cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζορτζ Κάρλιν
Αφιερώματα
Μετά το θάνατό του, το HBO μετέδωσε 11 από τα 14 αφιερώματά του από τις 25 έως τις 28 Ιουνίου, συμπεριλαμβανομένου ενός μαραθώνιου 12 ωρών στο κανάλι HBO Comedy. Το NBC προγραμμάτισε μια επανάληψη του επεισοδίου της πρεμιέρας του Saturday Night Live, το οποίο παρουσίαζε ο Κάρλιν. Τόσο το κανάλι Raw Dog Comedy του Sirius Satellite Radio όσο και το κανάλι XM Comedy του XM Satellite Radio πραγματοποίησαν έναν μαραθώνιο μνήμης με ηχογραφήσεις του Τζορτζ Κάρλιν την επομένη του θανάτου του. Το δορυφορικό ραδιόφωνο Sirius XM αφιέρωσε έκτοτε ένα ολόκληρο κανάλι στον Κάρλιν, με τίτλο Carlin's Corner, το οποίο περιλαμβάνει όλα τα κωμικά άλμπουμ του, ζωντανές συναυλίες και έργα από το προσωπικό του αρχείο. Ο Λάρι Κινγκ αφιέρωσε ολόκληρη την εκπομπή του στις 23 Ιουνίου σε ένα αφιέρωμα στον Κάρλιν, με συνεντεύξεις με τους Τζέρι Σάινφελντ, Μπιλ Μάχερ, Ροζάν Μπαρ και Λιούις Μπλακ, καθώς και με την κόρη του Κάρλιν, Κέλι, και τον αδελφό του, Πάτρικ Τζούνιορ. Στις 24 Ιουνίου, οι New York Times δημοσίευσαν ένα άρθρο του Τζέρι Σάινφελντ για τον Κάρλιν. Ο σκιτσογράφος Γκάρι Τριντό απέτισε φόρο τιμής στο κόμικ του Doonesbury στις 27 Ιουλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιουμορίστες Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς πολιτικών θεμάτων Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Βόζινταρ Καραγεώργεβιτς
Ο Βόζινταρ, σερβικά Божидар (11 Ιανουαρίου 1862 - 2 Απριλίου 1908) από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς ήταν πρίγκιπας της Σερβίας. Έγινε δάσκαλος ωδικής και ζωγραφικής· επίσης τεχνοκριτικός και μεταφραστής. Έγραφε άρθρα στη Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια, στην εφημερίδα Λε Φιγκαρό, στα περιοδικά Λα Ρεβύ ντε Παρί, Ρεβύ ντε Ρεβύ, Περιοδικό της Τέχνης, κ.ά.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου, εγγονού τού Γεωργίου του Μαύρου (Καραγεώργη), ηγέτη της εξέγερσης των Σέρβων εναντίον των Οθωμανών & γενάρχη του Οίκου και της Σάρκα Αναστασίγιεβιτς. Το 1858 ο μεγάλος θείος του Αλέξανδρος πρίγκιπας της Σερβίας εκτοπίστηκε και τα μέλη του Οίκου του εξορίστηκαν. Υπηρέτησε στο στρατό της Γαλλίας και τιμήθηκε με το σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής. Το 1903 ο Οίκος του επέστρεψε με τον Πέτρο Α΄ της Σερβίας, γιο του Αλεξάνδρου.
Απεβίωσε στις Βερσαλίες το 1908. Το 1920 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλέξιος επίσης άτεκνος· ήταν ο τελευταίος του πρεσβύτερου κλάδου των Καραγεώργεβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Καραγεώργεβιτς
Πορ-Λουί (Μαυρίκιος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαυρικίου Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Λάρινος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λάρινος είναι γνωστός ένας βοσκός, ο οποίος έκλεψε από τον Ηρακλή μερικά από τα βόδια του Γηρυόνη, τα οποία έφερνε ο ήρωας μαζί του επιστρέφοντας από τον άθλο αυτό. Από τα βόδια αυτά κατάγονται σύμφωνα με την παράδοση οι επονομαζόμενοι «λάρινοι βόες» της Ηπείρου.
Ρωσική αυτοκρατορική αεροπορική υπηρεσία
Η αεροπορική δύναμη επιχειρούσε για 5 χρόνια. Μετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πριν αναδιοργανωθεί και μετονομαστεί το 1917, μετά τη δημιουργία της Σοβιετικής Ρωσίας. Αντικαταστάθηκε εν συνεχεία από τη Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία.
Λάρινος
Πηγή
Λαρινος
Ρωσική αυτοκρατορική αεροπορική υπηρεσία
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Λάρινος
Πηγή
Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Αλέξης Γκόλφης
Ο Αλέξης Γκόλφης (Αθήνα, 9 Μαρτίου 1948 – 5 Αυγούστου 2007) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που έγινε γνωστός στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό από το ρόλο του Μανωλιού στη σειρά "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλέξανδρος Γκολφινόπουλος και κατά την εφηβεία του υπήρξε θαυμάσιος παίχτης επιτραπέζιας αντισφαίρισης και έπαιζε σε ομάδα Α' κατηγορίας.
Πορεία ως ηθοποιός
Έκανε τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο, παίζοντας πολύ μικρούς ρόλους σε ταινίες του Θανάση Βέγγου, με το όνομα "Άλεξ Γκόλφης" στους τίτλους. Η μεγάλη του στιγμή ήταν στην τηλεόραση, όταν ο σκηνοθέτης Βασίλης Γεωργιάδης του ανέθεσε το ρόλο του Μανωλιού-Χριστού στη συγκλονιστική σειρά από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, το 1975-76. Εκτός από αυτή τη σειρά όμως, συμμετείχε και σε πολλές άλλες παραγωγές της ελληνικής τηλεόρασης που σημείωσαν τεράστια επιτυχία, όπως "Λόγω τιμής" και "Η απόδραση" (1996).
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν πολύ δύσκολα και ο ηθοποιός έπαιρνε για χρόνια ουσίες. Ο Αλέξης Γκόλφης είχε παραδεχθεί ο ίδιος ότι ο κόσμος τον αναγνώριζε συχνά στον δρόμο τον σταματούσε, βλέποντας στο πρόσωπό του εκείνο του Χριστού. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν σε μεσημεριανή εκπομπή όπου μιλούσε, με αξιοπρέπεια, για το δράμα που ζούσε. Πέθανε στις 5 Αυγούστου 2007 σε ηλικία 59 ετών, μόνος και αβοήθητος. Ο θάνατός του αποκαλύφθηκε έπειτα από δύο μήνες, στις 9 Οκτωβρίου 2007. Από τον Αύγουστο του 2007 ο Γκόλφης βρισκόταν στο νεκροτομείο και κανείς δεν τον είχε αναζητήσει. Μόλις το μεσημέρι της 9ης Οκτωβρίου αποκαλύφθηκε ότι ο άτυχος ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή στις αρχές Αυγούστου. Ζούσε, άστεγος και ρακοσυλλέκτης, στην πλατεία Κολιάτσου. Τα τελευταία δέκα χρόνια ζούσε σε ένα άθλιο σπίτι στα Πατήσια.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Στέφανου Χίου –ο οποίος επιμελήθηκε άρθρο στην εφημερίδα "Εσπρέσο"- από κατοίκους της περιοχής, ο Αλέξης Γκόλφης «τον τελευταίο καιρό έπινε πολύ γυρνώντας σαν σκιά στους σκοτεινούς δρόμους». Όπως είπαν οι ίδιοι, ένιωσε αδιαθεσία, μεταφέρθηκε ημιλιπόθυμος στον Ερυθρό Σταυρό και λίγη ώρα αργότερα κατέληξε από οξύ καρδιακό επεισόδιο.
Η ΕΡΤ, τιμώντας την προσφορά του καλλιτέχνη και παλαιού συνεργάτη της, αποφάσισε να γίνει η κηδεία του με δαπάνη της. Η ταφή έγινε στις 11 Οκτωβρίου 2007 από το Νεκροταφείο Ζωγράφου.
1893
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1893 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Θέωση
Ως διαδικασία μετασχηματισμού, η θέωση προκαλείται από τις συνέπειες της κάθαρσης (καθαρισμός του νου και του σώματος) και της θεωρίας («φωτισμός» με το «όραμα» του Θεού). Σύμφωνα με την Ανατολική χριστιανική διδασκαλία, η θέωση είναι σκοπός της ανθρώπινης ζωής. Θεωρείται εφικτή μόνο μέσω μιας συνέργειας (ή συνεργασίας) μεταξύ της ανθρώπινης δραστηριότητας και των άκτιστων ενεργειών (ή λειτουργιών) του Θεού.
Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Ιερόθεο, η υπεροχή της θέωσης στην Ανατολική Ορθόδοξη Χριστιανική θεολογία συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι η Ανατολική Χριστιανική θεολογία βασίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό από τη Λατινική Καθολική θεολογία στον τομέα των άμεσων πνευματικών ιδεών των αγίων ή των μυστικιστών της εκκλησίας παρά την προφανώς πιο ορθολογική σκέψη της Δύσης.
Οι ανατολικοί Χριστιανοί θεωρούν ότι "κανείς που δεν ακολουθεί την πορεία της ένωσης με τον Θεό μπορεί να είναι θεολόγος" με την ορθή έννοια. Έτσι η θεολογία στον ανατολικό χριστιανισμό δεν αντιμετωπίζεται κυρίως ως ακαδημαϊκή επιδίωξη. Αντ'αυτού, βασίζεται στην εφαρμοσμένη αποκάλυψη (βλέπε γνωσιολογία) και η πρωταρχική επικύρωση ενός θεολόγου θεωρείται η κατοχή μιας άγιας και ασκητικής ζωής αντί για πνευματική κατάρτιση ή ακαδημαϊκή διαπίστευση (βλέπε το λήμμα Σχολαστικισμός).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Θρησκευτική ορολογία
Ματιερισμός
μικρογραφία|Πίνακας του Αντόνι Τάπιες. Ο Ματιερισμός (από το γαλλικό Matiérisme) είναι εικαστικό ρεύμα της Άμορφης τέχνης που διαδόθηκε στην Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το στυλ σηματοδότησε μια επιστροφή στις παρορμήσεις που χαρακτηρίζουν τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνικές ζωγραφικής
Ιωάννα του Μπαρ, κόμισσα του Σάρεϋ
Η Ιωάννα, γαλλ.: Janne de Bar (απεβ. 1361) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν ευγενής Γαλλίδα, κόρη του κόμη του Μπαρ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σάρεϋ. Έδρασε ως επίτροπος της κομητείας του Μπαρ από το 1344 έως το 1353.
Ήταν η μόνη κόρη του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Μπαρ και της Ελεονώρας των Ανζού, κόρης του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Ήταν δυστυχισμένη με τον γάμο της με τον Ιωάννη ντε Βαρέν 7ο κόμη του Σάρεϋ. Το 1345 η Τζόαν έγινε επίτροπος του Μπαρ κατά την ανηλικότητα του ανιψιού της Ροβέρτου.
Βιογραφία
Στις 25 Μαΐου 1306 η Ιωάννα παντρεύτηκε έναν από τους κορυφαίους ευγενείς της Αγγλίας, τον Ιωάννη ντε Βαρέν 7ο κόμη του Σάρεϋ, έναν "άσχημο, βάναυσο άνδρα με μία κακή συμπεριφορά." Έζησε στα οικογενειακά κτήματα του Βαρέν, στο κάστρο Κόνισμπουργκ και στο κάστρο Σαντάλ, εγκαταλειμμένη από τον σύζυγό της που την μισούσε, και από το 1313 προσπαθούσε να τη χωρίσει. Στην Αγγλία ήταν κοντά στην Iσαβέλλα των Καπετιδών, σύζυγο του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας, που ήταν θείος της Ιωάννας (αδελφός της Ελεονώρας). Η Ισαβέλλα ήταν περίπου της ίδιας ηλικίας και έτσι η Ιωάννα περνούσε τον χρόνο μαζί της στην Αυλή. Πιθανότατα ήταν κοντά στην εξαδέλφη της Ελισάβετ ντε Κλάρε, η οποία άφησε στην Ιωάννα μία εικόνα του Ιωάννη του Βαπτιστή στη διαθήκη της.
Μετά από τέσσερα δυστυχισμένα χρόνια γάμου, ο κόμης του Σάρεϋ ισχυρίστηκε το 1313 ότι η ένωση ήταν παράνομη, επειδή ο Ιωάννα είχε συγγένεια με αυτόν τρίτου και τετάρτου βαθμό και επειδή είχε «προσυμφωνήσει γάμο» με τη Μοντ του Νέρφορντ, τη μακροχρόνια ερωμένη του και μητέρα των παιδιών του, πριν νυμφευτεί την Ιωάννα. Παρά τους ισχυρισμούς του, δεν δόθηκε ποτέ διαζύγιο.
Το 1345 η Ιωάννα προσκλήθηκε από τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας (πατέρα της Ισαβέλλας) να ενεργήσει ως επίτροπος της κομητείας του Μπαρ.
Το 1353 επέστρεψε στην Αγγλία. Όταν ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας (γιος του Φιλίππου Δ΄) συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Λονδίνο, της επετράπη να τον επισκεφτεί και λέγεται ότι έγινε η ερωμένη του.
Η Ιωάννα επεβίωσε το 1361 στο Λονδίνο.
Oικογένεια
Παντρεύτηκε το 1306 τον Ιωάννη ντε Βαρέν 7ο κόμη του Σάρεϋ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Άνηθος
Ο Άνηθος (επιστ.: Άνηθον το βαρύοσμον, Anethum graveolens) είναι φυτό της οικογένειας των Απιίδων (Apiaceae) (συν. Σκιαδοφόρων (Umbelliferae)). Είναι ιθαγενές, μονοετές των Μεσογειακών χωρών και της νότιας Ρωσίας.
Χαρακτηριστικά
Το ύψος του φτάνει τα 80 εκατοστά, ο βλαστός του είναι κοίλος και γραμμωτός, η ρίζα γογγυλώδης, τα φύλλα του πτερωτά νηματοειδή.
Ο άνηθος ήταν γνωστός στην Αρχαία Ελλάδα με τις ονομασίες άνηθον και άνησον. Από τα άνθη του παρασκεύαζαν άρωμα, ενώ το πρόσθεταν σε διάφορα κρασιά που είχαν την ονομασία ανηθίτης οίνος.
Ακόμα, στεφάνωναν τους νικητές με ανθισμένα κλαδιά άνηθου, και με το αιθέριο έλαιο των καρπών του άλειφαν το σώμα τους οι αθλητές γιατί το θεωρούσαν χαλαρωτικό και τονωτικό των μυών.
Χρήσεις
Σήμερα το φυτό χρησιμοποιείται στη μαγειρική σε σαλάτες, σούπες, διάφορες σάλτσες και αλλού. Το χαρακτηριστικό του άρωμα μοιάζει με αυτό του γλυκάνισου και οι σπόροι του χρησιμοποιούνται στον αρωματισμό διαφόρων φαγητών, ενώ μπορεί να διατηρηθεί και αποξηραμένος.
Καλλιέργεια
Καλλιεργείται σε ευρύτερη κλίμακα στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία. Η Ινδία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή άνηθου. Ακολουθούν η Κίνα, το Μεξικό και η Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Βρώσιμα σκιαδοφόρα Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή
Η Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή (αραβικά: السلطة الوطية الفلسطين) είναι το προσωρινό όργανο αυτοδιοίκησης που ιδρύθηκε το 1994 μετά τη Συμφωνία της Γάζας-Ιεριχώ για τη Λωρίδα της Γάζας και τις Περιοχές Α και Β της Δυτικής Όχθης, ως συνέπεια των Συμφωνιών του Όσλο του 1993. Μετά τις εκλογές του 2006 και την επακόλουθη σύγκρουση στη Γάζα μεταξύ των κομμάτων Φατάχ και Χαμάς, η εξουσία του είχε επεκταθεί μόνο στις περιοχές Α και Β της Δυτικής Όχθης. Από τον Ιανουάριο του 2013, η ελεγχόμενη από την Φατάχ Παλαιστινιακή Αρχή χρησιμοποιεί την ονομασία «Κράτος της Παλαιστίνης» σε επίσημα έγγραφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Παλαιστίνης
Ουέλι Μάουρερ
Ο Ούλριχ Ουέλι Μάουρερ (Ueli Maurer, γενν. 1η Δεκεμβρίου 1950 στο Βέτσικον (Wetzikon) είναι Ελβετός πολιτικός. Ήταν μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 2009 έως το 2022 και επικεφαλής του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Τμήματος αρμοδίου για την άμυνα, την Πολιτική Προστασία και τον Αθλητισμό (υπουργός Άμυνας). Είναι ηγετικό στέλεχος του Ελβετικού Λαϊκού Κόμματος. . Εξελέγη από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση για να διαδεχθεί τον ομοσπονδιακό σύμβουλο Σάμουελ Σμιτ το Δεκέμβριο του 2008 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2009. Την 1η Ιανουαρίου 2013 ανέλαβε Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για ένα έτος και την 1η Ιανουαρίου 2018 Αντιπρόεδρος επίσης για ένα έτος.
Προσωπικά στοιχεία και επαγγελματική καριέρα
Γιος ενός πτωχού αγρότη, ο Μάουρερ μεγάλωσε στο Τσίρχερ Όμπερλαντ (Zürcher Oberland). Αργότερα απέκτησε δίπλωμα ομοσπονδιακού λογιστή και υπηρέτησε ως διευθυντής της Αγροτικής Ένωσης της Ζυρίχης (1994-2008). Είναι παντρεμένος με 6 παιδιά.
Πολιτική καριέρα
Από το 1978 ως το 1986 ήταν μέλος της δημοτικής κυβέρνησης του Χίνβιλ (Hinwil) και εξελέγη βουλευτής στο καντόνι της Ζυρίχης το 1983, όπου υπήρξε πρόεδρος ως το 1991. Ηττήθηκε στις εκλογές του 1991 αλλά εξελέγη στις εθνικές εκλογές. Το 1996 εξελέγη πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2008 ο Μάουρερ εξελέγη μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου στον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας με 122 ψήφους. Ο ίδιος εξελέγη Αντιπρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το 2012 και ξανά το 2018. Στις 5 Δεκεμβρίου 2012 εξελέγη πρόεδρος για το έτος 2013.
Ο Μάουρερ εξελέγη ξανά πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας στις 5 Δεκεμβρίου 2018 (συγκεντρώνοντας 201 ψήφους επί συνόλου 209) και ορκίστηκε την 1η Ιανουαρίου 2019 υπηρετώντας ως τις 31 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς.
Στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο υπηρέτησε έως τις 31 Δεκεμβρίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελβετικής Συνομοσπονδίας
Αλγόριθμος του ντε Καστελζώ
Στο μαθηματικό πεδίο της αριθμητικής ανάλυσης, ο αλγόριθμος του ντε Καστελζώ (de Casteljau) αποτελεί μία αναδρομική μέθοδο εκτίμησης πολυωνύμων Μπέρνσταϊν ή καμπυλών Μπεζιέ. Ο αλγόριθμος του ντε Καστελζώ μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για το "σπάσιμο" μίας καμπύλης Μπεζιέ σε δύο για μία αυθαίρετη παραμετρική τιμή.Το όνομά του το πήρε από τον εφευρέτη του Πωλ ντε Καστελζώ.
Παρόλο που θεωρείται αργός ως αλγόριθμος, εμφανίζει ιδιαίτερη αριθμητική ευστάθεια.
Ορισμός
Έστω ένα πολυώνυμο B σε μορφή Μπέρνσταϊν βαθμού n
όπου b ένα πολυώνυμο βάσης Μπέρνσταϊν, το πολυώνυμο στο σημείο t0 μπορεί να εκτκιμηθεί με την αναδρομική σχέση
Τότε, η εκτίμηση του B σε σημείο t_0 μπορεί να εκτιμηθεί σε n βήματα του αλγορίθμου. Το αποτέλεσμα B(t_0) δίνεται από :
Επιπλέον, η καμπύλη Μπεζιέ B μπορεί να διασπαστεί σε σημείο t_0 σε δύο καμπύλες με αντίστοιχα σημεία ελέγχου :
Παράδειγμα
Ανάπτυξη παραδείγματος του αλγόριθμου του ντε Καστελζώ σε Haskell:
Σημειώσεις
Όταν γίνεται ο υπολογισμός με το χέρι είναι χρήσιμο να καταγράφονται οι συντελεστές σχηματίζοντας ένα τρίγωνο όπως αυτό που ακολουθεί:
Όταν επιλέγεται ένα σημείο t0 για την εκτίμηση ενός πολυωνύμου Μπέρνσταϊν χρησιμοποιούνται οι δύο διαγώνιες του τριγώνου για την κατασκευή τμήματος αυτού
Παράδειγμα
Έστω ότι θέλουμε να υπολογίσουμε το πολυώνυμο Μπέρνσταϊν δευτέρου βαθμού με συντελεστές Μπέρνσταϊν στο σημείο t0.
Ξεκινάμε την αναδρομική σχέση με
και με τη δεύτερη επανάληψη η αναδρομή σταματάει με
που είναι το αναμενόμενο πολυώνυμο Μπέρνσταϊν βαθμού n.
Καμπύλη Μπεζιέ
Όταν εκτιμάται μία καμπύλη Μπεζιέ βαθμού n στο τριδιάστατο χώρο, με n+1 σημεία ελέγχου Pi
με
Χωρίζουμε την καμπύλη Μπεζιέ σε τρεις ισότητες:
τις οποίες εκτιμάμε ξεχωριστά, χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο του ντε Καστελζώ.
Γεωμετρική Ερμηνεία
Η γεωμετρική ερμηνεία του αλγόριθμου του ντε Καστελζώ είναι απλή. Η ακόλουθη εικόνα δείχνει αυτήν τη διαδικασία για μία κυβική καμπύλη Μπεζιέ:
Αρχείο:DeCasteljau1.svg
Σημειώστε ότι τα ενδιάμεσα σημεία που δημιουργήθηκαν είναι στην ουσία τα σημεία ελέγχου των δύο νέων καμπυλών Μπεζιέ, οι οποίες συμπίπτουν ακριβώς με την αρχική. Ο αλγόριθμος αυτός δεν υπολογίζει μόνο την καμπύλη στο, αλλά επίσης σπάει την καμπύλη σε δύο κομμάτια στο , και παρέχει τις εξισώσεις των δύο υποκαμπυλών σε μορφή Μπεζιέ.
Η παραπάνω ερμηνεία ισχύει και για μη λογικές καμπύλες Μπεζιέ. Για να εκτιμήσουμε μία λογική καμπύλη Μπεζιέ σε, μπορούμε να προβάλλουμε το σημείο στο. Για παράδειγμα, μία καμπύλη σε τρεις διαστάσεις μπορεί να έχει τα σημεία ελέγχου της και βάρη  προβαλλόμενα στα σταθμισμένα σημεία ελέγχου. Τότε ο αλγόριθμος συνεχίζει με το συνήθει τρόπο, παρεμβάλλοντας στα. Τα τετραδιάστατα σημεία που προκύπτουν μπορούν να προβληθούν πίσω στον τρισδιάστατο χώρο με ένα προβολικό μετασχηματισμό.
Γενικά, εφαρμογές σε μία λογική καμπύλη (ή επιφάνεια) ισοδυναμεί με εφαρμογές σε μία μή λογική καμπύλη σε ένα προβολικό χώρο. Η αναπαράσταση ως "σταθμισμένα σημεία ελέγχου" και βάρη συχνά βολεύει στις περιπτώσεις που έχουμε να εκτιμήσουμε λογικές καμπύλες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Καμπύλες Κατηγορία:Αριθμητική ανάλυση
Μαγιάτικο στεφάνι
μικρογραφία|Τα στεφάνια από αγριολούλουδα κυρίως είναι ελληνική παράδοση, για την 1η ημέρα του μήνα Μαΐου|εναλλ.= Το μαγιάτικο στεφάνι είναι κατασκευή με λουλούδια με το οποίο γιορτάζουμε τον ερχομό της άνοιξης. Είναι ελληνικό αλλά όχι μόνο έθιμο. Ιδιαίτερα στα νησιά της Μεσογείου αλλά και σε όλη την Ελλάδα γιορτάζοντας την άνοιξη, την 1η του μήνα Μάη, φτιάχνουν ένα στεφάνι με λουλούδια (συνήθως αγριολούλουδα, μαργαρίτες και πιο σπάνια παπαρούνες) συνήθως από τους αγρούς. Το λουλούδινο στεφάνι που φτιάχνεται την πρωτομαγιά και κρεμιέται έξω από τα σπίτια συνήθως πάνω στην πόρτα.
Κατασκευή
Σύμφωνα με τη Λαογραφική έρευνα το μαγιάτικο στεφάνι φτιάχνεται με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κληματαριάς ή σύρμα γύρω από το οποίο στηρίζονται τα λουλούδια.
Παράδοση και έθιμο
Τα έθιμα και οι δράσεις που συνοδεύουν τη μέρα της Πρωτομαγιάς ξεκινούν από τα βάθη της ανθρώπινης παράδοσης και περνούν από γενιά σε γενιά. Ο Μάιος είναι ο 5ος μήνας του χρόνου που - στην Ελλάδα, τη Ρώμη και μέχρι το Βυζάντιο- ήταν αφιερωμένος στον ετήσιο εορτασμό της θεάς της γονιμότητας και της γεωργίας, Δήμητρας. Η κόρης της, Περσεφόνη, που έρχεται από τον Κάτω Κόσμο αυτόν τον μήνα, από τον Άδη-σύζυγό της, ήταν ο λόγος για τη γιορτή των Ανθεστηρίων, της μεγαλόπρεπης πομπής προς τα ιερά για να προσφέρουν άνθη.
Στη λαϊκή αντίληψη ο θάνατος και η γέννηση, το καλό και το κακό συνυπάρχουν. Όλα τα σπίτια, έκτος από εκείνα που έχουν πένθος, φτιάχνουν στεφάνι για προστασία, υγεία, ευτυχία, για το μάτι, με τον ανάλογο συνδυασμό λουλουδιών. Το μαγιάτικο στεφάνι είναι αυτό που θα το δει στην πόρτα του σπιτιού, θα το ζηλέψει και θα το κλέψει ο γείτονας για να το κρεμάσει στη δική του πόρτα. Το στεφάνι θα παραμείνει στο σπίτι μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού. Στη γιορτή του Άη Γιάννη του Κλήδονα το ρίχνουν στη φωτιά. Ανάβουν φωτιές σε δρόμους και πλατείες και πηδούν πάνω από τη φωτιά τρεις φορές, τρέχοντας.
Συμβολισμός
Συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης με την άνοιξη, γεγονός που θέλουν οι άνθρωποι να φέρουν και στα σπίτια τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαογραφία στην Ελλάδα
Πάπας Ιωάννης Α΄
Ο Πάπας Ιωάννης Α΄ (Papa Giovanni I, 470 - 18 Μαΐου 526) ήταν Πάπας από τις 13 Αυγούστου του 523 έως τον θάνατό του το 526. Διαδέχθηκε τον Πάπα Ορμίσδα. Υπήρξε Πάπας μέχρι τον θάνατό του, το 526. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του επισκόπου Ρώμης ο Φήλιξ Δ΄. Στα καλλιτεχνικά έργα παριστάνεται να βλέπει μέσα από τα κάγκελα του κελιού του σε φυλακή ή φυλακισμένος μαζί με έναν διάκονο ή υποδιάκονο.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης καταγόταν από την Τοσκάνη στη Σιένα ή από το Καστέλο ντι Σερένα, κοντά στο Κιουσντίνο (Chiusdino). Ο πατέρας του ονομαζόταν Κωνστάντιος. Εξελέγη Πάπας όταν ήταν σε πολύ μεγάλη ηλικία.
Παρά τις αντιθέσεις του, εστάλη από τον Βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχο τον Μεγάλο στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να εξασφαλίσει την άρση του διατάγματος που εξέδωσε το 523 εναντίον των οπαδών του αρειανισμού ο Αυτοκράτορας Ιουστίνος Α'. Ο οπαδός του αρειανισμού Θεοδώριχος απείλησε ότι αν αποτύγχανε ο Ιωάννης να εκπληρώσει την αποστολή του, τότε θα υπήρχαν αντίποινα εναντίον των ορθοδόξων Καθολικών της Δύσης.
Όταν ο Πάπας Ιωάννης επέστρεψε στη Ραβέννα, έδρα του Θεοδώριχου, ο τελευταίος διέταξε τη σύλληψη του Ιωάννη ως υπόπτου για συνωμοσία με τον Αυτοκράτορα Ιουστίνο. Ο Πάπας φυλακίστηκε στη Ραβέννα, όπου και πέθανε στις 18 ή στις 19 Μαΐου εξαιτίας των στερήσεων και της κακομεταχείρισης.
Η σορός του μεταφέρθηκε στη Ρώμη και τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Η μνήμη του τιμάται στις 27 Μαΐου στην Τοσκάνη και στη Ραβέννα.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα Ιωάννης Α΄
Πέτρος Πανόπουλος
Ξεκίνησε την καριέρα του από την Παλαμιακή ως επιθετικός και στη συνέχεια καθιερώθηκε στη θέση του τερματοφύλακα. Αγωνίστηκε στον Α.Σ. Λαμία από τον πρώτο χρόνο της ίδρυσης του και υπηρέτησε την ομάδα ως ποδοσφαιριστής, προπονητής και παράγοντας. Το 1968 ανακηρύχθηκε κορυφαίος τερματοφύλακας της Β' Εθνικής.
Υπήρξε μεταγραφικός στόχος του Μάρτον Μπούκοβι στον Ολυμπιακό κάνοντας προπονήσεις στο Ρέντη αλλά τελικά μεταγράφηκε μαζί με τον Αντώνη Αντωνιάδη στον Παναθηναϊκό το 1968. Στον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε έως το 1972. Υπήρξε μέλος της ομάδας που συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971. Δεν κατάφερε να καθιερωθεί ως βασικός στην ομάδα καθώς βρέθηκε στη σκιά δυο τερματοφυλάκων που υπήρξαν από τους κορυφαίους της ιστορίας του Παναθηναϊκού, του Τάκη Οικονομόπουλου και του Βασίλη Κωνσταντίνου.
Ήταν εκείνος που ανακάλυψε και πίστεψε στο ταλέντο της Νίκης Μπακογιάννη και την έπεισε να ασχοληθεί με το άλμα εις ύψος στα 12 έτη της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας
Άμορφη τέχνη
μικρογραφία|Έργο του Χιμένεθ-Μπαλαγκέρ Η άμορφη τέχνη (Art Informel) είναι ένα εικαστικό κίνημα της δεκαετίας 1943-1950 που περιλαμβάνει όλες τις αφηρημένες και χειρονομιακές τάσεις που αναπτύχθηκαν στη Γαλλία και την υπόλοιπη Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, παρόμοιο με τον αμερικανικό Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό που ξεκίνησε το 1946. Μέσα στο κίνημα εντοπίζονται διάφορες διακριτές τάσεις, όπως η λυρική αφαίρεση, ο Ματιερισμός, η Νέα Σχολή του Παρισιού, ο τασισμός και η Τέχνη του περιθωρίου. Ο Γάλλος κριτικός τέχνης Μισέλ Ταπιέ επινόησε τον όρο "art autre" (άλλη τέχνη) στο ομώνυμο βιβλίο που εκδόθηκε το 1952 σε σχέση με τη μη γεωμετρική αφηρημένη τέχνη. Συνέβαλε καθοριστικά στη βελτίωση της έννοιας της αφηρημένης τέχνης στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Η χρήση της για την έκφραση πολιτικών ιδεολογιών στη Νότια Αμερική κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1950 ήταν αρκετά συνηθισμένη, καθώς θεωρήθηκε ως ο κύριος τρόπος για να εκδηλωθεί η υποστήριξη στο μεταβαλλόμενο πολιτικό κλίμα.
Εικονογραφικές πρακτικές
Στο πλαίσιο αυτής της τάσης, κάθε καλλιτέχνης επιτρέπει την πλήρη ελευθερία έκφρασης στην απρόβλεπτη ποιότητα των υλικών (μια προτίμηση στους λεκέδες ή στην τύχη) και στην τυχαιότητα των χειρονομιών, απορρίπτοντας έτσι το σχέδιο και τον έλεγχο και την παραδοσιακή αντίληψη της ζωγραφικής και της ανάπτυξής της που εξελίσσεται από την ιδέα στο ολοκληρωμένο έργο μέσω σκίτσων και σχεδίων. Πρόκειται για ένα ανοιχτό έργο που ο θεατής μπορεί να διαβάσει ελεύθερα. Η εικαστική περιπέτεια είναι εντελώς νέα- αντί να πηγαίνει από το νόημα στην κατασκευή των αντίστοιχων σημείων, ο καλλιτέχνης ξεκινά με την κατασκευή των σημείων και δίνει το αντίστοιχο νόημα. Στα έργα του Λοράν Χιμένεθ-Μπαλαγκέρ, η γλώσσα των σημείων αποδομείται περαιτέρω, επιτρέποντας την καθολική ερμηνεία μιας ιδιωτικής γλώσσας. Η συμβολή της μουσικής παρήγαγε την μουσική άμορφη τέχνη. Πλαστικά χαρακτηριστικά αυτής της ζωγραφικής είναι: ο αυθορμητισμός της χειρονομίας, ο αυτοματισμός, η εκφραστική χρήση του υλικού, η ανυπαρξία προκατασκευασμένων ιδεών, η εμπειρία ότι η πράξη παράγει την ιδέα και το έργο είναι ο τόπος και η προνομιακή στιγμή με την οποία ο καλλιτέχνης ανακαλύπτει τον εαυτό του- είναι το τέλος της αναπαραγωγής του αντικειμένου για την αναπαράσταση του θέματος που γίνεται το τέλος της ζωγραφικής, με μια κάποτε καλλιγραφική πτυχή, που παραπέμπει σε μια Καλλιγραφική Αφαίρεση σε σχέση με τα έργα των Ζωρζ Ματιέ, Χανς Χάρτουνγκ ή Πιέρ Σουλάζ.
Βενεζουέλα
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και 1960, στο απόγειο της δικτατορίας της Βενεζουέλας, οι καλλιτέχνες της Βενεζουέλας, όπως ο Κάρλος Κρους Ντίες, ο Γκέγκο και άλλοι, χρησιμοποίησαν την άμορφη τέχνη ως απάντηση στη μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία που αντιμετώπιζε η χώρα τους εκείνη την περίοδο. Η τέχνη τους αντιπροσώπευε τα συναισθήματά τους επί του θέματος καθώς και την απάντησή τους σε αυτή τη μετατόπιση και για να αναπαραστήσουν πολλές τεράστιες φιγούρες στην αλλαγή από τη δικτατορία στη δημοκρατία. Χρησιμοποίησαν την τέχνη για να αναπαραστήσουν την υποστήριξή τους στη μετάβαση από τη δικτατορία κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων ακραίων πολιτικών αναταραχών στη χώρα τους.
Βελτίωση της Αφαίρεσης
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Γαλλία ήταν το φυτώριο της άμορφης τέχνης, η οποία αναφερόταν ως Un art autre ή art informel, όροι που επινοήθηκαν από τον Γάλλο κριτικό τέχνης Μισέλ Ταπιέ, ο οποίος δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Un Art Autre την ίδια χρονιά με την ομώνυμη έκθεση. Αυτό το στυλ αφορούσε κάτι περισσότερο από τους πίνακες, καθώς αναφερόταν επίσης σε έννοιες όπως η λυρική αφαίρεση και σε στυλ ζωγραφικής όπως τον τασισμό και η ζωγραφική της ύλης. Οι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από την ευρωπαϊκή ζωγραφική, καθώς και από τον αμερικανικό εξπρεσιονισμό, ενώ χρησιμοποίησαν τον αυτοματισμό ως τρόπο για να μεταδώσουν αυτό το νέο στυλ τέχνης. Σημαντικοί καλλιτέχνες που προέκυψαν από αυτή την περίοδο στη Γαλλία ήταν καλλιτέχνες όπως ο Πιέρ Σουλάζ, ο Ζαν-Πωλ Ριοπέλ και ο Σαμ Φράνσις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Αλμάτι (αποσαφήνιση)
Ο όρος Αλμάτι μπορεί να αναφέρεται σε:
Σχολή Χιλ
Ιστορία
Η σχολή Χιλ ιδρύθηκε από τους Αμερικανούς ιεραποστόλους Τζον Χένρι Χιλ και Φράνσις Μαρία Χιλ το 1831, ως εκπαιδευτική μονάδα στην Πλάκα κοντά στην αρχαία Αγορά. Την περίοδο της ίδρυσης του, η Ελλάδα μόλις είχε ανεξαρτητοποιηθεί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και προσπαθούσε να ιδρύσει ένα λειτουργικό κράτος. Τότε πρωτεύουσα ήταν το Ναύπλιο και κατά την άφιξη τους στην πόλη και οι Χιλ βρήκαν την πόλη ερειπωμένη. Ξεκίνησαν να προσφέρουν κλασική εκπαίδευση με διδασκαλία πάνω στη Βίβλο στα παιδιά της περιοχής και σε δύο μήνες ο αριθμός των μαθητών αυξήθηκε από σε 20 σε 167. Ήταν το μόνο σχολείο που παρείχε εκπαίδευση στις γυναίκες στην Ελλάδα. Το 1834, το σχολείο αδειοδοτήθηκε από το κράτος και ο Όθωνας πρότεινε στο σχολείο να καταρτίσει τις γυναίκες ως δασκάλους. Την επόμενη χρονιά, το κτίριο του σχολείου κατασκευάστηκε στην άκρη της οδού Ν. Νικοδήμου και Θουκυδίδου, στην ίδια διεύθυνση στην οποία εδρεύει σήμερα. Έτσι ξεκίνησε να λειτουργεί το πρώτο νηπιαγωγείο στη χώρα.
Σε δύο χρόνια άνοιξε οικοτροφείο και είχε κερδίσει καλή φήμη, κερδίζοντας την προστασία ορισμένων πλουσίων οικογενειών της Αθήνας. Η Χιλ επέβλεπε ένα αλληλοδιδακτικό σχολείο για παιδιά ηλικίας τεσσάρων εως οκτώ ετών. Επίσης επέβλεπε ένα σχολείο βιομηχανικής κατάρτισης για φτωχά κορίτσια, και ένα σχολείο. Υπό την επίβλεψη της εστάλησαν τρεις γυναίκες δάσκαλοι από το Επισκοπικό Συμβούλιο της Ξένης Αποστολής αλλά και Ελληνίδες δασκάλες. Το 1842, μετά από επιθέσεις κατά των ιεραποστόλων στο σχολείο, η εγκατάσταση έκλεισε για το υπόλοιπο της διδακτικής περιόδου. Όταν επαναλειτούργησε το επόμενο έτος, λειτουργούσαν μόνο το νηπιαγωγείο, το δημοτικό σχολείο θηλέων και η σχολή βιομηχανικής κατάρτισης. Το δημοτικό σχολείο έγινε διακεκριμένη εγκατάσταση και οι τελετές αποφοιτήσεις προσέλκυαν ντόπιους απεσταλμένους. Εκεί φοίτησε και η Σεβαστή Καλλισπέρη την δεκαετία του 1880, η πρώτη Ελληνίδα που αποφοίτησε από πανεπιστήμιο., Η διευθύντρια του σχολείου ήταν η Καλλιόπη Κεχαγιά μέχρι την δεκαετία του 1870, και προς τα τέλη του 20ού αιώνα είχε διατηρήσει την θέση ενός εκ των κορυφαίων σχολείων θηλέων της χώρας.
Το 1869, η Χιλ επαναλειτούργησε το κανονικό σχολείο με την ονομασία «Ινστιτούτο Χιλ» και το λειτούργησε ως ιδιωτικό σχολείο μαζί με άλλες εγκαταστάσεις. Συνέχισε να διοικεί τον οργανισμό μέχρι τον θάνατο της το 1884. Η ανιψιά της Μπέσι Μάσον ανέλαβε την διοίκηση του σχολείου μέχρι τον θάνατο της το 1918. Μετά την Μάσον η τρίτη γενιά της οικογένειας ανέλαβε την διοίκηση του σχολείου μέχρι το 1957, στο οποίο διάστημα έκλεισε το οικοτροφείο. Το 1953, η σχολή έλαβε τιμητική αναφορά από την πόλη των Αθηνών για τα 122 χρόνια λειτουργίας του. Το νηπιαγωγείο, το δημοτικό και το γυμνάσιο-λύκειο της σχολής Χιλ συνέχισε να λειτουργεί και κατά την τέταρτη γενιά της οικογένειας, ενώ το γυμνάσιο και λύκειο έκλεισε το 1982. Η έκτη γενιά της οικογένειας Χιλ λειτουργεί το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο. Είναι το παλαιότερο σχολείο που λειτουργεί ακόμη και σήμερα στην χώρα, και είναι ένα από τα κορυφαία σχολεία της Αθήνας μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Χιλ
Απογραφή Πληθυσμού 1973 (Κύπρος)
Η Απογραφή Πληθυσμού 1973 ήταν η 9η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε στην Κύπρο την 1η Απριλίου 1973, από τη Στατιστική Υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Ωστόσο, λόγω των δικοινοτικών διαταραχών της περιόδου 1963-64, οι Τουρκοκύπριοι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν και τα στοιχεία που καταθέτει η Στατιστική Υπηρεσία για αυτούς είναι μόνο μια επιστημονική εκτίμηση.
Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1960.
Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 631778 κατοίκων.
Επαρχίες
Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1960 και του 1973:
Πηγές
Κατηγορία:Απογραφές πληθυσμού (Κύπρος)
Αστέρι Ρεθύμνου
Το Αστέρι (επίσημο: το Αστέριον) είναι πεδινό χωριό της Κοινότητας Χαμαλευρίου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 88 κατοίκους. Απέχει 14 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 80 μ. στη πλαγιά δυτικά του Αρσανιώτικου χειμάρρου.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Asteri στην επαρχία Ρεθύμνου. Το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα ως Asteri με 80 κατοίκους και 162 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Asteri. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Πηγής και είχε 66 Χριστιανούς και 6 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 130 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 το Αστέρι προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παγκαλοχωρίου και το 1935 στην κοινότητα Χαμαλευρίου, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου.
Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί Άγιος Γεώργιος και Άγιος Aντώνιος και ο κοιμητηριακός ναός είναι αφιερωμένος στην Aγία Aικατερίνη. Το κτίριο φερόμενης ιδιοκτησίας Νικολάου και Μαρίας Ζαμπετάκη έχει χαρακτηριστεί μνημείο διότι παρουσιάζει ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά, μορφολογικά, τυπολογικά και λαογραφικά στοιχεία και αποτελεί σημαντική μαρτυρία για την νεώτερη ιστορία της Κρήτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Κατσαμπάς Σαμοθράκης
Ο Κατσαμπάς είναι παράλιος οικισμός της Σαμοθράκης, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του νησιού με υψόμετρο 18 μέτρα. Είναι κτισμένος δίπλα στην Παλαιόπολη και στην επαρχιακή οδό Καμαριώτισσας - Πηγών Σαμοθράκης. Απέχει 5 χλμ. ΒΑ. από το λιμάνι της Καμαριώτισσας και 4 χλμ. Β. από τη Σαμοθράκη (Χώρα). Περιλαμβάνεται στις απογραφές από το 1991 ως μέρος του Δήμου Σαμοθράκης. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 15 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμοθράκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Τορυισμός
Ο Τορυισμός (αγγλικά: Toryism) είναι πολιτική φιλοσοφία, η οποία βασίζεται στην παραδοσιοκρατία και τον συντηρητισμό, προερχόμενη από την παράταξη των Cavaliers κατά τον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο (μερικές φορές αναφέρεται ως «Πόλεμοι των Τριών Βασιλείων»). Αυτή η ιδεολογία είναι εμφανής στην πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου και εμφανίζεται επίσης σε τμήματα της Κοινοπολιτείας, ιδιαίτερα στον Καναδά. Είχε, επίσης, υποστηρικτές σε μέρη της πρώην Βρετανικής Αυτοκρατορίας, όπως οι Νομιμόφρονες της βρετανικής Αμερικής, οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην αμερικανική ανεξαρτησία κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης. Το ήθος των προσκείμενων στον τορυισμό έχει συνοψιστεί με τη φράση «Ο Θεός, ο Βασιλιάς και η Χώρα». Οι Τόρυς γενικά υποστηρίζουν τον μοναρχισμό, ανήκουν συνήθως στην Υψηλή Εκκλησιαστική Αγγλικανική θρησκευτική κληρονομιά και έρχονται σε αντίθεση με τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό των Ουίγων. Σύμφωνα με τους Νόμους του καλαμποκιού (1815-1846) η πλειοψηφία των Τόρυς υποστηρίζουν τον προστατευτικό αγροτισμό, με σκοπό τη βιωσιμότητα, την αυτάρκεια και τους αυξημένους μισθούς στην αγροτική απασχόληση.
Η πολιτική παράταξη των Τόρυς (η οποία πήρε το όνομά της από τον ιρλανδική λέξη tóraí, που σήμαινε παράνομος, ληστής) εμφανίστηκε αρχικά στο Κοινοβούλιο της Αγγλίας, με σκοπό να διατηρήσει τα δικαιώματα του Ιακώβου, Δούκα της Υόρκης, για να τοποθετήσει τον αδελφό του Κάρολο Β΄ στο θρόνο. Ο Ιάκωβος Β΄ ήταν Καθολικός, ενώ οι κρατικοί θεσμοί είχαν αποκοπεί από την Καθολική Εκκλησία-αυτό ήταν ένα θέμα σχετικό με τη Διακήρυξη Αποκλεισμού που υποστήριζαν οι Πατρίκιοι, οι πολιτικοί κληρονόμοι των αιρετικών Roundheads και Covenanters. Υπήρχαν δύο υπουργεία των Τόρυς υπό τον Ιάκωβο Β΄, το πρώτο με επικεφαλής τον Λόρδο Ρότσεστερ και το δεύτερο από τον Λόρδο Μπέλασισε. Ένα σημαντικό τμήμα της παράταξης, πήρε μέρος στην έξωση του Ιακώβου Β΄ με τους Γουίγκς, για να υπερασπιστεί την Αγγλικανική Εκκλησία και τον προτεσταντισμό. Ένα μεγάλο, αλλά συρρικνούμενο τμήμα των Τόρυς, που έτρεφε συμπάθεια για τους Στιούαρτ, Καθολικούς κληρονόμους του θρόνου, έπειτα από την προσχώρηση του πρώτου αννοβεριανού μονάρχη από το 1714, υποστήριξε τον Ιακωβιτισμό, οι στρατιωτικές εκστρατείες του οποίου ηττήθηκαν και επικρίθηκαν. Παρά το ότι μόνο μια μειοψηφία των Τόρυς πήρε μέρος στις εξεγέρσεις των Ιακωβιτών, το γεγονός αυτό χρησιμοποιήθηκε από τους Γουίγκς για να δυσφημίσουν πλήρως τους Τόρυς και να τους χαρακτηρίσουν προδότες. Μετά την έλευση του το πρωθυπουργικού συστήματος υπό τον Ρόμπερτ Γουόλπολ των Γουίγκς, η πρωθυπουργία του Λόρδου Μπιουτ κατά την περίοδο της βασιλείας του Γεωργίου Γ΄ σηματοδότησε μια αναγέννηση.
Ο Συντηρητισμός προέκυψε στο τέλος του 18ου αιώνα, συνθέτοντας οικονομικές θέσεις μετριοπαθών Γουίγκς και αρκετές κοινωνικές αξίες των Τόρυς, για να δημιουργήσουν μια νέα πολιτική ιδεολογία, σε αντίθεση με την Γαλλική Επανάσταση. Ο Έντμουντ Μπερκ και ο Γουίλιαμ Πιτ ο νεώτερος άνοιξαν το δρόμο σε αυτό. Η τόλμη, ο παρεμβατισμός και ένας ισχυρός στρατός, ήταν το σήμα κατατεθέν του Τορυισμού στους επόμενους πρωθυπουργούς. Λόγω του ότι οι Τόρυς καθοδήγησαν το σχηματισμό του Συντηρητικού Κόμματος, τα μέλη του κόμματος αναφέρονται κοινώς ως Τόρυς, ακόμη και αν δεν είναι. Οι πραγματικοί οπαδοί του παραδοσιακού Τορυισμού στη σύγχρονη εποχή, αναφέρονται ως Ύπατοι Συντηρητικοί, καθώς οι παραδοσιακές συντηρητικές αξίες του Τορυισμού, διαφέρουν από εκείνες των πιο φιλελεύθερων και κοσμοπολίτικων μερών του Συντηρητικού Κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Κορπορατισμός Κατηγορία:Συντηρητισμός Κατηγορία:Αμερικανική Επανάσταση Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Επανοικειοποιημένες λέξεις
Λούκιος ή Όνος
Ο Λούκιος ή Όνος είναι μυθιστοριογραφία με τη μορφή της παρωδίας με πολλά λαϊκά στοιχεία, με φραστική ελευθεροστομία και σκαμπρόζικες σκηνές. Σατιρίζονται η μαγεία, η μετεμψύχωση, οι περιπλανώμενοι «ιερείς» της «Συρίας θεού» που τους συναντούμε και στο ομώνυμο έργο και η σεξουαλική απληστία μερικών γυναικών.
Περιεχόμενο
Ένας Πατρινός με τον υπηρέτη του φτάνει από την Πάτρα στην Υπάτη (Ύπατα). Κι επειδή οι μάγισσες της Θεσσαλίας ήταν πολύ φημισμένες, δε χάνει την ευκαιρία να ικανοποιήσει την επίμονη περιέργειά του. Από καιρό ήθελε να δει πως μεταμορφώνονται αυτές οι μάγισσες, αλλά και μόνος του θα ήθελε να διαπιστώσει εάν μετά τη μεταμόρφωση μεταμορφώνεται και η ψυχή εκτός από το σώμα. Η οικοδέσποινα που τον φιλοξενούσε ήταν μάγισσα. Με τη βοήθεια της υπηρέτριάς της Παλαίστρας μπόρεσε να δει πως μεταμορφώθηκε η κυρία σε κόρακα. Δεν χάνει καιρό, ζητά κι αυτός ν΄αλειφτεί με το ίδιο «φάρμακο» για να γίνει πουλί, αλλά η Παλαίστρα κάνει λάθος και του δίνει άλλο κουτί και ο Λούκιος αντί να γίνει πουλί γίνεται γάιδαρος. Γάιδαρος όμως με ψυχή ανθρώπινη και έτσι αρχίζει το δράμα του. Ρίχνεται σε ανυπόφορες περιπέτειες, τρώει ξύλο αλύπητο, αλλάζει διαρκώς αφεντικά, πέφτει σε χέρια ληστών, στη Βέροια πουλιέται στους κίναιδους αγύρτες που του φορτώνουν το ομοίωμα της «Συρίας θεού» για τις περιοδείες τους και τέλος βρίσκει ανθρώπινη περιποίηση στη Θεσσαλονίκη στο σπίτι ενός πλουσίου. Εδώ τον ερωτεύεται παράφορα για τις γαϊδουρινές του ικανότητες μια πλούσια και όμορφη κυρία. Όταν όμως τον πηγαίνουν στο αμφιθέατρο για να «συνευρεθεί» με μια καταδικασμένη σε θάνατο γυναίκα, βρίσκει και τρώει τριαντάφυλλα και έτσι ξαναγίνεται άνθρωπος. Η όμορφη κυρία τώρα τον διώχνει και ο Λούκιος φεύγει με καράβι για την πατρίδα του.
Κριτική
Η ιδιαιτερότητα του έργου δεν συνίσταται μόνο στη σύλληψη του όλου θέματος, αλλά και στις διάφορες αντικρουόμενες απόψεις που έχουν διατυπωθεί, κατά καιρούς, τόσο για την πατρότητά του όσο και την προέλευσή του καθόσον δεν ανταποκρίνεται γενικά στη γλωσσική υφή του Λουκιάνιου corpus. Το πρόβλημα επιτείνεται με το περίφημο λατινικό μυθιστόρημα του Απουληίου τις Μεταμορφώσεις, γνωστότερο με το τίτλο Asinus aureus (χρυσός όνος), που έχει βασικά την ίδια υπόθεση, αλλά είναι οκτώ φορές μεγαλύτερο από το έργο του Λουκιανού. Ο Φώτιος πρώτος συνδέει τον Λούκιο ή Όνο με το χαμένο σήμερα έργο Μεταμορφώσεις, που έγραψε, κατά τη γνώμη του, ο Λούκιος από την Πάτρα,  χωρίς ωστόσο να μπορεί να πει με σιγουριά αν ο Λούκιος αντέγραψε τον Λουκιανό ή ο Λουκιανός τον Λούκιο, αλλά  είναι δύσκολο να υποθέσει κάποιος πως ο Λουκιανός θα έκανε αντιγραφή κάποιου πρωτότυπου έργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Λουκιανού Κατηγορία:Αρχαία Αχαΐα Κατηγορία:Χιούμορ
Όπερα του Μπαϊρόιτ
Η Όπερα του Μπαϊρόιτ είναι χτισμένη στον «πράσινο λόφο» της ομώνυμης πόλης στη Γερμανία. Η ανέγερση του οικοδομήματος διήρκεσε από το 1872 μέχρι το 1875. Αρχιτέκτων ήταν ο Όττο Μπρίκβαλντ ενώ τα σχέδια ήταν του Ρίχαρντ Βάγκνερ σε στυλ ελληνιστικού ρομαντισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαιροιτ Οπερα Μπαιροιτ
NGC 298
Ο NGC 298 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος, ο οποίος απέχει περίπου 64 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη.
Τον ανακάλυψε ο Γερμανός αστρονόμος Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 27 Σεπτεμβρίου 1864.
Ντουουργκούουντ της Μογγολίας
δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ| Τα Ντουουργκούουντ της Ουλάν Μπατόρ Ένα ντούουρεγκ (дүүрэг) είναι ένα δημοτικό διαμέρισμα στην πρωτεύουσα της Μογγολίας, την Ουλάν Μπατόρ. Κάθε ένα από τα εννέα ντουουργκούουντ υποδιαιρείται σε χορόο.
Κάθε ντούουρεγκ χρησιμεύει επίσης ως μια εκλογική περιφέρεια που εκλέγει έναν ή περισσότερους αντιπροσώπους στο ΚρατικόΜεγάλοΧουράλ, το εθνικό κοινοβούλιο. Αν και διοικητικά είναι μέλος της Ουλάν Μπατόρ, το Ναλαΐχ και το Μπαγκανούουρ είναι ξεχωριστές πόλεις. Το Μπαγκαχανγκάι και το Μπαγκανούουρ είναι μη συνεχόμενα εξκλάβια. Το πρώτο βρίσκεται εντός της επαρχίας Τοβ, και το δεύτερο στα σύνορα της επαρχίας Τοβ με την επαρχία Χεντίι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Μογγολίας
Ιάκωβος Διαμαντόπουλος
Ο Ιάκωβος Διαμαντόπουλος (Λαύριο, 1905 - Αθήνα, 21 Μαΐου 1993) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που χρημάτισε επανειλημμένα βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Γιος του Γεωργίου Διαμαντόπουλου, αφού ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στη γενέτειρά του, έκανε σπουδές στη Γερμανία και ανακηρύχθηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου, σε ηλικία μόλις 21 ετών. Ίδρυσε τη δική του κλινική, τον "Άγιο Χαράλαμπο" (την οποία λειτουργούσε αφιλοκερδώς) η οποία έκλεισε από τη χούντα το 1969, έπειτα από 13 χρόνια λειτουργίας.
Έπειτα από τη στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε στα νοσοκομεία "Συγγρός" (1927) και "Ευαγγελισμός" (1935). Πολέμησε εθελοντικά στον πόλεμο της Αλβανίας στα 1940 και ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση "Τρίαινα".
Ήταν παντρεμένος με την Ευφροσύνη Αγιουτάντη και απέκτησαν 2 γιους (έγιναν κι εκείνοι γιατροί ) και 2 κόρες.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ιάκωβος Διαμαντόπουλος εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής υπολοίπου Αττικής με το κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1951 και επανεξελέγη με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1961 και του 1963. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1964 και πριν τα Ιουλιανά του 1965, διαχώρισε τη θέση του από το Παλάτι. Διαφώνησε με τον Γεώργιο Παπανδρέου και διαγράφηκε με συνοπτική διαδικασία από βουλευτής της Ένωσης Κέντρου τον Ιούνιο του 1965. Εν συνεχεία ίδρυσε τη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση, που είχε ιδρυθεί από το Σοφοκλή Βενιζέλο και παρέμεινε βουλευτής ως το 1967.
Χρημάτισε υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου από τις 5 Οκτωβρίου ως τις 16 Νοεμβρίου 1965 στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου. Επίσης, ανέλαβε υπουργός Υγιεινής από τις 16 Ιουλίου ως τις 20 Ιουλίου 1965 και εν συνεχεία υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 20 Ιουλίου 1965 ως τις 20 Αυγούστου 1965 στην κυβέρνηση Νόβα του 1965
Μέχρι τη διάλυση της Βουλής από τη χούντα διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής. Αντιτάχθηκε σθεναρά στη χούντα του 1967 και για το λόγο αυτό κλείστηκε στις φυλακές του Αμαρουσίου και εκτοπίστηκε στην Απείρανθο της Νάξου.
Ο Ιάκωβος Διαμαντόπουλος πέθανε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός", σε ηλικία 88 ετών, το 1993. Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο του Δήμου Λαυρεωτικής.
Επιλεγμένα βιβλία του
Άφησε συγγραφικό έργο, με βιβλία ιατρικής, πολιτικής αλλά και ποιημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Κλαρίσα των Μεδίκων
Η Κλαρίσα, ιταλ. Clarice de'Medici (1493 - 1528) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του κυβερνήτη της Φλωρεντίας και παντρεύτηκε τραπεζίτη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1508 τον Φιλίππο Στρότσι τον Νεότερο, τραπεζίτη και υποστηρικτή των Μεδίκων και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Τάκης Τσαλαμάγκας
Ο Παναγιώτης (Τάκης) Τσαλαμάγκας (γενν. Διδυμότειχο, 15 Δεκεμβρίου 1948) είναι Έλληνας παλαίμαχος κεντρώος ποδοσφαιριστής, που έκανε αξιόλογη καριέρα στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, συμμετέχοντας για 11 περιόδους στη μεγάλη κατηγορία, με τα χρώματα δύο διαφορετικών ομάδων. Έπαιξε επίσης και στη Β’ Εθνική, ακόμη τρία έτη. Ήταν διεθνής με την Εθνική Ομάδα των Ενόπλων
Ξεκίνησε από τα εφηβικά τμήματα του Π.Α.Ο. σε μικρή ηλικία και στα 15 του χρόνια μεταπήδησε στον Α.Ο. Αιγάλεω, μεταξύ των ανταλλαγμάτων για τη μετεγγραφή των Ροκίδη και Πανουσάκη στους "πράσινους". Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα από τη σεζόν 1969-70 και ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε την 4η θέση στο πρωτάθλημα (1971). Ήταν αναντικατάστατος, έως και το 1979. Τότε, το Αιγάλεω υποβιβάστηκε στη Β’ Εθνική με αποτέλεσμα ο Τσαλαμάγκας (όπως και αρκετοί συμπαίκτες του) να μετεγγραφεί στον Εθνικό Πειραιώς.
Με τους Πειραιώτες έπαιξε τρεις συνεχείς περιόδους, συμμετέχοντας σε 48 ματς και επιτυγχάνοντας δύο τέρματα. Με το Αιγάλεω είχε 179 παρουσίες στην Α’ Εθνική και είχε σκοράρει 5 φορές.
Στη Β’ Εθνική έπαιξε τη διετία 1975-77 με το Αιγάλεω (πρωταθλητής Νότου) και το 1982-83 με τα χρώματα του Α.Ο. Θηβών. Επίσης, αγωνίσθηκε στη Δ΄ Εθνική κατηγορία για λογαριασμό του Περαμαϊκού (1984 - 85).
Αγωνίσθηκε με την Εθνική ομάδα ενόπλων, την ομάδα της Αστυνομίας και σήμερα είναι συνταξιούχος της ΕΛΑΣ.
Κατά καιρούς, ανέλαβε ως προπονητής διάφορες ομάδες μεταξύ των οποίων και το Αιγάλεω (δυο φορές, τις περιόδους 1991-92 και 1994-95). Εργάσθηκε ακόμη στον Α.Ο. Περιστερίου (1983-84, παίκτης - προπονητής), στο Ζέφυρο Αιγάλεω και στη Σταμάτα.
Άγιος Κύριλλος Ηρακλείου
Ο Άγιος Κύριλλος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων.
Στον Άγιο Κύριλλο υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Τα κυριότερα προϊόντα είναι το λάδι, τα πρώιμα κηπευτικά και τα κτηνοτροφικά φυτά. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο κύριος ναός του χωριού, αφιερωμένος στον Άγιο Κύριλλο, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, κτίστηκε στα ερείπια παλαιότερου ναού, όπως και ο μικρός ναός του Αγίου Θεοδώρου που έχει τοιχογραφίες.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό είναι στενά συνδεδεμένο με τον Άγιο Κύριλλο, ο οποίος πιθανότατα μαρτύρησε εκεί το 299 και από αυτό το γεγονός έλαβε το όνομά του. Μάλιστα ο Άγιος ήταν και Επίσκοπος Γορτύνης και σύμφωνα με τον Δετοράκη (βλ. βιβλιογραφία) το μαρτύριο του Κυρίλλου ήταν το 304 και όχι το 299 καθώς την τελευταία χρονιά δεν είχε ακόμα κηρυχθεί ο διωγμός του Διοκλητιανού. Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει ότι ετάφη σε οχυρό και τραχύτατο μέρος, που ονομαζόταν Ράξος και οδηγήθηκε στο μαρτύριο με άμαξα που την έσυραν βόδια του οργώματος. Ο Άγιος Κύριλλος αναφέρεται ότι χειροτονήθηκε Επίσκοπος της πόλης σε ηλικία 68 ετών και διακρίθηκε για τις πράξεις και την πίστη του. Στον ίδιο χώρο ενταφιάστηκε και ο επίσκοπος Γορτύνης Ευμένιος. Το 1583 το χωριό αναγράφεται με τη λατινική ονομασία S. Chirlo, με 39 κατοίκους.
Ανασκαφές
Νότια του χωριού, στην περιοχή των Αστερουσίων, ανασκάφηκε θολωτός τάφος που ανάγεται στα τέλη των προϊστορικών χρόνων (πρωτομινωική ΙΙ/μεσομινωική Ι). Ο τάφος βρέθηκε συλημένος αλλά απέδωσε ενδιαφέροντα ευρήματα (ανδρικό ειδώλιο, λίθινα αγγεία και κεραμικά, σφραγίδες, χάνδρες περιδεραίων, κ.α.). Νοτιοανατολικά του τάφου επισημάνθηκε πρωτομινωικός οικισμός, ενώ βόρεια βρέθηκε σπήλαιο με ενδιαφέρουσα κεραμική από τους ίδιους χρόνους (Κρητικά Χρονικά, 1969, 21:533).
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Αγίου Κυρίλλου
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Παραπομπές
Αγιος Κυριλλος Αγιος Κυριλλος
1880
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1880 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη