cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόζα Σάνινα
Στρατιωτική θητεία
Από την εποχή ακόμα που βρισκόταν στην Ακαδημία, έγινε γνωστή για την ικανότητά της να πυροβολεί ταχύτατα και διαδοχικά, πετυχαίνοντας τον στόχο της. Για κάποια περίοδο ανίχνευε μέσα από τα λασπωμένα χαρακώματα, πλήρως καμουφλαρισμένη, τις περιοχές που είχαν καταληφθεί από τους Ναζί. Έγραψε: «Το να ξεγελάσω και να σκοτώσω τον εχθρό, έγινε για μένα, ένα αναπόσπαστο κομμάτι του κυνηγιού μου». Επίσης, χρησιμοποίησε πετυχημένες τακτικές και στον ρόλο του κρυφού σκοπευτή, εναντίον των αντίστοιχων Γερμανών που κρύβονταν σε έναν δέντρο. Περιμένοντας μέχρι το σούρουπο, όταν το κενό μεταξύ κλαδιών φωτιζόταν από το φως του ήλιου και η κρυψώνα του αντιπάλου γινόταν πλέον φανερή. Σε κάποιες περιπτώσεις, χρησιμοποίησε και οπλοπολυβόλο.
Πέτα Άρτας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά Κατηγορία:Δήμος Κομποτίου
Ρόζα Σάνινα
Ημερολόγιο
Η Σάνινα αρεσκόταν να γράφει, ενώ πολλές φορές έστελνε γράμματα στο σπίτι της και στους φίλους της, στο Αρχάγγελσκ. Ξεκίνησε, αρχικά, να γράφει ημερολόγιο μάχης, παρόλο που τα ημερολόγιο ήταν αυστηρώς απαγορευμένα στον Σοβιετικό Στρατό. Σαφώς, υπήρξαν κάποιες εξαιρέσεις όπως το The Front Diary του Ίζραελ Κουκούγιεβ και το The Chronicle of War του Μουζαγκίτ Χαγιουρουτντίνοβ. Για να προστατεύσει τη στρατιωτική μυστικότητα, η Σάνινα, άλλαξε κάποιους όρους, για παράδειγμα στο "θανατώσεις" αντιστοιχούσε στο "μαύροι" και στο "τραυματισμένοι" το "κόκκινοι". Εν τέλει, έγραψε στο ημερολόγιό της από τις 6 Οκτωβρίου του 1944 έως και τις 24 Ιουνίου του 1945.
Μετά τον θάνατό της, το ημερολόγιο μάχης της, το οποίο αποτελούταν από τρία πυκνογραμμένα σημειωματάρια, φυλάχτηκε από τον ανταποκριτή πολέμου, Πιοτρ Μολχάνοβ, για 20 χρόνια στο Κίεβο. Μία συνοπτική έκδοση του, κυκλοφόρησε το 1965, από το περιοδικό Yunost και το πρωτότυπο μεταφέρθηκε στο Τοπικό Μουσείο του Αρχάγγελσκ Όμπλαστ. Πέραν του ημερολογίου, αρκετά γράμματά της, έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς.
Ανατολική Πρωσία
Τον Αύγουστο του 1944, τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν φτάσει στα σύνορα της Ανατολικής Πρωσίας. Στις 31 του ίδιου μήνα, η Σάνινα είχε φτάσει τις 42 θανατώσεις. Τον επόμενο μήνα τα σοβιετικά στρατεύματα διέσχισαν και τον ποταμό Σεσούπε. Η Μεραρχία, που βρισκόταν η Σάνινα, ήταν η πρώτη σοβιετική δύναμη που εισέβαλε στην Ανατολική Πρωσία. Κατά το διάστημα αυτό, δύο καναδικές εφημερίδες, η Ottawa Citizen και η Leader-Post, ανέφεραν βάσει ανεπίσημου μηνύματος ότι στην περιοχή του Σεσούπε, η Σανίνα είχε σκοτώσει πέντε Γερμανούς μέσα σε μία μέρα, βρισκόμενη σε κρησφύγετο. Αργότερα, τον Σεπτέμβριο, οι θανατηφόρες βολές της είχαν φτάσει τις 46, εκ των οποίων οι 15, είχαν γίνει επί γερμανικού εδάφους και οι 7 κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης. Στις 17 του ίδιου μήνα, η Unichtozhim Vraga, της πίστωσε 51 θανατώσεις. Κατά το τέλος του 1944, η Σάνινα πήρε άδεια απουσίας και επισκέφτηκε τη γενέτειρά της. Στις 17 Οκτωβρίου του 1944, επέστρεψε στο μέτωπο για μία μέρα, ενώ αργότερα έλαβε μία τιμητική πιστοποίηση από την Κεντρική Επιτροπή του Κομσομόλ. Ένα μήνα προηγουμένως και συγκεκριμένα στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, έλαβε τη δεύτερη στρατιωτική της διάκριση, από το Τάγμα της Δόξας 2ης Τάξης για τη γενναιότητα και την αφοβία που επέδειξε στα πεδία μαχών εναντίον των Ναζί, το έτος εκείνο.
Στις 26 Οκτωβρίου του 1944, έγινε επιλαχούσα για το Τάγμα της Δόξας 1ης Τάξης για τη δράση της στη μάχη κοντά στο Σχλόσμπεργκ (σημερινό Ντομπροβόλσκ), αλλά τελικά, αντί αυτού, έλαβε Μετάλλιο Ανδρείας.. Το μετάλλιο της απενεμήθη στις 27 Δεκεμβρίου του 1944, για τη γενναία της δράση κατά τη διάρκεια των γερμανικών επιθέσεων στις 26 Οκτωβρίου. Εκεί πολέμησε στο πλευρό του Ίγκορ Ασέγιεβ, ενός ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης, με τη Σάνινα να γίνεται μάρτυρας του θανάτου του, στις 26 Οκτωβρίου. Η Σάνινα που υπηρετούσε ως βοηθός διοικητή της διμοιρίας των θηλέων σκοπευτών, διατάχθηκε να δώσει το έναυσμα της διμοιρίας στη μάχη. Ήταν μία από τις πρώτες σκοπεύτριες που έλαβε το Μετάλλιο Ανδρείας. Εν τέλει, το Σχλόσμπεργκ ανακαταλήφθηκε από τους Γερμανούς, στις 16 Ιανουαρίου του 1945, κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ίνστερμπουργκ-Κένιγκσμπεργκ.
Στις 12 Δεκεμβρίου του 1944, ένας εχθρός σκοπευτής, κατάφερε χτύπημα στον δεξί ώμο της. Στο ημερολόγιο της έγραψε για αυτό το περιστατικό: «''Δεν ένιωσα πόνο. Ο ώμος μου, όμως, είχε αρχίσει να καίει''». Αν και ο τραυματισμός της, τον οποίον εκείνη χαρακτήρισε «δύο μικρές τρύπες» και έμοιαζε αμελητέος για αυτήν, χρειάστηκε επέμβαση, η οποία την άφησε αρκετές μέρες μακριά από τη δράση. Στο ημερολόγιο της έγραψε ότι την προηγούμενη μέρα είχε ένα προφητικό όνειρο, στο οποίο παραδόξως τραυματίστηκε ακριβώς στο ίδιο σημείο.
Στη χώρα της, η Σάνινα αναγνωρίστηκε εξ αιτίας του ανταποκριτή πολέμου Ιλία Εχρένμπουργκ και της εφημερίδας Krasnaya Zvezda, η οποία τη χαρακτήριζε ως έναν από τους καλύτερους σκοπευτές της μονάδας της ακόμα και σπουδαιότερη από κάποιος βετεράνους, οι οποίοι ήταν ανώτεροί της. Τη δράση της στον δυτικό τύπο γνωστοποίησε κυρίως ο καναδικός τύπος, όπου τη χαρακτήρισε «ο αθέατος τρόμος της Ανατολικής Πρωσίας». Από την πλευρά της, ωστόσο, η Σάνινα, δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στους εκθειασμούς που δεχότανε, ενώ έλεγε πως ήταν λίγο υπερτιμημένη. Στις 16 Οκτωβρίου του 1945, έγραψε στο ημερολόγιό της: «Τι έχω κάνει δηλαδή; Σίγουρα, τίποτα παραπάνω, από ό,τι έχει κάνει ο κάθε Σοβιετικός, ήτοι να αντισταθεί και να πολεμήσει για την πατρίδα». Έγραψε, επίσης: «''Αυτό που με κάνει χαρούμενη είναι να μάχομαι για τη χαρά άλλων. Δεν είναι παράδοξο, που στη γραμματική, η λέξη "ευτυχία" έχει μόνο ενικό αριθμό; Φρονώ πως αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ίδια της τη σημασία. [...] Αν είναι απαραίτητο να πεθάνω για την ευτυχία όλων, τότε είμαι έτοιμη''».
Θάνατος
Στο μέτωπο της Ανατολικής Πρωσίας, οι Γερμανοί προσπάθησαν να ενδυναμώσουν τις τοποθεσίες του, παρά τις ελάχιστες πιθανότητες που είχαν. Στο ημερολόγιο της κατά τη 16η Ιανουαρίου του 1945, η Σάνινα, έγραψε: «παρά την επιθυμία μου να μεταβώ σε μια ασφαλέστερη τοποθεσία, κάτι άγνωστο με εξώθησε να πάω ξανά στην πρώτη γραμμή». Στην ίδια ημερομηνία συμπλήρωσε: «δεν φοβάμαι τίποτα και δεν έχω κανένα κώλυμα στο να δώσω μία μάχη σώμα με σώμα». Την επόμενη μέρα, έγραψε σε γράμμα της ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πεθάνει, καθώς από τους 78 ανθρώπους που απάρτιζαν το τάγμα της, πλέον έχουν πεθάνει οι 72. Κατά την τελευταία της σημείωση, ανέφερε ότι οι γερμανικές επιθέσεις είχαν γίνει πιο έντονες και ότι είχε βρει κρυψώνα μέσα σε ένα τανκ. Στις 27 Ιανουαρίου, τραυματίζεται εξαιρετικά σοβαρά στην προσπάθειά της να σώσει έναν αξιωματικό του πυροβολικού. Το σώμα της βρέθηκε από δύο στρατιώτες σε αποτρόπαια εμφάνιση. Το στήθος της είχε ξεσκιστεί από θραύσματα εκρηκτικών. Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες να τη σώσουν, απεβίωσε την επόμενη μέρα, κοντά στην περιοχή Μπιχάου (κατοπινό σοβιετικό μέρος του Τελμάνκοβα), το οποίο βρίσκεται 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του πρωσικού χωριού Ίλμσντορφ. Η νοσοκόμα Γεκατερίνα Ράντκινα θυμάται τη Σάνινα να της λέει ότι μετανιώνει που έκανε τόσα λίγα πράγματα στης ζωή της.
Μεταθανάτιες τιμές
Μεταξύ το 1964 και το 1965, ο Σοβιετικός τύπος ανανέωσε το ενδιαφέρον του για τη Σάνινα, μετά την κυκλοφορία του ημερολογίου της. Η εφημερίδα Severny Komsomolets, ζήτησε από τους συμπολεμιστές της να γράψουν ό,τι γνώριζαν για αυτή. Δύο δρόμοι στη γενέτειρά της πήραν το όνομά τους από τη Σάνινα, ενώ και το τοπικό μουσείο του χωριού Γέντμα της αφιερώθηκε. Το τοπικό σχολείο, στο οποίο εκείνη φοίτησε μεταξύ το 1931 και το 1935, τοποθέτησε προς τιμήν της αναμνηστική πλακέτα. Στο Αρχάγγελσκ, διεξάγονταν σκοπευτικοί αγώνες, από την παραστρατιωική ομάδα DOSAAF, των οποίων το βραβείο ήταν το Βραβείο Roza Shanina, ενώ το Νοβοντβίνσκ οργάνωσε πρωτάθλημα σκοποβολής στη μνήμη της. Στο χωριό του Μαλινόβκα, στην περιοχή Ουστγιάνσκι, ξεκίνησε ετήσιος διαγωνισμός σκι, του οποίο του βραβείο ονομάστηκε κι αυτό Βραβείο Roza Shanina.
Το 2000, το όνομα της εμφανίστηκε σε αναμνηστική πέτρα αφιερωμένη σε αυτούς που πολέμησαν στο Σιβηρικό Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας, παρόλο που δεν είχε κάποια σχέση με αυτό κατά τη διάρκεια του βίου της. Ο Ρώσος συγγραφέας Βίκτορ Λόγκνινοβ, έγραψε αμφιλεγόμενα ότι τη δεκαετία του 1970 η Σάνινα είχε σπουδάσει στο Σιβηρικό Ινστιτούτο Δασοκομίας και ότι είναι η κόρη ενός γέρου κομμουνιστή από το Κρασνογιάρσκ. Ο ισχυρισμός αυτός συνεχίστηκε κι από δημοσιεύσεις της περιοχής και τα επόμενα χρόνια και συγκεκριμένα έως και το 2005. Το 2013, ένας τοίχος μνήμης απεικονίζει με γκραφίτι έξι πορτρέτα ηρώων του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου και της Σάνινα, ο οποίος βρίσκεται στο Αρχάγγελσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί ελεύθεροι σκοπευτές
Κοινότητα Καμισιανών
Η Κοινότητα Καμισιανών είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα ορίστηκε ο οικισμός Καμισιανά. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 557 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Χαράλαμπο Μανωλακάκη.
Κοινοτάρχες Καμισιανών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καμισιανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Σταμάτης Πολενάκης
Ο '''Σταμάτης Λ. Πολενάκης''' είναι Έλληνας ποιητής.
Γενικά
Ο Σταμάτης Πολενάκης (εγγονός του γνωστού Σιφνιού γελοιογράφου Σταμάτη Πολενάκη και γιος του κριτικού και συγγραφέα Λέανδρου Πολενάκη), γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970 και σπούδασε στο τμήμα Ισπανικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης. Είναι ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά από τον Γιάννη Γκούμα και κυρίως από τον Richard Pierce. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Παρουσία στο θέατρο
Ο θεατρικός του μονόλογος «Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον» παρουσιάστηκε την άνοιξη του 2008 με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ομώνυμο ρόλο, μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Richard Pierce και παρουσιάστηκε τον Μάιο του 2012 στο θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. Το μονόπρακτο με τίτλο Ψαρόσουπα παρουσιάστηκε στο θεατρικό αναλόγιο του Εθνικού Θεάτρου την άνοιξη του 2009. Το επόμενο θεατρικό του έργο, Βερολίνο, σε σκηνοθεσία Αθηνάς Στούρνα, παίχτηκε το φθινόπωρο του 2010 στο θέατρο Φούρνος, από τον θίασο "Ωκύπους". Η Ψαρόσουπα και το Βερολίνο έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά από την Jacqueline Razgonnikoff.
Τον Ιούλιο του 2009 προσκλήθηκε ως υπότροφος στο Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών της Βαλτικής, στο νησί Γκότλαντ της Σουηδίας. Το Σεπτέμβριο του 2009 συμμετείχε στην συνάντηση θεατρικών συγγραφέων "Dramaticulas" στο Μπουένος Άιρες με την ανάγνωση του έργου "Βερολίνο" στα ισπανικά. Επίσης, ποιήματά του διαβάστηκαν στη Σάλτα, στο Casa de Hernandez - Museo de la Ciudad.
Ενδεικτικές Κριτικές
Τίτικα Δημητρούλια, «Η ένδοξη πέτρα», Τα ποιητικά
Νίκος Βατόπουλος, «Το επίκεντρο του κόσμου», Καθημερινή
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Στάθης Αραχωβίτης
Ο Στάθης Αραχωβίτης ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.
Αγωνίστηκε με το σώμα του Γκούρα. Έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ακρόπολης από τον Κιουταχή.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Τσόμσκι (αποσαφήνιση)
Το Τσόμσκι μπορεί να αναφέρεται:
Μάχη του Σμολένσκ (1941)
Η πρώτη Μάχη του Σμολένσκ ήταν η πρώτη κύρια μάχη κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα που καθυστέρησε σημαντικά την προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων που εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση. Έλαβε χώρα στην περιοχή γύρω από την πόλη του Σμολένσκ, περίπου 480 χιλ. από τη Μόσχα, και μαινόταν για δύο ολόκληρους μήνες, μεταξύ της 10ης Ιουλίου και 10ης Σεπτεμβρίου 1941. Έως αυτό το σημείο η Βέρμαχτ είχε ήδη προχωρήσει 500 χιλ. εντός της Ε.Σ.Σ.Δ. στις 18 ημέρες που είχαν μεσολαβήσει από την έναρξη της εισβολής στις 22 Ιουνίου 1941, χωρίς να συναντήσει σημαντικές δυσκολίες.
Η Βέρμαχτ από την Ομάδα στρατιών Κέντρο παρέταξε την 2η και 3η Ομάδα Πάντσερ, ενώ ο Κόκκινος Στρατός τα Σοβιετικά Μέτωπα Δυτικό, Εφεδρικό και Κεντρικό, καθώς και το Μέτωπο του Μπριάνσκ.
Μολονότι αυτή ήταν μια μεγάλη επιτυχία για το Χίτλερ, αν και πρόσκαιρη, οι απώλειες ανδρών και υλικού της Βέρμαχτ ήταν τεράστιες και ταυτόχρονα με τη δίμηνη καθυστέρηση στην πορεία προς τη Μόσχα αποδείχτηκε αποφασιστικής σημασίας για την ήττα της Βέρμαχτ από τον Κόκκινο Στρατό στο τέλος της μάχης της Μόσχας που ακολούθησε 3 μήνες αργότερα το Δεκέμβριο του 1941.
Υπόβαθρο και Σχεδιασμός
Στις 22 Ιουνίου 1941 τα έθνη του Άξονα εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση με την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Στην αρχική της φάση η επιχείρηση στέφθηκε με αναπάντεχη επιτυχία, καθώς τα αιφνιδιασμένα Σοβιετικά στρατεύματα ήταν ανίκανα να συντονίσουν τη δράση τους. Μετά από 3 εβδομάδες μαχών οι Γερμανοί είχαν φτάσει στους ποταμούς Ντβίνα και Δνείπερο, σχεδιάζοντας τη συνέχιση της επιθετικής τους προσπάθειας.
Η κύρια προσπάθεια στόχευε προς τη Μόσχα και θα εκτελούνταν από την Ομάδα Στρατιών Κέντρο με επικεφαλής τον Φιόντορ φον Μποκ. Επόμενος στόχος κατά την πορεία προς τη Σοβιετική Πρωτεύουσα ήταν η πόλη του Σμολένσκ. Το σχέδιο προέβλεπε διάσχιση του Δνείπειρου από την 2η Ομάδα Πάντσερ (αργότερα 2η Στρατιά Πάντσερ) και κατεύθυνση προς το Σμολένσκ από τα Νότια ενώ η 3η Ομάδα Πάντσερ (αργότερα 3η Στρατιά Πάντσερ) θα περικύκλωνε την πόλη από τα Βόρεια.
Μετά τις αρχικές ήττες ο κόκκινος στρατός επεδίωξε την αναδιοργάνωση του και επέβαλε μέτρα ώστε να διασφαλιστεί μια πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση. Μια νέα αμυντική γραμμή δημιουργήθηκε γύρω από το Σμολένσκ. Ο Στάλιν τοποθέτησε το Στρατάρχη Τιμοσένκο επικεφαλής και μετακίνησε 5 στρατιές από τις στρατηγικές εφεδρείες θέτοντας τες υπό τις διαταγές του. Αυτές θα εκτελούσαν μια σειρά αντεπιθέσεων με σκοπό να αμβλύνουν την ορμή της γερμανικής επίθεσης. Η Γερμανική Ανώτατη Διοίκηση δεν είχε γνώση του Σοβιετικού σχεδιασμού έως τη στιγμή που τον αντιμετώπισαν στο πεδίο της μάχης.
Αντιμέτωπες των Γερμανών κατά μήκος των ποταμών Ντβίνα και Δνείπειρου υπήρχαν προεκτάσεις των οχυρώσεων της Γραμμής Στάλιν. Οι υπερασπιστές τους ήταν η 13η Στρατιά του Δυτικού Μετώπου και οι 20η, 21η και 22η Στρατιά των εφεδρειών της Ανώτατης Σοβιετικής Διοίκησης (Στάβκα) Άλλη μία Στρατιά σχηματιζόταν στο Βίτεμπσκ ενώ η 16η Στρατιά έφτανε στο Σμολένσκ.
Στη Σοβιετική ιστορία η Μάχη του Σμολένσκ ( για την ακρίβεια ολόκληρη εκστρατεία) διεξήχθη σε πολλές φάσεις διαχωρισμένη σε διαφορετικές επιχειρήσεις με σκοπό την κάμψη της Γερμανικής επίθεσης και των κινήσεων τανάλιας
Η Επιχείρηση
Προ της Γερμανικής επίθεσης οι Σοβιετικοί εξαπέλυσαν τη δική τους αντεπίθεση. Στις 6 Ιουλίου το 5ο και 7ο Μηχανοκίνητο Σώμα της 20ης Στρατιάς εξαπέλυσε επίθεση με περίπου 1.500 τεθωρακισμένα κοντά στο Λίπελ. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό, καθώς η επίθεση κατευθύνθηκε επάνω στις αντιαρματικές οχυρώσεις της 7ης Μεραρχίας Πάντσερ και τα δυο Μηχανοκίνητα Σώματα σχεδόν αφανίστηκαν.
Στις 10 Ιουλίου οι Γερμανοί ξεκίνησαν τη δική τους επίθεση καθώς η 2η Ομάδα Πάντσερ του Γκουντέριαν εξαπέλυσε τη δική της αιφνιδιαστική επίθεση πέρα από το Δνείπερο. Οι δυνάμεις του κυριολεκτικά συνέτριψαν την αδύναμη 13η Στρατιά η οποία βρισκόταν απέναντι του. Μέχρι τις 13 Ιουλίου ο Γκουντέριαν είχε περάσει το Μόγκιλεφ παγιδεύοντας αρκετές Σοβιετικές Μεραρχίες εκεί. Η αιχμή της επίθεσης η 29η Μηχανοκίνητη Μεραρχία βρισκόταν ήδη 18 χιλ. κοντά στο Σμολένσκ. Στο μεταξύ η 3η Ομάδα Πάντσερ είχε επίσης ξεκινήσει με τη δική της επίθεση με την 20η Μεραρχία Πάντσερ να έχει δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα στην ανατολική όχθη του Ντβίνα απειλώντας το Βίτεμπσκ. Καθώς οι δύο Ομάδες Πάντσερ κατευθύνονταν ανατολικά τρεις Σοβιετικές Στρατιές η 16η, η 19η και η 20η αντιμετώπιζαν την πιθανότητα περικύκλωσης τους γύρω από το Σμολένσκ. Από την 11 Ιουλίου και μετά οι Σοβιετικοί δοκίμασαν μια σειρά συντονισμένων αντεπιθέσεων. Οι Σοβιετικές Στρατιές 19η και 20η κτύπησαν στο Βίτεμπσκ ενώ η 21η και τα υπολείμματα της 3ης Στρατιάς επιτέθηκαν εναντίον της Νότιας πλευράς της 2ης Ομάδας Πάντσερ κοντά στο Μπομπρούισκ.
Την ίδια ώρα πολλές άλλες Σοβιετικές Στρατιές επίσης αποπειράθηκαν να αντεπιτεθούν σε τομείς των Ομάδων Στρατιών Βορράς και Νότος. Η προσπάθεια αυτή ήταν, κατά τα φαινόμενα, μέρος μιας συνολικής απόπειρας εφαρμογής του προ του πολέμου γενικού Σοβιετικού σχεδίου άμυνας. Εντούτοις παρόλο που οι Σοβιετικές επιθέσεις κατόρθωσαν να επιβραδύνουν τη Γερμανική προέλαση τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά και οι Γερμανοί μόλις που πρόσεξαν τις ευρείας κλίμακας συντονισμένες επιθέσεις, συνεπώς η Γερμανική επίθεση συνεχίστηκε.
Σημείωση
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Σ
Εθνική Ιράν (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Ιράν είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Ιράν στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν (I.R.I.B.F.).
Στατιστικά
Για το 2021 (Αύγουστος), η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Ιράν βρισκόταν στη 22η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιράν
Ρουαγιάλ Ουνιόν Σαιν-Ζιλουάζ
Η Ρουαγιάλ Ουνιόν Σαιν-Ζιλουάζ (γαλλικά: Royale Union Saint-Gilloise), σε συντομογραφία Ουνιόν ΣΖ (Union SG) ή ΟΣΖ (USG), ανεπίσημα απλά ως Ουνιόν (Union), είναι βελγικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, ο οποίος αρχικά βρισκόταν στον δήμο Σαιν-Ζιλ στις Βρυξέλλες, και από τη δεκαετία του 1920 εδρεύει στο Στάδιο Ζοζέφ Μαριέν στο γειτονικό δήμο Φορέ.
Ο σύλλογος είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους στην ιστορία του βελγικού ποδοσφαίρου. Κέρδισε έντεκα Πρωταθλήματα Βελγίου μεταξύ 1904 και 1935, καθιστώντας τον τον πιο επιτυχημένο βελγικό σύλλογο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κίτρινο. Η ομάδα είναι παραδοσιακά δημοφιλής στους Φλαμανδόφωνους και Γαλλόφωνους γηγενείς των Βρυξελλών και τόσο στο γαλλικό όσο και στο φλαμανδικό ελεύθερο πανεπιστήμιο.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1897 και απέκτησε τον πρώτο από τους έντεκα τίτλους πρωταθλήματος Βελγίου το 1904. Από το 1933 έως το 1935 η ομάδα είχε 60 συνεχόμενους αγώνες αήττητη και σημειώνοντας ένα ακόμα αήττητο ρεκόρ στο Βέλγιο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, ο σύλλογος είχε επίσης μια κυρίαρχη περίοδο σε μερικές από τις πρώτες διοργανώσεις «Ευρωπαϊκού» Κυπέλλου που έλαβαν χώρα, πριν από τις επίσημες διοργανώσεις της UEFA.
Μεταξύ 1958 και 1965 ο σύλλογος είχε μια σύντομη ευρωπαϊκή επιτυχία, παίζοντας στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων και φτάνοντας στους ημιτελικούς τη σεζόν 1958–60, μετά από μια νίκη σε δύο παιχνίδια εναντίον της ΑΣ Ρόμα. Το 1963, ωστόσο, ο σύλλογος υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, και το 1980 έπεσε ακόμη πιο χαμηλά μέχρι την τοπική περιφερειακή κατηγορία.
Στις 21 Μαΐου 2018, ο Τόνι Μπλουμ, πρόεδρος της Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον της Πρέμιερ Λιγκ, επιβεβαιώθηκε ως ο μέτοχος του πλειοψηφικού πακέτου. Ο Άλεξ Μούζιο, Πρόεδρος της Ουνιόν, ήταν συνεπενδυτής με τον Τόνι Μπλουμ το 2018 και κατέχει μειοψηφικό ποσοστό στον σύλλογο.
Υποστηρικτές και αντιπαλότητες
Η Ουνιόν προσελκύει υποστηρικτές κυρίως από την περιοχή των Βρυξελλών, ειδικά από το νότιο τμήμα της βελγικής πρωτεύουσας. Οι ultras τους είναι γνωστοί ως Union Bhoys και κάθονται στην Ανατολική Κερκίδα. Οι Union Bhoys έχουν φιλίες με υποστηρικτές της ΡΦΚ Λιέζ και της Σερκλ Μπρυζ.
Η Ουνιόν αγωνίζεται στο ντέρμπι των Βρυξελλών με τη Ρέισινγκ Γουάιτ Ντάρινγκ ντε Μόλενμπεεκ, που πηγάζει από τον παλιό ανταγωνισμό της με την Ρ. Ντάρινγκ Κλαμπ Μόλενμπεκ. Ωστόσο, οι δυο τους λέγεται ότι έχουν μια σχέση αγάπης και μίσους, καθώς έχοντας και οι δύο οικονομικές δυσκολίες στη σύγχρονη εποχή, οργάνωσαν φιλικούς αγώνες για οικονομική υποστήριξη.
Η Ουνιόν έχει επίσης αντιπαλότητα με τη γειτονική ΡΣΚ Άντερλεχτ, αν και οι δύο έχουν συναντηθεί ακόμη λιγότερες φορές στη σύγχρονη εποχή από ότι οι ντε Μόλενμπεεκ και Ουνιόν. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά από το 1979 στο Κύπελλο Βελγίου το 2018, με την Ουνιόν να νικάει την Άντερλεχτ με 0–3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1897
Δορυφόρος της πατάτας
Ο δορυφόρος της πατάτας (Leptinotarsa decemlineata) είναι έντομο κολεόπτερο. Προκαλεί μεγάλες ζημιές στην ντομάτα, μελιτζάνα, πιπεριά και ιδιαίτερα στην πατάτα. Η πεταλούδα και η προνύμφη τρώνε τα φύλλα και τους βλαστούς των φυτών αυτών και σε πολλές περιπτώσεις εξαφανίζουν τη σοδειά μέσα σε λίγες μέρες. Το τέλειο έντομο έχει χρώμα κιτρινωπό, σχήμα μεγάλης πασχαλίτσας, με 10 χαρακτηριστικές γραμμές στη ράχη του. Γι' αυτό και είναι γνωστό και ως δεκάγραμμος (decemlineata). Η προνύμφη έχει σχήμα κυρτό, χρώμα πορτοκαλί με μαύρες βουλίτσες στα πλάγια της κοιλιάς της σε δύο παράλληλες σειρές.Το θηλυκό γεννάει ως και 800 αυγά στην κάτω επιφάνεια του φύλλου, σε ομάδες από 10-20 αυγά.
Καταπολέμηση
Για την καταπολέμηση γίνονται ψεκασμοί με φωσδρίνη, σεβίν, D.D.T., ντιμεγκρόν κ.ά. Μία άλλη λήση είναι, σε περίπτωση που τα έντομα γίνουν αντιληπτά μαζεύονται με το χέρι. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος.
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Καψάλης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Καψάλης αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα:
Για τα πρόσωπα με όνομα Χρήστος, δείτε Χρήστος Καψάλης
Σκάλια Καλύμνου
Τα Σκάλια ή Σκαλιά είναι ένα παραθαλάσσιος οικισμός της Καλύμνου του Νομού Δωδεκανήσου σε υψόμετρο 50 μέτρα. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού, περίπου 18 χλμ. από το λιμάνι της Πόθιας. Ο οικισμός είναι χτισμένος αμφιθεατρικά, με θέα την Τέλενδο και το μικρό νησάκι Καλαβρό. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την αλιεία. Αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, κτισμένη τον 5ο προς 6ο αιώνα με αξιόλογες τοιχογραφίες, το εκκλησάκι του Αγίου Μάμα, κτισμένο πάνω σε αρχαίο κτίσμα καθώς και το πλούσιο σε  σταλακτίτες και σταλαγμίτες "σπήλαιο των Σκαλιών". Στην απογραφή του 2011 το χωριό είχε ως πληθυσμό 41 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καλύμνου
Επαρχία Γκάγκρα
Η επαρχία Γκάγκρα είναι μια περιοχή της Αμπχαζίας. Αντιστοιχεί στην ομώνυμη επαρχία της Γεωργίας. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, ήταν γνωστό ως το νότιο τμήμα του Σάντζεν. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Αμπχαζίας και ο ποταμός Πσου χρησιμεύει ως σύνορο με το Κράι Κρασνοντάρ της Ρωσίας. Η πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη Γκάγκρα. Ο πληθυσμός της ζώνης της πόλης Γκάγκρα το 1989 ήταν 77.079 κάτοικοι, αλλά ο αριθμός αυτός έπεσε δραματικά μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τον πόλεμο στην Αμπχαζία το 1992-1993 (συμπεριλαμβανομένης της εθνοκάθαρσης των Γεωργιανών), σε 37.002 κατοίκους κατά τη στιγμή της απογραφής του 2003. Οι εθνοτικοί Αρμένιοι αποτελούν πλέον την πλειοψηφία στην επαρχία.
Διοίκηση
Τον Δεκέμβριο του 2002, ο Ενίκ διορίστηκε επικεφαλής της κρατικής επιτροπής τελωνείων, και τον διαδέχτηκε ο Βαλέρι Μπγκάνμπα. Στις 25 Μαΐου 2006, ο Μπγκάνμπα παραιτήθηκε από το αξίωμα από τον πρόεδρο Μπαγκάπς κατόπιν αιτήσεώς του και διαδέχτηκε ο Ασταμούρ Κέτσμπα. Με τη σειρά του, μετά την εκλογή του Αλεξάντερ Ανκβάμπ, στις 6 Σεπτεμβρίου 2011 ο Κέτσμπα παραιτήθηκε με δική του αίτηση και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον αναπληρωτή του Τεϊμουράζ Κάπμπα. Στις 15 Νοεμβρίου, ο Γκριγκόρι Ενίκ, ο οποίος προηγουμένως ήταν επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης, διορίστηκε επικεφαλής της Περιφέρειας Γκάγκρα. Στις 28 Μαΐου 2012, ο Ενίκ διορίστηκε μόνιμα.
Μετά την Επανάσταση του Μαΐου του 2014 και την εκλογή του Ραούλ Χατζίμπα ως Πρόεδρο, ο Ένικ καθαιρέθηκε και τον αντικατέστησε με τον βουλευτή Μπεσλάν Μπάρτσιτς (ως επικεφαλής) στις 22 Οκτωβρίου. Ο Μπάρτσιτς επιβεβαίωσε την θέση του το επόμενο έτος.
Στις 16 Μαΐου 2016, ο Μπάρτσιτς έγινε επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης. Την ίδια ημέρα, ο Διευθυντής Δασοκομίας της Γκάγκρα Ζαούρ Μπγκάνμπα διορίστηκε αναπληρωτής επικεφαλής. Ο Μπγκάνμπα επιβεβαίωσε τη θέση του στις 2 Ιουνίου.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2003, ο πληθυσμός της επαρχίας συμπεριλαμβάνε:
Οικισμοί
Οι κύριοι οικισμοί της επαρχίας είναι: Η επαρχία είναι ως επί το πλείστον ορεινή, εκτός από την πεδιάδα Μπζιμπ στο νότιο τμήμα της (όπου βρίσκεται η Πιτσούντα) και διασχίζεται από διάφορες οροσειρές (Γκάγκρα, Αραμπίκα και άλλες).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Αμπχαζίας
Πλάστης ζύμης
μικρογραφία|240x240εσ|Ξύλινος πλάστης μικρογραφία|Άνοιγμα ζύμης με τον πλάστη Ο πλάστης ζύμης είναι κυλινδρικό σκεύος που χρησιμοποιείται για να ανοίξει τη ζύμη. Μπορεί να είναι κύλινδρος ή βέργα: ο κύλινδρος διαθέτει μικρές λαβές στα άκρα, ενώ ο πλάστης τύπου βέργα είναι μακριά ράβδος χωρίς λαβές. Ποικιλία τύπων και υλικών εξασφαλίζει εξειδίκευση σε πληθώρα διαδικασιών παρασκευής φαγητού.
Τύποι πλαστών
μικρογραφία|Ξύλινος πλάστης βέργα με κωνικά άκρα (πάνω) και ευθεία (κάτω)
Υλικό
Οι πλάστες διατίθενται σε ποικιλία από μεγέθη, σχήματα και υλικά, όπως γυαλί, κεραμικό, ακρυλικό, βακελίτη, χαλκό, ορείχαλκο, αλουμίνιο, σιλικόνη, ξύλο, ανοξείδωτο ατσάλι, μάρμαρο, και πλαστικό. Υπάρχει κοίλος πλάστης που γεμίζει με κρύο ή ζεστό νερό και διευκολύνει στην παρασκευή κάποιων φαγητών. Οι μαρμάρινοι πλάστες ψύχονται στο ψυγείο για να διατηρήσουν τη ζύμη κρύα κατά την παρασκευή σφολιάτας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη
Νέος Κόροιβος Κατσαρού
Ο Νέος Κόροιβος Κατσαρού αποτελεί ποδοσφαιρικό σωματείο της περιοχής Κατσαρού Ηλείας. Το σωματείο έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο τοπικό ποδόσφαιρο στα τέλη της δεκαετίας του 70 και στις αρχές της δεκαετίας του 80 κατακτώντας το πρωτάθλημα Ηλείας την περίοδο 1981-82 και το κύπελλο Ηλείας την περίοδο 1982-83. Ο σύλλογος επίσης έχει συμμετάσχει δύο φορές στο πρωτάθλημα της Δ εθνικής κατηγορίας. Την περίοδο 1982-83 (4ος όμιλος) όπου και τερμάτισε στην 10η θέση του βαθμολογικού πίνακα (21 ομάδες) με συγκομιδή 42 βαθμών και 61 τέρματα υπέρ 62 κατά, σε έναν δυνατό όμιλο κόντρα σε ομάδες όπως η : Π.Σ Καλαμάτα, Α.Ο Σπάρτη, Πανναυπλιακός και άλλες κερδίζοντας την παραμονή. Την επόμενη περίοδο η ομάδα τερμάτισε 18η με 12 βαθμούς και 33 τέρματα υπέρ 76 κατά μην αποφεύγοντας έτσι τον υποβιβασμό.
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας
Κομνηνός Αριανίτης
Ο Κομνηνός Αριανίτης, αλβαν.: Komnen Arianiti (άκμασε 1392–1407) ήταν Αλβανός ευγενής της Οικογένειας Αριανίτη, ο οποίος κατείχε μία περιοχή στην κεντρική Αλβανία γύρω από το Δυρράχιο. Ο γιος του Γεώργιος/Γκιέργκι έγινε εξέχων ηγέτης των Αλβανο-οθωμανικών πολέμων.
Βιογραφία
Η Αλβανική Ακαδημία τον αντιμετωπίζει ως το ίδιο πρόσωπο με τον Κόμιν Σπάτα (Komin Spata), που αναφέρεται μεταξύ 1392 και 1407. Αυτό το όνομα εμφανίζεται στα ενετικά αρχεία. Ο Γκιέργκι Αριανίτι αναφέρεται επίσης σε σύγχρονα έγγραφα ως Aranit Spata. Δεν είναι σαφές, εάν οι Αριανίτες υιοθέτησαν το όνομα μέσω επιγαμιών με την οικογένεια Σπάτα της κεντρικής Αλβανίας ή ως τοπωνυμικό, που προέρχεται από την περιοχή Σπατ (Shpat), την οποία κατείχαν τον Μεσαίωνα. Αδιευκρίνιστη είναι επίσης η σχέση του με τη δυναστεία των Κομνηνών: μπορεί να καταγόταν από μία γυναίκα πρόγονο, που ανήκε σε εκείνη την αυτοκρατορική οικογένεια και έζησε στις αρχές έως τα μέσα του 13ου αιώνα, ή υιοθέτησε το όνομα όπως άλλοι συγγενείς του Αριανίτη, για να ενισχύσουν τις αξιώσεις του.
Οι περιοχές του αναφέρονται στις σύγχρονες βενετικές πηγές ως περιοχές, που βρίσκονται κοντά στο Δυρράχιο (in partibus Durrachii).
Οικογένεια
Σύμφωνα με τον Φραντς Μπάμπινγκερ και τη Λίντσεϋ Λ. Μπρουκ, ο Aριανίτι ήταν σίγουρα νυμφευμένος με μία κόρη του NικολόΣεβάτι, ενώ σύμφωνα με τον Ντιμίτερ Σουτερίκι, με μία κόρη του Nικόλα Ζαχαρία. Είχε τρεις γιους, που ονομάζοντο Γκιέργκι, Μουζάκα (πατέρας τού Μοϊσί Αριανίτι Γκολέμι) και Βλάνταν. και μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Nικήτα Τόπια (σύμφωνα με τον Ντιμίτερ Σκουτερίκι) ή τον Παλ Ντουκαγκίνι (σύμφωνα με τον Σκέντερ Αναμάλι).
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βενετοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βενετοί του 14ου αιώνα
Πολιτική πυξίδα
Η πολιτική πυξίδα (αγγλικά: political compass) είναι τύπος σχεδιαγράμματος και μέθοδος ανάλυσης του πολιτικού φάσματος ιδεολογιών η οποία χρησιμοποιεί έναν κοινωνικό και έναν οικονομικό άξονα για τον προσδιορισμό των διαφόρων κοινωνικοοικονομικών φιλοσοφιών και της πολιτικής ιδεολογίας προσώπων ή γενικότερα των θέσεων που εμπίπτουν σε αυτές. Δημιουργήθηκε το 2001 από τον ιστότοπο The Political Compass ο οποίος έχει έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο και ασχολείται με την ανάλυση πολιτικών θεωριών με κεντρικούς άξονες τον πολιτικοικονομικό προσανατολισμό και την πολιτικοκοινωνική κατεύθυνση.
Γενικά
Η κύρια θεωρία της πολιτικής πυξίδας είναι πως η πολιτική ιδεολογία είναι δυνατό να εκτιμηθεί πληρέστερα με το να μετρηθεί επί 2 ξεχωριστών και ανεξαρτήτων αξόνων, του οικονομικού (οριζόντιος άξονας) και του κοινωνικού (κάθετος άξονας). Ο οικονομικός άξονας (με τα άκρα του να είναι η Αριστερά και η Δεξιά πολιτική ιδεολογία) αποτυπώνουν το πως θα πρέπει να λειτουργεί η οικονομία, όπου η Αριστερά ορίζεται ως η επιθυμία η οικονομία να βασίζεται στην κοινοκτημοσύνη (είτε μέσω του κράτους, είτε μέσω ενός αποκεντρωμένου δικτύου ανεξάρτητων κοινοβίων), ενώ η Δεξιά ως η επιθυμία η οικονομία να αφεθεί ελεύθερη στο να διαμορφωθεί από τους διάφορους οργανισμούς και άτομα που ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο. Ο κοινωνικός άξονας (με τον Απολυταρχισμό και ελευθερισμό στα άκρα) αποτυπώνει τον βαθμό των κοινωνικών και ατομικών ελευθεριών που επιτρέπονται από ένα πολιτικό σύστημα.
Χώρος παρουσίασης
Προσωπικότητες όπως ο Ιωσήφ Στάλιν, τοποθετούνται στο άνω αριστερό άκρο του σχεδιαγράμματος συνδυάζοντας τα στοιχεία του απολυταρχισμού και του κομμουνισμού, ενώ ο Αδόλφος Χίτλερ στα άνω αριστερά της αυταρχικής δεξιάς ως απολυταρχικό εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα. Αντίθετα ο Μαχάτμα Γκάντι τοποθετείται στο μέσο της ελευθεριακής αριστεράς καθώς η ιδεολογία του περιείχε ισχυρά στοιχεία αποκεντρωτισμού και κοινοκτημοσύνης, ενώ ο οικονομολόγος Μίλτον Φρήντμαν ο οποίος υπήρξε η κύρια ακαδημαϊκή μορφή του νεοφιλελευθερισμού στα άνω άκρα δεξιά της ελευθεριστικής δεξιάς, και η Μάργαρετ Θάτσερ άνω δεξιά στην αυταρχική δεξιά ως εκπρόσωπος του συντηρητισμού.
Αποτελέσματα
Το τελικό σχεδιάγραμμα αποτελείται από τις 4 βασικές περιοχές που προκύπτουν από την διασταύρωση των 2 αξόνων, και εντός των περιοχών αυτών σημειώνεται η τοποθεσία της ιδεολογίας, ατόμου, ή οργανισμού βάσει των θέσεων που πρεσβεύει και προωθεί. Το τελικό αποτέλεσμα προκύπτει μετά από ερωτηματολόγιο 61 ερωτήσεων, ωστόσο ο ιστότοπος δεν προσφέρει κάποια ανάλυση του πως αξιολογούνται οι απαντήσεις στις ερωτήσεις ώστε να προκύψει το τελικό αποτέλεσμα και έχει δεχτεί κριτική ως προς την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων του.
Ιστότοπος
Η ταυτότητα του προσωπικού πίσω από τον ιστότοπο είναι άγνωστη, πέρα από το γεγονός ότι έχει ως έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, και ότι αποτελεί ιδιοκτησία του οργανισμού με την ονομασία Pace News Limited. Έχουν γίνει διάφορες εκτιμήσεις από ειδησεογραφικούς οργανισμούς και δημοσιογράφους για το ποιος βρίσκεται πίσω από την λειτουργία του ιστότοπου χωρίς να είναι απόλυτα βέβαιο ότι ισχύουν.
Παρόμοια
Παρόμοια σχεδιαγράμματα τα οποία ασχολούνται με την αποτύπωση των διαφόρων πολιτικών προσανατολισμών, είναι το σχεδιάγραμμα Νόλαν και το σχεδιάγραμμα Πουρνέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική επιστήμη
Κωστάνιανη Ιωαννίνων
Η Κωστάνιανη είναι ορεινό χωριό της Δωδώνης στην Ήπειρο και το νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 660 μέτρων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Κωστάνιανη βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Τσούκα και με ανοικτό ορίζοντα προς τα δυτικά. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά σε πετρώδες έδαφος με πλούσια βλάστηση και η περιοχή χαρακτηρίζεται από καλό κλίμα. Απέχει 22 χλμ. ΝΔ. της πόλης των Ιωαννίνων, 8,5 χλμ. Δ. από τη Δωδώνη και 4,5 χλμ. από τον κόμβο Δωδώνης της Εγνατίας Οδού. Στα δυτικά του χωριού και σε απόσταση 800 μέτρων υπάρχει το εξωκλήσι του Άγιου Ιωάννη του Προδρόμου που από το 1950 έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικό μνημείο (ΥΑ 50071/1530/24-8-1950 - ΦΕΚ 142/Β/31-8-1950).
Ο ναός των Ταξιαρχών
Το σημαντικότερο αξιοθέατο είναι ο ναός των Ταξιαρχών, στα δυτικά του χωριού, ο οποίος κτίστηκε το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, την περίοδο του Δεσποτάτου της Ηπείρου και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής της εποχής. Είναι τρίκλιτος σταυρεπίστεγος κτισμένος με λαξευτούς ασβεστόλιθους της περιοχής και διακοσμημένος στο εσωτερικό του με πλούσιες τοιχογραφίες επίσης του 13ου  αιώνα. Θεωρείται ως ο αρχαιότερος βυζαντινός ναός του νομού Ιωαννίνων και από το 1961 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο (ΥΑ 15794/19-12-1961 - ΦΕΚ 35/Β/2-2-1962).
Ιστορία
Τα ευρήματα της περιοχής γύρω από το χωριό φανερώνουν κατοίκησή της από την αρχαία εποχή. Σε τοποθεσία ανάμεσα στη Κωστάνιανη και τους Δραμεσιούς έχει βρεθεί αρχαία σαρκοφάγος, σπασμένη σε δύο κομμάτια (η τοπική παράδοση την αποκαλεί "Το Σκαφίδι της Μονοβύζας") που μαζί με τους λαξευτούς τάφους της τοποθεσίας "Βλησίδια" των Δραμεσιών και τα μνήματα της "Αγίας-Σωτήρας" αποτελούν αξιόλογα ευρήματα τα οποία φανερώνουν την κατοίκηση της περιοχής από την αρχαιότητα.
Η μάχη της Τσούκας
Την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων στη κορυφή της Τσούκας υπήρχε τουρκικό φυλάκιο με ελαφρύ και βαρύ οπλισμό (κανόνια). Ο ελληνικός στρατός, στις 20 Φεβρουαρίου 1913 με το 1ο Σύνταγμα Πεζικού περνώντας κρυφά μέσα από το χωριό και με τη βοήθεια των κατοίκων, κατάφερε να φθάσει σε απόσταση 150 μέτρων και να αιφνιδιάσει τους Τούρκους. Η νικηφόρος έκβαση της μάχης συνέβαλε στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων την επόμενη ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Ντράνγκετα
Η Ντράγκετα (ιταλικά: nDrangheta), είναι μια ομάδα οργανωμένου εγκλήματος τύπου μαφίας που έχει την έδρα της στην Καλαβρία, της Ιταλίας. Παρόλο που δεν είναι τόσο γνωστή στο εξωτερικό όπως είναι η σικελική μαφία, και θεωρείται και πιο αγροτική από την ναπολιτάνικη Καμόρα και την Σάκρα Κορόνα Ουνιτά της Απουλίας, η Ντράνγκετα έγινε το πιο ισχυρό συνδικάτο του εγκλήματος στην Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ηγέτες της Ντραγκέτα απο το 1980 έως σήμερα ήταν οι Antonio Pelle, Federico Pelle, Pasqualle Condello, Francesco Barbaro, Mariano Agate, Giuseppe Pelle, Giuseppe Barbaro, Domenico Condello.
Ένας Αμερικανός διπλωμάτης εκτίμησε ότι η εμπορία ναρκωτικών, οι εκβιασμοί και το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, όλα δραστηριότητες της οργάνωσης, αντιπροσώπευαν τουλάχιστον το 3% του ΑΕΠ της Ιταλίας το 2010. Από το 1950, η οργάνωση έχει εξαπλωθεί προς την Βόρεια Ιταλία και σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με την «αξιολόγηση απειλών του ιταλικού Οργανωμένου Εγκλήματος» το  2013 της Ευρωπόλ, η «Ντράγκετα είναι δεύτερη πλουσιότερη και πιο ισχυρή ομάδα του οργανωμένου εγκλήματος σε παγκόσμιο επίπεδο, με έσοδα ετησίως πάνω από 100 δισεκατομμύρια ευρώ».
Ιστορία
Στα 1861 ο νομάρχης της Καλαβρίας ήδη παρατήρησε την παρουσία των λεγόμενων «Καμορίστι», ένας όρος που χρησιμοποιείται κατά το χρόνο επειδή δεν υπήρχε μια επίσημη ονομασία για το φαινόμενο στην Καλαβρία (η Καμόρα ήταν η παλαιότερη και πιο γνωστή εγκληματική οργάνωση στη Ναπόλη). Από τη δεκαετία του 1880, υπάρχουν άφθονα στοιχεία των «ομάδων τύπου Ντραγκέτα στις εκθέσεις της αστυνομίας και  φράσεις από τα τοπικά δικαστήρια. Εκείνη την εποχή ήταν συχνά αναφέρονταν ως "picciotteria, onorata Società" (τίμησε την κοινωνία) και ως η Καμόρα της μαφίας.
Αυτές οι μυστικές κοινωνίες στις περιοχές της Καλαβρίας, πλούσια σε ελιές και αμπέλια ήταν διαφορετικές από τις συχνά άναρχες μορφές της ληστείας και οργανώθηκαν ιεραρχικά με έναν κώδικα δεοντολογίας που περιλάμβανε και την ομερτά, (τον κώδικα της σιωπής) σύμφωνα μια ποινή από ένα δικαστήριο το 1890, που ανέφερε ένα γραπτό κώδικα των κανόνων που βρέθηκαν στο χωριό Σεμινάρα, με βάση την τιμή, το απόρρητο, τη βία, την αλληλεγγύη (συχνά βασίζονταν σε σχέσεις αίματος) και την αμοιβαία βοήθεια. Στο λαϊκό πολιτισμό γύρω από την Ντραγκέτα στην Καλαβρία, οι αναφορές στην ισπανική Γκαρντούνα εμφανίζονται συχνά. Εκτός από αυτές τις αναφορές, όμως, δεν υπάρχει τίποτα για να τεκμηριώσει μια σύνδεση μεταξύ των δύο οργανισμών.
Στην Καλαβρία η λέξη "Ντραγκέτα" προέρχεται από την Ελληνική ανδραγαθία (που δηλώνει "ηρωισμό") και ανδροπρεπής "αρετή" ή ανδράγαθος, σύνθετες λέξεις του  Ανήρ (γεν. Άνδρος), δηλαδή  άνθρωπος και αγαθός, δηλαδή καλός, γενναίος, που σημαίνει θαρραλέος άνθρωπος. Σε πολλές περιοχές της Καλαβρίας το ρήμα «ndranghitiari, από το ελληνικό ρήμα ανδραγαθίες, σημαίνει“ για να συμμετάσχουν σε μια προκλητική και γενναία στάση”. Αν και στην καταγεγραμμένη χρήση νωρίτερα, η λέξη "Ντραγκέτα" αναφέρονταν σε ένα ευρύτερο κοινό από την Καλαβρία, εγράψε ο συγγραφέας Κοράντο Αλβάρο στην εφημερίδα Corriere Della Sera τον Σεπτέμβριο του 1955.
Σύγχρονη ιστορία
Μέχρι το 1975, η Ντραγκέτα ήταν περιορισμένη με τις δραστηριότητές της στην Καλαβρία, που ήταν κυρίως με εκβιασμούς. Η συμμετοχή της στην διακίνηση λαθραίων τσιγάρων που επεκτάθηκε έγινε με τις επαφές που είχε με τη Κόζα Νόστρα και τη Καμόρα. Με την άφιξη των μεγάλων δημόσιων έργων στην Καλαβρία, το ξάφρισμα των δημοσίων συμβάσεων έγινε μια σημαντική πηγή εισοδήματος. Υπήρξαν διαφωνίες για τον τρόπο διανομής των λαφύρων που οδήγησαν στον πρώτο πόλεμο της Ντραγκέτα σκοτώνοντας 233 άτομα. Οι επικρατούσες παρατάξεις άρχισαν να απαγάγουν πλούσιους ανθρώπους από τη βόρεια Ιταλία για λύτρα. Πιστεύεται ότι ο Ζαν Πολ Γκετί ο 3ος, απήχθη για λύτρα, το 1973, ήταν ένα από τα θύματά της. Ο Δεύτερος πόλεμος της Ντραγκέτα μαινόταν από το 1985 έως το 1991. Ο αιματηρός εξαετής πόλεμος μεταξύ των φατρίων Condello, Imerti, Serraino, Rosmini και De Stefano που οδήγησε σε περισσότερους από 300 θάνατους. Η Μαφία της Σικελίας συνέβαλε στη λήξη της σύγκρουσης και κατά πάσα πιθανότητα πρότεινε την επακόλουθη σύσταση ενός ανώτερου σώματος, που ονομάζεται La Provincia, για να αποφευχθούν περαιτέρω συγκρούσεις. Στη δεκαετία του 1990, η οργάνωση άρχισε να επενδύει στο παράνομο διεθνές εμπόριο ναρκωτικών, κυρίως κοκαΐνης με εισαγωγή από την Κολομβία. Ο Αναπληρωτής Πρόεδρος του περιφερειακού κοινοβουλίου της Καλαβρίας Φρανσέσκο Φορτούνο δολοφονήθηκε από την Ντραγκέτα στις 16 Οκτωβρίου 2005 στο Λοκρούς. Οι διαδηλώσεις κατά της Ντραγκέτα ήταν μεγάλες και η εθνική κυβέρνηση ξεκίνησε μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση επιβολής του νόμου στη Καλαβρία και συνεληφθήσαν κάποια απο τα μέλη της Ντραγκέτα, συμπεριλαμβανομένων των δολοφόνων του Φορτούνο. Η Ντραγκέτα έχει επεκτεινεί πρόσφατα τις δραστηριότητές της στη Βόρεια Ιταλία, στο Τορόντο του Καναδά και το Μόντε Κάρλο, κυρίως για να πουλήσει ναρκωτικά και να επενδύσει σε νόμιμες επιχειρήσεις όπως το Καζίνο του Μονακό και το Yacht Club dé Monaco που θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Τον Μάιο του 2007 είκοσι μέλη της Ντραγκέτα συνελήφθησαν στο Μιλάνο. Στις 30 Αυγούστου του 2007, εκατοντάδες αστυνομικοί έκαναν έφοδο στην πόλη του Σαν Λούκα, το κομβικό σημείο της αιματηρής διαμάχης μεταξύ αντίπαλων φατριών της Ντραγκέτα. Πάνω από 30 άνδρες, που συνδέονταν με τη δολοφονία των έξι Ιταλών στη Γερμανία, συνελήφθησαν.
Οργανωτική δομή
Όπως η σικελική Κόζα Νόστρα έτσι και η Ντραγκέτα είναι μια χαλαρή συνομοσπονδία περίπου εκατό οργανωμένων φατρίων, με την καθεμιά να υποστηρίζει την κυριαρχία σε μια περιοχή, συνήθως μια πόλη ή χωριό, χωρίς όμως ποτέ να έχει πλήρως κατάκτηση και το μονοπώλιο της βίας. Υπάρχουν περίπου 100 από αυτές τις οικογένειες, με συνολικό αριθμό μελών μεταξύ 4.000 και 5.000 στη Ρέτζιο Καλάμπρια. Άλλες εκτιμήσεις αναφέρουν 6.000- 7.000 άνδρες και σε όλο τον κόσμο μπορεί να υπάρχουν περίπου 10.000 μέλη. Οι περισσότερες από τις φατρίες λειτουργούν στην επαρχία του Ρέτζιο Καλάμπρια, αν και ένα μέρος καταγράφηκαν 70 εγκληματικές φατρίες με βάση την Καλαβρία στις επαρχίες Κατανζάρο και Κοζέντσα που φαίνεται επίσης να συνδέονται επίσημα με την Ντραγκέτα. Οι οικογένειες συγκεντρώνονται στα φτωχά χωριά της Καλαβρίας, όπως το Πλατύ, Λοκρούς, Σαν Λούκα, Αφρο και το Ατομόντε, καθώς και στη κύρια πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας Ρέτζιο Καλαμπρία, Σαν Λούκα που θεωρείται ότι είναι το προπύργιο της Ντραγκέτα. Σύμφωνα με έναν πρώην Ντραγκέτιστι, σχεδόν όλοι οι άρρενες κάτοικοι ανήκουν στην Ντραγκέτα, και το Ιερό της Πoλσί εδώ και πολύ καιρό να είναι ο τόπος συνάντησης των μελών της. Αφεντικά έξω από την Καλαβρία, όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, παρακολουθούν τακτικά τις συνεδριάσεις στο Ιερό της Πολσί.
Δραστηριότητες
Οι οικονομικές δραστηριότητες της Ντραγκέτα περιλαμβάνουν διεθνες εμπόριο κοκαΐνης και του λαθρεμπορίου όπλων, με ιταλούς ερευνητές να εκτιμούν ότι το 80% της κοκαΐνης στην Ευρώπη να περνά μέσα από το λιμάνι Gioia Tauro της Καλαβρίας που ελέγχεται από την Ντραγκέτα. Ωστόσο, σύμφωνα με έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας και της Europol, η Ιβηρική Χερσόνησος, θεωρείται το κύριο σημείο εισόδου της κοκαΐνης στην Ευρώπη και μια πύλη προς την ευρωπαϊκή αγορά. Το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα (UNODC), εκτιμά ότι το 2007 σχεδόν δέκα φορές περισσότερη κοκαΐνης κατασχέθηκε στην Ισπανία (σχεδόν 38 Τόνοι) σε σύγκριση με την Ιταλία (σχεδόν 4 τόνοι). Οι Ομάδες της Ντραγκέτα και οι ομάδες της Σικελικής Κόζα Νόστρα μερικές φορές ενεργούν ως κοινοπραξία στις επιχειρήσεις διακίνησης κοκαΐνης. Άλλες δραστηριότητες περιλαμβάνουν προμήθειες από τα μεγάλα έργα κατασκευής δημοσίων έργων, το ξέπλυμα χρήματος και παραδοσιακά εγκλήματα, όπως η τοκογλυφία και οι εκβιασμοί. Η Ντραγκέτα επενδύει τα παράνομα κέρδη σε νόμιμα ακινήτα και σε χρηματοοικονομικές δραστηριότητες. Ο όγκος των επιχειρήσεων της Ντραγκέτα εκτιμάται σε σχεδόν 44 δισεκατομμύρια ευρώ το 2007, περίπου το 2,9% του ΑΕΠ της Ιταλίας, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Πολιτικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Σπουδών στην Ιταλία. Η διακίνηση ναρκωτικών είναι η πιο επικερδής δραστηριότητα με 62% του συνολικού κύκλου εργασιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Εγκληματικές οργανώσεις
Μιγιαμότο Μουσάσι
Ήταν ο ιδρυτής του στυλ ξιφομαχίας Νιτεν ιτσι ρου, ή Νιτο ιτσι ρου, και στα τελευταία του χρόνια έγραψε το βιβλιο των 5 δαχτυλιδιων (五輪の書, Go Rin No Sho) και το Ντοκοντο (Το μονοπατι της μοναχικότητας ). . Και τα δύο έγγραφα δόθηκαν στον Τεραο Μαγκονοτζο, τον πιο σημαντικό από τους μαθητές του Μουσασι, επτά ημέρες πριν από το θάνατο του. Το Βιβλίο των Πέντε Δαχτυλιδιών ασχολείται κυρίως με τον χαρακτήρα της σχολής του Νιτεν ιτσι ρου, δηλαδή τη δική του πρακτική πολεμική τέχνη και τη γενική σημασία της. Το Μονοπάτι της μοναχικότητας, από την άλλη, πραγματεύεται τις ιδέες που κρύβονται πίσω από αυτό, καθώς και τη φιλοσοφία της ζωής του σε λίγες σύντομες αφοριστικές προτάσεις. Το εκπαιδευτικό κέντρο Miyamoto Musashi Budokan, που βρίσκεται στο Οχαρα τσο (Μιμασακα), στην επαρχία Οκαγιαμα, στην Ιαπωνία, ανεγέρθηκε για να τιμήσει το όνομα και τον θρύλο του.
Πρώτη μονομαχία:
Έχω προπονηθεί στον τρόπο της στρατηγικής από τα νιάτα μου και στα δεκατρία μου αγωνίστηκα για πρώτη φορά σε μονομαχία. Ο αντίπαλός μου ονομαζόταν Αριμα Κιχει, ένα έμπειρο ξιφομάχο του Σιντο ρου, και τον νίκησα. Σε ηλικία δεκαέξι ετών νίκησα έναν ισχυρό τεχνίτη με το όνομα Ταντασιμα Ακιγιαμα, ο οποίος καταγόταν από την επαρχία Τατζιμα. Σε ηλικία είκοσι ενός ετών ανέβηκα στο Κιοτο και αγωνίστηκα σε μονομαχίες με αρκετούς ειδικούς του σπαθομάχους από διάσημα σχολεία, αλλά δεν έχασα ποτέ.
— Μιγιαμοτο Μουσασι, το βιβλιο των 5 δαχτυλιδιών Σύμφωνα με την εισαγωγή του The Book of Five Rings, ο Μουσασι δηλώνει ότι η πρώτη του επιτυχημένη μονομαχία ήταν σε ηλικία 13 ετών, εναντίον ενός σαμουράι που ονομαζόταν Αριμα κιχει που πολέμησε χρησιμοποιώντας το στυλ Κασιμα σιντο ρου, που ιδρύθηκε από τον Τσουκαχαρα μποντουκεν (γενν. 1489, π. 1571). Η κύρια πηγή της μονομαχίας είναι το Ηιονο σενσι ντενκι («Ανέκδοτα για τον νεκρό Δάσκαλο»). Συνοπτικά, ο λογαριασμός του έχει ως εξής: Το 1596, ο Μουσασι ήταν 13 ετών και Ο αριμα κιχει, που ταξίδευε για να βελτιώσει την τέχνη του, δημοσίευσε μια δημόσια πρόκληση στο Χιραφουκου Μουρα. Ο Μουσάσι έγραψε το όνομά του στην πρόκληση. Ένας αγγελιοφόρος ήρθε στο ναό του Ντοριν, όπου έμενε ο Μουσασι, για να ενημερώσει τον ιδιο ότι η μονομαχία του είχε γίνει αποδεκτή από τον Κιχει. Ο Ντοριν, ο θείος του Musashi, σοκαρίστηκε από αυτό και προσπάθησε να ικετεύσει ώστε να σταματήσει τη μονομαχία. Ο Κιχέι ήταν ανένδοτος ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να εκκαθαριστεί η τιμή του ήταν εάν ο Μουσάσι του ζητούσε συγγνώμη. Έτσι, όταν έφτασε η ώρα που είχε καθοριστεί για τη μονομαχία, ο Ντόριν άρχισε να ζητά συγγνώμη για τον Μουσάσι, ο οποίος εξώθησε τον αντίπαλο του, προκαλώντας τον. Ο Κιχει επιτέθηκε με ένα wakizashi( ιαπωνικού τύπου μικρο σπαθι-μαχαίρι), αλλά ο Μουσασι πέταξε τον Κιχει στο πάτωμα και ενώ ο Κιχει προσπάθησε να σηκωθεί, ο Μουσασι χτύπησε τον Αριμα ανάμεσα στα μάτια και στη συνέχεια τον χτύπησε μέχρι θανάτου. Λέγεται ότι Ο Αριμα ήταν αλαζονικά, υπερβολικά πρόθυμος για μάχη και όχι τρομερά ταλαντούχος ξιφομάχος.
—Γουίλιαμ Σκοτ ​​Γουίλσον, Ο μοναχικός σαμουράι
Εκπαιδευτική κοινωνιολογία
Η εκπαιδευτική κοινωνιολογία (educational sociology) είναι προγενέστερη μορφή της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης (sociology of education). Εμφανίζεται υπό μορφή άρθρων και μελετών από το 1918 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στις οποίες προτείνεται στους παιδαγωγούς και τους εκπαιδευτικούς ένα σύνολο από τεχνικές και μέσα ώστε η οργάνωση των βιωμάτων και η διαμόρφωση της προσωπικότητας του μαθητή να γίνεται με ορθολογικό τρόπο.
Σήμερα η εκπαιδευτική κοινωνιολογία ως διακριτό επιστημονικό αντικείμενο έχει ατονήσει και έχει αντικατασταθεί από την παιδαγωγική επιστήμη (η οποία είναι διεπιστημονικός κλάδος της γνωστικής ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης).
Αντικείμενο της εκπαιδευτικής κοινωνιολογίας
Αντικείμενο της εκπαιδευτικής κοινωνιολογίας είναι η προσέγγιση του εκπαιδευτικού φαινομένου με βάση τα αποτελέσματα: Ταυτιζεται δηλαδή το υπερσύνολο της έννοιας της μάθησης με το υποσύνολο της, την κοινωνικοποίηση. Με βάση αυτή την προσέγγιση  τα πάντα αποτελούσαν αντικείμενο της εκπαιδευτικής κοινωνιολογίας.
Εκπαιδευτική κοινωνιολογία και αναλυτικά προγράμματα σπουδών (syllabus ή didactic curriculum)
Αντικείμενο της εκπαιδευτικής κοινωνιολογίας εμφανίζεται να είναι το επίσημο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών, δηλαδή ένα σύνολο τεχνικών και διδακτικών πρακτικών που καθορίζονται από μία επίσημη αρχή, και εφαρμόζουν οι διδάσκοντες στα σχολεία όλων το βαθμίδων. Αυτή η επίσημη εκπαίδευση περιγράφεται με τους όρους σχολική εκπαίδευση ή διδασκαλία συγκεκριμένου μαθήματος.
«Στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Εκπαιδευτικής Κοινωνιολογίας (Journal for Educational Sociology στο Νόβα -Καλτσούνη 2010 σελ. 61 & 63), ο εκπαιδευτικός κοινωνιολόγος, όπως και ο εκπαιδευτικός ψυχολόγος εμφανίζονται να ασχολούνται με τις αλλαγές της συμπεριφοράς κατά την εκπαιδευτική διαδικασία. Επιπλέον, ο κοινωνιολόγος ασχολείται με την προώθηση αλλαγών στην κοινότητα, καθώς και πρακτικών μεθόδων που θα καταδείξουν σε ποιο βαθμό η σχολική εκπαίδευση μπορεί να συμβάλει αποτελεσματικά σε αυτές τις αλλαγές.