cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερνστ Νόλτε
Η θέση του Νόλτε
Στο βιβλίο του Der europäische Bürgerkrieg, 1917–1945 του 1987, ο Νόλτε ισχυρίστηκε ότι στη μεσοπολεμική περίοδο η Γερμανία ήταν η καλύτερη ελπίδα της Ευρώπης για πρόοδο. Έγραψε ότι, αν επρόκειτο να γίνει η Ευρώπη παγκόσμια δύναμη ίσου διαμετρήματος με τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση, τότε η Γερμανία έπρεπε να είναι ο πυρήνας των νέων "Ηνωμένων Πολιτειών". Επέμεινε, εξάλλου, ότι, αν έπρεπε η Γερμανία να συνεχίσει να μένει πιστή στο Ε΄ Μέρος της Συνθήκης των Βερσαλλιών, που την είχε αφοπλίσει, τότε θα είχε καταστραφεί από επίθεση των γειτόνων της και, μαζί με την καταστροφή της, θα χανόταν και η ελπίδα για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Σχετικά μ' αυτό το επιχείρημα, ο Ρίτσαρντ Έβανς έγραψε ότι ο Νόλτε είχε εμπλακεί σε μια γεωπολιτική φαντασία.
Οι διαφωνίες
Αυτές οι απόψεις πυροδότησαν θύελλα αντιδράσεων. Οι περισσότεροι ιστορικοί στη Δυτική Γερμανία και κατ' ουσίαν όλοι έξω από τη Γερμανία αποδοκίμασαν την ερμηνεία του Νόλτε με το επιχείρημα ότι ήταν πραγματικά εσφαλμένη και σχεδόν δικαιολογούσε το Ολοκαύτωμα. Πολλοί ιστορικοί, όπως ο Στήβεν Κατζ (Steven T. Katz), υποστήριξαν ότι η έννοια "εποχή της γενοκτονίας" που χρησιμοποιούσε ο Νόλτε ευτέλιζε το Ολοκαύτωμα υποβαθμίζοντάς το απλώς σε μία από τις γενοκτονίες του 20ου αιώνα. Κοινή γραμμή στην κριτική που ασκήθηκε αποτελούσε το επιχείρημα ότι τα εγκλήματα των Ναζί, πάνω απ' όλα το Ολοκαύτωμα, ήταν αποτρόπαια, κατά τρόπο ξεχωριστό και μοναδικό, και δεν μπορούσαν να συγκριθούν με εγκλήματα άλλων. Μερικοί ιστορικοί, όπως ο Χανς Ούλριχ Βέλερ (Hans-Ulrich Wehler), προχωρούσαν ακόμη πιο πέρα, διατυπώνοντας το επιχείρημα ότι οι συμφορές των κουλάκων, που εκτοπίστηκαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για "αποκουλακοποίηση" στη Σοβιετική Ένωση στις αρχές της δεκαετίας του 1930, δεν ήταν με κανένα τρόπο ανάλογες των συμφορών των εκτοπισμένων Εβραίων στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Πολλοί από τους ιστορικούς αγανάκτησαν με την άποψη του Νόλτε ότι "η λεγόμενη εξολόθρευση των Εβραίων ήταν μια αντίδραση ή ένα στρεβλό αντίγραφο και όχι μια αρχική πράξη ή ένα πρότυπο" και πολλοί αναρωτήθηκαν για ποιον λόγο ο Νόλτε μιλούσε για τη "λεγόμενη εξολόθρευση των Εβραίων" όταν αναφερόταν στο Ολοκαύτωμα. Μεταξύ των ιστορικών που αποκήρυξαν τις απόψεις του Νόλτε ήταν οι: Χανς Μόμσεν (Hans Mommsen), Γιούργκεν Κόκκα (Jürgen Kocka), Ντέτλεβ Πόικερτ (Detlev Peukert), Μάρτιν Μπρόζατ (Martin Broszat), Χανς Ούλριχ Βέλερ (Hans-Ulrich Wehler), Μίχαελ Βόλφσον (Michael Wolffsohn), Χάινριχ Άουγκουστ Βίνκλερ (Heinrich August Winkler), Βόλφανγκ Μόμσεν (Wolfgang Mommsen), Καρλ Ντίτριχ Μπράχερ (Karl Dietrich Bracher) και Έμπερχαρντ Γέκελ (Eberhard Jäckel). Μεγάλο μέρος της κριτικής απέναντι στον Νόλτε προήλθε από ιστορικούς οι οποίοι προέκριναν είτε τη θεωρία του "ξεχωριστού δρόμου" (Sonderweg) για την ερμηνεία της ιστορικής πορείας της Γερμανίας είτε θεωρίες που εστίαζαν στις προθέσεις των ηγετών (π.χ. στον ρόλο του Χίτλερ στο Ολοκαύτωμα) ή στις δομές του γερμανικού κράτους (του Γ΄ Ράιχ όσον αφορά το Ολοκαύτωμα).
Την υπεράσπιση του Νόλτε ανέλαβαν ο δημοσιογράφος Γιοάχιμ Φεστ (Joachim Fest), ο φιλόσοφος Χέλμουτ Φλάισερ (Helmut Fleischer), και οι ιστορικοί Κλάους Χίλντεμπραντ (Klaus Hildebrand), Ράινερ Τσίτελμαν (Rainer Zitelmann), Χάγκεν Σούλτσε (Hagen Schulze), Τόμας Νίπερντεϋ (Thomas Nipperdey) και Ιμάνουελ Γκάις (Imanuel Geiss). Η σύμπλευση του τελευταίου με τους υπερασπιστές του Νόλτε ήταν περίεργη, καθώς ταυτιζόταν κανονικά με την Αριστερά, ενώ οι υπόλοιποι θεωρούνταν ότι ανήκουν στη Δεξιά ή εξέφραζαν κεντρώες απόψεις. Αργότερα, ο Γκάις εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο ''Η υστερική διαφωνία. Ένα μη πολεμικό δοκίμιο (Der Hysterikerstreit. Ein unpolemischer Essay''), στο οποίο υπερασπίστηκε σε μεγάλο βαθμό τον Νόλτε απέναντι στην πολεμική του Χανς Ούλριχ Βέλερ (Hans-Ulrich Wehler). Μεταξύ άλλων, έγραψε ότι οι κριτικοί είχαν απομονώσει τις δηλώσεις του Νόλτε και ευθύνονταν για την επιπόλαιη ανάγνωση του δοκιμίου του.
Στο "Die negative Lebendigkeit des Dritten Reiches" ο Νόλτε σκιαγράφησε κάποιες από τις ιδέες που εμφάνισε αργότερα στο άρθρο του 1986. Σύμφωνα με τον ίδιο, κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης στη Βρετανία το σοκ από την αντικατάσταση της παλιάς χειροτεχνικής οικονομίας από μια βιομηχανοποιημένη, μηχανοποιημένη οικονομία οδήγησε στην εμφάνιση πολλών ριζοσπαστών, οι οποίοι άρχισαν να διακηρύττουν αυτό που ο Νόλτε αποκαλεί "θεραπεία εξόντωσης" ως λύση στα κοινωνικά προβλήματα. Ισχυρίστηκε ότι οι ρίζες του κομμουνισμού μπορούν να ανιχνευθούν στους ριζοσπάστες των αιώνων 18ου και 19ου, όπως οι Thomas Spence, John Gray, William Benbow, Bronterre O’Brian και François-Noël Babeuf. Η "ομαδική εξόντωση" άρχισε ως κρατική πολιτική με τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά μόνο με τη Σοβιετική έφτασε η θεωρία της "θεραπείας εξόντωσης" τη λογική ολοκλήρωσή της, προσέθεσε. Ισχυρισμός του ήταν, επίσης, ότι πολλοί στην ευρωπαϊκή Αριστερά θεωρούσαν πως τα κοινωνικά προβλήματα προκαλούνταν από "νοσούσες" κοινωνικές ομάδες και σκέφτονταν ως λύση τη "θεραπεία εξόντωσης", οδηγώντας έτσι φυσικά στην "Κόκκινη Τρομοκρατία" και στη Yezhovshchina στη Σοβιετική Ένωση. Ο Νόλτε δηλώνει ότι η Δεξιά αντικατόπτριζε την Αριστερά, με μορφές όπως οι John Robison, Augustin Barruel και Joseph de Maistre να τάσσονται υπέρ της "θεραπείας εξόντωσης". Ο Μαλθουσιανισμός και η πρωσσική στρατηγική της έσχατης εξόντωσης των εχθρών στους Ναπολεόντειους Πολέμους αποτελούν, επίσης, πηγές και επιδράσεις για τον εθνικοσοσιαλισμό. Τελικά, το Ολοκαύτωμα, σύμφωνα με τον Νόλτε, ήταν απλώς αντίγραφο της "κομμουνιστικής θεραπείας εξόντωσης", παρά το γεγονός ότι υπήρξε πιο τρομερό και αηδιαστικό από το πρωτότυπο. Το άρθρο δεν προκάλεσε πλατύ ενδιαφέρον ούτε διαφωνία μέχρι το 1986, όταν ο Γιούργκεν Χάμπερμας σε άρθρο του δημοσιευμένο στην Die Zeit στις 11/7/1986, άσκησε δριμεία κριτική στον Νόλτε, όπως και στους Άντρεας Χιλγκρούμπερ (Andreas Hillgruber) και Μίχαελ Στύρμερ (Michael Stürmer), για το ότι, γράφοντας για τη ναζιστική περίοδο, έκαναν "απολογητική" ιστορία και έκλειναν το άνοιγμα της Γερμανίας στη Δύση, που κατά την άποψη του Χάμπερμας υπήρχε μετά το 1945. Επιπροσθέτως, κατηγόρησε τον Νόλτε ότι ανέλαβε την αποστολή να προτείνει ηθική ισοδυναμία μεταξύ του Ολοκαυτώματος και της γενοκτονίας που διέπραξαν οι Ερυθροί Χμερ. Κατά την άποψή του, όμως, δεν υπήρχε καμιά σύγκριση μεταξύ των δύο γενοκτονιών, από τη στιγμή που η Καμπότζη ήταν ένα καθυστερημένο αγροτικό κράτος του Τρίτου Κόσμου, ενώ η Γερμανία ένα σύγχρονο βιομηχανικό κράτος.
