cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Χατζηκωστής
Βίος
Έγραψε μελέτες και δοκίμια σε θέματα ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας, βιογραφίες, συνέταξε ανθολογίες και ασχολήθηκε με τη λαογραφία, την ιστορία και τη λογοτεχνική κριτική. Έγραψε στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους το Κεφάλαιο για την Ρωμαιοκρατία στην Κύπρο. Είναι για δεκαετίες τακτικός συνεργάτης του περιοδικού Πνευματική Κύπρος, όπου δημοσίευσε μεγάλο μέρος των εργασιών του. Συνεργάστηκε με το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου και με το περιοδικό Λαογραφική Κύπρος, του οποίου διετέλεσε μέλος της εκδοτικής ομάδας. Είναι ένας από τους βασικούς συντάκτες της Μεγάλης Κυπριακής Εγκυκλοπαίδειας, στην οποία έγραψε εκατοντάδες λήμματα. Το μεγαλύτερο μέρος του συγγραφικού του έργου, συγκεντρωμένο σε περισσότερο από 40 βιβλία, αποτελείται από δοκίμια, μελέτες, λογοτεχνικές κριτικές, ιστορικά, χρονικά και βιογραφικά έργα, καθώς και ανθολογίες, μεταφράσεις και σχολικά.
Σε περιοδικά και εφημερίδες βρίσκονται ακόμη εκατοντάδες δημοσιεύματά του και 125 περίπου βιβλιοκρισίες. Εκτός από την μετάφραση από τα αγγλικά του βιβλίου Η φύση και η ανάπτυξη του Δράματος, μετέφρασε από τα ιταλικά τέσσερα βιβλία λογοτεχνίας και συνέταξε, σε μετάφραση, ανθολογία ιταλικής ποίησης. Επίσης αξιόλογο έργο του Γεωργίου Χατζηκωστή είναι η συγκέντρωση, μελέτη και έκδοση σε τρεις τόμους του ιδιαίτερα σημαντικού Αρχείου του λογίου και αγωνιστή Ροδίωνος Π. Γεωργιάδη (έκδοση Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, Λευκωσία, 2008).
Για την προσφορά του στα γράμματα και την εκπαίδευση ο Γεώργιος Ν. Χατζηκωστής τιμήθηκε από τον Ελληνικό Πνευματικό Όμιλο Κύπρου με το Βραβείο Γραμμάτων, από τον Δήμο Ερμούπολης Σύρου και το υπουργείο Παιδείας Κύπρου για το εκπαιδευτικό του έργο, από το Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ για τη διατήρηση της μνήμης και την προβολή του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα του 1955, από την ιταλική κυβέρνηση για την προβολή της ιταλικής λογοτεχνίας και πολιτισμού, από την Οργάνωση Ελλήνων Λειτουργών Μέσης Εκπαιδεύσεως Κύπρου για τη συνολική του προσφορά στην πολιτιστική ανάπτυξη της Κύπρου και από τον Σύνδεσμο Φιλολόγων Κύπρου «Στασίνος» για την προσφορά του στην ελληνική Παιδεία και τη Φιλολογία.
Δοκίμια, μελέτες, λογοτεχνική κριτική
1. ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ  ΤΡΑΓΙΚΟΥ  ΣΤΗΝΠΟΙΗΣΗ  ΤΟΥ  ΓΙΩΡΓΟΥ  ΣΕΦΕΡΗ  (1969)
2. ΤΟ ΓΝΩΜΟΛΟΓΙΚΟ-ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΟΝ ΛΥΡΙΚΟ ΛΟΓΟ  ΤΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΗ (1970)
3. ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ (1970)
4. ΜΕ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΣΠΑΘΙ - Ἀγῶνες τῶν Λογίων τῆς δουλείας γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἔθνους (1971)
5. Η ΧΑΜΕΝΗ ΕΔΕΜ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗ ΜΥΡΙΒΗΛΗ (1972, 1992)
6. ΦΩΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑΣ - Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ (μὲ εἰκονογράφηση Ἀνδρέα Λαδόμματου (1972, 2011)
7. Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ (1976)
8. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ - Προσεγγίσεις στὸν ποιητὴ καὶ τὸ ἔργο του (1984)
9. ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑΤΑ, ΔΩΡΕΕΣ ΚΑΙ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΤΟ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ (1993)
10. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΡΑΜΑ  LA  PISANELLA  TOY  GABRIELE D’ ANNUNZIO (2001)
11. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ - Ἑρμηνευτικὲς καὶ διδακτικὲς προτάσεις (μὲ τὴν Κίκα ὈΛυμπίου) (2002)
12. ΚΕΡΑΜΙΟΝ ΥΔΑΤΟΣ - Συναγωγὴ κειμένων (2004)
15. ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΕΝΟ ΜΟΧΘΟ (2011)
16. ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΧΘΟ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ (2011)
17. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ (2012)
18. ΚΕΡΑΜΙΟΝ ΥΔΑΤΟΣ Β´ - Συναγωγὴ κειμένων (2013)
Ιστορία, χρονικό, βιογραφία
19. ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ - ὁ ἥρωας καὶ ὁ ποιητής (1965, 1980, 1984, 1995, 2011)
20. ΩΡΕΣ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ (1969)
21. ΟΙ ΠΑΛΑΜΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ (1973)
22. ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (1982, 2012)
23. ΕΠΟΣ ΚΑΙ  ΜΑΡΤΥΡΙΟ  -  οἱ  κύπριοι  ἥρωες  τοῦ  ἀλβανικοῦ  ἔπους  καὶ  τῆς  ἐθνικῆς  ἀντίστασης Ροδίων καὶ   Μιλτιάδης Γεωργιάδης (1995)
24. ΠΑΦΙΟΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ (2002)
25. ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ (2009)
26. ΣΤΟΝ ΑΓΡΟ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ (2011)
27. Η ΠΑΦΟΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ (2011)
Ανθολόγηση
29. ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΞΑΝΘΟΥ ΛΥΣΙΩΤΗ (1991)
30. ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΙΣΤΟΡΙΑ  ΚΑΙ  ΤΗ ΖΩΗ  ΤΟΥ  ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΥ  ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ (1993)
31. ΜΝΗΜΗΣ ΧΑΡΙΝ - ἡ πνευματικὴ κληρονομιὰ τοῦ Νικόλα Χατζηκωστῆ (1998)
Μετάφραση
32. Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ (τοῦ R.F.Clarke) (1973)
34. Η ΠΙΖΑΝΕΛΛΑ (LA PISANELLA) (τοῦ Gabriele D’ Annunzio) (2001)
35. ΣΕΛΙΔΕΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ (δίγλωσση ἔκδοση) (2003)
36. ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ (LA FAVOLA DEL FIGLIO CAMBIATO) (τοῦ Luigi Pirandello) (2003)
37. ΑΡΤΕΜΗ ΚΑΙ ΤΟΥΝΤΑ (DIANA E LA TUDA) (τοῦ Luigi Pirandello) (2004)
Σχολικά
38. ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΙΧΟΥΡΓΙΚΗ (1969)
Άλλα
39. KTIMA AND NEW PAPHOS - a brief history and tourist guide (1970)
40. ΠΑΦΟΣ, ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ – PAPHOS TOURIST GUIDE (1977)
Πηγές
Βιογραφικό σημείωμα Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. Στ'(1976), σελ.656
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Ούλκερσπορ
Η Ούλκερσπορ (τουρκικά: Ülkerspor), γνωστή ως Ούλκερ (Ülker), ήταν επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα την Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Διεξήγαγε τους εντός έδρας αγώνες της στο Αμπντί Ιπεκτσί Σπορ Σαλονού, χωρητικότητας 12.270 θεατών.
Ιστορία
Η Ούλκερσπορ δημιουργήθηκε το 1993, όταν η εταιρεία Ülker αγόρασε τα δικαιώματα της Νασάς. Η ομάδα κέρδισε τέσσερα Πρωταθλήματα Τουρκίας, πέντε Σούπερ Καπ Τουρκίας και τρία Κύπελλα Τουρκίας. Επίσης, έφτασε στα ημιτελικά της Ευρωλίγκας πέντε φορές. Σ' αυτήν αγωνίστηκαν κορυφαίοι καλαθοσφαιριστές συμπεριλαμβανομένων των Χαρούν Ερντενάι, Ιμπραήμ Κουτλουάι, Μάικλ Άντερσον, Ορχούν Ενέ, Κέβιν Ράνκιν και Μιρσάντ Τουρκσάν.
Το 2006, η εταιρεία Ülker η οποία κατείχε τα δικαιώματα της ομάδας, αποφάσισε τη συγχώνευση της με τη Φενέρμπαχτσε, ενώ ως αντικαταστάτρια ομάδα δημιούργησε την Άλπελα.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1993
Λυκίνος ο Κροτωνιάτης
Ο Λυκίνος ο Κροτωνιάτης (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τον Κρότωνα της Μεγάλης Ελλάδας, και στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου στους 49ους (584 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κροτωνιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό
Ο Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό (Jean-Marie Gustave Le Clézio, γεννημένος στις 13 Απριλίου 1940), γνωστός υπογράφοντας ως J.M.G. Le Clézio, είναι Γάλλος συγγραφέας, τιμημένος το 2008 με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Είναι συγγραφέας πάνω από σαράντα έργων (μυθιστορήματα, διηγήματα, νουβέλες, δοκίμια) με έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο, το στοιχείο της περιπλάνησης και των ταξιδιών αλλά και το στοιχείο της οικολογίας, του μύθου και της ψευδαίσθησης. Ο Λε Κλεζιό είναι από τους πιο μεταφρασμένους γαλλόφωνους συγγραφείς του οποίου τα έργα έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες της υδρογείου (αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, καταλανικά, πορτογαλικά, ρωσικά, κινεζικά, ιαπωνικά, κορεατικά, δανέζικα, σουηδικά, ελληνικά, τουρκικά).
Βιογραφία
Η μητέρα του Λε Κλεζιό γεννήθηκε στην πόλη Νις (Γαλλική Ριβιέρα) και ο πατέρας του στο νησί του Αγίου Μαυρικίου (το οποίο ήταν υπό αγγλική κατοχή, αλλά ο πατέρας του ήταν γαλλικής εθνικότητας). Οι πρόγονοι και των δύο γονιών του κατάγονταν από τη Βρετάνη στη δυτική Γαλλία. Ο πρόγονος του πατέρα του Φρανσουά Αλέξις Λε Κλεζιό εγκατέλειψε τη Γαλλία το 1798 και εγκαταστάθηκε με τη γυναίκα και την κόρη του στο νησί του Αγίου Μαυρικίου, το οποίο ήταν τότε στην κατοχή των Γάλλων, μετέπειτα όμως, το 1810, με τους ναπολεόντειους πολέμους, πέρασε στην κατοχή των Βρετανών. Οι Γάλλοι έποικοι έτυχαν ήπιας συμπεριφοράς από τους Βρετανούς και τους επιτράπηκε να διατηρήσουν τα έθιμά τους και τη χρήση της γαλλικής γλώσσας. Παρόλο που ο Λε Κλεζιό δεν έχει ζήσει σε αυτό το νησί παρά μόνο μερικούς μήνες κατά καιρούς, αρέσκεται να αναφέρει ότι είναι κάτοχος της γαλλικής γλώσσας και της μαυρικιανής κουλτούρας. Έχει τη γαλλική και την μαυρικιανή υπηκοότητα και αποκαλεί το νησί αυτό του Ινδικού Ωκεανού «μικρή πατρίδα» του.
Ο Λε Κλεζιό γεννήθηκε στη Νις το 1940 κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ ο πατέρας του υπηρετούσε σε τμήμα του Βρετανικού Στρατού στη Νιγηρία (ο Άγιος Μαυρίκιος το 1940 ανήκε ακόμα στους Βρετανούς, ανεξαρτητοποιήθηκε το 1968). Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Ροκμπιλιέρ (Roquebillière), ένα μικρό χωριό κοντά στη Νις μέχρι το 1948, όταν επιβιβάστηκε με τη μητέρα και τον αδελφό του σε πλοίο για να μεταβούν στη Νιγηρία να συναντήσουν τον πατέρα του.
Αφού σπούδασε Αγγλικά στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ στην Αγγλία από το 1958 έως το 1959, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Φιλολογικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νις. Το 1964 έκανε το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο του Αιξ-αν-Προβάνς. Μετά από αρκετά χρόνια στο Λονδίνο και στο Μπρίστολ, μετακόμισε στις ΗΠΑ για να εργαστεί ως καθηγητής.
Κατά τη διάρκεια του 1967 υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό στην Ταϊλάνδη, αλλά γρήγορα απελάθηκε από τη χώρα για τη διαμαρτυρία του ενάντια στην παιδική πορνεία και στάλθηκε στο Μεξικό να ολοκληρώσει τη θητεία του. Από το 1970 μέχρι το 1974 έζησε με τη φυλή των ιθαγενών Εμπέρα στον Παναμά. Είναι παντρεμένος από το 1975 με την Ζεμιά, η οποία είναι Μαροκινή, και έχει τρεις κόρες (μία από τον πρώτο του γάμο). Από το 1990 μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στο Αλμπουκέρκι του Νέου Μεξικού των Η.Π.Α, τον Άγιο Μαυρίκιο και τη Νις.
Οι φορμαλιστικές αναζητήσεις των πρώτων χρόνων
Κατά την έκδοση των πρώτων του βιβλίων στη δεκαετία του '60 ο νεαρός συγγραφέας (Το Πρόστιμο, La Fièvre, Le Déluge), προσεγγίζει τους φορμαλισμούς του Νέου Μυθιστορήματος (Nouveau Roman), ιδιαιτέρως εκείνους των Ζωρζ Περέκ (Georges Perec), Μισέλ Μπυτόρ (Michel Butor) και Ναταλί Σαρότ (Nathalie Sarraute).
Τα θέματα που πραγματεύεται-ο πόνος, η αγωνία, η θλίψη στον αστικό κοινωνικό κύκλο-ενέχουν την κληρονομιά της αμφισβήτησης και της καταγγελίας των Υπαρξιστών και πιο πολύ του Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus).Το Πρόστιμο ανακαλεί αβίαστα στη μνήμη μας τον Ξένο του Καμύ, αν και θα μπορούσε εξίσου να μας θυμίζει και το Nexus του Χένρυ Μίλλερ (Henry Miller).
Η επίδραση των ταξιδιών και η πολιτιστική εξερεύνηση
Ο Λε Κλεζιό από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 παράγει έργα πιο προσωπικά, λιγότερο χαρακτηρισμένα από το φορμαλισμό, χωρίς όμως να χάνει την ικανότητά του για αντίσταση και αμφισβήτηση. Τα έργα του κυριαρχούνται από την εξερεύνηση άλλων πλευρών του κόσμου και τις οικολογικές του ανησυχίες (Terra Amata, Le Livre des fuites, La Guerre) και είναι όλο και πιο πολύ επηρεασμένα από τα ταξίδια του συγγραφέα και τη διαμονή του στα μέρη των Ινδιάνων-ιθαγενών του Μεξικού, όπως το μυθιστόρημα Οι Γίγαντες (Les Geants). Τα δοκίμια του Λε Κλεζιό καθιστούν πασιφανή την στοχαστική περιπλάνησή του, γαλουχημένη από την κουλτούρα των ιθαγενών Εμπέρα (Embera), κουλτούρα με ροπή προς τον πανθεϊσμό, (L’ Extase matérielle),την ψευδαίσθηση και την εμπειρία των ναρκωτικών ουσιών (Mydriase, Haϊ), και πάντα ως επίκεντρο της περιπλάνησης αυτής την αναζήτηση διόδου διαφυγής στη σύγχρονη δυτική αστική κοινωνία.
Ο Λε Κλεζιό οφείλει σε αρκετές ξένες επιρροές την πολιτιστική του οπτική. Ο ίδιος αναφέρει στα έργα που κατέχουν περίοπτη θέση μεταξύ των αναγνωσμάτων του αυτά των ποιητών Τζον Κητς και Γ.Χ. Ώντεν (W.H. Auden). Παραδέχεται κυρίως την επίδραση του Τ.Ν. Σάλιντζερ τον οποίο διαβάζει πιο συχνά, του Ουίλιαμ Φώκνερ (William Faulkner) και του Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Από τον πρώτο, ο Λε Κλεζιό κρατά την αντιπαράθεση ανάμεσα στο ατομικό και το ευρύτερο, το κοινωνικό. Από τον δεύτερο το λυρισμό (όλο και περισσότερο πιο φανερό στο έργο του) και την επιρροή του εσωτερικού, ενδόμυχου μονολόγου, της "ροής της συνείδησης". Από τον τρίτο κρατά τα βήματα του συγγραφέα-περιηγητή. Εξίσου επηρεασμένος εμφανίζεται από το μυστικισμό του Λωτρεαμόν, πάνω στον οποίο γράφει μια θέση και εκδίδει πολυάριθμα άρθρα και προλόγους.
Επιπλέον επιρροή τού ασκείται από συγκεκριμένες ιδέες του Ανρί Μισώ (εχθρότητα απέναντι στην κοινωνία, χρήση των ναρκωτικών ως επέκταση της συνείδησης), στον οποίο αφιερώνει μία διατριβή του κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Αξιοσημείωτη και η επίδραση του ασυμβίβαστου πνεύματος του Αντονέν Αρτώ τον οποίο ο Λε Κλεζιό χαιρετίζει ως πρόδρομο του ονείρου ενός κόσμου νέου όπου όλα είναι δυνατά. Τελικά, ο Λε Κλεζιό αποδεικνύεται ακόρεστος και ανικανοποίητος αναγνώστης, παθιασμένος με την ανακάλυψη νέων οριζόντων, όπως το εκδηλώνει με την έκδοση δοκιμίων σχετικών με συγγραφείς ποικίλων καταβολών και προσανατολισμών όπως η Μάργκαρετ Μίτσελ, ο Λάο Σε (Lao She), ο Τόμας Μόφολο (Thomas Mofolo), ο Β.Σ. Νάιπολ (V.S. Naipaul) και άλλοι. Αυτή η εξέλιξη αναδύεται με έργα-δημιουργήματα της φαντασίας που πραγματεύονται τα θέματα του ταξιδιού, της παραίσθησης και του στοχασμού και βρίσκουν μια ευνοϊκή απήχηση από το κοινό αρχίζοντας από το Mondo et autres histoires (1978) και κυρίως με την Έρημο (Désert) που εκδόθηκε το 1980.
Θέματα οικογενειακά και αυτοβιογραφικά
Στο μέσο της δεκαετίας του ’80, ο Λε Κλεζιό αρχίζει να προσεγγίζει στα έργα του θέματα πιο προσωπικά, ειδικά μέσα από την επίκληση της οικογένειάς του. Αυτή η πλοκή και οι προσωπικότητες εμπνέονται από τους οικείους του. Ο Αλέξης, ο αφηγητής του Ο Γυρευτής του χρυσού (1985), είναι εμπνευσμένος από τον παππού του συγγραφέα, Λεόν, στον οποίο είναι αφιερωμένο το βιβλίο και ο οποίος απαντάται και στο διήγημα Voyage à Rodrigues (1986).
Αυτή η τάση ενισχύεται με το Onitsha (1991), απόδοση τιμής στα παιδικά χρόνια του Λε Κλεζιό στην Αφρική και συνεχίζεται με τον παππού του εκ νέου στο επίκεντρο στο La Quarantaine (1995). Η αυτοβιογραφική τάση συνάγεται ακολούθως ξεκάθαρα στο Révolutions (2003). Ακολουθεί η μορφή του πατέρα του που γίνεται διάσημη με το L'Africain (2004), πριν ο Λε Κλεζιό εμπνευστεί και από τη μητέρα του για το χαρακτήρα της Ετέλ Μπρυν (Ethel Brun) στο Ritournelle de la faim (2008).
Βιβλία
Όλα τα παρακάτω έργα είναι γραμμένα και έχουν εκδοθεί στα γαλλικά. Δίνεται και ο ελληνικός τίτλος όπως έχει αποδοθεί και σε περίπτωση που έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά.
Τιμές
Ονομάστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής στις 25 Οκτωβρίου 1991 και προάχθηκε σε αξιωματικό της Λεγεώνας το 2009. Το 1996 ονομάστηκε αξιωματικός του Τάγματος της Τιμής.
Πηγές
^ "A Frenchman and a geographer". 5th paragraph. London: review is taken from the TLS. April 21, 2006. http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/the_tls/article709674.ece. Retrieved 9 December 2008. ""Le Clézio's family were originally from Morbihan on the west coast of Brittany. At the time of the Revolution, one of his ancestors, who had refused to enlist in the Revolutionary Army because they had insisted he cut his long hair, fled France with the intention of reaching India, but disembarked on Mauritius, and stayed there"
^ "Internet might have stopped Hitler". comcast.net. 2008-12-07. https://web.archive.org/web/20081209075618/http://www.comcast.net/articles/news-entertainment/20081207/EU.Sweden.Nobel.Le.Clezio/. Retrieved 12 December 2008. ""Though he was born in France, Le Clézio's father is British and he holds dual nationality with Mauritius, where his family has roots""
^ "A Frenchman and a geographer". Adrian Tahourdin. London: The Times Literary Supplement. 2006-04-21. http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/the_tls/article709674.ece. Retrieved 11 December 2008. ""Le Clezio regards himself as Franco-Mauritian"
^ Angelique Chrisafis (2008-10-10). "Nobel award restores French literary pride". The Guardian. http://www.guardian.co.uk/books/2008/oct/10/nobelprize-france. ""He has joint Mauritian citizenship and calls the island his "little fatherland""
^ a b "Jean-Marie Gustave Le Clezio wins the 2008 Nobel Literature Prize". London: Times Online. 2008-10-09. http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/books/article4913765.ece. Retrieved 2008-10-09. "Le Clézio, who was born in Nice and has lived in England, New Mexico and South Korea, said that he was touched by the honour. He mentioned his British father, a surgeon, and his childhood in Mauritius and Nigeria. “I was born of a mix, like many people currently in Europe,” he said."
^ della Fazia Amoia, Alba; Alba Amoia, Bettina Liebowitz (2009). Multicultural Writers Since 1945. Westport,Connecticut: Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-30688-4.
^ "Jean-Marie Gustave Le Clézio wins Nobel Prize". University of Bristol. 2008-10-10. http://www.bris.ac.uk/news/2008/5946.html. Retrieved 2008-11-07.
^ Marshall, Bill; Cristina Johnston. France and the Americas. ABC-CLIO, 2005. ISBN 1-85109-411-3. p.697
^ Pollard, Niklas; Estelle Shirbon (2008-10-09). ""Nomadic" writer wins Nobel prize". International Herald Tribune. https://archive.is/20130629120739/www.iht.com/articles/reuters/2008/10/09/europe/OUKWD-UK-NOBEL-LITERATURE.php. Retrieved 2008-10-09.
^ Le Clézio, La Conquista divina de Michoacán. Fondo de Cultura Económica
^ Yonhap News (2008-10-09). "한국과 각별한 인연 가진 르클레지오" (in Korean). Dong-a Ilbo. http://www.donga.com/fbin/output?f=total&n=200810090575.
^ "Maurice : Source d’Inspiration pour le Prix Nobel de Littérature, Jean-Marie Gustave Le Clézio (Lire, "Le Clézio N° 1", 1994, 22s. )" (in French). Portail Ocean Indie. modéré par CEDREFI. 2008-10-14. https://archive.is/20121209174423/http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:qfubSVNi7v8J:www.mediaterre.org/ocean-indien/actu,20081014083035.html+%22Prix+du+plus+grand+%C3%A9crivain+francophone+du+magazine+Lire%22.&hl=en&ct=clnk&cd=2&client=firefox-a. Retrieved 12 December 2008. "Prix du plus grand écrivain francophone du magazine Lire"
^ "The Nobel Prize in Literature 2008". Nobelprize.org. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2008/. Retrieved 2008-10-09.
^ Thompson, Bob (2008-10-09). "France's Le Clézio Wins Nobel Literature Prize". The Washington Post. http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/10/09/AR2008100900243.html?hpid=topnews. Retrieved 2008-10-09.
^ "Le Clézio uses Nobel lecture to attack information poverty". guardian.co.uk home. 2008-12-08. http://www.guardian.co.uk/books/2008/dec/08/jmg-clezio-nobel-lecture. Retrieved 14 December 2008.
^ THE NOBEL FOUNDATION 2008 (2008-12-07). "THE NOBEL FOUNDATION 2008". Nobel Lecture. THE NOBEL FOUNDATION 2008. http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2008/clezio-lecture_en.html. Retrieved 11 December 2008.
^ "Prix Valery Larbaud". Prix littéraires. 2009. http://www.prix-litteraires.net/prix/440,prix-valery-larbaud.html. Retrieved 2009-02-16. "Pour l'ensemble de son oeuvre"
^ pour l'ensemble de son œuvre, à l'occasion de la sortie de Poisson d'or 2008
^ "Ritournelle de la faim - Jean-Marie-Gustave Le Clézio" (in French). Ses Prix et Récompenses. ciao.fr. 2008. http://www.lehman.cuny.edu/ile.en.ile/paroles/leclezio.html. Retrieved 2009-02-16. "pour l'ensemble de son œuvre, à l'occasion de la sortie suédoise de Raga. Approche du continent invisible"
^ "Décret du 31 décembre 2008 portant promotion et nomination". JORF 2009 (1): 15. 2009-01-01. PREX0828237D. http://www.legifrance.gouv.fr/WAspad/UnTexteDeJorf?numjo=PREX0828237D. Retrieved 2009-04-05.
^ "Simone Veil, Zidane et Lagardère décorés" (in French). C.M. (lefigaro.fr) avec AFP. lefigaro.fr. 2009-01-01. http://www.lefigaro.fr/actualite-france/2009/01/01/01016-20090101ARTFIG00231-simone-veil-zidane-et-lagardere-decores-.php. Retrieved 2009-04-14. "Le Clézio est pour sa part élevé au grade d'officier"
^ "ORDRE NATIONAL DU MERITE Décret du 14 novembre 1996 portant promotion et". JORF 1996 (266): 16667. 1996-11-15. PREX9612403D. http://www.legifrance.gouv.fr/WAspad/UnTexteDeJorf?numjo=PREX9612403D. Retrieved 2009-04-05.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες
Πρωτόνιο
Το πρωτόνιο είναι ένα από τα υποατομικά σωματίδια, που θεωρούνταν παλιότερα (μέχρι την δεκαετία του 1970) στοιχειώδες σωμάτιο, αλλά αργότερα βρέθηκε ότι έχει εσωτερική δομή. Ως νουκλεόνιο, είναι ένας από τούς βασικούς δομικούς λίθους των πυρήνων των ατόμων και μαζί με τα νετρόνια είναι η κύρια μάζα του ατόμου (συμβατικά θεωρούμε ότι τα νουκλεόνια αποτελούν το σύνολο της μάζας του ατόμου). Επίσης κατατάσσεται στην κατηγορία των αδρονίων και συγκεκριμένα στα βαρυόνια με βαρυονικό αριθμό ένα, ενώ με βάση το σπιν του (που είναι 1/2) και της στατιστικής που το περιγράφει, κατατάσσεται και στα φερμιόνια. Έχει βρεθεί ότι είναι σύνθετο σωμάτιο.
Σύσταση
Σύμφωνα με το καθιερωμένο μοντέλο αποτελείται από τρία κουάρκ, δύο "πάνω" (up) και ένα "κάτω" (down) που συνδέονται με την ισχυρή αλληλεπίδραση του πυρήνα των ατόμων, που είναι υπεύθυνη για τις δυνάμεις που συγκρατούν τα πρωτόνια με νετρόνια, καθώς και με άλλα πρωτόνια. Στην πραγματικότητα,ένα πρωτόνιο αποτελείται από αναρίθμητα (up) και (down) κουάρκ και αντικουάρκ, με την προϋπόθεση ότι τα (up) κουάρκ είναι πάντα κατά δύο περισσότερα από ότι τα αντίστοιχα (up) αντικουάρκ και τα (down) κουάρκ είναι κατά ένα περισσότερα από ότι τα αντίστοιχα (down) αντικουάρκ. Παράλληλα το πρωτόνιο αποτελείται και από αναρίθμητα γκλουόνια ή γλοιόνια,που λειτουργούν ως φορείς της ισχυρής αλληλεπίδρασης μεταξύ των κουάρκ.
Χαρακτηριστικά
Ο αριθμός των πρωτονίων στον πυρήνα ενός ατόμου ονομάζεται «ατομικός αριθμός», είναι μοναδικός για κάθε χημικό στοιχείο και επομένως καθορίζει το είδος του ατόμου και κατά συνέπεια τις χημικές του ιδιότητες. Ο πυρήνας όλων των ατόμων Υδρογόνου, για παράδειγμα, περιλαμβάνει ένα πρωτόνιο. Αυτός όλων των ατόμων Ηλίου περιλαμβάνει δύο και όλων ατόμων Λιθίου τρία πρωτόνια (τα ισότοπά τους διαφέρουν κατά τον αριθμό νετρονίων που περιλαμβάνει ο πυρήνας). Ο περιοδικός πίνακας των στοιχείων ταξινομεί τα άτομα με βάση τον ατομικό τους αριθμό, που ταυτίζεται με τον αριθμό των πρωτονίων που έχει το καθένα. Στα ηλεκτρικά ουδέτερα άτομα ο αριθμός των πρωτονίων είναι πάντοτε ίσος με τον αριθμός των ηλεκτρονίων και λόγω αυτού ο ατομικός αριθμός Ζ δηλώνει συγχρόνως και τον αριθμό των ηλεκτρονίων που περιφέρονται γύρω από τον ατομικό πυρήνα λόγω της ελκτικής ηλεκτρικής δυνάμεως που τους ασκείται από τα πρωτόνια (διότι είναι δύο ετερώνυμα φορτισμένα σωματίδια). Το πρωτόνιο είναι θετικά φορτισμένο σωμάτιο, με φορτίο αντίθετο από το φορτίο του ηλεκτρονίου (ίσο με 1.602 × 10-19 Cb, θεωρείται ως η στοιχειώδης μονάδα θετικού ηλεκτρισμού ή θετικού ηλεκτρικού φορτίου (και αντίστοιχα το ηλεκτρόνιο θεωρείται ως η στοιχειώδης μονάδα αρνητικού ηλεκτρισμού.
Η μάζα του
Έχει μάζα 938,3 MeV/c2 (1,67262158 × 10−27 kg), ή περίπου 1.836 φορές τη μάζα του ηλεκτρονίου (η ατομική μονάδα μάζας (AMU) είναι 1,66053886 × 10−27 kg). Η μάζα ενός πρωτονίου είναι ελάχιστα μικρότερη από την μάζα ενός νετρονίου (το νετρόνιο έχει μάζα ίση με περίπου 1,674 × 10−27 kg), συμβατικά θεωρούμε ότι έχουν ίσες μάζες.
Χρόνος ζωής, φορτίο και μάζα
Το πρωτόνιο έχει απροσδιόριστα μεγάλο χρόνο ζωής (ο ελάχιστος πιθανός χρόνος ημιζωής έχει υπολογιστεί σε 1035 έτη). Στο καθιερωμένο μοντέλο θεωρείται απολύτως σταθερό, πρόβλεψη που συμφωνεί με τα μέχρι τώρα πειραματικά δεδομένα. Τα πρωτόνια παρότι είναι και αυτά σωματίδια που διαθέτουν ηλεκτρικό φορτίο, όπως και τα ηλεκτρόνια, εντούτοις δεν συμμετέχουν στα φαινόμενα ηλέκτρισης της ύλης για δύο λόγους: Πρώτος λόγος είναι το γεγονός ότι τα πρωτόνια έχουν πολύ μεγαλύτερη μάζα από ότι τα ηλεκτρόνια (περίπου 1.836 φορές μεγαλύτερη), συνεπώς τα πρωτόνια έχουν και 1.836 φορές μεγαλύτερη αδράνεια από ότι τα ηλεκτρόνια (διότι η μάζα λειτουργεί ως μέτρο αδράνειας-δεύτερος νόμος του Νεύτωνα, άρα πιο εύκολα μετακινούνται τα ηλεκτρόνια από άτομο σε άτομο παρά τα πρωτόνια. Δεύτερος (και κυριότερος) λόγος είναι το γεγονός ότι τα πρωτόνια βρίσκονται εγκλωβισμένα στον ατομικό πυρήνα, ως νουκλεόνια, άρα τους ασκείται συνεχώς η ισχυρή πυρηνική δύναμη (που ασκείται μεταξύ δύο οποιονδήποτε νουκλεονίων), η οποία και εμποδίζει τα πρωτόνια να διαφύγουν από τα όρια του πυρήνα. Συνεπώς η ηλέκτριση των σωμάτων οφείλεται καθαρά και μόνο στην μετακίνηση ηλεκτρονίων,όπου αντίστοιχα όταν από ένα ηλεκτρικά ουδέτερο άτομο "φεύγουν" ηλεκτρόνια,τότε έχουμε έλλειμμα ηλεκτρονίων και υπερισχύει το θετικό φορτίο των πρωτονίων(δημιουργείται κατιόν), ενώ στα ηλεκτρικά ουδέτερα άτομα που εισέρχονται επιπλέον ηλεκτρόνια έχουμε πλεόνασμα ηλεκτρονίων και υπερισχύει το αρνητικό φορτίο των ηλεκτρονίων(δημιουργείται ανιόν).
Ανακάλυψη
Η έννοια του πρωτονίου επινοήθηκε το 1911 από τον φυσικό Ράδερφορντ, ενώ πειραματιζόταν στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, της Αγγλίας. Τότε είτε ο Ράδερφορντ είτε κάποιος φοιτητής του τοποθέτησε φύλλα χρυσού μπροστά από μια πηγή ακτίνων α (μορφή ραδιενεργής ακτινοβολίας). Παρατηρήθηκε ότι τα σωματίδια α (πυρήνες ηλίου He-4) επέστρεφαν πίσω στην ραδιενεργή πηγή, σαν κάτι να τα απωθούσε από τα φύλλα χρυσού. Ο Ράδερφορντ υπέθεσε ότι τα σωματίδια α καθώς συγκρούονταν με τα άτομα του χρυσού συναντούσαν θετικό ηλεκτρικό φορτίο και έτσι απωθούνταν, οπότε φαντάστηκε την ύπαρξη θετικών σωματιδίων μέσα στο άτομο. Όμως για να δικαιολογήσει και το γεγονός ότι τα άτομα είναι ηλεκτρικά ουδέτερα-στην κανονική τους μορφή-υπέθεσε ότι υπάρχουν και αρνητικά φορτισμένα σωματίδια μέσα στο άτομο (τα ηλεκτρόνια, τα οποία και περιφέρονταν γύρω από τα πρωτόνια (αρχικά με άτακτο τρόπο-μοντέλο Ράδερφορντ). Μάλιστα, ο Ράδερφορντ ταύτιζε την έννοια του πρωτονίου με την έννοια του πυρήνα, στα άτομα υδρογόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υποατομικά σωμάτια Κατηγορία:Βαρυόνια
Ακαδημία ποδοσφαίρου Νέων Ολυμπιακού Σ.Φ.Π.
Η Ακαδημία Νέων του Ολυμπιακού είναι το σύστημα ποδοσφαιρικής ακαδημίας του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαιρικού συλλόγου του Ολυμπιακού, που αποτελείται από έξι επίσημες ομάδες νέων (Under-10, Under-13, Under-14, Under-15, Under-17 και Under-20), βασισμένες στις ηλικίες των νεαρών αθλητών. Άλλες ομάδες νέων με βάση την ηλικία (π.χ. Under-8) είναι επίσης μέρος της ακαδημίας, ωστόσο δεν εμφανίζονται ως επίσημες ομάδες νέων. Οι ομάδες του Ολυμπιακού «U15, U17 και U20» αγωνίζονται όλες στις διοργανώσεις νέων της Superleague (Superleague U15, U17 και U20 αντίστοιχα), ενώ η ομάδα U20 έχει τακτική συμμετοχή στο ΟΥΕΦΑ Γιούθ Λιγκ. Η τελευταία συμμετείχε επίσης στο Next Gen Series 2012-13, φτάνοντας στα προημιτελικά της διοργάνωσης.
Προσωπικό της Ακαδημίας
Μέχρι τις 26 Ιουλίου 2016.
Φίλιππος του Ιμπελέν
Με το όνομα Φίλιππος του Ιμπελέν αναφέρονται:
Ακαδημία ποδοσφαίρου Νέων Ολυμπιακού Σ.Φ.Π.
Πρώην παίκτες της Ακαδημίας
Οι παίκτες που έχουν έρθει από την ακαδημία του συλλόγου καθ 'όλη τη διάρκεια των ετών, αναφέρονται παρακάτω σε χρονολογική σειρά.
Διακρίσεις
Οι τίτλοι που κέρδισαν οι ομάδες της ακαδημίας του Ολυμπιακού.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)
Τετάρτη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημέρες Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές
Ασύρματος Πάτρας
Ο Ασύρματος είναι περιοχή της Πάτρας, ανατολικά του κέντρου της πόλης και απέχει οδικώς λιγότερο από 3 χιλιόμετρα από αυτό. Βρίσκεται πίσω από το Δασύλλιο στα νοτιοανατολικά αυτού, και άνωθεν βορειοανατολικώς του Φρουρίου της πόλης, ενώ γειτνιάζει με τις συνοικίες Αρόη, Βλατερό, Γούβα και Κρητικά.
Στην περιοχή του Ασύρματου βρίσκεται το Ρωμαϊκό υδραγωγείο Πατρών, που κατασκευάστηκε το 2ο αιώνα μ.Χ., πιθανότατα στην εποχή του αυτοκράτορα Ανδριανού, και είχε αδιάκοπη χρήση μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1874, όταν και σταμάτησε η λειτουργία του μετά τη διοχεύτεση νερού στην πόλη με σωληνώσεις. Έχει επισκευαστεί πολλές φορές, με τελευταία το 1838 από τον δήμαρχο Ιωάννη Μπουκαούρη.
Τα ανατολικά όρια της περιοχής διατρέχει η Μικρή (Μίνι) Περιμετρική Πατρών, η οποία τέθηκε σε λειτουργία το φθινόπωρο του 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Μάνεσι Καλαβρύτων Αχαΐας
Το Μάνεσι (επίσημα-καθαρεύουσα: το Μανέσιον) είναι χωριό της ορεινής Αχαΐας. Αποτελεί κοινότητα του Δήμου Καλαβρύτων, συμπεριλαμβάνοντας τους οικισμούς Μάνεσι και Μπούμπουκα, με συνολική έκταση 17.860 στρέμματα.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από τον πρωτοκατοικήσαντα Μάνεση, ο οποίος καταγόταν από την οικογένεια Μανεσαίων στην οποία οφείλεται και η ονομασία Μάνεσι σε διάφορα μέρη της Ελλάδος.
Υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλές οικογένειες με την επωνυμία Μάνεσης.
Ιστορία
Η ιστορία του χωριού Μάνεσι ξεκινά από το έτος 1465 μ.Χ. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ζούσαν στη σημερινή θέση "Παλιό Μάνεσι", όπου σώζονται και ορισμένα ερείπια. Το "Παλιό Μάνεσι" βρίσκεται στους πρόποδες του Ερυμάνθου πάνω από τις πηγές του παραπόταμου του Σελινούντα, του Μίχνη.
Κατά την απογραφή της Πελοποννήσου από τους Ενετούς το 1700, στο χωριό κατοικούσαν 12 οικογένειες, που αριθμούσαν 48 άτομα. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, δηλ. από το 1715 - 1821, οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στο τωρινό Μάνεσι. Στην Επανάσταση έλαβαν μέρος πολλοί αγωνιστές χωριανοί που πολέμησαν σε Καλάβρυτα, Λεβίδι, Τριπολιτσά, Ακράτα, Πάτρα και αλλού.
Το Μάνεσι είναι πατρίδα των Νικαίων και Παπαδημητραίων που διέπρεψαν κατά την Ελληνική Επανάσταση.
Μετά την Απελευθέρωση, το 1928 είχε πλήρες ελληνικό σχολείο, με 56 μαθητές και 42 μαθήτριες.
Διοικητική ιστορία
Μετά την Απελευθέρωση, όταν ιδρύθηκαν οι Δήμοι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα, το Μάνεσι ήταν η πρωτεύουσα του Δήμου Λαπαθών, που περιλάμβανε 18 χωριά. Ήταν μάλιστα ο πλουσιότερος Δήμος της Επαρχίας Καλαβρύτων. Σήμερα το Μάνεσι είναι Τοπική Κοινότητα του Δήμου Καλαβρύτων και συμπεριλαμβάνει τους οικισμούς Μάνεσι και Μπούμπουκα.
Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου
Κοντά στο χωριό βρίσκεται η όμορφη μικρή Μονή του Αγίου Γεωργίου, η οποία χτίστηκε το 1824, από κάποιον αγύρτη Ιθακήσιο, ονόματι Ευγένιο, τον καλούμενο και "Αγιοπατέρα" ή "Παπουλάκη", ο οποίος είχε άδοξο και τραγικό τέλος από το σπαθί του Ιμπραήμ πασά, στα Τριπόταμα, τρία χρόνια αργότερα. Η "ζωή" της Μονής ήταν σύντομη. Πιστές γυναίκες όμως, τελευταία, την ανακαίνισαν και τη λειτουργούν. Σήμερα διατηρείται το μικρό καθολικό και ο περίβολός της καθώς και διάφορα ερείπια ναών.
Το Μάνεσι σήμερα
Σήμερα το Μάνεσι είναι ένα γραφικό και μεγάλο χωριό του Δήμου Καλαβρύτων με περίπου 200 άτομα πληθυσμό. Διατηρεί δημοτικό σχολείο καινηπιαγωγείο με παιδιά και των γύρω χωριών, αγροτικό ιατρείο το οποίο ανακαινιστεί πρόσφατα, τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου και πολλά εξωκλήσια. Λειτουργούν δύο ψητοπωλεία, εκ των οποίων το ένα είναι και παντοπωλείο. Διαθέτει αθλητικές εγκαταστάσεις για την άθληση των νέων, καθώς και πλατεία. Ακόμη λειτουργούν και ενοικιαζόμενα δωμάτια όλο το χρόνο. Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός Πατρών-Καλαβρύτων (Μέσω Χαλανδρίτσας) και μέσω του υφιστάμενου οδικού δικτύου απέχει περί τα 20 χλμ. από τα Καλάβρυτα και 52 χλμ. από την Πάτρα.
Έκταση
Το χωρίο (ως κοινότητα) καλύπτει μια έκταση 17.860 στρεμμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κάνδαλος Καλαβρύτων Αχαΐας
Ο Κάνδαλος είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Κανδάλου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 831 μέτρων νοτιοδυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 27 κάτοικοι.
Λοιπά στοιχεία
Να μην συγχέεται με τον ομώνυμο οικισμό της κοινότητας Μιχοΐου του πρώην Δήμου Λαρισσού και με τον ομώνυμο εγκαταλελειμμένο οικισμό κοντά στη Χαλανδρίτσα του πρώην Δήμου Φαρρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ελληνική απογραφή 1870
Η ελληνική απογραφή του 1870 ήταν η δέκατη έκτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους από ιδρύσεώς του. Η απογραφή διήρκεσε 15 μέρες, από 2 έως 17 Μαΐου. Κατέγραψε 1.457.894 άτομα, ενώ ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 361.084 κατοίκους σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 1861. Η αύξηση οφείλεται εν μέρη στην προσάρτηση των Επτανήσων στον εθνικό κορμό, που πραγματοποιήθηκε το 1864, με πληθυσμό 229.516. Ο αστικός πληθυσμός και σε αυτήν την απογραφή παραμένει χαμηλός. Μόλις 9,6% των κατοίκων μένουν σε αστικές περιοχές ενώ το 13,6% και το 76,8% σε ημιαστικές και αγροτικές περιοχές αντίστοιχα. Η έκταση του Ελληνικού Βασιλείου την εποχή της απογραφής είναι 50.211 τ.χλμ. και περιλαμβάνει μόνο την Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες και τα Επτάνησα. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 29 κατ/τ.χλμ.
Παραπομπές
1870
Ρόναλντ Ρήγκαν
Ο Ρόναλντ Ουίλσον Ρήγκαν (αγγλικά: Ronald Wilson Reagan, 6 Φεβρουαρίου 1911 - 5 Ιουνίου 2004), ήταν Αμερικανός πολιτικός και ηθοποιός που διατέλεσε 40ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1981–1989) και 33ος Κυβερνήτης της Καλιφόρνια (1967–1975).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1911 στο Ταμπίκο του Ιλινόις. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζέιν Γουάιμαν το 1940 και χώρισαν το 1948. Το 1952 παντρεύτηκε τη Νάνσυ Ντέιβις, με την οποία παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Αποφοίτησε από το Λύκειο "Dixon High School" στο Ντίξον του Ιλινόι, το 1928. Σπούδασε Οικονομικά και Κοινωνιολογία στο Κολλέγιο Γιουρίκα (στο Ιλινόι), και έλαβε πτυχίο (BA) το 1932.
Πέντε χρόνια μετά την αποχώρηση του από τον Λευκό Οίκο, ο 40ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ανακοινώθηκε ότι έπασχε από την νόσο Αλτσχάιμερ. Τότε είχε δηλώσει ότι ξεκίνησε «το ταξίδι που θα με οδηγήσει στο βασίλεμα της ζωής μου». Ο Ρήγκαν που έζησε περισσότερο από κάθε άλλον Αμερικανό πρόεδρο πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του απομονωμένος με συντροφιά την σύζυγο του, Νάνσι. Ο Ρήγκαν ανέλαβε τον Λευκό Οίκο σε ηλικία 69 ετών μετά από μια μέτρια καριέρα στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση.
Κυβερνήτης της Καλιφόρνια (1967-1975)
Ο Ρόναλντ Ρήγκαν, ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία όταν εξελέγη τον Νοέμβριο του 1966, 33ος  Κυβερνήτης της Πολιτείας της Καλιφόρνια. Υπηρέτησε στο αξίωμα από το 1967, για δύο συνεχόμενες θητείες έως τον Ιανουάριο του 1975.
Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1981-1989)
Στις εκλογές του 1980, εξελέγη 40ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, με πολύ μεγάλη πλειοψηφία εκλεκτόρων (489 εκλέκτορες έναντι 49 του Κάρτερ), έναντι του εν ενεργεία Προέδρου και υποψηφίου του Δημοκρατικού Κόμματος Τζίμι Κάρτερ.
Στις εκλογές του 1984, επανεξελέγη Πρόεδρος, με συντριπτική πλειοψηφία εκλεκτόρων -την μεγαλύτερη στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών- (525 εκλέκτορες έναντι 13 του Μοντέιλ), έναντι του πρώην Αντιπροέδρου (1977-1981) Ουόλτερ Μοντέιλ. μικρογραφία|270x270εσ|Ο Ρήγκαν, ορκιζόμενος πρώτη φορά, ως [[Πρόεδρος των ΗΠΑ, στις 20 Ιανουαρίου 1981. ]]
Συντηρητικός αντικομμουνιστής
Ήταν βαθιά συντηρητικός και πολέμιος του κομμουνισμού. Με την ανάληψη της προεδρίας είχε δηλώσει ότι «η κυβέρνηση δεν είναι η λύση, αλλά το πρόβλημα». Ανέλαβε μια εκστρατεία για τον περιορισμό του κράτους και προώθησε μια οικονομική πολιτική που είχε σαν άξονες την μείωση των φόρων και τον δραστικό περιορισμό των κρατικών δαπανών.
Κατά την διάρκεια της προεδρίας του ο ψυχρός πόλεμος έφτασε στο απόγειο του, ενώ είχε αρχίσει να διαγράφεται η αρχή του τέλους για την Σοβιετική Ένωση. Ο Ρήγκαν αντιτάχθηκε στην Σοβιετική Ένωση μετά την εισβολή της στο Αφγανιστάν και υποστήριξε το συνδικάτο «Αλληλεγγύη» στην Πολωνία.
Ο Ρήγκαν προώθησε ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις με αιχμή του δόρατος το αμφιλεγόμενο πυρηνικό πρόγραμμα που έγινε γνωστό ως «πόλεμος των άστρων» που θεωρείται εμπνευστής του. Ταυτόχρονα όμως, υπέγραψε μια σειρά συμφωνιών για τον έλεγχο των εξοπλισμών με την Σοβιετική Ένωση, επί προεδρίας του Μ. Γκορμπατσόφ. Είχε ακόμα δημιουργήσει μια ισχυρή πολιτική και προσωπική συμμαχία με την πρωθυπουργό της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, με την οποία είχε συγγενείς ιδεολογικές απόψεις. Η κοινή νεοφιλελεύθερη/νεοσυντηρητική πολιτική Ρήγκαν-Θάτσερ έμεινε στην ιστορία ως "ΡηγκανοΘατσερισμός".
Θάνατος
Ήταν Πρόεδρος για δύο συνεχόμενες τετραετείς θητείες (1981-1989). Στα τελευταία χρόνια της ζωής του προσβλήθηκε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ και πέθανε στις 5 Ιουνίου 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Κυβερνήτες της Καλιφόρνια Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time) Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι
Επιτελίδας ο Λακεδαιμόνιος
Ο Επιτελίδας ο Λακεδαιμόνιος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου στους 50ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (580 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Μιχαλίτσι Κιλκίς
Το Μιχαλίτσι είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μιχαλίτσι βρίσκεται νότια της λίμνης Δοϊράνης, ανάμεσα στα χωριά Σουλτογιανναίικα (ΒΔ.), Μεγάλη Στέρνα (ΒΑ.), Ηλιόλουστο (ΝΑ.) και Βαλτούδι (Ν.). Απέχει 25,5 χλμ. ΒΔ. της πόλης του Κιλκίς (μέσω Χέρσου) και 71 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης. Από την περίοδο της τουρκοκρατίας, αλλά και αρκετά χρόνια μετά, η περιοχή γύρω από το χωριό ήταν τσιφλίκι των αδελφών Σουλτογιάννη και αναφερόταν με το όνομα Μιχάλοβο. Το 1927 μετονομάστηκε σε Μιχαλίτσι. Το "Kονάκι" των αδελφών Σουλτογιάννη, που βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει το Kιλκίς με το Πολύκαστρο, από το 1985 έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης γιατί "είναι αξιόλογο δείγμα αρχιτεκτονικής της πρώτης εικοσαετίας του 20ου αιώνα και χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία αυτής της μεταβατικής για την Eλληνική αρχιτεκτονική περιόδου". Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις απογραφές από το 1981 μέρος της τότε κοινότητας Μεγάλης Στέρνας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Μεγάλη Στέρνα και τα Σουλτογιανναίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεγάλης Στέρνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 14 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Μέση Ημαθίας
Η Μέση είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Μέση βρίσκεται στα βόρεια του ποταμού Αλιάκμονα, σε υψόμετρο 30 μέτρα ενώ απέχει περίπου 6 χλμ. Δ. από τη Βέροια (έδρα του δήμου) και 65 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Θεσσαλονίκη.
Από τα επιφανειακά ευρήματα γύρω από το χωριό αποδεικνύεται η συνεχής και εντατική χρήση του χώρου από την αρχαιότερη νεολιθική περίοδο ( 6500 - 5600 π.Χ.) ως και την ύστερη αρχαιότητα (250-750 μ.Χ.). Επάνω σε χαμηλά εξάρματα του εδάφους υπήρχαν μικροί παρόχθιοι οικισμοί του κάτω ρου του Αλιάκμονα. Σε αγροτεμάχιο στη δυτική είσοδο του χωριού βρέθηκε χειροποίητη και τροχήλατη κεραμική από πιθοειδή και άλλα αγγεία της πρώιμης εποχής του Σιδήρου (11ος - 8ος αι. π.Χ.).
Σύμφωνα με εκθέσεις και αναφορές του μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης Κωνστάντιου Ισαακίδη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1898 στη Μέτσι (όπως ήταν το όνομά της) διαμένανε 27 χριστιανικές οικογένειες.
Το τέλος μιας αγάπης
Το Τέλος μιας Αγάπης (αγγλικά: The Roman Spring of Mrs. Stone, γνωστό και ως Η Ρωμαϊκή Άνοιξη της Κυρίας Στόουν) είναι βρετανική ρομαντική-δραματική ταινία του 1961 της Seven Arts Warner Bros. Η σκηνοθεσία έγινε από τον Χοσέ Κουιντέρο και η παραγωγή από τους Λουίς Ντε Ροσμόν και Λόταρ Βολφ. Το σενάριο γράφτηκε από τους Γκάβιν Λάμπερτ και Γιαν Ριντ και βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Τένεσι Ουίλιαμς. Η μουσική επένδυση έγινε από τον Ρίτσαρντ Αντινσέλλι και η διεύθυνση φωτογραφίας από τον Χάρι Γουόξμαν.
Η ταινία αποτέλεσε το πρώτο και μοναδικό σκηνοθετικό εγχείρημα του Χοζέ Κουιντέρο για τη μεγάλη οθόνη.
Μέση Ημαθίας
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Κατά το Μακεδονικό Αγώνα οι κάτοικοι της Μέσης συνεισέφεραν πολλά. Σύνδεσμοι των Ελλήνων Καπεταναίων ήταν μεταξύ άλλων οι Αθανάσιος Αργυρίου, ο Δημήτριος Ιωάννου και ο Δημήτριος Μπαλτζής. Και οι τρεις τους ήταν εφοροεπίτροποι επιφορτισμένοι με τη διαχείριση των πόρων που το Ελληνικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης διέθετε για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων στην περιοχή.
Το τέλος μιας αγάπης
Πλοκή
Η ηθοποιός Κάρεν Στόουν (Βίβιαν Λι) και ο, νεότερος κατά 20 χρόνια, επιχειρηματίας σύζυγός της, πηγαίνουν για διακοπές στη Ρώμη. Ωστόαο, ο σύζυγος της παθαίνει μοιραία καρδιακή προσβολή στο αεροπλάνο. Η Κάρεν αποφασίζει να μείνει στη Ρώμη, και να νοικιάσει ένα πολυτελές διαμέρισμα στη Ρώμη. Η Κόμισσα Μάγκντα Τερριμπίλι-Γκονζάλες (Λόττε Λένυα) σύντομα της γνωρίζει ένα νεαρό συνοδό κυριών, τον Ιταλό Πάολο (Γουόρεν Μπίτι). Η συμφωνία της με τον Πάολο είναι να παίρνει τις μισές από τις εισπράξεις του. Αν και η Κάρεν γνωρίζει τις προθέσεις του Πάολο, επηρεασμένη από τη μοναξιά της, ξεκινά σχέση μαζί του. Αναθερμαίνει τους δεσμούς της με τους παλιούς της φίλους, γνωρίζοντας, όμως, πως θα είναι επικριτικοί με τη σχέση της. Ο Πάολο είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους συνοδούς της Κόμισσας. Έχει κάνει την Κάρεν να τον ερωτευθεί παράφορα, και αυτή δεν τον κακομαθαίνει με χρήματα, όπως οι προηγούμενές του πελάτισσες. Αυτή η έλλειψη εισοδήματος δημιουργεί άγχος μεταξύ του Πάολο και της Κόμισσας, η οποία ζητά το μερίδιό της, και θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να σιγουρευτεί ότι ο Πάολο κάνει τη δουλειά του, ακόμη και αν βαλθεί με την ψυχική υγεία της Κάρεν.
Μέση Ημαθίας
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Aναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 98Α - 05/05/1918, με την παλιά ονομασία από την περίοδο της τουρκοκρατίας ως Μέτσι, να προσαρτάται στον δήμο Βεροίας. Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 το όνομά του διορθώθηκε σε Μέση. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τη Βέροια, το Κυδωνοχώρι και το Λαζοχώρι αποτελούν την κοινότητα Βέροιας η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βέροιας του Δήμου Βέροιας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 568 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Το τέλος μιας αγάπης
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
Η Λότε Λένυα έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για το ρόλο της στην ταινία.
Μέση Ημαθίας
Παραπομπές
κατηγορία:χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Ουγκολίνο ντι Νέριο
μικρογραφία| Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, Εθνικό Μουσείο στο Πόζναν, Πολωνία μικρογραφία| Virgin and Child, 1315–1320, Σιέν. Παρατηρήστε τις ψευδο-Κουφικές επιγραφές στο πέπλο της Παναγίας. Ο Ουγκολίνο ντι Νέριο (Ugolino di Nerio, 1280; - 1349) ήταν Ιταλός ζωγράφος που δραστηριοποιούνταν στη μητρική του πόλη Σιένα και στη Φλωρεντία μεταξύ των ετών 1317 και 1327. αριστερά|μικρογραφία| Ο Δανιήλ ο Προφήτης, γ. 1325,Ουγκολίνο ντι Νέριο, κολοφώνα ρετάμπλ, τέμπερα και επεξεργασμένος χρυσός σε πάνελ (Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας) Ήταν οπαδός του Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια, από του οποίου τη Maestà προέρχονται σαφώς από μερικές από τις σκηνές του. Ήταν κορυφαίος δάσκαλος που συνέβαλε στη διάδοση της ζωγραφικής της Σιένα στη Φλωρεντία κερδίζοντας παραγγελίες για να ζωγραφίσει στις δύο κύριες βασιλικές εκεί, τη Σάντα Μαρία Νοβέλλα και τη Σάντα Κρότσε.
Βιογραφία και έργα
Απόδειξη της αγάπης του Ουγκολίνο ντι Νέριο για τη ζωγραφική ευσεβών αντικειμένων φαίνεται στις απεικονίσεις της Μαρίας Μαγδαληνής και του Αγίου Λουδοβίκου της Τουλούζης, οι οποίες εκτελέστηκαν και οι δύο το 1328. Και οι δύο αυτοί πίνακες χρησιμοποιούν τα πλούσια και ζωντανά χρώματα για τα οποία ήταν γνωστός, ειδικά επειδή τα κυρίαρχα χρώματα σε αυτούς τους δύο συγκεκριμένους πίνακες είναι το έντονο κόκκινο και το χρυσό.
Το ρετάμπλ για τη Σάντα Κρότσε ήταν η πιο σημαντική παραγγελία από μια σειρά έργων που του έδωσαν οι Φραγκισκανοί. Τουλάχιστον οκτώ πολύπτυχα έχουν διασωθεί σε τμήματα. Άλλα σημαντικά πολύπτυχα βρίσκονται στο Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ και στο Clark Art Institute, Williamstown, Μασαχουσέτη. Η πιο γνωστή Madonna είναι η Chiesa della Misericordia, στο Σαν Κασιάνο (San Casciano) στη Βαλ ντι Πέζα (Val di Pesa). Υπάρχει ένα ακόμη στο Μουσείο του Λούβρου.
Σύμφωνα με τον Βαζάρι απεβίωσε στη Σιένα.
Τσερμένι Βέροιας
Τσερμένι είναι η παλαιά Τουρκική ονομασία συνοικίας στην πόλη της Βέροιας. Η ονομασία της προφέρεται αυτούσια ακόμη και σήμερα. Επίσης κοντά υπάρχει και το περίφημο Γιολάν Γκιολντί δηλαδή "ο δρόμος του Γιολάν", φημολογείται ότι από το δρομάκι αυτό κατέκτησαν οι Τούρκοι τη Βέροια.
Κατηγορία:Βέροια
Γιαν Μιλ
Ο Γιαν Μιλ (φλαμανδικά: Jan Miel (1599 Μπέβερεν – 1663, Τορίνο) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και χαράκτης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία. Αρχικά μπήκε στον κύκλο Ολλανδών και Φλαμανδών ζωγράφων στη Ρώμη, οι οποίοι αναφέρονται ως Bamboccianti και ήταν γνωστοί για τα έργα που απεικόνιζαν σκηνές καθημερινότητας της κατώτερης τάξης της Ρώμης. Αργότερα απομακρύνθηκε από το ύφος τους και ζωγράφισε ιστορικά θέματα σε ύφος κλασικιστικό.
Συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες στη Ρώμη και κατά το τελευταίο τμήμα της σταδιοδρομίας του στο Τορίνο ως ζωγράφος της Αυλής του Καρόλου Εμμανουήλ Β΄, Δούκα της Σαβοΐας.