cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνικός Λατσιών (ποδόσφαιρο)
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως και την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1956 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Επαρχία Χουχούι
Το Χουχούι (Jujuy, ) είναι επαρχία της Αργεντινής, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας, στα σύνορα με τη Χιλή και τη Βολιβία. Η μόνη γειτονική επαρχία της Αργεντινής είναι η Σάλτα στα ανατολικά και νότια. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Σαν Σαλβαδόρ δε Χουχούι, ενώ ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2022, είναι 797.955 κάτοικοι.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Κεμπράδα δε Χουμαχουάκα Υπάρχουν τρεις κύριες περιοχές στο Χουχούι:
Η τεράστια υψομετρική και κλιματική διαφορά δημιουργεί ερημικές περιοχές όπως τα αλατωρυχεία Σαλίνας Γκράντες και την υποτροπική ζούγκλα Γιούνγκας.
Το έδαφος της επαρχίας είναι κυρίως άγονο και ημιερημικό στις διάφορες περιοχές, εκτός από την κοιλάδα Ελ Ραμάλ του ποταμού Σαν Φρανσίσκο. Η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ ημέρας και νύχτας είναι μεγαλύτερη στα υψηλότερα εδάφη και οι βροχοπτώσεις είναι σπάνιες εκτός της εύκρατης περιοχής του ποταμού Σαν Φρανσίσκο.
Ο Ρίο Γκράντε και ο ποταμός Σαν Φρανσίσκο εκβάλλουν στον ποταμό Μπερμέχο. Οι ποταμοί Σαν Χουάν, Λα Κιάκα, Γιάβι και Σανσάνα εκβάλλουν στον ποταμό Πιλκομάγιο.
Ιστορία
Οι προκολομβιανοί κάτοικοι, γνωστοί ως Ομαγουάκα και Οκλόγια, ασκούσαν γεωργία και εξημέρωναν το γουανάκος. Είχαν καλύβες από λάσπη και έχτισαν πέτρινα φρούρια για να προστατεύουν τα χωριά τους. Οι Ομαγουάκα και Οκλόγια κατακτήθηκαν αργότερα από τους Ίνκας κατά την περίοδο επέκτασής τους. αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του Χουχούι στα τέλη του 19ου αιώνα. Ξεχωρίζει το καμπαναριό της Ιγλέσια Ματρίς Το όνομα Χουχούι προέρχεται από έναν τύπο επαρχιακού κυβερνήτη των Ίνκας (xuxuyoc) που συνάντησαν εκεί οι Ισπανοί στα τέλη του 16ου αιώνα.
Το 1593, ένας μικρός οικισμός (το σημερινό Σαν Σαλβαδόρ δε Χουχούι) ανεγέρθηκε στην κοιλάδα Χουχούι με την προσπάθεια του Φρανσίσκο ντε Αργκανιάραθ υ Μουργκούια. Οι αποικιακές δυνάμεις πολέμησαν την αντίσταση των ιθαγενών Καλτσάκιες και Ομαγουάκας, έτσι ώστε ο ευρωπαϊκός πληθυσμός να εδραιωθεί τελικά στο χωριό.
Στα τέλη του 17ου αιώνα, το τελωνείο της Αντιβασιλείας του Περού μεταφέρθηκε από την Κόρδοβα στο Χουχούι.
Με την απόσχιση από το Περού και τη δημιουργία της Αντιβασιλείας του Ρίο ντε λα Πλάτα, το Χουχούι έχασε τη σημασία του και ο πληθυσμός του άρχισε να μειώνεται.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Μαΐου και των μαχών για την ανεξαρτησία των Ενωμένων Επαρχιών του Νότου, πολλές συγκρούσεις έλαβαν χώρα στο Χουχούι, επειδή οι Ισπανοί συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στο Περού. Οι κάτοικοι του Χουχούι αναγκάστηκαν να υπομείνουν την Έξοδο του Χουχούι, μια μαζική εκκένωση με πολιτική καμένης γης, υπό την ηγεσία του στρατηγού Μανουέλ Μπελγράνο. Τελικά οι Ισπανοί παραδόθηκαν, αλλά ο πόλεμος είχε επηρεάσει σοβαρά την οικονομία της περιοχής.
Μπιάουκα (Ντουνάγιετς)
Ο Μπιάουκα (πολωνικά: Białka) είναι ορεινός ποταμός που διασχίζει τη νότια Πολωνία. Είναι παραπόταμος του ποταμού Ντουνάγιετς. Ο Μπιάουκα έχει μήκος μόλις 40 περίπου χιλιόμετρα, μέρος του οποίου αποτελεί τα σύνορα με τη Σλοβακία. Η πηγή του ποταμού βρίσκεται στα Υψηλά Τάτρα.
Επαρχία Χουχούι
Ιστορία
Το 1945, η βαριά βιομηχανία έφτασε για πρώτη φορά στο Χουχούι από τον στρατηγό Μανουέλ Σάβιο, οικονομικό σύμβουλο του προέδρου, ο οποίος εγκατέστησε στο Χουχούι την πρώτη σύγχρονη χαλυβουργία της Αργεντινής. Το 1969, το Χουχούι ενώθηκε με την πλούσια σε πετρέλαιο γειτονική επαρχία Σάλτα με την ανακάλυψη πετρελαίου από την κρατική εταιρεία YPF.
Μπιάουκα (Ντουνάγιετς)
Οι πόλεις που βρίσκονται πάνω ή κοντά στον ποταμό Μπιάουκα περιλαμβάνουν τις: Γιούργκουφ, Μπιάουκα Τατσάνσκα, Τριπς, Κρεμπάχι, Ντέμπνο και Φρίντμαν.
Επαρχία Χουχούι
Γεωργία
Το Χουχούι, παρά το αγροτικό του προφίλ, δεν είναι ιδιαίτερα αγροτικό. Η γεωργία συνεισφέρει περίπου το 10% της παραγωγής και η κύρια γεωργική δραστηριότητα είναι το ζαχαροκάλαμο. Η μεταποίησή του αντιπροσωπεύει περισσότερο από το ήμισυ της ακαθάριστης παραγωγής της επαρχίας και το 30% της εθνικής παραγωγής ζάχαρης. Η δεύτερη γεωργική δραστηριότητα είναι ο καπνός, που καλλιεργείται στη νοτιοανατολική κοιλάδα, και η επαρχία αποτελεί σημαντικό εθνικό παραγωγός.
Μπιάουκα (Ντουνάγιετς)
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Ντουνάγιετς Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Σύνορα Πολωνίας-Σλοβακίας
Επαρχία Χουχούι
Γεωργία
Άλλες καλλιέργειες περιλαμβάνουν φασόλια, εσπεριδοειδή και ντομάτες, καθώς και άλλα λαχανικά για τοπική κατανάλωση. Βοοειδή και κατσίκες εκτρέφονται σε μικρή κλίμακα, κυρίως για τα τοπικά γαλακτοκομεία, και λάμα, βικούνια και γουανάκος εκτρέφονται σε σημαντικούς αριθμούς για μαλλί.
Η μεταποίηση είναι πιο σημαντική στην Χουχούι από ό,τι σε ορισμένες γειτονικές επαρχίες, αποτελώντας το 15% της οικονομίας της. Το Χουχούι είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός σιδήρου στην Αργεντινή, ο οποίος χρησιμοποιείται από τη χαλυβουργία Altos Hornos Zapla.
Εξορύξεις
Άλλες βιομηχανικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν την εξόρυξη οικοδομικών υλικών, την εξόρυξη πετρελαίου στο Καϊμανσίτο, την παραγωγή αλατιού από τη λεκάνη αλατιού Σαλίνας Γκράντες και την παραγωγή χαρτιού που τροφοδοτείται από τα δάση του Χουχούι με το 20% του βιομηχανικού προϊόντος της επαρχίας.
Ukrainian skycutter (περιστέρι)
μικρογραφία Ο  Ukranian skycutter  (κατά λέξη ελληνική μετάφραση: ουκρανικός ουρανοκόφτης) είναι μια φυλή περιστεριών που έχει αναπτυχθεί για υψηλές πτήσεις.
Επαρχία Χουχούι
Νομοί
Η επαρχία χωρίζεται σε 16 νομούς (departamentos). δεξιά|μικρογραφία| Μέγαρο του κυβερνήτη του Χουχούι Νομός (Πρωτεύουσα):
Ukrainian skycutter (περιστέρι)
Προέρχεται από τη χερσόνησο της Κριμαίας στην Ουκρανία. Το πρώτο καταγεγραμμένο πρότυπο για αυτά τα πτηνά δημιουργήθηκε στο Μικολάιβ στη νότια Ουκρανία. Υπάρχει ωστόσο και η άποψη ότι η φυλή αυτή αναπτύχθηκε από Πολωνούς εκτροφείς περιστεριών στην Πολωνία του μεσοπολέμου, με βάση μια ρωσική φυλή περιστεριών.
Επαρχία Χουχούι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Ukrainian skycutter (περιστέρι)
Ποικιλίες
Οι ουκρανικοί ουρανοκόφτες είναι στην πραγματικότητα διαφορετικές φυλές περιστεριών μαζί. Ορισμένες από αυτές τις φυλές περιλαμβάνουν τα nikolajevski bocatzy και nikolajevski torzovi.
Πέταγμα
μικρογραφία| Ουκρανικός Ουρανοκόφτης Αυτή η φυλή μπορεί να φτάσει σε υψόμετρο ενός χιλιομέτρου και να παραμείνει εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε αντίθεση με τα κυλινδρικά, αυτή η φυλή πετάει κατ' ευθείαν από τη σοφίτα ή το κοτέτσι της, χωρίς ποτέ να κάνει κυκλική κίνηση.
Ξηρόκαμπος Λέρου
Ο Ξηρόκαμπος είναι χωριό στη Λέρο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέρου της Περιφερειακής Ενότητας Καλύμνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 515 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέρου
Αρχιδούκισσα Ιωάννα Γαβριέλλα της Αυστρίας
Η Ιωάννα Γαβριέλλα της Αυστρίας (Johanna Gabriele von Österreich, 4 Φεβρουαρίου 1750 - 23 Δεκεμβρίου 1762) ήταν Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Πριγκίπισσα της Τοσκάνης, της Ουγγαρίας και της Βοημίας ως το ενδέκατο παιδί και η ένατη κόρη του Φραγκίσκου Στεφάνου και της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Περιγράφηκε ως συμπαθητική και ευγενής. Πέθανε σε ηλικία 12 ετών.
Πρώτα χρόνια
Η Μαρία Ιωάννα Γαβριέλλα Ιωσηφίνα Αντωνία, γενικά αποκαλούμενη Ιωάννα ή Ιωάννα Γαβριέλλα, γεννήθηκε στο Χόφμπουργκ της Βιέννης στις 4 Φεβρουαρίου 1750 ως το ενδέκατο παιδί και η ένατη κόρη του Φραγκίσκου Στεφάνου και της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε μια άλλη αδερφή, η Μαρία Ιωσηφίνα.
Η Ιωάννα Γαβριέλλα μεγάλωσε στο βασιλικό νηπιαγωγείο μαζί με τα αδέλφια της: Μαρία Ιωσηφίνα, Μαρία Καρολίνα, Φερδινάνδο Κάρολο, Μαρία Αντωνία και Μαξιμιλιανό Φραγκίσκο. Φροντίστηκαν κυρίως από τις κυρίες επί των τιμών και τις συνοδούς τους. Στην ηλικία των πέντε ετών, η Ιωάννα έλαβε τη δική της σουίτα δωματίων στο αυτοκρατορικό παλάτι και μερικούς επιπλέον δασκάλους. Είχε μια καλή σχέση με τα αδέλφια της, παρ' όλες τις τακτικές αδελφικές διαμάχες, καθώς η Μαρία Θηρεσία ενθάρρυνε τα παιδιά της να έχουν καλές σχέσεις.
Η Ιωάννα ήταν πολύ κοντά με την αδελφή της, Μαρία Ιωσηφίνα. Μορφώθηκαν μαζί και είχαν τους ίδιους δασκάλους. Τα κορίτσια είχαν μια εκπαίδευση με ποικιλίες, η οποία παρακολουθείτο στενά από τους γονείς τους. Λόγω του πρόωρου θανάτου της, η εκπαίδευση της Ιωάννας κάλυψε μόνο μία φάση από τις δύο που η Μαρία Θηρεσία δημιούργησε για τα παιδιά της: μελέτησε την ανάγνωση, τη γραφή, τη λατινική, τις ξένες γλώσσες, την ιστορία, τη γεωγραφία, τη στρατιωτική αρχιτεκτονική, τα μαθηματικά, τη γυμναστική, καθώς και τη θρησκεία από την ηλικία των τριών.
Επιπλέον, η Ιωάννα ήταν πολύ μορφωμένη στην παραγωγή μουσικής και χορού, τόσο τα θέματα που η μητέρα της αγάπησε και είχε διαπρέψει στην παιδική ηλικία. Ενώ τα αγόρια διδάσκονταν να παίζουν διαφορετικά όργανα, η Ιωάννα και οι αδελφές της έλαβαν μαθήματα τραγουδιού. Ένα ειδικό θέατρο χτίστηκε στο Σενμπρούν ειδικά για τα παιδιά, όπου η Ιωάννα και τα αδέλφια της έδωσαν συχνές μουσικές παραστάσεις. Ένα άλλο πολύ σημαντικό μέρος της εκπαίδευσης των Αρχιδουκισσών ήταν η τέχνη: εκπαιδεύτηκε στο σχέδιο και τη ζωγραφική, ένα πεδίο όπου τα κορίτσια διακρίθηκαν ιδιαίτερα. Συνολικά, η Ιωάννα και η Ιωσηφίνα "ανατράφηκαν ικανοποιητικά, εργάστηκαν σκληρά για τα μαθήματά τους και συμμετείχαν σε πολυάριθμες εκδηλώσεις με ενθουσιασμό".
Αρραβώνας και θάνατος
Η Μαρία Θηρεσία επιδίωκε μια εσκεμμένη πολιτική γάμου στην οποία έπρεπε να υποβληθούν όλα τα παιδιά της. Έτσι πάντρεψε τα περισσότερα από τα παιδιά της σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η ίδια και ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας συμφώνησαν ότι η τέταρτη κόρη της Μαρίας Θηρεσίας, η Μαρία Αμαλία, θα παντρευόταν τον γιο του Κάρολου Γ΄, Φερδινάνδο της Σικελίας, αλλά ο Κάρολος αργότερα ήθελε να ακυρώσει τον αρραβώνα καθώς η Αμαλία ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερη από τον Φερδινάνδο. Η Μαρία Θηρεσία έστρεψε την προσοχή της στην Ιωάννα Γαβριέλλα, που ήταν μόλις ένα χρόνο μεγαλύτερη από τον Φερδινάνδο, οπότε αρραβώνιασε την Ιωάννα Γαβριέλλα με τον Φερδινάνδο.
