cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δινιτρωδοξενοοκταφθορίδιο
Παράγεται με την αντίδραση του εξαφθοριούχου ξένου (XeF6) με νιτρωδοφθορίδιο (NOF)
Άλλες ενώσεις που περιέχουν το ίδιο ανιόν είναι τα άλατά του με μέταλλα αλκαλίων, συμπεριλαμβάνουν τις ακόλουθες ενώσεις: δικαισιοξενοοκταφθορίδιο [Cs2(XeF8)] και διρουβιδιοξενοοκταφθορίδιο [Rb2(XeF8)], που είναι σταθερές ως τους 400 °C.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ενώσεις ξένου Κατηγορία:Οξειδωτικά αντιδραστήρια Κατηγορία:Ενώσεις οξυγόνου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Ο Άγιος Πέτρος (αγιογραφία)
Ο Άγιος Πέτρος βρίσκεται στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, στο Σινά. Είναι εγκαυστική εικόνα με διαστάσεις 92,8 cm ύψ. X 53,1 cm πλ. και θεωρείται έργο του 6ου αιώνα.
Στο άνω τμήμα της εικόνας διακρίνονται τρία μετάλλια που περικλείουν τον Χριστό, την Παναγία και ένα νεαρό αγένειο πρόσωπο, πιθανώς τον Μωυσή ή τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή. Το φόντο της εικόνας καλύπτει τοίχος που καμπυλώνεται σε αψίδα.
Μετάβαση - ρεύματα
Η εικόνα θεωρείται ότι προέρχεται από εργαστήριο της Κωνσταντινούπολης, όπου η κλασική παράδοση καλλιεργείται περισσότερο από κάθε άλλο κέντρο της εποχής και όπου παράλληλα μαρτυρείται και το ρεύμα της εκφραστικής τέχνης ή οι τεχνοτροπίες που συνδυάζονται στην εικόνα. Η αφαιρετική τάση και το καλλιτεχνικό ρεύμα της πρωτοβυζαντινής περιόδου είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες και πιθανώς αποτελούν τη βάση για οποιαδήποτε προσπάθεια ερμηνείας της συνολικής βυζαντινής παραγωγής
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλαιοχριστιανική τέχνη Κατηγορία:Εικόνες (Χριστιανισμός)
Φυροπόταμος Μήλου
Ο Φυροπόταμος είναι ψαροχώρι στο βόρειο άκρο της Μήλου, 4χλμ. βορειοανατολικά της Πλάκας, της πρωτεύουσας του νησιού, σε ένα μικρό κόλπο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 4 κατοίκους.
Περιγραφή
Ο Φυροπόταμος διαθέτει μια από τις καλύτερες παραλίες του νησιού και είναι ένα μικρό λιμάνι κτισμένο γύρω από ένα φυσικό κολπίσκο.
Σύρματα
Στον κολπίσκο του Φυροποτάμου, υπάρχουν και τα περίφημα "σύρματα": τα μικρά σπιτάκια μέσα στα οποία φυλάγονται οι βάρκες κατά τη χειμερινή περίοδο και τα οποία, τα καλοκαίρια, οι ιδιοκτήτες χρησιμοποιούν για θερινές κατοικίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Μήλου
Ευρύπυλος
Με το όνομα Ευρύπυλος αναφέρονται στην ελληνική μυθολογία 10 διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:
1. Θεσσαλός ήρωας, γιος του Ευαίμονα. Πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως ηγεμόνας. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Τροίας σκότωσε τους Τρωαδίτες Υψήνορα, Μέλανθο και Απισάωνα, αλλά τραυματίστηκε ο ίδιος από τον Πάρι, οπότε τον θεράπευσε ο Νέστορας. Ο Ευρύπυλος βοήθησε στην αρπαγή του Παλλαδίου και ήταν ένας από τους άνδρες που μπήκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο. Ταυτίζεται πολλές φορές με τον υπ' αριθ. 6 (βλ. παρακάτω).
2. Βασιλιάς των Μερόπων της νήσου Κω, πατέρας της Χαλκιόπης. Σύμφωνα με μία παράδοση ο Ευρύπυλος αντιμετώπισε εχθρικά τον Ηρακλή όταν εκείνος πήγε στην Κω, αλλά ο ήρωας τον σκότωσε. Ο Ευρύπυλος αυτός (Θεσσαλός στην καταγωγή κατά μία παράδοση) ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα και της Μήστρας. Σύζυγος του Ευρυπύλου ήταν η Κλυτία, κόρη του Μέροπα. Από τους απογόνους τους δύο, ο Φείδιππος και ο Άντιφος, πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο.
μικρογραφία|δεξιά|280px|Ο Νεοπτόλεμος σκοτώνει τον Ευρύπυλο (τον γιο του Τηλέφου). Αττικός ερυθρόμορφος αμφορέας του «Ζωγράφου του Αντιμένους», περ. 510 π.Χ., Μουσείο Martin-von-Wagner (L 309).
3. Γιος του Ηρακλείδη Τηλέφου και της Αστυόχης, ήρωας της Μυσίας και σύμμαχος των Τρώων κατά τον Τρωικό Πόλεμο (είχε θείο του τον βασιλιά της Τροίας Πρίαμο). Η μητέρα του τον δωροδόκησε με μία χρυσαφένια άμπελο προκειμένου να συμμετάσχει στον πόλεμο. Ο Παυσανίας γράφει (Γ 26, 9) ότι ο Ευρύπυλος σκότωσε τον Μαχάονα. Αυτός ο Ευρύπυλος σκοτώθηκε από τον Νεοπτόλεμο. Το έπος «Ευρυπύλεια» και η τραγωδία «Ευρύπυλος» αναφέρονται σε αυτόν τον Ευρύπυλο.
4. Βασιλιάς της Κυρήνης, γιος κι αυτός του θεού Ποσειδώνα και της Κελαινώς, κόρης του Άτλαντα. Αδελφός του ήταν ο Τρίτωνας. Ο Ευρύπυλος πήρε για σύζυγό του τη Στερόπη, κόρη του θεού Ήλιου και μαζί απέκτησαν τον Λεύκιππο και τον Λυκάονα. Στα χρόνια της βασιλείας του Ευρυπύλου, ο Απόλλων έφερε στη Λιβύη τη Νύμφη Κυρήνη. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ευρύπυλος έδωσε ένα βώλο γης στον Εύφημο ως δώρο φιλοξενίας όταν αυτός πέρασε με τους Αργοναύτες από την Τριτωνίδα Λίμνη.
5. Πατέρας της Δρυόπης, ήρωας των Μαλιέων.
7. Αδελφός του Ιφίκλου και ήρωας της Αιτωλίας, που σκοτώθηκε από τον Μελέαγρο.
8. Γιος του Ευρυσθέα και αδελφός του Περιμήδη. Ο Αθήναιος μνημονεύει ότι τον σκότωσε ο Ηρακλής κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου.
9. Γιος του Ηρακλείδη Τημένου («Τημενίδης»), αδελφός της Υρνηθούς, που συμμετέσχε στη δολοφονία του πατέρα του.
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Ηρακλείδες
Κόκκινη Εβδομάδα
Κόκκινη Εβδομάδα του 1914, ή (κατά την καθαρεύουσα της εποχής), Ερυθρά Εβδομάς, ονομάζεται στην πολιτική ιστορία της Ιταλίας, αλλά και στον παγκόσμιο ταξικό αγώνα γενικότερα, η εβδομάδα των αιματηρών απεργιακών κινητοποιήσεων και ταραχών που συνέβησαν τον Ιούνιο του 1914 και συγκλόνισαν όλη την Ιταλία με κίνδυνο γενικής εργατικής επανάστασης.
Ιστορικό
Συγκεκριμένα, αργά το απόγευμα στις 7 Ιουνίου του 1914 περίπου 70 αστυνομικοί στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν την διαδήλωση περίπου 200 εργατών, στο κέντρο της πόλης της Αγκόνας, τελικά συνεπλάκησαν κάνοντας χρήση όπλων, φονεύοντας τρεις διαδηλωτές. Το τότε Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας (Παρτίτο Σοσιαλίστο Ιταλιάνο - PSI), παρακινούμενο από τον νεαρό τότε αρχισυντάκτη Μουσολίνι της εφημερίδας του κόμματος "Αβάντι !", ("Avanti !" = "Εμπρός !"), διέταξε την γενική απεργία σ΄ όλη την Ιταλία.
Τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν δραματικά. Η αντίδραση υπήρξε τόσο βίαιη και άμεση που ούτε οι ηγέτες των συνδικαλιστών αλλά ούτε και οι Αρχές μπόρεσαν να προλάβουν τα γεγονότα που είχαν ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Πρώτη περιοχή που κήρυξε γενική απεργία ήταν η Ρωμανία, κατ΄ εξοχή "ανατρεπτική" περιοχή της Ιταλίας καθώς και η περιοχή της Αιμιλίας.
