cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υβ Μοντάν
Βιογραφία
Μεγάλωσε στη Μασσαλία όπου κατά την εφηβική του ηλικία εργάστηκε στο ινστιτούτο καλλονής (Saloon de Cutierre) της αδερφής του και αργότερα ως λιμενεργάτης. Το 1944 ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα τραγουδώντας σε μικρά κέντρα διασκέδασης, όπου τον ανακάλυψε η Εντίθ Πιάφ και τον πήρε μαζί της.
Προσωπική ζωή
Το 1951 παντρεύτηκε τη Σιμόν Σινιορέ, με την οποία συμπρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας τους. Ο γάμος τους ήταν φαινομενικά αρμονικός και διήρκεσε μέχρι τον θάνατό της το 1985, παρόλο που ο Μοντάν είχε παράλληλες σχέσεις, με σημαντικότερη αυτήν με τη Μέριλιν Μονρόε, με την οποία πρωταγωνίστησε σε μια από τις τελευταίες του ταινίες, το Έλα ν' αγαπηθούμε.
Το μοναδικό παιδί του Μοντάν, ο Βαλεντίν, τον οποίο απέκτησε με τη δεύτερη γυναίκα του Καρόλ Αμιέλ, γεννήθηκε το 1988. Σε μια δικαστική αγωγή περί πατρότητος που ταρακούνησε τη Γαλλία, μια άλλη γυναίκα κατηγόρησε τον Μοντάν ότι ήταν ο πατέρας της κόρης της και τον πήγε στα δικαστήρια για να τον αναγκάσει να κάνει τεστ DNA. Ο Μοντάν αρνήθηκε αλλά η γυναίκα επέμεινε μετά τον θάνατό του. Σε ένα δικαστήριο που έγινε και προκάλεσε την προσοχή των διεθνών ΜΜΕ, η γυναίκα κέρδισε τη δίκη και λήφθηκε δείγμα DNA. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο Μοντάν πιθανόν δεν ήταν ο βιολογικός πατέρας του κοριτσιού.
Η Σινιορέ και ο Μοντάν είχαν ένα σπίτι στην Autheuil-Authouillet στη Νορμανδία όπου ο κεντρικός δρόμος του χωριού έχει το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νταβίντ ντι Ντονατέλο
Τόργκεϊ Μπριν
Ο Τόργκεϊ Μπριν (Torgeir Bryn) (Όσλο, 19 Αυγούστου 1964), είναι Νορβηγός πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του Πάουερ φόργουορντ.
Σταδιοδροομία
Ο Μπριν ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία δεκαοκτώ ετών από την Αμερούντ Μπάσκετ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1985. Συνέχισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σπούδασε για δύο χρόνια στο κολέγιο Μίρα Κόστα και δύο ακόμη στο Τέξας Στέιτ. Με τους Μπόμπκατς του Τέξας αγωνίστηκε σε 61 αγώνες με μέσους όρους 15,9 πόντων και 8,2 ριμπάουντ.
Το 1989, έπαιξε στο ΝΒΑ με την ομάδα των Λος Άντζελες Κλίπερς για τρεις αγώνες, πριν συνεχίσει στο CBA. Το καλοκαίρι του 1990, συμφώνησε με τη γαλλική Κονιάκ και συνέχισε στην ισπανική Μπρεογκάν, πριν μεταγραφεί στους Φορτ Γουέιν Φιούρι του CBA για δύο σεζόν.
Το 1993-94, φόρεσε τη φανέλα της Εβρέ Μπάσκετ από τη Γαλλία και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην ισπανική Εστουδιάντες και την πορτογαλική Μπενφίκα, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ. Το 1995-96, κατέκτησε το πρωτάθλημα Λιθουανίας με τη Ζάλγκιρις Κάουνας, ενώ την επόμενη χρονιά επέστρεψε στη Γαλλία, φορώντας τη φανέλα της Ορτέζ.
Μετά από μία σεζόν στη Λε Μαν, συνέχισε στη Γάνδη από το Βέλγιο και την ιταλική Αουρόρα Τζέζι και το 1999-00, αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ομάδα του Άρη, παίζοντας σε 22 ματς με μέσους όρους 1,9 πόντων και 2,5 ριμπάουντ.
Το 2000, μεταγράφηκε στην ομάδα από την οποία ξεκίνησε, την Αμερούντ Μπάσκετ και το 2002-03 συνέχισε στους Χάρσταντ Βίκινγκς. Αποχώρησε από την ενεργό δράση σε ηλικία 39 ετών, για να επιστρέψει το 2007 στην Αμερούντ, παραμένοντας για δύο ακόμη σεζόν και σταματώντας το μπάσκετ σε ηλικία 45 ετών.
Παράλληλα, αποτέλεσε βασικό στέλεχος της εθνικής ανδρών της Νορβηγίας, με την οποία έπαιξε σε 111 αγώνες.
Λυσίλ Ραντόν
Η Λυσίλ Ραντόν (γαλλ. Lucile Randon,. 11 Φεβρουαρίου 1904 -17 Ιανουαρίου 2023), γνωστή και ως αδελφή Αντρέ (γαλλ. Sœur André), ήταν Γαλλίδα υπεραιωνόβια. Με την ηλικία της να έφτασε στα ζωής, ήταν ο γηραιότερος επιβεβαιωμένης ηλικίας ζωντανός άνθρωπος στον κόσμο από τις 19 Απριλίου 2022, την ημερομηνία θανάτου της Κάνε Τανάκα, έως τον θάνατό της στις 17 Ιανουαρίου 2023. Ήταν ο τέταρτος γηραιότερος άνθρωπος που έχει καταγραφεί ποτέ επιβεβαιωμένα, αλλά και ο γηραιότερος παγκοσμίως επιζών της πανδημίας της COVID-19, καθώς είχε βρεθεί θετική στον κορωναϊό SARS-CoV-2 έναν μήνα πριν από τα 117α γενέθλιά της.
Βιογραφικά στοιχεία
χωρίς-πλαίσιο|αριστερά|256x256εσ Η Λυσίλ Ραντόν γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1904 στην πόλη Αλές της νότιας Γαλλίας. Γονείς της ήταν οι Πωλ Ραντόν και Αλφονσέν Ντελφέν Υετά Σουτούλ (Alphonsine Delphine Yéta Soutoul). Είχε τουλάχιστον δύο μεγαλύτερους αδελφούς και μία δίδυμη αδελφή, τη Λυντί, η οποία πέθανε σε ηλικία ενός έτους. Εργαζόταν από την ηλικία των 12 ετών, καθώς το 1916 ανέλαβε να προσέχει τρία παιδάκια στη Μασσαλία. Ανέλαβε μεγαλύτερες ευθύνες όταν προσλήφθηκε ως γκουβερνάντα και δασκάλα σε μια εξέχουσα οικογένεια των Βερσαλλιών το 1922. Εκεί εργάστηκε μέχρι το 1936.
Η οικογένεια της Ραντόν ήταν προτεσταντική και μάλιστα ο ένας παππούς της ήταν πάστορας. Η Λυσίλ μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό το 1923, σε ηλικία 19 ετών. Το 1944 εντάχθηκε στο Τάγμα των Θυγατέρων της Φιλανθρωπίας του Αγίου Βενσάν ντε Πολ, παίρνοντας το μοναχικό όνομα «Αντρέ» προς τιμήν του μεγαλύτερου αδελφού της. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου η Ραντόν διακόνησε σε ένα νοσοκομείο για ορφανά παιδιά και ηλικιωμένους στο Βισύ. Εκεί παρέμεινε 18 έτη, μέχρι που στάλθηκε το 1963 σε άλλο νοσοκομείο, στην κοινότητα Λα Μπωμ Ντοστέν του Νομού Ντρομ.
Υγεία και μακροζωία
Η Ραντόν αποσύρθηκε από την πλήρη απασχόληση το 1979, σε ηλικία 75 ετών. Ωστόσο βρήκε μερική απασχόληση σε ένα γηροκομείο της Σαβοΐας, όπου συνέχισε να φροντίζει ηλικιωμένους μέχρι που η ίδια έφθασε σε ηλικία εκατό ετών. Από τις 25 Οκτωβρίου 2009 φιλοξενείται σε ένα γηροκομείο στην Τουλόν. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 έχασε την όρασή της και είναι πλέον ανίκανη να περπατήσει.
Στις 19 Οκτωβρίου 2017, με τον θάνατο της Ονορέ Ροντελό (Honorine Rondello), η Ραντόν έγινε ο γηραιότερος σε ζωή άνθρωπος σε όλη τη Γαλλία. Στα 115α γενέθλιά της, το 2019, ο Πάπας Φραγκίσκος της έστειλε ένα προσωπικό γράμμα και ένα ευλογημένο ροζάριο.
Στις 16 Ιανουαρίου 2021 η Ραντόν βρέθηκε θετική στον κορωναϊό SARS-CoV-2 σε ένα ξέσπασμα του ιού στο γηροκομείο της, όταν προσέβαλε τους 81 από τους 88 τροφίμους. Η Ραντόν ήταν ασυμπτωματική και είχε αρνητικό τεστ λίγες ημέρες πριν τα 117α γενέθλιά της, κάτι που την κατέστησε τον γηραιότερο άνθρωπο παγκοσμίως που επέζησε της πανδημίας COVID-19. Το 2021 είπε ότι ήταν ευχαριστημένη από τη διαμονή της στον οίκο ευγηρίας, παρά το ότι θα ήθελε να συναντήσει τους γονείς και τα αδέλφια της στον Παράδεισο.
Την ημέρα των 118ων γενεθλίων της (Φεβρουάριος 2022), έλαβε ένα ευχετήριο σημείωμα από τον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν. Στις 19 Απριλίου 2022 έγινε ο γηραιότερος επιβεβαιωμένης ηλικίας ζωντανός άνθρωπος σε όλο τον κόσμο εξαιτίας του θανάτου της Κάνε Τανάκα. Συνεχίζει να απολαμβάνει ζεστή σοκολάτα και ένα ποτήρι κρασί κάθε μέρα.
Θάνατος
Απεβίωσε στις 17 Ιανουαρίου 2023 σε ηλικία 118 ετών.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2008-09
Το Κύπελλο Κύπρου 2008-09 ήταν η 34η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (32η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εφτά ομάδες της Α΄ κατηγορία 2008-09. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 3η φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 6 Απριλίου 2009.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η ΑΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 8 Απριλίου 2009 στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-1 σετ (25-23, 25-23, 10-25, 25-21).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2008 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2009
Γκεόργκι Ασπαρούχοφ
Ο Γκεόργκι Ασπαρούχοφ Ρανγκέλοφ (Георги Аспарухов Рангелов) (4 Μαΐου 1943 – 30 Ιουνίου 1971), με το ψευδώνυμο Γκούντι (Gundi), ήταν Βούλγαρος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Στο διεθνές ποδόσφαιρο, ο Ασπαρούχοφ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Βουλγαρίας στις 6 Μαΐου 1962, σε ηλικία 19 ετών. Έκανε 49 συμμετοχές συνολικά, εμφανίστηκε σε τρεις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1962, το 1966 και το 1970, και σημείωσε 18 γκολ.
Η καριέρα του Ασπαρούχοφ κόπηκε απότομα το 1971 σε ηλικία 28 ετών, όταν σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Το στάδιο της Λέφσκι Σόφιας έχει ονομαστεί προς τιμήν του.
Λέφσκι Σόφιας
Ο Ασπαρούχοφ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Λέφσκι Σόφιας στα τέλη της σεζόν 1959–60, σε ηλικία 17 ετών. Έκανε το ντεμπούτο του στις 5 Ιουνίου 1960, σε μια εντός έδρας ήττα με 1–0 εναντίον της Λοκομοτίβ Σόφιας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο. Το πρώτο του γκολ ήρθε την επόμενη σεζόν, όταν σκόραρε σε μια εκτός έδρας ισοπαλία με 1–1 εναντίον της Μπότεφ Πλόβντιφ στις 28 Σεπτεμβρίου 1960.
Μπότεφ Πλόβντιφ
Τον Ιανουάριο του 1962, ο Ασπαρούχοφ εντάχθηκε στην ΠΦΚ Μπότεφ Πλόβντιφ, με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Βουλγαρίας 1961–62 λίγους μήνες αργότερα. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1962, σημείωσε το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο στον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της ΦΚ Στεάουα Βουκουρεστίου, όπου σημείωσε δύο γκολ, με την Μπότεφ τελικά να χάνει με 3–2 στον πρώτο αγώνα του προκριματικού γύρου του Κυπέλλου Κυπελλούχων 1962–63. Μια εβδομάδα αργότερα, στον δεύτερο αγώνα εναντίον της Στεάουα, ο Ασπαρούχοφ σημείωσε το πρώτο του χατ τρικ σε μια ηχηρή εντός έδρας νίκη με 5–1. Σκόραρε επίσης σε μια εκτός έδρας νίκη με 4–0 επί της Σάμροκ Ρόβερς στις 24 Οκτωβρίου 1962 και έγινε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 6 γκολ.
Επιστροφή στη Λέφσκι
Θεωρούμενος ευρέως ως ο καλύτερος παίκτης της Λέφσκι όλων των εποχών, ο Ασπαρούχοφ έπαιξε πάνω από 230 αγώνες για τον σύλλογο, κερδίζοντας τρεις τίτλους Πρωταθλήματος Βουλγαρίας και τρία Κύπελλα Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον σύλλογο κέρδισε τα βραβεία του Βούλγαρου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς και του Βούλγαρου Αθλητή της Χρονιάς το 1965.
Ο Ασπαρούχοφ είναι ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών της Λέφσκι (153). Τη σεζόν 1964–65, ήταν ο κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος, με 27 γκολ σε 29 αγώνες.
Στον απεσταλμένο της Μίλαν, σχετικά με την προσφορά της, απάντησε έτσι:
«Πες τους ότι υπάρχει μια χώρα που ονομάζεται Βουλγαρία. Σε αυτή τη χώρα υπάρχει μια ομάδα που ονομάζεται Λέφσκι, ίσως να μην την έχετε ακούσει. Όμως γεννήθηκα σε αυτή την ομάδα και θα πεθάνω εκεί».
Εθνική ομάδα
Ο Ασπαρούχοφ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Βουλγαρίας σε έναν φιλικό αγώνα ενάντια στην Αυστρία στο Πράτερσταντιον της Βιέννης στις 6 Μαΐου 1962 και ονομάστηκε στην 22μελής ομάδας της Βουλγαρίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962. Έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο δεύτερο παιχνίδι των ομίλων εναντίον της Ουγγαρίας στο Στάδιο Μπράντεν Κόπερ στη Ρανκάγουα στις 3 Ιουνίου 1962.
Θάνατος
Ο Ασπαρούχοφ πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1971, μαζί με συμπαίκτη του, Νικόλα Κότκοφ. Πάνω από 550.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην κηδεία του στη Σόφια. Το στάδιο της Λέφσκι Σόφιας ονομάζεται Στάδιο Γκεόργκι Ασπαρούχοφ προς τιμήν του διάσημου επιθετικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέφσκι Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Μπότεφ Πλόβντιφ
Γεράσιμος Σιάσος
Ο Γεράσιμος Σιάσος είναι Έλληνας Kαθηγητής Kαρδιολογίας και Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2021-2023). Έχει διατελέσει Επισκέπτης Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Harvard (2015-2016), Αναπληρωτής Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και Πρόεδρος των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων «Αρεταίειο» και «Αιγινήτειο» (2019-2021). Είναι Αναπληρωτής Διευθυντής της Γ’ Καρδιολογικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών στο ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία».
Σπουδές και Εργασία
Ο Γεράσιμος Σιάσος γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Ολοκλήρωσε την ειδίκευσή του στην Καρδιολογία στην Α’ Καρδιολογική Κλινική και Ομώνυμο (Α’ Καρδιολογικό-Αιμοδυναμικό) Εργαστήριο της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Κατέχει Δίπλωμα (M.Sc.) του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών του ΕΚΠΑ «Μονάδες Εντατικής Θεραπείας - Καρδιολογική Νοσηλευτική» και Δίπλωμα (M.Sc.) του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου «Διοίκηση Μονάδων Υγείας». Έλαβε το διδακτορικό του από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ με βαθμό «Άριστα».
Ήταν επισκέπτης Επίκουρος Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Harvard στο Νοσοκομείο Brigham and Women’s, Cardiovascular Division, Boston, MA (2015-2016) και επιστημονικός συνεργάτης στο Harvard-MIT Biomedical Engineering Center, Massachusetts Institute of Technology, Cambridge, MA (2015-2017). Έκτοτε, παραμένει επιστημονικός συνεργάτης του Vascular Profiling Research Group στο ίδιο νοσοκομείο (Brigham and Women’s Hospital, Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Harvard).
Διετέλεσε Αναπληρωτής Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και Πρόεδρος των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων «Αρεταίειο» και «Αιγινήτειο» το διάστημα 2019-2021. Τον Ιούνιο 2021 εξελέγη Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών με 2-ετή θητεία (2021-2023).
Από το 2018 έως σήμερα διευθύνει τη Μονάδα Καρδιάς και Διαβήτη στην Ά Καρδιολογική Κλινική στο ΓΝΑ «Ιπποκράτειο» και στη Γ’ Καρδιολογική Κλινική της Ιατρικής Σχολής Αθηνών στο ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία». Από το 2017 συμμετείχε στην εγκατάσταση της Γ΄ Καρδιολογικής Κλινικής στο ΓΝΝΘΑ «Η Σωτηρία», έχοντας καθήκοντα Αναπληρωτή Διευθυντή.
Είναι Πρόεδρος της Ομάδας Εργασίας «Καρδιά και Διαβήτης» της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρίας.
Έρευνα
Η έρευνα του Γεράσιμου Σιάσου επικεντρώνεται στην μοριακή καρδιολογία, στον σακχαρώδη διαβήτη, στην αγγειακή παθοφυσιολογία, στη μελέτη του ενδοθηλίου και στους μηχανισμούς της αθηρωμάτωσης.
Το βιογραφικό του διαθέτει περισσότερες από 360 δημοσιεύσεις μετά από κρίση (peer-review) σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά υψηλού κύρους όπως ενδεικτικά τα: Journal of American College of Cardiology, International Journal of Cardiology, Current Medicinal Chemistry. Είναι επί επτά έτη Section Editor για τα Καρδιαγγειακά Νοσήματα στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Current Medicinal Chemistry (Impact factor: 4.740). Τα περιοδικά στα οποία έχει δημοσιευθεί το έργο του είχαν συνολικό δείκτη απήχησης (impact factor) μεγαλύτερο από 1.500, ενώ το δημοσιευμένο έργο του έχει λάβει περισσότερες από 13.000 αναφορές (citations) στη διεθνή βιβλιογραφία (h-index 56). Το συγγραφικό του έργο, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει την επιμέλεια και σύνταξη 20 βιβλίων και συγγραμμάτων καρδιολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καρδιολόγοι
Τζουλιάνο Τζέμα
Ο 'Τζουλιάνο Τζέμα' (ιταλικά: Giuliano Gemma) (2 Σεπτεμβρίου 1938 - 1 Οκτωβρίου 2013) ήταν Ιταλός ηθοποιός. Ήταν γνωστός διεθνώς για την καριέρα του στα σπαγκέτι γουέστερν, ιδιαίτερα για τις ταινίες «Ένα πιστόλι για τον Ρίνγκο» και «Η Επιστροφή του Ρίνγκο» (1965) και «Ένα Τρύπιο Δολάριο» (1966).
Πρώτα Χρόνια και Καριέρα
Ο Τζουλιάνο Τζέμα γεννήθηκε στη Ρώμη. Η καριέρα του στον κινηματογράφο ξεκίνησε ως κασκαντέρ σε ηλικία 18 ετών, χάρη στη μεγάλη αγάπη του για τον αθλητισμό και ιδιαίτερα για την πυγμαχία.
Ως ηθοποιός εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1962 στην ταινία του Ντούτσιο Τεσάρι «Έρχονται οι Τιτάνες». Στη συνέχεια συμμετείχε στην ταινία του Λουκίνο Βισκόντι «Ο Γατόπαρδος» (1963), αλλά τη δόξα την κέρδισε με τη συμμετοχή του σε σπαγκέτι γουέστερν από τα μέσα της δεκαετίας του '60 με το ψευδώνυμο Μοντγκόμερι Γουντ όπως: «Ένα πιστόλι για τον Ρίνγκο» (Una pistola per Ringo)και «Η Επιστροφή του Ρίνγκο» (Il ritorno di Ringo) κ.ά.
Μετά τη δύση των γουέστερν σπαγγέτι, ο Τζέμα ακολούθησε μία επιτυχημένη καριέρα στην τηλεόραση, συμμετέχοντας σε 25 τηλεοπτικές σειρές. Παράλληλα, ασχολήθηκε με πάθος με τη γλυπτική. Η τελευταία εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη, ήταν ο ρόλος του ξενοδόχου στην κομεντί του Γούντι Άλεν «Από τη Ρώμη με αγάπη».
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Τζουλιάνο Τζέμα ήταν παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Μπάμπα Ρικέρμε και είχε αποκτήσει δύο κόρες, από προηγούμενο γάμο του.
Ο Τζέμα πέθανε σε ηλικία 75 ετών στις 1 Οκτωβρίου 2013, σε νοσοκομείο της Τσιβιταβέκια, όπου είχε μεταφερθεί βαρύτατα τραυματισμένος, εξαιτίας ενός τροχαίου δυστυχήματος. Μαζί του επέβαιναν αλλά δύο ατόμα, τα οποία τραυματιστήκαν σοβαρά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπράκκα
Η Μπράκκα (ιταλικά: Bracca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Κοινότητα Αμιρά
Η Κοινότητα Αμιρά είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 5Α - 12/01/1927 με αρχική ονομασία Αμυρών με την έδρα τον οικισμό Αμυρά που όταν μετονομάστηκε (το 1940) σε Αμιρά μετονομάστηκε και αυτή. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άρβη, Κολύμποι και Πατέλες. Η Κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,548 χμ² (2011). Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 818 κατοίκους.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Κοινοτάρχες Αμιρά
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Ηλιάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητας Αμιρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Τζιρόεμον Κιμούρα
Ο Κιμούρα έγινε ο γηραιότερος επιβεβαιωμένης ηλικίας ζωντανός άνδρας σε όλη την Ιαπωνία στις 19 Ιουνίου 2009 με τον θάνατο του Τομότζι Τανάμπε. Επίσης ήταν ο γηραιότερος επιβεβαιωμένης ηλικίας ζωντανός άνδρας στη Γη από τις 15 Απριλίου 2011 (θάνατος του Γουόλτερ Μπριούνινγκ ) μέχρι τον θάνατό του. Αλλά και ο γηραιότερος άνθρωπος (άνδρας ή γυναίκα) που ζούσε τότε μετά τον θάνατο της Ντίνα Μανφρεντίνι στις 17 Δεκεμβρίου 2012 και μέχρι τον δικό του θάνατο περίπου ένα εξάμηνο αργότερα.
Οικογένεια
Σύμφωνα με την εγγραφή στο ληξιαρχείο, ο Κιμούρα γεννήθηκε με το όνομα Κιντζίρο Μιγιάκε (三宅 金治郎) στις 19 Απριλίου 1897, στο ψαροχώρι Καμιουκάβα του Νομού Κυότο. Γονείς του ήταν οι αγρότες Μορίζο (1858-1935) και Φούζα (1867-1931) Μιγιάκε. Η ηλικία του Κιμούρα επιβεβαιώθηκε ανεξαρτήτως από ερευνητές σε άρθρο τους που δημοσιεύθηκε το 2017 μετά από επιμελή έρευνα που περιελάμβανε οικογενειακές συνεντεύξεις και αναδιφήσεις επίσημων αρχείων. Ο ανιψιός του Κιμούρα Ταμότσου Μιγιάκε του είπε ότι τα γενέθλια του θείου του ήταν στις 19 Μαρτίου και ότι αυτή η ημερομηνία είχε κατά λάθος καταγραφεί ως «19 Απριλίου» το 1955, όταν τα αρχεία της ομάδας γειτονικών μικρών πόλεων συγχωνεύθηκαν και ξαναγράφηκαν. Οι ερευνητές ωστόσο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Κιμούρα είχε εγγραφεί με ημερομηνία γεννήσεως τη 19η Μαρτίου 1897 στα αρχεία του σχολείου του, εξαιτίας της επιθυμίας των γονέων του να αρχίσει το σχολείο ένα έτος νωρίτερα από το έτος που θα του επέτρεπε η δεύτερη ημερομηνία. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε και να τελειώσει το σχολείο ένα έτος νωρίτερα και να αρχίσει να εργάζεται στο οικογενειακό αγρόκτημα.
Ο Κιμούρα ήταν το πέμπτο τέκνο και ο δεύτερος μεγαλύτερος επιζήσας γιος από οκτώ συνολικά τέκνα, από τα οποία 6 έζησαν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Αναλυτικότερα, είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές, την Sa.M. (1887-1892) και την I.M. (1889 - περ. 1985), καθώς και δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τον S.M. (1892-1894) και τον H.M. (1895-1986). Τα τρία μικρότερά του αδέλφια ήταν η τρίτη αδελφή G.M. (1900-1993), ο τέταρτος αδελφός A.M. (γενν. 1902) και ο υστερότοκος Τετσούο (1909-2007). Τα 4 από τα αδέλφια του Κιμούρα έζησαν περισσότερα από 90 έτη. Ο Κιμούρα εγγράφηκε στο δημοτικό σχολείο τον Απρίλιο του 1903, και ως ευφυής και επιμελής μαθητής, τελείωσε το οκτατάξιο σχολείο στις 31 Μαρτίου 1911, έχοντας συμπληρώσει και δύο έτη πέρα από την υποχρεωτική τότε εκπαίδευση.
Σταδιοδρομία
Την 1η Απριλίου 1918 ο Κιμούρα στρατολογήθηκε από τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό και υπηρέτησε σε μια μονάδα διαβιβάσεων στο Νακάνο του Τόκιο για λίγους μόνο μήνες. Στις 23 Μαΐου 1920 εγκατέλειψε οριστικά το ταχυδρομείο της Νακαχάμα. Προκειμένου να βοηθήσει τον νεότερο αδελφό του A.M., που είχε μεταναστεύσει στην Κορέα (τότε υπό ιαπωνική κατοχή) για να βρει εργασία και είχε αρρωστήσει, ο Κιμούρα πήγε στο Κέι-τζο (τη σημερινή Σεούλ) και έπιασε δουλειά στην κρατική υπηρεσία ταχυδρομείων και τηλεπικοινωνιών. Ωστόσο έμεινε εκεί μερικούς μόνο μήνες προτού επιστρέψει στην Ιαπωνία και στην εργασία του στο αγρόκτημα.
Τον Απρίλιο του 1924 διορίσθηκε υποδιευθυντής στο ταχυδρομείο της Χίρα. Εργάσθηκε εκεί για τα επόμενα 38 έτη, μέχρι τη συνταξιοδότησή του στις 30 Ιουνίου 1962, σε ηλικία 65 ετών και μετά από συνολικά 45 χρόνια εργασίας στα ταχυδρομεία γενικώς.
Τα ύστερα χρόνια
Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο Κιμούρα βοήθησε μέχρι την ηλικία των 90 ετών τον μεγαλύτερο γιο του να διευθύνει το οικογενειακό αγρόκτημα. Από το 1978 ο Κιμούρα και η σύζυγός του πήγαν και έμεναν με τον πρωτότοκο γιο τους και την οικογένειά του, έτσι ώστε να έχουν φροντίδα. Η σύζυγος του Κιμούρα πέθανε το επόμενο έτος. Αργότερα ο Κιμούρα μετακόμισε στο σπίτι το μεγαλύτερου εγγονού του, όπου και έζησε μέχρι το τέλος του βίου του. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1999, σε ηλικία 102 ετών, εμφανίσθηκε σε εκπομπή της τοπικής τηλεοράσεως, όπου παρουσιάζονταν κάτοικοι της περιοχής που διακρίνονταν για τη μακροβιότητά τους. Στις 17 Ιουνίου 2002 έγραψε και εξέδωσε και ένα αυτοβιογραφικό φυλλάδιο με τίτλο «Κοιτώντας πίσω στα ευτυχισμένα 105 χρόνια μου».
Προσωπική ζωή
Στις 27 Δεκεμβρίου 1920 ο Κιμούρα (τότε ακόμα έφερε το ονοματεπώνυμο Κιντζίρο Μιγιάκε) πήρε ως σύζυγό του τη γειτόνισσά του Γιάε (1904-1979), που ήταν υιοθετημένη κόρη του Τζιρόεμον Κιμούρα (θάν. 1927) και της συζύγου του (1870-1939). Επειδή η οικογένεια της συζύγου του δεν είχε αρσενικό απόγονο, ο Μιγιάκε άλλαξε το ονοματεπώνυμό του σε Τζιρόεμον Κιμούρα. Ο Κιμούρα με τη σύζυγό του, έζησαν παντρεμένοι για σχεδόν 59 χρόνια και απέκτησαν οκτώ τέκνα (6 γιους και 2 θυγατέρες), από τα οποία όλα πλην του δευτερότοκου γιου τους επέζησαν ως την ενηλικίωσή τους.
Ο Κιμούρα φρόντιζε την υγεία του και ήταν δραστήριος. Ξυπνούσε νωρίς το πρωί και διάβαζε την εφημερίδα με έναν μεγεθυντικό φακό. Επίσης του άρεσε να συνομιλεί με επισκέπτες και να παρακολουθεί ζωντανά από την τηλεόραση συζητήσεις στο κοινοβούλιο. Θεωρούσε τη διατροφή του με μικρές μερίδες φαγητού (hara hachi bun me) ως το κλειδί για μια μακρά και υγιά ζωή. Διέμενε στο Κυότανγκο του Νομού Κυότο, με τη χήρα του μεγαλύτερου γιου του και τη χήρα του εγγονού του.
Τον Οκτώβριο του 2012 δόθηκε στον Κιμούρα ένα πιστοποιητικό από τον αρχισυντάκτη του Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες Craig Glenday σχετικώς με τη δεύτερη εμφάνισή του στο βιβλίο ως του γηραιότερου εν ζωή άνδρα στον κόσμο. Κατά τη συνάντησή τους ο Κιμούρα είχε πει ότι περνούσε πια την περισσότερη ώρα στο κρεβάτι. Στα 116α και τελευταία του γενέθλια ο Κιμούρα δέχθηκε πολλές ευχές, μεταξύ των οποίων και ένα μήνυμα από τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας Σίνζο Άμπε. Στις 23 Μαΐου 2013, οπότε και πέθανε ο 113χρονος Τζέιμς Σίσνετ από Barbados (είχε γεννηθεί στις 22 Φεβρουαρίου του 1900), Κιμούρα έγινε ο τελευταίος ζωντανός άνθρωπος που επιβεβαιωμένα είχε γεννηθεί τον 19ο αιώνα.
Θάνατος
Με τον θάνατο του Κιμούρα, γηραιότερος εν ζωή άνδρας στον κόσμο έγινε ο Σαλουστιάνο Σάντσες (γενν. 8 Ιουνίου 1901). Ο Κιμούρα άφησε πίσω του πέντε από τα τέκνα του (τις δύο κόρες και τους τρεις μικρότερους γιους του), 14 εγγόνια, 25 δισέγγονα και 15 τρισέγγονα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Ιάπωνες Κατηγορία:Στρατιωτικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Γιαν Κολάρ
Ο Γιαν Κολάρ (Ján Kollár) ήταν Σλοβάκος συγγραφέας, ιερέας, αρχαιολόγος, επιστήμονας και κύριος ιδεολόγος του πανσλαβισμού.
Έργο
Το 1824 δημιούργησε το σημαντικό έργο του Η κόρη του Σλάβα (Slávy dcera) το οποίο αποτελούνταν από 650 σονάτες μετά από διάφορες προσθήκες, καθώς στην αρχή το έργο συνιστούσαν 150 σονάτες. Η κόρη του Σλάβα χωρίζεται σε 5 μέρη τα οποία έχουν λάβει το όνομά τους από τα ονόματα των ποταμών γύρω από τα οποία ζούσαν οι σλαβικοί πληθυσμοί. Τα μέρη του έργου είναι τα εξής: 1. ''Sála, 2. Labe, Rén, Vltava, 3. Dunaj 4.Léthé. 5.Acheron.'' Με το έργο του αυτό, εξυμνούσε μία πατρίδα όπου όλοι οι Σλάβοι θα ήταν ενωμένοι και μάλιστα θα συγκροτούσαν μία ενότητα, η οποία παρουσιαζόταν ως άγαλμα, το οποίο είχε ως κεφάλι τη Ρωσία, σώμα την Πολωνία, χέρια την Τσεχία, πόδια τη Σερβία, ενώ οι μικρότεροι σλαβικοί λαοί αποτελούσαν την πανοπλία και τα όπλα της μορφής αυτής. μικρογραφία|Slávy Dcera Με το επόμενο έργο του Η αμοιβαιότητα μεταξύ των διαφόρων φυλών και διαλέκτων του σλαβικού έθνους, εξέταζε τον όρο "λογοτεχνική αμοιβαιότητα", αναφερόμενος σε μία "σλαβική αμοιβαιότητα", χωρίζοντας τις σλαβικές γλώσσες σε Ρωσικά, Πολωνικά, Τσέχικα και Σερβοκροατικά.
Πηγές
Κατηγορία:Σλοβάκοι συγγραφείς Κατηγορία:Σλοβάκοι επιστήμονες Κατηγορία:Τσέχοι συγγραφείς
Ανθρώπινη γονιμοποίηση
Ανθρώπινη γονιμοποίηση είναι η ένωση του ανθρωπίνου ωαρίου και του σπερματοζωαρίου, που συνήθως συμβαίνει στη λήκυθο των ωαγωγών. Το αποτέλεσμα αυτής της ένωσης είναι η παραγωγή ενός ζυγωτού κυττάρου, ή γονιμοποιημένου ωαρίου, που ξεκινά την προγεννητική ανάπτυξη. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν τη δυναμική της ανθρώπινης γονιμοποίησης τον 19ο αιώνα.
Η διεργασία της γονιμοποίησης περιλαμβάνει την σύντηξη του σπέρματος με ένα ωάριο. Η πιο συνηθισμένη αλληλουχία ξεκινά με την εκσπερμάτωση κατά την συνουσία, ακολουθούμενη από την ωορρηξία και τελειώνει με τη γονιμοποίηση. Διάφορες εξαιρέσεις σε αυτήν την αλληλουχία είναι δυνατές, συμπεριλαμβανόμενης της τεχνητής γονιμοποίησης, της εξωσωματικής γονιμοποίησης, της εξωτερικής εκσπερμάτωσης χωρίς συνουσία ή συνουσίας αμέσως μετά την ωορρηξία. Κατά τη συνάντηση του δευτεροταγούς ωοκυττάρου, το ακρόσωμα του σπέρματος παράγει ένζυμα που του επιτρέπουν να περάσει μέσα από το εξωκυττάριο στρώμα του ωαρίου. Το πλάσμα του σπέρματος, έπειτα συντήκεται με την κυτταροπλασματική μεμβράνη του ωαρίου, η κεφαλή του σπέρματος αποσυνδέεται από το μαστίγιο του και το ωάριο ταξιδεύει προς τον ωαγωγό για να φτάσει στη μήτρα.
Η εργαστηριακή γονιμοποίηση (In vitro fertilization ή IVF) είναι μια διεργασία με την οποία τα ωάρια γονιμοποιούνται από το σπέρμα εκτός της μήτρας.
Ακτινωτός στέφανος (Corona radiata)
Το σπέρμα συνδέεται μέσω του ακτινωτού στεφάνου, ενός στρώματος από θυλακοκυττάρων με το εξωτερικό του δευτεροταγούς ωοκυττάρου. Η γονιμοποίηση συμβαίνει όταν ο πυρήνας και του σπερματοζωαρίου και του ωαρίου συγχωνεύονται για να σχηματίσουν ένα διπλοειδές κύτταρο, γνωστό ως ζυγωτό. Η επιτυχημένη συγχώνευση των γαμετών σχηματίζει έναν νέο οργανισμό.
Κώνος έλξης and περιλεκιθική μεμβράνη (perivitelline membrane)
Εκεί που το σπερματοζωάριο πρόκειται να τρυπήσει, η λέκιθος (ωόπλασμα) απομακρύνεται σε μια κωνική ανύψωση, που ονομάζεται κώνος έλξης ή υποδοχής. Μόλις το σπερματοζωάριο εισέλθει, το περιφερειακό τμήμα της λεκίθου αλλάζει σε μεμβράνη, την περιλεκιθική μεμβράνη, που αποτρέπει την είσοδο κι άλλων σπερματοζωαρίων.
Προετοιμασία σπερματοζωαρίου
Στην αρχή της διεργασίας, το σπερματοζωάριο υφίσταται μια σειρά αλλαγών, επειδή το πρόσφατα εκσπερματωμένο σπέρμα είναι αδύνατο ή λίγο ικανό να γονιμοποιήσει. Το σπερματοζωάριο πρέπει να καταστεί ικανό για γονιμοποίηση (capacitation) στη γυναικεία αναπαραγωγική οδό για αρκετές ώρες, που αυξάνει την κινητικότητά του και αποσταθεροποιεί τη μεμβράνη του, προετοιμάζοντάς το για την ακροσωμική αντίδραση, Την ενζυματική διάτρηση της σκληρής μεμβράνης του ωαρίου, της διαφανούς ζώνης (zona pellucida), που περιβάλλει το ωοκύτταρο.
Διαφανής ζώνη
Μετά τη σύνδεση με τον ακτινωτό στέφανο το σπέρμα φτάνει στη διαφανή ζώνη, που είναι μία εξωκυττάρια θεμέλια ουσία από γλυκοπρωτεΐνες. Ένα ειδικό συμπληρωματικό μόριο στην επιφάνεια της κεφαλής του σπέρματος συνδέεται με μια γλυκοπρωτεΐνη ZP3 στη διαφανή ζώνη. Αυτή η σύνδεση προκαλεί την έκρηξη του ακροσώματος, απελευθερώνοντας ένζυμα που βοηθούν το σπέρμα να περάσει από τη διαφανή ζώνη.
Κάποια σπερματοκύτταρα καταναλώνουν το ακρόσωμά τους πρόωρα στην επιφάνεια του ωαρίου, διευκολύνοντας την είσοδο άλλων σπερματοκυττάρων. Ως πληθυσμός, τα σπερματοκύτταρα έχουν κατά μέσο όρο 50% γονιδιωματική ομοιότητα, έτσι ώστε οι πρόωρες ακροσωμικές αντιδράσεις να βοηθούν τη γονιμοποίηση από ένα μέλος της ίδιας ομάδας. Μπορεί να θεωρηθεί ως μηχανισμός της επιλογής συγγένειας.
Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι το ωάριο δεν είναι παθητικό κατά αυτήν την διεργασία.
Συγχώνευση
Μετά την είσοδο του σπερματοζωαρίου στο κυτταρόπλασμα του ωοκυττάρου, η ουρά και η εξωτερική επικάλυψη του σπερματοζωαρίου αποσυντίθενται και λαμβάνει χώρα η φλοιική αντίδραση, αποτρέποντας τη γονιμοποίηση του ιδίου ωαρίου από άλλο σπερματοζωάριο. Το ωοκύτταρο υφίσταται τώρα τη δεύτερη του μειωτική διαίρεση παράγοντας το απλοειδές ωάριο και απελευθερώνοντας ένα πολικό σωμάτιο. Ο πυρήνας τότε του σπερματοζωαρίου συγχωνεύεται με το ωάριο, ενεργοποιώντας τη συγχώνευση του γενετικού τους υλικού.
Κυτταρικές μεμβράνες
Λαμβάνει χώρα συγχώνευση των κυτταρικών μεμβρανών του δευτεροταγούς ωοκυττάρου και του σπερματοζωαρίου.
Μετασχηματισμοί
Κατά την προετοιμασία για τη συγχώνευση του γενετικού τους υλικού και το ωοκύτταρο και το σπερματοζωάριο υφίστανται μετασχηματισμούς ως αντίδραση στη συγχώνευση των κυτταρικών τους μεμβρανών.
Το ωοκύτταρο ολοκληρώνει τη δεύτερη μειωτική διαίρεσή του. Αυτό καταλήγει σε ένα ώριμο ωάριο. Ο πυρήνας του ωοκυττάρου λέγεται προπυρήνας σε αυτήν τη διεργασία, για να ξεχωρίζουν από τους πυρήνες που είναι το αποτέλεσμα της γονιμοποίησης.
Η ουρά του σπέρματος και τα μιτοχόνδρια εκφυλίζονται με τον σχηματισμό του αρσενικού προπυρήνα. Για αυτό όλα τα μιτοχόνδρια στους ανθρώπους είναι μητρικής προέλευσης. Επιπλέον, σημαντική ποσότητα RNA από το σπέρμα δίνεται στο τελικό έμβρυο και πιθανόν επηρεάζει την ανάπτυξη του εμβρύου και τον φαινότυπο του απογόνου.
Αντιγραφή
Οι προπυρήνες μεταναστεύουν προς το κέντρο του ωοκυττάρου, αντιγράφοντας γρήγορα το DNA του για να προετοιμάσουν το ζυγωτό για την πρώτη του μειωτική διαίρεση.
Μίτωση
Συνήθως 23 χρωμοσώματα από το σπερματοζωάριο και 23 χρωμοσώματα από το ωάριο συγχωνεύονται (το μισό των σπερματοζωαρίων φέρουν το χρωμόσωμα Χ και το άλλο μισό το χρωμόσωμα Υ ). Οι μεμβράνες τους διαλύονται, χωρίς να αφήσουν εμπόδια μεταξύ του αρσενικού και του θηλυκού χρωμοσώματος. Κατά τη διάρκεια αυτής της διάλυσης, σχηματίζεται μεταξύ τους μια μιτωτική άτρακτος. Η άτρακτος συλλαμβάνει τα χρωμοσώματα πριν να διασπαρούν στο κυτόπλασμα του ωαρίου. Στη μίτωση που ακολουθεί (που περιλαμβάνει το τράβηγμα των χρωματίδων προς τα κεντριόλια στην ανάφαση) το κύτταρο μαζεύει το γενετικό υλικό από το αρσενικό και το θηλυκό μαζί. Συνεπώς, η πρώτη μίτωση της ένωσης του σπέρματος και του ωοκυττάρου είναι η πραγματική συγχώνευση των χρωμοσωμάτων τους.
Καθένα από τα δύο θυγατρικά κύτταρα που προκύπτουν από αυτή τη μίτωση έχει ένα αντίγραφο από κάθε χρωματίδα που αντιγράφτηκε στο προηγούμενο στάδιο. Συνεπώς, είναι γενετικά ταυτόσημα.
Εμβρυική ηλικία
Η γονιμοποίηση είναι το πιο συνηθισμένο συμβάν που χρησιμοποιείται για να σημειώσει την έναρξη στις περιγραφές της προγενετικής ανάπτυξης του εμβρύου. Η ηλικία που προκύπτει είναι γνωστή ως εμβρυική ηλικία (fertilization age ή fertilizational age ή embryonic age ή fetal age ή (intrauterine) developmental (IUD) age.
H ηλικία κύησης (Gestational age), αντίθετα, ξεκινά από τον τελευταίο έμμηνο κύκλο (last menstrual period ή LMP) ως το αρχικό σημείο. Συμβατικά, η ηλικία κύησης υπολογίζεται προσθέτοντας 14 ημέρες στην εμβρυική ηλικία και αντίστροφα. Στην πραγματικότητα, όμως, η γονιμοποίηση συνήθως συμβαίνει συνήθως μέσα σε μια μέρα από την ωορρηξία, που με τη σειρά της συμβαίνει κατά μέσο όρο 14,6 ημέρες μετά την έναρξη της προηγούμενης έμμηνης ρύσης. Υπάρχει επίσης σημαντική μεταβλητότητα σε αυτό το διάστημα, με 95% διάστημα πρόβλεψης της ωορρηξίας από 9 έως 20 ημέρες μετά την έμμηνη ρύση ακόμα και για μια μέση γυναίκα που έχει μέσο όρο  LMP ως προς τον χρόνο ωορρηξίας 14,6. Σε μια ομάδα αναφοράς που αναπαριστά όλες τις γυναίκες, το 95% του διαστήματος πρόβλεψης του LMP ως προς τον χρόνο ωορρηξίας να είναι 8,2 μέχρι 20,5 ημέρες.
Μπράντζι
Το Μπράντζι (ιταλικά: Branzi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ανθρώπινη γονιμοποίηση
Εμβρυική ηλικία
Ο μέσος χρόνος γέννησης έχει εκτιμηθεί ότι είναι 268 ημέρες (38 εβδομάδες και δύο ημέρες) από την ωορρηξία με τυπική απόκλιση 10 ημερών.
Μπράντζι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Ανθρώπινη γονιμοποίηση
Εμβρυική ηλικία
Η εμβρυική ηλικία χρησιμοποιείται μερικές φορές μετά τη γέννηση για να εκτιμηθούν οι διάφοροι παράγοντες κινδύνου. Παραδείγματος χάρη, είναι καλύτερος δείκτης πρόβλεψης από την μεταγεννητική ηλικία για τον κίνδυνο ενδοκοιλιακής αιμορραγίας (intraventricular hemorrhage) σε πρόωρα μωρά στα οποία χορηγείται εξωσωματική οξυγόνωση με μεμβράνη (extracorporeal membrane oxygenation).
Ασθένειες
Διάφορες διαταραχές μπορούν να προκύψουν από ελαττώματα στη διαδικασία γονιμοποίησης.
Όμως, κάποιοι ερευνητές έχουν βρει ότι σε σπάνια ζεύγη από διζυγωτικών διδύμων, η προέλευσή τους μπορεί να υπήρξε από τη γονιμοποίηση ενός ωαρίου της μητέρας και οκτώ σπερματοκυττάρων του πατέρα. Αυτή η πιθανότητα έχει μελετηθεί από προσομοιώσεις υπολογιστή για τη διαδικασία γονιμοποίησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γονιμότητα
Sorcerer (ταινία)
Το Sorcerer είναι μία αμερικανική περιπετειώδης θρίλερ ταινία, του 1977, σε σκηνοθεσία και παραγωγή Γουίλιαμ Φρίντκιν. Το σενάριο γράφτηκε από τον Ουάλον Γκριν και πρόκειται για τη μεταφορά του μυθιστορήματος Le Salaire de la peur, του Ζορζ Αρνώ. Αυτή είναι η δεύτερη μεταφορά του εν λόγω έργου στη μεγάλη οθόνη, με την πρώτη να γίνεται το 1953, στο The Wages of Fear, κι έτσι ευρέως πιστεύεται ότι πρόκειται ουσιαστικά για ένα remake της πρώτης ταινίας. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης διαφωνεί με αυτήν την αντίληψη. Η πλοκή της ταινίας αφορά τέσσερις απόκληρους και κυνηγημένους, με διαφορετική προϊστορία, οι οποίοι συναντιούνται σε ένα χωριό κάπου στη Βόρεια Αμερική και στους οποίους ανατίθεται να μεταφέρουν μες στο δάσος νιτρογλυκερίνη.
Το έργο αρχικά προοριζόταν για ένα δευτερεύον πρότζεκτ του Φρίντκιν, αφού εκείνη τη περίοδο γύριζε το επόμενο μεγάλου μήκους έργο του, το The Devil's Triangle. Έτσι η ταινία κατέληξε να έχει μικρό μπάτζετ, το οποίο άγγιζε τα 2.5 εκατομμύρια δολάρια. Αργότερα ο σκηνοθέτης, αντιμετώπισε το πρότζεκτ του διαφορετικά και του έδωσε όλη την προσοχή του, νομίζοντας ότι αυτή θα είναι η σκηνοθετική του κληρονομία. Έτσι, το μπάτζετ ανέβηκε κατά πολύ, και έφτασε στα 22 σχεδόν εκατομμύρια δολάρια. Στα γυρίσματα υπήρξαν εντάσεις με τον σκηνοθέτη και το συνεργείο του, ενώ η τοποθεσία στην οποία έγινε τα γυρίσματα κατά κύριο λόγω ήταν η Δομινικανή Δημοκρατία. Στη διανομή συμμετείχαν δύο από τα μεγάλα στούντιο των ΗΠΑ, τα Universal Pictures και τα Paramount Pictures.
Τελικά, η ταινία έλαβε μέτριες προς αρνητικές κριτικές και δεν κατάφερε να επιφέρει εν τέλη κέρδη, αφού συγκέντρωσε περίπου 9 εκατομμύρια παγκοσμίως. Αρκετοί ήταν οι κριτικοί (και μαζί τους και ο σκηνοθέτης) που θεώρησαν πως η ταινία είχε αδικηθεί στην προώθηση, ενώ την ίδια χρονιά είχε κυκλοφορήσει και το Ο Πόλεμος των Άστρων, το οποίο έγινε ένα φαινόμενο στην ποπ-κουλτούρα. Μερικοί θεώρησαν πως η εισπρακτική αποτυχία του Sorcerer σε συνδυασμό με την άκρως επιτυχημένη του Star Wars, σηματοδότησε την αλλαγή του Χόλιγουντ, η οποία έφερε το Νέο Χόλιγουντ, καθώς και τη στροφή του στις blockbuster ταινίες.
Με το πέρας των χρόνων η ταινία επανεξετάστηκε από τους κριτικούς και την ονόμασαν ένα "ξεχασμένο" αριστούργημα,    πιθανόν το τελευταίο από τη δεκαετία του 1970, στις ΗΠΑ. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης θεωρεί αυτό το έργα ένα από τα καλύτερά του, καθώς και το πιο προσωπικό και δύσκολα από όλα τα φιλμ. Επίσης, και η συνθετική δουλειά των Tangerine Dream έλαβε πολύ θετικές κριτικές, με τους μουσικούς να γίνονται γνωστοί, κατά τη δεκαετία του 1980, για τις μουσικές συνθέσεις ταινιών. Μετά από κάποιες δυσκολίες του Φρίντκιν με την Paramount, ξεκίνησε να επιτηρεί μία ψηφιακή επανέκδοση του φιλμ, η οποία έκανε πρεμιέρα στο 70ο Φεστιβάλ Βενετίας, στις 29 Αυγούστου του 2013. Τούτη η επανέκδοση εγινε διαθέσιμη και σε Blu-ray, στις 22 Απριλίου του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Δομινικανή Δημοκρατία Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Τσόχα
μικρογραφία| Δείγματα τσόχας σε διάφορα χρώματα Η τσόχα είναι ύφασμα που παράγεται με συμπύκνωση και συμπίεση ινών. Η τσόχα μπορεί να κατασκευαστεί από φυσικές ίνες όπως μαλλί ή γούνα ζώων ή από συνθετικές ίνες όπως ακρυλικές ίνες ή ακρυλονιτρίλιο με βάση το πετρέλαιο ή ραγιόν με βάση τον πολτό ξύλου. Οι αναμεμειγμένες ίνες είναι επίσης κοινές. Η τσόχα από φυσικές ίνες έχει ειδικές ιδιότητες που της επιτρέπουν να χρησιμοποιείται για μεγάλη ποικιλία σκοπών. «Είναι πυρίμαχη και σβήνει από μόνη της, μειώνει τους κραδασμούς και απορροφά τον ήχο και μπορεί να συγκρατήσει μεγάλες ποσότητες υγρού χωρίς να έχει υγρή αίσθηση...».
Ιστορία
μικρογραφία| Το φαράντζι είναι ένα κουρδικό γιλέκο που φορούν οι άνδρες το χειμώνα και τις αρχές της άνοιξης Η τσόχα από μαλλί είναι ένα από τα παλαιότερα γνωστά υφάσματα. Πολλοί πολιτισμοί έχουν θρύλους σχετικά με την προέλευση της κατασκευής τσόχας. Ο σουμεριακός μύθος ισχυρίζεται ότι το μυστικό της τσόχας ανακαλύφθηκε από τον Ουρναμάν του Λάγκας. Η ιστορία του Αγίου Κλημέντιου και του Αγίου Χριστόφορου αναφέρει ότι οι άντρες γέμισαν τα σανδάλια τους με μαλλί για να μην πάθουν φουσκάλες ενώ έφευγαν από τη δίωξη. Στο τέλος του ταξιδιού τους, η κίνηση και ο ιδρώτας είχαν μετατρέψει το μαλλί σε τσόχινες κάλτσες.
Πιθανότατα η προέλευση της τσόχας βρίσκεται στην κεντρική Ασία, όπου υπάρχουν ενδείξεις κατασκευής τσόχας στη Σιβηρία (όρη Αλτάι) στη Βόρεια Μογγολία και πιο πρόσφατα στοιχεία που χρονολογούνται από τον πρώτο αιώνα μ.Χ. στη Μογγολία. Οι τάφοι της Σιβηρίας (7ος έως 2ος αιώνας π.Χ.) δείχνουν τις ευρείες χρήσεις της τσόχας σε αυτόν τον πολιτισμό, συμπεριλαμβανομένων των ρούχων, των κοσμημάτων, των τοίχων και των περίτεχνων κουβερτών αλόγων. Κάνοντας προσεκτική χρήση χρώματος, ράψιμο και άλλες τεχνικές, αυτοί οι κατασκευαστές τσόχας μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν την τσόχα ως διακοσμητικό μέσο στο οποίο μπορούσαν να απεικονίσουν αφηρημένα σχέδια και ρεαλιστικές σκηνές με μεγάλη δεξιοτεχνία. Με τον καιρό αυτοί οι κατασκευαστές έγιναν γνωστοί για τα όμορφα αφηρημένα μοτίβα που χρησιμοποιούσαν και προέρχονταν από φυτικά, ζωικά και άλλα συμβολικά σχέδια.
Από τη Σιβηρία και τη Μογγολία, η τσόχα εξαπλώθηκε στις περιοχές που κατείχαν οι Τουρκομογγολικές φυλές. Τα κοπάδια προβάτων και καμηλών κυριαρχούσαν στον πλούτο και στον τρόπο ζωής αυτών των φυλών, και αμφότερα ήταν κρίσιμα για την παραγωγή των ινών που απαιτούνται για την τσόχα. Ως νομάδες που ταξίδευαν συχνά και ζούσαν σε αρκετά άδενδρους κάμπους, η τσόχα παρείχε στέγη (γιούρτ, σκηνές, κ.λπ.), μόνωση, επενδύσεις δαπέδου και εσωτερικούς τοίχους, καθώς και πολλές οικιακές ανάγκες, από κλινοσκεπάσματα και καλύμματα μέχρι ρούχα. Η τσόχα χρησιμοποιούταν συχνά στις κουβέρτες που έμπαιναν κάτω από τις σέλες.
Οι βαφές έδωσαν πλούσιο χρωματισμό και χρωματιστές φέτες από τσόχα, μαζί με βαμμένα νήματα και κλωστές συνδυάστηκαν για να δημιουργήσουν όμορφα σχέδια. Η τσόχα χρησιμοποιήθηκε ακόμη και για τη δημιουργία τοτέμ και φυλαχτών. Στις παραδοσιακές κοινωνίες, τα σχέδια που ήταν ενσωματωμένα στην τσόχα έφεραν επίσης σημαντικό θρησκευτικό και συμβολικό νόημα.
Η τσόχα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από νομαδικούς λαούς (όπως οι Μογγόλοι και οι Τούρκοι) στην Κεντρική Ασία, όπου κατασκευάζονται χαλιά, σκηνές και ρούχα. Μερικά από αυτά είναι παραδοσιακά είδη, όπως η κλασική γιούρτα, ενώ άλλα είναι σχεδιασμένα για την τουριστική αγορά, όπως διακοσμημένες παντόφλες. Στον δυτικό κόσμο, η τσόχα χρησιμοποιείται ευρέως ως μέσο έκφρασης τόσο στην υφαντουργική τέχνη όσο και στη σύγχρονη τέχνη και στη σχεδίαση, όπου έχει σημασία ως οικολογικά υπεύθυνο υφαντικό και οικοδομικό υλικό.
Εκτός από τις παραδόσεις της Κεντρικής Ασίας, οι Σκανδιναβικές χώρες έχουν επίσης παράδοση στην κατασκευή τσόχας, ιδιαίτερα για ένδυση.
Μέθοδοι παραγωγής
Στη διαδικασία υγρής τσοχοποίησης, ζεστό νερό εφαρμόζεται σε στρώματα από τρίχες ζώων, ενώ η επαναλαμβανόμενη ανάδευση και συμπίεση κάνει τις ίνες να αγκιστρωθούν μεταξύ τους ή να πλεχτούν, σχηματίζοντας ένα ενιαίο κομμάτι υφάσματος. Το τύλιγμα της σωστά τοποθετημένης ίνας σε ένα στιβαρό, ανάγλυφο υλικό, όπως ένα χαλάκι από μπαμπού ή λινάτσα, θα επιταχύνει τη διαδικασία.
Μόνο ορισμένοι τύποι ινών μπορούν να γίνουν τσόχα με αυτό τον τρόπο. Οι περισσότεροι τύποι μαλλιού, όπως αυτά που λαμβάνονται από το αλπακά ή το πρόβατο Μερινό, μπορούν να υποβληθούν στη διαδικασία υγρής τσοχοποίησης. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί μοχέρ (κατσίκα), ανγκόρα (κουνέλι) ή τρίχες από τρωκτικά όπως κάστορες και μοσχοπόντικες. Αυτοί οι τύποι ινών καλύπτονται από μικροσκοπικά λέπια, παρόμοια με τα λέπια που βρίσκονται σε μια ανθρώπινη τρίχα. Η θερμότητα, η κίνηση και η υγρασία του φλις αναγκάζουν τα λέπια να ανοίξουν, ενώ η ανατάραξή τους τα κάνει να κολλήσουν το ένα πάνω στο άλλο, δημιουργώντας τσόχα. Υπάρχει μια εναλλακτική θεωρία ότι οι ίνες τυλίγονται η μία γύρω από την άλλη. Οι φυτικές ίνες και οι συνθετικές ίνες δεν μπορούν να γίνουν με αυτόν τον τρόπο τσόχα.
Το πλέξιμο με βελόνα είναι μια μέθοδος δημιουργίας τσόχινων αντικειμένων χωρίς τη χρήση νερού. Οι ειδικές βελόνες που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή τρισδιάστατων γλυπτών, κοσμημάτων, διακοσμήσεων και δισδιάστατης τέχνης έχουν εγκοπές κατά μήκος του άξονα της βελόνας που πιάνουν τις ίνες και τις μπλέκουν με άλλες ίνες για να παραχθεί τσόχα.
Χρήσεις
Η τσόχα χρησιμοποιείται σε ευρύ φάσμα βιομηχανιών και κατασκευαστικών διαδικασιών, από την αυτοκινητοβιομηχανία και τα καζίνο μέχρι τα μουσικά όργανα και τις κατασκευές σπιτιών, καθώς και σε τάπες όπλων, είτε μέσα σε φυσίγγια είτε ωθούμενο κατά μήκος της κάννης στα εμπροσθογεμή όπλα. Η τσόχα χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή πολλών πραγμάτων τότε (αρχαία εποχή), αλλά ακόμη και σήμερα η τσόχα έχει πολύ ευρεία χρήση όταν πρόκειται για κατασκευή πραγμάτων.
Η τσόχα χρησιμοποιείται συχνά στη βιομηχανία ως αποσβεστήρας ήχου ή κραδασμών, ως μη υφασμένο ύφασμα για τη διήθηση αέρα και σε μηχανήματα για την απορρόφηση και την επένδυση κινητών μερών.
Κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα τα ψηλά καπέλα από τσόχα κάστορα ήταν δημοφιλή. Στις αρχές του 20ού αιώνα, τα υφασμάτινα καπέλα από τσόχα, όπως οι φεντόρες, ήταν αξεσουάρ πολλών ανδρών στον δυτικό κόσμο. Η τσόχα χρησιμοποιείται συχνά στα υποδήματα ως επένδυση για μπότες, με παράδειγμα το ρωσικό βάλενκι.
Πολλά μουσικά όργανα χρησιμοποιούν τσόχα. Συχνά χρησιμοποιείται ως αποσβεστήρας. Στις βάσεις των τυμπάνων, προστατεύει το κύμβαλο από το ράγισμα και εξασφαλίζει καθαρό ήχο. Χρησιμοποιείται για το τύλιγμα μπάσων τυμπάνων και των σφυριών τυμπάνων. Η τσόχα χρησιμοποιείται εκτενώς στα πιάνα. Για παράδειγμα, τα σφυριά πιάνου είναι κατασκευασμένα από μάλλινη τσόχα γύρω από έναν ξύλινο πυρήνα. Η πυκνότητα και η ελαστικότητα της τσόχας είναι σημαντικό τμήμα αυτού που δημιουργεί τον τόνο ενός πιάνου. Καθώς η τσόχα γίνεται αυλακωμένη και «συμπιέζεται» με τη χρήση και την ηλικία, ο τόνος αλλοιώνεται. Η τσόχα τοποθετείται κάτω από τα πλήκτρα του πιάνου στα ακορντεόν για έλεγχο του θορύβου της αφής και των πλήκτρων. Χρησιμοποιείται επίσης στις παλέτες για τη σίγαση των νότων που δεν ακούγονται εμποδίζοντας τη ροή του αέρα. Η τσόχα χρησιμοποιείται με άλλα όργανα, ιδιαίτερα έγχορδα, ως αποσβεστήρας για τη μείωση της έντασης ή την εξάλειψη των ανεπιθύμητων ήχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γουνεμπόριο Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά Κατηγορία:Υφάσματα Κατηγορία:Ίνες
Μπρεμπάτε
Το Μπρεμπάτε (ιταλικά: Brembate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Ουμπεράμπα
Αναπτύχθηκε χάρη στο εμπόριο βοοειδών κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Λόγω των κρητιδικών απολιθωμάτων που βρέθηκαν στην ύπαιθρο κατά τον 20ο αιώνα, ένα σημαντικό παλαιοντολογικό ερευνητικό μουσείο χτίστηκε κοντά.
Αυτή τη στιγμή είναι μια σημαντική αγροτική, εμπορική και βιομηχανική πόλη.
Είναι μια από τις πόλεις που έχει τους περισσότερους οπαδούς του Σπιριτισμού στη Βραζιλία, η πόλη ήταν η τελευταία κατοικία του γνωστού Βραζιλιάνου μέσου Chico Xavier.
Τοπωνύμιο "Uberaba" προέρχεται από τη τούπι γλώσσα, μητρική γλώσσα της Νότιας Αμερικής, που σημαίνει "φωτεινό νερό".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Μπρεμπάτε ντι Σόπρα
Το Μπρεμπάτε ντι Σόπρα (ιταλικά: Brembate di Sopra) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Μπρινιάνο Τζέρα ντ'Άντα
Το Μπρινιάνο Τζέρα ντ'Άντα (ιταλικά: Brignano Gera d'Adda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1956
Οι Προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών 1956 διεξήχθησαν την Τρίτη 6 Νοεμβρίου του έτους 1956 και ήταν καρμπόν με τις προηγούμενες επειδή ο αντίπαλος του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ήταν και πάλι ο πρώην κυβερνήτης της πολιτείας του Ιλινόι Άντλαϊ Στίβενσον τον οποίο ο 1ος και πάλι κέρδισε. Ο Αϊζενχάουερ έγινε ο 1ος Πρόεδρος ο οποίος δε θα μπορούσε να θέσει για 3η φορά υποψηφιότητα επειδή απ' τις 2 Απριλίου του έτους 1951 υπάρχει το συνταγματικό όριο των 2 θητειών.
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2009-10
Το Κύπελλο Κύπρου 2009-10 ήταν η 35η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (33η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2009-10. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 4η φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.