cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκάλα Συκαμιάς Λέσβου
Οικονομία
Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην αλιεία και στην καλλιέργεια ελιάς. Άλλα προϊόντα της περιοχής είναι τα αμυγδαλωτά, οι χάχλες (μορφή τραχανά σε σχήμα κούπας), ούζο, κεραμικά και ήδη λαϊκής τέχνης. Στην πλατεία της Σκάλας και στην παραλία της Καγιάς λειτουργούν ταβέρνες που ειδικεύονται στα θαλασσινά. Στη Σκάλα λειτουργούν, όσον αφορά το 2015, δύο ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Διαθέτει αλιευτικό καταφύγιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Απολλόδωρος (πυγμάχος)
Ο Απολλόδωρος (5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από άγνωστη πόλη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 82ους (452 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Εουχένιο Ντερμπέζ
Ο Εουχένιο Ντερμπέζ (ισπανικά:  Eugenio González Derbez , γενν. 2 Σεπτεμβρίου 1961) είναι ο πιο επιτυχημένος τηλεοπτικός και κινηματογραφικός ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός στο Μεξικό, αναγνωρισμένος από τo Variety το 2014, ως ο πιο σημαντικός Ισπανόφωνος άντρας στον κόσμο.
Ο Εουχένιο Ντερμπέζ είναι ένας από τις πιο σημαντικές δημιουργικές δυνάμεις στη Λατινική Αμερική, και είναι ο πιο αναγνωρισμένος ηθοποιός μεταξύ του ισπανόφωνου πληθυσμού στις ΗΠΑ.
Η ταινία του Πουθενά χωρίς την κόρη μου, την οποία σκηνοθέτησε, συνέγραψε και πρωταγωνίστησε, έγινε η πιο επιτυχημένη ισπανόγλωσση ταινία στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, και έσπασε πολλά ρεκόρ εισιτηρίων, κερδίζοντας πάνω από $100.000.000.
Πρώιμη καριέρα
Κατά τη διάρκεια της αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Ντερμπέζ ήταν τακτικός στο Cachún Cachún Ra Ra!, μια Μεξικάνικη τηλεοπτική εκπομπή. Έχει επίσης συμμετάσχει στο El Familia con Chabelo, μια παιδική εκπομπή στην τηλεόραση.
Το 1988 ο Ντερμπέζ πήρε την πρώτη του περιοδική τηλεοπτική θέση, όταν έπαιξε διάφορους ρόλους σε μια κωμική εκπομπή που ονομάζεται Anabel. Ο Ντερμπέζ συνέχιζε να κάνει ταινίες κατά τη δεκαετία του 1990. Το 1992 άρχισε να παρουσιάζει τη πολυποίκιλη εκπομπή του Al Derecho y al Derbez.
Το 1997 ο Ντερμπέζ έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, σε μια σαπουνόπερα το όνομα No Tengo Madre (Δεν Έχω Μητέρα). Το 1999 ο Ντερμπέζ ξεκίνησε ένα κωμικό σόου, το Derbez el Cuando. Ο Ντερμπέζ εμφανίστηκε στην Carita de Angel το 2000. Επίσης, πρωταγωνίστησε το ίδιο έτος στο Cómplices al Rescate. Ο Ντερμπέζ ήταν παραγωγός, το 2003, σε μια τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο XHDRBZ. Αργότερα παρήγαγε το Hospital el Paisa, Vecinos (Γείτονες), και το 2009 το Ellas son... la alegría del hogar. Ήταν ο πρωταγωνιστής στο La familia P. Luche.
Πέρασμα στο Χόλιγουντ
Ο Ντερμπέζ είναι ένας από τους λίγους Μεξικανούς ηθοποιούς που έχουν επιτύχει διεθνή αναγνώριση, που έχουν κερδίσει βραβείο διεθνούς αναγνώρισης, και που έχουν πρωταγωνιστήσει σε εμπορικές Αμερικανικές ταινίες.
Ο Ντερμπέζ έχει εμφανιστεί σε μια σειρά από επιτυχημένες και καταξιωμένες ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της Sangre de mi Sangre, το οποίο κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Sundance, το 2007 και της πρώτης μη-κωμικής ταινίας του, της ανεξάρτητης επιτυχίας, La Misma Luna (Κάτω από το Ίδιο Φεγγάρι) υπό σκηνοθεσία της Patricia Riggen, μαζί με τους Adrián Alonso και Kate del Castillo.
Το 2011 ο Ντερμπέζ πρωταγωνίστησε ως «Φελίπε» στο Τζακ και Τζιλ του Άνταμ Σάντλερ, με τους Άνταμ Σάντλερ, Κέιτι Χολμς και τον Αλ Πατσίνο. Επίσης πρωταγωνίστησε στο Girl In Progress, με την Εύα Μέντες, επίσης σε σκηνοθεσία της Patricia Riggen. Ο Εουχένιο επίσης πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του CBS Rob! και στο Broadway στο Latinologues στο Θέατρο Έλεν Χέιζ.
Ο Ντερμπέζ πρωταγωνίστησε στο Θαύματα Από τον Ουρανό της Sony, μαζί την Τζένιφερ Γκάρνερ (σκηνοθεσία Patricia Riggen) και έκανε τη φωνή του «Ρίκο» στην ταινία κινουμένων σχεδίων, Underdogs (σκηνοθεσία: Juan J. Campanella).
Πουθενά χωρίς την κόρη μου
Το 2013, ο Ντερμπέζ πρωταγωνίστησε και σκηνοθέτησε το Πουθενά χωρίς την κόρη μου (ισπανικός τίτλος: No se aceptan devoluciones - Επιστροφές δεν γίνονται δεκτές, αγγλικός τίτλος: Instructions Not Included - Οδηγίες Δεν Περιλαμβάνονται)  την πιο επιτυχημένη ισπανόφωνη ταινία που έγινε ποτέ στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, που έσπασε πολλά ρεκόρ εισιτηρίων, κερδίζοντας πάνω από $100.000.000. Η ισπανόφωνη κωμωδία-δράμα ήταν μια έκπληξη και κέρδη $44 εκατ. στις ΗΠΑ, και η τρίτη εμπορικότερη ταινία ($46 εκατ.) του έτους στο Μεξικό (μόνο οι συνέχειες των "Despicable Me" και "Iron Man" πήγαν καλύτερα).
Επόμενα έργα
Το 2016, ο Εουχένιο ανέλαβε την παραγωγή για την επερχόμενη ταινία της Lionsgate/Pantelion, Πώς Να Είσαι Λατίνος Εραστής, όπου πρωταγωνιστεί μαζί με την Σάλμα Χάγιεκ, τον Ρομπ Λόου, την Κρίστεν Μπελ, και τη Ρακέλ Γουέλς, σε σενάριο Chris Spain και Jon Zack, και σε σκηνοθεσία Κεν Μαρίνο. Η ταινία, υπό παραγωγή του Εουχένιο και του συνεργάτη το Ben Odell έχει κυκλοφόρησει στις ΗΠΑ στις 28 Απριλίου 2017 και 5 Μαΐου 2017 στο Μεξικό.
Έχει επίσης εμφανιστεί στην επερχόμενη ταινία, Geostorm (σκηνοθεσία: Dean Devlin), και το 2018 στο Ο Καρυοθραύστης και τα Τέσσερα Βασίλεια της Disney, σε σκηνοθεσία Lasse Hallström και με πρωταγωνιστές τους Έλεν Μίρεν, Κίρα Νάιτλι και Μόργκαν Φρίμαν.
Το 2021, έπαιξε στην ταινία της Apple, ονόματι CODA: Στον Ρυθμό της Καρδιάς, για την οποίαν ο ίδιος κέρδισε, μαζί με το υπόλποιπο καστ της ταινίας, Βραβείο Screen Actors Guild Award for Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture.
Παγκόσμια αναγνώριση
Ο Εουχένιο Ντερμπέζ είναι από τους πιο επιτυχημένους κωμικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες του Μεξικού. Αναγνωρίστηκε από το Variety το 2014, ως ο νούμερο ένα πιο σημαντικός Ισπανόφωνος άντρας στον κόσμο. Στις 10 Μαρτίου 2016, ο Ντερμπέζ αποκάλυψε του αστέρι του στο Hollywood Walk of Fame. Την τελετή παρακολούθησαν χιλιάδες θαυμαστές του.
Το 2014, μετά την επιτυχία του Πουθενά χωρίς την κόρη μου, ο Ντερμπέζ συνεργάστηκε με τον πρώην Πρόεδρο Παραγωγής της Pantelion, Μπέντζαμιν Οντέλ, για να δημιουργήσουν την 3Pas Studios, την εταιρεία του παραγωγής ταινιών στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια.
