cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέφανος Πετρίτσης
Σταδιοδρομία προπονητή
Το 1992 βρέθηκε στον πάγκο της Εθνικής Ανδρών για έναν αγώνα. Συγκεκριμένα, στις 29 Ιανουαρίου 1992 αντικατέστησε τον Αντώνη Γεωργιάδη στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Αλβανίας, όμως στους αγώνες που ακολούθησαν και εν όψει της προκριματικής φάσης για το Μουντιάλ 1994 αποφασίστηκε όπως επανέλθει ο Αντώνης Γεωργιάδης, ο οποίος και αντικαταστάθηκε τελικά οριστικά τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους με την έλευση του Αλκέτα Παναγούλια (για την τρίτη και τελευταία του θητεία στην τεχνική ηγεσία της Ελλάδας).
Ο Στέφανος Πετρίτσης απεβίωσε το 2007, σε ηλικία 82 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U19 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νίκης Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ανόρθωσης
Μεταθανάτια ανάκτηση σπέρματος
Η μεταθανάτια ανάκτηση σπέρματος (ΜΑΣ) είναι διαδικασία κατά την οποία τα σπερματοζωάρια συλλέγονται από τους όρχεις ενός ανθρώπινου πτώματος μετά τον εγκεφαλικό θάνατο. Υπήρξε σημαντική συζήτηση σχετικά με την ηθική και τη νομιμότητα της διαδικασίας, καθώς και σχετικά με τα νόμιμα δικαιώματα του παιδιού και του επιζώντος γονέα εάν οι γαμέτες χρησιμοποιούνται για γονιμοποίηση.
Υποθέσεις
δεξιά|μικρογραφία| [[Ενδοκυτταροπλασματική έγχυση σπέρματος, η πιο κοινή μέθοδος γονιμοποίησης με τη χρήση μεταθανάτιας εξαγωγής σπέρματος.]] Η πρώτη επιτυχής ανάκτηση σπέρματος από πτώμα αναφέρθηκε το 1980, σε μια υπόθεση που αφορούσε έναν 30χρονο άνδρα που έπεσε εγκεφαλικά νεκρός μετά από τροχαίο ατύχημα και του οποίου η οικογένεια ζήτησε διατήρηση του σπέρματος. Η πρώτη επιτυχής σύλληψη με τη χρήση σπερματοζωαρίων που ανακτήθηκαν μετά το θάνατο αναφέρθηκε το 1998, που οδήγησε σε επιτυχή γέννηση το επόμενο έτος. Από το 1980, έχουν υποβληθεί ορισμένα αιτήματα για τη διαδικασία, με περίπου το ένα τρίτο να εγκρίνεται και να εκτελείται. Οι γαμέτες έχουν εξαχθεί με ποικίλους τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της αφαίρεσης της επιδιδυμίδας, της άρδευσης ή της αναρρόφησης των σπερματικών αγγείων και της ηλεκτροεκσπερμάτωσης του ορθού. Δεδομένου ότι η διαδικασία εκτελείται σπάνια, οι μελέτες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των διαφόρων μεθόδων έχουν αρκετά περιορισμένο πεδίο εφαρμογής.
Ενώ η ιατρική βιβλιογραφία συνιστά η εξαγωγή να γίνεται το αργότερο στις 24 ώρες μετά το θάνατο, το κινητικό σπέρμα μπορεί να ληφθεί με επιτυχία μέχρι και 36 ώρες μετά το θάνατο, γενικά ανεξάρτητα από την αιτία θανάτου ή τη μέθοδο εξαγωγής. Μέχρι αυτό το όριο, η διαδικασία έχει υψηλό ποσοστό επιτυχίας, με το σπέρμα να ανακτάται σχεδόν στο 100% των περιπτώσεων και το κινητικό σπέρμα στο 80-90%. Επί του παρόντος, υπάρχει ελάχιστο προηγούμενο για επιτυχή σπερματέγχυση με χρήση σπέρματος που συλλέγεται μετά από 36 ώρες. Ερευνώνται νέες τεχνολογίες που θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό μια πραγματικότητα ρουτίνας, δημιουργώντας με τη σειρά τους νέα ηθικά διλήμματα.
Εάν το σπέρμα είναι βιώσιμο, η γονιμοποίηση επιτυγχάνεται γενικά μέσω ενδοκυτταροπλασματικής έγχυσης σπέρματος, μια μορφή εξωσωματικής γονιμοποίησης. Το ποσοστό επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης παραμένει αμετάβλητο ανεξάρτητα από το αν το σπέρμα ανακτήθηκε από ζωντανό ή νεκρό δότη.
Νομιμότητα
Η νομιμότητα της μεταθανάτιας ανάκτησης σπέρματος ποικίλλει από δικαιοδοσία σε δικαιοδοσία. Γενικά, η νομοθεσία εμπίπτει σε ένα από τα τρία πεδία: πλήρη απαγόρευση, απαίτηση γραπτής συγκατάθεση από τον δότη ή σιωπηρή συγκατάθεση που λαμβάνεται από την οικογένεια.
Περιοχές με πλήρεις απαγορεύσεις
Μετά την υπόθεση Παρπαλέ (Parpalaix) το 1984 στη Γαλλία, στην οποία η χήρα του αποθανόντος καρκινοπαθούς Αλαίν Παρπαλέ έλαβε άδεια από τα δικαστήρια για γονιμοποίηση με τα σπερματοζωάρια του συζύγου της μετά τον θάνατό του, το Centre d'Etude et de Conservation du Sperme Humain (Κέντρο Μελέτης και Διατήρηση Ανθρώπινου Σπέρματος) ζήτησε επιτυχώς στα δικαστήρια την πλήρη απαγόρευση της μεταθανάτιας γονιμοποίησης, σύμφωνα με την απαγόρευση της εξωσωματικής γονιμοποίησης της χώρας για τις μετεμηνοπαυσιακές γυναίκες.
Παρόμοια νομοθεσία υπάρχει στη Γερμανία, στη Σουηδία και στις αυστραλιανές πολιτείες Βικτώρια, Δυτική Αυστραλία, καθώς και στην Ταϊβάν.
Περιοχές που απαιτούν γραπτή συγκατάθεση
Οι κατευθυντήριες γραμμές που περιγράφουν τη νόμιμη χρήση γαμετών που εξήχθησαν μετά θάνατον στο Ηνωμένο Βασίλειο καθορίστηκαν στον νόμο περί γονιμοποίησης και εμβρυολογίας του ανθρώπου του 1990. Ο νόμος υπαγορεύει ότι η ρητή γραπτή συγκατάθεση του δότη πρέπει να παρέχεται στην Αρχή Ανθρώπινης Γονιμοποίησης και Εμβρυολογίας προκειμένου να πραγματοποιηθεί η εξαγωγή και η γονιμοποίηση. Μετά την υπόθεση του 1997 Ρεγκίνα εναντίον Αρχή Ανθρώπινης Γονιμοποίησης και Εμβρυολογίας, οι όροι του Νόμου επεκτάθηκαν σε ασθενείς σε κώμα, και έτσι θεωρητικά θα μπορούσαν να απαγγελθούν κατηγορίες για επίθεση (αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν έγιναν) εναντίον ιατρών για επίβλεψη ή εκτέλεση της διαδικασίας.
Περιοχές που απαιτούν συναίνεση
Το 2003, ο Γενικός Εισαγγελέας του Ισραήλ, Ελίακιμ Ρούμπινσταϊν, δημοσίευσε αρκετές κατευθυντήριες γραμμές που περιγράφουν τη νομική κατάσταση της μεταθανάτιας ανάκτησης σπέρματος με σκοπό τη μεταγενέστερη γονιμοποίηση από μια επιζούσα γυναίκα σύντροφο. Οι κατευθυντήριες γραμμές όριζαν αρχικά ότι μόνο τα αιτήματα ενός συντρόφου (παντρεμένου ή άλλου) του αποθανόντος θα τηρούνταν – τα αιτήματα άλλων μελών της οικογένειας του δότη θα απορρίπτονταν. Ενώ η εξαγωγή του σπέρματος ήταν εγγυημένη μετά από αίτημα του συντρόφου, η άδεια χρήσης του σπέρματος έπρεπε να καθορίζεται κατά περίπτωση, το δικαστήριο να αποφασίζει με βάση την επίδραση στις εικαζόμενες επιθυμίες του δότη και το αποτέλεσμα της η διαδικασία για την αξιοπρέπεια του δωρητή. Εάν μπορούσε να αποδειχθεί ότι ο αποθανών έκανε συγκεκριμένα βήματα προς την γονεϊκότητα (σιωπηρή συγκατάθεση), η χρήση του εξαγόμενου σπέρματος από τη γυναίκα σύντροφο θα επιτρεπόταν γενικά.
Καμία νομοθεσία
Πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Βελγίου και των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν έχουν συγκεκριμένη νομοθεσία σχετικά με τα δικαιώματα των ανδρών στη δωρεά γαμετών μετά το θάνατό τους, αφήνοντας την απόφαση στα χέρια μεμονωμένων κλινικών και νοσοκομείων. Ως εκ τούτου, πολλά ιατρικά ιδρύματα σε τέτοιες χώρες θεσπίζουν εσωτερικές πολιτικές σχετικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες θα πραγματοποιηθεί η διαδικασία.
Ηθική
Διάφορα ηθικά ζητήματα περιβάλλουν την εξαγωγή και χρήση γαμετών από πτώματα ή ασθενείς σε επίμονη βλαστική κατάσταση. Αυτά που συζητούνται συχνότερα αφορούν τη θρησκεία, τη συγκατάθεση και τα δικαιώματα του επιζώντος συντρόφου και του παιδιού εάν η διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα τη γέννηση.
Ορισμένες μεγάλες θρησκείες απαγορεύουν τη μεταθανάτια ανάκτηση σπέρματος, συμπεριλαμβανομένου του Ρωμαιοκαθολικισμού και του Ιουδαϊσμού. Ο Ρωμαιοκαθολικισμός απαγορεύει τη διαδικασία για τους ίδιους λόγους όπως και η εξωσωματική γονιμοποίηση, δηλαδή τα δικαιώματα του αγέννητου. Τα ιουδαϊκά στενώματα βασίζονται στην χαλάχικη απαγόρευση της απόκτησης προσωπικού οφέλους από ένα πτώμα και στην περίπτωση εκείνων που βρίσκονται σε επίμονη κατάσταση φυτού, η κατηγοριοποίησή τους ως γκόσσες (άνθρωπος που πεθαίνει) απαγορεύει σε οποιονδήποτε να τα αγγίξει ή να τα μετακινήσει για οτιδήποτε δεν σχετίζεται με την άμεση φροντίδα τους.
Η συναίνεση του δότη είναι ένα περαιτέρω ηθικό εμπόδιο. Ακόμη και σε δικαιοδοσίες όπου δεν απαιτείται ρητή ή σιωπηρή συγκατάθεση, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι κλινικοί ιατροί αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαδικασία για αυτούς τους λόγους. Εάν δεν μπορεί να προσκομιστεί απόδειξη συγκατάθεσης από τον δότη, πρέπει να είναι εμφανής η σιωπηρή συγκατάθεση, συχνά με τη μορφή προηγούμενων ενεργειών, ώστε οι κλινικοί ιατροί να προχωρήσουν στην εξαγωγή. Η ανάκτηση σπέρματος πραγματοποιείται σπάνια εάν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο αποθανών αντιτάχθηκε σαφώς στη διαδικασία πριν από το θάνατό του.
Τέλος, εάν η διαδικασία γίνει και καταλήξει σε γέννα, υπάρχουν πολλά ζητήματα που αφορούν τα νόμιμα δικαιώματα του παιδιού και της μητέρας του. Επειδή η μεταθανάτια γονιμοποίηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μήνες ή και χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι δύσκολο να αποδειχθεί η πατρότητα του παιδιού. Ως εκ τούτου, μπορεί να επηρεαστεί η κληρονομιά και ακόμη και τα νόμιμα δικαιώματα του παιδιού να παντρευτεί (λόγω της πιθανότητας συγγένειας μεταξύ συντρόφων). Για το λόγο αυτό, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ και του Ηνωμένου Βασιλείου, επιβάλλουν έναν μέγιστο όρο για τη χρήση του εξαγόμενου σπέρματος, μετά τον οποίο ο πατέρας δεν θα αναγνωρίζεται νομικά στο πιστοποιητικό γέννησης του παιδιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρικές πτυχές του θανάτου Κατηγορία:Ιατρική της γονιμότητας Κατηγορία:Ηθικά αμφισβητούμενες ιατρικές πρακτικές Κατηγορία:Αναπαραγωγικός καταναγκασμός
Η βίλλα με τα νούφαρα
Πλοκή
Η Ρένα, μια πλούσια Αθηναία, έρχεται να ταράξει την ηρεμία ενός χωριού, στο οποίο γκαθίσταται μαζί με τη θεία της και τον μικρό της αδελφό, τον Λούλη. Ο Λούλης, που υποφέρει από καρδιακή ανεπάρκεια, έχει ανάγκη από γαλήνη και καθαρό αέρα.Ο νεαρός γιατρός του χωριού, κ. Κανδής, γοητεύεται από τη Ρένα, η οποία τον περιφρονεί λόγω της καταγωγής του και έτσι ο ιατρός απογοητεύεται. Ωστόσο, η ευγενική και άδολη φυσιογνωμία του γιατρού υπερνικά σταδιακά. Στο τέλος, καταφέρνει να κερδίσει την αγάπη της Ρένας.
Παρατηρήσεις
Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία στην ιστορία της Φίνος Φιλμ μετά την επιτυχία Η φωνή της καρδιάς (1943). Τα γυρίσματα της ταινίας σταμάτησαν, όταν ο Φίνος έμαθε για τη σύλληψη του πατέρα του από τους ναζί. Δεν έχει σωθεί καμία κόπια αυτής της ταινίας.
Ντάγκλας Έμχοφ
Ο Ντάγκλας Κρεγκ Έμχοφ (αγγλικά: Douglas Craig Emhoff, 13 Οκτωβρίου 1964), είναι Αμερικανός δικηγόρος και πανεπιστημιακός, που είναι εν ενεργεία Δεύτερος Κύριος των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2021.
Η βίλλα με τα νούφαρα
Παρατηρήσεις
Η ταινία είναι γνωστή για τη σημαντική πρόοδο, που σημείωσε στη φωτογραφία, τα κινηματογραφικά ντεκόρ, τον εξελιγμένο ήχο και κινηματογραφικό ρυθμό. Οι κριτικοί κινηματογράφου της εποχής συμφώνησαν ότι ήταν η πρώτη φορά που ελληνική ταινία άντεχε στην κριτική.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η ερειπωμένη, μετά από πυρκαγιά, βίλα στην οποία πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας, στην περιοχή των Αναβρύτων, αγοράστηκε από τον γνωστό επιχειρηματία Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, ο οποίος συντήρησε τα ερείπιά της. Σήμερα, τα ερείπια ανήκουν στην είσοδο του μεγάλου κτήματός του. Οι λειτουργίες της βίλας άλλαξαν: είναι πινακοθήκη, η οποία στεγάζει έργα Ελλήνων καλλιτεχνών.
Ντάγκλας Έμχοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεύτεροι Κύριοι των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Η βίλλα με τα νούφαρα
Παρατηρήσεις
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 23 Απριλίου 1945 και επανακυκλοφόρησε μετά από κάποια χρόνια σε 90λεπτη κόπια με τον τίτλο Νύχτα Αγωνίας.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1945 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Χαμένες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου
Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία
Η Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (λατινικά: Gallia cisalpina) ήταν Ρωμαϊκή επαρχία (203 π.Χ. - 42 π.Χ.), καταλάμβανε τα εδάφη της σημερινής Βόρειας Ιταλίας και διοικείτο από Αντιστράτηγο με έδρα τη Μούτινα (η σημερινή Μόντενα). Κατακτήθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία την δεκαετία του 220 π.Χ., ανακηρύχτηκε Ρωμαϊκή επαρχία (81 π.Χ.), ο Ιούλιος Καίσαρ την ενσωμάτωσε στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (42 π.Χ.). Ο πληθυσμός της είχε Κελτική καταγωγή και ήταν γνωστοί σαν οι "Γαλάτες που ζούσαν στις Άλπεις", γρήγορα αφομοιώθηκε πολιτισμικά από τους Ρωμαίους. Η Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία χωριζόταν σε δύο τμήματα : την "Υποπαδανία" και την "Υπερπαδανία", νότια και βόρεια αντίστοιχα του ποταμού Πάδου. Η Ρωμαϊκή επαρχία του 1ου αιώνα π.Χ. συνόρευε στα βόρεια και δυτικά με τις Άλπεις, στα νότια έφτανε μέχρι την Πλασέντα στον ποταμό Πάδο, τα Απέννινα όρη και τον ποταμό Ρουβίκωνα και στα ανατολικά μέχρι την Αδριατική Θάλασσα. Οι κάτοικοι της "Υποπαδανίας" δέχτηκαν τον τίτλο του "Ρωμαίου πολίτη" (49 π.Χ.) και κατόπιν ολόκληρη η περιοχή χωρίστηκε ανάμεσα στις τέσσερις από τις 11 περιοχές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η "Υποπαδανία" ενσωματώθηκε στην "Περιοχή 8", η Λιγυρία στην "Περιοχή 9", η Βενετία και η Ίστρια στην "Περιοχή 10" και η "Υπερπαδανία" στην "Περιοχή 11".
Κέλτικοι πολιτισμοί
Το Μιλάνο με αρχαίο όνομα "Μεδιόλανα" ήταν Κέλτικη αποικία του 6ου αιώνα π.Χ., το όνομα είναι Κέλτικης ερμηνείας και σημαίνει "μέσα στο κέντρο της πεδιάδας". Ο Πολύβιος τον 2ο αιώνα π.Χ. καταγράφει την παρουσία Κελτών μαζί με Ετρούσκους στην βόρεια Ιταλία λίγο πριν την λεηλασία της Ρώμης (390 π.Χ.). Οι Λίγυες ζούσαν στην βορειοδυτικές ακτές της Μεσογείου, στην νοτιοανατολική Γαλλία και την βορειοανατολική Ιταλία, στην Τοσκάνη, την Έλβα και την Κορσική, πολλοί βρέθηκαν στο Λάτιο και το Σάμνιο. Ο Πλούταρχος τους καταγράφει σαν "Άβρωνες", πιθανότατα να είχαν σχέση με τους Άμβρωνες στην βόρεια Ευρώπη.[16] Δεν είναι γνωστό τίποτα σχετικά με την γλώσσα των Λίγυων πέρα από τα ονόματα και τα τοπωνύμια, ίσως να ήταν κάποιος Ινδοευρωπαϊκός κλάδος όπως οι Κέλτες. Οι ισχυρές γλωσσικές και πολιτιστικές επιδράσεις των Κελτών στους Λίγυες έμειναν γνωστοί στην αρχαιότητα ως "Κελτολίγυες". Οι σύγχρονοι γλωσσολόγοι συμφωνούν ότι η γλώσσα των Λίγυων έμοιαζε πολύ με την γλώσσα των Κελτών αλλά δεν ήταν Γαλατική. Οι αρχαίοι Λίγυες καταγράφονται σε όλες τις Κέλτικες επιγραφές.
Αρχαίοι Ενετοί
Οι Αρχαίοι Ενετοί ήταν Ινδοευρωπαϊκός λαός που κατοικούσε στην βόρεια Ιταλία στην περιοχή που αντιστοιχεί σήμερα στο Βένετο, την Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια και το Τρέντο. Ο Πολύβιος έγραψε ότι τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Βενετοί είχαν εκκελτιστεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που έμοιαζαν στα πάντα με τους Κέλτες εκτός από την γλώσσα. Ο Έλληνας ιστορικός Στράβων σε πλήρη αντίθεση με τους υπόλοιπους γράφει ότι οι Βενετοί της Αδριατικής κατάγονται από τους Κέλτες, τους σχετίζει με τα τελευταία Κέλτικα φύλλα της Βρετάνης που πολέμησαν εναντίον του Ιούλιου Καίσαρα. Ο Στράβων αναφέρει ότι η συνταύτιση των Βενετών με τους Παφλαγόνες του Αντήνορα είναι ένα ορθογραφικό λάθος που χρεώνεται ο Σοφοκλής, δίνει επιπλέον περισσότερες πληροφορίες για τις περιοχές των Βενετών.
Ρωμαϊκή κατάκτηση
thumb|300px|right|Οι λαοί της βόρειας Ιταλίας τον 4ο - 3ο αιώνα π.Χ. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι "Οι Κέλτες που ζούσαν πέρα από τις Άλπεις διέσχισαν τα στενά και κυρίευσαν ολόκληρη την περιοχή ανάμεσα στις Άλπεις και τα Απέννινα όρη" (391 π.Χ.). Ο Ρωμαικός στρατός συνετρίβη στην "μάχη του Αλλία" και οι Σήνωνες λεηλάτησαν την Ρώμη (390 π.Χ.). Οι συνδυασμένες δυνάμεις των Σαμνιτών, των Ετρούσκων και των Κελτών ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους στον "Τρίτο Πόλεμο των Σαμνιτών" (290 π.Χ.), η κυριαρχία των Κελτών στην κεντρική Ευρώπη έληξε. Το τέλος των Κελτών ολοκληρώθηκε όταν ο στρατός τους έπεσε στην παγίδα των Ρωμαίων και συνετρίβη στην "μάχη του Τελαμών" (225 π.Χ.). Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος οι Βόιοι και οι Ίνσουβροι συμμάχησαν με τους Καρχηδόνιους και πολιόρκησαν τα Μόντενα. Οι Ρωμαίοι έστειλαν ένα στρατιωτικό σώμα με τον Βούλσο που έπεσε στην παγίδα των Κελτών δύο φορές και αποκρούστηκε. Οι Ρωμαίοι έστειλαν τον Σκιπίων τον Αφρικανό με πρόσθετες δυνάμεις, όταν διέσχισαν τις Άλπεις βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον στρατό του Αννίβα, ηττήθηκαν ξανά στην "μάχη του Τικίνιου" και όλοι οι Κέλτες εκτός από τους Κενομάνους εξεγέρθηκαν. Οι Ρωμαίοι έστειλαν νέο στρατό με τον Τιβέριο Σεμπρόνιο Λόγγο, ηττήθηκαν ξανά από τον Αννίβα στην Μάχη του ποταμού Τρεβία (218 π.Χ.) και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία. Μετά την οριστική ήττα των Καρχηδονίων (202 π.Χ.) οι Ρωμαίοι επέστρεψαν, σε λίγα χρόνια υπέταξαν και το τελευταίο Κέλτικο βασίλειο στην Ιταλία και ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της χερσονήσου (192 π.Χ.).
Ρωμαϊκή επαρχία
thumb|250px|right|Λεπτομέρεια από τον [[Χάρτης του Πόιτινγκερ|Χάρτη του Πόιτινγκερ που παρουσιάζει τις Γαλατικές φυλές που κατοικούσαν στην βόρεια Ιταλία ανάμεσα στην Αόστα και την Πιατσέντσα.]] Η "Υπερπαδανία" οριζόταν η περιοχή ανάμεσα στις Άλπεις και τον ποταμό Πάδο, η "Υποπαδανία" νότια του ποταμού. Οι περισσότερες κυβερνητικές εξουσίες εγκαταστάθηκαν στα Μόντενα (81 π.Χ.), ο επαρχιακός κυβερνήτης Γάιος Κάσσιος Λογγίνος ηττήθηκε στην επανάσταση του Σπάρτακου (73 π.Χ.). Ο Ιούλιος Καίσαρ έδωσε σε όλους τους κατοίκους της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας τον τίτλο του "Ρωμαίου πολίτη" (49 π.Χ.). Ο Ρουβίκωνας αποτελούσε το νοτιότερο σύνορο της Κέλτικης επικράτειας με την Ρωμαϊκή Δημοκρατία, ο Ιούλιος Καίσαρας τον διέσχισε (49 π.Χ.) μετά την οριστική υποταγή της Γαλατίας και ίδρυσε αμέσως μετά την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η φράση "πέρασε τον Ρουβίκωνα" είχε την έννοια μέχρι τότε "έφτασε στο σημείο που δεν υπάρχει επιστροφή".
Η επαρχία ενσωματώθηκε στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όταν ο Οκταβιανός Αύγουστος ξεκίνησε κατά την διάρκεια της Δεύτερης Τριανδρίας το πρόγραμμα "Εξιταλιοποίησης της χερσονήσου" (42 π.Χ.). Η διάλυση της επαρχίας απαιτούσε αυτοκρατορικό νόμο, καταγράφεται σε μιά μπρούτζινη πινακίδα που όριζε το νέο σύστημα διοίκησης, βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Πάρμας. Ο Βιργίλιος, ο Γάιος Βαλέριος Κάτουλλος και ο Τίτος Λίβιος τρεις διάσημοι Ρωμαίοι άνδρες είχαν γεννηθεί στην Υπερπαδανία. Ο Πολιτισμός των Κανεγκράτε βρέθηκε σε μεγάλη ακμή στην Κοιλάδα του Πάδου όταν τελείωσε η Εποχή του Ορείχαλκου και ξεκίνησε η Εποχή του Σιδήρου. Οι περιοχές αυτές είναι σήμερα γνωστές σαν Λομβαρδία, ανατολικό Πεδεμόντιο και το καντόνι Τιτσίνο στην Ελβετία.
Αρχαιολογία
thumb|250px|right|Η Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία την περίοδο 391 π.Χ. - 192 π.Χ. Ο Πολιτισμός των Κανεγκράτε έχει μεγάλη συγγένεια με τον Πολιτισμό των τεφροδόχων υδριών στην κεντρική Ευρώπη, μετανάστες που από τα βόρεια τμήματα τον Άλπεων πέρασαν τα στενά και εγκαταστάθηκαν στην Κοιλάδα του Πάδου ανάμεσα στην Λίμνη Ματζόρε και την Λίμνη Κόμο. Οι Κέλτες μετανάστες έφεραν νέες πρακτικές, αντικαταστάθηκε η ταφή με την καύση των νεκρών, το έθιμο ήταν συνηθισμένο στους προϊστορικούς Κέλτες. Ο Πολιτισμός των Κανεγκράτε διατηρήθηκε ανόθευτος μονάχα έναν αιώνα, στην συνέχεια αναμείχθηκαν με τους τοπικούς Λίγυες και δημιούργησαν τον Πολιτισμό των Γκοζαλέκα. Ο Πολιτισμός των Γκοζαλέκα διατηρήθηκε ανάμεσα στον 9ο και τον 4ο αιώνα π.χ. στην Λομβαρδία, το ανατολικό Πεδεμόντιο και το καντόνι Τιτσίνο στην Ελβετία. Στα τέλη της προϊστορικής περιόδου υπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή διάσπαρτοι πολιτισμοί όπως ο Πολιτισμός Χάλστατ στα δυτικά, ο Πολιτισμός των τεφροδόχων υδριών στα βόρεια και ο Πολιτισμός των Βιλανόβα στα νότια. Ο Πολιτισμός των Γκοζαλέκα από τα νότια των Άλπεων εξαπλώθηκε στις γειτονικές λίμνες, τα παλαιότερα ευρήματα του προσδιορίζονται τον 9ο αιώνα π.Χ. Η γλώσσα των Κελτών Λεπόντιων δεν έχει διευκρινιστεί αν προήλθε από την Κέλτικη γλώσσα ή αν είναι ξεχωριστή διάλεκτος, έχει μονάχα περιορισμένες φωνητικές παραλλαγές.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Λομβαρδία
Πρώτος (αξίωμα)
Ο Πρώτος ήταν εκκλησιαστικό και πολιτικό-διοικητικό αξίωμα που αφορούσε αποκλειστικά το Άγιο Όρος κατά την Βυζαντινή και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το αξίωμα αναφέρεται από τον 9ο έως τον 17ο αιώνα και στην ουσία ο Πρώτος ήταν ο διοικητής και εκπρόσωπος του αυτοκράτορα στο όρος. Ανώτατος άρχοντας του όρους ήταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας και μετά την Οθωμανική κατάληψη ο Σουλτάνος.
Ο Πρώτος εκλεγόταν από την Μεγάλη Μέση η οποία αποτελούνταν από τους ηγουμένους των μονών και ήταν η παλιότερη και πρώτη που δημιουργήθηκε διοικητική αρχή. Υποψήφιος ήταν οποιοσδήποτε μοναχός το επιθυμούσε. Μετά την εκλογή πήγαινε στην Κωνσταντινούπολη όπου παρουσιαζόταν στον αυτοκράτορα, αυτός επικύρωνε την εκλογή του και του έδινε τη ποιμαντική ράβδο. Η διαδικασία αυτή γινόταν μέχρι τον 14ο αιώνα, τότε ο αυτοκράτορας μετά από αίτημα τους επέλεξε τον Πρώτο λόγω αδυναμίας τον μοναχών να το κάνουν, ο Πρώτος αυτός, Αθανάσιος, έλαβε την ευλογία του πατριάρχη και έκτοτε αυτός επικύρωνε την εκλογή ενώ ο αυτοκράτορας έδινε μόνο τη ποιμαντική ράβδο.
Η θητεία του αρχικά ήταν ισόβια, μπορούσε να παραιτηθεί εάν το ήθελε, έπειτα από τα τέλη του 14ου αιώνα αναφέρεται ετήσια θητεία.
Στα δικαστικά του καθήκοντα, ο Πρώτος, αυτά συνήθως αφορούσαν κτηματικές διαφορές μεταξύ των μονών. ακολουθούσε τους νόμους του κράτους, Δικαστικά καθήκοντα είχε και η συνέλευση των γερόντων τις αποφάσεις τους όμως μπορούσε ο Πρώτος να τις αγνοήσει.
Ο Πρώτος είχε και κατώτερους αξιωματούχους που τον βοηθούσαν, μοναχοί και αυτοί, τα αξιώματα αυτά ήταν ο  οικονόμος, ο επιτηρητής, ο εκκλησιάρχης και ο δίκαιος.
Κατά τον 17ο αιώνα λόγω των διαφωνιών των ηγουμένων σταμάτησε να εκλέγεται ο Πρώτος, ασκώντας μόνος την εξουσία ο εκάστοτε Ζαμπίτ ο Οθωμανός διοικητής.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιο Όρος  Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί εκκλησιαστικοί τίτλοι και αξιώματα
Μικρή Σκοτεινή Κηλίδα
Η Μικρή Σκοτεινή Κηλίδα, μερικές φορές καλούμενη Σκοτεινή Κηλίδα 2 ή Το Μάτι του Μάγου, ήταν μια νότια κυκλωνική θύελλα στον πλανήτη Ποσειδώνα. Ήταν η δεύτερη πιο εντατική θύελλα στον πλανήτη το 1989, όταν το Voyager 2 προσέγγισε τον πλανήτη.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Ποσειδώνας Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα
Εσκιταλοπράμη
Η εσιταλοπράμη (escitaloprame ), γνωστή και με τα εμπορικά ονόματα Cipralex, Entact, Enlift, Espoza και Raldon, είναι αντικαταθλιπτικό φάρμακο που ανήκει στην κατηγορία των εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (ΕΑΕΣ, SSRI). Στην Ελλάδα συνταγογραφείται για τη θεραπεία της κατάθλιψης (μονοπολικής ή διπολικής), της γενικευμένης αγχώδους διαταραχής, τη διαταραχή πανικού με ή χωρίς αγοραφοβία και την κοινωνική φοβία. Η εσιταλοπράμη είναι το S στερεοϊσομερές του παλαιότερου φαρμάκου σιταλοπράμη, εξ ου και το όνομα εσιταλοπράμη. Είναι αμφιλεγόμενο το αν η εσκιταλοπράμη έχει καλύτερες θεραπευτικές ιδιότητες από τη σιταλοπράμη ή απλά είναι ένα κλασικό παράδειγμα «evergreening», δηλαδή της επέκτασης της πατέντας λίγο πριν τη λήξη της ως στρατηγική μάρκετινγκ.
Ενδείξεις
Η εσιταλοπράμη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της κατάθλιψης και συναφών διαταραχών όπως η γενική αγχώδης διαταραχή (ΓΑΔ), η κοινωνική αγχώδης διαταραχή, η ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή (OCD), η διαταραχή πανικού με ή χωρίς αγοραφοβία.
Κατάθλιψη
Η εσιταλοπράμη εγκρίθηκε για τη θεραπεία της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής μετά από τέσσερις διπλά-τυφλές κλινικές δοκιμές, όπου το φάρμακο έδειξε σημαντική υπεροχή έναντι του εικονικού φαρμάκου. Παρ' όλα αυτά, υπάρχει σημαντική διχογνωμία για την υπεροχή της εσιταλοπράμης σε σχέση με τον προκάτοχο της, τη σιταλοπράμη. Το γεγονός αυτό έχει μεγάλη οικονομική σημασία, καθώς η εσιταλοπράμη έχει σημαντικά μεγαλύτερο κόστος παραγωγής, σε σχέση με τη σιταλοπράμη η οποία αποτελεί ένα μίγμα ισομερών. Έχει πραγματοποιηθεί πλήθος ανασκοπήσεων και μετααναλύσεων της βιβλιογραφίας σχετικά με την αποτελεσματικότητα της εσιταλοπράμης έναντι της σιταλοπράμης. Οι πιο πρόσφατες μελέτες κατέληξαν στο ότι η εσιταλοπράμη είναι ελαφρώς καλύτερη από τη σιταλοπράμη, όσον αφορά την αποτελεσματικότητα και την ανεκτικότητα.
Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή
Μπορεί να υπάρξει μια σημαντική βελτίωση στα συμπτώματα της ΓΑΔ ήδη από την πρώτη εβδομάδα, ενώ η πλειονότητα των ασθενών δειχνουν μεγάλη βελτίωση στη λειτουργικότητα τους μετά από 8 εβδομάδες. Η θεραπεία με εσιταλοπράμη έχει μακροχρόνια ευεργετικά αποτελέσματα καθώς το ποσοστό των ασθενών που υποτροπιάζουν στη χρήση της (20%) είναι σαφώς μικρότερο από αυτό του εικονικού φαρμάκου (50%).
Ανεπιθύμητες αντιδράσεις
Η εσιταλοπράμη όπως και τα άλλα φάρμακα της κατηγορίας των ΕΑΕΣ, έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζει τη σεξουαλική λειτουργία και προκαλεί μειωμένη λίμπιντο, καθυστέρηση στην εκσπερμάτωση, ανηδονικό οργασμό, αναισθησία των γεννητικών οργάνων  και ανοργασμία. Το σύνολο των παραπάνω συμπτωμάτων περιγράφεται με τον όρο σεξουαλική δυσλειτουργία μετά από χρήση εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης. Σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το FDA, βρέθηκε μια στατιστικά ασήμαντη αύξηση της αυτοκτονικότητας ανάμεσα στους ενήλικες που έλαβαν θεραπεία με εσιταλοπράμη για ψυχιατρικές ενδείξεις. Η χρήση της εσιταλοπράμης δεν σχετίζεται με σημαντική αύξηση του σωματικού βάρους. Η εσιταλοπράμη θα πρέπει να λαμβάνεται με προσοχή όταν παράλληλα λαμβάνεται βαλσαμόχορτο ή άλλα βότανα, συμπληρώματα ή σκευάσματα που επηρεάζουν τη σεροτονίνη. Θα πρέπει επίσης να χρησιμοποιείται προσεκτικά όταν λαμβάνονται παράλληλα και οπιοειδή φάρμακα όπως η δεξομεθορφάνη, καθώς έχουν αναφερθεί περιπτώσεις που καταλήγουν σε ηπατική βλάβη και σύνδρομο σεροτονίνης.
Μηχανισμός δράσης
Η εσιταλοπράμη αυξάνει τα επίπεδα του νευροδιαβιβαστή σεροτονίνη εμποδίζοντας την επαναπρόσληψή της από τους νευρώνες. Από όλα τα φάρμακα της κατηγορίας ΕΑΕΣ, η εσιταλοπράμη έχει την μεγαλύτερη εκλεκτικότητα ως προς την αναστολή της επαναπρόσληψης σεροτονίνης, έναντι της αναστολής επαναπρόσληψης νορεπινεφρίνης. Για τον λόγο αυτό έχει αρκετά λιγότερες παρενέργειες σε σχέση με λιγότερο εκλεκτικούς ΕΑΕΣ. Η εσιταλποπράμη προσδένεται στον μεταφορέα της σεροτονίνης με αποτέλεσμα να αναστέλλεται η δράση του μεταφορέα ο οποίος είναι υπεύθυνος για την ανακύκλωση της σεροτονίνης στις συνάψεις. Αναστέλλοντας αυτό τον κύκλο, τα επίπεδα σεροτονίνης αυξάνονται με αποτέλεσμα να αυξάνεται και η χρήση της σεροτονίνης από τους νευρώνες.
Πανεπιστήμιο και Ερευνητικό Κέντρο του Βάχενινγκεν
Wageningen University & Research (επίσης γνωστό ως Wageningen UR, συντομογραφία: WUR ) είναι ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Βάχενινγκεν (Wageningen), στην Ολλανδία, στην περιοχή γνωστή και ως Food Valley.
Το WUR αποτελείται από το Πανεπιστήμιο Wageningen και το πρώην ινστιτούτο γεωργικής έρευνας του Ολλανδικού Υπουργείου Γεωργίας. Το Πανεπιστήμιο Wageningen εκπαιδεύει ειδικούς (BSc, MSc και PhD) στις βιοεπιστήμες και τις επιστήμες κοινωνίας ενώ επικεντρώνει την έρευνά του σε επιστημονικά, κοινωνικά και εμπορικά προβλήματα στον τομέα των βιοεπιστημών και των φυσικών πόρων. Είναι ευρέως γνωστό για τα προγράμματα μελέτης στη γεωργία, τη δασοκομία και το περιβάλλον. Το πανεπιστήμιο έχει περίπου 12.000 φοιτητές από περισσότερες από 100 χώρες. Είναι επίσης μέλος του πανεπιστημιακού δικτύου της Ευρωλίγκας για τις Επιστήμες της Ζωής (ELLS).
Το WUR έχει τοποθετηθεί μεταξύ των 150 κορυφαίων πανεπιστημίων στον κόσμο σε τρεις σημαντικούς πίνακες κατάταξης. Το Wageningen ψηφίστηκε το νούμερο ένα πανεπιστήμιο στις Κάτω Χώρες για δεκαπέντε συνεχόμενα χρόνια. Το πανεπιστήμιο κατατάσσεται στον αριθμό 59 στον κόσμο από την κατάταξη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης Times και το καλύτερο στον κόσμο στη γεωργία και τη δασοκομία από την κατάταξη QS World University 2016-2020. Το Πανεπιστήμιο Wageningen κατατάσσεται νούμερο ένα στους τομείς της επιστήμης των φυτών / ζώων, του περιβάλλοντος / της οικολογίας και των γεωργικών επιστημών από την US News & World Report. Το πανεπιστήμιο θεωρείται ευρέως ως το κορυφαίο ίδρυμα γεωργικής έρευνας στον κόσμο.
Ιστορία
Το 1876 ιδρύθηκε το Rijkslandbouwschool (Εθνικό κολλέγιο γεωργίας) στο Wageningen. Λόγω της εξέλιξης της εκπαίδευσης στο ανώτερο εκπαιδευτικό επίπεδο, το 1896 άλλαξε σε Hoogere Land- en Boschbouwschool (Κολέγιο Γεωργίας και Δασοκομίας) και το 1904 σε Rijks Hoogere Land-, Tuin- en Boschbouwschool (Εθνικό Κολλέγιο Γεωργίας Κηπουρικής και Δασοκομίας).
Το 1918 το σχολείο έγινε ακαδημαϊκό από το νόμο (Νόμος Ακαδημαϊκής Εκπαίδευσης). Το όνομα άλλαξε σε Rijks Landbouw Hoogeschool (National Agricultural College). Η επίσημη ημερομηνία έναρξης είναι η 9η Μαρτίου 1918.
Το 1986 το "hogescholen" (συγκρίσιμο με το επιστημονικό ινστιτούτο τεχνολογίας ) μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο με τροποποίηση του νόμου περί ακαδημαϊκής εκπαίδευσης. Το νέο όνομα έγινε Landbouwuniversiteit Wageningen (LUW) (Γεωργικό Πανεπιστίμιο του Wageningen (WAU)). Οι αλλαγές του νόμου του 1986 οδήγησαν στη χρήση της ονομασίας hogeschool στο ολλανδικό σύστημα αποκλειστικά για πανεπιστήμια εφαρμοσμένης επιστήμης.
Με την πάροδο των χρόνων, η έρευνα και η διδασκαλία διακλαδίστηκαν γενικά στις βιοεπιστήμες, ενώ το ενδιαφέρον για τη γεωργία ως ευκαιρία σταδιοδρομίας μειώθηκε. Το 1997, όταν τα ινστιτούτα DLO συγχωνεύτηκαν με το πανεπιστήμιο, ο νέος οργανισμός μετονομάστηκε σε Wageningen UR (Πανεπιστήμιο και Ερευνιτικό Κέντρο Wageningen), με το πανεπιστήμιο να μετονομάζεται πλέον σε Πανεπιστήμιο Wageningen. Σύμφωνα με την ολλανδική νομοθεσία, το Πανεπιστήμιο και τα ιδρύματα έπρεπε να παραμείνουν ως ξεχωριστά νομικά πρόσωπα.
Το 2006, το πανεπιστήμιο εφαρμοσμένων επιστημών Van Hall Larenstein έγινε μέλος του Wageningen UR. Η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί καλύτερη συνεργασία μεταξύ εφαρμοσμένης διδασκαλίας και έρευνας στο Van Hall και της ακαδημαϊκής έρευνας στο Πανεπιστήμιο Wageningen. Αυτό θα βοηθούσε επίσης τους μαθητές να συνεχίσουν σε ένα ακαδημαϊκό πρόγραμμα μετά την ολοκλήρωση του πτυχίου τους. Ωστόσο, λόγω διαφορών στην οργανωτική κουλτούρα και ασυμβατότητας των διαδικασιών, η συνεργασία παρέμεινε προβληματική. Το 2012 αποφασίστηκε ότι ο Van Hall Larenstein θα εγκαταλείψει το Wageningen UR και θα συνεχίσει ως ανεξάρτητο σχολείο για άλλη μια φορά. Την άνοιξη του 2015 ο διαχωρισμός χαρακτηρίστηκε από τη μετακίνηση των τελικών μελετών του Van Hall Larenstein με έδρα το Wageningen, πίσω στο Velp.
Το 2009 αποφασίστηκε ότι το Πανεπιστήμιο θα χρησιμοποιούσε το αγγλικό όνομα στην επικοινωνία του και ότι η πανεπιστημιακή έρευνα θα μπορούσε να παρουσιαστεί με το όνομα του πανεπιστημίου: Wageningen University (WU) (ως εναλλακτική λύση της χρήσης του ονόματος Wageningen UR). Στις 6 Σεπτεμβρίου 2016 το Πανεπιστήμιο Wageningen και τα ερευνητικά ιδρύματα έγιναν ένα κοινό εμπορικό σήμα: Wageningen University & Research ( WUR ).
Στις 9 Μαρτίου 2018 το Πανεπιστήμιο Wageningen γιόρτασε τα 100 χρόνια. Κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους υπήρξαν πολλές εκδηλώσεις και γιορτές γύρω από την πανεπιστημιούπολη και την πόλη του Wageningen.
Ακαδημαϊκό προφίλ
Το πανεπιστήμιο Wageningen ήταν το πρώτο ολλανδικό πανεπιστήμιο ή σχολείο που του επετράπη να χρησιμοποιήσει την ετικέτα του Ευρωπαϊκού Συστήματος Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πίστωσης (ECTS). Αυτή η ετικέτα απονέμεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εγγυάται την ποιότητα του προγράμματος σπουδών. Το πανεπιστήμιο εφαρμόζει με συνέπεια αυτό το σύστημα, προωθώντας έτσι την μετακίνηση των φοιτητών εντός της Ευρώπης και αποτρέποντας την καθυστέρηση σπουδών τους.
Προπτυχιακά προγράμματα (BSc)
μικρογραφία| Φόρουμ, ένας από τα θεάματα της πανεπιστημιούπολης του Wageningen Το Πανεπιστήμιο προσφέρει 19 προγράμματα BSc (2018-2019). Η γλώσσα διδασκαλίας είναι εν μέρει ολλανδικά και εν μέρει αγγλικά. Για περιορισμένα προγράμματα BSc η γλώσσα διδασκαλίας είναι μόνο η αγγλική. Τα προγράμματα ξεκινούν κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο, διαρκούν τρία χρόνια, ενώ αποτελούνται από 180 μονάδες ECTS. Τα προγράμματα είναι στον τομέα της οικονομίας και κοινωνίας, της υγείας, των βιοεπιστημών και της τεχνολογίας, της φύσης και του περιβάλλοντος, των ζώων και των φυτών.
Μεταπτυχιακά προγράμματα (MSc)
μικρογραφία| Πανόραμα του θερμοκηπίου στο κτήριο Lumen Το Πανεπιστήμιο Wageningen προσφέρει 36 διαφορετικά προγράμματα MSc (2017-2018) και δύο διαδικτυακά. Η γλώσσα διδασκαλίας είναι η αγγλική. Τα προγράμματα ξεκινούν κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο, διαρκούν δύο χρόνια και αποτελούνται από 120 μονάδες ECTS. Τα περισσότερα προγράμματα προσφέρουν διάφορες εξειδικεύσεις και δυνατότητες για μεγάλες εταιρείες.
Διδακτορικό πρόγραμμα (PhD)
Το διδακτορικό πρόγραμμα είναι ένα τετραετές πρόγραμμα που αποτελείται από ένα ερευνητικό στοιχείο (διεξαγωγή έρευνας υπό επίβλεψη και σύνταξη διατριβής) και ένα μικρότερο εκπαιδευτικό στοιχείο (έως και 15 τοις εκατό του συνολικού διδακτορικού χρόνου). Για να υποβάλει αίτηση για διδακτορική θέση, ο αιτών θα πρέπει να επικοινωνήσει με ένα από τα έξι Μεταπτυχιακά Σχολεία του Πανεπιστημίου Wageningen. Προκειμένου να διασφαλιστεί επαρκής εποπτεία, το ερευνητικό αντικείμενο πρέπει να ενταχθεί στο ερευνητικό πρόγραμμα μιας Μεταπτυχιακής Σχολής.
Ερευνητικά Ινστιτούτα
Τα ακόλουθα ερευνητικά ιδρύματα αποτελούν μέρος του Wageningen Research:
μικρογραφία| Πανόραμα της πανεπιστημιούπολης του Wageningen University & Research
Διεθνείς κατατάξεις
Στον τομέα των βιοεπιστημών, των γεωργικών και περιβαλλοντικών επιστημών, το πανεπιστήμιο θεωρείται παγκόσμιας κλάσης. Σύμφωνα με το Times Higher Education World University Rankings, είναι το καλύτερο πανεπιστήμιο στις Κάτω Χώρες και το Νο. 1 παγκοσμίως, στη γεωργία και τη δασοκομία για το 2017 στους πίνακες κατάταξης του QS World University Rankings.
Εθνικές κατατάξεις
μικρογραφία| 100 χρόνια WUR στην πανεπιστημιούπολη
Δραστηριότητες και ενώσεις μαθητών
μικρογραφία| Η μασκότ του πανεπιστημίου, ο WURwolf
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαχενινγκεν Κατηγορία:Γεωργία Κατηγορία:Ολλανδία Κατηγορία:Δασολογία Κατηγορία:Βιοεπιστήμες Κατηγορία:Διατροφολογία
Στέμμα
μικρογραφία|Αυτοκρατορικό στέμμα του Ηνωμένου Βασιλείου μικρογραφία|Η παπική τιάρα, που φορούσαν οι [[Πάπας|Πάπες για να συμβολίσουν την εξουσία τους στην Καθολική Εκκλησία, χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το 1963]] Το στέμμα είναι μια παραδοσιακή μορφή στολισμού του κεφαλιού, ένας τύπος καπέλου που φορούν οι μονάρχες ως σύμβολο της δύναμης και του αξιώματός τους. Το στέμμα είναι συχνά, κατ'επέκταση, σύμβολο της κυβέρνησης του μονάρχη. Η ίδια η λέξη χρησιμοποιείται, ιδιαίτερα στις χώρες της Κοινοπολιτείας, ως αφηρημένο όνομα για την ίδια τη μοναρχία, ως ξεχωριστή από το άτομο που την φέρει. Ένας ειδικός τύπος στέμματος χρησιμοποιείται στην εραλδική υπό αυστηρούς κανόνες. Πράγματι, ορισμένες μοναρχίες δεν είχαν ποτέ φυσικό στέμμα, απλώς μια εραλδική αναπαράσταση, όπως στο συνταγματικό βασίλειο του Βελγίου, όπου δεν υπήρξε ποτέ στέψη. Η ενθρόνιση των βασιλέων γίνεται με επίσημο όρκο στο κοινοβούλιο, φορώντας στρατιωτική στολή: ο βασιλιάς δεν αναγνωρίζεται ως θεϊκό δικαίωμα, αλλά αναλαμβάνει το μόνο κληρονομικό δημόσιο αξίωμα να υπηρετεί τον νόμο· έτσι με τη σειρά του ορκίζει όλα τα μέλη της ομοσπονδιακής κυβέρνησής του.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Στέμμα του Βασιλιά των Περσών Αρντασίρ Β', 1ος αιώνας π.Χ. Στέμματα που ανάγονται σε προϊστορικούς χρόνους έχουν ανακαλυφθεί στη Χαρυάνα της Ινδίας. Πρόδρομος του στέμματος ήταν το διάδημα, το οποίο φορούσαν οι Αχαιμενίδες Πέρσες Αυτοκράτορες. Υιοθετήθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο και καθιερώθηκε να φοριέται από όλους τους επόμενους Αυτοκράτορες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Στην αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκαν στέμματα διαφόρων μορφών, όπως οι Hedjet, Deshret, Ψχεντ (διπλή κορώνα) και Khepresh της Φαραονικής Αιγύπτου. Οι Φαραώ της Αιγύπτου φορούσαν επίσης το διάδημα, το οποίο συσχετίστηκε με τη λατρεία του ήλιου, μια σύνδεση που δεν χάθηκε εντελώς, καθώς αργότερα αναβίωσε υπό τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αύγουστο. Μέχρι την εποχή του Φαραώ Αμένοφι Γ΄ (περίπου 1390-1352), το διάδημα ήταν σύμβολο βασιλικών δικαιωμάτων.
Το «ακτινοβόλο στέμμα» (corona radiata), περισσότερο γνωστό από το Άγαλμα της Ελευθερίας, και ίσως από τον Ήλιο που απεικονιζόταν στον Κολοσσό της Ρόδου, συνηθιζόταν να φοριέται από Ρωμαίους αυτοκράτορες ως μέρος της λατρείας του Sol Invictus πριν από την προσχώρηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στον Χριστιανισμό. Αναφέρεται στον Λουκιανό, περί το 180 μ.Χ., ως «στεφάνι με ηλιαχτίδες». μικρογραφία|Το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας, πιθανώς το πιο αρχαίο βασιλικό διακριτικό της Ευρώπης. Το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας είναι ίσως το παλαιότερο σωζόμενο χριστιανικό στέμμα στην Ευρώπη. Ανάγεται στην ρωμαϊκή και Λομβαρδική αρχαιότητα και χρησιμοποιήθηκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στο Βασίλειο της Ιταλίας. Αργότερα συνηθιζόταν να στέφονται με αυτό σύγχρονοι Βασιλείς της Ναπολεόνειας και Αυστριακής Ιταλίας, όπως και να συμβολίζει την ενωμένη Ιταλία μετά το 1860. Σήμερα το στέμμα φυλάσσεται στον καθεδρικό ναό της Μόντσα.
Στην χριστιανική παράδοση των ευρωπαϊκών πολιτισμών, όπου η εκκλησιαστικη εξουσία επικυρώνει τη μοναρχική δύναμη όταν ένας νέος μονάρχης ανεβαίνει στο θρόνο, το στέμμα τοποθετείται στο κεφάλι του νέου μονάρχη από έναν θρησκευτικό αξιωματούχο σε τελετή στέψης. Μερικοί, αν και όχι όλοι, από τους πρώτους Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ταξίδεψαν στη Ρώμη κάποια στιγμή στην θητεία τους για να στεφθούν από τον Πάπα. Ο Ναπολέων, σύμφωνα με τον μύθο, εξέπληξε τον Πάπα Πίο Ζ΄ όταν έστεψε τον εαυτό του.
Σήμερα, μόνο η βρετανική μοναρχία και η μοναρχία των Τόνγκα, με τους χρισμένους και στεμμένους μονάρχες τους, συνεχίζουν αυτήν την παράδοση, αν και πολλές μοναρχίες διατηρούν το στέμμα ως εθνικό σύμβολο. Τα Γαλλικά Κοσμήματα του Στέμματος πωλήθηκαν το 1885 με εντολή της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας, οι πολύτιμοι λίθοι τους αντικαταστάθηκαν από γυαλί, διατηρήθηκαν για ιστορικούς λόγους και εκτίθενται στο Λούβρο. Τα Ισπανικά Κοσμήματα του Στέμματος καταστράφηκαν σε μια μεγάλη πυρκαγιά τον 18ο αιώνα, ενώ τα λεγόμενα «Ιρλανδικά Κοσμήματα του Στέμματος » (στην πραγματικότητα απλώς τα διακριτικά του Βρετανού Βασιλιά από το Τάγμα του Αγίου Πατρικίου) εκλάπησαν από το Κάστρο του Δουβλίνου το 1907, λίγο πριν τη στέψη του Bernard Edward Barnaby FitzPatrick.
Το στέμμα του βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας ήταν χρυσό και διακοσμημένο με 145 διαμάντια, 58 ρουμπίνια, 24 σμαράγδια και 16 αμέθυστους. Είχε τη μορφή κύκλου με στολίδια και οκτώ καμάρες. Στο επάνω μέρος έφερε μια σφαίρα, με έναν σταυρό στηριγμένο στην κορυφή της.
Τα ειδικά καλύμματα κεφαλής των ηγεμόνων ανάγονται στην προϊστορία και βρίσκονται σε πολλούς ξεχωριστούς πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο. Συνήθως, σπάνια και πολύτιμα υλικά ενσωματώνονται στο στέμμα. Χρυσός και πολύτιμα κοσμήματα είναι κοινά σε δυτικά και ανατολικά στέμματα. Στους ιθαγενείς αμερικάνικους πολιτισμούς του Προκολομβιανού Νέου Κόσμου χρησιμοποιούνταν σπάνια φτερά, όπως αυτά του κετζάλ, συχνά διακοσμημένα κορώνες. Το ίδιο και στην Πολυνησία (π.χ. Χαβάη).
Οι τελετές στέψης συνδυάζονται συχνά με άλλες τελετές, όπως η ενθρόνιση (ο θρόνος είναι το σύμβολο της μοναρχίας, όπως και το στέμμα) και ο χρισμός (και πάλι, μια θρησκευτική κύρωση, η μόνη στην Βιβλική παράδοση του Ισραήλ).
Σε άλλους πολιτισμούς που δεν χρησιμοποιείται στέμμα ως ισοδύναμο της στέψης, το κεφάλι μπορεί να διακοσμείται διαφορετικά, όπως για παράδειγμα με βασιλικό τίκκα στην ινδουιστική παράδοση της Ινδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναρχία Κατηγορία:Τύποι κοσμημάτων Κατηγορία:Ενδύματα κεφαλής
Κρασνογιάρσκ
thumb|right|Άποψη του Κρασνογιάρσκ. Το Κρασνογιάρσκ (ρωσικά: Красноярск, Κρασναγιάρσκ) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, έδρα του ομοσπονδιακού υποκειμένου Κράι Κρασνογιάρσκ, με πληθυσμό 973.826 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Γενισέι στη Σιβηρία, της οποίας είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη. Ιδρύθηκε το 1628. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά και επιστημονικά κέντρα της Σιβηρίας, καθώς και σημαντικός κόμβος του υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου. Στην περιοχή υπάρχουν βιομηχανίες μηχανουργίας, μεταλλουργίας και ελαφρές βιομηχανίες. Λειτουργούν τέσσερα Πανεπιστήμια. Δίπλα στην πόλη βρίσκεται υδροηλεκτρικός σταθμός, ο πέμπτος μεγαλύτερος στον κόσμο και δεύτερος μεγαλύτερος της Ρωσίας, και το εθνικό πάρκο «Στολμπή» με σχηματισμούς γρανίτη, που προσελκύει μεταξύ άλλων αναρριχητές. Στην πόλη εδρεύει, επίσης, το Κρατικό Πανεπιστήμιο Αεροναυπηγικής της Σιβηρίας.
Γόρδιον
Το όνομα του Γόρδιου αναφέρεται συχνά την αρχαία γραμματεία και είναι επίσης γνωστό εξαιτίας του θρυλούμενου γόρδιου δεσμού. Αν και οι ιστορικοί του Αλέξανδρου πιθανολογούν ότι η ιστορία είναι μύθος εξαιτίας του γεγονότος ότι όλες οι πηγές που αναφέρονται στο συμβάν είναι τουλάχιστον τέσσερις αιώνες μεταγενέστερες, ωστόσο παραμένει γεγονός ότι ο Αλέξανδρος εκστρατεύοντας στην Πισιδία και τη Λυκία, άφησε εκεί τον κύριο όγκο των στρατευμάτων του να ξεχειμωνιάσει. Ο ίδιος επέστρεψε εκεί την άνοιξη για να υποδεχθεί τις ενισχύσεις του μακεδονικού στρατού και τον στρατηγό Παρμενίωνα.
Το Γόρδιον φαίνεται πως υπήρξε σημαντική επικοινωνιακή αρτηρία για τον ανεφοδιασμό του στρατού και άλλες τακτικές κινήσεις. Το γεγονός ότι την πολιόρκησε ανεπιτυχώς ο βασιλιάς Αγησίλαος το 395 π.Χ. ΠΚΕ και ότι παρέμεινε εκεί έναν ολόκληρο χειμώνα ο σατράπης της Φρυγίας Φαρνάβαζος μαζί τους Έλληνες πρέσβεις που αναζητούσαν την οικονομική βοήθεια του Μεγάλου Βασιλέα οδηγεί τους ιστορικούς στην υπόθεση ότι η πόλη ήταν κομβικό σημείο και σταθμός της Βασιλικής Οδού.
Κατά το 189 π.Χ. οι Γαλάτες κατέλαβαν το Γόρδιο το οποίο και κατέστρεψαν. Κατά τους τελευταίους προχριστιανικούς χρόνους, επί Στράβωνα στην ίδια περιοχή ιδρύθηκε νέα πόλη η λεγόμενη "Γορδίου κώμη" ή Γορδιείο και επί Ιουστινιανού επανιδρύθηκε το Νέο Γόρδιο. Κατά νεώτερες αρχαιολογικές ανασκαφές στη περιοχή αυτή βρέθηκαν λείψανα οικισμού της 2ης χιλιετίας π.Χ. κοντά στο σημερινό χωριό Παβί, καθώς και τα ερείπια της αρχαίας και βυζαντινής πόλης όπως και νομίσματα των αντίστοιχων περιόδων.
Μικρασιατική εκστρατεία
Κατά τις ελληνοτουρκικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής εκστρατείας το 1921 και επί της αρχής των επιχειρήσεων στα υψώματα του Γορδίου (ανατολικά του Σαγγάριου) όπου και τα ερείπια της αρχαίας πόλης στηρίζονταν το δεξιό πλευρό της εκεί οργανωθείσας αμυντικής τουρκικής γραμμής. Την τοποθεσία αυτή εγκατέλειψαν οι Τούρκοι μόλις οι ελληνικές δυνάμεις (ΥΙΙ Μεραρχία) πέρασαν τον Σαγγάριο ποταμό, στη γέφυρα Μπεϊλίκ, 10 χλμ νότια του αρχαίου Γορδίου, τη νύκτα της 10ης προς 11η Αυγούστου 1921. Κατά τη σύμπτυξη στη συνέχεια της Ελληνικής στρατιάς, δυτικά του Σαγγαρίου, τα υψώματα του Γορδίου, παρέμειναν υπό την ελληνική μεραρχία από 29 Αυγούστου μέχρι το πέρας της διέλευσης του Γ΄ Σώματος Στρατού και παρά τις επανειλημμένες τουρκικές επιθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία
Το όνειρο του ιππότη (Ραφαήλ)
δεξιά|μικρογραφία|300 px|Το όνειρο του ιππότη
Το όνειρο του ιππότη (Il sogno del cavaliere) είναι πίνακας του Ραφαήλ, τον οποίο φιλοτέχνησε το 1504. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 17 x 17 εκατοστών, η οποία βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου από το 1847. Ο νεαρός ιππότης κοιμάται κάτω από ένα δέντρο δάφνης, το οποίο χωρίζει τον πίνακα σε δύο τμήματα. Οι δυο γυναίκες που έρχονται στο όνειρό του είναι: αριστερά, η Αρετή με σεμνή ενδυμασία, που κρατά το βιβλίο και το σπαθί, τα οποία συμβολίζουν τον στοχασμό (vita contemplativa) και τη δράση (vita activa), δεξιά, η Ηδονή, με περισσότερο προκλητική και ανάλαφρη περιβολή, που φαίνεται να του δίνει ένα ανθισμένο κλαδί, το οποίο παραπέμπει σε μια ζωή απολαύσεων. Ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται οι δύο γυναικείες μορφές μεταφράζεται σε παραίνεση προς τον ιππότη να ζήσει με στοχασμό και δράση, αλλά να μην γυρίσει την πλάτη και στις απολαύσεις του βίου. Το έργο περιλαμβάνεται στον κατάλογο της συλλογής Μποργκέζε (1650,1693). Αργότερα, τελειώνοντας ο 18ος αιώνας, τον πίνακα αγόρασε κάποιος άγνωστος. Πουλήθηκε κατόπιν στο Λονδίνο και τελικά κατέληξε στην Εθνική Πινακοθήκη. Οι λεπτομέρειες των προσώπων και η απλή σύνθεση των σχημάτων παραπέμπουν στον Περουτζίνο, ενώ το αρμονικό ταίριασμα των χρωμάτων και το μαλακό πλάσιμο των μορφών παραπέμπουν στον ντα Βίντσι. Επισημαίνεται ότι η προοπτική δίνει με σαφήνεια την αίσθηση της απόστασης όταν υπάρχουν σημεία αναφοράς: εδώ είναι ο δρόμος, το πλάτωμα, ο γοτθικός πύργος, τα νερά και σε μεγαλύτερο βάθος τα βουνά. Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε: ή για τον Σκιπίωνα Μποργκέζε -στον κατάλογο έργων της οικογένειας Μποργκέζε περιλαμβάνεται άλλωστε, ή για τον Φραντσέσκο Μαρία ντέλα Ρόβερε, του οποίου η μητέρα Giovanna Feltria είχε κάνει και άλλες παραγγελίες στον Ραφαήλ.
Πηγές
Ονειρο Κατηγορία:Πίνακες της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου
Αγώνας ιστιοπλοΐας
Το άθλημα της Ιστιοπλοΐας διεξάγεται σε υδάτινες επιφάνειες, σε θάλασσα ή σε λίμνη, αρμενίζοντας μια προκαθορισμένη διαδρομή. Ο ιστιοπλοϊκός αγώνας (που ονομάζεται και  ρεγγατα) αποτελείται από μια ή περισσότερες κούρσες που είναι βαθμολογικά ανεξάρτητες μεταξύ τους και καλούνται ιστιοδρομίες. Κάθε σκάφος που συμμετέχει στον αγώνα λαμβάνει βαθμολογία σε κάθε ιστιοδρομία, ανάλογα φυσικά με τη σειρά τερματισμού και στο τέλος της διοργάνωσης αθροίζονται τα αποτελέσματα ώστε να ανακηρυχθεί ο νικητής. thumb|400px|right
Οι αθλητές μπορεί να αγωνίζονται είτε με πανομοιότυπα σκάφη, είτε με διαφορετικού τύπου σκάφη. Στην πρώτη περίπτωση μπορεί στην ίδια διοργάνωση να αγωνίζονται περισσότερες από μια κατηγορίες σκαφών, με ιστιοδρομίες και αποτελέσματα ανά κατηγορία. Στην δεύτερη περίπτωση, αν και τα σκάφη εκκινούν ταυτόχρονα και ιστιοδρομούν την ίδια διαδρομή, στην πραγματικότητα αγωνίζονται με αντίπαλο το χρονόμετρο. Ο χρόνος που σημειώνει κάθε σκάφος για την ολοκλήρωση κάθε ιστιοδρομίας, διορθώνεται βάσει ενός συντελεστή ο όποιος προκύπτει κυρίως από τον τύπο και τον εξοπλισμό κάθε σκάφους. Κάθε ιστιοδρομία μπορεί να διαρκεί από λίγα λεπτά έως μερικές εβδομάδες.Σε κάθε ιστιοπλοϊκό αγώνα οι ομάδες των ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για την διεξαγωγή του, διακρίνονται στις παρακάτω τουλάχιστο ομάδες ανθρώπων:
Επιτροπή Αγώνων
Είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ιστιοδρομιών, την εκκίνηση και τον τερματισμό των σκαφών που αγωνίζονται, τον έλεγχο των διελεύσεων των σκαφών από τα προκαθορισμένα σημεία της διαδρομής, την καταγραφή των χρόνων και της σειράς τερματισμών.
Επιτροπή Ενστάσεων
Εκδικάζει τις ενστάσεις που υποβάλλονται από τους αθλητές έναντι άλλων σκαφών ή έναντι της επιτροπής αγώνων, ή των ενστάσεων που υποβάλει η επιτροπή αγώνων επί συγκεκριμένων σκαφών και αφορούν παράβαση των κανονισμών που διέπουν την διοργάνωση. Επίσης μπορεί να παρακολουθεί τον αγώνα δια ζώσης με μηχανοκίνητο σκάφος για να διαπιστώνει παραβάσεις.
Καταμετρητές
Ελέγχουν εάν κάποιο σκάφος αγωνίζεται με τον εξοπλισμό που έχει δηλώσει (π.χ. πανιά ή πλήρωμα σκάφους). Αυτό γίνεται πριν από την έναρξη της πρώτης ιστιοδρομίας της διοργάνωσης (την προηγούμενη ή τις προηγούμενες ήμερες) ή και αιφνιδιαστικά μετά την επιστροφή του σκάφους στις εγκαταστάσεις όπου διεξάγεται η διοργάνωση μετά από την ολοκλήρωση του ημερήσιου προγράμματος ιστιοδρομιών.
Γραμματεία Αγώνα
Εκδίδει αποτελέσματα, δημοσιοποιεί αποφάσεις, διαβιβάζει ενστάσεις κ.λ.π.
Διασυλλογικοί Αγώνες
Είναι αγώνες τοπικού ή περιφερειακού ενδιαφέροντος μεταξύ ναυτικών ομίλων. Μεγάλοι διασυλλογικοί αγώνες μπορεί να είναι και διεθνείς, εφόσον προσελκύουν σκάφη και αθλητές από γειτονικές ή μη χώρες.
Εθνικά Πρωταθλήματα
Είναι αγώνες εθνικού ενδιαφέροντος με σκοπό την ανάδειξη του πρωταθλητή μιας χωράς σε μια συγκεκριμένη κατηγορία σκάφους.