cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομπλόμοφ
Υπόθεση
Καθώς κοιμάται, ένα όνειρο αποκαλύπτει την ανατροφή του. Ποτέ δεν χρειάστηκε να εργασθεί ή να συμμετέχει σε οικιακές υποχρεώσεις και οι γονείς του τον έπαιρναν συνεχώς από το σχολείο για διακοπές και ταξίδια ή για ασήμαντους λόγους. Αντίθετα, ο παιδικός φίλος του Αντρέι Στολτς, γεννημένος από πατέρα Γερμανό και Ρωσίδα μητέρα, μεγάλωσε σε ένα αυστηρό, πειθαρχημένο περιβάλλον και έγινε εργατικός, φιλόδοξος και δυναμικός επιχειρηματίας, χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του κόσμου που αλλάζει ραγδαία. μικρογραφία|Ο Στολτς επισκέπτεται τον Ομπλόμοφ, 1898 Ο Στολτς επισκέπτεται τον Ομπλόμοφ και μένει άναυδος με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει. Προσπαθεί να τον ξυπνήσει για λίγο για να αντιμετωπίσει τη ζωή, να εκσυγχρονίσει το κτήμα του. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, ο Στολτς του συστήνει μια νεαρή γυναίκα, την Όλγα, και οι δυο τους ερωτεύονται. Ωστόσο, η απάθεια και ο φόβος του να προχωρήσει είναι πολύ μεγάλοι και η κοπέλα ακυρώνει τον αρραβώνα τους όταν είναι σαφές ότι θα συνεχίσει να καθυστερεί τον γάμο και να αποφεύγει να βάλει σε τάξη τις υποθέσεις του.
Ο Ομπλόμοφ εξαπατάται επανειλημμένα από τους «φίλους» του Ταραντέγιεφ και Ιβάν Ματβέγιεβιτς και ο Στολτς χρειάζεται συχνά να επεμβαίνει για να αναιρεί τις απάτες τους. Την τελευταία φορά, ο Ομπλόμοφ καταλήγει να ζει σε εξαθλίωση επειδή οι δύο «φίλοι» του παρακράτησαν όλα τα εισοδήματά του από την πατρική περιουσία, κατάσταση που διαρκεί για πάνω από ένα χρόνο πριν ο Στολτς την ανακαλύψει και καταγγείλει τον Ιβάν Ματβέγιεβιτς. Εν τω μεταξύ, η Όλγα φεύγει από τη Ρωσία και επισκέπτεται τη θεία της στο Παρίσι, όπου συναντάει τυχαία τον Στολτς, ο οποίος βρίσκεται εκεί για δουλειές. Οι δυο τους ερωτεύονται και καταλήγουν να παντρευτούν.
Ωστόσο, για μια στιγμή ο Ομπλόμοφ δείχνει κάποιο σημάδι αποφασιστικότητας. Όταν η συμπεριφορά του Ταραντέγιεφ ξεπερνά τα όρια, αναγκάζεται να τον αντιμετωπίσει, τον χαστουκίζει και τελικά τον διώχνει από το σπίτι.
Τον επισκέπτεται ο Στολτζ, ο οποίος είχε υποσχεθεί στη γυναίκα του μια τελευταία προσπάθεια να τον βοηθήσει να αποβάλει την αδράνειά του. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, ο Στολτς ανακαλύπτει ότι ο Ομπλόμοφ έχει παντρευτεί τη χήρα σπιτονοικοκυρά του και έχει ένα παιδί - το ονόμασε Αντρέι, από τον Στολτς. Ο Ομπλόμοφ είναι άρρωστος λόγω της καθιστικής ζωής του και ζητά από τον φίλο του να φροντίσει τον γιο του όταν πεθάνει. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους αναφέρει στον Στολτς ότι θα πεθάνει από ομπλοφισμό, αναγνωρίζοντας τη συμπεριφορά του ως την πραγματική αιτία του θανάτου του. Ο Στολτς συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί πλέον να ελπίζει σε οποιαδήποτε βελτίωση του φίλου του και φεύγει.
Ο Ομπλόμοφ περνά το υπόλοιπο της ζωής του σε μια δεύτερη Ομπλόμοβκα, η γυναίκα του τον φροντίζει στοργικά όπως τον φρόντιζαν ως παιδί. Δύο χρόνια αργότερα, πεθαίνει ήσυχα στον ύπνο του, εκπληρώνοντας τελικά την επιθυμία του να κοιμηθεί για πάντα. Μετά τον θάνατό του, ο Στολτς αναλαμβάνει και ανατρέφει τον γιο του.
Ομπλομοφισμός
Με το διάσημο άρθρο του «Τι είναι ο Ομπλομοφισμός;» ο κριτικός Νικολάι Ντομπρολιούμποβ εισήγαγε τον όρο Ομπλομοφισμός από αυτό το πιο διάσημο μυθιστόρημα του Ιβάν Γκοντσαρόφ, χρησιμοποιώντας τον για να δηλώσει τη σωματική και ψυχική νωθρότητα των οπισθοδρομικών ευγενών της Ρωσικής επαρχίας. Έτσι, ο συγγραφέας πιστώνεται ότι σκιαγράφησε έναν επιβλαβή εθνικό τύπο: τον σπάταλο Ρώσο γαιοκτήμονα που δεν συνέβαλε τίποτε στην εθνική οικονομία και αντιστέκονταν στην πρόοδο φοβούμενος μήπως καταστρέψει την ανέμελη ύπαρξή του.
Κοινωνικές αλλαγές στη Ρωσία
μικρογραφία|250x250εσ|Ο καναπές, οι παντόφλες και το βιβλίο του Ομπλόμοφ. Σιμπίρσκ (σήμερα [[Ουλιάνοφσκ)]] Η θέση του Ομπλόμοφ στο πλαίσιο της ρωσικής ιστορίας έγινε το επίκεντρο πολλής λογοτεχνικής κριτικής όταν πρωτοδημοσιεύτηκε. Ο ίδιος ο Γκοντσαρόφ θεωρούσε το μυθιστόρημα ως μια πραγματεία για την ανθρώπινη φύση παρά ως σχόλιο για τη ρωσική κοινωνία, αλλά οι κριτικοί επικεντρώθηκαν στους ήρωες ως κοινωνικές και ηθικές αντιθέσεις που εκπροσωπούσαν τη σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικά μυθιστορήματα
Μουσική στο Καζακστάν
Η μουσική του Καζακστάν αναφέρεται σε ένα ευρύ φάσμα μουσικών στυλ και ειδών που προέρχονται από το Καζακστάν. Το Καζακστάν φιλοξενεί την Κρατική Ορχήστρα Λαϊκών Οργάνων Κουρμανγκαζί, την Κρατική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Καζακστάν, την Εθνική Όπερα του Καζακστάν και την Ορχήστρα του Κρατικού Επιμελητηρίου του Καζακστάν. Η ορχήστρα των λαϊκών οργάνων πήρε το όνομά της από τον Κουρμανγκαζί Σαγκιρμπάγιεφ, έναν πολύ γνωστό συνθέτη του 19ου αιώνα.
Παραδοσιακή μουσική
Η παραδοσιακή μουσική στο Καζακστάν αναφέρεται συχνά στη μουσική των ακόλουθων ειδών:
Μουσική ρωσικής και σοβιετικής εποχής
δεξιά|μικρογραφία|202x202εσ| Η ρωσική επιρροή στη μουσική ζωή στο Καζακστάν μπορεί να χωριστεί σε δύο τομείς:
Ελεγχόμενες από τη Ρωσική Αυτοκρατορία και έπειτα από τη Σοβιετική Ένωση, οι λαϊκές και κλασικές παραδόσεις του Καζακστάν συνδέθηκαν με την εθνική ρωσική μουσική και τη μουσική της Δυτικής Ευρώπης. Πριν από τον 20ό αιώνα, η λαϊκή μουσική του Καζακστάν συλλέχθηκε και μελετήθηκε από εθνογραφικές ερευνητικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων συνθετών, κριτικών της μουσικής και μουσικολόγων. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η μουσική του Καζακστάν μεταγράφηκε με γραμμική σημειογραφία. Μερικοί συνθέτες αυτής της εποχής έθεσαν λαϊκά τραγούδια του Καζακστάν σε ευρωπαϊκή κλασική μουσική ρωσικού στυλ.
Οι ίδιοι οι μουσικοί του Καζακστάν, ωστόσο, δεν έγραψαν τη δική τους μουσική με σημειογραφία μέχρι το 1931. Αργότερα, ως μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, ορισμένες λαϊκές κουλτούρες του Καζακστάν ήθελαν να αποφύγουν πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές. Το αποτέλεσμα ήταν ένα παράγωγο της λαϊκής μουσικής του Καζακστάν. Το 1920, ο Αλεξάντρ Ζατάγιεβιτς, Ρώσος αξιωματούχος, δημιούργησε μεγάλα έργα τέχνης μουσικής με μελωδίες και άλλα στοιχεία από τη λαϊκή μουσική του Καζακστάν. Ξεκινώντας το 1928 και επιταχύνθηκε τη δεκαετία του 1930, προσάρμοσε επίσης παραδοσιακά όργανα του Καζακστάν για χρήση σε σύνολα ρωσικού τύπου. Σύντομα, αυτά τα στυλ μοντέρνας ορχηστρικής μουσικής έγιναν ο μόνος τρόπος για να παίζουν επίσημα οι μουσικοί. Ο λαός του Καζακστάν μετατράπηκε σε πατριωτικές, επαγγελματικές και σοσιαλιστικές προσπάθειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική του Καζακστάν Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Στάδιο Ερνστ Χάπελ
Το Στάδιο Ερνστ Χάπελ (γερμανικά: Ernst-Happel-Stadion), γνωστό ως Πράτερσταντιον (Praterstadion) μέχρι το 1992, μερικές φορές αποκαλούμενο και Στάδιο Βιέννης (γερμανικά: Wiener-Stadion), είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στο Λέοπολντστατ, τη 2η συνοικία της πρωτεύουσας της Αυστρίας, Βιέννη. Με 50.865 θέσεις, είναι το μεγαλύτερο στάδιο στην Αυστρία. Χτίστηκε μεταξύ 1929 και 1931 για τη δεύτερη Εργατική Ολυμπιάδα, σε σχέδιο του Γερμανού αρχιτέκτονα, Ότο Ερνστ Σφάιζερ. Το στάδιο μετονομάστηκε προς τιμή του Αυστριακού ποδοσφαιριστή Ερνστ Χάπελ μετά τον θάνατό του το 1992. Το στάδιο φιλοξένησε επτά αγώνες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, συμπεριλαμβανομένου του τελικού που είδε την Ισπανία να θριάμβευσε επί της Γερμανίας.
Το στάδιο ανήκει στον Δήμο Βιέννης (Δημοτικό Τμήμα 51 – Αθλητισμός της Πόλης της Βιέννης). Το διαχειρίζεται η Wiener Stadthalle Betriebs und Veranstaltungsgesellschaft mb H., θυγατρική της Wien Holding. Είναι στάδιο Κατηγορίας 4 της UEFA, και ως εκ τούτου, είναι η έδρα της Εθνικής Αυστρίας. Φιλοξενεί επίσης αγώνες βιεννέζικων συλλόγων στις διοργανώσεις της UEFA.
Το στάδιο εξυπηρετείται από τον σταθμό Στάντιον (Stadion) στη γραμμή U2 του Μετρό Βιέννης.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008
Κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008, το Στάδιο Ερνστ Χάπελ φιλοξένησε επτά αγώνες (τρεις αγώνες ομίλων της Αυστρίας, δύο προημιτελικούς, έναν ημιτελικό και τον τελικό αγώνα). Κατά την προετοιμασία για τη διοργάνωση, οι πρόσθετες σειρές στην πρώτη και τη δεύτερη σειρά θέσεων αύξησαν τη χωρητικότητα του σταδίου σε 53.000 θέσεις.
Πριν τη διοργάνωση, το καλοκαίρι του 2005 τοποθετήθηκε θερμαινόμενο γήπεδο. Τον Μάιο του 2008, δημιουργήθηκε μια σύνδεση με το Μετρό Βιέννης, διευκολύνοντας την πρόσβαση από όλη την πόλη. Το κόστος της ανακατασκευής ήταν 39.600.000 ευρώ. δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Εναρκτήριος αγώνας σταδίου στο [[Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008|Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008 μεταξύ Αυστρίας και Κροατίας]] Οι ακόλουθοι αγώνες διεξήχθησαν στο γήπεδο κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008:
Ποδόσφαιρο
Το Στάδιο Ερνστ Χάπελ είναι το μεγαλύτερο στάδιο ποδοσφαίρου στην Αυστρία. Είναι η έδρα της Εθνικής Αυστρίας. Οι αγώνες ποδοσφαίρου συλλόγων γενικά περιορίζονται στον τελικό του εγχώριου κυπέλλου και στις διεθνείς διοργανώσεις των κορυφαίων συλλόγων της Βιέννης, των Αούστρια Βιέννης και Ραπίντ Βιέννης, καθώς οι κανονικές τους έδρες δεν έχουν κατάλληλη χωρητικότητα για να φιλοξενήσουν αγώνες του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στο στάδιο έχουν παιχτεί και αγώνες του «Ντέρμπι της Βιέννης» μεταξύ της Αούστρια και της Ραπίντ.
Το στάδιο έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα γήπεδα Πέντε Αστέρων της UEFA που του επιτρέπουν να φιλοξενήσει τον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Η χωρητικότητα θέσεων επεκτάθηκε προσωρινά σε 53.008 για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, με τον τελικό να διεξάγεται στο στάδιο. Το στάδιο φιλοξένησε επίσης 3 αγώνες ομίλων, 2 αγώνες προημιτελικών, έναν ημιτελικό και έναν τελικό. Το ρεκόρ προσέλευσης με 92.706 θεατές για τον αγώνα εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης ήταν το 1960. Έκτοτε η χωρητικότητα έχει μειωθεί.
Παμμένης ο Μαγνήσιος
Ο Παμμένης ο Μαγνήσιος (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Μαγνησία του Μαιάνδρου, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 196ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (5 μ.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μαγνησία του Μαιάνδρου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Έξω Γειτονιά
Η Έξω Γειτονιά είναι συνοικία του Δήμου Καραβά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Καραβά δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Καραβά
Κωνσταντίνος Κόρκας
Ο Κωνσταντίνος Κόρκας (9 Ιανουαρίου 1921 -29 Μαΐου 2022) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος εν αποστρατεία και επίτιμος διοικητής της 1ης Στρατιάς. Ανέπτυξε έντονη πολεμική δράση και υπηρέτησε ως αξιωματικός στο ΝΑΤΟ και διοίκησε μεταξύ άλλων την 1η Στρατιά, ενώ ήταν ο πρώτος διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού. Για την στρατιωτική του δράση τιμήθηκε με πολλές ηθικές αμοιβές.
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του Αθανασίου Κόρκα, ο Κωνσταντίνος Κόρκας γεννήθηκε στο χωριό Πουλίτσα Κορινθίας στις 9 Ιανουαρίου 1921. Ήταν έγγαμος με μία κόρη και διέμενε στο Νέο Ψυχικό Αττικής.
Καριέρα
Στη διάρκεια της 40ετούς σταδιοδρομίας του στον Ελληνικό Στρατό, υπηρέτησε ως αξιωματικός σε στρατηγεία του ΝΑΤΟ, ως Ακόλουθος Ενόπλων Δυνάμεων Βουκουρεστίου-Βουδαπέστης (1968-70), ως Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ (1977) και ως Γενικός Επιθεωρητής Στρατού (1979-80) διοίκησε: Τον 14 Λόχο Ορεινών Καταδρομών (1947 – 49), την Γ΄ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών (1954 – 55), το 3ο Σύνταγμα Πεζικού «Ρίμινι» (1971 – 72), την ΧΙ (11η) Μεραρχία Πεζικού (1973 – 74), το Β΄ Σώμα Στρατού (1974-1976), το Δ΄ Σώμα Στρατού (1976), του οποίου υπήρξε ο πρώτος διοικητής, και την 1η Στρατιά.
Συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις της Κρήτης (1941), της Βορείου Αφρικής (1942-43), των νησιών του Αιγαίου και των Δωδεκανήσων (1943 – 45) και τέλος στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου πολέμου (1947 – 49), όπου και τραυματίσθηκε δύο φορές. Φοίτησε στις σχολές και κέντρα εκπαιδεύσεως του Όπλου του Πεζικού, στη Σχολή Αλεξιπτωτιστών Μέσης Ανατολής, στις Σχολές Πεζικού Αγγλίας και ΗΠΑ, στη Σχολή Διοικήσεως και Επιτελών ΗΠΑ και στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και στη Σχολή Εθνικής Αμύνης.
Για τις συμμετοχές του αυτές στις προαναφερθείσες πολεμικές επιχειρήσεις, ο στρατηγός τιμήθηκε από την Πολιτεία με τις ακόλουθες ηθικές αμοιβές :
α. Προαγωγή «επ΄ ανδραγαθία επί του πεδίου της μάχης». β. Χρυσό Σταυρό Φοίνικα μετά Ξιφών. γ. Χρυσό Σταυρό Βασιλικού Τάγματος Γεωργίου Α΄. δ. Σταυρό Ταξιαρχών Βασιλικού Τάγματος Φοίνικος. ε. Σταυρός Ταξιαρχών Τάγματος Γεωργίου Α΄. στ. Έξι φορές με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας. ζ. Πολεμικό Σταυρό Β΄ Τάξεως. η. Επτά φορές με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως. θ. Τρεις φορές με το Μετάλλιο Εξαιρέτων πράξεων. ι. Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Β΄ Τάξεως ια. Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Γ΄ Τάξεως. ιβ. Αναμνηστικό Μετάλλιο Πολέμου 1940 – 41. ιγ. Αναμνηστικό Μετάλλιο Πολέμου 1941 – 45 ιδ. Βρετανικό Μετάλλιο Ανδρείας 1944 ιε. Ανώτατο Παράσημο Εθνικής Αξίας της Γαλλίας.
Ως Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ και ΓΕΠΣ πρότεινε τη μεταφορά της τέφρας του αείμνηστου ιδρυτή του «Ιερού Λόχου» Συνταγματάρχη Χρ. Τσιγάντε από την Αγγλία, όπου πέθανε και είχε θαφτεί, στην Ελλάδα, όπου και τοποθετήθηκε στο Μνημείο του Ιερού Λόχου, που αναγέρθηκε στο Πεδίον του Άρεως.
Απεβίωσε σε ηλικία 101 ετών στις 29 Μαΐου 2022.
ΝΙΜΤΣ
Το 417 Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού, κοινώς γνωστό με το ακρωνύμιο ΝΙΜΤΣ, είναι δημόσιο γενικό νοσοκομείο που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, κοντά στο σταθμό του μετρό Μέγαρο Μουσικής.
Σύμφωνα με τον ιδρυτικό του νόμο (AN 1137/1946), το ΝΙΜΤΣ είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, το οποίο εποπτεύεται από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μέσω του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Το νοσοκομείο αποτελείται από δύο πολυώροφα κτίρια, συνολικής χωρητικότητας 405 κλινών. Το δεύτερο κτίριο που ονομάζεται «νέα πτέρυγα» εγκαινιάστηκε το 1981. Περισσότεροι από 100.000 ασθενείς εξετάζονται σε ετήσια βάση και περισσότεροι από 15.000 ασθενείς νοσηλεύονται. Απασχολεί περίπου 1.000 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Αθήνα Κατηγορία:Αθήνα
Πρέσα θερμομεταφοράς
μικρογραφία|201x201εσ|Πρέσα θερμομεταφοράς. Η πρέσα θερμομεταφοράς είναι μια ηλεκτρική μηχανή που χρησιμοποιείται κυρίως για να μεταφερθεί ένα αποτυπωμένο σχέδιο, από το χαρτί ή άλλο ειδικό υπόστρωμα, σε μια επίπεδη επιφάνεια, με την εφαρμογή θερμότητας και πίεσης για ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα.
Οι πρέσες θερμομεταφοράς χρησιμοποιούνται κυρίως για αποτύπωση σχεδίων σε υφάσματα και ρούχα. Ωστόσο, ειδικά σχεδιασμένες πρέσες μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να αποτυπωθούν σχέδια σε κούπες, πιάτα, παζλ, καπέλα και άλλα προϊόντα.
Τα τελευταία χρόνια, σχεδόν όλες οι πρέσες θερμομεταφοράς που κατασκευάζονται, έχουν ηλεκτρονικά όργανα ελέγχου του χρόνου και της θερμοκρασίας εφαρμογής.
Τύποι
Οι πρέσες θερμομεταφοράς μπορεί να είναι χειροκίνητες, αυτόματες ή ημι-αυτόματες.
Το μεγαλύτερο ποσοστό πρεσών στην αγορά είναι επίπεδου τύπου, διαθέτουν δηλαδή μόνο μια επίπεδη επιφάνεια όπου τοποθετείται το αντικείμενο προς εκτύπωση.
Κατασκευαστικά, οι επίπεδες πρέσες αποτελούνται από δύο πλάκες, μία θερμαινόμενη (συνήθως η άνω πλάκα) και μία σταθερή (κάτω πλάκα). Κατά περίπτωση, η κάτω πλάκα μπορεί να κινείται με τη βοήθεια ενός "συρταρωτού" μηχανισμού. Η άνω πλάκα συνήθως ανοίγει προς τα πάνω (όπως ένα βιβλίο ή ένα όστρακο), αλλά υπάρχουν και πρέσες που είναι κατασκευασμένες έτσι ώστε η άνω πλάκα να κινείται (με τη βοήθεια ενός άξονα) προς τα δεξιά ή αριστερά σε σχέση με την κάτω.
Οι αυτόματες πρέσες καθώς και ορισμένες ημι-αυτόματες κινούνται με τη βοήθεια ενός αεροσυμπιεστή (κομπρεσέρ) ή με τη συμβολή ηλεκτροκινητήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκτύπωση
Αντέ
Το Αντέ (γαλλικά: Andé) είναι κοινότητα στο νομό Ερ, στην περιοχή της Νορμανδίας στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Νορμανδίας
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2001
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2001 ήταν η 31η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο «Θεόδωρος Πούτος», στον Κορυδαλλό από το Σάββατο 5 έως και την Κυριακή 6 Μαΐου του 2001.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Γ.Σ. Καλλιθέα.
Κάτοχοι μεταλλίων
1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2001 Κατηγορία:Αθλητισμός στον Πειραιά
Ασιατικός ο Αλικαρνασσαίος
Ο Ασιατικός ο Αλικαρνασσαίος (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος αθλητής με καταγωγή από την Αλικαρνασσό, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 197ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (9 μ.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Καρία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Ζοζεφίνα Τοπάλι
Η Ζοζεφίνα Κόμπα Τοπάλι (γεννημένη στις 26 Νοεμβρίου 1963) είναι Αλβανίδα πολιτικός και ήταν πρόεδρος του κοινοβουλίου της Αλβανίας από τις 3 Σεπτεμβρίου 2005 και αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας.
Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.
Σπουδές και αρχικές θέσεις εργασίας
Η Ζοζεφίνα Τοπάλι αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Λουίτζι Γκουρακούγκι στη Σκόδρα με διπλό πτυχίο στα μαθηματικά και τη νομική. Στη συνέχεια σπούδασε διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας στην Ιταλία και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο από το Πανεπιστήμιο των Τιράνων στη δημόσια διοίκηση και στις Ευρωπαϊκές Σπουδές. το 2010, πήρε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων, με διατριβή με θέμα «Ο ρόλος του Εθνικού Κοινοβουλίου στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της χώρας». Γνωρίζει άπταιστα Αγγλικά, Ρωσικά, Γαλλικά και Ιταλικά.
Από το 1992 έως το 1995, εργάστηκε στο Εμπορικό Επιμελητήριο στην πόλη Σκόδρα και το 1995 και το 1996 ήταν καγκελάριος και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Λουίτζι Γκουρακούγκι στη Σκόδρα.
Η Τοπάλι είναι μέλος του εθνικού Κοινοβουλίου από το 1996.
Το 2005, η Τοπάλι εξελέγη Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Αλβανίας και διατήρησε τη θέση της το 2009.
Πολιτική καριέρα
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Αλβανίας το 1996, h Τοπάλι εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου για το Δημοκρατικό Κόμμα της Αλβανίας στη συνέχεια επανεκλέχθηκε τέσσερις φορές. Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, Υγείας και Οικογένειας καθώς και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Παιδιών.
Από το 1996, ο Τοπάλι είναι αναπληρωτής πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας.
Πρόεδρος του Κοινοβουλίου
Η Ζοζεφίνα Τοπάλι είναι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Αλβανικού Κοινοβουλίου σε όλη την κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας και η έκτη Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Αλβανίας στην κοινοβουλευτική ιστορία από το 1991. Ανέλαβε τα καθήκοντά της τον Σεπτέμβριο του 2005 και επανεκλέχθηκε ως Πρόεδρος του Κοινοβουλίου για δεύτερη τετραετή θητεία τον Σεπτέμβριο του 2009. Σε δύο προηγούμενες διαδοχικές θητείες του κοινοβουλίου (1997–2001, 2001–2005), η Τόπαλι διετέλεσε Αναπληρώτρια Πρόεδρος της Συνέλευσης.
Τον Σεπτέμβριο του 2005, στην ομιλία της στην τελετή ορκωμοσίας ως Πρόεδρος της Αλβανικής Συνέλευσης, η Ζοζεφίνα Τοπάλι υπογράμμισε τη σταθερή της αποφασιστικότητα να είναι και υπέρμαχος της αντιπολίτευσης.
Στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής διπλωματίας, μία καινοτομία που η Πρόεδρος του Αλβανικού Κοινοβουλίου έφερε στην Αλβανική πολιτική ζωή, η Ζοζεφίνα Τοπάλι συμμετείχε στην επιτάχυνση της επικύρωσης από τα κοινοβούλια κρατών της ΕΕ της Συμφωνίας Σταθεροποίησης και Σύνδεσης μεταξύ Αλβανίας και ΕΕ καθως και των πρωτοκόλλων του ΝΑΤΟ για την ένταξη της Αλβανίας στη Βορειοατλαντική συμμαχία. Συνεχίζει τις πιέσεις της για την αναγνώριση της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου.
Στις εθνικές εκλογές του 2021 η Ζοζεφίνα Τοπάλι είναι επικεφαλής του κόμματος "Κίνημα για την Αλλαγή".
Διακρίσεις
Για την επιτυχημένη καριέρα και τις πολιτικές και κοινοβουλευτικές της ασχολίες, το 2010 στην Ζοζεφίνα Τοπάλι απονεμήθηκε το «Μεσογειακό Βραβείο» από το Διεθνές Μεσογειακό Φόρουμ για την Ειρήνη, που της παραδόθηκε από τον Σέργκιο Ντε Γκρεγόριο, πρόεδρο της ιταλικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας στη Συνέλευση του Νάτο.
Η Ζοζεφίνα Τοπάλι ανακηρύχθηκε η πρώτη πρέσβης της UNICEF για την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών στη χώρα από το γραφείο της UNICEF στην Αλβανία, καθώς και από εκπροσώπους ΜΚΟ και ιδρυμάτων που ασχολούνται με τα δικαιώματα των παιδιών.
Για την πολύτιμη συμβολή της στην πολιτική, στην Τοπάλι απονεμήθηκε το «Μετάλλιο Τιμής» από τον Πρόεδρο της Νομοθετικής Συνέλευσης της Αγίας Πετρούπολης, Βαντίμ Τουλαπάνοφ.
Επίσης, ως Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, η Τόπαλι τιμήθηκε με τον διεθνή τίτλο «Millennium Peace Award: Cavaliere per la Pace» από τη Διεθνή Ένωση Ειρήνης, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνου.
Τον Απρίλιο του 2012, ο Δήμος Τσάιρ στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας απένειμε τον τίτλο «Επίτιμη Πολίτης» στην Ζοζεφίνα Τοπάλι.
Χαΐμ Τοπόλ
Ο Χαΐμ Τοπόλ (αγγλ. Chaim/Haym Topol, εβρ. חיים טופול, Σεπτέμβριος 1935 – 8 Μαρτίου 2023), γνωστότερος καλλιτεχνικά απλώς ως Τοπόλ, ήταν Ισραηλινός ηθοποιός, βαρύτονος τραγουδιστής και εικονογράφος. Ο Τοπόλ έγινε ευρύτερα γνωστός από την ερμηνεία του πρωταγωνιστικού ρόλου τού Τέβγε στο μιούζικαλ Ο βιολιστής στη στέγη και στην κινηματογραφική μεταφορά του το 1971, ερμηνεύοντας τον ρόλο αυτόν περισσότερες από 3.500 φορές από το 1967 μέχρι το 2009.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χαΐμ Τοπόλ γεννήθηκε στο Τελ Αβίβ πριν από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Ο πατέρας του ο Ιακώβ είχε γεννηθεί στη Ρωσική Αυτοκρατορία και είχε μεταναστεύσει στην Παλαιστίνη τη δεκαετία του 1930, ενώ η μητέρα του, η Ιμρέλα Γκόλντμαν, ήταν ράφτρια. Αμφότεροι οι γονείς του ηθοποιού ήταν μέλη του σιωνιστικού κινήματος νεολαίας Betar στη Βαρσοβία προτού μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη.
Ο Χαΐμ και οι δύο μικρότερες αδελφές του μεγάλωσαν στην εργατική συνοικία Φλορεντίν του νότιου Τελ Αβίβ. Η δασκάλα του Χαΐμ στο δημοτικό σχολείο, που ήταν η συγγραφέας Γιεμίμα Αβιντάρ-Τσερνόβιτς, διέκρινε ένα θεατρικό ταλέντο στο παιδί και το ενθάρρυνε να συμμετέχει σε σχολικές παραστάσεις και να διαβάζει ιστορίες στην τάξη.
Σε ηλικία 14 ετών ο Χαΐμ Τοπόλ άρχισε να εργάζεται ως τυπογράφος στην εφημερίδα Νταβάρ, ενώ συνέχιζε την εκπαίδευσή του σε νυκτερινό γυμνάσιο. Αφότου τελείωσε και τη μέση εκπαίδευση, εγκαταστάθηκε σε ηλικία 17 ετών στο κιμπούτς Τζεβά. και ένα έτος αργότερα κατατάχθηκε στον ισραηλινό στρατό, όπου έγινε μέλος της ψυχαγωγικής ομάδας Ναχάλ, τραγουδώντας και παίζοντας σε περιοδεύουσες παραστάσεις.
Μόλις 23 ημέρες μετά το τέλος της θητείας του στις 2 Οκτωβρίου 1956 και δύο ημέρες αφότου έκανε τον γάμο του με την Γκάλια Φίνκελστάιν (ένα άλλο μέλος της Ναχάλ), ο Τοπόλ κλήθηκε και πάλι στο στράτευμα ως έφεδρος κατά την Κρίση του Σουέζ, οπότε και πάλι έπαιξε ρόλους για τους στρατιώτες στην έρημο. Μετά την κρίση, εγκαταστάθηκαν με τη σύζυγό του στο κιμπούτς Μίσμαρ Νταβίντ, όπου εργάσθηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων. Ο Τοπόλ συγκρότησε στις αρχές του 1957 έναν θίασο από φίλους του της Ναχάλ, που περιόδευε 4 ημέρες την εβδομάδα και τα μέλη του μετέβαιναν για εργασία στα κιμπούτς τους τις άλλες δύο εργάσιμες ημέρες. Αυτός ο θίασος συνέχισε να υπάρχει μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Ο Τοπόλ και η Γκάλια απέκτησαν τρία τέκνα: έναν γιο και δύο κόρες. Τότε πήγαν να ζήσουν στο σπίτι της Γκάλια στο Τελ Αβίβ. Ο Τοπόλ είχε ως χόμπι το σκιτσάρισμα και τη γλυπτική.
Τον Ιούνιο του 2022 ο γιος του Τοπόλ απεκάλυψε ότι ο πατέρας του υπέφερε από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Ο Τοπόλ απεβίωσε τη νύκτα της 8ης προς την 9η Μαρτίου 2023, σε ηλικία 87 ετών. Πριν την ταφή του στο κιμπούτς Κβουτζάτ Σιλέρ στις 10 Μαρτίου, έλαβε χώρα μια εκδήλωση στη μνήμη του στο Θέατρο Καμέρι του Τελ Αβίβ.
Λίγο μετά τον θάνατο του ηθοποιού, ο Πρόεδρος του Ισραήλ Ισαάκ Χέρτζογκ εξέδωσε μια δήλωση, αναφέροντας ότι «τιμούμε έναν από τους πλέον εξέχοντες Ισραηλινούς καλλιτέχνες του θεάτρου, έναν ταλαντούχο ηθοποιό που κατέκτησε πολλές σκηνές στο Ισραήλ και στο εξωτερικό, γέμισε τις κινηματογραφικές οθόνες με την παρουσία του και, πάνω από όλα, μπήκε βαθιά μέσα στις καρδιές μας». Επίσης ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε: «το πλατύ του χαμόγελο, η ζεστή φωνή του και η μοναδική του αίσθηση του χιούμορ τον κατέστησαν λαϊκό ήρωα, που κέρδισε τις καρδιές του λαού».
Κυρίως σταδιοδρομία
Από το 1960 and 1964, ο Τοπόλ συμμετείχε στον σατιρικό θίασο «Μπατζάλ γιαρόκ» (= «πράσινο κρεμμύδι»), που επίσης περιόδευε στο Ισραήλ. Το 1960 ο ηθοποιός συνίδρυσε το Δημοτικό Θέατρο της Χάιφα και διετέλεσε βοηθός σκηνοθέτη και ερμηνευτής σε έργα των Σαίξπηρ, Ιονέσκο και Μπρεχτ. Το 1965 έπαιξε και στο Θέατρο Καμέρι του Τελ Αβίβ.
Η πρώτη εμφάνιση του Τοπόλ σε κινηματογραφική ταινία ήταν στο ισραηλινό έργο του 1961 I Like Mike και ακολούθησε το 1963 η επίσης ισραηλινή ταινία El Dorado σε σκηνοθεσία Μεναχέμ Γκολάν. Αλλά ο ρόλος που τον καθιέρωσε και ως κινηματογραφικό ηθοποιό ήταν ο πρωταγωνιστικός στο Σαλάχ Σαμπατί (1964), μια μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Εφραίμ Κισόν που σατίριζε «σχεδόν κάθε πλευρά της ισραηλινής κοινωνίας». Ο 29χρονος τότε Τοπόλ ήταν εξοικειωμένος στο να υποδύεται τον ηλικιωμένο οικογενειάρχη από αποσπάσματα του έργου που είχε παίξει κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του. . Ο Τοπόλ κέρδισε το βραβείο «Χρυσή πύλη» Καλύτερου ηθοποιού του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο και τη Χρυσή Σφαίρα για νέο αστέρα του έτους (άνδρας ηθοποιός)  του 1964 από κοινού με τους Harve Presnell and Τζορτζ Σίγκαλ. Η ταινία Σαλάχ Σαμπατί κέρδισε και υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, αλλά έχασε από την ιταλική Χθες, σήμερα, αύριο.
Το 1966 ο Τοπόλ έπαιξε για πρώτη φορά σε αγγλόγλωσση ταινία: στο βιογραφικό έπος για τη ζωή του Μίκυ Μάρκους Τα 4 λιοντάρια της ερήμου με πρωταγωνιστή τον Κερκ Ντάγκλας.
Τέβγε ο γαλατάς
Ο Τοπόλ κατέκτησε τη μέγιστη φήμη του με τον ρόλο του Τέβγε, του γαλατά με τις έξι κόρες, τόσο στη θεατρική σκηνή όσο και στην οθόνη, τον βασικό ρόλο στο μιούζικαλ Ο βιολιστής στη στέγη, αρχίζοντας με την ισραηλινή παραγωγή του 1966, οπότε αντικατέστησε για 10 εβδομάδες τον Σμουέλ Ροντένσκι (1902-1989) όταν ο τελευταίος αρρώστησε. Ο Αμερικανός Χάρολντ Πρινς, ο παραγωγός του αρχικού μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ το 1964, είχε δει τον Τοπόλ στο Σαλάχ Σαμπατί και τον κάλεσε σε οντισιόν για τον ρόλο του επίσης ηλικιωμένου Τέβγε σε νέα παραγωγή του έργου στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1967. Αν και δεν μιλούσε ακόμη καλά την αγγλική γλώσσα, ο Τοπόλ απομνημόνευσε τα τραγούδια ακούγοντας τον δίσκο με το αρχικό καστ του Μπρόντγουεϊ και εξασκήθηκε στους στίχους με κάποιον Βρετανό.
Όταν ο Τοπόλ έφθασε στην οντισιόν, ο Πρινς εξεπλάγη για το ότι αυτός ο τριαντάρης είχε αποδώσει τόσο καλά τον ρόλο του εξηντάχρονου Σαμπατί και ο Τοπόλ του είπε: «Ο καλός ηθοποιός μπορεί να παίξει έναν γέρο, έναν θλιμμένο, έναν χαρούμενο άνθρωπο. Το μακιγιάζ δεν αποτελεί εμπόδιο.» Ο Τοπόλ εξέπληξε επίσης τους παραγωγούς με την εξοικείωσή του με το θεατρικό έργο, οπότε τού έδωσαν τον ρόλο. Πέρασε όμως πρώτα ένα εξάμηνο στο Λονδίνο μαθαίνοντας φωνητικά τον ρόλο του με τον σκηνοθέτη Cicely Berry. Ο Τζερόουμ Ρόμπινς, σκηνοθέτης και χορογράφος των παραστάσεων του Μπρόντγουεϊ, που ταξίδεψε στην Αγγλία προκειμένου να σκηνοθετήσει την παραγωγή του Λονδίνου, σκηνοθέτησε εξαρχής τον χαρακτήρα του Τέβγε για τον Τοπόλ και βοήθησε τον ηθοποιό να τον αποδώσει λιγότερο ως καρικατούρα και περισσότερο ρεαλιστικά. Η ερμηνεία του πήρε γενικώς καλές κριτικές.
Λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα, ο Τοπόλ κλήθηκε και πάλι ως έφεδρος στον ισραηλινό στρατό, αυτή τη φορά για τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, και τοποθετήθηκε σε ομάδα ψυχαγωγίας του στρατεύματος στα Υψώματα του Γκολάν. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στις παραστάσεις του Λονδίνου και εμφανίσθηκε σε συνολικά 430 παραστάσεις. Τότε ήταν που άρχισε να γίνεται γνωστός μόνο με το επώνυμό του, καθώς οι Άγγλοι παραγωγοί δεν μπορούσαν να προφέρουν σωστά το άφωνο εβραϊκό σύμφωνο Ḥet, το πρώτο γράμμα του «Χαΐμ».
Στην επιλογή των ρόλων για την κινηματογραφική μεταφορά του έργου (βλ. Ο βιολιστής στη στέγη (ταινία)) το 1971, ο σκηνοθέτης Νόρμαν Τζούισον και η ομάδα παραγωγής της ταινίας ανεζήτησαν έναν ηθοποιό εκτός του Ζίρο Μόστελ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτή ήταν μια συζητήσιμη απόφαση, καθώς ο Μόστελ είχε καταστήσει τον ρόλο διάσημο στις ΗΠΑ υποδυόμενος αυτόν στο μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ επί αρκετά χρόνια και ήθελε να πρωταγωνιστήσει και στην ταινία. Αλλά ο Τζούισον και η ομάδα του είχαν τη γνώμη ότι ο Μόστελ θα «κουκούλωνε» τον ήρωα με την πληθωρική του προσωπικότητα. Ο Τζούισον ταξίδεψε στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1968 για να δει τον Τοπόλ να υποδύεται τον Τέβγε, προλαβαίνοντας την τελευταία εβδομάδα των παραστάσεων. Μετά από αυτό, τον προτίμησε για τον ρόλο έναντι των Ντάνυ Κέυ, Χέρσελ Μπερνάρντι, Γουόλτερ Ματάου, Ροντ Στάιγκερ, Ντάνυ Τόμας, Ρίτσαρντ Μπάρτον και Φρανκ Σινάτρα, οι οποίοι είχαν επίσης εκφράσει ενδιαφέρον για τον ρόλο (οι τρεις πρώτοι ήταν Αμερικανοεβραίοι).
right|thumb|205px|Ο Τοπόλ το 2013 Ο τότε 36χρονος Τοπόλ πήρε στην ταινία την εμφάνιση ενός πενηντάχρονου και κατά 15 περίπου κιλά βαρύτερου χωρικού χάρη στο μακιγιάζ και στην ενδυμασία. Για την ερμηνεία του αυτή βραβεύθηκε με Χρυσή Σφαίρα Α΄ ανδρικού ρόλου σε μιούζικαλ ή κωμωδία, με το Βραβείο Σαντ Ζόρντι Καλύτερου ηθοποιού σε ξένη ταινία και με το Βραβείο Ντονατέλο για καλύτερο ξένο ηθοποιό, το τελευταίο από κοινού με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Επίσης ήταν υποψήφιος για βραβείο Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, αλλά και πάλι έχασε, αυτή τη φορά από τον Τζιν Χάκμαν.
Το 1983 ο Τοπόλ επανέλαβε τον ρόλο του Τέβγε σε θέατρο του Γουέστ Εντ στο Λονδίνο., ενώ το 1989 περιόδευσε με το έργο σε τριάντα πόλεις των ΗΠΑ. Καθώς πλέον ήταν περίπου στην ηλικία του ήρωα, σχολίασε πως «δεν χρειαζόταν να δαπανώ ενέργεια για να υποδύομαι και την ηλικία». Το 1990-1991 πρωταγωνίστησε και πάλι στον ρόλο, στο Θέατρο Γκέρσουιν του Μπρόντγουεϊ. Σε αυτή την παραγωγή η Ρόζαλιντ Χάρις, που είχε υποδυθεί τη μεγαλύτερη θυγατέρα στην ταινία, έπαιξε τον ρόλο της συζύγου τού Τέβγε. Το 1991 κέρδισε υποψηφιότητα για Βραβείο Τόνυ «Καλύτερης ερμηνείας Α΄ ανδρικού ρόλου σε μιούζικαλ», αλλά έχασε από τον Τζόναθαν Πράις. Ο Τοπόλ έπαιξε και πάλι τον Τέβγε στο Λονδίνο το 1994, αυτή τη φορά περιοδεύοντας και σε άλλες πόλεις της Βρετανίας. Σε αυτές τις παραστάσεις τον ρόλο της μιας από τις κόρες του Τέβγε υποδυόταν η πραγματική κόρη του Τοπόλ, η Άντι Τοπόλ-Μάργκαλιθ (Adi Topol Margalith).
Ο Τοπόλ επανέλαβε τον ρόλο σε περιοδεύουσα παράσταση στο Ισραήλ το 1997-1998 και στο Θέατρο «Regent» της Μελβούρνης το 1998. Επέστρεψε στην Αυστραλία τον Σεπτέμβριο του 2005 για το ανέβασμα του Βιολιστή στη στέγη στο Θέατρο «Capitol» του Σίδνεϊ και τον Απρίλιο του 2006 στη Λυρική Σκηνή του Μπρίσμπεϊν Τον Μάιο του 2007 πρωταγωνίστησε με τον ίδιο ρόλο στο «Civic Theatre» του Όκλαντ (Νέα Ζηλανδία).
Το 2009 ο Τοπόλ άρχισε μια «αποχαιρετιστήρια περιοδεία» του Βιολιστή στη στέγη, ξεκινώντας από το Γουίλμινγκτον του Ντέλαγουερ. Υποχρεώθηκε ωστόσο να διακόψει την περιοδεία στη Βοστώνη εξαιτίας ενός τραυματισμού στον ώμο και αντικαταστάθηκε από τους Θήοντορ Μπικέλ και Χάρβεϋ Φάιερστην. Ο Τοπόλ εκτιμούσε ότι είχε υποδυθεί τον Τέβγε συνολικά περισσότερες από 3.500 φορές.
Το 2014 εμφανίσθηκε στην παράσταση «Υψώνοντας τη στέγη», έναν φόρο τιμής για την 50ή επέτειο του Βιολιστή στο δημαρχείο της Νέας Υόρκης. Στη βραδιά συμμετείχαν μεταξύ άλλων η Αντρέα Μάρτιν και ο σημαντικός κλασικός βιολιστής Τζόσουα Μπελ.
Άλλοι ρόλοι
thumb|205px|Αυτοπροσωπογραφία του Τοπόλ στον ρόλο του Σαλάχ Σαμπατί Το 1976 ο Τοπόλ ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του φούρναρη στο νέο μιούζικαλ «Η γυναίκα του φούρναρη», αλλά απολύθηκε μετά από οκτώ μήνες από τον παραγωγό Ντέιβιντ Μέρικ. Στην αυτοβιογραφία της η Πάτι Λιούπον, η συμπρωταγωνίστριά του στο έργο, ισχυρίζεται ότι ο Τοπόλ είχε συμπεριφερθεί αντιεπαγγελματικά στη σκηνή και ότι είχε πολύ κακές σχέσεις με την ίδια εκτός σκηνής. Ο συνθέτης της μουσικής του έργου Στήβεν Σβαρτς, ισχυρίσθηκε ότι η συμπεριφορά του Τοπόλ ενοχλούσε πολύ τους ηθοποιούς και τους σκηνοθέτες, και είχε ως αποτέλεσμα να μη φθάσει η παράσταση ως το Μπρόντγουεϊ, όπως ήταν το σχέδιο. Το 2008 έπαιξε στο Λονδίνο τον ρόλο του Ονορέ στο μιούζικαλ Ζιζί, ρόλο που είχε ερμηνεύσει ο Μωρίς Σεβαλιέ στην ομώνυμη ταινία του 1958.
Συνολικά ο Τοπόλ ερμήνευσε ρόλους σε περισσότερες από 30 ταινίες, τόσο ισραηλινές όσο και ξένες. Ανάμεσα στις γνωστότερες αγγλόφωνες εμφανίσεις του στη μεγάλη οθόνη είναι στην ταινία Γαλιλαίος του 1975, στο Φλας Γκόρντον (1980) και στην ταινία Τζαίημς Μποντ Για τα μάτια σου μόνο (1981, στον ρόλο του Μάιλος Κολούμπο). Χαρακτηρίσθηκε ως ο «μοναδικός διεθνώς ανεγνωρισμένος διασκεδαστής από το Ισραήλ» από τη δεκαετία του 1960 μέχρι και εκείνη του 1980.
Επιλέον στο Ισραήλ ο Τοπόλ υπήρξε παραγωγός σε δεκάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ως ηθοποιός φωνής, ερμήνευσε τον μαύρο πάνθηρα Μπαγκήρα στις εβραϊκές εκδοχές της ταινίας Το Βιβλίο της Ζούγκλας (1967) και της συνέχειάς της το 2003, καθώς και τη φωνή του Ρούμπεους Χάγκριντ στις δύο πρώτες ταινίες του Χάρι Πότερ. Επίσης έγραψε θεατρικά έργα και σενάρια.
Ηχογραφήσεις
Ως βαρύτονος τραγουδιστής, ο Τοπόλ ηχογράφησε αρκετά τραγούδια και άλμπουμ, μεταξύ των οποίων παιδικά τραγούδια, τραγούδια από ταινίες, ακόμα και ισραηλινά πολεμικά τραγούδια. Ακούγεται στο άλμπουμ της μουσικής της ταινίας Ο βιολιστής στη στέγη (1971) και στο άλμπουμ που ηχογράφησε με το καστ της παραστάσεως του Λονδίνου (1967).
Συγγραφέας και εικονογράφος
Η αυτοβιογραφία του ηθοποιού με τίτλο «Ο Τοπόλ από τον Τοπόλ» εκδόθηκε στο Λονδίνο από τον οίκο Weindenfel & Nicholson το 1981. Επίσης συνέγραψε τα βιβλία To Life! (1994) και Topol's Treasury of Jewish Humor, Wit and Wisdom (1995).
Ο Τοπόλ εικονογράφησε περί τα 25 βιβλία, ενώ τα σκίτσα του των Ισραηλινών Προέδρων εμφανίσθηκαν σε μια σειρά γραμματοσήμων του 2013 , ενώ σε αναμνηστικό γραμματόσημο του 2014 εμφανίσθηκε και σκίτσο-αυτοπροσωπογραφία του στον ρόλο του Τέβγε με αφορμή την 50ή επέτειο από το πρώτο ανέβασμα του Βιολιστή στη στέγη σε θέατρο του Μπρόντγουεϊ.
Φιλανθρωπική δράση
Το 1967 ο Τοπόλ ίδρυσε τη «Variety Israel», μια οργάνωση με σκοπό τη βοήθεια παιδιών με ειδικές ανάγκες. Επίσης υπήρξε συνιδρυτής και πρόεδρος του Παιδικού χωριού του Ιορδάνη ποταμού, ενός οικισμού διακοπών για παιδιά Αράβων και Εβραίων με σοβαρές ασθένειες, ο οποίος εγκαινιάσθηκε το 2012. Η λειτουργία του βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε εθελοντές και ο Τοπόλ το έχει περιγράψει ως το πρόγραμμα με το οποίο ήταν «περισσότερο συνδεδεμένος».
Τιμητικές διακρίσεις
right|thumb|Ο Τοπόλ (μεσαία σειρά, 1ος από δεξιά) με άλλους βραβευμένους με τη «Λύρα του Δαβίδ» μετά την απονομή του βραβείου το 1964 Ο Τοπόλ βραβεύθηκε το 1964 με το ισραηλινό βραβείο τεχνών «Λύρα του Δαβίδ» («Κινόρ Νταβίντ»). Κέρδισε επίσης βραβείο καλύτερου ηθοποιού («Αργυρό κοχύλι») από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν για τον ρόλο του Τζούλιαν Χριστοφόρου στην ταινία του 1972 Follow Me! Το 2008 πήρε τον τίτλο του «Εξέχοντος μέλους» του «Ισραηλινού Φεστιβάλ» για τη συνεισφορά του στον ισραηλινό πολιτισμό.
Το 2015 ο Χαΐμ Τοπόλ τιμήθηκε από τον Αρχιραββίνο της Ουκρανίας Μοσέ Ρεουβέν Αζμάν και την ουκρανική εβραϊκή κοινότητα. Η ενσάρκωση του Τέβγε στον Βιολιστή στη στέγη από τον Τοπόλ οδήγησε στην έμπνευση για το «Χωριό Προσφύγων Ανατέφκα», που ανεγέρθηκε σε ανάμνηση του φανταστικού χωριού της ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Ισραηλινοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βαρύτονοι Κατηγορία:Κωμικοί Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Εικονογράφοι Κατηγορία:Ασκεναζίτες
Σοφία Παπαμιχαλοπούλου
Η Σοφία Παπαμιχαλοπούλου (γεννηθείσα στις 5 Απριλίου 1990) είναι αλπινίστρια που εκπροσώπησε την Κύπρο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010 μαζί με τον αδελφό της Χριστόφορο. Κατά την διάρκεια της τελετής λήξης των αγώνων, ήταν σημαιοφόρος της Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές
Κρις Τόλμαν
Ο Κρις Τόλμαν (γενν. 22 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Αμερικανός ηθοποιός και κωμικός, γνωστός για τις εμφανίσεις του στις σειρές Crossballs και Reno 911! του τηλεοπτικού σταθμού Comedy Central.
Βιογραφικό
Ο Τόμαν κατάγεται από το Μάντισον του Ουισκόνσιν, όπου φοίτησε στο δημόσιο σχολείο Madison West High School. Ο Τόλμαν συμμετείχε σε διάφορες θεατρικές ομάδες του Μάντισον.
Σταδιοδρομία
Το 2007, ο Τόλμαν ήταν μέλος της εκπομπής Thank God You're Here (Δόξα τω Θεώ που είσαι εδώ) του NBC, η οποία σε κάθε εκπομπή έδειχνε τις αυτοσχεδιαστικές ικανότητές που είχαν οι τέσσερις προσωπικότητες που ήταν καλεσμένοι σε διάφορες καταστάσεις, χωρίς την ύπαρξη σεναρίου. Επιπλέον, το 2007, τού απονεμήθηκε το βραβείο επίτευγμα ζωής (Lifetime Achievement) από το Channel 101 στα βραβεία Channel 101 Channy Awards.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Άγιος Ανδρέας (συνοικία Καραβά)
Ο Άγιος Ανδρέας είναι συνοικία του Δήμου Καραβά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Καραβά δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα δυτικά συνορεύει με την Πετρογειτονιά, στα νότια με τους Μότιδες, την Ελιά και τη Φτέρυχα, στα νοτιοανατολικά με την Κάρμι και στα ανατολικά με το Τριμίθθι και τον Άγιο Γεώργιο. Το βόρειο μέρος της διοικητικής έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Καραβά
Αισχίνης ο Γλαυκίας
Ο Αισχίνης ο Γλαυκίας (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Μίλητο, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 199ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (17 μ.Χ.).
Παραπομπές
Αισχίνης Αισχίνης Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Ξύλινη εκκλησία του Τρνιανε
Η ξύλινη εκκλησία του Τρνιανε (σερβικά κυριλλικά: Црква брвнара у Трњанама, σερβικά λατινικά: Crkva brvnara u Trnjanama) είναι Σερβική Ορθόδοξη εκκλησία ευρισκόμενη στο Τρνιανε, εντός του Δήμου του Νέγκοτιν και εντός του Διαμερίσματος του Μπορ, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 316).
Παραπομπές
Τρνιανε Κατηγορία:Προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία Τρνιανε Τρνιανε
The Amazing Spider-Man
Το The Amazing Spider-Man είναι μια σειρά αμερικανικών βιβλίων κόμικ που δημοσιεύονται από τη Marvel Comics, όπου εμφανίζεται ο φανταστικός υπερήρωας Spider-Man ως ο κύριος πρωταγωνιστής. Τοποθετημένο στην κύρια συνέχεια του franchise, ξεκίνησε να εκδίδεται το 1963 ως μηνιαία έκδοση και εκδιδόταν συνεχώς, με μια σύντομη διακοπή το 1995, μέχρι την επανεκκίνησή του με νέα αριθμητική σειρά το 1999. Το 2003 επανήλθε στην αριθμητική σειρά του πρώτου τόμου. Ο τίτλος έχει περιστασιακά δημοσιευτεί ανά δύο εβδομάδες και δημοσιευόταν τρεις φορές τον μήνα από το 2008 έως το 2010.
Θεωρία των σπασμένων παραθύρων
Στην εγκληματολογία η θεωρία των σπασμένων παραθύρων (Αγγλικά: Broken windows theory) υποστηρίζει ότι εμφανή σημάδια παραβατικότητας, αντικοινωνικής συμπεριφοράς και κοινωνικής αναταραχής δημιουργούν ένα συγκεκριμένο περιβάλλον που ενθαρρύνει αντίστοιχες συμπεριφορές. Κεντρική ιδέα της θεωρίας αυτής είναι ότι σοβαρά αδικήματα, όπως ο βιασμός, η δολοφονία ή η ληστεία, αποτελούν τα τελικά αποτελέσματα μίας μεγαλύτερης σειράς γεγονότων που αρχίζουν από την τέλεση ήσσονος απαξίας αδικημάτων (μικροκλοπές, βανδαλισμοί, γκραφίτυ, δημόσια κατανάλωση αλκοόλ). Αν, κατά την θεωρία, δοθεί έμφαση στην άμεση αντιμετώπιση τέτοιων απλών αδικημάτων τότε δεν δημιουργηθούν οι συνθήκες αυτές που θα εκολάψουν την γέννηση σοβαρότερων αδικημάτων.
Η θεωρία των σπασμένων παραθύρων διατυπώθηκε πρώτη φορά το 1982 από τους Τζειμς Γουίλσον και Τζωρτ Κέλινγκ, οι οποίοι βασίστηκαν στα πορίσματα ενός κοινωνικού πειράματος που είχε πραγματοποιηθεί το 1969 από τον καθηγητή Ζιμπάρδο. Η θεωρία άσκησε σημαντική επιρροή στην επιστήμη της εγκληματολογίας και απέκτησε τεράστια απήχηση ειδικά μετά την εκλογή του Ρούντι Τζουλιάνι στην δημαρχία της Νεάς Υόρκης το 1993. Παρά την σημαντική πτώση του αριθμού των αδικημάτων στη Νέα Υόρκη κατά την χρονική περίοδο 1993-1996, επιστήμονες έχουν ασκήσει έντονη κριτική στη θεωρία αυτή και στην αποτελεσματικότητά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικοινωνική συμπεριφορά
The Amazing Spider-Man
Ο τίτλος επανεκκινήθηκε τον Απρίλιο του 2014, ξεκινώντας από την αρχή με τεύχος No. 1, μετά την ιστορία "Goblin Nation" που δημοσιεύτηκε στα The Superior Spider-Man και Superior Spider-Man Team-Up. Στα τέλη του 2015, το The Amazing Spider-Man επανεκκινήθηκε ξανά με νέο τόμο με το τεύχος No. 1 να ακολουθεί το συμβάν του 2015 Secret Wars. Η σειρά επανεκκινήθηκε ξανά το 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Κόμικς υπερηρώων Κατηγορία:Marvel Comics
Grupo Omnilife
Omnilife Group είναι η ονομασία ομίλου εταιρειών εμπορίας με έδρα το Μεξικό, η οποία διανέμει συμπληρώματα διατροφής. Η εταιρεία ανήκει στον Χόρχε Βεργάρα, ο οποίος είναι επίσης ιδιοκτήτης του ποδοσφαιρικού συλλόγου Κλουμπ Ντεπορτίβο Γουαδαλαχάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Omnilife
Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις ΣΤ΄
Ο Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις ΣΤ΄ και μερικές φορές γνωστός ως ο Έσχατος, είναι ο τελευταίος πολύ γνωστός βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου (βασ. 314–341) και ο τελευταίος γνωστός εκπρόσωπος της αρχαίας Τιβεριο-Ιουλιανής δυναστείας. Λίγα είναι γνωστά για το παρελθόν και τη βασιλεία του Ρησκούπορι ΣΤ΄: ξεκίνησε τη θητεία του ως βασιλιάς είτε μέσω συγκυβέρνησης, είτε μέσω ανταγωνισμού με τον προκάτοχό του Ραδαμσάδη μέχρι το 322. Η βασιλεία του Ρησκούπορι ΣΤ΄ έληξε γύρω στο 341, όταν μπορεί να είχε ανατραπεί από τους Σαρμάτες ή τους Αλανούς, ομάδες που εκείνη την εποχή γίνονταν ολοένα και πιο ισχυρές και με επιρροή στην Κριμαία.
Η βασιλεία του
Ήταν το τελευταίο γνωστό μέλος της Τιβεριο-Ιουλιανής δυναστείας. Η βασιλεία τού Ρησκούπορι ΣΤ΄ μπορεί να χρονολογηθεί με ακρίβεια μέσω νομισματικών και αρχαιολογικών δεδομένων, που τον τοποθετούν να εξουσιάζει από το 314 έως το 341. Η βασιλεία του επικαλύπτεται με τον άλλο βασιλιά τού Βοσπόρου Τ. Ι. Ραδαμσάδη (βασ. 309–322), ο οποίος με τη σειρά του είχε διαδεχτεί τον Τ. Ι. Θεοθόρση (βασ. 279–309 ). Η σχέση μεταξύ τού Ρησκούπορι ΣΤ΄ και των άμεσων προκατόχων του (και συγκυβερνήτη στην περίπτωση των Ραδαμσάδη) δεν περιγράφεται σε καμία σωζόμενη πηγή. Ο Γάλλος γενεαλόγος Κριστιάν Σετιπανί πιστεύει ότι ο Ρησκούπορις ΣΤ΄ ήταν ο μικρότερος αδελφός τού Ραδαμσάδη και γιος του Θεοθόρση.
Έχει επισημανθεί, για παράδειγμα, από τον Astakhov (2021), ότι ο Ραδαμσάδης και Θεοθόρσης είναι περσικά ονόματα και ότι αυτοί οι δύο βασιλείς μπορεί επομένως να μην ήταν γνήσιοι εκπρόσωποι της Τιβεριο-Ιουλιανής δυναστείας. Περαιτέρω ένδειξη μίας περσικής καταγωγής για τον Θεοθόρση, είναι η προσθήκη ενός σαρματικού μονογράμματος στην -κατά τα άλλα παραδοσιακή- εικονογραφία των νομισμάτων τού Βοσπόρου. Τα νομίσματα των δύο τελευταίων ετών της βασιλείας τού Θεοθόρση είναι πιο σπάνια από τα προηγούμενα χρόνια, γεγονός που θα μπορούσε να υποδηλώνει εσωτερικά προβλήματα στο βασίλειο, ίσως σύγκρουση είτε με την αριστοκρατία τού Βοσπόρου, είτε με τις ρωμαϊκές αρχές, λόγω της μη δυναστικής ανόδου του στον θρόνο. Η περσική προέλευση των ονομάτων και το σαρματικό μονόγραμμα στα νομίσματα του Θεοθόρση δεν είναι απολύτως πειστική απόδειξη, καθώς η ίδια η δυναστεία των Τιβεριο-Ιουλιανών ήταν εν μέρει σαρματικής καταγωγής (για παράδειγμα τα Σαυρομάτης, Ρησκούπορις ήταν ονόματα σαρματικής προέλευσης) και τα μονογράμματα (tamgas) χρησιμοποιούνταν συχνά ως σύμβολα στο βασίλειο.
Το τέλος της βασιλείας του Ρησκούπορι ΣΤ΄ συνδέεται γενικά από τους ιστορικούς με το τέλος της παραγωγής νομισμάτων τού Βοσπόρου το 341, αν και δεν υπάρχουν σωζόμενες πηγές, που να το επιβεβαιώνουν. Δεδομένου ότι οι πηγές για τον Βόσπορο μετά το 341 είναι σχεδόν ανύπαρκτες, ο Ρησκούπορις ΣΤ΄ αναφέρεται συχνά ως ο τελευταίος βασιλιάς τού βασιλείου τού Βοσπόρου. Παραδοσιακά το βασίλειο τού Βοσπόρου πιστεύεται ότι καταστράφηκε από τους Γότθους και τους Ούννους στο τέλος της βασιλείας του, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό. Τα νομίσματα τού Βοσπόρου από τις αρχές του 4ου αι. σε όλη την επικράτεια τού βασιλείου συνδέονται πιθανότατα με τη δραστηριότητα των περσικών φυλών των Σαρματών και των Αλανών στην περιοχή. Η αυξανόμενη δύναμη και επιρροή αυτών των φυλών υποδηλώνει ότι ο Ρησκούπορις ΣΤ΄ μπορεί να είχε ανατραπεί από έναν ηγέτη της φυλής των Σαρματών ή των Άλανών.
Η διάδοχοι
Ο επόμενος καλά επιβεβαιωμένος βασιλιάς του βασιλείου τού Βοσπόρου μετά τον Ρησκούπορι ΣΤ΄ είναι ο Δουπτούνος, ο οποίος είναι γνωστός από μία επιγραφή, όπου υποστηρίζεται ότι ήταν μέλος της Τιβεριο-Ιουλιανής δυναστείας. Αν και η χρονολόγηση της επιγραφής τού Δουπτούνου συζητείται, μία σχετικά ευρέως αποδεκτή χρονολογία είναι το 483, σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά τον Ρησκούπορι ΣΤ΄. Είναι προφανές ότι το βασίλειο του Βοσπόρου βρισκόταν σε βαθιά πολιτική κρίση την εποχή του Ρησκούπορι ΣΤ΄, αλλά τα αρχαιολογικά δεδομένα δείχνουν επίσης ότι η ζωή συνεχιζόταν στις πόλεις τού βασιλείου και μάλιστα υποδηλώνουν μία ανάκαμψη της οικονομίας. Αν και τα στοιχεία είναι περιορισμένα, θεωρείται απίθανο να τελείωσε η γραμμή των βασιλέων τού Βοσπόρου μετά από έναν αιώνα.
Κάποιες προσπάθειες έχουν γίνει για την ανακατασκευή της σειράς των διαδόχων τού Ρησκούπορι ΣΤ΄, ιδίως από τον Richard Garnett στα τέλη του 19ου αι., μέσω των γραπτών τού Αυτοκράτορα τού 10ου αι. Κωνσταντίνου Ζ΄. Τα γραπτά του Πορφυρογέννητου Αυτοκράτορα περιγράφουν μία σύγκρουση μετά τον Ρησκούπορι ΣΤ΄ με τους κατοίκους τού Βοσπόρου, την οποία κέρδισαν οι Ρωμαίοι και ο Αυτοκράτορας σημειώνει ότι αυτή η νίκη σήμαινε ότι «η βασιλεία των Σαυροματών [είχε] τελειώσει», μία φράση που ερμηνεύτηκε από τον Garnett ότι υποδηλώνει ότι τον Ρησκούπορι ΣΤ΄ διαδέχτηκαν δύο βασιλείς με το όνομα Σαυρομάτης. Οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν μία τέτοια ερμηνεία υπερβολικά υποθετική.