cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Από τις 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες η Μαρωνιτική Εκκλησία θεωρείται ως η μόνη σε διαχρονική, αδιάκοπη και πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα, ενώ διεκδικούν επίσης αδιάκοπη κοινωνία η Μελχιτική Εκκλησία και η Ιταλοαλβανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες Ανατολικές Εκκλησίες ενώθηκαν με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μετά τον 16ο αιώνα.
Το Ανατολικό Κανονικό Δίκαιο διέπει την λειτουργία των 23 αυτόνομων Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών οι οποίες βρίσκονται σε κοινωνία με την Αγία Έδρα. Το Ανατολικό Κανονικό Δίκαιο περιλαμβάνει δυο μέρη: (α) την κοινή παράδοση των 23 Εκκλησιών, η οποία είναι κωδικοποιημένη στον Κώδικα Κανόνων των Ανατολικών Εκκλησιών (CCEO) (1990) (β) το μέρος του Δικαίου το οποίο σχετίζεται αποκλειστικά με τις παραδόσεις της κάθε ξεχωριστής αυτόνομης Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας  και βρίσκεται σε ισχύ μόνο γι’ αυτήν.
Ουνία
Μία από τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες είναι η Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία που αποτελεί την κοινότητα των Ρωμαιοκαθολικών του βυζαντινού λειτουργικού τύπου (Ritus Graecus), γνωστών ως Ελληνόρρυθμων Καθολικών ή Ουνιτών. Το τελευταίο όνομα προέρχεται από τη λατινική λέξη unitus, δηλαδή «ενωμένος» και εννοεί την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία που επιχειρήθηκε να ενωθεί με τη Δυτική Εκκλησία κατ' εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας (1439). Οι Ελληνόρρυθμοι Καθολικοί έχουν πλήρη κοινωνία με την Εκκλησία της Ρώμης και τον Πάπα, αλλά διατηρούν τις λειτουργικές παραδόσεις και το εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αναγνωρίζουν όλα τα δόγματα και τη θεολογία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ενώ τιμούν όλους τους Ορθοδόξους αγίους, εκτός όσων αναγνωρίστηκαν από τους Ορθοδόξους μετά τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1439).
Αντιπαράθεση
Με τον όρο Ουνία, εννοείται από την πλευρά της Ορθόδοξης Εκκλησίας «το θρησκευτικό και πολιτικό σχήμα, που δημιουργήθηκε από τους ιθύνοντες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, από τον Παπισμό, για τον εκδυτικισμό της μη λατινικής Ανατολής, την πνευματικοπολιτική δηλαδή υποταγή της στην εξουσία του πάπα». Η Ουνία θεωρείται επικίνδυνη και αιρετική για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό από τους θεματοφύλακές του.
Μουσεία Καπιτωλίου
thumb|right|260px|Τα σχέδια του Μιχαήλ Αγγέλου για τον Λόφο του Καπιτωλίου. Χαρακτικό του [[Ετιέν Ντυπεράκ, 1568]] Τα Μουσεία Καπιτωλίου (Ιταλ. Musei Capitolini) είναι συγκρότημα αρχαιολογικών μουσείων και μουσείων τέχνης στο Λόφο του Καπιτωλίου, στη Ρώμη, Ιταλία. Τα μουσεία βρίσκονται σε τρία παλάτια περιμετρικά μιας τραπεζοειδούς πλατείας που σχεδίασε ο Μιχαήλ Άγγελος το 1536. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε σε συνολικά περισσότερα από 400 χρόνια. Η ιστορία των μουσείων ανάγεται στο 1471, όταν ο Πάπας Σίξτος Δ΄ δώρισε μια μεγάλη συλλογή μπρούντζινων αγαλμάτων στον λαό της Ρώμης και τα τοποθέτησε στο Λόφο του Καπιτωλίου. Έκτοτε, η συλλογή των μουσείων έχει αυξηθεί και περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό αρχαίων Ρωμαϊκών αγαλμάτων, επιγραφών καθώς και μεσαιωνικών και Αναγεννησιακών έργων τέχνης, κοσμήματα, κέρματα και άλλα αντικείμενα. Τα μουσεία ανήκουν στον Δήμο της Ρώμης, ο οποίος και τα λειτουργεί.
Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Αντιπαράθεση
Ο όρος Ουνιτικές εφαρμόζεται για εκείνες τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες πού υπήρξαν Ορθόδοξες και για τα μέλη τους. Ο όρος θεωρείται εκ μέρους τους σήμερα αρνητικός, ακόμη και εξευτελιστικός προσδιορισμός αν και χρησιμοποιήθηκε ιστορικά, από Λατίνους και Ανατολικούς Καθολικούς, ειδικά πριν από τη Β' Βατικάνεια Σύνοδο. Εκτός αυτού ο όρος ουνία περιγράφει σε μερικές περιπτώσεις μία διοικητική ή δογματική ένωση δυο προτεσταντικών εκκλησιών διαφορετικής θεολογικής σχολής.
Η επίσημη θέση σήμερα
Τα επίσημα ρωμαιοκαθολικά έγγραφα δε χρησιμοποιούν σήμερα τον όρο εξαιτίας της αρνητικής χροιάς του. Σύμφωνα με τον ανατολικό Ορθόδοξο καθ. John Erickson του Θεολογικού Ιεροδιδασκαλείου του Αγ. Βλαδίμηρου, «Ο όρος 'Ουνιάτης' 'Ουνιτικός' χρησιμοποιείτο κάποτε με υπερηφάνεια στη ρωμαϊκή κοινωνία'', αλλά εδώ και καιρό θεωρείται αρνητικός. Το 'ανατολικό καθολικό τελετουργικό' δεν ήταν πλέον δημοφιλές καθώς υπονοούσε πιθανώς ότι οι εν λόγω Ρωμαιοκαθολικοί διέφεραν από τους Λατίνους μόνο στο εξωτερικό τυπικό της λατρείας. Η Β' Βατικάνεια Σύνοδος επιβεβαίωσε μάλλον ότι οι Ανατολικοί Καθολικοί ίδρυσαν εκκλησίες, με στόχο να παρέχουν μια γέφυρα στις διαχωρισμένες εκκλησίες της ανατολής''».
Μουσεία Καπιτωλίου
Ο έφιππος ανδριάντας στο κέντρο της πλατείας είναι αντίγραφο του αυθεντικού αγάλματος του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου που φυλάσσεται εντός του μουσείου. Διεσώθη καθώς, ενώ πολλά αρχαία αγάλματα καταστράφηκαν με διαταγές της χριστιανικής εκκλησίας, το συγκεκριμένο πιστευόταν ότι αφορούσε στον Μεγάλο Κωνσταντίνο, που έκανε τον Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας.
Παλιά και Νέα Κτήρια
Τα Μουσεία του Καπιτωλίου αποτελούνται από τα ακόλουθα τρία κτήρια: Επιπλέον, το Παλάτσο Καφφαρέλλι-Κλεμεντίνο (Palazzo Caffarelli-Clementino) που βρίσκεται δίπλα από την πλατεία και παρακείμενα του ντέι Κονσερβατόρι προστέθηκε στα μουσεία στις αρχές του 20ού αιώνα. Έργα που ανήκουν στα μουσεία βρίσκονται και στο εργοστάσιο Τσεντράλε Μοντεμαρτίνι (Centrale Montemartini).
Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Ουνία στον ελλαδικό χώρο
Στα 1870, με το βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα, και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχικής Εκκλησίας ξεσπά κύμα εθνικιστικής βουλγαρικής προπαγάνδας στη Μακεδονία με τη βοήθεια Ρώσων πρακτόρων. Πολλοί Έλληνες Ορθόδοξοι κάτοικοι καταπιέζονται να προσχωρήσουν στην Εξαρχία και στην ουσία να εκβουλγαριστούν υπό τις οδηγίες της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής του Πανσλαβισμού μέσω του βουλγαρικού παράγοντα. Στην περιοχή της Μακεδονίας δρα και ο αμερικανικός παράγων, μέσω του Αυστριακού Προξενείου της Θεσσαλονίκης, με σαφή στόχο των προσηλυτισμό των κατοίκων στον προτεσταντισμό, καθώς και Βούλγαροι ουνίτες ιεραπόστολοι.Ο κίνδυνος εκβουλγαρισμού αφυπνίζει τον Ελληνισμό της Μακεδονίας και οργανώνεται με ίδρυση σχολείων και ενίσχυση των διδασκάλων ώστε να διατηρούν οι νέοι την ελληνική γλώσσα.
Μουσεία Καπιτωλίου
Παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι
Στο δεύτερο όροφο του Παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι βρίσκει κανείς σήμερα τη μπρούντζινη λύκαινα των Ρωμύλου και Ρώμου, που είναι το σύμβολο της Αρχαίας Ρώμης. Ο χώρος είναι διακοσμημένος με εντυπωσιακές τοιχογραφίες και σοβάδες καθώς και σκαλισμένες πόρτες και οροφές. Στον τρίτο όροφο στεγάζονται έργα ζωγραφικής και εφαρμοσμένων καλών τεχνών, ενώ οι συλλογές κοσμημάτων και νομισμάτων βρίσκονται στο διπλανό Παλάτσο Καφφαρέλλι-Κλεμεντίνο.
Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Ουνία στον ελλαδικό χώρο
Το 1887 καταστράφηκε η ορθόδοξη Μονή της Παναγίας της Κρουσσιώτισσας της περιοχής του Κιλκίς από Ουνίτες και Βούλγαρους Εξαρχικούς.
Η Ιερά Σύνοδος υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Θεόκλητο Α’ εξέδωσε Εγκύκλιο το 1903, επισημαίνοντας τον κίνδυνο από την εμφάνιση πρακτόρων της Ουνίας στον ελλαδικό χώρο. Ακόμη, μια επίσημη αντίδραση της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά της Ουνίας έγινε με έγγραφο της Ι. Συνόδου προς το Υπουργείο Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως το 1924, επί Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Α’. Η καταγγελία της Ιεράς Συνόδου συνοδευόταν με διαμαρτυρία για την αδιαφορία του κράτους και το αίτημα να κλεισθούν ο ουνιτικός ναός και τα άλλα ουνιτικά ιδρύματα, διότι διευκόλυναν τη λατινική προπαγάνδα στη χώρα μας. Ήταν, δε, ήδη γνωστή η ανθελληνική στάση της Ρώμης και του Πάπα στη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως και προηγουμένως στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 7 Απριλίου 1925 εκδόθηκε Εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Α΄ κατά των Ουνιτών.
Μουσεία Καπιτωλίου
Νέα πτέρυγα
Η νέα γυάλινη σάλα (Sala Marco Aurelio) που δημιουργήθηκε από τον αρχιτέκτονα Κάρλο Αϊμονίνο έχει στο κέντρο της τον αυθεντικό έφιππο ανδριάντα του Μάρκου Αυρηλίου. Εκεί βρίσκονται επίσης κομμάτια του τεράστιου μπρούτζινου αγάλματος του Μ. Κωνσταντίνου και τα θεμέλια (από ηφαιστειογενή πετρώματα) του Καπιτωλίου Διός. Σε ξεχωριστές αίθουσες υπάρχουν, τέλος, συλλογές φανταστικών Ελληνικών και Ετρουσκικών αγγείων που δώρισε στην πόλη ο Augusto Castellani στα μέσα του 19ου αιώνα.
Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Ουνία στον ελλαδικό χώρο
Το θέμα των Ουνιτών στην Ελλάδα τέθηκε και στη Βουλή των Ελλήνων (1929) χωρίς όμως να δοθεί λύση. Εκδόθηκαν όμως δύο δικαστικές αποφάσεις, με βουλεύματα του Εφετείου Αθηνών (1930) και του Αρείου Πάγου (1931), που επέβαλλαν στους Ουνίτες την απαγόρευση να φορούν το εξωτερικόν ένδυμα των Ορθοδόξων κληρικών της χώρας, για να αποφεύγεται η σύγχυσή τους με τον ορθόδοξο Κλήρο. Οι αποφάσεις αυτές δεν έγιναν σεβαστές από τους Ουνίτες.
Οι 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Οι 23 Ανατολικές Εκκλησίες είναι ομαδοποιημένες σε 5 λειτουργικές παραδόσεις:
Μουσεία Καπιτωλίου
Τσεντράλε Μοντεμαρτίνι
Το Τσεντράλε Μοντεμαρτίνι (Centrale Montemartini) ήταν εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας κατά την περίοδο 1890 - 1930 στα νότια της Ρώμης, μεταξύ της Πυραμίδας του Κέστιου και της βασιλικής του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών. Οι μόνιμες εκθέσεις του περιλαμβάνουν κοντά 400 αγάλματα που μετακινήθηκαν εκεί κατά την αναδιοργάνωση των Μουσείων Καπιτωλίου το 1997, μαζί με μωσαϊκά και τάφους. Πολλά από τα αντικείμενα ανακαλύφθηκαν στην αρχαιολογικά πολύ παραγωγική περίοδο μεταξύ 1890-1930.
Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Οι 23 Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
I. Αλεξανδρινή λειτουργική παράδοση, με καταγωγή από την Αίγυπτο:
Κοπτική Καθολική Εκκλησία
Ερυθραϊκή Καθολική Εκκλησία
Αιθιοπική Καθολική Εκκλησία
'''II. Αντιοχειανή λειτουργική παράδοση, με καταγωγή από την Αντιόχεια και την Δυτική Συρία''':
Μαρωνιτική Εκκλησία
Συριακή Καθολική Εκκλησία
Συρο- Μαλανκαρινή Καθολική Εκκλησία
'''III. Αρμένικη λειτουργική παράδοση''':
Αρμενική Καθολική Εκκλησία
'''IV. Χαλδαϊκή ή Ανατολική Συριακή λειτουργική παράδοση, με καταγωγή από την Μεσοποταμία''':
Χαλδαϊκή Καθολική Εκκλησία
Συρο- Μαλαμπαρινή Εκκλησία
Λευκορωσική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ελληνοκαθολική Εκκλησία της Κροατίας και Σερβίας
Ελληνοκαθολική Εξαρχία της Ελλάδας
Ουγγρική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ιταλοαλβανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Μακεδονική Ελληνοκαθολική Εκκλησία (Δημοκρατία Βόρειας Μακεδονίας)
Μελχιτική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ρουμανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ρωσική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Ρουθηνική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Σλοβακική Βυζαντινή Καθολική Εκκλησία
Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στατιστικά Στοιχεία για τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησιες (2017), (αγγλικά)
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα * Κατηγορία:Ανατολικός Καθολικισμός
Πανίδης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πανίδης είναι γνωστός ένας βασιλιάς της Χαλκίδας στην Εύβοια, αδελφός του βασιλιά Αμφιδάμαντα. Κατά την παράδοση, στους επικήδειους αγώνες που διοργάνωσε στη μνήμη του αδελφού του ο Πανίδης, διαγωνίσθηκαν στην ποίηση ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Ο Πανίδης θέλησε να βραβεύσει τον Ησίοδο, αλλά το κοινό δεν δέχθηκε την απόφασή του και τελικώς το βραβείο δόθηκε στον `Ομηρο.
Πηγές
Πανιδης
Φιρεντσουόλα
Η Φιρεντσουόλα (ιταλικά: Firenzuola) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Κώστας Γκικόπουλος
Ο Κώστας Γκικόπουλος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας τα πρωταθλήματα Ελλάδος του 1928 και του 1932.
Καριέρα
Ο Γκικόπουλος ξεκίνησε την πορεία του στην ομάδα του Άρη το 1926. Όντας ψηλός και με μεγάλες σωματικές δυνάμεις, έπαιζε στον χώρο του κέντρου με μεγάλο του πλεονέκτημα την ανασταλτική του δραστηριότητα. Το 1928, αγωνίστηκε εναντίον του Εθνικού Πειραιά, στο νικηφόρο 3-1 με το οποίο ο Άρης κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος.
Την επόμενη χρονιά έπαιξε σε δέκα αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, όπου η ομάδα των "κίτρινων" κατέκτησε τον τίτλο μετά από δύο αγώνες μπαράζ εναντίον του ΠΑΟΚ.
Το 1930 και το 1931 αγωνίστηκε σε λίγους αγώνες, κάνοντας όμως την επανεμφάνιση του στην βασική ενδεκάδα του Άρη στο πρωτάθλημα του 1932, όταν η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε για δεύτερη φορά τον τίτλο. Αυτή την χρονιά σκόραρε ένα από τα λίγα γκολ της καριέρας του στις 10 Ιουλίου 1932, όταν ο Άρης κέρδισε εκτός έδρας τον Ηρακλή με 3-7.
Συνέχισε ως βασικός και την επόμενη χρονιά, κατακτώντας την δεύτερη θέση στην τελική φάση του ελληνικού πρωταθλήματος και παίζοντας στον δεύτερο τελικό του κυπέλλου Ελλάδος, όπου ο Άρης ηττήθηκε από τον Εθνικό με 2-1.
Παρέμεινε στην ομάδα των "κίτρινων" μέχρι το 1937, όταν και "κρέμασε τα παπούτσια" του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αγκνιέσκα Οσιέτσκα
Η Αγκνιέσκα Οσιέτσκα (πολωνικά: Agnieszka Osiecka) (9 Οκτωβρίου 1936 – 7 Μαρτίου 1997) ήταν Πολωνή ποιήτρια, συγγραφέας βιβλίων και θεατρικών και τηλεοπτικών σεναρίων, σκηνοθέτις κινηματογράφου και δημοσιογράφος. Ήταν εξέχουσα τραγουδοποιός, έχοντας γράψει στίχους σε περισσότερα από 2000 τραγούδια και θεωρείται σύμβολο του πολωνικού πολιτισμού.
Βιογραφία
Ο Οσιέτσκα γεννήθηκε στη Βαρσοβία και ήταν το μοναχοπαίδι του Βίκτορ Οσιέτσκι, ενός πιανίστα και συνθέτη σερβικής, ρουμανοβλαχικής και ουγγρικής καταγωγής, και της Μάρια Στέχμαν. Πέρασε τα πρώτα της χρόνια στο Ζακοπάνε, όπου ο πατέρας της έπαιζε πιάνο στο εστιατόριο Watra (Βάτρα). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικογένεια μετακόμισε στη Βαρσοβία και εγκαταστάθηκε στη συνοικία Σάσκα Κέμπα. Το μικρό διαμέρισμα έγινε σύντομα το αγαπημένο μέρος για εργασία της Οσιέτσκα. Εκεί έζησε σχεδόν όλη της τη ζωή. Μετά το θάνατό της, το Ίδρυμα Okularnicy τοποθέτησε αναμνηστική πλάκα στο κτίριο.
Η Οσιέτσκα ήταν εξαιρετικά χαρισματική. Ολοκλήρωσε τα μαθήματά της πολύ πιο γρήγορα από άλλους μαθητές και αποφοίτησε από το Λύκειο Μάρια Σκουοντόφκσα Κιουρί το 1952. Προπονήθηκε ως κολυμβήτρια στον αθλητικό σύλλογο Λέγκια και σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας (1957–61) και σκηνοθεσία στην περίφημη Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ (1957–61), αλλά παράτησε τη σκηνοθεσία και άρχισε να γράφει. Η Οσιέτσκα δημοσίευσε δοκίμια και άρθρα στον φοιτητικό τύπο κατά τα πανεπιστημιακά της χρόνια. Εντάχθηκε στο διάσημο Μαθητικό Σατιρικό Θέατρο (ΜΣΘ) το 1954 και έγραψε 166 πολιτικά και λυρικά τραγούδια για αυτήν την εταιρεία. Έλεγε «Είμαι δημοσιογράφος, γι' αυτό μερικά από τα τραγούδια μου είναι ρεπορτάζ που έχουν ομοιοκαταληξία». Υπηρέτησε στο καλλιτεχνικό συμβούλιο του ΜΣΘ μέχρι το κλείσιμο του το 1972. μικρογραφία| Μνημείο της Αγκνιέσκα Οσιέτσκα στη Βαρσοβία μικρογραφία| Αναμνηστική πλάκα στο σπίτι της Οσιέτσκα στη Βαρσοβία Το 1962 σηματοδότησε το ντεμπούτο της στο Πολωνικό Ραδιόφωνο. Η διάσημη Πολωνή ηθοποιός Καλίνα Γεντρούσικ τραγούδησε τους στίχους του Οσιέτσκα σε ένα επιτυχημένο τραγούδι της Φραντσίσκα Λεστσίνσκα που ονομάζεται «Ο πρώτος μου χορός» (Mój pierwszy bal). Ένα χρόνο αργότερα στο πρώτο Εθνικό Φεστιβάλ Πολωνικού Τραγουδιού του Οπόλε το 1963, η Οσιέτσκα σημείωσε μεγάλη επιτυχία κερδίζοντας το κύριο βραβείο και έξι άλλα βραβεία για τους στίχους της σε τραγούδια.
Αναγνωρίστηκε πλέον ως εξέχουσα νεαρή ποιήτρια και το Πολωνικό Εθνικό Ραδιόφωνο της πρόσφερε δουλειά για να δημιουργήσει και να ηγηθεί μιας ομάδας για τη μετάδοση του The Radio Song Studio. Εργάστηκε επίσης σε θεατρικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Μαζί με τον συνθέτη Άνταμ Σουαβίνσκι έγραψε μια σειρά με τίτλο "Listy śpiewające" («Τραγουδιστά γράμματα»). Η πρώτη της μεγάλη θεατρική παράσταση "Niech no tylko zakwitną jabłonie" («Αφήστε τις μηλιές να ανθίσουν») ανέβηκε στο Θέατρο Ateneum.
Οι στίχοι της μελοποιήθηκαν από συνθέτες όπως οι Κσίστοφ Κομέντα, Σεβέριν Κραγέφσκι, Άνταμ Σουαβίνσκι, Ζίγκμουντ Κονιέτσνι και άλλοι.
Προσωπική ζωή
Η περιοχή λιμνών στη Μαζουρία ήταν από τα αγαπημένα μέρη της Οσιέτσκα στην Πολωνία. Της άρεσε να κάνει διακοπές εκεί τις δεκαετίες 1960 και 1970 με Πολωνούς διανοούμενους και καλλιτέχνες. Ως φοιτήτρια εργάστηκε εκεί για μια από τις τοπικές εφημερίδες και προς το τέλος της ζωής της έγραφε στο Θέατρο Atelier στο Σόποτ. Ήταν συχνή επισκέπτης στο καταφύγιο συγγραφέων «Χαλάμα» στο Ζακοπάνε, στα Όρη Τάτρα.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Οσιέτσκα δημοσίευσε πολλά βιβλία και κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους. Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά, παραγωγικά και ταλαντούχα πρόσωπα στον μεταπολεμικό πολωνικό πολιτισμό και ιστορία. Πέθανε στις 7 Μαρτίου 1997 μετά από μάχη πολλών ετών με καρκίνο του παχέος εντέρου. Ενταγιάστηκε στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Το Ίδρυμα Αγκνιέσκα Οσιέτσκα ιδρύθηκε από την κόρη της λίγο μετά το θάνατο της ποιήτριας. Το Ίδρυμα προωθεί το έργο της Οσιέτσκα, διευθύνει το Αρχείο του Ποιητή, διοργανώνει τον ετήσιο διαγωνισμό τραγουδιού «Ας θυμηθούμε την Αγκνιέσκα Οσιέτσκα», διαχειρίζεται το αρχείο Διαδικτύου και εκδίδει βιβλία.
Για να τιμήσει τη δημιουργική της παραγωγή και τη δουλειά της στο Εθνικό Πολωνικό Ραδιόφωνο, το Music Studio πήρε το όνομά της από την Οσιέτσκα το 1997.
Το 2020, η πολωνική δημόσια τηλεόραση Telewizja Polska κυκλοφόρησε μια ομώνυμη βιογραφική μίνι σειρά που εξιστορεί τη ζωή και το έργο της Οσιέτσκα. Το σκηνοθέτησαν οι Ρόμπερτ Γκλίνσκι και Μίχαου Ρόσα και πρωταγωνιστούν οι Ελίζα Ριτσέμπελ και Μαγκνταλένα Ποπουάφσκα ως ο ομώνυμος χαρακτήρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ποιήτριες Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Πολωνοί στιχουργοί Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ουγγρικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί ρουμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί σερβικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου του Λοτζ Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Πολύλοφο Ευβοίας
Το Πολύλοφον (ή ο Πολύλοφος) είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευβοίας, που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 19 κατοίκους. Μέχρι το 1955 ονομαζόταν Γουργουβίτσα ή Γοργοβίτσα. Ανήκει στη δημοτική κοινότητα Λουτρών Αιδηψού, της δημοτικής ενότητας Αιδηψού, του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 500 μ. και απέχει 8,5 χιλ. από την Αιδηψό και 3 χιλ. από το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Ήλιων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Τίτος Κλαύδιος Αρτεμίδωρος
Ο Τίτος Κλαύδιος Αρτεμίδωρος ή Τιβέριος (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης από τις Τράλλεις, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 212ους (69 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Είχε προηγουμένως προσπαθήσει να συμμετάσχει στο παγκράτιο παίδων κατά την προηγούμενη ολυμπιακή διοργάνωση, αλλά είχε απορριφθεί επειδή ήταν πολύ νεαρός, αναπτύχθηκε όμως πολύ γρήγορα και νίκησε όλους τους παλαιούς αντιπάλους που είχε αντιμετωπίσει στο παρελθόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Καρία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Κτήριο Καλκμπράιτε
Το Καλκμπράιτε (γερμανικά: Kalbreite) είναι κτήριο στην Ζυρίχη της Ελβετίας, το οποίο αξιοποιείται από τα μέλη του ομώνυμου συνεταιρισμού ως αστικό κοινό.
Ιστορία
Τον Ιούνιο του 2007 ιδρύεται ο συνεταιρισμός Καλκμπράιτε. Ενώ τον Σεπτέμβρη του ιδίου έτους ο Δήμος της Ζυρίχης εκχωρεί στον συνεταιρισμό, το δικαίωμα δόμησης σε περιοχή στην οποία έχει την κυριότητα. Από τις αρχές του 2008, μέλη του συνεταιρισμού δημιούργησαν ομάδες εργασίας σχετικά με τον σχεδιασμό του κτηρίου καθώς και το πλαίσιο για τον επικείμενο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Τον Ιούλιο, ο Δήμος της Ζυρίχης δημοσίευσε τον διαγωνισμό, τον οποίο τον κέρδισε η εταιρεία Müller Sigrist AG με το σχέδιο ARPA. Για την χρηματοδότηση του εγχειρήματος, ο συνεταιρισμός κατέληξε στην λύση του δανεισμού. Τον Ιανουάριο του 2011 το Δημοτικό Συμβούλιο της Ζυρίχης ενέκρινε το αρχιτεκτονικό σχέδιο, ενώ τον Σεπτέμβρη του 2011 έληξε η περίοδος υποβολής ενστάσεων και η η άδεια οικοδόμησης του κτηρίου γίνεται νομικά δεσμευτική. Τον Ιανουάριο του 2012 ξεκινάνε οι εργασίες ανοικοδόμησης. Με τους τελευταίους ενοίκους του κτηρίου να μετακομίζουν σε αυτό, τον Αύγουστο του 2014. Σήμερα ο συνεταιρισμός αριθμεί τα 2.000 μέλη Με 259 άτομα να μένουν στο κτήριο και άλλα 200 να δουλεύουν σε αυτό.
Το κτήριο
Το κτήριο αποτελείται από οικιστικούς και εμπορικούς χώρους. Συνολικά υφίστανται 82 διαμερίσματα διαφόρων τύπων που μπορούν να φιλοξενήσουν 250 άτομα. Εντός του κτηρίου υπάρχουν τέσσερις κοινόχρηστοι χώροι. Ένας χώρος για ράψιμο και σιδέρωμα, ένας με βάρη, ένας άλλος σχεδιασμένος για γιόγκα και διαλογισμό και ένας τελευταίος ειδικά διαμορφωμένος για τους νέους. Επίσης υπάρχουν δωμάτια που λειτουργούν ως ξενώνες και νοικιάζονται σε άτομα εκτός του χώρου, όπως και αίθουσες σεμιναρίων που διατίθενται προς ενοικίαση και μια αίθουσα για σάουνα. Λόγω του υψηλού κόστους επιλέχθηκε η μη δημιουργία θέσεων στάθμευσης οχημάτων, αντ' αυτού υφίστανται 500 θέσεις για στάθμευση ποδηλάτων
Δομή Λειτουργίας
Για να μπορέσει ο οποιοσδήποτε να αποκτήσει ένα διαμέρισμα στο κτήριο, πρέπει να γίνει μέλος του αντίστοιχου συνεταιρισμού αγοράζοντας μια μερίδα από αυτόν. Η τιμή κάθε μερίδας κοστολογείται στα 1000 Ελβετικά φράγκα, ενώ παράλληλα ο ενδιαφερόμενος καλείται να πληρώσει και ένα ποσό εγγραφής στον συνεταιρισμό, του ύψους των 200 Ελβετικών φράγκων. Τα χρήματα αυτά συγκεντρώνονται στο αντίστοιχο ταμείο του συνεταιρισμού, ώστε να χρηματοδοτηθούν δράσεις σχετικές με το κτήριο.
Εφόσον υπάρχει κάποιο διαθέσιμο διαμέρισμα, τα μέλη του συνεταιρισμού έχουν την δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση για να το ενοικιάσουν. Η επιλογή των νέων ενοίκων πραγματοποιείται με κριτήριο την ηλικία τους, το μεταναστευτικό τους υπόβαθρο, το επίπεδο εκπαίδευσής και το βιολογικό φύλο τους. Η στόχευση αυτή υφίσταται, ούτως ώστε οι ένοικοι του κτηρίου να αντικατοπτρίζουν την πληθυσμιακή συγκρότηση τόσο της Ζυρίχης όσο και της Ελβετίας εν γένει. Κατά μέσο όρο οι ένοικοι πληρώνουν 20 Ελβετικά φράγκα ανά τετραγωνικό μέτρο. Ενώ παράλληλα έχουν συμφωνήσει να συνεισφέρουν ένα επιπλέον ποσό ανά διαμέρισμα, που καλύπτει την επιφάνεια 0,8 τετραγωνικών μέτρων για τους αντίστοιχου κοινόχρηστους χώρους του κτηρίου. Επιπροσθέτως, ένα μέρος του ενοικίου κάθε ενοίκου συγκεντρώνεται στο αντίστοιχο ταμείο αλληλεγγύης. Οι πόροι του ταμείου αλληλεγγύης αξιοποιούνται είτε για την αποπληρωμή των ενοικίων των ατόμων που αδυνατούν, είτε για την υποστήριξη άλλων συνεταιρισμών.
Οι ένοικοι του κτηρίου έχουν συστήσει μεταξύ τους διάφορες ομάδες εργασίας που ασχολούνται με την λειτουργία του κτηρίου. Όπως την κηπουρική, τον συντονισμό της λειτουργίας της καφετέριας του κτηρίου, την μείωση των πόρων που καταναλώνει το κτήριο. Ενώ ακόμη, υπάρχει μια επιτροπή 65 ατόμων, η οποία έχει προσλάβει και δύο μάγειρες ώστε να οργανώνονται συλλογικά δείπνα τις καθημερινές.
Οι ένοικοι του κτηρίου ενημερώνονται για σχετικά ζητήματα μέσω της κοινής λίστας αλληλογραφίας στην οποία ανήκουν, ενώ κάθε πρώτη Τρίτη του μήνα συγκαλείται η Γενική Συνέλευση των ενοίκων. Οι αποφάσεις των συνελεύσεων κοινοποιούνται μέσω της λίστας αλληλογραφίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ανακοινώσεις κοινοποιούνται είτε στις σκάλες είτε στον ανελκυστήρα του κτηρίου. Οι συλλογικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται με πλειοψηφία αλλά μέσω συστηματικής συναίνεσης. Ο συντονιστής της εκάστοτε συζήτησης διερευνά αν ο/η οποιοσδήποτε έχει αντιρρήσεις σχετικά με ένα θέμα και τον/την καλεί εν συνεχεία να αιτιολογήσει την θέση του/της. Βάση αυτής της συνθήκης επιδιώκεται να βρεθεί μια συναινετική λύση αποδεκτή από όλες και όλους.
Για την καλύτερη διαχείριση του κτηρίου αξιοποιήθηκαν μέσα κοινωνικού ελέγχου. Παραδείγματος χάρη, με την ανάληψη δράσης από τους ίδιους τους ενοίκους ώστε να απαγορεύσουν της εισόδου εντός του κτηρίου, σε άτομα που δεν είναι ένοικοί του. Επιπλέον, έχει αξιοποιηθεί και η μέθοδος των ποινών στα συλλογικά δείπνα, όπου το πλύσιμο των πιάτων γίνεται εναλλάξ. Σε περίπτωση που κάποιος/α δεν τελεί τα καθήκοντα του. Του/της επιβάλλεται το πρόστιμο των 50 Ελβετικών φράγκων.
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2010)
μικρογραφία| Το ντεμπούτο σινγκλ της [[Kesha "Tik Tok" ήταν το μακροβιότερο νούμερο ένα σινγκλ της χρονιάς, περνώντας εννέα συνεχόμενες εβδομάδες στην κορυφή του καταλόγου, η μακροβιότερη παραμονή για πρώτο σινγκλ από γυναίκα καλλιτέχνη από την Ντέμπι Μπουν το 1977. Την ίδια χρονιά θα δημιουργήσει άλλη μια πρώτη θέση στο τσαρτ με το "We R Who We R".]] Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος που κατατάσσει τα σινγκλ με τις καλύτερες επιδόσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Δημοσιευμένα από το περιοδικό Billboard, τα δεδομένα συγκεντρώνονται από τη Nielsen SoundScan με βάση τις εβδομαδιαίες φυσικές και ψηφιακές πωλήσεις κάθε σινγκλ και το airplay. Υπήρχαν συνολικά 17 νούμερο ένα σινγκλ το 2010.
Το 2010 εννέα καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν το πρώτο τους νούμερο ένα σινγκλ στις ΗΠΑ είτε ως κύριοι καλλιτέχνες είτε ως συμμετέχοντες: Kesha, Τάιο Κρουζ, B.o.B, Μπρούνο Μαρς, will.i.am, Far East Movement, The Cataracs, Dev και Drake.
Η Ριάννα πέτυχε τέσσερα νούμερο ένα σινγκλ κατά τη διάρκεια του έτους - τρία ως σόλο καλλιτέχνιδα και ένα ως συμμετέχουσα στο " Love the Way You Lie " του Eminem - η πρώτη φορά που μια γυναίκα καλλιτέχνης πέτυχε αυτό το επίτευγμα σε ένα μόνο ημερολογιακό έτος. Έγινε επίσης η γυναίκα καλλιτέχνης στην 5η θέση σε αριθμό των σινγκλ στην κορυφή, πετυχαίνοντας το έκτο, το έβδομο, το όγδοο και το ένατο νούμερο ένα σινγκλ κατά τη διάρκεια του έτους. Η Κέιτι Πέρι, ο Eminem, η Kesha και ο Μπρούνο Μαρς πέτυχαν επίσης πολλά νούμερο ένα σινγκλ κατά τη διάρκεια της χρονιάς, με την Κέιτι Πέρι να έχει τρία συνεχόμενα νούμερο ένα σινγκλ - ένα επίτευγμα που κατόρθωσε η τραγουδίστρια της R&B, Μόνικα, έντεκα χρόνια νωρίτερα.
Ο Usher έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης που πέτυχε νούμερο ένα σινγκλ στις δεκαετίες του 1990, του 2000 και του 2010 όταν το τραγούδι του "OMG" έφτασε στο νούμερο ένα, και έγινε το ένατο νούμερο ένα σινγκλ του. Το "Tik Tok" της Kesha ήταν το μακροβιότερο νούμερο ένα σινγκλ της χρονιάς με εννέα συνεχόμενες εβδομάδες στην κορυφή — η μεγαλύτερη διάρκεια για ένα ντεμπούτο σινγκλ από γυναίκα καλλιτέχνη από το 1977. Δύο σινγκλ έκαναν το ντεμπούτο τους στην κορυφή του καταλόγου τη χρονιά εκείνη: το "Not Afraid" του Eminem και το " We R Who We R " της Kesha, που έγιναν το δέκατο έκτο και το δέκατο έβδομο σινγκλ στην 52χρονη ιστορία του τσαρτ που έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο νούμερο ένα.
Κατάλογος
μικρογραφία| Το βασικό σινγκλ του ράπερ [[Eminem (από το άλμπουμ του Recovery ) " Not Afraid " έγινε το πρώτο τραγούδι χιπ χοπ που έκανε ντεμπούτο στην κορυφή των charts μετά το "I'll Be Missing You" του Puff Daddy το 1997, δέκατη έκτο συνολικά στην 52χρονη ιστορία του τσαρτ. Το ίδιο άλμπουμ θα έδινε ένα ακόμα τραγούδι στην κορυφή του τσαρτ το 2010 με το " Love The Way You Lie " (με τη Ριάννα ).]] μικρογραφία| Η [[Ριάννα έγινε η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης στην ιστορία του τσαρτ που είχε τέσσερα νούμερο ένα σινγκλ σε ένα ημερολογιακό έτος. Έγινε επίσης η πρώτη καλλιτέχνης που είχε ένα βασικό σινγκλ από ένα άλμπουμ που έφτασε στο νούμερο ένα μετά το δεύτερο σινγκλ της, όταν το " Only Girl (In the World) " έφτασε στην κορυφή του τσαρτ δύο εβδομάδες μετά το " What's My Name? ".]] μικρογραφία|Η [[Κέιτι Πέρι έγινε η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης εδώ και έντεκα χρόνια που είχε τρία #1 σινγκλ από ένα άλμπουμ. Θα συνέχιζε να έχει πέντε συνεχόμενα και έξι μη συνεχόμενα #1 σινγκλ από αυτό το άλμπουμ.]] μικρογραφία| Ο Usher έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης που σημείωσε νούμερο ένα σινγκλ στις δεκαετίες του 1990, του 2000 και του 2010, όταν το "OMG" έφτασε στο #1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2010
Κώμος (έθιμο)
μικρογραφία|Κώμος. Αττικός αμφορέας [[Μελανόμορφη αγγειογραφία|μελανόμορφου ρυθμού. αμφορέας, περ. 560 π.Χ., Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου (Inv. 1432)|342x342εσ]] Ο κώμος (κῶμος) στην αρχαία Ελλάδα ήταν εορταστική εκδήλωση, ειδικά προς τιμή του θεού Διονύσου.
Περιγραφή
Ήταν εύθυμη, παιχνιδιάρικη, πλην όμως τελετουργική πομπή με συνοδεία μουσικής υπό τους ήχους κιθάρας, και  αυλού.
Από τους αρχαίους χρόνους αναφέρεται ο κώμος στις περιγραφές των ιεροτελεστιών με τραγούδι, χορό και μουσική, ωστόσο, χωρίς ακόμα να σχετίζεται με τον Διόνυσο. Το έθιμο αυτό συναντάται συχνά μέχρι και τους ρωμαϊκούς χρόνους, οπότε και αρχίζει να συνδέεται στενά με τη λατρεία του Διονύσου. Στην ελληνική αγγειογραφία συναντάται πολύ συχνά, αν και σχεδόν πάντα σε σχέση με τον Διόνυσο. Έτσι, στη πορεία του χρόνου, ο κώμος γίνεται όλο και πιο αναπόσπαστο μέλος των Διονυσίων εορτών.
Πηγές
ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές
Τσεφερλί (Ιμισλί)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ιμισλί
Βασιλίς
Το επίθετο Βασιλίς ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική τοπική επίκληση-προσωνυμία τριών θεοτήτων:
Πηγές
Βασιλις
Άλμπερτ Έλλις
Ο Άλμπερτ Έλλις (αγγλικά: Albert Ellis, 27 Σεπτεμβρίου 1913 - 24 Ιουλίου 2007) ήταν Αμερικανός ψυχολόγος που το 1955 ανέπτυξε την Ορθολογική Θεραπεία Συναισθηματικής Συμπεριφοράς (REBT). Κατείχε μεταπτυχιακό και διδακτορικό δίπλωμα στην κλινική ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και το Αμερικανικό Συμβούλιο Επαγγελματικής Ψυχολογίας (ABPP). Ίδρυσε επίσης και διετέλεσε πρόεδρος του Albert Ellis Institute της Νέας Υόρκης για δεκαετίες. Θεωρείται γενικά ένας από τους δημιουργούς της γνωστικής επαναστατικής παραδειγματικής στροφής στην ψυχοθεραπεία και ένας από τους ιδρυτές των γνωστικών συμπεριφορικών θεραπειών.
Με βάση μια επαγγελματική έρευνα του 1982 από Αμερικανούς και Καναδούς ψυχολόγους, θεωρήθηκε ο δεύτερος πιο σημαντικός ψυχοθεραπευτής στην ιστορία (ο Καρλ Ρότζερς κατέλαβε την πρώτη θέση στην έρευνα, ο Σίγκμουντ Φρόυντ κατατάχθηκε τρίτος). Το Psychology Today σημείωσε ότι «κανένα άτομο - ούτε καν ο ίδιος ο Φρόιντ - δεν είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο στη σύγχρονη ψυχοθεραπεία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι
Βαγαίος
Το επίθετο Βαγαίος ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική επίκληση του θεού Δία, που τη χρησιμοποιούσαν τοπικά οι κάτοικοι της Φρυγίας. Εκεί ο Δίας λατρευόταν ως θεός του ουρανού. Η λέξη ετυμολογείται από την περσική λέξη βαγά, που σημαίνει «θεός». Ο «Βαγαίος Ζευς» λατρευόταν κάποιες φορές και ως «Φρύγιος Ζευς», δηλαδή οι όροι «Βαγαίος» και «Φρύγιος» είχαν καταστεί πρακτικά συνώνυμοι.
Πηγές
Βαγαιος
Γιελένα Λαζάρεβιτς
Η Γιελένα Λαζάρεβιτς, Јелена Лазаревић/Jelena Lazarević (1365/1366 – 1443) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς, επίσης γνωστή, από γάμους, ως Jelena Balšić ή Jelena Hranić Kosača, ήταν μεσαιωνική πριγκίπισσα της Σερβίας, κόρη του πρίγκιπα Λαζάρου της Σερβίας και της Mιλίτσας των Νεμάνιτς, κόρης του Βράτκο στρατιωτικού. Είχε μία πολύ ισχυρή προσωπικότητα και επηρέασε σημαντικά τον τρόπο, με τον οποίο οι σύζυγοί της, πρώτος ο Ντούρατζ Β΄ Μπάλσιτς και μετά ο Σαντάλγι Χράνιτς Κοσάτσα και ο γιος της Μπάλσα Γ΄ Μπάλσιτς κυβερνούσαν τα βασίλειά τους. Η Γιελένα τους ενθάρρυνε να αντισταθούν στην καταπάτηση από τους Βενετούς των εδαφών που ανήκαν στη Ζέτα, τού μεσαιωνικού σερβικού κράτους που κυβερνούσε ο Τζούρατζ Β΄, και στη συνέχεια ο Μπάλσα Γ΄ μετά το τέλος τού Τζούρατζ Β΄. Είναι επίσης γνωστή ως συγγραφέας στην επιστολική λογοτεχνία, ιδιαίτερα στην αλληλογραφία της με τον Νίκωνα της Ιερουσαλήμ, μοναχό στο μοναστήρι Γκορίτσα στη λίμνη Σκάνταρ (Μαυροβούνιο). Οι τρεις επιστολές της αποτελούν μέρος της Συλλογής Γκόρι (Горички зборник/Gorički zbornik), ενός μεσαιωνικού συνόλου χειρογράφων.
Το όνομα
δεξιά|μικρογραφία|Το φρούριο [[κάστρο του Κρούσεβατς|Κρουσέβατς.]]
Την αποκαλούσαν "Κυρά Λένα" (Госпођа Лена/Γκόσποτζα Λένα) ή "η μορφωμένη" (Учена/Ούτσενα). Στα Ελληνικά είναι Ελένη. Το Λαζάρεβιτς προέρχεται από την οικογένεια τού πατέρα της. Λόγω τού γάμου της με τον Τζούρατζ Β΄ Μπάλσιτς αναφέρεται και ως Γιελένα Μπάλσιτς, ενώ λόγω του δεύτερου γάμου της με τον Σαντάλγι Χράνιτς αναφέρεται μερικές φορές ως Γιελένα Μπάλσιτς-Χράνιτς ή Γιελένα Χράνιτς. Σε ένα Βενετικό έγγραφο τού 1409 αναφέρεται ως "μεγαλοπρεπής Δέσποινα Ελένα" (Magnifica Domina Elena).
Καταγωγή
Η Γιελένα γεννήθηκε το 1365 ή το 1366 ως η τρίτη κόρη τού Λαζάρου πρίγκιπα της Σερβίας και της Mιλίτσας. Η μητέρα της ανήκε στον Οίκο των Νεμάνιτς, ενώ ο πατέρας της ήτανο ιδρυτής του Οίκου των Λαζάρεβιτς. Δημιούργησε τη Σερβία τού Μοράβα, το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος που αναδύθηκε από τη διάλυση της αυτοκρατορίας της Σερβίας. Έτσι η Γιελένα ήταν μέλος της υψηλής αριστοκρατίας της Σερβίας. Γεννήθηκε στο Πριλέπατς και πέρασε την παιδικη της ηλικία στο Kρουσέβατς, όπου έζησε ώσπου παντρεύτηκε τον 1ο της σύζυγο Τζούρατζ Β΄ Μπάλσιτς το 1386. Από αυτόν είχε ένα παιδί, τον Μπάλσα Β΄, που γεννήθηκε το 1387. Ο Μπάλσα Γ΄ είχε τρία παιδιά, έναν γιο που δεν γνωρίζουμε το όνομά του και δύο κόρες, τη Γιελένα και τη Τεοντόρα. Ο γιος του απεβίωσε σε πολύ μικρή ηλικία το 1415. Το 1424 η Γιελένα Μπάλσιτς, κόρη τού Μπάλσα Γ΄, παντρεύτηκε τον Στγιέπαν Βούκσιτς Κοσάτσα και έγινε η μητέρα της Αικατερίνης της Βοσνίας και τού Βλαντίσλαβ Χερτσεγκόβιτς.
Γάμος με τον Τζούρατζ Β΄ Μπάλσιτς
δεξιά|μικρογραφία|Το μοναστήρι Ντόνγιι Μπρτσέλι στο [[Μπαρ (Μαυροβούνιο)|Μπαρ ιδρύθηκε από τη Γιελένα Μπάλσιτς.]]
Η Γιελένα παντρεύτηκε τον Τζούρατζ Β΄ Μπάλσιτς το 1386 ή το 1387. Μετά από αυτόν τον γάμο η επικυριαρχία του Λαζάρου της Σερβίας έγινε αποδεκτή στο μεγαλύτερο μέρος, αν όχι σε όλη, τη Ζέτα. Όταν ο σουλτάνος έστειλε στρατό, για να εισβάλει στα εδάφη του Τζούρατζ Β΄ στις αρχές του 1392, η Γιελένα ταξίδευσε στη Δημοκρατία της Ραγκούσας (σημερινό Ντουμπρόβνικ) για να ξεφύγει από το κακό. Την 1η Ιουνίου 1392 η σύγκλητος της Ραγκούσας αποφάσισε να στείλει μία γαλέρα, για να την πάει στην πόλη. Ο Τζούρατζ Β΄ αιχμαλωτίστηκε από τους Οθωμανούς τον Οκτώβριο του 1392 και αφέθηκε ελεύθερος, μόνο όταν συμφώνησε να τους παραχωρήσει το Σκουτάρι. Κατάφερε να ανακαταλάβει την πόλη το 1395, αλλά στη συνέχεια την πώλησε στους Βενετούς, μαζί με τα γύρω φρούρια.
Η Γιελένα ήταν σθεναρά αντίθετη στη φιλο-Βενετική πολιτική του Τζούρατζ Β΄ και στην πώληση του Σκουτάρι και άλλων πόλεων στους Βενετούς. Δεν της άρεσαν οι Βενετοί, επειδή εμπόδιζαν τις επαφές μεταξύ της Ορθόδοξης Μητρόπολης της Ζέτα και του Πατριαρχείου τού Πετς, απέκοψαν τα ορθόδοξα μοναστήρια γύρω από τη λίμνη Σκάνταρ, από τα εισοδήματα που δικαιούνταν νόμιμα και επιδόθηκαν σε μία επιθετική εμπορική πολιτική, η οποία μείωνε σημαντικά τα κέρδη της Ζέτα. Ακόμη και πριν από τον Α΄ Πόλεμο τού Σκούταρι, η Γιελένα βρισκόταν σε διαμάχη με τους Βενετούς σχετικά με τη δικαιοδοσία της Ορθόδοξης Μητρόπολης της Ζέτα στις Ορθόδοξες εκκλησίες γύρω από τον ποταμό Μπογιάνα και την εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Σκουτάρι. Η βασιλεία του 16χρονου Μπάλσα Γ΄ ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1403, όταν ο Τζούρατζ Β΄ απεβίωσε από τα τραύματα, που υπέστη τον Νοέμβριο του 1402 στη μάχη της Τρίπολης. Σε αυτή τη μάχη ο Τζούρατζ Β΄ υποστήριξε τον Στέφανο Λαζάρεβιτς (αδελφό της Γιελένα) σε μία προσπάθεια να προστατεύσει τον θρόνο του δεσποτάτου της Σερβίας από τον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς. Η Γιελένα είχε σημαντική επιρροή στον τρόπο, με τον οποίο ο Μπάλσα Γ΄ κυβερνούσε τη Ζέτα. Επειδή ήταν ανήλικος, όταν κληρονόμησε τον θρόνο, αυτή κυβέρνησε τη Ζέτα ως επίτροπός του. Σε μία διαμάχη μεταξύ των Βενετών και του μητροπολίτη της Ζέτα, που είχε διοριστεί από το Πατριαρχείο του Πετς, ο Μπάλσα Γ΄ ακολούθησε τις οδηγίες της και προστάτευσε τα αρχαία δικαιώματα της σερβικής εκκλησίας.
Πρώτος Πόλεμος του Σκουτάρι
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Το τείχος τού Ουλτσίνγι, της έδρας του Τζούρατζ Β΄.
Το 1405 ο Μπάλσα Γ΄, με την υποστήριξη της Γιελένα, ξεκίνησε έναν δεκαετή πόλεμο κατά της Βενετίας. Στην αρχή του πολέμου, ο Μπάλσα Γ΄ κατάφερε να καταλάβει ολόκληρη την περιοχή τού Σκουτάρι εκτός από το φρούριο Σκουτάρι. Οι Βενετοί πρόσφεραν μία αμοιβή 2.000 δουκάτων, για όποιον μπορούσε να σκοτώσει τόσο τον Μπάλσα Γ΄, όσο και τη Γιελένα. Όταν οι Βενετοί σε αντάλλαγμα κατέλαβαν το Μπαρ, το Ούλτσιν και την Μπούντβα, τρία από τα πιο σημαντικά λιμάνια της Ζέτας, ο Μπάλσα Γ΄ και η βασιλομήτωρ Γιελένα κατέφυγαν από το Ούλτσιν στο κάστρο Ντριβάστ.
Το 1409 η Γιελένα αποφάσισε να ταξιδέψει στη Βενετία, για να διαπραγματευτεί προσωπικά την ειρήνη. Στα τέλη Μαΐου έφτασε στη Ραγκούσα, αλλά χρειάστηκε να περιμένει σχεδόν δύο μήνες, διότι οι οικοδεσπότες της την προειδοποίησαν, ότι υπήρχαν γαλέρες της άπολης στην Αδριατική θάλασσα. Στις 9 Ιουλίου 1409, ενώ ακόμα περίμενε στη Ραγκούσα, η Βενετία αγόρασε ολόκληρη τη Δαλματική ακτή από τον Λαδίσλαο Α΄ της Νάπολης για 100.000 δουκάτα. Το βασίλειο της Νάπολης δεν αποτελούσε πλέον απειλή για τους Βενετούς. Κερδίζοντας τις Δαλματικές ακτές, οι Βενετοί αύξησαν περαιτέρω την επιρροή και τη δύναμή τους στην περιοχή της Αδριατικής θάλασσας, γεγονός που έκανε δύσκολη τη διαπραγματευτική θέση της Γιελένα. Όταν τελικά έφτασε στη Βενετία στα τέλη Ιουλίου, ήταν οικονομικά εξαντλημένη λόγω του μεγάλου ταξιδιού της. Οι Βενετοί έπρεπε να την υποστηρίζουν με τρία δουκάτα την ημέρα κατά τις διαπραγματεύσεις, που διήρκεσαν τους επόμενους τρεις μήνες. Στις 26 Οκτωβρίου 1409 υπογράφηκε μία ετήσια συμφωνία ειρήνης με τον Μικέλε Στένο, δόγη της Βενετίας, χωρίς εδαφικές αλλαγές για κανένα από τα μέρη. Η Γιελένα ταξίδεψε πίσω στη Zέτα μέσω της Ραγκούσας, όπου έλαβε δώρα αξίας 100 δουκάτων. Αν και τόσο αυτή, όσο και ο Βενετός εκπρόσωπος ορκίστηκαν στο Ευαγγέλιο να σεβαστούν την εκεχειρία, στην πραγματικότητα δεν υπήρχε ειρήνη.
Γάμος με τον Σαντάλγι Χράνιτς
μικρογραφία|Το [[Φρούριο Μπλαγκάγι|Μπλαγκάγι, η Αυλή του Σαντάλγι Χράνιτς, όπου πήγε να ζήσει η Γιελένα, αφού τον παντρεύτηκε.]]
Όταν ο Λαδίσλαος Α΄ της Νάπολης πώλησε τα δικαιώματά του στο βασίλειο της Δαλματίας στη Δημοκρατία της Βενετίας και αποχώρησε από τα Βαλκάνια το 1409, πολλοί ντόπιοι ευγενείς συμμάχησαν με τον Σιγισμούνδο της Βοημίας & Γερμανίας και δέχτηκαν τον Οστόγια ως βασιλιά της Βοσνίας. Αυτό αποδυνάμωσε σοβαρά τη θέση του Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, ενός μεγάλου δούκα της Βοσνίας, του οποίου η ανιψιά Αικατερίνη ήταν δεύτερη σύζυγος του Σαντάλι Χράνιτς, μεγάλου δούκα του Χουμ. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Σαντάλγι αποφάσισε να συμμαχήσει με τον αυτοκράτορα Σιγισμούνδο στα μέσα του 1411 και να δημιουργήσει στενότερες σχέσεις με τον σημαντικό σύμμαχο του Σιγκισμούνδου, Στέφανο Λαζάρεβιτς. Τον Δεκέμβριο του 1411 ο Σαντάλγι χώρισε τη γυναίκα του Αικατερίνη και παντρεύτηκε την αδελφή του Στεφάνου, Γιελένα στο τέλος του ίδιου έτους. Η Γιελένα παντρεύτηκε τον Σαντάλγι, επειδή ήθελε να ενισχύσει τη θέση τού γιου της. Με αυτόν τον γάμο ο Σαντάλγι, ο πιο επικίνδυνος εχθρός του Μπάλσα Γ΄, έγινε πατριός και προστάτης του. Αν και χάλασε τις σχέσεις του Σαντάλγι με τον Χρβόγιε, ενίσχυσε επίσης τις παραδοσιακά στενές σχέσεις με την οικογένεια Λαζάρεβιτς. Αν και η Γιελένα ήταν στα σαράντα της, ο Σαντάλγι ήλπιζε, ότι θα έκαναν παιδιά και το 1413 κατέθεσε κάποια χρήματα σε έναν λογαριασμό συναλλαγών στην πόλη της Ραγκούσας για το παιδί, που θα αποκτούσαν τελικά.
Η Γιελένα πήγε να ζήσει με τον σύζυγό της στην Αυλή τού Μπλαγκάγι στην Ερζεγοβίνη, ενώ ο Μπάλσα Γ΄ παρέμεινε ως ο μοναδικός κυβερνήτης της Zέτα. Στον δεύτερο γάμο του, που συνήφθη το 1412 ή στις αρχές του 1413, ο Μπάλσα Γ΄ νυμφεύτηκε τη Μπόλγια, κόρη του Kόγια Ζαχαρία, που ήταν άρχοντας του Σάτι και του Ντάγκνουμ στην Αλβανία. Το 1413 ο Μπάλσα εξέδωσε καταστατικό στην εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, που είχε κτίσει στο μοναστήρι Πρασκβίτσα μαζί με τη μητέρα του Γιελένα.
Ο Σαντάλγι είχε μία Αυλή στο Nόβι (σημερινό Χέρτσεγκ Νόβι) όπου περνούσε λίγο χρόνο κάθε έτος, συνήθως χειμώνα και άνοιξη. Ξεκινώντας το 1424, η Γιελένα περνούσε ένα μεγάλο μέρος του χρόνου σε αυτή την Αυλή, συνοδευόμενη από την αδελφή της Oλιβέρα.
αριστερά|μικρογραφία|Η Ραγκούσα (νυν [[Ντούμπροβνικ).]]
Στις αρχές Φεβρουαρίου 1426 μία ειδική τελετή ήταν αφιερωμένη στη Γιελένα και τον Σαντάλγι στη Ραγκούσα, όταν παρευρέθηκαν στη γιορτή του Σβέτι Βλάχο (Αγίου Βλασίου), τού προστάτη της πόλης. Η Γιελένα σκόπευε να ταφεί στην εκκλησία, που θα έκτιζε στη Ραγκούσα. Αρχικά η Ραγκούσα ενδιαφερόταν να αποδεχτεί την επιθυμία της, με την προϋπόθεση ότι θα τους βοηθήσει να πάρουν τον έλεγχο τού Nόβι, τού αντιπάλου της στο εμπόριο αλατιού. Αυτός είναι ο λόγος, που το Ντουμπρόβνικ πρότεινε στον Σαντάλι να κτίσει μία Ορθόδοξη εκκλησία και ένα σπίτι για ηλικιωμένους και άρρωστους το 1434. Ο Σαντάλγι απεβίωσε το 1435, πριν απαντήσει στην πρότασή τους. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Στγιέπαν Βούκσις Κοσάτσα, ο οποίος ήταν γιος του αδελφού του Σαντάλγι, Βούκατς. Μετά το τέλος του Σαντάλγι, η Γιελένα δεν παρενέβη στη διακυβέρνηση τού βασιλείου, που ελεγχόταν προηγουμένως από τον σύζυγό της, αλλά πήγε να ζήσει στην Ακτή, πιθανώς στο Nόβι. Τον Σεπτέμβριο του 1435 η Γιελένα ζήτησε από τους Ραγούσιους να της επιτρέψουν να κτίσει μία εκκλησία στη Ραγκούσα, στην οποία θα ήταν ο τάφος της. Δεδομένου ότι οι συνθήκες είχαν αλλάξει μετά το τέλος τού Σαντάλγι, οι Ραγούσιοι απέρριψαν το αίτημα της Γιελένα, αν και υποστηρίχθηκε από τον ανιψιό της, τον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας. Δικαιολόγησαν την άρνησή τους με την έλλειψη έγκρισης του πάπα.
Η συλλογή Γκόρι
δεξιά|μικρογραφία|234x234εσ|Η πρώτη σελίδα του Otpisanije bogoljubno.
Τρεις επιστολές που έγραψε στον πνευματικό της σύμβουλο συμπεριλήφθηκαν στο Gorički zbornik (Горички зборник), μεσαιωνική συλλογή χειρογράφων. Σήμερα μόνο ένα από αυτά, γνωστό ως Otpisanije bogoljubno (Отписаније богољубно), σώζεται.
Το τέλος
Τα ιερά οστά της Γιελένα Μπάλσιτς τοποθετήθηκαν στη νέα λίθινη θήκη λειψάνων μετά την ανοικοδόμηση της εκκλησίας της Παναγίας, που έκτισε στο νησί Μπέσκα το 2002 από τη μητρόπολη του Μαυροβουνίου και της Παρακτίας. Με απόφαση της «μητρόπολης τού Μαυροβουνίου και των Παραλίων» το 2006 ονομάστηκε Πιστή (Blagovjerna) και ονομάστηκε «Blagovjerna Jelena Lazareva Balšić».
Υστεροφημία
Η Γιελένα επαινέθηκε ως μία εξαιρετική γυναίκα, που διατήρησε τη δύναμη της οικογένειας Μπάλσιτς κατά τη διάρκεια μίας πολύ ταραγμένης περιόδου. Είναι προφανές, ότι είχε μία ισχυρή προσωπικότητα πιθανώς παρόμοια με τη μητέρα της, τη Mιλίτσα πριγκίπισσα της Σερβίας. Κατάφερε να διατηρήσει την πολιτιστική κληρονομιά του βασιλείου της Σερβίας και η γραφή της έχει αξιολογηθεί ιδιαίτερα.
Το βραβείο λογοτεχνίας «Γιελένα Μπάλσιτς» καθιερώθηκε το 2007 από τη «Μητρόπολη Μαυροβουνίου και των Παραλίων» και απονέμεται κάθε δύο χρόνια. Από το 2013, βραβευθέντες ήταν οι Τζόρτζε Σλαντόγιε, Ζάρκο Κομάνιν, Ράνκο Γιοβόβιτς και Σλόμπονταν Ρακίτιτς.
Θρύλοι
Οι θρύλοι λένε λανθασμένα, ότι ήταν η Γιελένα Ομπίλιτς, χήρα του Mίλος Ομπίλιτς. Ένας από τους θρύλους για τη Γιελένα καταγράφηκε στην Ερζεγοβίνη. Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, ο Σαντάλγι ρώτησε τη Γιελένα, ποιος ήταν ο αγαπημένος της σύζυγος. Η απάντησή της ήταν, ότι θα έδινε και τον Σαντάλγι και τον Μπάλσιτς Β΄ μόνο και μόνο για να δει τον Mίλος Ομπίλιτς άλλη μία φορά. Ο Σαντάλγι θύμωσε και η Γιελένα έπρεπε να διαφύγει. Καθώς ήταν στον δρόμο για τη Ζέτα, ανάμεσα από μερικές τσουκνίδες, γέννησε ένα αγόρι, που ήταν ιδρυτής της οικογένειας Kοπριβίτσα (kopriva, «τσουκνίδα»).
Μερικοί από τους διατηρημένους θρύλους για τη Γιελένα περιλαμβάνουν τις μέλισσες της βασίλισσας Γιελένα (Пчеле краљице Јелене/Pčele kraljice Jelene), τη λιμνούλα της βασίλισσας Γιελένα (Рибњак краљице Јелене/Ribnjak kraljice Jelene), τη Λευκή Πέτρα (Вијели Мои Кавери (Виелиос камвери) και τους θεριστές της βασίλισσας Γιελένα (Косци краљице Јелене/Kosci kraljice Jelene).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σέρβοι ευγενείς του 15ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Δυναστεία των Λαζάρεβιτς Κατηγορία:Οίκος Κόζακα
Γκρέβε ιν Κιάντι
Το Γκρέβε ιν Κιάντι (ιταλικά: Greve in Chianti) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Γκαμπάσσι Τέρμε
Το Γκαμπάσσι Τέρμε (ιταλικά: Gambassi Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Αντώνιος της Γκαλιέρα
Ο Αντώνιος (23 Φεβρουαρίου 1866 - 24 Δεκεμβρίου 1930) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας της Γκαλιέρα. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου της Γκαλιέρα.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αντωνίου δούκα του Μονπανσιέ και της Λουίζας-Φερδινάνδης των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας.
Οικογένεια
Το 1886 νυμφεύτηκε την Ευλαλία των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φραγκίσκου δε Πάουλα δούκα του Κάδιθ και της Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Πάνδροσος
Στην ελληνική μυθολογία η Πάνδροσος ήταν η μία από τις τρεις θυγατέρες του Κέκροπα και της Αγλαύρου. Οι αδελφές της Πανδρόσου ήταν η Έρση και η Άγραυλος ή Άγλαυρος η νεότερη, κατά μία εκδοχή και η Φοινίκη. Οι αδελφές της Πανδρόσου διέπραξαν το λάθος να ανοίξουν το καλάθι ή κιβώτιο όπου η θεά Αθηνά είχε κρύψει τον μικρό Ερεχθέα ή Εριχθόνιο και τον είχε εμπιστευθεί σε όλες τις αδελφές. Τότε είδαν μέσα ένα φίδι ή το βρέφος τυλιγμένο με φίδια. Το θέαμα αυτό τις τρόμαξε τόσο, ώστε τρελάθηκαν και γκρεμίσθηκαν από την Ακρόπολη. Μόνη τροφός του Ερεχθέα έμεινε η Πάνδροσος. Ο Ερεχθέας μεγάλωσε μέσα στον τότε ναό της Αθηνάς στην Ακρόπολη, που αργότερα ονομάσθηκε Ερέχθειο.
Οι αρχαίοι Αθηναίοι θεωρούσαν την Πάνδροσο ως τη γυναίκα που εφεύρε το κλώσιμο. Τη λάτρευαν στο Ερέχθειο και πίστευαν ότι γιος της από τον θεό Ερμή ήταν ο Κήρυξ, ο μυθικός γενάρχης του πολύ γνωστού στην αρχαία Αθήνα ιερατικού γένους των «Κηρύκων».
Πηγές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Μοναστηράκι Καλεσμένου Ευρυτανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μοναστηράκι (αποσαφήνιση)