cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 823
Ο NGC 823 είναι φακοειδής γαλαξίας χωρίς κεντρική «ράβδο» στον αστερισμό Κάμινο. Εκτιμάται πως απέχει περίπου 194 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως έχει διάμετρο περίπου 100 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1830 από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Herschel).
Υπερκαινοφανής
Στις 23 Νοεμβρίου 2022 ανακαλύφθηκε στον γαλαξία αυτόν ένας υπερκαινοφανής Τύπου Ia που ονομάστηκε SN 2022abid.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κάμινος (αστερισμός) 0823 08093 1782
Μάριο Βάργας Λιόσα
Ο Χόρχε Μάριο Πέδρο Βάργκας Λιόσα,(Αρεκίπα, 28 Μαρτίου 1936) είναι Περουβιανός συγγραφέας, ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους και δοκιμιογράφους της Λατινικής Αμερικής, καθώς και ένας από τους πιο διακεκριμένους συγγραφείς της γενιάς του.
Ο Βάργκας Λιόσα πρωτοέγινε γνωστός στη δεκαετία του 1960 με μυθιστορήματα όπως τα La ciudad y los perros (Η πόλη και τα σκυλιά) (1963), La casa verde (Το πράσινο σπίτι) (1965), και το μνημειώδες Conversación en La Catedral (Πότε πήραμε την κάτω βόλτα;) (1969). Σήμερα παραμένει πολυγραφότατος σε μια ευρεία γκάμα λογοτεχνικών ειδών και στη δημοσιογραφία. Το λογοτεχνικό του έργο περιλαμβάνει κωμωδίες, αστυνομικά, ιστορικά και πολιτικά μυθιστορήματα. Πολλά από αυτά, όπως το Pantaleón y las visitadoras (Ο Πανταλέων και οι επισκέπτριες), (1973) και το La tía Julia y el escribidor (Η θεία Χούλια και ο γραφιάς) (1977), διασκευάστηκαν και μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο.
Πολλά από τα έργα του Βάργκας Λιόσα είναι επηρεασμένα από την αντίληψη του συγγραφέα για την περουβιανή κοινωνία και από τις εμπειρίες του ως Περουβιανού. Ωστόσο, όλο και περισσότερο επεξέτεινε το ρεπερτόριό του και καταπιάστηκε με θέματα από διαφορετικά σημεία του κόσμου.
Όπως και άλλοι Λατινοαμερικάνοι συγγραφείς, ο Βάργκας Λιόσα υπήρξε πολιτικά ενεργός στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας του. Ήταν υποψήφιος πρόεδρος του Περού το 1990 με το κεντροδεξιό κόμμα «Δημοκρατικό Μέτωπο» (FREDEMO).
Τον Οκτώβριο του 2010 η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία τίμησε τον Λιόσα απονέμοντάς του το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το Έτος 2010. Σύμφωνα με το σκεπτικό της, το βραβείο απονέμεται στον Λιόσα «για τη χαρτογράφησή του των δομών της εξουσίας και τις διεισδυτικές του εικόνες της ατομικής αντίστασης, εξέγερσης και ήττας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περουβιανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Περουβιανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Περουβιανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Ευφημία της Σικελίας
Η Ευφημία της Σικελίας (1330 – 1359) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας ήταν πριγκίπισσα της Σικελίας και κυβέρνησε το Βασίλειο της Σικελίας ως αντιβασίλισσα από το 1355 έως το 1357 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ανήλικου αδελφού της Φρειδερίκου Γ΄ του Απλού.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Πέτρου Β΄ της Σικελίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σικελίας
Η Εποχή των Παγετώνων: Οι Περιπέτειες του Μπακ Γουάιλντ
Το Η Εποχή των Παγετώνων: Οι Περιπέτειες του Μπακ Γουάιλντ (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Ice Age Adventures of Buck Wild) είναι μια περιπέτεια κωμωδία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή του 2022 σε σκηνοθεσία Τζον Ντόνκιν, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο μεγάλου μήκους, με σενάριο των Τζιμ Χεκτ, Ρέι ΝτεΛαουρέντις Ray DeLaurentis και Γουίλιαμ Σκίφιριν. Είναι spin-off του franchise Η Εποχή των Παγετώνων και διαδραματίζεται μετά τα γεγονότα του Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι φωνές των Σάιμον Πεγκ (που επαναλαμβάνει τον ρόλο του ως Μπακ Γουάιλντ), Βίνσεντ Τονγκ, Αάρον Χάρις, Ούτκαρς Άμβαντκαρ και Τζαστίνα Ματσάντο. Η ταινία ακολουθεί τους δύο αδερφούς οπόσουμ Κρας και Έντι και την περιπέτειά τους να γίνουν ανεξάρτητα ποσσούμ δίπλα στον ομώνυμο χαρακτήρα Μπακ Γουάιλντ.
Ενώ αρχικά είχε προγραμματιστεί να είναι μια τηλεοπτική σειρά, το Οι Περιπέτειες του Μπακ αναπτύχθηκε σε ταινία μεγάλου μήκους. Σε παραγωγή 20th Century Animation και κυκλοφόρησε με την ετικέτα Walt Disney Pictures, κυκλοφόρησε στις 28 Ιανουαρίου 2022, ως πρωτότυπη ταινία του Disney+. Έλαβε γενικά αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς που θεώρησαν ότι δεν είχε πρωταρχική εστίαση στον ομώνυμο χαρακτήρα και επέκριναν την αντικατάσταση των φωνητικών ηθοποιών, την ποιότητα του animation, την απουσία του Σκρατ και την απόφαση παραγωγής της ταινίας χωρίς τη συμμετοχή των Blue Sky Studios. Το ενδεχόμενο μιας συνέχειας της ταινίας συζητήθηκε από την εκτελεστική παραγωγό Λόρι Φόρτε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες spin-offs Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Ταινίες του Disney+ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Η Εποχή των Παγετώνων (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2022
Μέντωρ
Το όνομα Μέντωρ μπορεί να αναφέρεται στους ή στα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αγγελιανά Ρεθύμνης
Τα Αγγελιανά είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης κοινότητας Αγγελιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γεροποτάμου, του δήμου Μυλοποτάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Μυλοποτάμου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Τα Αγγελιανά είναι πεδινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Ρεθύμνης, κοντά στην αριστερή όχθη του Γεροπόταμου και λίγο βορειότερα της παλαιάς εθνικής οδού Ηρακλείου-Ρεθύμνου (ΕΟ 90), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 110. Απέχει περίπου 21 χλμ. Α. του Ρεθύμνου.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 13,510 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Χάνι Αλεξάνδρου και Χανοθιανά.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ρεθύμνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγγελιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεροποτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γεροποτάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυλοποτάμου.
Ονομασία
Σύμφωνα με τους ντόπιους, η προέλευση του ονόματος του χωριού εξηγείται από το γεγονός ότι το χωριό, παλαιότερα, υπήρξε σταθμός αγγελιοφόρων.
Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό έχουν βρεθεί, τάφος υστερομινωικής εποχής, λάρνακες και πολλά κτερίσματα. Η επίσημη ίδρυση του οικισμού δεν είναι γνωστή, αλλά σίγουρα υπήρχε κατά τη Βενετοκρατία. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, στο χωριό κατοικούσαν Τούρκοι αγάδες, γι’ αυτό και οι Έλληνες κάτοικοι έκρυβαν τη συγκομιδή τους προκειμένου να την προστατεύσουν από τις επιδρομές τους. Στην περιοχή των Αγγελιανών έγιναν μάχες μεταξύ Κρητών και Τουρκικού στρατού, το 1867 και 1868. Μέχρι και τον Οκτώβριο του 1943 οι κάτοικοι του χωριού πολεμούσαν τους Γερμανούς.
Πηγές
Google Earth
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Νατουραλισμός
Η λέξη Νατουραλισμός μπορεί να αναφέρεται στο:
Δημοτική ενότητα Τήνου
Η δημοτική ενότητα Τήνου είναι μία από τις τρεις δημοτικές ενότητες του Δήμου Τήνου, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Τήνου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.
Η δημοτική ενότητα Τήνου περιλαμβάνει τα πρώην δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Τήνου που συστάθηκε το 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας και τελικά καταργήθηκε το 2011.
Διαίρεση δημοτικής ενότητας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες καθώς και οι οικισμοί της δημοτικής ενότητας Τήνου.
Δημοτική Κοινότητα Τήνου
Συνολικός πληθυσμός: 4864
Τοπική Κοινότητα Δύο Χωρίων
Συνολικός πληθυσμός: 174
Τοπική Κοινότητα Τριαντάρου
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Τήνος
Κρις Μπρόντερικ
Ο Κρις Μπρόντερικ (πραγμ. όνομα Christopher Alan Broderick) είναι Αμερικάνος κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως μέλος των συγκροτημάτων Megadeth και Jag Panzer. Επίσης, συμμετείχε στους Nevermore για τις ζωντανές τους εμφανίσεις των περιόδων 2001-2003 και 2006-2007.
Βιογραφία
Ο Κρις Μπρόντερικ γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1970 στο Λέικγουντ του Κολοράντο και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στα έντεκα του χρόνια. Κατά την εφηβεία του εξασκούνταν καθημερινά εκτός από την κιθάρα, στο πιάνο και το βιολί. Τα πρώτα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχε ήταν οι Grey Haven, οι Industrial Eden και οι Killing Time, στα τέλη της δεκαετίας του '80 και τις αρχές της δεκαετίας του '90.
Το 1997 έγινε μέλος του αμερικάνικου power metal συγκροτήματος Jag Panzer. Συμμετείχε στους δίσκους "The Age of Mastery" (1998), "Thane to the Throne" (2000), "Mechanized Warfare" (2001) και "Casting the Stones", όπως και στο DVD "The Era of Kings and Conflict " του 2002. Παράλληλα, ο Μπρόντερικ συμμετείχε στους Nevermore, αποκλειστικά για τις περιοδείες του συγκροτήματος από το 2001 μέχρι και το 2003, ενώ επανήλθε και για την παγκόσμια περιοδεία του 2006-2007.
Στις αρχές του 2008, ο Μπρόντερικ αντικατέστησε τον Γκλεν Ντρόβερ στους Megadeth, πραγματοποιώντας την πρώτη του ζωντανή εμφάνιση με το συγκρότημα στις 4 Φεβρουαρίου 2008, στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Μαζί τους κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Endgame" το 2009, το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-10 του Billboard. Ακολούθησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Rust in Peace Live", με το συγκρότημα να περιοδεύει με την "Gigantour" σε όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν το "TH1RT3EN" το 2011 και το "Super Collider" το 2013, το οποίο ανέβηκε στο # 6 των αμερικάνικων τσαρτ, την υψηλότερη θέση που έφθασε δίσκος του συγκροτήματος από το "Youthanasia" του 1994.
Ο ηγέτης των Megadeth, Ντέιβ Μαστέιν, έχει δηλώσει ότι ο Μπρόντερικ είναι ο καλύτερος κιθαρίστας ο οποίος έχει περάσει από τους Megadeth. Στις 26 Νοεμβρίου 2014, ο Μπρόντερικ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από τους Megadeth λόγω μουσικών διαφορών.
Μέτα την αποχώρηση του από τους Megadeth, ο Μπρόντερικ σχημάτισε τους Act of Defiance μαζί με τον πρώην ντράμερ των Megadeth, Σον Ντρόβερ, τον τραγουδιστή Χένρι Ντέρεκ Μπόνερ των Scar the Martyr και τον κιθαρίστα Ματ Μπάχλαντ των Shadow's Fall.
Δισκογραφία
{|width="90%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Προκριματικά ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015
Τα προκριματικά ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015 (αγγλικά: CONCACAF Gold Cup qualifying playoff) ήταν η διπλή αναμέτριση που διεξήχθη στις 25 και στις 29 Μαρτίου του 2015, με σκοπό τον καθορισμό της ομάδας που θα προκρινόταν στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015. Το Μάρτιο του 2014, ο αντιπρόεδρος της CONCACAF, Χόρας Μπάρελ, ανακοίνωσε ότι οι ομάδες της πέμπτης θέσης του Κυπέλλου Καραϊβικής 2014 της και του Κόπα Σεντροαμερικάνα 2014 θα μετείχαν σε αγώνες πλέι-οφ.
Επισκόπηση
Η εκπρόσωπος της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής (CFU), Γαλλική Γουιάνα, αναετρίθηκε με την εκπρόσωπο της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Κεντρικής Αμερικής (UNCAF), Ονδούρα, στα πλέι-οφ. Η CONCACAF, με δημοσίευσή της στο περιοδικό Free Kick, επιβεβαίωσε ότι η αναμέτριση θα είναι διπλή.
Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 25 και στις 29 Μαρτίου του 2015, κατά τη διάρκεια του μόνου διεθνούς παραθύρου στο Ημερολόγιο Διεθνών Αγώνων της FIFA, έπειτα από την ολοκλήρωση του Κυπέλλου Καραϊβικής 2014 και πριν την έναρξη του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015. Τα παιχνίδια ήταν αρχικά προγραμματιστεί να λάβουν χώρα τον Ιανουάριο του 2015.
Επαναληπτικός
Η Ονδούρα επικράτησε με συνολικό σκορ 4–3 και προκρίθηκε στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις CONCACAF (εθνικές ομάδες)
Καντόνια της Ελβετίας
thumb|250px|Χάρτης της Ελβετίας διαιρεμένης σε Καντόνια Τα είκοσι έξι καντόνια της Ελβετίας είναι οι διοικητικές υποδιαιρέσεις της Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Ιστορικά και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, κάθε καντόνι στην Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία ήταν κυρίαρχο κράτος, με τα σύνορα, το στρατό και το νόμισμά του. Η ομοσπονδιακή δομή καθιερώθηκε το 1848. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η ελβετική συνομοσπονδία αποτελούνταν από δεκατρία κυρίαρχα κράτη. Αυτά τα κράτη ονομάστηκαν καντόνια και υπήρξαν σε δύο διαφορετικές μορφές: έξι επαρχιακά (ή δασικά) καντόνια και επτά αστικά καντόνια. Τα έξι επαρχιακά καντόνια ήταν λαϊκές δημοκρατίες, ενώ τα επτά αστικά καντόνια κυβερνούνταν από τα συμβούλια πόλεων. Εντούτοις, αυτά τα συμβούλια πόλεων ελέγχονταν από τις μικρές ολιγαρχίες των πλούσιων πολιτών. Τα αστικά καντόνια περιλάμβαναν τη Ζυρίχη, τη Βέρνη, και τη Βασιλεία.
Κάθε καντόνι έχει το σύνταγμα, το νομοθετικό σώμα, την κυβέρνηση και τα δικαστήριά του. Τα περισσότερα από τα νομοθετικά σώματα των καντονίων είναι τα Κοινοβούλια, το μέγεθός των οποίων ποικίλλει μεταξύ πενήντα οκτώ και διακοσίων εδρών. Μερικά νομοθετικά σώματα είναι Καντονικά Συμβούλια (Landsgemeinden).
Οι καντονικές κυβερνήσεις αποτελούνται από πέντε ή επτά μέλη, ανάλογα με το καντόνι. Όλα τα θέματα που δεν εμπίπτουν ρητά στη συνομοσπονδία σύμφωνα με το ελβετικό σύνταγμα ρυθμίζονται από τα καντόνια, που επίσης καθορίζουν και το βαθμό αυτονομίας των δήμων. Τα μεγέθη των καντονίων ποικίλλουν, από ακριβώς 37 έως 7.105 τετραγωνικά χλμ. και ο πληθυσμός τους από 14.900 έως 1.244.400. Σε καντονικά θέματα, η άμεση δημοκρατία υπό μορφή Καντονικών Συμβουλίων (Landsgemeinde) είναι τώρα περιορισμένη στα καντόνια Appenzell Innerrhoden και Glarus. Σε όλα τα άλλα καντόνια τα δημοκρατικά δικαιώματα εκφράζονται μέσω ψηφοφορίας.
Μετά από τη δημιουργία του καντονίου Ιούρα το 1978 δεν έχει υπάρξει κανένα νέο καντόνι. Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1999, ο αριθμός καντονίων είναι επίσημα 26, αλλά ο αριθμός κρατών (Stände) σχετικών για την εκλογή του Συμβουλίου των κρατών (Ständerat) και της ψηφοφορίας στις ομοσπονδιακές πρωτοβουλίες, είναι 23: τα καντόνια Unterwalden, Appenzell, και της Βασιλείας μετρώνται ως δύο ημι-καντόνια. Το Unterwalden διαιρείται σε Obwalden και Nidwalden, το Appenzell σε Innerrhoden και Ausserrhoden, και η Βασιλεία διαιρείται σε Βasel - Stadt και Βasel - Landschaft.
Κατάλογος και χάρτης
Σημειώσεις: 1 Στοιχεία του 2019 2 χλμ2 3 ανά χλμ2, με βάση τον πληθυσμό του 2000 4 Η έδρα της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου του καντονίου του Appenzell Ausserrhoden βρίσκεται στο Έρισαου, ενώ η δικαστική και αστυνομική έδρα στο Τρόζεν.
Ονόματα των καντονίων σε διάφορες γλώσσες
(σε έντονα εμφανίζονται στην επίσημη γλώσσα ή γλώσσες που αντιστοιχεί σε κάθε καντόνι)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελβετίας Κατηγορία:Πολιτική της Ελβετίας
Γιγαντισμός πλοίων
Ο όρος γιγαντισμός πλοίων (gigantism) χαρακτηρίζει αφενός μεν την αύξηση του μεγέθους των πλοίων με συνέπεια την αύξηση της χωρητικότητας αυτών και αφετέρου την τάση ναυπήγησης μεγάλων μεγεθών πλοίων.
Στη τάση αυτή οδηγήθηκε σχεδόν η παγκόσμια ναυτιλία προκειμένου να πετύχει την μείωση κυρίως εκείνου του κόστους των μεταφορών και συνεπώς της εκμετάλλευσης των πλοίων με επακόλουθο την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους. Ευνόητο είναι ότι ένα πλοίο μεγάλου μεγέθους σε σύγκριση πάντα με ένα συμβατικού μεγέθους παρουσιάζει μείωση λειτουργικού κόστους, μείωση εργατικών εξόδων (βελτίωση σχέσης εργασίας - χωρητικότητας), μείωση εξόδων κίνησης και γενικά πάσης φύσεως γενικών εξόδων λόγω ακριβώς της κατανομής των σε μεγαλύτερο όγκο μεταφερόμενου φορτίου.
Η προοδευτική τάση του γιγαντισμού
Η τάση αυτή του γιγαντισμού φαίνεται ακόμη εντονότερη αν ληφθούν υπ΄ όψη ενδεικτικά στοιχεία μεγέθους (μεταφορικής ικανότητας) ναυπηγηθέντων πλοίων κατά τα ακόλουθα έτη:
Βέβαια με τα μεγαλύτερα μεγέθη ναυπηγήθηκαν τα Δεξαμενόπλοια πετρελαιοφόρα (Tankers) τα κοινώς "γκαζάδικα" για τα οποία όμως καθορίστηκαν οι ακόλουθες κατηγορίες:
Το 1974 όμως, ξέσπασε μια ναυτιλιακή κρίση που έπληξε κυρίως τα μεγαλύτερα μεγέθη των πλοίων με αποτέλεσμα την ανακοπή αυτού του γιγαντισμού.
Οι ανασχετικοί παράγοντες στον γιγαντισμό
Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω, υπάρχουν πολλοί και αρκετά σοβαροί ανασχετικοί παράγοντες που ανέκοψαν τουλάχιστον την πρόοδο αυτού του γιγαντισμού των πλοίων όπως: thumb|right|280px|Τα σύγχρονα ελληνικά [[επιβατηγό πλοίο|επιβατηγά των ακτοπλοϊκών γραμμών φαντάζουν σαν τα υπερωκεάνεια....]]
Στην ακτοπλοΐα
Όμως ανεξάρτητα το τι συνέβη στα Δεξαμενόπλοια η ακτοπλοΐα δεν έμεινε πίσω. Σήμερα τα σύγχρονα ελληνικά επιβατηγά των ακτοπλοϊκών γραμμών φαντάζουν σαν τα υπερωκεάνεια των 10ετιών 1960 - 1970 και ο γιγαντισμός και αυτών των πλοίων είναι πλέον δεδομένος.
Κατηγορία:Πλοίο
Βερνάρδος Γουλιέλμος της Γασκώνης
Ο Βερνάρδος Γουλιέλμος, γαλλ.: Bernard Guillaume, μερικές φορές Bερνάρδος Α΄ (απεβ. στις 25 Δεκεμβρίου 1009), ήταν δούκας της Γασκώνης  και κόμης του Μπορντώ από c.  997 μέχρι το τέλος του. Κατά τη διάρκεια της εποχής του, η Γασκώνη ήταν ουσιαστικά ανεξάρτητη, ο δούκας της κυρίαρχος και οποιαδήποτε σχέση με το βασίλειο της Γαλλίας θεωρητική. Η βασιλεία του έπεσε σε μία περίοδο σχετικής ειρήνης και ευημερίας: το κίνημα της ειρήνης (εκεχειρίας) του Θεού ξεκίνησε στη Γασκώνη την εποχή του πατέρα του, η μοναστική μεταρρύθμιση εισήχθη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του και η περίοδος των επιθέσεων των Βίκινγκ είχε τελειώσει. Ωστόσο, ήταν επίσης μία περίοδος αυξανόμενου φεουδαρχικού κατακερματισμού, και ο Bερνάρδος απεβίωσε με βίαιο τέλος.
Καταγόμενος και στις δύο πλευρές από δυναστείες βασκικής καταγωγής, ο Bερνάρδος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του δούκα Γουλιέλμου Σάντσεθ και της Ουρράκας, κόρης του βασιλιά Γκαρθία Α΄ Σάντσεθ της Παμπλόνας. Το "Bερνάρδος" ήταν το όνομά του και το "Γουλιέλμος" ήταν πατρώνυμο, δηλ. δηλώνει το όνομα του πατέρα του. Χρησιμοποίησε και τα δύο ονόματα.
Η εξουσία του
Η ημερομηνία του τέλους του υούκα Γουλιέλμου και της διαδοχής του Bερνάρδου μπορεί να τοποθετηθεί μεταξύ 996 και 999. Ο πρώτος σύγχρονος ιστορικός Πιέρ ντε Μάρκα πίστευε ότι ο Bερνάρδος ήταν ανήλικος και υπό την εξουσία της αντιβασιλείας την εποχή της ένταξής του, αλλά αυτό είναι πολύ απίθανο. Ο Ζαν ντε Ζωργκαίν υπολογίζει ότι ήταν 23 ή 24 ετών, με βάση τη διάρκεια ζωής τού πατέρα και τού αδελφού του.
Ο πατέρας του Bερνάρδου είχε κληρονομήσει την κομητεία του Μπορντώ μεταξύ 977 και 988, και άρχισε να κόβει νομίσματα εκεί. Ο Βερνάρδος συνέχισε να κόβει δηνάρια (deniers) και οβολούς με το όνομά του, και πιθανώς και με το πατρώνυμό του. Από τους πολλούς διαφορετικούς τύπους οβολού που κόπηκαν με το όνομα Γουλιέλμος, μερικοί πιθανότατα κόπηκαν από τον Bερνάρδο. Το χέρι στην εμπρόσθια όψη μερικών από τα νομίσματα του Bερνάρδου μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα γάντι, όπως χρησιμοποιείται σε μία τελετή περιβολής αξιώματος. Ένα νόμισμα που φέρει το όνομά του βρέθηκε σε έναν θησαυρό του 11ου αι. με διάφορα νομίσματα στο Πιεμόντε. Ο θησαυρός μάλλον συγκεντρώθηκε από έναν έμπορο ή προσκυνητή, που ταξίδεψε σε όλη τη Γαλλία και τη Γασκώνη. Ο οβολός έχει την επιγραφή +BENARDU +BURDIGA και κόπηκε στο όνομα του Bερνάρδου στα Βουρδίγαλα (Μπορντώ)· στην εμπρόσθια όψη ανθρώπινο χέρι, στην πίσω όψη σταυρός.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Bερνάρδου, ο ηγούμενος Άμπο του Φλερύ επισκέφτηκε το μοναστήρι του Λα Ρεόλ με μερικούς από τους μοναχούς του, για να μεταρρυθμίσει το μοναστήρι και να καθιερώσει τον κανόνα των Βενεδικτίνων. Λέγεται ότι παρατήρησε ότι ήταν πιο ισχυρός στη Λα Ρεόλ από τον βασιλιά της Γαλλίας (τότε Ροβέρτο Β΄), αφού κανείς δεν φοβόταν τη δύναμη του βασιλιά. Στην πραγματικότητα, η αποστολή του Φλερύ βρισκόταν υπό την προστασία του Aμαλβί, υποκόμη του Μπεζών (Bézeaune). Όταν ο Άμπο δολοφονήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1004, σύμφωνα με τον σύγχρονο χρονικογράφο Aντεμάρ ντε Σαμπανέ, ο Bερνάρδος τιμώρησε τους δολοφόνους, «άλλους κρέμασε, άλλους έστειλε στις φλόγες» και έδωσε όλη την αμφισβητούμενη μοναστική περιουσία και τη μοναστική εκκλησία του Αγίου Πέτρου στους Γάλλους μοναχούς από τον Φλερύ, που είχαν συνοδεύσει τον Άμπο. μικρογραφία|230x230εσ| Ένα σκαλισμένο κιονόκρανο από το Σαιν-Σεβέρ, ένα μοναστήρι που ιδρύθηκε από τον πατέρα τού Bερνάρδου και προικίστηκε και επιβεβαιώθηκε από τον Bερνάρδο. Η ταχεία απάντηση του Bερνάρδου στη δολοφονία του Άμπο μπορεί να είχε σχεδιαστεί για να ενισχύσει την εξουσία του στην επικράτεια του υποκόμη Αμαλβί, και να δείξει ποιος ήταν ο πραγματικός προστάτης του Λα Ρεόλ, διότι υπάρχουν άλλα στοιχεία αμφισβήτησης της εξουσίας του Bερνάρδου στα μοναστήρια της Γασκώνης. Η άρχουσα οικογένεια των Μοντανέρ προσάρτησε το αβαείο του Σαιν-Οράν ντε Λαρέλ το 1009 και εγκατέστησε έναν δικό τους ηγούμενο. Μέχρι το 1010, ο αρχηγός της οικογένειας Oντόν-Ντοάτ, είχε οικειοποιηθεί για τον εαυτό του τον τίτλο του υποκόμη.
Στις 3 Απριλίου 1009 ο Bερνάρδος και η σύζυγός του Ουρράκα εξέδωσαν ένα καταστατικό επιβεβαίωσης για την ιδιοκτησία του αβαείου του Σαιν-Σεβέρ, που ιδρύθηκε από τον πατέρα του. Μέχρι τη στιγμή αυτού του καταστατικού, η μητέρα του Bερνάρδου είχε επίσης αποβιώσει.
Το τέλος του
Το τέλος του Bερνάρδου χρονολογείται στις 25 Δεκεμβρίου 1009 από τη νεκρολογία του αβαείου του Σαιν-Σεβέρ. Δεδομένου ότι ο Bερνάρδος απεβίωσε χωρίς άνδρα κληρονόμο, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Σάντσο ΣΤ΄ Γουλιέλμος. Κάποιος Γουλιέλμος Βερνάρδος, που ονομάζεται de Laussianum, ο οποίος είχε μία διαμάχη με το αβαείο του Σαιν-Σεβέρ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Γουλιέλμου, μπορεί να ήταν φυσικός (νόθος) γιος του Bερνάρδου. Υπάρχουν δύο μη αλληλεπικαλυπτόμενες μαρτυρίες για το τέλος του Bερνάρδου.
Σύμφωνα με ένα έγγραφο στο «μαύρο» καταστατικό του καθεδρικού ναού της Αγίας Μαρίας του Ως (Auch), που χρονολογείται περί το 1110, ο Bερνάρδος δολοφονήθηκε από έναν ιππότη, που ονομαζόταν Ραϋμόντ Παμπά. Μετά τη δολοφονία, ο Ραϋμόντ αναζήτησε καταφύγιο στην αυλή του Aιμερίκ Α΄, κόμη του Φεζανσάκ, ο οποίος του παραχώρησε το φέουδο του Βικ-Φεζανσάκ. Αυτό σαφώς εμπλέκει τον Aιμερίκ στη δολοφονία. Σε απάντηση, ο Όντο του Ασταράκ, αρχιεπίσκοπος του Ως, αφόρισε τον Ραϋμόντ. Ως πράξη μετάνοιας, ο τελευταίος πήγε σε προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, κατά τη διάρκεια του οποίου απεβίωσε. Πριν φύγει, ωστόσο, έλαβε από τον δούκα Σάντσo ως φέουδο το κάστρο Μπουζέ-συρ-Μπαΐζ, το οποίο είχε κατασκευαστεί από τον Σάντσo και τον παππού τού Βερνάρδου, φούκα Γκαρσία Β¨ Σάντσεθ, για να προστατεύσει ένα χαμένο πλέον μοναστήρι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης
Κυβερνείο Κένα
To Κυβερνείο της Κένα (αραβικά : محافظة قنا Muḥāfaẓat Qināʾ ) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Έχει πρωτεύουσα την πόλη Κένα, έκταση 9565 τ.χλμ. και πληθυσμό 3.001.494 κατοίκους.
Συνορεύει στα βόρεια με το Κυβερνείο Σοχάγκ. στα νότια με το Κυβερνείο Λούξορ, στα ανατολικά με το Κυβερνείο Ερυθράς Θάλασσας, και στα δυτικά με το Κυβερνείο Νέας Κοιλάδας.
Το 1913 το κυβερνείο είχε 772.492 κατοίκους και έκταση 1.683 τ.χλμ. . Το 1937 είχε 1.016.753 κατοίκους κι 1.826 τ.χλμ. και το 1947 την ίδια έκταση και 1.016.753 κατοίκους. Το 2009 αποσπάστηκε τμήμα του κυβερνείου και δημιουργήθηκε το Κυβερνείο Λούξορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Εύβουλος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Νατουραλισμός (λογοτεχνία)
Το λογοτεχνικό ρεύμα του Νατουραλισμού αναπτύχθηκε στη Γαλλία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως με τα έργα του Εμίλ Ζολά. Η νατουραλιστική πεζογραφία είναι εξέλιξη της ρεαλιστικής και έχει πολλά κοινά σημεία με αυτήν, αφού ξεκινά, όπως και η ρεαλιστική, από την επιθυμία της απεικόνισης της πραγματικότητας με ακρίβεια και χωρίς ωραιοποίηση, αλλά διαφέρει ως προς το φιλοσοφικό υπόβαθρο που διακρίνεται πίσω από τα νατουραλιστικά έργα.
Οι νατουραλιστές συγγραφείς πιστεύουν ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου ρυθμίζεται από τους παράγοντες της κληρονομικότητας, του περιβάλλοντος και της πίεσης της στιγμής, με αποτέλεσμα οι ήρωες των έργων τους να παρουσιάζονται ως άτομα που δρουν με βάση τα εσωτερικά τους ένστικτα (κυρίως την πείνα και τη σεξουαλική επιθυμία) και υπό την επίδραση των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών. Τα νατουραλιστικά έργα ξεχωρίζουν επίσης για την υπερβολικά λεπτομερή απόδοση της πραγματικότητας, ακόμα και σε σκηνές ιδιαίτερα βίαιες, και συχνά για το τραγικό τέλος, στο οποίο ο ήρωας συνήθως οδηγείται στην καταστροφή. Άλλο εμφανές χαρακτηριστικό στα έργα των νατουραλιστών είναι η απόδοση των λόγων των ηρώων σε ελεύθερο πλάγιο λόγο.
Στην Ελλάδα ο νατουραλισμός κάνει την πρώτη του εμφάνιση με τη μετάφραση της "Νανά" του Εμίλ Ζολά από τον Ιωάννη Καμπούρογλου το 1880. Είναι η πιο ακραία εκδοχή του ρεαλισμού. Καταγγέλλει την κοινωνική εξαθλίωση και γενικά τις απαράδεκτες συνθήκες ζωής. Οι νατουραλιστές συγγραφείς επιλέγουν ιδιαίτερα προκλητικά θέματα από το περιθώριο της κοινωνικής ζωής. Οι ήρωες είναι οι απόκληροι και τα θύματα της κοινωνίας, οι καταπιεσμένοι, οι αδικημένοι, άτομα του υποκόσμου. Στη νεοελληνική πεζογραφία νατουραλιστικά στοιχεία συναντάμε σε πολλά πεζά κείμενα του 19ου αι. και αρχές του 20ού αι. με κυριότερο το "Ζητιάνο" του Καρκαβίτσα. Συνήθως τα πρόσωπα στην λογοτεχνία έχουν τραγικό τέλος.
Ρύσελσχαϊμ
Η βιομηχανική πόλη είναι η έδρα της αυτοκινητοβιομηχανίας Opel, η οποία ταυτίζεται και με την ίδια την πόλη, καθώς συνέβαλε στην ανάπτυξή της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Έσσης
Willys Jeep Truck
Το Willys Jeep Truck ήταν ένα αγροτικό ημι-φορτηγό που παράχθηκε από την Willys-Overland από το 1947 μέχρι το 1965. Το φορτηγό φτιαχνόταν στο ίδιο σασί με το Willys Jeep Station Wagon. Συνολικά, το φορτηγό φτιαχνόταν σε πολλές εκδόσεις για πολλές δουλειές που είναι πελάτης θα μπορεί να χρειαζόταν να κάνει. Πρακτικώς, το Willys Jeep Truck μπορούσε να κουβαλήσει έως και 1,5 τόνους. Το φορτηγό ήταν αρκετά δημοφιλές παγκοσμίως και, επίσης, ήταν αρκετά ανταγωνιστικό με άλλα φορτηγά άλλων κατασκευαστών οχημάτων λόγω της καλής και γενικά ισχυρής κατασκευής του.
Από το 1962 μέχρι το 1965, κατασκευαζόταν μαζί με το Jeep Gladiator, τον διάδοχό του.
Κατηγορία:Φορτηγό Jeep Willys Truck Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αγροτικά
Αριστοφάνης
Ο Αριστοφάνης (445 π.Χ. - 386 π.Χ.) ήταν Αθηναίος κωμωδιογράφος του 5ου αιώνα π.Χ.. Ο Αριστοφάνης είναι, μαζί με τον Εύπολι και τον Κρατίνο, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της περιόδου της αρχαίας αθηναϊκής κωμωδίας που χαρακτηρίζεται ως «αρχαία κωμωδία» και ο μοναδικός του οποίου σώζονται ακέραια έργα, με εξαίρεση τον Μένανδρο του οποίου σώζεται ακέραιο μόλις ένα έργο. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., συνέγραψε 46 κωμωδίες. Από αυτές σώζονται 11 ακέραιες, ενώ παραδίδονται 924 αποσπάσματα.
Βιογραφικά στοιχεία
Διαθέτουμε ελάχιστες, ανεξάρτητες πληροφορίες για τη ζωή του και, συχνά, στοιχεία για τη βιογραφία του αντλούνται από τις ίδιες τις κωμωδίες του, και πρέπει γι' αυτό να αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιφυλακτικότητα.
Ήταν γιος του Φιλίππου, γνήσιου Αθηναίου, από τον δήμο Κυδαθηναίων κι έτσι θεωρείται κι αυτός γνήσιος Αθηναίος πολίτης. Για τη ζωή του, όμως, μόνο ελάχιστα μας είναι σήμερα γνωστά.
Νυμφεύτηκε νωρίς κι απέκτησε τρεις γιους, τον Φίλιππο, τον Νικόστρατο και τον Αραρότα. Ο τελευταίος ήταν κι αυτός κωμικός ποιητής και με το όνομά του ο Αριστοφάνης δίδαξε στα τελευταία χρόνια της ζωής του τις κωμωδίες του Κώκαλον και Αιολοσίκωνα. Ο Αραρώς δίδαξε και δικά του πρωτότυπα έργα.
Φαίνεται πως γνώριζε πολύ καλά τις τραγωδίες του Αισχύλου, τον οποίο θαύμαζε για τη συντηρητικότητά του και στον οποίο, στους Βατράχους, ύστερα από μεγάλη διαδικασία που γίνεται στον Άδη, δίνει τα πρωτεία της τραγικής ποίησης. Επίσης είναι άριστος γνώστης των Ωδών του Πινδάρου και του Στησιχόρου. Εκείνος όμως που επέδρασε πολύ στο ύφος, στην τεχνική και στη γλώσσα του, ήταν ο Ευριπίδης, παρόλο που αποτελούσε το μόνιμο στόχο των επιθέσεων και των διακωμωδήσεών του. Ο Κρατίνος, για να χαρακτηρίσει την προσκόλληση αυτή, έπλασε αυτή τη λέξη: "ευριπιδαριστοφανίζειν".
Έργα
Οι σημαντικότερες πηγές για τις διδασκαλίες των έργων του Αριστοφάνη είναι οι επιγραφές με τους καταλόγους νικητών σε δραματικούς αγώνες, οι αρχαίες υποθέσεις στα σωζόμενα έργα του και οι πληροφορίες που παραθέτουν οι αρχαίοι λεξικογράφοι.
Ο Αριστοφάνης παρουσίασε τις τέσσερις πρώτες κωμωδίες του αναθέτοντας την διδασκαλία του χορού στον Καλλίστρατο: οι Δαιταλείς διδάχθηκαν το 427 π.Χ., στα Μεγάλα Διονύσια της επόμενης χρονιάς (426 π.Χ.) παρουσιάστηκαν οι Βαβυλώνιοι, με τους οποίους ο Αριστοφάνης κέρδισε πιθανώς το πρώτο βραβείο και στα Λήναια του επόμενου έτους (425 π.Χ.) οι Αχαρνής, με τους οποίους επιτίθεται στις πολεμικές επιλογές των Αθηναίων και προβάλλει την ιδέα για σύναψη συνθήκης ειρήνης με τη Σπάρτη. Το 424 παρουσιάστηκε η κωμωδία Ιππής, η οποία αποτελεί μία καυστική αν και κωδικοποιημένη σάτιρα για τους Αθηναίους πολιτικούς, προπάντων για τον στρατιωτικό ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης Κλέωνα, στον οποίο είχε επιτεθεί ήδη έντονα στο έργο του Βαβυλώνιοι και τον οποίο κατηγορεί για δημαγωγία.
Το 423 π.Χ. παρουσιάστηκε στα Μεγάλα Διονύσια το έργο Νεφέλαι, το οποίο αποτελεί μια σάτιρα για τις (τότε) μοντέρνες παιδαγωγικές ιδέες του Σωκράτη. Αυτή η κωμωδία για τον Σωκράτη απετέλεσε πρότυπο για διάφορους Ευρωπαίους συγγραφείς της κλασικής και ρομαντικής εποχής (Λέσινγκ, Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε κ.ά.)
Το 422 π.Χ. παρουσιάστηκε στα Λήναια το έργο Σφήκες, με το οποίο ο Αριστοφάνης λοιδορεί το δικαστικό σύστημα της Αθήνας και ιδιαίτερα τη δικομανία των οπαδών του Κλέωνα που είχε χάσει μια δίκη για υπεξαίρεση. Η κωμωδία Ειρήνη παρουσιάστηκε το 421 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια. Ο συγγραφέας παρουσιάζει τις καταστροφικές επιπτώσεις του πελοποννησιακού πολέμου στους αγρότες, οι οποίοι στέλνουν μια επιτροπή στον Όλυμπο και ελευθερώνουν την Ειρήνη.
Το έργο Όρνιθες παρουσιάστηκε το 414 π.Χ. επίσης στα Μεγάλα Διονύσια και θεωρείται, λόγω της σκηνικής πληρότητας, το πλέον πετυχημένο έργο του Αριστοφάνη. Πραγματεύεται, όπως οι Ιππής τις πρακτικές των πολιτικών και στρατιωτικών, όμως χωρίς αναφορές σε επίκαιρα γεγονότα της Αθήνας, αλλά ως σημείο εκκινήσεως για να περιγράψει μια ιδανική κοινωνία και ταυτόχρονα για να αποδείξει τη βεβαιότητα για την αποτυχία της. Αν και το έργο αυτό δεν περιέχει το συνήθη για τον Αριστοφάνη πολεμικό τόνο, δεν του λείπουν οι σατιρικές αναφορές σε έργα των Αισχύλου, Ευριπίδη, Πίνδαρου κ.ά. Στα έργα του Θεσμοφοριάζουσες (411 π.Χ.) και Βάτραχοι (405 π.Χ.) παρωδούνται τα έργα του Ευριπίδη ως προς το θέμα και το ύφος τους.
Το διασημότερο έργο του Αριστοφάνη είναι η Λυσιστράτη, που παρουσιάστηκε επίσης το 411 π.Χ.. Η ομώνυμη ηρωίδα του έργου πείθει τις γυναίκες της Αθήνας και της Σπάρτης να απέχουν από τις ερωτικές δραστηριότητες για να υποχρεωθούν οι άντρες να διακόψουν τον πόλεμο. Το σχέδιο αυτό πετυχαίνει μετά από μερικές εμπλοκές. Αν και το έργο φαίνεται να έχει έναν ευγενή στόχο, τη διακοπή του πολέμου και την έλευση της ειρήνης, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, οι ολιγαρχικοί Λακεδαιμόνιοι δέχονταν να διακόψουν τον πόλεμο με κύριο όρο να καταργήσουν οι Αθηναίοι το δημοκρατικό πολίτευμα. Αυτή ήταν και η επιθυμία του Αριστοφάνη, ο οποίος μαζί με τους ολιγαρχικούς υποστήριζε καθετί που θα υπόσκαπτε το δημοκρατικό πολίτευμα της Αθήνας. Τα ύστερα έργα Εκκλησιάζουσες (393 π.Χ.) και Πλούτος (388 π.Χ.) ασχολούνται με ζητήματα της ιδιωτικής περιουσίας.
Δείτε επίσης
περιστεραλεκτρυονοπτοπιφαλλιδοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερύγων]]
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Live Aid
Το Live Aid είναι μια διπλή ιστορική συναυλία, με ανθρωπιστικό χαρακτήρα, που πραγματοποιήθηκε την ίδια στιγμή από κοινού στο Λονδίνο και τη Φιλαδέλφεια στις Ιουλίου 1985 και οργανώθηκε από τον Μπομπ Γκέλντοφ και τον Midge Ure με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την ανακούφιση του συνεχιζόμενου λιμού στην Αιθιοπία. Μεταδόθηκε από πολλές τηλεοράσεις, ζωντανά, σε όλο τον κόσμο. Επιλέχθηκαν οι κορυφαίοι καλλιτέχνες όπως Ντέιβιντ Μπόουι, Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, Queen, U2, Dire Straits, Duran Duran, Φιλ Κόλινς (οι οποίοι από το Λονδίνο πήραν το Κονκόρντ για να παίξουν και στη Φιλαδέλφεια ), Μικ Τζάγκερ, The Who, Έλτον Τζον, Στινγκ, Μαντόνα, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Ρόμπερτ Πλαντ, ο Τζίμι Πέιτζ, ο Τζον Πωλ Τζόουνς (μουσικός), το Status Quo, ο Cat Stevens. Αυτή η εκδήλωση διεξήχθη κυρίως στο στάδιο Wembley του Λονδίνου και στο στάδιο John F. Kennedy στη Φιλαδέλφεια. Υπολογίζεται ότι 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν την συναυλία, σε περισσότερες από 100 διαφορετικές χώρες, και 90.000 άτομα παρευρέθηκαν. Υπήρξαν κι άλλες συναυλίες που οργανώθηκαν επίσης με την ίδια φιλοσοφία, όπως στην Αυστραλία (Oz για την Αφρική) με τη συμμετοχή του INXS, ή ακόμα και στη Γερμανία.
Η επιτυχία της συναυλίας αυτής ενέπνευσε το τραγούδι The Tide Turning του Ρότζερ Γουώτερς (Pink Floyd). Το 2005, με την ευκαιρία της εικοστής επετείου της συναυλίας Live Aid, ένα μέρος της, κυκλοφόρησε στο εμπόριο (για φιλανθρωπικούς πάντα σκοπούς) με τη μορφή τετραπλού DVD.
Για την ίδια περίσταση, η εμπειρία ανανεώνεται: Το Live 8, πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου του 2005, όμως αυτή τη φορά σε μια πιο διεθνή διάσταση. Στην πραγματικότητα, υπήρξαν συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στις πόλεις της Φιλαδέλφειας, του Λονδίνου, του Παρισιού, του Βερολίνου, της Ρώμης, του Τορόντο, του Τόκιο, του Γιοχάνεσμπουργκ όπως και της Μόσχας. Όπως το Live Aid, έτσι και το Live 8 κυκλοφορεί σε DVD για να υποστηρίξει την θέση του.
Στην συναυλία του 1985, μερικά γνωστά συγκροτήματα, όπως οι Eurythmics ή οι Tears for Fears, που κανονικά θα είχαν συμμετάσχει σε αυτήν, δεν μπόρεσαν τελικά να δώσουν το παρόν για διάφορους λόγους.
Λονδίνο, Στάδιο Γουέμπλεϊ
Παρουσιαστές:
Φιλαδέλφεια, Στάδιο John F. Kennedy
Παρουσιαστές:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα του BBC Κατηγορία:Ιστορία της μουσικής Κατηγορία:Συναυλίες Κατηγορία:1985 Κατηγορία:Queen Κατηγορία:Ανθρωπισμός Κατηγορία:Λονδίνο Κατηγορία:Γουέμπλεϊ ΦΚ Κατηγορία:Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια) Κατηγορία:Ιούλιος 1985 Κατηγορία:Ροκ μουσική Κατηγορία:Αγγλία Κατηγορία:Αμερική
Αντρίγια Ζίβκοβιτς
Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς (Andrija Živković, σερβικά: Андрија Живковић, γενν. 11 Ιουλίου 1996) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τον ΠΑΟΚ.
Είναι ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε με την Εθνική Σερβίας, καθώς και ο νεότερος αρχηγός της Παρτιζάν στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Ζίβκοβιτς ήταν καθοριστικό μέλος της Εθνικής Σερβίας U20 που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2015, σημειώνοντας δύο γκολ και δίνοντας δύο ασίστ.
Παρτιζάν
Ο Ζίβκοβιτς εντάχθηκε στην Παρτιζάν τον Σεπτέμβριο του 2009. Ήταν μέλος της πολλά υποσχόμενης γενιάς του συλλόγου, μαζί με τους Ντανίλο Πάντιτς και Νέμανια Ράντονιτς, μεταξύ άλλων.
Σεζόν 2012–13
Ο Ζίβκοβιτς έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα σε έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Νόβι Παζάρ στις 28 Απριλίου 2013, αντικαθιστώντας τον Ντάρκο Μπράσανατς μετά από 65 λεπτά, στην ισοπαλία με 0-0. Αυτή ήταν η μοναδική του εμφάνιση τη σεζόν 2012–13, καθώς ο σύλλογος κέρδισε τον έκτο συνεχόμενο τίτλο του πρωταθλήματος.
Σεζόν 2013–14
Μετά από μια μακρά διαπραγμάτευση, ο Ζίβκοβιτς υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο με την Παρτιζάν στις 23 Αυγούστου 2013, με μια τριετής συμφωνία. Σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο δύο μέρες αργότερα, αφού μπήκε ως αλλαγή στην εντός έδρας νίκη με 5-1 επί της Ραντνίτσκι Κραγκούγιεβατς. Στη συνέχεια, ο Ζίβκοβιτς σημείωσε από ένα γκολ στα επόμενα τρία παιχνίδια πρωταθλήματος, στην εντός έδρας νίκη με 3-1 επί της Ραντ, στην εκτός έδρας νίκη με 2-1 επί της Σλομπόντα Ούζιτσε, καθώς στην εντός έδρας νίκη με 2-0 επί της ΟΦΚ Βελιγραδίου.
Στις 4 Μαρτίου 2014, ο Ζίβκοβιτς έγινε ο νεότερος αρχηγός της Παρτιζάν όλων των εποχών σε, σε ηλικία 17 ετών, 7 μηνών και 18 ημερών. Την τιμή αυτή κατείχε προηγουμένως ο Νίκολα Νίνκοβιτς, ο οποίος υπήρξε αρχηγός της ομάδας σε ηλικία 17 ετών, 10 μηνών και 12 ημερών. Στην πρώτη πλήρη σεζόν του, ο Ζίβκοβιτς έκανε συνολικά 25 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις, όπου σημείωσε πέντε γκολ.
Σεζόν 2014–15
Στην τρίτη σεζόν του, ο Ζίβκοβιτς έπαιζε τακτικά από την αρχή της σεζόν, παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να σκοράρει σε καμία διοργάνωση. Εμφανίστηκε επίσης σε πέντε αγώνες της φάσης ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ. Αφού δεν μπόρεσε να σκοράρει για αρκετούς μήνες, σημείωσε το πρώτο του γκολ στη σεζόν στην εντός έδρας νίκη με 5-1 επί της Μπόρατς Τσάτσακ στις 7 Δεκεμβρίου 2014. Ανέβασε τον αριθμό των γκολ του μετά το χειμερινό διάλειμμα, σημειώνοντας τέσσερα ακόμη γκολ στο πρωτάθλημα, συμπεριλαμβανομένων δύο γκολ στην εκτός έδρας νίκη με 3-1 επί της ΟΦΚ Βελιγραδίου στις 13 Απριλίου 2015. Συνολικά, ο Ζίβκοβιτς έκανε 40 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις και σημείωσε επτά γκολ, καθώς ο σύλλογος κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλήματος.
Σεζόν 2015–16
Έχοντας χάσει την πλειονότητα του προγράμματος προετοιμασίας της ομάδας λόγω της εθνικής ομάδας, ο Ζίβκοβιτς έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σεζόν στη νίκη με 1-0 επί της Ντίλα Γκόρι στο πρώτο σκέλος του δεύτερου προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ στις 14 Ιουλίου 2015. Μπήκε στο γήπεδο ως αλλαγή στο 60ο λεπτό, καταφέρνοντας να κερδίσει ένα ελεύθερο λάκτισμα στο 81ο λεπτό, το οποίο τελικά θα είχε ως αποτέλεσμα το γκολ της νίκης του αγώνα. Στις 17 Ιουλίου 2014, ο Ζίβκοβιτς σημείωσε ένα γκολ στον εναρκτήριο αγώνα του πρωταθλήματος εναντίον της Μέταλατς Γκόρνι Μιλανόβατς, καθώς το παιχνίδι έληξε 4-0. Στη συνέχεια, σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο σε διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ, σκοράροντας στην εντός έδρας νίκη με 4-2 επί της Στεάουα Βουκουρεστίου στις 5 Αυγούστου 2015. Παρείχε επίσης μία ασίστ στον αγώνα και βοήθησε την Παρτιζάν να φτάσει στα πλέι-οφ του Τσάμπιονς Λιγκ.
Στις 4 Φεβρουαρίου 2016, ο Ζίβκοβιτς τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από την πρώτη ομάδα επειδή αρνήθηκε να παρατείνει το συμβόλαιο του με τον σύλλογο.
Μπενφίκα
Στις 5 Ιουλίου 2016, ο Ζίβκοβιτς υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια Πορτογαλίας, Μπενφίκα. Υπέγραψε με ελεύθερη μεταγραφή μετά τη λήξη του συμβολαίου του με την Παρτιζάν. Του δόθηκε το νούμερο 17. Στις 2 Οκτωβρίου έκανε το ντεμπούτο του για τη Μπενφίκα, μπαίνοντας στο 84ο λεπτό στη θέση του Γκονσάλο Γκέδες. Έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ πέντε μήνες αργότερα, στην εκτός έδρας ήττα με 4-0 εναντίον της Μπορούσια Ντόρτμουντ. Τελείωσε τη σεζόν κερδίζοντας τον τίτλο του πρωταθλήματος με τη Μπενφίκα, χωρίς να έχει σημειώσει γκολ σε 15 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Συνολικά, εμφανίστηκε σε 24 αγώνες και σημείωσε ένα γκολ στο Κύπελλο Πορτογαλίας.
Ο Ζίβκοβιτς έπαιξε τον πρώτο του αγώνα με τη Μπενφίκα τη σεζόν 2017-18 εναντίον της Ρίο Άβε.
ΠΑΟΚ
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2020, ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε την υπογραφή του Ζίβκοβιτς με δωρεάν μεταγραφή. Είχε προηγουμένως αποδεσμευθεί από τη Μπενφίκα και ο ΠΑΟΚ τον υπέγραψε με διετές συμβόλαιο. Στον πρώτο επίσημο αγώνα με τον ΠΑΟΚ σημείωσε γκολ εναντίον της προηγούμενης ομάδας του, Μπενφίκα, που είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό της από τα πλέι οφ του Τσάμπιονς Λιγκ. Για το υπόλοιπο της χρονιάς, αποτέλεσε τον βασικό παίκτη για τα άκρα της επίθεσης και αγωνίστηκε συνολικά σε 48 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις πετυχαίνοντας 14 γκολ και δίνοντας 8 ασίστ. Στον φινάλε της σεζόν, κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας. Στον τελικό, ο ΠΑΟΚ ήρθε αντιμέτωπος με τον ΟΣΦΠ και επικράτησε με σκορ 2-1. Ο ίδιος, αγωνίστηκε σε όλο τον αγώνα, ενώ ήταν αυτός που έδωσε την ασίστ για το δεύτερο και νικητήριο γκολ της ομάδας του.
Εθνική ομάδα
Ο Ζίβκοβιτς ήταν βασικό μέλος της Εθνικής Σερβίας U17 σε δύο κύκλους αγώνων των προκριματικών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U17, αλλά απέτυχε να την βοηθήσει να φτάσει στο τελικό τουρνουά και στις δύο περιπτώσεις.
Στη συνέχεια, ο Ζίβκοβιτς συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2014. Εμφανίστηκε στα δύο πρώτα παιχνίδια της διοργάνωσης, πριν φύγει από την ομάδα μετά την απόφαση του συλλόγου του. Τελικά, η Σερβία αποκλείστηκε από την Πορτογαλία στη διαδικασία των πέναλτι στο ημιτελικό της διοργάνωσης.
Ομοίως, ο Ζίβκοβιτς επελέγη για να εκπροσωπήσει τη χώρα του στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2015. Έπαιξε και στα επτά παιχνίδια της ομάδας του, καθώς κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Επιπλέον, ο Ζίβκοβιτς κατάφερε να σκοράρει σε δύο περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός άμεσου ελεύθερου λάκτισμα εναντίον του Μεξικού, που τελικά ψηφίστηκε ως το καλύτερο γκολ της διοργάνωσης.
Εθνική ανδρών
Τον Ιούνιο του 2018, ο Ζίβκοβιτς συμπεριλήφθηκε στην τελική 23άδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, όπου εμφανίστηκε σε αγώνα εναντίον της Βραζιλίας.
Διακρίσεις
Παρτιζάν
Μπενφίκα
ΠΑΟΚ
Σερβία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Σεξισμός
Σεξισμός ή έμφυλη διάκριση είναι μία προκατάληψη ή διάκριση σχετικά με το φύλο ενός ατόμου (βιολογικό και κοινωνικό). Ως όρος χρησιμοποιείται συχνότερα από τις γυναίκες και υπάρχουν περισσότερες επιστημονικές εργασίες που περιγράφουν την εκδοχή του σεξισμού, που βάλλει τις γυναίκες. There is a clear and broad consensus among academic scholars in multiple fields that sexism refers primarily to discrimination against women, and primarily affects women. See, for example:
Συνδέεται άμεσα με τα στερεότυπα και τους ρόλους των φύλων και μιλάει για την πεποίθηση ότι το ένα φύλο είναι ανώτερο από το άλλο. Ο ακραίος σεξισμός μπορεί να υποθάλπει την γονική αποξένωση, τη σεξουαλική παρενόχληση, τον βιασμό και άλλες μορφές βίας.
Στερεότυπα των φύλων
Τα στερεότυπα των φύλων είναι ευρέως διατηρημένες πεποιθήσεις σχετικά με τα χαρακτηριστικά και τη συμπεριφορά των γυναικών και των ανδρών. Εμπειρικές μελέτες έχουν βρει ευρέως διαδεδομένες πολιτισμικές πεποιθήσεις ότι οι άντρες είναι κοινωνικά πιο πολύτιμοι και πιο ικανοί από τις γυναίκες σε μία σειρά από δραστηριότητες. Ο Ντάστιν Τόμαν (Dustin B. Thoman) και οι άλλοι (2008) υποθέτουν ότι "Η κοινωνικοπολιτισμική υπεροχή της ικανότητας πάνω από άλλους παράγοντες στο στερεότυπο μαθηματικά και φύλο ίσως να έχει αντίκτυπο στις γυναίκες όσον αφορά στα μαθηματικά". Κατά τη διάρκεια του πειράματος, στο οποίο συγκρίνονται τα μαθηματικά αποτελέσματα γυναικών κάτω από δύο διαφορετικούς παράγοντες του στερεότυπου μαθηματικά και φύλο, οι οποίοι είναι η ικανότητα στα μαθηματικά και η προσπάθεια στα μαθηματικά αντίστοιχα, ο Τόμαν και οι άλλοι παρατήρησαν ότι η απόδοση των γυναικών στα μαθηματικά είναι πιο πιθανό να επηρεαστεί από το στερεότυπο της αρνητικής ικανότητας, το οποίο έχει επιρροές από κοινωνικοπολιτισμικές πεποιθήσεις στις ΗΠΑ, από τον παράγοντα της προσπάθειας. Ως αποτέλεσμα του πειράματος και των κοινωνικοπολιτισμικών πεποιθήσεων στις ΗΠΑ, ο Τόμαν και οι άλλοι κατέληξαν ότι τα ακαδημαϊκά αποτελέσματα των ατόμων μπορούν να επηρεαστούν από παράγοντες στο στερεότυπο μαθηματικά και φύλο που έχει επιρροές από τις κοινωνικοπολιτισμικές πεποιθήσεις.
Στην Παγκόσμια Έρευνα Αξιών (World Values Survey), οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν εάν πιστεύουν ότι η μισθωτή εργασία θα έπρεπε να περιοριστεί μόνο στους άνδρες σε περίπτωση ανεπάρκειας θέσεων. Ενώ στην Ισλανδία το ποσοστό που συμφωνούσε ήταν 3,6%, στην Αίγυπτο ήταν 94,9%.
Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ένα φαινόμενο, γνωστό ως στερεοτυπική απειλή, μπορεί να ελαττώσει την απόδοση των γυναικών στα μαθηματικά διαγωνίσματα, δημιουργώντας έτσι ένα αυτοτροφοδοτούμενο στερεότυπο των γυναικών, ότι έχουν ποσοτικά λιγότερες δεξιότητες σε σύγκριση με τους άνδρες. Τα στερεότυπα μπορούν επίσης να επηρεάσουν την αυτοεκτίμηση· μελέτες έδειξαν ότι συγκεκριμένα στερεότυπα (π.χ. οι γυναίκες έχουν λιγότερες ικανότητες στα μαθηματικά, οι άντρες έχουν λιγότερες ικανότητες στη φροντίδα των βρεφών) επηρεάζουν την αντίληψη ανδρών και γυναικών πάνω σε αυτές τις ικανότητες και μπορεί να οδηγήσουν σε άγχος, κατάθλιψη, αυτοκτονία ή σοβαρά προβλήματα υγείας. Αυτή η "προκατειλημμένη αυτοεκτίμηση" έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, επειδή μπορεί να επηρεάσει αποφάσεις της δικαιοσύνης, της εκπαίδευσης, της καριέρας και της οικογενειακής φροντίδας σε γυναίκες και σε άνδρες.
Αρχαίος κόσμος
Η θέση της γυναίκας στην Αρχαία Αίγυπτο εξαρτιόταν από τον πατέρα ή το σύζυγο, αλλά είχε δικαιώματα στην ιδιοκτησία και της επιτρεπόταν να παρουσιαστεί στο δικαστήριο, ακόμα και ως ενάγουσα. Οι γυναίκες στην αγγλοσαξονική εποχή είχαν επίσης ίση θέση. Οι μαρτυρίες, παρ' όλα αυτά, δεν είναι αρκετές για να στηρίξουν την υπόθεση ότι πολλές προ-αγροτικές κοινωνίες παρείχαν στις γυναίκες υψηλότερη θέση από τις γυναίκες σήμερα. Μετά την υιοθέτηση των αγροτικών και των καθιστικών πολιτισμών είχε καθιερωθεί η αντίληψη ότι το ένα φύλο είναι κατώτερο από το άλλο· η αντίληψη αυτή επιβαλλόταν περισσότερο σε γυναίκες και κορίτσια. Παραδείγματα σεξισμού στον αρχαίο κόσμο, αποτελούν επίσης έγγραφοι νόμοι που δεν επέτρεπαν στις γυναίκες να λαμβάνουν μέρος σε πολιτικά ζητήματα. Οι γυναίκες στην αρχαία Ρώμη δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου και δεν τους επιτρεπόταν να πολιτευτούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φύλο Κατηγορία:Προκαταλήψεις Κατηγορία:Ομοφοβία Κατηγορία:Μίσος Κατηγορία:Διάκριση Κατηγορία:Σωβινισμός
Σύναξη (ακτή Μαρωνείας)
thumb|right|200px|Σύναξη: Ερείπια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας. Η Ακτή Σύναξη είναι ένας παραθαλάσσιος αρχαιολογικός χώρος 10 χιλιόμετρα ανατολικά της Μαρωνείας στους πρόποδες του Αγίου Γεωργίου στο Θρακικό πέλαγος στο Νομό Ροδόπης, στη Θράκη. Στον εν λόγω αρχαιολογικό χώρο υπάρχουν τα ερείπια παλαιοχριστιανικής-ιουστινιάνειας τρίκλιτης βασιλικής εκκλησίας, ερείπια μοναστηριακού συγκροτήματος 9ου αιώνα μ.Χ., καμαροσκεπής τάφος και παρεκκλήσι με ψηφιδωτό δάπεδο. Η παραλία της Σύναξης είναι η ομώνυμη παραλία η οποία βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο στο Θρακικό πέλαγος.
Ιστορία
Η τοποθεσία είναι το κοντινότερο σημείο μεταξύ Θράκης και Σαμοθράκης. Έτσι στην αρχαιότητα στη θέση αυτή υπήρχε ηρώο του βασιλιά Μάρωνα και ξενώνας (κτίριο με πολλά δωμάτια) για τους προσκυνητές που επισκεπτόντουσαν το Ιερό των Μεγάλων Θεών, στην Παλαιόπολη της Σαμοθράκης. Ο αρχαίος γεωγράφος Στράβων γράφει ότι το ηρώον του βασιλιά Μάρωνα υπήρχε στην περιοχή όπου βρισκόταν η πρωτεύουσα των Κικόνων, συγκεκριμένα η Ισμάρα. Η ταύτιση της περιοχής με τα γραφόμενα του Στράβων έγινε από τον αρχαιολόγο Διαμαντή Τριαντάφυλλο και σύμφωνα με μια θεωρία ότι το άβατο ιερό του Μάρωνα μεταφέρθηκε στην Σύναξη από την δυσπρόσιτη ακρόπολη της Ισμάρας (σήμερα όρος Αγίου Γεωργίου) επί Ανδριανού (117-138). Μάλλον ο ξενώνας χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 6ο αιώνα και εγκαταλείφθηκε τον 7ο αιώνα.