Οικογενειακή ζωή
Ο Εουχένιο σήμερα κατοικεί στο Λος Άντζελες με την οικογένειά του. Ο Ντερμπέζ είναι παντρεμένος με την Αλεσάντρα Ροσάλντο, ηθοποιό, μοντέλο και πρώην τραγουδίστρια των Sentidos Opuestos. Είναι πατέρας της Μεξικάνας κωμικής ηθοποιού, Aislinn Derbez, του Μεξικανού ηθοποιού και τραγουδιστή Vadhir Derbez, του Μεξικανού ηθοποιού Χοσέ Εντουάρντο Ντερμπέζ και της Aitana Derbez. Είναι φιλάνθρωπος και χορτοφάγος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμικοί Κατηγορία:Μεξικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Μεξικανοί παραγωγοί ταινιών‎ Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Χένρι Σόμερσετ, 1ος δούκας του Μπωφόρ
Ο Χένρι Σόμερσετ, 1ος δούκας του Μπωφόρ (1629 – 21 Ιανουαρίου 1700) Άγγλος ευγενής, 1ος Δούκας του Μπωφόρ, μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων την περίοδο 1654 - 1667 ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Έντουαρντ Σόμερσετ, 2ου μαρκησίου του Γούστερ και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ Ντόρμερ. Ο Χένρι διαδέχθηκε τον πατέρα του ως τρίτος μαρκήσιος του Γούστερ (1667) και έγινε λόρδος του Έρμπερ από το 1644 μέχρι τις 3 Απριλίου του 1667. Το δουκάτο του Μπωφόρ του το παραχώρησε ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας (1682).
Λόρδος του Έρμπερ
Ο Χένρι Μπωφόρ γεννήθηκε στο κάστρο του Ράγκλαν και πήρε τον τίτλο του λόρδου Έρμπερ του Ράγκλαν (1644), σε ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του πατέρα αρραβωνιάστηκε την πριγκίπισσα Ελισάβετ μικρότερη κόρη του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας (1 Απριλίου 1646). Με την έκρηξη του Α΄ Αγγλικού εμφυλίου Πολέμου εγκατέλειψε την χώρα αλλά επέστρεψε το 1650. Η περιουσία και τα εδάφη του πατέρα του στο Μονμουθσάιρ κατασχέθηκαν από τον Όλιβερ Κρόμγουελ αλλά ο Έρμπερ πήρε μια χρηματοδότηση. Απαρνήθηκε την Καθολική πίστη για να γίνει δεκτός από τον Κρόμγουελ και από τότε ονομαζόταν απλά κύριος Έρμπερ, λίγο πριν την ειρήνη του 1657 δέχτηκε την μορφή του Ρεπουμπλικάνικου γάμου. Το 1654 - 1655 εξελέγη μέλος του Μπέκονσαιρ στο 1ο Προτεσταντικό Κοινοβούλιο.
Μετά τον θάνατο του Κρόμγουελ ενώθηκε με την βασιλική μερίδα ζητώντας ένα "πλήρες και ελεύθερο Κοινοβούλιο με επαναφορά του Οίκου των Στιούαρτ. Τον Ιούλιο του 1569 συμμετείχε σε φιλοβασιλική συνωμοσία και φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου, σε γράμμα στην σύζυγο του στις 20 Αυγούστου 1659 ανέλυσε την κατάσταση. Ελευθερώθηκε στις 1 Νοεμβρίου 1659, εξελέγη μέλος του Συμβατικού Κοινοβουλίου για το Μονμουθσάιρ και το Γούττον Μπάσετ (1660) αλλά προτίμησε το Μονμουθσάιρ. Στο Ιπποτικό Κοινοβούλιο που ακολούθησε εξελέγη ξανά στο Μονμουθσάιρ και παρέμεινε εκεί μέχρι την ημέρα που διαδέχθηκε τον πατέρα του (1667). Ο Χένρι Σόμερσετ ήταν ένας από τους 12 απεσταλμένους της Βουλής των Κοινοτήτων που παρακολούθησαν τον βασιλιά στην Μπρέντα (7 Μαΐου 1660). Με την παλινόρθωση του Καρόλου ο Έρμπερ διορίστηκε Φύλακας του κάστρου του Ντιν (18 Ιουνίου) και στις 30 Ιουλίου ύστερα από έκκληση των τοπικών λόρδων διορίστηκε Υπολοχαγός για το Γκλόστερσαιρ, το Χερεφορντσάιρ και το Μονμουθσάιρ. Οι εκτάσεις στο Μονμουθσάιρ που αποκτήθηκαν από τον Κρόμγουελ έπρεπε να επιστρέψουν αυστηρά στον πατέρα του ο οποίος σε επιστολή που στον λόρδο του Κλάρεντον έγραψε ότι ο γιος του ήταν εναντίον του.
Μαρκήσιος του Γούστερ
Ο λόρδος του Έρμπερ έμεινε μακριά από την δημόσια ζωή και είχε καλές σχέσεις με τον κόμη του Κλαρεντόν, κατεδάφισε τα τείχη και τις οχυρώσεις του Γκλόστερ (1162) αλλά την επόμενη χρονιά ζήτησε την διατήρηση της φρουράς στο Τσέπστοου. Ο Έρμπερ δημιούργησε στις 28 Σεπτεμβρίου 1163 το Μάστερ της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αντιπροσώπευσε το Μονμουθσάιρ την περίοδο 1660 - 1667 στην Βουλή των Κοινοτήτων και διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν τρίτος μαρκήσιος του Γούστερ (28 Σεπτεμβρίου 1667).
Ο Γούστερ δημιούργησε τον Απρίλιο του 1672 το Συμβούλιο της Ουαλίας και του Μαρς, στις 17 Απριλίου έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου και στις 29 Μαΐου 1672 μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας. Στην νέα συνωμοσία εναντίον του Καρόλου Β΄ (1678 - 1681) έμεινε πιστός στον βασιλιά αν και γνώριζε ότι ένας από τους πληροφοριοδότες ο Ουίλιαμ Μπέντλοε βρισκόταν σε επαφή με έναν εχθρό του τον Τζον Άρνολντ. Ο Μπέντλοε κατηγόρησε τον διαχειριστή του Γούστερ και όχι τον ίδιο προσωπικά αλλά οι κατηγορίες ήταν τόσο αδύναμες που η κυβέρνηση τις αγνόησε. Ο Γούστερ σαν σταθερός οπαδός του δικαστηρίου ψήφισε ενάντια στο Νομοσχέδιο Αποκλεισμού (1680), οι Κοινότητες ζήτησαν από τον βασιλιά να τον απομακρύνει από το Συμβούλιο αλλά ο Κάρολος Β΄ τους αγνόησε.
Δούκας του Μπωφόρ
Η μαρκησία του Γούστερ αναβαθμίστηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1682 σε δουκάτο του Μπωφόρ με αναφορές στον προπάτορα του Ιωάννη Μπωφόρ, 1ο κόμη του Σόμερσετ πριν από τρεις αιώνες. Ο Τζον Ντριντεν (1631 - 1700) στο γνωστό ποίημα "Αβεσσαλώμ και Αχιτοφέλ" τον παρουσιάζει σαν Θωνιήλ χάρη στην στάση του στο Νομοσχέδιο Αποκλεισμού.
Τον Νοέμβριο του 1683 ο Μπωφόρ κέρδισε αποζημίωση 20.000 λιρών σε δυο αγωγές εναντίον του Τρέβορ Ουίλιαμς και του Τζον Άρνολντ αλλά το πρόστιμο στον τελευταίο ακυρώθηκε το 1690. Τον Ιούνιο του 1684 σαν πρόεδρος του πριγκιπάτου έκανε μια θεαματική πορεία μέσω της Ουαλίας, πέρασε από το Γούστερ, το Λάντλοου και το Γουέλσπουλ. Στην κηδεία του Καρόλου Β΄ (14 Φεβρουαρίου 1485) υποστήριξε για μοιρολόγο μαζί με τον δούκα του Σόμερσετ τον πρίγκιπα Γεώργιο της Δανίας. Μετέφερε το στέμμα της βασίλισσας στην στέψη του Ιάκωβου Β΄ (23 Απριλίου 1685), διορίστηκε στις 16 Μαΐου κύριος της κρεβατοκάμαρας και στις 20 Ιουνίου Συνταγματάρχης του 11ου Συντάγματος Πεζικού. Ο δούκας του Μονμάουθ δίσταζε τον Ιούνιο του 1685 να βαδίσει στο Μπρίστολ και ο Μπωφόρ ανέλαβε στις 16 Ιουνίου δράση σαν Υπολοχαγός, απείλησε να κάψει την πόλη αν κάποιος φίλος του Μονμάουθ γινόταν δεκτός και φυλάκισε μεγάλο αριθμό από ύποπτους στην Γκίλντχολ. Σε τέσσερις μέρες επανεξέτασε 19 σώματα πεζικού και 4 σώματα ιππικού, στις 24 Ιουνίου συντάχθηκαν στο Ρέντκλιφ Μιντ 21 εταιρίες και καταγράφηκαν οι εθελοντές, στις 6 Ιουνίου έφτασαν τα νέα για την ήττα του Μονμάουθ στην μάχη του Σέντζμουρ.
Άνοδος του Γουλιέλμου της Οράγγης
Ο Ιάκωβος Β΄ επισκέφτηκε στις 24 Σεπτεμβρίου τον δούκα στο Μπάντμιντον και έμεινε ικανοποιημένος από την πίστη του. Με την έκρηξη της Ένδοξης Επανάστασης τον Οκτώβριο του 1688 και την άφιξη του Γουλιέλμου της Οράγγης ο Μπωφόρ κατέλαβε ξανά το Μπρίστολ και τις αμαξοστοιχίες του Γκλόστερσαιρ, οι άντρες του συνέλαβαν τον Τζων Λάβλεϊς, 3ο βαρόνο του Λάβλεϊς και τον φυλάκισαν στο κάστρο του Γκλόστερ. Ετοιμάστηκε να υπερασπιστεί την πόλη αλλά παραδόθηκε στον υπεράριθμο στρατό του κόμη του Σρούσμπερυ και του Σερ Τζον Γκους, ψήφισε υπέρ μιας αντιβασιλείας με στόχο να προσφέρει το στέμμα στον Γουλιέλμο της Οράγγης. Ο Μπωφόρ περίμενε στις 14 Δεκεμβρίου 1688 τον Γουλιέλμο στο Γουίντσορ αλλά δέχτηκε ψυχρή υποδοχή, πήρε ωστόσο τον Μάρτιο του 1689 τους όρκους πίστης και προσπάθησε στις 7 Σεπτεμβρίου 1690 να διασκεδάσει τον νέο βασιλιά στο Μπάντμιντον. Το 1694 ζούσε αποκλεισμένος στο Τσέλσι σαν ύποπτος για την εμπλοκή του σε συνωμοσία, ερευνήθηκε το σπίτι του τον Φεβρουάριο του 1696 αλλά δεν βρέθηκαν ενοχοποιητικά στοιχεία.
Τελευταία χρόνια
Ο Μπωφόρ κλήθηκε στις 19 Μαρτίου 1696 στην Βουλή των Λόρδων για να υπογράψει ένα διάταγμα πριν τους συναντήσει "έσπασε τον ωμο του", οι λόρδοι του έστειλαν να υπογράψει το κείμενο αλλά αρνήθηκε να υπογράψει άλλη συνωμοσία εναντίον του Γουλιέλμου. Τον Νοέμβριο του 1697 συμφιλιώθηκε με την αυλή, τον Ιούλιο του 1698 πέρασε βαρύ πλήγμα με τον θάνατο του γιου του και διαδόχου του κόμη του Γούστερ σε προπονητικό ατύχημα.
Ο Χένρι Σόμερσετ πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1700 στο Μπάντμιντον και τάφηκε στο Μπωφόρ παρεκκλήσι του Σαιν Τζώρτζ στο Ουίνδσορ που κατασκευάστηκε ένα περίτεχνο μνημείο στην μνήμη του, αργότερα μετακινήθηκε στο Μπάντμιντον (1878). Το μνημείο του γλύπτη Γκρίνλινγκ Γκίμπονς βρίσκεται στην βόρεια πλευρά στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και Αρχαγγέλων στο Μπάντμιντον, στο μνημείο ο δούκας φορώντας ρόμπες του Τάγματος της Περικνημίδας ξαπλώνει σε μια σαρκοφάγο και έναν πλίνθο με απεικόνιση του Αγίου Γεωργίου και του δράκοντα. Υπάρχουν δυο δίδυμες Κορινθιακές κολόνες με ανάγλυφους άξονες, ακάνθινα διαζώματα, κορνίζες με φλόγες και τα σύμβολα του δούκα. Στην κορυφή 25 πόδια από το έδαφος ένα μαξιλάρι συγκρατεί ένα μικρό στέμμα και μπροστά από τις κολόνες στέκονται δυο γυναικείες μορφές που παριστάνουν την Δικαιοσύνη και την Αλήθεια. Πάνω από την μορφή του δούκα οι κουρτίνες παρουσιάζουν μια ουράνια υποδοχή γεμάτη από φοίνικες και στέμματα, εμφανίζονται Λατινικές επιγραφές με ονόματα από τα μέλη της οικογενείας του και τα αξιώματα του. O δικηγόρος Ρότζερ Νορθ (1651 - 1734) παρέχει μια περιγραφή για τον Μπωφόρ ότι "ζούσε πριγκιπική ζωή" με ένα νοικοκυριό με περίπου 200 άτομα. Οι κύριες ασχολίες τον ελεύθερο χρόνο του ήταν το κυνήγι και η φύτευση, ήταν υπερβολικά αυστηρός και οι υπάλληλοι του ζούσα συνεχώς με τον φόβο της απόλυσης.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Μαρία Κάπελλ, κόρη του Άρθουρ Κάπελλ 1ου βαρόνου των Κάπελ του Χάντχαμ, αδελφή του Αρθούρου Κάπελλ 1ου κόμη του Έσσεξ και χήρα του Χένρι Σέιμουρ λόρδου του Μποσάμπ απέκτησε :
Ο γιος του Κάρολος πέθανε πριν από τον Χένρι, τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Χένρι Σόμερσετ, 2ος δούκας του Μπωφόρ.
Γκρέτα Φέρουσιτς
Η Γκρέτα Φέρουσιτς Βάινφελντ (Greta Ferušić Weinfeld ; 26 Ιουνίου 1924 - 24 Ιανουαρίου 2022) ήταν Βόσνια ακαδημαϊκός και κοσμήτορας στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Σεράγεβο. Ήταν η μόνη Βόσνια που επέζησε από το Άουσβιτς και το μοναδικό άτομο στον κόσμο που επέζησε τόσο από το Άουσβιτς όσο και από την πολιορκία του Σεράγεβο.
Βιογραφία
Η Φέρουσιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νόβι Σαντ, από μια οικογένεια Εβραίων. Ήταν 14 ή 15 ετών όταν η ίδια, οι γονείς της, δυο θείες και ένας θείος της στάλθηκαν τον Απρίλιο 1944 στο Άουσβιτς. Όταν το στρατόπεδο απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1945, η Φέρουσιτς ζύγιζε 33 κιλά (73 λίβρες). Ήταν το μοναδικό μέλος της οικογένειάς της που επέζησε του Ολοκαυτώματος.
Μετά το Ολοκαύτωμα
Μετά το Ολοκαύτωμα, η Φέρουσιτς επέστρεψε στην Γιουγκοσλαβία και ξεκίνησε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στο Βελιγράδι και αργότερα στο Παρίσι. Μετά το πέρας των σπουδών της, επέστρεψε στην Γιουγκοσλαβία όπου παντρεύτηκε τον Σέιντ Φέρουσιτς, έναν Βόσνιο της κοσμικής τάξης, και μετακόμισε στην πόλη του το Σεράγεβο το 1952. Έγινε βοηθητικό διδακτικό προσωπικό στο Πανεπιστήμιο του Σεράγεβο όπου συνέχισε επίσης τις σπουδές της. Αργότερα έγινε η πρώτη γυναίκα που αποφοίτησε από εκεί. Μετά την αποφοίτησή της, έγινε καθηγήτρια στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής και αργότερα πρύτανης στο ίδιο τμήμα ενώ διηύθυνε αρκετά έργα υποδομών.
Θάνατος
Η Φέρουσιτς πέθανε στις 24 Ιανουαρίου 2022, σε ηλικία 97 ετών.
Χαρμίδης ο Ηλείος
Ο Χαρμίδης ο Ηλείος (5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 84ους (444 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Ταύροι
Οι Ταύροι (Ταῦροι), επίσης Σκυθοταύροι, Ταύροι Σκύθες, Ταυροσκύθες ήταν λαός εγκατεστημένος στη νότιο ορεινή ακτή της Ταυρικής και τη στενή λωρίδα γης ανάμεσα στα όρη και τον Εύξεινο Πόντο. Έδωσαν το όνομά τους στη χερσόνησο, (Ταυρική), Ταυρίδα και Ταυρίς.
θεωρούνται ότι υπήρξαν παρακλάδι των Κιμμέριων, τους οποίους οι Σκύθες εκδίωξαν από την αρχική πατρίδα τους προσέτι βορειότερα κατα τον 7ο αιώνα Π.Κ.Ε.. Ωστόσο υποστηρίζεται και μία άλλη εκδοχή σύμφωνα με την οποία οι Ταύροι συνδέονται πιθανώς με τους Αμπχάζ και τους Κιρκάσιους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κατοικούσαν δυτικότερα απ' ό,τι σήμερα.
Οι Ταύροι στην αρχαιότητα περιγράφτηκαν ως πολεμικός λαός που ζούσε από τις λεηλασίες. Έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί για τη λατρεία μιας παρθένας θεάς στην οποία θυσίαζαν ναυαγούς και Έλληνες. Οι Ελληνες ταύτιζαν την ταυρική θεά με την Άρτεμη Ταυροπόλο ή με την Ιφιγένεια, κόρη του Αγαμέμνωνα. Το θρυλούμενο ταυρικό έθιμο της ανθρωποθυσίας ενέπνευσε τους ελληνικούς μύθους της Ιφιγένειας και του Ορέστη.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο τρόπος με τον οποίο θυσίαζαν ήταν η αποκοπή της κεφαλής με χτύπημα ροπάλου. Κατόπιν, είτε έθαβαν το σώμα είτε έριχναν σε κάποιον γκρεμό και κάρφωναν το κεφάλι σε ένα παλούκι. Κατά τον ίδιο τρόπο αφαιρούσαν τα κεφάλια αιχμαλώτων πολέμου τα τοποθετούσαν σε ψηλό πάσσαλο και τα τοποθετούσαν στις οικίες τους ως προστατευτικά πνεύματα.
Αν και οι ακτές της Ταυρικής εντέλει κυριαρχήθηκαν από τους Έλληνες στην αρχή και από τους Ρωμαίους μεταγενέστερα, οι Ταύροι παρέμειναν ισχυρή πολεμική απειλή στην περιοχή. Ενεπλάκησαν στην πειρατεία στην επικράτεια του Εύξεινου Πόντου, και ληστρικές επιδρομές από τη βάση τους στο Σύμβολον, τον σημερινό Μπαλουκλαβά. Κατά τον 2ο αιώνα Π.Κ.Ε. έγιναν υποτελείς σύμμαχοι του σκύθη βασιλέα Σκιλούρου.
Σημειώσεις-παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Κριμαίας Κατηγορία:Λαοί της Σκυθίας
Σεμπαστιάνο Καράτσιολο
μικρογραφία|          Sebastiano Caracciolo Ο Sebastiano Caracciolo (1922–2013) ήταν ένας σημαντικός Τέκτονας και Μαρτινιστής. Υπηρέτησε ως μέλος της διοίκησης του Τεκτονικού τάγματος Le Droit Humain στην Ιταλία, αλλά αργότερα αφοσιώθηκε στον Τύπο Misraim - Memphis. Το 1981 έγινε ο Κυρίαρχος Μέγας Γενικός Ιεροφάντης του Αρχαίου και Αρχέγονου Ανατολικού Τύπου Μισραΐμ και του Μέμφις διαδεχόμενος τον Γκαστόνε Βεντούρα. Επίσης, την ίδια χρονιά ανέλαβε και την Κυρίαρχη Μεγάλη Διδασκαλεία του Μαρτινιστικού Ταγματος.
Αναλυτικά:
Ο Sebastiano Caracciolo γεννήθηκε την 1-1-1922 και πέρασε στην Αιώνια Ανατολή την 4-4-2013. Υπηρέτησε από πολύ νωρίς τον Εσωτερισμό, εντασσόμενος στον Τεκτονισμό και τον Μαρτινισμό.
Το 1981 είχε διαδεχθεί την Μεγάλη Ιεροφανεία του Μισραΐμ Μέμφις από τον Gastone Ventura, καθώς και την Κυρίαρχη Μεγάλη Διδασκαλεία του Μαρτινιστικού Τάγματος.
Υπηρέτησε τον Παραδοσιακό Τεκτονισμό με πάθος, ενάντια στις δυνάμεις που πάντοτε, ακόμη και σήμερα προσπαθούν να τον συμβιβάσουν με το επίπεδο ενός σωματείου. Δεν συμβιβάσθηκε και συγκρούσθηκε όταν χρειάσθηκε για να διατηρήσει τον Παραδοσιακό χαρακτήρα των Μυητικών Οργανισμών.
Κέρδισε τον διεθνή σεβασμό για το έργο του και την προσήλωση στις αρχές του.
Εγραψε τα:
Η Ερμητική Παράδοση στον Ελευθεροτεκτονισμό
Κατηγορία:Ιταλοί ελευθεροτέκτονες
Γνάθων ο Δίπαιος
Παραπομπές
Γναθων ο Διπαιος Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Ψήσιμο
Το ψήσιμο είναι τρόπος μαγειρέματος των τροφίμων με έκθεση σε ξηρή θερμότητα, σε ένα φούρνο ή ψησταριά. μικρογραφία|Ψημένα αρτοσκευάσματα Κατά τη διάρκεια του ψησίματος γίνονται τα εξής:
Κατά το ψήσιμο, η εξωτερική επιφάνεια των αμυλούχων τροφίμων ροδίζει ή καφετίζει, με ελκυστικό και γευστικό τρόπο. Το ρόδισμα οφείλεται σε καραμέλωση των σακχάρων και αντίδραση Maillard. Με ψήσιμο, τα τρόφιμα αφυδατώνονται και αποξηραίνονται, προς αποξηραμένα βότανα ή τσιπς λαχανικών.
Για το καλό ψήσιμο δεν είναι απαραίτητα τα λίπη. Πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ποσότητα του λίπους που περιέχεται στο τρόφιμο. Κατάχρηση λιπών, όπως η μαργαρίνη, το βούτυρο και το λαρδί, θα υποβαθμίσει τη γαστρονομική αξία του φαγητού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τεχνικές μαγειρέματος Κατηγορία:Επιστήμη τροφίμων Κατηγορία:Ορολογία μαγειρικής
Γκιουζελτσέ Αλή πασάς
thumb|140px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ο Γκιουζελτσέ Αλή πασάς ή Γκιουζελτζέ Ααλή πασάς ήταν ο περισσότερο φιλοχρήματος απ΄ όλους τους Μεγάλους Βεζίρηδες, στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ανέλαβε Μέγας Βεζίρης το 1619 κι παρέμεινε μέχρι το 1621, επί εποχής του επίσης φιλοχρήματου Σουλτάνου Οσμάν Β΄ με τον οποίον μοιράζονταν τους ληστρικούς φόρους που επέβαλλε σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους.
Στις ληστρικές του εκείνες δραστηριότητες περιλαμβάνεται και εκείνη σε βάρος του Πατριάρχη Τιμόθεου Β' από τον οποίο και είχε εισπράξει 30.000 σκούδα, περίπου 45.000 χρυσά φράγκα, αντί ενός υπέρογκου ποσού που αρχικά του ζήτησε. Βέβαια δικαιολογία αυτής της είσπραξης ήταν ότι και εκείνος (ο Πατριάρχης) είχε αποκομίσει 300.000 φλουριά από τον διορισμό 300 περίπου Μητροπολιτών κατά την εξαετή πατριαρχεία του.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γιάγκος Ζαμπαρλούκος
Ο Γιάγκος Ζαμπαρλούκος είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός μηχανικός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάγκος Ζαμπαρλούκος γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 24 Φεβρουαρίου 1926. Φοίτησε στην Αγγλική Σχολή. Στη συνέχεια σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Αφού εργάστηκε για έξι χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία, επέστρεψε στην Κύπρο και εργάστηκε ως εκτελεστικός μηχανικός στο Τμήμα Υδάτων για τρία χρόνια. Την περίοδο 1965-1972 εργάστηκε ως σύμβουλος μηχανικός.
Είναι νυμφευμένος με την Ίλισε Ζαμπαρλούκου και έχει 2 κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Στις 16 Ιουνίου 1972 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968. Παρέμεινε στη θέση αυτή και στη Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973, έως τις 15 Ιουλίου 1974, ημέρα του πραξικοπήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973
Ανάκεια
Ανάκεια ονομαζόταν μια αρχαία γιορτή των Αθηναίων προς τιμήν των Διόσκουρων, Κάστορα και Πολυδεύκη. Σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, όπως στην Άμφισσα, στη Σπάρτη, στο Άργος κ.ά, εορτάζονταν προς τιμήν τους τα Διοσκούρια. Επίσης, ως Άνακες, που σημαίνει σωτήρες, τιμούσαν τους Κουρήτες, τους Καβείρους και άλλες θεότητες.
Η γιορτή στην Αθήνα γινόταν στις 18 του μήνα Ελαφηβολιώνος στο «Ανάκειο Ιερό» των Διοσκούρων, το οποίο βρισκόταν στην βόρεια πλευρά της Ακροπόλεως και περιελάμβανε προσφορές από ελιές, τυρί και πράσα, ενώ μετά ακολουθούσε συμπόσιο.
Με τη γιορτή αυτή οι Αθηναίοι ευχαριστούσαν και τιμούσαν κάθε φορά τους Διόσκουρους, καθώς δεν κατέστρεψαν τίποτα από την πόλη, όταν εισέβαλαν στην Αττική για να πάρουν πίσω την Ωραία Ελένη, την οποία είχε απαγάγει ο Θησέας μαζί με τον Πειρίθου και είχαν αναθέσει την προστασία και επιμέλειά της στην Αίθρα, μητέρα του Θησέα, στις Αφίδνες.
Το ιερό των Διοσκούρων
Μολονότι το Ανάκειο Ιερό των Διοσκούρων δε σώζεται ως τις μέρες μας, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πώς ήταν, βασιζόμενοι στις περιγραφές του Παυσανία του περιηγητή. Ο Παυσανίας, γράφει πως εντός του, μάλλον μικρού και πανάρχαιου ιερού, βρισκόταν ένα άγαλμα των Διοσκούρων πάνω στα άλογά τους. Εκεί, ζωγράφισε ο γνωστός ζωγράφος Πολύγνωτος τους γάμους των θυγατέρων του Λευκίππου, ενώ ο Μίκων ζωγράφισε σκηνές από την Αργοναυτική εκστρατεία, στην οποία συμμετείχαν οι Διόσκουροι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Δομιανοί Ευρυτανίας
Οι Δομιανοί είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας σε υψόμετρο 660 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Οι Δομιανοί βρίσκονται στις δυτικές πλαγιές του Τυμφρηστού (Βελούχι) και πιο συγκεκριμένα στους πρόποδες του όρους Μισιάκα. Το χωριό είναι κτισμένο επάνω στην επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Νεράιδας Καρδίτσας και απέχει 33 χλμ. Β.-ΒΔ. του Καρπενησίου. Η γύρω περιοχή είναι κατάφυτη από έλατα, καστανιές, καρυδιές, κερασιές και πλατάνια. Έχει πέτρινα σπίτια, παραδοσιακά καλντερίμια, πολλά τρεχούμενα νερά και το χωριό, από το 1978 με το ΦΕΚ Δ-594 α/ 13.11.1978, έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός. Το πιο ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι η ιερά μονή Κοίμησης της Θεοτόκου ή Παναγίας της Δομιανίτισσας, που από το 1991 έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο «... επειδή διασώζει χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία του τέλους του 18ου αι., καθώς και αντιπροσωπευτικά έργα της αγιογραφικής σχολής Φουρνά Eυρυτανίας». Έχει ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες του 1787 με βυζαντινή τεχνοτροπία και έχει κτιστεί πάνω σε παλιότερης των αρχών του 16ου αιώνα που είχε καεί δύο φορές, το 1611 επειδή οι μοναχοί του συμμετείχαν σε πριν του 1821 κινήματα και το 1770 στα Ορλωφικά. Κάθε Δεκαπενταύγουστο το μοναστήρι πανηγυρίζει με πλήθος προσκυνητών από τη γύρω περιοχή. Πιθανολογείται ότι το όνομα του χωριού είναι παράφραση του ονόματος Δαμιανός που υπήρξε ο πρώτος μοναχός του. Στη περιοχή «Τσιούμα», πάνω στο χείμαρρο Πέρα Ρέμα υπάρχει σε πολύ κακή κατάσταση μονότοξο πέτρινο γεφύρι που ονομάζεται «καμάρα των Δομιανών». Πιθανολογείται ότι κτίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα και ένωνε τους Δομιανούς με την Αγία Παρασκευή και την Αγία Τριάδα.
Διοικητικά
Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1912, ανήκε στον νομό Αιτωλοακαρνανίας της οποίας έδρα ορίστηκαν οι Δομιανοί. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Παρασκευή, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Δομιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κτημενίων του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 204 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 161.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Βίντζεμε
thumb|250x250px|Ιστορικές περιοχές της Λετονίας, το Βίντζεμε με κίτρινο thumb|150x150px|Το έμβλημα του Βίντζεμε thumb|350x350px|Ιστορικές περιοχές της Λετονίας, το Βίντζεμε με πορτοκαλί Το Βίντζεμε (λετονικά: Vidzeme, λιβονικά: Vidūmō) είναι μία από τις τέσσερις ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας που αναγνωρίζονται στο Σύνταγμα της Λετονικής Δημοκρατίας. Κυριολεκτικά σημαίνει «η Μέση Γη» και βρίσκεται στη βορειοκεντρική Λετονία, βόρεια του ποταμού Νταουγκάβα. Μερικές φορές στα γερμανικά, είναι επίσης γνωστή ως Λίφλαντ (Livland), η γερμανική μορφή του λατινικού ονομάτος Λιβονία, αν και περιλαμβάνει μόνο ένα μικρό μέρος της Μεσαιωνικής Λιβονίας και περίπου το μισό (Λετονικό τμήμα) της Σουηδικής Λιβονίας. Το Κυβερνείο της Λιβονίας είναι επίσης μεγαλύτερο από το Βίντζεμε, δεδομένου ότι αντιστοιχεί περίπου στη Σουηδική Λιβόνια.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα το έδαφος του Βίντζεμε κατοικήθηκε από Λατγάλιους και Λιβόνιους (κοντά στις ακτές του κόλπου της Ρίγας και κατά μήκος του κάτω ρου των ποταμών Νταουγκάβα και Γκάουγια). Μέχρι την γερμανική κατάκτηση τον 13ο αιώνα ο Νταουγκάβα, ο οποίος αποτελεί σήμερα το νοτιοανατολικό σύνορο του Βίντζεμε, ήταν το σύνορο μεταξύ των εδαφών των Λιβόνιων και των Λατγάλιων που βρίσκονταν στη δεξιά όχθη και των Σεμιγάλλιων και των Σελόνων που βρίσκονταν στην αριστερή όχθη του ποταμού.
Μετά τον Πόλεμο της Λιβονίας μέρος της Λιβονικής Συνομοσπονδίας στη δεξιά όχθη του ποταμού Νταουγκάβα και η Ρήγα παραχωρήθηκαν στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και στο Δουκάτο της Λιβονίας ενώ στην αριστερή όχθη σχηματίστηκε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας.
Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, η σουηδική Λιβονία κατακτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία και παραχωρήθηκε στη Ρωσία με τη Συνθήκη του Νίισταντ το 1721. Στη θέση της Λιβονίας, οι Ρώσοι δημιούργησαν το Κυβερνείο της Ρίγας, αλλά το 1796 το Κυβερνείο της Ρίγας μετονομάστηκε σε Κυβερνείο της Λιβονίας (λετονικά: Κυβερνείο του Βίντζεμε). Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Κυβερνείο της Λιβονίας χωρίστηκε μεταξύ των πρόσφατων ανεξάρτητων χωρών της Λετονίας και της Εσθονίας.
Λυκίνος ο Ηλείος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Μαυσωλείο του Θεοδώριχου
Το Μαυσωλείο του Θεοδώριχου (ιταλ. Mausoleo di Teodorico) είναι ένα αρχαίο μνημείο λίγο έξω από τη Ραβέννα της Ιταλίας. Κτίστηκε το 520 από τον Θεοδώριχο Α΄ τον Μεγάλο, ηγεμόνα των Οστρογότθων, ως τον μελλοντικό του τάφο.
Περιγραφή
Η σημερινή δομή του μαυσωλείου αποτελείται από δύο δεκάγωνα, το ένα επάνω στο άλλο και και τα δύο από πέτρα της Ίστριας. Το επίπεδο της βάσης είναι πιο χαμηλό από το γύρω από αυτό επίπεδο του εδάφους. Η οροφή του επάνω ορόφου είναι μία μονοκόμματη πέτρα της Ίστριας 230 τόνων, με διάμετρο 10 μ. Ένα άνοιγμα οδηγεί στο ισόγειο δωμάτιο, που ήταν μάλλον ένα παρεκκλήσιο για λειτουργίες· μία εξωτερική σκάλα οδηγεί στον επάνω όροφο. Στο κέντρο του επάνω ορόφου βρίσκεται ένας αρχαίος ρωμαϊκός, από πορφυρίτη, λουτήρας (πιθανότατα από ένα συγκρότημα λουτρών), στον οποίο τάφηκε ο Θεοδώριχος. Τα λείψανά του αφαιρέθηκαν κατά τη βυζαντινή κυριαρχία, όταν το μαυσωλείο μετατράπηκε σε χώρο προσευχής. Η ιλύς από ένα κοντινό ρέμα, που είχε καταχώσει το κάτω μέρος του μαυσωλείου, τον 19ο αι. αποστραγγίστηκε και ανασκάφηκε.
Αναγνώριση
Έχει καταχωρηθεί με επτά άλλα κτίρια «Πρώιμων Χριστιανικών Μνημείων και Μωσαϊκών της Ραβέννας» ως ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996. Σύμφωνα με την αξιολόγηση του ICOMOS, «η σημασία του μαυσωλείου έγκειται στο γοτθικό στιλ και τη διακόσμησή του, που δεν οφείλει τίποτα στη βυζαντινή τέχνη, αν και χρησιμοποιεί τη ρωμαϊκή τεχνική κατασκευής πέτρας opus quadratum, η οποία είχε εγκαταλειφθεί τέσσερις αιώνες πριν" και στο γεγονός ότι "είναι το μόνο σωζόμενο παράδειγμα τάφου βασιλιά αυτής της περιόδου".
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 6ο αιώνα Κατηγορία:Μνημεία στην Ιταλία Κατηγορία:Μαυσωλεία στην Ιταλία Κατηγορία:Ραβέννα
ΛαΦαγιέτ (Αλαμπάμα)
Το Λαφαγιέτ είναι η έδρα της κομητείας Τσέιμπερς στην Αλαμπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Βρίσκεται 76 χλμ. βορειοδυτικά του Columbus, Γεωργία. Από την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 3,003.
Ιστορία
Η κομητεία σχηματίστηκε το 1832. Τον Οκτώβριο 1833, η πόλη είχε ένα δικαστήριο και μία φυλακή και ονομαζόταν "Chambersville". Την 7 Ιανουαρίου 1835, μετονομάστηκε σε «ΛαΦαγιέτ», από τον Marquis de Lafayette.
Στην πόλη γυρίστηκαν σκηνές από την ταινία «Ο Μισισιπής Καίγεται».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλαμπάμα
Μαρτίνεθ ντε Πασκουαλλύ
O Jacques de Livron Joachim de la Tour de la Case Martines de Pasqually ίδρυσε το 1750 το "Ordre des Chevaliers Maçons Elus Cohen deI’ Univers" («Τάγμα των Τεκτόνων Ιπποτών Εκλεκτών Ιερέων του Σύμπαντος»), που ήταν ένα πνευματικό κίνημα που έκανε δεκτούς Ελευθεροτέκτονες.
Ο Martines de Pasqually δεν ήταν απλά άλλος ένας μυημένος, καθώς εκτός του ότι κατείχε Χάρτα «Πανισχύρου Διδασκάλου» μέσω του πατέρα του από Βασιλέα Στιούαρτ της Σκωτίας, Ιρλανδίας και Αγγλίας, (είχε την εξουσία να συστήνει Ναούς) σε ηλικία 28 ετών, το κυριώτερο ήταν ότι ενεργούσε κατ’εντολήν των Διδασκάλων του παρελθόντος, καταπιστευματοδόχων της Παράδοσης κουστωδών της αρχαίας Γνώσης. Μίας Γνώσης η οποία πολεμήθηκε ανελέητα, καταπνίγηκε και απωθήθηκε με βάναυσα μέσα. Όμως παρέμεινε διότι προφανώς έτσι έπρεπε…
Πίσω από τον Τεκτονισμό των Εκλεκτών Κοέν του Martines de Pasqually υπήρχε ένα σύστημα θεουργίας μέσω του οποίου ο ζηλωτής ενεργοποιεί την αποκατάσταση του Ανθρώπου στις αξίες και αρχές που κατείχε προ της Πτώσης.
Σημαντικοί Μαθητές του Martines de Pasqually υπήρξαν οι d’Holbach, Duchanteau, Cazotte, M.de la Chevalerie, Jean Baptist Willermoz και Louis Claude de Saint Martin.
Οι δύο κύριοι Μαθητές του, ο J.B.Willermoz και L.C.de S.Martin ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους. Ο μεν Willermoz δημιούργησε το C.B.C.S., ο δε Saint Martin, εμπνεόμενος και από τον Jakob Böhme, έφτιαξε το δικό του σύστημα της Μυστικιστικής Εσωτερικής ατραπού.
Το Μάϊο του 1763, με βάση τη Χάρτα του Βασιλέα Στιούαρτ, ανοίγει στη Μεγάλη Στοά της Γαλλίας ένα Ναό ο οποίο στεγάζει 5 βαθμούς Τελειοποίησης. Αυτή η Στοά μετονομάσθηκε σε «Η εκλεκτή Σκωτική της Γαλλίας». Η Μεγάλη Στοά της Γαλλίας αναγνώρισε τη Στοά αυτή τον Φεβρουάριο του 1765. Το 1765, ευρισκόμενος στο Παρίσι παραδίδει τις πρώτες του οδηγίες στους Bacon de la Chevalerie, de Lusignan. De Loos, de Grainville, J.B.Willermoz, και ιδρύει μαζί τους στις 21 Μαρτίου του 1767 το «Κυρίαρχο Δικαστήριο των Ελύ Κοέν», ορίζοντας ως αναπληρωτή του τον Bacon de la Chevalerie.
Σύμφωνα με το καταστατικό του Τάγματος του Martines de Pasqually (Τεκτόνων Ιπποτών Εκλεκτών Ιερέων του Σύμπαντος) του 1767 το Τάγμα που ίδρυσε είχε τις εξής τάξεις που δημιουργούσαν 11 βαθμούς:
Ζακ ντ'Ορλεάν
Ο Ιάκωβος, γαλλ. Jacques d'Orléans (γενν. 25 Ιουνίου 1941) είναι δούκας της Ορλεάνης του Οίκου των Βουρβόνων-Ορλεάνης.
Μαρτίνεθ ντε Πασκουαλλύ
Μαθητής,
Ζακ ντ'Ορλεάν
Βιογραφία
Είναι ο τέταρτος γιος του Ερρίκου κόμη του Παρισιού και διεκδικητή βασιλιά, ως Ερρίκου (ΣΤ΄), της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Ορλεάνης, κόρης του Πέτρου ντε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά.
Μαρτίνεθ ντε Πασκουαλλύ
Διδάσκαλος
Ζακ ντ'Ορλεάν
Οικογένεια
Το 1969 νυμφεύτηκε τη Ζερσάντ-Τερέζ-Φρανσουάζ ντε Σαμπράν-Ποντεβέ , κόρη του Μαρί-Ζοζέφ-Ελζεάρ-Φουλκ δούκα του Σαμπράν-Ποντεβέ και έχει τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Γάλλοι πολωνικής καταγωγής
Μαρτίνεθ ντε Πασκουαλλύ
Η τάξη αυτή συμπληρωνόταν από τον βαθμό του Μεγάλου Εκλεκτού ή Ιδιαιτέρου Διδασκάλου
Μαθητής Cohen,
Εταίρος Cohen,
Διδάσκαλος Cohen
Μέγας Διδάσκαλος Εκλεκτός Cohen ή Μέγας Αρχιτέκτων,
Ιππότης της Ανατολής ή Μέγας Εκλεκτός του Ζωροβάβελ ή δόκιμος Reau+Croix (R+),
Ταξιάρχης της Ανατολής ή Μαθητευόμενος Reau+Croix (R+)
Η 1η Τάξη αποτελείτο από τους 3 γνωστούς συμβολικούς βαθμούς του Τεκτονισμού, ενώ οι επόμενοι οδηγούσαν τον μυούμενο στις εσώτερες λειτουργίες του Τάγματος. Επίσης μετά τον τελευταίο βαθμό του Reau+Croix (R+) ενδεχομένως να υπήρχε και βαθμός Grand Reau για τον οποίο όμως ουδέποτε βρέθηκαν άλλα στοιχεία και ίσως να ήταν μία απλή λεκτική αναφορά στον βαθμό Reau+Croix (R+).
Η 2η Τάξη παρόλη την ονοματολογία που θύμιζε κλασσικό Τεκτονισμό παρείχε υπαινιγμούς μίας Μυστικής Δοξασίας.
Η 3η Τάξη με βαθμούς ονομαζόμενους Ναϊτικούς, αποτελούσε τους υψηλούς βαθμούς του Τάγματος. Στον βαθμό του Μεγάλου Αρχιτέκτονα απαιτείτο ειδική κάθαρση με συγκεκριμένη αποχή από τύπους κρεάτων η οποία παρέπεμπε στους Λευίτες της Παλαιάς Διαθήκης. Η δίαιτα αυτή ήταν απαραίτητη προκειμένου να κατορθώσει ο μυημένος να εκτελέσει συγκεκριμένους «χειρισμούς» μέσω των οποίων αποβάλλονταν οι Ισχείς του Σκότους από την αύρα της Γης. Στην λεπτή αυτή εργασία υπήρχε υποβοήθηση από τον Μεγάλο Διδάσκαλο Martines de Pasqually. Στον βαθμό του Ιππότη της Ανατολής ο μυημένος αναπαύεται από τους χειρισμούς, ενώ η διδασκαλία του βασίζεται στον μύθο του Ζωροβαβελ και το πέρασμα δια των Υδάτων (διδασκαλία την οποία συναντάμε και στον βαθμό 8ο 11ο του Misraim-Memphis).
Στην Μυστική Τάξη ο μυημένος έρχεται σε επαφή με τις σφαίρες της Ουράνιας Ισχύος μέσω της υψηλής μαγείας. Οι Ουράνιες Ισχείς σύρονται στην αύρα της Γης, ενώ ο μυημένος αξιολογεί την εξέλιξή του αλλά και των υπολοίπων χειριστών με ακουστικές και οπτικές εκδηλώσεις…
Η Μυστική Τάξη Reau+Croix (R+) αντιπροσωπεύει την Ύπατη Δοκιμασία, τον ουδέποτε επιτευχθέντα Μεγάλο και έσχατο Χειρισμό, την επίκληση του Ενδόξου Χριστού, Επανορθωτή, επανσωματωμένου Αδάμ-Κάδμον.
Ο ενδιάμεσος βαθμός μεταξύ 1ης και 2ης Τάξης, ο βαθμός του Μεγάλου Εκλεκτού ή Ιδιαιτέρου Διδασκάλου έγινε γνωστός ως βαθμός της εκδίκησης. Εκεί οι όρκοι ανανεώνονται με μία ειδική τελετουργία προκειμένου να ανταποδίδεται η τιμωρία σε εκείνον ο οποίος εγκαταλείπει την υποχρέωσή του.
Ο Τύπος των Ελύ Κοέν (Elus Cohen) είχε ήδη μέχρι το 1770 Ναούς σε Μπορντώ, Μονπελιέ, Φουά, Αβινιόν, Λα Ροσέλ, Λιβόρνο, Βερσαλλίες, Παρίσι, Μέτζ και Λυών η οποία θα γίνει και πνευματική πρωτεύουσα του Τάγματός του.
Το 1772 ο Martines de Pasqually φεύγει για τον Άγιο Δομήνικο για να παραλάβει μία κληρονομιά και στις 20 Σεπτεμβρίου του 1774 αναχωρεί για την «Αιώνια Ανατολή». Είχε ορίσει ως διάδοχό του τον ξάδελφό του Armand Cagnet de Lestère, ο οποίος όμως δεν δραστηριοποιήθηκε αρκετά λόγω περιορισμένου χρόνου του. Ο de Lestère αναχώρησε για την «Αιώνια Ανατολή» το 1778 αφήνοντας τις εξουσίες του στον Sebastian de las Casas, ο οποίος δεν κατόρθωσε να ενώσει τις διαφορετικές τάσεις που είχαν στο μεταξύ δημιουργηθεί.
Οι διδασκαλίες των Ordre des Chevaliers Maçons Elus Cohen deI’ Univers μεταδίδονταν από εκεί και πέρα προσωπικά εντός των Καμπαλιστικών Αρείων Πάγων. Είναι γνωστό ότι μέχρι το 1806 οι «χειρισμοί» πραγματοποιούνταν κανονικά. Το 1868 αναχώρησε για την «Αιώνια Ανατολή» ο τελευταίος γνωστός άμεσος αντιπρόσωπος Destigny.
Σύμφωνα με τις διδασκαλίες του Martines de Pasqually, το Τάγμα σκόπευε να εφοδιάσει τους μαθητευόμενούς του με μία απευθείας συνειδητή επαφή με τα όντα του θείου κόσμου και με αυτήν την επαφή να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για την επανενσωμάτωση του ανθρώπου με το προγενέστερο καθεστώς της πτώσης του.
Πηγή: https://elus-cohen.gr/
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ελευθεροτέκτονες Κατηγορία:Εσωτεριστές
Τυφλό ψήσιμο
δεξιά|μικρογραφία|Βάση τάρτας μετά από προ-ψήσιμο ή τυφλό ψήσιμο.|σύνδεσμος=Αρχείο:Bake_it_blind.jpg Το τυφλό ψήσιμο ή προψήσιμο είναι το ψήσιμο βάσης για τάρτα ή ζύμης ζαχαροπλαστικής χωρίς τη γέμιση. Είναι απαραίτητο όταν η γέμιση της τάρτας δε θέλει ψήσιμο. Απαιτείται επίσης εάν το γέμισμα έχει ποιο σύντομο χρόνο ψησίματος από τη ζύμη, οπότε η ζύμη ψήνεται πρώτα εν μέρει πριν προστεθεί και η γέμιση. Το τυφλό ψήσιμο χρησιμοποιείται επίσης για να αποφευχθεί η μουσκεμένη ζύμη λόγω υγρής γέμισης της πίτας.
μικρογραφία|Κοντινή φωτογραφία από κεραμικά βάρη ζύμης Το τυφλό ψήσιμο μπορεί να επιτευχθεί με διαφορετικές μεθόδους. Σε μια τεχνική, η κρούστα πίτας είναι επενδεδυμένη με αλουμινόχαρτο ή χαρτί φούρνου. Στη συνέχεια γεμίζεται με βάρη ζύμης (μερικές φορές ονομάζονται "φασόλια ψησίματος") για να διασφαλιστεί ότι η κρούστα θα διατηρήσει το σχήμα της κατά τη διάρκεια του ψησίματος. Βάρη πίτας διατίθενται ως κεραμικές ή μεταλλικές χάντρες, αλλά μπορούν και να χρησιμοποιηθούν το ρύζι, τα αποξηραμένα μπιζέλια, οι αφυδατωμένες φακές ή φασόλια ή άλλα όσπρια. Εάν το τυφλό ψήσιμο χρησιμοποιηθεί για ωμή γέμιση, τα βάρη ζύμης, αφαιρούνται πριν την ολοκλήρωση του ψησίματος έτσι ώστε η ζύμη να ψηθεί και από πάνω. Μια άλλη τεχνική χρησιμοποιεί ένα δεύτερο ελαφρώς μικρότερο σκεύος στο ίδιο σχήμα με την πίτα αντί για τα βάρη, τοποθετημένο πάνω στην κρούστα. Σε αυτήν τη μέθοδο, η κρούστα ψήνεται ανάμεσα από τις μεταλλικές επιφάνειες στις οποίες εφάπτεται. Μια περαιτέρω απλοποιημένη τεχνική περιλαμβάνει το τρύπημα του φλοιού επανειλημμένα με τα δόντια ενός πιρούνι για την παραγωγή μικρών οπών, επιτρέποντας στον ατμό να διαφύγει και την αποτροπή της εμφύσησης του φλοιού, αλλά αυτό δε λειτουργεί με μαλακές ζύμες όπως το pâte sucrée.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τεχνικές μαγειρέματος
Βύκελος ο Σικυώνιος
Ο Βύκελος ο Σικυώνιος (5ος/4ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Σικυώνα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 96ους (396 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργου του γλύπτη Κάναχου του Νεότερου.
Παραπομπές
Βυκελος ο Σικυωνιος Βυκελος Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες 2
Το Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες 2 (αγγλικά: Hocus Pocus 2) είναι αμερικανική κωμωδία τρόμου και φαντασίας παραγωγής 2022. Την ταινία σκηνοθέτησε η Αν Φλέτσερ και το σενάριο έγραψε η Τζεν Ντ' Άντζελο. Αποτελεί συνέχεια του Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες (Hocus Pocus, 1993) και διαδραματίζεται 29 χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, όπου δύο νεαρά κορίτσια ανάβουν το κερί της μαύρης φλόγας και επαναφέρουν στη ζωή τις αδερφές Σάντερσον. Έτσι, πρέπει να βρουν έναν τρόπο να εμποδίσουν τις τρεις μάγισσες να προκαλέσουν ένα χάος στην πόλη Σάλεμ την παραμονή του Χάλογουιν. Οι Μπετ Μίντλερ, Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και Κάθι Νάτζιμι επιστρέφουν επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους ως αδερφές Σάντερον. Στο καστ προστίθενται οι Σαμ Ρίτσαρντσον, Γουίτνεϊ Πικ, Μπελίσα Εσκομπίντο, Τόνι Χέιλ και Χάνα Γουάντινγκχαμ ενώ επιστρέφει και ο Νταγκ Τζόουνς επαναλαμβάνοντας το ρόλο του ως Μπίλι Μπάτσερσον.
Μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας, αρκετές φορές δημοσιεύματα έκαναν λόγο για μία συνέχεια με τους περισσότερους συντελεστές να δηλώνουν πρόθυμοι να επιστρέψουν. Ωστόσο, η Disney ποτέ δεν επιβεβαίωσε αυτές τις φήμες. Τελικά, τον Οκτώβριο του 2019, η Disney επίσημα ανακοίνωσε την ανάπτυξη της συνέχειας, σε σενάριο της Ντ' Άντζελο και σε σκηνοθεσία του Άνταμ Σάνκμαν. Αφού επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή των τριών πρωταγωνιστριών Μίντλερ, Πάρκερ και Νάτζιμι τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2021 και ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 2022. Ο Σάνκμαν τελικά αποχώρησε από το πρότζεκτ λόγω άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων και τη σκηνοθεσία ανέλαβε η Φλέτσερ.
Η ταινία κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην πλατφόρμα Disney+ στις 30 Σεπτεμβρίου 2022. Αποδείχτηκε μεγάλη επιτυχία καθώς η πρεμιέρα της ταινίας είχε τις περισσότερες προβολές στην πλατφόρμα στις Ηνωμένες Πολιτείες τις τρεις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας της και μέχρι σήμερα είναι η πιο πετυχημένη ταινία της πλατφόρμας. Η κριτική αποδοχή της ταινίας ήταν πιο θετική σε σχέση με την πρώτη ταινία, με τους περισσότερους κριτικούς να επαινούν τις ερμηνείες, το χιούμορ και τη νοσταλγία ενώ αρνητικά σχόλια έλαβε κυρίως το σενάριο.
Πλοκή
Το 1653 στο Σάλεμ, ο αιδεσιμότατος Τρασκ εξορίζει τη νεαρή Γουίνιφρεντ Σάντερσον, αφού αψήφησε την εκκλησιαστική εξουσία όταν αρνήθηκε να παντρευτεί τον Τζον Πρίτσετ. Αντί να εγκαταλείψει τις αδερφές της, τη Μέρι και τη Σάρα, η Γουίνιφρεντ δραπετεύει μαζί τους σε ένα κοντινό απαγορευμένο δάσος. Εκεί συναντούν τη Μητέρα Μάγισσα που χαρίζει στη Γουίνιφρεντ το μαγικό της βιβλίο ως δώρο για τα δέκατα έκτα γενέθλιά της, αλλά προειδοποιεί ρητά την ίδια και τις αδερφές να μην κάνουν ποτέ ένα ξόρκι γνωστό ως Magicae Maxima, που κάνει τον χρήστη πανίσχυρο. Η Μητέρα Μάγισσα μαθαίνει επίσης τις αδερφές να διατηρούν τη νεότητά τους σκοτώνοντας παιδιά.
Το 2022, είκοσι εννέα χρόνια αφότου οι αδερφές Σάντερσον αναστήθηκαν από το κερί της μαύρης φλόγας, οι έφηβες Μπέκα και Ίζι, ετοιμάζονται να γιορτάσουν το Χάλογουιν και τα δέκατα έκτα γενέθλια της Μπέκα, αλλά απορρίπτουν μια πρόσκληση για πάρτι από την αποξενωμένη φίλη τους, Κάσι Τρασκ. Η Μπέκα και η Ίζι επισκέπτονται ένα κατάστημα μαγείας (το παλιό σπίτι των αδερφών Σάντερσον) που διευθύνει ο Γκίλμπερτ, ο οποίος χαρίζει στη Μπέκα ένα κερί για το ετήσιο τελετουργικό των γενεθλίων της. Τα κορίτσια ανάβουν το κερί και ανακαλύπτουν ότι είναι άλλο ένα κερί μαύρης φλόγας. Καθώς έχει πανσέληνο και τα κορίτσια είναι και τα δύο παρθένα, το κερί ανασταίνει τις αδερφές Σάντερσον για άλλη μια φορά. Τα κορίτσια ξεγελούν τις αδερφές σε ένα τοπικό πολυκατάστημα και δραπετεύουν στο μαγαζί όπου ανακαλύπτουν ότι ο Γκίλμπερτ τις ξεγέλασε για να ξαναζωντανέψει τις μάγισσες, αφού τις είχε δει το Χάλογουιν του 1993 και είχε μάθει πώς να φτιάχνει το κερί από το βιβλίο.
Οι αδερφές προλαβαίνουν τα κορίτσια και βλέπουν ένα φυλλάδιο εκστρατείας που ανήκει στον Δήμαρχο Τζέφρι Τρασκ, τον πατέρα της Κάσι, ο οποίος είναι απόγονος του αιδεσιμότατου Τρασκ. Η Γουίνιφρεντ αποφασίζει να κάνουν το ξόρκι Magicae Maxima για να τον εκδικηθούν. Οι αδερφές παγιδεύουν την Ίζι και τη Μπέκα στο υπόγειο και φεύγουν για να κυνηγήσουν τον Τρασκ, του οποίου το αίμα χρειάζεται για να ολοκληρωθεί το ξόρκι. Αναγκάζουν τον Γκίλμπερτ να μαζέψει τα άλλα συστατικά.
Τα κορίτσια δραπετεύουν και κατευθύνονται προς το σπίτι του Τρασκ για να προειδοποιήσουν τον δήμαρχο, ενώ οι αδερφές πέφτουν πάνω στο αποκριάτικο καρναβάλι της πόλης και μαγεύουν τους πολίτες για να τους βοηθήσουν να βρουν τον δήμαρχο. Εν τω μεταξύ, ο Γκίλμπερτ ξεθάβει τον Μπίλι Μπάτσερσον, ο οποίος έχει ενταφιαστεί ξύπνιος από το 1993. Χρειάζεται το κεφάλι του Μπίλι για το ξόρκι, αλλά τον ξεγελάει για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει πρώτα τα άλλα συστατικά. Τα κορίτσια ξανασμίγουν με την Κάσι και παγιδεύουν τις αδερφές σε έναν κύκλο αλατιού στο γκαράζ της Κάσι πριν ο δήμαρχος Τρασκ επιστρέψει σπίτι. Οι αδερφές Σάντερσον όμως, ξεφεύγουν από τον κύκλο και απαγάγουν την Κάσι για να χρησιμοποιήσουν το αίμα της. Η Μπέκα και η Ίζι τις ακολουθούν στο απαγορευμένο δάσος όπου ο Γκίλμπερτ έχει συγκεντρώσει τα συστατικά και σύντομα ανακαλύπτουν ότι η Μπέκα είναι επίσης μάγισσα.
Ο Γκίλμπερτ και ο Μπίλι ενώνονται με τα κορίτσια. Ο Μπίλι αρχίζει να εξαφανίζεται, συνειδητοποιώντας ότι όλα τα ξόρκια της Γουίνιφρεντ έχουν αναιρεθεί και ανακουφισμένος πηγαίνει επιτέλους στην αιώνια ανάπαυσή του. Τα κορίτσια αποφασίζουν να δώσουν στο βιβλίο ένα νέο σπίτι και να συνεχίσουν να εξασκούν μαγεία. Καθώς φεύγουν, ένα κοράκι, πανομοιότυπο με αυτό στο οποίο είχε μεταμορφωθεί η Μητέρα Μάγισσα, πετάει από πάνω.
Ηθοποιοί & Χαρακτήρες
Οι Αμάντα Σέπερντ, Γκάρι Μάρσαλ και Πένι Μάρσαλ κάνουν μια μικρή εμφάνιση ως Έμιλι Μπινξ, Διάβολος και Μέδουσα από αρχειακό υλικό της πρώτης ταινίας.