cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1848
Κυβερνητικό έργο
Τον Μάρτιο του 1849 ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την δημιουργία «Διοικητικής Αστυνομίας» η οποία συμπεριέλαβε και τις διευθύνσεις Αγορανομίας και Αγροφυλακής - στους δήμους Αθήνας και Πειραιά. Αστυνομικά καθήκοντα ασκούσαν μέχρι τότε οι δημοτικοί υπάλληλοι, ενώ με το νέο νομοσχέδιο, τη διεύθυνση της Αστυνομίας αναλάβει ιδιαίτερη δημόσια υπηρεσία, υπαχθείσα στο υπουργείο των Εσωτερικών. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν και τέσσερα αστυνομικά τμήματα στην Αθήνα και ένα στον Πειραιά.
Αναφορές
1848 10 Κατηγορία:1848 1
Γεράσιμος Σκιαδαρέσης
Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης (Πάτρα, 18 Δεκεμβρίου 1960) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε θέατρο και σκηνοθεσία κινηματογράφου στη σχολή Ε. Χατζίκου, απ' όπου και αποφοίτησε το 1982. Έγινε ευρέως γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό μέσα από το ρόλο του Φατσέα στη σειρά Το καφέ της Χαράς.
Από το 1997 έως σήμερα, είναι νυμφευμένος με την ηθοποιό Μπέσυ Μάλφα, με την οποία γνωρίστηκε στο σίριαλ Πανδοχείο βρικολάκων της ΕΤ1, το 1994 και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά: τις δίδυμες Όλγα (το όνομα της μητέρας της Μπέσυς) και Νικολίτσα (το όνομα της μητέρας του Γεράσιμου) που γεννήθηκαν το 1997 και τον Γιάγγο (Ιωάννης-Άγγελος, από τον ήρωα του βιβλίου του Μίκα Βάλταρι Ο Μαύρος Άγγελος) που γεννήθηκε το 2005. Κουμπάροι στον γάμο του ήταν οι ηθοποιοί Στέλιος Μάινας, Λήδα Ματσάγγου και Γιώργος Στριφτάρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Σάντοϊ
Το Σάντοϊ (φεροϊκά: Sandoy) είναι το πέμπτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί των Φερόων Νήσων μετά το Στρέιμοϊ, το Έστουροϊ, το Βάγκαρ και το Σούντουροϊ. Βρίσκεται στο Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό και έχει έκταση 112,1 τ.χλμ.. Το Σάντοϊ έχει πληθυσμό 1.221 κατοίκους και πρωτεύουσα του νησιού είναι το Σάντουρ με 527 κατοίκους. Άλλα χωριά του νησιού είναι το Skopun (453 κάτοικοι), το Skálavík (138 κατ.), το Skarvanes (9 κατ.), το Húsavík (63 κατ.) και το Dalur (37 κατ.) (εκτίμηση 1-2022).
Οι βράχοι και οι απότομες πλαγιές του νησιού έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικές περιοχές για τα πουλιά από την BirdLife International, λόγω της σημασίας του ως τόπος αναπαραγωγής για τα θαλασσοπούλια, ειδικά των αρκτικών θυελλοπουλιών (50.000 ζευγάρια), μυχών (5.000 ζευγάρια), υδροβατών (50.000 ζευγάρια), θαλασσοκοράκων (150 ζευγάρια), ληστόγλαρων (15 ζευγάρια), Φρατέρκουλα του Ατλαντικού (70.000 ζευγάρια) και κέπφους (400 ζευγάρια).
right|thumb|300px|Χάρτης του Σάντοϊ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σάντοϊ
Σικελική άμυνα (βαριάντα Σεβενίνγκεν)
Η βαριάντα Σεβενίνγκεν χαρακτηρίζεται από την κίνηση του μαύρου 5...ε6. Η ίδια θέση συχνά προκύπτει από αλληλομετάθεση κινήσεων· ο μαύρος π.χ. μπορεί να παίξει πρώτα 2...ε6 και κατόπιν 5...δ6. Η διάταξη δ6-ε6 είναι χαρακτηριστική της βαριάντας. Ο μαύρος ελέγχει έτσι πολύ ικανοποιητικά τα σημαντικά τετράγωνα δ5 και ε5 κρατώντας ανοικτές τις επιλογές του για διάσπαση του κέντρου με τις κινήσεις δ6-δ5 ή ε6-ε5.
Η βαριάντα Σεβενίνγκεν υπερασπίστηκε από τον Γκάρι Κασπάροφ, μεταξύ πολλών άλλων διακεκριμένων γκρανμαίτρ.
Προέλευση
Η βαριάντα μπήκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά σκακιού το 1923 στο Σεβενίνγκεν στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας κοντά στη Χάγη. Κατά τη διάρκεια του τουρνουά η βαριάντα παίχτηκε πολλές φορές από διάφορους σκακιστές, συμπεριλαμβανομένου του Μαξ Όυβε ενώ έπαιζε εναντίον του Γκέζα Μαρότσι.
Ονομασία
Η ονομασία της βαριάντας αυτής προέρχεται από το Σεβενίνγκεν που είναι ένα από τα οκτώ προάστια της Χάγης στην Ολλανδία. Η λέξη Σεβενίνγκεν (ολλανδικά: Scheveningen) αποτελεί γνωστό "γλωσσοδέτη" στους σκακιστικούς κύκλους. Στο εξωτερικό, η λέξη προφέρεται είτε Σκεβένινγκεν, είτε Σχεβένινγκεν, αλλά στην ελληνική γλώσσα έχει επικρατήσει η προφορά Σεβενίνγκεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Τσακ Σούμερ
Ο Τσαρλς Έλις Σούμερ (αγγλικά: Charles "Chuck" Ellis Schumer, 23 Νοεμβρίου 1950), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, ο οποίος υπηρετεί ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας της Γερουσίας από τo 2021 και ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Νέας Υόρκης, από 1999. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Επίσης, διατέλεσε Ηγέτης της Μειοψηφία ς της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 2017 έως το 2021. Είναι ηγέτης των Δημοκρατικών στη Γερουσία από τον Νοέμβριο του 2016.
Επιπλέον, έχει υπηρετήσει και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 9η, την 10η και την 16η περιφέρεια της Νέας Υόρκης (1981–1999), καθώς ως Μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης της Νέας Υόρκης από την 45η περιφέρεια (1975–1980).
Βιογραφία
Ο Τσακ Σούμερ, γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1950, στο Μίντγουντ (Μπρούκλιν) της Νέας Υόρκης. Είναι γιός του Αβραάμ Σούμερ και της Σέλμα Ρόουζεν. Κατάγεται από Εβραϊκή και Ουκρανική οικογένεια.
Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο "James Madison High School" στο Μπρούκλιν το 1967, μετέβηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, για να σπουδάσει αρχικά Χημεία, και στη συνέχεια Κοινωνικές Επιστήμες λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1971 με διάκριση. Κατόπιν, συνέχισε τις σπουδές του στην Νομική, στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1974.
Το 1975, αφού έκανε πρακτική άσκηση δικηγορίας, έγινε μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου της Νέας Υόρκης. O Σούμερ άσκησε για πολύ λίγο διάστημα δικηγορία, αφού εισήλθε στην πολιτική.
Πολιτική καριέρα
Το 1974, εξελέγη στην Πολιτειακή Συνέλευση της Νέας Υόρκης, για την 45η περιφέρεια. Εκεί υπηρέτησε από το 1975 έως και το 1981, ως πολιτειακός βουλευτής. Επανεξελέγη τρεις ακόμη φορές.
Γερουσία των ΗΠΑ
Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1998, ήταν υποψήφιος για την έδρα της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών για την Νέα Υόρκη, και εξελέγη γερουσιαστής, νικώντας τον τότε εν ενεργεία Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Αλ Ντ'Αμάτο, με ποσοστό 54.6% έναντι 44.1%. Ανέλαβε καθήκοντα γερουσιαστή, στις 3 Ιανουαρίου 1999. Έκτοτε επανεξελέγη το 2004, το 2010, το 2016 και το 2022.
Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Επιτροπής Κανονισμών και Διοίκησης της Γερουσίας των ΗΠΑ, Πρόεδρος της Επιτροπής Δημοκρατικής Πολιτικής της Γερουσίας και Αντιπρόεδρος της Διάσκεψης των Δημοκρατικών Γερουσιαστών.
Ηγεσία των Δημοκρατικών στη Γερουσία
Ύστερα από τις εκλογές του 2016 για την Γερουσία, οι Δημοκρατικοί γερουσιαστές εξέλεξαν ως νέο ηγέτη τους, τον Τσακ Σούμερ, διαδεχόμενος τον Χάρι Ριντ στην ηγεσία των Δημοκρατικών της Γερουσίας. Ο Σούμερ, έγινε ο πρώτος εβραϊκής καταγωγής και ο πρώτος από την πολιτεία της Νέας Υόρκης, ως ηγέτης στη Γερουσία.
Ηγέτης της Μειοψηφίας της Γερουσίας των ΗΠΑ
Στις εκλογές του 2016, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν συνολικά 48 έδρες, ως εκ τούτου ήταν στην μειοψηφία. Ο Σούμερ, με την έναρξη του 115ου Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, έγινε Ηγέτης της Μειοψηφίας της Γερουσίας. Στις εκλογές του 2018, οι Δημοκρατικοί, κέρδισαν 47 έδρες στη Γερουσία, οπότε ο Σούμερ, παρέμεινε στη θέση του Ηγέτη της Μειοψηφίας.
Παρέμεινε ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της Γερουσίας, έως τον Ιανουάριο του 2021, όταν οι Δημοκρατικοί ανέκτησαν τον έλεγχο του σώματος, λαμβάνοντας την πλειοψηφία.
Ηγέτης της Πλειοψηφίας της Γερουσίας των ΗΠΑ
Ύστερα από την εκλογική νίκη των δύο Δημοκρατικών υποψηφίων, Τζον Όσοφ και Ράφαελ Γουόρνοκ, στις επαναληπτικές εκλογές της 5ης Ιανουαρίου 2021, στη Τζόρτζια, η πλειοψηφία της Γερουσίας, πέρασε στις 20 Ιανουαρίου 2021, με την ορκωμοσία του Τζο Μπάιντεν και της Κάμαλα Χάρις, στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Στις 20 Ιανουαρίου 2021, ο Τσακ Σούμερ, ανέλαβε ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, διαδεχόμενος τον Ρεπουμπλικανό Μιτς ΜακΚόνελ, στο 117ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στις ενδιάμεσες εκλογές του 2022 στη Γερουσία, ύστερα από την επανεκλογή της Δημοκρατικής Κάθριν Κόρτεζ Μάστο στη Νεβάδα, οι Δημοκρατικοί θα συνεχίσουν να έχουν την πλειοψηφία της Γερουσίας και στο 118ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών. Έτσι και ο Σούμερ, θα συνεχίσει να είναι Ηγέτης της Πλειοψηφίας.
Προσωπική Ζωή
Ο Τσακ Σούμερ, είναι παντρεμένος από το 1980, με την Ίρις Γουέινσαλ. Ο Τσακ και η Ίρις, παντρεύτηκαν στην κορυφή του Βόρειου Πύργου του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Έχουν με την Ίρις Γουέινσαλ, δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Εβραίοι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης
Ο Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης (Μάνη, 1800 - Μόναχο, 8 Νοεμβρίου 1836) ήταν αγωνιστής του 1821 και στρατιωτικός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μάνη. Πατέρας του ήταν ο Κατσής και θείος του ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης. Ονομάστηκε Κατσάκος κατά τον πατέρα του, για να ξεχωρίζει από τον πρωτοξάδερφό του, τον περίφημο Μπεζαντέ-Ηλία.
Στην επανάσταση ήταν πάντα μπροστά και έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες. Εμφανίζεται μόλις είκοσι χρονών να ανασυγκροτεί, ως αρχηγός λακωνικού σώματος, την πολιορκία της Κορώνης που μόλις προ ολίγου είχε αποτύχει. Κατά την εισβολή του Δράμαλη πολέμησε στις μάχες της Αργολίδας και διακρίθηκε. Του ανατίθεται δε η κατάληψη της Ακροπόλεως του Άργους. Στην επιδρομή του Ιμπραήμ διέπρεψε στη Βέργα του Αλμυρού. Διακινδύνευσε τη ζωή του όταν μόνος του βγήκε από το οχύρωμα και λαφυραγώγησε ένα ωραίο αραβικό άλογο. Έσπευσε κατόπιν στα ενδότερα της Μάνης και με 300 άλλους Μανιάτες χτύπησε τον εχθρό στην Μανιάκοβα και έσωσε τον εκεί πολιορκημένο Κοσσονάκο από βέβαιο όλεθρο.
Επί Καποδίστρια φυλακίστηκε το 1830 στο Ναύπλιο επειδή ενήργησε εναντίον της Κυβέρνησης. Κατάφερε να δραπετεύσει και να πάει στην επαναστατημένη Μάνη. Το 1834 συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση της Μάνης κατά της Αντιβασιλείας.
Επί της Αντιβασιλείας του Όθωνα προκάλεσε στη Μάνη σημαντική αντίδραση για τα μέτρα της Βαυαρικής Αντιβασιλείας. Ονομάστηκε από την Αντιβασιλεία «Μοίραρχος υπεράριθμος». Προσλήφθηκε από τον στρατηγό Σμαλτς και τον ταγματάρχη Φέδερ ως σύμβουλος και κατάφερε να επιφέρει ειρηνικό συμβιβασμό. Προς αναγνώριση των υπηρεσιών του, ο Όθωνας τον προσκάλεσε και τον διόρισε Υπασπιστή του. Χάρη του ανδρικού παρουσιαστικού του και του ευγενικού χαρακτήρα του, έκανε στο Παλάτι και στην Αθήνα πολύ καλή εντύπωση και μάλιστα πλάστηκε μύθος γύρω από τις σχέσεις του με την Δούκισσα της Πλακεντίας, η οποία τον λάτρευε από την στιγμή που αυτός έσωσε τη ζωή της κόρης της.
Τον Απρίλιο του 1836 ο Βασιλιάς ταξίδευσε στη Γερμανία για να βρει νύφη. Πήρε μαζί του δύο υπασπιστές του, τον Αντώνιο Μιαούλη και τον Ηλία Κατσάκο. Όταν έφτασαν στο Μόναχο, στην πόλη θέριζε η χολέρα. Ο Ηλίας και λίγο αργότερα και ο Μιαούλης αρρώστησαν και πέθαναν. Ενταφιάστηκαν και οι δύο στο παλαιό νότιο νεκροταφείο του Μονάχου. Ο τάφος του Ηλία ήταν μεγαλόπρεπος, ολόκληρο μαυσωλείο, λαμπρό μνημείο το οποίο ανήγειρε ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α'. Εμπνευσμένος από τον άδικο χαμό του Μαυρομιχάλη, ο Γερμανός ποιητής Μίχαελ φον Γιούνγκ του έπλεξε θρήνο. Σήμερα ο τάφος του Μαυρομιχάλη υπάρχει ακόμα. Στο ίδιο νεκροταφείο, απέναντι στο τάφο του Μαυρομιχάλη, είναι τοποθετημένος ο μικρός Λεωνίδας, γιος του Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Γιος του ήταν ο βουλευτής Ιωάννης Κατσάκος Μαυρομιχάλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Ηλιας Κατσακος
Πομερόλ
Το Πομερόλ (γαλλικά: Pomérols, οξιτανικά: Pomeiròus) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πομερολαί (γαλλικά: Pomérolais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Φονσίν-λε-Μπα
Το Φονσίν-λε-Μπα (γαλλικά: Foncine-le-Bas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φονσινιέ (γαλλικά: Fonciniers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
2802 Βάισελ
Ο Βάισελ (Weisell) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του πατέρα του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Βάισελ είναι άγνωστα. Ο Βάισελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ως 18 ώρες περίπου.
