cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Κατσάμπας
Σημαντικές δράσεις του
Στις αρχές Μαΐου 1908 το σώμα Σταυρόπουλου με τον Πρόδρομο Σκοτιδα και τον Δημήτριο Κατσαμπα κατευθύνθηκε στο Βέρμιο, όπου συναντήθηκε με το σώμα του Ν. Τσίπουρα. Στην περιοχή του Βερμίου ενήργησαν από κοινού επιχειρήσεις καθ' όλη τη διάρκεια του Μαΐου και στις αρχές του Ιουνίου επέστρεψαν στη λίμνη των Γιαννιτσών. Μετά από λίγο όμως οι Τούρκοι άρχισαν και πάλι να ερευνούν την λίμνη με ισχυρές δυνάμεις και οι Έλληνες εξαναγκάσθηκαν να διαφύγουν και να βρουν καταφύγιο στον Όλυμπο. Εκεί τους βρήκε η Νεοτουρκική επανάσταση. Μετά την ανακήρυξη του συντάγματος και τη λήξη των εχθροπραξιών το σώμα παρουσιάστηκε στη Βέροια και πήρε μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις των Νεοτούρκων. Το 1908 το κίνημα των Νεοτούρκων μολονότι διακήρυττε ισότητα και μεταρρυθμίσεις για όλους τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας, γρήγορα αποδείχτηκε σκληρότερο.
thumb|350px|Τα σώματα των αδελφών Δ. Κατσάμπα και Π. Σκοτίδα Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων, ο Δημήτριος Κατσάμπας συνέχισε την ένοπλη δράση. Την εποχή εκείνη (1911) ο σουλτάνος Μεχμέτ Ε' Ρεσάτ θα ταξίδευε σιδηροδρομικώς στο Μοναστήρι και ο Δημήτριος Κατσάμπας βρήκε την ευκαιρία να τον δολοφονήσει. Ντύθηκε ιερέας και μετέβη στο Γηδά (Αλεξάνδρεια), όπου ο σουλτάνος είχε προγραμματίσει στάση για να χαιρετήσει τον κόσμο. Τελικά πείστηκε την τελευταία στιγμή από τοπικούς παράγοντες να να μην επιχειρήσει τη δολοφονία γιατί θα προκαλούσε φοβερά αντίποινα. Οι Νεότουρκοι, αργότερα τον επικήρυξαν λόγω της συνολικής του δράσης και μετά από προδοσία δηλητηριάστηκε. Όταν σκοτωσαν τον Κατσάμπα, ένα τουρκικο ταγμα φυλαγε το πτώμα του, το οποίο εκτέθηκε στα τρία πλατάνια (Πλατεία Πλατάνων) στη Βέροια. Κρεμασμενος σε δημόσια θέα για αρκετες ημερες, στη συνεχια του εκοψαν το κεφαλι το εβαλαν σε πασαλο και το περιεφεραν στα χωρια του ρουμλουκιου για να τρομοκρατήσουν των ελληνικο πληθυσμο της Ημαθίας αλλα Δεν τα κατάφεραν τελικα.
Η λαϊκή μούσα θρήνησε το χαμό του Δημήτριου Κατσάμπα σε όλη την Κεντρική Μακεδονία :
όμως στις 8:15 το πρωί η IV Μεραρχία εισήλθε στη Βέροια Η «Λευκή Σημαία» μεταφέρθηκε στη Βέροια απο τους τουρκους συνοδευόμενη από επικυρωμένο αντίγραφο Αποσπάσματος της «Ημερήσιας Διαταγής του 9ου Συντάγματος Πεζικού της 17ης Οκτωβρίου 1912»
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Κλέφτες
Γκέοργκ φον Μπέκεσυ
Ο Γκέοργκ φον Μπέκεσυ (γερμαν. Georg von Békésy, ουγγρ. Békésy György, 3 Ιουνίου 1899 – 13 Ιουνίου 1972) ήταν Ούγγρος βιοφυσικός που τιμήθηκε το 1961 με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής για τις έρευνές του επί της λειτουργίας του κοχλία στα ακουστικά όργανα του ανθρώπου και των ζώων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπέκεσυ γεννήθηκε το 1899 στη Βουδαπέστη ως το πρωτότοκο τέκνο των Αλεξάντερ φον Μπέκεσυ (1860–1923), οικονομικού διπλωματικού ακολούθου που γεννήθηκε στην Τρανσυλβανία του τότε Βασιλείου της Ουγγαρίας, και της συζύγου του, Πάουλα Μάζαλυ (1877–1974). Μετά από αυτόν γεννήθηκαν τα δύο αδέλφια του, η Λόλα το 1901 και ο Μίκλος το 1903. Ο Γκέοργκ πήγε σχολείο στη Βουδαπέστη, στο Μόναχο, στην Κωνσταντινούπολη και στη Ζυρίχη. Σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης και πήρε το διδακτορικό του στη φυσική με θέμα της διατριβής του «Ταχεία μέθοδος προσδιορισμού μοριακού βάρους» από το Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης το 1926. Στη συνέχεια πέρασε ένα έτος εργαζόμενος σε μηχανική εταιρεία. Δημοσίευσε την πρώτη ερευνητική εργασία του επί του συστήματος των δονήσεων του εσωτερικού αυτιού το 1928. Του προσφέρθηκε μία θέση στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα από τον Ρόμπερτ Μπαράνυ, την οποία απέρριψε εξαιτίας των κρύων χειμώνων της Σουηδίας.
Πριν και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο φον Μπέκεσυ εργάσθηκε στα Ουγγρικά Ταχυδρομεία (από το 1923 μέχρι το 1946), όπου πραγματοποίησε έρευνες πάνω στην ποιότητα του σήματος στις τηλεπικοινωνίες. Η έρευνα αυτή τον οδήγησε στο να ενδιαφερθεί για τη λειτουργία του αυτιού. Το 1946 έφυγε τελικώς από την Ουγγαρία για να συνεχίσει έρευνες σε αυτό το αντικείμενο στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα.
Το 1947 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, εργαζόμενος στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ μέχρι το 1966. Μετά την καταστροφή του εργαστηρίου του σε μία πυρκαγιά το 1965, του προσφέρθηκε η διεύθυνση ενός ερευνητικού εργαστηρίου για τα αισθητήρια όργανα στη Χαβάη. Τελικώς έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης το 1966 και απεβίωσε στη Χονολουλού σε ηλικία 73 ετών.
Οι έρευνές του
Ο φον Μπέκεσυ ανέπτυξε μία μέθοδο για να ανατέμνει το εσωτερικό αυτί ανθρώπινων πτωμάτων αφήνοντας μερικώς άθικτο τον κοχλία. Χρησιμοποιώντας στροβοσκοπική φωτογράφηση και νιφάδες αργύρου ως σημάδια, μπόρεσε να παρατηρήσει ότι η βασική μεμβράνη μέσα στον κοχλία ταλαντώνεται όπως ένα επιφανειακό κύμα όταν διεγείρεται από ηχητικά κύματα. Εξαιτίας της δομής του κοχλία και της μεμβράνης, διαφορετικές συχνότητες ήχου προκαλούν τα μέγιστα πλάτη των κυμάτων να συμβαίνουν σε διαφορετικές θέσεις πάνω στη βασική μεμβράνη κατά μήκος του έλικα του κοχλία : Οι υψηλές συχνότητες δονούν περισσότερο τη βάση του κοχλία, ενώ οι χαμηλές δονούν περισσότερο την κορυφή του.
Σε ένα άρθρο του που δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του, σχολίασε: «Με τον καιρό, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι αφυδατωμένες γάτες και η εφαρμογή της αναλύσεως Φουριέ στα προβλήματα της ακοής γίνονταν όλο και περισσότερο ένα εμπόδιο για την έρευνα της ακοής», αναφερόμενος στις δυσκολίες στην απόκτηση ζωικών δειγμάτων που να συμπεριφέρονται όπως όταν ήταν ζωντανά, καθώς και στις παραπλανητικές συνήθεις ερμηνείες των αναλύσεων Φουριέ στην έρευνα της ακοής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς Κατηγορία:Ούγγροι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Μέλη της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών
Ηερίβοια
Στην ελληνική μυθολογία, η Ηερίβοια ήταν η σύζυγος του Αλωέα και μητέρα του Ώτου και του Εφιάλτη, των δύο Γιγάντων που είναι γνωστοί ως Αλωάδες. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση όμως, η Ηερίβοια ήταν η μητρυιά, και όχι η πραγματική μητέρα των Αλωαδών, που ήταν η Ιφιμέδεια. Σε κάποιες πηγές η Ηερίβοια αναφέρεται ως θυγατέρα του Ευρυμάχου και εγγονή του θεού Ερμή.
Πηγές
Ηεριβοια
Πάβελ Μπαζόφ
Ο Μπαζόφ είναι γνωστός για τη συλλογή παραμυθιών του Το κουτί από μαλαχίτη, βασισμένο στη λαογραφία των Ουραλίων που δημοσιεύθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1939. Το 1944, η μετάφραση της συλλογής στα Αγγλικά δημοσιεύθηκε στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο. Αργότερα ο Σεργκέι Προκόφιεφ δημιούργησε το μπαλέτο Το Πέτρινο Λουλούδι με βάση μια από τις ιστορίες. Ο Μπαζόφ ήταν επίσης συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη Ρωσική Επανάσταση και τον Ρωσικό εμφύλιο πόλεμο.
Ο Μπαζόφ διετέλεσε βουλευτής και ο Ιγκόρ Γκαϊντάρ, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Ρωσίας το 1992, ήταν εγγονός του.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Αναμνηστικό νόμισμα με τον Μπαζόφ Ο Μπαζόφ γεννήθηκε στο Σησέρτ, μια πόλη στα Ουράλια όρη, σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης. Ο πατέρας του ήταν ειδικευμένος εργάτης στο Σησέρτ. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο Πολεφσκόι, 50 χιλιόμετρα από το Γεκατερίνμπουργκ. Αφού αποφοίτησε από μια θεολογική σχολή στο Γεκατερίνμπουργκ, μπήκε στο θεολογικό σεμινάριο στο Περμ. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1899, άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος της ρωσικής γλώσσας στο Γεκατερίνμπουργκ και στο Καμισλόφ. Όπως πολλοί κάτοικοι της περιοχής, είχε αντι-μοναρχικές ιδέες και έτσι δεν μπόρεσε να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο. Παντρεύτηκε τη Βαλεντίνα Ιβανίτσκαγια, πρώην μαθήτριά του, και απέκτησε επτά παιδιά. Η γυναίκα του ήταν η μούσα του σε όλη του τη ζωή.
Ο Μπαζόφ εντάχθηκε στις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1918 και κατά τη διάρκεια του Ρωσικού εμφυλίου πολέμου πολέμησε στην πλευρά των Μπολσεβίκων. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος και άρχισε να γράφει βιβλία για την ιστορία των Ουραλίων. Στη συνέχεια συγκέντρωσε παραμύθια και ιστορίες της πατρίδας του. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1924.
Δημοσίευσε την πρώτη του ιστορία το 1936, στη συνέχεια το 1939 διηύθυνε έναν εκδοτικό οίκο που ειδικεύονταν στις ιστορίες των Ουραλίων και που είχε δημιουργηθεί με πρωτοβουλία του.
Το 1939, δημοσίευσε τη συλλογή Το κουτί από μαλαχίτη (Малахитовая шкатулка), καθώς και πολλές ιστορίες για παιδιά, αλλά και έργα για τη Ρωσική επανάσταση και τον Ρωσικό εμφύλιο πόλεμο. Για το Κουτί από μαλαχίτη έλαβε το βραβείο Στάλιν 2ης τάξης το 1943.
Πέθανε το 1950 στη Μόσχα και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Ivanovskoye στο Γεκατερίνμπουργκ. κέντρο|μικρογραφία|520x520εσ|Ρωσικά γραμματόσημα με σκηνές από τις ιστορίες του Μπαζόφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς
Κοινωνία της γνώσης
Κοινωνία της γνώσης ονομάζεται η σύγχρονη κοινωνία που αυτο-οργανώνεται γύρω από την πληροφορία μέσω της τεχνολογίας και χωρίς χωροχρονικούς περιορισμούς, λειτουργεί ως οικονομικός πόρος για γνώση και για κάθε δραστηριότητα μας στην κοινωνία συμβάλλοντας στην εξέλιξη. Ο όρος άρχισε να κάνει την εμφάνιση του γύρω στο 1960. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι αποτελεί μια νέα μορφή κοινωνίας, ωστόσο μερικοί ισχυρίζονται ότι αποτελεί μια νέα μορφή καπιταλιστικής κοινωνίας. Ο όρος είναι χρήσιμος για να περιγράψει τις ραγδαίες αλλαγές που συμβαίνουν στην σύγχρονη κοινωνία.
Ιστορία
Η έννοια της κοινωνίας της γνώσης κάνει την εμφάνιση της προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έχει χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτική λύση στην κοινωνία της πληροφορίας.
Ορισμός
Όμως, πέρα από αυτόν τον ορισμό τον οποίο προτείνει ο Σιάμαρος ασχολήθηκαν και άλλοι, κυρίως ξένοι ερευνητές, με την έννοια της κοινωνίας της γνώσης. Κάποιοι από αυτούς εμβάθυναν περισσότερο και λεπτομερέστερα σε αυτήν.
Η εκπαίδευση σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο
Οι ραγδαίες μεταβαλλόμενες και ανατρεπτικές διαδικασίες της τεχνολογίας και της επιστήμης διατρέχουν όλα τα πεδία των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και επηρεάζουν δραστικά και τον τομέα της εκπαίδευσης. Κυρίαρχο αίτημα και στόχος της νέας εποχής αναδεικνύεται η κοινωνία της γνώσης. Η γνώση είναι πλέον η δύναμη που καθορίζει τη διεθνή οικονομία στις μεταβιομηχανικές κοινωνίες του 21ου αιώνα. Τα νέα δεδομένα τόσο στον κοινωνικό τομέα, όσο και στον οικονομικό καταδεικνύουν τον πρωτεύοντα ρόλο της γνώσης ως βασικού συστατικού στοιχείου της προσωπικής, ατομικής εξέλιξης και κοινωνικής ανάπτυξης.
Απαιτήσεις εκπαιδευτικού συστήματος
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο κείμενο απαιτείται:
Το εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί βασικό δομικό στοιχείο διαμόρφωσης του μελλοντικού ανθρώπινου δυναμικού. Έτσι λοιπόν σύμφωνα με τους ερευνητές της ΕΠΑΕΚ  πρέπει να είναι ικανό:
Οι τρεις βασικοί πυλώνες της κοινωνίας της γνώσης σύμφωνα με την UNESCO
Σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO η βιώσιμη δομή της κοινωνίας της γνώσης πρέπει να χτιστεί με γνώμονα τους ακόλουθους 3 πυλώνες:
Η καλύτερη ενοποίηση των πολιτικών γνώσης
Για την UNESCO η καλύτερη ενοποίηση των υποδομών, πολιτικών και στρατηγικών της γνώσης σε παγκόσμιο επίπεδο με κύριο στόχο την αλληλεγγύη για τη βελτίωση των αναπτυσσόμενων χωρών και ιδιαιτέρως αυτών που μαστίζονται από διαρκή εκπαιδευτική κρίση και αβάσταχτη φτώχεια. Σχετικά με τις αναπτυγμένες χώρες, η καλύτερη ενοποίηση θα συμβάλλει σημαντικά στην κατανόηση και αφομοίωση των συνεχών αλλαγών  που εμφανίζονται στην παγκόσμια κοινωνία της γνώσης, συμβάλλοντας στην περαιτέρω βελτίωσή της. . Όμως η κοινωνία της γνώσης, εκτός των άλλων, ασκεί επίδραση και στον εργασιακό και ειδικότερα στις σχέσεις οι οποίες συμβαίνουν σε αυτόν.
Κοινωνία της γνώσης και Απασχολησιμότητα
Στις μέρες μας μοιάζει να είναι αποδεκτή από τους περισσότερους, η ανάλυση που υποστηρίζει ότι η κοινωνία της γνώσης, της οποίας χαρακτηριστικά αποτελούν η τεχνολογική έκρηξη, η παγκοσμιοποιημένη ή παγκοσμιοποιούμενη οικονομία και η διόγκωση του όγκου της πληροφορίας επηρεάζει και μεταβάλλει τις μορφές εργασίας και τις εργασιακές σχέσεις. Ο διεθνής ανταγωνισμός προωθεί την έρευνα και τις προωθημένες σπουδές, ιδιαίτερα στις αναπτυγμένες χώρες, όπως ο Στάμελος αναφέρει, στον βαθμό που η έρευνα αιχμής που καταλήγει σε πατέντες και οι νέες τεχνολογίες θεωρούνται ότι είναι οι μόνες που μπορούν να δημιουργήσουν νέα προϊόντα και θέσεις εργασίας στο μέλλον. Σε αντίθεση, οτιδήποτε παλαιό ή παραδοσιακό φαίνεται να μετακινείται στις δυναμικά αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας ή και αλλού στο μέτρο που έτσι μειώνεται το κόστος παραγωγής του. Από το προηγούμενο προκύπτουν εννοιολογικές μετατοπίσεις όπως είναι η μετατόπιση από το «επάγγελμα» στην «απασχόληση», θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να υποδηλωθεί η κατάργηση της μονιμότητας όχι μόνο σχετικά με την εργασιακή σχέσης αλλά και του είδους εργασίας. Παρ΄ όλα αυτά η έννοια αυτή τελικά δεν μπόρεσε να αποτυπώσει τι πραγματικά συμβαίνει στο βαθμό που δεν αποδίδει την ουσία της εννοιολογικής μετατόπισης, δηλαδή την παροδικότητα της εργασιακής σχέσης. Έτσι, γίνεται μια ακόμα μετατόπιση από την έννοια της «απασχόλησης» σε μία νέα έννοια, την έννοια της «απασχολησιμότητας». Η τελευταία προσπαθεί να αποτυπώσει τον τρόπο και το είδος της απασχόλησης στο πλαίσιο της κοινωνίας της γνώσης. Η απασχολησιμότητα περιγράφει τη συνεχή, διαβίου, επικαιροποίηση των απαραίτητων ικανοτήτων που θα καθιστούν τον άνθρωπο, εν δυνάμει ή εν αναμονή, εργαζόμενο, δηλαδή ικανό να εξυπηρετήσει ανά πάσα στιγμή και σε κάθε τόπο κάποια από τις συνεχώς μεταβαλλόμενες ανάγκες της αγοράς εργασίας. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον Drucker (1996),
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Ψηφιακό χάσμα
Ορειβάσιος
thumb|right|Ο πλίνθιος βρόχος όπως περιγράφεται από τον ιατρό [[Ηρακλάς|Ηρακλά, ένας κόμβος για την επίδεση του κατάγματος των γνάθων. Η περιγραφή διασώζεται σε μία επανέκδοση από τον Ορειβάσιο.]]
Ο Ορειβάσιος ή Οριβάσιος (περ. 320 – περ. 400) ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός και ιατρικός συγγραφέας. Υπήρξε ο προσωπικός ιατρός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ιουλιανού, του αποκαλούμενου και «Παραβάτη». Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια με δάσκαλο τον ιατρό Ζήνωνα από την Κύπρο πριν ενσωματωθεί στην ακολουθία του Ιουλιανού. Γνωρίζουμε ότι ήταν παρών στη στέψη του Ιουλιανού ως Αυτοκράτορα το 361 και ότι παρέμεινε στο πλευρό του μέχρι τον θάνατό του το 363. Στη συνέχεια, ο Ορειβάσιος κατέφυγε σε ξένες βασιλικές αυλές για ένα χρονικό διάστημα, αλλά αργότερα ανακλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Ουάλη.
Τα κυριότερα έργα του Ορειβασίου, γραμμένα κατ' απαίτηση του Ιουλιανού, είναι δύο συλλογές αποσπασμάτων έργων προγενέστερων ιατρών, μία συλλογή αποσπασμάτων του Γαληνού και οι Collectiones, μία μεγάλη συγκέντρωση αποσπασμάτων από ιατρικούς συγγραφείς του αρχαίου κόσμου. Το πρώτο από τα έργα αυτά έχει χαθεί ολοκληρωτικά και μόλις τα 25 από τα 70 ή 72 βιβλία των Collectiones διασώζονται. Τα πρώτα 5 από αυτά τα 25 βιβλία έχουν ως θέμα τη διατροφή. Αρκετά αποσπάσματα προγενέστερων συγγραφέων που περιέχονται στο έργο αυτό θα είχαν χαθεί διαφορετικά. Ανάμεσα σε αυτά είναι και η αρχαιότερη γνωστή περιγραφή ενός κόμβου που συνοδεύεται από σχέδιο, αυτή του πλίνθιου βρόχου από τον `Ελληνα ιατρό Ηρακλά.
Σύμφωνα με τον θρύλο που παραδίνει ο Αρειανός ιστορικός Φιλοστόργιος, το 362, ως απεσταλμένος του Αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη, ο Ορειβάσιος επισκέφθηκε το Μαντείο των Δελφών, που βρισκόταν πλέον λεηλατημένο από τους θησαυρούς του και σε άθλια κατάσταση, προσφέροντας τα δώρα και τις υπηρεσίες του Αυτοκράτορά του στον ναό και λαμβάνοντας σε ανταπόδοση μία από τις τελευταίες απαντήσεις από τη δελφική Πυθία, την εξής:
Εἴπατε τῷ βασιλεῖ, χαμαὶ πέσε δαίδαλος αὐλά, οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβην, οὐ μάντιδα δάφνην, οὐ παγὰν λαλέουσαν, ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ.
Και σε μεταφορά στα Νέα Ελληνικά:
Πείτε στον βασιλιά, το μεγαλόπρεπο μέγαρο έπεσε στο έδαφος. Ο Φοίβος δεν έχει πια την κατοικία του, ούτε τη δάφνη που προφητεύει, ούτε την πηγή που μιλάει. Και το νερό που μιλάει έχει στερέψει κι αυτό. -- Passio Artemii 96.1284.45-7, Cedrenus 1.532.8-10)
Αυτή η φράση έχει χαρακτηρισθεί ως «ένα από τα λίγα κείμενα, που υπάρχουν στην παγκόσμια φιλολογία, που ηχούν τόσο σπαρακτικά και σαν πένθιμο σήμαντρο σημαίνουν το τέλος ενός κόσμου». Ωστόσο, η γνησιότητά της έχει αμφισβητηθεί έντονα από σύγχρονους ιστορικούς. Μερικοί από αυτούς τη θεωρούν εφεύρημα ενός μονοθεϊστή συγγραφέα με σκοπό να δείξει τη ματαιότητα της πίστεως του Ιουλιανού στα μαντεία των ειδωλολατρών. Άλλοι θεωρούν ότι πρόκειται για παρεφθαρμένη μορφή κλήσεως για βοήθεια, διατυπωμένης με δόση υπερβολής, από ιερείς του Μαντείου ή τον ίδιο τον Ορειβάσιο, σε μορφή επιγράμματος.
Πηγές
Ορειβασιος Ορειβασιος
Εμίλιο Μόλα
Ο Εμίλιο Μόλα, Πρώτος Δούκας του Μόλα, Άρχοντας της Ισπανίας (ισπανικά: Emilio Mola y Vidal) (9 Ιουλίου 1887 - 3 Ιουνίου 1937) ήταν Ισπανός στρατιωτικός κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφύλιου πολέμου. Ήταν Βετεράνος των Αποικιοκρατικών πολέμων στην Αφρική και πήρε μέρος στη στρατιωτική εξέγερση που κορυφώθηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Επινόησε τον όρο "Πέμπτη φάλαγγα".
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μόλα γεννήθηκε στην πλατεία Placetas της Κούβας, εκείνη την εποχή ήταν μια υπερπόντια ισπανική επαρχία, όπου ο πατέρας του, αξιωματικός του στρατού, ήταν τοποθετημένος. Ο Κουβανικός πόλεμος της Ανεξαρτησίας χώρισε την οικογένειά του, ενώ ο πατέρας του υπηρέτησε στις ισπανικές αποικιοκρατικές δυνάμεις, ο θείος του Leoncio Vidal υπηρέτησε στις επαναστατικές δυνάμεις. Στην Ισπανία, εγγράφηκε στην Ακαδημία Πεζικού του Τολέδο το 1907. Υπηρέτησε στον αποικιοκρατικό πόλεμο του Μαρόκου. Μέχρι το 1927 ήταν Ταξίαρχος.
Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Ο Μόλα αναδείχθηκε ως ένας από τους κύριους σχεδιαστές μεταξύ των συνωμοτών. Ενώ ο στρατηγός José Sanjurjo, εξόριστος στην Πορτογαλία, παρέμεινε ο αναγνωρισμένος ηγέτης, ο Μόλα σχεδίασε τις επιχειρήσεις στην Ισπανία. Γνωστός ως "ο διευθυντής", ο Μόλα έστειλε μυστικές οδηγίες σε διάφορες στρατιωτικές μονάδες για να συμμετάσχουν στην εξέγερση και επεξεργάστηκε ένα λεπτομερές σχέδιο για μια κυβέρνηση μετά το πραξικόπημα. Σε υπόμνημα της 5ης Ιουνίου 1936, ο Μόλα οραματίστηκε μια «δημοκρατική δικτατορία» βασισμένη στο Πορτογαλικό μοντέλο. Η αρχική κυβέρνηση θα αποτελούσε ένα "διευθυντήριο" που θα επέβλεπε ένα ημι-πλουραλιστικό αλλά αυταρχικό κράτος. Σύμφωνα με τον Μόλα: «Το διευθυντήριο δεν θα εγγυάται καμία αλλαγή στο δημοκρατικό καθεστώς κατά τη διάρκεια της διοίκησής του, χωρίς καμία αλλαγή στα δικαιώματα των εργαζομένων που έχουν αποκτηθεί νομίμως», αλλά "Θα δημιουργούσε μια ισχυρή και πειθαρχημένη κυβέρνηση". Το σύνταγμα του 1931 θα αναστέλλονταν και θα διεξάγονταν νέες εκλογές. Έπρεπε να διατηρηθούν ορισμένα φιλελεύθερα στοιχεία, όπως ο διαχωρισμός της εκκλησίας και του κράτους και η ελευθερία της πίστης. Τα αγροτικά ζητήματα έπρεπε να επιλυθούν από τις περιφερειακές επιτροπές με σκοπό την ανάπτυξη μικρών εκμεταλλεύσεων, επιτρέποντας όμως τη συλλογική καλλιέργεια σε ορισμένες περιστάσεις.
Παρά τον εκτεταμένο σχεδιασμό, ο Μόλα προφανώς αμφέβαλε για τις πιθανότητες επιτυχίας του πραξικοπήματος. Η άποψη του για τις δυνατότητες των Μοναρχικών πολιτοφυλακών και το συντηρητικό καθολικό κόμμα "Ισπανική Συνομοσπονδία της Αυτόνομης Δεξιάς" (CEDA), καθώς και η περιορισμένη υποστήριξη από τη Φάλαγγα, τον οδήγησε στις 9 Ιουλίου να εξετάσει τη δυνατότητα της διαφυγής του στη Γαλλία εάν αποτύχει.
Μετά από πολλές καθυστερήσεις, η 18η Ιουλίου 1936 επελέγη ως ημερομηνία του πραξικοπήματος. Η συμμετοχή του Φράνκο δεν επιβεβαιώθηκε παρά στις αρχές Ιουλίου. Παρόλο που τα γεγονότα έτρεξαν μπροστά από το χρονοδιάγραμμα στο Ισπανικό προτεκτοράτο του Μαρόκου, ο Μόλα περίμενε μέχρι τις 19 Ιουλίου να διακηρύξει την εξέγερση. Όταν ο αδελφός του Μόλα συνελήφθη από τους Ρεπουμπλικάνους στη Βαρκελώνη, η κυβέρνηση απείλησε τη ζωή του. Ο Μόλα απάντησε:
''Όχι, ξέρει πώς να πεθάνει ως αξιωματικός. Δεν μπορώ να πάρω πίσω το λόγο μου στους οπαδούς μου και ίσως δεν μπορείτε ούτε από τη δική σας''. Ο αδερφός του κατέληξε σε αυτοκτονία. Ο Μόλα διέταξε κατόπιν συστηματικές εκτελέσεις σε διάφορες πόλεις με σκοπό να ενσταλάξει το φόβο.
Το εθνικιστικό πραξικόπημα απέτυχε να αποκτήσει τον έλεγχο της Μαδρίτης και άλλων αστικών περιοχών, αν και το μεγαλύτερο μέρος του στρατού το υποστήριξε. Καθώς η κατάσταση μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο, ο Στρατηγός Sanjurjo σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στις 20 Ιουλίου. Ο Mόλα έγινε τότε διοικητής των εθνικιστών στο βορρά, ενώ ο Φράνκο έγινε διοικητής στο νότο. Με το θάνατο του Sanjurjo, ο Mόλα δημιούργησε ένα πολυκομματικό όργανο διοίκησης για τη λεγόμενη "εθνική ζώνη" (zona nacional) που ονομάστηκε Εθνική Άμυνα Χούντα. Η Χούντα στο Μπούργκος δεν ήταν σε θέση να καθορίσει τη συνολική στρατηγική. Έτσι, ο Φράνκο επελέγη επικεφαλής διοικητής σε μια συνάντηση των στρατηγών της 21ης Σεπτεμβρίου. Ο Μόλα συνέχισε να διοικεί το στρατό του Βορρά και να ηγείται της αποτυχημένης προσπάθειας να καταλάβει τη Μαδρίτη τον Οκτώβριο. Σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, περιέγραψε τους Ισπανούς εθνικιστές στην πόλη της Μαδρίτης ως την "κρυφή" εκείνη Πέμπτη φάλαγγα που συμπλήρωνε τις άλλες τέσσερις φάλαγγες.
Ήδη βρίσκεται μέσα στην πόλη μία φάλαγγά μας, είναι η πέμπτη φάλαγγα των Ισπανών πατριωτών, οι οποίοι είναι έτοιμοι να ξεσηκωθούν κατά των ερυθρών δήμιων.
Στη συνέχεια, η δημοκρατική κυβέρνηση προχώρησε στη μαζική εκτέλεση 2.000 ύποπτων πολιτών και υποστηρικτών των εθνικιστών. Αυτό που αργότερα ήταν γνωστό ως Σφαγές του Παρακουέγιος.
Θάνατος
Ο Mόλα πέθανε στις 3 Ιουνίου 1937, όταν το αεροσκάφος με το οποίο ταξίδευε, συνετρίβη υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες, ενώ επέστρεφε στη Βιτόρια. Οι θάνατοι του Sanjurjo και του Μόλα, άφησαν τον Φράνκο ως τον κύριο ηγέτη της εθνικιστών. Υπήρξαν κατηγορίες ότι ο Φράνκο επεδίωξε τους θανάτους τους όμως δεν έχουν αποδειχθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Ισπανικές ένοπλες δυνάμεις Κατηγορία:Εθνικιστές Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Εθνικισμός στην Ισπανία
Μεσιέ 4
Το Μεσιέ 4 (γνωστό και ως M4 και NGC 6121) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 7.200 ετών φωτός στον αστερισμό Σκορπιό. Είναι από τα κοντινότερα σφαιρωτά σμήνη προς το Ηλιακό Σύστημα.
Το Μεσιέ 4 μπορεί να εντοπιστεί εύκολα μόνο 1,3° δυτικά του λαμπρού άστρου Αντάρη, λίγο νοτιότερα του Σίγμα Σκορπιού. Είναι εμφανές με κιάλια και με μικρά τηλεσκόπια. Αναλύεται εύκολα σε άστρα με τηλεσκόπια 10 εκατοστών, ενώ είναι εμφανής και η ράβδος. Σε εξαιρετικές συνθήκες είναι ορατό με γυμνό μάτι.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 4 ανακαλύφθηκε από τον Φιλίπ Λοΐς ντε Σεζώ το 1746 και το πρόσθεσε στον κατάλογό του ως Νο.19 ενώ ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το πρόσθεσε στον δικό του κατάλογο ως Lac I.9. Ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό του το 1764 και ήταν το μόνο σφαιρικό σμήνος που μπόρεσε να αναλύσει σε άστρα, γεγονός που κάνει το Μ4 το πρώτο σφαιρωτό σμήνος που αναλύθηκε.
Απόσταση
Σύμφωνα με νέα δεδομένα, η απόσταση του Μεσιέ 4 μάλλον είναι μόνο 7.200 έτη φωτός, που μέχρι πρόσφατα ήταν η μικρότερη για σφαιρωτό σμήνος. Το μόνο άλλο σμήνος που το ανταγωνίζεται είναι το NGC 6397 στον αστερισμό Βωμός, το οποίο βρίσκεται στην ελαφρώς μεγαλύτερη απόσταση 7.500 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα. Όμως πρόσφατα (το 2007) ανακαλύφθηκε το αχνό σφαιρωτό σμήνος FSR 1767 (ή 2MASS-GC04) το απέχει περίπου 4.900 έτη φωτός.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|250px|Το Μεσιέ 4 από ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο Το Μεσιέ 4 είναι ένα σχετικά χαλαρό σμήνος (τάξη συγκέντρωσης ΙΧ) και έχει διάμετρο περίπου 75 έτη φωτός. Έχει ηλικία 12,2 δισεκατομμύρια έτη φωτός. Το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι μία «ράβδος» που διασχίζει τον πυρήνα του σμήνους. Αυτή η δομή αποτελείται από άστρα 11ου μεγέθους και έχει μήκος περίπου 2,5’ και ο πρώτος που την αναφέρει ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1783. Στο Μ4 έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον 43 μεταβλητοί αστέρες, ενώ τα λαμπρότερα άστρα του σμήνους έχουν φαινόμενο μέγεθος 10,8.
Ο συμπυκνωμένος πυρήνας του έχει διάμετρο περίπου 4 έτη φωτός, ενώ η μισή μάζα του σμήνους είναι συγκεντρωμένη σε μία σφαίρα με διάμετρο περίπου 16 έτη φωτός. Η διάμετρος της σφαίρας μέσα στην οποία τα άστρα βρίσκονται στην βαρυτική επιρροή του σμήνους είναι περίπου 140 έτη φωτός.
Το Μεσιέ 4 θα ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά σφαιρωτά σμήνη αν δεν εμποδιζόταν από νέφη σκοτεινής διαστρικής σκόνης. Αυτό το γεγονός επίσης κάνει το φως του σμήνους να φαίνεται πιο κόκκινο, και αυτό δίνει στο σμήνος μία πορτοκαλί ή καφετί εμφάνιση στις έγχρωμες εικόνες του σμήνους.
Στην αστρονομία, η αφθονία των στοιχείων διάφορων του Η και του He λέγεται μεταλλικότητα, και συνήθως εκφράζεται με το ποσοστό του σιδήρου προς το υδρογόνο σε σύγκριση με τον Ήλιο. Για αυτό το σμήνος, η μετρημένη αφθονία του σιδήρου ισούται με : Αυτή η τιμή είναι ο λογάριθμος του ποσοστό σιδήρου σχετικά με το υδρογόνο σε σχέση με αυτή του Ήλιο. Με βάση την τιμή της αφθονίας σιδήρου είναι το 8,5 % με αυτή του Ήλιου. Με βάση αυτές τις μετρήσεις, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι αυτό το σμήνος φιλοξενεί δύο διακριτούς αστρικούς πληθυσμούς, με τα άστρα κάθε πληθυσμού να σχηματίστηκαν την ίδια περίοδο. Άρα αυτό το σμήνος μπορεί να έχει υποστεί τουλάχιστον δύο ξεχωριστούς κύκλους δημιουργίας άστρων.
Αξιοπρόσεκτα μέλη
Σε φωτογραφίες που τράβηξε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ το 1995 αποκάλυψαν πως οι λευκοί νάνοι στο Μ4 είναι ανάμεσα στα παλιότερα γνωστά άστρα στο Γαλαξία με ηλικία 13 δις έτη. Ένας από αυτούς του λευκούς νάνους αποτελεί διπλό σύστημα με ένα πάλσαρ, το PSR B1620-26 και ένα πλανήτη, τον PSR B1620-26 b να περιφέρεται γύρω του. Είναι πολύ πιθανόν αυτός ο πλανήτης να σχηματίστηκε την ίδια περίοδο με το σμήνος, δηλαδή μπορεί να είναι περίπου 3 φορές γηραιότερος από το Ηλιακό Σύστημα.
Το 1987 ένα πάλσαρ, το PSR 1821-24, με περίοδο 3 μιλλισεκόντ ανακαλύφθηκε στο Μεσιέ 4. Περιστρέφεται 10 φορές ταχύτερα από το πάλσαρ στο νεφέλωμα του Καρκίνου. Αργότερα τον ίδιο χρόνο ανακαλύφθηκε στο Μεσιέ 28 ένα παρόμοιο πάλσαρ.
Τροχιά
Για να υπολογιστεί η τροχιά ενός σμήνους γύρω από το Γαλαξία πρέπει να είναι γνωστή η ακριβής διαστημική ταχύτητά του. Τα συστατικά της διαστημικής ταχύτητας του Μ4 είναι (U, V, W) = (–57 ± 3, –193 ± 22, –8 ± 5) km/s. Ακολουθεί μία τροχιά γύρω από το Γαλαξία με περίοδο 116 ± 3 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει εκκεντρότητα 0,80 ± 0,03. Η ελάχιστη απόσταση από το πυρήνα του Γαλαξία είναι 0,6 ± 0,1 kpc, ενώ η μέγιστη απόσταση από το πυρήνα είναι 5,9 ± 0,3 kpc. Η τροχιακή Κλίση του είναι 23° ± 6° από το γαλαξιακό επίπεδο, με μέγιστη απόσταση από το γαλαξιακό δίσκο 1,5 ± 0,4 kpc. Όταν το Μεσιέ 4 περνάει μέσα από το δίσκο, κάτι που συμβαίνει σε απόσταση 5 κιλοπαρσέκ από το γαλαξιακό πυρήνα, από το σμήνος απομακρύνονται άστρα. Άρα, το Μ4 μπορεί να ήταν πιο ογκώδες στο παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 04 6121 Κατηγορία:Σκορπιός (αστερισμός)
Αλβανικός Γολγοθάς
thumb|Η υποχώρηση στον χάρτη thumb|Η υποχώρηση (από γαλλική αφίσα) Με τον όρο Αλβανικός Γολγοθάς (σερβικά : Албанска голгота) αναφέρεται στην σερβική ιστορία η υποχώρηση του Σερβικού στρατού το χειμώνα του 1915-1916 μέσω Μαυροβουνίου και Αλβανίας στην Αδριατική κατά τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο, μετά την εισβολή των Κεντρικών Δυνάμεων. Η πορεία αυτή που χαρακτηρίστηκε ως «έξοδος» του σερβικού στρατού και λαού μέσω εχθρικού εδάφους προς τα ελληνικά νησιά του Ιονίου, την Ιταλία και τη Βόρεια Αφρική. Εκτιμάται ότι δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και πολίτες σκοτώθηκαν ή πέθαναν κατά την αποχώρηση από τα τραύματα και την εξάντληση, τον στρατό ακολούθησαν, πεζοί κυρίως, στην υποχώρηση ο βασιλιάς η κυβέρνηση οι αρχιερείς και πλήθος λαού. Μετά την ανάκτηση, περίπου 150.000 μέλη του σερβικού στρατού εντάχθηκαν στα συμμαχικά στρατεύματα στο μέτωπο Θεσσαλονίκης, τον Ιούνιο του 1916.
Τριπλή εισβολή
left|thumb|Περνώντας την Αδριατική με πλοία Μετά τη νίκη του σερβικού στρατού στη Μάχη του Κολουμπάρα τον Δεκέμβριο του 1914, στο μέτωπο της Σερβίας μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου του 1915 υπήρξε μικρή ανακωχή. Ωστόσο στις 6 Οκτωβρίου 1915, υπό τις διαταγές του Στρατάρχη Άουγκουστ φον Μάκενσεν η Αυστροουγγαρία και Γερμανία επιτέθηκαν ξανά στη Σερβία, με περίπου 500.000 στρατιώτες, 10 μοίρες αεροσκαφών και στολίσκο στους ποταμούς Δούναβη και Σάβα. Έως 15 Οκτωβρίου 1915, παρά την ακραία θυσία του Σερβικού στρατού, ο Αυστροουγγρικός στρατός κατευθύνθηκε κατά μήκος του ποταμού Σάβα και Ντρίνα και κατέλαβε το Βελιγράδι, το Σμεντέρεβο, το Ποζάρεβατς και το Γκόλουμπατς δημιουργώντας προγεφύρωμα νότια των ποταμών Σάβα και Δούναβη, αναγκάζοντας τις σερβικές δυνάμεις να αποσυρθούν στη νότια Σερβία. thumb|Η πορεία στα αλβανικά βουνά Την ίδια ημέρα, στις 15 Οκτωβρίου 1915 χωρίς κήρυξη πολέμου, εισέβαλε στη Σερβία ο Βουλγαρικός στρατός και κατάφερε να διεισδύσει στην κοιλάδα του ποταμού Μοράβα κοντά στο Βράτζιε, στις 22 Οκτωβρίου 1915. Οι Βούλγαροι κατέλαβαν το Κουμάνοβο, το Στιπ, τα Σκόπια, και εμπόδισαν την απόσυρση του σερβικού στρατού από τα ελληνικά σύνορα προς την Θεσσαλονίκη. Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου, πριν από την αποχώρηση του σερβικού στρατού στο νότο, οι πρόσφυγες που είχαν υποχωρήσει στα νότια της χώρας βρίσκονταν σε απελπιστική κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Ο δρόμος για την Θεσσαλονίκη είχε κοπεί. Ο αυστροουγγρικός στρατός από τα βορειοδυτικά, ο γερμανικός στρατός από τον βορρά και ο βουλγαρικός στρατός στα νότια και ανατολικά προχωρούσαν με μοναδικό στόχο να καταστρέψουν ολοκληρωτικά τον σερβικό στρατό. Η μόνη διέξοδος για τους πρόσφυγες και τον στρατό της Σερβίας ήταν να φτάσουν την ακτή της Αδριατικής μέσα από τα βουνά της Αλβανίας. Υπό την πίεση των επιτιθεμένων, η Ανώτατη Διοίκηση του σερβικού στρατού, στις 24 Νοέμβριου 1915 ,αποφάσισε να υποχωρήσει από το Μαυροβούνιο και την Αλβανία προς την Αδριατική Θάλασσα. Η απόφαση ήρθε μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια να αποσύρει τον στρατό μέσα από την κοιλάδα του Αξιού.
Οι στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες βρέθηκαν στο δίλημμα για το τι θα κάνουν στη συνέχεια, προκειμένου να αποφευχθεί πιο επικίνδυνη κρίση. Η συνθηκολόγηση είχε απορριφθεί κατηγορηματικά γιατί σήμαινε το τέλος του κράτους. Οι πολιτικοί ηγέτες συμφώνησαν με την απόφαση υποχώρησης μέσω της Αλβανίας στην Αδριατική όπου περίμεναν εκεί οι Σύμμαχοι. Ο Πρωθυπουργός Νικόλα Πάσιτς έστειλε τηλεγράφημα στη συμμαχική διοίκηση, αναφέροντας τα εξής:
«Παρά το γεγονός ότι η Σερβία βρέθηκε σε δύσκολη θέση, αν και μπορεί να συμβεί σε ακόμη χειρότερη θέση, αποφασισμένη να συνεχίση τον αγώνα κατά των κατακτητών, πιστή στους συμμάχους μας, δύναται αντέξει έως το τέλος του πολέμου, ο οποίος θα καταλήξει με την ήττα του εχθρού μας.»
Η σερβική κυβέρνηση ήρθε σε συμφωνία με τους Συμμάχους, ώστε να δημιουργηθεί βάση στη Σκόδρα και το Δυρράχιο, όπου θα περίμεναν συμμαχικά πλοία με τρόφιμα και άλλα εφόδια. Εν τω μεταξύ η σερβική κυβέρνηση κατάληξε σε συμφωνία με τον Πρωθυπουργό της Αλβανίας Εσάντ Πασά για την διέλευση του Σερβικού Στρατού μέσω της Αλβανίας. thumb|Η υποχώρηση, τον Οκτώβριο του 1915
Η υποχώρηση
Για τον Σερβικό στρατό η απόφαση ήταν εξαιρετικά δύσκολη, καθώς υπήρχε γενική κόπωση, κακός επισιτισμός και ερχόταν ο χειμώνας. Ωστόσο, η στρατιωτικο-πολιτική ηγεσία της Σερβίας δεν επρόκειτο να παραδοθεί. Στις 26 Νοέμβριου 1915 ξεκίνησαν από το Πρίζρεν Βεζιρόφ, περνώντας από τη γέφυρα προς τη Σκόδρα, ο βασιλιάς, η κυβέρνηση και το διπλωματικό σώμα. Λίγες μέρες αργότερα, στις 30 Νοέμβριου 1915, από το Πρίζρεν, πέρασε το δεύτερο τμήμα, κατευθυνόμενο προς άλλη πλευρά και το Ελμπασάν και τέλος τα Τίρανα. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού ακολούθησε την κατεύθυνση Ποντγκόριτσα, Σκόδρα, ένα άλλο τμήμα του από Γκιακόβα, Σκόδρα, και τέλος το τρίτο τμήμα στρατού από Piškopeje, Ντέμπρα και Στρούγκα στο Ελμπασάν.
Η πορεία ήταν αργή σε παγωμένους δρόμους, και επιπλέον προβλήματα ήταν οι επιθέσεις των Αλβανών ανταρτών που δεν είχαν αναγνωρίσει την εξουσία του Εσάντ Πασά. Στις 13 Δεκεμβρίου, το μεγαλύτερο μέρος του σερβικού στρατού βρισκόταν μεταξύ Andrijevice και Ποντγκόριτσα, και από 15 έως 21 Δεκεμβρίου έφτασε στη Σκόδρα. Σύμφωνα με σερβικές πηγές, στην ακτή της Αλβανίας έφτασαν περίπου 110.000 στρατιώτες και 2.350 αξιωματικοί. Θεωρείται δεδομένο ότι από την αρχή της υποχώρησης, σκοτώθηκαν περίπου 72.000.
Άφιξη στα παράλια της Αδριατικής
Μετά από ένα μήνα σκληρής πορείας σε κακές καιρικές συνθήκες, ο σερβικός στρατός είχε συγκεντρωθεί σε Σκόδρα, Δυρράχιο και Αυλώνα. Η άφιξη στην αδριατική ακτή της Αλβανίας δεν σήμανε την απόλυτη σωτηρία. Εκεί αντιμετώπισαν την εχθρότητα της Ιταλίας που, που παρότι σύμμαχος, δημιούργησε προβλήματα στους Σέρβους μη αφήνοντάς τους να μπουν στον Αυλώνα. Τελικά, με παρέμβαση της Ρωσίας, οι Ιταλοί άνοιξαν τον δρόμο.
Άφιξη στην Κέρκυρα
Στις 28 Ιανουαρίου, η γαλλική κυβέρνηση έστειλε ναυτικά μέσα μεταφοράς για την μεταφορά του σερβικού στρατού. Έως τις 15 Φεβρουάριου μεταφέρθηκαν στην Κέρκυρα 135.000 άτομα και στο Μπιζέρτα περίπου 10.000 άτομα. Στην Κέρκυρα, «Νησί της σωτηρίας», όπως ονομάστηκε από τους Σέρβους, εγκαταστάθηκαν στα Γουβιά, έξι χιλιόμετρα βόρεια της πόλης της Κέρκυρας. Μέχρι τον Απρίλιο στην Κέρκυρα συγκεντρώθηκαν 151.828 στρατιώτες και πολίτες. Το κόστος των υλικών του εξοπλισμού και της συντήρησης του σερβικού στρατού ανέλαβε η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι πρώτες μέρες στην Κέρκυρα ήταν δραματικές για τους Σέρβους. Οι Σύμμαχοι δεν είχαν αρκετό χρόνο για να προετοιμαστούν επαρκώς για την υποδοχή των τόσων πολλών ανθρώπων. Δεν υπήρχε αρκετή τροφή, ρούχα, καύσιμα και εξοπλισμός όπως σκηνές. Ούτε οι καιρικές συνθήκες ευνόησαν τους Σέρβους στρατιώτες καθώς η βροχή έπεφτε συνεχώς για μέρες. Βρίσκονταν κουρασμένοι και εξαντλημένοι στην ύπαιθρο, χωρίς κηνή ή καταφύγιο, επτά ημέρες στην παγωμένη βροχή. Στο νησάκι της Βίδου αποβιβάστηκαν οι τραυματίες και οι άρρωστοι όπου, από τις 23 Ιανουαρίου έως τις 23 Μαρτίου 1916, 4.847 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Το μικρό αυτό νησί, όπου είχε στηθεί νοσοκομείο, είχε μετατραπεί σε «νησί του θανάτου». Η θάλασσα γύρω από αυτό έγινε τόπος ταφής για περίπου 5.400 νεκρούς οι οποίοι πετάχτηκαν εκεί λόγω έλλειψης χώρου, δημιουργώντας το γνωστό ως «Κυανούν Κοινοτάφιο». Από ευλάβεια και σεβασμό για τους νεκρούς ήρωες της Σερβίας οι Έλληνες ψαράδες για 50 χρόνια δεν ψάρευαν στην περιοχή.
Στην Κέρκυρα εγκαταστάθηκε προσωρινά και η Σερβική κυβέρνηση, για τρία έτη. Η επίσημη έκθεση του υπουργού πολέμου Μπόζινταρ Τέρζιτς αναφέρει ότι εξαφανίστηκαν, έχασαν τη ζωή τους, σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν 243.877 άτομα.
Μνημεία της πορείας
Κατά την υποχώρηση του σερβικού στρατού μέσω της Αλβανίας πολλοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους από το κρύο, την πείνα και την εξάντληση. Μερικοί από τους τάφους τους έχουν διατηρηθεί, όπως στην Σκόδρα και την Αυλώνα. Στο νησί του Βίδος υπάρχει μνημείο, μαυσωλείο με μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Σερβικός στρατός Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία της Κέρκυρας Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός
Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης
Το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης είναι ένα από τα πέντε Βραβεία Νόμπελ, που θεσπίστηκαν από τον Σουηδό βιομήχανο και εφευρέτη Άλφρεντ Νόμπελ. Με βάση τη διαθήκη του Νόμπελ το βραβείο αυτό πρέπει να δίνεται «στο πρόσωπο που είχε τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην αδελφοποίηση των εθνών, στην κατάργηση ή τη μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων και στη διεξαγωγή και προώθηση ειρηνευτικών διαδικασιών».
Το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται σε ετήσια βάση στο Όσλο, πρωτεύουσα της Νορβηγίας, και συγκεκριμένα στο δημαρχείο της πόλης. Τα υπόλοιπα βραβεία απονέμονται στην Αίθουσα Συναυλιών της Στοκχόλμης την ίδια ημέρα. Η βράβευση γίνεται στις 10 Δεκεμβρίου, επέτειο του θανάτου του Νόμπελ, παρουσία του βασιλιά της χώρας. Ο βραβευθείς παραλαμβάνει ένα αναμνηστικό δίπλωμα, ένα μετάλλιο και ένα αποδεικτικό για την είσπραξη του χρηματικού επάθλου. Την τελευταία δεκαετία η τελετή βράβευσης ακολουθείται από μία συναυλία για την ειρήνη. Η συναυλία αυτή λαμβάνει χώρα την επόμενη ημέρα από τη βράβευση, μεταδίδεται σε περισσότερες από 150 χώρες παγκοσμίως και παρακολουθείται από περισσότερες από 450 εκατομμύρια οικογένειες. Έχει λάβει διεθνή φήμη και αποτελεί πόλο έλξης διασήμων προσωπικοτήτων από τον χώρο της μουσικής.
Διαδικασία βράβευσης
Ο Νόμπελ μέχρι τον θάνατό του το 1896 δεν ξεκαθάρισε ποτέ την επιλογή ενός βραβείου για την ειρήνη. Οι υπόλοιπες επιλογές του, όπως η χημεία και η φυσική, ήταν περισσότερο προφανείς, καθώς υπήρξε εκπαιδευμένος χημικός μηχανικός. Διατυπώθηκε βέβαια από ορισμένους η άποψη ότι ο Νόμπελ ζήτησε τη θέσπιση του βραβείου για να επανορθώσει για την εφεύρεση καταστροφικών υλικών. Ωστόσο κανένα από τα εκρηκτικά που εφηύρε δε χρησιμοποιήθηκε όσο ήταν ακόμα εν ζωή, με εξαίρεση ίσως τον βαλλιστίτη. Το κοινοβούλιο της Νορβηγίας, το Στόρτινγκ, διορίζει τη νορβηγική επιτροπή Νόμπελ, η οποία επιλέγει τον βραβευθέντα. Ο πρόεδρος της επιτροπής αυτής απονέμει ο ίδιος το βραβείο. Την περίοδο θανάτου του Νόμπελ η Σουηδία και η Νορβηγία αποτελούσαν μία οντότητα. Η Σουηδία ήταν αρμόδια για την εξωτερική πολιτική και η Νορβηγία για την εσωτερική της πολιτική. Ο Νόμπελ ωστόσο ποτέ δεν εξήγησε την επιθυμία του η Νορβηγία να είναι υπεύθυνη για την απόδοση αυτού του βραβείου. Πιθανόν λόγω της μη ενασχόλησης της Νορβηγίας με τα εξωτερικά, ο Νόμπελ να θεώρησε ότι μια νορβηγική επιτροπή θα ήταν ανεπηρέαστη κατά τη βράβευση.
Υποψηφιότητες
left|thumb|Το ινστιτούτο Νόμπελ στη Νορβηγία. Οι υποψηφιότητες για το βραβείο μπορούν να προταθούν από μια ευρεία ομάδα ειδικών, όπως παλαιότερους βραβευθέντες, μέλη εθνικών συνελεύσεων και κοινοβουλίων, πανεπιστημιακούς ορισμένων ειδικοτήτων, διεθνείς δικαστές και ειδικοί σύμβουλοι της επιτροπής βράβευσης. Μερικές χρονιές οι προτάσεις έχουν αγγίξει τις 199. Η επιτροπή διατηρεί μυστικές τις προτάσεις και ζητά βέβαια και από αυτούς που τις υπέβαλλαν να πράξουν το ίδιο. Κατά καιρούς πολλοί χαρακτηρίζονται σαν υποψήφιοι για το βραβείο αλλά δεν προέκυψε ποτέ επίσημη τεκμηρίωση για αυτό. Για την περίοδο 1901 – 1955 όμως οι υποψηφιότητες δημοσιοποιήθηκαν σε μία βάση δεδομένων. Με τη δημοσίευση των δεδομένων αυτών αποκαλύφθηκε ότι το 1939 ο Έρικ Μπραντ, Σουηδός πολιτικός είχε προτείνει τον Αδόλφο Χίτλερ. Απέσυρε όμως την πρόταση του τέσσερις ημέρες αργότερα. Άλλες διάσημες υποψηφιότητες περιλαμβάνουν τον Ιωσήφ Στάλιν και το Μπενίτο Μουσολίνι. Βέβαια εφόσον κάθε υποψηφιότητα προτείνεται από ένα μεμονωμένο πρόσωπο, τέτοιες υποψηφιότητες δεν εκφράζουν την άποψη της νορβηγικής επιτροπής.
Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα βραβεία, με τα οποία αναγνωρίζεται η ολοκληρωμένη συνεισφορά ενός προσώπου, το βραβείο αυτό μπορεί να απονεμηθεί σε πρόσωπα ή οργανισμούς κατά τη διάρκεια της προσπάθειας τους για αντιμετώπιση συγκρούσεων ή τη δημιουργία ειρήνης. Ελλοχεύει βέβαια ο κίνδυνος οι διαπραγματεύσεις να μην οδηγήσουν στο προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Γι αυτό και ορισμένα βραβεία ήρθαν αντιμέτωπα με την έντονη κριτική του κοινού. Για παράδειγμα τα βραβεία που δόθηκαν στους Θεόδωρο Ρούσβελτ, Σιμόν Πέρες, Γιτζάκ Ράμπιν, Γιασέρ Αραφάτ και στους Χένρι Κίσινγκερ και Λι Ντουκ Το. Το τελευταίο βραβείο μάλιστα οδήγησε σε παραίτηση δύο μέλη της επιτροπής.
Το 2005 δημιουργήθηκε το Κέντρο Νόμπελ Ειρήνης. Σκοπός του είναι η παρουσίαση των βραβευθέντων και της συνεισφοράς τους καθώς και τις τρέχουσες διαμάχες και πολέμους ανά την υφήλιο.
Διαμάχες
Το Νόμπελ Ειρήνης έχει γίνει αντικείμενο διαφωνιών κατά τη διάρκεια της ιστορίας του. Υποστηρίζεται ότι το κοινοβούλιο της Νορβηγίας, που διορίζει την επιτροπή βράβευσης, είναι το ίδιο κοινοβούλιο, που αποφάσισε το 1949 τη συμμετοχή τη χώρας στο ΝΑΤΟ, τη φιλοξενία δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη χώρα και την παροχή λιμανιών και χωρικών υδάτων στα βαλλιστικά υποβρύχια των ΗΠΑ το 1983. Ωστόσο το κοινοβούλιο δεν έχει λόγο στην τελική επιλογή. Ένα μέλος του κοινοβουλίου δε μπορεί ταυτόχρονα να είναι μέλος της επιτροπής και η επιτροπή περιλαμβάνει μέλη από όλα τα μεγάλα κόμματα, και συνεπώς συμπεριλαμβάνει και αυτά που αντιτίθενται στη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ.
Μία κοινώς αποδεκτή αδυναμία του βραβείου αυτού είναι η αμεσότητα της βράβευσης. Τα επιστημονικά και λογοτεχνικά Νόμπελ απονέμονται συχνά μετά την παρέλευση δύο ή και τριών δεκαετιών από το αναγνωρισμένο επίτευγμα. Αντίθετα το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται την ίδια χρονιά ή την αμέσως επόμενη. Ορισμένοι σχολιαστές επισημαίνουν ότι αυτό μπορεί να είναι άδικο ή και ειρωνικό καθώς οι κριτές δεν μπορούν να είναι πλήρως αμερόληπτοι. Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη με βάση την οποία η άμεση απονομή εστιάζει το γενικό ενδιαφέρον σε ένα σημαντικό διεθνές πρόβλημα και πιθανότατα ενισχύει τις προσπάθειες για την ειρήνη. Μια κοντινότερη ματιά στους νομπελίστες μας δίνει διαφορετικές περιπτώσεις ανθρώπων. Κάποιοι όπως ο Άλμπερτ Σβάιτσερ (1952), ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (1964), η Μητέρα Τερέζα (1979) και η Αούνγκ Σαν Σούου Κίι (1991) αφιέρωσαν τη ζωή τους σε ανθρωπιστικά ζητήματα. Άλλοι, όπως ο Τζίμμυ Κάρτερ (2002) και ο Μοχάμεντ ελ Μπαραντέι (2005) επιλέχτηκαν για την ασταμάτητη προσπάθεια τους. Άλλοι πάλι θεωρούνται αμφιλεγόμενοι, ακόμη και σήμερα, εξαιτίας κυρίως της πολιτικής τους δραστηριότητας. Στην τελευταία κατηγορία περιλαμβάνονται πρόσωπα όπως ο Χένρι Κίσινγκερ (1973), ο Μοχάμεντ Ανουάρ ελ-Σαντάτ και ο Μεναχέμ Μπέγκιν (1978), ο Γιτζάκ Ράμπιν και ο Γιασέρ Αραφάτ (1994).
Έρευνα του ανθρωπολόγου Ντείβιντ Στολ σχετικά με την Ριγοβέρτα Μεντσού, η οποία βραβεύθηκε το 1992 αποκάλυψε μερικά κατασκευασμένα στοιχεία στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «Το όνομά μου είναι Ριγοβέρτα Μεντσού και έτσι δημιουργήθηκε η συνείδησή μου (Me llamo Rigoberta Menchú y así me nació la conciencia)». Η Μεντσού αργότερα παραδέχτηκε ότι άλλαξε ορισμένα στοιχεία του βιογραφικού της. Μετά την αρχική διαμάχη, η επιτροπή βράβευσης αποφάσισε ότι δεν πρέπει να ανακαλέσει τη βράβευση της Μεντσού, εξαιτίας των διαφορών αυτών. Ο γραμματέας της επιτροπής δήλωσε ότι η βράβευση της δε βασίστηκε πρωταρχικά ή αποκλειστικά στην αυτοβιογραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ειρηνης Νομπελ
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1930-31
Στο 7ο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1930-31 οι Ολυμπιακός και Εθνικός αποχώρησαν και συμμετείχαν αποκλειστικά στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1930-1931, το οποίο διεξήχθη υπό μορφή εθνικής κατηγορίας. Πρωταθλήτρια Πειραιώς αναδείχθηκε η Άμυνα Κοκκινιάς, εκμεταλλευόμενη την απουσία των 2 μεγάλων και έχοντας επιβληθεί του Πειραϊκού, που ήταν και ο μοναδικός της αντίπαλος μετά την αποχώρηση Εθνικού και Ολυμπιακού. Ο αριθμός των ομάδων-μελών της Ένωσης αυξήθηκε σε 15, αλλά στο τέλος της σεζόν έμειναν ξανά 14.
Λεπτομέρειες
Η σεζόν αυτή ήταν η πρώτη μετά τον ξεσηκωμό των μικρών σωματείων της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας, τα οποία κατάφεραν να εκλέξουν νέο Δ.Σ. αποτελούμενο από δικά τους μέλη. Μάλιστα πέτυχαν την αύξηση των ομάδων της Α΄ από 3 σε 4. Οι δυο ισχυροί σύλλογοι, Ολυμπιακός και Εθνικός, θορυβήθηκαν από την εξέλιξη αυτή. Έτσι ενώ δεν είχε ξεκινήσει καλά-καλά η σεζόν -είχαν γίνει μόλις 5 ματς- εγκατέλειψαν την Α΄ Πειραιά και εντάχθηκαν μαζί με τους ισχυρούς των άλλων Ενώσεων στην Εθνική κατηγορία που δημιούργησαν για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1930-1931. Προηγουμένως, με συνοπτικές διαδικασίες ανέδειξαν πρωταθλητή τον Ολυμπιακό, με το σκεπτικό ότι νίκησε τον Εθνικό στο τοπικό πρωτάθλημα, στο οποίο όμως δεν συνέχισε να παίζει.
Στις αρχές του 1931 είχαμε την εγγραφή στην ΕΠΣΠ του Ατρόμητου Καμινίων, που θα γράψει τη δική του ιστορία στο πειραϊκό ποδόσφαιρο. Έτσι τα μέλη της Ένωσης έγιναν 15. Τον Απρίλιο του 1931 η ΕΠΣΠ ψήφισε νέο καταστατικό, στο οποίο προβλεπόταν πως όλες οι ομάδες που ήταν τότε ενεργά μέλη της, να θεωρούνται στο εξής ως ιδρυτικά μέλη. Λίγο αργότερα η "Πειραϊκή Αθλητική Ένωση" συγχωνεύτηκε με τον Φαληρικό Σύνδεσμο, με αποτέλεσμα τα ιδρυτικά μέλη να γίνουν και πάλι 14.
Α΄ κατηγορία
thumb|right|250px|Η πρωταθλήτρια Πειραιά 1931, «[[Α.Ε. Νίκαια|Άμυνα Κοκκινιάς».]] Το πρωτάθλημα ξεκίνησε αρχικά με τέσσερις ομάδες, μέχρι που οι Ολυμπιακός και Εθνικός αποχώρησαν και εντάχθηκαν στην νεοσύστατη από την ΕΠΟ, Εθνική κατηγορία της περιόδου 1930-31. Ακολούθως, το πρωτάθλημα συνεχίστηκε με τις εναπομείναντες δυο ομάδες, Άμυνα και Πειραϊκό. Στις 2 πρώτες αναμετρήσεις μεταξύ τους για το πρωτάθλημα, οι αγώνες λήξαν ισόπαλοι με 1-1 και 3-3 αντίστοιχα. Κατόπιν διεξήχθη διπλός τελικός στο Ποδηλατοδρόμιο Ν. Φαλήρου για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Στον πρώτο αγώνα του τελικού που διεξήχθη την Κυριακή 29 Μαρτίου 1931, η Άμυνα επικράτησε με 4-1 και στον δεύτερο αγώνα την Κυριακή 5 Απριλίου 1931 επικράτησε με 2-1 και αναδείχθηκε επίσημα Πρωταθλήτρια.
Στη συνέχεια, η επιτροπή πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πειραιώς προχώρησε σε μια απόφαση να υποβιβαστεί η πρωταθλήτρια Άμυνα και να ανακηρυχθεί πρωταθλητής ο Πειραϊκός, τιμωρώντας την ομάδα της Κοκκινιάς με την πρόφαση ότι η Γ' ομάδα της δε συμπλήρωσε τους απαιτούμενους τρεις αγώνες για το πρωτάθλημα των Γ' ομάδων, όπως προβλεπόταν στο άρθρο 61 του καταστατικού της Ε.Π.Ο. Ωστόσο όμως, η Ε.Π.Ο. απέρριψε την απόφαση της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και έτσι, η πρωταθλήτρια Άμυνα συμμετείχε κανονικά στους αγώνες διαβάθμισης για την άνοδο στην Εθνική κατηγορία του επόμενου έτους με αντίπαλο τον Εθνικό, χωρίς να τα καταφέρει. Αξιοσημείωτο είναι, πως στην απόφαση της Ε.Π.Σ. Πειραιώς για την τιμωρία της Άμυνας και τον υποβιβασμό της στη Β' Κατηγορία δε βρήκε σύμφωνο ούτε τον αντίπαλο της στο πρωτάθλημα, Πειραϊκό, τον οποίο η απόφαση αυτή τον συνέφερε καθώς θα τον όριζε πρωταθλητή Πειραιά αντί της Άμυνας.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία ως την αποχώρηση των Ολυμπιακού και Εθνικού είχε διαμορφωθεί ως εξής: * Αποχώρησαν και εντάχθηκαν στη νεοσύστατη Εθνική κατηγορία 1930-31.
Β΄ και Γ΄ κατηγορίες
Στη Β΄ κατηγορία μετείχαν οι σύλλογοι Νεάπολις, Πειραϊκή, Φαληρική, Φαληρικός, Φίλαθλοι και Αργοναύτης. Στο τέλος της σεζόν από τη Β΄ κατηγορία υποβιάστηκαν οι Φίλαθλοι, που ηττήθηκαν στους αγώνες διαβάθμισης από τον πρωταθλητή της Γ΄ Θησέα.
* Στο τέλος της σεζόν το καλοκαίρι του 1931, ο Φαληρικός που ανέβηκε στην Α' Κατηγορία απορρόφησε την Πειραϊκή Αθλητική Ένωση.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1930-1931
Γρηγόρης Νιώτης
Ο Γρηγόρης Νιώτης (16 Δεκεμβρίου 1949) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Έχει διατελέσει νομάρχης, βουλευτής και υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ, καθώς και αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1949 στη Νίκαια Πειραιά. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε Α΄ γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Β΄ Πειραιά και διοικητής του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας (1984 - 1985) και νομάρχης Αρκαδίας (1985 - 1989). Aπό το 1987 ήταν και αναπληρωτής περιφερειάρχης Πελοποννήσου.
Από το 1989 μέχρι το 2012 διετέλεσε βουλευτής Β΄ Πειραιά του ΠΑΣΟΚ και χρημάτισε υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό, τα διαστήματα 1994 - 1996 και 1999 - 2001. Από τη θέση αυτή πραγματοποίησε το σχέδιο της καταγραφής των Ελλήνων ομογενών σε όλο τον κόσμο, το οποίο κατέληξε στην Οργανωτική Συνέλευση του Συμβουλίου του Απόδημου Ελληνισμού τον Νοέμβριο του 1995 στη Θεσσαλονίκη.
Από το 2009 έως το 2012 διετέλεσε Α΄ αντιπρόεδρος της Βουλής.
Πηγές
Κατηγορία:Νομάρχες Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βίλχελμ Λαουρίτσεν
Ο Βίλχελμ Λαουρίτσεν (9 Σεπτεμβρίου 1894 - 22 Δεκεμβρίου 1984) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Δανούς εκπροσώπους της Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής σε όλη τη Σκανδιναβία.
Ίδρυσε το ομώνυμο αρχιτεκτονικό γραφείο (VLA Vilhelm Lauritzen Architeckter), που λειτουργεί με επιτυχία και σήμερα υπό την καθοδήγηση επτά αρχιτεκτόνων, οι οποίοι εμπνέονται ακόμα από αυτόν.