cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρίντγιοφ Νάνσεν
Το 1895, στα πλαίσια μιας αποστολής στον Βόρειο Πόλο μαζί με έναν σύντροφό του, κατάφερε να φθάσει σε γεωγραφικό πλάτος 86°14΄, το βορειότερο σημείο στο οποίο μέχρι τότε είχε καταφέρει να φθάσει άνθρωπος. Τρία χρόνια νωρίτερα είχε διασχίσει, μαζί με 5 συντρόφους του, χρησιμοποιώντας σκι και έλκηθρα, το νότιο τμήμα της Γροιλανδίας, από το Umivik στο Gotthab.
Διετέλεσε πρεσβευτής της Νορβηγίας στο Λονδίνο, τη διετία 1906-1908.
Υπήρξε ο πρώτος Ύπατος Αρμοστής της Κοινωνίας των Εθνών για τους Πρόσφυγες. Το 1922 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την προσφορά του στους πρόσφυγες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον θάνατό του, η Κοινωνία των Εθνών ίδρυσε το Διεθνές Γραφείο Νάνσεν για τη στήριξη των προσφύγων. Για την προσφορά του στο προσφυγικό ζήτημα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έχει τιμηθεί με μία οδό στον Υμηττό και με προτομή στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί εξερευνητές Κατηγορία:Εξερευνητές των πολικών περιοχών Κατηγορία:Νορβηγοί επιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Συνάρτηση με πραγματική μεταβλητή
Οι συναρτήσεις με πραγματική μεταβλητή χρησιμοποιούνται ευρέως σε διάφορους τομείς των μαθηματικών, όπως η ανάλυση, η άλγεβρα, η γεωμετρία, η πιθανότητα και η στατιστική. Επίσης, είναι κρίσιμης σημασίας για τη μοντελοποίηση και την ανάλυση πραγματικών φαινομένων στις φυσικές επιστήμες, τη μηχανική, την οικονομική και την χρηματοοικονομική ανάλυση, καθώς και στις εφαρμογές της πληροφορικής και των τεχνολογιών της πληροφορίας.
Αβιάτικο
Το Αβιάτικο (ιταλικά: Aviatico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Βιλμαρέιγ
Το Βιλμαρέιγ (γαλλικά: Villemareuil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Βιλμαρεσάλ
Το Βιλμαρεσάλ (γαλλικά: Villemaréchal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Βιλμαρέιγ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλμαρεγιαί (γαλλικά: Villemareuillais).
Βιλμαρεσάλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλμαρσαί (γαλλικά: Villemarchais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Βιλμαρέιγ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μικρό βιβλίο για το κλαβιέ
Το Μικρό βιβλίο για το κλαβιέ (Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach ή απλά Klavierbüchlein) είναι συλλογή συνθέσεων για πληκτροφόρα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, προς χάριν του μεγαλύτερου γιου του, Βίλχελμ Φρίντεμαν Μπαχ. Ο Μπαχ ξεκίνησε να διαμορφώνει τη συλλογή το 1720. Τα περισσότερα κομμάτια που περιέχει αποτελούν μέρη δύο άλλων γνωστών συλλογών, του Καλοσυγκερασμένου Κλειδοκύμβαλου (BWV 843-893) και των Inventions και Sinfonias (BWV 772-801). Η αυθεντικότητα των υπόλοιπων κομματιών αμφισβητείται, ειδικότερα τα Μικρά Πρελούδια (BWV 924–932) πιστεύεται ότι είναι ενδεχομένως δημιουργίες του Β. Φ. Μπαχ.
Περιεχόμενα
Στην εισαγωγή του, το βιβλίο περιέχει επεξηγήσεις γύρω από την έννοια του μουσικού κλειδιού και έναν σύντομο οδηγό για τα μουσικά στολίδια (τρίλια, μορντέντο, κ.ά.). Η αρίθμηση των συνθέσεων που απαρτίζουν τη συλλογή έγινε με βάση την τεχνική τους δυσκολία, με τα απλούστερα κομμάτια να τοποθετούνται στην αρχή. Οι συνθέσεις BWV 994 και 930 ξεχωρίζουν ως οι δύο μοναδικές περιπτώσεις χειρόγραφων έργων του Μπαχ που περιέχουν επίσης αυτόγραφες σημειώσεις του για τη δαχτυλοθεσία τους. Η δαχτυλοθεσία υποδεικνύεται επίσης στο Πρελούδιο BWV 870a, ωστόσο δεν είναι του Μπαχ, αλλά προστέθηκε πιθανότατα από τον μαθητή και διάδοχό του στη Βαϊμάρη, Γιόχαν Κάσπαρ Φόγκλερ. Ακολουθεί ο κατάλογος των συνθέσεων του βιβλίου, με τη σειρά που εμφανίζονται στο χειρόγραφο και την αρίθμηση που χρησιμοποιείται κατά κόρον (Bach Gesellschaft Ausgabe 451 p. 210–231; Neue Bach Ausgabe V/5):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Βιλμέρ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Βιλμέρ (γαλλικά: Villemer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ατσόνε
Το Ατσόνε (ιταλικά: Azzone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Βιλνώξ-λα-Πετίτ
Το Βιλνώξ-λα-Πετίτ (γαλλικά: Villenauxe-la-Petite) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλνωξουά (γαλλικά: Villenauxois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μπανιάτικα
Η Μπανιάτικα (ιταλικά: Bagnatica) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Πολιτισμός του Κοσσυφοπεδίου
Ο Πολιτισμός του Κοσσυφοπεδίου αναφέρεται στον πολιτισμό του Κοσσυφοπεδίου και κυρίως των Αλβανών και Σέρβων. Περιλαμβάνει την αρχαία κληρονομιά, την αρχιτεκτονική, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες, τη μουσική, τον κινηματογράφο, τον αθλητισμό και την κουζίνα του Κοσσυφοπεδίου. Λόγω της ιστορίας και γεωγραφίας της περιοχής, αντιπροσωπεύει ένα μείγμα από διαφορετικές πολιτιστικές σφαίρες, κυρίως του δυτικού και ανατολικού πολιτισμού.
Η κοινωνία του Κοσσυφοπεδίου έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές κατά τους τελευταίους αιώνες, με μία από τις πιο αξιοσημείωτες αλλαγές να είναι η αύξηση του επιπέδου της κοσμικότητας. Η εθνική ταυτότητα περιστρέφεται περισσότερο γύρω από τη γλώσσα και τον πολιτισμό παρά τη θρησκεία.
Η χώρα κατέχει ένα από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς θησαυρούς της περιοχής. Ωστόσο, τουλάχιστον 571 καταγεγραμμένα αντικείμενα "δανείστηκαν" στη Σερβία το 1998 και άλλα 677 αρχαιολογικά ευρήματα δανείστηκαν το 1999, σε μια εποχή κατά την οποία η αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου ήταν ντε φάκτο ανύπαρκτη. Τα αντικείμενα δεν επιστράφηκαν ποτέ μετά την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου το 2008.
Μπαρμπάτα
Η Μπαρμπάτα (ιταλικά: Barbata) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Κώστας Καπογιωργάκης
Ο Κώστας Καπογιωργάκης (1794 -1854) ήταν πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα Ανδρούτσου και αγωνιστής του 1821.
Συμμετοχή στην Επανάσταση
Γεννήθηκε στην Πλαγιά Βονίτσης το 1794. Στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης ακολούθησε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και μαζί του έλαβε μέρος στις μάχες της Τατάρνας (22 Μαρτίου 1821), στο Χάνι της Γραβιάς  ( 8 Μαΐου 1821), στον Αετό της Υπάτης (Μάιος 1821) και στα Καγκέλια Καρπενησίου (16 Ιουνίου 1821). Τον Σεπτέμβριο του 1821 συμμετείχε στη μάχη στο Κατάκωλο Βονίτσης, στο Μοναστηράκι Βονίτσης καθώς και στην απελευθέρωση της Άρτας (13 Νοεμβρίου 1821). Έκτοτε παρέμεινε στη Δυτική Ελλάδα ακολουθώντας τον Γεώργιο Τσόγκα και τον Θεόδωρο Γρίβα.
Το 1822 (Μάρτιος) ονομάστηκε Εκατόνταρχος από τη Γερουσία της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος. Ακολούθως έλαβε μέρος υπό τον στρατηγό Θεόδωρο Γρίβα. στη μάχη στην περιοχή Κομπότι της Άρτας (3 Ιουλ. 1822), στο Πέτα Άρτας ( 4 Ιουλ. 1822), στον Αετό Ξηρομέρου ( 9 Αυγ. 1822), στο Μοναστηράκι Βονίτσης ( 20 Ιουλ. 1822), στο Λουτράκι Κατούνας ( 22 Αυγ. 1822 ), στο Πέρσεβο-Κομποτή Ξηρομέρου (23 Αυγ. 1822) καθώς και στην Α΄ πολιορκία του Μεσολογγίου ( Δεκέμβριος1822).
Τον επόμενο χρόνο, 1823, συμμετείχε στη Συνέλευση στα Κερασοβίτικα Πηγάδια (Μακρυνεία) υπό την προεδρία του Γεωργίου Τσόγκα και έλαβε μέρος  στη μάχη της Κατοχής Ξηρομέρου (8 Ιαν.1823), στη μάχη στην περιοχή Σκουληκαριά των Τζουμέρκων (3 Ιουλ.1823) και στο Αιτωλικό (1823).
Το 1824 (24 Ιουνίου) μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον στρατηγό Δήμο Τσέλιο αγωνίστηκε στις μάχες της Καλαβρούζας, της Παπαδιάς και της Ναυπάκτου (11 Αυγούστου 1824) Τότε ήταν που έλαβε τον βαθμό του Χιλιάρχου,
Από τα τέλη του 1824 έως τα μέσα του 1825 ο Καπογιωργάκης βρέθηκε στην Πελοπόννησο υπό τον Γεώργιο Καραΐσκάκη. Εκεί συμμετείχε στις μάχες της Κερπενής ( 12 Δεκ. 1824 ), του Νεόκαστρου ( 5 Μαρτ. 1825), του Σχοινόλακα (15 Μαρτ. 1825), στο Κρεμμύδι ( 7 Απρ. 1825 ) και στη Μεθώνη – Κορώνη ( 30 Απρ. 1825).
Το καλοκαίρι του 1825 μάχεται στον Καρβασαρά (5 Αυγούστου 1825), στην Κατούνα ( 26 Αυγ. 1825), στον Μαχαλά ( 28 Αυγ. 1825 ), στη Ρίγανη Ξηρομέρου ( 30 Οκτ. 1825) και στο Ρίβιο (1 Νοεμ. 1825). Ενώ στις αρχές του Δεκέμβρη έφθασε στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Μετά την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, έφθασε στο Ναύπλιο και υπέγραψε μαζί με άλλους αξιωματικούς το πρακτικό ίδρυσης της Αδελφότητας των Ρουμελιωτών. Στα τέλη του 1826 μάχεται στη Δόμβραινα (12 Νοεμ. 1826), στο Ζεμενό (20 Νοεμβρίου 1826 ), στην Αράχωβα (24 Νοεμβ. 1826) και στο Δίστομο (31  Ιαν. 1827).
Τον επόμενο χρόνο της Επανάστασης, το 1827, βρίσκεται στην Αττική υπό τις εντολές του Γεώργιου Καραϊσκάκη και παίρνει μέρος στις μάχες της Ελευσίνας (28 Φεβ. 1827), Κερατσινίου (4 Μαρτ. 1827), της Αθήνας ( 18 Μαρτ. 1827), στο Δαφνί ( 4 Ασπρ.1827), του Πειραιά – Αγ. Σπυρίδωνα ( 14 Απρ. 1827) και στο Φάληρο (23 Απρ. 1827) .
Μετά την Επανάσταση
Ο θάνατός του επήλθε από τη χολέρα του 1854. μικρογραφία|Προτομή του Κώστα Καπογιωργάκη στην περιοχή Πλαγιά Βονίτσης, έργο του γλύπτη Ευάγγελου Τύμπα. Στις 16 Ιουλίου 1821 στο χωριό Πλαγιά του Δήμου Ακτίου – Βόνιτσας τοποθετήθηκε προτομή του που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Ευάγγελος Τύμπας.
Βιλνέβ-λε-Κοντ
Το Βιλνέβ-λε-Κοντ (γαλλικά: Villeneuve-le-Comte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλκοντουά (γαλλικά: Villecomtois).
Βιλνέβ-λε-Μπορντ
Το Βιλνέβ-λε-Μπορντ (γαλλικά: Villeneuve-les-Bordes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλνεβουά (γαλλικά: Villeneuvois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μωρίς Αγιαί
Ο Μωρίς Φελίξ Σαρλ Αγιαί (γαλλ. Maurice Félix Charles Allais, 31 Μαΐου 1911 – 9 Οκτωβρίου 2010) ήταν Γάλλος οικονομολόγος και φυσικός, ο οποίος το 1988 έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών «για τις πρωτοποριακές συνεισφορές του στη θεωρία των αγορών και την αποτελεσματική χρήση των πόρων». Το έργο του Αγιαί, συνδυαζόμενο με το Αξία και κεφάλαιο (1939) του Τζων Χικς και Τα θεμέλια της οικονομικής αναλύσεως (1947) του Πολ Σάμιουελσον, δημιούργησαν μεγάλο μέρος της λεγόμενης «νεοκλασικής σύνθεσης» ή «νεοκεϋνσιανισμού» στα οικονομικά: Διετύπωσαν με τυποποιημένο τρόπο την αυτορρύθμιση των αγορών που είχε απορρίψει ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς, ενώ από την άλλη επαναδιετύπωσαν κάποιες από τις ιδέες του.
Ο Μωρίς Αγιαί γεννήθηκε στο Παρίσι και μαθήτευσε στο Λύκειο Λακανάλ. Κατόπιν φοίτησε στην École Polytechnique και την Εθνική Ανώτατη Σχολή Μηχανικών Μεταλλειολόγων του Παρισιού. Αργότερα (από το 1944) δίδαξε οικονομικά στη δεύτερη αυτή σχολή. Το 1949 πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού και δίδαξε σε διάφορα άλλα ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο του Ναντέρ (Paris X - Nanterre). Οι πρώτες εργασίες του είχαν ως θέμα το σκυρόδεμα και τον πειραματικό έλεγχο των θεμελίων της φυσικής. Ωστόσο μετά από ένα ταξίδι στις ΗΠΑ το 1933, την εποχή της μεγάλης οικονομικής υφέσεως, απεφάσισε να ασχοληθεί με τα οικονομικά θέματα.
Ο Αγιαί θεωρούσε ως βασικές επιρροές επάνω στη σκέψη του το έργο των Λεόν Βαλράς, Βιλφρέντο Παρέτο και Ίρβιν Φίσερ. Επειδή ήταν διστακτικός στο να γράφει ή να μεταφράζει το έργο του στην αγγλική γλώσσα, μεγάλο μέρος από τις μείζονες συνεισφορές του έγιναν ευρύτερα γνωστές μόνο όταν επανανακαλύφθηκαν ανεξαρτήτως ή εκλαϊκεύθηκαν από αγγλόφωνους οικονομολόγους. Παραλλήλως είχε στηρίξει τον φιλελευθερισμό του Κέυνς και είχε διακηρύξει την προτίμησή του υπέρ ενός σημαντικού δημόσιου τομέως. Παρακολούθησε την πρώτη συνάντηση της Mont Pelerin Society, αλλά ήταν ο μοναδικός από τους συμμετασχόντες που αρνήθηκε να υπογράψει την κοινή δήλωση στόχων», εξαιτίας της διαφωνίας του ως προς την έκταση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Ο Αγιαί άσκησε σημαντική επιρροή κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο πάνω σε Γάλλους οικονομολόγους όπως τους Ζεράρ Ντεμπρέ, Ζακ Λεζούρν, Εντμόν Μαλενβώ και Μαρσέλ Μπουατέ.
Ο Πολ Σάμιουελσον είχε πει: «αν οι πρώτες δημοσιεύσεις του Αγιαί ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα, μια γενιά στην οικονομική θεωρία θα είχε πάρει έναν διαφορετικό δρόμο». Ο Άσαρ Λίντμπεκ, πρόεδρος της επιτροπής επιλογής για το Βραβείο Νομπέλ Οικονομικών, χαρακτήρισε τον Αγιαί ως «έναν γίγαντα μέσα στον κόσμο της οικονομικής αναλύσεως».
Ο Αγιαί πέθανε στο σπίτι του στο προάστιο Σαιν-Κλου του Παρισιού σε ηλικία 99 ετών.
Η οικονομική σκέψη του
Ο Μωρίς Αγιαί συνέγραψε τόσο θεωρητικές μελέτες, όσο και εργασίες πάνω στα εφαρμοσμένα οικονομικά. Το έργο του εστίασε στην ανάπτυξη των μαθηματικών οικονομικών, ιδίως στα πεδία της γενικής θεωρίας οικονομικής ισορροπίας, τη θεωρία του κεφαλαίου, τη θεωρία αποφάσεων και τη νομισματική πολιτική. Υπήρξε πρωτοπόρος στις μακροοικονομικές νομισματικές αναλύσεις και αυθεντία στη θεωρητική μελέτη κινδύνου, που χαρακτηρίζεται από το περίφημο παράδοξό του: «όσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος μιας επενδύσεως, τόσο περισσότερο οι σπεκουλαδόροι φεύγουν μακριά». Επίσης πρωτοπόρησε σε θέματα όπως ο ρόλος των κεντρικών τραπεζών και η τιμολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών.
Οι αρχικές εμπνεύσεις από τον Βαλράς
Το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο Αγιαί αναπτύσσει τη μικροοικονομική θεωρία: ήταν το Traité d'économie pure, που συνέγραψε επί γερμανικής κατοχής με βάση τις συνεισφορές του στη «νεοκλασική σύνθεση». Προλέγει αρκετές από τις προτάσεις και τα θεωρήματα που αργότερα διατυπώθηκαν από τον Σάμιουελσον, τον Χικς και άλλους. Ειδικότερα αποδεικνύει τα θεωρήματα ισοδυναμίας που διετύπωσαν οι Κένεθ Άροου και Ζεράρ Ντεμπρέ το 1954: «Κάθε κατάσταση ισορροπίας σε μια οικονομία της αγοράς είναι μια κατάσταση μέγιστης αποτελεσματικότητας. Και αντιστρόφως, κάθε κατάσταση μέγιστης αποτελεσματικότητας είναι κατάσταση ισορροπίας σε μια οικονομία της αγοράς.» Εκτός από την οικονομική αποτελεσματικότητα, η αγορά διασφαλίζει έτσι και τη βέλτιστη κατανομή του εισοδήματος σε μια χώρα.
Το 1947, στο β΄ μέρος του έργου του Économie et Intérêt, Ο Αγιαί επιλαμβάνεται του θέματος της δυναμικής και της αναπτύξεως των καπιταλιστικών οικονομιών. Και εδώ προβαίνει σε αρκετές νέες προτάσεις, που αργότερα θα αποδίδονταν σε άλλους, γνωστότερους οικονομολόγους. Εισάγει το πρώτο μοντέλο OLG, που αργότερα (το 1958) έγινε γνωστό και αποδόθηκε στον Σάμιουελσον, καθώς και τον «χρυσό κανόνα της βέλτιστης αναπτύξεως» πριν από τους Τρέβορ Σουόν και Έντμουντ Φελπς (ποσοστά επιτοκίων ίσα με τον ρυθμό αναπτύξεως μεγιστοποιούν την κατανάλωση).
Ο Αγιαί είχε επίσης μια πρώιμη συνεισφορά στο πεδίο της οικονομικής ψυχολογίας, που στις ΗΠΑ πιστώνεται γενικώς στους Ντάνιελ Κάνεμαν και Αμώς Τβέρσκυ. Πριν από το 1950 ο Αγιαί είχε ήδη εργασθεί πάνω στη θεωρία αποφάσεων (ή «θεωρία της επιλογής») υπό συνθήκες αβεβαιότητας. Το 1953 διετύπωσε το Παράδοξο του Αγιαί, που έθετε υπό αμφισβήτηση το παραδοσιακό μοντέλο της ορθολογικότητας των επιλογών και είναι αντίθετο με την «υπόθεση της αναμενόμενης χρησιμότητας» (expected utility hypothesis).
Φιλελευθερισμός και σοσιαλισμός
Παρά το ότι συμμετέσχε στην πρώτη συνάντηση της Mont Pelerin Society, ο Αγιαί ήταν πεπεισμένος ότι υπήρχε κάποια συγγένεια ανάμεσα στον φιλελευθερισμό και τον σοσιαλισμό, έχοντας δηλώσει: «Για τον αληθινό φιλελεύθερο, όπως και για τον αληθινό σοσιαλιστή, μικρή σημασία έχει το εάν τα μέσα παραγωγής είναι ιδιωτικής ή κρατικής ιδιοκτησίας, εφόσον επιτυγχάνονται οι ουσιώδεις στόχοι που επιδιώκουν, δηλαδή η αποτελεσματικότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη αντιστοίχως.» Υπεστήριξε τον «ανταγωνιστικό σχεδιασμό» ως μια «δυνητική σύνθεση του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού». Το 1959 ο Αγιαί και άλλοι Γάλλοι που ήταν μέλη της Mont Pelerin, όπως ο Ζακ Ρυέφ, ίδρυσαν την οργάνωση  Mouvement pour une société libre («Κίνηση για μια ελεύθερη κοινωνία»), η οποία μιλούσε για έναν κοινωνικό φιλελευθερισμό που θα προχωρούσε «πέρα από το laissez-faire και τον σοσιαλισμό».
Απόρριψη της θεωρίας της γενικής ισορροπίας
Ο Αγιαί επέκρινε τις αποκλίσεις μιας επιστήμης που έδινε προνομιακή θέση στη μαθηματική επιδεξιότητα σε βάρος του ρεαλισμού. Εξαιτίας αυτού του «νέου σχολαστικιστικού ολοκληρωτισμού», απομακρύνθηκε τη δεκαετία του 1960 από την ανάλυση της γενικής οικονομικής ισορροπίας που είχε αναπτύξει ο Βαλράς και την αντικατέστησε με μια μελέτη που εστίαζε στις πραγματικές αγορές αντί σε μια ιδεατή, ουτοπική αγορά, ευνοώντας έτσι τη μελέτη της ανισορροπίας, με βάση την ιδέα του πλεονάσματος. Η οικονομική δυναμική χαρακτηρίζεται έτσι από την αναζήτηση για πλεόνασμα, την επίτευξή του και τέλος τη διανομή του. Γενική ισορροπία υπάρχει όταν δεν υφίσταται πλέον κάποιο πλεόνασμα.
Η «κληρονομική, ρελατιβιστική και λογιστική» (HRL) θεωρία της νομισματικής δυναμικής του Αγιαί εμπεριέχει μια πρωτότυπη θεωρία δημιουργίας προσδοκιών, που συνιστά μια γνήσια εναλλακτική λύση, τόσο στη θεωρία των προσαρμοστικών προσδοκιών, όσο και σε εκείνη των ορθολογικών προσδοκιών. Η θεωρία HRL επαινέθηκε από τον Μίλτον Φρίντμαν το 1968 με τα ακόλουθα λόγια:
''«Αυτό το πόνημα εισάγει μία πολύ βασική και σημαντική διάκριση ανάμεσα στον ψυχολογικό και τον πραγματικό χρόνο. Είναι μία από τις σημαντικότερες και πλέον πρωτότυπες εργασίες που έχουν γραφεί εδώ και πολύ καιρό … εξαιτίας της θεωρήσεώς της σχετικώς με το πρόβλημα της δημιουργίας προσδοκιών.»''.
Αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση
Ο Αγιαί αφιέρωσε το βιβλίο του La mondialisation: destruction des emplois et de la croissance (= «Παγκοσμιοποίηση: καταστροφή των θέσεων εργασίας και της αναπτύξεως», 1990) «στα αναρίθμητα θύματα σε όλο τον κόσμο της ιδεολογίας του ελεύθερου εμπορίου, μιας ιδεολογίας μοιραίας όσο και εσφαλμένης, και σε όλους εκείνους που δεν είναι τυφλοί εξαιτίας κάποιου παραταξιακού πάθους». Ο Αγιαί πίστευε ότι η θεωρία του Ρικάρντο ισχύει μόνο σε μια σταθερή κατάσταση και αποτυγχάνει όταν οι εξειδικεύσεις εξελίσσονται και το κεφάλαιο μετακινείται ελεύθερα από χώρα σε χώρα.
Σύμφωνα με τον Γάλλο οικονομολόγο, «η παγκοσμιοποίηση μπορεί να επιφέρει παντού μόνο αστάθεια, ανεργία, αδικίες [...] και η εξάπλωσή της δεν είναι ούτε αναπόφευκτη, ούτε απαραίτητη, ούτε επιθυμητή». Επιπλέον θεωρούσε ότι «η ανεργία πηγάζει από τη μεταφορά θέσεων εργασίας σε άλλες χώρες, εξαιτίας των υπερβολικών διαφορών στους μισθούς και τα ημερομίσθια», ότι ο «λελογισμένος προστατευτισμός ανάμεσα σε χώρες με πολύ διαφορετικά κατά κεφαλή εισοδήματα δεν είναι απλώς δικαιολογημένος, αλλά απολύτως απαραίτητος» και ότι η απουσία προστασίας θα κατέστρεφε τελικώς όλες τις βιομηχανίες των χωρών με υψηλότερα κατά κεφαλή εισοδήματα.
Κατά τη γνώμη του, η οικονομική κρίση και η παγκοσμιοποίηση είναι αλληλένδετα: «Η τραπεζική και χρηματοδοτική κρίση ... είναι απλώς το θεαματικό σύμπτωμα μιας βαθύτερης οικονομικής κρίσεως: της απορρυθμίσεως του ανταγωνισμού στην παγκόσμια αγορά εργασίας.». ''«Η σημερινή ανεργία οφείλεται σε αυτή την ολική φιλελευθεροποίηση του εμπορίου ... που αποτελεί μια μείζονα αλλοφροσύνη, η οποία εκκινεί από μία απίστευτη αντίφαση. Ακριβώς όπως το να καταλογίζουμε ότι η κρίση του 1929 οφειλόταν στον προστατευτισμό αποτελεί επίσης μία ιστορική αντίφαση. Η αληθινή αιτία βρισκόταν ήδη στην απρόσεκτη ανάπτυξη των πιστώσεων κατά τα προηγηθέντα έτη.»''
Το 1992 ο Αγιαί επέκρινε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ για την υπερβολική της έμφαση στο ελεύθερο εμπόριο. Εξέφρασε επίσης επιφυλάξεις σχετικώς με το νέο, ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Το 2005 εξέφρασε παρόμοιες επιφυλάξεις σχετικώς με τη Συνθήκη για ένα ευρωπαϊκό σύνταγμα, η οποία τελικώς δεν ευοδώθηκε.
Πειράματα φυσικής
Πέρα από τη σταδιοδρομία του στην οικονομική επιστήμη, ο Μωρίς Αγιαί διεξήγαγε από το 1952 μέχρι το 1960 πειράματα για τη βαρύτητα, την Ειδική Θεωρία της σχετικότητας και τον ηλεκτρομαγνητισμό, προκειμένου να διερευνήσει πιθανές συνδέσεις ανάμεσα στα πεδία τους. Ανέφερε τα εξής τρία φαινόμενα:
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν διεξαχθεί από άλλους επιστήμονες μερικά ακόμα πειράματα με εκκρεμή σε όλο τον κόσμο προκειμένου να επαληθεύσουν τα ευρήματα του Αγιαί. Ωστόσο, τα αποτελέσματα ήταν αβέβαια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Ιστορικοί της επιστήμης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Μπαρτζάνα
Η Μπαρτζάνα (ιταλικά: Barzana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Μπαριάνο
Το Μπαριάνο (ιταλικά: Bariano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Μπεντουλίτα
Η Μπεντουλίτα (ιταλικά: Bedulita) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Βιλνέβ-Σαιν-Ντενί
Το Βιλνέβ-Σαιν-Ντενί (γαλλικά: Villeneuve-Saint-Denis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλντιονιζιέν (γαλλικά: Vildyonisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Βιλνέβ-σου-Νταμαρτέν
Το Βιλνέβ-σου-Νταμαρτέν (γαλλικά: Villeneuve-sous-Dammartin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλνεβουά (γαλλικά: Villeneuvois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2007-08
Το Κύπελλο Κύπρου 2007-08 ήταν η 33η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (31η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εννέα ομάδες της Α΄ κατηγορία 2007-08. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 2η φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. 1 Ο Μαραθώνας είχε καλύτερο συντελεστή πόντων (220 έναντι 206 του Πανιδαλιακού).
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. 1 Το Grammar School είχε καλύτερο συντελεστή πόντων (167 έναντι 166 του Μαραθώνα).
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και το Grammar School. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 15 Απριλίου 2008 στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στην Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-0 σετ (25-22, 25-20, 25-16).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2007 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2008
Βιλνέβ-συρ-Μπελό
Το Βιλνέβ-συρ-Μπελό (γαλλικά: Villeneuve-sur-Bellot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Μπέρτσο Σαν Φέρμο
Το Μπέρτσο Σαν Φέρμο (ιταλικά: Berzo San Fermo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Βιλνέβ-συρ-Μπελό
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλνεβουά (γαλλικά: Villeneuvois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μπερμπέννο
Το Μπερμπέννο (ιταλικά: Berbenno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Βιλνουά
Το Βιλνουά (γαλλικά: Villenoy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλνουαζιέν ή Βιλνουαγιέν (γαλλικά: Villenoisiens ή Villenoyens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μωρίς Αμπραβανέλ
Ο Μωρίς Αμπραβανέλ (Maurice Abravanel, 6 Ιανουαρίου 1903 – 22 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν Ελληνοαμερικανός διευθυντής ορχήστρας κλασικής μουσικής, διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της Γιούτα επί περισσότερα από 30 χρόνια.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αμπραβανέλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και ήταν γόνος γνωστής οικογένειας Σεφαρδιτών Ελληνοεβραίων, οι πρόγονοι της οποίας εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1517. Το 1909 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Λωζάνη, όπου ο πατέρας έγινε επιτυχημένος φαρμακοποιός.
Ο Αμπραβανέλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και ήταν γόνος γνωστής οικογένειας Σεφαρδιτών Ελληνοεβραίων, οι πρόγονοι της οποίας εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1517. Το 1909 όμως η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Λωζάνη, όπου ο πατέρας έγινε επιτυχημένος φαρμακοποιός.
Επί πολλά έτη οι Αμπραβανέλ ζούσαν στο ίδιο σπίτι με τον Ερνέστ Ανσερμέ, τον διευθυντή της Orchestre de la Suisse Romande (Ορχήστρα της Γαλλόφωνης Ελβετίας). Ο νεαρός Αμπραβανέλ έπαιζε έτσι πιάνο για 4 χέρια με τον Ανσερμέ, εξασκήθηκε στη σύνθεση και συνάντησε συνθέτες όπως τους Μιγιώ και Στραβίνσκι. Ανέπτυξε πάθος για τη μουσική και επεθύμησε μία σταδιοδρομία μουσικού, οπότε έγινε ο πιανίστας του δημοτικού θεάτρου της πόλης και έγραφε κριτική της μουσικής σε ημερήσια εφημερίδα.
Ο Μωρίς Αμπραβανέλ έζησε στη Γερμανία από το 1922 μέχρι το 1933 και αναμίχθηκε έντονα στη μουσική σκηνή της χώρας. Στη συνέχεια έζησε στο Παρίσι μέχρι το 1936, εργαζόμενος ως μουσικός διευθυντής του Μπαλέτου των Παρισίων του Μπαλανσέν, και μετά διεύθυνε για δύο χρόνια στην Αυστραλία. Το 1936 δέχθηκε μία θέση στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, καθιστάμενος έτσι στα 33 του ο νεότερος μαέστρος που είχε ποτέ προσλάβει η συγκεκριμένη όπερα. Απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα το 1943. Το 1947 προσλήφθηκε ως μουσικός διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της Γιούτα, και κατά τα επόμενα 30 χρόνια ανέβασε το επίπεδό της μέχρι τη διεθνή καταξίωση, με ζωντανές ραδιοφωνικές μεταδόσεις και περισσότερες από 100 εμπορικές ηχογραφήσεις.
Ο Αμπραβανέλ ήταν γνωστός ως Μωρίς ντε Αμπραβανέλ (Maurice de Abravanel) μέχρι το 1938. . Νυμφεύθηκε την τραγουδίστρια Φρήντελ Σάκο (Friedel Schako) στο Βερολίνο το 1933 και έφυγε μαζί της στο Παρίσι το ίδιο έτος, όταν το Ναζιστικό Κόμμα ανήλθε στην εξουσία. Ο γάμος αυτός κατέληξε σε διαζύγιο το 1940, μετά τη σχέση της Σάκο με τον γνωστό μαέστρο και συνθέτη Ότο Κλέμπερερ. Το 1947 ο Αμπραβανέλ νυμφεύθηκε τη Λούσυ Μενάς Καράσο (Lucy Menasse Carasso) και παρέμειναν ζευγάρι μέχρι τον θάνατό της, μετά τον οποίο ο Αμπραβανέλ έκανε έναν τρίτο γάμο, με την Carolyn Firmage, το 1987. . Ο Μωρίς Αμπραβανέλ απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στο Σολτ Λέικ Σίτι.
Μουσική σταδιοδρομία
Ο Αμπραβανέλ υπήρξε μαθητής του Κουρτ Βάιλ και εργάσθηκε στην όπερα του Νόιστρελιτς, βόρεια του Βερολίνου. Το 1924 το θέατρο του Νόιστρελιτς κάηκε και οι 4 μαέστροι του βρήκαν δουλειά αλλού. Τότε τα μέλη της ορχήστρας ζήτησαν από τον Αμπραβανέλ να κάνουν συναυλίες στο κάστρο, οπότε διεύθυνε την ορχήστρα δύο φορές την εβδομάδα εκεί, χωρίς πρόβες.
Το 1925 ο Αμπραβανέλ δέχθηκε μία θέση διευθυντή χορωδίας στο Τσβίκαου της Σαξονίας. Πέρασε δύο χρόνια εκεί, διευθύνοντας τις οπερέτες. Εξαιτίας της επιτυχίας του στο Τσβίκαου, του προσφέρθηκε η θέση του τακτικού μαέστρου σε ένα καλύτερο θέατρο, στο Άλτενμπουργκ.
Μετά από δύο χρόνια στο Άλτενμπουργκ, ο Αμπραβανέλ διορίσθηκε διευθυντής ορχήστρας στην πρώτη του μεγάλη σκηνή όπερας, στο Κάσσελ. Το 1931 ο διευθυντής της Κρατικής Όπερας του Βερολίνου τον παρακολούθησε να διευθύνει μία παράσταση του έργου του Βέρντι Η δύναμη του πεπρωμένου. Τού ζήτησε να έρθει στο Βερολίνο και να διευθύνει σε μία παράσταση της όπεράς του. Η ορχήστρα εντυπωσιάσθηκε και χειροκρότησε τον Αμπραβανέλ. Αυτό ήταν σημαντικό, διότι εκείνη την εποχή η ορχήστρα αποφάσιζε εάν κάποιος φιλοξενούμενος μαέστρος θα έπαιρνε πρόσκληση να ξαναέρθει. Ο Αμπραβανέλ έγινε έτσι τακτικός φιλοξενούμενος μαέστρος.
Μετά το 1933, στο Παρίσι, ο Αμπραβανέλ συνεργάσθηκε με τον Μπρούνο Βάλτερ. Ο Βάλτερ ήταν φίλος τού Γκούσταβ Μάλερ, και αυθεντία πάνω στη μουσική του. Ο Βάλτερ συνέστησε τον Αμπραβανέλ ως φιλοξενούμενο μαέστρο στην Όπερα των Παρισίων, όπου μπόρεσε να πραγματοποιήσει πρόβες και να διευθύνει τον Ντον Τζοβάννι του Μότσαρτ. Είχε επίσης την ευκαιρία να διευθύνει τη Συμφωνική Ορχήστρα των Παρισίων, της οποίας ο τακτικός μαέστρος ήταν ο Πιέρ Μοντέ. Γνώρισε εξ άλλου τον Ζωρζ Μπαλανσέν και διεύθυνε την ορχήστρα για τα μπαλέτα του, ενώ παράλληλα διεύθυνε τα έργα του παλαιού δασκάλου και φίλου του, Κουρτ Βάιλ. Οι Βάιλ και Μπαλανσέν συνεργάσθηκαν σε ένα μπαλέτο, Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, που έκανε την πρεμιέρα του στο Παρίσι με μαέστρο τον Αμπραβανέλ.
Ο Βάιλ άφησε το Παρίσι για το Λονδίνο, και μετά για τη Νέα Υόρκη (1935), ενώ οι Αμπραβανέλ άφησαν το Παρίσι για την Αυστραλία (1934). Είχε προσφερθεί στον Μωρίς η ευκαιρία να διευθύνει αμφότερες την Όπερα της Μελβούρνης και την Όπερα του Σίδνεϊ. Μετά από ένα θαλάσσιο ταξίδι 40 ημερών, έφθασε στην Αυστραλία, όπου παρουσιάσθηκε ως «εξέχων μαέστρος της ηπειρωτικής Ευρώπης».
Ο Αμπραβανέλ διεύθυνε μία περίοδο 13 εβδομάδων στη Μελβούρνη και δύο μηνών στο Σίδνεϊ, με την Αΐντα του Βέρντι ως το εναρκτήριο έργο σε αμφότερες τις πόλεις και μία ισορροπημένη επιλογή στάνταρ ρεπερτορίου, που περιελάμβανε έργα των Πουτσίνι, Βάγκνερ και Μπιζέ.
Στα μέσα της άνοιξης του 1936, ο Αμπραβανέλ δέχθηκε μία προσφορά από τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, για να διευθύνει το γαλλικό και το γερμανικό ρεπερτόριό της. Στα 33 του, ο Αμπραβανέλ έγινε ο νεότερος μαέστρος που είχε ποτέ προσλάβει με συμβόλαιο η συγκεκριμένη όπερα. Του προσφέρθηκε συμβόλαιο τριών ετών, από τα οποία εκπληρώθηκαν μόνο τα δύο, εξαιτίας εσωτερικών πολιτικών της «Μετ». Για τα επόμενα αρκετά έτη, ο Αμπραβανέλ γέμιζε αρκετά προσωρινά κενά στη διεύθυνση ορχηστρών στο Μπρόντγουεϊ και γύρω από αυτό, προσπαθώντας, όπου αυτό ήταν δυνατόν, να δίνει έμφαση στη μουσική του Κουρτ Βάιλ.
Το 1946 η δημοτική ορχήστρα που είναι γνωστή ως Συμφωνική της Γιούτα άρχισε να δημοσιεύει αγγελίες για μία θέση διευθυντή ορχήστρας, και ο Αμπραβανέλ απάντησε, δηλώνοντας ότι ήθελε να «κτίσει» μία δική του μόνιμη ορχήστρα. Επιλέχθηκε μεταξύ 40 υποψηφίων για τη θέση, δεχόμενος ένα συμβόλαιο ενός έτους. Αρνήθηκε έτσι ένα πολύ επικερδές συμβόλαιο από το «Ράδιο Σίτυ», καταλήγοντας να εργάζεται άμισθα αρκετές φορές κατά τις σκοτεινότερες εποχές της ορχήστρας.
Λιθουανικές βουλευτικές εκλογές (2016)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λιθουανία, στις 9 Οκτωβρίου 2016, με ένα δεύτερο γύρο που διεξήχθη στις 23 Οκτωβρίου, στις εκλογικές περιφέρειες, όπου κανένας υποψήφιος κέρδισε την πλειοψηφία στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας. Όλες οι 141 έδρες του κοινοβουλίου (Seimas) διεκδικήθηκαν σε αυτές τις εκλογές. Οι 71 βουλευτές εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες που εξελέγησαν από την πλειοψηφία και οι υπόλοιποι 70 σε μια πανεθνική εκλογική περιφέρεια με βάση την αναλογική εκπροσώπηση.
Τις εκλογές κέρδισε Λιθουανική Ένωση Αγροτών και Πρασίνων, η οποία έλαβε το 22,45% της λαϊκής ψήφου και 54 έδρες, αυξάνοντας κατά μία έδρα σε σχέση με τις εκλογές τέσσερα χρόνια πριν. Η επιτυχία του κόμματος αποδόθηκε στη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων με τα κατεστημένα κόμματα υπό το φως των χαμηλών μισθών και την επίμονη μετανάστευση. Η Ένωση της Πατρίδας, το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης σε σχέση με το προηγούμενο Seimas, τερμάτισε δεύτερη, με το μεγαλύτερο μερίδιο της εθνικής ψηφοφορίας, αλλά μόνο με 31 έδρες.
Τα κυβερνητικά κόμματα υπέστησαν ήττα στις εκλογές. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Λιθουανίας, το οποίο ήταν είχε το μεγαλύτερο του κοινοβουλίου (Seimas) πριν από τις εκλογές, τερμάτισε τρίτο, με 17 έδρες. Οι εταίροι του συνασπισμού του, το Εργατικό Κόμμα και η Τάξη και Δικαιοσύνη, τα πήγαν ακόμα χειρότερα, μαζεύοντας 2 και 8 έδρες, αντίστοιχα.
Εκλογικό σύστημα
Το Seimas έχει 141 βουλευτές, που εκλέγονται για μια θητεία τεσσάρων ετών σε παράλληλη ψηφοφορία, με 71 βουλευτές που εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και 70 που εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε μια ενιαία πανελλαδική εκλογική περιφέρεια. Η ψήφος στις εκλογές είναι ανοικτή σε όλους τους πολίτες της Λιθουανίας που είναι τουλάχιστον 18 ετών.
Αποτελέσματα
Τα κυβερνητικά κόμματα υπέστησαν τη μεγάλη αποτυχία στις εκλογές. Οι Σοσιαλδημοκράτες, που ήταν πρώτοι στις δημοσκοπήσεις σταθερά στις προηγούμενες εκλογές, τερμάτισαν τρίτοι με 15,04% των ψήφων και 17 έδρες.
Επακόλουθα
Αμέσως μόλις άρχισαν να επιβαβιώνονται τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών, παραιτήθηκε ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Μαζουρόνις, ενώ ο Πάκσας παραιτήθηκε από αρχηγός της Τάξης και της Δικαιοσύνης. Μετά τον δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας, ο Μπουτκεβίτσιους υπέβαλε επίσης την παραίτηση του ως πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών, αλλά η παραίτησή του απορρίφθηκε.
Επίσης, μετά τις εκλογές οι Αγρότες και οι Πράσινοι άρχισαν διαβουλεύσεις με την Εθνική Ένωση και τους Σοσιαλδημοκράτες προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού. οι Χωρικοί και οι Πράσινοι εξέφρασαν την επιθυμία τους για μια ευρεία συμμαχία, που αφορούσε και τα δύο μέρη, ενδεχόμενο που αποκλείστηκε από την Ένωση της Πατρίδας.Στις 9 Νοεμβρίου, οι Αγρότες και οι Πράσινοι υπέγραψαν συμφωνία συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες, σύμφωνα με την οποία οι Σοσιαλδημοκράτες θα όρκιζαν 3 μέλη από τα συνολικά 14 στο υπουργικό συμβούλιο, ενώ οι Αγρότες και οι Πράσινοι θα είχαν το δικαίωμα να διορίσουν τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο του κοινοβουλίου (Seimas).
Το νέο κοινοοβύλιο (Seimas) στην πρώτη του συνεδρίαση στις 14 Νοεμβρίου 2016 εξέλεξε ως πρόεδρό του τον Βίκτορ Πρανκιέτις. Στις 22 Νοεμβρίου, η πρόεδρος Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε διόρισε ως πρωθυπουργό τον Σαούλιους Σκβερνέλις.
Παραπομπές
2016
Ευδοκία (8ος αιώνας)
Η Ευδοκία ήταν η τρίτη σύζυγος του Κωνσταντίνου Ε΄, με τον οποίο είχαν έξι παιδιά.
Σύζυγος του αυτοκράτορα
Όταν ο Κωνσταντίνος Ε΄ παντρεύτηκε την Ευδοκία, θεωρήθηκε ένα σημάδι της θρησκευτικής ανορθοδοξίας και την τάση του στην αίρεση ότι συνήψε ένα τρίτο γάμο, ο οποίος ήταν πάντα παρακινδυνευμένος σε ορισμένα τμήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας: ο επόμενος αυτοκράτορας που έκανε κάτι τέτοιο ήταν ο Λέων ΣΤ΄. Η ημερομηνία του γάμου του Κωνσταντίνου και της Ευδοκίας δεν είναι γνωστή (η δεύτερη σύζυγός του, Μαρία, προφανώς πέθανε στις αρχές του 751), αλλά το 769 το ζευγάρι είχε πέντε γιους - τον Χριστόφορο, τον Νικηφόρο, τον Νικήτα, τον Ευδόξιο και τον Άνθιμο - και τουλάχιστον μία κόρη, την Ανθούσα. Ο Νικηφόρος, ο οποίος φαίνεται να ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος γιος, ήταν σίγουρα αρκετά μεγάλος για να είναι ο αρχηγός μιας απόπειρας πραξικοπήματος κατά της Ειρήνης, τον Οκτώβριο του 780, το οποίο μπορεί να σημαίνει ότι ο γάμος έλαβε χώρα το 755 ή και νωρίτερα. Οι δύο γιοι της Ευδοκίας, Χριστόφορος και Νικηφόρος, έγιναν Καίσαρες, ενώ ο Νικήτας έγινε νοβελίσιμος.
Όπως και η πρώτη σύζυγος του Κωνσταντίνου, η πριγκίπισσα Ειρήνη των Χαζάρων,η Ευδοκία φαίνεται ότι ήταν εικονόφιλη και ενθουσιώδης υποστηρικτής των μοναστικών ιδρυμάτων, σε αντίθεση με τον εικονομάχο σύζυγό της και τις αντι-μοναστικές πολιτικές του. Είναι σίγουρο ότι έκανε γενναιόδωρες δωρεές προς το μοναστήρι της Αγίας Ανθούσας της Μανθίνεον, όπου πήγε για βοήθεια σε μια δύσκολη εγκυμοσύνη. Επιπλέον, η κόρη της Ανθούσα, η οποία προφανώς ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της αγίας, ήταν επίσης εικονόφιλη και αργότερα έγινε μοναχή. Ότι η νύφη της Ανθούσας ονομάστηκε από την αυτοκράτειρα Ειρήνη (χήρα του Λέοντα ΣΤ΄, ετεροθαλούς αδερφού της Ανθούσας) το 780 ως πιθανή συν-αντιβασίλισσα μαζί της για το γιο της Κωνσταντίνο ΣΤ΄ κάνει τη Λίντα Γκάρλαντ να πιστεύει ότι Ευδοκία δεν ήταν πλέον εν ζωή: σε κάθε περίπτωση η Ανθούσα αρνήθηκε την τιμή και παρέμεινε στο παλάτι αφιερώνοντας τον εαυτό της σε φιλανθρωπίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Μπιαντσάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2006-07
Το Κύπελλο Κύπρου 2006-07 ήταν η 32η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (30η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2006-07. Νικήτρια ήταν η ΑΕΚ για 1η φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κίτιον Αθλητικό Κέντρο στη Λάρνακα.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 19 Απριλίου 2007.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΕΚ και η ΑΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 21 Μαρτίου 2007 στο Κίτιον Αθλητικό Κέντρο στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η ΑΕΚ με σκορ 3-0 σετ.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2006 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2007
Γκρέμι
Το Γκρέμι ( გრემი) είναι ένα αρχιτεκτονικό μνημείο του 16ου αιώνα - η βασιλική ακρόπολη και η Εκκλησία των Αρχαγγέλων - στο Καχέτι Γεωργίας. Το κτιριακό συγκρότημα περιλαμβάνει ότι έχει διασωθεί από την κάποτε ακμάζουσα πόλη Γκρέμι και βρίσκεται νοτιοδυτικά του σημερινού ομώνυμου χωριού, στον δήμο Κβαρέλι, 175 χλμ. ανατολικά της Τιφλίδας.
Μπόλγκαρε
Το Μπόλγκαρε (ιταλικά: Bolgare) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Γκρέμι
Ιστορία
Το φρούριο του Γκρέμι κατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα από τον Βασιλιά Γεώργιο Β' του Καχέτι, και περιλάμβανε ένα κάστρο, μία εκκλησία με καμπαναριό και οχυρωματικό τείχος.
Μπόλγκαρε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Γκρέμι
Ιστορία
Έναν αιώνα αργότερα, το 1565, ο Βασιλιάς Λέων του Καχέτι κατασκεύασε την Εκκλησία των Αρχαγγέλων. Εκείνη την περίοδο (από το 1466) το Γκρέμι ήταν η πρωτεύουσα του Βασιλείου του Καχέτι και το φρούριο ήταν η ακρόπολη του. Ήταν μία πολυσύχναστη εμπορική πόλη, το κέντρο της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής του Καχέτι, και έδρα της βασιλικής κατοικίας.
Περιγραφή
Η ιστορική πόλη είχε έκταση περίπου 50 εκτάρια και διακρινόταν σε τρία κύρια μέρη:
Το κτιριακό συγκρότημα της Εκκλησίας των Αρχαγγέλων βρίσκεται σε ένα λόφο, στη συμβολή των ποταμών Μπόλια και Ιντσόμπα, και περιλαμβάνει την Εκκλησία των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, ένα τριώροφο κάστρο, ένα καμπαναριό και ένα κελάρι κρασιών (μαράνι). Περιβάλλεται από ένα οχυρωματικό τείχος ενισχυμένο με πολεμίστρες, πυργίσκους και πύργους. Μία μυστική σήραγγα οδηγούσε από την ακρόπολη στον ποταμό Ιντσόμπα.
Η Εκκλησία των Αρχαγγέλων κατασκευάστηκε με διαταγή του Βασιλιά Λέων του Καχέτι το 1565 και μέχρι το 1577 είχε ολοκληρωθεί η διακόσμηση του εσωτερικού με τοιχογραφίες. Πρόκειται για μία σταυροειδή θολωτή εκκλησία χτισμένη κυρίως από πέτρα. Ο σχεδιασμός της συνδυάζει παραδοσιακή Γεωργιανή τοιχοποιία με μία τοπική εκδοχή της Ιρανικής αρχιτεκτονικής τεχνοτροπίας εκείνης της εποχής. Το κτίριο έχει τρεις εισόδους, στα δυτικά, στα νότια και στα βόρεια. Ο θόλος στηρίζεται στις γωνίες του ιερού και δύο βάθρα. Το τύμπανο του θόλου είναι τοξωτό με 8 παράθυρα. Η πρόσοψη χωρίζεται σε τρία αψιδωτά τμήματα.
Επί του παρόντος, στο φρούριο στεγάζεται ένα μουσείο όπου εκτίθενται πολλά ευρήματα από τις αρχαιολογικές ανασκαφές και εθνογραφικό υλικό. Σε αυτά περιλαμβάνονται: όπλα της Εποχής του Χαλκού, κοσμήματα, γλυπτά, κεραμικά, όπλα του 12ου-16ου αιώνα, κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γεωργία Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Μπλέλλο
Το Μπλέλλο (ιταλικά: Blello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Μπολτιέρε
Το Μπολτιέρε (ιταλικά: Boltiere) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Μπονάτε Σόπρα
Το Μπονάτε Σόπρα (ιταλικά: Bonate Sopra) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Σκοτ Γουίλσον
Ο Σκοτ Γουίλσον (αγγλικά: William Delano Wilson, 29 Μαρτίου 1942 – 6 Οκτωβρίου 2018]) ήταν Αμερικανός ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Συμμετείχε σε περισσότερες από 50 ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Ιστορία ενός εγκλήματος, Εν ψυχρώ, Ο μεγάλος Γκάτσμπυ, Θα ζήσω, Περλ Χάρμπορ και Μια ξένη ανάμεσά μας. Το 1980, ο Γουίλσον έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του στην ταινία Ο ένατος σχηματισμός. Ενσάρκωσε τον κτηνίατρο Χέρσελ Γκριν στην τηλεοπτική σειρά του AMC Οι ζωντανοί νεκροί από το 2011 μέχρι το 2014. Έπαιξε έναν γκεστ ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Στον τόπο του εγκλήματος ως υπάλληλος καζίνου Σαμ Μπράουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
Ηρώ Μπέζου
Η Ηρώ-Ελένη Μπέζου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Οι γονείς της είναι οι ηθοποιοί Γιάννης Μπέζος και Ναταλία Τσαλίκη.
Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση έγινε στην παιδική της ηλικία, όταν συμμετείχε σε δύο επεισόδια της σειράς Εκείνες κι εγώ. Ως επαγγελματίας ηθοποιός, δουλεύει κατά κύριο λόγο στο θέατρο, σε παραστάσεις όπως Το τρίτο στεφάνι, Αντιγόνη, Τραχίνιαι και Ορέστης. Επίσης, έχει δώσει τη φωνή της σε μεταγλωττίσεις για τα κινούμενα σχέδια. To 2019 τιμήθηκε με το θεατρικό βραβείο Μελίνα Μερκούρη για την παράσταση Το φιντανάκι του Παντελή Χορν. Το 2021 έπαιξε στην τραγωδία Προμηθέας Δεσμώτης και την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε το πρώτο της θεατρικό έργο με τίτλο Οι ναυγοί.
Προσωπική Ζωή
Η Ηρώ είναι σε σχέση με τον επίσης ηθοποιό Μιχάλη Τιτόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
¡Ay Carmela! (τραγούδι)
Το ¡Ay Carmela! είναι ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Ισπανικού Δημοκρατικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου.
Παραλλαγές
Οι πιο δημοφιλείς στίχοι σε αυτό το τραγούδι έχουν δύο παραλλαγές, γνωστές ως "El Paso del Ebro" και "Viva la XV Brigada". Η πρώτη σχετίζεται με τη Μάχη του Έβρου και η δεύτερη αναφέρεται στη Μάχη του Χάραμα, δύο από τις κύριες αναμετρήσεις του εμφυλίου πολέμου. Η μελωδία, ωστόσο, είναι μια λαϊκή μουσική πολύ πιο παλιά, που χρονολογείται από τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου στις αρχές του 19ου αιώνα.
Ο στίχος Luchamos contra los moros (Αγωνιζόμαστε εναντίον των Μαυριτανών) αναφέρεται στους Regulares, τις μαροκινές στρατιωτικές μονάδες που πολεμούσαν ως ομάδες κρούσης με το μέρος των Εθνικιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικά τραγούδια Κατηγορία:Ισπανόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία
Αεροπορική καταστροφή στο Σμολένσκ
Στις 10 Απριλίου 2010, ένα αεροσκάφος Tupolev Tu-154 που εκτελούσε την πτήση 101 της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας συνετρίβη κοντά στη ρωσική πόλη Σμολένσκ, σκοτώνοντας και τους 96 επιβαίνοντες. Μεταξύ των θυμάτων ήταν ο πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι, και η σύζυγός του, Μάρια, ο πρώην πρόεδρος της Πολωνίας στην εξορία, Ρίσαρντ Κατσορόφσκι, ο αρχηγός του Πολωνικού Γενικού Επιτελείου και άλλοι ανώτεροι Πολωνοί στρατιωτικοί, ο πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας, αξιωματούχοι της πολωνικής κυβέρνησης, 18 μέλη του Πολωνικού Κοινοβουλίου, ανώτερα μέλη του πολωνικού κλήρου και συγγενείς θυμάτων της Σφαγής του Κάτιν. Η ομάδα έφτανε από τη Βαρσοβία για να παρακολουθήσει μια εκδήλωση για την 70η επέτειο της σφαγής, η οποία έλαβε χώρα κοντά στο Σμολένσκ.
Οι πιλότοι προσπαθούσαν να προσγειωθούν στο Αεροδρόμιο Βόρειου Σμολένσκ - μια πρώην στρατιωτική αεροπορική βάση - μέσα σε πυκνή ομίχλη, με ορατότητα μειωμένη σε περίπου 500 μέτρα. Το αεροσκάφος κατέβηκε πολύ κάτω από το κανονική πορεία προσέγγισης έως ότου χτύπησε δέντρα, κύλησε αναποδογυρισμένο και συνετρίβη στο έδαφος, φτάνοντας να ακινητοποιηθεί σε μια δασώδη περιοχή σε μικρή απόσταση από τον διάδρομο προσγείωσης.
Τόσο οι επίσημες έρευνες της Ρωσίας όσο και της Πολωνίας δεν βρήκαν τεχνικά σφάλματα στο αεροσκάφος και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το πλήρωμα δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την προσέγγιση με ασφαλή τρόπο υπό τις δεδομένες καιρικές συνθήκες. Οι πολωνικές αρχές διαπίστωσαν σοβαρές ελλείψεις στην οργάνωση και την εκπαίδευση της εμπλεκόμενης μονάδας της Πολεμικής Αεροπορίας, η οποία στη συνέχεια διαλύθηκε. Αρκετά υψηλόβαθμα στελέχη του Πολωνικού Στρατού παραιτήθηκαν μετά από πιέσεις από πολιτικούς και ΜΜΕ.
Έχουν κυκλοφορήσει διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που υποστηρίζουν ότι το αεροσκάφος καταρρίφθηκε σκόπιμα από τους Ρώσους σε μια πράξη πολιτικής δολοφονίας, με αυτές τις θεωρίες επίσης να υποστηρίζουν χαρακτηριστικά ότι οι έρευνες του 2011 αποτελούσαν συγκάλυψη και ότι η τότε πολωνική κυβέρνηση - όπου κυρίως ελέγχονταν από το κόμμα Πολιτική Πλατφόρμα σε αντιπολίτευση με το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη του Λεχ Κατσίνσκι - ήταν συνένοχος ή γνώριζε την πλοκή ή τουλάχιστον βοήθησε στις προσπάθειες συγκάλυψης της. Ενώ καμία από τις έρευνες του 2011 δεν ανέφερε στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτούς τους ισχυρισμούς, με την πολωνική έρευνα να εξετάζει επίσης πώς οι αστοχίες του ρωσικού ελέγχου αεροπορικών μεταφορών συνέβαλαν στη συντριβή, οι θεωρίες προωθούνται τακτικά από τον Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι, δίδυμο αδερφό του Λεχ Κατσίνσκι και σημερινού ηγέτη του κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη, και από τον αναπληρωτή του, Αντόνι Ματσιερέβιτς,  και τους δόθηκε επίσημος χαρακτήρας μετά την ολοκλήρωση μιας νέας πολωνικής έρευνας που διεξήγαγε η πολωνική κυβέρνηση, η οποία μέχρι τότε ήταν υπό την ηγεσία από το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη, τον Απρίλιο του 2022. Ωστόσο, αυτό δεν παρήγαγε κανένα στοιχείο που θα μπορούσε να αμφισβητήσει οριστικά τις εκθέσεις του 2011.
Σκοπός της πτήσης
Ο σκοπός της πτήσης ήταν να μεταφέρει πολλούς υψηλόβαθμους Πολωνούς αξιωματούχους σε τελετές για την 70ή επέτειο από τη Σφαγή του Κάτιν, μια μαζική δολοφονία Πολωνών διανοουμένων, πολιτικών και στρατιωτικών από τους Σοβιετικούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο τόπος της σφαγής βρίσκεται περίπου 19 χιλιόμετρα δυτικά του Σμολένσκ. Η περιοχή είναι αρκετά απομακρυσμένη. Το Σμολένσκ είναι η μόνη κοντινή πόλη και έχει τα μόνα δύο αεροδρόμια στην περιοχή: το Αεροδρόμιο Βόρειου Σμολένσκ, όπου συνέβη το ατύχημα και το Αεροδρόμιο Νότιου Σμολένσκ.