cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναζισμός
Κατάληψη της εξουσίας
Αφού στις εκλογές της 5 Μαρτίου 1933 το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα απέτυχε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Χίτλερ ήταν αναγκασμένος να συνεχίσει τον συνασπισμό με το Εθνικό Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα (DNVP). Ως πρόεδρος του ισχυρότερου κόμματος της βουλής, ο Πρόεδρος Πάουλ φον Χίντενμπουργκ είχε διορίσει τον Χίτλερ πέντε εβδομάδες νωρίτερα, στις 30 Ιανουαρίου, καγκελάριο της Γερμανίας. Αν και οι εθνικοσοσιαλιστές κοινοποίησαν την ημέρα αυτή ως ημέρα της «κατάληψης της εξουσίας», η διαδικασία δεν ήταν παρά μια συνηθισμένη αλλαγή κυβέρνησης. Η κατάσταση άλλαξε με τον Εμπρησμός του Ράιχσταγκ στις 27 Φεβρουαρίου, ο οποίος έγινε από έναν Ολλανδό πρώην κομμουνιστή, τον Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε, αλλά τον εκμεταλλεύτηκαν πλήρως οι ναζιστές προκειμένου να επιβάλλουν τη δικτατορία τους, συντρίβοντας όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα. Συγκεκριμένα, οι ναζιστές δήλωσαν ότι επρόκειτο για προσπάθεια επανάστασης των κομμουνιστών και με το Διάταγμα για την προστασία του Λαού και του Κράτους βάσει του άρθρου 48 του συντάγματος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης απέκτησαν την επόμενη κιόλας μέρα τη δυνατότητα - καταστρατηγώντας τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα- να προβούν σε χιλιάδες συλλήψεις.
Την απόλυτη κατάκτηση της εξουσίας πέτυχαν με τον «Εξουσιοδοτικό νόμο» (Ermächtigungsgesetz) στις 23 Μαρτίου, ο οποίος έπρεπε να ψηφιστεί από τουλάχιστον τα δυο τρίτα της βουλής. Με την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD) και τη σύλληψη πολλών σοσιαλδημοκρατών βουλευτών, ο Χίτλερ κατάφερε, με τη βοήθεια του συντηρητικού κόμματος "Zentrum" και του εθνικιστικού DNVP, να συγκεντρώσει τις απαραίτητες ψήφους. Ο «Εξουσιοδοτικός νόμος» παραχώρησε όλη τη νομοθετική εξουσία στην Κυβέρνηση, ανεξάρτητα από Κοινοβούλιο και Πρόεδρο. Με άλλα λόγια, το Κοινοβούλιο επέτρεψε την ενοποίηση της εκτελεστικής εξουσίας με τη νομοθετική και, με τον τρόπο αυτό, έγινε περιττό. Με την απόφαση αυτή άρχισε στη Γερμανία η περίοδος της στυγνής εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας, γνωστή και ως εποχή του «Τρίτου Ράιχ».
Ο ναζισμός στην Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Μερκούρη το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Άλλες φασιστικές ή ναζιστικές οργανώσεις της εποχής ήταν η Εθνική Ένωσις Ελλάς, η Σιδηρά Ειρήνη, η Τρίαινα το Εθνικό Κυρίαρχο Κράτος του Σκυλακάκη, η Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση και η Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ). Στην Ελλάδα, στις ημέρες μας, εκφραστής του ναζισμού είναι το κόμμα της Χρυσής Αυγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Ιδεολογίες Κατηγορία:Φασισμός * Ν
Μαουρίτσιο Μαλβεστίτι
Ο σεβασμιότατος Μαουρίτσιο Μαλβεστίτι (ιταλικά: Maurizio Malvestiti. Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1953) είναι επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Λόντι (Lodi) του Μιλάνου της Ιταλίας, όπου υποδείχθηκε στις 26 Αυγούστου 2014, αντικαθιστώντας τον Τζουζέππε Μερίζι (Giuseppe Merisi).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μάρνε (Marne) του Φιλάγκο (Filago) στις 25 Αυγούστου 1953. Σπούδασε στη θεολογική σχολή του Μπέργκαμο (Bergamo), όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1977. Συνέχισε τις θεολογικές σπουδές του στη Ρώμη και ταυτόχρονα τελειοποίησε τις γνώσεις του στα γαλλικά και στα αγγλικά. Από το 1994 ως το 2009 ήταν αξιωματούχος στη Συνέλευση καρδιναλίων (Κονγκρεγκάτιο) για τις Ανατολικές Εκκλησίες (Congregation for the Oriental Churches). Στις 19 Ιουνίου 2009 έγινε υπογραμματέας του Κογκρεγκρατίου, καθώς επίσης και ιδιαίτερος γραμματέας των τριών «νομαρχών» (prefects), δηλαδή των Καρδιναλίων Ακίλλε Σιλβεστρίνι (Achille Silvestrini), Ιγνάτιος Μωυσής Α΄ Νταούντ (Ignace Moussa I Daoud) και Λεονάρντο Σάντρι (Leonardo Sandri).
Στις 26 Αυγούστου 2014, ο Πάπας Φραγκίσκος τον υπέδειξε ως νέο επίσκοπο του Λόντι. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 11 Οκτωβρίου 2014 από τον Καρδινάλιο Λεονάρντο Σάντρι στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και τοποθετήθηκε στο Λόντι στις 26 Οκτωβρίου 2014, όπου καλοσωρίστηκε και ανακηρύχθηκε επίσκοπος από τον Καρδινάλιο Άντζελο Σκόλα. Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία εορτάστηκε από όλους τους ιερείς της επισκοπής (diocese), από το καθεδρικό «Σώμα» (cathedral chapter), τον Καρδινάλιο Σάντρι καθώς και από αρκετούς επισκόπους, που συμπεριλαμβάνουν τους Τζιάκομο Καπούτσι (Giacomo Capuzzi), Νίνο Σταφφιέρι (Nino Staffieri), Ντιέγκο Κολέττι (Diego Coletti) και Κλαούντιο Μπαγκίνι (Claudio Baggini).
Στις 4 Ιουλίου 2015 ο επίσκοπος Μαλβεστίτι διόρισε τον πατέρα Μπασσιάνο Ουτζέ (Bassiano Uggè) νέο γενικό επίτροπο (vicario generale) της επισκοπής Λόντι (Lodi).
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί Μαλβεστιτι, Μαουριτσιο
Σίγκριντ Φικ
Η Σίγκριντ Φικ (λατινικό αλφάβητο : Sigrid Fick) (Ελσίνκι 28 Μαρτίου 1887 - 4 Στοκχόλμη Ιουνίου 1979), ήταν Φινλανδή, από το 1910 Σουηδή, πρωταθλήτρια και Ολυμπιονίκης της αντισφαίρισης.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη συμμετείχε με τη Σουηδία. Στο απλό σε ανοιχτό γήπεδο αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο ενώ στο απλό σε κλειστό γήπεδο κατέλαβε την τέταρτη θέση. Στο διπλό σε κλειστό γήπεδο με συμπαίκτρια τη Λίλι Στρόμπεργκ-φον Έσεν κατέλαβαν την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο. Στο μεικτό με συμπαίκτη τον Γκούναρ Σέτεργουολ κατέλαβαν τη δεύτερη θέση και το αργυρό μετάλλιο.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα συμμετείχε πάλι με τη Σουηδία. Στο απλό κατέλαβε την τέταρτη θέση ενώ στο μεικτό και στο διπλό γυναικών αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ματς Βίλαντερ
Καριέρα
Στο Γαλλικό όπεν και στο απλό ήταν νικητής το 1982 επί του Γκιγιέρμο Βίλας, το 1985 επί του Ιβάν Λεντλ από τον οποίο έχασε στον τελικό το 1987 και το 1988 επί του Ανρί Λακόντ, ήταν επίσης φιναλίστ στο διπλό το 1985 με συμπαίκτη τον Γιοακίμ Νίστρομ.
Στο Αμερικανικό όπεν ήταν νικητής το 1988 επί του Ιβάν Λεντλ και φιναλίστ το 1987 όπου έχασε από τον Ιβάν Λεντλ, στο διπλό ήταν φιναλίστ το 1986 με συμπαίκτη τον Γιόακιμ Νίστρεμ. Στο Γουίμπλετον ήταν νικητής στο διπλό το 1986 με συμπαίκτη τον Γιόακιμ Νίστρεμ.