1820 Λόχμαν
Ο Λόχμαν (Lohmann) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,084. Ανακαλύφθηκε το 1949 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Βέρνερ Λόχμαν (Werner Lohmann).
Κοντά στο περιήλιο της τροχιάς του ο Λόχμαν εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και πλησιάζει την τροχιά του πλανήτη Άρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Λόχμαν είναι άγνωστα. Ο Λόχμαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 14 ώρες 3 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα.
Αθηνόδωρος Προύσαλης
Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης (15 Δεκεμβρίου 1926 - 5 Ιουνίου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1926 στην Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Ελλάδα το 1932. Αρχικά εγκαταστάθηκαν στην Κοκκινιά, όπου ο μικρός Αθηνόδωρος είχε την ευκαιρία να μεγαλώσει ανάμεσα σε πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και να αποκτήσει μερικές από τις μερακλίδικες συνήθειες τους.
Ο πατέρας του ήταν μηχανουργός, ο παππούς του ιερέας και λόγω της οικονομικής τους άνεσης δεν χρειάστηκε να δουλέψει από μικρός και έτσι μπόρεσε να σπουδάσει. Στη διάρκεια της κατοχής πέρασε δύσκολα όπως και όλοι οι Έλληνες. Αυτό που θυμόταν πάντα από εκείνες τις μέρες ήταν ότι το βράδυ έπεφτε να κοιμηθεί και δεν ήξερε αν θα τον συλλάβουν το πρωί, καθώς παντού γίνονταν μπλόκα, τόσο από τους Γερμανούς όσο και από τους ταγματασφαλίτες. Είχε αναφέρει ότι τότε έζησε για πρώτη φορά τον πόνο της απώλειας, καθώς πολλοί φίλοι του σκοτώθηκαν. Στο τέλος του Εμφυλίου γράφτηκε κρυφά από τους δικούς του στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών.
«Εσύ πάψε, θα σου ρίξω φλιτ», «Μια αψηλή τσιριμπίμ τσιριμπόμ», «Θα κανελώνανε το ρυζόγαλο;» «Μυρίζεις απήγανο», «Άρχισες πάλι το λιβανιστήρι;” Αυτές είναι μόνο μερικές από τις αξέχαστες ατάκες που έχει πει ο αγαπημένος μάγκας του ελληνικού κινηματογράφου, Αθηνόδωρος Προύσαλης. Ένας από τους πιο δημοφιλείς και πετυχημένους ηθοποιούς, που στην πενηντάχρονη καριέρα του, έπαιξε σε 100 ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και 20 του «κουλτουριάρικου», όπως αποκαλούσε τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο. Κατά κύριο λόγο έπαιζε τον λαϊκό τύπο, περισσότερο σε κωμωδίες.
Καθιερώθηκε ως ηθοποιός σε κινηματογραφικές ταινίες όπου ενσάρκωσε, κυρίως, τον τύπο του μάγκα. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1952 με την ταινία Το στραβόξυλο και στο θέατρο το 1953 με τον θίασο της Γιώτας Λάσκαρη στο έργο Ο τρομερός καλόγερος.
Συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Πειραϊκό Θέατρο του Δημήτρη Ροντήρη, τον θίασο του Νίκου Χατζίσκου, το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» κ.ά. Εξαιρετική ήταν η ερμηνεία του στο Φιντανάκι του Παντελή Χορν, που ανέβασε το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 1988. Συνεργάστηκε και με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στις ταινίες Ταξίδι στα Κύθηρα, Ο μελισσοκόμος, Το μετέωρο βήμα του πελαργού.
Διακρίθηκε και σε ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές. Χαρακτηριστική ήταν η συμμετοχή του στη δημοφιλή σειρά Εγκλήματα.
Στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1990 κέρδισε τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στους Αθηναίους.
Πρώτα βήματα στον κινηματογράφο
Η πρώτη του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήταν το 1952, στην ταινία Στραβόξυλο. Τότε που ακόμα το σινεμά ήταν σε πρωτόγονη κατάσταση. Του είχε κάνει εντύπωση που ο εικονολήπτης έπρεπε να γυρίζει με το χέρι του σε σταθερό ρυθμό, το καρούλι του φιλμ. Για να διατηρήσει αυτό το συγχρονισμό έλεγε από μέσα του τον εθνικό ύμνο. Ο πρώτος επίσημος ρόλος του ήταν στη Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο του Αλέκου Σακελλάριου, με τον Βασίλη Αυλωνίτη και τον Μίμη Φωτόπουλο. Στην πρώτη σκηνή της ταινίας ο Προύσαλης ενσαρκώνει έναν μεροκαματιάρη που εξιστορεί τη ζωή των δύο πρωταγωνιστών. Ο Σακελλάριος του υπέδειξε στην πρόβα να πει τα λόγια του μάγκικα. Ο Αθηνόδωρος όμως σκέφτηκε ότι δεν ταίριαζε σε ένα τίμιο φτωχό εργάτη να μιλήσει σαν μαγκάκι, αλλά σαν έναν λαϊκό, εργατικό άνθρωπο και έτσι με θράσος υποκρίθηκε, όπως εκείνος έκρινε. Ο Σακελλάριος δεν αντέδρασε. Απεναντίας εκτίμησε το ταλέντο του νέου ηθοποιού και του ζήτησε το τηλέφωνό του για μελλοντικές συνεργασίες. Από τότε, σε όλη του την καλλιτεχνική ζωή, ο Προύσαλης αψηφούσε τους σκηνοθέτες αν πίστευε ότι είχαν λάθος. Πάντα όμως είχε σωστή κρίση και έτσι δεν έχασε ποτέ δουλειά. Ο ίδιος ξεχώριζε την Επιχείρηση Απόλλων, γιατί είχε μεγάλο και καλό ρόλο.
Ποτέ δεν παραπονέθηκε για τους μικρούς ρόλους που του έδιναν στο σινεμά, αντιθέτως ήταν ευγνώμων γιατί εκείνες τις δύσκολες εποχές κέρδισε αρκετά χρήματα. Όπως είχε πει, ένα καλοκαίρι είχε κερδίσει περίπου 15.000 ευρώ (σε σημερινή αναγωγή) και έτσι κατάφερε να αποκτήσει το πρώτο του αυτοκίνητο. Θαύμαζε πολύ τον Θανάση Βέγγο στους κινηματογραφικούς του ρόλους, γιατί αν και δεν είχε σπουδάσει ποτέ ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος. Στο θέατρο άρχισε να δουλεύει το 1953, όπου υποδύθηκε και δραματικούς και κωμικούς ρόλους, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που έγινε πρωταγωνιστής. Στα πρώτα του βήματα, συνεργάστηκε με την Κυβέλη, που του έδειχνε ιδιαίτερη αδυναμία. Ένας κακεντρεχής συνάδερφος του, ζήλεψε που τον συμπαθούσε τόσο πολύ η ηλικιωμένη τότε Κυβέλη, που του έβγαλε το παρατσούκλι ο “νεκρόφιλος”. Ο Αθηνόδωρος πικράθηκε πολύ από αυτό το περιστατικό. Για αυτό και πάντοτε έλεγε ότι δύο πράγματα σιχαινόταν στη ζωή του. Τη ζήλια και την αχαριστία.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ποτέ δεν προκάλεσε με τις πράξεις του. Έζησε μία ήρεμη ζωή. Παντρεύτηκε την Τούλα, μια καλόκαρδη κοπέλα από τη Θεσσαλονίκη, που αν και κάποια στιγμή χώρισαν, δεν έπαψε να τον φροντίζει μέχρι το τέλος. Απέκτησαν μία κόρη, τη θεατρολόγο Εύη Προύσαλη, που της είχε μεγάλη αδυναμία. Σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις του είχε πει ότι δεν φοβάται τον θάνατο, το μόνο που ήθελε ήταν να μην αρρωστήσει, να φύγει μια και έξω. Αυτό που τον πείραζε ήταν που είχε χάσει τους καλύτερους του φίλους και ένιωθε ορφανός. Λίγους μήνες μετά, στις 5 Ιουνίου του 2012, έφυγε και εκείνος από τη ζωή στα 85 του χρόνια. Τα τελευταία χρόνια ο πιο επιτυχημένος ρόλος του ήταν στην τηλεοπτική σειρά Εγκλήματα. Αν και είχε αποσυρθεί τυπικά από το σανίδι στα 69 του χρόνια, ήταν ευτυχισμένος που δεν είχε περάσει καμία χρονιά χωρίς να χτυπήσει το τηλέφωνό του για δουλειά.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Αθ. Προύσαλης ως ηθοποιός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Slappy
Το "Slappy" είναι το δεύτερο EP της αμερικάνικης πανκ ροκ μπάντας Green Day. Κυκλοφόρησε μέσα στο καλοκαίρι του 1990 από την Lookout! Records. Μετά την κυκλοφορία του, κυκλοφόρησε σε χρωματιστό βινύλιο σε περιορισμένη διαθεσιμότητα.Ο Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ δήλωσε ότι με το EP αυτό οι Green Day άρχισαν να βρίσκουν τον ήχο τους.
Και τα τα τέσσερα κομμάτια του δίσκου συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή 1,039/Smoothed Out Slappy Hours το 1991
Ηχογραφήθηκε μέσα σε λίγες ώρες στις 20 Απριλίου του 1990 στο Art of Ears Studio.
Το "Why Do You Want Him?" είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψε ο Άρμστρονγκ, σε ηλικία 14 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κριτική στο AllMusic
Μια σχετική συνέντευξη του Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ
Κατηγορία:EP
Δάφνη (νύμφη)
Έκτοτε ο Απόλλων ανέπτυξε ιδιαίτερη ευλάβεια για τη δάφνη. Στους Πυθιακούς Αγώνες, που γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια στους Δελφούς προς τιμή του Απόλλωνα, δόθηκε ως έπαθλο ένα δάφνινο στεφάνι που συγκεντρώθηκε από την κοιλάδα των Τεμπών στη Θεσσαλία. Ως εκ τούτου, αργότερα έγινε συνήθεια να απονέμονται βραβεία με τη μορφή δάφνινο στεφάνων σε νικητές στρατηγούς, αθλητές, ποιητές και μουσικούς, που φοριούνται ως τετράγωνο στο κεφάλι. Ο βραβευμένος ποιητής είναι ένα γνωστό σύγχρονο παράδειγμα ενός τέτοιου βραβευμένου, που χρονολογείται από την πρώιμη Αναγέννηση στην Ιταλία. Σύμφωνα με τον Παυσανία ο λόγος για αυτό ήταν «απλά και μόνο επειδή η επικρατούσα παράδοση λέει ότι ο Απόλλωνας ερωτεύτηκε την κόρη του Λάδωνα (Δάφνη)». Οι περισσότερες καλλιτεχνικές απεικονίσεις του μύθου επικεντρώνονται στη στιγμή της μεταμόρφωσης της Δάφνης.
Μυθολογία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/Apollo_and_Daphne_%28Bernini%29.jpg/300px-Apollo_and_Daphne_%28Bernini%29.jpg|αριστερά|μικρογραφία|464x464εσ| Ο Απόλλωνας και η Δάφνη, ένα μαρμάρινο γλυπτό που κατασκευάστηκε το 1622-1625 από τον [[Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι|Μπερνίνι (1598-1680), εμπνευσμένο από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, Γκαλλερία Μποργκέζε, Ρώμη. Απεικονίζει το αρχικό στάδιο της μεταμόρφωσης της Δάφνης, με τα δάχτυλά της να φαίνονται σαν κλαδιά δάφνης και τα δάχτυλα των ποδιών της να ριζώνουν στο έδαφος]] Η αρχαιότερη πηγή του μύθου της Δάφνης και του Απόλλωνα είναι ο Φύλαρχος, τον οποίο παραθέτει ο Παρθένιος ο Νίκαιας. Αργότερα, ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος κάνει μια επανάληψη αυτού του ελληνικού μύθου, που εμφανίζεται στο έργο του Μεταμορφώσεις.
Οβίδιος
Η καταδίωξη μιας τοπικής νύμφης από έναν Ολύμπιο θεό, μέρος της αρχαϊκής προσαρμογής της θρησκευτικής λατρείας στην Ελλάδα, δόθηκε μια αψίδα ανέκδοτη τροπή στις Μεταμορφώσεις από τον Ρωμαίο ποιητή Οβίδιο (πέθανε το 17 μ.Χ.). Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, ο ενθουσιασμός του Απόλλωνα προκλήθηκε από ένα βέλος με χρυσή μύτη που του έριξε ο Έρως, ο γιος της Αφροδίτης, ο οποίος ήθελε να τιμωρήσει τον Απόλλωνα επειδή προσέβαλε τις ικανότητές του στην τοξοβολία σχολιάζοντας «Τι έχεις να κάνεις με τα χέρια των ανθρώπων, εσύ ακόλαστο αγόρι;», και για να δείξει τη δύναμη του βέλους της αγάπης. Ο Έρως πυροβόλησε επίσης τη Δάφνη, αλλά με ένα μολυβένιο βέλος, το αποτέλεσμα του οποίου ήταν να την κάνει να φύγει από τον Απόλλωνα.
Ενθουσιασμένος από ξαφνική αγάπη, ο Απόλλων κυνηγούσε συνεχώς τη Δάφνη. Προσπάθησε να την κάνει να σταματήσει την πτήση της λέγοντας ότι δεν ήθελε να της κάνει κακό. Όταν συνέχισε να τρέπεται σε φυγή, ο Απόλλων θρήνησε ότι παρόλο που είχε γνώση των φαρμακευτικών βοτάνων, δεν κατάφερε να θεραπεύσει τον εαυτό του από την πληγή του βέλους του Έρως. Όταν τελικά την πρόλαβε ο Απόλλωνας, η Δάφνη προσευχήθηκε για βοήθεια στον πατέρα της, τον ποταμό θεό Πηνειό της Θεσσαλίας ο οποίος άρχισε αμέσως να μεταμορφώνεται σε δάφνη:"ένα βαρύ μούδιασμα έπιασε τα άκρα της, λεπτός φλοιός έκλεισε πάνω από το στήθος της, τα μαλλιά της έγιναν φύλλα, τα χέρια της σε κλαδιά, τα πόδια της τόσο γρήγορα πριν από λίγο κόλλησαν γρήγορα σε αργά αναπτυσσόμενες ρίζες, το πρόσωπό της χάθηκε στο κουβούκλιο. Μόνο η λαμπερή ομορφιά της έμεινε."Ούτε αυτό δεν έσβησε τη θλίψη του Απόλλωνα, και καθώς αγκάλιαζε το δέντρο, ένιωσε την καρδιά της να χτυπά ακόμα. Στη συνέχεια δήλωσε:"«Νύφη μου», είπε, «αφού δεν μπορείς ποτέ να γίνεις, τουλάχιστον, γλυκιά δάφνη, θα είσαι το δέντρο μου. Το δέλεαρ μου, τις κλειδαριές μου, τη φαρέτρα μου θα στεφανώσεις»"Στο άκουσμα των λόγων του, η Δάφνη λυγίζει τα κλαδιά της, μη μπορώντας να το σταματήσει.
Παρθένιος
Μια εκδοχή της απόπειρας της ορκισμένης παρθενίας της Δάφνης που ήταν λιγότερο γνωστή από την Αναγέννηση αφηγήθηκε ο ελληνιστής ποιητής Παρθένιος, στα Ερωτικά Παθήματά του, «Οι θλίψεις της αγάπης», που αποδίδει στον ελληνιστικό ιστορικό Φύλαρχο. Σε αυτήν, η οποία είναι η παλαιότερη γραπτή αφήγηση, η Δάφνη είναι ένα θνητό κορίτσι, κόρη της Αμύκλας λάτρης του κυνηγιού και αποφασισμένη να παραμείνει παρθένα. καταδιώκεται από το αγόρι Λεύκιππος («λευκός επιβήτορας»), ο οποίος μεταμφιέζεται σε κοριτσίστικη στολή για να ενταχθεί στην ομάδα των κυνηγών της. Επίσης, καταφέρνει να κερδίσει την αθώα στοργή της. Αυτό θυμώνει τον Απόλλωνα και το βάζει στο μυαλό της κοπέλας να σταματήσει να κάνει μπάνιο στον ποταμό Λάδωνα. Εκεί, καθώς όλοι γυμνώνονται, το τέχνασμα αποκαλύπτεται, όπως στον μύθο της Καλλιστώ, και οι κατατρεγμένες κυνηγοί βυθίζουν τα δόρατά τους στον Λεύκιππο. Αυτή τη στιγμή η προσοχή του Απόλλωνα προσελκύεται και αρχίζει τη δική του καταδίωξη. Η Δάφνη, φεύγοντας για να ξεφύγει από τις προελεύσεις του Απόλλωνα, προσεύχεται στον Δία να βοηθήσει. Ο Δίας την μετατρέπει σε δάφνη. Ο σύγχρονος εκδότης του Παρθένιου παρατηρεί τη μάλλον άβολη μετάβαση, συνδέοντας δύο αφηγήσεις.
Παυσανίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/Antakya_Archaeological_Museum_Apollo_and_Daphne_mosaic_5917.jpg/200px-Antakya_Archaeological_Museum_Apollo_and_Daphne_mosaic_5917.jpg|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο Απόλλωνας (ήδη φοράει δάφνινο στεφάνι) και η Δάφνη, Αρχαιολογικό Μουσείο της Αντάκειας Η ιστορία του Παρθένιου ήταν γνωστή στον Παυσανία, ο οποίος την εξιστόρησε στην Περιγραφή της Ελλάδας (2ος αιώνας μ.Χ.). Σύμφωνα με αυτόν, ο Λεύκιππος ήταν γιος του πρίγκιπα της Πίζας, του οποίου οι προσπάθειες να την προσελκύσει με ανοιχτή ερωτοτροπία απέτυχαν, καθώς η Δάφνη απέφευγε όλα τα αρσενικά. Ο Λεύκιππος σκέφτηκε τότε το εξής κόλπο. Μεγάλωσε τα μαλλιά του και φορούσε γυναικεία ρούχα και έτσι κατάφερε να πλησιάσει τη Δάφνη, στην οποία παρουσιάστηκε ως κόρη του πρίγκιπα. Καθώς ήταν ο υψηλότερος και καλύτερος κυνηγός της παρέας της Δάφνης, έγινε καλός φίλος μαζί της. Ο Απόλλωνας, επίσης ερωτευμένος με τη Δάφνη, ζήλευε την επιτυχία του Λεύκιππου στον έρωτα, ωστόσο το τέχνασμα του Λεύκιππου ανακαλύφθηκε σύντομα όταν τα κορίτσια έκαναν μπάνιο σε μια λίμνη. απογύμνωσαν έναν απρόθυμο Λεύκιππο και μόλις ανακάλυψαν το αληθινό του φύλο, τον σκότωσαν με ακόντια και στιλέτα.
Υγίνος
Όταν ο Απόλλων καταδίωξε την παρθένα Δάφνη, η οποία στην εκδοχή του Υγίνου είναι κόρη του ποταμού θεού Πηνειού, ήταν η θεά της γης Γαία στην οποία ικέτευσε για προστασία. Στη συνέχεια, η Γαία την παρέλαβε, μετατρέποντάς την σε δέντρο δάφνης, ενώ ο Απόλλωνας δημιούργησε ένα στεφάνι με ένα από τα κλαδιά της.
Άλλοι συγγραφείς
Ο Φιλόστρατος στον Βίο του Απολλώνιου της Τυάνας λέει ότι οι Ασσύριοι, που λάτρευαν τον Απόλλωνα Δαφναίο ("Απόλλωνας της Δάφνης") τοποθετούν τον τόπο μεταμόρφωσης της Δάφνης από την Αρκαδία στην Αντιόχεια (σημερινή Αντάκυα στην Τουρκία ).
Στους Διαλόγους των Θεών, ο σατιρικός συγγραφέας Λουκιανός της Σαμοσάτας βάζει τον Απόλλωνα να αποκαλεί τη Δάφνη και τον Υάκινθο τις δύο μεγαλύτερες αγάπες του και να μετανιώνει που τους έχασε και τους δύο. δηλώνει άτυχος ερωτευμένος, ειδικά από τη στιγμή που η Δάφνη βρήκε την επιλογή να γίνει δέντρο πιο ελκυστική από αυτόν. Ο Έρως αναφέρει επίσης στον Δία ότι η Δάφνη δεν ερωτεύτηκε τον Απόλλωνα.
Ένας ποιητής του έκτου αιώνα μ.Χ., ο Διόσκορος της Αφροδίτης, συνέθεσε ένα ποίημα όπου ο Απόλλων αποκαλεί τη Δάφνη και τον Υάκινθο τις δύο μεγαλύτερες αγάπες του και θρηνεί την απώλειά τους.
Ποικιλίες δάφνης
Το όνομα Δάφνη σχετίζεται με το ομώνυμο φυτό. Ενώ η ιστορία της Δάφνης συνδέεται παραδοσιακά με το τελευταίο, σχεδόν 90 είδη αειθαλών θάμνων που διακρίνονται για τα αρωματικά λουλούδια και τα δηλητηριώδη μούρα τους ομαδοποιούνται στο γένος Δάφνη —συμπεριλαμβανομένου του λουλουδιού γιρλάντας ( Daphne cneorum ). το Φεβρουάριο Δάφνη ή μεζερέον ( Daphne mezereum ); και δάφνη δάφνης ή ξύλο δάφνης ( Daphne laureola ). Αυτά τα είδη ανήκουν στην οικογένεια των Θυμελαιοειδών και είναι εγγενή στην Ασία, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική.
Άρτεμις Δαφναία
Η Άρτεμις Δαφναία, που είχε το ναό της ανάμεσα στους Λακεδαιμόνιους, σε μια θέση που ονομαζόταν Ύψοι στην αρχαιότητα, στις πλαγιές του όρους Κνακαδίων κοντά στα σύνορα της Σπάρτης, είχε τις δικές της ιερές δάφνες.
Απόλλων Δαφνηφόρος, Ερέτρια
Στην Ερέτρια, η ταυτότητα ναού του 7ου και 6ου αιώνα π.Χ. προσδιορίζεται σε επιγραφές.
Πολιτιστικές απεικονίσεις
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Daphne%26Apollo_Overmantle_StaffordBarton_Dolton.xcf/220px-Daphne%26Apollo_Overmantle_StaffordBarton_Dolton.xcf.png|μικρογραφία| Απεικόνιση από γύψο του Απόλλωνα και της Δάφνης, αγγλικά, δεύτερο μισό 16ου αιώνα. Τα δάχτυλα της Δάφνης φαίνονται σαν φύλλα, ενώ ο Απόλλωνας αναγνωρίζεται από τη φαρέτρα των βελών του που κρέμονται στον ώμο του
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Νύμφες Κατηγορία:Ναϊάδες Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βουλή 2004
Στην Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές της 7ης Μαρτίου 2004 εκπροσωπήθηκαν τέσσερα κόμματα και παρουσίαζε την παρακάτω σύνθεση: 165 βουλευτές εκλεγμένοι με τα ψηφοδέλτια της ΝΔ - κυβερνητική παράταξη, 117 με του ΠΑΣΟΚ - Αξιωματική αντιπολίτευση, 12 με του ΚΚΕ και 6 με του Συνασπισμού.
Οι βουλευτές της ΙΑ' Συνόδου της Βουλής ορκίστηκαν σε πανηγυρική τελετή στις 18 Μαρτίου και την επομένη εκλέχτηκε το προεδρείο της (19 Μαρτίου). Πρόεδρος εκλέχτηκε η βουλευτής της ΝΔ Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα και αντιπρόεδροι οι βουλευτές Σωτήρης Χατζηγάκης (Α' Αντιπρόεδρος, ΝΔ), Γεώργιος Σούρλας (Β' Αντιπρόεδρος, ΝΔ), Ιωάννης Τραγάκης (Γ' Αντιπρόεδρος, ΝΔ), Φίλιππος Πετσάλνικος (Δ' Αντιπρόεδρος, ΠΑΣΟΚ), Παναγιώτης Κοσιώνης (Ε' Αντιπρόεδρος, ΚΚΕ).
Κατά τη διάρκεια της θητείας της η σύνθεση της βουλής μεταβλήθηκε ως εξής: και Η παραπάνω σύνθεση έχει προέκυψε μετά από διάφορες μεταβολές. Δηλαδή:
Μερικά αξιοσημείωτα της Βουλής
Σημειώνεται ότι όπου αναφέρεται πόσες φορές είχαν εκλεγεί κάποιοι βουλευτές, αυτό αφορά το χρόνο μέχρι το 2004 και δεν αφορά όλο το χρόνο της καριέρας τους.
Εκτός του Πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή συμμετείχαν δυο πρώην πρωθυπουργοί. Επίσης τέσσερις (4) βουλευτές είχαν εκλεγεί ανελλιπώς από το 1974 και μόνο ένας εξ αυτών είχε εκλεγεί και πριν την Δικτατορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλή των Ελλήνων
Γενοκτονία Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων
Ο όρος Γενοκτονία Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων (όχι πάντα με αυτή τη σειρά, και ενίοτε με τη διατύπωση «Ποντίων Ελλήνων») χρησιμοποιείται στη διεθνή βιβλιογραφία, ειδησεογραφία και πολιτική για την από κοινού μελέτη, συζήτηση ή αναγνώριση των γενοκτονιών των τριών αυτών εθνικών κοινοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις δεκαετίες του 1910 και 1920.
Ο ιερέας Johannes Lepsius ανέφερε από το Πότσδαμ προς το Γερμανικό Υπ. Εξωτερικών τον Ιούνιο του 1915:
Ο Αμερικανός πρέσβης των ΗΠΑ στην Οθωμανικής Αυτοκρατορία, Χένρυ Μόργκενταου, σημειώνει επίσης την από κοινού δίωξη Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων:
Μάρτυρες της κακοποίησης και της πορείας θανάτου χιλιάδων μελών των τριών εθνοτήτων, ήταν και οι Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιωτικοί (ANZAK) που ήταν αιχμάλωτοι των Τούρκων.
Ο G. Shirinian παρατηρεί ότι αυτές οι τρεις πληθυσμιακές ομάδες Χριστιανών αναπτύχθηκαν με παρόμοιο τρόπο μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και ο ακραίος εθνικισμός των Νεοτούρκων είχε παρόμοια επίδραση στις Χριστιανικές μειονότητες. Πιστεύει ότι μπορεί κανείς να αντιληφθεί καλύτερα τις αιτίες, τις μεθόδους και την επίδραση της ακραίας βίας πάνω σε καθεμία από αυτές τις ομάδες αν τις μελετήσει από κοινού. Ταυτόχρονα αναγνωρίζεται ότι υπάρχουν και διαφορές μεταξύ καθεμιάς από αυτές τις περιπτώσεις, γι'αυτό και προτείνεται και ο όρος «Οθωμανικές Γενοκτονίες» στον πληθυντικό. Υπάρχουν διάφοροι ιστορικοί λόγοι για τους οποίους οι τρεις γενοκτονίες δεν μελετήθηκαν από κοινού, και επικράτησε ο όρος «Αρμενική Γενοκτονία». (Shirinian, σ. 5) Για την περίπτωση των Ελλήνων, διαπιστώνεται ότι μερικοί Έλληνες ιστορικοί της διασποράς έχουν μελετήσει την καταστροφή των Οθωμανών Ελλήνων. Επίσης υπάρχουν σημαντικές μελέτες που έχουν γίνει στην Ελλάδα αλλά παραμένουν μη προσβάσιμες σε όσους δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα. Ταυτόχρονα, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν υποστήριξαν αυτόν τον τομέα. Μερικοί πιστεύουν ότι αυτό συνέβη γιατί οι μελέτες αποκαλύπτουν κάποια λάθη της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, και άλλοι ότι συνέβη για να μην ενταθούν οι σχέσεις με την Τουρκία που είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. (Shirinian, σ. 7).
Οι Dominik J. Schaller και Jürgen Zimmerer θεωρούν ότι η ιστοριογραφία δεν μπορεί να εξετάζει ξεχωριστά κάθε μία από αυτές τις εθνικές ομάδες που διώχθηκαν, στις οποίες εκτός από τους Αρμενίους, Έλληνες και Ασσυρίους περιλαμβάνουν και τους Κούρδους της Άνω Αρμενίας. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι άλλες φυλές Κούρδων συμμετείχαν στις σφαγές Χριστιανών και άλλες αγωνίστηκαν εναντίον των Νεοτούρκων και έδωσαν καταφύγιο στους Αρμενίους. Οι προσπάθειες των Αρμενικών λόμπυ, των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των μελετητών γενοκτονιών ήταν οι πλέον επιτυχημένες στον παγκόσμιο «ανταγωνισμό μεταξύ των θυμάτων» σε ότι αφορά την παγκόσμια αναγνώριση και διεκδίκηση αποζημιώσεων. «Ατυχώς» αυτό είχε ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση της μνήμης των άλλων μειονοτικών ομάδων που υπέφεραν από την εθνοκάθαρση που διέπραξαν οι Νεότουρκοι. . Λιγότερο γνωστή έγινε διεθνώς η δίωξη των μικρότερων μειονοτήτων, όπως των Ασσυρίων, οι οποίοι δεν είχαν εξωτερικά εθνικά κράτη όπως οι Αρμένιοι και οι Έλληνες, ούτε ισχυρά διεθνή λόμπυ. Ορισμένοι συγγραφείς που εξετάζουν ως μια ενότητα τη γενοκτονία αυτών των εθνών, χαρακτηρίζουν τις γενοκτονίες Ελλήνων και Ασσυρίων ως «λιγότερο γνωστές».
Άλλοι μελετητές παρατηρούν ότι οι διωγμοί είχαν στόχο όλες τις Χριστιανικές μειονότητες γιατί είχαν θρησκευτικά κίνητρα. Στις 11 Οκτωβρίου 1914 ο σουλτάνος Μεχμέτ V κήρυξε «τζιχάντ» εναντίον όλων των Χριστιανών που ζούσαν στην αυτοκρατορία. Η πρόσκληση για ιερό πόλεμο επιβεβαιώθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1914 από τον σεΐχ-αλ-ισλαμ, τον κορυφαίο μουσουλμάνο κληρικό. Ο πόλεμος είχε στόχο όλους τους Χριστιανούς και έπληξε ιδιαίτερα τους Αρμένιους, τους Ασσύριους και τους Έλληνες. Δεν εφαρμόστηκε στον Εβραϊκό πληθυσμό εκτός μερικών εξαιρέσεων. Από τη μελέτη απομνημονευμάτων διαπιστώνεται ότι οι αρχιτέκτονες και οι εκτελεστές της γενοκτονίας δεν έκαναν διάκριση μεταξύ των Χριστιανών, ανεξάρτητα αν ήταν Ασσύριοι, Αρμένιοι ή Έλληνες.
Από κοινού εξετάζεται η γενοκτονία αυτών των εθνοτήτων και σε ό,τι αφορά τη στόχευση των παιδιών. Αρχικά η επιστημονική μελέτη επικεντρώθηκε στα παιδιά των Αρμενίων, αλλά επεκτάθηκε και στα παιδιά των άλλων κοινοτήτων με το έργο του Ελληνοαυστραλού μελετητή Παναγιώτη Διαμαντή.
Διεθνής αναγνώριση
Από διάφορα κράτη, ομόσπονδες Πολιτείες και διεθνείς οργανισμούς, η γενοκτονία Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων αναγνωρίζονται από κοινού. Τέτοια αναγνώριση έχει γίνει από τα κοινοβούλια Αυστρίας στις 22-4-2015 και Αρμενίας στις 23-3-1988, της Ολλανδίας και Σουηδίας  , και τη Ρωσική Δούμα.
Τον Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μαζί με την γενοκτονία των Αρμενίων και Ασσυρίων, και εξέδωσε ψήφισμα το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει:
Κοινή αναγνώριση των γενοκτονιών έχει γίνει και από Πολιτείες των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, η Πολιτεία Αϊόβα στις 24 Αυγούστου του 2017 εξέδωσε διακήρυξη η οποία αναφέρει ότι λαμβάνει υπόψη ότι από το 1915 έως το 1923 «κατά τη διάρκεια της Αρμενικής Γενοκτονίας, ... ένα εκατομμύριο Έλληνες, Ασσύριοι και Σύροι [Syriacs] και άλλοι σφαγιάστηκαν σαν μέρος του σχεδιασμένου ολοκληρωτικού ξεριζώματος αυτών των αυτοχθόνων κοινοτήτων της Οθωμανικής Τουρκικής Αυτοκρατορίας, στη διάρκεια της πρώτης σύγχρονης γενοκτονίας που ακόμα χρειάζεται δικαίωση.» Πράξη αναγνώρισης έχει γίνει επίσης από τη Γερουσία (Senate) της Καλιφόρνιας την 21-5-2014 και τη Βουλή της Καλιφόρνιας την 21 Απρ. 2016 και 27 Απρ. 2015.
Αναγνώριση έχει γίνει και από τις Πολιτείες της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλίας (Αυστραλία), το 2009 και το 1997 αντίστοιχα.
Τον Δεκέμβριο του 2017 η Διεθνής Ένωση Εβραίων Φοιτητών (World Union of Jewish Students) αναγνώρισε τη γενοκτονία Αρμενίων, Ποντίων Ελλήνων και Ασσυρίων οι οποίοι δολοφονήθηκαν μεταξύ 1915-1923 από το Οθωμανικό Χαλιφάτο, όπως αναφέρει το ψήφισμα.
Την 9η Απριλίου 2019 εισήχθη στη Γερουσία των ΗΠΑ σχέδιο απόφασης για τη μνήμη της γενοκτονίας των Αρμενίων, όπου περιλαμβάνεται και αναφορά στη «γενοκτονία Ελλήνων, Ασσυρίων, Χαλδαίων, Σύρων (Syriacs), Αραμαίων, Μαρονιτών και άλλων Χριστιανών». Το ψήφισμα (υπ' αρ. 150) έγινε δεκτό την 12 Δεκ. 2019. Περιλαμβάνει διάταξη που απορρίπτει ενέργειες που εμπλέκουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ με άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων ή κάθε άλλης γενοκτονίας.
Κοινές εκδηλώσεις μνήμης
Σε διάφορες χώρες όπου κατοικούν Αρμένιοι, Έλληνες ή/και Ασσύριοι, γίνονται κοινές εκδηλώσεις μνήμης για τις γενοκτονίες αυτών των τριών εθνοτήτων. Για παράδειγμα, το 2017 έγινε κοινή εκδήλωση στο Λος Άντζελες, ΗΠΑ, στις 23 Απριλίου. Τέτοιες εκδηλώσεις γίνονται περί την 24 Απριλίου, καθώς αυτή η ημερομηνία το 1915 θεωρείται ως ημέρα έναρξης της γενοκτονίας των Αρμενίων.
Εκδηλώσεις μνήμης άρχισαν σταδιακά να γίνονται και μέσα στην Τουρκία, από τη δεκαετία του 2000. Το 2011 αναφέρεται ότι έγιναν τέτοιες συγκεντρώσεις σε πέντε πόλεις της Τουρκίας. O τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ομπάμα χαρακτήρισε τις σφαγές «φοβερά γεγονότα» (horrific events) αλλά δεν χρησιμοποίησε τη λέξη «γενοκτονία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρμενιων Ελληνων Ασσυριων Κατηγορία:Μισελληνισμός
Άλαν Γκρέκοφ
Ο Άλαν Γκρέκοφ (Ζαντάρ της Κροατίας, 1 Απριλίου 1970), είναι Κροάτης πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,91 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.
Σταδιοδρομία
Ο Γκρέκοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία είκοσι ετών, υπογράφοντας συμβόλαιο με την ομάδα της ΚΚ Ζάνταρ, όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, με μεγαλύτερη επιτυχία την κατάκτηση της δεύτερης θέσης την σεζόν 1991-92.
Το 1998, υπέγραψε στην πολωνική Άνβιλ Βλότσλαβεκ και την επόμενη χρονιά παρέμεινε στην Πολωνία, κατακτώντας το πρωτάθλημα με την ομάδα της Σλασκ Βρότσλαβ.
Την σεζόν 2000-01, επέστρεψε στην πατρίδα του και την ΚΚ Σπλιτ, ενώ το καλοκαίρι του 2001 συμφώνησε με την Προκόμ Τρεφλ, αγωνιζόμενος για τρίτη χρονιά στην καριέρα του στην Πολωνία.
Το 2002-03, φόρεσε την φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Με 15 πόντους ήταν ο πρώτος σκόρερ των "κίτρινων", αλλά η ομάδα του ηττήθηκε με 81-76 από τον Παναθηναϊκό. Την ίδια χρονιά, ο Άρης κατέκτησε το FIBA Champions Cup, χωρίς όμως ο Γκρέκοφ να έχει δικαίωμα συμμετοχής.
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Σλασκ Βρότσλαβ, ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα στον Απόλλωνα Πάτρας το 2003-04.
Εθνική ομάδα
Αποτέλεσε σταθερό στέλεχος της κροατικής εθνικής ομάδας, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης και τα χάλκινα μετάλλια στο Μουντομπάσκετ του 1994, και στα Ευρωμπάσκετ του 1993 και του 1995.
Βακτηριοπλαγκτόν
Το βακτηριοπλαγκτόν ή είναι το βακτηριακό περιεχόμενο του πλαγκτού, το οποίο βρίσκεται στη στήλη του νερού των θαλάσσιων και των λιμνοποτάμιων οικοσυστημάτων.
Εισαγωγή
Ο όρος βακτηριοπλαγκτόν προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων πλαγκτός (περιπλανώμενος) και βακτήριο. Το βακτηριοπλαγκτό αποτελείται από ευρύ συνονθύλευμα προκαρυωτικών οργανισμών οι οποίοι διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τη μορφολογία τους, τη φυσιολογία τους και τις οικολογικές τους προτιμήσεις. Στα υδάτινα οικοσυστήματα οι μικροοργανισμοί λειτουργούν τόσο ως παραγωγοί όσο και ως καταναλωτές του καθηλωμένου άνθρακα. Η τεράστια βιομάζα του βακτηριοπλαγκτού ξεπερνάει την αντίστοιχη βιομάζα όλων των υπόλοιπων μελών των υδάτινων οικοσυστημάτων. Επομένως το μεγαλύτερο ποσοστό του άνθρακα που χρησιμοποιείται από όλους τους οργανισμούς των υδάτινων οικοσυστημάτων προέρχεται από τη δράση αυτών των μικροοργανισμών.
Βιολογικός ρόλος στο οικοσύστημα
Ο κύριος ρόλος των βακτηρίων στα υδάτινα οικοσυστήματα είναι η διάσπαση της οργανικής βιομάζας (νεκρή οργανική ύλη και εξωκυτταρικές ουσίες) σε απλούστερες ενώσεις και η ανακύκλωση στοιχείων όπως το άζωτο, ο φωσφόρος, ο σίδηρος και το θείο τα οποία αποτελούν μέρος των οργανικών ενώσεων. Τα στοιχεία αυτά είναι απαραίτητα για το μεταβολισμό όλων των οργανισμών μονοκύτταρων ή πολυκύτταρων. Η διάσπαση των οργανικών ενώσεων είναι δυνατό να γίνει είτε παρουσία είτε απουσία οξυγόνου. Συνυφασμένο με αυτή τη λειτουργία είναι το γεγονός πως τα περισσότερα βακτήρια είναι ετερότροφα, αν και υπάρχουν φωτοσυνθετικά αυτότροφα (φωτοαυτότροφα) βακτήρια. Η διάσπαση των οργανικών ενώσεων από τα βακτήρια περιλαμβάνει οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις στις οποίες ηλεκτρόνια μεταφέρονται από το οργανικό υπόστρωμα (οξείδωση) σε έναν υποδοχέα ηλεκτρονίων. Τα βακτήρια δρουν ως καταλύτες της παραπάνω αντίδρασης, προσφέροντας τις κατάλληλες θερμοδυναμικές συνθήκες. Από την ενέργεια που ελευθερώνεται μέσω της αντίδρασης, μόνο ένα μικρό μέρος είναι άμεσα διαθέσιμο το οποίο αξιοποιείται για τις αντιδράσεις του μεταβολισμού και την αναπαραγωγή. Το βακτηριοπλαγκτό είναι υπεύθυνο για την καθήλωση του 90% του συνολικού άνθρακα που καθηλώνεται στο οικοσύστημα. Οι υπόλοιποι βιολογικοί ρόλοι των βακτηρίων συνοπτικά είναι:
Κυριότεροι αντιπρόσωποι του βακτηριοπλαγκτού
Το βακτηριοπλαγκτό παρουσιάζει τεράστια ποικιλότητα ως προς τους διαφορετικούς μικροοργανισμούς οι οποίοι το αποτελούν. Η ποικιλομορφία των μικροοργανισμών εξαρτάται πρωταρχικά από τον τύπο του υδάτινου οικοσυστήματος, δηλαδή οικοσυστήματα γλυκών και αλμυρών υδάτων παρουσιάζουν έντονη διαφοροποίηση ως προς τη δομή του βακτηριοπλαγκτού. Η δομή της κοινότητας ορίζεται είτε με βάση λειτουργικά κριτήρια (φωτοσυνθετικοί ή αζωτοδεσμευτικοί μικροοργανισμοί) είτε με βάση ταξινομικά και φυλογενετικά κριτήρια. Το κυριότερο εργαλείο για τη φυλογενετική κατάταξη των μικροοργανισμών αποτελεί η κατάταξη με βάση το γονίδιο 16S rRNA.
Στο βακτηριοπλαγκτόν εντοπίζονται είδη από πολλές διαφορετικές τάξεις, όπως τα α-προτεοβακτήρια (alphaprotobacteria) τα οποία συνήθως αποτελούν το 20 % του συνολικού πληθυσμού στα παράκτια ύδατα και το 15 % στους ωκεάνιους πληθυσμούς. Τα είδα είδη αυτής της τάξης έχουν την ικανότητα να μεταβολίζουν τις ενώσεις του θείου. Χαρακτηριστικό γένος των α-προτεοβακτηρίων είναι το γένος Actinobacteria. Επίσης, μία σημαντική τάξη βακτηρίων είναι τα γ-πρoτεοβακτήρια (gammaproteobacteria), με κυριότερους αντιπροσώπους είδη του γένους Vibrio, και δευτερεύοντα τα γένη Alteromonas, Pseudoalteromonas, Marinomonas, Shewanella, Glaciecola, Oceanospirillum και Colwellia. Πολλά είδη όλων των γενών παρουσιάζουν παρασιτικό τρόπο διαβίωσης. Ακόμα οι αντιπρόσωποι της τάξης β-προτεοβακτήρια (betaproteobacteria) παρουσιάζουν παγκόσμια εξάπλωση και διαφοροποίηση μεταξύ τους ως προς τα μορφολογικά τους χαρακτηριστικά και τον τρόπο διαβίωσης. Στην κλάση Bacteroidetes ανήκουν γένη βακτηρίων που συναντιούνται σε πληθώρα διαφορετικών ενδιαιτημάτων, αν και συχνότερα συναντώνται στα θαλάσσια οικοσυστήματα. Τέλος υπάρχει πληθώρα αταξινόμητων στελεχών τα οποία αντιπροσωπεύουν μεγάλο ποσοστό των περιβαλλοντικών δειγμάτων που απομονώνονται και μελετώνται.
Επιρροή μόλυνσης στις βιοκοινότητες του βακτηριοπλαγκτού
Οι κοινότητες του βακτηριοπλαγκτού αποτελούνται από πολλά διαφορετικά βακτηριακά είδη, η επιβίωση των οποίων εξαρτάται άμεσα από τις συνθήκες του περιβάλλοντος, όπως η θερμοκρασία, η συγκέντρωση του CO 2 που είναι διαλυμένη στο νερό και η οξύτητα του νερού. Αυξημένες ποσότητες αερίου CO 2 έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση του pH στις θάλασσες. Πλήθος επιστημονικών ερευνών έχουν διεξαχθεί με σκοπό να μελετηθούν οι μεταβολές στη σύσταση του βακτηριοπλαγκτού όταν μεταβάλλεται κάποιος περιβαλλοντικός παράγοντας. Για παράδειγμα μελέτες στη Βαλτική θάλασσα έδειξαν πως η άνοδος της θερμοκρασίας είχε ως αποτέλεσμα να παρατηρηθούν μεταβολές στον αριθμό των ειδών τα οποία αποτελούσαν τα βακτηριοπλαγκτόν. Ορισμένα είδη επέδειξαν αυξημένη δραστηριότητα, ενώ ο αριθμός άλλων μειώθηκε. Παρόμοια πειράματα στα οποία αυξήθηκε η οξύτητα του νερού είχαν αντίστοιχα αποτελέσματα.
Αυτές οι μεταβολές στην ποικιλότητα των ειδών είναι πιθανό να μεταβάλλουν την ικανότητα του βακτηριοπλαγκτού να καθηλώνει και να διασπά την διαλυμένη οργανική ύλη, γεγονός το οποίο είναι πιθανό να επηρεάσει την αρμονική λειτουργία όλου του οικοσυστήματος μέσω του τροφικού πλέγματος.
Η ανθρωπογενής δραστηριότητα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων του CO 2 στην ατμόσφαιρα και την εμφάνιση του φαινομένου του θερμοκηπίου. Οι μεταβολές που συντελούνται στο περιβάλλον λόγω αυτών των φαινομένων ίσως οδηγήσει στην επιβεβαίωση των παραπάνω ερευνών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πλαγκτολογία
Σημαχίδες
Οι Σημαχίδες  ή Σιμαχίδες (Σημαχίδαι), (ο δήμος: Σημαχιδών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Σημαχίδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού, καθώς και μεγάλη οικογένεια (γένος) της αρχαίας Αθήνας.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Σήμαχο   ή/και από την ομώνυμη οικογένεια των Σημαχιδών, η οποία είχε ως έδρα τον δήμο αυτόν.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Σημαχιδών, ήταν δήμος των Μεσογείων ή του Άστεως. Βρισκόταν, σύμφωνα με τον Φιλόχορο, στην Επακρία, την ορεινή περιοχή βόρεια της Αττικής, πιθανώς συνορεύοντας με τον δήμο της Ικαρίας, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού παραμένει άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Σύμφωνα με σύγχρονους ερευνητές μπορεί να υποτεθεί ότι είναι κοντά στο σημερινό κέντρο της τοποθεσίας Βρέντου ή Βρεντού στο Πεντελικό όρος.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι οι Σημαχίδες βρίσκονταν στην περιοχή των Ασωμάτων.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Σημαχιδών
Ο δημότης των αρχαίων Σημαχιδών ονομαζόταν Σημαχίδης ή Σιμαχίδης.
Προσωπικότητες από τις Σημαχίδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Σημαχιδών, όπως ο Διογένης ο Σημαχίδης, ο Δαρείος ο Σημαχίδης γιος του Ευνόμου, ο Διοκλής ο Σημαχίδης, ο βουλευτής Διονύσιος ο Σημαχίδης, ο ιερέας Διονυσόδωρος ο Σημαχίδης, ο βουλευτής Διοφάνης ο Σημαχίδης κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι: