cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τονικότητα
Στις αρχές του 16ου αιώνα, με τη μετάβαση από την Αναγέννηση στο Μπαρόκ, η μουσική προσανατολίστηκε και κατέληξε στη χρήση δύο μόνο μουσικών τρόπων, του Ιωνικού και του Αιολικού, οι οποίοι εν τέλει καθιερώθηκαν ως μείζονας τρόπος και ελάσσονας τρόπος. Στην εξέλιξη της αρμονίας οι δύο αυτοί τρόποι αποτέλεσαν αυτό που πλέον ονομάζουμε Κλίμακες, κατά τις οποίες υφίσταται ως κεντρικό τους σημείο μια βασική νότα, συγκεκριμένα η πρώτη νότα κάθε κλίμακας, η οποία και αποτελεί το λεγόμενο τονικό τους κέντρο.
Έτσι, η πορεία κάθε μελωδίας για να γίνεται αποδεκτή από τους ακροατές και να μπορούν να κατανοούν τμηματικά την εξέλιξή της, έπρεπε σε τακτά διαστήματα να επανέρχεται και να στέκεται λίγο ή περισσότερο, σε αυτή την πρώτη νότα κάθε κλίμακας, δημιουργώντας έτσι μουσικές φράσεις και μουσικές περιόδους, κατ' αντιστοιχία του προφορικού λόγου.
Για παράδειγμα, αν μιλούσαμε για την κλίμακα του Ντο, που αποτελείται από τις νότες Ντο, Ρε, Μι, Φα, Σολ, Λα, Σι, Ντο, θα έπρεπε μετά από κάθε τμήμα μιας μελωδίας και μετά από μια σειρά από νότες, να επανέλθουμε οπωσδήποτε στην νότα Ντο και κατόπιν να ξεκινήσουμε μία νέα μελωδική φράση, ένα νέο μελωδικό τμήμα.
Αυτή η επαναφορά σε τακτά διαστήματα στο τονικό κέντρο της κλίμακας (στην πρώτη της νότα δηλαδή, η οποία μπορεί να ακούγεται είτε στην μελωδία είτε και στη συνοδευτική συγχορδία) ονομάστηκε Τέλεια Πτώση, για τον λόγο ότι δίνει την αίσθηση της ολοκλήρωσης ενός μουσικού νοήματος, έχοντας κατά κάποιο τρόπο τον χαρακτήρα της τελείας ή άνω τελείας του γραπτού λόγου.
Η κατοπινή πορεία εξέλιξης της λεγόμενης κλασικής μουσικής, από τα μέσα του 19ου αι. και μετά, απέδειξε ότι η τονικότητα μπορεί να προχωρήσει μέχρι την εξάντληση των εκφραστικών δυνατοτήτων της, με τη χρήση της πολυτονικότητας (ταυτόχρονη χρήση διαφορετικών τονικοτήτων/κλιμάκων στην ίδια σύνθεση) αλλά και με την ολοκληρωτική άρνηση της τονικότητας, τη λεγόμενη ατονικότητα. Εξέλιξη της ατονικότητας υπήρξε και ένα καινούριο σύστημα οργάνωσης της μουσικής γλώσσας, το επονομαζόμενο δωδεκαφθογγικό ή δωδεκάφθογγο σύστημα, το οποίο αρνείται το νόημα της ιεραρχίας ανάμεσα στις βαθμίδες του τονικού συστήματος και φυσικά αρνείται την σπουδαιότητα της διαρκούς επιστροφής στην πρώτη νότα της κλίμακας που μας δίνει την αίσθηση της τονικότητας. Το σύστημα αυτό, βασίζεται σε μια διαφοροποιημένη χρήση και των δώδεκα ημιτονίων της χρωματικής κλίμακας, δίνοντας τους ίση σπουδαιότητα μέσα στο μουσικό έργο.
Αντιθέτως, στα πιο εμπορικά, ευρωπαϊκά μουσικά είδη της σημερινής εποχής, η έννοια της Τονικότητας διατηρείται στη συντριπτική πλειοψηφία των μουσικών δημιουργιών.
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Ο κακός δρόμος (ταινία)
Ο κακός δρόμος είναι τίτλος ταινίας ελληνοτουρκικής παραγωγής που κυκλοφόρησε το 1933. Η ταινία γυρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη στα στούντιο της Ipek Film από τον σκηνοθέτη του Εθνικού Θεάτρου της Τουρκίας Μουχσίν Ερτογρούλ, σε σενάριο του Γρηγορίου Ξενόπουλου, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημά του με πρωταγωνίστριες τις δύο μεγαλύτερες Ελληνίδες ηθοποιούς της εποχής Μαρίκα Κοτοπούλη και Κυβέλη.
Είναι η πρώτη συμπαραγωγή των δύο χωρών και προβλήθηκε στην Ελλάδα το 1933 ως πλήρως ηχητική και ομιλούσα ταινία. Στην ταινία κάνουν την πρώτη εμφάνισή τους στον ελληνικό κινηματογράφο οι ηθοποιοί Μαρίκα Κοτοπούλη, Κυβέλη, Βασίλης Λογοθετίδης, Χρήστος Τσαγανέας , Σωτηρία Ιατρίδου και Γιώργος Γαβριηλίδης. Η ταινία δεν γνώρισε εμπορική επιτυχία.
Πλοκή
Πηγή: Δημοσιεύματα εφημερίδων «Ακρόπολις», «Το Ελληνικόν Θέατρον», «Ταχυδρόμος-Ομόνοια» (1932-1936)
Η Χριστίνα (Μαρίκα Κοτοπούλη) και η Χρυσούλα (Κυβέλη) είναι δυο έφηβες, φίλες από μικρά παιδιά, κυρίως επειδή μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά της Ζακύνθου. Κατά τ’ άλλα, είναι εντελώς διαφορετικοί σαν χαρακτήρες. Η Χριστίνα είναι άσχημη αλλά τίμια, ενώ αντίθετα η Χρυσούλα είναι όμορφη, αλλά σκανδαλίζει τη γειτονιά με τη διαχυτική συμπεριφορά της.
Η Χριστίνα ζει μαζί με τον χήρο πατέρα της, μαστρο-Δήμο (Χρήστος Τσαγανέας), σε ένα φτωχικό σπίτι, ενώ έχει κι έναν αδερφό ονόματι Νιόνιο (Δημήτρης Μυράτ) που έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του ζώντας πλέον στον Πύργο. Η Χρυσούλα, από την άλλη πλευρά, ζει σε ένα πιο ευκατάστατο περιβάλλον, μαζί με τον μπακάλη πατέρα της, κυρ-Λάμπρο (Αντώνης Γιαννίδης), και τη μητέρα της, Φιορέτα (Μ. Κωνσταντινίδου).
Ένα βράδυ, η Χριστίνα, την οποία όλοι συμβούλευαν να μην κάνει παρέα με ένα τόσο ανήθικο κορίτσι όπως η Χρυσούλα, παραφύλαγε στο παράθυρό της και είδε την φίλη της να γυρίζει αργά το βράδυ στο σπίτι της με εναν άγνωστο άντρα. Το γεγονός πως ο άντρας αυτός ήταν ο νεαρός Μενεγής (Σπύρος Μουσούρης), το αγόρι που αγαπά η Χριστίνα, την οδηγεί στον τσακωμό της με την Χρυσούλα και την παύση της φιλίας τους.
Παράλληλα, εμφανίζεται ο Αλεξόπουλος (Βασίλης Λογοθετίδης), ένας ξενόφερτος άκληρος που παριστάνει τον πλούσιο ώστε να βρει νύφη και να αποκτήσει απογόνους. Στα δίχτυα του μπλέκεται η Χρυσούλα, την οποία ο ίδιος προσέγγισε με τη βοήθεια της προξενήτρας κυρα-Νικολέττας (Ν. Παπαδοπούλου). Αλεξόπουλος και Χρυσούλα παντρεύονται, όμως λίγους μήνες μετά εκείνος αφήνει την τελευταία του πνοή αλλά καθόλου περιουσία, αφού ήταν ανύπαρκτη.
Εντωμεταξύ, στο νησί επιστρέφει ο Νιόνιος, λόγω ενός γράμματος της Χριστίνας πως τον είχαν ανάγκη αυτή και ο πατέρας της. Κι ενώ Χριστίνα βάζει τον αδερφό της να ορκιστεί πως δεν θα γυρίσει να κοιτάξει την Χρυσούλα, οι δυο νέοι ερωτεύονται. Μάλιστα, με τη βοήθεια της κυρα-Νικολέττας έρχονται σε επαφή και ονειρεύονται έναν μεγαλοπρεπή γάμο, σοκάροντας την κλειστή κοινωνία της Ζακύνθου, καθότι η Χρυσούλα είναι ολίγων μηνών χήρα του Αλεξόπουλου.
Η Χριστίνα κάνει ό,τι μπορεί ώστε να μην γίνει αυτός ο γάμος, απειλώντας μέχρι και ν’ αυτοκτονήσει. Ακολουθεί μεγάλος καβγάς με τον αδελφό της, ο οποίος τονίζει την ασχήμια της, όμως μετά την καθησυχάζει πως όσα λέγονται είναι φήμες του κόσμου και πως δεν πρόκειται να παντρευτεί με τη Χρυσούλα. Ωστόσο, οι δυο ερωτευμένοι το σκάνε. Πηγαίνουν στον Πύργο και παντρεύονται, αλλά ο γάμος τους δε θα κρατήσει για πολύ. Εκείνος τη ζηλεύει συνεχώς, και η Χρυσούλα το σκάει με τον πλούσιο Νίκο (Γιώργος Παππάς).
Στην Αθήνα, όπου έχουν καταφύγει η Χρυσούλα με το Νίκο, τα λεφτά του Νίκου στο χρηματιστήριο χάνονται, και σιγά-σιγά αρχίζει να δοκιμάζεται η σχέση τους. Τότε θα εμφανιστεί ένας παλιός φίλος του θείου της Χρυσούλας, που θα την πείσει να τον εγκαταλείψει και να γυρίσει στο νησί και τον άντρα της.
Η Χριστίνα και η Χρυσούλα γίνονται πάλι φίλες, κι η Χρυσούλα τής υπόσχεται πως θα κάνει τον Νιόνιο ευτυχισμένο. Όμως μετά την φυγή του αδελφού της και τον γάμο του με την καλύτερή της φίλη, πήρε η Χριστίνα τον κακό δρόμο, εκεί που τον εγκατέλειψε η Χρυσούλα.
Τελικά, η Χριστίνα επανέρχεται στην παλιά της ζωή και δέχεται την πρόταση γάμου του νεαρού Γιάννη (Γιώργος Γαβριηλίδης), του μπακαλόγατου του κυρ-Λάμπρου.
== Ηθοποιοί   ==
και οι:
Παραγωγή και αποδοχή
Η ταινία ξεκίνησε σαν ιδέα ανάμεσα στους θιασάρχες Γιώργο Χέλμη και Κώστα Θεοδωρίδη, συζύγους των μεγάλων Ελληνίδων ηθοποιών Μαρίκας Κοτοπούλη και Κυβέλης. Ο "Κακός δρόμος" ήταν ένα μυθιστόρημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου, διαδραματιζόμενο στην ιδιαίτερη πατρίδα του: τη Ζάκυνθο.
Καταλήγοντας ως συμπαραγωγή της ελληνικής κινηματογραφικής εταιρείας Ίρις Φιλμ και της τουρκικής εταιρείας παραγωγής Ipek. Τα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν στην Κωνσταντινούπολη, στα υπερσύγχρονα στούντιο της Ipek, ενώ οι εξωτερικές λήψεις πραγματοποιήθηκαν τον Φεβρουάριο του 1933 σε Αθήνα, Πάτρα και Ζάκυνθο. Με ένα καστ αποτελούμενο από τους πιο καταξιωμένους και καλούς ηθοποιούς της χώρας, ένα σενάριο που φαινομενικά θα άγγιζε το κοινό ως ηθογραφία, και με μια διαφορετική σκηνοθεσία και παραγωγή, η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 20 Μαρτίου 1933 σε τρεις αίθουσες των Αθηνών, Σπλέντιτ, Ούφα και Απόλλων. Ακόμη, προβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 8 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, στις αίθουσες Ηλύσια και Πατέ ταυτοχρόνως.
Το κοινό δεν την αγκάλιασε, αλλά αντίθετα την επέκρινε λόγω της τολμηρότητάς της. Η ταινία περιλάμβανε πολλά υπονοούμενα, με αποκορύφωμα τις σκηνές της Κυβέλης με τον Λογοθετίδη στους ρόλους της Χρυσούλας και του Αλεξόπουλου, αντίστοιχα. Οι σκηνές της πρώτης νύχτας του γάμου, καθώς και οι περισσότερες σκηνές που απεικονίζουν την Χρυσούλα, κόπηκαν στη λογοκρισία της ταινίας όταν προβλήθηκε στις Η.Π.Α. το 1936.
Οι περισσότερες κριτικές ήταν αρνητικές, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική. Κοινά σημεία επίκρισης είναι οι σκηνές της Χρυσούλας, μόνη της και με τον Αλεξόπουλο, η σκηνοθεσία, η ηχοληψία, οι διάλογοι και η ερμηνεία της Κυβέλης. Τα μέρη της ταινίας που επαινέθηκαν ηταν οι χιουμοριστικές σκηνές και η ερμηνεία της Μαρίκας Κοτοπούλη. Το γεγονός της αρνητικότητας που εξέπεμπε στους κριτικούς η ερμηνεία της Κυβέλης, οφείλεται στις πολιτικές της πεποιθήσεις, αφού εκείνη ήταν υποστηρίκτρια του Ελευθερίου Βενιζέλου σε μια εποχή που όλα ήταν στραμμένα εναντίον του.
Σήμερα, η ταινία έχει σχεδόν ξεχαστεί. Ο λόγος είναι πως η κόπια της θεωρείται χαμένη, και υπάρχει μόνο ένα δίλεπτο απόσπασμα που συνοδεύεται από τους στίχους Αν μ’ αρνηθείς να μη βρεθεί τόπος να κατοικήσεις, δάκρυα από τα μάτια μου να πεις να ξεψυχήσεις, αναρτημένο στο διαδίκτυο. Στο απόσπασμα εμφανίζεται η Μαρίκα Κοτοπούλη και πιθανώς ο Δημήτρης Μυράτ. Το γεγονός πως το πλάνο είναι θολό δεν επιτρέπει να στιγματιστεί καθαρά το ποιόν του ηθοποιού, αλλά είναι εμφανής η παρουσία της Κοτοπούλη επειδή οι διάφορες πόζες που παίρνει στην σκηνή είναι αναγνωρίσιμες στάσεις της ηθοποιού από φωτογραφίες της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1933 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Τουρκικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κωνσταντινούπολη
Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη της Ισπανίας
Η Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη (María Antonia Fernanda de Borbón y Farnesio, 17 Νοεμβρίου 1729 - 19 Σεπτεμβρίου 1785) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σαρδηνίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη (3η από τον 2ο γάμο) του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρης του Οδοάρδου Φαρνέζε, Διαδόχου της Πάρμα. Έγινε η σύζυγος του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας, τον οποίο παντρεύτηκε το 1750. Ήταν η μητέρα των τελευταίων τριών βασιλιάδων της Σαρδηνίας.
Παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε στο Αλκαζάρ της Σεβίλλης και ήταν η νεότερη κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Γεννήθηκε κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Σεβίλλης, η οποία τερμάτισε τον Αγγλο-Ισπανικό Πόλεμο. Πέρασε τη νηπιακή ηλικία της στην πόλη της γέννησής της, πριν μετακομίσει στη Μαδρίτη το 1733. Βαφτίστηκε με το όνομα "Μαρία Αντωνία" μαζί με το "Φερδινάνδη" προς τιμήν του αδελφού της Φερδινάνδου, Διαδόχου της Ισπανίας. Ως κόρη του βασιλιά της Ισπανίας, κατείχε τον τίτλο της πριγκίπισσας (infanta) της Ισπανίας και επίσης τον τίτλο της Βασιλικής Υψηλότητας.
thumb|left|200px|Η Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη σε νεαρή ηλικία.
Σε ένα σχέδιο διπλού γάμου, εκείνη θα παντρευόταν τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο, Διάδοχο (Δελφίνο) της Γαλλίας, και ο αδελφός της Φίλιππος θα νυμφευόταν την αδελφή του Δελφίνου, Λουίζα Ελισάβετ. Η μητέρα της έδωσε τη συγκατάθεσή της στην τελευταία ένωση, αλλά επέμενε να φτάσει η Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη σε πιο ώριμη ηλικία. Το χέρι της ινφάντας ζητήθηκε επίσης από τον Φρειδερίκο Χριστιανό της Σαξονίας. Ο γάμος μεταξύ του ινφάντη Φιλίππου και της Λουίζας Ελισάβετ έγινε το 1739 και τελικά η μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία Θηρεσία Ραφαέλα παντρεύτηκε τον δελφίνο το 1745. Ωστόσο, με το θάνατο της μεγαλύτερης αδερφής τους το 1746, ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ προσπάθησε να παντρέψει τη Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη με τον Δελφίνο, αλλά η ιδέα απορρίφθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ ως "αιμομιξία". Αντ' αυτής, ο δελφίνος επέλεξε τη Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας.
Δούκισσα της Σαβοΐας
Τελικά παντρεύτηκε δι' αντιπροσώπου στις 12 Απριλίου 1750 και προσωπικά στις 31 Μαΐου 1750 στο Ουλ του Τορίνο τον Βίκτωρα Αμεδαίο της Σαβοΐας, μεγαλύτερο γιο του Κάρολου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας και της συζύγου του Πολυξένης της Έσσης. Ως δώρο γάμου, τα διαμερίσματα της νεαρής Δούκισσας της Σαβοΐας στο Βασιλικό Παλάτι του Τορίνο αναμορφώθηκαν από τον αρχιτέκτονα Μπενεντέτο Αλφιέρι. Η Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη έλαβε μια προίκα ύψους 3.500.000 λιρών, καθώς και ισπανικές περιοχές στο Μιλάνο.
Ο γάμος θεωρήθηκε μη δημοφιλής, αλλά οι δυο τους παρέμειναν κοντά μέχρι το τέλος τους. Από το γάμο έως την ενθρόνιση του συζύγου της είχε τον τίτλο της δούκισσας της Σαβοΐας. Η Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη ήταν πολύ θρησκευόμενη και λέγεται ότι είχε μια ψυχρή, ντροπαλή προσωπικότητα. Ήταν μητέρα δώδεκα παιδιών, τρία εκ των οποίων απεβίωσαν στην παιδική ηλικία. Μόνο δύο από τα παιδιά της είχαν απογόνους. Είναι πρόγονος της Άννας των Βουρβόνων-Πάρμας, συζύγου του Βασιλιά της Ρουμανίας, του Όθωνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, επικεφαλής του Οίκου του και τού Ερρίκου του Λουξεμβούργου.
Βασίλισσα της Σαρδηνίας
Κατά το θάνατο του πεθερού της το 1773, ο σύζυγός της τον διαδέχθηκε ως Βίκτωρ Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας. Ήταν η πρώτη βασίλισσα της Σαρδηνίας για παραπάνω από τριάντα χρόνια: από το τέλος της πεθεράς της Ελισάβετ Θηρεσίας της Λωρραίνης το 1741. Ο μεγαλύτερος γιος της, Κάρολος Εμμανουήλ, τότε Πρίγκιπας του Πεδεμοντίου, νυμφεύτηκε τη Μαρία Κλοτίλδη, αδελφή του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας, το 1775. Η Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη και η Μαρία Κλοτίλδη είχαν πολύ καλές σχέσεις.
Η Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1785 στο Κάστρο του Μονκαλιέρι. Ο σύζυγός της απεβίωσε έντεκα χρόνια αργότερα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1750 τον Βίκτωρα Αμεδαίο Γ΄ της Σαρδηνίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Πεδομόντιου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαρδηνίας
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος (1832-11 Νοεμβρίου 1910 ) υπήρξε Έλληνας πολιτικός και πρωθυπουργός της Ελλάδας (1892).
Βιογραφία
Το 1862 του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του νομάρχη Αχαΐας και Ήλιδος. Το 1890 διατέλεσε πρόεδρος της Βουλής και ενώ αρχικά ήταν μέλος του κόμματος του Θεόδωρου Δηλιγιάννη εντάχθηκε εν συνεχεία στο κόμμα του Δημήτριου Ράλλη. Το 1892 ο βασιλιάς Γεώργιος Α' απέλυσε τον πρωθυπουργό Θεόδωρο Δηλιγιάννη, λόγω διαφωνιών στην οικονομική πολιτική της χώρας και ανέθεσε στον Κωνσταντόπουλο, ως προσωρινό πρωθυπουργό (18 Φεβρουαρίου 1892 - 10 Ιουνίου 1892) τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης για τη διενέργεια εκλογών. Κηδεύτηκε στις 12 Νοεμβρίου 1910.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας και Ήλιδος Κατηγορία:Βουλευτές Μαντινείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικοφρόνων
Ερμίνε του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Η Ερμίνα του Βάλντεκ και Πύρμοντ (Ermine zu Waldeck und Pirmont, 29 Σεπτεμβρίου 1827 - 16 Φεβρουαρίου 1910) ήταν κόρη του Γεωργίου Β΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1827 στο Μπαντ Άρλοσεν, και ήταν το τρίτο παιδί και η νεότερη κόρη του Γεωργίου Β΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της Έμμας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ.
Στις 25 Οκτωβρίου 1844 παντρεύτηκε τον Αδόλφο Γεώργιο του Σάουμπουργκ-Λίππε στο Άρολσεν. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1910 σε σε ηλικία 82 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία της Αγίας Μαρτίνης στο Στατχάγκεν.
Ίριδα της Αττικής
μικρογραφία|Iris Attica Η Ίριδα της Αττικής (επιστ. ονομ. Iris attica) ή απλά Ίρις της Αττικής είναι ενδημικό φυτό της Ελλάδας, το οποίο ανήκει στο γένος Ίρις.
Ετυμολογία
Iris > > Ίρις, η αγγελιαφόρος των θεών. attica > Αττική.
Εξάπλωση
Έχει ευρεία εξάπλωση στα βουνά της Αττικής (κυρίως στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στον Υμηττό και στο Αιγάλεω). Το συναντάμε, επίσης, στην Λαυρεωτική, στην βορειοδυτική Μακεδονία (συμπεριλαμβονομένης και της περιοχής της πρώην Γιουγκοσλαβίας), στην υπόλοιπη στέρεα (μη νησιωτική) Ελλάδα (με εξαίρεση την Άρτα), στις Σποράδες (οι οποίες είναι το μοναδικό σύμπλεγμα νησιών στο οποίο αναπτύσσεται το είδος) και στην Ανατολική Τουρκία.
Χαρακτηριστικά
Είναι πολυετές φυτό με φύλλα γλαυκά, λογχοειδή με έντονη καμπυλότητα. Τα άνθη του είναι κίτρινα, ιώδη ή μπλε. Σε ορισμένες περιοχές υπάρχουν και τα τρία χρώματα. Ανθίζει από τον Φεβρουάριο μέχρι τις αρχές Μαρτίου.
Ενδιαίτημα
Παρατηρείται σε πετρώδεις πλαγιές, σε πετρώδεις θαμνότοπους και γενικά σε βραχώδη εδάφη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Ιριδοειδή
Μεγάλος Σεισμός του Καντό
Ο Μεγάλος Σεισμός του Κάντο (ιαπωνικά: 関東大地震 ),ήταν ένας σεισμός, που έπληξε την πεδιάδα του Κάντο στις 11:58:44 ,ώρα Ιαπωνίας, (02:58:44, συντονισμένη παγκόσμια ώρα) του Σαββάτου της 1ης Σεπτεμβρίου, του 1923. Από διάφορες μαρτυρίες, υπολογίζεται ότι η διάρκεια του σεισμού ήταν από τέσσερα έως δέκα λεπτά. Εκτεταμένες καταιγίδες, μέχρι και στρόβιλος φωτιάς, έπληξαν την περιοχή. Μετά την καταστροφή, η περιοχή πλήγηκε από φονικές αναταραχές (γνωστές και ως «Σφαγή του Καντό»). Η ισχύς του σεισμού υπολογίζεται περίπου στα 7.9 στην κλίμακα Ρίχτερ και φαίνεται να είχε ως επίκεντρο σημείο σε μεγάλο βάθος κάτω από το ηφαιστειογενές νησί  Izu Ōshima, στον κόλπο Sagami.
Ο Σεισμός
Αυτόπτης μαρτυρία, από τον καπετάνιο του SS Angola, πλοίου που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Γιοκοχάμα:
«Στις 11:55 το πλοίο ξεκίνησε να τρέμει και να δονείται βίαια. Κοιτώντας προς την ακτή, συνειδητοποίησα ότι ένας φρικτός σεισμός ήταν σε εξέλιξη, κτήρια κατέρρεαν προς όλες τις κατευθύνσεις και σε λίγα λεπτά δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα, καθώς όλα είχαν κρυφτεί από ένα σύννεφο σκόνης. Όταν η σκόνη υποχώρησε, μπορούσα να διακρίνω φωτιές να ανάβουν σε διάφορα σημεία της πόλης, ενώ σε σχεδόν μισή ώρα, ολόκληρη η πόλη είχε τυλιχθεί στις φλόγες.»
Ο σεισμός, προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στις πόλεις του Τόκιο και της Γιοκοχάμα, αλλά και στους γύρω νομούς, Τσίμπα, Καναγκάουα και Σιζουόκα, πλήττοντας και προκαλώντας καταστροφές σε όλο το εύρος της περιφέρειας του Κάντο. Η ισχύς του σεισμού ήταν τέτοια, ώστε στην πόλη Καμακούρα, που βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα μακριά από το επίκεντρο του σεισμού, μετακίνησε κατά περίπου 60 εκατοστά το τεράστιο άγαλμα του Βούδα, που ζυγίζει σχεδόν 121 τόνους. Οι απώλειες από τον σεισμό, υπολογίζονται κάπου στους 142.800 θανάτους, εκ των οποίων οι 40.000 ήταν αγνοούμενοι, που μετέπειτα δηλώθηκαν ως νεκροί. Σύμφωνα με την ιαπωνική κατασκευαστική εταιρεία Kajima, και έρευνα, που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2004, οι επιβεβαιωμένοι θάνατοι από τον σεισμό είναι 105.385.
Ο σεισμός αυτός, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές, που έπληξαν την χώρα της Ιαπωνίας. Το 1960, η κυβέρνηση της χώρας, κήρυξε την 1η Σεπτεμβρίου, στην 37η επέτειο από τον σεισμό, ως ετήσια «Ημέρα Πρόληψης Καταστροφών».
Καρλόττα του Λαβάλ
Η Καρλόττα του Λαβάλ, κυρία του Σατιγιόν, γαλλ.: Charlotte de Laval, dame de Châtillon, (1530 – 3 Μαρτίου 1568), ήταν μία Γαλλίδα ευγενής από μία από τις πιο ισχυρές οικογένειες στη Βρετάνη. Ήταν η πρώτη σύζυγος τού Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινύ, κυρίου τού Σατιγιόν, ναυάρχου της Γαλλίας και εξέχοντος ηγέτη των Ουγενότων κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων. Ήταν η μητέρα της Λουίζας ντε Κολινύ, της 4ης συζύγου τού Γουλιέλμου Α΄, πρίγκιπα της Οράγγης. Η σημερινή βρετανική βασιλική οικογένεια κατάγεται απευθείας από αυτήν.
Μεγάλος Σεισμός του Καντό
Παραπομπές
https://www.smithsonianmag.com/history/the-great-japan-earthquake-of-1923-1764539/
Καρλόττα του Λαβάλ
Οικογένεια
Γεννήθηκε στη Βρετάνη της Γαλλίας το 1530, κόρη τού Γκυ ΙΣΤ΄, κόμη τού Λαβάλ, επικεφαλής μίας από τις πιο ισχυρές οικογένειες ευγενών της Βρετάνης, και της Aντουανέτ ντ'Αγιόν. Οι γονείς τού πατέρα της ήταν οι Ζαν ντε Λαβάλ και Jeanne du Perrier και οι γονείς της μητέρας της ήταν οι Ζακ ντ'Αγιόν και Jeanne Madeleine de Vendôme, dame d'Illiers. Ήταν απόγονος τού βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της συζύγου του Ισαβέλλας της Βαυαρίας μέσω της κόρης τους Ιωάννας δούκισσας της Βρετάνης. Η προγιαγιά της Καρλόττας ήταν η Ιωάννα του Λαβάλ, η 2η σύζυγος τού Ρενέ Α΄ τού Ανζού και θετή μητέρα της Μαργαρίτας του Ανζού, κόρης τού Ρενέ Α΄  από τον 1ο του γάμο και σύζυγος τού Ερρίκου ΣΤ΄  της Αγγλίας.
Μεγάλος Σεισμός του Καντό
Παραπομπές
https://www.britannica.com/event/Tokyo-Yokohama-earthquake-of-1923
Καρλόττα του Λαβάλ
Οικογένεια
Είχε μία ετεροθαλή αδερφή, την Άννα τού Λαβάλ, από τον πρώτο γάμο τού πατέρα της με την Καρλόττα της Νάπολης. Είχε ετεροθαλή αδελφό τον Γκυ ΙΒ΄ κόμη τού Λαβάλ, από τον δεύτερο γάμο τού πατέρα της με την Άννα ντε Μονμορανσύ. Ο πατέρας της Καρλόττας απεβίωσε στις 20 Μαΐου 1531, όταν εκείνη ήταν περίπου ενός έτους. Εκτός από τους πολλούς ευγενείς του τίτλους, κατείχε επίσης τις θέσεις του αντιστράτηγου και κυβερνήτη της Βρετάνης και τού ναυάρχου της Βρετάνης. Η μητέρα της απεβίωσε στις 19 Απριλίου 1538, αφήνοντας την Καρλόττα σε ηλικία οκτώ ετών.
δεξιά|μικρογραφία|169x169εσ| Πορτρέτο του [[Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινί|Γκασπάρ ντε Κολινύ, συζύγου της Καρλόττας τού Λαβάλ. Ζωγραφίστηκε από τον Φρανσουά Κλουέ.]]
Μεγάλος Σεισμός του Καντό
Παραπομπές
https://www.harvard-yenching.org/research/the-great-kanto-earthquake/
Καρλόττα του Λαβάλ
Οικογένεια
Στις 15 Οκτωβρίου 1547 στο Φοντενμπλό, η Καρλόττα παντρεύτηκε τον Γκασπάρ ντε Κολινύ, κύριο τού Σατιγιόν, ο οποίος ορίστηκε ναύαρχος της Γαλλίας το 1552. Διαδέχθηκε τον Κλωντ ντ'Ανεμπώλ ως ναύαρχος μετά το τέλος τού τελευταίου. Η κύρια κατοικία τους ήταν το Σατώ ντε Σατιγιόν-Κολινύ. Ο Γκασπάρ και η Καρλόττα είχαν τρία παιδιά:
Μεγάλος Σεισμός του Καντό
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεισμοί Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Καρλόττα του Λαβάλ
Οικογένεια
Ο σύζυγος της Καρλόττας αιχμαλωτίστηκε στη μάχη του Σεν Κεντέν το 1557 και αφέθηκε ελεύθερος δύο χρόνια αργότερα. Ήταν κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στο φρούριο Λ'Εκλύζ, που διάβασε μανιωδώς τα έργα τού Ιωάννη Καλβίνου και με την απελευθέρωσή του το 1559 έγινε ένθερμος Ουγενότος.
Απεβίωσε στις 3 Μαρτίου 1568 στην Ορλεάνη σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών. Το 1571, ο Γκασπάρ νυμφεύτηκε δεύτερη φορά, με τη Ζακλίν ντε Μονπέλ, από την οποία απέκτησε μία υστερότοκη κόρη, τη Bεατρίκη, που γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1572. Ο Γκασπάρ είχε δολοφονηθεί τέσσερις μήνες νωρίτερα από πληρωμένους δολοφόνους τού Ερρίκου Α΄ δούκα του Γκιζ, που φέρεται να ενεργούσε υπό τις διαταγές της Γαλλικής βασιλομήτορος Αικατερίνης των Μεδίκων. Αμέσως μετά το τέλος του, ξεκίνησε η σφαγή τού Αγίου Βαρθολομαίου, στην οποία έχασε τη ζωή του και ο γαμπρός της Καρλόττας, Σαρλ ντε Τελινύ.
Μέσω της κόρης της Λουίζας, η Καρλόττα έγινε η πρόγονος τού Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας και τού Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας τού Μεγάλου· επίσης η σημερινή βρετανική βασιλική οικογένεια επίσης κατάγεται άμεσα από αυτήν.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών
TNA Genesis
Το Genesis είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρία πάλης Total Nonstop Action Wrestling. Σε αυτό το δίωρο συνδρομητικό πρόγραμμα της τηλεόρασης, οι παλαιστές συμμετέχουν σε σκηνοθετημένους αγώνες με στόχο να διασκεδάσουν το κοινό.
Ιστορία
Το σόου διοργανώθηκε για πρώτη φορά στις 13 Νοεμβρίου του 2005 και διεξάγεται κάθε χρόνο απο την εταιρεία στις αρχές του Ιανουαρίου.
Τομπίας Στίλερ
Ο Τομπίας Στίλερ (Tobias Stieler, γενν. στις 2 Ιουλίου 1981) είναι Γερμανός διαιτητής ποδοσφαίρου, με έδρα το Αμβούργο. Είναι διαιτητής της ΣΓ Σόζενχουε της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Έσσης. Είναι διαιτητής της FIFA και κατατάσσεται ως διαιτητής της πρώτης κατηγορίας της UEFA.
Σταδιοδρομία ως διαιτητής
Ο Στίλερ είναι διαιτητής της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας από το 2004, διαιτητής της Μπούντεσλιγκα από το 2012 και διαιτητής της FIFA από το 2014.
Προσωπική ζωή
Ο Στίλερ ζει στο Αμβούργο και εργάζεται ως δικηγόρος.
Ισαβέλλα Βλασιάδου
Η Ισαβέλλα Βλασιάδου (Θεσσαλονίκη, 2 Απριλίου 1964) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, παρουσιάστρια και σεναριογράφος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές της στη Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπισήμιο Θεσσαλονίκης απ' όπου αποφοίτησε λίγα χρόνια μετά. Στη συνέχεια έδωσε εξετάσεις στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου πέρασε, ξεκινώντας τις σπουδές της στην υποκριτική.
Η πρώτη της δουλειά ως ηθοποιός στην τηλεόραση ήρθε το 1989 με το ρόλο της Ισπανίδας οικιακής βοηθού Ντολόρες Πεπίτα Χουάν Μιγκέλ Ντε Φρανφέφκο Γκαλβάν στην κωμική σειρά Οι Αυθαίρετοι στο Mega Channel τις σεζόν 1989-1991. Παράλληλα με την πρώτη σεζόν της σειράς πρωταγωνίστησε και στην κοινωνική σειρά Επικίνδυνη λήψη στο ίδιο κανάλι. Τη σεζόν 1991-1992 έπαιξε μαζί με τον Κώστα Βουτσά στην κωμική σειρά Μπαμπάς και φιλαράκος στον ANT1 ενώ την ίδια περίοδο συμμετείχε και στη σειρά Και εύθυμη και χήρα μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το 1993 έγραψε το πρώτο της σενάριο για την τηλεόραση, την κωμική σειρά Στον αστερισμό της γραβάτας, που προβλήθηκε από τον ANT1. Στην ίδια σειρά, πέρα από το σενάριο, είχε έναν από τους βασικούς ρόλους συμπρωταγωνιστώντας με τον Βλάσση Μπονάτσο. Τη σεζόν 1994 σειρά  Οι αθώοι της πτέρυγας 5 του ΣΚΑΪ
Την σεζόν 1994-1995 συμμετείχε σε τέσσερις τηλεοπτικές παραγωγές. Από τη μία πρωταγωνίστησε στις σειρές Άλλη το πρωί άλλη το βράδυ και Φρούτα εποχής ενώ ανέλαβε την παρουσίαση της τέταρτης σεζόν της εκπομπής Ραντεβού στα τυφλά. Τέλος συμπαρουσιάσε μαζί τον Βλάσση Μπονάτσου το ψυχαγωγικό show Άλλα κόλπα στο Mega Channel και Δύο Ξένοι  για δύο σεζόν, παρουσία η οποία την έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή στο ευρύ κοινό. Επέστρεψε τηλεοπτικά ως παρουσιάστρια τη σεζόν 1998-1999 όταν ανέλαβε το τηλεπαιχνίδι Τα παιδία παίζει στον ANT1. Το 1999 έπαιξε στην ιστορία "Το Μωρό της Ρόζμαρι" στο δεύτερο κύκλο της κωμικής σειράς Κωνσταντίνου και Ελένης. Τη σεζόν 1999-2000 έπαιξε μαζί με τη Ντίνα Κώνστα στην κωμική σειρά Οι Θειοσεβούμενοι. Επέστρεψε τηλεοπτικά το 2004 με μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Φάε τη σοκολάτα σου ενώ την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε μαζί με την Έλντα Πανοπούλου στην κωμική σειρά Τζένη και Ευανθία. και Η Νταντά Τη σεζόν 2006-2007 έγραψε δύο ιστορίες της σειράς Εντιμότατοι κερατάδες ενώ έπαιξε σε ένα ακόμη επεισόδιο. Το 2009 έκανε μία έκτακτη εμφάνιση στην κωμική σειρά Λόλα. Μετά από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας από τα τηλεοπτικά και τα θεατρικά δρώμενα έκανε ένα comeback τη σεζόν 2011-2012 με την επιθεώρηση - stand up comedy Οι σαλταρισμένοι. Την ίδια περίοδο επέστρεψε τηλεοπτικά στο καστ της καθημερινής σειράς του Mega Channel Οι Βασιλιάδες υποδυόμενη την πλούσια φίλη της Αλεξάνδρας Παλαιολόγου, Ντέπυ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Έρικ Γκρίφιν
Ο Έρικ Λόντερι Γκρίφιν (γεννημένος στις 26 Μαΐου 1990) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για την ΑΕΚ του Ελληνικού Πρωταθλήματος και του Basketball Champions League. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ με το Κολέγιο του Χιγουασί, το Κοινοτικό Κολέγιο του Γκάρντεν Σίτι και το Πανεπιστήμιο του Κάμπελ πριν παίξει επαγγελματικά στην Ιταλία, το Πουέρτο Ρίκο, τη Βενεζουέλα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Δομινικανή Δημοκρατία, το Ισραήλ, την Πολωνία και την Αυστραλία.
Σταδιοδρομία λυκείου και κολεγίου
Ο Γκρίφιν παρακολούθησε τα μαθήματα του Γυμνασίου Μέιναρντ Έβανς στο Ορλάντο της Φλόριντας, πριν μεταφερθεί στο Λύκειο Μπουν για την τελευταία του χρονιά, αφού κόπηκε πολλές φορές από την ομάδα μπάσκετ του Έβανς. Στο Μπουν, συνάντησε τον προπονητή και πρώην γκαρντ του LSU Γουίλι Άντερσον, ο οποίος αναγνώρισε την αλλόκοτη αθλητικότητα και την ακατάπαυστη λύσσα του μεγαλείου του Γκρίφιν. Ο Άντερσον ήταν ο πρώτος που έδωσε την ευκαιρία στον Γκρίφιν και δεν απογοητεύτηκε.
Μετά από μια καλή χρονιά οργανωμένου μπάσκετ, ο Γκρίφιν συνέχισε να παίζει στο Κοινοτικό Κολέγιο του Χιγουασί στο Τενεσί, όπου είχε κατά μέσο όρο 16 πόντους, 6 ριμπάουντ και 2 τάπες ανά παιχνίδι την περίοδο 2008-09. Αλλά όταν το μικρό πανεπιστήμιο έχασε την πιστοποίησή του το 2009, ο Γκρίφιν αναγκάστηκε να μετακινηθεί. Μεταπήδησε στο Κοινοτικό Κολέγιο του Γκάρντεν Σίτι στο Κάνσας και την χρονιά 2009–10, έπαιξε 32 παιχνίδια, με μέσο όρο 8,1 πόντους, 6,5 ριμπάουντ και 1,6 τάπες ανά παιχνίδι.
Το 2010, ο Γκρίφιν μετακινήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Κάμπελ. Στη νεανική του χρονιά, σκόραρε διψήφιο αριθμό πόντων 20 φορές, είχε πέντε βραδινά παιχνίδια διψήφιο αριθμό ριμπάουντ και πέτυχε μία σχολική επίδοση για την εποχή της 1ης κατηγορίας (από το 1977-78) με 61 κομμένα σουτ. Σε 29 παιχνίδια (22 βασικός), είχε μέσο όρο 13,2 πόντους, 6,9 ριμπάουντ, 1,0 ασίστ, 1,7 κλεψίματα και 2,1 τάπες σε 28,1 λεπτά ανά παιχνίδι.
Στην ανώτερη χρονιά του, ο Γκρίφιν ανακηρύχθηκε μέλος στην πρώτη ομάδα του Ολ-Μπιγκ Σάουθ Κόνφερενς του 2012. Στη διετή πορεία του στο Κάμπελ, τερμάτισε με το υψηλότερο ποσοστό ευστοχίας στην σταδιοδρομία του πανεπιστημίου (55,9 %) και κατατάσσεται τρίτο στον κατάλογο ταπών όλων των εποχών του πανεπιστημίου με 134 τάπες. Σε 31 παιχνίδια, είχε μέσο όρο 15,7 πόντους, 8,6 ριμπάουντ, 1,5 ασίστ και 2,4 τάπες σε 30,3 λεπτά ανά παιχνίδι.
Περίοδος 2012-13
Αφού έμεινε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2012, ο Γκρίφιν προσχώρησε στους Λος Άντζελες Λέικερς για το Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ το 2012. Στις 27 Ιουλίου 2012, υπέγραψε με την ιταλική Φιλένι Γιέζι για τη χρονιά 2012-13. Σε 28 παιχνίδια με τη Φιλένι, είχε μέσο όρο 17,5 πόντους, 7,1 ριμπάουντ, 1,2 ασίστ, 1,8 κλεψίματα και 1,3 τάπες ανά παιχνίδι.
Περίοδος 2013-14
Τον Ιούλιο του 2013, ο Γκρίφιν εντάχθηκε στους Μαϊάμι Χιτ για το Σάμερ Λιγκ του ΝBA του 2013. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2013, υπέγραψε με τους ΧΙΤ, αλλά αργότερα παραιτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου αφού εμφανίστηκε σε επτά παιχνίδια προετοιμασίας.
Τον Δεκέμβριο του 2013, ο Γκρίφιν υπέγραψε με τους Πορτορικανούς Λεόνες δε Πόνθε του Πουέρτο Ρίκο για το Αμέρικας Λιγκ του 2014. Τον Φεβρουάριο του 2014, υπέγραψε με τους Βενεζουελάνους Γκουάρος δε Λάρα για το υπόλοιπο της χρονιάς του LPB του 2014. Έφυγε από τους Γκουάρος δε Λάρα τον επόμενο μήνα αφού εμφανίστηκε σε μόλις έξι παιχνίδια. Αργότερα υπέγραψε με τους Ίνδιος δε Σαν Φρανθίσκο δε Μαρκορίς στο Δομινικανό Πρωτάθλημα τον Μάιο. Σε 17 παιχνίδια με τους Ίνδιος, είχε κατά μέσο όρο 13,1 πόντους, 4,3 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ και 1,3 τάπες ανά παιχνίδι.
Περίοδος 2014-15
Τον Ιούλιο του 2014, ο Γκρίφιν εντάχθηκε στους Ντάλας Μάβερικς για το Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ του 2014. Στις 18 Ιουλίου, υπέγραψε με τους Μάβερικς, αλλά αργότερα έφυγε στις 21 Οκτωβρίου αφού εμφανίστηκε σε δύο παιχνίδια προετοιμασίας. Στις 3 Νοεμβρίου 2014, αποκτήθηκε από τους Τέξας Λέτζεντς της NBA Ντιβέλοπμεντ Λιγκ ως συνδεδεμένος παίχτης των Μάβερικς. Στις 4 Φεβρουαρίου 2015, επιλέχθηκε στην ομάδα Ολ-Σταρ Φιούτσερς για το Ολ-Σταρ Γκέιμ του NBA Ντι-Λιγκ του 2015. Σε 49 παιχνίδια με τους Τέξας το 2014–15, είχε κατά μέσο όρο 19,0 πόντους, 6,6 ριμπάουντ, 1,9 ασίστ, 1,3 κλεψίματα και 2,4 τάπες ανά παιχνίδι.
Στις 15 Απριλίου 2015, ο Γκρίφιν επέστρεψε στους Λεόνες δε Πόνθε, υπογράφοντας μαζί τους για το υπόλοιπο της χρονιάς του 2015 στο Πορτορικανό Πρωτάθλημα. Σε 14 παιχνίδια με τους Λεόνες, είχε κατά μέσο όρο 10,1 πόντους, 3,8 ριμπάουντ, 1,3 ασίστ και 1,0 τάπες ανά παιχνίδι.
Περίοδος 2015-16
Τον Ιούλιο του 2015, ο Γκρίφιν προσχώρησε στους Λος Άντζελες Κλίπερς για το Ορλάντο Σάμερ Λιγκ και στους Κλίβελαντ Καβαλίερς για το Λας Βέγκας Σάμερ Λιγκ. Υπέγραψε με τους Ντιτρόιτ Πίστονς στις 28 Σεπτεμβρίου 2015, αλλά παραιτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου
Στις 10 Νοεμβρίου 2015, ο Γκρίφιν υπέγραψε με την ομάδα μπάσκετ των ΗΑΕ Αλ-Νασρ Ντουμπάι. Το τελευταίο του παιχνίδι με την Αλ-Νασρ έγινε στις 16 Απριλίου 2016.
Περίοδος 2016-17
Στις 18 Αυγούστου 2016, ο Γκρίφιν υπέγραψε με τη Χάποελ Γκιλμπόα Γκαλίλ του Ισραηλινού Πρωταθλήματος. Στις 18 Απριλίου 2017, ο Γκρίφιν συμμετείχε στο Ολ-Σταρ Γκέιμ του Ισραηλινού Πρωταθλήματος και κέρδισε τον διαγωνισμό Σλαμ Ντανκ στην την ίδια εκδήλωση. Ο Γκρίφιν έπαιξε σε 33 παιχνίδια με τη Γκιλμπόα Γκαλίλ και είχε μέσο όρο 14,9 πόντους, 7,1 ριμπάουντ, 1,6 ασίστ, 1,0 κλεψίματα και 1,8 τάπες ανά παιχνίδι.
Περίοδος 2017-18
Στις 3 Ιουλίου 2017, ο Γκρίφιν υπέγραψε με την Καντού της ιταλικής Σέριε A. Πριν ενταχθεί στην Καντού, έπαιξε για την ομάδα του Σάμερ Λιγκ της Γιούτα Τζαζ στη Γιούτα και το Λας Βέγκας. Αφού εντυπωσίασε κατά τη διάρκεια του Σάμερ Λιγκ, επέλεξε τη συμφωνία με την Καντού και υπέγραψε αμφίδρομο συμβόλαιο με τους Τζαζ στις 20 Ιουλίου 2017. Έπαιξε 19 παιχνίδια με την θυγατρική της Τζι Λιγκ της Γιούτα, τους Σολτ Λέικ Σίτι Σταρς, πριν παραιτηθεί από τους Τζαζ στις 21 Δεκεμβρίου 2017. Δεν εμφανίστηκε σε κάποιο παιχνίδι με τους Τζαζ κατά τη διάρκεια του πορείας του μαζί τους.
Στις 26 Ιανουαρίου 2018, ο Γκρίφιν επέστρεψε στο Ισραήλ για δεύτερη φορά, υπογράφοντας με την Χάποελ Εϊλάτ για το υπόλοιπο της χρονιάς. Στις 4 Φεβρουαρίου 2018, έκανε την πρώτη του εμφάνιση του στην ήττα με 72–84 από τη Χάποελ Ιερουσαλήμ, καταγράφοντας 13 πόντους και 8 ριμπάουντ ερχόμενος από τον πάγκο. Στις 3 Ιουνίου 2018, ο Γκρίφιν κατέγραψε υψηλή επίδοση χρονιάς με 30 πόντους, με 10-από-13 εύστοχα σουτ εντός πεδιάς, μαζί με 7 ριμπάουντ και 2 ασίστ στην ήττα με 81-87 στα πλέι οφ από τη Χάποελ Χολόν.
Περίοδος 2018-19
Στις 23 Ιουλίου 2018, ο Γκρίφιν υπέγραψε με την ιταλική Παλακανέστρο Ρετζάνα. Στις 13 Δεκεμβρίου, χώρισε τους δρόμους του με τη Ρετζάνα, αφού εμφανίστηκε σε έξι παιχνίδια. Την 1η Ιανουαρίου 2019, ο Γκρίφιν υπέγραψε με την πολωνική Στέλμετ Ζιελόνα Γκόρα για το υπόλοιπο της χρονιάς. Ωστόσο, στις 16 Ιανουαρίου 2019, ο Γκρίφιν αποχώρησε από τη Ζιελόνα Γκόρα αφού εμφανίστηκε σε δύο αγώνες.
Στις 17 Ιανουαρίου 2019, ο Γκρίφιν επέστρεψε στο Ισραήλ για τρίτη φορά, υπογράφοντας με την Ιρόνι Ναχαρίγια για το υπόλοιπο της χρονιάς. Δύο ημέρες αργότερα, έκανε την παρθενική εμφάνισή του στην ήττα με 93–103 από την Ιρόνι Νες Ζιόνα, καταγράφοντας 17 πόντους, οκτώ ριμπάουντ και τρεις τάπες ερχόμενος από τον πάγκο.
Περίοδος 2019-20
Στις 24 Ιουνίου 2019, ο Γκρίφιν υπέγραψε με τους Αντελαΐντ 36ερς για την περίοδο του NBL 2019-20. Είχε κατά μέσο όρο 14 πόντους, 6,2 ριμπάουντ και 1,2 τάπες ανά παιχνίδι.
Τον Μάρτιο του 2020, ο Γκρίφιν έπαιξε σε τρία παιχνίδια στο Πουέρτο Ρίκο για τους Λεόνες δε Πόνθε.
Περίοδος 2020–21
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2020, ο Γκρίφιν υπέγραψε με τη Χάποελ Μπέερ Σεβά του Ισραηλινού Πρωταθλήματος. Σε 25 αγώνες, κατέγραψε 17,9 πόντους, 6,8 ριμπάουντ, 1,5 ασίστ και 1,0 τάπες ανά αγώνα.
Περίοδος 2021-22
Στις 23 Αυγούστου 2021, ο Γκρίφιν υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ τού Ελληνικού Πρωταθλήματος και του Basketball Champions League.
Προσωπική ζωή
Ο Γκρίφιν είναι γιος του Τζέιμς Μάρτιν και της Άλμα Μπράισι και έχει τρία αδέλφια: τον Μπακαράι Μπρέισι, τον Ντέιμιεν Κινγκ και τον Έιντριαν Κινγκ.
Τον Ιούνιο του 2016, η Πολιτεία της Φλόριντα διέκοψε την δίμηνη κατηγορία για απόπειρα δολοφονίας πρώτου βαθμού με πυροβόλο όπλο εναντίον του Γκρίφιν. Ο Γκρίφιν και ένας φίλος του είχαν συλληφθεί στα τέλη Απριλίου του 2016 για πυροβολισμό στην περιοχή του Ορλάντο που αφορούσε τον 24χρονο Τρέιβορ Γκλόβερ. Το γραφείο του Εισαγγελέα της Πολιτείας της Φλόριδας διαπίστωσε ότι δεν ήταν κατάλληλο για δίωξη, διαπιστώνοντας ότι ο Γκρίφιν ταυτοποιήθηκε λανθασμένα (το θύμα περιέγραψε τον άνδρα που τον πυροβόλησε ως "περίπου 6 πόδια έως 6-2". Ο Γκρίφιν είναι 6-9) ενώ αποφάσισε ότι ο Γκρίφιν είχε άλλοθι (το σύστημα συναγερμού του ήταν το βράδυ των πυροβολισμών μέχρι το επόμενο πρωί και ένας ανιχνευτής κίνησης τον εντοπίστηκε να κινείται σε ένα διάδρομο).
Κωνσταντίνος Κομνηνός Δούκας
Ο Κωνσταντίνος Κομνηνός Δούκας Άγγελος (περ. 1172 - μετά το 1242) από τον Οίκο των Αγγέλων ήταν κυβερνήτης της Ακαρνανίας & Αιτωλίας (1215-π. 1242). Αναφέρεται και ως Κωνσταντίνος Δούκας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη σεβαστοκράτορος και της Ζωής Δούκαινας. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν οι Ισαάκ και Αλέξιος (μάλλον από πρώτη σύζυγο του πατέρα του) και ο νόθος Μιχαήλ Α΄ ιδρυτής του δεσποτάτου της Ηπείρου. Νεότερα αδέλφια του ήταν οι Θεόδωρος και Μανουήλ.
Δεν ξέρουμε πολλά για τη ζωή του. Μάλλον είναι ο Κωνσταντίνος Δούκας, που στις 12 Απριλίου 1204 -την παραμονή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης από την Δ΄ Σταυροφορία- συναγωνίστηκε με τον Κωνσταντίνο Λάσκαρη για το Αυτοκρατορικό στέμμα. Περί το 1208 συνόδευσε τον εξάδελφό του και έκπτωτο Αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο, που είχε ζητήσει καταφύγιο στην Αυλή της Ηπείρου, στο σουλτανάτο του Ρουμ. Από εκεί ο Αλέξιος Γ΄ με την υποστήριξη των Σελτζούκων, προσπάθησε ανεπιτυχώς (με τη μάχη του Μαιάνδρου) να ανακτήσει την Αυτοκρατορία στη Νίκαια.
Όταν ο Κωνσταντίνος επέστρεψε στην Ήπειρο, έγινε κυβερνήτης της Ακαρνανίας και Αιτωλίας με πρωτεύουσα τη Ναύπακτο, μάλλον μετά τη διαδοχή τού αδελφού του Θεοδώρου ως δεσπότη της Ηπείρου το 1215. Το επόμενο έτος συνόδευσε τον Θεόδωρο στην εκστρατεία του εναντίον της Βουλγαρίας. Η διακυβέρνηση τού Κωνσταντίνου ήταν επιτυχής, καθώς ανέκτησε τις Νέες Πάτρες (Υπάτη) και τη Λαμία από τους Λατίνους κυριάρχους τους. Η εξουσία του διαταράχθηκε από τη σύγκρουσή του με τον Ιωάννη Απόκαυκο επίσκοπο της Ναυπάκτου, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε για την αυταρχική κυριαρχία αυτού και τις φορολογικές απαιτήσεις που ζητούσε από το λαό. Η διαμάχη κορυφώθηκε με την έκπτωση και την εξορία τού επισκόπου το 1220. Όμως το επόμενο έτος έγινε Σύνοδος με αντιπροσώπους των περισσότερων από τις κυριότερες επισκοπές της Ελλάδας και της Ηπείρου για την επίλυση του θέματος και ο Ιωάννης αποκαταστάθηκε στην επισκοπή. Οι σχέσεις των δύο ανδρών έγιναν εγκάρδιες, μάλιστα ο Απόκαυκος έγραψε ένα εγκώμιο προς τιμήν του Κωνσταντίνου.
Το 1225 ο Θεόδωρος κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη και αυτοανακηρύχθηκε «αυτοκράτορας». Στα αδέλφια του Κωνσταντίνο και Μανουήλ έδωσε τον τίτλο του "δεσπότη". Οι μετέπειτα δραστηριότητες του Κωνσταντίνου δεν είναι σαφείς· μάλλον δεν συμμετείχε στην καταστροφική μάχη της Κλοκοτνίτσας το 1230, όπου ο Θεόδωρος αιχμαλωτίστηκε. Τότε ο Μανουήλ ανέλαβε «αυτοκράτορας» στη Θεσσαλονίκη και ο Κωνσταντίνος συνέχισε ως κυβερνήτης της Ακαρνανίας και Αιτωλίας. Το 1237 ο Θεόδωρος ελευθερώθηκε από τους Βουλγάρους και επέστρεψε. Ο Κωνσταντίνος τον υποστήριξε στο να λάβει πίσω την εξουσία του. Μνημονεύεται το 1242 για τελευταία φορά και πρέπει να απεβίωσε λίγο αργότερα.
Οικογένεια
Δεν γνωρίζουμε αν είχε νυμφευθεί ή αν είχε τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Αλφόνσος Θ΄ του Λεόν
Ο Αλφόνσος Θ΄ ο Αγριόφωνος (Ισπανική γλώσσα : Alfonso IX de Leon, Θαμόρα, 15 Αυγούστου 1171 - 24 Σεπτεμβρίου 1230) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα κλάδου του Οίκου της Ιβρέας ήταν βασιλιάς της Λεόν και Γαλικίας (1188-1230). Ήταν υιός του Φερδινάνδου Β΄ βασιλιά του Λεόν και Γαλικίας και της Ουρράκας Πορτογαλίας, κόρης του Αλφόνσου Α΄ της Πορτογαλίας. Έκανε βήματα για τον εκσυγχρονισμό της χώρας του: ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα το 1212 και το 1188 συγκάλεσε για πρώτη φορά Συνέλευση (Cortes) από εκπροσώπους των πολιτών, το πρώτο στη Δυτική Ευρώπη. Πήρε μέρος στη Χριστιανική ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου, καταλαμβάνοντας την Εξτρεμαδούρα με τις πόλεις της Κάθερες και Μπαδαχόθ.
Βιογραφία
Ο πάππος του Αλφόνσος Ζ΄ της Καστίλης μοίρασε το βασίλειό του, δίνοντας την Καστίλη στον πρωτότοκο και το Λεόν στον Φερδινάνδο Β΄, κάτι που έγινε αφορμή αντιπαράθεσης για δύο γενεές. Ο υιός του Φερδινάνδος Γ΄ θα επανένωνε τα δύο βασίλεια. Αν και μοναχοπαίδι, δυσκολεύθηκε να σταθεροποιηθεί στον θρόνο. Το 1188 ο εξάδελφός του Αλφόνσος Η΄ της Καστίλης ζήτησε να τον αναγνωρίσει ο Αλφόνσος Θ' ως επικυρίαρχο, με αντάλλαγμα την αναγνώρισή του ως βασιλιά του Λεόν. Το σημαντικότερο γεγονός της βασιλείας του Αλφόνσου Θ΄ ήταν η σύγκλιση των Κορτές στις χορωδίες της βασιλικής του Αγίου Ισιδώρου. Η οικονομική δυσπραγία στην αρχή, τον έκανε να αυξήσει τους φόρους των μη προνομιούχων τάξεων, που όμως οδήγησε σε διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις πόλεων. Σε απάντηση, συγκάλεσε στη μονή του Αγ. Ισιδώρου, στο Λεόν, Συνέλευση από ευγενείς, κληρικούς και εκπροσώπους πόλεων με στόχο την ενίσχυση και τον έλεγχο της βασιλικής εξουσίας. Η σύγκλιση των Κορτές από τον Αλφόνσο Θ΄ θεωρείται από πολλούς ιστορικούς όπως ο Αυστραλός Τζον Κιν σαν η αρχή για την ίδρυση των Κοινοβουλίων στην Ευρώπη. Το πρώτο Κοινοβούλιο είχε συγκληθεί στην Ισλανδία (930), τα Κορτές του 1188 ήταν ωστόσο τα πρώτα στην κεντρική Ευρώπη και προηγήθηκαν από αυτά που έγιναν στην Αγγλία τον 13ο αιώνα.
Εκτός από τη σύγκληση της Συνέλευσης και την ίδρυση του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκα, ο Αλφόνσος Θ' είναι γνωστός για τις δυσκολίες που είχε με τον πάπα Κελεστίνο Γ΄ ένεκα των γάμων του. Πρώτα νυμφεύτηκε την Τερέζα, κόρη του Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας, αδελφού της μητέρας του, έκανε τρία τέκνα αλλά ο παπικός απεσταλμένος (legate) καρδινάλιος Γρηγόριος κήρυξε τον γάμο άκυρο λόγω συγγένειας 4ου βαθμού (ήταν εξαδέλφια). Νίκησε τον Αλφόνσο Η' της Καστίλης στη μάχη του Αλάκρος και εισέβαλε στη χώρα του με τη βοήθεια Μουσουλμάνων. Ο πάπας Σελεστίνος Γ', με συνοπτικές διαδικασίες, τον αφόρισε. Για να εδραιώσει την ειρήνη με την Καστίλη, νυμφεύτηκε τη Βερεγγάρια (1197), κόρη του εξαδέλφου του Αλφόνσου Η΄. Επειδή είχε 5ου βαθμού συγγένεια με τη νέα σύζυγο, ο πάπας κήρυξε τη συγγένεια αιμομικτική και με αντιπροσώπους του κήρυξε τον βασιλιά και το Λεόν υπό απαγόρευση. Αν και το 1198 ο νέος Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ ακύρωσε τον γάμο, το ζεύγος έμεινε μαζί ακόμη 6 έτη. Το 1204 που χώρισαν, δεν είχε πια τη συγγένεια εμπόδιο και επιτέθηκε στον Αλφόνσο Η', με τις συνθήκες όμως των ετών 1205, 1207 και 1209 έχανε κάθε φορά εδάφη. Η Συνθήκη του 1207 είναι το πρώτο διάταγμα που εκδόθηκε στην τοπική διάλεκτο της Καστίλης. Ο πάπας, για να μη μένει ο λαός χωρίς λειτουργίες και μακριά από τον κλήρο, αναγκάσθηκε να περιορίσει την απαγόρευση στον βασιλιά μόνο. Πάντως ο Αλφόνσος Θ' αδιαφορούσε γι' αυτά και ο κλήρος του τον υποστήριζε. Ο Αλφόνσος Θ΄ δώρησε το "κάστρο του Αλκανίκες" στους Ναΐτες Ιππότες, οι κάτοικοι γιόρτασαν μεγαλοπρεπώς το γεγονός.
Οικογένεια
Το 1191 νυμφεύτηκε τη Θηρεσία από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας, κόρη του Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας. Είχε τέκνα:
Μετά την ακύρωση του πρώτου γάμου και πρiν τον δεύτερο γάμο του, ο Αλφόνσος Η΄ είχε μία παράνομη σχέση με την Ινές Ίνιγεθ δε Μέντοθα, κόρη του Iνίγο Λόπεθ δε Μέντοθα και της Μαρία Γκαρσία, Η σχέση διατηρήθηκε δυο χρόνια, και μαζί της απέκτησε :
Ο Αλφόνσος Η΄ ο Αγριόφωνος νυμφεύτηκε σε δεύτερο τη Βερεγγάρια της Καστίλης, κόρη του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης με τη σύζυγο του Ελεονώρα της Αγγλίας. Ο παππούς της από πατέρα Σάντσο Γ΄ της Καστίλης ήταν αδελφός του Φερδινάνδου Β΄ της Λεόν, πατέρα του Αλφόνδου. Ο γάμος ακυρώθηκε επειδή ο Αλφόνσος Θ΄ και η Βερεγγαρία ήταν πέμπτα ξαδέλφια, πρόλαβαν να αποκτήσουν ωστόσο πέντε παιδιά :
Είχε άλλες 4 σχέσεις από τις οποίες έκανε άλλα 9 νόθα τέκνα:
Από την ερωμένη του Αλδόνθα Μαρτίνεθ δε Σίλβα ευγενή της Πορτογαλίας, κόρη του Μάρτιμ Γκόμεθ δα Σίλβα και της Ουρράκας Ροδρίγεθ (η σχέση κράτησε από το 1214 έως το 1218), είχε παιδιά:
Από την ερωμένη του Τερέσα Γκιλ δε Σοβερόσα, ευγενή της Πορτογαλίας, κόρης του γκιλ Βάσκες δε Σοβερόσα και της Μαρίας Άιρες δε Φορνέλος (η σχέση κράτησε από το 1218 έως το 1230), είχε παιδιά:
Θεωρείται ότι είχε ακόμη ένα παιδί, αν και δεν έχουμε πειστήρια που να το δείχνουν, ούτε ότι ήταν μέγας μάγιστρος του Τ.Σ.:
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Βασιλείς του Λεόν Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλικίας
Γκυ ΙΣΤ΄ του Λαβάλ
Βιογραφία
Ο Γκυ ΙΣΤ΄ υπηρέτησε τους βασιλείς της Γαλλίας με διάκριση σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Αυτό περιλάμβανε υπηρεσία ως αντιστράτηγου (από το 1517), κυβερνήτη (από το 1525) και ναύαρχου της Βρετάνης, όπου βρίσκονταν πολλά από τα εδάφη του. Ο Γκυ ΙΣΤ΄ αλληλογραφούσε συχνά με τον κουνιάδο του, Αν του Μονμορανσύ για να αποκτήσει διείσδυση και χάρες στη βασιλική Αυλή.
Ο Γκυ ΙΣΤ΄ διατηρούσε μία μεγάλη αυλή μικρότερων ευγενών από όλη τη Γαλλία και όχι μόνο. Τα εδάφη του περιελάμβαναν τα Βιτρέ, Lohéac, Moνφόρ, Μπεσερέλ, Κιντίν και Λα Ρος-Μπερνάρ. Το 1527 είχε διατάξει να πληρωθούν απευθείας 162 άτομα εντός τού νοικοκυριού του, και οι βιογράφοι υπολόγισαν ότι υπήρχαν κατά μέσο όρο 300 άτομα στην Αυλή του κάθε μέρα. Για ένα διάστημα, φιλοξένησε έναν εκπρόσωπο τού βασιλιά της Πορτογαλίας, ο οποίος ήρθε με δώρα για τον Γκυ ΙΣΤ΄. Ο Γκυ ΙΣΤ΄ ήταν ισχυρός προστάτης των τεχνών και τού άρεσε επίσης να κάνει κονταρομαχίες. Στο τουρνουά για τον εορτασμό της άφιξης της Mαρίας Τυδώρ στο Παρίσι, κονταρομάχησε 40 φορές.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε για πρώτη φορά την Καρλόττα της Νάπολης στις 10 Ιουνίου 1500. Αυτός ο γάμος κανονίστηκε από την 2η εξαδέλφη τού πατέρα του, Άννα της Βρετάνης. Τα παιδιά τους περιλάμβαναν:
Η πρώτη του σύζυγος απεβίωσε το 1506. Το 1517, νυμφεύτηκε την Άννα ντε Μονμορανσύ, αδελφή τού κοντόσταυλου της Γαλλίας Αν του Μονμορανσύ. Τα παιδιά τους περιελάμβαναν:
Η δεύτερη σύζυγός του απεβίωσε το 1525. Λίγο καιρό μετά, ο Γκυ ΙΣΤ΄ νυμφεύτηκε την Aντουανέτ ντε Νταγιόν. Είχαν τουλάχιστον μία κόρη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της Γαλλίας
Αριστείδης Μωραϊτίνης
Ο Αριστείδης Μωραϊτίνης (1806 - 1875) ήταν Έλληνας δικαστικός, πολιτικός και 2 φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας για μικρά χρονικά διαστήματα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1806. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και Γαλλία. Στη διάρκεια των σπουδών του γνωρίστηκε με τον Ι. Καποδίστρια, υπό την προτροπή του οποίου ήλθε στην Ελλάδα να προσφέρει τις υπηρεσίες του, αντί για τη Σμύρνη. Αρχικά διορίστηκε από αυτόν πρόεδρος πρωτοδικών Λακωνίας, το 1843 επί Βασιλείας Όθωνα προήχθη σε εφέτη, στη συνέχεια σε πρόεδρο εφετών και από το 1861 έως το 1871 ανέλαβε τη θέση του προέδρου του Αρείου Πάγου.
Το Μάρτιο του 1862 σκοτώθηκε στα λεγόμενα "Κυθνιακά" ο γιος του Περικλής, ανθυπολοχαγός του Μηχανικού, κατά στη συμμετοχή του υπό το Ν. Λεωτσάκο στη στάση εναντίον του Παλατιού. Το οικογενειακό αυτό πλήγμα δεν τον κατέβαλε και το Νοέμβριο, αμέσως μετά τη μεθοδευμένη από τους Άγγλους έξοδο του Όθωνα από την Ελλάδα, υπέβαλε υποψηφιότητα ως εκπρόσωπος της ελληνικής κοινότητας της Τεργέστης (κατ' άλλους της ελληνικής παροικίας της Σμύρνης) και εξελέγη στη Β' Εθνική Συνέλευση.