Το πρωί της 10ης Ιουνίου οι απεργοί στη πόλη Φαμπριάνο, που αποτελεί επαρχία της Αγκόνας, ανακήρυξαν αβασίλευτη δημοκρατία υψώνοντας και τραγουδώντας την Μπαντιέρα Ρόσα (= κόκκινη σημαία), ενώ στη περιοχή της Μαρκίας και της Απουλίας, στην Α. και ΝΑ. Ιταλία, αντίστοιχα, η απεργία υπήρξε περιορισμένη. Ιδιαίτερες μαχητικές διαδηλώσεις σημειώθηκαν από Β. προς Ν. στις πόλεις Τορίνο, Γένουα, Μιλάνο, Βενετία, Φλωρεντία, Ρώμη, Νάπολη, Μπάρι καθώς και στο Παλέρμο.
Τελικά με την εμπλοκή και την παρουσία των κυβερνητικών στρατευμάτων σε πολλές των περιπτώσεων αυτών, οι εκδηλώσεις διακόπηκαν μετά και από την παρέμβαση των συνδικαλιστών ηγετών. Έτσι το πρωί της 11ης Ιουνίου η αναταραχή πλέον είχε παύσει σε όλη την χώρα.
Η αποτυχία της κινητοποίσης της Κόκκινης Εβδομάδας (Settimana Rossa) έπεισε τον Μουσολίνι για την ανεπάρκεια του σοσιαλισμού ως επαναστατικής ιδεολογίας. Θεώρησε ότι ο σοσιαλισμός είχε γίνει πυλώνας του υπάρχοντος συστήματος και ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα με τα συνδικάτα του ήταν υπεύθυνα για την αποτυχία της Κόκκινης Εβδομάδας.
Σημείωση
Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 28 Ιουνίου (1914), δολοφονήθηκε ο Αρχιδούκας και διάδοχος Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας, αδελφός του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ,, στο Σεράγιεβο, που έγινε η αφορμή της έκρηξης του Α' Π.Π.. Το συμβάν αυτό επισκίασε τον αντίκτυπο των γεγονότων της Κόκκινης Εβδομάδας αποσπώντας την προσοχή γενικά από τον συνεχώς αυξανόμενο ταξικό αγώνα που συνέβαινε στην Ιταλία που μέσα στην επόμενη εικοσαετία τον καπηλεύτηκε έντεχνα ο ιταλικός υπερεθνικισμός - φασισμός.
Πηγές
Κατηγορία:Απεργίες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταραχές στην Ιταλία
Επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στα παιδιά
Η κλιματική αλλαγή έχει άμεση και έμμεση επίπτωση στα παιδιά, τα οποία είναι πιο ευάλωτα στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής από τους ενήλικες. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι το 88% τωνασθενειών που σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή επηρεάζει τα παιδιά κάτω των 5 ετών. Η έκθεση του Lancet παραθέτει τα παιδιά ως τα πιο ευάλωτα άτομα από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
Τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα φυσικά από οποιαδήποτε ηλικιακή κατηγορία στην κλιματική αλλαγή σε όλες τις μορφές της. Η κλιματική επηρεάζει τα παιδιά τόσο ως προς την φυσική τους υγεία όσο και την ευημερία τους. Οι ανισότητες που κυριαρχούν, τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο, καθορίζουν το πως θα επηρεάσει η κλιματική αλλαγή τα παιδιά. Τα παιδιά μέχρι το 2018 δεν είχαν φωνή ή δεν λαμβάνονταν υπόψη στις παγκόσμιες απαντήσεις για την κλιματική αλλαγή.
Οι άνθρωποι που ζουν σε χώρες χαμηλότερου εισοδήματος επωμίζονται ένα μεγαλύτερο βάρος ασθενειών και είναι λιγότερο ικανοί να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή.
Ο θάνατος του Μαρά (Ζακ-Λουί Νταβίντ)
Ο πίνακας Ο θάνατος του Μαρά (γαλλικά: Mort de Marat ή Marat assassiné ) είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης. Φιλοτεχνήθηκε από τον Γάλλο ζωγράφο Ζακ-Λουί Νταβίντ, το 1793, και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του. Ο πίνακας, που είναι σχεδιασμένος με νέο-κλασικό ύφος, απεικονίζει τον νεκρό Ζαν Πολ Μαρά λίγες στιγμές μετά τη δολοφονία του, το βράδυ της 13ης Ιουλίου 1793, από τη Σαρλότ Κορντέ, στο λουτρό του.
Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται το γεγονός αυτό από τον φίλο του Μαρά, Ζακ-Λουί Νταβίντ, κάνει τον πίνακα ένα από τα πιο γνωστά προπαγανδιστικά έργα στην ιστορία της τέχνης. Ο πίνακας αποτελεί, ταυτόχρονα, και ένα από τα πιο γνωστά έργα της εποχής της Τρομοκρατίας. Μετά το τέλος της περιόδου αυτής ο πίνακας είχε και αυτός ανάλογη αποδοχή. Ο Νταβίντ βρέθηκε σε άσχημη θέση και αποχώρησε προσωρινά από το προσκήνιο. Η επόμενη περίοδος που θα μπορέσει να δουλέψει κανονικά είναι όταν θα γίνει προσωπικός ζωγράφος του Ναπολέοντα.
Ο πίνακας βρίσκεται σήμερα στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου.
Ο Νταβίντ αναλαμβάνει τον πίνακα
thumb|200px|right|Les Derniers moments de Michel Lepeletier. Γκραβούρα του Pierre Alexandre Tardieu, βασισμένη σε αντίγραφο του πίνακα του Νταβίντ, από τον μαθητή του Anatole Desvoge Ο Ζακ Λουί Νταβίντ ήταν προσωπικός φίλος του Μαρά και θερμός υποστηρικτής του, όπως επίσης και του Ροβεσπιέρου και των Ιακωβίνων, των οποίων ήταν μέλος. Το 1790 είχε διοργανώσει μία μεγάλη γιορτή για τους Ιακωβίνους, ενώ είχε εκλεγεί σαν αντιπρόσωπος του Παρισιού και είχε ψηφίσει για την εκτέλεση του Λουδοβίκου του 16ου. Την ημέρα του θανάτου του Μαρά προέδρευε στη λέσχη των Ιακωβίνων, ενώ μια μέρα πριν, την ίδια που η Κορντέ είχε αποπειραθεί για πρώτη φορά να πλησιάσει τον Μαρά, ο Νταβίντ είχε επισκεφθεί τον φίλο του. Ο ίδιος οργάνωσε μια μεγαλειώδη κηδεία για τον Μαρά, ο οποίος κηδεύτηκε στο Πάνθεον. Τότε του ζητήθηκε και η δημιουργία του πίνακα.
Ο Νταβίντ αποφασίζει να ξεκινήσει ένα πίνακα για να τιμήσει τον φίλο του. Κατά την παρουσίασή του ανέφερε τα εξής : ''«Πολίτες, ο λαός ζητούσε ξανά τον φίλο του. Η φωνή τους ακούστηκε. Νταβίντ, πάρε τα πινέλα σου … εκδικήσου για τον Μαρά … Άκουσα τη φωνή του κόσμου, υπάκουσα.»'' Η κατάσταση του πτώματος δεν επέτρεπε μια ρεαλιστική απεικόνιση και, επηρεασμένος από την προσωπική του φιλία, αποφασίζει να δημιουργήσει έναν πίνακα που θα παρουσίαζε τον Μαρά πιο εξιδανικευμένο.
Στον Νταβίντ ζητήθηκε ένας πίνακας που θα θύμιζε το προηγούμενο έργο του Les Derniers moments de Michel Lepeletier, που αφορούσε τον θάνατο ενός άλλου πολιτικού άνδρα της Γαλλικής επανάστασης, του Λουίς Μισέλ Λεπελετιέ, που είχε γίνει το ίδιο έτος, στις 20 Ιανουαρίου.
Σε λιγότερο από τέσσερεις μήνες το έργο παρουσιάστηκε στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση. Είναι γνωστό πως ο πίνακας πάντα παρουσιαζόταν δίπλα σε αυτόν του θανάτου του Λεπελετιέ, σε κάθε περίπτωση, αλλά η καταστροφή του τελευταίου πίνακα έχει στερήσει από τους κριτικούς τέχνης τη δυνατότητα σύγκρισης των δύο έργων, τα οποία ο Νταβίντ θεωρούσε τα δύο καλύτερά.
Ο πίνακας
Πρόκειται για ελαιογραφία πάνω σε καμβά. Οι διαστάσεις του είναι 162 εκατοστά ύψος με 128 εκατοστά μήκος. Το στυλ του είναι νεοκλασικό, ενώ παρουσιάζει κάποια μικρά στοιχεία προς τον μοντερνισμό.
Περιγραφή του θέματος
Ο πίνακας μεταφέρει τον θεατή στο λουτρό όπου ο Μαρά δολοφονήθηκε, λίγες στιγμές μετά το περιστατικό. Η δράση βρίσκεται στο κάτω μισό του πίνακα, ενώ το πάνω μισό είναι κενό. Στον πίνακα εμφανίζεται μόνο ο Μαρά, που ξεψυχά, ενώ απουσιάζει τελείως η Κορντέ.
Η πληγή από το μαχαίρι, το οποίο βρίσκεται στο πάτωμα, είναι λεπτή και το αίμα τρέχει από αυτή, λερώνοντας ένα λευκό σεντόνι που υπάρχει κάτω από το σώμα. Τα μάτια του είναι κλειστά ενώ το κεφάλι του είναι γυρτό στον δεξί του ώμο. Το πρόσωπο του Μαρά, στην αριστερή πλευρά του πίνακα, αν και υπάρχει σε αυτό κάποια ένδειξη πόνου, μοιάζει περισσότερο γαλήνιο και λούζεται από ένα ζεστό κιτρινωπό φως.
Στα χέρια του διατηρείται κάποια ένταση. Στο δεξί του χέρι κρατά ακόμα όρθια μια πένα, ενώ το αριστερό, το οποίο είναι πεσμένο πάνω σε μια στοίβα από έγγραφα στα οποία έχει πάνω τους χυθεί το αίμα του, κρατά ακόμα το γράμμα το οποίο του έδωσε η Σαρλότ Κορντέ για να τον ξεγελάσει. Το γράμμα, το οποίο έχει πάνω σημάδια από αίμα, αναγράφει, μαζί με την ημερομηνία και τα ονόματα του αποστολέα και του παραλήπτη, το εξής: «Αρκεί που είμαι αρκετά δυστυχής ώστε να έχω δικαίωμα στη φιλανθρωπία σας» (Il suffit que je sois bien Malheureuse pour avoir Droit a votre bienveillance).
Πάνω από το λουτρό υπάρχει ένα ξύλινο επίπεδο με πράσινο τραπεζομάντιλο, ενώ μπροστά υπάρχει ένα ξύλινο ορθογώνιο κουτί πάνω στο οποίο βρίσκονται υλικά γραφής, ένα γράμμα και ένα ασινιάτο (χρεόγραφο που λειτουργούσε ως νόμισμα της εποχής). Το γράμμα αναφέρει: «Να δώσετε αυτό το νόμισμα σε αυτή τη μάνα των 5 παιδιών που ο άντρας της πέθανε για την υπεράσπιση της πατρίδας».
Στο μπροστινό μέρος του κουτιού είναι γραμμένο από τον Νταβίντ το εξής: À MARAT, DAVID. (Στον Μαρά, Νταβίντ). Στη βάση του είναι γραμμένο, με αχνά γράμματα, η ημερομηνία: L'AN DEUX (Το έτος 2).
Στο βάθος, το υπόβαθρο είναι σκοτεινό και κενό, ζωγραφισμένο με γρήγορες πινελιές.
Ανάλυση
Η λογική πάνω στη οποία σκοπεύει να σχεδιάσει το πίνακά του είναι εξ αρχής καθορισμένη για τον Νταβίντ: «ο αληθινός πατριώτης πρέπει να αδράξει την ευκαιρία με κάθε μέσο για να φωτίσει τους συντρόφους του και να παρουσιάζεται στα μάτια τους με τα χαρακτηριστικά του ηρωισμού και της αρετής» (σε ομιλία για τον Μαρά). Κατασκευάζει τον πίνακα με σκοπό να επικεντρωθεί στο θύμα ενώ απουσιάζει από τον πίνακα η Κορντέ, παρόλο που είναι γνωστό πως δεν προσπάθησε να διαφύγει. Η μόνη αναφορά σε αυτή είναι το γράμμα που κρατά στο αριστερό του χέρι ο Μαρά και που αναγράφει πάνω, μεταξύ άλλων, και το όνομα της.
left|thumb|Λεπτομέρεια από τον πίνακα (η επιστολή στο αριστερό χέρι του Μαρά)
Το πρόσωπο του Μαρά λούζεται από φως, σε αντίθεση τόσο με την πληγή όσο και το μαχαίρι που βρίσκονται υπό σκιά. Αντίθετα, η πένα πάνω στο ξύλινο κουτί βρίσκεται και αυτή στο φως, ενώ αυτή στο δεξί του χέρι είναι όρθια, σαν να γράφει ακόμα. Το μαχαίρι δεν βρίσκεται στο στήθος του θύματος, αλλά είναι πεσμένο στο πάτωμα. Κατά κάποιο τρόπο, τόσο με την απουσία της Κορντέ από τον πίνακα όσο και με τα παραπάνω στοιχεία, ο Νταβίντ προσπαθεί να δείξει πως η πράξη της είναι σαν να μην έχει καμία δύναμη πάνω στις ιδέες που αντιπροσωπεύει ο Μαρά. Από την άλλη, η γαλήνια εικόνα του νεκρού, σε συνδυασμό με το θέαμα της θανάτου του, του δίνουν το μεγαλείο ενός μάρτυρα. Ο Μαρά, και ειδικά το πρόσωπό του, παρουσιάζεται από τον Νταβίντ με χαρακτηριστικά που εμφανίζονται στην αγιογραφία της Δύσης. Πεθαίνει ενώ δουλεύει για το καλό της Γαλλίας, όπως δείχνουν και τα είδη γραφής στα διάφορα σημεία του πίνακα, σαν ένας αληθινός μάρτυρας της Επανάστασης.
Στο ξύλινο κιβώτιο, στο μπροστινό μέρος του πίνακα, το οποίο χρησιμοποιεί ο Μαρά για τη δουλειά του, ο Νταβίντ έχει αποφασίσει να γράψει πάνω του το όνομα του νεκρού, αλλά και το δικό του, καθώς και το έτος, κάνοντάς το να μοιάζει με επιτύμβια στήλη. Η φράση «Στον Μαρά» (À MARAT) δηλώνει και τη θέση του Νταβίντ για τον πίνακα, που τον αφιερώνει στον νεκρό φίλο του.
Η ζωγραφική του Νταβίντ είναι ρεαλιστική και θα μπορούσε να παρομοιαστεί με φωτογραφία, αλλά το θέμα είναι σαφές πως είναι ψεύτικο. Το σώμα, για παράδειγμα, είναι σχεδόν καθαρό από αίματα ενώ η τοποθέτηση του μαχαιριού στο έδαφος και όχι πάνω στο στήθος του θύματος, όπως το είχε αφήσει η Κορντέ, εξυπηρετεί την πολιτική ιδεολογία του Νταβίντ και όχι την πιστή αναπαράσταση του γεγονότος. Αυτό έχει οδηγήσει, έκτοτε, πολλούς κριτικούς να αποκαλούν τον πίνακα «ένα όμορφο ψέμα».
Ένα από τα μοντέρνα στοιχεία του πίνακα αποτελεί το υπόβαθρο της εικόνας. Δεν παρουσιάζει κάτι συγκεκριμένο, αλλά είναι ένα σκοτεινό κενό που καλύπτει τον μισό πίνακα. Με τον τρόπο αυτό υπερτονίζεται το θέαμα που βρίσκεται στο κάτω μέρος του. Το σκοτάδι έρχεται σε αντίθεση με το φωτεινό πρόσωπο του Μαρά, κάνοντάς το να φαίνεται ακόμα πιο απόκοσμο.
Ύφος και κριτικές
Το νεοκλασικό στυλ που επιλέγει ο Νταβίντ για την παράσταση ενός σύγχρονου γεγονότος, κάτι που κάνει και σε μετέπειτα έργα του όπως το «η στέψη του Ναπολέοντα», γίνεται για να αναδείξει ένα σύγχρονό του γεγονός και να του δώσει μια υπερβατική πραγματικότητα. Ο Νταβίντ αναμιγνύει τη ρεαλιστική αναπαράσταση των γεγονότων (η επιστολή, η σωστά ανατομική θέση της πληγής, τα βαμμένα με αίμα σεντόνια) με την εξιδανίκευση του νεκρού και τη δραματοποίηση (διαγώνιο φως, ηρωική μορφή του προσώπου, στάση του νεκρού). Σε συνδυασμό και με την επιλογή της στιγμής (ο Νταβίντ είχε δώσει στον πίνακα αρχικά τον τίτλο «Μαρά κατά την τελευταία του πνοή») δίνουν στον πίνακα ένα πολιτικό και συμβολικό, για τη σύγχρονή του πραγματικότητα, χαρακτήρα. Αν και «...το περιστατικό αυτό δεν προσφέρεται ως θέμα για μια εικόνα αξιοπρέπειας και μεγαλείου...», ο πίνακα του Νταβίντ κατάφερε να φαντάζει «...ηρωικός, διατηρώντας ωστόσο τις πραγματικές λεπτομέρειες ενός αστυνομικού δελτίου...»
