cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαλ (Πράσινο Ακρωτήριο)
Γεωγραφία
Το Νησί Σαλ έχει έκταση 216 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει μήκος 30 χιλιόμετρα και πλάτος 12. Το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι 406 μέτρα και ψηλότερο σημείο το Βουνό Βερμέλο ή Μόντε Γκράντε (Μεγάλο Όρος). Άλλη σημαντική κορυφή είναι το βουνό Σέρρα Νέγκρα, 92 μέτρα.
Διοικητική διαίρεση
Το Νησί Σαλ αποτελεί μαζί τον Δήμο Σαλ, ο οποίος συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία, την Νόσσα Σενόρα ντας Ντόρες.
Ιστορία
Ο Δήμος Σαλ δημιουργήθηκε το 1935 όταν, εξαιτίας του πληθυσμού, χωρίστηκε από τον πρώην Δήμο Μπόα Βίστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
σ
Ευάγγελος Μπαλτατζής
Ο Ευάγγελος Μπαλτατζής (1826 - 1889) ήταν Έλληνας ομογενής τραπεζίτης που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1870 διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στο ελληνικό επιχειρηματικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα μαζί με τον Ανδρέα Συγγρό.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του εμπόρου Δημητρίου Μπαλτατζή και της Μαρίας Αμηρά. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλαιά και πολυμελή επιχειρηματική οικογένεια Μπαλτατζή από την Σμύρνη που είχε αποκτήσει διακλαδώσεις στο Παρίσι, την Αίγυπτο και την Κωνσταντινούπολη. Ασχολήθηκε σε νεαρή ηλικία με τις επιχειρήσεις και τις τράπεζες. Είχε αρχικά αυστριακή υπηκοότητα, αργότερα όμως απέκτησε ιταλική. Είχε τιμηθεί με δύο παράσημα από το ιταλικό κράτος (Cavaliere & Officiale) και από το ελληνικό κράτος (Αργυρούς Σταυρός του Σωτήρος).
Τα αρχοντικά του στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη συγκέντρωναν την αφρόκρεμα της κοινωνίας και της διανόησης μεταξύ των οποίων συγκαταλέγοταν και ο συγγενής εξ αγχιστείας, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος. Στην Αθήνα διατηρούσε οικία στην οδό Ακαδημίας καθώς και εξοχική κατοικία στην Κηφισιά.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1889. Ήταν παντρεμένος με την Ζωή Στεφάνου Καραθεοδωρή και είχαν αποκτήσει επτά παιδιά: την Μαρία, σύζυγο του αξιωματικού στον ρωσικό στρατό, Δημήτρίου Μαυροκορδάτου, την Λουκία, την Σοφία, την Αλεξάνδρα, τον Δημήτρη, που πέθανε σε μικρή ηλικία, την Ελένη, και τον Στέφανο. Ο τελευταίος απέκτησε τον Ευάγγελο, αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού, και τον Αλέξανδρο, μηχανικό και κληρονόμο του οικογενειακού αρχείου.
Οικονομικές δραστηριότητες
Υπήρξε σημαντική προσωπικότητα της οικονομικής ζωής της Κωνσταντινούπολης που το 1873 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα αναπτύσσοντας αξιόλογη επειχειρηματική και τραπεζική δραστηριότητα. Το 1869 συμμετείχε στο θέμα των αδιάθετων ομολογιών του δανείου των 28 εκατομμυριών, το οποίο είχε δοθεί κατά την Κρητική Επανάσταση. Το 1870 ο Μπαλτατζής ως εκπρόσωπος ομίλου ομογενών επενδυτών από την Οδησσό και την Κωνσταντινούπολη πρότεινε στην διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος να συμμετάσχει σε τραπεζικό οργανισμό που θα ίδρυε στην Ελλάδα με αρχικό κεφάλαιο έξι εκατομμυρίων φράγκων. Τον Απρίλιο του 1872 ίδρυσε την Τράπεζα της επί των κινητών Πίστευως αλλά λίγο αργότερα η τραπεζά του συγχωνεύθηκε με αυτή του ανταγωνιστή του Ανδρέα Συγγρού. Η νέα ονομασία ήταν Κτηματική Τράπεζα Πίστεως. Σε αυτήν ο Μπαλτατζής και οι συμμαχοί του αποτελούσαν μειοψηφία στο διοικητικό συμβούλιο. Την ίδια χρονιά άρχισε να διαπραγματεύεται την συμμετοχή του στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Βόνιτσας - Αντιρρίου - Αθήνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Μπαλτατζή Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες
Θανάσης Πρωτάτος
Ο Θανάσης Πρωτάτος (Θεσσαλονίκη, 04 Δεκεμβρίου 1980) είναι Έλληνας φωτογράφος, κινηματογραφιστής και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Ο Θανάσης Πρωτάτος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία 17 ετών ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη φωτογραφία, χρησιμοποιώντας ερασιτεχνικά μια φωτογραφική μηχανή με φιλμ 35mm (Zenit-E) που είχε ο πατέρας του. Παρά την έμφυτη κλήση του προς τη φωτογραφία, ακολούθησε σπουδές στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΑΤΕΙ Καβάλας. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, συνέχισε να αναπτύσσει τις δεξιότητες του πάνω στη φωτογραφία ενώ παράλληλα συμμετείχε σε ερασιτεχνικές ομάδες θεάτρου, μέσα από τις οποίες ήρθε σε επαφή με την σκηνοθεσία, την επεξεργασία και γραφή θεατρικών κειμένων και την ηθοποιία.
Στις αρχές τις δεκαετίας του 2000,  πειραματίστηκε για πρώτη φορά με το ψηφιακό βίντεο και τα προγράμματα επεξεργασίας εικόνας. Παράλληλα με τη δουλειά του, ως μηχανικός, ξεκίνησε να εργάζεται σαν κινηματογραφιστής για μικρές παράγωγες στη Θεσσαλονίκη.
Το 2008 παραιτείται από τη δουλειά του ως μηχανικός, ιδρύει το στούντιο VOAT films και ξεκινά την παραγωγή διαφημιστικών για μικρές επιχειρήσεις, μουσικών βιντεοκλίπ και ταινιών ντοκιμαντέρ. Πάρα το γεγονός πως έχει παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα φωτογραφίας και σινεμά, είναι κατά βάση αυτοδίδαχτος.
Ταινίες του έχουν παρουσιαστεί σε κινηματογραφικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Έχει βραβευτεί με το περίφημο Βραβείο Αριστείας για το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους «The Journey » από τον διαγωνισμό κινηματογράφου Accolade, στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α.
Το 2019 ιδρύει νέο στούντιο με την επωνυμία Unposed Media, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, εξελίσσοντας το έργο του στον τομέα της εικόνας, σαν φωτογράφος, κινηματογραφιστής και σκηνοθέτης.
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κινηματογραφιστές Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Φλαμανδική Βραβάντη
Η Φλαμανδική Βραβάντη (Ολλανδικά: Vlaams-Brabant, Γαλλικά: Brabant flamand) είναι επαρχία της Φλάνδρας, μίας εκ των τριών περιοχών του Βελγίου. Συνορεύει με τις Βελγικές επαρχίες Αμβέρσα, Λιμβουργία, Βαλλωνική Βραβάντη, Αινώ και Ανατολική Φλάνδρα. Η Φλαμανδική Βραβάντη περικυκλώνει επίσης εξ ολοκλήρου της Περιοχή της Πρωτεύουσας Βρυξελλών. Πρωτεύουσά της είναι η Λέουβεν. Έχει έκταση 2.106 τετρ. χλμ. που χωρίζεται σε δύο διοικητικές περιφέρειες (arrondissementen στα Ολλανδικά) που περιέχουν 65 δήμους.
Η Φλαμανδική Βραβάντη δημιουργήθηκε το 1995 με τη διάσπαση της πρώην επαρχίας της Βραβάντης σε τρία μέρη: δύο νέες επαρχίες, τη Φλαμανδική Βραβάντη και τη Βαλλωνική Βραβάντη, και την Περιοχή της Πρωτεύουσας Βρυξελλών που δεν ανήκει πλέον σε καμία επαρχία. Ο διαχωρισμός έγινε για να διευκολυνθεί η τελική διαίρεση του Βελγίου σε τρεις περιοχές (Φλάνδρα, Βαλλωνία και Περιοχή της Πρωτεύουσας Βρυξελλών).
Είναι επαρχία με πλούσια πολιτιστική ιστορία και μεγάλη ποικιλία τυπικών προϊόντων. Μεταξύ αυτών και μερικές από τις παγκοσμίου φήμης Βελγικές μπύρες.
Η επίσημη γλώσσα στη Φλαμανδική Βραβάντη είναι τα Ολλανδικά (όπως και σε ολόκληρη τη Φλάνδρα), αλλά σε μερικούς δήμους επιτρέπεται η χρήση Γαλλικών για την επικοινωνία τους με τους κατοίκους τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Βελγίου Βραβάντη
Ακραίο καιρικό φαινόμενο
Ως ακραία καιρικά φαινόμενα χαρακτηρίζονται τα μετεωρολογικά εκείνα φαινόμενα στα οποία παρατηρούνται οι μέγιστες ή ελάχιστες τιμές μετεωρολογικών παρατηρήσεων ασυνήθιστων ή και πολύ σπάνιων που συμβαίνουν σε μια περιοχή.
Η αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων, όταν συμβούν, ανήκει κατ΄ αντικείμενο και καθ΄ ύλη αρμοδιότητα σε ειδικές συντονιστικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, κατά Χώρα, που συγκροτούνται από διάφορα υπουργεία, των επιμέρους διευθύνσεων και άλλων υπηρεσιών τους όπου και κινητοποιούν τα διάφορα κλιμάκια (προσωπικό) με τα αντίστοιχα διαθέσιμα μέσα και υλικά, κατά περίπτωση.
Παραδείγματα ακραίων καιρικών φαινομένων είναι οι ισχυρές καταιγίδες (ιδιαίτερα ένα επικίνδυνο είδος τους, που ονομάζεται υπερκύτταρο), οι ακραίοι καύσωνες, οι τυφώνες και οι σίφωνες.
Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Φυσικοί κίνδυνοι
Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ
Η Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ (γερμανικά: Wiener Sport-Club, WSC) είναι ένας αυστριακός αθλητικός όμιλος. Ιδρύθηκε το 1883. Παραδοσιακή έδρα του συλλόγου είναι το Ντορνμπαχ, προάστιο της Βιέννης. Χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το άσπρο.
Η ποδοσφαιρική ομάδα κατέκτησε το Πρωτάθλημα Αυστρίας το 1922, 1958 και 1959. Το 1958 είχε κερδίσει 7–0 τη Γιουβέντους στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Δύο χρεοκοπίες τη δεκαετία του 1990 οδήγησαν σε υποβιβασμό της ομάδας στις μικρότερες κατηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1883 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1883
Ροδοπελεκάνος
Ο Ροδοπελεκάνος είναι υδρόβιο πτηνό της οικογενείας των Πελεκανιδών, που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Pelecanus onocrotalus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Pelecanus, είναι ελληνική [ΕΤΥΜ. < μτγν. πελεκάνος < λατ.pelecanus < αρχ. πελεκάν, -άνος, από το θ. πελεκ- τού ουσ. πέλεκυς (πρβλ. Ακαρνάνες), λόγω τού ράμφους τού πτηνού, που κόβει σαν πέλεκυς (πρβλ. και πελεκίνος, πελεκάς-άντος]. Κατόπιν, τη λέξη δανείστηκε η Λατινική και, από αυτήν οι ευρωπαϊκές γλώσσες (πρβλ. αγγλ./γαλλ. pelican).
Γεωγραφική κατανομή
Ο ροδοπελεκάνος είναι μεταναστευτικό είδος με ευρεία, ωστόσο αραιή κατανομή σε περιοχές του Παλαιού Κόσμου και, μόνο στην Αφρική οι εκεί πληθυσμοί είναι συμπαγείς. Αντίθετα, στην Ασία και, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, η κατανομή είναι έντονα κατακερματισμένη, με τους εκεί πληθυσμούς να απαντώνται σε θύλακες λίγων μόνο κρατών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Λίγοι είναι οι πληθυσμοί παγκοσμίως (Ινδία, Αφρική), όπου παραμένει όλο το χρόνο ως επιδημητικό, ενώ οι περισσότεροι είναι μεταναστευτικοί, με τα πτηνά να αναπαράγονται στις βορειότερες επικράτειες και να ξεχειμωνιάζουν νοτιότερα, κυρίως στην αφρικανική ήπειρο. Τα δυτικά όρια της ευρωπαϊκής κατανομής βρίσκονται στην Ιταλία, αλλά κατ’ουσίαν στην Αδριατική και στην περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και, από εκεί ανατολικά-νοτιοανατολικά προς Αλβανία και Ελλάδα, όπου βρίσκονται και οι πρώτοι μικροί αλλά υγιείς πληθυσμοί, Βουλγαρία, Ρουμανία (με μεγάλους αναπαραγόμενους πληθυσμούς στο Δέλτα του Δούναβη), Μολδαβία, Ν Ουκρανία και Ν Ρωσία.
Στην Ασία, υπάρχουν μικροί θύλακες αναπαραγωγής στην Τουρκία, στις ακτές της Μεσογείου από το Ν Λίβανο μέχρι τη χερσόνησο του Σινά, στην περιοχή του Καυκάσου και στην Κασπία Θάλασσα, στο Ιράκ και στο Ιράν και, από εκεί ανατολικά προς Αφγανιστάν, Ν Πακιστάν και Δ, ΔΚ Ινδία, όπου βρίσκονται και οι μοναδικοί επιδημητικοί ασιατικοί πληθυσμοί. Ανατολικότερα, οι τελευταίοι πληθυσμοί απαντώνται στο Νεπάλ, το Μπανγκλαντές, τη Μιανμάρ και το Βιετνάμ, ενώ στο βορρά τα ανατολικά όρια της κατανομής, φθάνουν στις εσωτερικές λίμνες του Καζακστάν και της Δ Μογγολία.
Στην Αφρική συγκεντρώνεται ο κύριος όγκος του παγκοσμίου πληθυσμού, με τα πτηνά να διαχειμάζουν στο συντριπτικό ποσοστό τους, από τις ακτές του Ατλαντικού (Ν Μαρόκο, Σενεγάλη μέχρι τις αντιπέρα ακτές της Ερυθράς Θάλασσας (Αίγυπτος, Αιθιοπία, Ερυθραία, Σομαλία) και, από την Γκαμπόν, την Ανγκόλα, τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό (Κένυα, Τανζανία και Μοζαμβίκη. Στην αφρικανική ήπειρο, κατά τη μετανάστευση, ο ροδοπελεκάνος απαντάται σε όλες τις κεντρικές παραϊσημερινές περιοχές, ενώ θύλακες αναπαραγωγής υπάρχουν κυρίως στο Τσαντ, τη Νιγηρία, την Κένυα, την Τανζανία, την Αιθιοπίακαι τη Νότια Αφρική. Από τις μεσογειακές αφρικανικές χώρες, μόνον η Αίγυπτος, φαίνεται να φιλοξενεί αρκετούς πληθυσμούς στο Δέλτα του Νείλου. Πηγές:
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Όπως προαναφέρθηκε, οι βόρειοι πληθυσμοί του είδους αυτού είναι πλήρως μεταναστευτικοί (del Hoyo et al. 1992) με σημαντικούς σταθμούς ανάπαυσης (Nelson 2005). Άλλοι πληθυσμοί είναι καθιστικοί, διάσπαρτοι (del Hoyo et al. 1992, Nelson 2005) ή νομαδικοί, που πετούν πάνω από την ξηρά για να αναζητήσουν κατάλληλες θέσεις σίτισης (Nelson 2005). Φωλιάζουν σε μεγάλες αποικίες (del Hoyo et al. 1992) από 200 έως 40.000 ζεύγη (Brown et al. 1982, Snow και Perrins 1998, Nelson 2005) περιστασιακά με άλλα είδη, όπως ο Αργυροπελεκάνος (Pelecanus crispus) (Flint et al . 1984), την άνοιξη στις εύκρατες ζώνες, όλους τους μήνες του έτους στην Αφρική και, από το Φεβρουάριο έως τον Απρίλιο στην Ινδία (del Hoyo et al. 1992).
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Δανία, την Αυστρία, τη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ισπανία, την Αλγερία, την Τυνησία και τη Λιβύη, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τις Μαλδίβες.
Βιότοπος
Το είδος συνδέεται με σχετικά μεγάλα, ζεστά και ρηχά, γλυκά, υφάλμυρα, αλκαλικά ή αλατούχα ύδατα σε λίμνες, λιμνοθάλασσες (del Hoyo et al. 1992, Johnsgard 1993), έλη (del Hoyo et al. 1992), ευρείς ποταμούς (Johnsgard 1993), δέλτα (del Hoyo et al. 1992, Johnsgard 1993), εκβολές και ακτές περίκλειστων θαλασσών (Snow και Perrins 1998). Για το φώλιασμά του, απαιτεί ασφαλείς περιοχές (Johnsgard 1993, Snow και Perrins 1998) εκτεταμένων καλαμώνων (del Hoyo et al. 1992), βάλτους, λασπώδεις περιοχές και αμμώδεις όχθες (Nelson 2005) ή χαλικώδη και βραχώδη υποστρώματα (del Hoyo et al. 1992, Johnsgard 1993, Snow και Perrins 1998)(del Hoyo et al. 1992, Nelson 2005).
Φαίνεται ότι ανάλογα με την περιοχή κατανομής αλλάζει και το προτιμώμενο οικοσύστημα. Έτσι, στην Ευρασία οι ροδοπελεκάνοι προτιμούν νωπά ή υφάλμυρα ύδατα σε λίμνες, δέλτα, λιμνοθάλασσες και έλη, συνήθως με πυκνούς καλαμώνες στη γύρω περιοχή για φώλιασμα, ενώ στην Αφρική προτιμώνται κυρίως οι γλυκές και αλκαλικές λίμνες και οι παράκτιες, εκβολές ποταμών. Ειδικά στη Μαυριτανία, χρησιμοποιούν για φώλιασμα τους μονόλιθους με την ονομασία inselbergs και τα επίπεδα παράκτια νησιά στα ανοικτά του Πάρκου Banc d'Arguin.
Στην Ελλάδα απαντάται σε μεγάλες λίμνες, εκτεταμένα τενάγη, λιμνοθάλασσες και αβαθείς παράκτιες θαλάσσιες περιοχές.
Μορφολογία
thumb|right|300px|Ενήλικος ροδοπελεκάνος (βραβευμένη φωτογραφία) Ο ροδοπελεκάνος είναι πολύ μεγάλο πτηνό, εύκολα αναγνωρίσιμο εκεί όπου συχνάζει, ανάμεσα στα άλλα υδρόβια πτηνά. Είναι το δεύτερο σε μέγεθος είδος πελεκάνου, υπολοιπόμενος μόνον του αργυροπελεκάνου σε μήκος, με επίσης εντυπωσιακό άνοιγμα πτερύγων, το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο για υδρόβια πουλιά, υπολοιπόμενο μόνον των άλμπατρος. Οι τυποποιημένες μετρήσεις από διαφορετικές περιοχές δείχνουν ότι οι πελεκάνοι της δυτικής Παλαιαρκτικής είναι κάπως μεγαλύτεροι σε μέγεθος από αυτούς που κατοικούν στην Ασία και την Αφρική.
Πέρα από το μέγεθος, ο αρσενικός αναπαραγόμενος ροδοπελεκάνος χαρακτηρίζεται από το εντυπωσιακό ρόδινο χρώμα στην περιοχή του κεφαλιού, γύρω από τον οφθαλμό μέχρι τη βάση του ράμφους, (πιο πορτοκαλί στα θηλυκά). Το γενικό χρώμα του πτερώματος είναι λευκό-υπόλευκο, σε αντίθεση με το γκριζόλευκο-γκρίζο χρώμα του συγγενικού του αργυροπελεκάνου. Το ροδόγκριζο ράμφος του, όπως και όλων των πελεκάνων, είναι πολύ μεγάλο, ογκώδες και ισχυρότατο, του οποίου το μέγεθος επιτείνεται από τον κιτρινόχρωμο υπογνάθιο θύλακο, ενώ στη βάση του λαιμού του υπάρχει κιτρινόχρωμη κηλίδα. Οι πτέρυγες χαρακτηρίζονται από τα μελανά πρωτεύοντα ερετικά φτερά της κάτω επιφανείας (γκριζόχρωμα στον αργυροπελεκάνο), ιδιαίτερα ευδιάκριτα κατά την πτήση, ενώ η ουρά είναι σχετικά κοντή για πτηνό τέτοιου μεγάθους. Οι ταρσοί είναι πορτοκαλοσαρκόχρωμοι και η ίριδα μαύρη. Επίσης, κατά την αναπαραγωγική περίοδο εμφανίζει μικρό λοφίο στην κορυφή του κεφαλιού.
Τα φύλα είναι γενικά όμοια, αλλά τα αρσενικά είναι βαρύτερα από τα θηλυκά και, το ράμφος τους, τείνει να είναι καμπυλωτό-τοξοειδές προς τα κάτω, σε αντίθεση με το ευθύτερο ράμφος των θηλυκών. Τα νεαρά άτομα είναι πιο σκουρόχρωμα από τα ενήλικα και, αποκτούν το πτέρωμα των ενηλίκων, στα 3-4 χρόνια.
Τροφικές συνήθειες
thumb|left|300px|Πορτραίτο ενηλίκου ατόμου Το διαιτολόγιο των ροδοπελεκάνων αποτελείται σε υψηλότατο ποσοστό από ψάρια, βάρους 300-600 γραμμαρίων κατά μέσον όρο. Αφήνουν τη φωλιά τους νωρίς το πρωί και, μπορεί να απομακρυνθούν πάνω από 100 χιλιόμετρα σε αναζήτηση τροφής, όπως έχει παρατηρηθεί στο Τσαντ και στο Καμερούν. Οι ώρες «αιχμής» για την αναζήτηση της τροφής τους είναι νωρίς το πρωί και νωρίς το απόγευμα. . Κάθε πελεκάνος χρειάζεται 0,9 - 1,4 κιλά κάθε ημέρα, το οποίο αντιστοιχεί σε, περίπου 28.000.000 κιλά ετήσιας κατανάλωσης ψαριών στη μεγαλύτερη αποικία των ροδοπελεκάνων, στη λίμνη της Τανζανίας Ρούκουα (Rukwa), που φιλοξενεί σχεδόν 75.000 πουλιά. Τα προτιμώμενα ψάρια είναι συνήθως αρκετά μεγάλα, μπορεί να φθάσουν μέχρι τα 600 γραμμάρια και λαμβάνονται με βάση την περιφερειακή αφθονία. Στην Ευρώπη, οι κυπρίνοι είναι το βασικό ψάρι επιλογής, οι Μουγιλίδες και το Aphanius dispar, επίσης είδος κυπρίνου στην Ινδία. Στην Αφρική, προτιμώνται οι Κιχλίδες (Haplochromis και Tilapia sp.).
Το ράμφος του ροδοπελεκάνου λειτουργεί ακριβώς όπως η απόχη των ψαράδων. Το πουλί απλώς ανοίγει το κάτω μέρος (γναθοθήκη), που «σαρώνει» το νερό και ο τεράστιος θύλακος γεμίζει με νερό και ψάρια. Όπως το πουλί σηκώνει το κεφάλι του, ο θύλακος κλείνει, αναγκάζοντας το νερό να εκρεύσει, αλλά διατηρώντας τα ψάρια. Συνήθως, η αλίευση γίνεται από ομάδες 6 έως 8 πελεκάνων που συγκεντρώνονται σε σχήμα πετάλου και, βουτούν τα ράμφη τους ταυτόχρονα, δημιουργώντας έναν κύκλο ανοιχτών «παγίδων» που συλλαμβάνουν κάθε ψάρι στην περιοχή. Γενικά, οι ροδοπελεκάνοι συνεργάζονται στενά -έχουν παρατηρηθεί να συνεργάζονται μέχρι και 123 άτομα- όταν τρέφονται, ειδικά σε ρηχά νερά, αλλά μπορούν να κυνηγούν και ατομικά.
Πτήση
Οι ροδοπελεκάνοι πετούν με τον χαρακτηριστικό τρόπο των πελεκάνων, δηλαδή σε ευθείες γραμμές, χωρίς συχνές αλλαγές κατεύθυνσης, με λίγα και δυνατά φτεροκοπήματα που, διακόπτονται από αερολισθήσεις (glidings). Το σώμα διατηρείται ίσιο, αλλά εύκολα διακρίνεται ο μακρύς λαιμός που παίρνει σχήμα «S», επειδή το πουλί προσπαθεί να κρατήσει το κεφάλι όσο το δυνατόν πλησιέστερα στο σώμα του.
Αναπαραγωγή
Στις περιοχές όπου φωλιάζει (βλ. Βιότοπος), ο ροδοπελεκάνος κατασκευάζει τη φωλιά του σε μια νησίδα πάνω στο έδαφος, με ελάχιστα ή και καθόλου υλικά. Συνήθως είναι μία κοιλότητα που σχηματίζεται από περιστροφικές κινήσεις του σώματος, με τη βοήθεια του μεγάλου ράμφους. Εάν υπάρχει υλικό δόμησης (βλαστοί, γρασίδι), συλλέγεται από το αρσενικό και μεταφέρεται στη θέση φωλιάσματος, όπου τακτοποιείται από το θηλυκό. Πάντως, ακόμη και αν υπάρχει άφθονο δομικό υλικό, η φωλιά δεν είναι παρά μια στρωμάτωση μικρού πάχους.
Η γέννα αποτελείται από 2, κάποιες φορές 3, σπάνια 4-5 αυγά -οπότε συνήθως εμπλέκονται περισσότερα του ενός πτηνά-, τα οποία εναποτίθενται καθημερινά. Η επώαση αρχίζει με την εναπόθεση του πρώτου αυγού και, πραγματοποιείται τόσο από το θηλυκό όσο και από το αρσενικό για 29-36 ημέρες, από τις μεγαλύτερες περιόδους επώασης που απαντώνται στα πτηνά.
Οι νεοσσοί είναι ημι-φωλεόφιλοι (semi-altricial), δηλαδή μεγαλώνουν γρήγορα αλλά ωριμάζουν αργά, γυμνοί στην αρχή και εξαιρετικά άσχημοι, που αποκτούν τα πρώτα τους φτερά μετά από 4 εβδομάδες. Εφοδιάζονται με τροφή και νερό από τους γονείς, που, όταν είναι πολύ μικρά, τους δίνουν εξεμετημένο υγρό υλικό με την άκρη του ράμφους τους. Αργότερα όμως όταν μεγαλώσουν, προσλαμβάνουν οι ίδιοι οι νεοσσοί την τροφή τους, βάζοντας το κεφάλι και το ράμφος τους βαθιά μέσα στον λαρυγγικό θύλακο των γονιών τους, μία εξαιρετικά λεπτή διαδικασία που, περιλαμβάνει ενίοτε κάποιους τραυματισμούς.
Οι νεοσσοί συνηθίζουν να αφήνουν ομαδικά τις φωλιές και να συναθροίζονται μεταξύ τους όλοι μαζί, όσο ακόμη είναι γυμνοί, πράγμα που δυσχεραίνει την αναγνώριση από τους γονείς. Ωστόσο, αυτό διακόπτεται μετά από 6 εβδομάδες, οπότε οι νεοσσοί αναγνωρίζουν πλέον τους δικούς τους γονείς, ενώ ανεξαρτητοποιούνται στις 10 εβδομάδες, περίπου. Ποσοστό 64% των μικρών φθάνει στην ενηλικίωση, ενώ η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται σε ηλικία 3-4 ετών.
Φυσικοί θηρευτές
Οι ροδοπελεκάνοι συχνά προστατεύονται από τα άλλα αρπακτικά πτηνά, λόγω του μεγάλου μεγέθους του, αλλά οι αετοί, ιδιαίτερα τα συμπατρικά είδη των Haliaeetus (Θαλασσαετός), μπορεί να λεηλατούν τα αυγά, τους νεοσσούς και τα νεαρά πουλιά. Περιστασιακά, στην Αφρική, οι πελεκάνοι και τα μικρά τους δέχονται επιθέσεις από μεγάλα σαρκοφάγα θηλαστικά, όπως τσακάλια και λιοντάρια. Επιπλέον, οι κροκόδειλοι, ιδιαίτερα εκείνοι του Νείλου, εύκολα σκοτώνουν και τρώνε πελεκάνους όταν εκείνοι κολυμπούν. (Crocodiles and Alligators. Charles A. Ross and Stephen Garnett (Eds.). Checkmark Books (1989), ISBN 978-0816021741)
Απειλές
Ειδικά στην Ελλάδα, μετά την ανακήρυξη της Μικρής Πρέσπας, ως Εθνικό Δρυμό, το 1974, και τη απαγόρευση του -νόμιμου- κυνηγιού τους, το 1977, οι ροδοπελεκάνοι έπαψαν να απειλούνται άμεσα. Επειδή όμως τρέφονται και σε άλλες περιοχές και, επειδή υπάρχει πάντοτε η μάστιγα της λαθροθηρίας, το είδος εξακολουθεί να παραμένει σε κίνδυνο. Επίσης, τα πουλιά είναι πολύ ευαίσθητα στην ανθρώπινη όχληση, ιδιαίτερα στις αναπαραγωγικές τους αποικίες.
Κατάσταση πληθυσμού
Ενώ στην Ευρώπη και, ειδικά στη Ελλάδα οι πληθυσμοί υφίστανται μείωση, σε άλλες περιοχές κατανομής, οι εκεί πληθυσμοί παραμένουν σταθεροί, η εμφανίζουν ελαφρά αύξηση (Wetlands International 2006). Αυτός είναι και ο λόγος που η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), αυτό όμως δεν ισχύει για την Ελλάδα, όπου ακριβώς το αντίθετο, το είδος έχει χαρακτηριστεί ως Κινδυνεύον (Endangered, E1) (βλ. Κατάσταση στην Ελλάδα)
Κατάσταση στην Ελλάδα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Πέτρος ο Πελεκάνος, η μασκότ της [[Μύκονος|Μυκόνου]] Ο ροδοπελεκάνος αναφέρεται ήδη από τον προπερασμένο αιώνα, ότι φώλιαζε σε πολλές περιοχές της χώρας, αλλά μόλις το 1968, αποδείχθηκε ότι αναπαράγεται πλέον μόνο στην ευρύτερη περιοχή της Μικρής Πρέσπας. Έκτοτε, η λίμνη αυτή αποτελεί το δεύτερο σημαντικότερο ευρωπαϊκό χώρο φωλιάσματος, μετά το Δέλτα του Δούναβη. Ο μεγαλύτερος αριθμός ζευγαριών που έχει καταγραφεί, είναι 142 ζευγάρια, το 1984. Ενώ, όμως είναι σχετικά μικρός ο αριθμός των αναπαραγομένων ατόμων, ο αριθμός των διαβατικών πτηνών που παρατηρούνται σε πολλές σημαντικές για την Ελλάδα περιοχές (ΣΠΠΕ), είναι σαφώς μεγαλύτερες, αλλά χρειάζονται περισσότερες καταμετρήσεις. Πάντως, μερικές από τις ΣΠΠΕ, όπου παρατηρούνται κατά τη μετανάστευση είναι ο Έβρος, το Πόρτο Λάγος και η Βιστονίδα, η Κερκίνη, η Βόλβη, η Χειμαδίτιδα και η λίμνη Καστοριάς.
Χαρακτηριστικό του είδους, είναι ότι δεν τρέφεται στις Πρέσπες, αλλά μετακινείται σε άλλες λίμνες της Δ. Μακεδονίας, για αναζήτηση τροφής.
Μέτρα προστασίας και διαχείρισης
Σε όλες τις περιοχές αναπαραγωγής, η εγκατάσταση πλωτών σχεδίων ή πλατφορμών από ξύλο, αποτελούν ασφαλείς θέσεις φωλιάσματος, ενώ η σταθεροποίηση των φυσικών περιοχών ωοτοκίας με την ανακατασκευή νησίδων, έχει συμβολή στα μέτρα για την αύξηση της επιτυχίας αναπαραγωγής (Crivelli et al. 1991 ). Επίσης, η τοποθέτηση υψηλών δεικτών στα καλώδια ηλεκτρικού ρεύματος υπήρξε αποτελεσματική για τη σημαντική μείωση των θανάτων που οφείλονται σε συγκρούσεις (Crivelli et al. 1991). Τέλος, η εγκατάσταση μιας σειράς οριζοντίων συρμάτων παρεμπόδισης εισόδου στις υδατοκαλλιέργειες, είναι επίσης ένα επιτυχημένο μέτρο στην πρόληψη υφαρπαγής των εκτρεφόμενων ψαριών (Crivelli et al, 1991)
Στην Ελλάδα, είναι απαραίτητες οι περισσότερες καταμετρήσεις των πληθυσμών του είδους, καθώς και τα στοιχεία για τις μετακινήσεις και τις διατροφικές τους συνήθειες. Επίσης, αναγκαία κρίνεται η εφαρμογή προγραμμάτων ευαισθητοποίησης των αλιέων, οι οποίοι θεωρούν ότι οι ροδοπελεκάνοι δρουν ανταγωνιστικά με αυτούς. Τέλος, απαιτείται αυστηρή φύλαξη των περιοχών αναπαραγωγής στη Μικρή Πρέσπα και, άμεση και διαρκής ενημέρωση των επισκεπτών, είτε είναι απλοί τουρίστες, είτε συνειδητοποιημένοι φυσιολάτρες.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο ο ροδοπελεκάνος απαντάται και με τις ονομασίες Πελεκάνι, Σακκάς και Τουμπανιάς (Μεσολόγγι).
Πηγές
Κατηγορία:Πελεκανίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Καρμένου Μιφσούντ Μπονίτσι
Ο Καρμένου Μιφσούντ Μπονίτσι (Karmenu Mifsud Bonnici, KUOM (17 Ιουλίου 1933 - 5 Νοεμβρίου 2022) ήταν Μαλτέζος πολιτικός που διετέλεσε πρωθυπουργός της Μάλτας από τον Δεκέμβριο του 1984 έως τον Μάιο του 1987.
Βιογραφία
Γιος του Λορέντσο Μιφσούντ Μπονίτσι και της Κάθριν Μπούτιγκιγκ, ο Καρμένου γεννήθηκε σε μια οικογένεια που ήταν έντονα προσκολλημένη στο Εθνικιστικό Κόμμα. Ο αδελφός του Αντουάν ήταν Εθνικιστής βουλευτής και κοινοβουλευτικός Γραμματέας ενώ ένας ξάδερφός του, ο Ούγκο Μιφσούντ Μπονίτσι, ήταν εθνικιστής βουλευτής, υπουργός και πρόεδρος της Μάλτας. Ο Καρμένου δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας το 1954. Αργότερα σπούδασε φορολογικό και Εργατικό δίκαιο στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου το 1967–68 και στη συνέχεια ήταν λέκτορας του Βιομηχανικού και Δημοσιονομικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας.
Στη δεκαετία του 1960, στο αποκορύφωμα της διαμάχης μεταξύ της Εκκλησίας της Μάλτας και του Εργατικού Κόμματος, ήταν αξιωματούχος μιας σειράς λαϊκών οργανώσεων που συνδέονταν με την Εκκλησία, συμπεριλαμβανομένης της Καθολικής Κοινωνικής Συντεχνίας και του Κινήματος Νέων Χριστιανών Εργατών (επίσης ως συντακτική επιτροπή μέλος της εφημερίδας τους Il-Haddiem ), και υποστήριξε την «επισκοπική χούντα» των εκκλησιαστικών οργανώσεων που ήταν αντίθετοι στον Dom Mintoff και στο κόμμα του.
Το 1969 άρχισε να εργάζεται ως τοπικός σύμβουλος του Γενικού Συνδικάτου Εργαζομένων της Μάλτας, παίζοντας ρόλο στον αγώνα του συνδικάτου και του Εργατικού Κόμματος ενάντια στο νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις που πρότεινε η εθνικιστική κυβέρνηση, το οποίο προέβλεπε κυρώσεις έως και φυλάκιση για τους εργάτες σε απεργία. Συνέχισε τη δέσμευσή του με το Εργατικό Κόμμα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970.
Ηγέτης και πρωθυπουργός του Εργατικού Κόμματος
Τον Μάιο του 1980, ο Ντομ Μιντόφ διόρισε τον Καρμένου Μιφσούντ Μπονίτσι ως αναπληρωτή αρχηγό του Εργατικού Κόμματος, κάτι που επιβεβαιώθηκε από τη διάσκεψη του κόμματος. Ο Μιφσούντ Μπονίτσι διαχειρίστηκε την εκστρατεία του κόμματος για τις εκλογές του 1981 - την τρίτη και τελευταία νίκη των Εργατικών του Μιντόφ.
Τον Οκτώβριο του 1981 ο Μιντόφ όρισε τον Μιφσούντ Μπονίτσι ως διάδοχό του, επιβεβαιωμένο και πάλι από τη διάσκεψη του κόμματος. Έτσι, ο Καρμένου συμμετείχε στο Κοινοβούλιο τον Μάιο του 1982 με την παραίτηση του Πολ Ζουερέμπ, και ανέλαβε το υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικών Υπηρεσιών, χωρίς ποτέ να είναι υποψήφιος στις εκλογές. Αυτό του χάρισε το παρατσούκλι του «Doctor Zero». Αρκετοί σχολιαστές θεωρούν ότι ο Μιντόφ επέλεξε τον Μιφσούντ Μπονίτσι για να αποτρέψει την εκλογή άλλων, λιγότερο επιδεκτικών, εσωτερικών αντιπάλων στο τιμόνι του κόμματος. Τον Σεπτέμβριο του 1983 ο Μιφσούντ Μπονίτσι διορίστηκε Ανώτερος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ανέλαβε το υπουργείο Παιδείας, αξίωμα που είχε μέχρι το 1986, περίοδο κατά την οποία ήταν υπεύθυνος για την εισαγωγή της δωρεάν εκπαίδευσης για όλους, η οποία είχε οδηγήσει σε βαθιά διαμάχη μεταξύ η κυβέρνηση και η Εκκλησία.
Στις 22 Δεκεμβρίου 1984 μετά την παραίτηση του Μιντόφ, ο Καρμένου Μιφσούντ Μπονίτσι ορκίστηκε πρωθυπουργός, και έτσι έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της Μάλτας από την ανεξαρτησία που ορκίστηκε χωρίς ουσιαστικά να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές. Διατηρούσε επίσης τα χαρτοφυλάκια του υπουργού Εσωτερικών και Παιδείας.
Η θητεία του ως πρωθυπουργού θεωρήθηκε ως συνέχεια των χρόνων Ντομ Μιντόφ (διατήρησε μάλιστα το ίδιο υπουργικό συμβούλιο). Η πολιτική βία παρέμεινε, κορυφώθηκε και έγινε πιο έντονη από το γεγονός ότι πλησίαζαν οι εκλογές του 1987. Οι σχέσεις με την εκκλησία επιδεινώθηκαν περαιτέρω σε δύο μέτωπα: τη θέσπιση νομοσχεδίου για την κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας χωρίς αποζημίωση και τις προσπάθειες της κυβέρνησης να πάρει τον έλεγχο των εκκλησιαστικών σχολείων.
Το 1984 μια διαδήλωση από ορισμένους εργάτες των Malta Drydocks, στην οποία ήταν παρών ο Μιφσούντ Μπονίτσι, κορυφώθηκε όταν τα γραφεία της Curia της Μάλτας λεηλατήθηκαν μετά το τέλος της διαδήλωσης.
Το 1985 ο Karmenu Mifsud Bonnici ήταν ο κύριος διαπραγματευτής στην αεροπειρατεία της πτήσης 648 της EgyptAir κατά την οποία σκοτώθηκαν 60 από τους 92 επιβάτες. Ο Μπονίτσι ηττήθηκε οριακά τις εκλογές του 1987 και αναγκάστηκε να φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ήττα - η οποία μπορεί να είχε ρόλο στην καρδιακή προσβολή που υπέστη αμέσως μετά. Παρέμεινε ηγέτης της αντιπολίτευσης μέχρι το 1992 όταν, μετά από μια δεύτερη εκλογική ήττα, παραιτήθηκε και τον διαδέχθηκε ο Άλφρεντ Σαντ. Διατήρησε την έδρα του μέχρι τις επόμενες εκλογές το 1996. Στη συνέχεια δεν συμμετείχε σε γενικές εκλογές.
Μετέπειτα χρόνια
Το 2003, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για το δημοψήφισμα για την ένταξη της Μάλτας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Μιφσούντ Μπονίτσι με άλλους Εργατικούς ξεκίνησαν την Εκστρατεία για την Εθνική Ανεξαρτησία (CNI) και αργότερα εντάχθηκαν στο Front Maltin Inqumu (Μαλτέζικο Μέτωπο Ανύψωσης) για να αντιταχθούν στην ένταξη της Μάλτας στην ΕΕ. Αντιθέτως, πρότειναν μια εναλλακτική συμφωνία σύνδεσης ή «εταιρική σχέση», που αναβιώνει ένα προηγούμενο όραμα του Μιντόφ για τη Μάλτα ως την « Ελβετία της Μεσογείου».
Δύο χρόνια αργότερα αντιτάχθηκε επίσης στην επικύρωση του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, αλλά η πρότασή του στη Γενική Συνέλευση του Εργατικού Κόμματος το 2005 απορρίφθηκε. Στη συνέχεια, διατήρησε χαμηλό προφίλ εντός του κόμματος, ενώ διατήρησε έναν ρόλο στο CNI.
Ο Μιφσούντ Μπονίτσι πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 89 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μάλτας
Γάνδη
Η Γάνδη (ολλανδικά: Gent, γαλλικά: Gand) είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις του Βελγίου. Είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας της Ανατολικής Φλάνδρας ενώ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα μετά τις Βρυξέλλες και την Αμβέρσα και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Φλάνδρα μετά την Αμβέρσα. Η πόλη οικοδομήθηκε ως καταυλισμός στη συμβολή των ποταμών Σκάλδη και Λυς περί τον 7ο αιώνα και κατέληξε τον Μεσαίωνα μια από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες πόλεις στη βόρεια Ευρώπη.
Σήμερα αποτελεί μια πολυάσχολη πόλη με μεγάλο λιμάνι ενώ είναι και γνωστή για το πανεπιστήμιο της. Η πόλη συνδέεται με τη θάλασσα με τη Διώρυγα Γάνδης-Τερνέζεν, βρίσκεται στη διασταύρωση των Ευρωπαϊκών εθνικών οδών Ε17 και Ε40 και έχει έναν από τους πιο πολυσύχναστους σιδηροδρομικούς σταθμούς στο Βέλγιο.
Ο δήμος περιέχει το κέντρο της πόλης της Γάνδης και τις πόλεις Άφσνι, Ντέστελντονκ, Ντρόνχεν, Γκεντμπρούγκε, Λέντεμπεργκ, Μαριακέρκε, Μέντονκ, Όστακερ, Σιντ-Άμαντσμπεργκ, Σιντ-Ντένις-Βέστρεμ, Σιντ-Κρους-Βίνκελ, Βόντελγκεμ και Ζβαϊνάαρντε. Σημερινός της δήμαρχος είναι ο Ντανιέλ Τερμόντ. thumb|250px|left|Καμπαναριό της Γάνδης. Από πίσω φαίνεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Ιστορία
Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή της συμβολής των Σχελντ και Λυς από τη Λίθινη Εποχή και την Εποχή του Σιδήρου. Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν πως το παλαιότερο όνομα της Γάνδης, το "Ganda", προέρχεται από την Κέλτικη λέξη "ganda" που σημαίνει συρροή. Δεν υπάρχουν γραπτές αναφορές της Ρωμαϊκής περιόδου αλλά αρχαιολογική έρευνα επιβεβαιώνει πως η περιοχή της Γάνδης κατοικείτο.
Όταν οι Φράγκοι εισέβαλαν στις ρωμαϊκές περιοχές (από το τέλος του 4ου αιώνα μέχρι και τον 5ο αιώνα), έφεραν μαζί τους και τη γλώσσα τους και τα κελτικά και λατινικά αντικαταστάθηκαν από τα (παλαιά) ολλανδικά.
Γύρω στο 650 ο άγιος Αμάντ (Saint Amand) ίδρυσε δύο αβαεία στη Γάνδη: Το Αβαείο Αγίου Πέτρου και το Αβαείο του Αγίου Μπάβο. Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από διάφορους πυρήνες, τα αβαεία και ένα εμπορικό κέντρο. Γύρω στο 800 ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής, γιος του Καρλομάγνου, όρισε τον Έινχαρντ, βιογράφο του Καρλομάγνου, ηγούμενο και των δύο αβαείων. Το 851 και το 879, ωστόσο, η πόλη έπεσε δύο φορές θύμα επίθεσης και λεηλασίας από τους Βίκινγκς.
Η πόλη συνήλθε και αναπτύχθηκε από τον 11ο αιώνα και μετά. Μέχρι τον 13ο αιώνα η Γάνδη ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην Ευρώπη μετά το Παρίσι. Ήταν μεγαλύτερη από το Λονδίνο, την Κολωνία και τη Μόσχα. Εντός των τειχών της πόλης ζούσαν περίπου 65.000 κάτοικοι. Σήμερα, το κέντρο της πόλης έχει ακόμα πολλούς μεγάλους πύργους. Το καμπαναριό και οι πύργοι του Καθεδρικού και της Εκκλησίας Σιντ-Νίκλας είναι απλά μερικά παραδείγματα αυτού που θα μπορούσε να αποκληθεί "Μανχάτταν του Μεσαίωνα". thumb|right|Η Γάνδη το 1775 Οι ποταμοί έρρεαν σε μια περιοχή γης που σε μεγάλο μέρος της πλημμύριζε περιοδικά. Αυτά τα πλούσια πράσινα "meersen" ("νερο-λιβάδια") ήταν ιδανικά για βόσκηση προβάτων, το μαλλί των οποίων χρησιμοποιείτο για την κατασκευή ρούχων. Όντως, η Γάνδη κατά τον μεσαίωνα ήταν η πιο σημαντική πόλη κατασκευής υφασμάτων και ενδυμάτων.
Το 1500 η Ιωάννα Α΄ της Καστίλης γέννησε τον Κάρολο Κουίντο, ο οποίος έγινε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και βασιλιάς της Ισπανίας. Αν και η Γάνδη ήταν η γενέθλια πόλη του, τιμώρησε αυστηρά την επανάσταση της πόλης το 1540 και τους υποχρέωσε να περπατήσουν μπροστά στον αυτοκράτορα με γυμνά πόδια και με μια θηλιά (Ολλανδικά: strop) γύρω από το λαιμό. Από το γεγονός αυτό οι κάτοικοι της Γάνδης ονομάζονται "Stroppendragers" (φέροντες θηλιά).
Τα τέλη του 16ου αιώνα και ο 17ος αιώνας έφεραν πολλές αναταραχές εξαιτίας των Θρησκευτικών πολέμων. Κάποια στιγμή η Γάνδη ήταν καλβινιστική πόλη, αλλά τελικά ο Ισπανικός στρατός επανεγκατέστησε τον καθολικισμό.
Τον 18ο και 19ο αιώνα η υφαντική βιομηχανία άνθισε πάλι στη Γάνδη.
Η Γάνδη ήταν επίσης η τοποθεσία όπου υπεγράφη η Συνθήκη της Γάνδης, με την οποία τερματίστηκε επίσημα ο πόλεμος του 1812 μεταξύ της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Μετά τη μάχη του Βατερλώ η Γάνδη έγινε μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών για 15 χρόνια. Την περίοδο αυτή η Γάνδη απέκτησε το δικό της πανεπιστήμιο (1817) και μια νέα σύνδεση με τη θάλασσα (1824-27).
Μετά τη Βελγική Επανάσταση το πρώτο Βελγικό εργατικό σωματείο δημιουργήθηκε στη Γάνδη. Το 1913 έλαβε χώρα στη Γάνδη μια Παγκόσμια Έκθεση. Ως προετοιμασία για τις εορταστικές αυτές εκδηλώσεις ολοκληρώθηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός Σιντ-Πίτερς.
Οικονομία
Η πόλη βασίζει την οικονομία της τόσο στη θέση της (σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος) όσο και στις βιομηχανίες που την περιβάλλουν. Είναι το σταυροδρόμι δύο μεγάλων αρτηριών του Βελγίου (Ε40 Μπρυζ, Οστάνδη, Γάνδη, Βρυξέλλες, Λιέγη και Ε17 Αμβέρσα, Λιέγη). Είναι το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι του Βελγίου και ο σιδηροδρομικός σταθμός της είναι ο πρώτος σε κίνηση στη χώρα. Στη Γάνδη εδρεύουν εργοστάσια της Βόλβο τόσο για επιβατηγά όσο και για φορτηγά αυτοκίνητα, της Χόντα και της χαρτοβιομηχανίας Stora Enso. Υπάρχουν, επίσης, αρκετές ερευνητικές εταιρείες, οι οποίες εδρεύουν στην περιοχή του Πανεπιστημίου.
Πρόσφατα, και λόγω της εξαίρετης συντήρησης και διατήρησης των μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής των κτισμάτων στο ιστορικό κέντρο της πόλης, ο τουρισμός ήλθε να προστεθεί στις πλουτοπαραγωγικές της πηγές.
Πολιτισμός
Η πόλη διαθέτει πολύ όμορφο ιστορικό κέντρο με χαρακτηριστικά κτίσματα μεσαιωνικής και αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, τα οποία, ευτυχώς, δεν υπέστησαν καταστροφές από τους πολέμους, αλλά και αναπαλαιώθηκαν και συντηρούνται άψογα. Το ιστορικό κέντρο της πόλης είναι η μεγαλύτερη περιοχή στο Βέλγιο όπου δεν επιτρέπεται η κυκλοφορία αυτοκινήτων.
thumb|800px|center|Ιστορικό κέντρο της Γάνδης: Η περιοχή [[Γκράσλαϊ. Στο κέντρο το παλαιό ταχυδρομείο.]]
Σημαντικό είναι, επίσης, το Μουσείο Καλών Τεχνών, το οποίο στεγάζει, μεταξύ άλλων, έργα του Ιερώνυμου Μπος και άλλων Φλαμανδών ζωγράφων, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και το Designmuseum. Στην πόλη υπάρχουν επίσης, αρκετά θέατρα και Όπερα, το κτήριο της οποίας σχεδίασε ο διασημότερος αρχιτέκτονας της πόλης τον 19ο αιώνα, ο Λουίς Ρόελαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλάνδρα Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Βασίλης Παϊτέρης
Ο Βασίλης Παϊτέρης είναι Έλληνας Ρομά τραγουδιστής και συνθέτης τσιγγάνικης και λαϊκής μουσικής. Γεννήθηκε στη Δραπετσώνα στις 18 Ιανουαρίου 1950. Ασχολήθηκε στο παρελθόν με την πολιτική (έχει συμμετάσχει, στις εθνικές εκλογές, ως υποψήφιος βουλευτής του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κινήματος (ΔΗ.Κ.ΚΙ.) αρχικά και μετέπειτα της Νέας Δημοκρατίας, στη Β' εκλογική περιφέρεια Αθηνών. Είναι επίσης πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Τσιγγάνων και Φίλων της Τσιγγάνικης Μουσικής, με τον διακριτικό τίτλο «ΡΟΜΕΝ» Επισης Είναι ιδρυτής του Πολιτικού φορέα Δημοκρατικό Κίνημα Ευπαθών Ομάδων ΔΗ. Κ. Ε. Ο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Ρομά στην Ελλάδα
Εν Ονόματι της Βίας
Η ταινία Εν Ονόματι της Βίας (πρωτότυπος τίτλος: L' Alpaquer), είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Γαλλικής παραγωγής 1976, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Φιλίπ Λαμπρό. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ο Ζαν Πολ Μπελμοντό και ο Μπρούνο Κρέμερ.
Η ταινία κυκλοφόρησε το 1976 και θεωρείται ως ένα τυπικό γαλλικό θρίλερ από τη δεκαετία του 1970. Είναι μια από τις πολλές ταινίες του Μπελμοντό, όπου παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όπως και στις ταινίες "Ο Υπέροχος (Le Magnifique)", "Ο Αδιόρθωτος (L'Incorrigible)", ή "Ο Περιθωριακός (Le Marginal)", ο Μπελμοντό είναι ο πραγματικός σταρ της ταινίας, υποδύομενος έναν μοναχικό χαρακτήρα που τα βάζει με τους κακούς.
Υπόθεση
Αρχικά ο «Κυνηγός» ήταν ένας κυνηγός ελαφιών, που στην πορεία έγινε κυνηγός κεφαλών που εργαζόταν για την αστυνομία και αναλάμβανε να καταβάλλει τα χρήματα που είχαν κλαπεί από τους εγκληματίες.
Η βασική πλοκή περιστρέφεται γύρω από την επιδίωξη του Κυνηγού να εντοπίσει έναν ψυχοπαθή ληστή τραπεζών και δολοφόνο, γνωστό ως το «Γεράκι», ο οποίος σκοτώνει όποιον βλέπει προκειμένου να διαπράξει ένα έγκλημα. Η τεχνική του είναι να πληρώνει έναν νεαρό και αφελή άνθρωπο για να γίνει συνεργός του, και στη συνέχεια τον σκοτώνει αμέσως, για να μην μπορεί να τον καταδώσει στις αρχές. Ένας από τους συνεργούς του, ο Κόστα Βάλντεζ, τραυματίζεται μόνο κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας ληστείας, και καταφέρνει να ξεφύγει από το Γεράκι και θα κρυφτεί. Ο Κυνηγός θα καταφέρει να εντοπίσει τον Βάλντεζ, και με την βοήθεια του θα φτάσει στο τέλος στο Γεράκι και θα τον σκοτώσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φιλίπ Λαμπρό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Led Zeppelin IV
Το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1971 μέσω της "Atlantic Records". Ο δίσκος δεν έφερε τίτλο στο εξώφυλλο του και οι αναφορές σε αυτό γίνονται ως Led Zeppelin IV ή Untitled (άτιτλο), όπως και Four Symbols επειδή έφερε τα τέσσερα σύμβολα του συγκροτήματος.
Ιστορία του δίσκου
Κατά τη δεκαετία του '70 οι Led Zeppelin έφθασαν σε επίπεδο δημοσιότητας ανάλογο με αυτό των Beatles την προηγούμενη δεκαετία, προκαλώντας κύματα ενθουσιασμού στους οπαδούς της ροκ μουσικής. Ένας από τους κυριότερους λόγους για τη φήμη του συγκροτήματος ήταν η κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου τους, ενός από τους δημοφιλέστερους στην ιστορία του είδους αφού έχει πουλήσει πάνω από 37 εκατομμύρια αντίτυπα όντας ενδέκατο στη λίστα με τους πρώτους, σε πωλήσεις, δίσκους σε παγκόσμια κλίμακα ενώ είναι τρίτο στην ανάλογη λίστα για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1970, οι Led Zeppelin περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, κάνοντας την τελευταία τους περιοδεία πριν από ένα μεγάλο διάλειμμα από τις συναυλίες με σκοπό την ηχογράφηση του διαδόχου του "Led Zeppelin III". Τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς συγκεντρώθηκαν στα "Basing Street Studios" του Λονδίνου ενώ λίγο αργότερα μετέβησαν στο Headley Grange, ένα σπίτι βικτωριανού τύπου για να ολοκληρώσουν τις ηχογραφήσεις του δίσκου με το φορητό στούντιο των Rolling Stones. Η αρχική μίξη του ήχου έγινε στο "Sunset Sound" του Λος Άντζελες με τα μέλη του συγκροτήματος να απογοητεύονται από το αποτέλεσμα και τελικά να οδηγούνται σε καθυστερημένη νέα μίξη του ήχου στο Λονδίνο.
Τελικά, ο δίσκος κυκλοφόρησε μέσω της "Atlantic" στις αρχές Νοεμβρίου του 1971 ανεβαίνοντας για τρίτη συνεχόμενη φορά στο # 1 των βρετανικών τσαρτ, ενώ παρ' όλο του ότι δεν ανέβηκε στην κορυφή του Billboard έγινε ο πρώτος δίσκος σε πωλήσεις των Led Zeppelin στις ΗΠΑ. Τα δύο σινγκλ του "Led Zeppelin IV", "Black Dog" και "Rock and Roll", ανέβηκαν στο # 15 και το # 47 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το "Stairway to Heaven" δεν κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ, αλλά σε 12" maxi σινγκλ αρκετά χρόνια αργότερα.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε από τη Μεγάλη Βρετανία το Μάρτιο του 1971, για να συνεχιστεί τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς στη Βόρεια Αμερική. Στα τέλη Σεπτεμβρίου έδωσαν πέντε συναυλίες στην Ιαπωνία και συνέχισαν με τη δεύτερη βρετανική περιοδεία τους από τις 11 Νοεμβρίου μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου του 1971. Το Φεβρουάριο της επόμενης χρονιάς έδωσαν έξι συναυλίες στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία ενώ τον Ιούνιο περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς συνέχισαν, και πάλι, στην Ιαπωνία. Τον Δεκέμβριο του 1972 και τον Ιανουάριο του 1973 έδωσαν 28 συναυλίες στη Μεγάλη Βρετανία για να περιοδεύσουν στην Ευρώπη την άνοιξη εκείνης της χρονιάς και να ολοκληρώσουν με μία πολύ μεγάλη αμερικανική περιοδεία, το καλοκαίρι του 1973.
Οι κριτικοί αποθέωσαν το άλμπουμ ως ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών. Το 1996, το περιοδικό "Mojo" το κατέταξε 24ο στη λίστα με τα "εκατό καλύτερα άλμπουμ που έχουν γράφτεί" ενώ το "Classic Rock" το κατέταξε ως το καλύτερο άλμπουμ της χιλιετίας και καλύτερο άλμπουμ βρετανικού ροκ όλων των εποχών. Επίσης, βρίσκεται στην 69η θέση με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών του περιοδικού "Rolling Stone" και στην 21η θέση των καλύτερων άλμπουμ όλων των εποχών του περιοδικού "Q".
Ανάλυση τραγουδιών
Το "Rock and Roll" είναι το τραγούδι με το οποίο είτε ξεκινούσαν είτε τελείωναν τις συναυλίες τους από το 1971 ως και το 1975. Το πιάνο στην ηχογράφηση έχει παίξει ο Νίκι Χόπκινς, ενώ ο τίτλος του τραγουδιού ήταν απάντηση στους κριτικούς που έλεγαν ότι το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος δεν ήταν ροκ εντ ρολ λόγω της φολκ αισθητικής των τραγουδιών του.
thumb|250px|Ο Πέιτζ ενώ παίζει το Stairway to Heaven Ακολουθεί το ακουστικό "The Battle of Evermore", με τους στίχους του Πλαντ να αναφέρονται στην αιώνια μάχη του καλού με το κακό. Η Σάντι Ντένι των Fairport Convention τραγούδησε σαν δεύτερη φωνή, γεγονός που συνέβη μόνο σε αυτό το τραγούδι σε ολόκληρη τη δισκογραφία του συγκροτήματος. Η μουσική του τραγουδιού, γράφτηκε από τον Τζίμι Πέιτζ ο οποίος την έπαιξε πρώτη φορά σε ένα μαντολίνο το οποίο υπήρχε στο στούντιο.
Το "Stairway to Heaven" είναι το τέταρτο κομμάτι του δίσκου και ένα από τα διασημότερα τραγούδια στην ιστορία της ροκ μουσικής. Οι στίχοι του τραγουδιού δημιούργησαν ερωτήματα στους οπαδούς των Led Zeppelin για το ακριβές τους νόημα, με τον Ρόμπερτ Πλαντ να μην δίνει ποτέ μία συγκεκριμένη εξήγηση, πέραν του αρχικού μέρους όπου αναφέρονται σε μια γυναίκα η οποία περνάει τη ζωή της αποσκοπώντας μόνο στα χρήματα για να καταλάβει αργότερα ότι με αυτό τον τρόπο δεν θα μπορέσει να μπει στον παράδεισο. Η δημιουργία του τραγουδιού ξεκίνησε στις αρχές του 1970, όταν αποφάσισαν να γράψουν ένα κομμάτι επικού χαρακτήρα για να αντικαταστήσουν το "Dazed and Confused" στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Ο Πέιτζ είχε εγκαταστήσει ένα στούντιο στο γιοτ του και δούλευε εκεί, όταν τον Απρίλιο του 1970 είχε δηλώσει στο Τύπο ότι ένα συγκεκριμένο νέο κομμάτι τους μπορεί να φτάσει σε διάρκεια τα δεκαπέντε λεπτά με τα τύμπανα του Τζον Μπόναμ να μην μπαίνουν από την αρχή. Η δημιουργία του κομματιού συνεχίστηκε τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς στο εξοχικό σπίτι Bron-y-Aur στην Ουαλία, όπου είχαν απομονωθεί ο Πέιτζ με τον Πλαντ για να γράψουν τραγούδια για το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος. Τον Δεκέμβριο του 1970, ηχογράφησαν την εισαγωγή του κομματιού στα "Island Studios", ενώ η ηχογράφηση του "Stairway to Heaven" ολοκληρώθηκε στο Headley Grange του Χάμσαϊρ με το φορητό στούντιο των Rolling Stones.
Κατά καιρούς, οι Led Zeppelin κατηγορήθηκαν για σατανικά μηνύματα τα οποία φημολογείται ότι υπήρχαν αντιστρόφως ηχογραφημένα στο τραγούδι. Οι φήμες έγιναν εντονότερες μετά την αγορά του σπιτιού του Άλιστερ Κρόουλι από τον Τζίμι Πέιτζ. Το συγκεκριμένο σπίτι είχε γίνει εκκλησιαστικός χώρος σατανιστών, γνωστό ως "The Toolhouse". Το συγκρότημα αρνήθηκε οτιδήποτε σχετικό με δηλώσεις του στα ΜΜΕ.
Πέμπτο τραγούδι του δίσκου είναι το "Misty Mountain Hop" και οι στίχοι του αναφέρονται στα Misty Mountains της Ουαλίας στα οποία έκανε αναφορά ο Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν στο βιβλίο του "Το Χόμπιτ". Ο Πλαντ είναι μεγάλος οπαδός του Τόλκιν και τα βιβλία του αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τους στίχους αρκετών τραγουδιών του συγκροτήματος. Το τραγούδι ξεκινάει με τον Τζόουνς να παίζει ηλεκτρικό πιάνο ενώ το μπάσο που ακούγεται, ουσιαστικά προέρχεται από αυτό μιας και δεν έπαιξε μπάσο στη συγκεκριμένη ηχογράφηση.
Το "Four Sticks" ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια αυτού του δίσκου το οποίο ηχογράφησε το συγκρότημα και η μοναδική φορά την οποία το συμπεριέλαβαν σε ζωντανή τους εμφάνιση ήταν στις 28 Φεβρουαρίου του 1970, στη Δανία, ενώ το είχαν γράψει ο Πέιτζ με τον Πλαντ σε ταξίδι τους στην Ινδία.
Το "Going to California" ήταν εμπνευσμένο από το τραγούδι "California" της Τζόνι Μίτσελ και ο αρχικός τίτλος του ήταν "Guide to California". Οι Led Zeppelin το έπαιζαν κατά τη διάρκεια του ακουστικού μέρους των ζωντανών τους εμφανίσεων, με τον Τζόουνς να παίζει μαντολίνο.
Ο δίσκος τελείωνε με το "When The Levee Breaks" του οποίου οι στίχοι είχαν γραφτεί από την Memphis Minnie το 1927 και αναφέρονται στη μεγάλη πλημμύρα του ποταμού Μισσισσιππή την ίδια χρονιά. Το συγκεκριμένο κομμάτι συμπεριλήφθηκε μόνο σε δύο ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος αφού ήταν πολύ δύσκολο να παιχτεί ζωντανά και αυτές ήταν στις 11 Ιανουαρίου 1975 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και μία εβδομάδα αργότερα στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα τύμπανα του Μπόναμ ηχογραφήθηκαν στις σκάλες του Headley Grange με τα μικρόφωνα να βρίσκονται τρεις ορόφους πιο πάνω για να αποτυπωθεί καλύτερα η ηχώ.
Τα τραγούδια "Down by the Seaside", "Night Flight" και "Boogie with Stu" ηχογραφήθηκαν αλλά δεν συμπεριλήφθηκαν σε αυτό το δίσκο αλλά στο "Physical Graffiti" του 1975.
Τραγούδια
1. Black Dog (Page, Plant, Jones) - 4:54
2. Rock and Roll (Page, Plant, Bohnam) - 3:40
4. Stairway to Heaven (Page, Plant) - 8:02
5. Misty Mountain Hop (Page, Plant, Jones) - 4:38
6. Four Sticks (Page, Plant) - 4:44
7. Going to California (Page, Plant) - 3:31
8. When the Levee Breaks (Page, Plant, Jones, Bohnam, Memphis Minnie) - 7:07
Βραβεία
Led Zeppelin IV (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 23 φορές πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification): 2 φορές διαμαντένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): 6 φορές πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification): 2 φορές πλατινένιος
Αυστραλία (ARIA Certification): 9 φορές πλατινένιος
Γερμανία (BVMI Certification): 3 φορές χρυσός
Ελβετία (IFPI Certification): 2 φορές πλατινένιος
Ολλανδία (NVPI Certification): Πλατινένιος
Βραζιλία (ABPD Certification): Χρυσός
Μέλη των Led Zeppelin
Το Led Zeppelin IV ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: