cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν
Πρώτα χρόνια και Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν γεννήθηκε στο χωριό Μπάρτσντορφ (γερμ. Barzdorf) της Σιλεσίας στις 10 Οκτωβρίου του 1895 και ήταν γόνος εύπορης, αριστοκρατικής οικογένειας της Πρωσίας. Ο πατέρας του, Βόλφραμ (1856-1922) ήταν ίλαρχος, βασιλικός θεράπων (γερμ. Kammerherr) και μέλος του πρωσικού Κοινοβουλίου (γερμ. Preußisches Herrenhaus), ενώ ο παππούς του Ούλριχ (1814-1878) διετέλεσε περιφερειακός δικαστής. Η οικογένεια της μητέρας του Τερέζε (1862–1948) είχε εξίσου επιφανή μέλη. Ο πατέρας της, Μπέρναρντ Γκετς φον Όλενχουζεν (Bernhard Götz v. Olenhusen, 1806-1868) από το Αννόβερο ήταν δασάρχης, ο παππούς της Καρλ έπαρχος και ο προπάππους της Καρλ φον Γκρόλμαν (Karl v. Grolman, 1777-1843) Στρατηγός του Πεζικού.
Μεσοπόλεμος
Ο Ρίχτχοφεν παρέμεινε στο δραματικά μειωμένο, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών στρατό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (Reichswehr) για δύο χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου - ως το 1920, οπότε και αποστρατεύθηκε με το βαθμό του Υπολοχαγού. Στις 18 Σεπτεμβρίου παντρεύτηκε την Γιούτα φον Ζέλχοβ (Jutta von Selchow, 1896-1991), κόρη του Αντιστρατήγου Ούντο φον Ζέλχοβ στο Μπρεσλάου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Βόλφραμ (1922-1944), τον Γκετς (γενν.1925) και την Έλεν (γενν. 1928). Κατόπιν σπούδασε Μηχανολογία στο Αννόβερο ως το 1923, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του και επέστρεψε στο Στρατό, με τον υποβιβασμένο όμως βαθμό του ανθυπολοχαγού, στη 2η Μοίρα του 11ου Πρωσικού Συντάγματος Ιππικού στην Άνω Σιλεσία. Το καλοκαίρι του 1925, ως μέλος της Διοίκησης του Βερολίνου, ανέκτησε το βαθμό του υπολοχαγού. Υπηρέτησε σε διάφορες διοικητικές και επιτελικές θέσεις και το 1928 προήχθη σε Λοχαγό ενώ υπηρετούσε στο Υπουργείο Στρατιωτικών. Το 1932 διετέλεσε ανεπίσημος στρατιωτικός ακόλουθος της Αεροπορίας, κατά παράβαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Έλαβε επίσης θέσεις στο επιτελείο διαφόρων τμημάτων του 5ου Συντάγματος Πυροβολικού.
Κατά το 1929 απέκτησε επίσης τον τίτλο του Δρος Μηχανολογίας, αν και δεν είχε το δικαίωμα να θεωρεί τον εαυτό του Δόκτορα ως το 1939. Την ίδια χρονιά διορίστηκε διοικητής του 6ου (πρωσικού) Αποσπάσματος Μεταφορών, ενώ διετέλεσε και για μία σύντομη περίοδο, στις αρχές του 1933, καθηγητής σε Σχολή Αξιωματικών του εν λόγω κλάδου.
Άνοδος των ναζί και Λεγεώνα «Κόνδορ»
Μετά την άνοδο των ναζί στην εξουσία, δόθηκε το έναυσμα για τον παράνομο επανεξοπλισμό της Γερμανίας. Εκτός από την επέκταση του τακτικού στρατού (που μετονομάστηκε από "Ράιχσβερ" σε Βέρμαχτ), ξεκίνησε και η ανάπτυξη των κλάδων του ναυτικού (Kriegsmarine), του Πυροβολικού και της Αεροπορίας (Luftwaffe). Λόγω της υπηρεσίας του στη Μοίρα Καταδίωξης 1 το 1918 μετατέθηκε στο Υπουργείο Αεροπορίας (Reichsluftfahrtministerium) της Luftwaffe το φθινόπωρο του 1933. Καθώς ο αριθμός των έμπειρων πιλότων ήταν περιορισμένος, λόγω του ότι τέτοιες δοκιμές απαγορεύονταν κατά το Μεσοπόλεμο στην ηττημένη, του Α΄ Π. Π. Γερμανία, ο Ρίχτχοφεν έγινε επικεφαλής του Τμήματος Δοκιμών και αφιερώθηκε στην ανάπτυξη της νέας Αεροπορίας.
Την 1η Ιουνίου 1934 προήχθη σε Επισμηναγό (Major) του Στρατού, αλλά ο βαθμός έγινε αποδεκτός από τη Luftwaffe ένα περίπου χρόνο αργότερα, την 1η Μαρτίου 1935. Στις 20 Απριλίου 1936 προήχθη σε Αντισμήναρχο και ανέλαβε Αρχηγός Επιτελείου της Λεγεώνας Κόνδορ στην Ισπανία. Η εν λόγω Λεγεώνα είχε σταλεί ως βοήθεια στους εθνικιστές του Φρανθίσκο Φράνκο που μάχονταν εναντίον των Δημοκρατικών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Εν γένει, το θέατρο επιχειρήσεων του Πολέμου απετέλεσε πεδίο δοκιμών νέων τακτικών - μεταξύ άλλων και της Αεροπορίας. Στα πλαίσια των επιχειρήσεών της στην Ισπανία, η Λεγεώνα «Κόνδωρ» βομβάρδισε τη μικρή βασκική πόλη Γκερνίκα (26 Απριλίου 1937), έγκλημα για το οποίο ένας εκ των κυρίων υπευθύνων ήταν ο Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν. Ακολούθησαν σε σύντομο χρονικό διάστημα η προαγωγή του σε Σμήναρχο για τις επιδόσεις του κατά την εκστρατεία (23 Ιανουαρίου 1938). Τις διακρίσεις του συμπλήρωσε οι απονομές του Χρυσού Ισπανικού Σταυρού με Διαμάντια και το Ισπανικό Χρυσό Στρατιωτικό Μετάλλιο. Την 1η Απριλίου ανέλαβε για μισό χρόνο τη θέση του Διοικητή της Πτέρυγας Μάχης 257 "Löwengeschwader" («Πτέρυγα των Λιονταριών»). Την 1η Νοεμβρίου έλαβε το βαθμό του Υποπτεράρχου (Generalmajor) και, ως το Μάιο του 1939, αποτέλεσε τον τελευταίο διοικητή της Λεγεώνας «Κόνδωρ».
Οι πρώτες εκστρατείες
Κατά την Πολωνική Εκστρατεία, η οποία σηματοδότησε την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, Ο Ρίχτχοφεν ανέλαβε τη διοίκηση του VIII Αεροπορικού Σώματος. Κατά τη Μάχη της Γαλλίας το 1940, τα Στούκας του VIII Αεροπορικού Σώματος συνέβαλαν σε σημαντικό βαθμό στη σαρωτική προέλαση των Γερμανών και στον Ρίχτχοφεν απονεμήθηκε ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, τη δεύτερη υψηλότερη στρατιωτική διάκριση της Ναζιστικής Γερμανίας, στις 10 Μαΐου 1940, την πρώτη μέρα της εκστρατείας. Εκτός αυτού, προήχθη - κατά υπερπήδηση του βαθμού του Αντιπτεράρχου - σε Πτέραρχο των Αεροπόρων (General der Flieger) (19 Ιουλίου), ενώ κέρδισε και μία Εύφημο Μνεία στην Ημερήσια Διαταγή της Βέρμαχτ μία μέρα αργότερα.
Βαλκάνια και Σοβιετική Ένωση
Την 21η Ιουνίου 1941 η Γερμανία έθεσε σε εφαρμογή την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα και εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση, κατά παράβαση του Συμφώνου μη Επίθεσης (Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ). Ο Κόκκινος Στρατός δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη διείσδυση των Γερμανών, οι οποίο έφτασαν στα περίχωρα της Μόσχας τον χειμώνα του 1941. Για τις επιδόσεις του στην εκστρατεία, ο Ρίχτχοφεν τιμήθηκε με τα Φύλλα Δρυός στο Σταυρό των Ιπποτών στις 17 Ιουλίου 1941. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του θέρους του 1942, το Σώμα του Ρίχτχοφεν υποστήριζε τις επιχειρήσεις στη Χερσόνησο της Κριμαίας στη νότια Ουκρανία. Στις 4 Ιουλίου ανέλαβε τη διοίκηση του 4ου Αεροπορικού Στόλου (Luftflotte 4), αντικαθιστώντας τον πρώην προϊστάμενό του, τον πενηνταεπτάχρονο Πτέραρχο Αλεξάντερ Λερ (Alexander Löhr, 1885-1947).
Στάλινγκραντ
Το φθινόπωρο του 1942, η Βέρμαχτ είχε πλέον φτάσει στην δυτική όχθη του Βόλγα ποταμού, όπου ο Χίτλερ πίστευε πως θα έδινε το αποφασιστικό πλήγμα στον Κόκκινο Στρατό. Την κατάληψη της πόλης του Στάλινγκραντ ανέλαβε να περατώσει η 6η Στρατιά, ο ισχυρότερος σχηματισμός της Ομάδας Στρατιών «Νότος». Την προπαρασκευή έκανε το VIII Αεροπορικό Σώμα του Ρίχτχοφεν με σφοδρούς βομβαρδισμούς στην πόλη, καταστρέφοντας μεγάλο μέρος της και σκοτώνοντας 40.000 περίπου αμάχους σε μία εβδομάδα, αρχής γενομένης στις 23 Αυγούστου. Ο κύριος όγκος της, ωστόσο, ενεπλάκη σε μάχες εκ του σύνεγγυς στην πόλη, με συνέπεια ο ρυθμός προέλασης να μειωθεί δραματικά και οι απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό και υλικό να αυξάνονται. Ο Ρίχτχοφεν αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό τις ανησυχίες του Στρατηγού Φρίντριχ Φον Πάουλους, διοικητή της 6ης Στρατιάς, για το ότι το αριστερό του πλευρό ήταν ευάλωτο σε εχθρικές επιθέσεις, καθώς αποτελούνταν κυρίως από αναξιόπιστα Ρουμάνικα και Ιταλικά στρατεύματα.
Ο Πάουλους, όμως, είχε δίκιο. Αυτό αποδείχτηκε όταν στις 19 Νοεμβρίου οι Σοβιετικοί εξαπέλυσαν την Επιχείρηση «Ουρανός», συντρίβοντας το αριστερό (βόρειο) πλευρό του Πάουλους με μία άριστα σχεδιασμένη επίθεση, περικυκλώνοντας 290.000 στρατιώτες σε αυτό που έγινε γνωστό ως «Θύλακας (Kessel) του Στάλινγκραντ». Αντί όμως να διατάξει επίθεση για διάσπαση του κλοιού εκ των έσω και εκ του εξωτερικού πριν να ήταν αργά, ο Χίτλερ απαγόρευσε οποιαδήποτε τέτοια επίθεση. Αντί αυτού, διέταξε τον από αέρος εφοδιασμό της περικυκλωμένης Στρατιάς μέχρι τον απεγκλωβισμό της, άποψη της οποίας θερμός υποστηρικτής ήταν ο Χέρμαν Γκαίρινγκ, ανώτατος αρχηγός της Αεροπορίας. Η "αερογέφυρα" είχε δοκιμαστεί με επιτυχία στο Θύλακα του Ντεμιάνσκ - αλλά τότε, οι Γερμανοί απολάμβαναν μεγάλης υπεροχής στους αιθέρες και οι καιρικές συνθήκες ήταν ευνοϊκές. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Ρίχτχοφεν δεν ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα, και παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες της Αεροπορίας, το φιλόδοξο αυτό σχέδιο απέτυχε. Η Luftwaffe έχασε περίπου 500 αεροσκάφη από τις 24 Νοεμβρίου 1942 ως την 31η Ιανουαρίου 1943, το ισοδύναμο ενός ολόκληρου αεροπορικού Σώματος, χωρίς ιδιαίτερο αντίκρισμα, και το χειρότερο, η επιχείρηση απεγκλωβισμού, με το κωδικό όνομα «Χειμερινή Θύελλα» (12-23 Δεκεμβρίου) απέτυχε. Ο ίδιος ο Ρίχτχοφεν εμπιστεύθηκε στον αρχηγό του επιτελείου της Luftwaffe, Χανς Γεσόνεκ πως η εμπιστοσύνη του στην ηγεσία είχε καταρρεύσει κάτω από το μηδέν. Όταν πληροφορήθηκε πως ο υπέρβαρος Γκαίρινγκ σχολίασε στις 19 Δεκεμβρίου πως η κατάσταση στο θύλακα «δεν ήταν και τόσο άσχημη», ενώ χιλιάδες στρατιώτες λιμοκτονούσαν υπό το πολικό ψύχος, έγραψε με πικρία στο ημερολόγιό του: "Εκτός από το γεγονός ότι θα έκανε πολύ καλό στη σιλουέτα του να περνούσε λίγο καιρό στον θύλακα, το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι οι αναφορές μου είτε δε διαβάζονται είτε είτε υπάρχουν αμφιβολίες για την αξιοπιστία τους." Μοιραία, οι 91.000 επιζώντες της 6ης Στρατιάς παραδόθηκαν στους Σοβιετικούς στις 2 Φεβρουαρίου 1943. Στη Γερμανία θα επέστρεφαν μόλις 5.000, δώδεκα χρόνια αργότερα.
Προς το τέλος του πολέμου
Στις 16 Φεβρουαρίου 1943 ο Ρίχτχοφεν προήχθη σε Αιθεράρχη, αποτελώντας έναν από τους έξι μόνο αξιωματικούς της Luftwaffe που έφτασαν το βαθμό αυτό (οι υπόλοιποι ήταν ο Χέρμαν Γκαίρινγκ, ο Έρχαρντ Μιλχ, ο Άλμπερτ Κέσσελρινγκ, ο Χούγκο Σπέρρλε και ο Ρόμπερτ Ρίττερ φον Γκράιμ). Στις 12 Ιουνίου ανέλαβε καθήκοντα διοικητή του 2ου Αεροπορικού Στόλου στην Ιταλία, της οποίας το καθεστώς κατέρρεε λόγω της εκεί απόβασης των Δυτικών Συμμάχων. Το Σεπτέμβριο του 1943 διορίστηκε Ανώτατος Διοικητής του 2ου Αεροπορικού Στόλου. Ένα περίπου χρόνο αργότερα, το χειμώνα του 1944, διαγνώστηκε με καρκίνο του εγκεφάλου και αναγκάστηκε αρχικά να πάρει άδεια ενός μήνα (27 Οκτωβρίου ως 27 Νοεμβρίου 1944), μετά την παρέλευση της οποίας τέθηκε στην εφεδρεία χωρίς να αναλάβει πάλι ενεργό δράση. Έζησε ωστόσο για να δει την καταστροφή και την άνευ όρων παράδοση της χώρας του στις 8 Μαΐου 1945, μετά την οποία περιήλθε σε αμερικανική αιχμαλωσία. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε και κρίθηκε απαραίτητη εγχείρηση στον εγκέφαλό του, από την οποία ο Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν πέθανε λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου σε νοσοκομείο της Luftwaffe στη λουτρόπολη Μπαντ Ισλ της Αυστρίας στις 12 Ιουλίου 1945, σε ηλικία 49 ετών.
Ο μεγαλύτερος γιος του, Βόλφραμ, ακολούθησε και αυτός την σταδιοδρομία του πατέρα του και κατετάγη στην Πολεμική Αεροπορία. Κηρύχθηκε αγνοούμενος κατά τα τέλη Αυγούστου 1944 στο Ιάσιο της Ρουμανίας. Ο Γκετς ασχολήθηκε με το εμπόριο, ενώ η Έλεν νυμφεύθηκε τον Βίκτορ Φρίτσε (Victor Fritsche, 1912–2002), κρατικό αξιωματούχο στο Μόναχο.
Διακρίσεις
Παρατίθενται οι διακρίσεις (παράσημα και μετάλλια) που απονεμήθηκαν στον Ρίχτχοφεν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας:
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1894
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 23 Σεπτεμβρίου 1894. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν ασυνήθιστα υψηλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Ευριπίδης Καζαντζής
Ο Ευριπίδης-Αναστάσιος Καζαντζής (1894-1978), του Μιχαήλ, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πρεβέζης-Άρτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1894. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πρεβέζης-Άρτης με τον συνδυασμό Εθνικού Κόμματος Ελλάδος (του Ζέρβα) το εκλογές του 1946, με 5.224 ψήφους.
Επανεξελέγη βουλευτής με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 1950 με 3.600 ψήφους καταλαμβάνοντας την δεύτερη έδρα του Ναπολέοντα Ζέρβα ως πρώτος επιλαχών. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις και ξανά το 1950. Στις 14 Αυγούστου 1950 προέβη σε δήλωση συνεργασίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων και προσχώρησε σε αυτό στις 10 Μαρτίου 1951.
Στη συνέχεια συνταξιοδοτήθηκε ως δικηγόρος.
Ο Καζαντζής απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Νεκροταφείου Ζωγράφου στις 8 Απριλίου 1978. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Μαρία, και παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας-Άρτας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Εθνικό Κόμμα
Playboy
Το Playboy είναι αμερικανικό αντρικό περιοδικό με θέμα το lifestyle και την ψυχαγωγία. Το περιοδικό ιδρύθηκε το 1953, στο Σικάγο, από τον Χιου Χέφνερ και τους συνεργάτες του, και χρηματοδοτήθηκε, εν μέρει, από τη μητέρα του, με το ποσό των 1.000 δολαρίων. Το περιοδικό είναι ευρέως γνωστό για τα γυμνά (ή ημίγυμνά) του πρωτοσέλιδα μοντέλων. Ενώ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σεξουαλική επανάσταση, η οποία έλαβε μέρος στο Δυτικό Κόσμο από τη δεκαετία του 1960 έως του 1980. Μέχρι και σήμερα παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο, παγκοσμίως, που με τον καιρό έχει μετατραπεί στην Playboy Enterprises, με παρουσία, σχεδόν, σε όλα τα μίντια.
Playmate της Χρονιάς
Ο διαγωνισμός του περιοδικού Playboy, Playmate of the Year, ξεκίνησε στις ΗΠΑ το 1960. Πρώτη Playmate η Ellen Stratton.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα ο διαγωνισμός Playmate of the Year ξεκίνησε το 1997 και σταμάτησε το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Σεξουαλική επανάσταση
Ρούπι
Το ρούπι (εκ της τουρκικής ρουμπού - rubu), είναι μονάδα μέτρησης μήκους μικρών διαστάσεων, ίση με το ένα όγδοο του εμπορικού πήχη, ήτοι 8,25 εκατοστά ή 0,0825 του μέτρου.
Η λέξη χρησιμοποιείται συχνά σε δημώδεις εκφράσεις, συνηθέστερα από μητέρες σε ζωηρά παιδιά, όπως "Μη το κουνήσεις ρούπι από εδώ", υποδηλώνοντας έτσι σχεδόν ακινησία.
Ρούπι επίσης ονομαζόταν στο παρελθόν (γύρω στον 16ο αιώνα) το ένα τέταρτο των ασημένιων νομισμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Μονάδες μήκους Κατηγορία:Εκφράσεις
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2007-2008
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2007-08 ήταν το 76ο από την καθιέρωση της πρώτης κατηγορίας του Ιταλικού πρωταθλήματος. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ίντερ για 3η συνεχόμενη φορά και για 16η στην ιστορία της. Θέση στο Champions League εξασφάλισαν επίσης η ΑΣ Ρόμα, η Γιουβέντους και η Φιορεντίνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Σέριε Α
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές Ιουλίου 1893
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 30 Ιουλίου του 1893. Μετά τις αλλαγές στο σύνταγμα στις αρχές του έτους, μειώθηκε ο αριθμός των μελών της Εθνοσυνέλευσης.
Οι εκλογές αμαυρώθηκαν από ταραχές στη Πέσχτερα, όπου έγιναν απόπειρες να κλέψουν τις κάλπες και δέχτηκε επίθεση ο εκλογικός αντιπρόσωπος, αξιωματικός. Ταραχές έγιναν στο Μπελογκραντσχίκ, όπου έγιναν προσπάθειες να αποτραπεί το κλείσιμο των εκλογικών τμημάτων μέχρι οι υποστηρικτές ενός υποψηφίου να φτάσουν εκεί. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν χαμηλή, κυρίως λόγω της αδιαφορίας σε αγροτικές περιοχές όπου η εθνική πολιτική δεν θεωρήθηκε σημαντική.
Υψίπεδο
Ο όρος χρησιμοποιείται τόσο για πεδινές επιφάνειες οι οποίες βρίσκονται μεταξύ ορεινών όγκων (Υψίπεδα των Άνδεων, των Άλπεων), οπότε είναι συνώνυμος με τον γεωγραφικό όρο οροπέδιο, (plateau), όσο και για εκτεταμένες εδαφικές εξάρσεις, οι οποίες υψώνονται στο μέσον πεδινών εκτάσεων (Υψίπεδο της Βραζιλίας). Ο όρος φέρεται πολλές φορές να χρησιμοποιείται στον πληθυντικό ως κύρια ονομασία του ίδιου υψιπέδου όπως π.χ. Υψίπεδα του Γκολάν, ή Υψίπεδα της Σκωτίας κ.ά.
Περιβάλλον
Η μειωμένη ατμοσφαιρική πίεση του υψηλού υψομέτρου συνδέεται συχνά με κρύο και ξηρασία, έλλειψη οξυγόνου και διοξειδίου του άνθρακα, έντονη ηλιακή και υψηλή υπεριώδη ακτινοβολία και άλλες επιδράσεις. Τα αποτελέσματα αυτών των επιδράσεων είναι σημαντικά και το γενικό περιβάλλον, η βλάστηση και η ζωή των ζώων είναι σημαντικά διαφορετική από εκείνα των πεδινών περιοχών.
Κλίμα
Το κλίμα των υψιπέδων ως μείζον κλιματικός τύπος προστίθεται συχνά στην κλιματική κατάταξη Κόπεν αν και δεν ήταν εξαρχής στο σύστημα που πρότεινε αρχικά ο βοτανολόγος-κλιματολόγος Βλαντίμιρ Κόπεν. Περιέχει όλα τα υψίπεδα, που δεν κατηγοριοποιούνται εύκολα από άλλους τύπους κλίματος. Η σύντμησή του στο σύστημα Koppen-Geiger-Pohl είναι (H) και προστέθηκε εκ των υστέρων. Σε γενικές γραμμές όσο αυξάνει το υψόμετρο, η θερμοκρασία, η πίεση, η ατμοσφαιρική υγρασία και η σκόνη ελλαττώνονται. Η μέωση των ατμοσφαιρικών μορίων έχει ως αποτέλεσμα υψηλή ατμοσφαιρική διαφάνεια και αυξημένη λήψη της ηλιακής ακτινοβολίας. Σε αυτόν τον κλιματικό τύπο ο υετός αυξάνεται, τουλάχιστον για τα πρώτα 4.000 μέτρα. Ρυθμιστικό ρόλο στη γενική εικόνα του κλίματος παίζει ο προσανατολισμός των πλαγιών του βουνού και η δυνατότητά του να απορροφά την ηλιακή ακτινοβολία ρυθμίζοντας τη θερμοκρασία και την αίσθηση ψύχους από την έκθεση στον αέρα.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί
Εθνική Ολλανδίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ολλανδίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών) εκπροσωπεί την Ολλανδία σε διεθνείς ποδοσφαιρικούς αγώνες (επίσημους και φιλικούς) σε αυτό το ηλικιακό επίπεδο. Ελέγχεται από τη Βασιλική Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Ο τωρινός προπονητής της ομάδας είναι ο Μάρτεν Στέκελενμπερχ. Συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-19.
Το 2000 συμμετείχε στην τελική φάση του τουρνουά, αλλά αποκλείστηκε στους ομίλους. Το 2001 αποκλείστηκε στον ενδιάμεσο προκριματικό γύρο, όπως και το 2002. Το 2003 αποκλείστηκε στο δεύτερο προκριματικό γύρο, όπως και το 2004 και 2005. Το 2006 δεν πέρασε από τον πρώτο προκριματικό γύρο και το 2007 αποκλείστηκε από το δεύτερο προκριματικό γύρο, όπως και το 2008, και 2009. Το 2010 συμμετείχε στην τελική φάση της διοργάνωσης, αλλά αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων. Το 2011 και το 2012 αποκλείστηκε στο δεύτερο προκριματικό γύρο. Το 2013 συμμετείχε στην τελική φάση του τουρνουά, αλλά και πάλι αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Ολλανδίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Λίμνη Αμάρα
Η Λίμνη Αμάρα (Lacul Amara) είναι μια λίμνη αλμυρού νερού που βρίσκεται στο δρόμο Σλομποζία - Μπουζάου κοντά στην Αμάρα στην Κομητεία Ιαλομίτσα της Ρουμανίας. αριστερά|μικρογραφία|Φωτογραφία της λίμνης Αμάρα, τραβηγμένη κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930-1940. Η λίμνη έχει επιφάνεια 132 εκταρίων, υδάτινο όγκο 2.600.000 κυβικών μέτρων, μήκος 4 χιλιομέτρων και πλάτος ανάμεσα σε 200 και 800 μέτρα ενώ το μέγιστο βάθος της είναι 3 μέτρα. Η λίμνη βρίσκεται σε βύθισμα καθώς δεν υπάρχει καμία σύνδεση με τον ποταμό Ιαλομίτσα. Λόγω της έλλειψης ετήσιας σταθερής παροχής γλυκού νερού και λόγω της διαδικασίας εξάτμισης που προκαλείται από το ξηρό κλίμα, η συγκέντρωση των αλάτων στο λίμνη είναι αρκετά υψηλή. Το υπέρτονο νερό είναι πλούσιο σε θειικά άλατα, διττανθρακικό οξύ, χλωρίδια, ιωδιούχα, βρωμίδια και άλατα μαγνησίου, το οποίο οδήγησε στο σχηματισμό μιας θεραπευτικής λάσπης που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων ασθενειών. Η γενική μεταλλική συγκέντρωση του νερού είναι περίπου 9.8 γραμμάρια ανά λίτρο. Η λάσπη της λίμνης αποτελείται από 39% οργανικών ουσιών, 41% ανόργανων ουσιών και 20% νερού. Το πάχος της στρώσης ιλύος είναι 30 με 60 εκατοστά. Η λάσπη είναι συνιστάται για τα άτομα με παθήσεις του κινητικού συστήματος, γυναικολογικές παθήσεις (ειδικά τη στειρότητα) και ασθένεις δερμάτωσης όλων των ειδών. Η λάσπη δεν συνιστάται σε άτομα με καρδιαγγειακές παθήσεις, νόσο του Γκρέιβς, άσθμα ή λοιμώδη νοσήματα.
Στην λίμνη Αμάρα απαντώνται διάφορα είδη θηλαστικών: 10 είδη πουλιών απαιτούν διατήρηση: ο μικρός ερωδιός, ο γκρι ερωδιός, ο λευκοπελαργός, ο καλοκαιριάτικος κύκνος και άλλα), 30 είδη πουλιών απαιτούν αυστηρή προστασία και 14 είδη πτηνών είναι κοινοτικού ενδιαφέροντος.
Το Θέρετρο Αμάρα βρίσκεται στις ακτές της λίμνης και έχει περίπου 2.000 θέσεις στέγασης σε τρία ξενοδοχεία. Με 507 δωμάτια, το ξενοδοχείο Λεμπάντα είναι το μεγαλύτερο στην περιοχή και ένα από τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλμυρές λίμνες Κατηγορία:Λίμνες της Ρουμανίας
(225270) 2009 SF30
Ο (225270) 2009 SF30 είναι ένας αστεροειδής της Κύριας ζώνης αστεροειδών με μέση απόσταση από τον Ήλιο 2,25 ΑΜ και εκκεντρότητα 0,205. Το απόλυτο μέγεθός του είναι 17,6. Η ανακάλυψη του έγινε από το Σπέισγουοτς έργο στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Κιττ Πικ στην Αριζόνα, στις 16 Σεπτεμβρίου του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Νίτσα Χατζηγεωργίου
Η Νίτσα Χατζηγεωργίου είναι ζωγράφος και εκπαιδευτικός Τέχνης
Γεννήθηκε στη Αμμόχωστο το 1950. Αποφοίτησε το 1968 από το Α΄ Θηλέων Λεμεσού. Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1983-84
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1983-84 ήταν η 45η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 13η φορά στην ιστορία της.
Νίτσα Χατζηγεωργίου
Εκπροσώπησε την Κύπρο σε σημαντικές εκθέσεις στο εξωτερικό αποσπώντας διακρίσεις. Το 1991 Εκπροσώπησε την Κύπρο στην 7η Τριενάλε Νέου Δελχί όπου της απονεμήθηκε χρυσό μετάλλιο για δύο έργα της.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1983-84
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1983-84 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1984-85.
Νίτσα Χατζηγεωργίου
Η Νίτσα Χατζηγεωργίου ζει και εργάζεται στην Λευκωσία.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1983-84
Σύστημα διεξαγωγής
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1984-85. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1984-1985.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1982-83, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1983-84 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1982-83 Ερμής Αραδίππου και Εθνικός Άχνας. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο Ολυμπιακός Λευκωσίας και ο ΑΠΟΠ Πάφου που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1983-84.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1983-1984
Φραντς Μποάζ
Ο Φραντς Ούρι Μποάζ (Franz Uri Boas, Μίντεν, Βεστφαλία, Γερμανική συνομοσπονδία 9 Ιουλίου 1858 – 21 Δεκεμβρίου 1942) ήταν Γερμανοαμερικανός ανθρωπολόγος και πρωτοπόρος της σύγχρονης ανθρωπολογίας, αποκαλούμενος και «πατέρας της αμερικανικής ανθρωπολογίας».
Σπουδές και ανθρωπολογία
Ο Μποάζ στη Γερμανία ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στην ψυχολογία, με εξειδίκευση στην ψυχοφυσική της αντίληψης, και κατόπιν έκανε μεταδιδακτορική μελέτη στη γεωγραφία. Συμμετείχε σε αποστολή στον βόρειο Καναδά, όπου σαγηνεύτηκε από τον πολιτισμό και τη γλώσσα των Ινουίτ της Νήσου Μπάφιν. Κατόπιν έκανε εργασία πεδίου με τους αυτόχθονες πολιτισμούς και γλώσσες του βορειοδυτικού Ειρηνικού. Το 1887 μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου εργάστηκε αρχικά ως έφορος στο Σμιθσόνιαν. Το 1899 έγινε καθηγητής της ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια όπου παρέμεινε ως το τέλος της σταδιοδρομίας του. Μέσω των μαθητών του, πολλοί από τους οποίους κατέλαβαν θέσεις σε ανθρωπολογικά τμήματα και ερευνητικά προγράμματα, ο Μποάζ επηρέασε βαθιά την ανάπτυξη της αμερικανικής ανθρωπολογίας. Ανάμεσα στους σημαντικότερους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Άλφρεντ Λούις Κρέμπερ, η Ρουθ Μπένεντικτ, ο Έντουρντ Σάπιρ, η Μάργκαρετ Μιντ και πολλοί άλλοι.
Επιστημονικός ρατσισμός
Επίσης, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αντιπάλους της άλλοτε δημοφιλούς ιδεολογίας του επιστημονικού ρατσισμού, της ιδέας ότι η φυλή είναι βιολογική έννοια και ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι καλύτερα κατανοητή μέσω της τυπολογίας των βιολογικών χαρακτηριστικών. Με μια σειρά πρωτοποριακών μελετών στη σκελετική ανατομία έδειξε ότι το κρανιακό σχήμα και μέγεθος είναι εξαιρετικά μεταβλητό εξαιτίας περιβαλλοντικών παραγόντων όπως είναι η διατροφή και η γενική υγεία, αντίθετα με τους ισχυρισμούς των ρατσιστών ανθρωπολόγων της εποχής του, που θεωρούσαν το σχήμα του κρανίου σταθερό φυλετικό χαρακτηριστικό. Ο Μποάζ με το έργο του έδειξε ότι οι διαφορές στην ανθρώπινη συμπεριφορά δεν καθορίζονται από βιολογικές προδιαθέσεις, αλλά είναι το αποτέλεσμα πολιτισμικών διαφορών που αποκτούνται μέσω της κοινωνικής μάθησης. Με αυτόν τον τρόπο εισήγαγε τον πολιτισμό ως κυρίαρχη έννοια για την περιγραφή των παρατηρούμενων διαφορών στη συμπεριφορά ανάμεσα σε ανθρώπινες ομάδες και ως κεντρική αναλυτική έννοια της ανθρωπολογίας.
