cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Ατλαντίδα
Επιρροές
Πιστεύεται επίσης από τον Ροδοσταυρικό οργανισμό AMORC ότι ο Μπέικον θα επηρέασε έναν οικισμό μυστικιστών στη Βόρεια Αμερική, δηλώνοντας ότι η Νέα Ατλαντίδα ενέπνευσε μια αποικία Ροδοσταυρων υπό την ηγεσία του Γιοχάνες Κέλπιους να ταξιδέψει πέρα από τον Ατλαντικό Ωκεανό σε ένα ναυλωμένο πλοίο που ονομάζεται Sarah Mariah, και μεταβεί στην Πενσυλβάνια στα τέλη του 17ου αιώνα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, αυτές οι κοινότητες Ροδοσταυρων "συνέβαλαν πολύτιμα στον πρόσφατα αναδυόμενο αμερικανικό πολιτισμό στους τομείς των εκτύπωσεων, της φιλοσοφίας, των επιστημών και των τεχνών".
Περιοχή Νγκορονγκόρο
Η Περιοχή Νγκορονγκόρο (Αγγλικά: Ngorongoro District, Σουαχίλι: Wilaya ya Ngorongoro), είναι μία από τις επτά επαρχίες στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια συνορεύει με την Κένυα (Kenya), ανατολικά με την Περιοχή Μοντούλι (Monduli District), νοτίως με την Καράτου (Karatu District) και δυτικά με την Περιφέρεια Μάρα (Mara Region).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Νγκορονγκόρο (Ngorongoro District) ήταν 129.776 άτομα.
Εντός των ορίων της περιοχής βρίσκονται ο Κρατήρας Νγορονγκόρο (Ngorongoro Crater) και το ενεργό ηφαίστειο Ολντοΐνιο Λένγκαι (Ol Doinyo Lengai). Η περιοχή φιλοξενεί τμήματα της μετανάστευσης των γκνου. Αν και δεν αποτελεί μέρος του πάρκου, ως τέτοια, η περιοχή είναι εντός του ίδιου Οικοσυστήματος Σερενγκέτι-Μάρα, το οποίο ορίζεται από τα όρια της ετήσιας μετανάστευσης των άγριων ζώων.
Η κυριότερη εθνοτική ομάδα στην περιοχή, είναι οι Μαασάι.
Κατάσταση Προστατευόμενης Περιοχής
Ολόκληρο το ήμισυ του νοτίου τμήματος της περιοχής έχει καθοριστεί ως η Περιοχή Διατήρησης Νγκορονγκόρο (Ngorongoro Conservation Area (NCA)) το οποίο διοικείται από την Αρχή Περιοχής Διατήρησης Νγκορονγκόροgo (Ngorongoro Conservation Area Authority (NCAA)). Η Περιοχή Διατήρησης, είναι η μοναδική στο είδος της στην Τανζανία, με όλες τις υπόλοιπες προστατευμένες περιοχές, να έχουν προσδιοριστεί ως Καταφύγια Θηραμάτων (Game Reserves) και Εθνικά Πάρκα (National Parks).
Η Αρχή Περιοχής Διατήρησης Νγκορονγκόροgo (Ngorongoro Conservation Area Authority (NCAA)), μοναδικά, επιτρέπει την ανθρώπινη κατοίκηση εντός της προστατευμένης περιοχής, αλλά θέτει περιορισμούς στην χρήση γης εντός της Περιοχής Διατήρησης Νγκορονγκόρο (Ngorongoro Conservation Area (NCA)), συμπεριλαμβάνοντας την καλλιέργεια και τη βόσκηση του ζωικού κεφαλαίου. Ενώ, επιτρέπεται το πότισμα των βοοειδών, απαγορεύονται η ανθρώπινη οίκηση και η βόσκηση του ζωικού κεφαλαίου εντός του Κρατήρα Νγκορονγκόρο (Ngorongoro Crater) καθότι έχει χαρακτηρισθεί από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Εκλογικές περιφέρειες
Για τις βουλευτικές εκλογές, η Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010, η Επαρχία Νγκορονγκόρο (Ngorongoro District) είχε μία εκλογική περιφέρεια, την εκλογική Περιφέρεια Νγκορονγκόρο.
Τομείς
Η Περιοχή (ή Επαρχία), χωρίζεται σε 3 Τομείς: • 3
Τμήματα
Η Περιοχή Νγκορονγκόρο (Ngorongoro District) διαιρείται διοικητικά σε 21 Τμήματα (παρατίθεται παρακάτω σε παρένθεση, ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2012): • 5
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Αρούσα
Πολς Στράντιντς
Ο Πολς Στράντιντς (Pauls Stradiņš) (17 Ιανουαρίου 1896 - 14 Αυγούστου 1958) ήταν καθηγητής, γιατρός και χειρουργός της Λετονίας που ίδρυσε το Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής στη Ρίγα.
Νεανικά χρόνια
Ο Στράντιντς γεννήθηκε στο Εκενγκράβε (Eķengrāve) ( Eckengraf   ) - τώρα Viesīte - ως γιος ενός τεχνίτη και ιδιοκτήτη παμπ. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Ρίγας Αλέξανδρος το 1914 και μπήκε στη Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία SM Κίροβ στο Πέτρογκραντ (τώρα Αγία Πετρούπολη ). Ανάμεσα στους καθηγητές του υπήρχε ο φυσιολόγος Ιβάν Πάβλοφ,  που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ.
Ιατρική εκπαίδευση
Κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στράντιντς ήταν στρατιωτικός γιατρός  στο Δυτικό Μέτωπο της Ρωσίας και στην Περσία, και τότε επικεφαλής χειρουργικού τμήματος στο Βλαντιβοστόκ. Μετά την αποφοίτησή του από τη στρατιωτική ιατρική ακαδημία το 1919, έγινε γιατρός ινστιτούτου (δηλαδή, υποψήφιος για πτυχίο MD ) στην χειρουργική κλινική του νοσοκομείου της ακαδημίας, με επικεφαλής τον καθηγητή Σεργκέι Φεντόροφ, τον πρώην ιδιωτικό χειρουργό του Τσάρου Νικολάου ΙΙ. Υπό την επίβλεψη του Φεντόροφ, ο Στράντιντς ολοκλήρωσε μια διδακτορική διατριβή σχετικά με τη θεραπεία του τραυματισμού του περιφερικού νεύρου. Περιλάμβανε δεδομένα από 862 ασθενείς σχετικά με τροφικές, εκκριτικές και αγγειοκινητικές διαταραχές μετά από τραυματισμό στα άκρα, καθώς και για χειρουργικές και μη χειρουργικές μεθόδους θεραπείας.
Το 1919, ο Στράντιντς, σε συνεργασία με τους N.N. Γιελάνσκι, I. Ρ. Πέτροφ και άλλους συναδέλφους, παρήγαγε τον πρώτο τυποποιημένο ορό για μετάγγιση αίματος στη Σοβιετική Ρωσία. Τρία χρόνια αργότερα, πραγματοποίησε ένα πείραμα στον εαυτό του: Μια περιφερειακή συμπαθητεκτομή (με πρωτοπόρο  τον Μάθιου Ζαμπουλέ) πραγματοποιήθηκε στον αριστερό του ώμο από τον VN Σάμοφ και ο Στράντιντς αξιολόγησε προσωπικά τα αποτελέσματα. Πραγματοποίησε επίσης φυσιολογικά και φαρμακολογικά πειράματα στα εργαστήρια του φυσιολόγου Ιβάν Παβλόφ και του φαρμακολόγου Νικολάι Κράβκοφ.
Ο Φεντόροφ θεώρησε τον Στράντιντς ως έναν από τους «καλύτερους και πιο προικισμένους μαθητές του, και τα έργα του για την αυτόματη γάγγραινα και τις επεμβάσεις στα νεύρα ως αδιαμφισβήτητα εξεραιτικά».
Περίοδος πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο Στράντιντς επέστρεψε στη Ρίγα στα τέλη του 1923 και εντάχθηκε στην Ιατρική Σχολή στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο της Λετονίας. Το 1924, έγινε ο πρώτος, που έλαβε υποτροφία Rockefeller   από τη Λετονία. Κατά τη διάρκεια της υποτροφίας του, εργάστηκε υπό τον Άλφρεντ Γουόσινγκτον Άντσον στην κλινική Mayo στο Ρότσεστερ της Μινεσότα, καθώς και με τον C.C. Choyce στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου. Το 1927, υπερασπίστηκε τη δεύτερη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Λετονίας, συνοψίζοντας τα αποτελέσματα της έρευνάς του στο Πέτρογκραντ, Ρότσεστερ και Ρίγα σχετικά με τη γένεση και τη θεραπεία της εξαλειφόμενης ενδοαρτηρίτιδας. Τα κύρια αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν σε γερμανικά και ρωσικά ιατρικά περιοδικά και αναγνωρίστηκαν από το Λετονικό Πολιτιστικό Ίδρυμα το 1928.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Στράντιντς στράφηκε από την περιφερική νευροχειρουργική στην κοιλιακή χειρουργική επέμβαση και στην  θεραπεία του  καρκίνου. Το 1931, διορίστηκε ιατρικός διευθυντής του 2ου Νοσοκομείου της πόλης της Ρίγας (τώρα Pauls Stradiņš Clinical University Hospital), και βοήθησε στον εκσυγχρονισμό του. Το 1933, έγινε καθηγητής χειρουργικής, μια θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του το 1958.
Από το 1927–39, συνεργάστηκε με ερευνητικά κέντρα σε όλη την Ευρώπη και υιοθέτησε ξένες καινοτομίες στη Λετονία. Έγινε ο κορυφαίος ειδικός ογκολογίας της χώρας, και το 1935 ίδρυσε το πρώτο χειρουργικό τμήμα για θεραπεία του καρκίνου στο νοσοκομείο του. Το 1938, ίδρυσε ένα εξειδικευμένο νοσοκομείο για τον καρκίνο στη Ρίγα. Έδωσε πρωταρχική προσοχή στη θεραπεία ασθενών με καρκίνο, που δεν μπορούσαν να χειρουργηθούν, επικοινώνησε με εμπειρογνώμονες από τη Γερμανία και την Αυστρία και παρουσίασε τα προκαταρκτικά του αποτελέσματα σχετικά με το θέμα στο 1ο Συνέδριο Ιατρών των Βαλτικών Χωρών και της Φινλανδίας, που πραγματοποιήθηκε το 1938 στο Ελσίνκι.
Ο Στράντιντς ήταν ένας από τους πιο αναγνωρισμένους γιατρούς στη Λετονία λόγω της επιτυχημένης ιδιωτικής του πρακτικής και των οργανωτικών του δραστηριοτήτων στην υγειονομική περίθαλψη. Το 1937, κατά τη διάρκεια του αυταρχικού καθεστώτος του Κάρλις Ούλμανις, ίδρυσε και προέδρευε της Εταιρείας Προαγωγής της Υγείας ( Λετονικά : Veselības veicināinanas biedrība). Η εταιρεία - η οποία περιελάμβανε τμήματα κατά του καρκίνου, της φυματίωσης και της αφροδισιολογίας - συντήρησε σανατόρια και οργάνωσε εκθέσεις για την υγειονομική περίθαλψη και τη δημογραφία. Περιλάμβανε επίσης το Ινστιτούτο Έρευνας των Εθνικών Πόρων Ζωής (Λετονικά: Tautas dzīvā spēka pētīšanas institutes), με επικεφαλής τον Γιάτσοπ Πρίμανες (Jacob Prīmanis), ο οποίος ήταν υπεύθυνος για δημογραφική, γενεαλογική και ευγενική έρευνα για τον πληθυσμό της Λετονίας.
Όλες αυτές οι δραστηριότητες σταμάτησαν όταν η Σοβιετική Ένωση προσάρτησε τη Λετονία το 1940. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της σοβιετικής κατοχής, ο Στράντιντς διατήρησε τα νοσοκομειακά του καθήκοντα και επανέλαβε επαφές με τους πρώην συναδέλφους του στη Σοβιετική Ρωσία. Αλλά με την είσοδο των ναζιστικών δυνάμεων το 1941, συνελήφθη λόγω της ανθρωπιστικής του βοήθειας σε Εβραίους και τραυματίες στρατιώτες στο νοσοκομείο του. Μετά την απελευθέρωσή του, απολύθηκε από τη δουλειά του και αργότερα επίσης από το νοσοκομείο κατά του καρκίνου, όπου είχε προσπαθήσει να σώσει ασθενείς με διανοητική αναπηρία.
Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο
Σε αντίθεση με την πλειονότητα των Λετονών καθηγητών ιατρών και γιατρών, ο Στράντιντς δεν διέφυγε στη Δύση κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένας από τους λίγους μη-κομμουνιστές Λετονούς διανοούμενους, που παρέμεινε για πατριωτικούς λόγους και προσπάθησε να αναλάβει θετική δράση υπό τις νέες συνθήκες, και έτσι έγινε βασική προσωπικότητα όχι μόνο στην ιατρική, αλλά και στις δημόσιες δραστηριότητες.
Ο Στράντιντς υπηρέτησε ως πρύτανης της Ιατρικής Σχολής του νοσοκομείου του από το 1944–46, ως επικεφαλής γιατρός της κλινικής του νοσοκομείου από το 1944–47, ως πρόεδρος του Συμβουλίου Επιστήμης Ιατρικής στο Υπουργείο Υγείας από το 1945–48, και ως επικεφαλής χειρουργός και επικεφαλής ογκολόγος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λετονίας. Εκλέχτηκε στην Ακαδημία Ιατρικών Επιστημών της ΕΣΣΔ το 1945 και διορίστηκε ως ένα από τα πρώτα πλήρη μέλη της νεοσύστατης Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών το 1946.
Ωστόσο, κάτω από την ιδεολογική καταστολή της άμεσης μεταπολεμικής περιόδου - καθοδηγούμενη από τον σταλινισμό και τον αγώνα της Σοβιετικής Ένωσης ενάντια στις δυτικές επιρροές - ο Στράντιντς έχασε σύντομα τις θέσεις του στην ιατρική και την επιστήμη. Απολύθηκε από τα κύρια καθήκοντά του και έγινε θύμα ιδεολογικών εκστρατειών από το 1947–49. Ωστόσο, του επιτράπηκε να συνεχίσει να εργάζεται ως καθηγητής και μέχρι το 1950 κατείχε τη θέση του διευθυντή του Ινστιτούτου Πειραματικής Ιατρικής της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και του 1950, πραγματοποίησε έρευνα για τον καρκίνο και ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον παράγοντα νιτροφουρανίου Furacilin και τη θειοτέπα (thiotepa) ως χημειοθεραπεία στη Σοβιετική Ένωση. Βοήθησε επίσης στην εκπαίδευση μιας γενιάς Λετονών ιατρών και χειρουργών, και ίδρυσε ένα μουσείο για την ιστορία της ιατρικής.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, μετά το θάνατο του Τζόζεφ Στάλιν, ο Στράντιντς " αποκαταστάθηκε " από διάφορες κατηγορίες. Από το 1955–58, υπηρέτησε ως αναπληρωτής στο Ανώτατο Συμβούλιο του Λετονικού SSR, του νομοθετικού σώματος της Σοβιετικής Λετονίας. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, οργάνωσε τις πρώτες καρδιοθωρακικές επεμβάσεις και οργάνωσε την επίσημη αναγνώριση του μουσείου του. Πέθανε στις 14 Αυγούστου 1958, ενάμιση χρόνο μετά από εγκεφαλικό.
Κληρονομιά
Το όνομα του Στράντιντς έχει δοθεί στο μουσείο του - το Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής Pauls Stradiņš - καθώς και σε πολλά άλλα ιδρύματα, όπως η κλινική Pauls Stradiņš του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου (από το 1958) και το Κολλέγιο Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας P. Stradiņš στην Γιούρμαλα ( από το 1989). Το 1998, το Ιατρικό Ινστιτούτο της Ρίγας αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο Ρίγα Στράντιντς. Το όνομα επιβεβαιώθηκε από το κοινοβούλιο της Λετονίας, το Σάεμα (Saeima), το 2002.
Ο Στράντιντς  ήταν ένας πολύπλευρος γιατρός, ενεργός στη χειρουργική επέμβαση, στην ογκολογία, στη φυσιοθεραπεία, στη φαρμακολογία, στη μετάγγιση αίματος, στην ουρολογία και στη δίαιτα, καθώς και στη διοίκηση υγειονομικής περίθαλψης. Εισήγαγε πολλές σύγχρονες πρακτικές διάγνωσης και θεραπείας στη Λετονία και διερεύνησε νέες μεθόδους για την έγκαιρη ανίχνευση καρκίνου. Ήταν επίσης μέλος των συντακτικών συμβουλίων τριών κορυφαίων σοβιετικών ιατρικών περιοδικών: Klinitcheskaya Medicina, Eksperimental'naya Chirurgija και Voprosy onkologiji. Δημοσίευσε περίπου 80 επιστημονικές εργασίες στα ρωσικά, γερμανικά, λετονικά, πολωνικά, φινλανδικά, λιθουανικά και αγγλικά, και μια τριών τόμων, ρωσική έκδοση των επιλεγμένων έργων του εκδόθηκε μετά τη μεταθανάτια περίοδο από το 1963–65.
Έλαβε το λετονικό βραβείο  "Croix de la Reconnaissance" το 1938 και το σοβιετικό παράσημο του κόκκινου λαβάρου της εργασίας το 1956. Ήταν Αξιόπιστος Επιστήμονας του Λετονικού SSR (1945) και επίτιμο μέλος (1957) της εταιρείας N. Pirogov, της παλαιότερης ρωσικής ένωσης χειρουργών.
Το βραβείο Pauls Stradiņš - που ιδρύθηκε το 1983, για να τιμήσει τα προσόντα στην ιστορία της ιατρικής και το 1991 για να τιμήσει την αξία στην ιατρική πρακτική - είναι το πιο διάσημο βραβείο της Λετονίας στις ιατρικές επιστήμες.
Οικογένεια και συνάδελφοι
Η γυναίκα του Στράντιντς, η Νίνα Στράντινα (Ņina Stradiņa) (née Malysheva, 1897-1991), ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της φυσικοθεραπείας στη Λετονία. Είχαν τέσσερα παιδιά:
Τα εγγόνια του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Λετονοί επιστήμονες
Δέντρο του Τενερέ
μικρογραφία|Δέντρο του Τενερέ (1961) Το Δέντρο του Τενερέ (Γαλλικά: L'Arbre du Ténéré) ήταν μια μοναχική Ακακία, στην έρημο Τενερέ της Σαχάρας, που για πολλά χρόνια θεωρούνταν το πιο απομονωμένο δέντρο στη Γη — το μοναδικό  σε έκταση  400 χλμ.. Αργότερα αποδείχτηκε ότι δεν ήταν τόσο απομονωμένο, αφού το χωριό Τίμια του Νίγηρα, βρίσκεται σε απόσταση 150 χλμ. από το δέντρο.
Το Δέντρο του Τενερέ καθώς και το Χαμένο Δέντρο βορειότερα, είναι τα μόνα δέντρα που φαίνονται σε χάρτη κλίμακας 1:4.000.000.
Το Δέντρο χτυπήθηκε από φορτηγό το 1973 και έπεσε. Στις 8 Νοεμβρίου 1973, το νεκρό δέντρο μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο του Νίγηρα στην πρωτεύουσα Νιαμέ ενώ ένα μεταλλικό γλυπτό στέκεται εκεί που ήταν το Δέντρο.
Ιστορικό
Το Δέντρο του Τενερέ ήταν το τελευταίο από μια ομάδα δέντρων που μεγάλωσαν όταν η έρημος ήταν λιγότερο ξερή από ότι είναι σήμερα. Το δέντρο στάθηκε μόνο του για δεκαετίες. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1938-1939 ένα φρεάτιο ανοίχτηκε κοντά στο δέντρο και διαπιστώθηκε ότι οι ρίζες του δέντρου έφταναν στον υδάτινο ορίζοντα 33 – 36 μέτρα (108 έως 118 πόδια) κάτω από την επιφάνεια.
Ο Διοικητής της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής, Michel Lesourd, της γαλλικής κεντρικής υπηρεσίας των υποθέσεων της Σαχάρας, είδε το δέντρο στις 21 Μαΐου του 1939:Πρέπει να το δει κανείς για να πιστέψει την ύπαρξή του. Πως μπορεί αυτό το δέντρο να ζει ενώ πλήθη από καμήλες ποδοπατούν τα χαμηλά κλωνάρια του; πως οι καμήλες δεν τρώνε τα φύλλα και τα αγκάθια του; γιατί οι Τουαρέγκ δεν κόβουν τα κλαδιά του να ανάψουν φωτιά για το τσάι τους; Η μόνη απάντηση είναι το δέντρο αποτελεί ταμπού για τους ντόπιους. Ένα παμπάλαιο έθιμο, η ετήσια συγκέντρωση των Αζαλάι σε αυτό το σημείο πριν διασχίσουν την έρημο Τενερέ, είναι ο λόγος σωτηρίας του. Το δέντρο χρησιμεύει σαν φάρος για τις φυλές των νομάδων Αζαλάι, που πηγαινοέρχονται ανάμεσα στο Αγκαντέζ και την Μπιλμά, μεταφέροντας φορτία αλατιούΣτο βιβλίο του "L'épopée du Ténéré", ο Γάλλος εθνολόγος και εξερευνητής Ανρί Λοτ περιέγραψε τις δυο επισκέψεις του στο Δέντρο του Τενερέ. Η πρώτη του επίσκεψη ήταν το 1934 με αφορμή την πρώτη διέλευση αυτοκινήτων μεταξύ Ντζανέτ και Αγκαντέζ. Περιγράφει το δέντρο ως «ακακία με εκφυλισμένο κορμό, μάλλον άρρωστη. Ωστόσο, το δέντρο έχει ωραία πράσινα φύλλα και μερικά κίτρινα άνθη». Το επισκέφτηκε ξανά 25 χρόνια αργότερα, στις 26 Νοεμβρίου 1959 με την αποστολή Berliet, αλλά διαπίστωσε ότι είχε υποστεί σοβαρή ζημιά:Την προηγούμενη φορά το δέντρο ήταν πράσινο και είχε λουλούδια. Τώρα είναι σχεδόν άχρωμο και γυμνό. Με δυσκολία το αναγνώρισα. Είχε δυο ξεχωριστούς κορμούς, ενώ τώρα υπάρχει μόνο ο ένας κορμός και ένα κούτσουρο πλάι του, σαν να έχει ξεριζωθεί από το χώμα. Τι να συνέβη άραγε στο δυστυχισμένο δέντρο; Προφανώς, το χτύπησε φορτηγό που πήγαινε στην Μπιλμά... και όμως είχε τόσο χώρο για να το αποφύγει...αυτό το δέντρο που ήταν ιερό για τους νομάδες, που κανείς δεν τολμούσε να το αγγίξει.. έπεσε θύμα των μηχανών μικρογραφία|αριστερά|Μεταλλικό γλυπτό του δέντρου (1985) μικρογραφία|Το περίπτερο που στεγάζει τα απομεινάρια του δέντρου στο Νιαμέι
Αναφορές στη Τέχνη
Το 2017, μια ομάδα καλλιτεχνών δημιούργησε ένα τεράστιο γλυπτό LED 4 ορόφων με τίτλο "Tree of Tenere" που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Burning Man. Το γλυπτό αποτελούνταν από 25.000 χυτά φύλλα που περιείχαν 175.000 LED.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φωτογραφικό άλμπουμ του Δέντρου του Τενερέ
Τ Κατηγορία:Σαχάρα Κατηγορία:Γεωγραφία του Νίγηρα
Γκρανιάνο Τρεμπιένσε
Το Γκρανιάνο Τρεμπιένσε (ιταλικά: Gragnano Trebbiense) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Vespertine
Το Vespertine είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Κυκλοφόρησε στις 27 Αυγούστου 2001 από την One Little Indian. Η ηχογράφησή του έγινε σε διαφορετικές περιοχές: στην Αγγλία, την Ισλανδία, την Ισπανία και την Αμερική το 2000. Η Μπιορκ ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής σε όλα τα τραγούδια και ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Dancer in the Dark. Συγχρόνως, κυκλοφόρησε το Björk as a book, ένα βιβλίο με εικόνες από όλη της την καριέρα.
Ιδέα και σύνθεση
Ο ήχος του είναι πιο οικείος και εσωστρεφής από το προηγούμενό της άλμπουμ, Homogenic. Καθώς το Napster και οι ψηφιακές λήψεις γίνονταν όλο και πιο διαδεδομένα, επεδίωξε να χρησιμοποιήσει μουσικά όργανα, των οποίων ο ήχος δε θα εκθέτονταν όταν το άλμπουμ έπαιζε από υπολογιστή. Για αυτό πολλές φορές το χαρακτήρισε το "λάπτοπ άλμπουμ της", επειδή το έγραψε στο λάπτοπ της με προοπτική να ακούγεται όμορφα σε έναν υπολογιστή. Ανάμεσά τους είναι η άρπα, η τσελέστα, το κλαβίχορδο, έγχορδα και μουσικά κουτιά. Στο άλμπουμ χρησιμοποίησε ήχους, όπως το χιόνι, το ανακάτεμα καρτών, το σπάσιμο πάγου και ο ήχος των φυτών όταν αναπτύσσονται.
Κυκλοφορία και σίνγκλ
Το Vespertine κυκλοφόρησε αργότερα από ότι η δισκογραφική της εταιρεία προέβλεπε. Τον Μάρτιο του 2001 ανακοινώθηκε ότι θα κυκλοφορούσε στα τέλη του Αυγούστου και όχι τον Μάϊο που είχε προγραμματιστεί. Ο λόγος ήταν οτι η Μπιορκ ήθελε να δουλέψει περισσότερο με την προώθησή του. Στις 22 Μαΐου 2001 έκανε πρεμιέρα έξι τραγούδια από το άλμπουμ σε συναυλία στην εκκλησία Riverside. Στις 6 Αυγούστου, το "Hidden Place" κυκλοφόρησε ως το πρώτο σίνγκλ του δίσκου, ενώ το μουσικό του βίντεο είχε κάνει ήδη πρεμιέρα τον Ιούλιο. Κυκλοφόρησε σε δύο CD και ένα DVD και περιελάμβανε τα νέα τραγούδια "Generous Palmstroke", "Foot Soldier", "Mother Heroic" και "Verandi" ως B-sides.
To Vespertine κυκλοφόρησε τελικά στις 27 Αυγούστου 2001 σε CD, διπλό δίσκο βινυλίου και Κασέτα. Αργότερα κυκλοφόρησε μια περιορισμένης κυκλοφορίας έκδοση σε gatefold digipak στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Μέχρι το τέλος του έτους το άλμπουμ κυκλοφόρησε και ως DVD-Audio, με τα τραγούδια σε surround ήχο.
Το δεύτερο σίνγκλ, "Pagan Poetry", κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου σε δύο CD και ένα DVD και περιελάμβανε ένα ρεμίξ του Matthew Herbert, μια διαφορετική εκδοχή του "Aurora" και τα νέα τραγούδια "Domestica" και "Batabid" ως B-sides. Το DVD περιελάμβανε το μουσικό βίντεο για το τραγούδι, σκηνοθετημένο από τον Nick Knight.
Το "Cocoon" ήταν το τρίτο και τελευταίο σίνγκλ. Κυκλοφόρησε στις 11 Μαρτίου 2002, ενώ το βίντεό του είχε ήδη κάνει πρεμιέρα διαδικτυακά στα τέλη του Φεβρουαρίου. Όπως και τα άλλα δύο σίνγκλ, το "Cocoon" έγινε διαθέσιμο σε δύο CD με το "Pagan Poetry", το "Sun in My Mouth" και το καινούργιο τραγούδι "Amphibian" ως B-sides και ένα DVD με το μουσικό του βίντεο.
Λίστα τραγουδιών
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και παράχθηκαν από τη Μπιορκ, εκτός από τα σημειωμένα. Vespertine - Ιαπωνική εκδοχή ΣΗΜ.: Το "Unison" χρησιμοποιεί απόσπασμα από το "Aero Deck" των Oval.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Ρωμαϊκές εορτές
μικρογραφία|200εσ|O Μάρκος Αυρήλιος (με καλυμμένο το κεφάλι) θυσιάζει στον ναό του Jupiter (Δία). Τμήμα της αψίδας του.
Οι εορτές στην αρχαία Ρώμη ήταν ένα πολύ σημαντικό μέρος στη ρωμαϊκή θρησκευτική ζωή κατά τη διάρκεια τόσο της Δημοκρατικής, όσο και της Αυτοκρατορικής εποχής και ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ρωμαϊκού ημερολογίου. Οι Feriae («αργίες» με την έννοια των «αγίων ημερών»· ενικός επίσης feriae ή dies feerialis) ήταν είτε δημόσιες (publicae) είτε ιδιωτικές (privae). Οι κρατικές εορτές εορτάζοντο από τον ρωμαϊκό λαό και λάμβαναν δημόσια χρηματοδότηση. Οι αγώνες (ludi), όπως το Ludi Apollinares, δεν ήταν τεχνικά feriae, αλλά οι ημέρες κατά τις οποίες τελούντο ήταν dies festi, διακοπές με τη σύγχρονη έννοια των ημερών άδειας από την εργασία. Αν και οι feriae χρηματοδοτούντο από το κράτος, οι αγώνες συχνά χρηματοδοτούνταν από πλούσιους ιδιώτες. Οι feriae privateae ήταν αργίες, που εορτάζονταν προς τιμήν ιδιωτών ή από οικογένειες. Αυτό το άρθρο ασχολείται μόνο με τις επίσημες αργίες, συμπεριλαμβανομένων των τελετουργιών που εορτάζοντο από τους κρατικούς ιερείς της Ρώμης στους ναούς, καθώς και με εορτασμούς σε γειτονιές, οικογένειες και φίλους που πραγματοποιούντο ταυτόχρονα σε όλη τη Ρώμη.
Μία από τις πιο σημαντικές πηγές για τις ρωμαϊκές διακοπές είναι το έργο Fasti του Οβίδιου, ένα ημιτελές ποίημα που περιγράφει και παρέχει την προέλευση των εορτών από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο, την εποχή του Αυγούστου.
Διατήρηση των εορτών (feriae)
Ο Βάρρων όρισε τις feriae ως «ημέρες που καθιερώθηκαν για χάρη των θεών». Οι θρησκευτικές τελετές πραγματοποιούντο στις feriae και οι δημόσιες επιχειρήσεις ανέστειλαν τη λειτουργία τους. Ακόμη και στους δούλους έπρεπε να δοθεί κάποια μορφή ανάπαυσης. Ο Κικέρων λέει συγκεκριμένα, ότι οι άνθρωποι που ήταν ελεύθεροι, δεν έπρεπε να συμμετέχουν σε αγωγές ή έριδες, και οι σκλάβοι θα έπρεπε να κάνουν ένα διάλειμμα από τους κόπους τους. Οι συγγραφείς γεωργικών συγγραμμάτων αναγνώριζαν, ότι ορισμένες εργασίες σε ένα αγρόκτημα μπορεί να χρειαστεί να εκτελεστούν και προσδιόριζαν ποιες ήταν αυτές. Ορισμένες γεωργικές εργασίες -που δεν επιτρέποντο διαφορετικά- θα μπορούσαν να εκτελεστούν, εάν γινόταν εκ των προτέρων εξιλέωση (piaculum), συνήθως με τη θυσία ενός κουταβιού. Μέσα στην πόλη της Ρώμης, οι ιερείς (flamen) και ο ιερέας που ήταν γνωστός ως ιερός βασιλιάς δεν επιτρεπόταν ούτε να δουν την εργασία.
Σε πρακτικό επίπεδο, όσοι δούλευαν "κατά λάθος" μπορούσαν να πληρώσουν πρόστιμο ή να προσφέρουν μία εξιλέωση (piaculum), συνήθως έναν χοίρο. Το έργο, που θεωρείτο ζωτικής σημασίας είτε για τους θεούς, είτε για τη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής, ήταν συγχωρεμένο, σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς στο θρησκευτικό δίκαιο. Παρόλο που ζητήθηκε από τους Ρωμαίους να μην εργάζονται, δεν ήταν υποχρεωμένοι να προβούν σε κάποια θρησκευτική δράση, εκτός εάν ήταν ιερείς ή είχαν οικογενειακές τελετές (sacra gentilicia) να διατηρήσουν.
Κατάλογος εορτών ανά μήνα
Ακολουθεί μία λίστα μηνιαίως με ρωμαϊκές εορτές και αγώνες, που είχαν σταθερή θέση στο ημερολόγιο. Για ορισμένους καταγράφεται η ημερομηνία, κατά την οποία ιδρύθηκαν για πρώτη φορά. Η εορτή μίας θεότητας σηματοδοτούσε συχνά την επέτειο (dies natalis, «γενέθλια») της ίδρυσης ενός ναού ή μία εκ νέου αφιέρωση μετά από μία μεγάλη ανακαίνιση. Οι εορτές που δεν ονομάζουν θεότητες, πιστεύεται ότι είναι από τις παλαιότερες στο ημερολόγιο.
Ορισμένες θρησκευτικές τελετές ήταν μηνιαίες. Η πρωτομηνιά ήταν οι kalends (ή calends, από τiw οποίew προέρχεται η αγγλική λέξη «calendar»). Κάθε πρωτομηνιά ήταν αφιερωμένη στη Juno (Ήρα), και η Regina sacrorum («Βασίλισσα των τελετουργιών», μία δημόσια ιέρεια) σηματοδοτούσε την ημέρα με την προεδρία μιας θυσίας στη θεά. Αρχικά ένας αρχιερέας (pontifex) και ο ιερός βασιλιάς ανέφεραν το πρώτο φως μετά τη νέα Σελήνη και ο αρχιερέας ανακοίνωνε, εάν το πρώτο τέταρτο (nones, νόνες) θα συνέβαινε στις 5 ή 7 του ίδιου μήνα (οι μονοί αριθμοί θεωρούντο τυχεροί, οι ζυγοί [πχ 6, 14] άτυχοι). Στις νόνες γίνοντο ανακοινώσεις σχετικά με εκδηλώσεις, που θα πραγματοποιούντο αυτόν τον μήνα. Με εξαίρεση τα Poplifugia, δεν γίνονταν μεγάλες εορτές πριν από τις νόνες, αν και άλλες τελετές, όπως επέτειοι αφιερώσεων ναών, μπορούσαν να πραγματοποιηθούν. Η πανσέληνος (ides (ειδοί), συνήθως στις 13, ή για ορισμένους μήνες στις 15) ήταν αφιερωμένη στον Jupiter (Δία). Σε κάθε ειδούς, ένα λευκό αρνί οδηγείτο κατά μήκος της Ιεράς Οδού στο Καπιτώλιο για θυσία στον Δία.
Ο κατάλογος περιλαμβάνει επίσης άλλες αξιόλογες δημόσιες θρησκευτικές εκδηλώσεις, όπως θυσίες και πομπές που τελούντο ετησίως, αλλά δεν είναι ούτε εορτές (feriae), ούτε γενέθλια (dies natales). Εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά, το ημερολόγιο είναι αυτό του H. H. Scullard, που αναφέρεται στο έργο του Εορτές και Τελετές της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Φεβρουάριος
Στο αρχαϊκό ρωμαϊκό ημερολόγιο, ο Φεβρουάριος ήταν ο τελευταίος μήνας του έτους. Το όνομα προέρχεται από το februa, «το μέσο εξαγνισμού, εξιλαστήριες προσφορές». Σημείωνε αλλαγή της εποχής, με την 5η Φεβρουαρίου την επίσημη πρώτη ημέρα της άνοιξης, που φέρνει την ανανέωση των αγροτικών δραστηριοτήτων μετά το χειμώνα.
Μάρτιος
Στο παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο (ίσως μέχρι το 153 π.Χ.), ο μήνας Martius ("μήνας του Άρεως") ήταν ο πρώτος μήνας του έτους. Είναι ένας από τους λίγους μήνες, που πήρε το όνομά του από έναν θεό, τον Mars (Άρη), του οποίου οι εορτές κυριαρχούν τον μήνα.
Απρίλιος
μικρογραφία| Κομμάτι από τις εορτές της Πραινέστης (Fasti Praenestini) για τον Απρίλιο, που δείχνει τα Vinalia (VIN) και Robigalia (ROB). Μία σημαντική κινητή εορτή (feriae conceptivae) τον Απρίλιο ήταν oι Λατινικές εορτές (Feriae Latinae).
Mάιος
Η κινητή εορτή (feriae conceptivae) αυτού του μήνα ήταν τα Ambarvalia.
Ιούνιος
Ο Scullard τοποθετεί τους Ταυριακούς Αγώνες στις 25-26 Ιουνίου, αλλά άλλοι μελετητές αμφιβάλλουν ότι αυτοί οι ludi είχαν καθορισμένη ημερομηνία ή επαναλαμβάνοντο σε τακτική βάση.
Julius (Quin[c]tilis, Πέμπτος)
Μέχρι να μετονομαστεί προς τιμή τού Ιουλίου Καίσαρα, αυτός ο μήνας ονομαζόταν Quinctilis ή Quintilis, διότι αρχικά ήταν ο πέμπτος μήνας (quint-), όταν το έτος άρχιζε τον Μάρτιο. Από αυτό το σημείο στο ημερολόγιο και μετά, οι μήνες είχαν αριθμητικές ονομασίες.
Augustus (Sextilis, Έκτος)
Μέχρι να μετονομαστεί από τον Οκταβιανό Αυγουστο, αυτός ο μήνας ονομαζόταν Sextilis, και ήταν αρχικά ο έκτος μήνας (sext-), όταν το έτος άρχιζε τον Μάρτιο.
Κινητές εορτές (Feriae conceptivae)
μικρογραφία| Μία σπάνια απεικόνιση Ρωμαίων ανδρών, που φορούν την [[Τόγκα (ένδυμα)|toga praetexta και συμμετέχουν σε αυτό που πιθανώς είναι τα Compitalia.]] Οι ακόλουθες «κινητές εορτές» παρατίθενται χονδρικά με χρονολογική σειρά.
Τα Rosalia ή η "εορτή των Ρόδων" επίσης δεν είχε καθορισμένη ημερομηνία, αλλά τεχνικά δεν ήταν μία από τις feriae conceptivae, με ημερομηνία που ανακοινώταν από δημόσιους ιερείς με βάση την αρχαϊκή πρακτική.
Εορτές κατ' εντολή (Feriae imperativae)
Οι εορτές γίνονταν επίσης στην αρχαία Ρώμη ως απάντηση σε συγκεκριμένα γεγονότα ή για συγκεκριμένο σκοπό, όπως για εξευμενισμό ή έκφραση ευγνωμοσύνης προς τους θεούς. Για παράδειγμα ο Λίβιος αναφέρει, ότι μετά τη ρωμαϊκή καταστροφή της Άλβα Λόνγκα τον 7ο αι. π.Χ. και την απομάκρυνση του πληθυσμού των Αλβανών στη Ρώμη, αναφέρθηκε ότι έβρεξε πέτρες στον Αλβανό λόφο. Μία ρωμαϊκή αντιπροσωπεία στάλθηκε, για να διερευνήσει την αναφορά και έγινε μάρτυρας μίας ακόμη βροχής από πέτρες. Οι Ρωμαίοι θεώρησαν, ότι αυτό ήταν ένα σημάδι της δυσαρέσκειας των θεών της Άλβα, η λατρεία των οποίων είχε εγκαταλειφθεί με την εκκένωση της Άλβα Λόνγκα. Ο Λίβιος συνεχίζει, λέγοντας ότι οι Ρωμαίοι καθιέρωσαν μία δημόσια εορτή εννέα ημερών, με την προτροπή είτε μίας «ουράνιας φωνής» που ακουγόταν στο Αλβανό Όρος, είτε μετά από εξέταση σπλάγχνων (haruspex). Ο Λίβιος λέει επίσης, ότι καθιερώθηκε η μακροχρόνια πρακτική στη Ρώμη, ότι κάθε φορά που αναφερόταν βροχή από πέτρες, διατασσόταν μία εορτή εννέα ημερών.
Μία άλλη, μη σταθερή εορτή είναι οι αγώνες τού αιώνα. Κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών υπήρχαν θυσίες, διασκεδαστές και αγώνες, που χρηματοδοτούντο από το κράτος δημιουργούσαν τη μεγαλύτερη επίδειξη, που είχε δει ποτέ κάποιος στη ζωή του. Αυτοί οι αγώνες προορίζοντο να διεξάγονται κάθε 100 χρόνια, με σκοπό να λαμβάνουν χώρα μόνο μία φορά στη ζωή κάθε ατόμου. Κάποια στιγμή γίνοντο ταυτόχρονα δύο αγώνες τού αιώνα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν άνθρωποι, που στην πραγματικότητα θα ήταν παρόντες σε αυτούς δύο φορές στη ζωή τους.
Εμπορικές εκθέσεις (Mercatus)
Το ουσιαστικό mercatus (πληθυντικός mercatūs) σημαίνει "εμπόριο" ή "η αγορά" γενικά, αλλά αναφέρεται επίσης σε εκθέσεις ή αγορές, που πραγματοποιούντο αμέσως μετά από ορισμένους αγώνες. Ο Κικέρων αναφέρει, ότι ο Νουμάς Πομπίλιος, ο ημι-μυθικός δεύτερος βασιλιάς της Ρώμης, ίδρυσε mercatus σε συνδυασμό με θρησκευτικές εορτές, για τη διευκόλυνση τού εμπορίου, αφού το πλήθος είχε ήδη συγκεντρωθεί σε μεγάλο αριθμό. Στα πρώτα χρόνια αυτά τα mercatus μπορεί να έπαιξαν ρόλο στο χονδρικό εμπόριο, αλλά καθώς το εμπόριο στη Ρώμη έγινε πιο εξελιγμένο, από την ύστερη Δημοκρατία φαίνεται ότι έγιναν εκθέσεις λιανικού εμπορίου, που ειδικευόταν στην εορταστική αγορά. Τα Sigillaria που συνδέονται με τα Saturnalia μπορεί να ήταν mercatus με αυτή την έννοια. Επέζησαν fasti όπως οι Mercatus Apollinares 14–19 Ιουλίου, Mercatus Romani 20–23 Σεπτεμβρίου και Mercatus Plebeii 18–20 Νοεμβρίου. Μπορεί να υπήρχαν και άλλες. Η αγγλική λέξη fair (έκθεση) προέρχεται από τη λατινική feria.
«Ρωμαϊκές εορτές» μεταφορικά
Στις αρχές του 19ου αι. και ιδιαίτερα ως απάντηση στη σφαγή των τελευταίων χρόνων της Γαλλικής Επανάστασης, ο όρος ρωμαϊκή εορτή είχε πάρει άσχημη έννοια, υπονοώντας ένα γεγονός που προκαλεί "ευχαρίστηση" σε βάρος, ή προέρχεται από τα δεινά, άλλων, όπως σε αυτό το απόσπασμα από το Προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ (1812–18) του Τζορτζ Γκόρντον, λόρδου του Μπάιρον:"Εκεί έπαιζαν όλοι οι νεαροί βάρβαροι, Εκεί ήταν η από τη Δακία μητέρα τους - αυτός ο κύριός τους, έσφαξε για να κάνει ρωμαϊκή αργία»"Πιο καλοπροαίρετα, η φράση χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος μίας ρομαντικής ταινίας, που διαδραματίζεται στη Ρώμη: Διακοπές στη Ρώμη του σκηνοθέτη Γουίλιαμ Γουάιλερ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Ποταμός Ούλμπα
Ο Ούλμπα (Үлбі Ülbi, Ульба) είναι ποταμός του Καζακστάν. Είναι παραπόταμος του ποταμού Ιρτίς και ενώνεται με αυτόν κοντά στην πόλη Οσκεμέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Καζακστάν
Γκροππαρέλλο
Το Γκροππαρέλλο (ιταλικά: Gropparello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Αντράνο
Το Αντράνο (Σιτσιλιάνικα : Adranu) είναι πόλη στη Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας στην Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 41 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα της Μητροπολιτικής Πόλης Κατάνια, στους πρόποδες του Όρους Αίτνα. Είναι μεγάλο εμπορικό κέντρο με ελαιώνες και εκτάσεις με εσπεριδοειδή.
Αρχαιότητα
Το αρχαίο Αντράνον ίδρυσε ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος (400 π.Χ.) με στόχο να επεκτείνει την εξουσία που είχαν οι Συρακούσες στην περιοχή, πήρε το όνομα προς τιμή του θεού Αδρανού Φοινικικής καταγωγής. Τα στρατεύματα του Κορίνθιου στρατηγού Τιμολέων πολέμησαν με τις δυνάμεις του Συρακούσιου στρατηγού Ικέτα του Λεοντίνου κοντά στο Αντράνον. Τα επόμενα χρόνια το Αντράνον χρεώθηκε με μισθοφόρους από την Καμπανία, ονομάστηκαν Μαμερτίνοι. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατέκτησε την ευημερούσα πόλη (263 π.Χ.) και της επέβαλλε να πληρώνει φόρο υποτέλειας. Ο Σύμβουλος Βαλέριος κατέστρεψε την πόλη, αιχμαλώτισε τους κατοίκους και τους πούλησε δούλους στους αγρότες της γειτονικής πόλης Κεντόριπα. Ο Εύνους προκάλεσε μία ανεπιτυχή εξέγερση (137 π.Χ.), από τότε το Αντράνον παρέμεινε μονάχα μία δορυφορική πόλη της Κεντόριπα. Οι Ρωμαίοι πολλές φορές ανέφεραν την πόλη σαν "Αντράνουμ". Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η πόλη λεηλατήθηκε από τα Γερμανικά φύλλα, μονάχα ο Θεοδώριχος ο Μέγας βελτίωσε την κατάσταση όταν διόρισε διοικητή της τον Κασσιόδωρο. Το Αντράνον κατακτήθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Μεσαίωνας
Οι Άραβες κατέλαβαν την Κεντόριπα και τα περίχωρα της, το Αντράνο ενσωματώθηκε στο Εμιράτο της Σικελίας. Την εποχή εκείνη ήταν μιά μικρή κατεστραμμένη πόλη δούλων αλλά οι Άραβες που ήταν αρκετά ανεκτικοί στους Σικελούς βοήθησαν την ανάπτυξη του, κτίστηκαν πολλά κτίρια και κατασκευές όπως η "Γέφυρα των Σαρακηνών" που σώζεται μέχρι σήμερα. Οι Νορμανδοί κατέκτησαν το Αντράνο από τους Άραβες και την παρέδωσαν στην επισκοπή της Κατάνης, η οικονομική και εμπορική ανάπτυξη που είχαν ξεκινήσει οι Άραβες συνεχίστηκε. Τη Νορμανδική εποχή αναπτύχθηκαν σημαντικά η αμπελουργία, η παραγωγή δερμάτων και η μεταξουργεία. Η άφιξη των Χοενστάουφεν στα τέλη του 12ου αιώνα προκάλεσε πολλές συγκρούσεις στη Σικελία και τους κατοίκους της. Οι ελάχιστοι Άραβες που είχαν απομείνει συγκεντρώθηκαν σε κάστρα όπως της Εντέλα και της Κεντόριπα, ξεκίνησαν ένοπλη αντίσταση, τελικά ηττήθηκαν και σφαγιάστηκαν ή πουλήθηκαν δούλοι.
Ο Πάπας Κλήμης Δ΄ ανακήρυξε τον Κάρολο τον Ανδεγαυό βασιλιά της Σικελίας (1265), η βασιλεία των Χοενστάουφεν στη Σικελία έληξε. Την ίδια εποχή το Αντράνο ήταν ένα μικρό οικιστικό κέντρο κυνηγών, ο πληθυσμός του μειώθηκε από τους 1000 στους 300 κατοίκους. Ο Σικελικός Εσπερινός (1282) τερμάτισε την κυριαρχία των Γάλλων στη Σικελία, ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας έγινε νέος βασιλιάς. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν συνεχείς συγκρούσεις με τους αγρότες και τους οπαδούς των Γάλλων, το Αντράνο ολόκληρο τον 15ο αιώνα διεκδικήθηκε και έγινε μήλο της έριδας πολλών γαιοκτημόνων από την Κατάνια. Τον 15ο αιώνα η Σικελία κυβερνήθηκε από αντιβασιλείς, το Αντράνο πέρασε στα χέρια της Οικογένειας Μονκάντα, ο Τζιοβάνι Τόμμασο Μονκάντα (1466 - 1501) οχύρωσε και εξόπλισε το Νορμανδικό κάστρο. Πολλοί Έλληνες δραπέτες ιδιαίτερα από την Ήπειρο εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Αντράνο, οι Μονκάντα έκτισαν πολλά ανάκτορα στο κέντρο της πόλης και τη μετέτρεψαν σε μεγάλο εμπορικό κέντρο με 6.000 κατοίκους. Την ίδια εποχή οικοδομήθηκε το μοναστήρι της Αγίας Λουκίας αλλά ένας δυνατός σεισμός κατέστρεψε την πόλη (1693).
Νεώτερα χρόνια
Στις αρχές του 18ου αιώνα το Αντράνο έγινε επίκεντρο ταραχών που ξέσπασαν στη Σικελία και έδρα δικαστηρίου (1819). Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι στρατοπέδευσε στη Σικελία και ίδρυσε ένα τοπικό συμβούλιο στο Αντράνο (1 Ιουλίου 1860), το διάσημο "Θέατρο Μπελίνι" πιστοποιεί τη μεγάλη ευημερία, ιδρύθηκε νοσοκομείο και έγινε η πλουσιότερη πόλη της περιοχής. Τη δεκαετία του 1920 έγινε κέντρο αντίστασης απέναντι στον Φασισμό, την ίδια εποχή πολλές άγονες εγκαταστάσεις μετατράπηκαν με ελαιώνες και καλλιέργειες. Όταν έγινε η Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία οι Συμμαχικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν το Αντράνο σαν επίκεντρο της δράσης τους. Οι Ναζί προσπάθησαν να διατηρήσουν το βορειοανατολικό άκρο του νησιού με την ελπίδα να το ανακαταλάβουν ολόκληρο. Το 30ο Βρετανικό Σώμα Στρατού κατέλαβε το Αντράνο και το 13ο Βρετανικό Σώμα Στρατού το Ραντάτσο. Οι ελπίδες των Γερμανών εξανεμίστηκαν και αποσύρθηκαν στη Μεσσήνη.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής πόλης της Κατάνιας
Ενεργειακό τζάκι
Ενεργειακό τζάκι ονομάζεται το τζάκι κλειστού τύπου με απόδοση άνω του 78% το οποίο παρέχει και δυνατότητα ελέγχου της καύσης από το χρήστη και διαθέτει επίσης ένα σύστημα από ανεμιστήρες το οποίο προωθεί θερμό αέρα μέσα στον χώρο χωρίς όμως να φέρνει και καπνό από τη καύση.
Αναφορές
Κατηγορία:Εστίες
Αλγινικό οξύ
thumb|right|255px|[[Macrocystis pyrifera, το μεγαλύτερο είδος από γιγαντιαίες κέλπιες, από τις οποίες εξάγεται αλγινικό οξύ.]] Το αλγινικό οξύ ή και αλγίνη είναι οργανική χημική ένωση, ένας πολυσακχαρίτης που βρίσκεται στα φαιοφύκη και μπορεί να καταναλωθεί από τον άνθρωπο ως τροφή. Είναι υδρόφιλη ουσία και σχηματίζει ένα παχύρρευστο κόμμι όταν ενυδατώνεται. Ως οξύ, αντιδρά με δραστικά μέταλλα, όπως το νάτριο και το ασβέστιο, και δίνει άλατα γνωστά ως αλγινικά. Το χρώμα του, ανάλογα με την υφή του, κυμαίνεται από λευκό έως κιτρινωπό-μπεζ. Πωλείται σε ινώδη μορφή, σε μορφή κόκκων ή σε μορφή σκόνης. Η ονομασία προέρχεται από το λατινικό algae, που σημαίνει «φύκη». Φέρει τον κωδικό προσθέτου τροφίμων E401.
Το οξύ αυτό αποτελεί σημαντικό συστατικό των επιστρώσεων που παράγει το βακτήριο ψευδομονάδα η πυοκυανική, παθογόνο που ανιχνεύεται στους πνεύμονες μερικών ανθρώπων που πάσχουν από κυστική ίνωση. Αυτές οι βιοεπιστρώσεις (biofilms) που παράγει η ψευδομονάδα (P. aeruginosa) εμφανίζουν μεγάλη ανθεκτικότητα έναντι των αντιβιοτικών, αλλά είναι ευεπίφορα στη δράση των μακροφάγων.
Δομή
Το αλγινικό οξύ είναι ένα γραμμικό συμπολυμερές, με ομοπολυμερείς μονάδες από συμπυκνώσεις του β-D-μανουρονικού οξέος (M) και του α-L-γουλουρονικού οξέος (G), συνενωμένες μεταξύ τους με ομοιοπολικούς χημικούς δεσμούς σε διάφορες αλληλλουχίες αυτών των μονάδων. Τα δύο αυτά είδη μονάδων είναι πολύ συγγενικά μεταξύ τους: το α-L-γουλουρονικό ιόν είναι το C-5 επιμερές του β-D-μανουρονικού.
Φυσικοχημικές ιδιότητες
Το αλγινικό οξύ έχει μοριακό βάρος από 10.000 έως 600.000 περίπου και πυκνότητα 1,60 γραμμάριο ανά κυβικό εκατοστόμετρο. Είναι υδρόφιλη ουσία και σχηματίζει ένα παχύρρευστο κόμμι όταν ενυδατώνεται.
Μορφές
Τα αλγινικά άλατα απομονώνονται με διύλιση από φαιοφύκη (ομοταξία Phaeophyceae). Σε πολλά μέρη του κόσμου, αρκετά διαφορετικά είδη φαιοφυκών συλλέγονται και υποβάλλονται σε επεξεργασία παράγει αλγινικό νάτριο. Το άλας αυτό χρησιμοποιείται σε πολλές βιομηχανίες, όπως των τροφίμων, των ζωοτροφών, των λιπασμάτων και τη φαρμακοβιομηχανία. Αποτελεί επίσης υλικό της οδοντιατρικής. Η καλύτερη ποιότητα αλγινικών είναι εγκεκριμένο συστατικό επεξεργασμένων και τυποποιημένων τροφίμων.
Τα φαιοφύκη ποικίλλουν σε μέγεθος από τη γιγαντιαία κέλπια Macrocystis pyrifera (μήκη 20 έως 40 μέτρα, το μεγαλύτερο από όλα τα φύκη) μέχρι τα μικρότερα είδη μήκους 0,3 έως 0,60 μ.. Τα περισσότερα φύκη από τα οποία εξάγονται αλγινικά συλλέγονται από τη φύση, με την εξαίρεση της λαμιναρίας Saccharina japonica, η οποία καλλιεργείται στην Κίνα για τροφή και το επιπλέον υλικό προωθείται στη βιομηχανία αλγινικών στη χώρα.
Τα αλγινικά από διαφορετικά είδη φαιοφυκών ποικίλλουν στη χημική δομή τους, με αποτέλεσμα διαφορετικές φυσικές ιδιότητες. Μερικά είδη δίνουν αλγινικά που παρέχουν ισχυρό πήκτωμα, ένά άλλο ασθενές πήκτωμα, άλλα δίνουν κρεμώδη υφή και άλλα είδη δίνουν δύσκολα πήκτωμα και χρησιμεύουν για τεχνικές εφαρμογές.
Τα αλγινικά εμπορικής ποιότητας εξάγονται από τα μεγάλα είδη κέλπιας Macrocystis pyrifera, Ascophyllum nodosum και είδη λαμινάριας. Αλγινικά παράγονται και από δύο τουλάχιστον γένη βακτηριδίων, τις ψευδομονάδες και τα αζωτοβακτήρια, στα οποία είχαν σημαντικό ρόλο στην αποκάλυψη της μεταβολικής οδού τους για βιοσύνθεση. Τα βακτηριακά αλγινικά χρησιμεύουν στην παραγωγή μικροδομών ή νανοδομών κατάλληλων για ιατρικές εφαρμογές.
Παραγωγή
Από χημικής απόψεως η διαδικασία είναι απλή, αλλά προκύπτουν δυσκολίες σχετικώς με τον φυσικό διαχωρισμό ανάμεσα στα γλοιώδη υπολείμματα από παχύρρευστα διαλύματα και ανάμεσα στα διάφορα είδη ζελατινωδών ιζημάτων που κατακρατούν μεγάλες ποσότητες υγρού μέσα στη δομή τους και για τον λόγο αυτόν αντιστέκονται στο φιλτράρισμα και τη φυγοκέντριση.
Χρήσεις
Το αλγινικό οξύ και τα άλατά του απορροφούν ταχύτατα το νερό και για τούτο χρησιμεύουν ως πρόσθετα σε αφυδατωμένα προϊόντα, όπως διαιτητικά βοηθήματα, ή ως ξηραντικό στην παραγωγή χαρτιού και υφασμάτων. Προστίθεται επίσης σε ίνες αδιάβροχων και πυροπροστατευτικών προϊόντων, στη βιομηχανία τροφίμων ως παράγοντας αυξήσεως του ιξώδους για ποτά, παγωτά, καλλυντικά και ως παράγοντας πηγματώσεως σε ζελέ. Φέρουν συλλογικά τον κωδικό προσθέτου τροφίμων E401. Το αλγινικό νάτριο αναμιγνύεται με άλευρο σόγιας για την παρασκευή υποκατάστατου κρέατος.
Παράγωγα του αλγινικού οξέως προστίθενται ως συστατικό σε διάφορα φαρμακευτικά παρασκευάσματα, όπως το Gaviscon, όπου συνεργεί με διττανθρακικά προκειμένου να εξουδετερώσει τη γαστρική υπερχλωρυδρία και τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Το αλγινικό νάτριο χρησιμοποιείται ως υλικό κατασκευής προπλασμάτων (καλουπιών) στην οδοντιατρική και αλλού.
Το αλγινικό νάτριο χρησιμεύει ως αυξητικό του ιξώδους σε αντιδρώντα χρώματα, όπως εκείνα που δημιουργούν τα εμπριμέ υφάσματα. Τα αλγινικά δεν αντιδρούν με τις χρωστικές αυτές και ξεπλένονται εύκολα, αντίθετα με τα βασισμένα στο άμυλο αντίστοιχα προϊόντα.
Το αλγινικό ασβέστιο προστίθεται σε διάφορους τύπους ιατρικών προϊόντων, όπως σε επιδέσμους για την προαγωγή της επουλώσεως του δέρματος που μπορούν να αφαιρεθούν με λιγότερο πόνο από όσο οι συμβατικοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυσακχαρίτες
Λουγκανιάνο Βαλ ντ'Άρντα
Το Λουγκανιάνο Βαλ ντ'Άρντα (ιταλικά: Lugagnano Val d'Arda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Ζάο Ουέι
Κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Ακαδημία Κινηματογράφου του Πεκίνου, η Ζάο έγινε εν μια νυκτί γνωστή σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο για τον ρόλο της ως Xiao Yan Zi ("Μικρό Χελιδόνι") στην πετυχημένη τηλεοπτική σειρά My Fair Princess (1998-1999), για την οποία κέρδισε το βραβείο Golden Eagle Καλύτερης Ηθοποιού. Η σειρά αυτή γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία στις χώρες της ανατολικής και νοτιοανατολικής Ασίας και η Ζάο θεωρήθηκε από πολλούς ως το πρώτο "εθνικό είδωλο" της ηπειρωτικής Κίνας από την έναρξη της οικονομικής μεταρρύθμισης το 1978.
Η Ζάο έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές εισπρακτικές επιτυχίες, συμπεριλαμβανομένων των Shaolin Soccer (2001), Red Cliff (2008–2009), Painted Skin (2008), Painted Skin: The Resurrection (2012), Dearest (2014) και Lost in Hong Kong (2015). Έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σανγκάης, το βραβείο Huabiao στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Changchun, το Hundred Flowers Awards και το βραβείο των Κριτικών Κινηματογράφου της Σανγκάη για τις ταινίες A Time to Love (2005) και Μουλάν (2009). Το 2014, μετά από σχεδόν διετή αποχή από την υποκριτική, εμφανίστηκε στην ταινία Dearest του Peter Chan και κέρδισε το βραβείο Κριτικών Κινηματογράφου του Χονγκ Κονγκ και το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού.
Ενώ επικεντρώνεται κυρίως σε ταινίες, οι δουλειές της περιλαμβάνουν και τηλεοπτικές σειρές όπως τα Romance in the Rain (2001), Moment in Peking (2005) και Tiger Mom (2015). Έχει μια μουσική καριέρα, την οποία ξεκίνησε με τον δίσκο Swallow (1999) ενώ έχει κυκλοφορήσει συνολικά 7 δίσκους. Το 2006, κέρδισε το MTV Asia Award Αγαπημένης Καλλιτέχνη από την ηπειρωτική Κίνα, για τον δίσκο Double.
Η Ζάο κατέλαβε την 80η θέση στην λίστα Forbes China Celebrity 100 το 2013, την 22η θέση το 2014 , την 7η το 2015 και την 28η το 2017. Το 2016 ορίστηκε μέλος της κριτικής επιτροπής στο 73ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Τον Σεπτέμβριο 2017 ορίστηκε μέλος της κριτικής επιτροπής στο 30ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκιο.
Η Ζάο έλαβε το μεταπτυχιακό της στην σκηνοθεσία κινηματογράφου το 2012 από την Ακαδημία Κινηματογράφου του Πεκίνου. Το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με την ταινία So Young (2013) σημείωσε κριτική και εισπρακτική επιτυχία. Έσπασε το ρεκόρ εισπράξεων στις ταινίες που σκηνοθετήθηκαν από Κινέζες μέσα σε μια εβδομάδα και τελικά έγινε μια από τις ταινίες με τα υψηλότερα έσοδα στην Κίνα. Η ταινία τής χάρισε πολλαπλά βραβεία στην ηπειρωτική Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν, όπως το βραβείο Golden Rooster Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, το βραβείο Hundred Flowers Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το βραβείο Hong Kong Film Award Καλύτερης Ταινίας από την Ηπειρωτική Κίνα και την Ταϊβάν.
Στις 21 Αυγούστου 2021, οι ταινίες και οι τηλεοπτικές δραματικές σειρές της Ζάο εξαφανίστηκαν από τις κινεζικές υπηρεσίες ροής βίντεο - δεν δόθηκε καμιά επίσημη εξήγηση από την κινεζική κυβέρνηση.
Χονσού (θεός)
Ο Χονσού είναι ο αρχαίος αιγύπτιος θεός του φεγγαριού. Το όνομά του σημαίνει «ταξιδιώτης» και αυτό μπορεί να σχετίζεται με το νυχτερινό ταξίδι της σελήνης στον ουρανό. Μαζί με τον Θωθ σήμανε το πέρασμα του χρόνου. Ο Χονσού συνέβαλε στη δημιουργία της νέας ζωής σε όλα τα πλάσματα. Στη Θήβα της Αιγύπτου σχημάτιζε μέρος μιας οικογενειακής τριάδας (τη "Θηβαϊκή Τριάδα") με την μητέρα του Μουτ και τον πατέρα του Άμων.
Κατηγορία:Τριάδα των Θηβών
Γιώργης Μωραΐτης
Ο Γιώργης Μωραΐτης (3 Μαρτίου 1927 - 24 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας, αγωνιστής της Αντίστασης μέσα από τις γραμμές του ΕΛΑΣ και μαχητής του ΔΣΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Διετέλεσε στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για 75 χρόνια, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος από το 1973 έως το 1991 και μέλος της Διεύθυνσης και Αρχισυνταξίας του «Ριζοσπάστη».
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βοδονίτσα (Μενδενίτσα) Λοκρίδας στις 3 Μαρτίου 1927. Προερχόταν από φτωχή αγροτική - εργατική οικογένεια. Ο πατέρας του Νίκος πήρε μέρος στην ΕΑΜική Αντίσταση, καπετάνιος του εφεδρικού ΕΛΑΣ, οργανώθηκε στο ΚΚΕ και μετά την απελευθέρωση κατέφυγε στην Αθήνα. Η μητέρα του Ρήνα εντάχθηκε στον ΔΣΕ το 1947, πιάστηκε το 1949 και φυλακίστηκε μέχρι το 1952.
Ο Γιώργης Μωραΐτης ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του σε Λαμία, Λάρισα και Αμφίκλεια. Από πολύ μικρός ζει μέσα από τις περιπλανήσεις της οικογένειάς του τη ζωή της εργατικής τάξης. Όπως αναφέρει ο ίδιος, «εντελώς συναισθηματικά και αυθόρμητα από μικρός βλέποντας τον πατέρα μου με τη φόρμα της δουλειάς, ακούγοντας συζητήσεις, πηγαίνοντας στο εργοτάξιο και γνωρίζοντας εργάτες είχα μια αγάπη και συμπάθεια στην εργατική τάξη, που μαζί με την αγάπη στην αγροτιά από τις εμπειρίες του χωριού, την αγάπη στους εργαζόμενους θα ολοκληρωθεί με τον καιρό και θα γίνει συνείδηση».
Παίρνει μέρος στη Μάχη της Αθήνας το Δεκέμβρη του 1944, με το Τάγμα του Λoκρού που κατεβαίνει στην Αθήνα. Τον Ιούλη του 1946 καταφεύγει ξανά στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του, γνωρίζοντας ότι υπήρχε σχέδιο δολοφονίας τους. Κατατάχτηκε στον ΔΣΕ το Μάρτη του 1947 στο Αρχηγείο Παρνασσίδος με επικεφαλής τον καπετάν Διαμαντή. Πήρε μέρος στις μάχες σε Κρόκι, Πέτρα, Αράχωβα, Μώλο - Μενδενίτσα, Άμφισσα. Υπηρετεί σε διάφορες αποστολές ως ελεύθερος σκοπευτής και ασυρματιστής.
Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε πολιτικός πρόσφυγας στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία. Στην Ουγγαρία δουλεύει στο χτίσιμο του χωριού «Νίκος Μπελογιάννης», για μια σχολική χρονιά δάσκαλος στον παιδικό σταθμό στο Ντιγκ, αργότερα διευθυντής στο κολέγιο «Παπαρήγας». Στη Ρουμανία φοιτά τρεις μήνες στη σχολή «Νίκος Μπελογιάννης».
Τον Δεκέμβρη του 1954, μετά από αίτημά του, στέλνεται παράνομα στην Ελλάδα με αποστολή να δουλέψει στο μηχανισμό του κόμματος στην παρανομία, όπου θα κρατούσε με τον ασύρματο την επαφή του κλιμακίου της ΚΕ στην Ελλάδα με την καθοδήγηση στο εξωτερικό.