Το δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα, η ευλογιά κατέστρεψε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Λέοπολντ Μότσαρτ, πατέρας του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, έγραψε ότι "σε ολόκληρη τη Βιέννη, τίποτα δεν θέριζε εκτός από την ευλογιά. Εάν 10 παιδιά πέθαιναν, τα 9 από αυτά είχαν πεθάνει από ευλογιά." Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ιωάννας, Κάρολος Ιωσήφ, πέθανε από την ευλογιά το 1761 και η Μαρία Θηρεσία έγινε ισχυρή υποστηρίκτρια του εμβολιασμού, ενός πρωταρχικού τρόπου ανοσοποίησης. Για να δώσει ένα ισχυρό παράδειγμα, η Αυτοκράτειρα διέταξε τον εμβολιασμό όλων των παιδιών της. Αν και χωρίς παρενέργειες για τα άλλα παιδιά, η Ιωάννα άρχισε να αρρωσταίνει μετά τον εμβολιασμό και πέθανε λίγο αργότερα. Τότε θάφτηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μπζούρα
Ο Μπζούρα (πολωνικά: Bzura) είναι ποταμός στην κεντρική Πολωνία. Είναι παραπόταμος του Βιστούλα (στο Βισόγκρουντ) και έχει μήκος 173 χιλιόμετρα και έκταση λεκάνης 7.764 χλμ2. Ήταν αξιοσημείωτος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς οι πολωνικές δυνάμεις έκαναν μεγάλη αντίσταση ενάντια στη Βέρμαχτ σε μια προσπάθεια να σταματήσουν τη γερμανική προέλαση στη Βαρσοβία (Μάχη του Μπζούρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βιστούλα Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας
Ασιλιάνο Βερτσελλέζε
Το Ασιλιάνο Βερτσελλέζε (ιταλικά: Asigliano Vercellese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Μπαλμούτσα
Η Μπαλμούτσα (ιταλικά: Balmuccia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Tinashe
Η Tinashe Jorgensen Kachingwe (γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1993 ), γνωστή μονοσήμαντα ως Tinashe, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, χορεύτρια, παραγωγός δίσκων και ηθοποιός. Γεννημένη στο Λέξινγκτον του Κεντάκι, η Tinashe μετακόμισε στο Λος Άντζελες ως παιδί για να ακολουθήσει μια καριέρα στον χώρο της ψυχαγωγίας. Οι αξιοσημείωτοι ρόλοι της περιελάμβαναν ως μοντέλο λήψης κίνησης στην ταινία κινουμένων σχεδίων The Polar Express (2004), η Robin Wheeler στην τηλεοπτική σειρά του Cartoon Network Out of Jimmy's Head (2007–2008) και ένας επαναλαμβανόμενος ρόλος στη σειρά Two and and a Half Men του CBS Half Men (2008–2009).
Μεταξύ 2007 και 2011, η Tinashe ήταν μέλος του γυναικείου γκρουπ των Stunners.
Η Tinashe περιγράφει τη μουσική της ως "ρυθμική ποπ" που εξερευνά τα είδη εναλλακτικής R&B, ποπ και χιπ χοπ.
Μουσικό στυλ και επιρροές
Το μουσικό στυλ της Tinashe έχει περιγραφεί ως R&B, pop,  και εναλλακτικό R&B. Η Tinashe είπε ότι γράφει τα τραγούδια της και είναι ανοιχτή σε συγγραφικές συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες. Η γραφή της αποτελείται από "πράγματα που σχετίζονται με εμένα και τη ζωή μου, είτε πρόκειται για σχέσεις που είχα είτε για σχέσεις με ανθρώπους που γνωρίζω, γιατί μπορώ να βάλω τον εαυτό μου στη νοοτροπία των άλλων και να γράψω και από αυτή την οπτική". Της αρέσει επίσης να γράφει για την κοινωνία. «Διαφορετικά πράγματα που με επηρεάζουν καθημερινά περισσότερο από μία φιλοσοφική οπτική παρά απλά τα προφανή πράγματα». Τα mixtape της ήταν πιο πειραματικά, ενσωματώνοντας στοιχεία παραδοσιακής R&B, electro-hop και dark pop.
Όσον αφορά το μουσικό της στυλ, «εμπνέεται πραγματικά από την R&B, τη hip-hop και την εναλλακτική μουσική».
Η Tinashe το 2016 είχε αναφέρει ότι αισθάνεται πως «δεν ταιριάζει σε κάποιο συγκεκριμένο είδος». Στα πρώτα στάδια της καριέρας της, τη συνέκριναν συχνά και τη θεωρούσαν "διάδοχο" της Ciara, την οποία έχει αναφέρει και ως έμπνευση της. Το στυλ της έχει επίσης συγκριθεί με την Janet Jackson, την Aaliyah και τον James Blake. Η Tinashe εμπνεύστηκε από τη μουσική που έπαιζαν οι γονείς της στο σπίτι όταν ήταν μικρή. Θεωρεί ότι οι Britney Spears, Michael Jackson, Janet Jackson, Sade, Christina Aguilera, James Blake, οι xx και SBTRKT είναι σημαντικές επιρροές στην μουσική της.
Προσωπική ζωή
Η Tinashe κατοικεί στο Λος Άντζελες και έχει μαύρη ζώνη στο Taekwondo.
Το 2016, η Tinashe έζησε με την οικογένειά της στο La Crescenta, ένα προάστιο 20 μίλια βόρεια του Λος Άντζελες. Ήταν σε σχέση με τον Αυστραλό μπασκετμπολίστα Ben Simmons από τον Νοέμβριο του 2017 έως τον Μάιο του 2018. Τον Ιούνιο του 2020, παρευρέθηκε στις διαδηλώσεις του Τζορτζ Φλόιντ στο Λος Άντζελες.
Σε μια συνέντευξη του 2020 στους Gay Times, η Tinashe συζήτησε την αμφιφυλοφιλία της, έχοντας προηγουμένως αναφερθεί στη σεξουαλικότητά της στο Tumblr το 2012.
Δισκογραφία
Άλμπουμ:
I'm Your Hoochie Coochie Man
Το I'm Your Hoochie Coochie Man είναι τραγούδι του blues καλλιτέχνη Muddy Waters, το οποίο κυκλοφόρησε το 1954 μέσω της Chess Records.
Σύνθεση και ηχογράφηση
Η σύνθεση πραγματοποιήθηκε από τον Γουίλι Ντίξον το Νοέμβριο του 1953 και στην μπλουζ παράδοση, η φράση "Hoochie Coochie" αποτελεί ευφημισμό για το αιδοίο. Την ίδια περίοδο, ο Γουότερς έπαιζε στο κλαμπ "Zanzibar" του Σικάγο, δοκιμάζοντας ζωντανά το τραγούδι το ίδιο βράδυ που του το παρουσίασε ο Ντίξον.
Η ηχογράφηση του σινγκλ έλαβε χώρα στο στούντιο της "Chess" στις 7 Ιανουαρίου 1954, με τους μουσικούς που συνόδευαν τον τραγουδιστή να είναι ο Little Walter στην φυσαρμόνικα, ο Τζίμι Ρότζερς στην κιθάρα, ο Ότις Σπαν στο πιάνο και ο Έλτζιν Έβανς στα τύμπανα, ενώ για πρώτη φορά έπαιξε μαζί του ο Γουίλι Ντίξον στο διπλό μπάσο.
Εμπορική επιτυχία
Το συγκεκριμένο σινγκλ παρουσίασε τις μεγαλύτερες πωλήσεις από οποιοδήποτε άλλο του καλλιτέχνη. Έφθασε μέχρι την τρίτη θέση του καταλόγου "Hot R&B Songs" του Billboard στις 13 Μαρτίου 1954, παραμένοντας στην λίστα για δεκατρείς εβδομάδες.
Άλλες εκτελέσεις και εκδόσεις
Η "Chess" συμπεριέλαβε το κομμάτι στην συλλογή "The Best of Muddy Waters" του 1958, το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο καλλιτέχνης. Το 1968, μία πιο ψυχεδελική εκτέλεση του "I'm Your Hoochie Coochie Man" συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ "Electric Mud", με σκοπό να προσεγγίσει ένα διαφορετικό, νεανικό κοινό. Επίσης, μία ακουστική εκτέλεση από το 1972 εκδόθηκε το 1994 από την "Chess" στην συλλογή "One More Mile", ενώ μία ακόμη ηλεκτρική εκτέλεση ηχογραφήθηκε για το "I'm Ready" του 1977.
Ζωντανές εκτελέσεις του τραγουδιού έχουν συμπεριληφθεί στους δίσκους "At Newport 1960", "Live in 1958", "Authorized Bootleg: Live at the Fillmore Auditorium – San Francisco Nov 04–06 1966", "The Lost Tapes", "Muddy "Mississippi" Waters – Live" και "Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Muddy Waters Κατηγορία:Τραγούδια του 1954 Κατηγορία:Singles του 1954
A Matter of Time (τραγούδι της Sennek)
Το A Matter of Time είναι ένα τραγούδι από την Βελγίδα τραγουδίστρια Sennek. Το τραγούδι εκπροσώπησε το Βέλγιο στη Eurovision 2018 αλλά απέτυχε να προκριθεί στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2018 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων Καλαθοσφαίρισης 2014-2015
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2014-15 αποτέλεσε την 26η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 24 έως τις 28 Ιουνίου 2015 στην Καλαμπάκα. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης για τρίτη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Άρης Θεσσαλονίκης
Κρόνος Αγίου Δημητρίου
Απόλλων Πτολεμαΐδας
Έσπερος
Ηρόδοτος
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2014 2015 Πανελληνιο Κορασιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στα Τρίκαλα
Πάρκο Γιούζεφ Πονιατόφσκι (Λοτζ)
Ιστορία
Το πάρκο δημιουργήθηκε το 1910 με πρωτοβουλία των αρχών της πόλης, στις περιοχές των πρώην δασών της πόλης, φτάνοντας πολύ πιο βόρεια από το σημερινό πάρκο (περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων, τις περιοχές του σημερινού νοσοκομείου, εκκλησίας και στούντιο κινηματογράφησης). Το παλιό όνομα ήταν «Κήπος στην οδό Πάνσκα». Από το 1917 το πάρκο πήρε το όνομα του Πρίγκιπα Πονιατόφσκι.
Η έκταση του πάρκου μειώθηκε με τα χρόνια. Αρχικά, ιδρύθηκε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο στη γωνία των οδων Άννα (τώρα Μιτσκιεβίτσα) και Πάνσκα (τώρα Ζερομσκιέγκο) και το 1925 ξεκίνησε η κατασκευή της Εκκλησίας της Παναγίας της Νίκης στη διασταύρωση των οδών Γουονκόβα (Łąkowa) και Άννα (Anna). Στη δεκαετία του 1970, το πάρκο μειώθηκε με μια φαρδιά λωρίδα της σημερινής Λεωφόρου Μιτσκιεβίτσα και αυτή τη στιγμή έχει σχήμα παρόμοιο με ένα ορθογώνιο. Τα νότια σύνορα χαρακτηρίζονται από τις οδούς Παρκόβα και Ραντβάνσκα. Από τα δυτικά, η Λεωφόρος Ιωάννη Παύλου Β΄ και από τα ανατολικά η οδός Ζερομσκιέγκο, στην οποία βρίσκεται και η πιο αντιπροσωπευτική είσοδος στο πάρκο. Υπάρχουν δύο πολεμικά κοιμητήρια στο πάρκο.
Το πάρκο έχει πρωτότυπο χωροταξικό σχέδιο, συμμετρικό και κανονικό, με σοκάκια, γωνίες και γκαζόν. Το σχέδιο του πάρκου συνδύαζε στοιχεία ενός φυσικού αγγλικού πάρκου και ενός γαλλικού πάρκου που διαμορφώθηκε από το χέρι του κηπουρού. Το εσωτερικό στον άξονα ανατολής-δύσης παραμένει ένας ανοιχτός χώρος με χαμηλό πράσινο. Το υπόλοιπο είναι κατάφυτο με δέντρα, τα οποία είναι εν μέρει απομεινάρια των δασών της πόλης. Για να εκπληρωθεί η ιδέα του σχεδιαστή, ενάμισι χιλιάδες κωνοφόρα δέντρα κόπηκαν μέσα σε λίγα χρόνια και στη θέση τους φυτεύτηκαν σχεδόν 100.000 δέντρα και θάμνοι.
Ο Κήπος στην Πάνσκα (πρώην ονομασία της οδού Ζερομσκιέγκο) ήταν άτυχος από την αρχή, καθώς το 1910 η πανώλη των άγριων κουνελιών προκάλεσε μεγάλη ζημιά και στη συνέχεια το πάρκο περιφράχθηκε. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ανοιχτό στο κοινό. Τότε, λόγω της πείνας, αντί για λουλούδια καλλιεργούνταν πατάτες. Τα επόμενα χρόνια, χτίστηκαν παιδικές χαρές και οργανώθηκαν δραστηριότητες αναψυχής για τα παιδιά, όπως τσουλήθρα και έλκηθρο, σκάφτηκε μια λίμνη και ένας λόφος ανασκάφηκε από το ανασκαμμένο χώμα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 χτίστηκε μια οικιστική βίλα για τον πρόεδρο της πόλης, τα επόμενα χρόνια μια γέφυρα και κιόσκι δίπλα στη λίμνη, καθώς και ένας ιορδανικός κήπος.
Το 1938, ένα μνημείο του Στανίσουαφ Μονιούσκο ανεγέρθηκε στον κύριο άξονα του πάρκου, που δυστυχώς καταστράφηκε από τους Γερμανούς ένα χρόνο αργότερα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί έκλεισαν το πάρκο για τους Πολωνούς και τους Εβραίους, και τα περισσότερα από τα κωνοφόρα που είχαν απομείνει από τα δάση της πόλης κόπηκαν. Ο πολυετής κήπος εκκαθαρίστηκε επίσης και στη θέση του κατασκευάστηκαν γήπεδα αντισφαίρισης (σήμερα ο Δημοτικός Όμιλος Αντισφαίρισης). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, καταστράφηκε και ο πυθμένας της λίμνης, ο οποίος ξαναχτίστηκε μόλις το 1957.
Μια υπενθύμιση του πολέμου είναι δύο κοιμητήρια Σοβιετικών στρατιωτών που σκοτώθηκαν τον Ιανουάριο του 1945. Μέχρι το 1991, δίπλα στα νεκροταφεία βρισκόταν το Μνημείο Ευγνωμοσύνης στον Κόκκινο Στρατό.
Παραπομπές
Γιουζεφ Πονιατοφσκι, Παρκο Κατηγορία:Κήποι στην Πολωνία
Μπαλόκκο (Ιταλία)
Το Μπαλόκκο (ιταλικά: Balocco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ
To Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ είναι κοινότητα στα νοτιοανατολικά προάστια του Παρισιού, στη Γαλλία. Βρίσκεται 11,7 χιλιόμετρα από το κέντρο του Παρισιού.
Η μονή
Η μονή, αφιερωμένη στον Άγιο Πέτρο, τον Άγιο Παύλο και την Παναγία, ονομαζόταν Σάνκτους Πέτρους Φοσατένσις στη Μεσαιωνική Λατινική γλώσσα ( Σαιν Πιερ ντε Φοσέ στα γαλλικά), που σημαίνει "Άγιος Πέτρος των Πρανών". Το 868, ο βασιλιάς Κάρολος ο Φαλακρός κάλεσε τους μοναχούς της Μονής του Σαιν-Μωρ-ντε-Γκλανφέιλ (στο Λε Τουρέλ, στο Μαιν-ε-Λουάρ, στη δυτική Γαλλία), οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει την μονή τους λόγω εισβολής των Βίκινγκ, για να εγκατασταθούν στο Σαιν Πιερ ντε Φωσέ με τα πολύτιμα κειμήλια του Αγίου Μαύρου.
Αργότερα κατά τον Μεσαίωνα, τα λείψανα του Αγίου Μάυρου έγιναν πολύ γνωστά καθώς έπρεπε να θεραπεύσουν την ουρική αρθρίτιδα και την επιληψία και ο Άγιος Πέτρος Φωσές έγινε ένα από τα πιο διάσημα προσκυνηματικά κέντρα της μεσαιωνικής Γαλλίας. Η αποκατάσταση στον Άγιο Μαύρο, στην οποία η μονή μετονομάστηκε σε Σαιν-Μωρ-ντε-Φωσέ, δικαιολογείται από την ιστορία ότι κατά τη διάρκεια της ξηρασίας το 1137, οι προσευχές προς την Παναγία και τους Αγίους Πέτρο και Παύλο ήταν αναποτελεσματικές, η προσευχή στον Άγιο Μαύρο έφερε τις απαραίτητες βροχοπτώσεις.
Κάστρο του Αγίου Μαύρου
Η μονή ήταν κοσμημένη το 1535 και το 1541 ο αρχιτέκτονας Φιλιμπέρ Ντελόρμ, για τον Καρδινάλιο Ιωάννη του Μπελλαί, επίσκοπο του Παρισιού, σχεδίασε ένα κάστρο στην περιοχή, σε τέσσερις σειρές κτιρίων γύρω από ένα τετράγωνο κεντρικό γήπεδο. Η Αικατερίνη των Μεδίκων ήταν ένας συχνός επισκέπτης, προτιμώντας το από το Κάστρο του Βινσέν. Το 1563 απέκτησε το "Κάστρο του Μπελλαί" και ουσιαστικά ξαναχτίστηκε. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1568, ο έφηβος υιός της, ο βασιλιάς Κάρολος Θ', εξέδωσε το διάταγμα του Saint-Maur, το οποίο απαγόρευσε όλες τις θρησκείες αλλά ειδικά για τον καθολικισμό. Προκάλεσε έντονη θρησκευτική μισαλλοδοξία στο Παρίσι και τελικά οδήγησε στη σφαγή του 1572, την ημέρα του Αγίου Βαρθολομαίου. Τα οικοδομικά έργα στην περιοχή διακόπτηκαν μόνο από το θάνατο της Αικατερίνης (1589). Το κάστρο πωλήθηκε στην οικογένεια Κοντέ και τελικά ολοκληρώθηκε και επιπλωμένο με εκτεταμένα παρτέρια, στα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα. [[Αρχείο:Chateausaintmaur.jpg|μικρογραφία| Κάστρο του Αγίου Μαύρου,
< αρχιτέκτονας: Φιλιμπέρ Ντελόρμ ]] Το Κάστρο του Αγίου Μαύρου, που ήταν ακόμη στην κατοχή της οικογένειας Κοντέ, εθνικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, εκκενώθηκε από το περιεχόμενό της και τα εδάφη της χωρίστηκαν μεταξύ κερδοσκόπων σε ακίνητα. Η δομή κατεδαφίστηκε για την να ρευστοποιηθεί από τους κερδοσκόπους η αξία των υλικών της. Σχεδόν τίποτε δεν έχει παραμένει.
Το χωριό
αριστερά|μικρογραφία| Λα Βαρέν-ντε-Σεν-Ιλαίρ από τον [[Καμίλ Πισαρό, περίπου το 1863 ]] Ο μικρός οικισμός που αναπτύχθηκε γύρω από την μονή, γνωστός ως Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ, ανέπτυξε μια αγορά κατά τον δέκατο τρίτο αιώνα. Η σημερινή επικράτεια περιλαμβάνει επίσης ένα παλιότερα χωριστό χωριό, το Λα Βαρέν-ντε-Σεν-Ιλαίρ, απέναντι στην περίμετρο του κοντινού θησαυρού του Σαιν-Ιλαίρ, που ήταν μέρος των περιοχών της μονής.
Το 1791, μέρος του εδάφους του Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ αποσπάστηκε και έγινε κοινότητα του Λα Μπράνς-ντυ-Πον-ντε-Σαιν-Μωρ, που μετονομάστηκε αργότερα σε Ζουανβίλ-λε-Πον.
Μετά την εγκατάλειψη της ίδιας της μονής, η εκκλησία της προσέφερε οικοδομικά υλικά στην πόλη. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ μετονομάστηκε προσωρινά σε Βιβάν-σουρ-Μαρν (που σημαίνει "Ζωντανός πάνω στον Μάρνη") σε μια χειρονομία απόρριψης της θρησκείας.
Μετά την Επανάσταση, το επίσημο όνομα της κοινότητας ήταν απλά το Σαιν-Μωρ. μόνο το 1897 προστέθηκε εκ νέου στο όνομα το όνομα "ντε-Φοσέ", πιθανόν για να συμφωνεί με το ιστορικό όνομα και επίσης να διακρίνει το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ από άλλες κοινότητες της Γαλλίας που ονομάζονται επίσης Σαιν-Μωρ. Το 1924, λίγα απομεινάρια της Μονής συγκεντρώθηκαν στο νεοσύστατο Μουσείο του Παλαιού Σαιν-Μωρ.
Στις ταινίες και τη λογοτεχνία
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ ήταν η κινηματογραφική τοποθεσία για τα παλαιά τμήματα του Παρισιού στην βραβευμένης με Όσκαρ ταινία του 1958 Ο θείος μου από τον Ζακ Τατί. Ένα άγαλμα του Τατί με χαρακτήρα τον Κύριο Ιλό μαζί με δύο άλλους χαρακτήρες από την ταινία είναι ορατό στην κοινότητα του Πλας ντ' Αρμ.
Διάσημοι κάτοικοι
Ο Βιντσέντζο Περούτζα, ένας Ιταλός κλέφτης που έκλεψε τη Μόνα Λίζα στις 21 Αυγούστου 1911, πέθανε στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ.
Ο Φιλίπ Ντιολέ (1908 – 1977), δύτης, συγγραφέας και εξερευνητής, γεννήθηκε στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ. Η Ζερμαίν Τεϊφέρ (γεν. 'Ταλφές'), (γαλλικά: [19 Απριλίου 1892 - 7 Νοεμβρίου 1983. Συνθέτιδα και το μοναδικό μέλος της ομάδας των συνθετών γνωστών ως Λε Σι. (Βιβλιογραφική αναφορά: Ρόμπερτ Σαπίρο (2011). Λε Σι: οι γάλλοι συνθέτες και οι σύμβουλοί τους, Ζαν Κοκτώ και Ερίκ Σατί. Λονδίνο: Πίτερ Όουεν.
Ο Μανύ Κατσέ (γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου 1958 στο Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ) είναι γάλλος τυμπανιστής και τραγουδοποιός.
Μεταφορές
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ εξυπηρετείται από τέσσερις σταθμούς στην γραμμή Α (RER) του προαστιακού του Παρισιού: Σαιν Μωρ-Κρετέλ, Λε Παρκ ντε Σαιν-Μωρ, Σαμπινιύ και Λα Βαρέν-Σενεβιέρ.
Εκπαίδευση
Υπάρχουν 25 δημόσιες προσχολικές σχολία ( εκόλ ματερνέλ ) και δημοτικά σχολεία στην κοινότητα.
Δημόσια γυμνάσια:
Δημόσια λύκεια:
Ιδιωτικά σχολεία:
Πολιτισμός
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ διοργανώνει Εκδήλωση Σύντομων Θεμάτων. Βραβεία (2008)  : "Το Σημείωμα" του Jon Greenhalgh και της Anne-Élisabeth Blateau ως η καλύτερη ηθοποιός.
Διεθνείς σχέσεις
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τεμένια Λέρου
Τα Τεμένια είναι χωριό στη Λέρο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέρου της Περιφερειακής Ενότητας Καλύμνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 412 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέρου
Παρθένι Λέρου
Το Παρθένι είναι χωριό στη Λέρο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέρου της Περιφερειακής Ενότητας Καλύμνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 168 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέρου
Μποτσολέτο
Το Μποτσολέτο (ιταλικά: Boccioleto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Μπόργκο Βερτσέλλι
Το Μπόργκο Βερτσέλλι (ιταλικά: Borgo Vercelli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Μποτσολέτο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Μπόργκο Βερτσέλλι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Μπουρόντσο
Το Μπουρόντσο (ιταλικά: Buronzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Στάδιο 20ής Ιουλίου Κερύνειας
Το Στάδιο 20ής Ιουλίου Κερύνειας (τουρκικά: Girne 20 Temmuz Stadyumu), νομίμως επίσημα, βάσει της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημητριάδειο Στάδιο είναι γήπεδο στην κατεχόμενη Κερύνεια της κατεχόμενης Κύπρου. Έχει χωρητικότητα 1.500 θέσεων, ενώ διαθέτει και δημοσιογραφικά θεωρία για την τηλεοπτική κάλυψη αγώνων. Αποτελεί έδρα των αθλητικών συλλόγων Ντογάν Τουρκ Μπιρλιγί και Τουρκ Ότζαγι Λιμασόλ.
Ιστορία
Το στάδιο, ως Στάδιο ΓΣ Πράξανδρος εγκαινιάστηκε στις 29 Οκτωβρίου 1972 από τον Υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Κούρο και τον πρόεδρο του ΚΟΑ Ανδρέα Γκαράνη.
Στην κατασκευή του σταδίου χρησιμοποιήθηκαν ακατάλληλες πέτρες στο υπόστρωμα κάτω από το γρασίδι. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος το στάδιο πλημμύριζε τον χειμώνα
Επίσημα, βάσει του νόμιμου ιδιοκτήτη Γ. Σ. Πράξανδρου φέρει την ονομασία Δημητριάδειο Στάδιο και είναι η φυσική έδρα του Γ.Σ. Πράξανδρος που λόγω της τουρκικής κατοχής της πόλης της Κερύνειας δραστηριοποιείται ως προσφυγικός σύλλογος προσωρινά στη Λευκωσία, όπως και των άλλων προσφυγικών συλλόγων της Κερύνειας ΠΑΕΚ και ΑΕΚ Καραβά. Κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης της τουρκικής εισβολής του 1974 το στάδιο και ο περιβάλλων χώρος του έγιναν θέατρο σκληρών μαχών μεταξύ του τουρκικού στρατού και των δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς που υπερασπίζονταν την πόλη, ενώ μετά την κατάληψη της Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα, το στάδιο μετονομάστηκε σε Στάδιο 20ής Ιουλίου. Το 2011, ανακαλύφθηκε σε τοποθεσία κοντά στο αθλητικό κέντρο ομαδικός τάφος με Ελληνοκύπριους αγνοούμενους.
Μποργκοσέζια
Το Μποργκοσέζια (ιταλικά: Borgosesia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Στάδιο 20ής Ιουλίου Κερύνειας
Χρήση
Το γήπεδο σήμερα χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για ποδοσφαιρικούς αγώνες.
Μποργκοσέζια
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Στάδιο 20ής Ιουλίου Κερύνειας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Τζιτζιφές Χανίων
Ο Τζιτζιφές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 255 μέτρων πάνω από επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 35.3673407214 και γεωγραφικό μήκος 24.1478471239. Στον Τζιτζιφέ παράγεται το θεραπευτικό έλαιο καραμπάσι.
Δείτε: Κοινότητα Τζιτζιφέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Σόδομα και Γόμορρα (Προυστ)
Σόδομα και Γόμορρα (γαλλικός τίτλος: Sodome et Gomorrhe) είναι ο τέταρτος τόμος της επτάτομης μυθιστορηματικής σύνθεσης Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Μαρσέλ Προυστ. Στην αρχική του έκδοση, το μυθιστόρημα χωρίζεται σε δύο μέρη που δημοσιεύτηκαν το 1921 ο πρώτος και το 1922 ο δεύτερος, στις εκδόσεις Γκαλιμάρ. Ο τίτλος παραπέμπει στις δύο βιβλικές πόλεις Σόδομα και Γόμορρα που καταστράφηκαν από τον Θεό για να τιμωρηθεί η απιστία και ανηθικότητα των κατοίκων. Σ' αυτόν τον τόμο, ο αφηγητής ανακαλύπτει ότι η ομοφυλοφιλία είναι παρούσα γύρω του.
Δημοσίευση
Το Σόδομα και Γόμορρα είναι το τέταρτος και τελευταίος τόμος που δημοσιεύτηκε όσο ζούσε ο Μαρσέλ Προύστ, το 1921 και 1922, οι υπόλοιποι τρεις δημοσιεύθηκαν από τον αδελφό του από το 1923 ως το 1927, με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα.
Υπόθεση
Σ' αυτό το μυθιστόρημα που διαδραματίζεται το 1899 -1900, ο νεαρός αφηγητής Μαρσέλ είναι πλέον περίπου 21 ετών. Ανακαλύπτει τυχαία ότι ο βαρόνος ντε Σαρλύς είναι ομοφυλόφιλος, όταν ακούει μια συζήτησή του με τον ράφτη Ζυπιέν. Ένας σταθερός δεσμός δημιουργείται μεταξύ των δύο ανδρών, με τον Ζυπιέν να γίνεται προστατευόμενος του πλούσιου και καλλιεργημένου Σαρλύς, που τον κάνει ιδιωτικό γραμματέα του. Έτσι, ξεκαθαρίζεται η προηγούμενη στάση του Σαρλύς που φαινόταν ασυνάρτητη στον Μαρσέλ, και βυθίζεται σε μακρύ προβληματισμό για τους ομοφυλόφιλους, τους οποίους θεωρεί ότι βαραίνουν οι κοινωνικοί περιορισμοί, καταλαβαίνει τη μοναξιά τους και βλέπει να αντιμετωπίζονται με την ίδια απόρριψη όπως και οι Εβραίοι κατά την υπόθεση Ντρέιφους.
Ο αφηγητής, με τη μητέρα του, κάνει μια δεύτερη επίσκεψη στο παραθαλάσσιο θέρετρο Μπαλμπέκ. Μόλις εγκαθίσταται στο ξενοδοχείο όπου είχε περάσει τις διακοπές με τη γιαγιά του, τον κυριεύει ένα αίσθημα θλίψης και νοσταλγίας. Σύντομα συνέρχεται, συναντά την Αλμπερτίν και συνεχίζουν τη συχνά θυελλώδη σχέση τους, ο Μαρσέλ ενδιαφέρεται και για άλλες γυναίκες. Συνεχίζει την κοσμική ζωή συχνάζοντας στο εξοχικό σπίτι των Βερντυρέν, όπου συναντά τους περισσότερους γνώριμούς του από το Παρίσι. Ανακαλύπτει νέα σχέση του Σαρλύς, με τον νεαρό βιολιστή Μορέλ, αλλά και άλλες ομοφυλοφιλικές σχέσεις διαφόρων άλλων γνωρίμων του. μικρογραφία|250x250εσ|Η παραλία του Μπαλμπέκ. Πρόκειται για το Καμπούρ της [[Νορμανδία (διοικητική περιοχή)|Νορμανδίας, τόπος παραθεριστικής διαμονής του Μαρσέλ Προυστ από το 1907 έως το 1914.]] Αναρωτιέται για τα συναισθήματά του για την Αλμπερτίν μέχρι που ένα βράδυ, τη βλέπει να χορεύει στο καζίνο με τη φίλη της Αντρέ και αρχίζει να έχει υποψίες για εκείνη: αναρωτιέται μήπως είναι λεσβία. Αλλά δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Προσπαθεί να την κρατήσει μακριά από όποιον κρίνει επικίνδυνο και, συγκεκριμένα, από την αδερφή του φίλου του Μπλος και τη φίλη της ηθοποιό, οι οποίες έχουν ανοιχτά σχέση και η συμπεριφορά τους σκανδαλίζει την κοινωνία του μικρού χωριού.
Από εδώ και πέρα, βασανισμένος από αμφιβολίες και ζήλια, είναι συχνά σκληρός με την Αλμπερτίν που υποφέρει από αυτή τη στάση και τον κατηγορεί για τη σκληρότητά του. Ο Μαρσέλ διχάζεται ανάμεσα στην ευχαρίστηση να είναι μαζί της και στην ξαφνική επιθυμία να βάλει τέλος σ' αυτή τη σχέση και να ξαναβρεί την ελευθερία του. Άλλοτε νιώθει ερωτευμένος, άλλοτε αδιαφορεί για εκείνη και σκέφτεται να χωρίσει. Στο τέλος αυτής της δεύτερης διαμονής, ανακοινώνει στη μητέρα του ότι σκοπεύει να παντρευτεί την Αλμπερτίν. Η μητέρα του, όπως και η υπηρέτριά τους η Φρανσουάζ, είναι αντίθετη σ' αυτή τη σχέση, ωστόσο έχει αποφασίσει να τον αφήσει ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει.
Τη συνέχεια βρίσκουμε στον πέμπτο τόμο του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο: Η φυλακισμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο
Λίζελ Βέστερμαν
Η Λίζελ Βέστερμαν (Liesel Westermann-Krieg, 2 Νοεμβρίου 1944) είναι Γερμανίδα δισκοβόλος.
Στις 5 Νοεμβρίου του 1967, στο Σάο Πάολο, έγινε η πρώτη γυναίκα που ξεπέρασε τα 60 μ. στη δισκοβολία, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ με 61,26. Την επόμενη χρονιά, στις 24 Ιουλίου του 1968, στο Βέρντολ, το ανέβασε στα 62,54 και την μεθεπόμενη, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1969, στο Αμβούργο, στα 63,96 μ.
Ατένι Κατακοίλου Άνδρου
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 ως Άτένη και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κατακοίλου της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κατακοίλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Το 2001 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Άτένι. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Καρκόφορο
Το Καρκόφορο (ιταλικά: Carcoforo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Καρεζάνα
Η Καρεζάνα (ιταλικά: Caresana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Ανδρέας Κουτσούμπας
Ο Ανδρέας Κουτσούμπας (8 Μαρτίου 1959) είναι Έλληνας δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω στο Πρωτοδικείο Λιβαδειάς, πολιτικός και εν ενεργεία βουλευτής Βοιωτίας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με τη Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1959 στους Τσουκαλάδες Βοιωτίας και μιλά τη γαλλική γλώσσα.
Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασκεί μάχιμη δικηγορία στο Πρωτοδικείο της Λιβαδειάς. Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Γαρυφαλλιά Μίχα και πατέρας δύο αγοριών, του Βασίλη και του Χαράλαμπου.
Όταν ήταν φοιτητής ακόμα διετέλεσε εκπρόσωπος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στη Νομική Σχολή Αθηνών και μέλος της Φοιτητικής Παράταξης "ΘΕΜΙΣ".
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 2000 έως το 2004 είναι μέλος των Ομάδων Κοινοβουλευτικού Έργου Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Νέας Δημοκρατίας. Είναι ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Σαρακατσαναίων Βοιωτίας, Νομικός εκπρόσωπος του Συνδέσμου Αστυνομικών και Αξιωματικών Βοιωτίας.
Το 2010 ορίστηκε αναπληρωτής Γραμματέας Τοπικής Αυτοδιοίκησης και εκλέχθηκε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Βοιωτίας στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007. Επανεξελέγη βουλευτής Βοιωτίας στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012. Έχει διατελέσει μέλος των επιτροπών μορφωτικών υποθέσεων, σωφρονιστικού συστήματος, δημόσιας τάξης & δικαιοσύνης, οδικής ασφάλειας και πρόεδρος προανακριτικών επιτροπών της Βουλής. Έχει διατελέσει επίσης πρόεδρος της επιτροπής Σωφρονιστικού Συστήματος κατά την περίοδο 2012- 2014, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος επί Κυβερνήσεως Σαμαρά. Την ίδια περίοδο ορίστηκε Αναπληρωτής Γραμματέας της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας.
Στις εκλογές Ιανουαρίου 2015, δεν κατάφερε να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 3.384 και την τρίτη θέση μεταξύ των υποψηφίων της ΝΔ στην εκλογική Περιφέρεια. Στις επαναληπτικές Εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στη Βοιωτία. Αναδείχθηκε βουλευτής τον Φεβρουάριο του 2017. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση με τη Νέα Δημοκρατία στον νομό Βοιωτίας. Κατά την ΙΗ' κοινοβουλευτική περίοδο έχει ορισθεί μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης & Δικαιοσύνης, της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας & Εξωτερικών Υποθέσεων και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών & Διαφάνειας, ενώ παράλληλα εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων & Συμβάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας
Ατένι Αρνά Άνδρου
Το Ατένι είναι οικισμός της Άνδρου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αρνά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Το Ατένι είναι πεδινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο βορειοκεντρικό τμήμα του νησιού, στις βόρειες υπώρειες της κορυφής «Αμάραντος» (407 μ.), βορειοανατολικά από το Μπατσί και λίγο νοτιότερα από τον ομώνυμο οικισμό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 30 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χώρας Άνδρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως Άτένη και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άρνης (Αρνά) της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρνά και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Το 2001 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Άτένι. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Αφρικανική πανώλη των χοίρων
thumb|250px|Κυάνωση στα αυτιά χοίρου με αφρικανική πανώλη Η αφρικανική πανώλη των χοίρων είναι ιογενής νόσος η οποία προσβάλλει τα οικόσιτα γουρούνια, τα αγριογούρουνα καθώς και άλλα μέλη της οικογένειας των συϊδών. Προκαλεί αιμορραγικό πυρετό και έχει πολύ υψηλή θνητότητα. Η νόσος είναι ενδημική της υποσαχάριας Αφρικής, όπου ο κύκλος μετάδοσης περιλαμβάνει τα τσιμπούρια του είδους Ορνιθόδωρος, τους φακόχοιρους και τους ποταμόχοιρους. Τα τσιμπούρια είναι φορείς της νόσου, χωρίς όμως τα ίδια να νοσούν. Δεν προκαλεί νόσο στους ανθρώπους.
Ιολογία
Η νόσος προκαλείται από τον ιό της αφρικανικής πανώλης (Asfvirus, από τα αγγλικά African Swine Fever), έναν μεγάλο ιό με δίκλωνο DNA o οποίος αναπαράγεται στο κυτταρόπλασμα των κυττάρων του ξενιστή. Μέχρι το 2012 είχαν αναγνωριστεί 22 γονότυποι του ιού με βάση το C-άκρο του γονιδίου B646L, το οποίο κωδικοποιεί την πρωτεΐνη p72 του καψιδίου. Μόνο οι τύποι Ι και ΙΙ έχουν απομονωθεί εκτός Αφρικής.
Η διάγνωση της αφρικανικής πανώλης γίνεται με εργαστηριακές μεθόδους, όπως την ανίχνευση με ELISA ή την απομόνωση του ιού στο αίμα, τους λεμφαδένες ή τον σπλήνα.
Σημεία και συμπτώματα
Στην οξεία φάση της ασθένειας από στελέχη υψηλής λοιμογόνου δύναμης, τα γουρούνια αναπτύσσουν υψηλό πυρετό, αλλά δεν παρουσιάζουν κάποιο άλλο αξιόλογο σύμπτωμα τις πρώτες ημέρες. Στη συνέχεια χάνουν την όρεξή τους. Στα γουρούνια με λευκό δέρμα, τα άκρα γίνονται μπλε-μοβ και αρχίζουν να γίνονται αντιληπτές αιμορραγίες στα αυτιά και στην κοιλιά. Τα νοσούντα γουρούνια μπορεί να τρέμουν, να έχουν ταχύπνοια, εμετούς και μερικές φορές να βήχουν. Όταν στέκονται όρθια είναι ασταθή. Εντός μερικών ημερών γίνονται κωματώδη και πεθαίνουν. Σε ηπιότερες μορφές της ασθένειας, τα γουρούνια χάνουν βάρος και αναπτύσσουν εικόνα πνευμονίας, έλκη στο δέρμα και διογκωμένες αρθρώσεις.
Ιστορία
Η πρώτη επιδημία αναγνωρίστηκε, αναδρομικά, ότι είχε λάβει χώρα το 1907, ενώ η αφρικανική πανώλη περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1921 στην Κένυα. Η νόσος παρέμεινε περιορισμένη στην Αφρική μέχρι το 1957, όταν και αναφέρθηκε στη Λισαβόνα, στην Πορτογαλία. Μια ακόμη επιδημία έλαβε χώρα στην Πορτογαλία το 1960. Μετά από πολλά επεισόδια πανώλης, η νόσος εγκαταστάθηκε στην Ιβηρική χερσόνησο, ενώ σποραδικές επιδημίες έλαβαν χώρα στη Γαλλία, το Βέλγιο και άλλες ευρωπαϊκές χώρες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Η Ισπανία και η Πορτογαλία κατάφεραν να εξαλείψουν τη νόσο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 μέσω πολιτικής σφαγής.
Μια επιδημία φαίνεται να ξεκίνησε από τη Γεωργία το 2007 και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, το Ιράν, τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, εγείροντας φόβους για περαιτέρω γεωγραφική εξάπλωση, η οποία θα είχε αρνητική επίπτωση στην βιομηχανία των χοίρων. Τον Ιούνιο του 2017 καταγράφηκε το πρώτο περιστατικό στην Τσεχία. Για τον περιορισμό της εξάπλωσης της νόσου κατασκευάστηκαν 44,5 χιλιόμετρων φρακτών οσμής. Το 2018 μια μεγάλη επιδημία στη Ρουμανία οδήγησε στη σφαγή των περισσότερων γουρουνιών σε εκτροφία. Τον Αύγουστο του 2018 ανακοινώθηκαν τα πρώτα περιστατικά αφρικανικής πανώλης στη Βουλγαρία. Μέχρι τον Ιούλιο του 2019, πέντε εκτροφεία γουρουνιών είχαν πληγεί στη Βουλγαρία. Επίσης, τον Ιούλιο του 2019 ανακοινώθηκε η πρώτη επιδημία στη Σλοβακία. Τον Φεβρουάριο του 2020 καταγράφηκε το πρώτο κρούσμα στην Ελλάδα, στην περιφερειακή ενότητα Σερρών.
Τον Αύγουστο του 2018, η Κίνα ανέφερε την πρώτη επιδημία αφρικανικής πανώλης στην επαρχεία Λιαονίνγκ, την πρώτη καταγεγραμμένη στην ανατολική Ασία. Μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 2018, περισσότερα από 38.000 γουρούνια είχαν θανατωθεί. Μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου 2018, η Κίνα είχε μπλοκάρει τις μεταφορές γουρουνιών και χοιρινών προϊόντων σε μεγάλο μέρος της χώρας προς περιορισμό της εξάπλωσης της επιδημίας, από την οποία είχαν πληγεί μέχρι εκείνη τη χρονική στιγμή 6 επαρχίες. Μέχρι το τέλος του 2018, η επιδημία είχε αναφερθεί σε 23 επαρχίες και δήμους σε όλη την Κίνα. Μέχρι τις 25 Απριλίου, ο ιός είχε αναφερθεί σε όλες τις περιοχές της Κινάς, καθώς και σε άλλες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, όπως η Καμπότζη, το Λάος, η Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ. Ο πληθυσμός των χοίρων στη Κίνα ήταν μειωμένος κατά σχεδόν 40 εκατομμύρια ζώα σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες Κατηγορία:Ασθένειες ζώων
Ανδρέας Λεντάκης
Ο Ανδρέας Λεντάκης (5 Σεπτεμβρίου 1935 - 20 Μαρτίου 1997) ήταν Έλληνας πολιτικός, στοχαστής και συγγραφέας με σημαντική αντιδικτατορική δράση.
Οικογενειακές καταβολές
Το Μαυσωλείο του Αιθίοπα Αυτοκράτορα Μενελίκ του Β΄ στην Αντίς Αμπέμπα, έργο του Βασίλη Ηλ. Λεντάκη, πατέρα του Ανδρέα Λεντάκη.|μικρογραφία|280px Γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας έχοντας οικογενειακές καταβολές από την Κάρπαθο. Ο πατέρας του Βασίλης Ηλ. Λεντάκης, σπουδαίος λαϊκός αρχιτέκτονας, μετέβη στην Αφρική από το χωριό Όλυμπος της Καρπάθου και η μητέρα του η Ευαγγελία Μιχ. Νουάρου από το χωριό Μενετές του ίδιου νησιού. Ο Ανδρέας Λεντάκης υπήρξε το μικρότερο τέκνο της οικογένειάς του έχοντας δύο ακόμη μεγαλύτερα απ' αυτόν αδέλφια. Τον ετεροθαλή Ηλία που ήταν γιος του Βασίλη Λεντάκη και της Αιθιοπίδας Ουελέτε Μαριάμ, μέλους της εθνότητας Ορόμο και τον αυτάδελφό του Μιχάλη.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του
Ο Ανδρέας Λεντάκης είχε την ατυχία να ορφανέψει τριών χρονών από μητέρα και έκτοτε τον μεγάλωσε η θεία του και αδελφή της μητέρας του Ευδοξία Μιχ. Νουάρου με τον σύζυγό της Ανδρέα Κουσουμπέση, καταγόμενο από την Πορταριά του Πηλίου. Η συνεισφορά του άτεκνου αυτού ζεύγους στην ανατροφή του Αντρέα ήταν καθοριστική, αφού στα εννέα του χρόνια έμεινε ορφανός και από πατέρα. Μεγαλώνοντας φοίτησε στα Ελληνικά Κοινοτικά Σχολεία της Αντίς Αμπέμπα, από το Γυμνάσιο των οποίων αποφοίτησε, αριστεύοντας μάλιστα, το έτος 1953.
Τα φοιτητικά του χρόνια
Μετά την αποφοίτησή του από το Ελληνικό εξατάξιο Γυμνάσιο της Αντίς Αμπέμπα ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για σπουδές στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ως υπότροφος της Ελληνικής Κοινότητας Αιθιοπίας. Στη διάρκεια των σπουδών του διακρίθηκε ως ηγετική μορφή στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος με έντονη κοινωνική παρουσία και γνωστικούς προβληματισμούς, εξαιτίας των οποίων του αφαίρεσαν ήδη στη λήξη του πρώτου χρόνου σπουδών του την υποτροφία. Η γλωσσομάθειά του ήταν χαρακτηριστική. Μιλούσε άπταιστα, εκτός της ελληνικής, την αγγλική, την γαλλική, την ισπανική, την ιταλική και την αιθιοπική γλώσσα (γλώσσα αμχάρα) και ήταν βαθύς γνώστης της αρχαιοελληνικής και της λατινικής γραμματείας.