cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας
Τελευταία χρόνια
Ο Φίλιππος πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1343. Αντικαταστάθηκε απο τον Φίλιππο του Μελάν ο οποίος διοικούσε τη Ναβάρρα στο όνομα του βασιλικού ζεύγους μαζί με τον Γουλιέλμο του Μπράχε. Ο Μπράχε είχε αντικατασταθεί πολύ καιρό πρίν με τον Ιωάννη του Κονφλάν επειδή σύμφωνα με την ιστορικό Έλενα Γουντάκρ είχε δυσαρεστηθεί μαζί του ο Φίλιππος. Ένα αντίγραφο των Φουέρρος της Ναβάρρας μεταφράστηκε σε τοπική Ρωμανική διάλεκτο με πρωτοβουλία της ίδιας της Ιωάννας (1344), η ίδια είχε σαν γλώσσα επικοινωνίας με τους συμβούλους της τη μητρική της Γαλλική. Η Ιωάννα ίδρυσε τη μονή του Σαν Φραγκίσκο στην Ολίτ (1345). Η Ιωάννα εγκατέλειψε τα εδάφη της στη Ναβάρρα επειδή η πατρική της περιουσία δέχτηκε επίθεση από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας γιο της θείας της Ισαβέλλας που διεκδικούσε τον θρόνο της Γαλλίας. Υποστήριξε τον θείο της Φίλιππο ΣΤ΄ αλλά σύντομα απογοητεύτηκε από τη στρατιωτική του ανικανότητα. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου έκλεισε συμφωνία με τον ξάδελφο του Άγγλου βασιλιά Ερρίκο του Λάνκαστερ σύμφωνα με την οποία θα επέτρεπε στα στρατεύματα του Εδουάρδου να περάσουν από την κομητεία του Ανγκουλέμ σε αντάλλαγμα με την προστασία των εδαφών της. Υποσχέθηκε τέλος να μην κτίσει νέα οχυρά ούτε να χρησιμοποιήσει ξανά κανένα από τα υπάρχοντα οχυρά του Φιλίππου, ο Γάλλος βασιλιάς δεν μπορούσε να αναλάβει δράση εναντίον της. Η Ιωάννα πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1349 από τη Μαύρη πανώλη. Η τελευταία της επιθυμία όπως την εξέφρασε στον γιο της ήταν η χρηματοδότηση της μονής της Σάντα Μαρία στην Ολίτ. Τάφηκε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί, η καρδιά της τοποθετήθηκε στη μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι μαζί με την καρδιά του συζύγου της.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Φίλιππο των Εβρέ (και εξάδελφο του πατέρα της Λουδοβίκου Ι΄ της Γαλλίας) απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ζεμπζιντοβίτσε (Βοεβοδάτο Σιλεσίας)
Το Ζεμπζιντοβίτσε (πολωνικά: Zebrzydowice, Seibersdorf) είναι χωριό και η έδρα της Γκμίνα Ζεμπζιντοβίτσε, στο Πόβιατ Τσιέσιν στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας της νότιας Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με την Τσεχία. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Σιλεσία του Τσιέσιν, στον ποταμό Πετρούφκα. Έχει πληθυσμό περίπου 5.046 κατοίκους. Στο χωριό υπάρχει σιδηροδρομική συνοριακή διάβαση.
Ιστορία
Το χωριό αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ένα λατινικό έγγραφο της Επισκοπής του Βρότσουαφ που ονομάζεται Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis από περίπου το 1305 ως αντικείμενο στη βίλα Siffridi debent esse quadraginta mansi. Αυτό σήμαινε ότι το χωριό έπρεπε να πληρώσει το φόρο της δεκάτης από 40 μικρότερα γουάν. Η δημιουργία του χωριού ήταν μέρος μιας ευρύτερης εκστρατείας οικισμού που έλαβε χώρα στα τέλη του 13ου αιώνα στην επικράτεια αυτού που αργότερα θα ονομαζόταν Άνω Σιλεσία.
Πολιτικά το χωριό ανήκε αρχικά στο Δουκάτο του Τέσεν, που σχηματίστηκε το 1290 στη διαδικασία του φεουδαρχικού κατακερματισμού της Πολωνίας και διοικούνταν από έναν τοπικό κλάδο της δυναστείας των Πιαστ της Σιλεσίας. Το 1327, το δουκάτο έγινε φέουδο του Βασιλείου της Βοημίας, το οποίο μετά το 1526 έγινε μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων (η πλευρά της Αυστρίας μετά τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867).
Το χωριό έγινε έδρα καθολικής ενορίας, η οποία αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα ημιτελές μητρώο πληρωμής «Πένες του Πέτρου» από το 1335 ως βίλα Σιφρίδη και ως εκ τούτου είναι ένα από τα παλαιότερα στην περιοχή. Αναφέρθηκε και πάλι στο μητρώο πληρωμής «Πένες του Πέτρου» από το 1447 μεταξύ των 50 ενοριών της κοσμητείας Τέσεν ως Seyfredsdorff Μετά τη δεκαετία του 1540, η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση επικράτησε στο Δουκάτο του Τέσεν και μια τοπική καθολική εκκλησία καταλήφθηκε από Λουθηρανούς. Την πήραν (ως ένα από περίπου πενήντα κτίρια της περιοχής) από ειδική επιτροπή και δόθηκε πίσω στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 16 Απριλίου 1654. Η ενορία πλέον εξυπηρετείται από Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Ως ιδιωτικό χωριό ανήκε σε πολλές οικογένειες ευγενών, συμπεριλαμβανομένων των Μάτενκλοϊτ (Mattencloit) και Λάρις-Μύνιχ (Larisch-Mönnich). Μετά τις Επαναστάσεις του 1848 στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, μια σύγχρονη δημοτική διαίρεση εισήχθη στην ανασυσταθείσα Αυστριακή Σιλεσία. Το χωριό ως δήμος καταχωρήθηκε στην πολιτική περιφέρεια και τη νομική περιφέρεια Φράιστατ (Freistadt). Το 1855, το διέσχισε ο Βόρειος Σιδηρόδρομος Αυτοκράτορα Φερδινάνδου. Ένα ταχυδρομείο άνοιξε το 1869.
Σύμφωνα με τις απογραφές που έγιναν το 1880, το 1890, το 1900 και το 1910, ο πληθυσμός του δήμου αυξήθηκε από 1.688 το 1880 σε 2.120 το 1910. Όσον αφορά την κυρίαρχη γλώσσα που ομιλούταν στην καθημερινότητα, η πλειοψηφία ήταν πολωνόφωνοι (αύξηση από 92,3% το 1880 σε 96,3% το 1910), συνοδευόμενοι από γερμανόφωνους (μείωση από 128 ή 7,7% το 1880 σε 47 ή 2,3% το 1910), και από τσεχόφωνους (αύξηση από 17 ή 1% το 1890 σε 27 ή 1,3% το 1910). Όσον αφορά τη θρησκεία, το 1910 η πλειοψηφία ήταν Ρωμαιοκαθολικοί (98,3%), ακολουθούμενοι από Προτεστάντες (25 ή 1,2%), Εβραίους (10 ή 0,4%) και 2 άλλους. Το χωριό κατοικούνταν επίσης παραδοσιακά από Σιλέσιους Λαχ, που μιλούσαν την τσιεσινική σιλεσική διάλεκτο.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την πτώση της Αυστροουγγαρίας, τον Πόλεμο Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας και τη διαίρεση της Σιλεσίας του Τσιέσιν το 1920, έγινε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας και μεταφέρθηκε στο Πόβιατ Τσιέσιν. Στη συνέχεια, προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Σιλεσία του Τσιέσιν Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Πολωνίας-Τσεχίας
Γιολάννα Ντράγνεβα
Η Γιολάννα Ντράγνεβα (Йоанна Драгнева) είναι βουλγάρα ποπ τραγουδίστρια, η οποία έγινε δημοφιλής με τη συμμετοχή της στο συγκρότημα " Deep Zone Project ", με την οποία το 2008 εκπροσώπησε τη Βουλγαρία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, με το τραγούδι "DJ, Take Me Away".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1986 σε οικογένεια μουσικών, η μητέρα της δίδασκε σε ωδείο και ο πατέρας της είναι κιθαρίστας που εργάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 2011, η Τζοάννα αποφοίτησε με μεταπτυχιακό στα κρουστά.
Μουσική καριέρα
Η Γιολάννα ερμηνεύει το "DJ, Take Me Away" κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision στο Βελιγράδι της Σερβίας το 2008.
Η Γιολάννα συμμετείχε σε συναυλίες και εμφανίσεις σε κλαμπ στην Αγγλία ( Λονδίνο ), Πορτογαλία ( Λισαβόνα ), Τουρκία ( Κωνσταντινούπολη ), Ουκρανία ( Κίεβο ), Μάλτα, Ρουμανία ( Βουκουρέστι ), Ελλάδα ( Αθήνα ), Σερβία ( Βελιγράδι ), Κύπρος , Ηνωμένες Πολιτείες ( Σικάγο , Λας Βέγκας ), Κίνα και αλλού.
Στο τέλος του 2008, μαζί με το "Deep Zone Project", η Γιολάννα ηχογράφησε το hit "Let The Music Move Ya". Το τραγούδι έγινε πολύ δημοφιλές και συμπεριλήφθηκε σε πολλές συλλογές στην Ευρώπη και την Ασία. Αργότερα, κυκλοφόρησε το τραγούδι "Addicted To You" - ένα ντουέτο με τον Αμερικανό τραγουδιστή από το δημοφιλές συγκρότημα της δεκαετίας του 90 "Two for Family" Μάικ Τζόνσον.
Το πρώτο σόλο σίνγκλ της Γιολάννα ήταν το "Farewell Kiss", το οποίο γράφτηκε από τον πρώην τραγουδιστή του δίδυμου KariZma  - Miro, τον Μάρτιο του 2009.
Το 2011 παρουσίασε το δεύτερο σόλο της σινγκλ - "Τίποτα τυχαία" ("Fly so high"), το οποίο έγινε μία από τις καλοκαιρινές επιτυχίες της Βουλγαρίας.
Τηλεοπτική καριέρα
Οι πρώτες εμφανίσεις της στη σκηνή ήταν στο δημοφιλές σόου της δεκαετίας του '90 στο BNT "Bon-Bon", όπου είναι η οικοδεσπότης του σόου και σολίστ του ίδιου ονόματος. Ακολουθεί η συμμετοχή σε μια άλλη δημοφιλή εκπομπή νέων - αυτή τη φορά στο bTV  - "Γεια".
Είναι ο οικοδεσπότης της μουσικής εκπομπής της ίδιας τηλεόρασης - " Melo TV Mania ".
Το 2010 συμμετείχε στο πρόγραμμα BNT "Call from Africa", καλύπτοντας το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2010. Το 2011 φιλοξένησε τη βουλγαρική συμμετοχή σε δύο διεθνή έργα - την ετήσια τελετή βαλκανικών βραβείων και την Eurovision 2011 για παιδιά. Το 2013 έγινε οικοδεσπότης του σόου "Eyewitness" στο BNT 2.
Το 2015 φιλοξένησε την τελετή έναρξης (καλωσορίζοντας τις αντιπροσωπείες στο κόκκινο χαλί και κλήρωση παρτίδων για τη σειρά συμμετοχής) της Junior Eurovision, που διοργανώθηκε από τη Βουλγαρία.
Από τις 13 Σεπτεμβρίου 2020 είναι η οικοδεσπότης του μουσικού σόου του BNT "Music, music", μαζί με την τραγουδίστρια Ventsislav Roland - VenZy.
Κοινωνική δραστηριότητα
Το 2010 - 2012 συμμετείχε στο έργο "Νέοι ηγέτες για την υποστήριξη της κοινωνικής ένταξης των παιδιών από ιδρύματα" της Βουλγαρικής Σχολής Πολιτικής "Dimitar Panitza". Το έργο χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Μπονίτα Τραστ για υποστήριξη και κοινωνικοποίηση παιδιών. Στο πλαίσιο αυτού του έργου, η Γιολάννα Ντάγνεβα συνεργάζεται με τα παιδιά από το HMRCJ "St. Pantaleimon "- το χωριό Vidrare.
Εθελοντής και υποστηρικτής του Συλλόγου "Αλφαβήτα" και ένας από τους ανθρώπους πίσω από την εθνική εκστρατεία "Πιστεύω σε σας" για την κοινωνική προσαρμογή παιδιών με ειδικές ανάγκες. .
Από το 2012 εργάζεται ως μουσικοθεραπευτής στο Δημοτικό κέντρο ημερήσιας φροντίδας της Σόφιας για την ενσωμάτωση των αναπήρων στη Σλάτινα της Σόφιας.
Από το 2013, συμμετέχει στο έργο της μονάδας μουσικής θεραπείας στο Ινστιτούτο σύγχρονης τέχνης και θεραπείας Libera
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγάρες τραγουδίστριες Κατηγορία:Βούλγαροι δημοσιογράφοι
Μινυάς (έπος)
Η Μινυάς ήταν ένα επικό ποίημα του 7ου ή 6ου π.Χ. αιώνα, το οποίο ο Παυσανίας απέδιδε (με αρκετή όμως επιφύλαξη) στον Πρόδικο τον Φωκαέα.
Υποθέτουμε, βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνον στον τίτλο του έργου, ότι η Μινυάς διηγιόταν την ιστορία του Μινύα, του μυθικού βασιλιά του βοιωτικού Ορχομενού και γενάρχη των Μινύων. Ωστόσο, οι δύο -και μοναδικοί- στίχοι της Μινυάδος που διασώζονται, όπως και τα υπόλοιπα διασωθέντα σε πεζό λόγο αποσπάσματα, αναφέρονται όλα είτε στην κάθοδο του Θησέα και του Πειρίθου στον Άδη (με σκοπό να απαγάγουν την Περσεφόνη) είτε στη θανάτωση και στη μεταθανάτια τιμωρία ηρώων (όπως ο Μελεάγρος, ο Αμφίων και ο Θάμυρις), οι οποίοι με την υβριστική τους συμπεριφορά προσέβαλαν και εξόργισαν τους θεούς.
Ανάλογα όμως θέματα, σχετικά με την κάθοδο ή την τιμωρία ηρώων στον Κάτω Κόσμο, πραγματευόταν και το ορφικό ποίημα Εις Άδου κατάβασις (που ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς και η Σούδα αποδίδουν επίσης στον Πρόδικο) και γι' αυτό ορισμένοι σύγχρονοι φιλόλογοι υποστήριξαν ότι η  ήταν στην πραγματικότητα ένα άλλο όνομα της Μινυάδος ή ότι αποτελούσε απλά ένα τμήμα της - άποψη που φυσικά δεν είναι γενικά αποδεκτή.
Εκτός από τον Παυσανία, μια σύντομη μνεία στην Μινυάδα υπήρχε και στο  έργο του Φιλόδημου, ενώ ένα παπυρικό απόσπασμα 27 περίπου στίχων (στο οποίο ο νεκρός Μελέαγρος συνομιλεί στον Κάτω κόσμο με τον Θησέα) θα μπορούσε επίσης να ανήκει στην Μινυάδα.
Παραπομπές & Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Βουνό Αρκαδίας
Το χωριό Βουνό ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τεγέας του καλλικρατικού δήμου Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Απέχει 10 χλμ από την πόλη της Τρίπολης. Είναι προσβάσιμο μέσω της Ε. Ο. ΤΡΙΠΟΛΗΣ - ΣΠΑΡΤΗΣ, στρίβοντας δεξιά προς Κάνδαλο.
Αξιοσημείωτα αξιοθέατα του χωριού αποτελούν: ο Ιερός Ναός του Αγίου Νεκτάριου και πολιούχος αυτού και ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου όπου βρίσκεται κοντά στο νεκροταφείο του χωριού. Ακόμη διαθέτει ένα εξωκλήσιο στην χάρη των Αγίων Ιωακείμ και Άννης στην περιοχή Γαρούνι.
Μεγάλο ενδιαφέρον τόσο από φυσικής όσο και από οικονομικής ανάπτυξης έχει παρουσιάσει εδώ και 10 χρόνια η Λίμνη Τάκα, η οποία αξιοποιήθηκε και λειτουργεί σύγχρονο αρδευτικό δίκτυο για την κάλυψη των αναγκών της περιοχής σε νερό για καλλιέργειες μήλων, αχλαδιών, κερασιών, βύσσινων και πατάτας. Ιδιαίτερα δε η Τεγέα, φημίζεται για τα ονομαστά Μήλα Delicious Pilafa, όπου είναι και προϊόντα Π.Ο.Π. Το χωριό Βουνό αριθμεί 227 μόνιμους κατοίκους στην τελευταία απογραφή του 2011, ενώ τα παλιά χρόνια είχε 850, 550 και το 1991 346 μόνιμους κατοίκους. Το 2001 είχε 234 μόνιμους κατοίκους. Τελευταία εμφανίζει τάσεις ανάπτυξης.
Στο χωριό υπάρχει μια δεξαμενή όπου παραμένει για καλλωπιστικούς λόγους και 2 σύγχρονες πλατείες και χώροι αναψυχής καθώς και παιδική χαρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βουνόν Αρκαδίας
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Ελεονώρα Τέλες δε Μενέσες
Η Ελεονώρα, πορτογαλ. Leonor Teles de Meneses (π. 1350 - π. 1405) από τον Οίκο Τέλο ντε Μενέζες, ήταν κόρη Πορτογάλου ευγενή και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Μαρτίμ Αφόνσο Τέλο ντε Μενέζες Πορτογάλου ευγενούς και της Αλντόνσα Άνες ντε Βασκονσέλος, κόρης του Ζοάο Μένντες ντε Βασκονσέλος έπαρχου της Εστρεμός.
Όταν απεβίωσε ο σύζυγός της Φερδινάνδος Α΄ της Πορτογαλίας το 1383, άφησε μόνο τέκνο τη Βεατρίκη. Ο νόθος αδελφός του Ιωάννης διεκδίκησε τον θρόνο. Η Ελεονώρα ήταν, μαζί με τους δύο αδελφούς της και την κόρη της, η πρωταγωνίστρια των γεγονότων που οδήγησαν στην κρίση διαδοχής 1383-85 και κορυφώθηκαν με την ήττα του Ιωάννη και του στρατού του στη μάχη της Αλζουμπαρότα. Οι υπήκοοί της την αποκαλούσαν η επίβουλη (a aleivosa) και την εκδίωξαν ένεκα της μοιχείας και της προδοσίας της πατρίδας της· ο ιστορικός Αλεξάντερ Χερκουλάνο την ονόμασε "Λουκριτία Βοργία της Πορτογαλίας".
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1365 τον Ζοάο-Λοουρένσο ντα Κούνια, 2ο κύριο του Πομμπέιρο και είχε τέκνα:
Το 1372 η Ελεονώρα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Φερδινάνδο Α΄ της Πορτογαλίας (Οίκος των Καπετιδών-Βουργουνδίας). Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας
Ουζ
Με το όνομα Ουζ (εβραϊκά: ע֥וּץ ) συναντάμε τρία βιβλικά πρόσωπα στο Βιβλίο της Γένεσις:
Μάρμαρα Ηλείας
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Κλωντ ντε Λα Σανγκλ
Ο Κλωντ ντε Λα Σανγκλ (1494 - 18 Αυγούστου 1557) ήταν ο 48ος Μέγας Μάγιστρος στο Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας (1553 - 1557), τον διαδέχθηκε ο Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ. Γηγενής Γάλλος ενεπλάκη στους πολέμους των Ιπποτών στην Μεσόγειο και στην βόρεια Αφρική εναντίον των Βερβερίνων του Τουργκούτ Ρέις, ιδιαίτερα στην Τζέρμπα και στην Τρίπολη της Λιβύης. Ο Σενγκλέ συμμετείχε σημαντικά στην στρατιωτική ενίσχυση της Μάλτας, ίδρυσε την πόλη Σενγκλέα που πήρε το όνομα της από το Εθνόσημο του. Επέκτεινε το οχυρό του Αγίου Μιχαήλ και ολοκλήρωσε το κάστρο του Σαίντ Έλμο που είχε ξεκινήσει ο προκάτοχος του Χουάν δε Ομέδες ι Κοσκόν. Ο Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας θέλησε να παραχωρήσει την Αφρικάνικη πόλη Αλ-Μαχντίγια στους Ιππότες αλλά εκείνοι το αρνήθηκαν επειδή δεν είχαν χρήματα για να την συντηρήσουν. Ο Κάρολος Ε΄ διέταξε τον αντιβασιλιά της Σικελίας Ζουάν ντε Βέγκα να την καταστρέψει για να μην πέσει στα χέρια των Μουσουλμάνων. Ο Βέγκα έκαψε την Αλ-Μαχντίγια και στην συνέχεια απέκλεισε από σιτάρι τα νησιά της Μάλτας για να τιμωρήσει τους Ιππότες επειδή δεν δέχτηκαν την πόλη. Ο Κλωντ ντε Λα Σανγκλ διέταξε τον μηχανικό Βιτσέντζο Βόγκο να κατασκευάσει περισσότερους μύλους για να μην πεινάσει ο κόσμος. Ο μεγάλος τυφώνας της Μάλτας έγινε πιθανότατα την περίοδο της ηγεμονίας του (1551 ή 1556), σύμφωνα με τις πηγές καταστράφηκαν τέσσερις από τις γαλέρες του, τις αναπλήρωσε με βοήθεια που πήρε από το εξωτερικό. Ο στόλος του με 5 γαλέρες ηττήθηκε από τους Μουσουλμάνους στην Ρόδο και πολλοί σκοτώθηκαν, οι διασωθέντες επέστρεψαν για να μεταφέρουν τα δυσάρεστα νέα στους συγγενείς των σκοτωμένων, θρηνήθηκαν έντονα. Ο Κλωντ ντε Λα Σανγκλ αρρώστησε τότε από την λύπη του και αποσύρθηκε, πέθανε στην Μντίνα (18 Αυγούστου 1557) και τάφηκε στο παρεκκλήσι της Αγίας Άννας μέσα στο κάστρο του Σαίντ Άντζελο. Η καρδιά του μεταφέρθηκε στην εκκλησία της Πεντηκοστής έξω από το Ραμπάτ. Τον 16ο αιώνα τα οστά του μεταφέρθηκαν στην κρύπτη του Καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη στην Βαλέτα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας
Κωνσταντία του Πενιαφιέλ
Η Κωνσταντία-Εμμανουέλα, καστιλιανικά: Constanza Manuel de Peñafiel (1315 με 1323 - 13 Νοεμβρίου 1345) από τον Οίκο της Ιβρέα-Καστίλης ήταν κόρη του δούκα του Πενιαφιέλ & πρίγκιπα της Βιγιένα και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Καστίλης και μετά της Πορτογαλίας.
Ο πρώτος γάμος της
Ο πατέρας της ήταν συγγραφέας. Η Κωνσταντία γεννήθηκε το διάστημα 1315-23. Παντρεύτηκε το 1325 στη Βαγιαδολίδ τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης, αλλά ήταν 5-13 ετών, πολύ μικρή. Έπειτα από 2 έτη ο Αλφόνσος ΙΑ΄ έλυσε τον γάμο και έκανε δεύτερο, με τη Μαρία της Πορτογαλίας, η οποία του έκανε τον Πέτρο.
Η Κωνσταντία φυλακίστηκε στο κάστρο στο Τόρο, ενόσω ο πατέρας της είχε πόλεμο εναντίον του Αλφόνσου ΙΑ΄ ως το 1329. Με τη μεσολάβηση του Χουάν δελ Κάμπο, επισκόπου του Οβιέδο, συμφώνησαν ειρήνη. Αυτό εξασφάλισε την απελευθέρωση της Κωνσταντίας.
Ο δεύτερος γάμος της
Ο Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας έμαθε γρήγορα ότι η κόρη του Μαρία της Πορτογαλίας είχε κακή μεταχείριση από τον Αλφόνσο ΙΑ΄. Όταν ο βασιλιάς της Καστίλης για χάρη της Μαρίας απέρριψε την Κωνσταντία, απομάκρυνε και τον πατέρα της. Ο Αλφόνσος Δ΄, αισθανόμενος σαν να είχε ατιμαστεί η κόρη του, συμμάχησε με ευχαρίστηση με τον Ιωάννη-Εμμανουήλ και πάντρεψε τον γιο του Πέτρο (Α΄) με την Κωνσταντία. Ο γάμος έγινε το 1340 στη Λισαβόνα.
Όταν η Κωνσταντία έφθασε στην Πορτογαλία, η Ινές ντε Κάστρο, κόρη ενός αριστοκράτη γαιοκτήμονα της Καστίλης, τη συνόδευσε ως κυρία των τιμών. Όμως ο Πέτρος (Α΄) ερωτεύθηκε την Ινές πολύ σύντομα και οι δύο έκαναν σχέση. Το σκάνδαλο του δεσμού έκανε τον Αλφόνσο Δ΄ να εκτοπίσει την Ινές από την Αυλή. Τότε οι δύο ερωτευμένοι άρχισαν να ζουν μαζί μυστικά.
Η Κωνσταντία απεβίωσε το 1345, έπειτα από 13 ημέρες από τη γέννηση τού γιου της Φερδινάνδου (Α΄). Τέσσερα έτη μετά η σορός της τάφηκε στο Σανταρέμ της Πορτογαλίας. Έπειτα από το τέλος της, ο Πέτρος (Α΄) μάλλον νυμφεύτηκε την Ινές, η οποία το 1355 φονεύθηκε με διαταγή του Αλφόνσου Δ΄. Το 1357 ο Πέτρος (Α΄) έγινε βασιλιάς της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1325 τον Αλφόνσο ΙΑ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης. Ήταν πολύ μικρή για να κάνει παιδιά και ο Αλφόνσος ΙΑ΄ ακύρωσε το γάμο για να νυμφευτεί άλλη.
Το 1340 η Κωνσταντία έκανε δεύτερο γάμο, με τον Πέτρο Α΄ της Πορτογαλίας (του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος
Ο Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος (κατά κόσμον Γεώργιος Τουρνάς, Νέα Υόρκη, 19 Νοεμβρίου 1946 ), είναι Έλληνας ομογενής επίσκοπος και Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.
Διοικεί την Επαρχία της Βοστώνης από τον Μάρτιο του 1984, αρχικά ως Επίσκοπος Βοστώνης (1984–1997), κατόπιν ως Μητροπολίτης Ανέων (1997–2002) και τέλος ως Μητροπολίτης Βοστώνης από τον Δεκέμβριο του 2002 ως σήμερα.
Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Γεώργιος Τουρνάς γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1946 στη Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου και μεγάλωσε. Οι γονείς του ονομάζονταν Βασίλειος και Σταυρούλα. Φοίτησε στο Ελληνικό Σχολείο του Καθεδρικού Ναού της Αγίας Τριάδος της Νέας Υόρκης και αποφοίτησε από το Λύκειο "McBurney High School" στο Μανχάταν.
Σπούδασε στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού (Hellenic College Holy Cross) της Βοστώνης και έλαβε πτυχίο (BA) Ελληνικών Σπουδών το 1968. Κατόπιν σπούδασε Θεολογία, λαμβάνοντας πτυχίο (BDiv) το 1971. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Θεολογία (MSTh) το 1972 και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας δίπλωμα το 1975. Έλαβε τιμητικά διδακτορικά διπλώματα (DDiv) στη Θεολογία, από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης (1985) και από την Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης (2001).
Ιερωσύνη
Τον Ιούλιο του 1973 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο. Υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου έως το 1979. Στις 25 Δεκεμβρίου 1979 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη από τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο. Από το 1979 έως το 1982 διετέλεσε προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος της Νέας Υόρκης.
Αρχιερωσύνη
Στις 25 Μαΐου 1982 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Επίσκοπος Σκοπέλου, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Χειροτονήθηκε στο επισκοπικό αξίωμα στις 18 Ιουλίου 1982. Στις 13 Μαρτίου 1984 εξελέγη ως επαρχιούχος Επίσκοπος Βοστώνης. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνορθόδοξης Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού από το 1989 έως το 1995. Στις 24 Νοεμβρίου 1997 εξελέγη Μητροπολίτης Ανέων και Πρόεδρος της Επισκοπής Βοστώνης.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2002, η Επισκοπή Βοστώνης ανυψώθηκε σε Μητρόπολη. Ο Μεθόδιος εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Βοστώνης. Είναι μέλος της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής.
Ύστερα από την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, διετέλεσε τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 2019.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κατηγορία:Ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κατηγορία:Μητροπολίτες της Αρχιεπισκοπής Αμερικής Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς κληρικοί
Βασίλειος Θεοδωροκάνος
Ο Βασίλειος Θεοδωροκάνος ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας από τον Φεβρουάριο έως την άνοιξη του 1043. Ήταν αριστοκράτης πρώην φίλος και συμπολεμιστής του Γεωργίου Μανιάκη, όταν διορίστηκε για να πάει στη βυζαντινή Απουλία και την Καλαβρία και να αντιμετωπίσει τις εξεγέρσεις των Μανιάκη και Αργυρού το 1042 αντικαθιστώντας τον Πάρδο.
Τον Φεβρουάριο του 1043 αποβιβάστηκε στο Μπάρι. Ο Αργυρός και οι Νορμανδοί προσπάθησαν να περικυκλώσουν το Οτράντο αλλά ο στόλος του Θεοσωρόκανου τους εμπόδισε. Ο Μανιάκης, όμως, έφυγε και αποβιβάστηκε στο Δυρράχιο με το στρατό του. Ο Αργυρός έκανε τελικά ειρήνη με τους βυζαντινούς και ο Θεοδωρόκανος αντικαταστάθηκε από τον Ευστάθιο Παλατινό. Στη συνέχεια, οδήγησε τον Βυζαντινό στόλο εναντίον της επιδρομής των Ρως τον Ιούλιο του 1043.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Μάρτιν Μπούμπερ
Ο Μάρτιν Μπούμπερ (Martin Mordechai Buber, 8 Φεβρουαρίου 1878 - 13 Ιουνίου 1965) ήταν Αυστριακός φιλόσοφος και σιωνιστής, εβραϊκής καταγωγής.
Βίος
Ο Μάρτιν Μπούμπερ γεννήθηκε στη Βιέννη το 1878. Μεγάλωσε στο Λέμπεργκ (σημερινό Λβίβ της Ουκρανίας) κοντά στους γονείς του πατέρα του. Σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης στα Πανεπιστήμια της Βιέννης, Λειψίας, Ζυρίχης, Φραγκφούρτης. Το 1904 έγινε διδάκτορας της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης με τη διατριβή Συμβολές στην ιστορία του προβλήματος της εξατομίκευσης Το 1933 έγινε καθηγητής στην έδρα της Επιστήμης της Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης. Μέχρι το 1938 ήταν καθηγητής της Εβραϊκής θεολογίας και Ηθικής στο Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης. Ήταν καθηγητής του Εβραϊκού Πανεπιστημίου στην Παλαιστίνη όπου είχε έλθει από το 1938. Επίσης είχε αναδειχθεί σε επίτιμο καθηγητή κοινωνιολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Ο Δήμος της Ιερουσαλήμ του είχε απονείμει τον τίτλο της Ελευθερίας της πόλεως. Ο Ταγκ Χάμερσκελντ τον είχε προτείνει για το βραβείο Νόμπελ. Έλαβε τιμητικές διακρίσεις από τα Πανεπιστήμια Παρισιού, Άμπερντιν, Ιερουσαλήμ. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών και Καλών Τεχνών του Ισραήλ και ιδρυτής του Κολλεγίου Εκπαιδεύσεως Διδασκάλων για την επιμόρφωση των ενηλίκων Εβραίων μεταναστών. Πέθανε στις 14 Ιουνίου 1965 στα Ιεροσόλυμα. thumb|left|300px|Ο Μάρτιν Μπούμπερ ήταν Εβραίος φιλόσοφος
Ο Μπόυμπερ και ο Σιωνισμός
Το 1890 προσχώρησε στον Σιωνισμό αλλά το 1901 αποχώρησε διαφωνώντας με τον Τέοντορ Χερτσλ σχετικά με τη λύση του Εβραϊκού ζητήματος, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους ιδεολόγους του πολιτιστικού εθνικιστικού εβραϊκού κινήματος. Το 1901 εξέδωσε το σιωνιστικό περιοδικό Die Welt (Ο Κόσμος'')
Η θρησκειοφιλοσοφική σκέψη του
Η φιλοσοφία του έχει περσοναλιστικό περιεχόμενο και είναι αμάλγαμα θρησκευτικού μυστικισμού, επιρροών από την Παλαιά Διαθήκη, σύγχρονης ψυχολογίας και ορθολογισμού. Σύμφωνα με τον Μπούμπερ ο άνθρωπος μπορεί να πραγματοποιήσει άμεση επαφή με τον Θεό διαμέσου της άμεσης επαφής με τον συνάνθρωπό του. Υπάρχει η αναγκαιότητα διαλόγου μεταξύ Θεού και ανθρώπου.Υπάρχουν δύο θεμελιώδεις σχέσεις: α)το Εγώ-Εσύ και β)το Εγώ-Αυτό. Η πρώτη διακρίνεται για την ανοικτότητά της την αμοιβαιότητά της και την αίσθηση της προσωπικής εμπλοκής. Το Εσύ δεν συνιστά χειριζόμενο, μετρήσιμο αντικείμενο αλλά ως κάτι που ανταποκρίνεται μέσα από την ιδιοπροσωπία του. Ενώ το Εγώ-Αυτό αντιμετωπίζεται ως κάτι απρόσωπο. Για τον Μπόυμπερ ο Θεός είναι το έσχατο Εσύ που δεν μπορεί να εκπέσει σε αυτό Το φιλοσοφικό του πιστεύω τόνιζε την ατομική ευθύνη. Η θρησκεία για τον Μπούμπερ ήταν εμπειρία και όχι δόγμα, γι 'αυτό και αναφορικά με το ζήτημα των σχέσεων Ιουδαϊσμού-Χριστιανισμού τόνιζε τις μη δογματικές πλευρές των σχέσεών τους και τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ τους.
Επιρροές που δέχθηκε
Στις πρώιμες επιδράσεις που δέχθηκε ήταν ο χασιδισμός και Νεοκαντιανισμός. Ο Μπούμπερ δέχθηκε επιδράσεις από τον Νίτσε και την κριτική που άσκησε στον σύγχρονο πολιτισμό. Επίσης από τον προσωποκρατικό σοσιαλισμό του Γκ.Λαντάουερ
Οι αντιλήψεις του για τις Αραβοϊσραηλιτικές σχέσεις
Από το 1916 έως το 1924 εξέδιδε το μηνιαίο περιοδικό Der Jude (Ο Εβραίος ) όπου προωθούσε την ιδέα συνεργασίας Εβραίων και Αράβων. Ήταν από τους πρωτοπόρους στη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα σε Άραβες και Ισραηλινούς, και στα ζητήματα αφοπλισμού γεγονός που τον έφερε αργότερα σε σύγκρουση με την κυβέρνηση του Δαβίδ Μπεν Γκουριόν.
Συγγραφικό έργο
Έχει γράψει και το μυθιστόρημα Ο Γκόγκ και ο Μαγκόγκ, 1949 όπου περιγράφει τη ζωή των Χασίδ της Πολωνίας στις αρχές του 19ου αιώνα Επίσης με τον Εβραίο φιλόσοφο Φ. Ρόζεντσβάιχ μετέφρασε στα Γερμανικά την Παλαιά Διαθήκη (1925-1937 και νέα επεξεργασία 1954-1962)
Πηγές
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Ευστάθιος Παλατινός
Ο Ευστάθιος Παλατινός ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας από το φθινόπωρο του 1045 έως τον Σεπτέμβριο του 1046. Η κύρια πηγή για τη διάρκεια της θητείας του, είναι το χρονικό του Λύκου του πρωτοσπαθάριου.
Είχε σταλεί στην βυζαντινή Ιταλία για να αντικαταστήσει τον Αργυρό όταν ο τελευταίος ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Έφτασε στο Οτράντο και ταξίδεψε στο Μπάρι, που ήταν η έδρα του κατεπάνω. Νικήθηκε κοντά Τάραντα από τον Νορμανδό κόμη της Απουλίας και της Καλαμβρίας Ντρόγκο. Επέστρεψε στο Μπάρι όπου συναντήθηκε με το νέο κατεπάνω κι αντικαταστάτη του Ιωάννη Ραφαήλ.
Πηγές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Βλάντιτσιν Χαν
Το Βλάντιτσιν Χαν (σερβικά: Владичин Хан/Vladičin Han) είναι κωμόπολη και δήμος που βρίσκεται στο Διαμέρισμα Πτσίνια της νότιας Σερβίας. Από το 2011, ο πληθυσμός της κωμόπολης είναι 8.030 κάτοικοι, ενώ ο πληθυσμός του δήμου είναι 20.871.
Από το 1929 έως το 1941, το Βλάντιτσιν Χαν ήταν τμήμα της Μπανόβινας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Βεατρίκη της Καστίλης (1293-1359)
Η Βεατρίκη της Καστίλης (Καστιλιανικά: Beatriz, Τόρο, 8 Μαρτίου 1293 – 25 Οκτωβρίου 1359) μέλος του Οίκου της Ιβρέας-Καστίλης ήταν πριγκίπισσα της Καστίλης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας (1325 - 1357). Παρέμεινε βασίλισσα της Πορτογαλίας από την άνοδο στον θρόνο του συζύγου της Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας (1325) μέχρι τον θάνατο του (28 Μαΐου 1357). Η Βεατρίκη ήταν κόρη του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης και της Μαρίας των Ιβρέα-Καστίλης, κόρης του Αλφόνσου κυρίου της Μολίνα. Είχε άλλα έξι αδέλφια ανάμεσα στα οποία ήταν ο Φερδινάνδος Δ΄ της Καστίλης και η Ισαβέλλα της Καστίλης, βασίλισσα της Αραγωνίας σύζυγος του Ιάκωβου Β΄ της Αραγωνίας και του Ιωάννη Γ΄ της Βρετάνης.
Πρώτα χρόνια
thumb|250px|left|Η Βεατρίκη της Καστίλης όπως εμφανίζεται σε ένα γενεαλογικό δέντρο του 16ου αιώνα Σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών έκλεισε η γαμήλια συμφωνία (13 Σεπτεμβρίου 1297), ο στόχος ήταν να επανέλθουν οι φιλικές σχέσεις ανάμεσα στο Βασίλειο της Καστίλης και την Πορτογαλία ύστερα από συγκρούσεις που κράτησαν πολλά χρόνια. Με την "Συνθήκη του Αλκανίκες" που υπέγραψαν ο μητέρα της Μαρία της Μολίνα και ο μελλοντικός πεθερός της Διονύσιος της Πορτογαλίας συμφωνήθηκαν οι διπλοί γάμοι ανάμεσα στα παιδιά τους. Η Βεατρίκη θα παντρευόταν τον διάδοχο του Πορτογαλικού θρόνου Αλφόνσο Δ΄, η αδελφή του Κωνσταντία της Πορτογαλίας θα παντρευόταν ταυτόχρονα τον αδελφό της βασιλιά της Καστίλης Φερδινάνδο Δ΄. Η Βεατρίκη εγκατέλειψε αμέσως μετά την Καστίλη και μετακινήθηκε στην Πορτογαλία όπου μεγάλωσε στην αυλή του βασιλιά Διονυσίου μαζί με τον μελλοντικό σύζυγο της ο οποίος τότε ήταν έξι ετών. Ο μελλοντικός πεθερός της κληρονόμησε από τον κοινό τους παππού βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο τον Σοφό την τεράστια αγάπη για την ποίηση, την λογοτεχνία και τους τροβαδούρους, στοιχεία που είχε έντονα και η Βεατρίκη. Δύο από τους νόθους γιους του Διονυσίου ήταν επίσης σημαντικές καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες : Ο Πέτρος Αλφόνσος του Μπαρσέλος που έγραψε τα "Γενικά Χρονικά της Ισπανίας" και την "Βίβλο Γενεαλογιών" και ο Αλφόνσος Σάντσες του Αλμπουκέρκε, αγαπημένος γιος του βασιλιά επίσης μεγάλος τροβαδούρος.
Γάμος και προίκα
Με την υπογραφή της "Συνθήκης του Αλκανίκες" και τη μετακόμιση της Βεατρίκης στην Πορτογαλία ο βασιλιάς Διονύσιος έδωσε προίκα στην μελλοντική νύφη του μιά σειρά από πόλεις όπως η Έβορα, η Βίλα Βισόζα, η Βίλα Ρεάλ και η Βίλα Νόβα ντε Γκάια, της εξασφάλισαν ετήσια έσοδα 6.000 λίρες. Μετά τον γάμο η προίκα αυξήθηκε, ο σύζυγος της που δεν είχε ανέβει ακόμα στον θρόνο της έδωσε περιουσία στην Σανταρέμ (1325), στην Αταλάια (1337), μια βίλα στο Αλενκέρ (1341), την Μονή Αγίου Βικεντίου εκτός των τειχών (1350) και μιά βίλα στην Σίντρα. Ο γιος της Πέτρος αργότερα (1357) της έδωσε περισσότερες πόλεις όπως την Όμπιδος, την Τόρρες Νόβας, την Ουρέμ και την Πόρτο ντε Μος. Η τελετή του γάμου πραγματοποιήθηκε στην Λισαβόνα (12 Σεπτεμβρίου 1309). Η παπική απαλλαγή ήταν απαραίτητη λόγω της συγγένειας αφού κοινός πρόγονος τόσο στην Βεατρίκης και τον Αλφόνσο όσο και στα αδέλφια τους ήταν ο βασιλιάς της Καστίλης Αλφόνσος ο Σοφός. Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ έδωσε την απαλλαγή με Παπική Βούλα (1301) αλλά επειδή το ζευγάρι ήταν ανήλικο ο γάμος αναβλήθηκε μέχρι την εποχή που ο Αλφόνσος έφτασε 18 ετών και η Βεατρίκη 16. Ο γάμος ήταν γόνιμος και ευτυχής, ο Αλφόνσος Δ΄ έσπασε την παράδοση των προκατόχων του και δεν έκανε κανένα παιδί εκτός γάμου, τα τέσσερα από τα επτά παιδιά τους πέθαναν σε βρεφική ηλικία.
Ειρηνική βασίλισσα
thumb|250px|left|Το "κάστρο του [[Όμπιδος το οποίο ο Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας έδωσε δώρο στην μητέρα του]] Η Βεατρίκη όπως και η πεθερά της μεγάλωσε από μικρή στην Πορτογαλία και σαν βασίλισσα έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πολιτικές υποθέσεις του βασιλείου, ήταν "η πρώτη Πορτογαλίδα βασίλισσα που γεννήθηκε ξένη και πέθανε σαν γνήσια Πορτογαλίδα". Με τον θάνατο του πεθερού της ο σύζυγος της Αλφόνσος Δ΄ που ανέβηκε στον θρόνο "δεν είχε ξεχάσει τα προηγούμενα μίση του"''. Ο ετεροθαλής αδελφός του Αλφόνσος Σάντσες που είχε συγκρουστεί μαζί του για την διαδοχή εισήχθη σε δίκη σαν υπεύθυνος για τον θάνατο του άλλου ετεροθαλούς αδελφού τους Χοάο Αλφόνσο και εξορίστηκε στην Καστίλη. Όταν ο σύζυγος και ο ανεψιός-γαμπρός της Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης βρέθηκαν σε πόλεμο (1336-1339) η Βεατρίκη διέσχισε τα σύνορα και έφτασε στην Μπαδαχόθ με στόχο να συναντήσει τον βασιλιά της Καστίλης και να κλείσει ειρήνη, οι προσπάθειες δεν είχαν αποτέλεσμα. Έστειλε απεσταλμένους στην αυλή του Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας με στόχο να ενισχυθούν οι σχέσεις ανάμεσα στο Βασίλειο της Πορτογαλίας και το Βασίλειο της Αραγωνίας που είχαν εξασθενήσει σημαντικά τον τελευταίο καιρό. Ο λόγος ήταν ότι ο γιος της ο μελλοντικός Πέτρος Α΄ της Αραγωνίας αρνήθηκε να παντρευτεί την Λευκή, ανεψιά του βασιλιά της Αραγωνίας επειδή την βρήκε "διανοητικά καθυστερημένη, συνεπώς ανίκανη για γάμο".
Με την δολοφονία της Ινές ντε Κάστρο η χώρα βρέθηκε σε απειλή νέου σκληρού εμφύλιου πολέμου ανάμεσα στον γιο της και τον σύζυγο της Αλφόνσο Δ΄ που διέταξε την δολοφονία της. Η Βεατρίκη και ο αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα με σκληρές προσπάθειες κατάφεραν να συμφιλιώσουν πατέρα και γιο και να κλείσουν ειρήνη (1355). Στο θρησκευτικό τομέα ίδρυσε νοσοκομείο στην Λισαβώνα (1329), με τον σύζυγο της ίδρυσε ίδρυμα με στόχο την θεραπεία 24 φτωχών ανθρώπων και από τα δύο φύλλα, χρηματοδοτούσε καθημερινά το ίδρυμα και παρείχε όλες τα έξοδα. Στην διαθήκη της άφησε σημαντικά ποσά στα διάφορα τάγματα ιδιαίτερα το Τάγμα των Δομινικανών και το Τάγμα των Φραγκισκανών, ζήτησε να ταφεί με το απλό Φραγκισκιανό ένδυμα.
Οικογένεια
thumb|250px|right|Ο Καθεδρικός ναός της Λισαβώνας όπου βρίσκονται οι τάφοι της Βεατρίκης και του συζύγου της Με τον σύζυγό της Αλφόνσο Δ΄ της Πορτογαλίας απέκτησε :
Η βασίλισσα Βεατρίκη εκτέλεσε τρεις διαθήκες και τάφηκε στην Λισαβώνα σε ηλικία 66 ετών, τάφηκε στον Καθεδρικό ναό της Λισαβώνας δίπλα από τον σύζυγο της όπως ζήτησε στην διαθήκη της. Άν και οι τάφοι είχαν κατασκευαστεί το βασιλικό ζεύγος τάφηκε στην αρχή στην χορωδία της εκκλησίας, ο Ιωάννης Α΄ της Πορτογαλίας μετέφερε αργότερα τις σαρκοφάγους στο παρεκκλήσι του Καθεδρικού ναού. Ο τάφος καταστράφηκε από τον Μεγάλο Σεισμό της Λισαβόνας (1755) αλλά τον 18ο αιώνα αιώνα αντικαταστάθηκε με νέους. Η "Λίβρος των Διαταγμάτων του Καθεδρικού" (1710-1716) περιγράφει τον τάφο της Βεατρίκης όμοιο με αυτόν του συζύγου της με την επιγραφή "Βεατρίκη, βασίλισσα της Πορτογαλίας και σύζυγος του Αλφόνσου Δ΄".
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης
Σιτοχώρι Ηλείας
Το Σιτοχώρι είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Καρυάς που βρίσκεται στο Νομό Ηλείας, 31,26 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου, σε υψόμετρο 397 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 71 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Ονομασία
Ο οικισμός έως το 1957 ονομαζόταν Καρακασίμι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Πειρίθου κατάβασις
Η Πειρίθου κατάβασις ή  ήταν ένα από τα επικά ποιήματα που ο Παυσανίας απέδιδε στον Ησίοδο.
Υποθέτουμε πως διηγιόταν την κάθοδο των δύο ηρώων στο βασίλειο του Κάτω Κόσμου με σκοπό να κλέψουν την Περσεφόνη που ο Πειρίθους την ήθελε για γυναίκα του. Από άλλες διηγήσεις γνωρίζουμε ότι ο Άδης κατάλαβε το σχέδιο τους και με δόλο τους έβαλε να καθίσουν στον θρόνο της λήθης. Έμειναν εκεί μαρμαρωμένοι για πολύ καιρό μέχρι που ήρθε ο Ηρακλής, ο οποίος κατόρθωσε να ελευθερώσει τον Θησέα, αλλά όχι και τον Πειρίθου που έμεινε για πάντα αλυσοδεμένος στον Κάτω Κόσμο. Από την Πειρίθου κατάβασιν δεν διασώθηκε κανένα απόσπασμα. Πιθανολογείται μόνον ότι οι 27-30 μισοκατεστραμμένοι στίχοι ενός παπυρικού αποσπάσματος, που περιγράφουν την συνάντηση του νεκρού Μελεάγρου με τον Θησέα και τον Πειρίθουν, ανήκαν ίσως στο έπος αυτό. (Θα μπορούσαν βέβαια να ανήκουν και στην Μινυάδα στην οποία επίσης, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας, περιγραφόταν η κάθοδος του Θησέα και του Πειρίθου στον Άδη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Κούρνικ
Το Κούρνικ (πολωνικά: Kórnik, Kurnik, 1939-45 Burgstadt) είναι πόλη του Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι περίπου 8.042 κάτοικοι (2020). Είναι ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής της Μείζονος Πολωνίας και του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας λόγω του ιστορικού κάστρου και του δενδροκομείου, που συγκαταλέγεται στις παλαιότερες και πλουσιότερες συλλογές δέντρων και θάμνων στην Πολωνία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκτύπωση του κάστρου του 19ου αιώνα από τον [[Ναπολέων Όρντα]] Μέχρι το 1961, το Κούρνικ ήταν ξεχωριστό από το Μπνιν, που βρισκόταν μόλις 1 χλμ. μακριά. Και οι δύο πόλεις ιδρύθηκαν τον Μεσαίωνα (το Μπνιν απέκτησε προνόμια πόλης το 1395 και το Κούρνικ το 1426), αλλά το Μπνιν έχασε τα προνόμια πόλης το 1934 και το 1961 έγινε μέρος του Κούρνικ. Η διευρυμένη πόλη περιλαμβάνει επίσης τον πρώην οικισμό Πρόβεντ (Prowent), γενέτειρα της βραβευμένης με Νόμπελ ποιήτριας, Βισουάβα Σιμπόρσκα.
Ο Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας ίδρυσε ένα πρώιμο πολωνικό γκορντ στο σημερινό Μπνιν τον 10ο αιώνα. Το Κούρνικ αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε έγγραφα τον 12ο αιώνα, ενώ η πόλη Μπνιν άρχισε να αναπτύσσεται τον 13ο αιώνα και ένα καστελάτο βρισκόταν στο Μπνιν από το 1232. Μετά την παραχώρηση των προνομίων πόλης, τόσο το Κούρνικ όσο και το Μπνιν ήταν ιδιωτικές πόλεις της πολωνικής αριστοκρατίας, διοικητικά τοποθετημένες στο Πόβιατ Πίζντρι στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το Κούρνικ ανήκε αρχικά στην οικογένεια Γκούρκα (Górka) μέχρι το 1592. Το οικόσημο Γούντζια της οικογένειας Γκούρκα είναι το οικόσημο του Κούρνικ από τότε. Στη συνέχεια, την πόλη κατείχαν οι οικογένειες Τσανρκόφσκι, Γκρουντζίνσκι και Ντζιαουίνσκι. αριστερά|μικρογραφία| Δημόσια εκτέλεση Πολωνών αμάχων που πραγματοποιήθηκε από την [[Einsatzgruppen|Einsatzgruppe VI στις 20 Οκτωβρίου 1939]] Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε και προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία από το 1939 έως το 1945 ως μέρος του Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Μετονομάστηκε σε Burgstadt σε μια προσπάθεια να σβηστούν τα ίχνη της πολωνικής προέλευσης. Ήδη στις 27 Σεπτεμβρίου 1939, οι Γερμανοί κατέσχεσαν και λεηλάτησαν το πλούσιο μουσείο και τη βιβλιοθήκη του Κάστρου του Κούρνικ. Στις 20 Οκτωβρίου 1939, η γερμανική Einsatzgruppe VI πραγματοποίησε δημόσια εκτέλεση 16 Πολωνών στην Πλατεία Αγοράς στο πλαίσιο της Επιχείρησης Τάννενμπεργκ. Ανάμεσα στα θύματα ήταν ο προπολεμικός δήμαρχος Τεόφιλ Βολνιέβιτς. Κάτοικοι του Κούρνικ ήταν επίσης μεταξύ των 15 Πολωνών που δολοφονήθηκαν την ίδια μέρα σε μια δημόσια εκτέλεση στην κοντινή Μοσίνα. Σκοπός των εκτελέσεων ήταν ο κατευνασμός και η τρομοκρατία των Πολωνών. Ωστόσο, το πολωνικό κίνημα αντίστασης ήταν ακόμα οργανωμένο στην πόλη. Μεταξύ των Πολωνών δασκάλων που δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν ήταν και ντόπιοι δάσκαλοι.
Αξιοθέατα
μικρογραφία| [[Ροδόδενδρο|Ροδόδεντρα στο δενδροκομείο του Κούρνικ]] Οι αξιοσημείωτες τοποθεσίες της πόλης περιλαμβάνουν:
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Κοτβίτσα Κούρνικ. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κούρνικ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Πόζναν
Βαθύλακκος Καρδίτσας
Ο Βαθύλακκος (Λακρέσι), Καρδίτσας αποτελεί οικισμό της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε απόσταση 41 χλμ. από την πρωτεύουσα του νομού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 780 περίπου μέτρων ενώ συνορεύει ανατολικά με την Λουτροπηγή (Σμόκοβο), νοτιοανατολικά με το Αηδονοχώρι, δυτικά με την Μολόχα, βόρεια με το Θραψίμι και την Απιδιά και νοτιοδυτικά με την Φουρνά της Ευρυτανίας. Ανήκει διοικητικά στον δήμο Σοφάδων.
Αξιόπιστες γραπτές μαρτυρίες αναφέρουν την ύπαρξη του χωριού στα τέλη του 16ου αιώνα. Ονομαζόταν Λακρέσι και προσαρτήθηκε στην Ελλάδα μαζί με την υπόλοιπη Θεσσαλία το 1881 με την διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης. Μετονομάστηκε σε Βαθύλακκο το 1927. Ο αριθμός των κατοίκων του χωρίου είναι περί τους 128 σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2021, ενώ η προηγούμενη απογραφή (2011) αναγνώριζε 126.
Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι κατά πολύ λιγότεροι, κυρίως γεωργοί και κτηνοτρόφοι που συνεχίζουν την παραγωγή γνήσιων τυροκομικών προϊόντων, κρέατος ελευθέρας βοσκής, φασολιών, πατάτας, κρασιού, τσίπουρου και μελιού. Παράγονται επίσης καρύδια, κάστανα και αρωματικά φυτά που υπάρχουν σε αφθονία στις πλαγιές και τις εκτεταμένες δασικές εκτάσεις της περιοχής. Δύο ποτάμια περνάνε μέσα από το χωριό. Το ένα πηγάζει από τη θέση «Παπά Βρύση» και το άλλο από τη θέση «Κουδουνόβρυση».
Το χωριό του Βαθυλάκκου κοσμείται από δύο ιερούς ναούς, αυτούς της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και της Αγίας Παρασκευής, ενώ πλησίον του χωριού, σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου υπάρχει ιερό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στους Αγίους Δημητριο, Πέτρο και Παύλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Νικηφόρος Δοκειανός
Ο Νικηφόρος Δοκειανός ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας από το 1039 αντικαθιστώντας τον Μιχαήλ Σπονδύλη έως τον θάνατο του 1040.
Κατά την θητεία του έγινε η αποστασία του βυζαντινού στρατηγού Αρντουίνου ο οποίος προσχώρησε στις τάξεις του εξεγερμένου Αργυρού και των Νορμανδών. Σκοτώθηκε στο Άσκολι Σατριάνο στις αρχές του 1040, με τον θάνατό του, η εξέγερση επιταχύνθηκε.
Μω
Το  Μω (γαλλικά: Meaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς. Βρίσκεται 41,1 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο του Παρισιού. Το Μω είναι υπονομός του τμήματος Σεν-ε-Μαρν. Το 2014 είχε πληθυσμό 53.526 κατοίκων.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μελντουά (γαλλικά: Meldois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Μπίλι Γουέστ
Ο Μπίλι Γουέστ (αγγλ. Billy West, 16 Απριλίου 1950) είναι Αμερικανός ηθοποιός φωνής. Ο Γουέστ είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη δουλειά του στο The Ren & Stimpy Show, Doug και Futurama.
Ο Γουέστ έχει δηλώσει ότι οι αγαπημένοι του χαρακτήρες είναι οι Φίλιπ Φράι (Futurama) και Stimpy (Ren and Stimpy).
Ακόμη, έχει εκφράσει τη δυσαρέσκεια του σχετικά με το φαινόμενο που παρατηρείται, όπου πολλοί κινηματογραφικοί αστέρες δανείζουν τις φωνές τους σε ταινίες.
Εκτός από ηθοποιός, ο Γουέστ είναι κιθαρίστας και τραγουδιστής-στιχουργός σε μία μπάντα που ονομάζεται Billy West and The Grief Counselors.
Τηλεόραση
Το πρώτο του έργο στη τηλεόραση ήταν το 1988 στην σειρά κινουμένων σχεδίων Beany και Cecil. Αργότερα σημείωσε επιτυχία με το The Ren and Stimpy Show, όπου δάνεισε τη φωνή του στους δύο βασικούς χαρακτήρες της σειράς, τον Ren και τον Stimpy, με τη σειρά Doug του καναλιού Nickelodeon, όπου ανέλαβε το ρόλο του Doug και στη συνέχεια με το Futurama. Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Γουέστ έχει δανείσει τη φωνή του σχεδόν σε 120 χαρακτήρες.
Αργότερα, συνεργάστηκε και με τη Warner Bros., καθώς είναι ένας από τους λίγους ηθοποιούς που μπορούν να μιμηθούν τις αυθεντικές φωνές των Bugs Bunny, Daffy Duck, Elmer Fudd και διαφόρων άλλων χαρακτήρων.
Επίσης, ο Γουέστ είναι η φωνή του "Κόκκινου" στις διαφημίσεις της Μ&Μ και δανείζει τη φωνή του σε πολλούς μικρούς χαρακτήρες στη σειρά Rick & Steve: The Happiest Gay Couple in All the World, ώστε να συμμετέχει σχεδόν σε κάθε επεισόδιο.
Ο Γουέστ δάνεισε τη φωνή του στο χαρακτήρα Moobeard του Moobeard the Cow Pirate, ενός σύντομου Animation στο κανάλι Random! Cartoons.
Επιπλέον, έχει αναλάβει πάλι το ρόλο του ως Elmer Fudd στη σειρά The Looney Tunes Show του καναλιού Cartoon Network.
Ταινίες
Η πιο γνωστή κινηματογραφική δουλειά του Γουέστ ήταν ίσως στη ταινία Space Jam. Ο Γουέστ πρωταγωνίστησε μαζί με τον Μάικλ Τζόρνταν παρέχοντας τις φωνές των Bugs Bunny και Elmer Fudd. Ο Γουέστ ανέλαβε πάλι το ρόλο του ως Bunny και Fudd σε επόμενες ταινίες των Looney Tunes.
Το 1998, πρωταγωνίστησε στην ταινία Scooby-Doo on Zombie Island ως Shaggy Rogers, το δεύτερο άτομο που δάνεισε τη φωνή του στο χαρακτήρα μετά τον Casey Kasem.
To 2000, παραχώρησε επιπλέον φωνές για τη ταινία της Walt Disney Pictures, Dinosaur.
To 2004, ο Γουέστ δάνεισε τη φωνή του στον κλασσικό χαρακτήρα Ποπάι στη ταινία Popeye's Voyage: The Quest for Pappy και έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στη ταινία του Μαρκ Χάμιλλ, Comic Book: The Movie. Ακόμη έκανε μία cameo εμφάνιση στη ταινία Garfield: The Movie.
Άλλες ταινίες που συμμετέχει φωνητικά ο Γουέστ είναι: Joe's Apartment, Cats & Dogs, Olive, the Other Reindeer, TMNT, The Proud Family Movie, και τρεις απευθείας σε βίντεο ταινίες Tom and Jerry.
Προσωπική ζωή
Ο Γουέστ είχε κακοποιηθεί ως παιδί από τον πατέρα του και είχε προβλήματα με καταχρήσεις ουσιών ως νέος ενήλικας. Έχει παραμείνει νηφάλιος από την ηλικία των τριάντα-πέντε ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Σαχάν Ντόσοβα
Η Σαχάν Ντόσοβα, ή Σάχαν Ντόσοβα (Сaxaн Дocoвa, 27 Μαρτίου 1879 – 9 Μαΐου 2009) ήταν μια γυναίκα από το Καζακστάν για την οποία υπάρχουν ισχυρισμοί ότι είναι ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο.
Ισχυρισμός μακροζωίας
Αν ο ισχυρισμός για την ημερομηνία γέννησής της είναι σωστός και είχε γεννηθεί στις 27 Μαρτίου 1879, η Σαχάν θα ήταν 130 ετών και 43 ημερών όταν πέθανε στις 9 Μαΐου 2009. Θα ήταν 8 χρόνια μεγαλύτερη από την Ζαν Καλμάν, μια Γαλλίδα η οποία πέθανε το 1997 με την μεγαλύτερη επιβεβαιωμένη διάρκεια ζωής στην ιστορία, 122 έτη και 164 ημέρες.
Η υπόθεση της Ντόσοβα αποκαλύφθηκε κατά την διάρκεια απογραφής στο Καζακστάν. Ωστόσο, υπήρχαν αμφιβολίες για την ημερομηνία γέννησής της, επειδή δεν έχει πιστοποιητικό γεννήσεως και είναι συνηθισμένο για ανθρώπους σε αυτήν την ηλικία να δηλώνουν δική τους ημερομηνία γέννησης. Ένα άλλο σημείο διαφωνίας είναι ότι κατά την στιγμή των υποτιθεμένων 130ων γενεθλίων της, η μόνη εν ζωή κόρη της ήταν 76 ετών, που σημαίνει ότι η Ντόσοβα θα ήταν 54 ετών όταν την γέννησε.
Θάνατος
Η Ντόσοβα πέθανε στις 9 Μαΐου του 2009, σε υποτιθέμενη ηλικία 130 ετών, περίπου ένα μήνα μετά αφότου γλίστρησε και έπεσε στο πάτωμα του μπάνιου στο σπίτι της. Ένας γείτονάς της είπε ότι "Έσπασε το γοφό της το φθινόπωρο και ποτέ δεν επανήλθε".
Προσωπική ζωή
Σε μια συνέντευξη το Μάρτιο του 2009, η Σαχάν είπε: "δεν έχω κανένα μυστικό. Δεν έχω πάρει ποτέ χάπια και αν ήμουν άρρωστη, θα χρησιμοποιούσα τις θεραπείες της γιαγιάς για να με θεραπεύσουν. Δεν έχω φάει ποτέ γλυκό. Δεν μου αρέσουν." Ομολόγησε όμως ότι τις αρέσει το κουρτ, τοπικό έδεσμα το οποίο φτιάχνεται από αποξηραμένο αλατισμένο τυρί cottage και αλεσμένο σιτάρι.
Σύμφωνα με την μεγαλύτερη εγγονή της, η Ντόσοβα μεγάλωσε ως ορφανή στα βρεφικά και παιδικά της χρόνια. Είχε παντρευτεί δύο φορές και είχε μείνει χήρα στην Μάχη του Στάλινγκραντ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο τρία από τα παιδιά της βρίσκονται εν ζωή το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι