cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλδέρα
Καλδέρα ή Καλντέρα (Ισπανικά caldera: «καζάνι») ονομάζεται εδαφική κοιλότητα που σχηματίζεται όταν υποχωρεί το τμήμα ενός ηφαιστειακού κώνου ή όταν διαβρώνονται βαθμιαία τα εσωτερικά τοιχώματά του.
Χαρακτηριστική καλδέρα στην Ελλάδα είναι αυτή της Σαντορίνης που σχηματίσθηκε περίπου το 1613 π.Χ. με την Μινωική έκρηξη. Το περίγραμμα της καλδέρας της Σαντορίνης σχηματιζεται από τα νησιά Σαντορίνη, Ασπρονήσι και Θηρασία. Στο κέντρο της καλδέρας υφίστανται η Παλαιά και η Νέα Καμένη που αποτελούν ψυγμένη λάβα. Η Παλαιά Καμένη δημιουργήθηκε με την έκρηξη που σημειώθηκε το 47 μ.Χ. και στη συνέχεια τετραπλασιάστηκε η επιφάνειά της με την έκρηξη του 726 μ.Χ. Περίπου 850 χρόνια αργότερα εμφανίσθηκε η Μικρη Καμένη η οποία μετά από 350 χρόνια ακόμη σε νέα έκρηξη ενσωματώθηκε με τη Νέα Καμμένη. Μέχρι το 1940 πάνω στη Νέα Καμένη είχαν δημιουργηθεί δύο κρατήρες, από όπου εξακολουθούν να διαφεύγουν ατμίδες. Στην έκρηξη του 1950 απ΄ αυτούς τινάχθηκε μάγμα σε ύψος ενάμισι χιλιόμετρο. Κατά την τελευταία έκρηξη και σεισμό του 1956 στην καλδέρα αυτή ανυψώθηκε τσουνάμι που κατέστρεψε όλα τα πλωτά που υπήρχαν στην περιοχή καθώς και σχεδόν όλα τα παράλια κτίσματα της ευρύτερης περιοχής. Τότε η Σαντορίνη θρήνησε 53 θύματα.
Σήμερα ο χώρος είναι επισκέψιμος με πλοιάριο που προσεγγίζει σε υφιστάμενο μικρό όρμο της Νέας Καμένης.
Η διάμετρος της Καλδέρας της Σαντορίνης φθάνει τα 16 χλμ.
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Ηφαίστεια
Επαρχία Μπαλικτσί
Η επαρχία Μπαλικτσί είναι ραγιόν (επαρχία) στην περιφέρεια Αντιτζάν στο Ουζμπεκιστάν. Η πρωτεύουσα είναι το Μπαλικτσί και η επαρχία έχει 150.800 κατοίκους.
Υποδιαιρέσεις
Η επαρχία έχει μια πόλη, το Μπαλικτσί και οχτώ διοικητικά χωριά (για 60 χωριά): Υπάρχουν τρεις αστικοί οικισμοί: το Μπαλικτσί, το Χουζαομπόντ και το Τσινομπόντ.
Μπαλικτσι
Ρουθ Γκόρντον
Η Ρουθ Γκόρντον Τζόουνς (Ruth Gordon Jones, 30 Οκτωβρίου 1896 - 28 Αυγούστου 1985) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός κινηματογράφου, θεάτρου και τηλεόρασης. Επίσης, είχε δουλέψει ως σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Η Γκόρντον ξεκίνησε την καριέρα της κάνοντας παράσταση στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ, σε ηλικία 19 ετών. Φημισμένη για την ένρινη φωνή και ιδιαίτερη προσωπικότητά της, απέσπασε διεθνή αναγνώριση και κριτική επιδοκιμασία για ρόλους ταινιών που συνέχισαν μέχρι την έβδομη και όγδοη δεκαετία της ζωής της. Η μεταγενέστερη δουλειά της περιλαμβάνει ρόλους ερμηνείας στο Μωρό της Ρόζμαρι (1968), Χάρολντ και Μόουντ (1971), καθώς και σε ταινίες του Κλιντ Ίστγουντ όπως Η γροθιά μου είναι από ατσάλι (1978) και Δυο σκληρά καρύδια (1980).
Πρώτα χρόνια
Η Ρουθ Γκόρντον Τζόουνς γεννήθηκε στην 31η οδό Μάριον του Κουίνσι, Μασαχουσέτη. Ήταν το παιδί της Άννι Τάπλεϊ και του Κλίντον Τζόουνς, έναν επικεφαλής εργοστασίου που υπήρξε και καπετάνιος πλοίου. Είχε μια μεγαλύτερη ετεροθαλής αδελφή με το όνομα Κλέερ, από τον πρώτο γάμο του πατέρα της. Βαφτίστηκε ως μέλος της Επισκοπικής Εκκλησίας. Η πρώτη εμφάνισή της μπροστά στο κοινό πραγματοποιήθηκε ενώ ήταν βρέφος, όταν η φωτογραφία της χρησιμοποιήθηκε για τη διαφήμιση της εργοδότριας εταιρείας του πατέρα της, Φαγητό του Μέλλιν για βρέφη και ανάπηρους. Προτού αποφοιτήσει από το Λύκειο Κουίνσι, επικοινώνησε με πολλές από τις αγαπημένες της ηθοποιούς ζητώντας εικόνες με αυτόγραφα. Μια προσωπική απάντηση από την Χέιζελ Ντόν την ενέπνευσε να κυνηγήσει καριέρα ηθοποιού. Αν και ο πατέρας της ήταν αρχικά σκεπτικός απέναντι στις πιθανότητες επιτυχίας που θα είχε εντός ενός δύσκολου επαγγέλματος, το 1914 πήρε την κόρη του στη Νέα Υόρκη όπου τη βοήθησε να εγγραφεί στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος)
Επίδαυρος
Η Επίδαυρος είναι ο σημαντικότερος αρχαίος τόπος λατρείας του θεού  Ασκληπιού. Η πόλη βρισκόταν,όπου σήμερα τα Πίδαυρα ή Παλαιά Επίδαυρος (Αρχαία Επίδαυρος)13 χιλιόμετρα από το Ασκληπιείο της.Το ιερό της συναντάμε στην περιοχή της σημερινής πόλης του Λυγουριού (Δήμος Ασκληπιείου, Δήμου Επιδαύρου) στην Πελοπόννησο στον νομό Αργολίδας, περίπου 30 χλμ. από την πόλη του Ναυπλίου, 20 χλμ. από την Νέα Επίδαυρο και περίπου 13 χλμ. από την Παλαιά Επίδαυρο. Από το 1988 ανήκει στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|405x405εσ Το όνομα Επίδαυρος της δόθηκε από τον τρίτο κατά σειρά άρχοντά της, που ήταν και ήρωας της Επιδαύρου, τον Επίδαυρο, γιο του Άργους και της Ευάδνης. Σύμφωνα με τον Όμηρο πήρε ο Επίδαυρος μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και είχε ως αρχηγούς τον Ποδαλείριο και το Μαχάονα, που ήταν γιοι του Ασκληπιού. Η Επίδαυρος πήρε μέρος στους Μηδικούς Πολέμους και υπήρξε σύμμαχος των Σπαρτιατών στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Σημειώνεται μάλιστα και ο Επιδαύριος Πόλεμος, που έγινε μεταξύ αυτών και των Αργείων συμμάχων των Αθηναίων. Γίνεται μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας το 243 π.Χ.
Ξακουστή σ' όλη την Ελλάδα την έκανε το Ασκληπιείο της, ένα από τα σπουδαιότερα της αρχαιότητας, με το ιερό του Ασκληπιού που απέχει 15 περίπου χλμ. από την πόλη. Στους ίδιους περίπου χώρους λάτρευαν και τον Απόλλωνα, υπήρχε όμως προς τιμή του ιδιαίτερο ιερό λίγο πιο ψηλά από το αρχαίο θέατρο. Από τα τέλη του ε' αιώνα και αρχές του δ', ο Ασκληπιός γίνεται ο πραγματικός κύριος της πόλης. Η περιοχή της Επιδαυρίας είναι γενικά ορεινή.Έχει λίγους καλλιεργήσιμους χώρους, δύσκολη συγκοινωνία και δυσπρόσιτες ακτές. Έτσι και ο πληθυσμός στην αρχαιότητα μάλλον ήταν αραιός με  βασικές ασχολίες τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η  ελλιπής,  βέβαια, ακόμη αρχαιολογική έρευνα της Επιδαυρίας επιτείνει αυτήν την εντύπωση. Από την άλλη μεριά, η δυσκολία των χερσαίων συγκοινωνιών ευνοούσε την επικοινωνία δια θαλάσσης. Νωρίς, λοιπόν, δημιουργήθηκε το λιμάνι της Επιδαύρου, που άνοιξε τον πολιτισμό των κατοίκων της περιοχής προς το ζωτικό χώρο του Αιγαίου. Οι κάτοικοι του τόπου αυτού αποτελούσαν  στην αρχαιότητα  μια συντηρητική κοινωνία. Χαρακτηριζόταν από την  παραδοσιακή δωρική οργάνωση στους κλασικούς χρόνους που, όμως,  δεν είχε περιορίσει το πεδίο δράσης της, αναπτύσσοντας και   υπερπόντια δραστηριότητα.
Λείψανα κατοίκησης υπάρχουν από την Πρωτοελλαδική εποχή (3η χιλιετία π.Χ.). Στο επίπεδο ύψωμα πάνω από το χωριό υπάρχουν ακόμη και σήμερα λείψανα από αρχαϊκές και κλασικές οχυρώσεις, καθώς και ίχνη κατοίκησης στην κλασική εποχή.Την περιοχή κατοίκησαν πρώτα μεσογειακά προελληνικά φύλλα, που η παράδοση θυμόταν αργότερα με την ονομασία Κάρες. Στους μυκηναϊκούς χρόνους ήταν εγκατεστημένοι σε αυτήν Ίωνες. Με τον ερχομό των Δωριέων έφυγαν με τον βασιλέα τους Πιτυρέα στην Αττική ή παρέμειναν στην περιοχή κάποιοι ή έφυγαν προς τις ακτές της Μικράς Ασίας. Τουλάχιστον, αυτές τις μνήμες διέσωσε η παράδοση.
Η ιστορία της Επιδαύρου κατά τους ιστορικούς ελληνικούς χρόνους (1η χιλιετία) δε θεωρείται αξιοσημείωτη. Χαρακτηριστικές είναι οι διαμάχες με τους Αργείους για τα εδάφη της περιοχής και η διατήρηση της ανεξαρτησίας τους ως το τέλος, χάρη στη φιλία και τη συνεργασία με την  Κόρινθο και  τη Σπάρτη.
Το επίσημο ιερό της πόλης - κράτους της Επιδαύρου ήταν το Ασκληπιείο. Πλησίον βρίσκεται παλιότερο ιερό, του Απόλλωνος Μαλεάτα. Το τυπικό του Ασκληπιείου θεωρούσε κοινή τη λατρεία του Απόλλωνος και του γιου του Ασκληπιού.Η ορεινή αυτή περιοχή του Ασκληπιείου έπαιξε σημαντικό ρόλο πολιτιστικό για την περιοχή της Ακτής. Η παράδοση για τις δύο επιδαύριες θεές της γονιμότητας ,τη Δαμία και την Αυξησία ,που τα πανάρχαια αγάλματά τους από ξύλο ελιά ήταν περιζήτητη εγγύηση ευτυχίας για τις πόλεις της περιοχής ,είναι χαρακτηριστική.
Τον 5 αι. π.Χ. το ιερό του Ασκληπιού αποκτά φήμη και επιρροή. Η γιορτή του ιερού του Ασκληπιείου γίνεται πανελλήνια. Η φήμη αυτή φέρνει οικονομική ευρωστία, ιδιαίτερα κατά τον 4ο-3ο αι. π.Χ. Σε μεγάλη ακμή έμεινε το ιερό και κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, αλλά και στα ρωμαϊκά χρόνια μέχρι και τον 2ο αι. μ.Χ.
Στο λιμάνι, βόρεια του Νησιού, έδεναν τα πολεμικά πλοία. Πιθανότατα,  να είχε κτιστεί ένα τείχος, για να το χωρίζει από το απέναντι ακρωτήρι. Στο κέντρο του τείχους υπήρχε μια πύλη, ακριβώς εκεί όπου σήμερα βρίσκονται οι σημαδούρες που μετρούν το βάθος των νερών του καναλιού. Κάτω από το νερό μπορεί να δει κανείς καθαρά τα ερείπια των θεμελίων.Νότια του Νησιού υπήρχε το εμπορικό λιμάνι.Τα ερείπια του λιμανιού, των δρόμων του και των αποθηκευτικών χώρων διακρίνονται ακόμα και σήμερα κάτω από τα νερά του όρμου του Γιαλασίου». Οι ντόπιοι αποκαλούν το σημείο «βυθισμένη πόλη». Οι ηθοποιοί των δραματικών παραστάσεων στην Επίδαυρο συνήθιζαν να κολυμπούν εκεί.
'''Στη χερσόνησο «Νησί», όπου βρίσκεται η ακρόπολη της Αρχαίας Επιδαύρου, κοντά στο σημερινό χωριό Παλαιά Επίδαυρος, βρέθηκαν τα ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού αφιερωμένου στην Παναγία. Είναι μονόκλιτος με ημικυκλική αψίδα και χρονολογείται το αργότερο στα τέλη του 6ου αι. 'Ηταν πιθανότατα εκκλησία κάστρου.'''
Δε γνωρίζουμε τι ακριβώς προκάλεσε το τέλος της πόλης της Επιδαύρου. Πιθανότατα,  η αιτία να ήταν κάποια μόλυνση από τους βάλτους που βρίσκονταν κοντά στην πόλη. Άλλοι μιλούν για  έκρηξη του γειτονικού ηφαιστείου των Μεθάνων και πιθανολογούν ακόμα και  παλιρροϊκό κύμα που προκλήθηκε μετά. Ίσως και αυτή η αναταραχή να  προκάλεσε και την ένωση του Νησιού με τη στεριά. [2]
Από το 1821 γίνεται και πάλι χωριό με το όνομα Παλαιά Επίδαυρος. Σιγά-σιγά, γίνεται το μοναδικό λιμάνι της ανατολικής Αργολίδας που εξάγει τα προϊόντα της περιοχής : λεμόνια, σχοινάλευρο, λαχανικά, φρούτα και, ιδίως, σταφύλια - ένας απέραντος αμπελώνας ήταν άλλοτε ο τόπος Εξυπηρετούσε ακόμα τακτική συγκοινωνία με Πειραιά, Αίγινα, Πόρο, Σύρο.Ήδη από το  1971 παρατηρείται ότι  στην Επίδαυρο οι κάτοικοι έχουν  περιορίσει τις γεωργικές τους ασχολίες στην καλλιέργεια των εσπεριδοειδών. Η προσπάθεια για  τουριστική αξιοποίηση της κοινότητας τους  έστρεψε προς άλλες δραστηριότητας.
Τα ήθη και τα έθιμα, τα τραγούδια και οι παραδόσεις της, μια σύνθεση από το λαογραφικό υλικό της Αργολίδας,γενικά ,  γίνονται κι αυτά μακρινός απόηχος μιας άλλης ζωής. Σε περίβλεπτη αρχαιολογική θέση, η Π. Επίδαυρος έχει εμπρός της την καλλίγραμμη χερσόνησο
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Το Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών είναι η δεύτερη σε σημασία ελληνική διοργάνωση στην ανδρική υδατοσφαίριση, και διεξάγεται από το 1953 με το σύστημα νοκ-άουτ. Από την περίοδο 1998–99 στην ημιτελική και τελική φάση καθιερώθηκε το σύστημα φάιναλ-φορ σε ένα κολυμβητήριο. Περισσότερες κατακτήσεις μετρά ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. με 24.
Επίδαυρος
Ιστορία
'[2]' Βλ. Ντ. Αντωνακάτου – Τ. Μαύρου, Αργολίδος Περιήγησις , ό.π. , σ.129. «…Αξίζει να αναφερθεί πως στον Στράβωνα η Επίδαυρος αναφέρεται και ως Επίταυρος .» [1] Πρβλ. Γ. Α. Σωτηρίου, Η βασιλική τής Επιδαύρου , ΠΑΑ 4 (1929), σ. 91 - 95.
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Ιστορικές πληροφορίες
Το Κύπελλο Ελλάδας θεσμοθετήθηκε το 1952 με την διοίκηση του Νικολάου Μπαλτατζή – Μαυροκορδάτου και ξεκίνησε από την επόμενη χρονιά (1953) με τη μορφή του Επαμειβόμενου Κυπέλλου, στη μνήμη του σπουδαίου προπολεμικά υδατοσφαιριστή Παντελή Ψύχα.
Επίδαυρος
Ιστορία
Βλ. και το έργο της Βούλας Κόντη «ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ TOΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ», σ.186 (Βλ. την ιστοσελίδα του διαδικτύου, ) : Στη χερσόνησο «Νησί», όπου βρίσκεται η ακρόπολη της αρχαίαςΕπιδαύρου, κοντά στο σημερινό χωριό Παλαιά Επίδαυρος , βρέθηκαν τά ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού αφιερωμένου στην Παναγία. Είναι μονόκλιτος με ημικυκλική αψίδα καί χρονολογείται τό αργότερο στά τέλη του 6ου αι. 'Ηταν πιθανότατα εκκλησία κάστρου. Δεν έχει ανασκαφεί .Α. F r i c k e n h a u s - W. M u l l e r, AM 36 (1911), 29.— Α ν τ ω ν α κ ά τ ο υ -Μ α ύ ρ ο υ , Αργολίδος περιήγησις, 130.— Π α υ σ α ν ί ο υ , Κορινθιακά, 217 - 219 σημ. 1,220 είκ. 251.— II ά λ λ α, Monuments, 179-180, άρ. 87Α. Στο «Νησί» υπάρχουν ορατά ερείπια της αρχαίας οχύρωσης, που ανακαινίστηκε στους μεσαιωνικούς χρόνους, και τάφοι. Στο μυχό δε του Ν. λιμανιούτης Παλαιάς  Επιδαύρου σώζονται τα ερείπια βυζαντινού ναοΰ.
[2] Πρβλ για την ιστορία της Επιδαύρου  και τον τόμο 34 της εγκυκλοπαίδειας ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ, ό.π. Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου είναι κτισμένο στους πρόποδες των ορέων Αραχναίο, Κορυφαίο και Τίθιο, όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, γεννήθηκε ο Ασκληπιός όπου η λατρεία του ξεκίνησε εκεί για πρώτη φορά τον 6ο π.Χ. αιώνα. Η στρατηγική της θέση, αλλά, κυρίως, το Ασκληπιείο της, συντέλεσαν, ώστε η πόλη να γνωρίσει πρωτοφανή ανάπτυξη. Οι κάτοικοί της ασχολούνταν κυρίως με τη ναυτιλία. Ο πρώτος οικισμός της ανήκει στην προϊστορική εποχή. Βρίσκεται 12 χλμ από την κωμόπολη της Παλαιάς Επίδαυρου. Διοικητικά ανήκει στον ομώνυμο Δήμο Επιδαύρου.
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Ιστορικές πληροφορίες
Από την περίοδο 1998-99 η διοργάνωση μέχρι την προημιτελική φάση γίνεται με σύστημα νοκ-άουτ στην έδρα του συλλόγου που θα ευνοηθεί από την κλήρωση. Στη συνέχεια διεξάγεται με σύστημα Φάιναλ-φορ, κατά κανόνα σε ένα κολυμβητήριο επαρχιακής πόλης, ώστε να διαφημιστεί το άθλημα και εκτός περιοχής Αττικής. Η πρώτη διοργάνωση με το νέο σύστημα διεξήχθη το 1999 στην Κέρκυρα. Το 2004 στην τελική φάση μετείχαν οκτώ σύλλογοι (Φάϊναλ-8) και διεξήχθη στο νέο «Ολυμπιακό Κολυμβητήριο», ώστε να δοκιμαστεί εν όψει της Ολυμπιάδας του 2004.
Επίδαυρος
Ασκληπιός
thumb|Οι κύριες εορτές και ιερά στην [[αρχαία Ελλάδα. Στην Επίδαυρο υπήρχε ιερό όπου τελούνταν λατρεία του Ασκληπιού|336x336εσ]] Ο μύθος για τη γέννηση του Ασκληπιού στην Επίδαυρο οφείλεται στον Ησίοδο. Πριν από αυτόν πιστευόταν ότι ο Ασκληπιός ήταν γιος του Απόλλωνα και της Θεσσαλής Κορωνίδας, από την οποία ο Ερμής πήρε τον Ασκληπιό έμβρυο, ενώ αυτή επρόκειτο να καεί. Η προσπάθεια που έγινε να παρουσιαστεί ο Ασκληπιός σαν γεννημένος στην Επίδαυρο, τοποθέτησε τη γέννησή του σαν τον καρπό του ζευγαρώματος του Απόλλωνα με την Αρσινόη, κόρη του βασιλιά των Μεσσηνίων. Στην Επίδαυρο η δεύτερη αυτή εκδοχή απόχτησε πανελλήνια ακτινοβολία, εξαιτίας της φήμης του ιερού.
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Συμμετοχές ομάδων σε φάιναλ φορ (1999-2023)
Εξαιρούνται τα έτη 2004 και 2021 που πραγματοποιήθηκε φάιναλ έιτ
Επίδαυρος
Ασκληπιός
Ο Ασκληπιός λατρευόταν στην αρχή ως ήρωας και όχι ως θεός και η λατρεία του είχε πολλά ηρωικά στοιχεία. Αυτό αποδεικνύεται από τα παλιότερα ερείπια, όπου δεσπόζει ο λαβύρινθος, ένα υπόγειο κτίσμα, στο οποίο, για να φτάσεις στο κέντρο του, είσαι υποχρεωμένος να περάσεις από όλους τους διαδρόμους του. Ο λαβύρινθος χρησιμοποιούνταν για τις θυσίες που γίνονταν στο θεό. Αλλά ακριβώς από την κατασκευή του, συμπεραίνουμε ότι οι θυσίες αυτές ήταν μυστικές, όμοιες μ' αυτές που γίνονταν για τους νεκρούς. Άρα ο Ασκληπιός ήταν στη συνείδηση των ανθρώπων θνητός στην αρχή και όχι θεός.
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Επίδαυρος
Ασκληπιός
Τη λατρεία του την συνοδεύει πάντα ο ιερός όφις. Το ηρωικό στοιχείο που χαρακτήριζε τη λατρεία του Ασκληπιού, με την πάροδο του χρόνου, μετατρέπεται σε θρησκεία προς τιμή του και η Επίδαυρος γεμίζει, στις αρχές του Δ' αιώνα, με μεγαλοπρεπή μνημεία. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει και ο μεγαλοπρεπής ναός μέσα στον οποίο φυλάγεται το χρυσελεφάντινο άγαλμα του θεού πια Ασκληπιού.
Το Ασκληπιείο
Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου έγινε το πιο φημισμένο από όλα τα ασκληπιεία της αρχαίας Ελλάδας, εξαιτίας των πολλών και σοβαρών περιπτώσεων που γιατρεύτηκαν εκεί. Σ' αυτό έφταναν από όλη την Ελλάδα, αλλά και από τη λεκάνη της Μεσογείου άρρωστοι, ικέτες της θείας ευσπλαχνίας.
Η έκτασή του ήταν πολύ μεγάλη και διάθετε ξενώνες, γυμναστήριο, στάδιο και το περίφημο, για την ακουστική του, Θέατρο, για την ψυχαγωγία των ανθρώπων.
Μεγάλη σημασία στη θεραπεία των ασθενών φαίνεται ότι είχε και το θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον, που ήταν χτισμένο. Η ηρεμία της φύσης, οι απαλές και καθαρές γραμμές των γύρω βουνών, η πλούσια βλάστηση και οι άφθονες πηγές του ασκούσαν, ιδιαίτερα στους ασθενείς από ψυχικές ασθένειες, φοβερή επίδραση με συνέπεια τη βελτίωση της υγείας μαζί με τη βοήθεια των ιερέων τους.
Ανασκαφές και κτίσματα
thumb|434x434px|Ανασκαφές στην Επίδαυρο σε επιστολικό δελτάριο περί το 1909
Οι ανασκαφές της Επιδαύρου έγιναν από τον Π. Καββαδία και διήρκεσαν από το 1881 μέχρι το θάνατό του. Τις ανασκαφές ανέλαβε η Αρχαιολογική Εταιρεία. Σημαντικό ρόλο στην πορεία των ανασκαφών είχε η αφιλοκερδής προσφορά των κατοίκων του Λυγουριού, οι οποίοι, εκτός από την εργασία που προσέφεραν, παραχώρησαν αφιλοκερδώς τα κτήματα τους που βρίσκονταν πλησίον του Αρχαιολογικού χώρου. Ο πρώτος χώρος που αντικρύζει ο επισκέπτης, άμα φτάσει στο ιερό, είναι τα προπύλαια. Τα προπύλαια, που η κατασκευή τους ανάγεται στους μυκηναϊκούς χρόνους, ήταν κτίσμα που το αποτελούσαν δυο στοές με έξι κίονες η καθεμιά. Της μιας ήταν ιωνικού και της άλλης κορινθιακού ρυθμού. Το δεύτερο κτίσμα είναι ο ναός του Ασκληπιού, που το κτίσιμό του κράτησε 5 ολόκληρα χρόνια. Είναι ναός δωρικού ρυθμού μέσα στον οποίον υπήρχε και το κατασκευασμένο από τον Πάριο καλλιτέχνη Θρασυμήδη άγαλμα του θεού. Πίσω ακριβώς από το ναό, βρίσκεται η Θόλος, που ήταν και το περιφημότερο κτίριο του ιερού. Ακολουθούν και άλλα κτίσματα, όπως το άβατο, ο οίκος των ιερέων, οι ναοί για την Άρτεμη, το ιερό του Απόλλωνα και, τέλος, το θέατρο.
Το θέατρο της Επιδαύρου
Σε μια χαράδρα, το 340 π.Χ., ο αρχαίος αρχιτέκτονας Πολύκλειτος ο Νεότερος έκτισε, σύμφωνα με τον Παυσανία, το θέατρο της Επιδαύρου. Από όλα τα αρχαία θέατρα το θέατρο της Επιδαύρου είναι το ωραιότερο και το καλύτερα διατηρημένο. Προορισμένο για τη διασκέδαση των ασθενών έχει χωρητικότητα 13.000 θεατών. Χωρίζεται σε δύο μέρη. Ένα των 21 σειρών καθισμάτων για το λαό και το κάτω, από 34 σειρές καθισμάτων, για τους ιερείς και τους άρχοντες.
Η θαυμάσια ακουστική του, αλλά και η πάρα πολύ καλή κατάσταση στην οποία διατηρείται συντέλεσαν στη δημιουργία του φεστιβάλ Επιδαύρου, θεσμός που έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Στην Επίδαυρο έχει εμφανιστεί εκτός από τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς όπως ο Αλέξης Μινωτής, ο Θάνος Κωτσόπουλος,η Κατίνα Παξινού, η Άννα Συνοδινού, ο Θανάσης Βέγγος κ.ά. και η διάσημη Ελληνίδα σοπράνο Μαρία Κάλλας.
Στην Επίδαυρο έγιναν κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης και 2 εθνοσυνελεύσεις. Η πρώτη στις 20 - 12 - 1821 που διακήρυξε την ανεξαρτησία του ελληνικού έθνους και η δεύτερη τον Μάρτιο του 1826.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αργολίδας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αργολίδα Κατηγορία:Τουρισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο
Γεώργιος Δαρειώτης
Ο Γεώργιος Δαρειώτης ήταν αγωνιστής και πολιτικός του αγώνα του 1821.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την Επαρχία Νησίου. Η οικογένεια Δαρειώτη συμμετείχε πολύ στα του αγώνα. Ο Γεώργιος υπηρέτησε έπειτα σε πολλές υπηρεσίες και έγινε βουλευτής και γερουσιαστής. Ήταν πληρεξούσιος στη Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους, στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας , στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου και στην Δ΄ κατά συνέχειαν Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Άντρια
Η Άντρια (ιταλικά: Andria) είναι πόλη και δήμος στην Απουλία, στη νότια Ιταλία. Είναι μία από τις πρωτεύουσες της επαρχίας Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται για το 2019 σε 99.402 κατοίκους, γεγονός που την κατατάσσει ως τον τέταρτο πολυπληθέστερο δήμο της Απουλίας, μετά το Μπάρι, τον Τάραντα και τη Φότζα.
Η Άντρια απέκτησε καθεστώς πόλης το 1046 από τον Πετρόνιο του Τράνι, τον πρώτο Νορμανδό κόμη της Άντρια. Επίσης ήταν αγαπημένος τόπος διαμονής του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄, ο οποίος έκτισε τον 13ο αιώνα περίπου 15 χιλιόμετρα νότια από την πόλη το Καστέλ ντελ Μόντε, με το χαρακτηριστικό οκτάγωνο σχήμα του. Το Καστέλ ντελ Μόντε αποτελεί από το 1996 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Άλλα αξιοθέατα στην πόλη περιλαμβάνουν τον καθεδρικό ναό, του 12ου αιώνα, το δουκικό παλάτι και τους μεσαιωνικούς ναούς Σαν Ντομένικο, Σαν Αγκουστίνο, Σαν Φρανσέσκο και Σαν Νίκολα ντι Μύρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Απέκκριση
Απέκκριση είναι η διαδικασία με την οποία τα απόβλητα προϊόντα του μεταβολισμού και άλλα μη χρήσιμα υλικά αποβάλλονται από έναν οργανισμό. Στα σπονδυλωτά πραγματοποιείται κυρίως από τα νεφρά τους πνεύμονες και το δέρμα. Εν αντιθέσει με την έκκριση, όπου η ουσία μπορεί να έχει συγκεκριμένα καθήκοντα μετά την έξοδο από το κύτταρο. Η απέκκριση είναι μια απαραίτητη διαδικασία σε όλες τις μορφές ζωής. Στα ανθρώπινα "ούρα" πραγματοποιείται μέσω της ουρήθρας και είναι μέρος του απεκκριτικού συστήματος.
Στους μονοκύτταρους οργανισμούς, τα απόβλητα αποβάλλονται άμεσα μέσω της κυτταρικής μεμβράνης.
Τα φυτά παράγουν διοξείδιο του άνθρακα και νερό ως αναπνευστικά απόβλητα. Στά φυτά, το διοξείδιο του άνθρακα που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια της αναπνοής χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της φωτοσύνθεσης. Το οξυγόνο μπορεί να θεωρηθεί ως απόβλητο που παράγονται κατά τη φωτοσύνθεση, και αποβάλλεται μέσω των στομάτων, των κυτταρικών τοιχωμάτων της ρίζας και άλλων εξόδων. Τα φυτά μπορούν να απαλλαγούν από το πλεονάζον νερό μέσω της διαπνοής και της σταγονόρροιας. Έχει αποδειχθεί ότι το φύλλο δρα ως «απεκκριτοφόρο» και, εκτός του ότι είναι το κύριο όργανο του φυτού για την φωτοσύνθεση, χρησιμοποιείται επίσης ως όργανο του φυτού για την απέκκριση των τοξικών αποβλήτων. Άλλα απόβλητα που εκκρίνονται από κάποια φυτά (ρητίνη, χυμοί, λατέξ, κλπ.) ωθούνται από το εσωτερικό του φυτού από υδροστατικές πιέσεις του εσωτερικού του φυτού και με απορροφητικές δυνάμεις των φυτικών κυττάρων. Οι διαδικασίες αυτές δεν χρειάζονται επιπλέον ενέργεια, γίνονται παθητικά. Ωστόσο, κατά τη φάση προαποκοπής, επίπεδα μεταβολισμού ενός φύλλου είναι υψηλά. Τα φυτά απεκκρίνουν επίσης ορισμένα απόβλητα στο έδαφος γύρω τους.
Τα υδρόβια ζώα συνήθως απεκκρίνουν αμμωνία απευθείας στο εξωτερικό περιβάλλον, καθώς η ένωση αυτή έχει υψηλή διαλυτότητα και υπάρχει άφθονο διαθέσιμο νερό για αραίωση. Στα χερσαία ζώα αμμωνιακές ενώσεις μετατρέπονται σε άλλες αζωτούχες ενώσεις, καθώς υπάρχει λιγότερο νερό στο περιβάλλον και η αμμωνία μόνη της είναι τοξική.
Τα πτηνά εκκρίνουν τα αζωτούχα απόβλητά τους, όπως το ουρικό οξύ, με τη μορφή πολτού. Αυτό μεταβολικά είναι πιο δαπανηρό, αλλά επιτρέπει αποτελεσματικότερη κατακράτηση νερού και μπορεί να αποθηκευτεί πιο εύκολα στο αυγό. Πολλά είδη πτηνών, και ιδίως τα θαλασσοπούλια, μπορούν να απεκκρίνουν το αλάτι επίσης μέσω εξειδικευμένων ρινικών αδένων άλατος. Το αλατούχο διάλυμα φεύγει από τα ρουθούνια του ράμφους.
Τα έντομα χρησιμοποιούν ένα σύστημα που συμπεριλαμβάνει τα μαλπιγγιανά σωληνάρια για να αποβάλλουν τα μεταβολικά απόβλητα. Τα μεταβολικά απόβλητα διαχέονται ή μεταφέρονται ενεργά εντός του σωληναρίου, το οποίο μεταφέρει τα απόβλητα στα έντερα. Τα μεταβολικά απόβλητα στη συνέχεια απομακρύνονται από το σώμα μαζί με κόπρανα.
NGC 1409
Ο NGC 1409 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 300 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Ταύρο. Αλληλεπιδρά βαρυτικά με τον γαλαξία NGC 1410, από τον οποίο απέχει 23.000 έτη φωτός. Πιστεύεται ότι οι δύο γαλαξίες συγκρούστηκαν πριν από 100 εκατομμύρια χρόνια περίπου και ότι θα συγχωνευθούν σε 200 εκατομμύρια χρόνια. Ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ ανακάλυψε τον NGC 1409 στις 6 Ιανουαρίου 1785.
Ειρήνη Μάρκου
Η Ειρήνη Μάρκου (Βοντορήνη) (1917 - 2010) ήταν Ελληνίδα λαϊκή ποιήτρια, βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών..
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το 1917 στ’ Απεράθου της Νάξου. Εκεί φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και στις δύο τάξεις του Ελληνικού, ενώ τα καλοκαίρια βοηθούσε τον πατέρα της στις αγροτικές εργασίες. Παντρεύτηκε σε ηλικία 16 ετών και απέκτησε οκτώ παιδιά, εκ των οποίων το τέταρτο (ήταν το πρώτο αγόρι μετά από τρία κορίτσια) απεβίωσε σε ηλικία ενός έτους. Υπήρξε υφάντρα, ράφτρα και μαμή. Όταν τα παιδιά της μεγάλωσαν, ξενιτεύτηκε στην Αθήνα και για να τα ζήσει αναγκάστηκε να δουλέψει ως καθαρίστρια και παραδουλεύτρα. Απεβίωσε στις 24 Αυγούστου 2010 και αναπαύεται στο κοιμητήριο του Περιστερίου.
Βραβεία
Το 1980 δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή της με τίτλο «Τα Σαράντα Κοχλίδια», αποτελούμενη από 7.994 στίχους, για την οποία βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.
Εργογραφία
Η Ειρήνη Μάρκου έχει χαρακτηριστεί ως «Ένας Σύγχρονος Θηλυκός Όμηρος» καθώς τα ποιήματα που έγραψε, στη διάλεκτο του χωριού της, είναι σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο - το μέτρο που χρησιμοποιείται στη δημοτική ποίηση. Ο ποιητικός λόγος της είναι απτός, ενώ οι αφηρημένες έννοιες (π.χ. η χαρά) ζυμώνονται, σαν το ψωμί: Με το έργο της έχουν ασχοληθεί αρκετοί ερευνητές, μεταξύ αυτών:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες_ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες_ποιητές Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Γλώσσα Μαρβάρι
Η Μαρβάρι (Mārwāṛī, επίσης γράφεται ως Μαρουάντι, Μαρβάντι) είναι μια Ρατζαστανική γλώσσα που ομιλείται στην ινδική πολιτεία του Ρατζαστάν. Ομιλείται επίσης στις γειτονικές πολιτείες Γκουτζαράτ και Χαρυάνα, στο Ανατολικό Πακιστάν και σε ορισμένες κοινότητες μεταναστών στο Νεπάλ. Με περίπου 20 εκατομμύρια ομιλητές (έτος 2001), είναι μία από τις μεγαλύτερες ποικιλίες της Ρατζαστανικής. Οι περισσότεροι ομιλητές ζουν στο Ρατζαστάν, με 250.000 ομιλητές στο Σιντ και 25.000 στο Νεπάλ. Έχει περίπου 25 διαλέκτους.
Συναλλοίωτος μετασχηματισμός
Στη φυσική, ένας συναλλοίωτος μετασχηματισμός είναι ένας κανόνας που προσδιορίζει πως συγκεκριμένες γεωμετρικές οντότητες αλλάζουν κάτω από μία αλλαγή βάσης. Συγκεκριμένα, ο όρος χρησιμοποιείται για διανύσματα και τανυστές. Ο μετασχηματισμός που περιγράφει τα διανύσματα βάσης σαν ένα γραμμικό συνδυασμό των παλιών διανυσμάτων βάσης προσδιορίζεται σαν ένας συναλλοίωτος μετασχηματισμός. Συμβατικά, οι δείκτες που προσδιορίζουν τα διανύσματα βάσης τοποθετούνται σαν "κάτω δείκτες" και έτσι γράφονται όλες οι ποσότητες που μετασχηματίζονται. Ο αντίστροφος ενός συναλλοίωτου μετασχηματισμού είναι ένας ανταλλοίωτος μετασχηματισμός. Από τη στιγμή που ένα διάνυσμα πρέπει να είναι αναλλοίωτο κάτω από μία αλλαγή βάσης, οι συνιστώσες του πρέπει να μετασχηματίζονται σύμφωνα με τον ανταλλοίωτο κανόνα. Συμβατικά, οι δείκτες που προσδιορίζουν τις συνιστώσες ενός διανύσματος τοποθετούνται σαν "πάνω δείκτες" και αυτό ισχύει για όλους τους δείκτες ποσοτήτων που μετασχηματίζονται με τον ίδιο τρόπο. Το άθροισμα ενός γινομένου με δείκτες αντιστοιχισμένους ανά ζεύγη και με ίδιους κάτω και πάνω δείκτες είναι αναλλοίωτο κάτω από ένα μετασχηματισμό.
Γλώσσα Μαρβάρι
Τα Μαρβάρι γράφονται στο Δεβαναγαρικό αλφάβητο, όπως και πολλές κοντινές γλώσσες όπως τα Χίντι, τα Μαράτι, τα Νεπαλικά και τα Σανσκριτικά. Ιστορικά, γραφόταν στο αλφάβητο Μαχατζάνι. Τα Μαρβάρι επί του παρόντος δεν έχει επίσημο καθεστώς ως γλώσσα εκπαίδευσης και κυβέρνησης. Στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξε ώθηση για να την αναγνώριση της γλώσσας από την εθνική κυβέρνηση και τη παραχώρηση προγραμματισμένης κατάστασης σε αυτή. Η πολιτεία του Ρατζαστάν αναγνωρίζει τα Ρατζαστανικά ως γλώσσα.
Συναλλοίωτος μετασχηματισμός
Ένα διάνυσμα είναι μία γεωμετρική ποσότητα, εξαρχής ανεξάρτητο (αναλλοίωτο) της βάσης που επιλέγεται. Δίνεται ένα διάνυσμα v, έστω με συνιστώσες vi στην αρχική βάση ei. Σε μια άλλη βάση, έστω e′j, το ίδιο διάνυσμα v έχει διαφορετικές συνιστώσες v′j και:
Mε το v να είναι αναλλοίωτο και τη βάση ei να μετασχηματίζεται συναλλοίωτα, πρέπει να είναι τέτοιο ώστε το vi (το σύνολο των αριθμών που προσδιορίζουν τις συνιστώσες) να μετασχηματίζεται με διαφορετικό τρόπο, δηλαδή τον αντίστροφο που λέγετα ανταλλοίωτος κανόνας μετασχηματισμού.
Γλώσσα Μαρβάρι
Τα Μαρβάρι εξακολουθούν να ομιλούνται ευρέως μέσα και γύρω από το Μπικάνερ. Καταβάλλονται συνεχείς προσπάθειες για τον εντοπισμό και την ταξινόμηση αυτού του γλωσσικού συμπλέγματος και των γλωσσικών διαφορών.
Συναλλοίωτος μετασχηματισμός
Aν για παράδειγμα στον δισδιάστατο ευκλείδιο χώρο, τα νέα διανύσματα βάσης περιστρέφονται αριστερόστροφα σε σχέση με τα παλιά διανύσματα βάσης, τότε θα φαίνεται σε όρους του νέου συστήματος η "αναπαράσταση ως προς τις συνιστώσες" σαν το διάνυσμα να έστρεψε στην αντίθετη φορά, δηλαδή δεξιόστροφα.
Γλώσσα Μαρβάρι
Γεωγραφική κατανομή
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Το σκούρο πράσινο δείχνει τις περιοχές όπου ομιλούνται τα Μαρβάρι ως μητρική γλώσσα. Οι περιοχές με ανοιχτό πράσινο δείχνει τις επιπλέον διαλεκτικές περιοχές όπου οι ομιλητές προσδιορίζουν τη γλώσσα τους ως Μαρβάρι. Τα Μαρβάρι ομιλούνται κυρίως στην ινδική πολιτεία του Ρατζαστάν. Οι ομιλητές της Μαρβάρι έχουν διασκορπιστεί ευρέως σε ολόκληρη την Ινδία και άλλες χώρες, αλλά βρίσκονται κυρίως στη γειτονική πολιτεία του Γκουτζαράτ και στο ανατολικό Πακιστάν. Επίσης, υπάρχουν ομιλητές της γλώσσας στο Μποπάλ. Με περίπου 13.2 εκατομμύρια ομιλητές (το 1997, περίπου 13 εκατομμύρια στην Ινδία και 200.000 στο Πακιστάν) είναι η μεγαλύτερη γλώσσα της υποομάδας Μαρβάρι.
Συναλλοίωτος μετασχηματισμός
<div style="float:left; border:2px solid black; padding:3px; margin-right: 1em; text-align:left">
Κατηγορία:Διανύσματα Κατηγορία:Τανυστές Κατηγορία:Διαφορική γεωμετρία
Γλώσσα Μαρβάρι
Γεωγραφική κατανομή
Υπάρχουν διάφορες διάλεκτοι: η Θάλι (που ομιλούνται στην ανατολική επαρχία Τζαϊσαλμέρ και στη βορειοδυτική επαρχία Τζοντπούρ), η Μπάγκρι (κοντά στη Χαρυάνα), η Μπιτραούτι, η Σιρόχι και η Γκοντουάρι.
Λέξεις
Η γλώσσα μοιράζεται μια λεξική ομοιότητα 50-65% με τα Χίντι (αυτό βασίζεται σε μια λίστα Σουαντές σύγκρισης 210 λέξεων). Η Μαρβάρι έχει πολλές συγγενείς λέξεις με τα Χίντι. Οι αξιοσημείωτες φωνητικές αντιστοιχίες συμπεριλαμβάνουν το /s/ στα Χίντι με το /h/ στα Μαρβάρι. Για παράδειγμα, το sona (Χίντι) και hono (Μαρβάρι) σημαίνουν και τα δύο χρυσός.
Το λεξιλόγιο της Μαρβάρι είναι κάπως παρόμοιο με άλλες δυτικές Ινδοάριες γλώσσες, ειδικά με τα Ρατζαστανικά και τα Γκουτζαρατικά, ωστόσο,τα στοιχεία της γραμματικής και της βασικής ορολογίας διαφέρουν αρκετά ώστε να παρεμποδίσουν σημαντικά την αμοιβαία κατανόηση. Επιπλέον, τα Μαρβάρι χρησιμοποιεί πολλές λέξεις που βρίσκονται στα Σανσκριτικά (ο πρόγονος των περισσότερων ινδικών γλωσσών της Βορείου Ινδίας) που δεν απαντώνται στα Χίντι.
Φωνολογία
Το /h/ μερικές φορές αποκόπτεται. Υπάρχουν επίσης διάφορες αλλαγές φωνηέντων. Οι περισσότερες αντωνυμίες και ερωτήσεις είναι διαφορετικές από αυτές των Χίντι.
Μορφολογία
Η γλώσσα Μαρβάρι έχει μια δομή παρόμοια με αυτή των Χίντι. Η κύρια σειρά λέξεων είναι υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα. Οι περισσότερες αντωνυμίες και ερωτήσεις που χρησιμοποιούνται στα Μαρβάρι είναι διαφορετικές από αυτές που χρησιμοποιούνται στα Χίντι. Τα Μαρβάρι και Χαραούτι έχουν διάκριση συνεκτικότητας.
Σύστημα γραφής
Το Μαρβάρι γενικά γράφεται στο αλφάβητο Ντεβανάγκαρι, αν και το αλφάβητο Μαχατζάνι συνδέεται παραδοσιακά με τη γλώσσα. Παραδοσιακά γραφόταν στο αλφάβητο Μαχατζάνι (που δεν έχει φωνήεντα, μόνο σύμφωνα). Στο Πακιστάν είναι γραμμένο στο τροποποιημένο περσοαραβικό αλφάβητο. Η ιστορική ορθογραφία της Μαρβάρι για το Ντεβανάγκαρι χρησιμοποιεί άλλους χαρακτήρες αντί των τυπικών γραμμάτων του Ντεβανάγκαρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Ινδοάριες γλώσσες
Σπυρίδων Δ. Κυριαζόπουλος
Ο '''Σπυρίδων Δ. Κυριαζόπουλος''' (1932-1977) ήταν Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας. Επίκεντρο των φιλοσοφικών του ενδιαφερόντων υπήρξε αρχικά η φιλοσοφική θεολογία και στη συνέχεια η φιλοσοφία της τεχνολογίας. Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του πορεία ασχολήθηκε εκτεταμένα και δημιουργικά με την ποίηση.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1932 στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατόπιν στη Γερμανία (Αμβούργο και Χαϊδελβέργη) και στη Βασιλεία της Ελβετίας. Η διδακτορική του διατριβή (1960) εκπονήθηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε επί σειρά ετών στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων έως το 1977, οπότε σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Εργογραφία
1.    ''Του τρίτου κόσμου. Αγέλαστα και ακαλλώπιστα και αμύριστα.'' [Ποίηση]. Ιδιωτική έκδοση, Αθήνα χ.χ., 82 σ.
2.    ''Προλεγόμενα εις την ερώτησιν περί Θεού. Εναίσιμος επί διδακτορία διατριβή υποβληθείσα εις την Φιλοσοφικήν Σχολήν του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.'' 2η έκδοση, «Γρηγόρη», Αθ. 2000 (1960¹), 303 σ.
3.    Ελευθερία και αυθυπέρβασις. Ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1962, 126 σ.
4.    Η παρουσία της φυσικής επιστήμης. Ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 1963, 350 σ.
5.    ''Η σημερινή γλώσσα. Γλωσσολογία της τεχνικής.'' Ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 1964, 284 σ.
6.    Η καταγωγή του τεχνικού πνεύματος. Ιδιωτική έκδοση, Αθήναι 1965, 303 σ.
7.    Το γεγονός της φιλοσοφίας. Ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 1969, 159 σ.
8.    Η πολιτική θρησκεία της Ελλάδος. Ιδιωτική έκδοση, Ιωάννινα 1970, 132 σ.
9.    Πολιτικά αίτια της ηθικής του Αριστοτέλους. Ιδιωτική έκδοση, Ιωάννινα 1971, 156 σ.
10. ''Ενώπιον της τεχνικής. Διαλέξεις και δοκίμια.'' «Γρηγόρη», Αθήνα 1971, 156 σ.
11. Ως εν κατόπτρω. [Ποίηση]. Ιδιωτική έκδοση, Ιωάννινα 1972, 79 σ.
12. Όρια. [Ποίηση]. Ιδιωτική έκδοση, Ιωάννινα 1972, 70 σ.
14. ''Τα όπλα της Ευρώπης. Πολεμολογία.'' Ιδιωτική έκδοση, Ιωάννινα 1974, 72 σ.
15. Τροχαία σήματα. [Ποίηση]. Ιδιωτική έκδοση, Ιωάννινα 1975, 31 σ.
16. Η πολιορκία. [Ποίηση]. Ιδιωτική έκδοση, Ιωάννινα 1975, 29 σ.
17. ''Λόγος και ήθος. Φιλοσοφία του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.'' Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιωάννινα 1976, 220 σ.
18. ''Σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Στη ζωγραφική.'' Αθήνα 1977, 204 σ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Αγίασμα Αττικής
Το Αγίασμα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Κερατέας, του δήμου Λαυρεωτικής, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».
Γεωγραφία
Το Αγίασμα βρίσκεται στη Ν. Αττική, 1 χλμ. ΒΑ από την Ανάβυσσο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Έφη Ξένου
Η Έφη Ξένου (γεν. Παλαμά Καρδίτσας) είναι Ελληνίδα σκιτσογράφος. Σπούδασε νηπιαγωγός, δίδαξε για οκτώ χρόνια και τελείως τυχαία ήρθε σ' επαφή με το σκίτσο. Στο διάστημα αυτό μετά το Νηπιαγωγείο δούλευε παράλληλα σε ατελιέ γραφικών τεχνών κάνοντας εικονογραφήσεις διπλωμάτων και αφισών για πολλές αθλητικές διοργανώσεις, εικονογραφήσεις παιδικών -και όχι μόνο- βιβλίων μέχρι και ιατρικό σχέδιο.
Παραιτήθηκε απ’ το Δημόσιο το 1996, φοίτησε στη σχολή Ορνεράκη ως το 1997, και μετά ήρθε στη ζωή της ο «Τύπος», και το γελοιογραφικό πορτρέτο.
Δούλεψε στην Εφημερίδα "Γνώση" για λίγους μήνες το 1998. Από το 1999 μέχρι το Φλεβάρη του 2007 στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ και την παραπολιτική στήλη «Πανδώρα» (που αγάπησε ιδιαίτερα), εικονογράφησε τα εξώφυλλα του
περιοδικού ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ από το 2000 ως το 2004 και τη στήλη «Βηματοδότης» -και όχι μόνο- για το Κυριακάτικο ΒΗΜΑ.
Από τον Απρίλη του 2007 μέχρι τον Ιούνη του 2009 ήταν στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ. Επέστρεψε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ το Σεπτέμβρη του 2009 και από τον Μάρτη του 2011 έως και σήμερα σκιτσογραφεί και στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ.
Είναι μέλος της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων ενώ, ήταν αφιερωμένο σε αυτήν, το 14ο επεισόδιο της σειράς "Έλληνες Γελοιογράφοι".
Έχει λάβει μέρος σε αρκετές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει ζωγραφίσει μέχρι τώρα τουλάχιστον 12.000 πορτρέτα.
Εκθέσεις
Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι
Ιππικοί, Γυμνικοί και Ποδηλατικοί Αγώνες 1902 στον Ποδονίφτη
Οι Ιππικοί, Γυμνικοί και Ποδηλατικοί Αγώνες στον Ποδονίφτη ήταν πανελλήνιοι αγώνες ιππασίας, στίβου και ποδηλασίας που διοργανώθηκαν υπό την υψηλή προστασία του διαδόχου Κωνσταντίνου από την "Φίλιππον Κοινωνίαν" με τη συνεργασία του Πανελληνίου Γ.Σ. και της "Ελληνικής Ποδηλατικής Εταιρίας" από τις 5 ως τις 7 Μαΐου 1902 στο ιπποδρόμιο του "Ποδονίφτη", το οποίο μόλις είχε δημιουργηθεί στα Πατήσια, στη θέση που αργότερα υπήρχε η στάση "Αλυσίδα" (Νέα Φιλαδέλφεια). Ένας επιπλέον ιππικός αγώνας αντοχής έγινε στις 10 και 11 Μαΐου. Κάποιες φορές αναφέρονται ως "Β΄ Σωτήρια", υποννοώντας πως αποτελούσαν συνέχεια των αγώνων "Τα Σωτήρια" του 1899 αλλά στον τύπο της εποχής δεν υπάρχει τέτοιος χαρακτηρισμός. Προφανώς συγχέονται με τους Αθλητικούς Αγώνες "Σωτήρια" που διοργάνωσε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. αμέσως μετά τη λήξη των αγώνων του Ποδονίφτη, όπου μετείχαν σχεδόν οι ίδιοι αθλητές.
Όπως προκύπτει από το όνομα των αγώνων περιλάμβαναν αγώνες ιππικούς, ποδηλατικούς, στίβου και πάλης. Τελικά, οι ποδηλατικοί αγώνες δεν διεξήχθησαν γιατί δεν ήταν κατάλληλος ο στίβος. Ορίστηκαν για τις 19 Μαΐου στο Νέο Φάληρο αλλά αναβλήθηκαν ξανά και τελικά έγιναν στις 23 Μαΐου. Στους πρώτους νικητές απονεμήθηκε στεφάνι δάφνης, δίπλωμα, μετάλλιο και ως βραβείο ένα έπαθλο από τα διάφορα δώρα που είχαν αθλοθετήσει σύλλογοι και φορείς. Στους δεύτερους νικητές απονεμήθηκε στεφάνι δάφνης και δίπλωμα. Στο στίβο μετείχαν 49 αθλητές, οι πλειονότητα των οποίων ανήκε στον Πανελλήνιο Γ.Σ. Συνολικά εκπροσωπούσαν 13 συλλόγους ή περιοχές από την Αθήνα, την επαρχία και τους Έλληνες της διασποράς (Σμύρνη, Αλεξάνδρεια κλπ) και σημειώθηκαν αξιόλογες επιδόσεις. Δεδομένου πως το 1902 (αλλά και το 1903) δεν διεξήχθη το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών λόγω της διαμάχης του Πανελληνίου και του Εθνικού Γ.Σ., οι αγώνες του Ποδονίφτη είχαν χαρακτήρα πανελλήνια συνάντησης των καλύτερων αθλητών στίβου της εποχής, έστω και αν τα αγωνίσματα του στίβου πέρασαν στο περιθώριο των ιππικών αγώνων που ήταν το κυρίαρχο γεγονός.
Πολυνίκης σύλλογος αναδείχηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 9 νίκες και πολυνίκης αθλητής ο εφημεριδοπώλης Αναστάσιος Κουτουλάκης με τρεις νίκες στα 400μ, 1500μ και 10 χιλιόμετρα σε δημόσιο δρόμο.
Μεταφορά θεατών - εισιτήρια
Η δημιουργία ιπποδρόμιου στην περιοχή Ποδονίφτη (κοντά στη σημερινή Νέα Φιλαδέλφεια) είχε προκαλέσει και θέμα επέκτασης της υπάρχουσας συγκοινωνίας. Ήδη από τις αρχές Μαρτίου 1902 υπήρξε αίτημα της Φιλίππου Κοινωνίας προς την Εταιρεία Τροχιοδρόμων (τραμ) να επεκταθεί η γραμμή Τραμ των Πατησίων μέχρι τον Ποδονίφτη "ήτοι έως του 7ου χιλιομέτρου της οδού Πατησίων - Χαλκίδος, καθόσον προσεχώς εις Ποδονίφτην θέλουσιν εκτελεσθεί Ιππικοί Αγώνες υπό την προστασίαν της Α.Β.Υ. του Διαδόχου". Επίσης, συνιστάται η διαπλάτυνση της οδού Πατησίων, ενώ σε περίπτωση επέκτασης της γραμμής το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε τη δυνατότητα χρήσης ατμομηχανών. Η διαπλάτυνση έγινε αλλά ο φρέσκος δρόμος σήκωνε τόνους σκόνης όταν περνούσαν οι άμαξες, πολύ δε περισσότερο όταν φυσούσε. Μάλιστα, την πρώτη ημέρα των αγώνων η κατάσταση ήταν αφόρητη, αλλά την επόμενη ο δήμαρχος της Αθήνας Σπυρίδων Μερκούρης επιστράτευσε όλα τα βυτιοφόρα του Δήμου και κατάφερε να περιορίσει το πρόβλημα καταβρέχοντας το δρόμο και τους περιβάλλοντες χώρους του ιπποδρομίου. Την τρίτη μέρα επιστρατεύτηκαν και τα στρατιωτικά βυτία με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί η σκόνη. Γενικά, την πρώτη ημέρα των αγώνων υπήρξε μεγάλη ταλαιπωρία του κόσμου και ο τύπος αμφισβητούσε τη βιωσιμότητα ενός τόσο μακρινού σταδίου:
Οι περισσότεροι μετακινήθηκαν με το τραμ, που ήταν πιο οικονομικό μέσο, αφού οι αμαξάδες ζητούσαν 15 δραχμές για τη μεταφορά με εξασφαλισμένη την επιστροφή. Άλλοι μετακινήθηκαν με τα πρωτόγονα λεωφορεία της εποχής και με το τρενάκι του Λαυρίου. Κάποιοι μετέβησαν καβάλα στα ζώα τους, άλογα ή γαϊδουράκια ακόμα και κάρα και αρκετοί πήγαν πεζοπορώντας. Από ενωρίς η οδός Πατησίων είχε γεμίσει από κόσμο με προορισμό το Στάδιο. Κατά μήκος της διαδρομής είχαν στηθεί αυτοσχέδια οινομαγειρεία για όσους ήθελαν να ξεκουραστούν και να τσιμπήσουν κάτι. Το μεγάλο πρόβλημα ήταν ο καυτός ήλιος και η σκόνη. Υπήρξαν και σατιρικές προσεγγίσεις:
Τα εισιτήρια των αγώνων επωλούντο σε κεντρικά καφενεία σύμφωνα με αγγελτήριο στον τύπο:
Ο Πανελλήνιος Γ.Σ. ειδοποιούσε τα μέλη του πως είχε κλείσει δική του κερκίδα και εισιτήρια με έκπτωση:
Η διοργανώτρια "Φίλιππος Κοινωνία" ειδοποιούσε επίσης τα επίτιμα μέλη της και τους χορηγούς να παραλάβουν έγκαιρα τις προσκλήσεις τους:
Φυσικά υπήρξαν και τζαμπατζήδες, οι οποίοι έκαναν γιουρούσι προς αφύλακτα σημεία εισόδου στο στάδιο πριν προλάβουν οι έφιπποι αστυνομικοί να επέμβουν. Τους αγώνες παρακολούθησε σύσσωμη η βασιλική οικογένεια.
Προβλήματα τελευταίας στιγμής
Για τη διαφήμιση των αγώνων είχαν τοιχοκολληθεί διαφημιστικές αφίσες και προγράμματα και είχαν μισθωθεί παιδιά τα οποία κυκλοφορούσαν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης με πλακάτ διαφημιστικά των αγώνων. Όμως, οι αγώνες παρολίγο να αναβληθούν ή και να ματαιωθούν, εξαιτίας διαφωνιών. Το στάδιο δεν είχε παραδοθεί ως έπρεπε από τον εργολάβο και την προπαραμονή των αγώνων ο πρόεδρος της Ποδηλατικής Εταιρίας κ. Βελλίνης δήλωσε ότι οι ποδηλάτες δεν θα μετάσχουν, διότι ο στίβος δεν είναι κατάλληλος δια ποδηλασία και εγκυμονεί κινδύνους ατυχημάτων. Τότε ο πρόεδρος της Φιλίπου Κοινωνίας κ. Ρώμας συγκάλεσε σε έκτατη σύσκεψη την Οργανωτική Επιτροπή των αγώνων παρουσία των προέδρων της Ποδηλατικής κ. Βελλίνη και του Πανελληνίου κ. Παπαμιχαλόπουλου. Έπειτα από επεισοδιακή συνεδρίαση αποφασίστηκε με πλειοψηφία μόλις μίας ψήφου να πραγματοποιηθούν οι αγώνες ανεξάρτητα από την απόφαση των ποδηλατών. Ο τελετάρχης των αγώνων Γενήσαρλης που διαφωνούσε, παραιτήθηκε.
Η Ποδηλατική Εταιρία με ανακοίνωσή της κοινοποποίησε την αναβολή των ποδηλατικών αγώνων:
Οι αγώνες διεξήχθησαν τελικά στις 23 Μαΐου (αφού είχαν ήδη αναβληθεί και δεύτερη φορά) στο ποδηλατοδρόμιου του Νέου Φαλήρου, παράλληλα με ημερίδα στίβου του Πανελληνίου.
Το στάδιο-ιπποδρόμιο
Ο στίβος
Το στάδιο-ιππόδρομος κατασκευάστηκε στην έρημη τότε περιοχή του Ποδονίφτη, στο σημείο που μεταγενέστερα υπήρχε η στάση "Αλυσίδα" στο τέρμα της οδού Πατησίων, στα όρια του σημερινού δήμου Νέας Φιλαδέλφειας. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής το Στάδιο διαρείτο σε τρεις κυκλικούς στίβους: έναν για το ιππικό αγώνισμα εμποδίων, έναν για τις ιπποδρομίες και έναν ποδηλατικό. Είχαν σχήμα κυκλικό με μήκος 1600μ ο εξωτερικός στίβος και 1400μ ο εσωτερικός. Παραπλεύρως των κυκλικών στίβων υπήρχε ο στίβος των "γυμνικών αγώνων", όπως αποκαλούνταν οι αγώνες κλασικού αθλητισμού, στους οποίους συμπεριλαμβανάνονταν η πάλη και η γυμναστική. Επειδή, το έδαφος δεν ήταν ομοιόμορφο, αλλού ήταν αμμώδες και αλλού σκληρό και ανώμαλο είχε σταλεί ποσότητα χώματος και οδοστρωτήρας για την ισοπέδωση του χώρου.
Είχε κατασκευαστεί και ξύλινη εξέδρα στα αριστερά του στίβου: "εις μέρος οπόθεν οι αγώνες θα είνε καθόλα ορατοί. Έχει μήκος αύτη 200 μέτρων και δύναται να περιλάβει 5.500 περίπου θεατάς. Εις το μεσαίον και προς τα κάτω τμήμα της εξέδρας είνε αι βασιλικαί θέσεις." Υπήρχαν τέσσερις κερκίδες αλλά η τέταρτη έμεινε κενή, διότι ο μηχανικός εντόπισε κάποια κακοτεχνία και υπήρξε φόβος μήπως δεν αντέξει το πλήθος. Σε μια προσπάθεια να δοθεί πανηγυρικός τόνος, στο σημείο εισόδου των φιλάθλων είχε κατασκευαστεί αψίδα, που ήταν σημαιοστολισμένη. Παραπλεύρως της εξέδρας υπήρχε παράπηγμα, στο οποίο θα λειτουργούσε αναψυκτήριο.
Γυμνικοί αγώνες (στίβος-πάλη)
Σημειώσεις:
1 Κατά τη διάρκεια του αγώνα έπεσε λιπόθυμος ο δρομέας Γ. Ιακωβάτος από το Μεσολόγγι, ο οποίος συνήλθε μετά τις πρώτες βοήθειες που του προσέφερε ο υπίατρος Σχορτσιανίτης με δύο δόκιμους ιατρούς που έσπευσαν κοντά του και με τη βοήθεια νοσοκόμων τον μετέφεραν στο πρόχειρο αναρρωτήριο που είχε στηθεί. Ο Ιακωβάτος υπερεκτίμησε τις δυναμεις του και μετείχε εντελώς απροπόνητος για αγώνα 400μ, κάτι που δείχνει τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τους αγώνες οι αθλητές της εποχής. Στα 400μ η εφ. "Εμπρός" αναφέρει ως δεύτερο τον Γ. Κουνούπη του Πανελληνίου, ενώ το "Σκριπ" τον Δημ. Μαυρίδη του ίδιου συλλόγου.
2 Στο Σκριπ αναφέρεται ως πρώτος ο Γκιουλαφέντης (ΠΓΣ) και τρίτος ο Μαυρίδης (ΠΓΣ). Όμως, και από άλλες πηγές είναι γνωστό πως νικητής ήταν ο Π. Έκτωρος (Π. Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", σ. 79).
3 Τα 1500μ ήταν ένας πλήρης κύκλος του τεράστιου στίβου.
4 Διεξήχθη σε δημόσιο δρόμο με σημείο εκκίνησης το 17ο χλμ της οδού Τατοΐου, παρά την Χελιδονού της Κηφισιάς "πέραν ολίγον της γεφύρας", και σημείο τερματισμού στο κέντρο του σταδίου μπροστά στη βασιλική εξέδρα. Η ακριβής απόσταση ήταν 10.300μ. Τους δρομείς συνόδευαν ποδηλάτες και ιππείς.
5 Αναφέρεται ως "παγκόσμιον ρεκόρ": "Τοιουτοτρόπως ο κ. Γεωργαντάς έρριψε το παγκόσμιον ρεκόρ της δισκοβολίας. Διάφορα μέλη της ελλανοδίκου επιτροπής και άλλοι φίλαθλοι έσπευσαν ν' ασπασθώσι τον συμπαθή δισκοβόλον δια την επιτυχίαν του. Η εφ. "Εμπρός" αναφέρει ότι έκανε παγκόσμιο ρεκόρ αλλά με επίδοση 38,04μ και ότι το προηγούμενο ήταν 36,76μ και είχε σημειωθεί στους Παναμερικανικούς Αγώνες το προηγούμενο έτος.
6 Το "λιθάρι", παραδοσιακό, λαϊκό, ελληνικό αγώνισμα μόλις είχε εισαχθεί στους επίσημους αγώνες. Το όργανο περιγράφει η εφημερίδα ως εξής: "Την αγρίαν πέτραν που ρίπτουν οι Έλληνες χωρικοί, την αντικαθιστά εδώ ένα μαλακόν πάλλευκον λιθάρι ελλειψοειδούς σχήματος, μία μεγάλη παραποταμία κροκάλα. Ήταν βάρους 5 οκάδων.
7 Λόγω της συμμετοχής πολλών αθλητών το αγώνισμα διάρκεσε πάνω από δύο ώρες, με αποτέλεσμα ο τελικός να γίνει σχεδόν στο σκοτάδι παρουσία ελάχιστων θεατών, αφού οι περισσότεροι -και οι επίσημοι- είχαν αποχωρήσει. Μόνος επίσημος που είχε παραμείνει ήταν ο δήμαρχος Αθηναίων Σπυρίδων Μερκούρης, ο οποίος σχολίασε όταν απένειμε τα έπαθλα στο νικητή: "Δεν αρκεί μόνον να τρέχωμεν πρέπει και να παλεύομεν".
Κατάταξη
1 Δεν είναι γνωστό ποιοι τερμάτισαν στην 3η θέση στα 100μ και 10χλμ.
3 Το "Ακαδημαϊκόν Γυμναστήριον" είχε ιδρυθεί το 1898 ως αθλητικό τμήμα του Πανεπστημίου Αθηνών.
4 Ο Παναιτωλικός Γ.Σ. Μεσολογγίου είχε ιδρυθεί το 1893.
Ιππικοί αγώνες
Σημειώσεις:
1 Λόγω της μεγάλης συμμετοχής (13 ίπποι) οι ιππείς μοιράστηκαν σε δύο ομάδες και τελικός νικητής αναδείχθηκε εκείνος με τον καλύτερο χρόνο, δηλαδή ο Δ. Πάτρας του α΄ αγώνα.