cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαρακτήρες της σειράς Final Fantasy VII
Tifa Lockhart
Η Tifa Lockhart (ティファ・ロックハート, Tifa Rokkuhāto, αρχικός λατινισμός: Tifa Lockheart) είναι παιδική φίλη του Cloud. Είναι ένα από τα αρχηγικά μέλη της AVALANCHE, και αυτή που αρχικά πείθει τον Cloud να μπει στην ομάδα εναντίον της Shinra. Τελικά βοηθά τον Cloud να επαναφέρει τις πραγματικές αναμνήσεις του, όταν πέφτουν μαζί στο Lifestream, και είναι η μόνη χαρακτήρας που γνωρίζει για το παρελθόν του Cloud. Η Tifa εμφανίζεται σε όλους τους τίτλους του Compilation. Η φωνή της Tifa ανήκει στα ιαπωνικά στην Αγιούμι Ίτο και στα αγγλικά στην Ρέιτσελ Λέι Κουκ.
Aerith Gainsborough
Η Aerith Gainsborough (エアリス・ゲインズブール, Earisu Geinzubūru, αρχικός λατινισμός: Aeris Gainsborough) είναι μικροπωλήτρια λουλουδιών στους δρόμους της Midgar. Καταζητείται από το τμήμα έρευνας της Shinra, διότι είναι η τελευταία Cetra (γνωστοί και ως "Αρχαίοι"), και εξαιτίας αυτού, η Shinra πιστεύει ότι είναι το κλειδί για την εύρεση της Γης της Επαγγελίας. Παρ' όλο που πέθανε από τα χέρια του Sephiroth κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, το πνεύμα της Aerith, ή η επιρροή της, εμφανίζεται σχεδόν συνέχεια στο Compilation of Final Fantasy VII. Η φωνή της Aerith ανήκει στα ιαπωνικά στη Μαάια Σακαμότο και στα αγγλικά στη Μίνα Σουβάρι στο Advent Children και την Άντρεα Μπάουεν στο Crisis Core.
Cid Highwind
Ο Cid Highwind (シド・ハイウインド, Shido Haiuindo) είναι πιλότος αερόπλοιων. Πρώτη φορά συναντάται στο παιχνίδι να προσπαθεί να επανεκκινήσει ένα πρόγραμμα πυραύλων που έχει ακυρωθεί από τη Shinra, εξαιτίας της βοηθού του, Shera, όταν ανησύχησε για την ασφάλεια του πυραύλου. Ο Cid κατηγορεί τη Shera για το συμβάν, καθώς δεν πιστεύει ότι οι ανησυχίες της ήταν βάσιμες, και τη κακομεταχειρίζεται λεκτικά. Ωστόσο, οι ανησυχίες της σχετικά με τις δεξαμενές οξυγόνου αποδείχθηκε ότι ήταν σωστές, όταν μία έκρηξη παγιδεύει τον Cid σε μία επόμενη προσπάθεια εκτόξευση του πυραύλου εναντίον του Μετεωρίτη. Έτσι, ο cid συγχωρεί τη Shera. Επίσης, ο Cid εμφανίζεται στα Before Crisis, Advent Children και Dirge of Cerberus. Στο Advent Children επανενώνεται για λίγο με την ομάδα για τη μάχη εναντίον του Bahamut SIN. Στο Dirge of Cerberus βοηθά το World Regenesis Organization στην προσπάθεια να επιτεθούν στις υπόγειες βάσεις Deepground, και αργότερα στη μάχη με το WEAPON Omega. Η φωνή του Cid ανήκει στα ιαπωνικά στον Καζουχίρο Γιαμάτζι και στα αγγλικά στον Κρις Ίτζερλι.
Yuffie Kisaragi
Η Yuffie Kisaragi (ユフィ・キサラギ, Yufi Kisaragi) είναι η κόρη του αρχηγού του Wutai, η οποία νιώθει ότι η χώρα της έχει χάσει την προηγούμενη λάμψη της λόγω του πολέμου με τη Shinra και έχει γίνει θέρετρο. Η φωνή της Yuffie ανήκει στα ιαπωνικά στην Γιούμι Κάκαζου και στα αγγλικά στην Κρίστι Κάρλσον Ρόμανο στο Advent Children και την Μάε Γουίτμαν στο Dirge of Cerberus.
Vincent Valentine
Ο Vincent Valentine (ヴィンセント・ヴァレンタイン, Vinsento Varentain) είναι προεραιτικός χαρακτήρας του Final Fantasy VII και πρωταγωνιστής του Dirge of Cerberus και του spinoff του για κινητά. Ο Cloud και η ομάδα του τον βρίσκουν να κοιμάται σε ένα φέρετρο, στο υπόγειο της έπαυλης Shinra. Αυτός μπαίνει στην ομάδα τους με σκοπό να κυνηγήσουν τον Sephiroth. Ο Vincent αποκαλύπτει ελάχιστα για τον εαυτό του και την ιστορία του, ωστόσο το παρελθόν του προβάλλεται στο Dirge of Cerberus, αλλά και άλλους τίτλους του Compilation of Final Fantasy VII. Η φωνή του Vincent ανήκει στα ιαπωνικά στον Σόγκο Σουζούκι και στα αγγλικά στον Στίβεν Μπλαμ.
Red XIII
Ο Red XIII (レッドXIII Reddo Sātīn, προφορά: Red Thirteen), γεννημένος με το όνομα Nanaki (ナナキ), είναι δυνατό και ευφυές μέλος ενός ανώνυμου είδους με την ικανότητα της ομιλίας. Στο Final Fantasy VII, μπαίνει αρχικά προσωρινά στην ομάδα του Cloud όταν αυτή τον σώζει από ένα πείραμα που προσπάθησε να πραγματοποιήσει πάνω του ο Καθηγητής Hojo στο κτήριο Shinra. Συγκεκριμένα, προσπαθούσε να τον διασταυρώσει με την Aerith, για να τους διασώσει από το να είναι είδη υπό εξαφάνιση. Ο Red XIII πίστευε πως ο πατέρας του, Seto, ήταν ένας δειλός που εγκατέλειψε το σπίτι τους, Cosmo Canyon, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου με την Φυλή Gi. Επιστρέφοντας στο Cosmo Canyon, ωστόσο, ο θετός του παππούς, Bugenhagen, οδηγεί τον Red XIII στο απολιθωμένο σώμα του Seto και αποκαλύπτει ότι είχε θυσιάσει τη ζωή του για να σώσει το χωριό και πολέμησε με το ένα του χέρι τον εισβολέα στρατό. Μαθαίνοντας την αλήθεια, ο Red XIII αποκτά έμπνευση και το κουράγιο να μείνει για πάντα στην ομάδα του Cloud. Ο Red XIII επανεμφανίζεται στο Compilation. Στο Before Crisis αμύνεται μία θηλυκή του είδους του, με το όνομα Deneh, και έπειτα συλλαμβάνεται από τους Turks. Στη νουβέλα On the Way to a Smile υπάρχει το Case of Nanaki, όπου αγωνίζεται με τη γνώση με την οποία θα ζήσει περισσότερο από τους φίλους του. Εμφανίζεται σύντομα στα Advent Children και Dirge of Cerberus. Στο πρώτο βοηθά στη μάχη εναντίον του Bahamut SIN, ενώ στο τελευταίο φαίνεται σύντομη σκηνή να ξεκουράζεται με την Shelke. Στο Final Fantasy VII Lateral Biography Turks -The Kids Are Alright- σώζει ένα μικρό κορίτσι από πνιγμό, και συγκρούεται σύντομα με τον Tesng.
Ο Red XIII είναι ο τέταρτος χαρακτήρας που σχεδιάστηκε από το Νομούρα, ο οποίος επιθυμούσε να δημιουργήσει έναν τετράποδο playable χαρακτήρα στο cast του παιχνιδιού, παρά τις αναπόφευκτες γραφικές δυσκολίες. Αρχικά θεωρούνταν μέλος της SOLDIER. Το όνομά του επινοήθηκε από τον Νομούρα κατά τη διάρκεια του αρχικού σταδίου της δημιουργίας του, καθώς ήθελε ένα όνομα που δεν θα ακουγόταν ως κανονικό. Το τελικό όνομα προήλθε από το χρώμα του τριχώματος του πλάσματος σε συνδυασμό με τον άτυχο αριθμό 13. Το πραγματικό όνομά του, Nakaki, επιλέχθηκε από άλλα μέλη του επιτελείου. Ο Νομούρα έδωσε στον Red XIII τατουάζ, και ένα γενικότερο μοτίβο ιθαγενούς Αμερικανού. Η ουρά του Red XIII έχει στην άκρη της μία φλόγα, στοιχείο που προστέθηκε στον χαρακτήρα για την ενίσχυση του χρώματός του. Το όνομα Nanaki επιλέχθηκε λόγο της θύμησης ιθαγενούς αμερικάνικου ήχου, το οποίο ταίριαζε με το θέμα και το υπόβαθρο του Red XIII. Ο λόγος της περιορισμένης εμφάνισης του Red XIII στο Advent Children ήταν η δυσκολία να αποδοθεί ρεαλιστικά το animation του τριχώματός του. Για τις σκηνές δράσης του, έπρεπε να δημιουργηθούν και να αλληλεπικαλυφθούν τέσσερις ξεχωριστές στρώσεις CGI. Στο Advent Children, καθώς είναι η μόνη εμφάνισή του με φωνή, η φωνή του ανήκει στα ιαπωνικά στον Μασατσίκα Ιτσιμούρα και στα αγγλικά στον Λίαμ Ο' Μπράιεν,
Zack Fair
Ο Zack Fair (ザックス・フェア, Zakkusu Fea) είναι μικρός χαρακτήρας στο Final Fantasy VII και πρωταγωνιστής στο prequel του, Crisis Core. Στο αρχικό παιχνίδι, ο Zack εμφανίζεται μόνο σε σκηνές αναδρομών. Εμφανίζεται, επίσης, στα Before Crisis, Last Order και Advent Children. Η φωνή του Zack ανήκει στα ιαπωνικά στον Κένιτσι Σουζουμούρα και στα αγγλικά στον Ρικ Γκόμεζ.
Turks
Οι Turks (タークス, Tākusu) είναι ομάδα μυστικών υπαλλήλων που εργάζονται για την Shinra σε πολλά γεγονότα του Final Fantasy VII, ενώ αργότερα γίνονται ανεξάρτητη δύναμη. Επίσημα, ενώ είναι μέρος της Shinra, ήταν γνωστοί ως ο Τομέας Έρευνας του Τμήματος Γενικών Υποθέσεων. Στο VII, αρκετοί Turks υπηρετούν ως επανεμφανιζόμενοι ανταγωνιστές, αν και δε διστάζουν να συμμαχίσουν πρωσορινά με την ομάδα του Cloud. Επίσης, είναι playable χαρακτήρες και πρωταγωνιστές στο sequel του Final Fantasy VII, το Before Crisis, το οποίο εστιάζει αποκλειστικά στις πράξεις τους κατά τη διάρκεια των χρόνων που οδήγησαν στα γεγονότα του VII. Ο παίκτης μπορεί να επιλέξει ανάμεσα από έντεκα ανώνυμους Turks, ο καθένας με το δικό του ή της υπόβαθρο, χαρακτήρα, δυνάμεις και αδυναμίες. Με μία εξαίρεση, κάθε Turk αναγνωρίζεται από το όπλο και το φύλο του. Ανάμεσα στους σημαντικούς Turks της σειράς είναι οι:
Professor Hojo
Ο Professor Hojo (宝条, Hōjō) είναι ο βιολογικός πατέρας του Sephiroth και επικεφαλής του "Τμήματος Επιστήμης και Έρευνας" της Shinra, μέχρι που αποσύρθηκε μετά την επίθεση που δέχτηκε από τον Red XIII στις βάσεις της Shinra. Ενώ μελετούσε την Jenova, έκχυσε τον αγέννητο γιο του με τα κύτταρά της. Το αποτέλεσμα που προέκυψε ήταν ο Sephiroth να έχει, μεγαλώνοντας, ένα είδος ελέγχου πάνω στη Jenova. Ήταν, επίσης, υπεύθυνος για την αθανασία του Vincent. Στο Final Fantasy VII, ο Hojo εξοντώνεται από τον Cloud και την ομάδα του, ενώ ο ίδιος προσπαθούσε να βοηθήσει τα σχέδια του Sephiroth. Ωστόσο, στο Dirge of Cerberus, αποκαλύπτεται ότι επέζησε αρκετά ώστε να φυλάξει ένα ψηφιακό αντίγραφο του εαυτού του το παγκόσμιο διαδίκτυο. Τελικά, παίρνει τον έλεγχο του σώματος του Weiss και προσπαθεί, μέσα από αυτόν, να καλέσει το Omega WEAPON, το οποίο θα ρουφήξει όλο το Lifestream από τον Πλανήτη, και θα εκτοξευτεί στο διάστημα, σε αναζήτηση ενός άλλου κόσμου. Τον σταματά ο Vincent με τη βοήθεια του Nero, ο οποίος ενώνεται με τον Weiss και τον ελευθερώνει από τον έλεγχο του Hojo, καταστρέφοντας τον Hojo στη διαδικασία. Ο Hojo, επίσης, έχει μία σύντομη εμφάνιση στα Before Crisis, Last Order, και Crisis Core. Η φωνή του Hojo στα ιαπωνικά ανήκει στον Νάτσι Νοζάβα και στα αγγλικά στον Πωλ Έιντινγκ.
Kadaj, Loz και Yazoo
Οι Kadaj (カダージュ, Kadāju), Loz (ロッズ, Rozzu) και Yazoo (ヤズー, Yazū) είναι ανταγωνιστές στο Final Fantasy VII: Advent Children, γνωστοί και ως "Εναπομείναντες". Θεωρούνται ως σημάδια της θέλησης του Sephiroth να βρουν δείγματα της "μητέρας" τους, Jenova, για να προκαλέσουν την ανάσταση του Sephiroth και να εκδικηθούν τον κόσμο. Οι τρεις τους έρχονται συχνά σε αντιπαράθεση με ότι απέμεινε από την Shinra και με τον Cloud. Τελικά, ο Kadaj καταφέρνει να ενωθεί να τα κύτταρα της Jenova, πράγμα που επιτυγχάνει την ανάσταση του Sephiroth. Ο Kadaj, ως Sephiroth, τραυματίζεται θανάσιμα από τον Cloud και πεθαίνει στους ώμους του, ενώ οι Loz και Yazoo πεθαίνουν, σε μία τελική επίθεση εναντίον του Cloud. Οι Εναπομείναντες δημιουργήθηκαν για να αντιπροσωπεύουν διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητας του Sephiroth: ο Kadaj την κακία του, ο Loz τη δύναμή του και ο Yazoo τη γοητεία του. Οι φωνές των Kadaj, Loz και Yazoo ανήκουν στους Στίβεν Στάλεϋ/Σόταρο Μορικούμπο, Φρεντ Τατασιόρε/Κέντζι Νομούρα και Ντέιβ Γουίτενμπεργκ/Γιούτζι Κίσι, αντίστοιχα.
Genesis Rhapsodos
Ο Genesis Rhapsodos (ジェネシス ・ラプソードス, Jeneshisu Rapusōdosu) είναι χαρακτήρας που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Dirge of Cerberus, και δρα ως ανταγωνιστής στο Crisis Core. Ο Genesis ήταν προϊόν του ίδιου προγράμματος που δημιούργησε τον Sephiroth, ωστόσο ο Genesis δεν ήταν τόσο σταθερός όσο ο Sephiroth, και άρχισε να υποφέρει από μία εκφυλιστική διαδικασία που ονομάστηκε "υποβάθμιση", μετά από έναν τραυματισμό που έπαθε σε έναν αγώνα λογομαχίας με τους Sephiroth και Angeal. Συμμαχώντας με έναν εγκληματία επιστήμονα της Shinra, τον Hollander, ο Genesis πολεμά την εταιρεία ενώ ψάχνει έναν τρόπο να σταματήσει τον εκφυλισμό του, χρησιμοποιώντας τα σταθερά κύτταρα του Sephiroth. Τελικά, ο Genesis κατατροπώνεται από τον Zack, και έπειτα θεραπεύεται από το Lifestream. Ο Genesis εξαπατήθηκε από την Deepground, η οποία του έδωσε το κωδικό όνομα "G", και τον χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει τους Tsviets. Αρνούμενος να ακολουθήσει τους Tviests μετά την εξέγερσή τους, κλειδώνεται σε μία σπηλιά, μέχρι να χρειαστεί. Στον μυστικό τερματισμό του Dirge of Cerberus, ο Genesis ξυπνά, αποφασισμένος να προστατεύσει και να αμυνθεί τον πλανήτη.
Ο Ιάπωνας ηθοποιός φωνής του Genesis, Γκακτ Καμουί, ο οποίος συνέθεσε και εκτέλεσε τα τραγούδια τίτλων του Dirge of Cerberus, σχεδίασε επίσης και το κοστούμι του χαρακτήρα. Ενώ αρχικά ο Gemesis προοριζόταν για cameo ως μικρός χαρακτήρας, ο παραγωγός του Crisis Core, Χιντέκι Ιμαϊζούμι, βρήκε αυτή τη σύντομη χρήση του χαρακτήρα να είναι κρίμα, και ρώτησε τον Γκακτ αν θα ήθελε να αναμειχθεί περισσότερο. Ο Γκακτ ήθελε ανυπομονούσε να συνεχίσει με τον χαρακτήρα, και τελικά ήταν ένα από τα σημαντικότερα άτομα που δημιούργησαν τους τρόπους και την προσωπικότητα του Genesis. Ο Γκακτ φορούσε πολύ συχνά το κοστούμι του Genesis κατά τη διάρκεια συναυλιών. Η φωνή του Genesis στα αγγλικά ανήκει στον Ρόμπιν Άτκιν Ντάουνς στο Dirge of Cerberus και τον Όλιβερ Κουίν στο Crisis Core.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτήρες της σειράς Final Fantasy Κατηγορία:Χαρακτήρες του Final Fantasy VII Final Fantasy
9 Μαΐου
8 Μαΐου | 9 Μαΐου | 10 Μαΐου
Η 9η Μαΐου είναι η 129η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (130η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 236 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αγία Ερμιόνη Χίου
Η Αγία Ερμιόνη είναι χωριό της Χίου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Θυμιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μηνά, του δήμου Χίου και της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Αγία Ερμιόνη είναι παραθαλάσσιος οικισμός της A. NA. Χίου. Βρίσκεται σε ήπια λοφώδη ακτή, 3 περίπου χιλιόμετρα νότια του όρμου Καρφά, από τον οποίο χωρίζεται μέσω του ακρωτηρίου Πούντα. Έχει μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 και απέχει 9 χλμ. περίπου Ν. της πόλης της Χίου. Το ακρωτήριο Πούντα είναι το πλησιέστερο σημείο της νήσου προς τη μικρασιατική ακτή (6,5 χλμ.), όπως και οι οικισμοί Αγία Ερμιόνη και Καρφάς.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε στις 19/03/1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θυμιανών της Χίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Θυμιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Μηνά. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Μηνά και προσαρτήθηκε στον δήμο Χίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Miles Monitor
Το Miles M.33 Monitor ήταν δικινητήριο βρετανικό αεροσκάφος που αναπτύχθηκε στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ειδικά για την ρυμούλκηση ιπτάμενων στόχων. Προορίζονταν να χρησιμοποιηθεί από την RAF και την αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού, αλλά τελικά δεν εντάχθηκε σε υπηρεσία.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Monitor δημιουργήθηκε για να καλύψει την απαίτηση Q9/42 που εξέδωσε το Υπουργείο Αεροπορίας. Αυτή αφορούσε την ανάπτυξη ενός δικινητήριου αεροσκάφους υψηλών ταχυτήτων για την ρυμούλκηση ιπτάμενων στόχων. Η ταχύτητα ρυμούλκησης έπρεπε να είναι υψηλότερη των 480 km/h και το αεροσκάφος έπρεπε να μπορεί να παραμείνει στον αέρα για 3 με 4 ώρες. Παραγγέλθηκαν δύο πρωτότυπα, το πρώτο εκ των οποίων (αριθμός σειράς: NF900) πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 5 Απριλίου 1944 και είχε μέγιστη ταχύτητα 580 km/h.
Ήταν ένα υψηλοπτέρυγο μονοπλάνο με άτρακτο ολομεταλλικής κατασκευής και ξύλινες πτέρυγες. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό θα χρησιμοποιούσε τις πτέρυγες και το σύστημα προσγείωσης του Bristol Beaufighter ώστε να διευκολυνθεί και να επιταχυνθεί η παραγωγή του, όμως οι ανάγκες για Beaufighter ήταν τόσο μεγάλες που τελικά αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί μόνο το σύστημα προσγείωσης στο Monitor και η δημιουργία νέας ξύλινης πτέρυγας. Το αεροσκάφος προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες R-2600-31. Επίσης εξοπλίστηκε με πρωτοποριακό υδραυλικό σύστημα ρυμούλκησης διότι με το συμβατικό δεν θα ήταν δυνατή η ρυμούλκηση σε τόσο υψηλές ταχύτητες.
Η αρχική απαίτηση, που αφορούσε την RAF, ακυρώθηκε και αποφασίστηκε οι παραγγελίες των Monitor να απορροφηθούν από την αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού (Fleet Air Arm) που χρειάζονταν ένα αεροσκάφος που θα προσομείωνε επιθέσεις κάθετης εφόρμησης στα πολεμικά πλοία. Προκειμένου να καλυφθούν οι νέες ανάγκες, τοποθετήθηκαν υδραυλικά φρένα βύθισης, κάμερες (φωτομηχανές) στο ρύγχος και την ράχη καθώς και ραντάρ για τον ακριβή προσδιορισμό του ύψους πτήσης του αεροσκάφους.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, τα συμβόλαια για την παραγωγή 600 μονάδων ακυρώθηκαν ενώ είχαν κατασκευαστεί μόλις 20 αεροσκάφη. Όπως όλα τα πολεμικά αεροσκάφη, τα Monitor στο κέντρο δοκιμών της RAF (Aeroplane and Armament Experimental Establishment, A&AEE) στο Boscombe Down. Το πρώτο αεροσκάφος που έφτασε στο A&AEE έπιασε φωτιά ενώ προσγειώνονταν τον Αύγουστο του 1944, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένα μέλος του πληρώματος. Τον Αύγουστο του επόμενου έτους το δεύτερο πρωτότυπο πραγματοποίησε προσγείωση με τους τροχούς του ανασυρμένους ενώ ένα ακόμα αεροσκάφος συνετρίβη τον ίδιο μήνα στην θάλασσα. Κανένα δεν εντάθηκε σε υπηρεσία και όλα τα εναπομείναντα διαλύθηκαν για σκραπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Monitor Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Τριήρης
Η τριήρης ήταν αρχαίο κωπήλατο πολεμικό πλοίο με τρεις (3) σειρές κωπηλατών, το οποίο, πλήρως επανδρωμένο, μπορούσε να πλεύσει σε πρωτοφανή, για τα δεδομένα της εποχής ταχύτητα και έλκει την προέλευσή του από την Κόρινθο. Πρόκειται για εξέλιξη της διήρους, η οποία κυριαρχούσε, ήδη, στη Μεσόγειο Θάλασσα, με ιδιαίτερη χρήση από τους αρχαίους Έλληνες, τους Φοίνικες και, αργότερα, τους Ρωμαίους και προέλευση, πιθανώς, φοινικική. Ο όρος «διήρης» έπαψε να χρησιμοποιείται από τη Ρωμαϊκή περίοδο και μετά, έχοντας, πλέον, αντικατασταθεί από τον όρο «πεντηκόντορος».
Η τριήρης πήρε το όνομά της από τις τρεις σειρές κουπιών (αρχ. ελλ.: κωπίον/ ερέτης: κωπηλάτης/ Ερέτρια: η πόλη των κωπηλατών/ τρι-ήρης: τρεις σειρές κωπίων), με έναν κωπηλάτη ανά κουπί, όπως άρχισε να κατασκευάζεται, χαρακτηριστικό που ίσχυε καθολικά στους στόλους της αρχαϊκής, κλασικής και ελληνιστικής περιόδου. Η χρήση της τριήρους, σύντομα, επεκτάθηκε και σε ναυτικές δυνάμεις της Μεσογείου, πέραν των ελληνικών, αλλά αυτές υιοθέτησαν και παραλλαγές με δίκροτες τριήρεις, δηλαδή, με δυο καταστρώματα και δύο (2) κωπηλάτες ανά κουπί στο πάνω κατάστρωμα, καθώς και μονόκροτες, δηλαδή, με ένα κατάστρωμα και τρεις (3) κωπηλάτες ανά κουπί.
Ως σκάφος, ήταν γρήγορο και ευέλικτο, με αποτέλεσμα να αποτελεί τον κυρίαρχο τύπο πολεμικού πλοίου στη Μεσόγειο από τον 7ο ως τον 4ο αιώνα π.Χ., μετά τον οποίο σε μεγάλο βαθμό αντικαταστάθηκε (ως κυρίαρχο πολεμικό κυρίως) από τις τετρήρεις και τις πεντήρεις. Οι τριήρεις έπαιξαν ζωτικό ρόλο κατά τους Περσικούς Πολέμους, με αποκορύφωμα τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, τη δημιουργία της Αθηναϊκής Ηγεμονίας, και τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Ο όρος «τριήρης » ορισμένες φορές χρησιμοποιήθηκε κατά το Μεσαίωνα και τις αρχές της Αναγέννησης, για να περιγράψει γαλέρες με τρεις σειρές κωπηλατών ανά πλευρά.
Προέλευση και εμφάνιση
thumb|Φοινικικό πολεμικό πλοίο με δυο σειρές κουπιά. Ανάγλυφο από τη [[Νινευή, χρονολογούμενο γύρω στο 700 π.Χ. ]]thumb|Το Ανάγλυφο Λενορμάν, από την [[Ακρόπολη των Αθηνών, που παρουσιάζει ένα προφίλ με κωπηλάτες αθηναϊκής τριήρους, χρονολογημένο γύρω στο 412 π.Χ.. Βρέθηκε το 1852. Είναι ένα από τα κύρια τεκμήρια της κατατομής μιας αρχαίας τριήρους.]]
Τα πλοία, από την εποχή του Ομήρου και του Τρωικού Πολέμου είχαν, ουσιαστικά, τη χρησιμότητα των μεταγωγικών. Οι κυρίαρχοι τύποι στο Αιγαίο Πέλαγος και, γενικότερα, στη Μεσόγειο Θάλασσα ήταν οι τριακόντοροι και, κυρίως, οι πεντηκόντοροι.
Κατά τον 9ο π.Χ. αιώνα, στις ακτές της Ιωνίας, ή κατ άλλους στη Φοινίκη (οι γνώμες διχάζονται), εμφανίστηκαν πλοία με δυο σειρές κουπιών και κωπηλατών. Αυτά, αρχικώς, ονομάστηκαν εκατόντοροι, αλλά, τελικά, επικράτησε η ονομασία διήρης. Οι διήρεις έγιναν ο συνηθέστερα χρησιμοποιούμενος τύπος, κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. κι εφεξής, με μαρτυρίες να βρίσκονται ως απεικονίσεις σε κεραμικά θραύσματα. Κατά το τέλος του 8ου αιώνα π.Χ., υπάρχουν οι πρώτες ενδείξεις για την εμφάνιση των τριήρεων. Θραύσματα αναγλύφων του 8ου αιώνα π.Χ. που βρέθηκαν στη Νινευή, την πρωτεύουσα της Ασσυρίας, απεικονίζουν στόλους από την Τύρο και τη Σιδώνα, με εμβολοφόρα πολεμικά πλοία και εμφανίζουν δυο σειρές κωπηλατών. Αντιπροσωπεύουν διήρεις, καθώς,επίσης, δίκροτες τριήρεις.
Σύγχρονοι μελετητές διαφωνούν ως προς την προέλευση της πρώτης τριήρους, μεταξύ αρχαίας Ελλάδας και Φοινίκης, καθώς και για τον ακριβή χρόνο της έναρξης κατασκευής του διασημότερου τύπου αρχαίου πολεμικού πλοίου. Αναφορές του 2ου αιώνα που βρέθηκαν στην Αλεξάνδρεια, σχέδια πρωιμότερων έργων, αποδίδουν, σαφώς, την εφεύρεση της τριήρους (μάλλον της δίκροτης έκδοσης) στους Σιδώνιους. Σύμφωνα με μεταγενέστερες ιστορικές αναφορές όπως του Πλινίου του Πρεσβύτερου και του Γεωργίου Σύγγελου δημιουργός της τριήρους υπήρξε ο Αμεινοκλής ο Κορίνθιος, ενώ ο Θουκυδίδης αναφέρει πως η τριήρης (τουλάχιστον, η τρίκροτη έκδοση) εφευρέθηκε στην Κόρινθο. Αυτή η αναφορά ερμηνεύθηκε, επίσης, από μεταγενέστερους του Θουκυδίδη συγγραφείς, όπως, ο Πλίνιος, ο Διόδωρος, ο Στράβων, ο Παυσανίας, ο Αιλιανός ο Τακτικός, κ.ά., που, επίσης, αναφέρουν ότι οι τριήρεις εφευρέθησαν στην Κόρινθο, όμως, παραμένει η πιθανότητα οι πρώτες (τουλάχιστον στη δίκροτη έκδοση) να εφευρέθηκαν στη Φοινίκη.
Οι Διόδωρος, Στράβων, Παυσανίας, Πλούταρχος, Αιλιανός ο Τακτικός κ.ά. υποστηρίζουν την άποψη ότι, γενικά η κατάληξη -ήρης αναφέρεται στον αριθμό των σειρών των κωπηλατών ανά πλευρά, (διήρης, τριήρης, τετρήρης), ενώ η κατάληξη -ορος αναφέρεται στον αριθμό των κωπίων ανά πλευρά (τριακόντορος, πεντηκόντορος).
Η άποψη αυτή θεμελιώνεται, κυρίως, από τη μαρτυρία του Αιλιανού, ο οποίος γράφει στην "Τακτική θεωρία" του, σαφώς, ότι: "Η τριακόντορος και τετρακόντορος και πεντηκόντορος λέγεται κατά το πλήθος των κωπών, η μονήρης, και διήρης και τριήρης και εφεξής κατά τους στίχους, τους κατά το ύψος επαλλήλους", καθώς επίσης, και από το σχετικό χωρίο που περιγράφει ο Ξενοφών την, με ιδιαίτερη σπουδή, ετοιμασία των αθηναϊκών τριήρων κατά τον αιφνιδιασμό που υπέστη ο αθηναϊκός στόλος στους Αιγός Ποταμούς, όπου και αναφέρει επί λέξει: "... αι μεν των νεών ήσαν δίκροτοι, αι δε μονόκροτοι, αι δε παντελώς κεναί", κάτι που δεν επιδέχεται άλλης ερμηνείας παρά να δεχθεί κανείς την επάλληλη διάταξη των σειρών των κουπιών. Πάντως, το σημαντικότερο τεκμήριο επ΄ αυτού είναι το μαρμάρινο, σχετικό, ανάγλυφο που βρέθηκε από τον Λενορμάν το 1852 (σχετ. φωτογραφία).
Για την ιστορία του θέματος αυτού που είχε ανακύψει, σημειώνεται ότι ο πλοίαρχος των γαλερών του Βασιλέως της Γαλλίας, Μπαρά ντε Λα Πεν (1715), ξεκίνησε με πάθος να υποστηρίζει ότι μια τέτοια διάταξη κουπιών ήταν πολύ δύσκολη για την κωπηλασία και προσπάθησε να εξηγήσει ότι η λέξη «τριήρης» προσδιόριζε, είτε αριθμό κωπηλατών εκάστου κουπιού, είτε μία διάταξη όπου τρεις κωπηλάτες κάθονταν στο αυτό σέλμα και λοξώς, χειριζόμενοι άνισου μεγέθους ισάριθμα κουπιά. Η άποψη αυτή είχε υιοθετηθεί αιώνες πριν από την εποχή της γαλέρας, από πολλούς ναυτικούς ιστορικούς, όπως, ο ναύαρχος Ζυριάν ντε λα Γκραβιέρ που την υποστήριζε "περισσότερο επί της ναυτικής του διαίσθησης", παρά από τα κείμενα.
thumb|300px|right|Ελληνική τριήρης (με φανταστική απεικόνιση εμβόλου)
Η τριήρης χρησιμοποιήθηκε περισσότερο των τετρακοσίων ετών (~ 700-300 π.Χ.), οπότε υποσκελίστηκε από βαρύτερες γαλέρες και, κυρίως, από την πεντήρη, η οποία αν και λιγότερο ευέλικτη, ανταποκρινόταν καλύτερα στις διαφοροποιημένες, πλέον, ανάγκες μιας ναυμαχίας. Ορισμένοι συγγραφείς αναφέρουν χρήση διηρών και τριήρων πολύ μεταγενέστερα από το ρωμαϊκό και το βυζαντινό ναυτικό. Πρόκειται, όμως, για τη γνωστή σύγχυση μεταξύ αριθμού καταστρωμάτων και σειρών κωπηλατών. Μετά το 300 π.Χ., χρησιμοποιούνταν μονόκλιτα, δίκροτα και τρίκροτα κωπήλατα πολεμικά πλοία, αλλά κατά κανόνα, ήταν κατ'ελάχιστον τετρήρεις με την αρχαία ορολογία.
Γενικά χαρακτηριστικά του σκάφους
Η τριήρης ήταν πλοίο μακρόστενο, ταχύ, χαμηλό, με ρηχή καρίνα και, γενικώς, σχετικά ελαφριά συνολική κατασκευή.
Το μήκος του κυμαινόταν από 33 έως 43 μέτρα, το πλάτος του 3,5-4,4 μέτρα, το ύψος του 2,1-2,5 μέτρα πάνω από την ίσαλο γραμμή και το βύθισμά του 0,9-1 μέτρα.
Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης έφτανε περίπου τους 8 κόμβους μόνο με τα κουπιά και τους 10, με χρήση και του ιστίου με ούριο άνεμο το 1988, ενώ το 1987 το πρώτο πλήρωμα της έφτασε τους 12 κόμβους με κουπιά και πανιά. Μπορούσε να καλύψει απόσταση 100 χιλιόμετρων, ημερησίως.
Στην πλώρη υπήρχε τοποθετημένο έμβολο επενδεδυμένο με ορείχαλκο, το οποίο χρησίμευε σε εμβολισμό εναντίον εχθρικών πλοίων σε ναυμαχίες.
Η τριήρης, κατά τα ειωθότα των αρχαίων Ελλήνων, ελλιμενιζόταν 5-6 ώρες προ της πλεύσης της, ούτως ώστε να βραχούν τα ξύλα που την αποτελούσαν και να σφραγιστούν οι αρμοί τους μέσω της σύσφιξής τους, ενώ, πάντα, όταν έπρεπε να αποβιβαστούν οπλίτες και κωπηλάτες ή δεν ήταν η χρήση της διαρκής, το σκάφος προσάραζε σε αμμουδέρα (αμμώδη ακτή) και, στην περίπτωση της φύλαξής της συρόταν, στη συνέχεια, σε υπόστεγο χώρο.
Όσον αφορά το υλικό κατασκευής σώζεται η σχετική κατατοπιστική μαρτυρία του Θεόφραστου:
«Το έλατο, λοιπόν, το πεύκο και το αγριοκυπάρισσο είναι, γενικά, χρήσιμα στη ναυπηγική, διότι οι τριήρεις και (τα υπόλοιπα) πολεμικά πλοία κατασκευάζονται από έλατο, λόγω της ελαφρότητάς του και τα εμπορικά πλοία από πεύκο, επειδή δε σαπίζει. Μερικοί όμως κατασκευάζουν και τριήρεις από αυτό, επειδή δε βρίσκουν αρκετό έλατο. Στη Συρία και στη Φοινίκη χρησιμοποιούν κέδρο, μια και δεν μπορούν να προμηθευτούν αρκετό πεύκο. Στην Κύπρο όμως χρησιμοποιούν την κουκουναριά, αφού το νησί έχει αυτό το δέντρο και φαίνεται ότι είναι καλύτερο από το πεύκο τους. Τα περισσότερα μέρη (της τριήρους) γίνονται από αυτά τα ξύλα. Η καρίνα όμως των τριήρεων γίνεται από βελανιδιά, για να αντέχει στη νεώλκηση. Τα «στραβόξυλα»... για τις τριήρεις μερικοί τα κατασκευάζουν από κουκουναριά, επειδή είναι ελαφριά..., τα καπόνια γίνονται από μελιά, μαυρομουριά και φτελιά...»
thumb|200px|left|Ανάγλυφο με αναπαράσταση τριήρους, περίπου [[410 π.Χ.|410-400 π.Χ., που ανευρέθη το 1852 από τον Λενορμάν και εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης]]
Από τη διάταξη, αυτή, των ερετών της τριήρους και εκ του υλικού κατασκευής, συνάγονται οι ακόλουθες απόψεις, στις οποίες συμφωνούν οι ιστορικοί μελετητές.
Η ταχύτητά της έφθανε τους 10 κόμβους, αλλά λόγω του μικρού βυθίσματος και των χαμηλών εξάλων, οι ναυτικές αρετές του τύπου αυτού ήταν περιορισμένες σε ανοικτή θάλασσα και υπό κυματισμό. Στην αρχή, οι Τριήρεις ναυπηγούνταν ως «κοίλα πλοία», δηλαδή, ανοικτά από πάνω με δύο ακραία καταστρώματα, ένα στη πλώρη, όπου στέκονταν οι πολεμιστές, οι «επιβάτες» όπως ονομάζονταν κατά την αρχαιότητα, και ένα στη πρύμνη, όπου και η θέση του Τριηράρχη. Αργότερα, επικράτησε ο τύπος της «κατάφρακτης» τριήρους, δηλαδή, με ενιαίο κατάστρωμα σε όλο το μήκος της, την επινόηση του οποίου ο Πλίνιος την αποδίδει στους Θηβαίους.
Ως προς τις μέσες διαστάσεις της τριήρους, κατά τον Γάλλο ναυτικό αρχαιολόγο Ζαλ, ήταν μήκος 39,25 μ., πλάτος 5,50 μ., κοίλον 2,18 μ., ύψος εξάλων 1,60 μ. και βύθισμα, περί το 1 μέτρο. Από τις διαστάσεις αυτές, προκύπτει ότι το εκτόπισμα της τριήρους ήταν 100 - 130 τόνοι. Ο Έλληνας Κ. Ράδος περιορίζει αυτή σε 80 τόνους βασιζόμενος στην ελαφρότητα της όλης κατασκευής.
Ναυπήγηση
Στην ισχυρή Αθήνα, επιλεγόταν ο «ναυπηγός» (αρχιτέκτων) μεταξύ πολλών ειδικών που παρουσιάζονταν. Αυτό, δε σήμαινε, πάντα, ότι ήταν ειδικός από την άποψη των σχετικών τεχνικών γνώσεων, αλλά, απλώς, ότι ήταν εξειδικευμένος εργολάβος. Αυτός, οργάνωνε την κατασκευή της τριήρους, έχοντας δική του κατασκευαστική ομάδα με ειδικούς τεχνίτες (ναυπηγούς και μαραγκούς) και ανειδίκευτους εργάτες. Η χρήση δούλων αποφεύγονταν σε τέτοιου είδους έργα διότι ήταν μια εξειδικευμένη εργασία. Οι συγκεκριμένοι εργολάβοι, συνήθως, ασχολούνταν παράλληλα και με το εμπόριο ξυλείας.
Όλη η εργασία κατασκευής γίνονταν σε απλό ναυπηγείο σε κάποια παραλία με τα ξύλα της τρόπιδας φυτεμένα στην άμμο, με μεταλλικά και ξύλινα εργαλεία, αναλόγως των σημερινών προτύπων.
Η τεχνική της ναυπήγησης, γενικά, πήγαινε από πατέρα σε υιό, βάση παράδοσης, στα πλαίσια συντεχνίας, όχι, όμως, με αυστηρό τρόπο.
Συνήθως, τα πλοία κατασκευάζονταν με όσο το δυνατό περισσότερα όμοια εξαρτήματα, ώστε να επιτυγχάνεται οικονομία κλίμακας, για μείωση του κόστους κατασκευής και μεγιστοποίηση του κέρδους του εργολάβου. Η παραγγελία αφορούσε στις περισσότερες φορές ένα σεβαστό αριθμό τριήρων και με συγκεκριμένους κανόνες εκτέλεσης της κατασκευής, ιδιαίτερα σε εμπόλεμη περίοδο.
Στην τελευταία περίπτωση, ο ρυθμός κατασκευής νέων τριήρων, πιθανό, να έπαιζε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του πολέμου, ακόμη και κρίσιμο.
Στο μόνο σημείο που ο ναυπηγός είχε την ευχέρεια του αυτοσχεδιασμού, σε συμφωνία με τον τριήραρχο (που συνήθως χορηγούσε το κόστος τους πλοίου), ήταν η διακόσμηση του εμβόλου και του υπόλοιπου πλοίου. Φυσικά, αυτό αφορούσε μόνο την περίπτωση που υπήρχε περίσσεια χρόνου και το επιπλέον χρήμα προς διάθεση. Ο ναυπηγός μπορούσε να χαράξει το όνομά του σε εμφανές σημείο του πλοίου.
Δεν είναι σαφές πού βρίσκονταν, ακριβώς, αυτά τα ναυπηγεία, ούτε καν αν βρίσκονταν όλα στην Αττική. Πιθανό, να κατασκευάζονταν τριήρεις σε συμμαχικές ιώνιες νήσους, στις παράλιες πόλεις της Ιωνίας ή, ακόμα, και της Θράκης.
Επίσης, δεν είναι σαφές αν οι ναυπηγοί έπρεπε να είναι Αθηναίοι πολίτες ή αν επιτρεπόταν να είναι μέτοικοι ή και ξένοι, κάτι, όμως, απίθανο αν κρίνουμε από την αυστηρή αθηναϊκή νομοθεσία. Προς αυτό το συμπέρασμα, συνηγορούν πολυάριθμα ανασκαφικά ευρήματα, τα οποία ευρέθησαν κατά τη δημιουργία του τελωνείου στον Πειραιά, το 1835 με πολλές πλάκες ενεπίγραφες, στις οποίες αναγράφεται πλήθος ονομάτων πλοίων, τριηραρχών, ναυπηγών και πολλών ναυτικών ειδικοτήτων, όπου αφορούν όλες ονόματα Ελλήνων και κατά τα έτη 375 έως 323 π.Χ.
Κίνηση
Η τριήρης μπορούσε να κινηθεί με τα ιστία της, την κωπηλασία ή και με συνδυασμό των παραπάνω, όταν χρειαζόταν.
Ως πολεμικό πλοίο, ήταν κατασκευασμένη για να έχει ως κύριο μέσον πρόωσης, τα κουπιά (τα κωπία) και βοηθητικά τα ιστία (πανιά) που κατά κανόνα ήταν τετράγωνα ή, περισσότερο, τραπεζοειδή εκ των οποίων το κυριότερο φέρονταν επί κεραίας στον μεγάλο ιστό (κατάρτι) που ήταν στο μέσον του σκάφους, ενώ, το μικρότερο φέρονταν σε κεκλιμένο ιστό πρώραθεν του κυρίου που ονομαζόταν «ακάτιος». Τα πανιά αυτά χρησιμοποιούνταν μόνο και εφόσον έπνεε «ούριος άνεμος», δηλαδή, με κατεύθυνση από την πρύμνη προς την πλώρη, ή από το ισχίο του σκάφους. Ήταν, δε, τελείως ακατάλληλα για πλεύση «κατά την εγγυτάτην», κοινώς, «όρτσα» ή σε πλαγιοδρομία. Υπήρχαν, ακόμη, δύο ειδών ιστία: τα μεγάλα, που χρησιμοποιούνταν για μεγάλες πλεύσεις και τα μικρά, που χρησιμοποιούνταν όταν ο άνεμος ήταν ισχυρός και ως βοηθητικά στις ναυμαχίες, κατά τις οποίες τα μεγάλα ήταν πάντα διπλωμένα ή είχαν αφαιρεθεί προηγουμένως.
Ο Αριστοτέλης, τη χαρακτήρισε «κωπηλατική μηχανή». Είχε 170 κουπιά, ενώ αν ήταν μονόκροτη με ίσο μήκος, θα είχε μόνο 54. Αυτό επιτυγχάνονταν με την κατάλληλη διάταξη των σειρών των κουπιών, σε τρία διαφορετικά επίπεδα, αλλά, σχετικά, κοντά μεταξύ τους, για να αποφευχθεί το υπερβολικό μήκος κουπιών για το ανώτατο επίπεδο. Συγκεκριμένα:
Τα κουπιά διέφεραν από κατηγορία σε κατηγορία, αλλά είχαν το ίδιο μήκος: 4,2 - 4,4 μέτρα. Η διαφορά ήταν στη γωνία που σχημάτιζαν με το επίπεδο της θάλασσας. Τα κουπιά των θαλαμίων έπεφταν, σχεδόν, οριζόντια, αφού ήταν πολύ κοντά στο νερό, ενώ εκείνα των θρανιτών τοποθετούνταν, σχεδόν, κάθετα.
Η άγκυρα
Δεν υπάρχουν ευρήματα και γι' αυτό δεν εξακριβώθηκε η μορφή της άγκυρας της τριήρους. Στο ναύσταθμο της Ζέας, μέσα στη θάλασσα, βρέθηκαν πολλά λίθινα κατασκευάσματα σε σχήμα κόλουρης πυραμίδας, με οριζόντια διαμπερή οπή στα πλάγια και ορειχάλκινο κρίκο στην κορυφή. Ενδεχομένως, πρόκειται για σταθερές άγκυρες πρόσδεσης.
Εικάζεται, πάντως, πως και το πλοίο, καθεαυτό, είχε δική του άγκυρα, μάλλον, μεταλλική από σίδηρο, διότι ο ορείχαλκος, ως ελαφρύτερος, είναι λιγότερο κατάλληλος. Ακόμη όμως και ξύλινη άγκυρα με πέτρινο αντίβαρο θα επιτελούσε τον σκοπό της.
Οπλισμός - Έμβολο
Η τριήρης ήταν σχεδιασμένη για πολεμική δράση και διέθετε, από κατασκευής της, ιδιαίτερο οπλισμό: το έμβολο. Το έμβολο ήταν ξύλινη, επιμεταλλωμένη ή ολομεταλλική προεξοχή μήκους ως 2 μέτρων. Αποτελούσε φυσική προέκταση της τρόπιδας. Το βάρος του εκτιμάται ότι έφτανε περίπου τα 200 κιλά. Μερικές φορές, προσέθεταν ένα δεύτερο, μικρότερο έμβολο πάνω από το κύριο. Το βασικό έμβολο ποίκιλλε σε σχήμα κι άλλοτε έφερε δυο - τρεις οδοντώσεις και, άλλοτε, είχε μορφή ζώου ή θαλάσσιου τέρατος. Η χρησιμοποίηση εμβόλου δεν αποτελούσε νεωτερισμό που πρωτοεμφανίστηκε στην τριήρη. Οι πεντηκόντοροι, από τη Μινωική Περίοδο, επίσης, έφεραν έμβολο, όπως και οι διήρεις. Ωστόσο, η χρήση του ποτέ δε γενικεύτηκε στις ναυμαχίες. Αντιθέτως, σπάνια μαρτυρείται ή εννοείται η χρήση του και αυτό έγινε αφορμή να αμφισβητηθεί, εντελώς, από ορισμένους ερευνητές η πολεμική χρήση του, αλλά δίχως επαρκή επιχειρήματα.
Κατά τη μαρτυρία του Ηροδότου, το έμβολο πρωτοχρησιμοποιήθηκε στη Ναυμαχία της Αλαλίας το 540 π.Χ., μεταξύ Ελλήνων αποίκων της Κορσικής και συμμαχίας Καρχηδονίων - Τυρρηνών, που ήθελαν να τους εκδιώξουν, ώστε να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τα πλούσια κοιτάσματα σιδήρου τη; νήσου. Οι Έλληνες νίκησαν στη ναυμαχία αυτή, αλλά με μεγάλες απώλειες και μεγάλες ζημίες στα πλοία που διασώθηκαν, ιδίως στα έμβολά τους. Οι αντίπαλοι στόλοι δεν αποτελούνταν μόνο από τριήρεις. Από άλλη αναφορά του Ηροδότου και του Ιππωάνακτα του Εφέσιου, το 525 π.Χ., ο τύραννος της Σάμου Πολυκράτης διέθετε στόλο με εμβολοφόρες τριήρεις. Από αυτόν και μετά, η χρήση εμβολοφόρων τριήρων γενικεύτηκε ως το τέλος του 6ου π.Χ. αιώνα. Η χρήση εμβόλου ενίσχυε περαιτέρω το ισχυρότερο πολεμικό σκάφος της κλασσικής εποχής και επέτρεψε την πλήρη αξιοποίησή του. Άλλες ναυμαχίες στις οποίες αναφέρεται, σαφώς, η χρήση και των εμβόλων από τριήρεις είναι: η Ναυμαχία της Λάδης, η Ναυμαχία του Αρτεμίσιου, η Ναυμαχία της Σαλαμίνας και η Ναυμαχία του Ευρυμέδοντα. Από τις τελευταίες τρεις, το Αθηναϊκό Ναυτικό απέκτησε μεγάλη φήμη και παγίωσε τις σχετικές, επιτυχημένες τακτικές μεθόδους.
Υπάρχοντα έμβολα
Οι μέχρι τούδε ενάλιες αρχαιολογικές έρευνες ήταν, σχετικά, πτωχές σε ανεύρεση εμβόλων αρχαίων πολεμικών πλοίων. Είναι γνωστό, τόσο από την κλασική γραμματεία όσο και από τις τελευταίες (2003) ανασκαφές στο μνημείο Αυγούστου στη Νικόπολη Πρέβεζας (λόφος Σμυρτούλας), ότι στον Ναό του Άρεως και του Ποσειδώνως ανακαλύφθηκαν 36, σκαλισμένες σε λίθο, υποδοχές για 36 έμβολα των πλοίων του πτολεμαϊκού στόλου της Κλεοπάτρας, από τη ναυμαχία του Ακτίου. Δυστυχώς, αυτά τα έμβολα αφαιρέθηκαν τον 4ο αιώνα μ.Χ., επί Θεοδοσίου, και μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου τα έτηξαν προς παραγωγή νομισμάτων. Έτσι, σήμερα είναι διαθέσιμα τα εξής έμβολα ή λείψανά τους:
Πλήρωμα και διοίκηση
Όλες οι υπάρχουσες αρχαίες πηγές (Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Δημοσθένης, κ.τ.λ.) συμφωνούν ως προς τον κανονικό αριθμό του πληρώματος της τριήρους: 200 άνδρες, οι οποίοι και κατανέμονταν ως ακολούθως:
Στην Αθήνα, οι 10 οπλίτες ανήκαν στην τάξη των ζευγιτών και, άρα, τυπικά αναφέρονταν, μόνο, στον τριήραρχο, μια που οι υπόλοιποι αξιωματικοί, οι τοξότες, οι ναύτες και οι ερέτες, ανήκαν στην κατώτερη τάξη, των θητών. Οι τοξότες, κανονικά, έπαιρναν θέση στην πρύμνη, προστατεύοντας τον κυβερνήτη. Όταν χρειάζονταν, όμως, οι επιβάτες αυξάνονταν ως τους 80.
Κατά τους κλασικούς χρόνους, μισθοδοτούνταν αντί τριών οβολών, ημερησίως, και, αργότερα, αντί μιας δραχμής, λαμβάνοντας και τροφοδοτική μερίδα σε είδος. Ποτέ δε χρησιμοποιήθηκαν οι ελληνικές τριήρεις ως καταναγκαστικά έργα καταδίκων, όπως, για παράδειγμα έγινε στις ρωμαϊκές τριήρεις και σε γαλέρες άλλων ναυτικών δυνάμεων.
Αυτό, δεν είναι απολύτως αληθινό. Στην περίοδο του πελοποννησιακού πολέμου, οι Αθηναίοι κατηγορούνται για εγκλήματα πολέμου, καθώς, σε κάποιες περιπτώσεις έκοβαν τους αντίχειρες των αιχμαλώτων, έτσι ώστε να μπορούν να κωπηλατούν στα πλοία τους, αλλά να μην μπορούν να χειρίζονται δόρυ ή ξίφος.
Ο Πολεμικός ρόλος των τριήρων
Οι τριήρεις ήταν πολεμικά πλοία, είχαν δηλαδή το καθήκον να μάχονται εναντίων εχθρικών ναυτικών μονάδων και να τις εξουδετερώνουν, συνήθως μαζικώς, οργανωμένες σε μοίρες και στόλους.
Η πιο απλή και συνηθισμένη αποστολή τους ήταν να περιπολούν κατά μήκος των ακτών της κρατικής οντότητας, που αποκαλούσαν πατρίδα, και να αποτρέπουν εχθρικές ενέργειες κατά των ακτών αυτών και των φίλιων εμπορικών και αλιευτικών σκαφών.
Αντιθέτως, μπορούσαν να αναλάβουν το ρόλο των επιδρομικών σκαφών κατά εχθρικής ακτής, καταδιώκοντας ή και καταβυθίζοντας την εχθρική εμπορική δύναμη και αποβιβάζοντας αγήματα επιδρομών στην ξηρά. Το μικρό βύθισμα έκανε την τριήρη ικανή να πλέει, σχεδόν, μέχρι την εχθρική ακτή, ευνοώντας την αποβίβαση των επιδρομικών αγημάτων.
Αυτό διευκολυνόταν ακόμη περισσότερο στις καταδρομές κατά οργανωμένων λιμένων, όπου υπήρχαν προβλήτες ή μώλοι προσάραξης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί η Καταδρομή στον Πειραιά από τους Λακεδαιμόνιους και τους Αιγινίτες υπό τον Τελευτία το θέρος του 387 π.Χ..
Τα κυριότερα πλεονεκτήματα των τριήρων για ναυμαχίες, σχετικά, κοντά σε ακτές ήταν:
Τα κυριότερα μειονεκτήματα τους ήταν: Η αποτυχία και καταστροφή της Αθηναϊκής Εκστρατείας στη Σικελία οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό στα παραπάνω.
Τακτικές επί των ναυμαχιών
Όταν ένας, τουλάχιστον, από τους δυο αντίπαλους στόλους είχε την πρόθεση να χρησιμοποιήσει τον εμβολισμό (όταν πίστευε ότι υπερείχε σε εμπειρία γνώσης και εφαρμογής των απαραίτητων ελιγμών, ότι υπερείχαν, σαφώς, τα σκάφη του, ή, τέλος, όταν ήξερε ότι υστερούσε σε επιβάτες για να εφαρμόσει ρεσάλτο), δυο ήταν οι κυρίαρχες τακτικές μέθοδοι, ώστε να το επιτύχει στην ευρεία κλίμακα που το επιθυμούσε:
Οι παραπάνω τακτικές, βεβαίως, δεν ήταν, πάντα, επιτυχής.
Το κύκνειο άσμα της τριήρους
Εφεξής, οι πλούσιες αυτοκρατορίες κατασκεύαζαν και παρέτασαν πολυήρεις (τετρα- και άνω) και τα μικρότερα κράτη και οι πειρατές μικρότερα ευέλικτα σκάφη.
Παραστάσεις και αναφορές
Δυστυχώς, δε σώζεται καμιά αυθεντική τριήρης διότι το υλικό της, το ξύλο, δεν αντέχει πολύ στο υγρό περιβάλλον. Ακόμη και οι γραφικές αναπαραστάσεις της είναι σχετικά σπάνιες και συνήθως ανακριβείς, πιθανόν, λόγω της δυσκολίας της σωστής απόδοσης της πολύπλοκης κατασκευής της.
Η σπουδαιότερη αναπαράσταση που σώθηκε είναι αυτή του περίφημου αναγλύφου Λένορμαν, στην Ακρόπολη, το οποίο χρονολογείται μεταξύ 410 π.Χ. - 400 π.Χ..
Υπάρχουν, όμως, ορισμένες ζωγραφικές παραστάσεις σε αγγεία, όπως, η αναπαράσταση πρύμνης στον αμφορέα του Τάλω.
Επίσης, στην επιτάφια στήλη του Δημοκλείδη (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο), εικονίζεται εμβολοφόρο περίγραμμα πλώρης, ενώ στην επιτάφια στήλη του Δημητρίου (γλυπτοθήκη Μονάχου) εικονίζεται, και πάλι, εμβολοφόρος πλώρη, σε αντίθετη, όμως, φορά και με επωτίδα και παρενείρεσαι.
Εξάλλου, οι νεώσοικοι στο ναύσταθμο της Ζέας, στον Πειραιά, παρέχουν στους μελετητές δεδομένα για τον προσδιορισμό διαφόρων μεγεθών του σκάφους.
Η αρχαία ελληνική γραμματεία, τέλος, παρέχει σημαντικές αναφορές σε έργα του Ηροδότου, του Σαλαμινομάχου Αισχύλου, του Θουκυδίδη, του Πλούταρχου κ.ά.
Επίσης, υπάρχουν επιγραφές σε διάφορα αρχειακά κείμενα, όπως εκείνα των επιμελητών του νεωρίου και στη σκευοθήκη του Φίλωνα.
Η Ολυμπιάς
Στη δεκαετία του 1980 κατασκευάστηκε από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, στο πλαίσιο της πειραματικής αρχαιολογίας, τριήρης με το όνομα «Ολυμπιάς». Τα σχέδια του πλοίου βασίστηκαν σε σχετικές μελέτες των Βρετανών, Κόουτς και Μόρισον, αλλά η ακρίβεια των υπολογισμών τους αμφισβητήθηκε έντονα από άλλους ερευνητές. Ωστόσο, η διαδικασία κατασκευής του πλοίου και, αργότερα, η πρακτική χρήση του, πρόσθεσαν χρήσιμη εμπειρία στους ερευνητές, γενικά, δίνοντας τέλος στις διάφορες αντιγνωμίες. Η, κυριότερη, διχογνωμία αφορούσε στο μήκος του πλοίου, καθώς, υπήρχε σύγχυση ως προς το πρέπον μετρικό σύστημα, το κλασικό ή το ελληνιστικό.
Τελικά, επιλέχθηκε το μήκος των 37 μέτρων με βύθισμα στα 1,5 μέτρα. Πραγματοποίησε την τελευταία της πλεύση με το αρχικό πλήρωμα στις 26 Αυγούστου, 1987. Το αποτέλεσμα ήταν το σκάφος να έχει μέγιστη ταχύτητα με κωπηλασία 12 κόμβων. Οι διαφωνούντες ερευνητές υπολογίζουν ότι θα έπρεπε να έχει μήκος 40 μέτρων.
Εκτός των άλλων, πάντως, η Ολυμπιάς αποτέλεσε και αξιοθέατο και χρησιμοποιήθηκε σε εξαιρετικές τελετές, όπως π.χ. για τη μεταφορά της Ολυμπιακής Φλόγας στον Πειραιά κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, στις 11 Αυγούστου, 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο Ναυτικό Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ναυτικό της Αρχαίας Αθήνας
Οίκος της Κλέβης
Ιστορία
Τα περισσότερα μέλη του Οίκου έφεραν το όνομα Ντήτριχ (γερμ.: Dietrich von Kleve, ολλανδ.: Diederik van Kleef). Ήταν κόμητες της Κλέβης. Τα τελευταία μέλη του Οίκου ήταν τρεις αδελφοί: ο Όθων (είχε μόνο τέκνο της Ίρμγκαρντ), κόμης το 1305-1310 (απεβ. 32 ετών), ο Ντήτριχ Η΄ (είχε τέκνα τη Μαργαρίτα, την Ελισάβετ και τη Μαρία), κόμης το 1310-1347 (απεβ. 56 ετών) και ο Ιωάννης (άτεκνος), κόμης το 1347-1368 (απεβ. 21 ετών).
Ο Ντήτριχ Η΄ είχε νομοθετήσει να τον διαδεχθεί η Μαργαρίτα, αλλά την εξουσία διεκδίκησε ο Ιωάννης και ανέλαβε κόμης. Οι δύο γιοί της αντέδρασαν (ο σύζυγός της είχε ήδη αποβιώσει), αλλά επικράτησε ο Ιωάννης. Το 1368 ο Ιωάννης απεβίωσε άτεκνος· επειδή η Μαργαρίτα είχε αποβιώσει πριν 20 έτη, τον διαδέχθηκε ο πρώτος γιος της, ο Αδόλφος Γ΄ κόμης του Λα Μαρκ. Έτσι η Κλέβη περιήλθε στον Οίκο του Λα Μαρκ.
Γιάφα
thumb|right|Γενική άποψη. Η Γιάφα, ή το Γιάφο (εβραϊκά: יפו Yafo, αραβικά: يَافَا Yāfā), γνωστή στην αρχαιότητα ως Ιόππη, κατά μία άποψη από τη μυθική σύζυγο του Κηφέα, είναι παραθαλάσσια ιστορική πόλη και αρχαίο λιμάνι του Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο. Πρόκειται για έναν από τους πιο επικίνδυνους λιμένες της Μεσογείου λόγω των κατάσπαρτων υφάλων και σκοπέλων που βρίσκονται γύρω από αυτόν. Βρίσκεται στα νότια του Τελ Αβίβ.
Μπλε (αποσαφήνιση)
Το μπλε είναι ένα χρώμα.
Γιάφα
Ήταν επίνειο της Ιερουσαλήμ, περίπου 56 χλμ. μακριά. Αναφέρεται τέσσερις φορές στην Εβραϊκή Βίβλο, ως μια από τις πόλεις της φυλής του Δαν, ως πύλη εισόδου για τους κέδρους του Λιβάνου για το ναό του Σολομώντα (Β' Χρονικών 2:16), ως το μέρος απ' όπου ο προφήτης Ιωνάς απέπλευσε για τη Ταρσό (Ιωνάς 1:3) και σαν πύλη εισόδου για τους κέδρους του Λιβάνου για το δεύτερο Ναό των Ιεροσολύμων. Στην Ιόππη ο Απόστολος Πέτρος ανέστησε την Δορκάδα (Ταβιθά) κι εκεί είδε όραμα για να καταλάβει πως το ευαγγέλιο ήταν για όλα τα έθνη και όχι μόνο για τους Ιουδαίους (Πράξεις κεφ. 10, 11).
Μπλε (αποσαφήνιση)
Με τον όρο αυτό μπορεί επίσης να αναφερόμαστε:
Γιάφα
Υπήρξε επίσης σημαντική πόλη για την αραβική Μέση Ανατολή. Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών ήταν προπύργιο του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Η πόλη αποτέλεσε τόπο σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων στα 1947-1948 και καταλήφθηκε από τη Χαγκάνα αμέσως πριν από την έναρξη του Αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1948, οπότε την εγκατέλειψαν οι Άραβες κάτοικοί της. Μετά τον πόλεμο, Εβραίοι έποικοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Σήμερα αποτελεί τμήμα του δήμου του Τελ Αβίβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ Κατηγορία:Αραβικές χριστιανικές κοινότητες στο Ισραήλ
Σιμόνε Μποκανέγκρα
Ο Σιμόνε Μποκανέγκρα (ιταλικά: Simone Boccanegra) ήταν ο πρώτος Δόγης της Γένοβας. Έγινε Δόγης το 1339, αλλά απομακρύνθηκε από την εξουσία έξι χρόνια αργότερα. Ανέκτησε τη θέση του το 1356 και την διατήρησε μέχρι το θάνατό του, το 1363.
Βιογραφία
Ο Μποκανέγκρα εξελέγη αιώνιος δόγης στις 23 Δεκεμβρίου 1339. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν η εξαίρεση από τη δημόσια ζωή της παλιάς αριστοκρατικής εμπορικής τάξης. Με τον αποκλεισμό της παλιάς αριστοκρατίας από την εξουσία, προέκυψε μια νέα ομάδα εμπορικών οίκων: Αντόρνο, Γκουάρκο, Φρεγκόζο και Μοντάλντο. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Μποκανέγκρα, ο γενουατικός έλεγχος επεκτάθηκε κατά μήκος τόσο της γαλλικής όσο και της ιταλικής Ριβιέρας, με εξαίρεση τις κτήσεις των Γκριμάλντι στο Μονακό και τη Βεντιμίλια.
Ο αδελφός του Σιμόνε, Ετζίντιο, ήταν μεγάλος ναύαρχος στην υπηρεσία του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλλης και προκάλεσε μια συντριπτική ήττα στο μαροκινό στόλο στα ανοικτά της Αλχεθίρας, το 1344.
Καθ΄ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μποκανέγκρα, υπήρχαν αλλεπάλληλες συνωμοσίες εναντίον του, ακόμα και απόπειρες κατά της ζωής του. Το γεγονός οδήγησε στην ίδρυση μιας σωματοφυλακής 103 έφιππων στρατιωτών. Για την ασφάλεια Μποκανέγκρα, αυτοί προέρχονταν από την Πίζα, που αποτελούσε παλαιό εχθρό της Γένοβας. Εκεί, ωστόσο, ο αδελφός του Σιμόνε, Νικολό, ήταν «καπετάνιος του λαού», ενώ και η μητέρα τους ήταν Πιζανή αριστοκράτισσα.
Ο Μποκανέγκρα αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την εξουσία έπειτα από μια δημόσια συνεδρίαση, στις 23 Δεκεμβρίου 1345. Τον διαδέχθηκε ο Τζοβάνι Α΄ ντι Μούρτα, ο οποίος πέθανε στις αρχές Ιανουαρίου του 1350 και στη συνέχεια ο Τζοβάνι Β΄ Βαλέντε, που κυβέρνησε ως ανώτατος άρχοντας μέχρι το 1356, όταν ο Μποκανέγκρα ανέκτησε την εξουσία.
Ο Μποκανέγκρα πέθανε το 1363, πιθανόν έχοντας δεχτεί δηλητηρίαση από εχθρούς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δόγηδες της Γένοβας
Εξιλέωση (ταινία)
Εξιλέωση (αγγλικά: Atonement) είναι βρετανική πολεμική, αισθηματική, δραματική ταινία, παραγωγής 2007, σε σκηνοθεσία Τζο Ράιτ και σε σενάριο του Κρίστοφερ Χάμπτον. Η ταινία αποτελεί μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Ίαν ΜακΓιούαν. Πρωταγωνιστούν οι Κίρα Νάιτλι, Τζέιμς ΜακΑβόι, Σίρσα Ρόναν, Ρομόλα Γκαράι και Βανέσα Ρεντγκρέιβ.
Ένα νεαρό κορίτσι που θέλει να γίνει συγγραφέας, κάνει ένα τρομερό λάθος, το οποίο επηρεάζει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Συνεπώς, συνεχίζει τη ζωή της ψάχνοντας εξιλέωση.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 64ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 7 Σεπτεμβρίου 2007 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία και στις 7 Δεκεμβρίου 2007 στις Ηνωμένες Πολιτείες σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών. Απέσπασε πολύ καλά σχόλια από τους κριτικούς ενώ έλαβε 7 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και Καλύτερης Ταινίας, κερδίζοντας εκείνο της Καλύτερης Μουσικής.
Πλοκή
Το 1935, η Μπράιονι Τάλις, ένα 13χρονο κορίτσι από μια πλούσια οικογένεια της Αγγλίας, μόλις ολοκλήρωσε το γράψιμο ενός θεατρικού έργου. Καθώς προσπαθεί να στήσει το θεατρικό μαζί με τα ξαδέρφια της, αυτά βαριούνται και αποφασίζουν να πάνε για κολύμπι. Η Μπράιονι δεν τους ακολουθεί και γίνεται μάρτυρας μιας στιγμής σεξουαλικής έντασης μεταξύ της μεγάλης της αδερφής, Σεσίλια, και του Ρόμπι Τέρνερ, το γιο της οικονόμου του σπιτιού, με τον οποίο η Μπράιονι είναι ερωτευμένη. Ο Ρόμπι επιστρέφει σπίτι και γράφει ένα ερωτικό γράμμα στη Σεσίλια και το δίνει στη Μπράιονι για να το παραδώσει στη Σεσίλια. Η Μπράιονι κρυφά διαβάζει το γράμμα και γίνεται ακόμα πιο καχύποπτη για τις προθέσεις του Ρόμπι.
Το απόγευμα, η Σεσίλια και ο Ρόμπι συναντιούνται στη βιβλιοθήκη, όπου παραδέχονται την αγάπη που έχει ο ένας για τον άλλον και κάνουν έρωτα. Κατά τη διάρκεια της πράξης, η Μπράιονι παρακολουθεί από τη μισάνοιχτη πόρτα και εξαιτίας του γράμματος και της μικρής της ηλικίας πιστεύει ότι ο Ρόμπι βιάζει την αδερφή της. Στο δείπνο αποκαλύπτεται ότι τα δίδυμα ξαδέρφια της έχουν εξαφανιστεί. Η Μπράιονι πηγαίνει στο δάσος να τους ψάξει και βλέπει έναν άνδρα να τρέχει μακριά αφού προφανώς έχει βιάσει την έφηβη ξαδέρφη της Λόλα. Η Λόλα ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει ποιος της επιτέθηκε αλλά η Μπράιονι είναι σίγουρη ότι ήταν ο Ρόμπι και το λέει σε όλους, ακόμα και στην αστυνομία. Επιπλέον δείχνει το σοκαριστικό γράμμα του, στη μητέρα της. Όλοι την πιστεύουν εκτός από τη Σεσίλια. Ο Ρόμπι συλλαμβάνεται και πηγαίνει φυλακή.