cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξέγερση των Στρέλτσι (1682)
Προοίμιο
Ο τσάρος Αλέξιος (κυβ. 1645-1676) είχε αποκτήσει τέκνα από δύο γάμους: δεκατρία με τη Μαρία και αργότερα τρία με τη Ναταλία. Τα περισσότερα έπασχαν από κάποια σοβαρότατη ασθένεια και πέθαναν σε βρεφική ή παιδική ηλικία. Τον Αλέξιο διαδέχθηκε ο Φιοντόρ Γ', ο μεγαλύτερος από τους ζώντες γιους του. Αυτός απέκτησε μόνο ένα γιο, ο οποίος πέθανε εννέα ημέρες μετά τη γέννησή του.
Όταν λοιπόν ο Φιοντόρ απεβίωσε (7 Μαΐου 1682) δεν υπήρχε τέκνο για να φορέσει το στέμμα, επομένως η διαδοχή περνούσε στο μεγαλύτερο ζώντα αδελφό του, το δεκαεξάχρονο και ψυχικά διαταραγμένο Ιβάν. Όμως η βογιαρική οικογένεια της Ναταλίας, οι Ναρίσκιν, έπεισε παρασκηνιακά τον πατριάρχη να παρακάμψει τη νόμιμη σειρά του Αλεξίου από τον πρώτο γάμο και να στέψει νέο τσάρο το δικό της Πέτρο (τότε δέκα ετών). Αυτό προκάλεσε την οργή των Μιλοσλάβσκι (η επίσης βογιαρική οικογένεια της Μαρίας), οι οποίοι διέδωσαν πως οι Ναρίσκιν στραγγάλισαν τον Ιβάν για να προωθήσουν τον Πέτρο.
Οι ταραχές
Αμέσως η φήμη του στραγγαλισμού του Ιβάν διαδόθηκε σε όλη την πρωτεύουσα και άνθρωποι των Μιλοσλάβσκι ξεχύθηκαν στους δρόμους. Παράλληλα εκμεταλλεύθηκαν τη δυσαρέσκεια της φρουράς του Κρεμλίνου εναντίον των διοικητών της και την πήραν με το μέρος τους. Στις 21 Μαΐου ένας όχλος μαινόμενων στρατιωτών κατέλαβε το Κρεμλίνο και λιντσάρισε κάποιους βογιάρους και αξιωματικούς, τους οποίους υποψιάζονταν για διαφθορά. Έξι μέρες αργότερα οι εξεγερμένοι επέδραμαν στη βασιλική κατοικία και σκότωσαν (μεταξύ άλλων) τους Κιρίλ και Ιβάν Ναρίσκιν μπροστά στα μάτια του Πέτρου.
Αποτελέσματα
Μπροστά στον κίνδυνο του πλήρους αφανισμού τους, οι Ναρίσκιν αποδέχθηκαν το καλοκαίρι μια συμβιβαστική λύση: νέοι τσάροι ανέλαβαν ταυτόχρονα ο Ιβάν και ο Πέτρος, με τον πρώτο να θεωρείται ότι είχε τα πρωτεία λόγω ηλικίας. Επειδή και οι δύο ήταν ανήλικοι, καθήκοντα βασιλικού επιτρόπου ανέλαβε η 25χρονη αδελφή τους Σοφία Αλεξέγιεβνα (από τον πρώτο γάμο). Τελικά ο Ιβάν δεν άσκησε ποτέ ουσιαστικά καθήκοντα - ακόμα και μετά την ενηλικίωσή του, η Σοφία αποτέλεσε την πραγματική εξουσία στο Ρωσικό Βασίλειο έως την ενηλικίωση του Πέτρου το 1689.
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Στρελτσι
Τσαρλς Χαρντ Τάουνς
Ο Τσαρλς Χαρντ Τάουνς (Charles Hard Townes, 28 Ιουλίου 1915 - 27 Ιανουαρίου 2015) ήταν Αμερικανός φυσικός ο οποίος βραβεύτηκε το 1964 το με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Βραβεύτηκε μαζί με τους Σοβιετικούς Νικολάι Μπασόφ και Αλεξάντερ Πρόχοροφ για τη θεμελιώδη εργασία τους στον τομέα της κβαντικής ηλεκτρονικής, η οποία οδήγησε στην κατασκευή ταλαντωτών και ενισχυτών βασισμένων στην αρχή Μέιζερ-λέιζερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Ιγκόρ Β΄ του Κιέβου
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ολέγκ Α΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ.
Διαδέχθηκε τον αδελφό του Βσέβολοντ Β΄ του Κιέβου. Αν και ο αδελφός του είχε αποσπάσει υποσχέσεις από τους υποτελείς του στο Κίεβο, ότι θα είναι πιστοί στον Ιγκόρ Β΄, αυτός δεν ήταν δημοφιλής και συνάντησε αντίσταση κατά τη διαδοχή. Οι χρονικογράφοι τον κατηγορούν ότι ήταν ανέντιμος, άπληστος, μηχανορράφος και βίαιος: δύο εβδομάδες μετά οι κάτοικοι τού Κιέβου κάλεσαν τον γιο τού 2ου εξαδέλφου του Ιζιασλάβ Β΄ να γίνει πρίγκιπάς τους. Ο Ιζιασλάβ Β΄ επιτέθηκε στον Ιγκόρ Β΄ και τον αδελφό του Σβιατοσλάβ και τους νίκησε.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα
Το Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα (GCF) είναι ένα ταμείο που ιδρύθηκε από τη Σύμβαση Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC). Είναι μια λειτουργική οντότητα του χρηματοοικονομικού μηχανισμού για να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες να μπορούν να αντιμετωπίσουν μέσω πρακτικών προσαρμογής και μετριασμού την κλιματική αλλαγή. Το Ταμείο εδρεύει στο Ίντσον της Νότιας Κορέας, διοικείται από ένα συμβούλιο 24 μελών, και υποστηρίζεται από ανεξάρτητη γραμματεία. Ο εκτελεστικός διευθυντής του είναι ο Yannick Glemarec.
Ο στόχος του Πράσινου Ταμείου για το Κλίμα είναι η "υποστήριξη έργων, προγραμμάτων, πολιτικών και άλλων δραστηριοτήτων των αναπτυσσόμενων χωρών που χρησιμοποιούν θεματικά παράθυρα χρηματοδότησης". To Ταμείο φιλοδοξεί να αποτελέσει το επίκεντρο των προσπαθειών για τη συγκέντρωση της χρηματοδότησης για το κλίμα στο πλαίσιο της UNFCCC.
Ιστορική αναδρομή
Οι πλουσιότερες βιομηχανικές χώρες είναι οι χώρες, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τις περισσότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Κατά συνέπεια, υποστηρίζεται ότι αυτές οι χώρες είναι ηθικά υπεύθυνες να συνεισφέρουν στο κόστος του μετριασμού της κλιματικής αλλαγής παγκοσμίως και να υποστηρίξουν οικονομικά σε αυτόν τον μετριασμό τις αναπτυσσόμενες και τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες. Μέρος χωρών υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα πρέπει να συνεισφέρουν το λιγότερο κατά 54% στο κόστος του μετριασμού της κλιματικής αλλαγής στον Παγκόσμιο Νότο. Άλλες χώρες υποστήριξαν ότι οι πλουσιότερες χώρες θα πρέπει να βοηθήσουν στη χρηματοδότηση της μετάβασης των αναπτυσσόμενων και των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών, διότι οι πρώτες μπορούν να αντέξουν οικονομικά τις σημαντικές επενδύσεις που χρειάζονται επειγόντως οι δεύτερες.
Η Συμφωνία της Κοπεγχάγης, η οποία προήλθε από τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή το 2009 (COP-15) στην Κοπεγχάγη, ανέφερε για πρώτη φορά το "Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα της Κοπεγχάγης". Το Ταμείο ιδρύθηκε επίσημα κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή το 2010 στο Κανκούν. Το κυβερνητικό της όργανο εγκρίθηκε στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή το 2011 (COP 17) στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής.
Οργανισμός
Κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης το 2010 στο Κανκούν, το θέμα της διακυβέρνησης του Ταμείου ανατέθηκε στο νεοσύστατο διοικητικό συμβούλιο του Πράσινου Ταμείου για το Κλίμα και η Παγκόσμια Τράπεζα επιλέχθηκε ως προσωρινός διαχειριστής. Για την ανάπτυξη ενός σχεδιασμού για τη λειτουργία του Ταμείου, ιδρύθηκε στο Κανκούν η "Μεταβατική Επιτροπή Πράσινου Ταμείου για το Κλίμα". Η επιτροπή συναντήθηκε τέσσερις φορές το 2011 και υπέβαλε έκθεση στη Διάσκεψη στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής. Βάσει αυτής της έκθεσης, τα μέλη της Διάσκεψης αποφάσισαν ότι το "Ταμείο θα καταστεί λειτουργική οντότητα του χρηματοοικονομικού μηχανισμού" της UNFCCC και ότι στη Διάσκεψη το 2012 θα πρέπει να υιοθετηθούν οι απαραίτητοι κανόνες για να διασφαλιστεί ότι το Ταμείο " είναι υπόλογο και λειτουργεί υπό την καθοδήγηση της UNFCCC ".
Το διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου ανέλαβε την ανάπτυξη κανόνων και διαδικασιών για την εκταμίευση κεφαλαίων, διασφαλίζοντας ότι αυτά θα πρέπει να συνάδουν με τους εθνικούς στόχους των χωρών όπου θα πραγματοποιούνται έργα και προγράμματα. Το συμβούλιο αυτό ήταν επίσης επιφορτισμένο με τη σύσταση ανεξάρτητης γραμματείας και του μόνιμου διαχειριστή του Ταμείου.
Το Ταμείο συνεργάζεται με 84 οργανισμούς, ανάμεσά τους εμπορικές και αναπτυξιακές τράπεζες, κρατικοί οργανισμοί, και ομάδες της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίες δοκιμάζουν και εφαρμόζουν καινοτόμες προσεγγίσεις για τα κλιματικά προγράμματα.
Πηγές χρηματοδότησης
Στις 31 Ιουλίου 2020, είχαν δεσμευτεί συνολικά 10,3 δισ. δολάρια και επιβεβαιώθηκαν 8,32 δισ. δολάρια, στο πλαίσιο της περιόδου αρχικής κινητοποίησης των πόρων (IRM).
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα είχε δεσμευθεί ότι οι ΗΠΑ θα συνεισέφεραν με 3 δισ. δολάρια στο Ταμείο. Τον Ιανουάριο του 2017, στις τελευταίες 3 μέρες στο γραφείο του, ο Ομπάμα ξεκίνησε τη μεταφορά μιας δεύτερης δόσης 500 εκ. δολαρίων στο Ταμείο, με υπόλοιπο 2 δισ. δολάρια να παραμένει προς μελλοντική μεταφορά. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στην ανακοίνωσή του για απόσυρση των ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού την 1η Ιουνίου 2017, επέκρινε το Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα, χαρακτηρίζοντάς το ένα σχέδιο για την ανακατανομή του πλούτου από πλούσιες προς φτωχές χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλίμα Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Αρχαιογεωδαισία
Η αρχαιογεωδαισία (Γη + δαίω = διαιρώ, διανέμω και μετρώ τη Γη), σύμφωνα με τον Τζέιμς Κ. Τζέικομπς (James Q. Jacobs) ,που εισήγαγε τον όρο, είναι δυνατόν να οριστεί ως τομέας έρευνας που καλύπτει τον εντοπισμό και γεωδαιτικό προσδιορισμό των προϊστορικών και αρχαίων θέσεων. Η τοπογραφία, τα γεωδυναμικά φαινόμενα, οι μετρήσεις και οι απεικονίσεις της γης, η ναυσιπλοΐα και η χάραξη πορείας σε χερσαίες εκτάσεις είναι ορισμένα από τα ενδιαφέροντά της. Η αρχαιογεωδαισία, συνδυάζοντας θεμελιώδη γνώση της αστρονομίας, της γεωδαισίας, των εφηρμοσμένων μαθηματικών, ακριβή γεωγραφικά στοιχεία και την αρχαιολογία, παρουσιάζει μια μεθοδολογία για την έρευνα των αρχαιολογικών θέσεων, τις αλληλεξαρτήσεις τους,  τις χωρικές τους ιδιότητες και την αρχιτεκτονική των προϊστορικών θέσεων και των μνημείων. Η γεωδαισία υπήρξε πρακτική εφαρμογή της Γεωμετρίας σε αντιδιαστολή με τη Θεωρητική Γεωμετρία, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη. Η Γεωδαισία σήμερα είναι η επιστήμη που ασχολείται με τη θεωρητική και πρακτική σπουδή οργάνων και μεθόδων για την εκτέλεση μετρήσεων, υπολογισμών και απεικονίσεων που είναι χρήσιμες για τον προσδιορισμό της μορφής και του μεγέθους ολόκληρης της γήινης επιφάνειας ή τμημάτων αυτής. Η Τοπογραφία ως κλάδος της Γεωδαισίας ασχολείται με τη μέτρηση, τον υπολογισμό και την απεικόνιση μικρών σχετικά τμημάτων της γήινης επιφάνειας.
Ως νεοπαγής τομέας έρευνας, η αρχαιογεωδαισία έχει να επιδείξει μοναδικές μεθόδους αξιολόγησης και κατανόησης των αρχαίων πολιτισμών για τις έννοιες της γεωγραφίας, του τόπου, της γης και του σύμπαντος, έτσι όπως μας μεταφέρονται από τις αρχαιολογικές μαρτυρίες. Οι αρχαιογεωδαιτικές μελέτες αποκαλύπτουν αποτελέσματα που κατά την άποψη του Τζέικομπς πιθανώς θα μεταβάλουν τις απόψεις μας για την προϊστορία.
Γενική θεώρηση
Θεωρούμε γενικώς τα διαφορετικά ως προς το χώρο και το χρόνο αρχαία μνημεία ως ανεξάρτητα και ασυσχέτιστα μεταξύ τους, ιδιαίτερα αν προέρχονται από διαφορετικούς πολιτισμούς. Οι πολλές πυραμίδες της Αιγύπτου, για παράδειγμα, παρουσιάζουν ένα είδος αλληλεξάρτησης, το οποίο ωστόσο δεν έχει μελετηθεί επαρκώς. Αλλά τι συμβαίνει με τις πυραμίδες σε παγκόσμια κλίμακα; Λίγοι θα υποστήριζαν πως δεν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ των γήλοφων της Βόρειας Αμερικής, για παράδειγμα, αλλά οι ομοιότητές τους με τους νεολιθικούς ευρωπαϊκούς ή ασιατικούς τύμβους πολύ λίγο έχουν διερευνηθεί και περνούν απαρατήρητες. Τα ερωτηματικά που προκύπτουν από τέτοιες εμφανείς και αδιαμφισβήτητες ομοιότητες δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν και η αρχαιογεωδαισία μέσω της σύγχρονης χαρτογραφίας, της γεωδαιτικής επιστήμης και των μαθηματικών προσπαθεί να τα απαντήσει.
Θεμελιώδες καθήκον των αρχαίων κοινωνιών ανέκαθεν ήταν ο προσδιορισμός του χώρου και η συμπερίληψη αυτού του προσδιορισμού στο εννοιολογικό πλαίσιο των μύθων που διαμόρφωναν την κοσμολογία τους. Σε ό,τι αφορούσε στη φυσική επιβίωσή τους, ήταν εξίσου σημαντική η γνώση τη θέσης τους σε κάθε τους δραστηριότητα. Είναι φυσικό σήμερα να αναρωτούνται οι ερευνητές των αρχαίων πολιτισμών με ποιο τρόπο εξασφάλιζαν τούτη την κοσμογραφική δυνατότητα οι αρχαίοι λαοί.
Από τις σύγχρονες γεωδαιτικές ενασχολήσεις, η χάραξη πορείας και η τοπογραφία είναι οι πιο κοινές και γνωστές. Από την ανάγκη μεθοδικής εξερεύνησης και σχεδίασης της γης προέκυψε η σημερινή μας γνώση της μορφής και του μεγέθους του γεωειδούς. Οι γεωδαιτικές δυνατότητες περιλαμβάνουν έναν προσδιορισμό των συντεταγμένων στην ξηρά ή τη θάλασσα, καθώς επίσης και στο διάστημα, βάσει κάποιου επίγειου σημείου αναφοράς. Η αληθινή και ακριβής γνώση της ουράνιας δυναμικής και οι χωρικές ιδιότητες του ηλιακού συστήματος είναι θεμελιώδεις για την πρακτική της γεωδαισίας. Επομένως, η σκόπιμη γεωδαιτική διάταξη των προϊστορικών μνημείων μπορεί να καταδείξει θεμελιώδεις ή σύνθετες γεωδαιτικές, αστρονομικές και κοσμογραφικές γνώσεις των αρχαίων και πρϊστορικών πολιτισμών, για τις οποίες δεν υπήρχαν καν ενδείξεις.
Ιστορία
Ο προσδιορισμός του βαθμού του μεσημβρινού, ενός τμήματος δηλαδή μιας νοητής γραμμής που διατρέχει την επιφάνεια της γης από βορρά προς νότο, είναι θεμελιώδες επίτευγμα της γεωδαισίας. Αυτός ο προσδιορισμός επιτρέπει την παρέκταση του μεγέθους της γης. Υπάρχουν δύο γνωστές ιστορικές μέθοδοι για την μέτρηση της κλίμακας της γης. Σύμφωνα με τη μία μετρώνται οι μακρινοί ορίζοντες από μία βουνοκορφή, προκειμένου να καθοριστεί η γωνία της εμβύθισης κάτω από το επίπεδο. Η πιo κοινή και πιo γνωστή αρχαία μέθοδος υιοθέτησε τη γωνιώδη μέτρηση του ηλιακού φωτισμού σε δύο σημεία ενός μεσημβρινού και γραμμική μέτρηση μεταξύ των δύο σημείων. Η σύγκριση των γωνιών και της απόστασης παράγει τα τρία σημεία μιας τριγωνικής επιφάνειας, με την κορυφή της στο γεωδαιτικό κέντρο, από το οποίο προκύπτει το μήκος ενός μέσου, τοπικού γεωδαιτικού βαθμού.
Η πλέον πρώιμη ιστορική μαρτυρία για τη μέτρηση του ισημερινού της γης, που ολοκληρώθηκε στην Αίγυπτο, αποδίδεται στον Ερατοσθένη από την Κυρήνη (276.-194 Π.Κ.Ε.), οι ακριβείς λεπτομέρειες της οποίας χάθηκαν μαζί με την πραγματεία του, Περί διαστάσεων της Γης. Εντούτοις, το έργο του αναφέρθηκε από άλλους συγγραφείς, ανάμεσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι Στράβων και Κλεομήδης. Στα περίφημα Γεωγραφικά του παρουσίασε την πρώτη ακριβή μαθηματική μέτρηση της περιμέτρου της Γης, με την βοήθεια σκιοθηρικών γνωμόνων, και την βρήκε ίση με 250.000 στάδια (=39.400-41.000 χλμ, έναντι της πραγματικής 40.000 χλμ.) (Κλεομήδης, Στράβων). Πιστεύεται ότι ανακάλυψε ακόμα μία μέθοδο υπολογισμού της διάρκειας των μεγίστων ημερών στα διάφορα πλάτη, από το γεωγραφικό πλάτος τους και ότι συγκρότησε πίνακα με τα γεωγραφικά πλάτη γνωστών τόπων.
Κατασκεύασε τον πρώτο παγκόσμιο μαθηματικό χάρτη της τότε οικουμένης, την οποία σχεδίασε πάνω σε ένα πλέγμα καθέτων ευθειών (μεσημβρινών και παραλλήλων κύκλων), αξιοποιώντας τις πληροφορίες των γεωγραφικών έργων της βιβλιοθήκης και των έργων των συνοδών του Μ. Αλεξάνδρου στην εκστρατεία της Ασίας. Έχοντας πρόσβαση στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, από κάπου πιθανώς άντλησε την πληροφορία ότι κατά τη θερινή ισημερία, στις 12 το μεσημέρι, όλα τα αντικείμενα που υπήρχαν στην περιοχή της Συήνης (σημερινό Ασσουάν), δε σχημάτιζαν σκιά. Τότε οι ακτίνες του ηλίου καθρεφτίζονταν στο νερό ενός ιερού για τους ντόπιους πηγαδιού. Ο Ερατοσθένης αναρωτήθηκε αν την ίδια ημέρα συνέβαινε κάτι παρόμοιο και στην Αλεξάνδρεια (βορειότερα της Συήνης). Διαπίστωσε ότι κάτι τέτοιο ήταν αναληθές και το ερμήνευσε με την καμπυλότητα της Γης. Αν η γη ήταν επίπεδη και δεχόμενοι ότι οι ακτίνες του Ηλίου πέφτουν κάθετα, θα έπρεπε να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και στην Αλεξάνδρεια. Υπολόγισε, επίσης, την απόσταση Γης-Ηλίου (804.000.000 στάδια) και Γης-Σελήνης (780.000 στάδια) χρησιμοποιώντας στοιχεία των σεληνιακών εκλείψεων. Ο Πτολεμαίος ανέφερε ότι Ερατοσθένης μέτρησε την κλίση του γήινου άξονα και την προσδιόρισε με την τιμή 11/83 του 180, δηλαδή 23° 51' 15" (23.854°). Επίσης επεξεργάστηκε ένα ημερολόγιο που περιελάμβανε ελλειπτικά έτη, συνέταξε έναν κατάλογο αστερισμών (Καταστερισμοί) και χαρτογράφησε επακριβώς τη διαδρομή του Νείλου στο Χαρτούμ.
Σε αντίθεση με τους Έλληνες, φαίνεται πως οι Ρωμαίοι δεν ενδιαφέρονταν για θεωρητικές γεωδαιτικές μελέτες, αλλά για πρακτικές εφαρμογές. Δεν δημιούργησαν νέα τοπογραφικά όργανα, ούτε πρόσθεσαν σημαντικά στοιχεία στο θεωρητικό υπόβαθρο της Γεωδαισίας. Όμως, κατά τη ρωμαϊκή περίοδο οι τοπογραφικές μετρήσεις συστηματοποιήθηκαν και αποτέλεσαν τμήμα της ρωμαϊκής πρακτικής για στρατιωτικούς και πολιτικούς σκοπούς, αλλά και για την καλύτερη οργάνωση της αυτοκρατορίας. Ουσιαστικά το επάγγελμα του Τοπογράφου δημιουργήθηκε κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν για τις μετρήσεις τους απλά τοπογραφικά όργανα των Ελλήνων και των Αιγυπτίων με κάποιες βελτιώσεις: σχοινιά, μετρητικές ράβδους και μπρούντζινα διαστημόμετρα για τη μέτρηση μηκών, την groma για τη χάραξη ορθών γωνιών και τον χωροβάτη (chorobates) για τη μέτρηση υψομετρικών διαφορών.
Από το αραβικό φιλολογικό αρχείο έχουμε ενδείξεις για τη γνώση του μεγέθους της γης, χωρίς όμως ακριβείς λεπτομέρειες για την προέλευση της γνώσης. Το αραβικό μίλι των 4.000 κύβιτων (1.972 μέτρα) μαρτυρείται σε ένα σφηνοειδές κείμενο του 6ου Π.Κ.Ε. αι. Αραβικά κείμενα αναφέρουν ως τιμή της μοίρας γεωγραφικού πλάτους τα 56 2/3 αραβικά μίλια ή 111.089 μέτρα, με λάθος 0.17 % συγκρινόμενη με τη σημερινή μέτρηση των 110.900.0 μέτρων για μια μοίρα πλάτους κοντά στη Βαγδάτη. Το μήκος ενός τόξου του μεσημβρινού και του γεωγραφικού μήκους είναι μεταβλητές του γεωγραφικού πλάτους, εξαιτίας της ελλειψοειδούς μορφής του γεωειδούς. Επομένως, η ακρίβεια μιας μεσημβρινής μέτρησης είναι προσδιορίσιμη μόνο εάν είναι γνωστό το γεωγραφικό πλάτος της μέτρησης. Η σύγχρονη τιμή για τη μέση περιφέρεια της γης είναι 40.030.005,6967 μ, ή 111.194,46 μ. για κάθε μέσο βαθμό. Η αραβική φιλολογία μας μεταφέρει επίσης τη ρωμαϊκή μέτρηση της περιφέρειας της γης σε ρωμαϊκά μίλια. Το ρωμαϊκό μίλι των 3.000 κύβιτων (1.480 μέτρα) πιθανώς προέρχεται από το μεσοποτάμιο κύβιτο. Η τιμή ενός βαθμού ήταν 75 ρωμαϊκά μίλια. Τούτο αποδίδει την εντυπωσιακά ακριβή εκτίμηση των 24.830 σύγχρονων μιλίων ως μεσημβρινή περιφέρεια, ενώ τα 56 2/3 αραβικά μίλια ανά βαθμό αποδίδουν 24.997 μίλια. (σε σχέση με τη σύγχρονη τιμή των 24.860 μιλίων).
Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζεται μια σύγκριση των μετρήσεων που συζητήθηκαν. Δεδομένου ότι δεν είναι γνωστό σε ποιο ακριβές γεωγραφικό πλάτος έγιναν οι μετρήσεις, συγκρίνονται έναντι ενός μέσου βαθμού περιφέρειας και ενός μεσημβρινού βαθμού κοντά στη Βαγδάτη και τη Βαβυλώνα (εδώ μεσημβρινός Βαβυλώνας, 110.900,0 μ.).
Πέραν των ελληνικών, αραβικών και ρωμαϊκών μαρτυριών,έχουν καταγραφεί γεωδαιτικές εφαρμογές και την αρχαία Κίνα. Χάρτες αναφέρονται σε αρκετά κείμενα και φαίνεται πως επισυνάπτονταν σε στρατιωτικά εγχειρίδια. Τρεις σχετικά ακριβείς χάρτες, ένας τοπογραφικός, ένας στρατιωτικός και ένας πολιτικός χάρτης ανακαλύφθηκαν σε έναν τάφο που χρονολογήθηκε πριν από 2.100 χρόνια. Κάτι τέτοιο υπονοεί μια ακριβή, επιστημονική μέθοδο. Στον 3ο αι. Κ.Ε., οι Κινέζοι αστρονόμοι διαίρεσαν την ουράνια σφαίρα σε 365.25 βαθμούς, ορίζοντας τον ένα βαθμό (μοίρα) ως μέση ημερήσια ηλιακή φαινόμενη κίνηση. Ένα βιβλίο γραμμένο από τον Πέι Ξίυ το 267, θεμελιώδες για την κινεζική χαρτογραφία, παρουσιάζει κανόνες για τη σχεδίαση χαρτών, συμπεριλαμβανομένης της κλίμακας, της κατεύθυνσης, της μέτρησης αποστάσεων σε ευθεία γραμμή, και λογισμό για τις υψομετρικές διαφορές. Στην Κίνα η ανάπτυξη της τοπογραφίας φαίνεται πως ήταν σημαντική. Οι Κινέζοι γνώριζαν τις μεθόδους των Βαβυλωνίων και των Αιγυπτίων από την αρχή της δυναστείας των Χαν (202 Π.Κ.Ε.). Γνώριζαν επίσης αργότερα και τις επιτεύξεις των ελληνιστικών και των ρωμαϊκών χρόνων. Οι ίδιοι κατασκεύασαν και χρησιμοποιούσαν μαγνητικές πυξίδες για προσδιορισμό διευθύνσεων και γωνιών, κλίμακες ορισμένου μεγέθους για την ακριβή μέτρηση μηκών, σταδίες με διαβαθμίσεις για τον προσδιορισμό υψομετρικών διαφορών και ένα είδος τηλεσκοπίου από τα τέλη του 10ου αιώνα. Η ινδική αστρονομία χρησιμοποίησε έναν πρώτο μεσημβρινό, κοντά στο Ουτζαΐν. Προ-ισλαμικοί αστρονομικοί πίνακες συντάχτηκαν από Άραβες γεωγράφους για μεσημβρινούς αναφοράς όπως η Αλεξάνδρεια, η Δαμασκός και το Ουτζαΐν. Στον ισλαμικό κόσμο πολλά κέντρα, συμπεριλαμβανομένης της Βαγδάτης, της Δαμασκού και του Καΐρου, χρησιμοποιήθηκαν ως μεσημβρινοί αναφοράς. Ο Ινδός αστρονόμος Αρυαμπχάτα χρησιμοποίησε τον μεσημβρινό της Λάνκα για να καθορίσει την οροθεσία της ημέρας.
Στις Κάτω Χώρες το 1617, ο Β. Σνέλλιους (W. Snellius) εξήγαγε από έναν αστρονομικά καθορισμένο μεσημβρινό την περιφέρεια των 24.010 μιλίων. Εβδομήντα χρόνια αργότερα ο Ισαάκ Νεύτων αναγνώρισε ότι η γη είναι ελλειψοειδές πεπλατυσμένο στους πόλους. Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (βασισμένη εν μέρει σε δορυφορικές μετρήσεις) καθόρισε την ισημερινή ακτίνα σε 6.378.140 μέτρα (24.901,4726 μίλια περιφέρεια) και τον παράγοντα εξομάλυνσης σε 1/298.257. Οι πρόσφατες αποδεκτές τιμές καθορίζονται σήμερα από τον Κατάλογο Κοσμογραφικών Τιμών και Γεωδαισίας.
Προβληματισμοί
Είναι οι γεωδαιτικές σχέσεις των μνημείων που παρουσιάζονται στο συγκεκριμένο ερευνητικό πεδίο συμπτώσεις; Ή είναι αυτές οι χωρικές σχέσεις σε μεγάλες αποστάσεις σκόπιμες; Παρόμοια μνημεία στην ανατολική Βόρεια Αμερική, στην αντίθετη πλευρά του Ατλαντικού Ωκεανού, θέτουν παρόμοιες ερωτήσεις, όπως τα μνημεία και οι ευθυγραμμίσεις μνημείων σε όλο τον κόσμο. Ποιο επίπεδο γεωδαιτικής γνώσης υπήρχε κατά τους προϊστορικούς χρόνους; Σε ποια έκταση υποδεικνύουν τα στοιχεία της αρχαίας αστρονομίας την πρακτική της γεωδαισίας; Σε ποιo βαθμό μπορούν να δώσουν απαντήσεις τα αρχαία μνημεία;
Εάν αποδεχθούμε το σύγχρονο αρχαιολογικό παράδειγμα, ορισμένα από τα στοιχεία που παρουσιάζονται ίσως φαίνονται αρχικά παράλογα. Μπορούμε να αγνοήσουμε τις σχέσεις τους, ή μπορούμε να εξετάσουμε περαιτέρω τις περιοχές για τις οποίες η ιστορία άφησε πίσω της ελλιπή στοιχεία και να αναγνωρίσουμε ότι η δική μας, η σύγχρονη επιστημονική και μαθηματική γνώση για το μέγεθος και τη μορφή της γης ή οι γνώσεις μας για τη ναυσιπλοΐα δεν είναι απαραίτητα οι πρώτες για την ανθρωπότητα. Αν και δεν είναι πολλές οι γραπτές μαρτυρίες γεωδαιτικής γνώσης ανά τον κόσμο για την προϊστορική, ακόμα και την ιστορική περίοδο, τα ίδια τα μνημεία προσφέρουν τα ιδιαίτερα στοιχεία για περαιτέρω μελέτη.
Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1903
Η (2η) Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1903 (Ιούνιος - Δεκέμβριος 1903) διαδέχθηκε τη βραχύβια Κυβέρνηση Θεοτόκη του Ιουνίου 1903.
Ιστορικό
Ο βασιλιάς έδωσε, μετά την παραίτηση Θεοτόκη, έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Δημήτριο Ράλλη, αρχηγό του τέταρτου κόμματος της Βουλής σύμφωνα με τις εκλογές του 1902. Στην κυβέρνηση που σχημάτισε συμμετείχαν και στελέχη του κόμματος του Δηλιγιάννη. Καθόλο το διάστημα παραμονής του στην κυβέρνηση η Βουλή παρέμεινε κλειστή λόγω θέρους ενώ ο ίδιος παρέτεινε την αναστολή των εργασιών του κοινοβουλίου επιχειρώντας παράλληλα να διαλύσει το κόμμα του Δηλιγιάννη.
Αν και ο ίδιος επιχείρησε να πείσει τον Βασιλιά να διαλύσει την βουλή και να προκηρύξει εκλογές, το αίτημά του δεν έγινε δεκτό με αποτέλεσμα να παραιτηθεί τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, όταν και η βουλή ξεκίνησε την λειτουργία της. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του ψηφίστηκε το νομοσχέδιο σχετικά με την αναδιοργάνωση του στρατού και έλαβαν χώρα ταραχές που έμειναν στην ιστορία ως «Ορεστειακά». Αφορμή για τις ταραχές αυτές, που είχαν άμεση σχέση με το γλωσσικό ζήτημα, ήταν η παράσταση της Ορέστειας του Αισχύλου, σε μετάφραση στη δημοτική, που ανέβηκε από το Βασιλικό θέατρο.
Αναφορές
1903 06 28 Κατηγορία:1903
Καμπανούλα
Η Καμπανούλα αποτελεί γένος ιδιαίτερα όμορφων αγριολούλουδων της Ευρώπης. Η μεγαλύτερη ποικιλία του είδους εντοπίζεται στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. . Το είδος περιλαμβάνει μονοετή, διετή και πολυετή φυτά, συνήθως με ύψος από 5 έως 40 εκατοστά. Κάποια είδη αναπτύσσονται σε σχισμές βράχων ενώ άλλα αναπτύσσονται στους αγρούς. Φυτρώνει κυρίως σε ενδιάμεσα υψόμετρα και σπάνια σε παραθαλάσσιες περιοχές. Τα άνθη της καμπανούλας είναι συνήθως μωβ και έχουν πέντε πέταλα.
Είδη που απαντώνται στην Ελλάδα
Τα περισσότερα είδη καμπανούλας ανθίζουν την Άνοιξη από Μάρτιο έως Μάιο αλλά υπάρχουν και είδη που ανθίζουν το Φθινόπωρο.
Στην Ελλάδα απαντούν 82 περίπου είδη καμπανούλες (Γένος: Campanula), από τα οποία περίπου 44 είδη, αποτελούν ενδημικά είδη της Ελλάδας. Συγκεκριμένα:
Πηγές
Κατηγορία:Κωδωνιοειδή Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Άνθη
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας. Η Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας έχει πληθυσμό 97.044 κατοίκους. Έδρα της είναι το Ναύπλιο.
Δήμος Άργους - Μυκηνών
Έδρα του Δήμου είναι το Άργος και ιστορική έδρα οι Μυκήνες. Ο Δήμος Άργους - Μυκηνών έχει μόνιμο πληθυσμό 42.022 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Επιδαύρου
Έδρα του Δήμου είναι το Ασκληπιείο Επιδαύρου και ιστορική έδρα η Αρχαία Επίδαυρος. Ο Δήμος Επιδαύρου έχει μόνιμο πληθυσμό 8115 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ερμιονίδας
Έδρα του Δήμου είναι το Κρανίδι. Ο Δήμος Ερμιονίδας έχει μόνιμο πληθυσμό 13551 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ναυπλιέων
Έδρα του Δήμου είναι το Ναύπλιο. Ο Δήμος Ναυπλιέων έχει μόνιμο πληθυσμό 33356 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Αργολιδας
Θέατρο στην Ιταλία
Το θέατρο στην Ιταλία έχει ιστορία δύο χιλιάδων ετών και χρονολογείται από την εποχή της αρχαίας Ρώμης, παρά το γεγονός ότι είχε προηγηθεί της αποικίας της Μεγάλης Ελλάδας.
μικρογραφία| Θέατρο του Μαρκέλλου στη [[Ρώμη]]
Το ελληνικό θέατρο στην Ιταλία
αριστερά|μικρογραφία| Αρχαίο θέατρο Ταυρομένιον (Ταορμίνα) Είναι πάντα δύσκολο να βρούμε μια σαφή προέλευση για ένα φαινόμενο όπως η δραματική τέχνη. Αν εννοούμε Ιταλία ολόκληρη τη σημερινή χερσόνησο, συμπεριλαμβανομένων των νησιών, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η προέλευση του ιταλικού θεάτρου προέρχεται από τη Μεγάλη Ελλάδα. Οι Έλληνες άποικοι της Σικελίας, αλλά και της Καμπανίας και της Απουλίας, έφεραν επίσης την τέχνη του θεάτρου από την πατρίδα τους. Τα θέατρα των Συρακουσών,των Εγέστων, των Τινδάρων, το Θέατρο των Ιππάνων, το Θέατρο Ακρών, το Θέατρο του Όρους Ιετάς, το Θέατρο της Μοργκαντίνης και το πιο διάσημο Ελληνικό Θέατρο Ταυρομένιον (Ταορμίνα), το αποδεικνύουν.
Δεν γνωρίζουμε τις παραστάσεις αυτών των θεάτρων, ακόμη και αν έχουν απομείνει θραύσματα πρωτότυπων δραματουργικών έργων, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι δεν υπήρχε έλλειψη κλασικών, όπως οι τραγωδίες των τριών μεγάλων γιγάντων Αισχύλου, Σοφοκλή και Ευριπίδη και οι κωμωδίες του Αριστοφάνη. Το ρωμαϊκό θέατρο επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το θέατρο που προήλθε από τη Μεγάλη Ελλάδα.
Μερικοί διάσημοι συγγραφείς της ελληνικής γλώσσας προέρχονται από τη Μεγάλη Ελλάδα. Άλλοι, όπως ο Αισχύλος και ο Επίχαρμος, εργάστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Σικελία. Ο Επίχαρμος μπορεί να θεωρηθεί Συρακούσιος από κάθε άποψη, έχοντας δουλέψει όλη του τη ζωή για τους τυράννους των Συρακουσών. Οι κωμωδίες του προηγήθηκαν των πιο διάσημων του Αριστοφάνη, καθώς σκηνοθετεί για πρώτη φορά θεούς σε αυτές. Ενώ ο Αισχύλος, μετά από μακρά παραμονή στις αποικίες της Σικελίας, πέθανε επίσης στη Σικελία στην αποικία της Γέλας το 456 π.Χ. Ο Επίχαρμος και ο Φόρμις, και οι δύο τον 6ο αιώνα π.Χ., αποτέλεσαν τη βάση, για τον Αριστοτέλη, ώστε να εφεύρει την ελληνική κωμωδία, όπως λέει στο βιβλίο του για τη Θεατρική Ποιητική.
"Όσον αφορά τη σύνθεση των ιστοριών (Επίχαρμος και Φορμίδης) ήρθαν στην αρχή από τη Σικελία"
(Βλέπε Αριστοτέλης, Θεατρική Ποιητική)
Άλλοι ντόπιοι δραματικοί συγγραφείς της Μεγάλης Ελλάδας, εκτός από τον Συρακούσιο Φορμίδη που έχουμε αναφέρει, είναι: ο Αχαιός ο Συρακούσιος, ο Απολλόδωρος της Γέλας, ο Φιλήμων των Συρακουσών και ο γιος του ο Φιλήμων ο νεότερος. Από την Καλαβρία, συγκεκριμένα από την αποικία των Θουρίων, κατάγονταν οι θεατρικοί συγγραφείς κωμωδιών Άλεξις και Ηρακλείδης. Ενώ ο Ρίνθων αν και Σικελός από τις Συρακούσες, εργάστηκε σκληρά στα πονήματά του για την αποικία του Τάραντα.
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιταλίας
Θρησκεία στη Σοβιετική Ένωση
μικρογραφία|δεξιά|Η «πυραμίδα του Καπιταλισμού», με τον κλήρο να καταλαμβάνει θέση στην κορυφή σχεδόν της πυραμίδας Η Σοβιετική Ένωση ιδρύθηκε από τους Μπολσεβίκους το 1922, στη θέση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Την ώρα της επανάστασης του 1917, η ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ενταγμένη στο τσαρικό κράτος, απολαμβάνοντας επίσημο καθεστώς. Αυτό ήταν σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στην Μπολσεβίκικη στάση προς τη θρησκεία και τα μέτρα που πήραν για να την ελέγξουν. Έτσι, η ΕΣΣΔ έγινε το πρώτο κράτος που στόχευε, σύμφωνα με την επίσημη ιδεολογία της, στην εξάλειψη των υφιστάμενων θρησκειών, και την πρόληψη μελλοντικής εμφάνισης θρησκευτικών πεποιθήσεων, με στόχο να δημιουργηθεί ο κρατικός αθεϊσμός (γκόσατεϊζμ). Σύμφωνα με το δόγμα του κρατικού αθεϊσμού στη Σοβιετική Ένωση, υπήρχε μια "κυβερνητικό πρόγραμμα μετατροπής προς τον αθεϊσμό" που διεξαγόταν από τους Κομμουνιστές. Το Κομμουνιστικό καθεστώς στόχευε τις θρησκείες με βάση τα συμφέροντα του Κράτους, και ενώ οι περισσότερες οργανωμένες θρησκείες ήταν πάντα νόμιμες, τα θρησκευτικά κτίρια κατάσχονταν, οι πιστοί παρενοχλούνταν, και η θρησκεία γελοιοποιούταν, ενώ ο αθεϊσμός διαδόθηκε στα σχολεία. Το 1925 η κυβέρνηση ίδρυσε τη Λίγκα των Μαχητικών Άθεων για να εντείνουν τις διώξεις. Κατά συνέπεια, η προσωπική έκφραση της θρησκευτικής πίστης ήταν εν μέρει απαγορευμένη, ενω η ισχυρή αίσθηση του κοινωνικού στίγματος που είχε επιβληθεί από τις επίσημες κρατικές δομές και τα κοσμικά μέσα μαζικής ενημέρωσης έκανε γενικά να θεωρείται απαράδεκτο για τα μέλη ορισμένων κυβερνητικών επαγγελμάτων (εκπαιδευτικοί, κρατικοί γραφειοκράτες, στρατιώτες) να είναι ανοιχτά θρησκευόμενοι και αντικοσμικοί.
Οργανικές ενώσεις με πυρίτιο
thumb|150px|Δεσμός άνθρακα - πυριτίου που υπάρχει σε οργανοπυριτικές ενώσεις
Θρησκεία στη Σοβιετική Ένωση
Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στη Ρωσική αυτοκρατορία ήταν, κατά το χρόνο της επανάστασης, θρησκευόμενοι. Οι κύριες θρησκείες της προεπαναστατικής Ρωσίας συνέχισαν να υπάρχουν σε ολόκληρη τη Σοβιετική περίοδο, αλλά ήταν μόνο ανεκτές εντός ορισμένων ορίων. Γενικά, αυτό σήμαινε ότι οι πιστοί ήταν ελεύθεροι για να προσκυνήσουν ιδιωτικά και στα αντίστοιχα θρησκευτικά κτίρια (εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές κλπ.), αλλά οι δημόσιες εμφανίσεις της θρησκείας, απαγορεύονταν.
Το σοβιετικό κράτος υποστήριξε με πράξεις τον έλεγχο, την καταστολή και εξάλειψη της θρησκείας. Μέσα σε περίπου ένα χρόνο από την επανάσταση, το κράτος απαλλοτρίωσε όλη την περιουσία της εκκλησίας προς όφελος του λαού, και κατά την περίοδο από το 1922 μέχρι το 1926, 28 ρώσοι ορθόδοξοι επίσκοποι και περισσότεροι από 1.200 ιερείς σκοτώθηκαν. Πολλοί περισσότεροι διώχθηκαν.
Οργανικές ενώσεις με πυρίτιο
Παρουσία και εφαρμογές
Οι οργανοπυριτικές ενώσεις βρίσκονται ευρύτατα σε εμπορικά προϊόντα. Τα πιο συνηθισμένα είναι στεγανοποιητικά, συνθετικά καλαφατίσματος, συγκολλητικά και επιχρήσματα, που είναι φτιαγμένα από σιλικόνες. Οι σιλικόνες καλαφατίσματος και τα επαγγελματικά στεγανοποιητικά είναι φτιαγμένα κυρίως από οργανοπυριτικές ενώσεις. Η πολυδιμεθυλοσιλοξάνη (PDMS) είναι το κύριο συστατικό των σιλικονών.
Θρησκεία στη Σοβιετική Ένωση
Οι Χριστιανοί ανήκαν σε διάφορες εκκλησίες: Ορθόδοξη (όπου άνηκε η πλειοψηφία των πιστών), Καθολική, Βαπτιστές και διάφορες άλλες Προτεσταντικές εκκλησίες. Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων στη Σοβιετική Ένωση ήταν Σουνίτες, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Αζερμπαϊτζάν, όπου η πλειοψηφία ήταν οι Σιίτες. Ο ιουδαϊσμός, είχε πολλούς οπαδούς. Άλλες θρησκείες που ασκούνταν από ένα μικρό αριθμό πιστών, περιλαμβάνουν τον Βουδισμό και τον Σαμανισμό.
Οργανικές ενώσεις με πυρίτιο
Βιολογία και ιατρική
Οι δεσμοί άνθρακα - πυριτίου είναι γενικά απούσες από τις βιοχημικές διεργασίες, παρόλο που η φευγαλέα ύπαρξή τους έχει αναφερθεί σε ένα άλγος του γλυκού νερού. Το σιλαφλουοφένιο είναι μια οργανοπυριτική ένωση που λειτουργεί ως πυρεθροειδές εντομοκτόνο. Αρκετές οργανοπυριτικές ενώσεις βρίσκονται υπό διερεύνηση για χρήση σε φαρμακευτικά προϊόντα.
Θρησκεία στη Σοβιετική Ένωση
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Σοβιετικής Ένωσης
Οργανικές ενώσεις με πυρίτιο
Ιδιότητες των δεσμών Si-C, Si-Ο και Si-F
Στις περισσότερες οργανοπυριτικές ενώσεις το πυρίτιο δρα ως τετρασθενές και με τετραεδρική δομή. Οι δεσμοί Si - C, συγκρινόμενοι με τους δεσμούς C - C είναι μακρύτεροι (186 pm έναντι 154 pm) και ασθενέστεροι, με ενέργεια διάσπασης 451 kJ/mol έναντι 607 kJ/mol. Οι δεσμοί C - Si είναι ελαφρώς πολωμένοι, γιατί ο άνθρακας έχει υψηλότερη ηλεκτραρνητικότητα από το πυρίτιο (2,55 έναντι 1,90, κατά Paouling). Οι δεσμοί Si - C μπορούν να διασπούνται ταχύτερα από τους τυπικούς δεσμούς C - C. Μια συνέπεια της πόλωσης των δεσμών Si - C είναι η αποκαλούμενη αντίδραση Σακουράι (Sakurai reaction). Αρκετά αλκυλοσιλάνια μπορούν να οξειδωθούν σχηματίζοντας αλκοόλες, σύμφωνα με την οξείδωση Φλέμινγκ - Ταμάο (Fleming–Tamao oxidation). Μια άλλη συνέπεια της πόλωσης των δεσμών Si - C είναι το φαινόμενο β-πυριτίου (β-silicon), δηλαδή του φαινομένου της σταθεροποίησης του β - ατόμου μετά το πυρίτιο σε ένα καρβοκατιόν, με πολλές επιπτώσεις για τη χημική δραστικότητα των αντίστοιχων ενώσεων.
Οι δεσμοί Si - Ο είναι πολύ ισχυρότεροι σε σύγκριση με τους τυπικούς απλούς δεσμούς C - O (809 kJ/mol έναντι 538 kJ/mol). Η «προτίμηση» σχηματισμού των δεσμών Si - O, έναντι των δεσμών C - O, οδηγούν σε πολλές οργανικές χημικές αντιδράσεις, όπως ο ανασχηματισμός Μπρουκ (Brook rearrangement) και η ολεφίνιση Πέτερσον (Peterson olefination). Σε σύγκριση με το δεσμό Si - O, ο δεσμός Si - F είναι ακόμη ισχυρότερος.
Αναφορές και σημειώσεις
*
Ντόριαν Γκρέυ
Υπόβαθρο
Ο Ντόριαν είναι εγγονός του εκλιπόντος Λόρδου Κέλσο. Η μητέρα του, Λαίδη Μάργκαρετ Ντεβερό, που ήταν όμορφη και πλούσια. Ο παππούς της μισούσε τον Κέλσο. Με αποτέλεσμα, η Μάργκαρετ να λάβει ολόκληρη την περιουσία. Ο πατέρας του Ντόριαν ήταν υπολοχαγός που σκοτώθηκε λίγους μήνες μετά το γάμο του με τη κυρία Μάργκαρετ. Δολοφονήθηκε από ένα Βέλγο αγροίκο. Η μητέρα του Ντόριαν πέθανε λίγο αργότερα.
Πλοκή
μικρογραφία|Ο Χερντ Χάτφιλντ ως Ντόριαν Γκρέυ στην ταινία του 1945 Η πλοκή του μυθιστορήματος ποικίλλει μεταξύ των δημοσιευμένων εκδόσεων. Η περίληψη που ακολουθεί ασχολείται με τη μεγαλύτερη έκδοση, το μυθιστόρημα του 1891. Ωστόσο, ορισμένα επεισόδια περιγράφουν, συγκεκριμένα, τη συνάντηση του Ντόριαν με τον Τζέημς Βέην (και τη μετέπειτα δολοφονία του). Αυτό δεν εμφανίζεται στην έκδοση που είχε αρχικά υποβληθεί από τον Ουάιλν στο περιοδικό Lippincott.
Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ ξεκινά μια όμορφη καλοκαιρινή ημέρα στη Βικτοριανή Αγγλία, όπου ο Λόρδος Χένρυ Γουότον, ένας ισχυρογνώμων άνθρωπος, παρακολουθεί τον ευαίσθητο καλλιτέχνη Μπάζιλ Χόλγουορντ να ζωγραφίζει το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ, ο οποίος είναι ένας όμορφος νεαρός άνδρας που είναι η απόλυτη μούσα του. Ενώ ποζάρει για τον πίνακα, ο Ντόριαν ακούει το Λόρδο Χένρυ που ενστερνίζεται την ηδονιστική του κοσμοθεωρία και αρχίζει να πιστεύει ότι η ομορφιά είναι η μόνη πτυχή της ζωής που αξίζει να ακολουθήσει. Αυτό ωθεί τον Ντόριαν να ευχηθεί να γεράσει το πορτραίτο του, παρά ο ίδιος του ο εαυτός.
Υπό την ηδονιστική επιρροή του Λόρδου Χένρυ, ο Ντόριαν διερευνά πλήρως τον αισθησιασμό του. Ανακαλύπτει την ηθοποιό Σίβυλλα Βέην, η οποία εκτελεί θεατρικά έργα του Σαίξπηρ σε ένα σκοτεινό θέατρο εργατικής τάξεως. Ο Ντόριαν την πλησιάζει και την πολιορκεί, και σύντομα της κάνει πρόταση γάμου. Η ερωτευμένη Σίβυλλα τον αποκαλεί "Ο χαριτωμένος πρίγκηπας", και λιποθυμά από χαρά που αγαπιέται. Πάντως, ο προστατευτικός αδελφός της Τζέιμς, προειδοποιεί ότι αν ο "Ο χαριτωμένος πρίγκηπας" την πληγώσει, θα τον σκοτώσει.
Ο Ντόριαν προσκαλεί τον Μπάζιλ και το Λόρδο Χένρυ να δουν τη Σίβυλλα να εκτελεί Ρωμαίο και Ιουλιέτα. Η Σίβυλλα, που είναι τρελά ερωτευμένη με τον Ντόριαν, ερμηνεύει φτωχά, γεγονός που κάνει τον Μπάζιλ και το Λόρδο Χένρυ να σκεφτούν ότι ο Ντόριαν την ερωτεύτηκε για την ομορφιά της, παρά για το υποκριτικό της ταλέντο. Ντροπιασμένος, ο Ντόριαν απορρίπτει τη Σίβυλλα, λέγοντάς της η υποκριτική είναι η ομορφιά της, και ότι χωρίς αυτήν δεν τον ενδιαφέρει πλέον. Όταν επιστρέφει στο σπίτι του, ο Ντόριαν παρατηρεί ότι το πορτραίτο έχει αλλάξει: η ευχή του πραγματοποιήθηκε, και ο άνδρας στο πορτραίτο φέρει μια ήπια γκριμάτσα σκληρότητας.
Ο Ντόριαν Γκρέυ παρατηρεί τη διαφθορά που καταγράφεται στο πορτραίτο του, στην ταινία The Picture of Dorian Gray (Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, 1945). Πληγωμένος από τη συνείδησή του και μόνος, ο Ντόριαν αποφασίζει να συμφιλιωθεί με τη Σίβυλλα, αλλά είναι πολύ αργά, καθώς ο Λόρδος Χένρυ τον ενημερώνει ότι η Σίβυλλα έχει αυτοκτονήσει λόγω κατάποσης του πρωσικού οξέος. Ο Ντόριαν έπειτα αντιλαμβάνεται ότι όπου η ζωή του ηγείται, ο πόθος και ομορφιά αρκούν. Ο Ντόριαν κλειδώνει το πορτραίτο και τα επόμενα δεκαοχτώ χρόνια πειραματίζεται με κάθε αμαρτία, επηρεασμένος από ένα ηθικά δηλητηριώδες γαλλικό μυθιστόρημα που του έδωσε ο Λόρδος Χένρυ Γουότον.
Για να ξεφύγει από την ενοχή του εγκλήματος του, ο Ντότιαν πηγαίνει σε ένα οπιοποτείο, όπου ο Τζέιμς Βέην είναι παρών εν αγνοία του. Ο Τζέιμς προσπάθησε να εκδικηθεί τον Ντόριαν από τότε που η Σίβυλλα αυτοκτόνησε, αλλά δεν είχε στοιχεία για εκείνον: το μόνο που γνώριζε για τον Ντόριαν ήταν το όνομα που η Σίβυλλα τον αποκαλούσε, "Ο χαριτωμένος πρίγκηπας". Στο οπιοποτείο πάντως, ακούει κάποιον να προσφωνεί τον Ντόριαν ως "Ο χαριτωμένος πρίγκηπας", και πλησιάζει τον Ντόριαν. Ο Ντόριαν εξαπατά τον Τζέιμς στο να πιστέψει ότι είναι πολύ νεαρός για να έχει γνωρίσει τη Σίβυλλα, η οποία είχε πεθάνει 18 χρόνια νωρίτερα, καθώς το πρόσωπό του είχε ακόμη την όψη ενός νεαρού άνδρα. Ο Τζέιμς υποχωρεί και ελευθερώνει τον Ντόριαν, αλλά έπειτα τον πλησιάζει μια γυναίκα από το οπιοποτείο που δυσανασχετεί που δεν σκότωσε τον Ντόριαν. Επιβεβαιώνει ότι ο άνδρας αυτός ήταν ο Ντόριαν Γκρέυ και εξηγεί ότι δεν έχει γεράσει μέσα στα 18 χρόνια. Ο Τζέιμς τρέχει να πιάσει τον Ντόριαν, αλλά εκείνος είχε ήδη χαθεί.
Ο Τζέιμς αρχίζει να καταδιώκει τον Ντόριαν, προκαλώντας στον Ντόριαν φόβο για τη ζωή του. Πάντως, κατά τη διάρκεια μιας σχολικής γιορτής, ένας κυνηγός σκοτώνει κατά λάθος τον Τζέιμς Βέην, που σκόνταψε σε μια συστάδα δέντρων. Κατά την επιστροφή του στο Λονδίνο, ο Ντόριαν λέει στο Λόρδο Χένρυ ότι θα ζει τη ζωή του σωστά από εδώ και στο εξής. Η καινούρια του ακεραιότητα ξεκινά με το να μη ραγίσει την καρδιά της αθώας Χέτι Μέρτον, του ερωτικού του ενδιαφέροντος. Ο Ντόριαν αναρωτιέται αν ο καινούριος του καλός εαυτός επανέφερε τη διαφθορά στο πορτραίτο, αλλά όταν βλέπει, αντικρίζει μια ακόμα πιο άσχημη εικόνα του εαυτού του. Από αυτό, ο Ντόριαν καταλαβαίνει ότι τα αληθινά του κίνητρα για την αυτοθυσία της ηθικής αναμόρφωσης ήταν η ματαιοδοξία και η περιέργεια της προσπάθειάς του για νέες εμπειρίες.
Αποφασίζοντας ότι μόνο η πλήρης εξομολόγηση θα τον απαλλάξει από κάθε αδίκημα, ο Ντόριαν αποφασίζει να καταστρέψει το τελευταίο ίχνος της συνείδησής του και το μόνο αποδεικτικό κομμάτι που απομένουν από τα εγκλήματά του - το πορτραίτο. Σε κατάσταση οργής, παίρνει το μαχαίρι με το οποίο σκότωσε τον Μπάζιλ Χόλγουορντ και μαχαιρώνει το πορτραίτο. Οι υπηρέτες του σπιτιού ξυπνούν ακούγοντας μια κραυγή από το κλειδωμένο δωμάτιο. Στο δρόμο, περαστικοί που επίσης άκουσαν την κραυγή κάλεσαν την αστυνομία. Όταν εισέρχονται στο κλειδωμένο δωμάτιο, οι υπηρέτες βρίσκουν έναν άγνωστο ηλικιωμένο άνδρα, μαχαιρωμένο στην καρδιά, το πρόσωπό του και η φιγούρα του μαραμένη και εξασθενισμένη. Οι υπηρέτες αναγνωρίζουν το παραμορφωμένο πτώμα από τα δακτυλίδια στα δάχτυλά του, που ανήκαν στον κύριό τους. Δίπλα του είναι το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ, αποκατεστημένο στην αρχική του ομορφιά.
Περιγραφή
Ο Ντόριαν Γκρέυ περιγράφεται ως ένας αθώος νεαρός άνδρας στην αρχή του μυθιστορήματος. Ο έρωτάς του για τη Σίβυλλα Βέην είναι αληθινός. Πάντως, όταν γνωρίζει τον Χένρυ, ο Ντόριαν υποβάλλεται σε ηδονισμό και διαπράττει διάφορα εγκλήματα ακολουθώντας μια ηδονιστική νοοτροπία. Αυτή η ηθική οδηγεί τον Ντόριαν να απορρίψει τη Σίβυλλα, η οποία αργότερα αυτοκτονεί. Ο θάνατός της είναι μια επαναλαμβανόμενη αγωνία για τον Ντόριαν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ενώ ο Ντόριαν μεγαλώνει, συνεχίζει να πειραματίζεται με διάφορες αμαρτίες και εγκλήματα. Αυτές οι αμαρτωλές πράξεις παίρνουν το φόρο τους στο πορτραίτο του Ντόριαν, μετατρέποντας το πρόσωπο του πορτραίτου σε ένα πολύ βάναυσο και άσχημο. Όταν ο φίλος του Μπάζιλ βλέπει την τρομακτική μεταμόρφωση του πορτραίτου, ικετεύει τον Ντόριαν να προσευχηθεί για σωτηρία. Σε κατάσταση οργής, ο Ντόριαν δολοφονεί το φίλο του. Χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του αδελφού της Σίβυλλας, ο Ντόριαν υπόσχεται να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο, σε μια απόπειρα για να αποκαταστήσει την αρχική ομορφιά του πορτραίτου του. Πάντως, αφότου κάνεις πράξεις που θεωρεί καλές, επιστρέφει για να δει το πορτραίτο, και το βρίσκει πιο άσχημο από ποτέ. Στο τέλος, ο Ντόριαν αποφασίζει να καταστρέψει το πορτραίτο με τα ίδια του τα χέρια και πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα.
Δημοφιλείς φράσεις
"Αν ήταν δυνατόν εγώ να μείνω για πάντα νέος και να γεράσει το πορτραίτο! Γι' αυτό -γι' αυτό -θα 'δινα τα πάντα! Ναι, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που δε θα 'δινα! Θα 'δινα και την ψυχή μου ακόμη!" (Κεφάλαιο 2)
"Ακούγεται πολύ ματαιόδοξο, καταλαβαίνεις όμως τι θέλω να πω. Ήταν πολύ όμορφη κι έμοιαζε καταπληκτικά με τη Σίμπυλ Βέιν. Νομίζω ότι αυτό ήταν που με τράβηξε κοντά της στην αρχή. Τη θυμάσαι τη Σίμπυλ; Πόσο μακρινός μου φαίνεται ο έρωτάς μου γι' αυτήν! Ας είναι. Η Χέτυ δεν ήταν της τάξης μας φυσικά. Ήταν ένα απλό κορίτσι του χωριού." (Κεφάλαιο 19)
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Όσκαρ Ουάιλντ Κατηγορία:Φανταστικοί χαρακτήρες με αθανασία
Inscriptiones Graecae
Το Inscriptiones Graecae (IG) (λατινική ονομασία του Ελληνικές επιγραφές) είναι ένα ακαδημαϊκό πρόγραμμα της Πρωσικής Ακαδημίας των Επιστημών, που σήμερα συνεχίζεται από την Ακαδημία των Επιστημών του Βερολίνου. Στόχος του είναι να συγκεντρώσει και να δημοσιεύσει όλες τις γνωστές αρχαίες επιγραφές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας.
Το πρόγραμμα σχεδιάστηκε σαν συνέχεια του Corpus Inscriptionum Graecarum (Σύνταγμα Ελληνικών Επιγραφών) που εκδόθηκε μεταξύ του 1825 κα του 1860 από τον Αουγκούστ Μπέκχ, και σαν το αντίστοιχο του Corpus Inscriptionum Latinarum (Σύνταγμα Λατινικών Επιγραφών) που ιδρύθηκε από τον Τέοντορ Μόμσεν το 1847. Από το 1869 ως το 1902 την διεύθυνση του προγράμματος είχε ο Άντολφ Κίρκχοφ. Από το 1902 ως το 1921 και υπό την διεύθυνση του Ούλριχ φον Βιλάμοβιτς-Μέλλεντορφ το IG αναδιοργανώθηκε και έγινε ένα από τα σημαντικότερα μέσα για την έκδοση πρωτογενούς υλικού στις Κλασσικές σπουδές.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το πρόγραμμα αντιμετώπισε έλλειψη οικονομικών πόρων και κινήτρων υποστήριξης. Προσωρινά σχεδόν έκλεισε αλλά αναζωογονήθηκε από την νεοϊδρυθείσα Ακαδημία του Βερολίνου το 1994.
Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί 49 τεύχη, μερικά από τα οποία σε αρκετές εκδόσεις. Η προετοιμασία των τόμων δίνεται μερικώς και σε εξωτερικούς ειδικούς, αλλά την τελική σύνταξη κάνει η Ακαδημία του Βερολίνου. Η Ακαδημία επί πλέον συλλέγει και έκτυπα ελληνικών επιγραφών (ανάγλυφες αποτυπώσεις της επιφάνειας των επιγραφών που γίνονται με ειδικό στυπόχαρτο). Σήμερα το πρόγραμμα διευθύνει ο Peter Funke. Μεταξύ των συντακτών των προηγουμένων τόμων περιλαμβάνονται οι Wilhelm Dittenberger, Friedrich Hiller von Gaertringen, Johannes Kirchner και Günther Klaffenbach.
Η σύνταξη γίνεται εξ ολοκλήρου στα λατινικά, έχοντας προκαλέσει κατά καιρούς κριτική καθώς η χρήση της λατινικής μειώνεται συνεχώς και απαιτείται επιπλέον προσπάθεια από τους συντάκτες. Μέχρι σήμερα οι επιγραφές εκδίδονταν χωρίς μετάφραση, αλλά εδώ και λίγο καιρό είναι διαθέσιμες γερμανικές μεταφράσεις για όλους τους νέους τόμους στην ιστοσελίδα του IG.
Βιβλιογραφία
(Και τα δύο άρθρα ασκούν την κριτική για την συνέχιση του IG στην παραδοσιακή μορφή)
7 (αριθμός)
thumb|250px|right|Τα επτάρια όλων των συμβόλων της [[τράπουλα|τράπουλας.]]
Το 7 (επτά ή εφτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 6 και πριν από το 8. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 7 συμβολίζεται ως VII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως Ζ´ ή ζ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης. Είναι ο μόνος πρώτος αριθμός που ακολουθείται από έναν κυβικό αριθμό (8).
Στα μαθηματικά
thumb|Γράφημα της [[Κατανομή πιθανότητας|κατανομής πιθανοτήτων του αθροίσματος δύο κυβικών ζαριών]]
Η εξέλιξη του συμβόλου (γλύφου)
Αρχικώς διάφοροι Ινδοί έγραφαν το 7 ως μία καμπυλόγραμμη μονοκοντυλιά παρόμοια με ανεστραμμένο κεφαλαίο J. Οι Άραβες Γκουμπάρ (δυτικοί) μετέβαλλαν την κάθετη μεγάλη γραμμή σε διαγώνια. Οι ανατολικοί Άραβες ανέπτυξαν το σύμβολο από ένα που έμοιαζε με 6 σε ένα που έμοιαζε με κεφαλαίο V. Αμφότερες οι αραβικές μορφές επηρέασαν την ευρωπαϊκή, που αποτελείται από μία οριζόντια επάνω γραμμή που ενώνεται στο δεξί άκρο της με μία πλάγια γραμμή που καταλήγει κάτω αριστερά. Η δεύτερη γραμμή είναι ελαφρώς καμπύλη σε κάποιες παραλλαγές. Εκτός από την ευρωπαϊκή εξέλιξη, και η εξέλιξη του γλύφου των Τσαμ και των Χμερ για το 7 αύξησε την ομοιότητα με το σύμβολό τους για τον αριθμό 1, οπότε σε όλες τις περιπτώσεις καταβλήθηκε προσπάθεια το σύμβολο του 7 να διαφέρει περισσότερο από αυτό για το 1. Οι Χμερ συχνά προσέθεταν μία οριζόντια γραμμή επάνω από τον γλύφο. Κάτι δηλαδή ανάλογο με την οριζόντια γραμμή στο κέντρο που χρησιμοποιείται κάποτε στη χειρόγραφη μορφή του 7 στον δυτικό κόσμο, αλλά όχι στις ΗΠΑ, και σχεδόν ποτέ στις γραμματοσειρές υπολογιστών. Ωστόσο, αυτή η πρόσθετη οριζόντια γραμμή είναι σημαντική για να ξεχωρίζει το 7 από το 1 όταν χρησιμοποιείται η μικρή πλάγια γραμμή για τον γλύφο του 1.
left|x50px Στην επταμερή ένδειξη αριθμών των ψηφιακών ρολογιών και υπολογιστών τσέπης το 7 είναι ο αριθμός με τη συνηθέστερη χρήση διαφορετικών παραλλαγών (οι 0, 6 και 9 έχουν επίσης παραλλαγές). Οι περισσότεροι υπολογιστές τσέπης χρησιμοποιούν τρεις γραμμούλες, αλλά οι μάρκες Sharp, Casio και λίγες άλλες προτίμησαν τη γραφή με 4 γραμμούλες, επειδή στην Ιαπωνία και στην Κορέα το 7 γράφεται με αυτή τη μικρή κάθετη γραμμή πάνω αριστερά.
left|x50px Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, πλην των Βρετανών, και οι Νοτιοαμερικανοί γράφουν το 7 με την οριζόντια γραμμή στη μέση (« 7 »). Η πρόσθετη αυτή γραμμή χρησιμεύει για να διαφοροποιείται ξεκάθαρα το σύμβολο του 7 από το σύμβολο του 1, καθώς αυτά μπορούν να εμφανίζονται παρόμοια σε ορισμένους γραφικούς χαρακτήρες. Το 7 με την πρόσθετη οριζόντια γραμμή διδάσκεται ως η επίσημη χειρόγραφη μορφή στο δημοτικό σχολείο στη Ρωσία, την Ουκρανία, την Πολωνία και άλλες σλαβικές χώρες, καθώς και στη Γαλλία και τη Ρουμανία.
Στη Φυσική
thumb|right|200px|Τα 7 χρώματα του ουράνιου τόξου
Το 7 στη θρησκεία
Ως «ιερός αριθμός», το 7 είναι σημαντικό για πολλές θρησκείες:
Σε άλλες παραδόσεις
Οι 7 «Τυχεροί Θεοί» στην [[ιαπωνική μυθολογία|thumb|400px|right]]
Τέχνες και πολιτισμός
Ως «ιερός αριθμός», το 7 χρησιμοποιείται ευρύτατα στην αρχαία και λαϊκή παράδοση, και εξ αυτού σε πολλά έργα του ανθρώπινου πολιτισμού:
Στον αρχαίο κόσμο
Σχεδόν όλοι οι αρχαίοι λαοί της Ανατολής, στην Ελλάδα κυρίως οι Πυθαγόρειοι, απέδωσαν στο 7 ιδιαίτερη μυστηριακή δύναμη και σημασία. Η «ιερότητα» και ο συμβολισμός του επεξηγήθηκαν κατά διάφορους τρόπους. Οι Πυθαγόρειοι έλεγαν ότι παραγόταν από τον αναδιπλασιασμό του μικρότερου «άρρενος» αριθμού, του 3, και την προσθήκη της μονάδας. Για αυτούς, όπως και για τον Αριστοτέλη, ο αριθμός 7 είχε μεγάλη σημασία επειδή αριστερά και δεξιά του 1 (3+1+3) υπάρχει ο αριθμός 3, που είναι ο μικρότερος που έχει αρχή, μέση και τέλος (1+1+1). Από τους αρχαίους `Ελληνες γενικά ο 7 ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα. Την «ιερότητά» του ενίσχυαν, εκτός από τα 7 χρώματα της ίριδας, το «επτάρρουν» του Δέλτα του Νείλου, οι επτάπυλες Θήβες, τα 7 φωνήεντα του αλφαβήτου, κ.ά..
Μουσική
Τραγούδι της Ariana Grande δημοσιεύτηκε 18/1/2019 με τίτλο "Seven rings " ή "7 rings"
Προγράμματα
right|thumb|100px|Η διεθνής ναυτική σημαία-σήμα που παριστάνει το 7.
Τόποι
Εδώ η ισχυρή συμβολική σημασία του 7 σε κάποιες περιπτώσεις δημιούργησε όρους που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα: