cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώστας Καρυωτάκης
Φοιτητική περίοδος
Το 1914 ο Καρυωτάκης μετέβη στην Αθήνα για σπουδές στη Νομική Σχολή και στα τέλη του 1917 απέκτησε το πτυχίο του. Το 1916, φοιτητής στο Β΄ έτος Νομικής, άρχισε να δημοσιεύει ποιήματά του σε λαϊκά περιοδικά αλλά και σε εφημερίδες όπως η Ακρόπολη. Το 1917 ο πατέρας του απολύθηκε από το δημόσιο ως αντιβενιζελικός. Λίγα χρόνια αργότερα και ο ίδιος μετατέθηκε στην Πρέβεζα, ενώ από το Ιανουάριο του 1928, κατείχε τη θέση του Γενικού Γραμματέα της Ένωσης των Δημοσίων Υπαλλήλων Αθήνας. Η μετάθεση του είχε πολιτικά αίτια.
Πορεία ως δικηγόρος
Το 1917 ο Καρυωτάκης πήρε το πτυχίο Νομικής με βαθμό "λίαν καλώς". Το 1918 επισκέφθηκε τους γονείς του στη Θεσσαλονίκη όπου έμεναν. Το 1919 επιστρατεύθηκε αλλά πήρε ολιγόμηνη αναβολή λόγω υγείας. Το ίδιο έτος έλαβε άδεια δικηγόρου και διορίσθηκε υπουργικός γραμματέας Α’ στη Θεσσαλονίκη, προφανώς για να είναι κοντά στους γονείς του.
Στις 9 Μαρτίου 1919 έστειλε εξώδικο στο περιοδικό Νουμάς γιατί δεν του δημοσίευσε κριτική – ανακοίνωση για την ποιητική του συλλογή Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραμάτων. Το 1923 διορίστηκε στο Υπουργείο Υγιεινής Πρόνοιας και Κοινωνικής Αντιλήψεως, όπου επέδειξε σημαντικό έργο πρότασης νόμων που αφορούν τη δημόσια υγεία. Όμως τίποτε δεν υλοποιήθηκε γιατί ξέσπασε η δικτατορία του Πάγκαλου. Το 1926 ταξίδεψε στη Ρουμανία. Το 1927 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Ελεγεία και Σάτιρες. Το 1928 αποσπάσθηκε στην Πάτρα, αλλά αμέσως έφυγε για ταξίδι στο Παρίσι και μετά την επιστροφή του μετατέθηκε στη Νομαρχία Πρέβεζας. Για ένα διάστημα ο Καρυωτάκης επιχείρησε να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου, ωστόσο η έλλειψη πελατείας τον ώθησε στην αναζήτηση θέσης δημοσίου υπαλλήλου. Διορίστηκε υπουργικός γραμματέας Α΄ στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, ενώ, μετά την οριστική απαλλαγή του από τον ελληνικό στρατό (παρουσιάσθηκε μόνο για λίγες μέρες), τοποθετήθηκε σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων οι νομαρχίες Σύρου, Άρτας και Αθήνας. Στο τέλος για ν' αποφύγει τις μεταθέσεις απ' τη μια νομαρχία στην άλλη, μεταπήδησε στο Υπουργείο Πρόνοιας και μάλιστα στην κεντρική του υπηρεσία, στην Αθήνα.
Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Ο Πόνος του Ανθρώπου και των Πραμάτων, δημοσιεύτηκε το 1919. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε το σατιρικού περιεχομένου περιοδικό Η Γάμπα, του οποίου η δημοσίευση όμως απαγορεύτηκε μετά από έξι τεύχη κυκλοφορίας. Η δεύτερη συλλογή του, υπό τον τίτλο Νηπενθή, εκδόθηκε το 1921. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη (1902-1930). Το Δεκέμβριο του 1927 εκδόθηκε η τελευταία του ποιητική συλλογή με τίτλο Ελεγεία και Σάτιρες. Τον Φεβρουάριο του 1928 αποσπάστηκε στην πόλη της Πάτρας και λίγο αργότερα στην Πρέβεζα.
Σχέση με τη Μαρία Πολυδούρη
μικρογραφία|Η οικία Καρυωτάκη στην Τρίπολη.|εναλλ.= Η επίσης ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη γνώρισε τον Καρυωτάκη το 1922 στη Νομαρχία Αττικής όπου αμφότεροι εργάζονταν προσωρινά, και τον ερωτεύτηκε, αλλά ο δεσμός τους διήρκεσε για πολύ λίγο. Ο Καρυωτάκης έμαθε ότι νοσεί από σύφιλη, αρρώστια τότε ανίατη η οποία αποτελούσε κοινωνικό στίγμα, και ζήτησε από τη Πολυδούρη να χωρίσουν. Εκείνη του πρότεινε γάμο, αλλά ο Καρυωτάκης το απέρριψε. Η Πολυδούρη απολύθηκε το 1924, ήρθε σε ρήξη με τον Καρυωτάκη και αρραβωνιάστηκε με τον δικηγόρο Γεωργίου. Το 1926 στο Παρίσι η Πολυδούρη προσβλήθηκε από φυματίωση και νοσηλεύθηκε στην Ελλάδα στο νοσοκομείο Σωτηρία όπου το 1928 την επισκέφτηκε ο Καρυωτάκης.
Ζωή στην Πρέβεζα
thumb|300px|Το σπίτι που έμενε ο Καρυωτάκης στην Πρέβεζα.|εναλλ.=|αριστερά Ο Καρυωτάκης έφτασε στην Πρέβεζα με καράβι στις 18 Ιουνίου 1928, μετά από δυσμενή μετάθεση. Η θέση εργασίας του ήταν στη Νομαρχία Πρεβέζης, στο Γραφείο Εποικισμού και Αποκαταστάσεως Προσφύγων, όταν ήταν νομάρχης ο Γεώργιος Π. Γεωργιάδης. Ο Κώστας Καρυωτάκης ως δικηγόρος της Νομαρχίας, είχε στα καθήκοντά του τη σύνταξη και τον έλεγχο των τίτλων κυριότητας των αγροτεμαχίων διανομής προς τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας ). Η τότε Νομαρχία Πρέβεζας στεγαζόταν σε ένα διώροφο μεγάλο «επιβλητικό» κτήριο με κήπο, στην οδό Σπηλιάδου 10, ιδιοκτησίας Πάλιου, που έχει γκρεμισθεί και εκεί ανεγέρθησαν δύο συνεχόμενες πολυκατοικίες., . Το σπίτι που νοίκιασε και έμεινε τις τελευταίες μέρες της ζωής του ο Καρυωτάκης το 1928, βρίσκεται στην οδό Δαρδανελίων, στο λεγόμενο Σεϊτάν Παζάρ. Διατηρείται ακόμα ανέπαφο, υπάρχει αναμνηστική πλάκα, και κατοικούταν τη δεκαετία του '90 από την κυρία Λελόβα, κόρη της κυρίας Καλλιόπης Λυγκούρη (Πόπη), σπιτονοικοκυράς του Καρυωτάκη η οποία έχει πεθάνει.
