cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουνγκ Τσεν
Βιογραφία
Γεννημένος το 1916, εξερευνά κοινά θέματα στον κινηματογράφο του Χονγκ Κονγκ, όπως πολεμικές τέχνες ή βία στην καθημερινή ζωή΄ σκηνοθέτησε περισσότερες από 30 ταινίες κυρίως στην Ταϊβάν και το Χονγκ Κονγκ. Πέθανε στην Ταϊπέι το 1975 σε ηλικία 59 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 1969
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 1969 ήταν η 13η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, που διεξήχθη από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Ε.Φ.Ο.Επ.Α.). Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τα αγωνίσματα απλό ανδρών, απλό γυναικών, διπλό ανδρών, διπλό γυναικών και διπλό μικτό.
Ο Εμμανουήλ Διακάκης της Χ.Α.Ν. Αθηνών και η Μαρία Λουκά του Α.Ο. Προφήτη Ηλία αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ελλάδος στο απλό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών και Γυναικών Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 1969
Σιδωνία της Σαξονίας
H Σιδωνία, (γερμανικά: Sidonia von Sachsen von Wettin) (8 Μαρτίου 1518 - 4 Ιανουαρίου 1575) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1545 τον Ερρίκο Β΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνμεπουργκ-Κάλενμπεργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Ιδιόμορφος γαλαξίας
Ο ιδιόμορφος γαλαξίας είναι ένας γαλαξίας ασυνήθιστου μεγέθους, σχήματος ή σύνθεσης. Μεταξύ πέντε και δέκα τοις εκατό των γνωστών γαλαξιών χαρακτηρίζονται ως ιδιόμορφοι. Οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει δύο τύπους ιδιόμορφων γαλαξιών: τους αλληλεπιδρώντες γαλαξίες και τους ενεργούς γαλαξιακούς πυρήνες (ΕΓΠ).
Όταν δύο γαλαξίες έρχονται κοντά ο ένας στον άλλο, οι αμοιβαίες βαρυτικές δυνάμεις τους μπορεί να τους οδηγήσουν να αποκτήσουν πολύ ακανόνιστα σχήματα. Οι όροι «ιδιόμορφος γαλαξίας» και «αλληλεπιδρών γαλαξίας» έχουν πλέον γίνει συνώνυμοι, επειδή η πλειονότητα των ιδιόμορφων γαλαξιών αποδίδουν τις μορφές τους σε τέτοιες βαρυτικές δυνάμεις.
Σχηματισμός
Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι πολλοί ιδιόμορφοι γαλαξίες σχηματίζονται από τη σύγκρουση δύο ή περισσότερων γαλαξιών. Ως εκ τούτου, οι ιδιόμορφοι γαλαξίες τείνουν να φιλοξενούν πιο ενεργούς γαλαξιακούς πυρήνες από τους κανονικούς γαλαξίες, υποδεικνύοντας ότι περιέχουν υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Πολλοί ιδιόμορφοι γαλαξίες παρουσιάζουν αστρικές εκρήξεις ή επεισόδια ταχέως σχηματισμού αστεριών, λόγω της συγχώνευσης των γαλαξιών. Οι περίοδοι ανεβασμένου σχηματισμού αστεριών και η φωτεινότητα που προκύπτει από τους ενεργούς γαλαξιακούς πυρήνες προκαλούν τους ιδιόμορφους γαλαξίες να είναι ελαφρώς πιο μπλε από τους άλλους γαλαξίες.
Η μελέτη των ιδιόμορφων γαλαξιών μπορεί να προσφέρει πληροφορίες για άλλους τύπους γαλαξιών παρέχοντας χρήσιμες πληροφορίες ως προς τον γαλαξιακό σχηματισμό και την εξέλιξη. Ο Αρπ χαρτογράφησε τους ιδιόμορφους γαλαξίες στον Άτλα των Ιδιόμορφων Γαλαξιών του 1966. Ο Αρπ δηλώνει ότι «οι ιδιομορφίες των γαλαξιών που απεικονίζονται σε αυτόν τον Άτλαντα αντιπροσωπεύουν διαταραχές, παραμορφώσεις και αλληλεπιδράσεις που θα μας επιτρέψουν να αναλύσουμε τη φύση των πραγματικών γαλαξιών που παρατηρούμε και οι οποίοι είναι πολύ απομακρυσμένοι για να πειραματιστούν απευθείας».
Δημήτριος Κρητσιδήμας
Ο Δημήτριος Κρητσιδήμας ήταν έλληνας πυγμάχος πρωταθλητής Ελλάδος στα ημιμεσαία βάρη.
Αντιμετώπισε πολλούς πυγμάχους από άλλες χώρες, σημαντική νίκη του θεωρείται αυτή επί του Τούρκου Αλί Κεμάλ Βέη το 1929 και επί του Ηλία Κωστόπουλου το 1931.
VGTRK
Η πανρωσική κρατική τηλεοπτική και ραδιοφωνική εταιρεία (ρωσικά: Всероссийская государственная телевизионная и радиовещательная компания, ВГТРК, VGTRK) είναι ρωσική κρατική ενιαία επιχείρηση που εκμεταλλεύεται μεγάλο αριθμό τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών καναλιών σε 53 γλώσσες της Ρωσίας. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1990 και εδρεύει στη Μόσχα.
Η μετάδοση των Πανρωσικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών οργανώνεται από το Ομοσπονδιακό Κέντρο Διανομής Προγράμματος Τηλεόρασης / Ραδιοφώνου, που βρίσκεται στη Μόσχα, καθώς και μέσω των περιφερειακών κέντρων μετάδοσης του ρωσικού δικτύου τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής μετάδοσης που αποτελούν το επίγειο δίκτυο μετάδοσης. Τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια της Μόσχας παραδίδονται στις περιφέρειες μέσω δορυφορικών και επίγειων επικοινωνιακών καναλιών.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρωσίας Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία Κατηγορία:Ειδησεογραφικά πρακτορεία Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Σύνορα Πολωνίας-Ρωσίας
μικρογραφία|300x300εσ| Ο συνοριακός δρόμος κοντά στη [[Νόβα Κάρτσμα (Πόβιατ Νόβι Ντβουρ Γκντάνσκι)|Νόβα Κάρτσμα στο Πόβιατ Νόβι Ντβουρ Γκντάνσκι, Ιούλιος 2020.]] Τα σύγχρονα σύνορα Πολωνίας-Ρωσίας είναι ένα τμήμα σχεδόν μιας ευθείας γραμμής μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας (μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και του αποσπασμένου εδάφους του Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ της Ρωσικής Ομοσπονδίας (μέλος της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών), μια περιοχή που δεν συνδέεται με τη ρωσική ενδοχώρα. Έχει μήκος 232 χιλιομέτρων. Η τρέχουσα θέση και το μήκος των συνόρων αποφασίστηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 2004, έγινε μέρος των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.
