cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Π.Α.Ο.Κ. (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Στη διάρκεια της χρονιάς παραγωγικότερη σκόρερ της ομάδας αναδείχθηκε η Αμερικανίδα Λόβελ-Κουρίν Κάμπελ (386 πόντοι σε 22 αγώνες, 17,55 κατά μ.ό.). Ακολούθησαν οι Ελληνίδες Λολίτα Λύμουρα (227 πόντοι σε 22 αγώνες, 10,32 κατά μ.ό.) και Τούλα Μαγαλιού (220 πόντοι σε 22 αγώνες, 10,00 κατά μ.ό.). Η Κάμπελ βρέθηκε επίσης στη δεύτερη θέση των στατιστικών πινάκων για το σύνολο των ομάδων σε ό,τι αφορά τα ριμπάουντ (258 σε 22 αγώνες, 11,73 κατά μ.ό.) και τα κοψίματα (18 σε 22 αγώνες, 0,82 κατά μ.ό.). Η Λύμουρα βρέθηκε στην τρίτη θέση του πίνακα των ασίστ (141 σε 22 αγώνες, 6,41 κατά μ.ό.).
Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος η ομάδα της Θεσσαλονίκης διαγωνίστηκε απευθείας στη «Φάση των 16», όπου και γνώρισε εκτός έδρας τον αποκλεισμό από το συμπολίτη της Άρη με σκορ 62-55.
Έδρα του συλλόγου είναι η PAOK Sports Arena, γνωστή και ως «Παλατάκι», χωρητικότητας 8.142 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του ερασιτέχνη Π.Α.Ο.Κ. είναι ο Θανάσης Κατσαρής και υπεύθυνος του τμήματος ο Βασίλης Αγγελίδης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιούνιο του 2014 ο Βασίλης Μασλαρινός, με άμεσο συνεργάτη τον Άγγελο Αγγελίδη. Το ρόστερ του Π.Α.Ο.Κ. για την αγωνιστική περίοδο 2016-17 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλήτριες:
Σεζον 2020-2021
Ο Π.Α.Ο.Κ. συμμετείχε για άλλη μια χρονιά στην Α1 γυναικών που συμμετείχαν αυτή τη φορά 10 ομάδες. Κατέλαβε την 4η θέση στην κανονική περίοδο με σύνολο 7 νίκες και και 2 ήττες. Έτσι συμμετείχε στα πλέι οφς όπου συμμετείχαν οι 6 πρώτες ομάδες. Ξανά έπαιξε με όλες της ομάδες των πλέι οφ και έτσι καταταγεί 3η στο πρωτάθλημα.
Όσο αφορά το κύπελλο συμμετείχε κατευθείαν στη « Φάση των 16 » όπου απέκλεισε τον Σπόρτιγκ στη Θεσσαλονίκη με σκορ 66-54. Στα προημιτελικά διασταυρώθηκε με τον Πας Γιάννινα αλλά λόγω της πανδημίας Covid 19 οι αγώνες αναβλήθηκαν και εν τέλη η διοργάνωση διακόπτει οριστικά.
Σεζόν 2021-2022
Συμμετείχε πάλι στην Α1 γυναικών όπου συμμετείχαν 9 ομάδες λόγω της αποχώρησης λόγω οικονομικών προβλημάτων και πανδημίας ( Σπόρτιγκ και ΕΦΑΟ Ζωγράφου).
Για πρώτη φορά στην ιστορία της γυναικείας καλαθοσφαίρισης του Π.Α.Ο.Κ., η ομάδα συμμετείχε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και συγκεκριμένα στην 2η τη τάξει διοργάνωση Euro Cup Women. Στα προκριματικά κληρώθηκε με την τουρκική ￼Birevim Elazığ όπου ηττήθηκε και στα δύο παιχνίδια που διεξήχθησαν στην Τουρκία και τα δύο με σκορ 58-62 και 76-80 (134-142 συνολικό σκορ) και έτσι δεν κατάφερε να προκριθεί στους ομίλους.
Τμήματα υποδομής
Ο Π.Α.Ο.Κ. διατηρεί σήμερα ένα από τα καλύτερα φυτώρια νεαρών αθλητριών της χώρας, με πολλές διακρίσεις σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο. Στο πρόσφατο παρελθόν έχει κατακτήσει:
Νεανίδες
μικρογραφία|δεξιά|350px|Οι ομάδες Νεανίδων του [[Άρης Θεσσαλονίκης (καλαθοσφαίριση γυναικών)|Άρη και του Π.Α.Ο.Κ. σε αναμνηστική φωτογραφία μετά τον τελευταίο τελικό του Πρωταθλήματος Νεανίδων Ε.ΚΑ.Σ.Θ. το 2016-17.]] Την αγωνιστική περίοδο 2012-13, με προπονητή τον Ευρυπίδη Μελετιάδη, ο Π.Α.Ο.Κ. κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νεανίδων Θεσσαλονίκης. Στο Final-4 της διοργάνωσης, που έλαβε χώρα στο Δ.Α.Κ. Καλαμαριάς τον Απρίλιο, η ομάδα του δικεφάλου υποχρέωσε αρχικά σε ήττα τον Παναθλητικό Συκεών με σκορ 75-53. Στο Μεγάλο Τελικό επικράτησε του Ηρακλή με σκορ 42-37. Πρωταγωνίστρια στον αγώνα για την ομάδα ήταν η Ραφαέλα Αγγελίδου που σημείωσε 15 πόντους. Στη συνέχεια, και συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 2013, ο Π.Α.Ο.Κ. εκπροσώπησε την Ένωση Θεσσαλονίκης στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων που έλαβε χώρα στη Σκάλα Λακωνίας. Εκεί διεκδίκησε τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος απέναντι στο Αρκάδι Ρεθύμνου, την Ένωση Γαλατσίου, την Άμιλλα Τριπόλεως, τον Πρωτέα Βούλας και τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας. Εν τέλει κατέκτησε το τρόπαιο με απολογισμό 4 νίκες σε 5 αγώνες. Πολυτιμότερη παίκτρια της ομάδας και του τουρνουά ψηφίστηκε η Άννα-Νίκη Σταμολάμπρου.
Δύο χρόνια αργότερα, την περίοδο 2014-15, με προπονητή το Βασίλη Μασλαρινό, η ομάδα Νεανίδων του Π.Α.Ο.Κ. αναδείχθηκε εκ νέου Πρωταθλήτρια Θεσσαλονίκης, μέσω του Final-4 που διεξήχθη ξανά στην Καλαμαριά. Στον Ημιτελικό οι μελανόλευκες επικράτησαν εύκολα του Ε.Ο. Σταυρούπολης με σκορ 70-38. Στο Μεγάλο Τελικό διασταυρώθηκαν με τον Ηρακλή τον οποίο και υποχρέωσαν σε ήττα μετά από ένα αμφίρροπο παιχνίδι με σκορ 59-53. Πολυτιμότερη παίκτρια του Π.Α.Ο.Κ. και του αγώνα αναδείχθηκε η Χρύσα Μανωλοπούλου. Το Πανελλήνιο Νεανίδων της χρονιάς αυτής διεξήχθη στην Κοζάνη με τη συμμετοχή, εκτός του Π.Α.Ο.Κ. και των ομάδων: Αθηναϊκός Βύρωνα, Π.Α.Σ. Γιάννινα, Τιτάνες Δράμας, Αρκάδι Ρεθύμνου και Πρωτέας Βούλας. Στη διοργάνωση αυτή η ομάδα της Θεσσαλονίκης συγκέντρωσε 2 νίκες και 3 ήττες με αποτέλεσμα να καταταγεί στην 4η θέση. Η αθλήτρια του συλλόγου, Ιβάνα Ράτζα, συμπεριλήφθη στην κορυφαία πεντάδα του τουρνουά.
Κορασίδες
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10, με προπονητή τον Ευρυπίδη Μελετιάδη, ο Π.Α.Ο.Κ. κατέκτησε το Πρωτάθλημα Κορασίδων Θεσσαλονίκης. Στο Final-4 της διοργάνωσης, που έλαβε χώρα στο Δ.Α.Κ. Πεύκων το Μάρτιο, η ομάδα του δικεφάλου υποχρέωσε στον Ημιτελικό σε ήττα τον Άρη Θεσσαλονίκης με σκορ 56-39. Στο Μεγάλο Τελικό επικράτησε του Παναθλητικού Συκεών με σκορ 50-35. Πολυτιμότερη παίκτρια της ομάδας αναδείχθηκε η Άννα-Νίκη Σταμολάμπρου. Στη συνέχεια, και συγκεκριμένα τον Ιούλιο του 2010, ο Π.Α.Ο.Κ. εκπροσώπησε την Ένωση Θεσσαλονίκης στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων που έλαβε χώρα στο Βόλο Μαγνησίας. Εκεί διεκδίκησε τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος απέναντι στην Α.Γ.Ε. Χαλκίδα, το Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων, τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας, τον Πανιώνιο και τη Άμιλλα Τριπόλεως. Εν τέλει κατέκτησε το τρόπαιο, στην κυριολεξία χάρις στο τελευταίο του καλάθι.
Την επόμενη χρονιά, 2010-11, οι Κορασίδες του Π.Α.Ο.Κ. επανέλαβαν το διπλό τους επίτευγμα, πάντα με τον Μελετιάδη στο πόστο του προπονητή. Στο Μεγάλο Τελικό του Πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, ο οποίος διεξήχθη στην Καλαμαριά, κέρδισε τον Ηρακλή με σκορ 48-45 με κορυφαίες σε επίδοση τις Καζαντζή και Σταμολάμπρου. Τον Ιούνιο ο Π.Α.Ο.Κ. ήταν ο εκπρόσωπος της Θεσσαλονίκης στο Πανελλήνιο Κορασίδων που διεξήχθη στη Νικήτη Χαλκιδικής. Εκεί τέθηκε αντιμέτωπος με τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας, τις Εσπερίδες Καλλιθέας, το Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων, το Αρκάδι Ρεθύμνου και την Άμιλλα Τριπόλεως. Το τέλος του τουρνουά βρήκε τον Π.Α.Ο.Κ. στην κορυφή της τελικής κατάταξης με 4 νίκες και 1 ήττα. Πολυτιμότερη παίκτρια της διοργάνωσης αναδείχθηκε η Άννα-Νίκη Σταμολάμπρου, ενώ στην κορυφαία πεντάδα συμπεριλήφθη και η Ραφαέλλα Αγγελίδου.
Λίγα χρόνια αργότερα, την περίοδο 2015-16, με προπονητή το Νίκο Παπαδόπουλο, ο Π.Α.Ο.Κ. κατάφερε να κατακτήσει για τρίτη φορά το Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης. Στο Μεγάλο Τελικό, με κορυφαίες τις Αναστασία Στεργίου και Ράνια Τσάλη, νίκησε με σκορ 41-37 τον Άρη. Το Πανελλήνιο Κορασίδων της χρονιάς διεξήχθη στα τέλη Ιουνίου με οικοδεσπότη τον Π.Α.Ο.Κ. στο «Παλατάκι». Για το τρόπαιο συναγωνίστηκαν επίσης ο Εργοτέλης Ηρακλείου, ο Παναθηναϊκός, ο Απόλλων Πτολεμαΐδας, ο Πρωτέας Βούλας και ο Έσπερος Α.Ο.Π.Α. Στο πλαίσιο αυτό η ομάδα της Θεσσαλονίκης τερμάτισε στην 3η θέση με 3 νίκες και 2 ήττες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2002
Σουλέγιουφ
Το Σουλέγιουφ (πολωνικά: Sulejów) είναι πόλη στο Πόβιατ Πιότρκουφ στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 6.272 κάτοικοι (2016). Στο παρελθόν ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πιότρκουφ (1975-1998). Το Σουλέγιουφ δίνει το όνομά του στην προστατευόμενη περιοχή γνωστή ως Πάρκο Τοπίου Σουλέγιουφ.
Η πόλη καταστράφηκε μερικώς από τη Luftwaffe τον Σεπτέμβριο του 1939, προκαλώντας περισσότερους από 1000 θανάτους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ρομανική Εκκλησία του Αγίου Θωμάς του Καντέρμπουρυ του Αβαείου των Κιστερκιανών. Η προέλευση του Σουλέγιουφ συνδέεται με ένα χωριό που ιδρύθηκε κοντά στο πέρασμα του ποταμού Πιλίτσα τον 12ο αιώνα. Το κάστρο, το οποίο αργότερα πυροδότησε την ανάπτυξη ενός αβαείου των Κιστερκιανών, χτίστηκε μεταξύ 1176 και 1177, κατόπιν εντολής του Δούκα Καζίμιρ Β΄ του Δίκαιου. Η μονή κατασκευάστηκε στον τόπο που σήμερα ονομάζεται Ποντκλαστόζε (Podklasztorze). Το Σουλέγιουφ έλαβε δικαιώματα πόλης στα μέσα του 13ου αιώνα, το οποίο αργότερα επιβεβαιώθηκε από τον Βασιλιά Βλαντίσλαφ Α΄ του Βραχύ.
Ένα μεγάλο γεγονός στην ιστορία της πόλης ήταν μια συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 20 και 23 Ιουνίου 1318. Αυτή η συγκέντρωση ήταν η επίσημη τελετή της υιοθέτησης και θέσπισης των παπικών συνθηκών και της συνέχισης του Βασιλείου της Πολωνίας. Ένα αίτημα άδειας στάλθηκε στον Πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ για τη στέψη του Βλαντίσλαφ Α΄ του Βραχύ. Αργότερα, ο Κουγιαβιανός Επίσκοπος Γκέρβαρντ στάλθηκε στην Αβινιόν για διαπραγματεύσεις.
Το Σουλέγιουφ βρισκόταν στους εμπορικούς δρόμους μεταξύ Σιλεσίας, Μείζονος Πολωνίας και Ρως του Κιέβου. Το 1410, το αβαείο των Κιστερκιανών ήταν ένα από τα σημεία στάσης του πολωνικού στρατού, με επικεφαλής τον Βασιλιά Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν. Την πόλη επισκέφτηκαν επίσης οι Βασιλιάδες Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας και Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας και αρκετοί παπικοί λεγάτοι.
Η πόλη υπέστη ζημιές από τους Σουηδούς το 1655 κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού, που προκάλεσε την κατάρρευση της πόλης. Ως αποτέλεσμα του τρίτου διαμελισμού της Πολωνίας (1795), η πόλη χωρίστηκε μεταξύ του Βασιλείου της Πρωσίας και της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1807-1809 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 έπεσε στο Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας. Το 1819, το μοναστήρι των Κιστερκιανών έκλεισε. Το 1870, το Σουλέγιουφ στερήθηκε τα δικαιώματα πόλης από την τσαρική διοίκηση, καθώς ήταν μία από τις πολλές πόλεις που τιμωρήθηκε με αυτόν τον τρόπο για τη συμμετοχής της στην Ιανουαριανή Εξέγερση. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της και το 1927 τα δικαιώματα πόλης αποκαταστάθηκαν, γεγονός που συνέβαλε στην ταχύτερη ανάπτυξη του Σουλέγιουφ.
Περαιτέρω καταστροφή της πόλης συνέβη στις 4 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού από τη γερμανική Luftwaffe. Ως αποτέλεσμα, το 80% των κτιρίων, συμπεριλαμβανομένης της Παλιάς Πόλης, καταστράφηκαν. Εκείνη τη μέρα σχεδόν 1.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Στη συνέχεια, η πόλη έπεσε υπό γερμανική κατοχή μέχρι το 1945. Στα μέσα του 1940, η γερμανική αστυνομία πραγματοποίησε μαζικές συλλήψεις περισσότερων από 100 Πολωνών, συμπεριλαμβανομένων δασκάλων, δικαστών και μαθητών μυστικών σχολείων της Πολωνίας.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη ξαναχτίστηκε εν μέρει. Το 1986, οι Κιστερκιανοί επέστρεψαν στο μοναστήρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Πιότρκουφ Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ
Ανατόλι Μαρτσένκο
Ο Ανατόλι Μαρτσένκο (Anatoli Marchenko) (1938-1986) ήταν ένας από τους γνωστότερους αντιφρονούντες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Πέθανε σε ηλικία 48 ετών στη φυλακή της Τσίστοπολ έπειτα από τρίμηνη απεργία πείνας για την απελευθέρωση όλων των σοβιετικών κρατουμένων συνείδησης. Είχε περάσει πάνω από μια 20ετία στη φυλακή και σε εσωτερική εξορία. Η διεθνής κατακραυγή που ακολούθησε τον θάνατό του υπήρξε σημαντικός παράγοντας προκειμένου να αναγκαστεί τελικά ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, τότε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, να εγκρίνει τη μαζική απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων το 1987.
Ο Μαρτσένκο έγινε ευρύτερα γνωστός με την αυτοβιογραφία του «Η μαρτυρία μου», έργο του 1966 στο οποίο εξιστορούσε τις εμπειρίες του στα σοβιετικά στρατόπεδα εργασίας και στη φυλακή. Το βιβλίο αυτό, το οποίο αντιγράφηκε με το χέρι, κρυφά, από αντιφρονούντες και στη συνέχεια εκδόθηκε στη Δύση, ήταν το πρώτο στο οποίο γινόταν λόγος για τα στρατόπεδα και τις φυλακές της μετασταλινικής περιόδου, κάνοντας τους πάντες να συνειδητοποιήσουν ότι τα γκούλαγκ δεν είχαν τελειώσει με τον Στάλιν. Η έκδοσή του οδήγησε τον Μαρτσένκο και πάλι στη φυλακή για αντισοβιετική προπαγάνδα, αλλά, πριν φυλακιστεί ξανά το 1968, εκδήλωσε ανοιχτά τη διαφωνία του, καταγγέλλοντας δημόσια τις συνθήκες φυλάκισης των πολιτικών κρατουμένων. Σε ανοιχτή επιστολή που έστειλε στα μέσα ενημέρωσης τον Ιούλιο του 1968, προειδοποιούσε ότι η Σοβιετική Ένωση δεν θα επέτρεπε στην Άνοιξη της Πράγας να συνεχιστεί, μια πρόβλεψη που επαληθεύτηκε τον Αύγουστο, όταν τανκς του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία και ο Μαρτσένκο καταδικάστηκε για μια ακόμα φορά σε φυλάκιση και μετά σε εξορία.
Η χήρα του,, ακτιβίστρια και η ίδια και υποψήφια για το Βραβείο Ζαχάρωφ, παρέλαβε εξ ονόματός του το βραβείο που του απονεμήθηκε μετά θάνατον το 1988, όταν θεσπίστηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αντιφρονούντες Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Πρίσμα Νίκολ
right|thumb|405px|Πρίσμα Νίκολ Το πρίσμα Νίκολ (Nicol prism) είναι ένα είδος πολωτή, δηλαδή μία οπτική διάταξη που χρησιμοποιείται για την παραγωγή πολωμένου φωτός. Είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμηδενίζει με ολική ανάκλαση την τακτική ακτίνα, με αποτέλεσμα να διαδίδεται μέσα από το πρίσμα μόνο η έκτακτη ακτίνα.
Το πρίσμα Νίκολ ήταν ο πρώτος τύπος πολωτικού πρίσματος, καθώς εφευρέθηκε το 1828 από έναν Σκωτσέζο γεωλόγο και φυσικό του οποίου το όνομα φέρει: τον Γουίλιαμ Νίκολ (1770–1851). Αποτελείται από ρομβοεδρική ισλανδική κρύσταλλο (μια ποικιλία ασβεστίτη) που έχει κοπεί σε γωνία 68° ως προς τον κρυσταλλικό άξονα, μετά έχει κοπεί διαγώνια και τέλος έχει επανασυγκολληθεί όπως στο σχήμα, με χρήση στρώσεως από διαφανές βάλσαμο του Καναδά ως κόλλας.
Το μη πολωμένο φως εισέρχεται στον πρίσμα από την αριστερή πλευρά στο σχήμα και διαχωρίζεται σε δύο ορθογώνια πολωμένες, ακτίνες με διαφορετικές διευθύνσεις, εξαιτίας της διπλοθλαστικότητας του ασβεστίτη. Για την τακτική ακτίνα (o-ακτίνα) ο δείκτης διάθλασης είναι no = 1,658 στον ασβεστίτη, οπότε υφίσταται ολική εσωτερική ανάκλαση στην επιφάνεια που χωρίζει τον ασβεστίτη και τη διαφανή κόλλα, επειδή η γωνία προσπτώσεως στο στρώμα της κόλλας (δείκτης διάθλασης n = 1,55) υπερβαίνει την οριακή γωνία για τη συγκεκριμένη διεπιφάνεια. Φεύγει από την άνω πλευρά τού πρώτου μισού τού πρίσματος, με κάποια περαιτέρω διάθλαση, όπως φαίνεται στο σχήμα.
Για την έκτακτη ακτίνα (e-ακτίνα), ο δείκτης διάθλασης στον ασβεστίτη είναι μικρότερος (ne = 1,486), οπότε δεν υφίσταται ολική ανάκλαση στη διεπιφάνεια, καθώς προσπίπτει σε αυτή υπό γωνία μικρότερη της οριακής. Η έκτακτη ακτίνα υφίσταται απλώς μία ελαφρά διάθλαση (κάμψη) όταν περνά από τη διεπιφάνεια στο δεύτερο μισό τού πρίσματος. Τελικώς εξέρχεται από το πρίσμα ως μία ακτίνα γραμμικά πολωμένου φωτός, υφιστάμενη μία ακόμη διάθλαση καθώς εξέρχεται από την άλλη (δεξιά στο σχήμα) πλευρά του πρίσματος. Οι δύο εξερχόμενες ακτίνες έχουν πολώσεις που σχηματίζουν ορθές γωνίες η μία με την άλλη. Η έκτακτη ακτίνα είναι αυτή που χρησιμοποιείται συνηθέστερα για παραπέρα πειραματισμό, επειδή ταξιδεύει και πάλι στην αρχική οριζόνται διεύθυνση, αν οι γωνίες του πρίσματος έχουν κοπεί με ακρίβεια. Η διεύθυνση της τακτικής ακτίνας είναι πολύ διαφορετική από την αρχική διεύθυνση του φωτός, επειδή αυτή μόνη υφίσταται ολική εσωτερική διάθλαση στη διεπιφάνεια με την κόλλα, καθώς και μία τελική διάθλαση κατά την έξοδό της από την άνω πλευρά του πρίσματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλωση Κατηγορία:Οπτικά εξαρτήματα
ΜΦΚ Βιτκοβίτσε
Η ΜΦΚ Βιτκοβίτσε (τσεχικά: Městský fotbalový klub Vítkovice) είναι τσεχική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1919 ως ΦΚ Βιτκοβίτσε στο Βιτκοβίτσε της Οστράβας και μετά την πτώχευση του συλλόγου το 2011 μετονομάστηκε σε ΜΦΚ Βιτκοβίτσε. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Τσεχίας, την κορυφαία κατηγορία του τσεχικού ποδοσφαίρου. Ήταν πρωταθλήτρια μία φορά στο ενιαίο Πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας, τη σεζόν 1985-86.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχοσλοβακίας
Τζον Γκότι
Ο Τζον Γκότι (αγγλικά: John Gotti), 27 Οκτωβρίου 1940 - 10 Ιουνίου 2002, ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ και αφεντικό της Ιταλο-Αμερικανικής Μαφίας, του οποίου ο φανταχτερός τρόπος ζωής και οι συχνές δημόσιες εμφανίσεις του, τον κατέστησαν μια εξέχουσα προσωπικότητα στη δεκαετία του '80 και '90.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζον Τζόσεφ Γκότι ο νεώτερος γεννήθηκε στο νότιο Μπρονξ της Νέας Υόρκης και ήταν το πέμπτο από τα 13 παιδιά των Ιταλών μεταναστών Τζον και Φάνι Γκότι. Ο πατέρας του ήταν εργάτης και η οικογένεια μετακινούνταν πολύ συχνά προτού εγκατασταθεί στο τμήμα της Ανατολικής Νέας Υόρκης του Μπρούκλιν, όταν ο Γκότι ήταν σε ηλικία 12 ετών.
Σε ηλικία 16 ετών, ο Γκότι εγκατέλειψε το γυμνάσιο του Franklin K. Lane και δημιούργησε τη δική του συμμορία που σχετιζόταν με τη μαφία στη γειτονιά του στο Κουίνς της Νέας Υόρκης που ονομάζονταν Fulton-Rockaway Boys, όπου συμπεριελάμβανε και τον μελλοντικό μαφιόζο των Γκαμπίνο, Άντζελο Ρουτζιέρο.
Εγκληματική δράση
Οι πρώτες συλλήψεις του Γκότι έγιναν για μικρό εγκλήματα, όπως ήταν συμπλοκές με άλλες συμμορίες και κλοπές αυτοκινήτων, οι οποίες καταγράφτηκαν πριν από την πρώτη μεγάλη σύλληψή του το 1968, όταν αυτός, ο αδελφός του Τζιν και ο παιδικός φίλος Ρουτζιέρο κατηγορήθηκαν από το FBI για τρεις κλοπές φορτίων κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο JFK. Όλοι δήλωσαν ένοχοι και τους επεβλήθησαν μειωμένες ποινές φυλάκισης με τον Γκότι να εκτίει ποινή τριών ετών.
Άνοδος στο οργανωμένο έγκλημα
Το 1976, πριν πεθάνει ο Κάρλο Γκαμπίνο έχρισε διάδοχό του στη ηγεσία της φαμίλιας, τον γαμπρό του, Πωλ Καστελάνο, παρόλο που ο σύμβουλος του Γκότι, Ανιέλο Ντελακρότσε ήταν ο πρώτος στη σειρά διάδοχος του Γκαμπίνο.
Κάτω από την κηδεμονία του Ντελακρότσε, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να ελέγχει σχεδόν το ήμισυ του συνδικάτου, ο Γκότι ανέβηκε γρήγορα στις τάξεις του υποκόσμου μετά την αποφυλάκισή του το 1977. Ο Τζον Γκότι πήρε την εξουσία σε μια από τις πέντε ισχυρότερες οικογένειες της Μαφίας της Νέας Υόρκης με την παλιομοδίτικη μέθοδο των γκάνγκστερς, της δολοφονίας του προκατόχου του, Πωλ Καστελάνο, η οποία διεπράχθη στις 16 Δεκεμβρίου του 1985, έξω από ένα εστιατόριο στο Μανχάταν.
Ο Γκότι είχε αγνοήσει τη εντολή του Καστελάνο και συνέχισε να ασχολείται με το εμπόριο κοκαΐνης. Όμως, επειδή η ομοσπονδιακή κυβέρνηση παρακολουθούσε τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις που έδειχναν ότι ο Γκότι και οι συνεργάτες του εξακολουθούσαν να ασχολούνται με τα ναρκωτικά αυτό έγινε γνωστό αμέσως στη οικογένεια Γκαμπίνο, η οποία απαγόρευε την ανάμιξη μελών της σε εμπόριο ναρκωτικών. Τότε ο Γκότι αποφάσισε να δολοφονήσει τον Καστελάνο, φοβούμενος ότι αν ο ίδιος δεν το έκανε, αργά ή γρήγορα θα ερχόταν η σειρά του. Με την δολοφονία του Καστελάνο, οι άλλες τέσσερις φαμίλιες της μαφίας διαφώνησαν ανοιχτά με τον Γκότι και οι σχέσεις τους έγιναν ψυχρές και εχθρικές προς αυτόν.
Ποινικές διώξεις και φυλάκιση
Το 1990, ομοσπονδιακοί πράκτορες τοποθέτησαν κοριούς στο Ravenite Social Club, της Νέας Υόρκης, όπου ο Γκότι πραγματοποιούσε τακτικές επιχειρηματικές συζητήσεις. Βάσει των στοιχείων που συνέλεξαν οι πράκτορες του FBI προχώρησαν σε συλλήψεις. Μεταξύ των μαφιόζων που συνελήφθησαν μαζί με τον Γκότι ήταν ο υπολοχαγός του, Σάμι Γκραβάνο.
Ο Τζον Γκότι κατηγορήθηκε για εκβιασμούς και πέντε δολοφονίες, συμπεριλαμβανομένης της οργάνωσης και δολοφονίας του Πωλ Καστελάνο, του παράνομου τζόγου, της τοκογλυφίας, της δωροδοκίας, της παρεμπόδισης της δικαιοσύνης  και της φοροδιαφυγής.
Θάνατος και διαδοχή
Το 1998 ο Γκότι διαγνώστηκε με καρκίνο, κάτι που οδήγησε στη προσωρινή αποφυλάκισή του για να υποβληθεί σε θεραπεία, αλλά επέστρεψε και πάλι στις ομοσπονδιακές φυλακές στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι, όπου και πέθανε το 2002 σε ηλικία 61 ετών. Μετά την φυλάκισή του Τζον Γκότι το 1992, την ηγεσία της οικογένειας Γκαμπίνο ανέλαβε ο γιος του, Τζον Γκότι ο 3ος, ο οποίος συνελήφθη και κατηγορήθηκε για εκβιασμό το 1998 και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκιση. Συνελήφθη πάλι και κατηγορήθηκε για δολοφονία και εκβιασμό στη Φλόριντα το 2008, αλλά αθωώθηκε από το δικαστήριο.
Ο νεώτερος αδερφός του Γκότι, Πίτερ Γκότι, ανέλαβε αφεντικό της οικογένειας Γκαμπίνο το 2002, αλλά βρισκόταν στην εξουσία μόνο ένα χρόνο πριν συλληφθεί και καταδικαστεί για εκβιασμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ
Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Πάβλοβνα της Ρωσίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Πάβλοβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Ольга Павловна Романова/Velikaya Knyaginya Olga Pavlovna Romanova, 22 Ιουλίου 1792 - 26 Ιανουαρίου 1795) ήταν κόρη του Παύλου της Ρωσίας.
Βιογραφία
"Η Μεγάλη Δούκισσα μας έκανε με μια πέμπτη κόρη, της οποίας οι ώμοι είναι σχεδόν τόσο πλανοί όσο και οι δικοί μου. Δεδομένου ότι η Μεγάλη Δούκισσα είχε ωδίνες για δύο ημέρες και τελικά γέννησε στις 11 Ιουλίου, την ημέρα της γιορτής της Αγίας Όλγας του Κιέβου, που βαφτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 956, είπα, "Λοιπόν, θα έχουμε δύο γιορτές αντί για μια "και έτσι θα βαφτίσουμε Όλγα."
Η μικρή νεογέννητη βαφτίστηκε στις 29 Ιουλίου 1792 και, όπως ήταν συνηθισμένο, έλαβε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης.
Πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 1795 στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 2,5 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία Ευαγγελισμού στο Μοναστήρι του Αλέξανδρου Νιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη. Μια επιστολή προς την Μεγάλη Αικατερίνη δήλωνε: "Η 13η Μεγάλη Δούκισσα, Όλγα, πέθανε. Και φανταστείτε γιατί; Για δεκαοκτώ εβδομάδες, εμφάνιζε μια πείνα και ζητούσε συνεχώς να φάει, γιατί μεγάλωσαν πολύ για τα δυόμισι χρόνια της, εκείνη την εποχή πολλοί οι γομφίοι, και μετά από δεκαέξι εβδομάδες ταλαιπωρίας και αργού εξουθενωτικού πυρετού, πέθανε μεταξύ επτά και οκτώ το απόγευμα... "
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Βεσπασιανός Βικέντιος Γκοντζάγκα
O Βεσπασιανός-Βικέντιος, ιταλ. Vespasiano Vincenzo, (1621 - 1687) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν αντιβασιλιάς της Βαλένθια (1669-75) στην Ισπανία.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καίσαρα Β΄ δούκα της Γκουαστάλα και του Αμάλφι και της Ισαβέλας Ορσίνι.
Απεβίωσε το 1687, σε ηλικία 66 ετών.
Οικογένεια
Το 1679 στην Ισπανία νυμφεύτηκε τη Μαρία Ινές ντε Λάρα, 10η κόμισσα του Παρέντες ντε Νάβα και είχε τέκνο τη:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Λουδοβίκος Ε΄ του Παλατινάτου
Ο Λουδοβίκος Ε΄ (2 Ιουλίου 1478 - 16 Μαρτίου 1544) o λεγόμενος ειρηνικός από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου (Pfalz) το διάστημα 1508-1544.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας.
Όταν το 1508 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε, είχε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της ήττας του Φιλίππου στον Πόλεμο για τη Διαδοχή στο Λάντσχουτ, που έγινε μεταξύ των Βίττελσμπαχ της Βαυαρίας· ο πατέρας του είχε ηττηθεί από τον Αλβέρτο Δ΄ δούκα της Βαυαρίας. Το 1518 στη Συνέλευση (Diet) κατάφερε να αναβληθεί η αυτοκρατορική απαγόρευση εναντίον του Παλατινάτου. To 1519 ψήφισε για την εκλογή του Καρόλου των Αψβούργων ως βασιλιά της Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Γερμανών Αγροτών, ο Λουδοβίκος Ε΄ περικυκλώθηκε από 8.000 ένοπλους αγρότες στο Νόιστατ. Τότε κάλεσε τους αρχηγούς τους σε γεύμα και συμμορφώθηκε με τις απαιτήσεις τους. Απεβίωσε το 1544 και τον διαδέχθηκε ο επόμενος επιζών αδελφός του Φρειδερίκος Β΄ ως εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Οικογένεια
Το 1474 νυμφεύτηκε τη Σίβυλλα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γκόπνικ
μικρογραφία| Ένας στερεοτυπικός gopnik σε [[ Χρουστσιόφκα |σοβιετικό κτήριο ]] Ένας γκόπνικ ( го́пник, гопнік) είναι μέλος μιας υποκουλτούρας στη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες - ένας νεαρός άνδρας προαστιακών περιοχών χαμηλότερης κατηγορίας (συνήθως από τη γενιά Z και τους Millennials ) προέρχεται από οικογένειες κακής εκπαίδευσης και εισόδημα. Η γυναικεία μορφή της λέξης είναι γκοπνιτσα ( го́пница και το συλλογικό ουσιαστικό είναι γκοποτα ( гопота́   ). Η υποκουλτούρα των gopniks έχει τις ρίζες της στα τέλη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και εξελίχθηκε τον 20ο αιώνα σε πολλές πόλεις της Σοβιετικής Ένωσης .  Από τα τέλη της δεκαετίας του 2010, η υποκουλτούρα έχει εξασθενίσει ως επί το πλείστον, αν και συμμορίες νεολαίας (όπως η AUE ) που μοιάζουν με γοππίκ εξακολουθούν να υπάρχουν στη Ρωσία και σε άλλες σλαβικές χώρες.
Ετυμολογία
Το Gopnik προέρχεται πιθανότατα από την ρώσικη αργκό για ληστεία στο δρόμο : gop-stop ( гоп-стоп  ).
Ωστόσο, θα μπορούσε επίσης να σχετίζεται με το GOP, το ακρωνύμιο του Gorodskoye Obshchestvo Prizreniya. Αυτά ήταν ξενώνες για τους άπορους που δημιούργησε η μπολσεβίκικη κυβέρνηση μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917. Σύμφωνα με το Επεξηγηματικό Λεξικό του Dahl, ένα ρωσικό ερμηνευτικό λεξικό (που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα), μια παλιά λέξη αρκό για το "ύπνο στο δρόμο" ήταν "гопать" κάτι που σχετίζεται με τους "mazuricks", ή τους εγκληματίες της Αγίας Πετρούπολης.
Στερεότυπα εμφάνιση και συμπεριφορά
μικρογραφία| Γκόπνικ σκουάτ Οι Γκόπνικ παρατηρούνται συχνά σε στάση ημικαθίσματος σε ομάδες "στο δικαστήριο" (на корта́х) ή "κάνουν το καβούρι" (на крабе) έξω από πολυκατοικίες ή σχολεία με τις φτέρνες τους στο έδαφος. Περιγράφεται ως μια συμπεριφορά που αποδίδεται στη κουλτούρα των ρώσικων φυλακών για να αποφύγουν να καθίσουν στο κρύο έδαφος.
Οι Γκόπνικ παρατηρούνται συχνά να φοράνε φόρμες Adidas ή Puma (κυρίως Adidas), οι οποίες διαδόθηκαν από τη σοβιετική ομάδα των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας του 1980. Οι ηλιόσποροι (ομιλητικά semki (семки) ή semechki (семечки)) συνήθως καταναλώνονται από γκόπνικ, ειδικά στην Ουκρανία και τη Ρωσία. Οι Γκόπνικ επίσης φοράνε συχνά καπέλα και σακίδια Adidas.
Οι Gopniks συνδέονται συχνά με φθηνό αλκοόλ, όπως χαμηλής ποιότητας βότκα και ελαφριά μπύρα, φθηνά τσιγάρα, κινητά χαμηλής ποιότητας και μερικές φορές ακόμη και πυροβόλα όπλα. Χρησιμοποιούν επίσης κοινές ρωσικές βωμολοχίες και συχνά συμπεριφέρονται με αγένια. Οι Gopniks οδηγούν συχνά τα Lada Classics ή τις παλαιότερες BMW ως το κύριο μέσο μεταφοράς τους.
Η υποκουλτούρα συνδέεται στερεότυπα με τους Ρώσους τραγουδηστές Stalkers ειδικά από τα μέσα του 2007, καθώς κυκλοφόρησαν τα παιχνίδια stalker. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2019)">παραπομπή απαιτείται  ] Οι Γκόπνικ έχουν συνήθως τον ρωσικό εθνικισμό ή τον Παν-σλαβισμό ως τις πρωταρχικές πολιτικές τους απόψεις, αν και υπάρχουν επίσης αριστερές ή ακόμη και ακροδεξίες κοινότητες γκόπνικ. Οι Γκόπνικ συνήθως έχουν ισχυρές αντιδυτικές απόψεις.
Παρόμοιες υποκουλτούρες
• Lotu (slang) (Azerbaijan)
• Ah Beng (Malaysia and Singapore)
• Mat Rempit (Malaysia)
• Ars (slang) (Israel)
• Bogan (Australia/NZ)
• Cañí (Spain), a slur against Romani people
• Chav (United Kingdom)
• Cholo (Mexico)
• Dizelaši (Serbia)
• Dresiarz (Poland)
• Flaite (Chile)
• Gabber / tokkie (Netherlands)
• Geng / Preman (Indonesia)
• Jejemon (Philippines)
• Scrote/Skanger (Ireland)
• Kazan phenomenon
• Ned (Scottish)
• Racaille (pejorative) (France)
• Raggare (Sweden/Norway))
• Roadman (UK/England)
• Tapori / Mawali (India)
• Yob (slang) (United Kingdom and others)
• Zef (South Africa)
• Yankī (Japan)
• Apachi/Keko/Ezdirmek (Turkey)
• Golan/Smardoi (Romania)
• Mambet (Kazakhstan)
• Kagouras (Greece/rest of the Balkans)
Βουλή των Αντιπροσώπων (Αίγυπτος)
Το Κοινοβούλιο της Αιγύπτου, επισήμως γνωστό ως Βουλή των Αντιπροσώπων (αιγυπτιακά αραβικά: مجلس النواب, μαγκλίς ελ-Νοβάμπ) είναι το νομοθετικό σώμα της Αιγύπτου (ωστόσο, οι αιγύπτιοι πολίτες αποφάσισαν την δημιουργία Γερουσίας σε δημοψήφισμα του 2019).
Το Κοινοβούλιο βρίσκεται στο Κάιρο, πρωτεύουσα της Αιγύπτου. Σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας του 2014, ασκεί τη νομοθετική εξουσία του αιγυπτιακού κράτους: θεσπίζει νόμους, εγκρίνει τη γενική πολιτική του κράτους, το γενικό σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης και το γενικό προϋπολογισμό του κράτους, εποπτεύει το έργο της κυβέρνησης, ενώ είχε και την εξουσία να καθαιρέσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή να αντικαταστήσει την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό της με ψήφο μη εμπιστοσύνης.
Το κοινοβούλιο αποτελείται από 596 έδρες. Από αυτές οι 448 εκλέγονται με λαϊκή ψήφο, 120 εκλέγονται από κομματικές λίστες (με ποσοστώσεις για τη νεολαία, τις γυναίκες, τους χριστιανούς και τους εργαζόμενους) και 28 επιλέγονται από τον πρόεδρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Αιγύπτου Αιγυπτος
Μάχη στον Μαραθώνα (1824)
μικρογραφία|Οι τρεις φάσεις της μάχης του [[Μαραθώνας|Μαραθώνα: 1) Έλευση του Γκούρα στην Οινόη και οχύρωσή του. 2) Έλευση των Τούρκων και αρχή των επιθέσεων. 3) Εμφάνιση Ευμορφόπουλου, έξοδος των Ελλήνων από το οχυρό και νίκη τους.]] Η μάχη στον Μαραθώνα αποτελεί τμήμα της Ελληνικής Επαναστάσεως.  Διεξήχθη στην ομώνυμη περιοχή της Αττικής (συγκεκριμένα στην τοποθεσία Οινόη) στις 3 Ιουλίου του 1824, μεταξύ των ελληνικών στρατευμάτων υπό τους Ιωάννη Γκούρα και Διονύσιο Ευμορφόπουλο και των τουρκικών δυνάμεων υπό τον Ομέρ Πασά της Καρύστου.  Έληξε με νίκη των Ελλήνων.
Η κατάσταση της Ελληνικής Επανάστασης το 1824
Το έτος 1824 αρχίζει μια σημαντική καμπή του Αγώνα των Ελλήνων. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς, διεξάγεται ένας καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος κυβερνητικών και αντικυβερνητικών. Και αυτό, ενώ ο σουλτάνος Μαχμούτ Β’ κάνει το παν για να καταστείλει την Ελληνική Επανάσταση. Τον Μάρτιο ζητά τη βοήθεια του ηγεμόνα της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή γι’ αυτόν τον σκοπό, και εκείνος δέχεται να αποστείλει στρατό. Στα τέλη Μαΐου ο αιγυπτιακός στόλος καταπνίγει την επανάσταση στην Κρήτη, ενώ στις 7-8 Ιουνίου καταστρέφει το νησί της Κάσου. Μόλις στις 12 Ιουνίου οι Έλληνες καταφέρνουν να επιβάλλουν μια -προσωρινή- παύση του εμφυλίου πολέμου και να στραφούν στην αντιμετώπιση του κινδύνου των Τούρκων και Αιγυπτίων.
Η επανάσταση στην Ανατολική Ελλάδα
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Γιάννης Γκούρας|Ιωάννης Γκούρας.]] Εν τω μεταξύ, κατά τα μέσα Ιουνίου του 1824, ο Δερβίς Πασάς εκστράτευσε εναντίον της Ανατολικής Ελλάδας. Στάθμευσε στη Γραβιά και ανέθεσε σε κατωτέρους του αξιωματικούς να πραγματοποιήσουν εκστρατευτικές επιχειρήσεις εναντίον διαφορετικών επαναστατικών εστιών της Στερεάς. Ένας από αυτούς ήταν και ο Ομέρ Πασάς της Καρύστου, ο οποίος ανέλαβε εκστρατεία κατά της Αττικής.
Η ελληνική κυβέρνηση πρόλαβε και τοποθέτησε οπλαρχηγούς με τα στρατιωτικά τους σώματα σε καίρια σημεία της Στερεάς Ελλάδας, ώστε να ανακόψουν την πορεία του. Για τον λόγο αυτό προσεταιρίσθηκε οπλαρχηγούς της Στερεάς, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Γιάννης Γκούρας. Έλπιζε πως αυτός θα κατάφερνε να ανακόψει την πορεία του Ομέρ Πασά, όταν εκείνος θα διενεργούσε την εκστρατεία του, αφού θεωρούσε τον Γκούρα πολλά υποσχόμενο στρατιωτικό. Για να τον ενισχύσει, μάλιστα, τον διόρισε φρούραρχο της Ακροπόλεως.
Πρώτες τουρκικές επιθέσεις
Σύμφωνα με τις διαταγές που είχε λάβει από τον Δερβίς Πασά, ο Ομέρ Πασάς, στις αρχές Ιουλίου, αποβίβασε στον Ωρωπό 2.000 γενιτσάρους, 1.000 απλούς στρατιώτες, ιππικό και πυροβολικό. Ο στρατός του στρατοπέδευσε στο Καπανδρίτι και διενεργούσε αρχικά λεηλασίες στην περιοχή σε καθημερινή βάση.
Οχύρωση των Ελλήνων
αριστερά|μικρογραφία|Ζωγραφική απεικόνιση της πεδιάδας του [[Μαραθώνας|Μαραθώνα. ]] Μόλις ο Γκούρας έμαθε για τη απόβαση του Ομέρ στην Αττική, αποφάσισε να του επιτεθεί, αν και δε διέθετε αρκετές δυνάμεις. Έκανε τη διαθήκη του και ξεκίνησε από την Αθήνα στις 3 Ιουλίου. Με δύναμη 600 ανδρών, μαζί με τους οπλαρχηγούς Πρεβεζιάνο, Ρούκη και Μαμούρη, κινήθηκε προς την πόλη του Μαραθώνα. Την επομένη, έφτασε εκεί και οχυρώθηκε στο τείχος που βρισκόταν στην κορυφή του λόφου της πεδιάδας, όντας σίγουρος πως από εκεί θα περάσει ο Ομέρ. Στις 5 Ιουλίου, εμφανίστηκαν τα τουρκικά στρατεύματα και αντάλλαξαν ακροβολισμούς με τους Έλληνες.
Την άλλη μέρα, ο τουρκικός στρατός άρχισε έναν σύντομο βομβαρδισμό, κατά τον οποίο εκτόξευσαν περίπου 50 οβίδες κατά του οχυρώματος των Ελλήνων. Αμέσως μετά, οι γενίτσαροι διενέργησαν επίθεση, αλλά οι εκεί οχυρωμένοι Έλληνες τους έτρεψαν σε φυγή, αφού σκότωσαν μερικούς. Μετά από λίγο, διενεργήθηκε δεύτερη τουρκική επίθεση. Και οι δυο αρχηγοί προσπαθούσαν να ανυψώσουν το ηθικό των στρατιωτών τους. Ο Ομέρ Πασάς, προσπαθώντας να ενθαρρύνει τους γενιτσάρους, τους υπενθύμιζε τα προηγούμενα κατορθώματα του στρατού του. Ο Γκούρας υπενθύμιζε αντίστοιχα στους δικούς του τη νίκη του Μιλτιάδη στην ίδια περιοχή, πριν 2.000 περίπου χρόνια.
Έλευση ενισχύσεων υπό τον Ευμορφόπουλο
Ενώ οι Τούρκοι εξακολουθούσαν τις επιθέσεις τους στις θέσεις των Ελλήνων, εμφανίσθηκε ο Διονύσιος Ευμορφόπουλος, που ερχόταν με ενισχύσεις από τον Ισθμό της Κορίνθου. Οι Έλληνες, βλέποντας τις επικουρίες να πλησιάζουν αναθάρρησαν. Ο Γιάννης Γκούρας, με τον χιλίαρχο Ιωάννη Ρούκη και τους άνδρες του, εξήλθαν από το οχύρωμα στο οποίο βρίσκονταν και άρχισαν να καταδιώκουν τους Τούρκους, που υποχώρησαν αφήνοντας στο πεδίο της μάχης πλούσια λάφυρα και 200 νεκρούς, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και ο Ιμπραήμ, αρχηγός των γενιτσάρων. Ο Γκούρας, μετά τη νίκη του, ακολουθώντας μια άγρια τουρκική πολεμική συνήθεια, απέστειλε στην Αθήνα 30 κεφάλια πεσόντων Τούρκων, μαζί με δύο πολεμικές σημαίες από τα λάφυρα. Υποστήριζε μάλιστα ο ίδιος, πως η νίκη του ήταν μεγαλύτερη από αυτή στο Χάνι της Γραβιάς, αφού νίκησε στο ίδιο σημείο με τον Μιλτιάδη.
Μετά τη μάχη
Μετά την ήττα του, ο Ομέρ Πασάς επέστρεψε στο στρατόπεδό του, στο Καπανδρίτι, ενώ ο Γκούρας μαζί με τον Ευμορφόπουλο γύρισαν στην Αθήνα. Εκεί ζήτησε από τους δημογέροντες να κηρύξουν γενική επιστράτευση, έχοντας σκοπό να επιτεθεί κατά της εχθρικής βάσης του Καπανδριτίου. Η παραίνεση του έγινε δεκτή και έπειτα από λίγες ημέρες ο Γκούρας ξεκίνησε με 2.000 άνδρες. Κατέλαβε τη θέση Κατσιμίδι, απέναντι από το τουρκικό στρατόπεδο, αλλά η είδηση πως τουρκικός στρατός 8.000 στρατιωτών κατευθύνεται από τη Λαμία προς την Αθήνα τον έκανε να επιστρέψει στην πόλη για να οργανώσει την άμυνά της.
Πηγές
Μαραθωνα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 2009-2010
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2010-11 αποτέλεσε την 37η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 7 έως τις 11 Απριλίου 2010 στο Κλειστό Γυμναστήριο Γέφυρας στη Θεσσαλονίκη. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτή κατέκτησαν τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδης για δεύτερη φορά στην ιστορία τους.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2009 2010 Πανελληνιο Εφηβων Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης στη Θεσσαλονίκη
Αϊμέρικο Μανρίκε δε Λάρα
Ο Αϊμέρικ[ο] Μανρίκε, ισπαν.: Aimeric[o] Manrique de Lara, (π. 1152 – 14 Οκτωβρίου 1177) από τον Οίκο της Λάρα ήταν ο συγκυβερνήτης της υποκομητείας του Ναρμπόν (Narbonne) από το 1167 και αυτοαποκαλούμενος δούκας του Ναρμπόν από το 1172. Ήταν ανιψιός και κληρονόμος της υποκόμισσας Eρμενγάρδας. Φαίνεται ότι κυβέρνησε για λίγο το Ναρμπόν στο όνομά του από το 1176 μέχρι το τέλος του.
Καταγωγή
Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα βασιλικό καταστατικό για τον καθεδρικό ναό της Σεγόβια (Μάρτιος 1161) και αργότερα στην παραχώρηση του χωριού Mαδρίγαλ στον καθεδρικό ναό του Μπούργος (Αύγουστος 1164). Ήταν ο πρωτότοκος ή ο δευτερότοκος γιος του Mανρίκε Πέρεθ, επικεφαλής του Οίκου της Λάρα και κόμης Moλίνα, και της Eρμεσένδε, κόρης του Aϊμέρικ Β΄ του Ναρμπόν και αδελφής της Ερμενγάρδας. Ο ιστορικός της οικογένειας Λάρα του 17ου αι. Λούις δε Σαλάθαρ υ Κάστρo, υποστήριξε ότι ο Aϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος, επειδή κληρονόμησε τη Nαρμπόν και ήταν καταχωρημένος πριν από τον αδελφό του Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα στο έγγραφο του 1164. Καταγράφηκε δεύτερος, ωστόσο, σε έγγραφο του 1161, και καθώς ο Πέδρο κληρονόμησε τη Μολίνα, η οποία θεωρούνταν πιο σημαντική από τους Λάρα, είναι πιο πιθανό ο Αϊμέρικ να ήταν δεύτερος γιος, σύμφωνα με τον Αντόνιο Σάντσεθ δε Μόρα. Ο Ντέρεκ νίκολσον υποστήριξε επίσης ότι ο Αϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος, αφού ο Πέδρo ακολούθησε αργότερα τη θεία τους στο Ναρμπόν, το οποίο μοιάζει να ακολουθεί μία σειρά διαδοχής. Ο Kαρλ Άπελ, ακολουθώντας τον Ζοζέφ Βαισέτ, νόμιζε ότι ο Αϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και τοποθέτησε τη γέννησή του το 1152, όταν οι γονείς του ήταν παντρεμένοι, λόγω του αριθμού των παιδιών που είχαν μετά από αυτόν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα (απεβ. 1218)
Ο Άλβαρο Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα, ισπαν.: Álvaro Núñez de Lara, (π. 1170 – 1218) ήταν ένας Καστιλιανός ευγενής, που έπαιξε βασικό ρόλο, μαζί με άλλα μέλη του Οίκου της Λάρα, στις πολιτικές και στρατιωτικές υποθέσεις των βασιλείων του Λεόν και της Καστίλης γύρω στα τέλη του 13ου αι. Έγινε κόμης το 1214, υπηρέτησε ως οπλοφόρος (alférez) στον βασιλιά Aλφόνσo Η΄ της Καστίλλης, ήταν αντιβασιλιάς κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του βασιλιά Ερρίκου Α΄ της Καστίλης και ήταν mayordomo (οικονόμος) του βασιλιά Aλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Αντιτάχθηκε στη βασίλισσα Βερεγγάρια της Καστίλης και τον γιο της βασιλιά Φερδινάνδο Γ' και υποστήριξε τον βασιλιά του Λεόν κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ των δύο χωρών το 1217-1218. Στο τέλος της ζωής του έγινε ιππότης του Τάγματος του Σαντιάγο, στο Μοναστήρι του Ουκλές στο οποίο τάφηκε.
Οικογένεια
Οι γονείς του προέρχονταν και οι δύο από ισχυρούς οίκους, με στενούς δεσμούς με τους βασιλείς του Λεόν. Ο πατέρας του, κόμης NΝούνιο Πέρεθ, ήταν αντιβασιλέας κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του Aλφόνσου Η΄ της Καστίλλης, και γιος του κόμη Πέδρο Γκονθάλες δε Λάρα, του κάποτε εραστή της βασίλισσας Ουρράκας. Η μητέρα του, Tερέσα Φερνάνδεθ δε Τράβα, ήταν μέλος του Γαλικιανού Οίκου της Tράβα και ετεροθαλής αδελφή του βασιλιά Aφόνσου Α΄ της Πορτογαλίας, ενώ η κοινή τους μητέρα ήταν η Θηρεσία του Λεόν, κόμισσα της Πορτογαλίας, ετεροθαλής αδελφή της Ουρράκα. Όταν ο κόμης Νούνιο απεβίωσε το 1177, η Τερέσα παντρεύτηκε τον βασιλιά Φερδινάνδο Β' του Λεόν, ο οποίος έγινε έτσι πατριός των παιδιών της, τα οποία στη συνέχεια μεγάλωσαν στην αυλή μαζί με τον μελλοντικό βασιλιά του Λεόν, Αλφόνσο Θ'.
Τα αδέλφια του, Φερνάνδος και Γκονθάλο ήταν επίσης κόμητες και σημαντικές προσωπικότητες στις πολιτικές και στρατιωτικές υποθέσεις της εποχής. Ο Φερνάνδο ήταν οπλοφόρος (alférez) στον βασιλιά Αλφόνσο Η΄. Ωστόσο, η υπερβολική φιλοδοξία του τον έφερε σε αντίθεση με τον βασιλιά και έπρεπε να φύγει από την Καστίλη και να αναζητήσει καταφύγιο στο Μαρακές, όπου απεβίωσε το 1220 Η σταδιοδρομία του άλλου αδελφού, του Γκονθάλο, πατέρα τού κόμη Νούνιο Γκονθάλες δε Λάρα "του Καλού», έγινε στο βασίλειο της Λεόν. μικρογραφία|200x200εσ| Τάφος του βασιλιά Ερρίκου Α' της Καστίλης. [[Αβαείο της Santa María la Real de Las Huelgas|Αβαείο Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε Λας Ουέλγας, Μπούργος.]]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κόμητες της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Βικέντιος Γκοντζάγκα Ντόρια
O Βικέντιος, ιταλ. Vincenzo, (1602 - 3 Νοεμβρίου 1694) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν αντιβασιλιάς της Καταλωνίας (1664-67), της Βαλένθια (1663) και της Σικελίας (1678).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερράντε Β΄ δούκα της Γκουαστάλα και του Αμάλφι και της Βιττόρια Ντόρια, κόρης του Τζοβάννι-Αντρέα ναυάρχου της Γένουας, ναυάρχου της Ισπανίας και μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου της Ισπανίας.
Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Ανδρέας κόμης του Σαν Πάολο και η Ζηνοβία, σύζυγος του ντον Τζοβάνι Ταλιαβία ντ' Αραγκόνα, δούκα της Τερανόβα. Το 1630 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Καίσαρ Β΄. O Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας όρισε τον Βικέντιο ως αντιβασιλιά της Βαλένθια (1663) και μετά αντιβασιλιά της Σικελίας (1664-67). Ο Κάρολος Β΄ τελευταίος των Αψβούργων της Ισπανίας τον όρισε αντιβασιλιά της Σικελίας (1678).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Ντεσελίνγκ
Το Ντεσελίνγκ (Ντισελίνγκεν) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κλάουντιο Ταφαρέλ
Ο Κλάουντιο Ταφαρέλ (Cláudio Taffarel, 8 Μαΐου 1966) είναι Βραζιλιάνος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και πλέον είναι προπονητής τερματοφυλάκων στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας και τη Λίβερπουλ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, διάρκειας 18 ετών, έπαιξε επαγγελματικά για πέντε συλλόγους, συμπεριλαμβανομένων των Πάρμα, Ατλέτικο Μινέιρο και Γαλατασαράι.
Ο Ταφαρέλ έχει 101 συμμετοχές με την εθνική Βραζιλίας, από το 1988 μέχρι το 1998. Βοήθησε την εθνική του ομάδα να κατακτήσει το Μουντιάλ του 1994, ενώ εμφανίστηκε σε άλλες οχτώ μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις κατά τη διάρκεια των δέκα ετών, με πιο αξιοσημείωτη το Μουντιάλ 1998, όπου έφτασε με την εθνική μέχρι τον τελικό. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Βραζιλιάνους τερματοφύλακες όλων των εποχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1989 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1991 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1993 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1998
Λίο Βαράντκαρ
Ο Λίο Βαράντκαρ (Leo Varadkar, 18 Ιανουαρίου 1979) είναι Ιρλανδός πολιτικός και γιατρός. Είναι ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας, ενώ είχε διατελέσει ξανά από τις 14 Ιουνίου 2017 μέχρι τις 27 Ιουνίου 2020.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1979 στο Δουβλίνο από Ινδό πατέρα και Ιρλανδή μητέρα. Σπούδασε ιατρική στο King’s Hospital και στο κολλέγιο Trinity του Δουβλίνου. Το 2015 δήλωσε πως είναι ομοφυλόφιλος. Ο σύντροφός του είναι ο επίσης γιατρός, Μάθιου Μπάρετ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη στην Κάτω Βουλή της Ιρλανδίας για πρώτη φορά στις εκλογές του 2007, όπου εκλέγεται μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια, ήταν υπουργός Μεταφορών, Τουρισμού και Αθλητισμού (2011-2014), Υγείας (2014 – 2016) και Κοινωνικής Προστασίας (2016-2017).
Πρωθυπουργός
Στις 2 Ιουνίου εξελέγη αρχηγός του Φίνε Γκελ, διαδεχόμενος τον Έντα Κένι. Στις 14 Ιουνίου έγινε πρωθυπουργός της Ιρλανδίας και υπουργός Άμυνας.
Προκήρυξε πρόωρες βουλευτικές εκλογές στις 8 Φεβρουαρίου 2020, λόγω του Brexit για μια καλύτερη συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο. Το κόμμα του κατετάγη τρίτο. Κανένας από τους πολιτικούς του αντιπάλους δεν έλαβε κοινοβουλευτική πλειοψηφία και στις 12 Φεβρουαρίου 2020 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Υπέβαλε την παραίτηση του στις 21 Φεβρουαρίου 2020 και παρέμεινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός, έως ότου σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση στις 27 Ιουνίου 2020.
Έγινε ξανά πρωθυπουργός στις 17 Δεκεμβρίου 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιρλανδίας Κατηγορία:Ιατροί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας Κατηγορία:Αρχηγοί πολιτικών κομμάτων
Βικέντιος Γκοντζάγκα
Το όνομα Βικέντιος Γκοντζάγκα μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ντεστρύ (Μοζέλ)
Το Ντεστρύ (Ντέστριχ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Δημήτρης Σπανός
Ο Δημήτρης Σπανός είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου, γεννημένος στις 13 Ιουλίου 1969 στο Αίγιο. Ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στην Α' Εθνική με τη φανέλα του Ιωνικού Νίκαιας, στην Β΄ Εθνική με τη φανέλα του Ατρομήτου Αθηνών και του Παναιγιάλειου και στην Γ΄ Εθνική κατηγορία με τον Α.Σ. Λεωνίδιο, τον Βύζαντα Μεγάρων και την Αναγέννηση Άρτας, όπου και τερμάτισε την καριέρα του. Επίσης τη σεζόν 1997-98 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής με τη φανέλα του Α.Ο. Χανίων.
Με την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής το 2005, ανέλαβε καθήκοντα προπονητή στην Αναγέννηση Άρτας στην Γ΄ Εθνική. Τον Απρίλιο του 2007 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Βύζαντα Μεγάρων, με τη φανέλα του οποίου αγωνιζόταν ως ποδοσφαιριστής προ τριετίας. Ένα μήνα αργότερα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Αίαντα Σαλαμίνας, στον οποίο εργάστηκε έως τον Ιανουάριο του 2008. Ακολούθως, ανέλαβε τον Α.Σ. Ρόδος και το καλοκαίρι του 2009 ανέλαβε την Παναχαϊκή. Το καλοκαίρι του 2010 ανέλαβε τον Παναιγιάλειο, στον οποίο εργάστηκε έως τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Α.Σ. Ρόδος για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ανέλαβε τον Αιολικό Μυτιλήνης, στον οποίο εργάστηκε μέχρι τον Απρίλιο του 2012.