cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μηριαίο οστό
Περιγραφή
Το άνω μέρος της διάφυσης του μηριαίου έχει τον μείζονα και τον έλασσονα τροχαντήρα. Ο μείζων τροχαντήρας προβάλλει προς τα πάνω. Χρησιμεύει ως σημείο κατάφυσης μυών που δρουν ως απαγωγείς και έξω στροφείς, όπως ο μεσαίος και μικρός γλουτιαίος και ο απιοειδής μυς. Ο ελάσσων τροχαντήρας είναι μικρότερος και έχει κωνικό σχήμα. Εξέχει προς τα πίσω και έσω από τη διάφυση του μηριαίου, κάτω ακριβώς από την ένωση με τον αυχένα. Μεταξύ των δύο τροχαντήρων εκτείνεται η μεσοτροχίλια γραμμή και η μεσοτροχίλια ακρολοφία.
Η διάφυση του μηριαίου σχηματίζει γωνία 7° με το κάθετο άξονα, με το κάτω άκρο να βρίσκεται πιο κοντά στη μέση γραμμή από το άνω. Το κεντρικό μέρος της διάφυσης έχει τριγωνικό σχήμα με ομαλά έσω και έξω χείλη μεταξύ της πρόσθιας, οπισθοπλάγιας και της έσω επιφάνειας. Το οπίσθιο χείλος είναι πιο παχύ και τραχύ και σχηματίζει μια υπερυψωμένη ακρολοφία, την τραχεία γραμμή. Η τραχεία γραμμή είναι το σημείο κατάφυσης των προσαγωγών μυών του μηρού. Στο άνω μέρος της διάφυσης, η τραχεία γραμμή χωρίζεται σε κτενιαία γραμμή, που πηγαίνει προς τα έσω, και το γλουτιαίο τράχυσμα, μια ευθεία γραμμή που ενώνει το μείζον τροχαντήρα και τη τραχεία γραμμή. Στο κατώτερο (περιφερικό) τμήμα του οστού, η τραχεία γραμμή πλαταίνει και σχηματίζει μια πρόσθετη οπίσθια επιφάνεια, η οποία σχηματίζει το έδαφος του ιγνυακού βόθρου και τα χείλη της σχηματίζουν την έσω και έξω υπερκονδύλια γραμμή. Η έσω υπερκονδύλια γραμμή καταλήγει σε ένα ευδιάκριτο φύμα, το φύμα του προσαγωγού, στην άνω πλευρά του έσω επικονδύλου.
Το κάτω άκρο του μηριαίου οστού χαρακτηρίζεται από δύο μεγάλους κονδύλους, οι οποίοι αρθρώνονται με το άνω άκρο της κνήμης. Οι κόνδυλοι χωρίζονται από πίσω με το μεσοκονδύλιο βόθρο και από μπροστά αρθρώνονται με την επιγονατίδα. Οι επιφάνειες των κονδύλων που αρθρώνονται με τη κνήμη είναι από πίσω υποστρόγγυλες και διαπλατύνονται σταδιακά προς τα κάτω μέχρι να γίνουν σχεδόν επίπεδες. Τα τοιχώματα του μεσοκονδύλιου βόθρου έχουν δύο βοθρία για την έκφυση των χιαστών συνδέσμων, οι οποίοι σταθεροποιούν την άρθρωση του γονάτου.
Κακώσεις
Ένα τυπικό κάταγμα του μηριαίου είναι το κάταγμα του αυχένα του μηριαίου. Αυτά τα κατάγματα είναι πιθανό να συνοδεύονται από ρήξη των αγγείων του αυχένα, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος νέκρωσης της κεφαλής του μηριαίου. Αποτέλεσμα είναι σε ορισμένες περιπτώσεις να πρέπει να γίνει χειρουργική επέμβαση ώστε να γίνει ημιαρθροπλαστική ή ολική αντικατάσταση του ισχίου.
Ένα άλλο τυπικό κάταγμα του άνω τμήματος του μηριαίου οστού είναι το διατροχαντήριο κάταγμα. Η ονομασία του οφείλεται στο γεγονός ότι γραμμή του κατάγματος ξεκινά από τον μείζονα και καταλήγει στον ελάσσονα τροχαντήρα, αφήνοντας ανέπαφο τον αυχένα, με αποτέλεσμα η αιμάτωση της μηριαίας κεφαλής να μην επηρεάζεται. Τα κατάγματα αυτά αντιμετωπίζονται με την τοποθέτηση πλάκας ή ήλου (καρφιού), που περνά από τον αυλό του αυχένα.
Τα κατάγματα της διάφυσης του μηριαίου απαιτούν μεγάλη ενέργεια για να συμβούν, όπως για παράδειγμα ένα τροχαίο ατύχημα. Σε αυτού του είδους τα κατάγματα υπάρχει βλάβη των γύρω μαλακών ιστών, όπως των μυών, των νεύρων και των αιμοφόρων αγγείων. Σε περίπτωση νευραγγειακής βλάβης, πρέπει να γίνει άμεση αντιμετώπιση μετά την ανάταξη του κατάγματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακρά οστά Κατηγορία:Οστά του κάτω άκρου
Ντμίτρι Ντιούζεφ
Ο Ντμίτρι Πετρόβιτς Ντιούζεφ (Ρωσικά: Дми́трий Петро́вич Дю́жев), είναι Ρώσος ηθοποιός και τραγουδιστής.
Ζωή
Ο Ντμίτρι γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Άστραχαν από Ρώσους γονείς, τον Πιότρ Ντιούζεφ και την Λιουντμίλα Ντιούζεβα (1957-2003;), το 1995 αποφοίτησε από την σχολή υποκριτικής και αμέσως μετά του δόθηκαν ευκαιρίες και πρωταγωνίστησε με μεγάλους Ρώσους αστέρες. Στις 14 Φεβρουαρίου παντρεύτηκε την Τατιάνα Ντιούζεβα, ο γιος τους ο Ιβάν γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 2008.
Θέατρο
Moscow Art Theatre (2006–present):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Δαυίδ Στιούαρτ
Ο Δαυίδ Στιούαρτ (David Stewart, 24 Οκτωβρίου 1378 – 26 Μαρτίου 1402) πρίγκιπας και διάδοχος του θρόνου της Σκωτίας (1390 - 1402) και πρώτος δούκας του Ρόθεσει (1398 - 1402) ήταν μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Γ' της Σκωτίας και της Αναμπέλας Ντράμοντ. Πήρε το όνομα του προπάππου του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας και τους τίτλους του κόμη του Άθολ (1398 - 1402) και του κόμη του Κάρικ (1390 - 1402), μοιράστηκε τους τίτλους με τον θείο του Ροβέρτο Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ αλλά δεν έγινε ποτέ βασιλιάς. Ο Δαυίδ Στιούαρτ παντρεύτηκε την Μαρία Ντάγκλας, κόρη του Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 3ου κόμη του Ντάγκλας χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Δούκας του Ρόθεσει
Διορίστηκε υπολογαγός του βασιλείου σε ηλικία 21 έτους (1399) κάτι που θα του επέτρεπε να έχει βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο χάρη στην αναπηρία του πατέρα του, οι ελιγμοί του όμως περιορίστηκαν σημαντικά από την νεανική του απειρία και τις μεγάλες φιλοδοξίες του Ροβέρτου, δούκα του Όλμπανυ που είχε στόχο να σφετεριστεί τον θρόνο χρησιμοποιώντας ακόμα και ανέντιμα μέσα. Ο γάμος του δημιούργησε συμμαχία με την οικογένεια των Ντάγκλας αλλά άφησε έντονα δυσαρεστημένο τον Γεώργιο Α΄, κόμη του Μαρ που είχε αρραβωνιαστεί την κόρη του Ελισάβετ. Ο Δαυίδ είχε ενεργό πολιτικό ρόλο στην Σκωτία τα τελευταία χρόνια και συμμετείχε στις ειρηνικές διαπραγματεύσεις με τον Ιωάννη της Γάνδης. Ο Δαυίδ είχε έντονη υποστήριξη από την μητέρα του, η Αναμπέλα διοργάνωσε τουρνουά στο Εδιμβούργο που έστεψε τον γιο της ιππότη (1398). Η μητέρα του δημιούργησε την ίδια χρονιά το δουκάτο του Ρόθεσει που το παραχώρησε στον Δαυίδ σε μεγαλοπρεπή τελετή που οργάνωσε ο Γουόλτερ Τράιλ αρχιεπίσκοπος του Αγίου Ανδρέα, στην ίδια τελετή δημιουργήθηκε το δουκάτο του Όλμπανυ που παραχωρήθηκε στον θείο του Ροβέρτο. Ο πατέρας του φαίνεται ότι είχε ελάχιστες ικανότητες και δεν μπορούσε να επηρεάσει την εξέλιξη των γεγονότων.
Σύλληψη και περίεργος θάνατος
thumb|right|250px|Τα ανάκτορα του Φώκλαντ που ο Δαυίδ πέθανε υπό περίεργες συνθήκες Στα τέλη Φεβρουαρίου 1402 ενώ ο Δαυίδ ταξίδευε για τον Άγιο Ανδρέα συνελήφθη στο Στράθτιρουμ σε μια επιχείρηση που οργανώθηκε από τον θείο του δούκα του Όλμπανυ σε συνεργασία με τον Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 4ο κόμη του Ντάγκλας, ο πεθερός του 3ος κόμης του Ντάγκλας είχε πεθάνει πριν από 2 χρόνια (1400). Το πρόσχημα για την σύληψη του Δαυίδ ήταν ότι η περίοδος της νομιμότητας του είχε λήξει, μεταφέρθηκε στον Άγιο Ανδρέα και από κει στα ανάκτορα του Φώκλαντ, την κατοικία του Ροβέρτου στο Φάιφ, σύμφωνα με τον Μπόουες ο νεαρός πρίγκιπας ταξίδευε κουκουλωμένος πάνω σε ένα μουλάρι στο πίσω μέρος. Στα ανάκτορα του Φώκλαντ ο νεαρός Δαυίδ έμεινε αιχμάλωτος και πέθανε αμέσως μετά όπως φημολογείται από πείνα, σε δίκη που έγινε λίγους μήνες αργότερα τον Μάιο του 1402 ο Ροβέρτος του Όλμπανυ αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες. Σε τέσσερα χρόνια (1406) ο μικρότερος αδελφός του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας διαδέχθηκε τον πατέρα τους στον θρόνο ενώ ήταν αιχμάλωτος των Άγγλων, ο θείος του Ροβέρτος του Όλμπαανυ έγινε ουσιαστικά ο μοναδικός κυβερνήτης του βασιλείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Οίκος του Αρντέν
Ο Οίκος του Αρντέν, γαλλ. Ardennes είναι μια από τις πιο παλιές οικογένειες της μεσαιωνικής Ευρώπης. Μέλη του Οίκου έγιναν δούκες της Άνω Λωρραίνης, της Κάτω Λωρραίνης, της Βαυαρίας· κόμητες του Βερντέν, του Μπαρ, του Λουξεμβούργου· επίσης ένας επίσκοπος του Βερντέν, ένας αρχιεπίσκοπος του Ρενς και ένας πάπας, ο Στέφανος Θ΄. Γενάρχης του Οίκου είναι ο Βίγκερικ, που νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντα, εγγονή του Καρολίδη Λουδοβίκου Β΄ του τραυλού της Δυτικής Φραγκίας. Ο Βίνγκερικ είχε τρεις γιους, ιδρυτές κλάδων: Αρντέν-Βερντέν δουκών της Κάτω Λωρραίνης, Αρντέν-Μπαρ δουκών της Άνω Λωρραίνης και Αρντέν-Λουξεμβούργου κομήτων του Λουξεμβούργου και του Ζαλμ. Ο τελευταίος κλάδος είχε πλάγιο κλάδο τον Οίκο του Ζαλμ. Στην εποχή μας το Αρντέν βρίσκεται στο Νότιο Βέλγιο (Βαλονία) και το Βερντέν λίγο νοτιότερα, στη Γαλλία.
Ιστορία του Οίκου
Δεύτερος γιος του Βίγκερικ ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ δούκας της Άνω Λωρραίνης και κόμης του Μπαρ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Θεοδώριχος Α΄. Της κόρης του Γκιζέλας ο γιος Αδαλβέρτος έγινε δούκας της Άνω Λωρραίνης· ο Αδαλβέρτος ήταν από τον Οίκο της Λωρραίνης και έτσι η περιοχή πέρασε στον Οίκο του.
Ο Ζίγκφρητ, ο τρίτος γιος του Βίγκερικ, ήταν 1ος κόμης του Λουξεμβούργου. Η 4η απόγονός του Ερμεζίνντα κόμισσα του Λουξεμβούργου είχε εγγονή την Ερμεσίνδη του Ναμύρ κόμισσα του Λουξεμβούργου. Παντρεύτηκε τον Βάλεραν Γ΄ του Οίκου Λίμπουργκ και ο τρίτος γιος της Ερρίκος Ε΄ κόμης του Λουξεμβούργου έγινε ο ιδρυτής του Οίκου του Λουξεμβούργου.
Περιοχές και τίτλοι
Στον Γοδεφρείδο Α΄ τον αιχμάλωτο δόθηκε η κομητεία του Βερντέν από τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Κατείχε και το κάστρο του Μπουγιόν, που κληροδοτήθηκε στη δισεγγονή του Ίντα (μητέρα των Γοδεφρείδου και Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ από τον Οίκο της Φλάνδρας).
Το 959 διαιρέθηκε η Λωρραίνη σε Κάτω Λωρραίνη και Άνω Λωρραίνη. Η πρώτη, μετά από δύο δούκες των Καρολιδών, δόθηκε στον γιο του Γοδεφρείδου Α΄, τον Γοδεφρείδο Β΄ τον άπαιδα. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Γοδεφρείδος Γ΄ ο γενειοφόρος και ο γιος αυτού Γοδεφρείδος Δ΄ ο κυφός.
Δίας και Γανυμήδης (Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας)
Ο Δίας και Γανυμήδης φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας. Ανακαλύφθηκε στις αρχαιολογικές ανασκαφές του 1878 στον χώρο του Σταδίου.
Περιγραφή
Το πήλινο αγαλματάκι βρέθηκε θρυμματισμένο και ανασυγκολλήθηκε σχεδόν ακέραιο. Εικονίζει τον Δία που απαγάγει τον Γανυμήδη σύμφωνα με τον μύθο. Ο Γανυμήδης κρατάει έναν κόκκορα, δώρο του θεού.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο Κορίνθιου καλλιτέχνη του 470 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ηλεία
Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας
thumb|200px|Η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας γύρω από τον 180° μεσημβρινό Η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας (International Date Line) είναι μια νοητή γραμμή στην επιφάνεια της Γης, η οποία περνά από τον ειρηνικό ωκεανό σχεδόν κατά μήκος του 180ου μεσημβρινού και χωρίζει το χτες από το αύριο. Αεροπλάνο ή πλοίο το οποίο περνά την Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας προσαρμόζει την ημερομηνία του αφαιρώντας ή προσθέτοντας μια μέρα, ανάλογα την κατεύθυνση που έχει περνώντας την γραμμή. Παραδείγματος χάριν ένας ταξιδιώτης που περνά την γραμμή με κατεύθυνση προς τα ανατολικά αφαιρεί μια μέρα από αυτή που είχε πριν περάσει την γραμμή ενώ περνώντας με κατεύθυνση προς τα δυτικά προσθέτει μια μέρα σε αυτή που είχε.
Περνώντας την γραμμή προς τα ανατολικά κερδίζεται μια μέρα ενώ προς τα δυτικά χάνεται μια μέρα. Κλασσικό παράδειγμα είναι το μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες όπου ο Φιλέας Φογκ ξεκίνησε το ταξίδι του από το Λονδίνο προς τα ανατολικά και όταν επέστρεψε νόμιζε ότι είχε χάσει το στοίχημα αργοπορώντας μια μέρα, καθώς στο κομμάτι από την Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας προς το Σαν Φρανσίσκο δεν αφαίρεσε μια μέρα από το ημερολόγιο του καθώς πέρναγε την Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας.
Άλλο παράδειγμα που σηματοδότησε και την ανάγκη για την διεθνή γραμμή ημερομηνίας ήταν όταν η αποστολή του Φερδινάνδου Μαγγελάνου που περιέπλευσε τον κόσμο το 1519-1522. Οι επιζώντες του πληρώματος (μόλις 18 άτομα στο σύνολο των 217 που αναχώρησαν)): επέστρεψαν στον ισπανικό σταθμό πλήρως βέβαιοι για την ημέρα της εβδομάδας, η οποία βεβαιωνόταν από το ημερολόγιο του πλοίου. Παρ' όλα αυτά οι ευρισκόμενοι στον σταθμό επέμεναν ότι η ημέρα ήταν μία ημέρα αργότερα. Το φαινόμενο αυτό, που τώρα γίνεται εύκολα κατανοητό καθώς ο Μαγγελάνος ξεκίνησε το ταξίδι του πλέοντας προς την δύση, προκάλεσε μεγάλη έξαψη εκείνη την εποχή στο βαθμό που μια ειδική αντιπροσωπεία στάλθηκε στον Πάπα για να πάρει εξηγήσεις για αυτό το παράξενο γεγονός. (Την εποχή του Μαγγελάνου ο Πάπας εκτός από θρησκευτικός ηγέτης ήταν και επιστημονικός σύμβουλος, καθώς επιστήμη και θρησκεία ήταν ταυτόσημες έννοιες)
Ακεσώ
Στην ελληνική μυθολογία η Ακεσώ ήταν μία από τις κόρες του Ασκληπιού και της Ηπιόνης, αδελφή της Υγιείας, της Ιασώς, της Πανάκειας και της Αίγλης. Η Ακεσώ λατρευόταν στην Επίδαυρο, όπως και οι αδελφές της, ως θεότητα. Το όνομα της έχει τη ρίζα του στο αρχαίο ρήμα ακέομαι, που σημαίνει θεραπεύω. Θεωρήθηκε ως η θεά της διαδικασίας επούλωσης.
Πηγές
Ακεσω
Ιδεαλισμός
Ο ιδεαλισμός (idealism) και παλαιότερα ιδεοκρατία είναι φιλοσοφική θεωρία που στο βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας, δηλαδή τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και εξωτερικού κόσμου, ή συνείδησης και ύλης, παίρνει θέση υπέρ της πρωταρχικότητας του πνεύματος, της Συνείδησης. Οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι μόνο η συνείδησή μας έχει πραγματική υπόσταση και ότι ο υλικός κόσμος είναι μόνο προϊόν των αισθήσεων, των παραστάσεων μας και των αντιλήψεών μας.
Ο Ιδεαλισμός είναι στενά συνδεδεμένος με τη θρησκεία, αφού είτε άμεσα είτε έμμεσα όλες οι ιδεαλιστικές φιλοσοφίες καταλήγουν στην ύπαρξη κάποιας ανώτερης δύναμης ανεξάρτητης από τον άνθρωπο. Ο ιδεαλισμός έχει εκφάνσεις στην κοινωνική ζωή και στην ίδια την διαδικασία της γνώσης. Η πορεία της γνώσης η γενίκευση των φαινομένων βοηθάει πολλές φορές στην διάσπαση της συνείδησης από την πραγματικότητα, στο μετασχηματισμό των γενικών εννοιών σε έννοιες απόλυτες αποσπασμένες από την ύλη.
Κριστιάν Γκολομέεφ
Ο Κριστιάν Τσβετάνοφ Γκολομέεφ (βουλγαρικά: Кристиан Цветанов Голомеев) είναι Έλληνας κολυμβητής. Εκπροσωπεί την Ελλάδα σε διεθνείς αγώνες και είναι αθλητής του Παναθηναϊκού.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1993 στο Βέλιγκραντ από Βούλγαρους γονείς. Η μητέρα του πέθανε από ιατρικό λάθος κατά την διάρκεια του τοκετού. Έτσι, ο πατέρας του Τσβετάν (πρώην διεθνής κολυμβητής) μετανάστευσε μαζί με τον Κριστιάν και τα δύο αδέλφια του στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή. Στην Ελλάδα άρχισε την κολύμβηση σε μικρή ηλικία. Από μικρός είχε ταλέντο στην κολύμβηση.
Ο Κριστιάν έχασε και τον πατέρα του το 2010, σε ηλικία 17 ετών.
2011
Ο Κριστιάν έγινε χάλκινος παγκόσμιος πρωταθλητής εφήβων στη Λίμα, σε ηλικία 18 ετών στα 50 μέτρα ελεύθερο.
Την ίδια χρονιά στέφθηκε ασημένιος ευρωπαϊκός πρωταθλητής εφήβων στο Βελιγράδι στο ίδιο αγώνισμα.
2012
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 ο Κριστιάν τερμάτισε 31ος στα 50 μ ελεύθερο, χωρίς να προκριθεί στους προημιτελικούς.
2013
Στη Μερσίνη της Τουρκίας, ο Κριστιάν κατέκτησε 1 ασημένιο και 2 χάλκινα σε αγωνίσματα κολύμβησης στους Μεσογειακούς Αγώνες.
2016
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ο Κριστιάν κατάφερε να προκριθεί στα ημιτελικά, όμως τερμάτισε 6ος στον ημιτελικό, χωρίς να προκριθεί στον τελικό.
2018
Στην Ταρραγόνα της Ισπανίας, ο Κριστιάν κατάφερε να κερδίσει 3 χρυσά και 1 ασημένιο ανάμεσα σε 26 χώρες της Μεσογείου.
Την ίδια χρονιά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης στην Γλασκώβη της Σκωτίας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο με 21.44.
2019
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης στην Γκουάνγκτζου της Νότιας Κορέας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 50 μ. ελεύθερο με επίδοση 21,45 δευτερόλεπτα. Αυτό ήταν το δεύτερο μετάλλιο της Ελλάδας σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
2021
Στους τρίτους του Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο, ο Γκολομέεφ προκρίθηκε για πρώτη φορά στον τελικό όπου και κατετάγη πέμπτος ολυμπιονίκης στα 50μ ελεύθερο με επίδοση 21.72 δευτερόλεπτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Εθνικός Πειραιώς Κατηγορία:Κολυμβητές ΠΑΟ
Μέγαρα Συρίας
Τα Μέγαρα ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στη Συρία, άγνωστης σήμερα θέσης.
Το όνομά της πιθανώς υποδεικνύει συμμετοχή Μεγαρέων αποικιστών κατά την ίδρυση της πόλης, υπάρχει όμως και η πιθανότητα να πρόκειται για εξελληνισμό του αραμαϊκού τοπωνυμίου Μααρά (Ma'ara), το οποίο συνηθίζεται στη βόρεια Συρία. .
Κατά τον Στράβωνα, τα Μέγαρα, μαζί με αρκετές άλλες πόλεις, μεταξύ των οποίων η Κασιανή, η Λάρισα και η Απολλωνία, ανήκαν στην Απάμεια του Αξιού (δηλ. του Ορόντη) και της απέδιδαν φόρους. Ο ίδιος αναφέρει πως η πόλη τροφοδοτούσε τον στρατηγό Διόδοτο Τρύφωνα, κατά τη διάρκεια της στάσης του εναντίον των Σελευκιδών, η οποία ξεκίνησε το 150 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Επιγραφή του Αλεξαμένου
Η επιγραφή του Αλεξαμένου ή το γκραφίτι του Αλεξαμένου (ιταλικά: Graffito di Alessameno), επίσης γνωστό ως το βλάσφημο γκραφίτι είναι εγχάρακτη παράσταση η οποία βρέθηκε σε ένα τοίχο δωματίου στον Παλατινό λόφο της Ρώμης, η οποία μεταφέρθηκε και φυλάσσεται στο μουσείο του Παλατινού λόφου. Αποτελεί πιθανώς την αρχαιότερη απεικόνιση της σταύρωσης του Ιησού μαζί με την χάραξη σε ένα πολύτιμο λίθο της ίδιας περιόδου. Η χρονολόγηση του δεν είναι ακριβής, αλλά εκτιμάται πως έγινε στα τέλη του 2ου αιώνα με αρχές του 3ου. Το σχέδιο απεικονίζει ένα νεαρό άνδρα να λατρεύει μια σταυρωμένη μορφή με κεφαλή γαϊδάρου. Το κείμενο της επιγραφής είναι στα ελληνικά και αναγράφει ΑΛΕΞΑΜΕΝΟC CΕΒΕΤΕ ΘΕΟΝ, και ενδεχομένως αποτελεί πράξη χλευασμού προς κάποιον Αλεξάμενο, ο οποίος πιθανώς να ήταν πρώιμος Χριστιανός.
Περιγραφή
Η επιγραφή ανακαλύφθηκε το 1857 κατά την ανασκαφή ενός κτηρίου στον Παλατινό λόφο. Το κτήριο ονομάζονταν domus Gelotiana και είχε αποκτηθεί από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα για το αυτοκρατορικό παλάτι, ενώ μετά τον θάνατό του το κτίσμα χρησίμευσε ως παιδαγωγείο για τους μελλοντικούς αυτοκρατορικούς υπηρέτες. Σε ύστερη χρονική περίοδο, ο δρόμος στον οποίο βρίσκονταν το κτήριο περιτοιχίστηκε, ώστε να αποτελέσει στήριγμα για τις επεκτάσεις της γέφυρας η οποία βρίσκονταν από επάνω, και έτσι παρέμεινε απομονωμένος για αιώνες.
Η εικόνα αναπαριστά μια σταυρωμένη ανθρωπόμορφη φιγούρα με κεφαλή γαϊδάρου, ενώ στην άνω δεξιά πλευρά της παράστασης υπάρχει ένα σχήμα που μοιάζει με το γράμμα ύψιλον ή σταυρό τύπου ταυ. Στα αριστερά της αναπαράστασης απεικονίζεται ένας νεαρός άνδρας, ο οποίος κατά τα φαινόμενα αντιπροσωπεύει τον Αλεξάμενο, ο οποίος ανασηκώνει το δεξί του χέρι σε μια κίνηση που πιθανώς υποδηλώνει λατρευτική πρόθεση. Κάτω από τον σταυρό υπάρχει μια επιγραφή, η οποία αναφέρει ΑΛΕΞΑΜΕΝΟC CΕΒΕΤΕ ΘΕΟΝ και η οποία ερμηνεύεται ως Ο Αλεξάμενος σέβεται [τον] θεό του. Άλλες εναλλακτικές προτάσεις θεωρούν πως η ερμηνεία πρέπει να είναι Ο Αλεξάμενος λατρεύει έναν [κάποιον] θεό ή παραπλήσιες ερμηνείες.
Δεν είναι ξεκάθαρο το πότε δημιουργήθηκε η επιγραφή, και οι προτάσεις σχετικά με την χρονολογική περίοδο στην οποία ανήκει κυμαίνονται από τον 1ο έως τον 3ο αιώνα, με τις αρχές του 3ου αιώνα να είναι η πιο πιθανή εκδοχή.
Ερμηνεία
Η επιγραφή θεωρείται πως αποτελεί χλευασμό προς κάποιον Χριστιανό με το όνομα Αλεξάμενος ο οποίος τελεί την λατρευτική του τελετή. Κατά την εποχή εκείνη δεν ήταν ασυνήθιστο οι Χριστιανοί να διαπομπεύονται για το γεγονός ότι λάτρευαν κάποιον ο οποίος είχε σταυρωθεί, ενώ ο συνδυασμός της κεφαλής του γαϊδάρου και της σταύρωσης εκτιμάται πως θα θεωρούνταν προσβλητικός κατά τα ήθη της ρωμαϊκής κοινωνίας της συγκεκριμένης περιόδου. Η μέθοδος της σταύρωσης επιφυλλάσονταν για αυτούς που ήταν ένοχοι για τα χειρότερα εγκλήματα και χρησιμοποιούνταν ως ποινή έως την κατάργηση της από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον 4ο αιώνα.
Φαίνεται πως υπήρχε μια κοινή πεποίθηση κατά τους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους πως οι Χριστιανοί τελούσαν ονολατρεία -λατρεία των γαϊδουριών-, μια πεποίθηση η οποία πιθανώς βασίζεται στην παρανόηση πως οι Εβραίοι λάτρευαν τον θεό τους με τη μορφή γαϊδουριού, με την πηγή της συγκεκριμένης προκατάληψης να είναι αβέβαιη. Ο Τερτυλλιανός ανέφερε στα τέλη του 2ου ή αρχές του 3ου αιώνα πως οι Χριστιανοί μαζί με τους Εβραίους κατηγορούνταν πως λάτρευαν μια τέτοια θεότητα, ενώ αναφέρει και έναν Εβραίο αποστάτη ο οποίος ζούσε στην Καρχηδόνα και είχε μαζί του μια απεικόνιση ενός Χριστιανού με αυτιά και οπλές γαϊδάρου, με τον τίτλο της αναπαράστασης να είναι Deus Christianorum Onocoetes (Ο Θεός των Χριστιανών Ονοκυήτης).
Εναλλακτικές ερμηνείες
Έχει προταθεί πως η συγκεκριμένη αναπαράσταση σχετίζεται με αιρετικές ομάδες εκτός της εκκλησίας, καθώς και πως η αναπαράσταση δεν αντιπροσωπεύει τον Ιησού αλλά κάποια άλλη θεότητα, καθώς και πως ο σταυρός δεν είχε χρήση λατρευτικού συμβόλου παρά μόνο μετά τον 4ο με 5ο αιώνα.
Καλαμαύκα Λασιθίου
Η Καλαμαύκα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 425 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 500 μέτρων στους ανατολικούς πρόποδες των Λασιθιώτικων ορέων, σε απόσταση 13 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την Ιεράπετρα.
Επιγραφή του Αλεξαμένου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιγραφές Κατηγορία:Χριστιανική λατρεία
Καλαμαύκα Λασιθίου
Ιστορία
Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την μινωική εποχή. Στα Μέσο-Κάστελα υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από το 1100 π.Χ. και στη θέση Κισσός έχει βρεθεί μινωική έπαυλη. Στο λόφο Κάστελο βρέθηκε χάλκινο ειδώλιο, αφιερωμένο στον θεό Ασκληπιό, που πιστωποιεί την ύπαρξη αρχαίου ελληνικού ιερού. Στο λόφο Κάστελο έχει βρεθεί σημαντικός εκτεταμένος αρχαίος οικισμός, οι κύριες φάσεις κατοίκησης του οποίου χρονολογούνται από τα γεωμετρικά έως και τα ρωμαϊκά χρόνια. Ο οικισμός αυτός έχει ταυτιστεί με την αρχαία πόλη Λάρισα.
Η Καλαμαύκα αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Calamafca στην επαρχία Ιεράπετρας. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 (Κ138), αναφέρεται ως Calamafca με 435 κατοίκους. Επίσης, αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630, την τουρκική απογραφή του 1671 (ως Kalamfka με 37 χαράτσια) και στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, με 100 οικογένειες. Στη απογραφή του 1881 ανήκε στο δήμο Ανατολής και είχε 458 κατοίκους.
Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Η περιοχή χαρακτηρίζεται από τις πηγές της. Από την περιοχή Κεφαλοβρύσι πηγάζει ο Καλαμαυκιανός ποταμός, ο οποίος διασχίζει τον οικισμό. Κοντά στη νότια συνοικία του χωριού υψώνεται ο απότομος λόφος Κάστελος, ύψους περίπου 200 μέτρων. Στην κορυφή του, προσβάσιμο μέσω σκάλας με 248 σκαλοπάτια, βρίσκεται μέσα σε σπήλαιο, ο ναός του Σταυρού. Κοντά στη Καλαμαύκα βρίσκεται το φαράγγι του Χαυγά.
Κοινότητα Καλαμαύκας
μικρογραφία|600x600εσ Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Καλαμαύκας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καμάρα και Ψαθί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Κρασσά.
Κοινοτάρχες Καλαμαύκας
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καλαμαύκας.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Ακμηνές
Στην ελληνική μυθολογία οι Ακμηνές (Ακμηναί νύμφαι) ήταν Νύμφες που λατρεύονταν στην Ολυμπία. Πιστεύεται ότι οι νύμφες αυτές προσωποποιούσαν τις ακμαίες σωματικές δυνάμεις. Είχε κατασκευασθεί βωμός αφιερωμένος στις Ακμηνές μέσα στην ιερή Άλτη, και συγκεκριμένα στον χώρο του Εμβόλου, κοντά στους βωμούς της Αγαθής Τύχης, του Πανός και της Αφροδίτης.
Πηγές
Ακμηνες
30 Ιουνίου
29 Ιουνίου | 30 Ιουνίου | 1 Ιουλίου
Ανδρέας Δρουσσάκης Δημήτριος
Παραπομπές
Κατηγορία:Ύδρα
30 Ιουνίου
Η 30ή Ιουνίου είναι η 181η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (182η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 184 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Η ομάδα (ταινία)
Η ομάδα ή Μπριγκάντα (Ρωσικά: Бригада), είναι επιτυχημένη μίνι σειρά ρωσικής του 2002 στο είδος εγκληματική/δράμα, σειρά ολοκληρώνεται σε 15 επεισόδια.
Πατήστε κλικ σε αυτό το λινκ και θα δείτε τη θεατρική αφίσα της ταινίας
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/ru/e/e9/Постер_сериала_«Бригада».jpg
Κουκούλι Πάτρας
Το Κουκούλι είναι συνοικία της Πάτρας που βρίσκεται στην νοτιοανατολική πλευρά της πόλης. Γειτνιάζει με τον Άγιο Γεώργιο Λάγγουρα στα βόρεια, την Εγλυκάδα στα βορειοανατολικά, την Περιβόλα στα νοτιοανατολικά, το Μπεγουλάκι στα νότια, του Ταραμπούρα στα νοτιοδυτικά και το Ψαροφάι στα δυτικά.
Στο Κουκούλι βρίσκεται το Παμπελοποννησιακό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο (Π.Ε.Α.Κ. Πάτρας), ενώ επίσης στην περιοχή έχει τις εγκαταστάσεις του το πρώην Τ.Ε.Ι. Δυτικής Ελλάδας.
Aπό τον Μάρτιο 2016 κ.εξ. στεγάζεται στη συνοικία η βιβλιοθήκη του Ε.Α.Π. (σε κτίριο επί της λεωφόρου Πατρών-Κλάους 183 · πριν, η βιβλιοθήκη στεγαζόταν σε οίκημα στο κέντρο της πόλης, επί της οδού Τριών Ναυάρχων), σε άνετο και λειτουργικό χώρο, όπου, πέρα από τη δανειστική βιβλιοθήκη, στεγάζονται: το αναγνωστήριο, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και λοιπές υπηρεσίες της βιβλιοθήκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Ιωάννης Χατζιδάκις
Ο Ιωάννης Χατζιδάκης (1844 - 1921) ήταν Έλληνας φυσικομαθηματικός καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη στη Μύρθιο Αγ. Βασιλείου Ρεθύμνου το 1844. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στη Σύρο και από το 1863 σπούδασε μαθηματικά στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα Μαθηματικών το 1868 και μετέβη με υποτροφία του Πανεπιστημίου στο Παρίσι και το Βερολίνο για να συνεχίσει τις σπουδές του.
Επέστρεψε και διορίστηκε υφηγητής το 1880, τακτικός το 1884 και το 1914 επίτιμος καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο. Δίδαξε επίσης θεωρητική μηχανική στο Πολυτεχνείο (1888-1914), και μαθηματικά στη Σχολή Ευελπίδων (1873-1900) και στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1886-1891). Διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής το ακαδημαϊκό έτος 1890-1891, και της Σχολής Θετικών Επιστημών κατά τα ακαδημαϊκα έτη 1904-1905 και 1911-1912. Απεβίωσε το 1921.
Αδελφός του ήταν ο γλωσσολόγος Γεώργιος Χατζιδάκις, γιός του ήταν ο μαθηματικός και λογοτέχνης Νικόλαος Χατζιδάκις και εγγονή του ήταν η συγγραφέας, μεταφράστρια και κριτικός Φούλα Χατζιδάκη (1906-1984) με σημαντική δράση στην Εθνική Αντίσταση.
Συγγράμματα
Εξέδωσε πολυάριθμο επιστημονικό και διδακτικό έργο. Μεταξύ των άλλων :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Τρίο Στούτζες
Το Τρίο Στούτζες ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ως μέρος της κωμωδίας βοντβίλ με όνομα "Ted Healy and His Stooges", που αρχικά αποτελούνταν από τους Χέιλι και Μο Χάουαρντ. Τελικά ενώθηκαν με τον αδερφό του Μο, Σεμπ Χάουαρντ, και μετά τον Λάρι Φάιν το 1928. Οι τέσσερις εμφανίστηκαν στην ταινία, "Σούπα με ξηρούς καρπούς", πριν ο Σεμπ ακολουθήσει ατομική καριέρα. Αντικαταστάθηκε από τον μικρότερο αδερφό του, Τζέρομ "Κέρλι" Χάουαρντ το 1932. Δύο χρόνια αργότερα, αφού εμφανίστηκαν σε μερικές ταινίες, το τρίο εγκατέλειψε τον Χέιλι και υπέγραψε με την Columbia Pictures για να δουλέψει για τις δικές τους κωμωδίες, με όνομα ως "Τρίο Στούτζες". Από το 1934 έως το 1946, οι Μο, Λάρι και Κέρλι παρήγαγαν πάνω από ενενήντα ταινίες μικρού μήκους για την Columbia. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που η ομάδα ήταν στο απόγειο της δημοτικότητάς της.
Ο Κέρλι υπέστη ένα ισχυρό εγκεφαλικό επεισόδιο τον Μάιο του 1946 και ο Σεμπ επέστρεψε, ανασυγκροτώντας την αρχική ομάδα, μέχρι το θάνατό του από καρδιακή προσβολή στις 22 Νοεμβρίου 1955. Ο ηθοποιός Τζο Πάλμα χρησιμοποιήθηκε για να τελειώσει τις σκηνές του Σεμπ που ήταν ακόμη να γυριστούν βάσει συμβολαίου. Ο κωμικός Τζο Μπέσερ εντάχθηκε στην ομάδα για δύο χρόνια (1956-57), φεύγοντας το 1959 για να φροντίσει την άρρωστη σύζυγό του αφού η Columbia τερμάτισε το τμήμα ταινιών μικρού μήκους. Το στούντιο στη συνέχεια τις κυκλοφόρησε μέσω του τηλεοπτικού στούντιο Screen Gems και μονάδα διανομής της Columbia. Στη συνέχεια, το στούντιο Screen Gems μετέφεραν τις ταινίες στην τηλεόραση, όπου το Τρίο Στούτζες έγινε μια από τις πιο δημοφιλείς κωμικές ομάδες των αρχών της δεκαετίας του '60.
Ο κωμικός ηθοποιός Τζο ΝτεΡίτα ήταν ο "Κέρλι-Τζο" το 1959, αντικαθιστώντας τον Μπέσερ για μια νέα σειρά ταινιών μεγάλου μήκους. Με την ανάπτυξη της τηλεόρασης, το Τρίο Στούτζες ανέκτησε δυναμική κατά τη δεκαετία του 1960, ιδιαίτερα μεταξύ των παιδιών, μέχρι που ο Λάρι Φάιν υπέστη ένα ξαφνικό εγκεφαλικό τον Ιανουάριο του 1970. Ο Λάρι Φάιν πέθανε το 1975 μετά από μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων. Έγιναν προσπάθειες να ανασυσταθεί το Τρίο Στούτζες μαζί με τον δεύτερο ηθοποιό Έμιλ Σίτκα στη θέση του Λάρι Φάιν το 1970 και ξανά το 1975, αλλά αυτές οι προσπάθειες έληξαν με το θάνατο του Μο Χάουαρντ στις 4 Μαΐου 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί θεάτρου
Sgraffito
Το sgraffito ή σγκραφίτο (μερικές φορές scraffito, πληθυντικός sgraffiti) είναι τεχνική διακόσμησης είτε τοίχων, με την εναπόθεση στρωμάτων γύψου διαφορετικής απόχρωσης σε υγρή επιφάνεια, είτε κεραμικών, με το πέρασμα στον άψητο πηλό δύο διαδοχικών στρωμάτων διαφορετικού χρώματος. Και στις δύο περιπτώσεις ξύνεται το εξωτερικό στρώμα για να παραχθεί ένα σχέδιο.
Ετυμολογία
Η λέξεις sgraffito και sgraffiti προέρχονται από την ιταλική λέξη graffiare, που σημαίνει ξύνω, και τελικά από την ελληνική λέξη γράφειν. Σχετική όροι περιλαμβάνουν τις λέξεις graffito και graffiti.
Ιστορία
Το sgraffito σε τοίχους χρησιμοποιείται στην Ευρώπη από τους κλασσικούς χρόνους, και απαντάται συχνά στην Ιταλία κατά τον 16ο αιώνα, και επίσης απαντάται και στην Αφρικανική τέχνη. Σε συνδυασμό με τα διακοσμητικά μοτίβα το sgaffito αποτέλεσε εναλλακτική διακόσμηση στο βάψιμο των τοίχων. Τελευταία υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για αυτήν την παλιά τεχνική. Η διαδικασία είναι σχετικά απλή, και το αποτέλεσμα ομοιάζει με την εικόνα νωπογραφιών (fresco).
Το sgraffito έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την Αναγέννηση στην Ιταλία, με δύο ζωγράφους από το εργαστήριο του Ραφαήλ,τον Polidoro da Caravaggio και τον συνεργάτη του Maturino da Firenze να ζωγραφίζουν προσόψεις παλατιών στη Ρώμη και σε άλλες πόλεις. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς τους σήμερα έχει υποστεί φθορά. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η τεχνική μεταφέρθηκε από τους τεχνίτες της Αναγέννησης στη Γερμανία, όπου υιοθετήθηκε με ενθουσιασμό. Ως παραδείγματα τοπικής παραδοσιακής τέχνης, sgraffiti υπάρχουν στα περίχωρα του Wetterau και του Μάρμπουργκ. Στη Γερμανία η τεχνική είναι πιο έντονα παρούσα στη Βαυαρία. Στις προσόψεις των σπιτιών ήταν κοινή η χρήση του sgraffito για διαφήμιση. Η τεχνική χρησιμοποιούνταν επίσης στη Θουριγγία, στην κοιλάδα του Engadin, στην Αυστρία και στην Τρανσυλβανία.
Στην Καταλονία το sgraffito εισήχθη από του αρχιτέκτονες του Noucentisme, ρεύματος του νεοκλασικισμού, και αποτέλεσε τεχνική με περιοδική εμφάνιση στη διακόσμηση προσόψεων.
Μιαν άλλη χρήση του sgraffito είναι σαν απλή τεχνική ζωγραφικής. Ένα στρώμα μπογιάς αφήνεται να στεγνώσει στον καμβά ή στο χαρτί. Μετά, ένα δεύτερο στρώμα διαφορετικού χρώματος ζωγραφίζεται πάνω στο πρώτο. Κατόπιν ο καλλιτέχνης ξύνει το δεύτερο στρώμα, με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματίσει το σχέδιο που επιθυμεί στο πρώτο στρώμα. Ένας άλλος τρόπος είναι η χρήση λαδομπογιάς στο πρώτο στρώμα και μαύρου μελανιού στο δεύτερο στρώμα. Κάποιες φορές δεν χρειάζεται πρώτο στρώμα χρώματος, και ξύνοντας απλά το υγρό στρώμα της μπογιάς αποκαλύπτεται ο καμβάς. Αυτός ο τρόπος δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην ελαιογραφία. Η παραπάνω διαδικασία χρησιμοποιείται συχνά για την εκμάθηση της τεχνικής του sgraffito σε μαθητευόμενους.
Αρ Νουβό
Ο Άγγλος καλλιτέχνης Heywood Sumner έχει αναγνωριστεί ως ο πρωτοπόρος της τεχνικής σε αυτήν την περίοδο, παράδειγμα το έργο του το 1892 στην εκκλησία St Mary, Sunbury, στο Σάρρεϋ. Το έργο του Sumner είναι sgraffito per se (καθεαυτό), δηλαδή με ξύσιμο του γύψου, αλλά ο όρος περιλαμβάνει ευρύτερα μια ποικιλία τεχνικών εξωτερικής διακόσμησης.
Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διακόσμηση Κατηγορία:Κεραμική Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές
Hello protocol
Στα δίκτυα υπολογιστών το Hello Protocol είναι ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας το οποίο χρησιμοποιεί τα ειδικώς διαμορφωμένα «πακέτα Hello» για να πραγματοποιήσει μια σύνδεση μεταξύ δυο δρομολογητών.
Τα πακέτα Hello είναι πολυδιανεμόμενα πακέτα τα οποία χρησιμοποιούνται από τους δρομολογητές για να μπορούν να επικοινωνούν με τους γειτονικούς τους δρομολογητές. Συνέπεια αυτής της επικοινωνίας είναι και η ταυτόχρονη δήλωση ότι οι ίδιοι είναι εν λειτουργία και μπορούν να αποτελέσουν ενεργό καμμάτι στην συνολικότερη δόμηση του δικτύου.
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Οδός Γιούνγας
Η οδός Γιούνγας (ισπανικά: Camino a Los Yungas), γνωστή και ως ο δρόμος του θανάτου, (Ισπανικά: el Camino de la Muerte) είναι δρόμος ο οποίος βρίσκεται στη Βολιβία, έχει μήκος 69 χιλιόμετρα και συνδέει τη πρωτεύουσα της Βολιβίας Λα Πας (La Paz) με το χωριό Κορόικο (Coroico). Το 1995 ανακοινώθηκε επίσημα ως «ο πιο επικίνδυνος δρόμος του κόσμου», επειδή εκεί χάνουν τη ζωή τους 200-300 άνθρωποι κάθε χρόνο.
Διαδρομή
Είναι μία από τις λίγες διαδρομές που συνδέεται με τη Λα Πας. Λόγω τον ακραίων γκρεμών, έως και 600 μέτρα βάθος, τη μία ενιαία λωρίδα και για τις δύο κατευθύνσεις και στα περισσότερα σημεία ο δρόμος δεν είναι φαρδύτερος από 3,2 μέτρα, και του υψόμετρου που είναι χτισμένος ο δρόμος, 4.500 μέτρα στη Λα Πας και 1.200 μέτρα στο Κορόικο, κάνουν το δρόμο ακόμα πιο δύσβατο για τα φορτηγά και τα λεωφορεία που διασχίζουν κυρίως το δρόμο. Ακόμα, η βροχή, η ομίχλη και το καλοκαίρι η σκόνη, μειώνουν την ορατότητα και αυξάνεται η πιθανότητα κάποιος να πέσει στον γκρεμό. Επίσης, επειδή από τη μία μεριά του δρόμου υπάρχει τοίχος από βράχια και από την άλλη γκρεμός, η οδήγηση γίνεται στα αριστερά, για να βλέπει ο οδηγός την εξωτερική ρόδα του οχήματος και να γίνεται πιο ασφαλές το πέρασμα του δρόμου. Σε όλη την υπόλοιπη Βολιβία, η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Ιστορία
Ο δρόμος χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 από κρατούμενους (λόγω πολέμου) της Παραγουάης και είναι χωματόδρομος, εκτός από ένα σημείο στην αρχή του δρόμου. Τελικά μετά από 20 χρόνια εργασίας, τελειώνοντας το 2006, ο καινούργιος δρόμος (South Yungas road) δόθηκε στην κυκλοφορία, κάνοντας πιο εύκολη τη ζωή των Βολιβιανών. Ο καινούργιος δρόμος έχει δύο λωρίδες, ενώ ο παλιός δρόμος είχε μια. Επίσης ο καινούργιος δρόμος έχει γέφυρες, συστήματα αποχέτευσης κτλ. κάνοντάς τον πιο ασφαλή από τον παλαιό. Μετά το 2006 ο παλιός δρόμος σπάνια χρησιμοποιείται από οχήματα, παρά μόνο από κάποιους τουρίστες, ένα λεωφορείο που κάνει το δρομολόγιο Λα Πας – Κορόικο κάθε μέρα στις 3:00 το μεσημέρι και από κάποιους οδηγούς φορτηγών, επειδή ο παλιός δρόμος είναι πολύ πιο σύντομος από τον καινούργιο. Στις 24 Ιουλίου 1983 ένα λεωφορείο έπεσε στον γκρεμό, σκοτώνοντας παραπάνω από 100 επιβάτες. Αυτό ήταν το χειρότερο οδικό ατύχημα στη Βολιβία.
Πηγές
Κατηγορία:Βολιβία
Επιγονατίδα
thumb|200px|Η επιγονατίδα από εμπρός Η επιγονατίδα είναι το οστό το οποίο καλύπτει το γόνατο. Η επιγονατίδα βρίσκεται μέσα στον τένοντα του τετρακέφαλου, καθώς περνά πάνω από την άρθρωση του γονάτου για να καταλήξει στην κνήμη. Η επιγονατίδα σχηματίζεται μέσα στο Η επιγονατίδα δρα ως τροχαλία που βοηθά το τένοντα να μην κοπεί. Τα οστά που σχηματίζονται μέσα σε τένοντες ονομάζονται σησαμοειδή και η επιγονατίδα είναι το πλατύτερο σησαμοειδές οστό στο σώμα.
Η επιγονατίδα έχει τριγωνικό σχήμα. Η κορυφή της κατευθύνεται προς τα κάτω και χρησιμεύει για τη πρόσφυση του επιγονατιδικού συνδέσμου, που ενώνει την επιγονατίδα με την κνήμη. Η βάση της είναι πλατιά και τραχιά και σε αυτή προσφύεται ο τένοντας του τετρακέφαλου. Η οπίσθια επιφάνειάς της αρθρώνεται με το μηριαίο οστό και φέρει δύο γλήνες, μία προς τα έσω και μία προς τα έξω, με ομαλό οστέινο χείλος ανάμεσά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οστά του κάτω άκρου
Guilt (ταινία)
Το Guilt είναι δραματικό ποιητικό θρίλερ ελληνοκυπριακής συμπαραγωγής του 2009, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Βασίλη Μαζωμένου.
Πλοκή
Η ταινία παρακολουθεί την ιστορία της Κύπρου μέσα από τη ζωή ενός ηλικιωμένου εμπόρου όπλων (Νίκος Αρβανίτης) που «ξαναβλέπει» όσα έζησε στο νησί για πενήντα ταραγμένα χρόνια. Ο έμπορος όπλων μπαίνει γέρος για μια εγχείρηση και μέσω της νάρκωσης βυθίζεται σε έναν εφιάλτη, όχι μόνο για τις δεκαετίες της ζωής του, αλλά για την ιστορία της πατρίδας του και πως αυτός θεωρεί ότι την επηρέασε αρνητικά. Με κυρίαρχο το συναίσθημα της ενοχής που φέρει ο κεντρικός χαρακτήρας, η ταινία χωρίζεται σε τρεις σημαντικές ιστορικές περιόδους, το 1959 (αποχώρηση των Άγγλων), το 1974 (τουρκική εισβολή) και το 1996 (δολοφονία Σολομού).
Κριτικές
Ο ΜΑΡΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ έγραφε για την ταινία στην Ελευθεροτυπία Ο Νίνος Μικελίδης έγραψε στην ίδια εφημερίδα Ενώ ο ΜΠΆΜΠΗΣ ΔΕΡΜΙΤΖΆΚΗΣ έγραψε
Διακρίσεις και Βραβεία
Επίσημη κυπριακή και ελληνική συμμετοχή στα διεθνή φεστιβάλ Μόντρεαλ (Καναδά), Γκόα (Ινδία), Κάιρο (Αίγυπτος), Τάλιν (Εσθονία), Fantasporto (Πορτογαλία), ενώ κλήθηκε να "ανοίξει" το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου στην Αθήνα (2009). Η ταινία βρέθηκε το 2009 στις πέντε υποψήφιες για το βραβείο καλύτερης ταινίας για τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το 2012 απέσπασε βραβείο καλύτερου σεναρίου και φωτογραφίας στο London Greek film festival και το 2010 το καλύτερο σάουντρακ ελληνικής ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Κυπριακές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΕΡΤ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες
Ακόντης
Στην ελληνική μυθολογία ο Ακόντης ήταν ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα, που μεταμορφώθηκαν σε λύκους κατά μία εκδοχή. Ο Ακόντης ίδρυσε και έδωσε το όνομά του στην πόλη Ακόντιον της Αρκαδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες Κατηγορία:Λυκάων Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα ε Σόουζα
Ο Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα ε Σόουζα (Júlio César da Silva e Souza, 26 Φεβρουαρίου 1980) είναι βετεράνος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του αριστερού χαφ-εξτρέμ.
Το ξεκίνημα
Ο Ζούλιο Σέζαρ γεννήθηκε στο Ιταγκουαΐ της Βραζιλίας και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1999 από τη βραζιλιάνικη Φλουμινένσε.
Ευρώπη
Το 2002 ξεκίνησε την καριέρα του στα γήπεδα της Ευρώπης παίρνοντας μεταγραφή για τη ρωσική Λοκομοτίβ Μόσχας όπου έμεινε μόλις μία σεζόν. Συνέχισε στην Πορτογαλία, όπου αγωνίστηκε στις Εστρέλα Αμαδόρα και Ζιλ Βισέντε μέχρι τον Ιανουάριο του 2005 όταν και μεταπήδησε στην ΑΕΚ στην οποία αγωνίστηκε για 3,5 χρόνια. Το καλοκαίρι του 2008 έμεινε ελεύθερος από την ΑΕΚ και συμφώνησε με τη ρουμανική Ραπίντ Βουκουρεστίου, όπου αγωνίστηκε για μία σεζόν. Από το καλοκαίρι του 2009 έως τον Ιανουάριο του 2011 αγωνίστηκε στην τούρκικη Γκαζιάντεπσπορ.
Επιστροφή στη Βραζιλία
Το δεύτερο μισό της σεζόν 2010-11, τη σεζόν 2011-12 και το πρώτο μισό της σεζόν 2012-13, επέστρεψε στη Βραζιλία για χάρη της Φιγκεϊρένσε. Από τον Ιανουάριο του 2013 έως το 2014 έπαιξε στην Κοριτίμπα. Στη συνέχεια έπαιξε σε μικρότερες ομάδες της πατρίδας του και για σύντομο διάστημα στην ινδική ΦΚ Γκόα, ενώ το Μάρτιο του 2018 ολοκλήρωσε την καριέρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεζαρ Ντα Σιλβα ε Σοουζα Χουλιο Σεζαρ Ντα Σιλβα ε Σοουζα Χουλιο Σ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιλ Βισέντε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κορίτιμπα Φουτ Μπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιγκεϊρένσε Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζιάντεπσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Εστρέλα ντα Αμαδόρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Τζον Γκαρσία
Ο Τζον Γκαρσία (αγγλ.: John Garcia, 4 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Αμερικάνος τραγουδιστής και συνθέτης, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος των Kyuss, Slo Burn και Unida.
Καριέρα
Ο Γκαρσία σχημάτισε τους Katzenjammer σε ηλικία δεκαεπτά ετών, μαζί με το ντράμερ Μπραντ Μπιορκ και τον κιθαρίστα Τζος Χόουμ. Δύο χρόνια αργότερα, μετονομάστηκαν σε Sons of Kyuss και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ΕΡ, πριν αλλάξουν το όνομα τους σε Kyuss για τον δίσκο "Wretch" του 1991. Ακολούθησαν τα "Blues for the Red Sun" (1992) και "Welcome to Sky Valley" (1994), τα οποία θεωρούνται δύο από τα σπουδαιότερα άλμπουμ του stoner rock, αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε το 1995 μετά την ηχογράφηση του "...And the Circus Leaves Town".
Το 1996, δημιούργησε τους Slo Burn με τους Κρις Χέιλ στην κιθάρα, Μπρέιντι Χάουτον στα τύμπανα και Ντέιμον Γκάρισον στο μπάσο, κυκλοφορώντας το ΕΡ "Amusing the Amazing" στις 15 Απριλίου 1997. Το συγκρότημα διαλύθηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και ο Γκαρσία σχημάτισε τους Unida το 1998, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Coping with the Urban Coyote" την επόμενη χρονιά, όπως και το "For the Working Man" το 2003.
Παράλληλα, δημιούργησε τους Hermano, με τους οποίους ηχογράφησε τέσσερις δίσκους από το 2002 ως το 2007. Το 2010, σχημάτισε τους Kyuss Lives! επανενώνοντας την αρχική σύνθεση των Kyuss εκτός του Χόουμ, αλλά τον Μάρτιο του 2012 ο Χόουμ έκανε μήνυση για την χρήση του ονόματος τους, με αποτέλεσμα να μετονομαστούν σε Vista Chino. Τον Σεπτέμβριο του 2013, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Peace", μπαίνοντας στις λίστες του Billboard Heatseekers Album chart.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Ψυχικό Σερρών
Το Ψυχικό είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 20 μέτρα.
Κοινότητα
Η κοινότητα Ψυχικού συστάθηκε το 1927, ενώ μέχρι τότε ήταν μέρος της κοινότητας Χρυσού. Περιλάμβανε για ένα διάστημα στα όρια της και τον οικισμό του Κάτω Ψυχικού, ο οποίος καταργήθηκε το 1961. Διατηρήθηκε αμετάβλητη μέχρι το 1998 οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας και εντάχθηκε στον δήμο Στρυμόνα. Με το σχέδιο Καλλικράτης ενσωματώθηκε ως Τοπική Κοινότητα Ψυχικού στη Δημοτική Ενότητα Στρυμώνα του Δήμου Εμμανουήλ Παππά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 866 κάτοικους.
Γεωγραφία - Ιστορία
Σε κόντινή απόσταση βρισκεται ο ποταμός Στρυμόνας. Σε κοντινή απόσταση υπήρχε μία μεγάλη έκταση με λιμνάζοντα νερά που ήταν εστία μικροβίων και κουνουπιών, υπέυθυνα για ασθένειες όπως η ελονοσία. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, και από τις πρώτες μέρες τις εγκατάστασης τους έχτισαν στο κέντρο του χωριού. Για να διατηρήσουν τη μνήμη της χαμένης τους πατρίδας, αφιέρωσαν τον ναό στον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, στον ίδιο άγιο που ήταν αφιερωμένος και ο ναός στη Μ. Ασία.
Ασχολίες και οικονομική δραστηριότητα
Ασχολήθηκαν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και το ψάρεμα ενώ έδειχναν μεγάλη αλληλεγγύη ο ένας στον άλλο. Έτσι οικογένειες βοηθούσαν η μία την άλλη στις καλλιέργειες ή οι ίδιοι ήταν πρόθυμοι να συνείσφέρουν οικονομικά όταν κάποιος έπρεπε να αντιμετωπίσει κάποια δυσκολία. Στη δεκαετία του 60, πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν στο εξωτερικό για δουλειά ενώ όσοι έμειναν πίσω απέκτησαν οικονομική άνεση. Κύριες πηγές εσόδων το σιτάρι, το βαμβάκι και ο καπνός. Στη δεκαετία του 80 λειτουργούσε 6 θέσιο δημοτικό σχολείο και κινηματογράφος.
Τα πανηγύρια και η πάλη
Οι μεγάλες γιορτές όπως τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, της Αναλήψης και η Πεντηκοστή γιορτάζονταν με ευλάβεια. Κατά τη διάρκεια των γιορτών διοργανώνονταν αγώνες όπως η ιππασία, το πήδημα εις μήκος και το τρέξιμο. Ο πιο σημαντικός όμως αγώνας ήταν η πάλη, ένα άθλημα στο οποίο οι παλαιστές άλειφαν το σώμα τους με λάδι για να μπορούν να ξεφύγουν από τον αντίπαλο. Οι αγώνες γινόταν σε ειδικό χώρο με πρασινάδα και δέντρα, παρουσία όλου του χωριού. Οι νικητές έπαιρναν δώρα αξίας όπως έναν ταύρο, ένα μοσχάρι, ένα πρόβατο, ένα αρνί ή κάποιο χρηματικό ποσό. Οι αθλητές ασκούνταν καθημερινά με αποτέλεσμα το Ψυχικό Σερρών να γίνει ένα πραγματικό φυτώριο πρωτοπαλαιστών.
Αρχαιότητες
Στη θέση του σημερινού Ψυχικού υπήρχε, όπως μαρτυρεί η επιφανειακή κεραμική, αρχαίος οικισμός που παρουσιάζει συνεχή ζωή από την εποχή του Χαλκού ως τα βυζαντινά χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Κωνσταντίνος Χρηστομάνος
Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος (Αθήνα, 13 Αυγούστου 1867 - 1 Νοεμβρίου 1911) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και ποιητής, καθώς και ο ιδρυτής της Νέας Σκηνής.
Πέρασε αρκετά χρόνια στη Βιέννη, όπου έγινε δάσκαλος της Ελισάβετ, Αυτοκράτειρας της Αυστρίας, και στενός της φίλος. Έγραψε γι' αυτήν Το βιβλίο της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ, το πιο γνωστό του έργο, όπου εξιστορούσε τη φιλία του με την Αυτοκράτειρα. Μετά το θάνατό της, επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου δημιούργησε τον πρώτο σύγχρονο θεατρικό οργανισμό, τη Νέα Σκηνή, και συνέβαλε καίρια και ουσιαστικά στην ανανέωση της ελληνικής θεατρικής σκηνής και στον εκσυγχρονισμό της. Κατά τη διάρκεια της οκτάχρονης παρουσίας της, ανέβασε τα σπουδαιότερα έργα του καιρού του και δίδαξε υποκριτική στους ηθοποιούς που αργότερα θα γίνονταν οι πιο σημαντικοί στο ελληνικό θέατρο. Έγραψε, επίσης, το μυθιστόρημα Η κερένια κούκλα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 13 Αυγούστου 1867. Ο πατέρας του, Αναστάσιος Χρηστομάνος (1841-1906), γεννημένος στη Βιέννη, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1862 και υπήρξε για πολλά χρόνια καθηγητής Χημείας στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο της Αθήνας. Η μητέρα του, Αθηνά Χρηστομάνου, ήταν κόρη του Βαυαρού αρχίατρου Λίντερμάγιερ και της Αθηνάς Μπενιζέλου, προερχόμενη έτσι από μια παλιά αριστοκρατική οικογένεια των Αθηνών. Η οικογένεια Χρηστομάνου καταγόταν από το Μελένικο της Μακεδονίας, στους πρόποδες του Ανατολικού Ορβήλου (που ενσωματώθηκε στη Βουλγαρία κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο), με απώτερη καταγωγή από την Κατράνιτσα (Πύργοι) της Εορδαίας. Οι Χρηστομάνοι ήταν ιστορική οικογένεια της περιοχής που πλούτισε ασχολούμενη με το εμπόριο με τις γειτονικές χώρες και, κυρίως, με την Αυστροουγγαρία.
Ήταν ευφυέστατος και σε ηλικία 17 χρόνων μιλούσε ήδη αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Τελείωσε το Γυμνάσιο και το 1884 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αυτή την περίοδο γράφει και εκδίδει την πρώτη του μελέτη, Γενεαλογικά μελετήματα: το γένος Λίμποβα, όπου καταγράφει το γενεαλογικό του δέντρο.
Τα χρόνια της Βιέννης
thumb|left|Πορτρέτο της αυτοκράτειρας Ελισάβετ (Gyula Benczúr, 1899). Το 1888, -εγκαταλείποντας την Ιατρική- φεύγει μαζί με τον αδελφό του Αντώνη για τη Βιέννη, και εγγράφεται στην εκεί φιλοσοφική σχολή. Το 1891 αποφοιτά από το Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ με το πτυχίο του διδάκτορα, ενώ συγχρόνως γίνεται δάσκαλος των ελληνικών της αυτοκράτειρας Ελισάβετ. Ο μεταφραστής του στα γαλλικά Μωρίς Μπαρρές έγραψε -με ποιητική διάθεση- γι' αυτήν τη συνάντηση:
Ορίστηκε προσωπικός της αναγνώστης και της διάβαζε λογοτεχνικά έργα ενώ εκείνη ακολουθούσε το αυστηρό πρόγραμμα εκγύμνασής της. Τη συνόδευε ακόμη στους περιπάτους της στα ανάκτορα Χόφμπουργκ και Λάξενμπουργκ και στους Κήπους Λάιντσερ στη Βιέννη, καθώς και σε ταξίδι της από το Κάστρο Μιραμάρε στην Τεργέστη προς το Αχίλλειον, την έπαυλή της στην Κέρκυρα. Αντικαταστάθηκε μετά από λίγους μήνες υπηρεσίας. Συνάντησε ξανά την Αυτοκράτειρα το 1893 και τη συνόδευσε στα ταξίδια της στην Ουγγαρία, Ιταλία, νότια Γαλλία, Αλγερία και Μαδέιρα.