cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαθησιακές δυσκολίες
Ο όρος «μαθησιακές δυσκολίες» χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα σύνολο διαταραχών που μειώνουν την ικανότητα ενός ατόμου να επικοινωνήσει ή να μάθει. Πρόκειται για ένα πολυσυλλεκτικό όρο που μπορεί να αναφέρεται σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, όπως: δυσκολίες αντίληψης, εγκεφαλικές δυσλειτουργίες, αυτισμό, δυσλεξία, αναπτυξιακή αφασία κ.α.
Ένας ορισμός
Η πρώτη φορά που ο όρος μαθησιακή δυσκολία εμφανίζεται στη βιβλιογραφία της ειδικής αγωγής είναι το 1963, από τον Samuel Kirk (Hammill, 1990). Ο Kirk χρησιμοποίησε αυτό τον όρο για να αναφερθεί στην περίπτωση ενός παιδιού και την αναντιστοιχία ανάμεσα στις εμφανείς ικανότητες του να μάθει και την τελική του απόδοση. Από τότε έχει παραχθεί ένα μεγάλο σύνολο ορισμών ανάλογα με την κυρίαρχη αντίληψη κάθε εποχής σχετικά με τη φύση των μαθησιακών δυσκολιών. Πρόκειται για μια διαδικασία που δεν έχει περατωθεί ακόμη: Η επιστημονική κοινότητα βρίσκεται σε μια διαρκή προσπάθεια για βελτίωση του ορισμού. Ο ορισμός αυτός προτάθηκε από το National Advisory Committee of Handicapped Children των ΗΠΑ το1968 και αποτέλεσε τη βάση της εκπαιδευτικής πολιτικής για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Ο ορισμός αυτός που βασίστηκε στις απόψεις του Kirk και διατυπώθηκε με την συμβολή του αναφέρει ότι Παιδιά με (ειδικές) μαθησιακές δυσκολίες παρουσιάζουν διαταραχή σε μία ή περισσότερες από τις ψυχολογικές διεργασίες που υπειρσέρχονται στην χρήση του προφορικού ή γραπτού λόγου. Αυτές μπορεί να εκδηλώνονται ως δυσκολίες στην πρόσληψη, στο συλλογισμό, στην ανάγνωση, στη γραφή, στην ορθογραφία ή στην αριθμητική. Περιλαμβάνουν καταστάσεις όπως αντιληπτικές ανεπάρκειες, εγκεφαλική βλάβη, ελάχιστη εγκεφαλική δυσλειτουργία, δυσλεξία ή αναπτυξιακή αφασία. Δεν περιλαμβάνουν προβλήματα μάθησης που οφείλονται πρωτογενώς σε οπτικές, ακουστικές ή κινητικές ανεπάρκειες, σε νοητική καθυστέρηση, συναισθηματικές διαταραχές ή περιβαλλοντικές αντίξοες συνθήκες.
Σύμφωνα πάντως με έναν ευρέως αποδεκτό από την επιστημονική κοινότητα ορισμό, "οι μαθησιακές δυσκολίες είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται σε μια ανομοιογενή ομάδα διαταραχών οι οποίες εκδηλώνονται με σημαντικές δυσκολίες στην πρόσκτηση και χρήση ικανοτήτων ακρόασης, ομιλίας, ανάγνωσης, γραφής, συλλογισμού ή μαθηματικών ικανοτήτων. Οι διαταραχές αυτές είναι εγγενείς στο άτομο και αποδίδονται σε δυσλειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος και μπορεί να υπάρχουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Προβλήματα σε συμπεριφορές αυτοελέγχου, κοινωνικής αντίληψης και κοινωνικής αλληλεπίδρασης μπορεί να συνυπάρχουν με τις μαθησιακές δυσκολίες, αλλά δεν συνιστούν από μόνα τους μαθησιακές δυσκολίες. Αν και οι μαθησιακές δυσκολίες μπορεί να εμφανίζονται μαζί με άλλες καταστάσεις μειονεξίας (π.χ. αισθητηριακή βλάβη, νοητική καθυστέρηση, σοβαρή συναισθηματική διαταραχή) ή με εξωτερικές επιδράσεις, όπως οι πολιτισμικές διαφορές, η ανεπαρκής ή ακατάλληλη διδασκαλία, δεν είναι το άμεσο αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων ή επιδράσεων"(Hammill, 1990).
Διάγνωση
Γενικότερα,ο όρος «Μαθησιακές Δυσκολίες», όταν τίθεται ως διάγνωση, είναι πολυσήμαντος, σε αντίθεση με τους ιατρικούς όρους «ανεμευλογιά» ή «παραμαγούλες». Οι δυο αυτές νόσοι υποδηλώνουν μια μοναδική γνωστή αιτία με προβλέψιμο αριθμό συμπτωμάτων. Αντίθετα, ΜΔ είναι ένας ευρύς όρος, ο οποίος καλύπτει πολλές πιθανές αιτίες, συμπτώματα, θεραπείες και αποτελέσματα. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν ένα μοναδικό, ξεχωριστό μαθησιακό πρόβλημα, το οποίο επηρεάζει λίγο τη ζωή τους, ενώ άλλοι παρουσιάζουν διάφορες Μαθησιακές Δυσκολίες που αλληλοεπικαλύπτονται. Αυτό συμβαίνει μερικώς, επειδή οι δυσκολίες αυτές μπορούν να παρουσιασθούν με πάρα πολλές μορφές και έτσι είναι δύσκολο να γίνει η διάγνωση ή να εντοπισθούν ακριβώς οι αιτίες.
Εκτός από τις γνώσεις των εκπαιδευτικών, άλλη σημαντική ένδειξη της ετοιμότητας τους να αναγνωρίσουν τα παιδιά με δυσκολίες στη μάθηση είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους στη διαχείρηση των δυσκολιών των παιδιών αυτών μέσα στη τάξη. Παλαιότερα ερευνητικά δεδομένα, έδειχναν ότι οι εκπαιδευτικοί παρέπεμπαν τα παιδιά με δυσκολίες μάθησης για διάγνωση όταν θεωρούσαν ότι αυτές οι δυσκολίες δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν μέσα στη τάξη.(Shepard & Smith, 1983, Ysseldyke, 1983).
Κατηγορίες μαθησιακών δυσκολιών
Το εύρος των μαθησιακών δυσκολιών είναι πολυποίκιλο. Μια απλή κατηγοριοποίηση των διάφορων τύπων μαθησιακών δυσκολιών καταλήγει σε τρεις βασικές κατηγορίες. Πιο συγκεκριμένα, οι μαθησιακές δυσκολίες χωρίζονται σε:
Μύθοι
Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα χαρακτηριστικά και τη διαχείριση των μαθησιακών δυσκολιών. Πέρα όμως από τα ωφέλιμα αποτελέσματα αυτού του ενδιαφέροντος, εμφανίζεται και μια σειρά από μύθους γύρω από τις μαθησιακές δυσκολίες, κυρίως λόγω της ελλιπούς ενημέρωσης. Η αποσαφήνιση ορισμένων σημείων κρίνεται απαραίτητη, καθώς οι μύθοι αυτοί αφενός μεν εμποδίζουν τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων αντιμετώπισης των μαθησιακών δυσκολιών, αφετέρου δε συχνά προκαλούν αρκετό προσωπικό πόνο στα άτομα με μαθησιακές δυσκολίες. Οι πιο διαδεδομένοι μύθοι είναι οι εξής:
Πιθανές αιτίες
Υπάρχει μια ποικιλία θεωριών σχετικά με τους παράγοντες που ευνοούν την εμφάνιση μαθησιακών δυσκολιών. Κοινό σημείο αναφοράς τους αποτελεί το ότι όλες, με κάποιο τρόπο, εμπλέκουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Πιθανές λοιπόν αιτίες μαθησιακών δυσκολιών πιστεύεται πως είναι:
<<Καλές>> παιδαγωγικές πρακτικές για τη διδασκαλία παιδιών με προβλήματα μάθησης
Μετά την <<ανακάλυψη>> των μαθησιακών δυσκολιών ως ιδιαίτερου πεδίου ανεπάρκειας στις αρχές της δεκαετίας του '60, άρχισαν να δοκιμάζονται διάφορες παιδαγωγικές και διδακτικές προσεγγίσεις οι οποίες θεωρήθηκαν κατάλληλες για τα παιδιά αυτά. Από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και με τη στροφή της διδακτικής στην προσέγγιση του γνωστικού συμπεριφορισμού δόθηκε έμφαση στην ανάπτυξη προγγραμάτων, στρατηγικών μάθησης και χρηματοδοτήθηκαν Πανεπιστημιακά, Ερευνητικά Ινστιτούτα, προκειμένου να δημιουργήσουν προγράμματα διδασκαλίας στρατηγικών κατάλληλα για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Στα προγράμματα αυτά δοκιμάστηκαν στρατηγικές επεξεργασίας των πληροφοριών, επίλυσης προβλημάτων κ.ά. Από την δεκαετία του '90 οι παιδαγωγικές και διδακτικές πρακτικές για παιδιά με προβλήματα μάθησης στράφηκαν στη διδασκαλία στρατηγικών ενσωματωμένων σε σχολικά αντικείμενα καθώς και στην άμεση διδασκαλία μέσα στην τάξη με διαφοροποίηση και προσαρμογές των αναλυτικών προγραμμάτων. Η διδασκαλία στην τάξη έπρεπε πλέον να λαμβάνει υπόψη και τις ανάγκες των μαθητών με δυσκολίες και το πρόγραμμα να διαμορφώνεται έτσι ώστε να ανταποκρίνεται και στα παιδιά αυτά. Η προσέγγιση αυτήν περιλάμβανε κοινή διδασκαλία με τα παιδιά της τάξης στο μεγαλύτερο μέρος του σχολικού χρόνου και υποστηρικτική διδασκαλία στα μαθήματα που είχαν ανάγκη και κατά συνέπεια ακολούθησε τις αρχές που επικρατούσαν στην γενική εκπαίδευση του γνωστικού συμπεριφορισμού και του εποικοδομιτισμού.
Όσον αφορά την παιδαγωγική προσέγγιση που  μπορεί να θεωρηθεί <<καλή>> παιδαγωγική πρακτική για τα παιδιά με προβλήματα μάθησης η απάντηση που μπορεί να δοθεί σε ένα τέτοιο ερώτημα είναι <<εξαρτάται>>. Όμως, όποια προσέγγιση και αν επιλεγεί, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της τα βασικά χαρακτηριστικά των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες, όπως διατυπώνονται σε όλους τους ορισμούς, δηλαδή την <<φυσιολογική>> νοημοσύνη τους και τις ανεπάρκειες σε ικανότητες και διεργασίες και πως αυτές αλληλεπιδρούν με το πλαίσιο κάθες συγκεκριμένου μαθητή. Η διδακτική μέθοδος που θα επιλεγεί εξαρτάται από το είδος της γνώσης που πρέπει να διαδχθεί και από το επίπεδο επάρκειας του μαθητή. Ο δάσκαλος για να συνδυάσει το περιεχόμενο με την διδακτική προσέγγιση πρώτα απ' όλα πρέπει να σκέφτεται πως αλλάζει η γνώση του μαθητή καθώς εξοικειώνεται με το περιεχόμενο. Ένας παράγοντας επίσης που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιλογή της καταλληλότερης μεθόδου αφορά στις ίδιες τις απαιτήσεις του έργου που πρέπει να μάθει το παιδί. Με βάση το επίπεδο των γνωστικών δοεργασιών που απαιτούνται, μπορεί να χρειάζονται στρατηγικές από διάφορες προσεγγίσεις. Γενικά, τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μία καλή διδαδικτική πρακτική είναι να εξασφαλίζει την ενεργό συμμετοχή του παιδιού και την αλληλεπίδραση, την εφαρμογή και την ανατροφοδότηση. Οι παλιές αντιθέσεις μεταξύ των θεωρητικών πρέπει να παραμεριστούν, ώστε να λαμβάνονται αποφάσεις που ταιριάζουν στα παιδιά με προβλήματα μάθησης.
Εξάλλου, τα τελευταία κριτήρια του συνδυαστικού μοντέλου των μαθησιακών δυσκολιών, που πρότειναν οι εμπειρογνώμονες στην Λευκή Βίβλο 2010, δηλαδή η διατήρηση της ανταπόκρισης στην παρέμβαση ως κριτήριο για την παραπομπή ενός παιδιού, ο εντοπισμός διακύμανσης ικανότητας-επίγνωσης με τη χρήση γνωστικών και όχι νοητικών ψυχομετρικών κριτηρίων για τον καθορισμό της ικανότητας και η ανάδειξη ενός προφίλ δυνατοτήτων και αδυναμιών σε επίπεδο μαθησιακών ικανοτήτων και επίδοσης, μπορεί να οδηγήσει στη σφαιρική κατανόηση των παιδιών με δυσκολίες και του πλαισίου τους, έτσι ώστε να εφαρμοστούν οι βέλτιστες για τα παιδιά αυτά παιδαγωγικές πρακτικές.
Πηγές
(Strauss & Lehtinen, 1947, σελ. 4) (Shepard & Smith, 1983, Ysseldyke, 1983) https://ojs.lib.uom.gr/index.php/paidagogiki/article/view/8575/8625 Τζουριάδου, Μ.(2011). Μαθησιακές δυσκολίες: Θέματα ερμηνείας και αντιμετώπισης. Θεσσαλονίκη: <<ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ>>.
Κατηγορία:Εκπαίδευση  Κατηγορία:Ειδική Αγωγή Κατηγορία:Ανατροφή παιδιών Κατηγορία:Παιδική ηλικία Κατηγορία: Συμβολή Εκπαιδευτικών
Γουλιέλμος του Γκλόστερ
Ο Γουλιέλμος (αγγλικά: William, δανικά: Vilhelm, 24 Ιουλίου 1689 - 30 Ιουλίου 1700), από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ, ήταν δούκας του Γκλώστερ.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Ερρίκος ήταν ο μόνος επιζήσας γιος του Γεωργίου της Δανίας και της Άννας της Μεγάλης Βρετανίας, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας & ΣΤ΄ της Σκωτίας. Βαπτίστηκε από τον επίσκοπο του Λονδίνου Χένρυ Κόμπτον τρεις μέρες μετά τη γέννησή του. Υπέφερε από ασθενική υγεία από τη γέννησή του.
Απεβίωσε το 1700 στο Κάστρο του Ουίνδσορ του Μπέρκσιρ σε ηλικία 11 ετών. Τάφηκε στις 9 Αυγούστου στη Βασιλική Κρύπτη του Παρεκκλησίου του Ερρίκου Ζ΄ στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Το 1702 η μητέρα του, Άννα, έγινε βασίλισσα της Αγγλίας & Σκωτίας. Δεν είχε άλλους επιζώντες απογόνους και έτσι μετά το θάνατό της το 1714 τη διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός της, Γεώργιος του Αννοβέρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Δούκες του Γκλόστερ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Φράουενκιρχε (Μόναχο)
Η Φράουενκιρχε (πλήρες όνομα Dom zu unserer Lieben Frau, Καθεδρικός της Αγαπημένης Δεσποίνης ημών) είναι εκκλησία στη βαυαρική (παλαιά) πόλη του Μονάχου, που αποτελεί καθεδρικό ναό της Αρχιεπισκοπής Μονάχου και Φράιζινγκ και έδρα του αρχιεπισκόπου της. Είναι ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της βαυαρικής πρωτεύουσας και θεωρείται σύμβολό της.
Τα δύο καμπαναριά (πύργοι) της εκκλησίας είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτα, λόγω των ορίων ύψους που ισχύουν για τα γύρω κτίρια: ύστερα από τοπικό δημοψήφισμα, που κρίθηκε με μικρή πλειοψηφία, η δημοτική αρχή απαγορεύει την οικοδόμηση κτιρίων που ξεπερνούν τα 99 μέτρα σε ύψος, δηλαδή ακριβώς το ύψος που έχει το ψηλότερο από τα δύο καμπαναριά. Το νότιο καμπαναριό είναι επισκέψιμο για το κοινό και ο εξώστης στην κορυφή του προσφέρει μοναδική θέα της πόλης του Μονάχου, αλλά και των Άλπεων.
Το υστερογοτθικό τούβλινο κτίριο με τα παρεκκλήσια που περιβάλλουν την αψίδα έχει μήκος 109 μέτρα, πλάτος 40 μέτρα και ύψος 37 μέτρα, χωρά δε 20.000 πιστούς. Σε αντίθεση με έναν ευρέως διαδεδομένο μύθο που λέει ότι τα δύο καμπαναριά έχουν ακριβώς ένα μέτρο διαφορά ύψους, στην πραγματικότητα το ύψος τους είναι σχεδόν ίσο: το βόρειο καμπαναριό είναι 98.57 μέτρα, ενώ το νότιο 98,45 μέτρα, δηλαδή 12 εκατοστά λιγότερο. Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε χαρακτηριστικούς γοτθικούς μυτερούς κώνους στην κορυφή των καμπαναριών, όπως και στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας, αλλά αυτοί ποτέ δεν κατασκευάστηκαν, εξαιτίας της έλλειψης χρημάτων, με αποτέλεσμα τα καμπαναριά να παραμείνουν χωρίς στέγη για δεκαετίες. Τελικά, αντί για τους κώνους, κατασκευάστηκαν δύο τρούλοι κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης. Λόγω της μεταγενέστερης κατασκευής τους, δεν ταιριάζουν με την αρχιτεκτονική του υπόλοιπου κτιρίου, ωστόσο έχουν γίνει τοπόσημο του Μονάχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στη Γερμανία Κατηγορία:Μόναχο
Νταντά για όλες τις δουλειές
Νταντά Για Όλες Τις Δουλειές είναι ο τίτλος μιας κωμικής τηλεοπτικής σειράς ελληνικής παραγωγής που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του ΑΝΤ1 τη σεζόν 1998-1999. Το σενάριο υπέγραψε η Ρένα Ρίγγα, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ερρίκος Ανδρέου. Η σειρά σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έκτοτε επαναπροβάλλεται σε επανάληψη τακτικά από τον σταθμό.
Υπόθεση
Ο Αλέξανδρος Παπασταύρου είναι γυναικολόγος, χήρος με τρία παιδιά και αρραβωνιασμένος με την επίσης γυναικολόγο, Τζούλια Λεμπέση. Ο Αλέξανδρος γνωρίζεται με τη Νανά Ειλικρινή, την οποία προσπαθεί να ανεχθεί, γιατί είναι η νταντά των παιδιών του. Είναι φανερό ότι αυτή η σχέση δεν μπορεί να εξελιχθεί σε δεσμό. Αλλά όσο πάει, μακραίνει η μέρα που η Νανά θα φύγει από το σπίτι και ο Αλέξανδρος θα βρει άλλη νταντά. Ο έρωτας είναι πια πολύ κοντά τους. Για να ξορκίσουν και οι δυο το... κακό, ο Αλέξανδρος ετοιμάζεται να παντρευτεί με την Τζούλια και η Νανά με τον Σωτήρη, πρώην εραστή της, ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να την πολιορκεί. Τα παιδιά όμως έχουν τη δική τους λογική και δεν είναι διατεθειμένα να αφήσουν τον πατέρα τους να παντρευτεί...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Γιώργος Γουναρόπουλος
Ο Γιώργος Γουναρόπουλος (Σωζόπολη Ανατολικής Ρωμυλίας (σημερινή Βουλγαρία) 22 Μαρτίου 1889 ή 1890 – Αθήνα, 17 Αυγούστου 1977) ήταν Έλληνας ζωγράφος της Γενιάς του Τριάντα, ο οποίος διακρίθηκε για τους ιδιαιτέρως ονειρικούς του πίνακες.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Γουναρόπουλος ήταν το έκτο και τελευταίο παιδί του Ηλία Γουναροπούλου από την Ανατολική Ρωμυλία και της Ασανίτσας (Άννας). Το 1904, υπό την πίεση της βουλγαρικής κυβέρνησης, η οικογένειά του, όπως και πολλές άλλες οικογένειες Ελλήνων από την Ανατολική Ρωμυλία, αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Ελλάδα. Η οικογένεια περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη: στην Αθήνα, στην Ευξεινούπολη Μαγνησίας, την Ξάνθη και τη Θεσσαλονίκη.
Κατά το 1904 ο σχεδόν δεκαπεντάχρονος Γιώργος Γουναρόπουλος αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αθήνα για να εργαστεί ως επιγραφοποιός και να βοηθήσει έτσι στην επιβίωση της οικογένειάς του. Το 1907 έδωσε εξετάσεις και έγινε δεκτός στο Σχολείο Καλών Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) της Αθήνας. Εκεί σπούδασε προοπτική και σκηνογραφία, με δάσκαλο τον Βικέντιο Μποκατσιάμπη, και κατόπιν ζωγραφική, με δασκάλους τον Σπυρίδωνα Βικάτο, τον Γεώργιο Ροϊλό κ.ά. Η επίδραση αυτών των ακαδημαϊκών ζωγράφων της Σχολής του Μονάχου είναι εμφανής στα πρώτα έργα του καλλιτέχνη, τα οποία ο ίδιος αργότερα αποκήρυξε. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, και λόγω της υψηλής βαθμολογίας του, ελάμβανε την υποτροφία του αβερώφειου κληροδοτήματος. Το 1910 ήρθε δεύτερος στον Ιακωβίδειο διαγωνισμό και το 1912 συμμετείχε στον Ράλλειο διαγωνισμό, όπου και απέσπασε έπαινο. Αποφοίτησε από την Σχολή πρώτος κατά σειρά επιτυχίας αποσπώντας το Θωμαϊδειο βραβείο.
220px|right|thumb|Γ. Γουναρόπουλος, Εργασία, περί το 1912. Ελαιογραφία σε καμβά, 109 εκ. x 80 εκ. Συλλογή Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Αθήνα. Από την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων και μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε επανειλημμένα στον Ελληνικό Στρατό. Την περίοδο εκείνη φιλοτέχνησε προσωπογραφίες στρατιωτικών και πολεμικές σκηνές, όπως και πολλοί άλλοι ζωγράφοι της εποχής του.
Μόλις αποστρατεύθηκε, το 1919, έλαβε υποτροφία από τον Αβερώφειο Διαγωνισμό του Πολυτεχνείου και πήγε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του επί τέσσερα χρόνια στην Ακαδημία Ζυλιάν και κατόπιν για έναν χρόνο στην Ακαδημία της Γκραντ Σωμιέρ. Το 1924 άνοιξε δικό του ατελιέ στο Παρίσι, στο 95 της οδού Βοζιράρ (Rue Vaugirard), όπου ήταν και το σπίτι του.
Το 1929, πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην Ελλάδα, με 24 έργα που παρουσίασε στην Αίθουσα Τέχνης Στρατηγοπούλου στην Αθήνα. Η έκθεση είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία, αλλά δίχασε το κοινό και τους κριτικούς. Οι πιο νέοι κριτικοί τον επαίνεσαν πάρα πολύ. Αντιθέτως, οι οπαδοί της Σχολής του Μονάχου, και κυρίως ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, τον κατηγόρησαν ότι αγνοούσε τους κανόνες της ζωγραφικής.
Το 1931 επέστρεψε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στα Άνω Ιλίσια. Ακολούθησε ο γάμος του με τη μουσικοσυνθέτρια Μαρία Πρωίου και η γέννηση του μοναχογιού τους, του Ηλία, που έγινε αργότερα αρχιτέκτονας. Μόνιμος πλέον στην Αθήνα, ο Γουναρόπουλος συνέχισε να συμμετέχει σε εκθέσεις, ενώ άρχισε να εικονογραφεί βιβλία και να φιλοτεχνεί σκηνικά για θεατρικές παραστάσεις. Μεταξύ άλλων, το 1934 συμμετείχε στη Μπιενάλε της Βενετίας και το 1935 παρουσίασε έργα του μαζί με τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα και τον Τόμπρο στην «Έκθεση των Τριών» στην Λέσχη Καλλιτεχνών Ατελιέ. Το 1937 ανέλαβε να διακοσμήσει την αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου στο Δημαρχιακό Μέγαρο Αθηνών. Η εκτέλεση του έργου αυτού κράτησε σχεδόν δύο έτη· το αποτέλεσμα ήταν μια μοναδική τοιχογραφία συνολικής επιφάνειας 113 m2 με θέματα παρμένα από την ιστορία της πόλης.
Μετά το τέλος του Πολέμου, η φήμη του Γουναρόπουλου άρχισε να απλώνεται πολύ. Το 1947, συμμετείχε σε ομαδική έκθεση στη Στοκχόλμη μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες καλλιτέχνες. Την ίδια χρονιά έφυγε για την Νέα Υόρκη. Τον επόμενο χρόνο πραγματοποίησε ατομική έκθεση στην αμερικανική μεγαλούπολη, στην γκαλερί Hugo του Αλέξανδρου Ιόλα. Το 1944 ο Γουναρόπουλος ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου (Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος), τον Απρίλιο του 1945 συμμετείχε στην επιτροπή που ανέλαβε την κατάταξη των καλλιτεχνών που συμμετείχαν στο επιμελητήριο, και τελικά αποτέλεσε ένα από τα πέντε μέλη του συμβουλίου που σχετιζόταν με το τμήμα ζωγραφικής του ΚΕΕ.
220px|right|thumb|Γ. Γουναρόπουλος, Γυναικεία μορφή, 1931. Ελαιογραφία σε καμβά, 66 εκ. x 55 εκ. Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. Με παραγγελία του βιομηχάνου Απόστολου Παπαγεωργίου, το 1951, ο Γουναρόπουλος ανέλαβε την αγιογράφηση του παρεκκλησιού της Αγίας Τριάδας στο Αχιλλοπούλειο Νοσοκομείο του Βόλου. Πρόκειται για έργο μοναδικό στο είδος του που δεν συγκρίνεται με καμία άλλη παραδοσιακή (βυζαντινή) ή μη αγιογράφηση.
Το 1955 συμμετείχε σε διεθνή ομαδική έκθεση στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας μαζί με άλλους γνωστούς Έλληνες ζωγράφους. Το 1958, παρουσίασε έργα του στην γκαλερί Ζυγός της Αθήνας και στον διεθνή διαγωνισμό Γκουγκενχάιμ (Guggenheim), σε αίθουσα της Αμερικάνικης Υπηρεσίας Πληροφοριών, όπου και έλαβε το αντίστοιχο ελληνικό βραβείο Γκουγκενχάιμ. Ακολούθησαν ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και πολλές συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις εκτός Ελλάδας: στο Άαχεν της Γερμανίας (1959), στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1959), στην Αμμόχωστο (1960), στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1963), στις Βρυξέλλες (1964) και στο Μπουένος Άιρες (1964).
Από το 1965 ο Γουναρόπουλος άρχισε να πραγματοποιεί ατομικές εκθέσεις στην αθηναϊκή γκαλερί Άστορ, σε μια συνεργασία που διήρκεσε μέχρι και τον θάνατο του.
Το 1975 η Εθνική Πινακοθήκη τίμησε τον Γουναρόπουλο με μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την τιμή που του έγινε, ο ζωγράφος χάρισε στην Εθνική Πινακοθήκη δεκαπέντε μεγάλους πίνακες, αντιπροσωπευτικούς της εξηντάχρονης καλλιτεχνικής του πορείας. Στο απόγειο πλέον της φήμης του, παρουσίασε έργα του σε μερικές ακόμα ομαδικές εκθέσεις, καθώς και σε μία ακόμα ατομική έκθεση στη γκαλερί Άστορ (Απρίλιος 1977), πριν φύγει για πάντα από τη ζωή.
Το έργο του
Ο Γουναρόπουλος υπήρξε μοναδικός στην τεχνοτροπία του. Η παρισινή εικαστική σκηνή των αρχών του 20ού αιώνα τον έκανε να απαρνηθεί την ακαδημαϊκή τεχνοτροπία αλλά και τον ιμπρεσιονισμό και να δημιουργήσει ένα απολύτως προσωπικό ύφος, το οποίο δεν κατατάσσεται εύκολα σε κάποια κατηγορία.
Ωστόσο, γι' αυτή την εμμονή του στα ποιητικά και συμβολικά θέματα, στη «συμπαντική ζωγραφική» όπως έλεγε ο ίδιος, ορισμένοι κριτικοί τον επέκριναν για «κάπως περιορισμένη ή κάπως obsédée (σικ) φαντασία».
Ως δημιουργός, ο Γουναρόπουλος ήταν παραγωγικότατος. Έργα του υπάρχουν στο Μουσείο Γ. Γουναρόπουλου, στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Σημειώνεται ότι τα έργα του τα υπέγραφε με το ακρώνυμο G. Gounaro.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Έλληνες της Βουλγαρίας
Ανδρόνικος Β΄ Μέγας Κομνηνός
Ο Ανδρόνικος Β’ Μέγας Κομνηνός (1240-1266), υπήρξε Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από το 1263 ως το 1266. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μανουήλ Α' από την πρώτη του σύζυγο, την Τραπεζούντια ευγενή Άννα Ξυλαλόη.
Κατά τη διάρκεια των τριών χρόνων της βασιλείας του η Τραπεζούντα βρίσκονταν σε εποχή εμπορικής και οικονομικής ακμής. Εκείνα τα χρόνια η Σινώπη, που είχε απελευθερώσει η πατέρας του, έπεσε ξανά στα χέρια των Σελτζούκων. Χάθηκε με αυτό τον τρόπο και η τελευταία ελπίδα για την Τραπεζούντα να επεκταθεί δυτικά και να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη.
Τον Ανδρόνικο τον διαδέχτηκε μετά τον θάνατό του το 1266, ο ετεροθαλής αδελφός του Γεώργιος.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Ανδρονικος
Θαρύπας της Ηπείρου
Ο Θαρύπας (... - 385 π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Μολοσσών κατά την ύστερη κλασική εποχή. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, πρόκειται για τον πρώτο βασιλιά της Ηπείρου, μετά τους μυθικούς, που άφησε πίσω του αξιομνημόνευτο έργο. Την εποχή του η φυλή των Μολοσσών βγήκε από την πολιτική αφάνεια και άρχισε να παίζει σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή της Ηπείρου. Ο Θαρύπας έκανε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις (νομοθετικές, πολιτειακές κ.ά.), που απετέλεσαν τη βάση του εκσυγχρονισμού του κράτους των Μολοσσών. Πιθανολογείται ότι ο Θαρύπας έμεινε στον θρόνο από το έτος 423 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του το έτος 385 π.Χ., άρα έμεινε 38 χρόνια.
Βιογραφικά στοιχεία
Οι κάτοικοι της Ηπείρου, δεν είχαν ενεργή συμμετοχή στους Περσικούς Πολέμους. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου νόμιμος βασιλιάς των Μολοσσών ήταν ο ανήλικος Θαρύπας με επίτροπο και επικεφαλής των Μολοσσών τον Σαβύλινθο. Ανάμεσα στους βάρβαρους που επιτέθηκαν στην Ακαρνανία, το 429 π.Χ., ο Θουκυδίδης αναφέρει τους Μολοσσούς υπό τον Σαβύλινθο. Η Αθήνα υποστήριξε την Ακαρνανία και οδήγησε τους αντιπάλους της σε ήττα, η οποία εντυπωσίασε τόσο τους Μολοσσούς, ώστε έστειλαν τον ανήλικο βασιλιά τους Θαρύπα στην Αθήνα για εκπαίδευση. Κατά την παραμονή του, μυήθηκε στην αττική παιδεία και επηρεάστηκε βαθύτατα από τον πολιτισμό της Αθήνας. Οι Αθηναίοι τον έκαναν πολίτη. Γι'αυτό και ο Θαρύπας, όταν αργότερα ξαναέγινε βασιλιάς των Μολοσσών, ήταν με το μέρος των Αθηναίων. Η μόρφωσή του τού χάρισε μεγάλη δημοφιλία ανάμεσα στους υπηκόους του.
Ο Θαρύπας γύρισε το 423 π.Χ. στην Ήπειρο, αναλαμβάνοντας τον θρόνο των Μολοσσών. Εκτόπισε οριστικά την σπαρτιατική επιρροή αντικαθιστώντας την με την αθηναϊκή. Μαζί του έφερε ένα φιλοπρόοδο πνεύμα, που επηρέασε όχι μόνο τους Μολοσσούς, αλλά όλα τα ηπειρωτικά φύλα. Πιστεύεται δε πως τον χρόνο που επέστεψε ο Θαρύπας, ο Ευριπίδης τού έκανε ως αποχαιρετιστήριο δώρο, τη διδασκαλία της τραγωδιας «Ανδρομάχη» στην πρωτεύουσά του, την Πασσαρώνα, δράμα στο οποίο εκφράζεται δυνατό µίσος για τη Σπάρτη, και τονίζεται η ηρωική καταγωγή του βασιλικού γένους των Μολοσσών, που είχε κινδυνεύσει από τις σπαρτιατικές ενέργειες.
Αλέκος Γουλανδρής
Ο Αλέκος Γουλανδρής ήταν Έλληνας εφοπλιστής, γιος του Νικόλα και της Βιολαντώς Γουλανδρή. Γεννήθηκε το 1927 στην Άνδρο και πέθανε στις 25 Μαΐου του 2017.
Θαρύπας της Ηπείρου
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θαρύπας παράλληλα επέβαλε την παράδοση ότι οι Μολοσσοί κατάγονται από τη γενιά του Αχιλλέα και του γιου του Νεοπτόλεμου. Ο γεωγράφος Παυσανίας αφηγείται πως τον Θαρύπα και τον Νεοπτόλεμο (ή Πύρρο όπως τον αποκαλεί) χωρίζουν δεκαπέντε γενεές.
Αλέκος Γουλανδρής
Το 1952 ο πατέρας του εγκατέλειψε την χώρα και ίδρυσε δική του εταιρεία στο Λονδίνο. Στην Ελλάδα, ο Αλέξανδρος Γουλανδρής ανέπτυξε την εταιρεία μαζί με τα αδέρφια του και το 1958 είχε ήδη 40 πλοία. Η επιχείρηση ονομάζεται Andriaki Shipping και εδρεύει στο Μαρούσι.
Σοσιετά Σπορτίβα Φολγκόρε Φαλτσιάνο
Η Φολγκόρε Φαλτσιάνο είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Φαλσιάνο στον Άγιο Μαρίνο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1972. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σαν Μαρίνο – Γκιρόνε Α΄. Χρώματα της ομάδας είναι τα κόκκινο, κίτρινο και μαύρο. Έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα, 1 κύπελλο και 3 σούπερ καπ.
Αλέκος Γουλανδρής
Παντρεύτηκε την Μαριέτα και απέκτησαν τρεις κόρες: την Βιολάντω, την Μαρία-Λούλα και την Αλεξάνδρα. Η οικογένεια αποκατέστησε τον φάρο Τουρλίτη στην Άνδρο στη μνήμη της Βιολάντως.
Θαρύπας της Ηπείρου
Βιογραφικά στοιχεία
Από τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., νέες συνθήκες διαμορφώνουν τον πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό βίο των Ηπειρωτών. Ο Θαρύπας επέβαλε τη γραφή, έκοψε νομίσματα και συνέταξε σύνταγμα στην επικράτειά του. Στη βασιλεία του εγκαταλείπονται σταδιακά οι μικρές "κώμες", και οι κάτοικοι συγκεντρώνονται σε αστικά κέντρα. Τα τελευταία είχαν λιθόκτιστα κτίρια, δημόσια οικήματα και ναούς και ισχυρά τείχη και οχύρωση. Οι Μολοσσοί επίσης κατέλαβαν τη Δωδώνη, όπου υπήρχε το σημαντικότερο μαντείο στην Ήπειρο, και το οποίο μέχρι τότε ανήκε στην επικράτεια των Θεσπρωτών.
Σοσιετά Σπορτίβα Φολγκόρε Φαλτσιάνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1972 Κατηγορία:Φολγκόρε Φαλτσιάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγίου Μαρίνου
Αλέκος Γουλανδρής
Πέθανε τον Μάιο του 2017 και θάφτηκε δίπλα στη γυναίκα του, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Θαρύπας της Ηπείρου
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τον θάνατο του Θαρύπα, τον διαδέχτηκε ο γιος του, Αλκέτας Α΄, ο οποίος συνέχισε το έργο του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών
Αλέκος Γουλανδρής
Ο Γουλανδρής ήταν συλλέκτης έργων τέχνης και φιλάνθρωπος.
Παραπομπές
Αλεκος Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Δήμος Πρώτης
Ο δήμος Πρώτης ήταν δήμος του Νομού Σερρών που είχε συσταθεί με το πρόγραμμα Καποδίστριας, με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής οι οποίες αποτέλεσαν τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Αμφίπολης, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Πρώτης. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, στις πλαγιές του όρους Παγγαίο. Ο δήμος αποτελείτο από 3 δημοτικά διαμερίσματα, με συνολικό πληθυσμό 2.999 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Πρώτη.
Διοίκηση
Πρόεδροι της Κοινότητας Πρώτης μεταπολιτευτικά ήταν οι: Ευάγγελος Λαδιάς και Βασίλης Τσιουτσιούλης.
Πρώτος δήμαρχος ήταν ο φαρμακοποιός Βασίλης Τσιουτσούλης από το 1999 έως το 2002. Απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών στις 7 Οκτωβρίου 2021. Σέρρες: Σε κλίμα συγκίνησης κηδεύτηκε ο Βασίλης Τσιουτσιούλης - Συλλυπητήριο ο Δήμος Αμφίπολης, serraikanea.gr, 9 Οκτωβρίου 2021. Από το 2003 έως το 2010 τελευταίος δήμαρχος ήταν ο Κωνσταντίνος Αστρίνης.
Διαίρεση
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Παραπομπές
Π
Παληάνθρωπος (εφημερίδα)
Με τον τίτλο Παληάνθρωπος φερόταν ελληνική σατιρική εφημερίδα που εκδιδόταν στην Αθήνα για ένα χρόνο το 1882.
Η εφημερίδα Παλιάνθρωπος άρχισε να εκδίδεται στις 18 Αυγούστου του 1882. Εκδότης της ήταν ο Ιωάννης Βερβέρης, ο οποίος συνεργάζονταν προηγουμένως με άλλες εφημερίδες της εποχής με το ψευδώνυμο «Παλιάνθρωπος» προκειμένου έτσι ν΄ αποφεύγει τις εναντίον του επιθέσεις των θιγομένων από τη σάτιρά του.
Στην αρχή η εφημερίδα αυτή είχε ευρύτατη κυκλοφορία αλλά στη συνέχεια άρχισε να εκτρέπεται με προσωπικές ύβρεις και με συνεχείς ανακινήσεις οικονομικών επί το πλείστον σκανδάλων της εποχής συνέπεια των οποίων ήταν η συνεχής ελάττωση της υποστήριξης του κοινού. Στην εφημερίδα αυτή όπως και στη εφημερίδα «Μη Χάνεσαι» που εξέδιδε ο Γαβριηλίδης έχουν δημοσιευτεί πολλά ρεαλιστικά διηγήματα του ίδιου του εκδότη Ι. Βαρβέρη όπως και πολλές ηθογραφικές εικόνες που χαρακτηρίζουν την εποχή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Joomla
Το Joomla! είναι ένα ελεύθερο και ανοικτού κώδικα σύστημα διαχείρισης περιεχομένου. Χρησιμοποιείται για τη δημοσίευση περιεχομένου στον παγκόσμιο ιστό (World Wide Web) και σε τοπικά δίκτυα - intranets. Είναι γραμμένο σε PHP και αποθηκεύει τα δεδομένα του στη βάση MySQL. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι οι σελίδες που εμφανίζει είναι δυναμικές, δηλαδή δημιουργούνται την στιγμή που ζητούνται. Ενα σύστημα διακομιστή(server) όπως είναι ο Apache λαμβάνει τις αιτήσεις των χρηστών και τις εξυπηρετεί.
Με ερωτήματα προς τη βάση λαμβάνει δεδομένα τα οποία μορφοποιεί και αποστέλλει στον εκάστοτε φυλλομετρητή (web browser) του χρήστη. Το Joomla! έχει και άλλες δυνατότητες εμφάνισης όπως η προσωρινή αποθήκευση σελίδας, RSS feeds, εκτυπώσιμες εκδόσεις των σελίδων, ειδήσεις, blogs, δημοσκοπήσεις, έρευνες, καθώς και πολύγλωσση υποστήριξη των εκδόσεών του.
Ευπάθειες (vulnerabilities)
Όπως πολλά παρόμοια λογισμικά, έτσι και το Joomla συχνά υποφέρει από προβλήματα ασφάλειας τα οποία τις περισσότερες φορές δεν είναι τόσο σοβαρά. Ένα παράδειγμα: Το Javasupport είναι ένα extension που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο Joomla. Βοηθάει τον δημιουργό του Joomla site να χειρίζεται FAQs και comments. Μία ευπάθεια του Jsupport αφορούσε την απουσία ελέγχου της τιμής της μεταβλητής “alpha”. Κάποιος κακόβουλος χρήστης θα μπορούσε να δώσει ως τιμή της “alpha” ένα SQL query και έτσι να επέμβει στη ΒΔ της εφαρμογής (SQL injection). Αυτό ήταν δυνατό, καθώς η μεταβλητή “alpha” ήταν η σύνδεση του κώδικα του Jsupport με τη ΒΔ.
παράδειγμα του κώδικα που αφορούσε τη συγκεκριμένη ευπάθεια
administrator/index.php?option=com_jsupport&task=listFaqs&alpha=[SQL Injection]
έκδοση σχετιζόμενη με τη συγκεκριμένη ευπάθεια
Jsupport 1.5.6
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφαρμογές διαδικτύου Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου Κατηγορία:Λογισμικό ανάπτυξης εφαρμογών διαδικτύου
Άττις
μικρογραφία|286x286εσ| Άγαλμα του Άττι στο Ιερό του Άττιδος, στην πανεπιστημιούπολη του Magna Mater στην Οστία Αντίκα της Ιταλίας. Ο Άττις (αρχ. ελλ. Ἄττις, επίσης Ἄτυς, Ἄττυς, Ἄττης) ήταν ο σύζυγος της μητέρας του, Κυβέλης, στη φρυγική και ελληνική μυθολογία. Οι ιερείς του ήταν ευνούχοι, οι Γάλλοι, όπως εξηγούν οι μύθοι που αφορούσαν τον Άττη και τον ευνουχισμό. Ο Άττις ήταν επίσης Φρύγιος θεός της βλάστησης. Κατά τον αυτο-ακρωτηριασμό, τον θάνατο και την ανάσταση συμβολίζει τους καρπούς της γης που πεθαίνουν τον χειμώνα για να αναπτυχθούν και πάλι την άνοιξη.
Η ταυτοποίηση του 19ου αιώνα του ονόματος του Άττι που συναντάται στον Ηρόδοτο (i. 34-45) ως το ιστορικό όνομα του γιου του Κροίσου («ο Θεός του Ήλιου, που σκοτώθηκε από τον χείμαρο του χειμώνα») είναι λανθασμένη.
αριστερά|μικρογραφία|279x279εσ| Ο Άττις φορώντας φρυγικό μανδύα. Κεραμικό θυμιατήριο από την [[Ταρσός|Ταρσό (Λούβρο) ]]
Ιστορία
Η λατρεία του Άττι ξεκίνησε γύρω στο 1250 π.Χ. στο Δίνδυμον (σημερινό Murat Dağı του Γκεντίζ της Κιουτάχειας, στην Τουρκία). Ήταν αρχικά τοπική ημι-θεότητα της Φρυγίας, που συνδέεται με την μεγάλη φρυγική πόλη του Πεσσινούντα, η οποία βρισκόταν κάτω από το όρος Άγδος. Το βουνό πρωσοποποιούνταν ως δαίμονας, τον οποίο οι ξένοι συσχέτιζαν τη Μεγάλη Μητέρα Κυβέλη.
Στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., η λατρεία του Άττι γενικεύτηκε στον ελληνικό κόσμο. Η ιστορία της καταγωγής του από τον Αγδίστη, που καταγράφεται από τον ταξιδιώτη Παυσανία, έχει κάποια εμφανώς μη ελληνικά στοιχεία: στον Παυσανία λέγεται ότι ο δαίμονας Αγδίστης είχε αρχικά και αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά. Όμως οι Ολύμπιοι θεοί, φοβούμενοι τον Αγδίστη, απέκοψαν το αρσενικό του όργανο και το έριξαν μακριά. Εκεί φύτρωσε αμυγδαλιά, και όταν οι καρποί της ωρίμασαν, η Νάνα, κόρη του θεού-ποταμού Σαγγάριου, πήρε ένα αμύγδαλο και το έβαλε στο στήθος της. Το αμύγδαλο εξαφανίστηκε και έμεινε έγκυος. Η Νανά εγκατέλειψε το μωρό (τον Άττι). Το βρέφος τράφηκε από μια κατσίκα. Καθώς ο Άττις μεγάλωσε, η ομορφιά του, επιστεγασμένη από μακριά μαλλιά, ήταν θεϊκή, και η μητέρα του η Αγδίστη, ως Κυβέλη, τον ερωτεύτηκε. Αλλά οι θετοί γονείς του Άττι τον έστειλαν στον Πεσσινό, όπου έπρεπε να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά. Σύμφωνα με κάποιες εκδοχές, ο βασιλιάς του Πεσσινού ήταν ο Μίδας. Ακριβώς την ώρα που τραγουδούσαν το τραγούδι του γάμου, η Αγδίστις / Κυβέλη εμφανίστηκε με την υπεράνθρωπη δύναμή της και ο Άττις τρελάθηκε και έκοψε τα γεννητικά του όργανα. Ο βασιλιάς που επρόκειτο να γίνει πεθερός του ακολούθησε το παράδειγμά του, προεικονίζοντας τους αυτοευνουχιζόμενους κορύβαντες που αφιερώνονταν στην Κυβέλη. Η Αγδίστις όμως εξέφρασε την αγανάκτησή της και έκανε το σώμα του Άττι να μην εξασθενήσει ούτε να αποσυντεθεί.
Ο Ιουλιανός ο Αποστάτης δίνει μια περιγραφή της εξάπλωσης της οργιαστικής λατρείας της Κυβέλης στο έργο του Oratio 5. Έχει εξαπλωθεί από την Ανατολία στην Ελλάδα και τελικά στη Ρώμη κατά τους χρόνους της Res Publica, και η λατρεία του Άττι, του αναγεννημένου ευνούχου συντρόφου της, την συνόδεψε.
Η πρώτη λογοτεχνική αναφορά στον Άττι είναι το θέμα ενός από τα πιο διάσημα ποιήματα του Κάτουλλου, αλλά φαίνεται ότι ο Άττις δεν λατρευόταν στη Ρώμη μέχρι την πρώιμη Αυτοκρατορία. Ο Όσκαρ Γουάιλντ αναφέρει τον αυτο-ακρωτηριασμό του Ατίτη στο ποίημά του «Η Σφίγγα»: «Και ο Άττις με το αιματοβαμένο μαχαίρι του ήταν καλύτερος από αυτό που είμαι».
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Το αρχαίο ρωμαϊκό άγαλμα του θεού Άττι στην Ostia, τώρα στο Μουσείο του Λατερανού.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Ένα λεπτότατο αργυρόχρυσο κόσμημα με τον Άττι, που είχε βυθιστεί τελετουργικά στο Μοζέλλα, ανακτήθηκε κατά τη διάρκεια κατασκευαστικών έργων το 1963 και φυλάσσεται στο Rheinisches Landesmuseum στην Τριρ. Δείχνει την τυπική ανατολίτικη στολή του θεού: τα παντελόνια του στερεώνονται μαζί στο μπροστινό μέρος των ποδιών με μπαρέτες και φοράει φρυγικό καπελάκι.
Το 2007, στα ερείπια του Herculaneum ανακαλύφθηκε ένας ξύλινος θρόνος διακοσμημένος με ανάγλυφο του Άττι κάτω από ένα ιερό πεύκο, από το οποίο συγκέντρωνε κώνους. Διάφορα ευρήματα δείχνουν ότι η λατρεία του Άττι ήταν δημοφιλής στο Herculaneum κατά την εποχη της έκρηξης του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αττις Αττις Αττις
Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών
Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.) είναι η κύρια υπηρεσία συγκέντρωσης, επεξεργασίας και διανομής πληροφοριών, στα αρμόδια στελέχη της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Η Ε.Υ.Π. έχει ως κύριες δραστηριότητες τη συλλογή, επεξεργασία και διανομή, στις αρμόδιες αρχές, πληροφοριών οι οποίες αφορούν στην εθνική ασφάλεια της Ελλάδας, αλλά και την αντιμετώπιση της κατασκοπευτικής, σε βάρος της χώρας, δραστηριότητας των ξένων οργάνων πληροφοριών.
Πρόδρομες υπηρεσίες
Η πρώτη σύγχρονη υπηρεσία πληροφοριών, το Τμήμα Πληροφοριών του Υπουργείου Εξωτερικών δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο του 1908. Επικεφαλής του ήταν ο Παναγιώτης Δαγκλής, στρατιωτικός και μέλος του Μακεδονικού Κομιτάτου. Στόχος του Τμήματος Πληροφοριών ήταν η προώθηση της ελληνικής προπαγάνδας καθώς και η συλλογή οικονομικών και στρατιωτικών πληροφοριών, μέσω ενός δικτύου ελληνικών προξενείων στην -ελεγχόμενη από τους Οθωμανούς- Μακεδονία. Το Τμήμα δεν απορρόφησε ούτε συνεργάστηκε με ιδιωτικές ελληνικές μυστικές οργανώσεις που συνέχιζαν να δρουν ανεξάρτητα. Γεγονότα όπως το Κίνημα στο Γουδί και η Επανάσταση των Νεότουρκων, προκάλεσαν μια απότομη μείωση της ελληνικής δραστηριότητας στη Μακεδονία με την τελική διάλυση του Τμήματος τον Νοέμβριο του 1909.
Το 1923, η Ιταλία κατέλαβε την Κέρκυρα αφού κατηγόρησε την τελευταία ότι δολοφόνησε τον Ιταλό στρατηγό Ενρίκο Τελίνι. Το περιστατικό στην Κέρκυρα ώθησε την Ελλάδα να δημιουργήσει το Κέντρο Πληροφοριών Κερκύρας υπό τον Γεώργιο Φεσσόπουλο. Το κέντρο ήταν επιφορτισμένο με την αντιμετώπιση της ιταλικής προπαγάνδας, τη διακοπή του εμπορίου με την Ιταλία, τον περιορισμό του καθολικού προσηλυτισμού και της χρήσης της ιταλικής γλώσσας. Εκτός από αυτό, το κέντρο παρακολουθούσε επίσης τις δραστηριότητες των Αρμενίων προσφύγων και ειρηνιστών που κατοικούσαν στο νησί, από φόβο μήπως ήταν πράκτορες κομμουνιστών. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1925, ο Θεόδωρος Πάγκαλος ίδρυσε την Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας υπό την αιγίδα της Ελληνικής Χωροφυλακής. Στις 27 Δεκεμβρίου, ο Φεσσόπουλος ανέλαβε την ΥΕΑ και στις 29 Ιανουαρίου 1926 μετονομάζεται σε Υπηρεσία Γενικής Ασφάλειας του Κράτους, η οποία τώρα υπαγόταν στο Υπουργείο Εσωτερικών. Η ΥΓΑΚ συνέχισε να συγκεντρώνει πληροφορίες για κομμουνιστές και λαθρομετανάστες. Τον Αύγουστο του 1926 ο Πάγκαλος ανετράπη με αντιπραξικόπημα από τον Γεώργιο Κονδύλη. Ο Κονδύλης διέλυσε την ΥΓΑΚ λόγω της στενής της σχέσης με τον Πάγκαλο, αφήνοντας την Ελλάδα χωρίς υπηρεσία πληροφοριών για τα επόμενα 10 χρόνια.
Τον Ιανουάριο του 1936 ιδρύθηκε η Υπηρεσία Αμύνης του Κράτους με υπαγωγή στο Υπουργείο Στρατιωτικών. Στις αρμοδιότητές της περιελάμβανε «παρακολούθηση της ξένης προπαγάνδας που διεξάγεται κατά του Κράτους, της μετακίνησης και διαμονής ξένων υπηκόων στη χώρα, της συλλογής πληροφοριών σχετικά με την ασφάλεια του κράτους και της εισαγωγής αντίμετρων». Στις 5 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, η υπηρεσία διαλύθηκε από το καθεστώς Μεταξά και αντικαταστάθηκε από το Υφυπουργείο Δημοσίας Ασφαλείας.
Το 1944, κάνει την εμφάνισή της η Υπηρεσία Προστασίας Στρατεύματος, με πρωτοβουλία του Σοφοκλή Βενιζέλου. Το 1945 μετονομάζεται σε Διεύθυνση Υπηρεσίας Πληροφοριών.
Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών
Τον Φεβρουάριο του 1949, ιδρύεται η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών και Ερευνών, κατά το πρότυπο της CIA. Με το νομοθετικό διάταγμα 2421 της 9ης Μαΐου 1953, λαμβάνει πλέον τη γνωστή ονομασία, Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών. Πρώτος διοικητής της ΚΥΠ ανέλαβε ο Συνταγματάρχης Πυροβολικού (αργότερα Αντιστράτηγος) Αλέξανδρος Νάτσινας (1908-1997). Καθ' όλη τη διάρκεια των κυβερνήσεων Παπάγου και Καραμανλή, η ελληνική ΚΥΠ ήταν υπό τον απόλυτο έλεγχο της αμερικανικής CIA. Τόσο μεγάλος ήταν ο βαθμός υποτέλειας, ώστε οι μισθοί των πρακτόρων πληρώνονταν απευθείας από τους Αμερικανούς, χωρίς καμία ανάμειξη του ελληνικού κράτους, έως ότου την πρακτική αυτή σταμάτησε ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964.
Οι ηγέτες της Χούντας των Συνταγματαρχών αναδείχθηκαν μέσω της ΚΥΠ. Ο Συνταγματάρχης Πυροβολικού Γεώργιος Παπαδόπουλος υπηρέτησε εκεί για πέντε χρόνια (1959-1964), αναμείχθηκε στην προετοιμασία του Σχεδίου Περικλής και διατέλεσε προσωπικός γραμματέας του Νάτσινα, επικεφαλής του Β' Κλάδου, που είχε να κάνει με την εσωτερική ασφάλεια της χώρας και σύνδεσμος ΚΥΠ-CIA. Ο επίσης Συνταγματάρχης Πυροβολικού Νικόλαος Μακαρέζος διορίστηκε το 1966 επί κυβερνήσεων των "αποστατών", επικεφαλής του επίλεκτου Α' Κλάδου της ΚΥΠ, που ήταν υπεύθυνος για τους Έλληνες κατασκόπους σε ξένες χώρες. Επί Χούντας Παπαδόπουλου, την ΚΥΠ διοίκησαν διαδοχικά ο Ταξίαρχος Πυροβολικού Αλέξανδρος Χατζηπέτρος, γόνος αρχοντικής στρατιωτικής οικογένειας, της οποίας γενάρχης ήταν ο Χριστόδουλος Χατζηπέτρος, και ο Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού (αργότερα Υποστράτηγος) Μιχάλης Ρουφογάλης. Ο Ρουφογάλης ήταν γνωστός περισσότερο για την κοσμική ζωή του και την αδυναμία του στο ωραίο φύλο και λιγότερο για τις κατασκοπευτικές του ικανότητες. Το βάρος της καταστολής του αντιδικτατορικού κινήματος ανέλαβε η ΕΣΑ του Δημήτρη Ιωαννίδη, και όχι τόσο η ΚΥΠ. Επειδή όμως υπήρχε μεγάλη αντιζηλία μεταξύ της ΚΥΠ και της ΕΑΤ-ΕΣΑ, μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου το 1973 ο Ιωαννίδης αντικατέστησε τον Ρουφογάλη με τον Λάμπρο Σταθόπουλο.
Ίδρυση της ΕΥΠ
Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία της Υπηρεσίας είναι το 1981. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι αποφασισμένος να ελέγξει απόλυτα τις υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας. Στην ηγεσία της ΚΥΠ τοποθετείται ο απόστρατος Αντιστράτηγος Πεζικού Γεώργιος Πολίτης, στενός φίλος του Στρατηγού και Υπουργού του ΠΑΣΟΚ, Αντώνη Δροσογιάννη. Υπαρχηγός αναλαμβάνει ο Ταξίαρχος Βασίλης Τσαγρής, που στη διάρκεια της Χούντας είχε δραπετεύσει στην Ιταλία και είχε αναλάβει το παραστρατιωτικό τμήμα του ΠΑΚ. Το 1986, με τον νόμο 1645, η υπηρεσία που έως τότε συνέχισε να ονομάζεται "Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών" (Κ.Υ.Π.) μετονομάσθηκε σε "Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών" και αποτελεί αυτοτελή πολιτική δημόσια υπηρεσία με έργο τη συλλογή, επεξεργασία και διανομή πληροφοριών που αφορούν στην ασφάλεια της χώρας. Το καθεστώς λειτουργίας της Ε.Υ.Π. ρυθμίζεται από προεδρικά διατάγματα που εκδίδονται κατ' εφαρμογή του ιδρυτικού της νόμου. Πρώτος Διοικητής της νέας ΕΥΠ διορίζεται με απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Κώστας Τσίμας.
Συμβούλιο Πληροφοριών
Η ΕΥΠ έχει τον γενικό συντονισμό των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας, και σε αυτήν υπάγεται το Συμβούλιο Πληροφοριών. Στο Συμβούλιο μετέχουν:
Αρχηγοί ΚΥΠ και Διοικητές ΕΥΠ από το 1953 έως σήμερα
Οι διατελέσαντες διοικητές της ΚΥΠ και της ΕΥΠ είναι οι εξής :
Υπόθεση Υποκλοπών και Παρακολουθήσεων το 2022
Τον Ιούλιο του 2022, η ΕΥΠ παραδέχθηκε κατά τη διάρκεια κλειστής συνεδρίασης στην Βουλή, μέσω του Παναγιώτη Κοντολέοντα, ότι προχώρησε σε παρακολούθηση του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη με την αιτιολόγηση ότι πρόκειται περί εθνικής απειλής. Η Ελληνική κυβέρνηση σε συνδυασμό με την ΕΥΠ βρέθηκαν επίσης στο στόχαστρο ερευνών για πιθανή χρήση του κακόβουλου λογισμικού παρακολούθησης Predator, το οποίο χρησιμοποιείται για τηλεφωνικές υποκλοπές. Η ΕΥΠ αρνήθηκε την χρήση του Predator. Σύμφωνα με έρευνες ξένων μέσων και οργανισμών, το κινητό τηλέφωνο του Θανάση Κουκάκη μολύνθηκε με το Predator, ενώ το ίδιο επιβεβαιώθηκε και στην περίπτωση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, τον Σεπτέμβριο του 2021 όταν και έγινε ανεπιτυχής απόπειρα. Αργότερα, ο Νίκος Ανδρουλάκης απέστειλε αίτημα στην ΕΥΠ ζητώντας διευκρινίσεις για την υπόθεση. Ύστερα από ημέρες διαψεύσεων από την κυβέρνηση και σειρά φιλικά προσκείμενων ΜΜΕ, τα οποία υποστήριξαν ότι δεν υπήρξε παραδοχή του αρχηγού της ΕΥΠ για τις υποκλοπές, το πρακτορείο Reuters επιβεβαίωσε το ρεπορτάζ κάνοντας λόγο για πλήρη ανάληψη ευθύνης της ΕΥΠ κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης.
Στις 4 Αυγούστου 2022, Η Εφημερίδα των Συντακτών και οι Reporters United προχώρησαν σε δημοσίευση έρευνας για τις παρακολουθήσεις. Συγκεκριμένα, τα δύο μέσα έκαναν αναφορές σε συνδέσεις του Γενικού Γραμματέα του Πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη, με την εταιρία λογισμικού που διανέμει το λογισμικό Predator στην Ελλάδα. Στις 5 Αυγούστου 2022, ο πρόεδρος της ΕΥΠ, οι Παναγιώτης Κοντολέων και Γρηγόρης Δημητριάδης δήλωσαν αμφότεροι παραίτηση - ο πρώτος λόγω των χειρισμών του, ενώ ο δεύτερος έκανε λόγο για «τοξικότητα» γύρω από το όνομα του και τόνισε ότι δεν σχετίζεται με την υπόθεση. Οι εξηγήσεις τόσο των δύο πολιτικών, αλλά και της κυβέρνησης, έλαβαν έντονη κριτική από μεγάλη μερίδα του Ελληνικού και ξένου τύπου,    που μεταξύ άλλων κατηγόρησαν την κυβέρνηση για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και αδιαφανείς πρακτικές. Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα ΒΗΜΑ της Κυριακής που κυκλοφόρησε στις 7 Αυγούστου, ο πρωθυπουργός απολογήθηκε στον Νίκο Ανδρουλάκη, τονίζοντας ότι δεν γνώριζε για τις παρακολουθήσεις, αλλά υποσχέθηκε ότι θα χυθεί φως στην υπόθεση. Παράλληλα, αρνήθηκε ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το κακόβουλο λογισμικό Predator. Την ίδια ημέρα, το γραφείο του πρωθυπουργού αρνήθηκε ότι οι δηλώσεις αυτές έγιναν στον δημοσιογράφο του Βήματος.
Ο Ανδρουλάκης μαζί με άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης κατηγόρησαν την κυβέρνηση για άμεση εμπλοκή στις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, ενώ στις 5 Αυγούστου ξεκίνησαν διαδικασίες σύστασης εξεταστικής επιτροπής από την βουλή για την διαλεύκανση της υπόθεσης. Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ με ανακοίνωση του αναφέρθηκε σε δημοσιεύματα περί επαφών του Νίκου Ανδρουλάκη με «Αρμένιους, Ουκρανούς και Κινέζους» που φέρεται ότι οδήγησαν στην (νόμιμη, σύμφωνα με την κυβέρνηση) παρακολούθηση του. Με ανακοίνωση της πρεσβείας της Αρμενίας οι ισχυρισμοί της ΕΥΠ περί εντολής παρακολούθησης, διαψεύστηκαν. Το ΠΑΣΟΚ αποκάλεσε τις εξηγήσεις της ΕΥΠ «άθλια προπαγάνδα». Αργότερα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την παρέμβαση του Αρείου Πάγου με σκοπό να ερευνηθούν οι διαρροές από την ΕΥΠ, καθώς και οι τρόποι με τους οποίους δημοσιογράφοι απέκτησαν πρόσβαση σε πληροφορίες για τις υποκλοπές και παρακολουθήσεις.
Τον Δεκέμβριο του 2022, υπήρξαν δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι παρακολουθούσε το τηλέφωνο του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Κωνσταντίνου Φλώρου, χωρίς η κυβέρνηση ή το γραφείο του πρωθυπουργού, στο οποίο υπάγεται η ΕΥΠ, να διαψεύδουν ή να επιβεβαιώνουν το γεγονός  , ενώ τον Ιανουάριο του 2023 το ΚΥΣΕΑ ανακοίνωσε την ανανέωση της θητείας του Κωνσταντίνου Φλώρου για έναν ακόμη χρόνο.
Υπαγωγή
Η ΚΥΠ (και μετέπειτα ΕΥΠ) αρχικά υπήχθη στον Πρωθυπουργό. Η υπαγωγή αυτή διατηρήθηκε επί 43 συναπτά έτη, έως ότου η Α΄ Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη την μετέθεσε στο Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. Κατόπιν, η ΕΥΠ άλλαξε ξανά υπαγωγή 4 φορές μέσα σε διάστημα 14 ετών (2001-2015), κυρίως λόγω των διοικητικών ανακατατάξεων που αφορούσαν το χαρτοφυλάκιο της Δημόσιας Τάξης (μετέπειτα Προστασίας του Πολίτη). Το 2009, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης υπερασπίστηκε την μεταφορά της εποπτείας της ΕΥΠ στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι "μια σοβαρή χώρα πρέπει να έχει ολοκληρωμένη πολιτική ασφάλειας και όλα τα σώματα να βρίσκονται κάτω από μία ομπρέλα".
Το 2019, η ΕΥΠ πέρασε ξανά στην υπαγωγή του Πρωθυπουργού. O ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε σε αυτή την επιλογή της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, αναφέροντας σε ανακοίνωσή του ότι "αντιλαμβάνεται [...] και την εθνική ασφάλεια ως κομματικά λάφυρα". Η απόφαση επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο με την αποκάλυψη του σκανδάλου τηλεφωνικών υποκλοπών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπερασπίστηκε την απόφασή του, υπογραμμίζοντας ότι "σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η ΕΥΠ να υπάγεται στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η ΕΥΠ πρέπει να στρέφει τις επιχειρησιακές της δυνατότητες εκτός Ελλάδος. Η εγχώρια έννομη τάξη είναι αρμοδιότητα του Προστασίας του Πολίτη".
Από τον Ιούνιο του 2023, την εποπτεία της ΕΥΠ και των λοιπών υπηρεσιών ευθύνης της ΓΓ Πρωθυπουργού ασκεί ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Γιάννης Μπρατάκος.
Πελεκητό Κέρκυρας
Το Πελεκητό είναι οικισμός 126 κατοίκων (απογραφή 2011) σε υψόμετρο 44 μέτρων, στα βορειοανατολικά του νησιού της Κέρκυρας στους πρόποδες του όρους Παντοκράτορα. Μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κάρναρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Περούλιον (39 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής:
Φρανκ Μοντανί
Ο Φρανκ Μοντανί (γεν. στο Φερ του Λουάρ στις 5 Ιανουαρίου του 1978) είναι Γάλλος παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Απ' το 2002 μέχρι το 2008 βρέθηκε στη Φόρμουλα 1 όμως συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ως κανονικός οδηγός αγώνων μόνο το 2006 με την ομάδα Super Aguri και όχι σε ολόκληρο το Πρωτάθλημα αλλά μόνο σε μερικά Γκραν Πρι. Το 1ο απ' τα Γκραν Πρι αυτά ήταν το Ισπανικό και το τελευταίο το Γαλλικό. Δε σημείωσε κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Σε όλα τα υπόλοιπα Πρωταθλήματα είχε θέση δοκιμαστή και αναπληρωματικού οδηγού.