Το 1988 ο Βίλαντερ κέρδισε τρία από τα τέσσερα τουρνουά Γκραντ σλαμ και τελείωσε εκείνη τη χρονιά ως No 1 στον κόσμο. Ο Βίλαντερ είναι ένας από τους έξι άντρες αντισφαιριστές (μαζί με τον Τζίμι Κόνορς, τον Αντρέ Αγκάσι, τον Ραφαέλ Ναδάλ, τον Ρότζερ Φέντερερ και τον Νόβακ Τζόκοβιτς) που έχουν κερδίσει τίτλους γκραντ σλαμ σε γήπεδα χόρτου, σκληρά γήπεδα και σε χωμάτινα γήπεδα. Ο ίδιος και ο Ραφαέλ Ναδάλ είναι οι μόνοι άντρες στην ιστορία της αντισφαίρισης που κέρδισαν τουλάχιστον δύο τίτλους γκραντ σλαμ σε κάθε μία από τις τρεις επιφάνειες.
Ο Βίλαντερ κέρδισε τον τέταρτο τίτλο του Γκραντ σλαμ στο απλό στην ηλικία των 20 ετών, ο νεώτερος στην ιστορία που έχει επιτύχει αυτό το κατόρθωμα. Επιπλέον, κέρδισε και οκτώ τίτλους Grand Prix Super Series (1983-88) οι πρόδρομοι των σημερινών Masters 1000. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε 33 τίτλους στο απλό και επτά τίτλους στα διπλά. Ήταν επίσης η κινητήρια δύναμη πίσω της Σουηδία κατά τη διάρκεια των επτά διαδοχικών τελικών του Κυπέλλου Ντέιβις στη δεκαετία του 1980. Το 2002 ο Βίλαντερ εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα τένις της φήμης.
Κύπελλο Ντέιβις
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε με τη Σουηδία από το 1981 έως το 1995 σε 11 διοργανώσεις με ρεκόρ 43 νίκες και 18 ήττες. Το 1981 και το 1982 έπαιξε στα προημιτελικά της παγκόσμιας ζώνης και το 1983 στο τελικό όπου η Σουηδία έχασε από την Αυστραλία με 3-2 όπου ο Βίλαντερ σημείωσε τις δύο νίκες. Παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Σουηδία το 194 επί των ΗΠΑ με 4-1 κι το 1985 επί της Δυτικής Γερμανίας με 3-2. Στα προημιτελικά πάλι το 1986, παγκόσμιος πρωταθλητής το 1987 επί της Ινδίας με 5-0, φιναλίστ το 1988 με ήττα από τη Δυτική Γερμανία με 4-1, φιναλίστ το 1989 πάλι με ήττα από τη Γερμανία.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με τη Σόνια, πρώην μοντέλο από τη Νότια Αφρική, κι έχουν τέσσερα παιδιά. Σαν προπονητής έχει δουλέψει με την εθνική ομάδα της Σουηδίας, με την Τατιάνα Γκόλοβιν, τον Πολ Μάθιου, τη Μάντισον Κις. Επίσης σχολιάζει αγώνες αντισφαίρισης στο Eurosport.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Σουηδοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Γιεργκ Ίμεντορφ
Ο Γιεργκ Ίμεντορφ (Jörg Immendorff, 14 Ιουνίου 1945 – 28 Μαΐου 2007) υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Γερμανούς ζωγράφους και γλύπτες, εκπρόσωπος του γερμανικού εξπρεσιονισμού.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μπλέκεντε της Κάτω Σαξονίας. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός και η μητέρα του γραμματέας. Μετά το χωρισμό των γονέων του, ο Ίμεντορφ φοίτησε σε οικοτροφείο, ενώ το 1963 εισήχθη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ (Kunstakademie Düsseldorf) σπουδάζοντας για τρία εξάμηνα σκηνογραφία, υπό την επίβλεψη του σκηνογράφου και ζωγράφου Τέο Ότο. Αργότερα υπήρξε μαθητής του Γιόζεφ Μπόις και επηρεάστηκε έντονα από το πνεύμα του. Μετά από μία σειρά έργων που βασίζονταν κυρίως στην απεικόνιση βρεφών, υιοθέτησε τη χρήση της λέξης «Lidl» — που παραπέμπει στη βρεφική γλώσσα — ιδρύοντας μία ομώνυμη «ακαδημία» και ασκώντας κριτική στο πολιτικό και καλλιτεχνικό κατεστημένο, μέσα από τη διοργάνωση πληθώρας εκδηλώσεων και διαδηλώσεων, δράση εξαιτίας της οποίας αποβλήθηκε τελικά από την Ακαδημία.
Η καθιέρωση
Από το 1968 εργάστηκε για δώδεκα χρόνια ως δάσκαλος τέχνης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στην πόλη του Ντίσελντορφ, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ασπάστηκε τον μαοϊσμό, δημιουργώντας έργα που παρέπεμπαν σε πολιτικές καταχωρήσεις. Το 1976 συνεργάστηκε με τον ζωγράφο Α. Ρ. Πενκ (ψευδώνυμο του Ραλφ Βίνκλερ), με τον οποίο οργάνωσε κοινές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και εκθέσεις. Την ίδια περίοδο χρονολογείται ένας από τους πιο γνωστούς κύκλους έργων του με τίτλο «Καφέ Γερμανία» (Café Deutschland), με εικόνες που λειτουργούν αλληγορικά, σχολιάζοντας τις ιδεολογικές αποκλίσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης και πηγή έμπνευσης τη διαίρεση της Γερμανίας. Η σειρά αυτή τον καθιέρωσε ως έναν από τους σημαντικότερους Γερμανούς καλλιτέχνες της γενιάς του, οδηγώντας επίσης στη διεθνή αναγνώρισή του. Το 1982 πραματοποίησε ατομική έκθεση στη Νέα Υόρκη, ενώ δύο χρόνια αργότερα οργανώθηκε έκθεση έργων του στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Οξφόρδης.
Η σύλληψη, η ασθένεια και το τέλος
Τον Αύγουστο του 2003 ο Ίμεντορφ συνελήφθη από τη γερμανική αστυνομία σε δωμάτιο πολυτελούς ξενοδοχείου με 21 γραμμάρια κοκαΐνης στην κατοχή του. Η δίκη του απασχόλησε την κοινή γνώμη και τελικά καταδικάστηκε σε 11 μήνες με αναστολή και χρηματικό πρόστιμο 150.000 ευρώ. Από το 1998 έπασχε από την «ασθένεια Λου Γκέριγκ», μία μυοατροφική σκλήρυνση που πλήττει τους κινητήριους νευρώνες, η οποία οδήγησε σταδιακά στην καθήλωσή του σε αναπηρικό καρότσι, στερώντας του τη δυνατότητα να ζωγραφίζει. Πέθανε το 2007, μετά από ανακοπή καρδιάς, στο Ντίσελντορφ.
795 Φίνι
Ο Φίνι (Fini) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,677. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Φίνι εκτιμάται σε 74,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό του είναι 0,042. Ο Φίνι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 38,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φινι
Τριστάνος και Ιζόλδη (Βάγκνερ)
Η όπερα είχε βαθιά επίδραση στο κατοπινό έργο των δυτικών συνθετών κλασσικής μουσικής, μεταξύ άλλων του Γκούσταβ Μάλερ, του Ρίχαρντ Στράους, του Άλμπαν Μπεργκ καθώς και του Άρνολντ Σένμπεργκ. Θεωρείται ότι η όπερα αυτή σηματοδοτεί την απομάκρυνση από τη συμβατική αρμονία και την τονικότητα, που θα οδηγούσαν τελικά την κλασσική μουσική προς την ατονική μουσική του 20ού αιώνα.
Για τη σύνθεση του έργου, ο Βάγκνερ εμπνεύστηκε από τη σχέση του με την Ματίλντε Βέσεντονγκ, καθώς και από τη φιλοσοφία του Αρθούρου Σοπενάουερ. Έχει ευρέως αναγνωριστεί ως ένα από τα κορυφαία μελοδραματικά έργα του ρεπερτορίου, και εξέχει για την εντατική χρήση μουσικών χρωμάτων, τονικότητας, ορχηστρικών χρωμάτων και αρμονικής καθυστέρησης με χρήση μη συγχορδιακών φθόγγων.
Πλοκή
right|thumb|250px|Η Ιζόλδη του [[Aubrey Beardsley, 1895. Απεικόνιση της τραγικής ηρωίδας που πίνει τη φίλτρο του έρωτα για το περιοδικό όπερας The Studio magazine.]]
Η πριγκίπισσα Ιζόλδη και η καμαριέρα της, η Μπρανγκαίνη, είναι ζωντανά λάφυρα στο σκάφος του Τρίσταν από την εκστρατεία εναντίον των Ιρλανδών, στο όνομα του βασιλιά Μάρκου της Αγγλίας. Η αποστολή του ήταν να πάρει εκδίκηση για την επίθεση που στο παρελθόν είχαν πραγματοποιήσει οι Ιρλανδοί, να τους νικήσει, και αφού κλείσει ειρήνη μαζί τους, να αρπάξει την πριγκίπισσα και να του την φέρει στην Κορνουάλη για να την παντρευτεί.
Πράξη 1η
Το πλοίο πλέει στα ανοιχτά. Έρχεται από την Ιρλανδία και έχει προορισμό του την Αγγλία. Η Ιζόλδη είναι κάθε άλλο παρά ευτυχισμένη. Πλησιάζοντας την ακτή της Αγγλίας η Ιζόλδη όλο και δέχεται τα τραγούδια των μούτσων του καραβιού που περιγελαστικά την αποκαλούν «το τρελό κορίτσι της Ιρλανδίας».
Ο θυμός και η απόγνωση για το αδιέξοδο της κατάστασής της την κάνουν να στείλει την καμαριέρα της στον Τρίσταν, ο οποίος βρίσκεται στο κατάστρωμα, και να του μεταφέρει να έρθει οπωσδήποτε να δει την Ιζόλδη. Ο τόνος της είναι περιφρονητικός, οργισμένος και γι' αυτό πολύ προστακτικός και τελεσίδικος. Η Μπρανκαίνη χωρίς να καταλαβαίνει τι διαδραματίζεται, αναζητά τον Τρίσταν, ο οποίος με φιλικό αλλά και αδιάφορο τόνο της απαντά πως αυτό δεν γίνεται, γιατί πρέπει να προσέχει στο τιμόνι. Ο ακόλουθος του, ο Κούρβεναλ, βάζει την Μπρανκαίνη στην θέση της πολύ απότομα, ενώ την διώχνει από το κατάστρωμα και οι ναύτες του καραβιού την περιγελούν φωναχτά. Η Μπρανκαίνη επιστρέφει στην πριγκίπισσα, η οποία τότε της εξιστορεί όλη την αλήθεια. Ο Τρίσταν είχε λάβει και παλιότερα μέρος σε μάχες εναντίον των Ιρλανδών. Σε μια από αυτές μάλιστα είχε σκοτώσει και τον αρραβωνιαστικό της, τον πρίγκηπα Μόρολντ. Στην τελευταία μάχη όμως ο Τρίσταν είχε πληγωθεί από ένα δηλητηριασμένο βέλος. Επειδή η πληγή δεν έκλεινε, πήγε κρυφά και μόνος του με μια βάρκα στην Ιζόλδη, η οποία γνώριζε από ιαματικά βότανα, για να τον γιατρέψει. Η Ιζόλδη τον βρήκε αναίσθητο και ετοιμοθάνατο μέσα στη βάρκα και τον μετέφερε στην καλύβα της όπου τον γιάτρεψε. Την ώρα όμως που τον φρόντιζε, αν και εκείνος είχε δώσει ψεύτικο όνομα (Τάντρις) αυτή τον αναγνώρισε από ένα κομμάτι του σπασμένου σπαθιού του Μόρολντ, που ακόμα ήταν σφηνωμένο στο κορμί του. Η Ιζόλδη ήθελε να τον σκοτώσει με το σπαθί του Μόρολντ, αλλά ο Τρίσταν λαβωμένος όπως ήταν, την κοίταξε στα μάτια, και γι' αυτό τελικά τον λυπήθηκε έτσι βαριά τραυματισμένος που ήταν και τον άφησε να ζήσει χωρίς όμως να τον συγχωρέσει. Ο Τρίσταν ανάρρωσε και έφυγε, ωστόσο στη συνέχεια επέστρεψε και την έκλεψε, βάζοντας την στο καράβι. Από τότε την αποφεύγει συστηματικά, ή από τύψεις ή από ντροπή.
Η Ιζόλδη κάνει νόημα στην Μπρανγκαίνε να φέρει το δηλητήριο. Η Μπρανγκαίνε, τρομαγμένη στην ιδέα ότι θα σκότωνε την πριγκίπισσα, αντί δηλητηρίου χρησιμοποίησε ένα άλλο μπουκάλι, που κατά τύχη περιείχε φίλτρο του έρωτα, και το έδωσε στην Ιζόλδη. Η Ιζόλδη, νομίζοντας ότι θα πεθάνει, άρχισε αμέσως να πίνει από το ποτήρι, ενώ ο Τρίσταν, που ήταν ακόμα θιγμένος, της το αρπάζει από το χέρι και πίνει το υπόλοιπο φίλτρο. Εκείνη την στιγμή νοιώθουν και οι δυο τους την επίδραση του μαγικού υγρού. Ένα δυνατό συναίσθημα τους διαπερνάει.
Πράξη 2η
right|thumb|Τρίσταν και Ιζόλδη του [[Ferdinand Leeke.]] Είναι νύχτα. Ο βασιλιάς Μάρκος έχει φύγει μαζί με όλη την ακολουθία για κυνήγι. Η Ιζόλδη και η καμαριέρα της έχουν μείνει μόνες τους στο παλάτι. Η Ιζόλδη έχει βγει στον κήπο και περιμένει τον Τρίσταν να γυρίσει κρυφά, όπως είχαν συνεννοηθεί. Η Μπρανγκαίνη προειδοποιεί την Ιζόλδη ότι αυτά που κάνει είναι επικίνδυνα πράγματα, γιατί ο φίλος του Τρίσταν, ο Μέλοτ, υποψιάζεται το πάθος τους και γι' αυτό τους παρακολουθεί για να τους μαρτυρήσει στον βασιλιά. Η Ιζόλδη αψηφά τα λόγια της και δίνει το σύνθημα στον Τρίσταν που περιμένει. Σβήνει τον φανό για να σκοτεινιάσει καθώς ο Τρίσταν καταφθάνει.
Το παράνομο ζευγάρι, μόνοι τους επιτέλους και απελευθερωμένοι από τους περιορισμούς του παλατιού, δηλώνουν το πάθος τους ο ένας για τον άλλον, φιλοσοφώντας όπως όλοι οι παράφορα ερωτευμένοι. Ο Τρίσταν καταριέται το φως της ημέρας που τους κρατάει χώρια. Μόνο με την προστασία της σκοτεινιάς της νύχτας μπορούν αληθινά να είναι μαζί, και μόνο ο αιώνιος θάνατος θα μπορέσει να τους ενώσει αληθινά και παντοτινά. Η Μπρανκαίνη φοβάται την επιστροφή του βασιλιά και είναι σε εγρήγορση. Κάθε λίγο τους προειδοποιεί ότι κοντεύει να ξημερώσει, αλλά οι εραστές την αγνοούν. Τελικά με τις πρώτες ακτίνες της χαραυγής θα συμβεί το αναπόφευκτο. Ο βασιλιάς γυρίζει, κατόπιν ειδοποίησης του Μέλοτ, και βρίσκει τον Τρίσταν και την Ιζόλδη αγκαλιασμένους. Ο Μέλοτ αμέσως καυχιέται στον βασιλιά ότι του έσωσε την τιμή και επιδεικνύοντας του το απαγορευμένο ζευγάρι, ότι τον προφύλαξε από την ντροπή. Ο βασιλιάς Μάρκος, ο οποίος αντιμετώπιζε τον Τρίσταν σαν παιδί του, είναι πολύ απογοητευμένος από την «προδοσία» του. Αν και είναι βαθιά απαρηγόρητος για την οφθαλμοφανή πράξη του Τρίσταν, δεν θα τον τιμωρήσει. Αντιδρά στα λόγια του Μέλοτ λέγοντάς του ότι με το περιστατικό αυτό, αντίθετα, τον πλήγωσε πάρα πολύ, γιατί ο Τρίσταν είναι ο πιο αξιότιμος ιππότης και αγαπημένο υιοθετημένο του παιδί. Απευθύνει τον λόγο στον Τρίσταν λέγοντας του ότι είναι τρομερά λυπημένος γι' αυτό πού έγινε. Χωρίς να κάνει καμιά εκδικητική ή άλλη κίνηση τον ρωτάει γιατί το έκανε αυτό;
Ο Τρίσταν, αντί να απαντήσει και μάλλον έτοιμος να αυτοκτονήσει, ρωτά την Ιζόλδη εάν θα τον ακολουθήσει στα σκοτάδια της αιώνιας νύχτας, και αυτή του το επιβεβαιώνει. Ο Τρίσταν παίρνει την Ιζόλδη από το χέρι και οι δυο ετοιμάζονται να φύγουν μόνοι τους και να εγκαταλείψουν το παλάτι. Ο Μέλοτ προσβάλει τον Τρίσταν, οπότε και ο Τρίσταν αποκαλύπτει τα αληθινά κίνητρα του Μέλοτ -- είναι και αυτός ερωτευμένος με την Ιζόλδη και γι' αυτό τον πρόδωσε, για να τον βγάλει από την μέση. Ξεσπάει μια άγρια ξιφομαχία μεταξύ τους, κατά την οποία ο Μέλοτ θα πληγώσει θανάσιμα τον Τρίσταν.
Πράξη 3η
Ο Κούρβεναλ φυγάδευσε τον βαριά λαβωμένο Τρίσταν και τον έχει μεταφέρει στο κάστρο του στην Βρετάνη. Ο Τρίσταν είναι σε κώμα ετοιμοθάνατος και δεν έχει δείξει κανένα σημείο ζωής από τότε που τραυματίστηκε. Επειδή η πληγή του δεν κλείνει, ο Κούρβεναλ ειδοποίησε την Ιζόλδη να έρθει, προκειμένου να τον γιατρέψει, καθώς η ίδια γνωρίζει από ιαματικά βότανα. Ο Κούρβεναλ είναι μέρα νύχτα στο προσκέφαλο του Τρίσταν, ενώ ένας μικρός τσοπάνος έξω κρατάει βάρδια για να ανακοινώσει τον ερχομό της Ιζόλδης.
Ιωάννης Μακρυγιάννης
Ο Ιωάννης Τριανταφύλλου, γνωστότερος ως Ιωάννης Μακρυγιάννης (Κροκύλειο Φωκίδας, 1797 - Αθήνα, 27 Απριλίου 1864), ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, στρατιωτικός, πολιτικός και συγγραφέας.
Τριστάνος και Ιζόλδη (Βάγκνερ)
Πράξη 3η
Ο Τρίσταν κάποια στιγμή επανέρχεται στην ζωή. Μέσα στο παραλήρημα του ζητάει να δει την Ιζόλδη. Αναπολεί την παιδική του ζωή, κατά την οποία δεν γνώρισε αγάπη και οικογενειακή θαλπωρή. Ο πατέρας του είχε πεθάνει χωρίς να δει το παιδί του, ενώ η μητέρα του πέθανε λεχώνα. Το φίλτρο που είχε πιει συνεχίζει την επίδραση του και μάλιστα όλο και περισσότερο, κάνοντάς τον να έχει μια σκέψη μόνο στο μυαλό. Ο πόθος του για την Ιζόλδη που λείπει είναι τόσο έντονος που τον σκοτώνει, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος αυτός ο πόθος του για να την ξαναδεί τον κρατάει στην ζωή. Καταριέται τη μοίρα του που δεν τον αφήνει να πεθάνει, αλλά τον κρατάει σε αυτή την κατάσταση να ταλαντεύεται μεταξύ ζωής και θανάτου. Η μορφή της Ιζόλδης έχει πάρει στο μεταξύ τέτοιες διαστάσεις, που είναι σχεδόν απτή αν και απούσα. Ο Κούρβεναλ για να τον παρηγορήσει του λέει ότι η Ιζόλδη έρχεται να τον δει. Ο Τρίσταν νομίζει ότι η Ιζόλδη είναι ήδη κοντά του και ζητάει όλο και πιο επίμονα να την δει, νομίζοντας ότι κάποιος την εμποδίζει. Ο Κούρβεναλ βρίσκεται σε αφόρητο αδιέξοδο.
Ιωάννης Μακρυγιάννης
Βιογραφία
left|thumb|Ο Μακρυγιάννης. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Γεννήθηκε το 1797, στον οικισμό Αβορίτη του Κροκυλείου Φωκίδας και το οικογενειακό του όνομα ήταν Τριανταφύλλου, του Δημητρίου και της Βασιλικής, το οποίο και απέκρυπτε επιμελώς στη νεαρή του ηλικία καθ' υπόδειξη της μητέρας του, λόγω φόβου περαιτέρω αντεκδικήσεων, επειδή ο πατέρας του Δημήτρης είχε φονευθεί, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, σε συμπλοκή με τους Τούρκους όταν ο Μακρυγιάννης ήταν ενός έτους. Οι λόγοι της δολοφονίας του πατέρα του είναι άγνωστοι: ίσως συνδέονται με περιστατικά του κλεφταρματολικού βίου της οικογένειάς του. Ο σκοτωμός του Τριανταφύλλου. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, μετά από επιδρομή των Τούρκων, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Αβορίτη μαζί με τη μητέρα του Βασιλική και τα αδέρφια του και να εγκατασταθεί στη Λιβαδειά. Το 1811, η οικογένειά του τον έστειλε πίσω στη Φωκίδα στην υπηρεσία του συγγενή του Παναγιώτη Λιδωρίκη, ο οποίος εκτελούσε χρέη ζαπτιέ (Τουρκικά "zaptiye" = ο χωροφύλακας) στη Δεσφίνα. Αργότερα, εστάλη στον αδερφό του Παναγιώτη, Θανάση Λιδωρίκη, στην Άρτα. Εκεί άρχισε, από το 1817, να ασχολείται με το εμπόριο: ο Θανάσης Λιδωρίκης, ο ευεργέτης του, του είχε αναθέσει τη διαχείριση δικών του υποθέσεων και στηριζόμενος ο ίδιος ο Μακρυγιάννης στο δίκτυο και την επιρροή του Λιδωρίκη, ανέπτυξε και δική του εμπορική δραστηριότητα. Μέχρι το 1819 είχε αποκτήσει σημαντική κινητή και ακίνητη περιουσία (σπίτι από καταχρεωμένο προύχοντα και αμπέλι). Στην Άρτα των τελών της δεκαετίας του 1810 ανήκε στους οικονομικά ευκατάστατους μικροεμπορευματίες και δανειστές.
Η μύηση στη Φιλική Εταιρεία
Το 1820, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, άγνωστο από ποιόν, αφού ο ίδιος δεν τον ονομάζει στα Απομνημονεύματά του, είχε δε την ιδιότητα του κληρικού-οικονόμου. Το Σεπτέμβριο του 1820 φτάνει στην Άρτα ο βοεβόδας της Ναυπάκτου Μπαμπά πασάς και συλλαμβάνει τον Θανάση Λιδωρίκη και τον έμπιστό του Μακρυγιάννη, αλλά ο πρώτος κινητοποιώντας το δίκτυο των γνωριμιών του στο αληπασάδικο και σουλτανικό περιβάλλον της Άρτας, κατόρθωσε να απελευθερωθεί ο ίδιος και ο πρώην υποτακτικός του. Από την Άρτα ο Μακρυγιάννης έφυγε στις 13 Μαρτίου 1821 και με ενδιάμεσο σταθμό το Μεσολόγγι έφτασε στην Πάτρα, με σκοπό να πραγματοποιήσει εμπορικό ταξίδι, αλλά κυρίως να πληροφορηθεί την όλη κατάσταση στην περιοχή για λογαριασμό των Φιλικών της Άρτας. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Απόστολος Βακαλόπουλος για την αποστολή αυτή του Μακρυγιάννη, λειτουργούσε ως ο «πρώτος επίσημος Έλληνας κατάσκοπος της Επαναστάσεως». Στην Πάτρα έγινε αντιληπτός από τις τουρκικές αρχές και κινώντας υποψίες, βρίσκει προσωρινό καταφύγιο στο ρωσικό προξενείο και μετά από ανθρωποκυνηγητό διαφεύγει με μια φελούκα. Επιστρέφοντας όμως στην Άρτα συλλαμβάνεται και φυλακίζεται επειδή ήταν «ένα πρόσωπο του αληπασάδικου περιβάλλοντος που είχε ύποπτες επαφές και μόλις γύρισε από έναν εξεγερμένο τόπο.». Τελικά απελευθερώθηκε, με τη βοήθεια του Ισμαήλ μπέη από την Κόνιτσα, Αλβανού αξιωματούχου και εξαδέλφου του Αλή πασά.
Τριστάνος και Ιζόλδη (Βάγκνερ)
Πράξη 3η
Ξαφνικά ο μικρός τσοπάνος ανακοινώνει την άφιξη ενός πλοίου. Μέσα του είναι η Ιζόλδη, η οποία ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Κούρβεναλ και τρέχει να δει τον λαβωμένο Τρίσταν. Εκείνος μαθαίνει για την άφιξή της και σηκώνεται να την προϋπαντήσει. Στη συνάντηση που ακολουθεί, ο Τρίσταν ξεψυχάει στην αγκαλιά της Ιζόλδης με το όνομά της στα χείλη του. Η Ιζόλδη προσπαθεί μάταια να τον επαναφέρει στην ζωή. Είναι απαρηγόρητη αφού δεν μπορεί να φανταστεί την ζωή της χωρίς τον αγαπημένο της.
Ένα δεύτερο πλοίο παρουσιάζεται στον ορίζοντα. Μέσα είναι η Μπρανκαίνη, ο βασιλιάς Μάρκος, ο Μέλοτ και αρκετοί στρατιώτες. Φτάνοντας στο λιμάνι οι στρατιώτες ορμούν στον πύργο. Ο Κούρβεναλ ενεργοποιεί τη στρατιά του νεκρού Τρίσταν και ακολουθεί μια αιματηρή μάχη. Ο Κούρβεναλ εκδικείται τον Τρίσταν σκοτώνοντας τον Μέλοτ, πριν πεθάνει και αυτός. Μόνος μένει ο βασιλιάς μέσα στο πεδίο της μάχης. Πλησιάζει τον νεκρό Τρίσταν, τον θρηνεί σαν παιδί του, του ζητά συγγνώμη και του λέει ότι έδωσε την συγκατάθεσή του και ήρθε να τους στεφανώσει, αφού η Μπρανγκαίνε του είχε προηγουμένως διηγηθεί όλη την ιστορία, ότι δηλαδή η παράνομη σχέση δεν ήταν δείγμα απιστίας, αλλά προϊόν της επίδρασης του φίλτρου που είχαν πιει. Γι' αυτό και εκείνος είχε αφήσει την Ιζόλδη να φύγει μόνη της ώστε να έρθει γρήγορα στο πλευρό του. Τώρα όμως είναι πολύ αργά -- το αποτέλεσμα, ένα φριχτό πεδίο μάχης. Ο βασιλέας θρηνεί.
Ιωάννης Μακρυγιάννης
Η επαναστατική του δράση
thumb|right|Ο [[Καραϊσκάκης και ο Μακρυγιάννης στην Ακρόπολη των Αθηνών. Ελαιογραφία του Θεόδωρου Βρυζάκη]] Τον Αύγουστο του 1821, μαζί με 18 άντρες από την Άρτα, με την ιδιότητα του "μπουλουξή" (επικεφαλής μπουλουκιού) και σε συνεργασία με το ένοπλο σώμα του Γώγου Μπακόλα, πήρε μέρος στη Μάχη του Σταυρού στα Τζουμέρκα, στη μάχη του χωριού Πέτα (11 Σεπτεμβρίου 1821), όπου νίκησαν περίπου 9.000 Τούρκους του Χασάν μπέη, και όπου τραυματίσθηκε ελαφρά στο πόδι, και στην πολιορκία της Άρτας (Νοέμβριος 1821) και την εκπόρθησή της. Μετέβη στο χωριό Σερνικάκι Σαλώνων, όπου ανάρρωνε μετά από ασθένεια. Επέλεξε να μείνει στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, κυρίως επειδή εντάχθηκε στα τοπικά δίκτυα προυχόντων και ενόπλων που στήριζαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.
Επικεφαλής 10 αντρών έλαβε μέρος στην κατάληψη της Υπάτης. Πολέμησε στην πτώση της Αθήνας ως απλός στρατιώτης. Ως αναγνώριση των υπηρεσιών του, του προσφέρθηκε το αξίωμα του πολιτάρχη της απελευθερωμένης πόλης. Έτσι, ερχόταν σε άμεση επαφή με τους Έλληνες που υπέφεραν από διάφορες αυθαιρεσίες από τον φρούραρχο της Ακρόπολης Γιάννη Γκούρα. Ο Μακρυγιάννης εγκαταλείπει το Κάστρο της Αθήνας και πηγαίνει στη Σαλαμίνα όπου συναντά τον Νικηταρά, ο οποίος τον παροτρύνει να επιστρέψει στη Ρούμελη. Πηγαίνει κατευθείαν στη Βελίτσα όπου συναντά τον Ανδρούτσο, ο οποίος θα προσπαθήσει να τον προσεταιριστεί για να πάρουν από τον Γκούρα το κάστρο της Ακρόπολης.
Τριστάνος και Ιζόλδη (Βάγκνερ)
Πράξη 3η
Η Ιζόλδη ξεψυχά και αυτή στην αγκαλιά του ήδη νεκρού αγαπημένου της. Με τα τελευταία λόγια της εξυμνεί την αγάπη και την αιώνια αφοσίωση.
Η Πρεμιέρα
thumb|right|350px|Οι πρωταγωνιστές Τριστάνος και Ιζόλδη στην πρεμιέρα της όπερας το 1865. Το Τριστάνος και Ιζόλδη είναι μια από τις πιο απαιτητικές και γι' αυτό δυσκολότερες όπερες. Αν και το Παρίσι ήταν το κέντρο του κόσμου της όπερας στα μέσα του 19ου αιώνα, εξαιτίας της άσχημης προγενέστερης εμπειρίας του Βάγκνερ με την πρεμιέρα του Τανχόυζερ στο Παρίσι το 1861, πρόθεσή του ήταν να ανεβάσει το έργο στην όπερα της Καρλσρούης. Κατά την διάρκεια της διαμονής του στη Βιέννη, η όπερα της Βιέννης του πρότεινε να γίνει εκεί η πρεμιέρα. Παρ' όλες τις εντατικές πρόβες, από το 1862 μέχρι και το 1864, η όπερα δεν έφτασε σε ικανοποιητικό επίπεδο και για αυτό θεωρήθηκε αδύνατο να εκτελεστεί.
Ιωάννης Μακρυγιάννης
Η επαναστατική του δράση
Το 1825 υπερασπίστηκε το Νεόκαστρο από τον Ιμπραήμ, έως την πτώση του (6 Μαΐου 1825). Στις 13 Ιουνίου του 1825, μαζί με τον Δημήτριο Υψηλάντη και λίγες εκατοντάδες άντρες, οχυρώθηκε στους Μύλους της Αργολίδας και αντιμετώπισε με μεγάλη επιτυχία τους πολλαπλάσιους άνδρες του Ιμπραήμ. Οι Αιγύπτιοι, αν και χιλιάδες, δεν κατάφεραν να λυγίσουν την άμυνα των λίγων Ελλήνων και υποχώρησαν αφήνοντας πίσω πολλούς νεκρούς.
Συμμετείχε επίσης στην Πολιορκία της Ακροπόλεως (1826-27). Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας αναγκάστηκε να μεταβεί στην Αίγινα, όχι μόνο για να θεραπευτεί από τραύματα αλλά και για να ζητήσει βοήθεια από την Κυβέρνηση. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Καραϊσκάκη, ο οποίος προσπαθούσε τότε να διασπάσει τον οθωμανικό κλοιό γύρω από την Ακρόπολη, αλλά απέτυχε.
Καποδιστριακή περίοδος
Τον Απρίλιο του 1828 ο πεντακοσίαρχος Μακρυγιάννης διορίστηκε από τη διοίκηση του Καποδίστρια Γενικός Αρχηγός της Εκτελεστικής δύναμης της Πελοποννήσου και της Σπάρτης. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Άργος. Εκεί έμεινε από το 1829 έως το 1832, όταν λόγω του εμφυλίου μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια μετακόμισε στο Ναύπλιο. Ο διορισμός του δυσαρέστησε τους Πελοποννησίους, διότι ήταν γνωστός ως "κυβερνητικός" κατά τον προηγούμενο εμφύλιο πόλεμο και εχθρός του Κολοκοτρώνη και των άλλων Πελοποννήσιων ανταρτών. Αιτείται οικονομική βοήθεια λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία είχε περιέλθει, αφού τα οικονομικά του αποθέματα είχαν ελαττωθεί λόγω των μισθών που είχε καταβάλει στο στράτευμά του και λόγω των αγορών γης σε Αθήνα και Πειραιά μεταξύ 1828-1829. Επίσης ζητά παραχωρητήρια εθνικών γαιών στην Αττική έναντι όσων του όφειλαν οι Εθνικές Διοικήσεις από την περίοδο της Επανάστασης. Στα 1829 ξεκινά τη συγγραφή των Απομνημονευμάτων του.
Ο Μακρυγιάννης, επηρεασμένος από την όλη αντιπολιτευτική φημολογία - πως δηλαδή ο Κυβερνήτης είχε συμβιβαστεί με την προοπτική περιορισμού του νέου κράτους στην Πελοπόννησο - φημολογία που αποσκοπούσε στο να ανακτήσουν οι Ρουμελιώτες στρατιωτικοί την εξουσία στους απελευθερωμένους τόπους διαφωνώντας με τον Κυβερνήτη, ήλθε σταδιακά σε ρήξη με τον Καποδίστρια. Το Μάιο του 1830 αντικαταστάθηκε από τον Νικηταρά στη θέση του αρχηγού της εκτελεστικής δύναμης. Του προτάθηκε να αναλάβει αστυνομικά καθήκοντα στα νησιά του Αιγαίου αλλά αρνήθηκε μη θέλοντας να υφαρπάξει την εργασία των εκεί αγωνιστών. Τελικά του απονεμήθηκε ο βαθμός του χιλίαρχου και ορίστηκε μέλος του στρατιωτικού δικαστηρίου στο Άργος.
Τον Αύγουστο του 1831 αποκαλύφθηκε η δράση της μυστικής αντικαποδιστριακής οργάνωσης Δύναμις ή του Ηρακλέους και κλήθηκαν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι να ορκιστούν δημοσίως ότι δεν ανήκουν σε καμία τέτοια οργάνωση: ο Μακρυγιάννης αρνήθηκε να δώσει τον όρκο που ήθελε η κυβέρνηση αντιπροτείνοντας δικό του τύπο όρκου, τον οποίο όμως η Γραμματεία Στρατιωτικών αρνήθηκε και του ανακοινώθηκε πως θεωρείτο εκτός υπηρεσίας. Μέσα στα αντικυβερνητικά σχέδια του Μακρυγιάννη ήταν και η κατάληψη του Παλαμηδίου με σκοπό τον εξαναγκασμό του Καποδίστρια στη σύγκληση Συνέλευσης. Όμως, το σχέδιο ναυάγησε επειδή οι αντιπολιτευόμενοι στην Ύδρα δεν έδωσαν το αναγκαίο χρηματικό ποσό, καθώς δεν συμφωνούσαν με το σχέδιο του στρατηγού. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, πήγε στην Κόρινθο μαζί με τους Κωλέττη, Κουντουριώτη, Ζαΐμη, και διατάχθηκε να περάσει με τους άνδρες του στην Περαχώρα, όπου είχαν εγκατασταθεί οι συνταγματικοί πληρεξούσιοι με τη νέα κυβέρνηση, και κατόπιν κινήθηκε δυτικά προς την Ιτέα με σκοπό την ενίσχυση του οπλαρχηγού Στάθη Κατζικογιάννη.
Περίοδος Αντιβασιλείας
"«Εκ τοῦ Νοσοκομείου ἐξελθόντες ἐπήγαμεν νά κάμωμεν βίζιταν τῷ Μακρυγιάννη, ὅστις εἶναι εἰς ὀργήν ἀπό μέρους τῆς Κυβερνήσεως, διότι ὑπέγραψεν ἀναφοράν, ἧν τό Δημοτικόν Συμβούλιον ἐποίησεν, ἐν τῇ ἀπουσία τοῦ βασιλέως διά τάς καταχρήσεις ἅπερ ἐποίησεν ὁ Άρμανσμπεργκ καί οἱ ἐν ὑπουργήμασι ὄντες Παυαροί [Βαυαροί], διά τούς μεγάλους φόρους, ὅπου εἰς τό ἔθνος ἔβαλε καί κυρίως διά τόν χαρτόσημον φόρον ὅστις κανένα μέρος της Ευρώπης δέν είναι τόσο βαρύς, ὥσπερ ἐν Ελλάδι καί διά τήν απομάκρυνσιν τῶν Παυαρών από Ελλάδος τήν οποίαν αδιακόπως κατατρώγουν. Τά ἐξ ἀμάξης ἔλεγεν αὐτός ὁ καλός ἄνθρωπος καί πατριώτης κατά τῶν καταχρήσεων καί κατ΄ ἐκείνων τῶν λεγομένων πατριωτῶν, τῶν μετά τοῦ Άρμανσπεργκ καί άλλων Παυαρῶν τήν Ελλάδα αρμεγόντων. Αὐτόν τόν ἄνδρα τόν ἔχοντα πέντε πληγάς εἰς διάφορα μέρη τοῦ σώματός του, κερδισμένας εἰς διάφορους μάχας ὑπέρ ἐλευθερίας καί ἀναγεννήσεως τῆς Ελλάδος, ἔχουν εἰς ὀργήν καί θέλουν νά ἀπομακρύνουν ἀπό Αθήνας ὡς ένα κατάδικον. Εφρύαττεν ὁ ἀνήρ κατά τῶν ἐπιβούλων τῆς πατρίδος του καί κατά τῶν εχθρῶν αὐτῆς»."
Η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 και η κατοπινή δράση
thumb|Όπλα Ιωάννη Μακρυγιάννη. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα. thumb|Όπλα Ιωάννη Μακρυγιάννη. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα. Ως πληρεξούσιος Αθηνών, ο Μακρυγιάννης συμμετείχε στις συζητήσεις που έλαβαν χώρα στην Εθνοσυνέλευση τον Ιανουάριο του 1844 σχετικά με τα δικαιώματα των ετεροχθόνων: υπήρξε ένας «από τους πιο θορυβώδεις αυτοχθονιστές», καθώς αυτός πρώτος άνοιξε το ζήτημα υποβάλλοντας το υπόμνημα επιτροπής για τον αποκλεισμό των ετεροχθόνων από τις δημόσιες θέσεις. Η παρέμβαση αυτή θα στρέψει τη συζήτηση από τον προσδιορισμό των προσόντων του Έλληνα πολίτη, στον προσδιορισμό των προσόντων όσων αξιώνουν να καταλάβουν δημόσιες θέσεις. Στα Απομνημονεύματά του όμως τοποθετείται διαφορετικά, καθώς είναι επικριτικός της διαίρεσης που γέννησε το ζήτημα, την οποία απέδιδε σε συνωμοσία των πολιτικών και των ξένων.
Το καλοκαίρι του 1844 συμμετέχει στις εκλογές για την πρώτη Βουλή μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, αλλά μειοψήφισε με 1.010 ψήφους και δεν εκλέχθηκε ανάμεσα στους τέσσερις βουλευτές της εκλογικής του περιφέρειας. Κέρδισε όμως το 48% των ψήφων στην Αθήνα. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς συμμετέχει στην έκδοση μιας εφημερίδος, της Εθνοκρατίας, και ως μέλος της εκδοτικής της εταιρείας αναλαμβάνει το ταμείο. Τον Ιούνιο του 1845 προβαίνει στην αποκάλυψη μιας αντισυνταγματικής μυστικής εταιρείας στον Υπουργό Στρατιωτικών Κίτσο Τζαβέλα, ενώ προειδοποιείται πως θα του γίνει απόπειρα δολοφονίας σε βάρος του, η οποία και γίνεται από δύο άγνωστους άνδρες στις 22 Ιουνίου. Ο αντιπολιτευόμενος τύπος κατηγόρησε τον Μακρυγιάννη για επινοημένη από τον ίδιο απόπειρα δολοφονίας σε βάρος του και για σύμπραξη με την αντιπολίτευση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.
Σχέσεις με οθωνικό καθεστώς
Γύρω στα 1851, φημολογείται πως ο Μακρυγιάννης βρίσκεται στο επίκεντρο συνωμοσιών σε βάρος του Όθωνα και της Αμαλίας, με συνέπεια, το 1852, να διατυπωθεί ανοικτά η σε βάρος του σχετική κατηγορία. Το Μάρτιο του 1853, δικάζεται σε στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και χωρίς σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία καταδικάζεται σε θάνατο. Ο μόνος μάρτυρας ήταν ο πολιτευτής και δικηγόρος Νικόλαος Στεφανίδης, ο οποίος κατέθεσε πως ο Μακρυγιάννης τού εμπιστεύθηκε ότι στις 25 Μαρτίου 1853 θα δολοφονούσε με ανθρώπους του το βασιλικό ζεύγος έξω από τον τότε μητροπολιτικό ναό της Αγίας Ειρήνης. Η ποινή του τελικώς μετατράπηκε σε ισόβια και κατόπιν σε δεκαετή κάθειρξη, για να αποφυλακιστεί στις 2 Σεπτεμβρίου 1854 με παρέμβαση του Δημητρίου Καλλέργη, τότε Υπουργού Εξωτερικών καθώς και Υπουργού Στρατιωτικών.
Στις 17 Οκτωβρίου 1862, η προσωρινή κυβέρνηση τον αποκατέστησε στο βαθμό του υποστρατήγου και στις 20 Απριλίου 1864 προβιβάστηκε σε αντιστράτηγο.
Ο θάνατος
Πέθανε στις 27 Απριλίου του 1864 στην Αθήνα, εξ υπερβαλλούσης σωματικής εξαντλήσεως, σε ηλικία 67 ετών. Την επομένη έγινε η κηδεία στο μητροπολιτικό ναό της Αγίας Ειρήνης. Τον επικήδειο εκφώνησε ο γιατρός Αναστάσιος Γούδας και τον επιτάφιο ο Οδυσσέας Ιάλεμος, δημοκρατικός δημοσιογράφος από τη Λέσβο. Ποίημα απήγγειλε ο Αχιλλέας Παράσχος.
Οικογενειακή κατάσταση
Ο Μακρυγιάννης είχε παντρευτεί την αρχοντοπούλα Κατίγκω (Αικατερίνη) Σκουζέ (1810-1877), κόρη του Χατζή Γεωργαντά Σκουζέ, από την οποία είχε αποκτήσει συνολικά 12 παιδιά: 10 αγόρια και 2 κορίτσια. Τέσσερα από τα αγόρια του πέθαναν ενώ ο ίδιος ζούσε.
Την αρραβωνιάστηκε τον Ιούνιο του 1825 και τη νυμφεύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους με κουμπάρο τον Γιάννη Γκούρα, ενώ εκείνη ήταν 16 ετών.
Το πρώτο παιδί του γεννήθηκε στα 1826 και έλαβε το αρχαιοελληνικό όνομα Λεωνίδας. Το δεύτερο το όνομα του πατέρα του Μακρυγιάννη, Δημήτρη. Το τρίτο βαφτίστηκε Γιώργης (1844-1873), παίρνοντας το όνομα του πατέρα της Κατίγκως, αλλά και του δευτερότοκου αδελφού του Μακρυγιάννη. Το όνομα του τέταρτου παιδιού του ήταν Όθων (1833-1901). Τα υπόλοιπα παιδιά ήταν ο Νικόλαος (1837-1860), η Βασιλική (1839-1911), ο Θρασύβουλος (1842-1865), ο Κίτσος (1848-1928) και η Ελένη (1850-1910).
Ο γιος του Δημήτρης πέθανε σε ηλικία 3,5 ετών, ίσως από κάποιο συστηματικό νόσημα (συγγενής ανοσοανεπάρκεια, σακχαρώδης διαβήτης, συγγενής αιμοσφαιρινοπάθεια), επειδή πάθαινε συχνά φλεγμονές, όπως τρικούκουλο (δοθιήνωση), λίγερη (ιλαροειδές εξάνθημα), φλεγμονή στον τράχηλο (λεμφαδενίτιδα;) και στο γοφό (οστεομυελίτις του ισχίου;)
Μαρτυρίες και τεκμήρια του Μακρυγιάννη
Οι μαρτυρίες και τα τεκμήρια που μας άφησε ο Μακρυγιάννης κατατάσσονται σε τέσσερις κατηγορίες:
Τα κάδρα του πολέμου
Αρχικά ο Μακρυγιάννης, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του, είχε ζητήσει από έναν φράγκο ζωγράφο να του εικονογραφήσει διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις από την Ελληνική Επανάσταση. Επειδή όμως δεν άρεσαν στον Μακρυγιάννη και δεν γνώριζε τη γλώσσα του, τον έδιωξε, αντικαθιστώντας τον από τον Παναγιώτη Ζωγράφο. Η συνεργασία μαζί του ξεκίνησε το 1836 και διήρκεσε έως το 1839. Συνολικά δημιουργήθηκαν 25 πίνακες με θέματα από τους απελευθερωτικούς αγώνες. Οι εικόνες "υπαγορεύονται", φορτισμένες με τις κρίσεις και τις αξιολογήσεις του Μακρυγιάννη. Στις αρχές του 1839, σε συμπόσιο, παρουσίασε τις εικόνες στους πρέσβεις της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, καθώς και σε φιλέλληνες, στρατιωτικούς και πολιτικούς. Προσέφερε τις επόμενες ημέρες μια σειρά αντιγράφων στον Όθωνα και στους παραπάνω πρέσβεις, με σκοπό να τις στείλουν στους ηγεμόνες τους. Οι σειρές που δόθηκαν στον Γάλλο και στον Ρώσο πρέσβη δεν έχουν βρεθεί, ενώ εκείνη στον Όθωνα ήταν αυτή που πιθανώς βρήκε ο Ιωάννης Γεννάδιος στη Βενετία και σήμερα βρίσκεται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. Τέλος μια πλήρης σειρά βρίσκεται στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Κάστρου του Ουίνδσορ (Windsor Castle) και ήταν αυτή που δόθηκε στον Άγγλο πρέσβη. Η αποστολή των εικόνων σήμαινε την έκφραση ευγνωμοσύνης προς τις ξένες Δυνάμεις για τη συμβολή τους αλλά και την επισήμανση με τον πιο παραστατικό τρόπο πως ο ελληνικός λαός με το αίμα του κέρδισε την ελευθερία του και είχε δικαιώματα σε αυτήν. Για τον Άγγλο πρέσβη, οι πίνακες αυτοί χαρακτηρίζονταν από απλοϊκότητα, ενώ για τον Γάλλο συνάδελφό του ήταν κάτι περισσότερο από κακοί, ήταν ολωσδιόλου γελοίοι. Μάλιστα το γαλλικό Υπουργείο των Εξωτερικών ζήτησε από τον Γάλλο πρέσβη στην Ελλάδα ν' απορρίψει την προσφορά. Είναι όμως άγνωστο αν επιστράφηκαν στον Μακρυγιάννη ή παρέμειναν στην πρεσβεία της Γαλλίας στην Αθήνα.
Η κατάσταση της σωματικής και ψυχικής υγείας του Μακρυγιάννη
Λόγω των πολεμικών περιπετειών και των άλλων συγκυριών στις οποίες μετείχε ο Μακρυγιάννης, η νεώτερη έρευνα έχει ασχοληθεί με την κατάσταση της σωματικής και ψυχικής του υγείας και πώς αυτή υπήρξε καθοριστική για την προσωπικότητά του, τη σκέψη και τη δράση του. Πρώτη φορά τραυματίζεται το Σεπτέμβριο του 1821 στην περιοχή του Πέτα (όχι στην ομώνυμη μάχη). Ήταν τραύμα από πυροβόλο όπλο στην πρόσθια επιφάνεια της δεξιάς κνήμης, κοντά στο ύψος των σφυρών. Το βλήμα πιθανώς έμεινε μέσα χωρίς να αφαιρεθεί. Η δεύτερη φορά που τραυματίστηκε ήταν στις 13 Ιουνίου 1825 στους Μύλους Αργολίδος, στο μέσον του πήχη του δεξιού χεριού του. Μπήκε λοξά από έξω και κάτω και βγήκε προς τα μέσα και πάνω, αποσπώντας πιθανώς μερικά κομμάτια της κερκίδας. Καθώς όμως υπέφερε οι γιατροί θέλησαν να τον ακρωτηριάσουν από το ύψος του ώμου, αλλά ο Μακρυγιάννης αντέδρασε και τελικά η επέμβαση δεν έγινε. Το χέρι βέβαια δεν γιατρεύτηκε τελείως αλλά του έμεινε στον δείκτη μια μικρή δυσχέρεια. Ο πιο σημαντικός τραυματισμός, που επηρέασε την ψυχική του υγεία, σημειώθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1826 στην πολιορκία της Ακρόπολης των Αθηνών από τις δυνάμεις του Κιουταχή. Δέχθηκε σε μια συμπλοκή τραύμα στο πλάγιο του τραχήλου. Πέφτοντας κάτω ποδοπατήθηκε από τους υποχωρούντες συμπολεμιστές του. Σηκώνεται και ξανατραυματίζεται στο αριστερό βρέγμα και αιμορραγεί πάλι στην ινιακή χώρα. Αφαίρεση του βλήματος από τον τράχηλο δεν επιχειρήθηκε ούτε η ανάταξη των σπασμένων οστών του κρανίου, αφού θα αύξανε την πιθανότητα ενδοκρανιακού αιματώματος. Η μόνη ασθένεια που αναφέρει ότι πέρασε ο Μακρυγιάννης ήταν κάποια λοίμωξη, ίσως του αναπνευστικού, που επιπλέχθηκε από ρινορραγία και αρθρίτιδα των γονάτων. Κυρίως τα τραύματα είναι αυτά που επιτείνουν τις μελλοντικές ασθένειές του. Τον Ιανουάριο του 1832 έχει έντονους πόνους στην κοιλιά ή τη μέση και μάλλον είναι αιματηρές κενώσεις. Το 1837 υποφέρει, σύμφωνα με ιατρικά πιστοποιητικά του βασιλικού αρχίατρου Βαυαρού Λίνερμάγιερ (Linermayer), από μεγάλο απόστημα στην περιοχή του τραύματος του δεξιού αντιβραχίου και από επίμονη εμπύρετη γαστρεντερίτιδα. Με το πέρασμα των χρόνων η κατάσταση επιδεινώνεται. Ο ίδιος αναφέρει επεισόδια ζάλης και μια κρίση απώλειας συνείδησης. Στα 1849 αντιμετωπίζει περιστατικό εντεροκήλης στη δεξιά βουβωνική χώρα, που ο Μακρυγιάννης την αποδίδει στο ποδοπάτημα της κοιλιάς του από τους στρατιώτες του στην Ακρόπολη. Σίγουρα έπασχε από αιμορροΐδες που αντιμετώπιζε με βδέλλες.
Η πρώτη φορά που ετέθη ζήτημα ψυχικής υγείας του Μακρυγιάννη ήταν με έγγραφο του Υπουργού Στρατιωτικών Σπυρομήλιου προς τον ανακριτή, την 1η Απριλίου 1852. Κατά τη διάρκεια της δίκης του Μακρυγιάννη, κλήθηκαν να καταθέσουν και γιατροί σχετικά με το αν εβλάφθη τας φρένας ο Μακρυγιάννης. Έτσι κατέθεσαν ο δόκιμος ιατρός Περικλής Σούτσος, ότι ο άνθρωπος δεν είναι εις κατάστασιν μανίας, αλλ' εις κατάστασιν μονομανίας προελθούσης από θρησκευτικά αίτια, ο οικογενειακός ιατρός Αλέξανδρος Βενιζέλος, ο οποίος τόνισε ότι η σειρά της ομιλίας του ήτο ενίοτε συγκεχυμένη, ο Ερρίκος Τράιμπερ, ο οποίος υπήρξε επιφυλακτικός τονίζοντας πως έπρεπε να παρακολουθηθεί συστηματικά, κάτι που επανέλαβε και ο αρχίατρος του Όθωνα, Βερνάρδος Ρέζερ. Μόνο ο Νικόλαος Κωστής επιφυλάχθηκε θεωρώντας πως δεν παρουσιάζει κάτι έκτακτο η συμπεριφορά του Μακρυγιάννη, αφού αυτό είναι το συνηθισμένο ύφος του προφορικού του λόγου. Σημαντική είναι η μαρτυρία της γυναίκας του, η οποία συμπίπτει με όσα ο σύζυγός της κατέγραψε στο Οράματα και θάματα και όσα κατέθεσαν άλλοι μάρτυρες. Ο ψυχίατρος Νίκος Σιδέρης αποδίδει τη συμπεριφορά του Μακρυγιάννη σε επιληψία του κροταφικού λοβού. Για τον Αθανάσιο Μπασδρά, «η προσωπικότητα του Μακρυγιάννη άλλαξε και απέκτησε κάποια χαρακτηριστικά οργανικά». Δηλαδή συνδέονται αιτιολογικά τα τραύματα στο κεφάλι με την ψυχοπαθολογία. Έπασχε από ψυχοπαθολογικά συμπτώματα τα οποία παρουσίασαν έξαρση από τα μέσα του 1844 έως τα μέσα του 1846, συμπτώματα τα οποία θα μπορούσαν να ανήκουν «στην κλινική εικόνα της εστιακής επιληψίας, χωρίς όμως να τεκμηριώνεται κάτι τέτοιο» Στις 9 Μαρτίου 1852 παρουσίασε εικόνα ντελίριου (λατ. delirium) που είναι άγνωστο πόσο διήρκεσε.
Αποτίμηση της προσωπικότητας και της δράσης του Μακρυγιάννη
Αντιφατική φυσιογνωμία, ήρθε σε ρήξη με συναγωνιστές του για καθαρά οικονομικούς λόγους για τη διανομή οικοπέδων στην αθηναϊκή γη. Χαρακτηρίστηκε ισχυρά φιλοχρήματη προσωπικότητα, καθώς φαίνεται πως σχετίστηκε με τις ενδοοικογενειακές αναλώσεις των δανείων που συνήψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Δήλωσε επίσης, κατά τη διάρκεια της Α΄ Εθνικής Συνελεύσεως των Ελλήνων (1843-1844): «Αν είναι να μείνωμε ημείς νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία».
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Τριστάνος και Ιζόλδη (Βάγκνερ)
Σημασία και επιρροή στην μετέπειτα κλασσική μουσική
Η μουσική της όπερας Τριστάνος και Ιζόλδη θεωρείται ορόσημο στην ανάπτυξη της δυτικής μουσικής. Ο Βάγκνερ χρησιμοποιεί πολλά ορχηστρικά χρώματα, αρμονίες και πολυφωνικούς σχηματισμούς και δημιουργεί έτσι μια ελευθερία που σπάνια βρίσκεται σε προηγούμενες όπερες του. Η αρχή του κομματιού, γνωστή ως «συγχορδία του Τριστάνου», έχει μεγάλη σημασία στην εξέλιξη από την παραδοσιακή τονική αρμονία διότι περιλαμβάνει όχι μία αλλά δύο διαφωνίες: thumb|center
Ενδεικτική δισκογραφία
Έχουν ηχογραφεί πολυάριθμες εκτελέσεις της όπερας. Ακολουθεί ενδεικτικός κατάλογος :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Βασίλειος Κάλκος
Ο Βασίλειος Κάλκος ήταν Φιλικός από τη Λιβαδειά και το 1821 είχε πάρει μέρος στη συνέλευση των Σαλώνων και στη συνέχεια στον Άρειο Πάγο της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας. Διαφώνησε με τον τρόπο διοίκησης του Αρείου Πάγου και αποχώρησε και στη συνέχεια αποκηρύχθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1822 και πήγε στην Τήνο οικογενειακώς. Επέστρεψε στη συνέχεια και πήρε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα. Μετά τον πόλεμο υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις.
Σύζυγός του ήταν η Ελισάβετ και γιος του ο Ιωάννης Βασιλείου Κάλκος, ο οποίος γεννήθηκε το 1815. Σε βιογραφικό του γιου του που γράφτηκε στο Κεντρικό Σχολείο της Αίγινας., αναφέρεται ότι ο γιος του έμαθε τα Κοινά στο Τριέστιον (Τεργέστη), ενώ τα Ελληνικά άρχισε στον Βαμβούκη στην Αίγινα και το 1930 γράφτηκε στην Γ' τάξη του Κεντρικού Σχολείου της Αίγινας. Ο Βασίλειος Κάλκος αναφέρεται στην ίδια πηγή ότι πέθανε το 1828.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Zad de Notre-Dame-des-Landes
Οικιστικές Ανάγκες
Η ZAD de Notre-Dame-des-Landes αποτελεί πάνω απ’ όλα ένα οικιστικό εγχείρημα – κοινό στην καρδιά της Ευρώπης, που στόχο έχει, μεταξύ άλλων, την ικανοποίηση των στεγαστικών αναγκών ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τον τόπο τους για τον προαναφερθέν λόγο. Η στέγαση είναι ένα πανανθρώπινο δικαίωμα και μια ανάγκη, η οποία μπορεί να συλλογικοποιηθεί και να πραγματωθεί αυτοθεσμισμένα, αυτόνομα και αντιιεραρχικά. Στο συγκεκριμένο, κατειλημμένο, απελευθερωμένο έδαφος, βρήκαν καταφύγιο, ακόμα και πάνω σε δέντρα –χτίζοντας εκεί τα σπίτια τους- δεκάδες οικογένειες. Οι στεγαστικές δομές τους παρείχαν τα απαραίτητα εφόδια για να μπορούν να διαβιούν αξιοπρεπώς, με συλλογικούς όρους και με βάση τις αρχές της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας και της αλληλεγγύης, χωρίς να καταβάλλουν υπέρογκα ποσά σε ενοίκια ή να λαμβάνουν δάνεια για την αγορά σπιτιών. Σημαντικό να αναφερθεί πως εντός των οικιστικών δομών υπάρχει -σε πολλές περιπτώσεις- ηλεκτρικό ρεύμα, καθαρό πόσιμο νερό και διάφορες μορφές θέρμανσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρχισμός στη Γαλλία
Ευκαρπία
Με το όνομα Ευκαρπία είναι γνωστοί οι οικισμοί:
και η αρχαία πόλη:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πλέι-Οφ NBA 2008
Διαδικασία διεξαγωγής
Η διαδικασία διεξαγωγής των playoffs διατηρεί την ίδια διαδικασία που ακολουθήθηκε και τα προηγούμενα χρόνια και έχει ως εξής:
Οι ομάδες που προκρίθηκαν
Από την ανατολική περιφέρεια:
Από τη δυτική περιφέρεια:
Ο πίνακας της πορείας των ομάδων
2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2008
Λιμενάρια
Το Λιμενάρια είναι ελληνικό τοπωνύμιο που συναντιέται στα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Α.Σ. Άργος Ορεστικό
Ο Αθλητικός Σύλλογος Άργος Ορεστικό είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο Άργος Ορεστικό, στο Νομό Καστοριάς, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Άργους Ορεστικού. Αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων.
Ιστορική αναδρομή
Το 1983 ιδρύεται ο Φιλαθλητικός Σύλλογος Άργους Ορεστικού, ο οποίους διατηρούσε τμήματα καλαθοσφαίρισης και στίβου. Το 2000 τον διαθέχθηκε ο Αθλητικός Σύλλογος Άργος Ορεστικό που ειδικεύτηκε στο πρώτο από τα δύο αθλήματα.
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του Άργους Ορεστικού κατά την αγωνιστική περίοδο 2000-01 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Την επόμενη χρονιά, 2001-02, συμμετέχοντας στους ομίλους της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 13η θέση της τελικής βαθμολογίας με αποτέλεσμα να μην διατηρηθεί στην κατηγορία.
Ωστόσο, η εκ νέου κατάκτηση της κορυφής στο οικείο του τοπικό πρωτάθλημα την περίοδο 2002-03 οδήγησε το σύλλογο και πάλι στη Γ' Εθνική. Και πάλι, όμως, απέτυχε να εξασφαλίσει την παραμονή στην κατηγορία, εφόσον η λήξη της περιόδου 2003-04 βρήκε την ομάδα στη 12η θέση της βαθμολογικής κατάταξης.