cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαφία του Σικάγου
Ποτοαπαγόρευση και Αλ Καπόνε
Το 1925-1926 ήταν τα πιο βίαια χρόνια του «Πολέμου της μπύρας» του Σικάγο, όπου δολοφονήθηκαν 133 γκάνγκστερς. Οι αντίπαλοι έβλεπαν τον Καπόνε ως υπεύθυνο για τον πολλαπλασιασμό των οίκων ανοχής στην πόλη.
Ο Καπόνε θεωρήθηκε ευρέως ότι ήταν υπεύθυνος για τη σφαγή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου το 1929 σε μια προσπάθεια εξάλειψης του Μπαγκς Μόραν, του επικεφαλής της συμμορίας της Νότιας Πλευράς. Εκείνο το μοιραίο και κρύο πρωινό του Φεβρουαρίου, 4 εκτελεστές του Καπόνε (δύο ντυμένοι αστυνομικοί) μπήκαν στο γκαράζ της εταιρείας SMC Cartage Company που βρίσκεται στην οδό Κλαρκ. Εκεί υπήρχαν επτά άντρες της συμμορίας του Μοράν, οι οποίοι περίμεναν ένα φορτίο αλκοολούχων ποτών. Και οι επτά άνδρες παρατάχθηκαν στον τοίχο σε μια ψεύτικη αστυνομική επιδρομή και πυροβολήθηκαν μέχρι θανάτου. Ο Μοράν ξέφυγε από τη μοίρα του ελάχιστα φτάνοντας κατά λάθος αργά στη συνάντηση. Ο Μοράν ήταν ο τελευταίος επιζών των ενόπλων στη Βόρεια πλευρά. Η διαδοχή του προέκυψε επειδή οι εξίσου επιθετικοί προκάτοχοί του, Βίνσεντ Ντρούτσι και Χάιμι Γουές, είχαν σκοτωθεί από τον αιματηρό πόλεμο που ακολούθησε τη δολοφονία του αρχικού ηγέτη Ντιν Ο'Μπάνιον.
Ο Αλ Καπόνε καταδικάστηκε για τρεις κατηγορίες φοροδιαφυγής στις 17 Οκτωβρίου 1931  και καταδικάστηκε μια εβδομάδα αργότερα σε 11 χρόνια σε ομοσπονδιακή φυλάκιση, με πρόστιμο 50.000 δολάρια συν 7.692 δολάρια για δικαστικά έξοδα και θεωρήθηκε υπεύθυνος για 215.000 δολάρια συν τόκους που οφείλονταν για τους αναδρομικούς φόρους του.
Ο Καπόνε πέθανε αργότερα από καρδιακή ανεπάρκεια ως αποτέλεσμα αποπληξίας στις 25 Ιανουαρίου 1947..
Δεκαετίες 1930–1950
Το 1931, ο Φρανκ Νίτι καταδικάστηκε επίσης για φοροδιαφυγή και οδηγήθηκε στη φυλακή. Ωστόσο, ο Νίτι εξέτισε ποινή 18 μηνών. Όταν ο Νίτι αφέθηκε ελεύθερος στις 25 Μαρτίου 1932, πήρε τη θέση του ως το νέο αφεντικό της συμμορίας Καπόνε. Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο Νίτι ήταν ένα απλώς ένα αφεντικό βιτρίνα ενώ ο Πωλ Ρίκα ήταν το πραγματικό αφεντικό της μαφίας του Σικάγου.
Κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, η μαφία πέρασε στον εργασιακό εκβιασμό, τον τζόγο και την τοκογλυφία. Γεωγραφικά, αυτή ήταν η περίοδος που η οργάνωση επεκτάθηκε στο Μιλγουόκι και στο Μάντισον, στο Ουισκόνσιν, στο Κάνσας Σίτι και ιδιαίτερα στο Χόλιγουντ και σε άλλες πόλεις της Καλιφόρνια, όπου ο εκβιασμός των εργατικών συνδικάτων της έδωσε ρόλο στη βιομηχανία του κινηματογράφου.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, μια χούφτα ηγετικών στελεχών πήγαν στη φυλακή επειδή διαπιστώθηκε ότι εκβίαζαν το Χόλιγουντ ελέγχοντας τα συνδικάτα που συνθέτουν την κινηματογραφική βιομηχανία του Χόλιγουντ και χειραγωγώντας και καταχρεώνοντας το ταμείο συντάξεων των οδηγών φορτηγών Teamsters. Το 1943, ο Ρίκα αποφάσισε να ρίξει την εύθυνη στον Νίτι. Ωστόσο, ο Νίτι είχε διαπιστώσει ότι ήταν κλειστοφοβικός, χρόνια νωρίτερα ενώ βρισκόταν στη φυλακή για 18 μήνες και αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του αντί να αντιμετωπίσει περισσότερη ποινή φυλάκισης για τους εκβιασμούς στο Χόλιγουντ. Στη συνέχεια, ο Ρίκα έγινε το πραγματικό αφεντικό, με τον Τόνι Ακάρντο ως υπαρχηγό—η έναρξη μιας συνεργασίας που διήρκεσε σχεδόν 30 χρόνια. Εκείνη την εποχή, η μαφία του Σικάγου άρχισε να φέρνει μέλη της συμμορίας Forty-Two (42), μιας διαβόητης βίαιης συμμορίας νέων. Ανάμεσά τους ήταν οι Σαμ Τζιανκάνα, Σαμ ΝτεΣτέφανο, Φήλιξ Αλντερίσιο και Φιόρε Μπουτσέρι.
Ο Ρίκα στάλθηκε στη φυλακή αργότερα το 1943 για τη συμμετοχή του στο σχέδιο για τον έλεγχο του Χόλιγουντ. Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση, μαζί με αρκετούς άλλους μαφιόζους. Χάρη όμως στις πολιτικές διασυνδέσεις, ολόκληρη η ομάδα των μαφιόζων απελευθερώθηκε μετά από τρία χρόνια, κυρίως χάρη στις προσπάθειες του Μάρεϊ Χάμφρεϊς. Ωστόσο στον Ρίκα ως προϋπόθεση της αποφυλάκισής του επεβλήθηκε περιοριστικός όρος της μη σύνδεσης με άλλους μαφιόζους. Ο Ακάρντο ανέλαβε ονομαστικά την εξουσία ως αφεντικό, αλλά στην πραγματικότητα μοιράστηκε την εξουσία με τον Ρίκα, ο οποίος συνέχισε στα παρασκήνια ως ανώτερος σύμβουλος - μια από τις λίγες περιπτώσεις κοινής εξουσίας στο οργανωμένο έγκλημα.
Ο Ακάρντο επέτρεψε στον Ρίκα την ημι-συνταξιοδότηση το 1957 λόγω κάποιας εμπλοκής του με την Υπηρεσία Φορολογικών Εσόδων των ΗΠΑ. Από τότε, ο Ρίκα και ο Ακάρντο επέτρεψαν σε αρκετούς άλλους να υπηρετήσουν ονομαστικά ως αφεντικά, όπως ο Τζιανκάνα και ο Αλντερίσιο. Τα περισσότερα από αυτά τα αφεντικά προέρχονταν από τη συμμορία των Forty-Two. Ωστόσο, καμία σημαντική επιχειρηματική συναλλαγή δεν έλαβε χώρα χωρίς τη γνώση και την έγκριση του Ρίκα και του Ακάρντο και σίγουρα καμία επιτυχία. Μένοντας στα παρασκήνια, ο Ρίκα και ο Ακάρντο άντεξαν πολύ περισσότερο από τον Καπόνε. Ο Ρίκα πέθανε το 1972, αφήνοντας τον Ακάρντο ως τη μοναδική δύναμη στα παρασκήνια.
Δεκαετίες 1960–1990
Κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 1960, πολλοί ισχυρίζονται ότι η Ιταλοαμερικανική μαφία, και ειδικότερα, αυτή του Σικάγου, ενίσχυσε τον υποψήφιο και μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι. Η στρατηγική για την ενίσχυση των ψήφων για τον Κένεντι ουσιαστικά διέτρεχε τα ελεγχόμενα από τη μαφία συνδικάτα, απειλώντας σωματικά όσους δεν ψήφιζαν τον Κένεντι. Λέγεται μάλιστα ότι ο Τζόζεφ Κένεντι είχε συνάντηση με το αφεντικό της μαφίας Σαμ Τζιανκάνα πριν από τις εκλογές. Υποτίθεται ότι οι Κένεντι και η Μαφία συμφώνησαν ότι εάν ο Τζον εκλεγόταν πρόεδρος, θα σταματούσε τις έρευνες και ποινικές διώξεις κατά της μαφίας. Ωστόσο, μετά τις εκλογές, ο Πρόεδρος Κένεντι στράφηκε κατά του Τζιανκάνα. Οι θεωρίες λένε ότι αυτό ήταν που οδήγησε στην δική του δολοφονία, αλλά και του αδερφού του Ρόμπερτ Κένεντι.
Επιπλέον, πολλοί πιστεύουν ότι η μαφία του Σικάγου συμμετείχε ενεργά μαζί με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) στην Επιχείρηση Μανγκούστα, η οποία είχε στόχο την ανατροπή της κουβανικής κυβέρνησης υπό τον Φιντέλ Κάστρο. Σε αντάλλαγμα για τη βοήθειά της, η μαφία του Σικάγου επρόκειτο να αποκτήσει πρόσβαση στα πρώην καζίνο της. Η μαφία απέτυχε σε αυτό το εγχείρημα και αντιμετώπισε αυξανόμενες κατηγορίες υπό τη κυβέρνηση του προέδρου Τζον Κένεντι.
Η μαφία του Σικάγου έφτασε στο απόγειο της ισχύος της στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο Ακάρντο χρησιμοποίησε το συνταξιοδοτικό ταμείο των οδηγών φορτηγών Teamsters, με τη βοήθεια των Μέγερ Λάνσκι και Τζίμι Χόφα, για να εμπλακεί σε μαζικό ξέπλυμα χρήματος μέσω των καζίνο της μαφίας. Οι δεκαετίες του 1970 και του 1980 ήταν μια δύσκολη περίοδος για την οργάνωση, καθώς οι αρχές επιβολής του νόμου συνέχισαν να διεισδύουν στον οργανισμό, υποκινούμενοι από πολιτικούς. Τα παράνομα στοιχήματα μείωσαν τα κέρδη τους από τις στοιχηματικές εταιρίες και τα παράνομα καζίνο δεν άντεξαν στον ανταγωνισμό από τα νόμιμα καζίνο. Δραστηριότητες όπως η κλοπή αυτοκινήτων και τα επαγγελματικά αθλητικά στοιχήματα δεν αντικατέστησαν τα χαμένα κέρδη.
Η μαφία του Σικάγου έλεγχε τα καζίνο στο Λας Βέγκας και υπεξαίρεσε εκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια αρκετών δεκαετιών. Πιο πρόσφατα, κορυφαία στελέχη της μαφίας έχουν κριθεί ένοχα για εγκλήματα που χρονολογούνται ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Φημολογήθηκε ότι τα 2 εκατομμύρια δολάρια που αφαιρέθηκαν από τα καζίνο στην υπόθεση του 1986 χρησιμοποιήθηκαν για την οικοδόμηση της Ιταλικής Αμερικάνικης Λέσχης, ιδρυτής της οποίας ήταν ο Άντζελο Λα Πιέτρα.
Ο Άλεν Ντόρφμαν, βασικό πρόσωπο στις επιχειρήσεις υπεξαίρεσης χρημάτων της μαφίας, διερευνήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Το 1982, το FBI υπέκλεψε τις προσωπικές και εταιρικές τηλεφωνικές γραμμές του Ντόρφμαν και μπόρεσε να συγκεντρώσει τα στοιχεία που απαιτούνταν για να τον καταδικάσει και αρκετούς από τους συνεργάτες του για απόπειρες δωροδοκίας ενός γερουσιαστή για να απαλλαγούν από τα ποσοστά της βιομηχανίας φορτηγών. Εάν ο Ντόρφμαν πετύχαινε, η μαφία θα είχε τεράστιο κέρδος. Αυτό ήταν γνωστό ως Επιχείρηση Πέντορφ και ήταν ένα τεράστιο πλήγμα για την μαφία του Σικάγο.
Ο Ακάρντο πέθανε το 1992. Σε ένα μέτρο του πόσο επιτυχώς είχε καταφέρει να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας καθώς δεν πέρασε ούτε μια μέρα στη φυλακή (ή πέρασε μόνο μια μέρα, ανάλογα με την πηγή) παρά το αρχείο σύλληψης που χρονολογείται από το 1922. Η μετάβαση από τον Ακάρντο στην επόμενη γενιά των αφεντικών της μαφίας ήταν περισσότερο μια διοικητική αλλαγή παρά μια μάχη εξουσίας, διαφορετική από τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιούνται οι μεταβάσεις της ηγεσίας του οργανωμένου εγκλήματος στη Νέα Υόρκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Εγκληματικές οργανώσεις Κατηγορία:Αλ Καπόνε
Πολ Τόμας Άντερσον
Ο Πολ Τόμας Άντερσον, γνωστός και ως '''Π. Τ. Άντερσον''', γεννημένος στις 26 Ιουνίου το 1970 στο Στούντιο Σίτι της Καλιφόρνια, είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Ο πατέρας του Έρνι Άντερσον, γνωστός Αμερικανός ηθοποιός τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο σε νεαρή ηλικία. Στα 12 του χρόνια ο Άντερσον γύρισε τις πρώτες του ταινίες πειραματιζόμενος με βίντεο και φιλμ 8 χιλιοστών.
Για πολύ μικρό χρονικό διάστημα φοίτησε στο τμήμα Κινηματογράφου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης σύντομα όμως εγκατέλειψε τις σπουδές του για να κυνηγήσει καριέρα ως κινηματογραφιστής. Το 1993 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους Cigarettes & Coffee με προϋπολογισμό 20.000 δολαρίων η οποία του χάρισε υποτροφία στο εργαστήρι του Σάντανς. Το 1996 ακολούθησε η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους, ένα μοντέρνο Φιλμ νουάρ με τίτλο Hard Eight. Ο Άντερσον γνώρισε την πρώτη του εμπορική επιτυχία με την ταινία  Boogie Nights (1997) με πρωταγωνιστές τους Μαρκ Γουόλμπεργκ και Τζούλιαν Μουρ. Η ταινία που διαδραματίζεται χρονικά στην Χρυσή εποχή της Πορνογραφίας το 1970-1980 έλαβε πολλές διακρίσεις μεταξύ των οποίων τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Ακολούθησε το Magnolia,  ένα δράμα τριών ωρών γυρισμένο στην Κοιλάδα Σαν Φερνάρντο της Καλιφόρνια που αποτελείται από ένα μωσαϊκό με αλληλοσχετιζόμενους μεταξύ τους χαρακτήρες που βρίσκονται προς αναζήτηση της ευτυχίας και της συγχώρεσης. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και τρεις οσκαρικές υποψηφιότητες συμπεριλαμβανομένης αυτής του Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Η επόμενη επιτυχία του Άντερσον ήρθε με το There Will Be Blood (2007), που είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Oil! του Άπτον Σίνκλερ, έχοντας αρκετές ομοιότητες με κλασσικές ταινίες όπως η Πολίτης Κέιν. Η ταινία εστιάζει στην ανεξέλεγκτη φιλοδοξία ενός ανθρακωρύχου Ντάνιελ Ντέι-Λιούις) να επωφεληθεί από την εξόρυξη πετρελαίου στη Νότια Καλιφόρνια. Έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για όσκαρ κερδίζοντας στην κατηγορία του Α΄Αντρικού Ρόλου. Μετά από πέντε χρόνια απουσίας ο Άντερσον επέστρεψε στην σκηνοθεσία με το The Master ένα δράμα εν μέρει εμπνευσμένο από την ζωή του ιδρυτή της Σαϊεντολογίας, Λ. Ρον Χάμπαρντ. Η ταινία απεικονίζει την περίπλοκη σχέση ενός χαρισματικού γκουρού Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν με έναν από τους ακόλουθους του Χοακίν Φίνιξ) την περίοδο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το 2014 ο σκηνοθέτης ακολούθησε διαφορετική κατεύθυνση με την διασκευή και μεταφορά του μυθιστορήματος Inherent Vice από τον Τόμας Πίντσον. Το πολυάριθμο καστ αποτελούσαν ο Χοακίν Φίνιξ, Όουεν Γουίλσον, Τζένα Μαλόουν, Τζος Μπρόλιν, Ρις Γουίδερσπουν και Μάρτιν Σορτ. Με το Inherent Vice, ο Άντερσον κέρδισε ακόμα μια υποψηφιότητα για Όσκαρ αυτή του Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Ο Άντερσον έχει υπάρξει υποψήφιος για 6 Όσκαρ κατά την διάρκεια της καριέρας του και συνολικά οι ταινίες του έχουν προταθεί 20 φορές για Όσκαρ συμπεριλαμβανομένων δύο νικών. Το There Will Be Blood έχει αξιολογηθεί από πολλούς κριτικούς ως η καλύτερη ταινία του 2000. Αργότερα μαζί με το The Master και το Inherent Vice, μπήκε στην λίστα του BBC για το 2016 με τις καλύτερες ταινίες από το 2000 και μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες
Γιόρις Χούφναχελ
Ο Γιόρις Χούφναχελ (φλαμανδικά: Joris Hoefnagel ή Georg Hoefnagel (1542, Αμβέρσα – 24 Ιουλίου 1601, Βιέννη) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, χαράκτης, μικρογράφος, σχεδιαστής και έμπορος. Είναι γνωστός για τις εικονογραφήσεις θεμάτων φυσικής ιστορίας, τις τοπογραφικές του απόψεις, τις εικονογραφήσεις και τα έργα μυθολογικού περιεχομένου. Ήταν ένας από τους τελευταίους εικονογράφους χειρογράφων και είχε σημαντική συμβολή στην εξέλιξη των τοπογραφικών σχεδίων στην τέχνη.
Οι εικονογραφήσεις που έκανε σε χειρόγραφα και τα διακοσμητικά σχέδιά του διαδραμάτισαν σοβαρό ρόλο στην εμφάνιση των πινάκων νεκρών φύσεων με άνθη ως ανεξάρτητου είδους ζωγραφικής στη βόρεια Ευρώπη στα τέλη του 16ου αιώνα. Ο σχεδόν επιστημονικός νατουραλισμός των βοτανικών και ζωωλογικών σχεδίων του χρησίμευσε ως πρότυπο για τις επερχόμενες γενεές Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων.
Πρώτα χρόνια
Ο Γιόρις Χούφναχελ ήταν γιος του Γιάκομπ Χούφναχελ, εμπόρου διαμαντιών και ειδών πολυτελείας, όπως ταπισερί, ενώ η σύζυγός του, Ελίζαμπετ Βέζελερ, ήταν θυγατέρα του ειδικευμένου νομισματοκόπτη της Αμβέρσας Γιόρις Βέζελερ. Καθώς ο πατέρας του επιθυμούσε να εισέλθει στην οικογενειακή επιχείρηση, ο νεαρός Γιόρις έλαβε αναγεννησιακή ουμανιστική μόρφωση. Εκτός από τη μητρική του γλώσσα, μιλούσε και αρκετές ξένες γλώσσες, έγραφε ποιήματα και έπαιζε αρκετά μουσικά όργανα. Σε ένα από τα έργα του ο Χούφναχελ περιγράφει τον εαυτό του ως αυτοδίδακτο καλλιτέχνη. Εν τούτοις, σύμφωνα με τον πρώιμο Φλαμανδό βιογράφο Κάρελ φαν Μάντερ, έλαβε τα πρώτα του καλλιτεχνικά μαθήματα από τον Χανς Μπολ, πιθανώς όσο αυτός βρισκόταν ακόμη στην Αμβέρσα (1570-1576). Η μαθητεία αυτή στον Χανς Μπολ δεν είναι τεκμηριωμένη.
Ταξίδια
Από το 1650 ως το 1562 έζησε στη Γαλλία, όπου παρακολούθησε μαθήματα στα πανεπιστήμια της Μπουρζ και της Ορλεάνης. Εδώ πιθανόν να δημιούργησε τα πρώτα σχεδιάσματα τοπίων. Το 1563 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία, λόγω θρησκευτικών αναταραχών, και επέστρεψε στην Αμβέρσα. Σύντομα όμως αναχώρησε και πάλι, αυτή τη φορά για την Ισπανία, όπου διέμεινε από το 1563 ως το 1567 και δραστηριοποιήθηκε εργαζόμενος για την οικογενειακή επιχείρηση. Έφτιαξε διάφορα σχεδιάσματα τόπων της Ισπανίας, αλλά τον είχε συναρπάσει ιδιαίτερα η Σεβίλλη, το κύριο αποικιακό ισπανικό εμπορικό λιμάνι της Ισπανίας, όπου μπόρεσε να δει πολλά εξωτικά ζώα και φυτά. Επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1567 αλλά στο ενδιάμεσο διάστημα είναι πιθανό να είχε επιστρέψει σε αυτήν, για μικρά χρονικά διαστήματα, για εργασίες της οικογενειακής επιχείρησης. Το 1568 ταξίδεψε στην Αγγλία και διέμεινε στο Λονδίνο για μερικούς μήνες, όπου δημιούργησε φιλίες με άλλους Φλαμανδούς επιχειρηματίες. Ύστερα από την επιστροφή του στην Αμβέρσα νυμφεύτηκε την Σουζάννε φαν Όνχεμ, το 1571, και το 1573 το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον οποίο ονόμασε Γιάκομπ, ο οποίος έγινε επίσης καλλιτέχνης.
Εξορία
Μετά τη λεληλασία της Αμβέρσας από τα ισπανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του ογδηκονταετούς πολέμου, το 1576, στην οποία όλη η οικογενειακή περιουσία χάθηκε λόγω λεηλασιών, ο Γιόρις Χούφναχελ έφυγε από τη γενέτειρά του. Ταξίδεψε το 1577, συνοδευόμενος από τον χαρτογράφο Άμπραχαμ Ορτέλιους, κατά μήκος του Ρήνου, σε Φρανκφούρτη, Άουγκσμπουργκ και Μόναχο φθάνοντας ως τη Βενετία και τη Ρώμη. Οι δυο τους ταξίδεψαν και νοτιότερα, στη Νάπολη και επισκέφθηκαν πολλές αρχαίες τοποθεσίες. Ο πάτρονας Χανς Φούγκερ (Hans Fugger) και ο γιατρός Άντολφ Όκκο (Adolf Occo), τους οποίους είχε συναντήσει στο Άουγκσμπουργκ, τον συνέστησαν στον Αλβέρτο Ε΄, Δούκα της Βαυαρίας. Ο Δούκας εντυπωσιάστηκε από τις μινιατούρες του Χούφναχελ και του υποσχέθηκε εργασία ως Αυλικό ζωγράφο. Στη Ρώμη τον συνέστησαν στον κύκλο του Καρδιναλίου Αλεσσάντρο Φαρνέζε. Χάρη στην εξαιρετική του ικανότητα να ζωγραφίζει μινιατούρες, ο Καρδινάλιος του προσέφερε τη θέση του μικρογράφου Τζούλιο Κλόβιο, που είχε πεθάνει. Αποφάσισε, ωστόσο, να αποδεχτεί τη θέση του Αυλικού ζωγράφου της δουκικής Αυλής στο Μόναχο. Έζησε στο Μόναχο οκτώ χρόνια, ως Αυλικός ζωγράφος των Δουκών Αλβέρτου Ε΄ και Γουλιέλμου Ε΄. Του δόθηκε η ελευθερία να ασχολείται με τα δικά του ενδιαφέροντα και φαίνεται ότι αποδέχτηκε τη θέση στην Αυλή για να μη δεσμευτεί από τους κανόνες της πόλης και της τοπικής Συντεχνίας. Έλαβε, επίσης, παραγγελίες από τον Φούγκερ και τον οίκο των Έστε της Φερράρα. Στο μεταξύ εργάστηκε και στο Ίννσμπρουκ, στην Αυλή του Αρχιδούκα της Αυστρίας Φερδινάνδου Β΄. Συνέχισε, επίσης, τις εμπορικές του δραστηριότητες.
Ως καλβινιστής, υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το Μόναχο το 1591, όταν τέθηκε κανόνας ότι όλα τα μέλη της Αυλής όφειλαν να διακηρύξουν την πίστη τους στον καθολικισμό. Στη συνέχεια πήγε να εργαστεί για τον Αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄, αρχικά διαμένοντας στη Φρανκφούρτη, όπου συμμετείχε στον κύκλο Φλαμανδών ουμανιστών, εμπόρων, καλλιτεχνών και εκδοτών. Ιδιαίτερα η φιλία του με τον Φλαμανδό βοτανολόγο Κάρολους Κλούσιους πιθανόν να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις κατοπινές βοτανικές του εικονογραφήσεις. Το 1594 αναγκάστηκε ξανά να εγκαταλείψει τη Φρανκφούρτη, λόγω της καταπίεσης στην καλβινική πίστη. Τα τελευταία του χρόνια εργάστηκε στη Βιέννη, κάνοντας παράλληλα τακτικές επισκέψεις στην Πράγα. Ο αδελφός του, Ντάνιελ, ζούσε στη Βιέννη, όπου διέθετε μια επιχείρηση υπό αυλική προστασία. Εκείνη την περίοδο προώθησε τον γιο του, Γιάκομπ, στην Αυλή. Συνεργαζόταν τακτικά με τον γιο του σε καλλιτεχνικές εργασίες. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ απεβίωσε στη Βιέννη το 1600, αλλά αυτό δεν είναι σίγουρο, καθώς αναφορές σε αυτόν, σε έγγραφα που αναφέρονται στον αδελφό και στον γιο του, υπάρχουν και μετά από αυτή τη χρονολογία.
Έργα
Ο Χούφναχελ ήταν ευέλικτος καλλιτέχνης και έγινε γνωστός για τα τοπία, τα εμβλήματα, τις μικρογραφίες, τα τοπογραφικά σχέδια και τις συνθέσεις με μυθολογικά θέματα και θέματα της καθημερινότητας. Τμήμα των καλλιτεχνικών δημιουργιών του Χούφναχελ διατηρήθηκε στην Ολλανδική Δημοκρατία από τον Κονσταντάιν Χόιχενς, όταν κληροδοτήθηκαν στην οικογένεια Χόιχενς με τον θάνατο του Χούφναχελ. Τα έργα αυτά τα είδαν Ολλανδοί καλλιτέχνες και άσκησαν σημαντική επιρροή στην εξέλιξη του είδους της νεκρής φύσης και της νατουραλιστικής τέχνης.
Τοπία και τοπογραφικά έργα
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Αγγλία έφτιαξε σχέδια των βασιλικών ανακτόρων, όπως του κάστρου Ουίνδσος και του ανακτόρου Nonsuch, που θεωρούνται ως μερικές από τις πρώτες ρεαλιστικές τοπιογραφίες με υδροχρώματα στην Αγγλία.
Ο Χούφναχελ φιλοτέχνησε πολλά σχέδια τοπίων κατά τα ταξίδια του στην Ευρώπη. Αυτά αργότερα χρησίμευσαν ως πρότυπα για τα χαρακτικά της έκδοσης Theatrum orbis terrarum (1570) του Ορτέλιους και του Civitates orbis terrarum του Γκέοργκ Μπράουν (Κολωνία, (1572–1618). Το Civitates orbis terrarum, με τους έξι τόμους του, ήταν ο πιο εκτενής άτλας της εποχής του. Ο Χούφναχελ εργαζόταν αδιάλειπτα στο Civitates σε ολόκληρη τη ζωής του και πιθανόν να ενήργησε ως παράγων για το όλο έργο, παραγγέλλοντας απόψεις από άλλους καλλιτέχνες. Ολοκλήρωσε, επίσης, ο ίδιος περισσότερες από 60 εικονογραφήσεις, περιλαμβανομένων διαφόρων απόψεων από τη Βαυαρία, την Ιταλία και τη Βοημία. Ζωντάνεψε τα ολοκληρωμένα χαρακτικά με μανιεριστική αίσθηση φαντασίας και πνεύμα, χρησιμοποιώντας δραματικές προοπτικές και διακοσμητικά πλαίσια. Λόγω της τοπογραφικής του ακρίβειας ήταν αυτός που διακήρυξε τη ρεαλιστική τάση στην τοπιογραφία των Κάτω Χωρών του 17ου αιώνα.
Ο γιος του, Γιάκομπ, επεξεργάστηκε το 1617 τα σχέδια του πατέρα του για τον έκτο τόμο του Civitates, που εκδόθηκε στην Κολωνία το 1618. Ο 6ος τόμος περιέχει μια ομογενή σειρά εικόνων πόλεων της κεντρικής Ευρώπης (σε Αυστρία, Βοημία, Ουγγαρία και Τρανσυλβανία), που είναι εξαιρετικά συνεπείς ως απεικονίσεις. Οι απόψεις είναι δημιουργημένες με προοπτική και σε λίγες μόνο περιπτώσεις σε ισομετρική προβολή και ξεχωρίζουν ως προς την ακρίβεια των πληροφοριών τους, την ιδιαίτερη προσοχή στην πιστή αναπαράσταση της περιοχής, το τοπίο, την κατάσταση των δρόμων και τη δύναμη της παρατηρητικότητάς του, αλλά και τη λεπτότητα της ερμηνείας.
Εμβλήματα
Στην Αγγλία ο Χούφναχελ δημιούργησε μια σειρά σχεδίων εμβλημάτων, που τιτλοφόρησε Patientia (πλήρης τίτλος: Traité de la Patience, Par Emblêmes Inventées et desinées par George Hoefnagel à Londres, L’an 1569), τα οποία εστίαζαν στα θέματα της υπομονής και των δεινών. Η ρωπογραφική φύση του όλου έργου προβλέπει την εμφάνιση των κατοπινών βιβλίων εμβλημάτων (συμβόλων) που εμφανίστηκαν στις Κάτω Χώρες. Η Patientia επίσης ανακλά την επιρροή της νεο-στωικής φιλοσοφίας, δημοφιλούς τότε στον κύκλο του εκδότη από την Αμβέρσα Κριστόφ Πλαντέν. Το βιβλίο παρέμεινε σε χειρόγραφη μορφή και χρονολογείται από το 1569. Το χειρόγραφο αυτό υπάρχει σήμερα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Ρουέν στη Γαλλία.
Ένα από αυτά τα εμβλήματα τιτλοφορείται Patiente cornudo (υπομονετικός κερατάς). Απεικονίζει μια σκηνή δημόσιας τιμωρίας μιας μοιχαλίδας συζύγου και του απατημένου συζύγου, δηλαδή του "υπομονετικού κερατά". Η Καθολική Εκκλησία θεωρούσε εξ ίσου ενόχους τον σύζυγο και την σύζυγο για το αμάρτημα της μοιχείας. Ο σύζυγος έχει τα χέρια του δεμένα και φορά στην κεφαλή του δύο μεγάλα κλαδιά με τα παρακλάδια τους, τα οποία μοιάζουν με μεγάλα κέρατα ελαφιών. Μεταξύ των κορυφών των κλαδιών κρέμονται από ένα σχοινί κουδουνάκια. Πλάι στον άνδρα εικονίζεται μια γυναίκα με πρόσωπο καλυμμένο με βέλο φτιαγμένο από τα μαλλιά της και μαστιγώνει τον σύζυγό της με μαστίγιο από σκόρδα. Πίσω τους βρίσκεται ένας κήρυκας που διαλαλεί το έγκλημα του ζεύγους. Είναι εφοδιασμένος με σάλπιγγα και μια βέργα, με την οποία τιμωρεί το ζεύγος. Ο Χούφναχελ επανέλαβε αυτή τη σκηνή στην Άποψη της Σεβίλλης του Civitates orbis terrarium. Στη σκηνή αυτή υπάρχει επιπλέον μια γυναία καβάλα σε ένα γάιδαρο, γυμνή από τη μέση και πάνω. Είναι η μαστροπός που επίσης τιμωρείται. Η σκηνή περιλαμβάνει επίσης μορφές που γελοιοποιούν το ζευγάρι, κρατώντας τα δάκτυλά τους σε σχήμα "V", σύμβολο του απατημένου συζύγου.
Εικονογραφήσεις χειρογράφων
Ο Χούφναχελ ήταν ικανότατος μικρογράφος και διάσημος για τις μικρογραφίες του σε πολλά χειρόγραφα της συλλογής της δυναστείας των Αψβούργων.
Το Βιβλίο Ωρών του Φιλίππου του Κλεβ
Ρωμανικό Βιβλίο Ευχαριστιών
Μεταξύ 1581 και 1590 εικονογράφησε την παραλλαγή του ρωμανικού βιβλίου Ευχαριστιών του Τρέντο (σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Βιέννης), μια παραγγελία του Αρχιδούκα της Αυστρίας Φερδινάνδου Β΄. Προσέθεσε εικονογραφήσεις σε ολόκληρο το βιβλίο, το οποίο αποτελείται από 658 φύλλα περγαμηνής vellum. Στις εικονογραφήσεις περιλαμβάνονται εικόνες από τη Φύση και παράξενα περιθώρια. Οι σελίδες του ημερολογίου διακοσμούνται με μικρά επιτραπέζια παίγνια, όργανα και ζώα, τα οποία συνδέονται με λωρίδες. Οι εικόνες έχουν εμβληματικό περιεχόμενο, τυπικά σχετιζόμενο με το αναγραφόμενο θρησκευτικό κείμενο που συνοδεύουν ή με τον πάτρονα.
Schriftmusterbuch
Κατ' απαίτηση του Αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ ο Χούφναχελ, κατά την περίοδο 1591 - 1594, προσέθεσε μικρογραφίες σε ένα χειρόγραφο, που αναφέρεται ως Schriftmusterbuch (σήμερα βρίσκεται στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης).
Το Schriftmusterbuch είχε δημιουργηθεί από τον Αυλικό καλλιγράφο Γκέοργκ Μποκσκάυ κατά την περίοδο 1571-1573 για λογαριασμό του Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Β΄. Αποτελείται από 127 σελίδες (119 με κείμενο) περγαμηνής. Ο Χούφναχελ προσέθεσε μικρογραφίες στο πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιώντας υδροχρώματα και ασημόχρωμη και χρυσόχρωμη (για τα σημεία έμφασης) χρωστική, μερικές φορές με ίχνη του οργάνου σχεδίασης στα προπαρασκευαστικά σχεδιάσματα. Προσέθεσε, επίσης, οκτώ φύλλα, όλα σχεδιασμένα από το χέρι του. Χρησιμοποίησε ποικίλα στοιχεία εικόνων, όπως χλωρίδα και πανίδα, μυθολογικά στοιχεία, πορτρέτα, απόψεις πόλεων και σκηνές μαχών. Στόχος του ήταν να δοξάσει τον Αυτοκράτορα ως την υπέρτατη επίγεια δύναμη και προστάτη της καθολικής πίστης.
Mira calligraphiae monumenta
Ο Αυτοκράτορας Ροδόλφος Β΄ του παράγγειλε επίσης να εικονογραφήσει το Mira calligraphiae monumenta, ένα βιβλίο οδηγό καλλιγραφίας (σήμερα στο Μουσείο Γκέτι). Ξεκίνησε να εργάζεται σε αυτό περί το 1590, 15 χρόνια μετά τον θάνατο του καλλιγράφου Γκέοργκ Μποσκσάυ (Georg Bocskay). Όπως και το Musterbuch, το βιβλίο αυτό δημιουργήθηκε από τον Μποσκσάυ για να καταδείξει τα διάφορα καλλιγραφικά στοιχεία και περιλάμβανε, επίσης, ένα ολοκληρωμένο αλφάβητο. Όταν το βιβλίο περιήλθε στην κατοχή του Ροδόλφου Β΄, ο Χούφναχελ προσέθεσε εικονογραφήσεις, κατά κύριο λόγο με φυτά, καρπούς και άνθη, αλλά προσέθεσε και μικρά ζώα και έντομα και απόψεις πόλεων. Οι εικονογραφήσεις του, συνεπώς, αποτέλεσαν μια μορφή έρευνας του φυσικού κόσμου. Επιπλέον, εικονογράφησε τα πεζά γράμματα του κατασκευασμένου αλφαβήτου με υβριδικά πλάσματα και φανταστικές μάσκες. Χρησιμοποιώντας τους εκτεταμένους πόρους των εικονογραφικών του ψευδαισθήσεων, ο Χούφναχελ στόχευε να καταδείξει, με τις εικονογραφήσεις του, την περοχή των εικόνων απέναντι στο γραπτό κείμενο. Με τον τρόπο αυτό αμφισβητούσε την υπεροχή μιας μορφής τέχνης απέναντι σε μιαν άλλη. Το βιβλίο αυτό είναι ένα από τα τελευταία σημαντικά δείγματα της ευρωπαϊκής εικονογράφησης χειρογράφων, τα οποία δημιουργούνταν σε μια εποχή που τα τυπωμένα βιβλία είχαν αρχίσει να αντικαθιστούν τα χειρόγραφα.
Οι μικρογραφίες του Χούφναχελ θεωρούναι ότι αποτελούν τμήμα της πρώιμης φλαμανδικής παράδοσης στη μικρογραφία και, ιδιαίτερα, στις εικονογραφήσεις χειρογράφων που δημιουργούνταν σε Γάνδη και Μπρυζ τον 15ο και τον 16ο αιώνα. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στον λεπτολόγο τρόπο σχεδίασης, στη χρήση τρόπων "οφθαλμαπάτης" (όπως προσπίπτουσες σκιές ή στελεχών που γλιστρούν μέσω εικονικών σχισμών στις σελίδες) και του νατουραλιστικού περιεχομένου. Η παράδοσης αυτή έδινε έμφαση στην ψευδαίσθηση στη ζωγραφική μέσω μεθόδοων όπως η τρισδιάστατη μοντελοποίηση της βλάστησης και άλλων μορφών απεικόνισης με ακριβή και σε φυσικό μέγεθος τρόπο. Ο Χούφναχελ επέδειξε τη δεξιοτεχνία του δείχνοντας ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια αλλά και στην επιλογή δύσκολων θεμάτων, όπως ένα μήλο κομμένο στα δύο, τον καρπό μιας φασολιάς ανοιγμένο ή ένα έντομο ή ερπετό με ιριδίζον δέρμα.
Σπουδές φυσικής ιστορίας
Τα Τέσσερα Στοιχεία
Ο Χούφναχελ έλαβε μια από τις πρώτες παραγγελίες του ενώ εργαζόταν για τους Δούκες στο Μόναχο. Δημιούργησε ένα τετράτομο χειρόγραφο με μικρογραφίες φυσικής ιστορίας (ποικίλα φύλλα, χρονολογούμενα από το 1575 ως το 1582 σήμερα βρίσκονται σε διάφορα μουσεία, όπως η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσιγκτον, το Kupferstichkabinet του Βερολίνου, το Μουσείο του Λούβρου αλλά και σε ορισμένες ιδιωτικές συλλογές. Το έργο τιτλοφορούνταν (ανά τόμο) Animalia rationalia et insecta (ignis), Animalia quadrupedia et reptilia (terra), Animalia aquatilia et conchiliata (aqua), Animalia volatilia et amphibia (aier) και περιέχει λεπτομερείς απεικονίσεις ζώων που έχουν υποδιαιρεθεί ανάλογα με τα "τέσσερα στοιχεία" (γι' αυτό και το βιβλίο τιτλοφορείται απλά ως "Τα Τέσσερα Στοιχεία".
Το έργο μοιάζει με βιβλίο εμβλημάτων, με τα λατινικά επιγράμματα, μότος και βιβλικές ρήσεις. Ο Χούφναχελ δεν ζωγράφισε όλες τις εικόνες, αλλά μάλλον τις αντέγραψε από έργα άλλων καλλιτεχνών, περιλαμβανομένης και μιας σειράς σχεδίων του ζωγράφου ζώων από την Αμβέρσα Χανς Φερχάχεν ντεν Στόμμεν και ξυλογραφιών από την Historia animalium του Κόνραντ Γκέσσνερ. Πρόκειται για μνημείο φυσικών επιστημών του 16ου αιώνα, καθώς αποτελεί μιαν επιτομή των ως τότε γνωστών ζώων του πλανήτη.
Archetypa studiaque patris Georgii Hoefnagelii
Ο γιος του, Γιάκομπ, εξέδωσε τα Archetypa studiaque patris Georgii Hoefnagelii το 1592 στη Φραγκφούρτη. Το βιβλίο αποτελεί μια συλλογή 48 χαρακτικών φυτών, εντόμων και μικρών ζώων, που απεικονίζονται ad vivum και έγιναν ύστερα από μελέτες του Γιόρις Χούφναχελ.ref>The Archetypa studiaque patris Georgii Hoefnagelii at archive.org Υποδιαιρείται σε τέσσερα μέρη των 12 πλακών έκαστο (καθένα με ξεχωριστό εμπροσθόφυλλο), χαραγμένα από τον Γιάκομπ Χούφναχελ, βασισμένα σε σχέδια του πατέρα του, Γιόρις. Ο Ιταλός λόγιος Φιλίππο Μπουονάννι ισχυρίστηκε το 1691 ότι τα χαρακτικά αυτά αποτελούν το πρώτο εκδοθέν παράδειγμα της χρήσης μικροσκοπίου. Εν τούτοις, ο ισχυρισμός του Μπουονάννι αμφισβητείται ακόμη. Καθώς η ποιότητα των χαρακτικών διαφέρει, συμπεραίνεται ότι ορισμένα από τα έργα έγιναν από μέλη της οικογένειας ντε Μπράι (De Bry) που τότε διέμεναν στην Φρανκφούρτη. Τα χαρακτικά της συλλογής δεν αποσκοπούσαν αποκλειστικά στην αναπαράσταση του πραγματικού κόσμου: Μετέφεραν ένα θρησκευτικό μήνυμα, καθώς ενθάρρυναν τον διαλογισμό επί του θεϊκού σχεδίου της δημιουργίας. Όπως όλα τα σύγχρονα βιβλία εμβλημάτων, κάθε χαρακτικό έφερε ένα μόττο, το οποίο τυπικά αναφερόταν στην παρεμβολή του Θεού στον κόσμο. Τα χαρακτικά του βιβλίου αποτέλεσαν πρότυπο για άλλους καλλιτέχνες και τα μοτίβα του Χούφναχελ αντιγράφονταν ως τον 19ο αιώνα.
Νεκρές φύσεις
Ο Χούφναχελ διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη της νεκτρής φύσης, ιδιαίτερα απεικονίσεων λουλουδιών, ώστε να καταστεί ανεξάρτητο είδος ζωγραφικής. Ένα αχρονολόγητο λουλούδι του Χούφναχελ, υπό μορφή μικρογραφίας, θεωρείται ως η πρώτη ανεξάρτητη νεκρή φύση. Ο Χούφναχελ ζωντάνευε τις νεκρές του φύσεις με έντομα και ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια, τυπική των μελετημάτων του στη φυσική ιστορία. Αυτό μπορεί κανείς να το δει στο έργο του 1589Amoris Monumentum Matri Chariss(imae) (ex-Nicolaas Teeuwisse 2008).
Έχει υποστηριχτεί ότι οι εικονογραφικές μικρογραφίες του Χούφναχελ, τα χαρακτικά από το Archetypa studiaque και ορισμένα σχέδια σε περγαμηνή vellum (προβάτου), ανεξάρτητα από οποιοδήποτε κείμενο, όπως το έργο του 1594 Νεκρή φύση με λουλούδια και έντομα (σήμερα στο Ασμόλειο Μουσείο αποτέλεσαν τις βάσεις για τη ζωγραφική νεκρών φύσεων ως ανεξάρτητου είδους. Η επιρροή αυτή θεωρείται σημαντική, ιδιαίτερα στην εξέλιξη της τυπικής νεκρής φύσης με λουλούδια, κοχύλια και έντομα, των Κάτω Χωρών. Ο τρόπος με τον οποίο οι καλλιτέχνες αυτών των χωρών αναπαριστούσαν τα έντομα στις αρχές του 17ου αιώνα, έχει επίσης επηρεαστεί από τον Χούφναχελ, μέσω του γάμου της αδελφής του με μέλος της επιφανούς οικογένειας Χόιχενς. Μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη, τμήμα της καλλιτεχνικής του κληρονομιάς αποδόθηκε στην οικογένεια Χόιχενς, όπου έγινε αντικείμενο μελέτης από τον Φλαμανδικής καταγωγής Ολλανδό καλλιτέχνη Γιάκομπ ντε Γκέυν ΙΙ, ο οποίος έγινε ένας από τους πρώτους ζωγράφους νεκρών φύσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Θεόδωρος Γαροφαλίδης
Ο Θεόδωρος Γαροφαλίδης (1898–1978) ήταν Έλληνας ιατρός ορθοπεδικής και καθηγητής πανεπιστημίου ο οποίος παρουσίασε αξιοσημείωτο ιατρικό και κοινωνικό έργο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1898 στην Αθήνα και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, ενώ στη συνέχεια ειδικεύτηκε στην ορθοπεδική στο Πανεπιστήμο της Νέας Υόρκης. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως βοηθός στην Α΄ Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών και έπειτα ως επιμελητής στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Το 1935 εξελέγη υφηγητής και το 1956 καθηγητής στην έδρα της ορθοπεδικής στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της επιστημονικής του σταδιοδρομίας διετέλεσε επίσης διευθυντής του Νοσοκομείου Παίδων Βούλας, της ορθοπεδικής κλινικής του Ασκληπιείου Βούλας αλλά και του Νοσοκομείου Βούλας. Ακόμη, υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου των Ολυμπιακών Αερογραμμών, καθηγητής ορθοπεδικής στη Σχολή Φυσιοθεραπευτικής και μέλος συμβουλίων του Υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας. Ήταν νυμφευμένος με την Άρτεμη Ωνάση, αδελφή του Αριστοτέλη, και πέθανε στις 19 Αυγούστου 1978 στην Αθήνα. Τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε αρκετά συγγράμματα ορθοπεδικού περιεχομένου, ενώ υπήρξε και εκδότης του περιοδικού Ορθοπεδικά Χρονικά. Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του περιλαμβάνονται τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ορθοπαιδικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Κρίση της Αβυσσηνίας
Η κρίση της Αβυσσηνίας ήταν διπλωματικό επεισόδιο του μεσοπολέμου που κατέληξε σε ένοπλη σύρραξη μεταξύ του Βασιλείου της Ιταλίας και της Αυτοκρατορίας της Αβυσσηνίας (σήμερα Αιθιοπία). Η κρίση ξεκίνησε από ένα θερμό επεισόδιο ανάμεσα στις δυο χώρες, το οποίο χρονολογείται από το φθινόπωρο του 1934 και που έμεινε στην ιστορία ως το «Επεισόδιο του Ουόλγουολ». Το συμβάν εκμεταλλεύτηκε ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι, προβάλλοντας απαιτήσεις επέκτασης της χώρας του σε αφρικανικά εδάφη, με πρόσχημα την ανάγκη αποικισμού. Ως ιδανικό τόπο για αυτό επέλεξε την Αβυσσηνία προς την οποία απηύθυνε κατηγορίες, προκαλώντας έτσι διεθνείς παρεμβάσεις. Ωστόσο, η αντίδραση της ΚτΕ αλλά και των άλλων μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων της εποχής (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία) όπως και των ΗΠΑ υπήρξε χαλαρή, με αποτέλεσμα την επιδείνωση της κρίσης. Περαιτέρω, οι διαμαρτυρίες του αυτοκράτορα της Αβυσσηνίας Χαϊλε Σελασιέ δεν εισακούστηκαν και η χώρα του παρέμεινε, ουσιαστικά, αβοήθητη και στη διάθεση των Ιταλικών βλέψεων. Η κρίση αποδυνάμωσε το θεσμό της ΚτΕ και οδήγησε ταχύτερα στην επίτευξη συμφωνίας της Ιταλίας με τη Ναζιστική Γερμανία.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Αβυσσηνία αποτελούσε στόχο της ιταλικής επεκτατικής πολιτικής ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όμως ο Α΄ Ιταλο-Αβυσσηνιακός Πόλεμος (1895 – 1896) έληξε με ταπεινωτική ιταλική ήττα, στη Μάχη της Άντουα (1 Μαρτίου 1896). Ο Μουσολίνι, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με πραξικοπηματικό τρόπο στην Ιταλία το 1922 με την ανοχή του βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ θέλησε να επαναφέρει το ζήτημα της προσάρτησης της αφρικανικής αυτής χώρας, εκμεταλλευόμενος μια συνθήκη του 1928, η οποία είχε υπογραφεί μεταξύ των δυο μερών, έπειτα από διεθνή μεσολάβηση. Το Μάιο του 1935 και κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του στην ιταλική βουλή, διακήρυξε ότι η Αβυσσηνία είχε προκαλέσει την Ιταλία, προβαίνοντας σε στρατιωτικές προετοιμασίες από το έτος 1929 με τη βοήθεια Ευρωπαίων αξιωματικών σε ρόλο εκπαιδευτών, ενώ από το 1930 προμηθεύονταν σύγχρονο πολεμικό υλικό, προερχόμενο από τις βιομηχανίες ευρωπαϊκών κρατών. Τόνισε ακόμη ότι στόχευε σε ειρηνική επέκταση στα Αιθιοπικά εδάφη, με απώτερο σκοπό τον εκπολιτισμό των γηγενών και την πρόοδο της χώρας.
Επιδείνωση της κρίσης
Στα τέλη Αυγούστου του 1935 η κρίση είχε περάσει σε οξεία φάση. Ο Μουσολίνι, με συνέντευξη που παραχώρησε στη βρετανική εφημερίδα «Νταίηλυ Μαίηλ» εμφανίσθηκε αποφασισμένος να μην υποχωρήσει στην απαίτησή του για άμεση κατάκτηση της Αιθιοπίας με κάθε κόστος, απειλώντας ότι θα αγνοούσε οποιοαδήποτε κύρωση του επιβάλλονταν και υποσχόμενος ότι θα αντιδρούσε με δυναμικό τρόπο στην προσπάθεια διεθνοποίησης της διαφοράς του με την Αφρικανική χώρα. Οι δηλώσεις του Ιταλού δικτάτορα οδήγησαν σε κινητοποίηση τη Βρετανική πλευρά, που απάντησε με στρατιωτική ενίσχυση των βάσεών της στη Μάλτα, το Άντεν και το Σουδάν, ενώ εκφράσθηκε η επιθυμία της να απαγορεύσει τη δίοδο μέσω του Σουέζ για τα Ιταλικά πολεμικά πλοία. Από τη μεριά της, η Αβυσσηνία διαμαρτυρήθηκε στην ΚτΕ για την αδυναμία της τελευταίας να εξασφαλίσει μια ειρηνική διευθέτηση του ζητήματος. Ο αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ εξέφρασε την απογοήτευσή του για την απαγόρευση προμήθειας πολεμοφοδίων από τρίτες χώρες, κάτι που όπως πρόσθεσε, σήμαινε ότι η χώρα του εγκαταλειπόταν αβοήθητη, ενώ δεχόταν άδικη επίθεση.
Παραπομπές
Αβυσσηνιας κριση Αβυσσηνιας κριση Αβυσσηνιας κριση
Ιχθύς
μικρογραφία|237x237εσ|Ο Ιχθύς υιοθετήθηκε ως [[Χριστιανικός συμβολισμός|χριστιανικό σύμβολο.]] Οι Ιχθύς ή ichthus, από τα ελληνικά ἰχθύς 1ος αι. μ.Χ. Ελληνιστική Κοινή, "Ψάρι") είναι ένα σύμβολο που αποτελείται από δύο τέμνοντα τόξα, τα άκρα της δεξιάς πλευράς εκτείνονται πέρα από το σημείο συνάντησης έτσι ώστε να μοιάζουν με το προφίλ ενός ψαριού. Το σύμβολο υιοθετήθηκε από τους πρώτους Χριστιανούς ως μυστικό σύμβολο. Τώρα είναι γνωστή συνομιλία ως το «σημάδι του ψαριού» ή «το ψάρι του Ιησού»
Συμβολική έννοια
Ο ἸΧΘΥΣ (ιχθύς), η επίσης ἸΧΘΥϹ με ένα lunate sigma, σε ένα backronym η ακροστιχίδα στο "Ἰησοῦς Χριστὸς Θεοῦ Υἱὸς Σωτήρ", contemporary Koine, το οποίο μεταφράζεται ως εξής 'Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού, Σωτήρας'.
Αυτή η εξήγηση δίνεται, μεταξύ άλλων, από τον Αυγουστίνο στο Civitate Dei, όπου σημειώνει ότι η πρόταση "Ἰησοῦς Χριστὸς Θεοῦ Υἱὸς Σωτήρ" έχει 27 γράμματα, δηλαδή 3×3×3, το οποίο σε αυτήν την εποχή έδειχνε δύναμη. (Αυτή η πρόταση είναι προφανώς ψευδής καθώς η φράση έχει 26 γράμματα, που προκύπτει από την άγνοια του Αυγουστίνου.) Ο Αυγουστίνος παραθέτει επίσης ένα αρχαίο κείμενο από τους χρησμούς του οποίου οι στίχοι είναι ακροστιχίδες της δημιουργικής πρότασης.
Η δήλωση «Ιησούς Χριστός, Υιός του Θεού, Σωτήρας» επιβεβαίωσε την πεποίθηση των πρώτων Χριστιανών στη διττή φύση, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τόσο ανθρώπινος όσο και πλήρως θεϊκός. Η πεποίθηση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αληθινός άνθρωπος και αληθινός Θεός συμπληρώνει την Αγία Τριάδα, αυτό είναι το βασικό άρθρο της χριστιανικής πίστης.
Η υιοθέτηση κατά των 4ο αιωνα του συμβόλου ιχθύς ως τροχού του ἸΧΘΥΣ επικαλύπτονται έτσι ώστε το αποτέλεσμα να μοιάζει με έναν τροχό οκτώ ακίδων.
Ο Έγκον Φρίντελ εικάζει στην Πολιτιστική Ιστορία της Αρχαιότητας, ότι το σύμβολο των ψαριών μπορεί να αναφέρεται στην αστρολογική εποχή των ιχθύων, η οποία ξεκίνησε περίπου την εποχή της ίδρυσης του Χριστιανισμού. Έτσι, το σύμβολο μπορεί να έχει χρησιμοποιηθεί για να συμβολίσει την έναρξη μιας νέας εποχής.
Στα Ευαγγέλια
Τα ψάρια αναφέρονται και έχουν συμβολική σημασία αρκετές φορές στα Ευαγγέλια. Αρκετοί από τους 12 Αποστόλους του Ιησού ήταν ψαράδες. Τους αναθέτει με τις λέξεις "Θα σας κάνω ψαράδες ανδρών". (Μάρκος 1: 16-18)
Αφού αναστήθηκε, ο Ιησούς πρόσφερε μερικά ψητά ψάρια στο Λουκά 24:41-43.
Κατά τη σίτιση των πέντε χιλιάδων, ένα αγόρι μεταφέρεται στον Ιησού με "πέντε μικρά ψωμιά και δύο ψάρια". Η ερώτηση τίθεται, "Αλλά τι είναι, μεταξύ πολλών;" Ο Ιησούς πολλαπλασιάζει τα ψωμιά και τα ψάρια για να ταΐσει το πλήθος.
Στο Κατά Ματθαίον 13:47-50, η Παραβολή του Σχεδίου στο Δίκτυο, ο Ιησούς συγκρίνει τους αγγέλους που χωρίζουν τους δίκαιους από τους κακούς στο τέλος αυτού του κόσμου με τους ψαράδες που ταξινομούν τα αλιεύματά τους, διατηρώντας τα καλά ψάρια και ρίχνουν τα κακά ψάρια μακριά.
Στον Ιωάννη 21:11, αναφέρεται ότι οι μαθητές αλιεύαν όλη τη νύχτα αλλά δεν έπιασαν τίποτα. Ο Ιησούς τους έδωσε εντολή να ρίξουν τα δίχτυα στην άλλη πλευρά του σκάφους, και έσυραν 153 ψάρια. Όταν επιστρέφουν στην ακτή με τα αλιεύματά τους, ο Ιησούς τους περιμένει και έχει μαγειρέψει μερικά ψάρια για να φάνε.
Στο Κατά Ματθαίον 17:24-27, όταν ρωτήθηκε αν ο Δάσκαλός τους πληρώνει τον φόρο του ναού (ή δύο δραχμές), ο Σίμων Πέτρος απαντά ναι. Ο Χριστός λέει στον Πέτρο να πάει στο νερό και να ρίξει μια γραμμή, λέγοντας ότι ένα νόμισμα είναι επαρκές και για τους δύο και θα βρεθεί στο στόμα του ψαριού. Ο Πέτρος το κάνει αυτό και βρίσκει το νόμισμα.
Το ψάρι χρησιμοποιείται επίσης από τον Ιησού για να περιγράψει "το σημάδι του Ιωνά". ( Ματθαίος 12:38-45) Αυτό συμβολίζει την ανάσταση του Ιησού, στην οποία βασίζεται ολόκληρη η χριστιανική πίστη. (1 Κορινθίους 15:1-58) αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ|Επιτύμβια [[στήλη με την επιγραφή ΙΧΘΥϹ ΖΩΝΤΩΝ ("ψάρια των ζωντανών"), αρχές 3ου αιώνα, Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο]]
Στο βιβλίο του Τωβίτ
Στο Δευτεροκανονικό Βιβλίο του Τωβίτ, του τάγματος του Αρχάγγελου του Ραφαήλ, ο νεαρός ξάδελφος και ο μελλοντικός σύζυγος της Σάρα πιάνει ένα ψάρι ενώ προσπαθεί να καταπιεί τα πόδια του, πλένοντας στον ποταμό Τίγρη. Στη συνέχεια, καθοδηγείται πώς να το προσφέρει, προκειμένου να σωθεί από τον δαίμονα Ασμοδαίο.
Πρώιμη εκκλησία
Σύμφωνα με την παράδοση, οι αρχαίοι Χριστιανοί, κατά τη δίωξή τους από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τους πρώτους αιώνες μετά τον Χριστό, χρησιμοποίησαν το σύμβολο του ψαριού για να σηματοδοτήσουν τους χώρους συνάντησης και τους τάφους ή για να διακρίνουν τους φίλους από τους εχθρούς:"According to one ancient story, when a Christian met a stranger in the road, the Christian sometimes drew one arc of the simple fish outline in the dirt. If the stranger drew the other arc, both believers knew they were in good company. Current bumper-sticker and business-card uses of the fish hearken back to this practice."
- Christianity Today, Elesha Coffman, "Ask The Expert" Υπάρχουν πολλές άλλες υποθέσεις για το γιατί επιλέχθηκε το ψάρι. Ορισμένες πηγές δείχνουν ότι οι πρώτες λογοτεχνικές αναφορές προήλθαν από τη σύσταση του Κλήμη της Αλεξάνδρειας στους αναγνώστες του (Paedagogus, III, xi) για να χαράξουν τις σφραγίδες τους με το περιστέρι ή το ψάρι. Ωστόσο, μπορεί να συναχθεί από ρωμαϊκές μνημειώδεις πηγές, όπως η Cappella Greca και τα παρεκκλήσια του μυστηρίου της κατακόμβης του Πάπα Κάλλιστου Α΄, ότι το σύμβολο των ψαριών ήταν γνωστό στους χριστιανούς πολύ νωρίτερα.
Στη λαϊκή κουλτούρα
μικρογραφία|Ένα σύμβολο ΙΧΘΥΣ σε ένα αυτοκίνητο Στη δεκαετία του 1970 το "Ιησούς Ψάρι" άρχισε να χρησιμοποιείται ως εικόνα του σύγχρονου Χριστιανισμού. Το 1973 το σύμβολο και το μήνυμα μεταφέρθηκαν στο Aquarius Rock Festival στο Nimbin της Αυστραλίας. Σήμερα, μπορεί να θεωρηθεί σαν αυτοκόλλητο ή έμβλημα στο πίσω μέρος των αυτοκινήτων ή ως μενταγιόν ή κολιέ ως ένδειξη ότι ο ιδιοκτήτης είναι Χριστιανός. Οι εκδόσεις αυτού περιλαμβάνουν ένα Ιχθύς με "Ιησούς" ή "ΙΧΘΥΣ" στο κέντρο, ή απλά το περίγραμμα Ιχθύς από μόνο του.
Το Ichthus Music Festival είναι ένα ετήσιο μεγάλο υπαίθριο φεστιβάλ χριστιανικής μουσικής που πραγματοποιήθηκε στα μέσα Ιουνίου στο Wilmore του Κεντάκι. Είναι το παλαιότερο φεστιβάλ χριστιανικής μουσικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκινώντας από το 1970.
Το 2016, προτάθηκε κωδικός κωδικοποίησης Unicode στο σημείο 1F9XX για το σύμβολο Ιχθύς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά σύμβολα
Ωδικά πτηνά
Τα ωδικά πτηνά είναι μία ομάδα (υποτάξη) πουλιών τα οποία υπάγονται στην τάξη των στρουθιόμορφων και διακρίνονται για την ανάπτυξη του κάτω λάρυγγα τους -γνωστού και ως σύριγγα- ο οποίος φέρει 4 έως 8 ζεύγη συμμετρικώς διατεταγμένους μύες, και βάσει αυτού του χαρακτηριστικού έχουν την δυνατότητα παραγωγής μελωδικών ήχων, ενώ την ιδιότητα ωδής την διαθέτουν σχεδόν αποκλειστικά τα αρσενικά πτηνά. Έχουν μικρό μέγεθος, ενώ το ράμφος τους ποικίλλει στα διάφορα γένη και φέρει κεράτινο κολεό μέχρι την βάση της ρίζας. Οι κύριες οικογένειες που διαιρούνται είναι οι Σπιζίδες, Κρυδαλίδες, Σεισοπηγίδες, Κερθιίδες, Παρίδες, Δηδονίδες, Κοττυφίδες, Ψαρίδες, Παραδεισίδες, Κορακίδες, Μυισθηρίδες, και Χελιδονίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρουθιόμορφα
Βαγράτιος Ε΄ της Γεωργίας
Ο Βαγράτ Ε΄ ο Μέγας, ბაგრატ V დიდი, Bagrat V Didi, (απεβ. το 1393) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν ο γιος του Δαβίδ Θ΄ της Γεωργίας από τη σύζυγό του Σιντουχτάρ Τζακέλι. Ήταν συγκυβερνήτης από το 1355 και έγινε βασιλιάς μετά το τέλος του πατέρα του το 1360.
Βιογραφία
Ένας δίκαιος και δημοφιλής ηγεμόνας, γνωστός και ως τέλειος στρατιωτικός, ονομάστηκε «Βαγράτ ο Μέγας» από τους πολυεθνικούς υπηκόους του. Ο Τραπεζούντιος χρονικογράφος Μιχαήλ Πανάρετος, σύγχρονος του βασιλιά, τον περιγράφει ως «εξαιρετικό στρατηγό». εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο Καύκασος μετά την κατάρρευση του [[Ιλχανάτο|Ιλχανάτου.]] Αργότερα ήταν σύμμαχος του χαν της Χρυσής Ορδής, Tοχταμύς, στον πόλεμό του με τον Τιμούρ Λενκ (Ταμερλάνο). Στα τέλη του φθινοπώρου του 1386 ένας τεράστιος στρατός του Τιμούρ επιτέθηκε στη Γεωργία. Η Τιφλίδα πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1386, μετά από άγριο αγώνα. Η πόλη λεηλατήθηκε και ο Βαγράτ Ε΄ και η οικογένειά του φυλακίστηκαν. Εκμεταλλευόμενος αυτή την καταστροφή, ο υποτελής του βασιλιά Αλέξανδρος Α΄ δούκας της Ιμερέτης αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητος ηγεμόνας και στέφθηκε βασιλιάς του Ιμερέτι στη Μονή Γκελάτι το 1387.
Για να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του, ο Βαγράτ Ε΄ συμφώνησε να μεταστραφεί από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και να γίνει Μουσουλμάνος. Ο Τιμούρ συμφώνησε να ελευθερώσει τον Βαγράτ Ε΄ και τον έστειλε πίσω στη Γεωργία. Ωστόσο με τη μυστική βοήθεια του Βαγράτ, ο γιος του Γεώργιος (Ζ΄) κατέστρεψε ολοσχερώς έναν Μογγολικό στρατός και απελευθέρωσε τον βασιλιά.
Την άνοιξη του 1387 ο Τιμούρ εισέβαλε ξανά στη Γεωργία, αλλά δεν μπόρεσε να αναγκάσει τους Γεωργιανούς να υποταχθούν. Τα νέα περί εξέγερσης στην Περσία και εισβολής στο Αζερμπαϊτζάν ανάγκασαν τον Τιμούρ να αποσυρθεί.
Το 1389, με τον θάνατο του Αλεξάνδρου Α΄ του Ιμερέτι, ο Βαγράτ Ε΄ μπόρεσε να υποτάξει ξανά τον διάδοχό του σε υποτελή δούκα.
Απεβίωσε το 1393, αφήνοντας τον θρόνο στον γιο του Γεώργιο Ζ΄.
Οικογένεια και παιδιά
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελένη Μεγάλη Κομνηνή (απεβ. 1366), μάλλον κόρη του Βασιλείου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνο:
Το 1366 απεβίωσε η Ελένη και ο Βαγράτ Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο τον Ιούνιο του 1367 με την Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας στην εκκλησία Μακριάλη στη Λαζία. Η Άννα μάλλον ήταν ανιψιά της Ελένης. Από την Άννα απέκτησε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Αγία Παρασκευή Ασίνης Αργολίδας
Η Αγία Παρασκευή είναι χωριό της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασίνης, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι πεδινός οικισμός της κεντρικής Αργολίδας. Βρίσκεται λίγο πριν τον κόλπο Τολού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει περίπου 7 χλμ. ΝΑ. του Ναυπλίου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναφέρεται ήδη από το 1834 ως Τσέλον του, τέως, νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδος και το 1909 ξανά στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη στον νομό Αργολίδος και, το 1976, μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασίνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Στρατής Πασχάλης
Ο Στρατής Πασχάλης (γενν. Αθήνα, 1958) είναι Έλληνας βραβευμένος ποιητής, λογοτέχνης και μεταφραστής. Έχει καταγωγή από τη Λέσβο. Σπούδασε πολιτική επιστήμη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η πρώτη ποιητική συλλογή του, δημοσιεύθηκε το 1977. Έλαβε το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή Μαρίας Ράλλη (1977), το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1994), το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης (1998) και το Βραβείο Ποίησης του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω (1999).
Μεταφράσεις
ΠΗΓΗ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Σάμου 2018–19
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Σάμου προβιβάζεται στην Γ΄ Εθνική. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Σάμου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2018–19, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Σάμου είναι η εξής: