cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρινερ 2
Επιστημονικά επιτεύγματα
Οι επιστημονικές ανακαλύψεις που έγιναν από τον Μάρινερ 2 περιλάμβαναν την ανίχνευση της μικροκυματικής συσκότισης του πλανητικού δίσκου, η οποία υποστήριξε τη θεωρία της θερμής επιφάνειας της Αφροδίτης, και την μη ανίχνευση μαγνητικού πεδίου. Αποδείχτηκε ακόμη ότι ο ηλιακός άνεμος ρέει συνεχώς στο διαπλανητικό διάστημα και ότι η πυκνότητα κοσμικής σκόνης είναι πολύ χαμηλότερη από αυτήν της κοντά στην γη περιοχής. Βελτιώθηκαν επίσης οι εκτιμήσεις για την μάζα της Αφροδίτης και το μέγεθος της αστρονομικής μονάδας AU.
Κομήτης
Σύγχρονη εποχή
Μετά τις σημαντικές εξελίξεις στην κομητολογία στο τέλος της δεκαετίας του 1950, οι νέες παρατηρήσεις, που είναι ποσοτικά όλο και περισσότερες, έχουν οδηγήσει στην αναθεώρηση των θεωριών για τους κομήτες. Η πρώτη παρατήρηση κομήτη με ραντάρ (κομήτης του Ένκε) και πρώτη φωτογράφηση του πυρήνα ενός κομήτη το 1986 (κομήτης του Χάλεϊ) έπεισαν και τους πιο δύσπιστους για την ορθότητα της θεωρίας του Γουίπλ, ενώ μελέτες της τροχιάς των κομητών έχουν δείξει η παρουσία του νέφους ήταν πλήρως δικαιολογημένη, αν και έχουν γίνει κάποιες αλλαγές στη θεωρία. Στον τομέα της φασματοσκοπίας γίνεται συνεχώς προσπάθεια για την ανεύρεση και αναγνώριση της προέλευσης των φασματικών γραμμών, ενώ έχουν αναπτυχθεί μοντέλα φθορισμού για τις ενώσεις CN, CH, OH και C2. Οι εκπομπές των προϊόντων του νερού ανιχνεύθηκαν μόλις τη δεκαετία του 1970. Το 1957 στο κομήτη Μκρος παρατηρήθηκαν σε υψηλής ανάλυσης γραμμές εκπομπής οξυγόνου και αν η πηγή τους ήταν ο φθορισμός, τότε η ποσότητα οξυγόνου πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή του άνθρακα. Για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, οι Μπίερμαν και Τρέφτς το 1964 πρότειναν ότι το οξυγόνο είναι παράγωγο φωτοδιάσπασης άλλων ουσιών και προέβλεψαν την ύπαρξη μεγάλης ποσότητας υδρογόνου στους κομήτες. Η παρατήρηση μιας τεράστιας άλω από ακτινοβολία Lyman-α από ουδέτερο υδρογόνο από τους δορυφόρους Orbiting Astronomical Observatory (OAO-2) και Orbiting Geophysical Observatory (OGO-5) γύρω από τους κομήτες Τάκο-Σάτο-Κοσάκα (1969), Μπενέτ (1970) και Ένκε (1970) επιβεβαίωσε την πρόβλεψη και η παρατήρηση της ταχύτητας των ατόμων ήταν συνεπής με το μοντέλο φωτοδιάλυσης νερού. Ύστερα από παρατηρήσεις στο κομήτη Κοχούτεκ προτάθηκε ότι το νερό ήταν η κύρια πηγή των μορίων υδρογόνου και υδροξυλίου. Η βελτίωση των τεχνικών φασματοσκόπησης έχουν αυξήσει τον αριθμό παρατηρήσεων και έχουν κάνει δυνατή τη σύγκριση της σύστασης διαφόρων κομητών.
Ένα μεγάλο άλμα στην μελέτη των κομητών αποτελεί η αποστολή διαστημοσυσκευών στους κομήτες. Η πρώτη διαστημοσυσκευή που προσέγγισε κομήτη ήταν το ISEE-3, το οποίο μετονομάστηκε σε Διεθνή Κομητικό Εξερευνητή (ICE), όταν στις 11 Σεπτεμβρίου 1985 πέρασε σε απόσταση 8.000 χιλιομέτρων περίπου από τον κομήτη 21P/Τζιακομπίνι-Ζίνερ. Τον επόμενο χρόνο έξι διαστημοσυσκευές από διάφορες χώρες προσέγγισαν τον κομήτη του Χάλεϊ. Από αυτές, πιο κοντά στον πυρήνα έφτασε η ευρωπαϊκή αποστολή Τζιότο, η οποία κατάφερε να φωτογραφήσει τον πυρήνα.
Μάρινερ 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Μάρινερ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1962
Κομήτης
Πυρήνας
thumb|250px|Ο πυρήνας του κομήτη [[Τέμπελ 1 από το Stardust το 2011]] Ο πυρήνας του κομήτη έχει συνήθως διάμετρο που κυμαίνεται από περίπου 100 μέτρα έως πάνω από 40 χιλιόμετρα. Αποτελούνται από πέτρα, σκόνη (κονιορτό), πάγο νερού και κατεψυγμένα αέρια όπως μονοξείδιο του άνθρακα, διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο και αμμωνία. Λόγω της μικρής μάζας τους, οι πυρήνες των κομητών δεν γίνονται σφαιρικοί λόγω της βαρύτητά τους, και ως εκ τούτου έχουν ακανόνιστο σχήμα.
Συχνά περιγράφονται ως «βρώμικες χιονόμπαλες» (μοντέλο του Γουίπλ). Πρόσφατες παρατηρήσεις αποκάλυψαν ξηρή σκόνη ή βραχώδεις επιφάνειες, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι πάγοι κρύβονται κάτω από την επιφάνεια. Οι κομήτες περιέχουν επίσης μια ποικιλία οργανικών ενώσεων· εκτός από τα αέρια που έχουν ήδη αναφερθεί, μπορεί να περιλαμβάνουν μεθανόλη, υδροκυάνιο, φορμαλδεΰδη, αιθανόλη και αιθάνιο, και ίσως πιο πολύπλοκα μόρια όπως μακριές αλυσίδες υδρογονανθράκων και αμινοξέα. Το 2009, επιβεβαιώθηκε ότι το αμινοξύ γλυκίνη βρέθηκε στη σκόνη κομήτη που ανακτήθηκε από την αποστολή Stardust της NASA. Τον Αύγουστο του 2011, μια έκθεση, με βάση μελέτες της ΝΑΣΑ πάνω σε μετεωρίτες που βρέθηκαν στη Γη, έδειξε ότι τα συστατικά του DNA και του RNA (αδενίνη, γουανίνη και σχετικά οργανικά μόρια) μπορεί να έχουν σχηματιστεί σε αστεροειδείς και κομήτες στο εξώτερο διάστημα.
Περιέργως, οι πυρήνες των κομητών είναι ανάμεσα στα λιγότερο ανακλαστικά (δηλαδή τα πιο σκουρόχρωμα) αντικείμενα που έχουν βρεθεί στο Ηλιακό Σύστημα. Το διαστημόπλοιο Giotto διαπίστωσε ότι ο πυρήνας του κομήτη του Χάλεϋ αντανακλά περίπου το 4% του φωτός που πέφτει πάνω του και το Deep Space 1 ανακάλυψε ότι η επιφάνεια του κομήτη Μπορελλύ αντανακλά μόλις 2,4% με 3,0% του φωτός που πέφτει πάνω του. Συγκριτικά, η άσφαλτος αντανακλά 7% του φωτός που πέφτει πάνω της.
Κόμη και ουρά
thumb|250px|Ο [[κομήτης Χολμς το 2007. Διακρίνεται η λευκή κόμη από σκόνη, η πρασινωπή από αέριο και η γαλάζια ουρά ιόντων.]] Η κόμη περιβάλλει τον πυρήνα και ουσιαστικά είναι η ατμόσφαιρα του κομήτη. Δημιουργείται εξαιτίας της θερμότητας του Ήλιου, καθώς ο κομήτης πλησιάζει προς αυτόν και έχει σχεδόν πάντα μια διάχυτη νεφελώδη εμφάνιση. Το μέγεθος της κόμης επηρεάζεται από το μέγεθος του πυρήνα και την απόσταση του κομήτη από τον Ήλιο. Σε αρκετούς κομήτες η κόμη είναι το μόνο χαρακτηριστικό του κομήτη που μπορεί να παρατηρηθεί, επειδή οι άλλες δομές είναι πολύ μικρές για να αναλυθούν από τα όργανα παρατήρησης. Η κόμη μπορεί να αποκτήσει μεγάλο μέγεθος παρά τη μικρή της μάζα και να γίνει μεγαλύτερη από τον Ήλιο σε διαστάσεις.
Η κόμη έχει δύο συστατικά, μια κόμη από αέρια και μια κόμη από σκόνη. Το αέριο απελευθερώνεται από τον πυρήνα λόγω της θέρμανσής του από τον Ήλιο, η οποία οδηγεί στην εξάχνωσή του. Αφού το αέριο αποσπαστεί τότε συνήθως φωτολύεται λόγω του ηλιακού ανέμου, π.χ. το νερό μετατρέπεται σε οξυγόνο και υδρογόνο. Τα αέρια αυτά μπορεί να αποκτήσουν επίσης περίσσεια ηλεκτρικού φορτίου, και έτσι να απομακρυνθούν από το κομήτη λόγω των ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων και να σχηματίσουν την ουρά ιόντων. Από την άλλη, η σκόνη απομακρύνεται από το κομμάτι συμπαρασυρόμενη από τα αέρια. Η σκόνη αποτελείται από κόκκους διαφόρων μεγεθών. Οι κόκκοι μεσαίου μεγέθους, οι οποίοι δεν αναπτύσσουν αρκετά μεγάλη ταχύτητα για να διαφύγουν από τη βαρύτητα του κομήτη σχηματίζουν τη κόμη σκόνης. Ακόμη βαρύτεροι κόκκοι πέφτουν πάλι στην επιφάνεια του κομήτη.
Το τελευταίο τμήμα του κομήτη είναι η ουρά. Συνήθως οι κομήτες έχουν δύο ουρές, μία που αποτελείται από ιόντα, η οποία αποκαλείται ουρά ιόντων ή ουρά τύπου Ι, και μια από σωματίδια σκόνης, η οποία ονομάζεται ουρά σκόνης ή ουρά τύπου ΙΙ. Ουρές σχηματίζονται όταν ο κομήτης πλησιάζει τον Ήλιο και η ηλιακή ακτινοβολία τον ζεσταίνει και βαθμιαία χάνει πτητικά υλικά από τη επιφάνεια του, δηλαδή ιόντα νερού, πάγο, σκόνη, οργανικές ενώσεις και μικρά πετρώδη κομμάτια τα οποία παρασύρει ο ηλιακός άνεμος. Οι ουρές δείχνουν πάντα μακριά από τον Ήλιο. Μάλιστα αφότου ο κομήτης περάσει το περιήλιό του, ουσιαστικά «ακολουθεί» την ουρά του. Συνήθη υλικά σε κομήτες είναι C, και οργανικές ενώσεις με C2, C3, CH, CN, CO, CO2, CS, HCN, CH3CN, HCO, H2CO, ανόργανες όπως H, NH, NH2, O, OH, H2O, S, S2, NH3, NH4 μεταλλικές Na, K, Ca, Mn και κυρίως Fe, Co, Ni, Cu και πολλά ιόντα όπως C+, CH+, CO+, CO2+, N2+, O+, OH+, H2O+, H3O+, S+, S2+, H2S+, CS2+. Υπάρχουν και πολύ βαρύτερες χημικές ενώσεις και σύνθετα με μοριακό βάρος μεγαλύτερο από μερικές χιλιάδες.
Τροχιές
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Διάγραμμα τροχιάς κομήτη περί τον Ήλιο και της κατεύθυνσης των ουρών του: α) η ουρά σκόνης είναι στην ακτινική από τον ήλιο κατεύθυνση με φορά προς τα έξω επειδή ρυθμίζεται από την πίεση ακτινοβολίας του Ηλίου, β) η ουρά ιόντων ακολουθεί της ρευματογραμμές του ηλιακού ανέμου επειδή το ιόντα ακολουθούν τις δυναμικές γραμμές του μαγνητικού πεδίου του ηλιακού ανέμου. Οι τροχιές των κομητών διαγράφουν κατά κανόνα ή λίαν επιμήκεις ελλείψεις με εκκεντρότητα (ε) που τείνει προς τη μονάδα (1), ή η εκκεντρότητά τους είναι μεγαλύτερη της μονάδας. Στη δεύτερη αυτή περίπτωση, αν ε > 1 ή και μέχρι ε = 1, οι τροχιές δεν είναι κλειστές καμπύλες αλλά ανοικτές. Και αν μεν ε = 1 τότε η τροχιά τους είναι παραβολική, αν δε ε > 1 τότε αυτή είναι υπερβολική. Όσοι κομήτες έχουν ελλειπτική τροχιά κινούνται περί τον Ήλιο εντός ορισμένου χρόνου και γι' αυτό λέγονται περιοδικοί. Αντίθετα όταν οι τροχιές τους είναι ανοικτές (παραβολές ή υπερβολές) πλησιάζουν την ηλιακή εστία στο περιήλιό τους μόνο μία φορά και δεν επανέρχονται σε αυτό. Γι' αυτό οι κομήτες αυτοί ονομάζονται μη περιοδικοί.
Κομήτες μικρής περιόδου
Οι κομήτες μικρής περιόδου ορίζονται γενικά ως οι έχοντες τροχιακές περιόδους μικρότερες από 200 χρόνια. Η τροχιά τους βρίσκεται περίπου στο επίπεδο της εκλειπτικής και κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με τους πλανήτες. Τα αφήλιά τους βρίσκονται συνήθως πέρα από τις τροχιές των αέριων γιγάντων. Για παράδειγμα, το αφήλιο του κομήτη του Χάλλεϋ είναι λίγο πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα. Οι κομήτες των οποίων τα αφήλια είναι κοντά στην τροχιά ενός μεγάλου πλανήτη ονομάζονται η «οικογένειά» του. Οι εν λόγω οικογένειες πιστεύεται ότι δημιουργούνται όταν η βαρύτητα ενός πλανήτη μεταβάλει τη τροχιά ενός κομήτης μακράς περιόδου, μικραίνοντάς την.
Κομήτες μεγάλης περιόδου
Οι κομήτες των οποίων η τροχιακή περίοδος είναι μεγαλύτερη από 200 χρόνια αποκαλούνται κομήτες μεγάλης περιόδου. Συχνά οι τροχιές τους έχουν μεγάλη κλίση προς την εκλειπτική. Για κάποιους από αυτούς τους κομήτες έχει υπολογιστεί ότι η τροχιά τους έχει εκκεντρότητα ίση ή μεγαλύτερη από 1 κοντά στο περιήλιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο κομήτης θα απομακρυνθεί τελείως από το Ηλιακό Σύστημα. Αν όμως ο κομήτης περάσει μόνο μία φορά από το περιήλιό του και δεν επανέλθει σε αυτό, ονομάζεται μη περιοδικός. Ο κομήτης με τη μεγαλύτερη εκκεντρότητα που έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα είναι ο κομήτης C/1980 E1 (Bowell), του οποίου η εκκεντρότητα υπολογίστηκε σε 1,0575.
Όπως μαρτυρά η μεγάλη κλίση που μερικοί κομήτες μεγάλης περιόδου έχουν, η προέλευση αυτών των κομήτων είναι το Νέφος του Όορτ. Από το Νέφος του Όορτ πιθανόν προέρχονται και οι κομήτες τύπου Χάλλεϋ, αλλά οι άλλοι μικρής περιόδου κομήτες προέρχονται από τη Ζώνη του Κάιπερ, που αρχίζει μετά την τροχιά του Ποσειδώνα. Εξαιτίας της μεγάλης απόστασης από τον Ήλιο, η βαρυτική του επίδραση είναι μικρή, και έτσι, όταν ένα νεφέλωμα ή αστέρας περάσει κοντά από το Ηλιακό Σύστημα προκαλεί αναταράξεις στις τροχιές των αντικειμένων του Νέφους του Όορτ, με αποτέλεσμα μερικά από αυτά να κατευθυνθούν προς το κέντρο του Ηλιακού Συστήματος. Την τροχιά που θα αποκτήσουν επηρεάζει η βαρυτική έλξη του Ήλιου, των τεσσάρων πλανητών και το σύνολο του Γαλαξία. Πολλά από αυτά τα αντικείμενα έχουν περιήλιο πολύ μακριά από την πλανητική περιοχή του Ηλιακού Συστήματος, αλλά λίγα φτάνουν μέχρι την κεντρική περιοχή του, όπου οι αλληλεπιδράσεις με τους πλανήτες μπορούν να αλλάξουν την τροχιά τους με τυχαίο τρόπο. Συνήθως ο ημιάξονας της τροχιάς τους επιμηκύνεται πριν αυτοί περάσουν την τροχιά του Κρόνου, και έτσι δεν θα παρατηρηθούν από τη Γη. Παρόλα αυτά, κάποιο καταφέρνουν να περάσουν αυτό το εμπόδιο και να πλησιάσουν περισσότερο τον Ήλιο.
Λαογραφία
Η όψη και η αιφνίδια κάθε φορά εμφάνισή των κομητών ανάμεσα στους άλλους αστέρες, όπως και η περίεργη αποχώρησή τους, ήταν επόμενο με παλαιότερες τότε γνώσεις να εξεγείρουν τους ανθρώπινους φόβους, ώστε να καταστούν, δια μέσου των αιώνων, τα πλέον δυσοίωνα σώματα του ουράνιου θόλου, και ιδίως ως προάγγελοι θανάτου Βασιλέων, στρατηγών, εμφάνισης επιδημιών, ή ερχομό φυσικών καταστροφών, πλημμυρών, λοιμών, σεισμών και καταποντισμών μέχρι ακόμα και του τέλους της ανθρωπότητας.
Για την πληρέστερη αντίληψη του μεγέθους και της έκτασης των προκαταλήψεων εκείνων που γεννήθηκαν, αλλά και των προβλημάτων που ενέσκηπταν κάθε φορά που εμφανίζονταν κομήτες στον ουρανό, αξίζει να αναφερθούν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά γεγονότα, που αφορούσαν μεγάλες γεωγραφικές περιοχές:
Τον Μάιο του 1456, τρία μόλις χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, εμφανίσθηκε στον ουρανό ένας μεγάλος κομήτης που ενέσπειρε τόσο μεγάλο φόβο στους παρατηρητές του, που κατέλαβε μεγάλο δέος και τους Τούρκους Οθωμανούς και τους Χριστιανούς στην Ευρώπη. Οι μεν Τούρκοι πίστευαν πως ήταν θεϊκό σημάδι για επερχόμενη από κοινού συμφωνία επίθεσης όλων των Χριστιανών της Ευρώπης εναντίον τους. Έτσι άρχισαν να τιμούν τους Χριστιανούς και να προσφέρουν πλούσια προνόμια στους πνευματικούς τους ηγέτες. Αντίθετα οι Χριστιανοί στη Δύση εκλάμβαναν τη παρουσία του κομήτη επίσης ως θεϊκό σημάδι για επερχόμενη γενική έφοδο των Τούρκων στην Ευρώπη και την πλήρη καταστροφή της. Τόσος υπήρξε ο φόβος και η πεποίθηση για την επερχόμενη καταστροφή, που εξαναγκάσθηκε ο Πάπας Κάλλιστος Γ΄ να διατάξει με εγκύκλιό του προς όλη τη χριστιανοσύνη να κτυπούν οι καμπάνες όλων των εκκλησιών «εκάστην μεσημβρίαν», έτσι ώστε να υπενθυμίζεται στους πιστούς ότι θα πρέπει την ώρα εκείνη να προσεύχονται στο Θεό για την αποτροπή της επαπειλούμενης καταστροφής. Από τότε παρέμεινε και το έθιμο μέχρι σήμερα να κτυπούν κάποιες καμπάνες εκάστη μεσημβρία, ιδίως επιτοίχιων δημοσίων ρολογιών και εργοστασίων.
Εκείνος ο κομήτης του 1456, που εμφάνιζε αριθμητική πρόοδο και το άθροισμά του ήταν ο αριθμός 7, ήταν αυτός που εμφανίσθηκε και το 1910 και που είναι σήμερα γνωστός ως Κομήτης του Χάλεϋ. Η νέα εμφάνιση αυτού, σε επανάληψη της μακραίωνης ιστορίας του, δεν άργησε να ενσπείρει νέο πανικό και αυτή τη φορά σε όλο το κόσμο. Έτσι κάθε υπαρκτό, στο κόσμο, κείμενο - προφητεία που αφορούσε καταστροφολογία επιστρατεύθηκε με κυριαρχούσα θέση τη Θεία Αποκάλυψη τόσο ώστε να ορισθεί ότι στις 19 Μαΐου 1910, και μάλιστα τα ξημερώματα, θα επερχόταν ο Αρμαγεδδών και θα ακολουθούσε η Δευτέρα Παρουσία, όταν τότε ακριβώς η Γη θα περνούσε μέσα από την «πύρινη» ουρά του κομήτη.
Ανατολικά της Εδέμ (ταινία)
Η ταινία Ανατολικά της Εδέμ (αγγλ. East of Eden) είναι δράμα παραγωγής 1955, σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν, βασισμένο στο δεύτερο μέρος του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζον Στάινμπεκ. Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή ενός ανήσυχου νέου, που ψάχνει να βρει την ταυτότητά του και προσπαθεί να κερδίσει την αγάπη και την εμπιστοσύνη του ιδιαίτερα θρήσκου πατέρα του, ο οποίος φαίνεται να δείχνει την προτίμησή του στον άλλο του γιο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν η Τζούλι Χάρις, ο Ρέιμοντ Μάσεϊ και ο Τζέιμς Ντιν στον πρώτο κινηματογραφικό του ρόλο. Τους πρωταγωνιστές πλαισιώνουν οι: Μπερλ Άιβς, Ρίτσαρντ Ντάβαλος και Τζο βαν Φλιτ, ενώ υπεύθυνοι για τη διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος είναι ο Πολ Όσμπορν κι ο ίδιος ο Τζον Στάινμπεκ.
Ήταν η μοναδική από τις τρεις ταινίες του Τζέιμς Ντιν που προβλήθηκε στους κινηματογράφους ενώ εκείνος ήταν ακόμη ζωντανός και την οποία ο ηθοποιός μπόρεσε να δει ολοκληρωμένη. Η ταινία έλαβε 4 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ κι ο Τζέιμς Ντιν έλαβε την πρώτη του μεταθανάτια υποψηφιότητα για το ρόλο του Κέιλεμπ Τρασκ.
Το 2016 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Υπόθεση
300px|thumb|left|Ο Ρίτσαρντ Ντάβαλος κι ο Τζέιμς Ντιν σε σκηνή της ταινίας.Το 1917, ενώ η Ευρώπη υπόκειται στα δεινά του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στην κοιλάδα Σαλίνας της Καλιφόρνια ο Κέιλεμπ Καλ Τρασκ (Τζέιμς Ντιν) είναι ένα δυστυχισμένο αγόρι, που προσπαθεί να κερδίσει τη συμπάθεια και την αγάπη του πατέρα του, Άνταμ (Ρέιμοντ Μάσεϊ), που δείχνει να προτιμά τον άλλο του γιο Άρον (Ρίτσαρντ Ντάβαλος). Τα δυο αγόρια που έχουν μεγαλώσει χωρίς τη μητέρα τους, για την οποία γνωρίζουν ότι πέθανε όταν εκείνα ήταν μικρά, έχουν εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες. Ο Καλ είναι παρορμητικός και ενστικτώδης, ενώ ο Άρον είναι ήρεμος και υπάκουος. Μετά από έναν καυγά που έχει ο Καλ με τον πατέρα του καταφεύγει στο Μόντερεϊ, όπου ανακαλύπτει ότι η μητέρα του, Κέιτ (Τζο βαν Φλιτ), είναι ζωντανή κι ότι είναι ιδιοκτήτρια χαμαιτυπείου. Παράλληλα ο πατέρας των αγοριών επενδύει στην καλλιέργεια μαρουλιών και χάνει όλη του την περιουσία προσπαθώντας να τα μεταφέρει κατεψυγμένα στη Νέα Υόρκη. Ο Καλ προσπαθεί να βοηθήσει τον πατέρα του να ορθοποδήσει και ζητά χρήματα από τη μητέρα του για να επενδύσει στην καλλιέργεια φασολιών. Όταν οι Η.Π.Α. μπαίνουν στον πόλεμο, ο Καλ βγάζει πολλά χρήματα από την πώληση των φασολιών, τα οποία σκοπεύει να προσφέρει στον πατέρα του, ως δώρο γενεθλίων. Την ημέρα των γενεθλίων του όμως πριν ο Καλ προσφέρει το δώρο του, ο Άρον ανακοινώνει το γάμο του με την Άμπρα (Τζούλι Χάρις), μια κοπέλα η οποία αμφιταλαντεύεται από τα συναισθήματα που τρέφει και για τους δυο αδελφούς. Όταν ο Καλ προσφέρει τα χρήματα που έβγαλε στον πατέρα του εκείνος τα απορρίπτει ισχυριζόμενος ότι είναι βρόμικα. Δείχνοντας με αυτό τον τρόπο ότι η ανακοίνωση των γάμων του Άρον ήταν καλύτερο δώρο από εκείνο του μικρού του γιου. Τότε ο Καλ κυριευμένος από το θυμό αποκαλύπτει στον Άρον την αλήθεια για τη μητέρα τους, πράγμα που πρόκειται να ανατρέψει τις ισορροπίες μέσα στην οικογένεια και να φέρει τη δυστυχία.
Πληροφορίες παραγωγής
Ο Καζάν προσέγγισε τον Μάρλον Μπράντο και τον Μοντγκόμερι Κλιφτ για το ρόλο του Κέιλεμπ Τρασκ (παρά το γεγονός ότι και οι δυο είχαν κλείσει τα 30), αλλά και οι δυο τον απέρριψαν, τότε ο σκηνοθέτης αποφάσισε να στραφεί σε άσημους ακόμα ηθοποιούς. Είχε να επιλέξει μεταξύ των Τζέιμς Ντιν και Πωλ Νιούμαν, δυο ηθοποιούς που είχαν φοιτήσει στο Actor's Studio και προτίμησε τον Ντιν επειδή το παίξιμό του ήταν πιο ενστικτώδες. Ο Ντιν αυτοσχεδίασε τη σκηνή στην οποία ο πατέρας του, τον οποίο υποδύεται ο Ρέιμοντ Μάσεϊ, αρνείται το δώρο των γενεθλίων του, αγκαλιάζοντάς τον. Ο εναγκαλισμός δεν ήταν μέρος του σεναρίου και προκάλεσε την έκπληξη του ηθοποιού, αντίδραση που ήταν κατάλληλη για τη σκηνή. Ο Ντιν φερόταν επίσης με άσχημο τρόπο στον Μάσεϊ προκειμένου να του προκαλέσει την οργή που χρειαζόταν ο ρόλος του. Η ταινία μετά την προβολή της έκανε αστέρα πρώτου μεγέθους τον Τζέιμς Ντιν.
Παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα και η ταινία διαδραματίζονται στο Μόντερεϊ της Καλιφόρνιας, μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στο Μεντοσίνο επίσης στην Καλιφόρνια, με μερικές σκηνές οι οποίες γυρίστηκαν στην κοιλάδα Σαλίνας.
Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους τον Μάρτιο του 1955 και έκανε εισπράξεις της τάξης των 5 εκατομμυρίων δολαρίων.
Κριτικές
Ο Ντέιβ Κερ της εφημερίδας Chicago Reader επαίνεσε τη σκηνοθεσία του Καζάν, καθώς και τις γήινες ερμηνείες των Τζέιμς Ντιν και Ρίτσαρντ Ντάβαλος. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ έγραψε στην κριτική του στην εφημερίδα New York Times ότι η ταινία είχε ενέργεια και ένταση, αλλά στερείται σαφήνειας και συναισθήματος. Αποκάλεσε επίσης την ερμηνεία του Ντιν ως μια μάζα υστερίας που προσπαθεί να μιμηθεί την τεχνική του Μάρλον Μπράντο.
50 χρόνια αργότερα ο Κένεθ Τούραν των Los Angeles Times έδωσε θετικές κριτικές στην ταινία λέγοντας: Το Ανατολικά της Εδέμ δεν είναι μόνο μια από τις καλύτερες ταινίες του Καζάν, αλλά περιέχει και την καλύτερη ίσως ερμηνεία του Τζέιμς Ντιν.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Βραβείο «Όσκαρ», μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Ο Καζάν έχασε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Ντέλμπερτ Μαν σκηνοθέτη της ταινίας Μάρτι. Και ο Τζέιμς Ντιν έχασε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου από τον Έρνεστ Μποργκνάιν, πρωταγωνιστή της ταινίας Μάρτι. Η ταινία κέρδισε μόνο ένα βραβείο, το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Τζο βαν Φλιτ. Ο Ηλίας Καζάν βραβεύθηκε για τη σκηνοθεσία της ταινίας στο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ η ταινία βραβεύτηκε επίσης με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Δραματικής Ταινίας.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον Χριστιανισμό
Αχιλλέας Καϊμακλίου (πετοσφαίριση ανδρών)
Ο Αχιλλέας Καϊμακλίου (επίσημη ονομασία:Αθλητική Ένωση Καϊμακλίου «Αχιλλεύς» ) ήταν κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα με έδρα το Καϊμακλί, συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Αποτελούσε μέρος του αθλητικού συλλόγου Αχιλλέας Καϊμακλίου.
Ο Αχιλλέας αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) το Φεβρουάριο του 1978. Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ έως το 2008 που ανέστειλε τη λειτουργία του.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Αχιλλέα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία).
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Φωτόφυτα
Παραδείγματα φωτόφυτων ειδών:
Άλλες κατηγορίες ειδών σε σχέση με τις απαιτήσεις τους σε φως είναι τα ημισκιόφυτα είδη και τα σκιόφυτα είδη.
Κατηγορία:Βοτανική
Παναγιώτης Γκιώνης
Ο Παναγιώτης Γκιώνης (7 Ιανουαρίου 1980) είναι Έλληνας αθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης και οδοντίατρος. Είναι μέλος της Εθνικής επιτραπέζιας αντισφαίρισης Ελλάδας και έχει συμμετάσχει σε 5 Ολυμπιακούς Αγώνες και πολλά Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Παίζει επαγγελματικά στη Γερμανία και τη Γαλλία από το 2001. Επί του παρόντος, παίζει για τον Παναθηναϊκό και τη γερμανική Μπορούσια Ντίσελντορφ και χρηματοδοτείται από την TAMASU BUTTERFLY.
Σταδιοδρομία
Τον Μάιο του 2011, προκρίθηκε απευθείας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο βάσει της παγκόσμιας κατάταξης της ΔΟΕΑ, όπου αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο από τον Ιάπωνα Σεϊά Κισικάουα.
Τερμάτισε 3ος στο μονό ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2013 και 2ος στο ομαδικό.
Τον Αύγουστο του 2014, κλήθηκε να συμμετάσχει στη μικτή ευρωπαϊκή ομάδα που αγωνίστηκε στο τουρνουά «Asia vs Europe All Star Challenge» στις 1-2 Νοεμβρίου 2014 στην Τσανγκζιαγκάνγκ της Κίνας.
Τον Απρίλιο του 2016, εξασφάλισε τη θέση του στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 κερδίζοντας τον τελικό αγώνα του ομίλου στο Ευρωπαϊκό Προκριματικό Τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων της ΔΟΕΑ στο Χάλμσταντ της Σουηδίας. Στους Αγώνες, νίκησε τον Ταϊλανδό Παντασάκ Τανβιριγιάβετακουλ στον δεύτερο γύρο και ηττήθηκε από τον Ιάπωνα Τζουν Μιζουτάνι στον τρίτο γύρο.
Ο Γκιώνης προκρίθηκε για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης του 2017 ως το νούμερο 29. Στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο αντιμετώπισε και νίκησε τον Βορειοκορεάτη Τσο Ιλ (4-2) και τον Κινέζο-Σλοβάκο Ουάνγκ Γιανγκ (4–3) αντίστοιχα. Ο Γκιώνης ηττήθηκε τελικά στον τρίτο γύρο από το Νο 12, Βλαντίμιρ Σαμσόνοφ (0–4).
Τον Ιούλιου του 2021, συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, σε ηλικία 41 ετών, όπου ηττήθηκε στον 3ο γύρο από τον Ν. Κορεάτη Γιουνγκσίκ Τζέουνγκ με 4-3. Ο Έλληνας αθλητής είχε 8 χαμένα match point για να πάρει τη νίκη και τελικά έχασε μια ιστορική ευκαιρία να προκριθεί στους «16» του τουρνουά.
Στις 17 Μαΐου 2022 ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό, «την ομάδα της καρδιάς του» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές επιτραπέζιας αντισφαίρισης ΠΑΟ
Ναυτικό σχοινί
Τρόποι κατασκευής
Κατόπιν ειδικής κατεργασίας οι ίνες στρίβονται συνήθως προς τα δεξιά και σχηματίζουν έτσι το γνωστό "κλώσμα" (yarn), το κοινώς σπάγκο ή σφιλάτσο. Στη συνέχεια τα κλώσματα στρίβονται προς τ΄ αριστερά, αντίθετα δηλαδή της φοράς συστροφής των ινών και σχηματίζουν έτσι το "έμβολο" ή έμπολο (strand). Τρία συνήθως τέτοια έμβολα στριβόμενα προς τα δεξιά δημιουργούν ένα "δεξιόστροφο μονόπλοκο σχοινί", (hawser-laid rope). Τα συνηθέστερα σχοινιά του εμπορίου είναι δεξιόστροφα μονόπλοκα.
Σχοινιά από τέσσερα έμβολα καλούμενα "εντέταρτα" (shroud-laid ropes) κατασκευάζονται πολύ σπάνια. Στο είδος όμως αυτό τα έμβολα στρίβονται γύρω από ένα άλλο κεντρικό έμβολο από το ίδιο υλικό που καλείται "μήτρα" (core) η οποία αφενός διευκολύνει τη κανονική στροφή των εμβόλων, αφετέρου διατηρεί τη μορφή του σχοινιού. Επειδή το μήκος της μήτρας είναι σαφώς μικρότερο του μήκους των εμβόλων που στρέφονται περί αυτής συνεπάγεται πως όταν η ασκούμενη τάση υπερβεί το όριο αντοχής του σχοινιού τότε αυτό θα κοπεί σε σημείο της μήτρας.
Τρία δεξιόστροφα μονόπλοκα σχοινιά στριβόμενα προς τ΄ αριστερά δημιουργούν ένα "δίπλοκο σχοινί", (cable-laid rope). Δίπλοκα σχοινιά είναι ο "τόνος" και ο "κάλως" (κάβος) που χρησιμοποιούνται σε βαριές εργασίες, ως πρυμνήσια ασφαλείας, ρυμούλκια κλπ. Τα δίπλοκα σχοινιά είναι γενικά ασθενέστερα από τα μονόπλοκα του αυτού μεγέθους, αλλ΄ όμως περισσότερο ελαστικά και απορροφούν λιγότερο νερό.
Τα σχοινιά κατασκευάζονται κατά κανόνα από ειδικές μηχανές και παραδίδονται σε "μυρήματα" (coils) κοινώς κορκώματα των οποίων το μήκος ποικίλλει ανάλογα του μεγέθους.
Ευρύτατη είναι σήμερα η κατασκευή και χρήση συνθετικών σχοινιών (νάιλον).
Είδη σχοινιών
Ανάλογα του υλικού κατασκευής, τα συνηθέστερα σχοινιά που χρησιμοποιούνται στα πλοία είναι:
Άλλα είδη λεπτότερων σχοινιών που χρησιμοποιούνται στα πλοία είναι ο «μέρμιθος» (κοινώς: σπάγγος), το «ιστιόραμα» ή «δετηρία» (κοινώς: ληγαδούρα), το «δίστροφο» (κοινώς: τρισίλιο) που συνήθως είναι κεδρωτό και χρησιμοποιείται στη περιέλιξη – φίμωση (πατρονάρισμα) των μεγαλυτέρων σχοινιών.
Συντήρηση
Η παραμονή ναυτικών σχοινιών σε υγρούς χώρους ή χώρους που έχουν διαποτιστεί με έλαια ή χημικά υγρά πρέπει να αποφεύγεται. Επίσης και η παρατεταμένη παραμονή και έκθεση αυτών σε καιρικές συνθήκες όπου γι΄ αυτό θα πρέπει να υφίσταται ειδική φροντίδα αποθήκευσής τους σε εσωτερικούς χώρους όταν δεν χρησιμοποιούνται. Δεν πρέπει όμως ν΄ αποθηκεύονται υγρά. Οι συστροφές (κοινώς βερίνες) θα πρέπει ν΄ αποφεύγονται. Γενικά τα χοντρά σχοινιά, κοινώς κάβοι, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά καιρούς με εναλλαγή των άκρων, πότε δηλαδή από το ένα και πότε από το άλλο, έτσι ώστε η φθορά τους να είναι ισόμορφη σε όλο το μήκος τους.
Όταν η θερμοκρασία περιβάλλοντος είναι κάτω του μηδενός (κλίμακας Κελσίου) τα σχοινιά που βρίσκονται επί του καταστρώματος θα πρέπει να καλύπτονται με μουσαμάδες. Επίσης θα πρέπει ν΄ αποφεύγεται η επαφή τους με το κατάστρωμα ιδιαίτερα όταν αυτό δεν είναι βαμμένο. Για το λόγο αυτό οι μεν κάβοι πρόσδεσης των πλοίων (πλαγιοδέτες, πρυμνήσια κ.λπ.) πρέπει να τοποθετούνται πάνω σε δικτυωτά ξύλινα βάθρα, (κοινώς τελάρα, ή βάθρα παλέτες), ενώ τα ψιλότερα σχοινιά θα πρέπει να κρεμιούνται από υψηλότερα σημεία, κιγκλιδώματα κ.λπ.
Οι δε τρόχιλοι (μακαράδες) που χρησιμοποιούνται στα σχοινιά θα πρέπει και αυτοί να είναι κατάλληλοι κατά μέγεθος, των σχοινιών με τα οποία χρησιμοποιούνται, τα δε κάρυα αυτών (κοινώς ράγουλα) θα πρέπει να λιπαίνονται τακτικά ώστε να περιστρέφονται αυτά ανεμπόδιστα. Ομοίως και οι τριβείς των τονοδηγών των κάβων πρόσδεσης, προκειμένου ν΄ αποφεύγεται η τριβή των κάβων επί των τριβέων.
Κατηγορία:Ναυτική τέχνη
Φωτοπεριοδισμός
Η φυσιολογική αντίδραση των οργανισμών στη σχετική διάρκεια των περιόδων φωτός και σκότους (ημέρας - νύχτας), δηλαδή του χρόνου τον οποίο δέχονται φως ή είναι στο σκότος στη διάρκεια του 24ωρου κύκλου λέγεται Φωτοπεριοδισμός, (Photoperiodism) και παρατηρείται τόσο στα φυτά, ειδικότερα στα αγγειόσπερμα που ανθοφορούν, όσο και στα ζώα. Σε φυσικές συνθήκες η διάρκεια του ημερήσιου φωτισμού εξαρτάται από το γεωγραφικό πλάτος της κλιματικής ζώνης του τόπου και βέβαια από την εποχή του χρόνου που καθορίζουν και την εναλλαγή των εποχών.
Ο Φωτοπεριοδισμός είναι ένας από τους βασικούς εξωτερικούς παράγοντες ανάπτυξης και συμπεριφοράς φυτών και ζώων.
Ιστορικό
Όπως σε πολλές περιπτώσεις επιστημονικών ανακαλύψεων το φαινόμενο της μορφολογικής και φυσιολογικής αντίδρασης των φυτών στη σχετική διάρκεια του ημερήσιου κύκλου έκθεσης στο φως την ημέρα και στο σκότος τη νύκτα είχε παρατηρηθεί νωρίτερα από πολλούς ερευνητές αλλά η τιμή της ανακάλυψης και απόδειξης, ανήκει στους W. W. Garner και H. A. Allard, του Σταθμού Γεωργικής Έρευνας του Αμερικανικού Υπουργείου Γεωργίας στο Μέριλαντ (Maryland) των ΗΠΑ το 1920. Στη συνέχεια από τους ίδιους και πολλούς άλλους τα επόμενα χρόνια, μελετήθηκαν τόσο η φυσιολογία του φαινομένου, όσο και οι δυνατότητες εφαρμογής του στην καλλιεργητική τεχνική, με αποτέλεσμα σήμερα να χρησιμοποιείται αυτή η ιδιότητα για πολλούς σκοπούς σε πολλά είδη καλλιεργούμενων φυτών.
Φωτοπεριοδισμός στα Φυτά
Η αντίδραση στη σχετική διάρκεια του χρόνου κατά τον οποίο ένας οργανισμός δέχεται φως ή είναι στο σκότος συνδέθηκε αρχικά, με την αλλαγή του βιολογικού κύκλου πολλών φυτών από την βλαστική, στην αναπαραγωγική φάση. Αργότερα διαπιστώθηκε ότι είχε επίδραση και στη βλαστική ανάπτυξη των φυτών, δηλαδή στην αύξηση του μεγέθους των, το σχηματισμό των βολβών ή των κονδύλων σε όσα φυτά σχηματίζουν τέτοια όργανα, τον τρόπο και το χαρακτήρα της διακλάδωσης των βλαστών, την ανάπτυξη των ριζών, τον σχηματισμό χρωστικών στα φύλλα, την πτώση των φύλλων, τον λήθαργο κ.ά.
Η σχετική διάρκεια του χρόνου κατά τον οποίο τα φυτά δέχονται φως ή παραμένουν στο σκότος στη διάρκεια του ημερήσιου κύκλου λέγεται Φωτοπερίοδος  (Photoperiod). Η επίδραση της φωτοπεριόδου έχει μελετηθεί κυρίως στην αλλαγή του βιολογικού κύκλου των φυτών από τη βλαστική στην αναπαραγωγική φάση, δηλαδή στο σχηματισμό των ανθικών καταβολών και στη συνέχεια άνθηση και σχηματισμό καρπών και σπόρων. Αυτή η αντίδραση διακρίνεται ανάλογα με το αν η φωτοπερίοδος είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη από ένα ορισμένο όριο, διαφορετικό για κάθε φυτικό είδος και το οποίο λέγεται Κρίσιμη Φωτοπερίοδος (Critical Photoperiod).
Διάκριση φυτών
Με βάση την κρίσιμη φωτοπερίοδο τα φυτά διακρίνονται στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες:
Α. Φυτά Μεγάλης Ημέρας (Long Day Plants) τα οποία πρέπει για να σχηματίσουν ανθικές καταβολές, η διάρκεια του χρόνου κατά τον οποίο δέχονται φως να είναι μεγαλύτερη από την κρίσιμη φωτοπερίοδο (άσχετα από την απόλυτη τιμή της φωτοπεριόδου),
Β. Φυτά Μικρής Ημέρας (Short Day Plants) τα οποία πρέπει για να σχηματίσουν ανθικές καταβολές η διάρκεια αυτού του χρόνου να είναι μικρότερη από την Κρίσιμη Φωτοπερίοδο (άσχετα πάλι από την απόλυτη τιμή της φωτοπεριόδου).
Γ. Φυτά Ουδέτερα (Day Neutral Plants ή Day Length Indifferent Plants), που χαρακτηρίζονται όσα σχηματίζουν ανθικές καταβολές σε ευρύ όριο φωτοπεριόδου και η άνθηση επηρεάζεται από άλλους παράγοντες, όπως το βλαστικό στάδιο ή η θερμοκρασία κ.τ.λ.
Υποδιαίρεση των ανωτέρω είναι όσα είδη χρειάζονται εναλλαγή Μικρών-Μεγάλων Ημερών ή το αντίθετο, καθώς και εκείνα τα οποία ανθίζουν άσχετα με τη διάρκεια της φωτοπεριόδου, αλλά οι μεγάλες ή οι μικρές ημέρες επιταχύνουν την άνθηση και χαρακτηρίζονται ως Προαιρετικά (Facultative) Μεγάλης ή Μικρής Ημέρας φυτά αντίστοιχα, καθώς και μερικές άλλες περιπτώσεις με μικρή σημασία.
Ποιοτικά - Ποσοτικά φυτά
Στα εγχειρίδια χρησιμοποιούνται οι όροι Ποιοτικά (Qualitative) Φυτά Μεγάλης ή Μικρής Ημέρας για εκείνα τα είδη τα οποία απαραίτητα χρειάζονται μεγάλες ή μικρές ημέρες για να ανθίσουν και Ποσοτικά (Quantitative) όσα ανθίζουν ανεξάρτητα από το μήκος της ημέρας αλλά οι μεγάλες ή οι μικρές ημέρες κατά περίπτωση, επιταχύνουν την άνθηση.
Μερικά Ποιοτικά φυτά μικρής ημέρας είναι τα: Χρυσάνθεμα (Dendranthema grandiflora x morifolium (Ramat) Tzvelev), Ποϊνσέττια (Euphorbia pulcherima Willd. ex Klotzch - Ευφορβία η κομψότατη), Ξάνθιο (Xanthium strumarium L. - Ξάνθιο το χοιράδιον), κ.α. Ποσοτικά φυτά μικρής ημέρας είναι τα Βαμβάκι (Gossypium sp. - Γοσσύπιον), Ρύζι (Oryza sativa L. - Όρυζα η ήμερη), Ντάλια (Dahlia variabilis (Willd.) Desf. - Ντάλια η ποικίλη), κ.α.
Αργότερα διαπιστώθηκε ότι σημασία για τη φωτοπεριοδική αντίδραση, είχε ο χρόνος που τα φυτά ήταν στο σκοτάδι και όχι στο φως. Έτσι οι όροι Φυτά Μεγάλης Ημέρας κ.τ.λ. δεν φανέρωναν τη σημασία της σκοτεινής περιόδου, αλλά καθώς είχαν καθιερωθεί στη βιβλιογραφία, η αλλαγή των όρων δεν θα εξυπηρετούσε τίποτα και έμειναν σε χρήση. Άλλωστε στον 24ωρο κύκλο, όταν αφαιρεθεί η διάρκεια της ημέρας, μένει η διάρκεια της νύχτας και ένα είδος μεγάλης ημέρας είναι αναγκαστικά μικρής νύχτας και το αντίθετο.
Τεχνητός φωτοπεριοδισμός σε φυτά
Κανένας άλλος από τους παράγοντες του περιβάλλοντος δεν έχει επηρεάσει την καλλιέργεια των φυτών ιδίως στην παραγωγική ανθοκομία, τόσο, όσο η ανακάλυψη ότι ορισμένα καλλωπιστικά φυτά μπορούν να ανθίσουν οποιαδήποτε εποχή του χρόνου με την κατάλληλη ρύθμιση του χρόνου που δέχονται φως ή είναι στο σκότος. Αυτή η ιδιότητα χρησιμοποιείται για να επιτευχθεί άνθηση νωρίτερα ή αργότερα από την κανονική εποχή ή να προσδιοριστεί η άνθηση ορισμένη εποχή με σκοπό την ευκολότερη διάθεση, τις καλύτερες τιμές και γενικά για τον έλεγχο της παραγωγής κ.τ.λ. Έτσι φυτά μικρής ημέρας (π.χ. χρυσάνθεμα) που ανθίζουν συνήθως το φθινόπωρο, μπορούν να ανθίσουν νωρίτερα ή και ολόκληρο το χρόνο, ακόμη και αν το φυσικό μήκος της ημέρας είναι μεγαλύτερο από την κρίσιμη φωτοπερίοδο, αν τοποθετούνται κάθε 24ωρο στο σκοτάδι ή καλύπτονται με αδιαπέραστο από το φως υλικό, τόσο χρόνο ώστε να συμπληρωθεί ο χρόνος της κρίσιμης φωτοπεριόδου, δηλαδή η ημέρα να είναι μικρότερη από την κρίσιμη φωτοπερίοδο (ή σωστότερα η νύκτα μεγαλύτερη). Το αντίθετο γίνεται αν χρειάζεται να καθυστερήσει η άνθηση παρέχοντας συμπληρωματικό φωτισμό ώστε να μεγαλώσει τεχνητά η διάρκεια της φωτεινής περιόδου και να γίνει μεγαλύτερη από την κρίσιμη (ή ακόμη να διακοπεί η διάρκεια της σκοτεινής περιόδου για μικρό χρονικό διάστημα, σε δύο τμήματα κανένα από τα οποία να μην είναι μεγαλύτερο, από όσο διάστημα απαιτείται να μείνει το φυτό στο σκότος), ώστε να καθυστερήσει το φυτό να σχηματίσει ανθικές καταβολές. Η αντίθετη ακριβώς διαδικασία ακολουθείται για τη ρύθμιση του χρόνου άνθησης στα φυτά μεγάλης ημέρας.
Στην παροχή τεχνητού συμπληρωματικού φωτισμού για τη ρύθμιση της φωτοπεριόδου η ένταση του φωτός δεν χρειάζεται να είναι υψηλή και πολλές φορές παρατηρούνται ανεπιθύμητες αντιδράσεις από ανεξέλεγκτες πηγές φωτισμού.
Η αντίδραση στη φωτοπερίοδο μπορεί να επηρεαστεί από τη θερμοκρασία και άλλους παράγοντες.
Φωτοπεριοδισμός στα Ζώα
Η φωτοπερίοδος έχει επίσης επίδραση σε διάφορες εκδηλώσεις του βιολογικού κύκλου των ζωικών οργανισμών όπως στον αναπαραγωγικό κύκλο, την μετανάστευση των πτηνών, την χειμερία νάρκη κ.τ.λ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών Κατηγορία:Φυσιολογία ζώων
Ημισκιόφυτα
Τα ημισκιόφυτα είδη είναι τα φυτά που ανάλογα με το χώρο που βρίσκονται συμπεριφέρονται άλλες φορές ως φωτόφυτα και άλλες ως σκιόφυτα.
Παραδείγματα ημισκιόφυτων ειδών:
Παλάτι του Λουξεμβούργου
thumb|right|300px|Το Παλάτι του Λουξεμβούργου κατά την δύση του ηλίου Το Παλάτι του Λουξεμβούργου (Palais du Luxembourg) στο 6ο διαμέρισμα (arrondissement) του Παρισιού, βόρεια των Κήπων του Λουξεμβούργου είναι η έδρα της Γαλλικής Γερουσίας.
Ο Κήπος του Λουξεμβούργου (γαλλικά:Jardin du Luxembourg) καταλαμβάνει έκταση 25 εκταρίων, στρωμένος κατά τόπους με χαλίκι και γρασίδι καθώς και αγάλματα· διαθέτει επίσης λιμνούλες νερού, όπου τα παιδιά βάζουν πλοία μοντελισμού.
Στην νοτιοδυτική γωνία υπάρχει ένας δενδρόκηπος με μηλιές και αχλαδιές και το théâtre des marionnettes (θέατρο με μαριονέτες).
Ιστορία
thumb|300px|Το Παλάτι του Λουξεμβούργου κατασκευάσθηκε στα πρότυπα του [[Παλάτσο Πίττι στη Φλωρεντία κατ' επιθυμία της Μαρίας των Μεδίκων.]]
Το παλάτι χτίστηκε για την Μαρία των Μεδίκων (Marie de Médicis), μητέρα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας και του Γκαστόν, Δούκα της Ορλεάνης, κοντά στην τοποθεσία ενός παλαιού ιδιωτικού ανακτόρου που ανήκε στον Φρανσουά Ανρί ντε Μονμορανσύ (François-Henri de Montmorency), Δούκα του Λουξεμβούργου, εξ ου και το όνομα του (λέγεται τώρα Petit Luxembourg (μικρό Λουξεμβούργο) και αποτελεί την έδρα του προέδρου της Γαλλικής Γερουσίας.
Η Μαρία των Μεδίκων ήθελε να φτιάξει ένα κτήριο παρόμοιο με το πατρικό της στην Φλωρεντία Παλάτσο Πίττι, και με αυτήν την αποστολή ο κύριος αρχιτέκτονας Σαλομόν ντε Μπρος έστειλε τον αρχιτέκτονα Κλεμάν Μετεζώ στη Φλωρεντία για να φέρει τα σχέδια. Η Μαρία των Μεδίκων αγόρασε την δομή και την αρκετά εκτεταμένη επικράτεια της το 1612 παράγγειλε το νέο κτήριο, στο οποίο αναφερόταν ως το Palais Médicis της, το 1615. Η κατασκευή του και η επίπλωση του ήταν η μεγαλύτερη της καλλιτεχνική επιχείρηση, αν και τίποτα δεν παραμένει σήμερα από τα εσωτερικά όπως δημιουργήθηκαν για εκείνην, σώζονται μερικά αρχιτεκτονικά τεμάχια που ανασυναρμολογήθηκαν στην Salle du Livre d'Or. Η σειρά των πινάκων που παράγγειλε, στα αντικείμενα των οποίων εξέφρασε τις απαιτήσεις της μέσω των πρακτόρων και των συμβούλων της, είναι διασκορπισμένοι μεταξύ διάφορων μουσείων.
thumb|200px|left|Floor plan shows the large enclosed [[cour d'honneur]] Μια σειρά είκοσι τεσσάρων θριαμβικών καμβάδων παραγγέλθηκαν από τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Μια σειρά πινάκων που εκτελέσθηκαν για την Χρυσή Κάμαρά της αναγνωρίσθηκε από τον Άντονι Μπλαντ το 1967. Στα δεξιά του κτίσματος του Λουξεμβούργου, που ανεγέρθηκε την ίδια εποχή, βρισκόταν το κύριο κτίσμα του Παλατιού του Μικρού Λουξεμβούργου (Palais du Petit-Luxembourg).
Η Μαρία των Μεδίκων εγκατέστησε το νοικοκυριό της το 1625, ενώ οι εργασίες στα εσωτερικά συνεχίζονταν. Τα διαμερίσματα στην μία πλευρά ήταν διαθέσιμα για την Βασίλισσα και η αντίστοιχη σουίτα στην άλλη για το γιο της, Λουδοβίκο ΙΓ΄. Τα έργα κατασκευής ολοκληρώθηκαν το 1631· η Βασιλομήτωρ αποσπάσθηκε από την αυλή λίγο καιρό αργότερα, μετά την "Ημέρα των Παραπλανήσεων" τον Νοέμβριο του 1631. Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ παρήγγειλε περαιτέρω διακοσμήσεις για το Παλάτι από τον Νικολά Πουσέν και τον Φιλίπ ντε Σαμπαίν (Philippe de Champagne).
Το 1642, η Μαρία κληροδότησε το Λουξεμβούργο στον δεύτερο και αγαπημένο της γιο, τον Γκαστόν ντ' Ορλεάν (Gaston d'Orléans). Με το θάνατο του Γκαστόν, το παλάτι πέρασε στην χήρα του, την Μαργαρίτα της Λωρραίνης (Marguerite de Lorraine), μετά στην μεγαλύτερη κόρη του από τον πρώτο του γάμο, την Μεγάλη Δεσποινίδα. Το 1660, η Άννα πώλησε το Λουξεμβούργο στην νεότερη και ετεροθαλή της αδελφή, τηνΕλισάβετ Μαργαρίτα της Ορλεάνης (Élisabeth Marguerite d'Orléans), την Δούκισσα ντε Γκιζ (de Guise) η οποία, με τη σειρά της, το έδωσε στον ξάδελφο της, βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ', το 1694.
Το 1750, το παλάτι έγινε ένα μουσείο—ο πρόδρομος του Λούβρου—, και ήταν ανοιχτό δύο ημέρες την εβδομάδα έως το 1779. Το 1778, το παλάτι δόθηκε στον Κόμη της Προβηγκίας από τον αδελφό του Λουδοβίκο ΙΣΤ΄. Κατά την Γαλλική Επανάσταση, ήταν για λίγο μια φυλακή, μετά η έδρα του Γαλλικού Διευθυντηρίου και αργότερα η πρώτη κατοικία του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, ως Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Έχει συνεχίσει τον γερουσιαστικό του ρόλο, με σύντομες διακοπές, από τότε.
Τον δέκατο ένατο, το παλάτι αναπλάσθηκε εκτεταμένα, με μια νέα πρόσοψη κήπου από τον Αλφόνς ντε Γκιζόρ (1836–1841), και έναν κύκλο ζωγραφικών έργων (1845–1847) από τον Ντελακρουά που προστέθηκε στην βιβλιοθήκη.
thumb|280px|Με καλό καιρό, Οι Παριζιάνοι γεμίζουν το [[Κήπος του Λουξεμβούργου|Jardin du Luxembourg]] Κατά την Γερμανική κατοχή του Παρισιού (1940–1944), ο Χέρμαν Γκέρινγκ κατέλαβε το παλάτι ως αρχηγείο της Λουφτβάφε στη Γαλλία, κρατώντας για τον εαυτό του ένα πολυτελές διαμέρισμα πολλών δωματίων για τις επισκέψεις του στην Γαλλική πρωτεύουσα.
Ο υφιστάμενος του, ο Στρατάρχης της Luftwaffe, Ούγκο Σπέρλε, απέκτησε επίσης ένα διαμέρισμα στο παλάτι του Λουξεμβούργου, και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου απολαμβάνονας το πολυτελές εσωτερικό του.
Το Petit-Luxembourg
Στα δυτικά του Παλατιού του Λουξεμβούργου, και επικοινωνώντας με αυτό μέσω εσωτερικών αυλών, το αυθεντικό hôtel του δέκατου έκτου αιώνα του duc de Piney-Luxembourg ξανακτίσθηκε την ίδια περίοδο, το μικρότερο παλάτι καλούμενο τώρα το Petit-Luxembourg· αποτελείται από δύο κύρια μπλοκ, ή corps de logis χωριζόμενα από μια αυλή στην οποία εισέρχεται κανείς μέσω μιας μεγάλης κυρτής πύλης που πλευρίζεται από Tuscan columns. Από το 1958, το Petit-Luxembourg είναι η επίσημη κατοικία του Προέδρου τηε Γαλλικής Γερουσίας (président du Sénat). thumb|left|upright|Πλάκα Ναπολεόντειου μαρμάρου εισηγμένη στην [[boiserie του 18ου αιώνα]] Η Μαρία των Μεδίκων το έδωσε στον Καρδινάλιο Ρισελιέ, ο οποίος διέμενε εκεί ενώ το δικό του μεγάλο παλάτι, το Palais-Cardinal, (το οποίο έγινε το Palais-Royal αφότου ο Ρισελιέ το παρέδωσε στο Στέμμα), κατασκευαζόταν στην οδό Saint-Honoré.
Εικόνες των κατοίκων
800px|center|Πανόραμα του Παλατιού του Λουξεμβούργου.
Παραπομπές
Λουξεμβουργου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Μεγάλοι Έλληνες (τηλεοπτική εκπομπή ΣΚΑΪ, 2009)
Μεγάλοι Έλληνες υπήρξε τηλεοπτική εκπομπή σειράς παραγωγής του ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ στα πρότυπα της σειράς 100 Greatest Britons του BBC.
Η Μορφή
Η σειρά διαιρείται σε τρία μέρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Κατάλογος Ελλήνων
Επαρχίες της Κένυας
Κοινότητες
Η χώρα διαιρείται σε 47 κοινότητες
Σκιόφυτα
Τα Σκιόφυτα είδη είναι τα φυτά που αντέχουν στη σκίαση για μεγάλο χρονικό διάστημα και έχουν ανάγκη απο λίγο ημερήσιο φως. Εξελίσσονται κανονικά όταν απελευθερωθούν απο τη μακρόχρονη σκίαση.
Παραδείγματα σκιόφυτων ειδών:
Άλλες κατηγορίες φυτών σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους σε φως είναι τα φωτόφυτα και τα ημισκιόφυτα είδη.
Κατηγορία:Βοτανική
Αδώνια
thumb|right|312x312px|Εορτασμός των Αδωνίων. Τμήμα ερυθρόμορφου αττικού λέβητα, 430-420 π.Χ. Τα Αδών(ε)ια ή Αδώνια μυστήρια ήταν ετήσια γιορτή σε ανάμνηση του θανάτου και της ανάστασης του Άδωνη σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Αρχαίας Ελλάδας. Ο θάνατος και η ανάσταση του Άδωνη είχε σχέση με τον ετήσιο κύκλο της βλάστησης και της καρποφορίας. Η διάρκειά τους ποίκιλλε: αλλού κρατούσαν δυο, τρεις ή και εφτά ημέρες, ενώ δεν εορτάζονταν παντού την ίδια εποχή του έτους.
Αρχαία Γιορτή
Οι πρώτες ημέρες της γιορτής (αφανισμός) ήταν πένθιμες. Οι γυναίκες, που μόνο αυτές έπαιρναν μέρος στη γιορτή, είχαν την επιμέλεια της κηδείας του θεού και θρηνούσαν το χαμό του. Μετά με λυμένα μαλλιά και γυμνόστηθες γυρνούσαν στους δρόμους περιφέροντας κέρινα και πήλινα ομοιώματα του θεού και έψελναν πένθιμους ύμνους με τη συνοδεία αυλού γίγγρα. Το πρωί της επόμενης μέρας, πετούσαν ομοιώματα του θεού σε πηγές ή σε ποτάμια. Μετά την πάροδο των πένθιμων ημερών, οι πιστοί γιόρταζαν με οργιαστική χαρά την ανάστασή του (εύρεσις) με χορούς και πλούσια γεύματα.
Αθήνα
Όταν οι Αθηναίοι ετοιμάζονταν για την εκστρατεία στη Σικελία (415-413 π.Χ.), ήταν η εποχή που γιόρταζαν τα Αδώνια, στα μέσα του καλοκαιριού, όπως και στη Σικυώνα, την Αλεξάνδρεια, τη Βύβλο και την Αντιόχεια.
Στα αθηναϊκά Αδώνια, οι γυναίκες θρηνούσαν μπροστά σε δύο νεκροκρέβατα που ήταν τοποθετημένα στις εισόδους των σπιτιών. Πάνω στα νεκροκρέβατα έβαζαν ξύλινα ομοιώματα του Άδωνη και της Αφροδίτης. Γύρω από τα ειδώλια τοποθετούσαν τους "κήπους του Άδωνη" (Ἀδώνιδος κῆποι), δηλαδή γλάστρες με φυτά που αναπτύσσονταν γρήγορα, τα οποία αργότερα τοποθετούσαν πάνω στις στέγες των σπιτιών για να μεγαλώσουν γρήγορα με τη βοήθεια του ήλιου. Η ανάπτυξη των φυτών αποτελούσε σημάδι της ανάστασης του θεού.
Κοντά στον επιτάφιο (νεκροκρέβατο) τοποθετούσαν κούκλες που παρίσταναν έρωτες και πουλιά και δίπλα στο ομοίωμα του Άδωνη άφηναν πλακούντες και γλυκίσματα. Η γιορτή τέλειωνε με θυσίες αγριόχοιρων.
Αλεξάνδρεια
Κατά την πρώτη ημέρα, ψάλλονταν ύμνοι για τον ιερό γάμο Αφροδίτης και Άδωνι και για την επάνοδο του τελευταίου από τον Κάτω Κόσμο. Η βασίλισσα συνόδευε το ομοίωμα του Άδωνι μαζί με άλλες γυναίκες, που μετέφεραν δύο κρεβάτια φτιαγμένα από χρυσό και άργυρο για την τοποθέτηση των ομοιωμάτων του Αδώνιδος και της Αφροδίτης. Γύρω από αυτά άφηναν καρπούς και φαγητά από αλεύρι, μέλι και λάδι, μυροδοχεία και γλάστρες με γλυκάνισο, κριθάρι, μάραθο κ.ά.
Την επόμενη ημέρα, γυναίκες λυσίκομες, ξυπόλητες και γυμνόστηθες έριχναν τα ομοιώματα του Θεού στα νερά και τον παρακαλούσαν να επιστρέψει πίσω ξανά και το επόμενο έτος.
Άλλες πόλεις και περιοχές
Τα Αδώνια των υπόλοιπων πόλεων, ανάμεσα στις οποίες πιο λαμπρά ήταν της Αθήνας και του Άργους, διοργανώνονταν με τις προσωπικές οικονομικές εισφορές των γυναικών που συμμετείχαν σε αυτά, ενώ στη Ρόδο υπήρχε μια μικτή θρησκευτική αδελφότητα, οι λεγόμενοι «Αδωνιασταί» ή «Αδωνισταί». Η ποιήτρια Σαπφώ από τη Λέσβο επίσης αναφέρεται σε συνήθειες για το θρήνο του θανάτου του Άδωνι.
Σε κάποιες περιοχές, γίνονταν και μυήσεις σε μυστήρια του Θεού. Ο Λουκιανός μάλιστα αναφέρει ότι οι μύστες θυσίαζαν πρόβατο και έπαιρναν μετάληψη.
Κατά την παράδοση, ποιητής των εορταστικών τραγουδιών και των ελεγειών για τον θάνατο του Άδωνι ήταν ο Κινύρας, ο πρώτος βασιλιάς της Κύπρου, που είχε εισάγει στο νησί την λατρεία της Αφροδίτης. Έλεγαν πως είχε έρθει από τη Βύβλο.
Οι τελετές αυτές, για τις οποίες ακόμη και ο προφήτης Ιεζεκιήλ αναφέρει ότι είχε δει τις πιστές του Ταμμούζ (Άδωνι) να θρηνούν στην είσοδο του Ναού της Ιερουσαλήμ, διαδόθηκαν σ’ όλες τις μεσογειακές χώρες και έτυχαν ευρύτατης αποδοχής και στην Ιβηρική, μέχρι που καταργήθηκαν οριστικά από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο γύρω στο 384 μ.Χ.
Μαρτυρία των τελετών, χορών και θρήνων αυτών στην αρχαία Σεβίλλη διασώθηκε στο Βιβλίο των παθών των αγίων Ιούστας και Ρουφίνας, οι οποίες μαρτύρησαν γύρω στο 248. Σύμφωνα με το κείμενο, οι δύο χριστιανές, που πουλούσαν κεραμικά, διασταυρώθηκαν με την περιφορά των πιστών του Άδωνι, οι οποίοι, στην άρνηση των γυναικών να προσφέρουν τάματα στη μνήμη του θεού, τις προπηλάκισαν και εν τέλει τις φυλάκισαν.
Επιβίωση σε σύγχρονα παραδοσιακά έθιμα
Ως Αδώνια ή Αδωνίδια ήταν γνωστοί και οι θρήνοι που ψάλλονταν για τον Άδωνη κατά τη διάρκεια των εορτών, όπως ο «Επιτάφιος Αδώνιδος» του Βίωνος που έχει διασωθεί.
Κατάλοιπο των αρχαίων αυτών ύμνων είναι ο "Ζαφείρης", παιχνίδι και τραγούδι στο Ζαγόρι της Ηπείρου την Πρωτομαγιά, ένα έθιμο για την ανάσταση της φύσης και τη γονιμότητα των χωραφιών. Το έπαιζαν τα κορίτσια την Πρωτομαγιά κι όλες τις Κυριακές του Μάη. Ένα αγόρι προσποιούνταν ότι πέθανε και τότε τα κορίτσια το στόλιζαν με άνθη μοιρολογώντας το. Ξαφνικά όμως ο «Ζαφείρης» σηκωνόταν. Τον «Ζαφείρη» τον παριστούσαν επίσης με μια κούκλα.