cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρβούνι Μεσσηνίας
Ιστορία
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το ίδιο το χωριό, χτισμένο ολόκληρο πάνω σε λόφο με θέα στον Κυπαρισσιακό κόλπο, έχει μακρόχρονη ιστορία. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Δήμου Τριφυλίας, το όνομά του το οφείλει με βάση την τοπική παράδοση, είτε πιθανότερα, από τις μεγάλες ποσότητες ξυλοκάρβουνου, που έβγαζαν οι κάτοικοι της περιοχής από τα δασωμένα βουνά του, είτε, λιγότερο πιθανά, από την απειλή του Ιμπραήμ, ότι «θα κάνει το χωριό "κάρβουνο"», απειλή, που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Η αρχική τοποθεσία του χωριού, το Παλιό Καρβούνι  κατά την παράδοση φιλοξένησε τους πρώτους κατοίκους του, που έφθασαν από τη Μάνη και την Αρκαδία. Στη θέση αυτή, η οποία είναι κρυμμένη σε ρεματιά με νερά και πλατάνια, βρίσκονται τα ερείπια των παλαιών σπιτιών, ενώ ο γειτονικός λόφος φέρει το όνομα του Αγίου Νικολάου, από την ομώνυμη εκκλησία που υπήρχε εκεί. Στη σημερινή θέση του χωριού, το Νέο Καρβούνι, φαίνεται ότι οι κάτοικοί του άρχισαν να εγκαθίστανται στις αρχές του 1900. Τις δεκαετίες 1960 και 1970, η μετανάστευση τόσο προς το εξωτερικό όσο και εντός της Ελλάδας ιδιαίτερα προς την Αθήνα, έφερε σταδιακά μείωση του πληθυσμού του χωριού.
Διοικητική ιστορία
Το Καρβούνι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας το 1835, ενώ αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Κυπαρισσίας της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 53 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας.
Το 1912 το χωριό του Καρβουνίου αποσπάται από τον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας και εντάσσεται στην Κοινότητα Μουριατάδας, στην οποία έδρα γίνεται το χωριό Μουριατάδα. Η Μουριατάδα παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», αυτή, καθώς και το χωριό Καρβούνι, υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Καρβούνι ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο οικισμός Καρβούνι σήμερα ανήκει στην Τοπική Κοινότητα της Μουριατάδας, της οποίας έδρα είναι η Μουριατάδα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 22 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία αλλά και σε διάφορες αγροτικές εργασίες, όπως η καλλιέργεια κηπευτικών.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα πετρόχτιστα σπίτια στο χωριό υπάρχει και η εκκλησία, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Στη γιορτή του Αγίου γίνεται στο χωριό μεγάλο πανηγύρι. Το πιο σημαντικό αξιοθέατο του χωριού θεωρείται ότι είναι η Ιερά Μονή Κατσιμικάδας, στα δυτικά του χωριού, ενώ κοντά και λίγο πιο βόρεια από το γειτονικό χωριό της Μουριατάδας, βρίσκεται και ο Αρχαιολογικός χώρος Μουριατάδας, στον λόφο του Ελληνικού.
Ιερά Μονή Κατσιμικάδας
Το Μοναστήρι της Παναγίας Κατσιμικάδας βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρα, πάνω στο όρος Αιγάλεω (ή όρος Ψυχρό, όπως το αναφέρουν οι κάτοικοι της περιοχής), κοντά στα χωριά Καρβούνι και Μουριατάδα. Η Ιερά Μονή Κατσιμικάδας είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Γέννησης της Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.
Ο τοπικός θρύλος για την ονομασία της Παναγίας Κατσιμικάδας αναφέρει, ότι περί το έτος 1.000 μια μικρή κατσίκα (κατσικάδα, κατά την τοπική διάλεκτο) οδήγησε τον βοσκό της στην ανεύρεση εικόνας της Παναγίας στη θέση αυτή, όπου σήμερα βρίσκεται χτισμένη η Μονή, της οποίας το έτος καθίδρυσης δεν είναι γνωστό. Η παράδοση αναφέρει πάντως, ότι το αρχικό κτίριο της Μονής καταστράφηκε γύρω στα 1230, για πρώτη φορά. Σύμφωνα με τα Αρχεία Γκριμάνι, κατά την περίοδο της β’ Ενετοκρατίας (17ος αιώνας), αναφέρεται ότι η μονή είχε ηγούμενο, καλόγερους και διέθετε περιουσιακά στοιχεία. Το μοναστήρι κάηκε επίσης, μαζί με τους 40 καλόγερους του, το 1825, από τον Ιμπραήμ, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στην Πελοπόννησο.
Η Μονή σήμερα στεγάζει έναν ιερομόναχο και διαθέτει σύγχρονο ξενώνα για τη διαμονή προσκυνητών, ενώ στον περίβολό της υπάρχει υπεραιωνόβιος πλάτανος, που εκτελεί και χρέη καμπαναριού, καθώς από αυτόν κρέμονται οι καμπάνες του μοναστηριού, με τη μεγαλύτερη από αυτές να φέρει χρονολογία από το 1880. Η Μονή διαθέτει επίσης Μουσείο το οποίο ιδρύθηκε το 1997, στο οποίο διασώζονται κειμήλια, όπως αργυρά δισκοπότηρα, εκκλησιαστικά βιβλία και εικόνες, του 19ου αιώνα, τα οποία συνέλεξε και συντηρεί ο ιερομόναχος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Αντωνία (κόρη του Μάρκου Αντώνιου)
Η Αντωνία Πρίμα (γενν. 50 π.Χ.) ήταν Ρωμαία ευγενής, από το γένος των Αντωνίων. Έζησε στη Σμύρνη.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Μάρκου Αντωνίου και της εξαδέλφης του Αντωνίας Υβρίδας της Νεότερης. Ο Μ. Αντώνιος είχε πέντε συζύγους: από την Οκταβία τη Νεότερη είχε άλλες δύο κόρες με το όνομα Αντωνία, την Αντωνία την Πρεσβύτερη και την Αντωνία τη Νεότερη. Αυτή εδώ λεγόταν Αντωνία Πρίμα (prima = πρώτη).
Η Αντωνία ήταν το πρώτο τέκνο τού Μ. Αντωνίου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Το 47 π.Χ. οι γονείς της χώρισαν, διότι η μητέρα της κοιμήθηκε με τον φίλο τού Μ. Αντωνίου, τον τριβούνο Π. Κορνήλιο Δολαβέλλα.
Το 44 π.Χ. ο πατέρας της κανόνισε τον αρραβώνα της με τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο τον Νεότερο, γιο τού Μάρκου Αιμιλίου Λεπίδου της Β΄ Τριανδρίας. Πάντως ο αρραβώνας αργότερα χάλασε, για άγνωστο λόγο. Έπειτα ταξίδευσε με τον πατέρα της και το 36 π.Χ. παντρεύτηκε τον Πυθόδωρο τον Τραλλιανό, Έλληνα της Μ. Ασίας. Ήταν βαθύπλουτος και φίλος τού Γ. Πομπηίου της Α΄ Τριανδρίας. Ο Πυθόδωρος ήταν 20 έτη μεγαλύτερός της· ο Μ. Αντώνιος ήλπιζε, ότι έτσι θα βοηθηθεί στα έξοδα της εκστρατείας, που σχεδίαζε εναντίον των Πάρθων.
Αυτό είναι απόδειξη της ανατολικής προοπτικής της Μ. Αντωνίου, ο οποίος την εποχή εκείνη παντρεύτηκε την Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου και ζούσε μαζί της στο ανάκτορό της στην Αλεξάνδρεια.
Ο γάμος της Αντωνίας με τον Πυθόδωρο, το κίνητρο τού πατέρα της για τον γάμο του και τα επερχόμενα αποτελέσματά του, τρόμαξαν τη Σύγκλητο και ιδιαίτερα τον Οκταβιανό. Αυτοί ήταν μερικοί από τους λόγους, που ο Οκταβιανός το 31 π.Χ. κήρυξε πόλεμο με τον Μ. Αντώνιο και την Κλεοπάτρα Ζ΄. Όταν οι δύο τους ηττήθηκαν από τον Οκταβιανό στο Άκτιο, αυτοκτόνησαν και ο Οκταβιανός κατέλαβε την Αίγυπτο.
Η Αντωνία και ο Πυθόδωρος εγκαταστάθηκαν στη Σμύρνη και το 30/29 π.Χ. γεννήθηκε η Πυθοδωρίδα. Έπειτα από αυτό δεν γνωρίζουμε κάτι άλλο για την Αντωνία. Η Πυθοδωρίδα μεγάλωσε στη Σμύρνη και με τους γάμους της έγινε βασίλισσα τού Πόντου και της Καππαδοκίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 36 π.Χ. τον βαθύπλουτο Πυθόδωρο τον Τραλλιανό και είχε τέκνο:
Άγιος Κωνσταντίνος Σπάτων Αχαΐας
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, ο οποίος σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» (σε ισχύ από 1/1/2011) αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αγίου Νικολάου που ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Αγίου Νικολάου. Κατά την Απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 67 κατοίκους.
Τοποθεσία - Γεωγραφία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι χτισμένος σε μία ημι-πεδινή θέση στα νοτιοδυτικά ρίζα της Μόβρης και συγκεκριμένα στην δυτική απόληξη του λόφου Αχλαδίτσα που αποτελεί γεωφυσική προέκταση της, καθώς και κοντά στις παρυφές της πεδιάδας Ηλείας-Αχαΐας, ανατολικώς του τμήματος της όπου διαρέει ο ποταμός Βέργας. Ο οικισμός βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Αχαΐας και πολύ κοντά στα όρια της με την Ηλεία. Το υψόμετρο του ανέρχεται περίπου στα 140 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης.
Γειτνιάζει -πέραν του Αγίου Νικολάου (Σπάτα)- με τα χωριά και τους οικισμούς: Ματαράγκα Αχαΐας, Κεφαλαίικα Αχαΐας, Τσαμαίικα Αχαΐας, Νεάπολη Ηλείας και Νησί Ηλείας.
Απέχει περί τα : 10 χλμ. από την έδρα του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης την Βάρδα, και 22 χλμ. από την έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας την Κάτω Αχαΐα, καθώς και 43 χλμ. από το κέντρο της αχαϊκής πρωτεύουσας και τρίτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας την Πάτρα, 46 χλμ. από το κέντρο της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ηλείας την Αμαλιάδα, και 60 χλμ. από το κέντρο της ηλειακής πρωτεύουσας τον Πύργο.
Ονομασία
Το όνομα του οικισμού προήλθε από την ομώνυμη εκκλησία που βρίσκεται εκεί. Η πρώην ονομασία του είναι «Βερούχος», η οποία άλλαξε (μετονομάστηκε) στην σημερινή στις 24/01/1957 με ΦΕΚ 11Α.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα, σύμφωνα με στοιχεία των εκάστοτε εθνικών απογραφών, είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Σταθμός Κορυδαλλός (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Κορυδαλλός είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας στον Κορυδαλλό, επί της γραμμής 3. Ο σταθμός παραδόθηκε στο κοινό στις 7 Ιουλίου 2020, μαζί με τους σταθμούς «Αγία Βαρβάρα» και «Νίκαια» της ίδιας επέκτασης.
Παραπομπές
Κορυδαλλος Κορυδαλλος
Έγκουκκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Βόρεια Κορέα
Ίνγκεμποργκ Μπίργιερσντοτερ του Μπγιέλμπο
Η Ίνγκεμποργκ, σουηδ.: Ingeborg Birgersdotter ( c. 1253 - 30 Ιουνίου 1302) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο, ήταν κόρη του γιαρλ της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας.
Βιογραφία
Η Ίνγκεμποργκ είχε θεωρηθεί λανθασμένα ως κόρη του εκ μητρός θείου της, Eρρίκου ΙΑ΄ της Σουηδίας, πιθανότατα επειδή στις γερμανικές πηγές της εποχής αναφέρεται ως filiam regis Suecie ή filia Regis Sweonum (κόρη του βασιλιά της Σουηδίας).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1270 τον Ιωάννη Α΄ δούκα της Σαξονίας. Είχε οκτώ παιδιά, μεταξύ των οποίων τα ακόλουθα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Σκυφόζωα
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκυφόζωα
Ασφάκα
Η ασφάκα παρότι έχει πλούσια νεκταροέκκριση, είναι ένα από τα λίγα φυτά που οι μέλισσες δεν συλλέγουν το νέκταρ τους και αυτό λόγω του βάθους του καμπανοειδή κάλυκα των ανθών της, εκτός βέβαια από σπάνιες περιπτώσεις στο τέλος της ανθοφορίας της ή σε ευνοϊκές περιπτώσεις καιρικών φαινομένων, θερμοκρασίας και υγρασίας. . Το μέλι της ασφάκας είναι λεπτοκρύσταλλο, διαυγές υποκίτρινο με πολύ ωραίο άρωμα και θεωρείται πολύ καλής ποιότητος.
Παλαιότερα χρησιμοποιούνταν για γιατροσόφια αλλά και για την κατασκευή μπαρούτης. Οι φαρμακευτικές της ιδιότητες ήταν γνωστές στους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι την χρησιμοποιούσαν για διάφορα γιατροσόφια. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του ’21 χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή ενός είδος μπαρουτιού για τις ανάγκες του αγώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Χειλανθή
Εστουδιάντες ντε Μπουένος Άιρες
Η Εστουδιάντες ντε Μπουένος Άιρες είναι μια αργεντίνικη, ποδοσφαιρική ομάδα από το Caseros, Buenos Aires. Ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1898. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Ciudad de Caseros, χωρητικότητας 16740 θεατών. Συμμετέχει στη Primera B Metropolitana, την τρίτη κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αργεντινής. Το 1904 προβιβάστηκε για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής, όπως και το 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1898 Κατηγορία:Εστουδιάντες ντε Μπουένος Άιρες Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής
Η Ερωμένη κάτω από το κρεβάτι
Η ταινία με τίτλο Η Ερωμένη κάτω από το κρεβάτι είναι Ιταλικής παραγωγής, έτους 1981, διάρκειας 94 λεπτών, κωμωδία. (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: CORNETTI ALLA CREMA).
Πλοκή
Ο Domenico Petruzzelli έχει ραπτικό οίκο, ειδικευμένο στα ιερατικά ενδύματα. Είναι δε υπόδειγμα συζύγου και σοβαρού ανθρώπου. Όμως, σε ένα ταξίδι του στο Ροβίγκο, το οποίο βρίσκεται λίγο έξω από τη Ρώμη, γνωρίζει έναν θηλυκό πειρασμό, τη Marianna Tribalzi, η οποία τραγουδάει σε Όπερα και δείχνει ενδιαφέρον για τον Domenico. Αυτός της συστήνεται σαν Gabriele Arcangeli, με το όνομα δηλαδή ενός φίλου και γείτονα που είναι εργένης με έντονη ερωτική ζωή...
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Lino Banfi, Gianni Cavina, Milena Vukotic, Filippo Evangelisti, Marisa Merlini, Armando Brancia
Σενάριο: Romolo Guerrieri, Franco Verucci, Sergio Martino
Σκηνοθεσία: Σέρτζιο Μαρτίνο
Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Μαρτίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Μουρ (ποταμός)
μικρογραφία|Ο Μουρ στο Γκρατς Ο Μουρ ή Μούρα (γερμανικά: Mur, κροατικά & ουγγρικά & σλοβένικα: Mura) είναι ποταμός της κεντρικής Ευρώπης, παραπόταμος του Δράβου. Πηγάζει στην Αυστρία και στο εθνικό πάρκο της οροσειράς Χόε Τάουερν (Υψηλά Τάουερν) των κεντρικών Άλπεων και η πηγή του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.898 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το συνολικό μήκος του Μουρ είναι περίπου 480 χλμ., εκ των οποίων περίπου 330 χλμ. βρίσκονται στην Αυστρία, επί 95 χλμ. ρέει μέσα και γύρω από τη Σλοβενία (67 χλμ. κατά μήκος των συνόρων με την Αυστρία και την Κροατία και 28 χλμ. στο εσωτερικό της Σλοβενίας), και το υπόλοιπο αποτελεί το σύνορο μεταξύ της Κροατίας και της Ουγγαρίας. Η μεγαλύτερη πόλη στις όχθες του ποταμού είναι το Γκρατς της Αυστρίας. Η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 13.800 τετραγωνικά χλμ.