Ο Κλάους Χίλντεμπραντ (Klaus Hildebrand), αντιθέτως, υποστηρικτής του Νόλτε, έγραψε σε κριτική που εμφανίστηκε στο περιοδικό Historische Zeitschrift στις 2/4/1986, ότι το δοκίμιο του Νόλτε άνοιγε νέους δρόμους. Στην ίδια κριτική, ο Χίλντεμπραντ υποστήριξε ότι ο Νόλτε με αξιέπαινο τρόπο επιδίωξε να ιστορικοποιήσει αυτό το κεντρικό στοιχείο για την ιστορία του Εθνικοσοσιαλισμού και του Γ΄ Ράιχ, δηλαδή την ικανότητα της ιδεολογίας και του καθεστώτος για εξόντωση, και να κατανοήσει την πραγματικότητα του ολοκληρωτισμού στο αλληλοσυσχετιζόμενο πλαίσιο της ρωσικής και της γερμανικής ιστορίας. Την ίδια άποψη, ότι δηλαδή ο Νόλτε τολμά να θέσει νέα ζητήματα στην έρευνα, υποστήριξε ο Χίλντεμπραντ σ' ένα άλλο δοκίμιο με τίτλο "Zeitalter der Tyrannen", που παρουσιάστηκε στην Frankfurter Allgemeine Zeitung στις 31/7/1986 (στο αγγλόφωνο κοινό παρουσιάστηκε το 1993, με τίτλο "The Age of Tyrants: History and Politics"). Επιπροσθέτως, την άποψη του Νόλτε για το Ολοκαύτωμα, ότι δηλαδή αποτελούσε μία από τις γενοκτονίες του 20ου αιώνα, υποστήριξε σε επιφυλλίδα του στην Die Velt στις 22/11/1986 και ισχυρίστηκε ότι ο Νόλτε απλώς έθεσε σε εφαρμογή την "ιστορικοποίηση" του εθνικοσοσιαλισμού, την οποία είχε ζητήσει ο Μπρόζατ από τους ιστορικούς. Ο Χάμπερμας, ωστόσο, επιτέθηκε στον Χίλντεμπραντ για το ότι υπεράσπιζε τις απόψεις του Νόλτε, ότι δηλαδή ήταν "δικαιολογημένη" η απόφαση του Χίτλερ για εκτοπισμό των Εβραίων και εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα, από τη στιγμή που ο Χαΐμ Βάιτσμαν (Chaim Weizmann) είχε διακηρύξει στις αρχές Σεπτεμβρίου 1939 ότι οι Εβραίοι θα πολεμούσαν στο πλευρό της Βρετανίας. Τον κατηγόρησε, επίσης, για το ότι ήταν ευχαριστημένος που ο Νόλτε αρνούνταν τη μοναδικότητα των εγκλημάτων των ναζί.
Πόλεμος για την Ιστορία στον γερμανικό Τύπο
Από τη στιγμή που ξεκίνησε αυτή η διαμάχη, διογκώθηκε και τίποτα δεν έδειχνε ότι έπρεπε να σταματήσει. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι Δυτικογερμανοί ιστορικοί ένιωσαν την ανάγκη να πάρουν δημοσίως θέση. Τα μέτωπα γρήγορα παγιώθηκαν και η διαφωνία πήρε τη μορφή πολέμου αντίπαλων παρατάξεων. Οι μεγάλες εφημερίδες επέλεξαν στρατόπεδο: Η Frankfurter Allgemeine Zeitung στοιχήθηκε με την πλευρά των συντηρητικών "αναθεωρητών", ενώ η Die Zeit με την πλευρά των αντεπιτιθέμενων σοσιαλφιλελεύθερων. Ξένοι παρατηρητές, ιστορικοί και δημοσιογράφοι, εκφράστηκαν, επίσης, άλλοι ξαφνιασμένοι κι άλλοι ανήσυχοι μπροστά σ' αυτή την "αναθεώρηση" της στάσης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας σε σχέση με τη ναζιστική προϊστορία της. Η διαμάχη των ιστορικών (Historikerstreit) ήταν, όμως, και αληθινά παραγωγική, αφού συνετέλεσε στην άνθιση δοκιμίων, άρθρων, σεμιναρίων, ιστορικών εργαστηρίων ή πολυσέλιδων έργων.
Επιτιθέμενος από την πλευρά του, ο Νόλτε άρχισε να γράφει στον Τύπο μια σειρά επιστολών. Σε μία από αυτές, την 1η Αυγούστου 1986 στην Die Zeit, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την προσπάθεια του Χάμπερμας να λογοκρίνει τις απόψεις του και τον κατηγόρησε ότι ο ίδιος τον εμπόδισε να παρακολουθήσει τις συζητήσεις στο Ρέμερμπεργκ στη Φραγκφούρτη (Römerberg Gesprächen). Στην ίδια επιστολή, ο Νόλτε αποκάλυψε ότι αυτός (ο Νόλτε) ήταν ο άγνωστης ταυτότητας ιστορικός που ανάγκασε με τις απόψεις του για τις αιτίες του Ολοκαυτώματος τον Σαούλ Φριντλάντερ να αποχωρήσει αηδιασμένος από ένα δείπνο τον Μάιο του 1986, γεγονός που είχε υπαινιχθεί ο Χάμπερμας σε προγενέστερη επιστολή. Βέβαια, ο ιστορικός Καρλ Ντήτριχ Μπράχερ (Karl Dietrich Bracher), σε επιστολή του στην Frankfurter Allgemeine Zeitung στις 6/9/1986, κατηγόρησε και τους δύο, Νόλτε και Χάμπερμας, ότι θεώρησαν ταμπού την έννοια του ολοκληρωτισμού και προέκριναν την έννοια του φασισμού.
Ωστόσο, οι επιθέσεις στον Νόλτε εξακολούθησαν. Σε ένα άρθρο του δημοσιευμένο στην Die Zeit στις 12/9/1986, ο ιστορικός Έμπερχαρντ Γέκελ (Eberhard Jäckel) θεώρησε τη θεωρία του Νόλτε ανιστόριτη, στη βάση του ότι ο Χίτλερ περιφρονούσε τη Σοβιετική Ένωση και, ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσε να είχε αισθανθεί απειλημένος από αυτήν. Αργότερα, περιέγραψε τη μέθοδο του Νόλτε σαν ένα "παιχνίδι σύγχυσης", αφού μεταμφίεζε τις υποθέσεις του σε υπαρκτά ζητήματα και έκανε επίθεση σε όσους τον έκριναν, για τον λόγο ότι ζητούσαν αποδείξεις για τους ισχυρισμούς του. Κατά την άποψη του Γέκελ, είναι σαν να τους εμπόδιζε να θέτουν ερωτήματα.
Ο ιστορικός Γιούργκεν Κόκκα (Jürgen Kocka), σε άρθρο του στην Die Zeit στις 26/9/1986, υποστήριξε επίσης, αντίθετα με τους ισχυρισμούς του Νόλτε, ότι το Ολοκαύτωμα ήταν πράγματι "μοναδικό" γεγονός, ακριβώς επειδή το είχε διαπράξει ένα ανεπτυγμένο έθνος της Δύσης, και ισχυρίστηκε ότι οι συγκρίσεις του Ολοκαυτώματος με παρόμοια μαζικά εγκλήματα στην Καμπότζη του Πωλ Ποτ, στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και στην Ουγκάντα του Ίντι Αμίν ήταν αβάσιμες λόγω της καθυστερημένης κατάστασης αυτών των κοινωνιών. Και ο πολιτικός επιστήμονας Κουρτ Ζοντχάιμερ (Kurt Sontheimer) σε άρθρο του στην εφημερίδα Rheinischer Merkur στις 21/11/1986, κατηγόρησε τον Νόλτε και τους υποστηρικτές του ότι δημιουργούσαν μια νέα εθνική συνείδηση με σκοπό να κόψουν τους διανοητικούς και πνευματικούς δεσμούς της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας με τη Δύση.
Από την άλλη πλευρά, και οι υπερασπιστές του Νόλτε συνέχισαν να γράφουν στον Τύπο. Στο δοκίμιό του "Επιβαρυμένη Μνήμη", δημοσιευμένο στην Frankfurter Allgemeine Zeitung στις 29/8/1986, ο Γιοάχιμ Φεστ υποστήριξε πως το επιχείρημα του Νόλτε ότι τα εγκλήματα των ναζί δεν ήταν μοναδικά ήταν ορθό. Κατηγόρησε, εξάλλου, τον Χάμπερμας για "ακαδημαϊκή δυσλεξία" στις επιθέσεις του ενάντια στον Νόλτε.
Ο φιλόσοφος Χέλμουτ Φλάισερ (Helmut Fleischer), επίσης, σε δοκίμιό του δημοσιευμένο στην εφημερίδα Nürnberger Zeitung στις 20/9/1986, υπερασπίστηκε τον Νόλτε στη βάση του ότι επιδίωκε μόνο να τοποθετήσει το Ολοκαύτωμα στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο εκείνης της περιόδου. Κατηγόρησε και αυτός τον Χάμπερμας ότι επιχειρούσε να επιβάλει στους Γερμανούς μια αριστερή ηθική κατανόηση της ναζιστικής περιόδου και ότι δημιουργούσε ένα "ηθικό" έκτακτο δικαστήριο (Sondergericht). Ο Φλάισερ ισχυρίστηκε ότι ο Νόλτε αναζητούσε απλώς την "ιστορικοποίηση" του εθνικοσοσιαλισμού, την οποία είχε ζητήσει από τους ιστορικούς ο Μάρτιν Μπρόζατ σ' ένα δοκίμιό του το 1985, προσπαθώντας να κατανοήσει τι προκάλεσε τον Εθνικοσοσιαλισμό με συγκεκριμένη εστίαση στον φόβο του κομμουνισμού.
Στις 14/11/1986, Ο Χάινριχ Άουγκουστ Βίνκλερ (Heinrich August Winkler) έγραψε στην Frankfurter Allgemeine Zeitung ότι κανένας ιστορικός μέχρι τότε είχε λάβει υπόψη αυτό που οι αναγνώστες της εφημερίδας διάβασαν στο δοκίμιο του Νόλτε: Ότι το Άουσβιτς ήταν απλώς αντίγραφο του ρωσικού πρωτοτύπου, του Αρχιπελάγους Γκουλάγκ. Ότι από φόβο για την "ασιατική θέληση" των Μπολσεβίκων για εξόντωση ο ίδιος ο Χίτλερ διέπραξε μια "ασιατική πράξη". Το ερώτημα του Νόλτε ήταν αν η εξόντωση των Εβραίων αποτελούσε ένα είδος αυτοϋπεράσπισης. Σ' αυτό, κατά την άποψη του Βίνκλερ, συνοψίστηκε ο συλλογισμός του Νόλτε.
Παρόμοιο επιχείρημα διατύπωσε και ο ιστορικός Χορστ Μέλλερ (Horst Möller) σε δοκίμιό του δημοσιευμένο στο περιοδικό Beiträge zur Konfliktforschung στο τέλος του 1986. Ο Μέλλερ υποστήριξε ότι ο Νόλτε δεν προσπαθούσε να "απαλλάξει" τους Ναζί από τα εγκλήματά τους συγκρίνοντάς τα με εγκλήματα άλλων, αλλά επιχειρούσε να εξηγήσει τα εγκλήματα πολέμου που εκείνοι (οι Ναζί) διέπραξαν. Ο Νόλτε, ισχυρίστηκε ο Μέλλερ, προσπαθούσε απλώς να εξηγήσει "ανορθολογικά" συμβάντα με ορθολογικό τρόπο και συμφώνησε ότι οι Ναζί πίστευαν πραγματικά ότι είχαν να αντιμετωπίσουν μια παγκόσμια εβραιο-μπολσεβίκικη συνωμοσία με επιδίωξη να καταστρέψει τη Γερμανία.
Ωστόσο, Ο Γερμανός πολιτικός επιστήμονας Ρίτσαρντ Λέβενταλ (Richard Löwenthal) παρατήρησε ότι τα νέα από τις σοβιετικές απελάσεις των κουλάκων και την εξόντωση εκατομμυρίων Ουκρανών από πείνα (Holodomor) δεν έφτασαν στη Γερμανία μέχρι το 1941, ώστε οι θηριωδίες των Σοβιετικών δεν ήταν πιθανό να έχουν επηρεάσει τους Γερμανούς, όπως ισχυριζόταν ο Νόλτε. Σε επιστολή του στον εκδότη της Frankfurter Allgemeine Zeitung στις 29/11/1986, ο Λέβενταλ υποστήριξε ότι υπήρχε "θεμελιώδης διαφορά" ως προς τα μαζικά εγκλήματα μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης και τάχθηκε ενάντια στην "εξίσωση" των διάφορων εγκλημάτων του 20ου αιώνα.
Εξάλλου, απέναντι στον υποτιθέμενο τρόμο του Χίτλερ, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του Νόλτε, για τις πριν το 1914 παρελάσεις του αυστριακού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο πολιτικός επιστήμονας Βάλτερ Έχνερ (Walter Euchner) έγραψε σε δοκίμιο δημοσιευμένο στην Die neue Gesellschaft στο τέλος του 1986 ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και στη Γερμανία και στην Αυστρία ήταν ανθρωπιστικά και ειρηνιστικά, αντί για οντότητες τρομοκρατικές και επαναστατικές που υποτίθεται ότι ήταν, σύμφωνα με τον Νόλτε.
Συνοψίζοντας, δεν είναι σίγουρο, σύμφωνα με την άποψη του Ίαν Κέρσοου, αν αυτή η υπόθεση άξιζε τον κόπο. Γιατί η τεράστια αρθρογραφία που προκάλεσε δεν είχε πάντα σχέση με τα συγκεκριμένα προβλήματα που προέκυψαν από την ιστορική ερμηνεία της ναζιστικής περιόδου. Πράγματι, ισχυρίζεται ο ιστορικός, αν παρέμενε μια συμβατική διαφωνία μεταξύ ειδικών, η διαμάχη θα είχε σβήσει γρήγορα. Η διαμάχη δεν οδήγησε στην αποκάλυψη καμιάς ανέκδοτης πηγής, τα ζητήματα που τέθηκαν δεν ήταν και τόσο νέα, ούτε οι θέσεις των αναθεωρητών εγκαινίασαν νέες μορφές ερμηνείας. Στη Γερμανία σε μεγάλη έκταση αυτές οι θέσεις απορρίφθηκαν, ενώ οι αντιδράσεις στο εξωτερικό ήταν σχεδόν όλες αρνητικές. Τελικά, αυτός ο πόλεμος δεν προσέφερε τίποτα σε όποιον ενδιαφέρεται σοβαρά για τη γερμανική ιστορία.
Η κοινοτοπία του Ολοκαυτώματος: Επιχειρήματα ενάντια στη μοναδικότητα του Shoah
Μια άλλη περιοχή διαφωνίας υπήρξε το βιβλίο του Νόλτε Der europäische Bürgerkrieg (Ο Ευρωπαϊκός Εμφύλιος Πόλεμος), του 1987, και κάποιες συνοδευτικές δηλώσεις, με τις οποίες ο Νόλτε εμφανίστηκε να φλερτάρει με την Άρνηση του Ολοκαυτώματος ως σοβαρό ιστορικό επιχείρημα. Σε μια επιστολή του προς τον Ότο Ντοβ Κούλκα (Otto Dov Kulka) στις 8/9/1986, ο Νόλτε επέκρινε το έργο του Γάλλου αρνητή του Ολοκαυτώματος Ρομπέρ Φωρισσόν (Robert Faurisson) στη βάση του ότι το Ολοκαύτωμα πραγματικά υπήρξε, συνέχισε όμως να διατυπώνει τον ισχυρισμό ότι τα κίνητρα της δουλειάς του Φωρισσόν ήταν αξιέπαινα, αφού ήταν η συμπάθεια προς τον παλαιστινιακό λαό και η αντίθεση στο Ισραήλ. Στο Der europäische Bürgerkrieg υποστήριξε, επίσης, ότι οι προθέσεις των αρνητών του Ολοκαυτώματος είναι συχνά "έντιμες" και ότι κάποιοι από τους ισχυρισμούς τους δεν είναι εμφανώς "αβάσιμοι". Ο Ίαν Κέρσοου έχει υποστηρίξει ότι ο Νόλτε κινούνταν στα όρια του αρνητή του Ολοκαυτώματος με τους υπαινιγμούς του ότι ο "αρνητικός μύθος" του Γ΄ Ράιχ δημιουργήθηκε από Εβραίους ιστορικούς, τους ισχυρισμούς του ότι Εβραίοι ιστορικοί κυριαρχούσαν στη γνώση για το Ολοκαύτωμα και τις δηλώσεις του ότι κάποιος ήταν αναγκασμένος να κρύβει τη γνώμη του για τους αρνητές, που ο Νόλτε επέμενε ότι δεν ήταν αποκλειστικά Γερμανοί ή φασίστες.
Στο Der europäische Bürgerkrieg ο Νόλτε προώθησε πέντε διαφορετικά επιχειρήματα για να ελέγξει επικριτικά τη θέση περί μοναδικότητας του Shoah. Αυτά είναι τα ακόλουθα:
Ο Βρετανός ιστορικός Ρίτσαρντ Έβανς (Richard J. Evans) επέκρινε τον Νόλτε, κατηγορώντας τον ότι έπαιρνε πολύ σοβαρά τη δουλειά των αρνητών του Ολοκαυτώματος, τους οποίους ο Έβανς αποκαλούσε "ψώνια" και όχι ιστορικούς. Κατήγγειλε, επίσης, ότι ο Νόλτε είχε ευθύνη για το ότι έκανε ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς, όπως ο ισχυρισμός του ότι οι δολοφονίες των Ρωσοεβραίων από τους SS ήταν ένας τύπος αντιτρομοκρατικής δράσης ή το ότι έπαιρνε τοις μετρητοίς τα δικαιολογητικά επιχειρήματα Γερμανών στρατηγών, οι οποίοι ομολογούσαν ότι είχαν άγνοια για το Shoah.
Η πιο ακραία απάντηση, ίσως, στη θέση του Νόλτε συνέβη στις 9/2/1988, όταν το αυτοκίνητό του πήρε φωτιά από αριστεριστές εξτρεμιστές στο Βερολίνο. Ο Νόλτε αποκάλεσε το γεγονός "τρομοκρατικό" εμπρησμό και ισχυρίστηκε ότι η πράξη υποκινήθηκε από τους αντιπάλους του στη διαμάχη των ιστορικών (Historikerstreit).
Διεθνής αντίδραση
Η κριτική έξω από τη Γερμανία προήλθε από τους Ίαν Κέρσοου (Ian Kershaw), Γκόρντον Κρεγκ (Gordon A. Craig), Ρίτσαρντ Έβανς (Richard J. Evans), Σαούλ Φριντλάντερ (Saul Friedländer), Τζων Λούκατς (John Lukacs), Μάικλ Μάρρους (Michael Marrus), Τίμοθι Μέισον (Timothy Mason) και πολλούς άλλους. Ο Μέισον έγραψε εναντίον του Νόλτε, επικαλούμενος τη γενική θεωρία του φασισμού που εκείνος κάποτε υπερασπίστηκε: "Αν μπορούμε να διαχειριστούμε την έννοια του "φασισμού" χωρίς να καταφύγουμε σε πολλές από τις αυθεντικές σημασίες της, δεν μπορούμε να το κάνουμε χωρίς σύγκριση. Η "ιστορικοποίηση" μπορεί εύκολα να γίνει συνταγή για επαρχιωτισμό. Και η απόλυτη ηθική του Χάμπερμας, όσο κι αν είναι άψογη πολιτικά και διδακτικά, μπορεί εξίσου να φέρει μια σκιά επαρχιωτισμού, εφόσον αποτυγχάνει να αναγνωρίσει ότι ο φασισμός υπήρξε φαινόμενο της ευρωπαϊκής ηπείρου και ότι ο ναζισμός ήταν ιδιαίτερο μέρος κάτι πολύ ευρύτερου. Ο Πωλ Ποτ, το βασανιστήριο του αρουραίου και η μοίρα των Αρμενίων είναι όλα ξένα με κάθε σοβαρή συζήτηση για τον ναζισμό. Η Ιταλία του Μουσολίνι, όμως, δεν είναι".
Ο Άνσον Ράμπινμπαχ (Anson Rabinbach) κατηγόρησε τον Νόλτε ότι επιχειρούσε να διαγράψει τη γερμανική ενοχή για το Ολοκαύτωμα. Ο Ίαν Κέρσοου έγραψε ότι ο Νόλτε ισχυριζόταν πως οι Εβραίοι ουσιαστικά έστρεψαν το Ολοκαύτωμα εναντίον τους και υπήρξαν οι δημιουργοί της δυστυχίας τους, ενώ ο Έλι Βίζελ (Elie Wiesel) αποκάλεσε τον Νόλτε, μαζί με τους Κλάους Χίλντεμπραντ (Klaus Hildebrand), Άντρεας Χιλγκρούμπερ (Andreas Hillgruber) και Μίχαελ Στύρμερ (Michael Stürmer), έναν από τους τέσσερις ληστές της γερμανικής ιστοριογραφίας.
Απαντώντας στο άρθρο του Νόλτε "Die negative Lebendigkeit des Dritten Reiches", ο Ισραηλινός ιστορικός Ότο Ντοβ Κούλκα (Otto Dov Kulka), σε επιστολή του στις 24/11/1985, επέκρινε τον Νόλτε για εγκατάλειψη της άποψης που εξέφρασε στο Der Fascismus in seiner epoche, ότι δηλαδή το Ολοκαύτωμα υπήρξε "μοναδικό" γεγονός, και ρώτησε "ποιον από τους δύο Νόλτε θα έπρεπε να θεωρούμε αυθεντκό". Ο Νόλτε απάντησε στον Κούλκα ότι έπρεπε να διαβάσει το επερχόμενο βιβλίο του Der europäische Bürgerkrieg, για καταλάβει την αλλαγή κατεύθυνσης στην έμφασή του. Σε μια νέα απάντηση στις 6/5/1985, ο Κούλκα κατηγόρησε τον Νόλτε ότι άλλαξε κατεύθυνση ως προς την υπευθυνότητα για το Ολοκαύτωμα, με το να θεωρεί το Ολοκαύτωμα "προληπτικό μέτρο" που επιβλήθηκε στους Γερμανούς από την "εβραϊκή πρόκληση" της επιστολής του Βάιτσμαν στον Τσάμπερλεν. Στις 18/7/1985, ο Κούλκα έγραψε στον Νόλτε, υπερασπίζοντας τη "μοναδικότητα" του Ολοκαυτώματος: "Η μοναδικότητα της μαζικής δολοφονίας των Εβραίων από τους εθνικοσοσιαλιστές πρέπει να κατανοείται με το ιστορικό νόημα που παγκοσμίως αποδόθηκε σ' αυτήν, σαν μια προσπάθεια να προκαλέσει αλλαγή στην πορεία της παγκόσμιας ιστορίας και στους σκοπούς της. Έτσι, ο εθνικοσοσιαλιστικός αντισημιτισμός πρέπει να θεωρείται ως έκφραση της πιο επικίνδυνης ίσως κρίσης του δυτικού πολιτισμού, με τις βαρύτερες συνέπειες για την ιστορία της ανθρωπότητας". Ο Νόλτε, με τη σειρά του, έγραψε στον Κούλκα στις 22/10/1986: "Αν παρακολουθούσα τη σκέψη μου από το 1963 και εξής, [θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι] αυτή υπήρξε σύμφωνη με τη γραμμή ότι ένα μεγιστοποιημένο καλό μπορεί εξίσου να γίνει κακό και ότι ένα μεγιστοποιημένο (ιστορικό) κακό μπορεί ξανά, κατά κάποιον τρόπο, να γίνει καλό". Ο Κούλκα, εν τέλει, κατηγόρησε τον Νόλτε ότι προωθούσε "αναδρομικές ερμηνείες της παγκόσμιας ιστορίας στηριγμένες σε μια μοναδική αιτία" και ότι συμφωνούσε με την "ολοκληρωτική σκέψη".
Ο Αγγλογερμανός ιστορικός Χάουαρντ Βίνσελ Κοχ (Hοward Winchel Koch) δέχθηκε το επιχείρημα του Νόλτε ότι η επιστολή του Βάιτσμαν στον Τσάμπερλεν αποτελούσε πράγματι μια "εβραϊκή κήρυξη πολέμου", με την εννοούμενη συνεπαγωγή ότι, από τη στιγμή που όλοι οι Εβραίοι ήταν τότε εχθροί του "Ράιχ", οι Γερμανοί νομιμοποιούνταν να τους μεταχειριστούν όπως ήθελαν. Υποστήριξη από το εξωτερικό προήλθε και από τους Νορμπέρτο Σερεζόλε (Norberto Ceresole) και Άλφρεντ-Μωρίς ντε Ζάγιας (Alfred-Maurice de Zayas).
Σε δοκίμιό του το 1987, ο γεννημένος στην Αυστρία Ισραηλινός ιστορικός Βάλτερ Γκραμπ (Walter Grab) κατηγόρησε τον Νόλτε ότι είχε αναλάβει μια "απολογία" για τη ναζιστική Γερμανία. Ο Γκραμπ αποκάλεσε τον ισχυρισμό του Νόλτε ότι η επιστολή του Χαΐμ Βάιτσμαν (Chaim Weizmann) στον Τσάμπερλεν ήταν "εβραϊκή κήρυξη πολέμου" που δικαιολόγησε τον εγκλεισμό των Εβραίων της Ευρώπης σε στρατόπεδα "ειδεχθή θέση" ("monstrous thesis") που δεν στηρίζεται σε γεγονότα. Ο Γκραμπ κατηγόρησε τον Νόλτε ότι αγνοούσε την οικονομική ένδεια και την παντελή έλλειψη πολιτικών δικαιωμάτων της εβραϊκής κοινότητας το 1939. Έγραψε, επίσης, ότι ο Νόλτε χλευάζει τους Εβραίους που υπήρξαν θύματα του Εθνικοσοσιαλισμού με την εντελώς αχρεία δήλωσή του ότι ο Βάιτσμαν και η επιστολή του προκάλεσαν τα δεινά και τον θάνατο των Εβραίων στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Black Metal (άλμπουμ)
Το black metal είναι το δεύτερο άλμπουμ του αγγλικού heavy metal συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 1 Νοεμβρίου 1982 από τη δισκογραφική εταιρία "Neat Records" και ηχογραφήθηκε στα "Impulse Studios" στο Νιούκασλ. Θεωρείται ιδιαίτερα επιδραστικό στα ακραία ιδιώματα του heavy metal, με τους στίχους και την εικόνα του συγκροτήματος να επηρεάζουν ιδιαίτερα τη Νορβηγική black metal σκηνή.
Ερνστ Νόλτε
Διεθνής αντίδραση
Η "Διαμάχη των ιστορικών" προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη Δυτική Γερμανία, όπου οι ιστορικοί έχουν ένα υψηλό δημόσιο προφίλ, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα ο Νόλτε και οι αντίπαλοί του να γίνουν συχνοί προσκεκλημένοι στο γερμανικό ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Η διαμάχη χαρακτηρίστηκε από έναν υψηλού βαθμού καυστικό τόνο, με τον Νόλτε, τους υποστηρικτές του και τους αντιπάλους τους να καταφεύγουν συχνά σε εμπαθείς επιθέσεις ο ένας στον άλλο. Συγκεκριμένα, η Historikerstreit σηματοδότησε την πρώτη περίπτωση μετά τη Διαφωνία για τον Φίσερ (Fischer Kontroverse) στις αρχές της δεκαετίας του 1960, στην οποία Γερμανοί ιστορικοί αρνήθηκαν να ανταλλάξουν χειραψία ο ένας με τον άλλο. Στο εξωτερικό, η Historikerstreit συσσώρευσε φήμη στον Νόλτε, σε κάπως μικρότερη έκταση. Εκτός από την Αυστρία, ο ξένος Τύπος έτεινε να είναι εχθρικός προς τον Νόλτε, με τη δριμύτερη κριτική να προέρχεται από το Ισραήλ. Το 1988, μια ολόκληρη έκδοση του περιοδικού Yad Vashem Studies του Ινστιτούτου Yad Vashem στην Ιερουσαλήμ αφιερώθηκε στην Historikerstreit. Ένα χρόνο νωρίτερα, το ενδιαφέρον για τους ισχυρισμούς και των δύο πλευρών στην Historikerstreit οδήγησε στη σύγκληση συνεδρίου στο Λονδίνο, στο οποίο παραβρέθηκαν κάποιοι από τους σημαντικούς Βρετανούς, Αμερικανούς, Ισραηλινούς και Γερμανούς ειδικούς στη σοβιετική και τη γερμανική ιστορία. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν και οι ακόλουθοι: Ralf Dahrendorf, Isaiah Berlin, George Weidenfeld, Harold James, Carol Gluck, Noel Annan, Fritz Stern, Gordon A. Craig, Robert Conquest, Samuel Ettinger, Jürgen Kocka, Nicholas Henderson, Eberhard Jäckel, Hans Mommsen, Michael Stürmer, Joachim Fest, Hagen Schulze, Christian Maier, Wolfgang Mommsen, Hugh Trevor-Roper, Saul Friedländer, Felix Gilbert, Norman Stone, Julius Schoeps και Charles S. Maier. Ο Νόλτε προσκλήθηκε, αλλά απέφυγε να παραστεί στο συνέδριο, προφασιζόμενος ότι ερχόταν σε σύγκρουση με το δικό του πρόγραμμα.
Black Metal (άλμπουμ)
Ιστορία του δίσκου
Τον Φεβρουάριο του 1982, οι Venom έλαβαν την πρώτη τους μεγάλη κάλυψη σε περιοδικό, όταν ο Γκάρι Μπάσελ και ο φωτογράφος Ρος Χάλφιν τους αφιέρωσαν δύο σελίδες στο περιοδικό "Sounds", με τίτλο "Back In Black Magic". Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, έπαιξαν στο Πόπερινγκε του Βελγίου, μπροστά σε 3.000 θεατές. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη συναυλία του συγκροτήματος.
Ερνστ Νόλτε
Διεθνής αντίδραση
Ο Ισραηλινός ιστορικός Σάμουελ Έτινγκερ (Samuel Ettinger) περιέγραψε τον Νόλτε σαν κάποιο που έγραψε για τη σοβιετική ιστορία χωρίς να είναι ειδικός. Έγραψε σχετικά με τον Νόλτε: "Παραπομπές στον Μάρτιν Λάτσις (Martin Latsis), που υπήρξε πρώτος αρχηγός της Τσέκα στην Ουκρανία, τον σατιρογράφο και αρθρογράφο Τουκόλσκυ (Tucholsky), και τον Τεοντόρ Κάουφμαν (Theodore Kaufmann) (ποιος τον ξέρει;) χρησιμοποιήθηκαν ως ιστορικές πηγές. Μπορεί μια συλλογή πηγών αυτού του είδους να χρησιμεύσει ως βάση για σοβαρή επιστημονική ανάλυση, το σημείο εκκίνησης για τον ισχυρισμό ότι ο φτωχός Χίτλερ φοβήθηκε τόσο πολύ τις "ασιατικές πράξεις" των Μπολσεβίκων ώστε άρχισε την εξολόθρευση των εβραιόπουλων; Και όλο αυτό χωρίς να ληφθεί υπόψη η ιστορική εξέλιξη της σχέσης της Γερμανίας με τη Σοβιετική Ένωση και η στρατιωτική συνεργασία τους στη δεκαετία του 1920. Όπως είναι γνωστό, ο λόγος του Μιχαήλ Τουκαλέφσκυ χειροκροτήθηκε σε μια διάσκεψη του Γερμανικού Επιτελείου το 1935 για τις αντιδυτικές παρατηρήσεις του. Στη συνέχεια, υπήρξαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Στάλιν και Χίτλερ από το 1936 και εξής, που δημιούργησαν μια προσέγγιση και οδήγησαν στην εκδίωξη Εβραίων διπλωματών και άλλων αξιωματούχων μέχρι τη διαίρεση της Πολωνίας το 1939".
Black Metal (άλμπουμ)
Ιστορία του δίσκου
Πριν την κυκλοφορία του διαδόχου του "Welcome to Hell", κυκλοφόρησε το σινγκλ με τα κομμάτια "Bloodlust" και "In Nomine Satanas", στις 13 Αυγούστου. Έναν μήνα αργότερα, εκδόθηκε το βίντεο "Live Sept '82", με μια επανεκτέλεση του "Witching Hour" και το "Bloodlust".
Ερνστ Νόλτε
Διεθνής αντίδραση
Ο ειδικός στην τρομοκρατία του Στάλιν Αγγλοαμερικανός ιστορικός Ρόμπερτ Κόνκεστ (Robert Conquest) αναφέρει: "Νομίζω ότι όλοι δεχόμαστε ότι τα εγκλήματα των ναζί υπήρξαν φοβερά και μοναδικά και η πρόταση ότι αυτά υπήρξαν αντίδραση στον κομμουνιστικό τρόμο δεν είναι υπερασπίσιμη. Είναι κατανοητό ότι η υποστήριξη στους εθνικοσοσιαλιστές αποτέλεσε σε μεγάλη έκταση αντίδραση απέναντι στον διεθνή εμφύλιο πόλεμο που ξεκίνησε ο Λένιν το 1918, αλλά τα πραγματικά εγκλήματα του Ολοκαυτώματος είναι εντελώς διαφορετικής φύσης από τα εγκλήματα του Στάλιν και δεν βλέπω οποιαδήποτε σχέση μεταξύ τους. Αλλά έστω κι αν δεν υπάρχει αιτιώδης σχέση, συγκρίσεις μπορούν να γίνονται".
Black Metal (άλμπουμ)
Ιστορία του δίσκου
Η ηχογράφηση του νέου άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στα "Impulse Studios" μέσα σε μόλις έξι ημέρες. Ο δίσκος ονομάστηκε "black metal" και ανέβασε τη δημοτικότητα των Venom σε όλο τον κόσμο, με τη "Roadrunner" να αναλαμβάνει τη διανομή του στην Ευρώπη και τη "Neat Records" την επίσημη κυκλοφορία του στη Μεγάλη Βρετανία.
Ερνστ Νόλτε
Διεθνής αντίδραση
Ο Γερμανός ιστορικός Γιούλιους Σέπς (Julius Schoeps) δήλωσε: "Θα ήθελα να επισημάνω έναν σημαντικό παράγοντα στην Historikerstreit: Οι ιστορικοί που ενεπλάκησαν σ' αυτή τη διαφωνία είναι εξηντάρηδες, δηλαδή ήταν ίσως στρατιώτες στον πόλεμο. Γι' αυτούς, η κατάρρευση του Γ΄ Ράιχ μετατράπηκε σε τραύμα που συνδέθηκε με το Ολοκαύτωμα και το Άουσβιτς. Η αντίδραση του Νόλτε είναι, θεωρώ, τυπική αυτής της γενιάς διανοουμένων. Σε αντίθεση με κάποιους ιστορικούς που επιμένουν ότι οι Γερμανοί δεν θα έπρεπε καθόλου να θέτουν τέτοια ερωτήματα, πιστεύω ότι πρέπει να το κάνουν. Αλλά δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για ερωτήσεις που υποβάλλουν τις απαντήσεις και αμφιλεγόμενες δηλώσεις που αθωώνουν τη γερμανική ιστορία. Δυστυχώς, ερωτήσεις αυτού του είδους τέθηκαν στην Historikerstreit και έγιναν τέτοιοι ισχυρισμοί. Αν οι ιστορικοί προτείνουν σήμερα ότι ο Χίτλερ είχε το δικαίωμα να εγκλείσει τους Εβραίους σε στρατόπεδα, μπορεί αύριο να επιχειρήσουν να προτείνουν ότι είχε το δικαίωμα και να τους σκοτώσει. Να γιατί είναι κρίσιμο να συζητάμε τέτοια ηθικά, πολιτικά και δεοντολογικά ψέματα". Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Έμπερχαρντ Ζέκελ (Eberhard Jäckel) και ο Γιοάχιμ Φεστ (Joachim Fest) συγκρούστηκαν πάλι για το ζήτημα της "μοναδικότητας" του Ολοκαυτώματος, με τον Φεστ να κατηγορεί τον Ζέκελ ότι αντιπροσωπεύει μια καρικατούρα των αντιπάλων του. Το 1989, ο Βρετανός ιστορικός Ρίτσαρντ Έβανς έγραψε: «Οι προσπάθειες του Νόλτε να θεσπίσει τη συγκρισιμότητα του Άουσβιτς στηρίζονται εν μέρει στην επέκταση της έννοιας "γενοκτονία" σε πράξεις που λογικά δεν μπορούν να περιγραφούν με τέτοιο τρόπο. Όσο κι αν θα μπορούσε κάποιος να κατακρίνει τις συμμαχικές βομβιστικές επιθέσεις ενάντια σε γερμανικές πόλεις, αυτές δεν μπορούν να ονομαστούν γενοκτονία, επειδή δεν υπήρχε πρόθεση να καταστρέψουν όλον τον γερμανικό λαό. Η Δρέσδη βομβαρδίστηκε μετά το Κόβεντρυ και δεν είναι εύλογο να θεωρείται ο βομβαρδισμός του απάντηση στον βομβαρδισμό της πρώτης. Αντιθέτως, υπήρξε πράγματι ένα στοιχείο ανταπόδοσης και αντεκδίκησης κι αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι βομβαρδισμοί στη Δρέσδη έχουν δεχθεί συχνά κριτική. Δεν υπάρχει, όμως, καμιά απόδειξη της υπόθεσης του Νόλτε ότι, αν οι ναζί δεν ολοκλήρωναν γρήγορα την εισβολή τους στην Πολωνία, η εθνοτική ομάδα των Γερμανών στην Πολωνία θα είχε εξολοθρευτεί ολοκληρωτικά. Ούτε οι Πολωνοί ούτε οι Ρώσοι είχαν κάποια πρόθεση να εξοντώσουν συνολικά τον γερμανικό λαό. Σ' αυτό το σημείο, είναι χρήσιμο να ανακαλέσουμε το συμπέρασμα του Γερμανού ιστορικού και ειδικού στον Χίτλερ, Έμπερχαρντ Ζέκελ, ότι "η ναζιστική δολοφονία των Εβραίων ήταν μοναδική, επειδή ποτέ πριν δεν είχε αποφασίσει και εξαγγείλει κράτος, με την εξουσία του υπεύθυνου αρχηγού του, ότι είχε την πρόθεση να δολοφονήσει στην ολότητά της, όσο πιο γρήγορα γίνεται, μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπινων όντων, συμπεριλαμβανομένων ηλικιωμένων, γυναικών, παιδιών και βρεφών, και μετά έθεσε σε εφαρμογή αυτή την απόφαση με κάθε δυνατό μέσο διαθέσιμο στο κράτος".
Black Metal (άλμπουμ)
Ιστορία του δίσκου
Τον Απρίλιο του 1983, το συγκρότημα εμφανίστηκε στο "Paramount Theatre" της Νέας Υόρκης με support συγκρότημα τους Metallica, σε μία επεισοδιακή συναυλία όπου τα εφέ από το σόου του συγκροτήματος προκάλεσαν ζημιές οι οποίες εκτιμήθηκαν στην τιμή των 666 δολαρίων!
Ερνστ Νόλτε
Διεθνής αντίδραση
Το καθεστώς του Πωλ Ποτ στην Καμπότζη έδειξε το φοβερό θέαμα των ηγετών ενός έθνους να στρέφονται ενάντια στον λαό τους, με τρόπο συγκρίσιμο με αυτόν του δικτάτορα της Ουγκάντα, Ίντι Αμίν, λίγα χρόνια πριν. Τα θύματα, των οποίων ο αριθμός ξεπέρασε το εκατομμύριο, δολοφονήθηκαν όχι σε φυλετική βάση, αλλά στο πλαίσιο μιας σκόπιμης πολιτικής τρομοκρατίας για την υποταγή της αντιπολίτευσης και την αντεκδίκηση ενάντια σε εκείνους για τους οποίους υπήρχε υπόνοια ότι είχαν συνεργαστεί με τους Αμερικανούς εχθρούς στις προηγούμενες εχθροπραξίες. Επιπλέον, οι βαρβαρότητες του καθεστώτος του Πωλ Ποτ ενάντια στον λαό της Καμπότζης ήταν σε σημαντική έκταση το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας αποκτήνωσης που συνόδευσε έναν φοβερό πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου τεράστιες ποσότητες βομβών έπεσαν πάνω στη χώρα, καταστρέφοντας ένα μεγάλο μέρος της φυσικής και ηθικής βάσης της κοινωνίας της. Αυτό με κανέναν τρόπο δικαιολογεί τις φονικές πολιτικές των Ερυθρών Χμερ. Αποκαλύπτει, ωστόσο, για μια ακόμη φορά, την αντίθεση με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, η οποία, όπως έχουμε δει, ήταν μια πέραν του δέοντος πράξη που διαπράχθηκε από ένα ακμάζον, βιομηχανικά ανεπτυγμένο έθνος στο ζενίθ της ακμής του. »
Black Metal (άλμπουμ)
Επιρροή
Ο δεύτερος δίσκος των Venom θεωρείται μία από τις σημαντικότερες επιρροές για την καθιέρωση του thrash, του black και του death metal. Πολλά από τα χαρακτηριστικά αυτών των ιδιωμάτων ακούστηκαν για πρώτη φορά στον συγκεκριμένο δίσκο, κυρίως στους στίχους και τους τίτλους των κομματιών.
Πλατφόρμες συνεργασίας
Οι πλατφόρμες συνεργασίας είναι ενοποιημένες ηλεκτρονικές πλατφόρμες που υποστηρίζουν συγχρονισμένη και ασυγχρόνιστη επικοινωνία μέσα από ποικίλες συσκευές και κανάλια. Αποτελούν μία αναπτυσσόμενη κατηγορία λογισμικού.
Black Metal (άλμπουμ)
Επιρροή
Παρά τη μεγάλη επιδραστικότητα του και το γεγονός ότι έλαβε θετικές κριτικές από περιοδικά όπως το "Sounds" και το "Kerrang", το "black metal" δεν σημείωσε μεγάλες πωλήσεις.
Πλατφόρμες συνεργασίας
Οι πλατφόρμες συνεργασίας προσφέρουν ένα σετ από προγράμματα λογισμικού και υπηρεσιών, που επιτρέπουν στους χρήστες να επικοινωνούν, να διαμοιράζονται πληροφορίες και να δουλεύουν μαζί για επιτύχουν κοινούς στόχους. Τα κύρια συστατικά μίας πλατφόρμας συνεργασίας είναι οι υπηρεσίες επικοινωνίας (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, ημερολόγιο και πρόγραμμα, επαφές), η ομαδική επικοινωνία (συγχρονισμός αρχείων, προβολή ιδεών και σημειώσεων σε μία βάση δεδομένων, διαχείριση εργασιών, εύρεση σε όλο το κείμενο) και η επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο (π.χ. παρουσία, άμεσα μηνύματα, διαδικτυακές διαβουλεύσεις, διαμοιρασμός εφαρμογών, απομακρυσμένη πρόσβαση και επικοινωνία, παρουσιάσεις πολυμέσων).
Ερνστ Νόλτε
Διεθνής αντίδραση
Ο Έβανς επέκρινε τον Νόλτε για το ότι απέδιδε τον χαρακτηρισμό της γενοκτονίας των Αρμενίων ως "ασιατικής πράξης" στον Σόιμπνερ-Ρίχτερ (Scheubner-Richter) και, πράγματι, αυτός ο χαρακτηρισμός έγινε γνωστός από βιογραφία του Σόιμπνερ-Ρίχτερ του 1938. Ωστόσο, ο Έβανς επέμεινε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία που υποστηρίζει τον ισχυρισμό του Νόλτε ότι, επειδή ο Σόιμπνερ-Ρίχτερ ήταν αντίθετος στη γενοκτονία των Αρμενίων, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι και ο Χίτλερ σκεφτόταν με τον ίδιο τρόπο το 1915. Μνημονεύοντας το Mein Kampf, ο Έβανς υποστήριξε ότι ο Χίτλερ ήταν αντισημίτης πολύ πριν το 1914 και ότι ήταν η μετριοπαθής αριστερά, το SPD, και όχι οι Μπολσεβίκοι, που ο Χίτλερ θεωρούσε ως κύριο εχθρό του.
Πλατφόρμες συνεργασίας
Κοινό
Μία άλλη διάσταση των πλατφόρμων συνεργασίας και των συσχετιζόμενων με αυτές εργαλείων είναι ότι μπορούν να βελτιστοποιηθούν για διαφορετικούς τύπους χρηστών:
Black Metal (άλμπουμ)
Λίστα Τραγουδιών
2. To Hell and Back (Bray, Dunn, Lant) - 3:00
Πλατφόρμες συνεργασίας
Σημαντικοί πωλητές
Η αναφορά από το περιοδικό Forrester το 2006 κατονομάζει αρχικά την IBM και τη Microsoft ως τους ηγέτες της αγοράς, όμως πολλά αλλάζουν σε 5 χρόνια. Η EMC είναι ένας διεκδικητής αυτής της θέσης στην αγορά μαζί με την Oracle Corp και την πλατφόρμα συνεργασίας της Oracle Beehive. Άλλη μία νέα είσοδος είναι η εταιρία Cisco η οποία έδωσε μία στρατηγική έμφαση στον τομέα της διαδικτυακής συνεργασίας, διότι αυτού του τύπου εφαρμογές τρέχουν με υψηλή ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων μέσω του διαδικτύου και επιτρέπουν απευθείας πρόσβαση στους καταναλωτές, βοηθώντας έτσι στη διακίνηση από μία κατάσταση ΟΕΜ (όταν μία επιχείρηση μεταπουλά ένα προϊόν μίας άλλης εταιρίας με το δικό της όνομα και άδεια)(“Original Equipment Manufacturer”) σε πωλητή του επικοινωνιακού εξοπλισμού που βρίσκεται στη διάθεση του καταναλωτή (CPE) σε μία σχέση αλληλεπίδρασης επιχείρησης-καταναλωτή (Β2Β, business to consumer).
Black Metal (άλμπουμ)
Λίστα Τραγουδιών
3. Buried Alive (Bray, Dunn, Lant) - 4:16
Ερνστ Νόλτε
Διεθνής αντίδραση
Οι αντίπαλοι του Νόλτε έχουν εκφράσει έντονη διαφωνία για τη μαρτυρία του σχετικά με τον εβραϊκό "πόλεμο" εναντίον της Γερμανίας. Υποστηρίζουν ότι η επιστολή του Βάιτσμαν προς τον Τσάμπερλεν συντάχθηκε με την ιδιότητά του ως επικεφαλής της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης, όχι εκ μέρους όλων των Εβραίων του κόσμου, και ότι οι απόψεις του Νόλτε βασίζονται στην κίβδηλη ιδέα ότι όλοι οι Εβραίοι αποτελούσαν μια ξεχωριστή "εθνικότητα" που έπαιρναν εντολές δράσης από εβραϊκές οργανώσεις. Η Λίπστατ επέκρινε τη θέση του Νόλτε, στη βάση του ότι ο Βάιτσμαν δεν είχε κάποιο στρατό το 1939 για να διεξάγει πόλεμο με τη Γερμανία και ότι ο Νόλτε αγνόησε τα έξι προηγούμενα χρόνια ναζιστικής καταδίωξης των Εβραίων, αφήνοντας να φανεί ότι ο Βάιτσμαν επέφερε ένα αδύναμο πλήγμα εναντίον της Γερμανίας το 1939 για κανένα προφανή λόγο. Ακόμη περισσότερο, έχει υποστηριχθεί ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο Χίτλερ είχε ακούσει ποτέ για την επιστολή του Βάιτσμαν στον Τσάμπερλεν και ότι ήταν φυσικό για έναν Βρετανό Εβραίο, όπως ο Βάιτσμαν, να διακηρύξει την υποστήριξή του στη χώρα του εναντίον ενός άγρια αντισημιτικού καθεστώτος.
Όσον αφορά το βιβλίο του Κάουφμαν (Theodore Kaufman) Germany Must Perish!, οι ναζί ήταν ενήμεροι για την ύπαρξή του. Είχε μεταφραστεί στα γερμανικά την περίοδο του πολέμου και θεωρήθηκε παράδειγμα του τι σκέφτονταν οι Εβραίοι για τους Γερμανούς. Ωστόσο, οι περισσότεροι ιστορικοί επέμειναν ότι οι ριζοσπαστικές απόψεις ενός Αμερικανοεβραίου δεν μπορούν με κανένα τρόπο να θεωρηθούν τυπικές της σκέψης όλων των Εβραίων της Ευρώπης. Η πρόταση, εξάλλου, για αναγκαστική στείρωση των Γερμανών ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε ως συμμαχική πολιτική. Επιπλέον, φαίνεται ότι δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι το βιβλίο του Κάουφμαν έπαιξε κάποιο ρόλο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα. Εν τέλει, και η σύγκριση που έκανε ο Νόλτε ανάμεσα στο Ολοκαύτωμα και στον εγκλεισμό Ιαπωνοαμερικανών σε στρατόπεδα είναι επιπόλαιη, αφού οι Εβραίοι της Ευρώπης στάλθηκαν μάλλον σε στρατόπεδα θανάτου, ενώ η αμερικανική κυβέρνηση δεν επιχείρησε να εξοντώσει τους Ιαπωνοαμερικανούς στα στρατόπεδα εγκλεισμού.
Εξαιτίας των απόψεων που εξέφρασε στην Historikerstreit, ο Νόλτε έχει συχνά κατηγορηθεί ότι είναι απολογητής των ναζί και αντισημίτης. Ο ίδιος έχει αρνηθεί πάντα έντονα αυτές τις κατηγορίες και επιμένει ότι είναι πολιτικά νεοφιλελεύθερος. Έχει παραδεχθεί, επίσης, ότι είναι ένθερμος εθνικιστής και ξεκάθαρος σκοπός του είναι να αποκαταστήσει την αίσθηση περηφάνιας στην ιστορία των Γερμανών, που διαισθάνεται ότι την έχουν χάσει μετά το 1945. Σε συνέντευξή του, τον Σεπτέμβριο του 1987, δήλωσε ότι οι Γερμανοί ήταν "κάποτε η κυρίαρχη φυλή (Herrenvolk), τώρα είναι η ένοχη φυλή (Sündervolk). Η μία δεν είναι τίποτα περισσότερο από αντιστροφή της άλλης". Ο Νόλτε διαβεβαίωσε ότι πάσχιζε για τη δημιουργία μιας κατάστασης όπου κανείς δεν θα αξιώνει από τους Γερμανούς να διακηρύξουν την ενοχή τους. Πάνω απ' όλα, είναι αντίθετος σε οποιοδήποτε είδος θεωρίας ξεχωριστού δρόμου (Sonderweg) για την ερμηνεία της γερμανικής ιστορίας. Κατά την άποψή του, οι ρίζες του Εθνικοσοσιαλισμού μπορούν να κατανοηθούν μόνο ως αντίδραση που δικαιολογείται από την αγωνία για την καταστροφική εμφάνιση της Ρωσικής Επανάστασης. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είχε οποιαδήποτε σχέση με την πριν από το 1917 γερμανική ιστορία. Επιπροσθέτως, κατέκρινε για αντιγερμανικό ρατσισμό όσους επιχειρούσαν να εξισώσουν τον γερμανισμό (Deutschum) με τον εθνικοσοσιαλισμό, όπως έκαναν, κατά την άποψή του, ο Ουίλλιαμ Σίρερ (William L. Shirer) και ο Άλαν Τέιλορ (A. J. P. Taylor). Οι υπερασπιστές του Νόλτε έχουν υποδείξει πολυάριθμες δηλώσεις του, με τις οποίες καταδικάζει τη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα. Οι επικριτές του, από την άλλη, έχουν αναγνωρίσει ότι υπάρχουν αυτές οι δηλώσεις, συνεχίζουν όμως να ισχυρίζονται ότι ο Νόλτε διατυπώνει επιχειρήματα που μπορεί να θεωρηθεί ότι εκφράζουν συμπάθεια προς τους Ναζί. Τέτοια είναι η υπεράσπιση της διαταγής του Χίτλερ για άμεση εκτέλεση των πολιτικών κομισαρίων του σοβιετικού στρατού (Kommissarbefeh) ως θεμιτής στρατιωτικής διαταγής• το επιχείρημά του ότι οι σφαγές Εβραίων της Σοβιετικής Ένωσης από δυνάμεις των Einsatzgruppen ήταν λογική απάντηση προληπτικής ασφάλειας στις επιθέσεις των Σοβιετικών παρτιζάνων• οι δηλώσεις του -παραπέμποντας στον Viktor Suvorov- ότι η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ήταν προληπτικός πόλεμος που επιβλήθηκε στον Χίτλερ από επικείμενη, υποτίθεται, σοβιετική επίθεση• ο ισχυρισμός του ότι αμέτρητα έργα για το Ολοκαύτωμα έχουν γραφεί από προκατειλημμένους Εβραίους ιστορικούς ή η χρήση εκ μέρους του της γλώσσας της ναζιστικής περιόδου, όπως η πρακτική του να αναφέρει τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού ως "ασιατικές ορδές".
Ο Έβανς περιέγραψε τη μέθοδο του Νόλτε πρώτα να κρίνει και μετά να δικαιολογεί το Γ΄ Ράιχ ως μεθοδολογία παρόμοια με αυτήν του Έντουαρντ Γκίμπον (Edward Gibbon), ο οποίος στο έργο του The History of the Decline and Fall of the Roman Empire έγραψε ότι η μεταστροφή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στον Χριστιανισμό ήταν έργο του θεού και ότι ο ιστορικός μπορούσε μόνο να εξηγήσει τις δευτερεύουσες αιτίες, τις οποίες περιέγραφε ως ηθική σήψη, εκφυλισμό και απληστία, αιτίες που ο Έβανς επισήμανε ότι υπονόμευαν εντελώς την πρώτη δήλωσή του. Πολλοί Βρετανοί και Αμερικανοί ιστορικοί, εξάλλου, αγανάκτησαν με τις δηλώσεις του Νόλτε στην Historikerstreit, ότι δηλαδή δεν υπήρχε ηθική διαφορά μεταξύ των βομβαρδισμών γερμανικών πόλεων στον Β'ΠΠ, των εγκλημάτων πολέμου των Αμερικανών στο Βιετνάμ (σφαγή του Μι Λάι) και των εγκλημάτων των Ναζί. Παραπέμποντας στον Ντέιβιντ Ίρβιν, ο Νόλτε θεωρούσε την καταστροφή του Αμβούργου από βομβιστικές επιθέσεις της RAF παράδειγμα της βρετανικής θέλησης να εκμηδενίσει τον γερμανικό πληθυσμό, πράγμα που δεν διέφερε καθόλου από το Ολοκαύτωμα. Πίστευε ότι οι βρετανικές βομβιστικές επιθέσεις ήταν πράξη γενοκτονίας του γερμανικού πληθυσμού και δεν αποτελούσαν απάντηση στους γερμανικούς βομβαρδισμούς στη Βρετανία. Η διαχείριση του πολέμου από τη Σοβιετική Ένωση θεωρούσε ότι ήταν ακόμη χειρότερη γενοκτονία από αυτήν που διέπραξε η Αγγλία.
Ο Έβανς ισχυρίστηκε ότι σχεδόν καθετί που έγραψε ο Νόλτε απηχούσε τη ναζιστική προπαγάνδα. Προσέθεσε, επίσης, ότι η χρήση της λέξης "ασιατικός", ακόμη και με την περιορισμένη διάσταση που της απέδωσε ο Νόλτε, περικλείοντάς την σε εισαγωγικά, για να περιγράψει τα έκτροπα των Μπολσεβίκων, αναπόφευκτα ανακαλεί χρόνια φυλετικής καταστροφολογίας, στην οποία ο κομμουνισμός απεικονιζόταν σαν το πιστεύω σχιστομάτηδων που απειλούσαν τη Γερμανία από την Ανατολή. Επιπλέον, πολλοί ιστορικοί θεώρησαν την έννοια του Ευρωπαϊκού Εμφυλίου Πολέμου μεταξύ φασισμού και κομμουνισμού υπερβολικά ευρωκεντρική, που παραγνώριζε εντελώς τον ρόλο των ΗΠΑ, της Κίνας, της Ιαπωνίας και άλλων μη ευρωπαϊκών εθνών στον Β΄ΠΠ. Η έννοια μπορεί να μην έγινε ευρέως αποδεκτή, το βιβλίο του Νόλτε, όμως, ήταν τυπικό μιας τάσης στην ιστοριογραφία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου να δίνεται έμφαση στον ρόλο της ιδεολογίας στη λήψη αποφάσεων.
Ύστερο Έργο
Το 1990, ο Νόλτε δημοσίευσε το έργο του Nietzsche und der Nietzscheanismus, στο οποίο χαρακτήρισε την έννοια partei des lebens του Νίτσε ως φιλοσοφική δικαιολόγηση της γενοκτονίας. Υποστήριξε ότι ο Νίτσε υπήρξε ο μεγαλύτερος προφήτης της σύγχρονης εποχής, επειδή κατανόησε ότι ο εμφύλιος πόλεμος ήταν, χωρίς επιφύλαξη, προϋπόθεση για τη σωτηρία ενός έθνους. Σύμφωνα με τον Νόλτε, ο Νίτσε αναγκάστηκε να συνηγορήσει υπέρ της "βιολογικής" και της "φιλοσοφικοϊστορικής καταστροφής" ολόκληρων λαών σαν απάντηση στην πρόσκληση του Μαρξ για "κοινωνική καταστροφή ολόκληρων τάξεων. Ο Νίτσε και ο Μαρξ ήταν, κατά την άποψη του Νόλτε, οι δύο προφήτες του 19ου αιώνα που προέβλεψαν τον Ευρωπαϊκό Εμφύλιο Πόλεμο του 20ου αιώνα. Την ίδια χρονιά, ο Νόλτε συνέβαλε στη δημιουργία του τόμου Die Schatten der Vergangenheit (Οι σκιές του Παρελθόντος) (υπό την επιμέλεια των Eckhard Jesse, Rainer Zitelmann και Uwe Backes), ο οποίος στόχευε να επιτύχει το είδος της "ιστορικοποίησης" του εθνικοσοσιαλισμού που ζήτησε το 1985 ο Μάρτιν Μπρόζατ. Στο δικό του άρθρο στον τόμο, ο Νόλτε άρχισε για μια ακόμη φορά τη διαμάχη με τους αντιπάλους του από την Historikerstreit σχετικά με την ουσία της θεωρίας του για έναν "αιτιώδη δεσμό" ανάμεσα στον φασισμό και τον κομμουνισμό.
Το 1991, η υποδοχή του βιβλίου του ''Geschichtsdenken im 20. Jahrhundert (Ιστορική Σκέψη στον 20ο αιώνα'') εκ μέρους των περισσότερων ιστορικών ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, εχθρική. Σ' αυτό το έργο του, ο Νόλτε δήλωσε ότι ο 20ος αιώνας παρήγαγε τρία κράτη έκτακτης ανάγκης, δηλαδή τη Γερμανία, τη Σοβιετική Ένωση και το Ισραήλ. Ισχυρίστηκε ότι και τα τρία ήταν κάποτε "αντικανονικά", αλλά ενώ τα δύο πρώτα έγιναν "κανονικά", το Ισραήλ παρέμενε ακόμη ένα "αντικανονικό" κράτος και κινδύνευε, κατά την άποψή του, να γίνει φασιστικό κράτος που θα μπορούσε να διαπράξει γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων. Πολλοί επέκριναν το βιβλίο όχι μόνο για αντισημιτισμό, αλλά και για εχθρική στάση απέναντι στο κράτος του Ισραήλ, με την εννοούμενη συνεπαγωγή ότι υπάρχει ηθική ισοδυναμία μεταξύ σοβιετικού κομμουνισμού, γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού και ισραηλινής δημοκρατίας. Ο Νόλτε επικρίθηκε και για το ότι ταξινομούσε χωρίς διάκριση υποθετικά μαζικά εγκλήματα του Ισραήλ μαζί με πραγματικά μαζικά εγκλήματα της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Στο ίδιο βιβλίο υπαινίχθηκε ότι η χρήση θαλάμων αερίων αποτελούσε ένα εντελώς αμυντικό μέτρο.
Η Πρώτη Σελίδα (ταινία 1974)
Η ταινία Η Πρώτη Σελίδα (Πρωτότυπος τίτλος The Front Page) είναι κωμωδία παραγωγής 1974 σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ. Το σενάριο που έγραψε ο ίδιος ο Γουάιλντερ, σε συνεργασία με τον Ι.Α.Λ. Ντάιαμοντ βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό των Μπεν Χεχτ και Τσαρλς ΜακΆρθουρ, το οποίο είχε ήδη διασκευαστεί δυο φορές για τη μεγάλη οθόνη. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζακ Λέμον, Γουόλτερ Ματάου και Σούζαν Σαράντον (σε έναν από τους πρώτους της κινηματογραφικούς ρόλους).
Πλατφόρμες συνεργασίας
Επιχειρηματικά μοντέλα
Οι πλατφόρμες συνεργασίας ξεκίνησαν στην αγορά σαν ενσωματωμένο λογισμικό στον εξυπηρετητή (server) που υποστήριζε μόνο τοπικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Οι χρήστες αγόραζαν μία άδεια χρήσης του κατεβασμένου λογισμικού και μπορεί ακόμα να πλήρωναν επιπλέον ανάλογα με τον αριθμό των σταθμών εργασίας που χρησιμοποιούσαν με τη ταχύτητα μεταφοράς των δεδομένων και τη χρήση που γίνεται με βάση άλλα γνωρίσματα.
Η Πρώτη Σελίδα (ταινία 1974)
Υπόθεση
Ο ρεπόρτερ της εφημερίδας Εξάμινερ του Σικάγο, Χίλντι Τζόνσον (Τζακ Λέμον), θελει να παραιτηθεί προκειμένου να παντρευτεί την καλή του Πέγκι Γκραντ (Σούζαν Σαράντον), όταν την ίδια στιγμή η είδηση που έχει συγκλονίσει όλη την πόλη είναι η απόδραση από τη φυλακή, ενός βαρυποινίτη, του Ερλ Γουίλιαμς μια μέρα πριν την πραγματοποίηση της θανατικής του ποινής. Ο πανούργος διευθυντής της εφημερίδας Εξάμινερ, Γουόλτερ Μπερνς (Γουόλτερ Ματάου) προσπαθεί με διάφορα τεχνάσματα να αναγκάσει το Χίλντι να αφήσει τις παντρειές και να στρωθεί στη δουλειά.