cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυναστεία των Παλαιολόγων
Οικόσημα
Ένα άλλο, κοινό έμβλημα των Παλαιολόγων ήταν ο δικέφαλος αετός, που μερικές φορές έφερε και το μονόγραμμα του αυτοκράτορα στο κέντρο, για το οποίο δεν υπάρχουν αναφορές χρήσης του σε οικόσημα στο Βυζάντιο. Το δικαίωμα να φέρουν το δικέφαλο αετό στα οικόσημά τους παραχωρήθηκε όμως σε ορισμένες δυτικές οικογένειες, ενώ χρησιμοποιήθηκε, μαζί με το τετραγραμμικό σταυρό, και από τον κλάδο των Παλαιολόγων που κατέστησαν μαρκήσιοι του Μομφερράτου από το 1301 ως το 1533.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινές δυναστείες
Κυανή Ακτή (τοπωνύμιο)
Με την ονομασία Κυανή Ακτή μπορεί να αναφέρονται τα εξής:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δήμαρχος της Νέας Υόρκης
Ο Δήμαρχος της Πόλης της Νέας Υόρκης (αγγλικά: Mayor of the City of New York) είναι ο επικεφαλής του εκτελεστικού τμήματος της Κυβέρνησης της Νέας Υόρκης. Το αξίωμα του Δημάρχου διαχειρίζεται όλες τις αστικές υπηρεσίες, τη δημόσια περιουσία, την αστυνομία και την πυροπροστασία, τους περισσότερους δημόσιους οργανισμούς και επιβάλλει όλους τους νόμους της πόλης και της Πολιτείας εντός της Πόλης της Νέας Υόρκης.
Ο προϋπολογισμός, που εποπτεύεται από το Γραφείο Διαχείρισης και Προϋπολογισμού του Δήμου της Νέας Υόρκης, είναι ο μεγαλύτερος προϋπολογισμός τοπικής αυτοδιοίκησης στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περίπου 92 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Η πόλη απασχολεί 325.000 άτομα, δαπανά περίπου 21 δισεκατομμύρια δολάρια για την εκπαίδευση περισσότερων από 1,1 εκατομμυρίων μαθητών (το μεγαλύτερο δημόσιο σχολικό σύστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες) και αντλεί περίπου 27 δισεκατομμύρια δολάρια από φόρους. Λαμβάνει ως χρηματοδότηση από την Πολιτεία και την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση περίπου 14 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Το γραφείο του Δημάρχου, που βρίσκεται στο Δημαρχείο της Νέας Υόρκης, έχει δικαιοδοσία και για τους πέντε Δήμους της Πόλης Νέας Υόρκης: Μανχάταν, Μπρούκλιν, Μπρονξ, Στέιτεν Άιλαντ και Κουίνς. Ο Δήμαρχος διορίζει πολλούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων των επιτρόπων που διευθύνουν τα τμήματα-υπηρεσίες της πόλης, καθώς και τους αντιδημάρχους του. Η νομοθεσία που εκδίδει ο Δήμαρχος περιλαμβάνεται στους Κανόνες της Πόλης της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, ο Δήμαρχος περιορίζεται σε δύο συνεχόμενες θητείες τεσσάρων ετών. Οι θητείες που μπορεί ένα άτομο να αναλάβει έγιναν από δύο σε τρεις στις 23 Οκτωβρίου 2008, όταν το Δημοτικό Συμβούλιο της Νέας Υόρκης ψήφισε υπέρ της αναθεώρησης του περιορισμού αυτού. Ωστόσο, το 2010, ένα δημοψήφισμα επέστρεψε το όριο στις δύο θητείες.
Ο σημερινός δήμαρχος είναι ο Έρικ Άνταμς, ο οποίος εξελέγη το 2021 και ορκίστηκε την 1η Ιανουαρίου 2022.
Διορισμοί αξιωματούχων
Ο Δήμαρχος έχει την εξουσία να διορίζει και να απολύει ανωτέρους υπαλλήλους περισσότερων από 40 δημοτικών υπηρεσιών και μέλη των διοικητικών συμβουλίων και επιτροπών της πόλης. Σε αυτούς περιλαμβάνονται:
Στέλεχος φορέων
Ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης είναι ex-officio (λόγω θέσεως) μέλος του διοικητικού συμβουλίου των ακόλουθων οργανισμών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Υόρκη Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ
Αλκή Ορόκλινη
Η Αλκή Ορόκλινη ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Ορόκλινη της επαρχίας Λάρνακας. Δημιουργήθηκε το 1979 ως Ομόνοια Ορόκλινης. Το 2014 μετονομάστηκε σε Αλκή Ορόκλινη. Συμμετέχει στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας της Κύπρου. Μέχρι τον Απρίλιο του 2023 διατηρούσε ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο ανέστειλε την λειτουργία του για οικονομικούς λόγους. Αποχώρησε από το πρωτάθλημα Β' κατηγορίας την περίοδο 2022-23 πριν καν να ολοκληρωθεί.
Η ομάδα έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας, ένα πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας και ένα Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κόκκινο.
Ομόνοια Ορόκλινης
Η Ομόνοια Ορόκλινης ιδρύθηκε το 1979. Μέχρι το 2013 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ελεύθερης Περιοχής Αμμοχώστου (ΠΟΕΠΑ). Την περίοδο 2012-2013 συμμετείχε στον τελικό του πρωταθλήματος ένταξης 2013 όπου ηττήθηκε με 2-0 από την Ένωσις Κοκκινοτριμιθιάς. left|Το έμβλημα της Ομόνοιας Ορόκλινης. Εξασφάλισε ωστόσο τη συμμετοχή της σε πρωτάθλημα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ), συμμετέχοντας στη Δ΄ κατηγορία 2013-14. Τερμάτισε στην 11η θέση εξασφαλίζοντας την παραμονή της στη Δ΄ κατηγορία. Σε 28 αγώνες πέτυχε 10 νίκες, έφερε 4 ισοπαλίες ενώ δέχθηκε 14 ήττες. Πέτυχε 35 γκολ και δέχθηκε 46. Συγκέντρωσε 34 βαθμούς. Δεν δήλωσε συμμετοχή στο Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2013-14.
Χρώματα της ομάδας ήταν το πράσινο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας ήταν το Κοινοτικό Στάδιο Ορόκλινης.
Μετονομασία σε Αλκή
Στις 10 Απριλίου 2014 η γενική συνέλευση της ομάδας αποφάσισε την μετονομασία της σε Αλκή Ορόκλινη. Η μετονομασία της ομάδας αποφασίστηκε λόγω της επιθυμίας του επιχειρηματία Άντη Λόπα, υποστηρικτή της Αλκής Λάρνακας η οποία αντιμετώπιζε δυσβάστακτα χρέη. Ο επιχειρηματίας επιθυμούσε να αναλάβει μια ομάδα χωρίς χρέη και αφού δεν μπορούσε να αναλάβει την Αλκή Λάρνακας, ζήτησε μετονομασία της Ομόνοιας Ορόκλινης σε Αλκή, ώστε να την αναλάβει και να προσπαθήσει να την ανεβάσει τα επόμενα χρόνια στην ανώτατη κατηγορία. Αξίζει να αναφερθεί ότι πολύ σύντομα μετά την μετονομασία σε Αλκή Ορόκλινη, η Αλκή Λάρνακας διέλυσε το ποδοσφαιρικό της τμήμα (το οποίο είχε δημιουργηθεί το 1948). Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει κάποια διασύνδεση μεταξύ των δύο ομάδων καθώς δεν πρόκειται ούτε για ενοποίηση ούτε για συγχώνευση. Νομικά η Αλκή Λάρνακας με την Αλκή Ορόκλινη δεν έχουν καμία σχέση.
Περίοδος 2015-2019
Την περίοδο 2017-18 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία. Στο πρώτο ιστορικό παιχνίδι της (19 Αυγούστου 2017) κέρδισε εκτός έδρας τον Εθνικός Άχνας με 0-1. Η ομάδα κατάφερε να παραμείνει στην Α΄ κατηγορία τερματίζοντας στην 11η θέση.
Δεκαετία 2020-2029
Την περίοδο 2019-20 η Αλκή συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία 2019-20. Λόγω της Πανδημίας του κορονοϊού το πρωτάθλημα αρχικά ανεστάλη και στη συνέχεια διεκόπη. Την περίοδο 2020-21 τερμάτισε στην πέμπτη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας.
Έδρα
Η έδρα της Ομόνοιας Ορόκλινης ήταν το Κοινοτικό Στάδιο Ορόκλινης. Η Αλκή Ορόκλινη τις πρώτες δύο περιόδους ύπαρξης της με αυτή την ονομασία χρησιμοποιούσε ως έδρα το Κοινοτικό Στάδιο Ορόκλινης. Τις περιόδους αυτούς η ομάδα αγωνιζόταν στη Δ΄ κατηγορία και στη Γ΄ κατηγορία. Ακολούθως, με τον προβιβασμό της στη Β΄ κατηγορία και στην Α΄ κατηγορίας, χρησιμοποιεί ως έδρα το Στάδιο Αμμόχωστος Επιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1979
Ρ.Α.Ν.
Η ΡΑΝ (Ρήλος - Αυλών - Νήσοι ) ήταν ελληνική αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε επί Κατοχής. Αναφέρεται ως η κυριότερη αντικομμουνιστική αντιστασιακή οργάνωση πόλεως.
Γενικά στοιχεία
Η ΡΑΝ ήταν αντιστασιακή οργάνωση που ξεκίνησε ως αντιμοναρχική υπό την ηγεσία του στρατηγού Κωνσταντίνου Βεντήρη. Μετά από τις προτροπές του πολιτικού Γεωργίου Βεντήρη, αδερφού του στρατηγού, και την υπέρ του Έλληνα βασιλιά παρέμβαση του υπουργού Μέσης Ανατολής Λύτελτον σταδιακά μεταστράφηκε έτσι ώστε καλοκαίρι του 1943 να δηλώνει προς τις υπηρεσίες του Καΐρου ότι δεν έχει πολιτικές επιδιώξεις, παράλληλα συνέχιζε να χαρακτηρίζει εντός χώρας ξένο το θεσμό της βασιλείας. Καλοκαίρι του 1944 υποστήριζε την επιστροφή του βασιλιά σε επερχόμενο δημοψήφισμα. Ήταν αλυτρωτική με στόχο την επέκταση της Ελλάδας. Γνωστό μέλος της ΡΑΝ ήταν και ο Κίτσος Μαλτέζος. Τα μέλη της ΡΑΝ στα πανεπιστήμια συμμετείχαν στον Ε.Σ.Α.Σ (Εθνικός Σύνδεσμος Ανωτάτων Σχολών).
Συνομιλίες με τον Don Stott
Στις 4 Νοεμβρίου 1943, η ΡΑΝ είχε υπογράψει ως μια από οχτώ οργανώσεις συμφωνία που έθετε τις οργανώσεις τους υπό τις διαταγές του Γενικού Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής για την εκτέλεση αντιστασιακών πράξεων, ενώ παράλληλα γινόταν σαφής αντιεαμικός υπαινιγμός. Η συνάντηση αυτή έγινε μετά από πρωτοβουλία αυτή του Νεοζηλανδού Ντον Στοτ (Don Stott), συνδέσμου των Βρετανικών υπηρεσιών στην Ελλάδα, και έγινε γνωστή αργότερα ως Υπόθεση Ντοτ Στοτ.
Προς την Απελευθέρωση
Ο Κωνσταντίνος Βεντήρης μετέβη στη Μέση Ανατολή για να λάβει μέρος στο συνέδριο του Λιβάνου αμέσως μετά έγινε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού του Ελληνικού στρατού Μέσης Ανατολής. Για αυτό το λόγο ο υπαρχηγός της Ρ.Α.Ν. υποστράτηγος της χωροφυλακής της κυβέρνησης Τσολάκογλου Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος ανέλαβε αρχηγός της Ρ.Α.Ν. στην Αθήνα ο οποίος κατά το τέλος της Κατοχής συγκρότησε τρία συντάγματα από τα μέλη των μη εαμικών οργανώσεων. Το 1ο σύνταγμα από μέλη της οργάνωσης Χ και της Εθνικής Δράσης, το 35ο από μέλη του ΕΔΕΣ Αθηνών και την ΠΕΑΝ και το 20ο από μέλη της Ρ.Α.Ν., Εθνικό Κομιτάτο, Αγωνιζόμενη Ελλάδα, ΕΣΑΣ και ΙΤ ενώ ο εαμικός κόσμος τον κατάγγειλε ως Γκεσταπίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Ηγησάνδρα
Στην ελληνική μυθολογία η Ηγησάνδρα, όπως αναφέρεται από τον Φερεκύδη (Σχόλια εις Ομήρου Οδύσσειαν, δ 22), ήταν θυγατέρα του Αμύκλα, ιδρυτή και βασιλιά της ομώνυμης πόλεως της Λακωνίας, και της Διομήδης, κόρης του Λαπίθη. Από τον πατέρα της, η Ηγησάνδρα ήταν εγγονή του Λακεδαίμονα και ανηψιά της Ευρυδίκης. Αδελφές της Ηγησάνδρας ήταν η Λαοδάμεια ή Λεάνειρα και η Δάφνη, ενώ αδελφοί της οι Κυνόρτας, Υάκινθος, Άργαλος και Άρπαγος.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ηδωνός
Στην ελληνική μυθολογία ο Ηδωνός ήταν γιος του θεού Άρη και της Καλλιρρόης, της θυγατέρας του ποτάμιου θεού Νέστου. Ο θεϊκός αυτός βλαστός, ο Ηδωνός, υπήρξε γενάρχης του αρχαίου λαού των Ηδωνών και έδωσε το όνομά του σε αυτούς.
Πηγές
Κατηγορία:Παιδιά του Άρη
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαία Ηδωνίδα
Ορθοδρομία
Με τον ναυτικό όρο ορθοδρομική πλεύση ή oρθοδρομικός πλους ή απλούστερα ορθοδρομία (spherical sailing, ή great circle sailing)* χαρακτηρίζεται ο πλους εκείνος που πραγματοποιείται σε τόξο μικρότερο των 180° επί του μεγίστου κύκλου (της επιφάνειας της Γης - θάλασσας) που ενώνει δύο τόπους, και που τελικά είναι η μικρότερη μεταξύ αυτών των τόπων απόσταση.
(*) Εκτός των Άγγλων οι περισσότεροι ναυτικοί λαοί χρησιμοποιούν τον ελληνικό όρο "Orthodromia". Όπως είναι γνωστό από τη Στερεομετρία τόξο μεγίστου κύκλου μεταξύ δύο σημείων της επιφάνειας μιας σφαίρας είναι η συντομότερη απόσταση μεταξύ των σημείων αυτών. Έτσι το είδος αυτό της πλεύσης επειδή συμβαίνει επί μεγίστου κύκλου καλείται και "πλους μεγίστου κύκλου". Το δε μέτρο του ορθοδρομικού τόξου εκφρασμένο σε πρώτα της μοίρας αποδίδει ακριβώς την απόσταση σε ναυτικά μίλια.
Το χαρακτηριστικό της ορθοδρομίας είναι ότι αυτή στρέφει το κυρτό της προς τους πόλους, και το κοίλο της προς τον ισημερινό ενώ τέμνει τους μεσημβρινούς υπό διαφορετικές γωνίες, αφού οι μεσημβρινοί της Γης δεν είναι παράλληλοι, αλλά συγκλίνοντας τέμνονται στους Πόλους.
Επισήμανση
Επισημαίνεται ότι οι ορθοδρομικές πλεύσεις διέρχονται από υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη με συνέπεια πολλές φορές να εγκυμονούνται κίνδυνοι στην ασφάλεια του πλου (π.χ. ομίχλες, παγόβουνα, τρικυμία κ.λπ). Επίσης η επιλογή της ορθοδρομίας ή λοξοδρομίας σε συγκεκριμένο πλου μεγαλύτερης απόστασης των 600 ναυτικών μιλίων, πολλές φορές δεν είναι και εύκολη υπόθεση, διότι μπορεί μεν ν΄ αποτελεί, εκ της σύγκρισης, η διαφορά των δύο αποστάσεων, βασικό παράγοντα επιλογής, πλην όμως η ασφάλεια του πλου και η συντόμευση αυτού εξαρτάται και από άλλους παράγοντες, π.χ. πρόβλεψη καιρού, κατάσταση θαλάσσης, ύπαρξη τυφώνων, κ.λπ. που θα πρέπει να μελετώνται με προσοχή σ΄ αμφότερα τα είδη πλεύσης προκειμένου ν΄ ακολουθήσει η τελική απόφαση επιλογής πλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Χαβάη (ταινία)
Η Χαβάη είναι μία ρομαντική ιστορία μεταξύ δύο αντρών, από τον Αργεντίνο σκηνοθέτη Marco Berger, γυρισμένη στα ισπανικά. Αφηγείται την ιστορία δύο αντρών προερχόμενων από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα οι οποίοι με το χρόνο αρχίζουν να αναπτύσσουν αισθήματα ο ένας για τον άλλον. Η ταινία είναι γυρισμένη σε επαρχία της Αργεντινής.
Πλοκή
Ο ορφανός Μαρτίν (Mateo Chiarino) γυρίζει στην παλιά του γειτονιά, ελπίζοντας να μείνει με τη θεία του μετά το θάνατο της γιαγιάς του που τον φιλοξενούσε. Φτάνοντας εκεί όμως ανακαλύπτει πως η θεία του μετακόμησε χωρίς να αφήσει τη νέα της διεύθυνση. Μη έχοντας άλλο μέρος να μείνει και χωρίς χρήματα, αναγκάζεται να μείνει σε ένα κτήμα πίσω από ένα εγκαταλειλημμένο κτίριο. Βρισκόμενος σε αναζήτηση δουλείας, βρίσκει τελικά έναν παιδικό φίλο τον Ευγένιο (Manuel Vignau) ο οποίος πλέον είναι συγγραφέας και τον προσλαμβάνει. Μη θέλοντας να παραδεχτεί ο Μαρτίν ότι είναι άστεγος, λέει ψέμματα στον Ευγένιο ότι μένει με τη θεία του. Ο Ευγένιος όμως αντιλαμβάνεται τελικά την κατάσταση του Μαρτίν και τον πείθει να μείνει στο σπίτι του για το καλοκαίρι.
Αν και στην αρχή ο Ευγένιος δε θυμόταν πολλά για τον Μαρτίν, στην πορεία σιγά σιγά οι αναμνήσεις του από την παιδική του ηλικία επιστρέφουν. Συνειδητοποιεί ότι νίωθει μια έλξη για τον Μαρτίν η οποία γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη που όμως απωθεί μη θέλοντας να νίωσει ότι εκμεταλλεύται τη δυσμένη θέση του. Ταυτόχρονα, φοβάται μήπως ο Μαρτίν ανταποδώσει στα όποια αισθήματα του εξέφραζε νιώθοντας υποχρεωμένος απέναντι του. Ο Μαρτίν από την πλευρά του έχει αισθήματα για τον Ευγένιο αλλά δεν ξέρει τις προτιμήσεις του ενώ ούτε εκείνος θέλει να νομίσει ο Ευγένιος ότι το κάνει για να του ξεπληρώσει αυτά που κάνει για εκείνον. Παρ’όλα αυτά, ο Ευγένιος και ο Μαρτίν αρχίζουν να έρχονται ολοένα και πιο κοντά και ο Ευγένιος δυσκολεύεται πολύ πλέον να κρύψει την έλξη του. Μία μέρα, μετακινόντας ορισμένα έπιπλα ο Ευγένιος καταλάθως ρίχνει κάτω κάποια σχέδια του που απεικόνιζαν γυμνούς άντρες. Ο Μαρτίν τα βλέπει αλλά ο Ευγένιος αποφεύγει να το συζητήσει και σκέφτεται ότι ίσως του αρέσει. Οι υποψίες του επιβεβαιώνεται όταν μια νύχτα ο Μαρτίν υπό το πρόσχημα ότι θέλει να πλύνει τα ρούχα του γδύνεται μπροστά στον Ευγένιο.
Το επόμενο πρωί, ο Μαρτίν φιλάει τον Ευγένιο βέβαίος ότι του αρέσει. Ο Ευγένιος όμως αναπάντεχα αντιστέκεται και ο Μαρτίν απομακρύνεται μπερδεμένος. Το ίδιο απόγευμα ο Ευγένιος ανακαλύπτει ότι ο Μαρτίν είχε μαζέψει τα πράγματα του και είχε φύγει. Τις επόμενες μέρες τον αναζητά δίχως αποτέλεσμα. Στη συνέχεια ο Ευγένιος θυμάται ότι ο Μαρτίν είχε πει τη φράση “δύο ανανάδες” και συνειδητοποιεί ότι αναφερόταν σε μια φωτογραφία από έναν δίσκο με διαφάνειες από τη Χαβάη που το έβλεπαν στο View Master μικροί. Ψάχνει το δίσκο αυτό και το παλιό View Master και τα αφήνει στο κτήμα που έμενε ο Μαρτίν. Μερικές μέρες μετά ο Μαρτίν επιστρέφει, κρατώντας στο χέρι του το View Master. Χαμογελάνε και τελικά φιλιούνται.
Παραγωγή
Η Χαβάη δημιουργήθηκε από τη συνεργασία μεταξύ του σκηνοθέτη και σκηνογράφου Marco Berger και του μουσικού/συνθέτη Pedro Irusta. Επιχορήγηθηκε από τις εκστρατείες του Kickstarter. Η πρώτη καμπάνια είχε στόχο τα 40.000$ αλλά δεν ήταν επιτυχής. Η καμπάνια επαναλήφθηκε με μικρότερο στόχο τα 20.000$. Τελικά συγκεντρώθηκαν 27.000$ επιτρέποντας έτσι στην ταινία να συνεχιστεί να γυρίζεται. Ο Berger περιγράφει την Χαβάη σαν μια “τυπική ιστορία της Jane Austen” σημειώνοντας ότι πρόκειται για μία κλασική ιστορία δύο ανθρώπων από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και τη δυναμική μεταξύ του ισχυρού και του αβοήθητου.
Προβολές
Η ταινία ήταν η επίσημη επιλογή του Buenos Aires Internation Festival of Independent Cinema (BAFICI), του BFI Flare: London GBT Film Festival του BFI London Film Festival, του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και σε φεστιβάλ ταινίων της Βαρκελόνης, της Σεούλ, του Ταϊπέι, της Κοπεγχάγης και του Βερολίνου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013
Ηερίη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ηερίη είναι γνωστά τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
El Sexto Sentido
El Sexto Sentido (Η Έκτη Αίσθηση) τιτλοφορείται το 9ο άλμπουμ της Μεξικάνας ποπ σταρ Ταλία. Κυκλοφόρησε από την ΕΜΙ στις 18 Ιουλίου 2005 και έχει πουλήσει πάνω από 2 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το πρώτο single του άλμπουμ είναι το δυναμικό ποπ/ροκ κομμάτι με τίτλο Amar sin ser amada (You know he never loved you). Τα τραγούδια Un alma sentenciada και Seduction έγιναν επίσης τεράστιες επιτυχίες και έμειναν στα τσαρτ πολλές εβδομάδες.
Πληροφορίες σχετικά με το άλμπουμ
Το El Sexto Sentido περιέχει διάφορα μουσικά στοιχεία και μουσική ποικιλία. Στο άλμπουμ υπάρχουν μπαλάντες καθώς και υπερδραματικές εκτελέσεις όπως αυτές στα Un alma sentenciada και Olvídame. Επίσης υπάρχουν ποπ μελωδίες και ποπ/ροκ κομμάτια συνδυασμένα με λάτιν στοιχεία όπως στα Amar sin ser amada, Seduction, No me voy a quebrar. Το άλμπουμ περιέχει και δύο διασκευές: την επιτυχία της tejano ερμηνεύτριας Selena, Amor Prohibido και τη διασκευή της ιταλικής επιτυχίας 24000 baci στα ισπανικά με τίτλο 24000 besos.
Το Amar sin ser amada κατάφερε να φτάσει μέχρι την 2η θέση του Latin Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών χάνοντας την πρωτιά από την μεγάλη επιτυχία της Σακίρα, La Tortura.
Επανέκδοση και βραβεία
Το 2006 το άλμπουμ αυτό επανακυκλοφόρησε κάτω από το όνομα El Sexto Sentido Re+Loaded, το οποίο περιλαμβάνει κάποια από τα τραγούδια του προηγούμενου άλμπουμ αλλά και τρία νέα τραγούδια καθώς και ένα ρεμίξ.
Πρώτο single μετά την επανέκδοση του άλμπουμ ήταν το Cantando Por Un Sueño, ενα τραγούδι που δημιουργήθηκε ειδικά για το ομώνυμο reality show του Μεξικού.
Αυτό το άλμπουμ δέχθηκε πάρα πολλές διακρίσεις όπως τα βραβεία Orgullosamente Latino και τα Oye Awards και προτάθηκε για τα βραβεία Latin Grammy, ως το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς από γυναίκα τραγουδίστρια. Τη βραδιά της απονομής η Thalía τραγούδησε το Seducción.
Η επανέκδοση του The Sixth Sense πούλησε πάνω από 250,000 αντίτυπα. Την ίδια χρονιά μάλιστα η Ταλία αναγνωρίστηκε από τις δισκογραφική της εταιρία μία από τις πιο εμπορικές καλλιτέχνιδες, έχοντας πουλήσει πάνω από 25.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως μέχρι τότε (2006).
Αναφορές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Ταλία Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Καρλ Λέβιτ
Ο Κάρλ Λέβιτ (Karl Löwith, 9 Ιανουαρίου 1897 – 26 Μαΐου 1973) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, σπουδαστής του Έντμουντ Χούσερλ και του Μάρτιν Χάιντεγκερ. Ο Λέβιτ ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς Γερμανούς φιλοσόφους τους 20ου αιώνα. Η βιβλιογραφία των έργων του απαρτίζεται από περισσότερους από 300 τίτλους. Αντικείμενο των ερευνών του ήταν η φιλοσοφία της Ιστορίας και η σκέψη του Φρίντριχ Νίτσε και του Μάρτιν Χάιντεγκερ.
Ο Λέβιτ γεννήθηκε στο Μόναχο. Αν και ο ίδιος ήταν Προτεστάντης, η οικογένειά του ήταν Εβραϊκής καταγωγής και γι'αυτό το λόγο έπρεπε να εγκαταλείψει τη Γερμανία το 1934 λόγω του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος. Πήγε στην Ιταλία και το 1936 στην Ιαπωνία (στο Πανεπιστήμιο Τοχόκου). Αλλά λόγω της συμμαχίας του Τρίτου Ράιχ και της Ιαπωνίας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ιαπωνία το 1941 και πήγε στις ΗΠΑ. Από το 1941 έως το 1952, δίδαξε στη Θεολογική Σχολή του Χάρτφορντ και στη New School for Social Research της Νέας Υόρκης. Το 1952 επέστρεψε στη Γερμανία για να διδάξει ως Καθηγητής της Φιλοσοφίας στη Χαϊδελβέργη, όπου και πέθανε.
Φιλοσοφία
Ο Λέβιτ ανήκε στον στενό κύκλο των μαθητών του Μάρτιν Χάιντεγκερ, εντούτοις απομακρύνθηκε αρκετά νωρίς απ'αυτόν και αποξενώθηκε ιδιαίτερα στην περίοδο του Εθνικοσοσιαλισμού. Ο Λέβιτ θεωρείται σκεπτικός και αγνωστικιστής φιλόσοφος. Ένα από τα κύρια θέματά του ήταν η εκκοσμίκευση της χριστιανικής φιλοσοφίας και η προσδοκία της σωτηρίας μέσω της φιλοσοφίας της ιστορίας (Χέγκελ, Μαρξ) και ο υπαρξισμός. Είναι γνωστός για την κριτική του στάση απέναντι στη σύγχρονη μεταφυσική και  ενός υπαρξιακού πάθους επίσης. Χαρακτήριζε τη σύγχρονη φιλοσοφία της ιστορίας ως μια  αμφιλεγόμενη ανάμιξη μιας αρχαϊκής σύλληψης της ιστορίας (κυκλική/περιοδική, παντοτινή  ισορροπία μεταξύ της ύβρης και της  νέμεσης, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Πολύβιο, κατευθυνόμενη ανάμεσα στο fatum και τη fortuna, την αιωνιότητα της κοσμικής τάξης) και μιας ιουδαιο-χριστιανικής κατανόησης της ιστορίας (χαρακτηριζόμενη από την Εσχατολογία και την Προφητεία, περιορισμένη μέσω του finis και προετοιμασμένη για ένα  τέλος). Οι απόψεις του πάνω στη φιλοσοφία της ιστορίας εκφράζονται με χαρακτηρισμούς όπως ο ακόλουθος:
Γραπτά
Sämtliche Schriften, 9 Bde. Hrsgg. von Klaus Stichweh, Marc B. de Launay, Bernd Lutz u. Henning Ritter, Stuttgart 1981–1988:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Αλμπαντέ Αμπουμπά
Ο Αλμπαντέ Αμπουμπά  (Albadé Abouba) είναι πολιτικός του Νίγηρα, προσωρινός πρωθυπουργός το 2009. Έγινε επίσης υπουργός εσωτερικών, δημόσιας τάξης και αποκέντρωσης, καθώς επίσης και γενικός γραμματέας του Εθνικού Κινήματος για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας (MNSD-Nassara).
Προφίλ
Ο Αμπουμπά ανήκει στη φυλή Φουλά Μπορόρο Γουοντααμπέ από την περιοχή του Κάο, στην περιφέρεια Τσιν-Ταμπαραντέν. Έχει υπηρετήσει ως υποέπαρχος της επαρχίας Αρλίτ, στο διαμέρισμα Ταχούα Διορίστηκε υπουργός εσωτερικών από τον πρόεδρο Μαμαντού Ταντζά στις 8 Νοεμβρίου 2002. Το Δεκέμβριο του 2004 έμεινε εκτός χαρτοφυλακίου εξαιτίας του γεγονότος ότι ήδη ήταν άλλοι δύο υπουργοί από το ίδιο διαμέρισμα με τον Ουμαρού. Έτσι ο Ουμαρού έγινε σύμβουλος του προέδρου, με βαθμό υπουργού. Εν συνεχεία ο Αμπουμπά διορίστηκε ξανά υπουργός την 1η Μαρτίου του 2007 και στις 9 Ιουνίου του 2007, στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Σεϊνί Ουμαρού, προήχθη στο αξίωμα του υπουργού προεδρίας για εσωτερικά ζητήματα, για τη δημόσια τάξη και για την αποκέντρωση.
Μετά την παραίτηση του Ουμαρού από την πρωθυπουργία στις 23 Σεπτεμβρίου του 2009, για να είναι υποψήφιος στις εκλογές για κοινοβούλιο του Οκτωβρίου, ο Αμπουμπά διορίστηκε αντικαταστάτης του. Έγινε προσωρινά πρωθυπουργός την ίδια ημέρα.
Στις 2 Οκτωβρίου του 2009 τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Αλί Μπαντζό Γκαματιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Νίγηρα
Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας
Ο Κάρολος Α΄, γνωστός και ως Κάρολος Ροβέρτος (Ουγγρικά: Károly Róbert, Κροατικά: Karlo Robert, Σλοβακικά: Karol Róbert, 1288 – 16 Ιουλίου 1342) ήταν Βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας από το 1308 έως τον θάνατό του. Ήταν μέλος του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού και μοναχογιός του Κάρολου Μαρτέλου, Πρίγκιπα του Σαλέρνο. Ο πατέρας του ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Καρόλου Β' της Νάπολης και της Μαρίας της Ουγγαρίας. Η Μαρία διεκδίκησε την Ουγγαρία μετά τον θάνατο του αδελφού της Λαδίσλαου Δ΄ της Ουγγαρίας το 1290, αλλά οι Ούγγροι ιεράρχες και άρχοντες εξέλεξαν βασιλιά τον ξάδερφό της Ανδρέα Γ΄. Αντί να εγκαταλείψει την αξίωσή της για την Ουγγαρία, τη μεταβίβασε στον γιο της Κάρολο Μαρτέλο και, μετά τον θάνατό του το 1295, στον εγγονό της Κάρολο. Από την άλλη ο σύζυγός της, Κάρολος Β' της Νάπολης, έκανε τον τρίτο γιο τους Ροβέρτο, κληρονόμο του Βασιλείου της Νάπολης, αποκληρώνοντας έτσι τον Κάρολο.
Ο Κάρολος ήρθε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας μετά από πρόσκληση ενός σημαντικού Κροάτη άρχοντα, του Πάουλ Σούμπιτς, τον Αύγουστο του 1300. Ο Ανδρέας Γ' πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 1301 και μέσα σε τέσσερις μήνες ο Κάρολος στέφθηκε βασιλιάς, αλλά με ένα προσωρινό στέμμα αντί για το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας. Οι περισσότεροι Ούγγροι ευγενείς αρνήθηκαν να τον αποδεχθούν και εξέλεξαν βασιλιά τον Βεγκέσλαο της Βοημίας και ο Κάρολος αποσύρθηκε στις νότιες περιοχές του βασιλείου. Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ αναγνώρισε το 1303 ως νόμιμο βασιλιά τον Κάρολο, αλλά αυτός δεν μπόρεσε να ενισχύσει τη θέση του έναντι του αντιπάλου του. Ο Βεγκέσλαος παραιτήθηκε υπέρ του Όθωνα της Βαυαρίας το 1305. Επειδή δεν είχε κεντρική κυβέρνηση το Βασίλειο της Ουγγαρίας είχε διαλυθεί σε δώδεκα επαρχίες, καθεμία με επικεφαλής έναν ισχυρό ευγενή ή ολιγάρχη. Ένας από αυτούς τους ολιγάρχες, ο Λαδίσλαος Γ΄ Καν, αιχμαλώτισε και φυλάκισε τον Όθωνα της Βαυαρίας το 1307. Ο Κάρολος εξελέγη βασιλιάς στην Πέστη στις 27 Νοεμβρίου 1308, αλλά η κυριαρχία του παρέμεινε μόνο κατ' όνομα στα περισσότερα μέρη του βασιλείου του ακόμη και μετά τη στέψη του με το Ιερό Στέμμα στις 27 Αυγούστου 1310.
Ο Κάρολος κέρδισε την πρώτη του αποφασιστική νίκη στη Μάχη του Ρόζγκονι (σημερινό Ροζάνοβτσε της Σλοβακίας) στις 15 Ιουνίου 1312. Μετά από αυτό τα στρατεύματά του κατέλαβαν τα περισσότερα φρούρια της ισχυρής οικογένειας Άμπα. Την επόμενη δεκαετία ο Κάρολος αποκατέστησε τη βασιλική εξουσία κυρίως με τη βοήθεια των ιεραρχών και των κατώτερων ευγενών στις περισσότερες περιοχές του βασιλείου. Μετά τον θάνατο του πιο ισχυρού ολιγάρχη, του Mατθαίου Τσακ, το 1321 ο Κάρολος έγινε ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος ολόκληρου του βασιλείου, με εξαίρεση την Κροατία όπου οι τοπικοί ευγενείς μπόρεσαν να διατηρήσουν το αυτόνομο καθεστώς τους. Δεν μπόρεσε να εμποδίσει την ανάπτυξη της Βλαχίας σε ανεξάρτητο πριγκιπάτο μετά την ήττα του στη Μάχη της Ποσάντα το 1330. Οι σύγχρονοί του περιέγραψαν την ήττα του σε εκείνη τη μάχη ως τιμωρία από τον Θεό για τη σκληρή εκδίκησή του εναντίον της οικογένειας του Φελίτσιαν Ζαχ, που είχε αποπειραθεί να σφάξει τη βασιλική οικογένεια.
Ο Κάρολος σπάνια έκανε ισόβιες επιχορηγήσεις γης, αντίθετα εισήγαγε ένα σύστημα «αξιωματουχικών φέουδων», σύμφωνα με το οποίο οι αξιωματούχοι του απολάμβαναν σημαντικά έσοδα, αλλά μόνο για το διάστημα που κατείχαν το βασιλικό αξίωμα, που εξασφάλιζε την πίστη τους. Στο δεύτερο μισό της βασιλείας του ο Κάρολος δεν συγκαλούσε Δίαιτες και διοικούσε το βασίλειό του με απόλυτη εξουσία. Ίδρυσε το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, που ήταν το πρώτο κοσμικό ιπποτικό τάγμα. Προώθησε το άνοιγμα νέων χρυσορυχείων, που έκαναν την Ουγγαρία τον μεγαλύτερο παραγωγό χρυσού στην Ευρώπη. Τα πρώτα ουγγρικά χρυσά νομίσματα κόπηκαν επί της βασιλείας του. Στο συνέδριο του Βίσεγκραντ το 1335 μεσολάβησε για τη συμφιλίωση μεταξύ δύο γειτονικών μοναρχών, του Ιωάννη της Βοημίας και του Καζίμιρ Γ' της Πολωνίας. Οι συνθήκες που υπογράφηκαν στο ίδιο συνέδριο συνέβαλαν επίσης στην ανάπτυξη νέων εμπορικών διαδρομών που συνέδεαν την Ουγγαρία με τη Δυτική Ευρώπη. Οι προσπάθειες του Καρόλου να επανενώσει την Ουγγαρία μαζί με τις διοικητικές και οικονομικές του μεταρρυθμίσεις, έθεσαν τη βάση για τα επιτεύγματα του διαδόχου του Λουδοβίκου του Μεγάλου.
Παιδική ηλικία (1288–1300)
Ο Κάρολος ήταν ο μόνος γιος του Κάρολου Μαρτέλου, Πρίγκιπα του Σαλέρνο και της συζύγου του Κλημεντίας της Αυστρίας. Γεννήθηκε το 1288 αλλά ο τόπος γέννησής του είναι άγνωστος. Ο Κάρολος Μαρτέλος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Β' της Νάπολης και της συζύγου του Μαρίας, που ήταν κόρη του Στεφάνου Ε' της Ουγγαρίας. Μετά τον θάνατο του αδελφού της Λαδίσλαου Δ΄ της Ουγγαρίας το 1290 η Βασίλισσα Μαρία ανακοίνωσε την αξίωσή της για την Ουγγαρία, δηλώνοντας ότι ο Οίκος των Άρπαντ (η βασιλική οικογένεια της Ουγγαρίας) είχε εκλείψει με τον θάνατο του Λαδίσλαου. Ωστόσο ο ξάδερφος του πατέρα της Ανδρέας διεκδίκησε επίσης τον θρόνο, αν και ο πατέρας του Στέφανος ο Υστερότοκος είχε θεωρηθεί νόθος από όλα τα άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Παρ' όλα αυτά οι Ούγγροι άρχοντες και ιεράρχες προτίμησαν τον Ανδρέα έναντι της Μαρίας και έστεψαν αυτόν βασιλιά της Ουγγαρίας στις 23 Ιουλίου 1290. Η Μαρία μεταβίβασε την αξίωσή της για την Ουγγαρία στον Κάρολο Μαρτέλο τον Ιανουάριο του 1292. Οι Μπαμπόνιτσι, οι Φράνκοπαν, οι Σούμπιτσι και άλλες Κροατικές και Σλαβονικές οικογένειες ευγενών φαινομενικά αναγνώριζαν την αξίωση του Κάρολου Μαρτέλου, αλλά στην πραγματικότητα η πίστη τους αμφιταλαντευόταν μεταξύ αυτού και του Ανδρέα Γ΄.
Ο Κάρολος Μαρτέλος πέθανε το φθινόπωρο του 1295 και ο επτάχρονος γιος του Κάρολος κληρονόμησε την αξίωσή του για την Ουγγαρία. Ο Κάρολος θα ήταν επίσης ο νόμιμος διάδοχος του παππού του Καρόλου Β' της Νάπολης, σύμφωνα με τις αρχές της πρωτογένειας. Ωστόσο ο Κάρολος Β', που προτίμησε τον τρίτο του γιο Ροβέρτο από τον εγγονό του, χάρισε τα δικαιώματα ενός πρωτότοκου γιου στον Ροβέρτο στις 13 Φεβρουαρίου 1296. Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ επικύρωσε την απόφαση του Καρόλου Β' στις 27 Φεβρουαρίου 1296, εμποδίζοντας τον (παιδί) Κάρολο να διαδεχθεί τον παππού του στο Βασίλειο της Νάπολης. Ο Δάντης Αλιγκέρι έγραψε για «τις σκευωρίες και τις απάτες που θα έπλητταν» την οικογένεια του Κάρολου Μαρτέλου σε σχέση με τους υποτιθέμενους ελιγμούς του Ροβέρτου για να αποκτήσει το δικαίωμα να κληρονομήσει τη Νάπολη. Ο ιστορικός του 14ου αιώνα Τζοβάννι Βιλλάνι σημείωσε επίσης ότι οι σύγχρονοί του ήταν της γνώμης ότι η αξίωση του Ροβέρτου για τη Νάπολη ήταν πιο αδύναμη από αυτή του ανιψιού του. Ο νομικός Μπάλντους ντε Ουμπάλντις απέφυγε να εκθέσει τη θέση του σχετικά με τη νομιμότητα της διακυβέρνησης του Ροβέρτου.
Αγώνας για την Ουγγαρία (1300–1308)
Ο Κάρολος μετρούσε τα χρόνια της βασιλείας του από αυτή τη στέψη, αλλά η Ουγγαρία είχε στην πραγματικότητα διαλυθεί σε περίπου δώδεκα ανεξάρτητες επαρχίες, καθεμία από τις οποίες διοικείτο από έναν ισχυρό άρχοντα ή ολιγάρχη. Μεταξύ αυτών ο Ματθαίος Τσακ κυριαρχούσε στα βορειοδυτικά μέρη της Ουγγαρίας (που τώρα αποτελούν τα δυτικά εδάφη της σημερινής Σλοβακίας), ο Αμαντέους Αμπα έλεγχε τα βορειοανατολικά εδάφη, ο Ιβαν Κέσεγκι κυβερνούσε την Υπερδουναβία και ο Λαδίσλαος Καν την Τρανσυλβανία. Οι περισσότεροι από αυτούς τους άρχοντες αρνήθηκαν να δεχτούν την κυριαρχία του Καρόλου και πρότειναν το στέμμα στον γιο του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας, επίσης Βεγκέσλαο, του οποίου η αρραβωνιαστικιά Ελισάβετ ήταν η μοναχοκόρη του Ανδρέα Γ'. Αν και ο Βεγκέσλαος στέφθηκε με το Ιερό Στέμμα στο Σέκεσφεχερβαρ, η νομιμότητα της στέψης του ήταν επίσης αμφίβολη επειδή το στέμμα στο κεφάλι του Βεγκέσλαου έβαλε ο Ιωάννης Χοντ-Πάζμανι, ενώ εθιμικός νόμος εξουσιοδοτούσε προς τούτο τον Αρχιεπίσκοπο του Έστεργκομ.
Μετά τη στέψη του Βεγκέσλαου ο Κάρολος αποσύρθηκε στις κτήσεις του Ούργκιν Τσακ στις νότιες περιοχές του βασιλείου. Ο Πάπας Βονιφάτιος έστειλε στην Ουγγαρία τον λεγάτο του Νικολό Μποκασίνι. Ο Μποκασίνι έπεισε την πλειοψηφία των Ούγγρων ιεραρχών να αποδεχθούν τη βασιλεία του Καρόλου. Ωστόσο οι περισσότεροι Ούγγροι άρχοντες συνέχισαν να αντιτίθενται στον Κάρολο επειδή, σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό, φοβήθηκαν ότι «οι ελεύθεροι πολίτες του βασιλείου θα έχαναν την ελευθερία τους αποδεχόμενοι ένα βασιλιά διορισμένο από την Εκκλησία».. Ο Κάρολος πολιόρκησε τη Βούδα, την πρωτεύουσα του βασιλείου, τον Σεπτέμβριο του 1302 αλλά ο Ιβαν Κέσεγκι απέκρουσε την πολιορκία. Οι καταστατικοί χάρτες του Καρόλου δείχνουν ότι έμενε κυρίως στα νότια μέρη του βασιλείου τα επόμενα χρόνια, αν και επισκεπτόταν επίσης τον Αμαντέους Αμπα στο φρούριο του Γκεντς.
Ο Πάπας Βονιφάτιος, που θεωρούσε την Ουγγαρία φέουδο της Αγίας Έδρας, ανακήρυξε τον Κάρολο νόμιμο βασιλιά της Ουγγαρίας στις 31 Μαΐου 1303. Απείλησε επίσης τον Βεγκέσλαο με αφορισμό αν συνέχιζε να αυτοπροσδιορίζεται ως βασιλιάς της Ουγγαρίας. Ο Βεγκέσλαος έφυγε από την Ουγγαρία το καλοκαίρι του 1304, παίρνοντας μαζί του το Ιερό Στέμμα. Ο Κάρολος συνάντησε τον ξάδερφό του Ροδόλφο Γ' της Αυστρίας στο Πρέσμπουργκ (σημερινή Μπρατισλάβα της Σλοβακίας) στις 24 Αυγούστου. Αφού συνήψαν μια συμμαχία εισέβαλαν από κοινού στη Βοημία το φθινόπωρο. Ο Βεγκέσλαος, που είχε διαδεχτεί τον πατέρα του στη Βοημία, απαρνήθηκε την αξίωσή του για την Ουγγαρία υπέρ του Όθωνα Γ', Δούκα της Βαυαρίας στις 9 Οκτωβρίου 1305.
Ο Όθων στέφθηκε με το Ιερό Στέμμα στο Σέκεσφεχερβαρ στις 6 Δεκεμβρίου 1305 από τον Μπένεντικτ Ραντ, Επίσκοπο του Βέσπρεμ, και τον Aντον, Επίσκοπο του Τσάναντ. Δεν μπόρεσε ποτέ να ενισχύσει τη θέση του στην Ουγγαρία, γιατί τον υποστήριξαν μόνο οι Κέσεγκι και οι Σάξονες της Τρανσυλβανίας. Ο Κάρολος κατέλαβε το Έστεργκομ και πολλά φρούρια στα βόρεια μέρη της Ουγγαρίας (σήμερα της Σλοβακίας) το 1306. Οι υποστηριχτές του κατέλαβαν επίσης τη Βούδα τον Ιούνιο του 1307. Ο Λαδίσλαος Καν, Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας, συνέλαβε και φυλάκισε εκεί τον Όθωνα. Μια συνέλευση των υποστηριχτών του Καρόλου επικύρωσε την αξίωσή του για τον θρόνο στις 10 Οκτωβρίου, αλλά τρεις ισχυροί άρχοντες—ο Μάθιου Τσακ, ο Λαδίσλαος Καν και ο Ιβαν Κέσεγκι— απουσίαζαν από τη συνάντηση. Το 1308 ο Λαδίσλαος Καν απελευθέρωσε τον Oθωνα, που στη συνέχεια έφυγε από την Ουγγαρία. Ο Όθων δεν σταμάτησε ποτέ να αυτοπροσδιορίζεται ως Βασιλιάς της Ουγγαρίας, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ στη χώρα.
Ο Πάπας Κλήμης Ε΄ έστειλε στην Ουγγαρία ένα νέο παπικό λεγάτο, τον Τζεντίλε Πορτίνο ντι Μοντεφιόρε. Ο Μοντεφιόρε έφτασε το καλοκαίρι του 1308. Τους επόμενους μήνες έπεισε έναν ένα τους ισχυρότερους άρχοντες να αποδεχτούν την κυριαρχία του Καρόλου. Στη Δίαιτα, που συνήλθε στο μοναστήρι των Δομινικανών στην Πέστη, ο Κάρολος ανακηρύχθηκε ομόφωνα βασιλιάς στις 27 Νοεμβρίου 1308. Οι εκπρόσωποι που εστάλησαν από τον Mατθαίο Τσακ και τον Λαδίσλαο Καν ήταν επίσης παρόντες στη συνέλευση.
Πόλεμοι κατά των ολιγαρχών (1308–1323)
Ο παπικός λεγάτος συγκάλεσε τη σύνοδο των Ούγγρων ιεραρχών, που κήρυξαν τον μονάρχη απαραβίαστο τον Δεκέμβριο του 1308. Προέτρεψαν επίσης τον Λαδίσλαο Καν να παραδώσει το Ιερό Στέμμα στον Κάρολο. Οταν ο Καν αρνήθηκε να το κάνει ο λεγάτος καθαγίασε ένα νέο στέμμα για τον Κάρολο. Ο Θωμάς Β', Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ έστεψε τον Κάρολο βασιλιά με το νέο στέμμα στην Εκκλησία της Παναγίας στη Βούδα στις 15 ή 16 Ιουνίου 1309. Ωστόσο οι περισσότεροι Ούγγροι θεώρησαν τη δεύτερη στέψη του άκυρη. Ο παπικός λεγάτος αφόρισε τον Λαδίσλαο Καν, που τελικά συμφώνησε να δώσει το Ιερό Στέμμα στον Κάρολο. Στις 27 Αυγούστου 1310 ο Αρχιεπίσκοπος Θωμάς του Έστεργκομ έβαλε το Ιερό Στέμμα στο κεφάλι του Καρόλου στο Σέκεσφεχερβαρ. Έτσι η τρίτη στέψη του Καρόλου πραγματοποιήθηκε σε πλήρη συμφωνία με το εθιμικό δίκαιο. Ωστόσο η κυριαρχία του παρέμεινε μόνο κατ' όνομα στο μεγαλύτερο μέρος του βασιλείου του.
Ο Ματθαίος Τσακ πολιόρκησε τη Βούδα τον Ιούνιο του 1311 και ο Λαδίσλαος Καν αρνήθηκε να βοηθήσει τον βασιλιά. Ο Κάρολος έστειλε στρατό για να εισβάλει στις περιοχές του Ματθαίου Τσακ τον Σεπτέμβριο, αλλά δεν πέτυχε τίποτα. Την ίδια χρονιά πέθανε ο Ούγκριν Τσακ, επιτρέποντας στον Κάρολο να πάρει υπό την κατοχή του τις περιοχές του αποθανόντος άρχοντα, που βρίσκονταν μεταξύ της Πόζεγκα της Σλαβονίας και του Τέμεσβαρ (σημερινή Τιμισοάρα της Ρουμανίας). Οι πολίτες της Κάσα (σημερινό Κόσιτσε της Σλοβακίας) δολοφόνησαν τον Αμαντέους Άμπα τον Σεπτέμβριο του 1311. Οι απεσταλμένοι του Καρόλου διαιτήτευσαν σε μια συμφωνία μεταξύ των γιων του Άμπα και της πόλης, που προέβλεπε επίσης ότι οι Άμπα αποσύρονταν από δύο κομητείες και επέτρεπαν στους ευγενείς που κατοικούσαν στις περιοχές τους να ενωθούν ελεύθερα με τον Κάρολο. Ωστόσο οι Άμπα σύντομα συνήψαν συμμαχία με τον Ματθαίο Τσακ εναντίον του βασιλιά. Οι ενωμένες δυνάμεις τους πολιόρκησαν την Kάσα, αλλά ο Κάρολος τους κατατρόπωσε στη Μάχη του Ρόζγκονι (σημερινό Ροζάνοβτσε της Σλοβακίας) στις 15 Ιουνίου 1312. Σχεδόν οι μισοί από τους ευγενείς που είχαν υπηρετήσει τον Αμαντέους Άμπα πολέμησαν στη μάχη στο πλευρό του Καρόλου. Τον Ιούλιο ο Κάρολος κατέλαβε τα πολλά φρούρια των Αμπα στις κομητείες Αμπαουι, Τόρνα και Σάρος, όπως τα Φύζερ, Ρέγκετς και Μούνκατς (σημερινό Μουκάτσεβε της Ουκρανίας). Στη συνέχεια διεξήγαγε πόλεμο εναντίον του Ματθαίου Τσακ, καταλαμβάνοντας το Νάγκισομπατ (σημερινή Τρνάβα της Σλοβακίας) το 1313 και το Βίσεγκραντ το 1315, αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει μια αποφασιστική νίκη.
Ο Κάρολος μετέφερε την κατοικία του από τη Βούδα στο Τέμεσβαρ στις αρχές του 1315. Ο Λαδίσλαος Καν πέθανε το 1315 αλλά οι γιοι του δεν υπέκυψαν στον Κάρολο.. Ο Κάρολος ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά των Κέσεγκι στην Υπερδουναβία και τη Σλαβονία το πρώτο μισό του 1316. Οι τοπικοί ευγενείς προσχώρησαν στα βασιλικά στρατεύματα, γεγονός που συνέβαλε στη γρήγορη κατάρρευση της κυριαρχίας των Κέσεγκι στο νότιο τμήμα της επικράτειάς τους. Εν τω μεταξύ ο Ιάκωβος Μπόρσα συνήψε συμμαχία εναντίον του Καρόλου με τους γιους του Λαδίσλαου Καν και άλλους άρχοντες, συμπεριλαμβανομένων του Μόις Άκος και του Πέτρου, γιου του Πέτενιε και προσέφεραν το στέμμα στον Ανδρέα της Γαλικίας. Τα στρατεύματα του Καρόλου, που ήταν υπό τη διοίκηση ενός πρώην υποστηρικτή των Μπόρσα, του Ντόζα Ντέμπρετσενι, νίκησαν τα ενωμένα στρατεύματα των επαναστατών στο Ντέμπρετσεν στα τέλη Ιουνίου. Τους επόμενους δύο μήνες τα βασιλικά στρατεύματα κατέλαβαν πολλά φρούρια του Μπόρσα και των συμμάχων του στις κομητείες Μπίχαρ, Σόλνοκ, Μπόρσοντ και Κόλοζ.[58] Καμία κύρια πηγή δεν έχει κάνει αναφορά στη γενναιότητα ή τις ηρωικές πράξεις του Καρόλου, ένδειξη ότι σπάνια πολέμησε αυτοπροσώπως στις μάχες και τις πολιορκίες. Ωστόσο είχε εξαιρετικές στρατηγικές δεξιότητες: ήταν πάντα εκείνος που όριζε ποια φρούρια να πολιορκηθούν.
Ο Στέφανος Ντραγκούτιν, που έλεγχε τη Σίρμια, τη Μάτσβα και άλλες περιοχές κατά μήκος των νότιων συνόρων της Ουγγαρίας, πέθανε το 1316. Ο Κάρολος επιβεβαίωσε το δικαίωμα του Βλάντισλαβ, γιου του Στέφανου Ντραγκούτιν, να διαδεχθεί τον πατέρα του και τον ανακήρυξε νόμιμο άρχοντα της Σερβίας ενάντια στον Στέφανο Ούρος Β' Μιλούτιν. Ωστόσο ο Στέφανος Ούρος Β΄ συνέλαβε τον Βλάντισλαβ και εισέβαλε στο Σέρεμσεγκ. Ο Κάρολος ξεκίνησε μια αντεπίθεση κατά μήκος του ποταμού Σάβου και κατέλαβε το φρούριο του Μάτσο. Τον Μάιο του 1317 ο στρατός του Καρόλου κατέστειλε την εξέγερση των Αμπα, καταλαμβάνοντας το Ούνγκβαρ και το Κάστρο Νέβιτσκε (στη σημερινή Ουκρανία) από αυτούς. Μετά από αυτό ο Κάρολος εισέβαλε και στις περιοχές του Ματθαίου Τσακ και κατέλαβε το Kόμαρομ (σημερινό Κόμαρνο της Σλοβακίας) στις 3 Νοεμβρίου 1317. Οταν ο θείος του, Βασιλιάς Ροβέρτος της Νάπολης, παραχώρησε το Πριγκιπάτο του Σαλέρνο και το Μόντε Σαντ' Αντζελο στον αδερφό του (τον μικρότερο θείο του Καρόλου) Ιωάννη ο Κάρολος διαμαρτυρήθηκε και διεκδίκησε αυτές τις περιοχές, που προηγουμένως κατείχε ο πατέρας του.
Καθώς ο Κάρολος αμέλησε να διεκδικήσει εκ νέου την εκκλησιαστική περιουσία που είχε καταλάβει με τη βία ο Ματθαίος Τσακ, οι ιεράρχες του βασιλείου συνήψαν συμμαχία στις αρχές του 1318 ενάντια σε όλους όσους θα έθεταν σε κίνδυνο τα συμφέροντά τους. Μετά από απαίτησή τους ο Κάρολος συγκάλεσε Δίαιτα το καλοκαίρι, αλλά αρνήθηκε να επιβεβαιώσει το Χρυσόβουλο του 1222. Πριν από το τέλος του έτους οι ιεράρχες έκαναν καταγγελία εναντίον του Καρόλου επειδή είχε πάρει στην κατοχή του την εκκλησιαστική περιουσία. Το 1319 ο Κάρολος αρρώστησε τόσο βαριά που ο πάπας εξουσιοδότησε τον εξομολογητή του Καρόλου να τον απαλλάξει από όλες τις αμαρτίες του πριν πεθάνει, αλλά ο Κάρολος ανάρρωσε. Την ίδια χρονιά ο Ντόζα Ντέμπρετσενι, τον οποίο ο Κάρολος είχε κάνει βοεβόδα της Τρανσυλβανίας, εξαπέλυσε επιτυχημένες επιχειρήσεις εναντίον των γιων του Λαδίσλαου Καν και των συμμάχων τους και ο μελλοντικός Βασιλικός δικαστής του Καρόλου Αλέξανδρος Κέτσκι κατέλαβε τα έξι φρούρια των Κέσεγκι. Το καλοκαίρι ο Κάρολος ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον του Στέφανου Ούρος Β' Μιλούτιν, κατά την οποία ανακατέλαβε το Βελιγράδι και αποκατάστησε το Βανάτο του Μάτσο. Η τελευταία Δίαιτα επί της βασιλείας του Καρόλου συγκλήθηκε το 1320. Μετά από αυτή δεν συγκαλούσε τις ετήσιες δημόσιες δικαστικές συνεδριάσεις, κατά παράβαση των διατάξεων του Χρυσόβουλου.
Τον Ιανουάριο του 1322 δύο πόλεις της Δαλματίας, το Σίμπενικ και το Τρόγκιρ, επαναστάτησαν εναντίον του Μλάντεν Β' Σούμπιτς, που ήταν γιος του άλλοτε κορυφαίου πολέμαρχου του Καρόλου, Πάουλ Σούμπιτς. Οι δύο πόλεις αποδέχθηκαν επίσης την επικυριαρχία της Δημοκρατίας της Βενετίας, αν και ο Κάρολος είχε προτρέψει τη Βενετία να μην παρέμβει στη σύγκρουση μεταξύ των υπηκόων του. Πολλοί Κροάτες άρχοντες (συμπεριλαμβανομένου του αδελφού του, Πάουλ Β΄ Σούμπιτς) στράφηκαν επίσης εναντίον του Μλάντεν και ο συνασπισμός τους τον νίκησε στο Kλις. Τον Σεπτέμβριο ο Κάρολος εισέβαλε στην Κροατία, όπου όλοι οι Κροάτες άρχοντες που ήταν αντίθετοι στον Μλάντεν Σούμπιτς δήλωσαν υποταγή σε αυτόν στο Κνιν. Ο Μλάντεν Σούμπιτς επισκέφτηκε επίσης τον Κάρολο αλλά ο βασιλιάς τον φυλάκισε.
Σταθεροποίηση και μεταρρυθμίσεις (1323–1330)
Όπως κατέληγε σε ένα από τα καταστατικά του ο Κάρολος είχε αναλάβει την «πλήρη κατοχή» του βασιλείου του το 1323. Το πρώτο εξάμηνο του έτους αυτού μετέφερε την πρωτεύουσά του από το Τέμεσβαρ στο Βίσεγκραντ, στο κέντρο του βασιλείου του. Την ίδια χρονιά οι Δούκες της Αυστρίας παραχώρησαν το Πρέσμπουργκ (σημερινή Μπρατισλάβα της Σλοβακίας), που είχαν υπό τον έλεγχό τους για δεκαετίες, σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη που είχαν λάβει από τον Κάρολο εναντίον του Λουδοβίκου Δ', Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1322.
Η βασιλική εξουσία αποκαταστάθηκε μόνο κατ' όνομα στα εδάφη μεταξύ των Καρπαθίων και του Κάτω Δούναβη, που είχαν ενωθεί υπό ένα βοεβόδα, γνωστό ως Βασάραβα, στις αρχές της δεκαετίας του 1320. Αν και αυτός προθυμοποιήθηκε να δεχτεί την επικυριαρχία του Καρόλου με μια συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε το 1324, απέφυγε να παραιτηθεί από τον έλεγχο των εδαφών που είχε καταλάβει στο Bανάτο του Σέβεριν. Ο Κάρολος προσπάθησε επίσης να αποκαταστήσει τη βασιλική εξουσία στην Κροατία και τη Σλαβονία. Έδιωξε τον Μπαν της Σλαβονίας Ιωάννη Μπάμπονιτς, αντικαθιστώντας τον με τον Μικτς Ακος το 1325. Ο Μπαν Μικτς εισέβαλε στην Κροατία για να υποτάξει τους τοπικούς άρχοντες που είχαν καταλάβει τα πρώην κάστρα του Μλάντεν Σούμπιτς χωρίς την έγκριση του βασιλιά, αλλά ένας από τους Κροάτες άρχοντες, ο Ιβαν Νέλιπιτς, συνέτριψε τα στρατεύματά του το 1326. Κατά συνέπεια η βασιλική εξουσία παρέμεινε μόνο κατ' όνομα στην Κροατία επί της βασιλείας του Καρόλου. Οι Μπάμπονιτς και οι Κέσεγκι ξεσηκώθηκαν με ανοιχτή εξέγερση το 1327, αλλά ο Μπαν Μικτς και ο Αλέξανδρος Κέτσκι τους νίκησαν. Σε αντίποινα τουλάχιστον οκτώ φρούρια των επαναστατημένων αρχόντων κατασχέθηκαν στη Σλαβονία και την Υπερδουναβία.
Με τις νίκες του επί των ολιγαρχών ο Κάρολος απέκτησε περίπου το 60% των ουγγρικών κάστρων, μαζί με τα κτήματα που ανήκαν σε αυτά. Το 1323 άρχισε να αναθεωρεί τις προηγούμενες παραχωρήσεις γης, πράγμα που του επέτρεψε να διεκδικήσει ξανά πρώην βασιλικά κτήματα. Επί της βασιλείας του συγκροτήθηκαν ειδικές επιτροπές για τον εντοπισμό βασιλικών κτημάτων που είχαν αποκτηθεί παράνομα από τους ιδιοκτήτες τους. Ο Κάρολος απέφυγε να κάνει μόνιμες παραχωρήσεις γης στους πολεμάρχους του. Αντίθετα εφάρμοσε ένα σύστημα «αξιωματουχικών φέουδων», σύμφωνα με το οποίο οι αξιωματούχοι του είχαν το δικαίωμα να απολαμβάνουν όλα τα έσοδα που προέρχονταν από τα αξιώματά τους, αλλά μόνο για το διάστημα που κατείχαν αυτά τα αξιώματα. Αυτό το σύστημα εξασφάλιζε την κυριαρχία της βασιλικής εξουσίας, επιτρέποντας στον Κάρολο να κυβερνά «με την πληρότητα της εξουσίας», όπως τόνισε σε έναν από τους καταστατικούς του χάρτες του 1335. Αγνόησε ακόμη και το εθιμικό δίκαιο: για παράδειγμα, «προαγωγή μιας κόρης σε γιο», που της έδινε το δικαίωμα να κληρονομήσει τα κτήματα του πατέρα της αντί των ανδρών ξαδέλφων της. Ο Κάρολος ανέλαβε επίσης τον έλεγχο της διοίκησης της Εκκλησίας στην Ουγγαρία. Διόριζε τους Ούγγρους ιεράρχες κατά βούληση, χωρίς να επιτρέπει στα καθεδρικά συμβούλια να τους εκλέξουν. Προώθησε τη διάδοση της ιπποτικής κουλτούρας στο βασίλειό του. Διεξήγαγε τακτικά τουρνουά και εισήγαγε τους νέους βαθμούς "υπηρέτης της βασιλικής αυλής" και "ιππότης της βασιλικής αυλής". Ο Κάρολος ήταν ο πρώτος μονάρχης που δημιούργησε ένα κοσμικό τάγμα ιπποτών ιδρύοντας το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου το 1326. Ήταν ο πρώτος Ούγγρος βασιλιάς που χορήγησε έμβλημα στο κράνος των πιστών οπαδών του, για να τους ξεχωρίζει από τους άλλους «μέσω ενός δικού τους διακριτικού», όπως τόνισε σε έναν από τους καταστατικούς του χάρτες.
Ο Κάρολος αναδιοργάνωσε και βελτίωσε τη διαχείριση των βασιλικών εσόδων. Κατά τη βασιλεία του ιδρύθηκαν πέντε νέα «επιμελητήρια» (διοικητικά όργανα με επικεφαλής Γερμανούς, Ιταλούς ή Ούγγρους εμπόρους) για τον έλεγχο και την είσπραξη των βασιλικών εσόδων από νομίσματα, μονοπώλια και τελωνειακούς δασμούς. Το 1327 κατάργησε εν μέρει το βασιλικό μονοπώλιο της εξόρυξης χρυσού, δίνοντας το ένα τρίτο των βασιλικών εσόδων από τον χρυσό που εξορυσσόταν από ένα καινούριο ορυχείο στον ιδιοκτήτη της γης όπου ανακαλύφθηκε αυτό. Τα επόμενα χρόνια άνοιξαν νέα ορυχεία χρυσού στην Κέρμετσμπανια (σημερινή Kρέμνιτσα της Σλοβακίας), τη Νάγκιμπανια (σημερινή Μπάια Μάρε της Ρουμανίας) και Αρανιοσμπανια (σημερινή Μπάια ντε Αριες στη Ρουμανία). Τα ουγγρικά ορυχεία απέδωσαν περίπου 1.400 κιλά (3.100 λίβρες) χρυσού γύρω στο 1330, που αποτελούσαν περισσότερο από το 30% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής. Η κοπή χρυσών νομισμάτων στις χώρες της Ευρώπης βόρεια των Άλπεων ξεκίνησε υπό την αιγίδα του Καρόλου. Τα φλωρίνια του, τα οποία βασίστηκαν στα χρυσά νομίσματα της Φλωρεντίας, κόπηκαν για πρώτη φορά το 1326. Η εσωτερική ειρήνη και τα αυξανόμενα βασιλικά έσοδα ενίσχυσαν τη διεθνή θέση της Ουγγαρίας τη δεκαετία του 1320. Στις 13 Φεβρουαρίου 1327 ο Κάρολος και ο Ιωάννης της Βοημίας υπέγραψαν συμμαχία στο Νάγκισομπατ (σημερινή Τρνάβα της Σλοβακίας) εναντίον των Αψβούργων, που είχαν καταλάβει το Πρέσμπουργκ. Το καλοκαίρι του 1328 ουγγρικά και βοημικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Αυστρία και συνέτριψαν τον Αυστριακό στρατό στις όχθες του ποταμού Λέιτα. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1328 ο Κάρολος υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τους τρεις Δούκες της Αυστρίας (Φρειδερίκος ο Ωραίος, Αλβέρτος ο Κουτσός και Όθων ο Εύθυμος), που του παραχώρησαν το Πρέσμπουργκ και του Μούρακεζ Muraköz (σημερινό Μετζιμούριε της Κροατίας). Το επόμενο έτος τα Σερβικά στρατεύματα πολιόρκησαν το Βελιγράδι, αλλά ο Κάρολος τα απέκρουσε.
Η συμμαχία με τον πεθερό του Βλαδίσλαο Α΄ τον Υψηλάγκωνα, βασιλιά της Πολωνίας, έγινε μόνιμο στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής του Καρόλου τη δεκαετία του 1320. Αφού ηττήθηκε από τις ενωμένες δυνάμεις των Τευτόνων Ιπποτών και του Ιωάννη της Βοημίας ο Βλαδίσλαος Α΄ έστειλε τον γιο και διάδοχό του Καζίμιρ Γ΄ στο Βίσεγκραντ στα τέλη του 1329 για να ζητήσει βοήθεια από τον Κάρολο.[104] Κατά την παραμονή του στην αυλή του Καρόλου ο δεκαεννιάχρονος Καζίμιρ αποπλάνησε την Κλάρα Ζαχ, που ήταν κυρία επί των τιμών της συζύγου του Καρόλου Ελισάβετ της Πολωνίας, σύμφωνα με έναν Ιταλό συγγραφέα. Στις 17 Απριλίου 1330 ο πατέρας της νεαρής κυρίας Φελίτσιαν Ζαχ εισέβαλε στην τραπεζαρία του βασιλικού παλατιού στο Βίσεγκραντ με ένα σπαθί και επιτέθηκε στη βασιλική οικογένεια. Ο Ζαχ τραυμάτισε τόσο τον Κάρολο όσο και τη βασίλισσα στο δεξί τους χέρι και προσπάθησε να σκοτώσει τους δύο γιους τους, Λουδοβίκο και Ανδρέα, προτού τον σκοτώσουν οι βασιλικοί φρουροί. Η εκδίκηση του Καρόλου ήταν κτηνώδης: με εξαίρεση την Κλάρα τα παιδιά του Φελίτσιαν Ζαχ βασανίστηκαν μέχρι θανάτου. Τα χείλη και τα οκτώ δάχτυλα της Κλάρας κόπηκαν πριν τη σύρει ένα άλογο στους δρόμους πολλών πόλεων. Όλοι οι άλλοι συγγενείς του Φελίτσιαν μέχρι τρίτου βαθμού συγγένειας (συμπεριλαμβανομένων των γαμπρών και των αδελφών του) εκτελέστηκαν και οι μέχρι έβδομου βαθμό καταδικάστηκαν σε αιώνια δουλοπαροικία.
Δραστήρια εξωτερική πολιτική
Τον Σεπτέμβριο του 1330 ο Κάρολος ξεκίνησε μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Βασάραβα Α΄ της Βλαχίας, που είχε προσπαθήσει να απαλλαγεί από την επικυριαρχία του. Αφού κατέλαβε το φρούριο του Σεβερίν (σημερινό Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν της Ρουμανίας), αρνήθηκε να συνάψει ειρήνη με τον Βασάραβα και βάδισε προς την Κούρτεα ντε Αργκεςș, που ήταν η έδρα του. Οι Βλάχοι εφάρμοσαν την τακτική της καμένης γης, αναγκάζοντας τον Κάρολο να συνάψει ανακωχή με τον Βασάραβα και να αποσύρει τα στρατεύματά του από τη Βλαχία. Ενώ τα βασιλικά στρατεύματα βάδιζαν μέσα από ένα στενό πέρασμα στα Νότια Καρπάθια στις 9 Νοεμβρίου οι Βλάχοι τους έστησαν ενέδρα. Τις επόμενες τέσσερις ημέρες ο βασιλικός στρατός αποδεκατίστηκε. Ο Κάρολος μπόρεσε να δραπετεύσει από το πεδίο της μάχης μόνο αφού αντάλλαξε τα ρούχα του με έναν από τους ιππότες του, τον Ντεζιντέριους Χεντερβάρι, που θυσίασε τη ζωή του για να επιτρέψει τη διαφυγή του βασιλιά. Ο Κάρολος δεν επιχείρησε νέα εισβολή στη Βλαχία, που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ανεξάρτητο πριγκιπάτο.