cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχαία Αλεξάνδρεια
Ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Ένας από τους επιγόνους του Φιλοπάτορα, ο Πτολεμαίος X (ο επονομαζόμενος Παρείσακτος ή Κόκκης), αντικατέστησε τη χρυσή σαρκοφάγο του στρατηλάτη με γυάλινη (περ. 89-90 π.Χ.) και αφού την έλειωσε έκοψε νομίσματα για να αποπληρώσει το μισθοφορικό του στράτευμα. Το παράδειγμά του ενέπνευσε την Κλεοπάτρα VII η οποία αφαίρεσε χρυσά αντικείμενα από τον τάφο για να χρηματοδοτήσει τον συνεχιζόμενο πόλεμο με τον Οκταβιανό. Μετά την επικράτηση του το 30 π.Χ. ο τελευταίος απόθεσε άνθη και χρυσό στέφανο στη σορό, αλλά από απροσεξία τού κατέστρεψε τη μύτη. Ο Σουητώνιος αναφέρει ότι ο Καλιγούλας [περί το 40 μ.Χ.] είχε αποσπάσει τον θώρακα του Αλέξανδρου και τον φορούσε τακτικά. Με τη σειρά του ο Ιούλιος Καίσαρας απέτισε φόρο τιμής στον γιο του Φίλιππου. Στη σχετική περιγραφή του ο Λουκανός (γύρω στο 60 μ.Χ.), αναφερόμενος απαξιωτικά στον Αλέξανδρο και τους Πτολεμαίους περιγράφει το Σώμα ως υπόγειο τεχνητό σπήλαιο και τους τάφους των Πτολεμαίων ως «καλυμμένους με αγανακτισμένες πυραμίδες και μαυσωλεία».
Ο εν λόγω Λατίνος συγγραφέας χρησιμοποιεί τη λέξη «Μαυσωλείο», πράγμα που παραπέμπει στο μεγαλοπρεπές μνήμα του σατράπη της Καρίας Μαύσωλου στην Αλικαρνασσό, πόλη που βρισκόταν επί σειρά ετών υπό πτολεμαϊκή ηγεμονία. Η πιθανότητα να είχε κατασκευάσει ο Φιλοπάτωρας κυκλικό ή κυλινδρικό μαυσωλείο για τον Αλέξανδρο υποστηρίζεται και από τη μορφή τριών παρόμοιων μεταγενέστερων τάφων, του μαυσωλείου του Αύγουστου στη Ρώμη και δύο τάφων στην Αλγερία (τον «τάφο της Χριστιανής» και αυτόν του Μέντρασεν). Οι αλγερινοί τάφοι ενσωματώνουν στη δομή τους κάπου 50 κίονες και έχουν πεπλατυσμένο κωνικό δώμα επί του οποίου πιθανώς υπήρχαν αγάλματα ή πυραμοειδής οροφή. Το 199 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος επισκέφτηκε την Αλεξάνδρεια και αφού μετέφερε διάφορα απόκρυφα βιβλία στο μαυσωλείο, το σφράγισε για να αποφευχθούν οι περαιτέρω επισκέψεις. Η τελευταία έγκυρη πηγή που αναφέρεται στο μαυσωλείο είναι ο Ηρωδιανός, ο οποίος λέει ότι ο αυτοκράτορας Καρακάλλας απέθεσε προσωπικά του αντικείμενα στη σορό (215 μ.Χ.). Ο Δίων Κάσσιος συμπληρώνει ότι κατά την παραμονή του στην Αλεξάνδρεια ο τελευταίος έκτισε τείχος γύρω από την ανακτορική περιοχή. Αυτό ίσως σχετίζεται με την ισοπέδωση του Βρουχείου από τον Διοκλητιανό το 298 μ.Χ. κατά την αντιπαράθεσή του με το στρατό της Ζηνοβίας που είχε οχυρωθεί στην πόλη. Εξάλλου, το 365 η Αλεξάνδρεια επλήγη από δυνατό σεισμό και αμέσως μετά από τσουνάμι. Από τότε τα ίχνη του μαυσωλείου χάνονται.
Μολαταύτα, κατά διαστήματα εμφανίζονται διάφοροι ερευνητές, ερασιτέχνες και μη, που διατείνονται ότι ανακάλυψαν τον τάφο ή δημοσιεύουν σχετικές πληροφορίες. Για παράδειγμα, το 1850 ο Αμβρόσιος Σκυλίτσης, δραγουμάνος της ρωσικής πρεσβείας, υποστήριξε πως είδε τη σορό του Αλέξανδρου μέσα σε γυάλινο κουβούκλιο στο τζαμί του Προφήτη Δανιήλ (Νάμπι Ντάνιελ), ενώ τo 1863 o Μαχμούντ ελ Φαλάκι ανέφερε στον Γιάκουμπ Άρτεν πασά ότι κατά πάσα βεβαιότητα ο Αλέξανδρος βρισκόταν στα υπόγεια του ως άνω τζαμιού. Σημειώνεται ότι τούτη η άποψη υποστηριζόταν την ίδια εποχή και από τον Έλληνα γιατρό Νερούτσο Μπέη. Παρ’ όλα αυτά στις πολωνικές ανασκαφές του 1956 δεν ανακαλύφθηκε πτολεμαϊκό αρχαιολογικό στρώμα στην εν λόγω περιοχή.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων
Μπέττυ Σκούφα
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1972. Το 1997 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, στο Ρέθυμνο και το 2001 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Ρουρ στο Μπόχουμ της Γερμανίας, όπου φοίτησε με υποτροφία από το ΙΚΥ. Το 2001 και επί 7 χρόνια ανέλαβε υπεύθυνη εκπαιδευτική σύμβουλος των γερμανικών ως ξένης γλώσσας σε κεντρικό φροντιστήριο στη Θεσσαλονίκη. Από το 2008 ως τον Ιανουάριο του 2015 δίδαξε Νεοελληνική Γλώσσα και γερμανικά σε φροντιστήρια. Έχει μία κόρη.
Πολιτική δραστηριότητα
Από τα φοιτητικά της χρόνια έχει ενεργό συμμετοχή στα ζητήματα για την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας. Σε τοπικό επίπεδο δραστηριοποιήθηκε και σε θέματα οικολογίας και ήταν μέλος Συντονιστικού της Επιτροπής ενάντια στην απόθεση βιομηχανικών αποβλήτων στον Όλυμπο. Σε πανελλαδικό επίπεδο είναι μέλος σε εθελοντικές οργανώσεις και σε ευρωπαϊκά φόρουμ. Έχει συμμετάσχει σε διαμαρτυρίες και εθελοντικές δράσεις όπως το συμβολικό άνοιγμα των διοδίων της Λεπτοκαρυάς τον Απρίλιο του 2015. Μετέχει και εκλέγεται συνεχώς στα εσωκομματικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ από το 2011 και μετά. Μεταξύ άλλων έχει διατελέσει μέλος της Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας (υπεύθυνη Περιβάλλοντος). Για πρώτη φορά ήταν υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές στην Πιερία τον Μάιο του 2012, συγκεντρώνοντας 1.574 ψήφους. Διεκδίκησε θέση περιφερειακής συμβούλου στις περιφερειακές εκλογές του 2014 στηρίζοντας για περιφερειάρχη τη Δέσποινα Χαραλαμπίδου με την Ριζοσπαστική Αριστερή Ενότητα και ήταν 1η σε ψήφους από την παράταξη. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη με το ΣΥΡΙΖΑ βουλευτής Πιερίας λαμβάνοντας 6.234 ψήφους. Επανεξελέγη στην έδρα της στις εκλογές του Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας
Κάρι Γουόλγκρεν
Βιογραφία
Ξεκίνησε με φωνές anime ως Haruko Haruhara στο FLCL και αργότερα θα έπαιξε σημαντικούς ρόλους σε μια σειρά από σόου και ταινίες: Robin Sena στο Witch Hunter Robin, Lavie Head στο Last Exile, Fuu στο Samurai Champloo, Scarlett στο Steamboy. ,Pacifica Casull στο Scrapped Princess, Saya Otonashi στο Blood+, Kagami Hiiragi στο Lucky Star, Sabre στο Fate/zero, Fate/stay night: Unlimited Blade Works και Fate/stay night: Heaven's Feel και Celty Sturluson στο Durarara!!,Cerberus από τη δεύτερη ταινία του Cardcaptor Sakura κλπ.
Η Γουόλγκρεν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Hoisington του Κάνσας.Εμπνεύστηκε ως παιδί από τις πριγκίπισσες της Disney και άλλες φωνές στα κινούμενα σχέδια.Οι γονείς της ήταν δάσκαλοι, γεγονός που την ενθάρρυνε να υποστηρίξει φιλανθρωπικές οργανώσεις και οργανισμούς που προωθούν την ανάγνωση και την εκπαίδευση αργότερα στην καριέρα της.
Στα ενδέκατα γενέθλιά της,όταν εκείνη και η οικογένειά της ήταν στην Καλιφόρνια και περιόδευσαν στο κτίριο για το Focus on the Family, της ζητήθηκε να παίξει λίγο ρόλο στο ραδιοφωνικό τους δράμα Adventures in Odyssey, ως εντεκάχρονος χαρακτήρας ονόματι Gloria McCoy. Η Γουόλγκρεν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κάνσας με Bachelor of Arts στο Θέατρο το 1999.
Η Wahlgren έζησε στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι, όπου έκανε κάποια ραδιοφωνικά σποτ, στη συνέχεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2000 για να εργαστεί στην καριέρα της ως ηθοποιός.
Σε μια συνέντευξή της στο Lawrence Journal-World, είπε ότι δεν εργαζόταν πολύ μπροστά στην κάμερα, έτσι μετατόπισε τις ενέργειές της προς τη δουλειά με φωνή και ότι η εμπειρία της με τους διαλόγους και τα μαθήματα του Σαίξπηρ βοήθησε πολύ στους ρόλους προσγείωσης που περιελάμβαναν διάφοροι χαρακτήρες, ορισμένοι από τους οποίους είχαν τόνους ή ήταν από ορισμένες χρονικές περιόδους.
Ορισμένες από τις δουλειές της έχουν αποσπάσει αναγνώριση, βραβεία και υποψηφιότητες από ιστότοπους που αξιολογούν anime και animation. Το Mania.com έγραψε ότι η ερμηνεία της Γουόλγκρεν ως στρέιτ-μαν χαρακτήρα Kagami Hiiragi στο Lucky Star ήταν η απόλυτη σαρκαστική τελειότητα, και την ονόμασε την Καλύτερη Παραμελημένη Ηθοποιό για το 2008 στα ετήσια βραβεία Anime Dubbies.Η Theron Martin άρεσε στον Celty Sturluson, έναν ακέφαλο χαρακτήρα dullahan στο Durarara, που χρησιμοποιεί κυρίως τη γλώσσα του σώματος και δακτυλογραφημένες λέξεις. Στα βραβεία του για το τέλος του έτους για το 2011, επέλεξε την Γουόλγκρεν για την Καλύτερη Αγγλική Γυναικεία Μεταγλώττιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπασάκ Ντεμιρτάς
Η Μπασάκ Ντεμιρτάς (Başak Demirtaş) (γεννημένη το 1977) είναι Κουρδοτουρκάλα εκπαιδευτικός, συγγραφέας και σύζυγος του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, του πρώην ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) και η οποία αγωνίζεται για την απελευθέρωση του συζύγου της από τη φυλακή από το 2016.
Σελίμ Αγκά
Παιδική ηλικία
Ο Σελίμ Αγκά, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, γεννήθηκε στην κοιλάδα Τακάλι που διοικούνταν από έναν αρχηγό που οι κύριες κατακτήσεις του ήταν τα τρία πηγάδια. Οι κάτοικοι της κοιλάδας ασχολούνταν με την πρωτόγονη γεωργία και με τη βοσκή προβάτων, η πίστη τους συνδύαζε το Ισλάμ με την παγανιστική λατρεία του ηλίου. Ο Σελίμ, ο μεγαλύτερος υιός της οικογενείας, εκπαιδεύονταν από τον πατέρα του να καλλιεργήσει τη δική του γη. Απήχθη από δουλεμπόρους ενώ βοσκούσε το κοπάδι του. Αυτός και οι υπόλοιποι φυλακισμένοι αναγκάστηκαν να φύγουν μακριά από την Τακάλι, και μεταβιβάστηκαν σε πολυάριθμες Σουδανέζικες, Αραβικές και Τούρκικες συμμορίες δουλεμπόρων. Μετά από μία εξάμηνη υπηρεσία σε έναν εξαιρετικά μοχθηρό δουλέμπορο, ο Σελίμ πάρθηκε από έναν νέο ιδιοκτήτη (τον έβδομο του) και έστησαν ένα καραβάνι που κατευθύνονταν προς την Ντόγκολα. Μετά από μία σύντομη διαμονή εκεί, ο Σελίμ πουλήθηκε ξανά. Κατέληξε σε ένα σκλαβοπάζαρο στο Κάιρο. Ο ένατος αφέντης του ήταν ένας ευρωπαίος, ενώ ο δέκατος ήταν ένας με το όνομα Ρόμπερτ Θόρμπερν, βρετανός σύμβουλος στην Αλεξάνδρεια. Οι νέοι του ιδιοκτήτες του δίδαξαν τα βασικά αγγλικά, τον πήραν σε μία ξενάγηση στους καταρράκτες του Νείλου, και μετά ετοιμάστηκαν για το ταξίδι στη Βρετανία μέσω Μάλτας, Μεσσίνα και Νάπολης.
Μπασάκ Ντεμιρτάς
Πρώτα χρόνια
Η Μπασάκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Σουρ του Ντιγιάρμπακιρ, όπου έγινε εκπαιδευτικός.
Σελίμ Αγκά
Σκωτία και Λονδίνο
Ο Σελίμ τοποθετήθηκε στην κουστωδία των συμβούλων του αδερφού του Θόρμπερν, Τζον κοντά στο Αμπερντίν. Βαπτίστηκε και μορφώθηκε στο σπίτι και σε ένα τοπικό σχολείο. Το 1846 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό Περιστατικά συδεδεμένα με τη ζωή του Σελίμ Αγκά, γραμμένη σε ιδιωματικά Αγγλικά. Επανεκδόθηκε το 1850. Το 1875, τη χρονιά του θανάτου του, τα απομνημονεύματα του που δημοσιεύτηκαν στο Γεωγραφικό Περιοδικό προκάλεσαν έκπληξη στο κοινό που δεν πίστευε ότι το βιβλίο γράφτηκε από έναν Αφρικανό και όχι από έναν Βρετανό μορφωμένο τζέντλεμαν. Ο Ρίτσαρντ Φράνσις Μπάρτον τον υπερασπίστηκε, επιβεβαιώνοντας ότι ο Σελίμ μορφώθηκε στη Σκωτία και ότι ήταν ικανός να κάνει "...σχεδόν τα πάντα... Πήρε μόνος του όλα τα προβλήματα της ζωής μου".
Μπασάκ Ντεμιρτάς
Πρώτα χρόνια
Παντρεύτηκε τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς το 2002. Ο σύζυγός της είναι ηγέτης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία, ενεργός στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, τα πολιτικά δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Έχουν δύο κόρες.
Υποστήριξη του Σελαχατίν Ντεμιρτάς
Μιλώντας για τη σύλληψη του συζύγου της από τις τουρκικές αρχές στις 4 Νοεμβρίου 2016 ανέφερε στην Cumhuriyet ότι της θύμισε τη δική της παιδική ηλικία: ''Πήραν τον μπαμπά μου το 1982. Ήμασταν στο Ντιγιαρμπακίρ και ήρθε η αστυνομία μέσα στη νύχτα και τον συνέλαβε.''
Σελίμ Αγκά
Σκωτία και Λονδίνο
Η ζωή του ανάμεσα στο 1846 και το 1857 παραμένει ελαφρώς καταγεγραμμένη, αλλά είναι γνωστό ότι έγινε πατέρας, αποκτώντας έναν γιο με μια γυναίκα της περιοχής. Οι απόγονοι του Σείμ από αυτό το γεγονός έχουν εντοπιστεί στην Βρετανία και στις ΗΠΑ.
Αφρικανικές εξερευνήσεις
Το 1857 ο Σελίμ σάλπαρε μαζί με τον Ουίλιαμ Μπόλφουρ Μπάικι για μια εξερεύνηση του ποταμού Νίγηρα. Τοποθετήθηκε κάτω από τις διαταγές του υπολοχαγού Τζον Χόουλι Γκλοβέρ και τους συνόδευσε σε ένα επικίνδυνο ταξίδι στο Λάγος για να βοηθήσουν τους επιζώντες ενός ναυαγίου. Προσπάθησε να ηγηθεί μιας ερευνητικής και διασωστικής ομάδας για την εξαφανισμένη εξερευνητική ομάδα του Έντουαρντ Βόγκελ, ωστόσο υπερίσχυσε ο Μπάικι. Από το 1860 ο Σελίμ ήταν στην υπηρεσία του Ρίτσαρντ Φράνσις Μπάρτον, που συχνά εγκωμίαζε την βοήθεια του και την εμπειρία του.
Μπασάκ Ντεμιρτάς
Υποστήριξη του Σελαχατίν Ντεμιρτάς
Η Μπασάκ Ντεμιρτάς ταξιδεύει τακτικά από το Ντιγιαρμπακίρ στην Αδριανούπολη στη βορειοδυτική Τουρκία για να επισκεφτεί τον σύζυγό της. Δήλωσε στο BBC ότι προσπάθησε να είναι η φωνή του συζύγου της έξω από τη φυλακή κατά τις τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2018, στις οποίες ήταν υποψήφιος για το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών. Στις 6 Ιουνίου 2018, ο Ντεμιρτάς έκανε μια προεκλογική ομιλία μέσω του τηλεφώνου της συζύγου του από τη φυλακή.
Συναντήθηκε με την εισηγήτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κάτι Πίρι το 2018 για να υποστηρίξει την απελευθέρωση του συζύγου της. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19 έκανε εκστρατεία για την ένταξη των πολιτικών κρατουμένων σε έναν νόμο που θα απελευθέρωνε χιλιάδες κρατούμενους. Πήρε μέρος στο ετήσιο συνέδριο της Προοδευτικής Συμμαχίας το 2019 στη Στοκχόλμη, όπου έλαβε το Βραβείο Πολιτικού Θάρρους εκ μέρους του συζύγου της Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Τον Ιούνιο του 2020, έγινε στόχος σεξουαλικής απειλής από έναν λογαριασμό στο Twitter, που οδήγησε σε ένα κύμα αλληλεγγύης από ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γυναίκες πολιτικούς. Τον Σεπτέμβριο του 2020, παράτησε τη δουλειά της ως δασκάλα λόγω των απρόβλεπτων επισκέψεών της στον σύζυγό της λόγω της κρίσης COVID-19.
Σελίμ Αγκά
Θάνατος
Ο Σελίμ πέρασε τουλάχιστον εννέα χρόνια της ζωής του (1866 - 1875) στη Λιβερία. Δεσμεύτηκε να ερευνά ορυκτό πλούτο, ψάχνοντας την μέχρι τότε άγνωστη κοιλάδα του ποταμού Καβάγιο. Η άφιξη του Σελίμ στη Λιβερία συνέπεσε με την αρχή των διαμαχών μεταξύ ντόπιων αφρικανών και των παράκτιων μεταναστών από τις ΗΠΑ.Το 1871 ο γραμματέας της πολιτείας, Έντουαρντ Βίλμοτ Μπλάιντεν, οδηγήθηκε στην εξορία. Ο πρόεδρος, Έντουαρντ Τζέιμς Ρογιέ, καθαιρέθηκε από τον όχλο. Ο Σελίμ δολοφονήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε μια περίοδο που υπηρετούσε ως βοηθός χειρουργού και δεν ήταν μπλεγμένος με την πολιτική. Σύμφωνα με μια νεκρολογία που δημοσιεύτηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1875, ο ηγέτης των ανταρτών Γκρεμπό του έδωσε χρόνο για μια χριστιανική προσευχή και μετά τεμάχισε το σώμα του, κόβοντας του το κεφάλι, το οποίο πήρε στην πόλη του και έριξε το σώμα του στο έδαφος.
Μπασάκ Ντεμιρτάς
Δίκη
Τον Νοέμβριο του 2021, η Ντεμιρτάς και ο γιατρός της καταδικάστηκαν σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση ο καθένας για ανακριβές πιστοποιητικό υγείας. Η υπεράσπιση ισχυρίστηκε ότι τα σχετικά αρχεία, που αποδεικνύουν ότι η ιατρική εξέταση έγινε στο πλαίσιο βαριών ιατρικών επιπλοκών μετά από αποβολή εγκυμοσύνης, δεν εξετάστηκαν από το τουρκικό δικαστήριο και άσκησε έφεση κατά της απόφασης. Η υπεράσπιση ισχυρίστηκε επίσης ότι αυτή η διαδικασία αποτελεί μέρος της συλλογικής τιμωρίας και παρενόχλησης της τουρκικής αντιπολίτευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Τούρκοι κουρδικής καταγωγής
Σελίμ Αγκά
Σημειώσεις
Κατηγορία:Εξερευνητές της Αφρικής
Τάνια Καλύβας
Η Τάνια Καλύβας (γεννηθείσα στις 26 Αυγούστου 1979) είναι Ελληνοαμερικανίδα πρώην ποδοσφαιρίστρια.
Η Καλύβας έπαιξε στην κολεγιακή ομάδα ποδοσφαίρου του Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και για τους Καλιφόρνια Στορμ.
Η Καλύβας ήταν μια από τις 8 Ελληνοαμερικανίδες-μέλη της Ελληνικής γυναικείας εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου που συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004. Συμμετείχε σε προολυμπιακά τουρνουά και φιλικά, συμπεριλαμβανομένης μιας ισοπαλίας με τη Ρωσία στις 22 Φεβρουαρίου 2004. Έκανε δύο εμφανίσεις στην κύρια διοργάνωση, καθώς η Ελλάδα τερμάτισε τελευταία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ποδοσφαιρίστριες (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Αζερική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Η Αζερική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (αζερικά: Азәрбајҹан Совет Енсиклопедијасы ή АСЭ) είναι η πρώτη εγκυκλοπαίδεια στην αζερική γλώσσα. Εκδόθηκε σε 10 τόμους - από το 1976 ως το 1987. Η εγκυκλοπαίδεια εκπονήθηκε από την Ακαδημία Επιστημών της Αζερικής ΣΣΔ (σήμερα η Εθνική Ακαδημία Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν). Οι κύριοι συντάκτες ήταν οι Ρασούλ Ρζα και Τζεμίλ Κουλίεφ.
Περιεχόμενο
Η εγκυκλοπαίδεια περιέχει περίπου 60.000 άρθρα, και περιλαμβάνει περίπου 20.000 εικόνες και πάνω από 600 χάρτες. Καλύπτει όλους τους κλάδους της γνώσης, με έμφαση στον επιστημονικό σοσιαλισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζερικές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Αζερική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Κατάλογος Ελλήνων κατά την καθαρή τους θέση
Ακολουθεί λίστα των Ελλήνων δισεκατομμυριούχων κατά την καθαρή τους θέση(net worth) βασιζόμενη στο περιοδικό Forbes.
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Μιγκέλ Άνχελ Σιλβέστρε
Ο Μιγκέλ Άνχελ Σιλβέστρε Ράμπλα (Καστεγιόν δε λα Πλάνα, 6 Απριλίου,1982) είναι Ισπανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης ευρέως γνωστός για τους ρόλους του ως Μοϊσές στη σειρά Sky Rojo (2021–2023) και ως Ρενέ στην 5η σεζόν της τηλεοπτικής σειράς La casa de papel (2017–2021).
Βιογραφία
Ο Μιγκέλ Άνχελ είναι γιος του Μιγκέλ Άνχελ Σιλβέστρε Βάρα, φυσιοθεραπευτή και διευθύντριας τράπεζας. Ήταν προορισμένος να γίνει επαγγελματίας τενίστας, αλλά ένας τραυματισμός στον ώμο του έκοψε την καριέρα του. Ξεκίνησε να σπουδάζει φυσιοθεραπεία, έκανε τα πρώτα του βήματα ως μοντέλο και τελικά κατέληξε να γίνει ηθοποιός. Σπούδασε υποκριτική, έκφραση σώματος, σύγχρονο χορό και ακροβατική.
Καριέρα
Το 2006 απέκτησε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία La distancia του Ινάκι Ντορονσόρο, υποδυόμενος έναν πυγμάχο με προβλήματα. Ήταν σε αυτήν την ταινία όπου κέρδισε δύο βραβεία: Βραβείο Un Futuro de Cine στην XX Edition του Cinemajove της Βαλένθια και του καλύτερου νέου ηθοποιού στο Cinemajove 2 στην Τουλούζη, (Γαλλία). Το 2008 πρωταγωνίστησε στη ταινία 3:19, όπου υποδύθηκε τον Ιγιάν, έναν ασθενή με καρκίνο σε τελικό στάδιο. Για αυτόν τον ρόλο, έλαβε το βραβείο Palmera de Oro για την καλύτερη ανδρική ερμηνεία, στην έκδοση XXIX του Mostra de Valencia (2008). Έπαιξε επίσης δύο βασικούς χαρακτήρες (τα δίδυμα αδέρφια Μάρκο και Ρομπέρτο) στην ταινία Reflections.
Το 2008 επέστρεψε στην τηλεόραση για να υποδυθεί τον έμπορο ναρκωτικών Ραφαέλ στη σειρά της Telecinco Sin tetas no hay paraíso, στην οποία παρέμεινε για δύο σεζόν. Αυτός ο ρόλος ήταν που τον εκτόξευσε στην εθνική φήμη και του χάρισε σημαντικά βραβεία. Το 2010 έκανε το άλμα στην Ιταλία με τη συμμετοχή του στην ταινία L'imbroglio nel Lenzuolo. Πρωταγωνίστησε επίσης στη μίνι σειρά Alakrana της Telecinco, με φόντο την απαγωγή του ισπανικού τόνου από πειρατές. Το 2011 ήταν ο πρωταγωνιστής της ταινίας Verbo που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sitges.
Το 2012, πρωταγωνίστησε στη ταινία Lo mejor de Eva, του σκηνοθέτη Μαριάνο Μπαρόσο. Εκτός από το The Pelayos, μια ταινία βασισμένη στην αληθινή ιστορία μιας οικογένειας που κέρδισε μεγάλα βραβεία σε διάφορα Φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, συμμετείχε επίσης στο Todo es silencio, στο οποίο υποδύεται τον Βίκτορ Μπρίνκο (έμπορο ναρκωτικών), βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μανουέλ Ρίβας.
Το 2013, ήταν ένας από αυτούς που επιλέχθηκαν για να πρωταγωνιστήσουν στη κωμωδία Los amantes pasajeros, του γνωστού σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 14 Μαρτίου. Τον Φεβρουάριο του 2013, υπέγραψε στο γνωστό κανάλι Antena 3 για να πρωταγωνιστήσει στη σειρά Velvet που γυρίστηκε σε μια πόλη της Γαλικίας, όπου υποδύεται τον Αλμπέρτο. Στη σειρά παρέμεινε στο βασικό καστ μέχρι την τρίτη σεζόν της σειράς, ενώ είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στην τελευταία και τέταρτη σεζόν του.
Τον Ιούνιο του 2014, υπέγραψε για την πρωτότυπη σειρά του Netflix Sense8, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία έκανε πρεμιέρα το 2015 και όπου έπαιξε τον Λίτο Ροντρίγκες μαζί με τον Μεξικανό ηθοποιό Αλφόνσο Ερέρα μέχρι το τέλος της σειράς το 2018. Στα τέλη του 2016, ανακοίνωσε συμμετοχή στη τρίτη σεζόν της πρωτότυπης σειράς του Netflix, Narcos.
Το 2018 συμμετείχε στη μεγάλου μήκους ταινία Ibiza, επίσης στην πλατφόρμα του Netflix, όπου έπαιξε τον Μάνι. Το 2019 πρωταγωνίστησε στη μεξικάνικη ταινία My Best Friend's Wedding, μια προσαρμογή της ομώνυμης ταινίας του 1997. Έκανε επίσης πρεμιέρα η μίνι σειρά En el corredor de the death του Movistar+. Το 2020, έκανε πρεμιέρα ως ένας από τους πρωταγωνιστές του blockbuster 30 monedas του HBO. Ένα χρόνο αργότερα, πρωταγωνίστησε στη σειρά του Netflix Sky Rojo, από τον δημιουργό Άλεξ Πίνα, κατά τη διάρκεια των δύο σεζόν του. Επιπλέον, η ενσωμάτωσή του επιβεβαιώθηκε για το κύριο καστ της 5ης και τελευταίας σεζόν του La casa de papel, που δημιουργήθηκε επίσης από τον Άλεξ Πίνα, και η οποία κυκλοφόρησε στο Netflix παγκοσμίως το 2021. Στη σειρά υποδύεται τον Ρενέ, τον πρώην σύντροφο της Τόκιο (Ούρσουλα Κορμπερό). Ο πρωταγωνιστικός του ρόλος ανακοινώθηκε επίσης για τη μεξικάνικη σειρά Los envoys, την πρώτη σειρά της ViacomCBS μαζί με τον Αργεντινό σκηνοθέτη και σεναριογράφο Χουάν Χοσέ Καμπανέγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Δήμητρα Παντελιάδου
Η Δήμητρα Παντελιάδου (γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1986) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια. Έχει υπάρξει επιθετικός καθώς και αρχηγός στην ομαδα του Παοκ Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έχει αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας και αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004, στη διοργάνωση του ποδοσφαίρου γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Ρωσικό Ισλαμικό Πανεπιστήμιο
Το πανεπιστήμιο μετονομάστηκε σε ισλαμικό ινστιτούτο το 2009.
Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2017–18
Το '''Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2017–18''' ήταν η 45η και τελευταία διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Ερασιτεχνών. Την πρώτη φάση αποτελούν οι διοργανώσεις των κυπέλλων των κατά τόπους Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων. Οι κυπελλούχες ομάδες των τοπικών ενώσεων αγωνίζονται στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών, με διοργανώτρια αρχή την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Ομάδες
Οι ενώσεις ποδοσφαιρικών σωματείων χωρίζονται σε εννέα ομίλους με βάση τη γεωγραφική τους θέση. Κάθε ομάδα μετέχει στον όμιλο στον οποίο βρίσκεται η ένωση στην οποία ανήκει.
Ημερομηνίες
Ακολουθεί το πρόγραμμα της διοργάνωσης:
1ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΟ
2ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΟ
Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις
3ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΟ
Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις
4ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΟ
Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις
Βιρί-Σατιγιόν
Το Βιρί-Σατιγιόν (γαλλικά: Viry-Châtillon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2017–18
5ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΟ
Βιρί-Σατιγιόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελβιρουά (γαλλικά: Castelvirois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Κύπελλο Ερασιτεχνικών Ομάδων Ε.Π.Σ. 2017–18
5ος όμιλος
Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις
6ος όμιλος
Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις
7ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΟ
Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις
8ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΟ
Μέθοδος πρόκρισης: νοκ-άουτ αναμετρήσεις
Ημιτελικά
Οι αγώνες της ημιτελικής φάσης ορίστηκαν για τις 27 Μαΐου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Αριθμός του Θηρίου
Ο αριθμός του θηρίου συνδέεται με το Θηρίο της Αποκάλυψης στο κεφάλαιο 13, στίχος 18 της Αποκάλυψης του Ιωάννη. Στα περισσότερα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης και στις μεταφράσεις της Βίβλου, ο αριθμός του θηρίου είναι εξακόσια εξήντα έξι ή (στους ελληνικούς αριθμούς το  αντιπροσωπεύει το 600, το  αντιπροσωπεύει το 60, και το  αντιπροσωπεύει το 6). Στον Πάπυρο 115 (που είναι το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο της Αποκάλυψης ως προς το 2017), καθώς και άλλες αρχαίες πηγές όπως το Παλίμψηστο του Εφραίμ του Σύρου, δίνουν τον αριθμό του θηρίου ως χιϛ ή χιϲ (μεταγράψιμο σε αραβικούς αριθμούς ως 616) , όχι 666. Κριτικές εκδόσεις του ελληνικού κειμένου, όπως το Novum Testamentum Graece, σημειώνουν το χιϛ ως παραλλαγή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποκάλυψη του Ιωάννη
Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ
Ο Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ (ολλανδικά: Cornelis van Poelenburgh ή Cornelis van Poelenburch 1594 – 12 Αυγούστου 1667 )) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και σχεδιαστής της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ήταν η ηγετική φυσιογνωμία της πρώτης γενεάς Ολλανδών τοπιογράφων που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη στις αρχές του 17ου αιώνα. Έγινε γνωστός για τους μικρών διαστάσεων πίνακές του, που απεικόνιζαν ιταλικού ύφους τοπία με μικρές μορφές που αναπαριστούσαν βιβλικές ή μυθολογικές σκηνές ντυμένες με ενδύματα της εποχής του ζωγράφου.
Χαρούλα Δημητρίου
Η Χαρά (Χαρούλα) Δημητρίου (γεννημένη στις 12 Απριλίου 1990) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια του Παναθηναϊκού. Αγωνίζεται ως μέσος και έχει εμφανιστεί στην εθνική ομάδα γυναικών της Ελλάδας.
Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ
Βιογραφία
Δεν είναι γνωστό σε ποιο μέρος γεννήθηκε. Έχει διασωθεί στην Ουτρέχτη ένα υπογεγραμμένο έγγραφο, στο οποίο αναφέρεται ως εξαετής και γιος του Σίμον φαν Πούλενμπουρχ (Simon van Poelenburch), πρωτοσύγγελου της Καθολικής Εκκλησίας. Αρχικά εκπαιδεύτηκε με τον Άμπραχαμ Μπλούμερτ και τα πρώτα υπογεγραμμένα έργα του χρονολογούνται από το 1620. Πραγματοποίησε ταξίδι στη Ρώμη, όπου επηρεάστηκε από τον Άνταμ Ελζχάιμερ και έγινε ιδρυτικό μέλος των Bentvueghels, της οργάνωσης Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη. Οι Bentveughels συνήθιζαν να αποδίδουν προσωνύμιο σε κάθε μέλος τους και το προσωνύμιο του φαν Πούλενμπουργκ ήταν "satiro" (σάτυρος). Ως πάτρονές του αναφέρονται μερικοί Ρωμαίοι Καρδινάλιοι.
Χαρούλα Δημητρίου
Σταδιοδρομία
Η Δημητρίου έχει κληθεί στην ελληνική εθνική ομάδα για τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2019. Η Ελλάδα απέτυχε να προκριθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ
Βιογραφία
Ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας τον κάλεσε στην Αγγλία, όπου δημιούργησε μικρών διαστάσεων πίνακες (αποκαλούνται cabinet paintings). Επέστρεψε στην Ουτρέχτη, όπου και απεβίωσε λίγα χρόνια μετά τον Δάσκαλό του, Μπλούμερτ. Οι "πλέον σημαντικοί και γνωστοί" μαθητές του ήταν οι Ντανιίλ Φερτάνχεν, Ντιρκ φαν ντερ Λίσσε, Φρανσουά Φερβίλτ και Γιαν φαν Χενσμπέρχεν. Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν ισχυρίζεται ότι καλύτερος μαθητής του ήταν ο Γιαν φαν ντερ Λάις (Jan van der Lijs) από τη Μπρέντα και όχι ο Ντιρκ φαν ντερ Λίσσε (Dirck van der Lisse) από τη Χάγη. Ο Χαουμπράκεν στη συνέχεια αναφέρει τους Φερτάνχεν, Φερβίλτ, Βάρναρντ φαν Ράισεν από το Μπόμμελ και Βίλλεμ φαν Στέινρεϊ, ανεψιό του. Tο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης αναφέρει, επίσης, τον Λάουρενς Μπαράτα.
Έργο
Ζωγράφισε κυρίως μικρών διαστάσεων τοπία με μυθικές ή θρησκευτικές μορφές ή εδάφια, σε ύφος που αργότερα θα γινόταν εμφανές σε έργα του Κλωντ Λορραίν. Τα πρώτα του έργα έχουν ύφος παρόμοιο με του Μπαρτολομέους Μπρέινμπεργκ, σε τέτοιο βαθμό που ορισμένα έργα είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ποιος τα δημιούργησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κακόντα
Η Κακόντα (Caconda) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Ουίλα της Ανγκόλας. Ο δήμος είχε πληθυσμό 167.820 κατοίκους το 2014.
Βρίσκεται στην περιοχή Πλάνο Άλτο, περίπου 280 χλμ. βόρεια του Λουμπάνγκο, την πρωτεύουσα της επαρχίας, και περίπου 700 χλμ. νότια από τη Λουάντα, την πρωτεύουσα της χώρας. Το Concelho (δήμος) ιδρύθηκε επίσημα το 1857. Έχει πληθυσμό 167.820 (απογραφή 2014). Τον 19ο αιώνα, η Κακόντα ήταν το πιο προηγμένο σημείο στην αποικιακή επικράτεια της Πορτογαλίας στην Αφρική.
Η Κακόντα έχει θέση στην ιστορία της ζωολογίας, επειδή σε αυτήν την περιοχή ο μεγάλος Πορτογάλος φυσιοδίφης και εξερευνητής Ζοσέ Αλμπέρτο ντε Ολιβέιρα Αντσιέτα (1833-1897) πραγματοποίησε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του. Πέθανε το 1897 στην Κακόντα, ενώ επέστρεφε από μια αποστολή.
Η περιοχή της Κακόντα επηρεάστηκε σοβαρά από τον Αλγερινό Εμφύλιο Πόλεμο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά φτωχή περιοχή, με ποσοστό υποσιτισμού άνω του 20% και πολλές οικογένειες ζουν καλλιεργώντας τα είδη που χρειάζονται. Πολλοί άνθρωποι εκτοπίστηκαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Το πρόγραμμα ανακούφισης των Ηνωμένων Εθνών και το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα ήταν απαραίτητα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής καταστροφής.
Κλίμα
Η Κακόντα έχει ένα υποτροπικό κλίμα υψιπέδων (Κέππεν: Cwb).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Βισού
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βισουσιέν (γαλλικά: Wissoussiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Γιέρ
Το Γιέρ (γαλλικά: Yerres) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ανταινβίλ
Το Ανταινβίλ (γαλλικά: Adainville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανταινβιλουά (γαλλικά: Adainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ντανιίλ Μάιτενς
Ο Ντανιίλ Μάιτενς (ολλανδικά: Daniël Mijtens, Ντελφτ, περ. 1590 - Χάγη, 1647/48, αναγραφόμενος στην Αγγλία ως Daniel Mytens the Elder) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ασχολήθηκε με την προσωπογραφία και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του εργαζόμενος ως Αυλικός ζωγράφος στην Αγγλία.
Βιογραφία
Ο Ντανιίλ Μάιτενς γεννήθηκε στο Ντελφτ και ήταν ένας από τους τέσσερις γιους του σελλοποιού - αμαξοποιού του πρίγκηπα της Οράγγης Μέρτεν Μάιτενς, ο οποίος προερχόταν από τις Βρυξέλλες και της συζύγου του, Αννέκε Πίτερς. Ο Ντανιίλ προερχόταν από οικογένεια καλλιτεχνών: Ο θείος του, Ερτ Μάιτενς, ήταν επίσης ζωγράφος, ο οποίος είχε δραστηριοποιηθεί στην Ιταλία και απεβίωσε εκεί, όπως και ο μικρότερος αδελφός του Ίσαακ Μάιτενς, ενώ ζωγράφος έγινε και ο γιος του, Ντανιίλ Μάιτενς ο νεότερος. Δεν είναι απολύτως εξακριβωμένο από ποιον Δάσκαλο εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική, αλλά πιθανότεροι Δάσκαλοί του θεωρούνται ο Γιαν φαν Ραβεστάιν ή ο Μίχιελ φαν Μίρεφελτ, αφού είχε λάβει την αρχική εκπαίδευση από κάποιον συγγενή του, πιθανότατα τον θείο του. Δεν είναι γνωστό κανένα έργο του από την αρχική του σταδιοδρομία στην Ολλανδία. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Χάγης το 1610 και παρέμεινε μέλος της ως το 1618.
Σήμερα γίνεται αποδεκτό ότι ο Μάιτενς έφθασε στο Λονδίνο περί το 1618, αν και για την ακριβή χρονολογία υπήρξε αντιγνωμία κατά το παρελθόν: Παλαιότεροι ιστορικοί τέχνης, όπως ο C. H. Collins Baker τον είχαν τοποθετήσει στην Αγγλία περίπου το 1614. Νεότεροι ερευνητές, όπως ο R. H. Hubbard τεκμηρίωσαν ότι ο Μάιτενς έφθασε στη χώρα περί το 1618. Πιθανόν η τεκμηρίωση αυτή να οφείλεται στην επιστολή που ο Μάιτενς είχε απευθύνει στον Άγγλο πρεσβευτή στη Χάγη, Ντάντλεϊ Κάρλτον (Dudley Carleton) με χρονολογία 18 Αυγούστου 1618 και σε τέλεια αγγλικά. Το ίδιο έτος ολοκλήρωσε τον πρώτο του πίνακα, το διπλό πορτρέτο του Τόμας Χάουαρντ, δεύτερου Κόμητος της Αρουντέλ, και της συζύγου του Αλάθεια Τάλμποτ (Alatheia Talbot), κόμισσας της Αρουντέλ. Το έργο βρίσκεται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Προσωπογραφιών του Λονδίνου. Σε αυτόν τον πίνακα το κομψό ζεύγος κάθεται αντικριστά σε δύο γαλαρίες, στη μία εκ των οποίων απεικονίζονται κλασικά αγάλματα και στην άλλη αναρτημένοι πίνακες με προσωπογραφίες, απεικονίζοντας τις αίθουσες με έργα τέχνης του Arundel House στο Λονδίνο. Όπως γράφει ο Ολλανδός ιστορικός τέχνης Ρούντι Έκκαρτ (Rudolf Erik Otto (Rudi) Ekkart) "στο έργο αυτό μπορεί κανείς να διακρίνει τα υφολογικά χαρακτηριστικά του παρελθόντος του, που προέρχονται από τις σχολές της Χάγης και του Ντελφτ, αναμεμειγμένα με τα υφολογικά χαρακτηριστικά της Ελισαβετιανής και Ιακωβιανής παράδοσης στην προσωπογραφία της αγγλικής Αυλής". Με την άφιξή του στο Λονδίνο ο Μάιτενς έγινε μέλος σε μια εταιρεία Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών, καθώς συνδεόταν συγγενικά με μέλη της, και πιθανόν άρχισε τη σταδιοδρομία του εργαζόμενος για τον συγγενή του, βασιλικό ζωγράφο Πάουλ φαν Σόμερ. Ο φαν Σόμερ είχε νυμφευθεί τη θυγατέρα του Άρνολντ Μάιτενς, συγγενή του Ντανιίλ. Το 1619 ο Μάιτενς παρουσιάστηκε στον βασιλέα Ιάκωβο Α΄ και τον διάδοχό του, Πρίγκηπα της Ουαλίας, Κάρολο Α΄. Το 1620 είχε αρχίσει να δέχεται αμοιβές για πορτρέτα που παράγγελλε το Στέμμα. Τη σταδιοδρομία του φαίνεται ότι ευνόησαν δύο συγκυρίες: Το 1621 ο Άντονι βαν Ντάικ αποχώρησε από την αγγλική Αυλή προκειμένου να πραγματοποιήσει ταξίδι στην Ιταλία, από το οποίο δεν επέστρεψε στην Αγγλία, παρά το γεγονός ότι ο Ιάκωβος του είχε προσφέρει ετήσιο μισθό 100 λιρών, προκειμένου να παραμείνει ως ζωγράφος στην Αυλή του. Το ίδιο έτος απεβίωσε ο βασιλικός ζωγράφος Πάουλ φαν Σόμερ και η θέση του βασιλικού ζωγράφου παρέμεινε, έτσι, κενή.
Ο Μάιτενς είχε ήδη ζωγραφίσει πορτρέτα του πρώτου πάτρονά του, σημαντικού συλλέκτη έργων τέχνης Τόμας Χάουαρντ (Thomas Howard), 21ου Κόμητος της Αρουντέλ, καθώς και της συζύγου του. Το 1625, όντας ήδη στην υπηρεσία του Καρόλου Α΄, αναγορεύτηκε ζωγράφος της Αυλής, όταν ο Κάρολος ανήλθε στον αγγλικό Θρόνο. Από τότε ο Μάιτενς δημιούργησε μεγάλο αριθμό ολόσωμων πορτρέτων του Βασιλέα και των Αυλικών του, καθώς και αντίγραφά τους, γεγονός από το οποίο συμπεραίνεται ότι θα πρέπει να διέθετε τη βοήθεια άλλων ζωγράφων με τους οποίους είχε δημιουργήσει το δικό του εργαστήριο. Δύο από τα πιο καλά πορτρέτα του είναι το ιδίου προσώπου, του 1ου Δούκα του Χάμιλτον, Τζέιμς Χάμιλτον (James Hamilton, 1st Duke of Hamilton), τον οποίο αρχικά ζωγράφισε όταν ο Δούκας ήταν μόνον 17 ετών, το 1623, και αργότερα το 1629. Ο Μάιτενς επισκέφθηκε την Ολλανδία το 1626 και το 1630, πιθανόν για να μελετήσει τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στην τέχνη του, ιδιαίτερα τα έργα του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του Άντονι βαν Ντάικ.
Ο Μάιτενς εισήγαγε έναν νέο νατουραλισμό στη δημιουργία πορτρέτων για την αγγλική Αυλή και επηρέασε τον Άμπραχαμ φαν Μπλάιενμπερχ (Abraham van Blyenberch). Ωστόσο, ύστερα από την επιστροφή του Άντονι βαν Ντάικ ως κορυφαίου πορτρετίστα της Αυλής, το 1632, υποβαθμίστηκε καθώς ο βαν Ντάικ έγινε η ηγετική μορφή στη ζωγραφική της Αυλής. Η υπεροχή του βαν Ντάικ έναντι του Μάιτενς είναι εμφανής στο πορτρέτο του Βασιλέα και της Βασίλισσας που δημιούργησε, βασιζόμενος στο πρωτότυπο του Μάιτενς, αλλά που το εξετέλεσε πολύ καλύτερα.. Περί το 1634 φαίνεται ότι ο Μάιτενς επέστρεψε οριστικά στην Ολλανδία, όπου εργάστηκε ως έμπορος έργων τέχνης στη Χάγη, αποκτώντας, μεταξύ άλλων, έργα για λογαριασμό του Κόμητος της Αρουντέλ. Από την περίοδο αυτή της ζωής του διασώζονται μόνον τέσσερα έργα του. Απεβίωσε στη Χάγη.
Ορισμένα από τα έργα του Μάιτενς βρίσκονται ακόμη και σήμερα στην κατοχή της αγγλικής Βασιλικής Οικογένειας. Ο Μάιτενς δημιούργησε, επίσης, αντίγραφα πορτρέτων βασιλικών προσώπων, όπως του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας, της συζύγου του Μαργαρίτας Τυδώρ και της Μαρίας, Βασίλισσας της Σκωτίας. Δημιούργησε, επίσης, αντίγραφο του πίνακα του Τιτσιάνο "Η Αφροδίτη στον καθρέφτη" το 1625, έναντι αμοιβής 125 λιρών της εποχής..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Αδάμι Αργολίδας
Το Αδάμι (επίσημη ονομασία Αδάμιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασκληπιείου, του δήμου Επιδαύρου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Το Αδάμι είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντροανατολικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις της κορυφής «Μαυροβούνι» (αρχ. όρος Κορυφάον 825 μ.), πάνω στην επαρχιακή οδό Λυγουριού-Πόρτο Χελίου και κοντά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 480. Απέχει 30 χλμ. περίπου Α. του Ναυπλίου.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αδαμίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 54,014 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Νικόλαος και Δημοσιά.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Αδαμίου γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1971 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λήσσης του τέως νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδος, αλλά 1909 ξαναπέρασε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αδαμίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασκληπιείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασκληπιείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Επιδαύρου
Κλειστό Γήπεδο Γλαύκου
To Κλειστό Γήπεδο Γλαύκου είναι αθλητική εγκατάσταση στην Πάτρα, ιδιοκτησία και έδρα του σωματείου Α.Ο. Γλαύκος.
Κατασκευάστηκε σε χώρο της παλαιάς βιομηχανίας Πειραϊκή-Πατραϊκή, ο οποίος αναμορφώθηκε πλήρως και βρίσκεται στο νότιο τμήμα των πρώην εγκαταστάσεων της, επί της οδού Μαρκιανού, στην περιοχή της Κρύας Ιτεών. Η απόσταση του γηπέδου από το κέντρο της πόλης οδικώς, είναι περίπου 5 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αχαΐα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πάτρα
Πολιορκία του Σαράγεβο
Ως πολιορκία του Σεράγεβο αναφέρεται ο παρατεταμένος αποκλεισμός του Σεράγεβο, της πρωτεύουσας της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας. Αφού αρχικά πολιορκήθηκε από τις δυνάμεις του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού, η πόλη πολιορκήθηκε στη συνέχεια από τον Στρατό της Δημοκρατίας της Σέρπσκα. Η πολιορκία διήρκησε από τις 5 Απριλίου 1992 έως τις 29 Φεβρουαρίου 1996 (1.425 ημέρες) και ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη από τη Μάχη του Στάλινγκραντ και επίσης μεγαλύτερη από την πολιορκία του Λένινγκραντ. Επίσης ήταν η μεγαλύτερη πολιορκία μιας πρωτεύουσας στην ιστορία του σύγχρονου πολέμου.
Όταν η Βοσνία-Ερζεγοβίνη κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία μετά το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας της Βοσνίας το 1992, οι Σέρβοι της Βοσνίας —στρατηγικός στόχος των οποίων ήταν να δημιουργήσουν ένα νέο Σερβοβόσνιο κράτος της Δημοκρατίας Σέρπσκα που θα περιλάμβανε περιοχές με πλειοψηφία Βοσνίων — περικύκλωσαν το Σεράγεβο με μια πολιορκητική δύναμη 13.000 ανδρών, οι οποίοι ήταν σταθμευμένοι στους γύρω λόφους. Από εκεί επιτέθηκαν στην πόλη με πυροβολικό, τανκς και φορητά όπλα. Από τις 2 Μαΐου 1992, οι Σέρβοι απέκλεισαν την πόλη. Οι αμυντικές δυνάμεις της κυβέρνησης της Βοσνίας (ARBiH) εντός της πολιορκημένης πόλης, περίπου 70.000 στρατιώτες, δεν ήταν καλά εξοπλισμένοι, κάτι που είχε σαν συνέπεια να μην μπορούν να σπάσουν την πολιορκία.
Συνολικά 13.952 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, συμπεριλαμβανομένων 5.434 αμάχων. Οι αμυντικές δυνάμεις της Βοσνίας υπέστησαν απώλειες 6.137 στρατιωτών, ενώ οι Σερβοβόσνιες στρατιωτικές απώλειες ανήλθαν σε 2.241 στρατιώτες. Η απογραφή του 1991 δείχνει ότι πριν από την πολιορκία, η πόλη και οι γύρω περιοχές είχαν συνολικό πληθυσμό 525.980 κατοίκους. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ο συνολικός πληθυσμός της πόλης πριν από την πολιορκία ήταν 435.000. Οι εκτιμήσεις για τον πληθυσμό του Σεράγεβο μετά την πολιορκία κυμαίνονταν από 300.000 έως 380.000. Ο πληθυσμός του Σεράγεβο άντεξε περίπου έξι μήνες χωρίς παροχή αερίου, ηλεκτρισμού ή νερού σε ορισμένα στάδια της πολιορκίας.
Μετά τον πόλεμο, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία καταδίκασε τέσσερις Σέρβους αξιωματούχους για πολυάριθμες κατηγορίες εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που διέπραξαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας. Ο Στάνισλαβ Γκάλιτς και ο Ντράγκομιρ Μιλόσεβιτς καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη και 29 χρόνια κάθειρξη αντίστοιχα. Οι ανώτεροί τους, Ράντοβαν Κάρατζιτς και Ράτκο Μλάντιτς, δικάστηκαν επίσης και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη.
Ιστορικό
Από την ίδρυσή της μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τη διάλυσή της το 1991 και το 1992, η κυβέρνηση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας κατέστειλε τα εθνικιστικά κινήματα που υπήρχαν μεταξύ των πολλών εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων που αποτελούσαν τον πληθυσμό της χώρας, μια πολιτική που εμπόδισε την εμφάνιση χάους και διάλυση του κράτους. Όταν ο μακροχρόνιος ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας Στρατάρχης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο πέθανε το 1980, αυτή η πολιτική περιορισμού υπέστη δραματική ανατροπή. Ο εθνικισμός γνώρισε μια αναγέννηση την επόμενη δεκαετία μετά το ξέσπασμα της βίας στο Κοσσυφοπέδιο. Ενώ ο στόχος των Σέρβων εθνικιστών ήταν ο συγκεντρωτισμός μιας Σερβοκρατούμενης Γιουγκοσλαβίας, άλλες εθνικότητες στη Γιουγκοσλαβία φιλοδοξούσαν να ομοσπονδιοποιήσουν και να αποκεντρώσουν το κράτος.
Στις 18 Νοεμβρίου 1990 διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές βουλευτικές εκλογές στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (με τον δεύτερο γύρο να έλαβε χώρα στις 25 Νοεμβρίου). Κατέληξαν σε μια εθνική συνέλευση στην οποία κυριαρχούσαν τρία εθνοτικά κόμματα, τα οποία είχαν σχηματίσει έναν χαλαρό συνασπισμό προκειμένου να εκδιώξουν τους κομμουνιστές από την εξουσία. Οι επακόλουθες ανακηρύξεις ανεξαρτησίας της Κροατίας και της Σλοβενίας και ο πόλεμος που ακολούθησε έφεραν τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τους τρεις λαούς που την απαρτίζουν σε δύσκολη θέση. Σύντομα αναπτύχθηκε μια σημαντική διαίρεση σχετικά με το ζήτημα του αν θα παρέμειναν στη Γιουγκοσλαβική ομοσπονδία (που ευνοούσε συντριπτικά τους Σέρβους) ή θα επιδίωκαν την ανεξαρτησία (συντριπτικά ευνοούμενη από τους Βόσνιους και τους Κροάτες).
Οι Σέρβοι βουλευτές, αποτελούμενοι κυρίως από μέλη του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος, εγκατέλειψαν το κεντρικό κοινοβούλιο στο Σεράγεβο και σχημάτισαν τη Συνέλευση του Σερβικού Λαού της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στις 24 Οκτωβρίου 1991, η οποία σηματοδότησε το τέλος του τριεθνικού συνασπισμού που είχε κυβερνήσει μετά τις εκλογές του 1990. Αυτή η Συνέλευση ίδρυσε τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στις 9 Ιανουαρίου 1992, η οποία μετέπειτα έγινε η Δημοκρατία Σέρπσκα τον Αύγουστο του 1992.
Καθ' όλη τη διάρκεια του 1990, το σχέδιο RAM αναπτύχθηκε από τη Διοίκηση Κρατικής Ασφάλειας (SDB ή SDS) και μια ομάδα επιλεγμένων Σέρβων αξιωματικών του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού με σκοπό την οργάνωση των Σέρβων εκτός Σερβίας, την εδραίωση του ελέγχου του νεοσύστατου Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος και την συγκέντρωση όπλων και πυρομαχικών. Το σχέδιο είχε σκοπό να προετοιμάσει το πλαίσιο για μια τρίτη Γιουγκοσλαβία στην οποία όλοι οι Σέρβοι μαζί με τα εδάφη τους θα ζούσαν μαζί στο ίδιο κράτος. Ανήσυχη, η κυβέρνηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία στις 15 Οκτωβρίου 1991, ενώ λίγο ακολούθησε η ίδρυση της Σερβικής Εθνοσυνέλευσης από τους Σερβοβόσνιους.
Μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Βοσνίας ακολούθησε δημοψήφισμα στις 29 Φεβρουαρίου και την 1η Μαρτίου 1992, το οποίο μποϊκοτάρισε η συντριπτική πλειοψηφία των Σέρβων. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν 63,4% με το 99,7% των ψηφοφόρων να επιλέγουν την ανεξαρτησία.
Έναρξη του πολέμου
Σε πολλά σημεία ξέσπασε βία κατά τη διάρκεια και μετά το δημοψήφισμα. Την 1η Μαρτίου, ένας ένοπλος άνοιξε πυρ σε μια σερβοβόσνια γαμήλια πομπή στη Baščaršija, το ιστορικό κέντρο του Σεράγεβο. Οι καλεσμένοι κουβαλούσαν και κυμάτιζαν σερβικές σημαίες, πράξη την οποία οι Βόσνιοι, που υποστήριζαν κυρίως την ανεξαρτησία, ερμήνευσαν ως εσκεμμένη πρόκληση. Ο πατέρας του γαμπρού σκοτώθηκε και ένας ορθόδοξος ιερέας τραυματίστηκε. Μερικοί από τους μάρτυρες αναγνώρισαν τον δράστη ως τον Ράμιζ Ντελάλιτς, έναν Βόσνιο γκάνγκστερ που είχε γίνει όλο και πιο θρασύς από την κατάρρευση του κομμουνισμού. Ένταλμα σύλληψης εκδόθηκαν για τον ίδιο και έναν άλλο δράστη, αλλά η αστυνομία του Σεράγεβο κατέβαλε ελάχιστη προσπάθεια για τη σύλληψή τους. Η δολοφονία καταγγέλθηκε από την Διοίκηση Κρατικής Ασφάλειας, η οποία κατηγόρησε την κυβέρνηση ήταν συνένοχη στο συμβάν, όπως αποδεικνύεται από την αποτυχία της να συλλάβει τους υπόπτους. Ένας εκπρόσωπος της Διοίκησης Κρατικής Ασφάλειας ισχυρίστηκε ότι η επίθεση στον γάμο ήταν απόδειξη του θανάσιμου κινδύνου που θα υπόκεινταν οι Σέρβοι σε μια ανεξάρτητη Βοσνία. Η δήλωση αυτή απορρίφθηκε από τον ιδρυτή του Πατριωτικού Συνδέσμου, Σεφέρ Χαλίλοβιτς, ο οποίος δήλωσε ότι η πομπή δεν ήταν γάμος αλλά στην πραγματικότητα μια προβοκάτσια.
Στις 2 Μαρτίου, Σέρβοι παραστρατιωτικοί έστησαν οδοφράγματα και τοποθέτησαν ελεύθερους σκοπευτές κοντά στο κτίριο του κοινοβουλίου του Σεράγεβο, αλλά οι ενέργειες τους ματαιώθηκε από χιλιάδες πολίτες του Σεράγεβο που βγήκαν στους δρόμους και τοποθετήθηκαν μπροστά στους ελεύθερους σκοπευτές. Ένοπλοι Βόσνιοι γνωστοί ως τα «Πράσινα Μπερέ» έστησαν επίσης οδοφράγματα μέσα και γύρω από το Σεράγεβο. Περισσότερα οδοφράγματα εμφανίστηκαν κοντά στη Μπάνια Λούκα και ένας αυτοκινητιστής σκοτώθηκε από ένοπλους Σέρβους στο Ντομπότζ. Μέχρι το τέλος της ημέρας, δώδεκα άνθρωποι είχαν σκοτωθεί στις συμπλοκές. Μετά την επίσημη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από τη Γιουγκοσλαβία στις 3 Μαρτίου 1992, ξέσπασαν σποραδικές μάχες μεταξύ Σέρβων και κυβερνητικών δυνάμεων σε όλη την επικράτεια, οι οποίες συνεχίστηκαν στην πορεία προς την αναγνώριση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ως ανεξάρτητο κράτος.
Στις 3 Μαρτίου, ο Βόσνιος πρόεδρος Αλία Ιζετμπέκοβιτς ισχυρίστηκε ότι οι Σέρβοι από το Πάλε βάδιζαν στο Σεράγεβο. Σύντομα ξέσπασαν μάχες στην πόλη Μποσάνσκι Μπροντ. Έντεκα Σέρβοι σκοτώθηκαν στο χωριό Σιέκοβατς έξω από το Μπροντ στις 26 Μαρτίου και η Διοίκηση Κρατικής Ασφάλειας ισχυρίστηκε ότι σφαγιάστηκαν από μια Κροατοβοσνιακή πολιτοφυλακή. Η πόλη πολιορκήθηκε και βομβαρδίστηκε από τον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό (ΓΛΣ) και τους σερβικούς παραστρατιωτικούς στις 29 Μαρτίου. Υπήρξαν περαιτέρω συγκρούσεις στη Bijeljina, η οποία δέχθηκε επίθεση από μια σερβική δύναμη με επικεφαλής τη Σερβική εθελοντική φρουρά. Στις 4 Απριλίου, η κυβέρνηση της Βοσνίας ανακοίνωσε γενική κινητοποίηση. Η Διοίκηση Κρατικής Ασφάλειας απάντησε ότι αυτή η πράξη έφερε το Σεράγεβο ένα βήμα πιο κοντά στον πόλεμο.
Στις 4 Απριλίου 1992, όταν ο Ιζετμπέκοβιτς διέταξε όλους τους εφέδρους και την αστυνομία στο Σεράγεβο να κινητοποιηθούν και την Διοίκηση Κρατικής Ασφάλειας για εκκένωση των Σέρβων της πόλης, ήρθε η «ρήξη μεταξύ της κυβέρνησης της Βοσνίας και των Σέρβων». Την επόμενη μέρα, Σέρβοι αστυνομικοί επιτέθηκαν σε αστυνομικά τμήματα και σε σχολή εκπαίδευσης του Υπουργείου Εσωτερικών. Από την επίθεση σκοτώθηκαν δύο αξιωματικοί και ένας πολίτης. Η Προεδρία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης την επόμενη μέρα. Αργότερα εκείνη την ημέρα, Σέρβοι παραστρατιωτικοί στο Σεράγεβο επανέλαβαν τη δράση τους όπως τον προηγούμενο μήνα. Ένα πλήθος διαδηλωτών για την ειρήνη, μεταξύ 50.000 και 100.000 ατόμων που αποτελούνταν από όλες τις εθνοτικές ομάδες, συγκεντρώθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Όταν ένα μεγάλο πλήθος πλησίασε ένα οδόφραγμα, ένας διαδηλωτής σκοτώθηκε από τις σερβικές δυνάμεις. Έξι Σέρβοι ελεύθεροι σκοπευτές συνελήφθησαν, αλλά ανταλλάχθηκαν όταν οι Σέρβοι απείλησαν να σκοτώσουν τον διοικητή της βοσνιακής αστυνομικής ακαδημίας που συνελήφθη την προηγούμενη μέρα με την κατάληψη της ακαδημίας.
Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη έλαβε διεθνή αναγνώριση στις 6 Απριλίου 1992. Η κοινή άποψη είναι ότι ο πόλεμος ξεκίνησε εκείνη την ημέρα.