cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος Μπριόλας
Παραστασιογραφία
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Ε. Μπριόλας συμμετείχε ως ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Παλάουλι
Η Παλάουλι (Σαμόα Palauli) είναι διαμέρισμα του νησιού Σαβάι των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 523 τετρ. χιλιόμ. και πληθυσμό 8.984 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Βαΐλοα. thumb|right|350px|Γήλοφος του Πουλεμέι
Γεωγραφία
Η Παλάουλι βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα και νότια του Σαβάι. Συνορεύει στα κεντρικά και δυτικά με την Σατουπα'ιτέα, στα ανατολικά με την Φα'ασαλελεάγκα, στα βόρεια με την Γκαγκα'ιφομάουγκα και στα βορειοανατολικά με την Γκαγκα'εμάουγκα.
Μπόερς
Ως Μπόερς (Boers) υποδηλώνονταν αρχικά οι Ευρωπαίοι απόγονοι των πρώτων κτηνοτρόφων που μιλούσαν τη γλώσσα Αφρικάανς στα σύνορα του ανατολικού ακρωτηρίου στη Νότια Αφρική κατά το 18ο αιώνα, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκε για εκείνους που εγκατέλειψαν την Αποικία του Ακρωτηρίου (Cape Colony) κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και εγκαταστάθηκαν στο Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης, το Τράνσβααλ (και τα δύο μαζί ήταν γνωστά ως «Δημοκρατίες των Μπόερς»), καθώς σε ένα μικρό μέρος της επαρχίας Νατάλ. Το όνομα προέρχεται από την ολλανδική λέξη για τον αγρότη «Boer» (η σωστή προφορά της λέξης στα Ολλανδικά είναι μπουρ, ενώ στον πληθυντικό αριθμό να γίνεται «boeren» - προφέρεται μπούρεν). Οι Μπόερς εμπλέχτηκαν σε δύο πολέμους εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, που έμειναν γνωστοί με το όνομα «Πόλεμοι των Μπόερς» και τον δια-συνοριακό πόλεμο από τις 26 Αυγούστου 1966 έως στις 21 Μαρτίου 1990 που συνέβη στη Ναμίμπια (τότε Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική), τη Ζάμπια, την Ανγκόλα και τη Ροδεσία. Ο πόλεμος έγινε μεταξύ της Αφρικανικής Δύναμης Νότιας Άμυνας (SADF) και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Ναμίμπια (PLAN), μια ένοπλη πτέρυγα της Λαϊκής Νότιας Δυτικής Αφρικής (SWAPO). Ο δια-συνοριακός πόλεμος ήταν μέρος του ψυχρού πολέμου.
Ιστορικό πλαίσιο
Ο πρώτος περίπλους του νοτιότερου άκρου της Αφρικής, του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, επιτεύχθηκε το 1487 από τον Πορτογάλο εξερευνητή, Βαρθολομαίο Ντιάζ στα πλαίσια της αναζήτησης ενός ταχύτερου, οικονομικότερου και ασφαλέστερου δρόμου για τις Ινδίες. Πολύ αργότερα, το 1647, δημιουργήθηκε στο νοτιότερο τμήμα της Αφρικής ο πρώτος οικισμός από Ολλανδούς ναυαγούς, για να ακολουθήσει η πρώτη μόνιμη αποικία, το 1652, στις δυτικές ακτές της νοτίου Αφρικής από την Ολλανδική Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών, την πρώτη πραγματική πολυεθνική της ιστορίας. Σκοπός της αποικίας ήταν η παραγωγή και ο εφοδιασμός των πλοίων της εταιρίας με φρέσκες προμήθειες.
Οι πρώτοι αποικισμοί
Οι πρώτοι λευκοί άποικοι ήταν κυρίως Ολλανδοί Καλβινιστές αλλά και Γερμανοί για να ακολουθήσουν αργότερα Γάλλοι Ουγενότοι αλλά και Σκώτοι, στη προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τους διωγμούς στις χώρες τους. Η εταιρεία, όμως, ξεκίνησε και την εισαγωγή τεράστιου αριθμού σκλάβων από τη Μαδαγασκάρη και την Ινδονησία. Ο σχετικά μικρός αριθμός των μαύρων ιθαγενών της φυλής των Χόι Χόι σταδιακά υποτάχθηκε στους νέους αποίκους.
Δημιουργία κρατών
Όπου εγκαθίσταντο οι Μπόερς δημιουργούσαν μικρές ανεξάρτητες δημοκρατίες. Πολλές φορές οι δημοκρατίες αυτές δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια μικρή πόλη και τα αγροκτήματα που την περιέβαλαν. Οι συχνές διαφωνίες ανάμεσα στους Μπόερς οδηγούσε συχνά σε ακόμα μεγαλύτερη διάσπαση μεταξύ τους, σε νέες μεταναστεύσεις και στη δημιουργία νέων δημοκρατιών. Το 1838 οι Μπόερς υπό τον στρατηγό Άντριες Πρετόριους νίκησαν πολλαπλάσιο αριθμητικά στρατό των Ζουλού και εγκαθίδρυσαν την πρώτη μεγάλη σε έκταση δημοκρατία, το Νατάλ. Το 1843, όμως, οι Βρετανοί την κατέλαβαν οδηγώντας ξανά τους Μπόερς σε αυτοεξορία, αυξάνοντας περισσότερο την έχθρα απέναντί τους.
1ος Πόλεμος των Μπόερς
Ο πρώτος πόλεμος των Μπόερς εκτυλίχθηκε από τις 20 Δεκεμβρίου 1880 έως τις 23 Μαρτίου 1883. Παρά τη συνεχή προώθηση των Βρετανικών θέσεων, οι Μπόερς κατάφεραν να εγκαθιδρύσουν δυο ανεξάρτητα κράτη. Το Ελεύθερος Κράτος της Οράγγης, το 1854, και τη Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής, πιο γνωστή ως Τράνσβααλ, το 1857. Το 1869 όμως, χρυσός ανακαλύφθηκε στο Τράνσβααλ και αυτή ήταν η αρχή δεινών για τους Μπόερς, που σύντομα έπρεπε να κληθούν να αντιμετωπίσουν την ισχύ της Βρετανικής αυτοκρατορίας. Το Τράνσβααλ καταλήφθηκε από τους Βρετανούς το 1877, όμως μόλις το 1881 με τον «πόλεμο της ανεξαρτησίας των Μπόερς» το Τράνσβααλ ήταν και πάλι ανεξάρτητο. Το 1886 νέες φλέβες χρυσού ανακαλύφθηκαν κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ και δεκάδες χιλιάδες νέοι μετανάστες κατέκλυσαν το έδαφός του. Το 1895, υπό τον λοχαγό Τζέιμσον οι Βρετανοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν προκλήσεις στο έδαφος του Τράνσβααλ, επιχείρηση που όμως κατέληξε σε φιάσκο με τη σύλληψη όλων των συμμετεχόντων.
2ος Πόλεμος των Μπόερς
Ο δεύτερος πόλεμος των Μπόερς εκτυλίχθηκε από τις 11 Οκτωβρίου 1899 έως τις 31 Μαΐου 1902. Το 1899 οι Βρετανοί απαίτησαν δικαίωμα ψήφου για όλους τους ξένους στο έδαφος της δημοκρατίας του Τράνσβααλ. Οι Μπόερς αρνήθηκαν να υποκύψουν στις πιέσεις με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο δεύτερος πόλεμος των Μπόερς. Το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης, αν και δεν απειλείτο άμεσα από τους Βρετανούς, προσέτρεξε σε βοήθεια της αδελφής δημοκρατίας του Τράνσβααλ. Το ίδιο έπραξαν και εθελοντές Μπόερς από περιοχές της νοτίου Αφρικής, που υπάγονταν ήδη στον αποικιακό έλεγχο, καθώς και πολλοί εθελοντές από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α.
Ο στρατός των Μπόερς αποτελείτο από έφιππη εθελοντική πολιτοφυλακή, τα κομμάντος, με εκλεγμένους τους διοικητές από τους ίδιους τους στρατιώτες τους. Μόνο το πυροβολικό των δύο δημοκρατιών ήταν οργανωμένο κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο από τη Γερμανία. Απέναντί τους η Βρετανία απέστειλε στρατό από όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας, μεγαλύτερο σε μέγεθος από ολόκληρο τον πληθυσμό και των δύο δημοκρατιών (περίπου 170.000 πριν τον πόλεμο). Παρά τις αρχικές τους επιτυχίες, την υποχώρηση των Βρετανικών στρατευμάτων και την πολιορκία βρετανικών πόλεων και οι δυο δημοκρατίες είχαν καταληφθεί μέχρι τον Ιούνιο του 1900. Ακολούθησαν δύο χρόνια ανταρτοπόλεμου.
Βρετανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Για να τους αντιμετωπίσουν οι Βρετανοι κατέφυγαν στη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για ολόκληρο τον άμαχο πληθυσμό, ώστε οι αντάρτες να μη βρίσκουν υποστήριξη και να μη μπορούν να κρυφτούν. Άμεση συνέπεια των συνθηκών διαβίωσης σε αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν ο θάνατος περίπου 28.000 αμάχων Μπόερς, εκ των οποίων τα 22.000 ήταν παιδιά έως το 1902. Στο διάστημα 1904 – 1907 πέθαναν 100.000 Αφρικανοί, το 80% του συνολικού πληθυσμού των Χερέρο και το 50% των Νάμα, λόγω κακοποίησης και ασιτίας. Ο ΟΗΕ θεωρεί σήμερα ότι αυτή ήταν η πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα.
Εξίσου σημαντική συνέπεια για το μέλλον της νοτίου Αφρικής ήταν το γεγονός ότι για πρώτη φορά, στα στρατόπεδα αυτά, τα παιδιά των Μπόερς διδάσκονταν την αγγλική γλώσσα.
Ανεξαρτησία
Τον Μάιο του 1902 υπογράφηκε συνθήκη ειρήνευσης, όμως πολλοί ήταν αυτοί που ποτέ δεν ορκίστηκαν υποταγή στο Στέμμα, όπως προέβλεπε η συμφωνία.
Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί πήραν και πάλι τα όπλα εναντίον των Βρετανών, στο πλευρό της Γερμανίας στο έδαφος των αποικιών και των δύο αυτοκρατοριών.
Μετά την αποτυχία απόκτησης ανεξαρτησίας με τα όπλα, στράφηκαν στη πολιτική. Το 1918 ιδρύθηκε η «αδελφότητα των Αφρικάνερ» με σημαντική πολιτική επιρροή. Αργότερα, το 1948, το Εθνικό Κόμμα ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας και άρχισε να προωθεί πολιτικές προστασίας του πληθυσμού των Αφρικάνερ αλλά και των υπολοίπων λευκών. Το 1961 μετά από δημοψήφισμα, η Νότια Αφρική κήρυξε την ανεξαρτησία της. Κατάλοιπο της κοινωνίας των Μπόερς υπήρξε το καθεστώς του «απαρτχάιντ», όρος που μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει την ύπαρξη έντονων φυλετικών διακρίσεων.
Κοινότητα Οράνια
Η Κοινότητα Οράνια είναι μία Αφρικάνερ πόλη, της Νότιας Αφρικής που βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Οράγγη στην άγονη περιοχή Καρού της Βόρειας επαρχίας Ακρωτηρίου. Η πόλη βρίσκεται ανάμεσα στο Κέιπ Τάουν και την Πρετόρια. Ο σκοπός της πόλης είναι να δημιουργήθεί ένα προπύργιο για τη γλώσσα Αφρικάανς και τον τρόπο ζωής των Αφρικάνερ, κρατώντας τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους ζωντανό. Οι λευκοί κάτοικοι απορρίπτουν την ιδέα του πολυπολιτισμικού Έθνους της Νότιας Αφρικής, και ισχυρίζονται ότι έχουν ως κίνητρο την επιθυμία να διατηρηθεί η γλωσσική και πολιτιστική τους κληρονομιά και η προστασία τους από τα υψηλά επίπεδα εγκληματικότητας. Η μικρή κοινότητα έχει ένα ραδιοφωνικό σταθμό και το δικό της νόμισμα, το Όρα. Ο πληθυσμός ήταν 1.085 κατά το χρόνο της τοπικής απογραφή του 2014, και φέρεται να αυξάνεται σταθερά κατά το χρόνο στους 1300 το 2016. Το 2012 ο σκηνοθέτης Τομπίας Λίντνερ, δημιούργησε ντοκιμαντέρ για την Κοινότητα.
Σημειώσεις - Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Νεότερη ιστορία
Μπέρναρντ Κατς
Ο Μπέρναρντ Κατς (Bernard Katz, 26 Μαρτίου 1911 – 20 Απριλίου 2003) ήταν Γερμανός ιατρός και βιοφυσικός, γνωστός για το έργο του στη φυσιολογία των νεύρων. Μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1970 με τον Γιούλιους Άξελροντ και τον Ουλφ φον Όιλερ.
Βιογραφία
Οι έρευνες του Κατς απεκάλυψαν θεμελιώδεις ιδιότητες των συνάψεων, των ενώσεων δηλαδή μέσα από τις οποίες τα νευρικά σήματα περνούν από το ένα νευρικό κύτταρο στο άλλο, καθώς και σε άλλα είδη κυττάρων. Την δεκαετία του 1950 μελετούσε τη δράση της ακετυλχολίνης, ενός μορίου που προκαλούσε συστολή των μυών. Ο Κατς τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψή του ότι η απελευθέρωση αυτού του νευροδιαβιβαστή στις συνάψεις ήταν «κβαντωμένη», δηλαδή σε οποιαδήποτε σύναψη η ποσότητά του που απελευθερωνόταν δεν ήταν ποτέ μικρότερη από ένα ορισμένο αριθμό μορίων, και αν ήταν μεγαλύτερη, ήταν πάντα ένα ακέραιο πολλαπλάσιο αυτού του αριθμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι βιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Γερμανοί βιολόγοι Κατηγορία:Βιοφυσικοί Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο
Ο Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο (Juan Antonio San Epifanio, γεννήθηκε 12 Ιουνίου 1959), ή "Έπι" όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά, είναι πρώην διεθνής Ισπανός καλαθοσφαιριστής, που αγωνίζονταν στη θέση του σμολ φόργουορντ, ένας από τους σπουδαιότερους περιφερειακούς παίκτες που ανέδειξε το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Είναι μέλος του FIBA Hall of Fame.
Βιογραφία
Ξεκίνησε το μπάσκετ σε ηλικία 14 ετών στο σύλλογο CN Helios της γεννέτειράς του, στην 3η κατηγορία Ισπανίας. Το 1979 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα και έκτοτε καθιερώθηκε.
Ο Σαν Επιφάνιο αγωνίστηκε σε συλλογικό επίπεδο με τα χρώματα της Μπαρτσελόνα για 16 χρόνια, ενώ το 1984 ανακηρύχθηκε Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς ("Mister Europa"). Κατέχει το απόλυτο ρεκόρ συμμετοχών στην Εθνική ομάδα της Ισπανίας, με 239 παρουσίες, σε χρονική διάρκεια περισσότερη από 15 έτη. Είναι, ως εκ τούτου, ο μοναδικός Ισπανός διεθνής που έλαβε μέρος σε 4 συνεχόμενα Ολυμπιακά Τουρνούα Μπάσκετ, από το 1980 στη Μόσχα έως και το 1992 στη Βαρκελώνη. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακοί Αγώνες του Λος Άντζελες (1984), το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983 στη Ναντ και το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1991. Με 889 πόντους (52 αγώνες) είναι 7ος καλύτερος σκόρερ σε τελική φάση Ευρωπαϊκών Πρωταθλήματων. Με τη Μπαρτσελόνα ήταν 3 φορές φιναλίστ σε Τελικούς της Ευρωλίγκας (1984, 1990, 1991), δύο φορές νικητής στο Κύπελλο Σαπόρτα (1985 και 1986) μία φορά κάτοχος του Κυπέλλου Κόρατς (1987), 7 φορές πρωταθλητής Ισπανίας (1981, 1983, 1987, 1988, 1989, 1990 και 1994) και 10 φορές Κυπελλούχος (1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1988, 1991 και 1994). Το 1985 κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα συλλόγων.
Το ατομικό του ρεκόρ (54 πόντοι) σε αγώνα εναντίον της Ζουβεντού Μπανταλόνα από τις αρχές της δεκαετίας του '80 είναι η δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στο Ισπανικό Πρωτάθλημα. Στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης του έγινε η μεγάλη τιμή να μεταφέρει τελευταίος την ιερή δάδα, πριν εκείνη δοθεί στον τοξοβόλο Αντόνιο Ρεμπόλο, που την εξακόντησε ανάβοντας την Ολυμπιακή Φλόγα στο βωμό του Σταδίου. Τερμάτισε τη σπουδαία σταδιοδρομία του στις 25 Μαΐου του 1995, σε ηλικία 35 ετών. Το 2008 συμπεριλήφθηκε στους 50 Σπουδαιότερους Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα. Από το 2007 είναι σχολιαστής καλαθόσφαιρας, στο ισπανικό κανάλι Canal+.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1982 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1991 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1993 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Άβυσσος του Τσάλεντζερ
μικρογραφία|391x391εσ|Τοποθεσία της Αβύσσου του Τσάλεντζερ μέσα στην [[Τάφρος των Μαριανών|Τάφρο των μαριανών και τον Δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό]] Η Άβυσσος του Τσάλεντζερ (Αγγλικά Challenger Deep, "Η Άβυσσος των Διεκδικητών") είναι το βαθύτερο γνωστό σημείο της υδρόσφαιρας της Γης, με βάθος από 10.898 έως 10.916. Το πιο κοντινό σημείο γης στην Άβυσσο είναι η νήσος Φάις.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ακραία σημεία της Γης
Τζαμέλ Άρτις
Ο Τζαμέλ Άρτις (γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1993) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστές του Ιωνικού Νικαίας της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Είναι ένας ντόπιος της Βαλτιμόρης, ο οποίος έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπεργκ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Από το Νοτρ Νταμ Πρεπ στη Μασαχουσέτη, στις 12 Απριλίου 2013 υπέγραψε για να παίξει στους Πίτσμπεργκ Πάνθερς. Ως πρωτοετής, ο Άρτις έπαιζε ως πάουερ φόργουορντ ερχόμενος από τον πάγκο. Μετά την περίοδο 2014–15 στην Διάσκεψη του Ατλάντικ Κόουστ, ο Άρτις ονομάστηκε μέλος της τρίτης ομάδας All-ACC. Ο Άρτις έλαβε τιμητική διάκριση ως μέλος All-ACC ως ανώτερος.
Ορλάντο Μάτζικ/Λέικλαντ Μάτζικ (2017–2018)
Αφού έμεινε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2017 του NBA, ο Άρτις υπέγραψε ένα μερικώς εγγυημένο συμβόλαιο για να ενταχθεί στη σύθεση στο Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ του 2017 των Νιου Γιορκ Νικς στις 24 Ιουνίου 2017 Είχε μέσο όρο 8,8 πόντους, 2,4 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ για 18 λεπτά ανά παιχνίδι σε πέντε παιχνίδια. Στις 18 Αυγούστου 2017, ο Άρτις υπέγραψε με τους Νιου Γιορκ Νικς. Απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια του σταδίου προετοιμασίας στις 4 Οκτωβρίου. Δώδεκα ημέρες αργότερα, ο Άρτις συμφώνησε σε αμφίδρομο συμβόλαιο με τους Ορλάντο Μάτζικ, που σημαίνει ότι μοιράζει μέρος του χρόνου παιχνιδιού του εκείνη τη χρονιά μεταξύ του Ορλάντο και της θυγατρικής τους στο NBA G League, Λέικλαντ Μάτζικ. Ο Άρτις θα κάνει την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στο ΝΒΑ με το Ορλάντο στις 13 Δεκεμβρίου, παίζοντας για ένα λεπτό στην ήττα με 106–95 από τους Λος Άντζελες Κλίπερς.
Άγκουα Καλιέντε Κλίπερς (2018–2019)
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2018, ο Άρτις υπέγραψε με τους Σακραμέντο Κινγκς για το στάδιο προετοιμασίας. Στις 7 Οκτωβρίου 2018, ο Άρτης παραιτήθηκε από τους Κινγκς.
ΜΚ Γιουβέντους (2020)
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2020, ο Άρτις υπέγραψε με την ΜΚ Γιουβέντους της 1ης Λιθουανίας.
Κοράλ Ροάν (2020–2021)
Στις 25 Δεκεμβρίου 2020, υπέγραψε με την Κοράλ Ροάν Μπασκέτ του 1ης Γαλλίας (LNB Pro A). Σε 26 παιχνίδια, είχε μέσο όρο 11,1 πόντους, 2,7 ριμπάουντ και 2,1 ασίστ ανά παιχνίδι.
Κιότο Χαναρίτς (2021)
Στις 31 Αυγούστου 2021, ο Άρτις υπέγραψε με την Κιότο Χαναρίτς της ιαπωνικής Μπι Λιγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σοράλ Ροάν Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Ζυγωτό
μικρογραφία|Το ζυγωτό: Ένα [[ωάριο μετά τη γονιμοποίηση του με σπέρμα. Οι αρσενικοί και θηλυκοί προπυρήνες συγκλίνουν, αλλά το γενετικό υλικό δεν είναι ακόμη ενωμένο.]] Το ζυγωτό είναι ένα ευκαρυωτικό κύτταρο το οποίο σχηματίζεται από συμβάν γονιμοποίησης ανάμεσα σε δύο γαμέτες. Το γονιδίωμα του ζυγωτού είναι συνδυασμός του DNA σε κάθε γαμέτη, και περιέχει όλες τις γενετικές πληροφορίες που είναι απαραίτητες για το σχηματισμό του νέου ατόμου.
Σε πολυκύτταρους οργανισμούς, το ζυγωτό είναι το πρώτο αναπτυξιακό στάδιο. Στους ανθρώπους και τους περισσότερους λοιπούς ανισογαμικούς οργανισμούς, ο σχηματισμός του ζυγωτού λαμβάνει χώραν αφού ένα σπερματοζωάριο γονιμοποιήσει το ωάριο. Στους μονοκύτταρους οργανισμούς, το ζυγωτό μπορεί να διαιρεθεί ασεξουαλικά με μίτωση για την παραγωγή πανομοιότυπων απογόνων.
Οι Γερμανοί ζωολόγοι Όσκαρ και Ρίχαρντ Χέρτβιχ έκαναν μερικές από τις πρώτες ανακαλύψεις σχετικά με το σχηματισμό ζυγωτών στα ζώα στα τέλη του 19ου αιώνα.
Στους μύκητες
Στους μύκητες, η σεξουαλική ένωση απλοειδών κυττάρων ονομάζεται καρυογαμία. Το αποτέλεσμα της καρυογαμίας είναι ο σχηματισμός ενός διπλοειδούς κυττάρου που ονομάζεται ζυγωτό ή ζυγόσπορος. Αυτό το κύτταρο μπορεί στη συνέχεια να εισέλθει σε φάση μείωσης ή μίτωσης ανάλογα με τον κύκλο ζωής του είδους.
Στα φυτά
Στα φυτά, το ζυγωτό μπορεί να είναι πολυπλοειδές, εάν η γονιμοποίηση λάβει χώρα μεταξύ γαμετών που υποστεί μείωση του μεγέθους τους από την διαδικασία της μείωσης.
Στα φυτά που ζουν στη στεριά, το ζυγωτό σχηματίζεται μέσα σε ένα θάλαμο που ονομάζεται αρχεγόνιο. Στα φυτά που δεν βγάζουν σπόρους, το αρχεγόνιο έχει συνήθως σχήμα φιάλης. Σε φυτά που δεν βγάζουν σπόρους επίσης έχουν ένα μακρύ κοίλο λαιμό μέσω του οποίου εισέρχεται το σπερματοζωάριο. Καθώς το ζυγωτό διαιρείται και μεγαλώνει, αυτή η διαδικασία γίνεται εντός του αρχηγονίου.
Στους ανθρώπους
μικρογραφία|Το ανθρώπινο ζυγωτό. Στην ανθρώπινη γονιμοποίηση, ένα απελευθερωμένο ωάριο (ένα απλοειδές δευτερογενές ωοκύτταρο με αντίγραφα χρωμοσωμάτων) και ένα απλοειδές σπερματοζωάριο (δηλαδή ένας αρσενικός γαμέτης) συνδυάζονται για να σχηματίσουν ένα ενιαίο διπλοειδές (2n) κύτταρο που ονομάζεται ζυγωτό. Μόλις το μοναδικό σπερματοζωάριο συγχωνευθεί με το ωοκύτταρο, το τελευταίο ολοκληρώνει τη διαίρεση της δεύτερης μείωσης σχηματίζοντας ένα απλοειδές παράγωγο με μόνον 23 χρωμοσώματα, σχεδόν όλο το κυτταρόπλασμα και τον αρσενικό προπυρήνα. Το άλλο προϊόν της μείωσης είναι το δεύτερο πολικό σώμα, το οποίο περιέχει μόνο τα χρωμοσώματα αλλά δεν έχει καμία ικανότητα αναπαραγωγής και επιβίωσης. Στη γονιμοποιημένη κόρη, στη συνέχεια το DNA αναπαράγεται στους δύο ξεχωριστούς προπυρήνες που προέρχονται από το σπερματοζωάριο και το ωάριο, καθιστώντας προσωρινά τον αριθμό χρωμοσωμάτων του ζυγωτού 4ν διπλοειδές. Αφού μεσολαβήσουν περίπου 30 ώρες από την στιγμή που έλαβε χώρα η γονιμοποίηση, λαμβάνει χώρα η ένωση των προπυρήνων και η άμεση μιτωτική διαίρεση, από την οποία προκύπτουν δύο 2n διπλοειδή παράγωγα κύτταρα, τα βλαστομερή.
Μεταξύ των σταδίων της γονιμοποίησης και της εμφύτευσης, υπάρχει η ανάπτυξη των παραγώγων του ζυγωτού της προεμφύτευσης (preimplantation conceptus). Υπάρχει κάποια διαφωνία σχετικά με το αν αυτά τα παράγωγα δεν πρέπει πλέον να αναφέρεται ως έμβρυο, αλλά ως προέμβρυο, η οποία είναι η ορολογία που παραδοσιακά έχει χρησιμοποιηθεί για να αναφερθεί στη φυτική ζωή. Μερικοί ηθικοί και νομικοί μελετητές θεωρούν ότι είναι λάθος να αποκαλούμε τα παράγωγα του ζυγωτού ως έμβρυο, επειδή αργότερα θα διαφοροποιηθεί τόσο σε ενδοεμβρυονικούς όσο και σε εξωεμβρυονικούς ιστούς, και μπορεί ακόμη και να χωριστεί οδηγώντας στην δημιουργία πολλών εμβρύων (πανομοιότυπα δίδυμα). Άλλοι έχουν επισημάνει ότι οι λεγόμενοι εξωεμβρυονικοί ιστοί είναι πραγματικά μέρος του σώματος του εμβρύου που δεν χρησιμοποιούνται πλέον μετά τη γέννηση (καθώς τα πρώτα δόντια που αναπτύσσονται στο παιδικό σώμα αποβάλλονται κατά την παιδική ηλικία). Περαιτέρω, καθώς το έμβρυο διασπάται για να σχηματίσει πανομοιότυπα δίδυμα-αφήνοντας τους αρχικούς ιστούς άθικτους-δημιουργούνται νέα έμβρυα, σε μια διαδικασία παρόμοια με εκείνη της κλωνοποίησης ενός ενήλικα ανθρώπου. Στις ΗΠΑ, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας έχουν διαπιστώσει ότι η παραδοσιακή ταξινόμηση του εμβρύου πριν από την εμφύτευση εξακολουθεί να είναι σωστή.
Το ανθρώπινο ζυγωτό έχει τροποποιηθεί γενετικά σε διάφορα πειράματα που σκοπό έχουν να θεραπεύουν κληρονομικές ασθένειες.
Επαναπρογραμματισμός προς τη παντοδυναμία
Ο σχηματισμός ενός παντοδύναμου (totipotent) ζυγωτού με τη δυνατότητα να παράγει έναν ολόκληρο οργανισμό εξαρτάται από τον επιγενετικό επαναπρογραμματισμό. Η απομεθυλίωση του DNA στο πατρικό γονιδίωμα του ζυγωτού φαίνεται να είναι ένα σημαντικό μέρος του επιγενετικού επαναπρογραμματισμού. Στο πατρικό γονιδίωμα του ποντικού, η απομεθυλίωση του DNA, ιδιαίτερα σε θέσεις μεθυλιωμένων κυτοσινών, είναι πιθανώς μια βασική διαδικασία για την καθιέρωση της παντοδυναμίας. Η απομεθυλίωση περιλαμβάνει τις διαδικασίες της επισκευής εκτομής βάσης και ενδεχομένως άλλους μηχανισμούς που βασίζονται στην επισκευή του DNA.
Σε άλλα είδη
Το ζυγωτό μιας χλαμυδομονάδας περιλαμβάνει χλωροπλαστικό DNA και από τους δύο γονείς. Αυτά τα κύτταρα είναι γενικά σπάνια, αφού κανονικά το χλωροπλαστικό DNA κληρονομείται από τον ένα γονέα. Αυτά τα σπάνια διγονικά ζυγωτά επέτρεψαν τη χαρτογράφηση χλωροπλαστικών γονιδίων με ανασυνδυασμό.
Στα πρωτόζωα
Στην αμοιβάδα, η αναπαραγωγή γίνεται με την κυτταρική διαίρεση του γονικού κυττάρου: Πρώτα ο πυρήνας του γονέα διαιρείται σε δύο τμήματα και στη συνέχεια η κυτταρική μεμβράνη διασπάται, δημιουργώντας δύο νέες αμοιβάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα Κατηγορία:Αναπτυξιακή βιολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μύρων Μιχαηλίδης
Ο Μύρων Μιχαηλίδης είναι Έλληνας διευθυντής ορχήστρας και, από το 2019, ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του νέου Πολιτιστικού και Συνεδριακού Κέντρου Ηρακλείου (ΠΣΚΗ) της Κρήτης. Θεωρείται σήμερα ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχιμουσικούς.
Από το 2018 ως το 2022, ο Μύρων Μιχαηλίδης ήταν Γενικός Μουσικός Διευθυντής (Generalmusikdirektor) στην ιστορική Όπερα της Ερφούρτης, καθώς και στη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Ερφούρτης στη Γερμανία, και από το 2011 ως το 2017, ήταν Καλλιτεχνικός Διευθυντής και Κύριος Αρχιμουσικός της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ) στην Αθήνα, συντελώντας καθοριστικά στην ανάδειξη της σε μία από τις μεγάλες ευρωπαϊκές όπερες. Την περίοδο 2004-2011 διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής και Κύριος Αρχιμουσικός της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ), ενώ το διάστημα 1999-2004 διατέλεσε Μόνιμος Αρχιμουσικός και Υπεύθυνος Σπουδών στην Όπερα της Ανατολικής Σαξονίας στη Γερμανία.
Το ρεπερτόριο του Μύρωνα Μιχαηλίδη, που αποτελείται από έναν κατάλογο που ξεπερνά τα 300 συμφωνικά έργα και τις 45 όπερες, είναι ευρύτατο και εκτείνεται από έργα της εποχής Μπαρόκ ως Σύγχρονες συνθέσεις. Καλύπτει έργα Συμφωνικής και Χορωδιακής μουσικής όπως επίσης Όπερα. Κεντροβαρή θέση στο ρεπερτόριο του έχουν τα έργα των Μπετόβεν, Τσαϊκόφσκι και Ραχμάνινοφ , όπως επίσης οι όπερες των Βέρντι , Πουτσίνι , Γκουνώ και Βάγκνερ.
Ο Μιχαηλίδης έχει διευθύνει επανειλημμένα πολλές σημαντικές ορχήστρες, όπως τη Συμφωνική Ορχήστρα του Βερολίνου (Berliner Symphoniker), τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Ερφούρτης (Philharmonisches Orchester Erfurt), τη Κρατική Ορχήστρα του Μπράουνσβάιγκ (Staatsorchester Braunschweig), την Κρατική Ορχήστρα του Σααρμπρύκεν (Saarländisches Staatsorchester), την Ορχήστρα Δωματίου της Βιέννης (Wiener Kammerorchester), τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ρώμης (Orchestra Sinfonica di Roma), τη Συμφωνική Ορχήστρα της Όπερας της Σαγκάης (Shanghai Opera Symphony Orchestra), τη Βασιλική Συμφωνική Ορχήστρα της Μπανγκόκ, τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ιερουσαλήμ (Jerusalem Symphony Orchestra), την Εθνική Κροατική Συμφωνική Ορχήστρα της Ριέκα, (Riječki Simfonijski Orkestar), τη Σλοβακική Φιλαρμονική Ορχήστρα (Slovenská filharmónia), τη Ραδιοφωνική Συμφωνική Ορχήστρα της Πράγας (Symfonický orchestr Českého rozhlasu), τη Ρουμανική Εθνική Όπερα του Βουκουρεστίου (Opera Naţională București), τη Φιλαρμονική Ορχήστρα George Enescu (Filarmonica „George Enescu” din București), την Εθνική Ραδιοφωνική Ορχήστρα της Ρουμανίας (Orchestra Națională Radio), τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Οδησσού (Національний одеський філармонійний оркестр), την Συμφωνική Ορχήστρα της Κρατικής Όπερας του Αστρακάν (Симфонический оркестр - Астраханский Государственный Театр Оперы и Балета), την Ορχήστρα Μπιλκέντ της Άγκυρας (Bilkent Senfoni Orkestrası), τη Συμφωνική Ορχήστρα του Κράτους του Μεξικού (Orquesta Sinfónica del Estado de México), κ.α. Στην Ελλάδα συνεργάστηκε επανειλημμένα με όλες τις συμφωνικές ορχήστρες, όπως τη Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ), τη Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (ΚΟΑ), την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ή την Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών.
Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουν οι Άλντο Τσικολίνι (Aldo Ciccolini), Πάουλ Μπαντούρα-Σκόντα (Paul Badura-Skoda), Κυπριανός Κατσαρής (Cyprien Katsaris), Ίβο Πογκορέλιτς (Ivo Pogorelić), Λαρς Φογκτ (Lars Vogt), Φαζέλ Σάι (Fazıl Say), Μπάρι Ντάγκλας (Barry Douglas), Μαρτίνος Τιρίμος, Δημήτρης Σγούρος, Σαλβατόρε Ακκάρντο (Salvatore Accardo), Βαντίμ Ρέπιν (Vadim Repin), Σλόμο Μιντς (Shlomo Mintz), Ντιάνα Τισένκο (Diana Tishchenko), Κιρίλ Τρούσσοφ (Kirill Troussov), Μίσα Μάισκυ (Mischa Maisky), Θεόδωρος Κερκέζος, Παάτα Μπουρτσουλάντζε (Paata Burchuladze), Τζουν Άντερσον (June Anderson), Τσέρυλ Στούντερ (Cheryl Studer), και άλλους. Σχετικά με τη στενή συνεργασία που είχε με τον Μύρωνα Μιχαηλίδη και τη Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, ο θρυλικός πιανίστας Άλντο Τσικολίνι δήλωνε τον Μάιο του 2006:
Επίσης, και πιο πρόσφατα, έπειτα από μια συναυλία που διηύθυνε ο Μιχαηλίδης στην Ερφούρτη το Σεπτέμβριο του 2018, ο Κυπριανός Κατσαρής, ο οποίος ερμήνευσε το 2ο κοντσέρτο για πιάνο του Σοστακόβιτς, δήλωσε:
Σπουδές
Ο αρχιμουσικός Μύρων Μιχαηλίδης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε πιάνο με τον Δημήτρη Τουφεξή στην Αθήνα και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή (Τμήμα Νομικών και Οικονομικών Επιστημών) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τις μουσικές του σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου (Hochschule/Universität der Künste Berlin, UdK), όπου μελέτησε διεύθυνση ορχήστρας με τον Χανς-Μάρτιν Ράμπενσταϊν (Hans-Martin Rabenstein). Επίσης, παρακολούθησε Σεμινάρια/Master Classes του Μιλτιάδη Καρύδη στην Ανώτατη Μουσική Σχολή Καρλ Μαρία φον Βέμπερ της Δρέσδης (Hochschule für Musik Carl Maria von Weber, Dresden) και του Σερ Σάιμον Ρατλ (Sir Simon Rattle) στο Βερολίνο.
Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης (2004-2011)
αριστερά|μικρογραφία|190x190εσ|To [[Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, που φιλοξενεί την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ)]] Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ) (2004-2011), ο Μύρων Μιχαηλίδης έθεσε στόχους για ριζικά ανανεωμένο προγραμματισμό και διείσδυση της διεθνούς δισκογραφίας. Επίσης, πραγματοποίησε πλήθος συναυλιών στην κατοικία της Ορχήστρας (το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης) και σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Smetana Hall και Rudolfinum στην Πράγα (2009), Teatro Verdi στη Φλωρεντία (2009), Konzerthaus στο Βερολίνο (2010) κ.λπ.). Τον Δεκέμβριο 2007, στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Έτους της Ελλάδας στην Κίνα, ο Μύρων Μιχαηλίδης διηύθυνε την ΚΟΘ σε μία ιστορική εμφάνιση στην Αίθουσα Συναυλιών της Απαγορευμένης Πόλης (Forbidden City Concert Hall) του Πεκίνου που ανέλαβε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008.
Εθνική Λυρική Σκηνή (2011-2017)
μικρογραφία|292x292εσ|Η είσοδος της [[Εθνική Λυρική Σκηνή|Εθνικής Λυρικής Σκηνής]] Το 2011 ο Μύρων Μιχαηλίδης διορίστηκε Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ) στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια της εμβληματικής εξαετούς θητείας του και εν μέσω της οικονομικής κρίσης, ο Μιχαηλίδης κατάφερε να αυξήσει το προφίλ του και εκείνο της Όπερας, επιτεύγματα που έχουν πολλές φορές αναγνωριστεί τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Από οικονομικής πλευράς, ο Μιχαηλίδης αποκατέστησε με επιτυχία έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό για το ίδρυμα. Το συνολικό χρέος της ΕΛΣ που κληρονόμησε στις αρχές του 2011, και που είχε ξεπεράσει τα 17 εκατ. ευρώ, μηδενίστηκε τον Φεβρουάριο του 2014. Αυτό το αξιοσημείωτο αποτέλεσμα, που επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνικής οικονομικής κρίσης, αποκτήθηκε με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες περιστολής δαπανών (αλλά χωρίς απολύσεις προσωπικού) και από μια ουσιαστική πολιτική ευαισθητοποίησης του κοινού, η οποία αύξησε σημαντικά το ενδιαφέρον του κοινού και των μέσων ενημέρωσης για την Λυρική Τέχνη και βελτίωσε τόσο τις πωλήσεις των εισιτηρίων όσο και τα ποσοστά πλήρωσης των αίθουσων συναυλιών.
Ο Μιχαηλίδης άνοιξε έτσι τις πόρτες της Όπερας σε ένα γνήσιο νέο ακροατήριο και θεμελίωσε και ανέπτυξε μια σειρά καινοτόμων καλλιτεχνικών, πολιτιστικών, κοινωνικών και εκπαιδευτικών δράσεων (οι οποίες παρουσιάστηκαν από το Μαέστρο κατά τη διάρκεια της εμβληματικής διάλεξης TEDxAcademy2014 του) : ανοικτές δοκιμές όπερας, μουσικές περιπάτους στους δρόμους της Αθήνας, χορός στις πλατείες της πόλης, υπαίθριες και δωρεάν συναυλίες σε απροσδόκητους χώρους (στο λιμάνι του Πειραιά για ένα "βαλς των καραβιών", στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, στους σταθμούς του μετρό, στη Βαρβάκειο Αγορά της Αθήνας, μπροστά στον Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας ή μπροστά στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, κλπ.). Άλλες πρωτοβουλίες περιελάμβαναν τις δράσεις: "Όπερα της Βαλίτσας" (μικρογραφικές όπερες τσέπης, χωρίς εισιτήριο, που ταξίδεψαν για τέσσερα χρόνια ανά την ελληνική επικράτεια), "Λυρικό λεωφορείο" (μουσική βόλτα με λεωφορείο στους δρόμους της Αθήνας, με επιβάτες καταξιωμένους Έλληνες τραγουδιστές της όπερας, σε συνεργασία με την Ο.ΣΥ. Α.Ε.), η ίδρυση μιας "Παιδικής Χορωδίας της ΕΛΣ" (αποτελούμενη από 80 μέλη, η οποία τραγούδησε για τον αμερικανικό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στην Αθήνα το 2016), η ίδρυση ενός "Προγράμματος Νέων Καλλιτεχνών", και η συμμετοχή στο πρόγραμμα της ΕΕ με τίτλο "Η όπερα διαδραστικά στα δημοτικά σχολεία", το οποίο αφορούσε 45.000 μαθητές σε 147 σχολεία ανά την επικράτεια. αριστερά|μικρογραφία|280x280px|Ο Μύρων Μιχαηλίδης διευθύνοντας την Ορχήστρα της [[Εθνική Λυρική Σκηνή|Εθνικής Λυρικής Σκηνής κάτω από την Ακρόπολη, σε μια ανοιχτή πρόβα του Μαντάμα Μπατερφλάι του Πουτσίνι (Αθήνα, Ιούλιος 2013)]] Παράλληλα, ο Μύρων Μιχαηλίδης ανέπτυξε ένα πλαίσιο για διεθνείς συμπαραγωγές με μεγάλα λυρικά θέατρα όπως η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου (Royal Opera House, Covent Garden), η Εθνική Όπερα της Ουαλίας (Welsh National Opera), η Κρατική Όπερα της Βιέννης (Wiener Staatsoper), το Φεστιβάλ της Αρένας της Βερόνας (Arena di Verona Festival), το Teatro La Fenice της Βενετίας. . Έχει επίσης εμβαθύνει και επεκτείνει τη σχέση της ΕΛΣ με αλλά ευρωπαϊκά θέατρα ως μέλος του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Λυρικών Θεάτρων Opera Europa.
Στο καλλιτεχνικό επίπεδο, ο Μιχαηλίδης πραγματοποίησε πολλές παραστάσεις όπερας στο ιστορικό κτήριο της ΕΛΣ (θέατρο Ολύμπια, 700 θέσεις), στο αρχαίο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (που βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλαγιά της Ακρόπολης των Αθηνών, 5000 θέσεις) κατά τη διάρκεια του ετήσιου θερινού Φεστιβάλ Αθηνών, και στις αίθουσες του Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (2000 και 1750 θέσεις), με την πλειοψηφία των παραστάσεων sold out. Μεταξύ όλων των παραγωγών της ΕΛΣ, ο Μιχαηλίδης έχει διευθύνει ο ίδιος Τα Παραμύθια του Χόφμαν (2001), Το ελιξίριο του έρωτα (2002), Φεντόρα (2002), Τόσκα (2004 και 2012), Τροβατόρε (2005), Η Ιταλίδα στο Αλγέρι (2006), Τραβιάτα (2010), Ο Μαγικός Αυλός (2010 & 2011), Φάουστ (2012), Ο Σικελικός Εσπερινός (2013), Μαντάμα Μπατερφλάι (2013), Μάκβεθ (2014), Οθέλλος (2014), Λα Μποέμ (2015), Τριστάνος και Ιζόλδη (2015), Αΐντα (2016) και Λόενγκριν (2017). Το ρεπερτόριο της ΕΛΣ αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου προτείνοντας 35 νέους τίτλους όπερας και οπερέτας, καθώς και 11 νέα μπαλέτα. μικρογραφία|320x320εσ|Ο Μύρων Μιχαηλίδης διευθύνοντας την [[Τόσκα του Πουτσίνι με την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού κάτω από την Ακρόπολη (το 2012)]]
Όπερα και Φιλαρμονική Ορχήστρα της Ερφούρτης (2018-2022)
μικρογραφία|230x230px|To νεόκτιστο θέατρο της [[Theater Erfurt|Όπερας της Ερφούρτης (Theater Erfurt - Großes Haus)|εναλλ.=]] Μετά την ολοκλήρωση δύο συνεχόμενων τριετών θητειών στη ΕΛΣ, και λίγους μόνο μήνες πριν από την τελική εγκατάσταση της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ, το Υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε το Φεβρουάριο του 2017 ότι η σύμβαση του Μύρωνα Μιχαηλίδη δεν θα επεκταθεί πέρα από τη σεζόν 2017, προκαλώντας μεγάλη έκπληξη και σοκ στην κοινή γνώμη. Μετά την πρόσκλησή του στην Εθνική Όπερα της Σαγκάης για να διευθύνει (στην πρώτη παρουσίαση επί κινεζικού εδάφους) την Όπερα Η Κόρη του Συντάγματος του Γκαετάνο Ντονιτσέττι, και στην Όπερα της Ερφούρτης («Theater Erfurt») για να διευθύνει τη σπάνια Ιουλιέττα και Ρωμαίος του Ρικάρδο Τζαντονάι, ανακοινώθηκε, στα τέλη του 2017, ότι ο Μιχαηλίδης επιλέχθηκε από την Όπερα της Ερφούρτης και από το σώμα των μουσικών της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Ερφούρτης, σε σχετική ψηφοφορία που προηγήθηκε, για να γίνει ο νέος Γενικός Μουσικός Διευθυντής ("Generalmusikdirektor") τους για τις επόμενες δύο περιόδους.
Για το ντεμπούτο του (σεζόν 2018/19), ο Μιχαηλίδης έχει διευθύνει μια νέα παραγωγή της Κάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ στο καλοκαιρινό ύπαιθρο φεστιβάλ 2018 της Ερφούρτης ("DomStufen-Festspiele", που τοποθετείται στην Πλατεία του καθεδρικού ναού, φιλοξενώντας μέχρι και 2000 θεατές). Έχει διευθύνει επίσης κατά τις επόμενες σεζόν την Εύθυμη χήρα του Φραντς Λέχαρ (2019), Το παραμύθι του τσάρου Σαλτάν του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ (2019), Αΐντα (2019), Ναμπούκο (2020, 2022) & Λουίζα Μίλλερ (2022) του Τζουζέπε Βέρντι, Λόενγκριν του Ρίχαρντ Βάγκνερ (2020), και Μανόν Λεσκώ του Πουτσίνι (2021), καθώς και μια σειρά συμφωνικών συναυλιών με έργα των Μότσαρτ, Μπετόβεν, Σούμαν, Μπραμς, Μάλερ, Στράους, Τσαϊκόφσκι, Ρίμσκι-Κόρσακοφ, Ραχμάνινοφ, Προκόφιεφ, Καμπαλέφσκι, Μπερλιόζ, Μασνέ, Ντεμπισί, Ντιτιγιέ, Σκαλκώτα και Θεοδωράκη. Στις 3 Δεκεμβρίου 2022, ο Μιχαηλίδης έχει διευθύνει επίσης την πρώτη παγκόσμια παρουσίαση της Όπερας Ελένη, μια σύγχρονη όπερα βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο μπεστ σέλερ του Ελληνοαμερικανόυ δημοσιογράφου και συγγραφέα Νίκου Γκατζογιάννη (Nicholas Gage), που έχει συνθέσει o Αυστραλοέλληνας συνθέτης Νέστωρ Ταίηλορ (Nestor Taylor) (λιμπρέττο Fergus Currie) και σκηνοθετηθεί από τον Γενικό Διευθυντή της Όπερας της Ερφούρτης Guy Montavon. Ο Μύρων Μιχαηλίδης διηύθυνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Ερφούρτης είτε στο νεόκτιστο θέατρο της Όπερας της Ερφούρτης (Theater Erfurt - Großes Haus, 840 θέσεις) είτε σε αρκετούς άλλους χώρους της Θουριγγίας, όπως το ιστορικό "Festsaal" του Κάστρου του Βάρτμπουργκ.
Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου της Κρήτης (2019-)
μικρογραφία|230x230εσ|Μεγάλη Αίθουσα του νέου [[:en:Cultural and Conference Center of Crete|Πολιτιστικού και Συνεδριακού Κέντρου Ηρακλείου (ΠΣΚΗ) της Κρήτης (2019).|εναλλ.=|αριστερά]] Το Φεβρουάριο του 2019 ο Μύρων Μιχαηλίδης έχει αναλάβει τα καθήκοντα του πρώτου Καλλιτεχνικού Διευθυντή στο νέο Πολιτιστικού και Συνεδριακού Κέντρου Ηρακλείου (ΠΣΚΗ) της Κρήτης, μια θέση που αρχικά κρατούσε παράλληλα με τη θέση του στην Όπερα της Ερφούρτης. Σε μία ιστορική συναυλία εγκαινίων του νέου Κέντρου, ο Μιχαηλίδης διηύθυνε την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ σε έργα Μαρκόπουλου, Θεοδωράκη, Ροσσίνι, Μασνέ και Τσαϊκόφσκι, όλα εμπνευσμένα από τη Κρητική ή Μεσογειακή παράδοση. Ο Μιχαηλίδης συνεχίζει στην Κρήτη τις συνεργασίες του με διεθνούς φήμης καλλιτέχνες, όπως ο Κυπριανός Κατσαρής (Cyprien Katsaris), η Ντιάνα Τισένκο (Diana Tishchenko) ή ο Αντώνης Φωνιαδάκης (σύγχρονο μπαλέτο Burning Water). Τον Νοέμβριο του 2021, παρήγαγε σε συνεργασία με το Teatro Grattacielo της Νέας Υόρκης και διηύθυνε το Ιδομενέα, Bασιλιάς της Κρήτης του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, το πρώτο ανέβασμα όπερας σε πλήρη σκηνική και μουσική μορφή που έγινε ποτέ στην Κρήτη. Ήταν επίσης η πρώτη φορά από τη δημιουργία της που η Όπερα του Μότσαρτ δόθηκε στην Κρήτη, ο τόπος της δράσης στο λιμπρέτο.
Για τη σεζόν 2022-2023, έχουν προταθεί άλλες δύο νέες παραγωγές σε πλήρη σκηνική και μουσική μορφή για πρώτη φορά στην Κρήτη, η Κάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ και ο Οθέλλος του Τζουζέπε Βέρντι, με την τελευταία σε συμπαραγωγή και διεύθυνση του Μιχαηλίδη στην Εθνική Κροατική Όπερα της Ριγέκα. Κατά τη διάρκεια αυτής της σεζόν, τον Φεβρουάριο του 2023, ο Μιχαηλίδης θριάμβευσε στο ΠΣΚΗ με την πρώτη παγκόσμια παρουσίαση της όπερας Ελευθέριος Βενιζέλος, μια σύγχρονη όπερα βασισμένη στη ζωή του μεγάλου Έλληνα πολιτικού Ελευθερίου Βενιζέλου, «του Δημιουργού της Σύγχρονης Ελλάδας», που έχει συνθέσει o Έλληνας συνθέτης Δημήτρης Μαραμής και που ανέβηκε στην σκηνή από τον Γενικό Διευθυντή της Όπερας της Ερφούρτης Guy Montavon.
Ηχογραφήσεις
Ο Μύρων Μιχαηλίδης έχει ηχογραφήσει για την EMI Classics και επανειλημμένα για την εταιρεία Naxos:
Χάρης Δούκας
Ο Χάρης Δούκας (Αθήνα 1980) είναι Έλληνας μηχανολόγος μηχανικός και καθηγητής ενεργειακής πολιτικής και διαχείρισης στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.
Ο τομέας εξειδίκευσης του Χάρη Δούκα σχετίζεται με την ανάπτυξη συστημάτων υποστήριξης αποφάσεων για την ενεργειακή και κλιματική πολιτική, θέτοντας τον ανθρώπινο παράγοντα στον πυρήνα των διαδικασιών μοντελοποίησης και χάραξης πολιτικής για την αειφόρο ανάπτυξη.
Διαθέτει περισσότερες από 150 επιστημονικές δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά με κριτές είναι τα προαναφερθέντα πεδία, είναι συν-συγγραφέας του ελληνικού βιβλίου «Multiple Criteria Decision Models for Energy and Environmental Systems»,, ο συνεκδότης του ανοιχτού πρόσβαση στο Βιβλίο «Κατανόηση Κινδύνων και Αβεβαιοτήτων στην Πολιτική Ενέργειας και Κλίματος: Πολυεπιστημονικές Μέθοδοι και Εργαλεία για μια κοινωνία χαμηλού άνθρακα» και ο συν-συγγραφέας του Αγγλικού Βιβλίου «Κατασκευή Πολυκριτηρίων Χαρτοφυλακίου με Python». Επίσης, ο Χ. Δούκας είναι Associate Editor του Operational Research International Journal και Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Επιχειρησιακής Έρευνας (HELORS).
Ο Χάρης Δούκας συμμετέχει ως εμπειρογνώμονας στο Παγκόσμιο Συνέδριο / Δίκτυο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (WREC / WREN) όπου έχει λάβει ειδικό βραβείο για τη συμβολή του, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ενέργειας (WEC) και το Δίκτυο Τεχνολογίας Καθαρής Ενέργειας της ΕΕ GCC.
Στη 1 Αυγούστου 2023 ανακοινώθηκε ότι λαμβάνει και επίσημα το χρίσμα από το ΠΑΣΟΚ ως υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
Νικόδημος Ιεροσολύμων
Ο Νικόδημος (κατά κόσμον Νικόλαος Τσιντσώνης) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων την περίοδο 1883-1890.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|250px|Σκίτσο του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Νικόδημου από το περιοδικό [[Ποικίλη Στοά (περιοδικό)|Ποικίλη Στοά του 1882]] Καταγόταν από τη Μηχανιώνα της Κυζίκου και γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Νοεμβρίου 1828. Σε μικρή ηλικία τέθηκε υπό την προστασία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Αθανασίου Ε΄ και το 1845 προσελήφθη από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Εκάρη μοναχός το 1847 από τον Πατριάρχη Κύριλλο Β΄ και πήρε το όνομα Νικόδημος. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος και το 1849 μπήκε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, την οποία όμως δεν τελείωσε, λόγω προβλημάτων υγείας. Από το 1851 ήταν αρχιδιάκονος και το 1860 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ορίστηκε πρωτοσύγκελλος του Πατριαρχείου. Με την ιδιότητα αυτή διετέλεσε έξαρχος του Παναγίου Τάφου στο Κισνόβιο της Βεσσαραβίας από το 1860 ως το 1872, οπότε μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Αντιτάχθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Κύριλλο Β΄, ο οποίος αρνήθηκε να καταδικάσει το Βουλγαρικό σχίσμα.
Το 1875 ορίστηκε δραγουμάνος του Πατριαρχείου και από το 1877 ηγούμενος του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στη Μόσχα, θέση από την οποία εργάστηκε για την εξομάλυνση των σχέσεων της Εκκλησίας της Ρωσίας με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, οι οποίες είχαν διαταραχθεί επί Πατριάρχου Κυρίλλου Β΄. Στις 3 Ιανουαρίου 1882 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Θαβωρίου.
Εξελέγη Πατριάρχης στις 4 Αυγούστου 1883 μετά την ακύρωση από την Οθωμανική κυβέρνηση της εκλογής του Φωτίου. Κατά την Πατριαρχία του έκτισε και ανακαίνισε σημαντικό αριθμό ναών και μονών, ενώ σχεδόν διπλασίασε τον αριθμό των δημόσιων σχολείων. Ως Πατριάρχης προώθησε τη ρωσική επιρροή στους Αγίους Τόπους, πράγμα το οποίο οδήγησε στην εξέγερση της Αγιοταφικής Αδελφότητας εναντίον του. Στις 18 Μαρτίου 1888 μάλιστα υπέστη αποτυχημένη δολοφονική επίθεση από κάποιον μοναχό Γαλακτίωνα, ο οποίος τον πυροβόλησε τέσσερις φορές. Στις 28 Μαρτίου 1888 ανακοίνωσε το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής του Σταυρού Ιεροσολύμων και υπέβαλε την παραίτησή του, η οποία όμως δεν έγινε δεκτή από την Ιερά Σύνοδο.
Η κακή κατάσταση των οικονομικών του Πατριαρχείου τον οδήγησε σε οριστική παραίτηση στις 30 Νοεμβρίου 1828. Η Αδελφότητα του έδωσε το δικαίωμα να αποσυρθεί στο Μετόχι του Αγίου Γεωργίου του Κρημνού στη Χάλκη των Πριγκηποννήσων. Εκεί παρέμεινε μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου 1910, οπότε πέθανε από αποπληξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Τζανής Αλιφέρης
Ο Τζανής Αλιφέρης (1917 - 2013) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στην Αθήνα σε ηλικία 14 ετών παράτησε το σχολείο για να εργαστεί σε ένα φωτογραφείο στην περιοχή της πλατείας Ομονοίας, όπου έμαθε την τέχνη της μαυρόασπρης φωτογραφίας. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου άνοιξε το δικό του φωτογραφείο απέναντι από την Ακαδημία Αθηνών, στη γωνία Πανεπιστημίου και Κοραή.
Καριέρα
Στα μέσα της δεκαετίας του 1940 ο Αλιφέρης γνώρισε τον παραγωγό Ηλία Περγαντή, όπου αποδεχόμενος την πρόταση του έγινε διευθυντής φωτογραφίας στο ντοκιμαντέρ «Χαλκίδα-Πάτρα» (1946). Το 1949 ίδρυσε την δικιά του εταιρεία παραγωγής, την Τζαλ Φιλμ. Κατά την δεκαετία του 1950 διετέλεσε διευθυντής φωτογραφίας σε ταινίες όπως η «Μαύρη γη» (1952) σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου, «Οι απάχηδες των Αθηνών» (1950) σε σκηνοθεσία του Ηλία Παρασκευά, «Το στραβόξυλο» (1952) σε σκηνοθεσία του Χρήστος Αποστόλου και «Της νύχτας τα καμώματα» (1957) σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Την ίδια δεκαετία έκανε και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του με την κωμική ταινία «Γκολ στον έρωτα» (1954) και ακολούθησαν ταινίες όπως οι «Αδέκαροι ερωτευμένοι» (1958) και το «Έγκλημα στο Κολωνάκι» (1960) η οποία ήταν η πρώτη αστυνομική ταινία βασισμένη σε μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Έλληνες κινηματογραφιστές
Recusancy
Στην ιστορία της Αγγλίας και της Ουαλίας, recusancy ήταν η κατάσταση εκείνων που αρνούνταν να παρακολουθήσουν τις Αγγλικανικές τελετές· εκείνα τα άτομα ήταν γνωστά ως recusants. Ο όρος, που προέρχεται από το Λατινικό recusare (σημαίνει άρνηση ή αντίρρηση) χρησιμοποιήθηκε πρώτα για την αναφορά σε εκείνους που παρέμειναν πιστοί στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και δεν προσέρχονταν στις δραστηριότητες της Εκκλησίας της Αγγλίας, ενώ ένας νόμος του 1593 καθόριζε τις τιμωρίες προς τους "Παπικούς αντιφρονούντες".
Οι "Recusancy Acts" άρχισαν κατά τη βασιλεία της Ελισάβετ Α' και ανακλήθηκαν το 1650. Επέβαλαν διάφορα είδη τιμωρίας σε εκείνους που δεν συμμετείχαν στην Αγγλικανική θρησκευτική δραστηριότητα, όπως πρόστιμα, κατάσχεση περιουσίας και φυλάκιση. Παρά την ανάκλησή τους, οι περιορισμοί ενάντια στους Ρωμαιοκαθολικούς ήταν ακόμη σε ισχύ μέχρι την πλήρη Καθολική Χειραφέτηση το 1829. Σε μερικές περιπτώσεις εκείνοι που ακολουθούσαν τον Καθολικισμό αντιμετώπιζαν τη θανατική ποινή, και ένας αριθμός Άγγλων και Ουαλών Καθολικών που εκτελέστηκαν τον 16ο και τον 17ο αιώνα έχει αγιοποιηθεί από την Καθολική Εκκλησία ως Χριστιανοί μάρτυρες (βλέπε Καθολικοί μάρτυρες της Αγγλικής Μεταρρύθμισης).
Ιστορία
Μετά την Αγγλική Μεταρρύθμιση, από τον 16ο μέχρι τον 19ο αιώνα εκείνοι που ήταν ένοχοι για τέτοιο νονκονφορμισμό ονομάζονταν "recusants", υπόκειντο σε πολιτικές τιμωρίες και μερικές φορές, ειδικά στο πρώτο μέρος αυτής της περιόδου, σε ποινικές τιμωρίες. Οι Ρωμαιοκαθολικοί αποτελούσαν ένα μεγάλο μέρος, αν όχι την σχετική πλειοψηφία, των αρνητών και πρώτα για τους Καθολικούς χρησιμοποιήθηκε ο όρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αγγλία
Παρμενίδης
Ο Παρμενίδης ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος. Γεννήθηκε στην Ελέα της Μεγάλης Ελλάδας στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., σε ένα περιβάλλον επηρεασμένο από τις απόψεις του Πυθαγόρα και του Ξενοφάνη. Θεωρείται η πλέον πρωτότυπη μορφή της προσωκρατικής σκέψης. Σε αντίθεση με τους Ίωνες φυσιολόγους δεν αναζητά την ενότητα του κόσμου σε μια φυσική ουσία, αλλά στην ίδια την «οντότητα» των πραγμάτων που μας περιβάλλουν, στο είναι όλων των όντων και όλων των πραγμάτων.
Η φιλοσοφία του: Προοίμιο-Αλήθεια
Ο Παρμενίδης εκθέτει τη φιλοσοφία του σε έμμετρο λόγο (δακτυλικό εξάμετρο), επιθυμώντας πιθανώς να την παρουσιάσει ως αποτέλεσμα θείας αποκάλυψης. Στο προίμιο του ποιήματoς περιγράφεται το ταξίδι του ποιητή πάνω σε άρμα, καθοδηγούμενο από κόρες του ΄Ηλιου σε μια ανώνυμη θεά. Ακολουθεί η Αλήθεια, στην οποία μιλά η θεά επιχειρώντας μια προσέγγιση της καρδιάς της αλήθειας. Παρουσιάζοντας τα φαινόμενα ως όντα, εισάγεται στο ποίημα το είναι και γεννιέται εκείνος ο κλάδος της φιλοσοφίας που ονομάζεται Οντολογία, δηλαδή λόγος περί του όντος, περί του είναι. Σε αντίθεση με τους Ίωνες ο Παρμενίδης δεν ρωτά για το τι των όντων, αλλά στρέφει την προσοχή μας στο είναι. Σε ένα άλλο απόσπασμα αντιδιαστέλλει το είναι, την ύπαρξη των όντων με το μηδέν και το απορρίπτει, μη αποδεχόμενος τη σύλληψη του απόλυτου μηδενός ως αντίθετου στο είναι. Παρόλο που αναφέρει αρχικά τις δύο οδούς του είναι και του μηδενός ως τις μόνες που μπορούν να νοηθούν, σπεύδει να υπογραμμίσει ότι η οδός του «είναι» είναι η μόνη αληθινή και ότι μόνον το είναι μπορεί να αποτελέσει αυθεντικό αντικείμενο της νόησης. Η νόηση εδώ δεν εξαρτάται βέβαια από τις αισθήσεις, αλλά διεισδύει στη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων.
Άσχετα από τη μεταβολή των εξωτερικών πραγμάτων το είναι, που αφορά αδιακρίτως κάθε ον, αποτελεί το μοναδικό αντικείμενο της Αλήθειας, η οποία δεν αρνείται τον Κόσμο και την πολλαπλότητα, την κίνηση και την πολυμορφία, αλλά υπογραμμίζει την ενότητα και συνέχεια που τον διέπει, αν φυσικά τον δούμε γεμάτο από το είναι.