cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπερχείλιση προσωρινής μνήμης
Τεχνική «έλκηθρο-NOP» (NOP-sled)
Πρόκειται για την αρχαιότερη και ευρύτερα γνωστή τεχνική εκμετάλλευσης μίας υπερχείλισης στοίβας. Η χρησιμότητα της έγκειται στο γεγονός ότι ο ακριβής προσδιορισμός της διεύθυνσης εκκίνησης του κώδικα κελύφους δεν είναι πλέον απαραίτητος. Πιο συγκεκριμένα, ο κώδικας κελύφους τοποθετείται στο τέλος του προσωρινού χώρου αποθήκευσης, ενώ ο χώρος που προηγείται καταλαμβάνεται από εντολές NOP (no-operation), οι οποίες ουσιαστικά δεν εκτελούν κάποια λειτουργία. Έτσι, η διεύθυνση επιστροφής δεν χρειάζεται, πλέον, να είναι εκείνη του κώδικα κελύφους, αλλά κάποια διεύθυνση που αντιστοιχεί σε σημείο εντός του σώματος εντολών NOP. Από εκεί, η εκτέλεση του προγράμματος θα «ολισθήσει» (εξού και ο όρος έλκηθρο), εκτελώντας τις εντολές NOP, έως ότου συναντήσει την αρχή του κώδικα κελύφους.
Η τεχνική αυτή είναι αρκετά δημοφιλής, με αποτέλεσμα πολλά Συστήματα Ανίχνευσης Εισβολής να αναζητούν για ακολουθίες εντολών no-op στην προσπάθειά τους να ανιχνεύσουν τον κακόβουλο κώδικα κελύφους. Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναφερθεί πως ένα έλκηθρο-NOP δεν αποτελείται απαραίτητα, μονάχα από no-op εντολές, αλλά και από οποιαδήποτε άλλη εντολή δεν αλλοιώνει την κατάσταση του συστήματος σε σημείο που να μην επιτρέπει την εκτέλεση του κώδικα κέλυφους. Συνεπώς, είναι σύνηθες φαινόμενο, η ακολουθία των εντολών του «ελκήθρου» να περιλαμβάνει εντολές που πρακτικά ισοδυναμούν με no-op εντολές και δεν επιφέρουν κάποια σημαντική αλλαγή, όπως η αύξηση ή μείωση της τιμής μίας εγγραφής.
Τέλος, ένα ακόμη πρόβλημα που συναντά κανείς στην εφαρμογή της συγκεκριμένης τεχνικής είναι η δυσκολία εντοπισμού της απόστασης της θέσης της διεύθυνσης επιστροφής από την κορυφή της στοίβας (δηλαδή από το σώμα εντολών no-op).
Αντίμετρα
Ποικίλλες τεχνικές έχουν εφαρμοστεί τόσο για τον εντιπισμό όσο και για την πρόληψη μίας υπερχείλισης προσωρινής αποθήκευσης, με την πιο αξιόπιστη να είναι η χρήση αυτόματης προστασίας σε επίπεδο γλώσσας προγραμματισμού.
Επιλογή γλώσσας προγραμματισμού
Δημοφιλείς γλώσσες προγραμματισμού που είναι ευάλωτες σε μία υπερχείλιση προσωρινής αποθήκευσης είναι όπως αναφέραμε νωρίτερα οι C και C++. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι επιτρέπουν την απευθείας πρόσβαση στην μνήμη. Η C δεν παρέχει κάποιον ενσωματωμένο μηχανισμό προστασίας ενάντια στην πρόσβαση και αντικατάσταση των δεδομένων οποιουδήποτε μέρους της μνήμης. Πιο συγκεκριμένα, δεν ελέγχεται εάν το μέγεθος των δεδομένων που εγγράφονται είναι εντός των ορίων της περιοχής προσωρινής αποθήκευσης. Οι γλώσσες προγραμματισμού που βασίζονται σε ισχυρά συστήματα τύπων, όπως η Java και η Python δεν επιτρέπουν την απευθείας πρόσβαση στην μνήμη και έτσι, αποτρέπουν τις υπερχειλίσεις. Τέλος, οι περισσότερες γλώσσες που βασίζονται σε διερμηνείς (scripting languages) προσφέρουν και αυτές προστασία.
Χρήση ασφαλών βιβλιοθηκών
Συνίσταται η αποφυγή χρήσης συναρτήσεων όπως oi,   ,  ,  ,  , καθώς και όλων των συναρτήσεων που δεν πραγματοποιούν έλεγχο του μήκους των δεδομένων εισόδου. Το σκουλήκι Morris, για παράδειγμα, εκμεταλλευόταν μίας κλήση της μεθόδου gets στην υλοποίηση της μεθόδου fingerd του πρωτοκόλλου Finger. Για τον λόγο αυτόν, συνίσταται η χρήση των ισοδύναμων συναρτήσεων:,  ,  ,   κ.ο.κ.
Οι κύριοι τύποι δεδομένων που ευθύνονται για την υπερχείλιση μιας περιοχής προσωρινής αποθήκευσης είναι οι συμβολοσειρές (Strings) και οι πίνακες (arrays). Συνεπώς, οι βιβλιοθήκες που προλαμβάνουν μία υπερχείλιση κατά την χρήση των συγκεκριμένων τύπων παρέχουν ένα μεγάλο μέρος της απαιτούμενης προστασίας. Ορισμένες ασφαλείς βιβλιοθήκες συμβολοσειράς στην C είναι οι: “The Better String Library”, Vstr και η safestringlib, που αναπτύσσεται από ομάδα της Intel.
Ωστόσο, σε περίπτωση που ο προγραμματιστής δεν καταφέρει να χρησιμοποιήσει ορθά μία ασφαλή βιβλιοθήκη, ο κίνδυνος μίας υπερχείλισης εξακολουθεί να υπάρχει.
Προστασία δεικτών
Μία υπερχείλιση προσωρινής μνήμης λειτουργεί χάρη στην χειραγώγηση ενός δείκτη, ο οποίος ουσιαστικά είναι μία διεύθυνση μνήμης που περιέχει σαν τιμή μία άλλη διεύθυνση μνήμης (στην οποία και «δείχνει»). Το PointGuard είχε προταθεί ως μία επέκταση του μεταγλωττιστή, η οποία στόχευε στην κρυπτογράφηση των δεικτών ενόσω αυτοί βρίσκονται στην μνήμη και στην αποκρυπτογράφησή τους προτού αποκτηθεί η διεύθυνση στην οποία «δείχνει» ο δείκτης (de-referencing). Η κρυπτογράφηση και αποκρυπτογράφηση επιτυγχάνεται μέσω της λογικής πράξης XOR («αποκλειστικό ή») και χρησιμοποιώντας κλειδιά των 32 bits.
Το PointGuard, ωστόσο, δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αν και η Microsoft υλοποίησε έναν παρόμοιο μηχανισμό που χρησιμοποιήθηκε στα Windows XP SP2 και τον Windows Server 2003 SP1. Η προστασία όμως σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν παρέχεται αυτομάτως και ο προγραμματιστής θα πρέπει να καλέσει μία διαδικασία κάνοντας χρήση μιας Διεπαφής Προγραμματισμού Εφαρμογής. Έτσι, αν και δεν επιβαρύνεται η απόδοση του προγράμματος με διαρκείς ελέγχους, ο προγραμματιστής καθίσταται υπεύθυνος για την κλήση της διαδικασίας όποτε κρίνει πως είναι απαραίτητο.
Προστασία εκτελέσιμου χώρου
Η εν λόγω τεχνική εφαρμόζεται για να αποτρέψει την εκτέλεση κώδικα στην στοίβα ή τον σωρό. Πιο συγκεκριμένα, ορισμένες περιοχές της μνήμης χαρακτηρίζονται ως μη εκτελέσιμες (“No eXecute” ή NX bit), με αποτέλεσμα ο εκάστοτε αυθαίρετος κώδικας κελύφους, που τυχόν βρεθεί σε κάποια από τις περιοχές αυτές λόγω υπερχείλισης, να μην μπορεί να εκτελεστεί.
Κάποια λειτουργικά συστήματα που βασίζονται στο Unix (όπως π.χ. το OpenBSD, το macOS) έχουν ενσωματωμένο έναν μηχανισμό προστασίας εκτελέσιμου χώρου (π.χ. το W^X).
Οι νεότερες εκδόσεις των Windows παρέχουν και εκείνες προστασία εκτελέσιμου χώρου, η οποία αποκαλείται «Πρόληψη Εκτέλεσης Δεδοιμένων» (Data Execution Prevention).
Καναρίνια
Η λογική πίσω από αυτήν την μέθοδο είναι η διενέργεια ενός ελέγχου για τυχόν αλλοιώσεις στην στοίβα προτού χρησιμοποιηθεί η διεύθυνση επιστροφής. Αυτό επιτυγχάνεται με την χρήση μιας τιμής «καναρνιού», η οποία τοποθετείται στην στοίβα μετά τον δείκτη του προηγούμενου πλαισίου και κατ’ επέκταση μετά την διεύθυνση επιστροφής. Εφόσον, όμως, η στοίβα είναι μία LIFO (Last In - First Out) δομή δεδομένων, το «καναρίνι» θα εξέλθει νωρίτερα από την στοίβα συγκριτικά με την διεύθυνση επιστροφής. Αυτό σημαίνει ότι η τιμή του «καναρινιού» ελέγχεται πριν από την διεύθυνση επιστροφής και σε περίπτωση που έχει αλλοιωθεί, τότε το πρόγραμμα τερματίζεται, διότι έχει συμβεί μία επίθεση υπερχείλισης προσωρινής μνήμης. Ο αμυντικός αυτός μηχανισμός βασίζεται στην ιδέα ότι οποιαδήποτε προσπάθεια αντικατάστασης της διεύθυνσης επιστροφής θα έπρεπε πρώτα να αλλοιώσει την τιμή του «καναρινιού», αφού αυτή προηγείται. Η συγκεκριμένη μέθοδος προτάθηκε για πρώτη φορά το 1998 ως μέρος του StackGuard, μίας επέκτασης του μεταγλωττιστή gcc. Αξίζει να αναφερθεί πως η τιμή «καναρινού» τοποθετούταν, αρχικά, ανάμεσα στην διεύθυνση επιστροφής και στον δείκτη προηγούμενου πλαισίου. Ωστόσο, αυτή η πρακτική δεν ισχύει από το StackGuard 3.0 και έπειτα, καθώς ήταν ευάλωτη σε επιθέσεις υπερχείλισης που στόχευαν τον δείκτη προηγούμενου πλαισίου.
Τυχαία Διάταξη Χώρου Διευθύνσεων
Προκειμένου να επιτύχει η κλασική επίθεση υπερχείλισης μνήμης, ο επιτιθέμενος χρειάζεται να προβλέψει μία διεύθυνση-στόχο, ούτως ώστε αυτή να τεθεί ως διεύθυνση επιστροφής και συνεπώς, να μεταβιβάσει την ροή εκτέλεσης στον κώδικα κελύφους (είτε απευθείας είτε μέσω ενός «ελκήθρου» από NOP εντολές). Η μέθοδος Τυχαίας Διάταξης Χώρου Διευθύνσεων (Address Space Layout Randomization ή ASLR εν συντομία) μπορεί να αναχαιτίσει αποτελεσματικά την παραπάνω διαδικασία, αλλάζοντας με τυχαίο τρόπο την διάταξη των διάφορων τμημάτων της μνήμης, συπεριλαμβανομένων των δεδομένων και του κώδικα. Ακόμη, η μέθοδος αυτή συνδράμει σημαντικά ενάντια σε επιθέσεις που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον υπάρχοντα κώδικα βιβλιοθηκών, ο οποίος φορτώνεται σε συγκεκριμένη διεύθυνση, εφόσον τυχαιοποιείται και αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών
Τατουάζ βολβού του ματιού
250px|thumb|right|Γραφική απεικόνιση ενός τατουάζ βολβού του ματιού Το τατουάζ βολβού του ματιού είναι η μέθοδος του τατουάζ που εφαρμόζεται στο σκληρό χιτώνα ή αλλιώς το λευκό αδιαφανές μέρος του ανθρώπινου ματιού. Αυτή η τεχνική είναι σχετικά νέα και θεωρείται ακραία.
Ιστορία
Στα τέλη του 2007, το διαδικτυακό περιοδικό Body Modification Ezine έγραψε ένα άρθρο περιγράφοντας τη διαδικασία των τριών πρώτων περιστατικών τατουάζ βολβού του ματιού σε άτομα που έβλεπαν. Ο καλλιτέχνης του τατουάζ δοκίμασε δύο διαφορετικές τεχνικές, η πρώτη ήταν βάζοντας μελάνι στη βελόνα και τρυπώντας το μάτι. Αυτή η μέθοδος θεωρήθηκε ανεπιτυχής και έτσι επιχειρήθηκε η δεύτερη. Αυτή η τεχνική, στην οποία εγχύθηκε μπλε βαφή στο σκληρό χιτώνα του ματιού, στέφθηκε με επιτυχία. Η διαδικασία ήταν «ουσιαστικά ανώδυνη καθώς δεν υπάρχουν νευρικές απολήξεις στην επιφάνεια του ματιού» αναφέρει ο αρθρογράφος Σάνον Λαράτ (Shannon Larratt). Τα επακόλουθα της διαδικασίας αφορούν «ήσσονος σημασίας» πόνο, μώλωπες και κάποια δυσφορία. Επίσης, ο αρθρογράφος έχοντας και ο ίδιος υποβληθεί στην επέμβαση, κατέληξε να έχει κάποιες φουσκάλες μεταξύ του σκληρού χιτώνα και του επιπεφυκότα. Ο αρθρογράφος επισημαίνει διπλά τους κινδύνους και τις πιθανές επιπλοκές της διαδικασίας, με σοβαρότερη εκείνη της τύφλωση, και προειδοποιεί πως δεν θα πρέπει να γίνεται από κάποιον ερασιτέχνη. Το τατουάζ βολβού του ματιού είναι εξαιρετικά νέα διαδικασία και ακόμα σε πειραματικά στάδιο.
Φάρασα
Τα Φάρασα, γνωστά και ως ο Βαρασός (τουρκικά: Faraşa, και σήμερα Çamlıca Τσάμλιτζα), είναι χωριό στην Επαρχία Καισάρειας της Τουρκίας, με πληθυσμό 411 κατοίκους. Βρίσκεται 89 χλμ. νότια της Καισάρειας και 103 χλμ. βόρεια-βορειοανατολικά των Αδάνων, στις βορειοανατολικές πλαγιές ανώνυμου όρους του Αλά-ντάγ και 2,5 χλμ. δυτικά του ποταμού Ζαμάντη, γνωστός στα ελληνικά ως Καρμαλάς.
Τατουάζ βολβού του ματιού
Νομοθετικό πλαίσιο στην Οκλαχόμα
Μια τοπική εφημερίδα έγραψε πως η Γερουσία της Οκλαχόμα προσπαθεί να θέσει παράνομα τα τατουάζ βολβού του ματιού. Το νομοσχέδιο 844 της Γερουσίας που κατατέθηκε από τον Γερουσιαστή της Οκλαχόμα Κλιφ Μπράναν (Cliff Branan) θέτει παράνομα τα τατουάζ που γίνονται στο σκληρό χιτώνα του ματιού. Η Ακαδημία της Οφθαλμολογίας της Οκλαχόμα έκανε έκκληση ώστε το εν λόγω νομοσχέδιο να υπερψηφιστεί εξαιτίας των κινδύνων που ελλοχεύουν από την διαδικασία. Τελικά υπερψηφίστηκε στις 21 Απριλίου του 2009.
Φάρασα
Πριν την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε, τα Φάρασα ήταν σχεδόν αμιγώς ελληνόφωνο χριστιανικό χωριό και το κεντρικό κεφαλοχώρι μιας ευρείας περιφέρειας της Ν.Α. Καππαδοκίας.
Τατουάζ βολβού του ματιού
Παραπομπές
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία
Φάρασα
Τοποθεσία και ιστορία
Το χωριό του Βαρασού είναι κτισμένο στο βάθος μιας μεγάλης και βαθιάς χαράδρας που χωρίζει τον Ταύρο από τον Αντίταυρο, πάνω στην ράχη και τις πλαγιές λοφίσκου, η νότια άκρη του οποίου καταλήγει σε δύο απόκρημνους και απότομους βράχους που οι ρίζες τους αποτελούν μέρος της δεξιάς όχθης του ποταμού Ζαμάντη. Τα βράχια και τα βουνά ολόγυρα από την βαθιά αυτή χαράδρα είναι απόκρημνα αφήνοντας μόνο έξη σημεία εισόδου, έτσι ώστε το μέρος να αποτελεί φυσικό οχυρό και ασφαλές καταφύγιο στις διάφορες επιδρομές. Πάνω στον αριστερό βράχο και στην άκρη του που είναι προς το ποτάμι ήταν κτισμένος ο «Γαλάς» (κάστρο) του χωριού. Ο Βαρασός αναγάγει την αρχή του στα προχριστιανικά χρόνια και πρέπει ο αρχαίος οικισμός να ήταν μέσα στον χώρο του κάστρου και γύρω απ’ αυτό. Κατά την φαρασιώτικη παράδοση, σε άγνωστη χρονικά εποχή μουσουλμάνοι επιδρομείς Άραβες ή Τούρκοι με αρχηγό κάποιον Γήραλη κυρίευσαν την περιοχή. Τότε όσοι από τους κατοίκους πρόλαβαν κρύφτηκαν στα δάση και τις σπηλιές των γύρω βουνών για να γλιτώσουν, οι υπόλοιποι είτε σφαγιάστηκαν, είτε πάρθηκαν σκλάβοι, ενώ οι κατακτητές γκρέμισαν τα χωριά και τους οικισμούς, τους ναούς και τα μοναστήρια και φυσικά και τα κάστρα που αποτελούσαν το καταφύγιο των κατοίκων και προστάτευαν την περιοχή. Όσοι από τους κατοίκους γλίτωσαν μαζί με αυτούς από τα υπόλοιπα χωριά αλλά και άλλους προερχόμενους από γειτονικές περιοχές και την νοτιότερη Κιλικία, μετά το πέρασμα του κινδύνου μαζεύτηκαν και ξαναέχτισαν τον Βαρασό εγκαταλείποντας τις προηγούμενες εστίες τους.
Η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου έγινε λόγω του δυσπρόσιτου και φυσικού οχυρού του τόπου με τις ελάχιστες ελεγχόμενες διαβάσεις προς αυτόν. Το χτίσιμο του νέου οικισμού έγινε στον χώρο κάτω από το παλαιό κεντρικό κάστρο και πάνω στις γκρεμισμένες εξωτερικές ζώνες του και έξω απ’ αυτές, κόβοντας το «πιτένι» (πευκοδάσος) που βρισκόταν ολόγυρα. Μάλιστα κατά την παράδοση αρκετά σπίτια είχαν στύλους από αυτά τα πεύκα μαζί με τις ρίζες τους έως και την Ανταλλαγή. Σύμφωνα με μαρτυρίες φαίνεται ότι οι ντόπιοι κάτοικοι πρέπει να έχτισαν τα σπίτια τους στον «Κάτου Μεχά» (Κάτω μαχαλά) που είναι κάτω και γύρω από το παλιό κάστρο και αυτοί που ήρθαν αργότερα από τα υπόλοιπα χωριά και οικισμούς έχτισαν τα σπίτια τους στον «Πάνου Μεχά» (Πάνω μαχαλά). Με το πέρασμα του χρόνου και όταν ηρέμησαν αρκετά τα πράγματα και σταμάτησαν οι επιδρομές και οι λεηλασίες, επειδή ο πληθυσμός είχε αυξηθεί και η περιοχή που είναι ορεινή δεν μπορούσε να τον θρέψει αρκετά, αλλά και επειδή τα μεγάλα σιδηροπαραγωγικά ορυχεία βρισκόντουσαν σε τοποθεσίες μακριά από τον Βαρασό, άρχισε σιγά-σιγά η μετακίνηση του πληθυσμού στις παλιές τοποθεσίες που υπήρχαν πριν χωριά ή είχαν καλλιεργήσιμες εκτάσεις ή ήταν κοντά σε κάποια σημαντική φλέβα μεταλλεύματος. Έτσι δημιουργήθηκαν τα υπόλοιπα έξι ελληνόφωνα φαρασιώτικα χωριά Αφσάρι, Κίσκα, Σατής, Τσουχούρι, Φκώσι και Ξουρδζάιδι.
Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπάγονταν στο μουδουρλίκι του Γιαχγιαλή (Αχγιαβούδες), στο μουτεσαριφλίκι της Καισάρειας και στο βαλελίκι της Άγκυρας, ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη Καισάρειας. Η οικονομία του παλαιότερα στηριζόταν στην εξόρυξη, επεξεργασία και το εμπόριο του σιδήρου, αργότερα όμως με το κλείσιμο των ορυχείων οι εναπομείναντες κάτοικοι στράφηκαν στην γεωργία, το εμπόριο, την εξάσκηση διαφόρων τεχνών σαν γυρολόγοι και την οικιακή κτηνοτροφία και μελισσοκομία. Επίσης μετανάστευαν κυρίως εποχιακά στα Άδανα και το Σίσι όπου και απασχολούνταν σε γεωργικές εργασίες για την συμπλήρωση του οικογενειακού εισοδήματος.
Ήταν το κεντρικό κεφαλοχώρι μιας ευρείας περιφέρειας της Ν.Α. Καππαδοκίας που εκτείνονταν πάνω στις οροσειρές και τα υψίπεδα των Ταύρου και Αντίταυρου. Από το κεφαλοχώρι αυτό του Βαρασού (Φάρασα) το οποίο αναφέρεται ως μεγάλη κωμόπολη ήδη κατά τον 17ο αιώνα στην μεγάλη τουρκική Γεωγραφία Τζουχανιμά, πήρε και ολόκληρη αυτή η ευρεία περιφέρεια την ονομασία της. Σε αυτήν περιλαμβάνονταν χωριά και οικισμοί ελληνικά, τούρκικα, αρμένικα, φαρσάχικα (κουρδικά), τσερκέζικα, τουρκομάνικα, περπέρικα (αλλαξοπίστων Αρμενίων) και αφσάρικα.
Οι υπόλοιπες κοινότητες των Φαράσων τις οποίες το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών χαρακτηρίζει ως «Αποικίες Φαράσων» ήταν: το Αφσάρι (τουρκ. Avsar-koy) Αφσάρι, η Κίσκα (τουρκ. Kiske, η αρχαία Κισκισσός), ο Σατής ή το Σατί (τουρκ. Sati), το Τζουχούρι ή Τσουχούρι (τουρκ. Cuhur-koy ή Cuhur-yurt) Τσουχούρι, το Φκώσι ή Γαρσατί (τουρκ. Pos-gara-koy ή Gara-tepe ή Mansurlu, η αρχαία Γαρσανδός) Φκώσι και το Ξουρδζάϊδι (τουρκ. Gara-koy) Ξουρδζάιδι το οποίο εγκαταλείφθηκε κατά το 1875. Οι κοινότητες αυτές μιλούσαν μια ελληνοκαππαδοκική διάλεκτο που την ονόμαζαν «βαρασώτ’κα» ή «ρωμά’κα». Στα Φάρασα ανήκαν επίσης και τα τουρκόφωνα χωριά: Γαριπτσάς ή Κουρούμζα (τουρκ. Curumze) Κουρούμζα, Ταστσί (τουρκ. Tasci), Χοστσά, Μπεσκαρντάς (τουρκ. Besgardas) και Παχδζαδζούχι που είχαν ελληνικό κυρίως πληθυσμό. Επίσης και οι οικισμοί Κοτσχισάρ (Kochisar), Κίρσεχιρ (Kirsehir) και Τσαϊρλίκ (Cerlik). Η τοπική παράδοση αναγνωρίζει την ύπαρξη στην περιοχή και αρκετών μουσουλμανικών χωριών [Παραζυέμη, Άνου και Κάτου Τελέλτες (Ντελέλοι), Τζαχηρού (ή Τσαχηρού), Γιαχγιαλή (Αγχιαβούδες) κ.α.], οι κάτοικοι των οποίων ήταν Έλληνες οι οποίοι αλλαξοπίστησαν κατά διάφορες περιόδους για να γλιτώσουν την ζωή και την περιουσία τους, με τελευταία περίοδο το 1821 περίπου. Μετά τη διάλυση της Κουρδικής δυναστείας του Κοζάν όπου ανήκε και η φαρασιώτικη περιφέρεια και η οποία διήρκεσε από το 1553 έως το 1876 περίπου, η περιφέρεια των Φαράσων προσαρτήθηκε διοικητικά στο νομό των Αδάνων εκτός του Βαρασού που υπαγόταν στην Καισάρεια, αλλά εκκλησιαστικά όλα τα χωριά εξακολουθούσαν να υπάγονται στην Αρχιεπισκοπή Καισαρείας.
Το 1924 οι κάτοικοί του ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (204 οικογένειες – 583 άτομα) και ελάχιστοι Τούρκοι (3 οικογένειες – 15 άτομα περίπου).
Πηγές
Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Πτι φουρ
Τα πτι φουρ είναι μικρά φουρνίσματα. Η ονομασία προέρχεται από τη γαλλική λέξη petit four που σημαίνει μικρό φούρνισμα. Η κατηγορία περιλαμβάνει βουτήματα, αμυγδαλωτά, μάφιν, μπισκοτάκια, κ.α.
Ιστορία
Τον 18ο και 19ο αιώνα στη Γαλλία χρησιμοποιούνταν μεγάλοι φούρνοι από τούβλα που αργούσαν να ζεσταθούν και να κρυώσουν. Στο φούρνο ψήνονταν πρώτα τα προϊόντα που χρειάζονται μεγάλες θερμοκρασίες, και στο τέλος του ψησίματος αυτών οι φουρνάρηδες αξιοποιούσαν την εναπομείνουσα θερμότητα για να ψήσουν μικρά αρτοποιήματα. Τα μικρά αρτοσκευάσματα με βασικό συστατικό τη ζάχαρη είναι ευαίσθητα και πρέπει να ψήνονται σε χαμηλή θερμοκρασία. Η ονομασία μικρά φουρνίσματα σημαίνει ότι ψήνονται σε μικρή θερμοκρασία.
Τα πτι φουρ στην Ελλάδα
Επειδή οι περισσότεροι Έλληνες δε γνωρίζουν την ετυμολογική προέλευση της ονομασίας πτι φουρ και όλα τα μικρά φουρνίσματα που περιλαμβάνει, η ονομασία αναφέρεται σε μία ομάδα βουτημάτων με κάποια ή όλα από τα κάτωθι χαρακτηριστικά:
Παρασκευάζονται με αλεύρι, ζάχαρη, βούτυρο και αυγά. Τα υλικά αναμιγνύονται έως ότου σχηματιστεί μία εύπλαστη ζύμη με την οποία πλάθονται τα μπισκότα στα επιθυμητά σχήματα: μπαστούνια, στρογγυλά, λουλούδια, αστέρια. Αυτά ψήνονται σε χαμηλή θερμοκρασία για περίπου 15 λεπτά, έως ότου ροδίσουν, και μετά αφήνονται να κρυώσουν. Ανά δύο τα μπισκότα γεμίζονται με μαρμελάδα, πραλίνα φουντουκιού ή άλλη κρέμα. Για την επικάλυψη σοκολάτας, σε ένα μπολάκι θερμαίνεται η κουβερτούρα έως ότου λιώσει και στη συνέχεια το κάθε μπισκότο βυθίζεται μερικά στη λιωμένη κουβερτούρα και αφήνεται να ψυχθεί. Προτού στερεοποιηθεί η σοκολάτα προστίθεται το γαρνίρισμα, δηλαδή το μπισκότο πασπαλίζεται με τρούφα, ινδοκάρυδο ή ξηρούς καρπούς.
Προσφέρονται ως κεράσματα, βουτήματα πρωινού, σνακ.
Λίστα με πτι φουρ από όλον τον κόσμο
Οι μεγάλες υποκατηγορίες στις οποίες διακρίνονται τα μικρά φουρνίσματα είναι:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Αρτοποιήματα Κατηγορία:Ζαχαροπλαστική
Πυλώριο Κοζάνης
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται περίπου πέντε χιλιόμετρα νότια της πόλης της Νεάπολης.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα το χωριό είναι μουσουλμανικό ελληνόφωνο. Σύμφωνα με τον Βασίλ Kanchov το 1900 ζουν 300 βλαχάδες. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου στην Ελασσόνα από το 1904 ζούσαν 320 βαλαχάδες.
Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου το 1912 το χωριό ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος. Το 1913 στην πρώτη απογραφή της νέας κυβέρνησης στο Πυλώριο καταγράφηκαν 378 κάτοικοι. Στα μέσα της δεκαετίας του '20 ο μουσουλμανικός πληθυσμός απελάθηκε στην Τουρκία στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάνης και στη θέση του εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες από την Τουρκία. Το 1928 παρουσιάστηκε ως ένα απόλυτα προσφυγικό χωριό με 184 κατοίκους.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Σομοτίλλιο
Το Σομοτίλλιο (ισπανικά: Somotillo) είναι ένας από τους δεκατρείς δήμους του Διαμερίσματος Τσιναντέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι Το Σομοτίλλιο.
Η πόλη
Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ρίο Γάλλιο ή Ρίο Γκράντε, ενώ στα βόρειά της ρέει ο Τεκομάπα.
Παραπομπές
Σ Σ
Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού Δανιήλ
Ο Μητροπολίτης Δανιήλ (κατά κόσμον Διονύσιος Πουρτσουκλής) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, από το 2000 Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού. Ήταν στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1952 στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας. Φοίτησε στην Ανωτέρα Ιερατική Σχολή Αθηνών το 1971-1973, και κατόπιν στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα έτη 1973-1977.
Εκάρη μοναχός στις 19 Μαΐου 1974 στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Άνω Ξενιάς Αλμυρού Μαγνησίας, της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρου, και έλαβε το όνομα Δανιήλ, ενώ αργότερα την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλο. Με εισήγηση του τελευταίου διορίζεται το 1978 ιεροκήρυκας της Μητρόπολης Δημητριάδος. Στις 11 Μαρτίου 1979 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Ως πρεσβύτερος διετέλεσε Διευθυντής τού Γυμνασιακού Οικοτροφείου Αρρένων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρου (1976-1986). Στις 25 Μαΐου 1998 τοποθετήθηκε από τον Χριστόδουλο στη θέση του Ιεροκήρυκα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και του Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου.
Στις 21 Ιανουαρίου 2000 εξελέγη από την Ιεραρχία της Ελλάδας, Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού με 49 ψήφους από τις 72 των συμμετεχόντων στην ψηφοφορία ιεραρχών, και στις 22 Ιανουαρίου χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Ιλισίων.
Έργο και απόψεις
Είναι πρόεδρος δύο Ειδικών συνοδικών Επιτροπών της Ιεράς Συνόδου, Παρακολούθησης Ευρωπαϊκών Θεμάτων, και Λειτουργικής Αναγεννήσεως. Αναπληρωτής Πρόεδρος του Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδας, και Συνοδικός Σύνδεσμος της Εκκλησίας της Ελλάδας με τις ένοπλες Δυνάμεις.
Από το 2000 ως το 2015 διετέλεσε μέλος του ΚΕΕΛΠΝΟ ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδας. Η συμμετοχή του αυτή δεν υπήρξε ελεύθερη κάποιων αιτιάσεων.
Κατά τα χρόνια της διακονίας του ως Μητροπολίτης, αλλά και πριν ως πρεσβύτερος, έχει αναπτύξει αξιόλογη ιερατική και μορφωτική δραστηριότητα, ενώ έχει μεριμνήσει για τις κοινωφελείς και κοινωνικές υποδομές της Μητροπόλεως.
Ο Μητροπολίτης έχει εκφράσει απόψεις για διάφορα θέματα, όπως θεολογικά και κοινωνικά.
Συγγραφικό έργο
Έχει γράψει πολλά, σύντομα, βιβλία, μεταξύ των οποίων :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Δανιηλ
Υψικάμινος
μικρογραφία|Ανενεργή υψικάμινος στο λιμάνι του Σαγούντο της Βαλένθια της νότιας Ισπανίας. Η υψικάμινος είναι τύπος μεταλλουργικού κλιβάνου, που χρησιμοποιείται για τήξη για την παραγωγή βιομηχανικών μετάλλων, συνήθως του χυτοσιδήρου, αλλά και άλλων, όπως ο μόλυβδος ή ο χαλκός.
Σε μια υψικάμινο, τα καύσιμα (οπτάνθρακας), μεταλλεύματα και υλικό ελάττσης σημείου τήξεως (ασβεστόλιθος) τροφοδοτούνται συνεχώς μέσω της κορυφής του κλιβάνου, ενώ μια καυτή έκρηξη αέρα (μερικές φορές με εμπλουτισμό από οξυγόνο) διοχετεύεται στο κατώτερο τμήμα του κλιβάνου μέσω μιας σειρά σωλήνων με ακροφύσια, έτσι ώστε οι χημικές αντιδράσεις να γίνονται σε όλο τον κλίβανο καθώς το υλικό πέφτει προς τα κάτω. Τα τελικά προϊόντα είναι συνήθως φάσεις τετηγμένου μετάλλου και σκωρίας, που λαμβάνονται από τον πυθμένα και απόβλητα αέρια (καυσαέρια) που εξέρχονται από την κορυφή του κλιβάνου. Η ροή του μετάλλου προς τα κάτω, σε επαφή με μια ανοδική ροή θερμών και πλούσιων σε μονοξείδιο του άνθρακα καυσαερίων είναι μία διαδικασία ανταλλαγής και χημικής αντίδρασης αντίθετου ρεύματος.
Αντίθετα, οι κλίβανοι αέρα (όπως οι φούρνοι αντήχησης) αναρροφούν με φυσικό τρόπο, συνήθως με τη μεταφορά θερμών αερίων σε καπναγωγό. Ωστόσο, ο όρος περιορίζεται συνήθως σε εκείνους που χρησιμοποιούνται για τη θέρμανση σιδηρομεταλλεύματος για την παραγωγή χυτοσιδήρου, ενός ενδιάμεσου υλικού που χρησιμοποιείται στην παραγωγή σιδήρου και χάλυβα, και τους φούρνους ατράκτου που χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με εγκαταστάσεις πυροσυσσωμάτωσης σε τήγμα βασικών μετάλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταλλουργία Κατηγορία:Βιομηχανική επανάσταση
Πολύλακκο Κοζάνης
Ο Πολύλακκος είναι ένα χωριό της Ελλάδας που ανήκει στον Δήμο Βοΐου της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Ο Πολύλακκος έχει μόνιμο πληθυσμό 29 κατοίκους (απογραφή πληθυσμού 2011).
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται περίπου επτά χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της κωμόπολης της Νεάπολης. Η γη που ανήκει στην κυριότητά του εκτείνεται κατά μήκος της δεξιάς (νοτιοδυτικής) όχθης του ποταμού Αλιάκμονα.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στο τέλος του 19ου αιώνα η Κύναμη (το παλαιότερο όνομα του οικισμού τροποποιήθηκε σε Πολύλακκο το έτος 1927) είναι ένα ελληνικό χωριό στο νότιο άκρο της περιοχής της Νεάπολης (Λείψιστας ή Ανασελίτσας). Ο Γάλλος Alexandre Synvet, καθηγητής γεωγραφίας στο Αυτοκρατορικό Οθωμανικό Λύκειο του Γαλατά Σαράι (Lycée Impérial Ottoman de Galata-Sérai) έγραψε στο έργο του "Les Grecs de l' Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique" το οποίο εξέδωσε το 1878 και βασίζεται σε ελληνικά κυρίως δεδομένα, ότι στην Κύναμη (Kinamo) της Μητροπόλεως Σισανίου ζουν 360 Έλληνες. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Vasil Kantchoff («Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστικά στοιχεία») το 1900, ζούσαν στο χωριό 250 Έλληνες Χριστιανοί. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το χωριό ανήκε στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Κατά τον γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Dimitar Mishev και με βάση τα αναφερόμενα στο έργο του "La Macédoine et sa Population Chrétienne" το χωριό είχε 300 Πατριαρχικούς Έλληνες. Σύμφωνα εξάλλου με τα στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου Ελασσόνος, το 1904 ζούσαν στο χωριό 325 Έλληνες Χριστιανοί.
Η ένταξη στην Ελλάδα
Στη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1912, το χωριό έγινε αναπόσπαστο τμήμα του ελληνικού κράτους. Το 1913 η πρώτη απογραφή της νέας κυβέρνησης κατέγραψε 339 κατοίκους.
Η Γερμανική κατοχή
Στις 20 Αυγούστου του 1943 τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής, με αφορμή το θάνατο από νάρκη ενός Γερμανού στρατιώτη εκτός των εδαφικών ορίων της Κοινότητας, εκτέλεσαν 10 πατριώτες κατοίκους του χωριού στη θέση "Φωτεινού" τα ονόματα των οποίων είναι:
Πρόσωπα
Στο Πολύλακκο Κοζάνης γεννήθηκε το 1957 ο Βουλευτής Δωδεκανήσου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δημήτρης Θωμά Γάκης, εγγονός του εκτελεσθέντος από τους Γερμανούς πατριώτη Δημητρίου Ι. Γάκη, ο οποίος πρωτοεξελέγη μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου τον Ιούνιο του 2012.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με τις κατά καιρούς στατιστικές ο πληθυσμός του χωριού κυμάνθηκε στο μήκος του χρόνου στα πιο κάτω αναφερόμενα επίπεδα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Bridge Over Troubled Water (τραγούδι)
Το Bridge Over Troubled Water είναι τραγούδι του αμερικανικού ντουέτο, Simon & Garfunkel, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ομότιτλο δίσκο τους, που κυκλοφόρησε το 1970. Η παραγωγή έγινε από τον Πολ Σάιμον, τον Αρτ Γκαρφάνκελ και τον Ρόι Χάλι και κυκλοφόρησε ως single στις 26 Ιανουαρίου του 1970. Το κομμάτι γράφτηκε από τον Πωλ Σάιμον και ερμηνεύθηκε με πιάνο, ενώ είναι εμφανείς και οι επιρροές του από την γκόσπελ μουσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Τραγούδια των Simon & Garfunkel Κατηγορία:Singles του 1970 Κατηγορία:Singles του 1971 Κατηγορία:Singles του 1979 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Τραγούδια του Έλβις Πρίσλεϊ Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Λουί ντε λα Μπουρντοναί
Ο Λουί ντε λα Μπουρντοναί (γαλλικά: Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais, 1796/7 – 13 Δεκεμβρίου 1840) ήταν Γάλλος μαιτρ στο σκάκι, ίσως ο ισχυρότερος παίκτης στις αρχές του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λα Μπουρντοναί γεννήθηκε το 1795 στο νησί Λα Ρεϊνιόν του Ινδικού Ωκεανού. Έμαθε σκάκι το 1814 και άρχισε να παίρνει στα σοβαρά το παιχνίδι το 1818, όταν έπαιζε πλέον τακτικά στο Café de la Régence. Πήρε μαθήματα από τον Ζακ Φρανσουά Μουρέ, που ήταν και ο πρώτος του δάσκαλος και μέσα σε δύο χρόνια έγινε ένας από τους καλύτερους παίκτες του καφέ.
Ο Λα Μπουρντοναί αναγκάστηκε να κερδίσει τα προς το ζην ως επαγγελματίας παίκτης στο σκάκι, καθώς είχε σπαταλήσει την περιουσία του σε απερίσκεπτες συμφωνίες με γαίες.
Πέθανε αδέκαρος στο Λονδίνο το 1840, αφού αναγκάστηκε να πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του, συμπεριλαμβανομένων των ενδυμάτων του, για να ικανοποιήσει τους πιστωτές του. Ο Τζωρτζ Ουώκερ φρόντισε να ταφεί σε κοιμητήριο του Λονδίνου (Kensal Green Cemetery) ακριβώς δίπλα στον παλιό αντίπαλό του Αλεξάντερ Μακντόνελ.
Ανεπίσημα παγκόσμιος πρωταθλητής σκακιού
Ο Λα Μπουρντοναί θεωρείται ανεπίσημα ως παγκόσμιος πρωταθλητής σκακιού, καθώς δεν υπήρχε επίσημος τίτλος εκείνη την εποχή. Ο ανεπίσημος αυτός τίτλος του δώθηκε περίπου το 1821, όταν κατάφερε να νικήσει στο σκάκι τον δάσκαλό του Αλεσάντρ Ντεσαπέλ που ως τότε θεωρούταν ως ο παγκόσμιος πρωταθλητής. Ο Λα Μπουρντοναί διατήρησε τον τίτλο του μέχρι το θάνατό του το 1840.
Ο πιο διάσημος σκακιστικός αγώνας του, που μάλιστα θεωρείται ισάξιος παγκοσμίου πρωταθλήματος, ήταν το ματς εναντίον του Αλεξάντερ Μακντόνελ το 1834 (τη χρονιά εκείνη ο Μακντόνελ θεωρήθηκε επίσης παγκόσμιος πρωταθλητής). Αξιοσημείωτη υπήρξε η 3η παρτίδα του ματς όπου ο Λα Μπουρντοναί τιμώρησε εντυπωσιακά την πρόωρη επίθεση του Μακντόνελ, καθώς και η 16η παρτίδα, που ο Λα Μπουρντοναί αποδεικνύει τη δύναμη των πιονιών, η τελική διάταξη αυτής της παρτίδας την καθιστά ως μια από τις πιο εκπληκτικές στην ιστορία του σκακιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκακιστές
Βαπτιστήριο Λατερανού
μικρογραφία|300x300εσ| Η είσοδος στο Βαπτιστήριο του Λατερανού. Σημειώστε τις στήλες πορφυρίτη και τα πλούσια λαξευμένα κιονόκρανα, τις βάσεις και τον ι, της εποχής των Φλαβίων (1ος αιώνας). μικρογραφία|300x300εσ| Το οκτάγωνο εσωτερικό. Το θολωτό οκτάγωνο Βαπτιστήριο του Λατερανού βρίσκεται κάπως μακριά από την αρχιβασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, στη Ρώμη, στην οποία έχει ενωθεί με μεταγενέστερη κατασκευή. Αυτό το βαπτιστήριο ιδρύθηκε από τον πάπα Σίξτο Γ΄ το 440, ίσως σε παλαιότερη δομή, γιατί δημιουργήθηκε ένας μύθος ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας είχε βαπτιστεί εκεί και εμπλούτισε τη δομή. Ωστόσο είναι πιο πιθανό ότι αν βαφτίστηκε, αυτό έγινε στο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πιθανώς από έναν Αρειανό επίσκοπο. Αυτό το βαπτιστήριο ήταν για πολλές γενιές το μοναδικό βαπτιστήριο στη Ρώμη, και η οκταγωνική δομή του, με επίκεντρο τη μεγάλη οκταγωνική λεκάνη, που μπορούσε να βυθιστεί ένα άτομο, αποτέλεσε πρότυπο για άλλα σε όλη την Ιταλία και ακόμη και ένα εικονικό μοτίβο εικονογραφημένων χειρογράφων, την "πηγή της ζωής".
Γύρω από την κεντρική περιοχή, όπου βρίσκεται η λεκάνη μπροστά, σχηματίζεται ένα οκτάγωνο από οκτώ κίονες πορφυρίτη, με μαρμάρινα κορινθιακά κιονόκρανα και θριγκό κλασικής μορφής. Στην οροφή του βαπτιστηρίου είναι η ιστορία της μάχης στη Μιλβία Γέφυρα (312). Ένας μεταξύ του βωμού και της αψίδας διάδρομος (ambulatory) περιβάλλει την πηγή και τα εξωτερικά τοιχώματα σχηματίζουν ένα μεγαλύτερο οκτάγωνο. Από τη μία πλευρά, προς τη βασιλική του Λατερανού, βρίσκεται μία ωραία βεράντα με δύο κίονες από πορφυρίτη και πλούσια λαξευμένα κιονόκρανα, βάσεις και θριγκό.
Το Βαπτιστήριο υπέστη περίτεχνη αποκατάσταση κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του Ουρβανού Η΄. Ενώ η εσωτερική αρχιτεκτονική του παγιώθηκε και εξωραΐστηκε μετά από σχέδια του Τζιαν-Λορέντζο Μπερνίνι, ένας κύκλος τοιχογραφίας με σκηνές από τη ζωή του Κωνσταντίνου Α΄ προστέθηκε από τον Aντρέα Σάκι στους τοίχους του μεταξύ του βωμού και της αψίδας διαδρόμου (ambulatory). Στο μεταξύ η παλαιοχριστιανική λειτουργία των βαπτίσεων του Πάσχα αναζωπυρώθηκε από τους μπαρόκ πάπες, βαφτίζοντας ενήλικες "turchi ed ebrei" ["Τούρκους και Εβραίους"] σε δημόσια τελετή την παραμονή του Πάσχα. Το απλό, τούβλινο εξωτερικό διακοσμήθηκε αργότερα με ζωφόρο σχεδιασμένη από τον Φραντσέσκο Μπορομίνι το 1657, ενσωματώνοντας τους βραχίονες του πάπα Αλέξανδρου Ζ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Λατερανου
Ρίο Γκράντε
Ο ποταμός αποτελεί φυσικό σύνορο ανάμεσα στην αμερικανική πολιτεία Τέξας και στις μεξικανικές πολιτείες Τσιουάουα, Κοαουίλα, Νουέβο Λεόν και Ταμαουλίπας. Επίσης αποτελεί για λίγο σύνορο ανάμεσα στο Τέξας και στο Νέο Μεξικό. Η λεκάνη απορροής του έχει εμβαδόν 472.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ σε αυτό πολλές φορές προστίθενται και το εμβαδόν παρακείμενων ενδορεϊκών λεκανών, αυξάνοντας το εμβαδόν της λεκάνης απορροής σε 870.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Οι κύριοι παραπόταμοί του είναι οι Πέκος, Ρίο Κόντσος και Ρίο Σαλάδο.
Τα νερά του Ρίο Γκράντε χρησιμοποιούνται για την άρδευση καλλιεργειών στην κοιλάδα του ποταμού. Σχεδόν το 80% των νερών του ποταμού χρησιμοποιείται για αυτό το σκοπό. Στις όχθες καλλιεργούνται πατάτες, βαμβάκι, εσπεριδοειδή και λαχανικά. Το 1916 κατασκευάστηκε για την άρδευση στο Νέο Μεξικό το Φράγμα Έλεφαντ Μπιουτ και το 1933 άνοιξε ένα αρδευτικό κανάλι κοντά στο Ελ Πάσο, στο Τέξας, ενώ ακολούθησε και η κατασκευή άλλων φραγμάτων. Ο Ρίο Γκράντε είναι ρηχός και γι' αυτό δεν χρησιμοποιείται για ναυσιπλοΐα. Σήμερα μεγάλες πόλεις κατά μήκος του ποταμού είναι η Αλμπουκέρκη, το Ελ Πάσο, το Λαρέντο και το Μπράουνσβιλ στις ΗΠΑ και η Σιουδάδ Χουάρες, το Νουέβο Λαρέδο, η Ρεϊνόσα και το Ματαμόρος στο Μεξικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Ποταμοί του Μεξικού Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα
Σήμαντρο Κοζάνης
Το Σήμαντρο είναι ένα χωριό της Ελλάδας, στο Δήμο Βοΐου στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Το χωριό έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα το Σήμαντρο ήταν μουσουλμανικός ελληνόφωνος οικισμός στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με τον Βασίλ Καντσόφ («Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική»), το 1900 υπάρχουν 175 ΈλληνεςμΒαλαχάδες.
Σύμφωνα με τις ελληνικές στατιστικές το 1904 στο Σήμαντρο ζουν 200 βαλχάδες.
Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου το 1912 το χωριό έπεσε στην Ελλάδα.
Το 1928 παρουσιάστηκε ως ένα εξ ολοκλήρου ελληνικό προσφυγικό χωριό με 172 κατοίκους.
Ιωάννης Ιάκωβος Μέγιερ
thumb|right|255px|Μνημείο του Μέγιερ στο νεκροταφείο ηρώων στο Μεσολόγγιthumb|right|255px|Εξώφυλλο «Ελληνικά Χρονικά» Ο Ιωάννης Ιάκωβος Μέγιερ (Ζυρίχη 30 Δεκεμβρίου 1798 – Μεσολόγγι 11 Απριλίου 1826) ήταν Ελβετός φιλέλληνας και συντάκτης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά», της πρώτης έντυπης εφημερίδας του Αγώνα.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Ιάκωβος Μέγιερ γεννήθηκε στη Ζυρίχη στις 30 Δεκεμβρίου 1798. Ανήκε σε οικογένεια ιατρών. Ήταν χαρακτήρας ανήσυχος και τυχοδιωκτικός. Σπούδασε φαρμακευτική και κατόπιν ιατρική, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Αυτό δεν τον εμπόδισε να εμφανιστεί στη φιλελληνική επιτροπή της πόλης Βέρνη σαν «ιατρός και χειρουργός». Αυτό του εξασφάλισε τα ναύλα για την Ελλάδα. Συμμετείχε στη ναυμαχία του Κορινθιακού στις 5-6 Μαρτίου 1822. Εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι, νυμφεύθηκε Ελληνίδα και άλλαξε το θρησκευτικό του δόγμα.
Τα «Ελληνικά Χρονικά»
Ο Άγγλος φιλέλληνας συνταγματάρχης Στάνχοουπ (Stanhope) έφθασε στο Μεσολόγγι στις 12 Δεκεμβρίου 1823, φέρνοντας μαζί του τρία τυπογραφεία. Ο Στάνχοουπ γνώρισε τον Μέγιερ, για τον οποίο σε γράμμα του κάνει την εξής αναφορά: «Εδώ είναι εγκαταστημένος ένας εξαίρετος Ελβετός, ονόματι Dr Meyer. Έχει τις καλές ιδιότητες των συμπατριωτών του, και έχει εξοικειωθεί με τον ελληνικό χαρακτήρα. Έχω συστήσει στους Έλληνες να έχουν πάντοτε εμπρός στα μάτια τους τους ελβετικούς θεσμούς, και οι αρχηγοί τους τον Washington εμπρός στους δικούς των».
Ύστερα από λίγες ημέρες ο Μέγιερ έγινε συντάκτης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» με τυπογράφο τον Θεσσαλονικέα Δημ. Μεστανέ ή Μεσθενέα.
Μέγιερ και Λόρδος Βύρων
Οι σχέσεις του Μέγιερ με τον Λόρδο Βύρωνα ήταν τεταμένες. Ο Βύρων σε γράμμα του από το Μεσολόγγι (19 Μαρτίου 1824), εκφράζει τις ανησυχίες του, μήπως τα άρθρα του Μέγιερ εναντίον της μοναρχίας και οι φιλελεύθερες ιδέες του για την ανάγκη ελευθεροτυπίας προδιαθέσουν εχθρικώς απέναντι της Ελλάδας τα συντηρητικά καθεστώτα των ηγεμόνων της Ευρώπης και δημιουργήσουν παρεξηγήσεις και βλάψουν τον Ελληνικό Αγώνα: «''Ο Dr Meyer, ο εκδότης με την απαραβίαστη ελευθερία του Τύπου, παραδέχεται την Ελευθερία να την ασκεί με απεριόριστη διάκριση, (όπως μου λέγουν) κατά τη θέληση και την ευχαρίστηση του. Είναι ο συγγραφέας ενός άρθρου κατά της μοναρχίας, από το οποίο ενδέχεται να έχει ωφέλεια και φήμη, αλλά οι εκδότες θα βρουν τον μπελά τους, αν δεν λάβουν τα μέτρα τους. Από όλους τους μικρούς τυράννους αυτός είναι ο πιο μικρός, όπως είναι οι πιο πολλοί δημαγωγοί που γνώρισα κάποτε. Είναι Ελβετός ως προς την καταγωγή και Έλληνας ως προς την αξίωσή του να είναι''».
Τρίτη πολιορκία Μεσσολογγίου
Πολλοί από τους Μεσολογγίτες είχανε στείλει τις οικογένειές τους στο μικρό αγγλοκρατούμενο νησάκι Κάλαμος. Όταν αποτραβήχτηκε ο στρατός του Κιουταχή από τα οχυρώματα νόμισαν πως το Μεσολόγγι ήταν πια οριστικά ασφαλισμένο και σκέφτηκαν να φέρουν πίσω τις οικογένειες τους. Από τους πρώτους που έφεραν πίσω τις γυναίκες και τα παιδιά τους ήταν ο Μέγιερ. .
Η πολιορκία έγινε ασφυκτική μετά την άφιξη του Ιμπραήμ σε ενίσχυση του Μεχμέτ Ρεσίτ Κιουταχή καθώς ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος εμπόδιζε τα ελληνικά πλοία να φέρουν τροφές και πολεμοφόδια. Τον Απρίλιο του 1826 στην σύναξη των καπεταναίων αποφασίστηκε η Έξοδος. Κατά την Έξοδο ο Μέγιερ, η γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους, που ήταν στην φάλαγγα με τα γυναικόπαιδα, σκοτώθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί φιλέλληνες Κατηγορία:Ελβετοί εκδότες Κατηγορία:Ελβετοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιστορία του Μεσολογγίου
Παναγιώτης Θεοφίλου
Ο Παναγιώτης Θεοφίλου ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Αχαία.
Ήταν γιος του Θεόφιλου Γιαννόπουλου από τα Νεζερά, που άλλαξε το επώνυμό του και κράτησε το όνομα του πατέρα του εις την γενική πτώση για επώνυμο. Είχε εκλεγεί πληρεξούσιος Πατρών στην Β΄ Εθνική Συνέλευση που έλαβε χώρα στην Αθήνα το 1862, ενώ διατέλεσε πολλάκις δημοτικός σύμβουλος. Είχε σπουδάσει νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην πόλη της Πάτρας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Ελ Ροσάριο (Νικαράγουα)
Το Ελ Ροσάριο (ισπανικά: El Rosario) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Καράσο της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Ελ Ροσάριο.
Πηγές
Ε Ε
Σούλιο Βισίλ Καστανιόν
Ο  Σούλιο Βισίλ (αστουριανικά: Xulio Vixil, γενν. 1964) είναι Ισπανός φιλόλογος, καθηγητής και συγγραφέας στην αστουριανική γλώσσα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπιμένες. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Το 1987 κέρδισε το διαγωνισμό ποίησης της Ακαδημίας Αστουριανικής Γλώσσας και το 1992 το διαγωνισμό λογοτεχνικής δημιουργίας Lorenzo Novo Mier, και αυτό το βραβείο το απονέμει επίσης η Ακαδημία.
Με αυτά τα δυο βραβεία απέκτησε μεγάλη φήμη στα αστουριανικά γράμματα. Η συμβολή του στην αστουριανική πεζογραφία είναι σημαντικότατη με το βιβλίο διηγημάτων Silvia la negra (Σίλβια η μαύρη) και με τα δυο του μυθιστορήματα El paraíso blancu (ο άσπρος παράδεισος) και L'inmoral (Ο ανήθικος). Με αυτό το τελευταίο του έργο ο Σούλιο Βισίλ Καστανιόν παρουσιάζει ένα από τα πιο καινοτόμα δημιουργήματα της ιστορίας της αστουριανικής λογοτενχίας. Εκτός από τα λογοτεχνικά του έργα (συμμετέχει και σε περιοδικά, όπως Lletres asturianes και Lliteratura, κτλ.) γράφει μελέτες για γλωσσολογικές έρευνες και κοινωνιογλωσσολογία. Είναι επίσης στρατευμένος στην Ένωση για την Άμυνα της Αστουριανικής Γλώσσας και έχει μια εκπομπή στο ραδιοφωνικό σταθμό Sele (Σέλε).
Τώρα εκτελεί χρέη καθηγητή αστουριανικής γλώσσας στο λύκειο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης «Cristo del Socorro».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς
Χάρης Παπαγεωργίου
Ο Χάρης Παπαγεωργίου είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής γεννημένος στις 26 Μαρτίου 1953. Με ύψος 1,95 π. αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ. Υπήρξε δεινός σουτέρ και σκόρερ και αναδείχθηκε 2 φορές πρώτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα. Από τις 27 Μαρτίου 2018 διατελεί Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Διοικητικού Συμβούλιο της ΚΑΕ Άρης με απόφαση της διοίκησης Γουλιέλμου.
Καριέρα
Το 1979 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 924 πόντους σύνολο και ήταν ο ηγέτης του Άρη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος που ήταν το δεύτερο στην ιστορία του συλλόγου 49 χρόνια μετά το πρώτο. Ο Παπαγεωργίου τη χρονιά εκείνη σημείωσε μέσο όρο σκοραρίσματος κοντά στους 40 πόντους και εκτός αυτού υπήρξε εξίσου ικανός στα αμυντικά καθήκοντά του παρουσιάζοντας επιδόσεις ολοκληρωμένου καλαθοσφαιριστή. Κατά το τέλος της περιόδου 1978-79 έπαθε μερική αποκοπή αχίλλειου τένοντα και έμεινε εκτός γηπέδων για τρία χρόνια. Ο τραυματισμός αυτός τερμάτισε την άνοδο της καριέρας του σε ηλικία 26 ετών και δεν κατάφερε να έχει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Από το 1983 έως το 1985 αγωνίστηκε στο Φαίακα Κέρκυρας. Επέστρεψε στον Άρη το 1985 και κατέκτησε 2 ακόμη πρωταθλήματα το 1986 και το 1987. Το 1987 αποκτήθηκε από τον Ηλυσιακό.
Εθνική Ελλάδος
Αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδος σε 82 αγώνες και σημείωσε 886 πόντους (10,8 μ.ο.) και με την Εθνική Εφήβων με την οποία σε 23 αγώνες σημείωσε 383 πόντους (16,7 μ.ο.). Συμμετείχε σε 3 διοργανώσεις Ευρωμπάσκετ το 1973, το 1979 και το 1981. Ρεκόρ πόντων του ήταν οι 37 το 1977 απέναντι στη Βουλγαρία.
Καριέρα μάνατζερ
Μετά το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας ανέλαβε το ρόλο του τεχνικού μάνατζερ στον Άρη και ασχολήθηκε με τις μεταγραφές στην ελληνική και την ξένη αγορά. Στις 13 Απριλίου 1991 ο Άρης για να τιμήσει τα 14 χρόνια που υπηρέτησε το σύλλογο από τα 17 συνολικά της καριέρας του διοργάνωσε φιλικό αγώνα με αντίπαλο ομάδα Ολ σταρς. Την ομάδα των ολ σταρ αποτελούσαν οι Ντέιβις, Τζόρνταν, Χάρισον, Χάντσον, Ίνγκραμ, Μπλάκγουελ, Γίαργουντ, Φασούλας, Χριστοδούλου, Μπρούγος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Ας (πιάτο)
Το ας (Āsh) (Περσικά: آش) είναι μέρος της ιρανικής, αζερμπαϊτζανικής, καυκάσιας και τουρκικής κουζίνας, παρόμοιο αλλά παχύτερο της σούπας, το οποίο συνήθως προσφέρεται ζεστό. Αναλόγως του τύπου, το ας μπορεί να περιέχει διαφόρους τύπους σιτηρών, οσπρίων (ρεβίθια, φασόλια μαυρομάτικα, φακές, λαχανικά, βότανα (μαϊντανό, σπανάκι, άνηθο, άκρες από φρέσκα κρεμμυδάκια, κόλιαντρο, αποξηραμένη μέντα), κρεμμύδια, λάδι, κρέας, σκόρδο, ρεστέ (reshteh) (στο «Ας Ρεστέ» (Ash Reshteh)) και μπαχαρικά, όπως αλάτι, πιπέρι, κιτρινόριζα, σαφράν κλπ.
Ανάλογα με τα συστατικά, το ας μπορεί να θεωρηθεί ένα πλήρες γεύμα. Το ας μπορεί επίσης να αγοραστεί από καταστήματα περσικών φαγητών.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρανική κουζίνα Κατηγορία:Αζερική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Σούπες
Παρασκευή και 13 (ταινία, 1980)
Η Παρασκευή και 13 (πρωτότυπος τίτλος: Friday the 13th) είναι αμερικανική ταινία τρόμου, και ειδικότερα του είδους σλάσερ, του 1980. Σκηνοθέτης είναι ο Σον Σ. Κάνινγκχαμ και σεναριογράφος ο Βίκτορ Μίλερ. Η ταινία αφορά μια ομάδα έξι εφήβων που δολοφονούνται ένας-ένας, ενώ προσπαθούν να ανοίξουν εκ νέου μία εγκαταλειμμένη κατασκήνωση, στην οποία πριν από αρκετά χρόνια είχαν συμβεί αρκετές τραγωδίες. Πρωταγωνιστούν οι Μπέτσι Πάλμερ, Αντριέν Κινγκ, Χάρι Κρόσμπι, Λόρι Μπάρτραμ, Κέβιν Μπέικον, Τζανίν Τέιλορ, Μαρκ Νέλσον και Ρόμπι Μόργκαν.
Πλοκή
Το 1958 στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ, οι ομαδάρχες Μπάρι και Κλοντέτ μπαίνουν κρυφά σε μια καμπίνα αποθήκευσης για να κάνουν έρωτα, όπου ένας αφανής επιδρομέας τους δολοφονεί. Εικοσιένα χρόνια αργότερα, η ομαδάρχης κατασκήνωσης Άνι Φίλιπς μεταφέρεται στην ξανανοιγμένη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ από έναν οδηγό φορτηγού με το όνομα Ένος, παρά τις προειδοποιήσεις του «Τρελού Ραλφ». Ενώ οδηγούσε, ο Ένος προειδοποιεί την Άνι για το παρελθόν της κατασκήνωσης, ενημερώνοντας την πως ένα νεαρό αγόρι πνίγηκε στη Κρίσταλ Λέικ το 1957 και για τις δύο δολοφονίες. Αφού κατέβηκε, κάνει οτοστόπ και μπαίνει στο αυτοκίνητο ενός αφανούς ατόμου, που τη κυνηγά μέσα στο δάσος και τη σκοτώνει.
Στη κατασκήνωση, οι ομαδάρχες Νεντ Ρούμπενσταϊν, Τζακ Μπάρελ, Μπιλ Μπράουν, Μάρτσι Κάνινγκχαμ, Μπρέντα Τζόουνς, και Άλις Χάρντι, μαζί με τον ιδιοκτήτη Στιβ Κρίστι ανακαινίζουν τις καμπίνες και τους χώρους. Αφού μια καταιγίδα πλησιάζει, ο Στιβ αφήνει το χώρο κατασκήνωσης για να αποθηκεύσει προμήθειες. Ο Νεντ βλέπει κάποιον να μπαίνει σε μια καμπίνα και τον ακολουθεί. Ενώ ο Τζακ και η Μάρτσι κάνουν έρωτα στο κάτω κρεβάτι μιας κουκέτας, δεν γνωρίζουν πως το πτώμα του Νεντ είναι στο πάνω κρεβάτι. Όταν η Μάρτσι φεύγει για να πάει στο μπάνιο, ένα βέλος διαπερνά το λαιμό του Τζακ κάτω από το κρεβάτι. Ο δολοφόνος ακολουθεί τη Μάρτσι και τη σκοτώνει με ένα τσεκούρι. Η Μπρέντα ακούει ένα παιδί να φωνάζει για βοήθεια και τολμά να βγει έξω στο χώρο τοξοβολίας, όπου τα φώτα ανάβουν. Αργότερα, ο Στιβ επιστρέφει και αντιμετωπίζει τον αφανή δολοφόνο, ο οποίος τον μαχαιρώνει.
Ανησυχώντας για τις εξαφανίσεις των φίλων τους, η Άλις και ο Μπιλ βγαίνουν από τη κύρια καμπίνα για να ερευνήσουν. Βρίσκουν το πτώμα της Μπρέντα, τα τηλέφωνα απενεργοποιημένα και τα αυτοκίνητα χαλασμένα. Όταν πέφτει το ρεύμα, ο Μπιλ πηγαίνει να ελέγξει τη γεννήτρια. Η Άλις τον ψάχνει και βρίσκει το πτώμα του στη πόρτα του δωματίου γεννήτριας. Ύστερα φεύγει και κατευθύνεται στη κύρια καμπίνα για να κρυφτεί, μόνο για να χειροτερέψει η ψυχολογία της όταν το σώμα της Μπρέντα ρίχνεται μέσω του παραθύρου. Λίγο αργότερα, η Άλις βλέπει ένα όχημα να σταματάει και ορμάει έξω, νομίζοντας πως είναι ο Στιβ. Αντί για αυτόν, τη χαιρετά μια μεσόκοπη γυναίκα με το όνομα κυρία Βόρχις, η οποία ισχυρίζεται πως ήταν μια παλιά φίλη του Στιβ.
Η κυρία Βόρχις βλέπει το άψυχο σώμα της Μπρέντα και ξεκινά να ξαναθυμάται το τρόπο που το νεαρό παιδί της, Τζέισον, πνίγηκε το 1957. Κατηγορεί για το θάνατο του τους ομαδάρχες που υποτίθεται πως τον πρόσεχαν, ενώ έκαναν έρωτα. Αποκαλύπτοντας πως εκείνη ήταν η δολοφόνος, η κυρία Βόρχις προσπαθεί να σκοτώσει την Άλις σε όλη τη κατασκήνωση, όμως η τελευταία την αναισθητοποιεί. Στη παραλία, η κυρία Βόρχις προσπαθεί να τη σκοτώσει ξανά με ένα μεγάλο μαχαίρι, όμως η Άλις παίρνει το πλεονέκτημα και την αποκεφαλίζει. Εξουθενωμένη, η Άλις πέφτει να κοιμηθεί σε μια βάρκα, η οποία απομακρύνεται από το Κρίσταλ Λέικ. Την ώρα που ξυπνά, το αποσυνθεμένο σώμα του Τζέισον της επιτίθεται. Τότε, ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο, όπου ένας αστυνόμος και το ιατρικό προσωπικό την παρακολουθούν. Όταν η Άλις ρωτάει για το Τζέισον, ο αστυνόμος της απαντάει πως δεν υπήρχε ίχνος κάποιου αγοριού. Εκείνη είπε, «Τότε είναι ακόμη εκεί», καθώς βλέπουμε την ήρεμη λίμνη.