Η αυτοκτονία
300px|left|thumb|Ο Κώστας Καρυωτάκης νεκρός, στο Βαθύ Πρέβεζας (1928).Στο ντοκιμαντέρ του Φρέντυ Γερμανού, ο δήμαρχος Πρέβεζας τη διετία 1977-1978, Ηρακλής Ντούσιας, περιέγραψε ότι, δύο ώρες προ της αυτοκτονίας του, περί τις 2.30 μ.μ., ο Καρυωτάκης πήγε στο τότε παραλιακό καφενείο «Ο Ουράνιος Κήπος» στη θέση Βρυσούλα, ιδιοκτησίας τότε Νιόνιου Καλλίνικου, όπου παρήγγειλε και ήπιε μια βυσσινάδα. Ο καφεπώλης παραξενεύτηκε τότε, γιατί ο ποιητής τού άφησε στο τραπέζι 75 δραχμές πουρμπουάρ, ενώ η τιμή του αναψυκτικού ήταν 5 δρχ. Ζήτησε ένα τσιγάρο να καπνίσει και μια κόλλα χαρτί (τετράδιο) όπου έγραψε τις τελευταίες σημειώσεις του, οι οποίες βρέθηκαν στην τσέπη του και διασώθηκαν. Στο τέλος των σημειώσεων αυτών έγραψε μεταξύ των άλλων: ''«Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουν να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε, επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγομένου». Ο γιος του οπλοπώλη Ιωάννη Αναγνωστόπουλου, πολιτικός μηχανικός ΤΕ, δηλώνει στο ντοκιμαντέρ του Φρέντυ Γερμανού ότι «την προηγουμένη ημέρα τής αυτοκτονίας ο Καρυωτάκης αγόρασε από το κατάστημα του πατέρα του ένα πιστόλι, με το οποίο επέστρεψε σε λίγες ώρες διαμαρτυρόμενος ότι είχε βλάβη, ενώ είχε ξεχάσει να βγάλει την ασφάλεια».'' Αυτό εξηγήθηκε ως πρόθεσή του να αυτοκτονήσει αυθημερόν. Το πιστόλι αυτό είναι τύπου Pieper Bayard 9mm, παραχωρήθηκε από τους απογόνους της οικογένειας Καρυωτάκη και εκτίθεται από το 2003 στο «Μουσείο Μπενάκη» στην Αθήνα (κτίριο Α, Βασ. Σοφίας). Τελικά, στις 21 Ιουλίου 1928, το απόγευμα 4.30 μ.μ., και σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Κώστας Καρυωτάκης περπάτησε από το καφενείο «Ουράνιος Κήπος» της Βρυσούλας προς τη θέση Βαθύ της Μαργαρώνας, μια απόσταση περίπου 400 μέτρων. Ξάπλωσε κάτω από έναν ευκάλυπτο και αυτοκτόνησε με πιστόλι στην καρδιά. Η τότε χωροφυλακή τράβηξε φωτογραφία του πτώματος η οποία έχει δημοσιευθεί και τον δείχνει κουστουμαρισμένο, με ψαθάκι και με το χέρι με το πιστόλι στο στήθος. Στη θέση αυτή βρίσκεται σήμερα το στρατόπεδο των καυσίμων της 8ης Μεραρχίας Πεζικού και υπάρχει εκεί αναμνηστική μαρμάρινη επιγραφή που τοποθέτησε η Περιηγητική Λέσχη Πρέβεζας το 1970. Η πινακίδα γράφει: «Εδώ, στις 21 Ιουλίου 1928, βρήκε τη γαλήνη με μια σφαίρα στην καρδιά ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης».
Τελευταία επιστολή
Στην τσέπη του κουστουμιού του πτώματος του Κώστα Καρυωτάκη βρέθηκε επιστολή που γράφει τα εξής:
''«Εἶναι καιρὸς νὰ φανερώσω τὴν τραγωδία μου. Τὸ μεγαλύτερό μου ἐλάττωμα στάθηκε ἡ ἀχαλίνωτη περιέργειά μου, ἡ νοσηρὴ φαντασία καὶ ἡ προσπάθειά μου νὰ πληροφορηθῶ γιὰ ὅλες τὶς συγκινήσεις, χωρὶς τὶς περισσότερες, νὰ μπορῶ νὰ τὶς αἰσθανθῶ. Τὴ χυδαία ὅμως πράξη ποὺ μοῦ ἀποδίδεται τὴ μισῶ. Ἐζήτησα μόνο τὴν ἰδεατὴ ἀτμόσφαιρά της, τὴν ἔσχατη πικρία. Οὔτε εἶμαι ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος γιὰ τὸ ἐπάγγελμα ἐκεῖνο. Ὁλόκληρο τὸ παρελθόν μου πείθει γι' αὐτό. Κάθε πραγματικότης μοῦ ἦταν ἀποκρουστική.''
''Εἶχα τὸν ἴλιγγο τοῦ κινδύνου. Καὶ τὸν κίνδυνο ποὺ ἦρθε τὸν δέχομαι μὲ πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω γιὰ ὅσους, καθὼς ἐγώ, δὲν ἔβλεπαν κανένα ἰδανικὸ στὴ ζωή τους, ἔμειναν πάντα ἕρμαια τῶν δισταγμῶν τους, ἢ ἐθεώρησαν τὴν ὕπαρξή τους παιχνίδι χωρὶς οὐσία. Τοὺς βλέπω νὰ ἔρχονται ὁλοένα περισσότεροι μαζὶ μὲ τοὺς αἰῶνες. Σ' αὐτοὺς ἀπευθύνομαι.''
''Ἀφοῦ ἐδοκίμασα ὅλες τὶς χαρές (!!!), εἶμαι ἕτοιμος γιὰ ἕναν ἀτιμωτικὸ θάνατο. Λυποῦμαι τοὺς δυστυχισμένους γονεῖς μου, λυποῦμαι τὰ ἀδέλφια μου. Ἀλλὰ φεύγω μὲ τὸ μέτωπο ψηλά. Ἤμουν ἄρρωστος.''
Σᾶς παρακαλῶ νὰ τηλεγραφήσετε, γιὰ νὰ προδιαθέση τὴν οἰκογένειά μου, στὸ θεῖο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, ὁδός Μονῆς Προδρόμου, πάροδος Ἀριστοτέλους, Ἀθήνας»
''[Υ.Γ.] Καὶ γιὰ ν' ἀλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω ὅσους ξέρουν κολύμπι νὰ μὴν ἐπιχειρήσουνε ποτὲ νὰ αὐτοκτονήσουν διὰ θαλάσσης. Ὅλη νύχτα ἀπόψε ἐπὶ δέκα ὧρες, ἐδερνόμουν μὲ τὰ κύματα. Ἤπια ἄφθονο νερό, ἀλλὰ κάθε τόσο, χωρὶς νὰ καταλάβω πῶς, τὸ στόμα μου ἀνέβαινε στὴν ἐπιφάνεια. Ὡρισμένως, κάποτε, ὅταν μοῦ δοθεῖ ἡ εὐκαιρία, θὰ γράψω τὶς ἐντυπώσεις ἑνὸς πνιγμένου».''
Κ.Γ.Κ.
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν απορίες και αντιθέσεις στην ερμηνεία αυτής της επιστολής.
Λογοτεχνικό έργο
Εκτός από το ποιητικό του έργο, ο Καρυωτάκης έγραψε επίσης πεζά ενώ έδωσε και μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών, όπως του Φρανσουά Βιγιόν, Σάρλ Μπωντλαίρ, Πωλ Βερλαίν, Τριστάν Κορμπιέρ (Les poètes maudits ,όπως ονομάστηκαν, Οι Καταραμένοι Ποιητές ), Ζαν Μορεάς, Χάινριχ Χάινε και άλλων. Μερικά από τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από συγκροτήματα και μουσικούς όπως Invocation, Υπόγεια Ρεύματα, τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, Βασίλη Παπακωνσταντίνου και την Λένα Πλάτωνος.
Εργογραφία
thumb|180px|«Αισιοδοξία», χειρόγραφο του Κώστα Καρυωτάκη.
Μεταφράσεις
1. Elegias e Sátiras/Ελεγεία και Σάτιρες, Théo de Borba Mossburger (Trans.), (n.t.) Revista Literária em Tradução, nº 1 (set/2010), Fpolis/Brasil, ISSN 2177-5141
2. Μεταφράσεις ποιημάτων του στα βουλγαρικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Γενιά του ’20 Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Θωμάς Φλαγγίνης
Ο Θωμάς Φλαγγίνης (Tommaso Flangini) ήταν ήταν Έλληνας λόγιος και Κερκυραίος ευεργέτης της Ελληνικής κοινότητας της Βενετίας τον 17ο αιώνα.
Βιογραφία
Είχε μια θυγατέρα από τον γάμο του με την Παγώνα Τζιγαρά, κόρη του Ζώτου Τζιγαρά, την οποία πάντρεψε με τον Βενέδικτο Σουπεράντιο, και η οποία απέθανε άτεκνη. Χάρισε όλη του την περιουσία σε κοινωφελείς και φιλανθρωπικούς σκοπούς, για το ελληνικό νοσοκομείο του Αγίου Γεωργίου, προίκισε και νύμφεψε φτωχές Ελληνίδες και εξαγόρασε από την τουρκική δουλεία πολλούς χριστιανούς.
Παρά την ορθόδοξη πίστη του, έγινε δομινικανός μοναχός πριν πεθάνει. Μετά θάνατο πρόσφερε 171.715 δουκάτα για την ίδρυση του Ελληνικού Φροντιστηρίου στην Βενετία, για να εκπαιδεύονται άπορα παιδιά των Ελλήνων ορθόδοξων χριστιανών, και προπαντός από την Κέρκυρα και από την Κύπρο.
Συγγράμματα
Είναι άγνωστο αν άφησε συγγράμματα, ή αν εκδόθηκαν έργα του.
Γέφυρα του Νέρωνα
μικρογραφία|Λείψανα του Pons Neronianus στον [[Τίβερης|Τίβερη στη Ρώμη.]]
Ιστορία
μικρογραφία|Η Γέφυρα του Νέρωνα σε χάρτη της αρχαίας Ρώμης γύρω στο 300 μ.Χ.
Ο Αυτοκράτορας Καλιγούλας έκτισε έναν Ιππόδρομο (Circus) στη δεξιά όχθη του Τίβερη. Ο ιστορικός Τάκιτος λέει, ότι σε αυτόν, που μετονομάστηκε σε Ιππόδρομο του Νέρωνα, ο Αυτοκράτορας Νέρων εκτέλεσε τους Χριστιανούς, που είχαν κατηγορηθεί ότι προκάλεσαν τη Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ., προκειμένου να διασκεδάσει τους κατοίκους της Ρώμης μετά από εκείνη τη φωτιά. Πιστεύεται ότι ο Νέρων αντικατέστησε την ξύλινη γέφυρα της Θριαμβικής Οδού με τη λίθινη γέφυρα, που πήρε το όνομά του, Pons Neronianus ή Triumphalis, επειδή από αυτήν διερχόταν η Θριαμβευτική Οδός (Via Triumphalis). Οι κάτοικοι της Ρώμης πιθανότατα θα διέσχιζαν τη Γέφυρα του Νέρωνα, για να φτάσουν στον Ιππόδρομο του Νέρωνα.
Ξεκινώντας με τον Τίτο, οι νικητές Αυτοκράτορες που εόρταζαν τους θριάμβους τους, έμπαιναν στη Ρώμη διαβαίνοντας τη Γέφυρα του Νέρωνα κατά μήκος της Θριαμβικής Οδού. Είναι πιθανό, ότι το πλάτος της Γέφυρας του Νέρωνα δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την καθημερινή κίνηση στη Ρώμη, επειδή μέσα σε έναν αιώνα από την ολοκλήρωσή της ο Αυτοκράτορας Αιλιανός Αδριανός έκτισε την Γέφυρα του Αιλιανού σε λιγότερο από 200 μ. πιο πέρα. Η γέφυρα του Νέρωνα ονομαζόταν επίσης Γέφυρα του Βατικανού (Pons Vaticanus), επειδή συνέδεε το Πεδίο του Βατικανού με την αριστερή όχθη. Η γέφυρα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ερειπωμένη τον 4ο αι. Σίγουρα, από τον Μεσαίωνα η γέφυρα ονομαζόταν Σπασμένη Γέφυρα (Pons Ruptus), επειδή ένα τμήμα της είχε καταρρεύσει. Τον 15ο αι. ο πάπας πάπας Ιούλιος Β΄ σχεδίαζε να το αποκαταστήσει.
Η Γέφυρα του Νέρωνα δεν αναφέρεται στις κλασικές λογοτεχνικές πηγές ή στους καταλόγους περιφερειών. Αναφέρεται μόνο στα μεσαιωνικά Αξιοθέατα της Πόλης της Ρώμης (Mirabilia Urbis Romae) και Χρυσή Γραφή της Πόλης της Ρώμης (Graphia Aureae Urbis Romae) ως ένα από τα ερείπια της Ρώμης, που μπορούσε να δει κάποιος εκείνη την εποχή. Ούτε αναφέρεται στην αφήγηση του Προκοπίου για την πολιορκία της Ρώμης από τους Γότθους το 537. Η απόδειξη ότι η Γέφυρα του Νέρωνα ήταν εκτός χρήσης ως τον 4ο αι., αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Χένρυ Γιόρνταν, που βασίστηκε σε ένα σύντομο απόσπασμα του Προυδέντιου:
Ibimus ulterius, qua fert uia pontis Hadriani, laeuam deinde fluminis petemus. Transtiberina prius soluit sacra peruigil sacerdos, mox huc recurrit duplicatque uota.
Δηλ. θα περάσουμε εκεί που οδηγεί η γέφυρα του Αδριανού,
Μετά ας αναζητήσουμε την αριστερή όχθη του ποταμού.
Πρώτα ο ακοίμητος ιερέας εκτελεί τις Πέραν του Τίβερη τελετές,
Ο Προυδέντιος ήταν ακόμη ζωντανός, όταν ο Ονώριος και ο Αρκάδιος έκτισαν την Θριαμβική αψίδα, που αναφέρεται στο προαναφερόμενο κείμενο, για μία διπλή τελετή στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και τη βασιλική του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών, η οποία αναφέρει ότι η διαδρομή προς τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου από την ανατολική όχθη διέσχιζε τη Γέφυρα του Αδριανού, πιο επάνω από τη Γέφυρα του Αίλιου. Καθώς η διέλευση από τη Γέφυρα του Νέρωνα θα ήταν μία πιο σύντομη διαδρομή προς τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου από την αριστερή όχθη, γίνεται σαφές ότι η Γέφυρα του Νέρωνα ήταν εκτός χρήσης εκείνη την εποχή.
Η Γέφυρα του Νέρωνα διέσχιζε τον ποταμό ακριβώς κάτω από τη σύγχρονη Γέφυρα Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄, αλλά σε ελαφρώς διαφορετική γωνία. Ελάχιστη από την αρχαία κατασκευή σώζεται σήμερα. Όταν η στάθμη του νερού στον Τίβερη είναι χαμηλή, είναι δυνατό να δείτε τα θεμέλια μίας από τις τέσσερις βάσεις, που κάποτε στήριζαν τη Γέφυρα του Νέρωνα. Αν και τον 19ο αι. όλες οι βάσεις ήταν ακόμη ορατές επάνω από το νερό, αυτές αφαιρέθηκαν, για να επιτρέψουν στα σκάφη να περνούν με ασφάλεια στον Τίβερη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέρων Κατηγορία:Γέφυρες στη Ρώμη
Πατρίσια Βελάσκες
Η Πατρίσια Βελάσκες (Patricia Velásquez, γεννημένη ως Πατρίσια Καρόλα Βελάσκες Σεμπρούν Patricia Carola Velásquez Semprún, 31 Ιανουαρίου 1971) είναι Βενεζουελάνα ηθοποιός και μοντέλο.
Είναι γνωστή από το ρόλο της Ανκ Σου Νάμουν στην ταινία του 1999 The Mummy και τη συνέχεια του 2001, The Mummy Returns.
Πρόωρη ζωή
Γεννήθηκε στο Μαρακάιμπο της Βενεζουέλας και μεγάλωσε με την οικογένειά της στη Γαλλία και το Μεξικό.
Το 1989, συμμετείχε στο διαγωνισμό Miss Venezuela 1989 και εκπροσώπησε τη Χερσόνησο ντε λα Γουαχίρα και κατέλαβε τη δεύτερη θέση.
Μετά από τρία χρόνια σπουδών στο κολέγιο, έφυγε για το Μιλάνο της Ιταλίας, επιδιώκοντας μια καριέρα στο μόντελινγκ. Μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά και Ιταλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βενεζουελάνοι μοντέλα Κατηγορία:ΛΟΑΤ
Ρόι Κιν
Ο Ρόι Μορίς Κιν (Roy Maurice Keane, γενν. 10 Αυγούστου 1971) είναι Ιρλανδός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους Ιρλανδούς ποδοσφαιριστές, έχοντας κατακτήσει 19 τρόπαια, εκ των οποίων τα 17 προέρχεται από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Από το 2013 είναι βοηθός προπονητή στην Εθνική Ιρλανδίας. .
Σε συλλογικό επίπεδο η καριέρα του Κιν διήρκεσε σχεδόν μία εικοσαετία, στην οποία εργάσθηκε σε τέσσερις ομάδες: Κομπ Ράμπλερς, Νότινχαμ Φόρεστ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Σέλτικ. Ο Κιν αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος, και διακρινόταν για τη δυναμικότητα του και τις ηγετικές του αρετές, εξ ου κιόλας διατέλεσε 8 χρόνια αρχηγός στη Μάντσεστερ. Εκεί κατέκτησε εφτά φορές το πρωτάθλημα Αγγλίας, τέσσερις φορές το Κύπελλο και μία φορά το Τσάμπιονς Λιγκ, τη σεζόν 1998-99, μεταξύ άλλων. Αν και αρχηγός και βασικό στέλεχος της ομάδας, ο Κιν απουσίασε από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 1999, επειδή είχε συμπληρώσει κάρτες στον ημιτελικό με την Γιουβέντους. Επίσης, ήταν μέλος και αρχηγός της Εθνική Ιρλανδίας για σχεδόν 15 χρόνια. Ως ποδοσφαιριστής ο Κιν θεωρούταν ένας από τους σπουδαιότερους αμυντικούς χαφ της γενιάς του. Μάλιστα, ο Πελέ, τον συμπεριέλαβε στη FIFA 100, ενώ και οι The Times, τον συμπεριλάμβανε στη λίστα της με τους 50 Σκληρότερους Ποδοσφαιριστές, στη θέση 11.
Το 2006, όπου αποσύρθηκε, εντάχθηκε στο τεχνικό επιτελείο της Σάντερλαντ, ως πρώτος προπονητής, εκεί παρέμεινε για δυο χρόνια, βοηθώντας την ομάδα να ανακάμψει και να επιστρέψει στην Πρέμιερ Λιγκ. Το 2009 ανέλαβε την Ίπσουιτς, για άλλα δύο χρόνια, αλλά εξ αιτίας της κακής της βαθμολογικής θέσης, έφυγε περίπου στου 20 μήνες. Από το 2013 έως και σήμερα είναι βοηθός προπονητή στην Εθνική Ιρλανδίας. Ωστόσο, βοηθός χρημάτισε κι έναν χρόνο στην Άστον Βίλα, το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιρλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιρλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέλτικ Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ιρλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας
Ηρόφιλη η λυπημένη
Η Ηρόφιλη η λυπημένη (Herophila tristis με συνώνυμο Dorcatypus tristis) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Lamiinae. Το γένος Ηρόφιλη συναντάμε μόνο στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Από τα τρία είδη του γένους δύο είναι ενδημικά στην Ελλάδα. Αυτά είναι η Herophila beieri και η Herophila faimairii Η Ηρόφιλη η λυπημένη εξαπλώνεται και πέρα από την Ελλάδα. Στην Ελλάδα συναντάμε το υποείδος Herophila tristis tristis, το άλλο υποείδος Herophila tristis martinascoi περιορίζεται σε μια περιοχή της Ιταλίας. Η Ηρόφιλη η λυπημένη μοιάζει πολύ με μικρό Μόριμους φουνερέους.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κολεόπτερο αποκτά μήκος από 14 έως 28 χιλιοστόμετρα. Είναι σκεπασμένο από πολύ κοντό τρίχωμα καφέ (ορατό σε μεγάλη μεγέθυνση της εικόνας του ταξινομοπλαισίου). Για αυτό το λόγο φαίνεται μαύρο καφέ εκτός από τέσσερις μαύρες βούλες στα έλυτρα. Όλος ο εξωσκελετός είναι ισχυρά σκληρυμένος και ανθεκτικός.
Τα στοματικά μόρια δείχνουν όρθια προς τα κάτω. Το τελευταίο άρθρο των γναθικών προσακτρίδων έχει τη μορφή αδραχτιού. Οι παχιές κεραίες είναι νηματοειδείς και συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Το γερό πρώτο άρθρο έχει μια ημισελινοειδής ουλή κοντά στην άρθρωση με το δεύτερο άρθρο της κεραίας (Εικ. 2). Όπως κατά κανόνα στα Cerambycidae το δεύτερο όρθρο είναι πολύ μικρό. Το τρίτο άρθρο της κεραίας είναι μικρότερο από το πρώτο (Εικ. 6). Αυτή είναι η πιο σαφής διαφορά μεταξύ της Ηρόφιλη η λυπημένη και του Μόριμους φουνερέους. Τα ακόλουθα άρθρα των κεραιών γίνονται όλο και πιο στενά. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς και περιλαμβάνουν τη βάση των κεραιών από πίσω. Στην κορυφή του κεφαλιού οι άκρες των οφθαλμών είναι πιο κοντά η μία από την άλλη παρά οι βάσεις των κεραιών (Εικ. 4).
Το πρόνωτο έχει από ένα γερό αγκάθι σε κάθε πλευρά του. Τα έλυτρα είναι πολύ σκληρά και συμφύονται μεταξύ τους. Οι οπίσθιες πτέρυγες είναι ατροφικές ή λείπουν τελείως. Σε κάθε έλυτρο είναι μπροστά και μετά τη μέση και διαχωρίζονται από μια μαύρη βούλα. Η μπροστινή βούλα πολλές φορές συνίσταται από μερικές μικρές βούλες.
Τα πόδια είναι πολύ γερά. Η μπροστινή κνήμη στην κάτω πλευρά έχει μια εμβάθυνση σε μορφή αυλακιού, που αρχίζει στο τελευταίο τρίτο της κνήμης και τρέχει προς την οπίσθια άκρη, στρέφοντας εκεί προς τα έξω (Εικ. 5). Οι ταρσοί είναι ψευδοτετραμερείς, καθώς το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, που διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο.
Βιολογία
Η Ηρόφιλη η λυπημένη είναι θερμόφιλο είδος. Η προνύμφη αναπτύσσεται σε διάφορα δέντρα, φυλλοβόλα ή κωνοφόρα ( συκιά, κυπαρίσσια, λεύκα, κερασιά). Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί δύο ή τρία χρόνια. Τα ακμαία γίνονται ορατά κατά το τέλος της άνοιξης και στην αρχή του καλοκαιριού, κινούνται αρκετά αργά στο έδαφος. Και στην περίπτωση φυγής δεν τρέχουν γρήγορα.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο χώρος διαμονής της Ηρόφιλη η λυπημένη εξαπλώνεται από την Ισπανία μέχρι τη Μαύρη θάλασσα. Τα βόρεια σύνορα του χώρου αυτού διατρέχουν την Ελβετία, Αυστρία, Ουγγαρία και Ρουμανία. Στα Νότια περιλαμβάνει την Ιταλία με τη Σαρδηνία και την Κορσική, τη Σικελία, και τις χώρες της Αδριατικής (λείπουν αναφορές από την Αλβανία). Και στη Μέση Ανατολή συναντάμε το είδος
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Μάνσο Γ΄ του Αμάλφι
Ο Μάνσο, ήταν Λομβαρδός Αντίδούκας του Αμάλφι που κυβέρνησε το δουκάτο κατά την περίοδο της βασιλείας του Ρογήρου Μπότσα, του Νορμανδού Δούκα της Απουλίας. Είναι γνωστός μόνο από τα νομίσματά του: μεγάλο χάλκινο θυλάκιο που φέρει την επιγραφή MANSO VICEDUX στην πίσω πλευρά, τα νομίσματα αυτά αποδόθηκαν αρχικά στο Μάνσο του Σαλέρνο δούκας του Αμάλφι το 981-83.
Ο όρος vicedux (αντιδούκας) είναι πιθανώς ένας τίτλος που σχηματίζεται από το λατινικό dux (δούκας), τον παραδοσιακό τίτλο των ηγεμόνων της Αμάλφι από τα μέσα του δέκατου αιώνα, και το πρόθεμα αντί που δείχνει έναν αναπληρωτή. . Μπορεί, ωστόσο, να είναι συντομογραφία, είτε για το vicerosissimus dux είτε για το vicarius et dux (vicar και duke). Κάθε νόμισμα που αποδίδεται στον Μάνσο φέρει το όνομα και τον τίτλο του, μερικές φορές περιβάλλει έναν σταυρό. Μεταξύ των εμπρόσθιων εικόνων - πολλές ανεξήγητες - που βρέθηκαν σε νομίσματα που φέρουν αυτήν την επιγραφή είναι: μια προτομή (μερικές φορές ανάμεσα σε δύο αστέρια ή σε ένα πεδίο σβόλων), ένα εστεμμένο κεφάλι, ένα ανοιχτό χέρι (το χέρι του Θεού), ένας ταύρος κάτω από τα γράμματα VIC ή IMA, ένα άλογο, ένα κάστρο και δύο πύργους (ή ίσως έναν πύργο και το γράμμα Ζ).
Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων
Το 2004 η UNESCO, με αφορμή την επιτυχία του Δικτύου των Ευρωπαϊκών Γεωπάρκων,αποφάσησε να συνάψει ένα σύμφωνο συνεργασίας με το Δίκτυο ώστε να πραγματοποιήθει και στις άλλες Ηπείρους. Δημιουργήθηκε το αντίστοιχο Δίκτυο των Παγκόσμιων Γεωπάρκων με τη στήριξη της UNESCO και τη συμμετοχή όλων των Ευρωπαϊκών Γεωπάρκων καθώς και γεωπάρκων της Κίνας και της Ιαπωνίας.
Μάνσο Γ΄ του Αμάλφι
Δεν γίνεται αναφορά σε κανένα Μάνσο αντιδούκα σε σύγχρονα έγγραφα, αλλά είναι γνωστό ότι ότι ο Μάνσο Β΄, είχε έναν γιο με το όνομα Μάνσο, ο οποίος με τη σειρά του είχε έναν γιο Μάνσο. Αυτός ο τελευταίος Μάνσο παντρεύτηκε την Γκαϊτελγκίμα και ήταν ο πατέρας του Ιωάννη. Και οι δύο Μάνσο εμφανίζονται σε έγγραφα των 1080 και 1098 που φέρουν τον τίτλο dominus. Μάλλον ένας από αυτούς διορίστηκε από τον Ροβέρτο Γυισκάρδο ή τον γιο και διάδοχό του, Ρογήρο, για να κυβερνήσει το Αμάλφι για λογαριασμό του. Δεδομένου ότι ο Ρογήρος προτιμούσε να χρησιμοποιήσει τον τίτλο πρίγκιπας (πρίγκιπας) μετά την κατάκτησή του Πριγκιπάτου του Σαλέρνο (1078). Ο Ρογήρος είχε επίσης τη φήμη, μεταξύ των Νορμανδών οπαδών του, ότι ευνοούσε τους Λομβαρδούς στην υπηρεσία του.
Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων
Το 2015 το Δίκτυο των Παγκόσμιων Γεωπάρκων έλαβε νομική υπόσταση με τη μορφή Συνδέσμου. Η έδρα του βρίσκεται στο Παρίσι και είναι ο εταίρος της UNESCO στο νέο πρόγραμμα αναγνώρισης περιοχών που δημιούργησε το 2015. Σημαντικό είναι να αναφερθεί οτι για να αναγνωριστεί μια περιοχή ως Παγκόσμιο Γεωπάρκο UNESCO θα πρέπει να είναι μέλος και του Παγκόσμιου Δικτύου Γεωπάρκων. Τα Παγκόσμιας αξίας Γεωπάρκα UNESCO οφείλουν να πληρούν υψηλά στάνταρ ποιότητας και να προσφέρουν υπηρεσιές, οι οποίες αξιολογούνται κάθε τέσσερα χρόνια μέσα από ένα αυστηρό πρωτόκολλο. Οι δραστηριότητες των Παγκόσμιου Δικτύου Γεωπάρκων UNESCO επεκτάθηκαν σε όλο τον κόσμο και σήμερα συμμετέχουν σε αυτό 140 περιοχές από 37 χώρες.
Μάνσο Γ΄ του Αμάλφι
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι
Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων
Ευρωπαϊκό δίκτυο Γεωπάρκων
Με προτοβουλία της Ευρωπαικής Ένωσης,το 2000 ιδρύθηκε το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Γεωπάρκων (EGN - European Geoparks Network) από τέσσερις αγροτικές περιοχές της Ευρώπης μέσω του προγράμματος LEADER. Ο οργανισμός έχει ως στόχο τη προστασία της γεωποικιλότητας, τη προώθηση της γεωλογικής κληρονομιάς στο ευρύ κοινό, καθώς και την υποστήριξη της βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης στο τοπικό επίπεδο των Γεωπάρκων.
Η Βρετανία, η οποία κατέχει μακρόχρονη παράδοση στην προστασία των γεωπάρκων έχει καταγραψεί 20.000 θέσεις. Από αυτές, οι 2.000 είναι Θέσεις Ιδιαίτερου Επιστημονικού Ενδιαφέροντος ή Διεθνούς Σημασίας (Sites of Special Scientific Interest). Οι θέσεις αυτές τυγχάνουν κρατικής μέριμνας με σκοπό τη διατήρηση και προστασία τους από το κράτος. Ο αντίστοιχως Εθνικός Οργανισμός εποπτείας των θέσεων ονομάζεται English Nature, ενώ παρέχει παράλληλα υπηρεσίες στην Ουαλία, τη Σκοτία και την Ιρλανδία. Οι άλλες 18.000 Θέσεις έχουν θεωρηθεί ως Περιφερειακής Σημασίας (Regionally Important Sites) και γι' αυτό τη δικαιοδοσία τους έχει η περιφερειακή διοίκηση και οι τοπικές κοινωνίες.
Η Ολλανδία  έχει πάνω από 800 καταγεγραμμένες γεω-θέσεις, από τις οποίες οι 118 θεωρούνται Εθνικές Θέσεις.
Η Σλοβενία αναφέρει ρητά στη νομοθεσία της,την υποχρέωση διατήρησης της γεωλογικής κληρονομιάς στο σύνολό της.
Η Νορβηγία αναγνωρίζει πάνω από 900 θέσεις διατήρησης γεωλογικής κληρονομιάς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το παράδειγμα του Γεωπάρκου της Νορβηγίας Gea Norvegica, αφού υποβαθμίστηκε η γεωλογική του αξία από τη δημιουργία μιας μεγάλης πετρελαιοκηλίδας,η οποία προκλήθηκε από το ναυάγιο ενός εμπορικού πλοίου. Ωστόσο, το πρόβλημα λύθηκε αποτελεσματικά από την δυναμική παρέμβαση του φορέα διαχείρισης. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, το παράδειγμα του Γεωμεταλλευτικού Πάρκου της Τοσκάνης. Πρόκειται για έναν βιώσιμο γεώτοπο, με γεωλογική κληρονομιά διεθνούς αξίας αλλά και με ιστορία βιομηχανικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας μέσω της γεωθερμίας.
Η Γαλλία κατέχει 148 φυσικά πάρκα (réserves naturelles), εκ των οποίων τα 11 είναι γεωλογικά (réserves naturelles géologiques). Το φυσικό γεωλογικό απόθεμα - γεωπάρκο της ΄Ανω Προβηγκίας (réserve naturelle géologique de Haute Provence) είναι το παλαιότερο, μεγαλύτερο και καλύτερα οργανωμένο στην Ευρώπη.Χαρακτηρίζεται για την εξαιρετική ποικιλία τοπίων και γεωλογικών σχηματισμών που παρουσιάζει και για τη γεωλογική ιστορία 300 εκατομμυρίων ετών. Πολλά ερευνητικά επιστημονικά και εκπαιδευτικά προγράμματα πραγμστοποιούνται στο πάρκο αυτό. Η υφιστάμενη υποδομή, το ανθρώπινο δυναμικό, το πληροφοριακό υλικό και οι υπηρεσίες ποιότητας επιτρέπουν την αξοποίησή του.
Τα κυριότερα Όργανα και Εταιρίες που έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους για τη διατήρηση της γεωλογικής κληρονομιάς και των γεωτόπων στην Ευρώπη και τον κόσμο γενικότερα είναι η UNESCO, η Διεθνής Ένωση Γεωλογικών Επιστημών (IUGS), η ProGEO, το Δίκτυο των Ευρωπαϊκών Γεωπάρκων, η GeoSEE Task Force και το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Ελληνικό Δίκτυο Γεωπάρκων
Στην Ελλάδα, 5 είναι τα επίσημα αναγνωρισμένα Γεωπάρκα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωπαρκο
Μητροπολίτης Κρήτης Τίτος Β΄
Ο Τίτος Ζωγραφίδης (1859-1933) υπήρξε ιεράρχης στην Επισκοπή Πέτρας της Κρήτης (1889-1922) και στη συνέχεια στη Μητρόπολη Κρήτης, σε μια εποχή έντονων εθνικών, πολιτικών και εκκλησιαστικών διεργασιών, στις οποίες είχε καταλυτική δράση.
Γεννήθηκε στη Γαλίφα Ηρακλείου Κρήτης στις 23 Δεκεμβρίου 1859. Ήταν γιος του παπα-Σγουράφου Γεωργίου Ρουσσάκη και ονομαζόταν Λεωνίδας. Παρακολούθησε τα μαθήματα κατώτερων και ανώτερων σχολείων που λειτουργούσαν τότε στην Επισκοπή και στην ιστορική Μονή Αγκαράθου, όπου το 1878 έγινε μοναχός με το όνομα Τίτος.
Χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Κρήτης Τιμόθεο Α΄ τον Καστρινογιαννάκη. Η Χριστιανική Δημογεροντία Ηρακλείου έστειλε το 1879 ως υπότροφο τον Τίτο Ζωγραφίδη στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Αποφοίτησε το 1885 με βαθμό “παμψηφεί άριστα” και γύρισε στην Κρήτη. Ανέλαβε συντονιστής – επιθεωρητής των χριστιανικών ελληνικών δημοτικών σχολείων και Σχολάρχης της Ελληνικής Σχολής στο Χριστό Επισκοπής Πεδιάδος. Σ’ αυτήν δίδαξε τέσσερα χρόνια μέχρι το 1889. Το 1889, εκλέγεται επίσκοπος Πέτρας από την Επαρχιακή Ιερά Σύνοδο Κρήτης. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 23 Δεκεμβρίου 1889, στα 30ά του γενέθλια, και εγκαθίσταται στην έδρα του, τη Νεάπολη Μεραμβέλλου.
Εκκλησιαστικό Έργο
Την επισκοπή Πέτρας εποίμανε 33 χρόνια, κατά τα οποία ανέπτυξε πνευματική, κοινωνική και εθνική δράση με τις διοικητικές και θεολογικές του ικανότητες. Μερίμνησε να ιδρυθούν σχολεία και μαζί με το κήρυγμα του συνέβαλε να εξυψωθεί το πνευματικό επίπεδο των Χριστιανών της περιοχής του. Παράλληλα, βοήθησε ενεργά στην απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους, συμμετέχοντας στην επανάσταση του 1896-1897, συνεργαζόμενος με τους οπλαρχηγούς με συμβουλές, ιδέες, επαφές, συγκέντρωση εφοδίων, αλλά ακόμη και με όπλα, οδηγώντας σώμα επαναστατών στη μάχη κατά της Σπιναλόγκας.
Μετά την ανακήρυξη της αυτονομίας της Κρήτης το 1898, συνέβαλε στην οργάνωση της Εκκλησίας της Νήσου με τη λύση του μητροπολιτικού ζητήματος και την σύνταξη καταστατικού χάρτη, αλλά και στους μετέπειτα εθνικούς αγώνες αποκατάστασης των υποδούλων Ελλήνων και ισχυροποίησης του ελληνικού κράτους. Το 1914-1915 ήταν μέλος της Νομοπαρασκευστικής Επιτροπής για την Εκκλησιαστική Νομοθεσία με σπουδαία συνεισφορά. Το 1918 προτάθηκε να γίνει Μητροπολίτης Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, ενώ την περίοδο 1917-1920 ήταν τοποτηρητής της Μητροπόλεως Κρήτης. Αργότερα, το 1922, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε Μητροπολίτη Κρήτης και Πρόεδρο της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης. Η ενθρόνισή του, ως Τίτος Β’, έγινε το Σάββατο 8 Οκτωβρίου 1922 στο μητροπολιτικό ναό του Αγίου Μηνά Ηρακλείου, και την επαύριον η πρώτη λειτουργία, στην οποία χοροστάτησε ως Μητροπολίτης (Αρχιεπίσκοπος) Κρήτης.
Από τα σπουδαιότερα γεγονότα της αρχιερατείας του ήταν η απόδοση στη λατρεία των ορθοδόξων χριστιανών του ιστορικού ναού του Αγίου Τίτου Ηρακλείου. Ο ναός αυτός είχε κτισθεί πρώτη φορά από το Νικηφόρο Φωκά λίγο μετά το 961 μ.Χ. και ήταν η Μητρόπολη της Κρήτης στη Β’ Βυζαντινή περίοδο και στην Ενετοκρατία μέχρι το 1669, οπότε παραδόθηκε σε Τούρκους το Ηράκλειο. Μετετράπη σε τζαμί, το λεγόμενο Βεζύρ ή Γενί Τζαμί. Το 1856 γκρεμίστηκε από σεισμό και ανοικοδομήθηκε νέο μεγαλόπρεπο κτίριο κατά τα έτη 1869-1888, για να εγκαταλειφθεί το 1924. Τότε ο Τίτος ενέργησε δυναμικά και επέτυχε να ξαναγίνει χριστιανικός ναός και να ανακαινισθεί. Τα εγκαίνια ετέλεσε, μαζί με όλη την Κρητική Ιεραρχία, την Κυριακή των Μυροφόρων, στις 3 Μαΐου 1925.
Η υπό την προεδρία του Επαρχιακή Σύνοδος προκάλεσε νομοθετική ρύθμιση της συνενώσεως σε μία των επισκοπών κάθε νομού και εδέχθη την υπαγωγή της Κρήτης στην Εκκλησία της Ελλάδος και των δύο ακυρωθεισών πριν εφαρμοσθούν.
Συγγραφικό Έργο
Έγραψε τα βιβλία «Ἠθικαί ὁμιλίαι ἐπί τῶν εὐαγγελικῶν περικοπῶν τοῦ ὅλου ἐνιαυτοῦ» και «Ἑρμηνευτικαί Ὁμιλίαι περί τοῦ Ἱεροῦ Συμβόλου τῆς ἁγίας ἡμῶν Πίστεως», επίκαιρα δημοσιεύματα στον Τύπο και επιστολές προς σημαίνοντα πρόσωπα της εποχής. Αυτές οι τελευταίες δημοσιεύονται σταδιακά από ειδικούς της πρόσφατης εκκλησιαστικής και εθνικής ιστορίας, επιβεβαιώνοντας τον εθνικό και εκκλησιαστικό ρόλο που διαδραμάτισε ο Κρήτης Τίτος.
Συνδύαζε πολυμάθεια, ευρυμάθεια, θεολογική μόρφωση, φιλολογική κατάρτιση και μεγάλη ευγλωττία, στοχεύοντας πάντα σε ό,τι ωφέλιμο πνευματικά, κοινωνικά και εθνικά για τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Συνεισφορά στο κοινωνικοοικονομικό πρόβλημα
Προσέφερε μεγάλο μέρος της μοναστηριακής περιουσίας στο κράτος για την αποκατάσταση ακτημόνων εφέδρων πολεμιστών των εθνικών αγώνων, συνεισφέροντας έμπρακτα στην παγίωση της πεποίθησης περί ενότητας Εκκλησίας και Έθνους, θεωρώντας το πλαίσιο αυτό ως το καλλίτερο για την πρόοδο του Γένους συνολικά και ειδικότερα του ελεύθερου πλέον Κρητικού λαού.
Συμπαράσταση στον τόπο του
Η δια των ενεργειών του εύνοια του Κρητικού Κράτους αποδείχτηκε με την κατασκευή της «Καμάρας» για τη συγκοινωνία προς Επισκοπή – Ηράκλειο και την ανοικοδόμηση του Δημοτικού Σχολείου το 1903. Μερίμνησε ακόμη για την ανακαίνιση του Μιχαήλ Αρχαγγέλου. Οι μεγάλες Δεσποτικές εικόνες του Τέμπλου του Ναού αυτού, καθώς και άλλες εικόνες σε άλλες εκκλησίες του χωριού είναι αφιερώματά του (1909). Επίσης, ενίσχυε τη λειτουργία της Ελληνικής Σχολής του Χριστού στην Επισκοπή.
Πατριωτισμός
Τα συναισθήματα του επισκόπου Πέτρας Τίτου Ζωγραφίδη για την απελευθέρωση της Κρήτης από τον τουρκικό στρατό και τη διακυβέρνηση από τον Πρίγκηπα Γεώργιο (9 Δεκεμβρίου 1898) εκφράζονται παραστατικά σε μιαν επιστολή του:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Κρήτης Κατηγορία:Μητροπολίτες Πέτρας και Χερρονήσου
Ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός εναντίον όλων
To Ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός εναντίον όλων (πρωτότυπος τίτλος: Jeder für sich und Gott gegen alle) είναι μία Δυτικογερμανική δραματική ταινία του 1974, σε σκηνοθεσία, παραγωγή και σενάριο Βέρνερ Χέρτζογκ. Πρωταγωνιστούν οι Μπρούνο Σ. και Βάλτερ Λάντενγκαστ. Τη μουσική της ταινίας έγραψε η Φλόριαν Φρίκι. Ενώ η διανομή της ταινίας έγινε από τη Werner Herzog Filmproduktion. Η πλοκή της ταινίας αφηγείται την ιστορία του Κάσπαρ Χάουσερ, όσο γίνεται περισσότερο κοντά στην πραγματική ιστορία. Για τη συγγραφή του σεναρίου χρησιμοποιήθηκαν γράμματα, τα οποία είχαν βρεθεί στον Χάουσερ, το παιδί που είχε απαχθεί τις αρχές του 20ου αιώνα, με τις πτυχές της ζωής του να παραμένουν έως και σήμερα ένα μυστήριο. Η ταινία σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες του γερμανικού κινηματογράφου.
Ο τίτλος της ταινίας, όπως ο ίδιος ο Χέρτζογκ είχε πει, είναι βασισμένο σε ένα ρητό του μυθιστορήματος Macunaíma, του Μάριο ντε Αντράντε. Το 1980 κυκλοφόρησε και μία αγγλική έκδοση του σεναρίου. Ο σχεδιαστής παραγωγής της ταινίας ήταν ο Χένινιγκ φον Γκλέρκ και οι ενδυματολόγοι οι Ανν Πόπελ και Γκισέλα Στοργκ. Κινηματογραφιστής ήταν ο Γιοργκ Σμιτ-Ράιτβεϊν, ενώ μοντέρ η Μπεάτε Μάινκα-Γιέλινγκχαους, η οποία είχε συνεργαστεί ξανά με τον Χέρτζογκ. Η ταινία πέρα από έργα της Φρίκι, περιέχει και έργα των Μότσαρτ, Γιόχαν Πάχελμπελ, Ορλάντο ντι Λάσσο και Τομάζο Αλμπινόνι. Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στο Ντίκελσμπουλ, στο βούνο Χάσελμπεργκ καθώς επίσης και στη Δυτική Σαχάρα.
Η ταινία κυκλοφόρησε στη 1 Νοεμβρίου του 1974. Το 1975 συμμετείχε στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ των Καννών και απέσπασε το Μέγα Βραβείο. Επίσης, βραβεύτηκε και από το FIPRESCI. Βραβεία πήρε και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Γερμανίας. Η ταινία ήταν επίσης να μπει υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 48η Απονομή Όσκαρ αλλά τελικά δεν έγινε δεκτή. Σε κατοπινά χρόνια από την κυκλοφορία της έλαβε καλή κριτική. Ο Ρότζερ Ίμπερτ τη συγκαταλέγει ανάμεσα στις Σπουδαίες Ταινίες ενώ αναφέρει ότι τον Χέρτζογκ τον ενδιέφερε πιο πολύ η μετάδοση της έντασης παρά η ακρίβεια της ιστορίας. Το 1993, κυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτα. Το 2002, η ταινία κυκλοφόρησε και σε DVD. To 2014, κυκλοφόρησε και σε Blu-ray.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βέρνερ Χέρτζογκ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Δίκη
250px|μικρογραφία|Δίκη στην [[Καλιφόρνια]] Στο δίκαιο, δίκη είναι η διαδικασία στα Δικαστήρια, που αποτελούν τη δικαστική εξουσία που πηγάζει από το Σύνταγμα κάθε κράτους (όπου υπάρχει Σύνταγμα).
Δίκη γίνεται για την επίλυση διαφορών μεταξύ πολιτών, στα Πολιτικά Δικαστήρια, εκτός από περιπτώσεις που δεν υπάρχουν διαφορές, όπως αίτηση για αλλαγή ονόματος, για δικαστική συμπαράσταση, κλπ, ή μεταξύ πολιτών και φορέα δημόσιας εξουσίας όπως εφορία, ΕΦΚΑ, κλπ, στα Διοικητικά Δικαστήρια, ή για την καταδίκη δράστη ποινικού αδικήματος ή την αθώωσή του, με την παρουσίαση ισχυρισμών και αποδεικτικών στοιχείων σε έναν χώρο, το Δικαστήριο, συνήθως με εκπροσώπους των πολιτών, που είναι οι δικηγόροι.
Οι δικαστές οφείλουν να είναι αμερόληπτοι. Για να διασφαλιστεί αυτό, ο νόμος απαιτεί να απέχουν από τη δίκη, ζητώντας να εξαιρεθούν ώστε να δικάσει άλλος δικαστής, αν τυχόν γνωρίζουν κάποιον από αυτούς που δικάζονται, έστω κι αν είναι απλοί γνωστοί. Την εξαίρεση δικαστή μπορεί να τη ζητήσει κάθε ένας, είτε στην περίπτωση αυτή (γνωριμία) είτε σε κάθε περίπτωση που έχει βάσιμες ενδείξεις ότι δεν θα κρίνει αμερόληπτα.
Ποινική δίκη
Στη δίκη στο ποινικό Δικαστήριο απαγγέλλεται το κατηγορητήριο, εξετάζονται μάρτυρες, αναγιγνώσκονται έγγραφα, ακολουθεί απολογία του κατηγορουμένου (αν έχει συλληφθεί και αν θέλει να απολογηθεί), αγορεύει ο Εισαγγελέας, μετά η πολιτική αγωγή (δικηγόροι αυτού που κατηγορεί τον κατηγορούμενο), μετά ο συνήγορος υπεράσπισης εκτός αν ο κατηγορούμενος δεν όρισε γιατί δεν θέλει ή δικάζεται ερήμην, δηλαδή χωρίς να βρίσκεται στη δίκη, συνήθως όταν δεν έχει συλληφθεί (δίκη γίνεται και χωρίς να έχει συλληφθεί κάποιος), και μετά απ' όλα αυτά το Δικαστήριο, που είναι μονομελές (αποτελείται από έναν δικαστή) για ήσσονος σημασίας αδικήματα ή τριμελές για βαρύτερα αδικήματα ή κακουργιοδικείο για κακουργήματα, που αποτελείται από 3 δικαστές και 4 ενόρκους που αποφασίζουν, ή, σε κάποιες περιπτώσεις το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, αποφασίζει πρώτα αν ο κατηγορούμενος είναι αθώος ή ένοχος, μερικές φορές μετατρέποντας το κατηγορητήριο (πχ αντί απόπειρα ανθρωποκτονίας η κατηγορία μετατρέπεται σε βαριά ή επικίνδυνη σωματική βλάβη) και αμέσως μετά αποφασίζει την ποινή, αφού πάλι μιλήσει ο Εισαγγελέας και ο συνήγορος υπεράσπισης (στο στάδιο αυτό επικαλούνται ελαφρυντικά, όπως ειλικρινής μεταμέλεια, πρότερος έντιμος βίος, κλπ, που μειώνουν την ποινή).
Κανένα Δικαστήριο δεν καταδικάζει κανέναν με πιθανολόγηση (αυτή γίνεται σε ασφαλιστικά μέτρα στα Πολιτικά Δικαστήρια και για μικρό χρονικό διάστημα). Ιδίως στην ποινική δίκη, αν υπάρχει έστω μία αμφιβολία για την ενοχή του κατηγορουμένου, ο νόμος ορίζει αθώωση, σύμφωνα με τον γενικό νόμο "in dubio pro reo", δηλαδή "σε αμφιβολία, αθώωση", που πηγάζει απ' ευθείας από το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου.
Η δίκη πολλές φορές διαρκεί ώρες ή, σε κακουργήματα, μήνες. Δεν υπάρχει αριθμητικό όριο μαρτύρων που εξετάζονται. Καταθέτουν πρώτα οι μάρτυρες κατηγορίας και μετά οι μάρτυρες υπεράσπισης.
Ο τόπος της δίκης είναι ο τόπος όπου διαπράχθηκε το έγκλημα.
Η απόφαση βγαίνει και αναγγέλλεται αμέσως, ή, σε κακουργήματα, το πολύ σε λίγες μέρες.
Τέλος, αξίζει να αναφερθούν τα εξής: α) οι δικαστές και ο Εισαγγελέας (που δεν είναι δικαστής) κρίνουν κατά συνείδηση, δηλαδή οι ίδιοι, με μόνη τη συνείδησή τους, κρίνουν και σταθμίζουν τα αποδεικτικά στοιχεία και αποφασίζουν ενοχή ή αθώωση, β) είναι απόλυτα ανεξάρτητοι, δηλαδή κανένας απολύτως, ούτε ο Πρωθυπουργός, ούτε ολόκληρη η Βουλή μπορούν να τους προτείνουν τι να αποφασίσουν (πολλώ δε μάλλον να τους διατάξουν), και γ) για κάθε ποινικό αδίκημα η ποινή δεν είναι σταθερή, ούτε τα όρια στενά, η ποινή μπορεί να κυμαίνεται για πλημμέλημα από 3 μήνες μέχρι ένα χρόνο, για κακούργημα από 5 έως 10 χρόνια, και οι δικαστές πάλι κρίνουν τη διάρκεια κατά συνείδηση.
Πολιτική δίκη
Πολιτική δίκη γίνεται για την επίλυση διαφορών μεταξύ πολιτών, στα Πολιτικά Δικαστήρια, εκτός από περιπτώσεις που δεν υπάρχουν διαφορές. Το δικόγραφο με το οποίο ανοίγει δίκη στα πολιτικά δικαστήρια είναι συνήθως αγωγή ή αίτηση. Τη διαδικασία αυτή ορίζει η Πολιτική Δικονομία, ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας.
Στα πολιτικά Δικαστήρια, όπως ειπώθηκε, επιλύονται διαφορές μεταξύ πολιτών. "Πολίτης" δεν σημαίνει "Έλληνας υπήκοος" αλλά κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτου ηλικίας. Οι ανήλικοι εκπροσωπούνται από τους γονείς ή κηδεμόνες τους. Οι άνθρωποι ονομάζονται "φυσικά πρόσωπα" σε αντιδιαστολή με τα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ), που είναι εταιρείες κάθε είδους, σωματεία, κοινοπραξίες. Και τα ΝΠΙΔ δικάζονται στα πολιτικά Δικαστήρια. Στη συντριπτική πλειοψηφία υπάρχει αντιδικία, δηλαδή κάποιος που ζητά κάτι (ενάγων) και αυτός που το αρνείται (εναγόμενος). Οι δύο ονομάζονται αντίδικοι ή "διάδικοι", πιο ουδέτερα. Αυτό που ζητείται είναι οτιδήποτε δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα των ποινικών και διοικητικών Δικαστηρίων. Δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερος ορισμός, αφού μόνο από τον Αστικό Κώδικα πηγάζουν εκατοντάδες δικαιώματα, και δικάζονται υποθέσεις και άλλων τομέων, όπως εμπορικές διαφορές, εργατικές διαφορές, κλπ.
Υπάρχει πάντως κάποια σχέση μεταξύ ποινικής και πολιτικής (ή διοικητικής) δίκης. Αν κάποιος τελέσει έγκλημα, ο παθών ζητά την ποινική του δίωξη και την καταδίκη του να μπει στη φυλακή στα ποινικά Δικαστήρια, και συγχρόνως ζητά αποζημίωση για το ίδιο έγκλημα στα πολιτικά Δικαστήρια. Αν το έγκλημα είναι ιατρικό λάθος γιατρού δημοσίου νοσοκομείου, πάλι ο παθών ζητά την ποινική δίωξη του γιατρού και την καταδίκη του στα ποινικά Δικαστήρια, και συγχρόνως ζητά αποζημίωση για το ίδιο έγκλημα στα διοικητικά Δικαστήρια διότι το νοσοκομείο ήταν κρατικό, επομένως, όπως παρακάτω γράφεται, η αποζημίωση δίνεται από τα διοικητικά Δικαστήρια και όχι από τον ίδιο ως ιδιώτη, άρα δεν ζητείται από τα πολιτικά Δικαστήρια.
Τα πολιτικά Δικαστήρια είναι τα Ειρηνοδικεία για διαφορές που αποτιμώνται σε χρήμα μέχρι 20.000 ευρώ, τα Μονομελή Πρωτοδικεία για διαφορές που αποτιμώνται σε χρήμα άνω των 20.000 ευρώ έως 250.000 ευρώ, και τα Πολυμελή Πρωτοδικεία για κάθε παραπάνω ποσό από 250.000 ευρώ. (Αυτά τα ποσά γράφονται το 2021 διότι έτσι ορίζουν οι νόμοι σήμερα. Οι νόμοι όμως σχετικά με το ποσόν των χρημάτων που καθορίζει την αρμοδιότητα κάθε Δικαστηρίου, που ονομάζεται καθ' ύλην αρμοδιότητα, αλλάζουν συχνά, επομένως τα ποσά που γράφτηκαν μπορεί να αλλάξουν στο μέλλον.) Ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας ορίζει εξαιρέσεις, ιδίως όταν πρόκειται για απαίτηση που δεν αποτιμάται σε χρήμα, και σε άλλες περιπτώσεις.
Η διαδικασία είναι τόσο εξαιρετικά πολύπλοκη που δεν μπορεί να αναφερθεί ούτε καν συνοπτικά. Τα βασικά χαρακτηριστικά της πολιτικής δίκης είναι τα εξής: η διαδικασία είναι έγγραφη, και στον κύριο όγκο μάλιστα των δικών αποκλειστικά έγγραφη, σε σημείο να μην υπάρχουν μάρτυρες και μάλιστα να μη γίνεται καν δίκη με παρουσία στο Δικαστήριο έστω δικηγόρων. Στις υπόλοιπες δίκες υπάρχει ένας ή περισσότεροι δικαστές, ένας γραμματέας, ένας μάρτυρας από κάθε πλευρά και οι δικηγόροι τους. Οι διάδικοι συνήθως δεν παρουσιάζονται γιατί συνήθως δεν χρειάζονται. Μερικές φορές, σε ειδικές διαδικασίες, καταθέτουν αλλά χωρίς όρκο (ανωμοτί). Η δίκη είναι συνήθως σύντομη γιατί με εξαίρεση τη διαδικασία των μαρτύρων. Οι δικηγόροι δεν αγορεύουν.
Οι αποφάσεις των πολιτικών Δικαστηρίων αργούν πάρα πολύ. Σε μερικές περιπτώσεις εκδίδονται σε περισσότερο από δύο χρόνια, εννοείται του πρώτου Δικαστηρίου, διότι έπονται συνήθως έφεση στο Εφετείο και μετά και από την απόφαση του Εφετείου ακολουθεί συνήθως αναίρεση στον Άρειο Πάγο. Αυτά αναφέρονται όλα μαζί παρακάτω.
Τέλος, αξίζει να αναφερθεί η διαιτησία ως πολιτικό Δικαστήριο . Κάθε άνθρωπος, έστω και αλλοδαπός, μπορεί να γίνει δικαστής σε μια ή περισσότερες υποθέσεις, αρκεί να είναι ενήλικος (άνω των 18 ετών), και να μην πάσχει από νοητική νόσο (άνοια, σχιζοφρένεια). Δεν είναι ανάγκη να έχει την παραμικρή ιδέα περί νομικής, νόμων, διαδικασίας, τίποτα απολύτως. Μπορεί να είναι άνεργος, υδραυλικός, γιατρός, μηχανικός, ή και να μην έχει καν απολυτήριο Λυκείου. Τις γνώσεις του τις παρέχει νομικός σύμβουλος (δικηγόρος) που θα πληρώσουν οι διάδικοι, όποιον θέλει. Μάλιστα, η απόφασή του έχει ισχύ απόφασης εφετείου και όχι Ειρηνοδικείου ή Πρωτοδικείου. Ασφαλώς διαιτητές μπορούν να οριστούν και πραγματικοί Δικαστές, ένας ή περισσότεροι, και μάλιστα κάθε βαθμού Δικαστηρίου, δηλαδή Πρωτοδίκες, Εφέτες, Αρεοπαγίτες. Διαιτητής μπορεί να είναι και νομικό πρόσωπο (πχ. εταιρεία). Η διαδικασία προβλέπεται στον νόμο, τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που ορίζει τη διαδικασία ενώπιον των πολιτικών Δικαστηρίων. Υπάρχει και η μόνιμη διαιτησία του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, ευρωπαϊκές Διαιτησίες για καταναλωτές και διεθνής εμπορική διαιτησία.
Η διαιτησία είναι εξαιρετικά γρήγορη διαδικασία, αλλά πληρώνεται. Γενικά στα Δικαστήρια πληρώνονται παράβολα, τέλη, κλπ, αλλά λίγα και αναγκαία. Οι διαιτητές πληρώνονται περισσότερο και ανάλογα με το ποσό που διεκδικείται. Αρκετοί προτιμούν τη διαιτησία για να μην αργούν στα Δικαστήρια και γιατί ρόλος του διαιτητή είναι και να προσπαθήσει να συμβιβάσει τους διαδίκους. Συνήθως βρίσκεται διαιτησία σε εταιρείες για τις μεταξύ των εταίρων διαφορές και σε συμβόλαια ή μεγάλες (πολύπλοκες ή μεγάλου ποσού) συμφωνίες. Αν διαιτητές δεν είναι δικαστές, είναι φίλοι των μερών (πχ. των εταίρων μιας εταιρείας), στους οποίους οι εταίροι έχουν εμπιστοσύνη ότι θα κρίνουν δίκαια και αμερόληπτα, άσχετα με τη φιλία τους. Διαιτητής μπορεί να είναι ένας, ή τρεις, ή πέντε ή παραπάνω. Αν είναι περισσότεροι από ένας, κάποιος ορίζεται επιδιαιτητής.
Για να υπάρξει διαιτησία πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει γραπτή συμφωνία αυτών που θέλουν να δικαστούν απ' αυτήν, αναφέροντας τα ονόματα και στοιχεία των διαιτητών αν πρόκειται για μη δικαστές, ορίζοντας στην περίπτωση αυτή ποιος θα τους αντικαταστήσει σε περίπτωση κωλύματος (άρνηση, αρρώστια, κλπ). Οι διαιτητές, αν είναι απλώς φίλοι, μπορούν να αρνηθούν να δικάσουν. Οι άλλοι διαιτητές δεν μπορούν να αρνηθούν. Στη διαιτησία πρέπει τα μέρη πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα τους λόγους για τους οποίους η απόφαση μπορεί να αλλάξει από πραγματικά Δικαστήρια αν είναι εσφαλμένη, δηλαδή να προσβληθεί με αίτηση ακύρωσης. Όποιος διαβάσει την παραπομπή (άρθρο 897 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, λόγοι αίτησης ακύρωσης) θα δει ότι η απόφαση ακυρώνεται για κάποιους λόγους, αλλά όχι για όλους με τους οποίους προσβάλλονται οι αποφάσεις των κανονικών Δικαστηρίων. Ένας πολύτιμος, χρήσιμος και απόλυτα απαραίτητος λόγος είναι η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων που λείπει από τους λόγους αυτούς. Καλό λοιπόν είναι να γράφεται στη συμφωνία περί διαιτησίας ότι η απόφαση προσβάλλεται για όλους τους λόγους για τους οποίους προσβάλλονται οι αποφάσεις των Πρωτοδικείων, αλλιώς οι διάδικοι διατρέχουν κίνδυνο.
Διοικητική Δίκη
Διοικητική δίκη γίνεται όταν πρόκειται για επίλυση διαφορών μεταξύ πολιτών και κράτους ή κρατικών (δημόσιων φορέων) που ασκούν δημόσια εξουσία. Ένα παράδειγμα είναι ένα πρόστιμο από την εφορία. Αυτός που θέλει να ακυρωθεί το πρόστιμο ή να μειωθεί, απευθύνεται στα Δικαστήρια αυτά. Τα δικόγραφα που εισάγουν δίκη στα Δικαστήρια αυτά είναι πολλά, με κύριο την προσφυγή.