cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος
Απώλειες - Προσφυγική κρίση
Για να γλιτώσουν από τη βία, 4 εκατομμύρια πολίτες της Συρίας έχουν εγκαταλείψει τη χώρα καταφεύγοντας στις γειτονικές χώρες της Ιορδανίας, του Ιράκ, του Λιβάνου, στην Τουρκία, στην Ελλάδα και από εκεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελώντας ένα σημαντικό ρεύμα της Ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης. Επίσης, τουλάχιστον 7,6 εκατομμύρια επιπλέον άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί εντός της Συρίας. Τα 4 εκατομμύρια περιλαμβάνονται 1.805.255 Σύροι πρόσφυγες στην Τουρκία, 249.726 στο Ιράκ, 629.128 στην Ιορδανία, 132.375 στην Αίγυπτο, 1.172.753 στον Λίβανο, και 24.055 αλλού στη Β. Αφρική. Στον αριθμό αυτό δε συμπεριλαμβάνονται πάνω από 270.000 αιτήσεις ασύλου Σύρων στην Ευρώπη, αλλά και χιλιάδες άλλοι πρόσφυγες που έχουν μετεγκατασταθεί σε τρίτες χώρες.
Νάντια Κωνσταντοπούλου
Η Νάντια (Κωνσταντίνα) Κωνσταντοπούλου (10 Φεβρουαρίου 1933 - 9 Οκτωβρίου 2016) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια με διεθνή καριέρα.
Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο μαζί με άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές. Με προτροπή του Γιώργου Μουζάκη, εμφανίσθηκε στο ελαφρό μουσικό θέατρο. Τραγούδησε τραγούδια του συντρόφου της, καθώς και άλλων συνθετών, μεταξύ των οποίων του Μίμη Πλέσσα, του Κώστα Χατζή και του Ανδρέα Χατζηαποστόλου. Το 1996 πραγματοποίησε περιοδεία στις ΗΠΑ.
Μερική δισκογραφία
• 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Δεύτερη Σύνοδος της Λυών
Η Δεύτερη Σύνοδος της Λυών ήταν η δέκατη τέταρτη οικουμενική σύνοδος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, συγκλήθηκε στις 31 Μαρτίου 1272 και διεξήχθη στη Λυών, στη Γαλλία, το 1274. Ο Πάπας Γρηγόριος Ι΄ προέδρευσε στη σύνοδο, καλούμενος να δράσει με δέσμευση από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ για να επανενώσει την Ανατολική εκκλησία με την Δυτική. Την σύνοδο παρακολούθησαν πεντακόσιοι επισκόποι, εξήντα ηγούμενοι και περισσότεροι από χίλιοι ιεράρχες ή οι αντιπρόσωποί τους, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι αντιπρόσωποι των πανεπιστημίων. Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού ακροατών, αυτοί που είχαν έρθει στη Λυών χωρίς να έχουν ειδικά προσκληθεί «πήραν άδεια να αναχωρήσουν με τις ευχές του Θεού» και του Πάπα. Μεταξύ των συμμετεχόντων στη σύνοδο ήταν ο Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας, ο πρέσβης του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου με μέλη του Ελληνικού κλήρου και οι πρέσβεις του Αμπάκα Χαν του Ιλχανάτου. Ο Θωμάς Ακινάτης είχε κληθεί στη σύνοδο, αλλά πέθανε καθ' οδόν στο Φροζινόνε. Ο Μποναβεντούρε ήταν παρών στις πρώτες τέσσερις συνεδριάσεις, αλλά πέθανε στη Λυών στις 15 Ιουλίου.
Επιπλέον της Αραγωνίας, την οποία εκπροσωπούσε προσωπικά ο Ιάκωβος, αντιπρόσωποι των βασιλέων της Γερμανίας, της Σκωτίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Σικελίας ήταν επίσης παρόντες, ενώ απεσταλμένοι εκπροσωπούσαν τα βασίλεια της Νορβηγίας, της Σουηδίας, της Ουγγαρίας, της Βοημίας, του «βασιλείου της Δακίας» και του δουκάτου της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Λυών
Λεωνιδαίο
Το Λεωνιδαίο βρισκόταν στην Αρχαία Ολυμπία, εκτός του ιερού χώρου της Άλτεως, στη νοτιοδυτική πλευρά του, δίπλα στο εργαστήριο του Φειδία. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κτίσματα του ιερού και εκεί φιλοξενούντο οι επίσημοι, που έρχονταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Το Λεωνιδαίο οικοδομήθηκε γύρω στο 330 π.Χ. και είναι ένα σχεδόν τετράγωνο κτίσμα (βλ. ), το οποίο έχει εξωτερικά ιωνική κιονοστοιχία με 138 κίονες συνολικά, ενώ εσωτερικά υπάρχει αυλή με περιστύλιο από 44 δωρικούς κίονες. Το όνομα του κτίσματος προέρχεται από τον χορηγό και αρχιτέκτονά του Λεωνίδη από τη Νάξο, όπως μας πληροφορεί μια αναθηματική επιγραφή, η οποία διατηρήθηκε σε τμήματα του επιστυλίου της εξωτερικής ιωνικής κιονοστοιχίας και στην οποία αναγράφεται ΛΕΩΝΙΔΗΣ ΛΕΩΤΟΥ ΝΑΞΙΟΣ ΕΠΟΙΗΣΕ. Στη βορειοανατολική γωνία του Λεωνιδαίου πρέπει να υπήρχε άγαλμα του Λεωνίδη όπου βρέθηκε και το ενεπίγραφο βάθρο του. Ανοικοδομήθηκε τουλάχιστον δύο φορές στη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων, οπότε διαμορφώθηκε στην κεντρική αυλή του τεχνητή διακοσμητική λίμνη (βλ. ), και φιλοξενούσε επιπλέον τους ρωμαίους αξιωματούχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ολυμπία
Φιαναραντσόα
Η Φιαναραντσόα (μαλαγασικά: Fianarantsoa) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης με πληθυσμό 167.240 κατοίκων. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Φιαναραντσόα, της Περιφέρειας Άνω Ματσιάτρα και του δήμου Φιαναραντσόα.
Γεωγραφία
thumb|left|250px|Δρόμος της Φιαναραντσόα
Η Φιαναραντσόα βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μαδαγασκάρης, κεντρικά της Φιαναραντσόα και ανατολικά της Άνω Ματσιάτρα.
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Φιαναραντσόα.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2004 η Φιαναραντσόα είχε 167.240 κατοίκους. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Μαδαγασκάρης μετά την Ανταναναρίβο και την Τοαμασίνα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Φιαναραντσόα
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2014-15
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2014-15 ή αλλιώς η Ερεντιβίζιε 2014-15 είναι το 58ο πρωτάθλημα της Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 8 Αυγούστου 2014 και ολοκληρώθηκε στις 31 Μαΐου 2015, μαζί με τα Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και Ευρώπης.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αϊντχόφεν για 22η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι Μπρέντα, Γκο Αχέντ Ιγκλς και Ντόρντρεχτ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 2015-16 κέρδισαν οι Αϊντχόφεν και Άγιαξ και στο Γιουρόπα Λιγκ 2015-16 οι Χρόνινγκεν (νικήτρια του κυπέλλου), Άλκμααρ, Γκο Αχέντ Ιγκλς (από την βαθμολογία fair-play) και Φίτεσε (από τα Play Offs για την θέση στου Γιουρόπα Λιγκ).
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Ημιτελικά
Οι ώρες είναι UTC+1
2ος αγώνας
Η Χέρενφεν προκρίθηκε στην παράταση χάρη στα εκτός έδρας γκολ.
Η Φίτεσε προκρίθηκε με συνολικό σκορ 3 - 2.
Πλέι Οφ Ανόδου/Υποβιβασμού
Εδώ συμμετέχουν 10 ομάδες: οι δύο ομάδες που κατέκτησαν την 16η και την 17η θέση στην Ερεντιβίζιε και οι οχτώ ομάδες που κατέκτησαν την 2η ως την 9η θέση στην Εέρστε Ντιβίζιε, με σκοπό την παραμονή/άνοδο στην Ερεντιβίζιε. Στον 1ο γύρο συμμετέχουν οι 4 ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 6-9 στην 2η κατηγορία. Στον 2ο γύρο συμμετέχουν οι 2 νικήτριες του 1ου γύρου, οι ομάδες στις θέσεις 16-17 της Ερεντιβίζιε και οι ομάδες στις θέσεις 2-5 από την 2η κατηγορία. Οι 4 νικήτριες του 2ου γύρου περνάνε στον τρίτο γύρο, εκεί όπου οι 2 νικήτριες των ζευγαριών κερδίζουν την παραμονή/άνοδο στην Ερεντιβίζιε της επόμενης περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Σάρσμποργκ
Το Σάρσμποργκ (νορβηγικά: Sarpsborg, προφορά: [ˈsɑ̀rpsbɔrɡ]) είναι πόλη και δήμος στην κομητεία Βίκεν. Το διοικητικό κέντρο του δήμου είναι η πόλη του Σάρσμποργκ.
Το Σάρσμποργκ είναι η πέμπτη μεγαλύτερη αστική περιοχή στη Νορβηγία όταν συνδυάζεται με τον γειτονικό Φρέντρικσταντ. Από την 1η Ιανουαρίου 2018, σύμφωνα με τη στατιστική, αυτοί οι δύο δήμοι έχουν συνολικό πληθυσμό 136.127 με 55.840 στο Σάρσμποργκ και 81.278 στο Φρέντρικσταντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Νορβηγίας
Ιωάννης Γεωργάκης
Ο Ιωάννης Γεωργάκης του Αποστόλου (22 Οκτωβρίου 1916 – 1η Νοεμβρίου 1993) ήταν Έλληνας νομικός, πρύτανης Παντείου, πολιτικός και διπλωμάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 22 Οκτωβρίου του 1916. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το οποίο και αποφοίτησε το 1935. Το επόμενο έτος υπήρξε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και το 1939 ανακηρύχθηκε υφηγητής αυτού. Το 1941 εκλέχθηκε καθηγητής ποινικού δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, του οποίου διετέλεσε δύο φορές πρύτανης κατά τις περιόδους 1963 - 1964 και 1974 - 1975.
Κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου το 1944 ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού Οίκου του Αντιβασιλέως και Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και συμμετείχε ως παρατηρητής αυτού στη συμφωνία της Βάρκιζας. To 1945 διορίστηκε υφυπουργός και γενικός διοικητής Επτανήσου. Στις 18 Νοεμβρίου 1951 διορίστηκε γενικός διοικητής Δωδεκανήσου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Το 1962 έγινε ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ) και το 1966 ανέλαβε Πρόεδρος του ΕΟΤ (στις 03-02-1966 προέδρευσε για πρώτη φορά στο ΔΣ του ΕΟΤ). Υπήρξε φίλος, μυστικοσύμβουλος και εκτελεστής της διαθήκης Αριστοτέλη Ωνάση και στη περίοδο 1966 - 1970 ανέλαβε πρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου της Ολυμπιακής Αεροπορίας, καθώς επίσης μέλος και πρόεδρος του Ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάσης, διαδεχόμενος την Χριστίνα Ωνάση μετά τον θάνατό της κατά την περίοδο 1988 - 1992. Υπήρξε πρώτος πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.
Επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή, μετά τη μεταπολίτευση, του απονεμήθηκε ο τίτλος του πρέσβη εκ προσωπικοτήτων, και ήταν ο πρώτος που εγκαινίασε αυτόν τον θεσμό αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία ανάπτυξης σχέσεως Ελλάδας με Αραβικές χώρες. Το 1977 διορίστηκε πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής του Επιμελητηρίου Αναπτύξεως και Οικονομικής Συνεργασίας της Ελλάδος με τις Αραβικές χώρες καθώς και πρόεδρος του Δ.Σ. του Ελληνικού Μεσογειακού Κέντρου Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών. Τον ίδιο χρόνο ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Ρόδου. Το 1978 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Β. Μίτσιγκαν. Το 1989 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα του ποινικού δικαίου. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1993 διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 13 Οκτωβρίου 1993. Είχε τιμηθεί πλείστες φορές μεταξύ των οποίων και με το χρυσό μετάλλιο του Παντείου (1987).
Ομιλούσε επίσης αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά. Διέμενε μόνιμα στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετάνια Αθηνών όπου και διατηρούσε προσωπικό γραφείο. Απεβίωσε στην Αθήνα την 1η Νοεμβρίου του 1993. Σύζυγός του ήταν η Μίνα Παπαδοπούλου - Γεωργάκη. Κόρη του, η σκηνογράφος Χλόη Ομπολένσκι – Γεωργάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Νήσων Ιονίου Πελάγους Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού
Βαρωνία των Καλαβρύτων
Η Βαρωνία των Καλαβρύτων ήταν μεσαιωνικό κρατίδιο (1209 - 1295) όπου ιδρύθηκε σαν υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Πρωτεύουσα της Βαρωνίας ήταν η μεγαλύτερη πόλη του φέουδου τα Καλάβρυτα όπου πήρε και το όνομα της. Το 1209 με την δημιουργία από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη του Πριγκιπάτου της Αχαΐας το νέο κράτος χωρίστηκε σε φέουδα, Βαρωνίες και τιμάρια που δόθηκαν σε ιππότες. Η υψηλή Βαρωνία των Καλαβρύτων δόθηκε στον Φράγκο ιππότη Όθωνα του Τουρναί (Othon de Tournay) με 12 τιμάρια.
Η βαρωνία ήταν ορεινή και συνόρευε με τις βαρωνίες της Άκοβας, της Χαλανδρίτσας και της Βοστίτσας. Ο Οθων έχτισε κάστρο-κατοικία μετά τα σημερινά Καλάβρυτα προς το χιονοδρομικό κέντρο, ερείπια του οποίου διασώζονται και σήμερα, γνωστό ως Κάστρο των Καλαβρύτων ή Κάστρο της Ωριάς. Μετά τον Όθωνα, βαρώνος ήταν ο γιος του Γοδεφρείδος ντε Τουρναί (Geoffroy de Tournay) (1263-1278). Η Βαρωνία καταλήφθηκε από τον βυζαντινό στρατό την περίοδο βαρονίας του Γοδεφρείδου, μετά την ήττα των Φράγκων στη Μάχη της Πελαγονίας όπου ήταν η αφετηρία για την σταδιακή ανακατάληψη των χαμένων βυζαντινών εδαφών. Τον τίτλο του βαρώνου των Καλαβρύτων έφερε τιμητικά και ο γιος του Γοδεφρείδου Ιωάννης ντε Τουρναί που υπήρξε παράλληλα και βαρώνος της Γρίτσενας. Σύμφωνα με τον A. Bon, μετά την ανακατάληψη των Καλαβρύτων από τους βυζαντινούς η βαρωνία της Γρίτσενας πέρασε στα χέρια των βαρώνων των Καλαβρύτων ως αποζημίωση για τα εδάφη που έχασαν.
Πηγές
Β
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Σκυλίσια Ζωή (βιβλίο)
Το Ημερολόγιο Ενός Σπασίκλα: Σκυλίσια Ζωή, γνωστό ως "Diary of a Wimpy Kid: Dog Days" στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το τέταρτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το μυθιστόρημα αυτό κυκλοφόρησε στις 12 Οκτωβρίου στις ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Πλοκή
Έφτασαν οι καλοκαιρινές διακοπές· ο καιρός είναι τέλειος και όλα τα παιδιά παίζουν έξω. Ο Γκρεγκ Χέφλι, όμως, πού είναι; Μέσα στο σπίτι του και παίζει ηλεκτρονικά με τις κουρτίνες κλειστές. Όπως ομολογεί ο ίδιος, «είναι άνθρωπος του μέσα» και ζει την απόλυτη καλοκαιρινή φαντασίωση: μια ζωή χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς κανόνες. Ωστόσο η μαμά του έχει διαφορετική άποψη για τις ιδανικές διακοπές· για εκείνη το καλοκαίρι πρέπει να είναι γεμάτο εξωτερικές δραστηριότητες και μάλιστα δραστηριότητες που περιλαμβάνουν όλη την οικογένεια. Ποια φαντασίωση θα κερδίσει τελικά; Του Γκρεγκ ή της μαμάς του; Ή μήπως τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως κανείς δεν το περιμένει;
Συνέχεια
Αυτό είναι το τέταρτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Το Ποτήρι Ξεχείλισε ενώ το επόμενο Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Σκληρή Αλήθεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1000220
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Μικροκράτη και Ευρωπαϊκή Ένωση
Υπάρχουν αρκετά μικροκράτη στην Ευρώπη. Παρόλο που δεν υπάρχει σαφής συναίνεση ως προς ποιες πολιτικές μονάδες χαρακτηρίζονται ως μικροκράτη, οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν την Ανδόρρα, το Λίχτενσταϊν, το Μονακό, τον Άγιο Μαρίνο και το Βατικανό ως παραδείγματα μικροκράτους. Ταυτόχρονα, μερικοί ακαδημαϊκοί αμφισβητούν ακόμη και τον χαρκατηρισμό του Βατικανού ως πραγματικό κράτος υποστηρίζοντας ότι δεν ανταποκρίνεται στα «παραδοσιακά κριτήρια της κρατικής υπόστασης» και ότι «το ειδικό καθεστώς της Πόλης του Βατικανού θεωρείται πιθανώς καλύτερα ως μέσο για να διασφαλιστεί ότι ο Πάπας μπορεί ελεύθερα να ασκεί τις πνευματικές του λειτουργίες και από αυτή την άποψη είναι χαλαρά ανάλογη με εκείνη των αρχηγών των διεθνών οργανισμών». Σύμφωνα με τον ποιοτικό ορισμό των μικροκρατών που προτάθηκε από τον Dumienski (2014), τα μικροκράτη μπορούν επίσης να θεωρηθούν ως «σύγχρονα προστατευόμενα κράτη, δηλαδή κυρίαρχα κράτη που μπόρεσαν να μεταθέσουν μονομερώς ορισμένα χαρακτηριστικά της κυριαρχίας σε μεγαλύτερες δυνάμεις, με αντάλλαγμα την οικονομική και πολιτική βιωσιμότητα τους έναντι των γεωγραφικών ή δημογραφικών τους περιορισμών." Και πράγματι, όλες τα ευρωπαϊκά μικροκράτη είναι κυρίαρχα κράτη που λειτουργούν σε στενή (και εθελοντική) σχέση με τον αντίστοιχο μεγαλύτερο γείτονά τους. Σήμερα, όλα τα Ευρωπαϊκά μικροκράτη έχουν κάποια σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση (EU).
Παραπομπές
Ευρωπαικη Ενωση Ευρωπαικη Ενωση Ευρωπαικη Ενωση Ευρωπαικη Ενωση Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ευρωπαικη Ενωση
Κωνστάντιος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως
Ο Κωνστάντιος Α΄ ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1830-1834.
Γεννήθηκε το 1770 στην συνοικία της Ξυλόπορτας στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε στην Πατριαρχική Σχολή και στη συνέχεια στο Ιάσιο. Από εκεί, το 1789 ο κόμης Πίτερ Αλεξάντροβιτς Ρουμιάντσεφ τον έστειλε στην Ακαδημία του Κιέβου, μετά από την αποφοίτησή του από την οποία υπηρέτησε ως αρχιμανδρίτης στο σιναΐτικο μετόχι στο Κίεβο. Ως «ρωσοσπουδαγμένος» θωρούνταν και «ρωσόφιλος». Μιλούσε λατινικά, ρωσικά και γαλλικά.
Το 1795 εκάρη μοναχός της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας. Το 1804 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Σινά και διέμενε στα σιναϊτικά μετόχια στην Κύπρο και στην Κωνσταντινούπολη. Τον τίτλο αυτόν διατήρησε και ως Οικουμενικός Πατριάρχης, και στη συνέχεια μέχρι τον θάνατό του.
Εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1830. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, το 1831 ή 1833, ιδρύθηκε το το λεγόμενο «Ελληνικό Φροντιστήριο» και εγκαταστάθηκε σε νεόδμητα κτήρια της Μονής Καμαριώτισσας στη Χάλκη, η οποία έγινε μετέπειτα γνωστή ως «Ελληνοεμπορική Σχολή» ή «Σχολή των Ελλήνων Εμπόρων» και λειτούργησε ως το 1915. Επίσης επί των ημερών του ανακαινίστηκε ο ιστορικός ναός της Ζωοδόχου Πηγής στο Μπαλουκλί. Το 1831, μετά την απόκτηση πολιτικής αυτονομίας του Πριγκιπάτου της Σερβίας, παραχώρησε αυτονομία στην τοπική Εκκλησία. Όταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Αθανάσιος Ε΄ ζήτησε τη βοήθειά του για την απόσβεση των χρεών της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας, μετά από σύσκεψη με προκρίτους του Γένους, ο Κωνστάντιος αποφάσισε τον Φεβρουάριο του 1832 κάθε ορθόδοξος χριστιανός να πληρώσει ένα γρόσι υπέρ του Παναγίου Τάφου.
Στις 18 Αυγούστου 1834 παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στη νήσο Αντιγόνη, όπου ασχολήθηκε με τη μελέτη και συγγραφή. Ήταν σοφός και φιλόμουσος και συνέγραψε επιστημονικά, ιστορικά και θεολογικά έργα.
Πέθανε στις 5 Ιανουαρίου 1859 και ετάφη στο νεκροταφείο των Πατριαρχών στο Μπαλουκλί. Το 1865 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Μονή Σινά.
Πηγές
Κωνσταντιος Α Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Σούλη Σαμπάχ
Η Σούλη Σαμπάχ (γενν. ως Αναστασία Χριστοδούλου Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, 16 Φεβρουαρίου 1932 - Αθήνα, 2 Μαΐου 2023), ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Το Σούλη Σαμπάχ (μτφ. «φως της ανατολής» ή «φως της αυγής» στα αραβικά), ήταν το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο με το οποίο έκανε καριέρα στην καλλιτεχνική σκηνή.
Βιογραφία
Ο πατέρας της καταγόταν από το Πολέμι της Πάφου και η μητέρα της από τη Χίο. Τη δεκαετία του 1950 ήρθε στην Αθήνα και άρχισε να τραγουδά στο κοσμικό κέντρο «Τζάκι». Πραγματοποίησε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, μαζί με τους Τζένη Καρέζη, Βασίλη Αυλωνίτη και Μίμη Φωτόπουλο. Έπαιξε επίσης στην τηλεόραση και στο θέατρο σε σημαντικές παραστάσεις και επιθεωρήσεις.
Ήταν σύζυγος του επίσης ηθοποιού Δημήτρη Νικολαΐδη, ενώ κατοικούσαν στην συνοικία Αμπελόκηποι στην Αθήνα.
Απεβίωσε στις 2 Μαΐου 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Γιώργος Π. Λιβανός
Ο '''Γιώργος Π. Λιβανός''' (9 Αυγούστου 1926 - 1 Ιουνίου 1997) ήταν Έλληνας μεγαλοεφοπλιστής.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννημένος στη Νέα Ορλεάνη, ήταν γιος του Πέτρου Λιβάνου από τη Χίο. Συχνά συγχέεται με τον μακρινό ξάδελφό του, τον Γιώργο Σ. Λιβανό, τον μοναδικό γιο του Σταύρου Λιβάνου, ενός μύθου της ελληνικής ναυτιλίας.
Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λιβανός υπηρέτησε στο Σώμα Μεταφορών του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, πρώτα στην Ιαπωνία και μετά στην Κορέα, όπου ήταν καπετάνιος σε πλοία του Στρατού που μετέφεραν φορτία. Αφού απέκτησε πτυχίο στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ίδρυσε τη δική του εταιρεία, την Ceres Hellenic Shipping Enterprises, το 1949.
Επιχειρηματική καριέρα
Ο Λιβανός διαχειρίστηκε την επιχείρησή του από τη Λωζάνη. Με πάνω από 100 πλοία, ο στόλος του ήταν ο μεγαλύτερος εμπορικός στόλος στην Ελλάδα. Δημιούργησε επίσης μια ακτοπλοϊκή εταιρεία, η οποία πρωτοστάτησε στα δρομολόγια ταχείας μεταφοράς μεταξύ των Ελληνικών νησιών, εισάγοντας τα ιπτάμενα δελφίνια σε ένα εκτεταμένο δίκτυο δρομολογίων που συνδέουν την ηπειρωτική χώρα με τα κοντινά νησιά. Για δύο δεκαετίες, η ακτοπλοϊκή του εταιρία με την επωνυμία Ceres Flying Dolphins, έγιναν μια έκφραση οικιακής χρήσης στην Ελλάδα. Η πίστη στις ελληνικές του ρίζες ώθησε τον Λιβανό να αποφύγει τις σημαίες ευκαιρίας για τα πλοία του, παρά τα τεράστια φορολογικά πλεονεκτήματα που θα σήμαινε αυτό. Αντ 'αυτού τα πλοία του πάντα είχαν την ελληνική σημαία.
Τα τελευταία χρόνια διαφοροποιήθηκε και επένδυσε σε ακίνητα και σε τραπεζικές συναλλαγές μαζί με τον Βασίλη Γουλανδρή, έναν άλλο Έλληνα εφοπλιστή με έδρα τη Λωζάνη. Το 1994, η περιουσία του Λιβανού ήταν περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Ήταν μπροστά από την εποχή του, καθώς είχε αρχίσει να βλέπει ότι η καταστροφή του περιβάλλοντος θα μπορούσε να καταστρέψει τον πλανήτη και συμμετείχε στην προστασία των ωκεανών και των παράκτιων υδάτων. Γι αυτό τον λόγο ίδρυσε τον Ελληνικό Σύλλογο Προστασίας Θαλάσσιου Περιβάλλοντος (HELMEPA) το 1982.
Πολιτική
Ο Λιβανός ήταν ένα σημαντικό μέλος του ελληνικού λόμπι στην Ουάσιγκτον. Το 1988, υποστήριξε την προεδρική υποψηφιότητα του Δημοκρατικού υποψηφίου και Ελληνοαμερικανού, Μάικλ Δουκάκη. Ήταν επίσης στενός προσωπικός φίλος του Έλληνα πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Προσωπική ζωή
Ο Λιβανός παντρεύτηκε τη Φωτεινή Καρρά, κόρη του Έλληνα εφοπλιστή Ιωάννη Καρρά, και απέκτησε έναν γιο, τον Πίτερ και μια κόρη, τη Μαρίνα. Πέθανε το 1997 σε ηλικία 70 ετών, αφήνοντας την επιχείρησή του στον γιο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Κωνσταντίνος Ι. Βουδούρης
Ο '''Κωνσταντίνος Ι. Βουδούρης''' (Αυλώνας Μεσσηνίας, 1935) είναι Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας, με επίκεντρο επιστημονικών ενδιαφερόντων την ελληνική, την αναλυτική και την πολιτική φιλοσοφία.
== Βιογραφικά στοιχεία == Γεννήθηκε στην Αυλώνα της ορεινής Τριφυλίας. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε αρχικά ως βοηθός στο Εργαστήριο Πειραματικής Παιδαγωγικής του ίδιου Πανεπιστημίου (1962) υπό την εποπτεία του καθηγητή Κ. Σπετσιέρη.
Το 1965 ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Εκεί άρχισε να συγγράφει διδακτορική διατριβή με θέμα «''Ψυχή και πολιτεία. Έρευνα επί της πολιτικής φιλοσοφίας του Πλάτωνος''» με επόπτη τον καθηγητή David W. Hamlyn, την οποία κατέθεσε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας το 1970. Το 1972 εκλέχτηκε Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφίας και το 1982 τακτικός Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου δίδαξε έως τη συνταξιοδότησή του.
== Εργογραφία == Βιβλία
1.      Ψυχή και πολιτεία: Έρευνα επί της πολιτικής φιλοσοφίας του Πλάτωνος. «Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη Σοφίας Ν. Σαριπόλου», Αθήνα 1970.
2.      Περί του ανεκφράστου ή περί θεμελιωδών τινών προβλημάτων της ηθικής. Αθήνα 1971.
3.      Η θεωρία του νοήματος εν τη φιλοσοφία του Ludwig Wittgenstein. «Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη Σοφίας Ν. Σαριπόλου», Αθήνα 1972.
4.      Η Αγγλική αναλυτική φιλοσοφία κατά τον εικοστό αιώνα. Αθήνα 1974.
5.      Η έννοια της γνησιότητος. Αθήνα 1974.
6.      Το πολιτικό νόημα του μύθου της Πολιτείας του Πλάτωνος. Αθήνα 1975.
7.      Πολιτική Λέσχη: Διακήρυξη. Αθήνα 1975.
8.      Πλατωνική Φιλοσοφία. (Παραδόσεις). Αθήνα 1976 και 1990.
9.      Η θεωρία της γνώσεως. Αθήνα 1976.
10.   Φιλοσοφία της παιδείας. (Παραδόσεις). Αθήνα 1976.
11.   Στιγμές. (Ποιήματα). Αθήνα 1977.
12.   Η αγάπη και το πρόσωπο στο έργο του Ντοστογιέφσκι. Αθήνα 1979.
15.   Η ανθρώπινη φύση και η αντίληψη της κοινωνίας κατά τον Αριστοτέλη και τον Σαρτρ. Αθήνα 1979.
16.   Υπόμνημα: Περί του βίου, των σπουδών, της δράσεως και των επιστημονικών δημοσιευμάτων αυτού. Αθήνα 1979.
17.   Φιλοσοφία και μεθοδολογία της πολιτικής. Αθήνα 1979.
18.   Μέλισσος ο Σάμιος: ο πολιτικός και ο φιλόσοφος. Αθήνα 1979.
19.   Εισαγωγή στη Φιλοσοφία. Αθήνα 1984.
20.   Προσωκρατική φιλοσοφία. «Ιωνία», Αθήνα 1988.
21.   Προσωκρατική πολιτική φιλοσοφία. Αθήνα 1988.
22.   Πλατωνική φιλοσοφία. Αθήνα 2000.
23.  Οικολογικές αξίες. «Φιλοσοφικό Τεχνολογικό Εργαστήριο», Αθήνα 2002.
24.  Ελληνική φιλοσοφία. Αθήνα 2004.
Μεταφράσεις βιβλίων και άρθρων
2.     Wittgenstein, Ludwig: Περί της βεβαιότητας. Εισαγωγή-Μετάφραση Κ. Βουδούρης. «Αθηναϊκή Φιλοσοφική Βιβλιοθήκη - Ινστιτούτο του Βιβλίου», Αθήνα 1989.
3.      Purtill, Richard & Cherbakova-Castle, Lilia: «Τέχνη, αλήθεια και αγαθότητα». Μετάφρ. Κ. Βουδούρης. Στο: Βουδούρης, Κ. (Επιμ.): Ελληνική φιλοσοφία και καλές τέχνες. «Ιωνία», Αθήνα 2000, 249-257.
4.     Poulakos, John: «Η ρητορική θεωρία του Αριστοτέλη». Μετάφρ. Κ. Αθανασόπουλος – Κ. Βουδούρης. Στο: Κ. Βουδούρης (επιμ.), Ρητορική, επικοινωνία, πολιτική και φιλοσοφία. Αθήνα 2002, 175-190.
5.      Poulakos, Takis: «Ρητορική και πολιτική στον Θουκυδίδη και τον Ισοκράτη». Μετάφρ. Κωνσταντίνος Βουδούρης. Στο: Κ. Βουδούρης (επιμ.), Ρητορική, επικοινωνία, πολιτική και φιλοσοφία. Αθήνα 2002, 191-208.
6.   Robinson, Thomas M.: «Οι απόψεις του Πλάτωνος περί της ρητορικής». Μετάφρ. Κωνσταντίνος Βουδούρης. Στο: Κ. Βουδούρης (επιμ.), Ρητορική, επικοινωνία, πολιτική και φιλοσοφία. Αθήνα 2002, 218-229.
Επιμέλεια συλλογικών τόμων
1.      Έρως, παιδεία και φιλοσοφία. Αθήνα 1989.
3.      Ιωνική φιλοσοφία. Αθήνα 1990.
4.     Η πολιτική και ο πολιτικός. Αθήνα 1990.
5.     The Philosophy of Socrates. Vol. I, Athens 1991.
6.     Η φιλοσοφία της ελληνικής παιδείας. Αθήνα 1991.
7.     Pythagorean Philosophy. Athens 1992.
8.     The Philosophy of Socrates. Vol. II, Athens 1992.
9.      Πυθαγόρεια φιλοσοφία. Αθήνα 1992.
10.   Η φιλοσοφία του Σωκράτη. Αθήνα 1992.
11.  Hellenistic Philosophy. Vol. I, Athens 1993.
12.  Hellenistic Philosophy. Vol. II, Athens 1994.
14.  Φιλοσοφία και Ορθοδοξία. Αθήνα 1994.
15.  Philosophy and Orthodoxy. Athens 1994.
16.  Aristotelian Political Philosophy. Vol. I, Athens 1995.
17.  Aristotelian Political Philosophy. Vol. II, Athens 1995.
18.   Αριστοτελική πολιτική φιλοσοφία. Αθήνα 1995.
19.   Η ηθική φιλοσοφία των Ελλήνων. Αθήνα 1996.
20.   Η φιλοσοφία του Λόγου. Αθήνα 1996.
21.  The Philosophy of Logos. Vol. I, Athens 1996.
23.  Platonic Political Philosophy. Vol. I, Athens 1997.
24.  Platonic Political Philosophy. Vol. II, Athens 1997.
25.   Πλατωνική πολιτική φιλοσοφία. Αθήνα 1997.
26.   Hideya Yamakawa, Greek Philosophy and the Modern World. “Ionia Publications”, Athens 1998.
27.  Φιλοσοφία και ιατρική. Αθήνα 1998.
28.  Philosophy and Medicine. Vol. I, “Ionia Publications”, Athens 1998.
29.  Philosophy and Medicine. Vol. II, “Ionia Publications”, Athens 1998.
30.   Φιλοσοφία και οικολογία. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 1999.
31.  Philosophy and Ecology. Vol. I, “Ionia Publications”, Athens 1999.
32.  Philosophy and Ecology. Vol. II, “Ionia Publications”, Athens 1999.
34.   Greek Philosophy and the Fine Arts. Vol. II, “Ionia Publications”, Athens 2000.
35.  Ελληνική φιλοσοφία και καλές τέχνες. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2000.
36.  Greek Philosophy and Epistemology. Vol. I, “Ionia Publication”, Athens 2000.
37.   Greek Philosophy and Epistemology. Vol. II, “Ionia Publications”, Athens 2000.
38.   Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία: Νεοελληνική Φιλοσοφία. «Ελληνικά Γράμματα», Αθήνα 2000.
39.   Ελληνική φιλοσοφία και γνωσιοθεωρία. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2000.
40.  The Philosophy of Communication. Vol. I, “Ionia Publications”, Athens 2002.
41.  The Philosophy of Communication. Vol. II, “Ionia Publications”, Athens 2002.
42.  Ρητορική, επικοινωνία, πολιτική και φιλοσοφία. Αθήνα 2002.
43.  Polis and Cosmopolis: Problems of a Global Era. Vol. I, “Ionia Publications”, Athens 2002.
45.  Πόλις, κοσμόπολις και παγκοσμιοποίηση. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2003.
46.  Hideya Yamakawa, Μια στάλα κρασί. (Ποιήματα). «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2004.
''47.  Αντιλήψεις για τη φιλοσοφία. Από τους Προσωκρατικούς μέχρι σήμερα.'' «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2004.
48.  Φιλοσοφία, ανταγωνιστικότητα και αγαθός βίος. Επιμ. Κ. Βουδούρης – Ευαγγελία Μαραγγιανού. «Εκδόσεις Ιωνία», 2 τόμοι, Αθήνα 2005.
49.  Η Φιλοσοφία του πολιτισμού. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2006.
50.  Αξίες και δικαιοσύνη στην εποχή της οικουμενικότητας. Επιμ. Κ. Βουδούρης – Ευαγγελία Μαραγγιανού. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2007.
51.   Παιδεία: Η εκπαίδευση στην εποχή της οικουμενικότητας. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2008.
52.   Η ελληνική φιλοσοφία και τα προβλήματα της εποχής μας. Επιμ. Κ. Βουδούρης – Δημοσθένης Γεωργοβασίλης. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2009.
53.   Φιλοσοφία, τέχνη και τεχνολογία. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2011.
54.  Θέματα σχέσεων, πολιτικής, οικονομίας και περιβαλλοντικής φιλοσοφίας. Ηλεκτρονικό βιβλίο, Επιμ. Μαρία Βενετή – Κ. Βουδούρης. «Εκδόσεις Ιωνία», Αθήνα 2014.
Άρθρα - Επιστημονικές ανακοινώσεις
Δημοσίευσε δεκάδες φιλοσοφικών άρθρων και έκανε πολλές επιστημονικές ανακοινώσεις σε φιλοσοφικά συνέδρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι
Ράι Μπέντζαμιν
Ο Ράι Μπέντζαμιν (γεν. 27 Ιουνίου 1997) είναι Αμερικανός αθλητής του στίβου, που συμμετέχει στα αγωνίσματα των σπριντ και τα εμπόδια, στα 200, 400 και 400 μέτρα με εμπόδια.
Πρώην αθλητής της Αντίγκουας και Μπαρμπούντας έως το 2018, ο Μπέντζαμιν έχει ατομικό ρεκόρ στα 400 μέτρα με εμπόδια 47.02 δευτερολέπτα από το 2018, επίδοση που κατατάσσεται στην τρίτη καλύτερη όλων των εποχών. Αυτό το ρεκόρ μετρά για την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα.
Το 2018, στο Diamond League του Παρισιού, ο Μπέντζαμιν με χρόνο 19.99 δευτερόλεπτα έκανε ατομικό ρεκόρ στα 200 μέτρα, καταρρίπτοντας το προηγούμενο κατά 65 κλάσματα του δευτερολέπτου.
Στο Weltklasse Zurich του 2019, ο Μπέντζαμιν κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του στα 400 μέτρα με εμπόδια, κατεβαίνοντας τα 47 δευτερόλεπτα και κάνοντας 46.98, την τρίτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών. Στον αγώνα αυτό ήταν μόλις δεύτερος, πίσω από τον Κάρστεν Βάρχολμ με 46.92. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, πίσω από τον Κάρστεν Βάρχολμ.
Καριέρα
Ο Μπέντζαμιν είχε δηλώσει και πιο παλιά ότι ήθελε να εκπροσωπεί τις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως αυτό δεν υλοποιήθηκε ως το 2018.
Το 2017, θέλοντας να αλλάξει χώρα συμμετοχής, η IAAF ανέστειλε όλες τις μεταγραφές μέχρι το καλοκαίρι του 2018. Άρα, το καλοκαίρι του 2018 πήρε μεταγραφή και από το 2019 συμμετέχει με τα χρώματα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
ΛΑΡΚΟ
Η ΛΑΡΚΟ ιδρύθηκε το 1963 από τον Πρόδρομο Αθανασιάδη Μποδοσάκη. Το 1966 ολοκληρώνεται η κατασκευή του εργοστασίου στη Λάρυμνα και το 1968 ολοκληρώνεται η κατασκευή οικισμού για τους εργαζομένους και τις οικογένειές τους. Τα μεταλλεία της Εύβοιας μπαίνουν σε πλήρη εκμετάλλευση το 1969 και το 1972 προστίθενται δύο νέες ηλεκτρικές κάμινοι. Το 1977 εγκαθίσταται η πρώτη σε μήκος μεταφορική ταινία στην Ευρώπη, με μήκος 7,5 χλμ. για να μειώσει το κόστος μεταφοράς του μεταλλεύματος με φορτηγά αυτοκίνητα. Το μετάλλευμα που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από την εταιρεία είναι ο νικελιούχος λειμωνίτης. Τα κοιτάσματα που εκμεταλλεύεται η εταιρεία υφίστανται επιφανειακή εξόρυξη (μέθοδος ανοικτού φρέατος) ενώ μόνο το 2% εξορύσσονται υπόγεια. Το τελικό αποτέλεσμα είναι κοκκοποιημένο σιδηρονικέλιο υψηλής καθαρότητας, χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα, το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά στην παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα και διακινείται από το λιμάνι της Λάρυμνας.
Τα στάδια πυρο-μεταλλουργικής κατεργασίας του ελληνικού σιδηρονικελιούχου λατερίτη, όπως εφαρμόζονται σήμερα στη ΛΑΡΚΟ, είναι : Το 1989 η ΛΑΡΚΟ υφίσταται εκκαθάριση και αλλάζει ιδιοκτησιακό καθεστώς. Μέτοχοι στη νέα εταιρεία γίνονται η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η ΔΕΗ και ο Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ). Το 1992 ανοίγει νέο ορυχείο στη θέση Ιεροπηγή Καστοριάς. Από το 2004 περνά ξανά σε περίοδο κερδοφορίας και προσπαθεί να ανανεώσει τον εργοστασιακό εξοπλισμό της. Το 2005 ήταν η μόνη ευρωπαϊκή εταιρεία που παρήγαγε νικέλιο από αυτόχθονες πηγές, ενώ κάλυπτε το 6% της πανευρωπαϊκής ζήτησης σε νικέλιο.
Το 2009 λόγω κυρίως της παλαιότητας του εξοπλισμού συνέβησαν δύο αλλεπάλληλα ατυχήματα ύστερα από εκρήξεις σε καμίνους. Δόθηκε, επίσης, εντολή προσωρινής αναστολής λειτουργίας στις καμίνους, προκειμένου να ελεγχθούν.
Στις 9/12/2013 ένας 41 χρόνος χάνει τη ζωή του πέφτοντας από ύψος 20 μέτρων.
Το 2013 υπήρξε μια πτώση παραγωγής της τάξης του 10% μετά τις εξαιρετικές επιδόσεις του 2012, χρονιά κατά την οποία η παραγωγή ανήλθε στο επίπεδο των 18.600 tn νικελίου και οι πωλήσεις σε 19.071 tn δημιουργώντας ιστορικό ρεκόρ. Οι εξαγωγές για το 2013 ανήλθαν σε 17.054 tn Ni με παράλληλη εξάντληση των αποθεμάτων ετοίμου προϊόντος.
Τα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα που αποτελούν τροφοδοσία του πυρομεταλλουργικού εργοστασίου της Λάρκο είναι από τα πλέον φτωχά διεθνώς χωρίς παράλληλα να είναι μεγάλα κι ανεξάντλητα. Για τη βιώσιμη και το δυνατόν μακροχρόνια λειτουργία ενός εργοστασίου με την υφιστάμενη πυρομεταλλουργική μέθοδο απαιτούνται μεταλλεύματα με υψηλή περιεκτικότητα σε νικέλιο, τα οποία δεν διατίθενται στον ελλαδικό χώρο. Επιπλέον προαπαιτείται μια φτηνή πηγή ενέργειας ακριβώς επειδή η χρησιμοποιούμενη μεταλλουργική μέθοδος είναι εξαιρετικά ενεργοβόρος (δουλεύει σε θερμοκρασίες 900°C-1.500°C) επιμερίζοντας το μισό και πλέον του συνολικού κόστους παραγωγής για ενέργεια. Σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στην Ελλάδα έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες προς την κατεύθυνση της Υδρομεταλλουργίας και των αντίστοιχων μεθόδων αυτής, οι οποίες εξειδικεύονται στη δυνατότητα εκμετάλλευσης λατεριτικών αποθεμάτων με χαμηλή περιεκτικότητα νικελίου (κάτω από 0,7% από περίπου 1% που κατεργάζονται από την εφαρμοζόμενη πυρομεταλλουργική μέθοδο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές εξορυκτικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Χάμαρ
Το Χαμάρ (νορβηγικά: Hamar, προφορά: [ˈhɑ̂ːmɑr]) είναι πόλη στην κομητεία Ίνλαντετ. Είναι μέρος της παραδοσιακής περιοχής του Χέντμαρκ. Το διοικητικό κέντρο του δήμου είναι η πόλη Χαμάρ. Ο δήμος Χαμάρ διαχωρίστηκε από το Βάνγκ ως πόλη και δικός του δήμος το 1849. Το Βάνγκ επανεντάχθηκε στο Χαμάρ την 1η Ιανουαρίου 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Νορβηγίας
Γιόζεφ Μπόζικ
Ο Γιόζεφ Μπόζικ (ουγγρικά: Bozsik József, Ουγγρική προφορά:  [ˈjoːʒɛf ˈboʒik] , 28 Νοεμβρίου 1925 – 31 Μαΐου 1978) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος. Πέρασε όλη την καριέρα του στη Χόνβεντ και ήταν βασικό μέλος των «Μαγικών Μαγυάρων» συμμετέχοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους μέσους όλων των εποχών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κισπέστ, τώρα προάστιο της Βουδαπέστης. Μεγάλωσε παίζοντας ποδόσφαιρο στα τοπικά γήπεδα ποδοσφαίρου με τον καλύτερο φίλο και γείτονά του Φέρεντς Πούσκας, οι γονείς του οποίου πούλησαν το σπίτι τους σε αυτούς του Μπόζικ.
Ως 11χρονος, προσέλκυσε το ενδιαφέρον της τοπικής Κισπέστ και ο σύλλογος τον ενέταξε στην ομάδα νέων. Το 1943 έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα απέναντι στη Βάσας ΣΚ. Με την Εθνική Ουγγαρίας αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 22 ετών απέναντι στη Βουλγαρία στις 17 Αυγούστου 1947 και συνέχισε να παίζει για 101 φορές, ο πρώτος Ούγγρος που ξεπέρασε το όριο των 100 συμμετοχών και ο τρίτος ποδοσφαιριστής στον κόσμο που κατάφερε κάτι τέτοιο. Το εθνικό του ρεκόρ καταρρίφθηκε το 2016. Έγινε γρήγορα διεθνώς γνωστός, έχοντας προτάσεις από ομάδες του εξωτερικού, αλλά προτίμησε να παραμείνει στη χώρα του με το σύλλογο να προσφέρει σε αυτόν και τον Πούσκας ένα κατάστημα σιδερικών για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους. Λίγο αργότερα η κυβέρνηση έθεσε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα κρατικοποίηση των μικρών επιχειρήσεων και το σιδηρουργείο έπαψε να είναι δικό τους. Σημείωσε 11 γκολ έως τις 18 Απριλίου 1962 σε αγώνα με αντίπαλο την Ουρουγουάη.
Αγωνιζόμενος ως κεντρικός μέσος, ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος και έξυπνος στον τρόπο παιχνιδιού του, με καλή πάσα και είχε επιτελικές αρμοδιότητες. Παράλληλα ήταν αποτελεσματικός σε αμυντικές προσπάθειες έχοντας έτσι ρόλο ισορροπίας στην ομάδα. Ιδιαίτερα ανθεκτικός, δεν είχε ως επιτιθέμενος στόχο την επίτευξη γκολ παρά τις δυναμικές του επελάσεις συνήθως από δεξιά. Σε συλλογικό επίπεδο συμπορεύτηκε με τον Πούσκας και το 1949, όταν την ομάδα του την ανέλαβε διοικητικά ο Ουγγρικός Στρατός μετονομάστηκε σε Χόνβεντ, άλλαξε έδρα μεταφερόμενη στη γειτονική πρωτεύουσα. Μέχρι τότε ο σύλλογος δεν είχε κατακτήσει κανένα τίτλο πρωταθλήματος και η αναδιοργάνωσή της την κατέστησε κυρίαρχη δύναμη αναγνωριζόμενη ως η κορυφαία της εποχής της. Με τη Χόνβεντ κέρδισε πέντε πρωταθλήματα Ουγγαρίας.
Ο Μπόζικ κέρδισε το Ολυμπιακό χρυσό μετάλλιο με τη χώρα του το 1952 στο Ελσίνκι, το Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης το 1953 και τερμάτισε στη δεύτερη θέση με την ουγγρική ομάδα, γνωστής ως «Μαγικοί Μαγυάροι» ή «Χρυσή Ομάδα», στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954. Ο τελικός της διοργάνωσης δεν είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα με το ακλόνητο φαβορί Ουγγαρία να ηττάτε με 3–2, αποτέλεσμα που έγινε ιστορικά γνωστό ως «Θαύμα της Βέρνης». Οι Γερμανοί ισοφάρισαν σε 2–2 το προβάδισμα των Ούγγρων και έξι λεπτά πριν τη λήξη σημείωσαν το γκολ της νίκης με κανονικό γκολ του Πούσκας πριν τη λήξη να ακυρώνεται ως οφσάιντ. Καταγγελίες για χρήση απαγορευμένων ουσιών από τους Γερμανούς ήρθαν στο φως της δημοσιότητας γρήγορα και επαληθεύτηκαν τον 21ο αιώνα με μελέτη της γερμανικής ολυμπιακής επιτροπής το 2010 όπως και του Πανεπιστημίου του Βερολίνου το 2013. Αξίζει να σημειωθεί ότι η FIFA καθιέρωσε το έλεγχο ντόπινγκ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966. Στον προημιτελικό της διοργάνωσης απέναντι στη Βραζιλία ήταν από τους αρνητικούς πρωταγωνιστές με τον Νίλτον Σάντος σε ένα επεισοδιακό αγώνα που ονομάστηκε «Μάχη της Βέρνης» και έληξε με νίκη των Μαγυάρων με 4–2. Ο Μπόζικ συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου. Συμμετείχε επίσης στη διάσημη νίκη της Ουγγαρίας με 6–3 επί της Αγγλίας σημειώνοντας και ένα γκολ και δίνοντας την τελική πάσα για το πρώτο τέρμα στα 50 δευτερόλεπτα στο Νάντορ Χιντεγκούτι. (στον αγώνα που αποκαλέστηκε τότε «ο αγώνας του αιώνα» και ήταν η πρώτη ήττα της Αγγλίας στη έδρα της μετά από 83 χρόνια ιστορίας και που είδε δημοσιογράφους αθλητικών εφημερίδων από όλο τον κόσμο να επικύρωσαν το τέλος της βρετανικής αυτοκρατορίας, χαιρετίζοντας την Ουγγαρία ως τη μεγαλύτερη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στα γήπεδα ποδοσφαίρου ) και τη νίκη της ομάδας με 7–1 επί της Αγγλίας στη Βουδαπέστη.
Το 1956–57, μετά τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα του, ο Μπόζικ επέστρεψε από τη χειμερινή περιοδεία της Χόνβεντ και αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Ένα χρόνο αργότερα, κέρδισε το Κύπελλο Μιτρόπα με τον σύλλογό του. Συμμετείχε επίσης με την Εθνική του ομάδα στην προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962. Συνολικά, αγωνίστηκε σε 447 παιχνίδια με τη Χόνβεντ και σημείωσε 33 γκολ.
Μετά τη αποχώρησή του εργάστηκε ως προπονητής στη Χόνβεντ για ένα χρόνο (1966–67), ενώ ανέλαβε και την Εθνική ομάδα της χώρας του για μικρό χρονικό διάστημα το 1974. Τον Οκτώβριο του 1986 το γήπεδο της Χόνβεντ μετονομάστηκε σε «Γιόζεφ Μπόζικ». Το 2000 ψηφίστηκε 56ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
Τίτλοι και διακρίσεις
Χόνβεντ Βουδαπέστης Ουγγαρία Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόνβεντ Βουδαπέστης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:FIFA Century Club
Χρήστος Κολοβός
Ο Χρήστος Κολοβός ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Παγκράτι. Υπηρέτησε στον στρατό κοντά στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και ιδίως μαζί με τον Γενναίο. Είχε αποκτήσει την επωνυμία «καινούργιος» επειδή είχε την τάση να κάνει καινοτομίες και νέου είδους παλικαριές.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νεπάλ
Το Εθνικό Πρωτάθλημα Νεπάλ (νεπαλικά: नेपाल राष्ट्रिय लिग, αγγλικά: Nepal National League) είναι ποδοσφαιρική διασυλλογική διοργάνωση στο Νεπάλ. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νεπάλ. Οι κορυφαίες ομάδες έχουν την ευκαιρία να μετέχουν στο ΑΦΚ Καπ.
Πρωταθλήτριες
Οι πρωταθλήτριες ομάδες είναι οι εξής:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Νεπάλ Νεπαλ
Καλίνινγκραντ
Το Καλίνινγκραντ (Калининград), παλαιότερα γνωστό ως Κένιγκσμπεργκ ή Καινιξβέργη (Königsberg, Кёнигсберг, Παλαιά Πρωσικά: Twangste, Kunnegsgarbs, Knigsberg, Karaliaučius, Królewiec), είναι πόλη-λιμάνι και διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Καλίνινγκραντ, του ρωσικού θύλακα που βρίσκεται μεταξύ της Πολωνίας και της Λιθουανίας στη Βαλτική Θάλασσα. Η περιοχή αυτή συνορεύει με εδάφη μελών του NATO και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ είναι γεωγραφικά αποκομμένη από την υπόλοιπη Ρωσία (αποτελεί δηλαδή εξκλάβιο ή αποσπασμένο έδαφος).
Στην περιοχή βρισκόταν το Παλαιό Πρωσικό φρούριο/οικισμός Twangste. Το 1255, ένα νέο φρούριο χτίστηκε στην τοποθεσία αυτή από τους Τεύτονες Ιππότες στη διάρκεια των Βόρειων Σταυροφοριών, το οποίο και έλαβε την ονομασία «Κένιγκσμπεργκ» προς τιμήν του Βασιλέα Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Η πόλη ήταν μέρος διαδοχικά του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος, της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, της Πρωσίας και της Γερμανίας (έως το 1945). Έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή αποτελούσε το βόρειο τμήμα της πρώην Ανατολικής Πρωσίας. Η πόλη καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό το 1945 και ο γερμανικός πληθυσμός διέφυγε ή εκδιώχθηκε. Μετονομάστηκε σε Καλίνινγκραντ στις 4 Ιουλίου 1946 προς τιμήν του Μιχαήλ Καλίνιν. Το 2005, το Καλίνινγκραντ γιόρτασε τα 750 χρόνια ύπαρξής του.
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2010, ο πληθυσμός του ήταν της τάξεως των 431.902 κατοίκων —μια αύξηση από τους 430.003 που είχαν καταγραφεί στην Απογραφή του 2002.
Γεωγραφία
Το Καλίνινγκραντ βρίσκεται στις εκβολές του πλωτού ποταμού Πρεγκόλυα, ο οποίος εκβάλει στη λιμνοθάλασσα του Βιστούλα, στη Βαλτική Θάλασσα.
Θαλάσσια σκάφη μπορούν να έχουν πρόσβαση στον Κόλπο του Γκντανσκ/Κόλπο του Ντάντζιγκ και τη Βαλτική Θάλασσα μέσω της λιμνοθάλασσας του Βιστούλα και του Στενού του Μπάλτιγισκ.
Μέχρι περίπου το 1900, πλοία με βύθισμα μεγαλύτερο των δύο μέτρων δεν μπορούσαν να ανέβουν τον ποταμό και να έχουν πρόσβαση στην πόλη, ενώ τα μεγαλύτερα πλοία υποχρεώνονταν να αγκυροβολούν στο Πίλαου (σημερινό Μπάλτιγισκ), απ' όπου τα εμπορεύματα μεταφέρονταν σε μικρότερου βυθίσματος πλοιάρια. Το 1901, ένα πλωτό κανάλι μεταξύ του Κένιγκσμπεργκ και του Πίλαου, η κατασκευή του οποίου στοίχισε 13 εκατομμύρια γερμανικά μάρκα, έδωσε τη δυνατότητα σε πλοία βυθίσματος έως 6,5 μέτρων να φτάνουν να δένουν μέχρι την πόλη (δείτε επίσης λήμμα Λιμάνια της Βαλτικής Θάλασσας).
Το Αεροδρόμιο Χράμπροβο, σε απόσταση 24 χιλιομέτρων στα βόρεια του Καλίνινγκραντ, έχει έναν μικρό αριθμό σταθερών πτήσεων και τσάρτερ με διάφορους προορισμούς στην Ευρώπη. Υπάρχει, επίσης, το μικρότερου μεγέθους Αεροδρόμιο Ντέβαου Καλίνινγκραντ ανοιχτό για τη γενική αεροπορία. Το Καλίνινγκραντ αποτελεί, ακόμη, έδρα της αεροπορικής βάσης Καλίνινγκραντ Τσκάλοφσκ.
Σαμπιανοί
Του Κένιγκσμπεργκ προηγήθηκε από ένα Σαμπιανικό (Παλαιό Πρωσικό) φρούριο γνωστό ως Twangste (Tuwangste, Tvankste), το οποίο σημαίνει Βελανόδασος. Στη διάρκεια του πολέμου ενάντια των Σαμπιανών που ξεκίνησαν οι Τεύτονες Ιππότες το 1255, το Twangste καταστράφηκε και αντικαταστάθηκε από ένα νέο φρούριο γνωστό ως Κένιγκσμπεργκ.
Κένιγκσμπεργκ
Το Καλίνινγκραντ ήταν η παλαιά πόλη Κένιγκσμπεργκ της Ανατολικής Πρωσίας. Με έτος ίδρυσης το 1255, από τους Τεύτονες Ιππότες, η πόλη ονομάστηκε προς τιμήν του Βοημού βασιλιά Ότακαρ Β΄. Κατά την περίοδο της γερμανοποίησης και αποικισμού που έλαβε χώρα τους επόμενους αιώνες, ο γερμανικός πολιτισμός επικράτησε, με την παρουσία σημαντικών πολωνικών και λιθουανικών μειονοτήτων, ενώ οι Σαμπιανοί εξαφανίστηκαν ολοκληρωτικά κάποια στιγμή στη διάρκεια του 17ου αιώνα. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη του Κένιγκσμπεργκ καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από έναν βρετανικό αεροπορικό βομβαρδισμό, σε συνδυασμό με την επίθεση των σοβιετικών δυνάμεων.
Σοβιετική Ένωση
Με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, η πόλη προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση εν αναμονή της τελικής απόφασης για τα εδαφικά ζητήματα που θα λαμβανόταν στην ειρηνευτική συμφωνία (ως τμήμα της ΕΣΣΔ), όπως είχε συμφωνηθεί από τους Συμμάχους στη Διάσκεψη του Πότσδαμ: