cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χόρχε Καρρασκόσα
Καριέρα
Το 1973, μεταγράφηκε στην ΚΑ Ουρακάν, με την οποία και αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Αργεντινής, για την πρώτη του σεζόν στην ομάδα. Ο τίτλος αυτός του Μετροπολιτάνο ήταν ο πρώτος του συλλόγου από την επαγγελματικοποίηση του ποδοσφαίρου στην Αργεντινή το 1931. Η Ουρακάν, στη συνέχεια, αναδείχτηκε δευτεραθλήτρια του πρωταθλήματος το 1974 και το 1975, ενώ έφτασε ως τον δεύτερο και τελευταίο γύρο του Κόπα Λιμπερταδόρες του 1974.
Με την εθνική ομάδα της χώρας, ο Καρρασκόσα κλήθηκε προκειμένου να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όπου η Αργεντινή αποκλείστηκε στη διάρκεια του δεύτερου γύρου. Αγωνίστηκε μόνο στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις με αντιπάλους τη Βραζιλία και την Ανατολική Γερμανία. Το 1976, ο Καρρασκόσα ήταν αρχηγός της Εθνικής Αργεντινής στην αναμέτρηση της τελευταίας με αντίπαλο την Πολωνία. Έναν χρόνο αργότερα, έθεσε τέλος στην καριέρα του ως διεθνής, έναν χρόνο προ του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το οποίο διοργάνωνε η χώρα του, ως αντίδραση στις επιπτώσεις του Πραξικοπήματος του 1976 και της εγκαθίδρυσης στρατιωτικού δικτατορικού καθεστώτος. Αριθμούσε, στο τέλος της καριέρας του, συνολικό αριθμό 30 διεθνών συμμετοχών και ενός τέρματος.
Αγωνίστηκε στην Ουρακάν ως την αποχώρησή του από την ενεργό δράση το 1979.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάνφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Αθανάσιος Γουδέλης
Δράση
Ο Γουδέλης καταγόταν από την Αράχωβα Οιτύλου (νυν Καρυές).Υπηρέτησε στον Αγώνα ως οπλαρχηγός,στο πλευρό των Μαυρομιχάληδων και του Μούρτζινου ενώ τροφοδοτούσε με δικά του έξοδα το ένοπλο σώμα το οποίο διοικούσε.Έλαβε μέρος σε αρκετές μάχες και διακρίθηκε στις πολιορκίες των μεσσηνιακών φρουρίων που ήταν υπό την κατοχή των Τούρκων στις αρχές της Επανάστασης,στην πολιορκία του Άργους,στην πολιορκία της Τριπολιτσάς καθώς και στην καταστροφή του εκστρατευτικού σώματος του Μαχμούτ Δράμαλη.
Μετά την ολοκλήρωση του Αγώνα,κρίθηκε ως αξιωματικός της Ζ' τάξης.
Πηγές
Γουδέλης
Μπενότσο Γκοτσόλι
Ο Μπενότσο Γκοτσόλι (ιταλικά: Benozzo Gozzoli, 1421 - 1497) ήταν Ιταλός ζωγράφος της περιόδου της Αναγέννησης. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη σειρά των τοιχογραφιών που δημιούργησε στο Ανάκτορο των Μεδίκων, στις οποίες απεικονίζει με ζωντάνια εορταστικές πομπές με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια, ακολουθώντας το διεθνές γοτθικό ύφος.
Βίος
Ο Μπενότσο γεννήθηκε το 1420 ή το 1421 ως Μπενότσο ντι Λέζε (Benozzo di Lese) το 1421 στο μικρό χωριό Σαντ'Ιλάριο α Κολομπάνο (Sant'Ilario a Colombano) στο δήμο Σκάντιτσι (Scandicci) της μητροπολιτικής περιοχής της Φλωρεντίας, γι' αυτό οι περισσότερες πηγές αναφέρουν ως τόπο γέννησής του τη Φλωρεντία. Πατέρας του ήταν ο Λέζε (Αλέσιο) ντι Σάντρο (Lese (Alessio) di Sandro) και ο ζωγράφος αναφέρεται ως "Μπενότσο Γκοτσόλι" στις "Βιογραφίες" του Τζόρτζιο Βαζάρι, στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του το 1458, χωρίς να είναι γνωστός ο λόγος αυτής της ονομασίας από πλευράς Βαζάρι. Το 1427 ολόκληρη η οικογένεια, μαζί με τους αδελφούς του επίσης ζωγράφους Φραντσέσκο, Τζερόλαμο και Αλέσσο ντι Μπενότσο μετακομίζει και εγκαθίσταται στην πόλη της Φλωρεντίας. Όπως πολλοί ζωγράφοι της Αναγέννησης, ο Μπενότσο εκπαιδεύτηκε αρχικά ως χρυσοχόος. Σύμφωνα με τον Βαζάρι, στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του διετέλεσε μαθητής και βοηθός του Φρα Αντζέλικο: Ορισμένα από τα έργα στη μονή του Αγίου Μάρκου στη Φλωρεντία έγιναν από τον Γκοτσόλι σε σχέδια του Αντζέλικο. . Το πρώτο έγγραφο που διαθέτουμε σχετικά με τις δραστηριότητες του είναι η σύμβαση της 24ης Ιανουαρίου 1444, με το οποίο αναλαμβάνει επί τρία χρόνια βοηθός του Λορέντσο Γκιμπέρτι για την κατασκευή της "Πύλης του Παραδείσου" στο Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννη της Φλωρεντίας.
Στις 23 Μαΐου 1447 ο Γκοτσόλι πήγε στη Ρώμη με τον Φρα Αντζέλικο. Είχαν κληθεί από τον Πάπα Ευγένιο Δ΄ για να δημιουργήσουν διακοσμητικές τοιχογραφίες στο Ανάκτορο του Βατικανού. Αργότερα εργάστηκαν πάλι μαζί, μέχρι τον Ιούνιο του 1448, για τη διακόσμηση του παρεκκλησίου Καπέλλα Νικολίνα για λογαριασμό του Πάπα Νικολάου του Ε΄.
Το 1449 σε συνεργασία πάλι με τον Φρα Αντζέλικο ολοκληρώνει τις τοιχογραφίες στο παρεκκλήσιο του Σαν Μπρίτσιο (San Brizio) του Καθεδρικού ναού του Ορβιέτο. Αυτή ήταν και η τελευταία συνεργασία των δύο καλλιτεχνών.
Στην Ούμπρια
Το 1449 εγκατέλειψε τον Φρα Αντζέλικο και μετακόμισε στην Ούμπρια. Το 1450 δημιούργησε στο Νάρνι τον "Ευαγγελισμό", τον οποίον υπέγραψε ως OPU[S] BENOT[I] DE FLORENT[IA]. Στη Μονή του Σαν Φορτουνάτο, κοντά στο Μοντεφάλκο ζωγράφισε μια "Παναγία Βρεφοκρατούσα με Αγίους και Αγγέλους" και άλλα τρία έργα. Ένα από αυτά, η εικόνα βωμού στην οποία απεικονίζεται ο Άγιος Θωμάς να λαμβάνει την Αγία Ζώνη της Παρθένου σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λατερανού και σε αυτό διακρίνεται η μεγάλη ομοιότητα ύφους του Γκοτσόλι, στα πρώτα του έργα, με αυτό του Φρα Αντζέλικο.
Στη συνέχεια μετέβη στη Μονή του Αγίου Φραγκίσκου στο Μοντεφάλκο, όπου ζωγράφισε στο χοροστάσιο τρις σειρές επεισοδίων από τη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, με πολλά πρόσθετα, όπως τις κεφαλές των Δάντη, του Πετράρχη και του Τζιότο. Την εργασία αυτή ολοκλήρωσε το 1452 και σε αυτήν εξακολουθεί να υπάρχει η επιρροή του Φρα Αντζέλικο, η οποία, σε μερικά σημεία, έχει αναμιχθεί με επιρροές από τον Τζιότο. Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιερώνυμου της ίδιας εκκλησίας υπάρχει τοιχογραφία του Γκοτσόλι με την Παρθένο και Αγίους, τη Σταύρωση και άλλα θέματα.
Παρέμεινε στο Μοντεφάλκο - με μόνη του απουσία ένα ταξίδι στο Βιτέρμπο πιθανόν μέχρι το 1456, όπου προσέλαβε ως βοηθό του τον Πιερ Αντόνιο Μετσάστρις. Από το Μοντεφάλκο μετέβη στην Περούτζια, όπου ζωγράφισε, σε μια εκκλησία της, την "Παρθένο με Αγίους", έργο που σήμερα βρίσκεται στην τοπική ακαδημία.
Στην Τοσκάνη
Στην Περούζια ο Γκοτσόλι δεν έμεινε πολύ: Μόλις ολοκλήρωσε την εργασία του επέστρεψε στη Φλωρεντία, το επίκεντρο της τέχνης του Quattrocento. Μεταξύ 1459 και 1461 ζωγράφισε το έργο που θεωρείται ως το σημαντικότερό του: Τις τοιχογραφίες στο παρεκκλήσιο των Μάγων του Ανακτόρου Medici-Riccardi με θέμα την "Πορεία των Μάγων προς τη Βηθλεέμ" (Cavalcata dei Magi), και, στο βήμα, μια σύνθεση με τους "Αγγέλους στον Παράδεισο". Στην τοιχογραφία της "Πορείας" ο Γκοτσόλι αποτύπωσε πορτρέτα μελών της οικογενείας των Μεδίκων, περιλαμβάνοντας σε αυτή και την αυτοπροσωπογραφία του, με το όνομά του γραμμένο γύρω από το γείσο του σκούφου του. Απεικονίζονται κατά κύριον λόγον οι συμμετασχόντες στην σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1149), που απέβλεπε στην ένωση της Ανατολικής με την Δυτική Εκκλησία. Υπάρχουν μεταξύ άλλων οι προσωπογραφίες των Μεδίκων (Κοσμά, Πέτρου και του Λαυρέντιου του Μεγαλοπρεπούς), του αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου, του πατριάρχη Ιωσήφ της Κωνσταντινούπολης, του πάπα Πίου Β΄ και διαφόρων ηγεμόνων της Ιταλίας. Έξοχο σκηνογραφικά το έργο, αποδίδει εναργέστατα την εντύπωση που προκάλεσε στον πληθυσμό της Φλωρεντίας η άφιξη των Βυζαντινών αξιωματούχων. Ο πίνακας "Παναγία Βρεφοκρατούσα με Αγίους" του 1461 (σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου) ανήκει στην ίδια περίοδο διαμονής του στη Φλωρεντία.
Το 1464 ο Γκοτσόλι έφυγε από τη Φλωρεντία για το Σαν Τζιμινιάνο, όπου εκτέλεσε μερικές εκτεταμένες εργασίες: Στην εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου μια σύνθεση με τον "Άγιο Σεβαστιανό να προστατεύει την πόλη από τον λοιμό", το 1464, σε ολόκληρο το χοροστάσιο του ναού μια τριπλή σειρά σκηνών από τον βίο του Αγίου Αυγουστίνου, από τη στιγμή που εισήλθε στη σχολή της Ταγάστα (σημερινή Souk Ahras) ως την ταφή του, με δεκαεπτά κύρια θέματα και ορισμένα συμπληρώματα. Στο Πιέβε σαν Τζιμινιάνο (μονή του Μπόζε) το "Μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού" και τρία ακόμη θέματα, με ορισμένες ακόμη εργασίες στην πόλη και τα περίχωρά της. Στα έργα αυτά το ύφος του συνδυάζει στοιχεία του Φιλίππο Λίππι με δικά του, ενώ συνεργάτης του ήταν ο Τζούστο ντ' Αντρέα.
Στην πόλη αυτή παρέμεινε ως το 1467 και το 1469 άρχισε τη μεγάλη σειρά τοιχογραφικών στο Κάμπο Σάντο της Πίζας, με την οποία το όνομά του έχει ιδιαίτερα συνδεθεί. Σε αυτή τη σειρά υπάρχουν εικοσιτέσσερα κύρια θέματα από την Παλαιά Διαθήκη, από την "επινόηση του κρασιού από τον Νώε" μέχρι την επίσκεψη της βασίλισσας του Σαββά στον Σολομώντα. Στο συμβόλαιό του αναφέρεται ότι όφειλε να ζωγραφίζει τρία θέματα κατ' έτος με αμοιβή δέκα περίπου δουκάτα για καθένα. Φαίνεται, ωστόσο, ότι δεν ήταν και τόσο συνεπής, καθώς μέσα σε δύο χρόνια είχε ολοκληρώσει μόνο τρία θέματα. Πιθανόν το μεγάλο μέγεθος των μορφών και των συμπληρωμάτων έγινε δεκτό ως αιτία παρέκκλισης από τον συμφωνημένο ρυθμό παραγωγής.
Μέχρι το 1470 είχε ολοκληρώσει την τοιχογραφία "Ο Νώε και η οικογένειά του", ακολουθούμενη από την "κατάρα του Χαμ", την "κτίση του Πύργου της Βαβέλ" (στην οποία υπάρχουν πορτρέτα του Κόζιμο των Μεδίκων (του πρεσβύτερου)), του νεαρού Λορέντσο των Μεδίκων, του Άντζελο Πολιτσιάνο και άλλων), η "Καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων", η "Νίκη του Αβραάμ", τους "Γάμους της Ραχήλ και της Ρεβέκκας", τη "ζωή του Μωυσή" κ. ά. Στο παρεκκλήσιο Αμμαννάτι, απέναντι από μία από τις πύλες του Κάμπο Σάντο, ζωγράφισε, επίσης, την "Προσκύνηση των Μάγων", όπου και πάλι εμφανίζεται αυτοπροσωπογραφία του. Οι τοιχογραφίες αυτές του κοιμητηρίου καταστράφηκαν ολοκληρωτικά σχεδόν από βομβαρδισμό το 1944. . Σε όλο αυτό το τεράστιο έργο πιθανότατα είχε ως βοηθό τον Τσανόμπι Μακκιαβέλλι, μπορούν να προστεθούν και ορισμένες εικόνες που δημιούργησε κατά τη διαμονή του στην Πίζα, όπως "Η Δόξα του Αγίου Θωμά Ακινάτη", σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου, σε μια περίοδο 16 ετών, μέχρι το 1485. Αυτή είναι και η τελευταία ημερομηνία υπό την οποία μπορούν να του αποδοθούν έργα με βεβαιότητα. Ο Γκοτσόλι απεβίωσε στην Πιστόια το 1497, πιθανόν από λοιμό.
Το 1478 οι αρχές της Πίζας του έδωσαν, ως ένδειξη της εκτίμησής τους, τάφο στο Κάμπο Σάντο. Διέθετε, με όμοιο τρόπο, δικό του σπίτι στην Πίζα και κατοικίες και γη στη Φλωρεντία.
Αξιολόγηση του έργου του
Σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica, 11η έκδοση του 1911: Η τέχνη του Γκοτσόλι δεν ανταγωνίζεται εκείνη των μεγαλύτερων συγχρόνων του, είτε σε έξαρση είτε σε δύναμη, αλλά είναι κατ' εξοχήν ελκυστική με την έννοια ότι είναι πλούσια, σαγηνευτική, ζωντανή και άπλετη τόσο σε μορφές όσο και σε πράγματα. Τα τοπία του, στα οποία συνωστίζονται πτηνά και τετράποδα, ιδιαίτερα σκύλοι, είναι πιο ποικίλα, λεπτομερή και θελκτικά σε σχέση με όλων των προκατόχων του. Οι συνθέσεις του είναι γεμάτες μορφές, με μεγαλύτερη αληθοφάνεια όταν έχουν χαρούμενη και χαριτωμένη έκφραση παρά όταν, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του θέματος, έχουν τραγικές ή δραματικές εκφράσεις ή πυρετό δράσης. Τα χρώματά του είναι λαμπερά, ζωντανά και εορταστικά. Η μεγαλοφυΐα του Γκοτσόλι ήταν, σε σύνολο, πιο ευέλικτη και αφομοιωτική παρά ρωμαλέα ιδιόμορφη. Από τα σχέδιά του δεν λείπουν οι ατέλειες, ιδιαίτερα στα άκρα και στις συνενώσεις τους καθώς και στην προοπτική των θαυμάσια σχεδιασμένων κτισμάτων του. Στις τοιχογραφίες του χρησιμοποιούσε τέμπερα, με συνέπεια η φθορά τους να είναι σημαντική. Η ακούραστη παραγωγικότητά του, η απαρίθμηση των έργων που δημιούργησε, μιλούν από μόνα τους. Η εντιμότητα του βίου του λέγεται ότι είναι αντάξια του πρώτου διδασκάλου του, του Φρα Αντζέλικο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Λίμνη Χουνίν
right|thumb|Η λίμνη Χουνίν σε εικόνα από τεχνητό δορυφόρο Η λίμνη Χουνίν (ισπ. Lago Junín) είναι η μεγαλύτερη λίμνη που βρίσκεται αποκλειστικά στην επικράτεια του Περού. Στη γλώσσα των ιθαγενών του Περού, την κέτσουα, έχει την ονομασία Τσιντσαϋκότσα (Chinchaycocha), που προέρχεται μάλλον από τη φράση chinchay qucha, η οποία σημαίνει «βόρεια λίμνη» ή «λίμνη των οσελότων. Η έκταση της λίμνης είναι 529,88 τετραγωνικά χιλιόμετρα (μεγαλύτερη κατά 11% της νήσου Σάμου). Αν και η γνωστή λίμνη Τιτικάκα έχει πολύ μεγαλύτερη έκταση, είναι μοιρασμένη μεταξύ του Περού και της Βολιβίας. Η Χουνίν αποτελεί σημαντικό προορισμό για τους παρατηρητές πουλιών στο Περού.
Γεωγραφία
Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης υπάγεται στην Επαρχία Χουνίν της ομώνυμης περιφέρειας του Περού, ενώ το βορειοδυτικό άκρο της υπάγεται στην Επαρχία Πάσκο της Περιφέρειας Πάσκο. Το μέσο υψόμετρο της επιφάνειας της λίμνης πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι 4.082,7 μέτρα.
Η λίμνη Χουνίν βρίσκεται στον άνω ρου του ποταμού Μαντάρο, εντός της λεκάνης του Αμαζονίου. Στο νότιο άκρο της λίμνης υπάρχει ήδη από το 1936 το φράγμα Ουπαμάγιο, που ρυθμίζει τη στάθμη των νερών της και παράγει, με την παρακείμενη εγκατάσταση, υδροηλεκτρική ενέργεια. Σε έτη με κανονική ή υψηλή βροχόπτωση η στάθμη παραμένει έτσι σχεδόν σταθερή, με τη λίμνη να περιέχει περίπου 500 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού (με μέγιστο τα 556 εκατομμύρια) και το μέγιστο βάθος της να είναι 12 μέτρα. Αλλά σε έτη ξηρασίας η στάθμη μπορεί να κατεβεί κατά 1,5 έως 2 μέτρα, αφήνοντας έτσι τεράστιες εκτάσεις έξω από το νερό.
Οι πηγές των ρυακιών που τροφοδοτούν τη λίμνη Χουνίν έχουν χαρακτηρισθεί ως οι «πιο μακρινές» από τις πηγές του Αμαζονίου (δηλαδή του μεγαλύτερου σε όγκο νερού ποταμού όλης της Γης), όντας το ένα από τα τρία συστήματα που έχουν προταθεί ως η «πραγματική» πηγή του Αμαζονίου.
Ρύπανση
Από το 1933 έχει υπάρξει μια εισροή υπολειμμάτων εξορύξεων στη λίμνη Χουνίν, κάτι που έχει επηρεάσει αρνητικώς την ιχθυοπανίδα και την ορνιθοπανίδα σε κάποια μέρη της λίμνης. Τα λύματα των οικισμών Χουνίν και Καρουαμάγιο ρυπαίνουν επίσης τη λίμνη. Αυτοί οι τύποι ρυπάνσεως συμβάλλουν στη φυσική διαδικασία ευτροφισμού της ως υγροβιότοπου.
Πανίδα και χλωρίδα
Στη λίμνη Χουνίν ζουν δύο ενδημικά πτηνά: το Podiceps taczanowskii και το Laterallus jamaicensis tuerosi, αμφότερα κινδυνεύοντα. Δύο κινδυνεύοντα είδη του γένους βατράχων τελματόβιος περιορίζονται επίσης στην περιοχή της λίμνης, αλλά μόνο το ένα από αυτά, το ολοκληρωτικά υδρόβιο τελματόβιος ο μακρόστομος, ζει στην ίδια τη λίμνη. Τρία είδη του γένους ψαριών ορεστιάς, τα O. empyraeus, O. gymnota και O. polonorum, καθώς και το γατόψαρο Trichomycterus oroyae, είναι ενδημικά στη λεκάνη της λίμνης και τη γύρω περιοχή (περιλαμβάνονται συνδεδεμένα ρυάκια, ποτάμια και μικρότερες λίμνες).
Οι όχθες της λίμνης Χουνίν διαθέτουν βλάστηση της οποίας οι ρίζες είναι στον βυθό, ενώ το άνω μέρος των φυτών στον αέρα. Αυτή σε κάποια μέρη καλύπτει ένα πλάτος που μπορεί να φθάσει έως τα 6 χιλιόμετρα και μπορεί να είναι τόσο πυκνή, ώστε να είναι αδιάβατη. Υπάρχουν πολλά ψάρια στη λίμνη, αλλά ανήκουν σε λίγα είδη, κάποια από τα οποία εισάχθηκαν από τον άνθρωπο. Οι εισαγμένες πέστροφες έχει θεωρηθεί ότι εμπλέκονται στη μείωση των ενδημικών ειδών βατράχων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χουνιν
Ζουλιά Ντουκουρνό
Η Ζουλιά Ντουκουρνό (γεννημένη στις 18 Νοεμβρίου 1983) είναι Γαλλίδα σκηνοθέτις και σεναριογράφος. Σπούδασε σεναριογραφία στη σχολή La Fémis. Το 2011, η ταινία μικρού μήκους Junior κέρδισε το βραβείο Petit Rail d'Or στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2011.
Η ταινία Raw     του 2016, προβλήθηκε στην ενότητα International Critics' Week στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2016ν. Το πρότζεκτ αναπτύχθηκε μέσω του προγράμματος TorinoFilLab το 2013. Τον Οκτώβριο του 2016, το Raw κέρδισε το Βραβείο Sutherland για τη Καλύτερη Πρώτη Ταινία Μεγάλου Μήκους στο London Film Festival.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Ιστορία της Πολωνίας στον Μεσαίωνα
Η πολωνική ιστορία στο Μεσαίωνα καλύπτει περίοδο περίπου μιας χιλιετίας, από τον 5ο έως τον 16ο αιώνα. Χρονολογείται συνήθως με την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Πολωνία Μεσαιωνας
Γεώργιος Αστερίου (βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδας)
Ο '''Γεώργιος Ν. Αστερίου''' (1890 - 24 Μαρτίου 1950) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και ως αντιπρόεδρος του ελληνικού κοινοβουλίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1890, γιος του Νικολάου Αστερίου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος. Ήταν υποψήφιος βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος με τη σύμπραξη των Συντηρητικών στις εκλογές του 1926 χωρίς να εκλεγεί, καθώς έλαβε 918 ψήφους.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος στις εκλογές του 1936 με το Λαϊκό Κόμμα. Επανεξελέγη το 1946 με ον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) με 8.004 ψήφους. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 6 Οκτωβρίου 1948 ως τις 31 Οκτωβρίου 1949.
Ήταν γνωστός ως ανεκδοτολόγος, καθώς συνήθιζε να διηγείται ανέκδοτα με πρωταγωνιστές πολιτικούς.
Σύζυγός του ήταν η αδερφή του δικηγόρου της Λαμίας και τελευταίου απογόνου της οικογένειας Τσάλλη, Κωνσταντίνου Τσάλλη.
Ο Γεώργιος Αστερίου πέθανε στις 24 Μαρτίου 1950.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
15η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων των SS (1η Λετονική)
Η 15η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων των SS (1η λετονική) ήταν μία λετονική μεραρχία των Waffen-SS της Ναζιστικής Γερμανίας, που δημιουργήθηκε περί το 1943 στη Λετονία, από Λετονούς εθελοντές και αργότερα υποχρεωτικά στρατευμένους πολίτες, και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο Ανατολικό Μέτωπο, κυρίως σε αμυντικό ρόλο, πολεμώντας κατά των Σοβιετικών, στο πλευρό των Γερμανών.
Υπόβαθρο
Όταν πραγματοποιήθηκε Γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, στις 22 Ιουνίου 1941, οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους προωθήθηκαν αστραπιαία, καταλαμβάνοντας μεγάλες εκτάσεις της αχανούς Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι τον Ιούλιο, είχαν καταλάβει τις χώρες τις Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία). Οι Γερμανοί έγιναν δεκτοί ως απελευθερωτές από τους λαούς της Βαλτικής, οι οποίοι καταπιέζονταν από τους Σοβιετικούς για χρόνια.
Καθώς δεν υπήρχαν – σύμφωνα πάντα με τη λογική των ναζί – φυλετικά κωλύματα (οι λαοί αυτοί θεωρούνταν «Άριας καταγωγής», σε αντίθεση με αυτούς Σλαβικής και ασιατικής καταγωγής, οι οποίοι θεωρούνταν «υπάνθρωποι» (Untermenschen). Έτσι, αποφασίστηκε να ενδυναμωθεί η πολεμική προσπάθεια της ναζιστικής Γερμανίας με την εθελοντική, αρχικά, συμβολή των λαών της Βαλτικής.
Αναζήτηση εθελοντών στη Λετονία
Στη Λετονία, συστάθηκαν από τους πρώτους μήνες της Γερμανικής κατοχής συντάγματα αστυνομίας, που υπάγονταν στη γερμανική διοίκηση, προκειμένου να διασφαλίζουν τις πολύτιμες γραμμές ανεφοδιασμού εναντίον των ανταρτών (παρτιζάνων), οι οποίοι υποστηρίζονταν από τους Σοβιετικούς και των οποίων το κίνημα ολοένα και ενδυναμωνόταν λόγω του ναζιστικού δεσποτισμού. Μερικές από τις μονάδες αυτές υπάχθηκαν στην «Ομάδα Στρατιών Βορρά» και εστάλησαν στο μέτωπο, για να λάβουν στη μάχη το «βάπτισμα του πυρός», στις αρχές του 1943.
Επίσης, άρχισε η εθελοντική στρατολόγηση για τη στελέχωση μιας μονάδας, η οποία θα πολεμούσε εναντίον των Σοβιετικών. Η ανταπόκριση ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακή, καθώς παρουσιάστηκαν συνολικά 32.000 εθελοντές. Στα τέλη Αυγούστου 1942 σχηματίστηκε, με τη διοικητική στελέχωση από Γερμανούς αξιωματικούς, η Λετονική Λεγεώνα Εθελοντών SS (Lettische SS-Freiwilligen-Legion), η οποία έμελλε να αποτελέσει τον πυρήνα της 15ης Ένοπλης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των SS. Διοικητής της διορίστηκε ο πρώην υπουργός Πολέμου, στρατηγός Ρούντολφς Μπανγκέρσκις (Rūdolfs Bangerskis), ο οποίος έλαβε το βαθμό του υποστρατήγου (Gruppenführer) των SS, στις 9 Μαρτίου 1943.
Το αχανές μέγεθος της Ρωσίας όμως απαιτούσε την σύσταση περισσότερων και μεγαλύτερων σχηματισμών. Συνεπώς, οι υπάρχοντες σχηματισμοί εθελοντών συγχωνεύθηκαν σε μεραρχίες, και η "Λετονική Λεγεώνα Εθελοντών" μετονομάστηκε σε "Λετονική Μεραρχία Εθελοντών", λαμβάνοντας σύντομα τον αριθμό 15. Αυτό δεν κρίθηκε αρκετό από άποψη αριθμών, και έτσι ο Εθνικός Ηγέτης (Reichsführer) των SS Χάινριχ Χίμλερ επέβαλε υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στο "Κομισαριάτο του Ράιχ Βαλτικής" (Reichskomissariat Ostland). Κλήθηκαν υπό τα όπλα οι κλάσεις 1915-1924 το 1943, μετά του 1904-14 και όσο η κατάσταση χειροτέρευε, του 1925-1926 το 1944. Οι νεοσύλλεκτοι αυτοί στελέχωσαν την 15η Ένοπλη Μεραρχία Γρεναδιέρων των SS (αφαιρέθηκε, όπως ήταν επόμενο, ο τίτλος "Εθελοντών"). thumb|right|300px|Μέλη της 15ης Ένοπλης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των SS παρελαύνουν, Δεκέμβριος του 1943
Δράση
Οι τύχες του πολέμου άρχισαν να αλλάζουν από τα μέσα του 1943 και εφεξής. Η μεραρχία πολέμησε υποδειγματικά στο Ανατολικό Μέτωπο, στην υπεράσπιση του Νόβο Σοκολνίκι στις σοβιετικές επιθέσεις του χειμώνα, το Νοέμβριο του ίδιου έτους, αλλά υπέστη μεγάλες απώλειες. Οι Σοβιετικοί επιτίθεντο όμως κατά ατέλειωτα κύματα από τις πολυάριθμες εφεδρείες τους, και έτσι οι Γερμανοί άρχισαν μία μακρά υποχώρηση. Τον Ιούλιο του 1944, οι Σοβιετικοί επανήλθαν στη Λετονία στα πλαίσια της επιχείρησης προσβολής της Βαλτικής, η οποία αποτελούσε μέρος της κολοσσιαίας Σοβιετικής αντεπίθεσης (Επιχείρηση Μπαγκρατιόν), και η Ρίγα έπεσε στις 13 Οκτωβρίου 1944.
Ο Αδόλφος Χίτλερ επέμενε πεισματικά πως οι δυνάμεις του δεν έπρεπε να υποχωρήσουν από την Βαλτική. Καθώς δεν είχε κανείς το σθένος να φέρει αντίρρηση, οι γερμανικές δυνάμεις της Βαλτικής παγιδεύτηκαν στον θύλακα της Κουρλάνδης. Η μεραρχία ήταν αρκετά τυχερή ώστε να αποφύγει αυτή τη μοίρα και απωθήθηκε στην Πομερανία, όπου πολέμησε εναντίον των Σοβιετικών στην απέλπιδα προσπάθεια αναχαίτισής τους σε μία υποτυπώδη αμυντική γραμμή, η οποία έφερε τον πομπώδη τίτλο "Τείχος της Πομερανίας".
Ενώ βρισκόταν στην Πομερανία όμως, η μεραρχία διέπραξε ένα επιβεβαιωμένο έγκλημα πολέμου: Αφού έδεσε με αγκαθωτό συρματόπλεγμα 32 Πολωνούς στρατιώτες του 4ου Λόχου του 3ου Συντάγματος της 1ης Πολωνικής Στρατιάς, τους έκλεισε σε μία αποθήκη αγροκτήματος και τους έκαψε ζωντανούς.
Ορισμένοι από τους επιζήσαντες συνέχισαν να πολεμούν κατά των σοβιετικών, ωθούμενοι από τη δύναμη της απελπισίας, καθώς δεν είχαν να περιμένουν έλεος από τους Σοβιετικούς. Ένα τάγμα πολέμησε στη μάχη του Βερολίνου, ενώ ο κύριος όγκος των δυνάμεων που είχαν απομείνει κατάφερε να αποφύγει την περικύκλωση και την εξόντωση στον δακτύλιο του Βερολίνου και παραδόθηκε στους Αμερικανούς στο Γκύτεργκλυκ, κοντά στον ποταμό Έλβα.
Διακριτικά
Τυποποιημένα διακριτικά δεν υφίσταντο εν πολλοίς στη μεραρχία. Πολλοί στρατιώτες της έφεραν στο επίραμμα του γιακά τους ρούνους των SS, αν και η μεραρχία δεν ήταν γερμανική, απόδειξη ίσως του σεβασμού που ενέπνεε η αποτελεσματικότητα και η γενναιότητα των στρατιωτών της στη μάχη. Χρησιμοποιήθηκε και ένα επίραμμα με μία σβάστικα, που χρησιμοποιήθηκε για λίγο καιρό, ώσπου να δημιουργηθεί το τελικό, το οποίο παρίστανε τρία αστέρια μέσα σε ένα πλαίσιο από ακτίνες του ηλίου, διαφορετικό από το έμβλημα της μεραρχίας. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως και η επωμίδα των Λετονών Λεγεωνάριων, ενώ δεν σχεδιάστηκε κανένα σιρίτι.
Σημειώσεις
1.Ο βαθμός αυτός δεν έχει αντίστοιχο στα ελληνικά. Βρίσκεται μεταξύ συνταγματάρχη και ταξιάρχου.
Πηγές
Κατηγορία:Μεραρχίες των Waffen-SS
Ροδελίνδη (σύζυγος Αυδοΐνου)
H Ροδελίνδη, ήταν πριγκίπισσα των Θουριγγίων και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Λομβαρδών.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ερμαναφρίδου ηγεμόνα των Θουριγγίων και της Αμαλαβέργας, κόρης της Αμαλαφρίδας των Οστρογότθων.
Ο Ιουστινιανός Α΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων την πάντρεψε με τον Αυδοΐνο τότε αντιβασιλιά των Λομβαρδών, ένεκα της ανηλικιότητας τού ηγεμόνα τους Βαλθάριου (βασ. 539-546). Ο Αυδοΐνος μετά έγινε ηγεμόνας των Λομβαρδών (βασ. 546-560). Η Ροδελίνδα ήταν η πρώτη σύζυγός του και απέκτησαν τον Αλβοΐνο, που διαδέχθηκε τον πατέρα του.
Άλλοι μελετητές τείνουν να αποδεχθούν την ταύτιση, παρατηρώντας τη σημασία της ένωσης των Λομβαρδών ηγεμόνων με τη δυναστεία των Αμάλ, βασιλικό Οίκο των Οστρογότθων. Ένας τέτοιος γάμος θα έκανε τον Αυδοΐνο νόμιμο διάδοχο ηγεμόνα των Οστρογότθων και των Θουριγγίων, με πιθανότερο το δεύτερο, μια και ο Αυδο:ινος ήταν ετεροθαλής αδελφός τού τελευταία ηγεμόνα των Θουριγγίων. Αυτό πάντως θα τον έθετε σε αντιπαράθεση με τους Φράγκους, που είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Θουριγγίας.
Άλλη εκδοχή της καταγωγής της Ροδελίνδης δίνει ο Ιστβάν Μπονά: σύμφωνα με αυτόν, ίσως η Ροδελίνδα ήταν πριγκίπισσα της Βαυαρίας, διαφορετική από την πριγκίπισσα της Θουριγγίας που νυμφεύτηκε ο Αυδοΐνος.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 540-552 (ή το 530) τον Αυδοΐνο ηγεμόνα των Λομβαρδών και είχε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Μεσαιωνικής Ιταλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Νογκαρόλε Ρόκκα
Το Νογκαρόλε Ρόκκα (ιταλικά: Nogarole Rocca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Βασίλης Ιντζές
Ο Βασίλειος Ιντζές του Χαραλάμπους (Στρυμονοχώρι Σερρών, 1929 – 11 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών με την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ, και υπήρξε ο πρώτος υπουργός Βορείου Ελλάδος του ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1929 στο Στρυμονοχώρι του νομού Σερρών. Οι γονείς του κατάγονταν από τον Πόντο. Σπούδασε ηλεκτρολόγος - μηχανολόγος στο Μικρό Πολυτεχνείο στην Αθήνα. Ήταν από τους πρώτους οπαδούς του Ανδρέα Παπανδρέου στη Βόρεια Ελλάδα. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών με την Ένωση Κέντρου από το 1963 μέχρι το 1967 (εκλέχτηκε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1963 και ξανά στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964), κατά την προδικτατορική περίοδο.
Μεταπολιτευτικά, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ Σερρών το 1974, και διετέλεσε βουλευτής Σερρών του Κινήματος από το 1975 μέχρι το 1989. Στις πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές του 1974 αρχικά δεν εξελέγη, αλλά προσέφυγε στο Εκλογοδικείο, που έκανε δεκτή την προσφυγή του και τον Μάρτιο του 1975 κατέλαβε την έδρα του Θεοχάρη Μηνά της Νέας Δημοκρατίας, που εξέπεσε από το βουλευτικό αξίωμα. Χρημάτισε υπουργός Βορείου Ελλάδος από τον Οκτώβριο του 1981 μέχρι τον Ιούνιο του 1985, στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο Ιντζές εκλέχθηκε επανειλημμένα μέλος του Προεδρείου της Βουλής των Ελλήνων. Εκπόνησε μελέτες με θέματα γύρω από προβλήματα της ελληνικής αγροτικής οικονομίας (σιτικό πρόβλημα και καπνικό πρόβλημα), καθώς και το ασφαλιστικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος
Σωματάς Ρεθύμνης
Ο  Σωματάς είναι ημιορεινός οικισμός της Κοινότητας Αρμένων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης και σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο.
Ιστορία
Το χωριό αναγράφεται στις απογραφές του 16ου αιώνα. Επί Τουρκοκρατίας το χωριό κατοικήθηκε από πολλούς Τούρκους αγάδες. Στο παραπλήσιο λεγόμενο "Φαράγγι του Σωματά" κατά την Κρητική Επανάσταση (1895-1898) συνήφθη στις 4 Αυγούστου 1897 η ομώνυμη μάχη μεταξύ Κρητών και Οθωμανών.
Σήμερα στον Σωματά υφίσταται Λαογραφικό μουσείο και σχολείο που λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο. Στον Σωματά υπάρχει ο ενοριακός ναός του Αγίου Γεωργίου, αναγεννησιακού ρυθμού. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ζ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Ιππίας ο Ηλείος
Ο Ιππίας ο Ηλείος ήταν σοφιστής των χρόνων του Σωκράτη, σύγχρονος του Πρωταγόρα (5ος π.Χ. αι.). Δίδαξε στην Αθήνα. Έργα του, "Τρωικός λόγος", "Ολυμπιονικών αναγραφή" και "Εθνών ονομασίες". Σημαντικές πληροφορίες για τον Ιππία παρέχονται από τους διαλόγους του Πλάτωνα "Ιππίας μείζων" και "Ιππίας ελάσσων". Η αυθεντικότητα του δεύτερου έργου αμφισβητείται.
Ο Ιππίας ασχολήθηκε επίσης με τα μαθηματικά Ο Πρόκλος αναφέρει στα "Σχόλια στο 1ο βιβλίο των Στοιχείων του Ευκλείδη" ότι ο Ιππίας ασχολήθηκε με τη Γεωμετρία και δοξάστηκε από αυτή. μικρογραφία|Η μηχανική κατασκευή της τετραγωνίζουσας. μικρογραφία|Παράδειγμα τριχοτόμησης μιας γωνίας με χρήση της τετραγωνίζουσας. Στον Ιππία αποδίδεται η λύση της διαίρεσης μιας γωνίας σε αυθαίρετο αριθμό ίσων μεταξύ τους γωνιών. Το γενικό αυτό πρόβλημα έχει τη ρίζα του σε ένα πιο συγκεκριμένο, αυτό της τριχοτόμησης μιας γωνίας. Η διχοτόμηση μιας γωνίας είχε στην αρχαιότητα γνωστή γεωμετρική λύση με γνώμονα και διαβήτη, πλην όμως η τριχοτόμηση της όχι. Ο σοφιστής Ιππίας έδειξε πως το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με τη χρήση μιας καμπύλης γραμμής, της επονομαζόμενης τετραγωνίζουσας που φέρει το όνομα του Ιππία (και του Δεινοστράτου επίσης). Μέσω της τετραγωνίζουσας, μπορεί να τετραγωνίσει κανείς και τον κύκλο. Οι σύγχρονοι του Ιππία συγκαταλέγουν τη λύση μαζί με άλλες "σοφιστείες", αφού χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα, μέσω μιας μηχανικής κατασκευής, προκειμένου να λύσει ένα γεωμετρικό πρόβλημα (στο οποίο αρμόζει λύση με γεωμετρικά όργανα, δηλαδή γνώμονα και διαβήτη, και όχι μηχανικά τεχνάσματα). Η τετραγωνίζουσα είναι μια καμπύλη η οποία μπορεί να διαγραφεί χρησιμοποιώντας το συνδυασμό δύο ανεξάρτητων μεταξύ τους κινήσεων: της ομαλής κυκλικής και της ευθύγραμμης ομαλής.[1 ] Η μηχανική κατασκευή συνίσταται σε ένα γνώμονα ο οποίος μπορεί να περιστρέφεται γύρω από την κάτω γωνία ενός πίνακα. Ο περιστρεφόμενος γνώμονας αναπαριστά την κυκλική κίνηση. Στον πίνακα προστίθεται ένας άλλος, οριζόντιος γνώμονας, ο οποίος μπορεί να κινείται κατακόρυφα και που αναπαριστά την ευθύγραμμη μεταφορική κίνηση. Η τομή των δύο ευθειών διαγράφει την τετραγωνίζουσα καμπύλη στον πίνακα, μέσω της ταυτόχρονης κίνησης των δύο γνωμώνων. Μέσω της τετραγωνίζουσας, μπορεί να χωριστεί μια οποιαδήποτε γωνία, σε οσοδήποτε πεπερασμένα μέρη επιθυμεί ο χρήστης (εντός των ορίων που επιβάλλονται πρακτικά). Μπορεί επίσης να τετραγωνιστεί και ο κύκλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι Κατηγορία:Σοφιστές
Βεργίτσης
Το ελληνικό επώνυμο Βεργίτσης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ελληνικές ευρωεκλογές 1981
Οι Ελληνικές ευρωεκλογές 1981 διεξήχθησαν την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 1981, ταυτόχρονα με τις βουλευτικές εκλογές. Διενεργήθηκαν με βάση τον νόμο 1180/81 και το υπ' αριθμόν 981/81 Προεδρικό Διάταγμα, ενώ το εκλογικό σύστημα ήταν η απλή αναλογική με τη διαδικασία της λίστας.
Υπουργός Εσωτερικών για τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών και των πρώτων ευρωεκλογών τον Οκτώβριο του 1981 διετέλεσε ο Γεώργιος Δ. Δασκαλάκης.
Στα υπόλοιπα εννέα κράτη μέλη της τότε ΕΟΚ οι πρώτες Ευρωεκλογές είχαν διεξαχθεί το 1979, όμως η Ελλάδα προσχώρησε σε αυτήν την 1η Ιανουαρίου 1981. Για τον λόγο αυτό η θητεία των 24 Ελλήνων Ευρωβουλευτών διήρκεσε 2,5 χρόνια και όχι 5, έως τις Ευρωεκλογές του 1984.
Διορισμένοι ευρωβουλευτές (Ιανουάριος - Οκτώβριος 1981)
Από τον Ιανουάριο του 1981 έως τη διεξαγωγή των Ευρωεκλογών, οι εκπρόσωποι της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν διορισμένοι από τη Βουλή και η κατανομή των εδρών ήταν: Νέα Δημοκρατία 14, ΠΑΣΟΚ 7, ΕΔΗΚ 1, ΚΚΕ 1, ΚΟΔΗΣΟ 1.
Αποτελέσματα
1 Κοινό ψηφοδέλτιο 2 κομμάτων: Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΟΔΗΣΟ) και Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων (ΚΑΕ).
Οι εκλεγμένοι ευρωβουλευτές
1 Ο Ασημάκης Φωτήλας αντικαταστάθηκε από τον Μανώλη Πονηρίδη αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές, για να αντικατασταθεί με τη σειρά του από τον Αριστείδη Ουζουνίδη τον Ιούνιο του 1983.
2 Ο Αντώνης Γεωργιάδης αντικαταστάθηκε από τον Γιάννη Ζιάγκα τον Ιούλιο του 1982.
Οππεάνο
Το Οππεάνο (ιταλικά: Oppeano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Ελληνικές ευρωεκλογές 1981
Οι εκλεγμένοι ευρωβουλευτές
4 Ο Απόστολος Παπαγεωργίου αντικαταστάθηκε από τον Ηλία Γλυκοφρύδη τον Σεπτέμβριο του 1982, για να αντικατασταθεί με τη σειρά του από τον Γιώργο Αλεξιάδη το Νοέμβριο του 1982.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ευρωεκλογές
Παλού (Ιταλία)
Το Παλού (ιταλικά: Palù) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Ημιθέα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ημιθέα αναφέρονται τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Ημιθεα
Άρατος ο Σολεύς
Ο Άρατος ο Σολεύς (315 π.Χ. - 240 π.Χ.) ήταν Αλεξανδρινός ποιητής.
Βιογραφία
Καταγόταν από τους Σόλους της Κιλικίας ή, σύμφωνα με άλλους από τη Ταρσό αλλά μάλλον ότι εκεί έζησε για λίγο. Πατέρας του ήταν ο διαπρεπής τότε πολιτικός και στρατιωτικός Αθηνόδωρος. Μαθήτευσε κοντά στον Μενεκράτη στην Έφεσο (292 π.Χ.). Στη συνέχεια πήγε στη Κω και μαθήτευσε κοντά στον Φιλητά. Εκεί γνώρισε τον Θεόκριτο και άλλους ποιητές του καλούμενου βουκολικού κύκλου. Στη συνέχεια πήγε στην Αθήνα και έγινε μαθητής του περιπατητικού φιλόσοφου Πραξιφάνη, εκεί γνώρισε και τον Ζήνωνα τον στωικό φιλόσοφο και τον Μενέδημο τον ιδρυτή της Ερετριακής σχολής και τον Καλλίμαχο τον Κυρηναίο.
Ο Άρατος ασχολήθηκε και με τα μαθηματικά και με την αστρονομία. Ο φιλόσοφος Ζήνων, όταν κλήθηκε ως διδάσκαλος από τον φιλότεχνο βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονο τον Γονατά αλλά λόγω γήρατος δεν μπορούσε να μεταβεί, έστειλε τον Άρατο με τους μαθητές του Περσαίη και Φιλονίδη (276 π.Χ.). Τότε ο Άρατος έγραψε, για τους γάμους του Αντιγόνου, το ποίημα «Ύμνος στον Πάνα» όπου εξυμνεί τη νίκη του Αντιγόνου κατά των Γαλατών στη μάχη της Λυσιμαχείας (277 π.Χ) κατά την οποία ο Παν επέφερε στους Γαλάτες «πανικό». Επίσης, εκτελώντας επιθυμία του Μακεδόνα βασιλιά, ο Άρατος έγραψε τα «Φαινόμενα», αστρονομικό και μετεωρολογικό ποίημα που προκάλεσε το θαυμασμό των συγχρόνων του.
Συγγράμματα
Στα συγγράμματα του Αράτου περιλαμβάνονται:
Δύο επιγράμματα του Αράτου από τον Στέφανο του Μελέαγρου περιλαμβάνονται στην Παλατινή Ανθολογία (ΧΙ 437 και ΧΙΙ 129).
Αναγνώριση του έργου
Ο Άρατος εμπνευσμένος από επιστημονικές αναζητήσεις ιδίως σε αστρονομικές μελέτες βρήκε πλούσιο υλικό μυθοπλασίας στα ουράνια σώματα το οποίο και επαύξησε με την πολυμάθειά του και την εφευρετικότητά του, επαινούμενος ως «πολυμαθής και άριστος ποιητής». Την αναγνώριση της αξίας του Άρατου μέχρι των τελευταίων ρωμαϊκών χρόνων και την εξέχουσα θέση του ανάμεσα στους ποιητές, καταδεικνύουν οι τρεις βιογραφίες και τα σχόλια που έγιναν στα «Φαινόμενά» του και οι επαινετικοί και υμνητικοί χαρακτηρισμοί άλλων ποιητών, αλλά και οι μεταφράσεις των έργων του στη λατινική.
Είναι πιθανό ότι ο Απόστολος Παύλος είχε μελετήσει τα «Φαινόμενα» και από την εισαγωγή του Άρατου είχε δανειστεί τη φράση  Τοῦ γὰρ καὶ γένος εἰμέν  που χρησιμοποίησε στον Άρειο Πάγο στην προς Αθηναίους ομιλία του ( Ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν, ὡς καί τινες τῶν καθ' ὑμᾶς ποιητῶν εἰρήκασιν· τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν — Πράξεις 17:28).
Ζαν Λεπώτρ
μικρογραφία|320x320εσ|Ζαν Λεπώτρ, Άποψη του συντριβανιού Λατόν στους κήπους των [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλιών, 1678]] Ο Ζαν Λεπώτρ (γαλλικά: Jean Lepautre ή Le Pautre) (1618 - 1682) ήταν Γάλλος σχεδιαστής και χαράκτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαν Λεπώτρ γεννήθηκε στο Παρίσι, βαφτίστηκε στις 28 Ιουνίου 1618. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του αρχιτέκτονα Αντουάν Λεπώτρ, πατέρας των χαρακτών Πιέρ και Ζακ Λεπώτρ και θείος του γλύπτη Πιέρ Λεπώτρ. Ο Ζαν Λεπώτρ μαθήτευσε σε ξυλουργικά και οικοδομικά εργαστήρια. μικρογραφία|Ανδριάντας του Ζαν Λεπώτρ στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] Το 1640, έκανε μαζί με τον δάσκαλό του Αντάμ Φιλιππόν, «ξυλουργό και μηχανικό του βασιλιά», ένα ταξίδι στη Ρώμη για να μελετήσει επιτόπου τα αρχαία μνημεία. Έκανε την πρώτη του χαρακτική το 1643. Υπήρξε ο κύριος χαράκτης της συλλογής που δημοσίευσε ο Φιλιππόν το 1645: Περίεργες έρευνες για αρκετά όμορφα κομμάτια αρχαίων και σύγχρονων στολιδιών τόσο στην πόλη της Ρώμης όσο και σε άλλα μέρη της Ιταλίας. αριστερά|μικρογραφία|Η τελετουργική είσοδος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της [[Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας|Μαρίας-Θηρεσίας στο Παρίσι το 1660]] Εκτός από την εκμάθηση μηχανικής και οικοδομικών εργασιών, ανέπτυξε σημαντική δεξιότητα στο σκίτσο με το μολύβι. Τα σχέδιά του, αμέτρητα σε ποσότητα και πληθωρικά σε περιεχόμενο, αποτελούνταν κυρίως από οροφές, ζωφόρους, τμήματα τζακιών, πόρτες, τοιχογραφίες και άλλα αρχιτεκτονικά διακοσμητικά. Σκιτσάρισε επίσης μπουφέδες, ντουλάπια, τραπέζια, κονσόλες, καθρέφτες και άλλα έπιπλα.
Ο Λεπώτρ εργάστηκε για καιρό στο εργοστάσιο των Γκομπλέν. Τα έργα του είναι συχνά πολύ επιδεικτικά και περίτεχνα. Συχνά χρησιμοποιούσε αραβουργήματα στη δουλειά του. Αντίθετα, τα τμήματα τζακιών του ήταν απλά και κομψά. Οι χαραγμένες πλάκες του, σχεδόν 1.500 σε αριθμό, είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου πρωτότυπες και περιλαμβάνουν ένα πορτρέτο του εαυτού του.
Έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας ζωγραφικής και γλυπτικής του Παρισιού το 1677 και τον ίδιο χρόνο διορίστηκε βασιλικός χαράκτης του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Η αναγνώρισή του από τον Κολμπέρ του έδωσε το δικαίωμα να σχεδιάζει αντικείμενα σπάνιας ποιότητας και σκηνές από τη ζωή του βασιλιά. Έτσι σχεδίασε αντικείμενα του ανακτόρου των Βερσαλλιών, τη γιορτή που έγινε στις Βερσαλλίες στις 18 Ιουλίου 1668, την τελετουργική είσοδο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της Μαρίας-Θηρεσίας στο Παρίσι το 1660, καθώς και τα χαρακτικά διαφόρων σιντριβανιών, αγαλμάτων και διακοσμητικών των κήπων των Βερσαλλιών που διατηρούνται στο Λούβρο.
Ο Ζαν Λεπώτρ πέθανε στο Παρίσι στις 2 Φεβρουαρίου 1682.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
2344 Σιτσάνγκ
Ο Σιτσάνγκ (Xizang) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,555. Ανακαλύφθηκε το 1979 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη κινεζική επαρχία, γνωστότερη ως Θιβέτ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σιτσάνγκ εκτιμάται σε 13 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιτσανγκ
Ελισσώνας (ποταμός Ηλείας)
Ο Ελισσώνας ή Ελισσών ή Έλισα ή Ελισούς, σήμερα Μπουρλέσκας ή Πουρλέσκας ή Κουρλέσας, είναι μικρός ποταμός της Ηλείας, στα δυτικά του νομού, γνωστός από την αρχαιότητα. Το αρχαίο όνομα του προέρχεται από τα πολλά ελη της περιοχής ενώ το σύγχρονο από το ύψωμα που πηγάζει.
Πηγάζει από τις τελευταίες απολήξεις του Ερύμανθου και της Φολόης και εκβάλει σε περιοχή κοντά στο χωριό Ροβιάτα. Διαρρέει τον Ηλειακό κάμπο και την κοιλάδα του Πηνειού περνά κοντά στην Αμαλιάδα όπου ενώνεται με τον Σοχιά και χύνεται στον Χελωνίτη κόλπο κοντά στις εκβολές του Πηνειού. Ο Στράβων τον τοποθετεί στα σύνορα των αρχαίων χωρών της Πισσάτιδας και την Ήλιδος.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ηλείας
Υάδες (αστρονομία)
Οι Υάδες (Hyades) στην αστρονομία είναι ένα ανοικτό αστρικό σμήνος στον αστερισμό Ταύρο. Είναι γνωστό και με τα ονόματά του από καταλόγους σμηνών, Melotte 25 (Mel 25) και Collinder 50 (Col 50). Οι φωτεινότεροι αστέρες του σχηματίζουν ένα σχήμα «Λ» στον ουρανό, μαζί με τον ερυθρό γίγαντα Αλντεμπαράν, τον φωτεινότερο αστέρα σε όλο τον αστερισμό, που όμως στην πραγματικότητα δεν ανήκει στο σμήνος. Οι Υάδες θεωρούνται το πλησιέστερο αστρικό σμήνος στη Γη, σε απόσταση 151 έτη φωτός ή 46 παρσέκ (pc).
Για τον λόγο αυτό, η απόσταση των Υάδων ήταν ένας πολύ σημαντικός αριθμός για τους ερευνητές αστρονόμους, αφού ξεκινώντας από αυτή την απόσταση μπορούσαν να προσδιορίσουν τη γενικότερη κλίμακα αποστάσεων στον Γαλαξία, και από εκεί σε ολόκληρο το Σύμπαν. Τελικώς, ο αστρομετρικός δορυφόρος HIPPARCOS επιβεβαίωσε την παραπάνω τιμή.
Οι ουρανογραφικές συντεταγμένες του κέντρου του σμήνους είναι περίπου ορθή αναφορά 04h 27m και απόκλιση +15° 52′ (εποχή 2000,0). Το συνολικό φαινόμενο μέγεθος του σμήνους είναι +0,5. Η πραγματική μέση διάμετρος του σμήνους είναι περίπου 75 έτη φωτός (γωνιακή 330 λεπτά της μοίρας), αλλά η κυρίαρχη κεντρική του ομάδα είναι μόλις 10 έτη φωτός σε διάμετρο. Το Διάγραμμα Hertzsprung-Russell των Υάδων υποδεικνύει ότι η ηλικία των Υάδων είναι 625 ± 50 εκατομμύρια έτη. Πιθανότατα σχηματίσθηκαν από το ίδιο μοριακό νέφος με το σμήνος Φάτνη.
Ιστορία
Επειδή φαίνονται εύκολα με γυμνό μάτι τις νύκτες, οι Υάδες ήταν γνωστές από την προϊστορική εποχή. Αναφέρονται από τον Όμηρο (περ. 750 π.Χ.;). Ο πρώτος που σκέφθηκε να εντάξει αυτό το σμήνος σε κάποιο κατάλογο φαίνεται ότι υπήρξε ο Giovanni Batista Hodierna το έτος 1654. Ο Λιούις Μπος (Lewis Boss) απέδειξε πρώτος, το 1908, ότι αυτή η διάταξη των αστέρων ήταν αστρικό σμήνος. Ο Σαρλ Μεσιέ χρησιμοποιούσε αστρικούς χάρτες που περιείχαν και ονομάτιζαν τις Υάδες, αλλά δεν τις συμπεριέλαβε στον περίφημο κατάλογό του.
Για τη μυθική ιστορία του σμήνους και τη σχέση του με τις βροχές δείτε το άρθρο Υάδες (μυθολογία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υάδες Κατηγορία:Ταύρος (αστερισμός) 041
Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών)
Ο Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου (Α.Π.Ο.Κ.) είναι κυπριακό αθλητικό σωματείο, το οποίο ιδρύθηκε το 2002 στη Λευκωσία, και έχει έδρα την κλειστή αίθουσα Πανεπιστημίου Κύπρου. Διαθέτει τμήματα πετοσφαίρισης σε όλες τις κατηγορίες (αγόρια U14, αγόρια U16, αγόρια U18, ανδρών, κοριτσιών U14, κοριτσιών U16, κοριτσιών U18, γυναικών). Το Γυναικείο Πετοσφαιρικό Τμήμα του Α.Π.Ο.Κ. δημιουργήθηκε το 2014.
Ιστορία
Η Πετοσφαιρική Ομάδα Γυναικών συμμετείχε για 1η φορά στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Κ.Ο.ΠΕ.), στο Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ Κύπρου Β' Κατηγορίας και στο Κύπελλο ΟΠΑΠ Κύπρου Β' κατηγορίας, την περίοδο 2014-2015.
Την περίοδο 2016-2017 κατέκτησε την 8η θέση στο Πρωτάθλημα.
Την περίοδο 2017-2018 κατέκτησε την 4η θέση στο Πρωτάθλημα.
Την περίοδο 2018-2019 κατέκτησε την 2η θέση στο Πρωτάθλημα και τη 2η θέση στο Κύπελλο.
Την περίοδο 2019-2020 κατέκτησε την 6η θέση στο Πρωτάθλημα. Λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού το Πρωτάθλημα διεκόπη και το Κύπελλο δεν διεξήχθη.
Την περίοδο 2020-2021 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα.
Την περίοδο 2021-2022 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα και τη 2η θέση στο Κύπελλο.
Την περίοδο 2022-2023 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα.
Εσθονικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα
Το Εσθονικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα (εσθ. Eesti Reformierakond) είναι ένα εσθονικό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα. Ο πρωθυπουργός της Εσθονίας Τάαβι Ρούιβας ηγείται του κόμματος, ενώ είναι το μεγαλύτερο κόμμα του Εσθονικού Κοινοβουλίου, αφού 33 από τους συνολικά 101 βουλευτές εκπροσωπούν το κόμμα. Έχει λάβει μέρος σε όλες τις κυβερνήσεις από την ίδρυσή του το 1994, εκτός από τρία χρόνια.
Αφού το Εσθονικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα συμμετείχε στις περισσότερες κυβερνήσεις από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η επιρροή του υπήρξε τεράστια, ειδικά όσον αφορά την ελεύθερη αγορά της χώρας και την πολιτική χαμηλής φορολόγησης. Είναι μέλος της Φιλελεύθερης Διεθνούς από το 1996 και του Ευρωπαϊκού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού και Μεταρρυθμιστικού Κόμματος. Ο ιδρυτής και πρώτος ηγέτης του κόμματος Σίιμ Κάλλας είναι επίτροπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ένας από τους πέντε αντιπροέδρους της επιτροπής Μπαρόζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Εσθονία
ΦΚ Λίφερινγκ
Η ΦΚ Λίφερινγκ (γερμανικά: FC Liefering) είναι αυστριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το Λίφερινγκ του Σάλτσμπουργκ. Συμμετέχει στην Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Αυστρίας. Ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου υου 1947. Από το 2012 αποτελεί την ομάδα τροφοδότη της ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ. Μία από τις έδρες της ομάδας είναι η Red Bull Arena, χωρητικότητας 31.000 θεατών.
Κύπελλα
* ως ΟΣΚ Άνιφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Red Bull
Παστρένγκο
Το Παστρένγκο (ιταλικά: Pastrengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Πέμπτη φάλαγγα
Πέμπτη φάλαγγα ονομάζεται η εντός πολιορκημένης πόλης, ή και εμπόλεμης χώρας γενικότερα, εκδηλωθείσα προπαγάνδα επ΄ ωφελεία του εχθρού. Αυτή η προπαγάνδα μπορεί να είναι εγχώριος (εσωτερική) ή να προέρχεται απευθείας εκ του εχθρού (εξωτερική). Επίσης εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως, με οποιοδήποτε μέσο μπορεί να υπονομεύσει το φρόνημα ή και την ικανότητα των αμυνομένων, ήτοι από δολιοφθορά μέχρι απλή διασπορά ψευδών ειδήσεων π.χ. ραδιοφωνικές ανακοινώσεις ή έντυπες προτροπές (φέιγ-βολάν). Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά σε πολιτικούς λόγους, συνήθως καταχρηστικά και καθ' υπερβολή. Ο όρος εμφανίζεται συχνά σε θεωρίες συνωμοσίας.
Οι ιστορικές καταβολές του όρου
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 1936, κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, από τον Εμίλιο Μόλα, στρατηγό των Εθνικιστών, ο οποίος σε ερώτηση δημοσιογράφου για την τακτική του κατά την πολιορκία της Μαδρίτης, όταν οι τέσσερις φάλαγγες οι οποίες διοικούσε πλησίαζαν προς την πόλη, απάντησε πως μια «πέμπτη φάλαγγα» από κατοίκους της Μαδρίτης, οπαδούς της πλευράς του, θα υποστήριζε τις κινήσεις του και θα υπονόμευε τους Δημοκρατικούς μέσα από την πόλη. Κατ' άλλους, η φράση αυτή αποδίδεται στον στρατηγό Χοσέ Ενρίκε Βαρέλα. Πιο συγκεκριμένα ο όρος χρησιμοποιήθηκε στον ισπανικό εμφύλιο, περιγράφοντας κατά κύριο λόγο ένα σύνολο από περίπου 20 οργανώσεις που δρούσαν εντός της Μαδρίτης την περίοδο της πολιορκίας της πόλης, και δευτερευόντως σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Ο σκοπός εκείνης της δήλωσης ήταν προπαγανδιστικός, με στόχο να διασπείρει την αμφιβολία ανάμεσα στις τάξεις των υπερασπιστών της Ισπανικής πρωτεύουσας. Ως απάντηση στον κίνδυνο της Πέμπτης Φάλαγγας η Δημοκρατική πλευρά δημιούργησε το 1937 τη μυστική στρατιωτική υπηρεσία Servicio de Información Militar (SIM), η οποία όμως στράφηκε και κατά πολιτικών αντιπάλων του κυβερνώντος κόμματος, κυρίως του τροτσκιστικού κόμματος POUM.
Επιρροή του όρου
Σύμφωνα με τον ιστορικό Όλεγκ Χλεβνιούκ (Ο Μεγάλος Τρόμος) η φράση επηρέασε τον ηγέτη της ΕΣΣΔ Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος, την ίδια χρονική περίοδο, θεωρώντας ότι το οικονομικό πρόβλημα της Σοβιετικής Ένωσης είχε προκύψει λόγω δράσης «εσωτερικών εχθρών», εξαπέλυσε μια τρομακτική εκκαθαριστική επιχείρηση εναντίον των αντιφρονούντων, που είχε σαν αποτέλεσμα περίπου 700.000 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους τη διετία 1936-1938 εντός της Σοβιετικής επικράτειας, κατηγορούμενοι για συνεργασία με ξένες μυστικές υπηρεσίες.
Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, πολεμικός ανταποκριτής εκείνον τον καιρό στη χώρα, χρησιμοποίησε τον όρο ως τίτλο του μοναδικού ολοκληρωμένου θεατρικού του έργου (Η Πέμπτη Φάλαγγα), το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή «Η πέμπτη φάλαγγα και οι πρώτες σαράντα εννιά ιστορίες» (The Fifth Column and the First Forty-Nine Stories).