cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαβάη (νήσος)
Δημογραφία
Η φυλετική κατανομή του νησιού ήταν η εξής:
Η μέση ηλικία των κατοίκων του νησίου είναι 41 έτη, με το 77% του πληθυσμού να είναι ενήλικος.
Θρησκεία
Οι μεγαλύτερες θρησκευτικές ομάδες σύμφωνα με την απογραφή του 2010 στο νησί είναι οι Ρωμαιοκαθολικοί (30.616 πιστοί, 16,5% του πληθυσμού του νησιού), οι Βουδιστές (27.069 πιστοί στο βουδισμό Μαχαγιάνα, 267 στο βουδισμό Θεραβάντα και 166 στο Βουδισμό Βατζαγιάνα) και οι Μορμόνοι (10.422 πιστοί). Άλλες μεγάλες θρησκευτικές ομάδες είναι οι Συνάξεις του Θεού (3.504 πιστοί) και η Διεθνής Εκκλησία του Τετραγωνικού Ευαγγελίου (2.511 πιστοί). Το 50,5% του πληθυσμού του νησιού (93.553 άτομα) δεν ασπαζόταν κάποια θρησκεία.
Οικονομία
thumb|200px|Συγκομιδή καφέ κόνα Η καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου ήταν η ραχοκοκαλιά της οικονομίας του νησιού Χαβάη για περισσότερο από έναν αιώνα. Στα μέσα του εικοστού αιώνα, οι φυτείες άρχισαν να συρρικνώνονται και το 1996, η τελευταία φυτεία έκλεισε. Η οικονομία του νησιού σήμερα βασίζεται στο τουρισμό, τις κατασκευές και την εμπορία ακινήτων. Το κατά κεφαλή εισόδημα των κατοίκων του νησιού (ενήλικες και παιδιά μαζί) είναι 27.878 $.
Πλέον η οικονομία της νήσου Χαβάη στηρίζεται στον τουρισμό, που επικεντρώνεται κυρίως σε θέρετρα στη δυτική ακτή του νησιού στο Βόρειο Κόνα και νότιο Κοχάλα. Συνολικά στο νησί υπάρχουν 31 ξενοδοχεία με 6.513 κλίνες. Πιο πρόσφατα, νησί της Χαβάης έχει γίνει το επίκεντρο για τον αειφόρο τουρισμό. Σύμφωνα με στοιχεία του τμήματος Επιχειρήσεων, Οικονομίας και Τουρισμού της Πολιτείας της Χαβάης, το νησί επισκέφθηκαν μέσα στο 2011 περίπου 1,3 εκατομμύρια τουρίστες, με συνολικά έσοδα 1.427 εκατομμύρια δολλάρια.
Πόλεις και οικισμοί
thumb|280px|Χάρτης με τις σύγχρονες περιοχές. 1) Πούνα, 2) Νότιο Χίλο, 3) Βόρειο Χίλο, 4) Χαμακούα, 5) Βόρεια Κοχάλα, 6) Νότια Κοχάλα, 7) Βόρεια Κόνα, 8) Νότια Κόνα, 9) Κάου Το νησί της Χαβάης χωρίζεται παραδοσιακά σε έξι περιοχές που αποκαλούνται μόκου (Moku). Αυτές είναι οι Πούνα (Puna), Χίλο (Hilo), Χαμακούα (Hāmākua), Κοχάλα (Kohala), Κόνα (Kona) και Κάου (Kaʻū). Η κυβέρνηση της κομητείας διαίρεσε κάποιες από αυτές για να σχηματίσει αιρετές περιοχές για το συμβούλιο της κομητείας. Τώρα το νησί της Χαβάης είναι χωρισμένο σε εννέα περιοχές.
Μετακινήσεις
thumb|250px|Το λιμάνι Καβάιχαε στο δυτικό τμήμα του νησιού Το Μεγάλο Νησί διαθέτει δύο μεγάλα διεθνή αεροδρόμια, το Διεθνές Αεροδρόμιο Κόνα Κεαχόλε και Διεθνές Αεροδρόμιο Στρατηγός Λάιμαν του Χίλο. Σε αυτά τα αεροδρόμια είναι διαθέσιμα αυτοκίνητα προς ενοικίαση και ταξί. Υπάρχει επίσης υπηρεσία λεωφορείων για το αεροδρόμιο Κόνα. Επίσης στο νησί υπάρχουν άλλα δύο αεροδρόμια, το αεροδρόμιο του Ουπούλο και το αεροδρόμιο Βαϊμία-Κοχάλα.
Το Μεγάλο Νησί δεν έχει μεγάλους αυτοκινητοδρόμους όπως το Οάχου. Το νησί διαθέτει δύο κύριους δρόμους που πηγαίνουν περιμετρικά του νησιού (Route 11/19) οι οποίοι ως σύνολο αποτελούν το Μπελτ Χάιγουέι (Belt Highway), το κύριο αυτοκινητόδρομο του νησιού. Ο Route 11 συνδέει το Χίλο με το Καϊλούα Κόνα πέρνωντας από το νότιο μέρος του νησιού και ο Route 19 από το βόρειο. Ένας άλλος δρόμος, ο Route 200, διασχίζει το κέντρο του νησιού, ανάμεσα στο Μάουνα Κέα και Μάουνα Λόα και φέρει το όνομα Σαντλ Ρόουντ, αλλά προς το παρόν δεν είναι στη δικαιοδοσία του τμήματος μεταφορών της Πολιτείας της Χαβάης.
To νησί διαθέτει δύο μεγάλα λιμάνια, στο Χίλο και στο Καβάιχαβε. Το λιμάνι στο Χίλο βρίσκεται σε ένα μικρό κόλπο μέσα στο μεγαλύτερο κόλπο του Χίλο, 194 ναυτικά μίλια από το Περλ Χάρμπορ στο Οάχου. Είναι το ιστορικά το σημαντικότερο λιμάνι του νησιού. Ένα δεύτερο λιμάνι βρίσκεται στο Καβάιχαβε στα βορειοδυτικά. Το λιμάνι χρησιμοποιείται για χρόνια. Στις αρχές του 19ου αιώνα σε αυτό ενλιμενίζονταν φαλαινοθηρικά. Είναι το μεγαλύτερο λιμάνι στο δυτικό νησί, ενώ διαθέτει ακόμη περιθώρια επέκτασης. Και τα δύο λιμάνια μπορούν να εξυπηρετήσουν τόσο εμπορικά σκάφη όσο και κρουαζιερόπλοια. Ένα μικρότερο λιμάνι για κρουαζιερόπλοια βρίσκεται στην Καϊλούα-Κόνα.
Παλιότερα στη Χαβάη λειτουργούσε σιδηροδρομική γραμμή κανονικού εύρους που εξυπηρετούσε μεγάλο μέρος της ανατολικής ακτής του νησιού. Η αναπτύξη των σιδηροδρόμων ήταν αποτέλεσμα της ακμάζουσας βιομηχανίας καλλιέργειας ζαχαροκαλάμων. Όσο οι φυτείες μεγάλωναν, τα κομμένα ζαχαροκάλαμα έπρεπε να μεταφερθούν για όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις μέχρι να φτάσουν στους μύλους, με αποτέλεσμα την εγκάτασταση σιδηροτροχιών για τη γρήγορη μεταφορά των σοδειών. Ο πρώτος σιδηρόδρομος του νησιού κατασκευάστηκε το 1879. Το 1899 η εταιρία Hawaii Consolidated Railway (HCR) κατασκεύασε μία φιλόδοξη σιδηροδρομική γραμμή, η οποία ολοκληρώθηκε το 1900. Ένωνε τις φυτείες με το λιμάνι του Χίλο. Μεγάλο τμήμα των γραμμών του καταστράφηκε από το τσουνάμι του 1946.
Εκπαίδευση
Στο Χίλο, τη μεγαλύτερη πόλη του νησιού, λειτούργεί από το 1947 το Πρόγραμμα Χίλο από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης στη Μάνοα, το οποίο επανιδρυθήκε το 1970 ως Πανεπιστήμιο της Χαβάης στο Χίλο. Σήμερα το πανεπιστήμιο έχει 4.200 φοιτητές. Το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο, σε αντίθεση με τα περισσότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στις ΗΠΑ και έχει τμήματα θετικών επιστημών και καλών τεχνών. Στο πανεπιστήμιο εδρεύει το Ινστιτουτό για την Αστρονομία (Institute for Astronomy). Στο νησί επίσης βρίσκονται σχόλες του Πανεπιστημίου των Εθνών (University of the Nations), του οποίου η πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στην πόλη Καϊλούα-Κόνα, το πανεπιστήμιο Ακαμάι (Akamai University), το Διεθνές Πανεπιστήμιο των Επαγγελματικών Σπουδών (International University of Professional Studies), το United Hawaii College και το Κοινωτικό Κολλέγιο Χαβάης του Πανεπιστημίου της Χαβάης (University of Hawaii Hawaii Community College). Στο νησί υπάρχουν συνολικά 11 λύκεια (High School).
Κινηματογράφος - Θέατρο
thumb|left|200px|Η επιγραφή του κινηματογράφου Πάλας Θίαρτ Στο Μεγάλο Νησί λειτουργούν 6 κινηματογράφοι, τρεις στο Χίλο και τρεις στην ευρύτερη περιοχή του Καϊλούα-Κόνα.
Στο Χίλο λειτουργεί το Πάλας Θίατρ (Palace Theatre), το οποίο κατασκευάστηκε το 1925 ως κινηματογραφός, ενώ με το 1998 παρουσιάζει μόνο ανεξάρτητες παραγωγές. Το κτίριο καταγράφηκε το 1993 στο Εθνικό Αρχείο των Ιστορικών Περιοχών των ΗΠΑ. Όταν κατασκευάστηκε το 1925, ήταν ο μεγαλύτερος κινηματογράφος στη Χαβάη μετά από αυτούς της Χονολουλού. Έχει κατασκευαστεί με ξύλο σεκόγιας και η σκεπή, τα πλαϊνά και η πίσω όψη του κτιρίου είναι επενδυμένα με αυλακωτό ατσάλι. Η πρόσοψη είναι νεοκλασσικού ρυθμού.
Στη Βαϊμία λειτουργούσε από το 1981 μέχρι το 2012 το θέατρο Καχίλου, όπου δίνονταν χορευτικές, μουσικές και θεατρικές παραστάσεις. Το θέατρο κατασκευάστηκε από τον Ρίτσαρντ Σμαρτ, κληρονόμο του Ράντζου Πάρκερ, και ήταν μέρος αυτού του ράντζου μέχρι το 1994, οπότε και έγινε ανεξάρτητο.
Μουσεία - Εκθεσιακοί χώροι
Στο νησί λειτουργεί ένας μεγάλος αριθμός μουσείων και εκθεσειακών χώρων. thumb|200px|Ο παλιός αστυνομικός σταθμός, ο οποίος στεγάζει το Πολιτισμικό Κέντρο Ανατολικής Χαβάης To Μουσείο Τέχνης του Χίλο, λειτούργησε για δύο χρόνια (2007-2009). Ανάμεσα στα μόνιμα εκθέματα ήταν πίνακες του Πάμπλο Πικάσο, του Σαλβαντόρ Νταλί και του Κέιθ Χάρινγκ. Το Πολιτισμικό Κέντρο Ανατολικής Χαβάης, το οποίο στεγάζεται στο παλιό αστυνομικό σταθμό, εκθέτει έργα ντόπιων καλλιτεχνών. Ο παλιός αστυνομικός σταθμός κατασκευάστηκε το 1932 και έχει καταχωρηθεί στο Εθνικό Αρχείο Ιστορικών Τοποθεσιών των ΗΠΑ. Κοντά στην είσοδο του Εθνικού Πάρκου Ηφαιστείων, κοντά στο Κιλαουέα, λειτουργεί η Volcano Art Center Gallery, η οποία εκθέτει έργα τουλάχιστον 300 καλλιτεχνών.
thumb|200px|Μύλος αλέσματος καφέ στην Κόνα Κόφι Λιβιν Χίστορι Φαρμ Το Παλάτι Χουλίχι, πρώην παραθεριστική οικία της βασιλικής οικογένειας της Χαβάης, είχε μετατραπεί σε μουσείο στο οποίο εκτίθενται έπιπλα και διάφορα καλλιτεχνήματα. Το διώροφο κτίριο Βικτωριανού ρυθμού κατασκευάστηκε το 1838 και έχει καταγραφεί στο Εθνικό Αρχείο Ιστορικών Τοποθεσιών των ΗΠΑ. Ένα παρόμοιο μουσείο, το μουσείο Καμουέλα, στο νότιο Κοχάλα, εκθέτει μια εκλεκτική συλλογή πραγμάτων από τη Χαβάη, την Ιαπωνία και την Κίνα που είχαν στην κατοχή τους οι Άλμπερτ και Χάριετ Σόλομον, τα οποία είτε είχαν αποκτήσει οι ίδιοι ή είχαν κληρονομήσει από τους προγόνους τους.
Στην περιοχή Κηλακεκούα λειτουργεί ένα υπαίθριο μουσείο, με την ονομασία Κόνα Χιστόρικαλ Σοσάιετι (Kona Historical Society). Το μουσείο παρουσιάζει τη ζωή στις καλλιέργειες καφέ τη δεκαετία του 1880. Στο μουσείο βρίσκεται το κτίριο Γκρινγουέλ Στορ (Greenwell Store), το οποίο κατασκευάστηκε το 1870, και το βραβευμένο αγρόκτημα παραγωγής καφέ κόνα «Κόνα Κόφι Λιβιν Χίστορι Φαρμ» (Kona Coffee Living History Farm). Είναι το μοναδικό υπαίθριο μουσείο στην Αμερική που σχετίζεται με την παραγωγή καφέ. Στις συλλογές του μουσείου βρίσκονται 50.000 φωτογραφίες, χειρόγραφα, χάρτες, προφορικές μαρτυρίες και ταινίες.
Τo μουσείο και το κέντρο επισκεπτών Ράντσου Πάρκερ κοντά στη Βαϊμία παρουσιάζει την ιστορία του Ράντσου, το οποίο ιδρύθηκε το 1847, και των ιδιοκτητών του, καθώς και τη ζωή του καουμπόι της Χαβάης ο οποίος είναι γνωστός ως πανιόλο. Στα εκθέματα περιλαμβάνονται σέλες και πέταλα ηλικίας εκατό ετών, ιστορικές φωτογραφίες και έπιπλα.
Στο Λαπαχόεχοε βρίσκεται το μουσείο τραίνου Λαπαχόεχοε, το οποίο παρουσιάζει τη σιδηροδρομική κληρονομιά του νησιού. Το μουσείο στεγάζεται σε ένα αναστυλωμένο σιδηροδρομικό σταθμό που κατασκευάστηκε το 1900. Στο Μουσείο υπάρχει μια λειτουργική μηχανή ντίζελ τραίνου, μαζί με δύο βαγόνια.
Μέσα στο Εθνικό πάρκο Ηφαιστείων βρίσκεται τo Μουσείο Τζάγκαρ (Jaggar Museum), το οποίο έχει ως θέμα του την ηφαιστειολογία. Στο μουσείο εκτίθεται εξοπλισμός που χρησιμοποιούταν παλιότερα από τους ηφαιστειολόγους, σεισμογράφους, καθώς και εξοπλισμό και ρουχισμό εκτεθειμένο σε υψηλές θερμοκρασίες. Το Μουσείο προσφέρει μια προστατευμένη από τα καιρικά φαινόμενα θέση παρατήρησης του κρατήρα Χαλεμαουμάου του ηφαίστειου Κιλαουέα. Δίπλα στο μουσείο είναι το παρατηρητήριο ηφαιστείων της Χαβάης του USGS, το οποίο δεν είναι επισκέψιμο για το κοινό.
Από το 2003 λειτουργεί στο Χίλο το κέντρο ανακάλυψης Μοκουπάπαπα (Mokupāpapa Discovery Center), το οποίο παρουσιάζει το οικοσύστημα των κοραλλιογενών υφάλων στα βορειοδυτικά νησιά της Χαβάης και απευθύνεται κυρίως σε παιδιά, με διαδραστικούς πίνακες, τρισδιάστατα μοντέλα και ένα μικρό θέατρο. Το κέντρο έχει επίσης και μια δεξαμενή νερού με κάποια από τα ψαριά που φιλοξενούν οι ύφαλοι. Στο Χίλο βρίσκεται επίσης, το Μουσείο Τσουνάμι του Ειρηνικού. Το Μουσείο επικεντρώνεται στα τσουνάμι που χτύπησαν την περιοχή του Χίλο το 1946 και το 1960, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές, ένω έχει ως σκοπό να ενημερώσει τους επισκέπτες του σχετικά με τα τσουνάμι, όπως το τσουνάμι του Ινδικού το 2004 και της Ιαπωνίας το 2011.
Το Αστρονομικό Κέντρο Ιμιλόα στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης στο Χίλο επικεντρώνεται στη σχέση των πολιτισμών με τον ουρανό και τα αστρονομικά αντικείμενα. Διαθέτει διαδραστικά εκθέματα και ένα σύγχρονο πλανητάριο 120 θέσεων που συνδέει τον τρόπο που οι αρχαίοι Πολυνήσιοι πλοηγούνταν το βράδυ με τις καινούργιες ανακαλύψεις των παρατηρητηρίων στην κορυφή του Μάουνα Κέα.
Φεστιβάλ
Στο νησί οργανώνονται φεστιβάλ μέσα στο χρόνο, όπως το Φεστιβάλ Ταινιών Μεγάλου Νησιού, το Μάιο, το Μουσικό Φεστιβάλ Χαβαϊάνα στο Μεγάλο Νησί (Ιούλιος) και το φεστιβάλ Μέρι Μόναρχ (Merrie Monarch Festival) την άνοιξη, το οποίο είναι ο μεγαλύτερος διαγωνισμός χορού χούλα στο νήσι. Λαμβάνει χώρα στο Χίλο. Στο νησί διοργανώνεται το Σεπτέμβριο το Mealani's Taste Of The Hawaiian Range, το οποίο είναι ταυτόχρονα γαστρονομικό και αγροτικό φεστιβάλ, όπου λαμβάνουν μέρος πάνω από 30 μάγειρες. Επίσης, το Νοέμβριο στο Κόνα διοργανώνεται το Πολιτισμικό Φεστιβάλ καφέ Κόνα.
Στο νησί λαμβάνουν χώρα και πολιτιστικές γιορτές, όπως το Φεστιβάλ Καμεχαμέχα. Η ιστορία του ανάγεται στο 1871, όταν η ημέρα του Καμεχαμέχα έγινε εθνική γιορτή της Χαβάης, της οποίας είναι μέρος. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του φεστιβάλ, το φεστιβάλ έχει ως σκοπό την προστασία, διατήρηση και διαιώνιση του πολιτισμού της Χαβάης. Στους εορτασμούς περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων διαγωνισμοί χορού, τραγουδιού και τεχνής.
Μουσική
Η μουσική στη Χαβάη περιλαμβάνει πολλά παραδοσιακή και δημοφιλή μουσικά ήδη, από την παραδοσιακή μουσική μέχρι το σύγχρονο χιπ χοπ και ροκ. Από την πολιτεία ξεκίνησαν διάφορες διαφορετικές παιξίματος της κιθάρας. Η κιθάρα έφτασε στο νησί τη δεκαετία του 1830 μαζί με τους Ισπανούς που κλήθηκαν να δουλεύσουν ως αγελαδάρηδες, οδηγώντας τα ελεύθερα κοπάδια βοοειδών. Οι κατοίκοι της Χαβάης αντικάστεσαν τις χορδές στις ακουστικές κιθάρες με ατσάλινες και εισήγαγαν την τεχνική σλακ-κη (slack-key). Η τεχνική σλακ-κη στην χαβαϊκή γλώσσα λέγεται Κι Χοάλου, δηλαδή χαλαρό κλειδί. Στην παραδοσιακή μουσική πέρα από την κιθάρα χρησιμοποιείται και το γιουκαλίλι, ένα τετράχορδο όργανο με μέγεθος βιολιού το οποίο προέρχεται από το πανομοιότυπο όργανο machete da braça, το οποίο μεταφέρθηκε στη Χαβάη από Πορτογάλους μετανάστες τον 19ο αιώνα.
Αθλητισμός
Στο νησί λαμβάνει χώρα από το 1978 ο αγώνας Τριάθλου Ironman Triathlon, ο οποίος περιλαμβάνει κολύμβηση 3,86 χιλιομέτρων, 180,5 χιλιόμετρα ποδηλασίας και στο τέλος ένα μαραθώνιο, τα οποία δίνονται σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Χαβάη Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Νέιτ Άρτσιμπαλντ
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μπρονξ, χρησιμοποίησε την επιδεξιότητά του με το μπάσκετ για να απομακρύνει τα ναρκωτικά και τη βία που περιτριγύριζε πολλούς συνομηλίκους του. Με το προσωνύμιο του πατέρα του, «Big Tiny», έφυγε από τη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Τέξας και το 1970 έκανε το ντεμπούτο του στο NBA. Το 1973 έγινε ο μόνος παίκτης που ήταν κορυφαίος στο πρωτάθλημα τόσο στο σκοράρισμα όσο και στις ασίστ σε μία σεζόν (34,0 πόντους μ.ο., 11,4 ασίστ μ.ο.). Στα έξι χρόνια παραμονής του στους Σινσινάτι Ρόγιαλς είχε μέσο όρο 25,2 πόντους, το δεύτερο καλύτερο στην ιστορία του συλλόγου. Γρήγορος και αποτελεσματικός πασέρ, κέρδισε ένα πρωτάθλημα το 1981 με τους Μπόστον Σέλτικς. Είναι μέλος του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame και της επετειακής επιλογής των 50 χρόνων του NBA το 1996. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Ξουρίχτι
Το Ξουρύχτι ή Ξορύχτι είναι οικισμός του Πηλίου που βρίσκεται περίπου 44 χλμ ανατολικά από την πόλη του Βόλου, χτισμένο σε ύψωμα με θέα το Αιγαίο, ενώ απέχει μόλις 3 χλμ από την Τσαγκαράδα. Η μοναδική παραλία του χωριού είναι ο Λιμνιώνας (Κάτω Ξορύχτι), που είναι κάπως δυσπρόσιτη και αυτό την κάνει ιδιαίτερη.
Το χωριό πήρε το όνομά του εξαιτίας της μεταλλευτικής δραστηριότητας που υπήρχε στην περιοχή. Αυτό αποδεικνύεται και από αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν στην περιοχή όπου και ανακαλύφθηκε αρχαίο υπόγειο μεταλλείο με συνολικό μήκος διαδρόμων πάνω από 100 μέτρα καθώς υπήρχε έντονη επιφανειακή δραστηριότητα. Όσον αφορά τον τρόπο με το οποίο κτίστηκε το χωριό, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων , το χωριό αρχικά βρίσκονταν πιο παραλιακά αλλά εξαιτίας των πειρατικών επιδρομών οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να μεταφερθούν προς τα πάνω και να χτίσουν εκ νέου το χωριό γύρω από την εκκλησία.
Τα κύρια αξιοθέατα του χωριού είναι τα ξωκκλήσια του αλλά και τα παλιά σπίτια που αντιπροσωπεύουν την πηλιορείτικη αρχιτεκτονική. Ένα εντυπωσιακό αξιοθέατο της ευρύτερης περιοχής είναι το φαράγγι της Τσουνάγκας, το βαθύτερο και πιο απότομο φαράγγι του Πηλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου
Δημήτρης Παπαμιχαήλ
μικρογραφία|295x295εσ|Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ (αριστερά) με τον [[Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (ηθοποιός)|Κώστα Τριανταφυλλόπουλο στο έργο Οι Τελευταίοι του Μαξίμ Γκόρκι.]] Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ (Πειραιάς, 29 Αυγούστου 1934 - Κρανίδι Αργολίδας, 8 Αυγούστου 2004) ήταν από τους καλύτερους Έλληνες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Παιδικά Χρόνια
Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1934 στον Πειραιά. Ο Δημήτρης ήταν το τρίτο παιδί του Γιάννη Παπαμιχαήλ και το πρώτο με την δεύτερη του σύζυγο, Ελένη. Είχε έναν αδερφό, τον Στέλιο, και μια αδερφή, τη Μαρία, από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, καθώς και έναν αδερφό, τον Νίκο που γεννήθηκε μετά από αυτόν. Τα παιδικά του χρόνια ήταν φτωχικά. Οι γονείς του είχαν ένα καφενείο στην περιοχή Άγιος Νείλος του Πειραιά στο οποίο συχνά βοηθούσε και ο ίδιος. Τα πρώτα του χρόνια στιγματίστηκαν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έζησε για περίπου δυο χρόνια στον τόπο καταγωγής των γονιών του το Κρανίδι, ύστερα από προτροπή τους, και αμέσως μετά το τέλος του πολέμου ξαναγύρισε στον Πειραιά.
Σταδιοδρομία
Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ από τα εφηβικά του χρόνια είχε αποφασίσει ότι ήθελε να ασχοληθεί με το θέατρο. Οι γονείς του ήθελαν να σπουδάσει υφαντουργία καθώς είχε κερδίσει μια υποτροφία στην Αγγλία. Ωστόσο, το 1952 έδωσε κρυφά εισαγωγικές εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο και τελικά πέρασε. Αυτή του η κίνηση όμως προκάλεσε την αντίδραση του πατέρα του, ο οποίος τελικά συμφώνησε. Αξιοθαύμαστο γεγονός αποτελεί ότι ο Παπαμιχαήλ, έφτανε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με τα πόδια από τον Πειραιά. Στη Σχολή του Εθνικού, γνώρισε και την Αλίκη Βουγιουκλάκη, μελλοντική σύζυγο και συνεργάτη του. Αποφοίτησε από το Εθνικό με βαθμό "Άριστα". Ο πρώτος του ρόλος ήταν στο Γλάρο του Τσέχωφ και ακολούθησε ο ρόλος του Πολύδωρου στην Εκάβη του Ευριπίδη το 1955. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και από το 1962 συγκρότησε δικό του θίασο στο ελεύθερο θέατρο. Έπαιξε δίπλα στους: Κυβέλη, Κατίνα Παξινού, Άννα Συνοδινού, Αντιγόνη Βαλάκου και Αλέξη Μινωτή. Τιμήθηκε με το Βραβείο Κοτοπούλη το 1957. Επίσης συμμετείχε σε μεγάλες παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου, όπως το Ποτέ την Κυριακή (1960) και Τα κόκκινα φανάρια (1963) ενώ ταινία σταθμός στην σταδιοδρομία του ήταν η ταινία Παπαφλέσσας (1971), που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες υπερπαραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου, η οποία κόστισε 12.009.000 δραχμές.
Από το 1964 και για δέκα ολόκληρα χρόνια πρωταγωνίστησε στο θέατρο ως συνθιασάρχης με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά και σε δεκάδες ταινίες ως ζευγάρι, στον κινηματογράφο αλλά και στη ζωή.
Υπήρξε πρωταγωνιστής στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) και πρόεδρος του συλλόγου ηθοποιών βορείου Ελλάδος.
Προσωπική Ζωή
Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ νυμφεύθηκε δύο φορές. Στην αρχή της σταδιοδρομίας του, διατηρούσε σχέση με την ηθοποιό Δέσπω Διαμαντίδου. Πρώτη του σύζυγος και μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή του αποτέλεσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Γνωρίζοντας την στην αίθουσα αναμονής του Εθνικού Θεάτρου, όπου και οι δύο βρίσκονταν για να δώσουν εισαγωγικές εξετάσεις, ο γάμος του μαζί της ήταν γεμάτος συγκρούσεις αλλά αποτελεί, εάν όχι τον μεγαλύτερο, έναν από τους πιο πολυσυζητημένους και γεμάτο πάθος γάμους στον ελληνικό χώρο του θεάματος. Ο γάμος τους πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1965. Μαζί ανέβασαν πολλά έργα στο θέατρο και έκαναν πολλές ταινίες, από τις πιο γνωστές και αγαπητές στο ευρύ κοινό είναι Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, Αστέρω, Μανταλένα, Η Αλίκη στο Ναυτικό και πολλές άλλες. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους απέκτησαν έναν γιο, τον Γιάννη, στις 4 Ιουνίου 1969. Ύστερα από δέκα χρόνια γάμου το ζευγάρι χώρισε το 1975, αλλά επανενώθηκαν καλλιτεχνικά ξανά το 1983. Στη συνέχεια νυμφεύθηκε τη Νανά Ειλικρινή, με την οποία χώρισαν το 1990. Σύντροφος του υπήρξε και η ηθοποιός Μίνα Χειμώνα και η ηθοποιός Κάτια Δανδουλάκη. Τελευταία σύντροφος της ζωής του η ηθοποιός Νάντια Μουρούζη.
Πολιτική
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, υπήρξε δημοτικός σύμβουλος του Πειραιά.
Θάνατος
Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ απεβίωσε στις 8 Αυγούστου του 2004, από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 69 ετών. Ο ηθοποιός παραθέριζε στο εξοχικό του στην Ερμιόνη και το μεσημέρι αισθάνθηκε αδιαθεσία, οπότε μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Κρανιδίου, αλλά ήταν ήδη αργά. μικρογραφία|Εικόνα από τον τάφο του Παπαμιχαήλ στο [[Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών]]
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Τέοτσακ (Μπίχατς)
Το Τέοτσακ (σερβικά κυριλλικά: Теочак) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε πληθυσμό κατώτερο ή ίσο των 10 κατοίκων.
Νικόλαος Αρκάς
Ο Νικόλαος Αρκάς (20 Μαίου 1816 - 20 Ιουνίου 1881) ήταν Ρώσος ναύαρχος ελληνικής καταγωγής. Υπηρέτησε από το 1829 έως τον θάνατό του το 1881.
Βιογραφία
Ο Νικόλαος ήταν ο μικρότερος αδελφός του Ναυάρχου Αρκά  Ζαχαρία του Ανδρέα
Ο Νικολάι Αρκάς μπήκε  στο Στόλο της Μαύρης Θάλασσας ως εθελοντής το 1829. Το 1833 προήχθη σε αξιωματικό.
Τα μακρινά ταξίδια στη Μαύρη Θάλασσα και το Αρχιπέλαγος, υπό την καθοδήγηση των καλύτερων καπετάνιων Πουτυάτιν και Κορνίλοφ, έκαναν τον Αρκά  καλό ναύτη. Συμμετείχε επανειλημμένα και σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των ασυμβίβαστων κατοίκων των βουνών του Καυκάσου.
Ο Αρκάς κατά τις επισκέψεις σε ξένα λιμάνια παρατηρούσε  τους ναυτικούς στόλους  και τις υποδομές αυτών, κρατώντας σημειώσεις. Όλες του οι παρατηρήσεις  δημοσιεύτηκαν αργότερα  στο περιοδικό «Ναυτικό Ημερολόγιο» το 1853. Σ’ αυτό  αναφέρονται αρκετά λεπτομερείς περιγραφές της τότε κατάστασης των τουρκικών, ελληνικών και ναπολιτάνικών στόλων.
Στο ίδιο περιοδικό είναι και το άρθρο του Αρκά: "Σκέψεις για την προετοιμασία για μακρινές  αποστολές".
Το 1844, στον Αρκά  ανατέθηκε  η ενίσχυση του  στόλου  της Κασπίας  θάλασσας και η ναυπήγηση εμπορικού στόλου. Καθοδηγώντας  μικρό στολίσκο από 12 πλοία, ξεκίνησε από την Αγία Πετρούπολη μέσω ποταμών , και μετά τη ναυπήγηση  των ατμόπλοιων Kούρα , Tάρκι  και Λενκοράν  που έφερε μαζί του, άνοιξε την επόμενη χρονιά την ναυσιπλοία  στην Κασπία Θάλασσα. Μετά την επιστροφή του, ο Αρκάς στάλθηκε στην Αγγλία για να κατασκευάσει εκεί τη ατμοκίνητη  φρεγάτα «Βλαδίμηρος», και επέστρεψε στη Σεβαστούπολη. Το 1852, μεταφέρθηκε  στον Στόλο της Βαλτικής και  την 1η Φεβρουαρίου του απονεμήθηκε το παράσημο του Αγίου Γεωργίου 4ου βαθμού  για άψογες υπηρεσίες Το επόμενο έτος διορίστηκε πλωτάρχης  της Αυτού Μεγαλειότητας του Αυτοκράτορα. 30 Απριλίου 1855 προήχθη στον βαθμό  του πλοιάρχου   πρώτου βαθμού.. Το 1860 προήχθη στον βαθμό του Αρχιπλοίαρχου  της  Αυτού Μεγαλειότητας του Αυτοκράτορα
Το 1856, κατά τη διάρκεια της σύστασης της ανώνυμης  Ρωσικής Εταιρείας Ναυτιλίας και Εμπορίου, ο Νικόλαος Αρκάς  ήταν ένας από τους ιδρυτές και εξελέγη διευθυντής{rus}. Το 1857 ανέλαβε τη διοίκηση του πληρώματος των Φρουρών, στις 16 Φεβρουαρίου 1860 προήχθη στον βαθμό  του Υποναύαρχου   και περιλήφθηκε  ως μέλος  της αυλής της Αυτού Μεγαλειότητας. Ακολουθεί ως  στρατιωτικός κυβερνήτης της πόλης του Νικολάεφ και έξι μήνες αργότερα διορίστηκε αρχηγός του στόλου της Μαύρης Θάλασσας και των λιμένων. της. Κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877-78, ως Αντιναύαρχος ο Νικόλαος Αρκάς   επιβλέπει προσωπικά την προετοιμασία των επιχειρήσεων  του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, καθώς  και διοργάνωσε δοκιμασία ενός ποιοτικά νέου όπλου – τις νάρκες .Τιμής ένεκεν του απονεμήθηκε ο βαθμός  του Ναυάρχου και το παράσημο του. Αλεξάνδρου  Νέβσκι. Στις αρχές του 1881, ο Αρκάς, λόγω της  κακής  υγείας, απολύθηκε από τη θέση του αρχηγού και έζησε μέχρι το θάνατό του στην πόλη  Νικολάεφ.
Οικογένεια
Τα παιδιά  από το γάμο του με την Σοφία Πετρόβνα Μπογκντάνοβιτς ήταν ο
Κωνσταντίνος (1854 - 20.3.1889), υπολοχαγός. και ο Νικόλαος  (12.26.1852 / 07.01.1853 - 13.03.1909), εκπαιδευτικός, συνθέτης, ιστορικός.
Τα διακριτικά των 25 χρόνων άψογης υπηρεσίας  (1859).
Το παράσημο της Αγίας Άννας 3ου βαθμού  με κορδέλα  (1838).
Το παράσημο  του Αγίου Γεωργίου 4ου βαθμού (για 18 ναυτικές εκστρατείες) (1852);
Το παράσημο του Αγίου Βλαδίμηρου 3ου βαθμού (1856);
Το παράσημο  του Αγίου Στανισλάβ 1ου  βαθμού  με σπαθί  (1862);
Γυαλί Δωδεκανήσου
Το Γυαλί είναι ηφαιστειογενές νησί του νοτίου Αιγαίου και ένα από τα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Κω και τη Νίσυρο (σε απόσταση περίπου 7 χιλιόμετρα). Ο πληθυσμός του είναι 21 κάτοικοι (απογραφή 2011) και διοικητικά ανήκει στον δήμο Νισύρου. Στο Γυαλί γίνεται εξόρυξη ελαφρόπετρας (βόρειος λόφος) και περλίτη (νότιος λόφος) και κατά την αρχαιότητα γινόταν η εξόρυξη οψιδιανού για την κατασκευή εργαλείων.
Νικόλαος Αρκάς
Βιογραφία
Το παράσημο  του Λευκού Αετού (1876)
Το παράσημο του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι
Μετάλλια:
Γυαλί Δωδεκανήσου
Ιστορικά στοιχεία
Στο Γυαλί έχει ανασκαφεί αρχαίο νεκροταφείο, έχουν βρεθεί ερείπια οικισμού της Τελικής Νεολιθικής περιόδου (4η χιλιετία π.Χ.) και δυο χωνευτήρια με σκωρίες τήξης χαλκού τα οποία χρονολογούνται από το 6.000 έως το 5.300 π.Χ., που αποδεικνύουν την πρώιμη άσκηση μεταλλουργίας. Η κατοίκηση στη νησίδα πρέπει να είχε εποχικό χαρακτήρα και σχετίζεται μάλλον με γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες παρά με τις ανάγκες κατεργασίας του οψιανού ο οποίος αφθονεί στο βόρειο τμήμα του νησιού. Όλα αυτά οφείλονται στην ύπαρξη του ομώνυμου ανενεργού ηφαιστείου.
Νικόλαος Αρκάς
Βιογραφία
Μετάλλιο "Για τον τουρκικό πόλεμο" (1830).
Τουρκικό μετάλλιο για την απόβαση  στον Βόσπορο (1833).
Γυαλί Δωδεκανήσου
Ιστορικά στοιχεία
Στην επανάσταση του 1821 εδώ έβρισκε καταφύγιο ο Ανδρέας Μιαούλης.
Νικόλαος Αρκάς
Βιογραφία
Μετάλλιο "Στη μνήμη του πολέμου του 1853-1856" (1856).
Γυαλί Δωδεκανήσου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δωδεκάνησα Κατηγορία:Γεωγραφία της Νισύρου Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ελλάδας
Νικόλαος Αρκάς
Βιογραφία
Σταυρός "Για τις υπηρεσίες  στον Καύκασο" (1864).
Παράσημα ξένων κράτων:
Το αυστριακό μετάλλιο του σιδερένιου στεφάνου, 2ου  βαθμού (1852);
Ελληνικός  Σταυρός  του Τάγματος του Σωτήρος  (1859).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ναύαρχοι
Φαβορίτα (Όπερα)
Με το όνομα Φαβορίτα φέρεται κλασσική όπερα τετράπρακτη που έχει ως υπόθεση το δραματικό έργο του Ντ΄ Αρνώ "Ο Κόμης ντε Κομένζ" σε μουσική του Γκαετάνο Ντονιτσέττι. Ανέβηκε για πρώτη φορά στην Όπερα του Παρισιού το 1840. Το έργο εκτυλίσσεται στη Καστίλη περί το 1340.
Υπόθεση έργου
Ο Νεαρός άρχοντας Φερνάνδος, ερωτευμένος με την ωραία Ελεονόρα ή Λεονόρα ντε Γκούζμαν την νυμφεύεται αγνοώντας ότι είναι ευνοούμενη του Βασιλέως της Καστίλης Αλφόνσου. Όταν όμως αποκαλύπτει την αλήθεια, ο υπερήφανος ευπατρίδης θραύει το ξίφος του, παραιτείται των τίτλων του και καταφεύγει σε Μοναστήρι για να κρύψει τον πόνο του. Η Λεονόρα τον αναζητά, τον ανακαλύπτει, απολογείται στο σύζυγό της και τελικά αποθνήσκει αφού προηγουμένως είχε λάβει τη συγγνώμη του.
Σημείωση
Το έργο αυτό ήταν ένα από τα περιφημότερα έργα του Ντονιτζέτι αφού για πολύ μακρά περίοδο γνώρισε θριάμβους στα μεγάλα λυρικά θέατρα που ανεβάσθηκε. Το ίδιο έργο φέρεται και με τον τίτλο "Η Ευνοούμενη του Βασιλέως".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Γκαετάνο Ντονιτσέττι Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου (πολιτικός)
H Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου (1957)  είναι πρώην πρέσβειρα της Ελλάδας, που υπηρετεί ως υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Ιούνιο του 2023.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου του 1957. Κατέχει πτυχίο Νομικής και επίσης πτυχίο του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΕΚΠΑ. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις/Διεθνές Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια στις ΗΠΑ.
Έχει διατελέσει πρέσβειρα της Ελλάδας στις ΗΠΑ (2020-2023), και κατέχει μακρά θητεία στο υπουργείο Εξωτερικών και στο ελληνικό διπλωματικό σώμα. Γνωρίζει αγγλικά και γαλλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρέσβεις της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Ωρ (προφήτης)
Ο Ωρ (חור, ή και Ουρ, προφορά στα αγγλικά Χουρ) ήταν ο σύντροφος του Μωυσή και του Ααρών στην Εβραϊκή Βίβλο. Ήταν μέλος της Φυλής του Ιούδα. Η ταυτότητά του περιγράφεται αχνά στην Τορά, αλλά περιγράφεται με περισσότερες λεπτομέρειες σε ραβινικούς σχολιασμούς.
Στη Βίβλο υπάρχουν και άλλα πρόσωπα με όνομα παρόμοιο με αυτό του Ωρ.
Ωρ ο προφήτης, σύντροφος του Μωυσή
Στο Βιβλίο της Εξόδου ο Ωρ αναφέρεται πρώτη φορά ως σύντροφος του Μωυσή και του Ααρών να παρακολουθεί τη μάχη του Ραφιδείν εναντίον των Αμαληκιτών. Βοήθησε τον Ααρών να σηκώσει ψηλά τα χέρια του Μωυσή, όταν ο Μωυσής κατάλαβε ότι η Ισραηλίτες επικρατούσαν στη μάχη όσο αυτός είχε τα χέρια του υψωμένα: "τα χέρια του Μωυσή ήταν βαριά, και πήραν μια πέτρα και τον έβαλαν να καθίσει πάνω σ’ αυτήν, και ο Ααρών και ο Ωρ στήριζαν τα χέρια του, ένας από τη μία μεριά, και ο άλλος από την άλλη μεριά." . Αναφέρεται ακόμα μία φορά ως ο αφοσιωμένος σύμμαχος του Μωυσή όταν μένει συν-επικεφαλής με τον Ααρών των Ισραηλιτών, όταν ο Μωυσής έλειπε στο Όρος Σινά. Ο Μωυσής είπε στον λαό "Ο Ααρών και ο Ωρ είναι μαζί σας. Όποιος έχει λόγο, ας πάει σε εκείνους". Όμως, στην αφήγηση των μετέπειτα γεγονότων κατά την απουσία του Μωυσή και τη δημιουργία του Χρυσού Μόσχου.
Ο Ωρ αναφέρεται επίσης ως παππούς του Βεσελεήλ, ο οποίος είχε επιφορτιστεί από τον Θεό ως ο κύριος κατασκευαστής της Σκηνής και της Κιβωτού της Διαθήκης. Αν και δεν είναι εντελώς βέβαιο ότι αυτός ο Ωρ είναι το ίδιο άτομο, η εβραϊκή παράδοση τον έχει αντιμετωπίσει ως τέτοιο.
Στο Βιβλίο των Χρονικών (Βιβλίο των Παραλειπομένων), ο Ωρ είναι είτε ο γιος είτε ο πατέρας του Χαλέβ. Η γλώσσα είναι αρκετά αμφιλεγόμενη ώστε να επιτρέπει διαφορετικές ερμηνείες. Η Έκδοση King James της Βίβλου λέει "Αυτοί ήταν οι γιοι του Χαλέβ, του γιου του Ωρ, πρωτότοκου της Εφραθά. Σωβάλ πατέρας του Καριαθιαρίμ....". Η δεύτερη εκδοχή τοποθετεί τον Ωρ ως το πρώτο παιδί του Χαλέβ από τη δεύτερη γυναίκα του Εφραθά.
Ο Ωρ είχε τέσσερεις γιους, τον Ουρί, ο πατέρας του Βεσελεήλ, και άλλους τρεις, Σωβάλ, Σαλμά, και Χαλέβ, που λέγεται ότι ήταν οι ιδρυτές των πόλεων Καριαθιαρίμ (ή Κιριάθ-ιαρείμ), Βαιθλαέμ (Βηθλεέμ) και Βαιθγεδώρ αντίστοιχα. Τα Παραλειπόμενα Α΄ όμως ονομάζουν τον ίδιο τον Ωρ ως πατέρα της Βηθλεέμ.
Ραβινικοί σχολιασμοί
Σύμφωνα με τη ραβινική παράδοση, ο Ωρ ήταν ο γιος της Μαριάμ, και έτσι ανιψιός του Μωυσή και του Ααρών. Το Ταλμούδ (Sanhedrin 69b & Sotah 11b) αναφέρει ότι ο Χαλέβ, απόγονος του Ιούδα, παντρεύτηκε τη Μαριάμ και έκανε τον Ωρ. Στο Ταργκούμ (σχολιασμοί του Ταλμούδ) αυτό βασίζεται στο Χρονικών Α΄ 2:19: "...και ο Χαλέβ έλαβε την Εφραθά και εκείνη του γέννησε τον Ωρ". Εφραθά είναι ένα άλλο όνομα της Μιριάμ. Ο σχολιασμός της βίβλου του ραβίνου Rashi (Shlomo Yitzchaki, 1040-1105) δικαιολογεί αυτή τη θέση από τις άλλες δύο φορές που αναφέρεται ο Ωρ, Έξοδος 17:10 και 24:14. Όμως ο Ιώσηπος στην Αρχαιολογία Ιουδαίων αναφέρει ότι ο Ωρ ήταν ο σύζυγος της αδελφής του Μωυσή Μιριάμ.
Στην Ταλμουδική παράδοση η απότομη εξαφάνιση του Ωρ από τη διήγηση της Εξόδου εξηγείται από την υπόθεση ότι ο Ωρ σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να αποτρέψει την κατασκευή του Χρυσού Μόσχου. Η δολοφονία του εκφόβισε τον Ααρών, ο οποίος συγκατένευσε στη λαϊκή απαίτηση να κατασκευαστεί το είδωλο. Η πίστη του Ωρ ανταμείφτηκε από τον Θεό με το να αναθέσει στον εγγονό του την κατασκευή της Σκηνής και της Κιβωτού.
Πρόσωπα με παρόμοιο όνομα
Η παραδοσιακή άποψη είναι ο Ωρ ο σύντροφος του Μωυσή είναι το ίδιο πρόσωπο με τον παππού του Βεσελεήλ, αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο. Άλλα πρόσωπα που έχουν παρόμοιο όνομα με αυτό του Ωρ, τουλάχιστον όσον αφορά στην προφορά (Ουρ, Χουρ), περιλαμβάνουν:
Ουρ, (Χουρ σε άλλη απόδοση), βασιλιάς των Μαδιανιτών
Σκοτώθηκε με άλλους τέσσερεις βασιλιάδες της Μαδιάν (ή Μαδιάμ) σε μια Ισραηλινή επιδρομή που έστειλε ο Μωυσής με αρχηγό του Φινεές, γιος του Ελεάζαρ. Ο Βααλάμ γιος του Βεώρ, σκοτώθηκε επίσης από του Ισραηλίτες σε αυτήν την αποστολή (Αριθμοί 31:8, Ιησούς του Ναυή 13:21-22).
Βενώρ (Χουρ σε άλλη απόδοση), πατέρας αξιωματούχου ή αξιωματούχος του Σολομώντα
Αναφέρεται μόνο σε αυτόν τον στίχο, στην Έκδοση King James της Βίβλου Βασιλέων Α΄ ως Hur, ως πατέρας αξιωματούχου του Σολομώντα (1 Kings 4:8). Στην Εβδομήκοντα της Χριστιανικής Βίβλου, αναφέρεται ως Βενώρ, και είναι ο ίδιος ο αξιωματούχος στο Βασιλέων Γ΄ (Βασιλέων Γ΄ 4:8). Δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία για αυτό το άτομο.
Σουρ (Χουρ σε άλλη απόδοση), πατέρας του Ραφαΐα
Αναφέρεται μόνο σε σχέση με τον Ραφαΐα στο Βιβλίο του Νεεμία (Νεεμίας 3:9). Δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία για αυτό το άτομο.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον προφήτη Ωρ ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως ή Κυριακή των Προπατόρων.
Σὺν Ὤρ Ἀαρὼν προγράφει Χριστοῦ πάθος, Ὑψοῦντες ἄμφω σταυρικῶς τὸν Μωσέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Διαγόρας ο Μήλιος
Ο Διαγόρας ο Μήλιος ήταν Έλληνας ποιητής και σοφιστής του 5ου αιώνα π.Χ. Στην αρχαιότητα αναφέρεται ως άθεος. Πέρα από αυτό το στοιχείο ωστόσο, υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την ζωή και τα πιστεύω του. Κατέκρινε την ελληνική θρησκεία και ασκούσε κριτική στα ελευσίνια μυστήρια. Οι Αθηναίοι τον κατηγόρησαν για ασέβεια και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη. Πέθανε στην Κόρινθο.
Φιλοσοφία
Ο Κικέρωνας, γράφει τον 1ο αιώνα π.Χ για το πώς ένας φίλος του Διαγόρα προσπάθησε να τον πείσει για την ύπαρξη των θεών, υποδεικνύοντας του πόσες ιερές εικόνες αναφέρονται σε ανθρώπους που σώθηκαν από φουρτούνες με την δύναμη των επικλήσεων τους στους θεούς. Η απάντησή του ήταν πως, δεν υπάρχουν πουθενά εικόνες εκείνων που ναυάγησαν και πνίγηκαν στη θάλασσα. Ο Κικέρωνας δίνει ένα ακόμη παράδειγμα, όπου ο Διαγόρας ήταν σε ένα πλοίο, στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και το πλήρωμα πίστεψε ότι το αίτιο της φουρτούνας ήταν το ότι είχαν φέρει μαζί τους αυτόν τον άθεο άνθρωπο. Ο Διαγόρας τότε αναρωτήθηκε εάν και όλα τα άλλα πλοία που αντιμετώπιζαν την ίδια φουρτούνα είχαν μαζί τους και από έναν Διαγόρα.
Οι διηγήσεις αυτές και άλλες παρόμοιες περιγράφουν με σαφήνεια την σχέση που είχε με την κυρίαρχη θρησκεία. Το ότι υπεράσπιζε την άποψή του με μεγάλη σταθερότητα και τόλμη, υποδεικνύεται και από το γεγονός ότι αναφερόταν με το επίθετο άθεος στην αρχαιότητα. Ο Χριστιανός συγγραφέας Αθηναγόρας ο Αθηναίος (2ος αιώνας μ.Χ.), αναφέρει: "Είχαν λόγο οι Αθηναίοι όταν έκριναν τον Διαγόρα ένοχο για αθεΐα. Όχι μόνο σχολίασε τα Ορφικά μυστήρια, δημοσίευσε τα μυστήρια της Ελευσίνας και των Καβείρων καθώς και τεμάχισε το ξύλινο άγαλμα του Ηρακλή για να βράσει τα γογγύλια του, αλλά ανοιχτά διακήρυττε ότι δεν υπάρχει καθόλου Θεός."
Σταυρός της Ελευθερίας (Εσθονία)
Ο σταυρός της ελευθερίας (εσθονικά:Vabadusrist) είναι Εσθονικό στρατιωτικό παράσημο που θεσπίστηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1919, από τον πρωθυπουργό της Εσθονίας Κονσταντίν Πατς, για να τιμήσει όσους υπηρέτησαν στον εσθονικό πόλεμο ανεξαρτησίας. Χωριζόταν σε τρεις τάξεις. Η πρώτη τάξη απονέμονταν για στρατιωτική ηγεσία, η δεύτερη τάξη για ανδρεία στη μάχη και η τρίτη για πολιτική θητεία. Η τελευταία απονομή έγινε στις 19 Ιουνίου 1925.
Δουκάτο της Φιλιππούπολης
Το Δουκάτο της Φιλιππούπολης (1204-1230) ήταν ένα από τα Σταυροφορικά κράτη που δημιουργήθηκαν στα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την Δ΄ Σταυροφορία. Καταλάμβανε εδάφη της σημερινής νότιας Βουλγαρίας με έδρα την πόλη της Φιλιππούπολης.
Η περιοχή παραχωρήθηκε από τον τον Βαλδουίνο Α΄ το 1204 στον Γάλλο ιππότη Ρενιέ του Τρι (γαλλικά : Renie de Tri) που ανακηρύχθηκε δούκας. Ο Ρενιέ με 120 ιππότες κατέλαβε την Φιλιππούπολη και τα κοντινά φρούρια, έπειτα μοίρασε το δουκάτο σε βαρονίες, κτίζοντας νέα κάστρα για τον έλεγχο της περιοχής.
Το Απρίλιο του 1204 οι Παυλικιανοί της Φιλιππούπολης κάλεσαν τον Βούλγαρο βασιλιά για να του παραδώσουν την πόλη, μαθαίνοντας το ο Ρενιέ έκαψε την συνοικία τους και αποσύρθηκε στο κάστρο Estanema. Το 1205 οι Βούλγαροι επιτέθηκαν στη Φιλιππούπολη, την κατέλαβαν, σκότωσαν την φρουρά της και αιχμαλώτισαν και αποκεφάλισαν τον γιο του Ρενιέ. Ο ίδιος ο Ρενιέ είχε φύγει από την πόλη με το μεγαλύτερο τμήμα του φράγκικου στρατού για να πάρει μέρος στην μάχη της Αδριανούπολης. Στη συνέχεια οι Βούλγαροι πολιόρκησαν για 13 μήνες το κάστρο Estanema αλλά έλυσαν την πολιορκία όταν έφτασε φράγκικη βοήθεια.
Στις 31 Ιουλίου του 1208 ο Ρενιέ νίκησε τον βουλγαρικό στρατό στη Μάχη της Φιλιππούπολης. Την ίδια χρονιά ανέλαβε δούκας ο συγγενής του Γεράρδος ντε Στρομ (Gerard de Strøm). Σύμφωνα με τη συνθήκη που υπογράφηκε στις 9 Απριλίου 1229 στην Περούτζια ανάμεσα στην Λατινική Αυτοκρατορία και στον πρώην βασιλιά της Ιερουσαλήμ Ιωάννη του Μπριέν, ο τελευταίος ανέλαβε το δουκάτο της Φιλιππούπολης και έγινε δούκας της Φιλιππούπολης, αν και μετά από την μάχη της Κλοκοτνίτσας το 1230, η επικράτειά του περνάει υπό τον έλεγχο του τσάρου και αυτοκράτορα των Βουλγάρων, Ιωάννη Ασέν Β'.
Πηγές
Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Αλαμπάμα
Η Αλαμπάμα, (αγγλ. State of Alabama), είναι πολιτεία των ΗΠΑ, που βρίσκεται στη νοτιοανατολική περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει έκταση 135.767 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.073.187 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Συνορεύει με το Τενεσσί στα βόρεια, την Τζόρτζια στα ανατολικά, τη Φλόριντα τον Κόλπο του Μεξικού στα νότια, και το Μισισίπι στα δυτικά.
Η Αλαμπάμα είναι η 30ή σε έκταση και η 24η σε πληθυσμό από τις 50 Ηνωμένες Πολιτείες. Η Αλαμπάμα κατατάσσεται δεύτερη σε έκταση εγχώριων ποτάμιων δρόμων.
Από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αλαμπάμα, όπως πολλές Νότιες πολιτείες, υπέφερε από οικονομική δυσπραγία, εν μέρει λόγω της συνεχούς εξάρτησής της από την γεωργία. Παρά την ανάπτυξη μεγάλων βιομηχανιών και αστικών κέντρων, τα αγροτικά συμφέροντα των λευκών κυριάρχησαν στην πολιτεία μέχρι τη δεκαετία του 1960, ενώ τα αστικά συμφέροντα και οι Αφροαμερικανοί υποεκπροσωπούνταν.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αλαμπάμα γνώρισε ανάπτυξη καθώς η πολιτεία μεταβλήθηκε από εξαρτώμενη στη γεωργία σε μία ποικίλων συμφερόντων. Η ίδρυση ή επέκταση πολλών εγκαταστάσεων των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων συνέβαλαν στην οικονομία της πολιτείας και βοήθησαν την γεφύρωση του χάσματος μεταξύ μιας αγροτικής και μιας βιομηχανικής οικονομίας κατά το μέσο του 20ού αιώνα. Η οικονομία της πολιτείας τον 21ο αιώνα εξαρτάται από τη διοίκηση, τη χρηματοδότηση, την κατασκευή προϊόντων, την αεροδιαστημική, την εξόρυξη, την εκπαίδευση, το λιανικό εμπόριο, την υγειονομική περίθαλψη και την τεχνολογία.
Η Αλαμπάμα ονομάζεται επίσημα Yellowhammer State, από το πολιτειακό πτηνό. Η Αλαμπάμα είναι επίσης γνωστή ως η «Καρδιά του Ντίξι». Το πολιτειακό δένδρο είναι το Μακρύφυλλο Πεύκο, το πολιτειακό άνθος είναι η Καμέλια.
Η πρωτεύουσα της Αλαμπάμα είναι το Μοντγκόμερι. Η μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό και σε έκταση ξηράς είναι το Χάντσβιλ, και η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στην πολιτεία είναι το Μπέρμιγχαμ. Η παλαιότερη πόλη στην Αλαμπάμα, είναι το Μομπάιλ, που ιδρύθηκε από Γάλλους αποίκους.
Ετυμολογία
thumb|Μία από τις εισόδους στο [[Εθνικό Μνημείο Σπηλαίου Ράσσελ|Σπήλαιο Ράσσελ στην Κομητεία Τζάκσον. Ο ξυλάνθρακας από φωτιές καταυλισμών χρονολογείται μέχρι και το 6550 έως 6145 π.Χ.]] Η φυλή Αλαμπάμα, είναι μια φυλή με Μουσκογκιανή γλώσσα τα μέλη της οποίας ζούσαν λίγο κάτω από την σύζευξη των ποταμών Κούζα και Ταλλαπούζα στις ανώτερες περιοχές του Ποταμού Αλαμπάμα χρησιμοποιήθηκε ως ετυμολογική πηγή των ονομάτων του ποταμού και της πολιτείας. Στην γλώσσα Αλαμπάμα, η λέξη για ένα άτομο Αλαμπάμα είναι Albaamo (ή παραπλήσια Albaama ή Albàamo σε διαφορετικές διαλέκτους· ο πληθυντικός για «πρόσωπα Αλαμπάμα» είναι Albaamaha). Η λέξη Alabama πιστεύεται ότι προέρχεται από την γλώσσα Τσοκτάου και αργότερα υιοθετήθηκε από την φυλή Αλαμπάμα ως όνομα της. Ο συλλαβισμός της λέξης ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των πηγών. Η πρώτη χρήση εμφανίζεται σε τρεις απολογισμούς της αποστολής του Ερνάντο ντε Σότο του 1540 με τον Γκαρθιλάσσο ντε λα Βέγκα να χρησιμοποιεί το Alibamo, ενώ ο Ιππότης του Έλβας και ο Ροντρίγκο Ρανχέλ έγραφαν Alibamu και Limamu, αντίστοιχα. Από το 1702 περίπου, η φυλή ήταν γνωστή στους Γάλλους ως Alibamon με Γαλλικούς χάρτες να προσδιορίζουν τον ποταμό ως Rivière des Alibamons. Άλλοι συλλαβισμοί της ονομασίας περιλαμβάνουν τα Αλιμπάμου, Αλαμπάμο, Αλμπάμα, Αλέμπαμον, Αλιμπάμα, Αλίμπαμου, Αλαμπάμου, and Αλλιμπάμου.
Αν και η προέλευση της λέξης Αλαμπάμα μπορεί να καθοριστεί, οι πηγές διαφωνούν στο νόημά της. Ένα άρθρο του 1842 στην Jacksonville Republican πρότεινε την ιδέα ότι το νόημα ήταν «Εδώ Αναπαυόμαστε». Αυτή η θεωρία έγινε δημοφιλής στη δεκαετία του 1850 μέσω των κειμένων του Αλεξάντερ Μποφόρ Μικ. Ειδικοί στις Μουσκογκιανές γλώσσες δεν έχουν καταφέρει να βρουν στοιχεία για να αποδείξουν μια τέτοια μετάφραση. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η λέξη προέρχεται από τις λέξεις των Τσοκτάου alba (που σημαίνει «φυτά» ή «χόρτα») και amo (που σημαίνει «κοπή», «καλλωπισμός με κοπή» ή «συλλογή»). Η σημασία μπορεί να ήταν «καθαριστές της λόχμης» ή «συλλέκτες βοτάνων» κάτι το οποίο μπορεί να αναφέρεται στον καθαρισμό της γης για καλλιέργεια ή τη συλλογή φαρμακευτικών φυτών.
Προευρωπαϊκή εγκατάσταση
thumb|Ο [[Αρχαιολογικός Χώρος Μάουντβιλ στην Κομητεία Χέιλ. Κατοικείτο από Ιθαγενείς Αμερικανούς του πολιτισμού του Μισισίπι από το 1000 μ.Χ. μέχρι το 1450 μ.Χ.]] Οι ιθαγενείς διαφόρων πολιτισμών έζησαν στην περιοχή επί χιλιετίες πριν την Ευρωπαϊκή αποίκηση. Το εμπόριο με τα βορειοανατολικά μέσω του Ποταμού Οχάιο άρχισε κατά την Περίοδο των Ταφικών Λόφων (Burial Mound Period) (1000 π.Χ.–700 μ.Χ.) και συνέχισε μέχρι την επαφή με τους Ευρωπαίους.
Ο αγροτικός πολιτισμός του Μισσισσιππή κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της πολιτείας από το 1000 μ.Χ. μέχρι το 1600 μ.Χ., με ένα από τα μεγάλα κέντρα του στον Αρχαιολογικό Χώρο της Μάουντβιλ στην Μάουντβιλ, Αλαμπάμα. Η ανάλυση τεχνέργων που ανασύρθηκαν από τις αρχαιολογικές ανασκαφές στη Μάουντβιλ ήταν η βάση των ερευνητών που διατύπωσαν τα χαρακτηριστικά του Νοτιοανατολικό Σύμπλεγμα Τελετών (Southeastern Ceremonial Complex)(SECC). Αντίθετα με τις κοινές πεποιθήσεις, το SECC φαίνεται να μην έχει άμεσο σύνδεσμο με τον Μεσοαμερικανικό πολιτισμό, αλλά αναπτύχθηκε ανεξάρτητα. Το Ceremonial Complex αντιπροσωπεύει ένα μείζον συστατικό της θρησκείας των λαών του Μισσισσιππή· είναι ένα από τα κύρια μέσα με τα οποία γίνεται κατανοητή η θρησκεία τους.
Ευρωπαϊκή εγκατάσταση
thumb|Χάρτης που δείχνει την δημιουργία των εδαφών του Μισισίπι και της Αλαμπάμα. Με εξαίρεση την άμεση περιοχή γύρω από το Μόμπαϊλ και τις Γαίες Γιαζού, η σημερινή κεντρική Αλαμπάμα έγινε μέρος του Έδαφος του Μισισίπι κατά την δημιουργία του το 1798. Οι γαίες Γιαζού προστέθηκαν στο έδαφος το 1804, μετά το σκάνδαλο γαιών Γιαζού. Η Ισπανία είχε διατηρήσει μια κυβερνητική παρουσία στο Μόμπαϊλ μετά το 1812. Όταν οι δυνάμεις του Άντριου Τζάκσον κατέλαβαν το Μόμπαϊλ το 1814 φάνηκε η ντε φάκτο εξουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή, η οποία ουσιαστικά τερμάτισε την Ισπανική επιρροή, αν και όχι τις ισπανικές αξιώσεις, ενώ απέκτησε μια απρόσκοπτη πρόσβαση προς τον Κόλπο του Μεξικού από την ενδοχώρα του εδάφους. Πριν την είσοδο του Μισισίπι ως πολιτεία στις 10 Δεκεμβρίου 1817, το πιο αραιοκατοικημένο ανατολικό ήμισυ του εδάφους διαχωρίστηκε και ονομάσθηκε Έδαφος της Αλαμπάμα. Το Έδαφος της Αλαμπάμα δημιουργήθηκε από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών στις 3 Μαρτίου 1817. Το Σαιντ Στέβενς, σήμερα πόλη φάντασμα, χρημάτισε εδαφική πρωτεύουσα από το 1817 έως το 1819.
Πρώιμη περίοδος ως πολιτεία
thumb|left|Ερείπια του κτιρίου του πρώην καπιτωλίου στο Κάπιτολ Παρκ στην Τασκαλούζα. Σχεδιασμένο από τον [[Ουίλλιαμ Νίκολς (αρχιτέκτονας)|Ουίλλιαμ Νίκολς, κτίσθηκε το 1827–29. Έγινε το Κεντρικό Κολέγιο Θηλέων της Αλαμπάμα (Alabama Central Female College) το 1857, περισσότερο από μια δεκαετία αφότου η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Μοντγκόμερι. Καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1923.]]
Η Αλαμπάμα εισήλθε στην Ένωση το 1819 ως 22η πολιτεία. Η Καχάμπα, επίσης πόλη φάντασμα σήμερα, ήταν η πρώτη μόνιμη πολιτειακή πρωτεύουσα, από το 1820 έως το 1825. Ο Πυρετός της Αλαμπάμα ήταν ήδη καθ'οδόν όταν η πολιτεία εισήλθε στην Ένωση, με εποίκους και διεκδικητές γης να διαχέονται στην πολιτεία για να εκμεταλλευθούν την εύφορη γη που ήταν κατάλληλη για καλλιέργεια βαμβακιού. Μέρος της μεθορίου τις δεκαετίες του 1820 και του 1830, το σύνταγμα της προέβλεπε καθολική ψηφοφορία για τους λευκούς άνδρες. Οι νοτιοανατολικοί καλλιεργητές και έμποροι από τον Άνω Νότο έφεραν σκλάβους μαζί τους καθώς οι φυτείες βαμβακιού επεκτείνονταν. Η οικονομία της κεντρικής «Μαύρης Ζώνης» (η οποία πήρε το όνομά της από το σκούρο, εύφορο έδαφός της) κτίσθηκε πάνω στις μεγάλες φυτείες βαμβακιού των οποίων ο πλούτος των ιδιοκτητών τους αυξανόταν πολύ από την εργασία των δούλων. Η περιοχή επίσης δημιούργησε πολλούς φτωχούς, ανθρώπους χωρίς δικαιώματα οι οποίοι βιοπορίζονταν από το επάγγελμα του αγρότη. Η Αλαμπάμα είχε εκτιμώμενο πληθυσμό κάτω από 10.000 το 1810, αλλά αυτός είχε αυξηθεί σε περισσότερους από 300.000 κατοίκους το 1830. Οι περισσότερες φυλές Ιθαγενών Αμερικανών εκριζώθηκαν εντελώς από την πολιτεία και μέσα σε λίγα έτη από την ψήφιση της Πράξης Απομάκρυνσης των Ινδιάνων από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1830.
thumb|Η κύρια κατοικία (χτισμένη το 1833) στο [[Θόρνχιλ (Φόρκλαντ, Αλαμπάμα)|Θόρνχιλ, μια φυτεία της Μαύρης Ζώνης.]] Από το 1826 έως το 1846, η Τασκαλούζα χρημάτισε πρωτεύουσα της Αλαμπάμα. Στις 30 Ιανουαρίου 1846, το νομοθετικό σώμα της Αλαμπάμα ανακοίνωσε ότι είχε ψηφίσει τη μεταφορά της πρωτεύουσας από την Τασκαλούζα στο Μοντγκόμερι. Η πρώτη νομοθετική συνεδρίαση διεξήχθη στη νέα πρωτεύουσα τον Δεκέμβριο 1847. Ένα νέο κτίριο καπιτωλίου ανεγέρθηκε υπό την καθοδήγηση του Στίβεν Ντέκατουρ Μπάττον της Φιλαδέλφεια. Η πρώτη κατασκευή κάηκε το 1849, αλλά ξανακτίστηκε στην ίδια θέση το 1851. Αυτό το δεύτερο καπιτώλιο στο Μοντγκόμειρ παραμένει μέχρι σήμερα. Σχεδιάσθηκε από τον Μπαράχιας Χολτ από το Έξετερ του Μέιν. Το 1860 ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε συνολικά 964.201 άτομα, από τα οποία 435.080 ήταν σκλάβοι Αφροαμερικανοί και 2.690 ήταν ελεύθεροι έγχρωμοι.
Εμφύλιος Πόλεμος και Ανασυγκρότηση
thumb|left|Οι δυνάμεις του [[Στρατός της Ένωσης|Στρατού της Ένωσης στην πλατεία Κάουρτχαουζ στη Χάντσβιλ, μετά την κατάληψη και επανακατοχή του από ομοσπονδιακές δυνάμεις το 1864.]]