cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Την παραμονή της αγίας Αγνής
Υπόθεση
Αργότερα το ίδιο βράδυ, ο νεαρός Πορφύριος, πολύ ερωτευμένος με τη Μαντλίν, κατευθύνεται στο κάστρο και στην είσοδο συναντά την Άντζελα, την ηλικιωμένη βάγια της Μαντλίν που είναι φιλική προς την οικογένειά του. Την παρακαλεί να τον οδηγήσει στο δωμάτιο της Μαντλίν το βράδυ, για να μπορέσει να δει την κοπέλα να κοιμάται. Η Άντζελα τον προτρέπει να φύγει γιατί αν τον δει κανείς θα τον σκοτώσουν αμέσως, αλλά τελικά πείθεται με δυσκολία και τον βάζει μέσα. μικρογραφία|250x250εσ|Η παραμονή της αγίας Αγνής, τρίπτυχο του [[Άρθουρ Χιουζ]] Η Μαντλίν επιστρέφει στο δωμάτιό της τα μεσάνυχτα. Κρυμμένος σε μια περίτεχνη, σκαλιστή ντουλάπα, ο Πορφύριος την παρακολουθεί. Η κοπέλα δεν έφαγε από τα πιάτα που προσφέρονταν στη γιορτή και τώρα γονατίζει για τις προσευχές της. Μετά βγάζει τα στολίδια της, γδύνεται και, χωρίς να κοιτάξει πίσω της, όπως απαιτεί η παράδοση, πέφτει στο κρεβάτι της και κοιμάται σε βαθύ ύπνο στον οποίο ονειρεύεται τον Πορφύριο. Ο Πορφύριος προσπαθεί να την ξυπνήσει, παίρνει το λαούτο του και παίζει μερικές νότες. Η κοπέλα ανοίγει τα μάτια της και βλέπει μπροστά της την ίδια εικόνα που έχει δει στο όνειρό της και, νομίζοντας ότι ο Πορφύριος είναι μέρος του όνειρου, τον δέχεται στο κρεβάτι της. Ξυπνώντας πλήρως και συνειδητοποιώντας το λάθος της, του λέει ότι δεν μπορεί να τον μισήσει για την εξαπάτησή του αφού η καρδιά της τώρα είναι δική του. Ο Πορφύριος της δηλώνει την αγάπη του και την πείθει να τον ακολουθήσει για να ζήσουν μαζί. Γλιστρούν προς την έξοδο, περνώντας πάνω από τους μεθυσμένους γλεντζέδες και βυθίζονται στη νύχτα.
Εκείνο το βράδυ, ο Βαρόνος και οι πολεμιστές του περνούν μια νύχτα γεμάτη εφιάλτες. Η Άντζελα πεθαίνει, όπως επίσης και ο ιερέας που είχε κοιμηθεί πάνω σε ένα σωρό από κρύες στάχτες.
Σχόλιο
Γραμμένο σε γοτθικό ύφος, το ποίημα αντικατοπτρίζει «...πολλές από τις ίδιες ανησυχίες που διερευνά ο Κητς στις ωδές του - φαντασία, όνειρα και οράματα και τη ζωή ως ένα μείγμα αντιθέτων». Στο ποίημα, ο Κητς συνδυάζει έναν μεσαιωνικό μύθο με μια ιστορία εραστών, στα πρότυπα του Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1595) και της μεσαιωνικής γαλλικής έμμετρης μυθιστορίας Φλουάρ και Μπλανσφλόρ (1160, γύρω στα 1400 διασκευάστηκε στο Φλώριος και Πλατζιαφλώρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά ποιήματα
Οικογένεια Δεληγιάννη
Καταγωγή
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για τις απώτερες ρίζες των Δεληγιανναίων. Σύμφωνα με μία άποψη η ονομασία Δεληγιάννης προέρχεται από το ντε Λιέν (de Lianne), του Φράγκου Βαρόνου Ιππότη που γιος και διάδοχός του ήταν Ζαν ντε Λιέν (Jean de Lianne).
Σύμφωνα με άλλη άποψη, περισσότερο πιθανή, οι ρίζες των Δεληγιανναίων ανάγονται στους βυζαντινούς χρόνους και συγκεκριμένα στην αρχοντική οικογένεια των Λιτίνων, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Κωστή Παπαγιώργη, εγκατέλειψαν την Κρήτη το 824 για να επιστρέψουν επί Νικηφόρου Φωκά, το 960, μαζί με άλλες 11 αρχοντικές οικογένειες (Μουσούρους, Φωκάδες κ.α.).
Κατά μίαν άλλη άποψη βασισμένη σε ένα χειρόγραφο, αντίγραφο βυζαντινού χρυσόβουλου, η άφιξη των οικογενειών στην Κρήτη συντελέστηκε με διαταγή του αυτοκράτορα Αλεξίου του Β’ του Κομνηνού, όταν τους έστειλε εκεί υπό τον Ισαάκιο Β' Άγγελο το 1183. Ο αυτοκράτορας, για να ελέγξει την Κρήτη καλύτερα, διαμοίρασε στις οικογένειες των ευγενών το νησί υπό την μορφή φέουδων. Η αυθεντικότητα, βέβαια, του χρυσόβουλου αμφισβητείται, καθώς θεωρείται ότι κατασκευάστηκε από τις 12 οικογένειες για να επισφραγίσουν την εξουσία τους. Η παράδοση αυτή αναφέρεται και από τον Ιταλό περιηγητή των αρχών του 15ου αι. Κριστόφορο Μπουοντελμόντι.
Ένας από αυτούς τους ευγενείς ήταν και ο Λουκάς Λίτινος, ο οποίος θεωρείται πρόγονος των Παπαγιαννόπουλων-Δεληγιανναίων. Ο Λουκάς Λίτινος με τους γιους του εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Ρεθύμνου και του Χάνδακα. Πολύ αργότερα και λόγω των συνεχών διώξεων από τους Βενετούς η οικογένεια αναγκάστηκε να καταφύγει στη Θεσσαλονίκη.
Ο Γενάρχης Πέτρος Λίτινος
Ως γενάρχης των Παπαγιαννόπουλων-Δεληγιανναίων φαίνεται να είναι ο Πέτρος Λίτινος (μέσα 15ου - αρχές 16ου αιώνα). Από την Θεσσαλονίκη, όπου είχε εγκατασταθεί νωρίτερα η οικογένειά του, ακολούθησε την εκστρατεία του Μωάμεθ Β΄ στην Πελοπόννησο στο διάστημα 1458–1460 ως γραμματέας και διερμηνέας του Αλαήμπεη (αρχηγός ιππικού) Αχμέτ Αϊδίν Αγά. Με το τέλος της εκστρατείας και την κατάκτηση της Πελοποννήσου ο Μωάμεθ δίνει ως φέουδο στον Αϊδίν Αγά την περιοχή της Άκοβας στην Γορτυνία Αρκαδίας. Ο Αϊδίν ιδρύει και εγκαθίσταται με τους στρατιώτες του τον συνοικισμό της Ντραΐνας (ή Δραΐνας) που βρίσκεται σήμερα μέσα στα όρια των Λαγκαδίων Αρκαδίας. Ο Πέτρος Λίτινος έλαβε γαίες από τον Αϊντίν και παντρεύτηκε την Νεράντζω Γρίβα, μέλος πανίσχυρης οικογένειας από τη Βερβίτσα (Τρόπαια). Εγκαταστάθηκαν στο χωριό Κρέσπη όπου και παρέμειναν μέχρι τον θάνατό τους.
Ο Πέτρος Λίτινος απέκτησε δύο γιους, τον Σοφιανό και τον Ιωάννη, από τους οποίους προέρχονται οι δύο κύριοι κλάδοι της οικογένειας Παπαγιαννόπουλων-Δεληγιάννη.
Δεληγιανναίοι της Τσάρνης
Ο Ιωάννης εγκαταστάθηκε στην γειτονική των Λαγκαδίων Τσάρνη (σήμερα Πτεριά). Στον εγγονό του, Γιάννη, δόθηκε για πρώτη φορά το προσωνύμιο "Δεληγιάννης", το οποίο υιοθέτησαν οι απόγονοί του και πολύ αργότερα τμήμα του άλλου κλάδου της οικογένειας.
Ο γιος του Ιωάννη Δεληγιάννη, Πέτρος Δεληγιάννης, υπήρξε ισχυρός προεστός της Πελοποννήσου. Απέκτησε τεράστια δύναμη ως ένας εκ τεσσάρων αρχηγών της Πελοποννήσου ματαιώνοντας μέχρι και την μετάθεση του βεζίρη του Μοριά Τοπάλ Ουσουμάν. Οι 4 γιοι του πήραν μέρος στα Ορλωφικά και οι τρεις (Σταύρος, Γεώργιος, Ιωάννης) εκτελέστηκαν το 1769, ενώ ο τέταρτος (Νεόφυτος) που ήταν επίσκοπος Ζαρνάτας διέφυγε στην Ρωσία όπου πέθανε το 1798.
Απόγονος των Δεληγιανναίων της Τσάρνης ήταν και η Άννα Δεληγιάννη που προτίμησε να πέσει με τα 5 παιδιά της στο ποτάμι για να μη τα αρπάξουν οι Τούρκοι που είχαν εισβάλει αιφνιδιαστικά στο χωριό. Πνίγηκαν όλα πλην ενός αρσενικού μωρού που κρατούσε στην αγκαλιά της και διέφυγε κολυμπώντας με τη ροή του ποταμού.
Δεληγιανναίοι των Λαγκαδίων
Ο Αντώνιος εγκαταστάθηκε στη Δραΐνα και έγινε γραμματέας του γιου του Αϊδίν Αγά, Ισμαήλαγα. Στη συνέχεια, ο γιος του, ιερέας Ιωάννης Λίτινος, έλαβε το οφίκιο του οικονόμου και ήταν από τους πρώτους συνοικιστές της άνω γειτονιάς (Πάνω Μαχαλάς) των Λαγκαδίων. Εκεί υπήρξε ιδρυτής ναού (1680) και υποτυπώδους σχολείου.
Ο Ιωάννης απέκτησε τρεις γιους, τους Κανέλλο, Γεώργιο και Πανάγιο, που πήραν το επίθετο Παπαγιαννόπουλος κατά τη συνήθειαν της εποχής. Γιος του Κανέλλου ήταν ο Ιωάννης Παπαγιαννόπουλος, που απέκτησε και αυτός το προσωνύμιο Δεληγιάννης.
Έτσι, το επώνυμο Δεληγιάννης εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αυτόν τον κλάδο. Επίσημα όμως χρησιμοποιείται το 1826, όταν ο Αναγνώστης Δεληγιάννης, γιος του Ιωάννη, άρχισε να υπογράφει με αυτό. Έκτοτε οι απόγονοι του Αναγνώστη Δελληγιάννη φέρουν ως το επώνυμο Δεληγιάννης, ενώ οι λοιποί απόγονοι του ιερέα Ιωάννη Λιτίνου το Παπαγιαννόπουλος.
Εξέλιξη
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η οικογένεια των Δεληγιανναίων-Παπαγιαννόπουλων είχε συνάψει στενές σχέσεις με τους Τούρκους, ενισχύοντας κατά τρόπο αδίστακτο την δύναμή τους. Ο Ιωάννης Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης) κατόρθωσε να γίνει μορογιάννης, αυξάνοντας την οικογενειακή περιουσία υπέρμετρα. Συνεργάστηκε δίχως ενδοιασμό με την τουρκική διοίκηση, φαινομενικά για την εξόντωση των ληστών, και συνέβαλε παρασκηνιακά στον αποκεφαλισμό του πανίσχυρου αντιπάλου του Σωτηράκη Λόντου το 1812. Εκμεταλλευόμενος αυτό το πλήγμα κατά της οικογένειας των Λόντων εγκαθίδρυσε νόθο κλάδο της δικής του οικογένειας στην περιοχή των Νεζεροχωρίων εντός των γαιών των Λόντων, οι οποίοι κατάγονται από τον Κάλανο Νεζερών, αποσκοπώντας έτσι στην διαρκή προστριβή των κύριων ανταγωνιστών του με τους συγγενείς και συμμάχους του Παπαγιαννόπουλους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Καλάνιστρα, και στην εν γένει εξουδετέρωση οποιασδήποτε εχθρικής επιρροής στην περιοχή βορείως της Γορτυνίας. Με απόφαση όμως του Σουλτάνου εκτελέστηκε το 1816, χωρίς όμως να δημευτεί η περιουσία του, η οποία κληρονομήθηκε από τους γιούς του.
Την αρχηγία της οικογένειας ανέλαβε ο γιος του Θεοδωράκης Δεληγιάννης, που απέκτησε και ο ίδιος μεγάλη περιουσία. Λίγο πριν την έναρξη της επανάστασης στάλθηκε ως εγγύηση μαζί με άλλους προκρίτους στην Τρίπολη, όπου θανατώθηκε ύστερα από βασανιστήρια. Τα αδέρφια του Νικόλαος και Αναγνώστης ήταν την ίδια εποχή βεκίληδες του Μοριά στην Κωνσταντινούπολη. Η οικογένεια των Δεληγιανναίων-Παπαγιαννόπουλων, προκειμένου να επιβληθεί στη νέα τάξη πραγμάτων που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται μετά την έκρηξη της επανάστασης, οργάνωσε ιδιωτικό στρατό κατά τις συνήθειες των αριστοκρατικών οικογενειών. Τα έξοδα όμως της συντήρησης την αποδυνάμωσαν οικονομικά, με αποτέλεσμα να αρχίσει να πωλεί γαίες. Αποκορύφωμα της κάμψης που παρουσίαζαν ήταν η κίνηση του Κανέλλου Δεληγιάννη, κατόπιν συνεννοήσεως με τα αδέρφια του, να αρραβωνιάσει την κόρη του με τον Κολίνο Κολοκοτρώνη, γιο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Η απόφαση αυτή του Κολοκοτρώνη εξόργισε τους συναγωνιστές του και ιδιαίτερα τον Δημήτριο Πλαπούτα. Με τον αρραβώνα αυτό οι Δεληγιανναίοι πετύχαιναν δύο στόχους, να αποδυναμώσουν την αντίπαλη παράταξη συνάπτοντας οικογενειακές σχέσεις με τον Κολοκοτρώνη και να ενισχύσουν την θέση τους, καθώς ο Κολοκοτρώνης αποτελούσε υπολογίσιμη δύναμη. Για την ιστορία ο αρραβώνας δεν έγινε ποτέ, καθώς ο Κολίνος πέθανε νωρίς.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μέρους του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, οι Δεληγιανναίοι-Παπαγιαννόπουλοι εναντιώθηκαν στις προθέσεις της οικογένειας Κουντουριώτη, με αποτέλεσμα οι γαίες τους να λεηλατηθούν από τον κυβερνητικό στρατό και αυτοί να καταφύγουν στην Μάνη, στο σπίτι του Γιατράκου. Τελικά παραδόθηκαν και φυλακίστηκαν στην Ύδρα, από όπου στη συνέχεια απελευθερώθηκαν. Κατά το τέλος της επανάστασης η οικογένεια ήταν οικονομικά και ηθικά κατεστραμμένη, αν όχι εξαθλιωμένη. Αν και τα μέλη της κατέλαβαν κάποιες θέσεις εξουσίας, η καταλυτική επιρροή της οικογένειας στα πολιτικά πράγματα, τουλάχιστον μέχρι τα 1880, είχε χαθεί.
Στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα δύο μέλη της οικογένειας έγιναν πρωθυπουργοί: ο Θεόδωρος και ο Νικόλαος Δηλιγιάννης. Ο πρώτος μάλιστα κυριάρχησε σε όλο το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου, αποτελώντας έναν εκ των σημαντικότερων Πρωθυπουργών της Ελλάδας.
Σήμερα κλάδοι της οικογενείας διαμένουν κυρίως στην Αρκαδία (Τρίπολη και περιοχή Γορτυνίας) και την Αχαΐα (Πάτρα και περιοχή Νεζεροχωρίων), όπου τα καταγόμενα μέσω αρρενογονίας μέλη φέρουν ως επώνυμο μεταξύ των κατωτέρω: Δεληγιάννης, Δηλιγιάννης και Παπαγιαννόπουλος. Χαρακτηριστική για την εξέλιξη της οικογένειας ήταν η σύναψη επιγαμιών με την οικογένεια Ζαΐμη και η συγγένειά της (μέσω των Ζαΐμηδων) με την οικογένεια Ρούφου, ενώ μεταξύ των μελών της παρατηρείται από τα τέλη του 19ου αιώνα η συνήθεια της πολλαπλής ονοματοθεσίας.
Απομνημονεύματα Κανέλλου Δεληγιάννη
Σημαντική ιστορική αξία έχουν τα απομνημονεύματα του Κανέλλου Δεληγιάννη, τα οποία γράφτηκαν το 1854. Η ολοκλήρωση της γραφής σε καθαρή μορφή των Απομνημονευμάτων από τον Γ. Τσουκαλά, τελείωσε την 31η Αυγούστου 1954.
Με την αρχή του κειμένου του, κύριο μέλημά του Κανέλλου είναι να παρουσιάσει την φιλοτουρκική στάση του πατέρα του ως ευεργετική για τον ελληνικό πληθυσμό και την διατήρηση της ειρήνης στον Μοριά. Το τρίτομο έργο του σκοπό έχει να αποκαταστήσει την τιμή της οικογένειας, η οποία μετά την επανάσταση του 1821 είχε χάσει το κύρος της. Ενοχλείται με την ανάδειξη των ταπεινής καταγωγής αγωνιστών σε σημαίνοντα πρόσωπα και τον υποβιβασμό των προκρίτων. Μέσα στα κείμενά του είναι εμφανής η αντιπάθεια και ο φθόνος που είχε για πολλούς αγωνιστές και κυρίως για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Τα απομνημονεύματα καθυστέρησαν να εκδοθούν καθώς η οικογένειά του δεν ήθελε να εκδοθούν, λόγω των ονομάτων που επικρίνει ο Κανέλλος και δηλώνει ότι δεν θέλει να δημοσιευθούν πριν περάσουν πολλά χρόνια.
Οι Δεληγιανναίοι στην λαϊκή παράδοση
Η ισχύς των Δεληγιανναίων πέρασε και στην τοπική δημοτική ποίηση με το παρακάτω τραγούδι:
"Ένας πασάς ροβόλαγε από τον Άγιο Πέτρο
γυρεύοντας τους προεστούς και τους κοτζαμπάσηδες.
πιάνει και του γράφει μια γραφή, του στέλνει πεζοδρόμο.
-Δε σε φοβάμαι βρε πασά, στο νου μου δε σε βάζω,
τι έχω παιδί στο Βασιλιά, παιδί στη δωδεκάδα.
Έχω και στην Καρύταινα το γυιο μου τον Πανάγο,
κι εγώ είμαι στον τόπο μου με τ' άλλα τα παιδιά μου.
Πρέπει να κάτσεις φρόνιμα, να μη με ενοχλήσεις
τι γράφω και σε στέλνουμε σεργούνι στο Μπαγδάτι."
Γενεαλογικό Δέντρο Οικογένειας Δεληγιάννη
Το γενεαλογικό δέντρο είναι ενδεικτικό και αναφέρεται στα πλέον σημαίνοντα πρόσωπα.
Παραπομπές
*
Ελένη Παντελίδου
Η Παντελίδου φοίτησε και τελείωσε το Αρσάκειο παρθεναγωγείο της Αθήνας και θέλησε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο, κάτι πρωτοφανές για την εποχή για γυναίκα. Το 1887 έκανε αίτηση για να εισαχθεί στην ιατρική σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών αλλά απορρίφθηκε λόγω του ότι τα σχολεία θηλέων θεωρούνταν πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και όχι δευτεροβάθμιας όπως τα γυμνάσια που αποφοιτούσαν τα αγόρια. Αναφέρεται μάλιστα ότι κατά την είσοδο της στην αίθουσα χλευάστηκε από τους άνδρες συμμαθητές της που την υποδέχτηκαν με ποδοκροτήματα, ενώ της πετούσαν και σαΐτες. Η Παντελίδου απογοητεύτηκε από την απόρριψη της αίτηση της κι αυτοκτόνησε σε ηλικία 18 ετών. . Στο σημείωμα που άφησε ανέφερε:
Ο θάνατός της συνέβαλε στο να αρχίσει από τον 1895 να γίνεται δεκτή η φοίτηση στο Πανεπιστήμιο και γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
Γουόρλντ Λιγκ Πετοσφαίρισης
Το Γουόρλντ Λιγκ (αγγλικά: World League) ήταν μια ετήσια διοργάνωση πετοσφαίρισης σε επίπεδο ανδρών. Θεσμοθετήθηκε το 1990 και αποτελούσε το μακροβιότερο και πλουσιότερο σε θέαμα θεσμό των διεθνών διοργανώσεων του αθλήματος, που διοργανωνόταν από τη FIVB. Το 2010 η τελική φάση του Παγκοσμίου Λιγκ διεξήχθη από τις 11 Ιουνίου μέχρι τις 25 Ιουλίου στην Κόρντομπα της Αργεντινής με τη συμμετοχή 16 χωρών. Στη διοργάνωση της χρονιάς αυτής η Βραζιλία κατέκτησε τον ένατο τίτλο της.
Από το 2018, το World League και το World Grand Prix αντικαταστάθηκαν από το Nations League και το Challenger Cup για άνδρες και για γυναίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παγκοσμιο Λιγκ Παγκοσμιο Λιγκ Παγκοσμιο Λιγκ
Φραγκίσκος Σαβαλόκα
Ο Φραγκίσκος Σαβαλόκα (ιταλικά : Francesco Savaloka), ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας για λίγες εβδομάδες το 1316 μ.Χ. καταγόμενος από την Ιταλία.
Όταν πέθανε ο Ρενιέρος του Πράτο οι Λατίνοι της Πάτρας εξέλεξαν τον Φραγκίσκο αρχιεπίσκοπο και πολιτικό διοικητή της. Ο Φραγκίσκος έως τότε ήταν εφημέριος στον ναό του Αγίου Ανδρέα που είχε μετατραπεί σε Ρωμαιοκαθολικό ναό. Ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ όμως δεν ενέκρινε την εκλογή με την δικαιολογία ότι δεν είχε επιστημονικές γνώσεις για αυτή την θέση και διόρισε στην θέση του τον Γουλιέλμο Φραγκιπάνη. Πιθανότατα ο πάπας ήθελε άνθρωπο της εμπιστοσύνης του για να ελέγχει την Βαρωνία όπου τότε βρισκόταν υπό την θρησκευτική επιρροή του, αργότερα ο Φραγκισπάνης την ανεξαρτητοποίησε και την έκανε κρατίδιο υποτελή του πάπα.
Πηγές
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ferrari California
Η Ferrari California ήταν ένα κάμπριο σπορ αυτοκίνητο, τύπου grand tourer, που κατασκευάστηκε από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, μεταξύ του 2008 και του 2017. Η California φέρει κινητήρα βενζίνης 4.3 λίτρων V8 σε γωνία 90° και άμεσου ψεκασμού, ισχύος 460 PS (338 kW, 454 hp), που τοποθετήθηκε στο μπροστινό μέρος. Το μοντέλο αναβίωσε την ονομασία «Καλιφόρνια», που χρησιμοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 για την Ferrari 250 GT. Επίσης, κατά τα έτη παραγωγής της, ήταν το λιγότερο ακριβό μοντέλο στην παλέτα της Φερράρι. Αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 από την Ferrari Portofino.
Παραγωγή
thumb|left|Ferrari California στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της [[Γενεύης τον Μάρτιο του 2013.]]
Η California κατασκευαζόταν σε μια νέα γραμμή παραγωγής, δίπλα στο υφιστάμενο εργοστάσιο στο Μαρανέλλο, με ρυθμό παραγωγής 27 αυτοκίνητα ανά ημέρα ή 6.000 ανά έτος. Μάλιστα η Φερράρι σχεδίαζε, κατά την παρουσίασή της, να παράγει 5.000 California κατά τα δύο πρώτα χρόνια της παραγωγής, αυξάνοντας έτσι την συνολική παραγωγή όλων των μοντέλων της Φερράρι κατά 50% με την εισαγωγή του συγκεκριμένου μοντέλου. Η California, σύμφωνα με πολλά περιοδικά αυτοκινήτου, ήταν sold out μέχρι το 2011, με το 60% των αγοραστών της να είναι νέοι πελάτες της Ferrari.
Σχεδιασμός
Μολονότι η California ήταν το λιγότερο ακριβό μοντέλο στην παλέτα της εταιρείας, έφερε μια σειρά από πρωτιές για τη Φερράρι κατά την εισαγωγή της:
Κινητήρας
Η εταιρεία Bosch παρήγαγε το σύστημα άμεσου ψεκασμού. Ο κινητήρας έχει όγκο 4.297 κυβικών εκατοστών και αποδίδει ισχύ 338 kW (453 bhp) στις 7.750 στροφές το λεπτό, ενώ η μέγιστη ροπή που παράγεται είναι 485 N·m στις 5.000 στροφές το λεπτό. Η προκύπτουσα ισχύς των 80 kW (107 bhp) ανά λίτρο κυβισμού του κινητήρα, είναι ένα από τα υψηλότερα για έναν ατμοσφαιρικό κινητήρα, καθώς άλλοι κατασκευαστές έχουν χρησιμοποιήσει υπερσυμπίεση ή τούρμπο να φτάσουν σε παρόμοια επίπεδα ισχύος. Η επόμενη έκδοση της Καλιφόρνια πιθανότατα θα έχει υπερτροφοδοτούμενο (τούρμπο) κινητήρα.
Κιβώτια ταχυτήτων
Η Ferrari California ήταν και η τελευταία στην ιστορία Ferrari με προαιρετικό μηχανικό κιβώτιο, και αυτό μόνο ως ειδική παραγγελία και μόνο στα πρώτα της αντίτυπα, καθώς η επιλογή αυτή δεν γνώρισε καμία απολύτως απήχηση. Για την ακρίβεια, από την εισαγωγή της, το 2008, έως το 2012, παγκοσμίως μόλις 6 αντίτυπα της California πωλήθηκαν με χειροκίνητο κιβώτιο! Ως αποτέλεσμα, η Ferrari αποφάσισε τότε να καταργήσει εντελώς τα μηχανικά κιβώτια, με την California από την σεζόν του 2013 και μετά να εξοπλίζεται αποκλειστικά με το 7-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη. Από την άλλη όμως, οι 6 Ferrari California με το χειροκίνητο κιβώτιο αναμένεται να γίνουν άκρως συλλεκτικές στο μέλλον και με εξαιρετικά υψηλές τιμές μεταπώλησης, λόγω της σπανιότητάς τους.
Επιδόσεις
Η California επιτυγχάνει τελική ταχύτητα 310 χιλιόμετρα την ώρα και μπορεί να επιταχύνει από μηδέν στα 100 χιλιόμετρα την ώρα σε μόλις 3,9 δευτερόλεπτα. Μολονότι είναι 180 κιλά βαρύτερη και 30 PS (22 kW, 30 hp) λιγότερο ισχυρή από τον κινητήρα της F430, η California έχει ίση επιτάχυνση με την F430 λόγω του διπλού συμπλέκτη μετάδοσης.
Αεροδυναμική
thumb|right|Το σαλόνι μιας Ferrari California του 2010. thumb|right|Ο πίνακας οργάνων της Ferrari California.
Συνολικά, η Ferrari κατανάλωσε πάνω από 1.000 ώρες στην αεροδυναμική σήραγγα, με το ένα τρίτο κλίμακας μοντέλο της California για την τελειοποίηση της αεροδυναμικής. Ακόμα και με την οροφή ανοιχτή, η California έχει συντελεστή Cd 0,32, καθιστώντας την το πιο αεροδυναμικό καμπριολέ μοντέλο της Φερράρι που φτιάχτηκε ποτέ, μέχρι την εισαγωγή της Ferrari F12berlinetta το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
California Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Πατρινέλα
Η Πατρινέλα, γράφεται και Πατρινέλλα, είναι στη λαϊκή παράδοση το στοιχειό των Πατρών. Αποτελείται από τμήματα δύο αγαλμάτων, ο κορμός και το κεφάλι, ακρωτηριασμένου γενειοφόρου αντρός εντοιχισμένο σε κοίλωμα του κάστρου της Πάτρας. Παλιότερα ήταν ορατό από όλη την πόλη και στη λαϊκή παράδοση έπαιρνε μορφή γυναίκας και προστάτευε την πόλη. Το άγαλμα βρίσκεται ακόμα και σήμερα στο νότιο τείχος του κάστρου αλλά δεν είναι πλέον ορατό όπως παλαιότερα λόγω δημοτικών κτιρίων που έχουν κτιστεί μπροστά του.
Η Πατρινέλα αποτελείται από ακρωτηριασμένο κορμό αγάλματος Ρωμαίου αντρός και κεφάλι άλλου αγάλματος γενειοφόρου αντρός που πολλοί θεωρούν ότι είναι ο ιδρυτής της πόλης ο Πατρέας. Πιθανότατα η κεφαλή προέρχεται από άγαλμα που απεικόνιζε τον Δία ή κάποιον άλλο θεό ή ήρωα της αρχαιότητας.
Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση η Πατρινέλα έμενε στον νοτιοανατολικό πύργο του κάστρου και έβγαινε κάθε βράδυ στους δρόμους της πόλης, τα μεσάνυχτα. Κατά άλλη παράδοση έβγαινε μόνο όταν ήταν να έρθει κάποιο κακό και την άκουγαν να κλαίει. Θεωρούνταν προστάτης της πόλης που την φύλαγε από την χολέρα και την πανούκλα. Άλλες φορές έβγαινε σέρνοντας αλυσίδες για να πενθήσει κάποιο σημαντικό Πατρινό που πέθανε.
Ο Νώτης Νησώτης στο ποίημα του "Πατρινέλα" αναφέρει ότι είναι μια πανέμορφη κοπέλα που έγινε στοιχειό αφού την φυλάκισαν στο κάστρο αλυσοδεμένη και πέθανε. Μας λέει ότι δεν μπορεί να τη δει ανθρώπινο μάτι αλλά μόνο όποιος πιεί μαγική σκόνη αλλά όταν περνά κοντά του καταλαβαίνει ένα θρόισμα που τον παγώνει, αυτό το λένε στρατιώτες που φύλαγαν σκοπιά και φυλακισμένοι όταν το κάστρο ήταν φυλακή. Βγαίνει μόνο όταν ο ουρανός δεν έχει αστέρια και τριγυρνά στις επάλξεις φωνάζοντας "μην με αρπάξεις" έχοντας στοιχειώσει όταν την άρπαξαν και την φυλάκισαν.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Αγάλματα Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτισμός στην Πάτρα
Μιχαήλ ΣΤ΄
Ο Μιχαήλ ΣΤ' Βρίγγας, ο επονομαζόμενος Στρατιωτικός ή Γηραιός ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας το 1056-1057. Συγγενής του Ιωσήφ Βρίγγα, μιας πανίσχυρης προσωπικότητας την εποχή που ήταν αυτοκράτορας ο Ρωμανός Β´. Την εποχή που έγινε αυτοκράτορας ήταν ένας υπέργηρος Συγκλητικός και μέλος της ανώτατης γραφειοκρατείας, διετέλεσε Υπουργός Στρατιωτικών. Τον επέλεξε για αυτοκράτορα η ηλικιωμένη αυτοκράτειρα Θεοδώρα των Μακεδόνων λίγο πριν τον θάνατο της (31 Αυγούστου 1056). Στον διορισμό αυτό σημαντικό ρόλο είχε ο πιο έμπιστος σύμβουλος της Θεοδώρας Λέων Παρασπόνδυλος. Ο Μιχαήλ ΣΤ΄ κατάφερε να επιβιώσει από συνομωσία που οργάνωσε ο Θεοδόσιος Μονομάχος ανεψιός του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μονομάχου. Είχε χάσει ωστόσο την στήριξη της αριστοκρατίας επειδή αγνόησε τα δικαιώματα του στρατηγού Νικηφόρου Βρυέννιου, τον επανάφερε στον προηγούμενο βαθμό αλλά χωρίς τον πλούτο και την περιουσία του.
Ο Νικηφόρος Βρυέννιος διαμαρτυρήθηκε αλλά ο αυτοκράτορας τον αγνόησε, η αριστοκρατία αποφάσισε τότε να εξεγερθεί για να τον ανατρέψει. Ο στρατός αποξενώθηκε από τον Μιχαήλ ΣΤ΄ και μεταφέρθηκε στην Καππαδοκία από εκεί βρήκε την ευκαιρία ο Νικηφόρος Βρυέννιος να ξεκινήσει την επανάσταση. Η ανατροπή του ηλικιωμένου αυτοκράτορα σε έναν μόλις χρόνο μετά την άνοδο του ήρθε σύντομα, ο στρατηγός Ισαάκιος Α΄ Κομνηνός αναγορεύθηκε αυτοκράτορας στην Παφλαγονία (8 Ιουνίου 1057). Οι γραφειοκράτες του Μιχαήλ ΣΤ΄ που δεν ήθελαν να χάσουν τα προνόμια τους, αντιστάθηκαν σκληρά και συγκρότησαν στρατό εναντίον των επαναστατών. Ο αυτοκρατορικός στρατός έχασε στην Μάχη της Πετρόης κοντά στην Νίκαια Βιθυνίας και ο Ισαάκιος Κομνηνός βάδισε για την Κωνσταντινούπολη. Ο Μιχαήλ ΣΤ΄ προσπάθησε να διαπραγματευτεί με διάσημους άντρες της αυλής του όπως ο Μιχαήλ Ψελλός, του πρόσφερε τον τίτλο του Καίσαρα και του Συναυτοκράτορα. Ο Ισαάκιος Κομνηνός έδειξε διαλλακτικός στις προτάσεις αλλά την ίδια στιγμή ξέσπασε στην Κωνσταντινούπολη μια βίαιη εξέγερση των οπαδών του, ο πατριάρχης Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος απαίτησε από τον Μιχαήλ ΣΤ΄ να παραιτηθεί υπέρ του Ισαάκιου κάτι που έγινε (30 Αυγούστου 1057). Ο Μιχαήλ ΣΤ΄ Βρίγγας αποσύρθηκε σε μοναστήρι όπου πέθανε σε λίγο καιρό.
Πηγές
Μιχαηλ 06
Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας
thumb|250 px|right|Επιγραφή σχετική με τον Τιβέριο Κλαύδιο Βάβιλλο της Ρώμης (π. 56 CE) που επιβεβαιώνει ότι η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας υπήρχε σε κάποια μορφή κατά τον 1ο αιώνα.
Με τον όρο Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας εννοείται η αρχαία βιβλιοθήκη της πόλης της Αλεξάνδρειας, στην Αίγυπτο, η οποία ιδρύθηκε στην Ελληνιστική εποχή επί διακυβέρνησης Πτολεμαίου Α', του επονομαζόμενου Σωτήρος, με την παρότρυνση του Δημήτριου Φαληρέα, και έγινε το εκδοτικό κέντρο του τότε γνωστού κόσμου, υπερσκελίζοντας ως προς τον πλούτο των χειρογράφων της κάθε άλλη γνωστή βιβλιοθήκη της εποχής της και του παρελθόντος.
Η ίδρυση
Η πρώτη αναφορά που έχουμε για τη βιβλιοθήκη βρίσκεται σε μια επιστολή του Αριστέα (περ.180-145 π.Χ.), ενός Ιουδαίου λόγιου που κατέγραψε το χρονικό της μετάφρασης των Εβδομήκοντα. Η μαζική παραγωγή χειρογράφων, ωστόσο, επετεύχθη από τον εξόριστο Δημήτριο Φαληρέα κατ' εντολήν του Πτολεμαίου Σωτήρα. Ο ίδιος ο Φαληρεύς, πρώην τύραννος των Αθηνών, ανήκε στην πρώτη γενιά της Περιπατητικής Στοάς και ήταν ένας από τους μαθητές του Αριστοτέλη μαζί με τον Θεόφραστο και τον Μέγα Αλέξανδρο. Σύμφωνα με τον Αριστέα ο Δημήτριος ώθησε τον Πτολεμαίο να συγκεντρώσει μια συλλογή βιβλίων για τη βασιλεία και τη διακυβέρνηση έτσι όπως τη διατύπωσε ο Πλάτων και επιπλέον να μαζέψει βιβλία από όλους τους λαούς του κόσμου. Ο Δημήτριος επίσης θεωρείται εμπνευστής του Μουσείου, στην πρωτεύουσα του Πτολεμαίου, ενός Ιδρύματος αφιερωμένου στις Μούσες, προστάτιδες των τεχνών και των επιστημών, δηλαδή με σημερινούς όρους ενός Πανεπιστημίου.
Οι αρχαιολόγοι δεν έχουν αποκαλύψει ακόμα τα κτίσματα του Μουσείου, αν και η σκαπάνη έφερε στο φως τμήμα της θυγατρικής βιβλιοθήκης, κοντά στον ναό του Σέραπι. Από τις τμηματικές πληροφορίες που υπάρχουν, υποθέτουμε πως βρισκόταν στον Β.Α. τομέα της πόλης (Βρουχίον), κοντά στο ανακτορικό σύμπλεγμα. Σύμφωνα με τον Στράβωνα (17.1.18), περιβαλλόταν από αυλές και στο κέντρο του βρισκόταν η μεγάλη αίθουσα και ένα κυκλικό δώμα με παρατηρητήριο στην οροφή του. Τούτο το κεντρικό δώμα περιέβαλλαν αίθουσες διδασκαλίας. Στην πραγματικότητα ο σχεδιασμός μοιάζει με εκείνον του Σεραπείου, το οποίο άρχισε επί Πτολεμαίου Α΄ Σωτήρα και ολοκληρώθηκε από τον γιο του Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο. Υπολογίζεται ότι εργάζονταν εκεί μόνιμα 30-45 άτομα, τα οποία τρέφονταν και χρηματοδοτούνταν από τον βασιλικό οίκο κατ' αρχήν και αργότερα από δημόσιους πόρους.
Οι χώροι στους οποίους στεγάζονταν και ταξινομούνταν οι πάπυροι βρίσκονταν είτε στις εξωτερικές αίθουσες ή στη Μεγάλη Αίθουσα. Οι πάπυροι ταξινομούνταν πάνω σε σχάρες ειδικά κατασκευασμένες για αυτό το σκοπό και οι καλύτεροι από αυτούς ήταν τυλιγμένοι σε λινό ή δερμάτινο κάλυμμα. Η περγαμηνή είναι μια μεταγενέστερη και μάλιστα αναγκαστική ανακάλυψη. Η Αλεξάνδρεια σταμάτησε τις εξαγωγές παπύρου, προκειμένου να σταματήσει την άνοδο της ανταγωνιστικής Βιβλιοθήκης της Περγάμου, την οποία ίδρυσαν οι Σελευκίδες. Το 1848, στον κήπο του αυστριακού προξενείου ανακαλύφθηκε γρανίτινος όγκος, διαμορφωμένος για την υποδοχή παπύρων με την επιγραφή διοσκουρίδου γ΄ τόμοι, γεγονός που μας επιτρέπει να προσδιορίσουμε το σχήμα που είχαν τα ράφια, αν και υπολογίστηκε πως ήταν αδύνατον να χρησιμοποιείται γρανίτης για την υποδοχή των εκατοντάδων χιλιάδων όπως εκτιμάται παπύρων της βιβλιοθήκης. Στη ρωμαϊκή εποχή τα χειρόγραφα απέκτησαν πλέον την μορφή κωδίκων (βιβλίων) και άρχισαν να αποθηκεύονται σε ξύλινα κιβώτια που αποκαλούνταν ερμάρια.
Οργάνωση
Κατά την εποχή του Δημητρίου οι ελληνικές βιβλιοθήκες ήταν στην πραγματικότητα ιδιωτικές συλλογές χειρογράφων, όπως εκείνη του Αριστοτέλη. Όσον αφορά στην Αίγυπτο, είναι γνωστό ότι στους ναούς υπήρχαν βιβλιοθήκες με θρησκευτικά και κρατικά έγγραφα, όπως σε ορισμένα μουσεία, στην ελληνική επικράτεια. Ήταν η μεγάλη φιλοδοξία του Πτολεμαίου να συσσωρεύσει όλη τη γνώση, που οδήγησε αυτές τις μικρές συλλογές στην επικράτεια μιας αληθινής βιβλιοθήκης. Ο Τζέτζης αναφέρει, αρκετούς αιώνες αργότερα, ότι ο Καλλίμαχος κατέγραψε 400.000 μικτούς παπύρους (πιθανώς αυτοί που περιείχαν πάνω από ένα κεφάλαιο, έργο ή συγγραφέα) και 90.000 αμιγείς. Σε αυτούς βέβαια θα πρέπει να προσθέσουμε και 42.000 παπύρους που βρίσκονταν στο Σαράπειο. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν οι διάδοχοι του Πτολεμαίου προκειμένου να πετύχουν το σκοπό τους ήταν σίγουρα μοναδικές. Ο Πτολεμαίος Γ΄ συνέταξε μια επιστολή "προς όλους τους ηγεμόνες του κόσμου", ζητώντας να δανειστεί τα βιβλία τους, (Γαλην. 17.1). Όταν οι Αθηναίοι του έστειλαν τα κείμενα του Ευριπίδη, του Αισχύλου και του Σοφοκλή, εκείνος τα αντέγραψε και επέστρεψε πίσω τα αντίγραφα, κρατώντας τα πρωτότυπα για τη βιβλιοθήκη. Επίσης, όλα τα πλοία που ελλιμενίζονταν στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, ήταν υποχρεωμένα να υποστούν έρευνα όχι για λαθρεμπόριο, αλλά για παπύρους που αντιγράφονταν και παραδίδονταν πίσω στους κατόχους τους, αν το επιθυμούσαν. Αυτές οι ανορθόδοξες μέθοδοι, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν τον πρώτο συστηματικό τρόπο συλλογής έργων.
Επιστήμες
Για τους αλεξανδρινούς αστρονόμους η αστρονομία δεν ήταν απλά μια προβολή της τρισδιάστατης Γεωμετρίας στο χρόνο, αν και έτσι την κατέταξαν πολλοί από τους Έλληνες επιστήμονες. Οι κινήσεις των άστρων και του ήλιου ήταν ουσιαστικές για τον καθορισμό και τη χαρτογράφηση των ορίων περιοχών. Για την Αίγυπτο μια τέτοια γνώση ήταν ουσιαστική, καθώς η ετήσια πλημμύρα του Νείλου έσβηνε τα φυσικά ορόσημα ανάμεσα σε διαφορετικές ιδιοκτησίες. Επίσης, για την Αλεξάνδρεια ήταν ζωτικής σημασίας η χρήση των ουράνιων κινήσεων για τη ναυσιπλοΐα, αφού ήταν κέντρο εξαγωγής παπύρου και σιτηρών για όλες τις χώρες της Μεσογείου και η συντόμευση των ταξιδιών ήταν απαραίτητη. Οι προγενέστεροι αστρονόμοι είχαν επικεντρωθεί στα θεωρητικά μοντέλα του σύμπαντος. Οι Αλεξανδρινοί ήταν εκείνοι που προχώρησαν σε λεπτομερείς παρατηρήσεις και μαθηματικά συστήματα, τα οποία μετέτρεψαν την αστρονομία σε εφαρμοσμένη επιστήμη.
Οι αλεξανδρινοί γεωμέτρες επεξεργάστηκαν τις αρχές που έθεσαν οι προγενέστεροι Έλληνες μαθηματικοί με νέα στοιχεία, τα οποία άντλησαν από τις βαβυλωνιακές και αιγυπτιακές πηγές γνώσης. Λέγεται πως ο Δημήτριος ο Φαληρέας προσκάλεσε τον Ευκλείδη να διδάξει στην Αλεξάνδρεια, το έργο του οποίου «Στοιχεία» υπήρξε η βάση της γεωμετρίας επί σειρά αιώνων. Οι διάδοχοί του, ιδιαίτερα ο Απολλώνιος του 2ου π.Χ. αιώνα και ο Ίππαρχος του 2ου μ.Χ. αιώνα, συνέχισαν την έρευνά του στα κωνικά σχήματα. Ο Αρχιμήδης, ένας από τους πρώτους σχολαστικούς που συνδέονταν με την Αλεξάνδρεια εφάρμοσε τις αστρονομικές και γεωμετρικές Θεωρίες στην κίνηση μηχανικών συσκευών. Ανάμεσα στις εφευρέσεις του κατατάσσονται ο μοχλός και ο κοχλίας, ενώ διατύπωσε και την αρχή της άνωσης. Η υδραυλική με τη σειρά της είναι μια επιστήμη που γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, πάνω στη βάση των «Πνευματικών» του Ήρωνα και γνώρισε μεγαλειώδη ανάπτυξη, δυστυχώς χωρίς εκτεταμένες εφαρμογές.
Οι Αλεξανδρινοί ανέπτυξαν, επίσης, την επιστήμη της ανατομίας, καθώς είχαν το πλεονέκτημα της μελέτης πολλών ειδών από το ζωολογικό πάρκο που βρισκόταν σύμφωνα με τις περιγραφές κοντά στη Βιβλιοθήκη, αλλά και παρατήρησης των μεθόδων ταρίχευσης, σύμφωνα με τα ταφικά έθιμα της Αιγύπτου. Ένας από τους πρώτους επιστήμονές της, ο Ηρόφιλος, συνέλεξε και συνέθεσε τον κώδικα του Ιπποκράτη και προχώρησε σε δικές του μελέτες. Αυτός πρώτος διαχώρισε τα νεύρα και τον εγκέφαλο ως ενιαίο σύστημα, καθόρισε τη λειτουργία της καρδιάς, την κυκλοφορία του αίματος και πιθανώς άλλα ανατομικά χαρακτηριστικά. Ο διάδοχός του Ερασίστρατος συγκεντρώθηκε στο πεπτικό σύστημα και τα αποτελέσματα της διατροφής και διατύπωσε τη θεωρία πως η διατροφή, τα νεύρα και ο εγκέφαλος επιδρούν στις νοητικές ασθένειες. Τελικά, κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα ο Γαληνός διεξήγαγε εκτενείς έρευνες, τις οποίες συνέθεσε σε δεκαπέντε βιβλία για την ανατομία και την τέχνη της ιατρικής.
Ο αιγυπτιακός τομέας
Όπως προαναφέρθηκε, ο σκοπός της Βιβλιοθήκης ήταν να συλλέξει όλη τη γνώση του γνωστού τότε κόσμου. Έτσι, ένα σημαντικό τμήμα της που χρειάζεται να αναφερθεί είναι ο αιγυπτιακός τομέας.
Ο Διόδωρος μας παρέχει μια περιγραφή του τι συνέβαινε στα πρώιμα στάδια της Βιβλιοθήκης. «Όχι μόνον», λέγει, «παρείχαν οι ιερείς τα αρχεία τους, αλλά πολλοί, επίσης, από τους Έλληνες που έφτασαν ως τις Θήβες συνέθεσαν ιστορίες της Αιγύπτου, ένας από τους οποίους ήταν ο Εκαταίος ο Αβδηρίτης», (Διόδ. Ι. 46.8). Με τούτο το σχόλιο δύο ονόματα έρχονται κατά νου, ο Μανέθων και ο Εκαταίος. Ο Μανέθων είναι ο φημισμένος αρχιερέας της Ηλιούπολης, με μεγάλες γνώσεις για τις παραδόσεις της χώρας του. Ο Πτολεμαίος, μάλιστα, τον συμβουλεύτηκε για την υιοθέτηση του Σάραπι ως επίσημη θεότητα για τη νέα δυναστεία του. To έργο του Μανέθωνα ήταν να συλλέγει πληροφορίες από τα «ιερά αρχεία», έτσι ώστε να κατορθώσει να συνθέσει μια πλήρη αιγυπτιακή ιστορία στα Ελληνικά (Αιγυπτιακά), την οποία αφιέρωσε στον Πτολεμαίο Β΄ (Διόδ. 1.87.1-5 και 88.4). Εξαιτίας της αναμφισβήτητης γνώσης του για τη γλώσσα, αλλά και την ιστορία της Αιγύπτου, το πλήρες έργο του θα είχε μοναδική σημασία για τις επόμενες γενεές. Δυστυχώς, όμως, σώθηκε μόνον αποσπασματικά. Παρόλα αυτά οι χρονολογικές ταξινομήσεις του για τις αιγυπτιακές δυναστείες και τους βασιλείς είναι ανυπολόγιστης αξίας για την αρχαιολογία και την ιστορία, όπως και η ταξινόμηση των Φαραώ σε τριάντα δυναστείες και τρεις μείζονες περιόδους, οι οποίες υιοθετούνται ακόμη από τους σύγχρονους Αιγυπτιολόγους. Όσον αφορά τον Εκαταίο, ήταν ένας από τους Έλληνες συγγραφείς που προσκάλεσε ο Πτολεμαίος Α' να μείνουν στη χώρα του και να γράψουν την ιστορία της. Τα Αιγυπτιακά του δεν σώθηκαν ολοκληρωμένα, αλλά μεγάλα αποσπάσματά τους ενσωματώθηκαν στις «Ιστορίες» του Διόδωρου.
Εκτός από το μεγάλο όγκο των ελληνικών έργων και ένα πλήρη κώδικα των αιγυπτιακών αρχείων, υπάρχουν μαρτυρίες πως στη Βιβλιοθήκη ενσωματώθηκαν έργα από άλλα έθνη. Οι ανατολικές θρησκείες ασκούσαν ιδιαίτερη έλξη και σύμφωνα με τον Πλίνιο ένα πολύτομο έργο 2.000.000 γραμμών γράφτηκε από τον Έρμιππο. Ένα τόσο φιλόδοξο έργο ήταν δυνατό να αναληφθεί μόνον αν υπήρχε λεπτομερειακό υλικό στη Βιβλιοθήκη για τη μαζδαϊκή λατρεία. Επίσης, υπήρχαν βουδιστικά κείμενα, εξαιτίας των ανταλλαγών που έλαβαν χώρα ανάμεσα στον Ασόκα και τον Φιλάδελφο (Corp. Inscript.Indic. Ι. σελ. 48). Η διανοητική περιέργεια και το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον αναμφίβολα ώθησαν τους λόγιους να μελετήσουν και να γράψουν για τις ανατολικές και τις αρχαίες θρησκείες, αλλά οι ουσιαστικοί λόγοι για τους οποίους έγιναν κάποιες μεταφράσεις, διακρίνονται στην προσπάθεια μετάφρασης της Παλαιάς Διαθήκης. Τούτη η μετάφραση από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά ήταν πρακτικά αναγκαία για τη μεγάλη ιουδαϊκή κοινότητα της Αλεξάνδρειας, ήδη εξελληνισμένη κατά το τέλος του 3ου π.X.]]. Παρόλο που η συγκεκριμένη προσπάθεια ντύθηκε το μανδύα της υπερβολής και της θαυματουργίας, στην πραγματικότητα έγινε αποσπασματικά και κράτησε από τον 3ο ως τον 2ο π.Χ. αιώνα. Το σημαντικό στην όλη περίπτωση είναι ότι ένα τέτοιο επίτευγμα έγινε δυνατό στην Αλεξάνδρεια, όπου το αρχειακό υλικό επέτρεψε την πραγματοποίησή του. Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα επιβίωσε ως το πολυτιμότερο έργο στην ιστορία των μεταφράσεων και είναι αναπόσπαστο κομμάτι όλων των βιβλικών μελετών.
Ρωμαϊκή και αραβική κατάκτηση
Αυτό το λαμπρό επίτευγμα του πολιτισμού δεν έμελλε να επιβιώσει. Η πρώτη μεγάλη καταστροφή έρχεται με την πολιορκία του Ιουλίου Καίσαρα στο Βρουχείον από τον Αχίλα. Θέλοντας να εμποδίσει τον αντίπαλό του από την ελεύθερη είσοδο στο λιμάνι, ο Ιούλιος Καίσαρας έκαψε το ρωμαϊκό του στόλο, αποτελούμενο από 72 πλοία, μαζί με εκείνα που κατασκευάζονταν στα ναυπηγεία. Η φωτιά μεταδόθηκε στην ξηρά στο λιμάνι και τότε κάηκε η βιβλιοθήκη του Βρουχείου. Το γεγονός πιστοποιεί ο Σενέκας (De tranquillitate animi ΙΧ), παραπέμποντας στον Τίτο Λίβιο, ο Πλούταρχος (Βίος Καίσαρος), ο Δίων Κάσσιος και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος.
Έγιναν αρκετές προσπάθειες για την αποκατάσταση του ονόματος του Ιουλίου Καίσαρα, και κάποιες από αυτές ήταν πειστικές. Εκείνο που έχει σημασία, όμως, είναι το γεγονός πως από την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης άρχισε η κατάπτωση και η καταστροφή. Όχι μόνον σταμάτησε η απόκτηση νέων χειρογράφων, αλλά τα πολυτιμότερα από αυτά έπαιρναν το δρόμο για τη Ρώμη. Οι μεγάλες ταραχές και συχνές πολιορκίες επιτάχυναν την αποσύνθεση. Η συμφορά επί Καρακάλλα είδαμε πως έπληξε ιδιαίτερα το Μουσείο. To 270 στην πολιορκία του Αυρηλιανού κατασκάφτηκε το μεγαλύτερο τμήμα του Βρουχείου. Με τη σειρά του στον Σουΐδα αναφέρεται πως ο Διοκλητιανός στο τέλος του 3ου αιώνα έλαβε νομοθετικά μέτρα για τη διοίκηση των βιβλιοθηκών και έδωσε εντολή να καούν τα χειρόγραφα που πραγματεύονταν την αιγυπτιακή χημεία.
Η δεύτερη καταστροφή συνέβη επί αυτοκράτορα Καρακάλλα. Ο Καρακάλλας, επιθυμώντας να εκδικηθεί τους Αλεξανδρινούς για τα δηκτικά τους σχόλια σε βάρος του, όχι μόνον κατέσφαξε όλη τη νεολαία της ευγενούς τάξης, αλλά και δήμευσε και την περιουσία του Μουσείου, του ενός από τα τρία φημολογούμενα κτίρια της Βιβλιοθήκης, έδιωξε τους σοφούς και κατέστρεψε τη βιβλιοθήκη. Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει σχετικά «Και δη τους φιλοσόφους, τους Αριστοτελικούς ονομαζόμενους, τα τε άλλα δεινώς εμίσει, ώστε και τα βιβλία αυτού (του Αριστοτέλη) κατακαύσαι εθελήσαι και τα συσσίτια, α εν τη Αλεξανδρεία είχον, τας τε λοιπάς ωφελείας όσας εκαρπούντο αφείλετο» (OZ' ζ' 22). Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος προσπάθησε να επανορθώσει τo αδίκημα, ανανεώνοντας τα συσσίτια και επιστρέφοντας όσα δημεύθηκαν, αλλά από τότε το Μουσείο άρχισε να οδηγείται προς την παρακμή, υφιστάμενο μάλιστα και την αντίπραξη της Κατηχητικής Σχολής.
Το 391, με παρακίνηση του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεόφιλου, καταστράφηκε ο ναός του Σέραπι, ως αποκορύφωμα του διατάγματος της 24ης Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου, επί Θεοδοσίου και σε μια περίοδο που ήδη αρκετά ιερά της υπαίθρου αλλά και μερικοί ναοί των πόλεων καταστράφηκαν από χριστιανούς. Στο Ελληνορωμαϊκό Μουσείο υπάρχουν τα τεκμήρια μιας μεγάλης καταστροφής. Έρχεται και η αραβική κατάκτηση το 642, για να ολοκληρώσει την καταστροφή. Ο Αμπντούλ Φαράγκ, μονοφυσίτης επίσκοπος και ιστορικός του 13ου αιώνα αναφέρει τα εξής: Ο Ιωάννης Φιλόπονος (490-570 μ.Χ), περίφημος βιβλιόφιλος, εξαιτίας της εύνοιας που απολάμβανε από τον κατακτητή Αμρ ελ Ας, πέτυχε να του δοθούν όλα τα βιβλία της πόλης. Έδειξε τόσο μεγάλη χαρά και επαίνεσε τόσο την αξία των παπύρων, ώστε ο Αμρ ζήτησε και τη γνώμη του χαλίφη Ομάρ. «Αν περιέχουν αυτά τα χειρόγραφα ό,τι και το Κοράνιο είναι περιττά. Αν περιέχουν πράγματα αντίθετα, τότε είναι επιζήμια», του απάντησε εκείνος. Διατάχθηκε, λοιπόν, να ριχτούν στην πυρά ως καύσιμη ύλη για τα τετρακόσια λουτρά της πόλης. Το γεγονός επαναλαμβάνει μετά από μισό αιώνα περίπου ο Αμπντούλ Λατίφ, αργότερα ο Ιμπν αλ Κίφτι, ο Αμπούλ Φέντα κ.α.
Το τέλος
Τι απέγιναν τα χειρόγραφα, όσα τουλάχιστον επιβίωσαν από την καταστροφή; Άλλα στάλθηκαν στη Ρώμη, άλλα βρέθηκαν στην κατοχή μοναστηριών και κατόπιν στις βιβλιοθήκες του Βυζαντίου, οι οποίοι τα διέσωσαν και αντέγραψαν από πάπυρους σε περγαμηνές περί το 89%. Άλλα βρέθηκαν στην Πατριαρχική Βιβλιοθήκη του Καΐρου, άλλα τα έκρυψαν Άραβες λόγιοι για να τα γλιτώσουν από την καταστροφή, ενώ άλλα βρέθηκαν σε ιδιωτικές συλλογές. Αρκεί να αναφέρουμε πως ο Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις δώρισε στο βασιλιά της Αγγλίας Κάρολο Α' τον περίφημο Αλεξανδρινό κώδικα, ένα πολύτιμο χειρόγραφο του 4ου αιώνα. Οι Αραβοχριστιανοί, έσωσαν και μετέφρασαν πολλά από τα ελληνικά συγγράμματα περί το 8% μέχρι την επέλαση του Ισλάμ όπου και καταστράφηκαν πολλές λογοτεχνικές αντιγραφές επειδή κατηγορήθηκαν σαν αιρετικές και διεσώθησαν μόνο τα μαθηματικά και η αστρονομία.
Έτσι, η Βιβλιοθήκη τράβηξε το δρόμο της ως το τέλος μέσα από τις σφοδρές κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτικές αντιθέσεις ενός κόσμου που διαρκώς άλλαζε μορφή. Αν και δεν μπορούμε, λόγω έλλειψης στοιχείων, να είμαστε σίγουροι για την ακριβή χρονολογική σειρά των γεγονότων, είμάστε βέβαιοι πως στις πηγές από τις οποίες αντλούμε τη γνώση μας κρύβεται ένα κομμάτι από την αλήθεια. Η Βιβλιοθήκη δεν άντεξε μπρος στο κύμα των κοινωνικών αλλαγών που συντελέστηκαν σε εκείνη την εποχή. Το χειρότερο από όλα είναι ότι κανείς από τους εχθρούς της δε στάθηκε δυνατό να εκτιμήσει την πραγματική αξία της. Οι χριστιανοί λόγιοι πολύ αργότερα κατάλαβαν τι έγινε και προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διασώσουν τα λιγοστά ψήγματα που απέμειναν με μια μνημειώδη προσπάθεια αντιγραφής κειμένων στις μοναστικές βιβλιοθήκες, το ίδιο και οι Άραβες.
Βέβαια, κανείς δεν είναι σε θέση να καταγγείλει τον ένα και μοναδικό υπεύθυνο της καταστροφής της περίφημης βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Ίσως επειδή τελικά, ο υπεύθυνος δεν ήταν μόνο ένας αλλά η καταστροφή της έγινε σταδιακά, ξεκινώντας από την πυρκαγιά επί Ιουλίου Καίσαρα το 48 π.Χ. και με πιθανή οριστική χρονολογία το 297 μ.Χ. επί αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Τότε φαίνεται να έρχεται πραγματικά το τέλος της μεγάλης βιβλιοθήκης, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης ανάμεσα στη Ζηνοβία και τον Αυρηλιανό, οπότε, όπως γράφει ο Αμμιανός, η Αλεξάνδρεια έχασε τη συνοικία (amisit regionem) του Βρουχείου: «quae Bruchion appellabatur, diuturnum praestantium hominum domicilium» (XXII, 16, 15). Και όπως παρατηρεί λίγα χρόνια αργότερα ο Επιφάνιος, άλλοτε στη συνοικία αυτή υπήρχε η βιβλιοθήκη «και τώρα η έρημος» (PG 43,249C-252A).
Μία από τις πιο γνωστές μαρτυρίες για τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας προέρχεται από το 1780 περίπου και είναι αυτή του σημαντικού ιστορικού και οπαδού του Διαφωτισμού, Έντουαρντ Γκίμπον ο οποίος για την καταστροφή κατηγόρησε αποκλειστικά τους χριστιανούς κατά τη διάρκεια των γεγονότων του 391 μ.Χ. επί επισκόπου Θεοφίλου. Ιστορικοί που διακρίνουν στοιχεία προκατάληψης από τον Γκίμπον ενάντια στον Χριστιανισμό, θεωρούν ότι ο Γκίμπον, από εσφαλμένη εκτίμηση, συνέχεε τη βασιλική βιβλιοθήκη με εκείνη που βρισκόταν κοντά στον ναό του Σέραπι. Σχετικά με τις αναφορές του Γκίμπον για το θέμα αυτό, θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε μια αντίστοιχη περίπτωση της ιστορίας, με ευκολία αθώωνε τους Άραβες για την μεγάλη μαρτυρούμενη καταστροφή βιβλίων στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του 7ου αιώνα και είναι ενδεικτικό ένα απόσπασμα στο οποίο υπερασπίζει τους Άραβες:
«Αν όμως, οι ογκώδεις τόμοι των διχογνωμιστών, αρειανών και μονοφυσιτών, χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά για τη θέρμανση των δημόσιων λουτρών, ο φιλόσοφος θα παραδεχτεί χαμογελώντας ότι εντέλει θυσιάστηκαν για το καλό της ανθρωπότητας».
Πηγές
http://www.thelatinlibrary.com/sen/sen.tranq.shtml http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/42*.html http://www.forumromanum.org/literature/gellius7.html#17 http://www.forumromanum.org/literature/ammianus22.html
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Βιβλιοθηκη Αλεξανδρειας Κατηγορία:Βιβλιοθήκες της Αρχαιότητας
Ελένη Δούκαινα Αγγελίνα
Η Ελένη Δούκαινα Αγγελίνα (σερβικά : Јелена Доукаина Анђелина), ήταν πριγκίπισσα της Θεσσαλίας και πριγκίπισσα της Σερβίας ως σύζυγος του Στεφάνου-Ούρου Δ΄ Μιλούτιν.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ιωάννη Α΄ Κομνηνού Δούκα Αγγέλου κυβερνήτη της Θεσσαλίας και μίας αγνώστου ονόματος αρχόντισσας των Βλάχων της Θεσσαλίας. Παντρεύτηκε τον Μιλούτιν, πριν αυτός ανεβεί στον θρόνο και ήταν η πρώτη από τις τέσσερις συζύγους του Μιλούτιν. .
Οικογένεια
Αναφέρεται, ότι με τον Μιλούτιν απέκτησαν έναν γιο, τον:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σερβίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Γεράσιμος Φωκάς
Ο Γεράσιμος Φωκάς (1861 - 1937) υπήρξε Έλληνας ιατρός καθηγητής Πανεπιστημίου του 19ου και του 20ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι στις 7 Αυγούστου 1861. Σχολείο πήγε στην πατρίδα του και μετά στην Κέρκυρα. Το 1877 πήγε στο Παρίσι και γράφτηκε φοιτητής Ιατρικής. Αποφοίτησε το 1886 με διδακτορικό τίτλο.
Το 1926 διορίστηκε μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών. Απεβίωσε στο Αργοστόλι στις 8 Ιανουαρίου 1937 από καρδιακή πάθηση.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
MEKO
Η οικογένεια πολεμικών πλοίων MEKO αναπτύχθηκε από την γερμανική εταιρεία Blohm + Voss. MEKO® είναι κατοχυρωμένο εμπορικό σήμα. Το ακρωνύμιο σημαίνει Multi-purposE KOmbination (συνδυασμός πολλαπλών λειτουργιών). Είναι μια έννοια στην σύγχρονη ναυπηγική βασισμένη στην προσαρμοστικότητα του οπλισμού, ηλεκτρονικών και άλλου εξοπλισμού, στοχεύοντας στην ευκολία συντήρησης και μείωση των δαπανών. Τα πλοίο MEKO περιλαμβάνουν οικογένειες φρεγατών, κορβετών και περιπολικών σκαφών. Η κατασκευή των πλοίων MEKO ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας 1970 με τον σχεδιασμό και μετέπειτα ναυπήγηση της Νιγηριανής MEKO 360 H1.
Περιγραφή
Χαρακτηριστικό της σειράς ΜΕΚΟ είναι η κατά στοιχεία κατασκευή της. Τα οπλικά συστήματα, όπως επίσης και τα ηλεκτρονικά και άλλα μηχανικά μέρη των πλοίων είναι τυποποιημένα, και ο πελάτης μπορεί να κατασκευάσει από αυτά τα στοιχεία πλοία εξειδικευμένα ή πολλαπλών ρόλων άμεσα. Αυτό σημαίνει ότι ο πελάτης συνήθως αγοράζει (ή σε ορισμένες περιπτώσεις κατασκευάζει) την γάστρα κατά τα πρότυπα ΜΕΚΟ, και στη συνέχεια προσθέτει τον απαραίτητο επιχειρησιακό εξοπλισμό στις προδιαγεγραμμένες θέσεις του πλοίου. Αυτές οι θέσεις κατασκευάζονται ώστε να τυποποιούν την διεπαφή μεταξύ των όλων των συστημάτων αλλά και μεταξύ των συστημάτων και του πληρώματος. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι η κατασκευή και η αναβάθμιση του πλοίου απλοποιείται και είναι οικονομικότερη, ενώ εξασφαλίζεται πιο εύκολα και πιο οικονομικά η συμβατότητα μεταξύ των επιχειρησιακών του συστημάτων. Επίσης, η αλλαγή ρόλων του πλοίου (π.χ. από ανθυποβρυχιακό πόλεμο σε αεράμυνα) εξασφαλίζεται τάχιστα, με την απλή αλλαγή ορισμένων υποσυστημάτων.
Για τους λόγους αυτούς, τα σκάφη τύπου ΜΕΚΟ έχουν γνωρίσει ιδιαίτερη επιτυχία διεθνώς, και έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα ικανά στις επιχειρησιακές τους υποχρεώσεις. Οι χρήστες και τα σκάφη του τύπου παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα.
Ρόλος
Τα σκάφη ΜΕΚΟ είναι ελαφρά πλοία (κυρίως φρεγάτες). Έτσι, με βάση τον σύγχρονο ρόλο των ελαφριών σκαφών, χρησιμοποιούνται κυρίως ως αντιαεροπορικές πλατφόρμες, σε ανθυποβρυχιακό πόλεμο και ως περίπολοι. Φυσικά, πολλές μικρομεσαίες ναυτικές δυνάμεις χρησιμοποιούν τα πλοία αυτά και σε ρόλο ναυτικής άμυνας, με τη χρήση πυραύλων θαλάσσης-θαλάσσης ως συμπλήρωμα στα ναυτικά πυροβόλα του πλοίου.
Η Ελλάδα διαθέτει 4 πλοία τύπου MEKO-200HN (όλα φρεγάτες):
Είναι εξοπλισμένα με:
Επίσης φέρουν ελικόπτερο S-70 Aegean Hawk ικανό για αποστολές επιτήρησης και προσβολής θαλάσσιων στόχων.
Μέλλον
thumb|300px|Απεικόνιση υπολογιστή του ΜΕΚΟ CSL thumb|300px|Απεικόνιση των προσαρμοζόμενων χώρων thumb|300px|Απεικόνιση πιθανής εγκατάστασης στον οπίσθο προσαρμοζόμενο χώρο
Μετά την ναυπήγηση των σκαφών Littoral Combat Ship του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, η γερμανική κυβέρνηση ανέθεσε στα ναυπηγεία Blohm+Voss την ανανέωση της τεχνολογίας ΜΕΚΟ. Έτσι, το 2006 παρουσιάστηκε μια τεχνολογία ελαφρών σκαφών, τα ΜΕΚΟ CSL. Όντας βασισμένα στις κορβέτες Α-200, τα νέου τύπου αυτά πλοία θα έχουν ορισμένα πιο σύγχρονα χαρακτηριστικά από τα πλοία αυτά. Συγκεκριμένα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυπηγική Κατηγορία:Φρεγάτες