cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Βαλμί
Μάχη
Καθώς οι Πρώσοι αμφιταλεύονταν, ο Κελλερμάν σήκωσε το καπέλο του και φώναξε τη γνωστή φράση «Ζήτω το Έθνος!» (γαλ. Vive la Nation!). Η κραυγή επαναλήφθηκε από ολόκληρο τον γαλλικό στρατό, προκαλώντας σοβαρό πλήγμα στο ηθικό των Πρώσων Προς έκπληξη όλων, ο Δούκας του Μπράουνσβαϊχ αποσύρθηκε από το πεδίο της μάχης. Οι Πρώσοι κύκλωσαν τις γαλλικές θέσεις και ξεκίνησαν να υποχωρούν προς ανατολάς. Οι δύο στρατιές είχαν περίπου την ίδια δύναμη, με τον Κελλερμάν να έχει στη διάθεση του περίπου 36.000 άνδρες και 40 κανόνια, ενώ ο Δούκας του Μπράουνσβαϊχ είχε 34.000 άνδρες και 54 κανόνια. Κατά τη διάρκεια της υποχώρησης του Δούκα του Μπράουνσβαϊχ, οι απώλειες των Γάλλων δεν ήσαν περισσότερες από τους 300 άνδρες και οι απώλειες των Πρώσων δεν ξεπέρασαν τους 200 άνδρες.
Υποχώρηση των Πρώσων
Η απότομη λήξη της δράσης προκάλεσε έξαρση στις γαλλικές δυνάμεις. Το ερώτημα γιατί οι Πρώσοι υποχώρησαν δεν είχε απαντηθεί ποτέ. Οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν πως οι Πρώσοι υποχώρησαν για τους εξής λόγους: οι εξαιρετικές αμυντικές θέσεις των Γάλλων μαζί με την ραγδαία αύξηση ενισχύσεων και εθελοντών με την απρόσμενη «φλόγα» τους έπεισαν τον προσεκτικό Δούκα του Μπράουνσβαϊχ να σταματήσει πριν χάσει πολλούς στρατιώτες, ειδικά όταν η ρωσική εισβολή στην Πολωνία απειλούσε την πρωσική άμυνα στα ανατολικά. Άλλοι ιστορικοί θεωρούν πως η υποχώρηση των Πρώσων οφείλεται σε μυστικές ενέργειες του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, ο οποίος προσπάθησε να αποφύγει δράση που θα του κόστιζε τη ζωή, ακόμα και σε δωροδοκία των Πρώσων που υποτίθεται ότι πληρώθηκαν με πετράδια από το στέμμα του Οίκου των Βουρβόνων. Ο Δούκας του Μπράουνσβαϊχ είχε λάβει πρόταση να αναλάβει τη διοίκηση των γαλλικών στρατευμάτων πριν το ξέσπασμα του πολέμου και απόδημες φατρίες χρησιμοποίησαν αυτό το γεγονός ως βάση για την κατηγορία προδοσίας εκ μέρους του. Ωστόσο, δεν υπάρχει απόδειξη για αυτή την υπόθεση και θεωρείται πως ο Δούκας του Μπράουνσβαϊχ, αν και είχε υιοθετήσει μια επιθετική πολιτική, δεν είχε το θάρρος να την φέρει εις πέρας όταν αντιμετώπισε για πρώτη φορά για την απρόσμενα πειθαρχημένη αντιπολίτευση Όπως και να' χει, η μάχη έληξε με αποφασιστική νίκη των Γάλλων και χαλάρωσε την πίεση γύρω από τις γαλλικές θέσεις, και ο Δούκας του Μπράουνσβαϊχ πέτυχε μια ασφαλής αν και άδοξη υποχώρηση στα ανατολικά.
Επακόλουθα
Αυτή η ήττα έγινε αιτία για την αποτυχία της πρωσικής εκστρατείας. Λόγω έλλειψης τροφίμων και δυσεντερίας, οι Πρώσοι υποχώρησαν μέχρι τον ποταμό Ρήνο. Τον Οκτώβριο, οι γαλλικές δυνάμεις κατέλαβαν το Μάιντζ. Ο Ντυμουριέ κινήθηκε κατά των Αυστριακών Κάτω Χωρών και ο Κελλερμάν διασφάλισε το μέτωπο στο Μετζ. Ο Ντυμουριέ πέτυχε μια μεγάλη νίκη στη μάχη του Ζεμαππέ τον Νοέμβριο του 1792, αλλά το επόμενο έτος υπέστη καταστροφικές απώλειες και αποσκίρτησε στη φιλοβασιλική πλευρά μέχρι το τέλος της ζωής του. Από την άλλη, ο Κελλερμάν συνέχισε τη στρατιωτική του καριέρα και το 1808 έλαβε τον τίτλο του Δούκα του Βαλμί από τον Ναπολέοντα Α΄.
Κληροδότημα
Στην ιστοριογραφία της Γαλλικής Επανάστασης, η μάχη του Βαλμί συχνά παρουσιάζεται ως η πρώτη νίκη των πολιτοφυλάκων, η οποία είχε εμπνευστεί από την ελευθερία και τον εθνικισμό. Στην πραγματικότητα, παρά το γεγονός ότι εκατοντάδες εθελοντές συμμετείχαν στη μάχη, ο μισός γαλλικός στρατός ήταν επαγγελματικός μαζί με το πυροβολικό του Κελλερμάν, το οποίο έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη μάχη. Το γαλλικό πυροβολικό είχε επίσης τακτικό πλεονέκτημα έναντι του πρωσικού. Αλλά, κατά τη λαϊκή γνώμη, η νίκη στο Βαλμί ήταν νίκη των πολιτοφυλάκων: η μάχη έμεινε γνωστή για την κραυγή του Κελλερμάν και την εκτέλεση της Μασσαλιώτιδας και του Ça Ira κατά τη διάρκεια της μάχης.
Την ίδια μέρα, η Νομοθετική Συνέλευση μετέφερε τις εξουσίες της στην Εθνική Συνέλευση. Στις επόμενες δύο μέρες, οι βουλευτές της Εθνικής Συνέλευσης κήρυξαν το τέλος της μοναρχίας και την αρχή της Γαλλικής Δημοκρατίας. Οι Πρώσοι αναγνώρισαν τη σημασία της μάχης όχι απλώς ως μια υποχώρηση ενός από τους πιο αποτελεσματικούς στρατούς της Ευρώπης αλλά ως ένα κρίσιμο στήριγμα στο επαναστατικό γαλλικό κράτος. Ο γνωστός Γερμανός συγγραφές και ποιητής Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, ο οποίος συμμετείχε στη μάχη με το μέρος του πρωσικού στρατού, αργότερα έγραψε πως κατά τη διάρκεια της μάχης, οι σύντροφοι του τον πλησίασαν σε κατάσταση κατήφειας. Νωρίτερα, τους είχε υποστηρίξει με αξέχαστες και έξυπνες φράσεις, αλλά στο τέλος κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: «Από αυτό το σημείο και από σήμερα ξεκινά μια νέα εποχή στην παγκόσμια ιστορία και όλοι μπορούμε να δηλώσουμε πως ήμασταν παρόντες στη γέννηση της».