Συνεισφορές στην ανθρωπολογία
Ανάμεσα στις μεγαλύτερες συνεισφορές του στην ανθρωπολογική σκέψη ήταν η απόρριψη των άλλοτε δημοφιλών εξελικτικών προσεγγίσεων στη μελέτη του πολιτισμού, που έβλεπαν όλες τις κοινωνίες να αναπτύσσονται μέσω μιας σειράς ιεραρχικών τεχνολογικών και πολιτισμικών φάσεων, με τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό στην κορυφή. Ο Μποάζ έδειξε ότι ο πολιτισμός αναπτύχθηκε ιστορικά μέσω των αλληλεπιδράσεων ομάδων ανθρώπων και της διάχυσης των ιδεών. Συνεπώς, δεν υπάρχει κάποια διαδικασία μέσω της οποίας προσωρούν οι κοινωνίες σε «υψηλότερες» πολιτισμικές μορφές. Τούτη η διάκριση ώθησε τον Μποάζ να απορρίψει την οργάνωση των εθνολογικών μουσείων που βασιζόταν σε μια ιδιαίτερη πολιτισμική φάση, προωθώντας την οργάνωση των εκθεμάτων βάσει της συγγένειας και της εγγύτητας των σχετικών πολιτισμικών ομάδων.
Εισήγαγε επίσης την ιδεολογία του πολιτισμικού σχετικισμού, σύμφωνα με την οποία οι πολιτισμοί δεν μπορούν να ταξινομηθούν αντικειμενικά ως ανώτεροι και κατώτεροι, καλύτεροι ή ορθότεροι. Όλοι οι άνθρωποι βλέπουν τον κόσμο μέσα από τον φακό του δικού τους πολιτισμού και τον κρίνουν σύμφωνα με κανόνες που απέκτησαν πολιτισμικά. Για τον Μποάζ το αντικείμενο της ανθρωπολογίας είναι να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο ο πολιτισμός βοηθά τους ανθρώπους να αντιληφθούν και να επικοινωνήσουν με τον κόσμο με διαφορετικούς τρόπους. Προκειμένου να το πετύχει αυτό, η ανθρωπολογία χρειάζεται να στραφεί στη μελέτη της γλώσσας και των πολιτισμικών πρακτικών των υπό μελέτη κοινωνιών.
Τέλος, ενώνοντας την αρχαιολογία, τη μελέτη του υλικού πολιτισμού και της ιστορίας και τη φυσική ανθρωπολογία, τη μελέτη της ποικιλίας στην ανθρώπινη ανατομία, με την εθνολογία, τη μελέτη της πολιτισμικής ποικιλίας και την περιγραφική γλωσσολογία, τη μελέτη των προφορικών αυτοχθόνων γλωσσών, Ο Μποάζ δημιούργησε μια τετράπτυχη ανθρωπολογία, η προσέγγιση της οποίας υπήρξε κυρίαρχη στην αμερικανική ανθρωπολογία του 20ού αι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί γλωσσολόγοι
Λάμποβο
Το Λάμποβο (αλβ.: Labovë) είναι χωριό της Αλβανίας, βόρεια του Αργυροκάστρου.
Ήταν κέντρο βορειοηπειρωτών ορθοδόξων Ελλήνων. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895 ήταν 701 κάτοικοι ενώ το 1913 η ελληνική στατιστική αναφέρει 580.
Στο Λάμποβο γεννήθηκαν οι εθνικοί ευεργέτες Ευάγγελος και Κωνσταντίνος Ζάππας που κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ίδρυσαν στο χωριό σχολικό συγκρότημα με δικές τους δαπάνες, που περιελάμβανε βιβλιοθήκη, αλληδοδιδακτικό σχολείο, σχολείο θηλέων και σχολή υφαντουργίας καθώς και ο ιερέας Βασίλειος Γκιώνης που σκοτώθηκε μαχόμενος το 1914 κατά την εξέγερση της Κορυτσάς στα πλαίσια του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα.
Σήμερα διασώζονται στα χωριό απομεινάρια του αρχοντικού της οικογένειας Ζάππα και γενικά ο οικισμός παρουσιάζει έντονα σημάδια εγκατάληψης. Κατά τα τελευταία έτη έχουν γίνει ενέργειες για ανάδειξη του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Μαριόν Κοτιγιάρ
Η Μαριόν Κοτιγιάρ (Marion Cotillard), 30 Σεπτεμβρίου 1975) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, μοντέλο και τραγουδίστρια. Στις διακρίσεις της περιλαμβάνεται μια βράβευση με Όσκαρ, μια Χρυσή Σφαίρα, και ένα Βραβείο BAFTA, όλα για την ερμηνεία της στην ταινία του 2007, «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο» (La Môme /La Vie En Rose). Έχει επίσης λάβει δύο Βραβεία Σεζάρ, που είναι τα σημαντικότερα βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο για τον γαλλικό κινηματογράφο.
Κρατά μια διακεκριμένη θέση στο πλάι της Σιμόν Σινιορέ ως η μόνη Γαλλίδα ηθοποιός που κέρδισε Βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείας Ερμηνείας. Είναι επίσης η πρώτη νικήτρια του συγκεκριμένου βραβείου για μη-αγγλόφωνο ρόλο από το 1960, οπότε και η Σοφία Λόρεν είχε βραβευτεί για την ερμηνεία της στην ταινία Η Ατιμασμένη (La Ciociara). Η Κοτιγιάρ είναι επίσης η μοναδική βραβευμένη της Ακαδημίας για ερμηνεία στη γαλλική γλώσσα.
Προσωπική Ζωή
Γεννήθηκε στο Παρίσι και μεγάλωσε στην Ορλεάνη στους κόλπους μιας οικογένειας καλλιτεχνών. Η μητέρα της είναι κωμικός και ο πατέρας της σκηνοθέτης. Επίσης και οι δύο διδάσκουν τη δραματική τέχνη. Έχει δύο δίδυμους μικρότερους αδερφούς, τον Κουέντιν και τον Γκιγιόμ, ο πρώτος γλύπτης και ζωγράφος κι ο δεύτερος συγγραφέας.
Την περίοδο αυτή η Κοτιγιάρ διατηρεί δεσμό με το Γάλλο ηθοποιό Γκιγιόμ Κανέ.
Η Κοτιγιάρ έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη την οικολογική της συνείδηση και έχει υπηρετήσει σαν εκπρόσωπος της Greenpeace.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα της στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Τον πρώτο της ρόλο στο θεατρικό «Y a des nounous dans le placard» σκηνοθετούσε ο εξάδελφός της Λορέν Κοτιγιάρ. Το 1994 κέρδισε το πρώτο βραβείο του Κονσερβατορίου της Δραματικής Τέχνης στην Ορλεάνη. Απέκτησε φήμη προς το τέλος της δεκαετίας του ‘90 όταν επιλέχθηκε να παίξει στην ταινία του Λυκ Μπεσόν, «Taxi», σαν Λιλί Μπερτινό, έναν ρόλο που επανέλαβε σε δύο ακόμη συνέχειες. Κέρδισε πολύ καλές κριτικές και την προσοχή των σινεφίλ όταν υποδύθηκε δύο δίδυμες κοπέλες που αντάλλαξαν ζωές μετά το θάνατο της μίας στην ταινία «Les Jolies Choses».
Αν και είναι περισσότερο γνωστή στη Γαλλία, η Κοτιγιάρ γίνεται σταδιακά γνωστή και έξω από τη χώρα της. Το 2003, πρωταγωνίστησε στη ρομαντική κομεντί του Γιαν Σαμιουέλ Αγάπα με αν τολμάς (Jeux d’ enfants). Κατόπιν συμμετείχε στην ταινία του Τιμ Μπάρτον Big Fish: Αληθινές ιστορίες, δίπλα στον Μπίλι Κράνταπ και τον Άλμπερτ Φίνεϋ, στην πρώτη της στο αγγλόφωνο κοινό. Η Κοτιγιάρ ερμήνευσε στη συνέχεια, το 2004 την δολοφονική Τίνα Λομπάρντι στην ταινία του Ζαν Πιερ Ζενέ, «Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες» (Un long dimanche de fiançailles). Το 2006 εμφανίστηκε στην ταινία του Ρίντλεϋ Σκοτ «Μια Καλή Χρονιά» (A Good Year).
Επιλέχθηκε ανάμεσα σε χιλιάδες υποψήφιες να υποδυθεί την πασίγνωστη Γαλλίδα τραγουδίστρια Εντίθ Πιάφ στη βιογραφική ταινία του Ολιβιέ Νταάν «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο» (La Môme / La Vie En Rose), κερδίζοντας εξαιρετικές κριτικές και υποψηφιότητες σε μερικές από τις επιφανέστερες εκδηλώσεις κινηματογραφικών βραβείων παγκοσμίως, με αποκορύφωμα ένα Βραβείο Α' Γυναικείας Ερμηνείας στην 80η απονομή των Όσκαρ, όπου κατάφερε να κερδίσει το φαβορί για το βραβείο Τζούλι Κρίστι επίσης υποψήφια για την ταινία «Υστερόγραφο μιας Σχέσης» (Away from Her).
Υποδύθηκε τη Λουίζα Κοντίνι στη μεταφορά στον κινηματογράφο του βραβευμένου με Τόνυ μιούζικαλ «Nine». Την ταινία σκηνοθέτησε ο Ρομπ Μάρσαλ και κυκλοφόρησε εντός του 2009.
Βραβεύσεις και Υποψηφιότητες
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Βραβεία BAFTA Βράβευση:
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Βοστώνης Βράβευση:
Critics' Choice Awards Υποψηφιότητα:
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Σικάγου Υποψηφιότητα:
Βραβεία Σεζάρ Βράβευση:
European Film Awards Υποψηφιότητα:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Βραβεία Κύκλου Κριτικών Λονδίνου Υποψηφιότητα:
Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Παλμ Σπρινγκς Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Γιώργος Φαμέλης
Βιογραφικό
Ως ποδοσφαιριστής ο Γιώργος Φαμέλης είχε πλούσια καριέρα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Α.Ο. Βουλιαγμένης και το 1988 πήγε στην ΑΕΚ. Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή και ήταν μέλος της μεγάλης ΑΕΚ του Ντούσαν Μπάγεβιτς, που κατέκτησε πρωταθλήματα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Στη συνέχεια έπαιξε στον Απόλλων Αθηνών και ακολούθως για 3 χρόνια στον Πανιώνιο. Στο τέλος της καριέρας του έπαιξε στον Παναιτωλικό, τον οποίο βοήθησε να ανέβει στη Β΄ Εθνική το 1995-96.
Σήμερα εργάζεται ως ανιχνευτής ταλέντων (σκάουτερ) στην ομάδα του Παναθηναϊκού.
Ζάβροχο Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ζάβροχο βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, κτισμένο σε καταπράσινη περιοχή με πολλά τρεχούμενα νερά. Απέχει 56 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα, 23 ΒΔ. από το Καλπάκι και 16 χλμ. ΒΑ. από τον συνοριακό σταθμό Κακαβιάς. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μαυροπούλου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μαυρόπουλο και τη Χρυσόδουλη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μαυροπούλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 37 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Μέσα παραγωγής
Στην οικονομία και την κοινωνιολογία, μέσα παραγωγής εννοούνται οι φυσικές και μη χρηματοοικονομικές εισροές που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών με οικονομική αξία. Αυτές περιλαμβάνουν πρώτες ύλες, εγκαταστάσεις, μηχανήματα και εργαλεία που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών.
Τα μέσα παραγωγής αποτελούνται από δύο μεγάλες κατηγορίες αντικειμένων: μέσα εργασίας (εργαλεία, εργοστάσια, υποδομές κ.λπ.), φυσικοί πόροι και πρώτες ύλες. Σε μια αγροτική κοινωνία το κύριο μέσο παραγωγής είναι το χώμα και το φτυάρι. Σε μια βιομηχανική κοινωνία τα μέσα παραγωγής περιλαμβάνουν εργοστάσια και ορυχεία.
Μαρξισμός
Στα έργα του Μαρξ, η διαδικασία της κοινωνικοοικονομικής εξέλιξης βασίζεται στην προϋπόθεση των τεχνολογικών βελτιώσεων στα μέσα παραγωγής. Συναρτήσει με τις τεχνολογικές βελτιώσεις στα μέσα παραγωγής, οι νέες τεχνολογίες και οι επιστημονικές ανακαλύψεις μπορούν να αναδιατάξουν τη δομή της αγοράς, να δημιουργήσουν μαζικό οικονομικό αντίκτυπο και να διαταράξουν το σύνολο κερδών στην οικονομία. Ο περαιτέρω αντίκτυπος μπορεί να οδηγήσει σε ορισμένες μορφές εργατικής δύναμης οικονομικά περιττές και μη ανταγωνιστικές, ακόμη και σε αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας.
Αυτές οι αντιφάσεις εκδηλώνονται με τη μορφή ταξικών συγκρούσεων, οι οποίες αναπτύσσονται σε ένα σημείο όπου ο υπάρχων τρόπος παραγωγής καθίσταται μη βιώσιμος, είτε καταρρέοντας είτε οδηγώντας σε μια κοινωνική επανάσταση. Οι αντιφάσεις επιλύονται με την εμφάνιση ενός νέου τρόπου παραγωγής που βασίζεται σε ένα διαφορετικό σύνολο κοινωνικών σχέσεων που περιλαμβάνει, κυρίως, διαφορετικά πρότυπα ιδιοκτησίας για τα μέσα παραγωγής. Η μαρξιστική άποψη είναι ανήκουν σε αυτούς που τα χρησιμοποιούν.
Στιβ Ριβς
Ο Στίβεν Λέστερ Ριβς (αγγλικά: Stephen Lester Reeves (21 Ιανουαρίου 1926 - 1 Μαΐου 2000) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας αθλητής μπόντι μπίλντερ, ηθοποιός και φιλάνθρωπος. Έγινε διάσημος στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ως αστέρας του κινηματογράφου σε ιταλικές επικές ταινίες, υποδυώμενος χαρακτήρες δυνατών ανδρών όπως ο Ηρακλής, ο Γολιάθ και ο Σάντοκαν.
Στο αποκορύφωμα της καριέρας του, ήταν ο υψηλότερος αμειβόμενος ηθοποιός στην Ευρώπη. Αν και είναι πιο γνωστός για την απεικόνιση του Ηρακλή, ωστόσο τον υποδύθηκε μόνο μόνο δύο φορές: στους Άθλους του Ηρακλή (1958), και στο σικουέλ του 1959, Ο Ηρακλής και η βασίλισσα της Λυδίας. Μέχρι το 1960, ο Ριβς κατατάχθηκε ως ο νούμερο ένα ηθοποιός του box-office σε 25 χώρες σε όλο τον κόσμο.
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Γεννημένος στη Γλασκόβη της Μοντάνα, το 1926, ο Ριβς μετακόμισε στην Καλιφόρνια σε ηλικία 10 ετών με τη μητέρα του Γκόλντι Ριβς, αφού ο πατέρας του Λέστερ Ντελ Ριβς πέθανε σε αγροτικό ατύχημα. Ο Ριβς ανέπτυξε ενδιαφέρον για το bodybuilding στο γυμνάσιο Κάστλεμοντ και εκπαιδεύτηκε στο γυμναστήριο του Εντ Γιάρικ στο Όκλαντ της Καλιφόρνια.
Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, στρατολογήθηκε στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και υπηρέτησε στις Φιλιππίνες. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, ο Ριβς πήγε στο Σαν Φρανσίσκο όπου παρακολούθησε το California Chiropractic College.
Άρχισε να συμμετέχει σε διαγωνισμούς bodybuilding και το 1947 αναδείχθηκε ως Mr. America και Mr. World το 1948. Ακουλούθησε στη συνέχεια ο τίτλος του Mr. Universe το 1950. Αναδείχθηκε Mr. Olympia δεκαπέντε χρόνια μετά το 1965. Εκείνο το έτος γνώρισε έναν καλλιτεχνικό πράκτορα ο οποίος του πρότεινε να ασχοληθεί με την υποκριτική.
Σέσιλ Β. Ντε Μιλ
Ο Ριβς μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στη σχολή της Στέλλας Άντλερ, αλλά μετά από κάποιο λόγο αποχώρησε και του δόθηκε επιστροφή χρημάτων. Συνέχισε τις σπουδές του αντ 'αυτού στη Θεατρική Σχολή της Θεοδώρας Ίρβιν. Ο πρώτος του ρόλος ήταν κωμικός υποδυώμενος τον Ντικ Μπάρνεϊ.
Ένας από τους ανιχνευτές ταλέντων του Σέσιλ Ντε Μιλ τον είδε και τον έκανε δοκιμαστικά για την ταινία Σάμψων και Δαλιδά (1949). Εκεί ο Ριβς έκανε ένα επταετές συμβόλαιο με την Paramount. Ο Ριβς ανέφερε ότι ο Ντε Μιλ ήθελε να του δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά είπε στον Ριβς ότι έπρεπε να χάσει 15 κιλά για να φαίνεται πειστικός στην κάμερα. Ο Ριβς ανέφερε ότι προσπάθησε να χάσει το βάρος του και εργάστηκε για την προετοιμασία του ρόλου του για τρεις μήνες. Στη συνέχεια, ο Ντε Μιλ του είπε ότι επρόκειτο να δώσει το ρόλο στον Βίκτωρ Μάντσουρ.
Πρώιμες εμφανίσεις
Το 1949, ο Ριβς πήρε έναν τηλεοπτικό ρόλο τύπου Ταρζάν που ονομαζόνταν Kimbar of the Jungle και το 1950. Εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά Stars Over Hollywood και στο επεισόδιο "Prison Doctor" με τον Ρέιμοντ Μπαρ. Εμφανίστηκε επίσης στην τηλεοπτική σειρά Topper.
Το 1954, πήρε έναν μικρό υποστηρικτικό ρόλο ως αστυνομικός στην ταινία Jail Bait του Εντ Γουντ. Ήταν η πρώτη του ταινία και κέρδισε το βραβείο Screen Actors Guild. «Είχα ένα κοστούμι ανά πάσα στιγμή», θυμάται ο ίδιος αργότερα. «Είχα ακόμη γραβάτα. Μόλις είχα βγάλει το πουκάμισό μου μία φορά. Αυτές ήταν οι μέρες, ε;». Την ίδια χρονιά ο Ριβς πήρε μέρος στο μιούζικαλ «Αθηνά» της MGM, υποδυώμενος έναν φίλο του χαρακτήρα της Τζέιν Πάουελ. Αυτές οι δύο ταινίες είναι οι μόνες που έκανε ο Ριβς στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου χρησιμοποιήθηκε η πραγματική του φωνή. Ο Ριβς έπαιξε σε ιταλικές ταινίες για το υπόλοιπο της καριέρας του, όπου όλοι οι διάλογοι και τα ηχητικά εφέ προστέθηκαν μετά την παραγωγή.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1954, ο Ριβς πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Που είναι ο Ρέιμοντ; του ABC, με πρωταγωνιστή τον Ρέι Μπόλγκερ ως Ρέιμοντ Γουάλλας. Ο Ριβς υποδύθηκε έναν καλογυμνασμένο υπάλληλο γραφείου τον οποίο βλέπει ο Γουάλλας στη συντροφιά της φίλης του, Σούζαν. Το 1955, ο Ριβς εμφανίστηκε σε δύο παραστάσεις του Μπρόντγουει: το Κισμέτ και το The Vamp. Τότε αποφάσισε να σταματήσει να δουλεύει ως ηθοποιός και εργάστηκε για τα American Health Studios στις δημόσιες σχέσεις, ανοίγοντας ο ίδιος ένα γυμναστήριο.
Ηρακλής
Στην Ιταλία, ο σκηνοθέτης Πιέτρο Φραντζίσι ήθελε να κάνει μια ταινία για τον Ηρακλή, αλλά δεν μπορούσε να βρει κανέναν κατάλληλο ηθοποιό για να παίξει το ρόλο. Η κόρη του συνέστησε τον Ριβς με βάση την εμφάνισή του στο μιούζικαλ Αθηνά και ο Φραντζίσι του προσέφερε το ρόλο και ένα αεροπορικό εισιτήριο για την Ιταλία. Ο Ριβς στην αρχή δεν πίστευε ότι ήταν σοβαρός, αλλά τελικά συμφώνησε και πήγε στην Ιταλία για να κάνει την ταινία με την αμοιβή του να ήταν 10.000 δολάρια.
Οι «Άθλοι του Ηρακλή» ήταν μια σχετική χαμηλού προϋπολογισμού επική ταινία βασισμένο χαλαρά στις ιστορίες του Ιάσονα και των Αργοναυτών, αν και εισήγαγε τον Ηρακλή στον ηγετικό ρόλο. Η ταινία αποδείχθηκε δημοφιλής στην Ευρώπη. Αυτό που προκάλεσε διεθνή αίσθηση ήταν όταν τα δικαιώματα διανομής των ΗΠΑ αγοράστηκαν από τον Τζο Λεβάιν, ο οποίος ξόδεψε πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια για την προώθησή της ταινίας, μετατρέποντας την σε μια μεγάλη επιτυχία στο box office, κερδίζοντας 5 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1959. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη έως ότου ο Ριβς είχε ήδη κάνει τέσσερις ακόμη ταινίες στην Ευρώπη.
Η πρώτη από αυτές ήταν μια συνέχεια των Άθλων του Ηρακλή, το «Ο Ηρακλής και η βασίλισσα της Λυδίας» (1959), επίσης σε σκηνοθεσία του Φραντσίζι. Ο Ριβς πληρώθηκε με την ίδια αμοιβή, αν και ο μισθός του θα διπλασιαζόταν από τότε. Αυτή η ταινία ήταν μια άλλη τεράστια επιτυχία, καθώς ήταν η τρίτη πιο δημοφιλής ταινία στη Βρετανία το 1960. Ωστόσο, ο Ριβς δεν θα υποδυώταν ξανά τον Ηρακλή, παρά την ταύτιση του με τον ρόλο.
Η τρίτη ταινία του Ριβς ήταν στον Λευκό Πολεμιστή (1959), βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Λέων Τολστόι, όπου υποδύθηκε τον Χάτζι Μουράτ, έναν Τσετσένο αρχηγό του 19ου αιώνα που οδήγησε τους πολεμιστές του σε μια μάχη ενάντια στους Ρώσους εισβολείς.
Ο Ριβς στη συνέχεια είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Εμίλιο στο «Τρόμος των Βαρβάρων», ωστόσο όταν η American International Pictures αγόρασε τα δικαιώματα διανομής για τις ΗΠΑ άλλαξε τον τίτλο ως Ο Γολιάθ και οι Βάρβαροι (1959), με τον χαρακτήρα του Ριβς να μετονομάζεται σε «Γολιάθ». Η ταινία κέρδισε 1,6 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική κατά την αρχική της κυκλοφορία, όπου είχε διπλά έσοδα μαζί με το Σημάδι του Μονομάχου.
Τραυματισμός
Ο Στιβ Ριβς υποδύθηκε τον Γλαύκο στις Τελευταίες Μέρες της Πομπηίας (1959) του Σέρτζιο Λεόνε, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Σερ Έντουαρντ Μπάλγουερ-Λύττον. Κατά τη διάρκεια της κινηματογράφησης, ο Ριβς έβγαλε τον ώμο του όταν το άρμα του χτύπησε σε ένα δέντρο. Τραυματίστηκε ξανά καθώς κολυμπούσε σε μια επόμενη υποβρύχια σκηνή διαφυγής. Οι τραυματισμοί αυτοί θα επιδεινωθούν μετά από κάθε επόμενη ταινία του, οδηγώντας τον τελικά στην αποχώρησή του από τον κινηματογράφο.
Μετέπειτα ρόλοι
Ο επόμενος ρόλος του Ριβς ήταν στον Γίγα του Μαραθώνα (1959) όπου πρωταγωνίστησε ως Φειδιππίδης, ο διάσημος αγγελιοφόρος του πολέμου στη Μάχη του Μαραθώνα. Μέχρι τώρα η επιτυχία του Ριβς ήταν τέτοια που οι επόμενες ταινίες του θα γίνονταν από σκηνοθέτες του Χόλυγουντ: Ο Γίγας του Μαραθώνα σκηνοθετήθηκε από τους Μάριο Μπάβα και Ζακ Τουρνέ. Σύμφωνα με τα αρχεία της MGM, η ταινία κέρδισε 1.335.000 δολάρια στις ΗΠΑ και τον Καναδά και 1,4 εκατομμύρια δολάρια σε άλλες χώρες με αποτέλεσμα κέρδος 429.000 δολαρίων.
Ο Ριβς στο Μόργκαν, ο Πειρατής (1960) υποδύθηκε για πρώτη φορά τον πειρατή και αυτοαποκαλούμενο κυβερνήτης της Τζαμάικα, καπετάνιο Χένρι Μόργκαν. Την ταινία σκηνοθέτησαν οι Άντρε Ντε Τοθ και Πρίμο Ζέγκλιο. Στη συνέχεια έκανε τον «Ανατολίτη», στο Κλέφτη της Βαγδάτης (1961), υποδυώμενος τον Καρίμ, σε σκηνοθεσία του Άρθουρ Λούμπιν.
Στον Δούρειο Ίππο της Τροίας (1961) ο Ριβς υποδύθηκε τον Αινέα της Τροίας, απέναντι από τον Τζον Ντρου Μπάριμορ. Συν-πρωταγωνίστησε με τον Γκόρντον Σκοτ στη Μονομαχία των Τιτάνων (1961) σε σκηνοθεσία του Σέρτζιο Κορμπούτσι, υποδυώμενοι τους Ρομύλους και Ρόμους αντίστοιχα. Ο Ριβς υποδύθηκε τον Ράντους, τον γιο του Σπάρτακου στον Σκλάβο (1962) και έπειτα επανέλαβε τον ρόλο του ως Αινέας στο Πόλεμος των Τρώων (1962).
Τελευταίοι ρόλοι
Ο Ριβς υποδύθηκε τον Σαντοκάν σε δύο ταινίες, που σκηνοθετήθηκαν από τον Ουμπέρτο Λένζι: στο Σαντοκάν ο Μέγας (1963) και οι Πειρατές της Μαλαισίας (1964). Ο Ριβς ανέφερε ότι μέχρι εκείνο το στάδιο η αμοιβή του ήταν 250.000 δολάρια ανά ταινία.
Το 1968, εμφανίστηκε στην τελευταία του ταινία, ένα σπαγγέτι γουέστερν που συν-έγραψε, με τίτλο: I Live For Your Death!. «Κατέληξα με ένα έλκος από αυτό», είπε ο Ριβς αργότερα. «Αυτή ήταν η τελευταία μου ταινία».
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ριβς απέρριψε έναν ρόλο στον Dr. No (1962) λόγω του χαμηλού μισθού που του προσέφεραν οι παραγωγοί. Ο Ριβς απέρριψε επίσης το ρόλο στη ταινία Για μια χούφτα δολάρια (1964) που τελικά τον πήρε ο Κλιντ Ίστγουντ, επειδή δεν πίστευε ότι οι Ιταλοί θα μπορούσαν να κάνουν ένα γουέστερν βασισμένο σε μια ιαπωνική ταινία με σαμουράι.
Ύστερη καριέρα
Ο Ριβς αποφάσισε να αποσυρθεί για διάφορους λόγους: άγχος, τραυματισμοί και πτώση στην αγορά των ταινιών του. Είχε κερδίσει αρκετά για να αποσυρθεί και μετακόμισε στο Ράντσο Suncrest Stock 360 στρεμμάτων που αγόρασε στο Τζάκσονβιλ λίγο έξω από το Μέντφορντ του Όρεγκον - 33 μίλια βόρεια των συνόρων της Καλιφόρνια. Εκεί ο Ριβς άρχισε να εκτρέφει άλογα και προώθησε το bodybuilding χωρίς αναβολικά. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες της ζωής του, τις πέρασε στο Βάλεϊ Σέντερ της Καλιφόρνια όπου αγόρασε ένα ράντσο με αποταμιεύσεις από την κινηματογραφική του καριέρα και έζησε εκεί με τη δεύτερη σύζυγό του, την Αλίν, μέχρι το θάνατό της το 1989.
Θάνατος
Την 1η Μαΐου 2000, ο Στιβ Ριβς πέθανε από θρόμβωση αίματος μετά από χειρουργική επέμβαση που είχε κάνει δύο ημέρες νωρίτερα στο Νοσοκομείο Πάλομαρ στο Εσκοντίντο της Καλιφόρνια, όπου και η δεύτερη σύζυγός του είχε επίσης πεθάνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές
Νίκος Καρανικόλας
Ο Νίκος Καρανικόλας ήταν Έλληνας συνθέτης που συνεργάστηκε με γνωστούς Έλληνες ερμηνευτές.
Γεννήθηκε στα Σφαγεία, στα Πετράλωνα της Αθήνας, στις 26 Φεβρουαρίου 1929. Μπήκε στη δισκογραφία το 1961 με το «Ψάχνω να βρω καμιά γωνιά». Επίσης, ήταν σύζυγος της γνωστής τραγουδίστριας Βούλας Γκίκα. Απεβίωσε το 2003 σε ηλικία 74 ετών και τάφηκε στο 3ο Νεκροταφείο Νίκαιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Μπρους ΜακΛάρεν
Ο Μπρους ΜακΛάρεν (αγγλικά: Bruce Leslie McLaren, Ώκλαντ Νέας Ζηλανδίας, 30 Αυγούστου 1937 - Γκούντγουντ Ηνωμένου Βασιλείου, 2 Ιουνίου 1970) ήταν Νεοζηλανδός επιχειρηματίας και οδηγός αγώνων, ο οποίος το 1963 ίδρυσε την ομώνυμη ομάδα της Φόρμουλα 1.
Καριέρα στη Φόρμουλα 1
Η 1η συμμετοχή του Μακλάρεν σε αγώνα Φόρμουλα 1 ήταν το Γκραν Πρι της Νέας Ζηλανδίας του 1958 με την ομάδα στην οποία ήταν ο Αυστραλός Τζακ Μπράμπαμ, ο οποίος του είχε πει να πάρει τη θέση η οποία είχε μείνει κενη. Την 1 Απριλίου του 1963 αποφάσισε να ιδρύσει την ομώνυμη ομάδα, η οποία βρίσκεται εκεί από το 1966.
Θάνατος
Στις 2 Ιουνίου του 1970 ο Μακλάρεν βρέθηκε στο Γκούντγουντ του Ηνωμένου Βασιλείου, για να δοκιμάσει ένα μονοθέσιο της ομάδας του. Αλλά αυτή έμελε να ήταν και η τελευταία του, καθώς κατά τη διάρκεια αυτής της δοκιμής έχασε τη ζωή του όταν έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου το οποίο οδηγούσε και με περισσότερα από 300 χιλιόμετρα έπεσε στα προστατευτικά ελαστικά. Η κηδεία του έγινε στις 4 Ιουνίου 1970 στην πατρίδα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παράγοντες της Φόρμουλα 1
Ποταμός Μάρα
thumb|Γέφυρες (παλιά και νέα) του ποταμού στα σύνορα Κένυας-Τανζανίας Ο Μάρα (αγγλ. Mara River) είναι ποταμός της ανατολικής Αφρικής με μήκος 395 χιλιόμετρα. Πηγάζει από Κομητεία Νάροκ της Κένυας και καταλήγει στην ομώνυμή του Περιφέρεια Μάρα της Τανζανίας, όπου εκβάλλει στη Λίμνη Βικτόρια (τη μεγαλύτερη σε έκταση λίμνη της Αφρικής).
Ρους και περιοχές
Η λεκάνη απορροής του Μάρα έχει έκταση 13.504 km², τα δύο τρίτα περίπου αυτής στην Κένυα και το ένα τρίτο στην Τανζανία.