cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστρολάβος
Κατασκευή
Το Rete, που εκπροσωπεί τον ουρανό, λειτουργεί ως ένα γράφημα αστέρων. Όταν περιστρέφεται, τα αστέρια και ο ήλιος μετακινούνται γύρω από τη νοητή γραμμή  πάνω από την προβολή των συντεταγμένων στο τύμπανο τυπογράφου. Μία πλήρης περιστροφή αντιστοιχεί στη διέλευση της ημέρας. Ο αστρολάβος είναι, επομένως, ο προκάτοχος του σύγχρονου επιπεδοσφαιρίου.thumb|Ο αστρολάβος του Χαρτμαν από τη συλλογή Yale.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονομικά όργανα Κατηγορία:Ναυτικά όργανα Κατηγορία:Μαθηματικά όργανα Κατηγορία:Αστρολογία Αστρολαβος Κατηγορία:Αρχαία ελληνική αστρονομία
Ιερώνυμος Πίντος
Ο Ιερώνυμος Πίντος (1911 – 5 Αυγούστου 1981 ) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και οικονομολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1911 στη Σαντορίνη και ήταν γιος του Δομήνικου Πίντου, μέλους παλιάς οικογένειας του νησιού. Αδελφός του ήταν ο διαπρεπής χημικός Λέων Πίντος. Σπούδασε νομικά και οικονομικές επιστήμες και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ οικονομικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος το 1947 καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Απολύθηκε το 1968 από τη δικτατορία επανερχόμενος στη θέση του το 1974. Τον επόμενο χρόνο εξελέγη πρύτανης του Παντείου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1976. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ανέλαβε σημαντικές πολιτικές και διοικητικές θέσεις. Στις κυβερνήσεις Πέτρου Βούλγαρη ανέλαβε υφυπουργός ανεφοδιασμού ενώ για μεγάλο διάστημα διετέλεσε υποδιοικητής της ΕΤΒΑ ως την απόλυσή του από τη χούντα, το 1967.
Πέθανε σε ηλικία 70 ετών στις 5 Αυγούστου 1981 και κηδεύτηκε την επομένη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Με δωρεά της συζύγου του Αναστασίας Πίντου, ιδρύθηκε το Kέντρο Eρευνας Περιφερειακής Aναπτύξεως «Iερώνυμος Πίντος».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εφοδιασμού
Μπουγιούκ Χαμάμ (Λευκωσία)
right|thumb|Μπουγιούκ Χαμάμ.
Το Μπουγιούκ Χαμάμ [Μεγάλο Χαμάμ] (τουρκ. Buyuk Hamam) είναι ένα από τα πρώτα οθωμανικά λουτρά της Λευκωσίας στην Κύπρο. Σύμφωνα με τουρκικές πηγές φτιάχτηκε πάνω στα ερείπια ρωμαιοκαθολικού ναού του 14ου αιώνα, του Αγίου Γεωργίου των Λατίνων. Ο ναός μετατράπηκε σε λουτρό μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Οθωμανούς το 1571.
Κατηγορία:Λευκωσία Κατηγορία:Λουτρά
ΤΠ Μαζεμπέ
Η Του Πουισάν Μαζεμπέ (γαλλικά: Tout Puissant Mazembe) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Λουμπουμπάσι της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Τα χρώματα της ομάδας είναι το λευκό και το μαύρο. Η έδρα της ομάδας είναι το Σταντ ΤΠ Μαζεμπέ, χωρητικότητας 18.500 θεατών.
Η ίδρυση της έγινε το 1939. Η ομάδα, παλαιότερα λεγόταν Ένγκλεμπερτ (Englebert) και την σεζόν 2009-2010 κατέλαβε την 1η θέση στο πρωτάθλημα της χώρας της. Η Μαζεμπέ έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό το 2010, όταν και στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων νίκησε την βραζιλιάνικη Ιντερνασιονάλ, παίρνοντας έτσι την πρόκριση για τον τελικό της διοργάνωσης. Στον τελικό τέθηκε αντιμέτωπη με την ιταλική Ίντερ, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 0-3, και τερματίζοντας έτσι στην δεύτερη θέση της διοργάνωσης.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1939 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1939
Sonic Origami
Sonic Origami είναι ο τίτλος του 20ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Eagle Records".
Ο δίσκος κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιαπωνία και την Ευρώπη, ενώ εκδόθηκε στην Αμερική στις 6 Ιουλίου 1999 μέσω της εταιρείας "Spitfire Records" και έλαβε μέτριες κριτικές.
Το τραγούδι "Between Two Worlds" είναι αφιερωμένο στα πρώην μέλη του συγκροτήματος, Ντέηβιντ Μπάιρον και Γκάρι Τέην.
Τραγούδια
1. Between Two Worlds (Box, Lanzon) - 6:29
2. I Hear Voices (Bolder) - 3:55
3. Perfect Little Heart (Box, Lanzon) - 5:17
Πιέτρο Γκράσο
Ο Πιέτρο Γκράσο (γεν. 1 Ιανουαρίου 1945), είναι Ιταλός δικαστής και πολιτικός γνωστός για την δράση του ενάντια στην μαφία. Είναι από το 2013 πρόεδρος της Γερουσίας και από τον Ιανουάριο ως τις 3 Φεβρουαρίου του 2015 προσωρινός Πρόεδρος της Ιταλίας μετά την παραίτηση του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.
Sonic Origami
Τραγούδια
4. Heartless Land (Box, P. Lanzon. M. Lanzon) - 4:44
Πιέτρο Γκράσο
Στις 16 Μαρτίου 2013 εξελέγη πρόεδρος της Γερουσίας, λαμβάνοντας 137 ψήφους, έναντι 117 για τον Ρενάτο Σιφάνι, απερχόμενο πρόεδρο. Ως πρόεδρος της Γερουσίας αποφάσισε να παραπεμφθεί σε δίκη για την υπόθεση δωροδοκίας ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Sonic Origami
Τραγούδια
5. Only the Young (Bolder) - 4:43
Πιέτρο Γκράσο
Στις 14 Ιανουαρίου 2015, έπειτα από την παραίτηση του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, ο Γκράσο ανέλαβε υπηρεσιακά Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υπηρέτησε ως τη ανάληψη καθηκόντων από τον Σέρτζιο Ματαρέλα, στις 3 Φεβρουαρίου 2015.
Sonic Origami
Τραγούδια
6. In the Moment (Box, Lanzon) - 6:23
Πιέτρο Γκράσο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί δικαστικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας
Sonic Origami
Τραγούδια
7. Question (Box, Lanzon) - 5:26
8. Change (Box, Lanzon) - 6:02
9. Shelter from the Rain (Bolder) - 6:10
10. Everything in Life (Box, Lanzon, Bolder, Kerslake) - 3:15
11. Acroos the Miles (Peterik, Sullivan) - 5:13
12. Feels Like (Box, Lanzon) - 4:37
14. Sweet Pretender (Bolder) - 4:50
Μέλη των Uriah Heep
Το "Sonic Origami" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μπέρνι Σο - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Φιλ Λανζόν - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Επιτελεστικές τέχνες
Ως επιτελεστικές τέχνες ή παραστατική τέχνη (performance art), ορίζεται καλλιτεχνική δράση, η οποία παρουσιάζεται συνήθως σε κοινό και συχνά περιλαμβάνει πτυχές της διεπιστημονικότητας. Μια παράσταση ή δράση μπορεί να είναι σεναριακά ή μη σεναριακά, τυχαία ή προσεκτικά ενορχηστρωμένη, αυθόρμητη ή προγραμματισμένη, με ή χωρίς τη συμμετοχή του κοινού. Μια παράσταση μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί ζωντανά ή να παρουσιαστεί μέσω των μέσων ενημέρωσης. Συνεπώς, ο εκτελεστής μπορεί επίσης να απουσιάζει κατά τη στιγμή της παρουσίασης.
Μια καλλιτεχνική δράση περιλαμβάνει γενικά ένα ή περισσότερα από τα τέσσερα βασικά στοιχεία: το χρόνο, το χώρο, το σώμα του ερμηνευτή ή εναλλακτικά την παρουσία του σε ένα μέσο και τη σχέση μεταξύ του ερμηνευτή και του κοινού. Η παράσταση ενός καλλιτέχνη μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε τοποθεσία και χωρίς περιορισμό στη διάρκεια. Η δράση ενός ατόμου ή μιας ομάδας σε έναν συγκεκριμένο τόπο και σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο αποτελεί το ίδιο το έργο.
Εικαστικές τέχνες, παραστατικές τέχνες και περφόρμανς καλλιτεχνών
Η έννοια του όρου παραστατική τέχνη με την τρέχουσα έννοια συνδέεται με τη μεταμοντέρνα παράδοση του δυτικού πολιτισμού. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, συχνά αντλώντας έννοιες από τις εικαστικές τέχνες των ιστορικών πρωτοποριών, η παραστατική τέχνη τείνει να ορίζεται ως αντίπαλος του θεάτρου, μετασχηματίζοντας ουσιαστικά τις ορθόδοξες μορφές τέχνης και τα πολιτιστικά πρότυπα. Η βασική ιδέα ήταν αυτή μιας εφήμερης και αυθεντικής εμπειρίας τόσο για τον ερμηνευτή όσο και για το κοινό σε ένα γεγονός που δεν μπορούσε να επαναληφθεί, να εμποδιστεί ή να αγοραστεί, και το άνοιγμα μιας ευρείας συζήτησης για το πώς οι έννοιες των εικαστικών τεχνών και των παραστατικών τεχνών χρησιμοποιούνταν για να καθορίσουν τις έννοιες μιας παρουσίασης της παραστατικής τέχνης.
Ιστορία
Η παραστατική τέχνη, όπως γίνεται συνήθως αντιληπτή, άρχισε να ταυτίζεται τη δεκαετία του 1960 με το έργο καλλιτεχνών όπως ο Άλαν Κάπροου, ο οποίος επινόησε τον όρο happening, η Καρολί Σνέμαν, η Σαρλότ Μούρμαν, η Γιόκο Όνο, η Γιαγιόι Κουσάμα, ο Βίτο Ακόντσι, ο Χέρμαν Νιτς και ο Γιόζεφ Μπόις, ο Βολφ Βόστελ και ο Ναμ Τζουν Πάικ. Οι δυτικοί θεωρητικοί του πολιτισμού συχνά εντοπίζουν τις δραστηριότητες της παραστατικής τέχνης στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι ντανταϊστές, για παράδειγμα, υπήρξαν σημαντικοί πρόδρομοι, με τις αντισυμβατικές παραστάσεις ποίησης, που συχνά γίνονταν στο Cabaret Voltaire της Ζυρίχης από τον Ρίχαρντ Χύλζενμπεκ, τον Τριστάν Τζαρά και άλλους. Ορισμένοι καλλιτέχνες της περφόρμανς αντλούν από άλλες παραδόσεις, από φυλετικές τελετουργίες και θρύλους (όπως το Binding to the Mountain της Μαρία Λάι) μέχρι αθλητικά γεγονότα. Η δραστηριότητα της παραστατικής τέχνης δεν περιορίζεται στην ευρωπαϊκή καλλιτεχνική παράδοση- πολλοί αξιόλογοι εκπρόσωποι βρίσκονται στην Ασία, τη Λατινική Αμερική και άλλα μέρη του κόσμου.
Είδη
Τα είδη ή ρεύματα της παραστατικής τέχνης περιλαμβάνουν: body art, fluxus, action poetry και intermedia. Ορισμένοι καλλιτέχνες προτιμούν να χρησιμοποιούν τον όρο ζωντανή τέχνη, τέχνη δράσης, παρέμβαση ή ελιγμός για να περιγράψουν τις δραστηριότητές τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το κοινό εμπλέκεται για να καταγγείλει, για παράδειγμα, μια κατάσταση υποβάθμισης, όπως στην περίπτωση του φωτογράφου και καλλιτέχνη Αουγκούστο ντε Λούκα, ο οποίος οργάνωσε ένα παιχνίδι γκολφ στις τρύπες των δρόμων της Νάπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Λικέρ
Το λικέρ (συνήθως αναφερόμενο και ως ηδύποτο) είναι τύπος οινοπνευματώδους ποτού, που φτιάχνεται από αλκοόλη γεωργικής προέλευσης (συχνότερα σταφυλιού) με την προσθήκη φυσικών αρωματικών υλών, όπως φρούτων, κρέμας, βοτάνων, αρωματικών καρυκευμάτων (π.χ. κανέλα, γαρίφαλο, δίκταμο), μελιού, ανθέων ή ξηρών καρπών και διατίθεται προς κατανάλωση έπειτα από την προσθήκη ζάχαρης ή άλλου γλυκαντικού (όπως σιρόπι καλαμποκιού με φρουκτόζη). Τα λικέρ είναι συνήθως πολύ γλυκά στη γεύση.
Η λέξη liqueur προέρχεται από το λατινικό απαρέμφατο liquifacere ("υγροποιώ"). Ο όρος ηδύποτο (εκ του αρχαιοελληνικού επιθέτου ἡδύς = γλυκός) δηλώνει το οινοπνευματώδες ποτό με γλυκιά γεύση.
Τα λικέρ παρασκευάζονται συνήθως είτε με απόσταξη, είτε με έγχυση, είτε με βρασμό, είτε με απλή προσθήκη των αρωματικών υλών σε μείγμα οινοπνεύματος - ζάχαρης - νερού. Τα λικέρ κατά την παρασκευή τους δεν υπόκεινται σε ζύμωση, μερικά όμως μετά την ανάμειξη των υλικών τους αφήνονται για κάποιο χρόνο, ώστε να δέσουν οι γεύσεις.
Συνήθως ο όρος ηδύποτο χρησιμοποιείται ως συνώνυμος του λικέρ, ωστόσο η κατηγορία περιλαμβάνει πέραν του λικέρ και άλλα οινοπνευματώδη ποτά, όπως π.χ. το βερμούτ, το ρακόμελο ή οινόμελο.
Σε ορισμένες περιοχές των ΗΠΑ τα λικέρ καλούνται και cordials ή schnapps,   ενώ σε πολλές χώρες που ανήκουν στην Κοινοπολιτεία των Εθνών, με τον όρο cordial εννοείται ένα μη αλοολούχο σιρόπι από φρούτα που διαλύεται σε γεύση και καταναλώνεται ως αναψυκτικό χωρίς ανθρακικό. Στη Γερμανία και τη Σκανδιναβία το schnapps είναι ένα είδος μπράντι ή άκουαβιτ.
Χαρακτηριστικά ελληνικά ηδύποτα αποτελούν η πατρινή τεντούρα, το κρητικό ρακόμελο, το κερκυραϊκό λικέρ κουμκουάτ κ.ά.
Ιστορία
Τα λικέρ προέρχονται ιστορικά από τα βότανα, που χρησιμοποιούνταν παλαιόθεν για ιατρικούς σκοπούς, συνήθως ως εκχυλίσματα για την παρασκευή ιαμάτων. Χρονολογούνται από το 13ο αιώνα και πρωτοεμφανίστηκαν κυρίως στην Ιταλία, ενώ συχνά παρασκευάζονταν από μοναχούς, όπως π.χ. το γαλλικό σαρτρέζ (Chartreuse).
Σήμερα λικέρ φτιάχνονται σε όλες τις χώρες του κόσμου και σερβίρονται με διάφορους τρόπους: μόνα τους, με πάγο, με καφέ, ανάμικτα με κρέμα ή άλλες μείξεις με σκοπό να γίνουν κοκτέιλ κλπ. Σερβίρονται με ή χωρίς επιδόρπιο. Το λικέρ χρησιμοποιείται επίσης στη μαγειρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκοολούχα ποτά
Ο Πόλεμος των Άστρων (ταινία)
Ο Πόλεμος των Άστρων (γνωστό και ως Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο IV - Μια Νέα Ελπίδα) (πρωτότυπος τίτλος: Star Wars, γνωστό και ως Star Wars Episode IV: A New Hope) είναι αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας, του 1977, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Τζορτζ Λούκας. Είναι η πρώτη ταινία της σειράς Ο Πόλεμος των Άστρων, ενώ χρονολογικά ως προς την υπόθεση, είναι η τέταρτη. Με την επαναστατική χρήση των ειδικών εφέ, της αντισυμβατικής επεξεργασίας και του συνδυασμού επιστημονικής φαντασίας και επικού σεναρίου, η πρώτη ταινία της σειράς Ο Πόλεμος των Άστρων είναι μια από τις πιο επιτυχημένες και σημαντικές ταινίες όλων των εποχών.
Τοποθετημένη "πριν από πολύ καιρό σ' ένα Γαλαξία πολύ, πολύ μακρινό", η ταινία ακολουθεί μια ομάδα μαχητών της ελευθερίας, γνωστών ως η Επαναστατική Συμμαχία, που έχει στόχο την καταστροφή του Άστρου του Θανάτου, ενός διαστημικού σταθμού που είναι ένα πανίσχυρο όπλο της σατανικής Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας. Αυτός ο πόλεμος διακόπτει την απομονωμένη ζωή του νεαρού αγρότη Λουκ Σκαϊγουώκερ, όταν κατά τύχη αγοράζει τα ρομπότ που έχουν τα κλεμμένα σχέδια του Άστρου του Θανάτου. Αφότου η Αυτοκρατορία αρχίζει μια αδίστακτη και καταστροφική έρευνα για τα ρομπότ, ο Σκαϊγουώκερ αποφασίζει να ακολουθήσει τον Δάσκαλο Τζεντάι Όμπι-Ουάν Κενόμπι σε μια παράτολμη αποστολή διάσωσης της ιδιοκτήτριας των ρομπότ, της επαναστάτριας Πριγκίπισσας Λέια και διάσωσης του ίδιου του Γαλαξία.
Η ταινία γυρίστηκε με τον εξωφρενικά μικρό προϋπολογισμό των $11 εκατομμυρίων και κυκλοφόρησε στις 25 Μαΐου 1977, έχοντας κέρδη $460 εκατομμύρια στις ΗΠΑ και $314 εκατομμύρια εκτός αυτής, ξεπερνώντας την ταινία Τα σαγόνια του καρχαρία ως η ταινία με τα υψηλότερα κέρδη όλων των εποχών, ώσπου την πέρασε το Ε.Τ. ο Εξωγήινος το 1982. Προσαρμοσμένη στον πληθωρισμό, είναι η δεύτερη πιο επικερδής ταινία όλων των εποχών σε ΗΠΑ και Καναδά και η τρίτη παγκοσμίως. Από τα πολλά βραβεία που απέσπασε η ταινία, έλαβε 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας έξι βραβεία. Οι υποψηφιότητες περιλάμβαναν το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Άλεκ Γκίνες και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο Πόλεμος των Άστρων συχνά κατατάσσεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Το 1989 η ταινία ήταν μια από τις πρώτες που προστέθηκαν στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως "πολιτικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική".
Ο Λούκας επανακυκλοφόρησε την ταινία πολλές φορές, κάποτε με σημαντικές αλλαγές. Οι πιο αξιοπρόσεκτες εκδοχές ήταν στην Ειδική Έκδοση του 1997, η κυκλοφορία του DVD το 2004 και η κυκλοφορία του Blu-ray το 2011, που έχουν τροποποιημένα εφέ μέσω υπολογιστή, αλλαγμένους διαλόγους και επιπρόσθετες σκηνές.
Πλοκή
"Πριν από πολύ καιρό, σ’ ένα Γαλαξία πολύ, πολύ μακρινό" κυβερνά το σιδηρόφρακτο και καταπιεστικό καθεστώς της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας. Μια Επανάσταση έχει ξεσπάσει εναντίον της στυγνής δικτατορίας, οργανωμένη από την Επαναστατική Συμμαχία. Οι Επαναστάτες υποκλέπτουν τα σχέδια του Άστρου του Θανάτου, του ισχυρότερου όπλου της Αυτοκρατορίας, που έχει τη δυνατότητα να καταστρέψει έναν ολόκληρο πλανήτη. Η Πριγκίπισσα Λέια που έχει τα σχέδια, αιχμαλωτίζεται από τον Νταρθ Βέιντερ αλλά τα αποθηκεύει μέσα στο ρομπότ R2-D2, το οποίο στέλνει με το ρομπότ C-3PO στον πλανήτη Τατουίν, για να βρουν τον Όμπι-Ουάν Κενόμπι, έναν από τους ελάχιστους Τζεντάι που έχουν επιζήσει.
Τα δύο ρομπότ σχεδόν αμέσως αιχμαλωτίζονται από εμπόρους Τζάβα, οι οποία τα πουλούν στους αγρότες υγρασίας Όουεν και Μπερού Λαρς, και τον ανιψιό τους Λουκ Σκαϊγουώκερ. Ενώ ο Λουκ καθαρίζει τον R2-D2, βρίσκει τυχαία ένα μέρος από το μήνυμα της Λέια, στο οποίο ζητά τη βοήθεια του Όμπι-Ουάν Κενόμπι. Ο μόνος Κενόμπι που ξέρει ο Λουκ είναι ένας γέρος ερημίτης με το όνομα Μπεν, που ζει στους κοντινούς λόφους. Το επόμενο πρωί ο R2-D2 ξεφεύγει για να βρει τον Όμπι-Ουάν και ο Λουκ αναζητώντας το ρομπότ, βρίσκει τον Μπεν Κενόμπι, που ομολογεί πως είναι ο Όμπι-Ουάν. Ο γηραιός ερημίτης διηγείται στον Λουκ τις μέρες του ως Τζεντάι και πώς τους εξολόθρευσε η Αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με τα λόγια του θείου του, ο Λουκ μαθαίνει πως ο πατέρας του, ο Άνακιν Σκαϊγουώκερ πολέμησε μαζί με τον Όμπι-Ουάν, πριν "να τον προδώσει και να τον σκοτώσει ο Βέιντερ", ο πρώην μαθητής του Όμπι-Ουάν που στράφηκε "στην σκοτεινή πλευρά της Δύναμης". Ο Λουκ που έχει κληρονομήσει τις μεγάλες δυνατότητες στη Δύναμη τις οποίες είχε ο πατέρας του, παίρνει από τον Όμπι-Ουάν και το φωτόσπαθο του Άνακιν.
Ο Όμπι-Ουάν βλέπει όλο το μήνυμα της Λέια, στο οποίο ικετεύει το γηραιό Τζεντάι να πάρει τα σχέδια του Άστρου του Θανάτου στην πατρίδα της, τον πλανήτη Άλντερααν, ώστε να τα δει και να τα αναλύσει ο πατέρας της. Ο Όμπι-Ουάν ζητά από τον Λουκ να τον συνοδεύσει και να μάθει τους τρόπους της Δύναμης. Ο Λουκ στην αρχή αρνείται, αλλά αλλάζει γνώμη όταν ανακαλύπτει πως οι στρατιώτες της Αυτοκρατορίας κατάστρεψαν το σπίτι του και σκότωσαν τους θείους του, ψάχνοντας τον C-3PO και τον R2-D2. Ο Όμπι-Ουάν και ο Λουκ προσλαμβάνουν το λαθρέμπορο Χαν Σόλο και τον Γούκι πιλότο του, Τσουμπάκα, για να τους μεταφέρουν με το σκάφος τους, το Μιλένιουμ Φάλκον.
Μόλις φτάνει το Φάλκον στον Άλντερααν, ανακαλύπτουν πως ο πλανήτης έχει καταστραφεί με διαταγή του κυβερνήτη του Άστρου του Θανάτου, του Μεγάλου Μοφφ Τάρκιν, με σκοπό να επιδείξει σ' όλο τον Γαλαξία τη δύναμη του σταθμού μάχης. Το Φάλκον πιάνεται στην ακτίνα έλξης του Άστρου του Θανάτου και μεταφέρεται στην αποβάθρα του. Ενώ ο Όμπι-Ουάν ξεκινά να αχρηστεύει την ακτίνα έλξης, ο R2-D2 ανακαλύπτει πού είναι φυλακισμένη η Λέια και ο Λουκ με τη βοήθεια του Χαν και του Τσουμπάκα τη σώζουν. Μετά από πολλές περιπέτειες, φτάνουν πίσω στο Φάλκον, αλλά ο Όμπι-Ούαν θυσιάζεται σε μια μονομαχία με τον Βέιντερ. Το Φάλκον ξεφεύγει από το Άστρο του Θανάτου, όμως η Αυτοκρατορία είχε προλάβει να βάλει πομπό στο διαστημόπλοιο για να βρει τη μυστική βάση των Επαναστατών στον πλανήτη Γιάβιν IV.
Οι επαναστάτες αναλύουν τα σχέδια του Άστρου του Θανάτου και αποκαλύπτουν μια τρωτή μπουκαπόρτα εξαερισμού που οδηγεί στον αντιδραστήρα του σταθμού. Ο Λουκ εντάσσεται στην ομάδα επίθεσης, αλλά ο Χαν παίρνει την αμοιβή του για τη διάσωση και τα σχέδια και φεύγει, παρά τις παρακλήσεις του Λουκ. Στη μάχη που ακολουθεί, οι επαναστάτες έχουν βαριές απώλειες μετά από πολλές αποτυχημένες επιθέσεις και ο Λουκ έχει μείνει μαζί μ' ελάχιστους πιλότους για μια τελευταία προσπάθεια. Ο Βέιντερ και μια ομάδα μαχητικών είναι έτοιμη να καταρρίψουν το σκάφος του Λουκ, όμως ο Χαν Σόλο γυρίζει την τελευταία στιγμή και καταστρέφει τα μαχητικά της Αυτοκρατορίας, στέλνοντας τον Βέιντερ να αιωρείται μακριά από τη μάχη. Με την βοήθεια του φαντάσματος του Όμπι-Ουάν, ο Λουκ χρησιμοποιεί τη Δύναμη και ευστοχεί στη βολή του, καταστρέφοντας το Άστρο του Θανάτου, δευτερόλεπτα πριν ο σταθμός μάχης χτυπήσει τη βάση των επαναστατών. Ο Λουκ και ο Χαν παρασημοφορούνται από την Λέια για τον ηρωισμό τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Επικές ταινίες Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες διαστημικής όπερας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lucasfilm Κατηγορία:Ταινίες Star Wars Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τυνησία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Κανάλι του Κιέλου
thumb|350x350px|Η πορεία του καναλιού Το Κανάλι του Κιέλου (αγγλικά και διεθνώς: Kiel Canal, γερμανικά: Nord-Ostsee-Kanal), γνωστό μέχρι το 1945 ως Κανάλι του Κάιζερ Γουλιέλμου είναι μία διώρυγα που συνδέει τη Βόρεια Θάλασσα με την Βαλτική, παρακάμπτοντας μέσω του γερμανικού κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν τη χερσόνησο της Γιουτλάνδης. Έχει συνολικό μήκος 53 ναυτικά μίλια.
Μέσω του σύντομου καναλιού Γκίζελαου συνδέεται και με τον ποταμό Άιντερ (Eider), τον μεγαλύτερο ποταμό του κρατιδίου.
Ιστορία
Η πρώτη σύνδεση μεταξύ της Βόρειας και της Βαλτικής Θάλασσας κατασκευάστηκε όταν ακόμη η περιοχή ανήκε στη Δανία-Νορβηγία. Το Κανάλι του Άιντερ (όπως ονομάστηκε) ολοκληρώθηκε επί βασιλείας του Χριστιανού Ζ΄ της Δανίας το 1784. thumb|450x450px|Χάρτης του σημερινού Καναλιού του Κιέλου Μετά τον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ το 1864, που απέδωσε την περιοχή στην Πρωσία (μετέπειτα Γερμανική Αυτοκρατορία), ο συνδυασμός των ναυτικών συμφερόντων του γερμανικού πολεμικού ναυτικού και της ανάγκης παράκαμψης της Δανίας για τα εμπορικά πλοία, προώθησε την κατασκευή ενός νέου καναλιού.
Τον Ιούνιο του 1887 η διάνοιξη ξεκίνησε στο Χόλτεναου κοντά στο Κίελο. Μετά από οκτώ χρόνια και την εργασία εννιά χιλιάδων εργατών, στις 20 Ιουνίου 1895 ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ το εγκαινίασε, διαπλέοντάς το. Την επόμενη μέρα ο Γουλιέλμος το ονόμασε Κανάλι Κάιζερ Γουλιέλμου, προς τιμήν του παππού του, Γουλιέλμου Α΄. Τα εγκαίνια του καναλιού κινηματογραφήθηκαν από τον βρετανό σκηνοθέτη Μπερτ Άκρες· η ταινία σώζεται στο Μουσείο Επιστήμης του Λονδίνου.
Διαπλάτυνση
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο η συνθήκη των Βερσαλλιών απαίτησε να είναι το κανάλι ανοικτό σε οποιοδήποτε κράτος δεν ήταν σε πόλεμο με τη Γερμανία, η οποία θα διατηρούσε τη διαχείρισή του. Ο Αδόλφος Χίτλερ το 1936 απαγόρευσε τη διέλευση ξένων πλοίων, απαγόρευση που ήρθη με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διώρυγες της Γερμανίας
Απριλιανά του 1903
Με την ονομασία Απριλιανά του 1903 χαρακτηρίζονται τα γεγονότα μιας σειράς βομβιστικών επιθέσεων οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τους «Γκεμιτζήδες» μια αναρχική επαναστατική ομάδα, υπό την αρχηγία του καθηγητή του Βουλγαρικού Γυμνασίου Αρρένων Ντάμιεν Γκρούεφ, οι οποίες συγκλόνισαν την τουρκοκρατούμενη τότε  Θεσσαλονίκη. Οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 28 Απρίλη και 1 Μάη του 1903. Από τις βομβιστικές εκείνες επιθέσεις υπήρξαν πολλά θύματα και καταστροφές.
Γενικά
Οι αποκαλούμενοι ως Γκεμιτζήδες (βαρκάρηδες ή σε πιο ελεύθερη μετάφραση «μπουρλοτιέρηδες») ήταν ομάδα νέων με αναρχικές ιδεολογικές καταβολές που έδρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα μέλη της, όλα απόφοιτοι του Εξαρχικού (Βουλγαρικού) Γυμνασίου Αρρένων της Θεσσαλονίκης, εξαπέλυσαν μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων ώστε να αποσπάσουν την προσοχή των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής στο πρόβλημα της οθωμανικής καταπίεσης στη Μακεδονία και στη Νότια Θράκη ως προπομπός μέσα στα πλαίσια της προετοιμασίας για την εξέγερση του Ίλιντεν.
Προετοιμασία της επίθεσης
Αρχικός σκοπός της ομάδας ήταν η δολοφονία του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Για την προετοιμασία αυτού του χτυπήματος, μέλος της ομάδας πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, με τη μεσολάβηση του γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Dimitar Lyapov, ήρθε σε επαφή με Αρμένιους επαναστάτες. Σε αυτές τις επαφές έγινε φανερό πως ήταν αδύνατη η υλοποίηση του φιλόδοξου σχεδίου. Έτσι, αποφάσισαν την από κοινού ανατίναξη των κτιρίων της Οθωμανικής Τράπεζας στην Πόλη και τη Θεσσαλονίκη. Όμως το Σεπτέμβριο του 1900, η οθωμανική αστυνομία συνέλαβε αρκετά μέλη της ομάδας, τα οποία φυλακίστηκαν. Το 1901, απελάθηκαν στη Βουλγαρία, κατόπιν πιέσεων της βουλγαρικής κυβέρνησης. Την ίδια χρονιά, μέλος των Γεμιτζήδων, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη βουλγαροαρμενικής ομάδας, σκοτώθηκε σε αψιμαχία με Τούρκους, κοντά στην Αδριανούπολη. Το 1902, οι Γεμιτζήδες ήταν έτοιμοι και πάλι για δράση, αυτή τη φορά με σχέδιο βομβιστικών επιθέσεων στην Αδριανούπολη, Βελεσά (Βέλες) και άλλες πόλεις. Και αυτή τη φορά, όμως τα σχέδιά τους ματαιώθηκαν, όταν οι Οθωμανοί κατέσχεσαν το δυναμίτη που προοριζόταν για την επιχείρηση, στο Δεδέ Αγάτς (σημ. Αλεξανδρούπολη). Η οθωμανική επιχείρηση είχε υλοποιηθεί σε συνεργασία με τον αρχηγό της βουλγαρικής Ανώτατης Μακεδονικής Αδριανουπολίτικης Επιτροπής (ΒΜΑRC -Bulgarian Macedonian-Adrianople Revolutionary Committees), Μπόρις Σαράφωφ. Έτσι οι Γεμιτζήδες περιόρισαν τους στόχους τους στη Θεσσαλονίκη, όπου και μετέβησαν αργότερα συνεχίζοντας τον σχεδιασμό των επιθέσεων.
Τρομοκρατικά κτυπήματα
Έτσι στις 17 Απριλίου του 1903 (π. ημερ.) στη Θεσσαλονίκη ξέσπασαν ταραχές με μία σειρά βομβιστικών επιθέσεων κατά τουρκικών και όχι μόνο στόχων με δεκάδες νεκρούς. Συγκεκριμένα στον λιμένα της Θεσσαλονίκης ανατινάζεται το γαλλικό επιβατηγό πλοίο «Γουανταλκιβίρ», λίγο πριν τον απόπλου του για Κωνσταντινούπολη, όπου εκτελούσε τη συγκοινωνιακή αυτή γραμμή. Ακολούθησε βομβιστική επίθεση τρένου που μετέφερε 300 επιβάτες από Αδριανούπολη. Την επόμενη ημέρα βομβιστική επίθεση δέχθηκε το εργοστάσιο φωταερίου της Θεσσαλονίκης με συνέπεια να βυθιστεί η πόλη στο σκοτάδι, ενώ παράλληλα ακολούθησαν εκρήξεις βομβών σε διάφορα μέρη της πόλης, δρόμους, πλατείες και καταστήματα, μεταξύ των οποίων στο ελληνικό καφενείο Αλάμπρα, σ' ένα επίσης ελληνικό ζυθοποιείο και διάφορα άλλα σημεία. Από τα σοβαρότερα κτυπήματα της εξτρεμιστικής εκείνης δράσης ήταν η ανατίναξη της οθωμανικής τράπεζας και της παραπλήσιας γερμανικής λέσχης που υπέστησαν ολοκληρωτική καταστροφή από δυναμίτες που είχαν τοποθετηθεί σε υπόγεια σήραγγα που από μακρού ετοιμάζονταν για το σκοπό αυτό. Η ανατίναξη του μεγάρου της Οθωμανικής Τράπεζας επετεύχθηκε με την κατασκευή υπόνομου που άρχιζε από ένα μπακάλικο ενοικιασμένο από βούλγαρο και έφθανε κάτω από από το μέγαρο, τα δε χώματα αποσύρονταν από μυημένους πελάτες βούλγαρους ως ψώνια μέσα σε χαρτοσακούλες. Αμέσως μετά την δεύτερη ημέρα των επεισοδίων κηρύχθηκε στη πόλη της Θεσσαλονίκης και στην ευρύτερη περιοχή στρατιωτικός νόμος.
Αναρχική ομάδα
Την δεκαμελή ομάδα των «γεμιτζήδων» αποτελούσαν οι:
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μακεδονικός Αγώνας Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Καταστροφές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις στην Ευρώπη Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση
Μελχίτες
Ο όρος Μελκίτες ή Μελχίτες αναφέρεται σε διάφορες Χριστιανικές εκκλησίες με Βυζαντινό τυπικό στη λατρεία, που τα μέλη τους προέρχονται από τη Μέση Ανατολή. Ο όρος προέρχεται από την κοινή Σημητική ρίζα Μ-Λ-Κ που σημαίνει "βασιλικός" και κατ' επέκταση "Αυτοκρατορικός", δηλ. πιστός στον Αυτοκράτορα της Ρωμανίας. Οι Μελκίτες αποδέχονται την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στη Χαλκηδόνα. Κυρίως χρησιμοποιούν τα Ελληνικά και σε λιγότερη έκταση τα Αραμαϊκά στη λατρεία, αλλά αργότερα ενσωμάτωσαν τα Αραβικά σε μέρη της λειτουργίας.
Εκτός από την Ελληνο-Ορθόδοξη Εκκλησία τους, σήμερα ο όρος χρησιμοποιείται και για την Μελχιτική Ελληνική Καθολική Εκκλησία. Επίσης μπορεί να αναφέρεται στην εθνο-θρησκευτική ομάδα.
Γενική θεώρηση
Οι Μελκίτες θεωρούν τους εαυτούς τους ως την πρώτη χριστιανική κοινότητα και την ανάγουν στην εποχή των Αποστόλων. Αυτή η πρώτη κοινότητα λέγεται ότι ήταν ένα μείγμα από άτομα που ήταν Έλληνες, Ρωμαίοι, Σύριοι και Ιουδαίοι.
Ο Ελληνιστικός Ιουδαϊσμός και η Ιουδαιο-Ελληνική γραμματεία της "σοφίας", διαδεδομένη στα τέλη της εποχής του Δεύτερου Ναού μεταξύ των Εξελληνισμένων Ιουδαίων (γνωστών ως Μιτυαβνίμ) και των εθνικών Ελλήνων προσήλυτων που ασπάστηκαν τον Ιουδαϊσμό, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της παράδοσης των Μελκιτών.
Έπειτα από τις ισλαμικές κατακτήσεις στην Ανατολή τον 7ο αι., η κοινότητα των Μελκιτών άρχισε να ενσωματώνει την αραβική γλώσσα στις λειτουργικές παραδόσεις της, καθώς η Μέση Ανατολή γινόταν σταδιακά Αραβική.
Ο όρος Μελκίτες αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως υποτιμητικός όρος, έπειτα από την πικρή διαίρεση του Χριστιανισμού της Ανατολής που έγινε μετά τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 451 στη Χαλκηδόνα. Χρησιμοποιήθηκε από όσους δεν αποδέχθηκαν τη Σύνοδο για να αναφερθούν σε αυτούς που υποστήριζαν τη Σύνοδο και τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα (μάλκο και οι συγγενείς με αυτό λέξεις είναι σημιτικές λέξεις για τον βασιλιά). Οι Μελκίτες γενικά είναι Ελληνόφωνοι αστοί, που ζουν στα δυτικά της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου, σε αντίθεση με αυτούς που μιλούν Συριακά ή Κοπτικά και ζουν στην επαρχία και δεν αποδέχθηκαν τη Σύνοδο (προ-Χαλκηδόνιοι). Η Μελκιτική Εκκλησία έχει οργανωθεί σε τρία ιστορικά Πατριαρχεία, της Αλεξανδρείας, της Αντιοχείας και της Ιερουσαλήμ, σε ένωση με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Έπειτα από τη Σύνοδο στη Χαλκηδόνας όμως, για τους επόμενους αιώνες, εκείνες οι Εκκλησίες που απέρριψαν τη Δ΄ Σύνοδο αναγνώρισαν διαφορετικούς Πατριάρχες στην Αλεξάνδρεια (Κοπτική Ελληνική Εκκλησία) και την Αντιόχεια (Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία). Το Νουβιακό βασίλειο της Μακουρία (στο σύγχρονο Σουδάν) σε αντίθεση με τους προ-Χαλκηδόνιους Ορθοδόξους της Αιθιοπίας γείτονές του, από το π. 575 ως το π. 710 και ακόμη έχει μία μεγάλη μειοψηφία Μελκιτών ως τον 15ο αι.
Από το 1342 ο Ρωμαιο-Καθολικός κλήρος είχε βάση τη Δαμασκό και άλλες περιοχές. Εκείνη την εποχή η φύση του Σχίσματος Ανατολής-Δύσης του 1054 ήταν απροσδιόριστη και μερικοί από τους Μελχίτες έγιναν φιλο-Δυτικοί. Το 1724 κάποιος Σεραφείμ Τάνας από τη Δαμασκό, που είχε σπουδάσει στη Ρώμη στο Κολέγιο Προπαγάνδας, έγινε στη Δαμασκό "Πατριάρχης Αντιόχειας" ως Κύριλλος ΣΤ΄. Στην απόπειρα αυτή των Καθολικών, ο Πατριάρχης Ιερεμίας Γ΄ της Κωνσταντινούπολης, χειροτόνησε τον ιερέα Σύλβεστρο ως Πατριάρχη Αντιόχειας, που με την τουρκική προστασία εκτόπισε τον Κύριλλο. Ο Σύλβεστρος ενθάρρυνε πολλούς να επανεξετάσουν το πόσο έγκυρη ήταν η εκλογή του Κυρίλλου ΣΤ΄. Ο πάπας Βενέδικτος ΙΓ΄ (1724-30) αναγνώρισε τον τελευταίο ως νόμιμο, έτσι η Μελχιτική Εκκλησία από τότε διαιρέθηκε στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αντιόχειας, που αναγνώριζε τον Οικουμενικό Πατριάρχη και στη Μελχιτική Ελληνική Καθολική Εκκλησία, που αναγνώριζε τον πάπα.
Μερικές τυπικές Ελληνικές ¨Αρχαίων Συναγωγών" ιερατικές ακολουθίες και ύμνοι έχουν επιζήσει εν μέρει ως την εποχή μας, κυρίως στις εκκλησιαστικές λειτουργίες των Καθολικών Μελχιτών και των Ελλήνων Ορθοδόξων κοινοτήτων στην επαρχία Χατάι της Νότιας Τουρκίας, στη Συρία και τον Λίβανο. Τα μέλη αυτών των κοινοτήτων καλούν ακόμη τους εαυτούς τους Rûm, Ρωμαίους, που στα Αραβικά σημαίνει τους Χριστιανούς Έλληνες, αυτό που οι Δυτικοί αποκαλούν "Βυζαντινούς". Ο όρος χρησιμοποιείται για να διαφοροποιήσει αυτούς από τους Ιονάνι, Γιαβάνι, που σημαίνει Ίωνες, Έλληνες Εθνικούς στα κλασικά Αραβικά και στα Εβραϊκά της Βίβλου.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικές ομάδες στη Μέση Ανατολή
Σέμιον Μογκίλεβιτς
Ο Σέμιον Γιάντκοβιτς Μογκίλεβιτς (ουκρανικά: Семе́н Ю́дкович Могиле́вич) (30 Ιουνίου 1946) είναι Ρώσος γκάνγκστερ, ο οποίος περιγράφεται από πρακτορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών ως «αφεντικό των αφεντικών» («Capo di tutti») των περισσότερων συνδικάτων Ρωσικής μαφίας στον κόσμο. Ο Μογκίλεβιτς πιστεύεται πως διευθύνει μία τεράστια εγκληματική αυτοκρατορία και περιγράφεται από το FBI ως «ο πιο επικίνδυνος μαφιόζος στον κόσμο». Έχει κατηγορηθεί από το FBI για «διακίνηση όπλων, συμβόλαια θανάτου, εκβιασμό, διακίνηση ναρκωτικών και πορνεία σε διεθνή κλίμακα».
Ανάμεσα στα παρατσούκλια του Μογκίλεβιτς συμπεριλαμβάνονται τα «Ντον Σέμιον» και «The Brainy Don» (ελεύθερη μετάφραση: Ο Κύριος Εγκέφαλος, λόγω του επιχειρηματικού του δαιμονίου). Σύμφωνα με διπλωματικά τηλεγραφήματα των ΗΠΑ, λέγεται πως ο Μογκίλεβιτς ελέγχει την RosUkrEnergo, μία εταιρία που εμπλέκεται ενεργά στις διενέξεις Ρωσίας-Ουκρανίας για το αέριο, και είναι συνέταιρος στην Τράπεζα Raiffeisen.
Σήμερα ζει ελεύθερα στη Μόσχα κι έχει τρία παιδιά. Είναι πιο στενά συνδεδεμένος με την εγκληματική ομάδα Σόλντσεβσκαγια Μπράτβα. Ο Μογκίλεβιτς έχει στενές συμμαχίες με πολιτικά πρόσωπα συμπεριλαμβανομένων των Γιούρι Λουζκόφ, πρώην Δημάρχου της Μόσχας, Ντμίτρο Φιρτάς και Λεόνιντ Ντίρκατς, πρώην επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφάλειας της Ουκρανίας. Ο Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ, ο οποίος διορίστηκε ως προεδρεύων της Ουκρανίας τον Φεβρουάριο του 2014, εμφανίστηκε στο δικαστήριο το 2010 για φερόμενη καταστροφή αρχείων που σχετίζονταν με τον Μογκίλεβιτς. Ο Ρώσος λιποτάκτης, πρώην πράκτορας του FSB, Αλεξάντερ Λιτβινένκο, λίγο πριν τη δολοφονία του ισχυρίστηκε πως, από τη δεκαετία του 1990, ο Μογκίλεβιτς είχε μία «καλή σχέση» με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Πρώτα χρόνια
Ο Μογκίλεβιτς γεννήθηκε το 1946 από οικογένεια με Εβραϊκή καταγωγή, στη γειτονιά Πόντιλ του Κιέβου.
Η πρώτη σημαντική του περιουσία προήλθε από εξαπάτηση συντρόφων Ρώσων Εβραίων που αδημονούσαν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Ο Μογκίλεβιτς έκανε συμφωνία μαζί τους να αγοράσει τα υπάρχοντά τους, στη συνέχεια να τα πωλήσει σε μια εύλογη αξία αγοράς και να τους προωθήσει τα κέρδη. Αντί αυτού, πώλησε τα υπάρχοντα και έβαλε στη τσέπη τα κέρδη. Εκτίησε δύο ποινές φυλάκισης, τριών και τεσσάρων χρόνων, για αδικήματα συναλλάγματος.
Ξεκινώντας στις αρχές της δεκαετίας του 1980, σύμφωνα με το FBI, ο Μογκίλεβιτς ήταν ο σύνδεσμος κλειδί στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος για τη Σόλντσεβσκαγια Μπράτβα.
Ουγγαρία
Στις αρχές του 1991, ο Μογκίλεβιτς μετακόμισε στην Ουγγαρία και παντρεύτηκε την Ουγγαρέζα σύντροφό του, Καταλίν Παπ, αποκτώντας Ουγγρικό διαβατήριο. Με τη σύζυγό του απέκτησε τρία παιδιά. Διαμένοντας σε μία οχυρωμένη βίλα έξω από τη Βουδαπέστη, συνέχισε να επενδύει σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένης της αγοράς του τοπικού εργοστάσιου εξοπλισμού, «Army Co-Op», το οποίο παρήγαγε αντιαεροπορικά όπλα.
Το 1994, η ομάδα του Μογκίλεβιτς απέκτησε τον έλεγχο της Inkombank, μίας από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες στη Ρωσία, σε μία μυστική συμφωνία με τον Πρόεδρο της τράπεζας, Βλαντιμίρ Βινογκράντοφ, αποκτώντας απευθείας πρόσβαση στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Η τράπεζα κατέρρευσε το 1998 υπό τις υποψίες για ξέπλυμα μαύρου χρήματος.
Τσεχική επιδρομή
Τον Μάιο του 1995, έγινε επιδρομή από την Αστυνομία της Τσεχίας σε μία συνάντηση στην Πράγα μεταξύ του Μογκίλεβιτς και του Σεργκέι Μιχαΐλοφ, του επικεφαλής της Σόλντσεβσκαγια Μπράτβα. Η περίσταση της συνάντησης ήταν το πάρτι γενεθλίων ενός από τους αναπληρωτές μαφιόζους της ομάδας. Κατά την επιδρομή στο εστιατόριο «U Holubů», του οποίου ιδιοκτήτης ήταν ο Μογκίλεβιτς, τέθηκαν υπό κράτηση 200 παρευρισκόμενοι (συμπεριλαμβανομένων αρκετών ιερόδουλων) και 30 από αυτούς απελάθηκαν από τη χώρα. Η Αστυνομία είχε πληροφορία πως η ομάδα Σόλντσεβο σχεδίαζε να εκτελέσει τον Μογκίλεβιτς κατά τη διάρκεια του πάρτι εξαιτίας μίας αμφισβητούμενης πληρωμής $5 εκατομμυρίων. Ο Μογκίλεβιτς όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ στο πάρτι και πιστεύεται πως ένα ανώτερο στέλεχος της Τσεχικής Αστυνομίας, το οποίο συνεργαζόταν με τη Ρωσική μαφία, τον προειδοποίησε. Σύντομα, ωστόσο, το Τσεχικό Υπουργείο Εσωτερικών επέβαλε στον Μογκίλεβιτς απαγόρευση εισόδου στη χώρα για δέκα χρόνια, ενώ η Ουγγαρική κυβέρνηση τον ανακήρυξε persona non grata και η Βρετανική του απαγόρευσε την είσοδο στο Ηνωμένο Βασίλειο, ανακηρύσσοντάς τον ως «έναν από τους πιο επικίνδυνους άντρες στον κόσμο».
Χρηματιστήριο του Τορόντο
Το 1997 και 1998, η παρουσία του Μογκίλεβις, του Μιχαΐλοφ και άλλων που σχετίζονταν με τη Ρωσική μαφία πίσω από μία δημόσια εμπορική εταιρία στο Χρηματιστήριο του Τορόντο (TSX), την YBM Magnex International Inc., εκτέθηκε από Καναδούς δημοσιογράφους. Στις 13 Μαΐου 1998, δεκάδες πράκτορες του FBI και αρκετών άλλων κυβερνητικών υπηρεσίων των ΗΠΑ έκαναν επιδρομή στα κεντρικά γραφίεα της YBM στο Νιούτον, Πενσυλβάνια. Οι μετοχές της εταιρίας, οι οποίες κοστολογούνταν $1 δισεκατομμύριο στο TSX, έμειναν χωρίς αξία μέσα σε μία νύχτα.
Ξέπλυμα μαύρου χρήματος και φοροδιαφυγή
Μέχρι το 1998, οι τράπεζες Inkombank και Menatep συμμετείχαν μέσω της τράπεζας της Νέας Υόρκης (BNY Mellon) σε μία σκευωρία για ξέπλυμα μαύρου χρήματος ύψους $10 δισεκατομμυρίων. Ο Μογκίλεβιτς ήταν επίσης ύποπτος για συμμετοχή σε μεγάλης κλίμακας φοροδιαφυγή, όπου αφορολόγητο πετρέλαιο θέρμανσης πωλήθηκε ως υψηλής φορολογίας καύσιμο αυτοκινήτων – ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που ξέσπασαν γύρω στο 1990-1991. Υπολογίζεται πως μέχρι το ένα τρίτο των καυσίμων που πωλήθηκαν πέρασαν μέσω αυτής της σκευωρίας, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τεράστιες φορολογικές απώλειες για διάφορες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης (Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία). Στη Τσεχία υπολογίζεται πως το σκάνδαλο κόστισε στους φορολογούμενους περίπου 100 δισεκατομμύρια CZK (περίπου $5 δισεκατομμύρια) και συμπεριλάμβανε, μεταξύ άλλων, δολοφονίες και την απόπειρα δολοφονίας ενός δημοσιογράφου που έγραφε για το πρόβλημα.
Το 2003, το FBI πρόσθεσε τον Μογκίλεβιτς στη «Λίστα των Καταζητούμενων» για συμμετοχή στη σκευωρία εξαπάτησης επενδυτών στην καναδική εταιρία YBM Magnex International Inc. Απογοητευμένοι από τις προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειές τους να του προσάψουν κατηγορίες για διακίνηση όπλων και πορνεία, στηρίζονταν τώρα στις κατηγορίες μεγάλης κλίμακας απάτης ως την καλύτερή τους ελπίδα για να τον συλλάβουν. Θεωρείτο ωστόσο να είναι ο πιο ισχυρός Ρώσος μαφιόζος εν ζωή. Σε μία συνέντευξη το 2006, ο πρώην τσάρος της διοίκησης κατά του οργανωμένου εγκλήματος της κυβέρνησης Κλίντον, Τζον Γουίνερ, είπε: «Μπορώ να σας πω πως ο Σέμιον Μογκίλεβιτς είναι τόσο σοβαρός στο οργανωμένο έγκλημα όσο έχω συναντήσει ποτέ και είμαι πεπεισμένος πως είναι υπεύθυνος για συμβόλαια θανάτου».
Λίστα του FBI με Δέκα πιο Καταζητούμενους
Στις 22 Οκτωβρίου 2009, το FBI τον ονόμασε ως τον 494ο φυγά που προστέθηκε στη λίστα με τους «Δέκα πιο Καταζητούμενους». Αφαιρέθηκε από τη λίστα τον Δεκέμβριο του 2015 με το FBI να σημειώνει πως δεν πληρούσε πλέον τα κριτήρια για να παραμείνει στη λίστα, για λόγους που σχετίζονταν με τη διαμονή του σε μία χώρα με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διατηρούν συμφωνία συνθήκης έκδοσης.
James Gang
Οι James Gang ήταν αμερικάνικο συγκρότημα της ροκ μουσικής, το οποίο σχηματίστηκε το 1966 στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Γνώρισαν επιτυχία με τα σινγκλ "Funk # 49", "Walk Away" και "Must Be Love", ενώ πέρασαν από την σύνθεση τους οι κιθαρίστες Τζο Γουόλς και Τόμι Μπόλιν πριν ενταχθούν στους Eagles και τους Deep Purple, αντίστοιχα.
Σέμιον Μογκίλεβιτς
Λίστα του FBI με Δέκα πιο Καταζητούμενους
Παρά τα εντάλματα σύλληψης που έχουν εκδοθεί εναντίον του, σύμφωνα με το FBI ο Μογκίλεβιτς ζει ελεύθερα στη Μόσχα. Όσο για τον ίδιο τον Μογκίλεβιτς, κυβερνητικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου σε όλο τον κόσμο είχαν από τότε προσπαθήσει να τον διώξουν για πάνω από δέκα χρόνια. Αλλά εκείνος, σύμφωνα με τα λόγια ενός δημοσιογράφου, «έχει την ικανότητα να μην βρίσκεται ποτέ στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή».
James Gang
Βιογραφία
Οι James Gang σχηματίστηκαν το 1966 από το ντράμερ και τραγουδιστή Τζιμ Φοξ, τους κιθαρίστες Γκρεγκ Γκραντίλο και Ρόνι Σίλβερμαν, τον μπασίστα και τραγουδιστή Τομ Κρις και τον κιμπορντίστα και τραγουδιστή Φιλ Τζιαλομπάρντο. Ο Γκραντίλο αντικαταστάθηκε από τον Ντένις Τσάντλερ και στην συνέχεια από τον Γκλεν Σουόρτζ, ενώ την δεύτερη κιθάρα ανέλαβε ο Μπιλ Γιέριτς. Τελικά, το 1968 ο Τζο Γουόλς πήρε την θέση του Σουόρτζ και ο Σίλβερμαν επέστρεψε, μέχρι το τέλος της χρονιάς, όταν και οι James Gang συνέχισαν ως τρίο με τους Γουόλς, Κρις και Φοξ να αποτελούν την σύνθεση τους.
Σέμιον Μογκίλεβιτς
Λίστα του FBI με Δέκα πιο Καταζητούμενους
Τόσο ο Μογκίλεβιτς όσο και ο συνεργός του Μιχαΐλοφ, έπαψαν να ταξιδεύουν στη Δύση από τα τέλη του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
James Gang
Βιογραφία
Στις 29 Μαρτίου 1969, κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο "Yer' Album" σε παραγωγή του Μπιλ Ζίμτσικ, ανεβαίνοντας στο Top-100 του Billboard. Το άλμπουμ περιείχε διασκευές στο "Lost Woman" των Yardbirds και το "Bluebird" του Στίβεν Στιλς και για την προώθηση του, το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη ανοίγοντας τις εμφανίσεις των The Who.
Ο μπασίστας Ντέιλ Πίτερς αντικατέστησε τον Τομ Κρις για τον δεύτερο τους δίσκο, "James Gang Rides Again", ο οποίος ανέβηκε στο αμερικάνικο Top-20. Επίσης, περιείχε την μεγάλη επιτυχία "Funk #49", η οποία ανέβασε κατακόρυφα την δημοτικότητα τους.
Τον Αύγουστο του 1971, κυκλοφόρησαν το "Thirds", φθάνοντας στο # 27 των τσαρτ της πατρίδας τους. Ο Γουόλς αποχώρησε μετά τις ηχογραφήσεις του δίσκου "James Gang Live in Concert" στο "Carnegie Hall" της Νέας Υόρκης, άλμπουμ που περιείχε την διασκευή τους στο "You're Gonna Need Me" του Άλμπερτ Κινγκ.
Στο συγκρότημα εντάχθηκε ο τραγουδιστής Ρόι Κένερ και ο Καναδός κιθαρίστας Ντόμινικ Τροϊάνο, κυκλοφορώντας το "Straight Shooter" τον Ιούλιο και το "Passin' Thru" τον Οκτώβριο του 1972. Τα συγκεκριμένα άλμπουμ γνώρισαν μικρότερη επιτυχία σε σχέση με τους προκατόχους τους, φθάνοντας στο # 58 και το # 72, αντίστοιχα.
Το 1973, την σύνθεση των Κένερ, Πίτερς και Φοξ συμπλήρωσε ο πρώην κιθαρίστας των Zephyr, Τόμι Μπόλιν, ηχογραφώντας μαζί τους το "Bang", χωρίς να καταφέρουν για πρώτη φορά στην μέχρι τότε καριέρα τους να μπουν στο Top-100 του Billboard. Ακολούθησε το "Miami" τον Ιούλιο του 1974, πριν ο Μπόλιν αποχωρήσει για να πάρει την θέση του Ρίτσι Μπλάκμορ στους Deep Purple.
Μαζί με τον Μπόλιν αποχώρησε και ο Ρόι Κένερ, με τους κιθαρίστες Ρίτσαρντ Σακ και Μπάμπα Κιθ να παίρνουν την θέση τους για το άλμπουμ "Newborn", το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Μαΐου 1975. Στην συνέχεια, ο κιθαρίστας Μπομπ Γουέμπ και ο κιμπορντίστας Φιλ Τζιαλομπάρντο πλαισίωσαν τους Πίτερς και Φοξ, ηχογραφώντας τον δίσκο "Jesse Come Home", χωρίς να πλησιάσουν την επιτυχία των αρχών της δεκαετίας του '70, με αποτέλεσμα να διαλυθούν το 1977.
Η κλασική σύνθεση του συγκροτήματος, αποτελούμενη από τους Γουόλς, Πίτερς και Φοξ, επανενώθηκε για μία εμφάνιση κατά την προεκλογική ομιλία του Μπιλ Κλίντον στο Κλίβελαντ, στις 4 Νοεμβρίου 1996. Επίσης, έδωσαν ακόμη μία συναυλία το 1998 στο "The Drew Carey Show" και τρεις συναυλίες τον Φεβρουάριο του 2001. Επίσης, το 2005 επανενώθηκαν για μία σειρά συναυλιών στην περιοχή του Κλίβελαντ και την επόμενη χρονιά περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τις τραγουδίστριες Τζία Τζιαμπέτι, Ρόμπιν Κίρμσε και Στέισι Μίτσελ, όπως και τον κιμπορντίστα Μπιλ Απλμπέρι να τους συνοδεύουν.
Τον Μάρτιο του 2012, έγινε γνωστό ότι οι Γουόλς, Φοξ και Πίτερς δούλευαν πάνω σε επανεκτελέσεις των κλασικών κομματιών των James Gang με την βοήθεια του κιμπορντίστα Τζο Βιτάλ και του κιθαρίστα Μάικλ Στάνλεϊ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Κλίβελαντ
Ιστορία της Φθιώτιδας
επιμέλεια-συγγραφή Χρόνης Βάρσος (φιλόλογος-ιστορικός ερευνητής)
Η ιστορική αναφορά για τη Φθιώτιδα χάνεται στα βάθη των μύθων του πρώτου κατακλυσμού, του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, μυθικών γεναρχών του ελληνικού έθνους, των παιδιών τους, Έλληνα και Αμφικτύονα, του ημίθεου Ηρακλή που πέθανε στην κορυφή της Οίτης, του θεϊκού Σπερχειού, και των ηρώων της Αργοναυτικής και Τρωικής εκστρατείας.
H κοιλάδα του Σπερχειού ποταμού, σύμφωνα με την άποψη των γεωλόγων, κατοικήθηκε από μακρινές και πανάρχαιες εποχές. Σ΄αυτό συνέβαλαν οι άριστες κλιματολογικές συνθήκες και το εύφορο και πρόσφορο έδαφός της. Τόσο πλούσια ήταν αυτή η περιοχή, που ο μεν Όμηρος αποκαλεί τη Φθία "ερίβωλον" και "εριβώλακα", ενώ ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς τη θεωρεί σαν το πιο γόνιμο και παραγωγικό μέρος της Ελλάδας. Αρχαιολογικές έρευνες, που έγιναν σε γειτονικές θέσεις της Λαμίας (Λιανοκλάδι, Φουρνοσπηλιά Οίτης, Μηλοράχη Φτέρης, Αμούρι, Σταυρός, Πλατάνια), έφεραν στο φως κατάλοιπα οικισμών της Μέσης και της Νεότερης Νεολιθικής Εποχής. Αυτό σημαίνει, πως η κοιλάδα του Σπερχειού κατοικήθηκε από την 5η π.Χ. χιλιετία τουλάχιστον, ενώ στα τέλη της 4ης χιλιετηρίδας π.Χ. κατακλύστηκε από πληθυσμούς, προελληνικά φύλα, που ονομαζόταν Κάρες, Λέλεγες, Πελασγοί, Δρύοπες, που κατοικούσαν στη Μικρά Ασία.
Τα Μυκηναϊκά και Γεωμετρικά χρόνια
Γύρω στον 20ο αιώνα π.Χ. εμφανίζονται τα ινδοευρωπαϊκά φύλα που διαμόρφωσαν σταδιακά τα μυκηναϊκά βασίλεια μέχρι τον 12ο αιώνα π.Χ. Αφού εξεδίωξαν κάποιους απ' τους προκατόχους και ενσωματώθηκαν με τους υπόλοιπους, εγκαταστάθηκαν και στην κοιλάδα του Σπερχειού, δημιούργησαν τη Φθία και την Ελλάδα, σημαντικά κέντρα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Μυθικοί ήρωες από την Αλόπη και τον Θαυμακό πήραν μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία με τον Ιάσονα. Στη Θεσσαλία και τη Φθιώτιδα διαμορφώθηκε το βασίλειο του μυθικού Πηλέα, πατέρα του Αχιλλέα, γνωστό ως Φθία ή Ελλάδα. 'Έχει κατά καιρούς αμφισβητηθεί, αν η Φθία και η Ελλάδα ήταν πόλεις ή περιοχές. Σαν πιο αξιόπιστη μαρτυρία θεωρούμε εκείνη του Ομήρου, που τις αναφέρει μάλλον ως πόλεις και απ' τις οποίες αργότερα βαφτίστηκαν και οι περιοχές τους: «Νυν αυ τους, όσοι το Πελασγικόν Αργος έναιον, οι τ' Αλον οι τ' Αλόπην, οι τε Τρηχίν' ενέμοντο, οι τ' είχον Φθίην η δ' Ελλάδα καλλιγυναίκα». Σύμφωνα με τη μελέτη του καθηγητή Αντώνιου Χατζή, οι 'Έλληνες ή 'Ελλάνες ήταν κάτοικοι της πόλης 'Ελλη ή 'Ελλα, που βρισκόταν στις όχθες του Σπερχειού και που τ' αρχικό του όνομα ήταν Ελλάς κι έτσι η χώρα μέσα απ' την οποία περνούσε, ονομάστηκε Ελλάδα. Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, ως περιοχή Φθία, θεωρούνταν το κομμάτι βόρεια της Όθρυος (ευρύτερη περιοχή Δομοκού, Φαρσάλων, Αχαΐας Φθιώτιδας, Μαγνησίας-Πηλίου) με κύριες πόλεις τις Φθιωτικές Θήβες (σημερινή Νέα Αγχίαλος) και την Κρεμαστή Λάρισα (Πελασγία). Το νότιο κομμάτι του κράτους που ονομαζόταν Ελλάδα (περιοχή νότια της Όθρυος και ευρύτερη κοιλάδα του Σπερχειού) με κύρια πόλη την Άλο, κατοικούνταν από όσους ονομάζονταν Μυρμιδόνες, Αχαιοί ή Έλληνες. Ως ηγεμόνες του ευρύτερου βασιλείου της Φθίας πρέπει να θεωρηθούν όσοι εξεστράτευσαν στην Τροία τον 12ο αιώνα π.Χ. (Αχιλλέας, Πρωτεσίλαος, Φιλοκτήτης, Εύμηλος και Ευρύπυλος). Στη Β ραψωδία της Ιλιάδας αναφέρονται από τον Όμηρο οι ηγεμόνες, οι πόλεις και οι δυνάμεις σε πλοία από την περιοχή της Φθιώτιδας που πήραν μέρος στα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ. στον περίφημο Τρωικό πόλεμο: ο Φιλοκτήτης με 7 πλοία (Μηθώνη, Θαυμακίη, Μελιβοία, Ολιζών), ο Αχιλλέας με τους Μυρμιδόνες με 50 πλοία (Άργος Πελασγικόν, Άλος, Αλόπη, Τραχίς) και ο Αίας του Οϊλέως (Λοκρός) με 40 (Κύνος, Οπόεις, Καλλίαρος, Βήσσα, Σκάρφη, Αυγειαί, Τάρφη, Θρόνιον). Η εισβολή των Δωριέων τον 11ο αιώνα διέλυσε τα μυκηναϊκά βασίλεια και επέφερε σοβαρές αναστατώσεις και αλλαγές σε όλα τα επίπεδα
Τα αρχαϊκά χρόνια στη Φθιώτιδα (776-479 π.Χ.)
Στην ευρύτερη περιοχή της Φθιώτιδας κατά τους προ-ομηρικούς και ομηρικούς χρόνους ανήκαν ως περιοχές και φυλετικά κράτη: η Αχαΐα Φθιώτιδα ως το νότιο τμήμα της Θεσσαλίας (η βόρεια της Όθρυος περιοχή Δομοκού και ανατολικής Φθιώτιδας), η Δολοπία (δυτικό τμήμα Δομοκού-περιοχή Ξυνιάδας), η χώρα των Μαλιέων/Μαλίς (Λαμία και περιοχή Μαλιακού κόλπου), η χώρας των Αινιάνων/Αινίς (Υπάτη και δυτική Φθιώτιδα), η χώρα των Δρυόπων/Δρυοπίς (ορεινή Οίτη-Παρνασσός), η χώρα των Οιταίων (Παύλιανη-Μπράλος-Ελευθεροχώρι-Δυό Βουνά), η Οπούντια και Επικνημίδια Λοκρίδα (παραλιακή Λοκρίδα) και η Φωκική Λοκρίδα (Αμφίκλεια-Τιθορέα). Στην ανατολική Φθιώτιδα υπήρχαν οι πόλεις Φάλαρα (Στυλίδα), Εχίνος (Αχινός) και Κρεμαστή Λάρισα (Πελασγία). Στη περιοχή του Δομοκού οι πόλεις Μελιταία, Φιλιαδώνα, Ερινεός, Θαυμακός, Προέρνα και Ξυνιάδα. Στη Μαλίδα, η Λαμία, η Τραχίνα, η Ανθήλη, η Αλόπη. Στη δυτική Φθιώτιδα οι πόλεις Υπάτη (Ύπατα), Έρυθος, Κοροφαί, Ερυθραί, Λαπίθειον, Πύρρα, Κυθήρα, Φύραξ, Μακρά Κώμη, Σπερχειαί, Λάτυια, Σωσθενίς. Στη Λοκρίδα, στη χώρα των Οπούντιων Λοκρών, οι Αλαί (Θεολόγος), ο Οπούς (Αταλάντη), ο Κύνος (Λιβανάτες) και ο Δαφνούς (Αγ. Κωνσταντίνος). Στην Επικνημίδια Λοκρίδα, το Θρόνιο, ο Δαφνούντας, η Σκάρφεια και η Τάρφη και στη Φωκική Λοκρίδα, η Ελάτεια, η Τιθορέα, οι Αβαί και το Τιθρώνιο.