cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννα του Πύργου
Ανατροπή του συζύγου της Δαυίδ Β' από τον θρόνο της Σκωτίας
Μετά τη νίκη του αδελφού της Εδουάρδου Γ' στη μάχη του Χάλιντον Χιλ εναντίον του συζύγου της (1333) τοποθετήθηκε βασιλιάς της Σκωτίας ο Εδουάρδος Μπάλλιολ η Ιωάννα με τον σύζυγο της κατέφυγαν στη Γαλλία. Ο ξάδελφος της μητέρας της Φίλιππος ΣΤ' της Γαλλίας τους δέχτηκε και τους πρόσφερε πολυτελή διαμονή στον πύργο του Γκαγιάρ. Οι δυνάμεις του συζύγου της στη Σκωτία ανέκαμψαν ανατρέποντας τον Εδουάρδο Μπάλλιολ, το ζευγάρι τότε κατόρθωσε να επιστρέψει στη Σκωτία τον Ιούνιο του 1341 όπου ανέλαβε ξανά την κυβέρνηση της Σκωτίας, ο αδελφός της ο οποίος είχε αρχίσει τις εχθροπραξίες με τη Γαλλία αδιαφόρησε για τη Σκωτία. Στη μάχη του Σταυρού του Νεβίλλ (17 Οκτωβρίου 1346) η οποία έγινε με πρωτοβουλία της βασίλισσας Φιλίππης του Αινώ ο σύζυγος της συνελήφθη αιχμάλωτος, παρέμεινε φυλακισμένος 11 χρόνια στον Πύργο του Λονδίνου στην Αγγλία (1346 - 1357). Ο Εδουάρδος Γ' επέτρεπε στην αδελφή του να κάνει ελεύθερα επισκέψεις στον φυλακισμένο σύζυγο της αλλά δεν κατόρθωσε να μείνει καμιά φορά έγκυος.
Τελευταία χρόνια
Μετά την απελευθέρωση του συζύγου της η Ιωάννα παρέμεινε στην Αγγλία και απέκτησε πολύ στενές σχέσεις με την ηλικιωμένη μητέρα της η οποία ήταν αιχμάλωτη του γιου της Εδουάρδου Γ' τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Η Ιωάννα πέθανε (1362) σε ηλικία 41 ετών στο κάστρο του Χέρτφορντσαιντ και τάφηκε στην εκκλησία του Χριστού στο Γκρέιφριαρς, δεν έχουν βρεθεί καθόλου ίχνη από τον τάφο της.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Τρικάλων
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Τρικάλων είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην πόλη των Τρικάλων, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού στην Θεσσαλία.
Ο σταθμός ξεκίνησε την λειτουργία του στις 16 Ιουνίου του 1886 από την εταιρεία Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων και αποτέλεσε έναν από τους κυριότερους σταθμούς της τότε γραμμής, μαζί με εκείνους των Φαρσάλων, της Καρδίτσας και της Καλαμπάκας. Εξυπηρετείται από υπεραστικά τρένα με κατεύθυνση προς την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Καλαμπάκα.
Παραπομπές
Τρικαλα Τρικαλα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Τρίκαλα
Χουάν Φεράντο
Ο Χουάν Φεράντο Φενόγ (Juan Ferrando Fenoll, 2 Ιανουαρίου 1981, Βαρκελώνη ) είναι Ισπανός προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο τωρινός προπονητής της Μοχούν Μπαγκάν.
Προπονητική σταδιοδρομία
Μετά από αρκετούς τραυματισμούς ως ποδοσφαιριστής, ο Φεράντο ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία σε ηλικία 18 ετών. Αποφοίτησε από τη σχολή της Εσπανιόλ, όπου ήταν μεθοδολογικός συντονιστής (φυσικό, τακτικό και τεχνικό ποδόσφαιρο) και έκανε την πρακτική του στη Μπαρτσελόνα B. Στη συνέχεια, πέρασε διαδοχικές περιόδους ως προπονητής στις Πρεμιά, Τεράσα και Οσπιταλέτ.
Την περίοδο 2012-2013, έγινε μέλος του τεχνικού επιτελείου της Μάλαγα στην Πριμέρα Ντιβισιόν, όπου διορίστηκε προπονητής της Ατλέτικο Μαλαγκένιο. Στη συνέχεια, στα μέσα Ιουνίου 2013, προσλήφθηκε ως προπονητής της Πρωταθλήτριας Μολδαβίας, Σερίφ Τιράσπολ, με την οποία κέρδισε το Σούπερ Καπ Μολδαβίας. Οδήγησε το μολδαβικό σύλλογο στον τρίτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αποτυγχάνοντας να ξεπεράσει το εμπόδιο της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, ώστε να προχωρήσει περαιτέρω στη Φάση Ομίλων, κατόρθωσε να αποκλείσει τη Βοϊβοντίνα, κατά τη διάρκεια των πλέι οφ του Γιουρόπα Λγικ, προωθώντας τη Σερίφ στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2013-14, για 2η φορά στην ιστορία του συλλόγου. Παίζοντας εναντίον των Τότεναμ, Ανζί και Τρόμσε, η Σερίφ τερμάτισε στην τρίτη θέση με 6 πόντους, δύο λιγότερους από την πρόκριση στην επόμενη φάση.
Το 2014, μετακόμισε στην Ελλάδα και ανέλαβε την ομάδα της Σούπερλιγκ, Εργοτέλη, αλλά απολύθηκε μετά τους δύο πρώτους αγώνες της σεζόν 2014-15, έχοντας υποστεί δύο απώλειες. Επιστρέφοντας στην Ισπανία το 2015, προσλήφθηκε από την Cultural Leonesa. Το 2017, η Λινάρες Ντεπορτίβο βασίστηκε στο Φεράντο στις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος 2016-17, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να αποτρέψει την υποβιβασμό της ομάδας. Λίγο μετά, ο Φεράντο υπέβαλε την παραίτησή του, λόγω διαφωνιών στο σχεδιασμό του συλλόγου και ακολούθως, προσλήφθηκε από τον νεοϊδρυθέντα σύλλογο, Βόλο, στη Γ΄ Εθνική, με τον οποίο κέρδισε την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Στη συνέχεια κέρδισε και την άνοδο στη superleague για πρώτη φορά στην ιστορία του νεοσύστατου συλλόγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Προπονητές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Μολδαβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σερίφ Τιράσπολ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εργοτέλη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λινάρες Ντεπορτίβο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βόλου Ν.Π.Σ. Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μοχούν Μπαγκάν
Ζαχαρίας Κράτσας
Ο Ζαχαρίας Κράτσας (9 Δεκεμβρίου 1937 - 9 Δεκεμβρίου 1985) του Γεωργίου και της Κωνσταντούλας, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, με καταγωγή από την Ικαρία. Υπηρέτησε ως βουλευτής Σάμου από το 1974 ως το 1981.
Σπουδές και ιατρική
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937, σπούδασε στην ιατρική σχολή της Χαϊλδεβέργης και μετεκπαιδεύτηκε στη Σουηδία. Ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος, ασκώντας πολύ ευδόκιμα το λειτούργημά του.
Θάνατος και οικογένεια
Απεβίωσε στην Αθήνα την ημέρα των γενεθλίων του, σε ηλικία μόλις 48 ετών, στις 9 Δεκεμβρίου του 1985 και ετάφη στην Ικαρία. Ο αδερφός του, Απόστολος, είναι επίσης βουλευτής και η σύζυγος του Απόστολου, Ρόδη, είναι πρώην ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία και περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων. Η μητέρα του, Κωνσταντούλα Μουστακοπούλου (1915 - 2003), απεβίωσε μετά τον θάνατο του Ζαχαρία, σε ηλικία 88 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Σάμου Κατηγορία:Έλληνες ακτινολόγοι
HH-43 Huskie
Σχεδίαση και εξέλιξη
Το Huskie διέθετε μία ασυνήθιστη διάταξη διασταυρούμενων, αντίθετα περιστρεφόμενων, κυρίων στροφείων τα οποία έφεραν σερβομηχανικά φλάπς ελέγχου. Το πρώτο πρωτότυπο πέταξε το 1947 και υιοθετήθηκε από το Αμερικανικό Ναυτικό με εμβολοφόρο κινητήρα. Αργότερα υιοθετήθηκε από την Πολεμική Αεροπορία με κινητήρα τουρμποσάφτ στις εκδόσεις HH-43B και F.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το ελικόπτερο είδε δράση στον πόλεμο του Βιετνάμ με αποσπασμένο στο Κέντρο Αεροπορικής Διάσωσης του Ειρηνικού, τις 33η, 36η και 38η Μοίρες Αεροπορικής Διάσωσης και την 40η Μοίρα Αεροδιαστημικής Διάσωσης και Ανάκτησης, όπου το ελικόπτερο έγινε γνωστό με τον κωδικό κλήσης του «Pedro». Το HH-43 αντικαταστάθηκε από νεότερα αεροσκάφη στις αρχές τις δεκαετίας του 1970.
Εκδόσεις
thumb|right|300px|Φόρτωση πυροσβεστικού εξοπλισμού σε ελικόπτερο HH-43B Huskie
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
H
Κάρλο Γκότσι
Ο Κάρλο Γκότσι (ιταλ.: conte Carlo Gozzi, 1720-1806) ήταν Ιταλός θεατρικός συγγραφέας από την Βενετία.
Ήταν το πιο διακεκριμένο μέλος της φιλολογικής εταιρείας Γκρανελλέσκι, που κήρυττε την χρήση της τοσκανικής διαλέκτου αντί της ενετικής. Αυτό ήταν το πρώτο πεδίο σύγκρουσής του με τον Κάρλο Γκολντόνι και τους άλλους Ενετούς θεατρικούς συγγραφείς που έγραφαν στα Βενετσιάνικα.
Το δεύτερο και αιματηρότερο πεδίο ήταν η μορφή της κωμωδίας. Ο Γκότσι ήταν υπέρμαχος της Commedia dell'arte, του αυτοσχεδιασμού δηλαδή των ηθοποιών πάνω σ’ ένα σκελετό υπόθεσης και χαρακτήρων που φορούσαν μάσκες. Ο Γκολντόνι επιζητούσε την εισαγωγή γαλλικών προτύπων, έργων δηλαδή χαρακτήρων και με συγκροτημένη εξ αρχής υπόθεση, ανυπομονώντας «να γίνει Μολιέρος».
Ανταλλάχτηκαν φιλολογικές ύβρεις: ο Γκολντόνι αποκάλεσε τον Γκότσι «σκυλί που γαβγίζει στο φεγγάρι» κι αυτός δημοσίευσε μιαν ανθολογία «βρωμερών υπαινιγμών και άλλων αισχροτήτων» του Γκολντόνι. Η διαμάχη έρριξε ολόκληρη την Βενετία σ’ ένα είδος φρενίτιδας.
Το 1761 ένας θίασος ανέβασε την Αγάπη των τριών πορτοκαλιών, έργο που έγραψε ο Γκότσι προκληθείς από τον «αντιτοσκανικό» συγγραφέα Πιέτρο Κιάρι, για ν’ αποδείξει την υπεροχή της Commedia dell'arte –και την δική του βέβαια. Ήταν ένα απλό σενάριο –που σατίριζε πάντως τον Γκολντόνι και τον Κιάρι- στο οποίο διάφορες «μάσκες» αναζητούν τρία πορτοκάλια με μαγικές ιδιότητες. Το αποτέλεσμα ήταν ένας θρίαμβος για τον Γκότσι μετά τον οποίο Γκολντόνι και Κιάρι αναγκάστηκαν να φύγουν από την Βενετία.
Ο Γκότσι έγραψε άλλους εννέα μύθους στα επόμενα πέντε χρόνια, αλλά φάνηκε ασυνεπής: τους έγραψε ολόκληρους, και μάλιστα έμμετρους, και δεν άφησε περιθώρια για αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών-μασκών.
Η τελική νίκη πάντως ήταν του Γκολντόνι που επανέκτησε την θέση του στην Ιταλία και παίζεται παντού μέχρι σήμερα. Ο Γκότσι επέζησε χάρη στις μελοδραματοποιήσεις των έργων του, γνωστότερες των οποίων είναι αυτή της Αγάπης των τριών πορτοκαλιών από τον Προκόφιεφ και προ πάντων η Τουραντό του Πουτσίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς
Κενοτάφιο
μικρογραφία|Το κενοτάφιο στο Γουάιτχολ του [[Λονδίνο|Λονδίνου. ]] Το κενοτάφιο είναι άδειος τάφος ή μνημείο που ανεγείρεται προς τιμήν ενός ατόμου ή ομάδας ανθρώπων των οποίων η σορός βρίσκεται αλλού. Μπορεί επίσης να είναι ο αρχικός τάφος για ένα άτομο που έχει επαναταφεί σε άλλη τοποθεσία από τότε. Αν και η συντριπτική πλειοψηφία των τιμών των κενοταφίων τιμά άτομα, πολλά κενοτάφια είναι αφιερωμένα στις μνήμες ομάδων ατόμων, όπως οι χαμένοι στρατιώτες μιας χώρας ή μιας αυτοκρατορίας.
Ιστορία - ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από την ελληνική λέξη κενοτάφιον. Τα κενοτάφια ήταν δημοφιλή στον αρχαίο κόσμο. Έχουν χτιστεί πολλά στην Αρχαία Αίγυπτο, στην Αρχαία Ελλάδα και σε ολόκληρη τη Βόρεια Ευρώπη.
Το κενοτάφιο στο Γουάιτχολ του Λονδίνου σχεδιάστηκε το 1919 από τον Σερ Έντουιν Λούτγιενς και επηρέασε το σχεδιασμό πολλών άλλων μνημείων πολέμου στη Βρετανία και στους βρετανικούς τομείς του δυτικού μετώπου, καθώς και σε άλλα έθνη της Κοινοπολιτείας.
Η εκκλησία της Σάντα Ενγκράσια στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, μετατράπηκε σε Εθνικό Πάνθεον το 1966. Περιέχει τα κενοτάφια των Λουίς ντε Καμόες, Πέντρο Άλβαρες Καμπράλ, Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε, Νούνο Άλβαρες Περέιρα, Βάσκο ντα Γκάμα και Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο. Η Βασιλική της Σάντα Κρότσε στην Φλωρεντία στην Ιταλία περιέχει μια σειρά από κενοτάφια, μεταξύ των οποίων και ένα για τον Δάντη Αλιγκέρι, που είναι θαμμένος στη Ραβέννα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία
Εναροφόρος
Στην ελληνική μυθολογία ο Εναροφόρος ήταν γιος του Ιπποκόοντα, δηλαδή ένας από τους 12 «Ιπποκοωντίδες». Ο Εναροφόρος θέλησε να απαγάγει με τη βία τη, νεαρή τότε, εξαδέλφη του Ωραία Ελένη. Για τον λόγο αυτό, ο πατέρας της και θείος του Εναροφόρου, ο Τυνδάρεως, προκειμένου να προστατεύσει τη θυγατέρα του την εμπιστεύθηκε στον Θησέα (κατ' άλλους ο Θησέας και ο Πειρίθους απήγαγαν την Ελένη). Ο Εναροφόρος αναφέρεται στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου.
Πηγή
Εναροφορος
Ακιχίτο
Ο Τσουγκού Νο Μίγια Ακιχίτο (明仁, προφέρεται: Ακίχιτο, 23 Δεκεμβρίου 1933) είναι μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ιαπωνίας και αποτέλεσε τον 125ο αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Πρώτο άρρεν τέκνο και πέμπτο κατά σειρά του Χιροχίτο και της αυτοκράτειρας Κότζουν (Ναγκάκο), διαδέχθηκε τον πατέρα του στις 7 Ιανουαρίου 1989. Αναγορεύθηκε επίσημα αυτοκράτορας στις 12 Νοεμβρίου 1990 και παραιτήθηκε από τον αυτοκρατορικό θρόνο στης 30 Απριλίου 2019 υπέρ του διαδόχου και πρωτότοκο γιο του πρίγκιπα Ναρουχίτο όπου στις 1 Μαΐου 2019 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 126ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας.
Παντρεύτηκε τη Μιτσίκο Σόντα (正田美智子 - Shōda Michiko, επισήμως Αυτοκράτειρα Μιτσίκο, 皇后美智子 - Κόγκο Μιτσίκο, γεννημένη στις 24 Οκτωβρίου του 1934) στις 10 Απριλίου 1959. Η σύζυγός του έγινε η πρώτη αυτοκράτειρα της Ιαπωνίας η οποία δεν προέρχεται από κάποιο βασιλικό οίκο, αλλά από την αστική τάξη της χώρας. Απέκτησαν δύο γιούς, τον πρίγκιπα Ναρουχίτο (皇太子徳仁親王 Κοταΐσι Ναρουχίτο Σιννό), ο οποίος διαδέχτηκε τον Ακιχίτο στο θρόνο το 2019, και τον πρίγκιπα Ακισίνο (秋篠宮文仁親王 Ακισίνο-νο-μίγια Φουμιχίτο Σιννό) καθώς και μια κόρη, την πρώην πριγκίπισσα Νόρι (紀宮清子内親王 Νόρι-νο-μίγια Σαγιάκο Ναισιννό), η οποία μετά το γάμο της με τον πολιτικό μηχανικό Γιοσίκι Κουρόντα παραιτήθηκε από μέλος της Αυτοκρατορικής Οικογένειας της Ιαπωνίας (όπως όριζε στην περίπτωσή της ο νόμος) και άλλαξε το όνομά της σε Σαγιάκο Κουρόντα (黒田清子, Sayako Kuroda).
Τέκνα
200px|thumb|Η σημαία του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Στο κέντρο της αναπαριστάται η «Αυτοκρατορική Σφραγίδα του Χρυσανθέμου»,το [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Νόσος των Τρελών Αγελάδων
Ιστορία
μικρογραφία|269x269px|[[Εγκέφαλος που έχει προσβληθεί από την ασθένεια.]] Το πρώτο κρούσμα της νόσου καταγράφηκε το 1986 στη Μεγάλη Βρετανία. Σύντομα άρχισε να γίνεται επιδημία με αποτέλεσμα να μολυνθούν όχι μόνο και άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά όλου του κόσμου (Δανία, Ισπανία, Γαλλία, Η.Π.Α κ.ά.).
Το πρώτο κρούσμα στον άνθρωπο καταγράφηκε το 1996, δέκα χρόνια μετά. Αμέσως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έβαλε σε λειτουργία μέτρα για την αποφυγή της νόσου στους ανθρώπους, όπως την αποφυγή κατανάλωσης βοδινού κρέατος. Σύμφωνα με έρευνες, η νόσος προήλθε από μια πρωτεΐνη πράιον και μεταδόθηκε από τα πρόβατα στα βοοειδή και από τα βοοειδή στους ανθρώπους. Για την κατάσταση αυτή κατηγορήθηκαν οι κτηνοτρόφοι της εποχής, που συνήθιζαν να ταΐζουν τα βοοειδή τους με άλλα νεκρά ζώα, τα οποία ήταν τελικά μολυσμένα από πράιον. Αυτός ο "κανιβαλισμός", οδήγησε δυστυχώς στο να "τρελαθούν" από την κατανάλωση προβάτων που φαίνεται να ήταν η πρώτη πηγή της νόσου.
Το πρώτο κρούσμα της ασθένειας στην Ελλάδα εντοπίστηκε το 2001 σε γαλακτοπαραγωγική μονάδα στο Κιλκίς, κάτι που σήμανε συναγερμό σε ολόκληρη τη χώρα. Δυστυχώς, η ασθένεια ποτέ δεν εξαλείφθηκε, με αποτέλεσμα να εντοπίζονται και άλλα κρούσματα ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην Ελλάδα και στον κόσμο. Οι νεκροί μέχρι σήμερα φτάνουν σε περίπου 250 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Συμπτώματα
Σε πιο προχωρημένο στάδιο συμβαίνουν τα εξής:
Στο τελικό στάδιο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις του εγκεφάλου Κατηγορία:Ασθένειες ζώων
3 Μαΐου
2 Μαΐου | 3 Μαΐου | 4 Μαΐου
Η 3η Μαΐου είναι η 123η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (124η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 242 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αλεξανδρινή της Πρωσίας (1842-1906)
Η Αλεξανδρινή της Πρωσίας (Alexandrine von Preußen, 1 Φεβρουαρίου 1842 - 26 Μαρτίου 1906) ήταν κόρη του Αλβέρτου της Πρωσίας.
Η Φρειδερίκη Βιλελμίνη Λουίζα Ελισάβετ Αλεξανδρινή γεννήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 1842 στο Βερολίνο, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Αλβέρτου της Πρωσίας και της Μαριάννας της Ολλανδίας. Ονομάσθηκε Αλεξανδρινή από την πατρική θεία της (αργότερα πεθερά της) Μεγάλη Δούκισσα Αλεξανδρινή του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1865 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
Πέθανε στις 26 Μαρτίου 1906 στο Κάστρο Μάρλεϊ σε ηλικία 64 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό του Σβερίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Τζόναθαν Σουίφτ
Ο Τζόναθαν Σουίφτ γεννήθηκε στο Δουβλίνο και σπούδασε στο Τρίνιτι Κόλετζ. Έφυγε το 1689 για την Αγγλία αλλά επέστρεψε το 1694, αφού απέτυχε ως πολιτικός. Πίσω στην πατρίδα του εντάχθηκε στην Εκκλησία και έγινε πρωτοπρεσβύτερος του Αγίου Πατρικίου το 1713. Παράλληλα με τα εκκλησιαστικά καθήκοντά του, ο Σουίφτ ήταν ένας χαλκέντερος πολιτικός σχολιαστής. Το γνωστότερο έργο του, «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ», μια φανταστική περιήγηση σε χώρες γιγάντων και νάνων, περιέχει μία πικρή σάτιρα και ανελέητη κριτική για τη σύγχρονή του κοινωνία και τις αγγλοϊρλανδικές σχέσεις.
Η προσωπική ζωή του και ιδιαίτερα η φιλία του με δύο νεότερες γυναίκες, την Έστερ Τζόνσον (γνωστότερη ως Στέλλα) και την Έστερ Βάνομρι, προκάλεσαν επικρίσεις. Προς το τέλος της ζωής του έπασχε από το σύνδρομο Μενιέρ, μία νόσο του έσω ωτός, που οδήγησε πολλούς να θεωρήσουν ότι ήταν τρελός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Ιρλανδοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί ποιητές Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι
13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων
Η 13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (Ιερός Λόχος) είναι μέρος των Ειδικών Δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού.
Ιστορία
Η 13η ΔΕΕ κατάγεται από το 13ο Σύνταγμα Πεζικού, το οποίο σχηματίστηκε το Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1913 στο πλαίσιο της διεύρυνσης και αναδιοργάνωσης του Ελληνικού Στρατού μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Μαζί με το 27ο και το 28ο Σύνταγμα Πεζικού, σχημάτισε την 11η Μεραρχία του Γ' Σώματος Στρατού με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του Στρατού, το σύνταγμα αποστρατεύθηκε κατά τη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού το 1916.
Στις 10 Φεβρουαρίου 1920, το Σύνταγμα επιστρατεύθηκε και μέχρι τον Μάιο είχε συγκροτηθεί προσχωρώντας στο τμήμα Ξάνθης στη Δυτική Θράκη. Στο δεύτερο μισό του Ιουνίου 1920, το σύνταγμα τέθηκε στη διάθεση της βρετανικής διοίκησης στο Τσανάκκαλε, βοηθώντας στη διασφάλιση της βρετανικής κατοχικής ζώνης γύρω από το στενό των Δαρδανελλίων. Στις 1-10 Ιουλίου, μεταφέρθηκε στην περιοχή του Σουφλίου. Στις 10 Ιουλίου διέσχισε τον Έβρο συμμετέχοντας στην ελληνική επίθεση κατά του τουρκικού στρατού στην Ανατολική Θράκη και έφθασε στο Κιρκ Κιλισέ. Τον Απρίλιο του 1921, το σύνταγμα μεταφέρθηκε και πάλι στη Μικρά Ασία, συμμετέχοντας στην Μικρασιατική Εκστρατεία μέχρι το 1922. Την 1η Ιουνίου αυτού του έτους αναφέρεται ως προκάλυψη της Μεραρχίας Αδριανουπόλεως έναντι της τουρκικής μεθορίου, με έδρα την Τυρολόη
Στην αναδιοργάνωση του Στρατού μετά την ήττα στη Μικρά Ασία, το 13ο Σύνταγμα τοποθετήθηκε για άλλη μια φορά στην 11η Μεραρχία Πεζικού, με έδρα το Κιλκίς. Το 1935 μετονομάστηκε σε 65ο Σύνταγμα Πεζικού. Το 13ο Σύνταγμα Πεζικού επανασυστάθηκε στη Θεσσαλονίκη στην αρχή του ελληνοϊταλικού πολέμου, στις 28 Οκτωβρίου 1940. Η συγκρότησή του ολοκληρώθηκε στα μέσα Νοεμβρίου και για άλλη μια φορά τοποθετήθηκε στην 11η Μεραρχία πεζικού και συμμετείχε στην ελληνική επίθεση στην Αλβανία στον άξονα Ερσέκε-Ντομπρουζέ (21 Νοεμβρίου 1940 - 5 Φεβρουαρίου 1941). Στη συνέχεια τοποθετήθηκε σε αμυντική θέση στο Μάλι Σπανταρίτ (6 Φεβρουαρίου - 2 Απριλίου), όπου ήταν μεταξύ των μονάδων που αντιμετώπισαν με επιτυχία την ιταλική εαρινή επίθεση. Μετά από αυτό, αποσύρθηκε προς τα πίσω και με τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα (6-29 Απριλίου), μεταφέρθηκε νοτιότερα φτάνοντας στο Μέτσοβο στις 17 Απριλίου. Μετά τη συνθηκολόγηση του στρατού με τους Γερμανούς στις 23 Απριλίου, το σύνταγμα αφοπλίστηκε στις 24 Απριλίου και άρχισε να αποστρατεύεται. Τα τμήματα μεταφέρθηκαν στη Λάρισα στις 4 Μαΐου και η μονάδα διαλύθηκε επισήμως στις 10 Μαΐου.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής (1941-44) δημιουργήθηκε «13ο Αντάρτικο Σύνταγμα» κοντά στο Κιλκίς, με βάση την παραδοσιακή ένωση της μονάδας με την περιοχή.
13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων"Ιερός Λόχος"(13 ΔΕΕ Ιερός Λόχος)
που περιλαμβάνει::
Πηγές
13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων
Βεντέτα
Βεντέτα ονομάζεται χρόνια διαμάχη μεταξύ κοινωνικών ομάδων ανθρώπων, ιδιαίτερα οικογενειών ή φυλών. Οι βεντέτες ξεκινούν επειδή το ένα μέρος (σωστά ή λανθασμένα) θεωρεί ότι έχει δεχθεί επίθεση, προσβολή ή έχει εξαπατηθεί. Έντονα συναισθήματα μίσους πυροδοτούν την αρχική ανταπόδοση, η οποία προκαλεί το άλλο μέρος να αισθάνεται εξίσου προσβεβλημένο. Η βεντέτα εν συνεχεία τροφοδοτείται από έναν μακροχρόνιο κύκλο ανταποδοτικής βίας. Αυτός ο συνεχής κύκλος εκδίκησης και αντιποίνων καθιστά εξαιρετικά δύσκολο τον τερματισμό της διαμάχης ειρηνικά. Οι διαμάχες που συχνά αφορούν μέλη της οικογένειας ή συνεργάτες των αρχικών μερών, θα μπορούσαν να διαρκέσουν για γενιές και μπορεί να οδηγήσουν σε ακραίες πράξεις βίας. Μπορούν να ερμηνευτούν ως μια ακραία έξαρση κοινωνικών σχέσεων που διακυβεύεται η οικογενειακή τιμή. Μέχρι την πρώιμη νεότερη περίοδο, οι βεντέτες θεωρούνταν νόμιμα νομικά μέσα και ρυθμίζονταν σε κάποιο βαθμό.
Στην Κρήτη και τη Μάνη, οι πράξεις αυτοδικίας και οι βεντέτες ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βία *
Τζέιμς Χόρνερ
Ο Τζέιμς Ρόι Χόρνερ (14 Αυγούστου 1953 - 22 Ιουνίου 2015) γνωστός κυρίως ως Τζέιμς Χόρνερ, ήταν ένας Αμερικανός συνθέτης, μαέστρος και ενορχηστρωτής ταινιών. Ήταν γνωστός για την ενσωμάτωση χορικών και ηλεκτρονικών στοιχείων και για τη συχνή χρήση μοτίβων που σχετίζονται με την κελτική μουσική.
Η πρώτη του μεγάλη μουσική σύνθεση ήταν το 1979 για την ταινία Η Λησταρχίνα με τα κόκκινα, αλλά δεν καθιερώθηκε ως διακεκριμένος συνθέτης ταινιών πάρα μόνο μέχρι την μουσική του σύνθεση στην ταινία του 1982, το Σταρ Τρεκ Νο 2: Η Οργή του Καν. Το σκορ του για τον Τζείμς Κάμερον στην ταινία Τιτανικός είναι το best-seller ορχήστρας soundtrack ταινίας όλων των εποχών. Σύνθεσε επίσης την μουσική για μια από τις ταινίες με την μεγαλύτερη εισπρακτική απόδοση όλων των εποχών, το Avatar, επίσης του Τζείμς Κάμερον.
Ο ίδιος συνεργάστηκε σε πολλά έργα με πολλούς σκηνοθέτες όπως οι Ντον Μπλαθ, Τζέιμς Κάμερον, Τζο Τζόνστον, Γουόλτερ Χιλ, Ρον Χάουαρντ, Phil Nibbelink και Simon Wells, καθώς και με πολλούς παραγωγούς συμπεριλαμβανομένων των Τζορτζ Λούκας, Ντείβιντ Κίσνερ, Jon Landau, Brian Grazer και Στίβεν Σπίλμπεργκ καθώς και με πολλούς τραγουδοποιούς συμπεριλαμβανομένων των Will Jennings, Barry Mann και Cynthia Weil. Κέρδισε δύο βραβεία Όσκαρ, έξι βραβεία Γκράμι, δύο Χρυσές Σφαίρες, τρία Βραβεία Satellite, τρία βραβεία Κρόνου και ήταν υποψήφιος για τρία βραβεία BAFTA.
Ο Τζέιμς Χόρνερ, ο οποίος ήταν μανιώδης πιλότος, πέθανε σε ηλικία 61 ετών σε συντριβή ενός θανατηφόρου δυστυχήματος, ενώ πετούσε με το κοντινό τουρμπάνι Tucano.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Κώνος
thumb|Κώνοι Στα μαθηματικά και στη στερεομετρία, κώνος ονομάζεται το στερεό σχήμα που περιέχεται μεταξύ μιας κωνικής επιφάνειας, στην οποία ο οδηγός είναι κλειστή καμπύλη γραμμή, και ενός επιπέδου που τέμνει όλες τις γενέτειρες της κωνικής επιφάνειας, χωρίς να διέρχεται από την κορυφή αυτής.
Κυκλικός κώνος
Όταν ο οδηγός της κωνικής επιφάνειας είναι περιφέρεια κύκλου, τότε μιλάμε για κυκλικό κώνο. Με τον τελευταίο όρο καλείται το μέρος μιας χώνης κυκλικής κωνικής επιφάνειας που τερματίζεται σε επίπεδο παράλληλο προς το επίπεδο της οδηγού περιφέρειας αυτής.
Είδη
Υπάρχουν διαφορετικά είδη κώνων. Έτσι, όταν η βάση ενός κυκλικού κώνου είναι κάθετη στον άξονά του, ο κώνος ονομάζεται ορθός ή εκ περιστροφής. Αυτός ο κώνος έχει ίσες ακμές. Αυτός μπορεί να θεωρηθεί ότι γράφεται από ορθογώνιο τρίγωνο, το οποίο στρέφεται γύρω από μια κάθετη πλευρά του κατά 360 μοίρες.Επίσης, το στερεό σχήμα που περιορίζεται μεταξύ της βάσης ενός κώνου και μιας τομής αυτού, παράλληλης προς τη βάση του, λέγεται κόλουρος κώνος. Ο τελευταίος διακρίνεται σε πρώτου είδους, που έχει τις δύο βάσεις του στο ίδιο μέρος της χώνης της κωνικής επιφάνειας και σε δευτέρου είδους, που καθεμία από τις δύο βάσεις του είναι σε διαφορετική χώνη της κωνικής επιφάνειας.
Αλγεβρική μορφή
Ο κώνος στο παραμετρικό σύστημα συντεταγμένων
a,b σταθερές πού καθορίζουν τό μέγεθος
Παραπομπή:
Εμβαδό
Αν ρ είναι η ακτίνα της κυκλικής βάσης ενός κώνου, λ η γενέτειρα και υ το ύψος του, τότε ανάμεσα στα τρία ισχύει το Πυθαγόρειο θεώρημα: λ.λ= ρ.ρ +υ.υ. Το εμβαδό της κυρτής επιφάνειας του κώνου δίνεται από τον τύπο: Εκυρ= π.ρ.λ. Επίσης, για να βρω το εμβαδό της ολικής του επιφάνειας χρησιμοποιώ τον τύπο: Εολ= π.ρ.λ+π.ρ.ρ.
Όγκος
Ο τύπος V = 1/3 π.ρ.ρ.υ. μας δίνει τον όγκο του κώνου (όπου υ το ύψος του κώνου και ρ η ακτίνα της βάσης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωμετρικά σχήματα Κατηγορία:Επιφάνειες
Νέα Φιλοθέη
Με το τοπωνύμιο Νέα Φιλοθέη μπορεί να αναφέρονται δύο περιοχές:
Εκδίκηση
Ως εκδίκηση ορίζεται η πράξη επιβλαβούς ενέργειας εναντίον ατόμου ή ομάδας ως απάντηση σε μία δυσάρεστη πράξη, είτε είναι πραγματική είτε γίνεται ως τέτοια αντιληπτή. Ο Φράνσις Μπέικον περιέγραψε την εκδίκηση ως ένα είδος «άγριας δικαιοσύνης» που «προσβάλλει την αυτοδικία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βία
Αμορίτες
Οι Αμορίτες, ή Αμορραίοι, ή Αμοραείμ, ήταν αρχαίος σημιτικός νομαδικός λαός, προερχόμενος από την έρημο της Συρίας, ο οποίος απλώθηκε στη συνέχεια στη Μεσοποταμία, τη Συρία – Παλαιστίνη και που φέρεται να εγκαταστάθηκε τελικά εκεί προς το τέλος της 3ης με αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. Η γλώσσα του ανήκε στη δυτική σημιτική ομάδα.
Μετά από την πτώση της τελευταίας σουμεριακής δυναστείας, περίπου το 2000 Π.Κ.Ε./π.Χ., η Μεσοποταμία μεταβλήθηκε σε πεδίο συγκρούσεων και χάους επί έναν αιώνα σχεδόν. Περίπου το 1900 π.Χ., μια ομάδα Αμοριτών προσπάθησε και κατόρθωσε να αποκτήσει τον έλεγχο του μεγαλύτερου τμήματος της Μεσοποταμίας, καταλαμβάνοντας αρκετές πόλεις, όπως την Ισίν, τη Λάρσα και την Κις, και ο Αμορίτης Χαμουραμπί ίδρυσε τη Βαβυλώνα εξουσιάζοντας όλη την περιοχή. Όπως και οι Ακκάδιοι προηγουμένως, οι Αμορίτες άσκησαν συγκεντρωτική εξουσία μέσω του υπάρχοντος συστήματος πόλεων-κρατών και χρησιμοποίησαν ως πρωτεύουσα και κέντρο της αυτοκρατορίας την πόλη της Βαβυλώνας (πρώην Ακκάδ). Γι΄ αυτόν τον λόγο οι Αμορίτες αποκλήθηκαν αρχαίοι Βαβυλώνιοι και η περίοδος υπεροχής τους, που διήρκεσε από το 1900-1600 π.Χ., αρχαία βαβυλωνιακή ή παλαιοβαβυλωνιακή περίοδος.
Αμορρίτες βασιλείς επικράτησαν επίσης στη Νότια Συρία και την Παλαιστίνη, κατά τον 14 ο αι. π.Χ., έχοντας στην αρχή σχέση υποτέλειας προς την Αίγυπτο και αργότερα προς τη Χεττιτική αυτοκρατορία, κατά την εποχή των εισβολών της τελευταίας στη Συρία. Γνωστότερος βασιλιάς τους ήταν ο Αζιρού.
Επιγραφικά στοιχεία
Στις πρώιμες βαβυλωνιακές επιγραφές όλες οι δυτικές επικράτειες, στις οποίες περιλαμβάνονται η Συρία και η Χαναάν, ήταν γνωστές ως «η γη των Αμοριτών», που κατέκτησαν δύο φορές την Βαβυλώνα, (στο τέλος της 3ης έως την αρχή της 1ης χιλιετίας).
Το αρχαίο όνομα είναι ένας εθνικός όρος, προφανώς συνδεμένο με τους όρους Amurru και Amar που χρησιμοποιήθηκαν από την Ασσυρία και την Αίγυπτο αντίστοιχα. Σε ό,τι αφορά στο σουμεριακό ΜΑΡ.ΤΟΥ, το όνομα είναι τόσο παλαιό όσο και η πρώτη βαβυλωνιακή δυναστεία, αλλά από τον 15ο αιώνα π.Χ. και μετά, το συλλαβικό αντίστοιχό του Αμουρρού εφαρμόζεται κυρίως για την επικράτεια που εκτείνεται βόρεια της Χαναάν και κατόπιν για την Καντές στον Ορόντη.
Στο παρελθόν οι Ασσυριολόγοι είχαν διατυπώσει την άποψη ότι οι Αμορίτες ήταν νομαδικός λαός που κυβερνάτο από άγριους πολέμαρχους και αναγκάστηκαν να επεκταθούν σε νέα εδάφη για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους. Τμήμα της λογοτεχνίας που χρονολογείται στην 3η Δυναστεία της Ουρ μιλά για τους Αμορίτες υποτιμητικά. Σε ορισμένες επιγραφές φαίνεται να υπονοείται ότι οι Ακκάδες έβλεπαν τον νομαδικό τρόπο ζωής τους με αποστροφή και περιφρόνηση. Για παράδειγμα:
"Ο ΜΑΡ.ΤΟΥ που δεν γνωρίζει το σιτάρι... Ο ΜΑΡ.ΤΟΥ που δεν γνωρίζει σπίτι, μήτε πόλη, ο αγροίκος των βουνών... Ο ΜΑΡ.ΤΟΥ που σκάβει για να βρει τις τρούφες... που δεν λυγίζει τα γόνατά του (για να καλλιεργήσει τη γη), που τρώει το κρέας ωμό, που δεν αποκτά κατοικία σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, που δεν θάβεται μετά το θάνατό του…" "Ετοίμασαν στάρι και gú-nunuz (δημητριακά), αλλά ο Αμορίτης θα τα φάει, δίχως καν να αναγνωρίσει τι περιέχουν!"
Ωστόσο, πολλά νέα αρχαιολογικά στοιχεία έχουν έρθει στο φως, και οι Ασσυριολόγοι πλέον συμφωνούν ότι οι Αμορίτες δεν συμμετείχαν ποτέ σε μια κοινή εισβολή κατά της 3ης Δυναστείας της Ουρ. Πολλοί Αμορίτες ζούσαν ειρηνικά μέσα στο βασίλειο σε μικρά περίκλειστα εδάφη. Επίσης, η αρχαιολογική μαρτυρία υποδεικνύει ότι αρκετοί υπηρέτησαν στις στρατιές της Ουρ ή εργάστηκαν καθ’ομάδας τόσο στις ακκαδικές δυναστείες, όσο και σε εκείνες της Ουρ.
Ιστορία
Καθώς η 3η δυναστεία της Ουρ σταδιακά κατέρρεε και αποσυντίθετο το συγκεντρωτικό διοικητικό σύστημα, όλες οι περιοχές που βρίσκονται στην επικράτεια της Ουρ ΙΙΙ άρχισαν να διεκδικούν την πρότερη ανεξαρτησία τους. Αλλού, οι στρατιές του Ελάμ επιτίθονταν και αποδυνάμωναν την αυτοκρατορία, καθιστώντας την ακόμα πιο τρωτή. Οι Αμορίτες εκμεταλλεύθηκαν επιθετικά την παρακμή της αυτοκρατορίας για να αποκτήσουν δύναμη. Δεν υπήρξε ουσιαστικά εισβολή των Αμοριτών υπό αυτή τη μορφή, αλλά οι Αμορίτες απέκτησαν σημαντική δύναμη σε πολλές περιοχές, ειδικά κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του τελευταίου βασιλέα της Ουρ ΙΙΙ Ιμπί-Σιν (Ibbi-Sin). Οι ντόπιοι πληθυσμοί της Σουμερίας πάντως, τους αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση εξαιτίας της νομαδικής ζωής τους, εξαιτίας της οποίας τούς φαινόντουσαν σαν άγριοι βάρβαροι.
Ο Ιμπί-Σιν (2029-2004 π.Χ.), γιος του Σου-Σιν, ήταν ο τελευταίος βασιλέας της Ουρ. Στα χρόνια της βασιλείας του οι επιθέσεις των Ελαμιτών και η αυξανόμενη δύναμη των Αμοριτών αποδυνάμωσαν ακόμη περισσότερο τις σουμεριακές πόλεις. Έχτισε νέα τείχη γύρω από την Ουρ και τη Νιπούρ, χωρίς ωστόσο να κατορθώσει να αποφύγει τη φθορά. Τα τελευταία χρόνια της 3ης χιλιετίας π.Χ., ο Ιμπί-Σιν δεν μπορούσε πλέον να αντιμετωπίσει τους Ελαμίτες και αναγκάστηκε να οχυρωθεί στην Ουρ. Η Εσνούνα αποσπάστηκε περίπου το 2028 και το Ελάμ το επόμενο έτος. Η Ενσίς και οι περισσότερες πόλεις του τον εγκατέλειψαν και αυτοπροστατεύονταν ενάντια στους Αμορίτες που ερήμωναν τη Σουμερία. Ο Ιμπί-Σιν διόρισε έναν αξωματούχο, τον Ισμπί-Ερά, υπεύθυνο για τη Νιππούρ και την Ισίν. Ο Ισμπί-Ερά επεκτάθηκε αργότερα κατά μήκος των ποταμών από το Χαμαζί στον Περσικό Κόλπο. Πήρε την Ενσίς του εγκλωβισμένου Ιμπί-Σιν και εγκαταστάθηκε ο ίδιος, ενώ ακόμα ο Ιμπί-Σιν βρισκόταν στο θρόνο. Ακολούθησε πείνα και οικονομική κατάρρευση. Το τέλος δεν αποφεύχθηκε. Η Ουρ δέχθηκε τη χαριστική βολή από μια εισβολή Ελαμιτών από τα Σούσα. Καταστράφηκε και ο βασιλέας μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Ελάμ, όπου και πέθανε. Έκτοτε ηγέτες με αμοριτικά ονόματα ανέλαβαν την εξουσία σε διάφορες περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Μεσογείου και της νότιας Μεσοποταμίας.
Με την πτώση της 3ης δυναστείας της Ουρ, κάποιοι φύλαρχοι Αμορίτες εκμεταλλεύτηκαν το κενό εξουσίας και απέκτησαν ισχύ και εξουσία. Η άνοδος των Αμοριτών έφερε μεγάλες αλλαγές σε όλους τους τομείς της ζωής των κατοίκων, κυρίως της νότιας Μεσοποταμίας. Η διαίρεση σε βασίλεια αντικατέστησε τον θεσμό των πόλεων-κρατών στη νότια Μεσοποταμία. Οι άνθρωποι, η γη και τα κοπάδια μέχρι τότε ανήκαν στο ναό κάθε πόλης και στο βασιλιά. Οι καινούριοι κυρίαρχοι ελευθέρωσαν εκτάσεις γης δίνοντας τη για βοσκή σε κατοίκους, τους απάλλαξαν από τις αγγαρείες και από φόρους με αποτέλεσμα να ενισχυθούν οι τάξεις των μεγάλων γαιοκτημόνων, των ελεύθερων αγροτών και των εμπόρων. Οι ιερείς συνέχισαν να ασκούν τα καθήκοντα τους αλλά περιορίστηκαν πλέον μόνο σε αυτά.
Οι Αμορίτες φαίνεται πως λάτρευαν τον σεληνιακό θεό Σιν και τον Αμουρρού. Γνωστοί Αμορίτες έγραψαν σε μια ακκαδική διάλεκτο, που βρέθηκε σε επιγραφές οι οποίες χρονολογούνται από το 1800-1750 π.Χ. Πιθανώς η αρχική γλώσσα τους ήταν μια βορειοδυτική σημιτική διάλεκτος. Οι κύριες πηγές της εξαιρετικά περιορισμένης γνώσης μας για τη γλώσσα είναι κύρια ονόματα, μη ακκαδικά στο ύφος, τα οποία διατηρούνται σε τέτοια κείμενα. Πολλά από αυτά τα ονόματα είναι παρόμοια με μεταγενέστερα βιβλικά εβραϊκά. Πράγμα που σημαίνει ότι εκλάπησαν από τους συγγραφείς της Βίβλου.
Η ευρύτερη χρήση του όρου Amurru από τους Βαβυλωνίους και τους Ασσυρίους περιπλέκεται από το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε επίσης για μια περιοχή στη Βαβυλωνία, στην οποία η Γη Χαναάν δεν επεκτεινόταν παραδοσιακά. Επιπλέον, εάν οι άνθρωποι της πρώτης βαβυλωνιακής δυναστείας (περ. 2100 π.Χ.) αυτοαποκαλούνταν «Αμορίτες», όπως υποδεικνύει ο Ranke, τότε προφανώς αναγνωριζόταν από τους Βαβυλωνίους κοινή προέλευση στη συγκεκριμένη περίοδο.
Οι βιβλικοί Αμορίτες
Ο όρος Αμορίτες χρησιμοποιήθηκε από τους Ισραηλίτες ως προσδιορισμός ορισμένων ορεσιβίων, (περιγράφονται στην Γεν. 14:7 ως απόγονοι της Χαναάν) που κατοίκησαν σε εκείνη τη γη. Στη Βίβλο-γράφτηκε χιλιάδες χρόνια μετά την συντέλεση των γεγονότων-περιγράφονται ως ισχυρός λαός μεγάλου αναστήματος «σαν το ύψος των κέδρων», που κατέλαβε την επικράτεια ανατολικά και δυτικά του ποταμού Ιορδάνη. Ο βασιλιάς τους, Ογκ (Ωγ), περιγράφεται ως τελευταίος των γιγάντων (Δευτ. 3:11).
Η βιβλική χρήση φαίνεται να υποδεικνύει ότι ο πιο συγκεκριμένος όρος «Αμορίτης» και ο λιγότερο ακριβής και γενικός «Χαναναίος» χρησιμοποιούνταν μάλλον ως συνώνυμοι. Ο πρώτος ήταν χαρακτηριστικός των συγγραφέων της Ιουδαίας, ενώ ο δεύτερος των Εφραιμιτών και Δευτερονομικών συγγραφέων, όπως επίσης των Ασσυροβαβυλωνίων. Η διάκριση διατηρείται μερικές φορές, όμως, όταν οι Αμορίτες αναφέρονται ως λαοί του παρελθόντος, ενώ οι Χαναανίτες αναφέρονται ως σύγχρονοι της περιόδου κατά την οποία γίνεται η αφήγηση. Ο όρος Χαναάν από την άλλη περιορίζεται ακόμη περισσότερο στην νότια περιοχή, από την Γεβάλ έως τη νότια Παλαιστίνη. Φαίνεται ότι οι όροι σε μια πρώιμη εποχή ήταν ανταλλάξιμοι, με το Χαναάν να εννοεί μια γεωγραφική οντότητα και το Αμορίτης τη μείζονα εθνική ταυτότητα των Χαναανιτών που κατοικούσαν τη γη.
Οι βιβλικοί Αμορίτες φαίνεται πως κατείχαν αρχικά τη γη που εκτείνεται από την δυτική περιοχή της Νεκράς Θάλασσας (Γεν. 14:7) έως τη Χεβρώνα (Δευτ. 3:8; 4:46-48), αγκαλιάζοντας «και πάσα γαλαάδ και πάσα βασάν» (Δευτ. 3:10), με την κοιλάδα του Ιορδάνη ανατολικά του ποταμού (4:49), τη γη των δύο βασιλέων των Αμοριτών Σηών και Ωγ (Δευτ. 31:4, Ιησ. 2:10; 9:10). Ιστορικά, αυτοί οι Αμορίτες φαίνονται να συνδέονται με την περιοχή  της Ιερουσαλήμ, και οι Γιεζουβίτες ήταν πιθανώς παρακλάδι τους. Οι νότιες πλαγιές των βουνών της Ιουδαίας αποκαλούνται «όρος των Αμοριτών» (Δευτ. 1:7, 19, 20). Μια πιθανή ετυμολογία για το «όρος Μοριάχ» είναι «όρος των Αμοριτών», με απώλεια της αρχικής συλλαβής.
Πολιτισμικές αφομοιώσεις
Πέραν λοιπόν της βιβλικής αφήγησης που παρουσιάζει μια πολύ περιορισμένη και στρεβλή εικόνα σε σχέση με τις εθνικές επιδιώξεις των Ισραηλιτών εκείνης της περιόδου, όταν αναφερόμαστε στους Αμορίτες, μιλάμε για έναν λαό που κατόρθωσε να κάνει αισθητή την παρουσία του στον μεσοποταμιακό πολιτισμό όχι επιβάλλοντας, αλλά υιοθετώντας και μεταφράζοντας πολιτισμικά πρότυπα του παρελθόντος. Η διαδικασία της αστικοποίησης για τους νομαδικούς λαούς, ακόμη και όταν επιβάλλονται σε παλαιότερους -ήδη αστικοποιημένους- είναι σχεδόν στερεότυπη. Το ίδιο συνέβη στην κοιλάδα του Ινδού, το ίδιο συνέβη στην Ελλάδα με την αποκαλούμενη κάθοδο των Δωριέων, το ίδιο συνέβη και στους Μογγόλους όταν κατέκτησαν την αχανή κινεζική αυτοκρατορία.
Ο νομάδας χρειάζεται σταθερούς τύπους προκειμένου να προσανατολιστεί σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Οι δικοί του σταθεροί τύποι δεν αρμόζουν στην ζωή της πόλης. Με την ίδια ευκολία που προσαρμόζεται στους επιβιωτικούς νόμους της άγριας στέππας, είναι δυνατόν να προσαρμοστεί και να αντλήσει νέο υλικό από εκείνους που προηγήθηκαν στη διαδικασία της αστικοποίησης. Ο πολιτισμός ούτως ή άλλως είναι ένα συνεχές, σε καμία περίπτωση η πρώιμη αστικοποίηση εκείνης της περιόδου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κλειστό σύστημα και συνεπώς δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι πολλοί νομαδικοί λαοί της αρχαιότητας επέλεξαν την υιοθέτηση υπαρχόντων σταθερών τύπων. Αυτό που χρειάζεται να διερευνήσει κανείς ως άλλη σταθερή παράμετρο στη διαδικασία της αστικοποίησης και της υιοθέτησης προγενέστερων πολιτισμικών στοιχείων είναι ότι οι Αμορίτες επέβαλαν το δικό τους σύστημα συγγένειας, όπως συνέβη με τους Έλληνες, τους Μογγόλους και τόσους άλλους λαούς στη διαδικασία της διέλευσης από τον ένα τρόπο ζωής στον άλλον. Οι τεχνικοί όροι, οι αστικοί τρόποι κ.λπ. είναι κληρονομιά του παρελθόντος, εκείνου που έχει ήδη αστικοποιηθεί. Οι νέες σχέσεις συγγένειας είναι συνήθως κληρονομιά εκείνου που οδεύει προς την αστικοποίηση μέσα από το δικό του περίπλοκο ή απλό δίκτυο επιβιωτικών νόμων της συγγένειας.
Βιβλιογραφία
Αμοριτες Αμοριτες Αμοριτες * Αμοριτες Αμοριτες Αμοριτες
Έντγκαρ Λη Μάστερς
Ο Έντγκαρ Λη Μάστερς (Edgar Lee Masters, 1868-1950) ήταν Αμερικανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και βιογράφος. Έγραψε δώδεκα θεατρικά έργα, εικοσιένα βιβλία ποίησης, έξι μυθιστορήματα και έξι βιογραφίες (μεταξύ των οποίων του Αβραάμ Λίνκολν και του Μαρκ Τουαίην) αλλά την φήμη του την οφείλει κυρίως στην Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ (Spoon River Anthology, 1915). Πρόκειται για μια συλλογή σύντομων επιτάφιων ποιημάτων σε ελεύθερο στίχο, όπου διακόσια δώδεκα πρόσωπα μιλούν για την ζωή και τα πάθη τους. Πολλοί είδαν στα ποιήματα αυτά ένα απόηχο της αρχαίας ελληνικής επιγραμματικής ποίησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί βιογράφοι
Ζαν Ρισπέν
Ο Ζαν Ρισπέν (Jean Richepin, 1849- 1926) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Χαρακτήρας παρορμητικός και αντισυμβατικός, διετέλεσε ελεύθερος σκοπευτής στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870, ηθοποιός, δημοσιογράφος και λιμενεργάτης. Η ποιητική του συλλογή Το τραγούδι των ζητιάνων του στοίχισε ένα μήνα φυλακή –αλλά τον έκανε διάσημο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ
Ο Λεοπόλντ Σενγκόρ (ορθότερη προφορά: Σανγκόρ, Léopold Sédar Senghor, 1906-2001) ήταν Σενεγαλέζος ποιητής και πολιτικός. Διετέλεσε πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σενεγάλης (ο πρώτος) επί είκοσι χρόνια (από τις 6 Σεπτεμβρίου 1960 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1980) και υπήρξε επίσης ο πρώτος Αφρικανός που έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του προέδρου ο Αμπντού Ντιουφ.
Βιογραφία
Ο Σενγκόρ γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1906. Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας από τη φυλή Σερέρ. Σε ηλικία 8 ετών ξεκίνησε τις σπουδές του στη χώρα του και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στη Γαλλία. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, από όπου παρέλαβε τον τίτλο Agrégation στη Γαλλική Γραμματική. Εν συνεχεία δίδαξε ως καθηγητής σε πανεπιστήμια στις πόλεις Παρίσι και Τουρ την περίοδο 1935-45. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο γαλλικό στρατό.
Οπαδός μιας ομοσπονδίας της Αφρικής, μαζί με τον Μοντίμπο Κεϊτά αποφάσισαν τη σύσταση της Ομοσπονδίας του Μαλί μαζί με το πρώην Γαλλικό Σουδάν. Ο Σενγκόρ ήταν πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης ως τον τερματισμό της, το 1960.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1960 ο Σανγκόρ εξελέγη πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Σενεγάλης και είναι και ο συγγραφέας του εθνικού της ύμνου. Το Δεκέμβριο του 1962 συνελήφθη ως ύποπτος για σχεδιασμό πραξικοπήματος ο στενός του συνεργάτης, Μαμαντού Ντιά και παρέμεινε στη φυλακή επί 12 χρόνια. Έπειτα από αυτό, ο Σανγκόρ δημιούργησε ένα προεδρικό καθεστώς. Στις 22 Μαρτίου 1967 διέφυγε δολοφονικής απόπειρας με πιστόλι, το οποίο δεν εκπυρσοκρότησε. Ο δράστης καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 15 Ιουνίου 1967, παρότι ήταν ασαφές αν σκόπευε να σκοτώσει τον πρόεδρο.
Τον Δεκέμβριο του 1980 ο Σανγκόρ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί στο τέλος του έτους. Λίγο πριν ολοκληρωθεί η 5η θητεία του, ο Σανγκόρ παραιτήθηκε την τελευταία ημέρα του 1980 και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του αρχηγού κράτους ο Αμπντού Ντιουφ, επί προεδρίας του οποίου εισήχθη ο πολυκομματισμός στη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι Κατηγορία:Αφρικανοί ποιητές Κατηγορία:Πρόεδροι της Σενεγάλης
Βασίλειος Τσαπόγας
Ο Βασίλειος Τσαπόγας του Γεωργίου (1903 - 11 Δεκεμβρίου 1985) ήταν Έλληνας πολιτικός και βουλευτής από το Χατζή Μεσσηνίας.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο νεκροταφείο Ζωγράφου στις 12 Δεκεμβρίου 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας
Ποικιλασσός
Η Ποικιλασσός ή Ποικιλάσιο ήταν πόλισμα με λιγοστή καλλιεργητική έκταση της αρχαϊκής, κλασικής και ελληνιστικής περιόδου στη νότια ακτή της δυτικής Κρήτης, στον μυχό του φαραγγιού της Τρυπητής, μεταξύ της Σούγιας και της Αγίας Ρουμέλης. Είναι προσεγγίσιμη από τη θάλασσα, καθώς τα Λευκά Όρη αποκόπτουν την επικοινωνία της με την ενδοχώρα. Αναφέρεται μόνο από τον Πτολεμαίο (3.15.3), που την τοποθετεί λανθασμένα ανατολικά της Τάρρας και από τον Σταδιασμό, παρ. 329, ως πολίχνη με αγκυροβόλιο και νερό. Η έλλειψη νομισματικής μαρτυρίας υποδεικνύει ότι δεν ήταν ανεξάρτητη πόλη. Λίγα ερείπια κατοικιών επιβιώνουν σήμερα σε απόσταση περίπου 1,6 χλμ από τη θάλασσα και δεν υπάρχει ασφαλές αγκυροβόλιο, αλλά δεδομένου ότι η στάθμη της θάλασσας ήταν περίπου 6 μ υψηλότερη στην αρχαιότητα, είναι πολύ πιθανό ότι υπήρχε ασφαλές αγκυροβόλιο στο στόμιο του ποταμού.
Στην πόλη ανακαλύφθηκαν επιγραφές που μαρτυρούν την ύπαρξη ναού αφιερωμένου στον Σέραπι. Ανακαλύφθηκαν επίσης λαξευμένοι τάφοι στα βράχια. Στον Κώδικα 918 της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης αναφέρεται ως Pecilasio overo Pescalio.
Τον 3ο αιώνα π.Χ. αποτέλεσε μέλος του κοινού των Ορείων, μιας ομοσπονδίας ορεινών πόλεων, που τα μέλη της απολάμβαναν ανεξαρτησία αλλά είχαν κοινή εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Την ομοσπονδία αυτή αποτελούσαν οι πόλεις Λισός, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος.
Παραπομπές
Π Π Π
Κέντρο Ευφυΐας
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 10 Ιουνίου του 2016 και κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 17 Ιουνίου του 2016. Έλαβε επαίνους για τις ερμηνείες των Χαρτ και Τζόνσον αλλά επικρίσεις για το σενάριο, και εισέπραξε $217 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $50 εκατομμυρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το bullying Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λούντβιχ Γιόρανσον Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Θίοντορ Σαπίρο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Βοστώνη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ατλάντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Βοστώνη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Βυτιναίικα Κυλλήνης Ηλείας
Τα Βυτιναίικα Κυλλήνης είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 43 μέτρα, το οποίο απέχει 9 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου) και 5 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κυλλήνη. Ανατολικά γειτονεύει με το Νεοχώρι Μυρτουντίων, βόρεια με τον Ίκαρο, ενώ βόρεια και ανατολικά περνά η επαρχιακή οδός Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Νεοχωρίου Μυρτουντίων γραμμένο Βυτινέϊκα που το 1940 διορθώθηκε σε Βυτιναίικα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Νοεχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεοχωρίου Μυρτουντίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κάστρου - Κυλλήνης του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Ηλεία υπάρχουν οι ομώνυμοι οικισμοί Βυτιναίικα Πύργου Ηλείας και Βυτιναίικα Ελαιώνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο
Ο Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο (Λατινικά : Agnellus Iustinianus Particiacus, πέθανε το 829), 11ος παραδοσιακός και 9ος ιστορικός Δόγης της Βενετίας (825 - 829) από την Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο ήταν μεγαλύτερος γιος του Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο. Τα τέσσερα χρόνια που κυβέρνησε ήταν πολύ επεισοδιακά, ανακηρύχθηκε "Ύπατος" από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Λέων Ε΄. Ο Τζουστινιάνο ήταν ακόμα στην Κωνσταντινούπολη όταν ο πατέρας του διόρισε συμβασιλέα τον μικρότερο αδελφό του Τζοβάννι Α΄ Παρτετσιπάτσιο‎.
Δόγης της Βενετίας
Ο Τζουστινιάνο εξοργίστηκε με την επιστροφή του και άρχισε να τον πολιορκεί στην εκκλησία του Σαν Σέβερο. Ο Τζουστινιάνο απέκτησε σύντομα την πρωτοβουλία, έστειλε τον μικρότερο αδελφό του εξορία και διαδέχθηκε τον πατέρα του (827), παντρεύτηκε μια γυναίκα με το όνομα Φελίτσιτα. Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Β´ πρόσφερε στρατιωτική υποστήριξη στη Δημοκρατία της Βενετίας, ο Τζουστινιάνο σε αντάλλαγμα τον βοήθησε με ένα μικρό στρατιωτικό σώμα στην εκστρατεία του εναντίον των Αγλαβίδων στη Σικελία. Η επιτυχία της εκστρατείας ανέβασε σημαντικά το κύρος της πόλης.
Η ίδρυση της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου
Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους πατριάρχες του Γκράντο και της Ακυληία για την κυριαρχία στις επισκοπές της Ίστρια συνεχίστηκαν αλλά ο Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο σκέφτηκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να δοξάσει τη Βενετσιάνικη εκκλησία. Ο προστάτης της πόλης παραδοσιακά ήταν ο Ευαγγελιστής Μάρκος και πολλοί Βενετσιάνοι ταξίδευαν στην Αλεξάνδρεια για να προσκυνήσουν τα οστά του. Ο Τζουστινιάνο σύμφωνα με την παράδοση διέταξε Βενετούς εμπόρους να δωροδοκήσουν τους φύλακες και μετέφεραν κρυφά τα οστά του Αγίου στη Βενετία μέσα σε χοιρινό κρέας (31 Ιανουαρίου 828). Ο Τζουστινιάνο έκτισε μια εκκλησία στη μνήμη του Αγίου στην οποία τοποθέτησε τα οστά, την πρώτη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Πριν τον θάνατο του ανακάλεσε από την εξορία στην Κωνσταντινούπολη τον αδελφό του Τζιοβάννι να τον διαδεχτεί επειδή δεν είχε ο ίδιος γιους, του έθεσε σαν όρο να ολοκληρώσει τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί Ύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Tideland (ταινία)
Το Tideland είναι μια ταινία φαντασίας επιστημονικής φαντασίας, Βρετανικής και Καναδικής παραγωγής του 2005 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τέρι Γκίλιαμ, μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του Μιτσ Κοιλλιν με το ίδιο όνομα. Η ταινία γυρίστηκε στην Ρεγγίνα, Σασκάτσουαν του Καναδά και τη γύρω περιοχή το φθινόπωρο και το χειμώνα του 2004. Η παγκόσμια πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο του 2005, όπου η ταινία συναντήσε μικτες κριτικές τόσο από τους θεατές όσο και από τους κριτικούς. Μετά από το λίγο ενδιαφέρον από τους διανομείς των Η.Π.Α., η THINKFilm επέλεξε την ταινία για ημερομηνία κυκλοφορίας στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 2006.
Πιερ Κορνέιγ
Ο Πιέρ Κορνέιγ (Pierre Corneille, παλιά απόδοση του ονόματός του στα ελληνικά «Πέτρος Κορνήλιος», 6 Ιουνίου 1606 – 1 Οκτωβρίου 1684) ήταν Γάλλος τραγικός ποιητής, ένας από τους τρεις μεγάλους (με τον Μολιέρο και τον Ρακίνα) Γάλλους δραματουργούς του 17ου αιώνα. Ονομάστηκε «ο ιδρυτής της γαλλικής τραγωδίας» και παρήγε έργα για περίπου σαράντα χρόνια.
Καταγόμενος από αστική οικογένεια δικαστών, σπούδασε νομικά κι έγινε δικηγόρος, ασχολήθηκε δε, όπως και πολλοί σύγχρονοι συνάδελφοί του, με τη λογοτεχνία. Έγραψε αρχικά κωμωδίες και κωμικοτραγωδίες (tragi-comédies), εκ των οποίων Ο Σιντ, παρά τις εχθρικές κριτικές, υπήρξε ένας θρίαμβος. Απόγειο του ταλέντου του θεωρούνται οι ιστορικές του τραγωδίες (Οράτιος, Κίννας, Πολύευκτος, Ροδογύνη, Ηράκλειος, Νικομήδης). Το 1647, εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Το 1652, αποθαρρυνμένος από τις κριτικές ενός έργου του, αφοσιώθηκε στη μετάφραση της Μίμησης του Χριστού, έργου αποδιδόμενου στον Θωμά εκ Κέμπης. Επανήλθε στο θέατρο το 1659 και έγραψε αρκετά έργα ακόμη. Το 1674 αποσύρθηκε οριστικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι μεταφραστές
Κώστας Καζανάς
Ο Κώστας Καζανάς είναι Έλληνας ηθοποιός.