cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχάλης Μενιδιάτης
Βιογραφία
Ο Μιχάλης Μενιδιάτης προσηνής και ευγενικός κατάφερε παρά τους έντονους πειρασμούς γενικά του χώρου της νυκτερινής καλλιτεχνικής ζωής να δημιουργήσει και να διατηρήσει μια πολύ καλή οικογένεια χωρίς ποτέ να δώσει αφορμές για δυσμενή σχόλια. Φορώντας, σχεδόν πάντα, μεγάλα σκούρα γυαλιά ηλίου και οδηγώντας ο ίδιος το αυτοκίνητό του επισκεπτόταν τακτικά διάφορα κουτούκια του Πειραιά, του Αιγάλεω, του Φαλήρου κ.λπ. στα οποία και έριχνε μερικές βόλτες σμυρναίικου ζεϊμπέκικου. Ο Μιχάλης Μενιδιάτης πέθανε σε ηλικία 80 ετών, στις 21 Αυγούστου 2012 από καρκίνο. Γιος του είναι ο επίσης τραγουδιστής, Χρήστος Μενιδιάτης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Ζυρίχη
To όνομα της πόλης (Zürich) προέρχεται πιθανόν από την κελτική λέξη Turus, υπόθεση που στηρίζεται στην ανακάλυψη ενός τάφου του 2ου αιώνα, πάνω στον οποίο αναγράφεται το λατινικό όνομα Turicum.
Γεωγραφική θέση
thumb|left|250px|Άποψη της παλιάς πόλης από τη λίμνη, με την εκκλησία Γκρος-μίνστερ στο κέντρο. Η Ζυρίχη εκτείνεται γύρω από το βόρειο άκρο της ομώνυμης λίμνης και τις όχθες του ποταμού Λίματ. Το ιστορικό κέντρο, η παλιά πόλη, βρίσκεται λίγο βορειότερα από το σημείο που ο ποταμός εκβάλλει στη λίμνη.
Ιστορία
Η ιστορία της Ζυρίχης ξεκινά από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν λειτουργούσε με το όνομα Turicum ένα σημείο είσπραξης φόρων στον ποταμό Λίματ. Η πόλη αναπτύχθηκε το Μεσαίωνα και το 1351 έγινε το πέμπτο μέλος στην ελβετική συνομοσπονδία (που εκείνη την περίοδο ήταν μια συνομοσπονδία ανεξάρτητων κρατών). Ήδη από το 19ο αιώνα αποτελεί το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο της Ελβετίας.
Δημογραφικά στοιχεία
Περίπου 30% των κατοίκων της Ζυρίχης δεν είναι Ελβετοί πολίτες. Η Γερμανία είναι η χώρα προέλευσης των περισσότερων μεταναστών, ακολουθούν η Ιταλία.
Συγκοινωνίες
Η Ζυρίχη αποτελεί βασικό συγκοινωνιακό κόμβο για την Ελβετία αλλά και την Κεντρική Ευρώπη. Ο Κεντρικός Σιδηροδρομικός σταθμός της είναι ο μεγαλύτερος στην Ελβετία. Ανήκει στην SBB, την σιδηροδρομική εταιρεία της Ελβετίας. Εξυπηρετεί κίνηση για όλο το εσωτερικό της χώρας αλλά και για τις γειτονικές χώρες (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία και Αυστρία). Το διεθνές αεροδρόμιο της Ζυρίχης επίσης είναι το μεγαλύτερο στην Ελβετία και εξυπηρετεί πληθώρα διεθνών προορισμών με απευθείας πτήσεις.
Η δημόσια συγκοινωνία στην πόλη καλύπτεται από συνδεδεμένα δίκτυα τραμ, λεωφορείων, τρένων καθώς και πλοίων για την κίνηση στο ποτάμι και τη λίμνη.
Οικονομία
Η Ζυρίχη αποτελεί σημαντικό διεθνές οικονομικό κέντρο. Κυριαρχεί ο τομέας των τραπεζικών και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Δύο από τις μεγαλύτερες ελβετικές τράπεζες, η UBS και η Credit Suisse, έχουν την έδρα τους στην πόλη και συγκεκριμένα στην πλατεία Parade-Platz. Πολλές άλλες καινοτόμες τράπεζες, όπως η Εναλλακτική Τράπεζα Ελβετίας AG, έχουντην έδρα τους ή παραρτήματα στη Ζυρίχη. Το 77% του εργατικού δυναμικού απασχολείται στον τομέα των υπηρεσιών. Στη Ζυρίχη επίσης βρίσκεται το Χρηματιστήριο Αξιών της Ελβετίας.
Εκπαίδευση
Στη Ζυρίχη βρίσκονται δύο πανεπιστήμια με μεγάλη ιστορία και διεθνή αναγνώριση, το Πολυτεχνείο ETH (έτος ίδρυσης 1855) και το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης (έτος ίδρυσης 1833). Και στα δύο έχουν εργαστεί αρκετοί επιστήμονες που κέρδισαν βραβείο Νόμπελ. Ο συνολικός αριθμός των φοιτητών τους ξεπερνά τους 36.000, από τους οποίους ένα σημαντικό ποσοστό είναι αλλοδαποί.
Αθλητισμός
Δύο ποδοσφαιρικές ομάδες της Ζυρίχης μετέχουν στην πρώτη κατηγορία, η ΦΚ Ζυρίχη και η Γκρασχόπερς. Η έδρα της πρώτης είναι το γήπεδο Λέτσιγκρουντ με χωρητικότητα 23.605 θεατών. Είναι ένα από τα τέσσερα ελβετικά στάδια που χρησιμοποιήθηκαν για τη διοργάνωση του Euro 2008. Στο ίδιο γήπεδο διοργανώνεται κάθε χρόνο διεθνές μίτινγκ στίβου, ένα από τα έξι του IAAF Golden League, της κορυφαίας ετήσιας διοργάνωσης της IAAF. μικρογραφία|Περίπτερο του [[Λε Κορμπυζιέ, Έτος κατασκευής 1962-1967, Ζυρίχη, Ελβετία]] Στη Ζυρίχη βρίσκεται η έδρα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA) και η έδρα της Διεθνής Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου.
Τσιφλίκι
Ως τσιφλίκι (αγροτικές περιοχές που συνήθως ανήκαν στους Τούρκους)(Οθωμανικά Τούρκικα: Çiftlik, Αλβανικά: çiflig, Βουλγαρικά & Σλαβομακεδόνικα: чифлик, τσιφλίκ, Σερβικά: читлук/čitluk) ορίζεται η μεγάλη αγροτική περιοχή, ακόμη και ολόκληρο χωριό που ανήκε σε ιδιώτη κατά την περίοδο της οθωμανικής κατάκτησης και στο οποίο δούλευαν υποχρεωτικά οι κολίγοι. Ο ίδιος όρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα προκειμένου να περιγράψει το μεγάλο αγρόκτημα, ιδιοκτησία πλούσιων οικογενειών. Σε σύγκριση με το σύστημα των τιμαρίων, το τσιφλίκι έχει κληρονομικό χαρακτήρα και ο ιδιοκτήτης (τσιφλικάς) δεν έχει πολιτική εξουσία στο έδαφος του τσιφλικιού. Εσωτερικά, το τσιφλίκι λειτουργεί σαν κλασικό φέουδο: ο τσιφλικάς προσφέρει το έδαφος, ενίοτε και τους σπόρους, ενώ ο κολίγος προσφέρει την εργασία του.
Οθωμανική αυτοκρατορία
Ο θεσμός των τσιφλικιών, ως κοινωνικός και παραγωγικός μηχανισμός, υπήρξε απότοκος της κρίσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ήταν τύπος φεουδαλικής διαχείρισης της γης και των συναφών μέσων παραγωγής, και μετέτρεψε μερίδα Οθωμανών αξιωματούχων σε φεουδάρχες και μερίδα του αγροτικού κόσμου σε δουλοπάροικους. Για παράδειγμα, οι οικονομικοί πόροι της οικογένειας του Αλή Πασά συνίσταντο κατά κύριο λόγο «στα εισοδήματα από τα τσιφλίκια τα οποία απέκτησε, καθώς και σε σημαντικά ποσά τα οποία προέρχονταν από την ενοικίαση ακίνητης περιουσίας».
Ο Β. Νιτσιάκος ορίζει το τσιφλίκι ως «μορφή μεγάλης εγγείας ιδιοκτησίας, η οποία καλλιεργείται από γεωργούς στη βάση του κολιγικού συστήματος» και συμφωνεί ότι υπήρξε ταυτόχρονα αίτιο και αποτέλεσμα της αποσύνθεσης του οθωμανικού φεουδαλικού συστήματος, που άρχισε το 17ο αιώνα με τη διείσδυση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, τα τσιφλίκια μεταλλάχθηκαν σταδιακά σε μεγάλο μέρος τους, σε ατομικές ιδιοκτησίες.
Μετάλλαξη και διευθέτηση
Τα τσιφλίκια μεταλλάχθηκαν αναγκαστικά με την προσάρτηση της Άρτας, Θεσσαλίας και της Μακεδονίας στο ελληνικό κράτος. Η φεουδαρχική σχέση μετατράπηκε σε σχέση μισθωτής εργασίας, ενώ, παράλληλα, μέσω της διαμόρφωσης κεφαλαιοκρατικών επιχειρήσεων από τη μεγάλη έγγειο ιδιοκτησία, διαμορφώθηκε μια μεταβατική κατάσταση στις σχέσεις παραγωγής, αλλά και στον ίδιο τον θεσμό. Δεδομένης της διαμόρφωσης της ατομικής ιδιοκτησίας στην ελληνική επικράτεια διαμορφώθηκαν επίσης και τα «ελεύθερα χωριά», οι «ελεύθεροι αγρότες», με βάση την αγροτική οικογένεια, δηλαδή τον αγρότη, τη γυναίκα του και τα παιδιά του.
Το ζήτημα των τσιφλικιών διευθετήθηκε οριστικά μετά τη 2η Αγροτική Μεταρρύθμιση, (1917–1931). Μια σειρά από ευνοϊκές ρυθμίσεις είχε ήδη προλειάνει το έδαφος, καθώς είχε καταργηθεί ο φόρος «αροτριόντων κτηνών» για τους καλλιεργητές και δια νόμου απαγορεύτηκαν το 1914 οι εξώσεις των κολίγων. Τον ίδιο χρόνο ψηφίστηκε ο νόμος για τους γεωργικούς συνεταιρισμούς, αλλά επί της ουσίας η αγροτική μεταρρύθμιση επιταχύνθηκε πιεστικά από την έλευση 1,5 εκατομμυρίου Ελλήνων προσφύγων μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, σημαίνοντας το τέλος της μεγάλης γαιοκτησίας στην Ελλάδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
NGC 6891
To NGC 6891 είναι πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Δελφίν με φαινόμενο μέγεθος +10,5. Το ανακάλυψε ο Σκωτσέζος αστρονόμος Ralph Copeland στις 22 Σεπτεμβρίου 1884. Απέχει από το ηλιακό σύστημα περίπου 7.200 έτη φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6891 Κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα Κατηγορία:Δελφίν (αστερισμός)
Μποζόνιο
μικρογραφία|500x500εσ|Σύνοψη των σωματιδίων και των δυνάμεων της [[Σωματιδιακή φυσική|σωματιδιακής φυσικής]] Στην κβαντική μηχανική, το μποζόνιο είναι ένα στοιχειώδες σωματίδιο το οποίο ακολουθεί τη στατιστική Μπόους–Αϊνστάιν (αγγλικά: Bose–Einstein statistics). Τα μποζόνια από το θεώρημα σπιν-στατιστικής είναι σωματίδια που έχουν ακέραιο σπιν. Στη φύση υπάρχουν στοιχειώδη σωμάτια που είναι μποζόνια, αλλά και σύνθετα των οποίων το ολικό σπιν είναι ακέραιο.
Σπιν και βασικές ιδιότητες
Λόγω του ότι το σπιν των σωματιδίων αυτών είναι ακέραιο (και όχι ημιακέραιο όπως στα φερμιόνια, δεν περιορίζονται από την απαγορευτική αρχή του Πάουλι και μπορούν να βρίσκονται στην ίδια κατάσταση στην ίδια περιοχή του χώρου. Αυτό σε θεωρητικό επίπεδο σημαίνει ότι η κυματοσυνάρτησή δύο ή παραπάνω σωματιδίων είναι συμμετρική σε εναλλαγές των σωματιδίων σε αντιδιαστολή με αυτήν των φερμιονίων που είναι αντισυμμετρική.
Μποζόνια ως φορείς αλληλεπιδράσεων
Σε επίπεδο κβαντικής θεωρίας πεδίου κάθε θεμελιώδης αλληλεπίδραση έχει ένα σωματίδιο-φορέα με το οποίο πραγματοποιείται αυτή η αλληλεπίδραση. Τρεις από τις γνωστές μας αλληλεπιδράσεις, η ισχυρή, η ηλεκτρομαγνητική και η ασθενής συνδέονται με γνωστά μας στο καθιερωμένο πρότυπο στοιχειώδη σωμάτια με σπιν 1 (ανυσματικά μποζόνια). Η ισχυρή με τα γκλουόνια, η ηλεκτρομαγνητική με τα φωτόνια και η ασθενής με τα Z και W±. Η βαρύτητα εικάζεται ότι και αυτή αλληλεπιδρά με ένα τανυστικό μποζόνιο με σπιν 2 το βαρυτόνιο.
Σύνθετα μποζόνια
Στη φύση υπάρχουν και σύνθετα σωμάτια με ακέραιο σπιν, όπως τα μεσόνια, αλλά και ακόμη συνθετότερα όπως τα άτομα του ηλίου-4 (σπιν 0) το οποίο λόγω ακριβώς αυτής της ιδιότητάς του αν ψυχθεί στους 2.17 °K παρουσιάζει το φαινόμενο της υπερρευστότητας.
Άλλα μποζόνια
Άλλα μποζόνια στη φύση είναι το βαθμωτό (σπιν 0) σωματίδιο Χιγκς, το οποίο αποτελεί σωματίδιο του πεδίου που δίνει μάζα στα σωματίδια. Επίσης υπάρχουν ψευδοσωματίδια όπως τα φωνόνια που είναι το κβάντο αλληλεπίδρασης των ταλαντώσεων ενός στερεού σώματος και υποθετικά σωματίδια (δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί) που προκύπτουν από την θεωρία της υπερσυμμετρίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική Κατηγορία:Κβαντική μηχανική Κατηγορία:Μποζόνια
Φέλιξ Ρέντα
Ο Φέλιξ Ρέντα (Felix Reda, γεννήθηκε 30 Νοεμβρίου 1986) είναι Γερμανός πολιτικός και ακτιβιστής. Είναι Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αντιπροσωπεύοντας τη Γερμανία από το 2014 και επίσης Αντιπρόεδρος της ομάδας Πράσινοι/EFA. Είναι επίσης πρόεδρος των Νέων Πειρατών για την Ευρώπη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ρέντα έγινε μέλος του SPD στα 16 του. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και επιστήμη δημοσιότητας στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς. Το 2009 άρχισε να γίνεται ενεργός στο εθνικό Πειρατικό Κόμμα και από το 2010 έως το 2013 ήταν επικεφαλής των Νέων Πειρατών (Junge Piraten). Το 2013 ήταν ένας από τους συνιδρυτές των Νέων Πειρατών για την Ευρώπη. Τον Ιανουάριο του 2014, επιλέχθηκε για την κορυφή της λίστας υποψηφίων του Γερμανικού Πειρατικού Κόμματος για την Ευρωεκλογές, που κέρδισε τελικά μια έδρα.
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Ρέντα εντάχθηκε στην Ομάδα των Πρασίνων / EFA. Είναι μέλος της επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και αναπληρωματικό μέλος των επιτροπών Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας του Καταναλωτή, και Αναφορών. Είναι στη Διοικούσα Επιτροπή της διακομματικής ομάδας Ψηφιακής Ατζέντας, ενός φόρουμ ευρωβουλευτών που ενδιαφέρονται για ψηφιακά θέματα.
Μεταρρύθμιση πνευματικών δικαιωμάτων
Τον Νοέμβριο του 2014, ο Ρέντα ορίστηκε εισηγητής του Κοινοβουλίου για την αναθεώρηση της Οδηγίας για τα Πνευματικά Δικαιώματα, του 2001. Το σχέδιο έκθεσής του συνέστησε την πανευρωπαϊκή εναρμόνιση των εξαιρέσεων των πνευματικών δικαιωμάτων, τη μείωση της διάρκειας των πνευματικών δικαιωμάτων, ευρείες εξαιρέσεις για εκπαιδευτικούς σκοπούς  και την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης των δημιουργών σε σχέση με τους εκδότες, μεταξύ άλλων μέτρων.
Οι αντιδράσεις των ενδιαφερόμενων μερών ποικίλαν: Ο Γερμανικός καλλιτεχνικός συνασπισμός Πρωτοβουλία Urheberrecht,  ενώ η γαλλική εταιρεία συλλογικής διαχείρισης SACD είπε ότι ήταν "απαράδεκτο". Ο ακτιβιστής των πνευματικών δικαιωμάτων Cory Doctorow σχολίασε τις προτάσεις "εκπληκτικά λογικές»,  ενώ η πρώην ευρωβουλευτής του Σουηδικού Πειρατικού Κόμματος, Amelia Andersdotter, τις επέκρινε ως υπερβολικά συντηρητικές.
Το 2015, η πρόταση του Ρέντα έγινε δεκτή από την Επιτροπή Νομικών Θεμάτων, αλλά με μια τροπολογία, η οποία θα εισήγαγε μη εμπορική ρήτρα, ουσιαστικά καταργώντας την ελευθερία του πανοράματος στην Ευρώπη. Ο ίδιος δήλωσε ότι αυτό δεν ήταν αυτό που επιχειρούσε να προτείνει. Η τροπολογία αργότερα καταψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ararat (μπράντι)
Οι συγγραφείς ενός βιβλίου του 2003 του έγραψαν ότι είναι "Αναμφίβολα η κορυφή των κορυφών των ανατολικοευρωπαϊκών μπράντι." Το μπράντι Αραράτ κατά κύριο λόγο πωλούνται σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και μεταξύ αυτών, τη Ρωσία, τη Γεωργία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία. Στις ρωσόφωνες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, το αρμενικό κονιάκ διατίθεται στην αγορά ως αρμενικό κονιάκ (армянский коньяк). Το 1900, το κονιάκ κέρδισε το βραβείο Γκραν πρι στο Παρίσι. Ο όρος "μπράντι" δεν είχε συλληφθεί ποτέ πραγματικά στην περιοχή.
Φέλιξ Ρέντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Ararat (μπράντι)
Στην πολιτική
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης στην προσωπική του βίλα στο Σότσι, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έδωσε στο Βρετανό Πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον ένα μπουκάλι αρμενικού μπράντι ως δώρο, υπενθυμίζοντας την προσφορά του Στάλιν στον Τσώρτσιλ το 1945.
Εμπορικά σήματα
μικρογραφία|Ένα μπουκάλι μπράντι Αραράτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα
Κλοδία Πούλχρα
Η  Κλοδία Πούλχρα (γενν. 57 / 56 π.Χ.), ήταν Ρωμαία υψηλής κοινωνικής θέσης, που έζησε κατά τον 1ο αι. π.Χ. Ήταν κόρη της Φουλβίας, μετέπειτα συζύγου του Μάρκου Αντωνίου, από τον πρώτο της σύζυγο, τον πολιτικό Πόπλιο Κλαύδιο Πούλχερ. Αποτέλεσε την πρώτη από τις συζύγους του μετέπειτα πρώτου Αυτοκράτορα της Ρώμης, Οκταβιανού Αυγούστου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάρκος Αντώνιος αποτέλεσε τον τρίτο σύζυγο της μητέρας της. Όπως είχε κάνει νωρίτερα και ο Κλαύδιος, ο Αντώνιος αποδέχτηκε με χαρά τα χρήματα που του επέφερε η προίκα της για να προωθήσει την πολιτική του καριέρα. Μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ., ο Αντώνιος σχημάτισε τη Δεύτερη Τριανδρία με τον Οκταβιανό και το Λέπιδο, που ακολουθήθηκε από μια αιμοσταγή σειρά προγραφών. Για να ενδυναμωθεί η πολιτική τους συμμαχία, η Φουλβία προσέφερε την κόρη της, Κλοδία, ώστε να γίνει σύζυγος του νεαρού Οκταβιανού. Ο Λέπιδος με τη σειρά του πρότεινε την ανηψιά της συζύγου του, Σερβιλία. Ο Οκταβιανός προτίμησε την Κλοδία.
Λίγα είναι γνωστά τόσο για το γάμο όσο και για τη ζωή γενικότερα της Κλοδίας. Όταν ο Οκταβιανός ζήτησε διαζύγιο, η Φουλβία αποφάσισε να μην το αφήσει να περάσει έτσι. Από κοινού με τον Λεύκιο Αντώνιο, αδερφό του συζύγου της, συγκέντρωσε οχτώ λεγεώνες στην Ιταλία, για να πολεμήσουν υπέρ των δικαιωμάτων του Αντωνίου κατά του Οκταβιανού. Ο στρατός κατέλαβε τη Ρώμη για μια σύντομη περίοδο, μα τελικά αποσύρθηκε στην Περουγία (σύγχρονη Περούτζια). Οι δυνάμεις του Οκταβιανού, με επικεφαλής το Μάρκο Αγρίππα, πολιόρκησαν την Φουλβία και το Λεύκιο Αντώνιο εξαναγκάζοντάς τους να παραδοθούν από την πείνα το χειμώνα του 41 – 40 π.Χ. Η Φουλβία εξορίστηκε στην Σικυώνα, όπου και πέθανε από ξαφνική ασθένεια.
Ο Οκταβιανός πήρε διαζύγιο από την Κλοδία για να παντρευτεί τη Σκριβωνία, με την οποία απέκτησε το μοναχοπαίδι του, την Ιουλία. Ο γάμος του με την Κλοδία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, σύμφωνα με το γράμμα που απέστειλε στη μητέρα της. Η κατοπινή τύχη της Κλοδίας παραμένει άγνωστη.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Ηρακλής του Καχέτι
Ο Ηρακλής, ერეკლე, Ερέκλε (1568 – 1589) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας ( batonishvili) τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Kαχέτι, γιος τού βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄ τού Καχέτι από τη σύζυγό του Tινατίν Αμιλαχβάρι.
Σύμφωνα με τον γεωργιανό ιστορικό τού 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ο Ηρακλής, αμέσως μετά την άνοδο του Αλέξανδρου Β΄ στον θρόνο του Kαχέτι, προσέβαλε τον αδελφό του Δαβίδ Α΄ και μετέβη κρυφά στην οθωμανική αυλή στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιρανός σάχης Tαχμάσπ Α΄  των Σαφαβιδών είδα αυτό ως άρνηση της δέσμευσης πίστης των Καχετιανών. Προχωρώντας με τον στρατό του στο Καραμπάχ, ο σάχης κάλεσε τον Αλέξανδρο Β΄ στο στρατόπεδό του. Μέσω των μηχανορραφιών τού πρίγκιπα Τσολοκασβίλι, οι Καχέτιοι κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή τού σάχη στις πολιτικές ίντριγκες στο πριγκιπάτο τού Σάμτσχε, το οποίο εισέβαλαν και αυτό λεηλατήθηκε από τους Ιρανούς το 1574.
Το 1578, όταν ο οθωμανικός στρατός τού Λάλα Καρά Μουσταφά Πασά βάδισε στη Γεωργία, όπου ο Αλέξανδρος Β΄ τού Καχέτι αποδέχτηκε την επικυριαρχία τού σουλτάνου και βοήθησε τον Λάλα Πασά να κατακτήσει το Σιρβάν. Ο γιος τού Αλέξανδρου Ηρακλής διορίστηκε για λίγο από τους Οθωμανούς ως κυβερνήτης τού σαντζακιού τού Σακί στο Σιρβάν, το οποίο μέχρι τότε διοικείτο από τον αποξενωμένο αδελφό τού Αλέξανδρου Ιεσσαί (Ισά-Χαν) για λογαριασμό τού σάχη τού Ιράν. Ο Ηρακλής επανεμφανίζεται στα ιστορικά αρχεία ως υπογράφων, μαζί με τον πατέρα του Αλέξανδρο Β΄ και τα αδέλφια, Δαβίδ Α΄ και Γεώργιο, τον όρκο πίστης στον Φιοντόρ Α΄ της Ρωσίας στις 28 Σεπτεμβρίου 1587, ως αποκορύφωμα της αποστολής τού Ρώσου απεσταλμένου Ροντιόν Μπιρκίν, που όμως δεν επέφερε απτές αλλαγές στο πολιτικό κλίμα της περιοχής.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Δημήτριος Καραβίας (Μισόλιτρος)
Δημήτριος Καραβίας (Μισόλιτρος)
Ο Δημήτριος Καραβίας ή Καραβιάς ήταν γόνος της αριστοκρατικής Οικογένειας Καραβία της Ιθάκης και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης που γεννήθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα και δραστηριοποιήθηκε στην Αιτωλοακαρνανία. Συγγενείς του ήταν ο Στρατιωτικός και φιλικός  Βασίλειος Καραβίας που επικεφαλής 150 Θιακοκεφαλλονιτών ανύψωσε την Ελληνική σημαία στο Γαλάτσι της Ρουμανίας την 21η Φεβρουαρίου 1821 σηματοδοτώντας την έναρξη της Επανάστασης, ο Εθνομάρτυρας Ευγένιος Καραβίας, διαπρεπής κληρικός, λόγιος και Μητροπολίτης Αγχιάλου καθώς και πλήθος άλλων σημαντικών μορφών που προήλθαν από την ιστορική αυτή οικογένεια.
Παρακινούμενος από αισθήματα πατριωτισμού και θέλοντας να συνδράμει στον εθνικό αγώνα, το 1822 ο Δημήτριος Καραβίας μαζί με τον Παναγή Καραβία (Τζεμπέρη) και άλλους άνδρες της οικογένειας, αναχώρησαν από την Ιθάκη και πέρασαν στην Ακαρνανία,  στο χωριό Βάρνακας όπου ήταν εγκατεστημένοι και άλλοι Καραβιάδες όπως οι Γεωργάκης, Νικόλαος και Θεόδωρος Καραβίας οι οποίοι επέδραμαν εναντίον των Τούρκων πλάι σε ξακουστούς οπλαρχηγούς του Ξηρομέρου όπως τους Μαγουλιάνο, Κουσούρη, Μούρτο, Καραγιάννη κ.α
Μαζί τους διεκπεραιώθηκαν στην ακαρνανική ακτή οι Ιθακήσιοι Ευστάθιος Αρσένης, Αναστάσιος Μελιδόνης και οι αδελφοί Μπαλούρδου.
Τα ακαρνανικά εκείνη την εποχή ήταν καταφύγιο κλεφτών και αρματολών και ο Βάρνακας υπήρξε έδρα του Αρματολικίου Ξηρομέρου.
Από εκεί οι Ιθακήσιοι αγωνιστές έφτασαν στο Μακρυνόρος όπου είχε συσταθεί ελληνικό στρατόπεδο του οποίου αρχηγοί ήταν οι Ανδρέας Καραίσκος, Γεώργιος Βαρνακιώτης και ο Βαλτινός Σκαμίτζος.
Ο τελευταίος με  τριακοσίους στρατιώτες μεταξύ των οποίων και ο Δημήτριος Καραβίας (Μισόλιτρος) και ο Παναγής Καραβίας Τζεμπέρης συμμετείχε στη σύγκρουση που έλαβε χώρα στο Πέτα της Άρτας έναντι των τουρκοαλβανών.
Βιβλιογραφία:
Ν. Καραβία Γρίβα Ιθακήσιου (1849), Ιστορία της Νήσου Ιθάκης, Βιβλιοπωλείο Διονυσίου Νότη Καραβία, Αθήνα, ΜΜΧ (Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών)
Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ελευθερουδάκη, Τόμος Έβδομος, σελ. 263
Καραβίας, Ιωάννης (1978). Η Ζωή ενός Στρατιώτου. Αθήνα: Ιδιωτική. σελ. 1-2.
Πρόσθετες πηγές:
Ηλεκτρονικός ιστότοπος δήμου Ιθάκης (περί σημαντικών προσώπων του δήμου) Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1993
Το 34ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 5-14 Νοεμβρίου 1993. right
Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους
1993
Μίλοσαβ Βασίλιεβιτς
Ο Μίλοσαβ Βασίλιεβιτς (σερβικά : Милосав Васиљевић) (1900 - ? ) ήταν Σέρβος πολιτικός και πανεπιστημιακός.
Διετέλεσε βοηθός καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, και για ένα χρόνο διευθυντής της έκθεσης του Βελιγραδίου. Ήταν μέλος του κόμματος του βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας "Χορωδία κίνηση του Γιουγκοσλαβικού λαού" και φυλακίστηκε χωρίς δίκη έπειτα από τις διώξεις των στελεχών του κόμματος.
Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ήταν υπουργός εθνικής οικονομίας υπεύθυνος για τα δάση και τα ορυχεία στην κατοχική κυβέρνηση το 1941. Μετά την λήξη του πολέμου διέφυγε στην Αργεντινή όπου και πέθανε, η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία του Αγίου Σάββα στο Μπουένος Άιρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Υπουργοί εθνικής οικονομίας της Σερβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί
Αλίμονο στους νέους
Πλοκή
Η υπόθεση αποτελεί παραλλαγή του μύθου του Φάουστ και αφορά έναν ηλικιωμένο, τον Ανδρέα (Δημήτρης Χορν), που είναι διατεθειμένος να πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο, προκειμένου να ξαναπάρει πίσω τη νιότη του. Η ευχή του δείχνει να πραγματοποιείται, όταν ο διάβολος ανταποκρίνεται στην επιθυμία του και τον κάνει έναν γοητευτικό, αλλά φτωχό τριαντάρη. Έτσι κατορθώνει να πλησιάσει και να κερδίσει αρχικά την καρδιά της Ρίτας (Μάρω Κοντού), μιας όμορφης νεαρής που εποφθαλμιά. Την νεαρή όμως διεκδικεί και ο επίσης ηλικιωμένος γείτονας και φίλος του, Αγησίλαος (Σπύρος Μουσούρης), ο οποίος στα νιάτα -πλέον- του Ανδρέα έχει να αντιπαρατάξει το γεγονός ότι είναι οικονομικά ευκατάστατος, κάτι που δείχνει να γέρνει την πλάστιγγα στην απόφαση της Ρίτας υπέρ του, μια απόφαση που στηρίζει και η κυρία Ελένη (Σμάρω Στεφανίδου), μητέρα της Ρίτας. Τη στιγμή που φαίνεται να χάνει το παιχνίδι, ο Ανδρέας ξυπνά και διαπιστώνει ότι όλα συνέβησαν στο όνειρό του ενόσω είχε αποκοιμηθεί στην πολυθρόνα. Σοφότερος πλέον, ο Ανδρέας αποφασίζει να συμβάλει στην αποκατάσταση της Ρίτας με τον αγαπημένο της, τον νεαρό σοφέρ του (Ανδρέας Ντούζος), στηρίζοντας το ζευγάρι οικονομικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη
Ξυλόφωνο
thumb|right|200px|Ξυλόφωνο από τις [[Φιλιππίνες]]
Το ξυλόφωνο είναι κρουστό μουσικό όργανο, το οποίο αποτελείται από σειρά ξύλινων ημικυλινδρικών πλακών ίδιου πλάτους και πάχους, αλλά διαφορετικού μήκους, οι οποίες στηρίζονται σε δυο σημεία από ελαστικό και παράγουν φθόγγους δύο ή και τριών μουσικών κλιμάκων με τη χρήση μπαγκετών.
Η προέλευση του ξυλόφωνου είναι μάλλον από τη Νοτιοανατολική Ασία, όπως για παράδειγμα στη μουσική της Ινδονησίας. Ήρθε πιθανότατα στην Ευρώπη κατά την εποχή των Σταυροφοριών, ενώ συσχετίστηκε σε μεγάλο βαθμό με τη λαϊκή παραδοσιακή μουσική των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.
Το σύγχρονο ξυλόφωνο χρησιμοποιείται στη συμφωνική ορχήστρα από το τέλος του 19ου αιώνα, ενώ θεωρείται πρόδρομος του βιμπράφωνου, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του '20.
Μουσικό παράδειγμα
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Ιδιόφωνα
Ασημάκης Γιαλαμάς
Ο Ασημάκης Γιαλαμάς (19 Ιανουαρίου 1909 - 19 Οκτωβρίου 2004) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη σάτιρα, το χρονογράφημα και το σατιρικό στίχο. Συνεργάσθηκε με πολλές εφημερίδες όπως Ακρόπολις, Εσπερινή, Ημερήσιος Κήρυξ όπου εργάστηκε σαν αρχισυντάκτης, Η ΩΡΑ, στην οποία διατηρούσε την στήλη "όταν η ζωή κάνει χιούμορ, Βραδυνή, Ριζοσπάστη, Αυγή, Ελεύθερη Ελλάδα, Αλλαγή, Δημοκρατική και Δημοκρατικός . Ασχολήθηκε και με τον περιοδικό Τύπο, όπου γράφει ευθυμογραφήματα, σατιρικούς στίχους και διηγήματα στα περιοδικά Έργο και Θησαυρό και δημιούργησε χαρακτηριστικούς τύπους όπως τον Οδυσσέα Ομηρικό, το Γερο-Παρατατικό το Ποιητή του Κάρου και τον Κλεόβουλο''.
Με το θέατρο άρχισε να ασχολείται από το 1940. Έγραψε μαζί με τους Γιώργο Οικονομίδη και Γιώργο Θίσβιο τις Πολεμικές Καντρίλιες που παίχτηκε από τον θίασο της κυρίας Κατερίνας, μετά τις οποίες ακολούθησαν περισσότερες από 100  επιθεωρήσεις και έργα πρόζας. Στα καλύτερα των έργων του περιλαμβάνονται τα Γιούπι γιούπι, Μιας πεντάρας νειάτα, η Κόμισσα της φάμπρικας, η Δεσποινίς διευθυντής, Ένας ιππότης για τη Βασούλα, Βίλα γιάφκα και Μπαμπά, ποιος είναι ο μπαμπάς μου; -πολλά από αυτά σε συνεργασία με τον Κώστα Πρετεντέρη, με τον οποίο δημιούργησε γονιμότατο κωμωδιογραφικό δίδυμο.
Έγραψε επίσης και κινηματογραφικά σενάρια όπως το Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση; που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πολλά έργα του έχουν περιληφθεί σε χιουμοριστικές ανθολογίες και ορισμένα εκδόθηκαν σε βιβλία με τον τίτλο Η εποχή μας. Ο ίδιος έγραψε αρκετά βιβλία, όπως: ''Ε! κάτι κάναμε κι εμείς, Οι διπλανοί μας άνθρωποι, Διηγώντας τα, να κλαις και να γελάς, Εις μνήμην ανθρώπων, Έμμετρα'' και άλλα.
Υπήρξε μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων καθώς και της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων στην οποία υπήρξε και σύμβουλος. Το 2004 τιμήθηκε για το συνολικό του έργο από την ΕΣΗΕΑ μαζί με τους Αλέκο Λιδωρίκη, Αλέκο Σακελλάριο και Δημήτρη Ψαθά.
Εργογραφία
Τα θεατρικά έργα που έγραψε ο Ασημάκης Γιαλαμάς μόνος του είναι :
Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3Fitem%20as%20%3Fwd_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3FitemLabel%20%3Ftheatre_seasonLabel%20%3FlocationLabel%20%3Fproduction_companyLabel%20%3FdirectorLabel%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3Fitem%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ12874111%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP2348%20%3Ftheatre_season.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP276%20%3Flocation.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3Flocation%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP272%20%3Fproduction_company.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP57%20%3Fdirector.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3Ftheatre_seasonLabel%29%0A Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων των έργων του Α. Γιαλαμά.]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δύο διηγήματα του Ασημάκη Γιαλαμά, δημοσιευμένα στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης»:
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
EURES
μικρογραφία|Σημαία Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πρόγραμμα "EURES" Η ιστοσελίδα EURES (EURopean Employment Services) είναι ένα δίκτυο που δημιουργήθηκε το 1993. Πρόκειται για μία διαδικτυακή Ευρωπαϊκή Πύλη Για Την Επαγγελματική Κινητικότητα. Σκοπός της είναι να διευκολύνει τους νεαρούς ενδιαφερόμενους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σκοπεύουν να μεταναστεύσουν σε άλλη χώρα, παρέχοντας χρήσιμες συμβουλές για θέσεις εργασίας. Παράλληλα, διαθέτει ένα οργανωμένο δίκτυο συνεργασίας με δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες από 28 χώρες της Ε.Ε. με πρόσβαση σε πληροφορίες και υπηρεσίες για προσλήψεις από άτομα που αναζητούν εργασία.
Βασικές λειτουργίες
Το πρόγραμμα επαγγελματικής κινητικότητας αφορά πολίτες της Ε.Ε. και επιπλέον τη Νορβηγία και την Ισλανδία, ηλικίας 18 έως 35 ετών. Με τη λειτουργία του επιτυγχάνει την εύρεση θέσης εργασίας σε πολίτες που επιθυμούν εργασιακή εμπειρία σε χώρα εκτός από τη χώρα διαμονής τους. Ταυτόχρονα, παρέχει τη δυνατότητα κυρίως στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να βρουν τους κατάλληλους εργαζομένους που αναζητούν για την επιχείρησή τους.
Το πρόγραμμα «Η πρώτη σου εργασία μέσω του EURES» λειτουργεί ως ενεργοποίηση της αγοράς εργασίας της Ε.Ε. υποστηρίζοντας τους πολίτες που αναζητούν εργασία τόσο ως πρώτη εμπειρία στην εργασιακή καριέρα όσο και ως άτομο με υψηλά προσόντα. Όλοι οι εργοδότες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα ελέγχονται ως προς της αρχές του EURES.
Αποστολή
Το EURES έχει ως στόχο την απασχόληση και την κοινωνική καινοτομία βάζοντας σε εφαρμογή το πρόγραμμα «Ευρώπη 2020». Προτεραιότητα του προγράμματος αποτελούν οι νέοι, οι πολίτες που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές και οι άνεργοι.
Να προωθήσει το δικαίωμα των πολιτών να εργαστούν ελεύθερα σε όλη Ε.Ε. όπως προβλέπεται από τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΛΕΕ, άρθρο 45)
Η εύκολη πρόσβαση στην αγορά εργασίας για τις δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης σε τοπικό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο σε όλα τα άτομα που αναζητούν εργασία.
Μέτρα στήριξης
Σε μερικές περιπτώσεις ένας υποψήφιος προς εργασία ενδέχεται έπειτα από αίτηση, να δικαιούται μία από τις παρακάτω οικονομικές βοήθειες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Προσέλκυση εργαζομένων
Μπιλ Σάνκλι
Ο Γουίλιαμ «Μπιλ» Σάνκλι (William "Bill" Shankly, 2 Σεπτεμβρίου 1913 - 29 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Το όνομά του είναι συνυφασμένο με την ιστορία της Λίβερπουλ Φ.Κ. την οποία ανέλαβε από τη δεύτερη κατηγορία και τη μετέτρεψε σε μία από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους προπονητές όλων των εποχών. Το 2019 ψηφίστηκε 10ος καλύτερος προπονητής όλων των εποχών από το France Football.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Μπιλ Σάνκλι γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1913 σε ένα μικρό χωριό της Σκωτίας, το Γκλένμπακ. Αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος και πέρασε από τρεις ομάδες στην καριέρα του, την Πάρτικ Θιστλ, την Κάρλαϊλ και την Πρέστον Νορθ Εντ, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας το 1938. Ο Σάνκλι διατέλεσε διεθνής με την Εθνική ομάδα της Σκωτίας. Ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος έκοψε την καριέρα του στη μέση. Όταν το 1946-1947 ξεκίνησε ξανά οργανωμένο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και πάλι στην Αγγλία, ο Σάνκλι έπαιξε για λίγο με την Πρέστον Νορθ Εντ, αλλά ήταν 33 ετών και η ποδοσφαιρική καριέρα του ήταν προς τη δύση της.
Προπονητής
Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το Μάρτιο του 1949 και τον ίδιο μήνα προσλήφθηκε ως προπονητής της Κάρλαϊλ Γιουνάιτεντ. Αποχώρησε χωρίς διακρίσεις μετά από δύο χρόνια επικαλούμενος την έλλειψη χρηματοδοτικής δέσμευσης εκ μέρους των διοικούντων της ομάδας.
Γκρίμπσι Τάουν
Όταν ο Σάνκλι έφτασε στο Γκρίμσμπι, η ομάδα ήταν σε ελεύθερη πτώση έχοντας πέσει δύο κατηγορίες. Σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να συμμαζέψει την ομάδα και να τη βοηθήσει να διεκδικήσει την άνοδο. Αν και τελικά δεν τα κατάφερε η Γκρίμσμπι, στα χρόνια που έμεινε ο Σάνκλι είχε φτιάξει μια καλή ομάδα. Παραιτήθηκε όμως τον Ιανουάριο του 1954, επικαλούμενος την έλλειψη φιλοδοξιών εκ μέρους του διοικητικού συμβουλίου ως κύρια αιτία της απόφασής του.
Ουόρκινγκτον
Το 1954 ο Σάνκλι περνάει για μία σεζόν από την Ουόρκινγκτον.
Χάντερσφιλντ Τάουν
Στη Χάντερσφιλντ Τάουν ο Σάνκλι οδήγησε την ομάδα στην άνοδό της στη δεύτερη κατηγορία και υπέγραψε το νεαρό 15χρονο Σκωτσέζο Ντένις Λόου που αργότερα έγινε σπουδαίος επιθετικός και πέρασε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά και τη Μάντσεστερ Σίτι.
Στη Λίβερπουλ ο Σάνκλι επρόκειτο να προσληφθεί νωρίτερα, αλλά τελικά αυτό έγινε το Δεκέμβριο του 1959. Το 1959 η Λίβερπουλ Φ.Κ. ήταν μια ομάδα στο κάτω ήμισυ της παλιάς Β' Κατηγορίας, που αγωνιζόταν σε ένα ετοιμόροπο γήπεδο, με κακές υποδομές. Σταδιακά ο Σάνκλι τα άλλαξε όλα και δημιούργησε την ομάδα που πρώτα ανέβηκε στη μεγάλη κατηγορία τη σεζόν 1961-62. Κατέκτησε το πρωτάθλημα την αγωνιστική περίοδο 1963-64, το Κύπελλο Αγγλίας την αμέσως επόμενη σεζόν κάνοντας μια αξιοπρόσεκτη πορεία στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε από την Ίντερ που κατέκτησε τελικά το τρόπαιο. Το 1966 φτάνει ξανά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου χάνει από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Το πρώτο Ευρωπαϊκό τρόπαιο έρχεται τη σεζόν 1972-73: η Λίβερπουλ του Σάνκλι ξαναπαίρνει το πρωτάθλημα και κερδίζει στους διπλούς τελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ με 3-0 στο Άνφιλντ με την ήττα στη Γερμανία με 2-0 να δίνει τον πρώτο Ευρωπαϊκό τίτλο στο σύλλογο και τον προπονητή της. Την επόμενη σεζόν μετά και την κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας ο Σάνκλι ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τους πάγκους σε ηλικία 60 ετών έχοντας καταφέρει να πάρει μια ομάδα από την ανυποληψία της δεύτερης κατηγορίας και να την οδηγήσει σε κατάκτηση πρωταθλημάτων αλλά και ευρωπαϊκού τίτλου.
Λόγω του ιστορικού της προέλευσής του από την εργατική τάξη, είχε αίσθηση για το πως οι οπαδοί ακολουθούσαν την ομάδα και ήθελαν να αποδώσει. Ένιωθε ότι αποθαρρύνει τους θαυμαστές όταν η ομάδα δεν τα πήγε καλά. Όταν δεν δούλευε στον ποδοσφαιρικό σύλλογο, ο δούλευε συχνά στη γραφομηχανή του, απαντώντας προσωπικά σε επιστολές από οπαδούς. Ο Σάνκλι κάλεσε ακόμη και μερικούς οπαδούς στο σπίτι για να συζητήσει το παιχνίδι της προηγούμενης ημέρας, ενώ οι λογαριασμοί του που παρείχαν εισιτήρια για τους θαυμαστές είναι ατελείωτοι. Ήταν σκληρός με τους ποδοσφαιριστές του και τα συστήματα που ακολουθούσε ήταν συχνά περισσότερο συντηρητικά από όσο έπρεπε.
Ο Μπιλ Σάνκλι απεβίωσε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1981 έπειτα από καρδιακή προσβολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές Σ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέστον Νορθ Εντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκρίμσμπι Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάρλαϊλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κάρλαϊλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ουόρκινγκτον ΑΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χάντερσφιλντ Τάουν Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
Ισαάκ Αλμπένιθ
Ο Ισαάκ Αλμπένιθ (Isaac Manuel Francisco Albéniz y Pascual, 29 Μαΐου 1860 - 18 Μαΐου 1909) ήταν Ισπανός πιανίστας και συνθέτης, περισσότερο γνωστός για τα έργα του για πιάνο, που βασίζονται σε ιδιώματα της φολκ μουσικής. Πολλές συνθέσεις του μεταγράφηκαν για κιθάρα.
Βίος
Γεννήθηκε στο Camprodon της Καταλονίας από τον Ángel Albéniz και τη σύζυγό του Dolors Pascual και ως παιδί-θαύμα άρχισε να εμφανίζεται από την ηλικία των τεσσάρων ετών σε παραστάσεις παίζοντας πιάνο. Στα επτά του χρόνια, μελετώντας με τον καθηγητή πιάνου Antoine Francois Marmontel, πέρασε τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Ωδείο του Παρισιού, δεν έγινε όμως δεκτός λόγω του νεαρού της ηλικίας του, και φοίτησε στο Ωδείο της Μαδρίτης.
Εννέα χρονών ξεκίνησε περιοδείες και εμφανίσεις στη βόρεια Ισπανία με τον πατέρα του και την αδερφή του Κλημεντίνη (Clementina) ενώ στα δώδεκά του προσπάθησε να φύγει μόνος του μακριά από το σπίτι. Στα δεκαπέντε του είχε ήδη δώσει συναυλίες σε όλο τον κόσμο.
Μετά από μια σύντομη φοίτηση στο Ωδείο της Λειψίας, όπου μελέτησε πιάνο με τον Louis Maas και σύνθεση με τον Salomon Jadassohn, μαθητές του Φραντς Λιστ, στα 1876 συνέχισε με υποτροφία στο Βασιλικό Ωδείο των Βρυξελλών στην τάξη του Louis Brassin, μαθητή του Moscheles, όπου μάλιστα το 1879 κέρδισε και το πρώτο βραβείο πιάνου. Από τη μαθητεία του και την εξάσκηση πρέπει να απέκτησε εντυπωσιακή πιανιστική τεχνική. Στα 1880 πήγε στη Βουδαπέστη, για να συναντήσει τον Φραντς Λιστ, χωρίς αποτέλεσμα όμως, καθώς ο τελευταίος έλειπε στην Βαϊμάρη της Γερμανίας.
Δεν υπάρχουν ηχογραφήσεις, ώστε ν' ακούσουμε τον Αλμπένιθ ως πιανίστα, διαβάζουμε όμως σε κριτική του 1886 πως ο Αλμπένιθ είναι «παθιασμένος και φλογερός ερμηνευτής, ο οποίος άλλοτε εκφράζεται ποιητικά κι άλλοτε σχεδόν κακομεταχειρίζεται το πιάνο, κοντολογίς κάποιος ο οποίος παρασύρει και συναρπάζει τον ακροατή του». Το παίξιμό του στις συναυλίες ήταν τόσο εντυπωσιακό που συγκρίθηκε συχνά με αυτό των Λιστ και Anton Rubinstein.
Μεταξύ 1890 και 1900 ο Αλμπένιθ έζησε στο Λονδίνο και το Παρίσι και έγραψε κυρίως όπερες (Μέρλιν, Λάνσελοτ). Γύρω στα 1900 άρχισε να υποφέρει από τα νεφρά του και ξανάρχισε να συνθέτει έργα για πιάνο.
Στα 1909 τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής στη Γαλλία, και λίγες εβδομάδες αργότερα (στις 18 Μαΐου) πέθανε σε ηλικία μόλις 48 ετών από νεφρική ανεπάρκεια στο Cambo-les-Bains και τάφηκε στη Βαρκελώνη.
To 1935 ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα αφιέρωσε στον Αλμπένιθ ένα ποίημά του: Epitafio a Isaac Albéniz (Esta piedra que vemos levantada sobre hierbas de muerte y barro oscuro ...)
Έργο
«''Κυριαρχεί στο ευρύ κοινό η αντίληψη πως ο Αλμπένιθ έχει γράψει μουσική για κιθάρα· και είναι αλήθεια πως οι κιθαρίστες έχουν οικειοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό κάποια από τα έργα του Αλμπένιθ, ώστε τελικά ξεχνάμε πως ο συνθέτης τα έγραψε για πιάνο! Στην πραγματικότητα, ο Αλμπένιθ αφιέρωσε σημαντικό μέρος της ενεργητικότητάς του σε έργα για τη σκηνή (όπερες και zarzuelas). Συνέθεσε επίσης λιγοστά ορχηστρικά έργα (μεταξύ των οποίων την Catalonia και το Concierto fantástico για πιάνο) και κάποια τραγούδια. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του, όμως, το έργο του είναι αφιερωμένο στο πιάνο''».
Η πρώτη σύνθεσή του που εκδόθηκε στα 1868 είναι η Marcha Militar. Τα προηγούμενα έργα του έχουν χαθεί. Οι συνθέσεις του μέχρι τη δεκαετία του 1880 ήταν επηρεασμένες από τα έργα των Μπαχ, Μπετόβεν, Σοπέν και Λιστ. Την εποχή αυτή έγραψε και πέντε θαρθουέλες, απ' τις οποίες σώθηκαν οι δύο.
«''Ο Σοπέν, ο Λιστ και η πιανιστική φιλολογία του 19ου αιώνα, τα ρυθμικά και μελωδικά ιδιώματα της ισπανικής μουσικής, ο ιμπρεσιονισμός και οι Γάλλοι συνθέτες συνέβαλαν σημαντικά στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας των έργων του. Εξάλλου, ο Αλμπένιθ, όντας ο ίδιος εξαιρετικός πιανίστας, εισήγαγε με τις συνθέσεις του αξιοσημείωτες καινοτομίες στην τεχνική του πιάνου''»
right|thumb|150px|Ισαάκ Αλμπένιθ. Πίνακας του Ramon Casas (Εθνικό Μουσείο Καταλονίας) Προς το τέλος της δεκαετίας του 80 επηρεασμένος από την ισπανική μουσική παράδοση γράφει έργα σ' αυτό το ύφος, όπως την Ισπανική Σουίτα (Suite española, Op. 47, 1886) και τις Ταξιδιωτικές αναμνήσεις (Recuerdos de viaje). Την περίοδο αυτή συνθέτει πάνω από 50 έργα για πιάνο, που τα παρουσιάζει σε κονσέρτα και συναντά ενθουσιώδη υποδοχή από το κοινό.
Στα 1892 γράφει τα Ισπανικά Τραγούδια (Chants d'Espagne, Op. 232) και την ίδια περίοδο και τα οπερετικά του έργα Merlin, Henry Clifford, Pepita Jiménez καθώς και τα ορχηστρικά του έργα Ισπανική Ραψωδία (Spanish Rhapsody, 1887) (επηρεασμένος από τις Ουγγρικές Ραψωδίες του Λιστ) και Καταλονία (Catalonia, 1899).
Από το 1905 μέχρι το 1909 ο Αλμπένιθ αφιερώνεται στο μεγάλων διαστάσεων έργο του, τον κύκλο Iberia, που αποτελείται από 12 Εντυπώσεις (Impressions) (4 βιβλία με 3 έργα το καθένα), με πολλές φολκλορικές ισπανικές αναφορές. «''Η Iberia θεωρείται πια ένας από τους στυλοβάτες του ρεπερτορίου του πιάνου. Πέρα από τις πυκνές φολκλορικές αναφορές, πέρα από το γόητρο και το κύρος που προσδίδει στο έργο η καταπληκτικά πιανιστική γραφή του, η Iberia μάς κερδίζει τελικά χάρη στην ανακλητική της δύναμη. «Τα μάτια κλείνουν, σαν να θαμπώθηκαν από την ενατένιση τόσο πολλών εικόνων», έλεγε ο Ντεμπυσί για την Iberia (Debussy, 1987, σ. 251). Ταιριάζει εδώ, να διαβάσουμε τη λέξη Imageς (Εικόνες), με την έννοια που τη χρησιμοποίησε ο Ντεμπυσί στο ομώνυμο έργο του για πιάνο: ως εσωτερικά τοπία δηλαδή, ως ενδόμυχες εικόνες, ως ανασυνθέσεις της μνήμης· ως αντανακλάσεις μιας Ιβηρικής τις οποίες προσκαλεί η νοσταλγία του αυτο-εξόριστου συνθέτη, που υπήρξε ο Αλμπένιθ· μιας Ιβηρικής που βρίσκεται πιο κοντά στο όνειρο παρά στην πραγματικότητα.''».
«''Η Iberia, κύκνειο άσμα του συνθέτη, είναι μια Σουίτα για πιάνο που αποτελείται από δώδεκα μέρη και γράφτηκε την περίοδο 1906-1909. Το αριστούργημα αυτό είναι το σημαντικότερο έργο του συνθέτη και χαρακτηρίστηκε ως "η σημαντικότερη πιανιστική σύνθεση της ισπανικής μουσικής". Ο υπότιτλός του, 12 νέες εντυπώσεις (12 new impressions) αναφέρεται στην Ισπανία και τα ειδυλλιακά της μέρη και ιδιαίτερα στην Ανδαλουσία απ’ όπου και η καταγωγή του συνθέτη. Παράλληλα αποδεικνύει τη γοητεία που αυτή την περίοδο ασκούσε στον Αλμπένιθ ο ιμπρεσιονισμός. Έργο υψηλών απαιτήσεων, συνδυάζει το ισπανικό φολκλόρ με το λαμπερό πιανιστικό ήχο.''»
Τα τελευταία του έργα, Navarra και Azulejos (1909), δεν πρόλαβε να τα ολοκληρώσει και παρέμειναν ημιτελή.
Πολλά από τα έργα του Αλμπένιθ μεταγράφηκαν για κιθάρα από τον Miguel Llobet, τον Francisco Tárrega και άλλους. Μεταξύ των οποίων το πρελούδιο από τα Ισπανικά Τραγούδια (Chants d'Espagne) [που μετά το θάνατο του συνθέτη ονομάστηκε από τους εκδότες Asturias (Leyenda)], και αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά έργα του κιθαριστικού ρεπερτορίου καθώς και τα έργα Granada, Sevilla, Cadiz, Cordoba, Cataluña και το Τάγκο σε Ρε+. Πολλοί σπουδαίοι κιθαρίστες τα έχουν ερμηνεύσει, όπως ο John Williams και ο Julian Bream, πολλά συγκροτήματα τα έχουν διασκευάσει, όπως οι Doors (το Asturias στο τραγούδι τους Spanish Caravan) ή οι Iron Maiden (στο To Tame a Land). Αλλά και σε πολλές ταινίες ακούγονται έργα του Αλμπένιθ, όπως η Granada στην ταινία του Γούντυ Άλλεν Βίκυ, Χριστίνα, Μπαρτσελόνα (2008).
Έργα για πιάνο
right|thumb|400px|Παρτιτούρα από το έργο Iberia
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Ισπανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Μαιν
thumbnail|Η σημαία του Μαιν Το Μαιν (γαλ. Main, προφέρεται «μεν») είναι μια από τις ιστορικές επαρχίες της Γαλλίας. Αντιστοιχεί γεωγραφικά στην πάλαι ποτέ κομητεία του Μαιν, με κεντρική πόλη τη Λε Μαν (Le Mans).
Τοποθεσία
thumb|right|250px|Η θέση του Μαιν στη σημερινή Γαλλία
Συνορεύοντας στα νότια με την κομητεία του Ανζού και στα βόρεια με το Δουκάτο της Νορμανδίας, το Μαιν έγινε μήλο της έριδος για τους ηγεμόνες των δύο αυτών ισχυρότερων Πριγκιπάτων.
Σύγκρουση και έριδα
Στο διάστημα μεταξύ 1045 και 1047, ο Ούγος ο Δ΄ του Μαιν παντρεύτηκε τη Μπέρθα, κόρη του Όντο Β΄ του Μπλουά. Οι Ανδεγαυοί δεν ήθελαν να περάσει το Μαιν στην κυριαρχία του Οίκου των Μπλουά, και έτσι ο κόμης Γοδεφρείδος Μαρτέλος εισέβαλε στο Μαιν. Οι Νορμανδοί, που με τη σειρά τους δε θέλανε να περάσει το Ανζού στην Ανδεγαυική σφαίρα εξουσίας, αποφάσισαν να πάρουν μέρος στη σύγκρουση. Υπάρχει διάσταση απόψεων σχετικά με την ακριβή χρονολογία, αλλά είναι γνωστό ότι το 1051 ο Ούγος του Μαιν πέθανε και οι κάτοικοι της Λε Μαν άνοιξαν τις πύλες στους Ανδεγαυούς. Το Ανζού πήρε έτσι υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο τμήμα της κομητείας, ενώ οι Νορμανδοί κατέλαβαν αρκετές σημαντικές οχυρές τοποθεσίες στα σύνορα Μαιν-Νορμανδίας.
Νορμανδική διεκδίκηση
Ο γιος του Ούγου Δ΄, Ερβέρτος ο Β΄, κατέφυγε στη Νορμανδική αυλή (μερικοί ιστορικοί πιστεύουν πως είχε ταχθεί αρχικά με τους Ανδεγαυούς). Ο θάνατός του το 1062 οδήγησε σε πρόβλημα διαδοχής. Παρόλο που το Μαιν ήταν πλέον σε Ανδεγαυικά χέρια, το Ανζού αντιμετώπιζε επίσης προβλήματα διαδοχής. Η μικρότερη αδερφή του Ερβέρτου ήταν αρραβωνιασμένη με το Ροβέρτο Β΄ δούκα της Νορμανδίας, γιο του Γουλιέλμου του Κατακτητή, Δούκα της Νορμανδίας. Έτσι ο Γουλιέλμος διεκδίκησε την κομητεία του Μαιν για τον Οίκο του. Την κομητεία διεκδικούσε επίσης η Μπιότα, θεία του Ερβέρτου (αδερφή του Ούγου του Δ΄) και ο σύζυγός της Γουόλτερ, Κόμης του Βεξίν.
Νορμανδική εισβολή και κατάκτηση
thumb|150px|right|Ο θυρεός του Μαιν Ο Γουλιέλμος εισέβαλε στο Μαιν και το κατέλαβε στις αρχές του 1064. Η Μπιότα και ο Γουόλτερ πιάστηκαν αιχμάλωτοι μετά την πολιορκία της Λε Μανς. Φημολογείται ότι δηλητηριάστηκαν το 1063.
Η κατάκτηση του Μαιν ισχυροποίησε τα νότια σύνορα των Νορμανδών ενάντια στο Ανζού και επέτρεψε στο Γουλιέλμο να ξεκινήσει απερίσπαστος την κατάκτηση της Αγγλίας το 1066, που στέφθηκε με επιτυχία.
Εξέγερση
Το 1069, οι κάτοικοι της Λε Μαν εξεγέρθηκαν ενάντια στους Νορμανδούς. Σύντομα μερικοί τοπικοί βαρόνοι τάχθηκαν με το μέρος των εξεγερμένων. Οι Νορμανδοί εκδιώχθηκαν και ο νεαρός Ούγος Ε΄ του Μαιν αναγνωρίστηκε ως Κόμης του Μαιν.
Το Βασίλειο της Γαλλίας κατέκτησε το Μαιν το 1203 και αργότερα τη Νορμανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας
Ρωμανός Αργυρός (10ος αι.)
Ο Ρωμανός (άκμασε περίπου το 920) από τον Οίκο των Αργυρών ήταν αριστοκράτης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και σύζυγος της Αγάθης Λεκαπηνής, κόρης του αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄.
Βιογραφία
Ήταν γιος του διακεκριμένου στρατηγού Λέοντος Αργυρού και είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, τον Μαριανό Αργυρό, που επίσης κατείχε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα.
Ο ίδιος ο Ρωμανός έγινε γνωστός για το γάμο του με την Αγάθη, κόρη του Ρωμανού Α΄ (β. 919-944). Οι πηγές δεν συμφωνούν για το πότε έγινε ο γάμος: ο ιστορικός του 11ου αι. Γιαχία Αντιόχειας βεβαιώνει, ότι ο γάμος τελέστηκε πριν ο Λεκαπηνός ανέλθει στην εξουσία· ενώ στα τέλη του 10ου αι. ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει ότι έγινε το 921. Όπως και να έχει, ο γάμος εμφανίζει την προσπάθεια του Λεκαπηνού, ενός νεόπλουτου από την επαρχία, να σταθεροποιήσει τη θέση του συνδέοντας την οικογένειά του με μία από τις πιο διακεκριμένες, αριστοκρατικές οικογένειες της Αυτοκρατορίας.
Έτσι ο Ρωμανός απέκτησε εξ' αγχιστείας συγγένεια με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ Μακεδόνων τον πορφυρογέννητο, που είχε νυμφευτεί την Ελένη Λεκαπηνή, άλλη κόρη του Ρωμανού Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγάθη Λεκαπηνή, κόρη του Ρωμανού Α΄ και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια των Αργυρών
Υποατομικά σωματίδια
Κατηγορίες υποατομικών σωματιδίων
Υπάρχουν δύο κατηγορίες υποατομικών σωματιδίων: τα στοιχειώδη σωμάτια (τα οποία δεν διαθέτουν εσωτερική δομή) και τα σύνθετα σωμάτια που είναι είτε αδρόνια είτε μεσόνια και αποτελούνται από στοιχειώδη σωματίδια.
Στοιχειώδη σωμάτια
Τα γνωστά στοιχειώδη σωμάτια είναι:
Για κάθε σωματίδιο ύλης υπάρχει ένα αντισωματίδιο αντιύλης (anti-matter) που έχει την ίδια μάζα και περιστροφή με το αντίστοιχο σωμάτιο, αλλά αντίθετο ηλεκτρικό φορτίο. Τα αντισωμάτια συμβολίζονται με μία γραμμή πάνω από το όνομα του αντίστοιχου σωματιδίου. Μερικά σωματίδια είναι τα ίδια το αντισωμάτιο του εαυτού τους, όπως το φωτόνιο γ, και το μποζόνιο Ζο. Όταν ένα σωμάτιο και ένα αντισωμάτιο αλληλεπιδράσουν εξαϋλώνονται δίνοντας το αντίστοιχο της μάζας τους σε ενέργεια με την μορφή φωτονίων. Γι αυτό το λόγο, δεν υπάρχει αντιύλη στο σύμπαν, εκτός αν αυτή προλάβει να ανιχνευθεί πριν να έρθει σε επαφή με την ύλη (π.χ. στο εσωτερικό των πρωτονίων και των νετρονίων δεν υπάρχουν μόνο κουαρκς αλλά και αντικουάρκ (κουάρκς της αντιύλης).
Αδρόνια
Τα αδρόνια είναι σύνθετα υποατομικά σωμάτια τα οποία αποτελούνται από κουάρκς και χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική Κατηγορία:Υποατομικά σωμάτια
GB
Η συντομογραφία GB μπορεί να αναφέρεται:
Αρχαία Λοκρίδα
Οζολίδα Λοκρίδα
Η Οζολίδα Λοκρίδα ήταν το δυτικό τμήμα της περιοχής της Λοκρίδας, δυτικά των Δελφών και χωριζόταν από την Οπουντία Λοκρίδα με το όρος Παρνασσός και την Δωρίδα. Δυτικά εκτεινόταν μέχρι το Αντίρριο και ανατολικά μέχρι την φωκική πόλη Κρίσα (σημερινό Χρισσό). Βόρεια συνόρευε με την Δωρίδα, ανατολικά με την Φωκίδα, δυτικά με την Αιτωλία και νότια με τον Κορινθιακό κόλπο. Οι κάτοικοί της ονομάζονταν Οζόλες ή Εσπέριοι Λοκροί και γεωγραφικά καταλάμβανε περίπου τον σημερινό νομό Φωκίδας.