Ιστορία
μικρογραφία|380x380εσ| Σημαντικές αλλαγές στα σύνορα στην ιστορία της Πολωνίας. Τα ανατολικά σύνορα που εμφανίζονται αντιπροσωπεύουν διάφορα και μεταβαλλόμενα σύνορα μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας. Η ιστορία των συνόρων μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας μπορεί να εντοπιστεί στην πρώιμη ιστορία και των δύο εθνών, με ένα από τα πρώτα αξιοσημείωτα περιστατικά να είναι η παρέμβαση του Μπολέσλαφ Α΄ στην κρίση διαδοχής του Κιέβου το 1018. Μετά τον σχηματισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας, το μεγαλύτερο μέρος της με το Βασίλειο της Ρωσίας (αργότερα, τη Ρωσική Αυτοκρατορία), εκτεινόταν από τη Βαλτική Θάλασσα στα βόρεια μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα στο νότο. Κατά την περίοδο των διαμελισμών της Πολωνίας, που μετατόπισαν τα ρωσικά σύνορα περίπου 480 χιλιόμετρα δυτικά, αρκετά μικρά πολωνικά κρατίδια, όπως το Δουκάτο της Βαρσοβίας και το Βασίλειο της Πολωνίας μοιράστηκαν τα σύνορα με τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η νέα Δεύτερη πολωνική Δημοκρατία μοιράστηκε τα σύνορα με τη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ), τα οποία διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια του Πολωνοσοβιετικού Πολέμου και επιβεβαιώθηκαν κατά την Ειρήνη της Ρίγας στη γραμμή Ντζίσνα-Ντόκσιτσι-Σουούτς-Κόρετς-Όστροχ-Ζμπρουτς. Τα σύνορα ήταν μήκους 1.407 χιλιομέτρων. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα νέα σύνορα (βλέπε Εδαφικές αλλαγές της Πολωνίας αμέσως μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) συνήφθησαν μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της ΕΣΣΔ. Τα νέα σύνορα Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης αρχικά ήταν 1.321 χιλιόμετρα, όπως υπέστησαν μια μικρή τροποποίηση στην εδαφική ανταλλαγή Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης το 1951, η οποία μείωσε το μήκος των συνόρων στα 1.244 χιλιόμετρα.
Σύγχρονα σύνορα
Τα σύγχρονα σύνορα μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας ρυθμίζονται από ορισμένα νομικά έγγραφα, πολλά από τα οποία χρονολογούνται στην εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της συνοριακής συμφωνίας Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης του Αυγούστου 1945. Ενώ η πραγματική συνοριακή γραμμή παρέμεινε αμετάβλητη μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης σε ορισμένα μετασοβιετικά κράτη μετέτρεψε τα σύνορα Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης σε σύνορα Πολωνίας-Ρωσίας, Πολωνίας-Λιθουανίας, Πολωνίας-Λευκορωσίας και Πολωνίας-Ουκρανίας. Τα σύνορα Πολωνίας-Ρωσίας επιβεβαιώθηκαν σε μια πολωνορωσική συνθήκη του 1992 (επικυρώθηκε το 1993).
Τα σύνορα Πολωνίας-Ρωσίας είναι εκείνα μεταξύ της Πολωνίας και του Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ της Ρωσίας, το οποίο είναι αποσπασμένο έδαφος, μη συνδεδεμένο με την υπόλοιπη Ρωσία. Τα σύνορα έχουν μήκος 232 χλμ. Για το μεγαλύτερο μέρος αυτού του μήκους, η πολωνική πλευρά βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας, η ακραία ανατολή βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε και το δυτικότερο τμήμα (στο Χώρισμα του Βιστούλα) στο Βοεβοδάτο Πομερανίας. Τα 210 χιλιόμετρα των συνόρων είναι ξηρά και τα 22 χιλιόμετρα είναι θάλασσα. εναλλ.=A cleared strip of land in the middle of a wooded area. In the center are two small wooden posts, one painted red and white and the other green and red. On either side are signs in Polish stating that this is the international border and that crossing it here is prohibited|αριστερά|μικρογραφία| Σημάδια και προειδοποιητικά σήματα κατά μήκος της πολωνικής πλευράς των συνόρων. αριστερά|μικρογραφία| Φράχτης όπου τα σύνορα διασχίζουν την ακτογραμμή. Όταν η Πολωνία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, τα σύνορα αυτά έγιναν ένα από τα σύνορα μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των τρίτων χωρών. Είναι ένα από τα πέντε σύνορα που μοιράζεται η Ρωσία με την Ευρωπαϊκή Ένωση (βλ. Εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης).
Το 2008, υπήρχαν τρεις οδικές διασταυρώσεις (Γκόουνταπ-Γκούσεφ, Μπεζλέντι-Μπαγκρατιόνοφσκ και Γκρονόβο-Μαμόνοβο) και τρεις σιδηροδρομικές διαβάσεις (Μπρανιέβο-Μαμόνοβο, Σκαντάβα-Ζελεζνοντορόζνι και Γκουόμνο-Μπαγκρατιόνοφσκ). Το 2010, η μεγαλύτερη οδική διέλευση μέχρι εκείνο το σημείο άνοιξε στο Γκζεχότκι-Μαμόνοβο. Περισσότερες διαβάσεις έχουν δημιουργηθεί (Πέρουι-Κριλόβο, Νόβα Κάρτσμα-Μπαλτίισκ, Ράπα-Όζιορσκ), καθώς τα πρότυπα της ΕΕ απαιτούν από την Πολωνία να λειτουργεί τουλάχιστον επτά συνοριακές διελεύσεις.
Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2012, τα σύνορα Πολωνίας-Ρωσίας σημείωσαν τη λιγότερη κίνηση εκτός συνόρων των οποίων η Πολωνία μοιράζεται με χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης (οι άλλες είναι τα σύνορα Πολωνίας-Ουκρανίας και τα σύνορα Πολωνίας-Λευκορωσίας). Για εκείνη την περίοδο, η πλειοψηφία των ατόμων που διέσχισαν τα σύνορα το έπραξαν για τον σκοπό των βραχυπρόθεσμων αγορών (συνήθως κάτω από μία ημέρα). Αυτό συμβαίνει με το 45% των αλλοδαπών που εισέρχονται στην Πολωνία και το 87% των Πολωνών που εισέρχονται στη Ρωσία. Σε σύγκριση με την κυκλοφορία σε άλλα πολωνικά σύνορα εκτός ΕΕ, ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό (22% αλλοδαποί και 7% Πολωνοί) διέσχισαν τα σύνορα με σκοπό τον τουρισμό και τη διέλευση (16,5% αλλοδαποί).
Συνοριακή περιοχή
Επειδή το Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ είναι μικρό, ομοιογενές και περίκλειστο έδαφος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το 2011 χορηγήθηκε σε ολόκληρη το Όμπλαστ το καθεστώς της παραμεθόριας περιοχής επιλέξιμης για τους κανόνες τοπικής διασυνοριακής κυκλοφορίας. Σε αμοιβαιότητα, στις ακόλουθες πολωνικές διοικητικές περιφέρειες (πόβιατ) χορηγήθηκε το ίδιο καθεστώς:
Η διασυνοριακή κυκλοφορία είναι πολύ υψηλή, ενώ το 2013 εξετάστηκαν πρόσθετες διαβάσεις συνόρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας Κατηγορία:Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ Ρωσια Πολωνια Κατηγορία:Διεθνή σύνορα
Χριστίνα Βερμούδεθ
μικρογραφία| Το Mοναστέριο δε Σαν Σαλβαδόρ στην Κορνελάνα, που ιδρύθηκε από τη Χριστίνα.
Η Χριστίνα Βερμούδεθ, ισπαν.: Cristina Bermúdez, (π. 982- Κορνελάνα, 1051/1067), ήταν πριγκίπισσα (infanta) του Λεόν, κόρη του βασιλιά Bερμούδο Β΄ και της πρώτης του συζύγου βασίλισσας Βελασκίτας Ραμίρεθ. Οι εκ πατρός γονείς της ήταν ο Oρδόνιο Γ΄ και η βασίλισσα Ουρράκα Φερνάδεθ, κόρη του κόμη Φερνάν Γκονθάλεθ της Καστίλης. Οι εκ μητρός γονείς της ήταν πιθανότατα ο κόμης Ραμίρο Μενένδεθ και η σύζυγός του Aδοσίνδα Γκουτιέρεθ, μέλη της υψηλότερης Γαλικιο-πορτογαλικής αριστοκρατίας.
μικρογραφία|250εσ| Η Tερέσα και η Σάντσα Βερμούδεθ, οι ετεροθαλείς αδελφές της Iνφάντα Χριστίνας.
Όταν ο πατέρας της, ο βασιλιάς Βερμούδος αποκήρυξε (απέπεμψε) την πρώτη του σύζυγο και νυμφεύτηκε την Ελβίρα Γκαρθία, με την οποία απέκτησε τον βασιλιά Αλφόνσο Ε' της Λεόν και τα παιδιά Τερέζα και Σάντσα Βερμούδεθ, η Χριστίνα άφησε την αυλή στην πόλη Λεόν με τη μητέρα της, και εγκαταστάθηκε στις Αστούριες.
Οικογένεια
Λίγο μετά το 1000 και πριν από το 1016, η Χριστίνα παντρεύτηκε τον Oρδόνιo Ραμίρεθ,  γιο του Ραμίρο Γ΄ του Λεόν και πιθανότατα της Σάντσα Γκόμεθ. Από αυτόν τον γάμο, που πιθανώς ενθαρρύνθηκε και σχεδιάστηκε από τη βασίλισσα Βελασκίτα και τη χήρα βασίλισσα Tερέσα Ανσούρεθ, που ζούσαν και οι δύο στο μοναστήρι του Σαν Πελάγιο στο Οβιέδο, κατάγεται η γενεά των Oρδόνιεθ, της πιο σημαντικής στις Αστούριες κατά τον 11ο αι. Ο Ροδρίγo Χιμένεθ δε Ράδα στο χρονικό του για τον βασιλιά Βερμούδο Β' αναφέρει «...με τη Βελασκίτα είχε την infanta Xριστίνα· αυτή η Xριστίνα με τον Oρδόνιo τον Τυφλό, γιο του βασιλιά Ραμίρo, έγινε μητέρα του Aλφόνσo, του Oρδόνιo, της κόμισσας Πελάγια και της Aλδόνθα», πληροφορίες που συμπίπτουν με τα ονόματα των παιδιών της, όπως βρίσκονται στα καταστατικά πολλών μοναστηριών στις Αστούριες, συμπεριλαμβανομένης της Μονής του Αγίου Σωτήρα στην Κορνελάνα, της Μονής Σαν Χουάν Μπαουτίστα δε Κορίας και του Καθεδρικού Ναού του Οβιέδο. Αυτοί ήταν οι Aλφόνσo, Aλδόνθα, Ορδόνιo και Πελάγια Ορδόνιεθ, επίσης γνωστής ως Δόνια Πάλλα.
Τα τελευταία της χρόνια
μικρογραφία| Μονή του Αγίου Σωτήρος, Κορνελάνα.
Η infanta Χριστίνα ήταν ήδη χήρα το 1024, όπως δηλώνει, όταν έκανε δωρεά για την ίδρυση της Μονής Κορνελάνα. Απεβίωσε μεταξύ 1051 —όταν είχε αντιδικίες με τον Καθεδρικό Ναό του Οβιέδο για την αυλή της Σάντα Κρουθ δε Ακουιλόνε, που η μητέρα της Βελασκίτα είχε «σε δάνειο»— και το 1067, όταν η κόρη της Aλδόνθα, που επίσης συμμετείχε σε νομικές διαδικασίες, ζήτησε από τον καθεδρικό να της παραχωρήσει την ίδι ααυλή. Πιθανότατα τάφηκε στο μοναστήρι που ίδρυσε, και όπου είχε γίνει μοναχή.
Χρόνια αργότερα, ο κόμης Σουέρο Βερμούδεθ, γιος του Bερμούδο Oβέκιθ και εγγονός τής κόρης της Aλδόνθα Ορδόνιεθ, αγόρασε όλα τα μερίδια που κατείχαν μέλη της οικογένειας, δώρισε αρχικά το μοναστήρι στο αβαείο του Κλυνύ, αλλά αργότερα αντέστρεψε τη δωρεά και το έδωσε στον Καθεδρικό Ναό του Oβιέδο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ισπανίας
Τζέρελ Μπλάσινγκεϊμ
Ο Τζέρελ Ρομέιν Μπλάσινγκεϊμ (γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την AIK Μπάσκετ της Σουηδικής 2ης Κατηγορίας. Έχει ύψος 1,75 μέτρων και παίζει στη θέση του πόιντ γκαρντ.
Ερασιτεχνική σταδιοδρομία
Ο Μπλάσινγκεϊμ έπαιξε στο Λύκειο Ρεντιρέξιον στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, προτού φοιτήσει στο Κολέγιο του Λος Άντζελες, όπου βοήθησε την ομάδα να κερδίσει το Πολιτειακό Πρωτάθλημα της Καλιφόρνιας την περίοδο 2002-03. Ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του πολιτειακού τουρνουά και ήταν μια επιλογή για την Διάσκεψη Νότιας Ακτής εκείνη τη χρονιά.
Αργότερα μεταγράφηκε στο UNLV, όπου είχε κατά μέσο όρο 11,2 πόντους κατά μέσο όρο και 6,6 ασίστ στη νεανική του χρονιά (2003–04). Στον τελευταίο χρόνο, είχε κατά μέσο όρο 8,9 πόντους μέσο όρο και 5,5 ασίστ μέσο όρο.
Επαγγελματική πορεία
Πριν ξεκινήσει την αγωνιστική πορεία του στη Φινλανδία, ο Μπλάσινγκεϊμ έπαιξε με τη Μακάμπι Ρισόν Λεζιόν στο Ισραηλινό Πρωτάθλημα. Έπαιξε επίσης στη Σουηδική 1η Κατηγορία, με τους Σόλνα Βίκινγκς. Πριν από την θητεία του με τη Σόλνα, έπαιξε με την ΕΝΑΔ στο Κυπριακό Πρωτάθλημα και με την ΑΕΚ στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. Για την περίοδο 2009–10, ήταν ο βασικός γκαρντ για την ΜΚ Οντέσα στην Ουκρανία. Τη χρονιά 2010–11 ο Μπλάσινγκεϊμ ήταν βασικός παίκτης για την Ενέργα Τσάρνι Σλουπσκ, την κορυφαία ομάδα του Πολωνικού Πρωταθλήματος. Τη χειμερινή περίοδο η Ενέργκα Τσάρνι Σλουπσκ τελείωσε με επίδοση νικών-ηττών 10–1 και ο Μπλάσινγκεϊμ είχε κατά μέσο όρο 12,4 πόντους ανά παιχνίδι και 6,2 ασίστ ανά αγώνα. Τον Αύγουστο του 2011 υπέγραψε με την Ασέκο Πρόκομ Γκντίνια. Μετά από μιάμιση χρονιά στην Πολωνία, ο Μπλάσινγκεϊμ πήγε στην Κροατία, υπογράφοντας στη Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ. Τους βοήθησε να κερδίσουν τον τίτλο του Αδριατικού Πρωταθλήματος την περίοδο 2013–14. Τον Δεκέμβριο του 2014 έλυσε το συμβόλαιό του με την Τσιμπόνα.
Στις 7 Δεκεμβρίου 2014 υπέγραψε με την πολωνική ομάδα Ενέργκα Τσάρνι Σλουπσκ. Στις 9 Ιανουαρίου 2017, χώρισε τους δρόμους του με την Τσάρνι Σλουπσκ. Στις 24 Ιανουαρίου 2017 επέστρεψε στό Ελληνικό Πρωτάθλημα και υπέγραψε στον Προμηθέα Πατρών για να αντικαταστήσει τον τραυματία Κέιντρεν Κλαρκ, ο οποίος έμεινε ελεύθερος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολιμπίκ Αντίμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ρισόν ΛεΖιόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Μπεαρναί Πω-Λακ-Ορτέζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Ελβίρα Μενένδεθ (απεβ. 1022)
Η Ελβίρα Μενένδεθ, ισπαν.: Elvira Menéndez, Πορτογαλικά και Γαλικιανά: Elvira Mendes, (c. 996 – 2 Δεκεμβρίου 1022) ήταν βασιλική σύζυγος του Λεόν από τον γάμο με τον βασιλιά Aλφόνσο Ε΄.
Βιογραφία
Ήταν μέλος των υψηλότερων τάξεων των ευγενών της Πορτογαλίας και της Γαλικίας ως κόρη του κόμη Mενένδo Γκονθάλεθ, κόμη του Πορτουκάλε και της συζύγου του Tόδα (επίσης γνωστής ως Tουταδόμνα, Tότα).
Έγινε βασίλισσα του Λεόν ως σύζυγος του βασιλιά Αλφόνσου Ε', με τον οποίο είχε μεγαλώσει ως παιδί. Ο πατέρας της Mενένδο, ήταν μέλος της curia regis (του συμβουλίου) του βασιλιά Bερμούδου Β΄ του Λεόν και διδάσκαλος και συν-αντιβασιλιάς, από κοινού με τη βασίλισσα Eλβίρα Γκαρθία, του πρίγκιπα (infante) Aλφόνσo,  που αργότερα κυβέρνησε ως Aλφόνσος Ε΄ του Λεόν.
Η βασίλισσα Ελβίρα απεβίωσε στις 2 Δεκεμβρίου 1022 και τάφηκε στο Βασιλικό Πάνθεον της βασιλικής του Σαν Ισίδορo στη Λεόν.
Οικογένεια
Η Ελβίρα είχε δύο παιδιά με τον Αλφόνσο Ε', τον οποίο παντρεύτηκε το 1013:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πορτογαλικά (pt)
Wanted
Wanted είναι αμερικανική/γερμανική περιπετειώδης ταινία παραγωγής 2008. Βασίζεται στο ομότιτλο κόμικ του Μαρκ Μίλαρ και τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ, ενώ το σενάριο έγραψαν οι Μάικλ Μπραντ, Ντιν Γεωργαρής, Ντέρεκ Χάας και Κρις Μόργκαν. Πρωταγωνιστούν γνωστοί ηθοποιοί με κυριότερους τους: Τζέιμς Μακαβόι, Αντζελίνα Τζολί και Μόργκαν Φρίμαν.
Πλοκή
Ο Γουέσλι Γκίμπσον (Τζέιμς Μακάβοι) είναι ένας απλός υπάλληλος, δυσαρεστημένος με τη μονότονη ζωή του. Σύντομα γνωρίζει, όμως, την Φοξ (Αντζελίνα Τζολί), η οποία τον οδηγεί σε μία μυστική αδελφότητα όπου μαθαίνει για την αληθινή του ταυτότητα. Δηλαδή ότι έχει υπερφυσικές ικανότητες όπως είχε ο πατέρας του. Αρχηγός της αδελφότητας είναι ο Σλόαν (Μόργκαν Φρίμαν), ο οποίος αφού ο Γκίμπσον εκπαιδευτεί κατάλληλα του δίνει αποστολές. Ανακαλύπτει, ωστόσο , ότι τα μέλη της αδελφότητας δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνονται...
Box office
Με προϋπολογισμό της ταινίας 75.000.000 δολάρια, το Wanted άνοιξε στη δεύτερη θέση με 50,9 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Οι εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 134,5 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 206,9 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 341,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Βραβεία και Υποψηφιότητες
Όσκαρ 2008 Υποψηφιότητες
Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films, USA Υποψηφιότητες
BMI Film & TV Awards Βραβεία
Broadcast Film Critics Association Awards Υποψηφιότητες
MTV Movie Awards Υποψηφιότητες
Motion Picture Sound Editors, USA Υποψηφιότητες
National Movie Awards, UK Υποψηφιότητες
Screen Actors Guild Awards Υποψηφιότητες
Teen Choice Awards Υποψηφιότητες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο
Αχελινάδα Τρικάλων
Η Αχελινάδα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αχελινάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τυμφαίων, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Η Αχελινάδα είναι ορεινός οικισμός μεγάλου υψομέτρου στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Τρικάλων, κοντά στα όρια με τους νομούς Γρεβενών και Λάρισας. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της κορυφής «Μετερίζια» (1.352 μ.) των Αντιχασίων και πάνω στην επαρχιακή οδό Θεόπετρας-Μαυρελίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.060. Απέχει 46 χλμ. περίπου ΒΑ. των Τρικάλων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυμφαίων του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1927 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαυρελίου. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μαυρελίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων.
Αξιοθέατα
Στον οικισμό δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός Σύλλογος Αχελινάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Τικάλ
Το Τικάλ (Tikal) είναι αρχαία πόλη των Μάγια η οποία βρίσκεται στο τροπικό δάσος της βόρειας Γουατεμάλας. To Τικάλ ήταν πρωτεύουσα ενός από των ισχυρότερων βασιλείων των αρχαίων Μάγια. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς χώρους και αστικά κέντρα του προκολομβιανού πολιτισμού των Μάγια. Γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο βρίσκονται υγροβιότοποι, σαβάνα και τροπικά δάση πλατύφυλλων και φοινίκων όπου διαβιούν πάνω από 100 είδη θηλαστικών, 330 είδη πτηνών και 2000 είδη ανώτερων φυτών.
Αν και η μνημειακή αρχιτεκτονική του χρονολογείται από τον 4ο αιώνα ΠΚΕ, το Τικάλ έφτασε στο απόγειό του κατά τη διάρκεια της κλασσικής εποχής, π. 200 με 900 μ.Χ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η πόλη κυριαρχούσε σε μεγάλο τμήμα της περιοχής των Μάγια πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά, ενώ αλληλοεπιδρούσε με περιοχές σε όλη τη Μεσοαμερική, όπως το Τεοτιχουάκαν στην κοιλάδα του Μεξικού, το οποίο πιθανόν το Τικάλ κατέκτησε τον 4ο αιώνα ΚΕ. Μετά το τέλος της κλασσικής περιόδου, υπάρχουν στοιχεία ότι τα ανάκτορα κάηκαν, ενώ παράλληλα ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται, μέχρι την εγκατάλειψη του χώρο στο τέλος του 10ου αιώνα.
Αν και η ύπαρξη των ερειπίων ήταν γνωστή στους ντόπιους, ο χώρος έγινε ευρύτερα γνωστός στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ο Αμπρόσιο Τουτ ανέφερε την ύπαρξη ερειπίων στη La Gaceta, μια εφημερίδα της Γουατεμάλας, η οποία ονόμασε το χώρο Τικάλ. Μετά την αναδημοσίευση της αναφοράς στο περιοδικό της Επιστημονικής Ακαδημίας του Βερολίνου το 1853, οι αρχαιολόγοι και κυνηγοί θησαυρών άρχισαν να επισκέπτονται το δάσος. Η καταγραφή του χώρου άρχισε τη δεκαετία του 1880. Εκτεταμένες ανασκαφές έλαβαν χώρα από το 1956 μέχρι το 1970 από το πανεπιστήμιο της Πενσιλβανία. To 1979, το Εθνικό Πάρκο Τικάλ ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO και είναι μικτό.
Στον πυρήνα του χώρου βρίσκεται η Μεγάλη Πλατεία, με δύο μεγάλους ναούς-πυραμίδες στην ανατολική και δυτική πλευρά. Στη βόρεια πλευρά βρίσκεται η βόρεια ακρόπολη και νότια η κεντρική ακρόπολη. Δυτικά της νότιας ακρόπολης βρίσκεται η πλατεία των εφτά ναών και ακόμη πιο δυτικά το συγκρότημα του χαμένου κόσμου. Άλλα ενδιαφέροντα σημεία είναι τα συγκροτήματα των διπλών πυραμίδων, καθώς και οι δομές ύδρευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Μάγια κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γουατεμάλα
Αγαλματοφιλία
Η Αγαλματοφιλία είναι μία παραφιλία, η οποία συσχετίζεται με την σεξουαλική διέγερση που νιώθει το άτομο για αγάλματα, μανεκέν, κούκλες ή και άλλα παρεμφερή αντικείμενα. Η έλξη που νιώθει το άτομο μπορεί να το οδηγήσει σε επιθυμία να έχει σεξουαλική επαφή με κάποια από αυτά τα αντικείμενα. Η αγαλμοτοφιλία έγινε αντικείμενο κλινικής μελέτης από κείμενο του Ρίχαρντ φον Κραφτ-Έμπινγκ, Psychopathia Sexualis, στο οποίο περιγράφεται η έλξη ενός κηπουρού για ένα άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, με το οποίο προσπάθησε να έχει και σεξουαλική επαφή. Η αγαλματοφιλία υπάρχει και στη μυθολογία, όπου ο Πυγμαλίων, ερωτεύεται ένα άγαλμα, το οποίο ο ίδιος δημιούργησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός
Φρούριο Γκόνιο
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Εναέρια άποψη της ιστορικής τοποθεσίας Το Φρούριο Γκόνιο ( გონიოს ციხე), που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Άψαρος ( Ἄψαρος ) και Ἄψυρτος, είναι μια ρωμαϊκή οχύρωση στην Ατζαρία Γεωργίας, στη Μαύρη Θάλασσα, 15 χλμ. νότια του Μπατούμι, στο στόμιο του ποταμού Άκαμψις. Ο οικισμός βρίσκεται 4 χλμ βόρεια των τουρκικών συνόρων. Το όνομά του συνδέεται με το μύθο της Μήδειας και του αδελφού της, Άψυρτου. αριστερά|μικρογραφία|Ερείπια του οικισμού|εναλλ.=|250x250εσ αριστερά|μικρογραφία|Το κάστρο|εναλλ.=|250x250εσ Η παλαιότερη αναφορά στο φρούριο είναι από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο στη Φυσική Ιστορία του (1ος αιώνας μ.Χ.). Υπάρχει επίσης μία αναφορά στην αρχαία ονομασία του τόπου στους Μιθριδατικούς Πολέμους του Αππιανού (2ος αιώνας μ.Χ.). Τον 2ο αιώνα μ.Χ. ήταν μια πολύ καλά οχυρωμένη Ρωμαϊκή πόλη της Κολχίδας. Η πόλη ήταν επίσης γνωστή για το θέατρο και τον ιππόδρομο της. Ο Προκόπιος, στα συγγράμματά του τον 6ο αιώνα, μιλά για τα ερείπια των δημόσιων κτιρίων της αποδεικνύοντας ότι κάποτε ήταν τόπος μεγάλης σημασίας. μικρογραφία|250x250εσ|Από το Μουσείο του Φρουρίου|εναλλ.= Μεταγενέστερα, η πόλη βρέθηκε υπό Βυζαντινή επιρροή. Το όνομα «Γκόνιο» πιστοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Μιχαήλ Πανάρετο τον 14ο αιώνα. Επιπλέον, υπήρξε μία βραχύβια Γενοβέζικη εμπορική βιομηχανία στην περιοχή. Το 1547 το Γκόνιο καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, οι οποίοι το κράτησαν μέχρι το 1878 που με την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου η Ατζαρία έγινε μέρος της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Το φθινόπωρο του 1647, σύμφωνα με τον Εβλιγιά Τσελεμπή, το Γκόνιο καταλήφθηκε από ναυτική δύναμη των Κοζάκων με 70 σκάφη (τσάικα), αλλά γρήγορα ανακτήθηκε από τον Γκάζι Σίντι Αχμέντ, κυβερνήτη του σαντζάκ ι Τόρτουμ, με στρατιωτική δύναμη 1.000 Τούρκων και 3.000 «Μινγκρέλλων».
Ο τάφος του Αγίου Ματθία, ενός από τους δώδεκα αποστόλους, πιστεύεται ότι βρίσκεται μέσα στο φρούριο Γκόνιο. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να επαληθευτεί καθώς η Γεωργιανή κυβέρνηση απαγορεύει επί του παρόντος τις ανασκαφές κοντά στον υποτιθέμενο τάφο. Άλλες αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιούνται στην τοποθεσία έχουν για επίκεντρο τα Ρωμαϊκά στρώματα. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Η πύλη του κάστρου Γκόνιο μικρογραφία|250x250εσ|Εκθέματα του Μουσείου Το Γκόνιο έχει για τώρα μία άνθηση του τουρισμού. Οι περισσότεροι τουρίστες έρχονται από την Τιφλίδα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες για να παραθερίσουν στις παραλίες που θεωρούνται γενικά καθαρότερες από τις παραλίες του Μπατούμι (που βρίσκεται 15 χλμ βορειότερα).
Αναφορές
<cite class="citation encyclopaedia" id="CITEREFSmith1854–1857">"Apsarus". <cite class="citation encyclopaedia" id="CITEREFSmith1854–1857">Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής γεωγραφίας. <cite class="citation encyclopaedia" id="CITEREFSmith1854–1857">Λονδίνο: Τζον Μάρεϊ. <templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Γεωργία
Δήμος Τραγαίας Νάξου
Ο Δήμος Τραγαίας ήταν δήμος της επαρχίας της Νάξου, που συστάθηκε το 1835, την εποχή που γινόντουσαν οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου Ελληνικού Κράτους. Ονομάστηκε έτσι γιατί σε αυτόν υπάγονταν όλα τα χωριά που ήταν μέσα και γύρω από το οροπέδιο της Τραγαίας της κεντρικής Νάξου. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν ο οικισμός του Χαλκείου. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση. Μετά την κατάργηση, μέρος της διοικητικής ευθύνης του δήμου παραδόθηκε στην δημιουργηθείσα κοινότητα της Τραγαίας.
Δήμαρχοι
Οι διατελέσαντες δήμαρχοι μέχρι το 1912 ήταν:
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Νάξος Τραγαίας Νάξου Τραγαίας Νάξου
Γουίλιαμ Μίτφορντ
Ο Γουίλιαμ Μίτφορντ (William Mitford, 10 Φεβρουαρίου 1744 – 10 Φεβρουαρίου 1827) ήταν Άγγλος βουλευτής και ιστορικός, κυρίως γνωστός για το πολύτομο έργο του «Ιστορία της Ελλάδος» (The History of Greece, 1784-1810).
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μίτφορντ γεννήθηκε στο χωριό Έξμπουρυ (Exbury) της κομητείας Χάμπσιρ της νότιας Αγγλίας και η οικογένειά του ανήκε στην αγροτική αριστοκρατία. Ο πατέρας του ωστόσο ήταν ένας εύπορος δικηγόρος του Λονδίνου, που είχε συγκεντρώσει μια σημαντική περιουσία. Αλλά ο Γουίλιαμ, αν και πρωτότοκος γιος του, δεν ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, ούτε έφθασε το υψηλό αξίωμα του αδελφού του, του Τζων Φρήμαν-Μίτφορντ, 1ου βαρόνου Ρέντσντέιλ (John Freeman-Mitford, 1st Baron Redesdale, 1748-1830), ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων και Λόρδος Καγκελάριος της Ιρλανδίας. Η μητέρα του, η Φιλαντέλφια Ρέβελυ (Philadelphia Reveley), ήταν κληρονόμος ενός ισχυρού γαιοκτήμονα του Νορθάμπερλαντ και εγγονή του προέδρου της Τραπέζης της Αγγλίας, αλλά και πρώτη εξαδέλφη του Χιου Πέρσυ, Δούκα του Νορθάμπερλαντ.
Με τον θάνατο του πατέρα του, ο Γουίλιαμ έγινε ο μοναδικός κληρονόμος της οικογενειακής περιουσίας. Παρότι ανήκε στην κατώτερη αριστοκρατία και δεν είχε τίτλους ευγενείας, η ζωή του σχετιζόταν με τα υψηλότερα κλιμάκια της βρετανικής πολιτικής και του δικαστικού συστήματος. Ζούσε με την οικογένειά του σε μια έπαυλη, το «Έξμπουρυ Χάουζ», κοντά στο Beaulieu.
