cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικογένεια Ανοάι
Οι άγριοι Σαμόανς
Ο Λίατι «Σικα» Ανοάι (γεννημένος στις 5 Απριλίου, 1945) είναι ένας πρώην επαγγελματίας παλαιστής. Από τότε που σταμάτησε να αγωνίζεται δεν ασχολείται με τον χώρο. Είναι πατέρας του Ματ Ανοάι που παλεύει ως «Ρόζεϊ», αλλά και του Τζο Ανοάι που παλεύει ως «Ρόμαν Ρέινς».
Σαμούλα Ανοάι
Ο Σαμούλα Ανοάι (γεννημένος στις 29 Μαΐου, 1963) είναι επαγγελματίας παλαιστής και αγωνίζεται με το όνομα Σαμού, ενώ έχει εκπαιδευτεί από τον πατέρα του, Άφα Ανοάι Sr. (Άγριοι Σαμόανς). Ήταν ομάδα και με τον Ρικίσι.
Άφα Ανοάι Jr.
thumb|right|220px|Ο Άφα Ανοάι Jr. ως "Μανού". Ο Άφα Ανοάι Jr. -φωτο. δεξιά- (γεννημένος στις 6 Οκτωβρίου, 1984) είναι ένας επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το όνομα Μανού που χρησιμοποιεί στα ρινγκ. Ο γιος του Άφα Ανοάι Sr, ξεκίνησε την καριέρα του το 1998 και πέρασε από πολλές ανεξάρτητες εταιρείες πάλης. Έχει περάσει και από το World Wrestling Entertainment για λίγο διάστημα, στο οποίο υπέγραψε το 2006, προπονήθηκε σε θυγατρικές του εταιρείες ως το 2007 και στην συνέχεια προωθήθηκε στο κύριο ρόστερ. Στα τέλη του 2007 και στις αρχές του 2008, προσπάθησε να εισχωρήσει στο γκρουπ των Ράντυ Όρτον, Κόντι Ρόουντς και Τεντ Ντιμπιάσι Jr., με τίτλο «Λέγκασι». Δίχως επιτυχία. Απολύθηκε το 2009 και από τότε συνεχίζει σε ανεξάρτητες εταιρείες.
Λόιντ Ανοάι
Ο Λόιντ Ανοάι (γεννημένος στις 7 Μαΐου 1970) είναι ένας επαγγελματίας παλαιστής και μάνατζερ παλαιστών πάλης, που έχει αγωνιστεί με πολλά διαφορετικά ονόματα. Ο πατέρας του είναι ο Άφα Ανοάι Sr.
Ματ Ανοάι
Ο Μάθιου «Ματ» Ανοάι (γεννημένος στις 7 Απριλίου, 1970) είναι ένας επαγγελματίας παλαιστής, που εμφανίζεται στα ρινγκ με το ψευδώνυμο Ρόζεϊ, ενώ εκτός από τις ανεξάρτητες εταιρείες, έχει αγωνιστεί και στο World Wrestling Entertainment, όπου μάλιστα έχει κατακτήσει και μια φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων στο πλευρό του Χάρικεϊν. Είναι γιος του Σίκα Ανοάι.
Ρόμαν Ρέινς
Ο Τζο Ανοάι είναι επαγγελματίας παλαιστής με τον ψευδώνυμο Ρόμαν Ρέινς και γιος του Σίκα. Έχει κατακτήσει 3 φορές το παγκόσμιο πρωτάθλημα και μια φορά το πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών.
Τουμούα Ανοάι
Ο Τουμούα Ανοάι, είναι πατέρας του Ρενό Ανοάι, που είναι ένας επαγγελματίας παλαιστής, ο οποίος εμφανίζεται σε ιταλικές εταιρείες πάλης με το όνομα «Μαύρο Διαμάντι».
Βέρα Ανοάι
Η Βέρα Ανοάι, κόρη του Αμιτουανάι, παντρεύτηκε τον Σολόφα Φατού, με τον οποίο απόκτησαν τρία παιδιά, τα οποία έγιναν όλα παλαιστές. Τον Σαμ Φατού, τον Ουμάγκα και τον Ρικίσι.
Σαμ Φατού
Ο Σάμιουλ Λάρι Ανοάι Φατού (γεννημένος στις 10 Οκτωβρίου, 1966) είναι επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με τα ονόματα «Τόνγκα Κιντ» ή «Τάμα».
Αδερφοί Ούσο
Είναι δίδυμοι γιοί του παλαιστή Ρικίσι.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Καυδίνοι
Οι Καυδίνοι (λατινικά: Caudini) ήταν σαμνιτική φυλή στην περιοχή της Ιταλίας και είχαν πρωτεύουσα το Καύδιον. Το 275 π.Χ. τους νίκησε ο Ρωμαίος ύπατος Λέντουλος που για τον λόγο αυτό επονομάσθηκε Καυδίνος. Ο Hulsen με βεβαιότητα υποστηρίζει ότι αυτοί είναι οι Δαύνιοι, που σύμφωνα με τους Έλληνες συγγραφείς, κατοικούσαν ανατολικά της Νώλας, πόλης της Καμπανίας.
Μουσειακός Σιδηρόδρομος Κοιλάδας Τεμπών Λάρισας (2006)
Η γραμμή της Κοιλάδας των Τεμπών περιλαμβάνει τον Σ.Σ. Τεμπών (Χ.Θ. 378,784) στη νότια είσοδο της κοιλάδας, τη Σ. Στάση της Αγίας Παρασκευής (Χ.Θ. 384) στο μέσον της κοιλάδας και τον Σ.Σ. Ραψάνης στο βόρειο άκρο της κοιλάδας (Χ.Θ. 387,445 – βρίσκεται επί της νέας χάραξης και σήμερα χρησιμοποιείται ως στάση).
Καυδίνοι
Η έκταση της κυριαρχίας τους είναι άγνωστη, με τους ιστορικούς να υποστηρίζουν ότι με βεβαιότητα έλεγχαν τις περιοχές του Καύδιου, της Τρήβουλας, της Κουβουλτερίας και της Καιατίας.
Μουσειακός Σιδηρόδρομος Κοιλάδας Τεμπών Λάρισας (2006)
Περιγραφή
Το Πολιτιστικό Κέντρο Σιδηροδρομικών περιοχής Λάρισας (Π.Κ.Σ.Λ.) από κοινού με τον Σύλλογο Φίλων του Σιδηροδρόμου Λάρισας (Σ.Φ.Σ.Λ.) έχουν αναπαλαιώσει το ισόγειο του Σ.Σ. Τεμπών και έχουν ανακατασκευάσει και χρησιμοποιούν τη δρεζίνα Δ-3, υπηρεσιακό όχημα του Γενικού Επιθεωρητή Σιδηροδρόμων των Σ.Ε.Κ., κατασκευής 1927 και συρμό τριών δρεζινών με επικεφαλής τη δρεζίνα ΜΒ-351. Με την Δ-3 έγινε η πρώτη διαδρομή στη γραμμή των Τεμπών την 17η Ιουλίου 2006, μετά από περίπου 3 χρόνια εγκατάλειψης, αφού προηγήθηκαν εργασίες συντήρησης από το Γ’ Τμήμα Γραμμής του Ο.Σ.Ε.. Έκτοτε εκτελούνται κατά διαστήματα δωρεάν εκδρομικά δρομολόγια από το Π.Κ.Σ.Λ. Το περιβαλλοντικό σωματείο «ΔΡΥΑΣ» αναπαλαιώνει και χρησιμοποιεί τα υπόλοιπα κτίρια του Σ.Σ., δημιούργησε ένα μικρό παραποτάμιο θέατρο δίπλα στην αποθήκη του Σ.Σ. Τεμπών και επιδίδεται σε διάφορες περιβαλλοντικές δραστηριότητες. Επίσης έμπροσθεν του Σ.Σ. Αγίας Παρασκευής είναι η αποβάθρα στην οποία δένει το νέο ποταμόπλοιο «Αγία Παρασκευή», το οποίο εκτελεί τουριστικά δρομολόγια εντός της κοιλάδας σε μήκος 4,5 χιλιομέτρων. Έτσι προσφέρεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για συνεργασία των δύο μέσων.
Καυδίνοι
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί
Μουσειακός Σιδηρόδρομος Κοιλάδας Τεμπών Λάρισας (2006)
Περιγραφή
Την 30-10-2006 ο Λαρισαίος Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. κ. Γεώργιος Σουφλιάς εγκαινίασε τα τρία αναπαλαιωμένα πέτρινα κτίσματα του Σιδηροδρομικού Σταθμού Τεμπών. Κι αυτό έπειτα από προσπάθειες του περιβαλλοντικού σωματείου «Δρυάς», που με τη βοήθεια και στήριξη των «Φίλων του Πηνειού», του Συλλόγου Φίλων του Σιδηροδρόμου Λάρισας, των τοπικών Ο.Τ.Α. και ανήσυχων συμπολιτών, αλλά και την αποφασιστική συμβολή κρατικών φορέων, κατόρθωσαν να ολοκληρώσουν αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο: να δημιουργήσουν μια ποιοτική κυψέλη πολιτισμού, ευαισθησίας και οικολογικής συνείδησης, μέσω του Κέντρου Ενημέρωσης για τον Πολιτισμό και το Περιβάλλον στα Τέμπη.
Η παλαιά γραμμή των Τεμπών κατασκευάστηκε το 1909 και την εκμεταλλεύτηκε αρχικά η Εταιρεία Ελληνικών Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Δεμερλί (Παλαιοφαρσάλου) - Συνόρων (Ε.Ε.Σ. - Π.Δ.Σ.), μετέπειτα Σ.Ε.Κ. – Ο.Σ.Ε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά μουσεία
Εμπειρίκος
Το ελληνικό επώνυμο Εμπειρίκος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα, τα περισσότερα από τα οποία ανήκουν στην Οικογένεια Εμπειρίκου:
Τέκιο
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Ο Σέρχιο Βλάθκεθ Σάντσεθ (Ισπανικά: Sergio Blázquez Sánchez), περισσότερο γνωστός ως Τέκιο (Ισπανικά: Tekio), είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός αμυντικός για τη Λογρονιές.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1990 στο Μολίνα ντε Σεγούρα της Βαγιαδολίδ στην Καστίλλη και Λεόν και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία τη σεζόν 2007–08 στη Μολινένσε, η οποία αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα. Ύστερα από ένα σύντομο πέρασμα από τις ομάδες νέων της Μούρθια Ντεπορτίβο, εντάχθηκε στην ομάδα της ΟΥΚΑΜ Μούρθια, η οποία αγωνιζόταν στην Τερθέρα Ντιβισιόν, τον Ιούνιο του 2009.
Τον Ιούνιο του 2011 εντάχθηκε στη δεύτερη ομάδα της Βαγιαδολίδ, η οποία επίσης αγωνιζόταν στην ίδια κατηγορία, ενώ προπονούνταν με την πρώτη ομάδα καθ' όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας ενόψει της νέας σεζόν. Ο πρώτος του αγώνας ως επαγγελματίας ήταν η εντός έδρας νίκη της ομάδας του με 2–0 επί της Κόρδοβα για το πρωτάθλημα της Σεγούντα Ντιβισιόν.
Ο ίδιος επέστρεψε τελικά στη δεύτερη ομάδα τον Δεκέμβριο του 2011 και παρέμεινε εκεί μέχρι τις 13 Ιανουαρίου 2013. Την επόμενη ημέρα υπέγραψε με την πρώην του ομάδα ΟΥΚΑΜ Μούρθια, η οποία αγωνιζόταν στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β.
Βόλος
Στις 3 Ιουνίου 2021 ο Βόλος ανακοίνωσε την ανανέωση του συμβολαίου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βόλου Ν.Π.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λογρονιές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
NGC 3384
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) 3384 32292 05911
Βαράγκαλ νομός
Ο Νομός Βαράγκαλ, (Τελούγκου : వరంగల్ జిల్లా, Ουρντού : وارنگل ضلع ) , είναι ένας από τους επιμέρους 23 νομούς - διοικητικές περιφέρειες - της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας. Η συνολική του έκταση είναι 12.846 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 3.246.000 κάτοικοι(2001). Βρίσκεται στο βόρειο-κεντρικό τμήμα της πολιτείας, στη περιφέρεια Τελανγκάνα, στη λεκάνη απορροής του ποταμού Γκοντάβαρι. Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη Βαράγκαλ απ΄ όπου και το όνομά του, αποτελώντας έδρα και της μίας εκ των δύο επαρχιών του νομού.
Ο νομός Βαράγκαλ περιλαμβάνει 2 επαρχίες (ζώνες), στις οποίες κατανέμονται 51 δήμοι και κοινότητες. Η επαρχία Βαράγκαλ περιλαμβάνει τρεις κύριες πόλςις καλούμενη έτσι και τριπλή πόλη ή τρίπολη. Επίσημη γλώσσα είναι η Τελούγκου.
Εκ του γεγονότος ότι ο νομός αυτός βρίσκεται μέσα στη περιφέρεια Τελαγκάνα που τελεί σε συνεχή αγώνα αυτονομίας τυγχάνει να βρίσκεται συνεχώς στην επικαιρότητα. Κύρια αγροτικά προϊόντα είναι το βαμβάκι, το ρύζι και ο καπνός, ενώ στα λατομικά περιλαμβάνεται ο εξαίρετος μαύρος και καφέ γρανίτης που εξάγεται από αυτόν τον νομό. Παρότι σπουδαία γεωργική περιοχή η οικονομία αυτού είναι ιδιαίτερα προβληματική όπου και συμπεριλαμβάνεται στους νομούς ιδιαίτερης οικονομικής βοήθειας εκ μέρους του κράτους της Ινδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Άντρα Πραντές
Ντιριά
Η Ντιριά (ισπανικά: Diriá) είναι ένας από τους τέσσερις δήμους του Διαμερίσματος της Γρανάδας της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Ντιριά.
Πηγές
Ν Ν
Βισένς Ματέου Ζαμόρα
Ο Βισένς Ματέου Ζαμόρα (Viçenc Mateu Zamora, γεν. 3 Δεκεμβρίου 1961) είναι Ανδορρανός διπλωμάτης και πολιτικός. Ήταν ο Γενικός Σύνδικος (πρόεδρος) του Γενικού Συμβουλίου, το μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα της Ανδόρρας. Έχει διδακτορικό στη Φιλοσοφία, μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και πτυχίο δικαίου. Εργάστηκε ως καθηγητής φιλοσοφίας και λογοτεχνίας στη Σχολή Σαν Ερμενγκόλ και στο UNED. Ήταν πρεσβευτής της Ανδόρρας στην Ισπανία και στη Γαλλία και αντιπρόσωπος της στην UNESCO. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Τεχνικής Παιδείας, Πολιτισμού και Νεότητας (1990-91) και ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Δημοκρατικής Πρωτοβουλίας (IDN), ηγέτης του IDN (1993, 1996), μέλος του γενικού συμβουλίου για δύο θητείες (1994-1997 και 1997-2001) και ιδρυτικό μέλος του κόμματος Νέο Κέντρο (NC).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Σύνδικοι του Γενικού Συμβουλίου (Ανδόρρα)
Κάτι κουρασμένα παλικάρια
Το Κάτι κουρασμένα παλληκάρια είναι τίτλος ταινίας του ελληνικού κινηματογράφου, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, η οποία προβλήθηκε πρώτη φορά το 1967 στους κινηματογράφους κόβοντας 382.257 εισιτήρια, ερχόμενη 13η σε σύνολο 99 ταινιών.
Πλοκή
Ο Ντίνος Διαμαντίδης είναι ένας καλοστεκούμενος μεσήλικας, ο οποίος αρέσκεται να τρέχει πίσω από κάθε θηλυκό, παρά το γεγονός ότι είναι πολλά χρόνια αρραβωνιασμένος με τη γραμματέα του, Ρίτα. Όταν, μέσω ενός παλιού του φίλου, του Βούλη, γνωρίζει την εικοσάχρονη Κορίνα, ξετρελαίνεται μαζί της. Δυστυχώς όμως γι' αυτόν πρόκειται για μία σπείρα απατεώνων που σκοπό έχουν την περιουσία του. Τελικά, η Ρίτα με τη βοήθεια του γιατρού του Ντίνου κι ενός πρώην υπαλλήλου του θα αποκαλύψει την απάτη και ο Ντίνος αναγνωρίζοντας το λάθος του θα επιστρέψει στην αρραβωνιαστικιά του.
== Ρόλοι ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ασημάκη Γιαλαμά Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη
Μαύρος ήλιος
250px|μικρογραφία|Το σύμβολο Ο Μαύρος ήλιος (γερμανικά: Schwarze Sonne) είναι ένα σύμβολο σε σχήμα ηλιακού τροχού (γερμανικά: Sonnenrad) που χρησιμοποιήθηκε μεταπολεμικά από ακροδεξιές και αποκρυφιστικές ομάδες. Το 1933, ο Χάινριχ Χίμλερ, επικεφαλής των SS, απέκτησε το Wewelsburg, ένα κάστρο κοντά στο Paderborn της Γερμανίας. Εκεί, σκόπευε να μετατρέψει το κτίριο σε κέντρο για τα SS και μεταξύ 1936 και 1942 διέταξε την επέκταση του κτιρίου και την ανοικοδόμησή του για τελετουργικούς σκοπούς. Κατά την επέκταση και ανακαίνιση, στην είσοδο του βόρειου πύργου, σχεδιάστηκε το σύμβολο (εικόνα πάνω δεξιά).
Η επιδιωκόμενη σημασία του συμβόλου παραμένει άγνωστη.
Ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι το σύμβολο προέρχεται από τα μοτίβα που βρέθηκαν σε διακοσμητικούς δίσκους Μεροβίγγειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναζισμός Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Σύμβολα
Ταμάγκα
Η Ταμάγκα (σετσουάνα: Thamaga) είναι μια πόλη της Μποτσουάνα. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Κουενένγκ. Έχει πληθυσμό 21.141 κατοίκων (2006). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κουενένγκ
Μουχάμαντ Ζία-Ουλ-Χακ
Ο Μουχάμαντ Ζία-Ουλ-Χακ (12 Αυγούστου 1924 - 17 Αυγούστου 1988) ήταν Πακιστανός στρατιωτικός και πολιτικός, ο 6ος και πλέον μακρόβιος πρόεδρος στην ιστορία του Πακιστάν από το 1978 έως το 1988, αλλά και δικτάτορας της χώρας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζία αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Νέο Δελχί, όπου σπούδασε Οικονομικά. Το 1947 επέστρεψε στη χώρα του, αφού προηγουμένως είχε πολεμήσει ως αξιωματικός με τις βρετανικές δυνάμεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πολεμική δράση
Διακρίθηκε στον πόλεμο με την Ινδία το 1965 και ως εκπαιδευτής των στρατευμάτων της Ιορδανίας στα 1970, με αποτέλεσμα να διοριστεί επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων του Πακιστάν από τον πρωθυπουργό Ζούλφικαρ Άλι Μπούτο στα 1976, παρακάμπτοντας άλλους αξιωματούχους. Τον Ιούλιο της επόμενης χρονιάς ανέτρεψε με στρατιωτικό πραξικόπημα τον Μπούτο και επέβαλε στρατιωτικό νόμο Ο Μπούτο εκτελέστηκε δυο χρόνια αργότερα, καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο του Πακιστάν τον καταδίκασε για ηθική αυτουργία στη δολοφονία πολιτικού του αντιπάλου, μια δίκη για την οποία ο Ζία δεν μπόρεσε να πείσει την εγχώρια και τη διεθνή κοινή γνώμη ότι διενεργήθηκε με δίκαιους όρους
Προεδρία
Αναλαμβάνοντας προεδρικά καθήκοντα το 1978, ο Ζία Ουλ Χακ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο της ΕΣΣΔ με το γειτονικό Αφγανιστάν (1979), αλλά και στην επόμενη τοπική σύρραξη, τον πόλεμο του Ιράν με το Ιράκ. Απολαμβάνοντας της στήριξης των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας, ο Ζία στάθηκε αρωγός των Αφγανών φανατικών μαχητών εναντίον των σοβιετικών στρατευμάτων, καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια της δεκαετίας του 80. Η σύρραξη οδήγησε τελικά σε ήττα των Ρώσων το 1989, ενώ ένα τεράστιο κύμα προσφύγων κατέκλυσε τις γειτονικές χώρες, κύρια όμως τις Πακιστανικές επαρχίες. Στις εξωτερικές σχέσεις, ο Ζία ανάπτυξε δεσμούς με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Κίνα, επιδιώκοντας παράλληλα να αναδείξει τη χώρα του σε σημαίνοντα παράγοντα του Αραβικού Κόσμου. Την ίδια στιγμή όμως οι σχέσεις του Πακιστάν με την Ινδία έγιναν δυσχερέστερες, ύστερα από κατηγορίες των Ινδών για ανάμειξη του Πακιστάν στις εσωτερικές τους υποθέσεις. Στα εγχώρια ζητήματα, ο Ζία επέφερε νομοθετικές τροποποιήσεις επιδιώκοντας να ενθαρρύνει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, κάτι που προκάλεσε έντονες αντιθέσεις μεταξύ ισλαμιστών και οπαδών του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Επίσης, ευνόησε το Πυρηνικό Πρόγραμμα του Πακιστάν και προώθησε την εκβιομηχάνιση και την απελευθέρωση του εμπορίου, βοηθώντας την οικονομία να αποκτήσει μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης
Στα 1985 και μετά τις εκλογές που διενέργησε, ο Ζία ανέθεσε την πρωθυπουργία της χώρας στον [Μοχάμετ Τζουνέτζο]] (Muhammad Junejo), συγκεντρώνοντας όμως ο ίδιος στο πρόσωπό του περισσότερες προεδρικές εξουσίες, χάρις στην 8η κατά σειρά τροποποίηση του Συντάγματος.
Θάνατος
Στα τέλη του 1987 ο Ζία απόλυσε την κυβέρνηση και προκήρυξε νέες εκλογές, για το Νοέμβριο του 1988 αλλά δεν πρόλαβε να τις πραγματοποιήσει. Στις 17 Αυγούστου του 1988 σκοτώθηκε μαζί με αρκετά μέλη του στρατιωτικού του επιτελείου και δυο αμερικανούς διπλωματικούς υπαλλήλους, κατά τη συντριβή του αεροσκάφους στο οποίο επέβαιναν, κοντά στην περιοχή του Μπαχαβαλπούρ (Bahawalpur ). Ο Ζία Ουλ Χακ παραμένει αμφιλεγόμενο πρόσωπο στην ιστορία της χώρας του, καθώς πολλοί του πιστώνουν επιτυχίες στην εξωτερική και την οικονομική πολιτική, ενώ στον αντίποδα αρκετοί τον χρεώνουν με παραβιάσεις των δημοκρατικών-συνταγματικών ελευθεριών και αναταραχές στην κοινωνική-θρησκευτική ζωή που προκάλεσαν οι αυθαίρετες παρεμβάσεις του
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Πακιστάν
Bersuit Vergarabat
Οι Bersuit Vergarabat (συχνά απλά Bersuit, μέχρι το Μάιο του 1989 λέγονταν Henry y la palangana) είναι αργεντινό συγκρότημα του latin rock.
Στιλ
Η μουσική των Bersuit Vergarabat είναι αρκετά πολυποίκιλη. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι ο συνδυασμός της rock μουσικής με στοιχεία διάφορων λατινοαμερικανικών ρυθμών, όπως cumbia (π.χ. El Viejo de Arriba), murga (Murguita del Sur) και cuarteto (La Bolsa). Άλλα κομμάτια τους είναι επηρεασμένα από την crossover, όπως το Señor Cobranza, το οποίο είναι διασκευή κομματιού των επίσης Αργεντινών Las Manos de Filippi και ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Bersuit. Επίσης μεταξύ κομματιών τους βρίσκονται διάφορες ήρεμες ακουστικές μπαλάντες.
Ιστορία
Τη δεκαετία του 1990 οι Bersuit κατάφεραν να εξελιχθούν σε ένα από τα επιτυχέστερα συγκροτήματα της ροκ σκηνής της Αργεντινής. Η πρώτη μεγάλη τους επιτυχία ήταν το άλμπουμ Don Leopardo του 1996. Το 1998 ακολούθησε το άλμπουμ Libertinaje, το οποίο ήταν επιτυχία και στη διεθνή σκηνή. Ακολούθησε το 1999 τουρνέ του συγκροτήματος σε πόλεις της Ισπανίας, του Μεξικού και άλλων λατινοαμερικανικών χωρών. Επίσης συμμετείχαν στο soundtrack του κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ «Η Κατάληψη» των Ναόμι Κλάιν και Άβι Λιούις.
Τα σημερινά μέλη είναι Juan Carlos Subirá (πληκτρολόγιο, ακορντεόν και φωνητικά), Charles Martin (ντραμς και κρουστά), Όσκαρ Righi (κιθάρα), Rene Isel «Πέπε» Céspedes (μπάσο και φωνητικά), Ντάνιελ Suarez (τραγούδι και χορός), Αλμπέρτο Verenzuela (κιθάρα και φυσαρμόνικα), και ο Carlos «Condor» Sbarbati (τραγούδι, χορό και charango).
Δισκογραφία
thumb|250px|Ο ιδρυτής και πρώην τραγουδιστής της μπάντας, Gustavo Cordera.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντίνικα rock συγκροτήματα
Μουσείο Γεωλογίας του Αζερμπαϊτζάν
Το Μουσείο Γεωλογίας του Αζερμπαϊτζάν (Azərbaycan Geologiya Muzeyi) είναι μουσείο που βρίσκεται στο Μπακού, την πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν. Το μουσείο λειτουργεί από το Υπουργείο Οικολογίας και Φυσικών Πόρων του Αζερμπαϊτζάν.
Τμήματα
Το μουσείο έχει έξι ενότητες. Αποτελείται από τμήματα περιφερειακής γεωλογίας, ορυκτών πόρων, πετρογραφίας, ορυκτολογίας και παλαιοντολογίας. Το τμήμα περιφερειακής γεωλογίας παρέχει πληροφορίες για τη γενική γεωλογική δομή και ορυκτά του Αζερμπαϊτζάν. Η βάση των ορυκτών πόρων παρέχει γενικές πληροφορίες για κοιτάσματα μεταλλεύματος και μη μεταλλεύματος στο έδαφος του Αζερμπαϊτζάν. Στέκεται σε πολλά χωράφια, δείγματα μεταλλεύματος που λαμβάνονται από αυτά τα πεδία εμφανίζονται σε ειδικές προθήκες. Το τμήμα πετρογραφίας εμφανίζει όλους τους τύπους πετρωμάτων που είναι κοινά στο Αζερμπαϊτζάν. Στο τμήμα της ορυκτολογίας, η έκθεση βασίζεται σε ορυκτά που συλλέχθηκαν από το έδαφος του Αζερμπαϊτζάν και δείγματα που μεταφέρθηκαν από πολλές περιοχές του κόσμου με ανταλλαγή προκειμένου να ολοκληρωθεί η συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερο. Το τμήμα παλαιοντολογίας διατηρεί τα υπολείμματα εξαφανισμένων φυτών και ζώων από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Η ενότητα φωτογραφιών εμφανίζει πανόραμα που απεικονίζουν γεωλογικά ενδιαφέρουσες γωνιές του Αζερμπαϊτζάν, κοιτάσματα ορυκτών και λατομεία πέτρας.
Δείγματα
Η συλλογή του μουσείου δημιουργήθηκε το 1969 με βάση την προσωπική συλλογή του γεωλόγου Ιβάν Σιτκόφσκι που εργάζεται στο γεωλογικό τμήμα του Αζερμπαϊτζάν. Από εκείνη την ημερομηνία, διάφορες πέτρες που βρέθηκαν από Αζερμπαϊτζάν γεωλόγους κατά τη διάρκεια της επιστημονικής τους έρευνας συστηματοποιήθηκαν και τοποθετήθηκαν σε ειδικά τμήματα.
Υπάρχουν περισσότερα από 12.000 δείγματα στη συλλογή του μουσείου, αλλά 6.000 από αυτά εκτίθενται. Οι παλαιότεροι βράχοι της Προκάμβριο περιόδου και ηλικίας 250 εκατομμυρίων ετών. Οι νεότεροι, δηλαδή οι σύγχρονοι βράχοι, ανήκουν στην Τεταρτογενή περίοδο. Υπάρχουν εκθέματα από την πρώην Σοβιετική Ένωση και σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Τέτοια παραδείγματα είναι κυρίως στα τμήματα ορυκτολογίας και πετρογραφίας. Υπάρχουν εκθέματα από την Ανταρκτική, τον Ειρηνικό Ωκεανό, τη χερσόνησο Κόλα, την Άπω Ανατολή, την Αφρική και τη Νότια Αμερική. Παρόλο που τα γεωλογικά δείγματα είναι μόνιμα, η συλλογή ολοκληρώνεται συστηματικά και τα νέα ευρήματα τοποθετούνται σε ένα μεγάλο μουσείο. Οι συλλογές πετρογραφίας και ορυκτολογίας συμπληρώνονται με δείγματα από άλλες περιοχές του κόσμου, εκτός από δείγματα που συλλέχθηκαν από το Αζερμπαϊτζάν. Εδώ εμφανίζονται επίσης ειδικές βάσεις και δείγματα που βασίζονται στα υλικά των αποστολών Αζερμπαϊτζάν–Ανταρκτικής, Αζερμπαϊτζάν–Αφρικής (Κιλιμάντζαρο) και Αζερμπαϊτζάν–Νότιας Αμερικής (Ακονκάγκουα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στο Μπακού
Ντράτσιτς
Το Ντράτσιτς (σερβικά κυριλλικά: Драчић) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Βάλιεβο, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 267 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βάλιεβο
Belvedere Vodka
Η Belvedere Vodka είναι εμπορικό σήμα πολωνικής βότκας σίκαλης που παράγεται και διανέμεται από την LVMH. Πήρε το όνομα της από το Μπελβέντερ, το πολωνικό προεδρικό παλάτι στη Βαρσοβία, του οποίου η εικόνα εμφανίζεται στα μπουκάλια της. Παράγεται στο Ζιράρντουφ της Πολωνίας.
Η βότκα κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1996 ως «πολυτελές» ποτό και διατίθεται στην αγορά ως η πρώτη super premium βότκα στον κόσμο. Από τότε που εισήλθε στην αμερικανική αγορά, η Belvedere συνεργάστηκε με μια σειρά από διασημότητες, συμπεριλαμβανομένων των Τσέλσι Χάντλερ, Άσερ και Τζον Λέτζεντ. Το 2015, η μάρκα επιλέχθηκε ως η επίσημη βότκα της 24ης ταινίας James Bond, Spectre.
Ιστορία
Το οινοπνευματοποιείο που παράγει τη Belvedere κατασκευάστηκε το 1910. Η παραγωγή ξεκίνησε το 1993 στην εγκατάσταση που βρίσκεται στο Polmos Ζιράρντουφ στην Πολωνία. Το 2002, το 40% της Millennium εξαγοράστηκε από τον όμιλο προϊόντων πολυτελείας LVMH και τον Απρίλιο του 2005 το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 100%. Η μάρκα προωθήθηκε από την Τσέλσι Χάντλερ και χρηματοδότησε την κωμωδία της, Chelsea Chelsea Bang Bang, βασισμένης στο βιβλίο της του 2010 με το ίδιο όνομα.
Το 2011, η Belvedere Vodka ξεκίνησε μια συνεργασία με την Product Red, με τον τραγουδιστή της R&B Άσερ να κυκλοφορεί μια ειδική επώνυμη φιάλη περιορισμένη έκδοσης και να δωρίσει έως και το 50% των κερδών στο Παγκόσμιο Ταμείο, το οποίο καταπολεμά το HIV/AIDS, την ελονοσία και τη φυματίωση. Ως μέρος της συνεχιζόμενης συνεργασίας της Belvedere με την Product Red, ο Τζον Λέτζεντ εμφανίστηκε στην εκστρατεία της μάρκας 2016 για δωρεά στο Global Fund, το οποίο περιελάμβανε φιάλες περιορισμένης έκδοσης που σχεδιάστηκαν από την Έσθερ Μαχάλανγκου.
Η Belvedere αναδείχθηκε ο Παραγωγός Βότκας της Χρονιάς για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο International Spirits Challenge τον Ιούλιο του 2017. Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Belvedere ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την παραγωγή της «Unfiltered» έκδοσης της βότκας της και θα κυκλοφορήσει τη σειρά «Single Estate Rye». Το 2018, η Belvedere συνεργάστηκε με την τραγουδίστρια, τραγουδοποιό και ηθοποιό Τζανέλ Μονά για την παραγωγή μιας σειράς ταινιών μικρού μήκους.
Διαδικασία παραγωγής
Προκειμένου η Belvedere Vodka να χαρακτηριστεί ως super premium Polska Wódka (Πολωνική Βότκα), η βότκα πρέπει να παράγεται χρησιμοποιώντας συγκεκριμένους πολωνικούς κόκκους ή πατάτες και πολωνικό νερό. Η επίσημη επισήμανση της πολωνικής βότκας απαιτεί επίσης να μην προστίθενται τεχνητά πρόσθετα στη βότκα. Ως εκ τούτου, η Belvedere Vodka χρησιμοποιεί ποικιλίες σίκαλης Ντανκόφσκιε (Dankowskie), που συγκομίζονται από ένα από τα επτά κοντινά αγροκτήματα, στη βότκα «πολυτέλειας» της. Για την παραγωγή της βότκας, η σίκαλη συλλέγεται και σιγοβράζει για να σχηματίσει πολτό που στη συνέχεια ζυμώνεται και αποστάζεται σε ένα γεωργικό αποστακτήριο πριν υποβληθεί σε απόσταξη τρεις επιπλέον φορές στο αποστακτήριο της Belvedere.
Γεύσεις
Η Belvedere παράγει επίσης αρωματισμένες βότκες που παράγονται χρησιμοποιώντας μια διαδικασία διαβροχής. Οι αρωματισμένες παραλλαγές της μάρκας παράγονται συνδυάζοντας καθαρό αλκοόλ με ένα διαβροχισμένο φρούτο, το οποίο στη συνέχεια αποστάζεται σε χαμηλή θερμοκρασία για να σχηματίσει ένα συμπυκνωμένο προϊόν. Το συμπυκνωμένο μείγμα αναμιγνύεται με το αρτεσιανό πηγαδίσιο νερό του αποστακτηρίου έως την εμφιάλωση και εμφιαλώνεται. Αυτές οι γεύσεις δεν φιλτράρονται με κάρβουνο και διηθούνται μέσω φίλτρων σωματιδίων κυτταρίνης πριν από την εμφιάλωση. Αυτό γίνεται με σκοπό να διασφαλιστεί ότι διατηρούνται τα αιθέρια έλαια που φέρουν γεύσεις φρούτων και δίνουν αίσθηση στο στόμα. Η σειρά προϊόντων Belvedere Maceration περιλαμβάνει τις ακόλουθες γεύσεις: Mango Passion, Lemon Tea, Bloody Mary, Pink Grapefruit, Black Raspberry, Orange, Citrus and Ginger Zest.
Κριτική
Στις 23 Μαρτίου 2012, οι σελίδες Twitter και Facebook της Belvedere Vodka δημοσίευσαν μια επώνυμη εικόνα που δέχτηκε επίθεση για φαινομενική απεικόνιση ελαφρύ βιασμού. Η εικόνα έδειχνε έναν άνδρα να συγκρατεί παιχνιδιάρικα μια γυναίκα που φαίνεται να προσπαθεί να φύγει και το σύνθημα, «Σε αντίθεση με μερικούς ανθρώπους, η Belvedere πάντα πηγαίνει κάτω απαλά». Η εικόνα δημοσιεύτηκε στους ιστότοπους των κοινωνικών μέσων για περίπου 45 λεπτά πριν διαγραφεί. Ο Πρόεδρος της Belvedere, Τσαρλς Γκιμπ, εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση συγγνώμης για το περιστατικό. Η διαφήμιση χρησιμοποίησε μια στατική εικόνα από ένα άσχετο βίντεο με πρωταγωνιστή την Άλισιν Πάκαρντ. Η Πάκαρντ δεν έδωσε άδεια και υπέβαλε αγωγή εναντίον της LVMH για παραβίαση των δικαιωμάτων της ως ηθοποιός. Τα μέρη συμφώνησαν για ένα μη δημοσιοποιημένο ποσό μετά από διαμεσολάβηση και η προσφυγή απορρίφθηκε στις 21 Ιουνίου 2012.
Σε μια ανάλυση που ανέθεσε η Swiss TV RTS τον Μάιο του 2014, η επιστημονική ομάδα εργαστηρίων της Eurofins Scientific αποκάλυψε την παρουσία ζαχαροκάλαμου ή καλαμποκιού, ενώ η επισήμανση της Belvedere αναφέρει μόνο το αλκοόλ σίκαλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Πολωνικές βότκες Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της LVMH Κατηγορία:Ποτά με βάση τη σίκαλη
Ντιριόμο
Το Ντιριόμο (ισπανικά: Diriomo) είναι ένας από τους τέσσερις δήμους του Διαμερίσματος της Γρανάδας της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Ντιριόμο.
Παραπομπές
Ν Ν
Πιετά (Μιχαήλ Άγγελος)
μικρογραφία|δεξιά|300px|Η Πιετά στην είσοδο του Αγίου Πέτρου Η Πιετά (ιταλικά Pietà, αγγλικά The Pity, ελληνικά Έλεος, 1497 - 1499) είναι ένα μαρμάρινο γλυπτό της Αναγέννησης, γνωστό και ως «Αποκαθήλωση», που φιλοτεχνήθηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο και βρίσκεται στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου στην πόλη του Βατικανού. Είναι το πρώτο έργο του καλλιτέχνη που ήταν τότε λίγο μεγαλύτερος από 20 χρόνων το μοναδικό που έχει υπογράψει, και ίσως ένα από τα σπουδαιότερα έργα τέχνης του δυτικού κόσμου.
Ιστορία
Κατα την διάρκεια της πρώτης διαμονής του στη Ρώμη, από το 1499 έως το 1501, ο καλλιτέχνης ανέπτυξε φιλία με τον τραπεζίτη Jacopo Galli, που ήταν εκείνος  που τον σύστησε σε  κάποιους καρδινάλιους για συνεργασία.
Μια από τις δουλειές που ανέλαβε ο Μιχαήλ Άγγελος ήταν η κατασκευή μαρμάρινης Πιετά για το παρεκκλήσι της Santa Patronilla απο τον Γάλλο καρδινάλιο Jean de Bilhères, ο οποίος θαπτηκε εκεί κάνοντας πολλούς τα πιστεύουν ότι το άγαλμα προοριζόταν για το ταφικό του μνημείο εξ αρχής.
Κατασκευάστηκε, σε μάρμαρο διαλεγμένο από τον καλλιτέχνη. Ο Μιχαήλ Άγγελος έλαβε 500 δουκάτα ως πληρωμή και υπέγραψε συμβόλαιο να παραδώσει το άγαλμα σε ένα χρόνο από τις 27 Αυγούστου του 1498. Πράγματι το άγαλμα το 1499 ήταν έτοιμο να πάρει την θέση του.
Το άγαλμα έτυχε μεγάλου ενθουσιασμού και θαυμασμού και όπως ο  ίδιος ο καλλιτέχνης έχει αναφέρει το υπέγραψε όταν άκουσε  δύο άνδρες να  αποδίδουν αυτό σπουδαίο  έργο στον γλύπτη από  την  Λομπαρδία Cristoforo Solari. Αργότερα μετάνιωσε την ματαιοδοξία του αυτή και ορκίστηκε να μην ξαναυπογράψει έργο του.
Λίγο πριν το 1517 το έργο μεταφέρθηκε στην βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, όπου άλλαξε θέσεις μέχρι την σημερινή του θέση που μεταφέρθηκε το 1749.
Το 1964 το άγαλμα δόθηκε ως δάνειο από το Βατικανό στην διεθνή έκθεση της Νέας Υόρκης ως έκθεμα στο περίπτερο της πόλης του Βατικανού. Ο κόσμος σχημάτισε ουρές για να δει από κοντά το πιο διάσημο άγαλμα της εποχής του.
Ύφος
Το γλυπτό έχει σχήμα πυραμίδας και το κεφάλι της Μαρίας ταυτίζεται με την κορυφή του. Το άγαλμα φαρδαίνει σταδιακά προς τα κάτω με το φόρεμα της Μαρίας μέχρι την βάση του, τον βράχο του Γολγοθά.
Οι μορφές είναι σχετικά εκτός αναλογίας και αυτό οφείλεται στη δυσκολία απεικόνισης ενός ενήλικου άντρα ξαπλωμένου στην ποδιά μιας γυναίκας. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματος της Μαρίας κρύβεται από το πλούσιο φόρεμα και έτσι η όλη σύνθεση φαίνεται σχετικά φυσική. Η ερμηνεία του Μικελάντζελο για την Πιετά ήταν διαφορετική από τα έργα που είχαν δημιουργηθεί παλιότερα από άλλους καλλιτέχνες, καθώς ο ίδιος έφτιαξε μια νεαρή και όμορφη Μαρία αντί για μια ηλικιωμένη γυναίκα κοντά στην ηλικία των 50 ετών.
Τα σημάδια της Σταύρωσης αντιπροσωπεύονται μονάχα με μικρά σημάδια από τα καρφιά και ένα ίχνος από την πληγή του λογχισμού στα πλευρά του Ιησού.
Το πρόσωπο του Χριστού δεν αποκαλύπτει κανένα σημάδι από το Θείο Πάθος. Ο Μικελάντζελο δεν επιθυμούσε το άγαλμά του να εκπροσωπεί τον θάνατο αλλά προτιμούσε να δείξει το "θρησκευτικό όραμα της εγκατάλειψης και ένα γαλήνιο πρόσωπο του Υιού", επομένως ήθελε να δείξει την σύνδεση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό μέσω της αγιοποίησης του Ιησού.
Νεαρή Παναγία
Η Παναγία απεικονίζεται σε πολύ νεαρή ηλικία, πράγμα παράδοξο για μια μητέρα που έχει έναν σχεδόν 33χρονο γιο. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για αυτό το παράδοξο. Μια απ' αυτές είναι πως η νιότη της συμβολίζει την αγνότητά της, καθώς είπε και ο ίδιος ο Μικελάντζελο στο βιογράφο του, γλύπτη Ασκάνιο Κοντίβι:
Μια άλλη εξήγηση είναι ότι στη δημιουργία του ο Μιχαήλ Άγγελος επηρεάστηκε από το πάθος του για τη Θεία Κωμωδία του Δάντη: τόσο οικείος ήταν με το έργο ώστε όταν πήγε στη Μπολόνια ανταπόδωσε τη φιλοξενία που του έγινε απαγγέλλοντας στίχους από τη Θεία Κωμωδία. Στον Παράδεισο (στο 33ο τραγούδι του ποιήματος) ο Άγιος Βερνάρδος, σε μια προσευχή προς την Παναγία, λέει "Vergine madre, figlia del tuo figlio" (Παρθένα μητέρα, κόρη του γιου σου). Αυτό γιατί από τη στιγμή που ο Ιησούς είναι ένα από τα τρία μέρη της Τριάδας, η Μαρία θα ήταν κόρη του, αλλά παράλληλα και αυτή που τον γέννησε.
Τέλος υποστηρίζεται ότι στην πραγματικότητα παριστάνεται η Μαρία να κρατά το βρέφος Ιησού. Η νεανική της εμφάνιση και η ήρεμη έκφραση του προσώπου, αν συνδυαστεί με τη θέση των χεριών, υπαινίσσεται ότι βλέπει το παιδί της, ενώ ο θεατής βλέπει μια εικόνα από το μέλλον.
Προηγούμενο
Αν και υπήρχε προηγούμενο για ζωγραφικές απεικονίσεις του θρήνου της Παρθένου πάνω από το κορμί του νεκρού Ιησού στη Φλωρεντίνικη τέχνη, το θέμα ήταν νέο για την εποχή του στην ιταλική γλυπτική. Υπήρχε, πάντως, μια παράδοση στα γλυπτά της Πιετά στη βόρεια τέχνη, ειδικά στη Γερμανία, την Πολωνία και τη Γαλλία, πατρίδα του καρδινάλιου. Επιπλέον, η εκκλησία του Άγιου Δομίνικου στη Μπολόνια διέθετε μια Πιετά φτιαγμένη στη Γερμανία. Έτσι υπάρχει η περίπτωση ο καρδινάλιος να είχε αυτά τα αγάλματα κατά νου του όταν παράγγειλλε το έργο.
Μετά την ολοκλήρωση
Η δημιουργία της Πιετά πήρε στο Μιχαήλ Άγγελο λιγότερο από δυο χρόνια. Η εκδοχή που παρουσίαζε στο έργο ήταν πολύ διαφορετική από προηγούμενες αναπαραστάσεις άλλων καλλιτεχνών - παρουσίαζε μια νέα, ήρεμη και αιθέρια Μαρία αντί για μια πενθούσα, μεγαλύτερη γυναίκα.
Το έργο τοποθετήθηκε αρχικά στο παρεκκλήσι της Σάντα Πετρονίλλα, ένα ρωμαϊκό μαυσωλείο κοντά στη νότια πτέρυγα του Αγίου Πέτρου, μέρος που ο καρδινάλιος διάλεξε για τελευταία του κατοικία. Το παρεκκλήσι αργότερα κατεδαφίστηκε από το Ντονάτο Μπραμάντε όταν ανοικοδομούσε τη Βασιλική. Σύμφωνα με τον Τζόρτζιο Βάζαρι, λίγο καιρό μετά την τοποθέτηση της Πιετά, ο Μικελάντζελο άκουσε κάποιον να λέει ότι το γλυπτό ήταν έργο κάποιο άλλου γλύπτη, του Κριστόφορο Σκολάρι. Τότε χάραξε τη φράση MICHEL.A[N]GELVS BONAROTVS FLORENT[INVS] FACIEBAT (Μικελάντζελο Μπουοναρόττι, απο την Φλωρεντία, εποίησε) στη ζώνη που διατρέχει το στήθος της Μαρίας. Αυτό ήταν και το μόνο έργο που υπέγραψε ποτέ: αργότερα μετάνιωσε για αυτή την έκρηξη ματαιοδοξίας και ορκίστηκε να μην υπογράψει ποτέ ξανά κανένα από τα έργα του.
Στους αιώνες που ακολούθησαν η Πιετά έπαθε αρκετές φθορές. Τέσσερα δάχτυλα από το αριστερό χέρι της Παρθένου έσπασαν κάτα τη διάρκεια μιας μετακίνησης και αποκαταστάθηκαν το 1736 από τον Τζουζέπε Λιριόνι, οι ειδικοί όμως διχάζονται για το κατά πόσον ο γλύπτης έκανε τη χειρονομία της Μαρίας πιο ρητορική.
Η σημαντικότερη ζημιά έγινε στις 21 Μαίου του 1972 (Κυριακή της Πεντηκοστής) όταν ο 34χρονος αυστραλός διαταραγμένος László Tóth μπήκε στο παρεκκλήσι και επιτέθηκε στην Παρθένο με ένα σφυρί, φωνάζοντας "Είμαι ο Ιησούς Χριστός, αναστημένος από τους νεκρούς", καταφέρνοντας 15 χτυπήματα στο έργο πριν τον αφοπλίσουν.
Μετά την επίθεση ημορφή της Παναγίας παρουσίαζε πάνω από 50 ραγίσματα, κυρίως  στο δεξί μπράτσο, ενω ο αγκώνας ήταν κατακερματισμένος και η μύτη  και τα βλέφαρα σχεδόν κατεστραμμένα.
Η αποκατάσταση ξεκίνησε αμέσως μετά από μελέτη με την χρήση όσο  ήταν δυνατόν των εναπομείναντων θραυσμάτων  σε  συνδυασμό με ένα μείγμα από κόλλα και μαρμαρόσκονη. Η συντήρηση έγινε στα εργαστήρια του μουσείου του Βατικανού και χάρις την συλλογή σχεδόν όλων τον θραυσμάτων  το άγαλμα  δεν παρουσιάζει σήμερα ανομοιομορφία στα σημεία που χτυπήθηκε. Ο δράστης του περιστατικού συνελήφθη και μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική κλινική μέχρι και το 1975 που επαναπατρίστηκε στη Αυστραλία.
Το άγαλμα επέστρεψε στην παλιά του θέση προστατευμένο αυτή την φορά από αλεξίσφαιρο υαλοπίνακα ειδικά φτιαγμένο  για την περίπτωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγάλματα Κατηγορία:Βατικανό Κατηγορία:Μιχαήλ Άγγελος Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής γλυπτικής Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Ειρήνη του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι
μικρογραφία|320x320εσ|Ο [[Κάρολος Θ΄ της Γαλλίας|Κάρολος Θ΄ και η Αικατερίνη των Μεδίκων δημοσιεύουν την Ειρήνη του Σαιν-Ζερμαίν, μικρογραφία από το χειρόγραφο Carmen de tristibus Galliae, 1577, Δημοτική Βιβλιοθήκη της Λυών]] Η ειρηνευτική συνθήκη του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι (γαλλικά: Paix de Saint-Germain-en-Laye) στις 8 Αυγούστου 1570 έθεσε τέρμα στον τρίτο θρησκευτικό πόλεμο της Γαλλίας.
Ιστορικό
Κατά τον τρίτο πόλεμο μεταξύ Καθολικών και Ουγενότων από το 1568 έως το 1570, οι Καθολικοί είχαν κερδίσει δύο μεγάλες μάχες, στο Ζαρνάκ (1569), όπου σκοτώθηκε ο ηγέτης των Ουγενότων Λουδοβίκος Α΄ του Κοντέ, και στο Μονκοντούρ, και οι Ουγενότοι κράτησαν τη Λα Ροσέλ και κέρδισαν τον έλεγχο πολλών πόλεων στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας.
Ο ναύαρχος Γκασπάρ ντε Κολινί είχε καταφέρει να συγκεντρώσει έναν νέο στρατό στο νότο και στη συνέχεια ανέβηκε από την κοιλάδα του Ροδανού για να απειλήσει το Παρίσι. Στις 25 Ιουνίου κέρδισε τη μάχη του Αρναί-λε-Ντυκ και αυτή η ήττα των βασιλικών δυνάμεων έπεισε τον Κάρολο Θ΄ να κάνει ειρήνη. Οι διαπραγματεύσεις είχαν διεξαχθεί για το μεγαλύτερο μέρος του 1570, και έτσι η νέα συνθήκη συμφωνήθηκε γρήγορα.
Η Ειρήνη του Σαιν-Ζερμαίν υπογράφηκε μεταξύ του βασιλιά Καρόλου Θ΄ και του Ναύαρχου Γκασπάρ ντε Κολινί.
Η συνθήκη
Η συνθήκη παραχώρησε στους Προτεστάντες περιορισμένη ελευθερία να ασκούν τη λατρεία τους στα μέρη όπου τα ασκούσαν πριν τον πόλεμο καθώς και στα προάστια 24 πόλεων, 2 σε κάθε επαρχία. Χορήγησε επίσης στους Ουγενότους τέσσερα προπύργια ασφαλείας: Λα Ροσέλ, Κονιάκ, Μοντωμπάν και Λα Σαριτέ για δύο χρόνια. Στο τέλος αυτών των δύο ετών, έπρεπε να επιστραφούν, αλλά η λατρεία της Μεταρρυθμισμένης θρησκείας εξακολουθούσε να επιτρέπεται. Η λατρεία απαγορεύτηκε στο Παρίσι. Το διάταγμα έκανε έκκληση σε ανοχή, υποδεικνύοντας ότι δεν μπορούν να γίνονται διακρίσεις λόγω της θρησκείας.
Επιπλέον, οι Ουγενότοι έγιναν δεκτοί στις δημόσιες υπηρεσίες και η Αικατερίνη των Μεδίκων, μητέρα του Καρόλου Θ΄, υποσχέθηκε να δώσει την κόρη της Μαργαρίτα της Γαλλίας (1523-1574) σε γάμο με τον Ερρίκο της Ναβάρρας, νέο ηγέτη των Ουγενότων (μελλοντικό Ερρίκο Δ΄). μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, όπου υπεγράφη η συνθήκη.]] Η συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε στις 8 Αυγούστου 1570 στο βασιλικό κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και καταχωρήθηκε στο Κοινοβούλιο στις 11 Αυγούστου 1570. Αυτή η συνθήκη χρησίμευσε ως πρότυπο για όλες τις επόμενες συνθήκες μέχρι το έδικτο της Νάντης. Λιγότερο περιοριστική από τις προηγούμενες, υιοθετήθηκε γρήγορα από το Κοινοβούλιο. Στη σκέψη τόσο του Κοινοβουλίου όσο και του νεαρού βασιλιά, η ανησυχία για τη δημόσια τάξη υπερισχύει εκείνης της θρησκευτικής συγκέντρωσης: «Νομίζω ότι έκανα πολλά για να επαναφέρω με αυτόν τον τρόπο τους υπηκόους μου στην υπακοή που μου οφείλουν, που είναι μια αρχή για τη σταδιακή επαναφορά τους, όπως και οι άλλοι υπήκοοί μου, στην καθολική θρησκεία ».
Εντούτοις, η συνθήκη προκάλεσε την οργή των ασυμβίβαστων Καθολικών και οι εντάσεις μεταξύ των δύο πλευρών παρέμειναν υψηλές, όπως αποδεικνύεται από γεγονότα που ακολούθησαν στην Οράνζ, στη Ρουέν, όπου περίπου σαράντα Ουγενότοι σφαγιάστηκαν αφού αρνήθηκαν να γονατίσουν για Κοινωνία, και στο Παρίσι το 1571. Η ειρήνη ήταν βραχύβια, καθώς δύο χρόνια αργότερα η σφαγή της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου οδήγησε στην επανάληψη των εχθροπραξιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικοί Πόλεμοι
Ολυμπία (ταινία 1938)
Ολυμπία (γερμανικά: Olympia) είναι ένα ντοκιμαντέρ, χωρισμένο σε δύο μέρη, της Λένι Ρίφενσταλ, που παρουσιάζει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 που έλαβαν μέρος στο Βερολίνο την εποχή της ναζιστικής Γερμανίας.
Μέρος πρώτο: Η γιορτή των εθνών
Το πρώτο μέρος ξεκινά με σκηνές της αρχαίας Ελλάδας. Η Ακρόπολη, τα αγάλματα, οι αθλητές, η θάλασσα. Η ολυμπιακή φλόγα ξεκινάει από την Ολυμπία και φτάνει στο σημερινό (1936) στάδιο του Βερολίνου. Ακολουθούν σκηνές των διαφόρων αγωνισμάτων: δισκοβολία, σφυροβολία, ακόντιο, ρυθμική γυμναστική.
Μέρος δεύτερο: Η γιορτή του κάλλους
Το δεύτερο μέρος ξεκινά με σκηνές μέσα στο Ολυμπιακό χωριό που δείχνουν τους αθλητές να ξεκουράζονται και να γυμνάζονται. Μετά συνεχίζει με τα υπόλοιπα αγωνίσματα. Δέκαθλο, ενόργανη γυμναστική, ιστιοπλοΐα, ξιφασκία, πένταθλο, πόλο, ποδηλασία, μποξ, χόκεϊ, ποδόσφαιρο, ιππασία, κωπηλασία, κολύμβηση και κατάδυση. Το δεύτερο μέρος τελειώνει με έναν δραματικό μαραθώνιο που καταλήγει σε επιβλητικές σκηνές με προβολείς που φωτίζουν τον νυχτερινό ουρανό πάνω από το στάδιο.
Παρασκήνια
Τα δύο μέρη καλύπτουν μεν τους αγώνες, πέρα απ' αυτό όμως θέτουν το θέαμα των αγώνων σε ένα πλαίσιο σκηνοθεσίας. Τόσο η μέθοδος όσο και το όλο αποτέλεσμα ήταν πρωτοποριακό και πρωτοφανές για την εποχή του. Ιδίως η αρχή του πρώτου μέρους και το τέλος του δευτέρου μέρους, αλλά και η όλη σκηνοθεσία των αγωνισμάτων έκαναν μεγάλη εντύπωση στους θεατές εκείνης της εποχής. Το έργο όμως είχε καθαρά προπαγανδιστικό ύφος με σκοπό να βελτιώσει την εικόνα της Γερμανίας στο εξωτερικό και αυτήν των Ναζί στο εσωτερικό. Η εικόνα του Χίτλερ, που κατά την άφιξη του ολυμπιακού φωτός ανακοινώνει εορταστικά την έναρξη των αγώνων, του δίνει ένα κάπως λιγότερο τρομακτικό πρόσωπο.
Οι σκηνές των αθλητικών σωμάτων, τα χαρούμενα πρόσωπα, η ευγενής άμιλλα και απονομή των μεταλλίων στους νικητές ήταν ένα ευπρόσκλητο μέσο για την ανάρρωση του ηθικού της μεσοπολεμικής Γερμανίας. Αλλά και η σκηνοθεσία μιας εκδήλωσης τέτοιου μεγέθους ήταν απλώς μια εξάσκηση για της προπαγανδιστικές μαζικές εκδηλώσεις που θα ακολουθήσουν στα επόμενα χρόνια και θα οδηγήσουν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Βραβεύσεις
Αν και το ντοκιμαντέρ είναι ένα από τα καλύτερα έργα της Ρίφενσταλ και θεωρείται μέχρι σήμερα ως μία από τις αξιολογότερες κινηματογραφικές εργασίες, επισκιάζεται από την ένταξή του στο προπαγανδιστικό έργο της ναζιστικής Γερμανίας. Τα βραβεία που πήρε από το 1938 μέχρι το 1941 είναι σήμερα ανάξια λόγου. Το ναζιστικό Υπουργείο Δημόσιας Διαφώτισης και Προπαγάνδας το χαρακτήρισε «πολύτιμο». Πήρε το Γερμανικό Βραβείο Κινηματογράφου (γερμ. Deutscher Filmpreis) του 1937/38, το Σουηδικό βραβείο Polar του 1938, το χρυσό μετάλλιο Coppa Mussolini του έτους 1938 ως καλύτερο αλλοδαπό έργο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, πήρε ένα Ολυμπιακό Χρυσό μετάλλιο από το Comitée International Olympique το 1938. Η Ελλάδα το τίμησε με το Ελληνικό Βραβείο των Σπορ. Το 1941 έλαβε το Βραβείο Kinema Junpo στην κατηγορία καλύτερη ξενόγλωσση ταινία και στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Λωζάνης το 1948 ένα ολυμπιακό δίπλωμα εκ των υστέρων. Το περιοδικό Time το συμπεριέλαβε στις «100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1938 Κατηγορία:Γερμανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες από Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Προπαγανδιστικές ταινίες Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες
Επαρχία Λετλακένγκ
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κουενένγκ
Άλισον Χαργκρίβς
Η Άλισον Τζέιν Χαργκρίβς (Alison Jane Hargreaves) (17 Φεβρουαρίου, 1962 – 13 Αυγούστου, 1995) ήταν Αγγλίδα ορειβάτις από το Ντέρμπισαϊρ. Ανάμεσα στις σημαντικότερες αναβάσεις της είναι η ανάβαση στο Έβερεστ χωρίς βοηθητικό οξυγόνο το 1995. Αναρριχήθηκε μοναχικά σε όλες τις μεγάλες βόρειες όψεις των Άλπεων σε μία μόνο περίοδο —πρώτη από οποιονδήποτε ορειβάτη. Στις διαδρομέςπεριλαμβανόταν και η δύσκολη βόρεια όψη του Άιγκερ το 1993. Η Χαργκριβς αναρριχήθηκε επίσης στο 6812 m Άμα Νταμπλάμ στο Νεπάλ.
Το 1995 η Άλιον Χαργκρίβς έθεσε ως στόχο να σκαρφαλώσει τις τρεις υψηλότερες κορυφές του κόσμου, το Έβερεστ, το K2 και το Κανγκτσενγιούνγκα χωρίς βοήθεια. Στις 13 Μαΐου 1995 έφτασε στην κορυφή του Έβερεστ χωρίς της βοήθεια Σέρπα ή οξυγόνου.
Η Χαργκρίβς ήταν έγκυος με το πρώτο της παιδί, όταν σκαρφάλωσε τη βόρεια όψη του Άιγκερ.
Ανάβαση στο K2
Μετά από μια σύντομη επιστροφή στο Ηνωμένο Βασίλειο για να επισκεφθεί την οικογένειά της, τον Ιούνιο του 1995 συμμετείχε στην αμερικανική ομάδα που είχε πάρει άδεια να αναρριχηθεί στο 8611 m K2, τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του κόσμου, στο Πακιστάν. Το K2 θεωρείται σημαντικά δυσκολότερο από αναρριχητικής άποψης απότο Έβερεστ. Στις 13 Αυγούστου, 1995, η αμερικανικήομάδα και η Χαργκρίβς ενώθηκαν με μια νεοζηλανδική και καναδική ομάδα στην Κατασκήνωση 4, περίπου 7600 m από τη στάθμη της θάλασσας και τουλάχιστον 12 ώρες πριν την κορυφή. Αργότερα την ίδια μέρα ο Νεοζηλανδός Πίτερ Χίλαρι (γιος του πρωτοπόρου Σερ Έντμουντ Χίλαρι) αποφάσισε να επιστρέψει, παρατηρώντας ότι ο θαυμάσιος τις προηγούμενες ημέρες καιρός παρουσίαζε σημεία αλλαγής. Στις 6:45pm, με καλές καιρικές συνθήκες, η Χαργκρίβς και ο Χαβιέ Ολιβάρ (Ισπανία) έφτασαν στην κορυφή, ακολουθούμενοι από τους Ρομπ Σλέιτερ (ΗΠΑ), Χαβιέ Εσκαρτίν (Ισπανία), Λορένσο Ορτίθ (Ισπανία) και Μπρους Γκραντ (Νέα Ζηλανδία). Ωστόσο, όλοι πέθαναν, σε θυελλώδη καταιγίδα επιστρέφοντας από την κορυφή. Ο Καναδός Τζεφ Λέικς, που είχε επιστρέψει νωρίτερα, κατόρθωσε να προσεγγίσει μία από τις χαμηλότερες κατασκηνώσεις, αλλά πέθανε εξαιτίας της παρατεινόμενης έκθεσής του σε περιβάλλον με αραιό οξυγόνο.
Την επομένη, δύο Ισπανοί ορειβάτες, ο Πέπε Γκάρσες και ο Λορένσο Όρτας, κατέβαινα το βουνό, ταλαιπωρημένοι από κρυοπαγήματα και εξάντληση. Πριν φτάσουν στην κατασκήνωση 3 βρήκαν ένα άνορακ, μια ορειβατική μπότα και ένα μποντριέ. Αναγνώρισαν στα υπολείμματα μέρος του εξοπλισμού της Χαργκρίβς. Από την Κατασκήνωση 3 μπορούσαν επίσης να διακρίνουν σε κάποια απόσταση ένα ανθρώπινο σώμα. Δεν πλησίασαν το σώμα και έτσι δεν αναγνωρίστηκε θετικά ότι ανήκε στην Χαργκρίβς
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί ορειβάτες
Χρυσός Μόσχος
Παραπομπές
Κατηγορία:ΜωυσήςΚατηγορία:Ιουδαϊκή τέχνηΚατηγορία:Βιβλίο της Εξόδου
Παιδούπολη Εύβοιας
Η Παιδούπολη είναι πολύ μικρός οικισμός της Αιδηψού στη βόρεια Εύβοια με υψόμετρο 181 μέτρα σε απόσταση 2 χλμ. ανατολικά της και 20 χλμ. νοτιοδυτικά από την Ιστιαία (έδρα του δήμου). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αγίου του δήμου Αιδηψού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αιδηψού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιδηψού του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Μεταξάδες Ευρυτανίας
Οι Μεταξάδες είναι ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, ο οποίος βρίσκεται προς τα βορειοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας και Καρδίτσας. Το χωριό είναι κτισμένο στα Δυτικά Άγραφα σε υψόμετρο 870 μέτρα και νοτιοδυτικά της κορυφής Λακκώματα (υψομ. 1.883 μ.) ενώ νότια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Πρασιάς. Απέχει 54 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 93 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι. Νοτιοανατολικά είναι τα Φουσιανά ενώ δίπλα και ανατολικά η Πρασιά, της οποίας από παλιά θεωρείται συνοικισμός. Η ονομασία τους οφείλεται στην ενασχόληση των κατοίκων του (όπως και της Πρασιάς) με τη σηροτροφία και την καλλιέργεια του μεταξιού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να απογράφεται στον τότε κοινότητα Πρασιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Πρασιά, τον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο, το Βασιλέσι και τα Φουσιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πρασιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ασπροποτάμου του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 27 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Λίπανση
right|thumb|250px|Δοχεία με λιπαντικά Λίπανση είναι η φυσική διαδικασία ή η τεχνική που μειώνει την τριβή μεταξύ δύο επιφανειών που βρίσκονται σε επαφή και κινούνται η μία ως προς την άλλη.
Η λίπανση επιτυγχάνεται με το λιπαντικό, την ουσία που παρεμβάλλεται μεταξύ των δύο επιφανειών, η οποία ελαττώνει την τριβή. Η στρώση του λιπαντικού μπορεί να είναι είτε στερεή (π.χ. γραφίτης), είτε διεσπαρμένο στερεό μέσα σε υγρό, είτε υγρό, είτε διεσπαρμένο υγρό σε υγρό, είτε ακόμα και αέριο σε ειδικές περιπτώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνολογία Κατηγορία:Μηχανική
Ακογιάπα
Η Ακογιάπα (ισπανικά: Acoyapa) είναι ένας από τους δέκα δήμους του Διαμερίσματος Τσοντάλες της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Ακογιάπα.
Πηγές
Α Α
Αντέλ Μεσαάλ
Ο Αντέλ Μεσαάλ (γενν. 5 Δεκεμβρίου 1990) είναι γεννηθείς Μαροκινός αθλητής του στίβου που συμμετέχει διεθνώς με την Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ισπανικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020