Οι σημαντικότεροι παραπόταμοι του Μουρ είναι οι Μυρτς, Σουλμ, Στσάβνιτσα, ο Λεντάβα και ο Τρνάβα. Στο πέρασμα του από τη Σλοβενία δίνει το όνομα στην περιοχή Πρεκμούριε αλλά και στην Κροατία στην περιοχή Μετζιμούριε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αυστρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Σλοβενίας Κατηγορία:Ποταμοί της Κροατίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουγγαρίας
Ότβαϊλερ
Η μικρή αυτή πόλη καταλαμβάνει έκταση 45,51 χμ2 και είναι οικοδομημένη σε μέσο υψόμετρο 268 μέτρων. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 14.285 άτομα και η πυκνότητα υπολογίζεται σε 314 άτομα ανά χμ2. Το Ότβαϊλερ εξυπηρετείται από το παλαιό σιδηροδρομικό δίκτυο της νοτιοδυτικής Γερμανίας και είναι γνωστό για το ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ύφος των κατοικιών με μεσαιωνικά στοιχεία, αλλά και για την περίφημη πορσελάνη του.
Ο δήμος είναι αδελφοποιημένος με το Σεν Ρεμύ της Γαλλίας, αλλά και με το Δήμο Βριλησσίων, το όνομα του οποίου έδωσε σε κεντρική γέφυρα της πόλης, με τον τελευταίο να ονοματίζει με τη σειρά του "Ότβαϊλερ" μια πλατεία του δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σάαρλαντ
Αντωνία Τρύφαινα
Η Αντωνία Τρύφαινα, γνωστή και ως Τρύφαινα της Θράκης, (10 π.Χ. – 55 μ.Χ.) ήταν κόρη τού βασιλιά τού Πόντου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Θράκης. Συγκυβέρνησε με τον γιο της Ροιμητάλκη Β΄.
Καταγωγή, οικογένεια και πρώιμη ζωή
Η Αντ. Τρύφαινα ήταν η μοναδική γνωστή κόρη και το μικρότερο παιδί των Πολέμωνα Α΄ τού Πόντου και Πυθοδωρίδας. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Ζήνων, γνωστός και ως Αρταξίας Γ΄, ο οποίος έγινε -ως Ρωμαίος πελάτης- βασιλιάς της Αρμενίας και ο Πολέμων Β΄ του Πόντου, ο οποίος θα διαδεχόταν τη μητέρα της και έγινε ο τελευταίος -ως Ρωμαίος πελάτης- βασιλιάς τού Πόντου.
Ήταν ελληνικής και ρωμαϊκής καταγωγής από τη Μ. Ασία. Ο παππούς της από τον πατέρα της ήταν ο Ζήνων, ένας εξέχων ρήτορας και αριστοκράτης, ο οποίος ήταν σύμμαχος του Μάρκου Αντώνιου. Οι γονείς της μητέρας της ήταν οι πλούσιοι Έλληνες -φίλοι τού διάσημου Ρωμαίου Πομπήιου ενός της Α΄ Τριανδρίας- Πυθόδωρος ο Τραλλιανός και Αντωνία (κόρη του Μάρκου Αντώνιου) Πρίμα.
Μέσω της εκ μητρός γιαγιάς της Αντωνίας Πρίμας ήταν απευθείας απόγονος του στρατηγού Mάρκου Αντώνιου και της δεύτερης συζύγου του (και εξαδέλφης του) Aντωνίας Υβρίδας της Νεότερης. Το πρώτο όνομα της Τρύφαινας, "Αντωνία" αντικατοπτρίζει την καταγωγή της από τον Ρωμαίο στρατηγό. Ήταν το τρίτο δισέγγονο του Μ. Αντώνιου και η πρώτη του δισεγγονή. Η μόνη άλλη γυναίκα απόγονος του Αντώνιου, που φέρει το όνομα «Αντωνία», είναι η Κλαυδία Αντωνία, Ρωμαία πριγκίπισσα και πρώτη κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Το δεύτερο όνομά της "Τρύφαινα" είναι όνομα αρχαίας ελληνικής προέλευσης και αυτό το όνομα σχετίζεται με τις Ελληνίδες βασίλισσες και πριγκίπισσες της δυναστείας των Πτολεμαίων της Αρχαίας Αιγύπτου, ωστόσο η Τρύφαινα δεν ήταν συγγενής εξ αίματος της δυναστείας αυτής.
Μέσω του Μ. Αντώνιου, η μεγάλη θεία της από τη μητέρα της ήταν η -Ρωμαία πελάτης- βασίλισσα Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄ της Μαυριτανίας· μέσω αυτής ήταν εξαδέλφη τού -Ρωμαίου πελάτη- βασιλιά Πτολεμαίου της Μαυριτανίας. Μέσω τού Μ. Αντώνιου ήταν επίσης μακρινή εξαδέλφη των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Καλιγούλα, Κλαύδιου και Νέρωνα και των Ρωμαίων Αυτοκρατειρών Μεσσαλίνας, Αγριππίνας της Νεότερης και Κλαυδίας Οκταβίας.
Ο πατέρας της Τρύφαινας απεβ. το 8 π.Χ. Τότε η μητέρα της νυμφεύτηκε τον βασιλιά Αρχέλαο της Καππαδοκίας. Η οικογένειά της μετακόμισε στην Καππαδοκία και μαζί με τα αδέλφια της μεγάλωσαν στην Αυλή του πατριού τους. Ο Αρχέλαος απεβίωσε το 17. Μετά το τέλος του, η μητέρα της και ο αδελφός της Πολέμων Β΄ επέστρεψαν στον Πόντο.
Βασίλισσα της Θράκης
Πριν από το 12 μ.Χ. η Τρύφαινα παντρεύτηκε τον Θράκα πρίγκιπα Κότυ Γ΄ (Σαπαίων). Ο Κότυς Γ΄ ήταν γιος και κληρονόμος του Ροιμητάλκη Α΄. Το 12 μ.Χ. απεβίωσε ο Ροιμητάλκης Α΄, οπότε η Τρύφαινα έγινε βασίλισσα της μισής Θράκης, καθώς το άλλο μισό έδωσε ο Αύγουστος στον θείο του Ρησκούπορι Β΄ (Σαπαίων).
Μόνο δύο αρχαίες πηγές κάνουν αναφορά σε αυτήν: ο ιστορικός Τάκιτος και ο Στράβων ο Γεωγράφος. Ο Τάκιτος την αναφέρει ως χήρα τού Κότυ Γ΄ και ο Στράβων την αναφέρει ως την ανώνυμη κόρη του Πολέμωνα Α΄ και σύζυγο τού Κότυ Γ΄. Ο Έλληνας γεωγράφος Στράβων ήταν φίλος με τη μητέρα της.
Γνωρίζουμε επίσης την Τρύφαινα από νομίσματα, επιγραφές και κτίρια, που διέταξε να εκτελεστούν. Στα σωζόμενα νομίσματα, ο τίτλος της είναι ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΤΡΥΦΑΙΝΗΣ. Στην αρχαία ελληνική πόλη Κύζικο (στη Μ. Ασία), που ήταν η δεύτερη κατοικία της, η Τρύφαινα και τα παιδιά της έχουν αφήσει πολλές επιγραφές. Μερικές από αυτές την αναφέρουν και αποκαλύπτουν την καταγωγή της, για παράδειγμα:
Μετά το τέλος τού Αυγούστου το 14 μ.Χ. η Τρύφαινα διέταξε και ανέθεσε με δικά της έξοδα την αποκατάσταση της Κυζίκου. Η αποκατάσταση της πόλης περιελάμβανε έργα, που ολοκλήρωσαν τα λιμάνια και τα κανάλια της. Το έκανε αυτό ως προσφορά στη μνήμη τού Αυγούστου.
Λίγο μετά την ολοκλήρωση των αναστηλώσεων της Κυζίκου, ο Ρησκούπορις Β΄ (Σαπαίων) θέλησε να διεκδικήσει το τμήμα τού Θρακικού βασιλείου τού ανιψιού του Κότυος Γ΄ για να κυβερνήσει τη Θράκη ως ένα βασίλειο. Ο Κότυς Γ΄ αρνήθηκε να ενδώσει στις απαιτήσεις του εκ πατρός θείου του. Η πολιτική διαφωνία μεταξύ Ρησκουπόριδος Β΄ και Κότυος Γ΄ είχε ως αποτέλεσμα ο Κότυς Γ΄ να αιχμαλωτιστεί και να σκοτωθεί από τον θείο του. Μετά τη δολοφονία τού Κότυος Γ΄ το 18 μ.Χ. η Τρύφαινα κατέφυγε με την οικογένειά της στην Κύζικο.
Το 19 μ.Χ. ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τιβέριος άνοιξε μία έρευνα δολοφονίας για το τέλος τού Κότυος Γ΄. Ο Τιβέριος δίκασε τον Ρησκούπορι Β΄ στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο και κάλεσε την Τρύφαινα να παραστεί στη δίκη. Κατά τη διάρκεια της δίκης η Τρύφαινα κατηγόρησε τον Ρησκούπορι Β΄ ότι σκότωσε τον άνδρα της, αφού τον ανάγκασε να αυτοεξοριστεί από το δικό του βασίλειο. Ο Τιβέριος βρήκε ένοχο τον Ρησκούπορι Β΄ και τον έστειλε να ζήσει εξόριστος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Στο δρόμο του προς την Αίγυπτο, ο Ρησκούπορις Β΄ προσπάθησε να δραπετεύσει, αλλά σκοτώθηκε από Ρωμαίους στρατιώτες.
Προς Θεοδόσιον τον βασιλέα υπέρ των ιερών
Προς Θεοδόσιον τον βασιλέα υπέρ των ιερών είναι λόγος του Λιβανίου.
Αντωνία Τρύφαινα
Βασίλισσα της Θράκης
Ο Τιβέριος επέστρεψε ολόκληρο το Θρακικό βασίλειο στην Τρύφαινα και διόρισε αυτήν και το πρώτο παιδί της Ροιμητάλκη Β΄ να κυβερνήσει μαζί. Ο γιος του Ρηστηςκούπορι Β΄, Ροιμητάλκις Γ΄, γλίτωσε από τον Τιβέριο, ο οποίος τού επέτρεψε να επιστρέψει στη Θράκη.
Προς Θεοδόσιον τον βασιλέα υπέρ των ιερών
Περιεχόμενο
Ο Λιβάνιος ξεκινά τον λόγο του επισημαίνοντας την εγκυρότητα της εθνικής θρησκείας επειδή οι πρώτοι άνθρωποι κατασκεύασαν ιερά στους θεούς. Η πίστη αυτή τους βοήθησε σε πολλούς τομείς της ζωής τους, κυρίως όμως στη γεωργία. Κάνει μια αναδρομή στη θρησκευτική πολιτική όσων κυβέρνησαν πριν από τον Θεοδόσιο. Επικρίνει τους χριστιανούς αυτοκράτορες ως ιερόσυλους και τους μέμφεται επειδή θέλουν έτσι να ιδιοποιηθούν τις περιουσίες των ειδωλολατρικών ναών. Προβαίνει σε μια δραματική περιγραφή των αγροτικών ιερών από τους μοναχούς. Κάτι τέτοιο πρέπει να προσέξει ο αυτοκράτορας επειδή έτσι ζημιώνεται η γεωργία και κατ'επέκταση η αυτοκρατορική οικονομία. Οι χριστιανοί είναι αυτοί που καταλύουν το νόμο, ενώ οι ειδωλολάτρες σέβονται τους νόμους μην κάνοντας θυσίες. Οι ειδωλολάτρες φοβούμενοι δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να κρύβουν την πίστη τους. Τονίζει τη θετική συμβολή των θεών κάνοντας αναδρομή στις στιγμές δόξας των Ελλήνων και Ρωμαίων,λόγω της συμβολής των θεών όπως στον Τρωικό πόλεμο, ή στη Σαλαμίνα ή τον Μαραθώνα. Αλλά και στην ειρηνική περίοδο βοήθησαν οι θεοί. Απόδειξη της θείας τιμωρίας είναι η συμφορά που έπληξε την οικογένεια του Μέγα Κωνσταντίνου, ενώ ο Ιουλιανός πέθανε τιμημένος. Αν ο Θεοδόσιος δεν μετριάσει την πολιτική του απέναντι στους εθνικούς και δεν ελέγξει τους κρατικούς αξιωματούχους του μεγάλες συμφορές θα πλήξουν τη χώρα και τον ίδιο
Αντωνία Τρύφαινα
Σύνδεση με τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό
Ο αδελφός της Τρύφαινας Πολέμων Β΄ νυμφεύτηκε την Ιουδαία πριγκίπισσα Ιουλία Βερενίκη των Ηρωδιανών και μέσω του γάμου τους ο Πολέμων Β΄ ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό και πιθανότατα αργότερα έγινε Χριστιανός.
Η Καυτή Πατάτα
Το Η Καυτή Πατάτα είναι μία ιταλική κωμική ταινία παραγωγής 1979, διάρκειας 99 λεπτών (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: La Patata Bollente).
Αντωνία Τρύφαινα
Σύνδεση με τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό
Μέσω των κηρυγμάτων τού Αποστόλου Παύλου, η Τρύφαινα μπορεί να προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό. Στη χριστιανική λογοτεχνία, οι Πράξεις του Παύλου και της Θέκλας ονομάζουν μία βασίλισσα Τρύφαινα, συγγενή τού Αυτοκράτορα, στην πόλη της Αντιόχειας της Πισιδίας. Η Προς Ρωμαίους Επιστολή (16:12) αναφέρει ένα πρόσωπο που ονομάζεται Τρύφαινα, στην οποία ο απόστολος στέλνει τον χαιρετισμό του και προσθέτει «ότι εργάζεται στην υπηρεσία τού Κυρίου». Μία μεταγενέστερη μαρτυρολογία τη συνδέει με το Ικόνιο. Οι δύο χαρακτήρες πιθανότατα βασίζονται στην Aντωνία Τρύφαινα.
Η Καυτή Πατάτα
Πλοκή
Ο Bernardo Mambelli (Renato Pozzetto), ένας νεαρός αριστερών πεποιθήσεων, που έχει το ψευδώνυμο «Γκάντι» (Renato Pozzetto), εργάζεται σε εργοστάσιο χρωμάτων. Μια νύχτα, βλέπει μια ομάδα νέο-Ναζί να βιαιοπραγεί εναντίον ενός ευαίσθητου νεαρού άνδρα, του Claudio (Massimo Ranieri). Τον σώζει και τον φέρνει στο σπίτι του, όπου μαθαίνει πως ο Claudio είναι ομοφυλόφιλος. Μην έχοντας πουθενά να πάει, ο Claudio αρχίζει να μένει στο σπίτι τού Bernardo, αλλά μια σειρά ξεκαρδιστικών παρανοήσεων, οδηγεί την κοπέλα του, την Maria (Edwige Fenech), στο συμπέρασμα ότι o «Γκάντι» το γύρισε σε… αδελφή. Ο Bernardo θα ανακαλύψει σύντομα πως πρέπει να χειριστεί μια κατάσταση σκέτη… «καυτή πατάτα»!
Προς Θεοδόσιον τον βασιλέα υπέρ των ιερών
Χρονολόγηση ομιλίας
Η ακριβής χρονολόγηση του λόγου αποτελεί δύσκολο ζήτημα για τη σύγχρονη έρευνα. Όμως οι αναφορές σε πρόσωπα,όπως ο Φλαβιανός,που χρίστηκε επίσκοπος Αντιόχειας το 382 ή ο βάναυσος αξιωματούχος που ενίσχυσε το καταστροφικό έργο των χριστιανών, ο Μάτερνος Κυνήγιος, ή η αναφορά στο στο Σεραπείο της Αλεξανδρείας,που από τα συμφραζόμενα ότι υπήρχε ακόμα την εποχή που γράφτηκε ο λόγος, ενώ γνωρίζουμε ότι καταστράφηκε το 391, μας δίνουν τα γενικά χρονικά πλαίσια: δεν μπορεί να έχει γραφτεί πριν από το 384 και μετά το 391. .
Αντωνία Τρύφαινα
Σύνδεση με τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό
Η Τρύφαινα της Κυζίκου είναι η πολιούχος της Κυζίκου και ονομάστηκε προς τιμήν της Τρύφαινας.
Προς Θεοδόσιον τον βασιλέα υπέρ των ιερών
Ιστορικές συνθήκες
Αφορμή για τη συγγραφή του λόγου είναι οι βανδαλισμοί κατά των ειδωλολατρικών ιερών στην περιοχή της Αντιόχειας από ορδές χριστιανών μοναχών. Από τα μέσα του 4ου αιώνα η ύπαιθρος της Αντιόχειας συνιστούσε τόπο άσκησης πολλών ασκητών. Σε αρκετές περιπτώσεις εγκαθίσταντο σε ερείπια ειδωλολατρικών ναών, πράξη με συμβολική αλλά και πρακτική σημασία: και ήθελαν να εμποδίσουν τις θεότητες να μπουν στους ναούς τους και εμπόδιζαν τους εθνικούς να προσεγγίσουν τα ιερά. . Όσον αφορά τους ναούς στους οποίους αναφέρεται ο Λιβάνιος είναι διάφορα αγροτικά ιερά όπως του Διός Βωμού στο Μπούργκ Μπακίχρα,στην κορυφή του Τζαμπέλ Μπαρίσα και του Διός Τουρβαράχου στο Τζαμπέλ Σριρ. Τέλος ο ναός του Διός Μαδβάχου και του Σελαμάνη,γηγενή θεού στο Σέιχ Μπαρακάτ. Στα βορειοανατοικά της πεδιάδας Ντάνα υπήρχε ένας άλλος ναός του Καλάτ Καλότα που καταστράφηε στην Υστερορωμαϊκή περίοδο και σήμερα είναι στη θέση του παλαιοχριστιανική εκκλησία. .
Η Καυτή Πατάτα
Πλοκή
Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Κομέντια αλ'ιταλιάνα Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες
Αντωνία Τρύφαινα
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Προς Θεοδόσιον τον βασιλέα υπέρ των ιερών
Πηγές
Κατηγορία:Λιβάνιος
Αντωνία Τρύφαινα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Ναύαρχος (ταινία)
Με τον τίτλο Ναύαρχος (ρωσικά: Адмиралъ) φέρεται ρωσική ιστορική-δραματική ταινία. Η ταινία αυτή διηγείται τη ζωή του Ρώσου Ναύαρχου Αλέξανδρου Κολτσάκ, ήρωα του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και ηγέτη του Λευκού Στρατού.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με την αναμέτρηση μιας ρωσικής ναρκοθέτιδος και του γερμανικού πολεμικού πλοίου. Μετά από σκληρή μάχη, στη Θάλασσα της Βαλτικής, το γερμανικό πλοίο ανατινάσσεται στον αέρα. Τότε, ο Τσάρος Νικόλαος Ρομανόφ ανεβάζει τον Κολτσάκ στη βαθμίδα του Διοικητή του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας.
Καθώς κατευθύνεται στην Κωνσταντινούπολη, ο Αλέξανδρος Κολτσάκ μαθαίνει για την επανάσταση και επιστρέφει στη Ρωσία. Εκεί, ο Κερένσκι (ηγέτης της Προσωρινής Κυβέρνησης) του προτείνει να αναλάβει το Υπουργείο Αμύνης, αλλά ο Κολτσάκ αρνείται αυτή τη θέση και ζητά να σταλθεί στις ΗΠΑ για να βοηθήσει τους Σύμμαχους στον πόλεμο κατά των Γερμανών (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος).
Ενώ γίνονται όλ' αυτά, ο Κολτσάκ ερωτεύεται την Άννα, σύζυγο του συνεργάτη του, Σεργκέι Τιμίρεφ - ο Κολτσάκ είναι παντρευμένος και έχει δύο παιδιά. Όταν ξεκινά η γνωστή Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Κολτσάκ βρίσκεται στη Σιβηρία, όπου συναντά ένα ικανό στρατηγό, τον Βλαντιμίρ Κάππελ, ο οποίος αναλαμβάνει την ηγεσία τον αντικομμουνιστικών δυνάμεων.
Αν και οι δυνάμεις των Λευκών είχαν επιτυχία, η Τσεχική Λεγεώνα του Γάλλου στρατηγού Ζανίν παραδίδει τον Κολτσάκ στους Κόκκινους, όσο ο Ναύαρχος βρίσκεται στον δρόμο για το Ιρκούτσκ (πήγαινε να μεταφέρει εκεί την πρωτεύουσα του) και περίμενε τις δυνάμεις του Κάππελ. Οι Κόκκινοι τον φυλακίζουν μαζί με την Άννα και τον Βίκτορ Πεπελάγιεφ, Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης του Κολτσάκ.
Καθώς ο Κάππελ πλησιάζει το Ιρκούτσκ, μαζί με το άλογο του πέφτει σε παγωμένο νερό, γι' αυτό και αναγκάζεται να κόψει το ένα του πόδι. Όταν φτάνει στο Ιρκούτσκ, οι Κόκκινοι εκτελούν τον Πεπελάγιεφ και τον Κολτσάκ, τελευταία επιθυμία του οποίου ήταν η αποστολή της συζύγου του και της Άννας στο Παρίσι, και ρίχνουν τα πτώματα τους στον ποταμό Ανγκαρά. Οι δυνάμεις του Κάππελ απωθήθηκαν.
Η ταινία περιστρέφεται στις αναμνήσεις της Άννας, η οποία στο τέλος βρίσκεται σε σοβιετικό στούντιο ως κομπάρσος, την οποία όμως ο σκηνοθέτης αρνείται να δεκτεί, παρά τα καλά χαρακτηριστικά του προσώπου της.
Ηθοποιοί
Ολόκληρος ο κατάλογος των ηθοποιών βρίσκεται εδώ:
Σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Αντρέι Κραφτσούκ.
Γυρίσματα
Η ταινία γυρίστηκε στο Ιρκούτσκ, στη Μικρή Θάλασσα, στην Αγία Πετρούπολη, στη Βαϊκάλη, στο Νίζνι Νόβγκοροντ, στη Κολόμνα και στη Σεβαστούπολη. Ο προϋπολογισμός της ταινίας ανέρχεται στα 20.000.000 δολάρια.
Ημερομηνίες κυκλοφορίας
Οι ημερομηνίες κυκλοφορίας και οι χώρες κυκλοφορίας βρίσκονται εδώ:
Πηγές
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Αισθηματικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Ρωσικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία
Βελγική Σχολή Αθηνών
Η Βελγική Σχολή Αθηνών (Ολλανδ.: Belgische School te Athene, Γαλλ.: École Belge d'Athènes) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που δρουν στην Ελλάδα.
Η Βελγική Σχολή ιδρύθηκε επίσημα το 1985, αν και αρχαιολογικές δραστηριότητες Βέλγων στην Ελλάδα είχαν ξεκινήσει από τις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως σε συνεργασία με τη Γαλλική Σχολή Αθηνών. Από τα τέλη της δεκαετίας του '80, η Σχολή αντιμετώπιζε προβλήματα. Τελικά, το 1999 η Βελγική Κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια διάσωσης των βελγικών αρχαιολογικών ερευνών στην Ελλάδα, ενέκρινε μια ετήσια επιχορήγηση για τη διοικητική μέριμνα της Σχολής.
Η Σχολή φιλοξενεί επίσης βιβλιοθήκη με βελγικές εκδόσεις περί ελληνικής αρχαιολογίας.
Το 2007, νέος διευθυντής της Σχολής ορίστηκε ο Δρ. Στίβεν Σέτενς, πρώην συνεργάτης του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών και επίκουρος καθηγητής στο Ινστιτούτο Γεωαρχαιολογίας και Βιοαρχαιολογίας στο Άμστερνταμ. Από τον Μάιο 2012, διευθυντής είναι ο Jan Driessen.
Η Βελγική Σχολή Αθηνών Βρίσκεται στην οδό Αναγνωστοπούλου, στο Κολωνάκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα
Κυβερνείο Ακάρ
Το Κυβερνείο Ακάρ (αραβικά: محافظة ) είναι το βορειότερο κυβερνείο του Λιβάνου. Περιλαμβάνει το Νομό Ακάρ, ο οποίος με τη σειρά του υποδιαιρείται σε 121 δήμους. Η πρωτεύουσα του κυβερνείου είναι η Χάλμπα. Καλύπτει μια έκταση 788 χλμ2 και οριοθετείται από τη Μεσόγειο Θάλασσα στα δυτικά, το Βόρειο Κυβερνείο στα νότια, το Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ στα νοτιοανατολικά και τα συριακά Κυβερνεία Ταρτούς και Χομς στα βόρεια και βορειοανατολικά αντίστοιχα. Η δυτική παράκτια πεδιάδα του κυβερνείου αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη γεωργική περιοχή του Λιβάνου, μετά την Κοιλάδα Μπεκάα, ενώ στο ανατολικό τμήμα του κυβερνείου βρίσκονται δασώδη βουνά που έχουν ενταχθεί σε καθεστώς εθνικού πάρκου.
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εκτίμησε το 2015 ότι ο πληθυσμός του κυβερνείου είχε 389.899 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων 106.935 εγγεγραμμένων προσφύγων του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου και 19.404 Παλαιστινίων. Ο πληθυσμός αποτελείται κυρίως από Μουσουλμάνους Σουνίτες (70-75%) και ακολουθούν Χριστιανοί, Αλεβίτες και λίγοι Σιίτες. Το Ακάρ είναι το λιγότερο αστικοποιημένο κυβερνείο του Λιβάνου, με το 80% του πληθυσμού να ζει σε αγροτικές περιοχές.
Το Κυβερνείο Ακάρ δημιουργήθηκε με την ψήφιση του Νόμου 522 στις 16 Ιουλίου 2003, μέσω του διαχωρισμού του Νομού Ακάρ από το Βόρειο Κυβερνείο. Η ενεργοποίηση του νόμου ξεκίνησε το 2014 με τον διορισμό του πρώτου και νυν κυβερνήτη, Ιμάντ Λαμπάκη, όμως παραμένει ακόμη σε ελλιπές στάδιο. Η περιοχή του Ακάρ θεωρείται ιστορικά περιθωριοποιημένη και παραμελημένη από την κεντρική κυβέρνηση της Βηρυτού, ενώ παραμένει η φτωχότερη περιοχή του Λιβάνου και έχει το υψηλότερο ποσοστό αναλφαβητισμού της χώρας. Ακόμη, πάσχει από έλλειψη βασικών υποδομών και υπηρεσιών. Η πρόσφατη εισροή Σύρων προσφύγων έχει επιδεινώσει αυτά τα προβλήματα, με το ποσοστό ανεργίας στο κυβερνείο να φθάνει σχεδόν στο 60%, το 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις του Λιβάνου
Α.Ο. Αγίας Παρασκευής
Ο Αθλητικός Όμιλος Αγίας Παρασκευής, γνωστός και ως "Σάντα", είναι αθηναϊκός αθλητικός σύλλογος του δήμου Αγίας Παρασκευής. Ιδρύθηκε το 1931 και έγινε επίσημο σωματείο το 1932 με την υπ'αριθμόν 997/1932 απόφαση του Πρωτοδικείου της Αθήνας και διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και βόλεϊ. Ως επίσημη έδρα έχει το δημοτικό στάδιο Αγίας Παρασκευής, γνωστό και ως γήπεδο Νότου. Έμβλημα της ομάδας είναι ο ήλιος που ανατέλλει και έχει χρώματα άσπρο και μαύρο.
Ανδρών
Η ανδρική ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα και τρία κύπελλα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Μάλιστα το 1992 έκανε το νταμπλ. Μαζί με τον ΠΑΟ Ρουφ είναι οι μοναδικοί σύλλογοι με 3 κατακτήσεις. Το 2008 κατέκτησε αήττητη τον τίτλο στη Δ΄ Εθνική και την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Γ' Εθνική κατηγορία. Το ποδοσφαιρικό τμήμα ονομαζόταν "ΠΑΕ Αγίας Παρασκευής" και αγωνιζόταν στη Γ΄ Εθνική και τη σεζόν 2009-10.
Ο ερασιτέχνης Α.Ο. Αγίας Παρασκευής διατηρεί όλα τα τμήματα υποδομών του αθλητικού ομίλου (Εφηβικό, Παιδικό, Παμπαιδικό, Juniors, Pro-Juniors και Bambini).
Η λέσχη φιλάθλων έχει την ονομασία "Σάντα Φάνς" και τα τελευταία χρόνια, έχουν αναπτύξει αντιπαλότητα με τους οπαδούς της Νέας Ιωνίας.
Γυναικών
Οι αθλήτριες της Αγίας Παρασκευής που έχουν αγωνιστεί σε επίσημα διεθνή παιχνίδια με την Εθνική ομάδα Νεανίδων Κορασίδων είναι οι: Παρμαξή Σοφία, Λόλη Βάσω, Πετράκη Βάσω, Μπριασούλη Ελπίδα, Πρίφτη Λουκία και Βασιλακάκου Αναστασία ενώ η Ελισάβετ Γατή έχει κληθεί και έχει αγωνιστεί σε φιλικούς αγώνες της Εθνικής Κορασίδων.
Βόλεϊ
Η ομάδα βόλεϊ έχει ανεξαρτητοποιηθεί από τον ΑΟΑΠ. Φέρει το όνομα Α.Ε. Αγίας Παρασκευής και χρώματα κίτρινο και μπλε.
Δείτε επίσης
• Καλαθοσφαίριση Αγίας Παρασκευής • Γ.Σ. Αγίας Παρασκευής • Α.Ε. Αγίας Παρασκευής • Α.Σ. Ολυμπιάδας Αγίας Παρασκευής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932 Κατηγορία:Αγία Παρασκευή Αττικής Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α. Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Αμπντούλ Καμπίρ
Ο Μαβλαβής Μοχάμεντ Αμπντούλ Καμπίρ είναι ανώτερο μέλος της ηγεσίας των Ταλιμπάν. Τα Ηνωμένα Έθνη αναφέρουν ότι ήταν ο δεύτερος αναπληρωματικός επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου των Ταλιμπάν, κυβερνήτης της επαρχίας Νανγκαράρ, και επικεφαλής της ανατολικής ζώνης. Ο ΟΗΕ αναφέρει ότι ο Καμπίρ γεννήθηκε μεταξύ 1958 και 1963, στην επαρχία Πακτιά του Αφγανιστάν και ότι κατάγεται από τη φυλή Ζαντράν. Αναφέρει επίσης ότι ο Καμπίρ δραστηριοποιείται σε τρομοκρατικές επιχειρήσεις στο ανατολικό Αφγανιστάν.
Σταδιοδρομία
Τον Απρίλιο του 2002, ο Αμπντούλ Ραζάκ δήλωσε στο Associated Press ότι ο Καμπίρ θεωρούνταν ότι διέφυγε από την επαρχία Νανγκαράρ στην Πακτιά, μαζί με τον Αχμέντ Χαντρ.
Το Κινεζικό Πρακτορείο Ειδήσεων Xinhua μετέδωσε πως ο Αμπντούλ Κεμπίρ αιχμαλωτίστηκε στο Νοβσερά του Πακιστάν στις 16 Ιουλίου 2005. Μαζί με τον Αμπντούλ Καμπίρ αιχμαλωτίστηκαν ο αδελφός του Αμπντούλ Αζίζ, ο μουλάς Αμπντούλ Καντίρ, ο μουλάς Αμπντούλ Χακ, και ένα πέμπτο μη κατονομασμένο μέλος της ηγεσίας των Ταλιμπάν.
Στις 19 Ιουλίου 2006, το μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου Ρόσκοου Μπάρτλετ κατέγραψε τον Αμπντούλ Καμπίρ ως πρώην ύποπτο τρομοκράτη, τον οποίο η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν θεωρεί πια απειλή.
Παρά τις αναφορές αυτές, αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών που μίλησαν στην Asia Times ανέφεραν ότι ο Καμπίρ και άλλοι ανώτατοι ηγέτες των Ταλιμπάν ενδέχεται να βρισκόταν στο βόρειο Βαζιριστάν του Πακιστάν κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού του 2007, σχεδιάζοντας επίθεση στο νοτιοανατολικό Αφγανιστάν.
Το Xinhua ανέφερε στις 21 Οκτωβρίου 2007, καταγράφοντας αναφορές από το Daily Afghanistan, ότι ο Αμπντούλ Καμπίρ είχε διοριστεί διοικητής στις επαρχίες Νανγκαράρ, Λαγκμάν, Κουνάρ και Νουρεστάν.
Μια αναφορά στις 21 Φεβρουαρίου 2010, δήλωσε ότι ο Καμπίρ συνελήφθη στο Πακιστάν ως αποτέλεσμα των πληροφοριών που συλλέχθηκαν από τον Μουλά Μπαραντάρ, ο οποίο νωρίτερα μέσα στον μήνα είχε συλληφθεί. Ο Καμπίρ αργότερα απελευθερώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφγανοί πολιτικοί
Μαρκ Χένρι
Ο Μαρκ Ζέρολντ Χένρι (Mark Jerrold Henry, 12 Ιουνίου 1971) είναι Αμερικανός παλαιστής και πρώην αρσιβαρίστας. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία επαγγελματική πάλης WWE, όπου εμφανίζεται πιο συχνά στο σόου SmackDown.
Άρση βαρών
Ο Μαρκ Χένρι ασχολήθηκε με την Άρση Βαρών από το 1990 ως το 1996, συμμετέχοντας σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες το 1992 στη Βαρκελώνη και το 1996 στην Ατλάντα. Στην καριέρα του στο συγκεκριμένο άθλημα κατέκτησε μερικά μετάλλια στις Η.Π.Α. και οι ειδικοί του απέδωσαν το χαρακτηρισμό "Δυνατότερος άνδρας του κόσμου". Σταμάτησε να ασχολείται λόγω ενός τραυματισμού στην πλάτη.
Επαγγελματική Πάλη
Ως το 2008 δεν κατάφερε ποτέ να κατακτήσει την κορυφή της εταιρείας με κάποιο τίτλο, ή σημαντικούς αγώνες. Μέχρι τότε, έγινε πρωταθλητής του Ευρωπαϊκού τίτλου το 1999, ενώ αντιμετώπισε τον θρυλικό Αντερτέικερ στην WrestleMania 22 το 2006.
Το 2008 έγινε Πρωταθλητής του τίτλου ECW, ενώ η καριέρα του έφτασε στο ζενίθ της, το 2011, δεκαπέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο του. Εκείνη η χρονιά ήταν η πιο επιτυχημένη για εκείνον, καθώς κατέκτησε τον τίτλο Βαρέων Βαρών, που είναι ο μεγαλύτερος της εταιρείας μαζί με τον τίτλο του WWE.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Γ.Σ. Ηλιούπολης Αττικής
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Ηλιούπολης, γνωστός και με τη σύντμηση Γ.Σ.Η., είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Ηλιούπολη, στο Νομό Αττικής, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1953 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το μπλε.
Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, υδατοσφαίρισης, κολύμβησης, ρυθμικής γυμναστικής, αντισφαίρισης, τζούντο και στίβου για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων.
Οι οπαδοί της Ηλιούπολης είναι οι Rebels9 με ίδρυση το 2003 επίσημα.. Το όνομα με τον αριθμό 9 δεν είναι τυχαία μιας κ το γήπεδο δεν έχει θύρα 9 άλλα έχει πιο βαθύ συμβολισμό.Το 9 προκύπτει από τα 9 γράμματα που έχει η Λέξη της πόλης(ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ) και απο της 9 ακτίνες που έχει το σήμα της ομάδος..
Ιστορική αναδρομή
Την αγωνιστική περίοδο 1968-69 ο Γ.Σ.Η. αναδείχθηκε δευτεραθλητής στον 2ο όμιλο της Β' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αθηνών και προβιβάστηκε προσωρινά στην Α' κατηγορία, απο την οποία υποβιβάστηκε την επόμενη. Την αγωνιστική περίοδο 1970-71 αναδείχθηκε Υπερπρωταθλητής Β' Κατηγορίας, νικώντας τον Π.Α.Σ. Παλαιού Φαλήρου στα πέναλτι με 10-7 (ο αγώνας και η παράταση έληξαν 1-1).
Στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία αγωνίστηκε για μια τριετία και την αγωνιστική περίοδο 1984-85 αναδείχθηκε πρωταθλητής 2ου ομίλου και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην Γ' Εθνική Κατηγορία. Η συνέχεια όμως δεν ηταν ανάλογη, καθώς την αγωνιστική περίοδο 1985-86 υποβιβάστηκε από την Γ' Εθνική και ακολούθησε ένας ακόμη υποβιβασμός την περίοδο 1986-87 από την Εθνική Ερασιτεχνική στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Ωστόσο, την αγωνιστική περίοδο 1987-88 ο Γ.Σ.Η. αναδείχθηκε Υπερπρωταθλητής Ε.Π.Σ Αθηνών νικώντας με 1-0 την Τριγλία Ραφήνας και προβιβάστηκε στην Δ' Εθνική, όπου αγωνίστηκε για 6 αγωνιστικές περιόδους, έως και το 1993-94 όποτε και υποβιβάστηκε.
Την αγωνιστική περίοδο 1995-96 αναδείχθηκε Υπερπρωταθλητής Ε.Π.Σ Αθηνών νικώντας στα πέναλτι με 4-2 τον Α.Ο. Κηφισιάς (0-0 κανονική διάρκεια και παράταση) και προβιβάστηκε προσωρινά στην Δ' Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε την αγωνιστική περίοδο 1996-97.
Ύστερα από 7 χρόνια στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, το 2004 προβιβάστηκε εκ νέου στην Δ' Εθνική, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2005-06 αναδείχθηκε πρωταθλητής του 8ου ομίλου και προβιβάστηκε στην Γ' Εθνική Κατηγορία.
Στην Γ' Εθνική ο Γ.Σ.Η. αγωνίστηκε για μια τριετία και τον Μάιο του 2009 πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος στο Νότιο όμιλο και την άνοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην 56ετή ιστορία του. Στην κατηγορία αυτή αγωνίστηκε δύο συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους, την περίοδο 2009-10 και 2010-11.
Από το 2012 έως το 2018 ο Γ.Σ. Ηλιούπολης αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Π.Σ. Αθηνών.Το 2020 η Ηλιούπολη κατόρθωσε να εξασφαλίσει εκ νέου την άνοδο της στη Γ’ Εθνική και μετά από 2 χρόνια, στις 7/10/2022 προβιβάστηκε στη Superleague 2, για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Ο Γ.Σ. Ηλιούπολης δημιούργησε ομάδες καλαθοσφαίρισης για πρώτη φορά το 1973.
Το ανδρικό τμήμα της Ηλιούπολης διαθέτει στην τροπαιοθήκη του ένα Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α. και συγκεκριμένα της χρονιάς 1988-89.
Την περίοδο 1994-95 κατέκτησε την κορυφή της τελικής βαθμολογίας του Ομίλου του στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Σαν αποτέλεσμα εντάχθηκε από το επόμενο φθινόπωρο στο δυναμικό της Β' Εθνικής Κατηγορίας.
Πρόσφατη δραστηριότητα στη Ε.Σ.Κ.Α. (2009-σήμερα)
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ο σύλλογος της Ηλιούπολης αναδείχθηκε Πρωταθλητής της Β' Κατηγορίας Ανδρών Ε.Σ.Κ.Α. Μετά την επικράτηση της στο Κλειστό του Αγίου Θωμά επί του Α.Ο. Μαρκοπούλου με 93-83 ονομάστηκε και Υπερπρωταθλητής της κατηγορίας, λαμβάνοντας εισιτήριο ανόδου στην Α' Κατηγορία.
Έχοντας λάβει εισιτήριο ανόδου στην Α' Κατηγορία για τη χρονιά 2010-11, η ομάδα αντιμετώπισε 13 αντιπάλους στη διαρκεια της κανονικής περιόδου. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις με συγκομιδή 5 νίκες και 21 ήττες, κάτι που είχε σαν συνέπεια την κατάληψη της 12ης θέσης στην τελική βαθμολογία και τον άμεσο υποβιβασμό της.
Έχοντας επιστρέψει στη Β' Κατηγορία, την περίοδο 2011-12 τερμάτισε εκ νεόυ στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου του, κερδίζοντας κατόπιν και τον τίτλο του Υπερπρωταθλητή.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας συμμετείχαν 14 σύλλογοι σε κοινό Όμιλο. Στη διάρκεια της κανονικής περιόδου η Ηλιούπολη συγκέντρωσε 12 νίκες και 14 ήττες, όσες και ο Τυφώνας Κυψέλης. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη βρέθηκε στην 8η θέση, μένοντας εκτός της διαδικασίας των Play-Offs. Προπονητής την περίοδο αυτή ήταν ο Γιάννης Καράμπελας.
Τη χρονιά 2013-14, πάντα στα πλαίσια της ίδιας κατηγορίας, η ομάδα είχε απολογισμό 16 νίκες και 10 ήττες. Ισοβάθμισε με τον Α.Ο. Ζωγράφου απέναντι στον οποίο διεκδίκησε μία θέση στα Play-Offs. Λόγω των μεταξύ τους αποτελεσμάτων η ομάδα του Ζωγράφου κατετάγη στην 5η θέση, ενώ εκείνη της Ηλιούπολης στην 6η θέση, μένοντας ατυχώς εκτός συνέχειας. Στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου τη χρονιά αυτή ήταν ο Θάνος Παναγιωτόπουλος.
Την επόμενη περίοδο 2014-15, οπότε και στον πάγκο της ομάδας βρέθηκε ο Ηλίας Φέρτης, η απόδοση της ομάδας κινήθηκε σε χαμηλά επίπεδα. Συγκεκριμένα συγκέντρωσε μόλις 6 νίκες σε 26 παιχνίδια με αποτέλεσμα να καταταγεί στη 13η και προτελευταία θέση. Κατ' επέκταση υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία Ανδρών.
Αγωνιστική περίοδος 2015-16
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ηλιούπολης. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου και έφορος του τμήματος είναι ο Δημήτρης Ευαγγέλου, ενώ ως γενικός αρχηγός λειτουργεί ο Γρηγόρης Ρούσσος. Από το Μάιο του 2015 καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Μάης Κωνσταντινίδης.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης μετά την ίδρυσή του αγωνίστηκε στα τοπικά Πρωταθλήματα Αττικής. Η λήξη της αγωνιστικής περιόδου 1993-94 βρήκε τη γυναικεία ομάδα της Ηλιούπολης Πρωταθλήτρια Αττικής, με αποτέλεσμα να ανέλθει στη δεύτερη τη τάξει Εθνική Κατηγορία που ήταν τότε η Β' Εθνική. Τρία χρόνια μετά, το καλοκαίρι του 1997, εντάχθηκε στο δυναμικό της νεοσύστατης Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Ακολούθησε μια επταετία εκεί με επιφανέστερες της περιόδους 2000-01 και 2001-02 οπότε και άγγιξε την άνοδο στην κορυφαία Κατηγορία. Με τον υποβιβασμό της ομάδας στα τοπικά πρωταθλήματα το καλοκαίρι του 2004 έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος και το τμήμα σταδιακά υπέπεσε σε αδράνεια. Μετά από μία δεκαετία περίπου το γυναικείο τμήμα της Ηλιούπολης λειτούργησε από το μηδέν το 2012. Μετά από σταθερή ανοδική πορεία, κατάφερε να προβιβαστεί εκ νέου στην Α2 Εθνική με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Αττικής την περίοδο 2015-16.
Ιστορική αναδρομή
Το γυναικείο τμήμα πετοσφαίρισης της Ηλιούπολης αγωνιζόταν στην Α1 Εθνική Κατηγορία από το 1995 έως το 1999.
Ανήλθε μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου 2011-12 στην Α2 Εθνική, μέσω ειδικού τουρνουά ανόδου. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, κατέλαβε την 5η θέση στην τελική κατάταξη του 1ου Ομίλου, παραμένοντας χωρίς περαιτέρω αγώνες στην κατηγορία.
Αγωνιστική περίοδος 2019-20
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14, ο Γ.Σ. Ηλιούπολης λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών και συγκεκριμένα στο 2ο Όμιλο. Το Μάρτιο εξασφάλισε βαθμολογικά την άνοδό του στην Α1 Εθνική, επιστρέφοντας εκεί έπειτα από 13 χρόνια.
Την αγωνιστική περίοδο 2016-2017 τερμάτισε στην 6η θέση της Α1 Εθνικής Γυναικών.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2017-2018 παραμένει στην Α1 Εθνική κατηγορία.
Την αγωνιστική περίοδο 2022-2023 θα αγωνίζεται στη Α2 Εθνική κατηγορία γυναικών.
Έδρα της Ηλιούπολης είναι το Α Κλειστό Γυμναστήριο Ηλιούπολης. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Απόστολος Κωστούλας. Έφορος του τμήματος ο Άνθιμος Μαυροματίδης . Καθήκοντα πρώτου προπονητή κατέχει ο Βασίλης Κατωπόδης. Το ρόστερ του συλλόγου της Ηλιούπολης για την περίοδο 2022-23 συνθέτουν οι παρακάτω αθλήτριες:
Τμήματα υποδομής Την αγωνιστική περίοδο 2013-14, η ομάδα της Ηλιούπολης κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νεανίδων της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.
Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών
Το volley Ανδρών του Γ.Σ.Η με μακρά ιστορία στο χώρο του αθλήματος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του μεγαλύτερου συλλόγου της περιοχής μας, με συμμετοχή όλων των τμημάτων στα πρωταθλήματα Ανδρών – Εφήβων – Παίδων – Παμπαίδων και Μίνι που διοργανώνονται ενώ την σεζόν 2019-2020 δημιουργήθηκε τμήμα ενηλίκων υπό την διοίκηση του βολλευ ανδρών.
Η αγωνιστική χρονιά 2015-2016 αποτέλεσε ορόσημο για την ιστορία του τμήματος δεδομένου ότι αναδιοργανώθηκε και επανασχεδιάστηκε η στρατηγική και η φιλοσοφία του.Αγωνίζεται στην Β Εθνική ανδρών.Έφορος του τμήματος μετά τις εκλογές το 2016 εώς και σήμερα είναι ο  Άνθιμος Μαυροματίδης .