cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπούργκρεντ της Μερκίας
Ανατροπή από τους Βίκινγκ
Το 853 ο Μπούργκρεντ έστειλε απεσταλμένους στο πεθερό του ζητώντας βοήθεια να αντιμετωπίσει την εξέγερση των Ουαλών στα δυτικά τμήματα του βασιλείου του στην Ιρλανδική θάλασσα, ο πεθερός του έστειλε αμέσως βοήθεια με την οποία κατόρθωσε να τους υποτάξει. Δώδεκα χρόνια μετά την επιτυχία του Μπούργκρεντ απέναντι στους Ουαλούς (865) η Μερκία δέχτηκε επίθεση από τον μεγάλο στρατό των Βίκινγκ, μετά τις επιτυχίες τους στην Ανατολική Αγγλία και στην Νορθούμπρια έφτασαν μέσω της Μερκίας στο Νότιγχαμ (867). Ο Μπούργκρεντ ζήτησε βοήθεια από τον κουνιάδο του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ αλλά στάθηκε ανίκανος να τους αντιμετωπίσει και αναγκάστηκε να αγοράσει την ειρήνη. Οι Βίκινγκ έκαναν νέα προέλαση (874) από το Λίντσεϊ στο Ρέπτον, κυρίευσαν το Τάμγουορθ αναγκάζοντας τον Μπούργκρεντ και την σύζυγο του να δραπετεύσουν από τον θρόνο. Οι Βίκινγκ τοποθέτησαν νέο βασιλιά τον Κέολγουλφ Β΄ της Μερκίας και τον ανάγκασαν να δώσει όρκους υποταγής απέναντι τους. Ο Μπούργκρεντ δραπέτευσε στην Ρώμη όπου και πέθανε, τάφηκε στην Σάντα Μαρία της Αγγλικής σχολής στην Ρώμη. Τα νομίσματα του Μπούργκρεντ εξακολουθούσαν να κυκλοφορούν και μετά από τον ίδιο σε πολύ μικρότερο βαθμό, το 1998 μια δέσμη νομισμάτων του Μπούργκρεντ βρέθηκε από Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ κοντά στο κάστρο του Μπάνμπουρι. Ασημένια νομίσματα του Μπούργκρεντ βρέθηκαν τον Δεκέμβριο του 2003 σε μια ακτή του Γιορκσάιρ την οποία οι Βίκινγκ χρησιμοποιούσαν σαν τόπο ταφής των πλοίων τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας
Δουκάτο της Λωρραίνης
Ιδρύθηκε το 959 ως αποτέλεσμα του διαχωρισμού του βασιλείου της Λοθαριγγίας σε δύο ξεχωριστά δουκάτα: αυτό της Κάτω Λωρραίνης και αυτό της Άνω Λωρραίνης, και τα δύο δουκάτα όντας το δυτικό μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης γρήγορα διαλύθηκε, ενώ το δουκάτο της Άνω Λωρραίνης έγινε γνωστό απλά ως Δουκάτο της Λωρραίνης. Το Δουκάτο της Λωρραίνης έχασε πολλές περιοχές, όπως τις Τρεις Επισκοπές (Μετς, Τουλ, Βερντέν) ή την Κομητεία του Μπαρ, και το εποφθαλμιούσαν και το είχαν καταλάβει για σύντομο χρονικό διάστημα οι Δούκες της Βουργουνδίας και οι Βασιλείς της Γαλλίας.
Το 1737 το Δουκάτο δόθηκε στον πρώην βασιλιά της Πολωνίας Στανισλάβ Α΄ ο οποίος είχε χάσει τον θρόνο του ως συνέπεια του Πολέμου της Πολωνικής Διαδοχής, με τη συμφωνία ότι με τον θάνατό του θα περιερχόταν στο Γαλλικό Στέμμα. Όταν ο Στανισλάβ πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 1766, η Λωρραίνη προσαρτήθηκε από τη Γαλλία, και αναδιοργανώθηκε ως επαρχία.
Λοθαριγγία
Το προηγούμενο κράτος από τη Λωρραίνη, η Λοθαριγγία, ήταν ένα ανεξάρτητο βασίλειο της Δυναστείας των Καρολιδών υπό τον βασιλιά Λοθάριο Β΄ (855-869). Τα εδάφη της αρχικά ήταν μέρος της Μέσης Φραγκίας, η οποία είχε δημιουργηθεί το 843 με τη συνθήκη του Βερντέν, όταν η Αυτοκρατορία των Καρολιδών διαμοιράστηκε μεταξύ των τριών γιων του Λουδοβίκου του Ευσεβή. Η Μέση Φραγκία αποδόθηκε στον Αυτοκράτορα Λοθάριο Α΄, και έτσι αποκαλέστηκε Lotharii Regnum, Βασίλειο του Λοθάριου. Με τον θάνατό του το 855 διαμοιράστηκε παραπέρα σε τρία κομμάτια, από τα οποία ο γιος του Λοθάριος Β΄ πήρε το βόρειο μέρος. Τότε τον βασίλειό του αποτελούταν από μεγαλύτερη έκταση που περιελάμβανε την Κομητεία της Βουργουνδίας στα νότια και μέχρι τη Βόρεια Θάλασσα. Στη Γαλλία η περιοχή έγινε γνωστή ως Lorraine, Λωρραίνη, ενώ στα Γερμανικά ως Lothringen. Στην Αλεμαννική γλώσσα που κάποτε μιλιόταν στη Λωρράινη, η κατάληξη -ingen σημαίνει το μέρος όπου ζούσαν οι πρόγονοι, οι ρίζες. Έτσι, "Lotharingen" μπορεί να μεταφραστεί ως "Η χώρα όπου ζούσαν οι άνθρωποι (ο λαός) του Λοθάριου".
Καθώς ο Λοθάριος Β΄ είχε πεθάνει χωρίς διαδόχους, η περιοχή του διαμοιράστηκε το 870 με τη Συνθήκη του Μέρσεν μεταξύ της Ανατολικής και Δυτικής Φραγκίας, και τελικά πέρασε στη διακυβέρνηση της Ανατολικής Φραγκίας σαν σύνολο, με τη Συνθήκη του Ριμπεμόν το 880. Μετά την εξάλειψη του κλάδου των Καρολιδών απογόνων της Ανατολικής Φραγκίας με τον θάνατο του Λουδοβίκου του Παιδιού το 911, η Λοθαριγγία ενώθηκε ξανά με τη Δυτική Φραγκία, αλλά κατακτήθηκε από τον Γερμανό βασιλιά Ερρίκο Α΄ το 925. Απασχολημένος με τη διαμάχη του με τον αντίπαλό του Ούγο τον Μέγα, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Δ΄ το 942 αποποιήθηκε κάθε αξίωσης από τη Λοθαριγγία.
Δουκάτο της Άνω Λωρραίνης
Το 953 ο Γερμανός βασιλιάς Όθων Α΄ είχε διορίσει τον αδελφό του Μπρούνο τον Μέγα Δούκα της Λοθαριγγίας. Το 959 ο Μπρούνο διαχώρισε το δουκάτο στην Άνω και την Κάτω Λωρραίνη, διαχωρισμός ο οποίος έγινε μόνιμος μετά τον θάνατό του το 965. Το Άνω Δουκάτο ήταν προς τα "πάνω" στο σύστημα του ποταμού, δηλαδή προς την ηπειρωτική χώρα και προς τα νότια. Η Άνω Λωρραίνη πρώτα ονομάστηκε Δουκάτο του Μοζέλλα, και στους χάρτες και στις πηγές, και ο δούκας του ήταν ο dux Mosellanorum. Η χρήση του όρου Lotharingia Superioris (Άνω Λωρραίνη) και Lorraine (Λωρραίνη) στα επίσημα έγγραφα άρχισε αργότερα, γύρω στον 15ο αιώνα. Ο πρώτος δούκας και υπαρχηγός του Μπρούνο ήταν ο Φρειδερίκος Α΄, γαμπρός της αδελφής του Μπρούνο Hedwig της Σαξονίας..
Η Κάτω Λωρραίνη διαλύθηκε σε πολλές μικρότερες επικράτειες, και παρέμεινε μόνο ο τίτλος "Δούκας του Λόθιερ", τον οποίο κατείχε ο Δούκας της Βραβάνδης. Όταν το Δουκάτο του Μοζέλλα περιήλθε στην κατοχή του Ρενέ του Ανζού υιοθετήθηκε ξανά το όνομα "Δουκάτο της Λωρραίνης", μόνοαναδρομικά αναφερόμενο ως "Άνω Λωρραίνη". Τότε ήδη αρκετές περιοχές είχαν αποσπαστεί, όπως η Κομητεία του Λουξεμβούργου και το Ελεκτοράτο της Τρηρ, ή η Κομητεία του Μπαρ και η Τρεις Επισκοπές, του Βερντέν, του Μετς και της Τουλ.
Τα σύνορα μεταξύ της Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Γαλλίας παρέμειναν σχετικά σταθερά καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Το 1301 ο Κόμης Ερρίκος Γ΄ του Μπαρ έπρεπε να πάρει το δυτικότερο μέρος των γαιών του (Barrois mouvant) ως φέουδο από τον Βασιλιά Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας. Ο Δούκας της Βουργουνδίας Κάρολος εκστράτευσε εναντίον του Δουκάτου της Λωρραίνης, αλλά τελικά ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη Μάχη της Νανσί το 1477. Το 1552 κάποιοι Προτεστάντες Αυτοκρατορικοί πρίγκιπες, κοντινοί του Εκλέκτορα της Σαξονίας Maurice, που είχαν επαναστατήσει, παραχώρησαν τις Τρεις Επισκοπές στον Βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκο Β΄ με τη Συνθήκη του Chambord, ως αντάλλαγμα για την υποστήριξή του.
Κατά τον 17ο αιώνα οι Γάλλοι βασιλείς άρχισαν να εποφθαλμιούν τη Λωρραίνη. Ενώ η εξουσία της Αυτοκρατορίας στις κεντρικές περιοχές είχε διαλυθεί κατά τη διάρκεια του Τριακοντετούς Πολέμου, ο Καρδινάλιος Ρισελιέ προέτρεψε την κατοχή του δουκάτου το 1641. Η Γαλλία υποχρεώθηκε να το εγκαταλείψει ξανά μετά την Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648, με την οποία όμως η Γαλλία είχε κερδίσει αρκετές τοποθεσίες στην Αλσατία, ανατολικά της Λωρραίνης. Το 1670 οι Γάλλοι εισέβαλαν ξανά στη Λωρραίνη, υποχρεώνοντας τον Δούκα Κάρολος Ε΄ σε εξορία στη Βιέννη, όπου ανέπτυξε ισχυρούς δεσμούς με τον Αυτοκρατορικό Οίκο των Αψβούργων. Η Γαλλία είχε υπό την κατοχή της το Δουκάτο για περίπου 30 χρόνια, παραχωρώντας το μόνο με τη Συνθήκη του Ryswick η οποία τερμάτισε τον Εννεαετή Πόλεμο το 1697. Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής εδάφη της Λωρραίνης, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Νανσί, καταλείφθηκαν ξανά από τη Γαλλία, αλλά ο Δούκας Λεοπόλδος συνέχισε να κυβερνά από το Κάστρο του Λουνεβίλ. Το 1737, μετά τον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής, η Λωρραίνη αποτέλεσε μέρος της συμφωνίας μεταξύ της Γαλλίας, του Οίκου των Αψβούργων, και του Οίκου της Λωρραίνης-Βωντεμόν (Vaudémont) της Λωρραίνης: το Δουκάτο δόθηκε στον Στανισλάβ Α΄, πρώην βασιλιά της Πολωνίας και πεθερό του Βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΕ΄, ο οποίος παρά τη γαλλική στήριξη, είχε χάσει από έναν υποψήφιο που στήριζαν η Ρωσία και η Αυστρία στον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής. Ο Δούκας της Λωρραίνης Φραγκίσκος Α΄, που ήταν λογοδοσμένος με την κόρη του Αυτοκράτορα Μαρία Θηρεσία, αποζημιώθηκε με το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, όπου ο τελευταίος ηγεμόνας των Μεδίκων είχε πεθάνει πρόσφατα χωρίς απογόνους. Η Γαλλία υποσχέθηκε επίσης να υποστηρίξει τη Μαρία Θηρεσία ως διάδοχο στη σειρά διαδοχής των Αψβούργων υπό τον διακανονισμό που είχε γίνει το 1713. Ο Λετσίνκσι έλαβε τη Λωρραίνη με τη συμφωνία ότι αυτή θα περνούσε στη Γαλλία μετά τον θάνατό του. Όταν αυτός πέθανε στις 23 Μαρτίου 1766, η Λωρραίνη προσαρτήθηκε από τη Γαλλία και ξαναοργανώθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση ως επαρχία.
Μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας
Η Λωρραίνη παρέμεινε μέρος της Γαλλίας, αλλά το βορειότερο μέρος της γνωστό ως Μοσέλ, μαζί με την Αλσατία, και οι δύο κυρίως γερμανόφωνες περιοχές, προσαρτήθηκαν από τη νεοϊδρυθείσα Γερμανική Αυτοκρατορία μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, και η Γαλλική γλώσσα απαγορεύθηκε. Οι περιοχές δεν προσαρτήθηκαν από κάποιο ομόσπονδο κράτος της Αυτοκρατορίας, ούτε οργανώθηκαν σαν ξεχωριστό κράτος, αλλά διοικούνταν ως Αυτοκρατορική Επαρχία της Αλσατίας-Λωρραίνης, με κυβερνήτη διορισμένο απευθείας από τον Γερμανό Αυτοκράτορα. Η Αλσατία-Λωρραίνη παρέμεινε μέρος της Γερμανίας μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν και η Γαλλία κατέλαβε και προσάρτησε την περιοχή. Τότε άρχισαν η πολιτικές της απαγόρευσης της γερμανικής γλώσσας, καθώς και οι εκτοπίσεις των Γερμανών που είχαν μετακομίσει στην περιοχή μετά το 1871.
Το 1940 η Ναζιστική Γερμανία ξανά προσάρτησε την Αλσατία-Λωρραίνη κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ενώνοντας την επαρχία Μοσέλ με τη Σάαρλαντ και το Μπάντεν. Τα γαλλικά απαγορεύτηκαν ξανά, και έγινε υποχρεωτική η εκπαίδευση σε γερμανικά σχολεία. Η περιοχή που είχε πληγεί από τον πόλεμο επέστρεψε στη Γαλλία τον Νοέμβριο του 1944. Πεδίο μαχών, η Λωρραίνη φιλοξένει το Αμερικανικό Κοιμητήριο και Μνημείο της Λωρραίνης, το μεγαλύτερο Αμερικανικό κοιμητήριο πολέμου στη Γαλλία.
Κουλτούρα
Στην περιοχή επιβιώνουν δύο περιφερειακές γλώσσες.
Τα φραγκονικά της Λωρραίνης, γνωστά ως francique ή platt (lorrain) στα Γαλλικά, είναι Γερμανική διάλεκτος που μιλιέται από μειονότητα στο βόρειο μέρος της περιοχής. Η διάλεκτος αυτή είναι διαφορετική από τη γειτονική διάλεκτο της Αλσατίας, αν και οι δύο συχνά συγχέονται. Καμία από της δύο δεν έχει επίσημη αναγνώριση.
Η διάλεκτος της Λωρραίνης είναι μια ρομανική γλώσσα που μιλιέται από μειονότητα στο νότιο μέρος της περιοχής.
Όπως οι περισσότερες περιφερειακές γλώσσες της Γαλλίας (όπως τα βρετονικά, τα φραγκό-Προβενσάλ, τη διάλεκτο της Αλσατίας και τα βασκικά), η διάλεκτος της Αλσατίας τα φραγκονικά της Λωρραίνης αντικαταστάθηκαν από τα γαλλικά, με την καθιέρωση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης κατά τον 19ο και 20ο αιώνα.
Εδώδιμα και πιάτα που σχετίζονται με τη Λωρραίνη περιλαμβάνουν τα Κις Λορέν, πράουστα, μπαμπάδες με ρούμι, περγαμόντο, μακαρόν (macarons), και μαντλέν (madeleines).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λ Δουκατο Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Αστέρι Κλέινι
Στα Μαθηματικά, στην Λογική, και στην Επιστήμη Υπολογιστών, το Αστέρι Κλέινι (Kleene star), ή η κλειστότητα Κλέινι (Kleene closure), είναι μια πράξη με ένα όρισμα, που εφαρμόζεται σε σύνολα συμβόλων ή χαρακτήρων ή σε συμβολοσειρές. Η εφαρμογή του Αστεριού Κλέινι σε ένα σύνολο V συμβολίζεται ως V*. Χρησιμοποιείται ευρύτατα για κανονικές εκφράσεις, αφού ειδικά για το σκοπό αυτόν το εισήγαγε ο Στίβεν Κλέινι (Stephen Kleene), όταν χαρακτήρισε ορισμένα αυτόματα.
Ορισμός
Επί ενός αλφαβήτου \Sigma, ως \Sigma ^* ορίζεται το σύνολο όλων των συμβολοσειρών που δημιουργούνται με τα σύμβολα του \Sigma, περιλαμβάνοντας και την κενή συμβολοσειρά.
Τυπικές Γλώσσες
Εξ ορισμού το αστέρι Κλέινι είναι πράξη που μπορεί να εφαρμόζεται σε τυπικές γλώσσες. Έστω γλώσσα L, τότε L^* είναι το σύνολο συμβολοσειρών που προκύπτει από τη συνένωση μηδέν ή περισσότερων συμβολοσειρών της L. Επομενως:
όπου w κάποια συμβολοσειρά.
Με βάση το Αστέρι Κλέινι ορίζεται και η πράξη που συμβολίζεται με ^+ και περιγράφει τη συνένωση (concatenation) LL^*, οριζόμενη ως ακολούθως:
για κάποιο k \ge 1 και
όπου
Δηλαδή η L^+ είναι η μικρότερη γλώσσα που περιέχει την L και όλες τις συμβολοσειρές που προκύπτουν με συνένωση (concatenation). Σημειώνεται ότι L^+ είναι η κλειστότητα της L^+ υπό την πράξη της συνένωσης.
Παραδείγματα
Εφαρμογή αστεριού Κλέινι σε σύνολο στοιχειοσειρών :
Γενίκευση
Μονοειδές είναι ένα σύνολο M, για τα στοιχεία του οποίου είναι ορισμένη μιά πράξη (μαθηματικά) με δύο ορίσματα '.', η οποία έχει τις εξής ιδιότητες :
Αν το V είναι ένα υποσύνολο του M, τότε το V* ορίζεται ως το μικρότερο υπερσύνολο του V που περιέχει το ε (την κενή στοιχειοσειρά) και είναι κλειστό για την περιγραφείσα πράξη. Το V* είναι επίσης ένα μονοειδές, και ονομάζεται μονοειδές παραγόμενο από το V.
Αυτή είναι γενίκευση του αστεριού Κλέινι που περιγράφτηκε προηγουμένως αφού το σύνολο όλων των στοιχειοσειρών που σχηματίζονται από κάποιο σύνολο συμβόλων είναι ένα μονοειδές (με ορισμένη πράξη την συναλύσωση στοιχειοσειρών).
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Τυπικές γλώσσες
Πέτρος Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος
Ο Πέτρος Β΄, σερβικά Петар II (13 Νοεμβρίου 1813 - 31 Οκτωβρίου 1851) από τον Οίκο των Πέτροβιτς-Νιέγκος ήταν επίσκοπος (владика) και κυβερνήτης (άτυπα πρίγκιπας) του Μαυροβουνίου, ποιητής και φιλόσοφος, του οποίου τα έργα θεωρούνται ευρέως μεταξύ των πιο σημαντικών κειμένων της Μαυροβούνιας και Σερβικής Γραμματείας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νιέγκος, κοντά στο Τσέτινγιε. Εκπαιδεύτηκε σε αρκετές μονές του Μαυροβουνίου και έγινε ο πνευματικός και πολιτικός ηγέτης της χώρας διαδεχόμενος τον θείο του Πέτρο Α΄. Αφού εξάλειψε την αντίθεση των οικείων του στη εξουσία του, επικεντρώθηκε στην ενοποίηση των φυλών του Μαυροβουνίου εγκαθιδρύοντας συγκεντρωτικό κράτος. Εισήγαγε τακτική φορολόγηση, δημιούργησε προσωπική φρουρά και νομοθέτησε νέους νόμους, αντικαθιστώντας παλαιούς των προκατόχων του. Η φορολόγηση τον έκανε αντιδημοφιλή στο λαό και σημειώθηκαν μερικές εξεγέρσεις.
Η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς αγώνες εναντίον των Οθωμανών, από τις προσπάθειές του να επεκτείνει τα όρια του Μαυροβουνίου και από την άνευ όρων αναγνώρισή του από την Υψ. Πύλη. Ήταν υποστηρικτής της ενοποίησης και απελευθέρωσης των Σέρβων, πρόθυμος να παραχωρήσει τα ηγεμονικά του δικαιώματα για την ένωση με τη Σερβία και την αναγνώρισή του ως θρησκευτικού ηγέτη των Σέρβων (όπως ο Πατριάρχης τους). Η ενοποίηση δεν έγινε στην περίοδο εξουσίας του, ωστόσο ο Πέτρος Β΄ έθεσε μερικά θεμέλια της μετέπειτα Γιουγκοσλαβίας και εισήγαγε σύγχρονες πολιτικές αντιλήψεις στο Μαυροβούνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
Εθνική Αργεντινής (καλαθοσφαίριση ανδρών)
thumb|261px|Η ομάδα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1950.
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Αργεντινής, η οποία συγκεντρώνει τους καλύτερους καλαθοσφαιριστές αργεντίνικης εθνικότητας, αντιπροσωπεύει την Αργεντινή στις διεθνείς διοργανώσεις ανδρικής καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Αργεντινής (Confederación Argentina de Basquetbol).
Σημαντικότερες στιγμές στην πορεία της ομάδας ήταν οι κατακτήσεις δύο ολυμπιακών μεταλλίων, ενός χρυσού κι ενός χάλκινου, στους Αγώνες του 2004 και του 2008 αντίστοιχα, καθώς και το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Αργεντινή το 1950 και το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Κίνα το 2019.
Μετά από το Αμερικανικό Πρωτάθλημα 2022, βρίσκεται στην τέταρτη θέση της παγκόσμιας κατάστασης.
Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες
Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Αργεντινής σε Ολυμπιακούς Αγώνες: • 1936: Δεν προκρίθηκε
• 1948: 15η θέση
• 1952: 4η θέση
• 1956: Δεν προκρίθηκε
• 1960: Δεν προκρίθηκε
• 1968: Δεν προκρίθηκε
• 1976: Δεν προκρίθηκε
• 1980: Δεν προκρίθηκε
• 1984: Δεν προκρίθηκε
• 1988: Δεν προκρίθηκε
• 1992: Δεν προκρίθηκε
• 1996: 9η θέση
• 2000: Δεν προκρίθηκε
• 2004: Χρυσό Μετάλλιο
• 2008:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 2012: 4η θέση
• 2016: 8η θέση
• 2020: 7η θέση
Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα
Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Αργεντινής σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: • 1950: Χρυσό Μετάλλιο
• 1954: Δεν προκρίθηκε
• 1959: 10η θέση
• 1963: 8η θέση
• 1970: Δεν προκρίθηκε
• 1974: 11η θέση
• 1978: Δεν προκρίθηκε
• 1982: Δεν προκρίθηκε
• 1986: 12η θέση
• 1990: 8η θέση
• 1994: 9η θέση
• 1998: 8η θέση
• 2006: 4η θέση
• 2010: 5η θέση
• 2019:  Αργυρό Μετάλλιο
• 2023: Δεν προκρίθηκε
Πορεία σε Αμερικανικά Πρωταθλήματα
Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Αργεντινής σε Αμερικανικά Πρωταθλήματα: • 1980: Χάλκινο Μετάλλιο
• 1984: Δεν προκρίθηκε
• 1988: Δεν προκρίθηκε
• 1989: 8η θέση
• 1995:   Αργυρό Μετάλλιο
• 1997: Δεν προκρίθηκε
• 1999:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 2001:  Χρυσό Μετάλλιο
• 2003:  Αργυρό Μετάλλιο
• 2005:  Αργυρό Μετάλλιο
• 2007:  Αργυρό Μετάλλιο
• 2009:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 2011:  Χρυσό Μετάλλιο
• 2015:  Αργυρό Μετάλλιο
• 2017:  Αργυρό Μετάλλιο
• 2022:  Χρυσό Μετάλλιο
Πορεία σε Νοτιοαμερικανικά Πρωταθλήματα
Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Αργεντινής σε Νοτιοαμερικανικά Πρωταθλήματα: • 1930: Αργυρό Μετάλλιο
• 1932:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1934:  Χρυσό Μετάλλιο
• 1937: 5η θέση
• 1938:  Αργυρό Μετάλλιο
• 1939:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1940:  Αργυρό Μετάλλιο
• 1941:  Χρυσό Μετάλλιο
• 1942:  Χρυσό Μετάλλιο
• 1943:  Χρυσό Μετάλλιο
• 1945:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1947: 5η θέση
• 1949: 5η θέση
• 1953: Δεν προκρίθηκε
• 1955: 4η θέση
• 1958: 4η θέση
• 1960:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1961:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1963: 4η θέση
• 1966:  Χρυσό Μετάλλιο
• 1968: 5η θέση
• 1969:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1971:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1973:  Αργυρό Μετάλλιο
• 1976:  Χρυσό Μετάλλιο
• 1977:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1979:  Χρυσό Μετάλλιο
• 1981:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1983:  Αργυρό Μετάλλιο
• 1985:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1987:  Χρυσό Μετάλλιο
• 1989:  Αργυρό Μετάλλιο
• 1991:  Χάλκινο Μετάλλιο
• 1993:  Αργυρό Μετάλλιο
• 1995:  Αργυρό Μετάλλιο
Πορεία σε Παναμερικανικούς αγώνες
Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Αργεντινής σε Παναμερικανικούς αγώνες: • 1951: Αργυρό Μετάλλιο
• 1955:  Αργυρό Μετάλλιο
• 1959: Δεν συμμετείχε
• 1963: Δεν συμμετείχε
• 1971: 5η θέση
• 1975: 7η θέση
• 1979: 6η θέση
• 1983: 5η θέση
• 1987: 9η θέση
• 1991: 6η θέση
• 1995:  Χρυσό Μετάλλιο
• 2003: 6η θέση
• 2007: 4η θέση
• 2011: 7η θέση
• 2015: 5η θεση
• 2019: Χρυσό Μετάλλιο
Πηγές
Αργεντινη Ανδρων
Αλ Τζαζίρα ΣΚΚ
Η Αλ Τζαζίρα ΣΚΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Άμπου Ντάμπι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Συμμετέχει στην Γιουνάιτεντ Άραμπ Έμιρεϊτς Αράβιαν Γκελφ Λιγκ. Ιδρύθηκε το 1974 από την ενοποίηση των Khalidiyah και Al Bateen. Έχει κερδίσει 1 πρωτάθλημα (2011), 1 UAE Federation cup (2007), 1 Etisalat Emirates Cup (2010), 2 UAE President's Cup (2011, 2012) και 1 Gulf Club Champions Cup (2007). Αγωνίζεται στο Mohammed Bin Zayed Stadium, χωρητικότητας 42000 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1974 Κατηγορία:Αλ Τζαζίρα ΣΚΚ
Γαβριήλ Βλάσιος
Ο Γαβριήλ Βλάσιος ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Kέρκυρα. Προχειρίστηκε μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτας. Μνημονεύεται στα έτη 1618 - 1631. Έγραψε επιστολή στον δούκα του Νεβέρ που προετοίμαζε επανάσταση στην Ελλάδα κατά των Τούρκων, και εξήγηση της λειτουργίας. Ο Δοσίθεος τον συγκαταλέγει μεταξύ των λογίων, επαινεί ως θεολόγο και της ορθοδοξίας πρόμαχο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Μεθυλοφθοροσιλάνιο
Το μεθυλοφθοροσιλάνιο (αγγλικά methyl fluorosilane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, πυρίτιο, υδρογόνο και φθόριο, με μοριακό τύπο CH5FSi, αν και συνήθως παριστάνεται με τον ημισυντακτικό του τύπο CH3SiH2F. Eίναι το απλούστερο οργανικό φθοροσιλάνιο. Θεωρείται ότι προκύπτει από το «μητρικό» φθοροσιλάνιο με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου του τελευταίου από μεθύλιο.
Ονοματολογία
Από τις παραπάνω αναφερόμενες ονομασίες:
Δομή
Η δομή του ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του αιθανίου. Ωστόσο οι δεσμοί C-Si και Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Cδ--Siδ+ και Siδ+-Hδ-, αντίστοιχα, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling). Επιπλέον περιέχει ένα άτομο φθορίου, με ηλεκτραρνητικότητα 3,98 κατά Paouling, συνδεμένο με το άτομο του πυριτίου, αντί ενός ατόμου υδρογόνου. Σημειώστε τη μεγάλη διαφορά ηλεκτραρνητικότητας φθορίου - πυριτίου, που οδηγεί σε πανίσχυρο χημικό δεσμό Si-F.
Με επίδραση υδροφθορίου ή φθοραλκανίου σε μεθυλοσιλάνιο
Με επίδραση υδροφθορίου ή κάποιου φθοραλκανίου (RF) σε μεθυλοσιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται μεθυλοφθοροσιλάνιο. Πρόκειται για εφαρμογή αντίδρασης πυρηνόφιλης υποκατάστασης :
ή
Με προσθήκη υδροφθορίου σε μεθυλενοσιλάνιο
Με προσθήκη υδροφθορίου σε μεθυλενοσιλάνιο παράγεται μεθυλοφθοροσιλάνιο. :
Με μεθυλένιο
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε φθοροσιλάνιο (SiH3F) παράγεται μεθυλοφθοροσιλάνιο :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε μεθυλοχλωροσιλάνιο (CH3SiH2Cl) μπορεί να υποκατασταθεί το χλώριο από φθόριο, γιατί ο σχηματισμός δυσδυάλυτου χλωριούχου υφυδραργύρου μετακινεί τη χημική ισορροπία της αντίδρασης προς τα δεξιά :
Υποκατάσταση από χλώριο
Με επίδραση χλωριούχου ασβεστίου σε μεθυλοφθορoμεθάνιο παράγεται μεθυλοχλωροσιλάνιο:
Υποκατάσταση από μέταλλα
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται (μεθυλοσιλυλο)λίθιο :
2. Με μαγνήσιο (Mg) παράγεται (μεθυλοσιλυλο)μαγνησιοφθορίδιο (αντιδραστήριο Grignard) :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται μεθυλοσιλάνιο :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροφθορίου (HF) από μεθυλοφθοροσιλάνιο παράγεται μεθυλενοσιλάνιο :
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει, δηλάδή,μίγμα αιθυλοφθοροσιλάνιου ~60% και διμεθυλοφθοροσιλάνιου ~40%.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Οργανοσιλάνια Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με αλογόνα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Κούταλη
Η Κούταλη (σημερινή ονομασία Εκινλίκ, τουρκικά: Ekinlik Adası) είναι νησί της Προποντίδας, στο σύμπλεγμα των νησιών της θάλασσας του Μαρμαρά βόρεια της Οφιούσης (Αφησιάς) με έκταση 3,27 τ.χλμ. Με μήκος δύο μίλια και πλάτος μισό μίλι, έχει στα Νοτιοδυτικά το ύψωμα του Προφήτη Ηλία, με ύψος πεντακόσια πόδια. Συνδέεται με την Αφησιά με υφαλισμό 24 ποδών. Στην Κούταλη κατοικούσαν Έλληνες ως το 1923. Από το 1922 ανήκει στην Τουρκία. Με την ανταλλαγή πληθυσμών οι Κουταλιανοί εγκαταστάθηκαν στη Λήμνο, όπου δημιούργησαν τη Νέα Κούταλη. Οι λιγοστοί κάτοικοι ασχολούνται με την αλιεία. Τουριστικές υποδομές δεν υπάρχουν.
Θέση
Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Κύταλις και την αποίκησαν οι Μιλήσιοι τον 7ο αιώνα π.Χ. Είναι ιδιαίτερα μικρό νησί, με δύο μόλις μίλια μήκος και μισό μίλι περίπου πλάτος. Έχει εμβαδόν 3 τετρ.χλμ. Είναι ένα από τα τέσσερα κατοικημένα νησάκια της επαρχίας Προκονήσου ή Προικονήσου της Προποντίδας, τα λεγόμενα νησιά του Μαρμαρά, επειδή υπήρχαν εκεί λατομεία λευκού μαρμάρου στην αρχαιότητα. Τα προκονησιώτικα μάρμαρα ήταν φημισμένα κατά τους βυζαντινούς χρόνους και μ' αυτά κατασκευάστηκαν πολλοί ναοί, όπως η Αγία Σοφία της Τραπεζούντας τον ΙΓ' αιώνα.
Το όνομά της
Όμως, και σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, πιθανολογείται ότι το όνομά της το οφείλει στους Καταλάνους ναυτικούς – και πειρατές που πιθανόν να τη χρησιμοποίησαν σαν ορμητήριο ή σταθμό. Το 1300 μ.Χ. η Καταλανική Εταιρεία, ένα πανίσχυρο και καλά οργανωμένο μισθοφορικό σώμα από Καταλανούς και Αραγώνιους, με αρχηγό τον Ρογήρο Ντε Φλόρ, υπέγραψε επίσημο συμβόλαιο με το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β’ Παλαιολόγο και του προσέφερε τις υπηρεσίες του.
Κατέπλευσαν με τριάντα έξι πλοία και με γυναίκες και παιδιά εξήμισι χιλιάδες Καταλανοί και Αραγώνιοι, για να πολεμήσουν μαζί με τους Βυζαντινούς τους Τούρκους. Μετά από επιτυχίες που είχαν τα στρατεύματα του Αυτοκράτορα το 1304 και 1305 μαζί με τους συμμάχους τους, που κατανίκησαν τους Τούρκους στην Αρτάκη, τον Αύλακα και τη Λυδική Φιλαδέλφεια, η Καταλανική Εταιρία κατέλαβε την Καλλίπολη και οχυρώθηκε.
Έβαλαν φρουρές και στόλο σε επίκαιρα σημεία της Μικράς Ασίας αλλάζοντας τον ρόλο τους σε πειρατές της περιοχής. Ένα από τα επίκαιρα αυτά σημεία της περιοχής που χρησιμοποίησαν σαν σταθμό επιτήρησης και ορμητήριο, είναι πολύ πιθανό λόγω της θέσης της, να υπήρξε η Κούταλη. Οι χάρτες της ναυσιπλοΐας της περιοχής αυτής το δικαιολογούν απόλυτα. Το 1307 με την απομάκρυνση των Καταλανών το νησί κατοικείται μόνιμα από Έλληνες Χριστιανούς.
Κοινωνία - Οικονομία
Μέχρι το 1922 στο νησί της Κούταλης ζούσαν περίπου 2.000 κάτοικοι, μόνο Έλληνες.(Οι λίγοι τούρκοι είχαν μεταφερθεί στα Ρόδα). Είχαν δικές τους εκκλησίες και σχολεία (αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο). Στο νησί υπήρχαν δυο βυζαντινοί ναοί του 15ου αιώνα: ο Άγιος Νικόλαος και η Κοίμηση της Θεοτόκου. Επίσης, ο ναός της Παναγίας Φανερωμένης ή Ρόδον το Αμάραντον, κτίσμα του 1867.
Οι περισσότεροι Κουταλιανοί ήταν ναυτικοί, αλιείς και κυρίως σπογγαλιείς. Ήταν οι βασικοί τροφοδότες αλιευμάτων της Κωνσταντινούπολης ενώ τα σφουγγαράδικα έφερναν τεράστιο πλούτο στο νησί. Αναφέρεται, πως το 1892 τα 30 σπογγαλιευτικά απέφεραν εισόδημα 25.000 λιρών.
Σπογγαλιεία
Παρά τη μεγάλη μετανάστευση που γνώριζε το προηγούμενο αιώνα το νησί, οι κάτοικοι κατάφεραν με τη ναυτοσύνη και τη σπογγαλιεία σαν κύριο επάγγελμα να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και να συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξή του.
Ο πληθυσμός της Κούταλης ήταν αποκλειστικά ελληνικός και στα μέσα του 19ου αιώνα ασχολιόταν ιδιαίτερα με τη ναυτιλία, διαθέτοντας και δικά του ναυπηγεία. Οι μαρτυρίες για τη ναυτιλία των Κουταλιανών αναφέρουν ότι το 1864 συνέβη ένα φοβερό ναυάγιο κουταλιανού πλοίου, στο οποίο χάθηκαν οι ικανότεροι καπεταναίοι του νησιού. Ύστερα από αυτό το γεγονός η εμπορική ναυτιλία της Κούταλης πέρασε σε μια περίοδο παρακμής. Ωστόσο εκτός από το τραγικό ναυάγιο η ναυτιλία της Κούταλης, όπως και άλλων ελληνικών ναυτότοπων είχε προσκολληθεί στα ιστιοφόρα και δεν κατάφερε να κάνει το οικονομικό και τεχνολογικό άλμα προς την ατμοκίνηση. Όποιοι κι αν ήταν οι λόγοι παρακμής της εμπορικής ναυτιλίας των Κουταλιανών, γεγονός είναι ότι στα τέλη του 19ου αιώνα οι Κουταλιανοί στρέφονται περισσότερο σε άλλα επαγγέλματα της θάλασσας, όπως τη σπογγαλιεία και την αλιεία. Τη σπογγαλιεία την εξασκούσαν κυρίως στο Αιγαίο, ενώ την αλιεία στα πλούσια σε αλιεύματα περάσματα της Προποντίδας.
Με τη μικρασιατική καταστροφή οι Κουταλιανοί ξεριζώθηκαν και οι σφουγγαράδες μαζί με τα καΐκια τους έφτασαν στο νησί της Λήμνου. Εκεί τους δόθηκε γη για να ιδρύσουν τη Νέα Κούταλη και συνέχισαν να ασκούν το επάγγελμα του σφουγγαρά με τα καΐκια τους που είχαν φέρει από την παλιά τους πατρίδα.
Οι Κουταλιανοί καταδύονταν αποκλειστικά με σκάφανδρο, μέχρι τη διάδοση της τεχνικής του ναργιλέ. Τα σπογγαλιευτικά καΐκια τους αρχικά ήταν μπότηδες (τύπος μικρού οξύπρυμνου σκάφους) που τους είχαν φέρει κυρίως από την παλιά τους πατρίδα και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν μεγαλύτερα τρεχαντήρια, κατασκευασμένα ειδικά για σπογγαλιεία (τους λεγόμενους αχταρμάδες ή μηχανοκάικα), που είχαν σκαρωθεί στην Κάλυμνο, στη Σύμη και στην Ύδρα. Τη δεκαετία 1980 - 1990 η σπογγαλιεία συρρικνώθηκε σε όλα τα νησιά του Αιγαίου και, φυσικά, και στη Νέα Κούταλη. Στο τέλος της δεκαετίας είχε σχεδόν εγκαταληφθεί από τους κατοίκους του νησιού που στράφηκαν σε άλλες δραστηριότητες, είτε ναυτικές είτε όχι.
Εκπαίδευση
Οι εύποροι Κουταλιανοί αγαπούσαν τα γράμματα. Από τις αρχές του 18ου αιώνα αναφέρονται διδάσκαλοι ή μαθητές σε σχολεία του ευρύτερου ελληνικού χώρου, όπως ο Βασίλειος Κουταληνός, σχολάρχης της Πατμιάδος Σχολής το 1740-70 και ο Ιωακείμ Κουταλινός, σπουδαστής στην Πάτμο το 1719-20.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα λειτουργούσαν στο νησί εξατάξιο αρρεναγωγείο και τριτάξιο παρθεναγωγείο, τα οποία από το 1870 χρηματοδοτούσε η Φιλεκπαιδευτική Κοινότητα «Ευαγγελισμός», ένα είδος κοινού ταμείου που είχαν ιδρύσει οι Κουταλιανοί της Πόλης. Μεταξύ άλλων χορηγούσε δωρεάν τα βιβλία κι έκτισε νέα διδακτήρια το 1883 (αρρεναγωγείο) και το 1912 (παρθεναγωγείο). Το 1905 στα δυο σχολεία φοιτούσαν 110 μαθητές και 50 μαθήτριες.
Μεγάλοι ευεργέτες των σχολείων και του νησιού γενικότερα υπήρξαν:
Προσωπικότητες
Το νησί ανέδειξε σημαντικές προσωπικότητες το 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Διάσημοι Κουταλιανοί υπήρξαν, κατά τα τέλη του 16ου αρχάς 17ου αιώνα οι ηγεμόνες της Μολδαβίας Κωνσταντίνος και Δημήτριος Κανδεμίρ (1673-1723), στον 17ο αιώνα και τις αρχές του 18ου ο Πατριάρχης Άνθιμος ο Κουταλιανός (1777-1877), ο Παναγής Κουταλιανός (1847-1916) - γνωστός για την ηράκλεια δύναμή του - και στα νεώτερα χρόνια, ο γλωσσολόγος και λόγιος Φώτιος Φωτιάδης (1849-1936), ο λογοτέχνης Δημήτρης Οικονομίδης και ο Κλεόβουλος Κλώνης, σκηνογράφος του Εθνικού Θεάτρου και ιδρυτής του λογοτεχνικού περιοδικού «Διανόησις». Κουταλιανοί ήσαν:
Η Κουτάλη από το 1800 έως το 1922
Η Κούταλη ήταν φημισμένη για τον εμπορικό της στόλο που η φήμη του έφτανε μέχρι την άκρη της Ευρώπης. Κουταλιανοί καπεταναίοι από πολύ νωρίς ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τις μεταφορές μέσα στην Προποντίδα, στη Μαύρη Θάλασσα, στο Αρχιπέλαγος, στη Μεσόγειο. Από την Ελλάδα, πέρναγαν στην Ιταλία, και μέσα από τα φιλόξενα νερά των στενών της Σικελίας, έφθαναν στα Γαλλικά παράλια και συνέχιζαν για τις ακτές της Ισπανίας και στην Αγγλία. Στα 1800 η ναυτιλία της Κούταλης διέθετε 40 ποντοπόρα εμπορικά πλοία. Το 1890 προστίθεται στις δραστηριότητες των Κουταλιανών και η σπογγαλιεία και κατορθώνει να εξοπλίσει πέρα από τα ποντοπόρα και 30 σπογγαλιευτικά. Λίγο πριν τους Βαλκανικούς πολέμους η Κούταλη είχε καταγραφεί με 2.607 κατοίκους – αποκλειστικά Έλληνες Χριστιανούς, με 3 εκκλησίες, 1 αρρεναγωγείο με 6 τάξεις, 2 διδασκάλους και 110 μαθητές και ένα παρθεναγωγείο με 3 τάξεις, 1 διδασκάλισσα και 50 μαθήτριες.
Με την εκστρατεία των Συμμάχων στα Στενά (Δαρδανέλια) δίδεται εντολή από τις Τουρκικές αρχές, μετακίνησης των Χριστιανών και ιδιαίτερα των Ελλήνων και των Αρμενίων από τις περιοχές που συνόρευαν με τις πολεμικές ζώνες και η "μεταφορά" τους στο εσωτερικό της Τουρκίας. Στις 2 Ιουνίου 1915 μέσα σε έξι ώρες η Κούταλη αδειάζει από τους κατοίκους της οι οποίοι μεταφέρονται σε άλλες περιοχές (Μιχαλήτσι, Μαγνησία, Αφιόν Καραχισάρ κ.α).
Το 1918 επιστρέφουν στη ρημαγμένη Κούταλη αλλά το 1/3 των κατοίκων της ήταν το τίμημα που πλήρωσε το νησί στην εξορία. Οι προσπάθειές τους για την επούλωση όλων των πληγών θα έσβηναν σύντομα, όταν το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή όσοι είχαν απομείνει στην Κούταλη θα έπαιρναν το δρόμο της οριστικής εξορίας. Ένας σημαντικός αριθμός πήγε στη Λήμνο όπου αργότερα έχτισε τη Νέα Κούταλη, ενώ αρκετοί εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη και στον Πειραιά. Σημαντική παροικία Κουταλιανών είχε σχηματισθεί και στην Αμερική όπου αρκετοί είχαν μεταναστεύσει μετά το 1914-1915.
Ο ξεριζωμός
Το 1915 η ανθούσα κοινότητα του νησιού δέχτηκε το πρώτο πλήγμα, όταν οι κάτοικοι εξαναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν μέσα σε έξι ώρες, διότι το νησί προοριζόταν για στρατώνας. Εγκαταστάθηκαν στο Μιχαλίτσι της Προύσας. Το 1919 που επέστρεψαν το βρήκαν λεηλατημένο, ενώ διακόσια σπίτια είχαν κατεδαφιστεί.
Οι κάτοικοι του μικρού νησιού ξανάχτισαν το σχολείο και τα σπίτια τους αλλά το 1923 κρίθηκαν ανταλλάξιμοι και αναγκάστηκαν να εκπατριστούν. Όταν ορίστηκε ότι θα έρθουν στη Λήμνο, οι Κουταλιανοί φόρτωσαν την κινητή τους περιουσία στα καΐκια τους και ήρθαν στη νέα πατρίδα τους, εντυπωσιάζοντας τους Λημνιούς.
Τον ξεριζωμό και την ερήμωση της Κούταλης αποτύπωσε ο σπουδαίος Τούρκος (Κούρδος) συγγραφέας Γιασάρ Κεμάλ στο μυθιστόρημα «Η ιστορία ενός νησιού».
Επαρχία Κορό
Η Επαρχία Κορό είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Μοπτί, Μαλί. Έχει έκταση 10.937 τ.χλμ. και πληθυσμό 361.944 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Κορό.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Κορό βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και κεντρο-ανατολικά της Περιφέρειας Μοπτί. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Ντουενζά, στα δυτικά με την Επαρχία Μπαντιαγκαρά, στα νοτιοδυτικά νε την Επαρχία Μπανκάς και στα ανατολικά και νοτιοανατολικά με τη Μπουρκίνα Φάσο.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Κορό διαιρείται σε 16 διαμερίσματα:
Δείτε επίσης
ε κ
Χάρης Κοπιτσής
Ο Χαρίλαος (Χάρης) Κοπιτσής είναι πρώην Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος το 1969. Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χάρης Κοπιτσής γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1969 στην Αθήνα. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα του Ορφέα Αιγάλεω από όπου τον απέκτησε ο Α.Ο. Αιγάλεω, το καλοκαίρι του 1986. Έπαιξε εκεί για μιάμιση σεζόν, στη Β΄ Εθνική και Γ΄ Εθνική.
Το Δεκέμβριο του 1987 παραχωρήθηκε στον Πανιώνιο, όπου αγωνίστηκε ως τη σεζόν 1991-92. Με τον Πανιώνιο έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική την πρωτομαγιά του 1988. Σταδιακά κέρδισε θέση βασικού και γνώρισε επιτυχίες τη σεζόν 1988-89, όταν η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κύπελλου. Όμως, ο ίδιος δεν έπαιξε στον τελικό.
Στη συνέχεια αγωνίσθηκε ως βασικός μέσος στην ΑΕΚ και παράλληλα κλήθηκε στην Εθνική ανδρών. Στην ΑΕΚ γνώρισε εννιά επιτυχημένες σεζόν. Πήρε δύο πρωταθλήματα, το πρωτάθλημα 1992-93 και το πρωτάθλημα 1993-94, και δύο Κύπελλα: το 1996 που δεν έπαιξε στον τελικό και το 1997 στον τελικό του οποίου χτύπησε ένα επιτυχημένο πέναλτι, μετά την ισόπαλη παράταση, βοηθώντας την ομάδα του να το κατακτήσει. Επίσης, αγωνίστηκε σε δύο ακόμα τελικούς κυπέλλου, στους οποίους η ομάδα του ηττήθηκε από τον ΠΑΟ: το 1994 και το 1995. Η συνεισφορά του στην κατάκτηση των Πρωταθλημάτων του 1993 και του 1994 ήταν σημαντική, καθώς σκόραρε και τις δύο χρονιές στα αποφασιστικά ντέρμπυ απέναντι στους διεκδικητές του τίτλου, ΟΣΦΠ και ΠΑΟ, στη Νέα Φιλαδέλφεια, δίνοντας πολύτιμες νίκες στην "Ένωση". Το 2002 επέστρεψε στο Αιγάλεω και την επόμενη σεζόν στον Πανιώνιο. Όμως, δεν κατάφερε να βρει θέση βασικού και πήγε στον Πανελευσινιακό στη Δ΄ Εθνική, όπου έκλεισε την καριέρα του.
Πηγές
Κοπιτσης Χαρης Κοπιτσης Χαρης Κοπιτσης Χαρης Κοπιτσης Χαρης Κοπιτσης Χαρης Κ Κοπιτσης Χαρης Κοπιτσης Χαρης Κοπιτσης Χαρης
Αλ Ντάφρα ΣΚΚ
Η  Αλ Ντάφρα ΣΚΚ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Συμμετέχει στην Γιουνάιτεντ Άραμπ Έμιρεϊτς Αράβιαν Γκελφ Λιγκ. Ιδρύθηκε το 2000. Έδρα της ομάδας είναι το Al Dhafra Stadium, χωρητικότητας 12000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2000 Κατηγορία:Αλ Ντάφρα ΣΚΚ
Γεσίλ Ιρμάκ
Έχει μήκος 519 χλμ και η ταχύτητα ροής του είναι 5 χλμ την ώρα. Πηγάζει από την περιοχή της Σεβάστειας και το όρος Köse, στην πορεία του περνάει από την Αμάσεια, την οποία χωρίζει στα δύο, και εκβάλλει στην Σαμψούντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιρις Γεσιλ Ιρμακ
The Science of Good and Evil
Το The Science of Good and Evil: Why People Cheat, Gossip, Care, Share, and Follow the Golden Rule είναι ένα βιβλίο του Michael Shermer, το οποίο εκδόθηκε από τον οίκο Henry Holt and Company το 2004 και έχει ως θέμα του την εξελικτική ηθική υπό το φως της εξελικτικής διαδικασίας.
Ανασκοπήσεις
Ο Ian Mason στο National Post έγραψε πως το βιβλίο «κάνει πειστικό το επιχείρημα για τον Χρυσό Κανόνα ως το θεμέλιο της ηθικής» αλλά «αδυνατίζει το επιχείρημα του, όταν τοποθετεί την ταμπέλα "επιστημονικό" σε κάθε είδος επειχηρήματα και έννοιες, οι οποίες απέχουν από το να χαρακτηριστούν έτσι.»
Στο College Quarterly, ο Howard Doughty έγραψε : Ο Shermer δεν εξηγά πολύ ικανοποιητικά τον ορισμό του καλού ή του κακού....Ωστόσο γράφει ευγλωτα σχετικά με τις μεθόδους οι ανθρώποι αντιμετωπίζουν την ηθική και σχηματίζουν ηθικούς κώδικες...Αδυνατεί να εντοπίσει ηθική σε λειτουργικά μοντέλα τα οποία θα μας επέτρεπαν να αντιμετωπίσουμε την ηθική ως κάτι περισσότερο από το να είναι ανθρώπινη κρίση. Δεν υπάρχει τίποτα κακό με αυτό, αλλά ΄τέτοιες απόψεις είναι αναντιστοιχες με τον τίτλο του βιβλίου, το οποίο τουλάχιστον εισηγείται πως το καλό και το κακό είναι πραγματικές αξιολογικές κατηγορίες οι οποίες υπάρχουν ανεξάρτητα από τις ανθρώπινες γνώμες.
Ο Doughty καταλήγει ότι το βιβλίο ειναι μια πολύ καλή προσπάθεια για να γίνει γνωστή στο κοινό η επιστημονική πρόοδος σε ένα εγγενώς αμφισβητούμενο θέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθεϊστικά βιβλία
Πάζαρτζικ
right|280px|thumb|Ο πύργος του ρολογιού είναι ένα από τα αξιοθέατα του Πάζαρτζικ. Το Πάζαρτζικ ή Παζαρτζίκι (βουλγαρικά: Пазарджик) είναι πόλη που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Έβρου στη Νότια Βουλγαρία και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Έχει πληθυσμό 71.979 κατοίκους (2012) και είναι η δέκατη τέταρτη πολυπληθέστερη πόλη της χώρας.
Όνομα
Το όνομα προέρχεται από τη λέξη παζάρ, από το Περσικό μπαζάρ, "αγορά"+το Τουρκικό υποκοριστικό -τσικ, "μικρό".
Ιστορία
Τους επόμενους αιώνες η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται και εδραίωσε τη θέση της. Ακμασε το εμπόριο σιδήρου, δέρματος και ρυζιού. Η πόλη εντυπωσίαζε τους επισκέπτες με τα ωραία σπίτια και τους καθαρούς δρόμους της. Το 1718 επισκέφθηκε την πόλη ο Γκέραρντ Κορνέλιους Ντρις και έγραψε "τα σπίτια εδώ ως προς την κατασκευή, το μέγεθος και την ομορφιά τους είναι ανώτερα εκείνων της Νις, της Σόφιας και άλλων πόλεων".
Οι Ρώσοι υπό τον Κόμη Νικολάι Καμένσκι κατέλαβαν προσωρινά την πόλη μετά από σύντομη πολιορκία το 1810. Στα μέσα του 19ου αιώνα το Πάζαρτζικ ήταν μεγάλο εμπορικό και βιοτεχνικό κέντρο με πληθυσμό περίπου 25.000 ανθρώπων. Φιλοξενούσε δύο μεγάλες ετήσιες εμποροπανηγύρεις και ένα μεγάλο παζάρι κάθε Τρίτη και Τετάρτη. Υπήρχε ταχυδρομείο με τηλέγραφο.
Το 1837 ανεγέρθηκε η Εκκλησία της Θεοτόκου - σημαντικό εθνικό μνημείο, περίφημο για την αρχιτεκτονική και την ξυλογλυπτική του. Στα μέσα του 19ου αιώνα το Πάζαρτζικ έγινε σημαντικό πολιτιστικό κέντρο : το 1847 άνοιξε ένα σχολείο, το 1848 ένα σχολείο θηλέων, το 1868 ένα κοινοτικό κέντρο και το 1870 η ένωση γυναικών "Προσβέτα".
Το Πάζαρτζικ απελευθερώθηκε από τους Ρώσους στις 14 Ιανουαρίου 1878 (ν.η.). Χάρη στον Αρμένιο Οβανές Σοβατζιάν, η Τουρκική διοίκηση απέτυχε να εκτελέσει το ύπουλο και τερατώδης σχέδιό της - να πυρπολήσει την πόλη και να αφανίσει το Βουλγαρικό πληθυσμό της - πριν αποσυρθεί.
Από τις αρχές του 20ού αιώνα οι άνθρωποι κατασκεύασαν εργοστάσια, αποθήκες και κατοικίας, δημιουργώντας τη βιομηχανική συνοικία της πόλης. Από το 1959 ως το 1987 το Πάζαρτζικ ήταν πάλι διοικητικό κέντρο της περιοχής και είναι πάλι από το 1999 μετά τη διοικητική αναδιάρθρωση της Βουλγαρίας.
Πληθυσμός
Τη δεκαετία του 1880 ο πληθυσμός του Πάζαρτζικ ήταν περίπου 15.000, ένας από τους μεγαλύτερους στη Βουλγαρία. Από τότε άρχισε να αυξάνεται από δεκαετία σε δεκαετία κυρίως λόγω των μεταναστών από τις αγροτικές περιοχές και τις γύρω μικρότερες πόλεις και κορυφώθηκε την περίοδο 1985-1992, ξεπερνώντας τις 80.000. Στη συνέχεια ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται γρήγορα, ως συνέπεια της κακής οικονομικής κατάστασης των Βουλγαρικών επαρχιών τη δεκαετία του 1990, που οδήγησε σε νέα μετανάστευση προς την πρωτεύουσα της χώρας Σόφια και το εξωτερικό. Το Φεβρουάριο του 2011 η πόλη είχε πληθυσμό 71.979 κατοίκους, ενώ ο ομώνυμος δήμος 114.817.
Εθνολογική σύνθεση
Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής : Σύνολο: 71.979
Η εθνική σύνθεση του Δήμου του Πάζαρτζικ είναι μεταξύ άλλων 89.787 Bούλγαροι, 10.132 Ρομά και 5686 Τούρκοι. Σύμφωνα με κάποιες αναφορές στα μέσα του 19ου αιώνα η πόλη αποτελείτο από 33 συνοικίες - 18 Τουρκικές, 12 Βουλγαρικές και 3 Ρομά. Αν και οι Βουλγαρικές συνοικίες ήταν λιγότερες ήταν πιο πυκνοκατοικημένες, ενώ Βούλγαροι υπήρχαν επίσης και στις Τουρκικές συνοικίες. Το 1865 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 25.000, οι Βούλγαροι αποτελούσαν το 57% και οι Τούρκοι το 28,5%. Ως εμπορική η πόλη ήταν ελκυστική και για άλλους λαούς και διέμεναν εκεί για δεκαετίες αρκετά μεγάλες μειονότητες Εβραίων, Αρμενίων και άλλων, σήμερα όμως υφίστανται σε πολύ μικρότερους αριθμούς.