cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νοημοσύνη σμήνους
Δρομολόγηση με βάση τα μυρμήγκια
Ορισμένες αεροπορικές εταιρείες έχουν χρησιμοποιήσει επίσης δρομολόγηση βασισμένη σε μυρμήγκια στην ανάθεση αφίξεων αεροσκαφών στις πύλες του αεροδρομίου. Στις αερογραμμές "Southwest Airlines" ένα πρόγραμμα λογισμικού χρησιμοποιεί την νοημοσύνη σμήνους, βασιζόμενο στην ιδέα ότι μια αποικία μυρμηγκιών λειτουργεί καλύτερα από ένα και μόνο μυρμήγκι. Κάθε πιλότος λειτουργεί ως ένα μυρμήγκι που ψάχνει για την καλύτερη πύλη του αεροδρομίου. "Ο πιλότος μαθαίνει από την εμπειρία του τι είναι το καλύτερο γι' αυτόν, και αποδεικνύεται ότι αυτή είναι και η καλύτερη λύση για την αεροπορική εταιρεία" εξηγεί ο Douglas A. Lawson. Ως αποτέλεσμα, η «αποικία» των πιλότων πάντα κατευθύνεται σε πύλες που μπορούν να φτάσουν και να αναχωρήσουν γρήγορα. Το πρόγραμμα μπορεί ακόμα να προειδοποιήσει έναν πιλότο για εναλλακτικές επιλογές πυλών. "Μπορούμε να προβλέψουμε τι πρόκειται να συμβεί, οπότε έχουμε στη διάθεσή μας μια επιπλέον πύλη," εξηγεί ο Lawson.
Προσομοίωση πλήθους
Οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν την τεχνολογία της νοημοσύνης σμήνους ως μέσο για τη δημιουργία πολύπλοκων διαδραστικών συστημάτων ή για την προσομοίωση πλήθους.
Η ταινία "Stanley and Stella in: Breaking the Ice" ήταν η πρώτη που κάνει χρήση της τεχνολογίας νοημοσύνης σμήνους για την απόδοση και την ρεαλιστική απεικόνιση των κινήσεων κοπαδιών ψαριών και σμηνών πτηνών με τη χρήση του συστήματος Boids. Επίσης η ταινία του Τιμ Μπάρτον "Batman Returns" έκανε χρήση της τεχνολογίας νοημοσύνης σμήνους για να δείξει τις κινήσεις της ομάδας νυχτερίδων. Η τριλογία ταινιών "Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" έκανε χρήση παρόμοιας τεχνολογίας, γνωστής ως MASSIVE, κατά τη διάρκεια σκηνών μάχης. Η τεχνολογία νοημοσύνης σμήνους είναι ιδιαίτερα ελκυστική επειδή είναι φθηνή, εύρωστη και απλή.
Αεροπορικές εταιρείες έχουν χρησιμοποιήσει την ίδια τεχνολογία για την προσομοίωση επιβατών κατά την επιβίβαση τους σε αεροπλάνο. Ο ερευνητής A. Douglas Lawson της εταιρίας Southwest Airlines κατάφερε να αναπτύξει μια προσομοίωση σε υπολογιστή που χρησιμοποιεί μόνο έξι κανόνες για τον υπολογισμό του χρόνου επιβίβασης, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους επιβίβασης.
Κοινωνικά σμήνη
Με τη χρήση κατάλληλου λογισμικού, όπως για παράδειγμα την πλατφόρμα συλλογικής ευφυίας UNUM, δίκτυα κατανεμημένων χρηστών είναι δυνατόν να οργανωθούν σε «ανθρώπινα σμήνη» (αναφέρεται επίσης ως «κοινωνικά σμήνη»), υλοποιώντας συστήματα ελέγχου κλειστού βρόχου σε πραγματικό χρόνο. Όπως δημοσιεύθηκε από τον Rosenberg (2015), αυτά τα συστήματα ελέγχου πραγματικού χρόνου επιτρέπουν σε ομάδες συμμετέχοντων να συμπεριφέρονται ως μια ενιαία συλλογική νοημοσύνη. Για παράδειγμα αφού συνδεθούν στην πλατφόρμα UNUM, ομάδες χρήστες μπορούν να απαντήσουν συλλογικά σε ερωτήσεις, να δημιουργήσουν ιδέες και να κάνουν προβλέψεις. Προηγούμενα πειράματα δείχνουν ότι τα κοινωνικά σμήνη μπορούν να προβλέψουν καλύτερα από μεμονομένα άτομα διάφορες πτυχές του πραγματικού κόσμου.
Τέχνη
Σε μελέτη των al-Rifaie κ.ά έχουν χρησιμοποιηθεί επιτυχώς δύο αλγόριθμοι νοημοσύνης σμήνους - ο ένας μιμείται τη συμπεριφορά ενός είδους μυρμηγκιών (Leptothorax acervorum) κατά την αναζήτηση τροφής ( SDS) και ο άλλος μιμείται τη συμπεριφορά ενός σμήνους πουλιών (βελτιστοποίηση σμήνους σωματιδίων, PSO) - για να περιγράψουν μια νέα στρατηγική που αξιοποιεί τις ιδιότητες τοπικής αναζήτησης του αλγορίθμου PSO με τη γενική συμπεριφορά του αλγορίθμου SDS. Ο προκύπτον υβριδικός αλγόριθμος χρησιμοποιείται στο σχεδιασμό νέων σχεδίων από μια εικόνα εισόδου, αξιοποιώντας μια καλλιτεχνική τάση μεταξύ της τοπικής συμπεριφοράς του σμήνους πουλιών - στην προσπάθειά τους να ακολουθήσουν το σκίτσο εισόδου - και της καθολικής συμπεριφοράς των μυρμηγκιών κατά την αναζήτηση τροφής - στην προσπάθειά τους να ενθαρρύνει το σμήνος να εξερευνήσει νέες περιοχές του καμβά. Η «δημιουργικότητα» αυτού του υβριδικού συστήματος σμήνους έχει αναλυθεί σύμφωνα με την φιλοσοφική τάση "ρίζωμα" στην αλληγορία του Deleuze "Orchid and Wasp".
Σε μια πιο πρόσφατη δουλειά των al-Rifaie κ.ά, "Swarmic Sketches and Attention Mechanism" , εισάγεται μια νέα προσέγγιση αναπτύσσοντας τον μηχανισμό της «προσοχής», προσασμόζοντας τον αλγόριθμο SDS σε επιλεγμένες λεπτομερείς περιοχές ενός ψηφιακού καμβά. Μόλις η προσοχή του σμήνους εφιστάται σε μια συγκεκριμένη γραμμή εντός του καμβά, η δυνατότητα του αλγορίθμου SPO χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενός «σκίτσου σμήνους» της συγκεκριμένης γραμμής. Το σμήνος κινείται σε όλο το ψηφιακό καμβά σε μια προσπάθεια να αξιοποιήσει τον δυναμικό του ρόλο, όπου δίνεται προσοχή στις περιοχές με τις περισσότερες λεπτομέρειες. Έχοντας συσχετίσει τη διαδικασία του rendering με τις έννοιες της προσοχής, η απόδοση των συμμετεχόντων σμηνών, δημιουργεί ένα μοναδικό σκίτσο κάθε φορά που τα "καλλιτεχνικά σμήνη" ξεκινούν την ερμηνεία των γραμμών εισόδου του σχεδίου. Με άλλα λόγια, ενώ ο αλγόριθμος PSO είναι υπεύθυνος για τη διαδικασία της σχεδίασης. ο αλγόριθμος SDS ελέγχει την "προσοχή" του σμήνους.
Σε ένα παρόμοιο έργο, "Swarmic Paintings and Colour Attention", μη-φωτορεαλιστικές εικόνες παράγονται χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο SDS , ο οποίος στην περίπτωση αυτή, είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο του χρώματος.
Η «υπολογιστική δημιουργικότητα» των ανωτέρω αναφερθέντων συστημάτων εξετάζεται στα , μέσα από τις δύο προϋποθέσεις της δημιουργικότητας (δηλαδή την ελευθερία και τους περιορισμούς), χρησιμοποιώντας τις δύο γνωστές φάσεις της νοημοσύνης σμήνους, την εξερεύνηση και την εκμετάλλευση.
Σχετική βιβλιογραφία
Νοημοσυνη σμηνους Κατηγορία:Αλγόριθμοι Σμηνους
Ρουθηνία των Καρπαθίων
thumb|Γεωφυσικός χάστης της περιοχής με τα όρια της [[Ουκρανία των Καρπαθίων|Ουκρανίας των Καρπαθίων]] Η Ρουθηνία των Καρπαθίων (ρουθηνικά και ουκρανικά: Карпатська Русь, σλοβακικά και τσεχικά: Podkarpatská Rus, ουγγρικά: Kárpátalja, ρουμανικά: Transcarpatia, πολωνικά: Zakarpacie, γερμανικά: Karpatenukraine) είναι ιστορική περιοχή στα σύνορα μεταξύ Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, η οποία βρίσκεται κυρίως στην περιφέρεια Ζακαρπάτια της δυτικής Ουκρανίας, με μικρότερα τμήματα στην ανατολική Σλοβακία (κυρίως στην περιφέρεια Πρέσοβ και στην περιφέρεια Κόσιτσε) και το πολωνικό τμήμα της Λεμκόβινα. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιοχής ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, αποτελούσε τμήμα της Πρώτης και Δεύτερης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Κατά τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Μάρτιο του 1939, η περιοχή προσαρτήθηκε για άλλη μια φορά από το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Μετά τον πόλεμο έγινε τμήμα της σοβιετικής Ουκρανίας.
Είναι μια εθνοτικά ποικιλόμορφη περιοχή, που κατοικείται από Ουκρανούς, Ρουθηνούς, Λέμκους, Ούγγρους, Σλοβάκους, Ρουμάνους, Βουλγάρους και Ρώσους. Έχει επίσης μικρές μειονότητες Χούτσουλ, Εβραίων, Ρομά, Σέκλερ και Τσάνγκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρπάθια Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ουκρανίας
Ρόκκα Καναβέζε
Η Ρόκκα Καναβέζε (ιταλικά: Rocca Canavese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ρολέττο
Το Ρολέττο (ιταλικά: Roletto) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Όλιβ Όουτμαν
Η Όλιβ Ανν Όουτμαν (αγγλικά: Olive Ann Oatman, 7 Σεπτεμβρίου 1837 - 21 Μαρτίου 1903) ήταν μια γυναίκα που γεννήθηκε στο Ιλινόι. Το 1851, ενώ ταξίδευε από το Ιλινόι στην Καλιφόρνια με την οικογένεια της, μια μικρή ομάδα Μορμόνων τους επιτέθηκε. Κτύπησαν τους γονείς της μέχρι θανάτου, πίστεψαν ότι σκότωσαν τον αδερφό της, Λορένζο, και πήραν μαζί τους την Όλιβ και την μικρότερη αδερφή της, Μαίρη Ανν, για σκλάβες. Οι αδερφές έμειναν μαζί τους για ένα χρόνο, ώσπου τελικά τις πούλησαν σε μία άλλη φυλή Αμερικάνων ιθαγενών, τους Μοχάβε. Ενώ ο Λορένζο προσπαθούσε να βρει τις αδερφές του, η Μαίρη Ανν πέθανε από υποσιτισμό και η Όλιβ έζησε τέσσερα ακόμη χρόνια μαζί με την φυλή.
Πέντε χρόνια μετά την επίθεση, επαναπατρίστηκε στην αμερικανική κοινωνία. Η ιστορία της σφαγής των Όουτμαν άρχισε να επαναδιατυπώνεται στον τύπο, καθώς και στα δικά της απομνημονεύματα και ομιλίες. Μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, ταινίες καθώς και ποιητές εμπνεύστηκαν από την ιστορία της. Είχε γίνει γνωστή την Αμερική τη δεκαετία του 1860, λόγω του περίφημου μπλε τατουάζ στο πηγούνι της το οποίο της είχαν κάνει οι άνθρωποι της φυλής, καθιστώντας την την πρώτη γνωστή λευκή γυναίκα με ένα τέτοιου είδους τατουάζ. Πολλά από αυτά που πραγματικά συνέβησαν κατά τη διάρκεια της εποχής που έζησε με τους ιθαγενείς Αμερικανούς παραμένουν άγνωστα.
Στη μνήμη της σφαγής των Όουτμαν, μία πόλη στην Αριζόνα πήρε το όνομα τους [Όουτμαν].
Πρώιμη ζωή
Γεννημένη στην οικογένεια της Μαίρη Ανν (πατρικό όνομα Σπερρί) και του Ρόις Όουτμαν, η Όλιβ Όουτμαν ήταν ένα από τα επτά παιδιά της οικογένειας. Μεγάλωσε πιστεύοντας στη θρησκεία των Μορμόνων.
Το 1850, η οικογένεια Όουτμαν εντάχθηκε σε ένα βαγόνι το οποίο οδηγούσε ο Τζέιμς Κ. Μπρούστερ, μέλος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών, του οποίου οι διαφωνίες με την ηγεσία της εκκλησίας στο Σολτ Λέικ Σίτι της Γιούτα, είχαν ως αποτέλεσμα την μετακόμιση του Μπρούστερ και των οπαδών του στην Καλιφόρνια, όπου ο Μπρούστερ ισχυριζόταν ότι ήταν ο «προβλεπόμενος τόπος συγκέντρωσης» των Μορμόνων.
Οι μετανάστες, αποτελούνταν από περίπου 85-93 ανθρώπους και αναχώρησαν για το Μιζούρι, στις 5 Αυγούστου του 1850. Διάφορες διαφωνίες προκάλεσαν τη διάσπαση της ομάδας κοντά στη πόλη Σάντα Φε στην επικράτεια του Νέου Μεξικού, και ο Μπρούστερ αποφάσισε να κινηθεί προς τα βόρεια. Ο Ρόις Όουτμαν και πολλές άλλες οικογένειες επέλεξαν να κινηθούν νότια μέσω της πολιτείας Σοκόρρο και Τούσον. Κοντά στο Σοκόρρο, ο Ρόις Όουτμαν ανέλαβε την αρχηγία της ομάδας. Έφτασαν στην Επικράτεια του Νέου Μεξικού στις αρχές του 1851, αλλά βρήκαν τη χώρα και το κλίμα της εντελώς ακατάλληλα για τους σκοπούς τους. Οι υπόλοιπες οικογένειες σταδιακά εγκατέλειψαν τον στόχο να φτάσουν στις εκβολές του ποταμού Κολοράντο.
Η ομάδα έφτασε μέχρι και το Μαρίκοπα Γουέλς, όταν πληροφορήθηκαν ότι όχι μόνο η διαδρομή ήταν επικίνδυνη, αλλά και ότι οι ιθαγενείς Αμερικανοί ήταν πολύ εχθρικοί και ότι θα ρίσκαραν τις ζωές τους αν αποφάσιζαν να προχωρήσουν. Οι άλλες οικογένειες αποφάσισαν να μείνουν. Η οικογένεια Όουτμαν ήταν η μόνη που αποφάσισε να συνεχίσει, οδηγώντας στο γεγονός που σήμερα είναι γνωστό ως "Σφαγή των Όουτμαν" και συνέβη στις όχθες του ποταμού Γκίλα περίπου 130-140 χλμ. ανατολικά της πόλης Γιούμα, στην περιοχή στην οποία βρίσκεται η σημερινή Αριζόνα.
Η σφαγή των Όουτμαν
μικρογραφία|Ο τόπος που πιστεύεται ότι έγινε η Σφαγή των Όουτμαν.
Η Μαίρη Ανν και ο Ρόις Όουτμαν είχαν επτά παιδιά. Η Μαίρη ήταν επίσης έγκυος στο όγδοο παιδί τους κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους από το Ιλινόι στον ποταμό Γκίλα. Τα παιδιά των Όουτμαν κυμαίνονταν στις ηλικίες των 17 και 1 έτους, με τη Λούσι Όουτμαν να είναι η μεγαλύτερη ηλικιακά ανάμεσα στα αδέρφια. Την τέταρτη μέρα που οι Όουτμαν έμειναν στο Μαρικόπα Γουέλς, τους πλησίασε μια ομάδα ιθαγενών Αμερικανών που αναζητούσε φαγητό. Λόγω της έλλειψης προμηθειών, ο Ρόις Όουτμαν δίσταζε να μοιραστεί αρκετή τροφή με την φυλή. Τότε η φυλή των Αμερικανών ιθαγενών (γνωστή με το όνομα Yavapai) χτύπησε την οικογένεια μέχρι θανάτου. Όλοι σκοτώθηκαν εκτός από τα εξής τρία παιδιά: τον Λορένζο, 15 ετών (που η φυλή τον νόμιζε για νεκρό), την Όλιβ, 14 ετών, και την Μαίρη Ανν, 7 ετών. Οι Yavapais αποφάσισαν να πάρουν τα δύο κορίτσια στον καταυλισμό τους ως σκλάβες.
Μετά την επίθεση, ο Λορένζο ξύπνησε και βρήκε τους γονείς και τα αδέλφια του νεκρούς. Ωστόσο παρατήρησε την απουσία της Όλιβ και της Μαίρη Ανν. Ο Λορένζο επιχείρησε να κάνει ένα επικίνδυνο ταξίδι, ώστε να καταφέρει να βρει βοήθεια. Τελικά βρήκε έναν μικρό οικισμό, όπου οι άνθρωποι εκεί περιποιήθηκαν τις πληγές του. Ο Λορένζο τρεις ημέρες αργότερα επέστρεψε στο σημείο όποιο βρίσκονταν τα πτώματα της οικογένειας του. Σε μια λεπτομερή αναδιατύπωση που επανεκτυπώθηκε σε εφημερίδα της εποχής, ο Λορένζο είπε: "Θάψαμε τα πτώματα του πατέρα, της μητέρας και του μωρού σε έναν κοινό τάφο." Έπειτα Λορένζο Όουτμαν αποφάσισε να μην εγκαταλείψει ποτέ την αναζήτηση του για τις πλέον μοναδικές αδερφές του.
Απαγωγή και αιχμαλωσία
μικρογραφία|Ο τάφος της οικογένειας Όουτμαν. μικρογραφία|Όλιβ και Μαίρη Ανν Όουτμαν.
Μετά την επίθεση, οι ιθαγενείς Αμερικανοί πήραν μερικά από τα υπάρχοντα της οικογένειας Όουτμαν, μαζί με την Όλιβ και τη Μαίρη Ανν. Αν και η Όλιβ Όουτμαν αναγνώρισε αργότερα τους απαγωγείς της ως μέλη της φυλής Tonto Apache, ήταν πιθανότατα μέλη της φυλής Tolkepaya (γνωστή και ως Yavapais). Η φυλή αποτελούνταν από 85 ιθαγενείς και ζούσαν σε ένα χωριό 13 χλμ. νοτιοδυτικά της Aguila της Αριζόνα, στα βουνά Harquahala. Αφού έφτασαν στο χωριό, τα κορίτσια αρχικά αντιμετωπίστηκαν απειλητικά και η Όλιβ πίστευε ότι θα τις σκότωναν. Ωστόσο, τα κορίτσια χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες για το τάισμα των ζώων, το κουβάλημα του νερού και των καυσόξυλων και για άλλες παρόμοιες εργασίες. Συχνά μάλιστα τις χτυπούσαν.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής των κοριτσιών με τους Yavapais, μια άλλη ομάδα ιθαγενών Αμερικανών ήρθε στον καταυλισμό τους για να κάνει εμπόριο με τη φυλή. Αυτή η ομάδα απαρτίζονταν από Μοχάβε ιθαγενείς. Η κόρη του αρχηγού των Μοχάβε παρατήρησε τα κορίτσια και την κακή τους μεταχείριση κατά τη διάρκεια μιας εμπορικής αποστολής. Προσπάθησε να κάνει εμπόριο με αντάλλαγμα τα κορίτσια. Οι Yavapais στην αρχή αρνήθηκαν, αλλά τελικά έδωσαν στους Μοχάβε τα κορίτσια για αντάλλαγμα δύο άλογα, μερικά λαχανικά, κουβέρτες και χάντρες. Η φυλή των Μοχάβε ήταν πολύ πιο φιλική με τα κορίτσια. Η Aespaneo, η σύζυγος του αρχηγού, όσο και η κόρη του αρχηγού, η Topeka, ενδιαφέρθηκαν για την ευημερία των κοριτσιών Όουτμαν. Η Όουτμαν εξέφρασε τη βαθιά της αγάπη για αυτές τις δύο γυναίκες πολλές φορές κατά τη διάρκεια των επόμενων χρόνων της ζωής της.
Η Aespaneo φρόντισε να δωθούν στα κορίτσια οικόπεδα ώστε να τα καλλιεργήσουν. Ένας ιθαγενής Μοχάβε είπε αργότερα σε μια συνέντευξή του ότι η Όλιβ πιθανότατα υιοθετήθηκε πλήρως από τη φυλή επειδή της δόθηκε ένα ψευδώνυμο που οι Μοχάβε έδιναν μόνο σε αυτούς που ένιωθαν ότι ανήκαν στην φυλή τους. Η ίδια η Όλιβ θα ισχυριζόταν χρόνια αργότερα ότι αυτή και η Μαίρη κρατήθηκαν αιχμάλωτες από τους Μοχάβε και ότι φοβόντουσαν να φύγουν, αλλά αυτή η δήλωση θα μπορούσε να έχει παραποιηθεί από τον Ρόιαλ Στράτον, ο οποίος χρηματοδότησε τη δημοσίευση της αφήγησης της αιχμαλωσίας της Όλιβ λίγο μετά την επιστροφή της στην Λευκή κοινωνία. Για παράδειγμα, η Όλιβ δεν επιχείρησε να έρθει σε επαφή με μια μεγάλη ομάδα λευκών που επισκέφτηκε τους Μοχάβε κατά τη διάρκεια της περιόδου που έμενε μαζί τους. Μάλιστα, χρόνια αργότερα επιχείρησε να συναντηθεί με τον ηγέτη των Μοχάβε με το όνομα Irataba στη Νέα Υόρκη, όπου μίλησαν μαζί για τους παλιούς καιρούς.
Ένα άλλο πράγμα που υποδηλώνει ότι η Όλιβ και η Μαίρη Ανν δεν κρατήθηκαν σε αναγκαστική αιχμαλωσία από τους Μοχάβε, είναι ότι και τα δύο κορίτσια παρουσίαζαν τατουάζ στα χέρια τους και στα πηγούνια τους, σύμφωνα με τα έθιμα της φυλής. Η Όουτμαν αργότερα ισχυρίστηκε ότι τα τατουάζ υπήρχαν ώστε να την χαρακτηρίζουν σκλάβα, αλλά αυτό δεν συμβαδίζει με την παράδοση των Μοχάβε, οι οποίοι έκαναν παρόμοια τατουάζ μόνο στους δικούς τους ανθρώπους, ώστε να διασφαλίζουν, σύμφωνα με το έθιμο τους, ότι θα καταφέρουν να μπουν στην γη των νεκρών και να αναγνωριστούν εκεί από τους προγόνους τους ως μέλη της φυλής Μοχάβε. Η φυλή δεν ενδιαφερόταν για το αν οι σκλάβοι θα πήγαιναν στη γη των νεκρών, οπότε δεν τους έκαναν τατουάζ.
Οι διαλέξεις της Όλιβ Όουτμαν την δεκαετία του 1860, υποστηρίζουν ότι η Μαίρη Ανν αρκετές φορές ήθελε να πάει στον «κόσμο» όπου είχε πάει ο «Πατέρας και η Μητέρα». Η Μαίρη Ανν πέθανε από υποσιτισμό ενώ τα κορίτσια ζούσαν με τους Μοχάβε. Αυτό συνέβη περίπου το 1855–56, όταν η Μαίρη Ανν ήταν μεταξύ των δέκα-έντεκα ετών της ζωής της. Υποστηρίχθηκε ότι εκείνη την εποχή υπήρχε ξηρασία στην περιοχή και ότι η φυλή αντιμετώπισε τρομερή έλλειψη τροφίμων και η ίδια η Όλιβ θα είχε πεθάνει εάν δεν την είχε σώσει η Aespaneo, η γυναίκα του αρχηγού της φυλής, η οποία έκανε μία αρκετά δύσκολη ζωή ώστε να καταφέρει να συντηρήσει την Όλιβ.
Η Όλιβ αργότερα άρχισε να μιλάει με στοργή για την φυλή των Μοχάβε. Υποστήριξε ότι της φερόντουσαν καλύτερα από τους Yavapais. Πιθανότατα θεωρούσε ότι αφομοιώθηκε από την φυλή τους. Της δόθηκε ένα όνομα των Μοχάβε, Oach, και ένα ψευδώνυμο, "Spantsa", μια λέξη των Μοχάβε που πιστεύεται ότι σημαίνει άσβεστη, σφοδρή επιθυμία ή δίψα. Επειδή η Όλιβ δεν ήξερε ότι ο Λορένζο είχε επιζήσει από τη σφαγή, πίστευε ότι δεν είχε απομείνει κάποιος ζωντανός από την οικογένεια της, οπότε αντιμετώπιζε τους Μοχάβε σαν να ήταν πλέον η οικογένεια που δεν είχε.
Απελευθέρωση
Όταν η Όλιβ ήταν 19 ετών, ο Φρανσίσκο, ένας Ινδός αγγελιοφόρος, έφτασε στο χωριό με ένα μήνυμα από τις αρχές. Οι φήμες έλεγαν ότι μια λευκή κοπέλα ζούσε με τους Μοχάβε και ότι οι αρχές ζητούσαν να επιστρέψει σε εκείνους και να μάθουν τον λόγο για τον οποίο δεν είχε επιλέξει να επιστρέψει τόσο καιρό. Οι Μοχάβε αρχικά αρνήθηκαν να επιστρέψουν πίσω στη λευκή κοινωνία την Όλιβ. Αρνήθηκαν μέχρι και το ότι η Όλιβ ήταν λευκή. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ορισμένοι εξέφρασαν την αγάπη τους για την Όλιβ, αλλά άλλοι φοβόντουσαν για το τι ήταν ικανοί να κάνουν οι λευκοί ώστε να την πάρουν πίσω. Ο αγγελιοφόρος λίγο αργότερα έκανε μια δεύτερη ένθερμη προσπάθεια να πείσει τους Μοχάβε να επιστρέψουν πίσω στην λευκή κοινωνία την Όλιβ. Εμπορικά είδη συμπεριλήφθηκαν αυτή τη φορά στις διαπραγματεύσεις, συμπεριλαμβανομένων πολλών κουβερτών και ενός λευκού αλόγου, καθώς υπήρξαν και απειλές από τους λευκούς ότι θα κατέφευγαν στην βία αν η Όλιβ δεν επέστρεφε κοντά τους.
Μετά από συζητήσεις, στις οποίες αυτή τη φορά συμμετείχε και η Όλιβ, οι Μοχάβε αποφάσισαν να δώσουν πίσω στους λευκούς την Όλιβ. Έτσι, η Όλιβ ξεκίνησε ένα ταξίδι είκοσι ημερών, από τον καταυλισμό των Μοχάβε στην μικρή πόλη Φορτ Γιούμα. Η Topeca, η εγγονή του αρχηγού των Μοχάβε, αποφάσισε να τη συνοδεύσει στο ταξίδι. Πριν εισέλθει στην πόλη, η Όλιβ φόρεσε ρούχα που δανείστηκε από τη σύζυγο ενός αξιωματικού του στρατού, καθώς μέχρι τότε φορούσε την παραδοσιακή φούστα των Μοχάβε, πάνω από την οποία ήταν γυμνή. Οι άνθρωποι της πόλης την υποδέχθηκαν θερμά.
Η παιδική φίλη της Όλιβ, Σούζαν Τόμπσον, συνάντησε ξανά την Όλιβ και δήλωσε πολλά χρόνια αργότερα ότι πίστευε ότι η Όλιβ κατά τη διάρκεια της διαμονής στην πόλη "θρηνούσε" επειδή πίσω στον καταυλισμό είχε παντρευτεί με έναν άνδρα των Μοχάβε και είχε γεννήσει επίσης δύο αγόρια.
Η Όλιβ, ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ζωής της αρνιόταν συστηματικά τις φήμες που έλεγαν ότι είτε είχε παντρευτεί με έναν Μοχάβε είτε είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από κάποιον από αυτούς. Μετά από αυτές τις δηλώσεις υπήρξαν φήμες που υποστήριζαν ότι το ψευδώνυμό της, "Spantsa", μπορεί και να σήμαινε «σάπια μήτρα» και να υπονοούσε ότι ήταν σεξουαλικά ανενεργή, αν και οι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει αυτό της το παρατσούκλι θα μπορούσε να έχει πολλές διαφορετικές σημασίες.
Λίγες μέρες μετά την άφιξη της στην πόλη, η Όλιβ ανακάλυψε ότι ο αδερφός της, Λορένζο, ήταν ζωντανός και έψαχνε τόσα χρόνια την ίδια και την αδερφή τους, Μαίρη Ανν. Η συνάντησή τους έγινε πρωτοσέλιδο στην Δύση.
Μετέπειτα ζωή
Τον Νοέμβριο του 1865, η Όλιβ Όουτμαν παντρεύτηκε έναν κτηνοτρόφο με το όνομα Τζον Φέρτσαϊλντ. Συναντήθηκαν σε μια διάλεξη που έδινε παράλληλα με τον Στράτον στο Μίσιγκαν. Ο Φέρτσαϊλντ είχε χάσει τον αδερφό του μετά από μια επίθεση από ιθαγενείς Αμερικανούς στην Αριζόνα το 1854, την εποχή κατά την οποία η Όουτμαν ζούσε μαζί με τους Μοχάβε.
Ο Στράτον δεν έλαβε πρόσκληση για το γάμο και η Όλιβ δεν ήρθε σε επαφή ποτέ ξανά μαζί του. Αν και φημολογείται ότι η Όλιβ πέθανε σε ψυχιατρικό άσυλο στη Νέα Υόρκη το 1877, στην πραγματικότητα ο Στράτον πέθανε λίγο αργότερα λόγω κληρονομικής ψυχικής ασθένειας.
Η Όλιβ και ο Τζον Φέρτσαϊλντ μετακόμισαν στο Σέρμαν του Τέξας, μια ιδανική πόλη για ένα επιχειρηματία σαν τον Φέρτσαϊλντ. Εκείνος και η Όλιβ ζούσαν ήσυχα σε ένα μεγάλο βικτοριανό αρχοντικό.
Η Όλιβ άρχισε να φοράει ένα ύφασμα ώστε να καλύψει το διάσημο τατουάζ της και ασχολήθηκε με φιλανθρωπικές εργασίες. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα με το να βοηθήσει ένα τοπικό ορφανοτροφείο. Αυτή και ο Φέρτσαϊλντ δεν έκαναν ποτέ δικά τους παιδιά, αλλά υιοθέτησαν ένα κοριτσάκι και την ονόμασαν Μαίρη Ελίζαμπεθ.
Θάνατος
Ο Λορένζο πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1901.
Ο Όλιβ Όουτμαν Φέρτσαϊλντ πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 20 Μαρτίου 1903, σε ηλικία 65 ετών. Είναι θαμμένη στο νεκροταφείο West Hill στο Σέρμαν του Τέξας. Η πόλη Όουτμαν της Αριζόνα, που ονομάστηκε έτσι εις μνήμην της σφαγής των Όουτμαν, ήταν κάποτε μια πολυσύχναστη πόλη όπου κυριαρχούσε η εκμετάλλευση και ο τζόγος. Αργότερα η πόλη μετατράπηκε σε πόλη-φάντασμα.Αποτελεί πλέον τουριστικό προορισμό.
Η ιστορική πόλη Όλιβ Σίτι της Αριζόνα, κοντά στη σημερινή πόλη Ehrenberg, αποτελούσε στάση ατμόπλοιων στον ποταμό του Κολοράντο κατά τη διάρκεια των χρυσών ημερών, και ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της. Στην Αριζόνα βρίσκεται επίσης και το όρος Όουτμαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Μορμόνοι
Αϊμόνε της Σαβοΐας-Αόστας (1967)
Βιογραφία
Ο Αϊμόνε Ουμπέρτο Εμανουέλε Φιλιμπέρτο Λουίτζι Αμαντέο Έλενα Μαρία Φιορέντζο, όπως είναι το πλήρες όνομά του (ιταλ. Aimone Umberto Emanuele Filiberto Luigi Amedeo Elena Maria Fiorenzo) γεννήθηκε στη Φλωρεντία και είναι ο μόνος γιος του Αμεντέο της Σαβοΐας-Αόστας, που θεωρεί τον εαυτό του «5ο δούκα της Αόστας» και της πρώτης συζύγου του Κλαούντια της Ορλεάνης, κόρης του Ερρίκου κόμη του Παρισιού.
Παρακολούθησε τη Ναυτική Στρατιωτική Σχολή Φ. Μοροζίνι της Βενετίας, όπως είχε κάνει ο πατέρας του και ακολούθως το Εμπορικό Πανεπιστήμιο Λ. Μποκόνι του Μιλάνου. Αφού τελείωσε τις σπουδές του υπηρέτησε στις Ειδικές Ναυτικές Δυνάμεις της Ιταλίας. Μετά εργάστηκε στην τραπεζική και οικονομική εταιρεία J. P. Morgan, στη Βρετανία και αργότερα στην Ιταλική Εταιρεία Pirelli στη Μόσχα.
Έκανε το θρησκευτικό γάμο του στην Πάτμο, με την Όλγα της πρώην βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας. Παραβρέθηκαν η μητέρα του, ο πατέρας του, Αμεντέο, με τη δεύτερη σύζυγό του, οι αδελφές του Μπιάνκα και Μαφάλντα, η εξαδέλφη του πατέρα του Μαρία-Χριστίνα, κόρη του Αμεντέο δούκα της Αόστης, με τον σύζυγό της Καζιμίρ των Βουρβόνων, πρίγκιπα των Δύο Σικελιών. Η μεγαλύτερη κόρη του Αμεντέο, η Μαργαρίτα ήταν 78 ετών και δεν παραβρέθηκε. Ο Αμεντέο αμφισβητεί την εκπροσώπηση του Οίκου της Σαβοΐας από τον γιο του τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας Ουμβέρτο Β΄, έτσι από τους απογόνους του Ουμβέρτου Β΄ παραβρέθηκε μόνο η Μαρία-Γαβριέλα. Από τη μεριά της Όλγας ήταν ο συγγραφέας πατέρας της Μισέλ ντε Γκρες, η ζωγράφος μητέρα της Μαρίνα Καρέλλα, οι οποίοι διατηρούν κατοικία στην Πάτμο και τα δεύτερα εξαδέλφια της Όλγας, η Σοφία σύζυγος του βασιλιά της Ισπανίας, ο Κωνσταντίνος Β΄ τέως βασιλιάς της Ελλάδας με τη σύζυγό του και η Ειρήνη πριγκίπισσα της Ελλάδας.
Ο Αϊμόνε Β΄ είναι τέταρτος ξάδελφος του Εμανουέλε Φιλιμπέρτο, εγγονού του Ουμβέρτου Β΄ βασιλιά της Ιταλίας. Ο Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος είναι ο νεότερος άρρην απόγονος του κύριου κλάδου της Σαβοΐας, αλλά δεν έχει άρρενες απογόνους. Όταν εκλείψει ο κύριος κλάδος, ο Οίκος θα εκπροσωπείται από τον πλάγιο κλάδο της Αόστης, στον οποίο ανήκει ο Αϊμόνε Β΄ και ο γιος του Ουμπέρτο.
Οικογένεια
Αρραβωνιάστηκε το 2005 και νυμφεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2008 την δεύτερη εξαδέλφη του Όλγα του Οίκου της Ελλάδας, κόρη του Μιχαήλ πρίγκιπα της Ελλάδας. Ο γάμος έγινε στη Μόσχα όπου εργαζόταν ο Αϊμόνε Β΄, στην εκεί Ιταλική Πρεσβεία. Τον Σεπτέμβριο του 2008 έγινε ο θρησκευτικός γάμος τους στην Πάτμο. Έχουν τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκες της Απουλίας
Ασάγκι Φιλφίλι
Το Ασάγκι Φιλφίλι (επίσης, Ασάγκι Φιλ'φίλι και Ασάγκι Φιλ'φίλλι) είναι ένα χωριό της επαρχίας Ογκούζ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ογκούζ
Ρομάνο Καναβέζε
Το Ρομάνο Καναβέζε (ιταλικά: Romano Canavese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ρόνκο Καναβέζε
Το Ρόνκο Καναβέζε (ιταλικά: Ronco Canavese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Φετελί Χαν
Το Φετελί Χαν (αζερικά: Fətəli xan) είναι χωριό και δήμος στην επαρχία Κούμπα του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Ο δήμος πήρε το όνομά του προς τιμήν του πρωθυπουργού του Αζερμπαϊτζάν Φαταλί Χαν Χόισκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Φυλλοβόλα
Φυλλοβόλα καλούνται τα φυτά, τα οποία να ρίχνουν τα φύλλα τους εποχιακά, συνήθως την εποχή του φθινοπώρου.
Βοτανική
Στη βοτανική και την κηπουρική, τα φυλλοβόλα φυτά, συμπεριλαμβανομένων των δέντρων, των θάμνων και των ποών, είναι αυτά που χάνουν όλα τα φύλλα τους για ένα μέρος του έτους. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται απόσυρση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η απώλεια φύλλων συμπίπτει με τον χειμώνα - συγκεκριμένα στην εύκρατη ή στην αλπική ζώνη. Σε άλλα μέρη της Γης, συμπεριλαμβανομένων των τροπικών, υποτροπικών και άνυδρων περιοχών, τα φυτά χάνουν τα φύλλα τους κατά την ξηρή εποχή ή άλλες εποχές, ανάλογα με τις διακυμάνσεις των υγρών κατακρημνίσεων.
Το αντίθετο του φυλλοβόλου είναι το αειθαλές, όπου το φύλλωμα απορρίπτεται με διαφορετικό χρονικό πρόγραμμα από τα φυλλοβόλα. Δείχνει, λοιπόν, να παραμένει πράσινο όλο το έτος, από τη στιγμή που δεν ρίχνονται όλα τα φύλλα στον ίδιο χρόνο. Υπάρχουν και τα ημιφυλλοβόλα, τα οποία χάνουν το παλιό φύλλωμα καθώς αρχίζει η νέα ανάπτυξη. Άλλα φυτά είναι ημιαειθαλή, που χάνουν τα φύλλα τους πριν από την επόμενη καλλιεργητική περίοδο, κρατώντας, ωστόσο, κάποια κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών ή σε περιόδους ανομβρίας. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0e/Forsythia_turin.JPG/220px-Forsythia_turin.JPG|εναλλ.=Flowering branch of forsythia amid bare trees|δεξιά|μικρογραφία| Όπως και πολλά άλλα φυλλοβόλα φυτά, η Φορσύθια ανθίζει την εποχή των φυλλοβόλων. Πληθώρα φυλλοβόλων φυτών ανθίζουν την περίοδο που δεν έχουν φύλλα, καθώς αυτό αυξάνει την αποτελεσματικότητα της επικονίασης. Η απουσία φύλλων βελτιώνει τη μετάδοση της γύρης από τον άνεμο για τα γονιμοποιημένα από τον ίδιο φυτά και αυξάνει την ορατότητα των λουλουδιών στα έντομα που τα επικονιάζουν. Αυτή η στρατηγική δεν είναι ακίνδυνη, αφού τα λουλούδια μπορεί να καταστραφούν από τον παγετό ή να οδηγηθεί το φυτό σε υδατική καταπόνηση.
Οι συνθήκες που προκαλούν την πτώση των φύλλων την άνοιξη μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με το είδος ή τα γένη του φυτού. Τα περισσότερα ποώδη πολυετή φυτά και ορισμένα ξυλώδη φυτά καλούνται να βγάλουν τα φύλλα τους, λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας του αέρα ή της αντίστοιχης του εδάφους, για παράδειγμα οι σημύδες και οι ιτιές θα προσπαθήσουν να ρίξουν τα λουλούδια ή τα φύλλα τους εάν υπάρχουν μερικές ημέρες όπου οι θερμοκρασία του αέρα περιβάλλοντος υπερβαίνει τους 10 C. Αυτή η στρατηγική είναι επικίνδυνη καθώς το ψύχος μπορεί να παγώσει την ανάπτυξη νέων τμημάτων του φυτού. Άλλα ξυλώδη φυτά, όπως οι δρύες, οι καρυδιές και οι αγριοκαρυδιές ρίχνουν τα φύλλα τους με βάση τον φωτοπεριοδισμό, κάτι που σημαίνει ότι περιμένουν μέχρι η διάρκεια της ημέρας να είναι αρκετά μεγάλη. Αυτά τείνουν να είναι φυτά που έχουν φύλλωμα μη ανθεκτικό στον παγετό, άρα το φυτό μπορεί να μείνει χωρίς το φύλλωμά του μέχρι τα τέλη της άνοιξης, όταν και ο κίνδυνος παγετού θα έχει περάσει σε μεγάλο βαθμό.
Η πτώση των φύλλων το φθινόπωρο βασίζεται στη φωτοπερίοδο και ποικίλλει ανά γένη και είδος. Οι καρυδιές τείνουν να ρίχνουν τα φύλλα τους νωρίς, ενώ ορισμένα δέντρα όπως ο νορβηγικό σφενδάμι και οι ιτιές παρουσιάζουν καθυστέρηση στην αποβολή των φύλλων, κυρίως τον Νοέμβρη.
Η πτώση των φύλλων περιλαμβάνει πολύπλοκες αλλαγές που επηρεάζουν τα φυτά. Η φωτοσύνθεση εμποδίζει την παροχή χλωροφύλλων στα φύλλα. Τα φυτά συνήθως αναπληρώνουν τις χλωροφύλλες τους κατά το καλοκαίρι. Όταν φτάνει το φθινόπωρο και οι ημέρες έχουν μικρότερη διάρκεια ή όταν τα φυτά υποφέρουν από ξηρασία, τα φυλλοβόλα δέντρα μειώνουν την παραγωγή χρωστικής χλωροφύλλης, επιτρέποντας σε άλλες χρωστικές που εμπεριέχονται στο φύλλο να γίνονται εμφανέστερες, οπότε το φύλλωμα χάνει το πράσινό του χρώμα.
Τα πιο φωτεινά χρώματα των φύλλων παράγονται όταν οι μέρες λιγοστεύουν και οι νύχτες είναι δροσερές, αλλά παραμένουν πάνω από το μηδέν. Αυτές οι άλλες χρωστικές περιλαμβάνουν καροτενοειδή που είναι κίτρινα, καφέ και πορτοκαλί. Οι χρωστικές της ανθοκυανίνης παράγουν κόκκινα και μοβ χρώματα, αν και απουσιάζουν κάποιες φορές στα φύλλα. Παράγονται στο φύλλωμα στα τέλη του θέρους, όταν τα σάκχαρα εγκλωβίζονται στα φύλλα μετά την έναρξη της διαδικασίας της πτώσης. Μέρη στη Γη που έχουν εντυπωσιακές εμφανίσεις φωτεινών χρωμάτων του φθινοπώρου περιορίζονται σε τοποθεσίες όπου οι μέρες γίνονται σύντομες και οι νύχτες είναι δροσερές. Σε άλλα μέρη στον κόσμο, τα φύλλα των φυλλοβόλων δέντρων απλώς πέφτουν χωρίς να μετατρέπονται τα φωτεινά χρώματα που παράγονται από τη συσσώρευση χρωστικών ουσιών ανθοκυανίνης.
Μερικά δένδρα, ιδιαίτερα οι δρύες και οι οξιές, εμφανίζουν μια συμπεριφορά γνωστή ως «μαρασμός», κατά την οποία τα νεκρά φύλλα δεν ρίχνονται το φθινόπωρο και παραμένουν στο δέντρο έως ότου φυσήξει άνεμος. Αυτό προκαλείται από την ατελή ανάπτυξη του στρώματος αποκοπής. Εμφανίζεται κυρίως στο στάδιο του σπορόφυτου και του δενδρυλλίου, αν και τα ώριμα δέντρα μπορεί να έχουν μαρασμό των φύλλων στα κάτω μέρος του φυτού.
Μερικά φυλλοβόλα φυτά αφαιρούν το άζωτο και τον άνθρακα από τα φύλλα τους πριν απορριφθούν και τα αποθηκεύουν με τη μορφή πρωτεϊνών στα κενοτόπια των κυττάρων του παρεγχύματος στις ρίζες και στον εσωτερικό φλοιό. Την άνοιξη, τούτες οι πρωτεΐνες είναι πηγή αζώτου για την ανάπτυξη νέων φύλλων ή ανθέων.
Λειτουργία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/Autumn_Leaf_08Nov17.jpg/220px-Autumn_Leaf_08Nov17.jpg|εναλλ.=Fallen leaves covering a patch of ground|μικρογραφία| Τα φυλλοβόλα φυτά σε μεσαία έως μεγάλα [[Γεωγραφικό πλάτος|γεωγραφικά πλάτη ρίχνουν τα φύλλα τους καθώς η θερμοκρασία πέφτει το φθινόπωρο. ]] Τα φυλλοβόλα φυτά έχουν προτερήματα και μειονεκτήματα σε σχέση με τα αντίστοιχα αειθαλή.
Δεδομένου ότι τα φυλλοβόλα φυτά χάνουν τα φύλλα τους για να εξοικονομήσουν νερό ή για να επιβιώσουν καλύτερα τον χειμώνα, πρέπει να ξαναβγάλουν καινό φύλλωμα κατά την επόμενη κατάλληλη καλλιεργητική περίοδο. Αυτό χρησιμοποιεί πόρους που δεν χρειάζεται να ξοδέψουν τα αειθαλή.
Τα αειθαλή υφίστανται μεγαλύτερη απώλεια ύδατος κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών και μπορούν επίσης να βιώσουν μεγαλύτερη πίεση θήρευσης, ειδικά όταν είναι μικρά. Τα φυλλοβόλα δέντρα παρουσιάζουν μικρότερη πιθανότητα αποκοπής κλαδιών και κορμού από παγοθύελλες όταν δεν έχουν φύλλα, και τα φυτά μπορούν να μειώσουν την απώλεια νερού λόγω της μείωσης της διαθεσιμότητας νερού σε υγρή κατάσταση κατά τις κρύες μέρες του χειμώνα.
Η απώλεια φύλλων τον χειμώνα μειώνει τη ζημιά από τα έντομα. Η αναδημιουργία των φύλλων και η διατήρησή τους λειτουργικά μπορεί να είναι πιο δαπανηρή από μια απλή απώλεια και μια ανάπτυξή τους από το μηδέν. Η πτώση των φύλλων εξαφανίζει τη σπηλαίωση, η οποία δύναται να βλάψει τα αγγεία του ξυλώματος στα φυτά. Αυτό επιτρέπει στη συνέχεια στα φυλλοβόλα φυτά να έχουν αγγεία ξυλώματος με μεγαλύτερη διάμετρο και επομένως μεγαλύτερο ρυθμό διαπνοής (και συνεπώς πρόσληψη διοξειδίου του άνθρωκα καθώς αυτό συμβαίνει όταν τα στόματα είναι ανοιχτά) κατά τη θερινή περίοδο ανάπτυξης.
Φυλλοβόλα ξυλώδη φυτά
Το χαρακτηριστικό των φυλλοβόλων έχει αναπτυχθεί επανειλημμένα μεταξύ των ξυλωδών φυτών. Τα δέντρα περιλαμβάνουν σφενδάμους, πολλές δρύες, νότιες οξιές, φτελιές, οξιές, λεύκες, σημύδες, καθώς και μια σειρά από γένη κωνοφόρων, όπως αγριόπευκα και η μετασεκόιες. Οι φυλλοβόλοι θάμνοι περιλαμβάνουν το μελισσόχορτο, το βιβούρνο και πολλούς άλλους. Τα περισσότερα εύκρατα ξυλώδη αμπέλια είναι επίσης φυλλοβόλα, συμπεριλαμβανομένων των σταφυλιών, του δηλητηριώδους κισσού, του παρθενόκισσου, της βιστερίας κλπ.. Το χαρακτηριστικό είναι χρήσιμο στην αναγνώριση φυτών. Για παράδειγμα, σε μέρη της Νότιας Καλιφόρνιας και της Νοτιοανατολικής Αμερικής, φυλλοβόλα και αειθαλή είδη βελανιδιάς μπορεί να αναπτυχθούν δίπλα-δίπλα.
Οι περίοδοι πτώσης των φύλλων συχνά συμπίπτουν με τις εποχές: χειμώνας στην περίπτωση των φυτών με κρύο κλίμα ή ξηρή εποχή στην περίπτωση των τροπικών φυτών, αν και δεν υπάρχουν φυλλοβόλα είδη μεταξύ των μονοκοτυλήδονων φυτών που μοιάζουν με δέντρα, π.χ. φοίνικες, γιούκες, και δράκαινες. Η ορτανσία χίρτα είναι ένας φυλλοβόλος ξυλώδης θάμνος που βρίσκεται στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Περιφέρειες
Υπάρχουν δύο ξεχωριστοί τύποι φυλλοβόλων δασών που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο.
Εύκρατα φυλλοβόλα δασικά βιώματα είναι κοινότητες φυτών και βρίσκονται στην Αμερική, στην Ασία, στις νότιες πλαγιές των Ιμαλαΐων, στην Ευρώπη και για καλλωπιστικούς σκοπούς στην Ωκεανία. Έχουν σχηματιστεί κάτω από κλιματολογικές συνθήκες που έχουν μεγάλη εποχική διακύμανση θερμοκρασίας με την ανάπτυξη να παρατηρείται κατά τα ζεστά θέρη, πτώση των φύλλων το φθινόπωρο και ο λήθαργος τον χειμώνα. Τούτες οι εποχιακά ιδιαίτερες κοινότητες έχουν ποικίλες μορφές ζωής που επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από το κλίμα, τη θερμοκρασία και τις βροχές. Αυτές οι ποικίλες και περιφερειακά διαφορετικές οικολογικές συνθήκες δημιουργούν χαρακτηριστικές δασικές φυτικές κοινότητες σε διαφορετικές περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φθινόπωρο Κατηγορία:Περιοδικά φαινόμενα Κατηγορία:Βοτανική Κατηγορία:Φυτά
Ροντισσόνε
Το Ροντισσόνε (ιταλικά: Rondissone) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Χερσόνησος Γιουκατάν
μικρογραφία|Τοποθεσία της χερσονήσου του Γιουκατάν Η χερσόνησος Γιουκατάν (Península de Yucatán), στο νοτιοανατολικό Μεξικό, χωρίζει την Καραϊβική Θάλασσα από τον Κόλπο του Μεξικού. Η χερσόνησος βρίσκεται ανατολικά του ισθμού του Τεουαντεπέκ, ο οποίος χωρίζει την κεντρική Αμερική από την υπόλοιπη Βόρεια Αμερική. Έχει έκταση 181.000 τετραγωνικά χλμ.
Ετυμολογία
Η προέλευση της λέξης Γιουκατάν είναι αμφισβητούμενη. Ο Ερνάν Κορτές, στο πρώτο του γράμμα προς τον Κάρολο Ε΄ της αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υποστηρίζει ότι το όνομα Γιουκατάν προέρχεται από τα Γιουκατέκ Μάγια και σημαίνει "Δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε." Άλλοι υποστηρίζουν ότι η πηγή του ονόματος είναι η λέξη Γιοκατλάν (Yocatlān) στα Νάουατλ, "σημείο πλούτου".
Μάγια
Η χερσόνησος Γιουκατάν καταλαμβάνει σημαντικό μέρος των πεδιάδων στις οποίες ζούσαν οι Μάγια (αν και εκτείνονταν μέχρι τη Γουατεμάλα, την Ονδούρα και τα υψίπεδα του Τσιάπας) και ήταν το κέντρο του πολιτισμού των Μάγια. Στη χερσόνησο υπάρχουν πολλά μνημεία των Μάγια, όπως τα Τσιτσέν Ιτζά, Κομπά, Τουλούμ και Ουσμάλ. Στη χερσόνησο Γιουκατάν ζουν εκατοντάδες χιλιάδες Μάγια και Μεστίζο με μερική καταγωγή από τους Μάγια. Οι γλώσσες Μάγια ομιλούνται από χιλιάδες άτομα εκεί.
Κλίμα
Οι ισχυρές καταιγίδες που ονομάζονται νόρτες μπορούν γρήγορα να εμφανιστούν στη χερσόνησο Γιουκατάν οποιαδήποτε εποχή του χρόνου. Αν και αυτές οι καταιγίδες πλήττουν την περιοχή με έντονες βροχοπτώσεις και ισχυρούς ανέμους, τείνουν να είναι βραχύβιες, σταματόντας μετά από περίπου μία ώρα. Το μέσο ποσοστό ημερών με βροχή ανά μήνα κυμαίνεται από ένα μηνιαίο χαμηλό 7% τον Απρίλιο έως ένα υψηλό 25% τον Οκτώβριο. Το αεράκι μπορεί να έχει δροσερό αποτέλεσμα, η υγρασία είναι γενικά υψηλή, ιδιαίτερα στις υπόλοιπες περιοχές των τροπικών δασών.
Υδάτινοι πόροι
Λόγω της ακραίας ξηρής φύσης ολόκληρης της χερσονήσου, το βόρειο μισό στερείται ποταμών. Όπου υπάρχουν λίμνες και βάλτοι, το νερό είναι ελώδες και γενικά μη πόσιμο. Λόγω της παράκτιας θέσης της, ολόκληρη η χερσόνησος καλύπτεται από έναν εκτεταμένο παρακείμενο στρωματοποιημένο παράκτιο υδροφόρο ορίζοντα, όπου ένας θύλακας γλυκού νερού σχηματίζεται από επιφανειακό νερό. Τα χιλιάδες πηγάδια γνωστές ως σενότες σε όλη την περιοχή παρέχουν πρόσβαση στο σύστημα υπόγειων υδάτων. Τα πηγάδια βασίζονται εδώ και πολύ καιρό από τους αρχαίους και σύγχρονους ανθρώπους των Μάγια.
Οικολογία
Η βλάστηση και οι φυτικές κοινότητες της χερσονήσου ποικίλλουν από βορρά προς νότο. Τα ξηρά δάση του Γιουκατάν καταλαμβάνουν την ξηρή βορειοδυτική χερσόνησο και περιλαμβάνουν ξηρά δάση και θαμνώδεις εκτάσεις και θάμνους κάκτων. Τα υγρά δάση του Γιουκατάν εμφανίζονται στη μέση και ανατολικά της χερσονήσου και χαρακτηρίζονται από ημιφυλλοβόλα δάση όπου το 25 έως 50% των δέντρων χάνουν τα φύλλα τους κατά την καλοκαιρινή ξηρή περίοδο. Τα πευκοδάση του Μπελίζ βρίσκονται σε αρκετούς θύλακες στο κεντρικό Μπελίζ. Το νοτιότερο τμήμα της χερσονήσου βρίσκεται στην οικοπεριοχή υγρών δασών Πέτεν–Βέρακρουζ, ένα αειθαλές τροπικό δάσος.
Σημερινή διοίκηση
Η χερσόνησος καταλαμβάνει τις ανατολικές μεξικανικές πολιτείες Γιουκατάν, Καμπέτσε και Κιντάνα Ρόο. Επίσης περιλαμβάνει μεγάλα τμήματα του Μπελίζ και του διαμερίσματος Πετέν της Γουατεμάλας.
Οικονομία
Κατά την ύστερη ιστορική και την πρώιμη σύγχρονη εποχή, η χερσόνησος του Γιουκατάν ήταν σε μεγάλο βαθμό περιοχή εκτροφής βοοειδών και υλοτομίας. Από τη δεκαετία του 1970, η χερσόνησος του Γιουκατάν έχει επαναπροσανατολίσει την οικονομία της προς τον τουρισμό, ειδικά στην πολιτεία Κουιντάνα Ρόο του Μεξικού. Εκτός από τον τουρισμό, μια άλλη πηγή εισοδήματος που είναι σημαντική στη χερσόνησο είναι η υλοτομία καθώς και οι βιομηχανίες τσιχλών ειδικά στο Μπελίζ. Πετρέλαιο βρέθηκε επίσης σε ορισμένα μέρη του Γιουκατάν, φέρνοντας περισσότερες οικονομικές ευκαιρίες. Κάποτε το μικρό ψαροχώρι Κανκούν που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χερσονήσου έχει εξελιχθεί σε μια ακμάζουσα πόλη. Η Ριβιέρα Μάγια, η οποία εκτείνεται κατά μήκος της ανατολικής ακτής της χερσονήσου μεταξύ Κανκούν και Τουλούμ, φιλοξενεί πάνω από 50.000 δωμάτια.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός σε όλη τη χερσόνησο Γιουκατάν είναι πολύ διαφορετικός σε κάθε τμήμα της χερσονήσου. Η πυκνότητα του πληθυσμού και η εθνοτική σύνθεση είναι δύο παράγοντες που παίζουν ρόλο στο συνολικό πληθυσμό. Η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή είναι η Μερίντα στην πολιτεία Γιουκατάν καθώς και οι περιοχές που περιβάλλουν αυτήν την περιοχή. Το λιγότερο πυκνοκατοικημένο τμήμα της χερσονήσου είναι το Κουιντάνα Ρόο που είναι μια πολιτεία που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του Μεξικού. Όσον αφορά την εθνοτική σύνθεση, η πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελούνταν τόσο από Μάγια όσο και από Μεστίζος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μεξικού Κατηγορία:Γεωγραφία της Γουατεμάλας Κατηγορία:Χερσόνησοι
Ασπρόλιθος Λασιθίου
Ο Ασπρόλιθος είναι οικισμός της κοινότητας Αρμένων, της δημοτικής ενότητας Λεύκης, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Ασπρόλιθος είναι παράλιος οικισμός στο Ν. ΝΑ. τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στον όρμο Γούδουρα και πριν το φερώνυμο ακρωτήρι του Λιβυκού Πελάγους, στις νοτιοδυτικές απολήξεις της κορυφής «Κεφάλας» (539 μ.) και στον παραλιακό δρόμο Ανάληψης-Αγίας Τριάδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 73 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρμένων του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρμένων και προσαρτήθηκε στον δήμο Λεύκης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λεύκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.
Ρορά (Ιταλία)
Η Ρορά (ιταλικά: Rorà) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Αερόπη (Μυκήνες)
Η Αερόπη, είναι μυθικό πρόσωπο της Ελληνικής Μυθολογίας και κόρη του βασιλιά της Κρήτης, Κατρέα. Η Αερόπη ήταν σύζυγος του Ατρέα και μητέρα των ηρώων Αγαμέμνονα και Μενέλαου. Αδέρφια της ήταν η Κλυμένη, η Απημοσύνη και ο Αλθαιμένης.
Ο μύθος
Η Αερόπη, ήταν κόρη του Κατρέα, γιου του Μίνωα. Ο πατέρας της, επειδή σύμφωνα με κάποιον χρησμό θα σκοτωνόταν από κάποιο από τα παιδιά του, την παρέδωσε μαζί με την Κλυμένη στον γιο του Ποσειδώνα, Ναύπλιο, προκειμένου να τις πουλήσει σε ξένη χώρα. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή του μύθου, ο πατέρας της του παρέδωσε μόνο την Αερόπη, για να την ρίξει στην θάλασσα, επειδή είχε έρθει σε ερωτική επαφή με έναν υπηρέτη. Όμως, ο Ναύπλιος την λυπήθηκε, την έφερε στο Άργος, όπου την πάντρεψε με τον βασιλιά Πλεισθένη. .
Ο Ατρέας, όταν το έμαθε, ζήτησε την βοήθεια του Ερμή, και με την βοήθεια του Δία κατάφερε να ξαναπάρει τον θρόνο και το χρυσόμαλλο κριάρι και να εξορίσει τον Θυέστη. Από σχολιασμούς της Βυζαντινής περιόδου στην τραγωδία του Ευριπίδη, Ορέστης, σε κάποιο άγνωστο έργο του Σοφοκλή, μαθαίνουμε ότι ο Ατρέας, έριξε στην θάλασσα την Αερόπη, για να την τιμωρήσει για την μοιχεία και για την κλοπή του κριαριού.
Επαρχία Ρούσε
Η Επαρχία Ρούσε (βουλγαρικά: Област Русе) είναι επαρχία στη βόρεια Βουλγαρία, που πήρε το όνομά της από την κύρια πόλη της, το Ρούσε, η οποία γειτνιάζει με τη Ρουμανία μέσω του Δούναβη. Χωρίζεται σε 8 δήμους με συνολικό πληθυσμό, τον Φεβρουάριο του 2011, 235.252 κατοίκους.
Η Γέφυρα του Δούναβη, μια από τις δύο μόνο γέφυρες που άνοιξαν πάνω από τον Δούναβη, βρίσκεται στην επαρχία. Στην επαρχία ακούγεται μια από τις εκδοχές ενός λαϊκού τραγουδιού, εμπνευσμένη από τον αιματηρό γάμο του Ρούσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Νεοχωρόπουλο Ιωαννίνων
Το Νεοχωρόπουλο είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Νεοχωρόπουλο βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της λίμνης Παμβώτιδας και της πόλης των Ιωαννίνων, της οποίας ουσιαστικά αποτελεί προάστιό της, σε υψόμετρο 542 μέτρα. Στη νότια πλευρά του και εντός των ορίων του οικισμού είναι το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων και στη συνέχεια ο υπόλοιπος χώρος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Στη ανατολική και βόρεια πλευρά περνάει η Περιφερειακή οδός Ιωαννίνων που το διαχωρίζει από το Κάτω Νεοχωρόπουλο. Θρησκευτικό αξιοθέατο του χωριού είναι οι όμορες εκκλησίες του Αγίου Σπυρίδωνα και της Αγίας Τριάδας με τον πρώτο και παλαιότερο να χρονολογείται στην εποχή του Ιουστινιανού (527-565 μ.Χ.) και από τον οποίο διασώζεται στο ανατολικό του τμήμα μόνο η κόγχη του ιερού.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σταυρακίου και το 1930 με το ΦΕΚ 142Α - 05/05/1930 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κάτω Νεοχωρόπουλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεοχωροπούλου της δημοτικής ενότητας Ιωαννιτών που υπάγεται στο δήμο Ιωαννιτών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως κοινότητα 2.102 κατοίκους ενώ ως οικισμός 1.326.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Το νησί των σκλάβων
Το νησί των σκλάβων (γαλλικός τίτλος: L'Île des esclaves) είναι μονόπρακτη κωμωδία του Μαριβώ. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 5 Μαρτίου 1725 από από τους Ιταλούς Κωμικούς.
Το έργο χαρακτηρίζεται από ανάμειξη ειδών: Έλληνες πρωταγωνιστές, ναυάγιο που τείνει προς την τραγωδία και κοινωνική κριτική. Ωστόσο, περιλαμβάνει τυπικά στοιχεία κωμωδίας: σύγχυση συναισθημάτων, ανταλλαγή εξουσίας μεταξύ αφεντικών και υπηρετών και κυρίως η αποφασιστικά κωμική πτυχή του παραδοσιακού χαρακτήρα της κομέντια ντελ άρτε, του Αρλεκίνου.
Σχολιασμός
Σε μια εποχή που ο Διαφωτισμός βρισκόταν ακόμη σε αρχικό στάδιο, ο Μαριβώ καταγγέλλει τη συμπεριφορά των αριστοκρατών προς τους υπηρέτες τους και αμφισβητεί την προέλευση και τη νομιμότητα των διαφόρων μορφών εξουσίας, ηχώντας σαν μια προειδοποίηση για την άρχουσα τάξη, σαν μια πρόγευση εξέγερσης, αν και καταλήγει σε μια ηθική ιδεολογικού «συμβιβασμού»: το καθήκον του έντιμου ανθρώπου, ένα επίθετο που αναφέρεται συνεχώς από όλους τους χαρακτήρες, είναι να συμπεριφέρεται με γενναιοδωρία και όχι να ανατρέπει την κατεστημένη τάξη.
Η δράση μετακινείται μακριά από τη Γαλλία, στα ανοιχτά της αρχαίας Ελλάδας, για να μην εξοργίσει πολύ πρόσωπα της αυλής του Λουδοβίκου ΙΕ', ωστόσο όλοι αναγνώρισαν τον εαυτό τους. Ο Μαριβώ χρησιμοποιεί τον όρο σκλάβοι για να δηλώσει τους υπηρέτες, για να ενισχύσει την ιδέα της υποδούλωσής τους.
Περίληψη υπόθεσης
Ένα πλοίο που μεταφέρει αριστοκράτες και τους υπηρέτες τους ναυαγεί στο νησί των σκλάβων, ένα νησί όπου βρήκαν καταφύγιο, χρόνια νωρίτερα, εξεγερμένοι σκλάβοι που έφυγαν από τα αφεντικά τους, επειδή δεν άντεχαν άλλο την καταπίεση.
Από τότε, μόλις γίνει μια νέα άφιξη στο νησί, αυτοί οι κυρίαρχοι του νησιού επιφέρουν μια αντιστροφή κοινωνικών ρόλων στους ναυαγούς, οι σκλάβοι γίνονται κύριοι και οι κύριοι γίνονται σκλάβοι που θα τους υπηρετούν για να πάρουν ένα μάθημα δικαιοσύνης και ανθρωπιάς και «να νοιώσουν τι σημαίνει πόνος».
Έτσι οι ναυαγοί Ιφικράτης, ο κύριος, και ο υπηρέτης του Αρλεκίνος καθώς και η Ευφροσύνη και ο υπηρέτης της Κλεάνθης θα βιώσουν μια αντιστροφή ρόλων που τους επιβάλλει ο Τριβελίνος, πρώην σκλάβος και νυν κυβερνήτης του νησιού, ο οποίος θεωρεί το νησί ως τόπο λύτρωσης: οι ευγενείς αφέντες πρέπει να μετανοήσουν για τη σκαιότητα και αλαζονεία τους, ενώ οι υπηρέτες πρέπει να απελευθερωθούν από τη μνησικακία που τρέφουν προς τους κυρίους. Όταν πραγματοποιηθεί αυτή η λύτρωση, όλοι θα ξαναπάρουν το ρόλο τους και όλοι θα επιστρέψουν στον παλιό τους κόσμο. Υπηρέτες και κύριοι ανταλλάσσουν όχι μόνο ρόλους, αλλά και ρούχα και ονόματα.
Αυτό είναι φυσικά το πρόσχημα για πολλές κωμικές σκηνές, αλλά τόσο ο Αρλεκίνος όσο και ο Κλεάνθης εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να αποκαλύψουν την αλαζονεία και τη βαρβαρότητα των κυρίων τους και ότι οι πλούσιοι και οι ευγενείς, με το χρυσάφι, το ασήμι και την αξιοπρέπειά τους δεν αξίζουν περισσότερο από τους άλλους.
Οι πρώην υπηρέτες αρχίζουν να τυραννούν τους πρώην αφέντες τους, εκτονώνοντας έτσι όλο τον καταπιεσμένο θυμό τους. Ωστόσο, ο μεγαλόψυχος Αρλεκίνος συγκινείται τελικά από τα δάκρυα της Ευφροσύνης, η οποία υποφέρει από ταπείνωση στα χέρια του Κλεάνθη. Ο Αρλεκίνος και ο Ιφικράτης κάνουν ειρήνη, ο καθένας αναλαμβάνει το ρόλο, το ντύσιμο και το όνομά του, και θέτουν τα θεμέλια για μια νέα σχέση αφέντη-υπηρέτη, που βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στοργή και δεν ρυθμίζεται από τις άκαμπτες κοινωνικές συμβάσεις. Στην ίδια αλλαγή συμμετέχει και το ζεύγος Ευφροσύνη - Κλεάνθης. Η λύτρωση επήλθε, οι τέσσερις επιζώντες ναυαγοί άλλαξαν, κατάλαβαν ότι πρέπει να απαλλαχθούν από τους ρόλους που επιβάλλει η κοινωνία και ως εκ τούτου είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στον παλιό τους κόσμο. Η ουτοπική εμπειρία των τεσσάρων πρωταγωνιστών τελειώνει με την επιστροφή τους στην Αθήνα και άρα στην «πραγματική» κοινωνία όπου ο καθένας παίρνει τη θέση του.
Ο Τριβελίνος αποκαλύπτει ότι δεν εκπλήσσεται και ότι αν οι υπηρέτες δεν είχαν συγχωρήσει τους αφέντες τους, αυτοί θα είχαν τιμωρηθεί.