cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sicilia!
Το Sicilia! είναι μια ιταλική ασπρόμαυρη ταινία του 1999 σε σκηνοθεσία Ντανιέλ Χουιγιέ και Ζαν-Μαρί Στράουμπ. Το Sicilia! δείχνει έναν άνθρωπο που επιστρέφει για να επισκεφθεί τη Σικελία, έζοντας ζήσει στη Βόρεια Ιταλία εδώ και πολλά χρόνια. Η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα Un Certain Regard στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1999
See Me, Feel Me
Το See Me, Feel Me (Δες με, νοιώσε με) είναι ένα single από το άλμπουμ Τόμι του 1969 των Who. Αποτελείται από δύο μέρη από το Τόμι, το δεύτερο και το τρίτο μέρος του τελευταίου τραγουδιού του άλμπουμ "We're Not Gonna Take It": "See Me, Feel Me" και "Listening To You"". Κυκλοφόρησε ως single το Σεπτέμβριο του 1970. Το single δε θεωρείται χωριστό κομμάτι στην έκδοση studio του άλμπουμ του 1969.
Οι Who έπαιξαν το "See Me, Feel Me", ακολουθούμενο από το ρεφρέν του "Listening To You", στο Φεστιβάλ του Woodstock το 1969. Αυτό καταγράφηκε σε ταινία στα φίλμ Woodstock (1970) και The Kids Are Alright (1979). Το "See Me, Feel Me" κυκλοφόρησε επίσης ως single στις ΗΠΑ για να αξιοποιηθεί η εμφάνισή του στην ταινία του Woodstock. Μπήκε στα τσαρτς στις 23 Σεπτεμβρίου 1970 και έφτασε στο νούμερο 12 του Pop Singles Chart.. Κυκλοφόρησε επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά δεν είχε μεγάλη επιτυχία.
Το συγκρότημα εκτέλεσε αυτό το τραγούδι στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών αγώνων του 2012 στο Λονδίνο την Κυριακή 12 Αυγούστου 2012, μαζί με το "Baba O'Riley" και το "My Generation".
Νισαπούρ
thumb|250px|Πανοραμική άποψη της Νισαπούρ Η Νισαπούρ (περσικά: نیشاپور) είναι μια πόλη στην επαρχία Ραζαβί Χορασάν στο βορειοανατολικό Ιράν. Βρίσκεται σε μια εύφορη πεδιάδα κοντά στη γειτονική Μασχάντ. Το όνομα της προέρχεται από τα σανσκριτικά και σημαίνει η πόλη της νύχτας. Η Νισαπούρ ήταν ο τόπος γέννησης του Ομάρ Καγιάμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 έχει 205.972 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν Κατηγορία:Χορασάν Κατηγορία:Νισαπούρ Κομητεία‎
Κωνσταντίνος Μπούρας
μικρογραφία|Κωνσταντίνος Μπούρας Ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1962. Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Αθήνα κι εργάζεται σε αυτόν τον τομέα από το 1985. Αποφοίτησε από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μεταπτυχιακές σπουδές θεάτρου (D.E.A.) στο Paris III (La nouvelle Sorbonne), στο Παρίσι. Το 2019 υποστήριξε και του απονεμήθηκε διδακτορικός τίτλος σπουδών από το Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιόνιου Πανεπιστημίου στην Κέρκυρα, με θέμα «Τα θεατρικά έργα του Λώρενς Ντάρελ». Διδάσκει ως Επισκέπτης Καθηγητής στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.
Από το 1988 έως το 2014 εργάστηκε ως διπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός στον Ε.Ο.Τ. Από το 1997 έως και το 1998 άσκησε παράλληλα καθήκοντα υπευθύνου καλλιτεχνικών και τουριστικών εκδηλώσεων στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Από το 2014 έως και το 2021 απασχολήθηκε στο Τμήμα Μελετών και Τεχνικών Έργων της Διεύθυνσης Χωρικού Σχεδιασμού και Υποδομών του Υπουργείου Τουρισμού. Από τον Απρίλιο του 2021 είναι αποσπασμένος στο Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας.
Εργογραφία
1. Ο Πορφυρός Ήλιος του Έρωτα και του Θανάτου, εκδόσεις «Τέχνη και Λόγος», Αθήνα 1987.
2. Άγουρος Έρως, εκδόσεις «Τέχνη και Λόγος», Αθήνα 1988.
3. Η Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων, εκδόσεις «Πλέθρον», Αθήνα 1990.
4. Έρως Ηλιότροπος, εκδόσεις «Πλέθρον», Αθήνα 1993.
5. Αγαύης Έρως, εκδόσεις «Οδυσσέας», Αθήνα 1995.
6. Ο ποιητής του Abdeljebbar, εκδόσεις «Πλέθρον», Αθήνα 1995.
7. Η φωνή του Μανδραγόρα, εκδόσεις «Οδυσσέας», Αθήνα 1996.
8. Έρως Τριμαργικός, εκδόσεις «Πλέθρον», Αθήνα 1997.
9. Στον αστερισμό της Εκάτης, εκδόσεις «Δωδώνη», Αθήνα 1997.
10. Έρωτες γυρίνων και κρίνων, εκδόσεις «Οδυσσέας», Αθήνα 1998.
11. Έρως Παλίμψηστος, εκδόσεις «Το Ροδακιό», Αθήνα 1999.
12. Le Chant de la Mandragore, éditions « La Bruyère », Paris 1999.
13. Ο Θάνατος του Ευριπίδη, εκδόσεις «Δωδώνη», Αθήνα 1999, (δεύτερη έκδοση βελτιωμένη, το Φεβρουάριο του 2000).
14. Palmiers et Mandragores, éditions « L’ Harmattan », Paris 2000.
15. Όρθρος αιώνος, εκδόσεις «Δυτικές Ινδίες», Αθήνα 2000.
16. Το «Μετά» της Τραγωδίας, εκδόσεις «Οδυσσέας», Αθήνα 2000.
17. Η Μεταφυσική του Έρωτα, «Οδυσσέας», Αθήνα 2002.
18. Ερωτικά Μοιρολόγια, «Παρουσία», Αθήνα 2003.
19. Ερέτης Ιώδους, «Δυτικές Ινδίες», Αθήνα 2004.
20. Ψυχρόν Πυρ, «Οδυσσέας», Αθήνα 2005.
21. Φάος, «Το Ροδακιό», Αθήνα 2007.
22. Ποσειδωνίς, «Εριφύλη», Αθήνα 2008.
23. Διασκευάζοντας μετ’ ευτελείας, «Φαρφουλάς», Αθήνα 2009
24. Ελευθερίας Ανατολή, “Μεταίχμιο”, Αθήνα 2010
25. Αρχαίο Φαγοπότι, “Αρμονία”, Αθήνα 2011
26. Αφθονία Μπουρέικ στους αρχαιολογικούς χώρους τής Ελλάδας (κερδίζοντας από τις ενεργειακές πύλες Αφθονία), “Momentum”, Αθήνα 2013
27. Στυλίτης, 412 ποιήματα, “Momentum”, Αθήνα 2014.
28. Φιλοσοφώντας άνευ… (δοκίμια για την Κρίση και τον σύγχρονο Άνθρωπο), “Momentum”, Αθήνα 2015.
29. Το Τζιτζίκι της Περσεφόνης (Ανάλεκτα δραματικά και …άλλα), “Όστρια”, Αθήνα 2015
30. Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα(ποιήματα στην ελληνική, γαλλική κι ιταλική και πολωνική γλώσσα), «Οι Εκδόσεις των Φίλων», Αθήνα 2017.
32. Παλίμψηστος Πάπυρος / Papyrus Palimpseste, ποιήματα μεταφρασμένα από την Παρασκευή Μόλαρη, με πρόλογο κι επιμέλεια από τον Καθηγητή του Ιονίου Πανεπιστημίου Δημήτρη Φίλια, Εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 2018.
33. 25 Προσευχές αδύναμων όντων (το καθένα προς το δικό του "θεό"), δίγλωσση έκδοση (ελληνικά-ισπανικά), που περιλαμβάνει 25 πρωτότυπα δραματικά ποιήματα, μεταφρασμένα στην ισπανική γλώσσα από τον Καθηγητή και βραβευμένο ποιητή Χοσέ Αντόνιο Μορένο Χουράδο.
34. Στην Ιαπωνία εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2018 στα πλαίσια τού: Western-Eastern Poets in Sympathy: Poetic Dialogue / Συμπαθούντες Ποιητές Ανατολής-Δύσης: Ποιητικός Διάλογος, η δίγλωσση ποιητική συλλογή (αγγλικά-ιαπωνικά) Duet of Enlightenment / Δυάδα Φώτισης, από τους: Κωνσταντίνος Μπούρας και ΜάκιΣ τάρφηλντ, εκδοτικός οίκος JUNPA, Τόκυο 2018.
35. Η ΔεκατετρΑλογία της Δημιουργικής Συγγνώμης, θεατρικά έργα, εκδόσεις Όταν, Αθήνα 2019.
36. Έρωτας για την Ελευθερία / MIŁOŚĆ DO WOLNOŚCI, ποίηση σε μετάφραση Παβέου Κρούπκα, δίγλωσση έκδοση (ελληνικά-πολωνικά), Πόζναν 2019.
37. Duet of Enlightenment / Δυάδα Φώτισης, και σε πορτογαλλική μετάφραση από την Fernanda Miranda, εκδοτικός οίκος JUNPA, Τόκυο 2019.
38. Μελλοντική Ελευθερία (με τον Βαγγέλη Χρόνη), εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2020, με σχέδια του Αλέκου Φασιανού και επίμετρο του Θανάση Νιάρχου.
39. Ποιήματα της Κρίσης (2008-2018)(ανθολόγηση-επιμέλεια-εισαγωγή-επίμετρο), εκδόσεις Ιωλκός, Αθήνα 2020.
40. Ατλαντίς. Μυθ-Ιστορία, εκδόσεις Νίκας, Αθήνα 2020.
41.137 ΦΑΟΣ - ΛΕΞΙΚΑΝΘΑΡΟΣ ΑΦΘΟΝΙΑ ΦΩΤΟΣ (Το ημερολόγιο τής μοναχικής πολυκοσμίας: Τα ποιήματα μιάς ά-Φθονης λιτότητας), εκδόσεις Νίκας, Αθήνα 2021.
Αθανάσιος Κωνσταντίνου
Ο Αθανάσιος Κωνσταντίνου (γεν. στις 18 Ιουλίου 1959, Αθήνα) είναι Έλληνας πολιτικός, ιατρός, απόστρατος στρατηγός και ευρωβουλευτής για την Ελλάδα. Αρχικά είχε εκλεγεί ως μέλος της Χρυσής Αυγής, αλλά πλέον είναι ανεξάρτητος πολιτικός.
Ο Κωνσταντίνου είναι απόφοιτος των ΣΣΑΣ και της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2019-2024
Μανδύας (αρχαία Αίγυπτος)
thumb|right|250px|Ο μανδύας του [[Αρποκράτης|Αρποκράτη.]] Ο μανδύας είναι αρχαίο αιγυπτιακό ένδυμα, χαρακτηριστικό έμβλημα των βασιλέων, Φαραώ και των παιδικών θεοτήτων.
Προέλευση
Τον μανδύα τον συναντάμε για πρώτη φορά στην αρχαϊκή περίοδο της αρχαία Αιγύπτου. Η ερμηνεία του δεν είναι γνωστή, όμως είναι φανερό ότι είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των βασιλέων και των θεών, καλύπτοντας μέρη του σώματος.
Ελληνορωμαϊκή εποχή
Στην δυναστεία των Πτολεμαίων ο μανδύας δεν χρησιμοποιείται για να καλύψει το σώμα, αλλά για να το κορνιζώσει, όπως ένα κάδρο πλαισιώνει την εικόνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος Κατηγορία:Ένδυση
Αναστάσιος Καμπούρης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Σαρίνα Πάρμαρ
Η Σαρίνα Πάρμαρ (Αγγ.: Sarena Parmar, 18 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Καναδή ηθοποιός. Έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στη τηλεοπτική σειρά Ίντι, ως Τσάντρα Μέχτα.
Πρώτα χρόνια
Η Πάρμαρ γεννήθηκε στο Πρινς Τζορτζ της Βρετανικής Κολομβίας και μεγάλωσε στην Κελόουνα της Βρετανικής Κολομβίας. Το 2002, φοίτησε στη θεατρική σχολή National Theatre School of Canada. Η οικογένειά της κατάγεται από το Παντζαμπ της Ινδίας.
Σταδιοδρομία
Το 2009, η Πάρμαρ ξεκίνησε την σταδιοδρομία της με τη συμμετοχή της στη τηλεταινία Word on the Street, ως Βάριους. To 2009, πήρε το πρώτο της μεγάλο ρόλο πρωταγωνιστώντας στη τηλεοπτική σειρά Ίντι, ως Τσάντρα Μέχτα. Το 2013, συμμετήχε στην πρώτη της ταινία και συγκεκριμένα στην The Animal Project ως Μίρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Κοττιανές Άλπεις
Οι Κοττιανές Άλπεις (γαλλικά: Alpes Cottiennes, ιταλικά: Alpi Cozie) είναι μία οροσειρά στο νοτιοδυτικό τμήμα των Άλπεων. Αποτελούν τα σύνορα μεταξύ της Γαλλίας και της Ιταλίας.
Ετυμολογία
Το όνομα Κοττιανές προέρχεται από τον Μάρκο Ιούλιο Κόττιο, βασιλιά των φυλών που κατοικούσαν στην ορεινή αυτή περιοχή τον 1ο αιώνα π.Χ. Αυτές οι φυλές είχαν προηγουμένως αντιταχθεί αλλά αργότερα έκαναν ειρήνη με τον Ιούλιο Καίσαρα. Τον Κόττιο διαδέχθηκε ο γιος του, ονόματι επίσης Μάρκος Ιούλιος Κόττιος, ο οποίος έλαβε τον τίτλο του βασιλιά από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο.
Πηγές
Κατηγορία:Οροσειρές των Άλπεων Κατηγορία:Οροσειρές της Ιταλίας
Νορβηγοί
Οι Νορβηγοί (nordmenn) είναι μια βόρεια γερμανική εθνική ομάδα, η οποία ζει κυρίως στη Νορβηγία. Μοιράζονται μια κοινή κουλτούρα και μιλούν τη νορβηγική γλώσσα. Μεταναστευτικές κοινότητες Νορβηγών υπάρχουν σε όλο το κόσμο, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Καναδά, στην Αυστραλία, στην Αργεντινή, στη Χιλή, στη Ουρουγουάη, στη Βραζιλία, στο Μεξικό, στη Νέα Ζηλανδία και στη Νότια Αφρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί Κατηγορία:Γερμανικοί λαοί
Δημήτριος Λάλας
Βιογραφία
Εγεννήθη το 1844 ή το 1848 στο Μαγκάρεβο, τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία (νυν Σκόπια). Σπούδασε στο Μοναστήρι, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και αργότερα τα έτη 1868-70 στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών στο Μόναχο. Το 1870 γνώρισε τον μεγάλο Γερμανό συνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ, ενώ το 1876 έγινε μαθητής και συνεργάτης του.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, έγινε διευθυντής ορχήστρας στο Σάλτσμπουργκ, ενώ στο Πρέσμπουργκ έγινε ο αντικαταστάτης του μαέστρου Χανς Ρίχτερ σε μια συναυλία έργων του Βάγκνερ, στην οποία παρευρέθει και ο ίδιος ο Βάγκνερ. Το 1877-1881 δίδαξε μουσική στη Χάλκη και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν δάσκαλος του Αιμίλιου Ριάδη.
Έκανε παρέα με Μακεδόνες, με τους οποίους συνεργάστηκε και οργάνωσαν τη « Μακεδονική Άμυνα » στα τέλη του 1902. Τοπικές επιτροπές της τελευταίας έκανα την εμφάνισή τους σε πόλεις και χωριά της Μακεδονίας, προετοιμάζοντας τους κατοίκους αυτών για τον επερχόμενο Μακεδονικό Αγώνα. Κάποια στιγμή, πριν το 1906, ο Λάλας συνέθεσε ένα μουσικό έργο για τον Μακεδονικό Αγώνα, με τίτλο « Μακεδονικός Παιάν ».
Απεβίωσε από χολέρα το έτος 1911 στο Μοναστήρι, ενώ τα έργα του εξαφανίστηκαν το 1927.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδόνες Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Αντιπτέριση στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Η αντιπτέριση στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 θα πραγματοποιηθεί στο Φάλκον Κλαμπ στο Μινσκ της Λευκορωσίας από τις 24 έως τις 30 Ιουνίου 2019.
Παραπομπές
Αντιπτέριση
Τζίμι Χόφα
Ο Τζέιμς "Τζίμι" Χόφα (αγγλικά: James "Jimmy" Randle Hoffa), (γεννηθείς 14 Φεβρουαρίου 1913 - εξαφάνιση 30 Ιουλίου 1975) ήταν Αμερικανός ηγέτης του εργατικού συνδικάτου των Οδηγών Φορτηγών (Teamsters Union) των Η.Π.Α από το 1957 μέχρι το 1971. Εξαφανίστηκε στις 30 Ιουλίου 1975 κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, και επίσημα δηλώθηκε ως θανών επτά χρόνια αργότερα, στις 30 Ιουλίου 1982.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζίμι Χόφα γεννήθηκε στη Βραζιλία της Ιντιάνα από τον Τζον και την Βαϊολα (Ριντλ) Χόφα. Ο πατέρας του ήταν από την Πενσυλβάνια Ολλανδικής καταγωγής, και πέθανε το 1920 όταν ο Χόφα ήταν μόλις επτά ετών. Η οικογένεια του μετακόμισε στο Ντιτρόιτ το 1924, που ο Χόφα μεγάλωσε και έμεινε ως το τέλος της ζωής του. Στα 14 χρονών εγκατέλειψε το σχολείο και έκανε διάφορες δουλειές για να βοηθήσει την οικογένειά του. Σε ηλικία των 16 ετών ξεκίνησε να εργάζεται στο κατάστημα τροφίμων Kroger στην εκφόρτωση προϊόντων από τα φορτηγά για 32 σεντς την ώρα.
Συνδικαλισμός και άνοδος στην εξουσία
Το 1931, και σε ηλικία 18 ετών, ο Χόφα διοργάνωσε με επιτυχία μια καθιστική απεργία για τους εργάτες διεκδικώντας καλύτερες αμοιβές. Ο Χόφα εργάστηκε για να υπερασπιστεί την Ένωση των Teamsters από τις συγκρούσεις με άλλα συνδικάτα, συμπεριλαμβανομένου του Συνδέσμου των Βιομηχανικών Οργανώσεων, και επέκτεινε την επιρροή των Teamsters στις μεσοδυτικές πολιτείες από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Αν και δεν εργάστηκε ποτέ ως οδηγός φορτηγού, έγινε πρόεδρος της Τοπικής 299 τον Δεκέμβριο του 1946. Στη συνέχεια ηγηθήκε μιας συνδυασμένης ομάδας τοπικών σωματείων της περιοχής του Ντιτρόιτ, ενώ λίγο αργότερα προχώρησε να γίνει επικεφαλής των σωματείων οδηγών του Μίσιγκαν. Εν τω μεταξύ, ο Χόφα απέκτησε μια αναβολή από τη στρατιωτική θητεία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ισχυριζόμενος στις στρατολογικές αρχές ότι η ανάληψη ηγεσίας του συνδικάτου του έχει μεγαλύτερη αξία για το έθνος διατηρώντας τα εμπορεύματα να λειτουργούν ομαλά και με αυτόν τον τρόπο βοηθούν την πολεμική προσπάθεια.
Στο συνέδριο των IBT του 1952 στο Λος Άντζελες, ο Χόφα επιλέχθηκε ως εθνικός αντιπρόεδρος από τον επερχόμενο πρόεδρο Ντέιβ Μπεκ, διάδοχο του Ντάνιελ Τόμπιν, ο οποίος ήταν πρόεδρος από το 1907. Ο Χόφα είχε καταστρέψει μια εσωτερική εξέγερση εναντίον του Τόμπιν εξασφαλίζοντας τις κεντρικές πολιτείες ως περιφερειακή υποστήριξη για τον Μπεκ στο συνδικάτο. Σε αντάλλαγμα για αυτό, ο Μπεκ έκανε τον Χόφα αντιπρόεδρο. Η IBT μετέφερε τα κεντρικά της γραφεία από την Ινδιανάπολη στην Ουάσιγκτον, αναλαμβάνοντας ένα μεγάλο κτίριο γραφείων στην πρωτεύουσα το 1955. Εν τω μεταξύ, το προσωπικό της IBT διευρύνθηκε, με πολλούς δικηγόρους να προσληφθούν για να βοηθήσουν στις διαπραγματεύσεις για τις συμβάσεις. Μετά την εκλογή του το 1952 ως αντιπρόεδρος, ο Χόφα άρχισε να περνά περισσότερο από το χρόνο του μακριά από το Ντιτρόιτ, είτε στην Ουάσινγκτον είτε ταξιδεύοντας σε όλη τη χώρα για τις διευρυμένες ευθύνες του. Ο προσωπικός δικηγόρος του Χόφα ήταν ο Μπιλ Μπαφαλίνο.
Προεδρία Teamsters
Ο Χόφα ανέλαβε την προεδρία των Teamsters το 1957, στο συνέδριο στο Μαϊάμι Μπιτς της Φλόριντα. Ο προκάτοχός του, ο Μπεκ, εμφανίστηκε ενώπιον του Τζον Λ. ΜακΚέλλεν, που επιλέχθηκε από τη Γερουσία των ΗΠΑ για την Εξεταστική Επιτροπή για Ανάρμοστες Δραστηριότητες στον Τομέα της Εργασίας ή της Διοίκησης, τον Μάρτιο του 1957 και επικαλέστηκε την Πέμπτη Τροπολογία 140 απαντώντας σε ερωτήσεις. Ο Μπεκ κατηγορήθηκε όταν έλαβε χώρα η σύμβαση των IBT και καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για απάτη που πραγματοποιήθηκε στο Σιάτλ.
Οι Teamsters εκδιώχνονται από το AFL-CIO
Η συνέλευση του AFL – CIO του 1957, που πραγματοποιήθηκε στο Ατλάντικ Σίτι του Νιου Τζέρσεϋ, ψήφισε σχεδόν πέντε προς ένα για να αποβάλει τους IBT. Ο αντιπρόεδρος Γουόλτερ Ρέιδερ ηγήθηκε του αγώνα για την απομάκρυνση του IBT για κατηγορίες για διεφθαρμένη ηγεσία του Χόφα. Ο Πρόεδρος Τζορτζ Μέινε έδωσε μια συναισθηματική ομιλία, υποστηρίζοντας την απομάκρυνση του IBT και δηλώνοντας ότι θα μπορούσε να συμφωνήσει στην περαιτέρω ένταξη των Teamsters μόνο εάν θα απολύσουν τον Χόφα ως πρόεδρό τους. Ο Μέινε ζήτησε απάντηση από τον Χόφα, ο οποίος απάντησε μέσω του Τύπου, "Θα δούμε." Εκείνη την εποχή, η διεθνής αδελφότητα οδηγών έφερε πάνω από 750.000 $ ετησίως στο AFL-CIO.
Εθνική συμφωνία μεταφοράς εμπορευμάτων
Μετά την επανεκλογή του ως προέδρου το 1961, ο Χόφα εργάστηκε για να επεκτείνει την ένωση. Το 1964, κατάφερε να φέρει ουσιαστικά όλους τους οδηγούς φορτηγών της Βόρειας Αμερικής σε μια ενιαία εθνική συμφωνία μεταφοράς εμπορευμάτων, η οποία μπορεί να ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα σε μια ολόκληρη θητεία συνδικαλιστικής δραστηριότητας. Στη συνέχεια, ο Χόφα προσπάθησε να φέρει τους εργαζομένους από τις αεροπορικές εταιρείες και άλλους υπαλλήλους μεταφορών στην ένωση, με περιορισμένη επιτυχία.
Ο Χόφα επανεκλέχθηκε χωρίς αντιπολίτευση για τρίτη πενταετή θητεία ως πρόεδρος της IBT, παρά το γεγονός ότι έχει καταδικαστεί για παραβίαση δικαστικής επιτροπής και απάτη μέσω αλληλογραφίας σε δικαστικές αποφάσεις που έμειναν εν αναμονή επανεξέτασης για έφεση. Εκπρόσωποι στο Μαϊάμι εξέλεξαν επίσης τον Φρανκ Φιτζσίμονς ως πρώτο αντιπρόεδρο, ο οποίος θα γινόταν πρόεδρος "εάν ο Χόφα έπρεπε να εκτίσει ποινή φυλάκισης".
Ποινικές διώξεις
Ο Χόφα αντιμετωπίσε για πρώτη φορά νομικά προβλήματα το 1957, ως αποτέλεσμα της επιτροπής ΜακΚέλλεν. Στις 14 Μαρτίου 1957, ο Χόφα συνελήφθη για φερόμενη προσπάθεια δωροδοκίας βοηθού στην Εξεταστική Επιτροπή. Ο Χόφα αρνήθηκε τις κατηγορίες (και αργότερα αθωώθηκε), αλλά η σύλληψη πυροδότησε πρόσθετες έρευνες και περισσότερες συλλήψεις και κατηγορίες τις επόμενες εβδομάδες. Ωστόσο, όταν ο Τζον Φ. Κένεντι εξελέγη πρόεδρος το 1960, διόρισε τον μικρότερο αδερφό του Ρόμπερτ ως Γενικό Εισαγγελέα. Ο Ρόμπερτ Κένεντι είχε απογοητευτεί σε προηγούμενες προσπάθειες καταδίκης του Χόφα, ενώ εργαζόταν ως σύμβουλος στην υποεπιτροπή του ΜακΚέλλεν. Ως Γενικός Εισαγγελέας από το 1961, ο Κένεντι εξαπέλυσε μια ισχυρή επίθεση κατά του οργανωμένου εγκλήματος και συνέχισε με μια ομάδα εισαγγελέων και ερευνητών γνωστή με το όνομα "Πιάστε τον Χόφα".
Φυλάκιση
Τον Μάιο του 1963, ο Χόφα κατηγορήθηκε για απόπειρα δωροδοκίας ενός ένορκου κατά τη διάρκεια του 1962 της δίκης του στο Νάσβιλ. Ο Χόφα καταδικάστηκε στις 4 Μαρτίου 1964 και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκισης και πρόστιμο 10.000 δολαρίων. Ενώ παρέμεινε ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της έφεσής του, ο Χόφα καταδικάστηκε σε δεύτερη δίκη που πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο, στις 26 Ιουλίου 1964, για μία κατηγορία συνωμοσίας και τρεις κατηγορίες απάτης μέσω ταχυδρομείου, καθώς και για την παράνομη χορήγηση δανείων από το συνταξιοδοτικό ταμείο των Teamsters σε μέλη του οργανωμένου εγκλήματοςκαι καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών. Ο Χόφα πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια ανεπιτυχώς, προσπαθώντας να απαλλάγει από τις καταδίκες του 1964. Οι προσφυγές που κατατέθηκαν από τον επικεφαλής δικηγόρο υπεράσπισης του Σεντ Λούις, Μόρις Σένκερ, έφτασαν στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Άρχισε να εκτίει ποινή φυλάκισης 13 ετών (οκτώ χρόνια για δωροδοκία, πέντε χρόνια για απάτη) στις 7 Μαρτίου 1967, στο ομοσπονδιακό σωφρονιστικό ίδρυμα στην Πενσυλβανία.
Διορισμός του Φιτζσίμονς ως αναπληρωτή πρόεδρο
Όταν ο Χόφα μπήκε στη φυλακή, ο Φρανκ Φιτζσίμονς διορίστηκε αναπληρωτής πρόεδρος της ένωσης, και ο Χόφφα σχεδίαζε να διοικεί την ένωση από τη φυλακή μέσω του Φιτζσίμονς. Ο Φιτζσίμονς ήταν έμπιστος του Χόφα, κάτοικος του Ντιτρόιτ και μακροχρόνιο μέλος της τοπικής 299 των Teamsters, ο οποίος όφειλετη δική του υψηλή θέση σε μεγάλο βαθμό στην επιρροή του Χόφα. Παρ 'όλα αυτά, ο Φιτζσίμονς απομακρύνθηκε σύντομα από την επιρροή και τον έλεγχο του Χόφα μετά το 1967, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια του Τζίμι Χόφα. Ο Φρανκ Φιτζσίμονς αποκέντρωσε επίσης την εξουσία κάπως μέσα στη δομή διοίκησης της IBT, καθώς παραιτήθηκε μεγάλο μέρος του διοίκησης που ελεγχόνταν από τον Χόφα ως πρόεδρος της ένωσης. Ενώ ήταν ακόμα στη φυλακή, ο Χόφα παραιτήθηκε από πρόεδρος των Teamsters στις 19 Ιουνίου 1971 και ο Φιτζσίμονς εξελέγη πρόεδρος των Teamsters στις 9 Ιουλίου 1971.
Αποφυλάκιση
Ο Χόφα ανέκτησε την ελευθερία του, με τον όρο που του έθεσε η κυβέρνηση Νίξον ότι δεν θα ανακατευθεί στο συνδικαλισμό μέχρι το 1980. . Ο Χόφα ισχυρίστηκε ότι δεν είχε συμφωνήσει ποτέ σε αυτήν την προϋπόθεση και κατηγόρησε ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης Νίξον, συμπεριλαμβανομένων του Γενικού Εισαγγελέα Τζον Ν. Μίτσελ και του Ειδικού Συμβούλου του Λευκού Οίκου Τσαρλς Κόλσον, ότι του στέρησαν τα δικαιώματά του επιβάλλοντας αυτόν τον όρο. Ο Χόφα υποψιάστηκε ότι ο όρος είχε επιβληθεί λόγω αιτημάτων από την ηγεσία των Teamsters, αλλά αυτό το αρνήθηκε ο Φιτζσίμονς. Έως το 1973, ο Χόφα σχεδίαζε να αναλάβει εκ νέου την προεδρία των Teamsters.
Ο Χόφα κατέφυγε σε νομικές ενέργειες για να ακυρώσει τον περιορισμό έτσι ώστε να μπορεί να επαναβεβαιώσει την εξουσία του πάνω στους Teamsters. Ο Τζον Ντιν, πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου στη Νίξον, ήταν μεταξύ εκείνων που κλήθηκαν να καταθέσουν σε δικαστικές προσφυγές του 1974. Ο Ντιν, ο οποίος είχε γίνει διάσημος ως μάρτυρας της κυβέρνησης σε διώξεις που προέκυψαν από το σκάνδαλο Γουοτεργκειτ στα μέσα του 1973, είχε εκπονήσει τη ρήτρα το 1971 κατόπιν αιτήματος του Νίξον. Ο Χόφα έχασε τελικά τη μάχη αφού το δικαστήριο έκρινε ότι ο Νίξον είχε ενεργήσει εντός των εξουσιών του επιβάλλοντας τον περιορισμό, καθώς βασίστηκε στο παράπτωμα του Χόφα ενώ υπηρετούσε ως αξιωματούχος των Teamsters.
Ο Χόφα αντιμετώπισε τεράστια δυσκολία στην αποκατάσταση της εξουσίας του από πολλές μεριές και είχε χάσει μεγάλο μέρος της προηγούμενης υποστήριξής του ακόμη και στην περιοχή του Ντιτρόιτ. Ως αποτέλεσμα, σκόπευε να ξεκινήσει την επιστροφή του απο τοπικό επίπεδο με την τοπική 299 του Ντιτρόιτ, όπου διατηρούσε κάποια επιρροή. Το 1975, ο Χόφα ξεκινησε να γράφει την αυτοβιογραφία του, Hoffa: The Real Story, η οποία δημοσιεύθηκε λίγους μήνες μετά την εξαφάνισή του. Είχε δημοσιεύσει νωρίτερα ένα βιβλίο του με τίτλο The Trials of Jimmy Hoffa (1970).
Η Εξαφάνιση
Ο Τζίμι Χόφα εξαφανίστηκε μετά τις 14:45 το μεσημέρι στις 30 Ιουλίου 1975, από το πάρκινγκ του εστιατορίου "Red Fox" στο Μπλούμφιλντ του Ντιτρόιτ. Είχε πει σε άλλους ότι επρόκειτο να συναντήσει εκεί δύο αρχηγούς της Μαφίας. Τον Άντονι Τζιακαλόνε και τον Άντονι Προβενζάνο. Ο Χόφα έφτασε γύρω στις 2:00 στο πάρκινγκ, 30 λεπτά νωρίτερα και τηλεφώνησε στην σύζυγό του και τις είπε ότι θα περίμενε λίγα λεπτά ακόμη. Επίσης ένας οδηγός φορτηγού είδε τον Χόφα στο πάρκινγκ, μέσα σε ένα αυτοκίνητο μαζί με έναν άλλο επιβάτη. Η σύζυγος του Χόφα ανεφέρε ότι η εξαφάνιση έγινε εκείνο το απόγευμα. Η αστυνομία βρήκε το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ ξεκλείδωτο και χωρίς κάποια ένδειξη, για το τι συνέβη στον Χόφα. Ο Τζιακαλόνε και ο Προβένζανο αρνήθηκαν ότι είχαν κάποια συνάντηση στο εστιατόριο εκείνο το απόγευμα με τον Χόφα. Παρά τις εκτεταμένες έρευνες που ακολούθησαν, τόσο από την αστυνομία άλλα και από το FBI, δεν κατέληξαν κάπου για το τι απέγινε ο Χόφα. Στις 30 Ιουλίου 1982, εφτά χρόνια μετά ο Τζίμι Χόφα θεωρήθηκε επισήμως νεκρός. Έχουν αναπτυχθεί πολλές θεωρίες και φήμες από τότε, χωρίς ωστόσο να αποδεχτεί τίποτα.
Ισχυρισμοί και εξελίξεις
Στο βιβλίο του, I Heard You Paint Houses: Frank "The Irishman" Sheeran and the Closing of the Case on Jimmy Hoffa (2004), ο συγγραφέας Τσαρλς Μπραντ ισχυρίζεται ότι ο Φρανκ Σίραν, ένας φερόμενος επαγγελματίας δολοφόνος της μαφίας και μακροχρόνιος φίλος του Χόφα, ομολόγησε ότι τον δολοφόνησε. Σύμφωνα με τον Μπραντ, ο O'Μπραιεν οδήγησε τους Σίραν, Χόφα και τον μαφιόζο Σαλ Μπριτζούγκλιο σε ένα σπίτι στο Ντιτρόιτ. Ο Σίραν ισχυρίστηκε ότι ενώ ο O'Μπραιεν και ο Μπριτζούγκλιο έφυγαν, αυτός και ο Χόφα μπήκαν στο σπίτι, όπου στην συνέχεια πυροβόλησε τον Χόφα δύο φορές στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Ο Σίραν είπε στον συγγραφέα ότι του είπαν ότι ο Χόφα μετά τη δολοφονία πρέπει να αποτεφρωθεί.
Επιπλέον, ο Σίραν παραδέχτηκε αργότερα σε δημοσιογράφους ότι δολοφόνησε τον Χόφα, αλλά λεκέδες αίματος που βρέθηκαν στο σπίτι του Ντιτρόιτ, στο οποίο ο Σίραν ισχυρίστηκε ότι συνέβη η δολοφονία σύμφωνα με έρευνα του FBI δείχνουν να μην ταιριάζουν με το DNA του Χόφα. Σύμφωνα με τον Σίραν, στην πρώτη συνομιλία που είχε με τον Χόφα ήταν στο τηλέφωνο, όπου ο Χόφα ξεκίνησε λέγοντας, "Άκουσα ότι βάφεις σπίτια." Σε μια ρήση της μαφίας που ερμηνεύεται «άκουσα να σκοτώνεις ανθρώπους», όπου το «χρώμα» είναι το αίμα που χύνεται όταν οι σφαίρες βρίσκουν το σώμα. Η αλήθεια του βιβλίου, συμπεριλαμβανομένων των υποτιθέμενων ομολογιών του Σίραν για τη δολοφονία του Χόφα, αμφισβητήθηκε από το άρθρο "The Lies of the Irishman", του Bill Tonelli και το βιβλίο "Jimmy Hoffa and" The Irishman ": A True Crime Storie?" από τον Καθηγητή Τζακ Γκολντσμιθ της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ, η οποία δημοσιεύτηκε στο The New York Review of Books.
Επίσης ο Ρίτσαρντ Κουκλίνσκι ισχυρίστηκε ότι ήταν αυτός που σκότωσε τον Χόφα, ενώ είχε εμπλοκή και ο Ρόι ΝτεΜέιο. Σύμφωνα με τον Κουκλίνσκι, ο Χόφα δολοφονήθηκε σε ένα αυτοκίνητο που ανήκε στον Άντονι Τζιακαλόνε και θάφτηκε στο Ντιτρόιτ. Αργότερα ο Κουκλίνσκι δήλωσε ότι το σώμα θάφτηκε σε στάδιο του Νιου Τζέρσεϊ.
Προσωπική ζωή
Το 1936 παντρεύτηκε την 18χρονή Ζοζεφίν Ποσιγόβακ, κόρη Πολωνών μεταναστών, από το Οχάιο και απέκτησε δύο παιδιά, την Μπάρμπαρα Ανν Κρέισνερ και τον Τζέιμς Π. Χόφα. Η κόρη του Μπάρμπαρα ήταν βοηθός εισαγγελέα του Μιζούρι μέχρι το 2011 όπου και παραιτήθηκε, και ο γιος του Τζέιμς, διατέλεσε Πρόεδρος της Teamsters Union την περίοδο 1998-1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί συνδικαλιστές Κατηγορία:Αγνοούμενοι Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Ρουθ Ντένις
Η Ruth St. Denis (γεννημένη Ruth Denis ;  20 Ιανουαρίου 1879 - 21 Ιουλίου 1968) ήταν μια αμερικανή πρωτοπόρος του σύγχρονου χορού, εισάγοντας ανατολικές ιδέες στην τέχνη. Ήταν συνιδρυτής της Αμερικανικής Σχολής Χορού και Σχετικών Τεχνών της Denishawn και δασκάλα αρκετών αξιοσημείωτων καλλιτεχνών.
Βιογραφία
Η Ruth St. Denis γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1879. Κόρη της Ρουθ Έμμα Χαλ Ντένις (απόφοιτος ιατρικής) και του Τόμας Λαμπάν Ντένις (εφευρέτης), μεγάλωσε σε ένα μικρό αγρόκτημα στο Νιου Τζέρσεϋ, όπου σπούδασε Χριστιανισμό και Θεοσοφία. Ήδη στην παιδική της ηλικία άρχισε να ασχολείται με την γυμναστική και το τραγούδι, γεγονός που συνέβαλε στην ανάπτυξη της τεχνικής της αργότερα στη ζωή. Το 1894, μετά από χρόνια εξάσκησης στις πόζες της τεχνικής Delsarte, έκανε το ντεμπούτο του ως χορεύτρια. Μετά από αυτό το μικρό ξεκίνημα, προχώρησε σε περιοδείες με έναν φημισμένο παραγωγό και σκηνοθέτη, τον David Belasco. Η ζωή της άρχισε να αλλάζε το 1904ι όταν είδε μια διαφημιστική αφίσα τσιγάρων με την απεικόνιση Αιγυπτιακών Θεών. Η αφίσα έδειχνε την αιγυπτιακή θεά Ίσιδα καθισμένη στον θρόνο ενός ναού. Αυτή η εικόνα γοήτευσε την Ρουθ Ντένις και την ενέπνευσε να δημιουργήσει χορούς που εξέφραζαν το μυστικισμό που είδε σε αυτήν την εικόνα της θεάς, και να ασχοληθεί με την ανατολική φιλοσοφία.
Το 1905, η St. Denis εγκατέλειψε την εταιρεία του Belasco για να ξεκινήσει την καριέρα της ως σόλο καλλιτέχνιδα. Το πρώτο έργο που προέκυψε από το ενδιαφέρον της για την Ανατολή ήταν η Ράντα που παρουσιάστηκε το 1906. Αντλώντας από την ινδουιστική μυθολογία, ο Ράντα είναι η ιστορία του Κρίσνα και της αγάπης του για μια θνητή υπηρέτρια. Το κομμάτι αποτέλεσε μια γιορτή των πέντε αισθήσεων και ενίσχυσε τη σύγχρονη γοητεία της ανατολικής κουλτούρας. Η χορογραφία της δεν ήταν πολιτισμικά ακριβής ή αυθεντική, εξέφραζε όμως τα θέματα που απασχολούσαν την Ντένις σε σχέση με την ανατολική κουλτούρα και είχαν απήχηση στο σύγχρονο κοινό. Η Ντένις πίστευε ότι ο χορός ήταν μια πνευματική έκφραση και η χορογραφία της αντανακλούσε αυτήν την ιδέα. αριστερά|μικρογραφία| Φωτογραφημένη από τον Otto Sarony, γ. 1900 Το 1911 γνώρισε τον νεαρό χορευτή και μετέπειτα συζυγό της Ted Shawn. Μαζί ίδρυσαν το 1915 τη σχολή Denishawn, το «λίκνο του αμερικανικού σύγχρονου χορού». Μιά από τις πιο διάσημες μαθήτριές της ήταν η Μάρθα Γκράχαμ. Η ενασχόληση της με την Ανατολή συνεχίστηκε όλο το διάστημα και το 1923 σκηνοθέτησε το έργο Ιστάρ των Επτά Πύλων, το οποίο αφορούσε μια Βαβυλωνιακή θεά. Μαζί με τον άντρα της περιόδευσαν στις δεκαετίες του 1910 και του 1920, εκτελώντας συχνά τα έργα τους στη σκηνή του vaudeville. Άλλοι αξιοσημείωτοι χορευτές όπως η Ντόρις Χάμφρι, η Λίλιαν Πάουελ, ο Έβαν-Μπάροους Φοντέιν και ο Τσαρλς Γουίντμαν σπούδασαν επίσης στο Denishawn.
Αν και η σχολή Denishawn είχε κλείσει μέχρι το 1930, η Ντένις συνέχισε να χορεύει, να διδάσκει και να χορογραφεί ανεξάρτητα, καθώς και σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες. Ο προσανατολισμός της άλλαξε προς θέματα που είχαν να κάνουν και με την χριστιανική θρησκεία. Το 1938 ίδρυσε το πρόγραμμα σπουδών χορού του Πανεπιστημίου Adelphi, ένα από τα πρώτα τμήματα χορού σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο. Το 1962 συνεργάστηκε με τον impresario Raymond D. Bowman για να παρουσιάσει μια πλήρη μπαλινέζικη παράσταση θεάτρου σκιών (Wayang Kulit) στο στούντιο της, η οποία διήρκεσε περισσότερες από 8 ώρες. Ήταν η πρώτη τέτοια παράσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι
Βάρδυλις
Ο Βάρδυλις (περί το 448 π.Χ. - περί το 358 π.Χ.) ήταν Ιλλυριός Βασιλιάς της Δαρδανίας και ο ιδρυτής της Ιλλυρικής δυναστείας. Στην διάρκεια της βασιλείας του ένωσε όλες τις νότιες Ιλλυρικές φυλές, νίκησε πολλές φορές τους Μακεδόνες και τους Μολοσσούς, πήρε την εξουσία στην Άνω Μακεδονία και την Λυγκηστίδα. Πραγματοποίησε πολλές επιδρομές στην Ήπειρο αλλά οι στρατιώτες του εκδιώχθηκαν αμέσως. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές ξεπέρασε τα 90 χρόνια, ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας αρνήθηκε τις προτάσεις του Βάρδυλι για ειρήνη με όρο να κρατήσει τα εδάφη που κατέκτησε. Ο Γράβος Β΄ φαίνεται ότι ήταν ισχυρός Ιλλυριός βασιλιάς μετά τον θάνατο του Βάρδυλις. Ο γιός του Κλείτος και ο βασιλιάς των Ταυλάντιων Γλαυκίας εξεγέρθηκαν εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πολιορκία του Πηλίου (335 π.Χ.). Οι ιστορικοί Πάβλε Ίβιτς και Αλεξάντρου Ροσέττι συνδέουν το όνομα "Βάρδυλις" με την Αλβανική λέξη "λευκός", σύμφωνα με άλλη εκδοχή προέρχεται από τον συνδυασμό των Αλβανικών λέξεων "λευκός" και "αστέρι". Ο Γερμανός γλωσσολόγος Πάουλ Κρέτσμερ ωστόσο γράφει ότι το όνομα του μεταφράζεται σαν "γκρι" όπως το πρόφεραν οι Μεσσάπιοι στην νότια Ιταλία.
Βίος
Γεννημένος το 448 π.Χ. ο Βάρδυλις ήταν ταπεινής καταγωγής, καρβουνιάρης και ανθρακωρύχος, πήρε την εξουσία με την βία και κέρδισε την συμπάθεια των Δαρδάνων για τον δίκαιο τρόπο που μοίραζε τα λάφυρα στους στρατιώτες. Ο προκάτοχος του δεν ήταν ο Σίρρας αλλά ο προηγούμενος Ιλλυριός βασιλιάς του έκλεισε συνθήκη με τον Αμύντα Β΄ της Μακεδονίας για τον έλεγχο της Λυγκηστίδας. Ο Βάρδυλις συγκέντρωσε όλες τις Ιλλυρικές φυλές και μετέτρεψε την Ιλλυρία σε πανίσχυρη δύναμη στα Βαλκάνια. Δεν έχει εντοπιστεί η πρωτεύουσα του, πιθανότατα βρισκόταν στην Λυγκηστίδα επειδή στην συνάντηση του με τον Φίλιππο Β΄ φαίνεται ότι την κατείχε, σύμφωνα με άλλους βρισκόταν στο σημερινό Κοσσυφοπέδιο. Σε αντίθεση με προηγούμενους Ιλλυριούς βασιλείς ο Βάρδυλις έδωσε έντονη σημασία στον στρατιωτικό και οικονομικό τομέα. Στην Ιλλυρική πόλη Δαμάστιον κόπηκαν ασημένια νομίσματα (395 π.Χ.) που είχαν παρόμοια εμβλήματα με το Κοινό των Χαλκιδέων. Ο Βάρδυλις επέκτεινε σημαντικά το εμπόριο, έφτασε πάνω από τον Δούναβη εκεί που δεν είχαν φτάσει ακόμα οι Έλληνες. Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τα μεγάλα εμπορικά προνόμια του Βάρδυλις όταν ίδρυσε αποικίες στην Αδριατική Θάλασσα. Ο Βάρδυλις ήταν ο πρώτος Ιλλυριός βασιλιάς που ίδρυσε οχυρωμένες πόλεις, η Λυγκηστίδα και το Πήλιον Ιλλυρίας υπήρχαν πριν την άνοδο στον θρόνο της Μακεδονίας του Φιλίππου Β΄. Ο Τερτυλλιανός γράφει ότι ήταν εξαιρετικός φιλόδοξος βασιλιάς, ύστερα από ένα όνειρο που είδε ξεκίνησε τις εκστρατείες, στους Μολοσσούς, τις υπόλοιπες Ιλλυρικές φυλές και την Μακεδονία.
Μακεδονικές εκστρατείες
Ο Βάρδυλις ενοχλήθηκε έντονα από την συνθήκη που σύναψαν ο Αμύντας Γ΄ της Μακεδονίας και ο πεθερός του Σίρρας και επιτέθηκε στην Μακεδονία (393 π.Χ.). Οι Ιλλυριοί χρησιμοποίησαν στην μάχη επαναστατικές τακτικές που δεν υπήρχαν ποτέ μέχρι τότε, νίκησαν τον Αμύντα Γ΄, τον έστειλαν εξορία στην Θεσσαλία και τοποθέτησαν στην θέση του υποτελή βασιλιά. Οι Θεσσαλοί βοήθησαν τον Αμύντα Γ΄ να ανακτήσει τον θρόνο του αλλά οι συνεχείς επιδρομές των Ιλλυριών τον ανάγκασαν να υποκύψει και να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον Βάρδυλις (372 π.Χ.) Ο Αμύντας Γ΄ πέθανε (370 π.Χ.) κληροδοτώντας στους γιους του όλα τα προβλήματα με τους Ιλλυριούς, τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Β΄ της Μακεδονίας μεγαλύτερος γιος του με την Ευρυδίκη της Λυγκηστίδος, κόρη του Σίρρα. Ο Αλέξανδρος Β΄ προσπάθησε να διώξει τους Ιλλυριούς από την Μακεδονία αλλά ηττήθηκε (369 π.Χ.), ο Βάρδυλις πήρε όμηρο τον μικρότερο αδελφό του, τον μετέπειτα βασιλιά Φίλιππο Β΄. Τον Αλέξανδρο Β΄ διαδέχθηκε ο δεύτερος αδελφός του Περδίκκας Γ΄ της Μακεδονίας (368 π.Χ.). Οι Παιονίοι ξεκίνησαν μια σειρά από επιδρομές στην Μακεδονία για να βοηθήσουν τους Δαρδανίους, ο Περδίκκας Γ΄ αρκετά ταπεινωμένος από την υποτέλεια βάδισε με τον στρατό του βόρεια για να τους αντιμετωπίσει (359 π.Χ.). Η συντριβή που γνώρισαν οι Μακεδόνες ήταν τρομερή, σκοτώθηκαν 4.000 άντρες ανάμεσα τους και ο ίδιος ο βασιλιάς, οι υπόλοιποι Μακεδόνες εξαφανίστηκαν πανικόβλητοι. Μετά τον θρίαμβο τους οι Δάρδανοι επεκτάθηκαν μέχρι την λίμνη Οχρίδα, η Μακεδονία βρέθηκε σε ολική κατάρρευση. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Φίλιππος Β΄ αποφασισμένος από την αρχή να διαλύσει τον Ιλλυρικό κίνδυνο που ταλαιπώρησε τον πατέρα του και τους αδελφούς του.
Συντριβή από τους Μακεδόνες
H Μακεδονία ξεπέρασε την επόμενη χρονιά το εσωτερικό χάος και μπόρεσε να ετοιμαστεί ξανά την επόμενη χρονιά για μάχη απέναντι στους Ιλλυριούς (359 π.Χ.) Η πρώτη προτεραιότητα του Φιλίππου Β΄ ήταν να εξασφαλίσει τον θρόνο του απέναντι στους υπόλοιπους Μακεδόνες διεκδικητές, γι΄αυτό απέκλεισε τον πόλεμο με τον Βάρδυλις, έκλεισε μαζί του ειρήνη και παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την δισέγγονη του Αυδάτη Ευρυδίκη της Μακεδονίας. Η πράξη αυτή του εξασφάλιζε ότι δεν θα δεχόταν Ιλλυρική επίθεση που εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει. Την άνοιξη του 358 π.Χ. ο Φίλιππος είχε εξασφαλίσει τον θρόνο του και μπόρεσε να στρέψει το ενδιαφέρον του στις περιοχές της βορειοδυτικής Μακεδονίας που κατείχαν οι Ιλλυριοί. Ο Βάρδυλις του πρότεινε ειρήνη με την προϋπόθεση ο καθένας θα κυβερνούσε τα εδάφη που είχε κατακτήσει, ο Φίλιππος Β΄ θεώρησε την πρόταση άκρως προσβλητική επειδή θεωρούσε δική του όλη την Μακεδονία και κινητοποίησε όλους τους άντρες του βασιλείου του για πόλεμο. Ο Βάρδυλις με την σειρά του δήλωσε ότι δεν ήταν πρόθυμος να προσλάβει αιχμαλώτους, κάθε Μακεδόνας στρατιώτης που έχανε στην μάχη θα ακρωτηριαζόταν. Παρά το γεγονός ότι οι δύο στρατοί ήταν περίπου ισοδύναμοι (ο Βάρδυλις 500 ιππείς και 10.000 πεζούς ενώ ο Φίλιππος 600 ιππείς και 10.000 πεζούς) οι Μακεδόνες ήταν πολύ καλύτερα εκπαιδευμένοι. Οι δύο στρατοί συγκεντρώθηκαν νότια από την Δαρδανία, κοντά στην Μπίτολα. Ο Βάρδυλις πρότεινε μια γραμμική διαμόρφωση του στρατού όμοια αλλά ο Φίλιππος Β΄ εφάρμοσε την Μακεδονική Φάλαγγα με την οποία είχε εκπαιδευτεί για πολλά χρόνια όταν κυβερνούσε ο αδελφός του. Η μάχη στην αρχή έδειχνε ότι ήταν για πολύ καιρό χωρίς νικητή αλλά ο Φίλιππος αιφνίδια συνέτριψε τον στρατό των Ιλλυριών και θανάτωσε 7.000 άνδρες. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης γράφει αναλυτικά τον 1ο αιώνα π.Χ.:
"η μάχη στην αρχή ήταν αμφίρροπη χάρη στην ατολμία που έδειξαν και από τις δυο πλευρές, πολλοί σκοτώθηκαν και πολλοί τραυματίστηκαν αλλά δεν υπήρχε ακόμα νικητής. Όταν οι ιππείς του Φιλίππου προχώρησαν στα μετόπισθεν και ο ίδιος με τα καλύτερα στρατεύματα του πολέμησαν με ηρωισμό στην μάχη οι Ιλλυριοί τράπηκαν σε φυγή. Η καταδίωξη συνεχίστηκε ακόμα περισσότερο και πολλοί περισσότεροι Ιλλυριοί σκοτώθηκαν μέχρι που ο Φίλιππος κάλεσε πίσω τον στρατό του για να θάψει τους νεκρούς του. Οι Ιλλυριοί έστειλαν πρεσβευτές εκλιπαρώντας ειρήνη, άδειασαν όλες τις Μακεδονικές πόλεις αλλά είχαν ήδη 7.000 νεκρούς".
Ο Βάρδυλις πιθανότατα τραυματίστηκε και έπεσε στην μάχη, καταγράφεται ότι οδηγούσε ο ίδιος το άλογο του αν και ήταν 90 ετών. Οι Ιλλυριοί αντιπρόσωποι συμφώνησαν να εγκαταλείψουν όλες τις Μακεδονικές πόλεις και να μην ενοχλήσουν ξανά το βασίλειο, το πρόβλημα που είχε ο Φίλιππος Β΄ με την Λυγκηστίδα λύθηκε οριστικά και παγιώθηκαν τα δυτικά του σύνορα. Αυτό θα ήταν άριστη προστασία απέναντι σε μελλοντικές Ιλλυρικές επιδρομές μέσω της πεδιάδας του Δρίνου, τα σύνορα των Ιλλυριών και των Μακεδόνων παρέμειναν για πολλά χρόνια στην λίμνη Οχρίδα.
Γιάνκο Ματούσκα
Ο Γιάνκο Ματούσκα (10 Ιανουαρίου 1821 - 11 Ιανουαρίου 1877) ήταν Σλοβάκος ποιητής, ακτιβιστής, περιστασιακός θεατρικός συγγραφέας και γραμματέας του δικαστηρίου. Είναι γνωστός ως συγγραφέας του σλοβακικού εθνικού ύμνου Ναντ Τάτρου σα Μπλίσκα με βάση τη μελωδία του σλοβακικού λαϊκού τραγουδιού «Kopala studienku».
Βιογραφία
Ο Ματούσκα γεννήθηκε στο Ντόλνι Κούμπιν από οικογένεια τεχνιτών. Άρχισε να πηγαίνει σχολείο εκεί, στη συνέχεια φοίτησε πιθανότατα στο γυμνάσιο του Γκέμερ και τέλος σπούδασε στο διάσημο Λούθηρανικό Λύκειο του Πρέσμπουργκ (προπαρασκευαστικό γυμνάσιο και κολέγιο) όπου πήρε μαθήματα στο Ινστιτούτο Τσεχοσλοβακικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, ενώ έκανε σπουδές στο θεολογία. Ο Λούντοβιτ Στουρ, ο μοναδικός καθηγητής διδασκαλίας που παρέδιδε τα μαθήματα που προσφέρονταν από το ινστιτούτο την εποχή εκείνη τη, απολύθηκε τον Δεκέμβριο του 1843 υπό την πίεση των αρχών του βασιλείου, οι οποίες αντιτάχθηκαν στον υπέρ-σλοβακικό ακτιβισμό του. Ο 23χρονος τότε Ματούσκα έγραψε το "Lightning Over the Tatras" όταν αυτός και άλλοι μαθητές ξεσηκώθηκαν με αφορμή για τις επαναλαμβανόμενες απορρίψεις των προσφυγών τους στο σχολικό συμβούλιο προκειμένου να αντιστρέψουν την απόλυση του Στουρ. Περίπου δύο δωδεκάδες μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Ματούσκα, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Λύκειο ως διαμαρτυρία τον Μάρτιο του 1844. Ο Ματούσκα έδωσε τις τελικές του εξετάσεις στο λουθηρανικό γυμνάσι του Τίσοβετς. Έζησε στην Οράβα για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του. Σταμάτησε να γράφει μετά τις επαναστάσεις του 1848. Εργάστηκε σε κυβερνητικές θέσεις μετά το 1850, ενώ διετέλεσε γραμματέας του δικαστηρίου του Ντόλνι Κούμπιν από το 1870 έως το 1875. Πέθανε την επόμενη της ημέρας των 56ων γενέθλιων του και τάφηκε στο Ντόλνι Κούμπιν.
Έργα
Ξεκίνησε να γράφει στο λύκειο. Επικεντρώθηκε στην ποίηση, ειδικά στις μπαλάντες και στους μύθους. Έγραψε επίσης πεζογραφία και δράμα, ενώ έκανε και μεταφράσεις από τα Πολωνικα, όπως για παράδειγμα το ποίημα Dziady του Άνταμ Μιτσκιέβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβάκοι συγγραφείς Κατηγορία:Ποιητές
Ποταμός Τζαλντάκα
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Ο ποταμός Τζαλντάκα στην επαρχία Καλιμπόνγκ Ο Ποταμό; Τζαλντάκα (জলঢাকা নদী), επίσης γνωστός ως ποταμός Ντίτσου σε παλαιότερες περιόδους, είναι διασυνοριακός ποταμός μήκους 192 χλμ που προέρχεται από τη λίμνη Κουπούπ ή Μπιτάνγκ στο νοτιοανατολικό Σικίμ στα ανατολικά Ιμαλάια και ρέει μέσα από το Μπουτάν και τις επαρχίες Καλιμπόνγκ, Τζαλπαϊγκούρι και Κουτς Μπιχάρ της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία. Σε αυτό το σημείο το ποτάμι εισέρχεται στο Μπαγκλαντές μέσω της επαρχίας Λαλμονιρχάτ και, στη συνέχεια ενώνεται με το ποταμό Ντάρλα μέχρι την εκροή του Ντάρλα στον Ποταμό Βραχμαπούτρα κοντά στην επαρχία Κουριγκράμ. Καθώς ο ποταμός περνά διάφορα διεθνή σύνορα, μόνο ένα μικρό μήκος του ποταμού βρίσκεται στο Μπαγκλαντές.
Γεωγραφία
Ο Ποταμός Τζαλντάκα σχηματίζεται από το συνδυασμό των τριών ρευμάτων στο Μπίντου, το τελικό σημείο του Αστυνομικού τμήματος της Τζαλντάκα στην επαρχία Καλιμπόνγκ στη Δυτική Βεγγάλη. Τα τρία ρεύματα είναι γνωστά ως Μπίντου Χόλα, Ντουντ Πόχρι και Τζαλντάκα που πηγάζει από τη λίμνη Κουπούπ, μια μικρή παγετώδη λίμνη σε Σικίμ. Τα συνδυασμένα ρεύματα συναντιούνται σε Μπίντου για να σχηματίσουν τον ποταμό Τζαλντάκα σχηματίζοντας έτσι παραποτάμιο σύνορο με την Ινδία και το Μπουτάν, στην αριστερή όχθη. Οι κύριοι παραπόταμοι που εντάσσονται στον ποταμό στη δεξιά όχθη είναι οι Μούρτι, Νακσάλ Χόλα, Σουτούνγκα και Γιάρντα. Η Ντιάνα, Ρέχτι-Ντουντούγια και Μούτζναϊ είναι οι κύριοι παραπόταμοι που εντάσσονται στην αριστερή όχθη του ποταμού.
Ο ποταμός ρέει μέσα από τις τρεις επαρχίες της Βόρειας Βεγγάλης, τις Καλιμπόνγκ, Τζαλπαϊγκούρι και Κουτς Μπιχάρ. Ολόκληρη η λεκάνη απορροής είναι η πιο εύφορη γεωργική ζώνη, μαζί με την Λεκάνη Τίστα. Η ανώτερη διαδρομή είναι διάσημη για καλλιέργειες όπως φαρμακευτικά βότανα και φρούτα, συμπεριλαμβανομένων του πορτοκαλιού και του ροδιού. Η μέση διαδρομή που περιλαμβάνει την επαρχία Τζαλπαϊγκούρι και καλύπτεται από καλλιέργειες τσαγιού και καλαμποκιού, ενώ η κάτω διαδρομή κυριαρχείται από καλλιέργειες ρυζιού, γιούτας και καπνού. Οι γαίες που σχηματίζονται από τον ποταμό περιέχουν καλλιέργειες όπως το μπαμπού. Στην κάτω λεκάνη, τα εδάφη του ποταμού που καλλιεργούνται με μπανάνα.
Το ποτάμι μπαίνει το Μπαγκλαντές στην επαρχία Γκοκσαντάνγκα για να συναντήσει τον Βραχμαπούτρα ή Τζαμούνα όπως είναι γνωστός εκεί.
Ουντριούνιο
Το Ουντριούνιο είναι ένα από τα υπέρβαρα στοιχεία του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων με ατομικό αριθμό 131. Το Ουντριούνιο ανήκει στον "τομέα g" του περιοδικού πίνακα. Είναι τμήμα του επεκταμένου περιοδικού πίνακα στην περίοδο 8 και το όνομα που κατέχει είναι ένα προσορινό ονόμα οπού είναι δοσμένω από την IUPAC.
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Ναταλία Δραγούμη
Η Ναταλία Δραγούμη (Αθήνα, 4 Φεβρουαρίου 1973) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και παρουσιάστρια. μικρογραφία|Η Δραγούμη (δεύτερη από αριστερά) με τον [[Βλαδίμηρος Κυριακίδης|Βλαδίμηρο Κυριακίδη (άκρη αριστερά), την Ευαγγελία Μουμούρη και τον Κρατερό Κατσούλη στην παράσταση "Ο φίλος δαγκώνει", το 2019]]
Τηλεόραση
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το 1991, μέσα από την κωμική σειρά του MEGA, «Μάνα είναι μόνο μία» (σκην. Γιάννη Κοτσώνη - πάνω σε ιδέα και σενάριο του Νίκου Μουρατίδη), όπου υποδύονταν την κόρη της Μαίρης Χρονοπούλου. Το 1994, πρωταγωνίστησε στην κοινωνική σειρά «Οι Χρηματιστές» (σκην. Δημήτρη Σοφιανόπουλου) ενώ συμμετείχε και σε ένα επεισόδιο της σειράς «Έρωτας & Πάθος» (σκην. Γιάννη Λαπατά). Τη σεζόν 1995-1996 πρωταγωνίστησε στην αστυνομική σειρά «Πειρασμός» (σκην. Γιάννη Διαμαντόπουλου).
Έπειτα από ένα διάλειμμα τριών ετών, επέστρεψε τηλεοπτικά το 1999, με τη σειρά της ΕΡΤ, «Μπίζνες στα Βαλκάνια» (σκην. Βασίλη Μπουντούρη) και ακολούθησε η σειρά «Ουδέν πρόβλημα» (σκην. Λάμπη Ζαρουτιάδη) στο κανάλι STAR. Τη σεζόν 2001-2002 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Γιάννη Βούρο στη σειρά του ΑΝΤ1, «Όσο υπάρχει αγάπη» (σκην. Γρηγόρη Καραντινάκη) ενώ την ίδια περίοδο έπαιξε σε πέντε επεισόδια της αστυνομικής σειράς του ALPHA, «Κόκκινος Κύκλος». Τη σεζόν 2003-2004, πρωταγωνίστησε στην αισθηματική σειρά «Πεθαίνω για σένα» (σκην. Πάνου Κοκκινόπουλου) ενώ παράλληλα, το 2004, συμμετείχε στις σειρές «Safe Sex TV Stories» (επεισόδιο: Κενά Αέρος) και «10η εντολή» (επεισόδιο: Ένα λεπτό αργότερα).
Το 2005, συμμετείχε στις σειρές «Babalou» (σκην. Χρήστου Δήμα), «Σαν γλυκό του κουταλιού» (σκην. Ρέινας Εσκενάζυ) και ξανά «10η εντολή» (επεισόδιο: Μεσοτοιχία). Το 2007 πρωταγωνίστησε μαζί με τους Γιώργο Νινιό και Πασχάλη Τσαρούχα στη δραματική σειρά του ALPHA, «Για την καρδιά ενός αγγέλου» (σκην. Στράτου Μαρκίδη) και στο ίδιο κανάλι, στην αστυνομική σειρά «Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα», στο επεισόδιο "Ώρα θανάτου 12 ακριβώς", α΄ και β΄ μέρος. Το 2008, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις σειρές «Η εξαφάνιση» (σκην. Στράτου Μαρκίδη) και «Παύλος Μελάς: Γράμματα από την Μακεδονία» (σκην. Τζαννέτου Κομνηνέα). Η δεύτερη ήταν αφιερωμένη στη ζωή του Παύλου Μελά.
Το 2009 πρωταγωνίστησε -μαζί με τον Χάρη Ρώμα- στην κωμική σειρά «Doctor Ρούλης» (σκην. Στέφανου Κοντομάρη), η οποία όμως διεκόπη σε εννέα επεισόδια λόγω χαμηλής τηλεθέασης. Το 2011, συμμετείχε στην ελληνική εκδοχή του χορευτικού σόου «Dancing with the Stars» όπου κατέκτησε την έβδομη θέση. Το 2014, ανέλαβε την παρουσίαση της μαγειρικής εκπομπής του ALPHA, «Μ.Α.Μ.» ενώ παράλληλα, έπαιξε και σε δύο επεισόδια της σειράς «Τρίχες».
Το 2016, έκανε ένα πέρασμα από τη σειρά του MEGA, «Μάλιστα, Σεφ!» (σκην. Σπύρου Ρασιδάκη) ενώ τη σεζόν 2017-2018 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του ALPHA, «Έλα στη θέση μου» και παράλληλα παρουσίασε με τον Παναγιώτη Μπουγιούρη, τη μουσική εκπομπή «Στα τραγούδια λέμε ναι» στην ΕΡΤ1. Αν και αρχικά προβλέπονταν να συνεχίσει και στην τρίτη σεζόν της σειράς «Έλα στη θέση μου», τελικά αποφάσισε να αποχωρήσει, για να παρουσιάσει τη δεύτερη σεζόν της εκπομπής «Στα τραγούδια λέμε ναι», αυτή τη φορά με τον Μιχάλη Μαρίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Ναταλια Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Βυκανιστής
Ο Βυκανιστής είναι γένος μεσαίου ως μεγάλου μεγέθους φρουτοφάγων βούκερων της οικογένειας των βουκερωτίδων που ζουν στα δάση της Υποσαχάριας Αφρικής.
Είδη
Κατηγορία:Βουκερωτίδες
Αντιγόνη Κωνσταντά
Η Αντιγόνη Κωνσταντά (أنتيجون كوستاندا) είναι ελληνικής καταγωγής Αιγυπτιώτισσα σχεδιάστρια, διακοσμήτρια, μοντέλο και νικήτρια των καλλιστείων Μις Κόσμος του 1954, με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια.
Καριέρα
Τα καλλιστεία έλαβαν χώρα στις 18 Οκτωβρίου του 1954 στο Λονδίνο. Μαζί με την Κωνσταντά συμμετείχαν άλλες 16 διαγωνιζόμενες, και ήταν η πρώτη φορά όπου η Μις Αίγυπτος κατακτούσε την πρώτη θέση -και πρώτη φορά από την Αφρική γενικότερα-, ενώ στην 2η κατατάχθηκε η Μις Αμερική με την Κάριν Χάλτμαν, και στην 3η θέση η Μις Ελλάς με την Έφη Μελά ως κάτοχο του τίτλου στην Ελλάδα. Κατά τον διαγωνισμό ομορφιάς του επομένου έτους, το 1955, η Κωνσταντά αρνήθηκε να παρουσιαστεί στην εκδήλωση λόγω των πολιτικών εξελίξεων μεταξύ της Αιγύπτου και της Μεγάλης Βρετανίας σε σχέση με την κρίση της διώρυγας του Σουέζ.
Μετά την επιτυχία της στον διεθνή οργανισμό ομορφιάς, η δημοφιλία της στον χώρο της μόδας επεκτάθηκε στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα.
Άλλες δραστηριότητες
Αποτελεί μέλος της κοινότητας των Ελλήνων της Αιγύπτου, και πριν την συμμετοχή της στα διεθνή καλλιστεία, εργάζονταν ως μοντέλο για διάφορες εκδόσεις και περιοδικά μόδας στην Αίγυπτο. Εκτός των αραβικών, μιλάει επίσης ελληνικά, αγγλικά, ιταλικά, και γαλλικά. Συμμετείχε επίσης ως ηθοποιός στην ιταλική κινηματογραφική ταινία του 1956 με τίτλο Donne Sole.
Κατά τα τελευταία χρόνια, άρχισε να ασχολείται ως διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων ιδρύοντας τη δική της εταιρεία, ενώ το 2006 συμμετείχε ως μια από τις κριτές στον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Αιγύπτου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Ελληνική διασπορά Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Μακρυρράχη Μαγνησίας
Η Μακρυρράχη είναι χωριό του Δήμου Ζαγοράς-Μουρεσίου της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 609 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 300 μέτρων, στο ανατολικό Πήλιο, και απέχει 44 χιλιόμετρα από τον Βόλο και 20 χιλιόμετρα από το χιονοδρομικό κέντρο Πηλίου. Στην Τοπική Κοινότητα Μακρυρράχης υπάγονται τα χωριά Άγιοι Σαράντα και Καράβωμα.