cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλφρέδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (1874-1899)
Βιογραφία
Το 1899 απεβίωσε στο σανατόριο Μαρτινσμπρούν στο Μεράνο της Κομητείας του Τιρόλου της Αυστροουγγαρίας (σήμερα στο Νότιο Τιρόλο της Ιταλίας) σε ηλικία 24 ετών. Είχε σταλεί εκεί μία εβδομάδα νωρίτερα με μέριμνα των γονέων του, με την ελπίδα να αναρρώσει, κατόπιν απόπειρας αυτοκτονίας που είχε κάνει με πιστόλι (εντούτοις η επίσημη τότε αιτιολόγηση μιλούσε για φυματίωση). Στην πράξη αυτή οδηγήθηκε όταν η μητέρα του απαίτησε να διαλύσει τον γάμο, που είχε κρυφά συνάψει το 1897 με την Ιρλανδή Μέιμπελ Φιτζέραλντ, εγγονή του τέταρτου Δούκα του Λένστερ, γυναίκα "μη αντάξια της τάξης του". Τάφηκε στο Δουκικό μαυσωλείο του Κοιμητηρίου του Κόμπουργκ.
Πηγές
Cokayne, George Edward (April 1982). The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain, and the United Kingdom, Extant, Extinct, or Dormant. 5 (Reprint of 1982 ed.). Gloucester, England: Sutton Publishing. p. 8. ISBN 0-904387-82-8.
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Αλφρέδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Μπράνκα Βεσελίνοβιτς
Η Μπράνκα Βεσελίνοβιτς ( Бранка Веселиновић‎ 16 Σεπτεμβρίου του 1918 - 8 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Σέρβα ηθοποιός. Η καριέρα της ως ηθοποιού, περιλαμβάνει 100 θεατρικές παραστάσεις και 50 κινηματογραφικές αλλά και τηλεοπτικές παραγωγές και εκτείνεται σε μια μια χρονική περίοδο η οποία ξεπερνά το 80 έτη. Υπήρξε η μεγαλύτερη σε ηλικία εν ζωή ηθοποιό στη Σερβία, η οποία εξακολουθούσε να παίζει σε ηλικία 102 ετών. Η Βεσελίνοβιτς ήταν επίσης πρέσβειρα της UNICEF.
Απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 104, ετών
Προσωπική ζωή
Η Μπράνκα Βεσελίνοβιτς γεννήθηκε με το όνομα Μπράνκα Κόσιτς στις 16 Σεπτεμβρίου 1918 στο Stari Bečej της Σερβίας. Ήταν το έκτο παιδί του Αλεξάνταρ, βιβλιοθηκονόμου, και της συζύγου του, Γιοβάνκα (το γένος Μονάσεβιτς), η οποία ήταν δασκάλα. Οι γονείς της Βεσελίνοβιτς είχαν έφεση στον καλλιτεχνικό τομέα και η ίδια έμαθε να παίζει πιάνο σε νεαρή ηλικία. Ήταν επίσης σε θέση να γράφει στίχους και να τους απαγγέλλει με άνεση. Είχε έξι αδέλφια.
Η Μπράνκα μιλά ρωσικά, αγγλικά, γερμανικά, τσέχικα, ουγγρικά, σλοβενικά και σλαβομακεδονικά. Παντρεύτηκε με τον ηθοποιό και μεταφραστή Μλάντα Βεσελίνοβιτς στις 30 Σεπτεμβρίου του 1948. Ήταν στενή φίλη με την ποιήτρια Ντεσάκνα Μαξίμοβιτς και με την ηθοποιό Mija Aleksić.
Καριέρα
Η Βεσελίνοβιτς σπούδασε υποκριτική στο Εθνικό Θέατρο στο Βελιγράδι στο χρονικό διάστημα από το 1936 έως το 1938. Σε ηλικία 19 ετών, πήγε για εκπαίδευση στο Εθνικό Θέατρο της Σερβίας στο Νόβι Σαντ, όπου έκανε το ντεμπούτο της ως σκηνοθέτιδα με το έργο Η θεία του Καρόλου. Η Βεσελίνοβιτς έγινε γνωστή στο κοινό κυρίως για τους χιουμοριστικούς και σατιρικούς της ρόλους. Το 1940, η Βεσελίνοβιτς μετακόμισε στο Βελιγράδι.
Από το 1940 και έπειτα, άρχισε να γίνεται γνωστή, με την εμφάνισή της σε πολλές παραστάσεις σε διάφορα θέατρα της πόλης του Βελιγραδίου. Στο διάστημα μεταξύ των ετών 1940 και 1978, συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης (1940-1942), του Εθνικού Θεάτρου (1944-1947) και του Γιουγκοσλαβικού Δραματικού Θεάτρου (1947-1978), ενώ στο τελευταίο από αυτά συμμετείχε σε πάνω από 40 παραστάσεις. Στις 3 Απριλίου του 1948, εμφανίστηκε στην πρώτη θεατρική παράσταση του Γιουγκοσλαβικού Δραματικού Θεάτρου, με το έργο Βασιλέας της Μπετάνιοβα. Στις ΗΠΑ, η Βεσελίνοβιτς ενσώρκωσε τον κεντρικό χαρακτήρα στο αγγλόφωνο Μάνα κουράγιο. Το 1964, έλαβε το βραβείο Sterija για την ερμηνείας της στον ρόλο της Τζίνας στην Πενθούσα οικογένεια του Μπράνισλαβ Νούσιτς. Το 1970, εμφανίστηκε στην κινηματογραφική διασκευή του Μελ Μπρουκς του έργου Το μυστήριο με τις δώδεκα καρέκλες. Έλαβε μέρος σε περισσότερες από 100 παραστάσεις και 50 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές.
Η Βεσελίνοβιτς έγινε 100 ετών τον Σεπτέμβριο του 2018. Είναι η μεγαλύτερη σε ηλικία εν ζωή ηθοποιός στη Σερβία και εξακολουθεί να παίζει σε ηλικία 102 ετών. Η Βεσελίνοβιτς είναι ισόβια πρέσβειρα της UNICEF.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ηθοποιοί
Σπύρος Μπιμπίλας
Ο Σπύρος Μπιμπίλας (Πειραιάς, 26 Ιανουαρίου 1956) είναι Έλληνας ηθοποιός, πολιτικός, και πρόεδρος στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών από το 2020. Είναι βουλευτής του Β3΄ Νοτίου Τομέα Αθηνών της Πλεύσης Ελευθερίας από τον Ιούνιο του 2023. Πρόκειται για τον πρώτο ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ+ βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στον Πειραιά και έχει δύο αδέλφια. Ο πατέρας του απεβίωσε όταν ο ίδιος ήταν σε ηλικία 10 χρόνων και έτσι αναγκάστηκε να εργαστεί από τα 15 του. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, επειδή δεχόταν πίεση από συγγενικά πρόσωπα, που ασκούσαν επίσης το επάγγελμα του δικηγόρου. Ωστόσο, από μικρός ήθελε να γίνει ηθοποιός και έτσι σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Η πρώτη του θεατρική παράσταση, Η Αυλή των Θαυμάτων, έγινε με την Πειραματική Σκηνή της σχολής του στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Καριέρα
Ο Μπιμπίλας έπαιξε στην αμερικανική μίνι σειρά του NBC The First Olympics: Athens 1896. Το 1993 υποδύθηκε τον Γρηγόρη Μολφέδο στην τηλεοπτική σειρά της ΕΤ1, Κωστής Παλαμάς.
Έχει κάνει πολλές guest εμφανίσεις στην τηλεόραση, μερικές από τις οποίες έγιναν στις σειρές Η Λάμψη, Καλημέρα Ζωή, Οι Μεν Και Οι Δεν, Τμήμα Ηθών, Αγνοημένοι, Κάζα ντι Μακαρόνι, Επτά Θανάσιμες Πεθερές και Λόλα.
Εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου υποδύθηκε τον χασάπη Λάκη Φουρτουνάκη στο επεισόδιο Η Βεντέτα. Το 2009 έπαιξε στη σειρά Καρυωτάκης.
Το 2010 πρωταγωνίστησε στον θεατρικό μονόλογο με τίτλο Το Παγκάκι στο θέατρο Άλεκτον.
Το 2012 έπαιξε στην παράσταση Ένας Υπηρέτης με Δύο Αφέντες.
Το 2016, έκανε ξανά guest εμφάνιση στον δεύτερο κύκλο της σειράς Το σόι σου, υποδυόμενος τον γκαλερίστα Μόσχο Αμπεριάδη. Το ίδιο έτος, έπαιξε στη θεατρική παράσταση Άννα Καρένινα στο Εθνικό Θέατρο.
Έχει δώσει τη φωνή του, μεταξύ άλλων, στους χαρακτήρες: Bugs Bunny, Χαχανούλης / Γκρινιάρης / Σκουντούφλης (Στρουμφάκια), Τουίτι, Κέρμιτ (The Muppet Show), Μεγάλος Δούκας (Σταχτοπούτα, Σταχτοπούτα ΙΙ και ΙΙΙ), Ρήγας Κούπα και Μπιλ η Σαύρα (Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων), Γουρουνάκι (Γουίνι το Αρκουδάκι), Ζάζου (Ο Βασιλιάς των Λιονταριών), Ιάγκο (Αλαντίν, Η Επιστροφή του Τζαφάρ, Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών), Ντόλυ (Λούκυ Λουκ), Μπισκοτούλης (Σρεκ, Σρεκ 2, Σρεκ ο Τρίτος, Σρεκ κι Εμείς Καλύτερα). Συμμετείχε με ρόλους στα: Νιλς Χόλγκερσον, Τεντέν, Τάο Τάο, Η Πεντάμορφη και το Τέρας 3: Ο μαγικός κόσμος της Μπελ, Αστερίξ, Φλίνστοουνς και άλλες.
Είναι πρόεδρος στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου στον Οργανισμό Εταιρικών Θιάσων και του Οργανισμού Διονύσου.
Προς τα τέλη του 2021 ανακοινώθηκε ότι θα συμμετέχει στο καστ της ελληνικής μεταγλώττισης για την σειρά My Hero Academia.
Απόψεις
Σε εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού, ο Μπιμπίλας ανέφερε ότι τάσσεται κατά της βάπτισης, καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για βίαιη πράξη. Είναι άθρησκος και έχει δηλώσει ότι επιθυμεί, μετά τον θάνατό του, να αποτεφρωθεί.
Πολιτική
Έθεσε υποψηφιότητα με την Πλεύση Ελευθερίας στις βουλευτικές εκλογές του 2019 στην Α' Πειραιώς, και σε αυτές του Μαΐου 2023 στην Α' Αθηνών, όπου δεν εξελέγη, αλλά εκλέχθηκε βουλευτής σε αυτές του Ιουνίου του ίδιου έτους στην Β3΄ Εκλογική περιφέρεια Νότιου Τομέα Αθηνών.
Παραστασιογραφία
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Σπ. Μπιρμπίλας συμμετείχε ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Πλεύση Ελευθερίας Κατηγορία:Βουλευτές Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες άθεοι
Μεσσάπιοι
300px|right|thumb|Χάρτης αρχαίων λαών της Ιταλίας Οι Μεσσάπιοι (Messapii) ήταν αρχαίος λαός της νότιας Ιταλίας στη σημερινή Απουλία. Καταλάμβαναν μια μεγάλη περιοχή που έφτανε έως την Καλαβρία. Το όνομα της χώρας τους (Μεσσαπία) σημαίνει τόπος εν μέσω υδάτων. Μιλούσαν τη μεσσαπική γλώσσα και συχνά αναφέρονται ως φυλή των Ιαπύγων. Οι πόλεις τους Uzentum (το σημερινό Ugento), Rudiae (η σημερινή Rugge), Brundisium (το σημερινό Μπρίντιζι) και Ύρια (σημερινή Oria) ήταν ανεξάρτητες αλλά είχαν εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους όπως και με την Ελλάδα. Οι Μεσσάπιοι αρχικά αφομοιώθηκαν από τους Έλληνες και Ρωμαίους και αργότερα αποτέλεσαν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οι Μεσσάπιοι μιλούσαν δική τους γλώσσα που ήταν παρακλάδι της Ινδοευρωπαϊκής και έχει εξαφανιστεί σήμερα.
Καταγωγή
Η καταγωγή των Μεσσάπιων δεν είναι επιβεβαιωμένη, σύμφωνα με τους περισσότερους ιστορικούς ήταν Ιλλυριοί Ιάπυγες οι οποίοι τον 10ο αιώνα π.Χ. πέρασαν την Αδριατική Θάλασσα και εγκαταστάθηκαν στην Απουλία στη νότια Ιταλία, δημιούργησαν διαφορετική εθνότητα από τους προγενέστερους Ιάπυγες. Ο Ηρόδοτος ωστόσο γράφει ότι οι Μεσσάπιοι ήταν ελληνικής καταγωγής και κατάγονταν από τους Κρήτες στρατιώτες του Μίνωα που μετά από τρικυμία εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή και ίδρυσαν αποικίες. Μετά την εγκατάσταση των νέων κατοίκων οι παλιότεροι Ιάπυγες μετακινήθηκαν βόρεια από το Σαλέντο. Οι πρωτο-Ιταλικές εγκαταστάσεις στην Απουλία πραγματοποιήθηκαν την Εποχή του Χαλκού, γύρω στον 15ο αιώνα π.Χ. από τους Ιάπυγες που κατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα της Απουλίας, οι Μεσσάπιοι δημιούργησαν αργότερα ξεχωριστή εθνότητα. Οι Ροδίοι εγκαταστάθηκαν αργότερα (9ος - 8ος αιώνας π.Χ.), τον 8ο αιώνα έγιναν σημαντική κοινότητα από τους Μεσσάπιους αλλά όταν ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους μετατράπηκαν σε μικρό χωριό, μεγάλη ακμή γνώρισαν και οι Λουπίαι στη Λέτσε. Οι Μεσσάπιοι δεν είχαν κεντρικό βασίλειο αλλά ανεξάρτητες Πόλεις-κράτη όπως στην Αρχαία Ελλάδα, είχαν πολλές εμπορικές σχέσεις με τις άλλες πόλεις στη Μεγάλη Ελλάδα.
Σύγκρουση με Τάραντα
Οι Ελληνικές πόλεις Τάραντας και Ρέτζο Καλάμπρια προσπάθησαν να κυριεύσουν πόλεις των Μεσσάπιων και των Πευκέτιων αλλά ηττήθηκαν επειδή υστερούσαν σε ιππικό, ο πόλεμος με τον Τάραντα κράτησε μέχρι το 467 π.Χ. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Πελοποννησιακός πόλεμος ανάμεσα στην Αρχαία Αθήνα και την Αρχαία Σπάρτη οι Μεσσάπιοι συμμάχησαν με τους Αθηναίους. Ενίσχυσαν σημαντικά τους Αθηναίους με τοξότες στην εκστρατεία τους στις Συρακούσες (415 π.Χ. - 413 π.Χ.) αλλά ο στρατός τους συνετρίβη. Οι Μεσσάπιοι και οι Λουκανοί συμμάχησαν και κατέκτησαν την Ηράκλεια και το Μεταπόντιο, ο βασιλιάς της Σπάρτης Αρχίδαμος Γ΄ κλήθηκε σε βοήθεια από τους Ταραντίνους αλλά έπεσε σε μάχη στη χώρα των Μεσσάπιων (338 π.Χ.). Ο Αλέξανδρος Α΄ της Ηπείρου κλήθηκε στη συνέχεια σε βοήθεια από τους Ταραντίνους, αρχικά νίκησε τους Μεσσάπιους αλλά σκοτώθηκε από έναν Λουκανό στρατιώτη (330 π.Χ.). Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου Α΄ οι Μεσσάπιοι άλλαξαν υποστήριξη, συμμάχησαν με τους Ταραντίνους και τον νέο βασιλιά της Σπάρτης Κλεώνυμο που προχώρησε σε νέα εκστρατεία στη Μεγάλη Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τους Λουκανούς.
Ζωγράφος του Κόδρου
thumb|Ο [[Αιγέας λαμβάνει τον χρησμό από την Πυθία, ερυθρόμορφος κύλιξ, 440-430 π. Χ., Αρχαιολογική Συλλογή Βερολίνου]] Ο Ζωγράφος του Κόδρου ήταν αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος στην Αττική που διέπρεψε τον 5ο αιώνα π.Χ..
Μεσσάπιοι
Ρωμαική κατάκτηση
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Σαμνίτικος Πόλεμος (327 π.Χ. - 304 π.Χ.) ανάμεσα στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και τους Σαμνίτες οι Μεσσάπιοι, οι Ιάπυγες και οι Πευκέτιοι συμμάχησαν με τους Σαμνίτες, μερικοί Δαύνιοι συντάχθηκαν με τους Σαμνίτες, άλλοι με τους Ρωμαίους. Η Γκραβίνα μια πόλη στα σύνορα των Πευκέτιων βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Σαμνιτών αλλά κυριεύθηκε από τη Ρώμη (306 π.Χ.). Με την έναρξη των Πύρρειων Πολέμων (280 π.Χ. - 275 π.Χ.) οι Μεσσάπιοι συντάχθηκαν με τους Ταραντίνους και τον βασιλιά της Ηπείρου Πύρρο τον Μέγα που προσποιήθηκε ότι ήρθε να βοηθήσει τους Ταραντίνους. Ο στόχος του Πύρρου ήταν να κατακτήσει ολόκληρη την Ιταλία, πολέμησε σε πολλές μάχες εναντίον των Ρωμαίων στη Σικελία αλλά ηττήθηκε και αναγκάστηκε να φύγει. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς γράφει ότι οι Μεσσάπιοι πολέμησαν στο πλευρό του Πύρρου. Οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τον Τάραντα (272 π.Χ.), στη συνέχεια κατέκτησαν τους Μεσσάπιους και το Μπρίντιζι. Η πόλη αυτή έγινε το κύριο λιμάνι των Ρωμαίων για την ανατολική Μεσόγειο, από τότε οι Μεσσάπιοι εκρωμαΐστηκαν και αναφέρονται σπάνια στις ιστορικές πηγές. Η πόλη Υδρούς έκοψε νομίσματα (217 π.Χ.) με παράσταση του Ιάπυγου, μυθικού ιδρυτή των Ιάπυγων. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος και ο Αννίβας εισέβαλε στην Ιταλία (218 π.Χ. - 201 π.Χ.) οι Μεσσάπιοι έμειναν πιστοί στους Ρωμαίους, ακολούθησε η συντριβή των Ρωμαίων σε περιοχή που ανήκε στους Πευκέτιους. Οι επιζήσαντες Ρωμαίοι πήγαν στην Γκραβίνα, οι τελευταίες μάχες έγιναν στην Γκαργκάνο στο βορινότερο τμήμα της Απουλίας, στην περιοχή των Δαύνων.
Ζωγράφος του Κόδρου
Λόγω του ότι το όνομά του δεν είναι γνωστό, ο αναγνωρίσιμος αυτός ζωγράφος έλαβε τον συμβατικό όνομά του από τον Βρετανό κλασικό αρχαιολόγο Τζον Μπίζλι για την καταγραφή της κύλικας που φυλάσσεται στο Museo Civico Archeologico στην Μπολόνια με αριθμό καταλόγου PU 273 και η οποία είναι διακοσμημένη με αγγειογραφία του μυθικού βασιλιά Κόδρου.
Μεσσάπιοι
Γλώσσα
Η γλώσσα των Μεσσάπιων μοιάζει αποδεδειγμένα με τις Ιλλυρικές αν και η επιστημονική κοινότητα έχει ακόμα αμφιβολίες επειδή δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για τις Ιλλυρικές γλώσσες. Η Αλβανική γλώσσα έχει εκπληκτική ομοιότητα με τη γλώσσα των Μεσσάπιων, τα ονόματα πολλών από τις πόλεις τους παραπέμπουν μόνο σε Αλβανικές γλωσσικές πηγές. Η αρχαία γλώσσα τους άρχισε να εξαφανίζεται από τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. που κατέκτησαν την περιοχή τους οι Ρωμαίοι. Έχουν διατηρηθεί περίπου 300 επιγραφές στο Ελληνικό αλφάβητο και χρονολογούνται από τον 6ο μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Ιλλυρικές φυλές Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας Κατηγορία:Απουλία Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Ζωγράφος του Κόδρου
Έργα του
Γνωστά του έργα είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αγγειογράφοι
Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ, αγγλικά: International Criminal Court, γαλλικά: Cour pénale internationale, ακρωνύμιο: ICC ή ICCt) είναι μόνιμο δικαστικό όργανο αρμόδιο για την ποινική δίωξη προσώπων για το έγκλημα της γενοκτονίας, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τα εγκλήματα πολέμου και το έγκλημα της επίθεσης. Διαφέρει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ένα όργανο των Ηνωμένων Εθνών που εκδικάζει διαφορές μεταξύ των κρατών.
Το δικαστήριο άρχισε να λειτουργεί την 1 Ιουλίου 2002 – ημερομηνία κατά την οποία η ιδρυτική του συνθήκη, το Καταστατικό της Ρώμης για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, τέθηκε σε ισχύ – και μπορεί να διώξει ποινικά εγκλήματα τα οποία τελέστηκαν από αυτή την ημερομηνία και έπειτα. Η έδρα του δικαστηρίου βρίσκεται στη Χάγη της Ολλανδίας, όμως οι συνεδριάσεις του μπορούν να λάβουν χώρα οπουδήποτε.
Έως τον Μάρτιο του 2022, 123 χώρες είναι μέλη του Δικαστηρίου και άλλα 42 κράτη έχουν υπογράψει αλλά δεν έχουν επικυρώσει το Καταστατικό της Ρώμης. Η Κίνα και η Ινδία δεν έχουν υπογράψει το Καταστατικό ενώ η Ρωσία παρόλο που το υπέγραψε δεν το έχει επικυρώσει, ενώ πρόσφατα ανακοίνωσε ότι αποσύρει ακόμη και την υπογραφή της. Μεταξύ των κρατών που έχουν υπογράψει το Καταστατικό της Ρώμης συνολικά 35 χώρες δεν το έχουν επικυρώσει, ενώ τρεις από αυτές, το Ισραήλ, το Σουδάν και οι Ηνωμένες Πολιτείες, κατόπιν απέσυραν την υπογραφή τους και δεν συμμετέχουν. Όσον αφορά στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κυβέρνηση Κλίντον υπέγραψε το Καταστατικό της Ρώμης το 2000 αλλά η κυβέρνηση Μπους απέσυρε την υπογραφή ούτως ώστε να μην μπορούν να διωχθούν ποινικά τα στρατεύματα τους.
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τη δικαιοδοσία του μόνο σε περιπτώσεις όπου ο κατηγορούμενος είναι υπήκοος κράτους μέλους, το κρινόμενο έγκλημα έλαβε χώρα σε έδαφος κράτους μέλους ή σε περίπτωση που η υπόθεση παραπέμπεται στο δικαστήριο από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Το δικαστήριο συμπληρώνει τα υπάρχοντα εθνικά δικαστικά συστήματα, ασκώντας τη δικαιοδοσία του μόνον όταν τα εθνικά δικαστήρια είναι απρόθυμα ή ανίκανα να ερευνήσουν ή να διώξουν τα προαναφερόμενα εγκλήματα. Η κύρια ευθύνη για την έρευνα και την τιμωρία των εγκλημάτων παραμένει στο κάθε μεμονωμένο κράτος. Το ΔΠΔ απασχολεί πάνω από 900 άτομα από περίπου 100 χώρες και διεξάγει διαδικασίες στα αγγλικά και στα γαλλικά.
Μέχρι σήμερα το δικαστήριο έχει ερευνήσει τέσσερις υποθέσεις, της Βόρειας Ουγκάντας, του Κονγκό, της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας και του Νταρφούρ. Το δικαστήριο έχει απαγγείλει κατηγορίες σε δεκατέσσερα άτομα, επτά από τα οποία παραμένουν ελεύθερα, δύο έχουν πεθάνει και πέντε βρίσκονται υπό κράτηση. Η πρώτη δίκη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, του αρχηγού της κονγκολέζικης πολιτοφυλακής Τόμας Λουμπάνγκα (Thomas Lubanga), ξεκίνησε στις 26 Ιανουαρίου 2009. Η τελευταία καταδίκη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αφορούσε τον Ζαν Πιερ Μπέμπα, οποίος όχι μόνο καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου, αλλά επίσης, με δεύτερη δίκη, για παράνομες προσπάθειες επηρεασμού δεκατεσσάρων μαρτύρων.
Στην ελληνική νομική επιστήμη είναι σχετικά μικρή η βιβλιογραφία για το διεθνές ποινικό δίκαιο και συνακόλουθα το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Το πιο ολοκληρωμένο σύγγραμμα γύρω από το θέμα αυτό εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2017 από τη Νομική Βιβλιοθήκη και αναλύει τις προϋποθέσεις άσκησης της δικαιοδοσίας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (άρ. 12 ΚΡΔΠΔ), τη φύση των διεθνών εγκλημάτων στις διάφορες κατηγορίες τους (εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονία, έγκλημα της επίθεσης), τα Σχετικά Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τις ασυλίες και την αρχή της συμπληρωματικότητας.
Σχέση με τον ΟΗΕ
Σε αντίθεση με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το ΔΠΔ είναι νομικά ανεξάρτητο από τα Ηνωμένα Έθνη. Ωστόσο, το Καταστατικό της Ρώμης παρέχει ορισμένες εξουσίες στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο περιορίζει τη λειτουργική του ανεξαρτησία. Το άρθρο 13 επιτρέπει στο Συμβούλιο Ασφαλείας να παραπέμπει στο Δικαστήριο υποθέσεις που διαφορετικά δεν θα ενέπιπταν στη δικαιοδοσία του (όπως έκανε στην περίπτωση του Νταρφούρ και της Λιβύης, τις υποθέσεις των οποίων το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε διαφορετικά να διώξει, καθώς ούτε το Σουδάν ούτε η Λιβύη είναι κράτη μέλη). Το άρθρο 16 επιτρέπει στο Συμβούλιο Ασφαλείας να απαιτήσει από το Δικαστήριο να αναβάλει τη διερεύνηση μιας υπόθεσης για περίοδο 12 μηνών. Μια τέτοια αναβολή μπορεί να ανανεωθεί επ' αόριστον από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Αυτό το είδος ρύθμισης παρέχει στο ΔΠΔ ορισμένα από τα πλεονεκτήματα που προέρχονται από τα όργανα των Ηνωμένων Εθνών, όπως η χρήση των εξουσιών επιβολής του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά δημιουργεί επίσης κινδύνους εμπλοκής του Συμβουλίου Ασφαλείας λόγω των πολιτικών αντιπαραθέσεων των μελών του.
Το Δικαστήριο συνεργάζεται με τον ΟΗΕ σε πολλούς διαφορετικούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της ανταλλαγής πληροφοριών και της υλικοτεχνικής υποστήριξης. Το Δικαστήριο υποβάλλει κάθε χρόνο έκθεση στον ΟΗΕ για τις δραστηριότητές του, και ορισμένες συνεδριάσεις της Συνέλευσης των Κρατών Μελών πραγματοποιούνται στις εγκαταστάσεις του ΟΗΕ. Η σχέση μεταξύ του Δικαστηρίου και του ΟΗΕ διέπεται από τη «Συμφωνία Σχέσεων μεταξύ του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και των Ηνωμένων Εθνών».
Προεδρείο
Το προεδρείο είναι υπεύθυνο για τη συνολική διοίκηση του Δικαστηρίου, με εξαίρεση το γραφείο της εισαγγελίας, και για συγκεκριμένα καθήκοντα που ανατίθενται στο προεδρείο σύμφωνα με το Καταστατικό.
Δικαστικά τμήματα
Τα δικαστικά τμήματα στελεχώνονται από δεκαοκτώ δικαστές που κατανέμονται στο τμήμα προδικασίας, στο τμήμα δίκης και στο τμήμα εφέσεων. Οι δικαστές κάθε τμήματος κατανέμονται περαιτέρω σε τμήματα τα οποία είναι αρμόδια για τη διεξαγωγή των διαδικασιών του Δικαστηρίου για συγκεκριμένες υποθέσεις σε διαφορετικά στάδια της δικαστικής διαδικασίας.
Γραφείο της εισαγγελίας
Η εισαγγελία είναι υπεύθυνη για τη λήψη παραπομπών και τυχόν τεκμηριωμένων πληροφοριών σχετικά με εγκλήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Εξετάζει αυτές τις παραπομπές και πληροφορίες, διεξάγει έρευνες και ασκεί διώξεις ενώπιον του Δικαστηρίου.
Γραμματεία
Η γραμματεία παρέχει δικαστική και διοικητική υποστήριξη σε όλα τα όργανα του Δικαστηρίου και ασκεί τις ειδικές της αρμοδιότητες στους τομείς της υπεράσπισης, των θυμάτων και των μαρτύρων, της προσέγγισης και της κράτησης.
Δικαιοδοσία και παραδεκτό
Με βάση το Καταστατικό της Ρώμης, θα πρέπει να πληρούνται συγκεκριμένα κριτήρια σε μια υπόθεση προτού ένα άτομο διωχθεί από το Δικαστήριο. Για να προχωρήσει μια υπόθεση πρέπει να πληρούνται όλα τα κριτήρια. Οι τρεις προϋποθέσεις δικαιοδοσίας είναι (1) η αντικειμενική δικαιοδοσία (ποιες πράξεις συνιστούν εγκλήματα), (2) η εδαφική ή προσωπική δικαιοδοσία (το μέρος που διαπράχθηκαν τα εγκλήματα ή ποιος τα διέπραξε) και (3) η χρονική δικαιοδοσία (πότε διαπράχθηκαν τα εγκλήματα).
Διαδικασία
Η διαδικασία για τον καθορισμό της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου μπορεί να «ενεργοποιηθεί» από οποιαδήποτε από τις τρεις πιθανές πηγές: (1) ένα κράτος μέλος, (2) το Συμβούλιο Ασφαλείας ή (3) έναν εισαγγελέα. Στην τρίτη περίπτωση, ο εισαγγελέας ενεργεί αυτεπάγγελτα ή ex proprio motu («με δική του πρωτοβουλία» ούτως ή άλλως) για να ξεκινήσει έρευνα σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 15 του Καταστατικού της Ρώμης. Η διαδικασία είναι λίγο διαφορετική όταν παραπέμπεται από ένα κράτος μέλος ή το Συμβούλιο Ασφαλείας, οπότε ο εισαγγελέας δεν χρειάζεται εξουσιοδότηση από το τμήμα προδικασίας για να ξεκινήσει την έρευνα. Όπου υπάρχει εύλογη βάση για να προχωρήσει, είναι υποχρεωτική η έναρξη έρευνας από τον εισαγγελέα.
Οι παράγοντες που απαριθμούνται στο άρθρο 53 που θεωρούνται ως εύλογη βάση για να αρχίσει μια έρευνα είναι οι εξής: εάν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ότι έχει τελεσθεί ή τελείται έγκλημα που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, εάν η υπόθεση είναι ή θα μπορούσε να είναι παραδεκτή και εάν υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι να πιστεύεται ότι η έρευνα δε θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της δικαιοσύνης (αυτή η τελευταία παράμετρος αποτελεί εξισορρόπηση έναντι της σοβαρότητας του εγκλήματος και των συμφερόντων των θυμάτων).
Εγκλήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου
Τα άτομα μπορούν να διωχθούν μόνο για εγκλήματα που αναφέρονται στο Καταστατικό. Τα κύρια εγκλήματα απαριθμούνται στο άρθρο 5 του Καταστατικού και ορίζονται σε μεταγενέστερα άρθρα: το έγκλημα της γενοκτονίας (όπως ορίζεται στο άρθρο 6), τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (που ορίζονται στο άρθρο 7), τα εγκλήματα πολέμου (καθορίζονται στο άρθρο 8) και το έγκλημα της επίθεσης (καθορίζεται στο άρθρο 8 bis). Επιπλέον, το άρθρο 70 ορίζει τα εγκλήματα περί της απονομής δικαιοσύνης, η οποία αποτελεί πέμπτη κατηγορία εγκλημάτων για τα οποία μπορούν να διωχθούν άτομα.
Έγκλημα της γενοκτονίας
Το άρθρο 6 ορίζει το έγκλημα της γενοκτονίας ως «πράξεις που διαπράττονται με πρόθεση να καταστρέψουν, εν όλω ή εν μέρει, μια εθνική, εθνοτική, φυλετική ή θρησκευτική ομάδα». Υπάρχουν πέντε τέτοιες πράξεις που συνιστούν έγκλημα της γενοκτονίας σύμφωνα με το άρθρο 6.
Ο ορισμός αυτών των εγκλημάτων είναι πανομοιότυπος με εκείνον που περιέχεται στη Σύμβαση για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας του 1948.
Στην υπόθεση Akayesu το Δικαστήριο κατέληξε ότι η άμεση και δημόσια υποκίνηση άλλων ατόμων στη διάπραξη της γενοκτονίας συνιστά από μόνη της έγκλημα.
Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
Το άρθρο 7 ορίζει τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ως «πράξεις που διαπράττονται ως μέρος μιας εκτεταμένης ή συστηματικής επίθεσης που στρέφεται κατά οποιουδήποτε άμαχου πληθυσμού, εν γνώσει της επίθεσης». Το άρθρο απαριθμεί 16 μεμονωμένα εγκλήματα.
Εγκλήματα πολέμου
Το άρθρο 8 ορίζει τα εγκλήματα πολέμου ανάλογα με το εάν μια ένοπλη σύγκρουση είναι διεθνής (που σημαίνει ότι διεξάγεται μεταξύ κρατών) ή μη διεθνής (που σημαίνει ότι διεξάγεται μεταξύ μη κρατικών παραγόντων, όπως ομάδων ανταρτών, ή μεταξύ κρατικών και μη κρατικών παραγόντων). Συνολικά υπάρχουν 74 εγκλήματα πολέμου που αναφέρονται στο άρθρο 8. Τα πιο σοβαρά εγκλήματα είναι εκείνα που συνιστούν είτε σοβαρές παραβιάσεις των Συμβάσεων της Γενεύης του 1949, οι οποίες ισχύουν μόνο για διεθνείς συγκρούσεις (11 τέτοια εγκλήματα), είτε σοβαρές παραβιάσεις του άρθρου 3 του Καταστατικού που είναι κοινό με τις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949, και ισχύουν για μη διεθνείς συγκρούσεις (7 τέτοια εγκλήματα).
Επιπλέον, υπάρχουν 56 άλλα εγκλήματα που ορίζονται στο άρθρο 8: 35 που ισχύουν για διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις και 21 που ισχύουν για μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις. Τέτοια εγκλήματα περιλαμβάνουν επίθεση σε αμάχους ή πολιτικά αντικείμενα, βασανιστήρια, μεταφορά πληθυσμών σε κατεχόμενα εδάφη, δολοφονία ή τραυματισμό, λεηλασία, χρήση δηλητηρίου, χρήση σφαιρών, βιασμό και άλλες μορφές σεξουαλικής βίας, και στρατολόγηση ή χρήση παιδιών στρατιωτών.
Έγκλημα της επίθεσης
Το άρθρο 8 bis, όπως εισήχθη με την απόφαση RC/Res.6 της 11ης Ιουνίου 2010, ορίζει το έγκλημα της επίθεσης. Το Καταστατικό αρχικά προέβλεπε ότι το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να ασκήσει τη δικαιοδοσία του για το έγκλημα της επίθεσης έως ότου τα συμβαλλόμενα κράτη συμφωνήσουν για τον ορισμό του εγκλήματος και θέσουν τους όρους υπό τους οποίους θα μπορούσε να διωχθεί. Μια τέτοια τροποποίηση εγκρίθηκε στην πρώτη διάσκεψη αναθεώρησης του ΔΠΔ στην Καμπάλα της Ουγκάντα, τον Ιούνιο του 2010. Ωστόσο, αυτή η τροπολογία διευκρίνισε ότι δεν θα επιτρεπόταν στο ΔΠΔ να ασκήσει δικαιοδοσία για το έγκλημα της επίθεσης έως ότου εκπληρωθούν δύο περαιτέρω προϋποθέσεις: (1) η τροποποίηση να έχει τεθεί σε ισχύ για 30 κράτη μέλη και (2) από την 1η Ιανουαρίου 2017 και μετά, η Συνέλευση των Κρατών Μελών να ψηφίσει υπέρ του να επιτραπεί στο Δικαστήριο να ασκήσει δικαιοδοσία. Επειδή οι προϋποθέσεις αυτές εκληρώθηκαν, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για τη δίωξη του εγκλήματος της επίθεσης ενεργοποιήθηκε στις 17 Ιουλίου 2018.
Το Καταστατικό, όπως τροποποιήθηκε, ορίζει το έγκλημα της επίθεσης ως «ο σχεδιασμός, η προετοιμασία, η έναρξη ή η εκτέλεση, από άτομο σε θέση να ασκήσει αποτελεσματικά τον έλεγχο ή να κατευθύνει την πολιτική ή στρατιωτική δράση ενός κράτους, μιας επιθετικής πράξης η οποία, από τον χαρακτήρα, τη βαρύτητα και την κλίμακα της, αποτελεί έκδηλη παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Το Καταστατικό ορίζει ως μια «επιθετική πράξη» τη «χρήση ένοπλης δύναμης από ένα κράτος κατά της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας άλλου κράτους ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο που δεν συνάδει με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Το άρθρο περιέχει επίσης έναν κατάλογο επτά επιθετικών πράξεων, οι οποίες είναι πανομοιότυπες με αυτές στο ψήφισμα 3314 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών του 1974 και περιλαμβάνουν μια σειρά από πράξεις όταν διαπράττονται από ένα κράτος εναντίον άλλου κράτους.
Εγκλήματα περί της απονομής της δικαιοσύνης
Το άρθρο 70 ποινικοποιεί ορισμένες εκ προθέσεως πράξεις που παρεμβαίνουν στις έρευνες και στις διαδικασίες του Δικαστηρίου, συμπεριλαμβανομένης της ψευδομαρτυρίας, της παρουσίασης ψευδών αποδεικτικών στοιχείων, του επηρεασμού με δωροδοκία μάρτυρα ή υπαλλήλου του Δικαστηρίου, της αντεκδίκησης εναντίον ενός υπαλλήλου του Δικαστηρίου, και της προσέλκυσης ή αποδοχής δωροδοκίας υπαλλήλου του Δικαστηρίου.
Χρονική δικαιοδοσία
Η χρονική δικαιοδοσία είναι η χρονική περίοδος κατά την οποία το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τις εξουσίες του. Καμία παραγραφή δεν ισχύει για κανένα από τα εγκλήματα που ορίζονται στο Καταστατικό. Ωστόσο, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου δεν είναι πλήρως αναδρομική. Τα άτομα μπορούν να διωχθούν μόνο για εγκλήματα που έλαβαν χώρα την ή μετά την 1η Ιουλίου 2002, ημερομηνία κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ το Καταστατικό της Ρώμης. Εάν ένα κράτος έγινε συμβαλλόμενο μέρος στο Καταστατικό, και επομένως μέλος του Δικαστηρίου, μετά την 1η Ιουλίου 2002, τότε το Δικαστήριο δεν μπορεί να ασκήσει δικαιοδοσία πριν από την ημερομηνία μέλους για ορισμένες υποθέσεις. Για παράδειγμα, εάν το Καταστατικό τέθηκε σε ισχύ για ένα κράτος την 1η Ιανουαρίου 2003, το Δικαστήριο θα μπορούσε να ασκήσει προσωρινή δικαιοδοσία μόνο για εγκλήματα που έλαβαν χώρα σε αυτό το κράτος ή διαπράχθηκαν από υπήκοο αυτού του κράτους την ή μετά την 1η Ιανουαρίου 2003.
Παραδεκτό
Για την έναρξη έρευνας, ο εισαγγελέας πρέπει (1) να έχει «εύλογη βάση να πιστεύει ότι έχει διαπραχθεί ή διαπράττεται έγκλημα εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου», (2) η έρευνα να συνάδει με την αρχή της συμπληρωματικότητας και (3) η έρευνα να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.
Δίκη
Οι δίκες διεξάγονται βάσει ενός υβριδικού δικαστικού συστήματος κοινού δικαίου και αστικού δικαίου, αλλά έχει υποστηριχθεί ότι ο δικονομικός προσανατολισμός και ο χαρακτήρας του δικαστηρίου εξακολουθούν να εξελίσσονται. Η πλειοψηφία των τριών δικαστών που είναι παρόντες, ως δικαστές των γεγονότων σε μια δίκη έδρας, μπορεί να καταλήξει σε απόφαση, η οποία πρέπει να περιλαμβάνει πλήρη και αιτιολογημένη δήλωση. Οι δίκες συνήθως είναι δημόσιες, αλλά οι διαδικασίες συχνά είναι κλειστές, αν και τέτοιες εξαιρέσεις από μια δημόσια συνεδρίαση δεν έχουν απαριθμηθεί λεπτομερώς. Οι ακροάσεις κεκλεισμένων των θυρών επιτρέπονται για την προστασία μαρτύρων ή κατηγορουμένων καθώς και για εμπιστευτικά ή ευαίσθητα αποδεικτικά στοιχεία. Οι φήμες και άλλα έμμεσα στοιχεία γενικά δεν απαγορεύονται, αλλά έχει υποστηριχθεί ότι το δικαστήριο τα χρησιμοποιεί ως εξαιρέσεις. Δεν υπάρχει κλήτευση ή άλλο μέσο για να υποχρεωθούν οι μάρτυρες να προσέλθουν ενώπιον του Δικαστηρίου, αν και το Δικαστήριο έχει κάποια εξουσία να υποχρεώσει να καταθέσουν όσοι έχουν επιλεγεί να προσέλθουν ενώπιόν του, με τη χρήση προστίμων.
Δικαιώματα του κατηγορουμένου
Το Καταστατικό της Ρώμης προβλέπει ότι όλα τα άτομα θεωρούνται αθώα έως ότου αποδειχθεί η ενοχή τους πέρα από εύλογη αμφιβολία, και θεσπίζει ορισμένα δικαιώματα των κατηγορουμένων και των προσώπων κατά τη διάρκεια των ερευνών. Αυτά περιλαμβάνουν το δικαίωμα πλήρους ενημέρωσης για τις κατηγορίες εναντίον τους, το δικαίωμα δωρεάν διορισμού δικηγόρου, το δικαίωμα σε ταχεία δίκη, και το δικαίωμα εξέτασης των μαρτύρων εναντίον τους.
Για να διασφαλίσει την «ισότητα των όπλων» μεταξύ των ομάδων υπεράσπισης και εισαγγελίας, το ΔΠΔ ίδρυσε ένα ανεξάρτητο Γραφείο Δημόσιου Συμβούλου Υπεράσπισης (OPCD) για να παρέχει υλικοτεχνική υποστήριξη, συμβουλές και πληροφορίες στους κατηγορούμενους και στους συνηγόρους τους. Το OPCD συμβάλλει επίσης στη διασφάλιση των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων κατά τα αρχικά στάδια της έρευνας.
Συμμετοχή των θυμάτων
Μία από τις μεγάλες καινοτομίες του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και των Κανόνων Διαδικασίας και Αποδείξεών του είναι η σειρά δικαιωμάτων που παραχωρούνται στα θύματα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης, τα θύματα έχουν τη δυνατότητα βάσει του Καταστατικού να παρουσιάσουν τις απόψεις και τις παρατηρήσεις τους ενώπιον του Δικαστηρίου.
Οι διατάξεις του Καταστατικού της Ρώμης παρέχουν στα θύματα την ευκαιρία να ακουστούν οι φωνές τους και να λάβουν, όπου χρειάζεται, κάποια μορφή επανόρθωσης για τον πόνο τους. Ο στόχος αυτής της επιχειρούμενης ισορροπίας μεταξύ της τιμωρίας των εγκλημάτων και της επανόρθωσης είναι που επιτρέπει στο ΔΠΔ όχι μόνο να φέρει τους εγκληματίες στη δικαιοσύνη αλλά και να βοηθήσει τα ίδια τα θύματα να αποκτήσουν κάποια μορφή δικαίωσης. Η δικαιοσύνη για τα θύματα ενώπιον του ΔΠΔ περιλαμβάνει τόσο δικονομική όσο και ουσιαστική δικαιοσύνη, επιτρέποντάς τους να συμμετέχουν και να παρουσιάζουν τις απόψεις και τα συμφέροντά τους, έτσι ώστε να μπορούν να βοηθήσουν στη διαμόρφωση της αλήθειας, της δικαιοσύνης και των αποτελεσμάτων των επανορθώσεων του Δικαστηρίου.
Το άρθρο 43 παράγραφος 6 έχει την πρόβλεψη ίδρυσης μιας Μονάδας Θυμάτων και Μαρτύρων για την παροχή «προστατευτικών μέτρων και διευθετήσεων ασφαλείας, συμβουλευτικής και άλλης κατάλληλης βοήθειας για μάρτυρες, θύματα που εμφανίζονται ενώπιον του Δικαστηρίου και άλλους που κινδυνεύουν λόγω καταθέσεων αυτών των μαρτύρων». Το άρθρο 68 ορίζει διαδικασίες για την «προστασία των θυμάτων και των μαρτύρων που συμμετέχουν στις διαδικασίες». Το Δικαστήριο έχει επίσης ιδρύσει Γραφείο Δημόσιου Συμβούλου για τα Θύματα, για την παροχή υποστήριξης και βοήθειας στα θύματα και στους νόμιμους εκπροσώπους τους.
Το ΔΠΔ δεν έχει δικό του πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, αλλά βασίζεται σε εθνικά προγράμματα για να διατηρούνται οι μάρτυρες ασφαλείς.
Επανορθώσεις για τα θύματα
Τα θύματα μπορούν να ζητήσουν επανορθώσεις ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 75 του Καταστατικού της Ρώμης. Επανορθώσεις μπορούν να ζητηθούν μόνο όταν ένας κατηγορούμενος καταδικαστεί και μόνο κατά την κρίση των δικαστών του Δικαστηρίου. Μέχρι στιγμής το Δικαστήριο έχει διατάξει επανορθώσεις από τον Thomas Lubanga. Οι επανορθώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν την αποζημίωση, τη χρηματική ικανοποίηση και την αποκατάσταση, αλλά διαφορετικές μορφές επανορθώσεων μπορεί να είναι κατάλληλες για μεμονωμένα, συλλογικά ή κοινοτικά θύματα. Το άρθρο 79 του Καταστατικού της Ρώμης έχει την πρόβλεψη ίδρυσης ενός Ταμείου Αρωγής για την παροχή βοήθειας πριν από μια εντολή επανόρθωσης θυμάτων ή για την επανόρθωση θυμάτων και των οικογένειών τους, εάν ο καταδικασθείς δεν έχει χρήματα.
Έρευνες και προκαταρκτικές εξετάσεις
[[File:ICC investigations.png|thumb|upright=2.73|alt=Map of countries in which the ICC is currently investigating situations.|Έρευνες και προκαταρκτικές εξετάσεις του ΔΠΔ, μέχρι τον Μάρτιο του 2022.
Πορτοκαλί: Ζητήθηκε εξουσιοδότηση για την έναρξη έρευνας (καμία προς το παρόν).
Ροζ: Προκαταρκτικές εξετάσεις σε εξέλιξη (Νιγηρία, Γουινέα, Βενεζουέλα II)
Κόκκινο: Αρχειοθετημένες προκαταρκτικές εξετάσεις που δεν κατέληξαν σε έρευνα (Κολομβία, Ιράκ, Ονδούρα, Νότια Κορέα, Κομόρες (νηολογημένα πλοία), Γκαμπόν, Βολιβία).]] Μέχρι τον Μάρτιο του 2022, το Γραφείο της Εισαγγελίας έχει ξεκινήσει έρευνες σε 17 χώρες, ανάμεσά τους στο Αφγανιστάν, στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στην Ακτή Ελεφαντοστού, στο Σουδάν κ.α. Επιπλέον, το Γραφείο της Εισαγγελίας διεξήγαγε προκαταρκτικές εξετάσεις στη Βολιβία, στην Κολομβία, στη Γουινέα, στο Ιράκ / Ηνωμένο Βασίλειο, στη Νιγηρία, στη Γεωργία, στην Ονδούρα, στη Νότια Κορέα, στην Ουκρανία και στη Βενεζουέλα.
Χρηματοδότηση
Το ΔΠΔ χρηματοδοτείται από συνεισφορές των συμβαλλόμενων κρατών. Το καταβλητέο ποσό από κάθε κράτος μέλος καθορίζεται χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο με τα Ηνωμένα Έθνη: η συνεισφορά κάθε κράτους βασίζεται στην ικανότητα πληρωμής της χώρας, η οποία αντανακλά παράγοντες όπως το εθνικό εισόδημα και τον πληθυσμό. Το μέγιστο ποσό που μπορεί να πληρώσει μια χώρα ανά έτος περιορίζεται στο 22% του προϋπολογισμού του Συνεδρίου. Η Ιαπωνία πλήρωσε αυτό το ποσό το 2008.
Το Συνέδριο δαπάνησε 80,5 εκατομμύρια ευρώ το 2007. Η Συνέλευση των Κρατών Μελών ενέκρινε προϋπολογισμό 90,4 εκατ. ευρώ για το 2008, 101,2 εκατ. ευρώ για το 2009, και 141,6 εκατ. ευρώ για το 2017. Από τον Μάρτιο του 2022, το προσωπικό του ΔΠΔ αποτελούνταν από περισσότερα από 900 άτομα από περίπου 100 κράτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Χάγη
Curiosity
thumb|250px|To Curiosity στη Γη To Curiosity (μτφρ.: Περιέργεια) είναι ένα ρομποτικό όχημα (ρόβερ) το οποίο εξερευνά τον κρατήρα Γκέιλ στον Άρη, ως μέρος της αποστολής της NASA Mars Science Laboratory (MSL). Το όχημα εκτοξεύθηκε τις 26 Νοεμβρίου 2011 τις 15:02 UTC από το ακρωτήριο Κανάβεραλ και προσεδαφίστηκε στην περιοχή Αιολίς Πάλους, στο κρατήρα Γκέιλ, τις 6 Αυγούστου 2012, 05:17 UTC. Το ρομπότ προσγειώθηκε περίπου 2,4 χιλιόμετρα μακριά από το προκαθορισμένο σημείο, σε μια περιοχή που ονομάστηκε Μπράντμπερι Λάντινγκ, μετά από ταξίδι απόστασης 563 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Το Δεκέμβριο του 2012, η διετής αποστολή του Curiosity επεκτάθηκε επ 'αόριστον και στις 5 Αυγούστου 2017 η NASA γιόρτασε την πέμπτη επέτειο της προσεδάφισης του ρόβερ. Το Curiosity βρίσκεται ακόμα σε λειτουργία και, έως την 1η Νοεμβρίου 2019, εξερευνά τον Άρη επί 2573 αρειανές ημέρες (2643 ημέρες συνολικά) από την ημερομηνία προσεδάφισης του στις 6 Αυγούστου 2012.
Οι στόχοι του ρομπότ είναι να ερευνήσει το κλίμα και τη γεωλογία του Άρη, να διαπιστώσει εάν το σημείο το οποίο είχε επιλεγεί στον κρατήρα Γκέιλ προσέφερε ποτέ ευνοϊκές περιβαλλοντολογικές συνθήκες για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου του νερού και έρευνες για τον αν ο πλανήτης έχει ευνοϊκές συνθήκες για μελλοντική εξερεύνηση από τους ανθρώπους.
Το Curiosity έχει μέγεθος μικρού αυτοκινήτου, με βάρος 899 κιλά, 3 μέτρα μήκος, 2,7 μέτρα πλάτος και 2,2 μέτρα ύψος. Το ρομπότ φέρει επιστημονικό εξοπλισμό με τον οποίο μπορεί να αναλύσει τη χημική σύσταση δειγμάτων που λαμβάνει. Τα όργανα αυτά είναι το φασματόμετρο μάζας για την ταυτοποίηση χημικών στοιχείων, ο αέριος χρωματογράφος για τη χημική ανάλυση πετρωμάτων, καθώς και το φασματόμετρο λέιζερ για τη μέτρηση ελαφρών στοιχείων που σχετίζονται με τη ζωή, όπως ο άνθρακας, το οξυγόνο και το άζωτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξερεύνηση του Άρη Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2011 Κατηγορία:Βιοαστρονομία
Τζορτζ Όγκντεν Άμπελ
Ο Τζορτζ Όγκντεν Άμπελ (George Ogden Abell, 1 Μαρτίου 1927 – 7 Οκτωβρίου 1983) ήταν Αμερικανός αστρονόμος στο UCLA. Εργάσθηκε ως ερευνητής, δάσκαλος και εκλαϊκευτής της επιστήμης του. Είναι γνωστός κυρίως από τον ομώνυμο κατάλογο σμηνών γαλαξιών.
Βιογραφία
Ο Άμπελ πήρε το πτυχίο του (1951), το μάστερ του (1952) και το διδακτορικό του (1957) από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια. Μετά άρχισε τη σταδιοδρομία του στην αστρονομία ως ξεναγός επισκεπτών στο ιστορικό Αστεροσκοπείο Γκρίφιθ στο Λος Άντζελες.
Ο κατάλογός του των σμηνών γαλαξιών καταρτίσθηκε με βάση την Ουράνια Επισκόπηση του Πάλομαρ. Ανέλυσε τον σχηματισμό και την εξέλιξη αυτών των σμηνών. Απέδειξε ότι σχηματίζονται «υποσμήνη» μέσα σε σμήνη γαλαξιών, καταρρίπτοντας έτσι το ιεραρχικό πρότυπο του Carl Charlier. Εξάλλου βρήκε πώς η λαμπρότητα των σμηνών μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για τη μέτρηση αποστάσεων.
Ο Κατάλογος του Άμπελ είναι ένας σχεδόν πλήρης κατάλογος, με περίπου 4.000 σμήνη που περιέχουν τουλάχιστον 30 γαλαξίες το καθένα σε μετατόπιση προς το ερυθρό έως Z = 0,2. Ο αρχικός κατάλογος, με σμήνη γαλαξιών του βόρειου ημισφαιρίου της ουράνιας σφαίρας, εκδόθηκε το 1958. Ο επεκταθείς κατάλογος, με σμήνη και του νότιου ημισφαιρίου εκδόθηκε μετά τον θάνατο του Άμπελ, το 1987.
Ο Άμπελ ανεκάλυψε τον περιοδικό κομήτη 52P/Harrington-Abell. Μαζί με τον Peter Goldreich, υπέθεσε σωστά ότι τα πλανητικά νεφελώματα εξελίσσονται από τις ατμόσφαιρες των ερυθρών γιγάντων.
Ο Άμπελ είχε πάθος στο να απομυθοποιεί ψευδοεπιστημονικούς ισχυρισμούς, όπως αυτούς του Ιμάνουελ Βελικόφσκυ. Υπήρξε συνιδρυτής της «Επιτροπής για την Επιστημονική Διερεύνηση των Ισχυρισμών Παραφυσικής» (CSICOP) το 1976, που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του καθηγητή Φιλοσοφίας Paul Kurtz. Υπό την αιγίδα της έγινε μια έρευνα για ισχυρισμούς σχετικούς με το Mars effect στην Αστρολογία από τον Τζόρτζ Άμπελ και τον γιο του, A.A. Abell, ειδικό της Πληροφορικής.
Διαθέτοντας και οργανωτικές ικανότητες, ο Άμπελ υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής Κοσμολογίας της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως (IAU) και ως πρόεδρος της Αστρονομικής Εταιρείας του Ειρηνικού. Το 1970 εκλέχθηκε μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές
Αδολεσχία
Η αδολεσχία [< ἄδην (= πολύ, αφθόνως) ή ἀαδείν (= ὀχλεῖν) + λέσχη (= συνομιλία, συζήτηση)] σημαίνει η ακατάσχετη, υπερβολική σε μάκρος (αμετροέπεια, λογοδιάρροια), φλύαρη, απερίσκεπτη και κουραστική ομιλία (αργολογία, κενολογία), η πολυλογία, η περιττολογία και η ματαιολογία (μωρολογία ή αερολογία). Συνεκδοχικώς, όμως, μπορεί να δηλώνει επίσης και τη συνομιλία, την οξύνοια, τη λεπτότητα σκέψεως, τη λεπτολογία και την πανουργία. Αδολέσχης με  την καλή έννοια  είναι ο ο οξύνους, ο λεπτός στη σκέψη. Ο όρος αδολεσχία έκανε δυναμικά την εμφάνισή του κατά τον 18ο αιώνα, στη θεολογική Γραμματολογία με το γνωστό έργο τού Αρχιεπίσκοπου Χερσώνος και Σλαυνίας Ευγένιου Βούλγαρη (1716-1806) Αδολεσχία Φιλόθεος (Βιέννη 1801, 1858).
Στην Αρχαιότητα
Την αδολεσχία καυτηρίαζαν ήδη από την Αρχαιότητα οι Έλληνες σοφοί (Ησίοδος, Πυθαγόρας, Πλάτων, Ισοκράτης, Ευριπίδης, Επίκτητος, Θεόφραστος, Κλεόβουλος κ.ά.), επαινώντας, αντιθέτως, τη λακωνικότητα: («το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» ή «κρείττον σιωπάν ή λαλείν μάτην») και τη σιωπή: «Οι κράτιστοι των ανθρώπων βραχυλογώτατοι» (Απολλώνιου Τυανέως, Επιστολή π’) ή «ή λέγε τι σιγής κρείττον ή σιγήν έχε» (Μενάνδρου, 245). Και τούτο, γιατί ηθικώς η φλυαρία υπερβαίνει το μέτρον (βλ. μετριολογία). Στην Π.Δ., ο Σοφός Σειράχ συνιστά «μη αδολέσχει εν πλήθει πρεσβυτέρων» (7, 14). Ο ίδιος, επίσης, ερωτά: «Τις δώσει μοι επί στόμα μου φυλακήν και επί των χειλέων μου σφραγίδα πανούργον, ίνα μη πέσω απ’ αυτής και η γλώσσα μου απολέση με;» (22, 27).
Στον χριστιανισμό
Στον Χριστιανισμό, κάθε λόγος πού αναφέρεται σε υλικά πράγματα, εκτός από τα αναγκαία, θεωρείται κατ’ ακρίβεια αργολογία. Η αδολεσχία παιδαγωγικώς (ως μέσο δηλ. άσκησης) αποδοκιμάζεται, γιατί όχι μόνο υποδηλώνει πνευματική νάρκωση (νέκρωση), παραφορά και ακράτεια τής γλώσσας, απρομελετησία (αργία), ημαρτημένη χρήση («εκμετάλλευση») ή/και απώλεια του χρόνου, επιπολαιότητα, απροσεξία, ασυνεσία, ακρισία και καυχησιολογία (αυταρέσκεια, αυτοέπαινος, εγωπάθεια), αλλά και οδηγεί σε ποικίλα άλλα αμαρτήματα (προπέτεια, κυνισμός, αθυροστομία, κατάκριση, φιλονικία, αισχρολογία, ακριτομυθία, διαπόμπευση, μεγαλαυχία, κολακεία, υποκρισία κ.λπ)· κυρίως, όμως, γιατί εκδιώκει από την καρδία το «χαροποιόν πένθος». Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η αδολεσχία ―που συνιστά, βεβαίως, αμαρτία, αφού «υπέρ αργού λόγου λόγον δώσωμεν» (Προς Ξένην, MPG 150, 1053B)― συνδεόμενη συχνά με την ευτραπελία και την αστειότητα, επιφέρει διάχυση και διασκορπισμό τής ψυχής· το πάθος δε αυτό πηγάζει από την υπερηφάνεια, αφού ουδέποτε σχεδόν ή σπανίως ακούει ο φλύαρος τους άλλους να ομιλούν, αλλ’ ακαταπαύστως, όπως ένας μέθυσος παραληρώντας μπορεί να ξεγυμνώσει τον νου του, λαλεί μόνο αυτός. Μάλιστα δε, συμφώνως προς τον όσιο Μάρκο τον Ασκητή, δεν είναι ένοχος μόνο ο αδολέσχης, αλλά και αυτοί που τον ακούν: «εί τις ματαιολόγοις ανθρώποις περιτύχοι, υπεύθυνον εαυτόν ηγείσθω των τοιούτων ῥημάτων· κάν μη προσφάτως, αλλ’ εκ παλαιού χρεωστήματος» (Περί νόμου πνευματικού, ρνδ’). Ο απόστολος Παύλος απαγορεύει αυστηρώς την αδολεσχία: «Πας λόγος σαπρός εκ του στόματος υμών μη εκπορευέσθω, αλλ’ εί τις αγαθός προς οικοδομήν τής χρείας, ίνα δω χάριν τοις ακούουσιν» (Εφ. 4, 29). Ομοίως, οι Πατέρες τής Εκκλησίας (Μ. Βασίλειος, Αντίοχος Μοναχός κ.ά.) καταδικάζουν με οξύτητα το πνεύμα τής αργολογίας: «Και γαρ περιττά φθέγγεσθαι πολλή η ζημία, δέον ή διδάσκειν ή εύχεσθαι ή ευχαριστείν. Ουδέ γαρ χρημάτων μεν φείδεσθαι οφείλομεν, ῥημάτων δε ου. Αλλά μάλιστα τούτων ή εκείνων, και μη απλώς πάσιν εαυτούς εκδούναι», παρατηρεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (Προς Τίτον 6, MPG 62, 697).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εκφράσεις
Αριστείδης Μούμογλου
Ο Αριστείδης Μούμογλου (Βέροια, 1942) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ. Είναι ο κάτοχος του ρεκόρ πόντων σε ένα αγώνα στην Ελλάδα με 145, επίδοση που σημειώθηκε στις 13 Ιουλίου 1972. Η εν λόγω επίδοση καταγράφτηκε στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, ενώ σήμερα αποτελεί την πέμπτη καλύτερη παγκοσμίως.
Σταδιοδρομία
Το 1958, σε ηλικία 16 ετών, αποκτήθηκε από τον Ηρακλή και δύο χρόνια αργότερα καθιερώθηκε στη βασική ομάδα. Από το 1961 έως το 1964 ο Ηρακλής μετατράπηκε με την παρουσία του σε μια από τις πρωταγωνιστικές ομάδες του πρωταθλήματος. Το 1962 αναδείχθηκε με τον Ηρακλή Πρωταθλητής Θεσσαλονίκης και Δευτεραθλητής Ελλάδας και το 1964 Δευτεραθλητής Ελλάδας. Το 1967 διέκοψε το μπάσκετ για να αφιερωθεί στις σπουδές του στη Φαρμακευτική σχολή έως το 1970, ωστόσο αγωνιζόταν στην ομάδα καλαθοσφαίρισης του Πανεπιστημίου. Το 1970 επέστρεψε στον Ηρακλή, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1972. Μάλιστα στο τέλος εκείνης της χρονιάς, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Α΄ Εθνικής με 654 πόντους.
Ρεκόρ πόντων
Στις 13 Ιουλίου 1972, σημείωσε το ρεκόρ πόντων σε ένα αγώνα που εξακολουθεί να παραμένει ακατάρριπτο όσον αφορά τα ελληνικά δεδομένα, ενώ αποτελεί την πέμπτη καλύτερη επίδοση σε παγκόσμιο επίπεδο. Απέναντι στην ομάδα του ΒΑΟ ο Μούμογλου σκόραρε 145 πόντους, σε ένα αγώνα που ο Ηρακλής κέρδισε με 172-94. Πέτυχε δηλαδή τους 145 από τους 172 πόντους του Ηρακλή. Ο Μούμογλου πέτυχε 63 πόντους στο πρώτο ημίχρονο και 82 από τους 109 συνολικά του Ηρακλή στο δεύτερο ημίχρονο. Πέτυχε 72 εύστοχα δίποντα, ενώ το κατόρθωμά του είναι ακόμη πιο μεγάλο αν υπολογιστεί πως εκείνη την εποχή στο μπάσκετ δεν είχε θεσμοθετηθεί ακόμη το τρίποντο (καθιερώθηκε στο NBA το 1979 και διεθνώς το 1984). Επίσης πέτυχε μία από τις έξι ελεύθερες βολές που εκτέλεσε. Ο αγώνας αυτός ήταν και ο τελευταίος της σταδιοδρομίας του στην καλαθοσφαίριση, καθώς το 1972 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Κάτοχος του ρεκόρ πόντων ήταν μέχρι τότε ο Παράσχος Τσάνταλης του Πανελληνίου, ο οποίος είχε σκοράρει 71 πόντους στις 28 Μαρτίου 1971 κόντρα στον Πανιώνιο.
Το ρεκόρ του αποτέλεσε την καλύτερη επίδοση σε παγκόσμιο επίπεδο και καταγράφτηκε τότε στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες. Ωστόσο δεν κράτησε για πολύ, διότι στις 5 Φεβρουαρίου 1974 ο δεκατριάχρονος Σουηδός Ματς Βέρμελιν πέτυχε 272 πόντους σε έναν αγώνα 40 λεπτών στη νίκη της ομάδας του με τελικό σκορ 272-0 σε ένα τοπικό τουρνουά μπάσκετ αγοριών στη Στοκχόλμη (παραμένει μέχρι σήμερα το πιο απίθανο ρεκόρ στην ιστορία του μπάσκετ καθώς, επιπρόσθετα, ουδείς άλλος σκόραρε στον αγώνα, ούτε συμπαίκτης, ούτε αντίπαλος). Σήμερα, η επίδοσή του Μούμογλου αποτελεί την πέμπτη καλύτερη παγκοσμίως.
Εθνική Ελλάδος
Ο Αριστείδης Μούμογλου αγωνίστηκε με την Εθνική Εφήβων σε ένα αγώνα το 1962 και λίγους μήνες αργότερα κλήθηκε από την Εθνική Αντρών στην οποία συμμετείχε σε 5 αγώνες (7,4 πόντους μέσος όρος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων