cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χοσέ Μανουέλ Μορένο
Τίτλοι
Ρίβερ Πλέιτ Ρεάλ Εσπάνια Ουνιβερσιντάτ Κατόλικα Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν Αργεντινή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ελληνική πεζογραφία 1830-1880
Στην πεζογραφία της περιόδου κυριαρχεί το μυθιστόρημα. Λιγότερα είναι τα δείγματα διηγημάτων. Κυρίαρχη γλώσσα είναι η καθαρεύουσα, με αρκετές διαβαθμίσεις από απλή καθαρεύουσα, ομιλουμένη των αστικών κέντρων, ως την αυστηρή αρχαΐζουσα. Τα βασικά είδη μυθιστορήματος που καλλιεργούνται είναι το ρομαντικό ερωτικό (συχνά με επιστολική μορφή, όπως ο Λέανδρος του Παναγιώτη Σούτσου) και το ιστορικό μυθιστόρημα. Δεν λείπουν έργα με πιο ρεαλιστικές αναφορές στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπως Ο Ζωγράφος, του Γρ. Παλαιολόγου, η Στρατιωτική Ζωή εν Ελλάδι του Χ. Δημόπουλου, ο Πίθηκος Ξουθ, του Ιάκωβου Πιτσιπίου. Εξέχουσα θέση στο σύνολο της παραγωγής κατέχουν τα έργα Πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη και ο Λουκής Λάρας του Βικέλα.
Το μυθιστόρημα
Το μυθιστόρημα είναι το κατ΄ εξοχήν είδος που αναπτύχθηκε τότε. Φυσικά επρόκειτο για νέο είδος, αφού στην προγενέστερη παραγωγή δεν υπάρχουν δείγματα μυθιστορημάτων σε πεζό λόγο, σε αντίθεση με κάποια έμμετρα μυθιστορήματα, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει ο Ερωτόκριτος. Οι συγγραφείς για να ονομάσουν το είδος χρησιμοποιούσαν τον όρο «μυθιστορία» ή το «ρωμανόν», απόδοσεις του αντίστοιχου γαλλικού όρου romance, και γνώριζαν ότι αυτό το είδος ήταν καινοφανές στα νεοελληνικά γράμματα. Γι΄ αυτό και οι πρώτοι συγγραφείς διεκδικούσαν τα πρωτεία της συγγραφής του πρώτου νεοελληνικού μυθιστορήματος. Ο Παναγιώτης Σούτσος, που δημοσίευσε τον Λέανδρο το 1835, επισήμως είναι ο συγγραφέας του πρώτου νεοελληνικού μυθιστορήματος. Όμως ο Ιάκωβος Πιτσιπιός είχε προαναγγείλει το 1834 τη δημοσίευση μυθιστορίας, που τελικά έγινε το 1839. (Η ορφανή της Χίου ). Τέλος και ο Γρηγόριος Παλαιολόγος διεκδικούσε τα πρωτεία, παρ' όλο που το έργο του Ο Πολυπαθήςδημοσιεύθηκε το 1839.
Η πεζογραφία εθεωρείτο εκείνη την περίοδο δευτερεύουσα σε σχέση με την ποίηση, και το μυθιστόρημα πολλοί το απέρριπταν, επειδή πίστευαν ότι ασκούσε βλαβερή επίδραση στα «χρηστά ήθη», κυρίως γιατί ήταν ξενόφερτο είδος. Γι' αυτό και οι περισσότεροι συγγραφείς στους προλόγους τους τόνιζαν ότι το έργο τους είχε κυρίως ηθικοπλαστική πρόθεση, ότι σκόπευε να συνδυάσει το τερπνόν (που εδώ ήταν κυρίως η συγκίνηση) με το ωφέλιμον.
Οι επικρίσεις κατά των μυθιστορημάτων δεν έπαυαν όσο το είδος αυτό εξαπλωνόταν. Αντιθέτως, η πληθώρα μεταφράσεων ξένων (κυρίως γαλλικών) έργων, συνετέλεσε στην αύξηση των αντιδράσεων καθώς θεωρήθηκε ότι αυτά ειδικά έβλαπταν τα ήθη και διέφθειραν τους νέους και τις γυναίκες, που ήταν το κατ΄ εξοχήν αναγνωστικό κοινό. Αποκορύφωμα των εκδηλώσεων αυτών ήταν η επίθεση το 1856 από το περιοδικό Αθηνά κατά του περιοδικού Πανδώρα, που δημοσίευε μεταφράσεις μυθιστορημάτων αλλά και πρωτότυπα έργα. Ο εκδότης της Πανδώρας, Νικόλαος Δραγούμης, απάντησε τεκμηριωμένα εξετάζοντας γενικά την ιστορία του μυθιστορήματος, την εξέλιξή του στην Ευρώπη, τα ελληνικά δείγματα και τα δημοσιευθέντα στο περιοδικό του έργα, προσπαθώντας να αποδείξει ότι οι κατηγορίες ήταν αβάσιμες και υπερβολικές. Παρά ταύτα, λίγο καιρό μετά η Πανδώρα διέκοψε τη δημοσίευση μυθιστορημάτων και την αντικατέστησε με ιστορικά αφηγήματα. Σχετική με τις αντιδράσεις αυτές πιθανόν να είναι και η στροφή, από το 1850, στο ιστορικό μυθιστόρημα, καθώς και η μεταγενέστερη απαξίωση σχεδόν του συνόλου της παραγωγής της περιόδου.
Τα πρώτα μυθιστορήματα: ερωτικές περιπετειώδεις αφηγήσεις
Το χαρακτηριστικό των πρώτων μυθιστορημάτων που εκδόθηκαν ήταν η κοινή δομή: αφηγούνταν την ιστορία ενός ζευγαριού ερωτευμένων που ο έρωτάς τους αντιμετώπιζε εμπόδια που δεν τους επέτρεπαν να είναι μαζί. Ως προς τη μορφή όμως και την ανάπτυξη του θέματος τα έργα παρουσιάζουν ποικιλία: το πρώτο νεοελληνικό μυθιστόρημα, ο Λέανδρος του Παναγιώτη Σούτσου, είναι επιστολικό μυθιστόρημα που ακολουθεί ξένα πρότυπα όπως Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου του Γκαίτε και έχει τυπικά ρομαντικά μοτίβα, όπως το μοτίβο της περιπλάνησης, την υπερβολική έκφραση συναισθημάτων, τον θάνατο από θλίψη και την αυτοκτονία. Τα ίδια μοτίβα απαντώνται και σε ένα άλλο επιστολικό μυθιστόρημα που ακολουθεί την ίδια δομή, τον Θέρσανδρο του Επαμεινώνδα Φραγκούδη, αλλά και στο μυθιστόρημα Ο εξόριστος του 1831 του αδερφού του Παναγιώτη, Αλέξανδρου Σούτσου, με τη διαφορά ότι ο Εξόριστος δεν έχει επιστολική μορφή και σ' αυτόν η πλοκή είναι το όχημα για να παρουσιαστούν οι αντιπολιτευτικές ιδέες του συγγραφέα. Σε άλλα έργα όμως επιλέγεται το αίσιο τέλος, όπως στη δημοφιλέστατη τότε Ορφανή της Χίου του Ιάκωβου Πιτσιπιού, η οποία, σύμφωνα με τις δηλώσεις και τις προθέσεις του συγγραφέα, ακολουθεί τις συμβάσεις του περιπετειώδους αρχαιοελληνικού μυθιστορήματος. Ένα ρομαντικό έργο που ξεχωρίζει είναι ο Ζωγράφος, του Γρηγόριου Παλαιολόγου, που βασίζεται μεν σε μία ερωτική ιστορία, αλλά ασκεί με χιούμορ καυστική κριτική στην πολιτική και κοινωνική ζωή και τις συνήθειες των Αθηναίων της εποχής (της δεκαετίας του 1830).
Τα ιστορικά μυθιστορήματα
Μετά το 1850 παρατηρείται η τάση της παραγωγής ιστορικών μυθιστορημάτων. Το πρώτο έργο αυτής της ομάδας είναι ο Αυθέντης του Μορέως (1850), του Α. Ρ. Ραγκαβή, που αφηγείται μια ιστορία από τα χρόνια της Φραγκοκρατίας στην Πελοπόννησο, βασισμένη στο Χρονικόν του Μορέως. Η εποχή της βενετοκρατίας στην Κρήτη ενέπνευσε τον Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο στο δικό του ιστορικό μυθιστόρημα, τους Κρητικούς γάμους (1871), ενώ στον 17ο αιώνα, αλλά στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, τοποθετείται το μυθιστόρημα Βασιλική, σουλτάνα η Αθηναία (1878), του Νικολάου Μακρή. Στα δύο αυτά μυθιστορήματα το ιστορικό στοιχείο υπερτερεί έναντι της μυθιστορηματικής πλοκής και του μύθου, και από αυτήν την άποψη θεωρούνται αποτυχημένα. Αντιθέτως, περισσότερο ισορροπημένη ανάπτυξη παρουσιάζουν τα εμπνευσμένα από την Τουρκοκρατία και την Επανάσταση του 1821 μυθιστορήματα Η ηρωίς της Ελληνικής Επαναστάσεως (1861) του Στέφανου Ξένου και Κατσαντώνης και Αι τελευταίαι ημέραι του Αλή πασά (1862) του Κωνσταντίνου Ράμφου, που έγιναν πολύ δημοφιλή αναγνώσματα.
Μυθιστορήματα με ιδιαίτερο χαρακτήρα
Από το σύνολο των μυθιστορημάτων της περιόδου ξεχωρίζουν τα έργα Ο Πολυπαθής (1839) του Γρηγορίου Παλαιολόγου, Ο Πίθηκος Ξουθ (1849) του Ιάκωβου Πιτσιπιου, ο Θάνος Βλέκας (1855) του Παύλου Καλλιγά, η Πάπισσα Ιωάννα (1866) του Ροΐδη, η Στρατιωτική Ζωή εν Ελλάδι (1870) του Χαρίλαου Δημόπουλου και ο Λουκής Λάρας (1871) του Δ. Βικέλα.
Ο Πολυπαθής έχει μία ιδιαίτερη θέση γιατί ακολουθεί ένα διαφορετικό λογοτεχνικό πρότυπο, το πικαρικό μυθιστόρημα. Ο κεντρικός ήρωάς του, Αλέξανδρος Φαβίνης, αφηγείται την περιπετειώδη ζωή του και τα ταξίδια του σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Ασίας και εξιστορεί με κωμικό και συχνά ειρωνικό τρόπο όχι μόνο τα παθήματά του, αλλά και τα ήθη των λαών και των ανθρώπων που γνώρισε. Το έργο αντιμετωπίστηκε με αυστηρή κριτική γιατί θεωρήθηκε ότι προέβαλλε αρνητικά πρότυπα που μπορεί να διαφθείρουν τα ήθη και εθεωρείτο χαμένο μέχρι τη σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη και επανέκδοσή του το 1989.
Κωμικό και σατιρικό περιεχόμενο, καθώς και κάποια πικαρικά στοιχεία έχει και ο ημιτελής Πίθηκος Ξουθ, το δεύτερο έργο του Ιάκωβου Πιτσιπιού, που είναι ωστόσο τελείως διαφορετικό από την Ορφανή της Χίου. Ο συγγραφέας ασκεί κριτική στη ζωή των Ελλήνων αστών μέσω του πιθήκου πρωταγωνιστή, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ο διάσημος περιηγητής Μπαρτόλντι που έζησε για πολλά χρόνια μακριά από τους ανθρώπους και απέκτησε χαρακτηριστικά πιθήκου.
Ο Θάνος Βλέκας είναι ένα από τα λίγα έργα της περιόδου που δεν περιέπεσαν στην αφάνεια και δεν καταδικάστηκαν από τη σύγχρονη και μεταγενέστερη κριτική, εξαιτίας της ξεχωριστής θεματολογίας του. Είναι ένα από τα πρώτα έργα που άντλησαν την έμπνευσή τους από την καθημερινή ζωή των αγροτών στην ύπαιθρο και γι' αυτό θεωρήθηκε πρόδρομος της ηθογραφίας και των πεζογραφικών τάσεων που επικράτησαν την επόμενη περίοδο, της γενιάς του 1880. Αφηγείται την ιστορία ενός αγρότη, του Θάνου Βλέκα, και εστιάζει στο πρόβλημα της ληστείας που ταλαιπωρούσε την ελληνική κοινωνία κατά τα μετεπαναστατικά χρόνια. Ο συγγραφέας του, Παύλος Καλλιγάς, ήταν διακεκριμένος νομικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η Στρατιωτική Ζωή εν Ελλάδι είναι ένα μυθιστόρημα που εκδόθηκε ανώνυμα στη Βράιλα της Ρουμανίας το 1870. Αφηγείται τις εντυπώσεις ενός νεαρού από την Κωνσταντινούπολη που έφτασε στην Ελλάδα με ενθουσιασμό για να καταταγεί στον ελληνικό στρατό και αποδίδει με ρεαλιστικό τρόπο τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Το έργο παρέμεινε άγνωστο μέχρι την πρώτη αναφορά του στην Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας του Κ.Θ. Δημαρά, ο οποίος διατύπωσε και την πρώτη βάσιμη υπόθεση για την ταυτότητα του συγγραφέα, αποδίδοντάς το στον λόγιο Χαρίλαο Δημόπουλο, που ζούσε στη Ρουμανία και δίδασκε στην Ελληνική Σχολή Αρρένων στη Βραΐλα. Η υπόθεση του Δημαρά έχει επαληθευτεί από τις νεότερες έρευνες.
Ο Λουκής Λάρας του Δημήτριου Βικέλα είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα αυτής της περιόδου. Πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στα χρόνια της Επανάστασης του '21 και αφηγείται την πραγματική ιστορία ενός χιώτη εμπόρου, όπως αυτός τη διηγήθηκε στον Βικέλα. Αυτό που το ξεχωρίζει από τα άλλα ιστορικά μυθιστορήματα με θέμα την Επανάσταση είναι η αντιηρωική σκοπιά (ο ήρωας δηλώνει ότι δεν είχε καμία κλίση για τα όπλα και τον πόλεμο), οι χαμηλοί τόνοι και ο ρεαλιστικός χαρακτήρας. Το έργο θεωρήθηκε ήδη από την κριτική της Γενιά του 1880 ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην πεζογραφία των ρομαντικών χρόνων και την ηθογραφία.
Το διήγημα
Το διήγημα κατά τη συγκεκριμένη περίοδο καλλιεργήθηκε πολύ λιγότερο από το μυθιστόρημα. Τα πρώτα δείγματα διηγημάτων είναι δύο ανώνυμα που αποδίδονται στον Παναγιώτη Σούτσο, το Αναμνήσεις ενός ψιττακού και το ημιτελές Τρισχιλιόπηχος, που δημοσιεύθηκαν το 1833 στην εφημερίδα "'Ηλιος", που διεύθυνε ο ίδιος. Διηγήματα είχαν δημοσιευτεί επίσης στο περιοδικό "Ίρις", υπό τη διεύθυνση του Α.Ρ.Ραγκαβή, που δυστυχώς δεν σώζεται. Η πρώτη αυτοτελής έκδοση διηγημάτων έγινε σχετικά νωρίς, το 1845, με το διηγήματα του Ιωάννη Δεληγιάννη. Ο πιο παραγωγικός συγγραφέας διηγημάτων ήταν ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, που εξέδωσε τρεις τόμους (1855, 1857, 1859). Τα διηγήματά του όμως δεν διαδραματίζονται στην Ελλάδα και έχουν μικρή σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Πολλά από αυτά είναι διασκευές ή μεταφράσεις ξένων έργων. Άλλοι διηγηματογράφοι της περιόδου είναι οι Κωνσταντίνος Πωπ, Δημήτριος Αινιάν και Άγγελος Βλάχος.
Τα περιοδικά
Τα μυθιστορήματα και τα διηγήματα της περιόδου δημοσιεύονταν πρώτα σε περιοδικά και αργότερα εκδίδονταν αυτοτελώς. Τα περιοδικά αυτά δεν ήταν λογοτεχνικά με τη σημερινή έννοια του όρου. Ήταν μάλλον περιοδικά εγκυκλοπαιδικά- ποικίλης ύλης που απευθύνονταν σε ευρύ κοινό με στόχο κυρίως να διευρύνουν τις γνώσεις τους. Οι σχετικές με λογοτεχνία ενότητές τους περιελάμβαναν πρωτότυπα ή μεταφρασμένα διηγήματα και μυθιστορήματα και περιηγήσεις. Κάποια από τα περιοδικά αυτά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοελληνική λογοτεχνία
Κάστρο των Πίκο
Το Κάστρο των Πίκο (στα ιταλικά Castello dei Pico) είναι ένα κάστρο στο κέντρο της πόλης Μιράντολα, στην επαρχία της Μόντενα της Ιταλίας.
Διάσημο στην Ευρώπη ως θρυλικό απόρθητο φρούριο, ανήκε στον Οίκο του Πίκο ντέλα Μιράντολα, ο οποίος κυβέρνησε την πόλη για τέσσερις αιώνες (1311-1711) και ο οποίος το εμπλούτισε κατά την περίοδο της Αναγέννησης με σημαντικά έργα τέχνης.
Το κάστρο, που δεσπόζει στη μεγάλη πλατεία Costituente και τη λεωφόρο Circonvallazione (χτισμένο στη θέση των αρχαίων τειχών, που κατεδαφίστηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα), αποκαταστάθηκε το 2006 μετά από πολλά χρόνια εγκατάλειψης, αλλά στη συνέχεια υπέστη σοβαρές ζημιές από τους σεισμούς της Βόρειας Ιταλίας το 2012, που το κατέστησαν και πάλι άχρηστο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πίκο
Trümmerverwertungsgesellschaft
thumb|right|350px|Η κατεστραμμένη από τους βομβαρδισμούς πόλη της Φραγκφούρτης. Αεροφωτογραφία του 1945. Η Trümmerverwertungsgesellschaft (ακρωνύμιο TVG) ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 1945 από τον δήμο της Φραγκφούρτης, τις οικοδομικές εταιρείες Philipp Holzmann, Wayss & Freytag, Metallgesellschaft και την θυγατρική εταιρεία Lurgi. Ήταν εταιρεία κοινής ωφελείας με στόχο την ανακύκλωση των κατεστραμμένων οικοδομικών υλικών.
Ιστορικό
Οι εργασίες εκκαθαρισμού ξεκίνησαν το 1946 στο σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένο κέντρο της πόλης. Ο νεοεκλεγμένος δήμαρχος Δρ. Βάλτερ Κολμπ (Dr. Walter Kolb) (1902–1956) και οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι της πόλης πήραν στα χέρια τους κομπρεσέρ, αξίνες και φτυάρια και άρχισαν να δουλεύουν χειρωνακτικά, ως δείγμα ενός καινούργιου ξεκινήματος και αναδόμησης. Άλλα εργαλεία δεν υπήρχαν. Τα μπάζα τα έσπαζαν με την αξίνα και το σφυρί, για να μπορέσουν να τα φτυαρίσουν. Οι δρόμοι ήταν αρχικά αδιάβατοι και φορτηγά ήταν αδύνατο να περάσουν. Μέχρι το τέλος του 1947 είχαν απελευθερωθεί 26 χιλιόμετρα δρόμοι στο κέντρο της πόλης, ενώ τα μπάζα συσσωρεύονταν προσωρινά σε διάφορες περιοχές. Ένα τεράστιο βουνό από μπάζα βρίσκονταν στο πρώην γήπεδο της Άιντραχτ Φραγκφούρτης, το οποίο είχε γίνει χώρος για μπάζα από τον Νοέμβριο του 1943 και ονομάστηκε «Μόντε Σερμπελίνο» (Όρος Μπάζα). Όπως και σε άλλες περιοχές, συσσωρεύονταν εκεί τα μπάζα και χρησίμευαν έτσι για χρόνια ως οικοδομική ύλη ή για την κατασκευή μπετόν. Στο σημείο αυτό κτίστηκε ένα μεγάλο εργοστάσιο οικοδομικών υλικών, που λειτουργούσε μέχρι το 1964 και κατεδαφίστηκε το 1965.
Για την μεταφορά των μπάζων είχε γίνει και ειδική σιδηροδρομική γραμμή, το «Trümmerexpress» (το εξπρές των μπάζων). Η κατασκευή έγινε το 1946 και η σιδηροδρομική γραμμή άρχισε να λειτουργήσει τον ίδιο χρόνο κιόλας, μεταφέροντας τόνους μπάζων μέχρι το 1948, ενώ μετά ανέλαβαν φορτηγά, αφού οι δρόμοι έγιναν και πάλι βατοί. Για φορτηγά χρησίμευαν παλιά αμερικάνικα στρατιωτικά οχήματα που είχαν μετατραπεί για τον λόγο αυτό και παρέμειναν σε χρήση μέχρι το 1954.
Στην πάροδο μιας δεκαετίας, η εταιρεία TVG μετακίνησε 19.000 τόνους μπάζα, 120 εκατομμύρια τούβλα και 8.500 τόνους ατσάλι από τα ερείπια της κατεστραμμένης πόλης, συνολικού όγκου 10 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων.
Η ανακύκλωση των μπάζων
thumb|right|350px|Εργάτες ξεδιαλέγουν μπάζα (1947). Η ανακύκλωση των μπάζων γινόταν αρχικά σε προσωρινά γιαπιά. Μέχρι το φθινόπωρο του 1947 είχαν κατασκευαστεί 300.000 τούβλα και 400.000 κεραμίδια. Το 1949 κτίστηκε στην περιοχή «Μόντε Σερμπελίνο» το μεγαλύτερο εργοστάσιο ανακύκλωσης οικοδομικών υλικών της μεταπολεμικής Γερμανίας. Τα μπάζα ανακυκλώνονταν και γίνονταν καινούργια τούβλα, κεραμίδια και μπετόν. Ο ποιοτικός έλεγχος της παραγωγής ήταν στα χέρια της δημόσιας υπηρεσίας εποπτείας οικοδομών της Φραγκφούρτης (Frankfurter Bauaufsichtsbehörde) σε συνεργασία με το υπουργείο εσωτερικών της Έσσης (Hessisches Innenministerium).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Φραγκφούρτη
Πλάτσα Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η Πλάτσα είναι χτισμένη σε υψόμετρο 362 μέτρων, με θέα στη θάλασσα. Το όνομά της σημαίνει πλάτωμα και αποτελούσε το ορεινό τμήμα της αρχαίας πόλης, Πέφνου (Αρχαία Πέφνος).
Πληροφορίες
Η Πλάτσα ήταν το κέντρο της Έξω Μάνης (Έξω Μάνη, ή Μεσσηνιακή Μάνη, ή Δυτική Μάνη) και ο μεγαλύτερος οικισμός, με 1.425 κατοίκους. Ήταν έδρα Δήμου και Επισκοπής. Σήμερα (2021), ο πληθυσμός έχει μειωθεί και οι Δημόσιες Υπηρεσίες, έχουν κλείσει.
Διαθέτει γήπεδο ποδοσφαίρου (Γήπεδο Πλάτσας) και ανοικτό θέατρο (Ανοιχτό Θέατρο Δυτικής Μάνης) 1.560 θέσεων.
Την Καθαρά Δευτέρα επίσης, γίνεται αποκριάτικη εκδήλωση στο αλσύλιο Καμπινάρι, εκεί όπου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, του 10ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Αβρακαδάβρα
Το αβρακαδάβρα (abracadabra) ή άμπρα κατάμπρα ή αμπρακατάμπρα  είναι επίκληση που συναντάται σε πολλές γλώσσες παγκοσμίως. Στην αρχαιότητα πιστευόταν πως αυτή η περίεργη λέξη έχει μεγάλη δύναμη. Θεωρούσαν πως θεράπευε ασθένειες και προφύλαγε τους ανθρώπους από το κακό που μπορούσε να τους τύχει.
Ετυμολογία
Πιθανολογείται πως έχει εβραϊκές,. Σχετίζεται με τη γνωστική λέξη «αβράξας».
Ιστορία
Λένε, πως πρώτος, τη χρησιμοποίησε ο ιατροφιλόσοφος Σερένος Σαμόνικκκος (Serenus Sammonicus), το 2ο - 3ο αιώνα μ.Χ. Προσδιορίζοντας, κιόλας, τον τρόπο χρήσης της, ώστε να έχει μαγική δύναμη. Έπρεπε, λοιπόν, πρώτα πρώτα, ο παθών, να τη γράψει πολλές φορές, ωσότου το γράψιμο να πάρει σχήμα τριγωνικό. Συγκεκριμένα, έπρεπε να τη γράψει, σε μια περγαμηνή ή σε μια πέτρα, και, στη συνέχεια, να την κρεμάσει στο λαιμό του, σαν φυλαχτό. Αυτός είναι ο συνηθέστερος τρόπος γραφής:
Μάλιστα, για να είναι πιο αποτελεσματικό το φυλαχτό, έπρεπε ο ασθενής να κάνει με μεγάλη προσοχή ένα σωρό διατυπώσεις. . Σε περίπτωση, που ο άρρωστος, δε θεραπευόταν, έφταιγε ο ίδιος, όχι το φυλαχτό. Γενικά, χρειαζόταν να γίνουν όλα με μεγάλη λεπτομέρεια.
Η πρακτική αυτή, χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα, στον Μεσαίωνα.
Πληροφορίες
Πλέον η λέξη χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει, συνήθως, κάτι μαγικό και φανταστικό. Τη συναντάμε, στο λογοτεχνικό έργο της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Χάρι Πότερ, μέχρι και σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, με τη μορφή Πόκεμον (Άμπρα>Κατάμπρα>Αλακαζάμ) , αλλά και στη μουσική και σε κόμικς κ.ο.κ.
Πηγές
Κατηγορία:Μαγεία Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Μακαρονισμός
St. Vincent: Ο Αγαπημένος μου Άγιος
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2014 όπου και κέρδισε τη 2η θέση για το Βραβείο Κοινού Καλύτερης Ταινίας. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις 10 Οκτωβρίου 2014 και έλαβε ευρύτερη διανομή στις 24 Οκτωβρίου 2014. Απέσπασε θετιά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στις κατηγορίες Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία/Μιούζικαλ και Α' Ανδρικού Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία του Μάρεϊ, ενώ η Γουότς έλαβε υποψηφιότητα για Screen Actors Guild Award Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο.
Πλοκή
Η Μάγκι έχει χωρίσει από το σύζυγό της και έχει μετακομίσει σε ένα καινούριο σπίτι στο Μπρούκλιν μαζί με το 12χρονο γιο της, τον Όλιβερ. Αναγκασμένη να δουλεύει πολλές ώρες, δεν έχει άλλη επιλογή από το να αφήσει τον Όλιβερ στη φροντίδα του νέου της γείτονα, τον Βίνσεντ, έναν βετεράνο πολέμου με αυτοκαταστροφικές συνηθειες όπως το αλκοόλ και τον τζόγο. Μια παράξενη φιλία σύντομα αναπτύσσεται μεταξύ τους. Μαζί με μια έγκυο στρίπερ, τη Ντάκ, ο Βίνσεντ εντάσει τον Όλιβερ σε όλη του την καθημερινότητα, η οποία αποτελείται από αγώνες αυτοκινήτων, στριπ κλαμπς και μπαρ. Ο Βίνσεντ στην πορεία βοηθάει τον Όλιβερ να ωριμάσει, ενώ ο Όλιβερ αρχίζει να βλέπει στον Βίνσεντ κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί αν δει, έναν παρεξηγημένο άνδρα με καλή καρδιά.
Box office
Με προϋπολογισμό 13.000.000 δολάρια, η ταινία St. Vincent: Ο Αγαπημένος μου Άγιος έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 6η θέση με 7,7 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 44,1 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 10,6 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 54,8 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Θίοντορ Σαπίρο
ΙΦ Μπρομαποϊκάρνα
Η ΙΦ Μπρομαποϊκάρνα είναι μια σουηδικός, ποδοσφαιρικός σύλλογος. Ιδρύθηκε το 1942. Είναι ο μεγαλύτερος ποδοσφαιρικός σύλλογος στη Ευρώπη όσο αφορά τον αριθμό των ενεργών ομάδων όλων των ηλικιών. Το 2007 είχε 247 ομάδες και 3000 ποδοσφαιριστές. Είναι γνωστός για τις ακαδημίες τους, από τις οποίες προέκυψαν πολλοί ικανοί Σουηδοί ποδοσφαιριστές.
Η ποδοσφαιρική ομάδα ανδρών αγωνίζεται στη Σούπερεταν. Έδρα της είναι το Grimsta IP, χωρητικότητας 8000.
Χεσενλί (Τοβούζ)
Το Χεσενλί (επίσης, Γκασανλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Τοβούζ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 988. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά της Χεσενλί και Μεσεντιβελιλέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τοβούζ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Φάλκενμπεργκς ΦΦ
Η Φάλκενμπεργκς ΦΦ είναι μια σουηδική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Φάλκενμπεργκς. Ιδρύθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1928. Έδρα της ομάδας είναι το Falkenbergs IP, χωρητικότητας 5000 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σουηδίας. Έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Σούπερεταν, το 2013.
Side to Side
Το Side To Side είναι ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της διεθνούς φήμης τραγουδίστριας, Ariana Grande, σε συνεργασία με την εξίσου επιτυχημένη rapper, Nicky Minaj. Ανήκει στην κατηγορία της raggae-pop μουσικής. Είναι το πέμπτο τραγούδι και το τρίτο single του τρίτου άλμπουμ της Grande που φέρει τον τίτλο Dangerous Woman. Κυκλοφόρησε στις 20 Μάϊου του 2016 από την δισκογραφική εταιρεία Republic Records, συνοδευόμενο από ένα βίντεο κλιπ διάρκειας 3 λεπτών και 57 δευτερολέπτων με πρωταγωνίστριες τις δύο ερμηνεύτριες στον χώρο ενός γυμναστηρίου.
Συντελεστές
Οι στιχουργοί του Side To Side είναι η ίδια η Ariana Grande, αλλά και οι Max Martin, ILYA, Savan Kotecha, Alexander Kronlund,καθώς και η Nicki Minaj. Το βίντεο κλιπ σκηνοθέτησε η Hannah Lux Davis, η οποία έχει σκηνοθετήσει πολλά άλλα γνωστά βίντεο κλιπ για τραγούδια της Grande, όπως για το Focus, το Into You και το 7 Rings.
Βίντεο κλιπ
Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού, το οποίο σκηνοθέτησε η Hannah Lux Davis, κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου 2016. Το μουσικό αυτό βίντεο ξεκινάει με την Grande να γυμνάζεται πάνω σε ένα ποδήλατο γυμναστικής μαζί με άλλες χορεύτριες. Στη συνέχεια, την βλέπουμε να περιπλανιέται και στους υπόλοιπους χώρους του γυμναστηρίου, μέχρι που καταλήγει στη σάουνα, όπου την περιμένει η Minaj και ένα πλήθος καλογυμνασμένων ανδρών.
Επιτυχία
Το Side To Side βρίσκεται στην 7η θέση του Hot 100 του Billboard, ανάμεσα σε 71 μουσικά κομμάτια της Grande και έχει ξεπεράσει μεγάλες επιτυχίες της ερμηνεύτριας, όπως το No Tears Left To Cry (8η θέση) και το God Is A Woman (15η θέση).
Παραπομπές - Πηγές
Κατηγορία:Τραγούδια της Αριάνα Γκράντε
Κοινωνικό Φαρμακείο
Τα κοινωνικά φαρμακεία δημιουργήθηκαν για να διευκολύνουν την πρόσβαση ευάλωτων ομάδων στη φαρμακευτική περίθαλψη και για να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού σε τοπικό επίπεδο. Λειτουργούν κυρίως στο πλαίσιο δήμων, μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, σωματείων, ιδρυμάτων και άλλων φορέων κοινωνικής αλληλεγγύης και παρέχουν δωρεάν φάρμακα, υγειονομικό υλικό, παραφαρμακευτικά προϊόντα και διάφορες κοινωνικές και υγειονομικές υπηρεσίες σε πολίτες που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Τα κοινωνικά φαρμακεία συμβάλλουν στη δημιουργία ενός σταθερού και ανατροφοδοτούμενου συστήματος δωρεάς και αναδιανομής περισσευούμενων φαρμάκων.
Οι δικαιούχοι των κοινωνικών φαρμακείων ορίζονται από τα κριτήρια της κάθε δομής και είναι συνήθως μακροχρόνια άνεργοι, ανασφάλιστοι, άποροι, υπερήλικες, χαμηλοσυνταξιούχοι, άστεγοι, μετανάστες, αιτούντες άσυλο, πρόσφυγες, ανιθαγενείς, μονογονεϊκές/πολύτεκνες οικογένειες, άτομα με αναπηρία και τα εξαρτώμενα μέλη των οικογενειών τους.
Σήμερα λειτουργούν 130 κοινωνικά φαρμακεία σε όλη την επικράτεια και εκτιμάται ότι εξυπηρετούν περίπου 30.000 πολίτες ενώ καλύπτουν περίπου το 70% των φαρμακευτικών αναγκών των ανθρώπων που τα επισκέπτονται.
Ρέσελ
Το Ρέσελ (πολωνικά: Reszel, γερμανικά: Rößel, πρωσικά: Resel ή Resl) είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας, στη βορειοανατολική Πολωνία. Το 2012 ο πληθυσμός του ήταν 4.896 κάτοικοι. Το Ρέσελ είναι μια μικρή μεσαιωνική πόλη που βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Βαρμίας και διαθέτει πολλά γνωστά αρχιτεκτονικά μνημεία και διάφορα αξιοθέατα. Το γοτθικό κάστρο, η κεντρική πλατεία και ο πυρήνας που περιβάλλεται από τοίχους από τούβλα είναι πολύ δημοφιλή στους τουρίστες.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Το κάστρο, περίπου το 1833 Το Ρέσελ ήταν αρχικά ένας οικισμός που χτίστηκε από τη φυλή των Βαρτιανών των Παλαιών Πρώσων και κατακτήθηκε από τους Τεύτονες Ιππότες το 1241. Οι γηγενείς Πρώσοι αργότερα ανακατέλαβαν τον οικισμό και τον κράτησαν για πέντε χρόνια, αλλά τελικά ηττήθηκαν από τους Γερμανούς σταυροφόρους. Το Ρέσελ έλαβε τα προνόμια πόλης το 1337 βάσει του νόμου Κουλμ. Μετά τη νίκη της Πολωνίας στη Μάχη του Γκρούνβαλντ το 1410, η πόλη καταλήφθηκε για λίγο από Πολωνούς με επικεφαλής τον Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο.
Το 1440 η πόλη προσχώρησε στην αντι-Τευτονική Πρωσική Συνομοσπονδία και κατόπιν αιτήματός της το 1454 ο Πολωνός Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας υπέγραψε την πράξη ενσωμάτωσης της περιοχής μαζί με τον Ρέσελ στην Πολωνία, ένα γεγονός που πυροδότησε τον Δεκατριετή Πόλεμο. Το 1455 οι Τεύτονες Ιππότες κατέλαβαν την πόλη και αργότερα, το 1462, παραχώρησαν την εξουσία τους στον επίσκοπο της Βαρμίας, ο οποίος για άλλη μια φορά το 1464 αναγνώρισε τον Πολωνό Βασιλιά ως νόμιμο ηγεμόνα της Βαρμίας με το Ρέσελ. Η ενσωμάτωση του Ρέσελ στο Βασίλειο της Πολωνίας επιβεβαιώθηκε σε μια συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε στο Τόρουν το 1466. Τον 17ο αιώνα, οι Ιησουίτες ήρθαν στο Ρέσελ και ίδρυσαν ένα κολέγιο το 1632 και ο Πολωνός Βασιλιάς Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας δημιούργησε ένα ταμείο υποτροφιών για τους μαθητές του.
Το 1772, το Ρέσελ προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας και έγινε μέρος του Πρωσικού Διαμελισμού της Πολωνίας. Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο τοπικός ιερέας της ενορίας ήταν ο Μάρτσιν Κρασίτσκι, και τον επισκεπτόταν συχνά ο αδελφός του Ιγκνάτσι Κρασίτσκι, κορυφαίος ποιητής του πολωνικού Διαφωτισμού και πρίγκιπας-επίσκοπος της Βαρμίας.
Το 1811 η Μπαρμπάρα Ζντουνκ καταδικάστηκε από το πρωσικό δικαστήριο σε θάνατο για μαγεία και πυρπόληση του κάστρου το 1807. Η δίκη μερικές φορές περιγράφεται ως η τελευταία καύση μαγισσών στην Ευρώπη.
Από το 1871 η πόλη ήταν μέρος της Γερμανίας και ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών στις 11 Ιουλίου 1920 οργανώθηκε το δημοψήφισμα της Ανατολικής Πρωσίας του 1920 υπό τον έλεγχο της Κοινωνίας των Εθνών, το οποίο οδήγησε σε 3.260 ψήφους υπέρ της παραμονής στη Γερμανία και καμία ψήφο για την Πολωνία, που μόλις είχε ανακτήσει την ανεξαρτησία.
Μετά τη Διάσκεψη του Πότσδαμ του 1945, αμέσως μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη μεταφέρθηκε από τη Γερμανία πίσω στην Πολωνία.
Τουριστικά αξιοθέατα
Το κύριο τουριστικό αξιοθέατο είναι το γοτθικό επισκοπικό κάστρο. Χτίστηκε το 1350−1401 σε μια απότομη πλαγιά λόφου πάνω από τη δεξιά όχθη του ποταμού Σάινα από το Τευτονικό Τάγμα.
Η γοτθική εκκλησία του Αγίου Πέτρου που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα μπορεί να υπερηφανεύεται για τη ζωγραφική του προστάτη της εκκλησίας που χρονολογείται από τα τέλη του 18ου αιώνα. Άλλα αξιόλογα κτίρια είναι το συγκρότημα των Ιησουιτών, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και η εκκλησία και το μοναστήρι των μοναχών του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης - όλα από τον 15ο και τον 16ο αιώνα. Αξίζει επίσης να επισκεφθείτε μεγάλα θραύσματα διατηρημένων αμυντικών τειχών και το κλασικιστικό δημαρχείο στην πλατεία της αγοράς που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα.
Κοντά στο Ρέσελ βρίσκεται το καθολικό ιερό της Σφιέντα Λίπκα, μια μπαρόκ εκκλησία και ο ύστερος μεσαιωνικός ναός που αναπτύχθηκε τον 17ο αιώνα. Από την αρχή του έχει προσελκύσει προσκυνητές, Πολωνούς, Γερμανούς και Λιθουανούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας
Ταμπόρα (όρος)
Το όρος Ταμπόρα (Mount Tambora ή Tamboro) [προφέρεται Ταμ-πό-ρα ή Ταμ-πό-ρο], είναι ένα ενεργό στρωματοηφαίστειο και υψηλότερη κορυφή του νησιού της Ινδονησίας Σουμπάουα, με ύψος 2.722 μέτρα. Η Σουμπάουα πλαισιώνεται τόσο προς τα βόρεια και νότια από ωκεάνιο φλοιό και το Ταμπόρα σχηματίστηκε από την ενεργή ζώνη υποβύθισης κάτω από αυτό. Αυτό ανύψωσε το Ταμπόρα σε ύψος μέχρι 4.300 μέτρων, καθιστώντας το στο παρελθόν μια από τις ψηλότερες κορυφές του αρχιπελάγους της Ινδονησίας. Καθώς ένας μεγάλος θάλαμος μάγματος μέσα στο βουνό γέμισε κατά τη διάρκεια αρκετών δεκαετιών, η ηφαιστειακή δραστηριότητα κλιμακώθηκε μέχρι την μεγάλη έκρηξη του Απριλίου του 1815, προκαλώντας το έτος χωρίς καλοκαίρι για το 1816. Η έκρηξη του 1815 ήταν ισχύος στη κλίμακα VEI 7, η μόνη έκρηξη αυτού του μεγέθους από την έκρηξη της λίμνης Τάουπο το 180 μ.Χ. αλλά και της Μινωικής έκρηξης. Το ηφαίστειο παραμένει ενεργό. Μικρότερες εκρήξεις σημειώθηκαν το 1880 και το 1967 και επεισόδια αυξημένης σεισμικής δραστηριότητας σημειώθηκαν το 2011, το 2012 και το 2013.
Η έκρηξη του 1815
Η καταστροφική έκρηξη ξεκίνησε στις 5 Απριλίου 1815, με μικρές δονήσεις και πυροκλαστικές ροές. Μία τελική έκρηξη διέλυσε το βουνό το βράδυ της 10ης Απριλίου. Η έκρηξη, οι πυροκλαστικές ροές και τα τσουνάμι που ακολούθησαν κατέστρεψαν τα σπίτια 35.000 νησιωτών. Με εκτιμώμενο όγκο εκτινασώμενου υλικού ίσο με 160 χλμ³, η έκρηξη του 1815 ήταν η μεγαλύτερη ηφαιστειακή έκρηξη στην καταγραμμένη ιστορία. Η έκρηξη ακούστηκε μέχρι το νησί Σουμάτρα, περισσότερα από 2.000 χιλιόμετρα μακριά. Βαριά ηφαιστειακή τέφρα παρατηρήθηκε τόσο μακριά όσο το Βόρνεο, Σουλαουέζι, η Ιάβα και τις Μολούκες. Οι περισσότεροι θάνατοι από την έκρηξη ήταν από την πείνα και τις ασθένειες, καθώς το ηφαιστειακό νέφος κατέστρεψε την αγροτική παραγωγικότητα στην τοπική περιοχή. Ο απολογισμός των νεκρών ήταν τουλάχιστον 71.000 ανθρώπους (η πιο θανατηφόρα έκρηξη στην καταγραμμένη ιστορία), από τους οποίους οι 11.000 - 12.000 σκοτώθηκαν άμεσα από την έκρηξη. Ο συχνά αναφερόμενος αριθμός των 92.000 θανάτων πιστεύεται ότι είναι υπερτιμημένος.
Η έκρηξη προκάλεσε παγκόσμιες κλιματικές ανωμαλίες που περιελάμβανε το φαινόμενο που είναι γνωστό ως «ηφαιστειακός χειμώνας»: το 1816 έγινε γνωστό ως το "έτος χωρίς καλοκαίρι» λόγω της επίδρασης στο βορειοαμερικανικό και ευρωπαϊκό καιρό. Εκτιμάται ότι η πτώση της θερμοκρασίας παγκόσμια ήταν έως και τρεις βαθμούς Κελσίου. Το σύννεφο τέφρας που δημιουργήθηκε από το ηφαίστειο έφτασε στη στρατόσφαιρα, αντανακλώντας το εισερχόμενο φως του ήλιου, ψύχοντας έτσι τη Γη. Ο άνεμος με τη σειρά του διατάραξε τα μετεωρολογική ισορροπία, αυξάνοντας τις βροχοπτώσεις σε μεγάλο μέρος του βόρειου ημισφαιρίου. Οι γεωργικές καλλιέργειες καταστράφηκαν και το ζωικό κεφάλαιο πέθανε στο μεγαλύτερο μέρος του βόρειου ημισφαιρίου, με αποτέλεσμα το χειρότερο λιμό του 19ου αιώνα. Στην Ιρλανδία παρατηρήθηκαν διαρκείς έντονες βροχοπτώσεις που κράτησαν σχεδόν οκτώ εβδομάδες. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα, οι τοπικές καλλιέργειες να καταστραφούν και να ακολουθήσει λιμός, ο οποίος με τη σειρά του οδήγησε σε επιδημία τύφου από το 1816 έως το 1819. Υπολογίζεται ότι σε εκείνο το διάστημα σχεδόν 100.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η έκρηξη του ηφαιστείου οδήγησε σε ένα νέο στέλεχος χολέρας, ιδιαίτερα ανθεκτικό. Αυτή η “νέα χολέρα” είχε μεταλλαχθεί λόγω του καιρού που άλλαξε δραματικά στον Κόλπο της Βεγγάλης, αλλά και λόγω των χημικών αλλαγών στο έδαφος. Ο πληθυσμός δεν μπορούσε να καταπολεμήσει το μικρόβιο που στόχευε το ανοσοποιητικό σύστημα και η ασθένεια ταξίδεψε γρήγορα σε όλη την Ασία. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, ολόκληρος ο κόσμος ήρθε αντιμέτωπος τις επιπτώσεις της χολέρας. Στοίχισε τη ζωή σε εκατομμύρια.
thumb|Η καλδέρα του ηφαιστείου σε υπέρυθρη λήψη από διαστημικό λεωφορείο (13 Μαΐου 1992)
Κατά τη διάρκεια μιας ανασκαφής το 2004, μια ομάδα αρχαιολόγων ανακάλυψε ένα πολιτισμό που παρέμενε θαμμένος από την έκρηξη του 1815. Είχε διατηρηθεί ανέπαφος κάτω από 3 μέτρα πυροκλαστικών ροών. Στο χώρο, που ονομάστηκε η "Πομπηία της Ανατολής", τα αντικείμενα διατηρήθηκαν στις θέσεις που είχαν το 1815. Η πόλη φιλοξενούσε 10.000 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ινδονησίας
Χορωδία Αλεξάντροφ
325px|right|thumb|Η χορωδία Αλεξάντροφ στη [[Βαρσοβία το 2009 με τον Ιωσήφ Κομπζόν ως σολίστα]] Η Χορωδία Αλεξάντροφ είναι επίσημη χορωδία των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, μέρος του Μουσικού Συνόλου Αλεξάντροφ. Ιδρύθηκε κατά τη σοβιετική εποχή, και συγκεκριμένα το 1926 στη Μόσχα.
Η Χορωδία Αλεξάντροφ έχει τραγουδήσει τόσο στη Ρωσία, όσο και σε πόλεις σε όλο τον κόσμο, με ρεπερτόριο ρωσικών δημοτικών τραγουδιών, ύμνων, αριών της όπερας και ελαφρών τραγουδιών. Μετά από πολλά ταξίδια σε όλη τη Σοβιετική Ένωση, από τον αρκτικό βορρά μέχρι τις ερήμους του Τατζικιστάν, η χορωδία τραγούδησε στη Διεθνή Έκθεση των Παρισίων το 1937, όπου κέρδισε το «Μέγα Βραβείο» (Grand Prix), την ύψιστη διάκριση της κριτικής επιτροπής.
Στις 25 Δεκεμβρίου 2016 ένα αεροσκάφος με 64 μέλη της Χορωδίας κατέπεσε και συνετρίβη ενάμισυ χιλιόμετρο έξω από την παραλία του Σότσι, στη Μαύρη Θάλασσα, μετά την απογείωσή του με προορισμό τη Λαττάκεια της Συρίας, όπου η χορωδία θα συμμετείχε σε χριστουγεννιάτικη παράσταση με τα ρωσικά στρατεύματα στη στρατιωτική βάση Χμέϊμιμ (τα Χριστούγεννα εορτάζονται από τους Ρώσους την 7η Ιανουαρίου του Νέου ημερολογίου). Κανένας δεν επέζησε από τη συντριβή του αεροσκάφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξαντροφ Χορωδια Αλεξαντροφ Κατηγορία:Μουσική στη Ρωσία
Κένεθ Χέιλ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1934 και ήταν γιος του τραπεζικού Ρόμπερτ Λοκ Χέιλ και της Μέρι Άντελαϊντ, ενώ αναφέρεται ως απόγονος του Άγγλου πουριτανού θεολόγου και συγγραφέα Ρότζερ Γουίλιαμς, ο οποίος ίδρυσε το σημερινό Ροντ Άιλαντ. Στην ηλικία των 6 ετών μετακόμισε οικογενειακώς από το Σικάγο σε ράντσο στο Κάνελο της Αριζόνα. Μεγαλώνοντας στο νέο του περιβάλλον ήρθε σε επαφή με διάφορες γηγενείς ινδιάνικες γλώσσες, τις οποίες παρατήρησε πως μπορούσε να μάθει με σχετική άνεση. Σπούδασε ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και στη συνέχεια πραγματοποίησε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα εκπονώντας το 1959 διατριβή πάνω στη γραμματική της ιθαγενούς γλώσσας των Πάπαγκο. Ακολούθως μετέβη για δύο έτη στην Αυστραλία, πραγματοποιώντας επιτόπια έρευνα στις γλώσσες των Αβοριγίνων. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι στο Ουρμπάνα-Σαμπέιν και στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Κατόπιν, δίδαξε από το 1967 μέχρι και τη συνταξιοδότησή του στο MIT. Παράλληλα, πραγματοποιούσε για αρκετά χρόνια ταξίδια στη Νικαράγουα, όπου παρέδιδε μαθήματα γλωσσολογίας σε διάφορες ιθαγενείς γλώσσες. Το 1990 έγινε δεκτός στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ (αγγλικά: National Academy of Sciences).
Ο Χέιλ απεβίωσε στις 8 Οκτωβρίου του 2001 στο Λέξινγκτον της Μασαχουσέτης. Όσον αφορά την προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος Σάρα Γουίτακερ, μαζί με την οποία απέκτησε τέσσερις γιους.
Έργο
Ο Χέιλ αναφέρεται ως ομιλητής δεκάδων γλωσσών (σύμφωνα με διάφορα άρθρα, πενήντα ή και περισσότερες) και διακρίθηκε για τις πολυετείς προσπάθειές του για τη διάσωση διαφόρων (συχνά μόνο προφορικών) επαπειλούμενων γλωσσών. Σύμφωνα με τον Αμερικανό γλωσσολόγο και φιλόσοφο Νόαμ Τσόμσκι, ήταν «πραγματικά μια φωνή για αυτούς που δεν έχουν [φωνή]». Τα θεωρητικά ενδιαφέροντα του Χέιλ σχετίζονταν με τη διαγλωσσική μελέτη διαφόρων γλωσσών ανά τον κόσμο, τα χαρακτηριστικά τους και τους κανόνες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Μια νύχτα στο Τρίνινταντ
Το Μια νύχτα στο Τρίνινταντ (Πρωτότυπος τίτλος:Affair in Trinidad) είναι μια δραματική κατασκοπική ταινία Αμερικανικής παραγωγής του 1952 σε σκηνοθεσία Βίνσεντ Σέρμαν και σενάριο των Μπέρνι Τζίλερ και Τζέιμς Γκαν, βασισμένο σε μια ιστορία των Βιρτζίνια Βαν Αππ και Μπέρνι Τζίλερ. Πρωταγωνιστούν οι Ρίτα Χέιγουορθ, Γκλεν Φορντ και ο Αλεξάντερ Σκούρμπι.
Η ταινία ήταν μια παραγωγή της Hayworth's Beckworth Corporation (ιδιοκτησίας Χέιγουορθ) και κυκλοφόρησε από την Columbia Pictures. Είναι αξιοσημείωτη ως η ταινία «επιστροφής» της Χέιγουορθ μετά από τέσσερα χρόνια μακριά από την Columbia και ως επανασύνδεση των συμπρωταγωνιστών της Τζίλντα (1946).
Πλοκή
Η ιστορία εξελίσεται στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο ενώ ήταν ακόμα βρετανική αποικία. Η Κρις Έιμερι εργάζεται ως τραγουδίστρια και χορεύτρια σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Ένα βράδυ μετά την παραστάση της, κάνει την εμφάνιση του ο επιθεωρητής Σμάιθ μαζί με τον Άντερσον, μέλος του αμερικανικού προξενείου, όπου της ανακοινώνει ότι ο σύζυγός της Νιλ βρέθηκε νεκρός. Η Κρις βρίσκει παρηγοριά από τον φίλο του Νιλ, τον Μαξ Φαμπιάν.
Αρχικά, η αστυνομία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Νιλ αυτοκτόνησε με βάση το τραύμα που έφερε από πυροβολισμό και λόγω ενός πιστολιού που εντοπίστηκε στη σκηνή του εγκλήματος. Σε μια περαιτέρω έρευνα ανακαλύπτουν ότι ο Νιλ δολοφονήθηκε στην πραγματικότητα. Ο επιθεωρητής Σμάιθ και ο Άντερσον καλούν την Κρις στο γραφείο τους και την ενημερώνουν ότι η βάρκα του Νιλ εμφανόστηκε έξω από την ιδιοκτησία του Φαμπιάν τη στιγμή της δολοφονίας του. Η Κρις μαθαίνει ότι ο Φαμπιάν είναι στην πραγματικότητα ένας απατεώνας που έχει οικοδομήσει την περιουσία του, ανταλλάσσοντας πληροφορίες και βοηθώντας τους εχθρούς και ότι ο Νιλ θα μπορούσε να δολοφονηθεί λόγω της συμμετοχής του στο τελευταίο σχεδιο του Φαμπιάν. Η Κρις συμφωνεί να εκμεταλλευτεί την αγάπη του Φαμπιάν προς αυτήν για να συγκεντρώσει πληροφορίες για την αστυνομία.
Καθώς η Κρις πλησιάζει πιο κοντά στην ανακάλυψη της αλήθειας για τον Φάμπιαν, ο Στιβ συγκεντρώνει απόδειξεις της εμπλοκής του Φαμπιάν στο θάνατο του Νιλ, κάτι που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε ραγδαίες εξελίξεις.
Κριτικές
Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, υπήρξαν αρνητικές κριτικές. Για παράδειγμα, ο κριτικός κινηματογράφου Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times στην κριτική του που δημοσιεύθηκε στις 31 Ιουλίου του 1952 έγραψε μεταξύ άλλων: «Εκτός από τον εορτασμό της επιστροφής της Ρίτας Χέιγουορθ - μια εκδήλωση εξίσου σημαντική με τη γέννηση μιας καμήλας στο ζωολογικό κήπο - είναι η κυρία και η νέα ταινία των Columbia Studios, Μια νύχτα στο Τρίνινταντ. Και πάνω απ 'όλα, αυτή η ιστορία μόλις που τρεμοπαίζει, την οποία ο Μπεν Τζίλερ και η Βιρτζίνια Βαν Αππ δημιούργησαν αδιάφορα και απελπισμένα από ένα πλήθος ασήμαντων κλισέ κατασκοπείας, γίνεται τόσο προφανής και μονότονη όσο μια εγγραφή γραμμοφώνου στην οποία μια βελόνα κόλλησε πριν παίξει μισή πλευρά μιας ώρας και σαράντα λεπτών χρόνου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βίνσεντ Σέρμαν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα
Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης (New York Public Library ή NYPL) είναι η τρίτη μεγαλύτερη δημόσια βιβλιοθήκη στη Βόρεια Αμερική και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες ερευνητικές βιβλιοθήκες των ΗΠΑ. Είναι δηλαδή ταυτόχρονα ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα δημόσιων βιβλιοθηκών στις Ηνωμένες Πολιτείες και ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα ερευνητικών βιβλιοθηκών στον κόσμο. Πρόκειται για μια μη κερδοσκοπική επιχείρηση με δημόσια αποστολή που λειτουργεί με ιδιωτική, αλλά και με δημόσια χρηματοδότηση. Ο ιστορικός David McCullough έχει περιγράψει τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης ως μία από τις πέντε πιο σημαντικές βιβλιοθήκες των ΗΠΑ, ενώ οι άλλες τέσσερις είναι η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου (Library of Congress), η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης (Boston Public Library), και οι βιβλιοθήκες των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Γέιλ.
Γενικά
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης είναι ένα από τα πιο σημαντικά ερευνητικά ιδρύματα βιβλιοθηκών στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με πολλές συλλογές, οι οποίες κατατάσσονται και ταξινομούνται μαζί με αυτές της Βρετανικής Βιβλιοθήκης (British Library), της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (Library of Congress) και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας (Bibliothèque nationale de France). Οι συλλογές αυτές είναι παρόμοιες με την «περιουσία» των μεγάλων εθνικών και πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών. Περιλαμβάνουν σεβάσμια μνημεία του ανθρώπινου πολιτισμού, όπως είναι η Βίβλος του Γουτεμβέργιου (Gutenberg Bible) και το αντίγραφο χειρογράφων Τζέφερσον της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας (Jefferson's manuscript copy of the Declaration of Independence), αλλά και υλικό που τεκμηριώνουν την καθημερινή ζωή ανώνυμων ανθρώπων.
Ανάμεσα στα αποκτήματα της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης ξεχωρίζουν: Σήμερα, επιτρέπεται στους χρήστες η πρόσβαση στον ηλεκτρονικό κατάλογο της βιβλιοθήκης, ενώ υπάρχει και αντίστοιχη ιστοσελίδα, η οποία είναι προσβάσιμη σε όλους παγκοσμίως.
Σήμερα, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης αποτελείται από 87 βιβλιοθήκες, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν δωρεάν από όλους τους επισκέπτες της. Συγκεκριμένα, αποτελείται από:
Από το 2008, οι ερευνητικές συλλογές της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης περιέχουν 44.160.825 αντικείμενα (βιβλία, βιντεοκασέτες, χάρτες κ.τ.λ.) από τα οποία τα 15.985.192 είναι βιβλία. Οι βιβλιοθήκες-παραρτήματα περιέχουν 7.565.579 αντικείμενα, από τα οποία τα 4.416.812 είναι βιβλία. Άρα, το σύνολο των συλλογών είναι πάνω από 50 εκατομμύρια αντικείμενα, ενώ ο αριθμός των βιβλίων περισσότερος από 20 εκατομμύρια, ένας αριθμός που ξεπερνάει μόνο η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και η Βρετανική Βιβλιοθήκη.
Ευεργέτες της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης
Ένας από τους πρώτους ευεργέτες της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης ήταν ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης και υποψήφιος πρόεδρος Samuel J. Tilden (1814-1886), ο οποίος άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του -περίπου 2.400.000 δολάρια- για να “καθιερώσει και να διατηρήσει μία ελεύθερη βιβλιοθήκη και ένα αναγνωστήριο στην πόλη της Νέας Υόρκης”. Επίσης, ένας άλλος πρώιμος ιδρυτής-ευεργέτης της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης ήταν ο πλούσιος έμπορος Robert Watts, γιος του πολιτικού John Watts της Νέας Υόρκης.
Το 1886, όταν πέθανε ο Tilden, η Νέα Υόρκη είχε ήδη δύο σημαντικές βιβλιοθήκες, την Astor Library και τη Lenox Library. Το κτίριο του East Village, το οποίο στεγάζει σήμερα το Δημοτικό Θέατρο, χτίστηκε το 1854 και αποτελούσε την Astor Library. Το κτίριο αυτό ανεγέρθηκε από τον William Backhouse Astor, τον πρεσβύτερο, ο οποίος ήταν γιος του ιδρυτή της Astor Library, John Jacob Astor. Άρα, η Astor Library δημιουργήθηκε μέσω της μεγαλοψυχίας του Γερμανού John Jacob Astor (1763-1848), ο οποίος μέχρι τον θάνατο του ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος της Αμερικής. Στη διαθήκη του, υποσχέθηκε 400.000 δολάρια για την ίδρυση της Astor Library, η οποία και άνοιξε το 1849.
Ένας Γερμανός αρχιτέκτονας, ο Alexander Saeltzer σχεδίασε το κτίριο σε αρχιτεκτονική μορφή Rundbogenstil, η οποία ήταν η τότε επικρατούσα μορφή για τα δημόσια κτίρια στη Γερμανία. Ο Astor χρηματοδότησε τις επεκτάσεις του κτιρίου, σχεδιασμένες από τον Griffith Thomas (1859) και τον Thomas Stent (1881). Και οι δύο μεγάλες επεκτάσεις ακολούθησαν το πρωτότυπο σχέδιο του Saeltzer, με αποτέλεσμα ένας παρατηρητής να μην μπορεί να ανιχνεύσει ότι το οικοδόμημα χτίστηκε σε τρία στάδια. Το 1920, η Hebrew Immigrant Aid Society αγόρασε το κτίριο, ενώ από το 1965, βρισκόταν σε αχρηστία και κατεδαφίστηκε. Το Δημοτικό Θέατρο όμως, και στη συνέχεια το New York Shakespeare Festival, έπεισε την πόλη να το αγοράσει και να το χρησιμοποιήσει ως θέατρο, όπου και μετατράπηκε σε θέατρο από τον Giorgio Cavaglieri. Σήμερα, το κτίριο της Astor Library αποτελεί το Joseph Papp Public Theater του New York Shakespeare Festival.
Η άλλη κύρια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, εκείνη την εποχή, ήταν η Lenox Library, η οποία ιδρύθηκε από τον James Lenox και περιελάμβανε κυρίως εκτεταμένη συλλογή σπάνιων βιβλίων του (στα οποία υπήρχε και η πρώτη Gutenberg Bible που ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες) και χειρόγραφα. Η Lenox Library προοριζόταν κυρίως για βιβλιόφιλους και ακαδημαϊκούς. Αν και ήταν δωρεάν, οι πιθανοί χρήστες όφειλαν να έχουν εισιτήρια πρόσβασης για να μπορέσουν να μπουν στη βιβλιοθήκη. Τέτοια εισιτήρια απαιτούνται και σήμερα στη Βρετανική Βιβλιοθήκη.
Αν και υπήρχαν ήδη δύο σημαντικές βιβλιοθήκες στη Νέα Υόρκη το 1886, καμιά όμως δεν ήταν όπως την είχε οραματιστεί ο Tilden, ο οποίος ήθελε να δημιουργήσει έναν πραγματικά δημόσιο οργανισμό. Το όραμα όμως του Tilden σύντομα απέδωσε καρπούς και ολοκληρώθηκε χάρη στο γενναιόδωρο κληροδότημα που άφησε στη διαθήκη του και στον διαχειριστή της περιουσίας του. Από το 1892, η Astor Library και η Lenox Library αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες. Ο John Bigelow, ένας δικηγόρος από τη Νέα Υόρκη και διαχειριστής της περιουσίας του Tilden, διατύπωσε ένα σχέδιο. Σκόπευε να συνδυάσει το υλικό των Astor και Lenox βιβλιοθηκών, οι οποίες άλλωστε παρουσίαζαν οικονομικά προβλήματα, με το κληροδότημα του Tilden και να σχηματίσει την “The New York Public Library, Astor, Lenox and Tilden Foundations”. Το σχέδιο του Bigelow υπογράφτηκε και συμφωνήθηκε στις 23 Μαϊου 1895 και το υποδέχτηκαν ως ένα παράδειγμα ιδιωτικής φιλανθρωπίας για το δημόσιο συμφέρον.
Τον Φεβρουάριο του 1901, η πρόσφατη εδραιωμένη βιβλιοθήκη ενώθηκε με τη New York Free Circulating Library και ο φιλάνθρωπος Andrew Carnegie πρόσφερε 5.200.000 δολάρια για την κατασκευή βιβλιοθηκών-παραρτημάτων, με την προϋπόθεση ότι θα συντηρούνται από τη Νέα Υόρκη. Αργότερα το 1901, η New York Public Library υπέγραψε ένα συμβόλαιο με τον δήμο της Νέας Υόρκης για να λειτουργήσουν 39 βιβλιοθήκες-παραρτήματα στο Bronx, στο Manhattan και στο Staten Island.
Σε αντίθεση με τις άλλες μεγάλες βιβλιοθήκες, όπως η Library of Congress, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης δεν δημιουργήθηκε από νομοθέτημα της κυβέρνησης. Από τις πρώτες μέρες της βιβλιοθήκης, μία παράδοση συνεργασίας ανάμεσα στην κυβέρνηση της πόλης και την ιδιωτική φιλανθρωπία ξεκίνησε, η οποία και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το 2010, ως μέρος του προγράμματος της συγχώνευσης, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης μετακίνησε ποικίλες γραμματείες στο νέο κτίριο Library Services Center στο Long Island City χρησιμοποιώντας μία πρώην ανακαινισμένη αποθήκη για 50 εκατομμύρια δολάρια. Στο υπόγειο, ένας νέος διαλογέας βιβλίων, αξίας 2.300.000 δολαρίων, χρησιμοποίησε γραμμοκώδικες στα αντικείμενα της βιβλιοθήκης για να τα ταξινομήσει και να τα διανέμει σε 132 βιβλιοθήκες-παραρτήματα. Σύμφωνα με εκπροσώπους των βιβλιοθηκών, το μηχάνημα αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο του είδους του στον κόσμο. Μαζί με 14 εργαζόμενους της βιβλιοθήκης, το μηχάνημα μπορεί να ταξινομήσει 7.500 αντικείμενα την ώρα.