cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Καμικάζι
Οι επιθέσεις των Καμικάζι είχαν μεγάλη αποτελεσματικότητα στη μάχη της Οκινάουα την άνοιξη του 1945. Κατά τη διάρκεια της τρίμηνης μάχης, 4.000 εξορμήσεις καμικάζι βύθισαν 38 Αμερικανικά πλοία και προκάλεσαν φθορές σε 368, σκοτώνοντας 4.900 ναύτες του 5ου Αμερικανικού Στόλου. Τα αντιτορπιλικά και τα συνοδευτικά τους, που είχαν καθήκοντα ραντάρ, χτυπήθηκαν πολύ, μιας και οι μη έμπειροι πιλότοι πραγματοποίησαν βουτιές στα πρώτα Αμερικανικά πλοία που έβρισκαν και δεν περίμεναν τα μεγάλα αεροπλανοφόρα. Η Task Force 58 ανέλυσε την Ιαπωνική τακτική στην Οκινάουα τον Απρίλιο του 1945:
Οι Αμερικανοί αποφάσισαν πως η καλύτερη άμυνα τους κατά των Καμικάζι ήταν να τους χτυπήσουν στο έδαφος, ή διαφορετικά στον αέρα πολύ πριν πλησιάσουν στον στόλο. Το Ναυτικό ζήτησε περισσότερα μαχητικά, και περισσότερη προσοχή. Τα αεροπλανοφόρα αντικατέστησαν το ένα τέταρτο των ελαφριών βομβαρδιστικών τους με ναυτικά μαχητικά. Στις ΗΠΑ η εκπαίδευση των πιλότων μαχητικών είχε επιταχυνθεί. Περισσότερες περίπολοι μαχητικών περικύκλωναν τα μεγάλα πλοία, περισσότερα πλοία ραντάρ (τα οποία έγιναν στόχος), και περισσότερες επιθέσεις στις βάσεις και τις δεξαμενές καυσίμων είχαν αποτέλεσμα εν τέλει. Η Ιαπωνία έπαυσε τις επιθέσεις των Καμικάζι τον Μάιο του 1945, μιας και συσσώρευε καύσιμα και έκρυβε τα αεροπλάνα της για την προετοιμασία νέων επιθέσεων αυτοκτονίας σε περίπτωση που οι Συμμαχικές δυνάμεις προσπαθούσαν να εισβάλουν στα νησιά της.
Η στρατηγική των Καμικάζι επέτρεπε τη χρήση ανεκπαίδευτων πιλότων και παλαιών αεροπλάνων, και όταν δεν μπορούσαν να γίνουν ελιγμοί αποφυγής και δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής, η ανεπαρκής διαθεσιμότητα καυσίμου μπορούσε να επεκταθεί. Μιας και οι πιλότοι καθοδηγούσαν τα αεροπλάνα τους ως καθοδηγούμενα βλήματα προς τον στόχο, η αναλογία των χτυπημάτων ήταν μεγαλύτερος από τον κανονικό βομβαρδισμό, και εν τέλει οδήγησε στην εισαγωγή των ειδικού σκοπού, πυραυλοκίνητων αεροσκαφών δολοφονίας εκκινούμενων μέσω αέρος σε μικρή ποσότητα ώστε να επιτευχθούν τέτοιες αποστολές κατά πλοίων του Αμερικανικού ναυτικού. Η βιομηχανία της Ιαπωνίας κατασκεύαζε 1.500 νέα αεροπλάνα κάθε μήνα το 1945.
Προς το τέλος του πολέμου, ο Ιαπωνικός τύπος ενθάρρυνες τους πολίτες να μιμηθούν τους πιλότους καμικάζι οι οποίοι έδιναν τη ζωή τους με προθυμία ώστε να σταματήσουν τις Αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις. Έλεγαν στους πολίτες πως η ανταμοιβή για μια τέτοια συμπεριφορά ήταν η κατοχύρωση της ιδιότητας του μαχητή-θεού και η πνευματική προστασία μετά θάνατον.
Ατομικός βομβαρδισμός των Χιροσίμα και Ναγκασάκι
Οι εναέριες επιθέσεις στην Ιαπωνία είχαν περιορίσει τη δυνατότητα της να πραγματοποιήσει πόλεμο αλλά οι Ιάπωνες δεν παραδόθηκαν. Στις 26 Ιουλίου 1945, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Χάρυ Τρούμαν, ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Ουίνστον Τσώρτσιλ, και ο Πρόεδρος της Κινεζικής Εθνικής Κυβέρνησης Τσιανγκ Κάι Σεκ εξέδωσαν τη Διακήρυξη του Πότσδαμ, η οποία περιέγραφε τους όρους της υποχώρησης για την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας, όπως συμφωνήθηκαν στη διάσκεψη του Πότσδαμ. Το τελεσίγραφο ανέφερε πως αν η Ιαπωνία δεν παραδιδόταν, θα αντιμετώπιζε την «προθυμία και την απόλυτη καταστροφή.» Η Ιαπωνική κυβέρνηση αγνόησε το τελεσίγραφο (Mokusatsu, «σκοτωθείτε με σιωπή»), και ορκίστηκε να συνεχίσει να αντιστέκεται σε μια αναμενόμενη εισβολή των Συμμάχων στην Ιαπωνία. Στις 6 Αυγούστου 1945 η ατομική βόμβα εμπλουτισμένου ουρανίου "Little Boy" ερρίφθη στη Χιροσίμα, και στις 9 Αυγούστου ακολούθησε η ατομική βόμβα πυρήνα πλουτωνίου "Fat Man" που ερρίφθη στο Ναγκασάκι. Και οι δύο πόλεις καταστράφηκαν και υπήρξε τέραστια απώλεια ζωών και ψυχολογικό σοκ. Στις 15 Αυγούστου, ο Αυτοκράτορας Χιροχίτο ανακοίνωσε την παράδοση της Ιαπωνίας, δηλώνοντας:
Ευρώπη, 1939–1941
Η Luftwaffe απέκτησε σημαντική εμπειρία σε μάχες στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όπου παρείχε στενή εναέρια υποστήριξη στις μονάδες πεζικού. Η επιτυχία των βομβαρδιστικών κατάδυσης Ju-87 Stuka της Luftwaffe στο πεδίο της μάχης που συνέτριψε την Πολωνία του 1939 και τη Γαλλία του 1940, έδωσε στο Βερολίνο υπερβολική αυτοπεποίθηση αναφορικά με την αεροπορία του.
Πολωνική εκστρατεία 1939
Τα αεροσκάφη της Luftwaffe υποστήριζαν στενά την πρόοδο των μηχανοκίνητων μονάδων του Στρατού, κυρίως με βομβαρδιστικά κατάδυσης, αλλά και με ελαφρά αεροσκάφη παρατήρησης όπως το Fieseler Storch, το οποίο διόρθωνε τάχιστα τον στόχο του πεζικού, και έδινε στους διοικητές μια κατά γράμμα άποψη της μάχης. Οι αναλυτές των Συμμάχων ανέφεραν πως η Πολωνία είχε έλλειψη σε μια αποτελεσματική αεράμυνα, και προσπαθούσε να προστατέψει μια πολύ μεγάλη περιοχή.
Γαλλία και κάτω χώρες, Δουγκέρκη
Ο συντονισμός μεταξύ αέρος και εδάφους της Γερμανίας ήταν χαρακτηριστικό της Γερμανικής εκστρατείας στις Κάτω Χώρες και τη Γαλλία το 1940. Οι ηπειρωτικές αεράμυνες δεν ήταν καλά οργανωμένες.
Οι Γερμανοί παρέταξαν μεταξύ άλλων το τρικινητήριο μεταγωγικό Ju 52 για την αερομεταφορά στρατευμάτων στην επίθεση της Ολλανδίας στις 10 Μαΐου 1940. Η πρώτη μεγάλης κλίμακας αεροπορική επίθεση με αλεξιπτωτιστές στην ιστορία έγινε ακολούθως κατά τη Μάχη της Χάγης. Χάθηκαν 295 Ju 52 σε αυτή την επιχείρηση και σε άλλα σημεία της χώρας, εξαιτίας διάφορων περιστάσεων, μεταξύ των οποίων ήταν οι ακριβείς και αποτελεσματικές Ολλανδικές αεράμυνες και τα λάθη της Γερμανίας στη χρήση αεροδρομίων με υγρό έδαφος που δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν βαρέα αεροσκάφη. Έτσι, η παραγωγή σχεδόν ολόκληρης της χρονιάς χάθηκε στην Ολλανδία. Αυτές οι απώλειες δεν ξεπεράστηκαν σε καμία άλλη αερομαχία στην ιστορία. Η έλλειψη επαρκούς αριθμού αεροσκαφών ήταν ο πιο πιθανός λόγος που η Γερμανία δεν εισέβαλε στην Αγγλία μετά τη Μάχη της Αγγλίας. Συνολικά, οι Ναζί έχασαν πάνω από 2.000 αεροπλάνα στις συνεχείς αερομαχίες πάνω από την Ολλανδία. Ο μεγάλος αυτός αριθμός μπορεί επίσης να αποδοθεί στους κύριους αεροδιαδρόμους των Συμμάχων στη Γερμανία, που οδηγούσαν ευθέως στην Ολλανδία. Συνολικά, χάθηκαν πάνω από 5.000 αεροσκάφη στην Ολλανδία (Συμμάχων και Ναζί), και πάνω από 20.000 άτομα πληρώματος έχασαν τις ζωές τους σε αυτά τα δυστυχήματα. Οι περισσότεροι από αυτούς ετάφησαν στον τόπο που σκοτώθηκαν, και έτσι η Ολλανδία διαθέτει 600 τοποθεσίες όπου υπάρχουν θαμμένοι αεροπόροι των Συμμάχων και των Ναζί. Αυτό κάνει τη χώρα τον πυκνότερο χώρο ταφής για αεροπόρους σε όλη την Ευρώπη.
(*: 274 από αυτά στις 10 Μαΐου 1940)
Μάχη της Αγγλίας
Η εναέρια υπεροχή και ανωτερότητα ήταν το προαπαιτούμενο της Επιχείρησης Θαλάσσιος Λέων, της σχεδιασμένης εισβολής της Γερμανίας στη Βρετανία. Ο πρωταρχικός σκοπός της Luftwaffe στόχευε στην καταστροφή της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (Royal Air Force, RAF). Τα πολεμικά αεροπλάνα και των δύο πλευρών ήταν συγκρίσιμα. Η Γερμανία διέθετε περισσότερα αεροπλάνα, αλλά κατανάλωναν πολλά καύσιμα για να φτάσουν στη Βρετανία, έτσι είχαν περιορισμένο χρόνο για μάχη.
Η Luftwaffe χρησιμοποίησε 1.300 μεσαία βομβαρδιστικά που προστατευόταν από 900 μαχητικά. Πραγματοποιούσαν 1.500 εξορμήσεις ημερησίως από βάσεις στη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Νορβηγία. Οι Γερμανοί αντιλήφθησαν πως τα Ju-87 Stuka και Heinkel He 111 τους ήταν πολύ ευάλωτα απέναντι στα σύγχρονα Βρετανικά μαχητικά. Η RAF διέθετε 650 μαχητικά, ενώ παράγονταν μεγάλος αριθμός νέων καθημερινά. Τρεις είναι οι τύποι μαχητικών που ενεπλάκησαν στη μάχη – το Γερμανικό Messerschmitt Bf 109E, και τα Βρετανικά Hawker Hurricane και Supermarine Spitfire. Το Hurricane ήταν υπεύθυνο για τις περισσότερες δολοφονίες κατά τη μάχη επειδή αποτελούσε την πλειονότητα του στόλου των μαχητικών της RAF – ωστόσο, η αναλογία δολοφονιών-απωλειών ήταν κατώτερη από αυτή του αντίστοιχού του, Spitfire. Από αυτά τα τρία αεροσκάφη, το Hurricane είχε σχεδιαστεί πολύ νωρίτερα και θεωρούνταν γενικά το λιγότερο ικανό για μάχη. Παρά τα καλά στατιστικά των Hurricane στη RAF την εποχή αυτή, το Spitfire έγινε συνώνυμο της Μάχης της Αγγλίας και κατά κάποιο τρόπο έγινε σύμβολο της αντίστασης στο νου της Βρετανικής κοινωνίας κατά τη διάρκεια της μάχης. Ο υποτύπος Bf 109E είχε μικρή ακτίνα μάχης στα 330 χλμ. (205 μίλια) – εξαιτίας περιορισμένης χωρητικότητας καυσίμων όπως είχε σχεδιαστεί — και το απέτρεψε από το να «συνοδεύει» επαρκώς τα μεσαία βομβαρδιστικά Kampfgeschwader στην Αγγλία, περιορίζοντας το μόνο σε περίπου δέκα λεπτά αερομαχιών πάνω από το Ηνωμένο Βασίλειο προτού επιστρέψει με ασφάλεια στη βόρεια Γαλλία — αυτή η σοβαρή έλλειψη δεν διορθώθηκε μέχρι την ολοκλήρωση των κύριων αερομαχιών πάνω από την Αγγλία, τον Σεπτέμβριο του 1940, όταν αυτές ολοκληρώθηκαν.
Η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία διέθετε επίσης ένα περίπλοκο και ολοκληρωμένο δίκτυο σταθμών αναφοράς και αιθουσών επιχειρήσεων που ενσωμάτωναν τη νέα καινοτομία των Ραντάρ. Γνωστό και ως σύστημα Ντάουντινγκ (από τον Χιου Ντάουντινγκ, τον διοικητή του σώματος μαχητικών της RAF κατά τη μάχη και αυτόν που διέταξε τη χρησιμοποίηση του), του πιστώνεται συχνά η απόκτηση της δυνατότητας στη RAF να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις Γερμανικές επιδρομές χωρίς την ανάγκη τέλεσης περιπολιών από μαχητικά αεροσκάφη, αυξάνοντας την αποτελεσματικότητα με την οποία μπορούσε να επιχειρήσει η μονάδα μαχητικών της RAF. Ως εκ τούτου, το σύστημα Ντάουντινγκ πιστώνεται επίσης συχνά τον σημαντικό ρόλο στο συνολικό αποτέλεσμα της μάχης, και τις συγκρίσεις με τον αεροπορικό οπλισμό που υπήρχε στη Γαλλία την άνοιξη και τις αρχές του καλοκαιριού του 1940, όπου δεν υπήρχε κάποιο τέτοιο σύστημα και όπου η αεροπορία των συμμάχων ηττήθηκε συνολικά, και θα μπορούσε να την υποστηρίξει.
Αρχικά οι Γερμανοί εστίαζαν στα αεροδρόμια της RAF και τους σταθμούς ραντάρ. Ωστόσο, όταν οι μονάδες βομβαρδιστικών της RAF (εντελώς διαφορετικές από τις μονάδες μαχητικών) επιτέθηκαν στο Βερολίνο, ο Χίτλερ υποσχέθηκε εκδίκηση και διέταξε τη Luftwaffe να επιτεθεί στο Λονδίνο. Χρησιμοποιώντας περιορισμένους πόρους για να επιτεθεί σε πολίτες αντί για τα αεροδρόμια και τα ραντάρ αποδείχθηκε μεγάλο σφάλμα μιας και τα χτυπήματα στους πολίτες ήταν λιγότερο κρίσιμης σημασίας από τα αεροδρόμια και τα ραντάρ τα οποία πλέον αγνοούνταν. Το Λονδίνο δεν ήταν βιομηχανική πόλη και η Βρετανική παραγωγή αεροσκαφών δεν επηρεάστηκε. Αντιθέτως αυξήθηκε. Η τελευταία Γερμανική επιδρομή που έγινε κατά τη διάρκεια της ημέρας έγινε στις 30 Σεπτεμβρίου. Η Luftwaffe αντιλήφθηκε πως είχε απαράδεκτες απώλειες και διέκοψε την επίθεση. Περιστασιακές αιφνιδιαστικές επιδρομές χτύπησαν το Λονδίνο και άλλες περιοχές κατά καιρούς. Συνολικά σκοτώθηκαν 43.000 πολίτες. Η Luftwaffe έχασε 1.887 αεροπλάνα, και οι Βρετανοί 1.547. Η νίκη των Βρετανών ήταν αποτέλεσμα της καλύτερης συγκέντρωσης, των καλύτερων ραντάρ και του καλύτερου χερσαίου ελέγχου.
1941: Εισβολή στη Ρωσία
Η Luftwaffe επιχειρούσε από βάσεις στη Νορβηγία κατά των φαλαγγών της Ρωσίας. Τα μεγάλης εμβέλειας αναγνωριστικά αεροσκάφη, περικύκλωναν τις φάλαγγες πέρα από την εμβέλεια του αντιαεροπορικού πεζικού, καθοδηγούμενα από επιθετικά αεροσκάφη, υποβρύχια και πλοία επιφανείας.
Σοβιετική Ένωση
Στο ξέσπασμα του πολέμου η VVS (Σοβιετική Αεροπορία) είχε μόλις πραγματοποιήσει εκκαθάριση στους περισσότερους από τους κορυφαίους αξιωματικούς της και ήταν ανέτοιμη, ο Στάλιν την περίοδο 1939–41 ακύρωσε τις προσπάθειες προετοιμασίας για πόλεμο με τη Γερμανία, μιας και δεν πίστευε πως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Μέχρι το 1945 η ετήσια Σοβιετική παραγωγή αεροσκαφών ξεπέρασε αυτή του Γερμανικού Ράιχ, φτάνοντας τα 157.000 αεροσκάφη συνολικά.
Στις πρώτες μέρες της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα τον Ιούνιο του 1941, η Luftwaffe κατέστρεψε 2.000 Σοβιετικά αεροσκάφη, με τα περισσότερα από αυτά να είναι στο έδαφος, έχοντας απώλεια μόνο 35 αεροσκαφών. Η κύρια αδυναμία που είχε ως αποτέλεσμα τη μεγάλη απώλεια αεροσκαφών το 1941 ήταν η έλλειψη εξειδικευμένων στρατηγών, πιλότων και υποστηρικτικού προσωπικού εδάφους, η καταστροφή πολλών αεροσκαφών στους διαδρόμους εξαιτίας της αποτυχημένης εντολής να διασκορπιστούν, και η ταχεία πρόοδος των χερσαίων στρατευμάτων της Βέρμαχτ, που εξανάγκαζε τους Σοβιετικούς πιλότους σε άμυνα κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, ενώ αντιμετώπιζαν πιο σύγχρονα Γερμανικά αεροσκάφη.
Οι Σοβιετικοί στηριζόταν πολύ στο αεροσκάφος επίθεσης εδάφους Ilyushin Il-2 Shturmovik — το στρατιωτικό αεροσκάφος όλων των εποχών με τις περισσότερες παραγωγές φτάνοντας στις 36.183, και το μαχητικό Yakovlev Yak-1, το πρώτο μέλος της οικογένειας των μαχητικών από το γραφείο σχεδιασμού του Αλεξάντερ Γιακόβλεφ με τις πολλές παραλλαγές του και πάνω από 34.500 αεροσκάφη Yak-1, Yak-3, Yak-7 και Yak-9 να κατασκευάζονται συνολικά. Καθένα από αυτά έγινε το περισσότερο παρασκευασμένο αεροσκάφος της σειράς όλων των εποχών στις αντίστοιχες κατηγορίες τους, αποτελώντας συνολικά περίπου το μισό της δύναμης της VVS στο μεγαλύτερο μέρος του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Το Yak-1 ήταν ένα σύγχρονο μοντέλο του 1940 και είχε περιθώρια για βελτιώσεις, αντιθέτως με το παρόμοιο μοντέλο του Messerschmitt Bf 109, που χρονολογούνταν από το 1935. Το Yak-9 έφερε την VVS σε ισότητα με τη Luftwaffe, και εν τέλει της επέτρεψε να πάρει το πάνω χέρι από τη Luftwaffe μέχρι το 1944, όταν πολλοί πιλότοι της Luftwaffe απέφευγαν σκοπίμως τη μάχη.
Ο επικεφαλής Στρατάρχης της Αεροπορίας Αλεξάντερ Νοβικόφ διοίκησε την VVS από το 1942 έως το τέλος του πολέμου, και του πιστώθηκε η εισαγωγή αρκετών νέων καινοτομιών και οπλικών συστημάτων. Τον τελευταίο χρόνο του πολέμου ο Γερμανικός στρατός και οι πολίτες υποχωρούσαν προς το Βερολίνο μιας και κυνηγούνταν από το συνεχές σφυροκόπημα και τον ελαφρύ βομβαρδισμό. Σε μια στρατηγική επιχείρηση, τη Στρατηγική Επίθεση Γιάσυ-Κισίνεφ, το 5ο και το 17ο Σώμα Αεροπορίας Στρατού της Ναυτικής Αεροπορίας του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας πέτυχε υπεροχή 3,3:1 σε αεροσκάφη επί της Luftflotte 4 και της Βασιλικής Ρουμανικής Πολεμικής Αεροπορίας, επιτρέποντας σχεδόν την ελευθερία από την εναέρια παρενόχληση των χερσαίων στρατευμάτων του 2ου και 3ου Ουκρανικού Μετώπου.
Βόρεια Αφρική 1942–43
Η Αγγλο-Αμερικανική εισβολή στην ελεγχόμενη από τη Γαλλία του Βισύ βορειοδυτική Αφρική έγινε υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, το Νοέμβριο του 1942, μια εποχή όπου η Luftwaffe ήταν ακόμη δυνατή. Οι εναέριες επιχειρήσεις ήταν διαχωρισμένες – μία υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών και μία υπό τον έλεγχο της Βρετανίας. Ένας από τους διοικητές των σωμάτων του Άικ, ο Στρατηγός Λόιντ Φρέντενταλ, χρησιμοποιούσε τα αεροπλάνα του ως «μαχητική εναέρια περιπολία» που περικύκλωναν χωρίς τέλος τις μπροστά γραμμές του μετώπου και ήταν έτοιμα να αμυνθούν στις επιθέσεις της Luftwaffe. Όπως οι περισσότεροι αξιωματικοί του πεζικού, ο Φρέντενταλ θεώρησε πως ολόκληρη η δύναμη θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί προς βοήθεια των χερσαίων δυνάμεων. Δείχνοντας περισσότερο ενδιαφέρον για την άμυνα παρά την επίθεση, ο Φρέντενταλ σύντομα αντικαταστάθηκε από τον Τζορτζ Πάτον.
Παρομοίως η Luftwaffe έκανε το σφάλμα διαχωρίζοντας την εναέρια δύναμη της, και απέτυχε να αποκτήσει έλεγχο του αέρα και να περιορίσει τις προμήθειες των Συμμάχων. Η RAF στη Βόρειο Αφρική, υπό τον Στρατηγό Άρθουρ Τέντερ, συγκέντρωσε την αεροπορική δύναμη του και υποχρέωσε τη Luftwaffe σε ήττα. Η RAF διέθετε ένα εξαιρετικό πρόγραμμα εκπαίδευσης (που χρησιμοποιούσε βάσεις στον Καναδά), διατηρούσε υψηλό το ηθικό των πληρωμάτων, και εμφυσούσε μαχητικό πνεύμα. Οι ανώτεροι αξιωματικοί παρακολουθούσαν τις μάχες μέσω ραντάρ, και κατεύθυναν τα αεροπλάνα μέσω ραδιοασυρμάτου όταν ήταν αναγκαίο.
Η επιτυχία της RAF έπεισε τον Αϊζενχάουερ πως το σύστημα της μεγιστοποιούσε την αποτελεσματικότητα στην τακτική αεροπορία, και ο Άικ έγινε πιστός σε αυτό. Το χαρακτηριστικό του ήταν πως η αεροπορική δύναμη θα έπρεπε να παγιωθεί σε ύψιστο επίπεδο, και πως θα έπρεπε να επιχειρεί σχεδόν αυτόνομα. Διοικητές ταξιαρχιών, μεραρχιών και σωμάτων έχασαν τον έλεγχο των εναέριων δυνάμεων (εκτός από λίγες μη οπλισμένες μικρές «ακρίδες», αεροσκάφη παρατήρησης που ανέφεραν την αποτυχία των οβίδων του πυροβολικού ούτως ώστε οι οπλίτες να διορθώσουν τον στόχο). Με έναν αεροπόρο να έχει τον πλήρη έλεγχο, οι εναέριες μονάδες μπορούσαν να συγκεντρωθούν στη μέγιστη επιθετική δυνατότητα, και να μην τεμαχίζονται σε μη αποτελεσματικά τμήματα. Ο Αϊζενχάουερ—μέλος πληρώματος τανκ το 1918 ο οποίος σχημάτισε τη θεωρία της συγκέντρωσης θωράκισης—αναγνώρισε την αναλογία. Οι διαχωρισμένοι ρόλοι στην υποστήριξη του πεζικού ήταν άχρηστοι. Έτσι συγκέντρωσε μια ισχυρή δύναμη που μπορούσε να θέσει τους όρους της μάχης.
Η θεμελιώδης παραδοχή του δόγματος της αεροπορικής δύναμης ήταν πως οι αερομαχίες ήταν εξίσου σημαντικές με τις χερσαίες μάχες. Πράγματι, οι κύριες λειτουργίες των θαλάσσιων και χερσαίων δυνάμεων, όπως ισχυρίζονταν οι υποστηρικτές των εναερίων μέσων, ήταν η κατάληψη των αεροπορικών βάσεων. Το Field Manual 100–20, το οποίο τυπώθηκε τον Ιούλιο του 1943, έγινε η βίβλος του αεροπόρου για το υπόλοιπο του πολέμου και δίδαξε τη θεωρία της ισότητας μεταξύ του εναερίου και του χερσαίου πολεμικού εξοπλισμού. Η ιδέα μικτών επιχειρήσεων (αέρας, στεριά, θάλασσα) επικαλούνταν συχνά από τον Αϊζενχάουερ και τον Ντάγκλας Μακάρθουρ. Ο Αϊζενχάουερ εισέβαλλε μόνο αφότου διαβεβαιώθηκε για την εναέρια υπεροχή, και έθεσε την εγκαθίδρυση αεροπορικών βάσεων ως μέγιστη προτεραιότητα. Οι κινήσεις του Μακάρθουρ αντικατόπτριζαν το ίδιο δόγμα. Σε κάθε μέτωπο η θέση του ανώτερου διοικητή ήταν θέση διοικητή αεροπορίας. Τα αιτήματα από τη πρώτη γραμμή του μετώπου κατευθυνόταν στην κορυφή της ηγεσίας, όπου ο διοικητής της αεροπορίας αποφάσιζε για το εάν θα έπραττε κάτι, πότε και πως. Αυτό καθυστερούσε τον χρόνο αντίδρασης—ίσως χρειαζόταν 48 ώρες για την έναρξη μιας επίθεση—και περιελάμβανε την απόρριψη πολυάριθμων αιτημάτων από το πυροβολικό για λίγη βοήθεια εδώ, ή μια μικρή παρέμβαση εκεί.
Επιχειρήσεις κατά των Συμμαχικών φαλαγγών
Οι Γερμανικές πτήσεις αναγνώρισης κατά των φαλαγγών των χωρών του Βορείου Ατλαντικού και της Ρωσίας αυξήθηκαν, με τα μαχητικά CAM να είναι ακόμη το κύριο μέσο άμυνας. Η πρώτη μεγάλη επίθεση της Luftwaffe στις φάλαγγες ξεκίνησε στις 25 Απριλίου 1942, όταν έγινε επίθεση στην 34 πλοίων φάλαγγα PQJ6. Η PQ17 προς το Μουρμάνσκ ξεκίνησε με 36 πλοία. Μόνο δύο τα κατάφεραν όταν η Ναυαρχία, θεωρώντας εσφαλμένα πως η Γερμανία επιτίθονταν με θωρηκτό, διέταξε τη φάλαγγα, και τη συνοδεία της, να διασκορπιστούν. Δεν υπήρχε πολεμικό πλοίο, αλλά η Luftwaffe βύθισε ένα καταδρομικό, ένα αντιτορπιλικό, δύο περιπολικά σκάφη (4.000 τόννων), και 22 μεταγωγικά πλοία (139.216 τόννων). Παρ' όλα αυτά, οι περισσότερες φάλαγγες τα κατάφεραν.
1943
Σε μερικές περιπτώσεις, όπως στο πιο έντονο μέρος της Μάχης του Ατλαντικού, οι Γερμανοί απόλαυσαν τις αεροπορικές επιτυχίες τους. Οι εξαντλητικές επιχειρήσεις ταλαιπώρησαν τη Luftwaffe στο ανατολικό μέτωπο μετά από το 1942.
Στις αρχές του 1943 τα Συμμαχικά στρατηγικά βομβαρδιστικά κατευθύνθηκαν κατά των βάσεων των Γερμανικών πλοίων U, τα οποία ήταν εύκολο να προσεγγιστούν και τα οποία αποτελούσαν κύρια στρατηγική απειλή για την επιμελητεία των Συμμάχων. Ωστόσο, οι βάσεις ήταν χτισμένες συμπαγώς—τους πήρε 7.000 ώρες πτήσης να καταστρέψουν ένα υποβρύχιο, ενώ με την ίδια προσπάθεια θα μπορούσαν να καταστρέψουν το ένα τρίτο της Κολωνίας.
Η Ιαπωνία επίσης επανέκαμπτε από τη Ναυμαχία του Μίντγουεϊ. Συνέχισε να παράγει αεροπλάνα αλλά πραγματοποίησε μερικές καινοτομίες και η ποιότητα των νέων πιλότων της χειροτέρευε σταδιακά. Οι ελλείψεις καυσίμων περιόρισαν την εκπαίδευση και τη χρήση της αεροπορίας.
Μεσογειακό μέτωπο
Στη Μεσόγειο, η Luftwaffe προσπάθησε να σταματήσει τις εισβολές στη Σικελία και την Ιταλία με τακτικό βομβαρδισμό. Απέτυχαν μιας και οι Συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις κατέστρεφαν συστηματικά τα αεροδρόμια τους. Οι Γερμανοί αντιτέθηκαν άγρια στην Αμερικανική αποβίβαση στο Άντσιο τον Φεβρουάριο του 1944, αλλά η Luftwaffe είχε λιγότερα αεροσκάφη με αναλογία 5 προς 1 και ήταν τελείως ξεπερασμένη στον εξοπλισμό ο οποίος κατάφερνε μικρές ζημιές. Ο Ιταλικός εναέριος χώρος ανήκε στους Συμμάχους, και η στρατηγική ικανότητα της Luftwaffe μηδενική. Η Luftwaffe χρησιμοποίησε ότι είχε στη διάθεση της στο προγεφύρωμα του Σαλέρνο, αλλά οι Σύμμαχοι υπερείχαν με αναλογία δέκα προς ένα, και επίσης έχασε τα ζωτικής σημασίας αεροδρόμια στη Φότζα.
Η Φότζα έγινε η κύρια βάση του 15ου Σώματος Αεροπορίας. Τα 2.000 βαρέα βομβαρδιστικά της χτύπησαν τη Γερμανία από το νότο ενώ τα 4.000 βαρέα του 8ου Σώματος Αεροπορίας χρησιμοποιούσαν βάσεις στη Βρετανία, μαζί με 1.300 βαρέα της RAF. Ενώ ο κακός καιρός στον βορρά ακύρωνε συχνά τις επιδρομές, ο ηλιόλουστος Ιταλικός ουρανός επέτρεψε περισσότερη δράση. Μετά από αυτό η Luftwaffe είχε μόνο μια επιτυχία στην Ιταλία, μια καταστροφική επιδρομή στο Αμερικανικό λιμάνι του Μπάρι, τον Δεκέμβριο του 1943. Μόνο 30 από τα 100 βομβαρδιστικά κατάφεραν να γλιτώσουν, αλλά ένα από αυτά χτύπησε ένα πλοίο πυρομαχικών που μετέφερε κρυφά αποθέματα αερίου μουστάρδας για χρήση αντιποίνων εάν οι Γερμανοί άρχιζαν να χρησιμοποιούν αέριο. Νέφη του Αμερικανικού αερίου μουστάρδας προκάλεσαν 2.000 απώλειες Συμμάχων και πολιτών.
1944–45
Στις αρχές του 1944, οι Σύμμαχοι συνέχισαν να βομβαρδίζουν τη Γερμανία, ενώ επιτίθονταν προσεκτικά σε στόχους στη Γαλλία οι οποίοι θα μπορούσαν να συγκρουστούν με την εισβολή, που είχε προγραμματιστεί για τον Ιούνιο.
Η Καταστροφή της Luftwaffe, 1944
Στα τέλη του 1943 η AAF ξαφνικά αντελήφθη την ανάγκη αναθεώρησης του βασικού δόγματός της: ο στρατηγικός βομβαρδισμός ενάντια σε έναν τεχνολογικά εξελιγμένο εχθρό όπως η Γερμανία ήταν αδύνατος χωρίς εναέρια υπεροχή. (Τα B-29 δεν χρειαζόταν συνοδεία κατά της Ιαπωνιάς στο βαθμό που τα B-17 και B-24 χρειαζόταν στη Γερμανία. Ωστόσο, υπήρχαν απώλειες B-29 λόγω των αμυνών των Ιαπωνικών μαχητικών. Αυτό κατέστησε αναγκαία την εισβολή στην Ίβο Τζίμα από τους Αμερικανούς πεζοναύτες η οποία έγινε η βάση για τα P-51 Mustang που μπορούσαν να συνοδεύουν τα B-29 στην Ιαπωνία.) Ο Στρατηγός Άρνολντ αντικατέστησε τον Ίρα Ίκερ με τον Καρλ Σπάατζ και, πιο κρίσιμα, τον Αρχιστράτηγο Τζίμι Ντουλίτλ, ο οποίος επικροτούσε πλήρως τη νέα πραγματικότητα. Παρείχαν συνοδευτικά μαχητικά σε όλη τη διαδρομή μέχρι τη Γερμανία και πίσω, και χρησιμοποίησαν έξυπνα τα B-17 ως δόλωμα για τα αεροπλάνα της Luftwaffe, τα οποία κατέρριπταν τα συνοδευτικά. Το σλόγκαν του Ντουλίτλ ήταν «Το Πρώτο Καθήκον της 8ης Μονάδας Μαχητικών της Αμερικανικής Αεροπορίας είναι η Καταστροφή των Γερμανικών Μαχητικών.», μια όψη της σύγχρονης «Επιθετικής Εναέριας Αντεπίθεσης» (Offensive Counter-Air, OCA). Σε μια «Μεγάλη Εβδομάδα» τον Φεβρουάριο του 1944, τα Αμερικανικά βομβαρδιστικά προστατεύτηκαν από εκατοντάδες μαχητικών, πραγματοποιώντας 3.800 εξορμήσεις, ρίχνοντας 10.000 τόνους ισχυρών εκρηκτικών στα βασικά εργοστάσια παραγωγής αεροσκαφών και ρουλεμάν της Γερμανίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέστησαν 2.600 ανθρώπινες απώλειες, με απώλειες 137 βομβαρδιστικών και 21 μαχητικών αεροσκαφών. Η παραγωγή ρουλεμάν δεν επηρεάστηκε, μιας και ο πολεμικός επικεφαλής των Ναζί Άλμπερτ Σπέερ αντικατέστησε τη ζημιά σε λίγες εβδομάδες. Ακόμη, κατάφερε να διπλασιάσει την παραγωγή αεροσκαφών. Διαισθανόμενος τον κίνδυνο, ο Σπέερ ξεκίνησε να διασκορπίζει την παραγωγή σε πολυάριθμα μικρά, κρυμμένα εργοστάσια.
Μέχρι το 1944 οι Σύμμαχοι κατείχαν συντριπτικά πλεονεκτήματα. Η Luftwaffe θα μπορούσε να επιτεθεί ή να παρακολουθεί τα αεροπλάνα της να καταστρέφονται στο εργοστάσιο. Προτού αντιμετωπίσουν τα βομβαρδιστικά, ιδανικά με τα δικινητήρια βαρέα βομβαρδιστικά Zerstörer που χρησιμοποιούνταν για τον σκοπό αυτό, οι Γερμανοί έπρεπε να αντιμετωπίσουν τα πολυάριθμα Αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη. Το βαρέως εξοπλισμένο Messerschmitt Bf 110 μπορούσε να καταρρίψει ένα βομβαρδιστικό, ειδικά αυτά που ήταν εξοπλισμένα με μια τετράδα μεγάλου διαμετρήματος μη καθοδηγούμενων ρουκετών αέρος-αέρος BR 21, αλλά η αργή ταχύτητά τους τα έκανε εύκολο στόχο για τα Thunderbolt και Mustang. Τα μεγάλα, αργά δικινητήρια Junkers Ju 88C, χρησιμοποιούνταν για καθήκοντα βομβαρδιστικών καταστροφής την περίοδο 1942-3 μιας και οι επιχειρήσεις των Αμερικανικών βαρέων βομβαρδιστικών ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1942, ήταν επικίνδυνα εξαιτίας της δυνατότητας τους να σταθούν περισσότερο και να ανοίξουν πυρ με τα αυτόματα κανόνια τους στις σχηματισμούς των B-17, μερικές φορές με τα εξειδικευμένα βομβαρδιστικά καταστροφής Ju 88P που ήταν εξοπλισμένα με τα μεγάλου διαμετρήματος Bordkanone, αλλά κυνηγούνταν εξίσου. Την ίδια μοίρα είχαν και τα μονοκινητήρια μαχητικά που διέθεταν ζεύγη ρουκετών BR 21 το καθένα. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν, τα βαρέως οπλισμένα με τα βαρέα αυτόματα κανόνια Sturmbock βομβαρδιστικά καταστροφής Focke Wulf Fw 190A-8 τα οποία αντικατέστησαν τα δικινητήρια βομβαρδιστικά καταστροφής. Η σοβαρή έλλειψη καυσίμων της Γερμανίας περιέκοψε απότομα την εκπαίδευση των νέων πιλότων, και οι περισσότεροι εκπαιδευτές εστάλησαν στη μάχη. Οι αρχάριοι πιλότοι στάλθηκαν γρήγορα στη μάχη έχοντας μόνο 160 ώρες πτήσης σε σύγκριση με τις 400 ώρες στην AAF, 360 στη RAF και 120 των Ιαπώνων. Η χαμηλή ποιότητα των Γερμανών πιλότων σε αυτό το τελευταίο στάδιο του πολέμου δεν τους έδωσε καμία ευκαιρία απέναντι στους πολυάριθμους και καλύτερα εκπαιδευμένους πιλότους των Συμμάχων.
Οι Γερμανοί άρχισαν να χάνουν χίλια αεροπλάνα κάθε μήνα στο δυτικό μέτωπο (και άλλα 400 στο ανατολικό μέτωπο). Αντιλαμβανόμενος πως ο καλύτερος τρόπος να επικρατήσει της Luftwaffe δεν ήταν να προσκολληθεί στα βομβαρδιστικά αλλά να αναζητεί επιθετικά τον εχθρό, ο Ντουλίτλ διέταξε μέχρι τον Μάρτιο του 1944 τα Mustang να «κυνηγούν τα Jerries. Να τα καθαρίζουν στον αέρα και να τα χτυπούν στο έδαφος καθώς επιστρέφουν.», καθώς πλέον τα Mustang είχαν διαταχθεί να πετούν σε μαζικά «σαρώματα μαχητικών» πολύ μπροστά από τους σχηματισμούς «κουτιού μάχης» των Αμερικανικών βαρέων βομβαρδιστικών, ως μια καθοριστικής μορφής προσπάθεια για εναέρια υπεροχή, καθαρίζοντας τους ουρανούς από οποιασδήποτε παρουσία των μαχητικών Jagdflieger της Luftwaffe μπροστά από τα βομβαρδιστικά. Μέχρι τις αρχές του 1944, τα κινούμενα με κινητήρες Zerstörergeschwader βαρέα Bf 110G και δικινητήρια μαχητικά Me 410A Hornisse είχαν αποδεκατιστεί από τα Mustang όποτε αυτά εμφανιζόταν, και οι άμεσες επιθέσεις κατά των βομβαρδιστικών γινόταν ανταυτού από τους σχηματισμούς Gefechtsverband της Luftwaffe που διέθεταν βαρέως οπλισμένα Fw 190A που συνοδευόταν από Bf 109G σε μεγάλο υψόμετρο όταν πετούσαν κατά των σχηματισμών κουτιού μάχης της USAAF. Ωστόσο, η νέα στρατηγική εναέριας υπεροχής του Ντουλίτλ ακύρωσε μοιραία σχεδόν κάθε αμυντική προσπάθεια της Luftwaffe κατά το 1944. Σε μια περίπτωση οι εναέριοι ελεγκτές της Γερμανίας εντόπισαν μια μεγάλη δύναμη αεροσκαφών B-17 να πλησιάζει, και έστειλαν και τα 750 μαχητικά της Luftwaffe να επιτεθούν. Τα αεροσκάφη ήταν όλα τους Mustang που πετούσαν μπροστά από τα Αμερικανικά βομβαρδιστικά, και τα οποία κατέρριψαν 98 αναχαιτιστικά χάνοντας 11. Τα B-17 ήταν πολύ πίσω από τα Mustang, και ολοκλήρωσαν την αποστολή τους χωρίς απώλειες. Τον Φεβρουάριο του 1944, η Luftwaffe έχασε το 33% των πρώτης γραμμής μαχητικών της καθώς και το 18% των πιλότων της. Τον επόμενο μήνα έχασε το 56% των μαχητικών και το 22% των πιλότων. Ο Απρίλιος ήταν εξίσου κακός, 43% και 20% αντίστοιχα, και ο Μάιος ο χειρότερος από όλους, με ποσοστά 50% και 25%. Οι Γερμανικές βιομηχανίες συνέχισαν να παράγουν πολλά νέα αεροπλάνα, και οι άπειροι πιλότοι τελούσαν τα καθήκοντα τους. Αλλά το προσδόκιμο ζωής τους είχε πέσει σε ελάχιστες αερομαχίες. Σταδιακά η Luftwaffe στράφηκε στο κρυφτό. Με απώλειες 1% σε κάθε αποστολή, τα βομβαρδιστικά είχαν πλέον τελειώσει.
Από τον Απρίλιο του 1944, η τακτική αεροπορία της Luftwaffe είχε εξαφανιστεί, και ο Αϊζενχάουερ αποφάσισε πως θα μπορούσε να προχωρήσει στην εισβολή στη Νορμανδία. Εγγυήθηκε στους στρατιώτες πως «εάν δείτε μαχητικό αεροσκάφος πάνω σας, θα είναι δικό μας.»
Νορμανδία
Καθώς η Luftwaffe αποσυντίθονταν το 1944, η συνοδεία έγινε λιγότερο αναγκαία και σταδιακά οριζόταν αποστολές τακτικών χερσαίων επιθέσεων στα μαχητικά, μαζί με τα μεσαία βομβαρδιστικά. Για να αποφύγουν τα θανάσιμα πυρά των Γερμανικών τετραπλών αντιαεροπορικών όπλων 20 χιλιοστών, οι πιλότοι πετούσαν γρήγορα και χαμηλά (εντός του ραντάρ του εχθρού), έτρεχαν τάχιστα και μετά εξαφανιζόταν προτού οι οπλίτες αντιδράσουν. Οι κύριες αποστολές τους ήταν να διατηρήσουν τη Luftwaffe υπό πίεση ανοίγοντας πυρ κατά των αεροδρομίων, και να απαγορεύσουν την κίνηση των πυρομαχικών, του πετρελαίου και των στρατευμάτων πραγματοποιώντας επιθέσεις σε σιδηροδρομικές γέφυρες και σήραγγες, δεξαμενές καυσίμων, μαούνες στα κανάλια, φορτηγά και κινούμενα τρένα. Περιστασιακά η επιλογή στόχου γινόταν μέσω των πληροφοριών. Τρεις μέρες μετά την απόβαση, η ομάδα πληροφόρησης Ultra έδειξε το σημείο της έδρας της 5ης Μεραρχίας της Γερμανίας. Μια γρήγορη επιδρομή από Βρετανικά αεροσκάφη κατέστρεψε τον μηχανισμό ραδιοεπικοινωνίας και σκότωσε πολλούς σημαντικούς αξιωματικούς, καταστρέφοντας τη δυνατότητα της Γερμανίας να συντονίσει μια αντεπίθεση στα προγεφυρώματα.
Στην Ευρώπη το καλοκαίρι του 1944 η AAF ξεκίνησε να επιχειρεί από βάσεις στη Γαλλία. Διέθετε περίπου 1.300 άτομα πλήρωμα ελαφρών βομβαρδιστικών και 4.500 πιλότους μαχητικών. Ισχυρίζονται ότι κατέστρεψαν 86.000 βαγόνια, 9.000 ατμομηχανές, 68.000 φορτηγά, και 6.000 τανκς και τμήματα οπλισμού του πεζικού. Τα P-47 Thunderbolt μόνα τους έριξαν 120.000 τόννους βομβών και χιλιάδες δεξαμενές ναπάλμ, εκπυρσοκρότησαν 135 εκατομμύρια σφαίρες και 60.000 ρουκέτες, και πέτυχαν την καταστροφή 3.916 εχθρικών αεροπλάνων. Πέρα από την ίδια την καταστροφή, η εμφάνιση χωρίς αντίσταση των Συμμαχικών μαχητικών-βομβαρδιστικών κατέστρεψε το ηθικό, καθώς στρατιώτες και στρατηγοί βουτούσαν στα χαντάκια. Ο Αρχιστράτηγος Έρβιν Ρόμελ, για παράδειγμα, τραυματίστηκε σοβαρά τον Ιούλιο του 1944, όταν επιχείρησε να πραγματοποιήσει περιπολία στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ο Διοικητής της 2ης Μεραρχίας ανέφερε:
Μάχη των Αρδεννών
Στη Μάχη των Αρδεννών τον Δεκέμβριο του 1944, οι Σύμμαχοι αιφνιδιάστηκαν από τη μεγάλης κλίμακας επίθεση των Γερμανών. Τις πρώτες μέρες οι κακές καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν σε αεροπλάνα να πετάξουν. Όταν όμως οι ουρανοί καθάρισαν, άρχισαν αμέσως 52.000 εξορμήσεις της AAF και 12.000 της RAF κατά Γερμανικών θέσεων και γραμμών τροφοδοσίας καταδικάζοντας την τελευταία επίθεση του Χίτλερ. Ο Στρατηγός Τζορτζ Πάτον ανέφερε πως η συνεργασία της 19ης Αεροπορικής Δύναμης TAC ήταν «το καλύτερο παράδειγμα μικτής χρήσης εναέριων και χερσαίων στρατευμάτων που έχω δει.»
Στρατηγικές επιχειρήσεις
Μια πλήρους 24ώρου εκστρατεία χτύπησε τη Γερμανία, με τα Βρετανικά βομβαρδιστικά να επιχειρούν τη νύχτα και τα Αμερικανικά κατά τη διάρκεια της μέρας. Τα αεροσκάφη, η τακτική και τα δόγματα ήραν διαφορετικά. Υπάρχει διαφωνία στο πόσο συμπληρωματικά ήταν μεταξύ τους στην επίτευξη στρατηγικού αποτελέσματος.
Η Luftwaffe έφτασε το μέγιστο της με 1,9 εκατομμύρια αεροπόρους το 1942. Οι εξαντλητικές επιχειρήσεις τους μαράζωσαν στο Ανατολικό Μέτωπο μετά το 1942. Έχασε τα περισσότερα από τα μαχητικά της αεροσκάφη εξαιτίας των Mustang το 1944 ενώ προσπαθούσε να αμυνθεί κατά των μαζικών Αμερικανικών και Βρετανικών αεροπορικών επιδρομών, και πολλοί από τους άνδρες στάλθηκαν στο πεζικό. Η Luftwaffe την περίοδο 1944–45 επικεντρώθηκε στις αντιαεροπορικές άμυνες, ειδικά στις αντιαεροπορικές πυροβολαρχίες που περιέβαλαν όλες τις μεγάλες Γερμανικές πόλεις και τα πολεμικά εργοστάσια. Κατανάλωσαν μεγάλο μέρος της Γερμανικής παραγωγής πυρομαχικών στον τελευταίο χρόνο του πολέμου. Οι αντιαεροπορικές μονάδες χρησιμοποιούσαν εκατοντάδες χιλιάδων γυναικών, οι οποίες ασχολούνταν με τις μάχες κατά των Συμμαχικών βομβαρδιστικών.
Τα Γερμανικά αεριωθούμενα Messerschmitt Me-262 Schwalbe υπερτερούσαν κατά πολύ των καλύτερων μαχητικών με κινητήρες πιστονιών των Συμμάχων σε ατομική βάση. Ωστόσο, η παρατεταμένη ιστορία ανάπτυξης (συμπεριλαμβανομένων και παραγόντων όπως η ουσιώδης περικοπή στη χρηματοδότηση της έρευνας για την αεριώθηση την κρίσιμη περίοδο ανάπτυξης 1941–42, η έλλειψη πρόσβασης της Γερμανίας σε εξωτικά πρωτογενή υλικά απαραίτητα για την παραγωγή ανθεκτικών κινητήρων αεριώθησης, οι στρατηγικοί βομβαρδισμοί των Συμμάχων στις γραμμές παραγωγής των κινητήρων αεριώθησης, αλλά και ο Χίτλερ προσωπικά που διέταξε τις τροποποιήσεις στα σχέδια για να κάνει τα αεροσκάφη λειτουργικά ως μαχητικά-βομβαρδιστικά) επιβεβαίωσε πως η παραγωγή των Me-262 είχε καθυστερήσει και ήταν μικρή για να ανακόψει το Συμμαχικό ρεύμα. Οι Γερμανοί επίσης ανέπτυξαν πυραύλους αέρος-επιφάνειας (Fritz X, Hs 293,) πυραύλους εδάφους-αέρος (Wasserfall,) καθοδηγούμενους πυραύλους (V-1) και βαλλιστικούς πυραύλους (V-2,) και άλλες ανεπτυγμένες τεχνολογίες αεροπορικού οπλισμού, με λίγα όμως στρατηγικά αποτελέσματα. Κατειλημμένα παραδείγματα αυτού του οπλισμού, αλλά ειδικότερα οι σχεδιαστές τους, συνεισέφεραν στις στρατιωτικές τεχνολογίες των Συμμάχων και των Σοβιετικών στον Ψυχρό Πόλεμο, και στον αγώνα της διαστημικής εξερεύνησης.
Καταστροφή Γερμανικού πετρελαίου και μεταφορών
Εκτός από τη χαριστική βολή στη Luftwaffe, το δεύτερο σημαντικότερο επίτευγμα της εκστρατείας στρατηγικού βομβαρδισμού ήταν η καταστροφή του δικτύου παροχής πετρελαίου της Γερμανίας. Το πετρέλαιο ήταν ουσιώδους σημασίας για τα πλοία U και τα τανκς, ενώ υψηλής ποιότητας καύσιμα αεροπορίας ήταν ουσιώδη για τα αεροσκάφη με κινητήρες πιστονιών. Η Γερμανία διέθετε ελάχιστα κοιτάσματα, και εξαρτιόταν από εισαγωγές από τη Ρωσία (πριν από το 1941) και τη σύμμαχο των Ναζί Ρουμανία, και από εργοστάσια συνθετικού πετρελαίου που χρησιμοποιούσαν άνθρακα και τον μετέτρεπαν σε πετρέλαιο μετά από χημικές διαδικασίες. Αδιαφορώντας για τον κίνδυνο του Συμμαχικού βομβαρδισμού, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν το 80% της παραγωγής συνθετικού πετρελαίου σε μόνο 20 εργοστάσια. Αυτά έγιναν μέγιστη προτεραιότητα για την AAF και τη RAF το 1944, και έγιναν στόχος 210.000 τόννων βομβών. Το χτύπημα σε εργοστάσια πετρελαίου ήταν δύσκολο, όπως ήταν και η επισκευή τους. Οι βομβαρδισμοί στέρευσαν όλα τα αποθέματα πετρελαίου το καλοκαίρι του 1944. Ακολούθησε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το πετρέλαιο, που χειροτέρευε μήνα με μήνα.
Το τρίτο πιο αξιοσημείωτο επίτευγμα της εκστρατείας βομβαρδισμού ήταν η υποβάθμιση του Γερμανικού συστήματος μεταφορών—των σιδηροδρόμων και των καναλιών (οι δρόμοι δεν χρησιμοποιούνταν συχνά.) Στους δύο μήνες πριν αλλά και μετά από την απόβαση στη Νορμανδία, τα Αμερικανικά B-24 Liberator, B-17 Flying Fortress και τα Βρετανικά βαρέα βομβαρδιστικά όπως τα Lancaster σφυροκόπησαν το Γαλλικό σύστημα σιδηροδρόμων. Αντιστάτες μαχητές πραγματοποιούσαν δολιοφθορές σε 350 ατμομηχανές και 15.000 βαγόνια κάθε μήνα. Κρίσιμης σημασίας γέφυρες και σήραγγες είχαν αποκοπεί από βομβαρδισμούς ή δολιοφθορές. Το Βερολίνο αντέδρασε με την αποστολή 60.000 εργατών του σιδηροδρόμου, αλλά τους έπαιρνε δύο ή τρεις μέρες για να θέσουν σε λειτουργία ξανά τις γραμμές μετά από ισχυρές επιδρομές. Το σύστημα χειροτέρευε γρήγορα, και αποδεικνυόταν μη ικανό να μεταφέρει ενισχύσεις και προμήθειες για την αντίσταση στην απόβαση της Νορμανδίας. Στο μέτρο αυτό η ανατεθειμένη αποστολή απαγόρευσης στα αεροσκάφη στρατηγικού βομβαρδισμού ήταν επιτυχής. Όταν η Διοίκηση Βομβαρδιστικών χτύπησε Γερμανικές πόλεις, χτύπησε αναπόφευκτα και μάντρες σιδηροδρομικού υλικού. Η AAF έθεσε αυτές τις μάντρες ως υψίστης σημασίας, και έδωσε αξιοσημείωτη προσοχή και στις γέφυρες, τα κινούμενα τρένα, τα πλοία και άλλα σημαντικά σημεία. Η «πολιτική μεταφορών» της στόχευσης στο σιδηροδρομικό σύστημα έγινε πεδίο έντονης μάχης μεταξύ των στρατηγών των Συμμάχων. Το γεγονός πως ο εχθρός είχε το πυκνότερο και καλύτερα οργανωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο στον κόσμο αμφισβητήθηκε, και μάλιστα με μεγάλη χαλαρότητα. Οι Ναζί λεηλατούσαν συστηματικά τροχιαίο υλικό από τα κατεχόμενα έθνη, έτσι διέθεταν πληθώρα ατμομηχανών και βαγονιών. Επιπλέον, η περισσότερη κίνηση ήταν «πολιτική», και έτσι η έκτακτη κίνηση τρένων για τη μεταφορά στρατιωτικών θα μπορούσε να περάσει. Οι επικριτές μεγιστοποίησαν την ελαστικότητα του Γερμανικού συστήματος. Καθώς όμως κύματα βομβαρδιστικών πραγματοποιούσαν επιθέσεις, οι επιδιορθώσεις έπαιρναν ολοένα και περισσότερο χρόνο. Οι καθυστερήσεις γινόταν μεγαλύτερες και πιο απογοητευτικές. Τα στρατιωτικά τρένα συνήθως τα κατάφερναν, αλλά η «πολιτική» κίνηση που περιελάμβανε τροφή, στολές, ιατρικό εξοπλισμό, άλογα, ζωοτροφές, τανκς, καύσιμα, ολμοβόλα, αντιαεροπορικά καλύμματα και πυροβόλα όπλα για τις γραμμές του μετώπου, άνθρακα, ατσάλι, ανταλλακτικά, υποεξαρτήματα και σημαντικά υλικά για τα εργοστάσια πυρομαχικών δεν τα κατάφερνε. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1945, το σύστημα μεταφορών είχε ρωγμές σε πολλά σημεία, και οι μονάδες της πρώτης γραμμής ήταν τυχερές αν μπορούσαν να αρπάξουν όπλα των Συμμάχων παρά να περιμένουν για προμήθειες.
Αποτελέσματα του στρατηγικού βομβαρδισμού
Η Γερμανία και η Ιαπωνία καταστράφηκαν και έχασαν τον πόλεμο σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας του στρατηγικού βομβαρδισμού. Η στόχευση έγινε πιο εύστοχη το 1944, αλλά η λύση στις άστοχες βόμβες ήταν η χρήση περισσότερων. Η AAF έριξε 3,5 εκατομμύρια βόμβες (500.000 τόννοι) κατά της Ιαπωνίας, και 8 εκατομμύρια (1,6 εκατομμύρια τόννοι) κατά της Γερμανίας. Η RAF ανάλωσε περίπου τον ίδιο όγκο κατά της Γερμανίας. Δεν συμπεριλαμβάνονται οι βόμβες του Ναυτικού και των Πεζοναυτών των ΗΠΑ, ούτε και οι δύο ατομικές βόμβες.
Το κόστος του Αμερικανικού τακτικού και στρατηγικού εναέριου πολέμου κατά της Γερμανίας ήταν 18.400 χαμένα αεροσκάφη στη μάχη, 51.000 νεκροί, 30.000 αιχμάλωτοι πολέμου, και 13.000 τραυματίες. Κατά της Ιαπωνίας, η AAF έχασε 4.500 αεροπλάνα, 16.000 νεκρούς, 6.000 αιχμαλώτους πολέμου, και 5.000 τραυματίες. Η Αεροπορία του Σώματος Πεζοναυτών έχασε 1.600 νεκρούς και είχε 1.100 τραυματίες. Η αεροπορία του Ναυτικού έχασε μερικές χιλιάδες νεκρούς.
Το ένα τέταρτο της Γερμανικής πολεμικής οικονομίας εξουδετερώθηκε εξαιτίας των άμεσων καταστροφών των βομβών, τις επακόλουθες καθυστερήσεις, ελλείψεις και τις έμμεσες λύσεις, και τα έξοδα στα αντιαεροπορικά όπλα, την πολιτική άμυνα, τις αντικαταστάσεις και τις μεταφορές των εργοστασίων σε ασφαλέστερες τοποθεσίες. Οι επιδρομές ήταν τόσο μεγάλες και συχνά επαναλαμβανόταν από πόλη σε πόλη, και έτσι το σύστημα επιδιορθώσεων κατέρρευσε. Οι βομβαρδισμοί εμπόδισαν την πλήρη κινητοποίηση του Γερμανικού οικονομικού δυναμικού. Ο υπουργός Συντονισμού Άλμπερτ Σπέερ και το επιτελείο του ήταν αποτελεσματικοί στον αυτοσχεδιασμό λύσεων και εργασιών, αλλά η πρόκληση τους γινόταν πιο δύσκολη κάθε εβδομάδα καθώς το ένα μετά το άλλο τα εφεδρικά συστήματα κατέρρεαν. Μέχρι τον Μάρτιο του 1945, το μεγαλύτερο μέρος των Γερμανικών εργοστασίων, σιδηροδρόμων και τηλεφώνων είχε σταματήσει να λειτουργεί. Στρατεύματα, τανκς, τρένα και φορτηγά είχαν ακινητοποιηθεί. Περίπου 25.000 πολίτες σκοτώθηκαν στη Δρέσδη στις 13 και 14 Φεβρουαρίου όταν πραγματοποιήθηκε βομβαρδισμός. Ο Όβερι υπολόγισε το 2014 πως συνολικά σκοτώθηκαν περίπου 353.000 πολίτες από τους Βρετανικούς και Αμερικανικούς Βομβαρδισμούς σε Γερμανικές πόλεις.
Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς, ο υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ, ήταν απαρηγόρητος όταν τα όμορφα κτίρια του υπουργείου του κατακάηκαν: «Ο εναέριος πόλεμος μετατράπηκε σε ένα τρελό όργιο. Είμαστε τελείως ανυπεράσπιστοι. Το Ράιχ θα μετατραπεί σταδιακά σε μια πραγματική έρημο.»
Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης επισκιάστηκε από αυτό έγινε στην Ιαπωνία λιγότερο από ένα μήνα αργότερα — όταν ξεκίνησε από τον Στρατηγό Κέρτις Λεμέι μια σειρά από επιδρομές βομβαρδισμού, που ξεκίνησε με 334 Αμερικανικά βαρέα βομβαρδιστικά B-29 Superfortress τη νύχτα 9 με 10 Μαρτίου 1945, και είχε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Meetinghouse, έκαψε 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα (16 τετραγωνικά μίλια) της πρωτεύουσας της Ιαπωνίας και έγινε η πιο καταστροφική επιδρομή βομβαρδισμού σε ολόκληρη την αεροπορική ιστορία, μεγαλύτερη ακόμη και από τις απώλειες ζωής (100.000 νεκροί τουλάχιστον, και 1,5 εκατομμύρια άστεγοι) των επιδρομών στις 6 και 9 Αυγούστου, υπολογίζοντας αυτά ως ξεχωριστά γεγονότα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Ιστορία της αεροπορίας
Αμπντούλ Μπασίρ Ουασίκι
Ο Αμπντούλ Μπασίρ Ουασίκι (γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1975) είναι Αφγανός αθλητής.
Ο Ουασίκι εκπροσώπησε το Αφγανιστάν στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1996 στην Ατλάντα. Τραυματίστηκε στο πόδι του (ιγνυακό τένοντα) πριν από τον μαραθώνιο, αλλά παρ' όλα αυτά έλαβε μέρος. Ολοκλήρωσε τον αγώνα παρά τον τραυματισμό του, κουτσαίνοντας σε όλη τη διαδρομή, με χρόνο 4:24:17, πολύ μεγαλύτερο από τον προσωπικό του καλύτερο που ήταν 2 ώρες και 33 λεπτά. Τελείωσε 111ος και τελευταίος, σχεδόν μιάμιση ώρα πίσω από τον προτελευταίο αγωνιζόμενο. Ο Ουασίκι έφτασε στο γήπεδο και βρήκε "εργάτες [...] να προετοιμάζουν την αρένα για την τελετή λήξης" και "μουσαμά να τοποθετείται σε όλη την πίστα". Οι προετοιμασίες ανεστάλησαν έγκαιρα για να φτάσει ο Ουασίκι στη γραμμή τερματισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφγανοί Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι
Σαιν-Βιτς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βεζιέν ή Βεζεέν (γαλλικά: Wéziens ή Vézéens ή Véziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Ορδόνιο Ραμίρεθ
Ο Ορδόνιο Ραμίρεθ, ισπαν.: Ordoño Ramírez el Ciego, αποκαλούμενος ο Τυφλός (c. 981–πριν από το 1024) ήταν γιος του βασιλιά Ραμίρο Γ΄ του Λεόν και της Σάντσας Γκόμεθ. Ήταν εγγονός από τη μεριά του πατέρα του τού Σάντσο Α΄ του Λεόν και της βασίλισσας Tερέσα Aνσούρεθ και, από τη μητρική πλευρά, του Γκόμεθ Ντίαθ, κόμη της Σαλδάνια και της κόμισσας Mουνιαδόνα Φερνάντεθ.
Βιογραφία
Εμφανιζόμενος σε μεσαιωνικά καταστατικά από το 1014 έως το 1017, όταν επιβεβαιώνει δύο διπλώματα, που εκδόθηκαν από τον βασιλιά Αλφόνσο Ε' του Λεόν, ο Ορδόνιο πέρασε τη ζωή του στις Αστούριες. Σύμφωνα με τη μεσαιωνίστρια Mαργαρίτα Τόρες, οι συγκρούσεις μεταξύ του βασιλιά Βερμούδο Β΄ του Λεόν και της φυλής Μπανού Γκόμεθ θα μπορούσαν να οφείλονται στην υπεράσπιση των ισχυρότερων αξιώσεων του Oρδόνιo στο θρόνο, όντας ανιψιός του νέου αρχηγού αυτής της ισχυρής οικογένειας, Γκαρθία Γκόμεθ. ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του Γκόμεθ Ντίαθ ως κόμης της Σαλδάνια.
Απεβίωσε μεταξύ του 1017, την τελευταία φορά που εμφανίζεται σε έγγραφα, και πριν από τις 31 Μαρτίου 1024, ημερομηνία κατά την οποία η σύζυγός του Χριστίνα, δηλώνοντας χήρα, κάνει μία δωρεά για την ίδρυση της μονής της Κορνελάνα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πιθανότατα λίγο μετά το 1000 και πριν από το 1016 την πριγκίπισσα (infanta) Χριστίνα Βερμούδεθ, κόρη του Bερμούδο Β΄ του Λεόν και της Βελασκίτα Ραμίρεθ. Αυτός ο γάμος σχεδιάστηκε πιθανότατα από τη Βελασκίτα και τη γιαγιά του Oρδόνιo, Tερέσα Ανσούρεθ, οι οποίοι ήταν απομονωμένοι στο μοναστήρι του Σαν Πελάγιo στο Οβιέδο. Οι απόγονοι του Oρδόνιο και της CΧριστίνας δημιούργησαν τον κλάδο Ορδόνιεθ, το σημαντικότερο γένος στις Αστούριες του 11ου αι. Ήταν γονείς των:
Τα παιδιά του Oρδόνιo και της Χριστίνας, όπως αναφέρει ο Ροδρίγο Χιμένεθ δε Ράδα στο χρονικό του για τον Βερμούδο Β΄, συμπίπτουν με τις πληροφορίες που αντικατοπτρίζονται σε διάφορα καταστατικά από διάφορα μοναστήρια στις Αστούριες και από τον καθεδρικό ναό του Oβιέδο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Ούλριχ Α΄ της Βυρτεμβέργης
Ο Ούλριχ Α΄ ο ευεργέτης, γερμ. Ulrich I der stifter (1226 - 25 Φεβρουαρίου 1265) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόμης της Βυρτεμβέργης (1241-1265).
Βιογραφία
Η σχέση του με τους προκατόχους του είναι αβέβαιη. Ο ιστορικός Χάνσμαρτιν Ντέκερ Χάουφ τον καλεί γιο του Χέρμαν της Βυρτεμβέργης και της Ίρμενγκαρτ του Ούλτεν. Ο Χέρμαν είναι μάλλον γιος του Χάρτμαν κόμη της Βυρτεμβέργης.
Η Στουτγάρδη δόθηκε ως προίκα της πρώτης συζύγου του από τον πατέρα της μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν. Ο Ούλριχ Α΄απεβίωσε το 1265 σε ηλικία 39 ετών.
Οικογένεια
Έπειτα ο Ούλριχ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή του Λήγκνιτς (Πολωνικά: Λεγκνίτσα) της Σιλεσίας, κόρη του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα του Βρότσλαφ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Σανουά
Το Σανουά (γαλλικά: Sannois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σανουαζιέν (γαλλικά: Sannoisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Στίπε Έρκεγκ
Ο Στίπε Έρκεγκ (ορθή προφορά: Στίπε Έρτσεκ) (Stipe Erceg, 30 Οκτωβρίου 1974) είναι Γερμανοκροάτης ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1974 στο Σπλιτ της τότε Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας και σε ηλικία τεσσάρων ετών εγκαταστάθηκε στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας. Σπούδασε υποκριτική στο Ευρωπαϊκό Θεατρικό Ινστιτούτο στο Βερολίνο από το 1996 ως το 2000.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Μαραθώνιος γυναικών
Ο μαραθώνιος γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022 πραγματοποιήθηκε στους δρόμους του Μονάχου στις 15 Αυγούστου.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC+1)
Σαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Σαντέιγ (γαλλικά: Santeuil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαντεγιαί (γαλλικά: Santeuillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Α.Ο. Παύλος Μελάς Σταυρούπολης
Ο Αθλητικός Όμιλος Παύλος Μελάς Σταυρούπολης είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1952, χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα τον Μακεδονομάχο Παύλο Μελά, το όνομα του οποίου φέρει και η ονομασία του συλλόγου. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Έδρα του αποτελεί το Δ.Α.Κ. Σταυρούπολης του δήμου Παύλου Μελά.
Αριθμός Χάρτμαν
Ο αριθμός Χάρτμαν (Ha) είναι ο λόγος της ηλεκτρομαγνητικής δύναμης προς την ιξώδη δύναμη που εισήχθη για πρώτη φορά από τον Χάρτμαν. Συχνά συναντάται σε ρευστό που ρέει μέσα από τα μαγνητικά πεδία. Ορίζεται από τον παρακάτω τύπο:
όπου:
Α.Ο. Παύλος Μελάς Σταυρούπολης
Αποτελεί από τα ιστορικότερα ποδοσφαιρικά σωματεία της Θεσσαλονίκης και έχει πολυετή παρουσία στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Την μόλις λήξασα αγωνιστική περίοδο (2018-19) κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας και από την αγωνιστική περίοδο 2019-20 θα αγωνίζεται στην Α1΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.