Ο Γουίλιαμ πήγε εσωτερικός στο Cheam School, αριστοκρατικό σχολείο στο Χάμπσιρ, όχι μακριά από το σπίτι του στο Έξμπουρυ. Εκεί ανεκάλυψε την αγάπη του για την ιστορία. Γνωρίζουμε από τη βιογραφία του ότι προτιμούσε τη μελέτη των αρχαίων ελληνικών από εκείνη των λατινικών, αλλά και τον αρχαίο ελληνικό από τον ρωμαϊκό πολιτισμό. Σύντομα έγινε ένα είδος αυθεντίας στην ανάγνωση των κλασικών, όπως του Πλουτάρχου και του Ξενοφώντος. Είχε ως δάσκαλό του τον πολυτάλαντο Γουίλιαμ Γκίλπιν, που ήταν εκτός από δάσκαλος, συγγραφέας, κληρικός και ζωγράφος.
Το 1756 ο Μίτφορντ ασθένησε και επέστρεψε στο σπίτι του, φεύγοντας μόλις το 1761 για να φοιτήσει στο Κολέγιο Κουήνς του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Στη διάρκεια των σπουδών του ωστόσο πέθανε ο πατέρας του, οπότε τις εγκατέλειψε το 1763 χωρίς να πάρει πτυχίο, έχοντας παρακολουθήσει απλώς τις διαλέξεις νομικής του Γουίλιαμ Μπλάκστοουν, και έγινε μέλος του Μίτολ Τεμπλ.
Ιστορικός και πολιτικός
Εξαιτίας των συγγενών του, ιδίως του αδελφού του Τζων, ο Γουίλιαμ έγινε βουλευτής, πρώτη φορά το 1785. Ακολούθησαν διάφορες θητείες, σε εκλογικές περιφέρειες διαφορετικών κομητειών (Κορνουάλη, Ντέβον, Κεντ), αλλά πάντοτε με το Κόμμα των Συντηρητικών, με τελευταία βουλευτική θητεία το 1812-1818 στην περιφέρεια Νιου Ρόμνυ του Κεντ. Η δραστηριότητά του ωστόσο στο κοινοβούλιο ήταν ελάχιστη.
Το ύφος γραφής του Μίτφορντ είναι φυσικό και διαυγές, αλλά χωρίς τις πλούσιες αποχρώσεις του Γίββωνα. Παρουσιάζει μερικές ιδιομορφίες στη γλώσσα και την ορθογραφία, για τις οποίες επιτιμήθηκε και προσπάθησε να τις αναθεωρήσει.
Προσωπική ζωή και απόγονοι
Καθώς προαναφέρθηκε, ο Μίτφορντ ήταν έγγαμος, από τις 18 Μαΐου 1766, με τη Φράνσις ή Φάνυ Μολόυ (Frances Molloy), κόρη ενός πλούσιου Ιρλανδού εμπόρου, του Τζέιμς Μολόυ. Μαζί απέκτησαν τρεις γιους, από τους οποίους οι δύο μικρότεροι έγιναν δικηγόροι και μόνο ο πρωτότοκος, ο Χένρυ Ρέβελυ Μίτφορντ, έγινε αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, προφανώς ακολουθώντας τη σχετική παράδοση από την πλευρά της μητέρας του, της οποίας ο αδελφός και ένας θείος ήταν επίσης αξιωματικοί του Ναυτικού (ο θείος μάλιστα ναύαρχος).
Ο Γουίλιαμ Μίτφορντ πέθανε σε ηλικία 87 ετών στην έπαυλή του, το Έξμπουρυ Χάουζ, και σύμφωνα με συμπτώματα που αναφέρονται, τα τελευταία έτη της ζωής του έπασχε μάλλον από τη Νόσο του Αλτσχάιμερ. Δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι είχε ποτέ επισκεφθεί την Ελλάδα.
Η Ιστορία της Ελλάδος
Η απόφαση για τη συγγραφή του μείζονος αυτού έργου του Γουίλιαμ Μίτφορντ λήφθηκε το 1776, μετά τις επαφές του συγγραφέως στη Γαλλία και την παρότρυνση του Γίββωνα. Αρχικώς είχε στόχο να γράψει πέντε τόμους, αλλά μετά την καλή υποδοχή επεξέτεινε την ιστορία του σε δέκα τόμους. Το έργο γράφτηκε στο Έξμπουρυ, όπου ο Μίτφορντ είχε καταστήσει τη μελέτη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας τη βασική του ενασχόληση. Ο τελευταίος τόμος κυκλοφόρησε το 1810. Μετά από το έτος αυτό η κατάσταση της οράσεως του συγγραφέως και άλλοι φυσικοί περιορισμοί, μεταξύ των οποίων και μερική απώλεια της μνήμης, κατέστησαν απαγορευτική τη συνέχιση του εγχειρήματος, αν και με μεγάλο κόπο αναθεώρησε αρκετές νέες εκδόσεις του έργου.
Ο 1ος τόμος περιλαμβάνει τα γεγονότα από τους ομηρικούς χρόνους μέχρι την έναρξη της περσικής εισβολής. Στον 2ο τόμο ωστόσο δίνεται στους Περσικούς Πολέμους λιγότερη σημασία από όσο στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, στον οποίο ο συγγραφέας δίνει μεγαλύτερη σημασία. Αυτό δεν είναι τυχαίο, διότι σε όλο το έργο του επαινεί την αξιοπιστία του Θουκυδίδη. Ο 2ος τόμος δημοσιεύθηκε το 1790 και βρίθει αναφορών στην επαναστατημένη Γαλλία, ακόμα και στο σώμα του κυρίως κειμένου. Προδίδεται η έκπληξη του συγγραφέα για το ιστορικό αυτό γεγονός της εποχής του.
Μέχρι να εκδοθεί ο τρίτος τόμος το 1797, η Γαλλική Επανάσταση είχε γίνει ήδη καθεστώς, ο Βασιλιάς της Γαλλίας είχε εκτελεσθεί και η περίοδος της Τρομοκρατίας των Ιακωβίνων είχε τελειώσει. Το γαλλικό «Συμβούλιο των 500» επί Διευθυντηρίου, έφερε το όνομα της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής του Κλεισθένους. Ο 3ος τόμος είναι ασφαλώς ο πλέον μαχητικά καταφερόμενος κατά της δημοκρατίας και περιέχει τις περισσότερες αναφορές στην πολιτική κατάσταση της εποχής του Μίτφορντ. Με μικροδιαφορές στις εκδόσεις, καλύπτει γενικώς ολόκληρο τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Ο 4ος τόμος (1808), και πάλι ανάλογα με την έκδοση, περιγράφει τη μεταπολεμική αθηναϊκή δημοκρατία και την κυριαρχία της Σπάρτης, ενώ ο 5ος τόμος, γραμμένος κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το 1810, αναφέρεται στην Ελληνιστική Περίοδο. Στις δεκάτομες εκδόσεις, οι τόμοι από τον 5ο μέχρι τον 10ο ασχολούνται μόνο με την επέκταση της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τα μετέπειτα, αρχίζοντας από τις κατακτήσεις του πατέρα του, Φιλίππου Β΄.
Το έργο εκδιδόταν από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, αυτόν του Τόμας Κάντελ (Thomas Cadell), από το 1784 μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Αποτελεί μέρος των βιβλιοθηκών των αγγλόγλωσσων πανεπιστημίων μέχρι σήμερα. Ο εκδοτικός αυτός οίκος ήταν ο σημαντικότερος σε ολόκληρη τη Μεγάλη Βρετανία εκείνη την εποχή και είχε επίσης στο ενεργητικό του τα κυριότερα έργα της βρετανικής ιστοριογραφίας, όπως το Η ιστορία της παρακμής και πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γίββωνος.
Ο Μίτφορντ εκκινεί ως ιστορικός με μια καλή γνώση των κλασικών πηγών. Αν και οι τυπικές σπουδές του παρέμειναν ανολοκλήρωτες, μπορούσε να διαβάζει ελληνικά και λατινικά, και πολλές αναφορές του στο σώμα του έργου είναι γραμμένες κατά λέξη στη γλώσσα του πρωτοτύπου. Προσπαθεί να εμφανίσει τον εαυτό του ως αξιόπιστο και αντικειμενικό παρουσιαστή των γεγονότων, αλλά δεν το επιτυγχάνει. Το έργο του δεν έγινε αποδεκτό από τους ακαδημαϊκούς κύκλους και επικρίθηκε ανοικτά από τους προοδευτικούς-φιλελεύθερους της εποχής του, ακόμα εντονότερα μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Ο νεαρός τότε Τζωρτζ Γκρόουτ έγραψε μια έντονη κριτική του έργου στο προοδευτικό περιοδικό The Westminster Review, με τη φιλοσοφική υποστήριξη του Τζέιμς Μιλ, τον Απρίλιο του 1826, μερικούς μήνες πριν τον θάνατο του Μίτφορντ. Η τελευταία έκδοση της Ιστορίας της Ελλάδος του Μίτφορντ έγινε το 1938 και από τότε δεν ξαναεκδόθηκε.
Τα χαρακτηριστικά του έργου του Μίτφορντ είναι τυπικά της εποχής του. Το ύφος του είναι εγκυκλοπαιδικό και περιεκτικό, αποζητώντας να παρουσιάσει στον αναγνώστη την αφήγηση ενός άρραφου συνόλου. Η χρονική τάξη είναι ακριβής και γραμμική, αν και υπάρχουν παρεκβάσεις που αλλοιώνουν τη χρονική ακολουθία, ώστε να δοθεί έμφαση σε γεγονότα που βοηθούν στη σύνδεση με την ιστορική κατάσταση που βιώνεται. Αυτό γίνεται ιδίως στον τρίτο τόμο, όπου ο συγγραφέας αναφέρεται ευθέως σε γεγονότα που είχαν μόλις συμβεί στη Γαλλία, η οποία βρισκόταν στο μέσο μιας επαναστατικής διεργασίας. Η γλώσσα περιέχει καλλωπιστικά επίθετα και λέξεις που δεν βρίσκονταν σε κοινή χρήση και χαρακτηρίζουν την αριστοκρατία της εποχής. Υπάρχει ξεκάθαρη πρόθεση, δεδομένου ότι ο συγγραφέας δεν ήταν γνωστός στους τότε κύκλους των γραμμάτων, να επιδείξει την εμβρίθειά του κάνοντας υπερβολική χρήση σημειώσεων και υποσημειώσεων, πολλές εκ των οποίων είναι στην ελληνική γλώσσα. Από την άλλη ωστόσο, η βασική χρήση των αποσπασμάτων που παραθέτει είναι να εκφράσει μια άποψη, να απαξιώσει έναν πολιτικό αντίπαλο, και πάνω από όλα να επαινέσει μέλη της κοινωνίας που έχουν τις ίδιες με εκείνον πολιτικές απόψεις. Μπορούμε πάντοτε να ανιχνεύσουμε αυτοσχεδιασμό στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τα θέματά του και μια κάποια επαναληπτικότητα σε μη αποδείξιμα συμβάντα, ιδίως στον πρώτο τόμο, όπου το όριο ανάμεσα σε μυθολογία και ιστορία φαίνεται θολό. Είναι πάντως εξαιρετικά λεπτομερής και περιγραφικός. Επικρίθηκε για την ιδιόμορφη έως εκκεντρική χρήση της ορθογραφίας των λέξεων, για την οποία συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο «Αντάρτες της Ορθογραφίας» (Orthographic Mutineers) του Τόμας ντε Κουίνσυ, σε μια από τις εντονότερες επικρίσεις του έργου του Μίτφορντ.
Ο Μίτφορντ ήταν παθιασμένος εχθρός της πολιτικής των Ιακωβίνων από το 1790 και η μεροληψία του υπέρ των μοναρχικών πολιτευμάτων τον οδηγεί σε αδικίες σε βάρος της αρχαίας Αθηναϊκής δημοκρατίας. Εξαιτίας αυτού, η Ιστορία της Ελλάδος, μετά από μισό αιώνα κατά τον οποίο δεν είχε αντίπαλο δέος στην ευρωπαϊκή βιβλιογραφία, έχασε την αξία της με την έκδοση του αντίστοιχου έργου τού Τζωρτζ Γκρόουτ. Ο Χένρυ Φάυνς Κλίντον στο Fasti hellenici κατηγόρησε τον Μίτφορντ για «γενικευμένη αμέλεια ως προς τις χρονολογίες», αν και παραδέχεται ότι στη φιλοσοφική του κατάρτιση «είναι κατά πολύ ανώτερος από οποιονδήποτε προγενέστερο συγγραφέα» ελληνικής ιστορίας. Ο Λόρδος Βύρων, που υπερτονίζει τις ανεπάρκειες του Μίτφορντ, διεκήρυξε ωστόσο ότι ήταν «ίσως ο καλύτερος όλων των σύγχρονων ιστορικών». Αυτό ασφαλώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά η εξέχουσα θέση του στη μικρή σχολή των Βρετανών ιστορικών που διαδέχθηκαν τον Ντέιβιντ Χιουμ και τον Γίββωνα θα ήταν ευκολότερο να υποστηριχθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Ορδόνιο Βερμούδεθ
μικρογραφία|300x300εσ| Μονή Σαν Ξουλιάν δε Σάμος.
Ο Ορδόνιο Βερμούδεθ, ισπαν.: Ordoño Bermúdez ή Ordoño Vermúdez, (άκμασε. 1001–1042) ήταν ένας από τους γιους, που ο βασιλιάς Βερμούδο Β' της Λεόν είχε εκτός γάμου. Αν και το όνομα της μητέρας του δεν είναι γνωστό, πιθανότατα ήταν μέλος των ευγενών της Γαλικίας, όπως προτείνεται σε ένα έγγραφο από τη Μονή της Σάμος, όπου οι απόγονοί του και εκείνοι της οικογένειας Βέλα-Οβέκιθ μοιράζονταν μία κοινή κληρονομιά με βάση μία linea consaguinitatis (γραμμή αίματος).
Βιογραφία
Σχετικό μέλος της curia regis (συμβουλίου) μέχρι τουλάχιστον το 1032, ο Oρδόνιo εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μεσαιωνικά έγγραφα το 1001, όταν υπηρέτησε ως μάρτυρας σε μία δικαστική διαμάχη, που αφορούσε τον κόμη Ροδρίγo Ρομάνιτς και τη Χιμένα Χιμένεθ. Άρχισε να επιβεβαιώνει βασιλικά καταστατικά το 1024 ως μεγας μαγιορδόμος του αδελφού του, βασιλιά Αλφόνσο Ε' του Λεόν. Μετά το τέλος του βασιλιά στο Βιζέου το 1028, ο Ορδόνιο εμφανίζεται το 1029 ασκώντας το ίδιο λειτούργημα στην αυλή του ανιψιού του, βασιλιά Βερμούδου Γ'.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φρονίλδη Πελάεθ, κόρη του επαναστατημένου κόμη Πελάγιο Ροδρίγεθ και της Γκοτίνα Φερνάνδεθ, κόρης του Φερνάνδο Βερμούδεθ δε Κέα. Αυτός ο γάμος έδωσε την αφορμή για τη γενεά των Oρδόνιεθ, μία από τις πιο σημαντικές στη μεσαιωνική Γαλικία. Το 1042 ο Oρδόνιο και η Φρονίλδη έκαναν μία δωρεά στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία Βίργεν στο Λεόν, συνοδευόμενοι από τα παιδιά, που ήταν ακόμη ζωντανά εκείνη την ημερομηνία, που επιβεβαίωσαν το καταστατικό ως: Ueremundo Ordoniz, Sanctio Ordoniz et Fredenando Ordoniz et Xemena Ordoniz. Τα επτά παιδιά που γεννήθηκαν από αυτόν τον γάμο ήταν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Πιερ Μοσκοβισί
Ο Πιερ Μοσκοβισί (γαλλ. Pierre Moscovici, γενν. 16 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Γάλλος πολιτικός εβραϊκής καταγωγής που σήμερα κατέχει τη θέση του Επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως Υπουργός Οικονομικών (2012-2014) και Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων (1997-2002) της Γαλλίας.
Οικογένεια και εκπαίδευση
Ο Πιερ Μοσκοβισί γεννήθηκε στο Παρίσι. Πατέρας του είναι ο σημαντικός Ρουμανοεβραίος κοινωνικός ψυχολόγος Σερζ Μοσκοβισί (μέλος της ) και μητέρα του η ψυχαναλύτρια Μαρί Μπρομπέργκ-Μοσκοβισί.
Ο Πιερ Μοσκοβισί πήρε DEA στα οικονομικά και στη φιλοσοφία, ενώ είναι και απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Διοικήσεως (École nationale d'administration), όπου είχε δάσκαλο τον Ντομινίκ Στρος-Καν, ο οποίος έγινε φίλος και μέντοράς του στο πεδίο της πολιτικής. Ο Μοσκοβισί υπήρξε πρόεδρος της κινήσεως À gauche en Europe, που ιδρύθηκε από τον Στρος-Καν και τον Μισέλ Ροκάρ, ενώ δημιούργησε και τη δική του ομάδα, την «Besoin de Gauche».
Μετά την αποφοίτησή του από την Εθνική Σχολή Διοικήσεως το 1984, ο Πιερ Μοσκοβισί διορίσθηκε στο Cour des comptes, του οποίου είναι ακόμα μέλος.
Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
Αρχικώς ο Μοσκοβισί δραστηριοποιήθηκε στην Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση, μια τροτσκιστική ομάδα, την οποία άφησε το 1984 για να ενταχθεί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, του οποίου το 1986 έγινε γραμματέας της «ομάδας εμπειρογνωμόνων» που συνέστησε ο Κλωντ Αλέγκρ.
Το 1988 μετακινήθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, πρώτα ως τεχνικός σύμβουλος (conseiller technique) και μετά ως επικεφαλής σχεδίων (chargé de mission).
Από το 1990 μέχρι το 1994, ο Μοσκοβισί ήταν επικεφαλής του Τμήματος Εκσυγχρονισμού και Χρηματοδοτήσεως Δημόσιων Υπηρεσιών και στο γαλλικό Γραφείο Σχεδιασμού (Commissariat général du Plan).
Μέλος του Ευρωκοινοβουλίου και Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων
Από το 1994 μέχρι το 1997 ο Μοσκοβισί ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στη συνέχεια, το 1997, εκλέχθηκε βουλευτής του νομού Ντου (Doubs) στο Γαλλικό Κοινοβούλιο και μέλος του Περιφερειακού Συμβουλίου της Περιφέρειας Φρανς-Κοντέ από το 1998 μέχρι το 2004, καθώς και του Γενικού Συμβουλίου του Ντου από το 1994 ως το 2002.
Από το 1997 μέχρι το 2002 διετέλεσε Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στην Λιονέλ Ζοσπέν. Το 2002 αντιπροσώπευσε τη χώρα του στη Σύνοδο για το Μέλλον της Ευρώπης.
Στις 20 Ιουλίου 2004 ο Μοσκοβισί εκλέχθηκε στη θέση του ενός από τους 14 αντιπροέδρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επανεκλέχθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2007.
Μέλος του Γαλλικού Κοινοβουλίου και Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών
Από το 2007 μέχρι το 2012 ο Μοσκοβισί ήταν βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας (4η εκλογική περιφέρεια του Ντου), όπου υπηρέτησε ως μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και μετά της Επιτροπής Οικονομικών, αλλά και ως αντιπρόεδρος της αντιπροσωπείας της Γαλλικής Εθνοσυνελεύσεως στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τον Ιούνιο του 2012 επανεκλέχθηκε στην Εθνοσυνέλευση αντιπροσωπεύοντας την ίδια εκλογική περιφέρεια.
Ο Μοσκοβισί διετέλεσε Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της Γαλλίας από τον Μάιο του 2012 μέχρι τον Απρίλιο του 2014.
Τον Μάιο του 2014 ο πρωθυπουργός της Γαλλίας του ανέθεσε μια εξάμηνη αποστολή για την αποτίμηση τού πώς οι ευρωπαϊκές πολιτικές μπορούν να συνειφέρουν καλύτερα στην ανάπτυξη και στην καταπολέμηση της ανεργίας. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ του πρότεινε τη θέση της Γαλλίας στην επόμενη Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Φορολογίας και Τελωνείων
Ο Πιερ Μοσκοβισί είναι σήμερα (2017) ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Φορολογίας και Τελωνείων. Είναι υπεύθυνος για την εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, καθώς και για την εξασφάλιση της οικονομικής ρεαλιστικότητας των προτάσεων της Επιτροπής και την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενώσεως των χωρών της Ε.Ε.. Σε φορολογικά ζητήματα ο Επίτροπος Μοσκοβισί είναι υπεύθυνος για την ανάπτυξη ενός συστήματος ΦΠΑ σε επίπεδο Ε.Ε., για τη βελτίωση της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς ως προς τους έμμεσους και άμεσους φόρους, και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Τα καθήκοντά του περιλαμβάνουν επίσης την ανάπτυξη και τη διαχείριση μιας αποτελεσματικής τελωνειακής ενώσεως της Ε.Ε..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί Κατηγορία:Γάλλοι Υπουργοί Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Κατηγορία:Μέλη του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Βλαδίμηρος Χριστοφορίδης
Ο Βλαδίμηρος Χριστοφορίδης είναι πρώην διεθνής Έλληνας πυγμάχος. Γεννημένος στην Τυφλίδα Γεώργιας (Πρωήν ΕΣΣΔ) ήρθε στην Ελλάδα το 1991 και αγωνιζόταν για την Α.Ε. Ποντίων 51 και 54 κιλά. Είναι από τους κορυφαίους πυγμάχους της χώρας με 10 πρωταθλήματα Ελλάδος και 4 πρωταθλήματα Κύπρου. Έχει αγωνισθεί για τις εθνικές ομάδες Ελλάδας, Κύπρου, και πρώην ΕΣΣΔ. Είναι επίσης ο πρώτος Έλληνας πυγμάχος που έχει αγωνιστεί στην γερμανική Bundesliga με μεγάλες διακρίσεις.
Είναι ιδρυτής και προπονητής του Α.Π.Σ. ΕΥΠΑΤΩΡ Christoforidis boxing club.
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι
Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ
Ο Ζίγκμουντ Χένρικ Μπέρλινγκ (πολωνικά: Zygmunt Henryk Berling) (27 Απριλίου 1896 – 11 Ιουλίου 1980) ήταν Πολωνός στρατηγός και πολιτικός. Πολέμησε για την ανεξαρτησία της Πολωνίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Μπέρλινγκ ήταν συνιδρυτής και διοικητής του Πρώτου Πολωνικού Στρατού, ο οποίος πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στρατιωτική καριέρα πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ γεννήθηκε στη Λιμανόβα, τότε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, στις 27 Απριλίου 1896. Εντάχθηκε στις Πολωνικές Λεγεώνες του Γιούζεφ Πιουσούτσκι το 1914, υπηρετώντας στο 2ο και 4ο Σύνταγμα Πεζικού Λεγεώνων (Pułk Piechoty Legionów). Μεταξύ της «κρίσης του όρκου» του Ιουνίου 1917 και του Οκτωβρίου 1918 υπηρέτησε στον Αυστροουγγρικό Στρατό. Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εντάχθηκε στον αναγεννημένο Πολωνικό Στρατό, και έγινε ο διοικητής μιας μονάδας πεζικού στο 4ο Σύνταγμα Πεζικού. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, κέρδισε φήμη ως ικανός διοικητής κατά τη Μάχη του Λβουφ και έλαβε το μετάλλιο του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας.