cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο των Πτολεμαίων
Θρησκεία
Η λατρεία του Σέραπι περιλάμβανε τη λατρεία της νέας Πτολεμαϊκής δυναστείας των φαραώ. Η νεοσύστατη ελληνιστική πρωτεύουσα της Αλεξάνδρειας αντικατέστησε τη Μέμφιδα ως την κατεξοχήν θρησκευτική πόλη. Ο Πτολεμαίος Α΄ προώθησε επίσης τη λατρεία του θεοποιημένου Αλέξανδρου, ο οποίος έγινε ο θεός του κράτους του Πτολεμαϊκού βασιλείου. Πολλοί ηγεμόνες προώθησαν επίσης μεμονωμένες λατρείες προσώπων, συμπεριλαμβανομένων εορτασμών σε αιγυπτιακούς ναούς.
Επειδή η μοναρχία παρέμεινε σταθερά ελληνιστική, παρά το γεγονός ότι κατά τα άλλα συμμετείχε στις παραδόσεις της αιγυπτιακής πίστης, η θρησκεία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν εξαιρετικά σύνθετη. Η σύζυγος του Πτολεμαίου Β΄, Αρσινόη Β΄, απεικονιζόταν συχνά με τη μορφή της ελληνικής θεάς Αφροδίτης, αλλά φορούσε το στέμμα της κάτω Αιγύπτου, με κέρατα κριαριού, φτερά στρουθοκαμήλου και άλλους παραδοσιακούς αιγυπτιακούς δείκτες βασιλείας ή/και θεοποίησης. Φορεί την κόμμωση του γύπα μόνο στο θρησκευτικό τμήμα ενός ανάγλυφου. Η Κλεοπάτρα Ζ΄, η τελευταία της Πτολεμαϊκής γραμμής, απεικονιζόταν συχνά με χαρακτηριστικά της θεάς Ίσιδας: είχε συνήθως είτε έναν μικρό θρόνο ως κόμμωση, ή τον πιο παραδοσιακό δίσκο του ήλιου ανάμεσα σε δύο κέρατα. Αντικατοπτρίζοντας τις ελληνικές προτιμήσεις, το παραδοσιακό τραπέζι των προσφορών εξαφανίστηκε από τα ανάγλυφα κατά την περίοδο των Πτολεμαίων, ενώ οι αρσενικοί θεοί δεν απεικονίζονταν πλέον με ουρές, ώστε να γίνουν πιο ανθρώπινοι σύμφωνα με την ελληνιστική παράδοση. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Greek_-_Allegorical_Group_of_Triumphant_Ptolemy_-_Walters_541050_-_Three_Quarter.jpg/170px-Greek_-_Allegorical_Group_of_Triumphant_Ptolemy_-_Walters_541050_-_Three_Quarter.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Χάλκινη αλληγορική ομάδα ενός Πτολεμαίου (αναγνωρίζεται από το [[Διάδημα|διάδημά του) που νικάει έναν αντίπαλο, σε ελληνιστικό στυλ, π. στις αρχές του 2ου αι. π.Χ. ( Μουσείο Τέχνης Γουόλτερς).]] Παρόλα αυτά οι Πτολεμαίοι παρέμειναν γενικά υποστηρικτές της αιγυπτιακής θρησκείας, η οποία παρέμενε πάντα κλειδί για τη νομιμοποίησή τους. Οι Αιγύπτιοι ιερείς και άλλες θρησκευτικές αρχές απολάμβαναν βασιλικής αιγίδας και υποστήριξης, διατηρώντας λίγο πολύ την ιστορική τους προνομιακή θέση. Οι ναοί παρέμειναν το επίκεντρο της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Οι τρεις πρώτες βασιλείες της δυναστείας χαρακτηρίστηκαν από αυστηρή οικοδόμηση ναών, συμπεριλαμβανομένης της ολοκλήρωσης των έργων που είχαν απομείνει από την προηγούμενη δυναστεία. Πολλές παλαιότερες ή παραμελημένες κατασκευές αποκαταστάθηκαν ή βελτιώθηκαν. Οι Πτολεμαίοι γενικά τηρούσαν τα παραδοσιακά αρχιτεκτονικά στυλ και μοτίβα. Από πολλές απόψεις, η αιγυπτιακή θρησκεία ευδοκίμησε: οι ναοί έγιναν κέντρα μάθησης και λογοτεχνίας στο παραδοσιακό αιγυπτιακό στυλ. Η λατρεία της Ίσιδας και τού Ώρου έγινε πιο δημοφιλής, όπως και η πρακτική της προσφοράς μουμιοποιημένων ζώων.
Το Μέμφις, ενώ δεν ήταν πλέον το κέντρο της εξουσίας, έγινε η δεύτερη πόλη μετά την Αλεξάνδρεια και απολάμβανε σημαντική επιρροή. Οι Αρχιερείς τού Πταχ, ενός αρχαίου Αιγυπτιακού θεού δημιουργού, είχε σημαντική επιρροή μεταξύ του ιερατείου και ακόμη και με τους Πτολεμαίους βασιλείς. Η Σακκάρα, η νεκρόπολη της πόλης, ήταν το κορυφαίο κέντρο λατρείας του ταύρου Άπι, που είχε ενσωματωθεί στον εθνικό μύθο. Οι Πτολεμαίοι έδωσαν επίσης μεγάλη προσοχή στην Ερμόπολη, το λατρευτικό κέντρο του Θωθ, κτίζοντας έναν ναό ελληνιστικού τύπου προς τιμήν του. Η Θήβα συνέχισε να είναι ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο και το μέρος ενός ισχυρού ιερατείου. Απολάμβανε επίσης βασιλική ανάπτυξη, συγκεκριμένα το συγκρότημα τού Καρνάκ, που ήταν αφιερωμένο στους Όσιρι και Κονσού. Οι ναοί και οι κοινότητες της πόλης ευημερούσαν, ενώ κτίστηκαν νεκροταφεία νέου πτολεμαϊκού ρυθμού.
Μια κοινή στήλη που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Πτολεμαίων, είναι το cippus, ένα είδος θρησκευτικού αντικειμένου που παράγεται με σκοπό την προστασία των ατόμων. Αυτές οι μαγικές στήλες κατασκευάζονταν από διάφορα υλικά όπως ασβεστόλιθο, χλωρίτη σχιστόλιθο και metagreywacke και συνδέονταν με θέματα υγείας και ασφάλειας. Ο Ώρος στους κροκόδειλους cippi κατά την Πτολεμαϊκή Περίοδο γενικά παρουσίαζε την παιδική μορφή τού αιγυπτιακού θεού Ώρου, Horpakhered (ή Αρποκράτη). Αυτή η απεικόνιση αναφέρεται στο μύθο του Ώρου, που θριαμβεύει επί επικίνδυνων ζώων στους βάλτους του Khemmis με μαγική δύναμη (επίσης γνωστού ως Aχμίμ).
Η Πτολεμαϊκή Αίγυπτος ήταν πολύ διαστρωματωμένη, τόσο ως προς την τάξη, όσο και ως προς τη γλώσσα. Περισσότερο από οποιονδήποτε προηγούμενο ξένο ηγεμόνα, οι Πτολεμαίοι διατήρησαν ή επέλεξαν πολλές πτυχές της αιγυπτιακής κοινωνικής τάξης, χρησιμοποιώντας την αιγυπτιακή θρησκεία, τις παραδόσεις και τις πολιτικές δομές για να αυξήσουν τη δική τους δύναμη και πλούτο.
Όπως και πριν, οι αγρότες καλλιεργητές παρέμειναν ως η συντριπτική πλειοψηφία τού πληθυσμού, ενώ η γεωργική γη και τα προϊόντα ανήκαν απευθείας στο κράτος, στον ναό ή στην οικογένεια ευγενών, που κατείχε τη γη. Οι Μακεδόνες και άλλοι Έλληνες αποτελούσαν πλέον τις νέες ανώτερες τάξεις, αντικαθιστώντας την παλιά γηγενή αριστοκρατία. Ιδρύθηκε μία περίπλοκη κρατική γραφειοκρατία για να διαχειριστεί και να αποσπάσει τον τεράστιο πλούτο της Αιγύπτου προς όφελος των Πτολεμαίων και των γαιοκτημόνων.
Οι Έλληνες κατείχαν σχεδόν όλη την πολιτική και οικονομική εξουσία, ενώ οι γηγενείς Αιγύπτιοι κατείχαν γενικά μόνο τις κατώτερες θέσεις. Με την πάροδο του χρόνου οι Αιγύπτιοι που μιλούσαν ελληνικά, μπόρεσαν να προχωρήσουν περαιτέρω και πολλά άτομα που προσδιορίστηκαν ως «Έλληνες» ήταν αιγυπτιακής καταγωγής. Τελικά, μία δίγλωσση και διαπολιτισμική κοινωνική τάξη εμφανίστηκε στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο. Οι ιερείς και άλλοι θρησκευτικοί αξιωματούχοι παρέμειναν στη συντριπτική τους πλειοψηφία Αιγύπτιοι και συνέχισαν να απολαμβάνουν βασιλική προστασία και κοινωνικό κύρος, καθώς οι Πτολεμαίοι βασίζονταν στην αιγυπτιακή πίστη, για να νομιμοποιήσουν την κυριαρχία τους και να κατευνάσουν τον πληθυσμό.
Μολονότι η Αίγυπτος ήταν ένα ευημερούν βασίλειο, με τους Πτολεμαίους να παρέχουν άφθονη προστασία μέσω θρησκευτικών μνημείων και δημοσίων έργων, ο γηγενής πληθυσμός απολάμβανε λίγα οφέλη. Ο πλούτος και η δύναμη παρέμειναν κατά συντριπτική πλειοψηφία στα χέρια των Ελλήνων. Στη συνέχεια, οι εξεγέρσεις και οι κοινωνικές αναταραχές ήταν συχνές, ιδιαίτερα στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. Ο αιγυπτιακός εθνικισμός έφτασε στο αποκορύφωμά του κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου Δ΄ Φιλοπάτορα (221–205 π.Χ.), όταν μία διαδοχή ιθαγενών αυτοαποκαλούμενων «φαραώ» απέκτησε τον έλεγχο μίας περιοχής. Αυτό περιορίστηκε μόνο 19 χρόνια αργότερα, όταν ο Πτολεμαίος Ε΄ Επιφανής (205–181 π.Χ.) κατόρθωσε να τους υποτάξει, αν και τα βασικά παράπονα δεν έσβησαν ποτέ και ταραχές άρχισαν ξανά αργότερα στη δυναστεία.
Η Πτολεμαϊκή Αίγυπτος παρήγαγε εκτεταμένες σειρές νομισμάτων σε χρυσό, και χαλκό. Αυτά περιελάμβαναν κοπές μεγάλων νομισμάτων και στα τρία μέταλλα, κυρίως χρυσό πεντάδραχμο και οκτάδραχμο, και αργυρό τετράδραχμο, δεκάδραχμο και πεντακαιδεκάδραχμο.
Ο στρατός της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου θεωρείται ότι ήταν ένας από τους καλύτερους της ελληνιστικής περιόδου, επωφελούμενος από τους τεράστιους πόρους τού βασιλείου και την ικανότητά του να προσαρμόζεται στις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Ο στρατός των Πτολεμαίων αρχικά εξυπηρετούσε έναν αμυντικό σκοπό, κυρίως ενάντια σε ανταγωνιστές διεκδικητές διαδόχους και αντίπαλα ελληνιστικά κράτη, όπως η αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου Γ΄ (246-222 π.Χ.), ο ρόλος του ήταν πιο επεκτατικός, βοηθώντας στην επέκταση τού ελέγχου ή της επιρροής των Πτολεμαίων στην Κυρηναϊκή, την Κοίλη Συρία και την Κύπρο, καθώς και σε πόλεις στη Μ. Ασία, τη νότια Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη. Ο στρατός επέκτεινε και εξασφάλισε αυτά τα εδάφη, ενώ συνέχισε την κύρια λειτουργία του να προστατεύει την Αίγυπτο. Οι κύριες φρουρές του ήταν στην Αλεξάνδρεια, το Πηλούσιο στο Δέλτα και η Ελεφαντίνη στην Άνω Αίγυπτο. Οι Πτολεμαίοι βασίζονταν επίσης στον στρατό για να διεκδικήσουν και να διατηρήσουν τον έλεγχό τους στην Αίγυπτο, συχνά χάρη στην παρουσία τους. Στρατιώτες υπηρέτησαν σε πολλές μονάδες της βασιλικής φρουράς και κινητοποιήθηκαν ενάντια στις εξεγέρσεις και τους δυναστικούς σφετεριστές, που και τα δύο έγιναν όλο και πιο κοινά. Μέλη του στρατού, όπως οι μάχιμοι (χαμηλού βαθμού ιθαγενείς στρατιώτες) μερικές φορές στρατολογούνταν ως φρουροί αξιωματούχων, ή ακόμη και για να βοηθήσουν στην επιβολή της είσπραξης φόρων.
Οι Πτολεμαίοι διατήρησαν μόνιμο στρατό σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας τους, αποτελούμενο από επαγγελματίες στρατιώτες (συμπεριλαμβανομένων μισθοφόρων) και από νεοσύλλεκτους. Από την αρχή ο Πτολεμαϊκός στρατός επέδειξε σημαντική επινοητικότητα και προσαρμοστικότητα. Στον αγώνα του για τον έλεγχο της Αιγύπτου, ο Πτολεμαίος Α΄ είχε βασιστεί σε έναν συνδυασμό εισαγόμενων ελληνικών στρατευμάτων, μισθοφόρων, γηγενών Αιγυπτίων, ακόμη και αιχμαλώτων πολέμου. Ο στρατός χαρακτηριζόταν από την ποικιλομορφία του και διατηρούσε αρχεία για την εθνική καταγωγή (πατρίς) των στρατευμάτων του. Εκτός από την ίδια την Αίγυπτο, στρατιώτες στρατολογήθηκαν από τη Μακεδονία, την Κυρηναϊκή (σημερινή Λιβύη), την ηπειρωτική Ελλάδα, το Αιγαίο, τη Μικρά Ασία και τη Θράκη. Τα υπερπόντια εδάφη ήταν συχνά φρουρά με ντόπιους στρατιώτες.
Τον 2ο και τον 1ο αι. π.Χ. οι αυξανόμενοι πόλεμοι και η επέκταση, σε συνδυασμό με τη μειωμένη ελληνική μετανάστευση, οδήγησαν στην αυξανόμενη εξάρτηση από τους γηγενείς Αιγύπτιους. Ωστόσο οι Έλληνες διατήρησαν τις υψηλότερες βαθμίδες των βασιλικών φρουρών, αξιωματικών και στρατηγών. Αν και ήταν παρόντα στον στρατό από την ίδρυσή του, τα ιθαγενή στρατεύματα αντιμετωπίζονταν μερικές φορές με περιφρόνηση και δυσπιστία, λόγω της φήμης τους για απιστία και την τάση να βοηθούν τις τοπικές εξεγέρσεις. Όμως οι ιθαγενείς θεωρούνταν καλοί ως μαχητές και ξεκινώντας με τις μεταρρυθμίσεις του Πτολεμαίου Ε΄ στις αρχές του 3ου αι. π.Χ., παρουσιάζοντο πιο συχνά ως αξιωματικοί και ιππείς. Οι Αιγύπτιοι στρατιώτες απολάμβαναν επίσης μία κοινωνικοοικονομική θέση υψηλότερη από τον μέσο ιθαγενή.
Για να αποκτήσουν αξιόπιστους και πιστούς στρατιώτες, οι Πτολεμαίοι ανέπτυξαν διάφορες στρατηγικές, που αξιοποίησαν τους άφθονους οικονομικούς πόρους τους και ακόμη και την ιστορική φήμη της Αιγύπτου για τον πλούτο της. Η βασιλική προπαγάνδα θα μπορούσε να αποδειχθεί σε έναν στίχο από τον ποιητή Θεόκριτο, «Ο Πτολεμαίος είναι ο καλύτερος πληρωτής, που θα μπορούσε να έχει ένας ελεύθερος άνθρωπος». Οι μισθοφόροι πληρώνονταν μισθό με μετρητά και με σιτηρέσια. Ένας πεζός τον 3ο αι. π.Χ. κέρδιζε περίπου μία αργυρή δραχμή ημερησίως. Αυτό προσέλκυσε νεοσύλλεκτους από όλη την ανατολική Μεσόγειο, που μερικές φορές αποκαλούνταν μισθοφόροι ξένοι: κυριολεκτικά «ξένοι που πληρώνονται με μισθό». Τον 2ο και τον 1ο αι. π.Χ., οι μισθοφόροι στρατολογούνταν κυρίως στην Αίγυπτο, κυρίως στον αιγυπτιακό πληθυσμό. Στους στρατιώτες δίνονταν επίσης επιχορηγήσεις γης, που ονομάζονταν κλήροι, το μέγεθος των οποίων εποίκιλλε ανάλογα με τη στρατιωτική τάξη και τη μονάδα, καθώς και σταθμοί ή κατοικίες, που μερικές φορές βρίσκονταν στα σπίτια των εντόπιων κατοίκων. Οι άνδρες που εγκαταστάθηκαν στην Αίγυπτο μέσω αυτών των επιχορηγήσεων, ήταν γνωστοί ως κληρούχοι. Τουλάχιστον περίπου από το 230 π.Χ. αυτές οι επιχορηγήσεις γης δόθηκαν σε μαχίμους, πεζικό κατώτερης βαθμίδας, συνήθως αιγυπτιακής καταγωγής, οι οποίοι έλαβαν μικρότερα μερίδια σε σύγκριση με παραδοσιακές εκχωρήσεις γης στην Αίγυπτο. Οι επιχορηγήσεις των κλήρων θα μπορούσαν να είναι εκτεταμένες: ένας ιππέας μπορούσε να λάβει τουλάχιστον 70 άρουρες γης, ίσες με περίπου 178.920 τ.μ. και έως και 100 άρουρες. Οι πεζικάριοι μπορούσαν να περιμένουν 30 ή 25 άρουρες και οι μάχιμοι τουλάχιστον πέντε άρουρες, που θεωρούνταν αρκετές για μία οικογένεια. Η προσοδοφόρα φύση της στρατιωτικής θητείας υπό τους Πτολεμαίους φάνηκε να ήταν αποτελεσματική στην εξασφάλιση της πίστης. Λίγες ανταρσίες και εξεγέρσεις καταγράφονται, και ακόμη και τα επαναστατικά στρατεύματα θα εξευμενίζονταν με επιχορηγήσεις γης και άλλα κίνητρα.
Όπως και σε άλλα ελληνιστικά κράτη, ο Πτολεμαϊκός στρατός κληρονόμησε τα δόγματα και την οργάνωση της Μακεδονίας, αν και με κάποιες με τον καιρό παραλλαγές. Ο πυρήνας τού στρατού αποτελούνταν από ιππικό και πεζικό. Όπως και υπό τον Αλέξανδρο, το ιππικό έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο τόσο αριθμητικά, όσο και στην τακτική, ενώ η μακεδονική φάλαγγα χρησίμευε ως πρωταρχικός σχηματισμός πεζικού. Η πολυεθνική φύση τού Πτολεμαϊκού στρατού ήταν μία επίσημη οργανωτική αρχή: προφανώς οι στρατιώτες εκπαιδεύονταν και χρησιμοποιούνταν με βάση την εθνική τους καταγωγή. Οι Κρήτες γενικά υπηρετούσαν ως τοξότες, οι Λίβυοι ως βαρύ πεζικό και οι Θράκες ως ιππείς. Ομοίως, οι μονάδες ομαδοποιήθηκαν και εξοπλίστηκαν με βάση την εθνικότητα. Παρόλα αυτά, διαφορετικές εθνικότητες εκπαιδεύτηκαν για να πολεμούν μαζί, και οι περισσότεροι αξιωματικοί ήταν ελληνικής ή μακεδονικής καταγωγής, κάτι που επέτρεπε έναν βαθμό συνοχής και συντονισμού. Η στρατιωτική ηγεσία και η μορφή τού βασιλιά και της βασίλισσας ήταν κεντρικά για τη διασφάλιση της ενότητας και τού ηθικού μεταξύ των πολυεθνικών στρατευμάτων. Στη μάχη των Ραφαίων, η παρουσία του Πτολεμαίου φέρεται να ήταν κρίσιμη για τη διατήρηση και την τόνωση του μαχητικού πνεύματος, τόσο των Ελλήνων, όσο και των Αιγυπτίων στρατιωτών.
Το Πτολεμαϊκό βασίλειο θεωρούνταν μεγάλη ναυτική δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο. Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί χαρακτηρίζουν την Αίγυπτο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ως θαλασσοκρατία, λόγω τής καινοτομίας της στο «παραδοσιακό στυλ της μεσογειακής θαλάσσιας δύναμης», που επέτρεψε στους κυβερνήτες της να «ασκήσουν εξουσία και επιρροή με πρωτοφανείς τρόπους». Με εδάφη και υποτελείς απλωμένα σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου, της Κρήτης, των νησιών του Αιγαίου και της Θράκης, οι Πτολεμαίοι χρειάζονταν ένα μεγάλο ναυτικό, για να αμυνθούν ενάντια σε εχθρούς όπως οι Σελευκίδες και οι Μακεδόνες. Το ναυτικό των Πτολεμαίων προστάτευε επίσης το επικερδές θαλάσσιο εμπόριο τού βασιλείου και συμμετείχε σε μέτρα κατά της πειρατείας, μεταξύ άλλων κατά μήκος του Νείλου.
Όπως και ο στρατός, η προέλευση και οι παραδόσεις του Πτολεμαϊκού ναυτικού είχαν τις ρίζες τους στους πολέμους μετά το τέλος τού Αλεξάνδρου το 320 π.Χ. Διάφοροι διάδοχοι ανταγωνίστηκαν για τη ναυτική υπεροχή στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο και ο Πτολεμαίος Α΄ ίδρυσε το ναυτικό για να βοηθήσει στην άμυνα της Αιγύπτου και να εδραιώσει τον έλεγχό του ενάντια στους εισβολείς αντιπάλους. Αυτός και οι άμεσοι διάδοχοί του στράφηκαν στην ανάπτυξη τού ναυτικού για να προβάλουν την εξουσία στο εξωτερικό, αντί να κτίσουν μία χερσαία αυτοκρατορία στην Ελλάδα ή την Ασία. Παρά την πρώιμη συντριπτική ήττα στη μάχη της Σαλαμίνας το 306 π.Χ., το Πτολεμαϊκό ναυτικό έγινε η κυρίαρχη θαλάσσια δύναμη στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο για τις επόμενες δεκαετίες. Ο Πτολεμαίος Β΄ διατήρησε την πολιτική τού πατέρα του για να κάνει την Αίγυπτο την εξέχουσα ναυτική δύναμη στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (283 - 246 π.Χ.), το ναυτικό των Πτολεμαίων έγινε το μεγαλύτερο στον ελληνιστικό κόσμο και είχε μερικά από τα μεγαλύτερα πολεμικά πλοία, που κατασκευάστηκαν ποτέ στην αρχαιότητα. Το ναυτικό έφτασε στο απόγειό του μετά τη νίκη τού Πτολεμαίου Β΄ κατά τον Α΄ Συριακό πόλεμο (274–271 π.Χ.), καταφέρνοντας να απωθήσει τόσο τον έλεγχο των Σελευκιδών, όσο και των Μακεδόνων στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Κατά τον επακόλουθο Χρεμωνίδειο πόλεμο, το Πτολεμαϊκό ναυτικό κατάφερε να αποκλείσει τη Μακεδονία και να συγκρατήσει τις αυτοκρατορικές του φιλοδοξίες στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Ξεκινώντας με τον Β΄ Συριακό Πόλεμο (260–253 π.Χ.), το ναυτικό υπέστη μία σειρά από ήττες και μειώθηκε σε στρατιωτική σημασία, που συνέπεσε με την απώλεια των υπερπόντιων κτήσεων της Αιγύπτου και τη διάβρωση της θαλάσσιας ηγεμονίας της. Το ναυτικό υποβιβάστηκε κυρίως σε προστατευτικό και αντι-πειρατικό ρόλο για τους επόμενους δύο αιώνες, μέχρι τη μερική αναβίωσή του υπό την Κλεοπάτρα Ζ΄, η οποία προσπάθησε να αποκαταστήσει τη ναυτική υπεροχή των Πτολεμαίων εν μέσω της ανόδου της Ρώμης ωςμεγάλης μεσογειακής δύναμης. Οι αιγυπτιακές ναυτικές δυνάμεις συμμετείχαν στην αποφασιστική μάχη του Ακτίου κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, αλλά υπέστησαν για άλλη μία φορά μία ήττα, που κορυφώθηκε με το τέλος της κυριαρχίας των Πτολεμαίων.
Στην ακμή του υπό τον Πτολεμαίο Β΄, το Πτολεμαϊκό ναυτικό μπορεί να είχε έως και 336 πολεμικά πλοία. Με τον Πτολεμαίο Β΄ να έχει στη διάθεσή του περισσότερα από 4.000 πλοία (συμπεριλαμβανομένων των μεταφορικών και των συμμαχικών πλοίων). Η διατήρηση ενός στόλου αυτού του μεγέθους θα ήταν δαπανηρή και αντανακλούσε τον τεράστιο πλούτο και τους πόρους τού βασιλείου. Οι κύριες ναυτικές βάσεις ήταν στην Αλεξάνδρεια και στη Νέα Πάφο στην Κύπρο. Το ναυτικό επιχειρούσε σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Συρο-Παλαιστίνη και κατά μήκος του Νείλου, περιπολώντας μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα προς τον Ινδικό Ωκεανό. Αντίστοιχα, οι ναυτικές δυνάμεις χωρίστηκαν σε τέσσερις στόλους: τον Αλεξανδρινό, τού Αιγαίου,  της Ερυθράς Θάλασσας,  και τού ποταμού Νείλου.
Ενώ κυβερνούσε την Αίγυπτο, η δυναστεία των Πτολεμαίων έχτισε πολλούς ελληνικούς οικισμούς σε όλη την Αυτοκρατορία τους, είτε για να εξελληνίσει νέους κατακτημένους λαούς, είτε για να ενισχύσει την περιοχή. Η Αίγυπτος είχε μόνο τρεις κύριες ελληνικές πόλεις: την Αλεξάνδρεια, τη Ναυκράτιδα και την Πτολεμαΐδα.
Από τις τρεις ελληνικές πόλεις, η Ναύκρατιςς -αν και η εμπορική της σημασία μειώθηκε με την ίδρυση της Αλεξάνδρειας- συνέχισε με ήρεμο τρόπο τη ζωή της ως ελληνική πόλη-κράτος. Στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ τού τέλους τού Αλεξάνδρου και της ανάληψης της βασιλικής εξουσίας από τον Πτολεμαίο, εξέδωσε ακόμη και αυτόνομο νόμισμα. Και ο αριθμός των Ελλήνων λογοτεχνών κατά την Πτολεμαϊκή και τη Ρωμαϊκή περίοδο, που ήταν πολίτες της Ναυκράτιδος αποδεικνύει, ότι στη σφαίρα του ελληνικού πολιτισμού η Ναύκρατις κρατούσε τις παραδόσεις της. Ο Πτολεμαίος Β΄ έδειξε τη φροντίδα του στη Ναύκρατιν. Έφτιαξε μία μεγάλη κατασκευή από ασβεστόλιθο, περίπου 100 μ. μήκος και 18 μ. πλατιά, για να γεμίσει τη σπασμένη είσοδο στο μεγάλο Τέμενος. Ενίσχυσε το μεγάλο οικοδομικό τετράγωνο των επιμελητηρίων στο Τέμενος και τα επανίδρυσε. Την εποχή που ο σερ Φλάιντερς Πίτρι έγραψε τις λέξεις, που μόλις αναφέρθηκαν,  το μεγάλος Τέμενος ταυτίστηκε με τον Ελλήνιον. Αλλά ο κος Έντγκαρ επεσήμανε πρόσφατα, ότι το κτίριο που συνδεόταν με αυτό ήταν ένας αιγυπτιακός ναός, όχι ένα ελληνικό κτίριο. Η Ναύκρατις λοιπόν, παρά τον γενικό ελληνικό χαρακτήρα της, είχε ένα αιγυπτιακό στοιχείο. Ότι η πόλη άκμασε στους Πτολεμαϊκούς χρόνους «μπορούμε να δούμε από την ποσότητα των εισαγόμενων αμφορέων, των οποίων οι λαβές, που είναι σφραγισμένες στη Ρόδο και αλλού, βρίσκονται τόσο άφθονες». Οι πάπυροι του Ζήνωνα δείχνουν ότι ήταν το κύριο λιμάνι στο ταξίδι της ενδοχώρας από τη Μέμφιδα στην Αλεξάνδρεια, καθώς και ένα σημείο στάσης στη χερσαία διαδρομή από το Πηλούσιον προς την πρωτεύουσα. Συνδέθηκε, στο διοικητικό σύστημα, στο όνομα Σαϊτικός νομός.
Μεγάλο μεσογειακό λιμάνι της Αιγύπτου, στην αρχαιότητα και μέχρι σήμερα, η Αλεξάνδρεια ιδρύθηκε το 331 π.Χ. από τον Μέγα Αλέξανδρο. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, οι Αλεξανδρινοί πίστευαν ότι το κίνητρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου να κτίσει την πόλη, ήταν η επιθυμία του «να ιδρύσει μία μεγάλη και πολυπληθή ελληνική πόλη, που θα έπρεπε να φέρει το όνομά του». Βρίσκεται 30 χλμ. δυτικά από το δυτικότερο στόμιο του Νείλου. Η πόλη ήταν απρόσβλητη στα κοιτάσματα λάσπης, που έπνιγαν επίμονα τα λιμάνια κατά μήκος τού ποταμού. Η Αλεξάνδρεια έγινε η πρωτεύουσα της εξελληνισμένης Αιγύπτου τού βασιλιά Πτολεμαίου Α΄ (βασ. 323–283 π.Χ.). Επί της πλούσιας Πτολεμαϊκής δυναστείας, η πόλη σύντομα ξεπέρασε την Αθήνα ως το πολιτιστικό κέντρο του ελληνικού κόσμου.
Σε ένα πλέγμα, η Αλεξάνδρεια καταλάμβανε μία έκταση γης μεταξύ της θάλασσας στα βόρεια και της λίμνης Μαρεώτιδος στα νότια. Ένα τεχνητό μονοπάτι, μήκους πάνω από τρία τέταρτα του μιλίου, εκτεινόταν βόρεια μέχρι το νησί της Φάρου, σχηματίζοντας έτσι ένα διπλό λιμάνι, ανατολικά και δυτικά. Στα ανατολικά ήταν το κύριο λιμάνι, που ονομάζεται Μεγάλο Λιμάνι. Έβλεπε τα κύρια κτίρια της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του βασιλικού ανακτόρου, της περίφημης Βιβλιοθήκης και τού Μουσείου. Στο στόμιο του Μεγάλου Λιμανιού, σε μία προεξοχή της Φάρου, βρισκόταν ο φάρος, κτισμένος π. 280 π.Χ. Τώρα εξαφανισμένος, ο φάρος θεωρήθηκε ως ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου για το αξεπέραστο ύψος του (ίσως 140 μέτρα). Ήταν ένας τετράγωνος, περιφραγμένος πύργος, που είχε στην κορυφή ένα μεταλλικό καλάθι όπου άναβε η φωτιά και ένα άγαλμα του Σωτήρος Διός.
Η Βιβλιοθήκη, η μεγαλύτερη εκείνη την εποχή στον κόσμο, περιείχε αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες τόμους και στέγαζε και απασχολούσε μελετητές και ποιητές. Παρόμοιο επιστημονικό συγκρότημα ήταν το Μουσείον («χώρος των Μουσών»). Κατά τη σύντομη λογοτεχνική χρυσή περίοδο της Αλεξάνδρειας, π. 280–240 π.Χ., η Βιβλιοθήκη επιδότησε τρεις ποιητές —τον Καλλίμαχο, τον Απολλώνιο τον Ρόδιο και τον Θεόκριτο— των οποίων το έργο αντιπροσωπεύει τώρα τα καλύτερα της ελληνιστικής λογοτεχνίας. Μεταξύ άλλων στοχαστών που συνδέονται με τη Βιβλιοθήκη ή άλλη αλεξανδρινή προστασία, ήταν ο μαθηματικός Ευκλείδης (π. 300 π.Χ.), ο εφευρέτης Αρχιμήδης (287 π.Χ. – περ. 212 π.Χ.) και ο πολυμαθής Ερατοσθένης (π. 225 π.Χ.).
Κοσμοπολίτικη και ακμάζουσα, η Αλεξάνδρεια διέθετε έναν ποικίλο πληθυσμό Ελλήνων, Αιγυπτίων και άλλων ανατολικών λαών, συμπεριλαμβανομένης μίας αρκετά μεγάλης μειονότητας Εβραίων, που είχαν τη δική τους συνοικία στην πόλη. Περιοδικές συγκρούσεις σημειώθηκαν μεταξύ Εβραίων και εθνικών Ελλήνων. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, η Αλεξάνδρεια είχε κατοικηθεί κατά τη διάρκεια της ζωής του Πολύβιου από εντόπιους Αιγύπτιους, ξένους μισθοφόρους και τη φυλή των Αλεξανδρινών, της οποίας την καταγωγή και τα έθιμα ο Πολύβιος προσδιόρισε ως ελληνικά.
Η πόλη απολάμβανε μία ήρεμη πολιτική ιστορία επί Πτολεμαίων. Πέρασε, με την υπόλοιπη Αίγυπτο, στα χέρια των Ρωμαίων το 30 π.Χ. και έγινε η δεύτερη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το Πτολεμαϊκό βασίλειο ήταν ποικίλο και κοσμοπολίτικο. Ξεκινώντας από τον Πτολεμαίο Α΄ Σωτήρα, οι Μακεδόνες και άλλοι Έλληνες έλαβαν επιχορηγήσεις γης και επετράπη να εγκατασταθούν με τις οικογένειές τους, ενθαρρύνοντας δεκάδες χιλιάδες Έλληνες μισθοφόρους και στρατιώτες να μεταναστεύσουν, όπου έγιναν τάξη γαιοκτημόνων βασιλικών στρατιωτών. Οι Έλληνες έγιναν σύντομα η κυρίαρχη ελίτ. Οι γηγενείς Αιγύπτιοι, αν και πάντα οι περισσότεροι, γενικά κατείχαν χαμηλότερες θέσεις στην κυβέρνηση των Πτολεμαίων. Με τον καιρό, οι Έλληνες της Αιγύπτου ομογενοποιήθηκαν κάπως και οι πολιτισμικές διακρίσεις μεταξύ μεταναστών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας έγιναν θολές.
Πολλοί Εβραίοι εισήχθησαν από τη γειτονική Ιουδαία κατά χιλιάδες ως φημισμένοι μαχητές, δημιουργώντας επίσης μία σημαντική κοινότητα. Άλλες ξένες ομάδες εγκαταστάθηκαν από όλο τον αρχαίο κόσμο, συνήθως ως κληρούχοι, στους οποίους είχε παραχωρηθεί γη σε αντάλλαγμα για τη στρατιωτική θητεία τους.
Από τις πολλές ξένες ομάδες που είχαν έρθει να εγκατασταθούν στην Αίγυπτο, οι Έλληνες ήταν οι πιο προνομιούχοι. Διεσπάρησαν εν μέρει ως μεριδιούχοι σε όλη τη χώρα, σχηματίζοντας κοινωνικές ομάδες στις επαρχιακές πόλεις και χωριά, πλάι με τον γηγενή πληθυσμό, εν μέρει συγκεντρωμένοι στις τρεις ελληνικές πόλεις, την παλιά Ναυκράτιν, που ιδρύθηκε πριν από το 600 π.Χ. (διάστημα της αιγυπτιακής ανεξαρτησίας, μετά την εκδίωξη των Ασσυρίων και πριν από την έλευση των Περσών) και οι δύο νέες πόλεις, η Αλεξάνδρεια δίπλα στη θάλασσα και η Πτολεμαΐδα στην Άνω Αίγυπτο. Ο Αλέξανδρος και οι Σελευκίδες διάδοχοί του ίδρυσαν πολλές ελληνικές πόλεις σε όλες τις κυριαρχίες τους.
Οι Εβραίοι που ζούσαν στην Αίγυπτο είχαν αρχικά μεταναστεύσει από τη Νότια Συρο-Παλαιστίνη. Μέσα σε λίγες γενιές οι Εβραίοι μιλούσαν ελληνικά, την κυρίαρχη γλώσσα της Αιγύπτου εκείνη την εποχή, και όχι την εβραϊκή ή την αραμαϊκή των πρώτων μεταναστών. Σύμφωνα με τον εβραϊκό μύθο, η μετάφραση των Εβδομήκοντα, η ελληνική μετάφραση των εβραϊκών γραφών, γράφτηκε από 72 Εβραίους μεταφραστές για τον Πτολεμαίο Β΄. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο, ο οποίος γράφει ότι ο Πτολεμαίος Β΄, επιθυμώντας να συλλέξει κάθε βιβλίο της κατοικήσιμης γης, χρησιμοποίησε τον Δημήτριο Φαληρέα, στο έργο της οργάνωσης μίας προσπάθειας με τους Εβραίους αρχιερείς να μεταφράσουν τα εβραϊκά βιβλία του Νόμου για τη βιβλιοθήκη του. Ο Ιώσηπος τοποθετεί έτσι τις απαρχές των Εβδομήκοντα στον 3ο αι. π.Χ., όταν ζούσαν ο Δημήτριος και ο Πτολεμαίος Β΄. Σύμφωνα με έναν εβραϊκό μύθο, οι εβδομήντα έγραψαν τις μεταφράσεις τους ανεξάρτητα από τη μνήμη και τα έργα που προέκυψαν, ήταν πανομοιότυπα σε κάθε γράμμα. Ωστόσο ο Ιώσηπος δηλώνει ότι συνεργάστηκαν συζητώντας για τη μετάφραση και τελείωσαν το έργο σε 72 ημέρες. Ο Ιώσηπος αναλύει τις περίτεχνες προετοιμασίες και τη βασιλική μεταχείριση των 70 πρεσβυτέρων των φυλών του Ισραήλ, που επιλέχθηκαν για να ολοκληρώσουν το έργο στο έργο του Ιουδαϊκή Αρχαιολογία βιβλίο 12, κεφάλαιο 2, το οποίο είναι αφιερωμένο στην περιγραφή αυτού του διάσημου γεγονότος.
Το 1990 ανακαλύφθηκαν περισσότεροι από 2.000 πάπυροι γραμμένοι από τον Ζήνωνα του Καύνου από την εποχή του Πτολεμαίου Β΄ Φιλαδέλφου, οι οποίοι περιείχαν τουλάχιστον 19 αναφορές σε Άραβες στην περιοχή μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς Θάλασσας. Οι πάπυροι αναφέρουν τη δουλειά τους ως υπεύθυνων αστυνομικών των «μονάδων των δέκα ατόμων» και κάποιοι άλλοι αναφέρονταν ως βοσκοί. Οι Άραβες στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο ή τη Συρία κατάφερναν να επιτίθενται και να λαφυραγωγούν και τις δύο πλευρές της σύγκρουσης μεταξύ τού Πτολεμαϊκού βασιλείου και των εχθρών του.
Από τα μέσα του 3ου αι. π.Χ. η Αίγυπτος των Πτολεμαίων ήταν το πλουσιότερο και ισχυρότερο από τα διάδοχα κράτη τού Αλεξάνδρου και το κορυφαίο παράδειγμα τού ελληνικού πολιτισμού. Όμως ξεκινώντας από τα μέσα του 2ου αι. π.Χ., οι δυναστικές διαμάχες και μία σειρά ξένων πολέμων αποδυνάμωσαν το βασίλειο, που εξαρτιόταν όλο και περισσότερο από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Υπό την Κλεοπάτρα Ζ΄, η οποία προσπάθησε να αποκαταστήσει την Πτολεμαϊκή εξουσία, η Αίγυπτος ενεπλάκη σε έναν ρωμαϊκό εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος τελικά οδήγησε στην κατάκτησή της από τη Ρώμη ως το τελευταίο ανεξάρτητο ελληνιστικό κράτος. Η Ρωμαϊκή Αίγυπτος έγινε μία από τις πλουσιότερες επαρχίες της Ρώμης και κέντρο του μακεδονικού πολιτισμού, με τα ελληνικά να παραμένουν η κύρια γλώσσα της κυβέρνησης μέχρι τη μουσουλμανική κατάκτηση το 641 μ.Χ. Η Αλεξάνδρεια παρέμεινε μία από τις κορυφαίες πόλεις της Μεσογείου μέχρι τον ύστερο Μεσαίωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιμπεριαλισμός στην Ελληνική Αρχαιότητα Κατηγορία:Πρώην βασίλεια Κατηγορία:Κράτη στην Αρχαία Αφρική Κατηγορία:Ελληνιστικά κράτη Κατηγορία:Πτολεμαϊκό Βασίλειο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νεκρόπολη των κροκοδείλων της Μάαμπντεχ
Περιγραφή
Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Gebel Aboofayda απέναντι από την Μανφαλούτ στην ανατολική όχθη του Νείλου, και σε μικρή απόσταση από τον ποταμό. Ανακαλύφθηκε από τον Ιταλό αρχαιολόγο Παόλο Παντσέρι (Paolo Panceri), καθηγητή της Ανατομίας του πανεπιστημίου της Νάπολης, κατά την διάρκεια εξερευνητικής αποστολής που πραγματοποίησε το έτος 1873-74 σε συνεργασία με το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Μιλάνου. Πρόκειται για σπήλαιο φυσικής προέλευσης μέσα στο βουνό, που διακλαδώνεται σχηματίζοντας αρκετές κάμαρες ύψους ενός και πλάτους εννέα μέχρι δώδεκα περίπου μέτρων. Στην αρχαία Αίγυπτο οι κάτοικοι της κοιλάδας του Νείλου εναπόθεταν στις κάμαρες αυτές τις σωρούς των νεκρών ιερών κροκοδείλων.
Το σπήλαιο αρχικά είναι ευρύχωρο, ώστε ο επισκέπτης να έχει πρόσβαση βαδίζοντας κανονικά, ενώ σταδιακά οι διαστάσεις του μικραίνουν τόσο πολύ, που η περαιτέρω διάβαση και πρόσβαση των ιερών χώρων γίνεται δυνατή μόνο σε οριζόντια θέση και μπουσουλώντας. Εκτός των ιερών κροκοδείλων, στο σπήλαιο βρίσκονται τοποθετημένα σώματα νεκρών ανδρών, γυναικών, και παιδιών, σε διάφορες στάσεις. Άλλοι είναι τοποθετημένοι ξαπλωτοί, ενώ άλλοι στέκουν όρθιοι ακουμπισμένοι στους τοίχους του σπηλαίου. Πιστεύεται επίσης ότι το σπήλαιο είχε συληθεί στο παρελθόν από τυμβωρύχους, αφού πολλές από τις μούμιες βρίσκονται διαμελισμένες και τα μέλη τους είναι διασκορπισμένα σε όλο το δάπεδο.
Το κύριο αξιομνημόνευτο χαρακτηριστικό του σπηλαίου είναι ο μεγάλος αριθμός των ταριχευμένων ιερών κροκοδείλων σε όλες τις κάμαρες του σπηλαίου. Οι μούμιες αυτές είναι τοποθετημένες η μία κοντά και δίπλα στην άλλη, και περιτριγυρισμένοι από μικρούς, νεογνούς κροκόδειλους, ακόμα μεγαλύτερου πλήθους.
Αναφέρεται, ότι το 1895 το σπήλαιο αυτό δεν είχε εξερευνηθεί ολόκληρο, ενώ πιστεύεται ότι υπάρχει και κύρια είσοδος πρόσβασής του, η οποία ήταν ακόμα άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Λάκης Σοφιανός
Ο Λάκης Σοφιανός ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός για τις ομάδες του Αρίωνα Αγίου Αρτεμίου, του Παναθηναϊκού, του Παναιγιαλείου, του Ολυμπιακού και του Άρη Θεσσαλονίκης.
Καριέρα
Το 1958, επιτέθηκε σε διαιτητή και τιμωρήθηκε με αφαίρεση της φίλαθλης ιδιότητας του. Λίγους μήνες αργότερα μεταγράφηκε στον Παναιγιάλειο, όπου παρέμεινε ως το 1960, συντελώντας στην παρουσία της ομάδας στην Α' εθνική κατηγορία. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, όπου λίγο αργότερα κατηγορήθηκε για κλοπή στα αποδυτήρια κατά την διάρκεια αγώνα και σύντομα αφέθηκε ελεύθερος.
Το 1961, υπέγραψε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε είκοσι αγώνες σκοράροντας έξι φορές, αλλά στις 18 Μαρτίου 1962 ο Άρης υπέστη ντροπιαστική ήττα από τον Φωστήρα με 0-1. Ακούστηκαν φήμες ότι το παιχνίδι "στήθηκε" από κάποια πρακτορεία ΟΠΑΠ σε συνεργασία με συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές, μεταξύ των οποίων και ο Σοφιανός. Η διοίκηση της ομάδας τον άφησε ελεύθερο και ο Σοφιανός επέστρεψε για δύο ακόμη χρόνια στον Παναιγιάλειο.
Το 1964, μετακόμισε στην Δυτική Γερμανία, όπου έπαιξε ποδόσφαιρο και εργάστηκε ως προπονητής, αλλά συνέχισε τις παράνομες δραστηριότητες με αποτέλεσμα στα τέλη της δεκαετίας του '60 να γίνει απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, από την οποία έχασε το ένα του χέρι. Επέστρεψε στην Ελλάδα με την σύζυγο και τις δύο κόρες του, αλλά λόγω του ψυχολογικού πόνου από τον ακρωτηριασμό του οδηγήθηκε στα ναρκωτικά και στα τέλη της δεκαετίας του '80 βρέθηκε στην φυλακή. Στις 2 Αυγούστου 1989, βρέθηκε απαγχονισμένος στο κελί του, αφού αφαίρεσε ο ίδιος την ζωή του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς‎ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Πιανένγκο
Το Πιανένγκο (ιταλικά: Pianengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Κοιμητήριο Χάιγκεϊτ
Το δυτικό τμήμα του κοιμητηρίου ανάγεται στη βικτωριανή εποχή και εγκαινιάστηκε το 1839. Το αρχικό σχέδιο εκπονήθηκε από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Stephen Geary (1797 – 1854). Για πολλά χρόνια είχε εγκαταλειφθεί, αλλά οι φθορές αργότερα αποκαταστάθηκαν. Αναπαλαιώθηκε η περίφημη «Αιγυπτιακή Λεωφόρος» (Egyptian Avenue), ένας πλατύς διάδρομος με οικογενειακούς τάφους σε σχήμα αρχαίων αιγυπτιακών. Εντυπωσιακός είναι ο « Κύκλος του Λιβάνου» (Circle of Lebanon), όπου οι τάφοι απλώνονται κυκλικά κάτω από ένα πελώριο κέδρο του Λιβάνου. Στο ανατολικό τμήμα του κοιμητηρίου έχει ενταφιαστεί ο Καρλ Μαρξ, κάτω από μια τεράστια γρανιτένια προτομή του.
Στις πολλές προσωπικότητες που έχουν ενταφιαστεί στο Κοιμητήριο του Χάιγκεϊτ, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται:
Ανατολικό Κοιμητήριο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεκροταφεία Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου Κατηγορία:Καρλ Μαρξ
Κατάλογος ηγεμόνων στη Θράκη και τη Δακία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Thraciae-veteris-typvs.jpg/220px-Thraciae-veteris-typvs.jpg|μικρογραφία| Χάρτης της Αρχαίας Θράκης που έγινε από τον [[Αβραάμ Ορτέλιους|Άμπραχαμ Ορτέλιους το 1585.]] Αυτό το άρθρο απαριθμεί τους ηγεμόνες της Θράκης και της Δακίας και περιλαμβάνει Θράκες, Παίονες, Κέλτες, Δάκες, Σκύθες, Πέρσες ή Αρχαίους Έλληνες μέχρι το σημείο της πτώσης της στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με μερικές μορφές από την ελληνική μυθολογία.
Πέρσες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ef/Persian_empire_490bc_Bactria.png/220px-Persian_empire_490bc_Bactria.png|μικρογραφία| Η Περσική Αυτοκρατορία το 490 π.Χ.
Βασιλείς φυλών
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Triballi_territory.jpg/220px-Triballi_territory.jpg|μικρογραφία| Η περιοχή των[[Τριβαλλοί|Τριβαλλών]]
Παίωνες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/PaeoniaPaioniaMap.png/250px-PaeoniaPaioniaMap.png|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Παιονία, φυλές και περίχωρα
Κέλτες ηγεμόνες στη Θράκη
=== Κέλτες ηγεμόνες της Τύλιδος στη Θράκη ===
Μακεδόνες
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Map_Macedonia_336_BC-en.svg/220px-Map_Macedonia_336_BC-en.svg.png|μικρογραφία| Χάρτης της επικράτειας του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας
Βασίλειο Οδρυσών
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e4/Odrysian.svg/220px-Odrysian.svg.png|μικρογραφία| Το [[Οδρύσες|βασίλειο των Οδρυσίων υπό τον Σιτάλκη]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/SeuthesIII_tumba_Kazanl%C3%A2k_0771a.jpg/220px-SeuthesIII_tumba_Kazanl%C3%A2k_0771a.jpg|μικρογραφία| Χάλκινη κεφαλή ενός βασιλιά των Οδρυσών, πιθανότατα του [[Σεύθης Γ΄|Σεύθη Γ΄. ]]
=== Οδρύσιοι ηγεμόνες στην ανατολική Θράκη (υποθετική διάταξη ) ===
=== Οδρύσιοι ηγεμόνες αρχικά στην εσωτερική Θράκη (υποθετική διάταξη ) ===
Βασίλειο Οδρυσών-Ασταίων
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ae/OdrysianKingdom.jpg/220px-OdrysianKingdom.jpg|μικρογραφία| Προσωρινή περιοχή ορισμένων φυλών, συμπεριλαμβανομένων των Σαπέων και Ασταίων.
Μία πιθανή συνέχιση της προηγούμενης μοναρχίας των Οδρυσών υπό μια γραμμή βασιλέων, που βασίλευαν από τη Βιζύη (τώρα Βίζε) στην ανατολική Θράκη.
Βασίλειο των Σαπαίων και ενωμένη Θράκη
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b1/Roman_provinces_of_Illyricum%2C_Macedonia%2C_Dacia%2C_Moesia%2C_Pannonia_and_Thracia.jpg/220px-Roman_provinces_of_Illyricum%2C_Macedonia%2C_Dacia%2C_Moesia%2C_Pannonia_and_Thracia.jpg|μικρογραφία| Η Θράκη και η Δακία ως ρωμαϊκές επαρχίες.
Αρχικά μια τοπική δύναμη στην περιοχή της Ροδόπης της νότιας Θράκης, οι Σαπαίοι βασιλείς αυξήθηκαν σε δύναμη και επιρροή και, με τη ρωμαϊκή ευλογία, βρέθηκαν κύριοι ενός ενοποιημένου βασιλείου της Θράκης από το 11 π.Χ. μέχρι τη ρωμαϊκή προσάρτηση το 46 μ.Χ.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες Κατηγορία:Βασιλείς της Δακίας Κατηγορία:Αρχαία Θράκη Κατηγορία:Αρχαία Παιονία Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Θράκης
Τάιγκερ Γουντς
Ο Έλντρικ Τοντ «Τάιγκερ» Γουντς (αγγλικά: Eldrick Tont "Tiger" Woods, 30 Δεκεμβρίου 1975) είναι Αμερικανός επαγγελματίας παίκτης του γκολφ και ένας από τους κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών.
Από τον Δεκέμβριο του 2009 έως τις αρχές Απριλίου του 2010, Ο Γουντς απείχε από τους αγώνες γκολφ λόγω προσωπικών προβλημάτων που αντιμετώπισε μετά από συζυγική απιστία την οποία παραδέχτηκε, και μετά από κάποιο διάστημα χώρισε με τη σύζυγό του. Τα διάφορα περιστατικά απιστίας στα οποία είχε περιπέσει έλαβαν ευρεία κάλυψη στα ΜΜΕ, κάτι που επηρέασε αισθητά την αθλητική απόδοση του Γουντς και τον Νοέμβριο του 2011 βρισκόταν πλέον στο νούμερο 58 της παγκόσμιας κατάταξης. Η κατακόρυφη πτώση της απόδοσής του συνεχίστηκε για 107 εβδομάδες, όταν και τερματίστηκε προσωρινά μετά την κατάκτηση του τίτλου Chevron World Challenge τον Δεκέμβριο του 2011. Μετά την κατάκτηση του Arnold Palmer Invitational στις 15 Μαρτίου 2013, επανήλθε στην κορυφή της κατάταξης και πάλι, και παρέμεινε εκεί έως τον Μάιο του 2014. Ο Γουντς χειρουργήθηκε στη μέση του τον Απρίλιο του 2014 και τον Σεπτέμβριο του 2015 και έκτοτε δυσκολεύτηκε να επαναλάβει τις προηγούμενες αποδόσεις του. Τον Μάρτιο του 2015, ο Γουντς έπεσε στο νούμερο 104 της κατάταξης, και τον Μάιο του 2016 βρέθηκε εκτός των 500 πρώτων της παγκόσμιας κατάταξης για πρώτη φορά στην επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Τον Απρίλιο του 2019 κατέκτησε για 5η φορά το Μάστερς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του γκολφ
Πάρκο Μονσουρί
Το Πάρκο Μονσουρί (γαλλικά: Parc Montsouris) είναι δημόσιο πάρκο που βρίσκεται στο νότιο Παρίσι, στη Γαλλία, στο 14ο διαμέρισμα και έχει έκταση 15,5 εκτάρια. Εγκαινιάστηκε επίσημα το 1875 μετά από ένα πρώιμο άνοιγμα το 1869.
Το πάρκο είναι σχεδιασμένο σε αγγλικό στιλ και φιλοξενεί πολλά είδη πουλιών, φυτών και δέντρων.
Οι πινακίδες πληροφοριών στο πάρκο αναφέρουν ότι οφείλει το όνομά του στα πολλά τρωκτικά που υπήρχαν στους μύλους κατά μήκος του ποταμού Μπιέβρ.
Περιγραφή
Το πάρκο έχει έκταση 15,5 εκτάρια και περίμετρο 1,5 χιλιόμετρο και είναι σχεδιασμένο ως αγγλικός κήπος τοπίου από τον Ζαν-Σαρλ Αλφάν.
Το πάρκο Μονσουρί είναι ένας από τους μεγαλύτερους χώρους πρασίνου στο Παρίσι. Βρίσκεται ανάμεσα στην οδό Αλεζιά και την Πανεπιστημιούπολη του Παρισιού. Η γειτνίαση του πάρκου με την Πανεπιστημιούπολη το καθιστά αγαπημένο σημείο περιπάτου για τους φοιτητές.
Το πάρκο περιλαμβάνει μια λίμνη, μικρό καταρράκτη, χώρους με γκαζόν, όμορφα αγάλματα, πολλές αξιόλογες ποικιλίες δέντρων, θάμνων και λουλουδιών, καφέ, κουκλοθέατρο καθώς και πολλά διαφορετικά είδη πουλιών. Το εστιατόριο «Παβιγιόν Μονσουρί» υπάρχει από το 1889 και πολλά διάσημα πρόσωπα το επισκέπτονταν συχνά, όπως ο Λένιν και ο Τρότσκι, η Σιμόν ντε Μπωβουάρ και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Πωλ Ζουβέ και ο Μαρσέλ Καρνέ, κ.ά. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν το σταθμό μετεωρολογίας Μονσουρί και μια στήλη ύψους 4 μέτρων με επιγραφή που σηματοδοτεί την τοποθεσία του μεσημβρινού του Παρισιού. Η δεξαμενή Μονσουρί, η οποία περιέχει το ένα τρίτο του πόσιμου νερού που καταναλώνεται στο Παρίσι, είναι ανοιχτή στο κοινό μία φορά το χρόνο, τις Ημέρες της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Πολλές δωρεάν συναυλίες παρέχονται από Μάιο έως Σεπτέμβριο στο περίπτερο.
Ο σταθμός Σιτέ Υνιβερσιταίρ του δικτύου περιφερειακών τρένων RER B βρίσκεται στο νότιο τμήμα του πάρκου, όπου συνδέεται με τη γραμμή 3 του νέου τραμ Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάρκα στη Γαλλία Κατηγορία:Παρίσι
Triumph of a Heart
Το "Triumph of a Heart" είναι τραγούδι της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ από το πέμπτο στούντιο άλμπουμ της Medúlla (2004). Κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2005 ως δεύτερο σινγκλ του άλμπουμ από την One Little Indian. Είναι η τελευταία κυκλοφορία από το Medúlla, μιας και το τρίτο σινγκλ "Where Is the Line" τελικά ακυρώθηκε.
Γράφτηκε και παράχθηκε από τη Μπιορκ και συμμετέχουν οι beatboxers Rahzel, Dokaka και ο Gregory Purnhagen. Περιλαμβάνει στοιχεία από pop, dance, και hip-hop ήχους και χαρακτηρίστηκε από κριτικούς ως η μόνη κυκλοφορία από το άλμπουμ που είναι κατάλληλη για ραδιόφωνο.
Ιδέα και σύνθεση
Στο τραγούδι, η Μπιορκ στιχουργικά "γιορτάζει τις λειτουργίες της ανατομίας". Σε μια συνέντευξη στο ραδιόφωνο X, η τραγουδίστρια είπε ότι στην πραγματικότητα οι στίχοι "πιθανώς απλά γιορτάζουν τη λειτουργία του σώματος, τα κύτταρα που κάνουν βόλτες σαν rollercoaster στο σώμα, στο αίμα και στους πνεύμονες".
Σύμφωνα με τον Michael Hubbard από το MusicOMH, το τραγούδι ξεκινά με "μπαλόνια που σκάζουν" και περιλαμβάνει ήχους ανθρώπινης φωνής, όπως μουγκρητά και μιμήσεις νιαουρίσματος γάτας. Το "Triumph of a Heart" περιλαμβάνει επίσης ενορχηστρώσεις από χορωδίες της Ισλανδίας και του Λονδίνου, καθώς και ήχους που προέρχονται από ένα "ανθρώπινο τρομπόνι", τον τραγουδιστή Gregory Purnhagen και τους beatboxers Rahzel και Dokaka. Όπως όλα τα τραγούδια του Medúlla, δεν περιλαμβάνει μουσικά όργανα, αλλά μόνο ανθρώπινους ήχους.
Κυκλοφορία
Το "Triumph of a Heart" κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2005 στο Ηνωμένο Βασίλειο σε δύο CD και ένα DVD. Στα δύο CDs περιλαμβάνονται η ραδιοφωνική εκδοχή και το "Audition Mix" του τραγουδιού, καθώς και διαφορετικές μίξεις των τραγουδιών "Desired Constellation", "Vökuró" και "Mouth's Cradle" ως B-sides. Το DVD περιέχει το μουσικό βίντεο του τραγουδιού, το "Oceania" με τη συνοδεία πιάνου και το "Desired Constellation" με τη συνοδεία χορωδίας. Τα δύο CD συγχωνεύθηκαν στην Ευρωπαϊκή κυκλοφορία του σινγκλ και παρουσιάζονται με διαφορετική σειρά.
Τσαρτ
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το "Triumph of a Heart" έκανε ντεμπούτο στην θέση 31 του UK Singles Chart στις 6 Μαρτίου 2005. Έκανε ντεμπούτο στα Ιταλικά τσαρτ στο νούμερο 45 στις 17 Μαρτίου, καταφέρνοντας μια εβδομάδα μετά να φτάσει μέχρι τη θέση 33. Στη Γαλλία το τραγούδι την πρώτη εβδομάδα έφτασε μέχρι το νούμερο 63 και παρέμεινε στο τσαρτ για τέσσερις εβδομάδες. Ήταν μεγάλη επιτυχία στην Ισπανία, μπαίνοντας στο τσαρτ στις 6 Μαρτίου στη θέση 7 και ανεβαίνοντας στην 6 μια εβδομάδα μετά.
Μουσικό βίντεο
Το συνοδευτικό μουσικό βίντεο για το "Triumph of a Heart" σκηνοθετήθηκε από τον Spike Jonze, ο οποίος σκηνοθέτησε τα βίντεο για το "It's Oh So Quiet" και το "It's in Our Hands". Γυρίστηκε στην πατρίδα της Μπιορκ, στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας τον Αύγουστο του 2004. Το βίντεο έκανε πρεμιέρα στις 21 Ιανουαρίου 2005 στην ιστοσελίδα της.
Στο βίντεο, η Μπιορκ κουρασμένη με τον σύζυγό της, έναν σπιτόγατο, φεύγει από το σπίτι και πηγαίνει στην πόλη. Μπαίνει σε μια πάμπ όπου πίνει και χορεύει με φίλους της. Μετά, πηγαίνει στο μπάνιο και το τραγούδι σταματάει. Ο κόσμος αρχίζει να κάνει ήχους, ανάμεσά τους και ο Dokaka που αρχίζει το beatboxing. Όταν η Μπιορκ επιστρέφει, αρχίζει να τραγουδάει συνοδεύοντάς τους σε μια ξεχωριστή ερμηνεία του τραγουδιού που ηχογραφήθηκε για το βίντεο, με samples από το "Audition Mix" του τραγουδιού. Βγαίνουν όλοι από το μαγαζί και η Μπιορκ τρέχοντας στους δρόμους μεθυσμένη πέφτει κάτω και χτυπάει το κεφάλι της. Αφού σηκωθεί, τρέχει και χάνεται. Όταν αργότερα ξυπνάει, είναι γεμάτη γρατσουνιές και μελανιές σε όλο της το σώμα. Σηκώνεται και συνεχίζει το τραγούδι, ενώ μέσα από το στόμα της βγαίνουν ροζ καρδιές. Αυτές φτάνουν στο σπίτι της και ο σύζυγός της τις βλέπει και την εντοπίζει. Την μεταφέρει πίσω στο σπίτι με το αυτοκίνητό του. Στο σπίτι, τον φιλάει και χορεύουν μαζί στο τελευταίο ρεφρέν.
Αποδοχή
Το βίντεο από τα γυρίσματα βρίσκεται ως μπόνους στο DVD The Medúlla Videos που περιελάμβανε όλα τα βίντεο του άλμπουμ και κυκλοφόρησε το 2005. Σε αυτό προβάλλονται κυρίως οι οντισιόν για τα άτομα στο μπαρ, που θα έπρεπε να μπορούν να κάνουν τους απαραίτητους ήχους και εφέ. Ένα στιγμιότυπο του βίντεο με τη γάτα να διαβάζει την εφημερίδα έγινε δημοφιλές meme στο ίντερνετ, γνωστό ως το "I Should Buy A...." meme. Το βίντεο είχε πολύ θετικές κριτικές. Μπήκε στη δεύτερη θέση στη λίστα των "10 Καλύτερων βίντεο της Μπιορκ" του περιοδικού Time Out. Ο αρθρογράφος David Ehrlich δήλωσε ότι "όταν βλέπεις το βίντεο νιώθεις ότι είναι το καλύτερο μουσικό βίντεο που φτιάχτηκε ποτέ". Το βίντεο βρίσκεται επίσης στη θέση 50 της λίστας "Τα 50 Καλύτερα Μουσικά Βίντεο της δεκαετίας" από το Slant Magazine. Το ίδιο περιοδικό θεωρεί το βίντεο ως το έβδομο καλύτερό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2004 Κατηγορία:Τραγούδια της Μπιορκ Κατηγορία:Singles της One Little Indian Records Κατηγορία:Singles του 2005
Ούγος του Ιμπελέν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπαριζάν κυρίου του Ιμπελέν και της Ελβίς, κόρης του Βαλδουίνου Α΄ καστελάνου της Ράμλα.
Ήταν ενήλικος ώστε να είναι μάρτυρας σε καταστατικά του 1148, άρα θα γεννήθηκε το 1130-33, καθώς η ενηλικίωση ήταν πολλές φορές τα 15 έτη. Μαζί υπογράφει και ο δευτερότοκος αδελφός του Βαλδουίνος. Ο Ούγος ήταν δέκα έτη μεγαλύτερος του τρίτου αδελφού του Μπαλιάν.
Το 1150 απεβίωσε ο πατέρας τους και η μητέρα τους έκανε δεύτερο γάμο με τον Μανασσή των Ιερζ κοντόσταυλο της Ιερουσαλήμ, έναν σφοδρό υποστηρικτή της Μελισσάνθης των Ρετέλ βασίλισσας της Ιερουσαλήμ στον αγώνα για επικράτηση ενάντια στον γιο της Βαλδουίνο Γ΄ των Ανζού. Το 1152 επικράτησε ο τελευταίος και ο Μανασσής εξορίστηκε· στον Ούγο επετράπη να διαδεχθεί τη μητέρα του στη Ράμλα.
Ο Ούγος έλαβε μέρος στην πολιορκία το 1153 της Ασκαλώνος. Το 1157 στη μάχη του Μπανιάς (αρχ. Πανιάς) αιχμαλωτίστηκε, ελευθερώθηκε όμως μάλλον το επόμενο έτος. Το 1159 επισκέφθηκε την Αντιόχεια και συνάντησε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, που ήλθε να επιβάλλει την επικυριαρχία του επί του πριγκιπάτου. Νυμφεύτηκε την Αγνή, χήρα του Αμωρί Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ και μητέρα του Βαλδουίνου Δ΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ. Είναι πιθανό η Αγνή να τον είχε παντρευτεί πριν τον Αμωρί Α΄, το 1157 (ή ενωρίτερα) και όταν ο Ούγος φυλακίστηκε, παντρεύτηκε τον Αμωρί Α΄· όπως και να έχει το πράγμα, το 1163 ο Αμωρί Α΄ πιέστηκε να τη διαζευχθεί για να αναλάβει τον θρόνο.
Συμμετείχε το 1167 στην εκστρατεία του Αμωρί Α΄ στην Αίγυπτο, μάλιστα έκτισε μία γέφυρα επί του Νείλου. Οι Σταυροφόροι συμμάχησαν με τον σουλτάνο εναντίον του Σιρκούχ, στρατηγού του Νουρ αντ-Ντιν Ζανγκί, που πολεμούσε για τον έλεγχο της Αιγύπτου. Ο Ούγος στάλθηκε να προστατέψει το Κάιρο μαζί με τον γιο του σουλτάνου Καμίλ. Έγινε ο πρώτος Σταυροφόρος που είδε το ανάκτορο του σουλτάνου. Στην ίδια εκστρατεία, σύμφωνα με παράδοση του Οίκου, έπεσε από το άλογο και έσπασε το πόδι του, όμως ο Ούγος του Μιλλύ του έσωσε τη ζωή. Το 1169 απεβίωσε σε προσκύνημα στο Αγ. Ιάκωβο στην Κομποστέλα. Το Ιμπελέν και η Ράμλα πέρασε στον αδελφό του Βαλδουίνο. Μικρανιψιός του ήταν ο Ούγος των Ιμπελέν.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1994-1995
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 1994−95, ήταν το 9ο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ολυμπιακού επικρατώντας στους τελικούς της Εθνικού με 3–0 νίκες. Η κανονική περίοδος έληξε στις 20 Μαΐου 1995.
Πλέι οφ
Στην προημιτελική και ημιτελική φάση οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις έδρες των ομάδων με μειονέκτημα έδρας.
Τελική κατάταξη
Ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στο κύπελλο πρωταθλητριών. Εθνικός και Γλυφάδα προκρίθηκαν στο κύπελλο συνομοσπονδίας. Ο ΝΟ Πάτρας προκρίθηκε στο κύπελλο κυπελλούχων. Η Βουλιαγμένη προκρίθηκε στο Μεσογειακό Κύπελλο. Στην Α2 υποβιβάστηκαν Ποσειδών Ιλισίων και Ηρακλής.
Πιεράνικα
Η Πιεράνικα (ιταλικά: Pieranica) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας