cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουί ντε Κωλλερύ
Βιογραφία
Οι μορφές του διατηρούν κάποια ομοιότητα με αυτές του Ιερώνυμου Φράνκεν ΙΙ, ειδικά στις εκφράσεις του προσώπου και του χρώματος των ματιών, αν και οι μορφές του Κωλλερύ είναι εμφανώς στερεότυπες. Η διάταξη των μορφών του είναι πολύ προσεκτικά σχεδιασμένη και η ομαδοποίηση των μορφών σε διακριτές ομάδες είναι χαρακτηριστικό της τέχνης του. Χρησιμοποιεί ενδιάμεσους τόνους γήινων αποχρώσεων και ώχρας, ερυθρό της Βουργουνδίας καθώς και το λεγόμενο "πράσινο του Βερονέζε". Οι αρχιτεκτονικές του απεικονίσεις έχουν τέτοια χωρική διάταξη, ώστε να θυμίζουν τον Φρέντεμαν ντε Φρις (Vredeman de Vries), του οποίου υπήρξε οπαδός και του Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ (Hendrick van Steenwijck). Η συνεργασία του με άλλους καλλιτέχνες, όπως ο Άμπελ Χρίμμερ (Abel Grimmer) και ορισμένα στερεότυπα, συχνά προκαλούν συγχύσεις ως προς την απόδοση έργων, με τους Φρανς Φράνκεν ΙΙ, Κέρστιεν ντε Κέουνινκ (Kerstiaen de Keunink) ή Άντονι φαν ντε Φέλντε.
Ο ντε Κωλλερύ απεβίωσε το 1621 στην Αμβέρσα και τα έξοδα της κηδείας του κατέβαλε η Συντεχνία του Αγίου Λουκά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Vittorio Alfieri (αντιτορπιλικό)
Το Vittorio Alfieri ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Oriani που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1937 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Σχεδιαστικά η κλάση Oriani δεν ήταν παρά μια βελτιωμένη σε ορισμένα σημεία εκδοχή της προγενέστερης κλάσης Maestrale. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m, πλάτος 10,15 m και μέσο βύθισμα 3,15 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους έφθανε τους 1700–1750 t (1670–1720 LT) με κανονικό φορτίο και τους 2400–2450 t (2360–2410 LT). Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς και ναύτες.
Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 48000 shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 32-33 kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39 kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους ήταν περίπου 2600-2800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn και 690 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 33 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν. Διέθεταν επίσης δύο πυροβόλα των 120 mm που έβαλαν βλήματα φωτισμού/ανάδειξης στόχων (star-shells) καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Αντιαεροπορική κάλυψη παρείχαν τέσσερα πολυβόλα των 13,2 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 56 νάρκες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Oriani Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Εθνικό Κέντρο Χειρογράφων της Γεωργίας
Το Εθνικό Κέντρο Χειρογράφων της Γεωργίας (საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი, παλαιότερα γνωστό ως Ινστιτούτο Χειρογράφων) που βρίσκεται στην Τιφλίδα Γεωργίας είναι ένα αποθετήριο αρχαίων χειρογράφων, ιστορικών εγγράφων και των ιδιωτικών αρχείων σημαντικών προσώπων. Το Κέντρο ιδρύθηκε την 30 Ιουνίου 1958 με βάση τη συλλογή του Τμήματος Χειρογράφων του Εθνικού Μουσείου της Γεωργίας. Ο ιδρυτής και πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου ήταν ο Καθηγητής Ιλία Αμπουλάτζε, ένα αντεπιστέλλον μέλος της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών. Η συλλογή του Εθνικού Κέντρου Χειρογράφων περιλαμβάνει χειρόγραφα, ιστορικά έγγραφα, παλαιότυπα, σπάνιες εκδόσεις και κειμήλια. Στο Κέντρο διεξάγονται επιστημονικές ερευνητικές εργασίες, εκθέσεις και εργασίες αποκατάστασης και συντήρησης. Οι ειδικοί του Κέντρου ασχολούνται με την περιγραφή, τη συστηματοποίηση, τη μελέτη και τη δημοσίευση του υλικού που στεγάζεται στο Κέντρο, καθώς και με την ανάπτυξη βάσεων δεδομένων με τις χρήσιμες πληροφορίες. Το Κέντρο διαθέτει επίσης μία μεγάλη ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη και αίθουσες αφιερωμένες στη μνήμη των Κορνέλι Κεκελίτζε, Ιβάνε Τζαβαχισβίλι, Ιλία Αμπουλάτζε, Νίκο Μπερτζενισβίλι, Ελένε Μετρεβέλη και Σάλβα Αμιρανασβίλι. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ψηφιοποίηση χειρογράφου
Ιστορία
Το Εθνικό Κέντρο Χειρογράφων ιδρύθηκε το 1958 με την επωνυμία «Ινστιτούτο Χειρογράφων της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών». Δημιουργήθηκε με βάση τη συλλογή στο Τμήμα Χειρογράφων του Κρατικού Μουσείου της Γεωργίας και με πρωτοβουλία του Ιλία Αμπουλάτζε, ο οποίος έγινε ο πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου. Το 1962, το όνομα του Ινστιτούτου συμπληρώθηκε με τον όρο «Κεκελίτζε», προς τιμήν του Γεωργιανού φιλόλογου και ιστορικού της λογοτεχνίας Κορνέλι Κεκελίτζε. Από το 1968 έως το 1989, ο διευθυντής του Ινστιτούτου ήταν ο Ελένε Μετρεβέλη, ένας Ακαδημαϊκός της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών. Κατά την περίοδο 1989 - 2006 διευθυντής του Ινστιτούτου ήταν ο Ζάζα Αλεκσίτζε, ένα αντεπιστέλλον μέλος της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών. μικρογραφία|250x250εσ|Συντήρηση βιβλίων Το 2006, το «Ινστιτούτο Χειρογράφων Κορνέλι Κεκελίτζε της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών» καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε με τη νομική οντότητα δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Ινστιτούτο Χειρογράφων Κορνέλι Κεκελίτζε». Την 23η Μαΐου 2007 με πρωτοβουλία του εργαζόμενου προσωπικού του Ινστιτούτου, το όνομά του άλλαξε σε «Εθνικό Κέντρο Χειρογράφων». Η εν λόγω πρωτοβουλία υποστηρίχθηκε από το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών και εγκρίθηκε από την κυβέρνηση.
Οργάνωση
Ο διευθυντής είναι υπεύθυνος για την οργάνωση και τη διοίκηση του Κέντρου, ενώ οι επιστημονικές και αναπτυξιακές δραστηριότητες συντονίζονται και υλοποιούνται από το Επιστημονικό Συμβούλιο. Το Κέντρο διαθέτει τμήματα και εργαστήρια. Επί του παρόντος, υπάρχουν οκτώ τμήματα (Κωδικολογία, Μελέτη Πηγών και Διπλωματία, Αρχειονομία, Διαχείριση περιουσιακών στοιχείων, Εκθέσεις, Εκπαίδευση, Βιβλιοθήκη, Ιστορία της Τέχνης) και δύο εργαστήρια (Αποκατάστασης και Συντήρησης, Ψηφιοποίησης).
Συλλογή
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%E1%83%9B%E1%83%9D%E1%83%A5%E1%83%95%E1%83%98%E1%83%A1_%E1%83%9D%E1%83%97%E1%83%AE%E1%83%97%E1%83%90%E1%83%95%E1%83%98.png|μικρογραφία|Ευαγγέλια Μόκβι από τη συλλογή του Εθνικού Κέντρου Χειρογράφων σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Vepkhistqaosani_Begtabegi1.jpg|μικρογραφία|Το χειρόγραφο του "Vepkhistkaosani" (ο Άρχοντας με Το Δέρμα Πάνθηρα) από το Εθνικό Κέντρο Χειρογράφων
Χειρόγραφα
Τα χειρόγραφα είναι κατηγοριοποιημένα ανάλογα με τη γλώσσα σε Γεωργιανά, Ανατολίτικα, Ελληνικά, Ρωσικά και άλλων γλωσσών. Η συλλογή γεωργιανών χειρογράφων είναι η μεγαλύτερη, και περιλαμβάνει χιλιάδες έργα που χρονολογούνται του 5ου - 19ου αιώνα. Ορισμένα από αυτά είναι παλίμψηστα.
Η συλλογή των ελληνικών χειρογράφων περιλαμβάνει 51 αντίγραφα, γραμμένα στα Παλαιά ή Σύγχρονα ελληνικά, που χρονολογούνται της περιόδου 9ου - 18ου αιώνα. Πρόκειται για έργα γραμμένα σε χαρτί ή περγαμηνή. Ως επί το πλείστον πρόκειται για εκκλησιαστικά ή θεολογικά συγγράμματα, Ψαλμοί, Ύμνοι, και επίσης μερικά ιατρικά συγγράμματα.
Η συλλογή των Ρωσικών χειρογράφων περιλαμβάνει περισσότερα από 500 έργα. Τα περισσότερα είναι της νεότερης περιόδου, του 16ου - 19ου αιώνα. Διαφυλάσσονται οι ρωσικές μεταφράσεις της αλληλογραφίας των γεωργιανών βασιλέων, των ευγενών και των μελών της οικογένειάς τους, αυτόγραφα των Λέων Τολστόι και Πιοτρ Τσαϊκόφσκι, εκκλησιαστικά συγγράμματα, κ.α.
Υπάρχει επίσης μια μικτή συλλογή από ξένα χειρόγραφα που περιλαμβάνει αντίγραφα έργων του 15ου - 20ου αιώνα, γραμμένα σε διάφορες Ευρωπαϊκές γλώσσες – γερμανικά, ιταλικά, πολωνικά, γαλλικά.
Ιστορικά έγγραφα
Τα αραβικά έγγραφα προέρχονται από το Νταγκεστάν και απεικονίζουν τη ζωή των ντόπιων Καυκάσιων εθνών κατά τον 18ο-19ο αιώνα. Ένα από τα έγγραφα αναφέρεται στο κίνημα του Ιμάμη Σαμίλ. Τα άλλα έγγραφα της συλλογής αφορούν τις σχέσεις μεταξύ της Γεωργίας και του Νταγκεστάν.
Η συλλογή περιλαμβάνει, επίσης, ~200 Αρμενικά έγγραφα που χρονολογούνται του 18ου-19ου αιώνα. Πρόκειται για διάφορες καταγραφές, βιβλία αγορών και οφειλών, η επίσημη αλληλογραφία σημαντικών προσώπων της αρμενικής εκκλησίας, κ.α.
Τα σημαντικότερα από τα Ανατολίτικα χειρόγραφα που φυλάσσονται στο Εθνικό Κέντρο Χειρογράφων είναι περσικά και τουρκικά (Οθωμανικά) έγγραφα, με συμπεριλαμβανόμενα πιρμάνια (διατάγματα) του Σάχη, καταγραφές, επιστολές, συμβόλαια αγοράς, κ.α. Τα έγγραφα αυτά απεικονίζουν την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της Γεωργίας και άλλων Καυκάσιων χωρών, όπως και την αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και της Περσίας στην περιοχή του Καυκάσου. Πολλά από τα έργα έχουν πρόσθετη αξία καλλιτεχνικής επιμέλειας – τα περσικά χειρόγραφα είναι διακοσμημένα παραδοσιακά και εικονογραφημένα.
Ιδιωτικές αρχειακές συλλογές
Πρόκειται για συγκεντρωμένα μαζί αρχεία των Γεωργιανών και ξένων επιστημόνων, συγγραφέων, ποιητών, ζωγράφων, πολιτικών, δημόσιων προσώπων και στρατιωτικών αξιωματούχων, μεταναστών και εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων και, επίσης, αρχεία της Γεωργιανής Ιστορικής-Εθνογραφικής Κοινότητας και της καγκελαρίας της Συνόδου. Συνολικά φυλάσσονται 179 ιδιωτικά αρχεία στα αποθετήρια του Εθνικού Κέντρου Χειρογράφων, εκ των οποίων τα 111 έχουν υποβληθεί σε επεξεργασία και τα υπόλοιπα 68 βρίσκονται υπό επεξεργασία.
Από το υλικό που διατηρείται, ειδική μνεία πρέπει να γίνει για τη συλλογή παπύρων που ανήκε στον Γεωργιανό παπυρολόγο Γκρίγκολ Τσερετέλι, που περιλαμβάνει 150 πάπυρους του 2ου αιώνα π.Χ. – 15ου αιώνα μ.Χ.
Εξίσου ενδιαφέροντα είναι τα πρωτότυπα ξενόγλωσσα έγγραφα σχετικά με τη ζωή και τις δραστηριότητες των Γεωργιανών και ξένων σημαντικών προσώπων του 19ου-20ου αιώνα, στα γεωργιανά, λατινικά, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ρωσικά, αζερικά και αρμενικά. Το Κέντρο διαθέτει το μεγαλύτερο κληροδότημα επιστολών, πολλές καταγραφές παραδόσεων, μοναδικές φωτογραφίες, ανεκτίμητο υλικό που αντικατοπτρίζει τη νεότερη ιστορία του Νοτίου Καυκάσου στον τομέα της πολιτικής, της οικονομίας, της εκκλησιαστικής ζωής, της δημοσιογραφίας, του θεάτρου, της μουσικής και των άλλων τεχνών.
Αναφορές
Κατηγορία:Ινστιτούτα Κατηγορία:Μουσεία στη Γεωργία Κατηγορία:Μουσεία Κατηγορία:Μουσεία τέχνης
Εξαρτώμενος τύπος
Ένα παράδειγμα είναι ο τύπος των ν-άδων από πραγματικούς αριθμούς. Αυτός είναι ένας εξαρτώμενος τύπος επειδή ο τύπος εξαρτάται από την τιμή ν.
Ο έλεγχος ισότητας μεταξύ εξαρτώμενων τύπων σε ένα πρόγραμμα μπορεί να απαιτεί υπολογισμούς. Αν επιτραπεί η χρήση οποιονδήποτε τιμών στους εξαρτώμενους τύπους, τότε ο έλεγχος ισότητας τύπων μπορεί να περιέχει έλεγχο για το αν δύο τυχαία προγράμματα παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα. Τότε ο έλεγχος τύπων γίνεται μη αποφασίσιμο πρόβλημα.
Απόρροια του ισομορφισμού Curry-Howard είναι ότι μπορούν να κατασκευαστούν τύποι που περιγράφουν οσοδήποτε πολύπλοκες μαθηματικές ιδιότητες. Αν ο χρήστης μπορεί να δώσει μια κατασκευαστική απόδειξη ότι ένας τύπος είναι κατοικήσιμος (δηλαδή ότι υπάρχει τιμή τέτοιου τύπου), τότε ένας μεταγλωττιστής μπορεί να ελέγξει την απόδειξη και να την μετατρέψει σε εκτελέσιμο κώδικα που υπολογίζει την τιμή ακολουθώντας την κατασκευή. Η δυνατότητα ελέγχου αποδείξεων καθιστά τις γλώσσες με εξαρτώμενους τύπους στενά συνδεδεμένες με βοηθούς αποδείξεων. Η πλευρά παραγωγής κώδικα αποτελεί μια ισχυρή προσέγγιση στην επαλήθευση προγραμμάτων, αφού ο κώδικας απορρέει απευθείας από μια μηχανικά επαληθευμένη μαθηματική απόδειξη.
Συστήματα του λάμδα κύβου
Ο Henk Barendregt επινόησε τον λάμδα κύβο σαν ένα μέσο κατηγοριοποίησης των συστημάτων τύπων πάνω σε 3 άξονες. Κάθε μία από τις 8 κορυφές του παραγόμενου διαγράμματος κυβικού σχήματος αντιστοιχεί σε ένα σύστημα τύπων με τον λ-λογισμό με τύπους και τον λογισμό των κατασκευών στην λιγότερο και περισσότερο εκφραστική κορυφή του κύβου αντίστοιχα. Οι τρεις άξονες του κύβου αντιστοιχούν σε τρεις διαφορετικές επεκτάσεις του λ-λογισμού με απλούς τύπους: την προσθήκη εξαρτώμενων τύπων, την προσθήκη πολυμορφισμού και την προσθήκη κατασκευαστών τύπων υψηλότερης τάξης (π.χ. συναρτήσεις από τύπους σε τύπους). Ο λάμδα κύβος γενικεύεται περαιτέρω από τα αμιγή συστήματα τύπων,
Θεωρία εξαρτώμενων τύπων πρώτης τάξης
Η έκφραση, όπου γράφουμε για τις ν-άδες πραγματικών αριθμών, αποτελεί την τύπο των συναρτήσεων οι οποίες δεδομένου ενός φυσικού αριθμού n επιστρέφουν μια ν-άδα από πραγματικούς αριθμούς. Ο συνήθης χώρος συναρτήσεων προκύπτει σαν μια ειδική περίπτωση όταν το πεδίο τιμών δεν εξαρτάται από την είσοδο, π.χ. ο τύπος είναι ο τύπος των συναρτήσεων από φυσικούς αριθμούς σε πραγματικούς αριθμούς, γραμμένος σαν  στον λ-λογισμό με απλούς τύπους.
Θεωρία εξαρτώμενων τύπων δευτέρας τάξης
Το σύστημα των εξαρτώμενων τύπων δευτέρας τάξης παράγεται από το \lambda \Pi επιτρέποντας ποσοδείκτες πάνω στους κατασκευαστές τύπων. Σε αυτή τη θεωρία, ο τελεστής εξαρτώμενου γινομένου εμπεριέχει τόσο τον τελεστή \to από τον λ-λογισμό με απλούς τύπους όσο και τον ποσοδείκτη \forall του συστήματος F.
Πολυμορφικός λ-λογισμός με εξαρτώμενους τύπους υψηλής τάξης
Το υψηλής τάξης σύστμα επεκτείνει το  σε όλες τις δυνατές κατευθύνσεις του λάμδα κύβου: συναρτήσεις από όρους σε όρους, τύπους σε τύπους, τύπους σε όρους και όρους σε τύπους. Το σύστημα αυτό αντιστοιχεί στον λογισμό των κατασκευών, από τον οποίο παράγεται ο λογισμός των επαγωγικών κατασκευών που αποτελεί το σύστημα πίσω από τον βοηθό αποδείξεων Coq.
Αντικειμενοστραφής προγραμματισμός
Πρόσφατη έρευνα προσανατολίζεται στο συνδυασμό της θεωρίας εξαρτώμενων τύπων με τον αντικειμενοστραφή προγραμματισμό. <!--
Σύγκριση
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προγραμματισμός Κατηγορία:Θεωρία τύπων
Χορικό πρελούδιο
Ο μουσικός όρος χορικό πρελούδιο (αγγλ. choral prelude, γερμ. Choralvorspiel) αναφέρεται σε μικρής κλίμακας σύνθεση για εκκλησιαστικό όργανο, η θεματολογία της οποίας αντλείται από τη μελωδία ενός ή περισσότερων χορικών. Ως μουσικό είδος άνθισε την εποχή του Μπαρόκ, κατά κύριο λόγο στη Γερμανία· κύριος εκπρόσωπός του θεωρείται ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο οποίος παρέθεσε 46 δείγματα του είδους στο έργο για όργανο "Orgelbüchlein" (μικρό βιλίο για όργανο).
Το χορικό πρελούδιο είναι κατά βάση μια πολυφωνική σύνθεση, στην οποία ωστόσο η κύρια μελωδία (το χορικό αυτό καθαυτό) είναι απόλυτα ευδιάκριτο. Το χορικό μπορεί να εμφανίζεται σε οποιαδήποτε φωνή, εντούτοις η συνηθέστερη τοποθέτησή του είναι στη χαμηλότερη φωνή· έτσι, η μελωδία της σύνθεσης βρίσκεται στον μπάσο, πράγμα που σημαίνει ότι εκτελείται κατά κύριο λόγο στο μέρος των ποδόπληκτρων ενός οργάνου. Η λογική πίσω από την πρακτική αυτή εφαρμογή, εξηγείται από την εκ των πραγμάτων μεγαλύτερη δυναμική των βαθύφωνων αυλών και άρα το ευδιάκριτο της μελωδίας που αυτή παρέχει. Σαφώς, δεν είναι σπάνια η τοποθέτηση του χορικού και σε άλλες φωνές, με την προϋπόθεση ότι για την εκτέλεσή του θα χρησιμοποιηθούν πιο ηχηρά και ευδιάκριτα ρεγκίστρα (ηχοχρώμματα του οργάνου) σε σχέση με τη συνοδεία.
Ως μέρος της λειτουργικής μουσικής της Προτεσταντικής Εκκλησίας, το χορικό πρελούδιο πιθανολογείται ότι λειτουργούσε ως προάγγελος του κάθε ύμνου, προετοιμάζοντας έτσι το εκκλησίασμα για την ψαλμωδία. Η χρήση του χορικού δεν περιορίζεται στα χορικά πρελούδια, αλλά βρίσκει έδαφος ανάπτυξης και σε άλλα θρησκευτικά μουσικά είδη, όπως το ορατόριο, την καντάτα, το πάθος κλπ.
Εκτός από τα πολυάριθμα δείγματα γραφής του Μπαχ, σπουδαία θεωρούνται και τα αντίστοιχα έργα των Ντήτριχ Μπουξτεχούντε και Γιόχαν Πάχελμπελ, ενώ στη νεότερη εποχή σημαντική στο είδος είναι η συνεισφορά του Γιοχάνες Μπραμς καθώς και του Μαξ Ρέγκερ.
Πηγές
Κατηγορία:Μπαρόκ μουσική
BMW Ε60
Η BMW Σειρά 5 E60 / E61 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW από τον Ιούνιο του 2003 έως τον Μάιο του 2010. Το μοντέλο ήταν, όπως και οι προκάτοχοί του, διαθέσιμο με μία μεγάλη παλέτα κινητήρων, τόσο βενζίνης, όσο και πετρελαίου, με χωρητικότητες από 2.0 έως 5.0 λίτρα και ιπποδυνάμεις από 163 hp στην έκδοση 520d, έως 507 hp στην κορυφαία έκδοση Μ5, που εισήχθη το 2005 και έφερε κινητήρα βενζίνης 5.0 λίτρων V10. Αντικατέστησε τη BMW E39 και αντικαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 2010 από τη BMW F10. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.359.870 αντίτυπα σειράς Ε60.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της Σειράς 5, χρησιμοποιήθηκαν ξεχωριστοί κωδικοί για την κάθε εκδοχή αμαξώματος, καθώς το 4-πορτο σεντάν ονομαζόταν BMW E60, ενώ η έκδοση Touring (station wagon) έφερε τον κωδικό BMW E61. Επίσης, ήταν η πρώτη Σειρά 5 που ήταν διαθέσιμη με υπερτροφοδοτούμενο βενζινοκινητήρα, 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο και φρενάρισμα με ανατροφοδότηση.
Αισθητική
thumb|left|Το σαλόνι μιας BMW E60 525d του 2003 - 2006.
Σε αντίθεση με την έντονη ομοιότητα της προκατόχου BMW Σειράς 5 E39 με την μεγαλύτερη Σειρά 7 E38, που είχε θεωρηθεί τότε κάπως ενοχλητική από ένα μέρος του Τύπου και των υποψήφιων αγοραστών, η εξωτερική αισθητική της E60 ήταν ακόμα πιο δυναμική και τολμηρή. Μάλιστα εισήγαγε μία εντελώς νέα σχεδιαστική φιλοσοφία, που επεκτάθηκε και στα άλλα μοντέλα της εταιρείας στα αμέσως επόμενα χρόνια.
Καινοτομίες
Από την άλλη, το σαλόνι της E60 / E61 είχε υποστεί κάποιες εμφανείς επιδράσεις από την μεγαλύτερη BMW Σειρά 7 E65 / E66, ιδίως στον πίνακα οργάνων, αλλά και γενικότερα στο ταμπλό. Επιπλέον, υιοθετήθηκε το καινοτόμο σύστημα iDrive της E65 / E66, το οποίο ελέγχεται από ένα περιστροφικό ποντίκι, μέσω ποικιλίας κινήσεων joystick / ολίσθηση / πάτημα. Με το σύστημα αυτό ρυθμίζεται το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης GPS, ο κλιματισμός, το ηχοσύστημα και η πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Όλες οι σχετικές ενδείξεις ενσωματώθηκαν στην κεντρική οθόνη, που είχε τοποθετηθεί στο πάνω μέρος της κεντρικής κονσόλας, η οποία ενημέρωνε τον οδηγό και για την κατάσταση του κινητήρα. thumb|left|Το σύστημα iDrive σε μια BMW 530d Touring του 2005.
Ως απάντηση στα αρνητικά σχόλια για δυσχέρεια στο χειρισμό του iDrive κατά την εισαγωγή της Σειράς 7 E65 στα τέλη του 2001, η BMW εισήγαγε στη Σειρά E60 / E61 ένα ευκολότερο iDrive δεύτερης γενιάς, καθώς απλοποιήθηκε και έγινε πιο φιλικό στη χρήση για τον οδηγό. Σημειωτέον ότι το ίδιο iDrive δεύτερης γενιάς εισήχθη και στην E65 / E66 με την ανανέωση του μοντέλου τον Απρίλιο του 2005. Επίσης, λόγω του ότι η Σειρά 5 E60 / E61 διατήρησε τον λεβιέ ταχυτήτων στην συνήθη θέση (αντί στην κολώνα του τιμονιού, όπως συνέβη στη Σειρά 7 E65 / E66), το ποντίκι τοποθετήθηκε πίσω από τον μοχλό ταχυτήτων.
Το αμάξωμα της E60 / E61 κατασκευαζόταν με χρήση αλουμινίου στο μπροστινό μέρος και χάλυβα για την καμπίνα των επιβατών και το πίσω μέρος. Το αποτέλεσμα ήταν μια εμφανής εξοικονόμηση βάρους, λόγω του αλουμινίου, καθώς και μια ιδανική κατανομή βάρους αμαξώματος εμπρός / πίσω ακριβώς 50 / 50.
Εκδοχές
thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη BMW M5 (E60) sedan του 2007 - 2010, στη Νέα Νότια Ουαλία, Αυστραλία.]]
Η μαζική παραγωγή της E60 ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2003 και κυκλοφόρησε στην Ευρώπη στις 5 Ιουλίου, ενώ στη Βόρεια Αμερική τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2004. Αρχικά προσφερόταν μόνο ως 4-πορτο σεντάν και πισωκίνητη, αλλά τον Απρίλιο του 2004 επανήλθε η έκδοση Touring (station wagon), κυκλοφόρησε τον Μάιο και απέκτησε τον κωδικό BMW E61, έναντι BMW E60 του sedan. Τον Ιούλιο του 2005 επανήλθε και η προαιρετική 4-κίνηση, υπό την επωνυμία xDrive, σε αντίθεση με την προκάτοχο BMW E39, που δεν είχε προσφέρει καμία 4-κίνητη έκδοση. Οι E60 / E61 εισήγαγαν εκ νέου την ιδιότητα αυτή στη BMW Σειρά 5, για πρώτη φορά μετά την 4-κίνητη έκδοση 525iX (1992 - 1996) της BMW E34. thumb|left|BMW E60 Li (η εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο) στην [[Κίνα, σε φωτογραφία του 2012.]]
Ασφάλεια
thumb|right|Το σύστημα Head Up Display μιας BMW E60 του 2003 - 2006.
Τα νέα χαρακτηριστικά ασφαλείας για την E60 περιλάμβαναν προσαρμοζόμενους προβολείς, νυχτερινή όραση, ενεργά προσκέφαλα, προειδοποίηση απόκλισης από τη λωρίδα κυκλοφορίας και φώτα επείγουσας πέδησης υψηλής έντασης.
Παρά το πλήθος των τεχνολογιών στον τομέα της ασφάλειας και το ισχυρό του σασί, όπως σχολίασε και ο Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης), η E60 απέσπασε 4 από τα 5 αστέρια στο crash test του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP, με ποσοστό 29 στους 37 πόντους. Συνολικά, το μοντέλο του 2004 που δοκιμάστηκε, απέσπασε 29 πόντους στην προστασία ενηλίκων επιβατών, 42 πόντους στην προστασία ανηλίκων επιβατών και μόλις 2 πόντους στην προστασία πεζών:
Οι διάδοχοι της E60 όμως, από την Σειρά 5 F10 και μετά, απέσπασαν όλοι 5 στα 5 αστέρια. Σε όλες αυτές τις δοκιμές, τα μοντέλα ήταν αριστεροτίμονα.
Ανανέωση του 2007
thumb|right|Αστυνομικό BMW E60 στο [[Ντουμπάι, σε φωτογραφία του 2009.]]
Τον Ιανουάριο του 2007, αποκαλύφθηκε επίσημα και μπήκε στην παραγωγή η ανανεωμένη E60 / E61. Για την ακρίβεια, υπέστη ένα λίφτινγκ στα μπροστινά και πίσω φώτα, και στον μπροστινό προφυλακτήρα, ενώ η ανανέωση συνδυάστηκε και με εισαγωγή νέων στοιχείων εξοπλισμού και ασφάλειας, καθώς και με εμφανή αναβάθμιση στο σαλόνι. Ταυτόχρονα, το μοντέλο έλαβε και τους νέους κινητήρες και κιβώτια ταχυτήτων από το SUV BMW X5 E70, που είχε κυκλοφορήσει από τα τέλη του 2006, ενώ έγιναν και περαιτέρω αναβαθμίσεις στο σύστημα iDrive. Η ανανεωμένη E60 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Γερμανία στις 24 Μαρτίου 2007 και στις εξαγωγικές αγορές μέσα στο καλοκαίρι, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2008.
Στις 29 Ιανουαρίου 2008, παρήχθη το 5.000.000-ό αντίτυπο της Σειράς 5 της BMW, από την εισαγωγή της πρώτης γενιάς της, το 1972. Το συγκεκριμένο όχημα ήταν ένα BMW 530d Sedan, χρώματος Carbon Black Metallic.
Επίσης, η δεύτερη γενιά της BMW Σειράς 6 (παραγωγή : 2003 - 2010), η οποία και έφερε τον κωδικό E63 για το 2-πορτο coupé και E64 για το 2-πορτο καμπριολέ, βασίστηκε σε μια κοντύτερη εκδοχή της πλατφόρμας της E60.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Oι τιμές σε αγκύλες [] αφορούν τα μοντέλα με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E60 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Επαρχία Αουλιεκόλ
Η επαρχία Αουλιεκόλ (Әулиекөл ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Κοστανάι στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Αουλιεκόλ. Πληθυσμός: 46,071 (εκτίμηση 2013) 47,538 (απογραφή 2009) 55,338 (απογραφή 1999).
Τοποθεσία
Οι όροι τοποθεσία και θέση στη γεωγραφία χρησιμοποιούνται για την αναγνώριση ενός σημείου ή μιας περιοχής στη επιφάνεια της Γής ή αλλού. Ο όρος θέση γενικά συνεπάγεται σε υψηλότερο βαθμό βεβαιότητας από τον τόπο, ο οποίος συχνά υποδεικνύει μια οντότητα με διφορούμενο όριο, βασιζόμενη περισσότερο στις ανθρώπινες ή κοινωνικές ιδιότητες της ταυτότητας του τόπου και τη αίσθηση του τόπου πάρα στη γεωμετρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρτογραφία Κατηγορία:Τοποθεσίες
Άκουρεϊρι
Το Άκουρεϊρι (Ισλανδικά, ) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας. Έχει πληθυσμό 18.191 κατοίκους.
Οι Βίκινγκς κατοίκησαν στην περιοχή περί τον 9ο αιώνα μ.Χ. Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για την πόλη ανάγεται στο 1562.
Απέχει 390 χμ. από το Ρέικιαβικ. Το κλίμα είναι από τα ηπιότερα σε ολόκληρο το νησί. Η άνοιξη και το καλοκαίρι είναι σχετικά ήπια ενώ οι χειμώνες αρκετά δριμείς, με πολλές χιονοπτώσεις, περισσότερες και από την πρωτεύουσα.
Η πόλη είναι επίσης γνωστή για την εξαιρετική θέση της και την εγγύτητά της με τον πολικό κύκλο. Προσωνύμιό της είναι "η πόλη του ήλιου του μεσονυχτίου".
Εκπαίδευση
thumb|Το Menntaskólinn που είναι το δεύτερο παλαιότερο Κολλέγιο στην Ισλανδία. Στο Άκουρεϊρι υπάρχουν δύο γυμνάσια (16 έως 20), το Κατώτερο Κολλέγιο (Menntaskólinn á Akureyri) που ιδρύθηκε το 1880 και είναι το δεύτερο παλαιότερο στην Ισλανδία, και το Επαγγελματικό Κολέγιο (Verkmenntaskólinn á Akureyri) που ιδρύθηκε το 1984.
Η πόλη είναι επίσης η έδρα του Πανεπιστημίου του Άκουρεϊρι (Háskólinn á Akureyri), που ιδρύθηκε το 1987. Το Πανεπιστήμιο έχει τρεις σχολές, την Σχολή Επιχειρήσεων και Επιστημών, την Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών και την Σχολή Επιστημών Υγείας. Ακόμα στην πόλη λειτουργούσε η Σχολή Επιστημών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (RES - Orkuskólinn) που ιδρύθηκε το 2006 και καταργήθηκε το 2011. Αυτή η Σχολή πρόσφερε μεταπτυχιακά διπλώματα σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Άκουρεϊρι και το Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας.
Αθλητισμός
Στo δήμο του Άκουρεϊρι εδρεύουν είκοσι δύο αθλητικοί σύλλογοι οι οποίοι υπάγονται στην Αθλητική Ένωση Άκουρεϊρι (Íþróttabandalag Akureyrar, IBA) που είναι μέλος της Εθνικής Ολυμπιακής και Αθλητικής Ένωσης της Ισλανδίας.
Παρακάτω είναι μία λίστα των ομάδων του Άκουρεϊρι που αγωνίζονται στα ομαδικά αθλήματα:
Αδελφοποιήσεις
Οι ακόλουθες πόλεις που έχουν αδελφοποιηθεί με το Άκουρεϊρι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
323
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 323 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 323 (CCCXXIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Σεβήρου και Ρουφίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1076 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 323 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σπύρος Φωκάς
Ο Σπύρος Φωκάς (πραγματικό όνομα: Σπύρος Ανδρουτσόπουλος) είναι Έλληνας ηθοποιός με καριέρα στο εξωτερικό. Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 17 Αυγούστου το 1937. Έπαιξε σε πολλές ξένες ταινίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπαταρία
thumb|right|200px|Τέσσερις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες ΑΑ Η μπαταρία ή ο ηλεκτρικός συσσωρευτής (ενίοτε και απλά συσσωρευτής) είναι η συσκευή η οποία αποθηκεύει χημική ενέργεια και την αποδεσμεύει με τη μορφή ηλεκτρισμού. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ηλεκτροχημικές διατάξεις όπως η γαλβανική στήλη. Η ανάπτυξη των μπαταριών άρχισε με την κατασκευή της Βολταϊκής στήλης από τον Αλεσάντρο Βόλτα. Εικάζεται όμως ότι κάποια αντικείμενα, που χρονολογούνται γύρω στο έτος 600 και είναι γνωστά ως μπαταρίες της Βαγδάτης, είχαν χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή μικρής ποσότητας ηλεκτρισμού.
Περιγραφή
Ο συσσωρευτής στην ηλεκτρολογία είναι χημική πηγή ρεύματος, ικανή να αποθηκεύσει ηλεκτρική ενέργεια (αφού τη μετατρέψει σε χημική) και όταν χρειαστεί, να την αποδώσει σε εξωτερικό κύκλωμα. Αποτελείται από δοχείο κατασκευασμένο από μονωτικό υλικό (εβονίτη, πλαστικό, γυαλί) με ηλεκτρολύτη (οξύ ή αλκάλιο), στο οποίο βυθίζονται τα ηλεκτρόδια. Η σύνδεσή τους σε εξωτερικό κύκλωμα προκαλεί σε αυτό διέλευση ρεύματος (εκφόρτιση του ηλεκτρικού συσσωρευτή). Έτσι, στον ηλεκτρικό συσσωρευτή γίνονται χημικές διεργασίες, που έχουν σχέση με τη μετατροπή της χημικής ενέργειας σε ηλεκτρική.
Ο εκφορτισμένος ηλεκτρικός συσσωρευτής φορτίζεται όταν περάσει από αυτόν συνεχές ρεύμα από άλλη πηγή, ενώ ταυτόχρονα στον ηλεκτρικό συσσωρευτή γίνονται αντίστροφες χημικές διεργασίες, με τις οποίες η ηλεκτρική ενέργεια μετατρέπεται σε χημική. Ο ηλεκτρικός συσσωρευτής χαρακτηρίζεται από τη χωρητικότητα, δηλ. την ποσότητα του ηλεκτρισμού σε αμπερώρια, που μπορεί ο συσσωρευτής να δώσει στο κύκλωμα που τροφοδοτεί, από τη μέση τάση σε volt κατά το χρόνο της φόρτισης και εκφόρτισης, από την ειδική ενέργεια κατά βάρος και όγκο, δηλ. την ενέργεια σε βατώρια που παρέχεται κατά την εκφόρτιση από 1 kg βάρους ή 1 δεκατόμετρο του όγκου του ηλεκτρικού συσσωρευτή, από την απόδοση κατά χωρητικότητα, δηλ. τον λόγο της ποσότητας των αμπερωρίων που αποδίδεται κατά την εκφόρτιση προς την ποσότητα των αμπερωρίων που απορροφάται κατά τη φόρτιση, από την απόδοση κατά ενέργεια (ή βαθμό απόδοσης), δηλ. το λόγο της ενέργειας που αποδίδεται κατά την εκφόρτιση προς την ενέργεια που απορροφάται κατά τη φόρτιση. Υπάρχουν ηλεκτρικοί συσσωρευτές σε μόνιμη εγκατάσταση (για τις ανάγκες των ηλεκτρικών σταθμών, των τηλεφωνικών και τηλεγραφικών σταθμών, των ραδιοσταθμών κ.ά.) και φορητοί (για τροφοδότηση κινητών ραδιοσυσκευών και συσκευών ενσύρματης επικοινωνίας, αυτοκινήτων, αεροπλάνων κ.ά.).
Χρήσεις
Ευρεία χρήση έχουν (κυρίως σε μόνιμες εγκαταστάσεις) οι ηλεκτρικοί συσσωρευτές μόλυβδου - οξέος, στους οποίους ως ηλεκτρολύτης χρησιμοποιείται διάλυμα θειικού οξέος με πυκνότητα 1,18–1,29 gr/cm3 και ως ηλεκτρόδια το διοξείδιο του μολύβδου ΡbΟ2 και ο σπογγώδης μόλυβδος. Κατά την εκφόρτιση γίνεται η αντίδραση: ενώ η τάση και η πυκνότητα του ηλεκτρολύτη ελαττώνονται. Οι μέσες τάσεις είναι κατά την εκφόρτιση 1,98 V και κατά τη φόρτιση 2,4 V. Ως φορητοί ηλεκτρικοί συσσωρευτές, χρησιμοποιούνται συχνά οι αλκαλικοί συσσωρευτές, που έχουν μεγαλύτερη μηχανική αντοχή. Αυτοί δεν έχουν κατά τη λειτουργία επιζήμιες εξατμίσεις και είναι απλούστεροι στη χρησιμοποίησή τους από τους ηλεκτρικούς συσσωρευτές οξέος.
Μπαταρίες νικελίου, στους οποίους ως ηλεκτρολύτης χρησιμοποιείται διάλυμα καυστικού καλίου, ως θετικό ηλεκτρόδιο οξείδια νικελίου σε μείγμα με γραφίτη και ως αρνητικό ηλεκτρόδιο ρινίσματα σιδήρου ή καδμίου σε μείγμα με σπογγώδη σίδηρο. Οι μέσες τάσεις φόρτισης είναι αντίστοιχα: 1,74 V και 1,65 V. Στα αεροπλάνα χρησιμοποιούνται πολύ οι αλκαλικοί ηλεκτρικοί συσσωρευτές αργύρου - ψευδαργύρου και αργύρου-καδμίου. Τα πλεονεκτήματά τους είναι η μεγάλη ειδική ενέργεια και η ικανότητα να λειτουργούν σε ερμητικά κιβώτια και σε ύψος (με χαμηλή θερμοκρασία και πίεση). Το μειονέκτημά τους είναι ότι έχουν κόστος 4-10 φορές μεγαλύτερο από τους ηλεκτρικούς συσσωρευτές μολύβδου-οξέος. Οι αλκαλικοί ηλεκτρικοί συσσωρευτές χρησιμοποιούνται επίσης, σε όργανα βαρηκοΐας κ.α. Για τη λήψη μεγάλων τάσεων και ρευμάτων οι ηλεκτρικοί συσσωρευτές συνδέονται σε συστοιχίες.
Στα αυτοκίνητα ο συσσωρευτής χρησιμεύει για την εναποθήκευση του ηλεκτρικού ρεύματος που προέρχεται από τη δυναμομηχανή (δυναμό) και τη διανομή του στη συνέχεια στις διάφορες συσκευές της ηλεκτρικής εγκατάστασης του οχήματος. Μεταξύ του δυναμό και του συσσωρευτή παρεμβάλλεται αυτόματος διακόπτης, ο οποίος παρεμποδίζει την εκφόρτιση του συσσωρευτή προς το δυναμό όταν ο κινητήρας εργάζεται στο ρελαντί ή δεν εργάζεται.
Στην αστροναυτική οι συσσωρευτές τεχνητών δορυφόρων, πρέπει να έχουν μεγάλη χωρητικότητα, μικρό βάρος, αντοχή στις επιταχύνσεις και τους κλυδωνισμούς. Τις καλύτερες προϋποθέσεις προς αυτή την κατεύθυνση συγκεντρώνουν οι αλκαλικοί συσσωρευτές νικελίου-καδμίου ή αργύρου- ψευδάργυρου. Οι πρώτοι έχουν ως θετικό ηλεκτρόδιο πλάκες από νικέλιο και αρνητικό πλάκες καδμίου και σιδήρου. Οι δεύτεροι ως θετικό ηλεκτρόδιο έχουν άργυρο σε σκόνη και ως αρνητικό ψευδάργυρο. Η ανάγκη εφοδιασμού των διαστημικών σκαφών με πηγές ενέργειας με μεγαλύτερη διάρκεια και ελαφρότερες λύθηκε με τα ηλιοκύτταρα.
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Συσκευές  Κατηγορία:Ηλεκτρική ισχύς
Αλεξίπτωτο
thumb|right|Αλεξίπτωτο
Το αλεξίπτωτο είναι συσκευή που περιορίζει την ταχύτητα πτώσης ενός σώματος στην ατμόσφαιρα. Η λειτουργία του, βασίζεται στην εκμετάλλευση της αντίστασης του αέρα. Για πρώτη φορά ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι διατύπωσε την υλοποίηση αυτής της συσκευής, την οποία και σχεδίασε το 1514 και την περιέγραψε στον Ατλαντικό Κώδικα. Αργότερα, το 1595, και ο Βενάντσιο σχεδίασε ένα άλλο αλεξίπτωτο.
Για πρώτη φορά χρησιμοποίησαν αλεξίπτωτο οι Γάλλοι, στα τέλη του 18ου αιώνα και ειδικά ο Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν και η οικογένειά του, που απέκτησε τότε μεγάλη φήμη. Πρώτος, ωστόσο, ήταν στις 26 Δεκεμβρίου 1783 ο Λουί-Σεμπαστιάν Λενορμάν στο Μονπελιέ της Γαλλίας. Αλλά το αλεξίπτωτο τελειοποιήθηκε και διαδόθηκε ουσιαστικά μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Χρησιμοποιήθηκε πολύ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και από τους Γερμανούς και από τους συμμάχους (στην κατάληψη της Κρήτης το 1941 από τους Γερμανούς και στις αποβάσεις των συμμάχων στη Σικελία).
Λειτουργία
Το σημερινό αλεξίπτωτο αποτελείται από τον θόλο, που είναι κατασκευασμένος από ανθεκτικό ύφασμα (βαμβακερό, μεταξωτό, νάιλον) και έχει επιφάνεια 50 τ.μ. συνήθως, και διάμετρο 5 - 6 μ. Από τα άκρα του ξεκινούν πολλά σκοινάκια, που συνδέονται με τη στολή του αλεξιπτωτιστή. Στην οροφή του υπάρχει μια μικρή τρύπα με ελαστικό δακτύλιο, για να μπορεί να διαστέλλεται, όταν ανοίγει το αλεξίπτωτο και να φεύγει περισσότερος αέρας.
Το αλεξίπτωτο είναι τοποθετημένο μέσα σε σάκο, που δένεται στη ράχη ή σε ειδικό μαξιλάρι που μπορεί και να κάθεται ο αλεξιπτωτιστής. Για να βγαίνει ο θόλος πιο εύκολα, υπάρχει ένα μικρό αλεξίπτωτο που συνδέεται με την κορυφή του θόλου (αλεξίπτωτο πιλότος). Αυτό εκτοξεύει ένα ελατήριο, όταν ανοίγει ο σάκος, που το περιέχει, μαζί με τον θόλο.
Αλλά το άνοιγμα του αλεξίπτωτου μπορεί να γίνει και αυτόματα, χρησιμοποιώντας ένα σκοινί (20 μ. περίπου) που από ένα μέρος είναι δεμένο με το αεροπλάνο και το άλλο με το μηχανισμό εκτίναξης του αλεξίπτωτου πιλότου και το οποίο τεντώνεται μόλις ο αλεξιπτωτιστής εγκαταλείψει το σκάφος. Επίσης μπορεί να γίνει και κατευθυνόμενο. Μ' αυτόν του τρόπο ο αλεξιπτωτιστής κινεί μια λαβή της εξάρτησής του που στη συνέχεια ενεργοποιεί το μηχανισμό εκτίναξης.
Το βάρος του συνηθισμένου αλεξίπτωτου είναι 5 - 7 κιλά και η ταχύτητά του είναι 5 - 6 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικός εξοπλισμός Κατηγορία:Σωστικά μέσα Κατηγορία:Αθλητικός εξοπλισμός Κατηγορία:Εξοπλισμός ασφαλείας
Επαρχία Μαρτούκ
Η επαρχία Μαρτούκ (Мәртөк ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Ακτόμπε στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μαρτούκ. Πληθυσμός: 29,647 (εκτίμηση 2013) 29,843 (απογραφή 2009) 31,084 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Μαρτουκ Κατηγορία:Περιφέρεια Ακτόμπε
Αγκώνας Κεφαλονιάς
Ο Αγκώνας είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι οικισμός, έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Αργοστολίου, του δήμου Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Πάλης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων. Η επίσημη ονομασία του οικισμού είναι Αγκών.
Γεωγραφία
Ο Αγκώνας βρίσκεται στο ΒΔ τμήμα του κυρίως κορμού της Κεφαλονιάς, κοντά στην ένωση με την χερσόνησο της Παλικής και δεσπόζει στον κόλπο του Μούρτου, σε υψόμετρο 280. Η ομώνυμη τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,749 χμ². Απέχει περίπου 20 χλμ. Β. του Αργοστολίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγκωνας
Δωροθέα της Δανίας, εκλέκτορας του Παλατινάτου
Η Δωροθέα, δαν. Dorothea fra Danmark og Norge (10 Νοεμβρίου 1520 - 31 Μαΐου 1580) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας & Νορβηγίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Β΄ της Δανίας & Νορβηγίας και της Ισαβέλλας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Α΄ της Καστίλης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1535 τον Φρειδερίκο Β΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Ζόλα Κεφαλονιάς
Τα Ζόλα είναι ένα χωριό στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 106 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Ντέλλα Ντακ
Η Ντέλλα Ντακ γεννήθηκε από τον Μπαρούτη Ντακ και τη Βολκάνα Μακ Ντακ. Είναι ξαδέρφη του Γκαστόνε Ντακ και αδερφή του Ντόναλντ Ντακ. Παππούδες της είναι οι Φέργκους Μακ Ντακ και Καλαμπόκας Ντακ. Γιαγιάδες της είναι η Ελβίρα Κουτ (που έχει το παρατσούκλι Γιαγιά Ντακ) και η Χνουδάτη Ο'Ντρέηκ. Στο 11ο κεφάλαιο του Βίου και της Πολιτείας του Σκρουτζ Μακ Ντακ (http://coa.inducks.o...y.php?c=D 93288) που διαδραματίζεται το 1930, η Ντέλλα (που είναι στην ηλικία των 10 ετών) παραβρίσκεται στη γιορτή που διοργάνωσαν οι συγγενείς του Σκρουτζ Μακ Ντακ - σε μια προσπάθεια να συμφιλιωθούν μαζί του - κατά την επιστροφή του από τα ταξίδια που έκανε για την αύξηση του πλούτου του. Η γιορτή όμως δεν φέρνει τα προβλεπόμενα αποτελέσματα καθώς ο Σκρουτζ με τον καιρό έχει γίνει πολύ ιδιότροπος. Το αποτέλεσμα είναι να μαλώσει για μια ακόμα φορά με τους συγγενείς του. Οι τελευταίοι φεύγουν αποφασισμένοι να μην τον ξαναδούν. Τότε, ο Σκρουτζ το μετανιώνει και θέλει να τρέξει για να τους προλάβει και να τους ζητήσει να τον συγχωρέσουν. Εκείνη τη στιγμή όμως βλέπει τον πίνακα κατάταξης των πλουσιότερων στον κόσμο και ανακαλύπτει ότι πλέον βρίσκεται στην πρώτη θέση της κατάταξης. Έτσι, χαρούμενος για τον θρίαμβό του, παραγκωνίζει τους συγγενείς του χωρίς να σκέφτεται πλέον ούτε μια στιγμή να τους ζητήσει να τον συγχωρέσουν. Αυτό είναι ένα γεγονός που στη συνέχεια θα μετανιώσει πολύ, αλλά θα είναι πλέον πολύ αργά. Μετά από πολλά χρόνια, η Ντέλλα Ντακ θα στείλει στον αδερφό της, Ντόναλντ Ντακ, τα τρίδυμά της (τον Χιούη, τον Λιούη και τον Ντιούη) μαζί με ένα γράμμα: ''Αγαπητέ Ντόναλντ,
''Σου στέλνω τα γλυκά ανιψάκια μου, Λιούη, Χιούη και Ντιούη, για να μείνουν μαζί σου όσο ο πατέρας τους θα είναι στο νοσοκομείο. Ένα τεράστιο πυροτέχνημα εξερράγη κάτω από την καρέκλα του. Τα μικρά αγαπημένα μου είναι τόσο παιχνιδιάρικα! Ελπίζω να τα ευχαριστηθείς!'' Στην αρχή η διαμονή τους στο σπίτι του Ντόναλντ ήταν προσωρινή, αλλά τελικά ο Χιούη, ο Λιούη και ο Ντιούη έμειναν μόνιμα με τον θείο τους. Το μυστήριο της εξαφάνισης της Ντέλλας ήταν ένα από τα πιο μεγάλα στα Ντίσνευ κόμικς, μέχρι που... Στις 5 Ιουνίου 2014, η Ντέλλα έκανε την εμφάνιση της μετά από πολλά χρόνια στην ολλανδικής προέλευσης ιστορία «80 jaar» (80 χρόνια) από τους Evert Geradts και Maximino Tortajada Aguilar, η οποία δημιουργήθηκε για τα 80 χρόνια από τη δημιουργία του Ντόναλντ. Στην ιστορία αυτή, λύνεται το μεγάλο μυστήριο της εξαφάνισης της. Αποκαλύπτεται ότι η Ντέλλα ασχολείται με διαστημικά ταξίδια με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προσέχει ταυτόχρονα και τα τρία σκανδαλιάρικα παιδιά της.
322
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 322 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 322 (CCCXXII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Προβιανού και Ιουλιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1075 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 322 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αδιαβηνή
Η Αδιαβηνή ( Ḥaḏy’aḇ ή Ḥḏay’aḇ, περσικά: Nodshēragān, αρμενικά: Նոր Շիրական, Nor Shirakan) ήταν ένα αρχαίο βασίλειο στη βόρεια Μεσοποταμία, που αντιστοιχεί στο βορειοδυτικό τμήμα της αρχαίας Ασσυρίας.
Το μέγεθος του βασιλείου διέφερε με την πάροδο του χρόνου. Αρχικά περιλάμβανε μια περιοχή μεταξύ των ποταμών Ζαμπ, τελικά απέκτησε τον έλεγχο της Νινευή και ξεκινώντας τουλάχιστον με την εξουσία του Μονόβαζου Α' (τέλη του 1ου αιώνα π.Χ.), η Κορδυηνή έγινε εξάρτηση της Αδιαβηνής. Έφτασε στο ζενίθ της υπό τον Ιζάτη Β', ο οποίος χορήγησε την περιοχή της Νίσιβης από τον Πάρθο βασιλιά Αρτάβανο Β' ως ανταμοιβή για τη βοήθεια των Πάρθων να ανακτήσει τον θρόνο του. Τα ανατολικά σύνορα της Αδιαβηνής σταμάτησαν στα όρη Ζάγρος, δίπλα στην περιοχή των Μήδων. Η Άρβηλα χρησίμευσε ως πρωτεύουσα της Αδιαβηνής.
Ο σχηματισμός του βασιλείου είναι ασαφής. Η πρώτη περίπτωση ενός καταγεγραμμένου ηγεμόνα της Αδιαβηνής είναι το 69 π.Χ., όταν ένας ανώνυμος βασιλιάς της Αδιαβηνής στη μάχη της Τιγρανόκερτα ως σύμμαχος του Αρμένιου βασιλιά Τιγράνη του Μεγάλου. Ωστόσο, τα νομίσματα συνεπάγονται την εγκαθίδρυση ενός βασιλείου στην Αδιαβηνή γύρω στο 164 π.Χ., μετά την αποσύνθεση της ελληνικής εξουσίας των Σελευκιδών στην Εγγύς Ανατολή. Η Αδιαβηνή καταλήφθηκε από τον Πάρθο βασιλιά Μιθριδάτη Α' και τουλάχιστον από τη βασιλεία του Μιθριδάτη Β΄ χρησίμευσε ως αναπόσπαστο μέρος του παρθικού κόσμου.
Οι Αδιαβηνοί ηγέτες μεταστράφηκαν στον Ιουδαϊσμό από τον παγανισμό τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η βασίλισσα Έλενα της Αδιαβηνής (γνωστή σε εβραϊκές πηγές ως Ελένη Χαμάλκα) μετακόμισε στην Ιερουσαλήμ, όπου έχτισε ανάκτορα για την ίδια και τους γιους της στο βόρειο τμήμα της πόλης του Δαβίδ, νότια του Όρους του Ναού, και βοήθησαν τους Εβραίους στον πόλεμο τους με τη Ρώμη. Σύμφωνα με το Ταλμούδ, τόσο η Έλενα όσο και ο Μονόβαζος δώρισαν μεγάλα κεφάλαια για τον Ναό της Ιερουσαλήμ. Μετά το 115 μ.Χ., δεν υπάρχουν ιστορικά βασιλικά ίχνη στην Αδιαβηνή.
Οι Πάρθοι ανατράπηκαν από την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών το 224, οι οποίοι κατά τη στιγμή του Σαπώρη Α' είχαν καθιερώσει την εξουσία τους στην Αδιαβηνή. Ο Αρδασίρ Β' είναι η τελευταία φυσιογνωμία, που καταγράφηκε ως βασιλιάς της Αδιαβηνής.
Τοποθεσία
Η Αδιαβηνή κατέλαβε μια περιοχή στη Μηδική Αυτοκρατορία μεταξύ της Άνω και της Κάτω Ζαμπ, αν και ο Αμμιανός μιλάει για Νινευή, Εκβάτανα, και Γαυγάμηλα, ότι επίσης ανήκουν σε αυτήν. Μέχρι τα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ., τα σύνορά επεκτάθηκαν μέχρι τη Νίσιβη. Στα ταλμουδικά γραπτά το όνομα εμφανίζεται ως חדייב, חדייף και הדייב. Η πρωτεύουσα ήταν η Άρβηλα (Arba-ILU).
Η βιβλική Αβώρ ταυτίζεται με την Αδιαβηνή, αλλά στο Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ με τη Ριφάθ.
Πληθυσμός
Η Αδιαβηνή είχε μικτό πληθυσμό, ενώ η συριακή γλώσσα κυριαρχούσε ομιλούμενη από τους Ασσύριους. Σύμφωνα με τον Πλίνιο, τέσσερις φυλές κατοικούσαν στην περιοχή της Αδιαβηνής. Η αφήγηση του Ιώσηπου δείχνει ότι υπήρχε ένας σημαντικός εβραϊκός πληθυσμός στο βασίλειο. Η δύσκολη ανάμειξη πολιτισμών μπορεί να φανεί στην ιστορία του μαρτυρίου του Μαχανούς, ενός εξέχοντος Ιρανού Ζωροάστρη, που μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό. Σε μεταγενέστερους χρόνους η Αδιαβηνή έγινε αρχιεπισκοπή.
Αχαιμενιδική Περσική Αυτοκρατορία
Υπό τους Αχαιμενίδες Πέρσες βασιλείς, η Αδιαβηνή φαίνεται ότι ήταν για μια εποχή υποτελής της Περσικής Αυτοκρατορίας. Οι Μύριοι, ένας στρατός Ελλήνων μισθοφόρων, υποχώρησαν μέσω της Αδιαβηνής στην πορεία τους προς τη Μαύρη Θάλασσα μετά τη Μάχη στα Κούναξα.
Η μεταστροφή της Βασίλισσας Ελένης στον Ιουδαϊσμό
Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, η Ελένη, η βασίλισσα της Αδιαβηνής, μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό από τον παγανισμό τον 1ο αιώνα.
Η σαρκοφάγος της Βασίλισσας Ελένης ανακαλύφθηκε το 1863. Ένα ζευγάρι επιγραφών στη σαρκοφάγο πιστεύεται ότι αποτελεί αναφορά στις προμήθειες, που η Ελένη παρέσχε στους φτωχούς της Ιερουσαλήμ και στο εβραϊκό βασίλειο γενικότερα. Σ
Όλα τα ιστορικά ίχνη εβραϊκών βασιλικών δικαιωμάτων στην Αδιαβηνή έληξαν γύρω στο 115 μ.Χ., αλλά αυτές οι ιστορίες επηρέασαν τεράστια τη ραβινική λογοτεχνία και το Ταλμούδ. Αν και Ζωροάστρες, οι άνθρωποι της Αδιαβηνής ήταν ανεκτικοί απέναντι στον Ιουδαϊσμό και επέτρεψαν την ίδρυση εβραϊκών κοινοτήτων εκεί. Οι Εβραίοι της Έδεσσας, οι Νισίβιοι και οι Αδιαβηνοί τους ξεπλήρωσαν, όντες οι ισχυρότεροι αντίπαλοι του Τραϊανού.
Στα τέλη του δεύτερου αιώνα ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε γρήγορα μεταξύ των Ζωροαστρών και εκείνων που προηγουμένως στήριζαν τον Ιουδαϊσμό.
Παρθική Αυτοκρατορία
Ο Μονόβαζος Α' είναι γνωστό ότι είχε συμμαχήσει με τον βασιλιά Αβενερίγ της Χαρακηνής, στην αυλή του οποίου ο γιος του, Ιζάτης Β', έζησε για ένα χρόνο και παντρεύτηκε την κόρη του, καθώς και οι κυβερνήτες των άλλων μικρών βασιλείων στην περιφέρεια της παρθικής σφαίρας επιρροής.
Ρωμαϊκό διάλειμμα (117-118)
Ο κύριος αντίπαλος του Τραϊανού στη Μεσοποταμία κατά τη διάρκεια του 115 ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της ανεξάρτητης Αδιαβηνής, ο Μεχαράσπης. Ο Τραϊανός εισέβαλε στην Αδιαβηνή και την έκανε μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Ασσυρίας υπό τον Αδριανό το 117, ωστόσο, η Ρώμη εγκατέλειψε την κατοχή της Ασσυρίας, της Μεσοποταμίας και της Αρμενίας. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2007)">απαιτείται παραπομπή  ] Το καλοκαίρι του 195, ο Σεπτίμιος Σεβήρος πολεμούσε και πάλι στη Μεσοποταμία και το 196 τρεις διαιρέσεις του ρωμαϊκού στρατού έπεσαν στην Αδιαβηνή. Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, ο Καρακάλλας πήρε την πόλη Άρβηλα το έτος 216 και έψαξε όλους τους τάφους εκεί, θέλοντας να εξακριβώσει εάν οι Αρσακίδες βασιλείς θάφτηκαν εκεί. Πολλοί από τους αρχαίους βασιλικούς τάφους είχαν καταστραφεί.
Περσία των Σασσανιδών
Παρά την ανατροπή των Παρθίων από τους Σασσανίδες το 224 μ.Χ., οι φεουδαρχικές δυναστείες παρέμειναν πιστές στους Πάρθους και αντιστάθηκαν στην πρόοδο των Σασσανίδων στην Αδιαβενή και την Ατροπατηνή. Λόγω αυτού και των θρησκευτικών διαφορών, η Αδιαβηνή δεν θεωρήθηκε ποτέ αναπόσπαστο τμήμα του Ιράν, παρόλο που οι Σασσανίδες την έλεγχαν για αρκετούς αιώνες.
Αφού η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καθιέρωσε σταδιακά τον Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της κατά τον τέταρτο αιώνα, οι κάτοικοι της Αδιαβηνής, οι οποίοι ήταν κυρίως Ασσύριοι Χριστιανοί, τάχθηκαν με τη Χριστιανική Ρώμη και όχι με τους Ζωροάστρες Σασσανίδες. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έστειλε στρατούς στην περιοχή κατά τη διάρκεια των πολέμων Βυζαντινών-Σασσανιδών, αλλά αυτό δεν άλλαξε τα εδαφικά όρια. Η Αδιαβηνή παρέμεινε επαρχία της Αυτοκρατορίας των Σασανιδών μέχρι τη μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας.
Η περιοχή καταγράφηκε ως Nod-Ardadkhshiragan ή Nod-Ardashiragan κατά την περίοδο των Σασσανίδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασσυρία Κατηγορία:Παρθία
Γκολφ
thumb|right|Παίχτης του γκολφ. Το γκολφ είναι παιχνίδι ολλανδικής καταγωγής (όπου παιζόταν με την ονομασία κολφ), με μεγάλη διάδοση κυρίως στην Αγγλία και την Αμερική. Θεωρείται παιχνίδι της αριστοκρατίας περισσότερο κι από το τένις, επειδή αφενός απαιτεί πολύ χρόνο και αφετέρου τόσο ο εξοπλισμός για το παιχνίδι όσο και η διαμόρφωση των χώρων που αυτό διεξάγεται είναι αρκετά δαπανηρά.
Μυϊκό Σύστημα
Για ένα χτύπημα στο γκολφ γίνεται χρήση μυών στο έπακρο (κυρίως ανορθωτήρων και πλατιών ραχιαίων μυών κατά την περιστροφή), καταπονώντας τον ώμο και τον καρπό. Δυνατότεροι μύες των καρπών μπορούν να αποτρέψουν το «γύρισμα» των καρπών κατά την περιστροφή, ενώ δυνατότεροι ώμοι αυξάνουν τη δύναμη περιστροφής. Αδύναμοι καρποί ενδέχεται να προκαλέσουν καταπόνηση και τραυματισμό στον αγκώνα, ακόμη και στο λαιμό. (Όταν ένας μυς συστέλλεται, τραβάει εξίσου και τα δύο άκρα κι έτσι προκειμένου να υπάρχει κίνηση μονάχα στην μία άκρη ενός μυός, οι υπόλοιποι μύες κινούνται προκειμένου να σταθεροποιήσουν το κόκαλο στο οποίο το άλλο άκρο του μυός είναι δεμένο.) Το Γκολφ είναι μια μοναδική άσκηση που μπορεί να σπάσει τις ισορροπίες του σώματος και απαιτεί ασκήσεις προκειμένου να διατηρούνται οι ισορροπίες των μυών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αθλήματα ακριβείας
Ιωάννα του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ
Η Iωάννα, γερμ.: Johanna von Hachberg-Sausenberg, von Zähringen, Neuchâtel (1485 - 23 Σεπτεμβρίου 1543) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν, ήταν κόρη του μαργράβου του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Λονγκεβίλ. Έγινε ευγενής φεουδάρχης, ως κυρίαρχη κόμισσα του Nεσατέλ το 1503-1512 και το 1529–1543.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Φίλιππου μαργράβου του Χάμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ και της Μαρίας, κόρης του Αμεδαίου Θ΄ δούκα της Σαβοΐας.