cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαχναμέ
Δομή
Παρά τις πολυάριθμες παραλλαγές του, που συναντώνται ανάμεσα σε διαφορετικά χειρόγραφα, το έπος χωρίζεται συνήθως σε τρία κύρια μέρη: μυθικό, ηρωικό και ιστορικό. Μέσα από τη χρήση σχεδόν αποκλειστικά περσικής γλώσσας, ο Φερντοσί επιχείρησε να αναπαράγει όλους τους λαϊκούς μύθους και τις ιστορίες που συγκροτούσαν την ιστορία του ιρανικού λαού. Κατέχει κατ’ επέκταση κεντρική θέση στην περσική κουλτούρα, συμβάλλοντας στη διατήρηση της ιρανικής εθνικής ιστορίας και ταυτότητας. Συνειδητά απέφυγε τη χρήση λέξεων αραβικής προέλευσης καθώς πίστευε πως ήταν ακατάλληλες για το περιεχόμενο του έπους. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένες αραβικές λέξεις που είχαν ήδη παγιωθεί και πιθανότατα δεν ήταν σε θέση να αποφύγει. Συνολικά το Σαχναμέ περιέχει 706 λέξεις αραβικής προέλευσης, με μικρή συχνότητα εμφάνισης (2,4%), και κατά κύριο λόγο στην εισαγωγή και τον επίλογο του έργου που δεν αποτελούν αναπόσπαστα τμήματα της κύριας αφήγησης.
Εικονογραφημένα χειρόγραφα
Τα εικονογραφημένα χειρόγραφα του έργου είναι από τα πιο πολυτελή και καλλιτεχνικά πλούσια δείγματα της περσικής εικονογραφίας. Διασώζονται αρκετά αντίγραφα, με τα διασημότερα να είναι αυτά του Χώτον (Houghton) και του Μεγάλου Μογγόλου (Great Mongol), των οποίων τα φύλλα διαχωρίστηκαν και πωλήθηκαν ξεχωριστά κατά τον 20ό αιώνα. Ένα μόνο φύλλο πουλήθηκε για 904.000 λίρες Αγγλίας το 2006 σε δημοπρασία στο Λονδίνο. Άλλες διάσημες εκδόσεις είναι αυτή του Μπέισονγκορι (Baysonghori) το οποίο περιλαμβάνεται στο Μητρώο Μνήμης του Κόσμου (Memory of the World Register) της ΟΥΝΕΣΚΟ. Οι μετέπειτα Μογγόλοι ηγεμόνες της Περσίας αναζωογόνησαν και χρηματοδότησαν την παραγωγή εικονογραφημένων χειρογράφων του έργου. Επίσης οι Τιμουρίδες συνέχισαν την παράδοση της παραγωγής εικονογραφημένων χειρογράφων, και θεωρούνταν ως πρέπων και δείγμα κύρους για τα μέλη της οικογενείας να διαθέτουν τα προσωπικά τους αντίγραφα του έργου. Τρεις από τους εγγονούς του Ταμερλάνου, ανάμεσα τους και ο Μπέισονγκορι παραγγείλανε την δημιουργία του προσωπικού τους αντιγράφου, με αυτό του Μπέισονγκορι να είναι το πιο ογκώδες και καλλιτεχνικά πλούσιο και να γίνεται εν τέλει και το πλέον διάσημο. Η παραγωγή αντιγράφων συνεχίστηκε εντατικά και κατά τον 15ο αιώνα κατά την διάρκεια των Τουρκομανικών δυναστειών, ενώ κατά την περίοδο των Σαφαβιδών η παράγωγη γνώρισε νέα άνθηση. Συχνά το έργο χρησιμοποιήθηκε και για προπαγανδιστικούς λόγους από διαφόρους ηγεμόνες, ως μέσο επίδειξης πατριωτισμού και ως μέσο ενδυνάμωσης της πίστης στην περσική βασιλική ηγεμονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έπη Κατηγορία:Περσία
Πίτερ FM
Το Πίτερ FM (ρωσικά: Питер FM), είναι ρωσική ταινία του 2006 στο είδος ρομαντική κωμώδια/δράμα.
Πλοκή
Η Μάσα εργάζεται ως DJ, για ένα δημοφιλή ραδιοφωνικό σταθμό στην Αγία Πετρούπολη, ο Μαξίμ είναι ένας νεαρός αρχιτέκτονας. Η Μάσα είναι έτοιμη να παντρευτεί τον παλιό της συμμαθητή, τον Κόστια. Ο Μαξίμ κέρδισε έναν διεθνή διαγωνισμό και του προσφέρθηκε θέση εργασίας στη Γερμανία. Ούτε ο ίδιος ούτε η Μάσα είναι σίγουροι για αυτά που πρόκειται να κάνουν. Η Μάσα δεν γνωρίζει ακόμη αν αγαπά Κόστια ή απλώς έχει συνηθίσει να είναι με αυτόν. Ο Μαξίμ φοβάται να εργαστεί στη Γερμανία, διότι δε θα μπορέσει να πραγματοποιήσει το δια βίου όνειρό του, να σχεδιάσει ένα εκπληκτικό κτίριο στην Αγία Πετρούπολη. Και ποιος θα ήξερε τι θα συνέβαινε, αν η Μάσα έχανε το τηλέφωνό της και ο Μαξίμ δεν το έβρισκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Ρωσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία
Go A
Οι Go_A είναι Ουκρανικό συγκρότημα που θα εκπροσωπούσε την Ουκρανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το τραγούδι "Solovey". Ο διαγωνισμός του 2020 αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19 και το συγκρότημα εκπροσώπησε ξανά την Ουκρανία στη Eurovision του 2021 με το τραγούδι “Shum”, το οποίο κατέλαβε την 5η θέση στον τελικό. Τραγουδίστρια του συγκροτήματος είναι η Κατερίνα Παβλένκο, γεννημένη στις 10 Αυγούστου 1988.
STS-81
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1997
Scary Movie
Το Scary Movie είναι μια Αμερικάνικη ταινία που διακωμωδεί διάφορες πρόσφατες αναγεννήσεις του θέματος slasher στον κινηματογράφο, όπως το Scream και Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι. Ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Κίνεν Άιβορι Γουέιανς, και οι συγγραφείς της ταινίας είναι οι: Σον και Μάρλον Γουέιανς, Μπάντι Τζόνσον, Φιλ Μπόμαν, Τζέισον Φράιντμεργκ και Άαρον Σέλτζερ (κανονικά το σενάριο της ταινίας αποτελούταν από δύο σενάρια, των Φράιντμπεργκ-Σέλτζερ και Γουέιανς-Τζόνσον-Μπόμαν).
Εκτός από τα θέματα slasher, το Scary Movie παρωδεί άλλα άσχετα κινηματογραφικά θέματα, όπως The Matrix, Οι Συνηθείς Ύποπτοι κτλ. Ακολούθησαν εξίσου επιτυχημένες συνέχιες που παρωδούσαν άλλες διάφορες ταινίες τρόμου (Scary Movie 2, Scary Movie 3, Scary Movie 4, Scary Movie 5). Η ομάδα Ζάκερ-Άμπραχαμ-Ζάκερ ανέλαβε τη σκηνοθεσία και το σενάριο από το 3 και πέρα.
Πλοκή
6 έφηβοι προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου που παίρνει τηλέφωνο τα θύματά τους πριν τα σκοτώσει και τους ρωτά πληροφορίες σχετικά με αγαπημένα τους θρίλερ. Φαίνεται πως ο δολοφόνος (που πρόσπατα στις 31 Οκτωβρίου επιτέθηκε και σκότωσε ένα από τα δημοφιλή κορίτσια του γυμνασίου) ξέρει το μυστικό των φίλων αυτών: πριν από ακριβώς ένα χρόνο πριν σκότωσαν κατά λάθος έναν περαστικό στο δρόμο και πέταξαν το πτώμα του σε ένα λιμάνι. Μια δημοσιογράφος βρίσκεται στα χνάρια του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές κωμικές ταινίες
Αλυκή Πιερίας
Η Αλυκή είναι οικισμός του Δήμου Πύδνας - Κολινδρού στο Νομό Πιερίας με 34 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2011. Αποτελεί, μαζί με το Κίτρος, την Τοπική Κοινότητα Πύδνας που έχει συνολικά 1.206 κατοίκους. Η παραλία είναι αμμώδης και βρίσκεται πολύ κοντά στην Αρχαία Πύδνα. Η Αλυκή αναφέρεται συχνά ως λιμνοθάλασσα. Σήμερα η λιμνοθάλασσα της Αλυκής είναι προστατευμένη περιοχή.
Η παραγωγή αλατιού στις αλυκές φτάνει τους 40.000 τόνους το χρόνο και διαρκεί από το Μάρτιο ως τον Οκτώβριο.
Υδροβιότοπος
Στην περιοχή κοντά στις αλυκές βρίσκεται υδροβιότοπος διεθνούς σημασίας, με σπάνια ορνιθοπανίδα.
Ενδεικτικά, στη λιμνοθάλασσα συναντούμε το φυτό κρίνος της θάλασσας (Pancratium maritimum), ειδικά προσαρμοσμένο είδος και μέχρι το 1989 φώλιαζαν οι σπάνιοι μαυροκέφαλοι γλάροι (Larus melanocephalus), ο αριθμός των οποίων έχει πια μειωθεί αισθητά.
Με την Οδηγία 92/43 της ΕΟΚ, η Αλυκή Κίτρους εντάχθηκε στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Natura 2000, με κωδικό GR 1250004.
Οι αλυκές
Οι αλυκές του Κίτρους είναι εγκαταστάσεις παραγωγής άλατος και βρίσκονται στην παραλία του Κίτρους και στην αρχαία Αθεράδα (εκεί όπου πιστευόταν ότι υπήρχε το λιμάνι της αρχαίας Πύδνας). Βρίσκονται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων στα ανατολικά του Κίτρους. Η συνολική τους έκταση είναι γύρω στα 10.000 στρέμματα. Από αυτά τα 1.440 καλύπτει η λίμνη, η οποία θεωρείται ως χώρος κανονικής προθέρμανσης, οι λεγόμενες «θερμάστρες» και τα υπόλοιπα 140 είναι κυρίως αλοπήγια (τα λεγόμενα «τηγάνια»). Οι αμμοθίνες αποτελούν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Λιμνοθάλασσας του Κίτρους και αποτελεί τη μεγαλύτερη σε πλάτος κι έκταση περιοχή με τέτοια βλάστηση στη Βόρεια Ελλάδα.
Κατέχουν την 5η θέση στην Ελλάδα σε παραγωγή αλατιού.
Ιστορικά στοιχεία
Τα στοιχεία που διαθέτουμε σήμερα για το από πότε χρονολογούνται οι αλυκές είναι λίγα. Ωστόσο, πιστεύεται ότι οι αλυκές δημιουργήθηκαν μετά την έλευση των Τούρκων στη Μακεδονία. Η πρώτη γραπτή αναφορά για τις αλυκές του Κίτρους γίνεται από τον Ιταλό περιηγητή Τζιοβάννι Ατζιολέλο, ο οποίος στο ημερολόγιό του τον εντυπωσιάζει το Κίτρος «με τις πολλές αλυκές». Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο οικισμός ονομαζόταν Τούζλα, μέχρι το 1927. Η εκμετάλλευση των Αλυκών έχει περιέλθει στο Δημόσιο, εδώ και περίπου 70 χρόνια.
Παραπομπές
Αλυκή Κατηγορία:Αλυκές
Άνα Σόκλιτς
Η Άνα Σόκλιτς (Σλοβένικα: Ana Soklič) είναι Σλοβένα τραγουδίστρια. Θα εκπροσωπούσε στο Σλοβενία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας με το τραγούδι "Voda", ο οποίος αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19. Εκπροσώπησε τη χώρα της με το τραγούδι "Amen" στον επόμενο διαγωνισμό, το 2021.
Καριέρα
Στις 20 Δεκεμβρίου 2019, η Σόκλιτς ανακοινώθηκε ως μια από τους 12 συμμετέχοντες του EMA 2020, του εθνικού διαγωνισμού της Σλοβενίας για την επιλογή της συμμετοχής στη Eurovision του 2020, με το τραγούδι "Voda". Στις 22 Φεβρουαρίου 2020, κέρδισε τον διαγωνισμό και θα εκπροσωπήσει τη Σλοβενία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ.
Μετά την αναβολή του διαγωνισμού του 2020 λόγω της πανδημίας COVID-19, η Σόκλιτς εκπροσώπησε τη Σλοβενία, με άλλο τραγούδι το "Amen", το οποίο δεν πέτυχε να προκριθεί στον τελικό (ήρθε στον 1ο ημιτελικό στη 13η θέση).
Amen
Το "Amen" είναι ένα τραγούδι της σλοβενίδας τραγουδίστριας Άνα Σόκλιτς. Το τραγούδι έχει προγραμματιστεί να εκπροσωπήσει τη Σλοβενία στον στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Στις 16 Μαΐου 2020, το RTV Slovenija επιβεβαίωσε ότι η Άνα Σόκλιτς θα εκπροσωπήσει τη Σλοβενία ​​στο διαγωνισμό του 2021.
Μετά την ανακοίνωση της Σόκλιτς ως επιλεγμένου καλλιτέχνη, οι συνθέτες μπόρεσαν να υποβάλουν τα τραγούδια τους στον ραδιοτηλεοπτικό σταθμό μεταξύ 13 Ιουλίου 2020 και 30 Σεπτεμβρίου 2020. 191 τραγούδια παραλήφθηκαν από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό κατά την περίοδο υποβολής. Μια επιτροπή εμπειρογνωμόνων που αποτελούταν από τους Σόκλιτς, Ντάρια Τσβάϊγκερ (τραγουδίστρια, φωνητικός προπονητής και συμμετέχοντας της Σλοβενίας στη Eurovision και ) και Βλαντιμίρ Γκραϊτς (συνθέτης της επιτυχημένης συμμετοχής της Σερβίας το, το "Molitva") ξεχώρισε τρία από όλα τα τραγούδια που έλαβαν, με τη σλοβενική συμμετοχή να καθορίζεται από μια αναπληρωματική επιτροπή εμπειρογνωμόνων που αποτελείται από τους Ντάρια Τσβάϊγκερ, Μόϊκα Μενάρτ (Επικεφαλής της εκδοτικής επιχείρησης του ZKP RTV Slovenija) και Ματέβτζ Τσαλεχάρ (μουσικός και τραγουδιστής-τραγουδοποιός) από τα τρία τραγούδια που έχουν επιλεγεί.
Το τραγούδι παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της ειδικής εκπομπής EMA 2021 στις 27 Φεβρουαρίου 2021 στο RTV Slovenija Studio 1 στη Λιουμπλιάνα, που φιλοξένησαν οι Λέα Σιρκ και Νέικ Τσμιτ.
Παλιουρή Ζίτσας Ιωαννίνων
Η Παλιουρή Ζίτσας είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Άνα Σόκλιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Σλοβένοι τραγουδιστές
Παλιουρή Ζίτσας Ιωαννίνων
Γεωγραφικά στοιχεία - Αξιοθέατα
Η Παλιουρή βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας, κτισμένο σε λόφο με υψόμετρο 295 μέτρα ενώ απέχει 22 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 16 χλμ. Δ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Βόρεια από το χωριό περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας και βορειότερα, προς το Σουλόπουλο, η Ιερά Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου Παλιουρής η οποία είναι ανδρική, πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου και το καθολικό της έχει χαρακτηριστεί αρχαίο μνημείο. Στην περιοχή και τον Σμολίτσα, παραπόταμο του Καλαμά, βρίσκεται το πέτρινο ομώνυμο γεφύρι που κτίστηκε το 1835 στο πιο στενό σημείο της κοίτης του και είναι θεμελιωμένο πάνω σε βράχια. Το γεφύρι έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο γιατί "αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα ηπειρώτικης λαϊκής αρχιτεκτονικής, τεχνικής στην κατασκευή των γεφυριών και ιστορικής μαρτυρίας όσον αφορά τον τρόπο επικοινωνίας και κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης της περιοχής"
Ιερά Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου Παλιουρής
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το μοναστήρι κτίστηκε το 1688-1690 από τον Παπαναστάσιο Αλεξίου από τη Ζίτσα αν και παλιότερα προϋπήρχε ναός που είχε ιδρύσει το 1373 ο Σέρβος δεσπότης των Ιωαννίνων Θωμάς Πρελιούμποβιτς και ο οποίος ήδη τον 17ο αιώνα ήταν ερειπωμένος. Στη συνέχεια απέκτησε πλούτο και μεγάλη κτηματική περιουσία και το 1782 καταστράφηκε από τον Αλή Πασά το 1782 και ανοικοδομήθηκε το 1786 με χρηματοδότηση προεστών του Ζαγορίου, ενώ το 1796 ανακαινίσθηκε. Ξανακαταστράφηκε το 1820 από τουρκικά στρατεύματα με αποτέλεσμα οι τότε μοναχοί της να το εγκαταλείψουν αλλά το 1825 ξαναλειτούργησε, με ειδικό διάταγμα του διοικητή των Ιωαννίνων, Μεχμέτ Ρεσίτ πασά Κιουταχή.
Το μοναστήρι έχει ψηλό περίβολο, ορθογώνια αυλή με δέντρα, στο κέντρο του είναι το καθολικό το οποίο περιστοιχίζεται από κελιά και βοηθητικούς χώρους. Ο ναός είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και η στέγη του είναι θολωτή, με δώδεκα ισομεγέθεις θόλους διαταγμένους σε τρεις σειρές, που στηρίζονται σε δύο κιονοστοιχίες με τρεις κίονες η καθεμία. Το εσωτερικό διακοσμείται από λαϊκής τεχνοτροπίας αγιογραφίες του 1833, των τοπικών ζωγράφων Θεοδόσιου και του γυιού του Κωνσταντίνου ενώ στη βόρεια πλευρά η παράσταση του Χριστού είναι έργο του ζωγράφου Διονύσιου Ζούκη από τους Καλαρρύτες. Το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο καθώς και φορητές εικόνες (χρονολογίας 1678) είναι έργο του Εμμανουήλ Τζάνε.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αραχωβίτσης με την παλιά της ονομασία Δραγωμή που το 1928 διορθώθηκε σε Δραγουμή. Το 1946 με το ΦΕΚ 271Α - 09/09/1946 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Παλιουρή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Παλιουρής της δημοτικής ενότητας Ευμένων που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 156 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Σημαία της Ανταρκτικής
Δεν υπάρχει επίσημη σημαία της Ανταρκτικής. Η Ανταρκτική δεν είναι κράτος και δε διοικείται από κάποια μοναδική κυβέρνηση ή νομοθετικό σώμα. Για το λόγο αυτό δεν έχει καθιερωθεί κάποια σημαία. Ο Οργανισμός της Συνθήκης της Ανταρκτικής δεν έχει επίσης σημαία. Ωστόσο, έχουν προταθεί αρκετά ανεπίσημα σχέδια.
Προτεινόμενα σχέδια
thumb|right|Το σχέδιο του Γκράχαμ Μπάρτραμ. thumb|left|το σχέδιο της Γουίντι Σμιθ. Το σχέδιο του Μπάρτραμ βασίζεται στο μοντέλο της σημαίας των Ηνωμένων Εθνών.Ο απλός λευκός χάρτης της ηπείρου σε γαλάζιο φόντο συμβολίζει την ουδετερότητα. Σημειώνεται ότι ο Μπάρτραμ γνώριζε για τις ταυτόχρονες εδαφικές διεκδικήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, της Χιλής και της Αργεντινής στην Ανταρκτική, όταν σχεδίαζε τη σημαία. Η σημαία αυτή υψώθηκε στην ήπειρο το νωρίτερο το 2002 και μάλιστα στις βάσεις της Βραζιλίας, της Ουκρανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Επίσης, η σημαία υψώθηκε στο 20ο Διεθνές Συνέδριο της σημαιολογίας (Βεζιλολογίας) στη Στοκχόλμη το 2003. Όπως φαίνεται από το Διαδίκτυο, στο οποίο επικρατεί, το σχέδιο αυτό αποτελεί το δημοφιλέστερο σχέδιο (ανεπίσημης) σημαίας για την Ανταρκτική.
Το σχέδιο της Γουίτνι Σμιθ είναι πορτοκαλί στο φόντο και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το πορτοκαλί έχει υψηλή ορατότητα ως χρώμα. Είναι το διεθνές χρώμα διάσωσης, κάνει αντίθεση με το λευκό του χιονιού και για να αποφευχθεί σύγχυση, είναι διαφορετικό σχεδόν με όλα τα άλλα φόντα στις σημαίες του πλανήτη μας. Το έμβλημα αποτελείται από πολλά στοιχεία. Το γράμμα 'A' συμβολίζει την Ανταρκτική, ενώ το κάτω μέρος της υδρογείου υποδηλώνει τη "θέση" της Ανταρκτικής στη Γη. Τα δύο χέρια που κρατούν τη Γη συμβολίζουν τη χρήση της ηπείρου από τον άνθρωπο για ειρηνικούς σκοπούς. Το έμβλημα έχει χρώμα λευκό και αντιπροσωπεύει το χιόνι και τον πάγο στην ήπειρο.
Πρόταση True South
[[Αρχείο:True South Antarctic Flag.svg|εναλλ.=True South (Αληθινός Νότος) σημαία της Ανταρκτικής|μικρογραφία|True South (Αληθινός Νότος) σημαία της Ανταρκτικής]] Το True South (Αληθινός Νότος) δημιουργήθηκε στην Ανταρκτική το χειμώνα του 2018. Έκτοτε έχει υιοθετηθεί από εκατοντάδες άτομα σε όλο τον κόσμο. Ως η μόνη σημαία με συνδέσμους προς εθνικά προγράμματα της Ανταρκτικής, ίσως κατέχει το πιο επίσημο καθεστώς οποιασδήποτε πρότασης. Ο σχεδιασμός έχει την ακόλουθη έννοια: "Οι οριζόντιες ρίγες του ναυτικού και του λευκού αντιπροσωπεύουν τις μεγάλες μέρες και νύχτες στο ακραίο γεωγραφικό πλάτος της Ανταρκτικής. Στο κέντρο, μια μεμονωμένη λευκή κορυφή εκρήγνυται από ένα πεδίο χιονιού και πάγου, αντηχεί εκείνες των πετρωμάτων, των βουνών και των κορυφογραμμών πίεσης που ορίζουν τον ανταρκτικό ορίζοντα. Η μεγάλη σκιά που ρίχνει σχηματίζει το αδιαμφισβήτητο σχήμα ενός βέλους πυξίδας που δείχνει προς το νότο, ένα αφιέρωμα στην κληρονομιά της εξερεύνησης της ηπείρου. Μαζί, τα δύο κεντρικά σχήματα δημιουργούν ένα διαμάντι, συμβολίζοντας την ελπίδα ότι η Ανταρκτική θα συνεχίσει να είναι κέντρο ειρήνης, ανακάλυψης και συνεργασίας για τις επόμενες γενιές."
- True South
Σημαίες εδαφών
Τα κράτη της Συνθήκης για την Ανταρκτική χρησιμοποιούν τις δικές τους εθνικές σημαίες στις αντίστοιχες βάσεις τους στην Ανταρκτική. Ωστόσο, κάποια κράτη έχουν τις δικές τους σημαίες για τους τομείς που ελέγχουν.
Βρετανικό Έδαφος της Ανταρκτικής
right|180px|thumb|Σημαία που χρησιμοποιείται στο Βρετανικό Έδαφος της Ανταρκτικής. Η σημαία στο Βρετανικό Έδαφος Ανταρκτικής είναι λευκή έκδοση της μπλε σημαίας της Βρετανίας με το εθνόσημο του εδάφους.
Άλλα βρετανικά εδάφη στην Ανταρκτική είναι τα Νήσοι Φώκλαντ και Νήσοι Νότια Γεωργία και Νότιες Σάντουιτς, που έχουν δικές τους σημαίες.
Γαλλικά και Νότια Ανταρκτικά Εδάφη
left|180px|thumb|Σημαία του Διοικητή των Γαλλικών και Νότιων Εδαφών της Ανταρκτικής. Η Σημαία του Διοικητή (αρμοστή) των Γαλλικών και Νότιων Εδαφών της Ανταρκτικής, που συμπεριλαμβάνει το γαλλικό διεκδικούμενο έδαφος, έχει στο τετράγωνο μέρος τη σημαία της Γαλλίας με το έμβλημα των όπλων του αρμοστή.
Γη του Πυρός
right|180px|thumb|Σημαία της Γης του Πυρός. Η επαρχία της Αργεντινής Γη του Πυρός συμπεριλαμβάνει τα εδάφη που διεκδικεί στην Ανταρκτική η Αργεντινή (25 μοίρες Δυτικά ως 74 μοίρες Δυτικά). Η σημαία καθιερώθηκε το 1999 ως αποτέλεσμα διαγωνισμού και δείχνει ένα πτηνό της Ανταρκτικής, όπως επίσης και το Σταυρό του Νότου.
Περιοχή του Μαγαγιάνες
left|180px|thumb|Σημαία της Περιοχής του Μαγαγιάνες. Η επαρχία της Χιλής στην Ανταρκτική (Περιοχή Μαγαγιάνες και η Χιλιανή Ανταρκτική) συμπεριλαμβάνει τα εδάφη που διεκδικεί η Χιλή στην Ανταρκτική, (53 μοίρες δυτικά ως 90 μοίρες δυτικά). Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το Πούντα Αρένας, που περιλαμβάνει επίσης τα νησιά που βρίσκονται νότια της Γης του Πυρός και του Ακρωτηρίου Χορν. Η εν λόγω σημαία έχει επίσης το Σταυρό του Νότου και μια κορυφογραμμή.
Εξαρτημένη Κτήση του Ρος
right|180px|thumb|Η σημαία της εξαρτημένης Κτήσης του Ρος, σχέδιο του Ντίναν. Η σημαία της Κτήσης του Ρος συμπεριλαμβάνει τα εδάφη που διεκδικεί η Νέα Ζηλανδία στην Ανταρκτική. Η επίσημη σημαία που χρησιμοποιείται στην κτήση είναι η σημαία της Νέας Ζηλανδίας. Ωστόσο, για κάποιον καιρό χρησιμοποιήθηκε και η σημαία που πρότεινε ο σημαιολόγος Τζέιμς Ντίναν. Το σχέδιο του τελευταίου βασίζεται στη νεοζηλανδική σημαία ωστόσο το φόντο είναι το "Μπλε των Πάγων" που αντιπροσωπεύει τη Θάλασσα του Ρος και η λευκή οριζόντια λωρίδα στο κάτω μέρος της σημαίας συμβολίζει την παγωμένη περιοχή του Ρος (Ross Ice Shelf).
Καρυοθραύστης (πτηνό)
Ο Καρυοθραύστης είναι δασόβιο, στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Κορακιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Nucifraga caryocatactes και περιλαμβάνει 9 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Nucifraga caryocatactes caryocatactes (Linnaeus, 1758).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Nucifraga είναι λατινική και, είναι η ακριβής απόδοση της ελληνικής ονομασίας καρυοθραύστης: frangere =σπάζω, ρηγνύω, κομματιάζω + nux-cis =κάρυον.
Συστηματική Ταξινομική
Η ταξινομική του είδους είναι αρκετά ξεκάθαρη, με μόνη διαφωνία το, εάν το υποείδος Nucifraga caryocatactes multipunctata πρέπει να αναβαθμιστεί στο διακριτό είδος Nucifraga multipunctata ή να παραμείνει ως έχει.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
thumb|left|200px|Γεωγραφική κατανομή του υποείδους Nucifraga caryocatactes caryocatactes (επιδημητικό και διαχειμάζον) Ο καρυοθραύστης είναι ένα αποκλειστικά ευρασιατικό είδος με εξάπλωση, σε γενικές γραμμές, από την κεντρική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία στα δυτικά και, μέσω της Ρωσίας, της Σιβηρίας και της κεντρικής Ασίας, μέχρι την Καμτσάτκα και τις ακτές της Ιαπωνίας στα ανατολικά και, μέχρι τα Ιμαλάια και την Ινδοκίνα στα νότια. Σε πολλές περιπτώσεις, εμφανίζει το φαινόμενο της πληθυσμιακής «έκρηξης», δηλαδή σε περιοχές όπου φυσιολογικά οι αριθμοί του είναι μικροί, ξαφνικά συρρέουν πολλά άτομα, γεγονός που οφείλεται σχεδόν πάντοτε στις κακές καιρικές συνθήκες των περιοχών απ' όπου έρχονται τα πουλιά (βλ. και Μεταναστευτική συμπεριφορά).
Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στην Ελλάδα)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο καρυοθραύστης, όπως φαίνεται και από την γεωγραφική κατανομή των διαφόρων υποειδών, δεν είναι ιδιαίτερα μεταναστευτικό πτηνό και, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, προτιμάει την τοπική μετακίνηση εντός των ορίων επικρατείας του. Ωστόσο, εξαρτάται άμεσα από τη διαθεσιμότητα τροφής και, σε κάποιες περιπτώσεις, έχει συμβεί μεταναστευτική «έκρηξη» όταν τα αποθέματα είναι ελάχιστα ή και ανεπαρκή για την επιβίωσή του. Για παράδειγμα, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν καταγράφονται ιστορικά περισσότερα από 8-10 περιπλανώμενα άτομα ετησίως, το 1968 πάνω από 300 άτομα επισκέφθηκαν τα βρετανικά νησιά, ως μέρος μιας μεγάλης αποδημίας στη δυτική Ευρώπη, που πιθανότατα οφειλόταν σε κάποια απότομη ψυχρή εισβολή από τα βάθη της  Σιβηρίας, κάτι που συχνά επαναλαμβάνεται στην ανατολική, κεντρική και δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ιδιαίτερα για το υποείδος Nucifraga caryocatactes macrorhynchos.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Λουξεμβούργο, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Πορτογαλία, από την Τουρκία, τη Συρία και το Ιράν.
Στην Ελλάδα, ο καρυοθραύστης φωλιάζει, πιθανότατα, ως επιδημητικός στη βόρεια χώρα, αλλά απαντούν και άτομα που έρχονται κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση.
Βιότοπος
Οι καρυοθραύστες, εξαρτώμενοι άμεσα από κάποια συγκεκριμένη τροφή, συχνάζουν στα πυκνά κωνοφόρα δάση της επικρατείας τους, ιδιαίτερα στις ορεινές περιοχές, όπου είναι αρκετά δύσκολο να τους παρατηρήσει κανείς τα καλοκαίρια, λόγω του καμουφλάζ που προσφέρει το κηλιδωτό τους πτέρωμα μέσα στα πυκνά κλαδιά των δένδρων. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του χειμώνα μπορεί να βρεθεί και σε δάση φυλλοβόλων.
Στην Ελλάδα, παρομοίως, απαντά σε ανάλογα ενδιαιτήματα της βόρειας χώρας.
Μορφολογία
thumb|right |260px|Ενήλικος καρυοθραύστης Ο καρυοθραύστης, ένα πουλί με έντονα κηλιδωτό, στιλπνό και, υπό οπτική γωνία, γυαλιστερό (glossy) πτέρωμα, δύσκολα συγχέεται με κάποιο άλλο είδος, ιδιαίτερα αν ληφθούν υπόψιν το οικοσύστημα όπου συχνάζει και το χαρακτηριστικό πέταγμά του.
Είναι ένα κορακοειδές με κηλιδωτό πτέρωμα, πλατιές πτέρυγες -σε σχέση με το μέγεθός του- και μικρή ουρά. Το χρώμα του πτερώματος είναι παντού σκούρο σοκολατί, αλλά σε έντονο βαθμό κηλιδωτό, με λευκά στίγματα στο πρόσωπο, το λαιμό, την ωμοπλάτη και όλη την κάτω επιφάνεια του σώματος. Η περιοχή στην εμπρόσθια οφθαλμική περιοχή (lores) είναι λευκή, ενώ διαθέτει μαυριδερή-καφέ κορυφή κεφαλιού (στέμμα) που εκτείνεται μέχρι και τον αυχένα.
Οι πτέρυγες είναι σκούρες μαυριδερές, με πρασινωπή-μπλε γυαλιστερή απόχρωση, ανάλογα με το πώς πέφτει το φως πάνω τους -κάτι που συμβαίνει και με άλλα κορακοειδή (λ.χ. καρακάξα). Η κοντή -για κορακοειδές- ουρά είναι σκούρα, αλλά η παρουσία λευκών φτερών στην περιοχή της αμάρας και του ουροπυγίου, καθώς και στην άκρη των πηδαλιωδών φτερών, δίνουν την αίσθηση ότι η ουρά διαθέτει στο κάτω μέρος της μία μαύρη πλατιά ταινία, κάτι ιδιαίτερα εμφανές κατά την πτήση.
Το ράμφος είναι σχετικά μακρύ και πολύ στιβαρό, με χρώμα σκούρο μολυβί και με ιδιαίτερα οξύ άκρο, που διαφέρει σε μέγεθος ανάμεσα στα διάφορα υποείδη και, πολλές φορές, χρησιμοποιείται ως διαγνωστικό κριτήριο. Η ίριδα, οι ταρσοί και τα πόδια είναι όλα μαυριδερά.
Τα φύλα είναι όμοια, ενώ τα νεαρά άτομα έχουν λιγότερες κηλίδες στο σώμα τους και, γενικότερα, έχουν πιο ανοιχτόχρωμο πτέρωμα.
Τροφή
Οι σημαντικότερες πηγές τροφής για το είδος αυτό είναι τα σπέρματα των καρπών (κουκουνάρια) των πεύκων (Pinus sp.), ιδιαίτερα εκείνα των αλπικών (μεγάλου υψομέτρου) ειδών (Pinus subgenus strobus) με μεγάλους σπόρους: P. armandii, P. cembra, P. koraiensis, P. parviflora, P. peuce, P. pumila, P. sibirica και P. wallichiana, αλλά και του subgenus Ducampopinus, P. bungeana και P. gerardiana. Σε ορισμένες περιοχές, όπου κανένα από αυτά τα πεύκα δεν ευδοκιμεί, οι σπόροι της ερυθρελάτης (Picea sp.) και της φουντουκιάς (Corylus sp.), αποτελούν σημαντικό μέρος της διατροφής του. Το είδος συνηθίζει να αποθηκεύει το πλεόνασμα των καρπών που συλλέγει, για να τους χρησιμοποιήσει σε δύσκολες συνθήκες διαβίωσης.
Διάφορα έντομα, επίσης, συμπληρώνουν τη διατροφή του, καθώς και μικρά πτηνά, τα αυγά τους και οι νεοσσοί τους, μικρά τρωκτικά, σαύρες και θνησιμαία, ιδιαίτερα νεκρά ζώα στους αυτοκινητοδρόμους. Τέλος, μπορεί να «σκάβει» και φωλιές μελισσών και σφηκών -με μεγάλη προσοχή- για να πάρει τις προνύμφες.
Ηθολογία
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο γίνεται αποθήκευση του πλεονάσματος των καρπών στο έδαφος. Ανοίγεται με το ράμφος μια τρύπα που επεκτείνεται κυκλικά. Στη συνέχεια, θάβονται στο συγκεκριμένο σημείο κουκουναρόσποροι (μέχρι και 100) ή φουντούκια (μέχρι 14-15). Στη συνέχεια, η οπή καλύπτεται, με τις «αποταμιεύσεις» αυτές, να βρίσκονται και να ανακτώνται εύκολα ακόμη και κάτω από παχύ χιόνι.
Αναπαραγωγή
Οι καρυοθραύστες είναι μονογαμικά πουλιά και απαιτούν ζωτικό χώρο φωλιάσματος με εμβαδόν 20-30 εκτάρια, περίπου. Η περίοδος αναπαραγωγής ξεκινάει στα μέσα Μαρτίου στις νότιες επικράτειες, μέχρι τον Απρίλιο ή και το Μάιο στις βόρειες και η ωοτοκία πραγματοποιείται εφάπαξ. Οι γονείς εκμεταλλεύονται τα αποθέματα καρπών που έχουν συλλέξει από το προηγούμενο φθινόπωρο, για το φώλιασμα.
Η φωλιά κατασκευάζεται ψηλά πάνω σε ένα κωνοφόρο, σε ένα κλαδί συνήθως κοντά στον κορμό, σπανιότερα σε ένα φυλλοβόλο δένδρο. Είναι μία κατασκευή από κλαδάκια, βρύα και λειχήνες, με κάποια ανάμιξη χώματος, ενώ το υλικό επίστρωσης είναι ένα χοντρό στρώμα από γρασίδι με τριχωτούς λειχήνες. thumb|right|300px|Καρυοθραύστης στην κορυφή κωνοφόρου Η γέννα αποτελείται από 3-4 (σπανίως 2 ή 5) αβγά, που εναποτίθενται ένα (1) κάθε ημέρα, περίπου. Η επώαση που πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα, ξεκινάει από το πρώτο ή το δεύτερο αβγό και διαρκεί 17-19 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, επιτηρούνται στενά από τους γονείς τους, αφήνουν τη φωλιά τους στις 21-28 ημέρες, αλλά μένουν κοντά στους γονείς του για περαιτέρω 2-3 μήνες, οπότε μαθαίνουν τις διατροφικές συνήθειες αναζήτησης και αποθήκευσης καρπών, που είναι απαραίτητες για την επιβίωσή τους. Πάντως, η αναπαραγωγή του δεν έχει μελετηθεί επαρκώς.
Στην Ελλάδα, ο καρυοθραύστης είναι επιδημητικός κατά μεγάλο ποσοστό και φωλιάζει στη βόρεια χώρα σε δάση κωνοφόρων. Πιθανότατα, υπάρχει μίξη με άτομα που έρχονται κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος δεν φαίνεται να κινδυνεύει από κάποια συγκεκριμένη απειλή, γι’αυτό η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), παγκοσμίως, αν και υπάρχει μείωση των πληθυσμών του, λόγω απώλειας των ενδιαιτημάτων του.
Κουλτούρα
Ο καρυοθραύστης είναι το έμβλημα του Ελβετικού Εθνικού Πάρκου, όπου απεικονίζεται με στυλιζαρισμένο τρόπο, να πετάει κρατώντας στο ράμφος του ένα κώνο πεύκου. Το πουλί, πραγματικά κοινό στα Grisons, είναι ιδιαίτερα δραστήριο στο Εθνικό Πάρκο, όπου οι περιπατητές μπορούν να το δουν εύκολα.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο o καρυοθραύστης απαντά και με τις ονομασίες Καρυδοσπάστης, Καρυδοφάγος και Καρυδοθραύστης.
Πηγές
Κατηγορία:Κορακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Σίλβεστρος Αλεξανδρείας
Ο Σίλβεστρος ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 1565/69 και 1590.
Καταγόταν από την Κρήτη και εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 1565 και 1569. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχείας του, η κατάσταση της Εκκλησίας και των χριστιανών στην Αίγυπτο ήταν δύσκολη. Μετά την ήττα του τουρκικού στόλου στη Ναύπακτο από τις συμμαχικές δυνάμεις της Βενετίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας το 1571, αντι-χριστιανικά πογκρόμ ξέσπασαν στην Αίγυπτο. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ενέτεινε την προσηλυτική της δραστηριότητα, διαδίδοντας διάφορα κείμενα, δημιουργώντας καθολικά σχολεία και προσπαθώντας να πείσει τους Ορθοδόξους να αποδεχτούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Β΄ και ο Σίλβεστρος ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας είχαν απορρίψει κατηγορηματικά.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Ματίας Λάνγκαμπ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ματίας Λάνγκαμπ γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1984 στην πόλη Σπέγιερ (Speyer) που βρίσκεται στο ομόσπονδο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο από παιδί στη Μέρφελντ (Sportfreunde Merfeld). Ως έφηβος αγωνίστηκε στην Πρόισεν του Μίνστερ (Preußen Münster) και στην Αρμίνια του Μπίλεφελντ (Arminia Bielefeld), με τη Β΄ ομάδα της οποίας έπαιξε στην τέταρτη και τρίτη κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος από το 2001 ως το 2004.
Το Ιανουάριο του 2005 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην πρώτη ομάδα της Αρμίνια κι έκανε 22 εμφανίσεις στην Μπουντεσλίγκα. Την περίοδο αυτή κλήθηκε και αγωνίστηκε δύο φορές στην εθνική ελπίδων. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη ΦφΛ Βόλφσμπουργκ, στην Γκρασχόπερς Ζυρίχης, για να επιστρέψει στην Αρμίνια το 2007. Έκανε έναν καλό πρώτο γύρο αλλά στο δεύτερο γύρο έχασε τη φόρμα του, με αποτέλεσμα να χάσει τη θέση του στη βασική ομάδα.
Τη σεζόν 2008-09 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, που είχε προπονητή το συμπατριώτη του Έβαλντ Λίνεν. Παρά την απομάκρυνση του Λίνεν από το σύλλογο έχει κάνει αρκετές εμφανίσεις στην βασική ενδεκάδα της ομάδας. Είχε συμβόλαιο ως τις 30 Ιουνίου 2011 αλλά παραχωρήθηκε στην Καρλσρούη.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρλσρούη ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β
Μουργόλυκοι
Η συμμορία των Μουργόλυκων αποτελείται από τον Μόργκαν Μουργόλυκο (τον παππού τον Μουργόλυκων) που είναι μόνο κλεφτοκοτάς και τους εφτά μουργόλυκους εγγονούς του. Οι Μουργόλυκοι φοράνε ενδυμασίες με αριθμό κρατουμένου στο στήθος τους. Οι πιο συνηθισμένοι αριθμοί τους είναι 176-176, 176-167 και 176-761, οι περισσότεροι σύγχρονοι σχεδιαστές χρησιμοποιούν συνήθως τρεις Μουργόλυκους.
Ο μεγαλύτερος εχθρός των Μουργόλυκων είναι κυρίως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ και τα ανίψια του, με τους οποίους μονομάχησαν πολλές φορές, μα ποτέ δεν κέρδισαν. Όμως μερικές φορές έρχονται αντιμέτωποι και με τον Μίκυ Μάους,τον Σούπερ Γκούφυ και την παρέα τους. Έχουν συμμαχήσει αρκετές φορές με κακούς. Με κλασσικούς κακούς όπως ο Κακός Λύκος, ο Μαύρος Πητ και ο Κάπτεν Χουκ, το Μαύρο Φάντασμα, ο Σκληρόκαρδος Χρυσοκούκης και η Μάτζικα Ντε Σπελ
Παλαιότερα είχε γίνει συζήτηση για το αν οι Μουργόλυκοι θα ή Λύκοι ή Μούργοι. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μίκυ Μάους μια αίτηση για να ψηφίσουν οι αναγνώστες. Το όνομα τους όμως κατέληξε να ήταν Μουργόλυκοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φανταστικοί σκύλοι Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς)
Αιμάρ
Ο Αιμάρ (Ímar, ... - 873) ήταν πολέμαρχος των Βίκινγκ στην Ιρλανδία και στη Σκωτία στα μέσα του 9ου αιώνα, ο ιδρυτής της δυναστείας του Ουί Αιμάρ της οποίας τα μέλη πολέμησαν για πολλούς αιώνες περιοχές γύρω από την Ιρλανδική θάλασσα. Ο Αιμάρ ήταν γιος ενός βασιλιά του Λοχλάν που το όνομα του σύμφωνα με τα "Θραυσματικά Χρονικά της Ιρλανδίας" ήταν Γκοφράιντ, τα ίδια χρονικά αναφέρουν σαν αδελφούς του τον Αουίσλ και τον Αμλαίμπ Κουνάνγκ ενώ μερικοί ιστορικοί αναφέρουν σαν αδελφό του και τον Χάλφνταν Ράγκναρσον. Τα Ιρλανδικά Χρονικά καταγράφουν τον Αμλαίμπ, τον Αιμάρ και τον Αουίσλ σαν "βασιλείς των ξένων" ενώ σύγχρονοι ιστορικοί τους ονομάζουν "βασιλείς του Δουβλίνου" επειδή χρησιμοποιούσαν το Δουβλίνο σαν βάση για τις εκστρατείες τους. Πολλοί ιστορικοί ταυτίζουν τον Αιμάρ με τον Αιβάρ τον Ασπόνδυλο, έναν άλλον Βίκινγκ πολέμαρχου ο οποίος ήταν αρχηγός του Μεγάλου Στρατού των Βίκινγκ γιος του θρυλικού Ράγκναρ Λόθμπροκ και αδελφός του Χάλφνταν Ράγκναρσον.
Τη δεκαετία του 850 και στις αρχές της δεκαετίας του 860 ο Αιμάρ βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Μέιλ Σεχνάιγ βασιλιά του Ουί Νέιγ, ενός από τα ισχυρότερα βασίλεια της Ιρλανδίας. Η αιτία της σύγκρουσης είναι αβέβαιη αλλά όπως φαίνεται ο Αιμάρ πολέμησε πολύ χρόνο για να κερδίσει τον έλεγχο του Μύνστερ και των περιοχών του, συμμάχησε με τον Κερμπάλ βασιλιά του Κιλκένι και τον Αέντ Φιντλιάθ βασιλιά του βορείου Ουί Νέιγ εναντίον του Μέιλ Σεχνάιγ. Ο Μέιλ Σεχνάιγ (962) και τα εδάφη του διασπάστηκαν με τη λήξη της σύγκρουσης, στη συνέχεια ο Αιμάρ προσπάθησε να επεκτείνει τα εδάφη του και την εξουσία του στο νησί. Ο Αιμάρ εξαφανίζεται από τις ιστορικές πηγές της Ιρλανδίας την περίοδο 864 - 870 γι'αυτό πολλοί ιστορικοί τον ταυτίζουν με τον Αιβάρ τον Ασπόνδυλο ο οποίος είχε έντονη δράση στην Αγγλία εκείνη την περίοδο. Σύμφωνα με τα χρονικά το 850 ο Αιμάρ και ο Αμλάιμπ κατόρθωσαν να κυριεύσουν το Νταμπάρτον Ροκ, το ισχυρότερο φρούριο στο βασίλειο του Στραθκλάιντ ύστερα από πολιορκία τεσσάρων μηνών. Ο Αιμάρ πέθανε το 873 με τον τίτλο "βασιλιάς των Νορβηγών της Ιρλανδίας και της Βρετανίας", τα Θραυσματικά Χρονικά αναφέρουν ότι ο πατέρας του Αιμάρ πέθανε την ίδια χρονιά έχοντας εγκαταστήσει την κυριαρχία τους στο Δουβλίνο, τη Νήσο του Μαν, τις Ορκάδες και το μεγαλύτερο τμήμα των ακτών της βόρειας και της Δυτικής Σκωτίας.
Βιογραφία
.
Οι Βίκινγκ στην Ιρλανδία
thumb|right|250px|Τα Ιρλανδικά βασίλεια γύρω στο 900
Οι Νορβηγικές επαφές με τη Σκωτία καταγράφονται για πρώτη φορά τον 8ο αιώνα αν και η πραγματική φύση των επαφών αυτών είναι άγνωστη. Οι εκσκαφές στο νησί του Ουνστ έχουν οδηγήσει τους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι οι πρώτες εγκαταστάσεις στην περιοχή έγιναν στα μέσα του 7ου αιώνα και από το 793 καταγράφονται ασταμάτητες επιδρομές των Βίκινγκ στα Βρετανικά νησιά. "Όλα τα νησιά της Βρετανίας λεηλατήθηκαν και το νησί του Ιωνά καταστράφηκε την περίοδο 802 - 806". Τα Μπερτινιανά Χρονικά αναφέρουν ότι οι Εβρίδες κατακτήθηκαν από τους Βίκινγκ το 847. Οι ιστορικές μελέτες για την περίοδο αυτή έχουν οδηγήσει τους ιστορικούς σε αντιφατικά συμπεράσματα που τους έφεραν σε σύγκρουση ειδικά για τα πρώτα χρόνια που εγκαταστάθηκαν οι Σκανδιναβοί στην περιοχή. Ο Μπαρέτ αναγνωρίζει μερικές από αυτές τις αντιφατικές θεωρίες οι οποίες πολύ πιθανό να είναι αληθινές. Ο Κορραίν από την άλλη πλευρά σημειώνει: "η περίοδος στην οποία οι Βίκινγκ εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στα νησιά παραμένει άγνωστη".
Οι καταγραφές σχετικά με τις πρώτες επιδρομές των Βίκινγκ στην Ιρλανδία παρουσιάζονται για πρώτη φορά το 795. Οι επιδρομές σταδιακά αυξήθηκαν κατακλύζοντας για πρώτη φορά ολόκληρη την Ιρλανδία τη διετία 840 - 841. Το 841 η πρώτη μεγάλη εγκατάσταση δημιουργήθηκε στο Αθ Κλιάθ η οποία θα είναι ο πυρήνας για να δημιουργηθεί σύντομα η πόλη του Δουβλίνου. Μεγάλες εγκαταστάσεις δημιουργήθηκαν την ίδια περίοδο σε ολόκληρο το νησί, ο πληθυσμός των Βίκινγκ ενισχύθηκε με την έλευση του νέου κύματος των Βίκινγκ των "σκοτεινών ξένων" (851) μια ορολογία που χρησιμοποιήθηκε για να τους διαχωρίσει από τους παλιότερους επιδρομείς που είχαν εγκατασταθεί πολλά χρόνια στο νησί τους "ισχυρούς ξένους". Ένα βασίλειο των Βίκινγκ της Σκωτίας που δημιουργήθηκε στα μέσα του 9ου αιώνα ασκούσε την εξουσία σε πολλούς από τους Βίκινγκ της Ιρλανδίας, το 853 δημιουργήθηκε το βασίλειο του Δουβλίνου που διεκδίκησε την εξουσία σε όλους τους Βίκινγκ της Ιρλανδίας.
Οι κύριες ιστορικές πηγές για εκείνη την περίοδο ήταν τα Νορβηγικά Σάγκας και τα Ιρλανδικά χρονικά, παρά το γεγονός ότι μερικά από τα χρονικά όπως τα Χρονικά του Ούλστερ ήταν σύγχρονα με την εποχή τα περισσότερα από τα γεγονότα που γράφουν θεωρούνται αναξιόπιστα. Άλλα χρονικά όπως τα Θραυσματικά Χρονικά της Ιρλανδίας και τα Χρονικά των τεσσάρων Μάστερς ολοκληρώθηκαν αργότερα με υλικό από σύγχρονες πηγές ή με πληροφορίες από παλιότερα Σάγκας. Ο Ντάουχαμ τελικά αναφέρει: "πέρα από όλες αυτές τις μεταγενέστερες προσθήκες τα Ιρλανδικά Σάγκας θεωρούνται σε γενικές γραμμές αξιόπιστα και περιγράφουν τα γεγονότα με ακρίβεια".
Άφιξη του Αιμάρ στην Ιρλανδία
Ο Αιμάρ καταγράφεται για πρώτη φορά στα Ιρλανδικά χρονικά το 857, τέσσερα χρόνια πιο νωρίς ο αδελφός του Αμλάιμπ Κονούνγκ καταγράφεται σαν ο πρώτος που έφτασε στην Ιρλανδία. Τα μετέπειτα "Θραυσματικά Χρονικά της Ιρλανδίας" με τον ίδιο τρόπο αναφέρουν ότι ο Αμλάιμπ Κονούνγκ έφτασε στο νησί πριν από τον αδελφό του.
"Εκείνη την χρονιά τον έκτο χρόνο της βασιλείας του Μέιλ Σεχνάιγ ο Αμλάιμπ Κονούνγκ γιος του βασιλιά του Λοχλάν έφτασε στην Ιρλανδία και έφερε μια σειρά με εισφορές και φορολογίες από τον πατέρα του, στη συνέχεια έφυγε αιφνίδια και ήρθε στη θέση του ο αδελφός του Αιμάρ με τα ίδια φορολογικά μέτρα."
Ο Αιμάρ και ο Αμλάιμπ ενώθηκαν στην Ιρλανδία με τον αδελφό τους Αουίσλ πριν το 863, από εκείνη τη χρονιά οι τρεις αδελφοί περιγράφονται από τα χρονικά ως "βασιλείς των ξένων", σε σύγχρονα χρονικά εμφανίζονται σαν βασιλείς του Δουβλίνου επειδή σύντομα χρησιμοποίησαν την πόλη αυτή σαν επίκεντρο των δραστηριοτήτων τους.
Η Λοχλάν η περιοχή στην οποία ήταν βασιλιάς ο πατέρας τους εντοπίζεται στη Νορβηγία αν και το γεγονός αυτό δεν έχει γίνει ευρέως αποδεχτό από τους σύγχρονους ιστορικούς. Πολλοί σύγχρονοι ιστορικοί τονίζουν ότι μέχρι την εποχή που πραγματοποιήθηκε η μάχη του Κλοντάρφ (1014) όλοι πίστευαν ότι το Λοχλάν βρισκόταν στη Νήσο του Μαν ή τις Εβρίδες ή τη Σκωτία. Η αυθεντική ωστόσο άποψη που τελικά επικράτησε από τον 12ο αιώνα την εποχή που ο Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας ανέλαβε την εκστρατεία του στη δύση ήταν ότι το Λοχλάν βρισκόταν στη Νορβηγία. Η πρώτη αναφορά για τον Αιμάρ στα Ιρλανδικά Χρονικά (857) αφορούσε έναν πόλεμο ανάμεσα στον Αιμάρ και τον Αμλαίμπ Κονούνγκ εναντίον του Μέιλ Σεχνάιγ ενός τοπικού βασιλιά στη νότια Ουί Νέιγ από μια ομάδα Βίκινγκ οι οποίοι ήταν γνωστοί ως Νορβηγό-Ιρλανδοί. Ο Μέιλ Σεχνάιγ ήταν ο πιο ισχυρός βασιλιάς στην Ιρλανδία εκείνη την εποχή και τα εδάφη του ήταν πολύ κοντά στην περιοχή της κύριας εγκατάστασης των Βίκινγκ στο Δουβλίνο. Ο πόλεμος ξεκίνησε την προηγούμενη χρονιά, τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν "σκληρός πόλεμος δημιουργήθηκε ανάμεσα στους ηγήτορες του στρατού του Μέιλ Σεχνάιγ που υποστηρίχτηκαν από τους Βορειοιρλανδούς".
Πόλεμοι με Ιρλανδούς βασιλείς
thumb|right|250px|Το Νταμπάρτον Ρόκ που κατέλαβε ο Αιμάρ ύστερα από τετράμηνη πολιορκία (870)
Ο Αιμάρ συμμάχησε με τον Κερμπάλ τοπικό βασιλιά του Κιλκένι (858) και έγιναν αρχηγοί ενός Νορβηγό-Ιρλανδικού στρατεύματος που ξεκίνησε τις επιδρομές στην περιοχή του Τιπεράρυ. Το Κιλκένι ήταν τότε ένα μικρό βασίλειο ανάμεσα στα μεγαλύτερα βασίλεια του Μύνστερ και του Λένστερ, αρχικά τη δεκαετία του 840 ο Κερμπάλ στηρίχθηκε στη συμμαχία του με τον ισχυρότερο βασιλιά του Μύνστερ αλλά σύντομα η εξουσία του εξασθένησε, αυτό έδωσε την ευκαιρία στον βασιλιά του Κιλκένι να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα. Ο Κερμπάλ είχε πριν πολεμήσει εναντίον των Βίκινγκ αλλά στη συνέχεια συμμάχησε μαζί τους προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Μέιλ Σεχνάιγ και τους Νορβηγο-Ιρλανδούς συμμάχους του. Την επόμενη χρονιά ο Αιμάρ, ο Αμλαίμπ και Κερμπάλ πραγματοποίησαν επιδρομή στα εδάφη του Μέιλ Σεχνάιγ στην περιοχή του Μιθ αλλά στη συνέχεια ακολούθησε μια βασιλική σύσκεψη στο Ράθουγκ το οποίο βρισκόταν στη σημερινή κομητεία του Ουέστμιθ. Μετά από τη σύσκεψη του Ράθουγκ αποφασίστηκε η υποταγή του Κερμπάλ και των Βίκινγκ συμμάχων του στον Μέιλ Σεχνάιγ "για χάρη της ειρήνης ανάμεσα στους άνδρες της Ιρλανδίας".
Όταν οι σύμμαχοι γύρισαν εναντίον τους ο Αιμάρ και ο Αμλάιμπ πραγματοποίησαν νέα συμμαχία με τον Αέντ Φιντλιάθ τοπικό βασιλιά στο βόρειο Ουί Νέιγ και αντίπαλο του Μέιλ Σεχνάιγ. Το 860 ο Μέιλ Σεχνάιγ και ο Κερμπάλ συγκέντρωσαν μεγάλο στρατό από το Μύνστερ, το Λένστερ, το βόρειο Ουί Νέιγ και ξεκίνησαν τις επιδρομές εναντίον του Αέντ Φιντλιάθ κοντά στο Άρμαγκ. Οι βόρειες δυνάμεις στρατοπέδευσαν στην περιοχή και ο Αέντ πραγματοποίησε αιφνιδιαστική νυχτερινή επίθεση σκοτώνοντας πολλούς από τους άντρες των νοτίων αλλά οι δυνάμεις του είχαν μεγάλες απώλειες και αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν. Σε αντίποινα για αυτή την επίθεση ο Αμλάιμπ και ο Αέντ πραγματοποίησαν επιθέσεις στο Μιθ (861, 862) αλλά αποκρούστηκαν και τις δυο φορές. Σύμφωνα με τα "Θραυσματικά Χρονικά" η συμμαχία τους κατοχυρώθηκε με έναν πολιτικό γάμο.
"Ο Αέντ γιος του Νέιγ και γαμπρός του Αμλάιμπ πήγαν με έναν ισχυρό στρατό από Ιρλανδούς και Νορβηγούς στην πεδιάδα του Μιθ, λεηλάτησαν και σκότωσαν πολλούς άοπλους". Τα επόμενα χρόνια οι συμμαχίες ανάμεσα στο βόρειο Ουί Νέιγ και τους Βίκινγκ του Δουβλίνου έγιναν συνηθισμένο γεγονός, το βόρειο και το νότιο Ουί Νέιγ βρίσκονταν συνέχεια σε σύγκρουση για την κυριαρχία στην Ιρλανδία, η ανεπιθύμητη γειτονία ανάμεσα στο Δουβλίνο και τους νότιους οδήγησε σε φυσική συμμαχία ανάμεσα στο Δουβλίνο και τους βόρειους.
Τελευταία χρόνια
Ο Μέιλ Σεχνάιγ πέθανε (862) και η περιοχή του Μιθ μοιράστηκε ανάμεσα σε δυο βασιλείς τον Λόρκαν μακ Καθάιλ και τον Κόντσομπαρ μακ Ντόνντσαντ. Ο Αιμάρ και ο Αμλάιμπ ενώθηκαν στην Ιρλανδία με τον τον αδελφό τους Αουίσλ με σκοπό να επεκτείνουν τα εδάφη τους σε βάρος του νοτίου Ουί Νέιγ. Οι τρεις αδελφοί επιτέθηκαν στην Μπρέγκα (863) σε συμμαχία με τον Λορκλαν και την επόμενη χρονιά ο Αμλαίμπ έπνιξε τον Κόντσομπαρ στο αβαείο του Κλονάρντ. Ο Μουιρεκάν μακ Ντιαρμάτα, τοπικός βασιλιάς του Ουί Ντουντσάντα σκοτώθηκε από τους Βίκινγκ (863) πιθανότατα από τον Αιμάρ και τους ευγενείς του στις προσπάθειες τους να επεκταθούν στο Λένστερ.
Το 864 τα τρία αδέλφια ξεκίνησαν τις προετοιμασίες τους για την κατάκτηση της Ιρλανδίας και στη συνέχεια για μια νέα εκστρατεία στη Βρετανία. Ο Αιμάρ εξαφανίστηκε από τα Ιρλανδικά χρονικά το 864 και δεν εμφανίστηκε ξανά ποτέ πριν το 870. Ο Ντάουνχαμ τον ταυτίζει με τον Αιβάρ τον Ασπόνδυλο έναν Βίκινγκ οπλαρχηγό και αρχηγό του Μεγάλου Στρατού των Βίκινγκ. O Κρόνιν τονίζει "ο Αιμάρ ταυτίζεται πραγματικά με τον Αιβάρ τον Ασπόνδυλο αλλά η πληροφορία βρίσκεται υπό αμφισβήτηση".
Η επανεμφάνιση του Αιμάρ στα Ιρλανδικά Χρονικά (870) σημειώνεται με μια νέα επιδρομή από τον ίδιο και τον Αμλάιμπ, πολιόρκησαν το Νταμπάρτον, το κύριο φρούριο του βασιλείου του Στραθκλάιντ το οποίο κατέλαβαν ύστερα από τετράμηνη πολιορκία. Το ζεύγος επέστρεψε στο Δουβλίνο (871) με 200 πλοία και με "έναν μεγάλο αριθμό με αιχμαλώτους μεταξύ των οποίων Άγγλοι, Βρετανοί και Πίκτοι". Τα "Θραυσματικά Χρονικά" γράφουν ότι ο Αμλάιμπ επέστρεψε την ίδια χρονιά στο Λοχλάν για να βοηθήσει τον πατέρα τους και ο Αιμάρ έμεινε μόνος αφού ο Αουίσλ είχε πεθάνει το 867. Τα Χρονικά των Πίκτων αναφέρουν ότι ο Αμλάιμπ πέθανε γύρω στο 874 κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας εναντίον του Κωνσταντίνου Β΄ της Σκωτίας. Τα Θραυσματικά Χρονικά αναφέρουν επίσης τον θάνατο του Γκοφράιντ πατέρα του Αιμάρ το 873. Η τελευταία καταγραφή για τον ίδιο τον Αιμαρ στα σύμφωνα με την εποχή του χρονικά βρίσκεται επίσης το 873, τότε καταγράφεται ο θάνατος του ως "βασιλεύς των Νορβηγών ολόκληρης της Αγγλίας και της Ιρλανδίας". Ο Κορραίν αναφέρει ότι την εποχή του θανάτου του Αιμάρ ανήκαν στο βασίλειο του το Μαν, τα δυτικά νησιά, το Άρτζιλ, το Σάδερλαντ, οι Ορκάδες και τμήματα των ακτών της Σκωτίας.
Ταυτοποίηση με τον Αιβάρ τον Ασπόνδυλο
Ο Κορραίν από την άλλη πλευρά που είναι φανατικά αντίθετος σε οποιαδήποτε ταυτοποίηση ανάμεσα στον Αιμάρ και τον Ινγκουάρ γράφει: "το να δεχτούμε ότι ο Αιμάρ του Δουβλίνου είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Ίνγκουαρ πως μπορούμε να εμπιστευτούμε τα λεγόμενα του Σμιθ που εμφανίζει τον Αιμάρ στην Ανατολική Αγγλία το 871 ενώ σύμφωνα με τις Ιρλανδικές πηγές ο Αιμάρ μετά την πολιορκία του Νταμπάρτον το 870 σε τέσσερις μήνες στις αρχές του 871 επέστρεψε στην Αγγλία;" Tο υλικό σχετικά με την ταυτοποίηση του Ινγκουάρ με τον Αιμάρ θεωρείται αναξιόπιστο. Ο Κορραίν καταλήγει: "δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι ο Αιμάρ του Δουβλίνου και ο Ίνγκουαρ είναι το ίδιο πρόσωπο, όλες οι θεωρίες σχετικά με αυτόν τον συσχετισμό έχουν απορριφθεί". Ο Ντάουνχαμ σημειώνει "άν και όλοι οι ιστορικοί του μεσαίωνα έχουν ενδιαφερθεί έντονα σχετικά με την καταγωγή του Αιμάρ δεν είναι δυνατό να δεχτούμε τίποτα σαν ιστορική πραγματικότητα".
Οι σκοτεινοί και οι ισχυροί ξένοι
Στα Ιρλανδικά Χρονικά οι όροι "σκοτεινοί ξένοι" και "ισχυροί ξένοι" χρησιμοποιήθηκαν για να περιγράψουν τις αντίπαλες ομάδες των Βίκινγκ, σύμφωνα με την ακριβή ιστορική μετάφραση ο πρώτος όρος είχε αναφορά στους Δανούς και ο δεύτερος στους Νορβηγούς. Μετά το 917 οι οπαδοί του Αιμάρ περιγράφονται στην πρώτη ομάδα των σκοτεινών ξένων, ο ίδιος ο Αιμάρ δεν αναφέρεται στα χρονικά να ανήκει σε κάποια από τις συγκεκριμένες ομάδες αλλά ο αδελφός του αναφέρεται "άρχοντας των σκοτεινών ξένων".
Η ερμηνεία των όρων άλλαξαν με τον καιρό και χρησιμοποιήθηκαν για την διάκριση ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους Βίκινγκ, οι Βίκινγκ που βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Αιμάρ χαρακτηρίζονται σαν "νέοι" ή "σκοτεινοί" κατακτητές.
Μια εναλλακτική πρόταση από τον Άλεξ Γουλφ (γεν. 1963) συνταυτίζει τον εγγονό του Αιμάρ Ραγκνάλ ουα Αιμάρ με τον Ρόγκνβαλντ Ειστέινσον κόμη του Μόρ μια ιστορική μορφή που σχετίζεται με τον Χάραλντ Χορφάγκρε τον πρώτο βασιλιά της Νορβηγίας. Ο Γουλφ προβάλει δυο αποδείξεις για να στηρίξει τη θεωρία του, η πρώτη ότι τόσο ο Ραγκνάλ όσο και ο Ρόγκνβαλντ αναφέρονται σαν εγγονοί κάποιου "Αιμάρ", η δεύτερη ο Αιμάρ γιος του Ρόγκβαλντ σκοτώθηκε στη Σκωτία καθώς ήταν ο ευγενής του Ραγκνάλ Αιμάρ ουά Αιμάρ. Άλλες προσπάθειες έγιναν τη σύγχρονη εποχή για να συνδέσουν τους βασιλείς του Λοχλάν με ιστορικές μορφές της Νορβηγίας, ο Αμλάιντ έχει συνταυτιστεί με τον Όλαφ ετεροθαλή αδελφό του Χάλφνταν του Μελανού αλλά η θεωρία αυτή δεν έχει επαρκή στήριξη. Ο Κορραίν σημειώνει ότι "δεν υπάρχει καμιά ιστορική απόδειξη σχετικά με τη σύνδεση της δυναστείας του Δουβλίνου με το Βεστφόλντ".
Οικογενειακές ρίζες
thumb|right|250px|Τα Χάλφντανσογκεν πιθανότατα τόπος ταφής του Χάλφνταν του Μελανού στο Βεστφόλντ
Τα "Θραυσματικά Χρονικά" αναγνωρίζουν σαν πατέρα του Αιμάρ τον Γκοφράιντ, μια εισαγωγή σχετικά με το γενεαλογικό δέντρο του Αιμάρ αναφέρει "ο Αιμάρ γιος του Γκοφράιντ γιου του Ραγκνάλ γιου του Γκοφράιντ Κουνούγκ γιου του Γκοφράιντ". Ο Κορραίν σημειώνει ότι η αναφορά για το γενεαλογικό δέντρο του Αιμάρ είναι "χωρίς καμιά σοβαρή ιστορική σημασία". Δέχεται ωστόσο ότι ο Γκοφράιντ ήταν ο πατέρας του Αιμάρ αναφέροντας ότι "είναι πολύ πιθανό ο πατέρας του Αιμάρ να ήταν ο Γκοφράιντ ο οποίος είναι ιστορικό πρόσωπο και γενάρχης".
Ο Αμλάιμπ Κονούνγκ ήρθε στην Ιρλανδία πρώτος το 853 και στη συνέχεια τον ακολούθησε ο Αιμάρ το 857 και ο Αουίσλ το 863. Τα Χρονικά του Ούλστερ καταγράφουν τα τρία αδέλφια ως "βασιλείς των ξένων" αναφέροντας: