cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλάους Γιοχάνις
Θητεία ως δήμαρχος του Σίμπιου
Ο Γιοχάνις δημιούργησε σχέσεις με ξένους αξιωματούχους και επενδυτές. Το Σίμπιου ανακηρύχθηκε ως Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2007, μαζί με το Λουξεμβούργο (το οποίο ξαναείχε τον τίτλο το 1995). Το Λουξεμβούργο επέλεξε να μοιραστεί αυτόν τον τιμητικό τίτλο με το Σίμπιου διότι πολλοί από του Τρανσυλβάνιους Σάξονες μετανάστευσαν εκεί τον 12ο αιώνα από την περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Λουξεμβούργο Το Σίμπιου, ή Hermannstadt στα Γερμανικά, ανοικοδομήθηκε από τους Τρανσυλβάνιους Σάξονες, και ήταν για πολύ καιρό το Πολιτιστικό κέντρο της μειονότητας, και κυρίως Γερμανόφωνη πόλη μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα. Πολλοί Γερμανοί έφυγαν από την πόλη μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, και ειδικά μετά το 1990, μέσα σε λίγους μήνες από την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος.
Υποψήφιος για την πρωθυπουργία της Ρουμανίας
Στις 14 Οκτωβρίου 2009, οι ηγέτες των κοινοβουλευτικών ομάδων της αντιπολίτευσης (του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, της Δημοκρατικής Ένωσης Ούγγρων της Ρουμανίας, και η ομάδα των μικρότερων εθνικών μειονοτήτων), πρότειναν τον Γιοχάνις ως υποψήφιο για την πρωθυπουργία της Ρουμανίας, μετά την πτώση, την προηγούμενη ημέρα, της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Εμίλ Μποκ, η οποία δεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο. Προερχόμενος εκτός της εθνικής πολιτικής σκηνής της Ρουμανίας, ο Γιοχάννις έχει την εικόνα ενός ανεξάρτητου πολιτικού, παρά το ότι το κόμμα του συστηματικά συμμαχεί με το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, μαζί με το οποίο είχε συμμετάσχει, με τον Γοχάνις ως υποψήφιο, στις προηγούμενες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PNL), το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD), η Δημοκρατική Ένωση Ούγγρων της Ρουμανίας (UDMR), και η ομάδα των μικρότερων εθνικών μειονοτήτων, πρότειναν τον Γιοχάνις ως κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό μεταβατικής κυβέρνησης. Στις 14 Οκτωβρίου, ο Κλάους Γιοχάνις επιβεβαίωσε ότι αποδέχεται την υποψηφιότητα. Παρ’ όλα αυτά στις 15 Οκτωβρίου, ο Πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου όρισε τον Λουσιάν Κροϊτόρου, έναν κορυφαίο Ρουμάνο οικονομολόγο, ως πρωθυπουργό και του έδωσε εντολή σχηματισμού της επόμενης κυβέρνησης της χώρας.
Μετά από ένα δεύτερο γύρο συνομιλιών, μία μέρα πριν την ανάληψη καθηκόντων από τον Κροϊτόρου, ο Μπασέσκου σημείωνε: «Μερικά κόμματα έχουν προτείνει τον Κλάους Γιοχάνις. Θα ήθελα να ξέρετε ότι δεν απέρριψα τη δυνατότητά του να αναλάβει την πρωθυπουργία επειδή οι επιλογές μου κατευθύνονται προς άλλες λύσεις (κυβερνήσεων εθνικής ενότητας). Απέρριψα την πρόταση αυτή γιατί προέρχεται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ή από άλλο κόμμα (το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα)», αναφερόμενος στον υποτιθέμενο περιορισμό του να λάβει υπ’ όψιν του πρόταση προερχόμενη από το μεγαλύτερο κόμμα (το Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα – PDL), περιορισμό τον οποίο αμφισβητούσαν τα άλλα κόμματα. Η αντιπολίτευση άσκησε κριτική στην απόφαση του Προέδρου να μη δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Γιοχάνις. Ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών, Μιρτζέα Ντζοάνα, κατηγόρησε τον Μπασέσκου για προσπάθεια επηρεασμού του αποτελέσματος των προσεχών προεδρικών εκλογών αφού θα τις διοργάνωνε μια φίλα διακείμενη προς αυτόν κυβέρνηση. Ο Κριν Αντονέσκου, ηγέτης του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος διακήρυξε ότι το κόμμα του δεν θα επέτρεπε το να δοθεί η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε οποιονδήποτε άλλο πλην του Γιοχάνις. Μετά τον ορισμό του Κροϊτόρου, ο Αντονέσκου, υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, δήλωσε ότι, σε περίπτωση εκλογής του ως Προέδρου, θα έδινε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Γιοχάνις. Τρεις ημέρες μετά, ο Ντζεοάνα δήλωσε ότι ο Αντονέσκου προσπαθούσε να προωθήσει την υποψηφιότητά του στην Προεδρία της Δημοκρατίας, χρησιμοποιώντας τον Γιοχάνις. Απαντώντας του, ο Αντονέσκου δήλωσε στον τύπο ότι ο Γιοχάνις «δεν είναι το είδος του ανθρώπου που θα επέτρεπε σε κάποιον να τον χρησιμοποιήσει». Ο Ντζεοάνα και η ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος συναντήθηκαν για δεύτερη φορά με τον Γιοχάνις στο Βουκουρέστι, το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου. Η Δημοκρατική Ένωση Ούγγρων της Ρουμανίας, η οποία την προηγούμενη μέρα είχε δηλώσει ότι θα συμμετάσχει και αυτή στη συνάντηση, δήλωσε το πρωί ότι όλοι οι ηγέτες της απουσίαζαν εκτός της πόλης. Το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα συμμετείχε με κατώτερα στελέχη, μετά την ανακοίνωση το ίδιο πρωί του Αντονέσκου ότι βρίσκεται σε προεκλογική εκστρατεία στο Κλουζ - Ναπόκα. Την 21η Οκτωβρίου, το Κοινοβούλιο, με 252 ψήφους υπέρ (του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, της Δημοκρατικής Ένωσης Ούγγρων της Ρουμανίας, και της ομάδα των μικρότερων εθνικών μειονοτήτων) και 2 κατά, εξέδωσε ψήφισμα απαιτώντας από τον Πρόεδρο να ορίσει τον Γιοχάνις ως πρωθυπουργό.
Υποψηφιότητα για πρόεδρος της Ρουμανίας
Το 2009, Γιοχάνις είχε δηλώσει ότι θα μπορούσε ενδεχομένως να θέσει υποψηφιότητα για το αξίωμα του Προέδρου της Ρουμανίας, όχι όμως για το 2009. Ο πρώην Πρωθυπουργός Καλίν Ποπέσκου-Ταριτσεάνου είχε δηλώσει στις 27 Οκτωβρίου 2009 και ξανά στις 23 Απριλίου 2010 ότι ο ίδιος θα ήθελε να δει τον Γιοχάνις να γίνεται Πρόεδρος της Ρουμανίας.
Τα κόμματα PNL και PDL ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2014 τις διαδικασίες για τη δημιουργία ενός κεντροδεξιού σχηματισμού. Τα δύο κόμματα θα συγχωνευτούν τελικά με το όνομα του PNL, αλλά θα κατεβούν στις εκλογές με τη μορφή μίας συμμαχίας, τη «Χριστιανο-Φιλελεύθερη Συμμαχία» (Alianta Creştin-Liberală). Στις 11 Αυγούστου, η Συμμαχία επέλεξε τον Γιοχάνις ως υποψήφιό της για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου και έτσι καταγράφηκε ως επίσημος υποψήφιος για την προεδρία. Στον πρώτο γύρο έλαβε το 30,37% των ψήφων. Στο δεύτερο γύρο στις 16 Νοεμβρίου εξελέγη πρόεδρος της Ρουμανίας παίρνοντας το 54,43% των ψήφων.
Πρόεδρος της Ρουμανίας
Στις 16 Νοεμβρίου 2014 ο Κλάους Γιοχάνις εξελέγη ο πέμπτος πρόεδρος της Ρουμανίας, κερδίζοντας τον υποψήφιο του PSD Victor-Viorel Ponta. Ο Γιοχάνις κέρδισε τις εκλογές με 54,43% των ψήφων. Πρόκειται να αναλάβει τα καθήκοντά του στις 22 Δεκεμβρίου, οπότε τελειώνει η θητεία του προκατόχου του, Τραϊάν Μπασέσκου. Η προεδρική του εκστρατεία επικεντρώθηκε στην καταπολέμηση της διαφθοράς και για τη βελτίωση του συστήματος δικαιοσύνης. Ο Γιοχάνις είναι επίσης υποστηρικτής μιας θερμά φιλοδυτικής εξωτερικής πολιτικής.
Ο Γιοχάνις διεκδίκησε ξανά την εκλογή του στις προεδρικές εκλογές του 2019. Οι εκλογές διεξήχθησαν σε δύο γύρους, στις 10 Νοεμβρίου και στις 24 Νοεμβρίου 2019. Επανεξελέγη πρόεδρος κερδίζοντας στον 2ο γύρο με ποσοστό γύρω στο 63% των ψήφων έναντι περί το 37% για την πρώην πρωθυπουργό Βιόριτσα Ντάντσιλα. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
Θούριοι
Οι Θούριοι ήταν αποικία των Αθηναίων στην Μεγάλη Ελλάδα, κτίστηκαν στον κόλπο του Τάραντα στην θέση της ερειπωμένης πόλης Σύβαρις. Τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται στο αρχαιολογικό πάρκο της σύγχρονης κωμόπολης Σύβαρις στην Ιταλική επαρχία Κοζέντσα στην Καλαβρία. Οι Θούριοι ήταν μία από τις μεγαλύτερες Ελληνικές αποικίες στην νότια Ιταλία, ιδρύθηκε περίπου 70 χρόνια μετά την πτώση της Συβάρεως.
Σύβαρις
Η πόλη είχε ερημωθεί για μιά περίοδο 58 ετών μετά την καταστροφή της από τους Κροτωνιάτες, μια ομάδα Σιβυριωτών εξορίστων εγκαταστάθηκε κατόπιν στο ίδιο σημείο με αρχηγό κάποιον Θεσσαλό (452 π.Χ.). Ακολούθησε μιά νέα μικρή περίοδος ευημερίας που κράτησε 5 χρόνια, οι Κροτωνιάτες αμέσως μετά έδιωξαν ξανά τους νέους εποίκους. Οι Σιβυριώτες ζήτησαν στην συνέχεια βοήθεια από την Αρχαία Σπάρτη για να αντιμετωπίσουν τους Κροτωνιάτες αλλά χωρίς αποτέλεσμα, έκαναν έκκληση στην Αρχαία Αθήνα και το αίτημα έγινε αποδεκτό. Ο Περικλής έστειλε ένα στρατιωτικό σώμα εποίκων, ο στόχος του ήταν να ιδρύσει μιά Πανελλαδική αποικία γι'αυτό μόνο ένα μικρό τμήμα τους ήταν από την Αθήνα, οι περισσότεροι ήταν από πόλεις στην υπόλοιπη Ελλάδα. Στους εποίκους βρέθηκαν δύο διάσημα ονόματα, ο ιστορικός Ηρόδοτος και ο ρήτορας Λυσίας. Ο σοφιστής Πρωταγόρας σύνταξε τους νέους νόμους με εντολή του Περικλή σύμφωνα με τα πρότυπα της νομοθεσίας που συνέταξε ο Ζάλευκος των Λοκρών.
Ίδρυση των Θουρίων
Οι νέοι έποικοι εγκαταστάθηκαν στην θέση που υπήρχε η αρχαία πόλη Σύβαρις, σε μια κοντινή απόσταση με κέντρο μια πηγή, την "Θουρία" που έδωσε στην αποικία το όνομα "Θούριοι". Ο Διόδωρος Σικελιώτης αποδίδει την ίδρυση των Θουρίων το 446 π.Χ. αλλά οι μετέπειτα έρευνες προσδιόρισαν την ίδρυση της νέας αποικίας τρία χρόνια αργότερα (443 π.Χ.). Οι νέοι έποικοι προστάτευσαν επιτυχώς τους Συβαριώτες από τους Κροτωνιάτες, από τότε όπως φαίνεται δεν ενόχλησαν την πόλη. Η σύγκρουση ωστόσο ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους ήρθε πολύ γρήγορα, οι Συβαριώτες διαμαρτυρήθηκαν για τα χαμηλά προνόμια που είχαν στην νέα πόλη. Οι έποικοι εξόντωσαν εύκολα τους περισσότερους από τους παλιούς κατοίκους, οι ελάχιστοι που διασώθηκαν έφυγαν και ίδρυσαν την μικρή αποικία Σύβαρις επί της Τραείς που διαλύθηκε σύντομα από τις βαρβαρικές επιδρομές. Οι Θούριοι αμέσως έκλεισαν ειρήνη με τον Κρότωνα και ξεκίνησε μια νέα περίοδος μεγάλης ευημερίας για την πόλη με νέους εποίκους που ήρθαν από όλες τις περιοχές της Ελλάδας, ιδιαίτερα από την Πελοπόννησο. Οι Αθηναίοι αποτελούσαν την μειοψηφία αλλά δεν έπαυαν ποτέ να αποτελούν τον πυρήνα τους και η αποικία θεωρητικά ήταν δική τους.
Οι έποικοι χωρίστηκαν σε 10 φυλές ανάλογα με τον τόπο καταγωγής τους: Αρκάδες από την Αρκαδία, Αχαιοί από την Αχαΐα, Ελεάτες από την Ελέα, Βοιωτοί από την Βοιωτία, Αμφικτύονες από την Αμφικτυονία, Δωριείς από την Δωρίδα, Ίωνες από την Ιωνία, Αθηναίοι από την Αθήνα, Ευβοιώτες από την Εύβοια και Νησιώτες από τα υπόλοιπα νησιά. Η πόλη κυβερνήθηκε με μια σύγχρονη μορφή δημοκρατικού πολιτεύματος, οι αναφορές του Διόδωρου ότι κυβερνήθηκε σύμφωνα με την νομοθεσία του Χάρονδα θεωρούνται υπερβολικές. Η ανάπτυξη της έγινε με ένα σύστημα τεσσάρων βασικών οδικών αρτηριών που χώριζαν τους Θούριους σε τέσσερα οροπέδια. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ίδρυση τους οι Θούριοι βρέθηκαν σε πόλεμο με τον Τάραντα. Η αιτία ήταν h εύφορη πεδιάδα Σιρίτις που βρισκόταν περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια από τους Θούριους και στην οποία είχαν οι Αθηναίοι μακρόχρονες διεκδικήσεις. Ο Σπαρτιάτης στρατηγός Κλεανδρίδας που είχε εξοριστεί από την Ελλάδα ανέλαβε αρχηγός των στρατευμάτων των Θουρίων. Μετά από μερικές επιτυχίες οι δύο αντίπαλοι ήρθαν σε συμβιβασμό και ανέλαβαν να ιδρύσουν μαζί την Ηράκλεια στην αμφισβητούμενη περιοχή.
Αθηναϊκή εκστρατεία
thumb|300px|right|Αρχαιολογικά ευρήματα των Θουρίων. Η γνώση της ιστορίας των Θουρίων είναι αποσπασματική. Ξέσπασαν νέες διαφωνίες ανάμεσα στους Αθηναίους και τους υπόλοιπους εποίκους για την κυριαρχία στην πόλη αλλά η Πυθία αποφάσισε ότι ιδρυτής ήταν μόνο ο Απόλλων. Οι ίδιες διαφωνίες ξέσπασαν στην Εκστρατεία στη Σικελία με δύο κόμματα. Το πρώτο υποστήριζε τους Αθηναίους και το δεύτερο που επικράτησε ήταν εναντίον τους. Οι Θούριοι ωστόσο έδειξαν σύντομα στον Αθηναϊκό στόλο που αρχηγοί του ήταν ο Νικίας και ο Αλκιβιάδης την ίδια ουδετερότητα με τις άλλες πόλεις της Σικελίας. Ο Αλκιβιάδης την εποχή που δραπέτευσε από τους Αθηναίους όταν τον καταδίκασαν ερήμην σε θάνατο κατέφυγε στους Θούριους. Σε δύο χρόνια κέρδισαν στην πόλη οι οπαδοί των Αθηναίων (413 π.Χ.). όν έφτασαν στους Θούριους οι Αθηναίοι στρατηγοί Δημοσθένης και Ευρυμέδων τους έδωσαν σημαντική βοήθεια όπως 700 οπλίτες και 300 τοξότες. Ακολούθησε περίοδος 20 ετών στην οποία δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές για τους Θούριους μέχρι την χρονιά που τους επιτέθηκαν οι Λουκανοί, ένας επικίνδυνος Ιταλικός λαός. Οι πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας συνασπίστηκαν να τους αντιμετωπίσουν αλλά οι Θούριοι δεν μπορούσαν να περιμένουν, τους απέκρουσαν με 14.000 και 1000 ιππείς. Μετά την πρώτη νίκη τους ο στρατός των Θουρίων επιτέθηκε απερίσκεπτα τους Λουκανούς στην περιοχή τους, γνώρισαν την συντριβή κοντά στο Λάος και 10.000 από αυτούς κομματιάστηκαν.
Παρακμή
Η ήττα έφερε σημαντικό πλήγμα στο γόητρο των Θουρίων, οι Λουκανοί και οι Βρέττιοι τους απειλούσαν συνεχώς αλλά προστάτευσαν την πόλη τους. Οι Θούριοι είχαν άσχημες σχέσεις με τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο τον Πρεσβύτερο, σε αυτούς δραπέτευσαν όταν εξορίστηκαν ο αδελφός του Λεπτίνης και ο φίλος του Φίλιστος. Η άνοδος των Βρέττιων έφερε μεγάλη παρακμή στην πόλη των Θουρίων, ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι κατακτήθηκαν αλλά αυτό θεωρείται ανακριβές. Εμφανίζονται ξανά όταν Κορίνθιοι στρατιώτες στον δρόμο τους να συναντήσουν τον Τιμολέων στην εκστρατεία του στις Συρακούσες αιχμαλωτίστηκαν από πλοία από την Καρχηδόνα. Οι Θούριοι παρέμειναν καθαρά Ελληνική πόλη αλλά το γόητρο τους είχε πέσει σημαντικά. Δεν υπάρχουν αναφορές για τους Θούριους την εποχή που ο Αλέξανδρος Α΄ της Ηπείρου πραγματοποιούσε τις πολεμικές του επιχειρήσεις στην Ιταλία. Αργότερα απειλήθηκαν ξανά από τους Λουκανούς και ζήτησαν βοήθεια από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία, η Ρώμη τους έστειλε στρατιωτική βοήθεια υπό την ηγεσία του Γάιου Φαβρίκιου Λουσκίνου. Με την Ρωμαϊκή βοήθεια οι Θούριοι μπόρεσαν να αποκρούσουν επιτυχώς τους Λουκανούς και έδιωξαν τον κίνδυνο από την περιοχή τους. Δέχτηκαν ωστόσο σκληρή επίθεση από τους Ταραντίνους που λεηλάτησαν την πόλη τους. Η επίθεση αυτή ήταν ο λόγος που οι Ρωμαίοι κήρυξαν τον πόλεμο στον Τάραντα (282 π.Χ.)
Οι Θούριοι έγιναν σταδιακά υποτελείς στους Ρωμαίους που τοποθέτησαν στρατιωτική φρουρά. Δεν υπάρχουν ιστορικές αναφορές για την εποχή που έκανε εκστρατείες στην Ιταλία ο Πύρρος της Ηπείρου και όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος, έπαιξαν ωστόσο σημαντικό ρόλο όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος με τον Αννίβα. Οι Θούριοι ήταν μία από τις πόλεις που επαναστάτησαν απέναντι στην Καρχηδόνα μετά την Μάχη των Καννών, ο Τίτος Λίβιος τοποθετεί την πράξη αυτή το 212 π.Χ. Μετά την αποστασία του Τάραντα οι Θούριοι προδόθηκαν από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα και έπεσαν στα χέρια του Καρχηδόνιου στρατηγού Άννο. Σε λίγα χρόνια (210 π.Χ.) ο Αννίβας δεν μπορούσε να προστατεύσει τους συμμάχους του στην Καμπανία, μετακίνησε τους κατοίκους της Ατέλλα που είχαν επιζήσει από την πτώση της πόλης τους στους Θούριους. Ο Αννίβας αποσύρθηκε στους Βρέττιους (204 π.Χ.), εγκατέλειψε τον Κρότωνα που λεηλατήθηκε από τους Θουρείους.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
thumb|300px|right|Αρχαίο μωσαϊκό των Θουρίων. Είναι προφανές ότι οι Θούριοι βυθίστηκαν από τότε στην παρακμή αλλά η γονιμότητα του εδάφους τους επέτρεψε να διασώσουν την πόλη τους, αργότερα εγκαταστάθηκαν Ρωμαίοι έποικοι με Λατινικά δικαιώματα (194 π.Χ.). Ο αριθμός των εποίκων ήταν σχετικά μικρός, απαριθμούνται 3.000 πεζοί και 300 ιππότες. Ο Τίτος Λίβιος δεν καταγράφει αριθμό, ο Στράβων γράφει ότι η νέα αποικία ονομάστηκε Κώπαι, αυτό επιβεβαιώνει ο Στέφανος ο Βυζάντιος και τα νομίσματα με την επιγραφή "Κώπαι". Το νέο όνομα δεν διατηρήθηκε πολύ, επέστρεψαν γρήγορα στην παλαιότερη ονομασία τους Θούριοι. Την πόλη κατέλαβε ο Σπάρτακος και την υπέβαλε σε βαριά φορολογία (72 π.Χ.) αλλά τελικά διασώθηκε. Ο Σουητώνιος γράφει ότι ο Ανθύπατος Γάιος Οκτάβιος νίκησε τον Σπάρτακο γι'αυτό ο γιος του μελλοντικός αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος πήρε το προσωνύμιο "Θούρειος". Ο Ιούλιος Καίσαρας έδωσε μεγάλη σημασία στην πόλη, θανατώθηκε εκεί ο Μάρκος Καίλιος Ρούφος μετά την αποτυχημένη του απόπειρα να ξεσηκώσει την νότια Ιταλία σε εξέγερση. Ο Σέξτος Πομπήιος λεηλάτησε τα εδάφη γύρω από την πόλη αλλά δεν μπόρεσε να την καταλάβει επειδή αποκρούστηκε στα τείχη των Θουρίων. Οι Θούριοι εξακολουθούσαν να είναι πόλη με στρατηγική σημασία αναφέρονται από τον Πλίνιο, τον Πτολεμαίο και τον Στράβωνα. Ήταν η μόνη πόλη στον κόλπο του Τάραντα ανάμεσα στον ίδιο τον Τάραντα και τον Κρότωνα αφού το Μεταπόντιο και η Ηράκλεια η Λευκανική είχαν πέσει σε μεγάλη παρακμή. Ο ιστορικός Προκόπιος τον 6ο αιώνα μ.Χ. καταγράφει επίσης την πόλη. Σταδιακά τα ιζήματα του ποταμού Κράθι επέκτειναν το Δέλτα του ποταμού, οι Θούριοι δεν είχαν πλέον επαφή με την θάλασσα και έπεσαν σε παρακμή. Η πόλη εγκαταλείφτηκε από τους κατοίκους της κάποια στιγμή τον Μεσαίωνα όταν ίδρυσαν την Τερανόβα ντα Σιμπάρι σε έναν λόφο 1 χιλιόμετρο εσωτερικά, στην δεξιά όχθη του ποταμού.
Πηγές
Κατηγορία:Θούριοι Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Αποικίες της Αθήνας
Επίθεση Γκρομπ
Η Επίθεση Γκρομπ είναι ένα αντισυμβατικό σκακιστικό άνοιγμα όπου τα λευκά ξεκινούν προωθώντας το πιόνι του ίππου του βασιλιά δύο τετράγωνα μπροστά, δηλαδή με 1.η4 (σε αλγεβρική σημειογραφία).
Ονομασία
Το άνοιγμα πήρε το όνομά του από τον Ελβετό διεθνή μαιτρ Χένρι Γκρομπ (1904–1974), ο οποίος το ανέλυσε εκτενώς και έπαιξε εκατοντάδες παρτίδες δι' αλληλογραφίας με αυτό. Στην στήλη του στην εφημερίδα όπου ο Γκρομπ κάνει την ανάλυση σε αυτό το άνοιγμα, το αναφέρει ως Άνοιγμα Σπάικ, το όνομα όμως αυτό εξακολουθεί μέχρι σήμερα να έχει περιορισμένη χρήση. Κάποιες άλλες πρώιμες αναφορές χρησιμοποιούν την ονομασία Άνοιγμα Αλχάουζεν, από τον Κάρολο Αλχάουζεν του Βερολίνου (1835–1892), ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους που έπαιξαν την κίνηση 1.η4. Ο γκρανμαίτρ Σαβιέλλυ Ταρτακόβερ έπαιξε ορισμένες φορές το άνοιγμα αυτό σε Σιμουλτανέ διοργανώσεις και το ονόμασε Άνοιγμα Γένοβας ή Άνοιγμα Σαν Πιέρ Ντ'Αρένα, από την πόλη και το ομώνυμο προάστιο της Γένοβας, όπου χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά. Στην Τσεχία και τη Σλοβακία ονομάζεται Άνοιγμα Φριτς, ενώ σε κάποια άλλα μέρη του κόσμου ονομάζεται Άνοιγμα κολιβρίου.
Προβληματισμοί
Θεωρείται ανορθόδοξο άνοιγμα, για αυτό κατατάχθηκε στον αντίστοιχο κωδικό A00 στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων.
Η "Επίθεση Γκρομπ" γενικά θεωρείται κατώτερη και συνήθως δεν χρησιμοποιείται σε επίσημους αγώνες. Ο διεθνής μαιτρ Τζον Γουάτσον γράφει:
Αντιγκαμπί Ρόμφορντ
Το διαισθητικό παιχνίδι των λευκών μπορεί να οδηγήσει τα μαύρα σε επικίνδυνες παγίδες. Πολλές από αυτές τις παγίδες βασίζονται στην απάντηση 1...δ5 των μαύρων, που επιτίθονται στο πιόνι με τον αξιωματικό της βασίλισσάς τους. Μετά από 2.Αη2 Α:η4!?, τα λευκά έχουν μια επίθεση με 3.γ4 και τελικά Ββ3, η οποία έχει σαν στόχο τα αποδυναμωμένα τετράγωνα δ5 και β7, αυτή η επίθεση φαίνεται να αξίζει τελικά ένα πιόνι. Μια καλή συνέχεια στο σημείο αυτό για τα μαύρα είναι το Αντιγκαμπί Ρόμφορντ που γίνεται με τις κινήσεις 3...δ4 4.Α:β7 Ιδ7 5.Α:α8 Β:α8 6.ζ3 δ3!
Τα μαύρα δεν είναι υποχρεωμένα να δώσουν στα λευκά αυτές τις ευκαιρίες. Μετά από 1...ε5, τα μαύρα μπορούν να στοχεύσουν στο τετράγωνο θ4, που έμεινε αδύναμο με την προώθηση του λευκού πιονιού. Το 2.Αη2 θ5 θα αναγκάσει τα λευκά να αποδυναμώσουν τη δομή των πιονιών τους. Οι κινήσεις 2.δ3 (που περιμένει να απαντηθεί με 2...θ5 για να συνεχίσει 3.η5) και 2.θ3 μπορούν να απαντηθούν με 2...Ιε7 υπό την απειλή του ...Ιη6 που ακολουθείται από ...Ιζ4 ή ...Ιθ4, διαταράσσοντας το φιανκέτο στην πλευρά του βασιλιά των λευκών.
Άμυνα Κην
Μια άλλη σειρά κινήσεων που χρησιμοποιούν συχνά τα λευκά στην "Επίθεση Γκρομπ" είναι οι κινήσεις:
Οι ανταπαντήσεις των μαύρων μπορεί να είναι οι κινήσεις:
Αυτές οι κινήσεις μπορούν να παιχτούν με οποιαδήποτε σειρά και χαρακτηρίζουν την Άμυνα Κην, η οποία εάν χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με μια ενδεχόμενη κίνηση ...ε4, ανακόπτει την επιρροή του αξιωματικού του βασιλιά των λευκών πάνω στο κέντρο.
Άλλες τακτικές
Ένα βασικό στοιχείο της "Επίθεσης Γκρομπ" είναι να αναπτύσσει τον αξιωματικό του βασιλιά στο η2 για φιανκέτο, έχοντάς τον εκεί να ελέγχει τη μεγάλη διαγώνιο. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, τα λευκά πρέπει να κρατήσουν τα πιόνια μακριά από το κέντρο. Αυτό οδηγεί σε συχνά "σχίσματα στο κέντρο" με την γ4 να είναι συχνά η τρίτη κίνηση του λευκού.
Λόγω της ασυνήθιστης δομής των πιονιών, που τα λευκά επιτυγχάνουν παίζοντας η4 και γ4 αρκετά νωρίς στο παιχνίδι, υπάρχει συχνά περιορισμένη δυνατότητα για ροκέ. Η παρτίδα συχνά γίνεται ένα άγριο ​​και ευρέως ανοιχτό παιχνίδι, με ένα οριακό πλεονέκτημα που συνήθως υποχωρεί μόνο του στις πρώτες 20 κινήσεις.
Εις απάντηση στην "Επίθεση Γκρομπ", τα μαύρα προωθούν εκ των προτέρων το πιόνι του βασιλιά, ίσως ελπίζοντας να επιτύχουν στη συνέχεια το Ματ των ανοήτων εάν ο Λευκός παίξει 2.ζ3?? ή 2.ζ4??. Καλές απαντήσεις θα μπορούσαν να είναι η 2.Αη2 (που κυριαρχεί διαγώνια στα λευκά τετράγωνα του κέντρου) και η 2.γ4, η "Αγγλική βαριάντα", για την προετοιμασία του Ιγ3 που θα σταθεροποιήσει τον έλεγχο των λευκών στο τετράγωνο δ5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
EuroAtlantic Airways
Η EuroAtlantic Airways, είναι πορτογαλική αεροπορική εταιρεία ειδικευμένη στη μίσθωση και αεροπορική ναύλωση με έδρα το Sintra και το αεροδρόμιο της Λισαβόνας.
Ιστορία
Η εταιρεία, που ιδρύθηκε με την Air Zarco στις 25 Αυγούστου 1993, υιοθέτησε την εμπορική επωνυμία Air Madeira μέχρι τις 17 Μαΐου 2000, όταν το μνημόνιο τροποποιήθηκε με πράξη και υιοθετήθηκε το όνομα της EuroAtlantic Airways - Transportes Aéreos SA. Η EuroAtlantic ανέλαβε επίσης το εταιρικό σχέδιο της Air Zarco, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα. Η αεροπορική εταιρεία ανήκει εξ ολοκλήρου στον πορτογαλικό επιχειρηματία Tomaz Metello, ιδρυτή της αεροπορικής εταιρείας. Η EuroAtlantic κατέχει επίσης το 38% της εθνικής αεροπορικής εταιρείας του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, της STP Airways.
Η EuroAtlantic πραγματοποίησε απευθείας πτήση από τη Λισαβόνα στο διεθνές αεροδρόμιο Presidente Nicolau Lobato του Dili τον Ιανουάριο του 2008, χρησιμοποιώντας ένα αεροσκάφος Boeing 767 με 140 μέλη της Πορτογαλικής Εθνικής Φρουράς.
Η EuroAtlantic ήταν γνωστή για τη λειτουργία του τελευταίου Lockheed L-1011 TriStar στην υπηρεσία επιβατών στην Ευρώπη. Καταργήθηκε σταδιακά τον Μάρτιο του 2010 και από τότε βρίσκεται στο αεροδρόμιο του Αμμάν.
Τον Φεβρουάριο του 2017, η euroAtlantic έκλεισε τις εργασίες φορτηγών με τη σταδιακή κατάργηση του Boeing 767-300F.
Προορισμοί
Επίσης, η EuroAtlantic Airways εκτελεί μια ενιαία τακτική γραμμή μεταξύ Λισαβόνας και Μπισσάου για δικό της λογαριασμό.
Στόλος
μικρογραφία|238x238εσ| euroAtlantic [[Boeing 767|Boeing 767-300ER στην πρώην λιβύρια ]] Από τον Σεπτέμβριο του 2017, ο στόλος της EuroAtlantic Airways αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη: μικρογραφία|233x233εσ| euroAtlantic 767-300ER με το νέο εταιρικό έμβλημα στο Διεθνές Αεροδρόμιο [[Μπισσάου|Bissau Oswaldo Vieira ]]
Αναφορές
<references group="" responsive="1">
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες
1629
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1629 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σύνδρομο Πόιτς-Γιέγκερς
Το σύνδρομο Πόιτς-Γιέγκερς, επίσης γνωστό ως κληρονομικό σύνδρομο εντερικής πολυποδίασης, είναι ένα αυτοσωματικό κυρίαρχο γενετικό νόσημα που χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη των καλόηθων αμαρτωματώδων πολυπόδων στο γαστρεντερικό σωλήνα και αμαρτωματώδων κηλίδων στα χείλη και του βλεννογόνου του στόματος (μελάνωση). Το σύνδρομο Πόιτς-Γιέγκερς έχει μια συχνότητα περίπου 1 σε 25.000 έως 300.000 γεννήσεις.
Διάγνωση
Τα κύρια κριτήρια για την κλινική διάγνωση του συνδρόμου είναι: Η ύπαρξη 2 από τα 3 απαριθμούνται κλινικά κριτήρια δείχνει μια θετική διάγνωση. Τα στοματικά ευρήματα εμφανίζονται επίσης σε άλλες παθήσεις, όπως η νόσος του Άντισον και το σύνδρομο ΜακΚιουν-Όλμπραϊτ, και αυτές οι παθήσεις θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στη διαφορική διάγνωση. 90-100% των ασθενών με κλινική διάγνωση του συνδρόμου έχουν μια μετάλλαξη στο γονίδιο STK11 / LKB1. Μοριακές γενετικές δοκιμές για αυτή τη μετάλλαξη είναι διαθέσιμες κλινικά.
Φυσική ιστορία
Οι περισσότεροι ασθενείς θα αναπτύξουν επίπεδες, καφέ κηλίδες (μελανωτικές κηλίδες) στο δέρμα, ειδικά στα χείλη και του βλεννογόνου του στόματος, κατά το πρώτο έτος της ζωής, και η πρώτη απόφραξη του εντέρου ενός ασθενούς που οφείλεται σε εγκολεασμό εμφανίζεται συνήθως μεταξύ των ηλικιών από έξι και 18 ετών. Ο αθροιστικός κίνδυνος καρκίνου κατά τη διάρκεια της ζωής αρχίζει να αυξάνεται στη μέση ηλικία. Ο αθροιστικός κίνδυνος από την ηλικία των 70 για όλες τις μορφές καρκίνου, γαστρεντερικό καρκίνο και καρκίνου του παγκρέατος είναι 85 %, 57 % και 11 %, αντίστοιχα.
Γενετική βάση
Το 1998, ένα γονίδιο βρέθηκε να σχετίζεται με τη μετάλλαξη. Στο χρωμόσωμα 19, το γονίδιο γνωστό ως STK11 (LKB1) είναι πιθανώς ένα ογκοκατασταλτικό γονίδιο. Κληρονομείται με αυτοσωματικό κυρίαρχο τύπο, πράγμα που σημαίνει ότι όποιος έχει PJS έχει μια πιθανότητα 50 % να μεταδώσει την ασθένεια στους απογόνους του.
Παρουσίαση
Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με το σύνδρομο αυτό περιλαμβάνουν μια ισχυρή τάση ανάπτυξης καρκίνου σε έναν αριθμό τμημάτων του σώματος. Ενώ οι ίδιοι οι αμαρτωματώδεις πολύποδες έχουν μόνο ένα μικρό ποσοστό κακοήθους μετατροπής. (< 3 % - OHCM ), οι ασθενείς με το σύνδρομο αυτό έχουν έναν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκινωμάτων του παγκρέατος, του ήπατος, των πνευμόνων, του μαστού, των ωοθηκών, της μήτρας, των όρχεων και σε άλλα όργανα.
Η μέση ηλικία της πρώτης διάγνωσης είναι 23, αλλά οι βλάβες μπορεί να εντοπιστούν και κατά τη γέννηση από έναν έμπειρο παιδίατρο. Πριν από την εφηβεία, οι βλεννοδερματικές βλάβες μπορούν να βρεθούν στις παλάμες και τα πέλματα. Συχνά, η πρώτη εκδήλωση του συνδρόμου μπορεί να είναι η απόφραξη του εντέρου εξαιτίας εγκολεασμού, που είναι μια κοινή αιτία θνησιμότητας (ο εγκολεασμός είναι μια σύμπτυξη ενός βρόχου του εντέρου σε ένα άλλο τμήμα του εντέρου).
Έλεγχος για καρκίνο
Η παρακολούθηση και η φροντίδα θα πρέπει να επιβλέπονται από ιατρό που είναι ειδικός για το σύνδρομο Πόιτς-Γιέγκερς. Γενετική διαβούλευση και παροχή συμβουλών, καθώς και ουρολογικές και γυναικολογικές διαβουλεύσεις συχνά χρειάζονται.
Θεραπεία
Η εκτομή πολυπόδων είναι απαραίτητη μόνο αν παρουσιαστεί σοβαρή αιμορραγία ή εγκολεασμός. Εντερεκτομή εκτελείται για αφαίρεση μεγάλων, μόνο οζιδίων. Μικρά τμήματα που περιλαμβάνονται στα ενεργά τμήματα του εντέρου μπορεί να υποστούν εκτομή. Η κολονοσκόπηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκτέμνει τους πολύποδες αν είναι αυτό είναι εφικτό.
Ονομασία
Η ονομασία του προήλθε από Γιοχάνες Λαουρέντιους Αουγκούστους Πόιτς (1886 – 1957), ολλανδό παθολόγο, ο οποίος εργάστηκε στο Οχάιο, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής μαζί με τον συνεργάτη του, παθολόγο, Χάρολντ Τζόζεφ Γιέγκερς (1904 - 1990).
Στατιστικός πληθυσμός
Με τον όρο στατιστικός πληθυσμός χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε σύνολο - ομάδα: ατόμων, αντικειμένων, φαινομένων, ή συμπεριφορών της στατιστικής έρευνας. Τέτοιες ομάδες μπορεί να είναι το εκλογικό σώμα επικείμενων εκλογών, το σύνολο φοιτητών μιας σχολής, τα ετήσια αλιεύματα μιας περιοχής ή χώρας, η ημερήσια παραγωγή οχημάτων μιας αυτοκινητοβιομηχανίας, κ.λπ. Ο Στατιστικός πληθυσμός μπορεί επίσης να είναι ένα σύνολο επαναλαμβανόμενων μετρήσεων που έχουν προηγηθεί με παρατήρηση ή πείραμα, ή τιμών ή σχέσεων και ιδιοτήτων που αποκαλύπτονται στο στάδιο της στατιστικής επεξεργασίας τους.
Κάθε στατιστικός πληθυσμός αποτελείται από στατιστικές μονάδες, αυτές μπορεί να είναι ένας ψηφοφόρος ή φοιτητής, ή είδος αλιεύματος, ή όχημα αντίστοιχα των παραπάνω παραδειγμάτων. Πολλές φορές όμως συμβαίνει ένας στατιστικός πληθυσμός να είναι ιδιαίτερα πολυπληθής όπου και καθίσταται ανάγκη ο επιμερισμός του. Τότε γίνεται χρήση του λεγόμενου «στατιστικού υποπληθυσμού», ή «στατιστικού υποσυνόλου», όπως κατά αντιστοιχία παραδειγμάτων μπορεί να είναι οι ψηφοφόροι ανά περιοχή, ή κατά ηλικία, φοιτητές ανά έτος σχολής, αλιεύματα κατά παράλιο νομό ή κατά μήνα, οχήματα ανά τύπο. Στις περιπτώσεις αυτές ο επιμερισμός γίνεται με βάση συγκεκριμένες ιδιότητες ή σχέσεις που δεν θα πρέπει να διαφοροποιούνται κατά τον επιμερισμό. Οι σχέσεις αυτές - ιδιότητες καλούνται μεταβλητές, ή χαρακτήρες. Εκτός της περίπτωσης του πολυπληθούς στατιστικού πληθυσμού ο επιμερισμός μπορεί να καθίσταται αναγκαίος στις περιπτώσεις που αυτός τυγχάνει ετερογενής με διαφορετικές ιδιότητες των μονάδων του, π.χ. άνδρες - γυναίκες, επαγγελματίες και ερασιτέχνες αλιείς, αξιωματικοί -υπαξιωματικοί - στρατιώτες κ.λπ. οπότε ο επιμερισμός ακολουθεί ορισμένα πρότυπα των μεταβλητών.
Πηγές
Πληθυσμος
Γιούλια Παρσούτα
Η Γιούλια Βασίλγεβνα Παρσούτα (Ρωσικά: Ю́лия Васи́льевна Паршу́та), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
«Πρώτο άλμπουμ» (2011)
1. «Мало, да помалу»
2. «Сохрани меня»
3. «Карма»
4. «В созвездии танцующей любви»
5. «Камикадзе»
6. «Пофиг»
7. «Не отпускай моей руки»
8. «Инопланетянин»
«ТВА» (2014)
1. «Здравствуй»
2. «Ты — мой пароль»
4. «Камень с души»
5. «Жизнь в реальности»
6. «Ангел, севший мне на плечи»
7. «Cut Me Open»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Δίκροτο
Το δίκροτο είναι πολεμικό πλοίο μικρότερο από Τρίκροτο αλλά περισσότερο ευέλικτο. Έφερε τρεις ιστούς με τετράγωνα ιστία, είχε εκτόπισμα μέχρι 1500 τόνους. Έφερε 64 - 78 κανόνια (πυροβόλα) και πλήρωμα 600 - 700 άνδρες. Σήμερα έχει εκλείψει.
Τα δίκροτα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν:
Ωστόσο, η αρχική σημασία της λέξης "δίκροτος" στην αρχαιοελληνική ναυτική ορολογία σημαίνει "με δύο καταστρώματα" (βλέπε στα λήμματα "διήρης" και "τριήρης"). Έτσι υπήρχαν για παράδειγμα διήρεις "δίκροτες" και διήρεις "μονόκροτες".
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Μαρκ Μαζάουερ
Ο Μαρκ Μαζάουερ (αγγλ. Mark Mazower, γενν. Λονδίνο, 1958) είναι Βρετανός ιστορικός και δημοσιογράφος. Τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονται στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια και πιο γενικά, στην Ευρώπη του 20ού αιώνα. Είναι καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης.
Βιογραφία
Ο Μαζάουερ σπούδασε κλασική φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, απ' όπου αποφοίτησε το 1981 και το 1983 αντίστοιχα. Έκανε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1988). Διετέλεσε Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μπίρκμπεκ του Λονδίνου, στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ και στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Σήμερα είναι καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης.
Από το 2002 αρθρογραφεί σε διάφορες εφημερίδες και γράφει άρθρα και σχολιασμό πάνω στις διεθνείς σχέσεις και σε κριτικές βιβλίων για τους Financial Times και τον The Independent.
Είναι μέλος της επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ιστορικών Εκπαιδευτών (European Association of History Educators, EUROCLIO).
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2021 πολιτογραφήθηκε τιμητικά ως Έλληνας πολίτης καθώς «μέσω της επιστημονικής ενασχόλησής του με την σύγχρονη ελληνική ιστορία έχει συμβάλει στην ανάδειξη της ιστορικά διαμορφωμένης ταυτότητας του ελληνικού λαού και στην προβολή της χώρας, της μακράς ιστορίας της και του πολιτισμού της στο διεθνές ευρύ κοινό». Η πολιτογράφιση πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022 στην Αθήνα από τον υπουργό Εσωτερικών Μάκη Βορίδη.
Πεδία ενδιαφέροντος
Ο Μαζάουερ έχει γράψει εκτενή έργα για την ελληνική και βαλκανική ιστορία. Το βιβλίο του Τα Βαλκάνια κέρδισε το βραβείο Wolfson History Prize και το βιβλίο Inside Hitler's Greece: The Experience of Occupation, 1941–44, κέρδισε το βραβείο Longman History Today ως Βιβλίο της Χρονιάς. Το βιβλίο Salonica, City of Ghosts: Christians, Muslims and Jews 1430–1950 κέρδισε το βραβείο Runciman Prize και το βραβείο Duff Cooper ενώ ήταν επίσης υποψήφιο για το βραβείο Hessell-Tiltman.
Επιπλέον, ο Μαζάουερ ενδιαφέρεται και για την ευρωπαϊκή ιστορία του 20ού αιώνα. Το βιβλίο του Dark Continent: Europe's 20th century υποστήριξε ότι ο θρίαμβος της δημοκρατίας στην Ευρώπη δεν ήταν αναπόφευκτος αλλά περισσότερο ήταν αποτέλεσμα τύχης από την πλευρά των πολιτών και των πολιτικών αρχηγών.
Στο βιβλίο Hitler's Empire: Nazi Rule in Occupied Europe, ο Μαζάουερ έκανε μια σύγκριση της ναζιστικής κατοχής της Γερμανίας σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
Ένα από τα πιο πρόσφατα βιβλία του Μαζάουερ, το No Enchanted Palace, δημοσιεύτηκε το 2009. Αφηγείται την ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και τους στενούς δεσμούς τους με την αποικιοκρατία. Στην δημοσίευσή του το 2012 με τον τίτλο Governing the World, αυτή η αφήγηση πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και αξιολογεί γενικά την ιστορία των διεθνών οργανισμών, ξεκινώντας από την αρχή του 19ου αιώνα.
Το έργο του
Το έργο του Μαζάουερ ερευνά ιδιαίτερα τα περί της ελληνικής ιστορίας της νεότερης εποχής, της ιστορίας των Βαλκανίων και της ιστορίας του εθνικοσοσιαλιστικού κράτους στην Ευρώπη και των ιδεολογιών στον 20ο αιώνα. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με το βιβλίο του Σκοτεινή ήπειρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Άγγλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας
Γεράσιμος Λαβράνος
Ο Γεράσιμος Λαβράνος (Κέρκυρα, 30 Μαΐου 1935 – Αθήνα, 25 Μαρτίου 2015) ήταν Έλληνας συνθέτης. Από πολύ μικρός έδειξε το ταλέντο του στις τέχνες αφού σε ηλικία 11 χρόνων ήταν μέλος της τοπικής φιλαρμονικής εταιρείας της γενέτειράς του, «Νίκος Μάντζαρος». Ακολουθώντας τη συμβουλή του δασκάλου του Σπ. Μεταλληνού στράφηκε στη μουσική τζαζ, παρά τις κλασικές σπουδές του. Δημιούργησε δεκάδες συνθέσεις (ο πρώτος δίσκος του κυκλοφόρησε στα 1958) τις οποίες ερμήνευσαν κορυφαία ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, ενώ πραγματοποίησε και πολλές περιοδείες στο εξωτερικό. Έγραψε, επίσης, μουσική για περίπου 25 ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Το 2007 το περιοδικό «Jazz & Jazz» τον κατέταξε σε μια λίστα με τους κορυφαίους μουσικούς του είδους του, όλων των εποχών. Αδερφός του είναι ο Νίκος Λαβράνος.
Πηγές
• Γεράσιμος Λαβράνος (βιογραφία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Μπραμαντίνο
Ο Μπαρτολομέο Σουάρντι (Bartolomeo Suardi), περισσότερο γνωστός ως Bramantino (c. 1456 - c. 1530 ), ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη γενέτειρα πόλη του, Μιλάνο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μιλάνο, γιος του Αλμπέρτο Σουάρντι, αλλά η βιογραφία του παραμένει ασαφής και περίπλοκη λόγω της εμφάνισης δύο "ψευδο-Μπραμαντίνο". Εκπαιδεύτηκε από τον Ντονάτο Μπραμάντε, υιοθετώντας μια υποτιμητική μορφή του ονόματος του δασκάλου του. Αυτή η εκπαίδευση του έδωσε επιρροές από την παράδοση του quattrocento στο Ουρμπίνο του ακίνητου ρεαλισμού και αργότερα αφομοίωσε ορισμένα στοιχεία του στυλ του Λεονάρντο, αφού έφτασε στο Μιλάνο, αν και από άλλες απόψεις παρέμεινε πιστός στην εκπαίδευσή του στο ύφος της Κεντρικής Ιταλίας.
Έχει τεκμηριωθεί στα τέλη του 1508 ως βοηθός στη διακόσμηση των Αιθουσών του Ραφαήλ στο Βατικανό, αν και τίποτα δεν έχει απομείνει από την εκεί εργασία του, και το 1509 επέστρεψε στο Μιλάνο. Το ύφος του άλλαξε σημαντικά κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, και εμφανίζει, επίσης, έντονα ατομικά χαρακτηριστικά. Οι κύριες επιρροές του ήταν ο γαλήνιος και μερικές φορές αφύσικος κλασικισμός των Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, Λεονάρντο ντα Βίντσι και Έρκολε ντε' Ρομπέρτι, αλλά τα έργα του εμφανίζουν επίσης μια μερικές φορές ανησυχητικά ακίνητη εκφραστικότητα, συγκρίσιμη μόνο με του τελευταίου από αυτούς τους τρεις.
Οι "ψευδο-Μπραμαντίνο"
Υπάρχει αναφορά για έναν Bramantino da Milano από τον Τζόρτζο Βαζάρι στις βιογραφίες του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, Μπενβενούτο Τίζι,Τζιρόλαμο ντα Κάρπι και Γιάκοπο Σανσοβίνο. Ο Μπραμαντίνο του Βαζάρι, αν υπήρχε καθόλου, εργαζόταν για τον Πάπα Νικόλαο V μεταξύ 1450 και 1455. Εάν όντως υπήρξε, τότε εργάστηκε πριν από τα αναφερόμενα έργα του Μπαρτολομέο Σουάρντι.
Ένας καλλιτέχνης γνωστός από καιρό ως ψευδο-Μπραμαντίνο δραστηριοποιήθηκε στη Νάπολη στις αρχές του 16ου αιώνα. Σήμερα συνήθως αναγνωρίζεται ως Ισπανός, που ονομαζόταν Pedro Fernández, Piero Francione, ή έφερε διάφορα άλλα ονόματα.
Έργα της ωριμότητας
Στη ζωγραφική, δημιούργησε αρκετά πορτραίτα διακεκριμένων προσωπικοτήτων για το Βατικανό. Τα πρώτα γνωστά έργα του είναι η Γέννηση (1490s, Πινακοθήκη Μπρέρα) και το Ecce Homo (γύρω στο 1495, Συλλογή Thyssen-Bornemisza). Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι η μελαγχολική λατρεία των μάγων (1495–98), στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Εκτός από τον αδιάφορο, με στεγνό συναίσθημα κλασικισμό και τη συμμετρική γεωμετρική λογική της καθαρότητας, αυτή η μορφή είναι αξιοσημείωτη για την ευφάνταστη αποκοπή του κτιρίου που αποκαλύπτει ένα φανταστικό βουνό στο φόντο.
Μια νωπογραφία της Pietà (περ. 1505, σήμερα στην Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη) βρίσκεται σε αποσπασματική κατάσταση. Πριν από το 1508, σχεδίασε τις ταπετσαρίες των Μηνών για τον Gian Giacom Trivulzio (σήμερα στο Κάστρο των Σφόρτσα). Το ρετάμπλ Αγιος Μιχαήλ (ή Ενθρονισμένη Μαντόνα και Βρέφος με τον Άγιο Αβρόσιο και τον Άγιο Μιχαήλ ) στην Αμβοσιανή Βιβλιοθήκη, αξιοσημείωτο για τον επιτηδευμένα βραχύ σκοτωμένο άνδρα (που αντιπροσωπεύει έναν Αρειανό αιρετικό) εμπρός από έναν με σκληρή εμφάνιση Άγιο Αμβρόσιο και έναν γιγαντιαίο νεκρό βάτραχο (που συμβολίζει τον Σατανά) με τον Άγιο Μιχαήλ στο προσκήνιο, και τους απαθείς Αγίους, χρονολογείται μετά το 1510. Ο Φρίντμπεργκ βλέπει σε αυτόν τον πίνακα μια παρόρμηση του καλλιτέχνη, βασισμένη στον Λεονάρντο, για να περιγράψει τον πίνακα σε έναν κόσμο όπου η σχεδόν αφαιρετική αυστηρή γεωμετρία, που χαρακτηρίζεται από "επικείμενες σκιαγραφίες φανταστικής και ανεπίσημης αρχιτεκτονικής, κατασκευασμένες με έναν κανόνα και ένα τετράγωνο, παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία." Οι μορφές, ακόμη και όταν προσπαθούν να προδώσουν το συναίσθημα, φαίνονται κενά, μακρινά, "automata" που δρουν περισσότερο ως πιόνια σε μια γεωμετρική άσκηση, κάτι κοινό με προηγούμενα έργα του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Ένα άλλο αριστούργημά του είναι η Σταύρωση της Brera (περ. 1510–1520).
Εύφορη Ημισέληνος
μικρογραφία|319x319εσ| Χάρτης που δείχνει την ευρύτερη περιοχή συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου. Η Εύφορη Ημισέληνος είναι περιοχή με σχήμα ημισελήνου στη Μέση Ανατολή, που εκτείνεται στο σύγχρονο Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, μαζί με τη νοτιοανατολική περιοχή της Τουρκίας και τις δυτικές περιφέρειες του Ιράν. Ορισμένοι συγγραφείς περιλαμβάνουν επίσης την Κύπρο.
Μπραμαντίνο
Έργα της ωριμότητας
Το 1525 ο Μπραμαντίνο διορίστηκε αρχιτέκτονας στην Αυλή του Δούκα Φραγκίσκου Β΄ Σφόρτσα και η βοήθειά του ως μηχανικού για την υπεράσπιση του Μιλάνου του απέφερε πολλές επιβραβεύσεις.
Εύφορη Ημισέληνος
Η περιοχή είναι ένα από τα λίκνα του πολιτισμού, επειδή εκεί είναι όπου η οργανωμένη γεωργία εμφανίστηκε για πρώτη φορά καθώς οι άνθρωποι ξεκίνησαν τη διαδικασία εκκαθάρισης και τροποποίησης της φυσικής βλάστησης, προκειμένου να καλλιεργηθούν νέα οικόσιτα φυτά ως καλλιέργειες. Ως αποτέλεσμα, οι πρώτοι ανθρώπινοι πολιτισμοί, όπως οι Σουμέριοι στη Μεσοποταμία, άκμασαν. Εκτός από την ανάπτυξη της γεωργίας, υπήρξαν και τεχνολογικές εξελίξεις όπως η χρήση της άρδευσης, της γραφής, του τροχού και του γυαλιού, οι οποίες πρωτοεμφανίστηκαν στη Μεσοποταμία.
Μπραμαντίνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Εύφορη Ημισέληνος
Ορολογία
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Χάρτης του 1916 της Εύφορης Ημισελήνου του [[Τζέιμς Χένρι Μπρέστιντ, ο οποίος διέδωσε τη χρήση της φράσης.]] Ο όρος «Εύφορη Ημισέληνος» διαδόθηκε από τον αρχαιολόγο Τζέιμς Χένρι Μπρέστιντ στο κείμενο Outlines of European History (1914) και στο Ancient Times, A History of the Early World (1916).
Ο Μπρέστιντ έγραψε:"Αυτή η εύφορη ημισέληνος είναι περίπου ένα ημικύκλιο, με την ανοιχτή πλευρά προς το νότο, έχοντας το δυτικό άκρο στη νοτιοανατολική γωνία της Μεσογείου, το κέντρο ακριβώς βόρεια της Αραβίας και το ανατολικό άκρο στο βόρειο άκρο του Περσικού Κόλπου (βλ. Χάρτη, σελ. 100). Κείτεται σαν στρατός που βλέπει στο νότο, με τη μία πτέρυγα να εκτείνεται κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Μεσογείου και την άλλη να φτάνει στον Περσικό Κόλπο, ενώ το κέντρο έχει την πλάτη του στα βορινά βουνά. Το τέλος της δυτικής πτέρυγας είναι η Παλαιστίνη. Η Ασσυρία αποτελεί μεγάλο μέρος του κέντρου. ενώ το άκρο της ανατολικής πτέρυγας είναι η Βαβυλωνία. Αυτό το μεγάλο ημικύκλιο, λόγω έλλειψης ονόματος, μπορεί να ονομαστεί Εύφορη Ημισέληνος.1 Μπορεί επίσης να παρομοιαστεί με τις ακτές ενός κόλπου της ερήμου, κατά την οποία τα βουνά από πίσω κοιτάζουν προς τα κάτω, ένα κόλπο όχι του νερού, αλλά της άμμου, κάπου στα 500 μίλια (800 χιλιόμετρα) παράλληλα, σχηματίζοντας μια βόρεια επέκταση της Αραβικής ερήμου και φτάνοντας τόσο βόρεια όσο το γεωγραφικό πλάτος της βορειοανατολικής γωνίας της Μεσογείου. Αυτός ο κόλπος της ερήμου είναι ένα ασβεστολιθικό οροπέδιο μεγάλου ύψους - πολύ ψηλό πράγματι για να ποτίζεται από τον Τίγρη και τον Ευφράτη, που έχει κομμένα φαράγγια στα πλάγια. Παρ 'όλα αυτά, μετά τις πενιχρές χειμερινές βροχές, μεγάλα τμήματα του βόρειου κόλπου της ερήμου είναι καλυμμένα με λιγοστό γρασίδι, και η άνοιξη μετατρέπει έτσι την περιοχή για λίγο σε λιβάδια. Η ιστορία της Δυτικής Ασίας μπορεί να περιγραφεί ως παλιός αγώνας μεταξύ των ορεινών λαών του βορρά και των περιπλανώμενων στην έρημο αυτών των λιβαδιών - ένας αγώνας που συνεχίζεται - για την κατοχή της Εύφορης Ημισελήνου, τις ακτές του κόλπου της ερήμου.1 Δεν υπάρχει κανένα όνομα, είτε γεωγραφικό είτε πολιτικό, που να περιλαμβάνει όλο αυτό το υπέροχο ημικύκλιο (βλ. Χάρτη, σελ. 100). Ως εκ τούτου είμαστε υποχρεωμένοι να επινοήσουμε έναν όρο και να τον ονομάσουμε Εύφορη Ημισέληνο."Στην τρέχουσα χρήση, η Εύφορη Ημισέληνος περιλαμβάνει το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, την Αίγυπτο και την Ιορδανία, καθώς και τα γύρω μέρη της Τουρκίας και του Ιράν. Εκτός από τον Τίγρη και τον Ευφράτη, οι πηγές των ποταμών περιλαμβάνουν τον ποταμό Ιορδάνη. Το εσωτερικό όριο οριοθετείται από το ξηρό κλίμα της Συριακής Ερήμου προς τα νότια. Γύρω από το εξωτερικό όριο βρίσκονται τα Ανατολικά και τα Αρμενικά υψίπεδα στα βόρεια, η έρημος της Σαχάρα στα δυτικά, το Σουδάν στα νότια και το ιρανικό υψίπεδο στα ανατολικά.
Βιοποικιλότητα και κλίμα
Όσο ζωτικής σημασίας και αν ήταν τα ποτάμια και οι ελώδεις περιοχές για την άνοδο του πολιτισμού στην Εύφορη Ημισέληνο, παρόλα αυτά δεν ήταν ο μόνος παράγοντας. Η περιοχή είναι γεωγραφικά σημαντική ως η «γέφυρα» μεταξύ της Βόρειας Αφρικής και της Ευρασίας διατηρώντας μεγαλύτερη ποσότητα βιοποικιλότητας από ότι διατήρησε η Ευρώπη ή η Βόρεια Αφρική εκεί όπου οι κλιματικές αλλαγές κατά την Εποχή των Παγετώνων οδήγησαν σε επανειλημμένα γεγονότα εξαφάνισης ειδών εξαναγκάζοντας τα οικοσυστήματα  να μετατοπιστούν προς τα νερά της Μεσογείου. Η θεωρία άντλησης της ερήμου της Σαχάρα υποστηρίζει ότι αυτή η χερσαία γέφυρα της Μέσης Ανατολής ήταν εξαιρετικά σημαντική τόσο για τη σύγχρονη κατανομή της χλωρίδας και της πανίδας του Παλαιού Κόσμου, όσο και για την εξάπλωσης της ανθρωπότητας.
Η περιοχή έχει την ιδιομορφία της τεκτονικής απόκλισης μεταξύ αφρικανικών και αραβικών πλακών και της σύγκλισης ευρασιατικών και αραβικών πλακών, δίνοντας στην περιοχή μια ζώνη με ψηλά χιονισμένα βουνά, πολύ διαφορετική από τις γύρω περιοχές.
Η Εύφορη Ημισέληνος είχε πολλά διαφορετικά κλίματα και σημαντικές κλιματολογικές αλλαγές ενθάρρυναν την εξέλιξη πολλών ετήσιων φυτών τύπου «r», τα οποία παράγουν περισσότερους βρώσιμους σπόρους από τα πολυετή φυτά τύπου «Κ». Η μεγάλη ποικιλία στην περιοχή με αυτό το υψόμετρο, ήταν αφορμή για να γίνουν πρώιμα πειράματα καλλιέργειας σε πολλά είδη βρώσιμων φυτών. Πιο σημαντικό είναι το γεγονός οτί η Εύφορη Ημισέληνος ήταν η περιοχή των οκτώ νεολιθικών θεμελιωδών καλλιεργειών, η οποίες ήταν σημαντικές για την πρώιμη γεωργία (δηλαδή, άγριοι πρόγονοι για το δίκοκκο σιτάρι, το μονόκοκκο σιτάρι, το κριθάρι, το λινάρι, τα ρεβίθια, το μπιζέλι, τη φακή και τον πικρό βίκο) και για τα τέσσερα από τα πέντε πιο σημαντικά είδη εξημερωμένων ζώων - αγελάδες, αίγες, πρόβατα και χοίρους. Το πέμπτο είδος, το άλογο, ζούσε κοντά. Η χλωρίδα της Εύφορης Ημισελήνου περιλαμβάνει ένα υψηλό ποσοστό φυτών που μπορούν να αυτοεπικονιαστούν, αλλά μπορεί επίσης και να επικονιαστούν. Αυτά τα φυτά, που ονομάζονται «εγωιστές», ήταν ένα από τα γεωγραφικά πλεονεκτήματα της περιοχής, επειδή δεν εξαρτώνταν από άλλα φυτά για την αναπαραγωγή τους.
Ιστορία
μικρογραφία| Περιοχή της Εύφορης Ημισελήνου, περίπου το 7500 π.Χ., με κύριες τοποθεσίες της [[Προκεραμική Νεολιθική|Προκεραμικής Νεολιθικής περιόδου. Η περιοχή της Μεσοποταμίας δεν είχε ακόμη εγκατασταθεί από ανθρώπους. Περιλαμβάνει το Γκεμπεκλί Τεπέ, μία τοποθεσία στη σύγχρονη Τουρκία που χρονολογείται γύρω στο 9000 π.Χ..]] Εκτός του ότι έχει πολλές τοποθεσίες με σκελετικά και πολιτιστικά υπολείμματα τόσο προ-σύγχρονων όσο και πρώιμων σύγχρονων ανθρώπων (π.χ., στα σπήλαια Ταμπούν και Ες-Σχουλ στο Ισραήλ), αργότερα των πλειστόκαινων κυνηγών και επιπαιολιθικών ημικαθιστών κυνηγών (Νατούφιοι), η Εύφορη Ημισέληνος είναι πιο γνωστή τις τοποθεσίες που σχετίζονται με την προέλευση της γεωργίας. Η δυτική ζώνη γύρω από την Ιορδανία και τον άνω Ευφράτη έδωσε αφορμή για την ύπαρξη των πρώτων γνωστών Νεολιθικών οικισμών γεωργίας (περίοδος που αναφέρεται ως Προκεραμική Νεολιθική Α), και οι οποίοι χρονολογούνται γύρω στο 9.000 π.Χ. και περιλαμβάνουν πολύ αρχαίες τοποθεσίες, όπως τις Γκεμπεκλί Τεπέ, Τσόχα Γκολάν και Τελ ες-Σουλτάν.
Αυτή η περιοχή, παράλληλα με τη Μεσοποταμία, είδε επίσης την εμφάνιση πρώιμων σύνθετων κοινωνιών κατά την διαδεχόμενη Εποχή του Χαλκού. Υπάρχουν επίσης πρώιμα στοιχεία στην περιοχή για την εμφάνιση της γραφής και τη δημιουργία ιεραρχικών κοινωνικών κρατικών επιπέδων. Αυτό έχει κερδίσει την περιοχή το ψευδώνυμο «Το λίκνο του πολιτισμού».
Είναι σε αυτήν την περιοχή όπου εμφανίστηκαν οι πρώτες βιβλιοθήκες, περίπου 4.500 χρόνια πριν. Οι παλαιότερες γνωστές βιβλιοθήκες βρίσκονται στο Νίπουρ (Σουμερία) και στην Έμπλα (Συρία), και οι δύο περίπου από το 2500 π.Χ..
Τόσο ο Τίγρης όσο και ο Ευφράτης ξεκινούν από το όρος Ταύρος της σύγχρονης Τουρκίας. Οι αγρότες στη νότια Μεσοποταμία έπρεπε να προστατεύουν τα χωράφια τους από τις πλημμύρες κάθε χρόνο. Η βόρεια Μεσοποταμία είχε αρκετή βροχή για να καταστήσει δυνατή την καλλιέργεια. Για να προστατευθούν από τις πλημμύρες, έφτιαξαν αναχώματα.
Από την Εποχή του Χαλκού, η φυσική γονιμότητα της περιοχής επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό από αρδευτικά έργα, από τα οποία εξαρτώνταν ένα μεγάλο μέρος της γεωργικής παραγωγής της. Οι δύο τελευταίες χιλιετίες έχουν δει επανειλημμένους κύκλους παρακμής και ανάκαμψης καθώς τα προηγούμενα έργα είχαν καταρρεύσει λόγω της διαδοχικής αντικατάστασης κρατικών σχημάτων. Ένα άλλο συνεχές πρόβλημα είναι η αλατότητα του εδάφους - σταδιακή συγκέντρωση αλατιού και άλλων μετάλλων στα εδάφη που έχουν μακρά ιστορία άρδευσης.
Πρώιμη εξημέρωση
Προϊστορικά σύκα χωρίς σπόρους ανακαλύφθηκαν στο Γκίλγκαλ Ι στην Κοιλάδα του Ιορδάνη, υποδηλώνοντας ότι οι συκιές φυτεύτηκαν πριν από 11.400 χρόνια. Τα δημητριακά είχαν καλλιεργηθεί στη Συρία ήδη πριν από 9.000 χρόνια. Μικρές γάτες (Felis silvestris) εξημερώθηκαν επίσης σε αυτήν την περιοχή. Εκτός από τα δημητριακά, τα όσπρια όπως τα μπιζέλια, οι φακές και τα ρεβίθια εξημερώθηκαν σε αυτήν την περιοχή.
Τα εξημερωμένα ζώα περιλαμβάνουν τα βοοειδή, τα πρόβατα, τις αίγες, τους οικόσιτους χοίρους, τις γάτες και τις οικόσιτες χήνες.