cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάντανος Χανίων
Λαμπιριανά
Συνοικία της Καντάνου περίπου 1,5 χλμ. από το κέντρο. Σήμερα είναι σχεδόν εγκαταλελειμμένη. Αξιοθέατα είναι οι βυζαντινές εκκλησίες της Αγ. Κυριακής και του Αγ. Γεωργίου που βρίσκονται σε καλή κατάσταση. Παραδοσιακό πανηγύρι γίνεται στον Άγιο Γεώργιο στις 3 Νοεμβρίου, εορτή του Αη Γιώργη του μεθυστή. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η παλιά πηγή με το τρεχούμενο νερό.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925, γραμμένη Κάνδανος, με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Κάντανος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Άγιοι Απόστολοι, Ανισαράκι, Βαμβακάδες, Καβαλλαριανά, Λόφος, Πάνω Φλώρια, Σπίνα, Τραχινιάκος, Φλώρια και Χρυσοπηγή αποτελούν την κοινότητα Κανδάνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κανδάνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 421 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Κανδάνου
Επιπλέον υλικό
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας Καντανος
Κάθαρση
Γενικά με τον διεθνή σήμερα ελληνικό όρο κάθαρση χαρακτηρίζεται η πράξη ή το αποτέλεσμα του ρήματος καθαίρω, που σημαίνει απαλλαγή από κάτι ξένο ή βλαβερό. Συνώνυμες έννοιες είναι ο καθαρμός και ο εξαγνισμός.
Ο όρος αυτός απαντάται με διαφορετική σημασία στην ιατρική, την υγιεινή, το θέατρο και συγκεκριμένα στην τραγωδία, και σπουδαιότερα όλων στις διάφορες θρησκείες. Σημειώνεται όμως ότι τόσο στο θέατρο όσο και στις θρησκείες η κάθαρση αποτελεί μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία.
Ο αναφερόμενος σε κάθαρση λέγεται γενικά "καθαρτήριος", ο δε τόπος που επιχειρείται συνηθέστερα αυτή, λέγεται "καθαρτήριο", (στην υγιεινή λοιμοκαθαρτήριο), ενώ το μέσον δια του οποίου επιχειρείται αυτή, ονομάζεται "καθαρτήρας", ή "καθαρτικό" (στην ιατρική), και στην αρχαιότητα "κάθαρμα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχαναλυτική ορολογία Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Συναίσθημα Κατηγορία:Αφηγηματολογία Κατηγορία:Λογοτεχνικές ιδέες Κατηγορία:Ποίηση
Α.Ε.Π. Κοζάνης
μικρογραφία|120px|Το λογότυπο της Α.Ε.Π. Καραγιαννίων (έως το 2020) Η Αθλητική Ένωση Ποντίων Κοζάνης (μέχρι το 2020 Αθλητική Ένωση Ποντίων Καραγιαννίων) είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα τα Καραγιάννια της Κοζάνης. Έμβλημά της είναι ο αετός των Ποντίων και χρώματά της το μπορντό και το θαλασσί. Η έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Κοζάνης.
Ιστορία
Η Α.Ε.Π. Καραγιαννίων ιδρύθηκε το 2003, μετά τη συγχώνευση χωριών στην περιοχή Καραγιαννίων και πήρε τη θέση της μέχρι τότε ομάδας «Μαυραετός Σκήτης». Η ομάδα έχει ως έμβλημα της τον αετό του Πόντου. Από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της, συμμετείχε στην Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Κοζάνης, όπου πάντα τερμάτιζε στις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας. Η ομάδα έχει παίξει σε τέσσερις τελικούς του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Τη σεζόν 2011-12 έχασε από την Α.Ε. Περδίκκα, τη σεζόν 2015-16 κατέκτησε το Κύπελλο, κερδίζοντας τον Μακεδονικό Φούφα. την χρονιά 2016-2017 κατέκτησε το κύπελλο, κερδίζοντας το ΦΣ Κοζάνης και την χρονιά 2021-2022 κατέκτησε το κύπελλο κερδίζοντας το ΦΣ Κοζάνης. Τη σεζόν 2016-17 κέρδισε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας και προήχθη για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Γ' Εθνική. Τη σεζόν 2017-2018 αγωνίσθηκε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής στον Τρίτο όμιλο, αλλά υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κοζάνης. Τη σεζόν 2018-2019, κέρδισε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας, καθώς σε σύνολο 26 αγώνων είχε 25 νίκες και μόλις μια ήττα και επανήλθε στον τέταρτο όμιλο της Γ΄ Εθνικής. Τη σεζόν 2019-2020 και μέχρι τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος ήταν στην πρώτη θέση του τετάρτου ομίλου της Γ΄ Εθνικής. Μετά την οριστική διακοπή των πρωταθλημάτων λόγω COVID-19 στέφθηκε πρωταθλήτρια με παράλληλη άνοδο στην επαγγελματική Football League. Στην παρθενική της παρουσία σε επαγγελματική κατηγορία έκανε μια πολύ κακή πορεία καταγράφοντας ρεκόρ χωρίς νίκη, 7 ισοπαλίες και 11 ήττες και εν τέλει επέστρεψε στην ερασιτεχνική κατηγορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2003
Προύσα (τορπιλοβόλο)
Προύσα (Τορπιλοβόλο) / 75. Πρώην αυστριακό ‘94-F’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Austro–Hungary–Ganz–Danubius Co, Finme’. Καθελκύστηκε το 1913. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας το 1945. Ένα από τα τρία ομοίου τύπου πλοία που παραχωρήθηκαν το 1922 μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για επανορθώσεις μετά τη διανομή του άλλοτε καισαροαυστριακού στόλου. Του ιδίου τύπου πλοία είναι τα: ‘Πάνορμος’ και ‘Πέργαμος’.
Πριν αποδοθεί στο Πολεμικό Ναυτικό επισκευάσθηκε στη Βρετανία και εκσυγχρονίσθηκε αργότερα στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του 1940-1941. Στις 4 Απριλίου 1941 ευρισκόμενο στην Κέρκυρα, με Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Ν. Κοτσιλίρη, δέχθηκε Γερμανική αεροπορική επίθεση. Μονολότι το πλοίο δεν βλήθηκε άμεσα δημιουργήθηκαν πολλές διαρροές. Ήταν αδύνατο να πλεύσει και αυτοβυθίστηκε στο λιμάνι της Κέρκυρας.
Θάνατοι το 1994
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1994
Χρήστος Τερζόπουλος
Ο Χρήστος Τερζόπουλος (γενν. 1941) είναι Μικρασιατικής καταγωγής Έλληνας εκδότης, γιος του Ευάγγελου Τερζόπουλου. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στη διεύθυνση της οικογενειακής επιχείρησης, η οποία, μεταξύ πολλών άλλων, εξέδωσε επί σειρά ετών το περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ και με έναρξη το 1966 έως το 2013 πολλούς, διαφορετικούς τίτλους κόμικς με πρωταγωνιστές εικονογραφημένους ήρωες του Γουώλτ Ντίσνεϋ. Από το 2012 και για ένα σύντομο διάστημα, την ηγεσία των εκδόσεων Disney ανέλαβε ένα από τα πέντε παιδιά του, ο γιος του, Ντέιβιντ Τερζόπουλος (παιδί της Αμερικανίδας, δεύτερης συζύγου του Χρ. Τερζόπουλου).
Παραπομπές
Τερζοπουλος Χρηστος
358 Απολλωνία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Απολλωνίας υπολογίσθηκε σε 89,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 749 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,051 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Απολλωνία γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Γιατροσόφι
Το γιατροσόφι είναι το πρακτικό φάρμακο που χρησιμοποιούσε ο κόσμος παλιότερα - αλλά ακόμη και στη σημερινή εποχή - προκειμένου να αντιμετωπίσει μικρά ή και μεγαλύτερα προβλήματα υγείας. Υπάρχουν πολλών ειδών γιατροσόφια, και είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο κάθε άνθρωπος τα έχει χρησιμοποιήσει σε κάποια στιγμή της ζωής του, συνήθως με την προτροπή κάποιου μεγαλύτερου σε ηλικία μέλους της οικογένειας. Τα περισσότερα γιατροσόφια βασίζονται στη χρήση των φαρμακευτικών φυτών, ενώ σε πολλά μέρη της Ελλάδας αποτελούν αξιόλογο μέρος της λαογραφικής παράδοσης του τόπου. Αν και η χρήση τους έχει αμφισβητηθεί από τους οπαδούς της κλασικής ιατρικής, τα περισσότερα γιατροσόφια δεν παύουν να έχουν στέρεη επιστημονική τεκμηρίωση και να αποτελούν τον «πρόδρομο» των δημοφιλών φυτικών καλλυντικών και φαρμακευτικών σκευασμάτων που κυκλοφορούν στο εμπόριο και στα φαρμακεία στις μέρες μας.
Παρά το γεγονός ότι τα γιατροσόφια συνήθως βασίζονται σε σχετικά «αγνές» και «ακίνδυνες» πρώτες ύλες, οι γιατροί συνιστούν προσοχή στη χρήση τους, ειδικά αν το άτομο που πρόκειται να τα χρησιμοποιήσει έχει ιστορικό αλλεργικών αντιδράσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαογραφία
Γεώργιος Γεωργαλάς (καθηγητής)
Ο Γεώργιος Γεωργαλάς (Δερβένι Κορινθίας, 1887 - Αθήνα, 1980) ήταν Έλληνας γεωλόγος και αντιστασιακός. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ. Τιμήθηκε με το Ράλλειο βραβείο το 1909. Μετά την αποφοίτησή του διετέλεσε βοηθός επιμελητής του εργαστηρίου της Ορυκτολογίας και Γεωλογίας και της Φυσικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, του Γεωλογικού και Παλαιοντολογικού Μουσείου του Πανεπιστημίου και του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. Το 1926 υπήρξε διευθυντής της Γεωλογικής Υπηρεσίας της Ελλάδας. Το 1920 διορίστηκε καθηγητής Γεωλογίας και Ορυκτολογίας στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1936 στην έδρα Ορυκτολογίας και Πετρολογίας της Φυσικομαθηματικής Σχολής στην οποία διετέλεσε κοσμήτορας την περίοδο 1940-1941.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) και έγινε πρόεδρος της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων (ΕΠΟΝ). Εξελέγη στο Εθνικό Συμβούλιο της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) ως αντιπρόσωπος Αθήνας. Μαζί με τους καθηγητές Αλέξανδρο Σβώλο, Άγγελο Αγγελόπουλο της Νομικής και Πέτρο Κόκκαλη της Ιατρικής απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο για τη δράση του στις 27 Απριλίου 1944. Με την απελευθέρωση ακυρώθηκε η απόλυσή τους το Νοέμβριο του 1944 αλλά λόγω των Δεκεμβριανών τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και απολύθηκαν οριστικά το Σεπτέμβριο του 1946.
Ήταν μέλος της Ελληνικής Θαλασσογραφικής Επιτροπής και του Χαρτογραφικού Συμβουλίου της Ελλάδας. Από το 1939 διετέλεσε πρόσεδρον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Απεβίωσε τον Αύγουστο του 1980. Κηδεύτηκε στις 23 Αυγούστου 1980 από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γεωλόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Καθηγητές Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1991
Χώρες που μετείχαν
Στην τελική φάση προκρίθηκαν 9 χώρες, έπειτα από προκριματικούς αγώνες (συνολικά έλαβαν μέρος 14 χώρες). Οι χώρες που προκρίθηκαν και όσα ματς είναι γνωστά από την προκριματική φάση έχουν ως εξής:
Τελική φάση
Διεξήχθη σε τρεις γύρους. Στον Α΄ γύρο οι εννιά ομάδες αγωνίστηκαν σε τρεις ομίλους με βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήρια κατάταξης ήταν κατά σειρά η καλύτερη διαφορά τερμάτων, η καλύτερη επίθεση, τα περισσότερα κόρνερ. Στον Β΄ γύρο (ημιτελικό) προκρίθηκαν έξι ομάδες, που αγωνίστηκαν σε δύο νέους ομίλους με βαθμολογία. Στον τελικό γύρο οι επικεφαλής των δύο ημιτελικών ομιλών αγωνίστηκαν στον τελικό ενώ οι υπόλοιπες ομάδες, ανάλογα με τη θέση που τερμάτισαν, έδωσαν αγώνες για τις θέσεις 7η-9η (οι τελευταίες ομάδες των τριων ομίλων του Α΄ γύρου), 5η-6η, 3η-4η, για τη διαμόρφωση της τελικής κατάταξης. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Ιταλία. Οι αγώνες έγιναν στις πόλεις Άρνεμ και Άπελντορν της Ολλανδίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1991
Ιωάννης Ακοτάντος
Ο Ιωάννης Ακοτάντος ήταν ζωγράφος του 15ου αιώνα από τον Χάνδακα της Κρήτης τότε υπό την κυριαρχία της Βενετίας. Ήταν αδελφός του Άγγελου Ακοτάντου ενός επιφανούς αγιογράφου της εποχής. Υπήρξε δάσκαλος του Αντωνίου Παπαδόπουλου, Γεωργίου Πορφυρού και Κωνσταντίνου Ριτζάρδου. Το 1477, γέρος και άρρωστος, δίδει ως ενέχυρο ανθίβολα στον Ανδρέα Ρίτζο. Ο θάνατός του υπολογίζεται πριν από το 1513 σύμφωνα με σημείωση εγγράφου της ίδιας χρονιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Κρητική Σχολή
ΦΚ Κοζούφ
Η ΦΚ Κοζούφ (ФК Кожуф) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Γευγελή της Βόρειας Μακεδονίας. Αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία ποδοσφαίρου της Βόρειας Μακεδονίας. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1922. Αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας την περίοδο 1994-95.
Τίτλοι
🇲🇰 Δεύτερη κατηγορία Βόρειας Μακεδονίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922
Αγιογραφία
Αγιογραφία είναι η τέχνη της απεικόνισης ιερών προσώπων ή θρησκευτικών σκηνών· είναι η ζωγραφική παράσταση θρησκευτικών θεμάτων. Οι αγιογραφίες αντλούν τα θέματά τους από τη ζωή και κυρίως τα θαύματα των ανδρών και γυναικών που αγιοποιήθηκαν από την Εκκλησία. Η αγιογραφία είναι κεντρικής σημασίας στην Ορθόδοξη παράδοση και λιγότερο στις Δυτικές Χριστιανικές παραδόσεις όπως η Ρωμαιοκαθολική και Αγγλικανική.
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση, η αγιογραφική εικόνα δεν στοχεύει σε μια ρεαλιστική αναπαράσταση ενός προσώπου αλλά έχει πρωτίστως πνευματική σημειολογία αφού μέσω αυτής μπορεί να επιτευχθεί μια σχέση ζωής με τον Θεό και τους Αγίους Του. Η εικόνα δημιουργεί μια αίσθηση ζωντανής παρουσίας και φέρνει τον πιστό σε προσωπική σχέση και επαφή με την υπόσταση του εικονιζόμενου. Η αγιογραφία λοιπόν δε θεωρείται ως ένα απλό έργο τέχνης ή ένας θρησκευτικός πίνακας αλλά είναι ένα μέσο με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στην αγιότητα.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η προσκύνηση της εικόνας «διαβαίνει» μέσω της ορατής εικόνας στο πρωτότυπο, δηλ. στο πραγματικά υπάρχον άγιο πρόσωπο το οποίο εικονίζεται.
Η εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι η πρώτη εικόνα, με την έννοια της αναπαραστάσεως, έγινε από τον ίδιο τον Χριστό και μάλιστα αχειροποίητη. Η ιστορία της εικόνας αυτής συνοπτικά έχει ως εξής: Ο Aύγαρος, βασιλιάς στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, υπέφερε από λέπρα. Έγραψε, λοιπόν στον Κύριο επιστολή, με την οποία τον παρακαλούσε να πάει στην Έδεσσα για να τον θεραπεύσει. Την επιστολή μετέφερε στην Παλαιστίνη ο υπηρέτης του Ανανίας. Αυτός προσπάθησε και να ζωγραφίσει τον Κύριο χωρίς όμως να το κατορθώσει. Ο Κύριος που αντιλήφθηκε την προσπάθεια του Ανανία, ζήτησε νερό για να νιφτεί και σκούπισε το πρόσωπό Του με ένα μανδήλιο. Η θεία μορφή του Κυρίου αποτυπώθηκε θαυματουργικά και το εν λόγω μανδήλιο είναι γνωστό ως το Άγιο Μανδήλιο. Ακόμη η παράδοση αναφέρει ως πρώτο αγιογράφο τον Ευαγγελιστή Λουκά. Ο Ευαγγελιστής πρώτος ζωγράφισε τρεις εικόνες (από κερί, μαστίχα και χρώμα) της Υπεραγίας Θεοτόκου φέρουσα στην αγκαλιά της τον Κύριο Ιησού Χριστό. Κατόπιν τις πρόσφερε στην ίδια θέλοντας να μάθει εάν είναι αρεστές σε αυτήν. Η Μητέρα του Κυρίου τις δέχτηκε με αγάπη και είπε: «Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος είη δι' εμού μετ' αυτών». Από αυτές τις τρεις άγιες εικόνες, η μία βρίσκεται στην Πελοπόννησο στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, η δεύτερη στη Ρωσία και η τρίτη εικόνα βρίσκεται στην Κύπρο στην Ιερά Μονή του Κύκκου. Επίσης κατά την παράδοση ο Ευαγγελιστής Λουκάς ζωγράφισε και τις εικόνες των Αγίων Αποστόλων.
Οι ιστορικοί διαιρούν την ιστορία της Βυζαντινής αγιογραφίας σε τέσσερις περιόδους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγιογραφία Κατηγορία:Αγιολογία Κατηγορία:Ορθοδοξία
Κατακόμβες των Καπουτσίνων
Οι Κατακόμβες Καπουτσίνων του Παλέρμο ή Κατακόμβες των Καπουτσίνων (Catacombe dei Cappuccini) είναι ταφικές κατακόμβες στο Παλέρμο, στη Σικελία, στη νότια Ιταλία. Σήμερα παρέχουν ένα κάπως μακάβριο τουριστικό αξιοθέατο καθώς και ένα εξαιρετικό ιστορικό αρχείο.
Ιστορικό
Το μοναστήρι των Καπουτσίνων του Παλέρμο ξεπέρασε τα όρια του αρχικού νεκροταφείου τον 16ο αιώνα και οι μοναχοί άρχισαν να ανασκάπτουν κρύπτες κάτω από αυτό. Το 1599 μουμιοποίησαν έναν από τους πολλούς, τον πρόσφατα αποθανόντα αδελφό Σιλβέστρο του Γκούμπιο, και τον τοποθέτησαν στις κατακόμβες.
Τα σώματα αφυδατώθηκαν πάνω σε κεραμικά ράφια στις κατακόμβες και μερικές φορές αργότερα πλύθηκαν με ξύδι. Μερικά πτώματα ταριχεύτηκαν και άλλα κλείστηκαν σε σφραγισμένα γυάλινα ντουλάπια. Οι μοναχοί διατηρούνταν με την καθημερινή τους ενδυμασία και μερικές φορές με σχοινιά που φορούσαν στην μετάνοια.
Αρχικά οι κατακόμβες προορίζονταν μόνο για νεκρούς μοναχούς. Ωστόσο, στους επόμενους αιώνες έγινε σύμβολο κατάστασης για να ενταφιαστεί στις κατακόμβες των Καπουτσίνων. Στις διαθήκες τους, οι τοπικοί ιερείς θα ζητούσαν να διατηρηθούν με συγκεκριμένα ρούχα ή ακόμη και να αλλάξουν τα ρούχα τους σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οι ιερείς φορούσαν τα κληρικά τους άμφια, ενώ άλλοι ήταν ντυμένοι σύμφωνα με τη σύγχρονη μόδα. Οι συγγενείς επισκέπτονταν για να προσευχηθούν για τον νεκρό και να διατηρήσουν το σώμα σε ευπαρουσίαστη κατάσταση. Οι κατακόμβες συντηρούνταν με δωρεές συγγενών του εκλιπόντος. Κάθε νέο σώμα τοποθετήθηκε σε μια προσωρινή θέση και αργότερα τοποθετήθηκε σε μια πιο μόνιμη θέση. Όσο συνεχίζονταν οι εισφορές, το πτώμα παρέμενε στη σωστή του θέση, αλλά αν οι συγγενείς σταματούσαν να στέλνουν χρήματα, το πτώμα τοποθετούνταν στην άκρη σε ένα ράφι μέχρι να ξαναρχίσουν οι πληρωμές.
Ενταφιασμοί
Το 1871 ο αδελφός Ρικάρντο ήταν ο τελευταίος μοναχός που ενταφιάστηκε στις κατακόμβες, αλλά άλλα διάσημα πρόσωπα ενταφιάστηκαν μετά από αυτό. Οι κατακόμβες έκλεισαν επίσημα το 1880 αλλά οι τουρίστες συνέχισαν να τις επισκέπτονται. Οι τελευταίες ταφές είναι της δεκαετίας του 1920 και του 1930. Μεταξύ των τελευταίων ενταφιασμών ήταν η Ροζαλία Λομπάρντο, τότε σχεδόν δύο ετών, της οποίας το σώμα παραμένει εντυπωσιακά άθικτο, διατηρημένο με μια διαδικασία που πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή Αλφρέντο Σαλάφια. Η διαδικασία ταρίχευσης του περιελάμβανε φορμαλίνη για να σκοτώσει τα βακτήρια, αλκοόλ για να στεγνώσει το σώμα, γλυκερίνη για να μην στεγνώσει υπερβολικά, σαλικυλικό οξύ για να σκοτώσει τουςμύκητες και τα πιο σημαντικά συστατικά, άλατα ψευδάργυρου (θειικός ψευδάργυρος και χλωριούχος ψευδάργυρος) για να δώσει στο σώμα ακαμψία. Η φόρμουλα ταρίχευσης είναι ένα μέρος γλυκερίνης, ένα μέρος φορμαλίνης κορεσμένο και με τα δύο άλατα ψευδαργύρου και ένα μέρος ενός διαλύματος αλκοόλης κορεσμένου με σαλικυλικό οξύ. Η τελευταία ταφή ήταν του Τζοβάνι Λικάτα ντι Μπακίνα, του κόμη του Ισνέλλο, το 1939.
Οι κατακόμβες περιέχουν περίπου 8.000 πτώματα και 1.252 μούμιες (όπως δηλώθηκε από την τελευταία απογραφή που έγινε από την EURAC το 2011) που πλαισιώνουν τους τοίχους. Οι αίθουσες χωρίζονται ανά κατηγορία: άνδρες, γυναίκες, παρθένες, παιδιά, ιερείς, μοναχοί και επαγγελματίες. Μερικά σώματα διατηρούνται καλύτερα από άλλα. Μερικά είναι σε πόζες, για παράδειγμα, δύο παιδιά κάθονται μαζί σε μια κουνιστή πολυθρόνα. Τα φέρετρα ήταν προσβάσιμα στις οικογένειες των νεκρών, έτσι ώστε ορισμένες ημέρες η οικογένεια, συμπεριλαμβανομένου του νεκρού, να μπορούν να ενώνουν τα χέρια τους σε προσευχή.
Μερικοί διάσημοι άνθρωποι που θάφτηκαν στις κατακόμβες περιλαμβάνουν:
Επιστημονική έρευνα
Το Πρόγραμμα Μουμιών Σικελίας (Sicily Mummy Project) δημιουργήθηκε το 2007 για να μελετήσει τις μούμιες και να δημιουργήσει ένα αρχείο για όσους είχαν μουμιοποιηθεί. Το έργο διευθύνεται από τον ανθρωπολόγο Ντάριο Πιομπίνο -Μασκάλι του Τμήματος Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Σικελικής Ταυτότητας στο Παλέρμο, και υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία του Μπόζεν/Μπολζάνο Οι μούμιες υποβάλλονται σε ακτινογραφία και αξονική τομογραφία για συλλογή πληροφορίες για αυτά, μαζί με άλλες ανθρωπολογικές και παλαιοπαθολογικές τεχνικές για την επιβεβαίωση της ηλικίας και του φύλου τους. Ο Πιομπίνο-Μασκάλι πιστώνει το πρόγραμμα με την επανέναρξη της συζήτησης για τον θάνατο στη Σικελία.
"Για πολλά χρόνια το θέμα του θανάτου ήταν ταμπού [στη Σικελία]. Τώρα, δεδομένης της επιστημονικής σημασίας αυτού που αναδύεται με αυτές τις μούμιες, οι άνθρωποι κατανοούν ότι στη Σικελία, ο θάνατος ήταν πάντα μέρος της ζωής. Και για αιώνες πολλοί οι Σικελοί χρησιμοποιούσαν την μουμιοποίηση για να βεβαιωθούν ότι υπήρχε μια σταθερή σχέση μεταξύ ζωής και θανάτου."
Ο ιατροδικαστής βιολόγος Μαρκ Μπένεκε εντόπισε αρκετά έντομα που ρίχνουν φως στη διαδικασία μουμιοποίησης.
Τουρισμός
Οι κατακόμβες είναι ανοιχτές στο κοινό. Η φωτογραφία στο εσωτερικό απαγορεύεται επίσημα, κάτι που οι εμφανείς πινακίδες καθιστούν σαφές στους επισκέπτες. Ωστόσο, ορισμένα πτώματα έχουν προβληθεί σε ταινίες, όπως στο Ένδοξα πτώματα (Cadaveri Eccellenti) του Φρανσίσκο Ρόσι και τηλεοπτικά προγράμματα όπως η σειρά του Channel 4 Coach Trip, και η τηλεοπτική σειρά του BBC The Human Body το 1998. Έχουν τοποθετηθεί σιδερένια πλέγματα για να αποτρέψουν τους τουρίστες να παραβιάζουν ή να ποζάρουν με τα πτώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μούμιες Κατηγορία:Καπουτσίνοι Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Παλέρμο Κατηγορία:Νεκροταφεία στην Ιταλία
Κλέιτον Στάνλεϊ
Ο Κλέιτον Στάνλεϊ (Clayton Stanley, γεννημένος στις 20 Ιανουαρίου 1978) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,05 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του διαγωνίου.
Καριέρα
Σε συλλογικό επίπεδο, ο Κλέιτον Στάνλεϊ αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Ελλάδας την περίοδο 2001-2006. Αρχικά στον Π.Α.Ο.Κ., μετά στον Άρη, έπειτα στον Παναθηναϊκό, όπου κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και τέλος στον Ηρακλή. Με τους κυανόλευκους αγωνίστηκε την περίοδο 2004-2006(με ένα διάλειμμα έξι μηνών, όπου αγωνίστηκε με τους Γιγάντες ντε Καρολίνα του Πουέρτο Ρίκο), κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, δύο κύπελλα και ένα σούπερ καπ, ενώ ήταν φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ σε δύο συνεχόμενες σαιζόν.
Την περίοδο 2006-2012 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Ρωσίας κατα σειρά στις: Ζενίτ Καζάν, Ουράλ Ούφα και Λοκομοτίβ Νοβοσίμπιρσκ. Με την Ζενίτ Καζάν, όπου έπαιξε για τέσσερα χρόνια, κατέκτησε ένα Τσάμπιονς Λιγκ, τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα. Την αγωνιστική περίοδο 2013-2014, έκλεισε την καριέρα του στους Σαντόρι Σάνμπερντς και το Ιαπωνικό Πρωτάθλημα.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή
359 Γεωργία
Η Γεωργία (Georgia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,86. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τον βασιλιά Γεώργιο Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Γεωργίας υπολογίσθηκε σε 44 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 88,5 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,262 (από δεδομένα του IRAS). Η Γεωργία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 15 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωργια
Θάνατοι τον Δεκέμβριο του 2011
Αναφέρονται θάνατοι σημαντικών προσώπων που έγιναν το μήνα Δεκέμβριο του έτους 2011, συνοδευόμενοι από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
31 Δεκεμβρίου
12
Θάνατοι το 1995
Δεκέμβριος
13 Δεκεμβρίου -    σκιτσογράφος και γελοιογράφος 77]
Αθανάσιος Ρεπανιδιώτης ο Νεομάρτυρας
Ο Αθανάσιος Μοναχός ο Ρεπανιδιώτης (1790/1800 - 1846) ήταν Έλληνας νεομάρτυρας. Λιγοστές είναι οι πληροφορίες που υπάρχουν για το βίο του. Μαρτύρησε το 1846, όταν θανατώθηκε από τους Τούρκους λόγω της θρησκευτικής και πατριωτικής του δράσης. Ουσιαστικά παραμένει μια μάλλον άγνωστη μορφή της νεότερης θρησκευτικής ιστορίας.
Στη Λήμνο και στο Άγιο Όρος
Ο Αθανάσιος γεννήθηκε στα 1790-1800 περίπου στη Λήμνο, πιθανότατα στο χωριό Ρεπανίδι. Δεν είναι γνωστό το κοσμικό του όνομα. Όμως, ο πατέρας του μάλλον ονομαζόταν Παναγιώτης. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο νησί στο οποίο λειτουργούσαν τότε αλληλοδιδακτική και ελληνική Σχολή. Στη συνέχεια μετέβη στο Άγιο Όρος με σκοπό να γίνει μοναχός.
Με το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821, το Άγιο Όρος αποτέλεσε προπύργιο των επαναστατών. Ο Εμμανουήλ Παππάς ξεσήκωσε πάνω από 1000 μοναχούς, τους όπλισε και κίνησαν για τη Θεσσαλονίκη. Όμως, η επανάσταση στη Χαλκιδική κατεστάλη σύντομα μετά την ήττα στα στενά της Ρεντίνας. Στις 12 Δεκεμβρίου 1821, οι Τούρκοι εισέβαλαν στο Άγιο Όρος, όπου είχαν καταφύγει πολλοί μαχητές και 5000 περίπου άμαχοι. Σκλάβωσαν πολλούς, τόσο μοναχούς όσο και μαχητές που κρύβονταν στα μοναστήρια.
Ανάμεσά τους ήταν και ο μοναχός Αθανάσιος ο οποίος συνελήφθη και σύρθηκε στα σκλαβοπάζαρα. Πουλήθηκε ως δούλος σ’ έναν Αγαρηνό άρχοντα της Αιγύπτου. Αυτός τον υποχρέωσε να γίνει μουσουλμάνος και να παντρευτεί μια αιχμάλωτη χριστιανή. Όταν αλλαξοπίστησε, οι Τούρκοι του απένειμαν τον τίτλο του αγά. Σύντομα απέκτησε μεγάλη περιουσία και έγινε μέγας και τρανός. Έζησε έτσι για αρκετά χρόνια.
Όμως, από κάποια εποχή και ύστερα άρχισε να μετανιώνει για την αλλαγή της πίστης του, μετά από ένα όνειρο που είδε στο οποίο του παρουσιάστηκε ο Μέγας Αθανάσιος. Αφού το συζήτησε με τη γυναίκα του, με την οποία δεν πρέπει να είχαν αποκτήσει παιδιά, αποφάσισε να της αφήσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας και να ξαναγυρίσει στο Άγιο Όρος. Πράγματι, ασκήτεψε εκεί για αρκετά χρόνια με μεγάλη ταπείνωση, συγχωρέθηκε και έλαβε το Άγιο Μύρο, γενόμενος πάλι δεκτός στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Στη συνέχεια, εγκαταστάθηκε στην ελεύθερη Ελλάδα για λίγο διάστημα και τελικά επέστρεψε στη Λήμνο, όπου ζούσε «ευσεβώς και θεαρέστως».
Η επιστροφή στο νησί
Η επιστροφή του στο τουρκοκρατούμενο νησί φανερώνει το μεγάλο θάρρος του, γιατί οι Τούρκοι απαγόρευαν στους αρνησίθρησκους να ξαναγίνονται Χριστιανοί με ποινή θανάτου. Η επιστροφή αυτή πρέπει να έγινε γύρω στο 1843, διότι, σύμφωνα με τα αρχεία της Μητρόπολης Λήμνου, στις 24 Οκτωβρίου του 1843, ο γέρων Αθανάσιος μοναχός Ρεπανιδιώτης δώρισε στην Αλληλοδιδακτική Σχολή της Λήμνου 4.080 γρόσια και 85 ολλανδικά φλουριά. Ο μοναχός αυτός πρέπει να ταυτιστεί με τον εν λόγω Αθανάσιο, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε ανανήψει στην ορθόδοξη πίστη. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι ένας μοναχός κατείχε τόσο σημαντικά χρηματικά ποσά, τα οποία προφανώς προέρχονταν από την περιουσία που είχε αποκτήσει στην Αίγυπτο ως μουσουλμάνος αγάς.
Στη Λήμνο ο Αθανάσιος δεν έμεινε αδρανής. Το 1844, έγινε μέλος της Σχολικής Εφορίας και πάσχισε για την καλύτερη λειτουργία της Σχολής και την αύξηση των εσόδων της. Τα χρόνια εκείνα Τούρκος διοικητής (καϊμακάμ-μπέης) του νησιού ήταν ο Χατζή-Μουντή Εφέντης, ένας αδίστακτος εκμεταλλευτής κι εκβιαστής των Χριστιανών. Για πολλά χρόνια δανειζόταν χρήματα από το «Κοινόν Ταμείον», το οποίο είχαν συγκροτήσει οι κάτοικοι για τη χρηματοδότηση των σχολείων του νησιού. Το ταμείο αυτό είχε ως βασική πηγή εσόδων το ενοίκιο του κοινοτικού κτήματος "Μητρόπολις", το οποίο υπάρχει ακόμα κοντά στο χωριό Λιβαδοχώρι και ανήκει στο Παλλημνιακό Σχολικό Ταμείο. Ο διοικητής ουδέποτε επέστρεφε τα χρήματα που δανειζόταν, ενώ συνεχώς απαιτούσε κι άλλα «δανεικά κι αγύριστα». Συνεχώς βρισκόταν σ’ αντιπαράθεση με την τοπική κοινότητα και πιθανότατα έπειτα από δική του απαίτηση είχε κηρυχθεί έκπτωτος ο μητροπολίτης του νησιού, Ιερώνυμος, τον Απρίλιο του 1839.
Κάποτε η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και οι κάτοικοι της Λήμνου αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν στο Σουλτάνο, ο οποίος διέταξε να γίνει έρευνα. Στις 5 Οκτωβρίου 1844, δυο Τούρκοι κι οκτώ Έλληνες κλήθηκαν στην Πόλη να καταθέσουν για το θέμα. Οι Λημνιοί πήγαν με επικεφαλής τον Αθανάσιο γέροντα Παναγιώτου και αντιπροσώπους επτά χωριών, που ήταν οι εξής: Χριστοφής Παπά-Αθανασίου (Ατσική), Παντελής Παπά-Ιωάννου (Κορνός), Παναγιώτης Πέτρου (Βάρος), Νικόλας Πλαφάς (Ρεπανίδι), Στρατής Τζαριακλής (Τσιμάνδρια), Αθανάσιος Κυριάκου (Σαρδές) και Κομνηνός ... (Καμίνια). Η αποστολή αυτή κόστισε στην κοινότητα 10.000 γρόσια. Τα αποτελέσματα της διαμαρτυρίας δεν είναι γνωστά, αλλά μάλλον ο καταχραστής διοικητής μετατέθηκε.
Το μαρτυρικό τέλος
Η πρωτοβουλία του Αθανασίου να τεθεί επικεφαλής της οκταμελούς επιτροπής, σε συνδυασμό με τη μεταστροφή του από τη μουσουλμανική θρησκεία, έγινε αιτία να μπει στο μάτι των Τούρκων, οι οποίοι θεωρούσαν ασυγχώρητο αμάρτημα την επιστροφή των προσκυνημένων στη χριστιανική πίστη. Από τότε άρχισαν να κατηγορούν τον Αθανάσιο με διάφορες αστήριχτες κατηγορίες, οι οποίες δεν αναφέρονται στα έγγραφα και να τον περνούν από δίκες.
Το 1846, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στην Κωνσταντινούπολη με ένα πλοίο. Όμως, ο μάρτυρας έμελλε να μη φτάσει ποτέ στην Πόλη, διότι κατά τη διάρκεια της διαδρομής και ενώ έπλεαν στον Ελλήσποντο, οι δεσμοφύλακες τον έριξαν αλυσοδεμένο στη θάλασσα και τον έπνιξαν, γνωρίζοντας πιθανότατα ότι θα αθωωνόταν στο ανώτερο δικαστήριο, αφού δεν είχε διαπράξει κανένα αδίκημα. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στον κώδικα:
"οι ασεβείς Αγαρηνοί, εβύθισαν αυτόν και απέπνιξαν εν τη θαλάσση ... κατά το έτος 1846".>
Έτσι, "ο εξ αρνησιχρίστων νεομάρτυς Αθανάσιος... έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον", όπως σημειώνει κάποιος άγνωστος γραμματικός της Μονής Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, που διέσωσε το βίο του.
Η μνήμη του
Οι κάτοικοι του νησιού δεν λησμόνησαν τον Αθανάσιο. Στην ετήσια επιμνημόσυνη δέηση η οποία γινόταν παλιότερα στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, υπέρ των «Μεγάλων Ευεργετών και Δωρητών των Ιερών Ναών και των Εκπαιδευτηρίων της Νήσου», μνημόνευαν μεταξύ των άλλων και τον Αθανάσιο Μοναχό, ο οποίος εκτός από την περιουσία του πρόσφερε και τη ζωή του για την πρόοδο της πατρίδας του.
Η Εκκλησία δεν εορτάζει το νεομάρτυρα σε κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, διότι δεν είναι γνωστή η ακριβής ημέρα του μαρτυρίου του, αλλά τιμά τη μνήμη του κατά την Δ΄ Κυριακή του Ματθαίου, δηλαδή την τέταρτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, μαζί με όλους τους νεομάρτυρες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου
Explorer 1
Ο Explorer 1 ήταν ο πρώτος δορυφόρος που εκτόξευσαν οι ΗΠΑ στο διάστημα, στις 31 Ιανουαρίου του 1958. Ο Explorer 1 ήταν η απάντηση στον Σπούτνικ των Σοβιετικών, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει την προσπάθεια για την εξερεύνηση του διαστήματος. Δεν αποτέλεσε ωστόσο την πρώτη απόπειρα για εκτόξευση δορυφόρου, καθώς είχε προηγηθεί μια αποτυχημένη προσπάθεια το Δεκέμβριο του 1957.
Στοιχεία του δορυφόρου
Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ Κατηγορία:Τεχνητοί δορυφόροι Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1958 Κατηγορία:Πρόγραμμα Explorer
Ερνστ Μπάρλαχ
Ο Ερνστ Μπάρλαχ (γερμανικά: Ernst Barlach, Βέντελ, 2 Ιανουαρίου 1870 – Ρόστοκ, 24 Οκτωβρίου 1938) ήταν Γερμανός γλύπτης, τυπογράφος και συγγραφέας που ανήκε στο καλλιτεχνικό ρεύμα του εξπρεσιονισμού. Θεωρείται ένας από τους πρώτους, χρονολογικά, εξπρεσιονιστές γλύπτες, ενώ το έργο του αποκηρύχτηκε κατά την περίοδο της ναζιστικής κυριαρχίας στη Γερμανία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1870 στο Βέντελ, έναν μικρό οικισμό κοντά στο Αμβούργο και ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά της λουθηρανικής οικογένειας του Γκέοργκ και της Γιοχάννα Λουίζ Μπάρλαχ. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών φοίτησε μέχρι το 1895 σε σχολές Καλών Τεχνών και ακαδημίες του Αμβούργου και της Δρέσδης. Ακολούθησε η πολυετής παραμονή του στο Παρίσι, καθώς και μια σειρά ταξιδιών του στην Ιταλία και κυρίως σε διάφορα μέρη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (Βαρσοβία, Κίεβο, Μπέλγκοροντ κ.ά. ), όπου μελέτησε τη λαϊκή ρωσική ξυλογλυπτική. Το 1910 εγκαταστάθηκε στο Γκούστρο της Βόρειας Γερμανίας, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά με τις γραφικές τέχνες. Νωρίτερα (1904-1905) είχε εργαστεί για ένα διάστημα ως καθηγητής.
Μανουέλ Ινάσιου ντα Σίλβα Αλβαρένγκα
Ο Μανουέλ Ινάσιου ντα Σίλβα Αλβαρένγκα (Manuel Inácio da Silva Alvarenga, 1749-1814) ήταν Βραζιλιάνος ποιητής. Είχε μια ισόβια αφοσίωση στη δια βίου μάθηση και την προαγωγή των αξιών της κοινωνίας των πολιτών και των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων. Υπήρξε αρχισυντάκτης μιας από τις πρώτες εφημερίδες της Βραζιλίας, της O Patriota.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλβαρένγκα γεννήθηκε στο Όρου Πρέτου και ήταν νόθος γιος μιας μαύρης Αφρικανής και ενός «φτωχού λευκού μουσικού». Μεγάλωσε στην πολιτεία Μίνας Ζεράις.
Μετά το 1770 μελέτησε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και μπόρεσε να φοιτήσει νομικά το 1776 στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα της Πορτογαλίας. Οι φίλοι του πατέρα του ενεθάρρυναν το ποιητικό και το μουσικό ταλέντο του νέου, που από την εφηβική του ηλικία είχε διακριθεί και για τις ρητορικές του ικανότητες. Μετά τις σπουδές του στην Ευρώπη, επέστρεψε στη Βραζιλία, όπου έγινε μέλος του «Ouro Preto Arcady». Το 1782 εγκαταστάθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου δίδασκε ρητορική και ποιητική ως «Βασιλικός Καθηγητής».
Ποίηση
Ο Αλβαρένγκα είναι ωστόσο μοναδικός ανάμεσα στους σύγχρονούς του Βραζιλιάνους ποιητές στη χρήση του βραζιλιάνικου ειδικά φυσικού τοπίου στο έργο του. Σπανίως έγραφε για μαύρους στην ποίησή του και όταν το έκανε οι περιγραφές του θεωρούνται αρνητικές με τα σημερινά μέτρα. Κριτικοί της λογοτεχνίας έχουν προσδιορίσει «στοιχεία που προαναγγέλλουν τον βραζιλιανό ρομαντισμό» στο έργο του Αλβαρένγκα, εξάλλου ο ενθουσιασμός του και οι πατριωτικές εξάρσεις των στίχων του είχαν ως αποτέλεσμα να αποκληθεί «Τυρταίος της βραζιλιανικής ελευθερίας».
Το έργο του «Ο αποστάτης των γραμμάτων» (O Desetor das Letras) είναι μία σάτιρα για τις πανεπιστημιακές μεταρρυθμίσεις του 1772. Η σειρά Glaura: poemas eroticos εκδόθηκε αρχικώς στη Λισαβόνα. Τα κυριότερα από τα υπόλοιπα είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποιητές
Ερνστ Μπάρλαχ
Βιογραφία
Το 1919 εξελέγη μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Τεχνών, ενώ κατά τη δεκαετία του 1920 και τις αρχές της αντίστοιχης του 1930 δημιούργησε μια σειρά γλυπτών που τοποθετήθηκαν σε δημόσιους χώρους σε διάφορες γερμανικές πόλεις (Δρέσδη, Κίελο, Μαγδεβούργο κλπ), ωστόσο τον Ιανουάριο του 1933, η άνοδος των Ναζί στην εξουσία είχε αρνητικές επιπτώσεις για τον ίδιο και την τέχνη του.
Η μοντέρνα τέχνη στιγματίστηκε από το ναζιστικό καθεστώς ως «εκφυλισμένη» και οι κύριοι εκπρόσωποί της, ανάμεσά τους και ο Μπάρλαχ, εξορίστηκαν ή τους απαγορεύθηκε να εργαστούν στη Γερμανία. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση του Μπάρλαχ, το έργο του αποκηρύχτηκε επισήμως το 1938 και γύρω στα 380 γλυπτά του καταστράφηκαν ή απομακρύνθηκαν από δημόσιους χώρους. Ο ίδιος απεβίωσε στις 24 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στο Ρόστοκ. Πέρα από τη γλυπτική, ο Μπάρλαχ ασχολήθηκε και με τη συγγραφή, γράφοντας μια σειρά εξπρεσιονιστικών δραμάτων, νουβέλες καθώς και την αυτοβιογραφία του.
Στη σύγχρονη εποχή λειτουργούν μουσεία αφιερωμένα στον Μπάρλαχ και το έργο του, στο Αμβούργο, το Βέντελ και το Ράτζεμπουργκ. Εγγονός του είναι ο Γερμανός επιχειρηματίας Χανς Μπάρλαχ.
Αποτίμηση
Ο Μπάρλαχ θεωρείται ένας από τους πρώτους γλύπτες που στράφηκαν στον εξπρεσιονισμό, έχοντας παράλληλα σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη της μοντέρνας γλυπτικής. Ως σημαντικές επιρροές στο έργο του αναφέρονται ο Γκαίτε, ο βαν Γκογκ, ο εξπρεσιονισμός στη ζωγραφική και η ρωσική λαϊκή ξυλογλυπτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Εξπρεσιονισμού
Κρατικός Αερολιμένας Κεφαλληνίας
Ο Κρατικός Αερολιμένας Κεφαλληνίας Άννα Πολλάτου (IATA: EFL, ICAO: LGKF, ΥΠΑ: ΚΑΚΦ) βρίσκεται στο Ν-ΝΔ τμήμα της Κεφαλλονιάς, 10 χλμ. από την πρωτεύουσα της Κεφαλλονιάς, το Αργοστόλι και πήρε το όνομά του από την Ολυμπιονίκη Άννα Πολλάτου. thumb|Αεροσταθμός
Αεροσταθμός
Το κτήριο του αεροσταθμού χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είναι μικρό κτήριο. Διαθέτει 3 ελεγκτήρια εισιτηρίων (check-in), αίθουσα αναμονής ελεύθερης πρόσβασης, καταστήματα με αναμνηστικά δώρα, καφετέρια και γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων (Hertz, Europcar κ.ά.), καθώς και τοπικούς τουριστικούς πράκτορες.
Ο αερολιμένας ανακαινίστηκε το 2019 από την Fraport, συμπεριλαμβάνοντας την κατασκευή νέου αεροσταθμού επιφάνειας 10.700 μ², με τη συνεπακόλουθη αύξηση των σημείων check-in και ελέγχου, τη νέα εγκατάσταση επεξεργασίας λυμάτων, νέο πυροσβεστικό σταθμό, την ανακαίνιση του πύργου ελέγχου και την αναδιαμόρφωση του χώρου στάθμευσης των αεροσκαφών.
Αναχωρήσεις
Οι επιβάτες προς αναχώρηση, περνούν από έλεγχο εκρηκτικών όλες τις αποσκευές τους πριν τον έλεγχο εισιτηρίων. Στη συνέχεια, περνούν από τον αστυνομικό έλεγχο (οι επιβάτες εξωτερικού, περνούν πρώτα από έλεγχο διαβατηρίων). Η αίθουσα αναχώρησης — αναμονής των επιβατών έχει 3 εξόδους επιβίβασης (boarding gates), οι 2 χρησιμοποιούνται για τις πτήσεις εξωτερικού, η μία αποκλειστικά για τις εσωτερικές πτήσεις. Σε αυτή την αίθουσα αναμονής, υπάρχουν Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών (Duty Free Shops) και μία καφετέρια.
Αφίξεις
Οι αφιχθέντες επιβάτες εισέρχονται στον αεροσταθμό από δύο διαφορετικές πύλες εισόδου: μια για τις εσωτερικές πτήσεις και άλλη, ξεχωριστή για τις αφίξεις εσωτερικού. Για τις αφίξεις εξωτερικού υπάρχει αστυνομικός έλεγχος, και δυνατότητα υποδοχής πτήσεων από χώρες εκτός της σύμβασης Σένγκεν (Extra Schengen). Στη συνέχεια, δύο ιμάντες, ένας μικρός και ένας μεγάλος, χρησιμοποιούνται για την παράδοση των αποσκευών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεφαλονια Αερολιμενας
Ανθίβολο
Το ανθίβολο ή αθίβολο είναι ζωγραφικό σχέδιο με διάτρητα περιγράμματα που χρησιμοποιούσαν οι Βυζαντινοί ζωγράφοι για να αποτυπώσουν το σχέδιο στην επιφάνεια που ήθελαν να ζωγραφισουν. Επάνω στο ανθίβολο έριχναν καρβουνόσκονη, η οποία περνούσε μέσα από τις τρύπες και έτσι αποτυπωνόταν το σχέδιο του Αγίου. Στη συνέχεια χάρασσαν το σχέδιο με ένα αιχμηρό εργαλείο ώστε να φαίνεται καλύτερα.
Τα ανθίβολα ανήκουν στα εργαλεία της δουλειάς ενός ζωγράφου, όπως τα χρώματα και τα πινέλα, και προορίζονται για την αναπαραγωγή των εικονογραφικών θεμάτων. Αποτελούν τα σχέδια εργασίας των μεταβυζαντινών κυρίως ζωγράφων με ιδιαίτερη διάδοση αρχικά στην Κρήτη και στις ενετοκρατούμενες περιοχές. Η αυξανόμενη ζήτηση των εικόνων αλλά και η διάδοση του χαρτιού ως υλικού σχεδίασης επέβαλλαν σταδιακά τα ανθίβολα στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο σε όλα σχεδόν τα σημαντικά κέντρα της μεταβυζαντινής τέχνης.
Αποτελούν πολύτιμο υλικό που μεταβιβάζεται από ζωγράφο σε ζωγράφο —μέσω πώλησης, ανταλλαγής ή κληρονομιάς— μεταφέροντας την ιδιαίτερη εικονογραφική παράδοση —εικονογραφικούς τύπους και χαρακτηριστικά— από το ένα καλλιτεχνικό εργαστήριο στο άλλο.
Η χρήση του όρου καθιερώθηκε ευρέως τον 18ο αιώνα από τον Διονύσιο εκ Φουρνά στην «Ερμηνεία της Ζωγραφικής τέχνης», η οποία και αποτέλεσε τον βασικό οδηγό ως προς τις τεχνικές κατασκευής και χρήσης των ανθιβόλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινή τέχνη Κατηγορία:Αγιογραφία Κατηγορία:Βυζαντινή ζωγραφική
Εξάχνωση
thumb|200px|Παράδειγμα συσκευής εξάχνωσης. Συνήθως κρύο νερό κυκλοφορείται σε δοκιμαστικό σωλήνα ώστε να γίνει δυνατή η απόθεση του επιθυμητού μίγματος. 1 Είσοδος νερού ψύξης 2 Έξοδος νερού ψύξης 3 Κενό/Σωλήνας αερίου 4 Θάλαμος εξάχνωσης 5 Εξαχνωμένο μείγμα 6 Αργό υλικό 7 Εξωτερική θέρμανση Εξάχνωση, τόσο στη φυσική όσο και στη χημεία, ονομάζεται η μετατροπή στερεού απ' ευθείας σε αέριο, χωρίς να περάσει από την ενδιάμεση υγρή κατάσταση. Αποτελεί μια από τις αλλαγές φάσεων της φυσικής μορφής της ύλης (κατάσταση της ύλης).
Παραδείγματα
Υπάρχουν ορισμένες χημικές ενώσεις οι οποίες, σε κανονικές συνθήκες πίεσης, δεν μπορούν να υπάρξουν σε υγρή κατάσταση. Γνωστό παράδειγμα είναι η ναφθαλίνη που χρησιμοποιείται για την προστασία από τον σκώρο. Άλλο παράδειγμα είναι το στερεό διοξείδιο του άνθρακα, που είναι γνωστό και σαν ξηρός πάγος, το οποίο σε κανονικές συνθήκες πίεσης μετατρέπεται κατ' ευθείαν σε αέριο στους -78,5 °C.
Μέθοδοι
Για κάθε ουσία η εξάχνωση μπορεί να επιτευχθεί σε συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας στις οποίες η συγκεκριμένη ουσία δεν μπορεί να βρεθεί σε υγρή κατάσταση. Οι συνθήκες αυτές καθορίζονται από το τριπλό σημείο της. Η εξάχνωση χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό χημικών ενώσεων οι οποίες έχουν υψηλή θερμοκρασία βρασμού, με αποτέλεσμα να είναι ασύμφορη η απόσταξή τους. Στον καθαρισμό των οργανικών ενώσεων συνήθως χρησιμοποιείται αντλία κενού, καθώς το τριπλό σημείο της πλειονότητας των οργανικών ενώσεων βρίσκεται σε πίεση μικρότερη από την ατμοσφαιρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερμοδυναμική Κατηγορία:Εργαστηριακές τεχνικές Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης
Πινέλο
Το πινέλο είναι ένας θύσανος από τρίχες, προσαρμοσμένος στο άκρο μιας ξύλινης ή πλαστικής λαβής, που χρησιμοποιείται κυρίως για το άπλωμα χρώματος (αλλά και κόλλας, σαπουνάδας κτλ.) πάνω σε μια επιφάνεια.
Κατηγορία:Εργαλεία Κατηγορία:Εργαλεία καθαρισμού
Μιλένκο Στοΐκοβιτς
Ο Μιλένκο Στοΐκοβιτς (σερβικά: Миленко Стојковић) (Κλιτσέβκου 1769 - Κριμαία μετά το 1831 ) ήταν Σέρβος διοικητής, καπετάνιος και πολιτικός κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης.
Γεννήθηκε στο χωριό Κλιτσέβκου το 1769 και ήταν γιος του Στόικα και της Μάικα Στεβάνε. Ο μεγαλύτερος από τα τρία παιδιά είχε άλλον έναν αδελφό και μία αδελφή. Όταν ήταν ακόμα μικρός έμαθε την τέχνη του Ράφτη κι έμαθε γράμματα πιθανώς στο κοντινό μοναστήρι Νιμνίκ. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Σμεντέρεβο όπου άνοιξε ραφτάδικο. Διατηρούσε σχέση με μία Τουρκάλα κι απέκτησε παιδί μαζί της και όταν αυτή πέθανε τον έδωσε στην αδελφή του και το γαμβρό του που δεν είχαν παιδιά να τον μεγαλώσουν. Ο γιος αυτός ήταν ο Τζούκα Στοΐκοβιτς Κνεζ και αγωνιστής της δεύτερης Σερβικής εξέγερσης. Ο Μιλένκο είχε άλλους δύο γιους, τον Ιβάν και τον Μίλαν και μία κόρη την Ιβάνα. Αργότερα απέκτησε κι άλλον γιο, τον Ίλια, με τη Βλάινα Κατίνκα που ήταν στο χαρέμι του.
Το 1804 γλίτωσε τη σφαγή των Κνέζων και προετοίμασε τη γενέτειρά του για εξέγερση. Με την έναρξη της εξέγερσης οδήγησε τους αντάρτες στις πρώτες μάχες. Πήρε μέρος στη Μάχη του Ιβάνκοβατς, στην Πολιορκία του Βελιγραδίου (1806) στο Άντα Καλέχ κι άλλες. Ταυτόχρονα έγινε μέλος του Διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων, της επαναστατικής κυβέρνησης, και του προτάθηκε η θέση του υπουργού αλλά αρνήθηκε.
Όταν κατέκτησε το φρούριο Ραμ στις όχθες του Δούναβη οικειοποιήθηκε το χαρέμι του Οθωμανού διοικητή. Το 1807 μετά την πολιορκία του Βελιγραδίου απέκτησε κι άλλες οθωμανές γυναίκες για το χαρέμι του οι οποίες έμειναν χήρες και ζητιάνευαν. Σύμφωνα με μαρτυρίες ο συνολικός αριθμός των γυναικών που είχε στο χαρέμι του ήταν 42.
Μετά τη μάχη στο Ντέλιγκραντ το 1809 ήρθε σε πολιτική σύγκρουση με τον Καραγιώργη. Η σύγκρουση αυτή έφερε και την άρνηση του να αναλάβει το υπουργείο εσωτερικών και αναγκάστηκε να φύγει στη Ρωσία όπου υπηρέτησε στον ρωσικό στρατό. Φεύγοντας διέλυσε και το χαρέμι του και αναφέρεται ότι τις προίκισε όλες με πολλά χρήματα κι ελευθερία να κάνουν ότι θέλουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Το χρώμα του πάθους
Υπόθεση
Η Ρεμπέκα, μια γυναίκα που μισούσε πάντα την αδερφή της Αδριάνα για τα πάντα. Η Ρεμπέκα δολοφονεί την αδερφή της για να καταλήξει με τον άντρα της και γίνεται η μητριά της ανηψιάς της, Λούσια και η ετεροθαλής αδελφή της, Νόρα μισεί τη Λούσια για τους ίδιους λόγους που η Ρεμπέκα μισούσε την Αδριάνα, καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Κάστ
Γκεστ εμφανίσεις
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Κοτάτσου
μικρογραφία| Ένα σύγχρονο ιαπωνικό κοτάτσου μικρογραφία| Η κάτω πλευρά ενός ηλεκτρικού κοτάτσου, με τη θερμάστρα ορατή στο κέντρο μικρογραφία| Τύποι θέρμανσης και στρώματα του κοτάτσου μικρογραφία| Edo-period κοτάτσου στο Μουσείο Fukagawa Edo μικρογραφία| [[:ja:豆炭|Οι μπρικέτες άνθρακα "Mametan" χρησιμοποιούνται συνήθως στις αρχές του εικοστού αιώνα]] Το κοτάτσου είναι είδος Ιαπωνικού επίπλου. Αποτελείται από ένα χαμηλό, ξύλινο σκελετό τραπεζιού, ο οποίος καλύπτεται από ένα φουτόν ή μια βαριά κουβέρτα, πάνω στην οποία είναι τοποθετημένο το επάνω μέρος ενός τραπεζιού. Κάτω από αυτήν υπάρχει κάποια πηγή θερμότητας, παλαιότερα ένα μαγκάλι αλλά τώρα πια μια ηλεκτρική θερμάστρα, η οποία συχνά είναι ενσωματωμένη στο το τραπέζι. Το κοτάτσου χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά στην Ιαπωνία, αν και παρόμοιες συσκευές χρησιμοποιούνται αλλού: για παράδειγμα το ισπανικό brasero ή το ιρανικό korsi.
Ιστορία
Η ιστορία του kotatsu ξεκινά την περίοδο Muromachi ή Ashikaga shogunate κατά τον 14ο αιώνα. Η προέλευσή του είναι απο την ιαπωνική εστία μαγειρέματος, γνωστή ως το irori. Το κάρβουνο ήταν η κύρια μέθοδος μαγειρέματος και θέρμανσης στο παραδοσιακό ιαπωνικό νοικοκυριό και χρησιμοποιούνταν και για τη θέρμανση του ιρόρι. Μέχρι τον 14ο αιώνα στην Ιαπωνία, είχε προστεθεί μια πλατφόρμα καθισμάτων στο irori και η λειτουργία μαγειρέματος είχε διαχωριστεί από τη λειτουργία καθιστικού. Πάνω από την ξύλινη πλατφόρμα τοποθετήθηκε ένα πάπλωμα, γνωστό ως oki που παγιδεύει και συγκεντρώνει τη θερμότητα του καυστήρα κάρβουνου. Αυτός ο πρόγονος του σύγχρονου κοτάτσου ονομάστηκε hori-gotatsu. Η λέξη hori-gotatsu (掘り炬燵) προέρχεται από το kanji掘り(hori) που σημαίνει τάφρο, σκάψιμο, 炬 (ko) που σημαίνει δάδα ή φωτιά, και 燵 (tatsu) που σημαίνει πιο ζεστό πόδι.
Ο σχηματισμός του hori-gotatsu άλλαξε ελαφρώς κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα, την περίοδο Edo. Αυτές οι αλλαγές αποτελούνταν από το δάπεδο γύρω από το irori να σκάβεται σε τετράγωνο σχήμα. Η ξύλινη πλατφόρμα να τοποθετείται γύρω από αυτό, δημιουργώντας την εστία. Στη συνέχεια, η κουβέρτα τοποθετήθηκε ξανά στην πλατφόρμα, όπου μπορεί κανείς να καθίσει με τα πόδια από κάτω για να παραμείνει ζεστός.
Το κινητό kotatsu δημιουργήθηκε αργότερα, προερχόμενο από την ιδέα του hori-gotatsu. Αυτό το kotatsu δημιουργήθηκε με τη δημοφιλή χρήση του τατάμι σε ιαπωνικά σπίτια. Αντί να τοποθετούν τα κάρβουνα στο irori, τοποθετήθηκαν σε πήλινο δοχείο, το οποίο τοποθετήθηκε στο τατάμι κάνοντας το kotatsu μεταφερόμενο. Αυτό το πιο μοντέρνο στιλ kotatsu είναι γνωστό ως το oki-gotatsu. Η λέξη oki-gotatsu (置き炬燵) προέρχεται από το kanji 置き(oki) που σημαίνει τοποθέτηση, 炬 που σημαίνει δάδα ή φωτιά, και 燵 σημαίνει πιο ζεστό πόδι.
Στα μέσα του εικοστού αιώνα το κάρβουνο αντικαταστάθηκε από τον ηλεκτρισμό ως πηγή θέρμανσης. Αντί να έχουμε το κινούμενο πήλινο δοχείο με κάρβουνα κάτω από το kotatsu, ήταν δυνατό να συνδεθεί ένα ηλεκτρικό μηχάνημα θέρμανσης απευθείας στο πλαίσιο του kotatsu. Μέχρι το 1997, η πλειοψηφία (περίπου τα δύο τρίτα) των ιαπωνικών σπιτιών είχαν το σύγχρονο irori και το 81 τοις εκατό είχε kotatsu, αν και θερμαίνονταν χρησιμοποιώντας ηλεκτρικό ρεύμα αντί για κάρβουνα. Έτσι, το kotatsu έγινε εντελώς κινητό με ηλεκτρική ενέργεια και έγινε κοινό χαρακτηριστικό των ιαπωνικών σπιτιών κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Τύποι
Υπάρχουν δύο είδη kotatsu που χρησιμοποιούνται στην Ιαπωνία σήμερα, τα οποία διαφέρουν ως προς τη διαμόρφωση και τον τύπο της θέρμανσης:
Χρήση
Τον 21ο αιώνα, το κοτάτσου αποτελείται συνήθως από τον ηλεκτρικό θερμαντήρα που είναι προσαρτημένος στο πλαίσιο, ο οποίος δεν περιορίζεται πλέον στο ξύλο, αλλά μπορεί να είναι κατασκευασμένος από πλαστικό ή άλλα υλικά. Γενικά, μια κουβέρτα (ή shitagake ) τοποθετείται πάνω από το πλαίσιο και τη θερμάστρα και κάτω από την επιφάνεια του τραπεζιού. Αυτή η πρώτη κουβέρτα καλύπτεται από μια δεύτερη πιο βαριά κουβέρτα, γνωστή ως kotatsu-gake (火燵掛布). Το Kotatsu-gake συχνά είναι διακοσμητικό και μπορεί να σχεδιαστεί για να ταιριάζει με τη διακόσμηση του σπιτιού. Ο άνθρωπος κάθεται στο πάτωμα ή στα μαξιλάρια zabuton με τα πόδια του κάτω από το τραπέζι και την κουβέρτα ριγμένη πάνω από το κάτω μέρος του σώματος. Το kotatsu σχεδιάστηκε όταν οι άνθρωποι φορούσαν συνήθως παραδοσιακά ρούχα ιαπωνικού στιλ, όπου η θερμότητα εισερχόταν από το κάτω μέρος του ρούχου και ανέβαινε και έβγαινε γύρω από το λαιμό, θερμαίνοντας έτσι ολόκληρο το σώμα.
Τα περισσότερα ιαπωνικά σπίτια δεν είναι μονωμένα στον ίδιο βαθμό με μια δυτική κατοικία και δεν έχουν κεντρική θέρμανση, βασιζόμενα έτσι κυρίως στη θέρμανση του χώρου. Η θέρμανση είναι ακριβή λόγω της έλλειψης μόνωσης και των ρευμάτων στις κατοικίες. Το kotatsu είναι ένας σχετικά φθηνός τρόπος για να παραμείνουν ζεστοί το χειμώνα, καθώς τα φουτόν παγιδεύουν τον ζεστό αέρα. Οι οικογένειες μπορούν να επιλέξουν να συγκεντρώσουν τη δραστηριότητά τους σε αυτήν την περιοχή του σπιτιού για να εξοικονομήσουν ενεργειακό κόστος. Το καλοκαίρι, η κουβέρτα μπορεί να αφαιρεθεί και το kotatsu να χρησιμοποιηθεί ως κανονικό τραπέζι.