150px|thumb|Καραβάτζιο, Η ταφή του Χριστού
Ο θάνατος του Μαρά θεωρείται το κορυφαίο αριστούργημα του Νταβίντ. Από την πρώτη στιγμή που παρουσιάστηκε οι κριτικές για την καλλιτεχνική αξία του πίνακα ήταν θριαμβευτικές. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το πρόσωπο του Μαρά που αποπνέει «ευγένεια» και «επαναστατικό πνεύμα». Σήμερα θεωρείται ως «μια μαρτυρία για το τι μπορεί να επιτευχθεί όταν οι πολιτικές πεποιθήσεις ενός καλλιτέχνη εκδηλώνονται άμεσα στο έργο του». «Αν και άθεοι, ο Νταβιντ και ο Μαρά, όπως και άλλοι κοινωνικοί μεταρρυθμιστές του σύγχρονου κόσμου, δημιούργησαν ένα νέο είδος θρησκείας.»
Οι ρομαντικοί του καιρού του είδαν αρχικά τον πίνακα σαν ένα απλό κλασικιστικό έργο. Ο κύριος πρωταγωνιστής του πίνακα και η πολιτική που εκπροσωπούσε είχαν αρνητική επίπτωση για την κριτική του έργου, κυρίως τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση των Ιακωβίνων. Μετά τον θάνατο του Νταβίντ, ο πίνακας άρχισε ξανά να απασχολεί τους κριτικούς λόγω του ρεαλισμού και των μοντέρνων του στοιχείων. Καθοριστική για τη μετέπειτα ανάδειξη του πίνακα ήταν η κριτική του Μποντλαίρ για τον πίνακα: ''«Το δράμα είναι εδώ, ζωντανό στη θλιβερή του φρίκη. Ο πίνακας είναι το αριστούργημα του Νταβίντ και ένα από τα μεγάλα φαινόμενα της σύγχρονης τέχνης επειδή, κατά έναν περίεργο τρόπο, δεν έχει κάτι ασήμαντο ή αισχρό. Αυτό που είναι πιο εκπληκτικό σε αυτό το πολύ ασυνήθιστο οπτικό ποίημα είναι ότι δημιουργήθηκε πολύ γρήγορα … Αυτό το έργο περιέχει κάτι που είναι μαζί οδυνηρό και τρυφερό…»''
Συχνά ο πίνακας αυτός αποκαλείται η «Πιετά της Επανάστασης». Αφορμή για το σχόλιο αυτό αποτελεί η στάση του σώματος του θύματος και η γαλήνη του προσώπου του, που μοιάζει με αυτή του Χριστού στις αντίστοιχες αναπαραστάσεις. Ιδιαίτερη σύγκριση γίνεται με την Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου και ιδιαίτερα στον τρόπος με τον οποίο έχει στήσει ο Νταβίντ τα χέρια του Μαρά.
Η χρήση του φωτός που λούζει τον νεκρό μοιάζει, επίσης, με τη χρήση του στα έργα του Καραβάτζιο, ζωγράφο που είναι γνωστό πως ο Νταβίντ είχε σαν πρότυπο. Η χρήση των δραματικών στοιχείων Θυμίζει τον πίνακα της «Ταφής του Χριστού» του Ιταλού ζωγράφου. Ο Νταβίντ χρησιμοποιεί τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονταν τα Χριστιανικά θέματα, στις εικόνες της Καθολικής Εκκλησίας στη Δύση, για να αναδείξει έναν ήρωα της Γαλλικής Επανάστασης, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία παρουσίαζε τους αγίους της. Πίστευε πως το Παρίσι της Γαλλικής Επανάστασης θα γινόταν ένα είδος νέας Ρώμης, πρωτεύουσα των Τεχνών, παρομοιάζοντάς το με τη Ρώμη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Μετέπειτα γεγονότα
left|thumb|Αντίγραφο από τον [[Τζιακοτσίνι Σαρανιέλι, Παρίσι, Λούβρο]] Η παρουσίαση του πίνακα έγινε με εντυπωσιακό τρόπο στη Συμβατική Συνέλευση, στα μέσα Νοεμβρίου του 1793, και εκτέθηκε μαζί με τον «θάνατο του Λεπετελιέ». Πολλά αντίγραφά του δημιουργήθηκαν για να χρησιμεύσουν στην προπαγάνδα της εποχής, από τους μαθητές του. Ο Μαρά απέκτησε σύντομα τη θέση ενός ήρωα της επανάστασης ενώ ο Ροβεσπιέρος ακόμα μεγαλύτερη εξουσία. Η περίοδο της Τρομοκρατίας συνεχίστηκε, με ακόμα πιο έντονες διαστάσεις.
Αυτό όμως κράτησε μέχρι το 1794. Στα θύματα των Ιακωβίνων συγκαταλέγονταν πια και μέλη της επανάστασης, κάνοντας τη λέσχη αντιπαθής στον λαό. Τον θάνατο του Ροβεσπιέρου θα ακολουθήσει η πτώση των Ιακωβίνων, πολλοί από τους οποίους θα εκτελεστούν ή θα φυλακιστούν.
Ο Νταβίντ θα γλιτώσει από την εκτέλεση. Ο πίνακας, μετά από αίτησή του, επέστρεψε σε αυτόν, το 1795. Μέχρι τον θάνατό του ο πίνακας δεν παρουσιάστηκε πουθενά. Την περίοδο της εξορίας του στο Βέλγιο ο πίνακας βρισκόταν κρυμμένος στη Γαλλία, από τον μαθητή του Αντουάν Γκρος. Το 1846 ο πίνακας παρουσιάστηκε ξανά στο κοινό, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ως μέρος μιας μικρής έκθεσης με έργα του Νταβίντ και του Ενγκρ, στο Bazar Bonne-Nouvelle. Τότε ήταν που ο πίνακας ανακαλύφθηκε από τον Σαρλ Μπωντλαίρ. Τα σχόλια του καταξιωμένου ποιητή για τον πίνακα έγιναν αφορμή για μια σχολαστική μελέτη του τα επόμενα χρόνια. Έναν χρόνο αργότερα, ο Αλφόνς Εσκιρό περιγράφει τον πίνακα σαν τη «Πιετά των Ιακωβίνων». Το 1862 η οικογένειά του προσπάθησε να τον πουλήσει, ανεπιτυχώς, ενώ το 1886 αποφάσισαν να δωρίσουν τον πίνακα στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών, στο Βέλγιο, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Τέσσερα από τα αντίγραφά του πίνακα, που έγιναν από μαθητές του Νταβίντ, βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου, στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών, στο μουσείο Καλών Τεχνών στη Ντιζόν (Musée des beaux-arts de Dijon) και στο μουσείο Καλών Τεχνών της Ρενς (Musée des beaux-arts de Reims).
Επιρροές στην τέχνη
thumb|[[Πωλ Ζακ Εμέ Μποντρί, Charlotte Corday, 1860]] Ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες, που έχουν επηρεαστεί από τον πίνακα του Νταβίντ, αποτελεί ο πίνακας Σαρλότ Κορντέ του Εμέ Μποντρί. Στον πίνακα αυτό βλέπουμε την ίδια σκηνή, αλλά από διαφορετική γωνία. Ο Μαρά απεικονίζεται με σχεδόν την ίδια στάση του σώματος, ενώ εμφανίζονται τα ίδια δραματικά στοιχεία. Αυτή τη φορά, όμως, στο πρόσωπό του απεικονίζεται ο πόνος, ενώ το βασικό πρόσωπό είναι αυτό της γαλήνιας Σαρλότ Κορντέ. Και εδώ υπάρχει το παιχνίδι με το φως και τις σκιές, μόνο που το πρόσωπο που λούζεται από το φως είναι αυτό της Κορντέ, ενώ ο Μαρά είναι μέσα στις σκιές. Άλλη μία λεπτομέρεια, που αποτελεί διαφορά με τον πίνακα του Νταβίντ, είναι το μαχαίρι που παραμένει καρφωμένο στο στήθος του θύματος. Ο πίνακας του Μποντρί χρησιμοποιήθηκε και για τη σύγκριση των διάφορων αντιγράφων που παράχθηκαν από το εργαστήριο του Νταβίντ. Αν και σήμερα θεωρείται σίγουρη η αυθεντικότητα του πίνακα του Μουσείου Καλών Τεχνών του Βελγίου, για πολλά χρόνια υπήρχε αμφισβήτηση για το αν ήταν ή όχι το πρωτότυπο.
Χαρακτηριστικά της επιρροής των δύο αυτών πινάκων, του Νταβίντ και του Μποντρί, είναι τα έργα του Γάλλου ζωγράφου Jean-Joseph Weerts, Ο Μαρά δολοφονήθηκε! του 1880 (Marat assassiné! 13 juillet 1793, 8 h du soir, Μουσείο Τέχνης και Βιομηχανίας της πόλης Ρουμπέ) και του Μεξικανού Σαντιάγο Ρεμπούλ, Ο θάνατος του Μαρά του 1875 (Der Tod Marats), όπου οι Μαρά και Κορντέ απεικονίζονται με την ίδια εμφάνιση και παρόμοια στάση όπως στους δύο πρώτους πίνακες.
Διάφορες αναφορές στον πίνακα γίνονται και σε διάφορα τραγούδια ή ταινίες, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί σε εξώφυλλα δίσκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ζακ-Λουί Νταβίντ
Λιβαδοχώρι Λήμνου
thumb|right|200px|Λιθόστρωτος δρόμος
Σαυρόποδα
μικρογραφία|Για σαυρόποδο ο Καμαράσαυρος είχε σχετικά κοντό λαιμό και κοντή ουρά. Τα σαυρόποδα είναι μία ομάδα σαυρίσχιων φυτοφάγων δεινοσαύρων. Ήταν οι γίγαντες των δεινοσαύρων, τα μεγαλύτερα πλάσματα που περπάτησαν ποτέ στη Γη. Το μεγαλύτερο από όλα ήταν ο Αργεντινόσαυρος, με μήκος 40 μέτρων και βάρος 100 τόνων, σχεδόν στο μέγεθος μίας γαλάζιας φάλαινας. Ήταν όλοι φυτοφάγοι, και εξαιρετικά επιτυχημένοι, αφού η ακμή τους κράτησε πολλά εκατομμύρια χρόνια. Όλα τα σαυρόποδα έχουν τέσσερα πόδια, και στα περισσότερα τα πίσω είναι μακρύτερα. Εξαίρεση είναι ο Βραχιονόσαυρος και οι συγγενείς του, που όχι μόνο είχαν μεγαλύτερα μπροστινά πόδια, αλλά και μπορούσαν να κρατήσουν τον τεράστιο λαιμό τους, χαρακτηριστικό των σαυροπόδων, όρθιο. Πολλά σαυρόποδα ήταν κοινωνικά, και ζούσαν σε μεγάλες ομάδες, ελαχιστοποιώντας των κίνδυνο από τα σαρκοφάγα.
Uptown Funk
Το Uptown Funk (γνωστό ως και UpTown Funk!)  είναι ένα τραγούδι του Βρετανού παραγωγού Μαρκ Ράνσον και του Αμερικανού τραγουδιστή Bruno Mars, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τέταρτο δίσκο του Ράνσον Uptown Special (2015). Ο Τζεφ Μπάσερ, επίσης, Στις 10 Νοεμβρίου 2015 κυκλοφόρησε και ως single, από τη RCA Records και ήταν το πρώτο από τον δίσκο. Το τραγούδι έγινε παγκόσμιο φαινόμενο με την επιρροή που άσκησε στην ποπ-κουλτούρα.
Λιβαδοχώρι Λήμνου
Το Λιβαδοχώρι είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Σαυρόποδα
Εξωτερικά χαρακτηριστικά
Τα σαυρόποδα ήταν πραγματικά τεράστια. Ήταν πολύ ογκωδέστερα από τους άλλους δεινόσαυρους, και τεράστιους λαιμούς που υποστήριζαν ένα μικρό κεφάλι. Τα πόδια τους έμοιαζαν με κολόνες, και είχαν ουρές σαν μαστίγια. Ορισμένα ίσως να είχαν αγκάθια που διέτρεχαν το σώμα τους, και άλλα, όπως ο Αμαργάσαυρος είχαν ιστίο, όπως ο σαρκοφάγος Σπινόσαυρος, αλλά κάποιες φορές διπλό. Οι λαιμοί τους πρέπει να ήταν πολύ μυώδεις, έτσι ώστε να μη σωριάζονται κάτω. Μάλιστα, κάποιοι όπως ο Βραχιονόσαυρος, μπορούσαν να τον κρατούν όρθιο, και έτσι μπορούσαν να φτάσουν και τα ψηλότερα κωνοφόρα. Το χρώμα τους, φυσικά, δεν είναι γνωστό και δεν υπάρχουν τρόποι για να το μάθει κανείς, αφού τόσο μεγάλα ζώα δε θα χρειαζόταν να κάνουν καμουφλάζ. μικρογραφία|δεξιά|Το μέγεθος του κολοσσιαίου Σαυροποσειδώνα, του ψηλότερου σαυροπόδου, σε σύγκριση με τον άνθρωπο
Uptown Funk
Το τραγούδι έμεινε 14 εβδομάδες στο νούμερο των αμερικανικών Hot 100 και επτά εβδομάδες στα βρετανικά. Ενώ έφτασε στο νούμερο 1 σε πολλές χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Ιρλανδία και η Αυστραλία. Έγινε το δεύτερο πιο επιτυχημένο σε εισπράξεις single του 2015, καθώς κι ένα από τα πιο επιτυχημένα γενικότερα. Επίσης, κέρδισε και δύο Grammy, συμπεριλαμβανομένου το Ηχογράφηση της Χρονιάς. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο έφτασε έως την έκτη θέση στον κατάλογο των βίντεο με τις περισσότερες προβολές στο YouTube.
Λιβαδοχώρι Λήμνου
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Σαυρόποδα
Διατροφή
Κατηγορία:Σαυρίσχια
Uptown Funk
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Singles του 2014 Κατηγορία:Τραγούδια του 2014 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Singles της Sony Music
Λιβαδοχώρι Λήμνου
Θέση – Όνομα
Είναι προφανές, πως το όνομά του προήλθε από την εκτεταμένη πεδιάδα η οποία το περιβάλλει, ένα μέρος της οποίας ανήκει στο κοινοτικό κτήμα «Μητρόπολις» του Παλλημνιακού Σχολικού Ταμείου.
Με το όνομα Λιβαδοχώριον ή Λιβατοχώριον αναφέρεται από το 1355 σε έγγραφα της Μονής Φιλοθέου του Άθω. Έκτοτε, η παρουσία του χωριού είναι τακτική σε χάρτες ή κείμενα περιηγητών, με την ονομασία Livadochorio, γεγονός που υποδηλώνει ότι στη διάρκεια των αιώνων που μεσολάβησαν συνέχισε να υπάρχει με το ίδιο όνομα. Αναφέρεται: το 1418 σε χάρτη του Buondelmonti, το 1548 σε κείμενο του Belon, το 1554 σε ξυλογραφία του Thevet, το 1695 από τον Βιντσέντζο Κορονέλλι, το 1785 στο χάρτη του Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ και το 1858 από τον Αλεξάντερ Κόντζε.
Τουρκοκρατία
Δεν είναι γνωστό αν το χωριό βρισκόταν στη σημερινή του θέση, διότι σύμφωνα με τοπική παράδοση παλιότερα ήταν χτισμένο δυτικότερα, ανάμεσα στα εξωκλήσια ''Άγ. Ιωάννης και Άγ. Βασίλειος'', ώσπου κάποια επιδημία ανάγκασε τους κατοίκους να μετακινηθούν στη σημερινή θέση. Το 1740 ο Le Quien το αναφέρει ως κωμόπολη.
Είναι γνωστό, πως από το Λιβαδοχώρι κατάγονταν οι αγωνιστές του εικοσιένα Παντελής Μαρινάκης και Αποστόλης Λήμνιος, οι οποίοι το 1824 και 1825 αγωνίστηκαν στην εκστρατεία Αρκαδιάς-Νιόκαστρου υπό τις διαταγές του Βάσου Μαυροβουνιώτη.
Το 1858 το επισκέφθηκε ο Γερμανός αρχαιολόγος Conze, ο οποίος παρατήρησε ότι ήταν ένα μεγάλο χωριό αλλά μισογκρεμισμένο. Γράφει χαρακτηριστικά, ότι σε όλο το χωριό βρήκε μόνο ένα περιποιημένο περιβόλι! Είναι η εποχή που οι Έλληνες πλοιοκτήτες και μετανάστες είχαν αρχίσει να εξαγοράζουν τις οθωμανικές περιουσίες και οι Οθωμανοί μεγαλοκτηματίες είχαν αρχίσει να εγκαθίστανται στην πρωτεύουσα Κάστρο αφήνοντας έρημα τα σπίτια τους στο χωριό.
Ο ναός
thumb|right|200px|Η Αγία Μαρίνα thumb|right|200px|Το Γυμνάσιο Λιβαδοχωρίου Ο ναός της Αγίας Μαρίνας κτίστηκε εκ βάθρων το 1894 στη θέση παλαιότερου. Αποπερατώθηκε το 1905 «συνδρομής των κατοίκων», όπως αναφέρει σχετική επιγραφή. Έχει απλή κατασκευή, ρυθμού βασιλικής με δίρριχτη στέγη και ξεχωριστό καμπαναριό. Το 1912 αγιογραφήθηκε από το Γρηγόριο Παπαμαλή.
Το σχολείο
Σχολείο στο χωριό άργησε να ιδρυθεί αφού τους μαθητές εξυπηρετούσε το σχολείο που είχε ιδρύσει ο Δούκας Παλαιολόγος στο κοντινό Σαρπί από το 1868.
Τελικά, το 1894 ιδρύθηκε μονοτάξιο σχολείο (νηπιαγωγείο) με πρώτη δασκάλα την Ηλιοφωτίστη Παντελή-Κακιάδου (1894-1901), το οποίο ως το 1910 στεγαζόταν σε διάφορα οικήματα, όπως: καφενείο, γυναικωνίτης, κελιά ναού κλπ.
Στο σχολείο του χωριού δίδαξαν μεταξύ άλλων οι δάσκαλοι: Κομνηνός Αχιλαδέλλης (1914-22), Γεώργιος Καραγιάννης (1932-39), Μαρία Αντωνάκη (1933-45), Χαράλαμπος Βαφέας (1939-63), Σπύρος Μουστάκας (ντόπιος, 1941, 1950-63), Στέλλα Κωνσταντίνου (1947-70), Φάνη Μουστάκα κ.ά.
Μεσοπόλεμος
Επίσης, το καλοκαίρι του 1931 αναφέρεται η ισχυρή ποδοσφαιρική ομάδα «Ολύμπια Λιβαδοχωρίου», η οποία πέτυχε δυο σημαντικές νίκες εκτός έδρας επί του «Θριάμβου Πορτιανού» με 3-0 και του «Κεραυνού Ατσικής» με 3-2 με επικεφαλής τους Λαμπαδάριο, Σταυρινό και Νταντούδη.
Μεταπολεμική περίοδος
Μεταπολεμικά το χωριό συρρικνώθηκε δραματικά λόγω της μετανάστευσης. Ενώ είχε 604 κατοίκους το 1951, το 1981 είχαν απομείνει μόλις 266, από τους οποίους οι 63 ήταν κάτοικοι του γειτονικού οικισμού Πολιόχνη, ο οποίος έκτοτε καταγράφεται ως ξεχωριστός οικισμός. Το 2001, μαζί με την Πολιόχνη, στο Λιβαδοχώρι απογράφηκαν 474 άτομα ένδειξη κάποιας πληθυσμιακής ανάκαμψης.
Παρά τη λειψανδρία, το χωριό εξακολουθεί να αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο, έχει βενζινάδικο, κέντρα διασκέδασης και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Παράλληλα, διατηρεί τη γραφικότητά του με τους λιθόστρωτους δρόμους, τα πετρόχτιστα σπίτια και την όμορφη πλατεία. Από το 1989 λειτουργεί το Γυμνάσιο Λιβαδοχωρίου, το οποίο εξυπηρετεί τους μαθητές της κεντρικής Λήμνου.
Βιβλιογραφία
Λιβαδοχώρι
Πιέτρο Λοκατέλι
Ο Πιέτρο Αντόνιο Λοκατέλι (Pietro Antonio Locatelli, Μπέργκαμο, 3 Σεπτεμβρίου 1695 – Άμστερνταμ, 30 Μαρτίου 1764), ήταν Ιταλός συνθέτης και βιολονίστας, του ύστερου Μπαρόκ.
Στο Μπέργκαμο
Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την παιδική ηλικία του Λοκατέλι. Στα νεανικά του χρόνια ήταν ο τρίτος τη τάξει βιολονίστας στο παρεκκλήσι Cappella Musicale της εκκλησίας Santa Maria Maggiore του Μπέργκαμο, όπου θεωρείτο εξαιρετικός εκτελεστής. Οι πρώτοι του δάσκαλοι στο βιολί, ήσαν πιθανότατα οι Λ. Φερονάτι (Ludovico Ferronati) και Κ. Μαρίνο (Carlo Antonio Marino), μέλη του παρεκκλησίου, ενώ ο μαέστρος της εκεί ορχήστρας Φ. Μπαλαρότι (Francesco Ballarotti) μπορεί να τού είχε διδάξει σύνθεση. Το φθινόπωρο του 1711, ο Λοκατέλι αναχώρησε για τη Ρώμη, αποσκοπώντας σε μεγαλύτερη αναγνώριση.
Στη Ρώμη
Ο Λοκατέλι άρχισε να σπουδάζει εκεί από το φθινόπωρο του 1711, κατά πάσα πιθανότητα υπό τον Τζουζέπε Βαλεντίνι (Giuseppe Valentini) ή, για σύντομο χρονικό διάστημα, υπό τον φημισμένο Αρκάντζελο Κορέλι (Arcangelo Corelli), ο οποίος όμως πέθανε το Ιανουάριο του 1713. Σε μια επιστολή προς τον πατέρα του στο Μπέργκαμο, με ημερομηνία 17 Μαρτίου του 1714, ο Λοκατέλι έγραφε, ότι ήταν μόνιμο μέλος του συνόλου Compita Accademia di varj instrumenti, στο παρεκκλήσι του πρίγκιπα Μ. Καετάνι Α’ (Michelangelo I Caetani) (1685-1759), όπου ο Βαλεντίνι εργαζόταν ως εκτελεστής και συνθέτης (Suonator di Violino, e Compositore di Musica), τουλάχιστον από το 1710. Μεταξύ των ετών 1716 και 1722, ο Λοκατέλι υπήρξε επίσης μέλος του συνόλου Congregazione generale dei Musici di S. Cecilia, υπό την προστασία του ιεράρχη και μελλοντικού καρδιναλίου Κ. Σίμπο (Camillo Cybo). Επιπλέον, πιθανόν να έπαιζε και σε άλλους οίκους ή παρεκκλήσια Ρωμαίων ευγενών της εποχής, για παράδειγμα, στον καρδινάλιο Π. Οτομπόνι (Pietro Ottoboni) της εκκλησίας San Lorenzo e San Damaso, μάλλον μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου 1723.
Εκείνη την εποχή, ο Λοκατέλι έκανε το ντεμπούτο του ως συνθέτης. Το 1721, το έργο του, 12 Κοντσέρτι Γκρόσι, έργο 1 (XII Concerti Grossi Op. 1), εκδόθηκε στο Άμστερνταμ και ήταν αφιερωμένο στον Camillo Cybo.
Ταξίδια σε Ιταλία και Γερμανία
Μεταξύ 1723-1728, ο Λοκατέλι ταξίδεψε σε πολλά μέρη, κυρίως της Ιταλίας και της Γερμανίας. Μερικές από τις πόλεις που επισκέφθηκε ήσαν η Μάντοβα, η Βενετία, το Λονδίνο, το Μόναχο, η Δρέσδη, το Βερολίνο, η Φρανκφούρτη και το Κάσσελ. Πιθανώς οι περισσότερες από τις κοντσερτάντε συνθέσεις του, που δημοσιεύτηκαν αργότερα στο Άμστερνταμ, συμπεριλαμβανομένων των κοντσέρτων για βιολί και των καπρίτσιων, γράφηκαν κατά την περίοδο αυτή. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ θεωρείται ότι οι εμφανίσεις του, τον έκαναν διάσημο, δεν υπάρχει κάποια πηγή που να αναφέρεται στην υψηλή δεξιοτεχνία του. Η δραστηριότητα του Λοκατέλι στην Αυλή του αντιβασιλέα της Μάντοβα, Philipp von Hessen-Darmstadt, αποδεικνύεται από ένα έγγραφο του 1725, στο οποίο ο ίδιος τον κατονομάζει ως Virtuoso Nostro (=ο δεξιοτέχνης μας). Ωστόσο, πόσο συχνά και σε τι βαθμό ποιότητας ήσαν αυτές οι συναυλίες του Λοκατέλι, στη συγκεκριμένη Αυλή, δεν είναι γνωστά. Επίσης, άγνωστος είναι και ο χρόνος της δραστηριότητάς του στη Βενετία.
Μία αναφορά περιγράφει την επίσκεψή του Λοκατέλι στο Μόναχο. Στις 26 Ιουνίου 1727, ο «ξένος δεξιοτέχνης Λοκατέλι» εισέπραξε αμοιβή δώδεκα διπλών χρυσών νομισμάτων (goldguldens) από τον Διευθυντή Ορχήστρας του Ελέκτορα.
Μόλις ένα χρόνο αργότερα, το Μάιο του 1728, ο συνθέτης επισκέφθηκε την πρωσική Αυλή του Βερολίνου. Ο ίδιος, ο Αύγουστος ο Β’ (Augustus ΙΙ) και εκλεκτορική συνοδεία περίπου 500 ατόμων - συμπεριλαμβανομένων των Γιόχαν Γκέοργκ Πιζέντελ (Johann Georg Pisendel), Γιόχαν Γιόακιμ Κβαντς (Johann Joachim Quantz) και Σίλβιους Λέοπολντ Βάις (Silvius Leopold Weiss) - μεταφέρθηκαν από τη Δρέσδη στο Πότσνταμ. Μία καταγραφή σχετικά με την απόδοση του Λοκατέλι ενώπιον του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α’ (Frederick William I) περιγράφει γλαφυρά την εμφάνιση του μουσικού, γεμάτου από «αυτοπεποίθηση και ματαιοδοξία» φορώντας αστραφτερά, διακοσμημένα με διαμάντια ρούχα. Ωστόσο, οι ακροατές-αριστοκράτες μάλλον προτιμούσαν τον -επίσης βιολονίστα- Γιόχαν Γκότλιμπ Γκράουν (Johann Gottlieb Graun), από τον Λοκατέλι.
Σύμφωνα με το μητρώο ενός πλούσιου συλλέκτη αυτογράφων, ο Λοκατέλι, βρισκόταν στις 20 Οκτωβρίου 1728 στη Φρανκφούρτη. Εκεί αναφέρεται και μια μίνι έκδοση του Andante από τη Σονάτα αρ. 3, έργο 2 για πιάνο. Ο τελευταίος γνωστός σταθμός του βιολονίστα ήταν το Κάσσελ, όπου έλαβε την πολύ υψηλή αμοιβή των 80 ταλήρων (reichsthaler) μετά την επίσκεψή του στον Κάρολο Α’, την 7η Δεκεμβρίου του 1728. Χρόνια αργότερα, το 1786, ο οργανίστας, Γ. Β. Λούστιγκ (Jacob Wilhelm Lustig) δήλωσε ότι ο Λοκατέλι είχε «προβλήματα με το βιολί του», προκαλώντας «έκπληξη στους ακροατές».
Στο Άμστερνταμ
Το 1729 ο Λοκατέλι μετακόμισε στο Άμστερνταμ, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Εκεί, δεν συνέθεσε στο βαθμό που το έκανε άλλού, αλλά παρέδιδε μαθήματα βιολιού σε ερασιτέχνες και, κυρίως, επιμελήθηκε την έκδοση αρκετών έργων του (Opus 1-9), αλλά και έργα άλλων μουσικών, όπως το Opus 2 του Τζιοβάνι Μπατίστα Μαρτίνι (Giovanni Battista Martini). Επίσης, έκανε και κάποιες εμφανίσεις, διευθύνοντας το Collegium Musicum, αλλά σε κλειστό κύκλο, μόνο για άτομα που αγαπούσαν τη μουσική ερασιτεχνικά, όχι για επαγγελματίες μουσικούς. Ένας Άγγλος, ο οποίος τον άκουσε το 1741, έγραψε κάποτε: «[...] φοβάται τόσο πολύ τους ανθρώπους που μαθαίνουν από αυτόν, ώστε δεν θα δεχθεί έναν αναγνωρισμένο μουσικό στις συναυλίες του». Μερικοί πλούσιοι λάτρεις της μουσικής, οι οποίοι έπαιξαν ως ερασιτέχνες μαζί του, τον βοήθησαν να γίνει πολύ εύπορος. Άλλωστε, στους αριστοκρατικούς κύκλους της εποχής, ήταν πολύ αναγνωρισμένος, τον θαύμαζαν ως δεξιοτέχνη και συνθέτη και τον υποστήριζαν. thumb|300px|left |Σκιτσαρισμένο πορτρέτο του Λοκατέλι Το 1741 άνοιξε ένα κατάστημα πωλήσεων για χορδές βιολιού και κέρδισε περίπου 1500 φιορίνια (gulden) το 1742 και μόνο, το υψηλότερο εισόδημα από όλους τους μουσικούς στο Άμστερνταμ. Είναι άγνωστο γιατί, από το 1744, όταν κυκλοφόρησε το Op. 8, μέχρι το 1762, όταν κυκλοφόρησε το Op. 9, δεν υπήρξαν αναφορές από ακροατές, καθώς και τους μουσικούς δημοσιογράφους και αναλυτές για τη δράση του.
Ο Λοκατέλι πέθανε το 1764 στο σπίτι του στην οδό Prinsengracht, του Άμστερνταμ.
Προσωπική συλλογή
Μια ολόκληρη βιβλιοθήκη με πάνω από χίλια έγγραφα που δείχνει το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία και την επιστήμη, βρέθηκε στην κατοχή του Λοκατέλι. Περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, έργα θεολογικά, εκκλησιαστικής ιστορίας, πολιτικά, γεωγραφικά, ιστορίας της τέχνης, μαθηματικών, ακόμη και ορνιθολογίας! Η καθαρά μουσική θεωρητική βιβλιογραφία του χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, ενώ είχε έργα όλων των μεγάλων συγγραφέων από το Δάντη και μετά. Ανάμεσα στις πολλές παρτιτούρες -δημοσιευμένες και άδετες- υπήρχε μια συλλογή έργων του Αρκάντζελο Κορέλλι. Επίσης υπήρχαν φωτογραφίες από ολλανδούς, ιταλούς και γάλλους δασκάλους (masters). Μεγάλο μέρος της συλλογής του βγήκε σε πλειστηριασμό τον Αύγουστο του 1765.
Μουσική
Στο Άμστερνταμ, ο Λοκατέλι βρέθηκε στην πόλη-κέντρο των ευρωπαϊκών μουσικών εκδόσεων. Εκεί εξέδωσε τα έργα του 2 έως 6, 8 και 9, καθώς και μια νέα έκδοση του εργου 1, και το έργο 7 στη γειτονική πόλη του Λέιντεν. Γενικά, πολύ προσεκτικά ασχολήθηκε με άψογες εκδόσεις, δίνοντας τα καλώς οργανωμένα έργα του σε διαφορετικούς εκδότες, ενώ ο ίδιος επιμελήθηκε και πούλησε τα λιγότερο οργανωμένα έργα του.
thumb|300px|right |Σύγκριση του Καπρίτσιου αρ. 1, του έργου 1 του Παγκανίνι, με το Καπρίτσιο αρ. 7, του έργου 3 του Λοκατέλι
Στην πρώτη κατηγορία, παραδείγματα είναι τα Κοντσέρτα για Βιολί, έργο 3 -με τα συνοδά Καπρίτσια- και οι Σονάτες για Βιολί, έργο 6 με ένα Καπρίτσιο. Και τα δύο έργα, και ιδιαίτερα το έργο 3, έχουν προδιαγραφές για δεξιοτέχνες και, έκαναν γνωστό τον συνθέτη σε όλη την Ευρώπη. Τα Καπρίτσια (Capricci) ήσαν πολύ σημαντικά κομμάτια για μελέτη και εξάσκηση, αλλά δεν συνετέθησαν για δημόσιες εκτελέσεις. Εκεί φαίνεται η μεγάλη επιρροή στον Παγκανίνι, λ.χ. το Καπρίτσιο του Παγκανίνι έργο 1, αρ. 1 είναι παρόμοιο με το Καπρίτσιο αρ 7. του Λοκατέλι.
Τα Κοντσέρτα των έργων 1, 4 και 7, βασίζονται στο έργο 6 του Κορέλι. Τα έργα αυτά συνέβαλαν πολύ στο να φέρουν το Μπαρόκ σε μια ύστερη φάση Μανιερισμού. Ειδικά το έργο 4 ακολουθεί τη μορφή της ναπολιτάνικης συμφωνικής όπερας.
Εργογραφία
Έργα χωρίς αριθμό: Επίσης, αρκετά έργα του συνθέτη έχουν χαθεί.
Μουσικολογική προσέγγιση
Για τις δεξιοτεχνικές ικανότητες του Λοκατέλι, έχουν ειπωθεί διάφορα, με κάποια αρνητικά σχόλια (βλ. Ταξίδια σε Ιταλία και Γερμανία), αλλά τις περισσότερες φορές με διθυραμβικές κριτικές. Υπάρχει αναφορά ότι δεν έπαιξε ποτέ «λάθος νότα»! στο βιολί, εκτός από μία φορά, όταν το μικρό του δάκτυλο γλίστρησε και άγγιξε τη γέφυρα του οργάνου. Οι περισσότερες από τις συνθέσεις του είναι έργα για βιολί. Πιο γνωστό, είναι η Τέχνη του Βιολιού, έργο 3, μια συλλογή από δώδεκα Κοντσέρτα για σόλο βιολί, έγχορδα και μπάσο κοντίνουο. Η συλλογή περιλαμβάνει ένα σύνολο από 24 Καπρίτσια μεγάλης τεχνικής δυσκολίας, που τοποθετούνται στο τέλος του 1ου και του 3ου μέρους κάθε κοντσέρτου ως καντέντσα (cadenza) σόλο, με μεγάλο ενδιαφέρον στην ανάπτυξη της τεχνικής του οργάνου που, από τον 19ο αιώνα έχει μια μεγάλη σειρά από δημοσιεύσεις και, χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα σε συναυλίες ή ως μέθοδος μελέτης στην ανώτερη μουσική εκπαίδευση.
Ο Λοκατέλι έγραψε, επίσης, σονάτες για βιολί και μπάσο κοντίνουο, τρίο σονάτες, κοντσέρτι γκρόσι και μια συλλογή από σονάτες για φλάουτο (έργο 2). Τα πρώιμα έργα του δείχνουν την επίδραση του Κορέλι, ενώ η πιο ώριμη παραγωγή του έχει μια πιο διεθνή, gallante γεύση. Το πέρασμα από την επίδραση του Κορέλι, σε πρότυπα του Βιβάλντι, πραγματοποιείται στο Κοντσέρτο αρ. 12 του έργου 1, όπου το κοντσέρτο, από γκρόσο, γίνεται a quattro, χάρη στην παρουσία 4 βιολιών που παίζουν, σε μεγάλο τμήμα, ανεξάρτητα.
Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα σημεία της παραγωγής του, είναι το μέρος που κλείνει το κοντσέρτο αρ, 6 του έργου 7, με τίτλο Η κραυγή της Αριάδνης. Αν και πρόκειται για αποκλειστικά οργανική σύνθεση (ένα σύνολο εγχόρδων χωρίζεται σε "Concertino" και "Concerto grosso"), η γραφή είναι τέτοια που, συνήθως, αναφέρεται σε φωνητική σύνθεση, με αποτέλεσμα να ακούγεται κάπως σαν είδος τραγουδιού χωρίς κείμενο, διαιρούμενο σε ρετσιτατίβι και άριες. Οι φωνητικές μελωδίες ήσαν εκείνη την εποχή μια συνεχής πηγή έμπνευσης για τους συνθέτες οργανικών κομματιών και, το αποτέλεσμα είναι μια ιδιαίτερα δραματική μουσική, ορμητικής έκφρασης.
Κουλτούρα
Το σύγχρονο κοινό γνωρίζει, πιθανόν, τον Λοκατέλι από ένα μυθιστόρημα, την «Πρώτη Εντολή», του Πάτρικ Ο 'Μπράιαν, όπου υπάρχει η φράση: «Η αίθουσα μουσικής του σπιτιού του κυβερνήτη στο Port Mahon, ένα οκτάγωνο ψηλό, όμορφο και μυτερό, ήταν γεμάτο με θριαμβευτικούς ήχους, από το πρώτο μέρος του Κουαρτέτου σε Ντο Μείζονα του Λοκατέλι». Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν υπήρξε καν τεκμηριωμένο κουαρτέτο που γράφηκε από τον συνθέτη, αν και μερικά κοντσέρτι γκρόσι μπορούν να «αποπνέουν την αίσθηση» κάποιου κουαρτέτου εγχόρδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί βιολιστές Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Πεύκος Ηρακλείου
Ο Πεύκος (πολυτονικό Πεῦκος) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Πεύκος βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Ψαρή Μαδάρα, της οροσειράς Δίκτης (υψ. 2.141 μ.) σε απόσταση 10 χιλιομέτρων στα ανατολικά της Άνω Βιάννου.
Στη νοτιοανατολική άκρη του Πεύκου υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου και δύο χιλιόμετρα πιο μακριά με κατεύθυνση προς το Καλάμι το εκκλησάκι του Αγίου Θεοδώρου, όπου σύμφωνα με την παράδοση στο σημείο αυτό οι κάτοικοι έβρισκαν αγιοκωνσταντινάτα. Επίσης, οι ναοί του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Δημητρίου και ο παλαιότερος ναός της Αγίας Άννας. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία, την καλλιέργεια κηπευτικών, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Στον Πεύκο έχει περιφερειακό ιατρείο, ανάμεσα στα άλλα.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο και οφείλεται στο μεγάλο πεύκο που υπήρχε στον άνω συνοικισμό .Το χωριό αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ97) το 1583 με το όνομα Pefco και με 220 κατοίκους.
Ο Πεύκος πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής. Στο χωριό οι Γερμανοί, που είχαν διανυκτερεύσει εκεί το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου του 1943 συγκέντρωσαν τους κατοίκους και συνέλαβαν 13 άνδρες τους οποίους εξετέλεσαν.
Δείτε επίσης
μικρογραφία|396x396px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Βλέπε επίσης
Ολοκαύτωμα της Βιάννου
Πευκος Πευκος
Renault Mégane
Το Renault Mégane είναι μικρομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault από τον Οκτώβριο του 1995 έως τον Ιούλιο του 2022. Η πρώτη γενιά του κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα τέλη του 1995, ενώ η τέταρτη και τελευταία γενιά του παρήχθη από τον Μάρτιο του 2016 και για 6 έτη. Έχει προσφερθεί σε αρκετές εκδόσεις αμαξωμάτων, μεταξύ των οποίων σε 3-πορτες hatchback, 5-πορτες hatchback, 4-πορτες σεντάν, 2-πορτες καμπριολέ και 5-πορτες station wagon. Αποτέλεσε επίσης τη βάση για το μικρομεσαίο πολυμορφικό μοντέλο Renault Scénic.
Εξέλιξη
Η εξέλιξη της πρώτης γενιάς του Mégane ξεκίνησε τους πρώτους μήνες του 1990, υπό τον κωδικό «πρότζεκτ X64», και τα πρώτα σχέδια για την αισθητική του μοντέλου έγιναν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 1990. Τον Σεπτέμβριο του 1990 προκρίθηκαν 4 πιθανές σχεδιάσεις, όλες σε κλίμακα 1/5, και τον Μάρτιο του 1991 εξελίχθηκαν σε μοντέλα πλήρους κλίμακας 1:1. Τον Απρίλιο του 1992 επελέγη από τον Patrick Le Quément το τρίτο από αυτά, γνωστό ως το «θέμα C», που είχε σχεδιαστεί από τον Michel Jardin. Τα πρώτα μοντέλα προ-παραγωγής κατασκευάστηκαν από τον Δεκέμβριο του 1994 έως τον Μάιο του 1995, ενώ τον Ιούλιο ξεκίνησε η μαζική παραγωγή του. Σε όλη τη διάρκεια της εξέλιξης, δεν είχε αποφασιστεί η τελική του ονομασία και το μοντέλο αναφερόταν από τον Τύπο αυτοκινήτου ως το 19 δεύτερης γενιάς. thumb|left|Το πρωτότυπο Renault Mégane στο Διεθνές Σαλόνι του Παρισιού το 1988.
Τελικώς παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1995 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, ως ο επίσημος αντικαταστάτης του Renault 19, ενώ κατά την παρουσίαση έλαβε και την εμπορική ονομασία: Renault Mégane. Το όνομα του μοντέλου προήλθε από το ομώνυμο εκθεσιακό αυτοκίνητο που είχε παρουσιαστεί στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού το 1988. Όπως το 19, έτσι και η παραγωγή του Mégane γινόταν στο Ντουαί, στη βόρεια Γαλλία. Μάλιστα, το αυτοκίνητο αποτέλεσε επανασχεδιασμό του προκατόχου του, αφού τόσο το δάπεδο όσο και τα μηχανικά μέρη του (κινητήρες, συστήματα μετάδοσης κ.α.) προήλθαν από το 19, με κάποιες βελτιωτικές τροποποιήσεις. Το συνολικό κόστος της εξέλιξης του πρότζεκτ έφτασε τα 2,7 δις δολάρια με την τότε ισοτιμία, ενώ η χρονική διάρκεια της εξέλιξης έφτασε τους 52 μήνες.