cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα
Δράσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Δ΄ του Γενναίου (1276–1294)
Μέχρι το τέλος του 1290, ο Χουάν Νούνιεθ Α' είχε θυμώσει με τον βασιλιά της Αραγονίας, διότι, παρόλο που του είχαν υποσχεθεί την επιστροφή της κυριότητας του Αλβαρασίν, έγινε φανερό ότι αυτή η συμφωνία δεν θα γινόταν ποτέ. Τελικά, ο Χουάν νούνιεθ Α΄ δέχτηκε επανειλημμένες προσφορές του Σάντσο Δ΄ και επέστρεψε στο βασίλειο της Καστίλης. Πριν από την επιστροφή του στην Καστίλη, πάντρεψε τον γιο του, Χουάν Νούνιεθ Β΄, με την Iσαβέλ Αλφόνσο δε Μολίνα, κόρη του Aλφόνσου Φερνάνδεθ δε Καστίγια και της Μπλάνκα Αλφόνσο δε Μολίνα -που ήταν κόρη της βασίλισσας Mαρίας δε Μολίνα και του Χουάν Φερνάνδεθ "του Χρυσομάλλη"- για να προστατευτεί από κάθε κακή θέληση, είτε από τον Σάντσο Δ΄, είτε από τους ευγενείς του βασιλείου. Ο γάμος εορτάστηκε με την επιστροφή του Χουάν Νούνιεθ Α΄ στην Καστίλη. Η Iσαβέλα Aλφόνσo δε Μολίνα ήταν επίσης η κληρονόμος από μέρος της μητέρας της, τής βασιλικής κυριότητας της Μολίνα], τίτλος που ανήκε πολύ πριν στον Οίκο της Λάρα. Λίγο αργότερα, ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ ήταν με τον βασιλιά Σάντσο Δ΄ στην πόλη του Τολέδο, αφού τον συνόδευσε στην Κουένκα. Εκεί ήταν που ο κύριος της Λάρα ενημερώθηκε από έναν ιππότη ότι ο βασιλιάς της Καστίλης σχεδίαζε και πάλι τον θάνατό του. Ο βασιλιάς έστειλε γρήγορα μήνυμα στον δε Λάρα ότι η κατηγορία ήταν ψευδής και ονόμασε το άτομο, που παρέδωσε αυτό το μήνυμα στον Χουάν Νούνιεθ Α', ως ψεύτικο ιππότη παρουσία ολόκληρης της αυλής.
Αγάπη παράνομη
Πλοκή
Ο Στάθης Θεριανός (Νίκος Ψαρράς), ένας από τους πιο εργατικούς και νοικοκύρηδες κατοίκους του χωριού Δαφνύλα της Κέρκυρας, παντρεμένος με τη Διαμάντω (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη), ερωτεύεται κρυφά και κεραυνοβόλα τη νεαρή Χρυσαυγή (Ευγενία Ξυγκόρου), την περιζήτητη κόρη του εύπορου κτηματία Σπύρου Ασπρέα (Γιάννης Νταλιάνης). Μαγεμένος από την απαράμιλλη ομορφιά της, κάνει τα πάντα για να την παντρέψει με τον γιο του, Γιώργη (Μιχαήλ Ταμπακάκης), προκειμένου να την έχει έστω κι έτσι κοντά του.
Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα
Δράσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Δ΄ του Γενναίου (1276–1294)
μικρογραφία|293x293εσ| Άγαλμα του [[Σάντσο Δ΄ της Καστίλης|Σάντσο Δ΄, του βασιλιά της Καστίλλης και της Λεόν. Tαρίφα, Κάδιθ.]]
Αγάπη παράνομη
Πλοκή
Η Διαμάντω προσπαθεί να αποτρέψει το προξενιό, καθώς γνωρίζει τη μαύρη «σκιά» του άντρα της, ο οποίος, ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια έχει υπάρξει υποδειγματικός σύζυγος και πατέρας. Η Διαμάντω προσπαθεί μάταια να πείσει τον γιο της να παντρευτεί την παιδική του φίλη, Ευγενία (Ιζαμπέλλα Μπαλτσαβιά) για να αποτρέψει το κακό. Το σχέδιό της, δεν ευοδώνεται. Ο Γιώργης και η Χρυσαυγή παντρεύονται και εγκαθίστανται στο σπίτι των πεθερικών της, όπως επιτάσσουν οι κοινωνικοί νόμοι της εποχής.
Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα
Δράσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Δ΄ του Γενναίου (1276–1294)
Λίγο μετά από αυτό το περιστατικό, ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ συμμάχησε με τον Χουάν Αλφόνσο δε Μενέσες, κύριο του Aλβουρκέρκε εναντίον του Σάντσο Δ΄ και οι δυο τους έπεισαν τον βασιλιά να απελευθερώσει τον αδελφό του, τον πρίγκιπα Ιωάννη της Καστίλης που βρισκόταν στη φυλακή από το 1288, όταν και ο Λόπε Ντίαθ Γ΄ δε Άρο αποκαλύφθηκε σε μία συνομωσία. Ο Άρο δολοφονήθηκε με εντολή του βασιλιά για τον ρόλο του σε αυτή την πλεκτάνη. Μέχρι το 1291, ο Σάντσo Δ΄ και ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ συμφώνησαν ότι η Χουάνα Νούνιεθ δε Λάρα, κόρη του Χουάν Νούνιεθ Α΄, θα παντρευόταν τον πρίγκιπα Aλφόνσο δε Καστίγια υ Μολίνα, τον γιο του βασιλιά Σάντσο Δ΄. Ωστόσο, ο πρίγκιπας Αλφόνσο απεβίωσε το 1291 στο Βαγιαδολίδ σε ηλικία 5 ετών. Λόγω της προηγούμενης συμφωνίας μεταξύ του Σάντσο Δ' και του κυρίου της Λάρα, ο Ιάκωβος Β', ο νέος βασιλιάς της Αραγονίας και αδελφός του Αλφόνσο Γ' της Αραγονίας, σταμάτησε προς το παρόν την πολιτική του υποστήριξης για τις διεκδικήσεις διαδοχής του Αλφόνσου δε λα Θέρδα.
Αγάπη παράνομη
Πλοκή
Όταν ο Γιώργης φεύγει για να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία του, η Χρυσαυγή βρίσκεται στο «έλεος» του Θεριανού, ο οποίος καταλαμβάνεται από έναν τρελό ερωτικό πόθο για τη νύφη του, που ξυπνάει το «θηρίο» που κρύβει μέσα του. Καθημερινά παλεύει με τον εαυτό του και με το αλκοόλ, προσπαθώντας απεγνωσμένα να τιθασεύσει τους πιο κρυφούς δαίμονές του…
Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα
Δράσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Δ΄ του Γενναίου (1276–1294)
Το 1292, ο Χουάν νούνιεθ Α΄ έγινε για άλλη μια φορά εχθρός του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης και διέφυγε από το βασίλειο της Καστίλης. Πήγε ξανά στη Γαλλία, όπου κατέφυγε στην υπηρεσία του Φιλίππου Δ' της Γαλλίας. Ωστόσο, μετά από μία πρεσβεία που έστειλε ο Σάντσο Δ' στον Φίλιππο Δ', ο Γάλλος μονάρχης σταμάτησε να υποστηρίζει τη διεκδίκηση του θρόνου των αδελφών Θέρδα και επίσης σταμάτησε την υποστήριξή του στον Χουάν Νούνιεθ Α', οι οποίοι όλοι κατέφευγαν στη Γαλλία.
Αγάπη παράνομη
Πλοκή
Χωρίς να αντιληφθεί το πραγματικό πρόβλημα, η αρχοντική και επιβλητική μητέρα της Χρυσαυγής, Κατερίνα (Μαριάνθη Σοντάκη), διαισθάνεται ότι κάτι κακό συμβαίνει μέσα στο σπίτι που έχει μπει σαν νύφη η κόρη της. Ωστόσο, κανείς δεν της αποκαλύπτει την αλήθεια.
Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα
Δράσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Δ΄ του Γενναίου (1276–1294)
Τον Αύγουστο του 1292, η Iσαβέλ Αλφόνσο δε Μολίνα, η νύφη του Χουάν Νούνιεθ Α΄ με τον γιο του, Χουάν Νούνιεθ Β΄ δε Λάρα, και η κόρη του Σάντσο Ε΄, απεβίωσαν. Οι οικογενειακές του υποχρεώσεις προς τον Σάντσο δ΄ κόπηκαν επίσημα, ο γιος τού Χουάν Νούνιεθ Α΄, Χουάν Νούνιεθ Β΄ δεν έχασε χρόνο και ενώθηκε με τον πατέρα του στην εξέγερση εναντίον τού βασιλιά μαζί με τον αδελφό του βασιλιά, Ιωάννη της Καστίλλης. Κατά τη διάρκεια της επόμενης σύγκρουσης, ο Χουάν Νούνιεθ Β' και ο Ιωάννης της Καστίλης ηττήθηκαν. Ο αδελφός του βασιλιά κατέφυγε στο βασίλειο της Πορτογαλίας και ο Χουάν Νούνιεθ Β' υποχρεώθηκε να επιδιώξει τη συμφιλίωση με τον Σάντσο Δ'. Λίγο αργότερα, ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ επέστρεψε στο βασίλειο της Καστίλης και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον Σάντσο Δ΄ για να πολεμήσει ενάντια στον πρώην σύμμαχό του, Ιωάννη της Καστίλης, ο οποίος μαζί με τον Χουάν Αλφόνσο δε Μενέσες, κύριο του Aλβουρκέρκε, είχαν εισβάλει στο βασίλειο. Ενώ ο Σάντσο Δ' βάδιζε προς το μέτωπο για να συναντηθεί με τον Ιάκωβο Β' της Αραγονίας, ο Χουάν Νούνιεθ Α' άρχισε να πολεμά τον Ιωάννη της Καστίλης, που τον νίκησε και τον αιχμαλώτισε σε μία μάχη, που έλαβε χώρα στον δήμο Θαμοράνο δε Πελέας. Λίγο μετά από αυτή την ήττα, ο Χουάν Νούνιεθ Β΄ που είχε συνοδεύσει τον βασιλιά για να συναντηθεί με τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγονίας, εγκατέλειψε τη βασιλική πομπή και έφυγε για το βασίλειο της Πορτογαλίας για να ζητήσει την απελευθέρωση τού πατέρα του.
Από την πλευρά του, ο Χουάν Νούνιεθ Α' που κρατήθηκε αιχμάλωτος από τον Ιωάννη της Καστίλλης, έπεισε τον Ιωάννη ότι θα τον βοηθούσε στην ανάκτηση της κυριότητας του Βισκάυ, την οποία πολεμούσαν η σύζυγός του, Μαρία Β' Ντίαθ ντε Άρο και ο Ντιέγο Λόπεθ Ε' δε Άρο. για έλεγχο. Ο κύριος της Λάρα πρότεινε περαιτέρω στον Ιωάννη της Καστίλης ότι ο βασιλιάς της Πορτογαλίας θα έπρεπε να καταργήσει οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ τους. Περαιτέρω, αφού αφέθηκε ελεύθερος από τον πρίγκιπα Ιωάννη, ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ ζήτησε την προστασία του βασιλιά Ντένις/Διονυσίου Α΄ της Πορτογαλίας, ο οποίος τον βοήθησε να επιστρέψει στο βασίλειο της Καστίλης.
Αγάπη παράνομη
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 2020 Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ
Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα
Δράσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Δ΄ του Γενναίου (1276–1294)
Αφού επέστρεψε στην Καστίλη, ο Σάντσο Δ' τον αποδέσμευσε από κάθε όρκο, που δόθηκε στον Ιωάννη της Καστίλης και ο κύριος της Λάρα ταξίδεψε στα εδάφη του στην Καστίλη. Λίγο αργότερα, ο Σάντσο Δ΄ της Καστίλης έστειλε τον Χουάν Νούνιεθ Α΄ στην Ανδαλουσία, για να υπερασπιστεί τα σύνορα ενάντια στους στρατούς του Mουχάμεντ Β΄ αλ-Φαρίκ, που είχε συμμαχήσει με τον βασιλιά του Μαρόκου.
Το τέλος και η ταφή
Ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ απεβίωσε στην Κόρδοβα τον Απρίλιο του 1294 Η σορός του μεταφέρθηκε στην πόλη Μπούργος, όπου τάφηκε στο Μοναστήρι του Σαν Πάβλο δε Μπούργος, ένα μοναστήρι που ανήκε στο Δομινικανό Τάγμα. Το λείψανό του εξαφανίστηκε μαζί με τον τάφο του, όταν το μοναστήρι λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τις γαλλικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου. Αργότερα, τα ερείπια του μοναστηριού που σώζονταν ακόμη, κατεδαφίστηκαν από τον στρατό το 1870, για να χτιστεί ένας στρατώνας.
Οικογένεια
Ο πρώτος γάμος του Χουάν έγινε λίγο πριν το έτος 1260 με την Τερέσα Άλβαρεθ δε Αθάγρα. Ήταν κόρη του Άλβαρo Πέρεθ δε Άθαγρα, υποτελούς της Σάντα Μαρία και κυρίου του Aλβαρασίν, και της συζύγου του Iνές, της νόθης κόρης τού βασιλιά Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας. Στο ζευγάρι γεννήθηκε ένας γιος:
Ιστορική Διαμάχη
Ο Λούις δε Σαλάθαρ υ Κάστρο, συγγραφέας του 17ου αι. που επικεντρώνεται στην ιστορική γενεαλογία, έκανε λάθος στο χρονικό του για τον Οίκο της Λάρα, ονομάζοντας τέσσερις ξεχωριστούς ανθρώπους που ονομάζονταν Χουάν Νούνιεθ δε Λάρα, αντί τριών. Δημιούργησε κατά λάθος δύο «Χουάν Νούνιεθ Α΄», έναν που απεβίωσε το 1294 και ένα άλλο που απεβίωσε το 1276. Στην πραγματικότητα οι δύο είναι ένα και το αυτό άτομο. Ο Χουάν Νούνιεθ Α΄ απεβίωσε το 1294, αλλά εξορίστηκε στη Γαλλία το 1276, γεγονός που ο Σαλάθαρ παρερμήνευσε ως θάνατο. Στα κείμενά του, ο Σαλάθαρ αποδίδει στο δεύτερο πλασματικό "Χουάν Νούνιεθ" έναν γάμο με την Tερέσα Άλβαρεθ δε Αθάγρα, από τον οποίο γεννιούνται οι Χουάν Νούνιεθ Β΄ el Mozo και η Χουάνα Νούνιεθ δε Λάρα. Αυτός ο γάμος και τα τέκνα του ήταν απόγονοι του Χουάν Νούνιεθ Α΄, για τον οποίο γράφει αυτό το άρθρο και ιστορικά έχει αποδειχθεί μόνο ότι τρεις Χουάν Νούνιεθ δε Λάρα υπήρξαν, επικεφαλείς του Οίκου της Λάρα από το 1275 έως το 1350. Αυτή η θέση υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των ιστορικών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καστιλιάνικη τάξη ευγενών Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Λουτρά Ιωαννίνων
''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Λουτρά
Τα Λουτρά ή Λουτρά Αμαράντου είναι οικισμός στη περιοχή της Κόνιτσας στην Ήπειρο.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Λουτρά βρίσκονται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία. Απέχουν 94 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα, 32 χλμ. Β. από τη Κόνιτσα και 5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τον Αμάραντο. Το χωριό είναι γνωστό για τα ιαματικά λουτρά, τα επισκέπτονται εκατοντάδες επισκέπτες και λειτουργούν από τον Ιούνιο μέχρι το τέλος του Σεπτεμβρίου. Οι πηγές τους βρίσκονται στη βάση μεγάλου ασβεστολιθικού βράχου με υψόμετρο 1.260 μ. Διαθέτουν σύγχρονες εγκαταστάσεις, ατομικά δωμάτια και λουτήρες για λουτρό και εισπνοές. Στη γύρω περιοχή υπάρχουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και κέντρα εστίασης. Ως ξεχωριστός οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή το 1971 ως μέρος της τότε κοινότητας Αμαράντου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αμάραντο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αμαράντου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Δείτε επίσης
Για άλλα ιαματικά λουτρά στο δήμο Κόνιτσας δείτε το λήμμα Καβάσιλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Γιαν Γκάμαρνικ
Ο Γιάκοβ "Γιαν" Τζουντίκοβιτς Γκάμαρνικ (ουκρανικά : Я́ков Цу́дикович Гама́рни) (14 Ιουνίου 1894 – 31 Μαΐου 1937) ήταν Σοβιετικός, Ουκρανικής καταγωγής, πολιτικός αρχηγός του Κόκκινου Στρατού από το 1930-1937, αναπληρωτής επίτροπος άμυνας 1930-1934 και πρώτος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Λευκορωσίας 1928-1930.
Βιογραφία
Ο Γκάρμανικ γεννήθηκε στο Ζιτομίρ σε εβραϊκή οικογένεια. Παρακολούθησε το Ψυχονευρολογικό Ινστιτούτο της Αγίας Πετρούπολης και τη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Κιέβου. Το 1917 έγινε μέλος και γραμματέας της επιτροπής Κιέβου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1921 έως το 1923 ήταν πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Κιέβου (Δήμαρχος Κιέβου). Κατά τη διάρκεια της διοίκησής του, το Κίεβο χωρίστηκε σε πέντε περιφέρειες. Πέρασε από πολλές θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, πολιτικές και στρατιωτικές, π.χ. Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Λευκορωσίας από τον Δεκέμβριο του 1928 έως τον Οκτώβριο του 1929.
Το 1937 κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε μια αντισοβιετική συνωμοσία μετά την υπόθεση της τροτσκιστικής αντισοβιετικής στρατιωτικής οργάνωσης. Ωστόσο αυτοκτόνησε λίγο αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κιέβου Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ουκρανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί
Κυρά Παναγιά Σκύρου
Η Κυρά Παναγιά είναι ακατοίκητος παραθαλάσσιος οικισμός αλλά και παραλία της Σκύρου στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 10 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και τη δυτική πλευρά του στον όρμο Καλογριάς. Απέχει περίπου 16 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Χώρα και 20 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού). Η βοτσαλωτή παραλία της είναι κοντά σε πευκόφυτη περιοχή και υπάρχει μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία ενώ απέναντί της είναι η νησίδα Κοτσίλες. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στο δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν
Ο Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν (γαλλικά: Pierre Puvis de Chavannes), 1824 – 1898, ήταν Γάλλος ζωγράφος. Θεωρείται πρόδρομος του συμβολισμού και αποτελεί σημαντική προσωπικότητα της γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα. Το έργο του περιλαμβάνει πίνακες ζωγραφικής και μεγάλες διακοσμητικές συνθέσεις τοιχογραφιών για δημόσια κτήρια. Υπήρξε ο κορυφαίος Γάλλος τοιχογράφος του τέλους του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|250x250εσ|Διακόσμηση του Μεγάλου Αμφιθέατρου της Σχολής Γραμμάτων και Ανθρωπιστικών Επιστημών της [[Σορβόννη|Σορβόννης]] Ο Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1824 στη Λυών. Ήταν γιος μηχανικού ορυχείων και καταγόταν από παλιά ευγενή οικογένεια της Βουργουνδίας. Αργότερα πρόσθεσε στο όνομά του το προγονικό «ντε Σαβάν». Σπούδασε στο κολέγιο της Αμιένης και στο Λύκειο Ερρίκος Δ΄ στο Παρίσι, αποκτώντας κλασική μόρφωση. Σκόπευε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του μέχρι που μια σοβαρή ασθένεια τον ανάγκασε, το 1844 και το 1845, να διακόψει τις σπουδές του. Σε ένα ταξίδι στην Ιταλία ανακάλυψε την καλλιτεχνική του κλίση και επιστρέφοντας στο Παρίσι το 1846, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να γίνει ζωγράφος.
Το 1890, έγινε πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας Καλών Τεχνών, που είχε ιδρυθεί το 1862, αποσχιζόμενη από το επίσημο Σαλόν, και αναβίωσε το 1890. Έγινε η κυρίαρχη έκθεση τέχνης εκείνη την εποχή και πραγματοποίησε εκθέσεις σύγχρονης τέχνης που επιλέγονταν από κριτική επιτροπή που απαρτιζόταν από τα στελέχη της Εταιρείας.
Προσωπική ζωή
Στη Μονμάρτρη, είχε σχέση με ένα από τα μοντέλα του, τη Σουζάν Βαλαντόν, η οποία έγινε μια από τις κορυφαίες καλλιτέχνες της εποχής καθώς και μητέρα, δασκάλα και μέντορας του Μωρίς Ουτριλό. Από το 1856 είχε σχέση με τη Ρουμάνα πριγκίπισσα, Μαρία Καντακουζηνού. Το ζευγάρι ήταν μαζί για 40 χρόνια, και παντρεύτηκαν πριν πεθάνουν το 1898.
Έργο
Ο Πυβί ντε Σαβάν φιλοτέχνησε αλληγορικούς πίνακες και τεράστιους καμβάδες για τους τοίχους δημαρχείων και άλλων δημόσιων κτηρίων σε όλη τη Γαλλία. Δεν εργαζόταν με την τεχνική της νωπογραφίας, αλλά φιλοτεχνούσε τα έργα του σε μεγάλους καμβάδες, τους οποίους ενσωμάτωνε στους τοίχους. Η επιρροή του Τζόττο και του Φρα Ατζέλικο είναι εμφανής στην εκφραστική του απλότητα. Ανέπτυξε μία τεχνοτροπία που χαρακτηρίζεται από απλοποιημένες φόρμες, ρυθμική γραμμή και ρευστά περιγράμματα με εξιδανικεύσεις θεμάτων από την Αρχαιότητα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Μασσαλία, ελληνική αποικία (1869), Μουσείο Καλών Τεχνών [[Μασσαλία|Μασσαλίας.]] Το 1861 ξεκίνησε μια σημαντική σειρά έργων ζωγραφικής που έγινε μέρος του διακοσμητικού σχεδίου, που ολοκληρώθηκε το 1882, για το μουσείο της Αμιένης. Μεταξύ των άλλων σημαντικών παραγγελιών του είναι μια σειρά από διακοσμητικές συνθέσεις στο Πάνθεον του Παρισιού, που απεικονίζουν τη ζωή της Αγίας Ζενεβιέβ, που άρχισε το 1876 και ολοκληρώθηκε από μαθητές του μετά το θάνατό του. Άλλες σημαντικές τοιχογραφίες του στο Παρίσι βρίσκονται στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης (1887–89) και στο Δημαρχείο του Παρισιού (ολοκληρώθηκε το 1893). Ζωγράφισε επίσης τη σκάλα της δημόσιας βιβλιοθήκης στη Βοστώνη (1894–98).
Ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητος από τα μεγάλα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του και θαυμάστηκε πολύ από κριτικούς, μεταξύ των οποίων ο Σαρλ Μπωντλαίρ και Τεοφίλ Γκωτιέ. Ο Εμίλ Ζολά περιέγραψε το έργο του ως «τέχνη φτιαγμένη από λογική, πάθος και θέληση». Επηρέασε επίσης καλλιτέχνες, όπως τους Ζωρζ Σερά, Πωλ Γκωγκέν, Σουζάν Βαλαντόν, η οποία υπήρξε για σειρά ετών μοντέλο του, Πωλ Σερυζιέ και άλλους.
Ο Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν πέθανε στις 24 Οκτωβρίου 1898 στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Στενό του Οτράντο
Το Στενό του Οτράντο ή, όπως ήταν παλαιότερα γνωστό, Στενό του Υδρούντα (αλβανικά: Kanali i Otrantos, ιταλικά: Canale d'Otranto· κροατικά: Otranska Vrata) συνδέει την Αδριατική Θάλασσα με το Ιόνιο Πέλαγος και χωρίζει την Ιταλία από την Αλβανία. Το πλάτος του στην Πούντα Παλάσια, ανατολικά του Σαλέντο, είναι λιγότερο από 72 χιλιόμετρα. Το στενό πήρε το όνομά του από την ιταλική πόλη Οτράντο, η οποία φέρει το όνομα Υδρούς/Υδρούντας στα ελληνικά.
Ιστορία
Από την αρχαιότητα, το Στενό του Υδρούντα είχε ζωτική στρατηγική σημασία. Οι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν για να μεταφέρουν τα στρατεύματά τους προς τα ανατολικά. Οι λεγεώνες που πήγαιναν στο Βρεντήσιον (σημερινό Μπρίντιζι), είχαν μονάχα μονοήμερη θαλάσσια πορεία προς τη σύγχρονη Αλβανία και στη συνέχεια θα μπορούσαν να μετακινηθούν ανατολικά στην Εγνατία Οδό.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το στενό ήταν στρατηγικής σημασίας. Οι ναυτικοί σύμμαχοι της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, παρεμποδίζοντας το στενό, κυρίως με ελαφρές ναυτικές δυνάμεις και ελαφρώς οπλισμένα αλιευτικά σκάφη γνωστά ως 'ανεμότρατες', εμπόδισαν το επιφυλακτικό Αυστροουγγρικό Ναυτικό να εισέλθει ελεύθερα στη Μεσόγειο Θάλασσα, και 	αποτελεσματικά τους κράτησε έξω από το ναυτικό θέατρο πολέμου. Η δύναμη παρεμπόδισης ήταν γνωστή ως το 'Μπαράζ του Οτράντο'.
Ωστόσο, ο καταιγισμός πυρών ήταν αναμφισβήτητα αναποτελεσματικός κατά των γερμανικών υποβρυχίων που λειτουργούσαν έξω από την Αδριατική, τα οποία θα έπλητταν τις συμμαχικές δυνάμεις για το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου σε όλη τη Μεσόγειο.
Το 1992, η Αλβανία και η Ιταλία υπέγραψαν συνθήκη που καθόριζε το όριο της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών στο στενό.
Το 1997 και το 2004, σχεδόν 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να περάσουν παράνομα το στενό μετά τις αναταραχές του 1997 στην Αλβανία και τις κακές οικονομικές συνθήκες στην Τραγωδία του Οτράντο και την Τραγωδία του Καραμπουρούν.
Το 2006, η αλβανική κυβέρνηση επέβαλε δικαιοστάσιο σε μηχανοκίνητα ιστιοφόρα σκάφη σε όλες τις λίμνες, τα ποτάμια και τις θάλασσες της Αλβανίας για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος. Η μόνη απαλλαγή από τον κανονισμό είναι τα κυβερνητικά σκάφη, τα σκάφη από ανήκουν σε ξένους, τα αλιευτικά σκάφη και τα σκάφη με μηχανές αεριώθησης. Το 2010, το δικαιοστάσιο παρατάθηκε για άλλα 3 χρόνια, μέχρι το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορθμοί της Αλβανίας Κατηγορία:Πορθμοί της Ιταλίας Κατηγορία:Διεθνείς πορθμοί Κατηγορία:Ιόνιο Πέλαγος Κατηγορία:Αδριατική Θάλασσα
Περιοχή Τεμέκε
Η Περιοχή Τεμέκε (αγγλικά: Temeke District, σουαχίλι: Wilaya ya Temeke), είναι η νοτιότερη από τις τρεις περιοχές στην Περιφέρεια Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam Region), στην Τανζανία, με την Κινοντόνι (Kinondoni District) στα βόρεια της πόλης και την Περιοχή Ιλάλα (Ilala District) στο κέντρο της πόλης του Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam). Ανατολικά βρίσκεται ο Ινδικός Ωκεανός και στα νότια και δυτικά είναι η παράκτια περιοχή της Περιφέρειας Πουάνι.
Το 2002, η Εθνική Απογραφή της Τανζανίας δηλώνει ως πληθυσμό στην Επαρχία Τεμέκε (Temeke District) 768.451 άτομα. Η περιοχή έχει έκταση 728,71 τ.χλμ..
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Ο Δήμος Τεμέκε (Temeke Municipality), διαιρείται διοικητικά σε τρεις Τομείς και 24 Τμήματα. Τα Τμήματα είναι τα παρακάτω: • 5
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νταρ ες Σαλάμ Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Νταρ ες Σαλαάμ Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Νταρ ες Σαλαάμ
Φρίντα Πίντο
Η Φρίντα Σελίνα Πίντο (18 Οκτωβρίου 1984) είναι Ινδή ηθοποιός που εμφανίζεται κυρίως σε αμερικανικές και βρετανικές ταινίες. Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Μουμπάι της Ινδίας, αποφάσισε σε νεαρή ηλικία να γίνει ηθοποιός. Ως φοιτήτρια στο St. Xavier's College στο Μουμπάι, συμμετείχε σε ερασιτεχνικές παραστάσεις. Μετά την αποφοίτηση, εργάστηκε για σύντομο διάστημα ως μοντέλο και έπειτα ως τηλεοπτική παρουσιάστρια.
Απέκτησε φήμη μετά την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην δραματική ταινία Slumdog Millionaire (2008), που βασίστηκε στο μυθιστόρημα Q & A (2005) του Ινδού συγγραφέα Βίκας Σουάρουπ. Ήταν υποψήφια για βραβείο BAFTA Καλύτερης Ηθοποιού σε Υποστηρικτικό Ρόλο, για MTV Movie Award Καλύτερης Εμφάνισης Πρωτοεμφανιζόμενης και για Teen Choice Award Καλύτερης Ηθοποιού σε Ταινία - Δράμα ενώ κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Παλμ Σπρινγκς για το Slumdog Millionaire. Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία ήρθε με την ταινία επιστημονικής φαντασίας Rise of the Planet of the Apes (2011). Η ερμηνεία της ως ο ομώνυμος χαρακτήρας στην ταινία Trishna (2011) τής χάρισε ευρεία αναγνώριση και θετικά σχόλια. Ενσάρκωσε την Κρητικιά πριγκίπισσα Φαίδρα στην επική ταινία δράσης και φαντασίας Immortals (2011), ήταν η αφηγήτρια στο ντοκιμαντέρ Girl Rising (2013) και πρωταγωνίστησε στο βιογραφικό δράμα Desert Dancer (2014), για το οποίο έλαβε θετικά σχόλια. Το 2017, πρωταγωνίστησε στην μίνι σειρά Guerrilla και το 2018 πρωταγωνίστησε στο δράμα Love Sonia και στην περιπέτεια φαντασίας Mowgli: Legend of the Jungle.
Παρόλο που τα μέσα ενημέρωσης της Ινδίας αναφέρουν ότι η Πίντο δεν παρουσιάζει την στερεοτυπική εικόνα μιας Ινδής στις ξενόγλωσσες ταινίες, συνεχίζει να αποτελεί σημαντική φυσιογνωμία στον ινδικό κινηματογράφο και σπάνια εμφανίζεται σε σημαντικές παραγωγές στην Ινδία. Μαζί με την κινηματογραφική της καριέρα, προωθεί ανθρωπιστικές δράσεις και ασχολείται με την ενδυνάμωση των γυναικών.
Μάζι Ιωαννίνων
μικρογραφία Το Μάζι (επίσημα Μάζιον) είναι ημιορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας στην Ήπειρο σε υψόμετρο 480 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μάζι βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων, προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, κοντά στο σημείο που ενώνεται ο Βοϊδομάτης με τον Αώο ποταμό. Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά χαμηλής λοφοσειράς, καλυμμένης από μουριές και καρυδιές, με θεά προς τον κάμπο της Κόνιτσας και τις δυτικές πλαγιές του όρους Τύμφη. Είναι ηλιόλουστο και διασχίζεται από την επαρχιακή οδό Κονιτσας - Αετόπετρας Απέχει 63 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 8,5 χλμ. Δ. από τη Κόνιτσα.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Μαζίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 187 κατοίκους.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Δείτε επίσης
Για τον οικισμό, στον Δήμο Ζίτσας, που είχε παλαιότερα το ίδιο όνομα δείτε στο λήμμα Πολύδωρο Ιωαννίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Το πανηγύρι στο Σορότσινσκι
Το πανηγύρι στο Σορότσινσκι (ρωσικός τίτλος: Соро́чинская я́рмарка) είναι νουβέλα του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1831 στο πρώτο βιβλίο της συλλογής Βραδιές σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα.
Διαδραματίζεται στην πατρίδα του συγγραφέα, το χωριό Σορότσινσκι κοντά στη Ντικάνκα της σημερινής κεντρικής Ουκρανίας, και βασίζεται σε θρύλους της περιοχής και απόηχους των παιδικών εντυπώσεων και αναμνήσεων του συγγραφέα.
Η υπόθεση αναφέρεται στον τρόπο που ο νεαρός Γκρίτσκο, με την πονηριά και την επινοητικότητά του, κατάφερε να παντρευτεί την αγαπημένη του. Η δράση συνοδεύεται από περιγραφή της ζωής των αγροτών και της εμποροπανήγυρης και είναι ένας συνδυασμός λυρισμού, σάτιρας και φολκλορικού μελοδράματος.
Τον 19ο αιώνα η ιστορία διασκευάσθηκε στην ομώνυμη όπερα από τον Μοντέστ Μουσόργκσκι.
Υπόθεση
Στην αρχή της ιστορίας ο αφηγητής περιγράφει τις ομορφιές της Ουκρανίας (τότε γνωστή ως Μικρορωσία, τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) και ορίζει ως ημερομηνία τον Αύγουστο του 1800.
Ο χωρικός Σολόπι Τσέρεβικ, μαζί με την όμορφη κόρη του Παράσκα και τη γκρινιάρα σύζυγό του Χαβρόνια (μητριά της Παράσκας), φτάνει στην εμποροπανήγυρη του Σορότσινσκι για να πουλήσει μερικά σακιά σιτάρι και ένα γέρικο άλογο. Στο δρόμο γνωρίζουν τον Γκρίτσκο - έναν νεαρό που ερωτεύεται την Παράσκα και αρχίζει να τη φλερτάρει. Ο Σολόπι θυμώνει αλλά ο νεαρός του λέει ότι είναι γιος φίλου του και θέλει να παντρευτεί την κοπέλα. Ο Σολόπι χαρούμενος συμφωνεί, αλλά η Χαβρόνια αντιτίθεται βίαια και ο γάμος ακυρώνεται. Τότε ο Γκρίτσκο στρέφεται για βοήθεια σε έναν τσιγγάνο, ο οποίος του υπόσχεται ότι θα κανονίσει τελικά τον γάμο.
Εν τω μεταξύ, οι επισκέπτες της εμποροπανήγυρης ανησυχούν από φήμες ότι ο τόπος είναι καταραμένος και φοβούνται την εμφάνιση ενός κόκκινου καφτανιού. μικρογραφία|250x250εσ|Ο πανζουρλισμός στην καλύβα του Σολόπι Η Χαβρόνια έχει έναν νεαρό εραστή και κάποια στιγμή που βρίσκεται μαζί του στην καλύβα που μένουν για το πανηγύρι, ακούει τον άνδρα της με φίλους του να πλησιάζουν, έτσι στα γρήγορα κρύβει τον νεαρό. Η παρέα μπαίνει μέσα και ένας φίλος του Σολόπι αρχίζει να διηγείται την ιστορία του κόκκινου καφτανιού: κάποτε ένας διάβολος διωγμένος από την κόλαση έπινε σε μια τοπική ταβέρνα και όταν χάλασε όλα του τα χρήματα αναγκάστηκε να βάλει ενέχυρο το καφτάνι του. Ένα χρόνο αργότερα, ο διάβολος ήρθε να εξαργυρώσει το αγαπημένο του καφτάνι, αλλά ανακάλυψε ότι έχει ήδη πουληθεί. Ο δαίμονας θύμωσε και βασάνισε τον άνθρωπο που το πούλησε παρουσιαζόμενος με τη μορφή γουρουνιού στο παράθυρό του. Ο κρυμμένος νεαρός βγάζει μια φωνή, η παρέα τρομάζει αλλά ο αφηγητής συνεχίζει. Το καφτάνι είχε ήδη αλλάξει χέρια πολλές φορές, φέρνοντας ατυχία στους ιδιοκτήτες, μέχρι που τελικά αποφάσισαν ότι ήταν καταραμένο και όποιος το είχε δεν μπορούσε να πουλήσει τίποτε, έτσι το έκοψαν σε κομμάτια και το σκόρπισαν γύρω από την περιοχή της εμποροπανήγυρης. Τώρα ο διάβολος περιπλανιέται αναζητώντας αυτά τα κομμάτια - τα βρήκε όλα και τη στιγμή που διαδραματίζεται η ιστορία αναζητά μόνο να βρει το αριστερό μανίκι. Δεν πρόλαβε να τελειώσει και ένα κεφάλι γουρουνιού εμφανίζεται στο παράθυρο, η παρέα τρομάζει τόσο πολύ που ο Σολόπι τρέχει έξω από το σπίτι, ο νεαρός πέφτει από την κρυψώνα, ακολουθεί πανζουρλισμός ενώ όλοι ουρλιάζουν «διάβολος» τρέχοντας. μικρογραφία|250x250εσ|Φολκλορικές εκδηλώσεις στο πανηγύρι στο Σορότσινσκι Το πρωί, αφού συνήλθε από την τρομάρα του, ο Σολόπι παίρνει τη φοράδα του για να την πουλήσει. Στο δρόμο, συναντά έναν τσιγγάνο. Όταν φτάνει στην αγορά, κάποιος τον ρωτάει τι πουλάει και αναρωτιέται γιατί τον ρωτάνε αυτό. Τραβώντας το χαλινάρι, διαπιστώνει ότι το άλογο έχει εξαφανισθεί μυστηριωδώς και στη θέση του έχει μείνει το αριστερό μανίκι από ένα κόκκινο καφτάνι. Προς μεγάλη του έκπληξη, τον κατηγορούν ότι έκλεψε ο ίδιος το άλογό του και τον δένουν σε ένα υπόστεγο. Τότε εμφανίζεται ο Γκρίτσκο και του υπόσχεται να τον ελευθερώσει αν του δώσει την κόρη του για γυναίκα, ο Σολόπι αναγκαστικά συμφωνεί.
Ο Γκρίτσκο συναντιέται με τον τσιγγάνο και επιβεβαιώνει ότι όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο, ο «διάβολος» δεν ήταν άλλος από τον τσιγγάνο που έβαλε στο παράθυρο ένα γουρούνι. Η ιστορία τελειώνει με μια εκτενή περιγραφή ενός λαϊκού γάμου.
Η εμποροπανήγυρη
μικρογραφία|250x250εσ|Σημερινές εγκαταστάσεις της εμπορικής έκθεσης στο χωριό Σορότσινσκι. Το πανηγύρι στο χωριό Σορότσινσκι είναι μια εμποροπανήγυρη που γίνεται ακόμη στο χωριό Σορότσινσκι στην περιοχή Πολτάβα της σημερινής Ουκρανίας. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας διεξάγονταν πέντε φορές το χρόνο. Για 40 χρόνια, κατά τη σοβιετική κυριαρχία, είχε διακοπεί. Από την αναβίωσή του μετά την ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1991, διεξάγεται κάθε χρόνο στα τέλη Αυγούστου και συνήθως διαρκεί 5 ημέρες.
Με Προεδρικό Διάταγμα του 1999, η εμποροπανήγυρη έχει το καθεστώς της εθνικής εμπορικής έκθεσης της Ουκρανίας.
Στη μεγάλη υπαίθρια αγορά πωλούνται παραδοσιακά χειροτεχνήματα που κατασκευάζονται από εξειδικευμένους τεχνίτες, χαλιά, κεραμικά και άλλα τοπικά προϊόντα. Καλλιτέχνες αναπαράγουν σκηνές της ζωής του χωριού και διάσημες ουκρανικές ιστορίες όπως η ιστορία του Γκόγκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ
Μπάρμπου Ντιμίτριε Στιρμπέι
Ο Μπάρμπου Ντιμίτριε Στιρμπέι, ρουμαν.: Barbu Dimitrie Ştirbei, επίσης Stirbey, (17 Αυγούστου 1799 – 13 Απριλίου 1869), μέλος της οικογένειας βογιάρων Μπιμπέσκου, ήταν πρίγκιπας (hospadar) της Βλαχίας σε δύο περιπτώσεις, μεταξύ 1848–1853 και μεταξύ 1854-1856.
Πρώιμη ζωή
Γεννημένος από τον Ντουμιτράκε Μπιμπέσκου και της συζύγου του, υιοθετήθηκε από τον εκ μητρός πάππο του, τον τελευταίο από την οικογένεια Στιρμπέι, που τον άφησε κληρονόμο τού πλούτου και τού οικογενειακού του ονόματος.
Σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Παρίσι, στις αρχές της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΗ΄, το 1815. Μετά την επιστροφή στη Βλαχία, το 1821 κατέφυγε από την εξέγερση των Βλάχων του 1821 στο Μπρασόβ της Τρανσυλβανίας (μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή). Νυμφεύτηκε το 1821 την Ελισάβετ Καντακουζηνή (1805-1874), κόρη του Γρηγορίου Καντακουζηνού-Πασκάνου και της Ελένης Μπρανκοβεάνου.
Σταδιοδρομία
Το 1825 επέστρεψε στο Βουκουρέστι και ανέλαβε πολλά αξιώματα με τη διοίκηση του Γρηγόριου Δ΄ Γκίκα. Όταν η Βλαχία καταλήφθηκε από την Αυτοκρατορική Ρωσία μετά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1828-1829, ο στρατηγός Πάβελ Κίσελεφ τον προήγαγε στην κεντρική κυβέρνηση, όπου υπηρέτησε ως πρόεδρος της επιτροπής της Βλαχίας, η οποία ήταν επιφορτισμένη με τη σύνταξη του Οργανικού Κανονισμού, της πρώτης μορφής συνταγματικού νόμου. που εφαρμόστηκε στη Βλαχία.
Το 1836 του ανατέθηκε η διοίκηση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, όπου δημιούργησε έναν νέο εμπορικό κώδικα, βασισμένο στο Ναπολεόντειο πρότυπο, και βελτίωσε τις ποινικές και αστικές διαδικασίες. Μετά την απομάκρυνση του Γρηγορίου Δ΄ Γκίκα από τον θρόνο, ο Στιρμπέι ήταν υποψήφιος για το αξίωμα, στις μόνες εκλογές που διεξήχθησαν σύμφωνα με τις διατάξεις των Κανονισμών, αλλά αποκήρυξε τις ψήφους του υπέρ του αδελφού του, Γκεόργγκε Μπιμέσκου.
Πρίγκιπας της Βλαχίας
Όταν η Βλαχική Επαναστατική Κυβέρνηση του 1848 ανατράπηκε από τα Οθωμανικά στρατεύματα και επρόκειτο να ονομαστεί νέος πρίγκιπας, ο σουλτάνος Αμπντούλ-Μετζίτ Α΄ υποστήριξε τον Μπάρμπου Στιρμπέι για το αξίωμα και του απονεμήθηκε ο θρόνος για μία επταετή θητεία (σύμφωνα με τις διατάξεις της Σύμβασης Μπαλτά-λιμάν του 1849). Η βασιλεία του ξεκίνησε υπό την κοινή κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, κατοχή η οποία έληξε το 1851, όταν ο Μπάρμπου Στιρμπέι τιμήθηκε με το παράσημο της Αγίας Άννας από τον Ρώσο Αυτοκράτορα Νικόλαο Α΄.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Στιρμπέι προώθησε μέτριες μεταρρυθμίσεις, όπως μία ελαφρά μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος, που οδήγησε σε αύξηση του αριθμού των επιλυμένων νομικών διαφορών. Πήρε μέτρα για να επιβάλει μία (ακόμη πολύ συντηρητική) μεταρρύθμιση της γης, με την ψήφιση ενός νόμου, το 1851, στον οποίο οι αγρότες αναφέρονταν ως «ενοικιαστές» και που τους επέτρεπε να μετακινούνται ευκολότερα μεταξύ των ιδιοκτησιών των βογιάρων. Στο θέμα της δουλείας των Ρομά, ο Στιρμπέι ξεκίνησε περιορίζοντας το εσωτερικό εμπόριο σκλάβων, απαγόρευσε τον χωρισμό των οικογενειών μέσω των τελευταίων και τελικά κατήργησε τον θεσμό εντελώς.
Στην αρχή του Κριμαϊκού Πολέμου το 1853, η Βλαχία καταλήφθηκε ξανά από αυτοκρατορικά ρωσικά στρατεύματα. Ο Μπάρμπου Στριμπέι έμεινε στο Βουκουρέστι μέχρι την επίσημη κήρυξη του πολέμου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετά την οποία κατέφυγε στη Βιέννη, για να επιστρέψει το επόμενο έτος, το φθινόπωρο του 1854, μετά τη ρωσική αποχώρηση, όταν η χώρα βρισκόταν υπό αυστριακή και οθωμανική κατοχή.
Το 1856, μετά το τέλος του πολέμου, με τη Συνθήκη των Παρισίων, τέθηκε σε διάταξη το ζήτημα της ενοποίησης της Μολδαβίας και της Βλαχίας, των δύο Παραδουνάβιων πριγκηπάτων. Ο Στιρμπέι υποστήριξε την ένωση, αν και όχι πολύ έντονα, καθώς ήλπιζε να γίνει πρίγκιπας του προκύπτοντος κράτους. Ωστόσο, στις αρχές του καλοκαιριού, καθώς είχε λήξει η θητεία του, οπισθοχώρησε ως πρίγκιπας και έφυγε για το Παρίσι.
Μετέπειτα ζωή
Το 1857 εξελέγη βουλευτής στο ad hoc ντιβάν, μία συνέλευση που επιφορτίστηκε να δώσει στη Βλαχία ένα νέο συνταγματικό πλαίσιο. Αφού τα ντιβάνια επιβεβαίωσαν την ένωση των δύο χωρών εκλέγοντας τον Aλεξάντερ-Ιωάν Κούζα ως ηγεμόνα (domnitor), επέστρεψε στο Παρίσι μαζί με τον αδελφό του Γκεόργκε Μπιμπέσκου.
Επέστρεψε προσωρινά στη χώρα το 1866, για να υποστηρίξει τον νεοεκλεγέντα πρίγκιπα Κάρολο Α΄ του πριγκιπάτου της Ρουμανίας. Ο Μπάρμπου Στριμπέι πέρασε τα τελευταία του χρόνια στη Γαλλία, όπου απεβίωσε το 1869 στη Νίκαια, αφού επισκέφθηκε το Βουκουρέστι για τελευταία φορά το 1868.
Θεμιστοκλής Μ. Ρασσιάς
Ο '''Θεμιστοκλής Μ. Ρασσιάς''' (2 Απριλίου 1951, Πελλάνα) είναι Έλληνας μαθηματικός και καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 300 εργασίες, 10 ερευνητικά βιβλία και 45 επιμελημένους τόμους στα ερευνητικά μαθηματικά καθώς και 4 εγχειρίδια μαθηματικών για φοιτητές (στα ελληνικά). Το ερευνητικό του έργο έχει λάβει περισσότερες από 18.000 αναφορές σύμφωνα με το Google Scholar και περισσότερες από 5.700 αναφορές σύμφωνα με το MathSciNet. Στις αρχές του 2022, ο δείκτης h της επιστημονικής του ποιότητας ήταν 49. Ο Θ.Μ. Ρασσιάς είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής πολλών διεθνών μαθηματικών περιοδικών.
Εκπαίδευση
Έλαβε το διδακτορικό του στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ τον Ιούνιο του 1976. Ο καθηγητής Στήβεν Σμέιλ ήταν ο επιβλέπων της διατριβής του και ο καθηγητής Σίινγκ-Σεν Τσερν ο ακαδημαϊκός του επιβλέπων, αντίστοιχα.
Έρευνα
Το έργο του εκτείνεται σε πολλά πεδία της Μαθηματικής Ανάλυσης. Περιλαμβάνει τη Μη Γραμμική Συναρτησιακή Ανάλυση, τις Συναρτησιακές Εξισώσεις, τη Θεωρία Προσέγγισης, τη Διαφορική Γεωμετρία, τον Λογισμό των Μεταβολών, τις Ανισότητες, τη Μετρική Γεωμετρία, καθώς και τις εφαρμογές αυτών των κλάδων.
Ο Θ. Μ. Ρασσιάς έχει συνεισφέρει μια σειρά από αποτελέσματα στην ευστάθεια των ελαχίστων υποπολλαπλοτήτων, στη λύση του Προβλήματος του Ούλαμ για προσεγγιστικούς ομομορφισμούς σε χώρους Μπάναχ, στη θεωρία των ισομετρικών απεικονίσεων σε μετρικούς χώρους και στη Μιγαδική Ανάλυση (ανισότητα Πουανκαρέ και αρμονικές συναρτήσεις).
Φερώνυμες συνεισφορές στα μαθηματικά
Ορισμένα εκ των μαθηματικών προβλημάτων με τα οποία ασχολήθηκε ο Θεμιστοκλής Μ. Ρασσιάς και συνδέθηκαν με το όνομά του είναι τα κάτωθι:
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Μεταξύ του πλήθους βραβείων και τιμητικών διακρίσεων που έχει λάβει ο Θ. Μ. Ρασσιάς συγκαταλέγονται οι εξής:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Πάαβο Καστρέν
Ο Πάαβο Σάκαρι Καστρέν (Paavo Sakari Castrén, γεννημένος στις 3 Απριλίου 1938 στο Πιέλαβεσι της Φινλανδίας ) είναι Φινλανδός ομότιμος καθηγητής κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Θεωρείται ως εκ των κορυφαίων Φινλανδών μελετητών της αρχαίας πόλης της Πομπηίας.
Το επιστημονικό ερευνητικό έργο του Καστρέν εστιάζεται στη λατινική επιγραφολογία, την κοινωνική ιστορία των αρχαίων πόλεων της Ρώμης και της Πομπηίας, καθώς και την ιστορική περίοδο της Ύστερης Αρχαιότητας στον ελληνικό και ρωμαϊκό κόσμο. Παράλληλα, έχει εκδώσει αριθμό μη μυθοπλαστικών συγγραφικών έργων απευθυνόμενων στο ευρύτερο κοινό. Το 2007, για το βιβλίο του υπό τον τίτλο Pompejilaisia kohtaloita (Otava) έλαβε το Βραβείο Μη Μυθοπλασίας Λάουρι Γιέντ. Το 2011, η Φινλανδική Ένωση Μη Μυθοπλαστικών Συγγραφέων τον τίμησε με το Φινλανδικό Βραβείο Μη Μυθοπλαστικών Συγγραφέων. Παράλληλα με το ακαδημαϊκό έργο του, ο Καστρέν έχει δώσει διαλέξεις σε αριθμό δημοσίων εκδηλώσεων.
Ο Καστρέν αποφοίτησε ως Διδάκτωρ Φιλοσοφίας το 1975. Υπήρξε ο πρώτος διευθυντής του Φινλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών μεταξύ του 1984 και του 1988. Ο Πάαβο Καστρέν διορίστηκε ως καθηγητής την 1η Αυγούστου 1998.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου του Ελσίνκι Κατηγορία:Φινλανδοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Φινλανδοί φιλόλογοι Κατηγορία:Φινλανδοί μη μυθοπλαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Φινλανδοί πανεπιστημιακοί
Αγνωστίδες
Η οικογένεια περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τα εξής γένη :
Βέφα Σαλμάν
Ο Βέφα Σαλμάν (γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 1965) είναι Τούρκος πολιτικός, που είναι νυν δήμαρχος της Γιάλοβας από την 1η Ιουνίου 2014. Αρχικά εξελέγη στις τοπικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 30 Μαρτίου 2014. Τα αποτελέσματα στη Γιάλοβα ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο της Τουρκίας και η ψηφοφορία επαναδιεξήχθη την 1η Ιουνίου, επιβεβαιώνοντας τη νίκη του. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP).
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Γεννημένος στη Γιάλοβα, ο Βέφα Σαλμάν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Ουλουντάγ ως κτηνίατρος και εργάστηκε στη Γίαλοβα για περισσότερα από 20 χρόνια. Άρχισε να γράφει για την τοπική εφημερίδα Haberci και αργότερα υπηρέτησε ως εκδότης και ιδιοκτήτης της εφημερίδας Yalovamız για περισσότερα από επτά χρόνια. Γράφοντας επίσης ως αρθρογράφος σε διαδικτυακούς τοπικούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους, παραμένει εκπρόσωπος για την πόλη του στο Συμβούλιο Κτηνιάτρων της Κωνσταντινούπολης.
Πρώιμη πολιτική καριέρα
Υπηρέτησε ως μέλος του επαρχιακού εκτελεστικού συμβουλίου CHP Γιάλοβας για δύο θητείες, από το 2003 έως το 2004 και από το 2008 έως το 2009. Από το 2004 έως το 2007, υπηρέτησε στο εκτελεστικό συμβούλιο για την ένωση της περιοχής CHP Γιάλοβας. Από το 2004 έως το 2009, ήταν δημοτικός σύμβουλος της Γιάλοβας και εκπρόσωπος της ομάδας CHP.
Εκλογή δημάρχου
Ο Σαλμάν ήταν ο υποψήφιος του CHP για το αξίωμα του Δημάρχου της Γιάλοβα, διεκδικώντας το αξίωμα  από τον υφιστάμενο Γιακούπ Κοτσάλ από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στις τοπικές εκλογές του 2014. Αρχικά πριν από την καταμέτρηση, το AKP ζήτησε εκ νέου καταμέτρηση, μετά την οποία το AKP ανακηρύχθηκε νικητής με μία μόνο ψήφο. Αφού το CHP ζήτησε εκ νέου καταμέτρηση σε 65 κάλπες, το περιφερειακό εκλογικό συμβούλιο αποφάσισε να διεξαγάγει εκ νέου καταμέτρηση σε 124 κάλπες, μετά την οποία ο Σαλμάν ανακηρύχθηκε νικητής με 6 ψήφους. Το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο ακύρωσε στη συνέχεια τις εκλογές στη Γιάλοβα, επαναπρογραμματίζοντας νέες εκλογές για την 1η Ιουνίου. Ο Σαλμάν κέρδισε στη συνέχεια τις εκλογές με 228 ψήφους έναντι του αντιπάλου του AKP. Η εκστρατεία του υποστηρίχθηκε ενεργά από το μέλος του κοινοβουλίου της Γιάλοβας, Μουχαρέμ Ιντζέ, ο οποίος ήταν τότε αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του CHP.
Διαμάχη για την αποψίλωση των δασών
Ως πολιτικός του CHP, ο Σαλμάν τέθηκε υπό εξονυχιστικό έλεγχο, επειδή ενέκρινε την αποψίλωση πολλών δέντρων προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για μια νέα γέφυρα και οδική διασταύρωση. Αυτό οφειλόταν ιδιαίτερα στην έντονη περιβαλλοντική προσέγγιση, που ακολούθησαν το CHP και πολλοί υποστηρικτές του κόμματος κατά τις διαδηλώσεις στο πάρκο Γεζί το 2013, οι οποίες είχαν ξεκινήσει αρχικά λόγω των σχεδίων της κυβέρνησης να κατεδαφίσει ένα πάρκο της πόλης, για να χτίσει ένα εμπορικό κέντρο.
Απαντώντας στις επικρίσεις, ο Σαλμάν ισχυρίστηκε ότι λυπήθηκε που πήρε την απόφαση, αλλά σημείωσε ότι τα δέντρα δεν κόβονταν, για να ανοίξουν ένα νέο εμπορικό κέντρο, ένας θερμοηλεκτρικός σταθμός ή νέα δημοτικά γραφεία. Μάλλον, επρόκειτο να αυξήσει την ασφάλεια ενός επικίνδυνου οδικού κόμβου, που ευθύνεται για πολλά θύματα από τροχαία ατυχήματα και ότι ως δήμαρχος έπρεπε να δώσει προτεραιότητα στις ανθρώπινες ζωές έναντι των δέντρων.
Ευκλείδειος χώρος
Ο Ευκλείδειος χώρος είναι ο θεμελιώδης χώρος της κλασικής γεωμετρίας. Αρχικά ήταν ο τρισδιάστατος χώρος της Ευκλείδειας γεωμετρίας, αλλά στα σύγχρονα μαθηματικά υπάρχουν Ευκλείδειοι χώροι οποιουδήποτε αριθμού (ακέραιου μη αρνητικού) διαστάσεων, συμπεριλαμβανομένου του τρισδιάστατου χώρου και του Ευκλείδειου επιπέδου (δύο διαστάσεων). Εισήχθη ως έννοια από τον αρχαίο Έλληνα μαθηματικό Ευκλείδη της Αλεξάνδρειας και ο χαρακτηρισμός Ευκλείδειος χρησιμοποιείται για να τον διακρίνει από άλλους χώρους που ανακαλύφθηκαν αργότερα στη φυσική και τα σύγχρονα μαθηματικά.
Βέφα Σαλμάν
Προσωπική ζωή
Ο Σαλμάν είναι οπαδός του αθλητικού συλλόγου της Φενερμπαχτσέ, έχοντας υπηρετήσει ως Πρόεδρος της Ένωσης Γιάλοβας Φενέρμπαχτσε για δύο θητείες. Είναι επίσης ποιητής, με το πρώτο του βιβλίο Özgünce να εκδίδεται το 2007. Εκδόθηκε επίσης το δεύτερο βιβλίο του και αυτή τη στιγμή γράφεται το τρίτο. Είναι παντρεμένος με την Ντιλέκ Σαλμάν, καθηγήτρια αγγλικών. Ο μονάκριβος γιος τους πέθανε σε τροχαίο το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Ευκλείδειος χώρος
Μετά την εισαγωγή των μη Ευκλείδεων γεωμετριών στα τέλη του 19ου αιώνα, παρουσιάστηκε η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των Ευκλείδειων χώρων μέσω της αξιωματικής μεθόδου, δηλ. χρησιμοποιώντας θεμελιώδη αξιώματα τα οποία ορίζουν τις ιδιότητες του χώρου. Ένας άλλος ορισμός των Ευκλείδειων χώρων, μέσω των διανυσματικών χώρων και της γραμμικής άλγεβρας, έχει αποδειχθεί ότι είναι ισοδύναμος με τον αξιωματικό ορισμό. Αυτός είναι ο ορισμός που χρησιμοποιείται πιο συχνά στα σύγχρονα μαθηματικά.
Υπάρχει ουσιαστικά μόνο ένας Ευκλείδειος χώρος της κάθε διάστασης, εννοώντας ότι όλοι οι Ευκλείδειοι χώροι μιας δεδομένης διάστασης είναι ισομορφικοί (άρα και ισοδύναμοι) μεταξύ τους. Επομένως, σε πολλές περιπτώσεις, είναι δυνατόν να εργαστούμε σε ένα συγκεκριμένο Ευκλείδειο χώρο, που είναι γενικά ο πραγματικός n-διάστατος χώρος χρησιμοποιώντας το εσωτερικό γινόμενο. Ένας ισομορφισμός από έναν Ευκλείδειο χώρο στο \mathbb R^n, συσχετίζει κάθε σημείο με μια ν-άδα (πλειάδα) πραγματικών αριθμών, οι οποίοι ορίζουν αυτό το σημείο στον Ευκλείδειο χώρο και ονομάζονται Καρτεσιανές συντεταγμένες του σημείου.
Ορισμός
Πρέπει να σημειωθεί ότι για τις συντεταγμένες των σημείων του χώρου, στην μαθηματική σημειογραφία συνήθως χρησιμοποιούνται σύμβολα με αριθμητικούς δείκτες, όπως π.χ. , και όχι αλφαβητικά σύμβολα του τύπου x,y,z κλπ, διότι απλά ένας Ευκλείδειος χώρος μπορεί έχει περισσότερες διαστάσεις από τον αριθμό γραμμάτων της αλφαβήτου.
O Ευκλείδειος χώρος μπορεί να ορισθεί με διάφορους τρόπους, μερικοί από τους οποίους αναφέρονται παρακάτω:
Κλασική γεωμετρία (αξιώματα του Ευκλείδη)
Στην κλασική γεωμετρία ο Ευκλείδειος χώρος ορίζεται από 5 θεμελιώδη αξιώματα του Ευκλείδη:
Το τελευταίο αξίωμα επαναδιατυπώθηκε το 1795 από τον Βρετανό μαθηματικό Playfair στο πιο γνωστό σήμερα: "Από σημείο εκτός ευθείας διέρχεται μία μόνο ευθεία παράλληλη προς αυτή".
Αξίζει να σημειωθεί ότι αν αγνοηθεί το πέμπτο αξίωμα, τότε προκύπτουν ενδιαφέροντες μη Ευκλείδειοι χώροι μερικοί από τους είναι:
Ευκλείδειος διανυσματικός χώρος
Ένας άλλος τρόπος ορισμού ενός Ευκλείδειου χώρου \mathbb R^n, είναι να ορίσουμε όλα τα σημεία του χώρου με όρους ορθογώνιων διανυσμάτων βάσης (ορθοκανονική βάση). Η ορθοκανονική βάση είναι ένα σύνολο μοναδιαίων (μήκους 1) διανυσμάτων, πλήθους n, τα οποία είναι όλα ορθογώνια μεταξύ τους. Κάθε σημείο στον χώρο μπορεί να ορισθεί ως διάνυσμα ως εξής:
Η παραπάνω εξίσωση μπορεί να γραφθεί και υπό την μορφή γινομένου πινάκων:
όπου ο πρώτος πίνακας απεικονίζει τις Καρτεσιανές συντεταγμένες του σημείου και ο δεύτερος πίνακας αποτελεί την βάση του χώρου.
Αν θεωρήσουμε δύο βαθμωτά μεγέθη α, β και τρία διανύσματα u ,v και w, τότε ένας χώρος για να είναι Ευκλείδειος πρέπει να ικανοποιεί τα παρακάτω αξιώματα: Πρέπει να σημειωθεί ότι όλες οι παραπάνω εξισώσεις είναι γραμμικές (δηλ. της μορφής y=ax+b). Για αυτόν τον λόγο ο Ευκλείδειος χώρος χαρακτηρίζεται ως γραμμικός χώρος.
Ιδιότητες του Ευκλείδειου χώρου
Άλλος ένας τρόπος ορισμού του Ευκλείδειου χώρου \mathbb R^n είναι βάσει των ιδιοτήτων του. Ένας χώρος μπορεί να χαρακτηριστεί ως Ευκλείδειος εφόσον διαθέτει τις παρακάτω ιδιότητες:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Τοπολογικοί χώροι Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα Κατηγορία:Ευκλείδεια Γεωμετρία
Σάμνιον
Το Σάμνιον ήταν στην Λατινική γλώσσα ένα Ενδώνυμο, αφορούσε μιά περιοχή στην Νότια Ιταλία που κατοικήθηκε από τους Σαμνίτες. Το ενδώνυμο σχετιζόταν με τους "Σαφινείς" έναν λαό που σύμφωνα με τις επιγραφές στα νομίσματα ζούσαν στην περιοχή και καταγόντουσαν από τους Σαβίνους. Η επίσημη γλώσσα τους ήταν η Οσκική γλώσσα αν και δεν ήταν διαδεδομένη σε όλους τους Σαμνίτες που ζούσαν στο Σάμνιον. Οι αρχαίοι γεωγράφοι δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν τα όρια του Σαμνίου, οι περιοχές που το προσδιόριζαν ήταν διαφορετικές ανάλογα με την εποχή. Η διαμόρφωση του Σαμνίου ξεκίνησε από την εποχή που κατοικούσαν οι άνθρωποι που μιλούσαν Οσκικά (600 π.Χ.) μέχρι τότε που τελικά κατακτήθηκαν από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (290 π.Χ.). Το αυθεντικό Σάμνιον δεν πρέπει να συγχέεται με μετέπειτα περιοχές που είχαν το ίδιο όνομα. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος χώρισε την Ιταλία σε 11 περιοχές. Οι διανομές αυτές είχαν στόχο διοικητικούς ρόλους, το Σάμνιον αναγνωρίστηκε ως "Περιοχή Δ΄". Το όνομα του Σάμνιου προερχόταν από τους Σαβίνους, ο επώνυμος των Σαβίνων ήταν ο Σάμπους υιός του θεού Σάγκου γνωστού και ως Ντίας Φιντίας αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την καταγωγή τους. Κάποιος προγονικός πληθυσμός μιλούσε κοινή γλώσσα και επεκτάθηκε προϊστορικά στην κεντρική Ιταλία, αργότερα (600 π.Χ.) χωρίστηκε σε διαλέκτους. Το Σάμνιον βρισκόταν στα Απέννινα όρη, συνόρευε με το Λάτιο στα βόρεια, την Λευκανία στα νότια, την Ιταλική Καμπανία στα δυτικά και την Απουλία στα ανατολικά, οι κύριες πόλεις της περιοχής ήταν το Μπογιάνο και το Μπενεβέντο. Οι κάτοικοι ήταν βασικά ορεινοί αλλά σποραδικά είχαν υπό τον έλεγχο τους τμήματα των ακτών της Ιταλικής χερσονήσου. Οι Σαμνίτες είχαν διανεμηθεί σε 4 φυλές : Πέντροι, Καρατσένι, Καυδίνοι (με πρωτεύουσαν το Καύδιον, σημαρινό Μοντεσάρκιο) και Ιρπίνοι.