cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καπέλα Σιστίνα
Η δομή του
Το Παρεκκλήσιο είναι ένα υψηλό, ορθογώνιο κτήριο, στο οποίο ακριβείς μετρήσεις για το εξωτερικό και το ύψος είναι δύσκολο να γίνουν· εσωτερικά έχει διαστάσεις κάτοψης 40,9 Χ 13,4 μ. Το εξωτερικό του είναι χωρίς αρχιτεκτονικές ή διακοσμητικές λεπτομέρειες, όπως ήταν κοινό σε πολλές ιταλικές εκκλησίες στην εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Δεν έχει πρόσοψη ή εξωτερικές θύρες για πομπές, μια και η είσοδος ήταν πάντα από εσωτερικά δωμάτια, εντός του Αποστολικού Παλατιού. Το εξωτερικό μπορεί να ιδωθεί μόνο από κοντινά παράθυρα και φεγγίτες του Παλατιού. Η καθίζηση και οι ρωγμές των τοίχων του Μεγάλου Παρεκκλησίου θα ήταν που επέβαλαν την κατασκευή πολύ μεγάλων αντηρίδων για τη στήριξη των εξωτερικών τοίχων. Η συσσώρευση άλλων κτηρίων, άλλαξε περαιτέρω την εξωτερική εμφάνιση του παρεκκλησίου.
Το αρχιτεκτόνημα διαιρείται σε τρία επίπεδα. Το πιο χαμηλό είναι ένα πολύ υψηλό υπόγειο με αρκετά βοηθητικά παράθυρα και μία θύρα προς την έξω αυλή. Εσωτερικά το υπόγειο έχει γερά τόξα, που υποστηρίζουν το παρεκκλήσιο. Το μεσαίο επίπεδο έχει επιδέξια καμωμένη, θολωτή οροφή και έχει ύψος 20,7 μ. Έχει έξι παράθυρα σε κάθε μακριά πλευρά και δύο σε κάθε στενή πλευρά, με αρκετά να έχουν φραχτεί. Το επάνω, τρίτο επίπεδο έχει δωμάτια για τους φύλακες. Το δάπεδο του επιπέδου αυτού προεξέχει εξωτερικά και στηρίζεται σε υποστηρίγματα· έτσι δημιουργήθηκε ένας διάδρομος, που περιβάλλει το κτήριο. Είναι στεγασμένος, ώστε το νερό να μην βλάψει την οροφή του 2ου επιπέδου.
Το εσωτερικό του Παρεκκλησίου
Οι αναλογίες του κτηρίου χρησιμοποιούν το μήκος του ως βασική μονάδα: το πλάτος είναι το 1/3 του και το ύψος το 1/2 του μήκους. Οι αναλογίες αυτές 6 : 2 : 3 καθορίζουν τις επιφάνειες των τοίχων: οι πλαϊνοί έχουν 6 παράθυρα και 6 τοιχογραφίες, οι στενοί 2 παράθυρα και 2 τοιχογραφίες και καθ'ύψος χωρίζονται σε 3 ζώνες. Οι καθορισμένες αναλογίες ήταν χαρακτηριστικό της Αναγέννησης και αντανακλούν το αυξημένο ενδιαφέρον στην κλασική αρχαιότητα.
Το δάπεδο διακοσμήθηκε με μαρμαροθετήματα (opus alexandrinum), όπου μάρμαρα και πολύχρωμοι λίθοι σχηματίζουν συμμετρικά σχέδια. Η γεωμετρία τους διαιρούσε το δάπεδο, πράγμα που βοηθούσε τις πομπές στη διαδρομή τους από την κύρια θύρα, που χρησιμοποιούσε ο πάπας σε σημαντικές περιπτώσεις, όπως την Κυριακή των Βαΐων.
Ο χώρος διαιρείτο στη μέση από ένα μαρμάρινο διαχωριστικό (transenna), έργο των Μίνο ντα Φιέζολε, Αντρέα Μπρένιο και Τζοβάννι Νταλμάτα. Στο ένα μέρος (με τον βωμό) ήταν τα μέλη του Παπικού Συλλόγου, ενώ στο άλλο ήταν οι προσκυνητές και οι αστοί. Επειδή τα μέλη του Συλλόγου αυξανόταν, το διαχωριστικό μετακινήθηκε και το ιερό κατέλαβε τελικά τα 2/3 του ναού. Επάνω σε αυτό υπάρχουν περίτεχνα κηροπήγια, κάποτε επίχρυσα. Είχε παλαιότερα μία επίχρυση, διακοσμημένη, από σφυρήλατο σίδηρο, θύρα· τώρα υπάρχει μία ξύλινη. Οι γλύπτες του διαχωριστικού έκαναν δεξιά και τον χώρο των ψαλτών (cantoria), εν μέρει εσωτερικά στον τοίχο και εν μέρει σαν μπαλκόνι.
Ιστορία
Το πρώτο στάδιο της διακόσμησης στο Παρεκκλήσιο του Σίξτου ήταν η ζωγραφική της οροφής με μπλέ, πεποικιλμένο με επίχρυσα άστρα και διακοσμητικά πλαίσια γύρω από τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες των τριγώνων ("λοφίων") στη βάση της οροφής. Αυτό αντικαταστάθηκε όλο, όταν ο Μιχαήλ-Άγγελος ήρθε να εργαστεί στην οροφή το 1508.
Στην τωρινή διάταξη των νωπογραφιών, το πιο πρώιμο μέρος είναι αυτό των πλαϊνών τοίχων. Διαιρούνται σε τρεις ζώνες. Η μεσαία ζώνη έχει δύο θεματικούς κύκλους: Η ζωή του Μωϋσή και Η ζωή του Χριστού. Το έργο ανέθεσε ο Σίξτος Δ΄ ντελλα Ρόβερε το 1480 στους Ντομένικο Γκιρλαντάιο, Σάντρο Μποτιτσέλι, Πιέτρο Περουτζίνο, Κόζιμο Ροσέλι και τα εργαστήριά τους. Αρχικά οι νωπογραφίες της μεσαίας ζώνης διέτρεχαν όλους τους τοίχους, μετά όμως αντικαταστάθηκαν αυτές των στενών τοίχων.
Το εγχείρημα ίσως επιβλεπόταν από τον Περουτζίνο, που έφτασε στο Παρεκκλήσιο πριν τους Φλωρεντινούς. Είναι πιθανό ότι η ανάθεση στον Γκιρλαντάιο, Μποττιτσέλλι και Ροσέλλι ήταν μέρος ενός σχεδίου συμφιλίωσης μεταξύ του Λαυρεντίου των Μεδίκων, τον de facto ηγέτη της Φλωρεντίας, και του πάπα Σίξτου Δ΄. Οι Φλωρεντινοί ξεκίνησαν να εργάζονται στο Παρεκκλήσι του Σίξτου την άνοιξη του 1481.
Η οροφή ανατέθηκε από τον Ιούλιο Β΄ των Μεδίκων στον Μιχαήλ-Άγγελο το διάστημα 1508-12. Η ανάθεση ήταν αρχικά να ζωγραφίσει 12 αποστόλους στα τριγωνικά "λοφία" (pendetives), που υποβαστάζουν τον θόλο. Ωστόσο ο ζωγράφος ζήτησε να έχει ελευθερία στο θέμα. Έτσι ζωγράφισε μία σειρά εννέα εικόνων: τρεις από τη Δημιουργία του Κόσμου, τρεις από τη Σχέση του Θεού με τους Πρωτοπλάστους, και τρεις με Την Πτώση των Πρωτοπλάστων από τη χάρη του Θεού. Στα μεγάλα τρίγωνα, στη βάση του θόλου, έκανε 12 προφήτες, Βιβλικούς και Κλασικούς (Σίβυλλες), που προείπαν ότι ο Θεός θα στείλει τον Ιησού Χριστό για η σωτηρία της ανθρωπότητας. Τέλος, στα ημικύκλια επάνω από τα παράθυρα, έκανε τους Προπάτορες του Χριστού.
Το 1515 ο Ραφαήλ ανέλαβε από τον πάπα Λέοντα Ι΄ των Μεδίκων να σχεδιάσει μία σειρά δέκα ταπισερί, για να κρεμαστούν στην κάτω ζώνη των τοίχων. Οι ταπεσερί παρίσταναν γεγονότα από τη ''Ζωή του Αγ. Πέτρου και τη Ζωή του Αγ. Παύλου, ιδρυτών της Χριστιανικής Εκκλησίας στη Ρώμη, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια και στις Πράξεις των Αποστόλων''. Η εργασίες άρχισαν στα μέσα του 1515. Λόγω του μεγάλου τους μεγέθους, η παραγωγή των κρεμαστών ταπήτων εκτελέστηκε στις Βρυξέλλες, και πήρε τέσσερα έτη για τα χέρια των υφαντών του εργαστηρίου του Πιέτερ φαν Άελστ Γ΄. Οι ταπισερί του Ραφαήλ λαφυραγωγήθηκαν κατά τη λεηλασία της Ρώμης το 1527, και είτε κάηκαν για τα πολύτιμα μέταλλά τους, είτε διασκορπίστηκαν στην Ευρώπη. Στα τέλη του 20ου αι., ένα σύνολο τέτοιων ταπισερί συγκεντρώθηκε από αρκετά μετέπειτα σύνολα, που είχαν γίνει έπειτα από το πρώτο, και εκτέθηκαν ξανά στο Παρεκκλήσιο του Σίξτου το 1983. Οι ταπισερί συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται σε περιστασιακές τελετουργίες ιδιαίτερης σημασίας. Τα αρχικά χαρτόνια προετοιμασίας για επτά από τις δέκα ταπισερί είναι γνωστά ως τα Χαρτόνια του Ραφαήλ και βρίσκονται στο Λονδίνο.
Ως το σημείο αυτό, το διακοσμητικό θέμα έδειχνε ένα συνεπές εικονογραφικό πρόγραμμα. Το διάζωμα με τους πάπες, που σύμφωνα με το σχέδιο του Ιουλίου Β΄ ήταν αμέσως κάτω από τους αποστόλους, έδινε έμφαση στην αποστολική διαδοχή. Έχει ειπωθεί ότι το τωρινό σχήμα δείχνει την Παλαιά Διαθήκη να προβλέπει τη Νέα· και οι δύο μαζί συνθέτουν τη Χριστιανική Βίβλο.
Η εικονογραφική ενότητα του συνόλου διακόπηκε από μία ακόμη ανάθεση στον Μιχαήλ-Άγγελο: να διακοσμήσει τον τοίχο πίσω από τον βωμό με την Τελευταία Κρίση. Το έργο φτιάχτηκε το διάστημα 1537-41, όμως το μέγεθος της ζωγραφικής σκηνής απαίτησε την εξάλειψη δύο επεισοδίων από τις Ζωές (την Εύρεση του Μωυσή και τη Γέννηση του Ιησού), αρκετούς πάπες και δύο ομάδες Προπατόρων.
Νωπογραφίες
Ο νότιος (αριστερά της εισόδου) τοίχος διακοσμήθηκε με τις Ιστορίες του Μωυσή το διάστημα 1481-82. Αρχίζοντας από τον βωμό, η σειρά τους είναι:
Ο βόρειος τοίχος έχει τις Ιστορίες του Ιησού των ετών 1481-82. Περιλαμβάνουν τα έργα:
Ο ανατολικός τοίχος περιέχει τα ζωγραφικά έργα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στο Βατικανό
Αδόλφος Β΄ του Λα Μαρκ
Ο Αδόλφος Β΄, γερμ. Adolf IΙ (απεβ. 19/20 Οκτωβρίου 1347) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Λα Μαρκ (1328-47).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Μέχτιλτ, κόρης και κληρονόμου του Ιωάννη κόμη του Άρενμπερκ.
Αρραβωνιάστηκε την Ίρμγκαρτ, κόρη του Όθωνα κόμη της Κλέβης. Αφού έλαβε παπική άδεια για να λυθεί ο αρραβώνας, του επετράπη να νυμφευτεί τη Μαργαρίτα, κόρη του Ντήτριχ Η΄ κόμη της Κλέβης.
Το 1347 απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Έγκελμπερτ Γ΄ και μετά ο Αδόλφος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Ντήτριχ Η΄ κόμη της Κλέβης και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Ισαβέλλα των Μεδίκων
Η Ισαβέλλα, ιταλ. Isabella Romola de'Medici (31 Αυγούστου 1542 - 16 Ιουλίου 1576) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπρατσιάνο.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ελεονώρας δε Τολέδο, κόρης του Πέδρο Άλβαρεθ μαρκησίου της Βιγιαφράνκα. Η Ισαβέλλα γεννήθηκε στη Φλωρεντία όπου, με τους αδελφούς και τις αδελφές της, έζησε πρώτα στο Palazzo Vecchio και αργότερα στο Palazzo Pitti, περνώντας μεγάλο μέρος του χρόνου της στο προγονικό εξοχικό σπίτι του πατέρα, Villa di Castello. Τα παιδιά εκπαιδεύτηκαν στο σπίτι από καθηγητές σε μια σειρά μαθημάτων όπως κλασικά, γλώσσες και τέχνες. Από νεαρή ηλικία, η Ισαβέλλα έδειξε μεγάλη αγάπη για τη μουσική, την οποία κατά την ενηλικίωσή της χρησιμοποίησε ως μέσο για την αυτο-έκφραση, σύμφωνα με τη βιογράφο Caroline Murphy. Μια μεγάλη καλλονή, είχε έναν ζωντανό, πνευματικό και παρορμητικό χαρακτήρα που σχολιάστηκε από τους αυλικούς.
Το 1553, σε ηλικία 11 ετών, η Ισαβέλλα αρραβωνιάστηκε τον 12χρονο Πάολο Τζορντάνο Ορσίνι και παντρεύτηκαν το 1558, στο Villa di Castello. Φοβούμενος τις σπάταλες συνήθειες του γαμπρού του, ο Κόζιμο αποφάσισε να κρατήσει την κόρη του και την προίκα της στη Φλωρεντία, δίνοντάς της μεγαλύτερη ελευθερία και έλεγχο στις δικές της υποθέσεις από ό, τι ήταν συνηθισμένο για τις γυναίκες της Φλωρεντίας της εποχής.
Μετά το θάνατο της μητέρας της, ενήργησε για πρώτη φορά ως η πρώτη κυρία της Φλωρεντίας, επιδεικνύοντας την ικανότητα των Μεδίκων. Υπέφερε από πολλές αποβολές και παρέμεινε άτεκνη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '20. Η κόρη της Φραγκίσκη Ελεονώρα (γνωστή ως Νόρα), γεννήθηκε το 1571 και τελικά παντρεύτηκε τον ξάδελφό της Αλεσσάντρο Φόρυσα. Ο γιος της Βιρτζίνιο Ορσίνι γεννήθηκε το 1572 και τελικά κληρονόμησε το δουκάτο του πατέρα του. Η ελεύθερη προσωπικότητα της Ισαβέλλας δημιούργησε φήμες σχετικά με τη φύση της σχέσης της με τον Τρωίλο Ορσίνι, τον ξάδελφο του Πάολο, ο οποίος είχε την ευθύνη να τη φροντίζει ενώ ο σύζυγός της είχε στρατιωτικά καθήκοντα.
Θάνατος
Στις 16 Ιουλίου 1576, η Ισαβέλλα πέθανε απροσδόκητα στη βίλα των Μεδίκων στο Cerreto Guidi κατά τη διάρκεια κυνηγετικών διακοπών. Σύμφωνα με τον αδερφό της, αυτό συνέβη «ενώ έπλυνε τα μαλλιά της το πρωί ... Βρέθηκε από τον Κύριο Πάολο Τζορντάνο στα γόνατά της, έχοντας πέσει νεκρή». Ωστόσο, η επίσημη εκδοχή των γεγονότων γενικά δεν ήταν πιστευτή, και ο πρέσβης της Φεράρας, Έρκολε Κορτίλ, έλαβε πληροφορίες ότι η Ισαβέλλα «στραγγαλίστηκε το μεσημέρι» από τον σύζυγό της παρουσία πολλών υπηρετών. Η Ισαβέλλα ήταν ο δεύτερος ξαφνικός θάνατος σε μια απομονωμένη εξοχική βίλα στην οικογένεια των Μεδίκων, μετά την ξαδέρφη της Ελεονώρα, που πέθανε από παρόμοιο «ατύχημα» λίγες μέρες πριν. Οι περισσότεροι ιστορικοί υποθέτουν ότι ο Πάολο Τζορντάνο σκότωσε την Ισαβέλλα, είτε επειδή είχε μια ερωτική σχέση με τον Τρόιλο Ορσίνι ή ότι ενήργησε σύμφωνα με τις οδηγίες του αδερφού της, Φραγκίσκου. Μια ιστορικός, η Ελιζαμπέττα Μόττι, ισχυρίστηκε ότι η Ισαβέλλα πέθανε από φυσικά αίτια και ότι η φήμη ότι ο Πάολο τη δολοφόνησε διαδόθηκε από εχθρούς των Μεδίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Τοσκάνης
Νικόλαος Μάμας
Ο Νικόλαος Μάμας (1883 - 19 Δεκεμβρίου 1941) ήταν Έλληνας ευεργέτης του Γαλαξειδιού.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Αντωνίου Μάμα και της Αμαλίας, γερμανικής καταγωγής, η οποία πέθανε πρόωρα. Λόγω της απώλειας των γονιών του μεγάλωσε με τη θεία του Μαριγώ Μάμα. Στα δώδεκά του έγινε ναυτικός όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή στις ναυτικές πολιτείες. Στη συνέχεια ως λαθρεπιβάτης έφυγε για την Αμερική και εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια. Το 1912 έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους ως εθελοντής.
Το 1924, έχοντας πια αποκτήσει μεγάλη περιουσία, επέστρεψε από την Αμερική και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Στον Πειραιά κατασκεύασε συγκρότημα πολυχώρων, το οποίο περιελάμβανε μια αίθουσα κινηματογράφου και οκτώ καταστήματα. Από το 1938 άρχισε να συνεισφέρει οικονομικώς στην κοινότητα Γαλαξειδίου. Προσέφερε οικονομικούς πόρους για ανασκαφές αλλα και για διάφορα κοινωφελή έργα. Με διαθήκη του κληροδότησε το συγκρότημα πολυχώρων στην κοινότητα Γαλαξειδίου. Με τα έσοδα του συγκεκριμένου ακινήτου χρηματοδοτούνται τα ομώνυμα βραβεία σε μαθητές καθώς και διάφορες οικονομικές ενισχύσεις σε απόρους.
Απεβίωσε στις 19 Δεκεμβρίου του 1941 στον Πειραιά και ενταφιάστηκε στο Γαλαξείδι. Ήταν παντρεμένος με την Βασιλική Κορδοπάτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Γαλαξείδι
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2005
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 2005.
Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γροιλανδίας
Το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γροιλανδίας (Πρωτάθλημα Coca Cola GM) είναι η ανώτατη κατηγορία ποδοσφαίρου στη Γροιλανδία. Δημιουργήθηκε το 1958 και από το 1971 οργανώνεται από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Γροιλανδίας. Το πρωτάθλημα έχει τρεις φάσεις.
Πρωταθλητές
Κατηγορία:Γροιλανδία Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γροιλανδίας Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1974-75
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1974-75 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Επισημαίνεται ότι η μία επιπλέον ομάδα της Α΄ ΕΠΣΠ, σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, ήταν οι Νέοι Ευγενείας, ύστερα από την αποκατάστασή τους μετά την πτώση του χουντικού καθεστώτος, το οποίο για πολιτικούς λόγους τους είχε αναγκάσει να διαλυθούν. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Περαμαϊκός και ο Ειδυλλιακός Βιλίων. Υπερπρωταθλήτρια αναδείχτηκε η ομάδα των Βιλίων. Και οι δυο πρωταθλητές ομίλων έλαβαν στη συνέχεια μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο., μέσω του οποίου διεκδίκησαν την άνοδο στη Β΄Εθνική κατηγορία. Από τη Β΄ ΕΠΣΠ, την πρόκριση για την Α΄ Κατηγορία πήραν η Δόξα Πειραιά, ο Μαύρος Αετός Κερατσινίου, ο Αετός Κορυδαλλού και ο Άρης Νικαίας, που κατακτούσε έτσι τη δεύτερη συνεχόμενη άνοδό του.
Α΄ Κατηγορία
Οι τελικές βαθμολογίες:
1Αγώνας κατάταξης 9 Απριλίου 1975, στάδιο Γ. Καραϊσκάκης: Αμφιάλη - Α.Π.Ο. Κερατσίνι: 2-1.
Β΄ Κατηγορία
Οι τελικές βαθμολογίες και η κατάταξη μετά τους αγώνες μπαράζ για τη 2η θέση στον Α όμιλο:
1Αγώνας κατάταξης 18 Ιουνίου 1975, γήπεδο Ασπροπύργου: Μαύρος Αετός - Α.Ε. Χατζηκυριακείου: 3-1.
Γ΄ Κατηγορία
Συμμετείχαν 22 σύλλογοι χωρισμένοι σε 2 ομίλους. Στη Γ΄ κατηγορία επέστρεψε και η Α.Ε. Περάματος που ήταν από τους συλλόγους που διαλύθηκαν από το δικατατορικό καθεστώς. Αν και προβλεπόταν οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου να προβιβαστούν, τελικά ανέβηκαν κατηγορια οι τρεις πρώτοι κάθε ομίλου.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το Κύπελλο της περιόδου 1974-75 κατέκτησε η Νίκη Ρέντη.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1974-1975
Φρειδερίκη της Ελλάδας
Η Φρειδερίκη του Αννοβέρου (18 Απριλίου 1917 - 6 Φεβρουαρίου 1981) ήταν βασιλική σύζυγος του Παύλου Α΄ της Ελλάδας, και μετέπειτα βασιλομήτωρ του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ των Ελλήνων
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπλάνκενμπουργκ της Γερμανικής Αυτοκρατορίας ως πριγκίπισσα του Αννόβερου. Έζησε στην Ελλάδα ως πριγκίπισσα της Ελλάδας από το 1938 έως το 1941, οπότε διέφυγε με τη βασιλική οικογένεια από τη χώρα καταλήγοντας στη Νότια Αφρική. Επανήλθε το 1946 στην Ελλάδα και έφερε τον τίτλο της βασίλισσας ως βασιλική σύζυγος (1947-1964) και ακολούθως της βασιλομήτορος (1964-1981). Το 1967 έφυγε από την Ελλάδα μαζί με τη βασιλική οικογένεια και έμεινε στην Ιταλία. Πέθανε στη Μαδρίτη της Ισπανίας το 1981 και ετάφη στην Ελλάδα, στο Βασιλικό Κοιμητήριο στο Τατόι.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1917, στο Μπλάνκενμπουργκ, του τότε Δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, σήμερα στη Γερμανία. Γονείς της ήταν ο Ερνέστος Αύγουστος του Αννόβερου του Μπράουνσβαϊγκ και η Βικτωρία Λουίζα της Πρωσίας, κόρη του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄. Βαπτίστηκε σύμφωνα με το προτεσταντικό δόγμα και έλαβε τα ονόματα Φρειδερίκη Λουίζα Θύρα Βικτώρια Μαργαρίτα Σοφία Όλγα Καικιλία Ισαβέλλα Χρίστα, σύμφωνα με το προτεσταντικό δόγμα. Με τη γέννησή της έφερε τους τίτλους της Πριγκίπισσας του Αννοβέρου, της Δούκισσας του Μπράουνσβιγκ-Λύνεμπουργκ, ενώ, ως τρισέγγονη της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και κατέχοντας την 34η θέση στη γραμμή διαδοχής του βρετανικού θρόνου, έφερε τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας.
Μέλος Ναζιστικής νεολαίας
Η Ίσις Φάχμι, η οποία γνώριζε τη Φρειδερίκη προσωπικά, αναφέρει ότι η ένταξή της στη Χιτλερική Νεολαία ήταν αναγκαστική. Η ίδια η Φρειδερίκη φέρεται να έλεγε ότι, επειδή ήταν πολύ μοναχικό παιδί που έπαιζε μόνο με παιδιά υπηρετών, όταν είδε τα άλλα παιδιά με στολή, ζήτησε να έχει και αυτή και άρχισε να παρακολουθεί τις συγκεντρώσεις τους για 6 ή 8 μήνες.
Μετάβαση στο εξωτερικό
Το 1934, στα δεκαεπτά της χρόνια, στάλθηκε στην Αγγλία για να φοιτήσει στο οικοτροφείο Νορθ Φόρλαντ Λοτζ. Οι προτάσεις της για αλλαγές του τρόπου ψυχαγωγίας των κοριτσιών γίνονται αποδεκτές από τη διεύθυνση του ιδρύματος. Το ίδιο έτος θα συναντήσει τον Παύλο της Ελλάδας στο γάμο του Γεωργίου του Ηνωμένου Βασιλείου με τη Μαρίνα της Ελλάδας. Από το επόμενο έτος, όταν η Φρειδερίκη μετέβη στη Φλωρεντία της Ιταλίας για να σπουδάσει πολιτικοκοινωνικές επιστήμες στην Αμερικανική Σχολή της πόλης, οι επαφές μεταξύ τους ήταν πιο συχνές. Η σχολή όπου φοιτούσε βρισκόταν κοντά στη Βίλλα Σπάρτα στο Φιέζολε της Φλωρεντίας, όπου βρίσκονταν οι αδελφές του Παύλου, Ελένη, Ειρήνη και Αικατερίνη, τις οποίες επισκεπτόταν συχνά.
Πριν από την οριστικοποίηση του δεσμού της με τον Πρίγκιπα Παύλο, η Φρειδερίκη φέρεται να απορρίφθηκε από πιθανή μνηστή του Πέτρου της Ελλάδας, γιου του Πρίγκιπα Γεωργίου και της Μαρίας Βοναπάρτη. Η μετέπειτα αντιπάθεια ανάμεσα στον Πέτρο και τη Φρειδερίκη φαίνεται να κράτησε για όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
Μετά την αναγγελία των αρραβώνων, η βρετανική κυβέρνηση, μέσω του πρέσβη της στην Αθήνα, Σίντνεϋ Ουότερλοου, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της στο βασιλιά Γεώργιο Β΄ για τον επικείμενο γάμο και τον ενημέρωσε για τις σχέσεις της οικογένειας της Φρειδερίκης με το καθεστώς του Χίτλερ. Έτσι, προκειμένου να μειωθούν οι αντιδράσεις, ο πατέρας της Φρειδερίκης ζήτησε και πήρε άδεια για την τέλεση του γάμου από το Γεώργιο ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς η Φρειδερίκη βρισκόταν στη γραμμή για τη διαδοχή του βρετανικού θρόνου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος - διαφυγή στη Νότια Αφρική
μικρογραφία|278x278εσ|Η Φρειδερίκη όπως αποτυπώθηκε σε εξώφυλλο του TIME το 1953 Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-1941, η Φρειδερίκη ανέλαβε την επίτιμη προεδρία της εθελοντικής οργάνωσης Φανέλα του Στρατιώτη, που είχε ιδρυθεί το 1939 από μία ομάδα Αθηναίων γυναικών. Σκοπός και έργο της οργάνωσης ήταν η συγκέντρωση ρούχων, φαρμάκων και άλλων χρήσιμων προς τους Έλληνες στρατιώτες υλικών. Θεωρείται ότι τουλάχιστον 270.000 δέματα απεστάλησαν στο μέτωπο. Κατά τη διάρκεια των μαχών βρέθηκε εθιμοτυπικά για τη λήψη φωτογραφιών, μαζί με την πριγκίπισσα Αικατερίνη, σε νοσοκομεία όπου επισκέφθηκε τραυματισμένους στρατιώτες.
Στις 26 Μαρτίου 1941 αποστέλλει μια επιστολή προς τους γονείς της, μέσω της οποίας εξηγεί την τότε κατάσταση στην Ελλάδα και αναφέρεται στη σχεδιαζόμενη επίθεση της Γερμανίας εναντίον της. Σε απόσπασμα της συγκεκριμένης επιστολής αναφέρει:
«''Εδώ όλοι είναι πεπεισμένοι ότι οι Γερμανοί θα μας επιτεθούν σε μια-δυο μέρες. Και γιατί όλα αυτά; Για να βοηθηθούν οι φασίστες; Η βοήθειά τους είναι άχρηστη: έχουν ξοφλήσει για πάντα. Αν όμως, παρά ταύτα, η Γερμανία επετίθετο εναντίον της Ελλάδος, τότε αυτό θα ήταν για την Ελλάδα η μεγαλύτερη δόξα που θα μπορούσε να διανοηθή. Δύο Μεγάλες Δυνάμεις εναντίον της Ελλάδος!''».
Βασίλισσα των Ελλήνων
thumb|Η Φρειδερίκη σε Δεξίωση στο Μπαντ Γκόντεσμπεργκ της Γερμανίας. thumb|Ο Παύλος Α΄ και η Φρειδερίκη σε καταδρομικό των [[ΗΠΑ στην Αθήνα τον Μάιο του 1947.]] Την 1η Απριλίου 1947, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Γεωργίου Β΄, ο Παύλος έγινε βασιλιάς και η Φρειδερίκη βασίλισσα.
Το 1962, η κόρη της, Σοφία, παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Χουάν Κάρλος δε Μπορμπόν, αργότερα Βασιλιά της Ισπανίας. Έτσι η Φρειδερίκη απέκτησε απογόνους και στην ισπανική βασιλική οικογένεια.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, Παύλου Α΄, στις 6 Μαρτίου 1964, η Φρειδερίκη πήρε τον τίτλο της Βασίλισσας Μητέρας (Βασιλομήτορος). Μετά τον γάμο του βασιλιά Κωνσταντίνου, η ίδια αποσύρθηκε από αρκετά βασιλικά καθήκοντα υπέρ της νύφης της, παραμένοντας όμως ενεργό και δραστήριο μέλος της βασιλικής οικογένειας.
Ενώ αρχικώς υπήρξε ιδιαίτερα λαοφιλής και αγαπητή, το ταραγμένο πολιτικό σκηνικό της δεκαετίας του '60 οδήγησε στην καλλιέργεια μίας πλέον πιο επιφυλακτικής στάσης απέναντι της. Έως σήμερα οι απόψεις των ιστορικών διίστανται, εάν πράγματι η βασίλισσα-μητέρα Φρειδερίκη αναμείχθηκε στα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδος, κάτι που σαφώς θα μπορούσε από νομικής πλευράς να χαρακτηριστεί ως εξωθεσμική πρακτική.
Εθνική Οργάνωση Νεολαίας
Ο Ιωάννης Μεταξάς αναφέρει στο ημερολόγιό του ότι η Φρειδερίκη, ως Πριγκίπισσα του θρόνου της Ελλάδος και τιμητικά στη θέση της Γενικής Διοικήτριας των κοριτσιών της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΟΝ), το Δεκέμβριο του 1938 μοίραζε σημαίες της οργάνωσης σε παιδιά. Συμμετοχή και προσφορά στην ΕΟΝ είχαν επίσης και άλλα μέλη της Βασιλικής Οικογενείας.
Γενικά, η γερμανική της καταγωγή αποτελούσε σημείο αντιπαράθεσης στην Ελλάδα.
Ελληνική Βιομηχανία Όπλων
Ιστορία
Μια πρόταση το 1975 από την μεγάλη ελληνική εταιρεία χημικών, την ΧΡΩΠΕΙ του Πειραιά, για την επιλογή των δικών της ανεπτυγμένων τυφεκίων και υποπολυβόλων, απορρίφθηκε μετά από δοκιμές οι οποίες απέδειξαν ότι τα όπλα της δεν ήταν στα επιθυμητά πρότυπα. Αντίστοιχα, το ελληνικό κράτος δεν υποστήριξε την ΠΥΡΚΑΛ, η οποία είχε ήδη παραγάγει το τουφέκι FN FAL με άδεια από την FN Herstal. Στη συνέχεια το ίδιο το κράτος ίδρυσε στο Αίγιο το 1976 την ΕΒΟ, μετά από μια συμφωνία για την παραγωγή αρχικά με άδεια της Heckler & Koch μοντέλων της που εγκρίθηκαν από τον ελληνικό στρατό, αλλά και με σκοπό να σχεδιάσει τα δικά της όπλα. Κατά τη διάρκεια της τελετής ίδρυσής της, ένα ελληνικό πιστόλι του 1820 (που χρησιμοποιήθηκε στην Ελληνική Επανάσταση) τοποθετήθηκε μαζί με το θεμέλιο λίθο για να συμβολίζει τη συνέχιση παραγωγής όπλων σε βιομηχανικό επίπεδο στην Ελλάδα.
Φρειδερίκη της Ελλάδας
Παιδουπόλεις
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πόλεμου, το 1947, η Φρειδερίκη ίδρυσε τις «Παιδουπόλεις», ένα δίκτυο 53 ιδρυμάτων στην Ελλάδα. Σκοπός τους, σύμφωνα με την ίδια, ήταν «να σώσουμε τα παιδιά μας των βορείων επαρχιών από την απαγωγή πέρα από τα σύνορα και τη διαπαιδαγώγησή τους σε εχθρούς της πατρίδας ». Στις παιδουπόλεις φιλοξενήθηκαν από 18.000 έως 30.000 παιδιά (ανάλογα με την πηγή αλλά και τον αναφερόμενο χρόνο). Η οργάνωση και η διοίκηση των Παιδουπόλεων γινόταν από την Επιτροπή Εράνου «Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος», η οποία το 1955 μετεξελίχθηκε στο Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας («Υπό την υψηλή προστασία των Α.Α. Μ.Μ. των Βασιλέων») και το οποίο το 1970 πήρε το όνομα «Εθνικός Οργανισμός Προνοίας».
Ελληνική Βιομηχανία Όπλων
Ιστορία
Από τότε, η εταιρεία έχει αναπτυχθεί από σημαντικά με εξαγορές και απορροφήσεις άλλων εταιριών, και έχει παραγάγει σε διάφορα εργοστάσια εκατοντάδες χιλιάδες τουφέκια (στρατιωτικής και μη στρατιωτικής χρήσης) και πολυβόλα, καθώς και πιστόλια, όλμους, πυρομαχικά και εκρηκτικά, εκτοξευτήρες ρουκετών, νάρκες, χειροβομβίδες, αντιαεροπορικά όπλα, διάφορους τύπους βομβών, κανόνια, εξοπλισμό νυχτερινής όρασης, μεταλλικά μέρη αεροσκαφών, καθώς και εξειδικευμένα μηχανήματα, εργαλεία, στολές, αλεξίσφαιρα γιλέκα και ενισχυμένα συνθετικά/πλαστικά. Πολλά από τα παραπάνω είναι ανάπτυξης της ίδιας ΕΒΟ (περιλαμβανομένων του αντιαεροπορικού συστήματος Artemis 30 Anti-Aircraft System and the Aris IV Anti-Tank Rocket, τυφέκιο Κυφεύς, rifle Fairfox 2000 rifle E44-E 81 mm – ραβδωτό και κυνηγετικό όπλο πλαγιόκαννο και super boze caliper 12,16 του σχεδιαστή Αθανασίου Καλλιγέρη Athan Calligeris, Ph.D. Η εταιρεία υπήρξε επίσης ένας μεγάλος και γνωστή εξαγωγέας όπλων. Ωστόσο, η οικονομική της κατάσταση ήταν ασταθής σχεδόν από τα αρχικά της βήματα. Το 2004, συγχωνεύθηκε με την ΠΥΡΚΑΛ, σχηματίζοντας την ΕΑΣ, σε μια προσπάθεια της ελληνικής πολιτείας για τον καλύτερο έλεγχο και τη διαχείριση αυτού του τομέα της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιομηχανία Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Εταιρείες άμυνας στην Ελλάδα
Φρειδερίκη της Ελλάδας
Επεισόδια στο Λονδίνο
Το θέμα της επίσκεψης της Φρειδερίκης και των επεισοδίων που δημιουργήθηκαν συζητήθηκε έντονα τόσο στη Βουλή των Ελλήνων όσο και στη Βουλή των Κοινοτήτων. Σύμφωνα με την ιστορικό Εύη Γκοτζαρίδη, «...η στοχοποίησή του (Γρηγόρη Λαμπράκη) ως ηθικού αυτουργού του διεθνούς διασυρμού της βασίλισσας από τον δεξιό Τύπο θα «νομιμοποιήσει» ηθικά την εξόντωσή του στα μάτια των μελλοντικών δολοφόνων του ».
Ταξίδια και κρουαζιέρες
Τον Αύγουστο του 1954 η Φρειδερίκη πραγματοποίησε μία 10ήμερη κρουαζιέρα στο Αιγαίο με προσκεκλημένους διεθνείς προσωπικότητες και μέλη νυν και τέως βασιλικών οικογενειών. Χρησιμοποιήθηκε το νεότατο τότε πλοίο «Αγαμέμνων», το οποίο είχε ήδη χρησιμοποιηθεί και από τη κυβέρνηση για έναν περίπλου στις Κυκλάδες κατά την επίσκεψη του Καγκελάριου Κόνραντ Αντενάουερ της Δυτικής Γερμανίας. Η κρουαζιέρα είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα να προβληθεί η Ελλάδα ως τουριστικός προορισμός παγκοσμίως. Σε εγχώριο επίπεδο ειπώθηκαν και αρνητικά σχόλια, κυρίως από αντιμοναρχικούς κύκλους, παραβλέποντας τη διεθνή διαφήμιση που εχάρη η Ελλάδα από τη διοργάνωση του ταξιδιού.
thumb|Η Φρειδερίκη σε επίσκεψή της στις ΗΠΑ το 1958. Το Δεκέμβριο του 1958 η Φρειδερίκη επισκέφτηκε τις ΗΠΑ σε ένα ταξίδι 6 εβδομάδων, με σκοπό να πληροφορηθεί μεταξύ άλλων, και τις ειρηνικές μεθόδους χρήσης της ατομικής ενέργειας.
Φιλανθρωπικό έργο
Η έντονη ενασχόλησή της με τα δρώμενα της ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι αυτό που διαμόρφωσε την εικόνα της, ενώ η προνοιακή μέριμνα, όπως η σύσταση και λειτουργία του Γραφείου Εισαγωγής Απόρων Ασθενών, που μεσολαβούσε για την εισαγωγή οικονομικά και κοινωνικά δυσπραγούντων Ελλήνων σε νοσηλευτικά ιδρύματα, κατόπιν ανάλογων αιτημάτων από όλη την Ελλάδα και η ίδρυση κοινωνικών δομών, απορρόφησε σημαντικό μέρος των δραστηριοτήτων της. Για κάποιους δε, π.χ. γιατρούς, η αποστολή παιδιών στις παιδουπόλεις ήταν ένας τρόπος να αποδείξουν την υποστήριξή τους στην βασίλισσα και την κρατική ιδεολογία. Διοργανώθηκε έρανος υπό την εποπτεία της και ταυτόχρονα απαγορεύθηκαν όλοι οι άλλοι έρανοι και ακυρώθηκαν οι υφιστάμενοι. Άλλες ήταν τα συσσίτια. Οι παραπάνω δραστηριότητες ή πτυχές αυτών, ενώ εκθειάζονται από κάποιους, έχουν δεχτεί αρνητική κριτική από άλλους.
Προίκα πριγκίπισσας Σοφίας
Η προικοδότηση των 9 εκατομμυρίων δραχμών ήταν η αφορμή για να ψυχρανθούν ακόμα περισσότερο οι σχέσεις των Ανακτόρων με τον πολιτικό κόσμο και τους πολίτες. Το σύνθημα «Προίκα στην Παιδεία, όχι στη Σοφία» ακουγόταν στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, την εποχή που η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή προίκιζε τη Σοφία με 30.000 χρυσές λίρες (9 εκατομμύρια δραχμές την εποχή εκείνη), ενώ ταυτόχρονα αρνιόταν πεισματικά κάθε αύξηση των δαπανών για την παιδεία.
Οι πολυδάπανοι γάμοι και η προίκα της πριγκίπισσας Σοφίας ενόψει του γάμου της με τον Χουάν Κάρλος της Ισπανίας υπήρξε πεδίο αντιπαράθεσης και δυσαρέσκειας μεταξύ των Ανακτόρων, του πολιτικού κόσμου και των πολιτών. Ο Υπουργός Οικονομικών Σπύρος Θεοτόκης, ύστερα από πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, που φέρεται να ενέδωσε στις πιέσεις της βασιλικής Αυλής, έφερε προς συζήτηση στη Βουλή νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο το Ελληνικό κράτος αναλάμβανε την προικοδότηση της πριγκίπισσας. Σύσσωμη η Αντιπολίτευση αντιτάσσεται στο νομοσχέδιο. Το ζήτημα παίρνει διαστάσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Παρόλα αυτά, στις 15 Μαρτίου 1962, το νομοσχέδιο υπερψηφίζεται από την κυβερνητική πλειοψηφία, ενώ η Αντιπολίτευση απέχει.
Η κηδεία
Πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 1981 από έμφραγμα, που εκδηλώθηκε μετά από εγχείρηση καταρράκτη στην οποία είχε υποβληθεί, στα ισπανικά ανάκτορα της Θαρθουέλα. Η κηδεία έγινε στην Ελλάδα, στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι, ύστερα από ειδική άδεια που δόθηκε από την κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη. Στην αρχή ο Κωνσταντίνος πρότεινε στον πρωθυπουργό να μεταφερθεί η σορός στις 11 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα και την επόμενη μέρα να τελεστεί η νεκρώσιμη ακολουθία στη Μητρόπολη Αθηνών και ο ενταφιασμός στο Τατόι. Ο Ράλλης δήλωσε ότι όλα έπρεπε να γίνουν στο Τατόι την ίδια μέρα, γιατί στη Μητρόπολη ήταν πολύ πιθανό να γίνουν ταραχές. Σύμφωνα με την κυβέρνηση Ράλλη, το πρόβλημα δεν ήταν αν θα επιτρεπόταν η κηδεία, γιατί δεν υπήρχε ανάγκη τέτοιας άδειας. Θα έπρεπε να εκδοθεί απόφαση απαγορεύσεως της κηδείας. Αυτή η απαγόρευση θα εξέθετε τη χώρα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Τέλος, μετά την αλλαγή του πολιτεύματος, το 1974, τα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας διατηρούσαν την ελληνική ιθαγένεια και τυπικά μπορούσαν να έρθουν στην Ελλάδα χωρίς κανένα περιορισμό.
Ο Κωνσταντίνος πιεζόταν να κάνει δηλώσεις και στην αρχή αρνήθηκε. Την παραμονή της κηδείας το γραφείο του έδωσε στη δημοσιότητα δήλωσή του, με την οποία εξέφραζε τη λύπη του για την πολιτικοποίηση της κηδείας, ενώ ο ίδιος ερχόταν στην Ελλάδα, για να εκτελέσει ένα οδυνηρό προσωπικό καθήκον και ότι οι περιορισμοί που επεβλήθησαν στην απλή τελετή κηδείας της μητέρας του, προσδίδουν σ΄ αυτόν πικρία στην οδύνη. Τελικώς, την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου κηδεία και ταφή έγιναν αυθημερόν στο Τατόι.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ελλάδας και της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Γκόρνι Μόρινι
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Δήμος Γραβιάς
Ο Δήμος Γραβιάς ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δελφών. Είχε πληθυσμό 2.975 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Γραβιά η οποία έχει πληθυσμό 897 κατοίκους κατά την απογραφή του 2001. Ο Δήμος Γραβιάς καταλάμβανε το βορειοανατολικό τμήμα του νομού Φωκίδας. Το μεγαλύτερο τμήμα του περιλάμβανε ημιορεινές περιοχές αλλά και ορεινές που ανήκουν στους ορεινούς όγκους του Παρνασσού και της Γκιώνας. Μοιραζόταν τμήμα του εύφορου λεκανοπεδίου του Κηφισσού με τους δήμους Παρνασσού και Αμφίκλειας με τους οποίους συνόρευε στα βόρεια και ανατολικά. Νότια και δυτικά συνόρευε με τους δήμους Άμφισσας και Καλλιέων.
Διαίρεση
Ο δήμος Γραβιάς περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Φωκίδας
Διακοπές στο Βιετνάμ
Το Διακοπές στο Βιετνάμ είναι μια κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1971 σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη και σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη.
Πλοκή
Η ασπρόμαυρη αυτή κωμωδία, ξεκινάει με σκηνές του Θανάση Χατζηφάπα (Θανάσης Βέγγος) να προσπαθεί να αποφύγει την σύλληψη από τους Βιετκόνγκ στο εμπόλεμο Βιετνάμ.
Αμέσως μετά, το σκηνικό μεταφέρεται στην Αθήνα, όπου η επιστροφή του Θανάση και εμφάνισή του στην εκκλησία, γίνεται αφορμή να ματαιωθεί λίγο πριν την τέλεσή του, ο γάμος της συζύγου του Φρόσως (Άννα Φόνσου) με το πρώην αφεντικό του, τον εργοστασιάρχη πλαστικών Στέλιο Τεμπεσίρογλου (Δημήτρης Καλλιβωκάς). Ένας αντιπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού που έχει υπό την επίβλεψή του τον Θανάση, εξηγεί στην οικογένειά του πως παρ' ό,τι είχε κηρυχτεί αγνοούμενος προ 3ετίας, ο Θανάσης είχε επιβιώσει από την πτώση του αεροπλάνου (που τον μετέφερε στην Ιαπωνία για μετεκπαίδευση σε νέα όπλα) στο Βιετνάμ και εν μέσω περιπετειών είχε διεφύγει την σύλληψη από τους Βιετκόνγκ, ώσπου βρήκε καταφύγιο σε φίλιες αρχές της Σαϊγκόν και περίθαλψη από σχετικούς γιατρούς. Επειδή όμως όλη αυτή η περιπέτεια του έχει επιφέρει νευρικό κλονισμό, ο Θανάσης χρήζει πλέον φροντίδας από τους οικείους του ώστε να ξαναβρεί τον εαυτό του. Και πράγματι ο Θανάσης επιδεικνύει κάθε στιγμή μία "τρελή συμπεριφορά", σκαρφαλώνοντας σε πολυελαίους, φωνάζοντας κάθε τόσο δυνατά το όνομα της γυναίκας του και άλλα πολλά...
Όλοι στο μεταξύ στο περιβάλλον του έχουν αναστατωθεί με την επιστροφή του (ο Τεμπεσίρογλου, η Φρόσω και η οικογένειά της) και μάλλον θα προτιμούσαν να μην είχε επιστρέψει ποτέ, καθώς τον νόμιζαν πεθαμένο, πράγμα που βόλευε τους πάντες. Καθότι ο Θανάσης, λίγο πριν την εξαφάνισή του, ως χημικός που ήταν, είχε τυχαία εφεύρει ένα πλαστικό υλικό που έκανε πλούσιο τον υπό χρεωκοπία εργοδότη του.
Το κουβάρι ξετυλίγεται καθώς βλέπουμε σκηνές από το παρελθόν, όπου η Φρόσω, γραμματέας και κρυφή ερωμένη τότε του Τεμπεσίρογλου, δέχεται να παντρευτεί τον ερωτευμένο μαζί της Θανάση, ως ιδέα του εργοδότη της για κοινωνικούς λόγους (καθώς ο ίδιος όπως έλεγε ήταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση λόγω κακοδιαχείρισης). Ο Θανάσης όλο καρδιά, που δίνει σε όλους (ακόμα και στον Τεμπεσίρογλου) κόβοντας από τον εαυτό του, δεν στεναχωρεί ούτε την Φρόσω, η οποία την νύχτα του ταξιδιού του μέλιτος με τρένο, αποκαλύπτει στον Θανάση (αφού τον απέφευγε συστηματικά όλο το βράδυ με διάφορες προφάσεις) πως τον παντρεύτηκε "για ένα πείσμα" και δεν τον αγάπησε ποτέ. Πράγμα που η Φρόσω με τον καιρό εκτίμησε και παρότι ο γάμος τους ήταν "λευκός", ερχόταν ολοένα πιο κοντά στον καλόκαρδο Θανάση, μέχρι την αποφράδα στιγμή της κλήσης του από τον στρατό.
Αποκαλύπτεται σε μια κουβέντα του με την Φρόσω, πως ο Τεμπεσίρογλου που πλούτισε εκμεταλλευόμενος την εφεύρεση του εξαφανισμένου Θανάση, είχε πρόθεση τελικά να την παντρευτεί, όχι για την υποτιθέμενη αγάπη που της είχε, αλλά για να εξασφαλίσει την μόνιμη σιωπή της σχετικά με τα δικαιώματα της εφεύρεσης. Και για τον ίδιο λόγο η Φρόσω που νόμιζε νεκρό τον Θανάση, δέχτηκε, καθώς η σιωπή της θα της εξασφάλιζε οικονομική αποκατάσταση. Όμως, αφού έχει επιστρέψει ο Θανάσης, η Φρόσω έχει πλέον πρόθεση να βάλει τα πράγματα στην θέση τους (πόσο μάλλον που κατά την διάρκεια του λευκού γάμου τους πορεία είχε νιώσει πράγματα για τον Θανάση) παρά τις απειλές του Τεμπεσίρογλου.
Ο Θανάσης, που ακούει την συζήτηση, ορμάει με αλαλαγμούς εκτός σπιτιού και στο αστυνομικό τμήμα όπου καταλήγει η φυγή του, παρίσταται και ο αντιπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος αποκαλύπτει πως ο Θανάσης είχε καιρό τώρα ξαναβρεί τα λογικά του, αλλά ήθελε να παρουσιαστεί με αυτόν τον τρόπο στους οικείους του για να διαπιστώσει από την συμπεριφορά τους τους αληθινούς τους εαυτούς και ενημερώνει τον Τεμπεσίρογλου για την κατάθεση αγωγής κατά του που έγινε από τον Θανάση, σχετικά με την εφεύρεσή του. Η Φρόσω τώρα με την σειρά της φεύγει τρέχοντας στους δρόμους, αλλά την προλαβαίνει ο Θανάσης και αφού του ομολογεί εμμέσως πως τον αγαπά, αυτός προτείνει να ξαναπιάσουν το νήμα από εκεί που το αφήσανε, με πρώτο τους μέλημα, να πάνε διακοπές. Κι όταν η Φρόσω τον ρωτά "πού, στη Βενετία;", ο Θανάσης της απαντά "στο Βιετνάμ", και την οδηγεί στην είσοδο ενός κινηματογράφου, όπου ο τίτλος της μαρκίζας αναφέρει τον τίτλο της ίδιας της ταινίας, και από κάτω υπάρχει σε μεγάλο μέγεθος μία χάρτινη φιγούρα του Θανάση σε στρατιωτική περιβολή κι εξάρτυση.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η πρώτη προβολή της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1971. Η ταινία έκοψε 276.348 εισιτήρια, ενώ κατατάχθηκε στην 14η θέση ανάμεσα σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Στα γυρίσματα μιας σκηνής όπου ο Θανάσης σκαρφαλώνει σε έναν πολυέλαιο, ο Βέγγος πλησίασε μια μαϊμού που συμμετείχε στην ίδια σκηνή, η οποία τον δάγκωσε, χωρίς να ακολουθήσουν άλλες δυσάρεστες συνέπειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ένγκελμπερτ Γ΄ του Λα Μαρκ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου Β΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Μαργαρίτας, κόρης του Ντήτριχ Η΄ κόμη της Κλέβης.
Το 1347 διαδέχθηκε τον πατέρα του και κυβερνούσε με έδρα τον πύργο του Μπλάνκενσταϊν. Στην εποχή του ήταν η κυρίαρχη μορφή στη Βεστφαλία. Ήταν αποτελεσματικός και επιτυχής, αλλά αν και αγωνιζόταν για έτη, δεν μπόρεσε να καταλάβει το Άρνσμπερκ.
Το 1391 απεβίωσε από επιδημία και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αδόλφος Γ΄ αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Ριχάρντις, κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ κόμη του Γύλιχ και μετά την Ελισάβετ του Σπάνχαϊμ-Ζάυν, κόρη του Σίμωνα Γ΄ κόμη του Βιάνντεν. Είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Γεράσα (Κύπρος)
Η Γεράσα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Γεράσα απέχει 22 χιλιόμετρα από τη Λεμεσό. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 335 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ανατολικά συνορεύει με την Αψιού, βορειοανατολικά συνορεύει με τον Λουβαρά, βόρεια με το Καλό Χωριό, δυτικά με την Κορφή, βορειοδυτικά με το Καπηλειό και νοτιοδυτικά με την Απαισιά.
Φυσικό περιβάλλον
Στο χωριό υπάρχουν πέρνιες, σχίνος, αντρουκλιές, μοσφιλιές, λάδανος και άλλα φυτά.
Ονομασία
Σύμφωνα με την παράδοση, η ονομασία του χωριού σχετίζεται με τα όμορφα δάση της περιοχής, τα οποία ονομάστηκαν στην αρχαιότητα Ιερά Δάση. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν άνθρωποι που εγκατέλειψαν τις παράλιες περιοχές της Κύπρου κυνηγημένοι από Αιγύπτιους πειρατές. Έκτισαν ένα χωριό το οποίο ονόμασαν Ιερά Δάσα. Με την πάροδο του χώρου η ονομασία έγινε με παράφραση Γεράσα. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν περισσότερο νερό. Ένας κάτοικος έκτισε ένα σπίτι ανατολικότερα της Γεράσας, στη δυτική όχθη του ποταμού Γαρύλλη. Σύντομα ακολούθησαν και άλλοι κάτοικοι δημιουργώντας ένα νέο χωριό. Το παλιό χωριό ονομάστηκε Πάνω Γεράσα, το οποίο στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Το νέο χωριό είναι η σημερινή Γεράσα.
Ιστορία
Η Γεράσα υπήρξε χωριό της Μεγάλης Κομμανταρίας με έδρα το Κολόσσι.
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν 3 εκκλησίες. Οι δύο εκκλησίες είναι αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο και η άλλη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο αποκορύφωμα του τη δεκαετία του 1960. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Γεράσας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Πελοποννήσου
Ο Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Πελοποννήσου (όπως είναι γνωστός ο Αυτοκινητόδρομος 7, κωδικός Α7), γνωστός και ως Μορέας, είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Ελλάδα. Εποπτεύεται και συντηρείται από την Μορέας ΑΕ.
Διαδρομή
Ο Αυτοκινητόδρομος Α7 ξεκινάει από την Ολυμπία Οδό (πλησίον της Κορίνθου) και καταλήγει στην πόλη της Καλαμάτας. Οι πόλεις που συνδέει είναι η Κόρινθος, η Τρίπολη, η Μεγαλόπολη και η Καλαμάτα. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε και το τμήμα που συνδέει την Μεγαλόπολη με την Σπάρτη. Το 2016 ολοκληρώθηκε, πρώτα με την παράδοση της γέφυρας Τσάκωνας, όλο το τμήμα του οδικού άξονα και έπειτα της παράκαμψης της Καλαμάτας, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας παραδόθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2016. Επίσης, το 2023 υπογράφηκε η σύμβαση κατασκευής του οδικού άξονα που θα συνδέσει την Αργολίδα με τον αυτοκινητόδρομο Α7 (Μορέας). Θα είναι ο δρόμος που θα συνδέει το Άργος (και το Ναύπλιο), αλλά και όλη την Ανατολική Πελοπόννησο, με τον αυτοκινητόδρομο Α7.
Δεκαετία του 1970
Στις 27 Οκτωβρίου 1976, ο Υπουργός Δημοσίων Έργων Χριστόφορος Στράτος επιβλέπει την κατασκευή του τμήματος Νεστάνης - Τριπόλεως. Τη μελέτη του τμήματος (Χ.Θ.0+000, Νεστάνη ως Χ.Θ. 18+672, Τρίπολη) εκπόνησε το Τεχνικό Γραφείο Αρώνη - Δρέττα - Καρλαύτη και ανάδοχος του έργου ήταν η ΤΕΡΓΑ ΑΤΕ. Ο προϋπολογισμός της μελέτης κόστισε 420.000.000 δραχμές. Τα στοιχεία του έργου είναι τα παρακάτω:
Δεκαετία του 1980
Κατά την περίοδο 1982-1985, Οι εταιρείες ΤΕ.Β ΑΤΕ και ΑΤΕΝΕ είχαν πραγματοποιήσει τις επιχώσεις της οδού Τρίπολης - Καλαμάτας. Τις μελέτες εξεπόνησαν τα Συνεργαζόμενα Γραφεία Γ. Μπουρτζίκος, Οδογεωδετική, Δρόμος, Δομή Γ4, Κάστωρ, Ι. Μαραντίδης, Οδοτεχνική, ΕΜΑ, Γεωμηχανική, Γ. Σταθόπουλος και Π. Διαμαντόπουλος. Το έργο είχε προϋπολογισμό 5 δισ. δρχ. από το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης - 1, χρήματα που γρήγορα εξαντλήθηκαν και εντάχθηκε στο ΚΠΣ - 2 για να συνεχιστεί. Στις 17 Ιανουαρίου 1983, για το τμήμα αυτό, μήκους 13 χλμ., εγκρίθηκε η μελέτη Κομποχώρη από τις υπηρεσίες του ΥΠΕΧΩΔΕ. Την περίοδο 1985 - 1986, ανατίθεται από τον Υπουργό του ΠΕΧΩΔΕ Ευάγγελου Κουλουμπή η μελέτη για την κατασκευή του Αυτοκινητοδρόμου.
Δεκαετία του 1990
Τον Οκτώβριο του 1990, δημοπρατείται η κατασκευή της οδού από τον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Αχιλλέα Καραμανλή με προϋπολογισμό 3 δισ. δρχ. για τα πρώτα πέντε χιλιόμετρα προς Τρίπολη, που περιελάμβανε την περιοχή της Τσακώνας και εντάχθηκε στο Α΄ ΚΠΣ. Αλλά, ενώ η παλαιότερη μελέτη προέβλεπε δρόμο μιας λωρίδας ανόδου και μιας λωρίδας καθόδου, το δημοπρατηθέν έργο προέβλεπε δύο λωρίδες ανόδου και δύο καθόδου με διαχωριστικό κεντρικό στηθαίο ασφαλείας, συν Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ), δηλαδή κανονικό αυτοκινητόδρομο. Επομένως επρόκειτο για άλλο έργο, το οποίο δημιουργούσε άλλες διατομές και άλλα φορτία.
Την περίοδο 1990 - 1991, ολοκληρώνεται ο Α7. Το 1991, εγκαινιάζεται τον Υπουργό. Την περίοδο 1998 - 1999, το έργο παρουσίασε προβλήματα στην περιοχή της Νεμέας (Τμήμα Βαλανιδιά - Αρτεμίσιο), τμήμα που κατασκεύασε η εργοληπτική εταιρεία ΑΤΤΙΚΑΤ ΑΤΕ. Το φαινόμενο παρακολουθούσε το Υ.ΠΕΧΩΔΕ και δόθηκε στην κυκλοφορία παρακαμπτήριος δρόμος. Εκπονήθηκε μελέτη που προσδιόρισε το φαινόμενο της κατολίσθησης και αποφασίστηκε να γίνουν παρεμβάσεις, όπως αποστραγγιστικά έργα και τοιχία, που δημοπρατήθηκαν ως επείγον έργο με προϋπολογισμό 2 δισ. δρχ.
Τον Μάρτιο του 1992, με απόφαση του τότε Γενικού Γραμματέως Δημοσίων Έργων του ΥΠΕΧΩΔΕ Α. Παναγιωτόπουλου, εκπονείται νέα μελέτη για το νέο έργο, που εγκρίθηκε από τις υπηρεσίες του ΥΠΕΧΩΔΕ μετά τη δημοπράτηση και έναρξη κατασκευής του έργου από την εργοληπτική επιχείρηση Νέστος του Ομίλου Θεμελιοδομή, η οποία το ανέλαβε με έκπτωση 48% και συνεργάστηκε με τις εταιρείες Αφοι Κηρομύτη και Ευκλείδης για την κατασκευή της επιδομής του δρόμου.
Στις 29 Μαρτίου 1996, τα Συνεργαζόμενα Γραφεία απέστειλαν αναφορά διαμαρτυρίας στο ΥΠΕΧΩΔΕ και στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, στην ευθύνη της οποίας είχε περιέλθει το έργο, στην οποία τόνιζαν ότι δεν εφαρμόστηκε η μελέτη τους, αγνοήθηκαν οι προτάσεις τους και οι τεχνικές λύσεις και τα μεγάλα τεχνικά έργα που απαιτούνται. Κατά την περίοδο 1997 - 1998, τα 10 χλμ. του ίδιου δρόμου χωρίστηκαν σε δύο εργολαβίες και δημοπρατήθηκαν για να ολοκληρωθεί η κατασκευή. Τότε έγινε νέα μελέτη, η οποία έδειξε γεωλογικά προβλήματα, ωστόσο δεν περιέλαβε το τμήμα της Τσακώνας. 326x326px|εναλλ.=|μικρογραφία|Τμήμα του Αυτοκινητοδρόμου 7. μικρογραφία|326x326εσ|Σήραγγα του Αυτοκινητοδρόμου 7 (Σήραγγα Νεοχωρίου).|εναλλ.= μικρογραφία|326x326εσ|Η [[Τοξωτή Γέφυρα Τσακώνας|τοξωτή γέφυρα Τσακώνας.]]
Δεκαετία του 2000 - σήμερα
Τον Φεβρουάριο του 2003, ενεγράφησαν κονδύλια ώστε να εκπονηθεί νέα μελέτη και να γίνει νέα χάραξη. Η κατολίσθηση όμως πρόλαβε τα σχέδια. Το 2004, αποφασίστηκε η ολοκλήρωση του αυτοκινητοδρόμου με την μέθοδο της αυτοχρηματοδοτήσεως και το 2007 ξεκίνησε η κατασκευή του υπόλοιπου μέρους, το οποίο περιλαμβάνει και σύνδεση με την πόλη της Σπάρτης (από το Λεύκτρο) με τον κλάδο Α71 καθώς και την περιμετρική οδό της Καλαμάτας. Επίσης, το υφιστάμενο τμήμα του αυτοκινητόδρομου Κόρινθος – Τρίπολη, μήκους 82,5 χιλιομέτρων, βελτιώνεται συνεχώς, καθώς γίνονται:
Τον Μάρτιο του 2010 παραδόθηκαν τα τμήματα Αθηναίο-Λεύκτρο με την σήραγγα Ραψψομάτη, λίγους μήνες αργότερα η σήραγγα Νεοχωρίου (1ος κλάδος Μάιος 2010 και 2ος κλάδος Ιούνιος 2010 ), τον Μάιο του ίδιου έτους ο 1 κλάδος της σήραγγας Στέρνας. Τον Νοέμβριο του 2010 παραδόθηκε το τμήμα Τρίπολη-Αθηναίο και ο ημικόμβος Αλφειού και τον Δεκέμβριο του 2010 παραδόθηκε το τμήμα Λεύκτρο-Παραδείσια, δημιουργόντας 113 χιλιόμετρα σύγχρονου αυτοκινητοδρόμου.
Η κατασκευή του συνολικού μήκους του αυτοκινητοδρόμου, ολοκληρώθηκε το 2013, εκτός από ένα μικρό τμήμα, την παράκαμψη της Καλαμάτας. Αυτή εγκαινιάστηκε στις 19 Νοεμβρίου 2016.
Συνδέσεις
Ο Μορέας συνδέεται με τους παρακάτω αυτοκινητόδρομους:
Βιβλιογραφία
Ιστορικό Αρχείο Ε.Ρ.Τ.: Ο Υπουργός Δημοσίων Έργων Χριστόφορος Στράτος μιλάει για την εξέλιξη του έργου της νέας Εθνικής Οδού Κορίνθου - Τριπόλεως - Καλαμών, με αφορμή τη θεμελίωση του τμήματος Νεστάνης - Τριπόλεως. Διακρίνεται ο Βουλευτής Αρκαδίας της Ε.ΔΗ.Κ. Αναστάσιος Σεχιώτης: http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=13889&autostart=0
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας
Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν
Το Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν είναι ελληνική κινηματογραφική ταινία του 1951 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σενάριο του ίδιου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου, που βασίστηκε στο θεατρικό τους έργο με τίτλο "Φτερό στον άνεμο".
Πλοκή
Ο Παύλος, νεαρός σπουδαστής μουσικής, που θέλει να κάνει καριέρα ως τραγουδιστής και είναι ερωτευμένος με μια φτωχή κοπέλα, την Καίτη, συγκατοικεί μαζί της και με δύο φίλους του. Λόγω οικονομικής στενότητας, εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές του σε κάποιο κέντρο με λαϊκό πρόγραμμα.
Εκεί γνωρίζεται με τη Λίζα, μια μεγαλοκοκότα που προσπαθεί να τον τυλίξει στα δίχτυα της. Γρήγορα, όμως, καταλαβαίνει ότι ο Παύλος συνδέεται με την Καίτη με αληθινό έρωτα. Η Καίτη παρεμβαίνει, φτάνοντας μέχρι και σε απόπειρα αυτοκτονίας, και ξανακερδίζει τον αγαπημένο της. Η ταινία τελειώνει με τον γάμο των δύο νέων.
Επιπρόσθετα
Η ταινία Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 29 Ιανουαρίου 1951. Κόβοντας 148.300 εισιτήρια, κατατάχθηκε στη 2η θέση ανάμεσα σε 13 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 4 Απριλίου 2010.