cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων και φαιών νάνων
Ο κατάλογος
Οι αστέρες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι σημειώνονται με το φαινόμενο μέγεθός τους σε γαλάζιο πλαίσιο. Οι φασματικοί τύποι των αστέρων και των φαιών νάνων σημειώνονται σε πλαίσιο με το χρώμα που αντιστοιχεί στον συγκεκριμένο τύπο. Πολλοί φαιοί νάνοι δίνονται με το υπέρυθρο (φίλτρο J) μέγεθός τους αντί του οπτικού (V). Κάποιες από τις αποστάσεις και παραλλάξεις που δίνονται, αντιστοιχούν σε προκαταρκτικά αποτελέσματα.
Στο μέλλον και στο παρελθόν
right|thumb|350px|Η μεταβολή των αποστάσεων των κοντινότερων αστέρων από 20 χιλιάδες χρόνια πριν μέχρι 80 χιλιάδες στο μέλλον Ο αστέρας Ρος 248, σήμερα σε απόσταση 10,3 έτη φωτός, έχει ακτινική ταχύτητα −81 km/sec. Σε περίπου 31.000 χρόνια ίσως να είναι ο κοντινότερος στη Γη επί αρκετές χιλιετίες, με ελάχιστη απόσταση 3,02 έτη φωτός σε 36.000 χρόνια. Ο Gliese 445, σήμερα σε απόσταση 17,6 έτη φωτός, έχει ακτινική ταχύτητα −119 km/sec. Σε περίπου 40.000 χρόνια θα είναι ο κοντινότερος αστέρας για μία περίοδο αρκετών χιλιάδων ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοντινο
228
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νήσος Σεχέλ
μικρογραφία|Η στήλη του λιμού Η Σεχέλ (αρχαία αιγυπτιακά : Setje, αρχαία ελληνικα : Σατίς) είναι νησί του ποταμού Νείλου στην Αίγυπτο. Απέχει τρία χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη του Ασουάν και δύο χιλιόμετρα από την Ελεφαντίνη. Το όνομα του νησιού προέρχεται από ένα από τα μέρη της περιοχής που ονομάζεται Σεχέλ.
Στο νησί υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες επιγραφές και πετρογλυφικά, που είναι ως επί το πλείστον αφιερώσεις στο θεϊκό ζευγάρι Κνουμ και Σατέτ και την κόρη τους Ανουκέτ. Οι πολυάριθμες γραμματοσειράς είναι ευρήματα που προέρχονται από ταξιδιώτες στον δρόμο τους προς και από την Νουβία, ξαποστένοντας εδώ δημιούργησαν αυτές τις επιγραφές. Η ποιο γνωστή από αυτές τις επιγραφές είναι η Στήλη του λιμού.
Στην αρχαία Αίγυπτο η Σεχέλ πιστευόταν ότι βρισκόταν μία από τις μυθολογικές πηγές του Νείλου και ως περιοχή από την οποία γεννήθηκε η πλημμύρα του Νείλου.
Πηγές
Κατηγορία:Νησιά ποταμών της Αιγύπτου‎ Κατηγορία:Νησιά του Νείλου Κατηγορία:Ασουάν
Μπιγκ Μπεν
thumb|Μπιγκ Μπεν (Big Ben)|εναλλ.=Μπιγκ Μπεν (Big Ben) Μπιγκ Μπεν λέγεται η μεγάλη καμπάνα και το ρολόι στο βόρειο άκρο των ανακτόρων του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο. γενικότερα παραπέμπει στο ρολόι ή τον πύργο του ρολογιού. Είναι το μεγαλύτερο τεσσάρων όψεων ρολόι με καμπάνες και ο πύργος του ρολογιού είναι ο τρίτος ψηλότερος στον κόσμο. Η ανέγερση του πύργου ολοκληρώθηκε στις 10 Απριλίου 1858. Ο πύργος του ρολογιού έχει γίνει ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα τόσο του Λονδίνου όσο και της Αγγλίας, συχνά στην "establishing shot" των ταινιών που γυρίζονται στην πόλη.
Ο Πύργος του Ρολογιού
Ο τωρινός Πύργος του Ρολογιού ανεγέρθηκε ως μέρος του σχεδιασμού του Charles Barry για ένα νέο ανάκτορο, μετά από την καταστροφή του παλιού παλατιού του Ουέστμινστερ από πυρκαγιά το βράδυ της 16ης Οκτωβρίου 1834. Το νέο Κοινοβούλιο χτίστηκε σε νεογοτθικό στιλ. Αν και ο Barry ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας του ανακτόρου, στράφηκε στον Αύγουστο Pugin για το σχεδιασμό του Πύργου του Ρολογιού, το οποίο μοιάζει σε νωρίτερα σχέδια του Pugin, συμπεριλαμβανομένου ενός για το Scarisbrick Hall. Ο σχεδιασμός για τον Πύργο του Ρολογιού ήταν το τελευταίο σχέδιο του Pugin πριν από την τελική κάθοδό του στην τρέλα και τον θάνατο, και ο ίδιος ο Pugin έγραψε, κατά το χρόνο της τελευταίας επίσκεψης του Barry για να εισπράξει τα σχέδια: «Εγώ ποτέ δεν δούλεψα τόσο σκληρά στη ζωή μου για τον κ. Barry για αύριο πρόσφερα όλα τα σχέδια για το τελείωμα του καμπαναριού του και αυτό είναι όμορφο ». Ο πύργος είναι σχεδιασμένος στο αγαπημένο γοτθικό σχέδιο του Pugin, και είναι 96,3 μέτρα (316 πόδια) υψηλό (περίπου 16 όροφοι).
Το κάτω μέρος 61 μέτρα (200 πόδια) της δομής του Πύργος του Ρολογιού αποτελείται από πλινθοδομή με άμμο χρωματισμένα με Anston επένδυση ασβεστόλιθο. Το υπόλοιπο του ύψους του πύργου είναι πλαισιωμένο κωδωνοστάσιο από χυτοσίδηρο. Ο πύργος είναι θεμελιωμένος σε πέδιλο μήκους 15 μέτρων (49 ​​πόδια), από 3 μ. (9,8 ft) πάχους μπετόν, σε βάθος 4 μέτρα (13 πόδια) κάτω από το επίπεδο του εδάφους. Οι τέσσερις πίνακες του ρολογιού βρίσκεται 55 μέτρα (180 πόδια) πάνω από το έδαφος. Ο εσωτερικός όγκος του πύργου είναι 4.650 κυβικά μέτρα (164.200 κυβικά πόδια).
Παρά τα γεγονότα τα πιο διάσημα τουριστικά αξιοθέατα του κόσμου, το εσωτερικό του πύργου δεν είναι ανοιχτό σε επισκέπτες από το εξωτερικό.Επίσης, ο πύργος δεν διαθέτει ανελκυστήρα, έτσι για να ανεβείτε τα 334 σκαλοπάτια από το ασβεστόλιθο στην κορυφή.
Λόγω των αλλαγών στις συνθήκες του εδάφους από την κατασκευή (κυρίως σήραγγας για την επέκταση γραμμής Jubilee), ο πύργος κλίνει ελαφρώς προς τα βορειοδυτικά, κατά περίπου 220 χιλιοστά στο καντράν ρολογιού, δίνοντας μια κλίση περίπου 1 / 250. Το Μπιγκ Μπεν επρόκειτο να ηχήσει για τρία λεπτά πριν από την έναρξη της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Μεγάλης Βρετανίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο Κατηγορία:Πύργοι ρολογιών
Ιωάννης του Κανντάλ
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (νόμιμος) γιος τού Γκαστόν πρωτεύοντα τού Μπυς (captal de Bruch) και της Μαργαρίτας ντ' Αλμπρέ, κόρης τού Αρνώ-Αμανιέ κυρίου τού Αλμπρέ.
Το 1446 έγινε ιππότης τού Τάγματος της Περικνημίδος, όπως είχε γίνει και ο πατέρας του. Έδρασε κατά την άμυνα της πόλης τού Μπορντώ και την ανόρθωσή της που ακολούθησε. Το 1453, μαζί με τον Τάλμποτ 1ο κόμη τού Σριούσμπερυ, πολέμησε τις Γαλλικές δυνάμεις στη μάχη τού Καστιγιόν. Εκεί ο Τάλμποτ και ένας γιος του σκοτώθηκαν, ενώ ο Ιωάννης αιχμαλωτίστηκε. Ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας έστειλε τον Ιωάννη στο κάστρο Ταγιεμπούρζ, όπου τον κράτησε φυλακισμένο ο Ολιβιέ ντε Κετινύ, σενεσάλης τού Γκυγιέν. Ο Ιωάννης διαπραγματεύτηκε απ' ευθείας με τον Ολιβιέ για τα λύτρα και επτά έτη μετά, τον Ιανουάριο τού 1460, ελευθερώθηκε. Υποσχέθηκε να πληρώσει 23.850 εκύς (écus). Με την απελευθέρωσή άφησε τη Γαλλία για την Αγγλία, μετά όμως από τη μάχη τού Νόρθαμπτον (Ιούλιος τού 1460) φυλακίστηκε στον Πύργο τού Λονδίνου. Τέθηκε στην ακολουθία τού Ριχάρδου Νέβιλ κόμη τού Γουόρικ και επέστρεψε με αυτόν στη Γαλλία.
Όταν ο Κάρολος Ζ΄ απεβίωσε το 1461, Ο Ιωάννης όφειλε ακόμη στον Ολιβιέ ντε Κετινύ 18.000 εκύς, αλλά ο νέος βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, που μισούσε βαθιά όποιον είχε υπηρετήσει τον πατέρα του, εξανάγκασε τον Ολιβιέ να ακυρώσει το χρέος· τώρα ο Ιωάννης εισήλθε στην υπηρεσία τού Λουδοβίκου ΙΑ΄. Ίσως είχε παραιτηθεί από το Τάγμα της Περικνημίδος το 1462, αλλά η οικογένειά του συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο τού κόμη τού Κανντάλ (αγγλ. Kendal, γαλλ. Candall) ως το τέλος τού Ερρίκου-Φραγκίσκου ντε Φουά-Κανντάλ (1640-1714), δούκα τού Ρανντάν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1446 τη Μαργαρίτα Κέρντεστον, κόρη τού σερ Τόμας Κέρντεστον και της Ελισάβετ ντε λα Πολ (αδελφής τού Γουλιέλμου δούκα τού Σάφφολκ). Είχαν τέκνα:
Παλαμπάς Θεσπρωτίας
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Παλαμπάς βρίσκεται βόρεια των Φιλιατών, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Είναι ορεινό χωριό, με υψόμετρο 335 μέτρα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και ελάχιστα με τη γεωργία. Το 1928 είχε 157 κατοίκους, το 2001, είχε 38 κατοίκους και το 2011, 26 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Παλαιότερα πολλοί από τους κατοίκους του χωριού, ασχολούνταν με το επάγγελμα του γυρολόγου κασσιτερωτή (γανωτή ή καλατζή). Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.647204" longitude="20.291748" zoom="12" width="1000" height="400" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Όμπλαστ του Άστραχαν
Πληθυσμιακά πλειοψηφούν οι Ρώσοι (69,7%) και ακολουθούν οι Κοζάκοι (14,2%) και οι Τάταροι (7%).
Γεωγραφία
Το Αστραχάν διασχίζεται από τη βορειοανατολική γραμμή του ίδιου γεωγραφικού μήκους και πλάτους. Συνορεύει στα νότια με την Κασπία Θάλασσα, ανατολικά με το Καζακστάν (περιφέρειες Ατιράου και Δυτικού Καζακστάν), βόρεια με την περιφέρεια Βόλγκογκραντ και δυτικά με την Καλμικία.
Βρίσκεται στο Νότιο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα της Ρωσίας.
Ιστορία
Η περιφέρεια Αστραχάν είναι πατρίδα των Μπουζάν, μιας από τις αρκετές σλαβικές φυλές απ'όπου κατάγονται οι Ρώσοι. Ζούσαν στη νότια Ρωσία και κατοικούσαν στην περιοχή γύρω από τον ποταμό Μπουζάν. Η περιφέρεια Μπουζάν ιδρύθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1943 στα μέρη των περιοχών της καταργημένης ΑΣΣΔ Καλμικίας και το όκρουγκ του Αστραχάν στην περιφέρεια Στάλινγκραντ. Τον Αύγουστο με Δεκέμβριο του 1942 οι Γερμανοί εισβολείς έφτασαν στα εδάφη της περιφέρειας και κατείχαν εδάφη της μέχρι το 1943.
Εγχείρημα Βέγκα
Από τις 8 Οκτωβρίου 1980 μέχρι τις 27 Οκτωβρίου 1984, υπό την ηγεσία του Νικολάι Μπαϊμπάκοφ, η ΕΣΣΔ διεξήγαγε δεκαπέντε πυρηνικές δοκιμές βαθιά στο υπέδαφος για το πρόγραμμα Πυρηνικές Εκρήξεις για την Εθνική Οικονομία στον χώρο Βέγκα στην έρημο Ριν στα ανατολικά της περιφέρειας, λιγότερο από 50 χιλιόμετρα από το Αστραχάν. Στόχος ήταν η δημιουργία ταμιευτήρων για την αποθήκευση φυσικού αερίου. Λόγω του βάθους της έκρηξης (975 με 1.100 μέτρα κάτω από το έδαφος) και το σχετικά χαμηλό βάρος των εκρήξεων (3.2 με 13.5 κιλοτόνοι) δεν απελευθερώθηκε ραδιενέργεια. Αυτές οι εκρήξεις είχαν χαμηλότερο βάρος από αυτές του εγχειρήματος Ζαφείρι, που γίνονταν 40 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά του Αρινμπούρκ, για να μειωθεί η πιθανή σεισμική καταστροφή σε κοντινές πόλεις στο δέλτα του Βόλγα, συμπεριλαμβανομένου του Αστραχάν. Εκείνη την εποχή, τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στο Αστραχάν, με βάθος 3.900 με 4.100 μέτρα, μπορεί να περιέχει ακόμη και 6 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, ποσότητα παρόμοια με αυτή στο Ουρενγκόι. Το 2017, το κοίτασμα Αστραχάνσκογιε, 60 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Αστραχάν και 40 χιλιόμετρα στη μέση του τόξου του Αστραχάν, είναι το ένατο μεγαλύτερο κοίτασμα στη Ρωσία και το μεγαλύτερο στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας, με εκτιμώμενα κοιτάσματα φυσικού αερίου 2.9 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων. Το κοίτασμα διαχειρίζεται η Γκαζπρόμ Ντομπύτσα Αστραχάν, θυγατρική της Γκαζπρόμ. Το κοίτασμα παράγει και αρκετό θείο.
Σύγχρονη ιστορία
Στις 30 Οκτωβρίου 1997, οι περιφέρειες Αστραχάν, Κίροφ, Μούρμανσκ, Ουλιάνοφσκ και Γιαροσλάβλ υπέγραψαν μια συμφωνία διαμοιράσματος εξουσιών με τη ρωσική κυβέρνηση, παραχωρώντας στην περιφέρεια αυτονομία. Η συμφωνία καταργήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2001.
Πολιτική
Από το 1991 ο κυβερνήτης και το κοινοβούλιο εξουσιάζουν την περιοχή. Το κοινοβούλιο εκλέγεται από τον λαό, ενώ ο κυβερνήτης είτε είναι διορισμένος είτε εκλεγμένος.
Το σημαντικότερο έγγραφο στο όμπλαστ είναι η χάρτα του Όμπλαστ του Αστραχάν, το καταστατικό της περιοχής. Η νομοθετική συνέλευση περνά τους νόμους, τα ψηφίσματα και άλλες νομικές πράξεις και επιβλέπει την τήρηση των νόμων. Η κυβέρνηση του όμπλαστ είναι το υψηλότερο πολιτικό όργανο που ασχολείται με τη διακυβέρνηση του όμπλαστ.
Η διοίκηση στηρίζει το έργο του κυβερνήτη που είναι ο ανώτατος αξιωματούχος στην περιοχή και δρα ως εγγυητής της τήρησης του καταστατικού του Κράι τηρώντας το σύνταγμα της Ρωσίας. Κυβερνήτης σήμερα (Απρίλιος 2021) είναι ο Ίγκορ Μπάμπουσκιν.
Πληθυσμός
Στην απογραφή του 2010 ο πληθυσμός της περιφέρειας είναι 1.010.073 κάτοικοι, συνεχίζοντας μια ελαφριά αυξητική τάση από τους 1.005.276 κατοίκους το 2002 και τους 998.114 κατοίκους το 1989.
Στατιστικά στοιχεία
Το 2012 τα στατιστικά ήταν τα παρακάτω:
Συνολικό ποσοστό γονιμότητας:
2009 - 1.77 | 2010 - 1.76 | 2011 - 1.78 | 2012 - 1.93 | 2013 - 1.91 | 2014 - 1.97 | 2015 - 1.97 | 2016 - 1.93(εκτίμηση)
Γλώσσες
Η τοπική ομάδα των ρωσικών ποικιλιών είναι γνωστή ως Ρωσικά του Αστραχάν, όρος ο οποίος αναφέρεται σε αρκετές διαλέκτους που ομιλούνται εντός και γύρω από το έδαφος της περιφέρειας του Αστραχάν.
Θρησκεία
Σύμφωνα με έρευνα του 2012 με δείγμα 56.900 ατόμων, το 46% του πληθυσμού της περιφέρειας ανήκει στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, το 4% είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που δεν ανήκουν σε κάποια εκκλησία ή ανήκουν σε άλλες ορθόδοξες εκκλησίες, ένα 2% είναι χριστιανοί χωρίς να ανήκουν σε κάποιο δόγμα, ένα 14% είναι Μουσουλμάνοι και άλλο ένα 2% είναι ροντνόβεροι (Σλαβική θρησκεία) ή ανήκουν σε άλλες λαϊκές θρησκείες. Το 16% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι είναι πνευματικοί αλλά μη θρησκευόμενοι, ένα 6% είναι άθεοι και ένα 10% ανήκει σε άλλες θρησκείες ή δεν απάντησε στην έρευνα.
Ο ιουδαϊσμός και ο βουδισμός είναι μικρές θρησκευτικές κοινότητες στην περιφέρεια και έχουν ένα ναό έκαστος. Δεν εκπροσωπήθηκαν στην έρευνα που αναφέρεται πάνω, η οποία είναι πάντως αρκετά αντιπροσωπευτική της θρησκευτικής δημογραφίας στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Οτράντο
Το Οτράντο ή Ότραντο (όπως είναι ο σωστός τονισμός) (Otranto, προφορά ΔΦΑ [ˈɔːtranto], αρχαία ελληνική:  Ὑδροῦς, ) είναι μικρή πόλη της Ιταλίας της περιφέρειας της Απουλίας. Βρίσκεται στην χερσόνησο Σαλέντο και στον ομώνυμο πορθμό Οτράντο του Ιονίου πελάγους. Έχει 5.400 κατοίκους και διαθέτει σημαντικό λιμάνι, που κατά το Β' παγκόσμιο πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως βάση ανεφοδιασμού και καταλήφθηκε από τους Συμμάχους το Σεπτέμβριο του 1943. Είναι η ανατολικότερη πόλη της Ιταλίας. Απέχει 43 ναυτικά μίλια (79,6 χλμ.) από το ελληνικό νησί Οθωνοί.
Σύντομη βίαιη Οθωμανική κατοχή
Ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής έστειλε έναν Οθωμανικό στόλο να επιτεθεί στην Ιταλία υπό την ηγεσία του Γκεντίκ Αχμέτ Πασσά, αποβιβάστηκε στις ακτές της Απουλίας (28 Ιουλίου 1480) και κυρίευσε την πόλη σε δύο βδομάδες (11 Αυγούστου 1480). Οι Οθωμανοί επιδόθηκαν σε φρικτό μακελειό, έσφαξαν όλους τους άντρες της πόλης και πούλησαν τα γυναικόπαιδα σε σκλαβοπάζαρα, ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε αυτόματα από τους 22.000 στους 10.000 κατοίκους. Περίπου 800 κάτοικοι, οι περίφημοι "Μάρτυρες του Οτράντο" που αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν στο Ισλάμ αποκεφαλίστηκαν, τους αγιοποίησε ο Πάπας Φραγκίσκος (12 Μαίου 2013). Λείψανα των μαρτύρων εκείνων σώζονται στον Καθεδρικό Ναό του Οτράντο και στην εκκλησία Σάντα Κατερίνα α Φορμιέλλο της Νάπολης. Από τον Αύγουστο ως τον Σεπτέμβριο του 1480 ο Φερδινάνδος Α΄ της Νεαπόλεως ζήτησε επειγόντως βοήθεια από όλη την δύση, οι μόνοι που ανταποκρίθηκαν ήταν ο ξάδελφος του Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, το Βασίλειο της Σικελίας και η Δημοκρατία της Γένοβας. Ο πάπας απελπισμένος συγκάλεσε Σταυροφορία εναντίον των Οθωμανών υπό την ηγεσία του βασιλιά της Νεαπόλεως Φερδινάνδου Α΄, συμμετείχε σε αυτήν και ο βασιλιάς της Ουγγαρίας Ματθίας Κορβίνος. Οι Τούρκοι κράτησαν ωστόσο την πόλη μόνο 13 μήνες, ο Μωάμεθ ο Πορθητής πέθανε ενώ βρισκόταν στον δρόμο για να κατακτήσει όλη την Ιταλία. Ακολούθησαν οικογενειακές συγκρούσεις στον Οθωμανικό Οίκο με αποτέλεσμα ο γιος και διάδοχος του Μωάμεθ του Πορθητή να διατάξει τον αποκεφαλισμό του Γκεντίκ Αχμέτ Πασσά, οι Οθωμανοί αποχώρησαν από την πόλη (11 Σεπτεμβρίου 1481). Τον επόμενο αιώνα ο διαβόητος Τούρκος ναύαρχος Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα ανακατέλαβε για λίγο τμήμα της Απουλίας με το Οτράντο (1537) αλλά οι Οθωμανοί εκδιώχθηκαν ξανά.
Ναπολεόντιοι πόλεμοι
Ο Ναπολέων Α΄ χρησιμοποίησε το Οτράντο σαν λιμάνι για το οποίο θα μπορούσε να επιβλέπει τις κινήσεις του Αγγλικού στόλου, δημιούργησε το Δουκάτο του Οτράντο, δώρο στο Ναπολεόντειο βασίλειο της Νεαπόλεως και το έδωσε στον υπουργό Δημόσιας Τάξης της αυτοκρατορίας Ζοζέφ Φουσέ (1809). Η οικογένεια κράτησε τον τίτλο του "Δούκα του Οτράντο" και μετά τον θάνατο του Ζοζέφ Φουσέ, απόγονος του η Μαργαρίτα Φουσέ.
Πορθμός του Οτράντο
Είναι ο πορθμός μεταξύ του ανατολικού άκρου του κόλπου του Τάραντα και της Αλβανίας και ενώνει την Αδριατική θάλασσα με το Ιόνιο πέλαγος. Το μικρότερο πλάτος του φτάνει τα 70 χλμ. και το μεγαλύτερο βάθος του τα 1.100 μ.
Στις 24 Δεκεμβρίου 1940, το υποβρύχιο Παπανικολής επιτέθηκε εναντίον ιταλικής νηοπομπής που έπλεε στα στενά και κατόρθωσε να βυθίσει τρία ιταλικά οπλιταγωγά, συνολικού βάρους 25.000 τόνων, που μετέφεραν όπλα, πολεμοφόδια και εν γένει πολεμικό υλικό στα παράλια της Αλβανίας, για να ενισχύσουν τις ιταλικές μονάδες που πολεμούσαν τους Έλληνες.
Μπέτζι Καΐντ Εσέμπσι
Ο Μπέτζι Καΐντ Εσέμπσι (αραβικά: محمد الباجي قائد السبسي) (29 Νοεμβρίου 1926 – 25 Ιουλίου 2019 ) ήταν Τυνήσιος δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως ο πέμπτος Πρόεδρος της Τυνησίας από τις 31 Δεκεμβρίου 2014 ως τον θάνατό του. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως υπουργός Εξωτερικών (1981-1986), πρωθυπουργός και Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Τυνησίας (Φεβρουάριος 2011-Δεκέμβριος 2011).
Βιογραφία
Γεννημένος το 1926 στο Σίντι Μπου Σαΐντ από μια οικογένεια της ανώτατης τάξης με ιταλική καταγωγή και ήταν απόγονος του Ισμαΐλ Καΐντ Εσεμπσί, ενός Σαρδήνιου που έπεσε θύμα απαγωγής από κουρσάρους στην υπό οθωμανική κατοχή Τυνησία στις αρχές του 19ου αιώνα και ο οποίος έγινε ηγέτης των μαμελούκων μετά τον προσηλυτισμό του στο ισλάμ. Αργότερα απαρνήθηκε το ισλάμ όταν έγινε σημαντικό μέλος της κυβέρνησης.
Πολιτική καριέρα
Η πρώτη ανάμειξη του Εσεμπσί με την πολιτική έγινε το 1941, όταν έγινε μέλος του φιλελεύθερου κόμματος νεολαίας στο Χαμάμ-Λιφ. Το 1950 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει νομική. Ξεκίνησε την καριέρα του ως δικηγόρος, υπερασπίζοντας τους ακτιβιστές του φιλελεύθερου κόμματος νεολαίας. Ο Εσεμπσί εισήχθη αργότερα στο κόμμα του ηγέτη της Τυνησίας Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, υποστηρίζοντας το αποσχιστικό κίνημα και ύστερα ως σύμβουλός του μετά την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γαλλία το 1956.
Από το 1957 έως το 1971, ανέλαβε αρκετές θέσεις ως αρχηγός της τοπικής αυτοδιοίκησης, γενικός διευθυντής της Sûreté nationale, υπουργός εσωτερικών μέχρι το 1965, εκπρόσωπος τύπου του πρωθυπουργού, υπουργός άμυνας το 1969 και πρέσβης της Τυνησίας στη Γαλλία.
Από τον Οκτώβριο 1971 μέχρι τον Ιανουάριο 1972, απαίτησε ισχυροποίηση της δημοκρατίας στην Τυνησία και παραιτήθηκε από τη θέση του πρέσβη, επιστρέφοντας στην Τυνησία.
Τον Απρίλιο 1981, επέστρεψε στην κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Μοχάμεντ Μζαλί ως υπουργός εξωτερικών, υπηρετώντας στη θέση αυτή μέχρι τον Σεπτέμβριο 1986. Το 1987, δήλωσε υποταγή στον Μπουτγκίμπα μετά την απομάκρυνση του Μπεν Άλι από την εξουσία. Ανέλαβε καθήκοντα πρέσβη στη Γερμανία. Από το 1990 έως το 1991, ήταν πρόεδρος στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Εκλογές 2014
Μετά την αποχώρησή του από το κυβερνών κόμμα, ο Εσέμπσι ίδρυσε το κοσμικό κόμμα Νιντάα Τουνές, το οποίο κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2014. Ήταν ο υποψήφιος του κόμματος στις πρώτες προεδρικές εκλογές της χώρας τον Νοέμβριο 2014.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2014, τα επίσημα αποτελέσματα των εκλογών έδειξαν ότι ο Εσεμπσί είχε νικήσει τον πρόεδρο Μονσέφ Μαρζουκί στον δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας, λαμβάνοντας το 55.68% των ψήφων. Μετά το κλείσιμο των δημοσκοπήσεων την προηγούμενη ημέρα, ο Εσεμπσί δήλωσε στην τοπική τηλεόραση ότι αφιέρωσε τη νίκη του στους "μάρτυρες της Τυνησίας".
Προσωπική ζωή
Ο Εσέμπσι παντρεύτηκε τη Σαντλία Σαΐντα Φαρχάτ στις 8 Φεβρουαρίου 1958. Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά : δυο κόρες, την Αμέλ και τη Σάλβα, και δυο γιους, τον Μοχάμεντ Χαφέδ και τον Χελίλ.
Ασθένεια και θάνατος
Στις 24 Ιουνίου 2019, ο Εσέμπσι νοσηλεύτηκε σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο στην Τυνησία σε κρίσιμη κατάσταση λόγω ενός "σοβαρού προβλήματος υγείας". Την επόμενη ημέρα η κατάσταση της υγείας σταθεροποιήθηκε. Πέθανε στις 25 Ιουλίου 2019 μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο την προηγούμενη ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Τυνησίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τυνησίας Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών Υποθέσεων της Τυνησίας Κατηγορία:Πρέσβεις της Τυνησίας στη Γαλλία
1432 Αιθιοπία
Η Αιθιοπία (Ethiopia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,989. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα της Αφρικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιθιοπια
Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς
Η Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς (Kolinda Grabar-Kitarović, κροατικά: kȏlǐndǎ gr̩abâr̩ kitǎːr̩oʋit͡ɕ, γενν. στις 29 Απριλίου 1968) είναι πολιτικός από την Κροατία και υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 19 Φεβρουαρίου 2015 ως τις 18 Φεβρουαρίου 2020.
Από το 2011 ως το 2014 υπηρέτησε ως βοηθός γενικός γραμματέας για τη δημόσια διπλωματία στο NATO. Είναι η πρώτη γυναίκα που διορίστηκε στο αξίωμα της Πρωθυπουργού στην Κροατία. Προηγουμένως ήταν υπουργός Εξωτερικών Θεμάτων και για την Ένταξη στην ΕΕ από το 2005 ως το 2008 και πρεσβευτής της Κροατίας στις ΗΠΑ από το 2008 ως το 2011.
Από το 1993 ως το 2015 ήταν μέλος του συντηρητικού κόμματος Κροατική Δημοκρατική Ένωση. Υπήρξε ένα από τα τρία μέλη από την Κροατία στην Τριμερή Επιτροπή. Παραιτήθηκε από αμφότερες τις θέσεις για να αναλάβει καθήκοντα Προέδρου της Κροατίας.
Προεδρικές εκλογές 2015
Στις προεδρικές εκλογές κέρδισε τη νίκη στον δεύτερο γύρο που έλαβε χώρα στις 11 Ιανουαρίου 2015, συγκεντρώνοντας το 50,7% των ψήφων. Έτσι, έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη πρόεδρος της Κροατίας. Η εθιμοτυπική της ορκωμοσία έγινε στις 15 Φεβρουαρίου. Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 19 Φεβρουαρίου 2015.
Προεδρικές εκλογές 2020
Στις 5 Ιανουαρίου 2020 απέτυχε να επανεκλεγεί πρόεδρος, καθώς στον δεύτερο γύρο ηττήθηκε από τον πρώην πρωθυπουργό Ζόραν Μιλάνοβιτς, ο οποίος επικράτησε με ποσοστό 52,6%. Η Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς έλαβε γύρω στο 47,3% των ψήφων.
Προσωπική ζωή
Η Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς είναι παντρεμένη με τον Γιάκοβ Κιτάροβιτς από το 1996 και έχουν 2 παιδιά: την Καταρίνα και τον Λούκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κροατίας
Ελληνιστικοί αυλικοί τίτλοι
Ο όρος αυλικός τίτλος προέρχεται από το αυλή (με την έννοια παλάτι) και χρησιμοποιείται για ιεραρχικά συστήματα τίτλων ειδικά για χρήση κατά το αυλικό πρωτόκολλο.
Στην επίσημη αυλική ορολογία των ελληνιστικών αυτοκρατοριών που κυβερνήθηκαν από τις δυναστείες των Διαδόχων, ο τίτλος διάδοχος δεν ήταν συνήθης για τον μονάρχη, αλλά στην πραγματικότητα έχει αποδειχθεί πως ήταν ο χαμηλότερος σε ένα σύστημα επισήμων ιεραρχικών τίτλων, που δίνονταν για πραγματικές θέσεις αλλά και τιμητικά σε διάφορους στρατιωτικούς και πολιτικούς υπαλλήλους.
Ιδίως στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, ο τίτλος διάδοχος αναφέρεται ως ο χαμηλότερος αυλικός, κάτω από τους τίτλους Φίλος (Βασιλικός), Αρχισωματοφύλαξ, Πρώτος Φίλος, Ομότιμος και Συγγενεύς, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου Ε΄ Επιφανή. Ένα παρόμοιο σύστημα τίτλων υπήρχε σε άλλες ελληνιστικές μοναρχίες.
Κατηγορία:Ιστορία-επέκταση Κατηγορία:Τίτλοι
Εθνική Οδός 6
Ο όρος Εθνική Οδός 6 αναφέρεται σε διάφορες εθνικές οδούς αριθμημένες με τον αριθμό 6, όπως οι παρακάτω:
Μαγνητική χολαγγειογραφία
Η μαγνητική χολαγγειογραφία ή, όπως είναι γνωστή με το αγγλικό της όνομα MRCP (magnetic resonance cholangiopancreatography), είναι ιατρική απεικονιστική μέθοδος η οποία χρησιμοποιεί την μαγνητική τομογραφία για να απεικονίσει τα χοληφόρα και τα παγκρεατικά αγγεία με έναν μη-επεμβατικό τρόπο. Αυτή η διαδικασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποφασιστεί, εάν οι πέτρες των χοληφόρων βρίσκονται στα αγγεία γύρω από την χοληδόχο κύστη.
Η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1991.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιατρικές εργαστηριακές εξετάσεις
229
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 229 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρασίντ Χαμντανί
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλερμόν Φουτ Ωβέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λεμεσού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Atlantis Is Calling (S.O.S. for Love)
Το Atlantis Is Calling (S.O.S. for Love) είναι ένα τραγούδι του γερμανικού ντουέτου Modern Talking, που κυκλοφόρησε ως το δεύτερο single από το τρίτο τους στούντιο άλμπουμ, Ready for Romance (1986). Είναι το πέμπτο και τελευταίο συνεχόμενο single του ντουέτου που φτάνει στο Νο. 1 του Γερμανικού Σινγκλ Τσαρτ. Το "Atlantis is Calling (SOS for Love)" κυκλοφόρησε στη Γερμανία και σε άλλα ευρωπαϊκες χώρες στις 28 Απριλίου 1986. Έφτασε στο Νο. 1 στη Γερμανία στις 16 Ιουνίου 1986 αφού πέρασε δύο εβδομάδες στη θέση Νο. 2. Το single πέρασε τέσσερις εβδομάδες στην κορυφή και συνολικά 14 εβδομάδες στο top 100. Ενώ το "Atlantis Is Calling (SOS for Love)" μπήκε στην πρώτη πεντάδα στην Ελβετία, την Αυστρία και τη Σουηδία, κατάφερε να βρεθεί στο top 10 στην Ολλανδία και τη Νορβηγία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1986 Κατηγορία:Singles του 1986 Κατηγορία:Τραγούδια των Modern Talking
Μπέντριχ Σμέτανα
Ο Μπέντριχ Σμέτανα (τσέχικα: Bedřich Smetana, Λιτόμισλ 2 Μαρτίου 1824 - Πράγα 12 Μαΐου 1884) ήταν Τσέχος μουσικοσυνθέτης του Ρομαντισμού.
Έργο
Είναι γνωστός για το συμφωνικό ποίημά του Vltava (Μολδάβας), το δεύτερο από τα 6 της συλλογής Má vlast ("Η χώρα μου"), και για την όπερά του Η ανταλλαγμένη νύφη. Έγραψε 8 όπερες, 6 συμφωνικά ποιήματα με τον γενικό τίτλο Η Πατρίδα μου, ένα τρίο με πιάνο, 2 κουαρτέτα για έγχορδα, πολλά έργα για πιάνο (πόλκες και τσέχικοι χοροί), χορικά και μελωδίες.
Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Παφνούτιος
Ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Παφνούτιος γεννήθηκε στην Πάτρα και διετέλεσε Μητροπολίτης Διδυμοτείχου τον 16ο αιώνα (πριν τον Μάρτιο 1587 ως μετά το 1596 ). Ό,τι γνωρίζουμε για αυτόν το ξέρουμε από κώδικες της μονής της Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος. Σε αυτούς αναφέρεται ότι μετείχε σε σύνοδο το 1570 και ανέφερε ο ίδιος ότι καταγόταν από την Πάτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Διδυμοτείχου
Μπέντριχ Σμέτανα
Έργο
Κατάλογος σημαντικών έργων όπερας
Βιογραφία
Ο Σμέτανα ήταν γιος ζυθοποιού. Μελέτησε το πιάνο και το βιολί από νεαρή ηλικία, και έπαιξε σε ένα ερασιτεχνικό κουαρτέτο με άλλα μέλη της οικογένειάς του. Υπήρξε μαθητής σε γυμνάσιο του Πίλζεν το 1840-1843. Σπούδασε μουσική στην Πράγα, παρά την αρχική αντίδραση του πατέρα του. Εξασφάλισε μια θέση ως κύριος μουσικός σε μια ευγενή οικογένεια, και το 1848 έλαβε χρήματα από τον Φραντς Λιστ για να συνεχισει τις σπουδες του.
Το 1856, ο Σμέτανα κινήθηκε προς το Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, όπου δίδαξε και διεύθυνε. Το 1863, γύρισε πίσω στην Πράγα, άνοιξε ένα νέο σχολείο μουσικής και αφιερώθηκε στην προώθηση της τσεχικής μουσικής. Από το 1875 έζησε στο μικρό χωριό Jabkenice. Το 1883 ο Σμέτανα εμφάνισε σταδιακή επιδείνωση της ψυχικής του υγείας, και οι ψυχικές του διαταραχές τον οδήγησαν σε ψυχιατρείο στην Πράγα, όπου πέθανε το επόμενο έτος.
Ο Σμέτανα ήταν ο πρώτος συνθέτης που εγράψε μουσική σε συγκεκριμένα τσέχικα θέματα και χαρακτήρα. Πολλές από τις όπερές του είναι βασισμένες σε τσεχικούς μύθους, με πιο γνωστή την κωμωδία της ανταλλαγμένης νύφης (1866). Χρησιμοποίησε πολλούς τσεχικούς ρυθμούς χορού και οι μελωδίες του μερικές φορές μοιάζουν με τα λαϊκά τραγούδια της Τσεχίας. Άσκησε μεγάλη επιρροή στον Αντονίν Ντβόρζακ, ο οποίος χρησιμοποίησε επισης τσεχικά θέματα στα έργα του. Κάθε χρόνο, στην επέτειο του θανάτου του, ξεκινάει το Διεθνές μουσικό φεστιβάλ της Πράγας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
230
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 230 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νικολό Παγκανίνι
Βιογραφία
left|thumb|250px|Προσωπογραφία του Νικολό Παγκανίνι, περ. 1819, σχέδιο του Jean Auguste Dominique Ingres Ο Παγκανίνι γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας, γιος του λιμενεργάτη Αντόνιο Παγκανίνι και της Τερέζας Μποκιάρντο. Έλαβε τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τον πατέρα του, ο οποίος ως ερασιτέχνης μουσικός του δίδαξε μαντολίνο και βιολί. Σε μεγαλύτερη ηλικία μαθήτευσε πιθανότατα στο πλευρό του επαγγελματία βιολιστή της θεατρικής ορχήστρας Τζιοβάνι Τσερβέτο (ή Σερβέτο), ενώ αργότερα παρακολούθησε μαθήματα βιολιού από τον Τζιάκομο Κόστα και μουσικής σύνθεσης από τον Φραντσέσκο Νιέκο (Francesco Gnecco). Ήδη από την ηλικία των δώδεκα ετών συνέθετε και έδινε συναυλίες σε εκκλησίες και ιδιωτικούς χώρους, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτες δεξιότητες. Η πρώτη δημόσια εμφάνισή του καταγράφεται περίπου το 1793, στη Γένοβα, η οποία στέφθηκε με επιτυχία. Δύο χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στην Πάρμα, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του υπό την επίβλεψη του Αλεσάντρο Ρόλα, ο οποίος εντυπωσιασμένος από την τεχνική του Παγκανίνι θεώρησε ότι δεν ήταν σε θέση να του μεταδώσει περισσότερες γνώσεις και τον προέτρεψε να παρακολουθήσει μαθήματα σύνθεσης με τον Φερντινάντο Παέρ. Στα τέλη του 1796, ο Παγκανίνι επέστρεψε στη Γένοβα ως ολοκληρωμένος πλέον μουσικός και έχοντας διευρύνει σημαντικά τις γνώσεις του στους τομείς της σύνθεσης και της ενορχήστρωσης.
Εξαιτίας της εισβολής των ναπολεόντειων στρατευμάτων στην Ιταλία, έζησε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο Λιβόρνο, ακολουθώντας τον πατέρα του και οργανώνοντας εκεί μία σειρά συναυλιών. Το Σεπτέμβριο του 1801 εγκαταστάθηκε στη Λούκκα, πόλη με σημαντική μουσική παράδοση. Ο Παγκανίνι έζησε εκεί τα επόμενα δέκα χρόνια, συνεχίζοντας να δίνει συναυλίες και επιδεικνύοντας ίσως για πρώτη φορά στοιχεία του «αναρχικού» χαρακτήρα του και της ανορθόδοξης συμπεριφοράς του. Σύντομα απέκτησε σημαντική φήμη ως βιρτουόζος του βιολιού και το 1805 απέκτησε τη θέση του πρώτου βιολιστή στην ορχήστρα της Αυλής της αδελφής του Ναπολέοντα Ελίζας, μεγάλης δούκισσας της Τοσκάνης από το 1807. Αργότερα ανέλαβε διαφορετικά καθήκοντα, προσφέροντας μαθήματα μουσικής στον πρίγκηπα Φελίτσε Μπατσιόκι, σύζυγο της Ελίζας, και διευθύνοντας τη νέα αυλική ορχήστρα. Παράλληλα συνέχισε να συνθέτει, ολοκληρώνοντας αρκετές σονάτες για βιολί και κιθάρα, καθώς και το πρώτο σημαντικό έργο του για βιολί και ορχήστρα, το οποίο γράφτηκε για τον εορτασμό των γενεθλίων του Ναπολέοντα και πήρε το όνομά του.
Από το 1810, ο Παγκανίνι ακολούθησε σταδιοδρομία αυτόνομου μουσικού εγκαταλείποντας την αυτοκρατορική Αυλή και πραγματοποιώντας περιοδείες, αρχικά στις Ιταλικές επαρχίες της Ρομάνια (σημερινή περιφέρεια Εμιλία-Ρομάνια) και της Λομβαρδίας. Παρέμεινε για ένα διάστημα στο Μιλάνο, όπου προσκλήθηκε από τον Αλεσάντρο Ρόλα να συμμετάσχει ως μουσικός στο θέατρο, ενώ αργότερα επέστρεψε στη Γένοβα δίνοντας συναυλίες στην τοπική όπερα. Την ίδια περίοδο, συνήψε ερωτικές σχέσεις με την Αντζολίνα Καβανά, με την οποία εγκαταστάθηκε στην Πάρμα. Μετά το τέλος του δεσμού τους, που διήρκεσε για λίγους μήνες, ο Παγκανίνι κατηγορήθηκε από τον πατέρα της για απαγωγή της κόρης του, γεγονός που οδήγησε σε ολιγοήμερη φυλάκισή του. Τον Ιανουάριο του 1825 ξεκίνησε ένα δεύτερο κύκλο περιοδειών στην κεντρική και νότια Ιταλία, επισκεπτόμενος τη Ρώμη, τη Νάπολη και το Παλέρμο, πόλεις όπου η φήμη του είχε ήδη εδραιωθεί. Την ίδια περίπου περίοδο ολοκλήρωσε το δεύτερο κοντσέρτο για βιολί (op. 7), γνωστό κυρίως για το τελευταίο μέρος του, ένα ροντό, που ονομάστηκε La campanella εξαιτίας της χρήσης ενός τριγώνου για τη μίμηση του ήχου μίας καμπάνας. Το έργο ενέπνευσε αργότερα τον Φραντς Λιστ στη σύνθεση της φαντασίας Grande fantasia de bravoure sur La clochette. Ακολούθησε το τρίτο κοντσέρτο για βιολί, που ολοκληρώθηκε το 1828, έργο που δεν συγκαταλέγεται στις σπουδαιότερες δημιουργίες του, ωστόσο είναι αξιοσημείωτο το adagio ως προς τη χρήση του pizzicato με τρόπο που τα έγχορδα της ορχήστρας να λειτουργούν ως μία κιθάρα.
Από τις αρχές του 1828, ο Παγκανίνι περιόδευσε σε χώρες εκτός των συνόρων της Ιταλίας, με πρώτο σταθμό την Αυστρία. Κατά τη διάρκεια της τρίμηνης παραμονής του στη Βιέννη, πραγματοποίησε πολυάριθμες συναυλίες σε διαφορετικά θέατρα της πόλης, ενώ σύμφωνα με την αλληλογραφία του, ενθουσιάστηκε από τη μουσική παιδεία του κοινού. Στο ίδιο διάστημα συνέθεσε τρία έργα για βιολί και ορχήστρα: ένα καπρίτσιο που δεν σώζεται, βασισμένο στο Là ci darem la mano του Don Giovanni του Μότσαρτ, τη σονάτα Maestosa suonata sentimentale (op. 27) που αποτελείται από παραλλαγές του εθνικού ύμνου της Αυστρίας και το έργο La tempesta (op. 36). Εγκατέλειψε τη Βιέννη το καλοκαίρι του ίδιου έτους και επόμενος σταθμός του υπήρξε η Πράγα. Η παραμονή του στην πρωτεύουσα της Τσεχίας αποδείχθηκε λιγότερη επιτυχημένη, καθώς οι συναυλίες του αντιμετωπίστηκαν από το κοινό με επιφύλαξη. Πιθανότερη αιτία για την κριτική που αντιμετώπισε αποτέλεσαν οι ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις που ενσωμάτωνε η σχολή της Βοημίας, σύμφωνα με τις οποίες η τεχνική αποτελούσε περισσότερο μέσο προς την πραγμάτωση των μουσικών και εκφραστικών στόχων του ερμηνευτή και λιγότερο πεδίο επίδειξης της δεξιοτεχνίας του. Τον Ιανουάριο του 1829 και για τα επόμενα δύο χρόνια, ο Παγκανίνι περιόδευσε στη Γερμανία και στην Πολωνία, οργανώνοντας περισσότερες από εκατό συναυλίες σε συνολικά σαράντα πόλεις και ολοκληρώνοντας παράλληλα το τέταρτο κοντσέρτο για βιολί σε ρε ελάσσονα. Παρά το γεγονός πως κατόρθωσε να κερδίσει σε μεγάλο βαθμό την αναγνώριση του Γερμανικού κοινού, ορισμένοι επαγγελματίες μουσικοί και κριτικοί εστίασαν με αρνητικό τρόπο στην εκκεντρικότητα των εκτελέσεών του. Το Φεβρουάριο του 1831 ταξίδεψε στο Παρίσι όπου πραγματοποίησε την πρώτη συναυλία του επί γαλλικού εδάφους, παρουσιάζοντας το πρώτο του κοντσέρτο για βιολί και τη Στρατιωτική σονάτα. Η υποδοχή του στη Γαλλία υπήρξε θερμή, καθώς τόσο ο τύπος όσο και οι κριτικοί εξήραν την τεχνική και την ερμηνεία του, ωστόσο η παραμονή του διήρκεσε για μικρό χρονικό διάστημα. Το Μάιο του ίδιου έτους, κατόπιν πρόσκλησης του διευθυντή τού Βασιλικού Θεάτρου του Λονδίνου, ταξίδεψε στην αγγλική πρωτεύουσα προκειμένου να δώσει συναυλίες. Η πρώτη του εμφάνιση έλαβε χώρα στις 3 Ιουνίου και σημείωσε αξιοσημείωτη επιτυχία αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Πραγματοποίησε επίσης συναυλίες στην Ιρλανδία και στη Σκωτία, πριν επιστρέψει αργότερα στο Παρίσι, όπου σύμφωνα με μία επιστολή του, έδωσε 151 συναυλίες στη διάρκεια ενός έτους.
Την περίοδο 1832-4, ο Παγκανίνι στράφηκε για πρώτη φορά στο όργανο της βιόλας, τόσο ως εκτελεστής όσο και ως συνθέτης. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, ζήτησε από τον Μπερλιόζ να συνθέσει ένα κοντσέρτο για βιόλα, ωστόσο απέρριψε τα προσχέδια του έργου (αργότερα ο Μπερλιόζ βασίστηκε σε αυτά για τη συμφωνία «Ο Χάρολντ στην Ιταλία») και το 1834 ολοκλήρωσε ο ίδιος τη «Σονάτα για μεγάλη βιόλα» σε ντο μείζονα, προσαρμοσμένη στην εκτελεστική δεινότητα του ίδιου. Ο όρος «μεγάλη βιόλα» οφείλεται στον τύπο του οργάνου που χρησιμοποίησε ο Παγκανίνι, μία βιόλα μεγάλων διαστάσεων που δανείστηκε από φιλικό του πρόσωπο. Η σονάτα για βιόλα τού Παγκανίνι συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων συνεισφορών στο ρεπερτόριο για βιόλα του 19ου αιώνα. Στα τέλη του 1835 επέστρεψε στην Πάρμα, όπου διορίστηκε από τη Μαρία Λουίζα της Αυστρίας σύμβουλος της ορχήστρας του δούκα. Ο Παγκανίνι συνέβαλε στην αναμόρφωσή της, επωφελούμενος από τις επαφές του με τις κορυφαίες ορχήστρες της Ευρώπης, αύξησε τον αριθμό των μελών της και την κατέστησε μία από τις κορυφαίες ιταλικές ορχήστρες. Πιθανώς εξαιτίας της στάσης της Αυλής απέναντι στα σχέδιά του, ο Παγκανίνι εγκατέλειψε τη θέση του και το επόμενο διάστημα έζησε στο Τορίνο, στη Μασσαλία και στη Νίκαια, πριν επιστρέψει στη Γένοβα κατά τις αρχές του 1837. Τον ίδιο χρόνο, συμμετείχε ως μέτοχος ενός καζίνο που έφερε το όνομά του, στο Παρίσι, χώρο στον οποίο έδινε επίσης δύο συναυλίες την εβδομάδα. Η κακή κατάσταση της υγείας του δεν του επέτρεψε τελικά να είναι συνεπής στους αρχικούς του σχεδιασμούς και σύντομα η επιχείρηση αυτή απέτυχε οικονομικά. Ο Παγκανίνι αντιμετώπισε την κατηγορία της αθέτησης συμβολαίου, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί να καταβάλει τελικά ένα υψηλό χρηματικό πρόστιμο. Κατά την περίοδο αυτή, η σταδιοδρομία του ως εκτελεστή και βιρτουόζου του βιολιού είχε φθάσει στο τέλος της. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με το εμπόριο έγχορδων οργάνων, τομέα στον οποίο φιλοδοξούσε να διακριθεί εκμεταλλευόμενος την αξιοπιστία τού ονόματός του.
Το τέλος
Η μακάβρια εμφάνισή του περί το τέλος της ζωής του με οφθαλμούς εισερχόμενους στο οστεώδες πρόσωπό του και με τα απίθανα επιμηκυσμένα δάκτυλά του σε συνδυασμό με τη δεισιδαιμονία και το ρομαντικό πνεύμα της εποχής του στάθηκαν ικανά να τον περιβάλει η φήμη διαβολικού όντος. Όταν μάλιστα πέθαινε, στη Νίκαια, από φυματίωση του λάρυγγα, ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και λόγω της αδυναμίας κατάποσης η "όστια" της μετάληψης έπεσε από το στόμα του, με συνέπεια κανείς πλέον να μην αμφιβάλει της διαβολικής υπόστασής του. Έτσι όταν πέθανε στις 27 Μαΐου του 1840 η Εκκλησία αρνήθηκε τη ταφή του "δούλου του Σατανά" και η σορός του Παγκανίνι παρέμεινε επί μήνες στο φέρετρο στα υπόγεια του νοσοκομείου, για να αποβληθεί αργότερα από εκεί όταν άρχισε να εκδηλώνεται μεταξύ των κατοίκων σχετική αναταραχή, που έμεινε γνωστή στα χρονικά της επιστήμης ως "ψύχωση Παγκανίνι". Έτσι ο νεκρός μεταφέρθηκε σε παλαιό λεπροκομείο της Βιλλαφράνκα. Αλλά επειδή κι εκεί οι λεπροί δεν ήθελαν τη γειτονία τους, με τον "επάρατον", εγκατέλειψαν το φέρετρο στην έρημη ακτή.
Μετά τη πάροδο ενός ακόμη μήνα τρεις Γάλλοι θαυμαστές του μεγάλου δεξιοτέχνη μεταξύ των οποίων και ο ζωγράφος Φ. Ζιέμ παρέλαβαν το φέρετρο και το μετέφεραν κρυφά στη Σαιν Ζαν όπου και το έθαψαν. Μετά τρία χρόνια ο γιος του νεκρού, Αχιλλίνος Παγκανίνι, επιτυγχάνοντας άδεια ταφής από τον Πάπα μετέφερε δια θαλάσσης το φέρετρο στη Γένοβα. Λόγω όμως της επιδημίας της πανώλης που ήδη είχε ενσκήψει απαγορεύτηκε η εκφόρτωση και το πλοίο επανέπλευσε στη Μασσαλία. Αλλά και εκεί αρνήθηκαν οι Μασσαλιώτες να προσφέρουν χώρο για τη ταφή του νεκρού που τελικά απετέθη σε μικρή Μονή της νησίδας του Αγίου Ονωρίου.
Τέλος με την επέμβαση της Μεγάλης Δούκισσας της Πάρμας, της άλλοτε Αυτοκράτειρας της Γαλλίας Μαρίας Λουίζας έληξε ο μεταθανάτιος αυτός διωγμός και το φέρετρο μετεφέρθη τελικά στη Πάρμα το 1845 όπου και τάφηκε στο ναό της Santa Maria della Steccata. Μετά τη παρέλευση 22 ακόμη ετών ο γιος του Παγκανίνι κληρονόμος της κολοσσιαίας κληρονομιάς του πατέρα του ανήγειρε περισπούδαστο τάφο στο νεκροταφείο της Πάρμας όπου και απετέθηκαν οριστικά τα πολυπαθή λείψανα.
Τεχνική
right|thumb|250px|[[Ευγένιος Ντελακρουά|Ευγένιου Ντελακρουά, Προσωπογραφία του Παγκανίνι, περ. 1832, 43 × 28 εκ., συλλογή Phillips, Ουάσιγκτον]] Παρά τις ιδιαιτερότητες της τεχνικής του, ο Παγκανίνι δεν διαμόρφωσε μία νέα σχολή στον τρόπο εκτέλεσης του βιολιού, ενώ δεν διέθετε κανένα μαθητή με ανάλογη φήμη. Μεγάλο μέρος των συνθέσεών του παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι το 1851, καθώς ο Παγκανίνι πίστευε πως ήταν ο μόνος που είχε την ικανότητα να τις ερμηνεύσει, όντας προσαρμοσμένες στις ιδιαίτερες δεξιότητες του ίδιου. Η δεξιοτεχνία του φαίνεται πως οφειλόταν σε ένα βαθμό στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο κρατούσε το βιολί, όπως αυτός έχει αποτυπωθεί σε αρκετές λιθογραφίες ή σχέδια ζωγραφικής. Σε αντίθεση με τις σύγχρονες αντιλήψεις, ο Παγκανίνι διατηρούσε το πάνω μέρος των χεριών του κοντά στο υπόλοιπο σώμα, διατηρώντας το «λαιμό» του οργάνου με κλίση προς το έδαφος και προβάλλοντας ελαφρά το ένα πόδι μπροστά. Τα δάχτυλά του δεν ήταν ασυνήθιστου μεγέθους, διέθεταν ωστόσο μεγάλη ευλυγισία και δυνατότητα μεγάλων ανοιγμάτων που έφθαναν να καλύψουν τρεις οκτάβες του οργάνου. Έχει υποστηριχθεί πως οι δεξιότητες του οφείλονταν πιθανώς σε κάποιου τύπου διαταραχή του συνδετικού ιστού (όπως το σύνδρομο Μαρφάν ή μία ήπια παραλλαγή του συνδρόμου Ehlers-Danlos ), αν και οι ισχυρισμοί αυτοί δεν επιβεβαιώνονται. Η τεχνική του αρτιότητα και η εξαιρετική δεξιοτεχνία του εξηγήθηκε στην εποχή του μέσα από διάφορους μύθους, με τον πλέον διαδεδομένο να θεωρεί πως είχε πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο προκειμένου να αποκτήσει υπερφυσικές ικανότητες στην εκτέλεση του βιολιού. Υπερβολικές διαστάσεις έλαβαν επίσης ορισμένα στοιχεία της προσωπικής ζωής ή του χαρακτήρα του, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη φήμη σύμφωνα με την οποία είχε φυλακιστεί για πολλά χρόνια για το θάνατο μιας ερωμένης του, της οποίας τα εσωτερικά όργανα είχε χρησιμοποιήσει για την κατασκευή χορδών. Ως αγαπημένο όργανο του Παγκανίνι αναφέρεται ένα βιολί του κατασκευαστή Guarneri del Gesù, κατασκευασμένο το 1742, το οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «Το κανόνι» (Il cannone).
Εργογραφία
Ακολουθεί κατάλογος συνθέσεων του Παγκανίνι :
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί βιολιστές Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού
Πείραιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πείραιος είναι γνωστός ένας πιστός φίλος του Τηλεμάχου, γιος του Κλυτία («Κλυτίδης»), που αναφέρεται στην Οδύσσεια (ραψωδία ο, στίχοι 539 κ.ε. και ραψωδία ρ, στ. 55 κ.ε.). Εκεί ο Τηλέμαχος αναθέτει στον Πείραιο να φιλοξενήσει στο σπίτι του τον Οδυσσέα, που είναι μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο. Και ο «ξακουστός κονταριστής ο Πείραιος έτσι του 'πε: / `Οσον καιρό, Τηλέμαχε, θέλεις εδώ να μείνεις, / εγώ θα τον φιλοξενώ και θάχει ό,τι θελήσει.» (ο 544-546, μετάφραση του Ζησίμου Σίδερη).
Δημήτρης Παπαγγελόπουλος
Ο Δημήτριος Παπαγγελόπουλος (Αθήνα, 1953) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην δικαστικός, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης.
Δικαστική Σταδιοδρομία
Ακολούθησε σταδιοδρομία στο δικαστικό σώμα, εισερχόμενος στον εισαγγελικό κλάδο το 1983. Υπηρέτησε ως εισαγγελέας στις εισαγγελίες πρωτοδικών Κορίνθου και Αθηνών, καθώς και στην εισαγγελία Εφετών Αθηνών, ενώ κατά την περίοδο 2003 - 2006 διετέλεσε προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών. Το 2006 τοποθετήθηκε εποπτεύων εισαγγελέας στην Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφαλείας Αττικής και εν συνεχεία και πρόεδρος του Συμβουλίου Συντονισμού Ανάλυσης και Ερευνών (αρμόδιος εισαγγελέας για την τρομοκρατία). Στις 14 Ιουλίου 2009 παραιτήθηκε από αντεισαγγελέας Εφετών για να τοποθετηθεί διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 13 Οκτωβρίου 2009.
Πολιτική σταδιοδρομία
Τον Μάρτιο του 2015 ανέλαβε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης. Τον Μάιο του 2015 διορίστηκε υφυπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα για να αναλάβει στη συνέχεια υπουργός Δικαιοσύνης στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Θάνου. Τον Σεπτέμβριο του 2015 διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός δικαιοσύνης αρμόδιος για θέματα διαφθοράς στην κυβέρνηση Τσίπρα.
Παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο
Τις 8 Οκτωβρίου 2019, ύστερα από πρόταση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας εγκρίθηκε στη Βουλή η σύσταση προανακριτικής επιτροπής με την ονομασία «Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης σχετικά με τη διερεύνηση αδικημάτων που τυχόν έχουν τελεσθεί από τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης κ. Δημήτριο Παπαγγελόπουλο κατά την άσκηση των καθηκόντων του». Η επιτροπή ασχολήθηκε με την ενοχοποίηση δέκα πολιτικών προσώπων, πρώην πρωθυπουργών και υπουργών υγείας σχετικά με υπόθεση Novartis με βάση καταθέσεις προστατευόμενων μαρτύρων, καθώς και με άλλες περιπτώσεις όπου φέρεται να παρέμβει ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος σε εκκρεμείς ποινικές υποθέσεις, και ερευνήθηκαν οι καταγγελίες του επιχειρηματία Σάμπυ Μιωνή ότι συστάθηκε συμμορία με στόχο με την ενοχοποίησή του. Οι εργασίες της επιτροπής ολοκληρώθηκαν και το πόρισμα εγκρίθηκε από την πλειοψηφία στις 15 Ιουλίου 2020.
Το πόρισμα της πλειοψηφίας κατέληξε ότι τελέστηκαν τα αδικήματα ηθική αυτουργία σε κακουργηματική κατάχρηση εξουσίας, ηθική αυτουργία σε πλημμεληματική κατάχρηση εξουσίας, ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος, παράβαση καθήκοντος κατά εξακολούθηση, απόπειρα εκβίασης, δωροληψία πολιτικού αξιωματούχου και υπαλλήλου και για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Επίσης πρότεινε την απαλλαγή του για δύο αδικήματα. Στο πόρισμά της η Νέα Δημοκρατία ανέφερε ότι έγινε απόπειρα εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ μέσω της υπόθεσης NOVARTIS κατονομάζοντας ως υπεύθυνους την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε το κατηγορητήριο κατασκευασμένο από Νέα Δημοκρατία και ΚΙΝΑΛ και βασισμένο σε καταθέσεις υποδίκων. Στο πόρισμά του το ΚΙΝΑΛ ανέφερε ότι «υπήρξε σκευωρία την οποία έστησε το παραδικαστικό κύκλωμα με επικεφαλής τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλο και το οποίο επιχείρησε να σπιλώσει Έλληνες πολιτικούς.», ενώ ότι υπήρχε και σκάνδαλο με τις φαρμακευτικές δαπάνες την περίοδο 2004-2009. Στην ολομέλεια της Βουλής υπερψηφίστηκε η παραπομπή του σε ειδικό δικαστήριο.
Το Δικαστικό Συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο για κατάχρηση εξουσίας σε βαθμό κακουργήματος και για παράβαση καθήκοντος κατ΄ εξακολούθηση σε βαθμό πλημμελήματος. Η κατηγορία της κατάχρησης εξουσίας αφορά την μη αποστολή στη Βουλή των καταγγελιών του ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ για τον τότε υπουργό Υγείας Παναγιώτη Κουρουμπλή ενώ η παράβαση καθήκοντος αφορά παρεμβάσεις που άσκησε στην εισαγγελέα Ελένη Ράικου για την υπόθεση Novartis, στην εισαγγελέα Γεωργία Τσατάνη για την υπόθεση της μήνυσης για απόπειρα εκβιασμού του Ανδρέα Βγενόπουλου από τη Βασιλική Θάνου και στον εισαγγελέα Παναγιώτη Αθανασίου για τον φορολογικό έλεγχο του Γιάννη Αλαφούζου, ιδιοκτήτη του ομίλου ΣΚΑΪ.
Στη δίκη κρίθηκε ένοχος κατά πλειοψηφία για παράβαση καθήκοντος για άσκηση πιέσεων στην Ελένη Ράικου για την υπόθεση Novartis και στον εισαγγελέα Παναγιώτη Αθανασίου για υπόθεση σχετική με τον πρώην επικεφαλής της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλη Σάλλα. Για τις υπόλοιπες κατηγορίες κρίθηκε κατά πλειοψηφία αθώος. Καταδικάστηκε σε χρηματική ποινή ύψους 10.000 ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κατηγορία:Διοικητές της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Μάικ Έμαν
Ο Μάικ Έμαν (Michiel Godfried Eman) είναι πολιτικός από την Αρούμπα και πρωθυπουργός από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Νοέμβριο του 2017. Είναι πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος της Αρούμπας (AVP) (Arubaanse Volkspartij/Partido di Pueblo Arubano). Κατάγεται από οικογένεια πολιτικών.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Σαν Πέδρο ντε Βερόνα του Οράνιεστατ, την 1η Σεπτεμβρίου 1961. Ο πατέρας του, Άλμπερτ, ήταν αρχηγός του AVP όταν γεννήθηκε ο Μάικ. Απεβίωσε όμως σε ηλικία 50 ετών από καρδιακή προσβολή και τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα και με στερήσεις. Δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική παρά το νεαρό της ηλικίας του, ενώ μαζί με δύο αδέρφια του ίδρυσαν επιχείρηση. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο των Ολλανδικών Αντίλλων (UNA) και πήρε το πτυχίο του της νομικής το 1992. Το 1996 απέκτησε και πτυχίο στο πολιτικό δίκαιο (συμβολαιογράφου) από το ίδιο πανεπιστήμιο. Ο Μάικ εργάστηκε ως συμβολαιογράφος από το 1992 ως το 2001, οπότε κατήλθε στην πολιτική. Ο αδερφός του, Χένι Έμαν έγινε πρωθυπουργός το 1986 και ο Μάικ έγινε γραμματέας του. Το 1995 πρωτοστάτησε στη δημιουργία του τηλεοπτικού σταθμού ATV, θυγατρικού του αμερικανικού NBC.
Πολιτική καριέρα ως το 2009
Ο αδερφός του, Χένι, αποφάσισε να αποχωρήσει από την πολιτική το 1999. Το 2001 κατήλθε υποψήφιος με το AVP στις εκλογές του 2001, στις οποίες το κόμμα υπέστη ήττα με απώλεια 4 εδρών. Ο τότε ηγέτης του κόμματος, Τίκο Κρόες, παραιτήθηκε από την προεδρία και παρέδωσε την ηγεσία στον πρώην υπουργό δικαιοσύνης, Έντι Κρόες. Ο Μάικ έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος και εξελέγη πρόεδρός του το 2003. Στις εκλογές του 2005 το AVP ανέκτησε 2 έδρες και ο Έμαν έγινε ηγέτης της αντιπολίτευσης, ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση. Το 2006 μίλησε για τη "συνταγματική κρίση". Το 2008 εξελέγη αντιπρόεδρος της Διεθνούς των Κεντρώων Δημοκρατών.