cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξοχικό Φιλιατρών Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Το Εξοχικό βρίσκεται περίπου 4,5 χιλιόμετρα βόρεια των Φιλιατρών σε υψόμετρο 50 μέτρα και απέχει λιγότερο από 2 χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 179 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, όπως η ελαιοκομία, άλλες δενδροκαλλιέργειες και με τα θερμοκήπια.
Κτίρια – αξιοθέατα – εκδηλώσεις
Εκτός από τα σπίτια στο χωριό υπάρχει το παλαιό κλειστό δημοτικό σχολείο. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Καθώς η βασική ενασχόληση των κατοίκων είναι με την ελαιοκομία, στην περιοχή του Εξοχικού έχει τη βάση της μονάδα παραγωγής διαφόρων προϊόντων με βάση την ελιά (όπως π.χ. τουρσιά κ.λπ.), τα οποία προορίζονται κυρίως για εξαγωγές. Στο χωριό διοργανώνει επίσης διάφορες εκδηλώσεις ο "Σύλλογος Απανταχού Κατσιμπαλαίων", όπως τοπικό γλέντι, στο οποίο προσφέρεται γίδα παραδοσιακά βρασμένη σε καζάνι πάνω σε φωτιά από ξύλα. Σε απόσταση μικρότερη από 2 χιλιόμετρα από το χωριό βρίσκεται επίσης η Παραλία του Στομίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Καστελνώ-ντε-Μαντάιγ
Το Καστελνώ-ντε-Μαντάιγ (γαλλικά: Castelnau-de-Mandailles, οξιτανικά: Castèlnau de Mandalhas και Castèlnòu de Mandalhas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μανταϊουά (γαλλικά: Mandaillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Κυρτός συνδυασμός
Στην κυρτή γεωμετρία, ο κυρτός συνδυασμός n σημείων σε έναν πραγματικό διανυσματικό χώρο είναι ένας γραμμικός συνδυασμός αυτών των σημείων με συντελεστές  που έχουν άθροισμα 1. Δηλαδή, όπου.
Εξ'ορισμού ένα κυρτό σύνολο περιέχει όλους τους κυρτούς συνδυασμών των σημείων του.
Παραδείγματα
thumb|center|700px|Παραδείγματα κυρτών συνδυασμών για 2 σημεία, 3 σημεία και 7 σημεία. το σημείο που αναπαριστά τον κυρτό συνδυασμό επισημαίνεται με x, ενώ ο [[γεωμετρικός τόπος των σημείων που είναι κυρτός συνδυασμός δίνεται με μπλε χρώμα.]]
Παραπομπές
Κατηγορία: κυρτή γεωμετρία
Άνγκελα Μέρκελ
Η Άγγελα Δωροθέα Μέρκελ (Angela Dorothea Merkel, γεννήθηκε Kasner) (Αμβούργο, 17 Ιουλίου 1954) είναι Γερμανίδα πολιτικός (CDU), η οποία διετέλεσε Καγκελάριος της Γερμανίας από τις 22 Νοεμβρίου 2005 έως τις 8 Δεκεμβρίου 2021.
Ήταν η πρώτη γυναίκα καγκελάριος της Γερμανίας από την ίδρυση του Ομοσπονδιακού Κράτους το 1871. Επίσης ήταν η πρώτη πρώην πολίτης της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας που υπήρξε ηγέτης της επανενωμένης Γερμανίας.
Το Νοέμβριο του 2007 της απονεμήθηκε το Βραβείο Καρλομάγνος για το έτος 2008. Συμπεριλήφθηκε στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012, ενώ το 2015 ανακηρύχθηκε ως "Πρόσωπο της Χρονιάς" από το ίδιο περιοδικό. Το 2019 το Forbes για 14η συνεχόμενη χρονιά την κατέταξε πρώτη στη λίστα με τις ισχυρότερες γυναίκες του κόσμου.
Βιογραφικά στοιχεία
Όπως οι περισσότεροι μαθητές, έτσι και η Μέρκελ ήταν μέλος της επίσημης νεολαίας του σοσιαλιστικού κόμματος, της Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας (FDJ). Αργότερα έγινε μέλος περιφερειακού προεδρείου και γραμματέας αγκίτ-προπ της οργάνωσης, που έμεινε μέχρι το 1984. Από το 1973 μέχρι το 1978 σπούδασε φυσική στη Λειψία. Στο διάστημα αυτό (το 1977) παντρεύτηκε τον συμφοιτητή της Ούλριχ Μέρκελ. Ο γάμος αυτός διήρκεσε μέχρι το 1982. Από το 1978 μέχρι το 1990 εργάστηκε στο Κεντρικό Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας (ZIPC) στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου γνώρισε τον χημικό Γιοάχιμ Ζάουερ, τον οποίο παντρεύτηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1998.
Η Άνγκελα Μέρκελ μιλάει επίσης αγγλικά και ρώσικα.
Εκπαίδευση και επιστημονική σταδιοδρομία
Στο σχολείο η Μέρκελ έμαθε άπταιστα ρωσικά και βραβεύθηκε για την ευχέρεια της στα ρωσικά και τα μαθηματικά. Ήταν η καλύτερη στην τάξη της στα δύο παραπάνω μαθήματα και ολοκλήρωσε το Αμπιτούρ της με βαθμό 1.0 (το υψηλότερο δυνατό).
Η Μέρκελ συνέχισε τις σπουδές της στο πανεπιστήμιο Καρλ Μαρξ της Λειψίας, όπου σπούδασε φυσική από το 1973 έως το 1978. Ενώ ήταν φοιτήτρια συμμετείχε στην ανακατασκευή του ερίπειου του Μοριτσμπαστάι, μια πρωτοβουλία των φοιτητών για να κατασκευάσουν τον δικό τους σύλλογο και χώρο αναψυχής στην πόλη. Αυτή η πρωτοβουλία ήταν κάτι ασυνήθιστο στην Ανατολική Γερμανία της εποχής και το πανεπιστήμιο αρχικά αντιστάθηκε στην ιδέα. Με τη υποστήριξη της τοπικής ηγεσίας του Κόμματος της Σοσιαλιστικής Ενότητας της Γερμανίας το εγχείρημα προχώρησε.
Αρχές (1989 - 1990)
Το Δεκέμβριο του 1989, λίγες εβδομάδες μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, η Μέρκελ προσχώρησε στη Δημοκρατική Αφύπνιση (Demokratischer Aufbruch, DA), δημοκρατικό πολιτικό κόμμα της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας, που είχε ιδρυθεί πρόσφατα από τους πάστορες Ράινερ Έπελμαν, Φρίντριχ Σορλέμερ και τον δικηγόρο Βόλφγκανγκ Σνουρ. Δυο μήνες αργότερα έγινε υπεύθυνη ενημέρωσης τύπου του DA, το οποίο, ακολουθώντας την πορεία του δυτικογερμανικού CDU, είχε ως κύριους στόχους την επανένωση των γερμανικών κρατών και την εγκατάσταση της ελεύθερης οικονομίας στην ανατολική Γερμανία. Αφού το DA πήρε στις ανατολικογερμανικές κοινοβουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 1990 μόνο το 0,9% των ψήφων, ο πρόεδρος του συμμαχικού ανατολικογερμανικού CDU Λόταρ ντε Μεζιέρ, του κόμματος που είχε βγει πρώτη δύναμη του νέου κοινοβουλίου, διόρισε τη Μέρκελ κυβερνητική εκπρόσωπο, ενώ ο ίδιος διατέλεσε τελευταίος πρωθυπουργός του ανατολικογερμανικού κράτους.
thumb|Δίπλα στον [[Λόταρ ντε Μεζιέρ, τον τελευταίο πρωθυπουργό της Ανατολικής Γερμανίας, τον Αύγουστο του 1990]]
Με την επανένωση των γερμανικών κρατών τον Οκτώβριο του ίδιου έτους χάθηκε μαζί με το ανατολικογερμανικό κράτος και η θέση της Μέρκελ. Το DA, που είχε ενωθεί με το ανατολικό CDU, τώρα προσχώρησε στο δυτικό αντίστοιχό του. Με προώθηση του τότε καγκελαρίου της ενωμένης Γερμανίας Χέλμουτ Κολ (CDU), δόθηκε η ευκαιρία στον ντε Μεζιέρ, ο οποίος διορίστηκε υπουργός ιδιαιτέρων καθηκόντων, και μαζί του στη Μέρκελ να συμβάλλουν στην πολιτική της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Μέλος του CDU πλέον, η Μέρκελ υπέβαλλε υποψηφιότητα σε εκλογική περιφέρεια του κρατιδίου του Μεκλεμβούργου-Προπομερανίας στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 1990. Ο ενθουσιασμός για την επανένωση και ειδικά οι ανατολικές ψήφοι εξασφάλισαν στον Κολ θριαμβευτική νίκη και στον αντίπαλό του Όσκαρ Λαφοντέν (τότε SPD) το χειρότερο αποτέλεσμα του κόμματός του μετά το 1957. Έτσι ένα χρόνο μετά την προσχώρησή της στο DA και μετά από έξι μήνες περίπου συμμετοχή ως μέλος στο CDU, η Άνγκελα Μέρκελ έγινε ομοσπονδιακή υπουργός γυναικείων υποθέσεων και νεολαίας. Η μικρότερη σε ηλικία υπουργός στην ιστορία της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας ορκίστηκε στις 18 Ιανουαρίου 1991.
Υπουργός (1991 - 1998)
Στην κυβέρνηση Χέλμουτ Κολ ήταν από το 1991 μέχρι το 1994 υπουργός γυναικείων υποθέσεων και νεολαίας και από το 1994 μέχρι το 1998 υπουργός περιβάλλοντος.
Σαν βουλευτής του CDU σύντομα αποδείχτηκε μέρος του συντηρητικού ρεύματος του κόμματος. Έτσι, π.χ., σχετικά με τον νόμο για την έκτρωση (παράγραφο 218) ήταν κατά του "κανόνα προθεσμίας" σύμφωνα με τον οποίο γυναίκες μπορούσαν να κάνουν έκτρωση εντός τριών μηνών. Με το ανατολικογερμανικό παρελθόν της η Μέρκελ διέφερε από τους "κλασικούς" βουλευτές του CDU. Ενώ οι συνομήλικοι της βουλευτές στηρίζονταν στις κλίκες που είχαν δημιουργήσει στα χρόνια τους στη Χριστιανοδημοκρατική Νεολαία ("Junge Union"), η Μέρκελ στηρίζονταν αποκλειστικά στον καγκελάριο Χέλμουτ Κολ (οι εφημερίδες της περιόδου εκείνης τη χαρακτήριζαν "το κορίτσι του Κολ"). Πέραν αυτού δεν είχε καμία ιδιαίτερη θέση στην ιεραρχία του κόμματος. Έτσι το Νοέμβριο του 1991 υπέβαλλε υποψηφιότητα για την προεδρία της κρατιδιακής κομματικής οργάνωσης του Βρανδεμβούργου, όπου όμως δεν ψηφίστηκε. Ένα μήνα αργότερα ο ομοσπονδιακός αναπληρωτής πρόεδρος του CDU και παλιός της υποστηρικτής Λόταρ ντε Μεζιέρ αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τη θέση του λόγω αποκαλύψεων του γερμανικού τύπου σχετικά με τη συνεργασία του με την ανατολικογερμανική υπηρεσία κρατικής ασφάλειας "Στάζι". Η Μέρκελ ψηφίστηκε διάδοχός του στο συνέδριο της Δρέσδης στα τέλη του 1991. Αφού το 1993 ο πρόεδρος της κρατιδιακής κομματικής οργάνωσης Μεκλεμβούργου-Προπομερανίας και ομοσπονδιακός υπουργός Μεταφορών Γκίντερ Κράουζε (επίσης πρώην Ανατολικογερμανός πολίτης) αναγκάστηκε μετά από διάφορα σκάνδαλα να αποσυρθεί, η Μέρκελ ανέλαβε τον Μάιο, με την υποστήριξη του Κολ, την προεδρία του κρατιδιακού CDU Μεκλεμβούργου-Προπομερανίας.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1994 η κυβέρνηση Κολ κατάφερε να εξασφαλίσει μικρή πλειοψηφία και η Μέρκελ έγινε υπουργός περιβάλλοντος. Αφού τον Απρίλιο του 1995 επιστρατεύθηκε ισχυρή αστυνομική δύναμη (περισσότεροι από 7.000 αστυνομικοί) για την πρώτη μεταφορά φορτίου πυρηνικών αποβλήτων σε υπόγειες αποθήκες της πόλης Γκορλέμπεν, η Μέρκελ, σταθερή στο θέμα αυτό απέναντι στην πλειοψηφία του γερμανικού πληθυσμού και στη διαμαρτυρία του κρατιδίου της Κάτω Σαξωνίας απέκτησε τη φήμη βοηθού της πυρηνικής βιομηχανίας. Το 2004 χαρακτήρισε στη συλλογή συνεντεύξεων Mein Weg ως μια από τις "μεγαλύτερες επιτυχίες" της την "επιβολή του μονοπωλίου δύναμης του κράτους" στην τότε κατάσταση.
Αντιπολίτευση (1998 - 2005)
thumb|Κατά τη διάρκεια της CDU στην αντιπολίτευση, σε μια συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1998 το CDU απέσπασε με 35,2% των ψήφων το χειρότερο αποτέλεσμα στην ιστορία του. Ενώ ο Γκέρχαρντ Σρέντερ (SPD) ανέλαβε την καγκελαρία, το κόμμα της Μέρκελ έπεσε σε βαθιά κρίση. Με την παραίτηση του Χέλμουτ Κολ από πρόεδρο του κόμματος άρχισαν μεγάλες εσωκομματικές διαμάχες. Το διάστημα αυτό, με πρόταση του νέου προέδρου Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, η πρώην υπουργός Άνγκελα Μέρκελ έγινε γενική γραμματέας του κόμματος (Νοέμβριος 1998). Η θέση της αυτή στο ομοσπονδιακό κόμμα ήταν σημαντική στα πλαίσια του νέου αντιπολιτευτικού ρόλου του CDU.
Η αποκάλυψη του σκανδάλου των "μαύρων λογαριασμών" του CDU τον Νοέμβριο του 1999 σημάδεψε την πολιτική ζωή της χώρας το 2000 και αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στη σταδιοδρομία της Μέρκελ. Αποκαλύφτηκε ένα σύστημα παράνομης χρηματοδότησης της κομματικής οργάνωσης μέσω λογαριασμών στην Ελβετία. Οι ανώνυμες αυτές "δωρεές" ανέρχονταν συνολικά στα 6,1 εκατομμύρια περίπου ευρώ, ενώ ο Χέλμουτ Κολ κατηγορηματικά αρνιόταν να προβεί σε οποιαδήποτε αποκάλυψη σχετικά με την προέλευση των παράνομων δωρεών. Τον Δεκέμβριο του 1999 η Μέρκελ δημοσίευσε άρθρο στη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), όπου (δίχως να έχει συμβουλευτεί πριν τον πρόεδρο Σόιμπλε) απαίτησε στο όνομα του κόμματος την ανεξαρτητοποίηση από τον Κολ. Η ανοιχτή αυτή αποστασιοποίηση του "κοριτσιού του Κολ" από τον παλιό της υποστηρικτή εξέπληξε τον γερμανικό πληθυσμό. Επίσης στο άρθρο της FAZ παρουσίασε τον εαυτό της ως μέλος του προεδρείου, που ήταν αποφασισμένο όπως κανένα άλλο να θέσει ένα τέλος στο "σύστημα Κολ", παραπέμποντας έτσι στη διστακτικότητα του Σόιμπλε. Σχετικά με την αποστασιοποίηση από τον Κολ θα πει αργότερα σε συνέντευξη: "Εμείς οι Ανατολικογερμανοί μάθαμε να συμβιβαζόμαστε με τους εξουσιαστές, δίχως όμως να δημιουργούμε απόλυτες δεσμεύσεις." Στις 18 Ιανουαρίου 2000 ο Χέλμουτ Κολ παραιτήθηκε από το αξίωμα του επίτιμου προέδρου της παράταξης (αξίωμα που του εξασφάλιζε μεταξύ άλλων θέση στο κομματικό προεδρείο) μετά τις πιέσεις και τις κατηγορίες που δέχτηκε από συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Στις 16 Φεβρουαρίου παραιτήθηκε και ο διάδοχος του Κολ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, από την ηγεσία του κόμματος και της κοινοβουλευτικής ομάδας, αφού πριν παραδέχτηκε ότι και αυτός είχε δεχτεί παράνομη δωρεά για το κόμμα από εκπρόσωπο της πολεμικής βιομηχανίας. Στις 10 Απριλίου η Μέρκελ εκλέχτηκε στο συνέδριο του Έσσεν ομοσπονδιακή πρόεδρος του CDU. Ωστόσο η προέλευση των παράνομων δωρεών έμεινε άγνωστη μέχρι σήμερα.
Αξιοσημείωτη είναι η στάση της απέναντι στην απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης το 2003, να μην συμπράξει στον πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Ιράκ. Ενώ το διάστημα εκείνο πραγματοποιήθηκαν πολλές αντιπολεμικές διαδηλώσεις και βάσει δημοσκοπήσεων περίπου τα 80% του γερμανικού πληθυσμού ήταν κατά του πολέμου, η ίδια, υποστηρίζοντας απόλυτα τη θέση της κυβέρνησης Μπους, δημοσίευσε στις 22 Φεβρουαρίου 2003 άρθρο στην αμερικανική εφημερίδα Washington Post με τίτλο "Ο Σρέντερ δεν αντιπροσωπεύει όλους τους Γερμανούς".
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2005 ξαναψηφίστηκε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός της.
Καγκελαρία (από το 2005)
Μετά από δύσκολες διαπραγματεύσεις συμφωνήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2005 ο μεγάλος συνασπισμός των κομμάτων CDU, CSU και SPD. Η Άνγκελα Μέρκελ διαδέχτηκε ως επικεφαλής της νέας κυβέρνησης τον Γκέρχαρντ Σρέντερ.
Μετά τη νίκη του CDU στις Γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές του 2009 στις 27 Σεπτεμβρίου ανανεώθηκε η θητεία της στην καγκελαρία, ενώ ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για συνασπισμό με το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα. Εξελέγη επίσημα καγκελάριος από το κοινοβούλιο στις 28 Οκτωβρίου 2009.
Μετά τη νίκη της στις εκλογές του 2013, σχηματίστηκε η τρίτη κυβέρνησή της. Η Μέρκελ επανεξελέγη καγκελάριος και ορκίστηκε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού.
Εξελέγη καγκελάριος για τέταρτη συνεχόμενη φορά στις εκλογές του 2017. Στις 14 Μαρτίου 2018 σχηματίστηκε η τέταρτη κυβέρνησή της με τη συμμετοχή των κομμάτων CDU, CSU και SPD.
Στις εκλογές του 2021 δεν έβαλε εκ νέου υποψηφιότητα και η θητεία της τελείωσε στις 8 Δεκεμβρίου 2021 με την εκλογή στην Καγκελαρία του διαδόχου της, Όλαφ Σολτς.
Disney Channel
Το Disney Channel (αρχικά ονομαζόμενο ως The Disney Channel από τις 18 Απριλίου 1983 έως τις 6 Απριλίου 1997 και συνήθως συντομευμένο ως Disney έως και το Σεπτέμβριο του 2002) είναι ένα αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο το οποίο απευθύνεται σε παιδιά, έφηβους και οικογένεια. Το κανάλι ανήκει ιδιοκτησιακά στην Disney Branded Television, μονάδα της Disney General Entertainment Content, τμήμα της The Walt Disney Company, και μεταδίδεται δορυφορικά μέσω συνδρομητικών πλατφορμών. Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει παιδικές σειρές και ταινίες παραγωγής της Disney.
Ιστορία
Ήδη από την άνοιξη του 1977, η εταιρεία ξεκίνησε να σκέφτεται την δημιουργία δικού της καναλιού, εξοπλισμένο με προγράμματα και ταινίες από την Walt Disney Productions. Ωστόσο, δεδομένου ότι η εστίαση της εταιρείας ήταν στο Epcot Center του Disney World Resort, ο τότε πρόεδρος της Disney, Card Walker απέρριψε την ιδέα.
Τον Νοέμβριο του 1981, ξεκίνησαν τη δεύτερη προσπάθεια, ήθελαν να ξεκινήσουν μια κοινοπραξία με την Group W. Αυτό δεν συνέβη, ωστόσο, καθώς η συνεργασία έληξε ξανά τον Σεπτέμβριο του 1982 λόγω διαφωνιών σχετικά με τις οικονομικές δεσμεύσεις που απαιτούσαν από την επιχείρηση να πληρώσει το 50% του κόστους εκκίνησης. Ως αποτέλεσμα, η διαχείριση του σταθμού γινόταν για άλλη μια φορά αποκλειστικά από την Walt Disney Productions και τον πρόεδρο του πρώτου σταθμού Άλαν Βάγκνερ. Το κανάλι ανακοινώθηκε επίσημα στις αρχές του 1983.
Το Disney Channel κυκλοφόρησε σε εθνικό επίπεδο ως συνδρομητικό κανάλι στις 18 Απριλίου 1983 με το όνομα The Disney Channel. Το κανάλι - το οποίο αρχικά περιελάμβανε πρόγραμμα 16 ωρών την ημέρα από τις 7:00 π.μ. μέχρι 11:00 μ.μ. Ανατολική Ζώνη Ώρας – έγινε διαθέσιμο σε παρόχους καλωδιακής τηλεόρασης και στις 50 πολιτείες των Η.Π.Α. έως τον Σεπτέμβριο του 1983, ενώ συγκέντρωσε παραπάνω από 611.000 συνδρομητές μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Τον Οκτώβριο του 1983, το κανάλι έκανε ντεμπούτο την πρώτη του ταινία προορισμένη για την τηλεόραση, Tiger Town, για την οποία κέρδισε το κανάλι ένα βραβείο CableACE. Το κανάλι, με το πρόγραμμα του, άγγιζε τους 1,75 εκατομμύρια συνδρομητές μέχρι τον Ιανουάριο του 1985.
Στις 6 Απριλίου 1997, το κανάλι μετονομάστηκε επίσημα σε Disney Channel, αν και περιστασιακά κυκλοφορούσε ως "Disney" από το 1997 έως το 2002.
Καθ' όλη τη διάρκεια του 2020, το Disney Channel έχασε το 33% των τηλεθεατών λόγω της επιτυχίας του Disney+, με αποτέλεσμα να κλείσουν διάφορα κανάλια σε όλο τον κόσμο εκτός των ΗΠΑ.
Το Disney Channel στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, το Disney Channel ξεκίνησε να μεταδίδεται από τις 8 Νοεμβρίου 2009 μέσω της NOVA (θέση 504) και από τις 3 Φεβρουαρίου 2010 μέσω της COSMOTE TV (θέση 501). Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει ζώνη αφιερωμένη στα παιδιά προσχολικής ηλικίας με κινούμενα σχέδια καθώς και προγράμματα για νεανικό κοινό με σειρές και ταινίες εκ των οποίων οι περισσότερες είχαν προβληθεί και από την ΕΡΤ. Το κανάλι εκπέμπει μεταγλωττισμένο στα Ελληνικά από τις 6:00 μέχρι τις 3:00.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιδικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1983 Κατηγορία:The Walt Disney Company
Καστελνώ-Πεγκαιρόλς
Το Καστελνώ-Πεγκαιρόλς (γαλλικά: Castelnau-Pégayrols, οξιτανικά: Castèlnòu de Leveson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελεβεζιέν (γαλλικά: Castellévéziens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Οππιανός
Ο Οππιανός ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από την Ανάζαρβο της Κιλικίας, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ..
Ο Οππιανός συνέγραψε στα τέλη της βασιλείας του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου το ποίημα «Αλιευτικά» (δηλαδή αναφερόμενα στο ψάρεμα) σε 5 βιβλία, που σώζεται ακόμα. Το αφιέρωσε στον Μάρκο Αυρήλιο, ο οποίος ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, ώστε του δώρησε ανά ένα χρυσό νόμισμα για κάθε στίχο του (οι στίχοι ήταν περίπου 3500)! Το ποίημα αυτό είναι γραμμένο σε στίχους «ηρωικού εξάμετρου». Και ένα άλλο ποίημα, τιτλοφορούμενο «Κυνηγετικά», αφιερωμένο στον αυτοκράτορα Καρακάλλα, αποδίδεται επίσης στον Οππιανό, στην πραγματικότητα όμως ανήκει σε άλλον Οππιανό, Σύρο από την Απάμεια (ή Πέλλα της Συρίας), που έζησε αργότερα, στις αρχές του 3ου αιώνα, και είναι πολύ κατώτερο σε αξία από τα «Αλιευτικά» (και μικρότερο, 2150 στίχοι σε 4 βιβλία και το τελευταίο μοιάζει ημιτελές). Ο Οππιανός πέθανε σε ηλικία μόλις 30 ετών από επιδημία, οπότε λογικό είναι ακόμα και να μη συνέγραψε κανένα άλλο έργο. Οι συμπολίτες του έστησαν άγαλμα προς τιμή του με σωζόμενη επιγραφή που: 1) θρηνεί για τον πρόωρο θάνατό του και 2) εξυμνεί την ιδιοφυία του.
Πηγή
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διδακτικοί ποιητές
Αθηνόδωρος ο Σολεύς
Ο Αθηνόδωρος ο Σολεύς ήταν στωικός φιλόσοφος και συγγραφέας του 3ου αιώνα π.Χ. από την πόλη Σόλοι Κιλικίας, μαθητής του Ζήνωνος του Κιτιέως.
Ο πατέρας του ονομαζόταν επίσης Αθηνόδωρος, ενώ αδελφός του ήταν ο γνωστός ποιητής και αστρονόμος Άρατος ο Σολεύς, όπως αναφέρει η «Σούδα» στο λήμμα «`Αρατος». Αμφότεροι οι αδελφοί είχαν παρακολουθήσει τη διδασκαλία του Ζήνωνα. Συμπατριώτης του εξάλλου ήταν και ένας άλλος μαθητής του Ζήνωνος, ο Χρύσιππος.
Ο Αθηνόδωρος ο Σολεύς αναφέρεται στον κατάλογο των μαθητών του Ζήνωνος που δίνει ο Διογένης Λαέρτιος. Στον Αθηνόδωρο αυτόν ίσως είναι αφιερωμένο το έργο Περὶ τῶν ϰαταγορευτιϰῶν του Χρυσίππου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Σολείς (Κιλικίας)
Προμηθέας (δορυφόρος)
Ο Προμηθέας (αγγλικά: Prometheus) είναι δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Πήρε το όνομά του από τον Τιτάνα Προμηθέα της ελληνικής μυθολογίας. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Κρόνος XVI (Saturn XVI), ενώ η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1980 S 27. Ο Προμηθέας αποτελεί, μαζί με την Πανδώρα, δορυφόρο βοσκό του Δακτυλίου F του Κρόνου. Έχει πολύ επιμηκυμένο σχήμα, με διαστάσεις 136 χλμ. × 79 χλμ. × 59 χλμ. Στην επιφάνειά του υπάρχουν αρκετές κορυφογραμμές και κοιλάδες, αλλά και πολλοί κρατήρες διαμέτρου περίπου 20 μέτρων. Παρόλα αυτά έχει λιγότερους κρατήρες από την Πανδώρα, τον Ιανό και τον Επιμηθέα. Από την πολύ μικρή πυκνότητά του και από τη σχετικά υψηλή λευκαύγεια συμπεραίνουμε πως είναι ένα πολύ πορώδες παγωμένο σώμα. Ωστόσο όλες αυτές οι τιμές είναι πολύ αβέβαιες και περιμένουμε να εξακριβωθούν πλήρως. Ο Ημιάξονας τροχιάς του είναι 139.380 ± 10 χλμ. από τον Κρόνο.
Στο εσώτερο τμήμα της τροχιάς του, ο Προμηθέας αλληλεπιδρά με τον πλάτους 300 χιλιομέτρων δακτύλιο R/2004 S2, ο οποίος έχει ημιάξονα τροχιάς 138.900 χιλιόμετρα, απομακρύνοντας σωματίδια από τον δακτύλιο προς την κατεύθυνση του δακτυλίου F, ενώ μερικά κινούνται προς την κατεύθυνση του Κρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου Κατηγορία:Προμηθέας
Αθηνοκλής
Πηγές
Αθηνοκλης Αθηνοκλης
Tower House (Τόκιο)
Γενικά στοιχεία
Το Tower House (ελληνικά: Σπίτι Πύργος) ή αλλιώς Azuma Residence (塔の家 - Tō no ie) είναι ένα σπίτι στο Τόκιο, που χτίστηκε από τον Takamitsu Azuma το 1966, όταν εκείνος μετακόμισε από την Οσάκα στο Τόκιο, για την οικογένεια του. Το Tower House ανεγέρθηκε σε οικόπεδο 20,5 τετραγωνικών μέτρων. Αναπτύσσεται σε έξι επίπεδα για να προσφέρει 65 τετραγωνικά μέτρα χώρου διαβίωσης. Είναι σχεδιασμένο λοιπόν ως συνεχής κατακόρυφος χώρος όπου η σκάλα εμφανίζεται ως η σημαντικότερη δομή στο εσωτερικό της κατοικίας. Συνδέει τους επιμέρους χώρους οι οποίοι τοποθετούνται ελεύθερα ο ένας πάνω από τον άλλο χωρίς διαχωριστικά.
Το τριγωνικό οικόπεδο βρίσκεται στην “Killer Street” του Aoyama, μπροστά από το Watari-um του Mario Botta (Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Watari, 1990).
Χρησιμοποιείται ένα μικρό δημόσιο πέρασμα καθώς και χώρος στάθμευσης.
Η κόρη του αρχιτέκτονα, Rie Azuma, ζει τώρα στο σπίτι. Το κτίριο είναι καλύτερα ορατό το χειμώνα, ενώ κατά τις άλλες εποχές ένα δέντρο το σχεδόν σκιάζει από το μέτωπο του δρόμου.
Όταν ολοκληρώθηκε, ο πρώτος πύργος σκυροδέματος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο “ουρανοξύστης” της περιοχής αφού υπερέβαινε τα γειτονικά κτίρια. Σήμερα είναι απλά μια μινιατούρα ανάμεσα στους ουρανοξύστες που έχουν ανυψωθεί γύρω του. Θα ήταν λάθος να το συσχετίσουμε με τα πολυάριθμα “μικροσκοπικά σπίτια” που κατασκευάστηκαν μεταγενέστερα. Το Tower House είναι ένα συναρπαστικό πορτρέτο για το πώς η κοινωνία της Ιαπωνίας αντιμετώπισε τις αστικές και κοινωνικές αλλαγές τις τελευταίες δεκαετίες.
Διάταξη χώρων
Οι χώροι της οικίας διατάσσονται ως εξής:μικρογραφία|377x377px|Αξονομετρικά και προοπτικό κατοικίαςΥπόγειο: Η πρόσβαση γίνεται από μία κατακόρυφη ξύλινη και στενή σκάλα. Στο χώρο αυτό συναντώνται έπιπλα αποθήκευσης και ένα τραπέζι.
Ισόγειο: Ο χώρος του ισογείου χωρίζεται σε δύο ημιυπαίθριες στάθμες, μία του χώρου στάθμευσης ενός αυτοκινήτου και μία ανώτερη, του χώρου υποδοχής της οικίας (κατώφλι). Οι δύο αυτές στάθμες έχουν διαφορά ύψους μισού ορόφου και επικοινωνούν με κλίμακες τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά.
1ος  Όροφος: Αφού βρίσκεσαι στο κατώφλι της οικίας εισέρχεσαι σε αυτήν και ανεβαίνοντας μερικά σκαλοπάτια συναντάται το καθημερινό που περιλαμβάνει μια μικρή κουζίνα και το καθιστικό. Από αυτόν τον όροφο ξεκινά το εσωτερικό κλιμακοστάσιο όπου, τοποθετημένο στη γωνία του οικοπέδου, οδηγεί στους πιο ιδιωτικούς χώρους τηςοικίας.
Ημιόροφος (πατάρι): Ανάμεσα στους δημόσιους και τους ιδιωτικούς χώρους της οικίας τοποθετείται ένας ημιόροφος, με χώρο υγιεινής που εξυπηρετεί όλα τα επίπεδα.
2ος - 3ος  Όροφος: Στον 2ο όροφο βρίσκει κανείς το κυρίως υπνοδωμάτιο με ένα χώρο αποθήκευσης (ντουλάπα), το οποίο φωτίζεται από ένα υαλοστάσιο σε εσοχή του κτηρίου, ενώ στον 3ο όροφο υπάρχει ένα μικρότερο υπνοδωμάτιο, ενός ατόμου, που έχει την δυνατότητα εκτόνωσης σε υπαίθριο δώμα.
Σε όλους τους χώρους χρησιμοποιούνται τα ελάχιστα μεγέθη επίπλωσης αφού πρόκειται για μια κατοικία, όπως προαναφέρθηκε, που αναπτύσσεται καθ΄ ύψος σε οικόπεδο 20,5 τ.μ.
Πηγές
http://archeyes.com/tower-house-takamitsu-azuma/
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόκιο
Ιταλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας
Το Ιταλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ιταλικά: Istituto Italiano di Tecnologia, IIT) είναι κέντρο επιστημονικής έρευνας. Η επιστημονική έδρα του βρίσκεται στη Γένοβα, στην περιοχή Bolzaneto, ενώ η διοικητική βρίσκεται στη Ρώμη. Η Γένοβα στεγάζει, επίσης, τη δεύτερη επιστημονική έδρα του Ινστιτούτου (το Κέντρο Ανθρωπίνων Τεχνολογιών στο επιστημονικό και τεχνολογικό πάρκο του Erzelli), ενώ άλλα αποσπασμένα ερευνητικά κέντρα δραστηριοποιούνται σε διάφορες πόλεις (δώδεκα στην Ιταλία και δύο στη Βοστώνη στις Ηνωμένες Πολιτείες), σε συνεργασία με πολλά πανεπιστήμια.
Ιστορία
Το ίδρυμα δημιουργήθηκε στα τέλη του 2003 κατά βούληση των υπουργών Giulio Tremonti και Letizia Moratti.
Από την ίδρυσή του το 2003, ξέσπασε διαμάχη: τα μέλη της ιταλικής επιστημονικής, βιομηχανικής και πολιτικής κοινότητας χωρίστηκαν σε υπέρ και κατά του σχεδίου. Μεταξύ των διαφόρων απόψεων που εκφράστηκαν, αξίζει να αναφερθούν μεταξύ των αντιθέτων ο Carlo Rubbia, ο Tullio Jappelli και ο Marco Pagano , ο διευθυντής του Le Scienze Marco Cattaneo , ο Francesco Sylos Labini του CNR , ο Renato Ugo από την Ιταλική Ένωση Βιομηχανικών Ερευνών (AIRI) , ο Giorgio Squinzi της Confindustria και ο Alfonso Fuggetta της Cefriel.
Από την άλλη μεριά, μεταξύ των υποστηρικτών, ο οικονομολόγος Francesco Giavazzi όπως έγραψε στο Corriere della Sera το 2003: Με χρηματοδότηση από το ιταλικό κράτος (100 εκατομμύρια ετησίως, όπως ορίζεται από το νόμο ), το ΙΙΤ ιδρύθηκε με στόχο να καταστεί κέντρο αναφοράς για επιστημονική έρευνα με υψηλό τεχνολογικό περιεχόμενο, πέρα από την επιθυμία για παροχή μιας πλατφόρμας για την επιστροφή των λεγόμενων "μυαλών σε φυγή" Ιταλών που μετανάστευσαν στο εξωτερικό.
Κατά τη φάση της συγκρότησης, οι υποψήφιες πόλεις για να στεγάσουν το Ινστιτούτο ήταν η Γένοβα και η Πίζα. Η επιλογή έπεσε στην πρωτεύουσα της Λιγουρίας ως βιομηχανική έδρα σημαντικών εταιρειών όπως η Ansaldo, η Siemens, η Ericsson και άλλες.
Η οργανωτική και συμβατική δομή του Ινστιτούτου είναι εμπνευσμένη από εκείνη του Max Planck Institut στη Γερμανία.
Το Ινστιτούτο δραστηριοποιείται από τον Οκτώβριο του 2005.
Περιγραφή
Παρόλο που το ΙΙΤ είναι ένα πλήρως κρατικό ινστιτούτο (το οποίο ανήκει στο ιταλικό Υπουργείο Οικονομικών), διέπεται από ένα ίδρυμα που ακολουθεί τους κανόνες του ιδιωτικού δικαίου, σε αντίθεση με άλλα ιδρύματα όπως τα ιταλικά δημόσια πανεπιστήμια και το CNR, τα οποία ακολουθούν κανόνες δημοσίου δικαίου. Η επιλογή αυτή υπαγορεύθηκε από την ανάγκη του Ινστιτούτου να μπορεί να λειτουργεί μέσω μιας δομής παρόμοιας με εκείνη της εταιρείας,. Για το λόγο αυτό, ο επιστημονικός διευθυντής Roberto Cingolani θεωρείται, επίσης, ανώτατο επιστημονικό στέλεχος του Ινστιτούτου.
Η ερευνητική δομή, στην έδρα της Γένοβας, χωρίζεται σε τμήματα και εργαστήρια:
Από την ίδρυση του Ινστιτούτου έως το 2010, δραστηριοποιήθηκε, επίσης, ένα τμήμα τηλερομποτικής, το οποίο στη συνέχεια έκλεισε λόγω της αδυναμίας επίτευξης των επιδιωκόμενων στόχων.
Το 2018, το Ινστιτούτο απασχόλησε 225 επιστήμονες με συμβάσεις αορίστου χρόνου και 855 με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και co.co.co.
Η διοίκηση διαθέτει ένα συμβούλιο και μια εκτελεστική επιτροπή. Το διδακτορικό πρόγραμμα διοικείται από το ΙΙΤ μαζί με το Πανεπιστήμιο της Γένοβας.
Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι
Ο Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι (Alexandru Macedonski ή Macedonschi ή Macedonsky, 14 Μαρτίου 1854 – 24 Νοεμβρίου 1920) ήταν Ρουμάνος ποιητής, μυθιστοριογράφος, δραματουργός και κριτικός της λογοτεχνίας, γνωστός ιδιαιτέρως για την προαγωγή του γαλλικού συμβολισμού στη χώρα του. Υπήρξε πρόδρομος της ρουμανικής μοντερνιστικής λογοτεχνίας, ο πρώτος Ρουμάνος (και κατά κάποιους και ο πρώτος στη νεότερη ευρωπαϊκή λογοτεχνία) ποιητής που χρησιμοποίησε ελεύθερο στίχο. Μέσα στο πλαίσιο της ρουμανικής λογοτεχνίας ο Ματσεντόνσκι θεωρείται από τους κριτικούς ως δεύτερος μόλις μετά τον εθνικό ποιητή Μιχαήλ Εμινέσκου. Ως ηγέτης μιας κοσμοπολίτικης και αισθητιστικής τάσεως, που δημιουργήθηκε γύρω από το περιοδικό του Literatorul, ήταν αντίθετος με τον εσωστρεφή παραδοσιακό ύφος του Εμινέσκου και της σχολής του.
Διαπόντια νησιά
Γεωγραφία
Το αρχιπέλαγος των Διαποντίων περιλαμβάνει 12 νησιά και βραχονησίδες (συμπεριλαμβανομένης και της αλβανικής νήσου Σάσων).
Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι
Ο Ματσεντόνσκι ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, γιος του στρατηγού Αλεξάνδρου Δ. Ματσεντόνσκι, υπουργού Αμύνης της Ρουμανίας, και εγγονός του αγωνιστή στην Εξέγερση της Βλαχίας του 1821 Ντιμίτριε Ματσεντόνσκι.
Διαπόντια νησιά
Ιστορία
Στις αρχές του 2ης χιλιετίας, τα Διαπόντια νησιά, κατακτήθηκαν από τους Φράγκους (τον 11ο αιώνα) και τους Ενετούς (12ος αιώνας), με συχνές επιθέσεις πειρατών από την Μπαρμπαριά και την Αλγερία. Από τα τέλη του 1383 μέχρι 1386 η κυριαρχία της Κέρκυρας ανήκε στον Charles ΙΙΙ της Νάπολης. Στην επιστολή του ανέφερε ότι στις 19 Απριλίου του 1383 παραχώρησε τα νησιά Οθωνοί Ερείκουσσα, Μαθράκι, Διάπολο και Βίδο, στον ιππότη Θεόδωρο Σκαλίτη ως φέουδα. Το 1537, ο Τουρκικός στόλος υπό την αρχηγία του ναύαρχου Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα έσφαξαν τους κατοίκους των Οθωνών μετά από μια μακρά μάχη. Στην περιοχή Σταυρός, σε υψόμετρο 217 μ. ένας λευκός πέτρινος σταυρός υπάρχει μέχρι σήμερα προς τιμήν των πεσόντων. Οι τελευταίοι άποικοι των Οθωνών κατέφθασαν από τους Παξούς και τα Ιωάννινα, την Πάργα και την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου. Μετά τη μάχη της Ναυπάκτου το 1571, όταν καταστράφηκε ο Τουρκικός στόλος, οι νησιώτες άρχισαν να κινούνται με μεγαλύτερη ασφάλεια. Οι κάτοικοι των Οθωνών αποίκισαν τα δύο άλλα μικρά νησιά, Ερείκουσσα και Μαθράκι. Το 1815, οι Άγγλοι κατέλαβαν τους Οθωνούς και όπως λέγεται, εκεί αποστέλλονταν άρρωστοι στρατιώτες για ανάρρωση λόγω του καλού κλίματος. Το 1851, λόγω των ενωτικών τους θέσεων και της επιρροής τους προς τον Επτανησιακό λαό τον οποίο καλούσαν σε αγώνα, ο βουλευτής Ιωάννης Λισγαράς εξορίστηκε από τους Άγγλους στους Οθωνούς ως υποκινητής εχθροπραξιών κατά του καθεστώτος μαζί με τον βουλευτή και αρχηγό του κόμματος των Ενωτικών, Ηλία Ζερβό-Ιακωβάτο ενώ ο βουλευτής Ιωσήφ Μομφεράτος εξορίστηκε στην Ερείκουσσα. Η συνθήκη που υπογράφηκε στις 29 Μαρτίου 1864 μεταξύ των τριών Μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) και του Βασιλείου της Ελλάδας, τα Ιόνια Νησιά -και Διαπόντια νησιά- πέρασαν οριστικά στην Ελληνική κυριαρχία στις 21 Μαΐου. Στις 5 Οκτωβρίου, 1864 η Ιόνιος Βουλή πραγματοποίησε τη σύγκληση για ένωση με την Ελλάδα υπό τον βασιλιά Γεώργιο Α. Από το 1869 μέχρι το 1912 οι Οθωνοί, το Μαθράκι και η Ερείκουσσα σχημάτιζαν τον Δήμο Διαποντίων με τους Οθωνούς ως πρωτεύουσα. Το 1913, η Ελλάδα εκκένωσε τη Σάσων.
Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι
Αρχίζοντας ως νεορομαντικός στην παράδοση της Βλαχίας, ο Ματσεντόνσκι πέρασε μετά από ένα στάδιο ρεαλισμού-νατουραλισμού που βάφτισε «κοινωνική ποίηση», ενώ προοδευτικά προσάρμοζε το ύφος του στον συμβολισμό και στον παρνασσισμό, ενώ επανειλημμένα αλλά χωρίς επιτυχία επεχείρησε να επιβληθεί στον γαλλόφωνο κόσμο. Παρά την αντίδρασή του στις παραδοσιακές μορφές ποιήσεως, διατήρησε έναν ισόβιο σύνδεσμο με τον νεοκλασικισμό και το ιδανικό του της αγνότητας. Η αναζήτηση της αριστείας από τον Ματσεντόνσκι βρίσκει την έκφρασή της στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο της θεωρήσεως της ζωής ως ενός «προσκυνήματος στη Μέκκα». Τα στιλιστικά στάδια της σταδιοδρομίας του αντιπροσωπεύονται από τις συλλογές Prima verba, Poezii και Excelsior, καθώς και στο μυθιστόρημα φαντασίας Thalassa, Le Calvaire de feu. Στα τελευταία χρόνια του έγραψε of ποιήματα ροντέλ, αξιοσημείωτα για την αποστασιοποιημένη και γαλήνια θεώρηση της ζωής, σε αντίθεση με την πρότερη μαχητικότητα του ποιητή.
Διαπόντια νησιά
Ναυτική ιστορία
Οι Διαπόντιοι έχουν να επιδείξουν μεγάλη ναυτική και ναυτική ιστορία. Πολλοί άνδρες ασχολήθηκαν με τη ναυτιλία (1880-1990). Είναι σημαντικό ότι δεν υπάρχει οικογένεια Διαποντίων χωρίς ναυτικό. Επίσης, πολλοί ήταν ανώτερα πληρώματα στα ελληνικά πολεμικά πλοία. Κύρια ναυτικά επαγγέλματα ήταν ναύτης, λοστρόμος, πλοίαρχος ή μηχανικός οποιασδήποτε τάξης. Υπήρχαν επίσης πολλοί πλοιοκτήτες με μεγάλο αριθμό σκαφών και εμπορικών ατμόπλοιων που ταξίδευαν σε πολλά μεσογειακά λιμάνια. Δυστυχώς, μέσα σε αυτές τις δεκαετίες, υπήρξαν μερικά θύματα εξαιτίας πολλών ναυαγίων που οφείλονται στην κακομεταχείριση και την απροσεξία των υπευθύνων. Σήμερα στα νησιά, υπάρχουν πολλά αλιευτικά και ταχύπλοα σκάφη που ανήκουν σε Διαπόντιους.
Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι
Υπήρξε επίσης ικανός και πολύγλωσσος μεταφραστής, έχοντας μεταφράσει από την αγγλική, τη γαλλική και την ελληνική γλώσσα (για παράδειγμα ποιήματα του Αχιλλέα Παράσχου). Παράλληλα με τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία, ο Ματσεντόνσκι ήταν δημόσιος αξιωματούχος, που υπηρέτησε και ως νομάρχης στο Μπουντζάκ και στη Βόρεια Δοβρουτσά κατά τη δεκαετία του 1870. Οι πολιτικές θέσεις του κυμαίνονταν από τον φιλελευθερισμό στον συντηρητισμό, και αναμίχθηκε στην πολιτική διαπάλη της εποχής του. Από τα αρκετά περιοδικά και εφημερίδες που ίδρυσε, το Literatorul υπήρξε αυτό που άσκησε τη μεγαλύτερη επίδραση, φιλοξενώντας αρχικώς τις διαμάχες του με τη σημαντική λογοτεχνική ένωση του Ιασίου Junimea. Τα σχετικά του κείμενα είχαν ως στόχο τον Βασίλε Αλεξαντρί και ιδίως τον Εμινέσκου. Η κατάσταση αυτή επαναλήφθηκε αργότερα, όταν ο Ματσεντόνσκι και το περιοδικό του Forța Morală ξεκίνησαν εκστρατεία εναντίον του Ελληνορουμάνου θεατρικού συγγραφέα Ιόν Λούκα Καρατζιάλε, τον οποίο κατηγόρησαν ψευδώς για λογοκλοπή. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο ποιητής υποστήριξε τις Κεντρικές Δυνάμεις, παρά την ένταξη της Ρουμανίας στο αντίθετο στρατόπεδο. Η ζωή του χαρακτηρίσθηκε επίσης από ένα μακρόχρονο ενδιαφέρον για τον εσωτερισμό, αρκετές απόπειρες να αναγνωρισθεί ως εφευρέτης και τον ενθουσιασμό του για την ποδηλασία. Τόσο ο γιος του ποιητή Αλέξης και ο εγγονός του Σοάρε έγιναν γνωστοί ζωγράφοι.
Διαπόντια νησιά
Βύθιση υποβρυχίου Πρωτεύς
Στις 29 Δεκεμβρίου 1940, το ελληνικό υποβρύχιο Πρωτεύς βυθίστηκε στη θαλάσσια περιοχή των Οθωνών. Η απώλεια του υποβρυχίου ήταν η πρώτη απώλεια του Πολεμικού Ναυτικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα μνημείο για να τιμήσει τη μνήμη του πληρώματος εγκαινιάστηκε στους Οθωνούς στις 15 Ιουνίου 2015.
Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποιητές Κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές Κατηγορία:Ρουμάνοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι μεταφραστές Κατηγορία:Ρουμάνοι εσωτεριστές Κατηγορία:Ρουμάνοι βιογράφοι
Διαπόντια νησιά
Μυθολογία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, στην αρχαιότητα, οι Οθωνοί ήταν το νησί της νύμφης Καλυψώς, που ζούσε σε μια μεγάλη σπηλιά. Ο Οδυσσέας την ερωτεύτηκε και παρέμεινε σαν φυλακισμένος εκεί επτά χρόνια. Ο Οδυσσέας έφυγε από το νησί με μια σχεδία και βυθίστηκε στη Σχερία, στο νησί της Κέρκυρας. Σύμφωνα με τον Ησύχιο, μετά τον Τρωικό πόλεμο, ο Ελεφήνωρ, βασιλιάς των Αβάντων ​​από την Εύβοια, κατέφυγε στο νησί μετά την πτώση της Τροίας, όταν σκότωσε τον παππού του, Άβα.
Οθωνοί
Οι Οθωνοί είναι το δυτικότερο σημείο της Ελλάδας και το μεγαλύτερο από τα Διαπόντια Νησιά. Είναι μια πρώην κοινότητα των Ιονίων Νήσων. Αποτελεί μέρος του Δήμου Κέρκυρας με πληθυσμό 392 (2011). Οι Οθωνοί χωρίζονται σε δύο περιοχές: την Άνω Πάντα και την Κάτω Πάντα. Υπάρχουν περισσότεροι από 20 οικισμοί. Τον 19ο αιώνα το νησί ήταν η πρωτεύουσα του Δήμου Διαποντίων, που περιλάμβανε επίσης τα κοντινά νησιά της Ερεικούσας του Μαθρακίου. Οι Οθωνοί απέχουν περίπου 47 ναυτικά μίλια από το ακρωτήριο Santa Maria di Leuca της Ιταλίας. Στο ακρωτήριο Καστρί υπάρχει ένας ενεργός φάρος του 19ου αιώνα.
Ερείκουσσα
Η Ερείκουσσα (ιταλικά: Merlera) είναι μέρος του Δήμου Κέρκυρας. Είναι το πιο πυκνοκατοικημένο νησί των Διαποντίων. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νησιού της Κέρκυρας. Ο πληθυσμός της ήταν 496 στην απογραφή του 2011 και η έκταση της είναι 3.65 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το νησί είναι πλούσιο σε πράσινα δάση και ελαιόδεντρα. Έχει δύο παραλίες, το Πόρτο και το Μπραγκίνι; τα ονόματα είναι ιταλικής προέλευσης και χρονολογούνται από την εποχή της βενετικής κυριαρχίας.
Μαθράκι
Το Μαθράκι αποτελεί μέρος του Δήμου Κέρκυρας. Έχει έκταση 3.532 τ.χλμ. και πληθυσμό 329 (2011). Απέχει 45 λεπτά από την ακτή της Κέρκυρας. Έχει τρία εστιατόρια, βίλες και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Η δημοτική μονάδα περιλαμβάνει τις τρεις κοντινές νησίδες Διάκοπο, Δύαπλο και Τραχειά.
Σάσων
Η Σάσων ή Σάσωνα ή Σάζενο (Αλβανικά: Sazan, Ιταλικά: Saseno) κατά τον 19ο αιώνα παραχωρήθηκε στην Ελλάδα ως τμήμα των Ιονίων νήσων (και ενός από τα Διαπόντια νησιά ) με τη λήξη των Ναπολεόντειων πολέμων, ωστόσο η Ελλάδα δεν άσκησε την κυριαρχία της από το 1864, η προσάρτηση του νησιού έγινε το 1912 κατά τον Α´ Βαλκανικό πόλεμο από άγημα του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού.Εκκενώθηκε από την Ελλάδα ωστόσο το 1914 κατόπιν πιέσεων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας και παραχωρήθηκε στην Αλβανία με τον Νόμο 272/1914 (ΦΕΚ 151/Α΄/7-6-1914) ο οποίος ήταν απόρροια του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας. Η Αλβανία τελικά παραχώρησε τη Σάσωνα στην Ιταλία στις 2 Σεπτεμβρίου 1920, η οποία εγκατέστησε ναυτική βάση στο νησί το 1939, ενώ η Αλβανική κυριαρχία επί της Σάσωνος αποκαταστάθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1947, στα πλαίσια των συνοριακών αλλαγών μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Για αρκετά χρόνια έπειτα, η Σάσων αποτέλεσε Σοβιετική προκεχωρημένη στρατιωτική βάση στη Μεσόγειο, μετά από συμφωνία της Αλβανικής κομμουνιστικής κυβέρνησης με τη Σοβιετική Ένωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας  Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1991
Το 56ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1991 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1991. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 13 Οκτωβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στη μνήμη "Γρηγόρη Λαμπράκη". Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα επτάθλου και βάδην αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά στην ιστορία του γυναικείου πρωταθλήματος, διακόπτοντας το επταετές σερί του Πανελλήνιου.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 47 σωματεία.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1991 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Άλεξ Τζόουνς
Ο Αλεξάντερ Έμερικ Τζόουνς (Ντάλας, 11 Φεβρουαρίου 1974) είναι Αμερικανός ακροδεξιός ραδιοφωνικός παραγωγός και ο πιο δημοφιλής και επιδραστικός συνωμοσιολόγος. Κατέχει τους ενημερωτικούς ιστοτόπους InfoWars, NewsWars και PrisonPlanet.
Ο Τζόουνς έχει ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είτε απέκρυψε πληροφορίες είτε διαστρέβλωσε τα γεγονότα σχετικά με διάφορα συγκλονιστικά γεγονότα της χώρας όπως τις δολοφονίες στο Δημοτικό Σχολείο Σάντι Χουκ το 2012, τη βομβιστική επίθεση στην Οκλαχόμα το 1995, τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και την προσελήνωση το 1969.Multiple sources: * *  *  *  *  Έχει ισχυριστεί ότι αρκετές κυβερνήσεις και πολυεθνικές σκοπεύουν να δημιουργήσουν μια "Νέα Τάξη Πραγμάτων" μέσω της τεχνολογίας και της δυνατότητας που τους δίνει να  δημιουργήσουν τεχνητές οικονομικές κρίσεις.
Επί μακρόν επικριτής της Ρεπουμπλικανικής και Δημοκρατικής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, ο Τζόουνς υποστήριξε την προεδρική υποψηφιότητα του Ντόναλντ Τραμπ το 2016 και συνέχισε να τον υποστηρίζει ως σωτήρα από μια υποτιθέμενη εγκληματική δικομματική ομάδα που ελέγχει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι τον επέκρινε. Ένθερμος υποστηρικτής της επανεκλογής του Τραμπ, ο Τζόουνς υποστήριξε τους ισχυρισμούς του περί εκλογικής απάτης στις προεδρικές εκλογές του 2020 και στις 6 Ιανουαρίου 2021, ήταν ομιλητής σε συγκέντρωση στο πάρκο Λαφαγιέτ υποστηρίζοντας τον Τραμπ, λίγο πριν από την εισβολή στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ.
Ο Άλεξ Τζόουνς - ο οποίος σήμερα αριθμεί 2.4 εκ. συνδρομητές παγκοσμίως - είναι πλέον απαγορευμένος από όλα τα μεγάλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συγκεκριμένα, η Apple, το Facebook, το YouTube, το Twitter και το Spotify διέγραψαν τους λογαριασμούς του και σταμάτησαν τις αναμεταδόσεις των εκπομπών του και τα podcast του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλεξ Έμερικ Τζόουνς γεννήθηκε στο Ντάλας του Τέξας, στις 11 Φεβρουαρίου 1974, παιδί μια τυπικής αστικής οικογένειας του Νότου - ο πατέρας οδοντίατρος και η μητέρα νοικοκυρά. Φοίτησε στο "Anderson High School" του Ώστιν ενώ παράλληλα διάβαζε αρκετά εξωσχολικά βιβλία. Ένα από αυτά, το Best seller της εποχής "None Dare Call It Conspiracy" του Γκάρυ Άλλεν (Gary Allen) στάθηκε ορόσημο στην κατοπινή του εξέλιξη. Το βιβλίο προωθούσε την άποψη ότι οι πιο ισχυροί τραπεζίτες του κόσμου, χρηματοδότησαν και ενίσχυσαν την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία, προκειμένου να διεξαγάγουν ένα μαζικό πείραμα υποταγής του πληθυσμού σε αυταρχικά καθεστώτα. Όταν το πείραμα πέτυχε, οι τραπεζίτες κατάκτησαν πλέον την εξουσία και από τότε εφαρμόζουν συνεχώς στρατηγικές καθυπόταξης των πολιτών. Υπό αυτό το πρίσμα έκτοτε θα κρίνει και θα σχολιάζει όλα τα σημαντικά γεγονότα της χώρας του.
Μετά το Γυμνάσιο, φοίτησε στο κοινοτικό (δημόσιο) Κολλέγιο του Ώστιν, το οποίο όμως εγκατέλειψε στο τελευταίο έτος σπουδών για να δουλέψει ως δημοσιογράφος - παρουσιαστής δικής του εκπομπής στο τηλεοπτικό κανάλι της πόλης, "ACATV". Από αυτό το μέσο, σχολίαζε και ανέλυε τα σημαντικότερα γεγονότα της εποχής: Η του Τέξας το 1993, αλλά και η Βομβιστική επίθεση της Οκλαχόμα Σίτι το 1995, τις οποίες ο Τζόουνς χαρακτήρισε ως εσωτερικές δουλειές της κυβέρνησης των Η.Π.Α., που σκόπευαν στον περιορισμό της ατομικής ελευθερίας και στη δημιουργία καθεστώτος στρατιωτικού νόμου εκτόξευσαν την δημοφιλία του και διαμόρφωσαν όχι μόνο τη θεματολογία του αλλά και τον ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό τρόπο παρουσίασης των θεμάτων του.
Το 1996, εγκατέλειψε την τηλεόραση για να κάνει τη δική του ραδιοφωνική εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό του "KJFK-FM". Η εκπομπή ονομάστηκε «Τελευταία έκδοση» (The Final Edition) και μεταδιδόταν μέχρι το 1999 όταν και ο ραδιοφωνικός σταθμός διέκοψε τη συνεργασία μαζί του, γιατί η θεματολογία των εκπομπών του Τζόουνς δεν έφερνε διαφημίσεις και χορηγίες παρόλο που ήταν πολύ υψηλά στις ακροαματικότητες.
Από τότε άρχισε να δουλεύει από το σπίτι του και για τον εαυτό του: δημιούργησε την δική του ιστοσελίδα InfoWars.com, δικτυώθηκε παναμερικανικά μέσω της Genesis Communications και μετέδιδε τις εκπομπές του μέσω 100 περίπου ραδιοφωνικών σταθμών. Η ακροαματικότητά του ήταν σταθερά υψηλή, μέχρι την 9/11. Τότε, και ενώ δήλωνε ότι αυτοί που οργανώνουν κατεδαφίσεις...τώρα κατεδαφίζουν και το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, τον εγκατέλειψαν σχεδόν οι πάντες, και σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος των αναμεταδοτών του που ακύρωσαν τα μεταξύ τους συμβόλαια.
Πολιτικές απόψεις
Ενώ τα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε. περιγράφουν τον Άλεξ Τζόουνς ως δεξιό λαϊκιστή, ακροδεξιό και εναλλακτικό δεξιό, με ότι αυτές οι θέσεις συνεπάγονται τουλάχιστον στις Η.Π.Α. (ρατσισμό, εθνικισμό, λευκή υπεροχή) εκείνος αυτο-προσδιορίζεται ως συντηρητικός, παλαιοσυντηρητικός και λιμπερταριανιστής. Είναι οπαδός του Συντηρητισμού στον οικονομικό τομέα (δηλ. μικρό κράτος, χαμηλή φορολογία, ιδιωτική πρωτοβουλία), πιστεύει στην εθνική κυριαρχία των κρατών ενώ είναι περήφανος να συγκαταλέγεται, ανάμεσα στους εγκληματίες σκέψης στο κόσμο του Μεγάλου Αδερφού.
Βασίλε Αλεξαντρί
Ο Βασίλε Αλεξαντρί (Vasile Alecsandri, 21 Ιουλίου 1821 – 22 Αυγούστου 1890) ήταν Ρουμάνος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, πολιτικός και διπλωμάτης. Συγκέντρωσε ρουμανικά δημοτικά τραγούδια και υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος του 19ου αιώνα για τη ρουμανική πολιτιστική ταυτότητα και την ένωση της Μολδαβίας και της Βλαχίας.
Η πρώτη νεότητα
Ο Αλεξαντρί γεννήθηκε στην πόλη Μπακάου της τότε Ηγεμονία της Μολδαβίας από γονείς γαιοκτήμονες, τον Βασίλε Αλεξαντρί και την Έλενα Κοζώνη, κόρη Έλληνα εμπόρου. Ο μελλοντικός συγγραφέας είχε 6 αδέλφια, από τα οποία τα δύο μόνο επιβίωσαν πέρα από την παιδική ηλικία: η Κατίνκα και ο Ιάνκου, μετέπειτα συνταγματάρχης.
Η οικογένεια ευδοκιμούσε από το εμπόριο δημητριακών και αλατιού. Το 1828 αγόρασαν ένα μεγάλο κτήμα στο χωριό Μιρτσέστι, κοντά στον ποταμό Σερέτη. Ο μικρός Βασίλε περνούσε ώρες εκεί μελετώντας με έναν ευλαβή μοναχό από το Μαραμούρες, τον Γερμανό Βίντα, και έπαιζε με τον Βασίλε Πορογιάν, ένα τσιγγανόπουλο με το οποίο έγιναν καλοί φίλοι. Αμφότεροι οι χαρακτήρες αυτοί εμφανίσθηκαν αργότερα στο έργο του.
thumb|right|Ο Βασίλε Αλεξαντρί σε ρουμανικό γραμματόσημο του 2014 Από το 1828 ως το 1834 ο Αλεξαντρί φοίτησε στο καλό εσωτερικό σχολείο αρρένων «Victor Cuenim» στο Ιάσιο. Το 1834 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου μελέτησε λίγη χημεία, ιατρική και νομική, αλλά σύντομα τα εγκατέλειψε όλα για εκείνο που αποκαλούσε «ισόβιο πάθος» του, τη λογοτεχνία. Συνέγραψε τα πρώτα του λογοτεχνικά δοκίμια το 1838 στη γαλλική γλώσσα, την οποία είχε μάθει εξαιρετικά κατά τη διαμονή του στο Παρίσι. Μετά από μία σύντομη επιστροφή στην πατρίδα του, έφυγε και πάλι για τη Δυτική Ευρώπη, επισκεπτόμενος την Ιταλία, την Ισπανία και τη νότια Γαλλία.
Μια χρονιά αργότερα, το 1845, σε ένα κάλεσμα στην ονομαστική εορτή του οικογενειακού φίλου Κοστάτσε Νέγρη, ο Αλεξαντρί ερωτεύθηκε την αδελφή του, την 21χρονη Έλενα Νέγρη, προσφάτως χωρισμένη, και άρχισε να της γράφει ερωτικά ποιήματα. Μια αιφνίδια ασθένεια υποχρέωσε την Έλενα να κατευθυνθεί στη Βενετία, όπου ο Αλεξαντρί πήγε και τη συνάντησε. Μετά από δύο μήνες εκεί, ταξίδεψαν στην Αυστρία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Στο Παρίσι η ασθένεια της Έλενας επιδεινώθηκε και μετά από σύντομο πέρασμα από την Ιταλία μπήκαν σε ένα γαλλικό πλοίο στις 25 Απριλίου 1847 για να επιστρέψουν στην πατρίδα, αλλά στη διάρκεια του ταξιδιού η Έλενα πέθανε στα χέρια του εραστή της. Ο Αλεξαντρί διοχέτευσε το πένθος του στο ποίημα «Steluța» («Μικρό άστρο»), ενώ αργότερα αφιέρωσε στη μνήμη της την ποιητική συλλογή Lăcrimioare («Μικρά δάκρυα»).
Η ωριμότητα
Ωστόσο, καθώς η επανάσταση απέτυχε, ο Αλεξαντρί διέφυγε από τη Μολδαβία μέσω Τρανσυλβανίας και Αυστρίας, καταλήγοντας και πάλι στο Παρίσι, όπου συνέχισε να γράφει πολιτικά ποιήματα.
thumb|205px|Ο [[Ιόν Γκίκα (καθιστός) και ο Αλεξαντρί φωτογραφημένοι στην Κωνσταντινούπολη το 1855]] Μετά από δύο χρόνια ο ποιητής επέστρεψε για ένα θριαμβευτικό «ανέβασμα» της νέας του κωμωδίας Chiriţa în Iaşi. Μετά περιόδευσε στη μολδαβική επαρχία, συλλέγοντας, επεξεργαζόμενος και ταξινομώντας ένα τεράστιο πλήθος ρουμανικού λαογραφικού υλικού, το οποίο δημοσίευσε σε δύο μέρη, το 1852 και το 1853. Τα δημοτικά ποιήματα-τραγούδια που περιέχονται σε αυτές τις δύο συλλογές, που έγιναν εξαιρετικά δημοφιλείς, απετέλεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο της νέας ρουμανικής ταυτότητας, ιδίως οι μπαλάντες «Μιορίτσα», «Toma Alimoș», «Mânăstirea Argeșului» και «Novac și Corbul». Επιπλέον, η συλλογή με δική του ποίηση Doine și Lăcrămioare στερέωσε για τα καλά τη φήμη του.
Σεβαστός πλέον στους ρουμανικούς πνευματικούς κύκλους, ο Αλεξαντρί επέβλεψε την ίδρυση του περιοδικού România Literară (πρώτο τεύχος την 1η Ιανουαρίου 1855), όπου συνεισέφεραν συγγραφείς τόσο από τη Μολδαβία, όσο και από τη Βλαχία. Υπήρξε από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές της ενώσεως της Μολδαβίας και της Βλαχίας και το 1856 δημοσίευσε στην εφημερίδα του Μ. Κογκαλνιτσεάνου, τη Steaua Dunării, το ποίημα «Hora Unirii» («Η ώρα της Ενώσεως»), που έγινε ο ύμνος του ενωτικού κινήματος.