cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανζβιλέρ
Πληθυσμός
αριστερά|μικρογραφία| Πρώην αρχηγείο του Χίτλερ στο κοντινό δάσος
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Τραβεντόνα Μονάτε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Χαλκιόπουλο Καρδίτσας
Το Χαλκιόπουλο είναι πολύ μικρός οικισμός της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται στη νότια Πίνδο σε υψόμετρο 1.020 μέτρα. Απέχει περίπου 60 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα, 29 χλμ. ΒΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 3 χλμ. (οδηγικά) Δ. από το Πετρίλο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πετρίλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Αργυραίικα, τα Λιβάδια, τον Ρώσση, τους Βασιλάδες και τη Χάρη αποτελούν την κοινότητα Πετρίλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 6 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Μαχαλάς Μεσσηνίας
Ο Μαχαλάς Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 35 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αλαγονίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Ο Μαχαλάς βρίσκεται σε υψόμετρο 845 μέτρων, στον Ταΰγετο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Θεόδωρος Μπαγλανέας
Αντιστασιακή δράση
Κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στην ΠΕΑΝ και το 1943 συνελήφθη στο Αλιβέρι αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. Έπειτα εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ.
Νομάρχης
Διορίστηκε Νομάρχης Πέλλας σε τρεις διαφορετικές περιόδους τη δεκαετία του '40 και διετέλεσε Νομάρχης Φλώρινας από τις 6 Απριλίου 1957 μέχρι 22 Ιανουαρίου 1958 και Καβάλας το 1945 και ξανά από το 1958 έως το 1962. Το 1945 ήταν επίσης Νομάρχης Δράμας, ενώ υπηρέτησε και ως Νομάρχης Ηλείας (Μάιος 1955-). Συνακόλουθα ήταν Νομάρχης Εύβοιας από το 1962 έως το 1964 και ο πρώτος Νομάρχης Γρεβενών από τις 22 Νοεμβρίου 1964 έως το 1965, οπότε παραιτήθηκε από την υπηρεσία με βάση το νόμο περί εθελουσίας εξόδου.
Μεταπολίτευση και θάνατος
Το 1974 έγινε πρόεδρος του ΠΙΚΠΑ Βούλας.Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών το 2003. Ήταν παντρεμένος με τη Σοφία Σπηλιωτοπούλου και απέκτησαν έναν γιο. Δημοσίευσε άρθρα και ποιήματά του σε διάφορα περιοδικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Γρεβενών Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας Κατηγορία:Μέλη της ΠΕΑΝ Κατηγορία:Νομάρχες Ευβοίας Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ
Σφαγή του Λοκινάιλαντ
Η σφαγή του Λοκινάιλαντ συνέβη στις 14 Ιουνίου του 1994 σε ένα μπαρ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Εκείνη την ημέρα υπήρχαν 24 άνθρωποι στο "The Heights Bar" παρακολουθώντας τον αγώνα του παγκόσμιου κυπέλλου ανάμεσα στην Ιρλανδία και την Ιταλία. Την περίοδο εκείνη, στην Ιρλανδία ήταν γνωστές οι ταραχές μεταξύ της βρετανικής κυβέρνησης και Ιρλανδών υπέρ της ανεξαρτητοποίησης. Το μέρος ωστόσο δεν είχε καμία σχέση με τις ταραχές, καθώς ανεξαρτήτως θρησκείας ήταν όλοι μαζί ενωμένοι.
Η επίθεση έγινε μόλις η Ιρλανδία σκόραρε το πρώτο γκολ. Σύμφωνα με μαρτυρίες, δύο ένοπλοι αμέσως μετά το γκολ πυροβόλησαν εναντίον του συγκεντρωμένου κόσμου σκοτώνοντας έξι και τραυματίζοντας άλλους πέντε.
Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε η παραστρατιωτική οργάνωση UVF (Εθελοντική Δύναμη του Όλστερ). Ωστόσο, οι συγγενείς των θυμάτων υποστηρίζουν πως η επίθεση έγινε από τις βρετανικές Αρχές.
Κατηγορία:Βόρεια Ιρλανδία
Πρωτόγαλα
μικρογραφία|250x250εσ|Ανθρώπινο πρωτόγαλα (αριστερά) συγκρινόμενο με κανονικό γάλα (δεξιά) Το πρωτόγαλα (γνωστό και ως πύαρ, κολάστρα και γκουλιάστρα ) είναι το υγρό που παράγεται στους μαστικούς αδένες των θηλυκών θηλαστικών ζώων πριν από την έκκριση του γάλακτος. Έχει κιτρινωπό χρώμα και η παραγωγή του αρχίζει λίγο πριν από τον τοκετό. Μολονότι παρατηρούνται μεγάλες διαφοροποιήσεις ως προς τη χημική σύσταση του πρωτογάλακτος μεταξύ των ειδών, το πρωτόγαλα είναι σε γενικές γραμμές πλουσιότερο σε θρεπτική αξία και βιοενεργά συστατικά από το κανονικό γάλα. Είναι υψηλής περιεκτικότητας σε αντιμικροβιακούς παράγοντες (αντισώματα, λυσοζύμη κ.ά.), πεπτικά ένζυμα (λιπάσες, αμυλάσες κ.ά.), ορμόνες (κορτιζόλη, ινσουλίνη κ.ά.) και αυξητικούς παράγοντες. Για είδη όπως το ποντίκι, ο σκύλος και τα οπληφόρα, η κατανάλωση πρωτογάλατος βοηθά στην πρόσδοση ανοσίας εν γένει, ενώ στον άνθρωπο σχετίζεται κυρίως με την προστασία του γαστρεντερικού συστήματος.
Το ανθρώπινο πρωτόγαλα
μικρογραφία|Σταγόνες πρωτογάλακτος από το στήθος εγκύου γυναίκας Το ανθρώπινο πρωτόγαλα είναι πλούσιο σε ανοσοσφαιρίνη Α και λευκοκύτταρα, αλλά σχετικά φτωχό σε λακτόζη, γεγονός που δείχνει ότι η κύρια λειτουργία του σχετίζεται περισσότερο με την άμυνα του οργανισμού του νεογέννητου, παρά με την ανάπτυξή του. Τα επίπεδα νατρίου, χλωρίου και μαγνησίου είναι επίσης υψηλότερα στο πρωτόγαλα, ενώ το κάλιο και το ασβέστιο βρίσκονται σε χαμηλότερες συγκεντρώσεις, πάντα σε σύγκριση με το κανονικό γάλα.
Το πρωτόγαλα στα αγροτικά ζώα
Στα πρόβατα, το πρωτόγαλα παράγεται κατά τις πρώτες 3-5 ημέρες της γαλακτικής περιόδου και η χημική του σύσταση διαφέρει σημαντικά σε σχέση με το γάλα, κυρίως ως προς την περιεκτικότητα σε λίπος.
Στις αγελάδες, η έκκριση του πρωτογάλατος διαρκεί γύρω στις 3 ημέρες μετά τον τοκετό, αλλά μπορεί να φτάσει και τις 7. Η σύσταση και η ποσότητα του αγελαδινού πρωτογάλατος ποικίλλουν πολύ, λόγω ενός αριθμού παραγόντων, μεταξύ των οποίων η ατομικότητα του ζώου, η φυλή, η ηλικία της μητέρας και η διατροφή πριν τον τοκετό. Ανεξάρτητα από το είδος θηλασμού (φυσικός ή τεχνητός) που εφαρμόζεται σε μία εκτροφή βοοειδών, τα νεογνά πρέπει οπωσδήποτε να διατραφούν με πρωτόγαλα κατά το δυνατόν συντομότερα από την ώρα της γέννησής τους.
Στο γουρούνι, η διαφορά μεταξύ πρωτογάλακτος και γάλατος έγκειται στο ότι το πρώτο είναι πλουσιότερο σε πρωτεΐνες και ιδιαίτερα φτωχό σε λακτόζη. Καθώς τα νεογέννητα χοιρίδια στερούνται ανοσίας, είναι απαραίτητο να καταναλώσουν περισσότερα από 150 g πρωτογάλακτος μέσα σε 12 ώρες, ώστε να προστατευθούν από νόσους του πεπτικού και αναπνευστικού συστήματος.
Κατανάλωση βόειου πρωτογάλακτος
Σε διάφορες περιοχές του κόσμου, το πρωτόγαλα των αγελάδων καταναλώνεται από τον άνθρωπο, κυρίως υπό τη μορφή γλυκίσματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλα Κατηγορία:Μητρότητα
Σχολείο συζύγων
Το Σχολείο συζύγων (γαλλικός τίτλος: L'École des maris) είναι έμμετρη τρίπρακτη κωμωδία του Μολιέρου, που παίχτηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ τον Ιούνιο του 1661.
Σ' αυτήν την κωμωδία ο Μολιέρος σατιρίζει την αυστηρότητα ενός μεσήλικα κηδεμόνα και επίδοξου μνηστήρα μιας νεαρής κοπέλας και γελοιοποιεί αυτούς που αγνοούν τους νόμους της κοινωνικότητας και της δύναμης των αισθημάτων.
Η πλοκή της κωμωδίας, που βασίζεται στη ριζική αντίθεση των παιδαγωγικών μεθόδων δύο κηδεμόνων εκ των οποίων ο ένας έχει ως αρχή την αυστηρότητα στην ανατροφή και ο άλλος την απόλυτη ελευθερία, είναι εμπνευσμένη από το έργο του Τερέντιου Οι αδελφοί, αν και οι διαφορές είναι περισσότερες από τις ομοιότητες.
Συγγραφή
Στις αρχές του 1661, στην αίθουσα του Παλαί Ρουαγιάλ που μόλις είχε ανακαινιστεί, ο Μολιέρος βίωσε την οικτρή αποτυχία της ηρωικής του κωμωδίας Ο δον Γκαρσία της Ναβάρας, που παίχθηκε μόνο σε 7 παραστάσεις. Ήταν λοιπόν απαραίτητο να ανακάμψει κι αυτό έγινε με το Σχολείο συζύγων, το οποίο είχε τέτοια επιτυχία στο κοινό που ο Νικολά Φουκέ, που ήταν ακόμη υπουργός Οικονομικών, του έδωσε παραγγελία για θεατρική παράσταση στο κάστρο του Βω-λε-Βικόντ, ο Μολιέρος συνέθεσε τότε σε χρόνο ρεκόρ 15 ημερών την κωμωδία-μπαλέτο Οι ενοχλητικοί.
Υπόθεση
Πράξη Α'. Δύο μεσήλικες αδελφοί, ο λογικός Αρίστ και ο μικρότερος αδερφός του ο ζηλότυπος αυταρχικός μισάνθρωπος Σγαναρέλος, έχουν αναλάβει την κηδεμονία, την ανατροφή και διαπαιδαγώγηση δύο νεαρών κοριτσιών μετά τον θάνατο του πατέρα τους που ήταν φίλος τους. Επίσης οφείλουν να φροντίσουν για την αποκατάστασή τους, είτε να τις παντρευτούν οι ίδιοι είτε να βρουν συζύγους γι' αυτές. Οι δύο αδελφοί εφαρμόζουν τελείως διαφορετικές παιδαγωγικές απόψεις: ενώ ο Αρίστ, με σύγχρονες ιδέες παρά την ηλικία του, αφήνει τη Λεονόρ να απολαύσει την απόλυτη ελευθερία και η κοπέλα πηγαίνει στο χορό, στο θέατρο, ντύνεται με την τελευταία λέξη της μόδας και δέχεται όποιον θέλει, ο Σγαναρέλος κρατά την Ιζαμπέλ κλεισμένη στο σπίτι σαν σε μοναστήρι και της αρνείται τις πιο αθώες απολαύσεις, απαγορεύοντας κάθε επαφή με τον έξω κόσμο.
Ωστόσο η Ιζαμπέλ, παρά τις απαγορεύσεις, γνωρίζει τον όμορφο Βαλέριο, ο οποίος την ερωτεύεται. Όταν ο νεαρός έρχεται να κάνει μια επίσκεψη, ο Σγαναρέλος τον διώχνει, κι αυτός, με τη βοήθεια του υπηρέτη του Εργκάστ, προσπαθεί να βρει τρόπο να έρθει σε επικοινωνία με την Ιζαμπέλ. μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1773 Πράξη Β'. Εδώ ανακαλύπτουμε ότι η Ιζαμπέλ όχι μόνο ξέρει ότι ο Βαλέριος την αγαπά, αλλά ότι μοιράζεται τα συναισθήματά του. Θα εφαρμόσει μια ολόκληρη σειρά από κόλπα για να κάνει τον Βαλέριο να το καταλάβει.
Αρχίζει στέλνει τον ίδιο τον Σγαναρέλο στον Βαλέριο, για να του πει ότι την πολιορκεί άσκοπα. Ο Βαλέριος μπερδεύεται, αλλά ο υπηρέτης Εργκάστ καταλαβαίνει αμέσως το μήνυμα. Στη συνέχεια, η Ιζαμπέλ λέει στον Σγαναρέλο ότι έχει λάβει ένα γράμμα από τον Βαλέριο και καταφέρνει να στείλει τον κηδεμόνα της να το επιστρέψει στον Βαλέριο χωρίς να το έχει ανοίξει! Με τη σειρά του, με το πρόσχημα του τελευταίου αποχαιρετισμού, ο Βαλέριος μεταμορφώνει τον Σγαναρέλο σε αγγελιοφόρο για τη νεαρή κοπέλα. Έτσι, είναι ο ίδιος ο δεσμοφύλακας που, χωρίς να το γνωρίζει, γίνεται συνεργός και όργανο των δύο ερωτευμένων.
Για να επισπεύσει τα πράγματα, η Ιζαμπέλ κάνει τον Σγαναρέλο να πιστέψει ότι ο Βαλέριος έχει σχεδιάσει να την απαγάγει... και μεταφέρει όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες στον Βαλέριο μέσω επιστολών που μεταφέρει ο Σγαναρέλος. Ο Βαλέριος απαιτεί μια συνάντηση με την Ιζαμπέλ: υπέροχος διάλογος των δύο ερωτευμένων, παρουσία του Σγαναρέλου που δεν καταλαβαίνει τίποτα. Δυστυχώς, για να «ανταμείψει» την Ιζαμπέλ για την τιμιότητά της, ο Σγαναρέλος θέλει να την παντρευτεί μέσα σε οκτώ ημέρες.
Πράξη Γ'.Η Ιζαμπέλ κάνει τον Σγαναρέλο να πιστέψει ότι η αδελφή της Λεονόρ είναι ερωτευμένη με τον Βαλέριο και βρίσκονται κλεισμένοι στο δωμάτιό της. Πανευτυχής που θα ταπεινώσει τον Αρίστ συλλαμβάνοντας τη Λεονόρ με τον εραστή της, ο Σγαναρέλος ζητά από έναν επίτροπο και έναν συμβολαιογράφο που περνούν, να αναγκάσουν τους δύο νέους να παντρευτούν. Αλλά δεν ξέρει ότι είναι η Ιζαμπέλ που κλείστηκε με τον Βαλέριο.
Ο Σγαναρέλος καλεί τον Αρίστ και τον αναγκάζει να υπογράψει το συμβόλαιο γάμου, αφήνοντας κενό το όνομα της νύφης. Αυτή τη στιγμή εμφανίζεται η Λεονόρ, η οποία δεν ξέρει τίποτα, αλλά επιβεβαιώνει την επιθυμία της να παντρευτεί τον Αρίστ, ευτυχισμένη να τον ανταμείψει με την αγάπη της για την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπό της και τη ζωή που της προσφέρει.
Όλα εξηγούνται και το έργο τελειώνει με τον θρίαμβο των νεαρών ερωτευμένων, προς μεγάλη θλίψη και απογοήτευση του Σγαναρέλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Μιλένα του Μαυροβουνίου
Η Μιλένα Πέτροβιτς-Νιέγκος ( το γένος Βούκοτις, Милена Петровић-Његош, 4 Μαΐου 1847 - 16 Μαρτίου 1923) ήταν η μόνη βασίλισσα του Μαυροβουνίου ως σύζυγος του Νικολάου Α' (28 Αυγούστου 1910 - 26 Νοεμβρίου 1918).
Αλάγκουα (φυλή)
Οι Αλάγκουα ή Τσάσι (Alagwa ή Chasi), είναι μια εθνοτική ομάδα στην Περιοχή Κοντόα (Kondoa District) από την Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region), στην κεντρική Τανζανία.
Μιλένα του Μαυροβουνίου
Νεαρή ηλικία
Γεννημένη στο χωριό Τσέβο του Μαυροβουνίου, η Μιλένα ήταν κόρη του Βοεβόδα Πέταρ Βούκοτιτς και της συζύγου Γελένα Βοϊβόντιτς, γεννημένη στο χωριό Βις-Ντανίλοβγκραντ του Μαυροβουνίου. Ο πατέρας της ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες στο Μαυροβούνιο και στενός φίλος του Βοϊβόντα Μίρκο Πετρόβι-Νιέγκος με τον οποίο είχε πολεμήσει στους πολέμους της δεκαετίας του 1850. Οι δύο φίλοι αποφάσισαν να εδραιώσουν τη συμμαχία τους με τον γάμο των παιδιών τους. Το 1853, η Μιλένα, σε ηλικία μόλις έξι ετών, αρραβωνιάστηκε με τον μοναδικό γιο του Μίρκο, Νικόλα, σε ηλικία δώδεκα ετών. Ο Νίκολα ήταν ο ανιψιός και κληρονόμος του άτεκνου βασιλιά πρίγκιπα του Μαυροβουνίου Ντανίλο Α'. Το 1856, μετά το θάνατο της μητέρας της, η Μιλένα στάλθηκε στο Τσέτινιε, για να μεγαλώσει στο νοικοκυριό των μελλοντικών πεθερικών της. Έχοντας μεγαλώσει σύμφωνα με τα στοιχειώδη έθιμα του Μαυροβουνίου εκείνη την εποχή, που ίσχυαν ακόμη και σε εξέχουσες οικογένειες, η Μιλένα ήταν αναλφάβητη. Μεταξύ του 1856 και του 1860 μεγάλωσε στο νοικοκυριό του Μίρκο Νιέγκος, που σύντομα θα γινόταν πεθερός της και ανατράφηκε δίπλα στην κόρη του Μίρκο, την Αναστασία. Κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων ετών ήρθε κοντά στη νέα της οικογένεια: «Ο πατέρας και η μητέρα μου την αγάπησαν σαν τη δική τους κόρη» έγραψε αργότερα ο Βασιλιάς Νικόλα. "Ο αείμνηστος θείος μου (πρίγκιπας Ντανίλο), την αγαπούσε επίσης πολύ και την αντιμετώπισε ως δικό του παιδί και εκείνη του έδειξε την αγάπη και το σεβασμό της με κάθε τρόπο. Ήταν πολύ όμορφη, γλυκιά, ευγενική και ευσεβής " Εκείνα τα χρόνια η Μιλένα σπάνια έβλεπε τον μελλοντικό της σύζυγο. Έξι χρόνια μεγαλύτερος της, η Νικόλα εν τω μεταξύ σπούδαζε πρώτα στην Τεργέστη και αργότερα στο Παρίσι.
Αλάγκουα (φυλή)
Ομιλούν ως μητρική γλώσσα, την γλώσσα Αλάγκουα (Alagwa language), η οποία ανήκει στις Νότιες Κουσιτικές γλώσσες, κλάδο της οικογένειας των Αφρο-Ασιατικών γλωσσών.
Μιλένα του Μαυροβουνίου
Βασιλική σύζυγος
Η δολοφονία του πρίγκιπα Ντανίλο, στις 12 Αυγούστου 1860, έκανε απροσδόκητα τον Νικόλα βασιλεύοντα πρίγκιπα του Μαυροβουνίου σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Λίγο αργότερα, ο Νικόλα κινδύνευσε να πεθάνει από πνευμονία. Όταν ανάρρωσε, αποφασίστηκε να τακτοποιήσει το γάμο του το συντομότερο δυνατό, προκειμένου να παρέχει στο Μαυροβούνιο διάδοχο. Ο πατέρας της Μιλένα ταξίδεψε στην Αγία Πετρούπολη και ενημέρωσε τον Τσάρο Αλέξανδρο Β' της Ρωσίας, τον μεγαλύτερο σύμμαχο και υποστηρικτή του Μαυροβουνίου, για το γάμο.
Αλάγκουα (φυλή)
Το 2001, ο πληθυσμός των Αλάγκουα (Alagwa) εκτιμήθηκε να απαριθμεί 30.000 άτομα. Αυτό δεν περιλαμβάνει κάποιους που έχουν ενσωματωθεί με τους Σαντάουε (Sandawe).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Τανζανοί Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής Κατηγορία:Κουσιτικοί-ομιλούντες λαοί
Μιλένα του Μαυροβουνίου
Βασιλική σύζυγος
Στο Τσέτινε, στις 8 Νοεμβρίου 1862, σε ηλικία 14 ετών, η Μιλένα παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Νικόλαο Α' του Μαυροβουνίου, τότε 21 ετών, ο οποίος αργότερα έγινε Βασιλιάς το 1910. Ο γάμος ήταν μία απλή υπόθεση και πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία των Βλάχων στην κοιλάδα Lovćen. Ο γάμος ήταν πολιτικός: η οικογένειά της είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πολιτική του Μαυροβουνίου και είχε φιλία με τον Οίκο του Πέτροβιτς-Νιέγκος, την οικογένεια του συζύγου της.
Η Μιλένα ήταν στα πρώτα χρόνια της εφηβείας της, όταν έγινε ο γάμος και τα πρώτα χρόνια ως Πριγκηπική σύζυγος ήταν δύσκολα. Ήταν άπειρη και μία μοναχική φιγούρα που αρχικά επισκιάστηκε από την πριγκίπισσα Νταρίνκα, χήρα του πρίγκιπα Ντανίλο, που ήταν κοντά στον Νίκολα. Κατά τα πρώτα τέσσερα χρόνια του γάμου της, δεν είχε παιδιά. Διδάχθηκε στη σερβική γλώσσα και έμαθε γαλλικά. Η Μιλένα επιβεβαίωσε τη θέση της αφού η Νταρίνκα έφυγε από το Μαυροβούνιο για πάντα. Το 1865, η Μιλένα γέννησε το πρώτο από τα δώδεκα παιδιά της. Μεταξύ 1865 και 1869, είχε τέσσερις κόρες διαδοχικά, ενώ ένας γιος και διάδοχος, ο πρίγκιπας Ντανίλο γεννήθηκε το 1871 και θα ακολουθούσαν επτά ακόμη παιδιά. Η σχέση της Μιλένα με τον σύζυγό της σταθεροποιήθηκε με το χρόνο και απέκτησε σεβασμό και επιρροή. Ενώ ο σύζυγός της έλειπε σε επισκέψεις στην Αυστρία-Ουγγαρία και τη Ρωσία το χειμώνα του 1868-1869, η Μιλένα ήταν υπεύθυνη για τις υποθέσεις του παλατιού.
Είχε επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη με τον σύζυγό της μετά από πρόσκληση του Σουλτάνου Αμπντουλχάμιντ το 1899. Ήταν μία από τις ξένες που είχαν την ευκαιρία για να μπουν στο χαρέμι του Σουλτάνου. Μετά την προσάρτηση από το Βασίλειο της Σερβίας το 1918, η βασιλική οικογένεια αναγκάστηκε σε εξορία. Η Μιλένα πέθανε στη Γαλλία, δύο χρόνια μετά τον σύζυγό της και θάφτηκε στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας. Το 1989, τα απομεινάρια της, μαζί με αυτά του συζύγου της και της Ξένιας και της Βέρα, δύο από τις κόρες της, μεταφέρθηκαν στο Τσέτινιε και ξαναθάφτηκαν στο παρεκκλήσι του Τσιπούρ.
Απόγονοι
Το ζευγάρι είχε δώδεκα παιδιά: τρεις γιους και εννέα κόρες, κάποιοι από τους οποίου παντρεύτηκαν σε ευρωπαϊκές βασιλικές οικογένειες.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άννα Γκέρμαν
Η Άννα Βικτόρια Γκέρμαν-Τουχόλσκα (πολωνικά: Anna Wiktoria German-Tucholska) (14 Φεβρουαρίου 1936 – 26 Αυγούστου 1982) ήταν Πολωνή τραγουδίστρια, εξαιρετικά δημοφιλής στην Πολωνία και στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία 1960-1970. Κυκλοφόρησε πάνω από δώδεκα μουσικά άλμπουμ με τραγούδια στα πολωνικά, καθώς και πολλά άλμπουμ με ρωσικό ρεπερτόριο. Κατά τη διάρκεια της μουσικής της καριέρας, ηχογράφησε επίσης τραγούδια στη γερμανική, ιταλική, ισπανική, αγγλική και λατινική γλώσσα.
Βιογραφία
Η Άννα Γκέρμαν γεννήθηκε στην πόλη Ούργκεντς του Ουζμπεκιστάν (Κεντρική Ασία, τότε Ουζμπεκική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης). Η μητέρα της, Ίρμα Μάρτενς, ήταν απόγονος Μεννονιτών που μιλούσαν τη γλώσσα Πλάουτντιτς, οι οποίοι προσκλήθηκαν στη Ρωσία από την Αυτοκράτειρα Αικατερίνη τη Μεγάλη. Ο πατέρας της, Έουγκεν (Εουγκένιους) Χόρμαν (στα ρωσικά: Герман), ήταν επίσης Γερμανορώσος πάστορας, ο οποίος είχε γεννηθεί στο Λοτζ στην Πολωνία του Συνεδρίου (μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας), τώρα στην Πολωνία. Ο πατέρας του Έουγκεν Χόρμαν, ο παππούς της Άννα, Φρίντριχ Χόρμαν, ο οποίος είχε σπουδάσει θεολογία στο Λοτζ, φυλακίστηκε το 1929 στο Γκουλάγκ του Πλέσετσκ από κομμουνιστές επειδή ήταν ιερέας. Πέθανε εκεί. Το 1937, κατά τη διάρκεια της αντιγερμανικής επιχείρησης του ΛΕΕΥ, ο Έουγκεν Χόρμαν συνελήφθη στο Ούργκεντς με ψευδείς κατηγορίες για κατασκοπεία και εκτελέστηκε (επισήμως, καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκιση). Στη συνέχεια, η Άννα, με τη μητέρα και τη γιαγιά της, επέζησε στην Περιφέρεια Κεμέροβο της Σιβηρίας, καθώς και στην Τασκένδη, και αργότερα στις ΣΣΔ Κιργιζίας και Καζακστάν. αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Πλακέτα για την Άννα Γκέρμαν στο [[Βρότσλαβ]] Το 1946, η μητέρα της Γκέρμαν (που είχε παντρευτεί τον Χέρμαν Γκέρνερ, έναν στρατιώτη του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού) μπόρεσε να πάει την οικογένεια στη Σιλεσία, πρώτα στη Νόβα Ρούντα και το 1949 στο Βρότσλαβ.
Η Άννα έμαθε γρήγορα τα πολωνικά και πολλές άλλες γλώσσες και μεγάλωσε κρύβοντας την οικογενειακή της κληρονομιά. Αποφοίτησε από το Γεωλογικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ. Στα πανεπιστημιακά της χρόνια ξεκίνησε τη μουσική της καριέρα στο Θέατρο Καλάμπουρ. Η Γκέρμαν έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό όταν κέρδισε το 2ο Εθνικό Φεστιβάλ Πολωνικού Τραγουδιού του Οπόλε το 1964 με το τραγούδι της Tańczące Eurydyki («Χορεύτρια Ευρυδίκη»). Ένα χρόνο αργότερα, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σόποτ.
Η Γκέρμαν εμφανίστηκε στο Marché international de l'édition musicale στις Κάννες, καθώς και στις σκηνές του Βελγίου, της Γερμανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και της Αυστραλίας.
Καριέρα στην Ιταλία
Τον Δεκέμβριο του 1966 στο Μιλάνο, η Γκέρμαν υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία CDI για την κυκλοφορία των δίσκων της και έγινε η πρώτη ερμηνεύτρια πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» που ηχογράφησε στην Ιταλία. Στην Ιταλία, η Γκέρμαν είχε εμφανιστεί στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτική εκπομπή, ηχογράφησε ένα πρόγραμμα με τον τραγουδιστή Ντομένικο Μοντούνιο, εμφανίστηκε στο φεστιβάλ ναπολιτάνικων τραγουδιών στο Σορέντο και έλαβε το βραβείο «Oscar della simpatia» (Όσκαρ συμπάθειας).
Τροχαίο ατύχημα και θεραπεία
Στις 27 Αυγούστου 1967, ενώ βρισκόταν στην Ιταλία, στο δρόμο μεταξύ Φορλί και Μιλάνου, η Γκέρμαν ενεπλάκη σε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα. Έχοντας αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο διευθυντής θέατρου της Γκέρμαν προσέκρουσε σε τσιμεντένιο φράχτη. Η Γκέρμαν πετάχτηκε από το αυτοκίνητο από το παρμπρίζ. Υπέστη πολλαπλά κατάγματα και άλλα εσωτερικά τραύματα. Μια έρευνα αποκάλυψε ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου – ο μάνατζέρ της, Ρενάτο Σέριο – αποκοιμήθηκε στο τιμόνι. Στη συνέχεια, ο Σέριο υπέστη μόνο ένα κάταγμα στο χέρι και το πόδι. Η τρίτη επιβάτης, η τραγουδίστρια Έλενα Ζαγκόρσκαγια, υπέστη κάποιες γρατσουνιές αλλά δεν τραυματίστηκε σοβαρά. Εν τω μεταξύ, η Γκέρμαν επέζησε από τις μεγαλύτερες πληγές και δεν είχε ανακτήσει τις αισθήσεις του μετά τη συντριβή. Μετά την αφαίρεση του γύψου, η Γκέρμαν παρέμενε ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου για μισό χρόνο. Στη συνέχεια της πήρε μερικούς μήνες για να ξαναμάθει να κάθεται και να περπατά.
Αργότερα, κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό βιβλίο Wróć do Sorrento? (Έλα πίσω στο Σορέντο;), αφιερωμένο στην ιταλική περίοδο της καριέρας της. Η κυκλοφορία του βιβλίου ήταν 30.000 αντίτυπα.
Προσωπική ζωή
Στις 23 Μαρτίου 1972, η Γκέρμαν παντρεύτηκε τον Ζμπίγκνιεφ Τουχόλσκι. Ο γιος τους, Ζμπίγκνιεφ Τουχόλσκι ο νεότερος, γεννήθηκε το 1975. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Γκέρμαν συνέθεσε μερικά εκκλησιαστικά τραγούδια. Πριν πεθάνει το 1982 από οστεοσάρκωμα (σε ηλικία 46 ετών), εντάχθηκε στην Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Η Γκέρμαν κηδεύτηκε στο Ευαγγελικό Νεκροταφείο της Βαρσοβίας.
Η Γκέρμαν λάτρευε να μαγειρεύει ανατολίτικα πιάτα. Τα άλλα αγαπημένα της φαγητά ήταν βραστές πατάτες με ρέγγα, τουρσιά, πίτες με λάχανο, μαύρο τσάι με λεμόνι και μπισκότα βρώμης. Δεν κατανάλωνε αλκοόλ.
Μνήμη
μικρογραφία| Το αστέρι της Άννα Γκέρμαν στον Περίπατο της Φήμης στο [[Οπόλε]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Πολωνία Κατηγορία:Ιταλόφωνοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρωσόφωνοι τραγουδιστές Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Τροντσάνο Λάγκο Ματζόρε
Το Τροντσάνο Λάγκο Ματζόρε (ιταλικά: Tronzano Lago Maggiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Π.Ο. Ακρόπολη Σέσκλου
Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ακρόπολη Σέσκλου ιδρύθηκε το 1971. Τα χρώματα της Ακρόπολης είναι το μπλε και το άσπρο. Η ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρα της το γήπεδο του Σέσκλου το οποίο κατασκευάστηκε το 1978. Το σήμα της ομάδας το σχεδίασε ο περίφημος αρχαιολόγος Δημ. Θεοχάρης (από τους κορυφαίους στην χώρα μας) που έκανε ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο του Σέσκλου. Πρόεδρος της ομάδας είναι ο κύριος Βασίλης Τσιαμήτας. Προπονητής της ομάδας είναι ο κύριος Κώστας Παπαστεργίου.
Η διαχρονική πορεία
Η πορεία της Ακρόπολης τα προηγούμενα χρόνια ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Έλσα Παπαδημητρίου
Η Ελισάβετ «Έλσα» Παπαδημητρίου (Ναύπλιο 16 Φεβρουαρίου 1942 - Αθήνα 17 Μαρτίου 2022) ήταν Ελληνίδα αρχιτέκτονας και πρώην βουλευτής Αργολίδας της Νέας Δημοκρατίας (1993-2011) και ανεξάρτητη βουλευτής (2011-2012).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1942 στο Ναύπλιο και ήταν κόρη του δικηγόρου, βουλευτή και υπουργού Δημήτρη Παπαδημητρίου. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο του ΕΚΠΑ και στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ των ΗΠΑ. Την περίοδο 1968-1970 εργάστηκε ως επιμελήτρια του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Από το 1990 έως το 1992 διετέλεσε γενική γραμματέας στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και το διάστημα 1992-1993 γενική γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ. Υπήρξε συνιδρύτρια της Διακοινοβουλευτικής Πρωτοβουλίας Ελλάδας-Τουρκίας.
Επί 18 χρόνια διετέλεσε βουλευτής Αργολίδας με την Νέα Δημοκρατία καθώς εξελέγη στις εκλογές του 1993 και επανεκλέχθηκε στις εκλογές του 1996, 2000, 2004, 2007 και 2009. Ήταν η βουλευτής του Νομού Αργολίδας με την μεγαλύτερη σε χρονική διάρκεια κοινοβουλευτική θητεία. Διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας το 2011 επειδή υπερψήφισε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, υπό τον Γιώργο Παπανδρέου.
Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από την πολιτική ζωή. Υπήρξε παντρεμένη με τον Σπυρίδωνα Κατσώτα και είχαν αποκτήσει μια κόρη. Απεβίωσε στις 17 Μαρτίου 2022, σε ηλικία 80 ετών.
Θρησκεία στη Ρωσία
Οι τέσσερις παραδοσιακές θρησκείες της Ρωσίας είναι ο Χριστιανισμός, το Ισλάμ, ο Βουδισμός και ο Ιουδαϊσμός.
Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός (Православие Pravoslaviye) είναι η παραδοσιακή και μεγαλύτερη θρησκεία της Ρωσίας, που θεωρείται μέρος της «ιστορικής κληρονομιάς» της Ρωσίας βάση του νόμου που ψηφίστηκε το 1997. Περίπου το 95% των εγγεγραμμένων Ορθοδόξων ενοριών ανήκουν στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ υπάρχουν αρκετές μικρότερες Ορθόδοξες Εκκλησίες, με κυριότερη εκείνη των Παλαιών Πιστών. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 υπήρξε μια γενικευμένη αναβίωση του σιβηριανού σαμανισμού σε όλη τη Ρωσία.
Ορθοδοξία
Οι πρόγονοι πολλών από τους σημερινούς Ρώσους υιοθέτησαν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό τον 10ο αιώνα. Η Ρωσική Εκκλησία ισχυρίστηκε ότι είχε 80 εκατομμύρια μέλη το 2005. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ρωσικού Κέντρου Ερευνών Δημόσιας Γνώμης, το 2007, το 63% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι ήταν Ρώσοι Ορθόδοξοι. Σε μια έρευνα του 2011, από το Κέντρο Λεβάδα, ο αριθμός των Ορθόδοξων Ρώσων έχει σταθερά αυξηθεί από 31% το 1991, στο 50% το 2001 και στο περίπου στο 70% το 2011.
Από μια κοινωνιολογική έρευνα του 2012 για τη θρησκευτική προσήλωση, 58.800.000 άνθρωποι ή το 41% ​​του συνολικού πληθυσμού της Ρωσίας ήταν ενταγμένοι στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Βάση των αποτελεσμάτων ήταν η θρησκεία μεταξύ 21% και 40% του πληθυσμού σε πολλά από τα ομοσπονδιακά κρατίδια της Ρωσίας, από 41% έως 60% σε μια ομάδα από αυτά κυρίως στη Δυτική Ρωσία (συμπεριλαμβανομένης της Γιαμαλίας και του Κράι Περμ) και πάνω από το 60% σε Κουρσκ (69%), Βορόνεζ (62%), Λίπετσκ(71%), Ταμπόφ (78%), Ουλιάνοβσκ (61%), Μορδοβία (69%) και Νίζνι Νόβγκοροντ (69%).
Σε πολιτιστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις ο Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συνεργάστηκε στενά με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Πατριάρχης Κύριλλος της Μόσχας, επικεφαλής της Εκκλησίας, ενέκρινε την εκλογή του Πούτιν το 2012.
Ορθόδοξοι Χριστιανοί που δεν έχουν προσχωρήσει σε καμία εκκλησία (συμπεριλαμβανομένων των Ουκρανικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας, της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας κλπ.) αποτελούν το 1,5% (2.100.000) του πληθυσμού της Ρωσίας. Μικρές Ορθόδοξες εκκλησίες εκπροσωπούνται μεταξύ εθνικών μειονοτήτων Ουκρανών Ρώσων, Γεωργιανών Ρώσων και Αρμενίων Ρώσων. Αδέσμευτοι Ορθόδοξοι και μειονότητες μη Ρώσων Ορθοδόξων αποτελούν το 4% του πληθυσμού στις περιοχές Τιουμέν (9%), Ιρκούτσκ (6%), Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια (6%), Τσελιάμπινσκ (5%), Αστραχάν 4%) και Τσουβασία (4%).
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στη Ρωσία
Ουμπόλντο
Το Ουμπόλντο (ιταλικά: Uboldo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Ajinomoto
Η εταιρεία έχει την έδρα της στο Τόκιο.
Παχυμέτωπο
Το Παχυμέτωπο (Pachymetopon) είναι γένος ψαριού, της οικογένειας των Σπαριδών της τάξης των Περκόμορφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπαρίδες
UTC+14:00
Η UTC+14:00 είναι αναγνωριστικό μετατόπισης ώρας από το συγχρονισμένο παγκόσμιο χρόνο (UTC) κατά +14. Αυτή είναι η ανατολικότερη ζώνη ώρας της γης, που σημαίνει ότι οι περιοχές στη ζώνη αυτή ξεκινούν μια νέα μέρα νωρίτερα από όλες, και ως εκ τούτου, οι περιοχές που χρησιμοποιούν αυτή τη ζώνη ώρας είναι οι πρώτες που γιορτάζουν το Νέο Έτος.
Ως χειμερινή ώρα (όλο το χρόνο)
μικρογραφία|500x500εσ|UTC+14: Μπλε (Δεκέμβριος), Πορτοκαλί (Ιούνιος), το Κίτρινο (χρήση όλο τον χρόνο), Ανοικτό μπλε: Θαλάσσιες περιοχές
Ιστορία
Η Δημοκρατία του Κιριμπάτι εισήγαγε μια αλλαγή ζώνης ώρας για το ανατολικό ήμισυ της χώρας στις 1 Ιανουαρίου του 1995. Έτσι, το ανατολικό ήμισυ μετακινήθηκε από τις ζώνες ώρας -11 και -10 σε +13 και +14. Ως Βρετανική αποικία, το κέντρο του Κιριμπάτι βρισκόταν στα Νησιά Γκίλμπερτ, λίγο δυτικά της παλιάς γραμμής ημερομηνίας. Τα μακρινά Νησιά Φοίνικα και Νησιά Γραμμής Ισημερινού ήταν στην άλλη πλευρά της γραμμής ημερομηνίας. Τα κυβερνητικά γραφεία στις αντίθετες πλευρές της γραμμής μπορούσαν να επικοινωνήσουν μέσω ραδιοφώνου ή τηλεφώνου μόνο στις τέσσερις μέρες τις εβδομάδας όπου οι δύο πλευρές δεν είχαν διαφορά ημερομηνίας.
Η αναθεώρηση της ζώνης ώρας του Κιριμπάτι σήμαινε ότι η γραμμή ημερομηνίας μετακινήθηκε ανατολικά, ώστε να περνάει γύρω από την χώρα. Έτσι, τα Νησιά Γραμμής Ισημερινού, συμπεριλαμβανομένου του κατοικημένου νησιού Κιριτιμάτι, ήταν οι πρώτες περιοχές που μπήκαν στο 2000.
Βαλγκάννα
Η Βαλγκάννα (ιταλικά: Valganna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
UTC+14:00
Ιστορία
Τα νησιά Τόνγκα, χρησιμοποίησαν την ζώνη ώρας UTC+14 ως θερινή ώρα από το 1999 έως το 2002 και από το 2016 έως σήμερα, και επομένως, γιόρτασαν το 2000 την ίδια στιγμή με τα Νησιά Γραμμής Ισημερινού του Κιριμπάτι.
Βαλγκάννα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
UTC+14:00
Ιστορία
Στο τέλος της 29ης Δεκεμβρίου 2011 (UTC−10), η Σαμόα μετακίνησε την χειμερινή ώρα, από την UTC−11 στην UTC+13 (και την θερινή ώρα από την ζώνη ώρας UTC−10 στην UTC+14), με αποτέλεσμα η Σαμόα να μετακινηθεί στο δυτικό τμήμα της Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας.
Επίσης, είναι πιθανό ότι η Αλάσκα (ως Ρωσική Αμερική) χρησιμοποιούσε διάφορες τοπικές ζώνες ώρας, από την GMT+11:30 μέχρι την GMT+15:10 μέχρι το 1867 (ο Συγχρονισμένος Παγκόσμιος Χρόνος εισήχθη το 1960). Αυτές οι ζώνες ώρας ήταν τοπικοί μέσοι χρόνοι και δεν ήταν ζώνες ώρας.
Η ζώνη ώρας UTC+14 χρησιμοποιήθηκε ως θερινή ώρα πριν από το 1982 σε τμήματα της ανατολικότατης Ρωσίας (Τσουκότκα) που χρησιμοποιούσαν την Ώρα Αναντίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Νεοχώρι Ξάνθης
Το Νεοχώρι είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας
Ο Βεγκέσλαος Β΄ (λατιν.: Wenceslaus ΙΙ, τσεχ. Václav II., 27 Σεπτεμβρίου 1271 – 21 Ιουνίου 1305) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών, ήταν βασιλιάς της Βοημίας (1278-1305), της Πολωνίας (1300-1305) και δούκας της Κρακοβίας (1291-1305).
Ήταν ο γιος του Ότακαρ Β΄ βασιλιά της Βοημίας και της δεύτερης συζύγου του Κουνιγκούντας των Ρουρικιδών, κόρης του Ροστισλάβ πρίγκιπα της Γαλικίας/Χάλιχ.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύθηκε το 1285 την Ιουδήθ των Αψβούργων, κόρη του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας και είχε τα ακόλουθα τέκνα:
Το 1297 απεβίωσε η Ιουδήθ και το 1300 ο Βεγκέσλαος Β΄ νυμφεύθηκε για δεύτερη φορά με την Ελισάβετ-Ριτσέζα των Πιαστ, κόρη του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας και είχε τέκνο:
Από εκτός γάμου σχέσεις είχε πολυάριθμα φυσικά τέκνα, όπως ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας
Βαράνο Μπόργκι
Το Βαράνο Μπόργκι (ιταλικά: Varano Borghi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ιβάν Αμβρόσιος
Ο Ιβάν (Ιωάννης) Αμβροσίεβιτς Αμβρόσιος (Иван Амвросиевич Амвросий)(?- 1852) ήταν Έλληνας έμπορος της Οδησσού, κληρονομικός επίτιμος δημότης και δύο φορές δήμαρχος της πόλης την περίοδο 1806 - 1809 και 1821-1824 όταν η πόλη ανήκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία και την επαρχία της Νοβορωσίας.
UTC+06:30
μικρογραφία|500x500εσ|Χρήση της ζώνης ώρας UTC+06:30: Μπλε (Δεκέμβριος), Πορτοκαλί (Ιούνιος), το Κίτρινο (όλο το χρόνο), ανοικτό Μπλε - Θαλάσσιες περιοχές Η UTC+06:30 είναι αναγνωριστικό μετατόπισης ώρας από το συγχρονισμένο παγκόσμιο χρόνο (UTC) κατά +06:30. Αυτή η ζώνη ώρας χρησιμοποιείται στις ακόλουθες περιοχές:
Ιβάν Αμβρόσιος
Ο Αμβρόσιος διατηρούσε στην Οδησσό τέσσερα καταστήματα όπου τα έσοδα σε δύο από αυτά πήγαιναν για την συντήρηση της Εμπορικής σχολής της Οδησσού. Ήταν σημαίνον πρόσωπο της ελληνικής κοινότητας της πόλης και φιλάνθρωπος. Έδωσε χρήματα για την κατασκευή του Δημοτικού νοσοκομείου και ελληνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, υπό την επίβλεψή του δημιουργήθηκε το πρώτο σύστημα ύδρευσης της πόλης.
UTC+06:30
Ινδικός Ωκεανός
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Ιβάν Αμβρόσιος
Το 1808 ίδρυσε μια από τις πρώτες ασφαλιστικές εταιρείες της πόλης, μέλος της Φιλικής Εταιρείας από το 1820. Μέλος της Αθηναϊκής Εταιρείας διάδοσης της εκπαίδευσης και των επιστημών στην Ελλάδα, τιμήθηκε με το μετάλλιο του Ελληνικού Τάγματος του Σωτήρος.
Ήταν παντρεμένος με την Σοφία, ή Έλενα, και απέκτησαν δέκα γνωστά παιδιά, την Έλενα, τον Κωνσταντίνο, τον Ελευθέριο, τον Βασίλι, τον Αντρέι, τον Γκριγκόρι, τον, επίσης, Γρηγόριο, την Ναντέζντα , την Ναταλία και τον Αναστάσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδησσίτες Κατηγορία:Δήμαρχοι Οδησσού Κατηγορία:Έλληνες της Ρωσίας Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Κατηγορία:Πολιτικοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Βεντάνο Ολόνα
Το Βεντάνο Ολόνα (ιταλικά: Vedano Olona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Άσα (φυλή)
Οι Άσα (Assa), είναι μια εθνοτική ομάδα στην στέπα Μασσάι στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), στην βόρεια Τανζανία.
Οι Άσα ομιλούσαν κάποτε την γλώσσα Αασάξ (Aasáx language), που κατά διφορούμενο τρόπο ονομάζεται Ντορόμπο (Dorobo), η οποία πιθανόν ανήκε στην οικογένεια των Αφρο-Ασιατικών γλωσσών.
Το 1999, ο πληθυσμός των Άσα (Assa) εκτιμήθηκε να απαριθμεί 300 άτομα, αφού το ανατολικό Άσα (Assa) αφομοιώθηκε στους Μασσάι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Τανζανοί Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής Κατηγορία:Κουσιτικοί-ομιλούντες λαοί
Βλάντισλαφ του Τσέσυν (απεβ. 1335)
Ο Βλάντισλαφ, πολων. Władysław cieszyński (1325/31 - Μάιος 1355) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και υπηρέτησε στην Αυλή της Βοημίας, όπου ο βασιλιάς τον έκανε δικαστή και του έδωσε τιμές.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες και της Ευφροσύνης των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας.
Ο Βλάντισλαφ ανήκε σίγουρα σε εκείνους τους πρίγκιπες, που θέτουν την εκκλησιαστική τους σταδιοδρομία στην υπηρεσία ενός ισχυρού μονάρχη. Όπως όλοι οι πρίγκιπες της Σιλεσίας, ο Βλάντισλαφ ήταν υποτελής του βασιλιά της Βοημίας. Αυτό έκανε ο πατέρας του και ο αδελφός του Πσεμύσλαφ Α΄ ο Μεταφερόμενος.
Οι εξαίρετες σχέσεις του με τον Κάρολο Δ΄ της Βοημίας & της Γερμανίας, του δημιουργούσε μία απασχόληση: από το 1347 ο Βλάντισλαφ ήταν παρών σε όλα τα μεγάλα γεγονότα της Αυλής της Βοημίας. Το 1354 ο βασιλιάς τον διόρισε δικαστή της Αυλής του.
Το 1354 ο Κάρολος Δ΄ κάλεσε όλους τους υποτελείς του να τον συνοδεύσουν σε ένα ταξίδι στη Ρώμη με σκοπό να στεφθεί βασιλιάς. Ο Βλάντισλαφ συχνά αναφέρεται ως μάρτυρας στα έγγραφα του βασιλιά και ήταν παρών στη στέψη στις 5 Απριλίου 1355 στη Ρώμη. Αναφέρεται σε έγγραφο το 1355 για τελευταία φορά και απεβίωσε σύντομα μετά στην Πίζα. Οι συνθήκες του τέλους του περιγράφονται από τον Ιταλό χρονικογράφο Ματτέο Βιλλένις: ο "Στέφανος" (το όνομα είναι λάθος· από τα συμφραζόμενα πρέπει να είναι σίγουρα ο Βλάντισλαφ) με ένα μέρος της ακολουθίας μετέβη στη Φλωρεντία, όπου ο βασιλιάς του έδωσε και άλλες τιμές. Μετά το συμπόσιο που δόθηκε προς τιμήν του, ο Βλάντισλαφ ένοιωσε ασθενής και μόλις επέστρεψε στην Πίζα, απεβίωσε τον Μάιο του 1355. Ήταν περίπου 27 ετών και ο Κάρολος Δ΄, συντετριμμένος, αποφάσισε να αφήσει την Πίζα και την Ιταλία. Ακολούθησε αντι-βασιλική εξέγερση, που συνετρίβη αιματηρά.
Ίσως κατά τον χρονικογράφο να ήταν δηλητηρίαση, ένα μήνυμα προς τον βασιλιά ότι αν δεν φύγει από την Ιταλία, θα έχει όμοια τύχη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή σκοτώθηκε στις εξεγέρσεις στην Πίζα, σώζοντας τη ζωή του Καρόλου Δ΄· όμως η μη σοβαρή αυτή ιστορία απορρίπτεται από την πλειοψηφία των ιστορικών. Θεωρείται ότι δηλητηριάστηκε. Το έγγραφο στις 27 Σεπτεμβρίου 1355 που τον αναφέρει, τον συγχέει με τον αδελφό του Πσεμύσλαφ Α΄, ο οποίος σύντομα μετά το τέλος του Βλάντισλαφ, έλαβε τίτλους και αξιώματα. Ο Βλάντισλαφ τάφηκε στον καθεδρικό της Πίζας, όπου το καλοδουλεμένο επιτύμβιο μνημείο του υπήρχε ακόμη τον 15ο αι.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βενεγκόνο Ινφεριόρε
Το Βενεγκόνο Ινφεριόρε (ιταλικά: Venegono Inferiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Αζοκέραμος Λασιθίου
Ο Αζοκέραμος είναι οικισμός της Κοινότητος Ζάκρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάνου, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Αζοκέραμος είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις της κορυφής «Τραγόσταλος» (515 μ.), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Ζίρου -Παλαικάστρου (ΕΠ 24) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 94 χλμ. περίπου Α. ΝΑ. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζάκρου του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζάκρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Γκoύλντεν
μικρογραφία|280x280εσ|Γκούλντεν [[Φλωρεντία|Φλωρεντίας (1341). Επιγρ.: FLORENTIA / S. IOHANNES B.]]
Το γκούλντεν, γερμ.: gulden, αγγλ.: guilder είναι ένα ολλανδικό και γερμανικό χρυσό νόμισμα. Η λέξη ήταν συντομία από το Μέσο Άνω Γερμανικό guldin pfenninc (χρυσό πφένικ). Αυτός ήταν ο όρος, που έγινε επίκαιρος στο νότιο και δυτικό τμήμα της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) για το χρυσό φλορίνι (fiorino d'oro]]), που εισαγόταν από το 1252. Ως εκ τούτου, το όνομα ήταν συχνά εναλλάξιμο με το φλορίνι (florin, σύμβολο νομίσματος ƒ ή ƒl.).
Το γκούλντεν είναι επίσης το όνομα πολλών νομισμάτων, που χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη και στις πρώην αποικίες της Ολλανδικής Αυτοκρατορίας.
Χρυσό γκούλντεν
Το γκίλντερ ή γκούλντεν (= χρυσό, πρβλ. γερμ.: golden) ήταν το όνομα πολλών χρυσών νομισμάτων, που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γερμανικής (Α. Ρ.) Αυτοκρατορίας. Αναφερόταν για πρώτη φορά στο ιταλικό χρυσό φλορίνι, που εισήχθη τον 13ο αι. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο γκούλντεν του Ρήνου (florenus Rheni), που είχε εκδοθεί από διάφορα κράτη της Γερμανικής (Α. Ρ.) Αυτοκρατορίας από τον 14ο αι. Το γκούλντεν του Ρήνου εκδόθηκε από τις πόλεις Τρηρ, Κολωνία και Μάιντς τον 14ο και 15ο αι. Η Βασιλεία έκοψε το δικό της γκούλντεν με το μήλο (apfelgulden) μεταξύ 1429 και 1509. Ακολούθησαν η Βέρνη και το Ζόλοτουρν τη δεκαετία του 1480, το Φρίμπουργκ το 1509 και το Τσύριχ (Ζυρίχη) το 1510, και άλλες πόλεις τον 17ο αι.
Το αυτοκρατορικό διάταγμα κοπής (reichsmünzordnung) της Γερμανικής (Α. Ρ.) Αυτοκρατορίας όρισε για πρώτη φορά τα πρότυπα για το γκούλντεν του Ρήνου (rheinischer gulden) το 1524. Καθόρισε επίσης ένα αργυρό γκούλντενγκροσεν (guldengroschen) ίσης αξίας με το γκούλντεν.
Το πρότυπο του γκούλντεν του Ρήνου άλλαζε με την πάροδο των αιώνων, ως εξής:
Νόμισμα γκούλντερ
Με ολοένα και πιο τυποποιημένα νομίσματα στην πρώιμη σύγχρονη περίοδο, το γκούλντεν (αγγλ.: γκίλντερ) έγινε όρος για διάφορα πρώιμα_σύγχρονα και σύγχρονα νομίσματα, αποκομμένα από τα πραγματικά χρυσά νομίσματα. Το φιορίνι Ολλανδίας εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως το νόμισμα των Βουργουνδικών Κάτω Χωρών μετά τις νομισματικές μεταρρυθμίσεις του 1435 υπό τον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό. Παρέμεινε το εθνικό νόμισμα της Ολλανδίας, έως ότου αντικαταστάθηκε από το ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2002.
To αυτοκρατορικό διάταγμα κοπής του 1524 όριζε σταθερά πρότυπα για το χρυσό γκούλντεν του Ρήνου και το γκούλντενγκροσεν ίσης αξίας. Ωστόσο μέχρι το 1551 και τα δύο νομίσματα είχαν αξία 72 κρόιτσερ και ορίστηκε μία νέα νομισματική μονάδα γκούλντεν των 60 κρόιτσερ. Το τελευταίο γκούλντεν ορίστηκε στη συνέχεια κατά τους επόμενους αιώνες ως νομισματική μονάδα αξίας ενός κλάσματος του αργυρού αυτοκρατορικού τάλερ (reichsthaler).
Το 1753 η Αυστρο-Ουγγαρία και η Βαυαρία συμφώνησαν με το νομισματικό πρότυπο της Σύμβασης, που οδήγησε σε δύο διαφορετικής αξίας γκούλντεν: το γκούλντεν Αυστρο-Ουγγαρίας της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1754 έως το 1892 και το γκούλντεν Νότιας Γερμανίας, των κρατών της Νότιας Γερμανίας από το 1754 έως τη Γερμανική ενοποίηση του 1871. Τα νομίσματα που είναι πανομοιότυπα με το γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας περιλαμβάνουν το γκούλντεν Βαυαρίας, το γκούνλντεν του Μπάντεν και το γκούλντεν της Βυρτεμβέργης.
Ένα γκούλντεν του Ντάντσιχ χρησιμοποιήθηκε από το 1923 έως το 1939.
Δείτε επίσης
Άλλα ονόματα νομισμάτων που προέρχονται από τον χρυσό από τον οποίο κατασκευάζοντο κάποτε:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Νομίσματα της Γερμανίας Κατηγορία:Νομίσματα της Ολλανδίας
Πέταρ Βούκοτιτς
Ο Πέταρ Βούκοτιτς (σερβικά κυριλλικά: Петар Вукотић) (14 Δεκεμβρίου 1826 - 30 Ιανουαρίου 1904/1907) ήταν Μαυροβούνιος Βοεβόδας και γερουσιαστής, ο οποίος συμμετείχε στον Πόλεμο Μαυροβούνιου-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1852-1853) και στο Πόλεμο Μαυροβούνιου-Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1876-1878), ιδίως στη μεγάλη νίκη του Βούτσι Ντο (18 Ιουλίου 1876).
Ζωή
Γεννήθηκε στο Οζρίνιτσι ή στο Τσέβο, ήταν ο γιος του Μαυροβούνιου Σέρνταρ Στίβαν Πέρκοφ Βούκοτιτς και της συζύγου του Στάνας Μίλιτς. Με τη σύζυγο του Γιελένα Βοϊβόντιτς, γεννημένη στο χωριό Βις, του Ντανίλοβγκραντ, Μαυροβούνιο, κόρη του Ταντίγια Βοϊβόντιτς και της Μιλίτσα Παβίσεβιτς, απέκτησε τους γιους Σάλε, Μάταν και Σκέπαν (παρατσούκλι Σάρακ) και την κόρη Μιλένα. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες στο Μαυροβούνιο και στενός φίλος του Βοεβόδα Μίρκο Πέτροβιτς-Νιέγκος, με τον οποίο είχε πολεμήσει στους πολέμους της δεκαετίας του 1850. Οι δύο φίλοι αποφάσισαν να εδραιώσουν τη συμμαχία τους με την ένωση των παιδιών τους. Το 1853, η Μιλένα, μόλις έξι ετών, αρραβωνιάστηκε με τον μοναδικό γιο του Μίρκο, Νίκολα, ηλικίας δώδεκα ετών. Ο Νίκολα ήταν ο ανιψιός και κληρονόμος του άτεκνου πρίγκιπα του Μαυροβουνίου Ντανίλο Α'. Η Μιλένα είχε δώδεκα παιδιά. Ανάμεσα τους ήταν η Έλενα, που παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ' της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι Κατηγορία:Μαυροβούνιοι στρατηγοί
Μπόρσο των Έστε
Ο Μπόρσο, ιταλ. Borso, (1413 – 20 Αυγούστου 1471) από τον Οίκο των Έστε ήταν αρχικά μαρκήσιος και έπειτα δούκας της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο (1450-1471).
Βιογραφία
Ο Μπόρσο ήταν ένας από τους νόθους γιους του Νικολό Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της ερωμένης του Στέλλα ντε' Τολομέι. Αμφιθαλείς, μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Ούγκο και ο Λεονέλλο.
Ο πατέρας του είχε άλλους τρεις νόθους γιους από άλλες ερωμένες και τον Αλφόνσο Α΄ από την τρίτη σύζυγό του. O Ούγκο, που ήταν 26 έτη μεγαλύτερος του Αλφόνσου Α΄, ορίστηκε διάδοχος, αλλά κατηγορήθηκε για μοιχεία και αποκεφαλίστηκε. Έτσι τον διαδέχθηκε ο Λεονέλλο, που απεβίωσε το 1450 και τον διαδέχθηκε ο Μπόρσο ως μαρκήσιος της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο.
Το επόμενο έτος έλαβε την επιβεβαίωση για τα φέουδά του από τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων. Το 1471 στη βασιλική του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη ορίστηκε δούκας από τον πάπα Παύλο Β΄.
Ακολούθησε επεκτατική πολιτική για την επικράτειά του και εξευγένισε την οικογένειά του. Γενικά ήταν σύμμαχος της Βενετίας και εχθρός του Φραγκίσκου Α΄ Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου και των Μεδίκων της Φλωρεντίας. Η αντιπαράθεση οδήγησε αναπόφευκτα στη μάχη της Μολινέλλα. Οι υπήκοοί του τον εκτιμούσαν, εκτός από το εγχείρημα να δημιουργήσει ένα βουνό εκεί που δεν υπήρχε, μία τρέλα που τελικά εγκατέλειψε.
Η Αυλή του ήταν το κέντρο της Σχολής της Φερράρα στη ζωγραφική. Μέλη της ήταν ο Φραντσέσκο ντελ Κόσα, ο Έρκολε ντέι Ρομπέρτι και ο Κόζιμο Τούρα. Τα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά έργα τους είναι οι νωπογραφίες (frescoes) στο παλάτσο Σκιφανόια και η Βίβλος του Μπόρσο ντ' Έστε. Επίσης ήταν ο προστάτης πολυάριθμων μουσικών, όπως του Πιετρομπόνο ντελ Κιταρρίνο, του Νικολό Τοντέσκο και του Μπλάζιο Μοντολίνο.
Αντίθετα από τον αδελφό του Λεονέλλο, είχε μικρή μόρφωση. Έβλεπε την Τέχνη με πραγματιστική θεώρηση, δηλαδή ως προπαγάνδα των πολιτικών του φιλοδοξιών και ως την προβολή μίας εικόνας προσωπικής μεγαλοπρέπειας. Αρεσκόταν να εμφανίζεται ως ο ιδεατός ηγεμόνας, όπως για παράδειγμα στη νωπογραφία του παλάτσο Σκιφανόια. Η παραδοσιακή του εικόνα ως ενός μεγαλόψυχου προστάτη των Τεχνών, όπως αργότερα παρουσιάστηκε στο Μαινόμενο Ορλάνδο του Λουντοβίκο Αριόστο, είναι επίσης μία εξιδανικευμένη αναπαράσταση. Ξόδευε υπερβολικά σε πολιτιστικά και σε θεάματα για την προώθηση της πολιτικής εικόνας του, ωστόσο τους καλλιτέχνες τους θεωρούσε ανάξιους προσοχής. Ένα εξέχον παράδειγμα αυτής του της συμπεριφοράς είναι η μεμψιμοιρία με την οποία αντιμετώπισε τον Φραντσέσκο ντελ Κόσα, που προτίμησε να εγκαταλείψει τη Φερράρα. Η προσωπική του Βίβλος, που την παράγγειλε το 1455, είναι το πιο μεγαλειώδες εικονογραφημένο χειρόγραφο της Αναγέννησης και ένα μυθικά δαπανηρό έργο τέχνης : ο εικονογράφος Ταντέο Κριβέλλι ενεχυρίασε μέρη άλλων χειρογράφων που εκτελούσε για να βρει πόρους.
Δεν νυμφεύτηκε και απεβίωσε το 1471. Τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Αλφόνσος Α΄, γνήσιος γιος του πατέρα τους Νικολό Γ΄.
Οικογένεια
Το 1435 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Γκοντζάγκα, κόρη του Ιωάννη-Φραγκίσκου μαρκήσιου της Μάντοβα. Το 1439 η Μαργαρίτα απεβίωσε χωρίς να αποκτήσουν απογόνους.
Το 1444 ο Λεονέλλο νυμφεύτηκε, για δεύτερη φορά, τη Μαρία της Ιβρέας-Τρασταμάρα, νόθη κόρη του Αλφόνσου Ε΄ της Αραγωνίας και Α΄ της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Δούκες της Φερράρα Κατηγορία:Δούκες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκες του Ρέτζο
Μενινά Μεσσηνίας
Τα Μενινά Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 29 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Τα Μενινά βρίσκονται σε υψόμετρο 316 μέτρων, πάνω από την Καλαμάτα και δίπλα στο δρόμο για Σπάρτη (82η Εθνική Οδός Σπάρτης - Καλαμάτας - Πύλου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Άγγελος Χαραβιτσίδης
Ο Άγγελος Χαραβιτσίδης είναι Έλληνας τραγουδιστής, τραγουδοποιός, κιθαρίστας και ιδρυτής του συγκροτήματος The Skelters.
Τα πρώτα βήματα
Ο Άγγελος Χαραβιτσίδης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 17 Μαίου.Tα πρώτα μουσικά βήματα έγιναν το 1994 όταν ξεκίνησε μαθήματα κλασικής κιθάρας. Τον Δεκέμβριο του 1996 δημιούργησε με τον μικρότερο αδερφό του Δανιήλ την πρώτη του μπάντα με τον ίδιο στην κύρια φωνή και κιθάρα και τον αδερφό του στα drums. Από τότε μέχρι το 2001 το συγκρότημα εμφανιζόταν με διάφορα ονόματα και τελικά αποφασίζουν και καταλήγουν στον όνομα “The Skelters” από το κομμάτι των Beatles “Helter Skelter”.