Επιπρόσθετη βιβλιογραφία
κατηγορία:Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης
Σεβαστός Κυμινήτης
Ο Σεβαστός Κυμινήτης (1630-6 Σεπτεμβρίου 1702), ήταν Τραπεζούντιος λόγιος, φιλόσοφος, θεολόγος και σχολάρχης διαφόρων ακαδημιών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Χότσι/Κύμινα, χωριό στην επαρχία Τραπεζούντας και φοίτησε στην Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης κοντά στον Ιωάννη Καρυοφύλλη και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Στη σχολή του Φαναρίου θα διδάξει αργότερα κι ίδιος και το 1671 θα διαδεχθεί τον Μαυροκορδάτο στη σχολαρχία. Εξαιτίας φοιτητικών ταραχών και άλλων προστριβών με άλλους συναδέλφους του εγκατέλειψε το 1681/1682 την Κωνσταντινούπολη. Την ίδια περίοδο παίρνει επιστολή του διακόνου Τιμοθέου από την Ρωσσία που τον προσκαλεί να αναλάβει την ελληνική σχολή της Μόσχας. Η απάντησή του είναι αρνητική. Απέρριψε, επίσης, πρόταση του Μαυροκορδάτου να πάει στην Ευρώπη. Αποφασισμένος να φύγει, πηγαίνει να ιδρύσει σχολή, το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας, στην πατρίδα του, κατά το πρότυπο της σχολής του Φαναρίου που διηύθυνε ως το 1689. «Κύριο μέλημά του η πνευματική ανάπτυξη των συμπατριωτών του και η ηθική και δογματική ενίσχυσή τους, ώστε να αντισταθούν στους διωγμούς των Τούρκων και στην προπαγάνδα των Καθολικών». Όταν έφτασε στην πόλη προσβλήθηκε μάλιστα από πανώλη. Το1689, έπειτα από πρόσκληση του ηγεμόνα της Βλαχίας Κωνσταντίνου Βασσαράβα, πήγε στο Βουκουρέστι και έγινε σχολάρχης και καθηγητής στην εκεί Ακαδημία, (Μονή του Αγίου Σάββα), όπου έμεινε ως το θάνατό του. Πληροφορίες για την οικογενειακή και την προσωπική του ζωή δεν έχουμε περισσότερες, εκτός από το ότι ήταν παντρεμένος και πατέρας μιας κόρης. Όλοι όσοι ασχολήθηκαν μαζί του επικεντρώθηκαν στο διδακτικό και συγγραφικό του έργο.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Η διδασκαλία και η επιστημοσύνη του τον έκαναν να διακριθεί από τους άλλους συναδέλφους του. Οι ακριβείς συνθήκες της αποπομπής του δεν είναι ξεκάθερες. «Αυτά που είναι γνωστά για την αποπομπή είναι ότι κάποιοι μαθητές οργάνωσαν στάση κατά του Κυμινήτη πείθοντας τον χορηγό της Ακαδημίας Μανολάκη να πάψει να τον εμπιστεύεται και να σταματήσει τη μισθοδοσία του. Μάλιστα συνήργησε και ο μετέπειτα διάδοχός του στη διεύθυνση της σχολής, Γεράσιμος Ακαρνάν» Οι μαθητές συκοφάντησαν τον δάσκαλό τους στον πατριάρχη Καλλίνικο Β΄ για θνητοψυχία. Πιθανώς επρόκειτο για μια σκόπιμη παρερμηνεία άποψής του για τη θνησιμότητα της στην παράφραση που συνέγραψε στα σχόλια του Κορυδαλλέα στο Περί Ψυχής του Αριστοτέλη. Τέλος μια άλλη ερμηνεία της αποπομπής είναι εκείνη που την εντάσσει στα πλαίσια μιας ιδεολογικής διαμάχης μεταξύ του Πατριαρχείου και ανανεωτικών κύκλων. Ο Κυμινήτης είχε υπάρξει μαθητής του Ιωάννη Καρυοφύλλη, ο οποίος είχε κατηγορηθεί ως Καλβινιστής και επειδή είχε εισαγάγει νέες μεθόδους διδασακλίας, έτσι θεωρήθηκε ομοϊδεάτης με το δάσκαλό του. Φεύγει για την ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου επιδίδεται σε εργώδη προσπάθεια προκειμένου να οργανώσει το Φροντιστήριο. Τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει είναι κυρίως είναι η έλλειψη βιβλίων και προσωπικού, αλλά και η ανυπαρξία οικονομικών πόρων. Γι αυτό στέλνει διαρκώς επιστολές σε ηγεμόνες (Σερμπάν Καντακουζινό, Μιχαήλ Καντακουζινό και εκκλησιαστικούς άνδρες (Νεόφυτο Αδριανουπόλεως, αρχιμανδρίτη του Παναγίου Τάφου Χρύσανθο Νοταρά), με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για τη Σχολή. Εκεί θα ασχοληθεί κυρίως με τη διδασκαλία γνωμικών στίχων.
Αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου του Κυμινήτη
Στα τριάντα περίπου χρόνια της διδασκαλικής του δράσης κατάφερε να θεμελιώσει σχολές (Φροντιστήριο Τραπεζούντας, Ακαδημία του Βουκουρεστίου) και να τις προαγάγει σε σημαντικά πνευματικά κέντρα. Χωρίς κάποιες σπουδές στην Ευρώπη, δεν υπήρξε ο φορέας του πνεύματος του Διαφωτισμού,όμως κατόρθωσε να συνδυάσει ισόρροπα τη διδασκαλία της αρχαίας και της χριστιανικής φιλολογίας.
Συγγραφικό έργο
Τα περισσότερα από τα 100 και πλέον, ανέκδοτα ως επί το πλείστον έργα του-με εξαίρεση τις πολλές μεταφράσεις για τους φοιτητές-ανήκουν στο πεδίο της ρητορικής, της φιλοσοφίας, της θεολογίας, της πατρολογίας,της λειτουργικής, ομιλιτικής, ηθοπλαστικής. Τα εκδοθέντα έργα του είναι μόλις δύο:
Άλλα θεολογικά του έργα είναι: Φιλολογικά:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Διευθυντές Μεγάλης του Γένους Σχολής
ΑΚ Μίλαν
Η Μίλαν (ιταλικά: Milan, ιταλική προφορά: ˈmiːlan), είναι ένας ιταλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Μιλάνο της Λομβαρδίας, από τους πιο επιτυχημένους και δημοφιλείς. Τα μέλη και οι οπαδοί της ονομάζονται Milanisti (Μιλανίστι) ή Rossoneri (Ροσονέρι, δηλαδή Κοκκινόμαυροι).
Συνολικά, μετρά τριάντα (31) επίσημους τίτλους στη χώρα της (δεκαεννιά πρωταθλήματα, πέντε Κύπελλα και επτά Σούπερ Καπ). Εκτός συνόρων, πρόκειται για την πιο επιτυχημένη ιταλική ομάδα. Έχει κερδίσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών (νυν Τσάμπιονς Λιγκ) επτά φορές, επίτευγμα που μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης υπερβαίνει με δεκατεσσερεις κατακτήσεις και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ πέντε, επίδοση που αποτελεί ρεκόρ. Επίσης, έχει κατακτήσει δύο Κύπελλα Κυπελλούχων Ευρώπης.
Η Μίλαν έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια συλλόγων (μία ως νικήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων που διοργανώνει η FIFA και τρεις ως τροπαιούχος του Διηπειρωτικού). Όσον αφορά τις ομάδες με τους περισσότερους αναγνωρισμένους διεθνείς τίτλους, η Μίλαν είναι τέταρτη μαζί με τη Μπόκα Τζούνιορς (έχουν από 18). Πρώτη με 26 είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ στη δεύτερη θέση με 23 η αιγυπτιακή Αλ Αχλί και τρίτη η ισπανική Μπαρτσελόνα με 20.
Το ντέρμπι ανάμεσα στη Μίλαν και την Ίντερ, την έτερη μεγάλη ομάδα του Μιλάνου, θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, όχι μόνο στο ιταλικό πρωτάθλημα, αλλά και παγκοσμίως. Επίσης, οι Ροσονέρι ανήκουν στους ιδρυτές του G-14, ενός πανευρωπαϊκού ομίλου που περιελάμβανε τις κορυφαίες ομάδες της ηπείρου, καθώς και του διάδοχου σχήματος, της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συλλόγων (ECA).
Από την ίδρυση στο χρυσό άστρο
100px|left|thumb| Χέρμπερτ Κίλπιν, ο πρωτεργάτης της ίδρυσης της Μίλαν
Η Μίλαν ιδρύθηκε ως σύλλογος φούτμπολ και κρίκετ το 1899 από πρωτοβουλία του Χέρμπερτ Κίλπιν, Βρετανού υφαντουργού εκπατρισθέντος από το Νότινγχαμ. Προς τιμήν του η ομάδα έχει κρατήσει την αγγλική γραφή του ονόματος, με ιταλική όμως προφορά (Μίιλαν - τονισμός στην "προπαραλήγουσα"). Η ομάδα κερδίζει το πρώτο της πρωτάθλημα το 1901, θέτοντας παράλληλα τις βάσεις για την ανάπτυξη του αθλήματος στη χώρα της. Το 1908 εσωτερικές διαμάχες σε διοικητικό επίπεδο, οδηγούν σε διάσπαση και στην ίδρυση του άλλου μεγάλου συλλόγου με έδρα το Μιλάνο, της Ίντερ. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και ως το τέλος της δεκαετίας του 1940, η ομάδα εκινείτο στη μετριότητα, χωρίς να κερδίσει κάποιον αξιόλογο τίτλο, είχε δε υποχρεωθεί να αλλάξει το όνομά της σε "Μιλάνο". Στους άξιους αναφοράς παίκτες συγκαταλέγονται οι Άλντο Μπόφι και Ρικάρντο Καραπελέζε.
Ακολουθεί το 1969 το δεύτερο Κύπελλο Πρωταθλητριών κόντρα στον Άγιαξ του μικρού σε ηλικία τότε Γιόχαν Κρόιφ, καθώς και το πρώτο Διηπειρωτικό (η εικόνα του από το αντιαθλητικό παιχνίδι των Αργεντινών της Εστουδιάντες αιμόφυρτου αλλά νικητή τελικά Νέστορ Κομπέν, θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στο μυαλό των παλαιότερων τουλάχιστον φίλων της ομάδας). Έχοντας στη σύνθεσή της παίκτες όπως οι Άλντο Μαλντέρα και Βάλτερ Νοβελίνο, η Μίλαν κατακτά το πρωτάθλημα του 1979, ξορκίζοντας την τραυματική ανάμνηση της Φατάλ Βερόνα (1973) όταν και απώλεσε τον τίτλο την τελευταία αγωνιστική και τοποθετεί επιτέλους στη φανέλα της το χρυσό άστρο (σύμβολο συμπλήρωσης δέκα πρωταθλημάτων). Ο Ριβέρα, ποδοσφαιριστής-σημαία της, αποσύρεται από την ενεργό δράση.
Κάθοδος και αναγέννηση
Έκτοτε η ομάδα ακολουθεί πτωτική πορεία. Το 1980 ξεσπά το σκάνδαλο Τοτονέρο και οι Ροσονέρι τιμωρούνται με υποβιβασμό στη Σέριε Μπι για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Η υπόθεση είχε σχέση με πληρωμές παικτών και παραγόντων, προκειμένου να "στηθούν" διάφορα παιχνίδια. Η Μίλαν επέστρεψε αμέσως στην πρώτη κατηγορία, όμως το 1982 ξαναϋποβιβάζεται για αγωνιστικούς αυτή τη φορά λόγους. Το τρωθέν κύρος του συλλόγου αναλαμβάνει να αποκαταστήσει το 1986 (έτος-ορόσημο για την ιστορία του) ο δικηγόρος και μεγαλοεπιχειρηματίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αγοράζει την ομάδα και αποφασίζει να επενδύσει πολλά χρήματα σε αυτήν. Προσλαμβάνει ως προπονητή τον Αρίγκο Σάκι, μία ιδιαιτέρως χαρισματική ποδοσφαιρική φυσιογνωμία. Επίσης φέρνει στο Μιλάνο τον Μάρκο φαν Μπάστεν, πιθανώς τον καλύτερο επιθετικό στην ιστορία μαζί με τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο.
Εκτός από τον ταλαντούχο Ολλανδό, κάτοικοι Σαν Σίρο γίνονται και οι Ρούουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ, οι οποίοι μαζί με τους Φράνκο Μπαρέζι, Πάολο Μαλντίνι, Ρομπέρτο Ντοναντόνι και άλλους που συνολικά έμειναν γνωστοί στην αθλητική ιστορία ως «οι αθάνατοι» (Gli Immortali), συγκροτούν μια από τις σπουδαιότερες ομάδες όλων των εποχών, με αποτέλεσμα να ανοίξει ένας νέος κύκλος σπουδαίων αποτελεσμάτων. Η Μίλαν ζει τις πιο ένδοξες στιγμές της, με τη σκυτάλη των επιτυχιών να παραλαμβάνει «η ομάδα των αήττητων» (Gli Invincibili) του Φάμπιο Καπέλλο. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000 θα κατακτήσει επτά ακόμη πρωταθλήματα, τέσσερα Κύπελλα Πρωταθλητριών (Τσάμπιονς Λιγκ), καθώς και άλλους εγχώριους και διεθνείς τίτλους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων υπό την τεχνική ηγεσία του παλαιού της αστέρα Κάρλο Αντσελότι και με αρχισκόρερ το διεθνή Ουκρανό Αντρέι Σεβτσένκο. Νέα σύννεφα εμφανίζονται στον ορίζοντα το 2006, όταν η ομάδα φάνηκε αναμειγμένη στο Καλτσιόπολι, ακόμη ένα σκάνδαλο σχετικό με προκαθορισμένου αποτελέσματος αγώνες. Ξεκινά το πρωτάθλημα με -15 βαθμούς και δεν προκρίνεται στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης χρονιάς. Ασκεί έφεση, η ποινή μειώνεται σε αφαίρεση μόνο 8 βαθμών κι έτσι της δίνεται η δυνατότητα να συμμετάσχει στο Τσάμπιονς Λιγκ του 2007. Στον τελικό της ευοίωνης γι' αυτήν Αθήνας (στην ίδια πόλη έχει κερδίσει το τρόπαιο και το 1994), χάρις στα γκολ του Φίλιπο Ιντζάγκι και την πολύτιμη συμβολή ποδοσφαιριστών σαν τον Κλάρενς Ζέεντορφ, τον Αντρέα Πίρλο και τον Τζενάρο Γκατούζο, νικά με 2-1 τη Λίβερπουλ του Ράφα Μπενίτεθ και κατακτά το έβδομο ευρωπαϊκό της πρωτάθλημα.
Παρούσα περίοδος
Στις 25 Ιουνίου 2010, οι Ροσονέρι ανακοινώνουν την πρόσληψη του προπονητή Μασιμιλιάνο Αλέγκρι. Ρομπίνιo, Αντόνιο Κασάνο και Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, στην πρώτη σεζόν υπό τις κατευθύνσεις του τεχνικού από το Λιβόρνο, οδηγούν την ομάδα στην κατάκτηση του 18ου τίτλου στην ιστορία της, θέτοντας έτσι τέρμα στην πενταετή κυριαρχία της συμπολίτισσας και μεγάλης ανταγωνίστριας Ίντερ. Τον Αύγουστο του 2011, η Μίλαν κερδίζει στο Πεκίνο το έκτο της ιταλικό Σούπερ Καπ με νίκη 2-1 επί των Νερατζούρι, επιβεβαιώνοντας κατά εμφατικό τρόπο την επιστροφή της στην κορυφή του ιταλικού ποδοσφαίρου. Τα τελευταία χρόνια η ομάδα δεν κατορθώνει να πρωταγωνιστεί, κινούμενη περί το μέσον της βαθμολογίας στο πρωτάθλημα και χωρίς διακρίσεις στα ευρωπαϊκά κύπελλα.
Χρώματα, σήματα, ύμνος, μασκότ
Η αυθεντική φανέλα της Μίλαν, ήταν ανέκαθεν κόκκινη και μαύρη. Σύμφωνα με τον εκ των ιδρυτών της Κίλπιν, ο συγκεκριμένος συνδυασμός επιλέχθηκε για να υποδηλώσει την πρόθεση δημιουργίας φόβου στον αντίπαλο. Στην παραπάνω σημειολογία οφείλονται τα παρωνύμια "Ροσονέρι" (Κοκκινόμαυροι) και "Διάβολος" (προφανής η χρωματική αντιστοιχία). Για τους εκτός έδρας αγώνες έχει επιλεγεί το άσπρο. Η "δεύτερη" εμφάνιση θεωρείται τυχερή από πολλούς οπαδούς της ομάδας, καθώς μ' αυτήν σε οκτώ τελικούς έχουν κατακτηθεί έξι κύπελλα πρωταθλητριών και χαθεί μόλις δύο (το 1995 στη Βιέννη από τον Άγιαξ χάρη σε γκολ του Πάτρικ Κλάιφερτ στο 89' και το 2005 στον αλησμόνητο τελικό της Κωνσταντινούπολης όταν η Λίβερπουλ επιβλήθηκε στα πέναλτι). Απ' την άλλη, σε τρεις τελικούς που χρησιμοποιήθηκαν οι εντός έδρας εμφανίσεις, υπήρξε μόλις μία επιτυχία.
Για αρκετά χρόνια, το σήμα της Μίλαν είχε ως έμπνευση το έμβλημα της πόλης του Μιλάνου (κόκκινος σταυρός σε άσπρο φόντο). Ενίοτε, έχει χρησιμοποιηθεί και μια εικόνα διαβόλου. Βασισμένο στην παράδοση, το τωρινό σήμα της ομάδας είναι ωοειδές με χρυσό άστρο στην κορυφή. Στο μέσο του υπάρχει εφαπτόμενος κύκλος που χωρίζεται κάθετα σε δύο ημικύκλια εκ των οποίων το αριστερό φέρει εναλλάξ κόκκινες και μαύρες κάθετες ρίγες και το δεξιό το έμβλημα του Μιλάνου. Πάνω από αυτόν υπάρχουν τα αρχικά "ACM" (Associazione Calcio Milan) και κάτω η χρονολογία ίδρυσης του συλλόγου (1899). Το 2009 έγιναν κάποιες μικροαλλαγές στις ρίγες, στο σταυρό και σε άλλα σημεία του σήματος.
Στη φανέλα της η Μίλαν, εκτός από το άστρο της κατάκτησης δέκα πρωταθλημάτων (για να τοποθετηθεί και δεύτερο θα πρέπει σύμφωνα με τα ισχύοντα στην Ιταλία να συμπληρωθούν είκοσι τίτλοι κ.ο.κ.), όταν αγωνίζεται στο Τσάμπιονς Λιγκ, έχει επιπλέον το "διακριτικό του πολυνίκη" της ανωτέρω διοργάνωσης. Αυτό φέρεται στο αριστερό μανίκι και έχει την εικόνα του αντίστοιχου κυπέλλου, πάνω από το οποίο αναγράφεται ο αριθμός των κατακτήσεων (7). Με βάση τον κανονισμό της UEFA, το συγκεκριμένο έμβλημα δικαιούνται να χρησιμοποιούν μόλις έξι ομάδες, οι Ρεάλ Μαδρίτης, Μίλαν, Λίβερπουλ και Μπαρτσελόνα επειδή έχουν πέντε κατακτήσεις του τροπαίου και άνω, καθώς επίσης και ο Άγιαξ με την Μπάγερν, λόγω του ότι το έχουν κερδίσει τρεις συνεχόμενες φορές.
Ο επίσημος ύμνος των Ροσονέρι τιτλοφορείται Milan Milan και είναι γραμμένος από τους Τόνι Ρένις και Μάσιμο Γκουαντίνι.
Από τις 16 Φεβρουαρίου 2006, η επίσημη μασκότ της Μίλαν είναι ο "Milanello", σχεδιασμένος από τη Warner Bros. Πρόκειται για έναν κοκκινόμαυρο διάβολο με μια μπάλα ποδοσφαίρου, το όνομα του οποίου παραπέμπει άμεσα στο ομώνυμο αθλητικό κέντρο του συλλόγου. Προηγουμένως, στη δεκαετία του ενενήντα, ο ρόλος αυτός είχε ανατεθεί στον παρόμοιας έμπνευσης "Dudy".
Χορηγοί
Χορηγός στη φανέλα αυτή τη στιγμή είναι η αεροπορική εταιρεία Emirates, η οποία εδρεύει στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Υπάρχει συμφωνία για τετραετή συνεργασία μεταξύ των δύο πλευρών, που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2010. Για πολύ μεγάλο διάστημα χορηγός της Μίλαν υπήρξε η Opel, ενώ κάποιες φορές στη φανέλα αναγράφονταν ιδιαίτερα μοντέλα αυτοκινήτων της συγκεκριμένης εταιρείας. Το ρουχισμό της ομάδας έχει αναλάβει η Adidas, με την οποία η συμφωνία λήγει την περίοδο 2016–17.
Εγκαταστάσεις
Κατασκευασμένο το 1926, το στάδιο Σαν Σίρο είναι χωρητικότητας 80.018 θέσεων. Εκτός από την αρχική του ονομασία, η οποία οφείλεται στην ομώνυμη συνοικία όπου και βρίσκεται, έχει και το όνομα Τζουζέπε Μεάτσα, προς τιμή του παίκτη που φόρεσε τη φανέλα τόσο της Μίλαν όσο και (περισσότερο) της Ίντερ, παρέχει δε τη δυνατότητα δημιουργίας εξαιρετικής ατμόσφαιρας, καθώς οι κερκίδες είναι κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Αρνητικό στοιχείο της εγγύτητας αυτής είναι η αυξημένη πιθανότητα πρόκλησης επεισοδίων. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι με τη δημιουργία του το Σαν Σίρο αποτέλεσε έδρα αποκλειστικά για τους Μιλανίστι (οι Νερατζούρι που προγενέστερα χρησιμοποιούσαν το αριστοκρατικό Αρένα Τσίβικα στο κέντρο της πόλης, μετακόμισαν στο τωρινό τους σπίτι μεταπολεμικά).
Προπονητήριο για τους Ροσονέρι αποτελεί το Μιλανέλο, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1963 και βρίσκεται στην περιοχή του Βαρέζε. Οι ομάδες νέων και παίδων χρησιμοποιούν το αθλητικό κέντρο Βισμάρα στη λαϊκή συνοικία Γκρατοσόλιο, στο νότιο τομέα του Μιλάνου.
Από το Μάιο του 2014, η Μίλαν διαθέτει για τη στέγαση των κεντρικών γραφείων της το Casa Milan, πλησίον του παλαιού εργοστασίου της αυτοκινητοβιομηχανίας Άλφα Ρομέο, έκτασης 9.000 τετραγωνικών μέτρων. Πρόκειται για ένα χώρο ανοικτό στους οπαδούς της ομάδας από την Ιταλία και όλον τον κόσμο που θέλουν να έρθουν σε επαφή με τον σύλλογο, την ιστορία του και τις αξίες που πρεσβεύει.
Δομή
Η οργανωμένη έκφραση των οπαδών του συλλόγου υφίσταται από το 1967, υπό τη μορφή ενός "Δικτύου των Κλαμπ της Μίλαν" (ΑIMC/MCiR). Διακριτή υποκατηγορία αποτελούν οι ultras, οι οποίοι χαρακτηρίζονται μεταξύ άλλων από το νεαρό της ηλικίας τους και την υπέρμετρη αφοσίωσή τους στην ομάδα. Οι σημαντικότεροι πυρήνες ultras της Μίλαν (σε παρένθεση το έτος ίδρυσης) υπήρξαν κατά σειρά σπουδαιότητας οι: Fossa dei Leoni (1968), Brigate Rossonere (1975) και Commandos Tigre (1967). Μετά το 2010, ο κύριος όγκος τους εκπροσωπείται από τη συλλογικότητα Curva Sud Milano. Ο σημαντικός ιταλός λογοτέχνης Νάνι Μπαλεστρίνι στο μυθιστόρημά του «furiosi», παρουσιάζει τους τρόπους οργάνωσης και τους κώδικες που διέπουν τη συμπεριφορά τους, τις σχέσεις τους με την πολιτική, τις επικές μάχες με τους οπαδούς αντίπαλων ομάδων και την αστυνομία και τις προσωπικές διαδρομές τους στις εξέδρες των γηπέδων.
Εύρος
Η Μίλαν είναι μία από τις ομάδες με τους περισσότερους οπαδούς. Σύμφωνα με έρευνες που διενήργησε το αξιόπιστο γερμανικό γραφείο δημοσκοπήσεων Sport+Markt, οι Μιλανίστι καταλαμβάνουν τη δεύτερη σε πλήθος θέση στη χώρα τους πίσω από τους φίλους της Γιουβέντους. Η Μίλαν είναι ο πρώτος ιταλικός σύλλογος πανευρωπαϊκά και ο τρίτος ευρωπαϊκός μετά τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Μπαρτσελόνα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Σχέσεις
200px|right|thumb|Ο ποδοσφαιριστής της Μίλαν [[Μάσσιμο Αμπροζίνι, κατά τους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ 2006 - 2007, κρατώντας σαρκαστικό πανό κατά της πρωταθλήτριας Ιταλίας εκείνης της χρονιάς Ίντερ]]
Ντέρμπι ντέλλα Μαντονίνα
Κάθε χρόνο, η Mίλαν αναμετράται με την Ίντερ τουλάχιστον δύο φορές (στα πλαίσια του πρωταθλήματος) στο ντέρμπι του Μιλάνου. Το επιλεγόμενο και ντέρμπι ντέλλα Μαντονίνα, ξεκίνησε στις 18 Οκτωβρίου του 1908, στα πλαίσια του τελικού του Κόπα Κιάσο (οι Ροσονέρι είχαν κατακτήσει το τρόπαιο με νίκη 2-1 επί των ανταγωνιστών τους) και αποτελεί πιθανότατα τη σπουδαιότερη ποδοσφαιρική κόντρα στην Ιταλία. Η ονομασία του οφείλεται στο άγαλμα της Παρθένου Μαρίας, το οποίο συχνά αναφέρεται ως «Μαντονίνα» και βρίσκεται εγκατεστημένο στην κορυφή του καθεδρικού ναού του Μιλάνου (Ντουόμο).
Ως προς τις ταξικές διαφορές, η Μίλαν υποστηρίζεται ιστορικά από τα εργατικά στρώματα της βιομηχανικής περιφέρειας (παρωνύμιο στην τοπική διάλεκτο "casciavit" ήτοι "κατσαβίδια"), ενώ η Ίντερ (παρωνύμιο "bauscia", σε ελεύθερη απόδοση "αλαζόνες") από τη μπουρζουαζία του κέντρου της πόλης. Λόγω της ευημερούσας καταγωγής τους, οι φίλοι της Ίντερ διέθεταν την "πολυτέλεια" να πηγαίνουν στο San Siro με σκούτερ («muturèta», άλλο ένα ψευδώνυμο για τους Ιντερίστι). Από την άλλη πλευρά, οι Μιλανίστι ήταν επίσης γνωστοί ως «tramvèe» (δηλαδή αυτοί που πήγαιναν στο γήπεδο μόνο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς). Κατά τον καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα, θεωρητικό της Άκρας Αριστεράς και οπαδό της ομάδας Αντόνιο Νέγκρι, η Μίλαν διέθετε γενικά προοδευτικό κοινό, σε αντίθεση με την Ίντερ της οποίας οι φίλοι διακρίνονταν για τις συντηρητικές τους πεποιθήσεις.
Τα καπνογόνα, τα συνθήματα και η δημιουργία σκηνογραφιών("κορεό" ) εκατέρωθεν, είναι σύνηθες φαινόμενο στη διάρκεια του ντέρμπι στο Σαν Σίρο δημιουργώντας εκπληκτική ατμόσφαιρα, χωρίς να λείπουν και οι ακραίες καταστάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο επαναληπτικός προημιτελικός του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ της Μίλαν και της Ίντερ την περίοδο 2004-05, όταν ο τερματοφύλακας της πρώτης Ντίντα τραυματίστηκε από ρίψη καπνογόνου οπαδού της δεύτερης, με αποτέλεσμα τη διακοπή του αγώνα και την κατακύρωσή του υπέρ των Ροσονέρι.
Το πραγματικό ντέρμπι της Ιταλίας
Το 1967, ο διαπρεπής αθλητικογράφος Τζιάνι Μπρέρα, επινόησε τη ονομασία "Derby d'Italia" (Ντέρμπι της Ιταλίας) για τις αναμετρήσεις της Γιουβέντους με την Ίντερ, των πιο ισχυρών ιταλικών συλλόγων της εποχής, θέλοντας να υπογραμμίσει τη σημασία τους. Στην πορεία τα πράγματα διαφοροποιήθηκαν με αποτέλεσμα για πολλούς πλέον το πραγματικό ντέρμπι της Ιταλίας ("il vero Derby d'Italia") να θεωρείται το Γιουβέντους-Μίλαν, δεδομένου ότι αφορά τις ιταλικές ομάδες με τους περισσότερους εγχώριους και διεθνείς τίτλους αντιστοίχως. Η διαμάχη αφορά επίσης δύο από τα σωματεία με το μεγαλύτερο αριθμό υποστηρικτών, καθώς και εκείνα με τα υψηλότερα έσοδα και τη μεγαλύτερη χρηματιστηριακή αξία στη χώρα τους.
Η συνάντηση μεταξύ Γιουβέντους και Μίλαν νοείται και ως η αντανάκλαση της αντιπαλότητας σε πολλαπλά επίπεδα που χωρίζει το Μιλάνο με το Τορίνο, τα οποία μαζί με τη Γένοβα σχηματίζουν το λεγόμενο "βιομηχανικό τρίγωνο" μια περιοχή με τη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη στην Ιταλία. Μολονότι η Γιουβέντους υπερέχει συνολικά σε νίκες έναντι της Μίλαν, ήταν η τελευταία αυτή που επικράτησε στην πιο σημαντική αναμέτρηση μεταξύ τους, όταν στις 28 Μαΐου του 2003 στο Old Trafford του Μάντσεστερ νίκησε με 3-2 στη διαδικασία των πέναλτι, κατακτώντας τον τίτλο του Champions League εκείνης της χρονιάς.
Άλλες αντιπαλότητες
Μεγάλη αντιπαλότητα, παρά το γεγονός ότι παλαιότερα υπήρχε αδελφοποίηση μεταξύ τους, διατηρείται επίσης μεταξύ της Μίλαν και της Τζένοα, εξαιτίας μιας συμπλοκής μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων το 1995 που κατέληξε στο θάνατο ενός από αυτούς. Εχθρότητα σε επίπεδο φανατικών φιλάθλων υπάρχει και με τις Βερόνα, ΑΣ Ρόμα (παλαιά αδελφοποίηση), Λάτσιο, Νάπολι (παλαιά αδελφοποίηση), Αταλάντα, Σαμπντόρια, Κάλιαρι.
Φιλίες
Στον αντίποδα, οι Ροσονέρι έχουν αναπτύξει φιλία με τις Μπολόνια (δεν ισχύει πλέον), Μπρέσια, Ρετζίνα και από το εξωτερικό με τη Σεβίγια, την Ατλέτικο Μαδρίτης και τον Απόλλωνα Πόντου.
Τρέχουσα σύνθεση
.
Έντονο στίγμα
Η σύνταξη του κατωτέρω καταλόγου αφορά ποδοσφαιριστές που με τον ένα ή άλλο τρόπο άφησαν έντονο το στίγμα τους στο σύλλογο και υπερβαίνει ορισμένες φορές τα καθαρά αγωνιστικά κριτήρια. Με έντονα στοιχεία σημειώνονται όσοι είναι εν ενεργεία.
Ειδική μνεία
Αν και δεν είναι κάτι σύνηθες για το ιταλικό ποδόσφαιρο, η απόσυρση φανέλας με έναν συγκεκριμένο αριθμό, εφαρμόζεται προκειμένου να τιμηθεί κάποιος παίκτης είτε για την προσήλωση στο σύλλογο που υπηρέτησε, είτε για τη συνολική του προσφορά και αξία. Εν προκειμένω αυτό συνέβη δύο φορές:
Προπονητές
Παρακάτω παρατίθεται η λίστα με τους προπονητές του συλλόγου από την ίδρυσή του ως σήμερα.
Πρόεδροι
Ακολουθεί πλήρης πίνακας με τους κατά καιρούς προέδρους της ομάδας. Κάποιοι από αυτούς διετέλεσαν και ιδιοκτήτες της, άλλοι έφεραν τιμητικά αυτόν τον τίτλο.
Ατομικά
Σε παίκτη των Ροσονέρι ανήκει η τιμή της επίτευξης του πρώτου γκολ στην ιστορία της Εθνικής Ιταλίας (Πιέτρο Λάνα, 15-5-1910).
Έχοντας αναδειχθεί με τα χρώματα της Μίλαν πέντε αγωνιστικές περιόδους (1950, 1951, 1953, 1954, 1955) πρώτος σκόρερ, ο Σουηδός Γκούναρ Νόρνταλ κατέχει τον τίτλο του pluricapocannoniere (πολυ-αρχισκόρερ) στη Σέριε Α. Με 221 τέρματα σε 268 αγώνες είναι επίσης ο αρχισκόρερ στην ιστορία της ομάδας.
Ο Τζιάνι Ριβέρα, ποδοσφαιριστής της Μίλαν, ήταν ο πρώτος Ιταλός που βραβεύτηκε με τη Χρυσή Μπάλα από το έγκριτο γαλλικό περιοδικό France Football (1969).
Ο Σεμπαστιάνο Ρόσι είναι ο τερματοφύλακας που παίζοντας με τη φανέλα της Μίλαν, διατήρησε την εστία του απαραβίαστη για το μεγαλύτερο διάστημα στην ιστορία της Σέριε Α (περίοδος 1993-94, 929 λεπτά).
Ο Πάολο Μαλντίνι είναι ο ρέκορντμαν συμμετοχών τόσο με τη Μίλαν, όσο και γενικά στο ιταλικό πρωτάθλημα. Αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα από το 1984 ως το 2009 645 φορές, ενώ συνολικά έχει 902 συμμετοχές.
Στις 25-10-2015 και στον νικηφόρο με 2-1 αγώνα της Μίλαν ενάντια στη Σασσουόλο, ο Τζανλουίτζι Ντοναρούμα παίρνει το βάπτισμα του πυρός κάτω από τα γκολπόστ των Ροσονέρι και γίνεται ο νεότερος βασικός τερματοφύλακας στην ιστορία του ιταλικού πρωταθλήματος, σε ηλικία 16 ετών και 8 μηνών.
Ομαδικά
Οι Ροσονέρι διαθέτουν το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα γήπεδο στην Ιταλία (Σαν Σίρο, 80.018 θέσεις), το οποίο μοιράζονται με τη συμπολίτισσα Ίντερ.
Η Μίλαν είναι η ιταλική ομάδα με τους περισσότερους διεθνείς τίτλους (18), καθώς και η πρώτη στη χώρα της που κατέκτησε μείζονα διάκριση εκτός συνόρων (Κύπελλο Πρωταθλητριών, 1963). Είναι πρώτη στα Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων (4), μαζί με τη Ρεάλ Μαδρίτης, όπως και στα Σούπερ Καπ Ευρώπης (5), μαζί με τη Μπαρτσελόνα. Ένα σημαντικό ρεκόρ για την ομάδα, είναι το πλασάρισμα για δύο (συνεχόμενες) χρονιές δικών της παικτών και στις τρεις βραβευόμενες θέσεις του θεσμού της Χρυσής Μπάλας (το 1988 ήταν οι Μάρκο φαν Μπάστεν, Ρούουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ, ενώ το 1989 οι Μάρκο φαν Μπάστεν, Φρανκ Ράικαρτ και Φράνκο Μπαρέζι).
Τη σεζόν 1991-92 οι Ροσονέρι κατάφεραν να κατακτήσουν τον τίτλο παραμένοντας αήττητοι καθ'όλη τη διάρκειά της, ένα ρεκόρ το οποίο ισοφάρισε η Γιουβέντους στο πρωτάθλημα του 2011-12. Το σερί ξεκίνησε από ισοπαλία 0-0 εκτός έδρας με την Πάρμα, ενώ τελείωσε στο ίδιο γήπεδο με την ίδια ομάδα, όπου οι Ροσονέρι ηττήθηκαν με σκορ 1-0, ύστερα από 58 συνεχή παιχνίδια, επίδοση που αποτελεί εγχώριο ρεκόρ, καθώς και την τρίτη καλύτερη στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (η πρώτη θέση ανήκει στη Στεάουα Βουκουρεστίου που έπαιξε 104 συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς να ηττηθεί, ενώ στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Σέλτικ Γλασκώβης που δεν ηττήθηκε για 68 συνεχείς αγώνες).
Η Μίλαν ήταν η πρώτη ιταλική ομάδα που αγωνίστηκε σε μια χώρα (Σοβιετική Ένωση) του τέως ανατολικού μπλοκ (7 Ιουλίου 1955, Ντιναμό Μόσχας-Μίλαν 2-4). Οι εφημερίδες της εποχής έκαναν λόγο για την αρχή, μέσω του αθλητισμού, της προσέγγισης μεταξύ δύο κόσμων.
Στο χώρο των οργανωμένων οπαδών η Μίλαν βρίσκεται στην πρωτοπορία, αφού δικό της γκρουπ ούλτρας (Fossa dei Leoni) αναγνωρίζεται ως το παλαιότερο στην Ιταλία, με έτος ίδρυσης το 1968.
Στη Μίλαν ανήκει το πανιταλικό ρεκόρ εισιτηρίων διαρκείας (71.895), τη σεζόν 1992-93. Εξάλλου, στις 24-5-1989 σημειώθηκε η μαζικότερη μετακίνηση φιλάθλων μιας ομάδας ποδοσφαίρου: 90.000 Μιλανίστι ταξιδεύουν στη Βαρκελώνη για να δουν την ομάδα τους να νικά τη Στεάουα Βουκουρεστίου και να κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών.
Αξιομνημόνευτο είναι επίσης το γεγονός ότι η Μίλαν ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε δίκτυα στα γκολπόστ (7-1-1906), προκειμένου να αποφεύγονται αμφισβητήσεις σχετικά με την εγκυρότητα ή μη των τερμάτων που επιτυγχάνονταν, καθώς και το ότι ήταν η ιταλική ομάδα που πρώτη ξεκίνησε την αναγραφή των ονομάτων των παικτών στις φανέλες, σε παιχνίδι ενάντια στη Νάπολι για το πρωτάθλημα (25-11-1979).
Στις 28-5-2015, εγκαινιάστηκε με πρωτοβουλία της διοίκησης, διαρκής έκθεση σύγχρονης τέχνης με την επωνυμία Casa Milan Gallery, η οποία αποτελεί και την πρώτη αυτού του είδους που δημιουργήθηκε από ποδοσφαιρικό σύλλογο.
Οικονομικά και ιδιοκτησιακό
Ο οικονομικός όμιλος στον οποίο ανήκει ο σύλλογος ονομάζεται Fininvest, που είναι συμφερόντων οικογένειας Μπερλουσκόνι. Την περίοδο 2005-06 η Μίλαν ήταν πέμπτη στη λίστα με τις ομάδες με τα μεγαλύτερα έσοδα, με κέρδη που έφταναν τα 233.700.000 ευρώ. Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, είναι ο πιο πλούσιος σύλλογος στην Ιταλία και ο έκτος πλουσιότερος του κόσμου.
Όμιλος Μίλαν
Την AC Milan Group απαρτίζουν οι ακόλουθες εταιρείες. Η Associazione Calcio Milan S.p.A. ελέγχει το 100% των Milan Entertainment S.r.l., Milan Real Estate S.p.A. και η Fondazione Milan Onlus, κατέχει επίσης το 50% της M-I Stadio S.r.l. και το 45% της Asansiro S.r.l..
Ο Όμιλος Μίλαν κατέγραψε συνολική καθαρή ζημία τα τελευταία χρόνια, η οποία ήταν μία από τις μεγαλύτερες μεταξύ των ιταλικών συλλόγων. Για το 2005 η καθαρή ζημία έφτασε τα 4,5 εκατομμύρια ευρώ (διακριτός λογαριασμός), το 2006 σημειώθηκαν καθαρά κέρδη 11.904.000 ευρώ (συνέβαλε η πώληση του Σεφτσένκο), το 2007 η καθαρή ζημία ανήλθε στα 32 εκατομμύρια ευρώ, το 2008 προέκυψε καθαρή ζημιά ύψους 77 εκατομμυρίων ευρώ, το 2009 η καθαρή ζημία έφτασε τα 19 εκατομμύρια ευρώ (συνέβαλε η πώληση του Κακά), το 2010 σημείωσε καθαρές απώλειες της τάξης των 65 εκατομμυρίων ευρώ, το 2011 οι καθαρές απώλειες έφτασαν τα 67.334.000 ευρώ, καθαρή ζημία των 6.857.000 ευρώ σημειώθηκε το 2012 (συνέβαλαν οι πωλήσεις των Τιάγκο Σίλβα και Ιμπραΐμοβιτς) και καθαρή ζημία ύψους 15,7 εκατομμυρίων ευρώ καταγράφηκε το 2013 (συνέβαλαν οι πωλήσεις των Μπόατενγκ και Πάτο, όπως και η μείωση του μισθολογικού κόστους).
Με την ανακεφαλαιοποίηση κατά το οικονομικό έτος 2007, εισήλθαν στα ταμεία του συλλόγου συνολικά 75 εκατομμύρια ευρώ, 93 εκατομμύρια ευρώ το 2008, 18 εκατομμύρια ευρώ το 2009 και 44 εκατομμύρια ευρώ το 2010 (εκ των οποίων τα 20,9 εκατομμύρια ευρώ είχαν μετατραπεί από μετοχικό δάνειο), 87 εκατομμύρια ευρώ το 2011, 29 εκατομμύρια ευρώ το 2012, ενώ η πιο πρόσφατη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου έφτασε τα 3,75 εκατομμύρια ευρώ το 2013. Ωστόσο, ο όμιλος είχε αρνητικά ίδια κεφάλαια στο τέλος κάθε οικονομικού έτους από το 2006. Το ισοζύγιο ήταν 40,8 εκατομμύρια ευρώ το 2006, € 47,5 εκατομμύρια ευρώ το 2007, 64,5 εκατομμύρια ευρώ το 2008, 72 εκατομμύρια ευρώ το 2009, 96,6 εκατομμύρια ευρώ το 2010, 77.091.000 ευρώ το 2011, 54.948.000 ευρώ το 2012 και 66.921.000 ευρώ το 2013.
Θερινά τμήματα υποδομής
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ο σύλλογος διοργανώνει σε εκατό και πλέον μέρη σε ολόκληρο τον κόσμο αθλητικές ακαδημίες για παιδιά με την επωνυμία Milan Junior Camp, παρέχοντας τους την ευκαιρία να συνδυάσουν διακοπές και ποδοσφαιρική εκπαίδευση. Στην Ελλάδα, η πρώτη τέτοιου είδους δραστηριότητα έλαβε χώρα στο Ηράκλειο της Κρήτης τον Ιούλιο του 2011.
Ίδρυμα Μίλαν
Μέσω του "Ιδρύματος Μίλαν" (Fondazione Milan Onlus), ο σύλλογος εμφανίζει πολυσχιδή δράση τόσο στην Ιταλία όσο και διεθνώς. Στόχοι του είναι η διάδοση του πολιτισμού και των πρακτικών του αθλητισμού ως συντελεστών ψυχοσωματικής υγείας, η κοινωνική συνοχή και η εν γένει βελτίωση της ποιότητας ζωής με την ανάληψη πρωτοβουλιών ανθρωπιστικής βοήθειας ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες, καθώς επίσης και με την εκτέλεση προγραμμάτων εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης.
Σανβάν-λε-Μουλέν
Το Σανβάν-λε-Μουλέν (γαλλικά: Champvans-les-Moulins, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Byzantium (άλμπουμ των Deep Blue Something)
Το "Byzantium" είναι το τρίτο άλμπουμ των Deep Blue Something. Κυκλοφόρησε από την Interscope το 1998 μόνο σε Ιαπωνία, Ευρώπη και Καναδά. Το ακριβώς επόμενο άλμπουμ της μπάντας, από την άλλη, κυκλοφόρησε μόνο στις ΗΠΑ, έχοντας 5 τραγούδια από αυτό το άλμπουμ και 8 καινούρια. Η περιορισμένη κυκλοφορία, η μήνυση της μπάντας προς τη δισκογραφική Interscope και μερικά ακόμα προβλήματα δεν επέτρεψαν στο άλμπουμ να μπει στα τσάρτς.
Κομμάτια
Σημείωση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Αρχαίος
Η ελληνική λέξη Αρχαίος σημαίνει γενικά ο εξ αρχής, ο από πολλών χρόνων υπάρχων και μάλιστα ο πολύ παλαιός.
Στην αρχαία ελληνική γλώσσα η λέξη αρχαίος προτιμούταν στη χρήση από τη λέξη παλαιός κάθε φορά που πρόκειταν να δηλωθεί οτιδήποτε που λόγω του διαρρεύσαντος χρόνου απώλεσε την αξία του.
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία Κατηγορία:Εκφράσεις
Κριστιάν Λόπεθ
Ο Κριστιάν Λόπεθ Σανταμαρία (ισπανικά: Cristian Lopez Santamaria, γενν. 27 Απριλίου 1989) είναι Ισπανός διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός για τον Άρη. Με την ιδιότητα τοξοβόλος
Καριέρα
Ο Κρίστιαν Λόπεθ ξεκίνησε την καριέρα του το 2008 στην Αλικάντε. Μετέπειτα πέρασε από την Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια και την Βαλένθια β, ενώ το 2013 πραγματοποίησε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του πηγαίνοντας στην Αγγλία για λογαριασμό της Χάντερσφιλντ. Χωρίς ιδιάιτερη επιτυχία στο νησί, πέρασε ως δανεικός από Σριούσμπερι και Νορθάμπντον. Το 2015 μεταγράφηκε στην Κλουζ σημειώνοντας 16 γκολ σε 44 συμμετοχές στο πρωτάθλημα Ρουμανίας. Το 2016 υπέγραψε μονοετές στην Λάνς όπου αγωνιζόταν στην Λιγκ 2 με οψιόν ανανέωσης. Εκεί πραγματοποίησε 2 εξαιρετικές σεζόν πετυχαίνοντας 26 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2020 υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, ωστόσο πήγε δανεικός στην Καρταχένα έπειτα από 6 μήνες, αφού δεν ήταν στα πλάνα του Άκη Μάτζιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Καρταχένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάντερσφιλντ Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σριούσμπερι Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθάμπτον Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΦΡ Κλουζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανζέ ΣΚΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σαντράν
Το Σαντράν (γαλλικά: Chantrans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Οι Χαζοί της Μπάντας
Το «Οι Χαζοί της Μπάντας» (αγγλικά: Band Geeks) είναι επεισόδιο της Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων Μπομπ Σφουγγαράκης. Είναι το δεύτερο μέρος του 15ου επεισοδίου του δεύτερου κύκλου, και το δεύτερο ήμισυ του 35ου καθολικά επεισοδίου. Προβλήθηκε στο Nickelodeon των Ηνωμένων Πολιτειών στις 7Σεπτεμβρίου 2001. Το σενάριο ανέλαβαν οι Κ. Χ. Γκρίνμπλατ, Άαρον Σπρίνγκερ και Μεριουέδερ Ουίλιαμς, και το animation σκηνοθετήθηκε από τον Φρανκ Βάις. Ο Σπρίνγκερ συμμετείχε κι ως σκηνοθέτης storyboard, και ο Γκρίνμπλατ ως καλλιτέχνης storyboard.
Σε αυτό το επεισόδιο, ο Καλαμάρης λέει ψέματα, ισχυρίζοντας ότι έχει φιλαρμονική μπάντα, αφού ο αντίπαλός του από το Λύκειο Καλαμαρίλιαμ Σπουδαιάκης καυχιέται για την δουλειά του ως επιτυχημένος διευθυντής μπάντας. Ο Καλαμαρίλιαμ προτείνει στον Καλαμάρη να τον καλύψει αυτός και η μπάντα του στην Φουσκογυάλα, μια αθλητική εκδήλωση. Ο Καλαμάρης δέχεται με περηφάνια, αλλά συνηδητοποιεί ότι δεν έχει μπάντα. Προσλαμβάνει πολλούς πολίτες του Βυθού του Μπικίνι για να παίξουν στην μπάντα του, αλλά παίζουν χάλια στις πρόβες και τελικά ξεσπά καβγάς μεταξύ τους την τελευταία ημέρα πριν το γεγονός, με αποτέλεσμα να τα παρατήσει ο Καλαμάρης. Έχοντας φύγει, η μπάντα συνέρχεται και δίνει την παράσταση της ζωής της. Στην Φουσκογυάλα, ο Καλαμάρης νικά και ο αντίπαλός του τον παρακολουθεί δυσαρεστημένος.
Το επεισόδιο έλαβε εκτενή αναγνώριση, με πολλούς οπαδούς και κριτικούς να το χαρακτηρίζουν ως το καλύτερο επεισόδιο ολόκληρης της σειράς. Έλαβε επίσης μια υποψηφιότητα, και ακολούθως νίκησε στα βραβεία Golden Reel του 2002 για Καλύτερη Επεξεργασία Ήχου σε Πρόγραμμα Τηλεόρασης – Κινουμένων Σχεδίων. Σημάνει επίσης το ντεμπούτο του Καλαμαρίλιαμ Σπουδαική.
Πλοκή
Ο Καλαμάρης Πλοκάμιας δέχεται τηλεφώνημα από τον πρώην συμμαθητή στο Λύκειο και αντίπαλό του, Καλαμαρίλιαμ Σπουδαιάκη, που είναι επιτυχημένος και έχει διαπρέψει σε οτιδήποτε έχει αποτύχει ο Καλαμάρης, συμπεριλαμβανομένης και της μουσικής. Ο Καλαμαρίλιαμ λέει στον Καλαμάρη ότι έχει γίνει διευθυντής μιας μπάντας και ότι υποτίθεται πως πρέπει να παίξουν στην Φουσκόγυαλα, αλλά θα είναι απασχολημένος τότε και δεν θα μπορεί να παραβρεθεί. Ο Καλαμαρίλιαμ προτείνει χλευαστικά να αντικαταστήσει η μπάντα του Καλαμάρη την δικιά του στην Φουσκόγυαλα, πιστεύοντας πως ο Καλαμάρης δεν έχει. Παρ'όλα αυτά, σε μια προσπάθεια να εντυπωσιάσει τον Καλαμαρίλιαμ, ο Καλαμάρης επιμένει προκλητικά ότι στην πραγματικότητα έχει μια μπάντα και δέχεται την προσφορά. Συγκεντρώνει μια μεγάλη φιλαρμονική μπάντα που απαρτίζεται από πολλούς κατοίκους του Βυθού του Μπικίνι, συμπεριλαμβανομένων των Μπομπ Σφουγγαράκη, Πάτρικ, Σάντυ, Κυρία Παφ, Λάρι και Κύριο Καβούρη.
Κατα την διάρκεια της μιας εβδομάδας πρόβας, η μπάντα παίζει μόνιμα χάλια και δεν εντυπωσιάζει καθόλου. Η εβδομάδα ξεκινά με έναν καβγά μεταξύ Πάτρικ και Σάντυ. Την δεύτερη μέρα, ενώ εξασκούνται για την παρέλαση, δύο στριφογυριστές σημαιών σκοτώνονται καθώς στριφογυρίζουν πολύ γρήγορα τις σημαίες (έπειτα απαίτησης του Καλαμάρη), με συνέπεια να πετάξουν στον αέρα και να συγκρουστούν με ένα αερόστατο. Την τρίτη μέρα, ο Καλαμάρης εξετάζει τον Πλανγκτόν στο σόλο φυσαρμόνικάς του, αλλά ο τελευταίος εξουθενώνεται και καταρρέει από το πηγαινέλα μεταξύ των τρυπών, καθώς η φυσαρμόνικα είναι πολύ μεγάλη για αυτόν. Την τελευταία ημέρα πρόβας, ο Καλαμάρης (εκτιμώντας ότι «οι άνθρωποι μιλάνε δυνατά όταν θέλουν να κάνουν τον έξυπνο») λέει ότι αν όλοι παίξουν δυνατά, θα γίνουν πειστικοί. Ωστόσο, παίρνουν την θεωρία αυτή πολύ κυριολεκτικά· παίζουν τόσο δυνατά και χάλια που σπάνε τα παράθυρα του κτηρίου. Τα μέλη της μπάντας ξεκινούν να προσβάλλουν και να κατηγορούν ο ένας τον άλλο για την κατάσταση αυτή, ενώ ο Καλαμάρης προσπαθεί μάταια να ηρεμήσει τα πνεύματα και όλη η μπάντα μπλέκει σε έναν μεγάλο καβγά. Έπειτα, το μάθημα τελειώνει, και όλοι ηρεμούν καθώς φεύγουν από το κτήριο· προτού φύγουν, ο Καλαμάρης εμφανίζεται έξω, εκφράζοντας με λύπη την απογοήτευσή του για όλους τους και κατευθύνεται προς το σπίτι του με δυσφορία. Παρ'όλα αυτά, ο Σφουγγαράκης πείθει τα άλλα μέλη της μπάντας να συνεχίσουν την πρόβα για χάρη του Καλαμάρη.
Την ημέρα της συναυλίας, όταν ο Καλαμαρίλιαμ παρουσιάζεται στο στάδιο για να δει τον Καλαμάρη να αποτυγχάνει, ο τελευταίος υποστηρίζει ότι η μπάντα του πέθανε. Η εν λόγω μπάντα εμφανίζεται στο τελευταίο λεπτό, και αναγκάζεται να συνεχίσει με αυτήν. Εισέρχονται σε μια μεγάλη γυάλα, περιτριγυρισμένοι από ανθρώπινους οπαδούς. Ο Καλαμάρης φοβάται ενώ διευθύνει την μπάντα, υποθέτοντας ότι η παράσταση θα καταλήξει σε αποτυχία, αλλά η μπάντα είναι εξαιρετικά επιτυχημένη, καθώς παίζει την ροκ μπαλάντα «Sweet Victory» (την φωνή του Σφουγγαράκη κάνει ο τραγουδιστής της μπαλάντας, Ντέιβιντ Γκλεν Έίσλευ). Ο Καλαμαρίλιαμ σοκάρεται και λιποθυμά, αφήνοντας τον Καλαμάρη να πανηγυρίσει θριαμβευτικά και να κάνει άλμα στον αέρα.
Παραγωγή
Η μουσική που ακούγεται στην σκηνή όπου η φιλαρμονική μπάντα του Καλαμάρη παίζει ενώ προχωρά στον δρόμο ήταν από τον Νικ Καρ, τον επιμελητή μοσυικής της σειράς. Βρήκε κομμάτι μουσικής μιας φιλαρμονικής μπάντας που έπαιζε επίτηδες χάλια, αλλά ο σχεδιαστής μουσικής Τζεφ Χάτσινς είπε, «Μπορούσες ακόμη να διακρίνεις την μελωδία». Ο Χάτσινς σκέφτηκε «Λοιπόν, ας το πάμε ένα βήμα παραπέρα. Εάν δεν μπορούσαν να παίξουν τα όργανα τους, ή έστω και μια μελωδία;». Έφερε τον φορητό του καταγραφέα DAT σε ένα κατάστημα μουσικών οργάνων λιανικής και συνάντησε δύο άντρες που δούλευαν στην πλατφόρμα φορτοεκφόρτωσης, πακετάροντας και αποστέλλοντας τα όργανα. ο Χάτσινς έκανε τους δύο να παίξουν τα περισσότερα όργανα χάλια. Είπε, «Έβαλα αυτούς τους δύο να ουρλιάζουν και να τσιρίζουν στα περισσότερα από τα όργανα που πουλούσαν».
Όταν γύρισε στο στούντιο, κατασκεύασε μια φιλαρμονική μπάντα, με ένα όργανο την φορά. Ο Χάτσινς είπε, «Δεν ήταν καθόλου σε αρμονία, ούτε σε ρυθμό. Όταν το άκουγες, έπρεπε να πεις 'Άουτς!'». Ο Χάτσινς έπαιξε τα ηχητικά εφέ για τον δημιουργό της σειράς Στίβεν Χίλενμπεργκ, για αξιολόγηση. Ο Χίλενμπεργκ την απέρριψε, λέγοντας πως «παραήταν ακραία». Ο Χάτσινς είπε, «πολύ κόπος για κάτι που κρατά μόνο 15 δευτερόλεπτα στην οθόνη. Σε αυτή την περίπτωση, το όλο πράγμα δεν βγήκε στον αέρα».
Όταν ο καλλιτέχνης storyboard Γκρίνμπλατ, με τους σεναριογράφους, έκανε το storyboard του «Οι Χαζοί της Μπάντας», σκέφτηκαν «ένα μεγάλο νούμερο» στο τέλος, όπου όλοι θα συγκεντρώνονταν για να υποστηρίξουν τον Καλαμάρη». Ο Γκρίνμπλατ είπε, «Το προσχέδιο της ιστορίας έπρεπε να έχει μια μεγάλη στιγμή για την φιλαρμονική μπάντα, και το να είναι η μουσική σου προχωρημένη βοηθάει, οπότε ξεκινήσαμε την αναζήτηση». Οι σεναριογράφοι μπορούσαν να βρουν μουσική, καθώς το Nickelodeon διαθέτει βιβλιοθήκη μουσικής για δωρεάν χρήση. Άκουσαν πολλές μουσικές φιλαρμονικών μπαντών. Ο Γκρίνμπλατ είπε, «και όσο ακούγαμε, δεν φαινόταν ξεκαρδιστικό το πως το φινάλε αφορούσε αυτούς που έπαιζαν καλή μουσική».
Ωστόσο, το τραγούδι του Ντέιβιντ Γκλεν Έίσλευ «Sweet Victory» ξεχώρισε από τα άλλα κομμάτια στην βιβλιοθήκη. Ο Γκρίνμπλατ είπε «Ήταν διαφορετικό από αυτό που ψάχναμε, αλλά ήταν τόσο εκπληκτικό που ξέραμε πως έπρεπε να το χρησιμοποιήσουμε. Σχεδιάσαμε την σκηνή για την μουσική αυτή, και ήταν ένα τέλος καλύτερο από οποιοδήποτε τραγούδι που θα γράφαμε εμείς οι ίδιοι». Οι σεναριογράφοι έβαλαν ένα στιγμιότυπο freeze-frame για το τέλος. Το αγαπημένο μέρος του Γκρίνμπλατ ήταν οι ζωγραφιές του Σπρίνγκερ με τον Πάτρικ και τα ηλεκτρικά ντραμς, και τον Μπομπ να λέει, «It's the thrill of one more kill» (απόσπασμα από το «Sweet Victory»). Το live action πλήθος στην Φουσκογυάλα είναι ένας συνδυασμός πλάνων από παιχνίδι της United States Football League με τους Memphis Showboats και τους Birmingham Stallions στις 16 Ιουνίου του 1984 και πλάνα βιντεοσκοπημένα για τις ανάγκες του επεισοδίου.
Κυκλοφορία
Το «Οι Χαζοί της Μπάντας» προβλήθηκε αρχικά στο Nickelodeon στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 7 Σεπτεμβρίου 2001, με γονεϊκή σήμανση TV-Y7. Κυκλοφόρησε στην συλλογή DVD με τίτλο SpongeBob SquarePants: Halloween στις 27 Αυγούστου 2002, και στο SpongeBob SquarePants: Home Sweet Pineapple που κυκλοφόρησε στις 4 Ιανουαρίου 2005. Το επεισόδιο επίσης περιλήφθηκε στο DVD SpongeBob SquarePants: The Complete 2nd Season που κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου 2004. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2009, το «Οι Χαζοί της Μπάντας» κυκλοφόρησε στο DVD SpongeBob SquarePants: The First 100 Episodes, μαζί με όλα τα άλλα επεισόδια των κύκλων ένα έως πέντε. Τον Δεκέμβριο του 2008, η Odeon κυκλοφόρησε το ομότιτλο ελληνικό DVD που εμπεριέχει μεταξύ άλλων, το επεισόδιο αυτό.
Υποδοχή
Το «Οι Χαζοί της Μπάντας» έλαβε εκτενή αναγνώριση από πολλούς οπαδούς και κριτικούς. Το επεισόδιο βραβεύτηκε και τιμήθηκε στα βραβεία Golden Reel του 2002 στην κατηγορία Καλύτερης Επεξεργασίας Ήχου σε Πρόγραμμα Τηλεόρασης – Κινουμένων Σχεδίων. Ο Τομ Κένι, η Αγγλική φωνή του Μπομπ Σφουγγαράκη, θεωρεί το «Οι Χαζοί της Μπάντας» ως ένα από τα αγαπημένα του επεισόδια. Σε μια κριτική του 2009, ο Μάικλ Κάβνα της The Washington Post έθεσε το επεισόδιο ως το Νο. 5 στην λίστα του, «The Top Five SpongeBob Episodes: We Pick 'Em». Είπε ότι «η μίξη των καλλιτεχνικών προσδοκιών του Καλαμάρη παρά την προκλητικότητα, την ταπείνωση και την ασταμάτητη μετριότητα, το έκανε ένα επεισόδιο για παιδιά που οι ενήλικες μπορούν να βιώσουν σε άλλο επίπεδο». Το επεισόδιο θεωρήθηκε ως το δεύτερο καλύτερο από το The Guardian, πριν το «Βίντεο Εκπαίδευσης».
Η Νάνσυ Μπασίλ του About.com έθεσε το «Οι Χαζοί της Μπάντας» ως Νο. 1 στην λίστα της «Best SpongeBob SquarePants Episodes» (Τα Καλύτερα Επεισόδια του Μπομπ Σφουγγαράκη), γράφοντας «[Το επεισόδιο] έχει τόσα από τα καλύτερα στοιχεία του Σφουγγαράκη, βαλμένα σε μια ιστορία της οποίας ο ρυθμός είναι σταθερός και γρήγορος για να φτάσει σε ένα εύστοχο τέλος». Επαίνεσε την όλη υπόθεση, αποκαλώντας την «αστεία έστω κι αν την σκεφτείς». Η Μπασίλ επίσης επιδοκίμασε το τέλος «με ένα keytar κι ένα άλμα στον αέρα σε freeze frame». Η Έμιλι Έστεπ του WeGotThisCovered.com βαθμολόγησε το επεισόδιο ως το τέταρτο καλύτερο της σειράς, εξηγώντας πως «τα περισσότερα αστεία στο 'Οι Χαζοί της Μπάντας' επικεντρώνονται γύρω από την θλιβερή ύπαρξη του Καλαμάρη, αλλά είναι επίσης γεμάτη με ατάκες από και για καθένα από τους χαρακτήρες της σειράς, όπως το 'Αυτές οι δαγκάνες δεν είναι μόνο για φιγούρα!' από τον Κύριο Καβούρη, έτοιμο να παλέψει, και όταν ο Καλαμάρης λέει, 'Όχι, Πάτρικ, η μαγιονέζα δεν είναι όργανο,' σε απάντηση ενός αναπόφευκτου ερωτήματος του χαζού αστερία».