cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων
Παντοδυναμία
Στην πραγματικότητα ο Νόμος 601 φωτογράφιζε όσους είχαν (λόγω θέσης ή διασημότητας) επιρροή στην αμερικανική κοινωνία και υπήρχαν πληροφορίες πως ήταν κομμουνιστές. Αν και το Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ δεν ήταν παράνομο, η ψυχροπολεμική υστερία είχε δημιουργήσει την αντίληψη ότι οποιοσδήποτε βρισκόταν αριστερότερα του πολιτικού κατεστημένου ήταν πιθανός πράκτορας των σοβιετικών. Πρώτη μεγάλη υπόθεση που στάλθηκε από την Επιτροπή στα δικαστήρια ήταν αυτή του Άλτζερ Χις, ανώτερου στελέχους του Υπουργείου Εξωτερικών και εκείνη τη στιγμή επικεφαλής του Ιδρύματος Κάρνεγκι. Αν και δε βρέθηκαν επαρκή στοιχεία που να τεκμηριώνουν κατηγορία κατασκοπίας, ο Χις καταδικάσθηκε για ψευδορκία επειδή είχε δηλώσει ότι δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής.
Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ
Το 1947, η επιτροπή διεξήγαγε εννέα ημέρες ακροάσεων για φερόμενη κομμουνιστική προπαγάνδα και επιρροή στη βιομηχανία κινηματογραφικών ταινιών του Χόλυγουντ. Το 1950 πέτυχε την καταδίκη δέκα σεναριογράφων και σκηνοθετών για προσβολή προς το Κογκρέσο, επειδή τρία χρόνια νωρίτερα είχαν αρνηθεί να εμφανισθούν ενώπιόν της επικαλούμενοι το συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης. Τελικά, περισσότεροι από 300 καλλιτέχνες - συμπεριλαμβανομένων σκηνοθετών, ραδιοφωνικών σχολιαστών, ηθοποιών και ιδιαίτερα σεναριογράφων - μποϊκοταρίστηκαν από τα στούντιο. Μερικοί, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Όρσον Ουέλς, ο Πωλ Ρομπεσον και ο Γιπ Χάρμπουργκ, εγκατέλειψαν τις ΗΠΑ ή στράφηκαν προς άλλους χώρους για να βρουν δουλειά. Άλλοι έγραψαν υπό ψευδώνυμα ή ονόματα συναδέλφων. Μόνο περίπου το 10% πέτυχε να αποκαταστήσει τη σταδιοδρομία του στο χώρο της ψυχαγωγίας.
Ήδη οι κινηματογραφικές εταιρίες είχαν συνταχθεί μαζί της, απολύοντας όσους συντελεστές (από σκηνοθέτες και ηθοποιούς μέχρι τεχνικούς) αρνούνταν να καταθέσουν. Προχωρώντας ακόμα παραπέρα, δεν προσλάμβαναν κανέναν εάν υποπτεύονταν ότι θα μπορούσε να απασχολήσει την Επιτροπή λόγω του παρελθόντος ή του έργου του. Πρακτικά ο μόνος τρόπος να συνεχίσει την καριέρα του κάποιος ύποπτος, ήταν να αποκηρύξει δημόσια τον κομμουνισμό και να καταδώσει στην Επιτροπή συναδέλφους του. Η πρακτική αυτή έμεινε στην ιστορία ως «Μαύρη Λίστα» και μολονότι εγκαταλείφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '60, επηρέασε βαθιά τον αμερικανικό κινηματογράφο για πολύ μεγαλύτερο διάστημα.
Παρακμή
Το έργο της Επιτροπής έχαιρε κοινωνικής αποδοχής όσο διαρκούσε ο «κόκκινος τρόμος», δηλ. η πεποίθηση του μέσου αμερικανού ότι μια σοβιετική ατομική βόμβα ήταν έτοιμη να εκτοξευθεί προς το σπίτι του. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της υστερίας και η φοβία ότι όλοι αποτελούν εν δυνάμει πράκτορες του αντίπαλου στρατοπέδου, αρκεί να αναφερθεί ένα μάλλον αστείο περιστατικό: η αμερικανική πρεσβεία στην Ελλάδα είχε αρνηθεί να χορηγήσει βίζα στη νεαρή Ρίκα Διαλυνά, η οποία θα συμμετείχε στο διαγωνισμό Μις Υφήλιος στην Καλιφόρνια, διότι ως έφηβη είχε εικονογραφήσει ένα βιβλίο του καταγεγραμμένου ως κομμουνιστή Μενέλαου Λουντέμη.
Στα τέλη της δεκαετίας του '50 ο ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων μπήκε σε φάση σχετικής ύφεσης, εν μέρει ως αποτέλεσμα της αποσταλινοποίησης στο αντίπαλο στρατόπεδο. Τότε μόνο η αμερικανική κοινωνία κατάλαβε τις καταστρεπτικές συνέπειες της ιδεολογικής καταστολής και της χαφιεδοποίησης του πνευματικού κόσμου. Ο ίδιος ο πρόεδρος Τρούμαν, επί των ημερών του οποίου είχε περάσει ο Νόμος 601, δήλωσε αυτοκριτικά το 1959 ότι η Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών είναι το πιο αντιαμερικανικό πράγμα στη χώρα.
Τον Μάιο του 1960, η επιτροπή πραγματοποίησε ακροάσεις στο Δημαρχείο του Σαν Φρανσίσκο, που οδήγησαν στην περίφημη "ταραχή" στις 13 Μαΐου, όταν οι αστυνομικοί της πόλης διέλυσαν με υδραντλίες υψηλής πίεσης τους διαμαρτυρόμενους φοιτητές από το UC Berkeley, Stanford και άλλα τοπικά κολέγια και τους έσυραν από τα μαρμάρινα σκαλοπάτια κάτω από την ροτόντα, αφήνοντας κάποιους σοβαρά τραυματίες.- ένα περιστατικό που θεωρείται μητέρα της εξέγερσης της αμερικανικής νεολαίας τη δεκαετία του '60.
Η επιτροπή έχασε σημαντικό κύρος καθώς προχωρούσε η δεκαετία του '60, καθιστώντας την όλο και περισσότερο στόχο των πολιτικών σατιριστών και της περιφρόνησης μιας νέας γενιάς πολιτικών ακτιβιστών. Η επιτροπή κάλεσε τον Τζέρι Ρούμπιν και τον Άμπι Χόφμαν των Yippies το 1967, και πάλι μετά την Δημοκρατική Εθνική Συνέλευση το 1968. Οι Yippies χρησιμοποίησαν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης για να κάνουν μια παρωδία της δίκης. Ο ακτιβιστής Τζέρι Ρούμπιν εμφανίσθηκε να καταθέσει με ρούχα στρατιώτη της Αμερικανικής Επανάστασης και μοιράζοντας στους εμβρόντητους βουλευτές αντίγραφα της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Ένας άλλος ακτιβιστής, ο Άμπι Χόφμαν, προτίμησε να ντυθεί Άγιος Βασίλης. Σε μία άλλη περίπτωση, η αστυνομία σταμάτησε τον Χόφμαν στην είσοδο του κτηρίου και τον συνέλαβε επειδή φορούσε τη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Χόφμαν χαριτολογώντας δήλωσε στον Τύπο: "Λυπάμαι που έχω μόνο ένα πουκάμισο να δώσω για τη χώρα μου", παραφράζοντας τα τελευταία λόγια του επαναστάτη πατριώτη Nathan Hale. Ο Ρούμπιν, ο οποίος φορούσε μια αντίστοιχη σημαία των Βιετκόνγκ, φώναξε ότι η αστυνομία ήταν κομμουνιστές επειδή δεν τον συνέλαβαν και αυτόν.
Οι ακροάσεις τον Αύγουστο του 1966 που κλήθηκαν να διερευνήσουν τις δραστηριότητες κατά του πολέμου στο Βιετνάμ διαταράχθηκαν από εκατοντάδες διαδηλωτές, πολλοί εξ αυτών από το Προοδευτικό Εργατικό Κόμμα. Η επιτροπή αντιμετώπισε μάρτυρες που ήταν ανοιχτά προκλητικοί.
Σε μια προσπάθεια επανεμφάνισης, η επιτροπή μετονομάστηκε σε Επιτροπή Εσωτερικής Ασφάλειας το 1969.
Τέλος
Η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικής Ασφάλειας τερματίστηκε επισήμως στις 14 Ιανουαρίου 1975, την ημέρα έναρξης του 94ου Κογκρέσου. Τα αρχεία και το προσωπικό της επιτροπής μεταφέρθηκαν εκείνη την ημέρα στην Δικαστική Επιτροπή του Κογκρέσου.
Κάλεσμα για επαναφορά της
Τον Ιούνιο του 2016 ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Newt Gingrich τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας μιας νέας Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων για την καταπολέμηση της ισλαμικής τρομοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Μακαρθισμός
Κουλούρα Αχαΐας
Η Κουλούρα είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος.
Με την πυκνή δόμηση στην περιοχή ο οικισμός αποτελεί πρακτικά συνοικία της πόλης του Αιγίου καθότι βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτό. Του "Μεσσηνέζη" είναι συνοικισμός της Κουλούρας.
Ονομασία
Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες η ονομασία του οικισμού προέρχεται είτε από την παλιά πρακτική να «χωρίζουν» το νερό σε «κουλούρες», δηλ. κύκλους, ώστε να διαχειρίζονται καλύτερα το νερό του ποταμιού για την άρδευση των καλλιεργειών είτε από την ύπαρξη στην περιοχή μεγάλου πηγαδιού, «κουλούρα», για να υδρεύονται οι γύρω περιοχές.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Αίγιο Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Μαιώτες
Οι Μαιώτες (Μαιῶται) ήταν ονομασία ενός συνόλου αρχαίων Σκυθικών λαών που ζούσαν κατά την αρχαιότητα γύρω από τη Μαιώτιδα λίμνη. Το σύνολο αυτών των λαών αποτελούσαν Σκυθικό έθνος, ήταν γεωργοί και ψαράδες αλλά και άριστοι τοξότες όπως όλοι οι Σκύθες.
Σύμφωνα με τον Στράβωνα ζούσαν από το ψάρεμα και τη γεωργία, αλλά ήταν εξίσου φιλοπόλεμοι όπως οι γειτονικοί τους νομαδικοί λαοί. Ο Σκύλαξ αναφέρει ότι γείτονες τους ήταν οι Σαυρομάτες, οι Κερκέτες και το ελληνικό Βασίλειο του Βοσπόρου.
Γνωστές φυλές των Μαιώτων ήταν οι Σίνδοι, οι Ασπουργιανοί, οι Τορέται, οι Αρρηχοί, οι Άγροι, οι Δόσκοι, οι Σιττακινοί, οι Τάρπητες, οι Οβιαδιακηνοί και οι Δανδάριοι. Ο Θεόκριτος αναφέρει ότι από τον Σκύθη Τευτάρο έμαθε ο Ηρακλής να ρίχνει με σκυθικό τόξο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
Κατηγορία:Λαοί της Σκυθίας
Εθνική Κολομβίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Κολομβίας Κ-20 είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κολομβίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 20 ετών. Ελέγχεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Κολομβίας.
Το 2003 τερμάτισε στην τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-20, ενώ το 2013 κέρδισε το Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Νέων.
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές έχουν περάσει από την ομάδα, όπως, π.χ., οι Κάρλος Βαλντεράμα, Ρενέ Ιγκίτα, Ραδαμέλ Φαλκάο, Φρέδι Γκουαρίν, Χάμες Ροδρίγες, και μια πληθώρα άλλων σπουδαίων ποδοσφαιριστών.
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κολομβίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-20 Νότιας Αμερικής
Οστιάκ
Ο όρος Οστιάκ (Остя́к, "Ανατολίτης") χρησιμοποιούνταν παλιότερα για ορισμένους ιθαγενείς λαούς και γλώσσες στη Σιβηρία της Ρωσίας. Και ο λαός Χάντι και ο λαός των Κετών αποκαλούνταν στο παρελθόν Οστιάκ(οι), ενώ οι Σελκούπ αναφέρονταν ως Οστιάκ Σαμογέτες.
Εισήχθησαν στον Χριστιανισμό από τον 16ο αιώνα και μετά από τον Ρώσο ιεραπόστολο Τρύφωνα της Βιάτκα, ο οποίος ίδρυσε στη Βιάτκα ένα μοναστήρι και αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 1903.
Χάντι
Ο λαός Χάντι, που αποκαλείται επίσης Χάντε και Κάντεκ, ήταν γνωστός στους Ρώσους ως Γιούγκρα τον 11ο αιώνα, ενώ η ονομασία Οστιάκοι εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα. Η Σοβιετική Ένωση άρχισε να χρησιμοποιεί το ενδώνυμο Χαντ ή Χάντι κατά τη δεκαετία του '30.
Το 2002, περίπου 28.000 άνθρωποι αυτοχαρακτηρίζονταν ως Χάντι, κυρίως στο Όμπλαστ του Τιουμέν, το οποίο περιλαμβάνει τον αυτόνομο θύλακα της Χαντίας-Μανσίας.
Η γλώσσα χάντι είναι μια Ουραλική γλώσσα με περίπου 9.500 ομιλητές, που τη χρησιμοποιούν ως μητρική.
Κέτες
Οι Κέτες ζούσαν ιστορικά κοντά στον ποταμό Γενισέι στο Κράι Κρασνογιάρσκ της Ρωσίας. Οι αυτοκρατορικοί Ρώσοι αρχικά τους αποκαλούσαν Οστιάκ και αργότερα Οστιάκ του Γενισέι. Λιγότεροι από 1.500 άνθρωποι αυτοχαρακτηρίστηκαν Κέτες κατά την ρωσική απογραφή του 2002.
Η κετική γλώσσα, γνωστή και ως Ιμπάτσκι Κετική ή Γενισέι Οστιάκ, είναι μια γενισεϊκή γλώσσα και θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνο να εξαφανιστεί. Διδάσκεται σε ορισμένα δημοτικά σχολεία, αλλά μόνοι μεγαλύτεροι σε ηλικία ενήλικες την μιλούν με ευφράδεια και λίγοι την διδάσκουν στα παιδιά τους.
Σελκούποι
Οι Σελκούποι ήταν γνωστοί ως Οστιάκ-Σαμογέτες μέχρι τη δεκαετία του '30. Κατάγονταν και από λαούς του Γενισέι και Σαμογέτες και ζουν στις βόρειες περιοχές της Σιβηρίας. Περίπου 4.000 άνθρωποι αυτοχαρακτηρίστηκαν Σελκούποι στη ρωσική απογραφή του 2002.
Η σελκουπική γλώσσα, γνωστή και ως σουμίλ χουμίτ, σολ χουμίτ, σος γκούλα και σιουσουγκούλα, είναι μια ουραλική σαμογιεντική γλώσσα με περίπου 2.000 και περισσότερους ντόπιους ομιλητές. Η βόρεια διάλεκτος διδάσκεται σε ορισμένα σχολεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Εξώνυμα
Μελ Μπλανκ
Ο Μέλβιν Τζέρομ "Μελ" Μπλανκ (αγγλικά: Melvin Jerome "Mel" Blanc, 30 Μαΐου 1908 - 10 Ιουλίου 1989) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και ηθοποιός κινουμένων σχεδίων. Παρόλα αυτά, η καριέρα του, που εξαπλώνεται σε έξι δεκαετίες, ξεκίνησε στο ραδιόφωνο. Ο Μπλανκ, μνημονεύεται για ρόλους που ενσάρκωσε στη Warner Bros., δίνοντας τη φωνή του σε χαρακτήρες όπως ο Μπαγκς Μπάνυ, ο Ντάφι Ντακ, ο Πόρκυ Πιγκ, ο Tweety, Σιλβέστερ, ο Γιοσέμιτι Σαμ, ο Φόγκχορν Λέγκχορν, ο Μάρβιν ο Εξωγήινος, ο Πεπέ λε Πιου, ο Σπίντι Γκονζάλες, ο Ταζ, το Κογιότ, αλλά και σε πολλούς άλλους ήρωες της σειράς Looney Tunes και της Merrie Melodies, σε διάφορα μικρά επεισόδια τους, μεταξύ τριών δεκαετιών (1940, 1950, 1960, την περίοδο της χρυσής εποχής των κινουμένων σχεδίων της Αμερικής.
Αργότερα, εργάστηκε στην εταιρεία Hanna-Barbera, για σχεδόν τρις δεκαετίες (1960, 1970, 1980). Εκεί πέρα, πιο πολύ μνημονεύεται για δύο ρόλους του, πρώτον στη σειρά The Flintstones, ως ο Μπάρνει Ραμπλ και δεύτερον στη σειρά The Jetsons ως ο κύριος Σπέισλι. Ωστόσο, ο Μπλανκ, υπήρξε και η αυθεντική φωνή του χαρακτήρα της Universal Studios, Γούντι ο Τριποκάρυδος, στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Ενώ, στα μέσα του 1960, παρείχε και κάποια φωνητικά εφέ στη σειρά της Metro-Goldwyn-Mayer, Τομ και Τζέρι. Ωστόσο, και στο ραδιόφωνο έδινε εμφανίσεις, σε εκπομπές γνωστών κωμικών της κλασικής εποχής του ραδιοφώνου των ΗΠΑ, όπως του Τζακ Μπένι, του Άμποτ και Κοστέλο, του Μπερνς και Άλεν αλλά και της Τζούνι Κανόβα.
Ο Μπλανκ, μετά από τις τόσες πολλές εμφανίσεις του στον χώρο των κινουμένων σχεδίων, έχει λάβει το ψευδώνυμο "Ο άνθρωπος με τις 1000 φωνές", ενώ έχει υπάρξει και μεγάλη επιρροή στους κατοπινούς ηθοποιούς του ιδιώματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Ζωρζ Λαμπικά
Κύρια ενδιαφέροντά του ήταν η βία, η σχέση δημοκρατίας και επανάστασης, ο Ροβεσπιέρος και η αραβομουσουλμανική σκέψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι
Ταγαράδες
Οι Ταγαράδες είναι κωμόπολη του δήμου Θέρμης, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και προάστιο της πόλης της Θεσσαλονίκης.
Γεωγραφία
Οι Ταγαράδες βρίσκονται σε απόσταση 21 χλμ. νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης, στην κοιλάδα του Ανθεμούντος, βορειοδυτικά του όρους Κάλαυρος σε υψόμετρο 80 μέτρα. Στα βόρεια περνάει ο ποταμός και είναι η Νέα Ραιδεστός, δυτικά ο Α/Δ Θεσσαλονίκης - Νέων Μουδανιών και είναι το Νέο Ρύσσιο, νοτιοδυτικά η Καρδία ενώ ανατολικά η Αγία Παρασκευή. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελούν την κοινότητα Ταγαράδων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θέρμης του δήμου Θέρμης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 2.088 κατοίκους.
Ιστορία
Το 1923 εγκαταστάθηκαν στον οικισμό πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Συγκεκριμένα κατέφυγαν στην περιοχή πρόσφυγες από το Σχολάρι της Ανατολικής Θράκης καθώς και από το τσιφλίκι του Αγίου Γεωργίου Σμύρνης. Λίγο αργότερα μετονομάστηκε σε Ταγαράδες.
Αναφέρονται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1918 ως Ταγαρτζήδες στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Βασιλικών. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκαν σε Ταγαράδες και το 1950 με το ΦΕΚ 155Α - 15/07/1950 αποσπάσθηκαν από την κοινότητα Αγίας Παρασκευής και ορίστηκαν έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.
Σήμερα
Σήμερα, αποτελεί ένα προάστιο της πόλης της Θεσσαλονίκης με μεγάλη οικιστική ανάπτυξη, μεγάλους δρόμους, βαθιές ρεματιές ενώ χαρακτηρίζεται από ήπιο και δροσερό κλίμα. Στους Ταγαράδες δραστηριοποιείται το Κέντρο Πολιτισμού στον πολιτιστικό τομέα, διοργανώνοντας κάθε χρόνο τα Εαρινά, καθώς και ο Αθλητικός Σύλλογος Θρίαμβος Ταγαράδων που έχει ιδρυθεί το 1961.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Θέρμης
Μαξ Φρις
Ο Μαξ Φρις, (Max Rudolf Frisch, 15 Μαΐου 1911 – 4 Απριλίου 1991) ήταν Ελβετός θεατρικός συγγραφέας και πεζογράφος. Θεωρείται αντιπροσωπευτικό δείγμα της μεταπολεμικής γερμανόφωνης λογοτεχνίας και ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους συγγραφείς του εικοστού αιώνα.
Στο έργο του ο Φρις διεισδύει, σχολιάζει και αναλύει τα διλήμματα του σύγχρονου ανθρώπου: την ταυτότητα και ευθύνη του ατομικού Εγώ, την πολιτική και ηθική στάση απέναντι στις προκλήσεις της εποχής.
Πεύκη Ηλείας
}}
Η Πεύκη είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 35,54 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 550 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 126 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Τοπική Κοινότητα συνορεύει με τις Τοπικές Κοινότητες Αγίας Άννας και Κλινδιά. Επίσης, περικυκλώνεται από το Δρυόδασος της Φολόης. Νότια του χωριού βρίσκεται το Γούμερο.
Ιστορία - Διοικητικές μεταβολές
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Φολόης. Το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από το Δήμο Φολόης και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Λαμπείας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην κοινότητα Αγίας Άννης. Με το ΦΕΚ 260Α της 20/12/1913 αποσπάται από την κοινότητα Αγίας Άννης και ορίζεται έδρα της κοινότητας Μπεντενίου. Την 08/08/1928 με το ΦΕΚ 156Α ο οικισμός μετονομάστηκε από Μπεντένι σε Πεύκη. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πύργου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Ο οικισμός απείχε τέσσερις ώρες δρόμο στα 1885 από τη Δίβρη, την έδρα του τότε Δήμου Λαμπιαίων στον οποίο ανήκε διοικητικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Πυρκαγιές Αυγούστου 2007
Στις 24 Αυγούστου του 2007 ξέσπασε μεγάλη φωτιά στο χωριό Κλινδιά. Η φωτιά πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις λόγω των ισχυρών ανέμων και το χωριό εκκενώθηκε. Η φωτιά περικύκλωσε το χωριό με αποτέλεσμα να καούν ολοσχερώς 5 σπίτια. Η φωτιά έφτασε μέχρι το προαύλιο της εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Πατριάρχης Διονύσιος Α΄
Ο Διονύσιος Α΄, ο επονομαζόμενος Σοφός, διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1467-1471 και 1488-1490. Ανακηρύχθηκε Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του τιμάται στις 23 Νοεμβρίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα πριν το 1410. Σπούδασε στη Σχολή της Μονής Φιλοσόφου στην πατρίδα του και ήρθε σε μικρή ηλικία στην Κωνσταντινούπολη. Εκάρη μοναχός στη Μονή Μαγγάνων και πνευματικός του πατέρας ήταν ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, Μητροπολίτης Εφέσου, ο οποίος τον χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο.
Κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης συνελήφθη και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Αδριανούπολη. Εκεί εξαγοράστηκε από τον άρχοντα Δημήτριο Απόκαυκο τον Κυρίτζη και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Τον Ιανουάριο του 1467 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, υπό την προστασία της χριστιανής μητριάς του Μωάμεθ του Πορθητή, κυρα-Μάρως, η οποία ήταν κόρη του Δεσπότη της Σερβίας Γεωργίου Μπράνκοβιτς και σύζυγος του Σουλτάνου Μουράτ Β΄. Αυτή προσέφερε στον Μωάμεθ Β΄ 2.000 φλουριά, προκειμένου να εκλεγεί Πατριάρχης ο Διονύσιος.
Πατριάρχευσε μέχρι το 1471. Κατά την διάρκεια της Πατριαρχίας του, ο Δημήτριος Απόκαυκος Κυρίτζης είχε αναλάβει το σύνολο των οικονομικών του Πατριαρχείου. Συκοφαντήθηκε ότι κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στην Αδριανούπολη υπέστη περιτομή, αλλά ο ίδιος απέδειξε το αβάσιμο της κατηγορίας. Κατόπιν παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή Εικοσιφοινίσσης (ή Κοσινίτζας) Δράμας, έως το 1488. Τότε, αν και υπέργηρος, επανεξελέγη χωρίς τη θέλησή του από Σύνοδο που συνεκλήθη από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄. Το 1490 παραιτήθηκε λόγω γήρατος και επέστρεψε στην ίδια Μονή, της οποίας θεωρείται δεύτερος κτίτωρ, καθώς την επέκτεινε με διάφορα κτήρια. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1492, οπότε πέθανε.
Επί Πατριαρχίας Ιωακείμ Α΄ ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ορίστηκε να τιμάται η μνήμη του στις 23 Νοεμβρίου. Μετά το θάνατό του είχε συνταχθεί ακολουθία προς τιμήν του από τον Πρωτοσύγκελο της Μητρόπολης Ξάνθης Χρύσανθο, η οποία συμπληρώθηκε το 1819, κατόπιν εντολής του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, από τον ιερομόναχο Ιλαρίωνα τον Σιναΐτη.
Το σκήνωμά του φυλασσόταν στη Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης, εκτός από ένα τεμάχιο που δόθηκε το 1881 στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα στο Άγιο Όρος και ένα άλλο που δόθηκε το 1955 στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Δημητσάνα. Κατά τη Β΄ Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας (1916-1918, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), οι λειψανοθήκες με τα λείψανα του Αγίου συλήθηκαν από τον βουλγαρικό κατοχικό στρατό και σήμερα εκτίθενται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Βουλγαρίας.
Πηγές
Διονύσιος Α Διονύσιος Διονύσιος Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Νικητές στο Γουίμπλεντον (απλό ανδρών)
Ο πρώτος τελικός του τουρνουά του Γουίμπλεντον στο απλό των ανδρών (αγγλικά: The Championships, Wimbledon) έγινε το 1877. Πρώτος νικητής ήταν ο Άγγλος Σπένσερ Γκόουρ. Ο μεγαλύτερος σε διάρκεια τελικός που έγινε ποτέ ήταν στο απλό των ανδρών στις 5 Ιουλίου 2009.
Πηγές
Νικητες απλο ανδρων
Αξιωματικός (σκάκι)
Ο αξιωματικός (Α, ♗♝) είναι ένα από τα κομμάτια στο σκάκι. Είναι λιγότερο ισχυρός από τον πύργο αλλά ανάλογης ισχύος με τον ίππο (ο ίππος και ο αξιωματικός χαρακτηρίζονται και ελαφριά κομμάτια). Στο σκάκι, κάθε παίκτης ξεκινά την παρτίδα με δύο αξιωματικούς, έναν λευκοτετράγωνο και έναν μαυροτετράγωνο δίπλα στον βασιλιά και τη βασίλισσα (στα τετράγωνα γ1 και ζ1 για τα λευκά και στα τετράγωνα γ8 και ζ8 για τα μαύρα). Λέγονται από πολλούς και τρελοί (από το γαλλικό τους όνομα fou, το οποίο χρησιμοποιείται και στα ελληνικά, που σημαίνει τρελός).
Κινήσεις
Κινείται διαγωνίως όσα τετράγωνα θέλει όπως φαίνεται στο διάγραμμα δεξιά. Όπως και η βασίλισσα, δεν μπορεί να υπερπηδήσει άλλα κομμάτια (Αν π.χ. στο διάγραμμα βρισκόταν ένα κομμάτι στο τετράγωνο ζ6 δεν θα μπορούσε να κινηθεί στο η7 και το θ8). Επίσης, δεν μπορεί να κινηθεί σε τετράγωνο που βρίσκεται κομμάτι ίδιου χρώματος, αλλά μπορεί να κινηθεί σε τετράγωνο εχθρικού κομματιού, απομακρύνοντάς το από την σκακιέρα.
Ο αξιωματικός κινείται μόνο σε τετράγωνα ίδιου χρώματος και για αυτό ο αξιωματικός της (λευκής) βασίλισσας λέγεται μαυροτετράγωνος και ο αξιωματικός του (λευκού) βασιλιά λευκοτετράγωνος. Αυτόν τον χαρακτήρα οι αξιωματικοί τον διατηρούν σε όλο το παιχνίδι. Ο κάθε αξιωματικός έχει δυνατότητα πρόσβασης μόνο στα μισά τετράγωνα της σκακιέρας.
Τακτικές
Η συμβατική αξία του αξιωματικού είναι 3 πιόνια. Θεωρείται έτσι πιο αδύνατος από τον πύργο, αλλά ανταλλάσσεται με τον ίππο σαν ίσης αξίας κομμάτι.
Συνήθως όσο προχωράει η παρτίδα προς το φινάλε, η σκακιέρα καθαρίζει και οι γραμμές ανοίγουν, αυξάνεται η αξία του αξιωματικού. Ο αξιωματικός έχει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να επιχειρεί ταυτοχρόνως σε απομακρυσμένες περιοχές της σκακιέρας σε αντίθεση με τον ίππο. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις φινάλε που ο ίππος μπορεί να είναι ισχυρότερος του αξιωματικού. Σε ανοιχτές θέσεις με ελεύθερες διαγώνιες γραμμές ο αξιωματικός είναι πολύ ισχυρός, επειδή μπορεί να απειλεί από απόσταση, αλλά σε κλειστές θέσεις, όπου τα πιόνια σχηματίζουν πυκνό σκελετό, ο αξιωματικός μπορεί να εγκλωβιστεί πίσω τους. Το ζεύγος όμως των αξιωματικών έχει τη δυνατότητα να καλύπτει ολόκληρη τη σκακιέρα, δίνοντας στον παίκτη που θα το διατηρήσει ως το φινάλε αποφασιστικό πλεονέκτημα. Γενικά θεωρείται ότι το φινάλε με αξιωματικούς αντίθετου χρώματος (και πιόνια) οδηγεί σε ισοπαλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμάτια σκακιού
Μουχάμετ Χαράσοφ
Ο Μουχάμετ Χαντίσοβιτς Χαράσοφ (Мухамет Хадисович Харрасов, μπασκιρικά: Мөхәмәт Хәдис улы Хәрәсов) είναι Ρώσος φυσικός, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Μπασκορτοστάν (2002), διδάκτωρ Φυσικών και Μαθηματικών Επιστημών (1995), Καθηγητής (1996), πρύτανης του Βασκιρικού Κρατικού Πανεπιστημίου (2000-2010), τιμημένος εργαζόμενος της Επιστήμης της Ρωσίας (2008) και του Μπασκορτοστάν (1997), Τιμημένος Επιστήμονας της ρωσικής Ομοσπονδίας (2008), Επίτιμος Εργαζόμενος της Τριτοβάθμιας Επαγγελματικής Εκπαίδευσης της Ρωσίας (2002), Αριστεία στο Υπουργείο Παιδείας (2003). δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Το [[Βασκιρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο, στο οποίο ο Χαράσοφ ήταν πρύτανης το 2000 - 2010]]
Βιογραφία
Το 1971, αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Βασκιρικού Κρατικού Πανεπιστημίου, όπου συνέχισε να εργάζεται ως βοηθός στο Τμήμα Θεωρητικής και Πειραματικής Φυσικής. Από το 1972 έως το 1975 ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής και από το 1975 έως το 1991 ήταν βοηθός, λέκτορας, αναπληρωτής καθηγητής στο πανεπιστήμιο.
Από το 1980 έως το 1984 εργάστηκε ως δάσκαλος στηνΑλγερία (επαγγελματικό ταξίδι).
Από το 1991 έως το 1994 σπούδασε σε διδακτορικό στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Από το 1994 έως το 1999 ήταν Αναπληρωτής Καθηγητής, Καθηγητής, Κοσμήτορας της Σχολής Φυσικής του Βασκιρικού Κρατικού Πανεπιστημίου (ΒΚΠ).
Από το 1999 έως το 2000 εργάστηκε ως αναπληρωτής, προσωρινός πρόεδρος της Κρατικής Επιτροπής για την Επιστήμη της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, για τη τριτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση.
Στις 17 Ιανουαρίου 2000 εξελέγη πρύτανης του "Βασκιρικού Κρατικού Πανεπιστημίου."
Μέχρι την άνοιξη του 2010 εργάστηκε ως πρύτανης του Βασκιρικού Κρατικού Πανεπιστημίου.
Έχει υπηρετήσει ως μέλος της Εθνοσυνέλευσης του Μπασκορτοστάν.
Είναι μέλος του πολιτικού κόμματος " Ενωμένη Ρωσία".
Ερευνητικά ενδιαφέροντα: η φυσική της υπεραγωγιμότητας σε υλικό επίπεδο, στοχαστικές διαδικασίες διάχυσης σε διαλυτικές συστήματα, δυναμική ανταλλαγή αλληλεπιδράσεων σε συμπυκνωμένης ύλης. Ανέπτυξε τη θεωρία αλληλεπιδράσεων δυναμικής ανταλλαγής σε συστήματα συμπυκνωμένης ύλης που είναι εγκατεστημένα με μαθηματικές συσχετίσεις σε ένα σύστημα με σπασμένη συμμετρία.
Οικογένεια: Σύζυγος - Αλφίγια Μουκαντάσοβνα, μαθηματικός. Παιδιά: Σαλαβάτ (δικηγόρος), Γκουζέλ (με διδακτορικό στη νομική), Εγγόνια: Μουράτ.
Έργο
Ο Μουχαμέτ Χαντίσοβιτς Χαράσοφ είναι συγγραφέας πάνω από 100 επιστημονικές δημοσιεύσεων.
Высокотемпературная сверхпроводимость магнитокерамических систем. Уфа: Китап, 1997 (соавтор).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί επιστήμονες Κατηγορία:Ρώσοι επιστήμονες Κατηγορία:Μπασκίροι
Επάνω Βάθεια Ηρακλείου
Η Επάνω Βάθεια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε απόσταση 15 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη του Ηρακλείου, στην κοιλάδα του Βαθειανού ποταμού. Οι κάτοικοι του καλλιεργούν ελιές ελαιοποιήσιμες, κηπευτικά και αμπέλια. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλαιά εκκλησία του Αγίου Αντωνίου με υπολείμματα τοιχογραφιών.
Ιστορικά στοιχεία
Η Επάνω Βάθεια αναφέρεται σε συμβόλαιο του Δομίνικου ντε Κάουζα, το 1271. Εκεί αναγράφεται ως Panno Vathia. Το 1583 αναφέρεται (Καστροφύλακας, Κ 95) με το όνομα Vathia Αpanno με 125 κατοίκους. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας κατοικήθηκε μόνο από Τούρκους. Το 1834 είχε μόνο δέκα οθωμανικές οικογένειες και το 1881 μόνο 225 Τούρκους κατοίκους.
Αναφέρεται σε όλες τις βενετσάνικες απογραφές του 16ου και 17ου αιώνα. Στην απογραφή του 1881, ανήκει στο δήμο Επισκοπής με 228 κατ. και στον ίδιο δήμο αναφέρεται και το 1900. στην απογραφή του 1920 δεν αναφέρεται καθόλου, ενώ το 1928 αναφέρεται στην κοινότητα Ελιάς. από το 1940 και μετά αποτελεί ομώνυμη κοινότητα.
Στις 25 Φεβρουαρίου 1935 από ισχυρό σεισμό μεγέθους 7 Ρίχτερ η Επάνω Βάθεια κατέρρευσε μέχρι θεμελίων, μαζί με άλλα χωριά. Σκοτώθηκαν 8 άτομα τραυματίστηκαν 204 και έμειναν χωρίς στέγη 374 οικογένειες σε όλη την περιοχή που είχε πληγεί από τον Εγκέλαδο.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Εληάς ενώ το 1930 με το ΦΕΚ 162Α - 15/05/1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επάνω Βαθείας και προσαρτήθηκε στον τοτε δήμο Γουβών.
Κοινότητα Επάνω Βάθειας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Επάνω Βάθειας περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Ιωάννης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 224 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Μεθυμάκη.
Κοινοτάρχες Επάνω Βάθειας
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Επάνω Βαθείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Γουβών Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Μακεδονική ιστορία
180px|thumb| [[Το αστέρι της Βεργίνας είναι ένα ιστορικό Βασιλικό Ελληνικό σύμβολο.]] Η ιστορία της Μακεδονίας έχει τις ρίζες της στους πολύ παλιούς χρόνους. Αρχίζει απ' την αρχαιότητα και φτάνει, μέσα απ' τους αιώνες, γεμάτη λαμπρές ενδιαφέρουσες σελίδες αγώνων, ηρωισμού, πολιτισμού, δράσης, καταστροφών, νικών και δόξας, στις δικές μας μέρες.
Τα ονόματα Μακεδονία και Μακεδόνας προέρχονται απ' τη δωρική λέξη μάκος (που σημαίνει μήκος) και δήλωνε ότι η Μακεδονία είναι η χώρα με τους ψηλούς, μακριούς, ανθρώπους. Άλλη τους ονομασία ήταν Μακέτες και η χώρα Μακετία.
Η μυθολογία όμως λέει ότι η Μακεδονία πήρε τ' όνομά της απ' το Μακεδόνα ή Μάκεδνο, που ήταν γενάρχης του λαού των Μακεδόνων, που, κατά μια άποψη, ήταν γιος του Δία και της Θυίας, ενώ κατ' άλλη ήταν γιος του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα. Ο Ηρόδοτος λέει ότι οι Μακεδόνες είναι απόγονοι των Τημενιδών - Ηρακλειδών απ' το Άργος που έφυγαν μ' επικεφαλής τα βασιλόπουλα Γαυάνη, Αέροπο και Περδίκκα κι εγκαταστάθηκαν στη βορινή αυτή περιοχή της Ελλάδας. Αυτό όμως δεν μπορεί νάναι σίγουρο, ότι δηλαδή έγινε μετακίνηση απ' το νότο στο βορρά, μια και ξέρουμε ότι οι Έλληνες κατέβηκαν απ' τα βόρεια της Ευρώπης προς το νότο γύρω στο 12ο π.Χ. αιώνα. Ένα μέρος των Δωριέων έμεινε στη Μακεδονία και κράτησε για αρκετό διάστημα την ελληνικότητα της φυλής, αφού και οι Έλληνες που κατέβηκαν στο νότο και στα αστικά παράλια δημιούργησαν έναν άλλο πολιτισμό. Ωστόσο, η ομοιότητα που υπήρχε στη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα με τους Έλληνες του νότου, είναι αυτή που μάλλον συντέλεσε και στη δημιουργία του μύθου για την άνοδο των Τημενιδών.
Με τον όρο Μακεδονία εννοείται το αρχαίο βασίλειο της Μακεδονίας των Δωριέων Ελλήνων. Ενώ η έννοια Μακεδονία, σαν γεωγραφική και πολιτική οντότητα, ολοκληρώθηκε κατά τους κλασικούς χρόνους.
Η Μακεδονία μπαίνει στην ιστορία της Ελλάδας με το γιο του Αμύντα, τον Αλέξανδρο τον Α' (498-454), το γνωστό ως Φιλέλληνα (= πατριώτη), που ήταν αρκετά δραστήριος, έξυπνος και δυναμικός κι έβαλε τις στρατιωτικές και πολιτικές βάσεις του μακεδονικού κράτους.
Όλοι οι επόμενοι βασιλιάδες της Μακεδονίας συντέλεσαν στο να βαδίσει η χώρα τους σταθερά προς την πρόοδο. Η μετέπειτα ακμή της με το Μέγα Αλέξανδρο δεν ήταν τυχαία και ξαφνική. Όλοι οι βασιλιάδες πριν τον Αλέξανδρο έβαζαν ο καθένας τη δική του πέτρα στο χτίσιμο της μεγάλης Μακεδονίας και Ελλάδας. Οι Βασιλιάδες αυτοί ήταν:
thumb|300x300px|Η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Εκείνος όμως που οργάνωσε τη Μακεδονία ως κράτος σύγχρονο της εποχής κι έβαλε τις βάσεις της Μεγάλης Ελλάδας ήταν ο Φίλιππος ο Β' (357-336 π.Χ.). Η Μακεδονία πρόβαλε κυριαρχικά στον ελλαδικό χώρο, κατόρθωσε να ενώσει υπό την ηγεμονία του τα υπόλοιπα ελληνικά πόλεις-κράτη και όλους τους Έλληνες κι έσμιξε τις τύχες του λαού της γωνιάς αυτής της Ευρώπης. προετοίμασε στην ουσία την πρώτη Ελληνική Ομόσπονδία. Προετοίμασε την κατάσταση κι έδωσε μια δυνατή σφριγηλή Μακεδονία στο γιο του, τον Αλέξανδρο το Μεγάλο ή Μέγα, (336-323 π.Χ.) που, επικεφαλής μιας πειθαρχημένης στρατιάς και χάρη στις αντικειμενικές συνθήκες που επικρατούσαν την εποχή αυτή και τις υποκειμενικές δυνατότητες που δημιούργησαν οι εξαιρετικές ικανότητές του, στρατιωτικές και πολιτικές, κατάφερε να κατακτήσει την σημαντική Περσική αυτοκρατορία και το μισό του γνωστού τότε κόσμου. Η Μακεδονία έγινε η καρδιά κι ο νους των ελληνιστικών χρόνων.
Το βασίλειο της Μακεδονίας σύντομα έχασε τον έλεγχο των αχανών ασιατικών εκτάσεων, αλλά διατήρησε την ηγεμονία του στην Ελλάδα έως ότου ηττήθηκε από τους Ρωμαίους στους Μακεδονικούς Πολέμους (215 - 148 π.Χ.).
Μετά έρχεται η ρωμαϊκή κατοχή και η Μακεδονία περνάει την περίοδο της πτώσης της. Στα επόμενα χρόνια, η τύχη της συνδέεται με την ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Το πρώτο βήμα προς το Βυζάντιο γίνεται με τη μεταφορά, απ' το Γαλέριο, της έδρας του στη Θεσσαλονίκη, το 306 μ.Χ. , που γίνεται η δεύτερη, μετά την Κωνσταντινούπολη (πρωτεύουσα του ρωμαϊκού κράτους απ' το 324 μ.Χ.), πόλη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και παίζει σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Γίνεται τόπος επίσκεψης πολλών αυτοκρατόρων, που συχνά πηγαίνουν εκεί για να ξεκουραστούν ή για να διεκπεραιώσουν στρατιωτικές ή πολιτικές δουλειές. Ταυτόχρονα γίνεται ένα απ' τα σημαντικότερα πνευματικά και πολιτιστικά κέντρα των Βαλκανίων. thumb|180px|Οι Θεσσαλονικείς αυτάδελφοι Ισαπόστολοι [[Άγιος Κύριλλος|Κύριλλος και Μεθόδιος]] Την εποχή αυτή, απ' τον 4ο μ.Χ. αι. και μετά, η Μακεδονία δέχεται τις αλλεπάλληλες επιθέσεις κι επιδρομές διάφορων πολεμικών λαών. Τον 4ο αι. εισβάλλουν στη Μακεδονία οι Βησιγότθοι, ενώ τον 6ο και 7ο αι. οι Άβαροι, οι Ούννοι κι οι Σλάβοι προκαλούν φοβερές καταστροφές. Οι Σλάβοι μάλιστα εγκαταστάθηκαν και σ' ορισμένες περιοχές της Μακεδονίας. Οι επόμενοι δύο αιώνες περνούν σχετικά ειρηνικά. Η χώρα συνεχίζει την ανάπτυξή της και δυναμώνει την πολιτική της ισχύ. Το 963 ιδρύονται τα μοναστήρια του Άγιου Όρους. Πριν λίγα χρόνια, οι Έλληνες μοναχοί Κύριλλος και Μεθόδιος απ' τη Θεσσαλονίκη, είχαν αρχίσει τη διάδοση του χριστιανισμού στους Σλάβους. Διαμέσου του Βυζαντίου, ο χριστιανισμός περνά στη Ρωσία.
Ο 11ος όμως αιώνας μπήκε πολύ άσχημα για τη Μακεδονία. Οι Νορμανδοί το 1082 καταλαμβάνουν, μετά από αλλεπάλληλες επιθέσεις, το Δυρράχιο, φτάνουν μέχρι την Καστοριά και το 12ο αι. κατορθώνουν να μπουν νικητές στη Θεσσαλονίκη αλλά σύντομα την εγκαταλείπουν. Το 13ο αιώνα στη Μακεδονία μπαίνουν οι Φράγκοι. Ο αγώνας που οργανώνεται εναντίον τους είναι σκληρός αλλά αποφασιστικός και γι' αυτό νικηφόρος. Η Μακεδονία δίνει τους πρώτους αυτοκράτορές της στο Βυζάντιο. Ο 13ος όμως αιώνας δεν είναι καθόλου ήρεμος. Ξεσπούν η μια διαμάχη μετά την άλλη κι ο ένας πόλεμος δίπλα στον άλλο και μόνο το 14ο πια αιώνα αρχίζει η καινούρια ειρηνική περίοδος στην ιστορία της Μακεδονίας, που φτάνει στον κολοφώνα της ακμής της το χρυσό αιώνα της Θεσσαλονίκης. Το Βυζαντινή Αυτοκρατορία περνά τις τελευταίες του στιγμές κι η Θεσσαλονίκη γίνεται πόλος εθνικής συσπείρωσης.
Απ' τον πρώτο καιρό της τουρκικής εισβολής, ο ελληνo-μακεδονικός λαός αρχίζει τις προσπάθειες αντιμετώπισης των καταχτητών, που προσωρινά στέφτηκαν μ' επιτυχίες. Οι Τούρκοι νικήθηκαν μερικές φορές, όπως το 1371(όπου έγινε ανακατάληψη των Σερρών), στη Θεσσαλονίκη το 1403(που την πήραν για λίγο πάλι οι Έλληνες και που 1430 έγινε απ' τους Τούρκους η άλωσή της). Μα παρόλες τις προσπάθειες, ήταν δύσκολο ν' αναχαιτιστούν οι Τούρκοι αυτήν την εποχή. Μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης σταθεροποιείται η κατοχή στη Μακεδονία ολόκληρη.
Όπως σ' όλη την Ελλάδα έτσι και στη Μακεδονία αρχίζει να οργανώνεται ο λαός ενάντια στους Τούρκους.
Το 16ο και 17ο αιώνα πραγματοποιούνται εδώ αρκετές εξεγέρσεις και διάφορα επαναστατικά ξεσηκώματα. Κι εδώ δρουν οι αρματωλοί κι οι κλέφτες, που γίνονται υπερβολικά επικίνδυνοι και πραγματικός μπελάς για τις τούρκικες αρχές.
Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ένα αξιόλογο φαινόμενο. Όπως τα νησιά της Ελλάδας έτσι και η Μακεδονία, εξαιτίας της σημαντικής γεωγραφικής της θέσης (πέρασμα προς την αναπτυγμένη Ευρώπη), γίνεται εξαιρετικό εμπορικό και συνεπώς και πολιτιστικό κέντρο. Μα παράλληλα συμβαίνει κι ένα άλλο λυπηρό για τον ελληνισμό γεγονός: Η δύσκολη θέση που βρέθηκε η Μακεδονία μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο κι η σκληρή καταπίεση απ' τους Αρβανίτες, οδήγησαν ένα μεγάλο ποσοστό του μακεδονικού ελληνισμού στον εξισλαμισμό. Επίσης πολύς κόσμος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το έδαφος της Μακεδονίας και να φύγει στην Ευρώπη. thumb|250px|Η σημαία των επαναστατών της Κεντρικής Μακεδονίας (του Νικόλαου Τσάμη) κατά το 1807 και το 1821 Στα τέλη του 18ου αιώνα διοικητής της Μακεδονίας γίνεται ο Αλή πασάς και λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει η επανάσταση του 1821, η Μακεδονία έχει ριχτεί ήδη με ηρωισμό στον αγώνα ενάντια στους Οθωμανούς. Η κλεφτουριά ξαναζωντανεύει και μ' ενθουσιασμό δέχεται τα πρώτα επαναστατικά μηνύματα απ' τη νότια Ελλάδα, το Μάρτη του 1821. Αρχίζει ο αγώνας, στον οποίο οι Μακεδόνες δίνουν άπειρα παραδείγματα ηρωισμού κι αυτοθυσίας. Χτυπιούνται άγρια αλλά δεν υποχωρούν περιμένοντας την ελευθερία του ελληνικού έθνους.
Όμως η ελευθερία αυτή δεν ήρθε για τους Μακεδόνες τον ίδιο καιρό που αποκτήθηκε απ' τους υπόλοιπους Έλληνες. Το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος που δημιουργήθηκε το 1826, άφησε έξω τη Μακεδονία την Ήπειρο και άλλες περιοχές, που έμειναν στην κυριαρχία των Τούρκων για αρκετά ακόμα χρόνια. Μα ο αγώνας τους δε σταμάτησε. Συνεχίζεται μέχρι το Μακεδονικό αγώνα και τους βαλκανικούς πολέμους (που ως κύριο στόχο είχαν τη Μακεδονία) και το 1913 πια (Ειρήνη Βουκουρεστίου), η Μακεδονία ενσωματώνεται στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας
Αβιρόν Μπαγιονναί ΦΚ
Η Αβιρόν Μπαγιονναί Φουτμπόλ Κλαμπ (γαλλ. Aviron bayonnais football club), συντομευμένη σε Αβιρόν Μπαγιονναί, είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1930, που λειτουργεί ως τμήμα του αθλητικού συλλόγου Αβιρόν Μπαγιονναί, ο οποίος ιδρύθηκε το 1904. Με έδρα την Μπαγιόν, η ομάδα δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Σταντ Ντιντιέ Ντεσάν, ενώ αγωνίζεται στο CFA (τέταρτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου) για τη σεζόν 2012-2013, μετά από τρεις συνεχόμενες σεζόν στη Νασιονάλ. Η βασκική ομάδα δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στην ιστορία της στη Λιγκ 1 ή στη Λιγκ 2.
Τίτλοι
Η τροπαιοθήκη του συλλόγου περιλαμβάνει δύο τίτλους πρωταθλητή της Ντιβιζιόν Ντ’Ονέρ της Ακουιτανίας (1979 και 2002), έναν τίτλο πρωταθλητή CFA2 (2003) και δύο τίτλους πρωταθλητή CFA (2004 και 2008). Επίσης, το 2004, η ομάδα έφτασε ως τη φάση των 16 του Κυπέλλου Γαλλίας (ηττήθηκε από την Παρί ΣΖ) :
Ιστορία
Θα πρέπει να φτάσουμε στο 1930 για να ιδρυθεί το ποδοσφαιρικό τμήμα του αθλητικού συλλόγου με έτος ίδρυσης το 1904. Αυτή η δημιουργία οφείλεται σε τέσσερα άτομα-μέλη ενός συλλόγου με πρωταρχική ενασχόληση την κωπηλασία και αργότερα το ράγκμπι : τους Ζωρζ Νταράν, Όουεν Ρόου, Ζωρζ Παζ και Ροζέ Νταργκάν.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη συγχώνευση που έλαβε χώρα το 1946, για τη δημιουργία της ESB, το ποδοσφαιρικό τμήμα της Αβιρόν θα ξαναρχίσει να λειτουργεί παρά μόνο το 1952. Η ομάδα θα αγωνιστεί στην Ντιβιζιόν Ντ’Ωνέρ από το 1970 ως το 1979, ενώ στη συνέχεια θα εξασφαλίσει την άνοδο για τη Νασιονάλ (D4) το 1979.
Παλιοί παίκτες
thumb|Η ομάδα (με μπλε εμφανίσεις) στη διάρκεια του αγώνα απέναντι στη [[Ρεντ Σταρ ΦΚ 93 στο Σταντ Μπαουέρ την 1η Οκτωβρίου 2011]]
Lapurdum 2004
Το γκρουπ οπαδών της ομάδας, οι Lapurdum 2004 ιδρύθηκαν το 2004 από μερικά μέλη του συλλόγου. Τα αρχικά μέλη του γκρουπ έφταναν τα 70 την πρώτη χρονιά ύπαρξής του, ενώ δεν δίσταζαν να ακολουθούν την ομάδα στις εκτός έδρας αναμετρήσεις της, τον καιρό που η τελευταία αγωνιζόταν στη Νασιονάλ. Από εκείνη τη μέρα, οι Lapurdum 2004 ταξιδεύουν ανά τη Γαλλία, οργανώνοντας μετακινήσεις για να υποστηρίξουν την ομάδα τους μέχρι το Ρομοραντέν, τη Βαν, το Ιστρ, τη Ρουέν, το Πο, το Αλμπί, το Ροντέ και άλλες πολλές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930
Τζορτζ Φίνλεϊ
Ο Τζορτζ Φίνλεϊ (George Finlay, 21 Δεκεμβρίου 1799 - 26 Ιανουαρίου 1875) ήταν Βρετανός ιστορικός σκωτικής καταγωγής και φιλέλληνας. Γεννήθηκε στο Φάβερσαμ του Κεντ και σπούδασε νομικά στη Γλασκώβη. Το 1821 πήγε στο Γκέτινγκεν για να συνεχίσει τις σπουδές του. Ωστόσο το βαθύ ενδιαφέρον του για τον αγώνα ανεξαρτησίας των Ελλήνων τον κέρδισε και εγκατέλειψε τις σπουδές του το 1823 για να επισκεφθεί την Ελλάδα. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους έφθασε στην Κεφαλονιά, όπου τον υποδέχθηκε ο Λόρδος Βύρων. Λίγο αργότερα αποβιβάστηκε στον Πύργο, όπου αφιερώθηκε για δεκατέσσερεις μήνες στην εκμάθηση της γλώσσας, της ιστορίας και των αρχαιοτήτων.
Ελληνική επανάσταση
Ο Φίνλεϊ, παρόλο που σχημάτισε άσχημη εντύπωση για τους προύχοντες και τους οπλαρχηγούς, δεν έχασε τον αρχικό του ενθουσιασμό για τον σκοπό τους. Όμως εξαιτίας του γεγονότος ότι προσβλήθηκε από σφοδρό πυρετό, εξαναγκάστηκε να περάσει τον χειμώνα του 1824 και την άνοιξη του 1825 στη Ρώμη, τη Νάπολη και τη Σικελία. Κατόπιν επέστρεψε στη Σκωτία ειδικότερα στο Εδιμβούργο όπου έλαβε και το πτυχίο του στο δίκαιο. Ο ενθουσιασμός του όμως τον οδήγησε πίσω στην Ελλάδα, όπου έμεινε πλέον στην οικία της οδού Κέκροπος 8, στην Πλάκα, σε κτίσμα της Τουρκοκρατίας, το οποίο επισκευάστηκε από τον ίδιο το 1835 και όπου έζησε σχεδόν αδιάκοπα έως τον θάνατό του. Έλαβε μέρος στις ανεπιτυχείς προσπάθειες του Κόχραν και του Ρίτσαρντ Τσερτς για την ανακούφιση της Αθήνας το 1827. Όταν διασφαλίστηκε η ανεξαρτησία, αγόρασε μια έκταση στην Αττική (πιθανότατα το τσιφλίκι Λιοσάτι στις Αφίδνες), αλλά όλες οι προσπάθειές του για την εισαγωγή καλύτερων καλλιεργητικών συστημάτων απέτυχαν. Αφιέρωσε τότε τον εαυτό του στη συγγραφή ιστορικών έργων.
Έργα
Ανάμεσα στις πρώτες εκδόσεις του ήταν το Ελληνικό Βασίλειο και το Ελληνικό έθνος (The Hellenic Kingdom and the Greek Nation) το 1836 και το Δοκίμιο στις τραπεζικές αρχές, εφαρμοστέες υπό του Ελληνικού κράτους (Essai sur les principes de banque appliques a l'etat actuel de la Grece) το ίδιο έτος.
Η πρώτη σειρά δοκιμίων στο μεγάλο ιστορικό έργο του ήλθε στο προσκήνιο το 1844 με το Η Ελλάδα υπό τους Ρωμαίους (Greece under the Romans). Τα ταξίδια του στην Ανατολή απέφεραν τη δημοσίευση ενός τόμου του On the Site of the Holy Sepulchre με σχέδιο της Ιερουσαλήμ το 1847. Το 1854 συμπλήρωσε το Ιστορία των Βυζαντινών και Ελληνικών Αυτοκρατοριών από το 716-1453 (The History of the Byzantine and Greek Empires from 716-1453) το οποίο γρήγορα συμπληρώθηκε από το Ιστορία της Ελλάδος υπό την Οθωμανική και Βενετική κυριαρχία (History of Greece under the Ottoman and Venetian Domination) το 1856 και από το Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης the (History of the Greek Revolution) το 1861 (πρώτος μεταφραστής στα Ελληνικά ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).
Δραστηριότητες και αναγνώριση
Επιβαρυμένος από την κακή του υγεία και την πτώση της ζωτικότητάς του πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανανεώνοντας και αναθεωρώντας το ιστορικό του έργο. Από το 1864 έως το 1870 υπήρξε ανταποκριτής της εφημερίδας The Times, ενώ η εμφάνισή του στις ελληνικές εφημερίδες της εποχής είχε ως αποτέλεσμα μια διακριτή επίδραση στην ελληνική πολιτική σκηνή. Το 1854 έλαβε από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου τιμητική διδακτορική διάκριση (LL.D.). Πέθανε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1875. Ο τάφος του βρίσκεται στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ως ιστορικός, ο Φίνλεϊ πιστώνεται με το γεγονός ότι εισήλθε σε έναν τομέα έρευνας αγνοημένο από τους Άγγλους συγγραφείς, εκτός ίσως από τον Γκίμπον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ιστορικοί Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες
Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής
μικρογραφία|Εκτιμήσεις για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας για τον 21ο αιώνα. Αναμένεται να υπάρχουν διάφορες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Οι περισσότερες συζητήσεις και έρευνες, συμπεριλαμβανομένων των εκθέσεων της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την αλλαγή του κλίματος, επικεντρώνονται μόνο στις επιπτώσεις της παγκόσμιας υπερθέρμανσης μέχρι το 2100, με ένα περίγραμμα για τις επιπτώσεις μετά το 2100.
Απώλεια πάγου και άνοδος της στάθμης της θάλασσας
μικρογραφία|Η κατάρρευση της [[Τράπεζα Πάγου Λάρσεν|τράπεζας πάγου Λάρσεν Β, που δείχνει τη φθίνουσα έκταση της τράπεζας από το 1998 έως το 2002]] Το λιωμένο νερό από τα φύλλα πάγου που λιώνουν και την υποχώρηση των παγετώνων συνεισφέρουν στην αύξηση της μελλοντικής στάθμης της θάλασσας.
Ανταρκτική
Υπάρχει ανησυχία για την σταθερότητα του φύλλου πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής. Το 2002 οι Βων και Σπάουτζ έγραψαν ότι"Πιθανότατα το φύλλο πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής δεν θα καταρρεύσει τους επόμενους αιώνες." Σε εναρκτήριο άρθρο για τα μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ που εξελέγησαν το 2005, ο Τίμοθι Λέντον και άλλοι υποδηλώνουν ότι μια κατάρρευση του φύλλου πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής θα μπορούσε να συμβεί μέσα σε μια χιλιετία. Συγκεκριμένα, δηλώνουν ότι " αν και το χρονοδιάγραμμα είναι εξαιρετικά αβέβαιο, μια ποιοτική αλλαγή του φύλλου πάγου της Δ. Ανταρκτικής θα μπορούσε να συμβεί μέσα σε αυτή τη χιλιετία, με την κατάρρευση μέσα σε 300 χρόνια να είναι το χειρότερο σενάριο. Η ταχεία άνοδος της στάθμης της θάλασσας (πάνω από 1 μέτρο ανά αιώνα) είναι πιθανότερο να προέρχεται από την Δυτική Ανταρκτική παρά από το Φύλλο πάγου της Γροιλανδίας.". Μια μελέτη το 2015 διαπίστωσε ότι υποθέτοντας ότι έχουμε σωρευτικές εκπομπές ορυκτών καυσίμων ύψους 10.000 γιγατόνων άνθρακα, το φύλλο πάγου της Ανταρκτικής θα μπορούσε να λιώσει εντελώς στις επόμενες χιλιετίες, συμβάλλοντας 58 μέτρα στην παγκόσμια άνοδο της στάθμης της θάλασσας και 30 μέτρα μέσα στα πρώτα 1000 χρόνια.
Γροιλανδία
Μια μελέτη υποδηλώνει ότι θα χρειαστούν 3.000 χρόνια για να λιώσει τελείως το φύλλο πάγου της Γροιλανδίας. Ο αριθμός αυτός προέκυψε με βάση τις υποτιθέμενες εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου κατά τη διάρκεια του πειράματος.
Καθώς το φύλλο πάγου της Γροιλανδίας χάνει μάζα από την διάσπαση των παγόβουνων αλλά και από την τήξη του πάγου, οποιεσδήποτε τέτοιες διαδικασίες τείνουν να επιταχύνουν την απώλεια του φύλλου πάγου.
Γεγονότα μεγάλης χρονικής έκτασης
Ορισμένες μακροπρόθεσμες επιπτώσεις συμβαίνουν σε χιλιάδες αν όχι εκατοντάδες χρόνια.
Διαταραχή της θερμοαλινικής κυκλοφορίας
δεξιά|μικρογραφία|Αναπαράσταση της διαδρομής της θερμοαλινικής κυκλοφορίας. Τα μπλε μονοπάτια εκπροσωπούν τα ρεύματα βαθέων υδάτων, ενώ τα κόκκινα μονοπάτια εκπροσωπούν τα επιφανειακά ρεύματα Η πρώιμη εργασία με την χρήση απλοποιημένων μοντέλων υποστήριξε ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη θα μπορούσε να προκαλέσει διακοπή της λειτουργίας της θερμοαλινικής κυκλοφορίας. Αυτό το φαινόμενο δεν αναπαράγεται σε πιο εξελιγμένα συζευγμένα κλιματικά μοντέλα σχετικά με την ωκεάνια ατμόσφαιρα, τα οποία δεν εμφανίζουν σταματημό αυτού του είδους της κυκλοφορίας, αλλά διάφορους βαθμούς μείωσης της.
Αυτό μπορεί να χρειαστεί αρκετό καιρό για να συμβεί, όπως διαπιστώνουν οι Κνούτι και Στόκερ με την χρήση απλοποιημένου μοντέλου όταν: "...οι τερματισμοί της θερμοαλινικής κυκλοφορίας μπορούν να συμβούν χιλιάδες χρόνια μετά τη διακοπή της θέρμανσης."
Κλαθρική αποσύνθεση
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Παγκόσμια κατανομή των επιβεβαιωμένων ή τεκμαρτών ιζημάτων που φέρουν ένυδρα αέρια (σε θαλάσσιες περιοχές), το 1996. Το κλαθρικό μεθάνιο, ή ένυδρο μεθάνιο, είναι μια μορφή παγωμένου νερού που περιέχει μια μεγάλη ποσότητα μεθάνιου εντός της κρυστάλλινης δομής του. Κάτω από ωκεάνια ιζήματα έχουν βρεθεί πολύ μεγάλα κοιτάσματα κλαθρικού μεθανίου (εκτιμάται σε 3.000 –11.000 γιγατόνους άνθρακα).