cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα Σοφία Ρέβεντλοβ
Η Άννα-Σοφία, δανικά: Anna-Sophie Reventlow (16 Απριλίου 1693 - 7 Ιανουαρίου 1743) από τον Οίκο του Ρέβεντλοβ ήταν κόρη του κόμη του Ρέβεντλοβ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας. Ο άνδρας της ήταν δίγαμος.
Κατάλογος δημάρχων Αγίου Νικολάου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγίου Νικολάου Αγιου Νικολαου
Άννα Σοφία Ρέβεντλοβ
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κορράδου κόμη του Ρέβεντλοβ από το Κλάουσχολμ, o οποίος υπηρέτησε τον Φρειδερίκο Δ΄ ως μέγας καγκελάριος. Μητέρα της ήταν η Σοφία-Αμαλία φον Χαν. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τα παιδικά της χρόνια, εκτός από το ότι μορφώθηκε ανεπαρκώς: απαντητικές επιστολές της δείχνουν ότι έκανε αδέξια χρήση των Δανικών, Γαλλικών και Γερμανικών. Περιγράφεται ως ωραία και ζωηρή, με "μαύρα, φλογερά μάτια".
Δεύτερη σύζυγος, ταυτόχρονα με την πρώτη
Το 1711 ο βασιλιάς τη συνάντησε σε έναν χορό μεταμφιεσμένων στο Κόλντινγκχους, όπου η βασιλική οικογένεια διέμενε εκείνη την εποχή. Ήθελε να την κάνει ερωμένη του, αλλά η μητέρα της το αρνιόταν. Ο βασιλιάς την απήγαγε το 1712 από την ιδιοκτησία του πατέρα της, στο Κλάουσχολμ, με την προφανή υποστήριξη της (ετεροθαλούς) αδελφής της Χριστίνας-Σοφίας και του συζύγου αυτής Ούλρικ-Αδόλφου κόμη του Χόλσταϊν από το Χόλσταϊνμποργκ (1664-1737). Ο βασιλιάς την παρέλαβε στο κάστρο Σκάνντερμποργκ, όπου παντρεύτηκαν (μοργανατικά) σε μία γαμήλια τελετή, που διεξήχθη από τον Τόμας Κλάουζεν.
Η σύζυγος του βασιλιά ζούσε, πράγμα που έκανε τον βασιλιά δίγαμο. Αυτό γινόταν για δεύτερη φορά, καθώς ο βασιλιάς είχε και πιο πριν είχε νυμφευτεί τη βασιλική ερωμένη του Ελισάβετ Ελένη φον Φίερεγκ, έχοντάς την ταυτόχρονα με την πρώτη σύζυγό του, όμως η Ελισάβετ-Ελένη απεβίωσε το 1704. Οι εκκλησιαστικές αρχές δεν το απαγόρευσαν, καθώς η δογματική τους βασιζόταν στη βιβλική πολυγαμία των Εβραίων πατριαρχών.
Ο βασιλιάς εγκατέστησε την Άννα-Σοφία σε μία οικία στο Μπαγκ Μπέρσεν (σήμερα Σλότσχολμσγκαντε 8), κοντά στο ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ στην Κοπεγχάγη και της έδωσε τον τίτλο της κόμισσας του Σλέσβιχ. Το 1713 της δόθηκε το Βάλλε ως φέουδο. Η μητέρα της πάντως δεν υποστήριξε τον γάμο και δεν συμφιλιώθηκε με την κόρη της ως το 1718.
Η Άννα-Σοφία υποστηρίχθηκε από την αδελφή της Χριστίνα-Σοφία και τη σύζυγο του αδελφού της, την οποία συχνά επισκεπτόταν. Καθώς ο βασιλιάς προτιμούσε να περνά τον χρόνο του στο σπίτι της Άννας-Σοφίας μάλλον, παρά με την αποκλειστική βασίλισσά του, η οικία της έγινε σταδιακά μέρος που σύχναζν όλα τα μέλη της αριστοκρατίας, τα οποία ζητούσαν την εύνοια του βασιλιά.Ο βασιλιάς δεν ήθελε να γίνει η διγαμία του τόσο δημόσια και η Άννα-Σοφία εθεωρείτο από πολλούς ως απλά η επίσημη ερωμένη του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε μυστικά το 1712 τον Φρειδερίκο Δ΄ των Όλντενμπουργκ βασιλιά της Δανίας. Ήταν η δεύτερη σύζυγός του, ταυτόχρονα με την πρώτη. Το 1721 απεβίωσε η πρώτη σύζυγός του και ο Φρειδερίκος Δ΄ ξανανυμφεύτηκε την Άννα-Σοφία επίσημα και με μεγάλη τελετή. Είχαν τέκνα:
Σαρκοπτερύγιοι
Οι σαρκοπτερύγιοι ιχθύες αποτελούν ομοταξία των οστεϊχθυών, αν και σύμφωνα με αυστηρή κλαδιστική άποψη, περιλαμβάνουν και τα χερσαία σπονδυλωτά. Οι σαρκοπτερύγιοι ιχθύες σήμερα περιλαμβάνουν τους κοιλάκανθους και τους δίπνοους ιχθύες. Επιπλέον, όλα τα τετράποδα είναι απόγονοι των σαρκοπτερύγιων ιχθύων.
Τα πτερύγια των πρώτων σαρκοπτερύγιων ιχθύων είναι σάρκινα, λοβωτά και διπλά, και ενώνονταν με το σώμα μέσω ενός μόνο οστού. Τα πτερύγια των σαρκοπτερύγιων ιχθύων διαφέρουν από αυτά των άλλων ψαριών στο γεγονός ότι είναι σάρκινες, λοβωτές προσεκβολές του σώματος καλυμμένες με πραγματικές φολίδες. Τα πυελικά και εδρικά πτερύγια έχουν αρθρώσεις παρόμοιες με αυτές των τετράποδων. Αυτά τα πτερύγια εξελίχθηκαν σε πόδια στα πρώτα χερσαία τετράποδα, τα αμφίβια.
Τα περισσότερα είδη σαρκοπτερύγιων ιχθύων έχουν εξαφανιστεί. Το μεγαλύτερο γνωστό είδος ήταν το Rhizodus hibberti στο Λιθανθρακοφόρο, το οποίο ξεπερνούσα τα 7 μέτρα μήκος. Από τις επιζούσες ομάδες σαρκοπτερύγιων, τους κοιλάκανθους και τους δίπνοους, το μεγαλύτερο είδος είναι ο κοιλάκανθος του δυτικού Ινδικού Ωκεανού, με μήκος μέχρι 2 μέτρα και βάρος μέχρι 110 κιλά. Οι μεγαλύτεροι δίπνοοι ιχθύες ανήκουν στο γένος Πρωτόπτερος και έχουν μήκος μέχρι 2 μέτρα και βάρος μέχρι 50 κιλά.
Κόλπος Κβάρνερ
δεξιά|μικρογραφία|364x364εσ|Χάρτης του κόλπου Κβάρνερ. Διακρίνονται οι νήσοι: [[Κρκ, Τσρες, Λόσινι, Παγκ, Ραμπ, Μόλατ, Ούνιγε, Σίλμπα, Πρέμουντα, Ιστ, Όλιμπ, Ίλοβικ. ]] Ο Κόλπος Κβάρνερ (Kvarnerski zaljev, Golfo del Quarnaro ή Carnaro, Sinus Flanaticus ή Liburnicus sinus), είναι κόλπος στη βόρεια Αδριατική Θάλασσα, που βρίσκεται μεταξύ της χερσονήσου της Ίστριας και της βόρειας κροατικής χερσονήσου. Ο κόλπος είναι μέρος των εσωτερικών υδάτων της Κροατίας.
Τα μεγαλύτερα νησιά εντός του Κβάρνερ είναι το Τσρες, το Κρκ, το Παγκ, το Ραμπ και το Λόσινι. Ένα τμήμα του κόλπου, που βρίσκεται μεταξύ Κρες, Κρκ, Ραμπ και Παγκ ονομάζεται επίσης Kvarnerić (κυριολεκτικά "μικρός Κβάρνερ") ή στα Golfo del Quarnerolo, ή και Carnerolo, και το τμήμα ανατολικά του Κρκ και του Ραμπ ονομάζεται Κανάλι Σένι.
Στο κόλπο υπάρχουν επίσης πολλές παραλίες και τουριστικές τοποθεσίες λόγω των όμορφων νερών και του ζεστού κλίματος. αριστερά|μικρογραφία|Παραλία με θέα τον Κόλπο Κβάρνερ στην [[Κροατία.]]
Ο καπετάν Φρακάς
Ο καπετάν Φρακάς (γαλλικός τίτλος: Le Capitaine Fracasse) είναι μυθιστόρημα του Τεοφίλ Γκωτιέ, που εκδόθηκε το 1863. Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση εικονογραφημένη από τον Γκυστάβ Ντορέ.
Το έργο είναι ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα «μανδύα και ξίφους» και έχει αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων διασκευών για τη σκηνή, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Γαλλία μεταξύ 1637 και 1643 υπό τη διακυβέρνηση του Λουδοβίκου ΙΓ΄. Ο Γασκώνος βαρόνος ντε Σιγκονιάκ, νεαρός ευγενής, τελευταίος κληρονόμος μιας επιφανούς οικογένειας αλλά οικονομικά κατεστραμμένος, ζει απομονωμένος στο αρχοντικό του στα Λαντ που καταρρέει με μόνη συντροφιά τον πιστό του υπηρέτη Πιερ, τον σκύλο και τη γάτα του.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, προσφέρει φιλοξενία σε έναν θίασο πλανόδιων ηθοποιών και ερωτεύεται την Ιζαμπέλ, μια νεαρή γυναίκα από τον θίασο, η έλξη είναι αμοιβαία. Την επόμενη μέρα, μετά από πρόταση των ταξιδιωτών, ο Σιγκονιάκ αποφασίζει να τους ακολουθήσει στις περιπλανήσεις τους ώστε να φτάσει στο Παρίσι όπου επιθυμεί να συναντήσει τον βασιλιά για να του ζητήσει οικονομική βοήθεια σε ανάμνηση των υπηρεσιών που πρόσφεραν οι πρόγονοί του. Μετά από πολλές περιπέτειες, ο βαρόνος αντικαθιστά έναν ηθοποιό στη σκηνή, ο οποίος πέθανε από το κρύο κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας. Στη συνέχεια πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Καπετάν Φρακάς». αριστερά|μικρογραφία|Ο βαρόνος ντε Σιγκονιάκ στις [[εικόνες του Επινάλ]] Η Ιζαμπέλ αρνείται την πρόταση γάμου που της κάνει για να μην αμαυρώσει το όνομά του λόγω της κοινωνικής τους διαφοράς. Ο Σιγκονιάκ αποκτά έναν αντίζηλο, τον αλαζονικό δούκα ντε Βαλομπρέζ, τις προτάσεις του οποίου ωστόσο, η νεαρή ηθοποιός, γυναίκα με υψηλή αρετή, απέρριψε. Ο δούκας προσπαθεί να απομακρύνει τον Σιγκονιάκ από τον θίασο, καθώς τον θεωρεί το κύριο εμπόδιο για τον στόχο του. Οι δύο άνδρες μονομαχούν και ο δούκας τραυματίζεται στο χέρι. Ο ανελέητος αγώνας μεταξύ των δύο ευγενών συνεχίζεται, μετά από τρεις ανεπιτυχείς προσπάθειες να τον σκοτώσει, ο δούκας τον συλλαμβάνει αλλά ο γενναίος Σιγκονιάκ διαφεύγει, στη συνέχεια ο δούκας καταφεύγει σε έναν πληρωμένο δολοφόνο, πάλι με αποτυχία.
Ξυλότορνος
300px|μικρογραφία|Ένας σύγχρονος ξυλότορνος για διάφορες κατεργασίες. Ο ξυλότορνος (αγγλικά: wood lathe, γερμανικά: holzdrehbank), ή ξυλουργικός τόρνος, είναι μηχανή κατεργασίας η οποία αξιοποιείται -ειδικά προσαρμοσμένη- για τη μορφοποίηση τεμαχίων ξύλου, μετά από στερέωση αυτών σε σημεία συγκράτησης (τσοκ) και κατεργασία -κάτω από ισχύ κατάλληλου εργαλείου κοπής- με περιστροφή, διάτρηση, διαμόρφωση πρόσοψης και κατασκευή σπειρώματος.
Ο καπετάν Φρακάς
Υπόθεση
Ως τελευταία λύση, ο δούκας απαγάγει την Ιζαμπέλ και την κρατά στο κάστρο του, την οποία ο Σιγκονιάκ με τους συναδέλφους του ηθοποιούς πηγαίνουν να σώσουν. Κατά τη διάρκεια μιας νέας μονομαχίας των δύο νεαρών, στη σκηνή εμφανίζεται ο πατέρας του δούκα, ο οποίος βλέποντας το δαχτυλίδι που φοράει η Ιζαμπέλ, την αναγνωρίζει ως την κόρη που είκοσι χρόνια νωρίτερα απέκτησε από τη σχέση του με μια σπουδαία ηθοποιό. Ο νεαρός Βαλομπρέζ λοιπόν αποδεικνύεται ετεροθαλής αδερφός της κοπέλας.
Ο Βαλομπρέζ από αδίστακτος εραστής μετατρέπεται σε προστατευτικό αδελφό, και ο γάμος του Σιγκονιάκ με την Ιζαμπέλ μπορεί επιτέλους να γίνει. Η Ιζαμπέλ επισκευάζει κρυφά το ερειπωμένο κάστρο στη Γασκώνη χάρη στην υποστήριξη του πατέρα της. Στο ανακαινισμένο κάστρο, οι νεόνυμφοι ζουν ευτυχισμένα. Ακόμη καλύτερα, ο νεαρός βαρόνος ανακαλύπτει έναν θησαυρό θαμμένο στον κήπο του πύργου που έκρυψε ένας από τους προγόνους του και γίνεται πάλι πλούσιος.
Το έργο
Ο Τεοφίλ Γκωτιέ έγραψε και δημοσίευσε αυτό το μυθιστόρημα το 1863, σε μια εποχή που ήταν ήδη γνωστός. Ωστόσο, το μυθιστόρημα εδραίωσε την επιτυχία του, καθώς εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους συγχρόνους του.
Διασκευές
Από το 1878 δημιουργήθηκε η θεατρική εκδοχή του έργου που παίζεται μέχρι την εποχή μας. Έχει επίσης διασκευασθεί σε κόμικς, σε όπερα, σε κινηματογραφικές ταινίες από το 1909 και με τελευταία το 1990 με τίτλο Το ταξίδι του καπετάν Φρακάς σε σκηνοθεσία Έττορε Σκόλα, σε τηλεοπτικές ταινίες και σε κινούμενα σχέδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ξυλότορνος
Ιστορική αναδρομή
O ξυλουργικός τόρνος θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα μηχανήματα της ξυλουργικής τέχνης και χρησιμοποιήθηκε από τους τεχνίτες -της κάθε εποχής- για την τόρνευση διαφόρων ξύλων με σκοπό μορφοποιημένα χρηστικά ή διακοσμητικά αντικείμενα. 240px|μικρογραφία|Εικόνα με τεχνίτες τόρνευσης το έτος 1568.
Έχουν διασωθεί αποτυπώσεις που παριστάνουν τεχνίτες στη Μεσοποταμία και την αρχαία Αίγυπτο να χειρίζονται ένα είδος τόρνου, που περιστρέφεται με τη μυϊκή δύναμη ενός δούλου, και ο μάστορας επεμβαίνει στη μορφή του αντικειμένου και το διαμορφώνει ανάλογα. Αντίστοιχες παραστάσεις έχουν βρεθεί σε πολλές άλλες περιοχές όπως Κίνα, Ελλάδα, και άλλες περιοχές της Ευρώπης και της Ασίας. Σημαντικά τορνευτά τεχνουργήματα έχουν διασωθεί από τους Κέλτες και τους Ετρούσκους.
Τύποι τόρνων
Οι απλοί τόρνοι χαρακτηρίζονται από πολύ χαμηλή παραγωγικότητα. Οι βιομηχανικοί τόρνοι είναι προορισμένοι για μεγάλη παραγωγικότητα και μπορεί να διακρίνονται σε ημιαυτόματους και αυτόματους. Επιχειρήσεις επίπλου τους αξιοποιούν για έτοιμα ή ημιέτοιμα ξύλινα προϊόντα. Πρόσθετα, οι ξυλότορνοι διακρίνονται σε τέσσερις (4) διακριτούς τύπους, όπως π.χ.:
Μηχανολογικά μέρη
Ο απλός ξυλουργικός τόρνος -λέγεται επίσης και τόρνος απλού σημείου- χρησιμοποιείται σε μικρού μεγέθους επιχειρήσεις που παράγουν ξύλινα έπιπλα, από συμπαγή ξυλεία. Τα βασικά μέρη που έχει ο ξυλότορνος αυτός είναι τα κάτωθι:
Η κεφαλή του τόρνου βρίσκεται στο ένα τμήμα και στο εσωτερικό αυτής εδράζεται η άτρακτος. Η άτρακτος αποτελεί τον ονομαζόμενο άξονα του τόρνου και αυτός φέρει ένα κεντρικό σπείρωμα και χρησιμοποιείται για την περιστροφή του κάθε τεμαχίου ξύλου (οποιοδήποτε σχήματος, συνήθως κυλινδροειδές. Ο άξονας περιστρέφεται εξαιτίας της μετάδοσης της περιστροφικής κίνησης από έναν κατάλληλης ισχύος, ηλεκτροκινητήρα. Η ταχύτητα περιστροφής κυμαίνεται. Δεν είναι σταθερή και μπορεί μεταβάλλεται από τον χειριστή -ανάλογα με τη διάμετρο του τεμαχίου- ενώ κυμαίνεται από 600 έως 1.500 στροφές το κάθε λεπτό (rpm), σε ειδικές κατασκευές και μέχρι και 2.500 στροφές.
Τεμάχια ξύλου με μικρή διάμετρο κατεργάζονται πάντα σε μεγάλη ταχύτητα περιστροφής, ενώ τα μεγάλης διαμέτρου τορνεύονται σε χαμηλή ταχύτητα. Η μεταβολή της ταχύτητας περιστροφής πραγματοποιείται χάρις τη μετακίνηση του ιμάντα στην αντίστοιχη -επιθυμητή- θέση του συστήματος τροχαλιών. Αυτές οι τροχαλίες συνδέουν τον ηλεκτροκινητήρα απευθείας με τον κεντρικό άξονα (άτρακτο).
Εξαρτήματα
Στον ξυλότορνο πάνω μπορούν να προσαρμόζονται μεταλλικά εξαρτήματα, με τα οποία επιτελούνται εξειδικευμένες εργασίες κατεργασίας των ξύλινων στοιχείων, λ.χ.:
Το καβαλέτο είναι εξάρτημα άμεσης συγκράτησης και πάκτωσης των τεμαχίων ξύλου, που έχουν μεγάλο μήκος. Στον ξυλότορνο απλού σημείου δύναται να εισαχθούν και διατρητικά κοπτικά μέσα (λ.χ. τρυπάνια) για οπές στα ήδη σμιλεμένα - τορνευμένα ξύλινα στοιχεία. Μπορεί όμως να γίνει προσθήκη ειδικών ταινιών που είναι για τη λείανση (φινίρισμα) των τορνευτών στοιχείων.
Οι πλάκες χρησιμοποιούνται για τη συγκράτηση των ξυλοτεμαχίων κατά τη μετωπική τόρνευση. Είναι σχεδόν σαν μεταλλικοί δίσκοι και έχουν μια διάμετρο που είναι κυμαινόμενη. Η επιφάνεια των πλακών είναι πάντοτε επίπεδη, πάνω τους υπάρχουν κατάλληλες τρύπες μέσα στις οποίες εισάγονται βίδες για τη συγκράτηση των ξύλων. Οι πλάκες πάντα θα χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή χρηστικών ξύλινων σκευών, π.χ. μεγάλες πιατέλες, μικρά πιάτα, ποτήρια, αναμνηστικά τεμάχια, και άλλα μικρά κουζινικά σκεύη.
Τόρνευση
Η τόρνευση των στοιχείων γίνεται και με εργαλεία χειρός, τα λεγόμενα σκαρπέλα, με τα οποία γίνεται αφαίρεση ξυλώδους μάζας από την περιφέρεια ή από το σόκορο του ξύλου. Τα σκαρπέλα φέρουν μια ξύλινη χειρολαβή και έχουν μια αιχμηρή και επικίνδυνη μεταλλική λάμα. Η μεταλλική λάμα είναι χαλύβδινη και εξόχως ανθεκτική στις καταπονήσεις, καταλήγει δε σε μια αιχμή που είναι διαμορφωμένη με ποικίλα σχήματα/εγκοπές -ανάλογα με το είδος των εκτελούμενων εργασιών-.
Η τόρνευση των ξύλινων κυλινδρικών στοιχείων γίνεται και με σύστημα αντιγραφής. Το σύστημα αντιγραφής μετακινείται κατά μήκος ενός μεταλλικού φορέα. Ουσιαστικά αποτελείται από μια ακίδα που διαγράφει την περιφέρεια του πρωτότυπου στοιχείου κι από το κοπτικό μέσο.
Κατάλληλα είδη
Τα πιο κατάλληλα ξύλα για τόρνευση σε ξυλότορνο είναι τα "σκληρά" είδη (πλατύφυλλα), κυρίως φράξος, δρυς, ελιά, οξιά και σφένδαμος (κελεμπέκι). Επίσης χρησιμοποιούνται και τα εξής είδη ξυλείας: το ρόμπολο, ο κέδρος, το κυπαρίσσι, η ερυθρελάτη, η ψευδοτσούγκα, η φτελιά, και από τροπικά ξύλα, το μαόνι, το teak, το iroko και ο έβενος.
Προϊόντα τόρνευσης
Η τόρνευση του ξύλου γίνεται για την παραγωγή προϊόντων ή αντικειμένων ξύλου που βρίσκουν ευρεία εφαρμογή και χρήσεις στην επιπλοποιία και την ξυλουργική, όπως πόδια καρεκλών και τραπεζιών, κάγκελα σε σκάλες, κοντάκια όπλων και πολλά διακοσμητικά αντικείμενα και ξύλινα δώρα ή αναμνηστικά. Πολλά σκεύη για τουριστικά είδη ή αναμνηστικά γίνονται από ελιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μηχανές Κατηγορία:Έπιπλα Κατηγορία:Ξύλο
Λιούτγκαρτ της Σαξονίας (932-953)
Η Λιούτγκαρτ της Σαξονίας (932 - 18 Νοεμβρίου 953) μέλος του Οίκου των Οθωνιδών ήταν δουκική σύζυγος στην Λωρραίνη χάρη στον γάμο της με τον Δούκα της Λωρραίνης Κορράδο τον Ερυθρό. Ο Κορράδος και η Λιούτγκαρτ έγιναν οι προπάτορες του Οίκου των Σαλίων από τον οποίων κατάγονταν 4 Ρωμαίοι αυτοκράτορες.
Γάμος με τον Κορράδο τον Ερυθρό
Η Λιούτγκαρτ της Σαξονίας ήταν η μοναδική κόρη του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την πρώτη σύζυγο του Ήντιθ, κόρη του Αγγλο-Σάξονα βασιλιά Εδουάρδου του Πρεσβύτερου. Ο Όθων Α΄ που ήθελε να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με την οικογένεια των Σαλίων την πάντρεψε με τον Κορράδο τον Ερυθρό (947), τον τοποθέτησε Δούκα της Λωρραίνης τρία χρόνια αργότερα. Ο γάμος δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχής, σε τρία χρόνια γεννήθηκε ο μοναδικός τους γιος Όθων Α΄ της Καρινθίας. Ο σύζυγος της συνόδευσε τον αυτοκράτορα στην Ιταλική εκστρατεία, έπεσε στην δυσμένεια του την εποχή που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τον Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας. Η Λιούτγκαρτ πέθανε στο Μάιντς (953) την εποχή που ο σύζυγος της είχε ενωθεί σε επανάσταση με τον αδελφό της Λιούντολφ της Σουηβίας και τον αρχιεπίσκοπο Φρειδερίκο εναντίον του πατέρα της. Τάφηκε στο αβαείο του Αγίου Αλβάνου στο Μάιντς, την επόμενη χρονιά ο σύζυγος της υποτάχθηκε στο πατέρα της και έγινε υποτελής του, έπεσε στην "μάχη του Λέχφελντ" εναντίον των Μαγυάρων (955). Ο αδελφός της Λιούτγκαρτ πέθανε και εκείνος πρόωρα δύο χρόνια αργότερα σε εκστρατεία στην Ιταλία.
Απόγονοι
Με τον θάνατο του Όθων Α΄ ο θρόνος πέρασε στον γιο του Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την δεύτερη σύζυγο του Αδελαΐδα της Ιταλίας. Ο γιος του Λιούντολφ Όθων Α΄ της Σουηβίας και Βαυαρίας πήρε το Δουκάτο της Σουαβίας και ο γιος της Λιούτγκαρτ Όθων του Βορμς το Δουκάτο της Καρινθίας (978). Όταν πέθανε ο Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υποψήφιοι για τον βασιλικό θρόνο μπροστά στους Εκλέκτορες εμφανίστηκαν ο ίδιος ο Όθων του Βορμς και ο Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εγγονός του Ερρίκου Α΄ της Βαυαρίας μικρότερου αδελφού του Όθων Α΄. Ο Όθων παραιτήθηκε υπέρ του Ερρίκου Β΄, όταν πέθανε ο Ερρίκος Β΄ ο δισέγγονος της Λιούτγκαρντ Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εξελέγη ο πρώτος Βασιλιάς της Γερμανίας από τον Οίκο των Σαλίων.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Ουλφ Έρικσον (ποδοσφαιριστής)
Ο Ουλφ Έρικσον (Ulf "Uffe" Eriksson), γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1958 στην Ουψάλα της Σουηδίας και είναι Σουηδός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε κυρίως στη Χάμαρμπυ και τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Εθνική Σουηδίας
Μεταξύ 1979 και 1988, ο Έρικσον εκπροσώπησε τη Σουηδία πραγματοποιώντας τριάντα τέσσερις εμφανίσεις, σημειώνοντας 3 γκολ με τη φανέλα της Εθνικής Σουηδίας. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 17 Νοεμβρίου 1979 σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Σιγκαπούρης ενώ η τελευταία του διεθνή συμμετοχή ήταν μια άλλη φιλική αναμέτρηση, στις 15 Ιανουαρίου 1988 εναντίον της Φινλανδίας.
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Ούλφ Έρικσον (ποδοσφαιριστής) Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μανουέλ ντε Φάγια
O Μανουέλ ντε Φάγια υ Ματέου (Manuel de Falla y Mattheu,, 23 Νοεμβρίου 1876 – 14 Νοεμβρίου 1946) ήταν ισπανός συνθέτης και πιανίστας. Θεωρείται εκ των σπουδαιότερων ισπανών συνθετών, παρότι το πλήθος των συνθέσεών του δεν ήταν μεγάλο. Στο συνθετικό του έργο ο ντε Φάγια ενσωμάτωσε στοιχεία από την ισπανική εκκλησιαστική μουσική του 16ου αιώνα, την παραδοσιακή μουσική της Ισπανίας, και τη θαρθουέλα.
Μουσική εκπαίδευση
Γεννήθηκε ως Μανουέλ Μαρία ντε λος Ντολόρες Φάγια υ Ματέου (Manuel María de los Dolores Falla y Matheu) στην πόλη Κάδιθ της Ανδαλουσίας. Μητέρα του ήταν η καταλανή Μαρία Χεσούς Ματέου και πατέρας του ο Χοσέ Μαρία Φάγια, που καταγόταν από τη Βαλένθια.
Το 1885 ξεκίνησε να σπουδάζει πιάνο, ενώ αργότερα διδάχθηκε αρμονία και αντίστιξη. Στην ηλικία των 15 ετών απέκτησε ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία και ίδρυσε τα λογοτεχνικά περιοδικά El Burlón και El Cascabel.
Έργο
Το 1905, ο συνθέτης βραβεύτηκε για την ερμηνεία του στο πιάνο, λαμβάνοντας ένα, ακόμα, βραβείο για την όπερά του «Η σύντομη ζωή» (La vida breve), που ανέβηκε για πρώτη φορά στη Νίκαια της Γαλλίας το 1913. Δύο έτη αργότερα, το 1907, μετέβη στο Παρίσι όπου γνώρισε τους συναδέλφους του Κλωντ Ντεμπυσσύ, τον Πωλ Ντυκά και τον Μωρίς Ραβέλ· οι προτάσεις του Ραβέλ αναφορικά με την ενορχήστρωση επηρέασαν το συνθετικό έργο του ντε Φάγια. Εκείνη την περίοδο, ο συνθέτης εξέδωσε τα πρώτα τραγούδια για πιάνο και φωνή.
Επέστρεψε στη Μαδρίτη το 1914 και συνέθεσε το μπαλέτο «Ο Μάγος Έρωτας» (El amor brujo) έναν χρόνο αργότερα, ενσωματώνοντας σε αυτό στοιχεία της παραδοσιακής μουσικής της Ανδαλουσίας. Στο ίδιο συνθετικό κλίμα, το 1916 δημιούργησε τη σουίτα για πιάνο και ορχήστρα «Νύχτες στους κήπους της Ισπανίας» (Noches en los jardines de España). Τo 1916-1917 συνέθεσε το μουσικό θεατρικό «Ο Κυβερνήτης και η Μυλωνού» (El corregidor y la molinera), το οποίο μετέτρεψε σε μπαλέτο υπό τον τίτλο «Το Τρίκωχο Καπέλο» (El sombrero de tres picos) το 1919. Με τα έργα αυτά, ο ντε Φάγια εντάχθηκε στους κορυφαίους συνθέτες της Ισπανίας.
Στη συνέχεια, ο συνθέτης εγκαταστάθηκε στη Γρανάδα, όπου το 1922 διοργάνωσε ένα φεστιβάλ ανδαλουσιανού τσιγγάνικου τραγουδιού (cante jondo). Ένα έτος αργότερα, το 1923, ολοκλήρωσε τη σύνθεση της όπερας κουκλοθεάτρου «Το κουκλοθέατρο του Μαστρο-Πέδρο» (El retablo de Maese Pedro). Σε αυτό το έργο, αλλά και στο μεταγενέστερο «Κοντσέρτο για Τσέμπαλο» (1926), στο συνθετικό ύφος του ντε Φάγια απηχείται εκείνο του Ίγκορ Στραβίνσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Άννα Προτάσοβα
Η κόμισσα Άννα Στεπάνοβνα Προτάσοβα (ρωσ. Анна Степановна Протасова; 1745–1826) ήταν Ρωσίδα κυρία των τιμών και ευγενής, έμπιστη της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης.
Ήταν κόρη του γερουσιαστή Στεπάν Φιόντοροβιτς Προτάσοφ και της Ανίσια Νικίτιτσνα Ορλόβα.
Ήταν ξαδέλφη του Αλέξανδρου Ορλόφ, με τον οποίο, σύμφωνα με αναφορές, είχε σχέση. Ήταν η ανάδοχη μητέρα δύο κοριτσιών που φημολογείται ότι είχαν τον Ορλόφ ως βιολογικό πατέρα τους και είτε την Αικατερίνη είτε την Προτάσοβα ως βιολογική μητέρα τους.
Αντικατέστησε την Κόμισσα Πρασκόβια Μπρους ως έμπιστη και πρώτη Δεσποινίδα των Τιμών το 1779. Έγινε Κυρία των Τιμών το 1785. Η Αικατερίνη της εμπιστεύτηκε τις πιο οικείες προσωπικές της υποθέσεις. Είναι πιο γνωστή στην ιστορία ως "η δοκιμαστής (l'éprouveuse)", ο ρόλος που έπαιξε στην ερωτική ζωή της Αικατερίνης. Σύμφωνα με τον θρύλο, έπρεπε να «δοκιμάσει» σεξουαλικά τους πιθανούς εραστές πριν γίνουν οι εραστές της Αικατερίνης, αφού είχαν προταθεί από τον Ποτέμκιν, τον οποίο επέλεξε η Αικατερίνη, και εξεταστεί από γιατρό για αφροδίσια νοσήματα. Αυτός ο ίδιος μη επιβεβαιωμένος ρόλος αποδόθηκε επίσης στην προκάτοχό της ως κυρία των τιμών, Πρασκόβια Μπρους. Συνόδευσε την Αικατερίνη σε όλα τα ταξίδια και τα ταξίδια της.
Το 1801, της δόθηκε ο τίτλος της Κόμισσας και παρέμεινε κυρία επί των τιμών στην Χήρα Αυτοκράτειρα Μαρία Φιόντοροβνα. Πέθανε στην Αγία Πετρούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών
Παλαιομοχούστι Ιωαννίνων
Το Παλαιομοχούστι, επίσημα Παλαιομοχούστιον, είναι ορεινό χωριό στη περιοχή των Βορείων Τζουμέρκων του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 540 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Παλαιομοχούστι βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του νομού Ιωαννίνων, στα όρια με το νομό Άρτας. Είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές των Τζουμέρκων (Αθαμανικά Όρη) και ανατολικά του Άραχθου ποταμού. Απέχει 48 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα και 49 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Άρτα. Στα νοτιοδυτικά του χωριού και κοντά στο δρόμο με την Πλάκα είναι η ιερά μονή της Παναγίας της Μουχουστιώτισσας ή Μονή Πλάκας, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Ανακαινίσθηκε το 1665 στο εσωτερικό του καθολικού υπάρχουν αξιόλογες τοιχογραφίες του 1680. Υπάρχουν ακόμα τοιχογραφίες στο νάρθηκα (του 1694) και ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο.
Διοικητικά
Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή επίσημα για πρώτη φορά το 1940 και ως μέρος της κοινότητας Ραφταναίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βουνόρεια, τη Μεγάλη Ράχη, το Μυλοκοπειό, το Παλληκάρι, το Ζαλούχο, τη Πλάκα, τους Ραφταναίους, τη Ρούγα και τον Φράξο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ραφταναίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πραμάντων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Εθνική Λιθουανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Λιθουανίας (λιθουανικά: Lietuvos moterų krepšinio rinktinė) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Λιθουανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Λιθουανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Lietuvos Krepšinio Federacija, LKF).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Το πρώτο επίσημο παιχνίδι καλαθοσφαίρισης μεταξύ γυναικών στη Λιθουανία, έλαβε χώρα στις 10 Σεπτεμβρίου του 1922. Η χώρα αντιπροσωπεύτηκε στη FIBA για πρώτη φορά το 1936. Δύο χρόνια μετά, το 1938, η Εθνική Λιθουανίας κατέλαβε τη 2η θέση στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών που διεξήχθη στη Ρώμη της Ιταλίας. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Φελίξας Κριαουσίουνας, ήδη φημισμένος για τις επιτυχίες το με την ανδρική ομάδα.
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αθλήτριες λιθουανικής καταγωγής συμμετείχαν στις διεθνείς διοργανώσεις με τα χρώματα της Σοβιετικής Ένωσης. Ως μέλη της ομάδας αυτής, οι Λιθουανοί (άνδρες και γυναίκες) κατέκτησαν συνολικά 17 ολυμπιακά μετάλλια (8 χρυσά, 6 ασημένια και 3 χάλκινα), 17 μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (11 χρυσά, 5 ασημένια και ένα χάλκινο), και 51 μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (36 χρυσά, 4 ασημένια και 11 χάλκινα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Λιθουανια
Πεκινουά
Η φυλή ήταν αγαπημένη από τη κινεζική αυτοκρατορική αυλή. Η φυλή έχει πολλά χαρακτηριστικά και θέματα υγείας που σχετίζονται με τη μοναδική της εμφάνιση.
Τα Πεκινουά, προερχόμενα από τη Δυτική Κίνα, ήταν υπερήφανοι σύντροφοι των Κινέζων βουδιστών μοναχών. Αυτά τα σκυλιά βρίσκονται επίσης να ανήκουν σε Κινέζους πρίγκιπες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας
Κανονικός δορυφόρος
Στην αστρονομία, ένας κανονικός δορυφόρος είναι ένας φυσικός δορυφόρος που ακολουθεί μια σχετικά κοντινή στον πλανήτη του τροχιά και ίδας φοράς με την δική του  τροχιά, με μικρή κλίση ή εκκεντρότητα. Πιστεύεται ότι έχουν σχηματιστεί σε τροχιά γύρω από τους πρωτογενείς, σε αντίθεση με τους ακανόνιστους δορυφόρους, οι οποίοι συνελήφθησαν και τέθηκαν σε τροχιά γύρω από αυτούς.
Υπάρχουν τουλάχιστον 57 κανονικοί δορυφόροι γύρω από τους οκτώ πλανήτες: ένας γύρω από τη Γη, οκτώ γύρω από το Δία, 23 επίσημα ονομασμένοι κανονικοί δορυφόροι του Κρόνου (χωρίς να μετρώνται εκατοντάδες ή χιλιάδες μικροί δορυφόροι και έλικες), 18 γνωστοί γύρω από τον Ουρανό, και 7 μικροί κανονικοί δορυφόροι του Ποσειδώνα (ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Ποσειδώνα, Τρίτωνας, φαίνεται να έχει συλληφθεί). Πιστεύεται ότι οι πέντε δορυφόροι του Πλούτωνα και οι δύο της Χαουμέια σχηματίστηκαν σε τροχιά γύρω από αυτούς τους νάνους πλανήτες, από τα συντρίμμια που δημιουργήθηκαν από γιγαντιαίες συγκρούσεις.
Δημήτριος Πιταροκοίλης
Ο Δημήτριος Πιταροκοίλης (1898-1978) ήταν Έλληνας πολιτικός με καταγωγή από το Ψυχρό Λασιθίου. Υπηρέτησε ως εκλεγμένος δήμαρχος Αγίου Νικολάου από το 1955 ως το 1959.
Δήμαρχος
Εξελέγη Δήμαρχος του Αγίου Νικολάου στις εκλογές του 1954 με ποσοστό 66.2% των ψήφων έναντι 33,77% του Εμμανουήλ Μυλωνάκη. . Ορκίστηκε δήμαρχος το 1955 και υπηρέτησε επί 4 χρόνια, ως το 1959, οπότε τον διαδέχθηκε στη δημαρχία ο Ρούσσος Καπετανάκης.
Ο Πιταροκοίλης πέθανε σε ηλικία 80 ετών στις 13 Ιουλίου 1978. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγίου Νικολάου
Χάιντς Στάι
Ο Χάιντς Στάι (γεννημένος στις 6 Φεβρουαρίου 1945, Χέρνε ) είναι Ολλανδός, πρώην τερματοφύλακας ποδοσφαίρου που έπαιξε για τον Άγιαξ και συμμετείχε στις κατακτήσεις του Τσάμπιονς Λιγκ το 1971, το 1972 και το 1973.
Καριέρα
Ο Χάιντς Στάι - με το παρατσούκλι Χάιντς η κροκέτα ("Heinz Croquette"), επειδή μερικές φορές έπεφτε μια μπάλα σαν να ήταν μια καυτή κροκέτα - κέρδισε με τον Άγιαξ στη χρυσή εποχή του συλλόγου το Διηπειρωτικό Κύπελλο, τρία Τσάμπιονς Λιγκ, δύο Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, τέσσερα πρωταθλήματα και τρία κύπελλα Ολλανδίας. Έτσι, μαζί με τον παίκτη της Μπάγερν Μονάχου, Μπερντ Ντίρνμπεργκερ, κατέχει το ρεκόρ ως ο παίκτης που έχει κερδίσει τους περισσότερους σημαντικούς τίτλους συλλόγων χωρίς να έχει παίξει ποτέ για την εθνική ομάδα της χώρας του.
Ο Χάιντς Στάι κατέχει, μετά από τον Σεπ Μάιερ της Μπάγερν Μονάχου, το ρεκόρ για τα περισσότερα λεπτά που έπαιξε τερματοφύλακας χωρίς να ηττηθεί, σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (270 λεπτά σε νίκες 2–0 επί του Παναθηναϊκού, 2–0 επί της Ίντερ και 1–0 επί της Γιουβέντους ). Ο Μάιερ συγκέντρωσε 276 συνεχόμενα αήττητα λεπτά μεταξύ 1974 και 1976 (1–1, 4–0, 2–0, 1–0).
Τίτλοι
Άγιαξ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Τέλσταρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές
Κίζι Πογκόστ
Το Κίζι Πογκόστ (ρωσικά: Кижский Погост) είναι ένας ιστορικός χώρος που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα στο νησί Κίζι. Το νησί βρίσκεται στη λίμνη Ονέγκα της Δημοκρατίας της Καρελίας στη Ρωσία. Το Πογκόστ είναι η περιοχή μέσα σε έναν φράκτη που περιλαμβάνει δύο μεγάλες ξύλινες εκκλησίες (η μία εκκλησία της Μεταμορφώσεως με 22 τρούλους και η άλλη εκκλησία της Παναγίας με 9 τρούλους) και ένα καμπαναριό. Το Πογκόστ είναι γνωστό για την ομορφιά και τη μακροβιότητά του, παρά το γεγονός ότι είναι χτισμένο αποκλειστικά από ξύλο. Το 1990 περιλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ για τις τοποθεσίες παγκόσμιας πολιτιστικές κληρονομιάς και το 1993 καταχωρήθηκε ως τόπος Ρωσικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Εκκλησία της Μεταμορφώσεως
Η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Церковь Преображения Господня) είναι το πιο αξιοσημείωτο μέρος του πογκόστ. Η εκκλησία δεν είναι θερμαινόμενη και, ως εκ τούτου, θεωρείται ως θερινή εκκλησία, καθώς δεν λειτουργεί το χειμώνα. Η Αγία Τράπεζα του ναού τοποθετήθηκε στις 6 Ιουνίου 1714, όπως αναγράφεται σε χάραξη πάνω στον Σταυρό που βρίσκεται στο εσωτερικό του. Αυτή η εκκλησία χτίστηκε στο χώρο μιας παλαιότερης, που κάηκε από κεραυνό. Τα ονόματα των οικοδόμων της δεν είναι γνωστά. Ένας θρύλος λέει ότι ο κύριος οικοδόμος χρησιμοποίησε ένα τσεκούρι για ολόκληρη την κατασκευή, το οποίο έριξε στη λίμνη μετά την ολοκλήρωσή του λέγοντας «δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει άλλο που να του μοιάζει».
Η εκκλησία έχει 22 τρούλους και, με ύψος 37 μέτρα, είναι ένα από τα ψηλότερα ξύλινα κτίρια στη Βόρεια Ευρώπη. Η περίμετρός της είναι 20×29 μέτρα. Θεωρείται ότι εκκλησία με τους 18 τρούλους στη νότια ακτή της λίμνης Ονέγκα, που χτίστηκε το 1708 και καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1963, ήταν πρόδρομος αυτής. Σύμφωνα με τη ρωσική ξυλουργική παράδοση εκείνης της εποχής, η εκκλησία χτίστηκε από ξύλο χωρίς καθόλου καρφιά, εκτός από τους τρούλους και τη στέγη. Υπάρχουν περίπου 180.000 καρφιά τα οποία ασφαλίζουν τις 60.000 σανίδες της στέγης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία
Κωνσταντίνος Βλάμης
Ο Κωνσταντίνος Βλάμης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του ήταν ο Ευθύμιος Βλάμης.
Αναφορές
Κατηγορία:Γαλαξείδι Κατηγορία:Βουλευτές Παρνασσίδος
Αστική Περιοχή Ιρίνγκα
Ο πληθυσμός στην Αστική Περιοχή Ιρίγκα (Iringa Urban District), το 2012, ήταν 151.345 άτομα.
Τμήματα
Αστική Επαρχία Ιρίγκα (Iringa Urban District), διοικητικά διαιρείται σε 16 Τμήματα: • 4
Αποικισμός των πρώτων Ευρωπαίων στην ευρύτερη περιοχή της Ιρίνγκα
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχικά εγκαταστάθηκαν πολλοί Γερμανοί, που διατηρούσαν αγροκτήματα με σιτηρά, αραβόσιτο, φασόλια, Ευρωπαϊκά οπωροφόρα δέντρα και αρκετά με ζώα. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτοί οι Γερμανοί συνελήφθησαν και εστάλησαν σε Στρατόπεδα αιχμαλώτων και μετά την λήξη του, στη Γερμανία· και τα κτήματά τους αφού αρχικά τέθηκαν υπό την μεσεγγύηση της Μεγάλη Βρετανίας, στη συνέχεια ενοικιάστηκαν σε άλλους Ευρωπαίους. Κατά το 1949, τα Γερμανικά αυτά κτήματα, πωλήθηκαν σε Ευρωπαίους αποίκους, αυτό άλλωστε συνέβη και με τα περισσότερα άλλα Γερμανικά κτήματα της τότε Τανγκανίκα.
Οι πρώτοι Έλληνες άποικοι
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου οι περισσότεροι Έλληνες στη διασπορά, δημιούργησαν την καριέρα τους στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις εστίασης (ξενοδοχεία και εστιατόρια). Στην Τανγκανίκα όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων έγιναν κατασκευαστές σιδηροδρόμων και αργότερα διευθυντές φυτειών, ιδιοκτήτες φυτειών σε σχοινοκτήματα στην Τάνγκα (Tanga) και στο Μορογκόρο (Morogoro), ξεκίνησαν τις φυτείες του καφέ και τις μικτές φυτείες πέριξ του Μόσι (Moshi) και της Αρούσα (Arusha) ή την καλλιέργεια του καπνού στην Ιρίνγκα (Iringa). Αυτοί οι Έλληνες διεκδικούν τη δική τους θέση στην αποικιακή κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι τη ρευστότητα και την ασάφεια των αποικιακών ιεραρχιών, οι οποίες διαδραματίζουν διαφορετικές αξιώσεις ότι είναι είτε Ευρωπαίοι, είτε Έλληνες είτε άνθρωποι που είναι ικανότεροι να κατανοήσουν και να συνεργαστούν με τους Αφρικανούς απ' ότι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι Ινδοί, λόγω της έλλειψης των φυλετικών διακρίσεων και της κατανόησής των στην εκτεταμένη οικογενειακή ζωή.
Οι πρώτοι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στην Ιρίνγκα, επί Γερμανικής ακόμη κατοχής, ήσαν οι εξ Ηπείρου αδελφοί Ηλίας και Ίσσα Τσάβαλοι, που ασχολήθηκαν με το εμπόριο και την αμπελουργία, στις όχθες του ποταμού Ρουάχα. Δυστυχώς όμως και οι δύο σκοτώθηκαν το 1905, κατά την Επανάσταση του «Μάγκι-Μάγκι» (ή κατ'άλλους Μάτζι-μάτζι), ο μεν Ηλίας στην Κιλόσα, όπου τον έθαψαν ζωντανό και ανάποδα (με το κεφάλι κάτω και τα πόδια στην επιφάνεια), ο δε Ίσσα στην Ιρίνγκα. Μετά την ανάληψη της Αγγλικής διακυβέρνησης στην Ταγκανίκα, ο πρώτος Έλληνας που εγκαταστάθηκε στην Ιρίνγκα, ήταν ο:
Αμέσως μετά ακολούθησαν οι: • 4 εν συνεχεία, ακολούθησαν οι: • 4 για να φθάσουν στις αρχές του 1950, να υπάρχουν στην περιοχή πάνω από 135 Ελληνικές ψυχές.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Ιρίνγκα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Μακτά
Ο ποταμός Μακτά βρίσκεται στην Αλγερία.
Ο Μακτά έχει μήκος μόλις 4,8 χιλιόμετρα και εκβάλει στον Κόλπο του Αρζέου, περίπου 40 χιλιόμετρα δυτικά των εκβολών του Σελίφ. Σχηματίζεται από τους ποταμούς Χαμπρά (230 χιλιόμετρα) και Σιγκ (210 χιλιόμετρα), οι οποίοι πηγάζουν στην οροσειρά Αμούρ και ρέουν βόρεια προτού ενωθούν σε μια ελώδη πεδιάδα, στην περιοχή που εκβάλει ο Μακτά.
Στη μάχη του Μακτά η οποία έλαβε χώρα στις 28 Ιουνίου 1835, οι Βέρβεροι πολεμιστές επικράτησαν του γαλλικού αποικιακού στρατού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ποταμοί της Αλγερίας
Σαλούβαρδος
Ο σαλούβαρδος, ποντικός ή πετροσαλούβαρδος (επιστημονική ονομασία: Phycis phycis) είναι είδος ψαριού της οικογένειας των Φυκίδων. Απαντά στη Μεσόγειο, καθώς και στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι το Μαρόκο, καθώς και στις Αζόρες και το Πράσινο Ακρωτήριο.
Περιγραφή
Ο σαλούβαρδος φτάνει συνήθως σε μήκος 25 εκατοστών, αλλά το μέγιστο που έχει καταγραφεί είναι 65 εκατοστά. Το μέγιστο βάρος που έχει καταγραφεί είναι 3,9 κιλά. Έχει μεγάλο στόμα με παχιά χείλη. Το κάτω σαγόνι φέρει μουστάκια. Το χρώμα του σώματος είναι σκούρο καφέ ή γκρι στη ράχη, αλλά το χρώμα γίνεται πιο αχνό προς την κοιλιά. Τα πτερύγια δεν φέρουν άκανθες. Το ραχιαίο πτερύγιο είναι διπλό και αποστρογγυλοποιημένο. Το πρώτο τμήμα του έχει 9 με 11 μαλακές ακτίνες ενώ το δεύτερο 56 ή 65. Το ουραίο πτερύγιο είναι στρογγυλεμμένο και έχει 27 ή 29 ακτίνες. Τα πτερύγια είναι σκούρα, μερικές φορές με πιο ανοιχτόχρωμα όρια.
Βιολογία
Η διατροφή τους αποτελείται από μικρά ψάρια και διάφορα είδη ασπόνδυλων, με τα δεκάποδα να κυριαρχούν σε δείγματα που έχουν αλιευθεί στην περιοχή του Καστελόριζου. Τρέφονται περισσότερο την άνοιξη.
Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο. Αναπτύσσονται σχετικά αργά και ζουν πολύ.
Αλιεία
Ο σαλούβαρδος χαρακτηρίζεται ως ελάσσονος οικονομικής σημασίας στην αλιεία. Οι κύριες μέθοδοι αλίευσής του είναι οι τράτες, τα δίχτυα, τα παραγάδια και οι καθετές. Τα στατιστικά αλίευσης του είδους δεν θεωρούνται αξιόπιστα, καθώς περιλαμβάνουν και ψάρια άλλων ειδών του ίδιου γένους. Σαν ψάρι είναι φθηνό αν και σπάνιο και μπορεί να φιλεταριστεί ή να γίνει ψαρόσουπα μαζί με σκορπίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαδόμορφα Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Φοξ Τερριέ
Το φοξ τεριέ είναι κυνηγόσκυλο αγγλικής προέλευσης. Είναι χρήσιμο στο κυνήγι μικρόσωμων ζώων, όπως π.χ. ο ασβός.
Έχει πυκνό τρίχωμα, συνήθως γκρι ή καφέ. Η ουρά του είναι αρκετά κοντή. Το κεφάλι του είναι μακρόστενο και τριχωτό. Τα αυτιά του είναι κι αυτά μικρά. Σε μέγεθος είναι μικρόσωμο ζώο.
Είναι γνωστό από το βιβλίο της Π.Σ. Δέλτα Μάγκας, καθώς ο πρωταγωνιστής-σκύλος είναι φοξ τεριέ αλλά και από τη βελγική γαλλόφωνη σειρά κόμικς του Ερζέ, Τεντέν, ο πιστός σκύλος του ομώνυμου δημοσιογράφου, Μιλού, είναι ράτσας φοξ τεριέ.
Ιστορία
Οι Ρωμαίοι παρατήρησαν μικρά σκυλιά στην Αγγλία το 54 π.Χ., τα οποία χρησιμοποιούνταν από κυνηγούς για να καταδιώξουν τα θηράματα. Ο Άγγλος γιατρός Τζον Κέιους περιέγραψε τον αγγλικό τύπο τεριέ στο έργο του Αγγλικοί Σκύλοι το 1577.
Παραπομπές
Φοξ Τεριε
Ιταλικό δημοψήφισμα για σύνταγμα (2016)
Σε ένα δημοψήφισμα για αλλαγές στο σύνταγμα που έγινε στην Ιταλία στις 4 Δεκεμβρίου 2016 οι ψηφοφόροι καταψήφισαν σε ποσοστό 59,1% τον νέο συνταγματικό νόμο που προέβλεπε τις αλλαγές στη σύνθεση και στις εξουσίες του κοινοβουλίου, όπως και τον διαχωρισμό των εξουσιών Κράτους - περιφερειών - διοικητικών οντοτήτων.
Σύμφωνα με το Άρθρο 138 του Συντάγματος, προκηρύχθηκε ένα δημοψήφισμα έπειτα από την πρόταση περισσότερο από το ένα πέμπτο των μελών αμφότερων της Γερουσίας και της Βουλής.
Η αντιπολίτευση αντιτάχθηκε στο δημοψήφισμα, τονίζοντας ότι θα ενδυνάμωνε τις εξουσίες της κυβέρνησης.
Μετά την καταψήφιση, ο πρωθυπουργός Ρέντσι παραιτήθηκε και στη συνέχεια (11 Δεκεμβρίου) αντικαταστάθηκε από τον Πάολο Τζεντιλόνι
Παραπομπές
2016 δημοψ Ιταλια 2016
Ποταμός Σιγκ
Ο ποταμός Σιγκ, επίσης γνωστός ως Μεκερρά, είναι ποταμός της Αλγερίας.
Ο ποταμός Σιγκ είναι παραπόταμος του ποταμού Σελίφ και διασχίζει την ομώνυμη πόλη. Για το μεγαλύτερο μέρος της ροής του, ο Σιγκ βρίσκεται σε υψόμετρο 50 μέτρων και η ροή του φτάνει στο τέλος της περίπου 30 χιλιόμετρα από τη Μεσόγειο σε ευθεία γραμμή. Πηγάζει από τα υψίπεδα νότια των Ορέων Νταϊά. Ο ποταμός είναι ουαντί, δηλαδή λεκάνη ποταμού που έχει νερό μόνο κατά την περίοδο των βροχοπτώσεων.
Η περιοχή χαρακτηρίζεται από ταραχώδη χειμώνα σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Αλγερίας, και από αρκετά θερμό καλοκαίρι. Οι βροχοπτώσεις δεν ξεπερνούν τα 400 χιλιοστά τον χρόνο.
Όρος Γουτάι
Το Όρος Γουτάι (Κινεζικά: 五臺山, Γουτάισαν) είναι ένα βουνό που βρίσκεται στην επαρχία Σανσί της Κίνας. Η ονομασία του σημαίνει «Το Βουνό με τις Πέντε Κορυφές», από τη χαρακτηριστική μορφολογία του βουνού με πέντε επίπεδες κορυφές που μοιάζουν με άδενδρες ταράτσες και έχουν απόκρημνες πλαγιές. Είναι το υψηλότερο βουνό στη Βόρεια Κίνα με την υψηλότερη κορυφή να βρίσκεται σε υψόμετρο 3.061 μ. Είναι ένα από τα Τέσσερα Ιερά Βουδιστικά Όρη.
Στο βουνό έχουν χτιστεί πολλοί Βουδιστικοί ναοί και μοναστήρια από τον 1ο αιώνα μ.Χ. ως σήμερα. Στο πολιτιστικό τοπίο περιλαμβάνονται 41 μοναστήρια και σημαντικοί Βουδιστικοί Ναοί. Το 2007 η Εθνική Διοίκηση Τουρισμού της Κίνας ανακήρυξε το βουνό ως εξαιρετικό τουριστικό αξιοθέατο ΑΑΑΑΑ. Το 2009 το όρος Γουτάι συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομίας.
Περιγραφή
Το όρος Γουτάι είναι ένα από τα Τέσσερα Ιερά Βουδιστικά Βουνά στην Κίνα. Θεωρείται ως το μποντιμάντα (τόπος αφύπνισης ή φώτισης) ενός από τα τέσσερα μεγάλα μποντισάτβα, του Μαντζούσρι, που στα Σανσκριτικά σημαίνει «Ευγενής Δόξα» και συνδέεται με τη σοφία και τη λογοτεχνία. Στα Κινεζικά ο Μαντζούσρι αναφέρεται ως Γουενσού (文殊). Στο Αβαταμσάκα Σούτρα του Βουδισμού Μαχαγιάνα, ο Μαντζούσρι εντοπίζεται στο όρος Γουτάι, το οποίο από τον 7ο αιώνα ήταν πόλος προσέλκυσης των προσκυνητών από την Ινδία και άλλες Ασιατικές χώρες. Λέγεται ότι το μποτισάτβα εμφανίζεται συχνά στο βουνό, παίρνοντας τη μορφή ταξιδιωτών, μοναχών ή ασυνήθιστων πολύχρωμων σύννεφων.
Το βουνό είναι γνωστό και με το όνομα Τσινγκλιάνγκ Σαν (清涼山) που σημαίνει "Καθαρό και Δροσερό Βουνό". Με τις ψηλές βουνοκορφές του, που είναι χιονισμένες τον περισσότερο καιρό, τις δασικές εκτάσεις που καλύπτονται με πεύκα, έλατα, λεύκες και ιτιές και τα καταπράσινα λιβάδια, η ομορφιά του τοπίου εμπνέει τους καλλιτέχνες εδώ και πολλούς αιώνες, από την εποχή της δυναστείας Τανγκ.
Το θρησκευτικό και πολιτιστικό τοπίο του Όρους Γουτάι περιλαμβάνει εξαιρετικά δείγματα της Βουδιστικής αρχιτεκτονικής: ναούς, μοναστήρια, αγάλματα, παγόδες, στήλες και διακοσμήσεις. Σε μια περίοδο 1.000 χρόνων, από την εποχή της Βόρειας δυναστείας Γουέι (471-499), εννέα αυτοκράτορες έχουν ταξιδέψει στο όρος Γουτάι 18 φορές, για να αποτίσουν φόρο τιμής στα μποτισάτβα, όπως μνημονεύεται σε επιγραφές και στήλες. Τα μοναστήρια διαθέτουν μία εκτεταμένη βιβλιοθήκη από βιβλία που συλλέχθηκαν από αυτοκράτορες και λόγιους, και παραμένουν ένας σημαντικός θησαυρός γνώσεων για τον Βουδιστικό πολιτισμό.
Στο όρος Γουτάι έχουν διασωθεί ορισμένα από τα παλαιότερα δείγματα της Αρχαίας Κινεζικής ξύλινης αρχιτεκτονικής, τα οποία χρονολογούνται της δυναστείας Τανγκ (618-907), όπως ο Ναός Ναντσάν που χτίστηκε το 782, και η Ανατολική Αίθουσα του Ναού Φογκουάνγκ που χτίστηκε το 857. Ο Ναός Σουσιάνγκ (殊像寺), που ανακατασκευάστηκε κατά τη δυναστεία Μινγκ, είναι ένα τεράστιο συγκρότημα με 500 αγάλματα, που αναπαριστούν Βουδιστικές ιστορίες που διαδραματίζονται σε τρισδιάστατα τοπία με βουνά και νερά. Πολλές από τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες των κτιρίων είναι κατηγοριοποιημένες σύμφωνα με το Κινεζικό εγχειρίδιο αρχιτεκτονικής και κατασκευής κτιρίων "Γινγκζάο Φάσι" (營造法式).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα
Γιάννης Μετζικώφ
Ο Γιάννης Παπαδάκης-Μετζικώφ είναι Έλληνας ζωγράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος.
Γεννήθηκε το 1955 στο Καστέλι Κισσάμου Χανίων και μεγάλωσε στην Καστέλα του Πειραιά.Ο πατέρας του, Μετζικώφ, ήταν από την Πλάκα Αποκορώνου Χανίων και η μητέρα του Ευαγγελία, το γένος Γιατίλη, έχει καταγωγή από τη Μικρά Ασία και τη Χίο. Απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής των Καλών Τεχνών της Αθήνας το 1980, είχε δάσκαλο στο τμήμα ζωγραφικής τον Γιάννη Μόραλη και στο τμήμα σκηνογραφίας- ενδυματολογίας τον Βασίλη Βασιλειάδη. Μετά το πέρας της στρατιωτικής του θητείας και ενώ ήδη είχε παρουσιάσει τη δουλειά του σε αρκετές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικών κατασκευών στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ασχολήθηκε με το θέατρο, και συγκεκριμένα με τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία στο θέατρο. Ο Γιώργος Μιχαηλίδης, ήταν ο άνθρωπος που τον παρουσίασε στο κοινό για πρώτη φορά, με την παράσταση «Κρίμα που είναι πόρνη» του Τζων Φορντ. Από τότε και για πολλά χρόνια, έχει εργαστεί σε πλήθος παραστάσεων στο Εθνικό Θέατρο, στο Κ.Θ.Β.Ε., στον Θ.Ο.Κ., στο Θέατρο Τέχνης, στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στα περισσότερα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., σε πολλούς ιδιωτικούς θιάσους, σε παραγωγές εκτός Ελλάδος και σε κάθε μορφή και είδος θεάτρου. Έχει δουλέψει με σημαντικούς σκηνοθέτες (Κακογιάννη, Βολανάκη, Drese, Μπάκα, Βουτσινά, Κούνδουρο, Ευαγγελάτο, Kartalof, Μιχαηλίδη, Τσιάνο, Χουβαρδά, Zelenski, Νικολαίδη, Μαρμαρινό, Κακλέα, Τσακίρη, Χατζάκη, Τριβιζά, Χαραλάμπους, Γαβριηλίδη, Χρονόπουλο, Μαστοράκη, Φιλίππογλου, Κοντούρη κ.ά.), αλλά και χορογράφους όπως τη Ζουζού Νικολούδη, τον Δημ. Παπαϊωάννου κ.α. Εκθέσεις του Γιάννη Μετζικώφ έχουν φιλοξενηθεί στο μουσείο Αλεξάντερ Πούσκιν στη Μόσχα, στο Ρωσικό Κρατικό μουσείο στην Αγία Πετρούπολη, στο μουσείο της Πόλεως της Βαλένθια, στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο, στην Αλ ντε Σααρμπέκ στις Βρυξέλλες και σε πολλές ελληνικές συλλογές και παρουσιάσεις.
Το φθινόπωρο του 2010, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε παρουσιάζοντας το σύνολο του εικαστικού έργου του στο θέατρο με πολύμηνη έκθεση. Η έκθεση παρουσιάστηκε στη γενέτειρα πόλη του, τα Χανιά, και έκλεισε την πορεία της στο Covent Garden του Λονδίνου στις 26 Οκτωβρίου του 2011. Είναι παντρεμένος με την Καίτη Περβαινά από το Άστρος Κυνουρίας και έχει δυο κόρες, τη Ρωξάνη και την Υακίνθη.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Μετζικώφ εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών
Εκλογική περιφέρεια (Βουλγαρία)
Η επικράτεια της Βουλγαρίας διαιρείται σε 31 εκλογικές περιφέρειες (Избирателни райони, Izbiratelni rayoni) που αντιστοιχούν στις 28 επαρχίες (Области, Oblasti) της Βουλγαρίας.
Έδρες της Εθνικής Συνέλευσης
Κάθε εκλογική ορίζει έναν προκαθορισμένο αριθμό εδρών στην Εθνοσυνέλευσης της Βουλγαρίας, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής για κάθε επαρχία. Από το 1991, χρησιμοποιείται το αναλογικό εκλογικό σύστημα, εκτός από τις βουλευτικές εκλογές του 2009. Στις βουλευτικές εκλογές του 2013 αποκαταστάθηκε η χρήση του αναλογικού εκλογικού συστήματος.
Το 2009 εισήχθη ένα μεικτό σύστημα με απλή πλειοψηφία και αναλογική κατανομή. Κάθε μια έδρα περιφέρειας αντιστοιχεί στις πολυεδρικές περιφέρειες. Λόγω της μεγάλης ποικιλομορφίας του πληθυσμού μεταξύ των περιφερειών, η ανωτέρω κατανομή των εδρών, ήρθε σε αντίφαση με το άρθρο 10 του Συντάγματος της Βουλγαρίας, αναφέροντας ότι οι εκλογές πρέπει να διεξάγονται με ίσο δικαίωμα ψήφου. Μια έφεση αυτής της αντίφασης έγινε στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Βουλγαρίας, αλλά απέτυχε να παρθεί κάποια απόφαση, λόγω ισοψηφίας (6-6). Ο αριθμός των ανάλογων θέσεων για κάθε εκλογική περιφέρεια έπρεπε να μειωθεί κατά ένα για να επιτρέψει την προσθήκη των 31 εδρών απλής πλειοψηφίας, διατηρώντας παράλληλα των αριθμό των εδρών στις 240. Αυτό οδήγησε σε μια άλλη διαμάχη, καθώς οι έδρες για ορισμένες από τις περιφέρειες μειώθηκαν κατά 1, σε άλλες κατά 2, και άλλες διατήρησαν το ίδιο αριθμό εδρών, αυξάνοντας αποτελεσματικά τον αριθμό των εδρών για την περιφέρεια, περιλαμβάνοντας την έδρα απλής πλειοψηφίας.
Εκλογικές περιφέρειες
Οι περισσότερες εκλογικές περιφέρειες αντιστοιχούν στις 28 επαρχίες της χώρας, εκτός από τις δύο πιο πυκνοκατοικημένες επαρχίες, που διαιρούνται περαιτέρω. Η επαρχία Φιλιππούπολης διαιρείται στην εκλογική περιφέρεια 16, που αντιστοιχεί στον δήμο της Φιλιππούπολης και την Εκλογική περιφέρεια 17, που καλύπτει την υπόλοιπη επαρχία. Η Σόφια διαιρείται στις εκλογικές περιφέρειες 23, 24 και 25. Η Επαρχία Σόφιας, η οποία δεν περιλαμβάνει την πόλη της Σόφιας, αντιπροσωπεύεται από την εκλογική περιφέρεια 26. μικρογραφία|Εκλογικές Περιφέρειες Εκλογικές περιφέρειες της Σόφιας (δυτικά): 23, 24, 25                     Εκλογική περιφέρεια 16 (Φιλιππούπολη), στα νότια
Διοικητικές Περιφέρειες της Σόφιας
μικρογραφία|Εκλογικές Περιφέρειες στη Σόφια: Εκλογική Περιφέρεια 23 (σκούρο μπλε) Εκλογική Περιφέρεια 24 (ανοιχτότερο μπλε) Εκλογική Περιφέρεια 25 (ανοιχτό μπλε) Η Σόφια διαιρείται σε 24 διοικητικές περιφέρειες. Οι εκλογικές περιφέρειες 23, 24 και 25 καλύπτουν 8 διοικητικές περιφέρειες η καθεμιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Βουλγαρίας
Γιαντράνκα Στογιάκοβιτς
Τα πρώτα χρόνια
Οι γονείς της πολύ σύντομα χώρισαν και έτσι μετακόμισε με την μητέρα της στο Σεράγεβο, ενώ σύντομα συνεχίστηκαν οι μετακινήσεις στο  Ντουμπρόβνικ, το Γκράντατς, και το Βάρες, μικρές πόλεις που παρουσιάζαν ελλείψεις σε δασκάλους και όπου η μητέρα της έβρισκε δουλειά. Κατά καιρούς εγκαταστάθηκαν σε διάφορα χωριά γύρω από το Σεράγεβο, και ήταν εκεί όπου η Γιαρντάνκα πέρασε το πιο σημαντικό κομμάτι της παιδικής της ηλικίας.