cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαναστατικός σοσιαλισμός
Οι επαναστάτες σοσιαλιστές πιστεύουν ότι μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων είναι προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού και οι ορθόδοξοι μαρξιστές πιστεύουν ότι είναι αναπόφευκτη αλλά όχι προκαθορισμένη. Ο επαναστατικός σοσιαλισμός περιλαμβάνει πολλαπλά πολιτικά και κοινωνικά κινήματα που μπορεί να ορίζουν την «επανάσταση» διαφορετικά το ένα από το άλλο. Αυτές περιλαμβάνουν κινήματα βασιζόμενα στην ορθόδοξη μαρξιστική θεωρία όπως De Leonism, impossibilism και Luxemburgism καθώς και κινήσεις με βάση τον λενινισμό και τη θεωρία της αβανγκαρντιστικα ηγούμενης επανάστασης όπως του μαοϊσμού, μαρξισμού-λενινισμού και τροτσκισμού. Ο επαναστατικός σοσιαλισμός περιλαμβάνει επίσης άλλα μαρξιστικά κινήματα, μαρξιστικά εμπνευσμένα και μη μαρξιστικά κινήματα όπως αυτά που συναντώνται στον δημοκρατικό σοσιαλισμό, τον επαναστατικό συνδικαλισμό, τον κοινωνικό αναρχισμό και τη σοσιαλδημοκρατία.
Ο επαναστατικός σοσιαλισμός έρχεται σε αντίθεση με τον ρεφορμιστικό σοσιαλισμό, ειδικά τη μεταρρυθμιστική πτέρυγα της σοσιαλδημοκρατίας και άλλες εξελικτικές προσεγγίσεις του σοσιαλισμού. Ο επαναστατικός σοσιαλισμός είναι αντίθετος στα κοινωνικά κινήματα που επιδιώκουν να βελτιώσουν σταδιακά τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα του καπιταλισμού μέσω της πολιτικής μεταρρύθμισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού Κατηγορία:Ακροαριστερά Κατηγορία:Οικονομικές αντιλήψεις
Καλύβια Λάρισας
Τα Καλύβια είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Κοντά και ανατολικά στα Καλύβια, στην κορυφή Τουρκοφωλιά (υψ. 1.233 μέτρα), λειτουργεί οργανωμένη πίστα απογείωσης αιωρόπτερων και αλεξίπτωτων πλαγιάς, που λειτουργεί ως πόλος έλξης για επισκέπτες και αθλητές από πολλές χώρες του κόσμου. Ο ορειβατικός σύλλογος Καλυβίων, που ιδρύθηκε το 1993, έχει κτίσει καταφύγιο ανάγκης στην τοθεσία "Χριστάκης" μετά από διαδρομή 20 χλμ. περίπου αγροτικού δρόμου.
Δείτε επίσης
Στον ίδιο δήμο υπάρχει ο οικισμός Καλύβια Αναλήψεως.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Ιωάννης Καρυοφύλλης
Το όνομα Ιωάννης Καρυοφύλλης μπορεί να αναφέρεται σε έναν από τους παρακάτω:
Λόρενς Λάμπε
Ο Λόρενς Μόρις Λάμπε (Lawrence Morris Lambe, 1863-1919) ήταν Καναδός γεωλόγος και παλαιοντολόγος μέλος του Geological Survey of Canada (GCS). Το δημοσιευμένο έργο του στο οποίο περιέγραφε πολλές και ποικίλες ανακαλύψεις δεινοσαύρων από τα αποθέματα απολιθωμάτων στην Αλμπέρτα, συνέβαλλαν πολύ στην προβολή των δεινοσαύρων στην κοινή γνώμη και αποτέλεσαν προπομπό της Χρυσής Εποχής των Δεινοσαύρων της περιοχής. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, μεταξύ της δεκαετίας του 1880 και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κυνηγοί δεινοσαύρων από όλο τον κόσμο συνέρρεαν στην Αλμπέρτα. Ο λαμπεόσαυρος, ένας καλά γνωστός αδρόσαυρος, ονομάστηκε προς τιμήν του το 1923.
Εκπαίδευση
Ο Λάμπε σπούδασε στο Βασιλικό Στρατιωτικό Κολέγιο του Καναδά (Royal Military College of Canada) στο Κίνγκστον του Οντάριο την περίοδο 1880-1883.
Καριέρα
Το έργο του Λάμπε στον δυτικό Καναδά ξεκίνησε στο 1897. Ανακάλυψε αρκετά νέα γένη και είδη δεινοσαύρων τα επόμενα χρόνια και πέρασε πολύ από τον καιρό του προετοιμάζοντας εκθέσεις απολιθωμάτων για το μουσείο του Geological Survey of Canada. Το 1902 περιέγραψε τα πρώτα ευρήματα δεινοσαύρων από τον Καναδά, διάφορα είδη μονοκλώνιου. Περιέγραψε τον κεντρόσαυρο το 1904. Ονόμασε τον ευοπλοκέφαλο το 1910 και τον στυρακόσαυρο το 1913, τον χασμόσαυρο και τον γοργόσαυρο το 1914 και τον Ηωκεράτωψ το 1915. Το 1917 δημιούργησε το γένος εντμοντόσαυρος και το 1919 το πανοπλόσαυρος. Ανακάλυψε επίσης και ονόμασε τον αδροσαυρίδη γρυπόσαυρο.
Δεν ανακάλυψε μόνο δεινόσαυρους. Το 1907 περιέγραψε το κροκοδείλιο είδος Leidyosuchus canadensis, το πλέον κοινό κροκοδείλιο που βρίσκεται στα αποθέματα του Ύστερου Κρητιδικού της Αλμπέρτας. Μελέτησε επίσης ψάρια του Δεβόνιου από το Νιου Μπρούνσγουικ, παλαιοζωικά κοράλια, συνέλεξε έντομα και φυτά από το Τεταρτογενές στη Βρετανική Κολούμπια, όμως είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του στα σπονδυλωτά από τον δυτικό Καναδά, και ιδίως στους δεινόσαυρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιοντολόγοι Κατηγορία:Καναδοί βιολόγοι
Ιλ (ποταμός)
Ο ποταμός Ιλ (γαλλικά: Ille) είναι ένας μικρός ποταμός στη Βρετάνη της Γαλλίας, δεξιός παραπόταμος του ποταμού Βιλαίν. Έχει μήκος 49 χιλιόμετρα. Συμβάλλει με τον ποταμό Βιλαίν στην πόλη Ρεν.
Ο ποταμός Ιλ συνδέεται με τον ποταμό Ρανς με το κανάλι Ιλ-ε-Ρανς. Με αυτό το κανάλι, η Ρεν αποκτά σύνδεση με την ακτή της Μάγχης στο Σαιν-Μαλό. Το κανάλι χρησιμοποιείται κυρίως για τουριστικά σκάφη.
Ο ποταμός διαρρέει το νομό Ιλ-ε-Βιλαίν και διέρχεται από τις ακόλουθες πόλεις: Μοντρέιγ-συρ-Ιλ, Μπετόν και Ρεν. Από το Μοντρέιγ έως τη Ρεν, ο ποταμός ρέει παράλληλα και σε ορισμένα σημεία ενώνεται με το κανάλι Ιλ-ε-Ρανς.
Με τον ποταμό Βιλαίν, έδωσαν το όνομα στο νομό Ιλ-ε-Βιλαίν.
Περιβάλλον
Αρκετές φυσικές προστατευόμενες περιοχές βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού, συμπεριλαμβανομένων αρκετών φυσικών περιοχών οικολογικού ενδιαφέροντος, πανίδας και χλωρίδας (ZNIEFF) κοντά στις πηγές του ποταμού.
Στη Ρεν, ο Ιλ και το κανάλι Σαιν-Μαρτέν σχηματίζουν ένα μικρό νησί περίπου τριάντα εκταρίων, ένα φυσικό πάρκο στο κέντρο της Ρεν.
Δραστηριότητες
Η τουριστική δραστηριότητα του ποταμού αναπτύσσεται κατά μήκος του καναλιού. Το Ευρωπαϊκό μονοπάτια μεγάλων αποστάσεων 37 περνάει πάνω από τον ποταμό στο Μοντρέιγ-συρ-Ιλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Αυγώνυμα Χίου
Τα Αυγώνυμα είναι μικρό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο δυτικό της τμήμα, με πληθυσμό 14 κατοίκων (απογραφή 2011).
Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 475 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (μεσοσταθμικό της τοπικής κοινότητας 460 μέτρα), σε οδική απόσταση 16 ή 17 χιλιομέτρων δυτικά από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία - Δημογραφία
Κοντινότεροι οικισμοί είναι ο Ανάβατος στα βόρεια (2,8 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή) και το Λιθί στα νότια. Από τη θάλασσα τα Αυγώνυμα απέχουν 2,3 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, αλλά 8 οδικώς (μεγάλη κατηφοριά) και ο βαθύτατος όρμος Ελίντα, που παραδοσιακά υπαγόταν στο χωριό, λίγο περισσότερο. Ανατολικά του χωριού βρίσκονται το μοναστήρι των Αγίων Πατέρων και το σημαντικότερο μοναστήρι της Χίου, η Νέα Μονή (3,1 χιλιόμετρα σε ευθεία, αλλά πάνω από 8,5 οδικώς).
Τα Αυγώνυμα είναι ορεινό χωριό, με μικρή γεωργική παραγωγή και μελισσοκομία. Περιβάλλεται από πυκνό πευκοδάσος παρά τις πυρκαγιές του 2012.
Διοικητικά τα Αυγώνυμα υπάγονται στον Δήμου Χίου, της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας.
Η εξέλιξη του πληθυσμού των Αυγωνύμων στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα αλλά δεν είναι πραγματική αφού την ημέρα της απογραφής οι Αυγωνυμούσοι διανυκτερεύουν και απογράφονται στο χωριό.
Τοπωνυμικά-ιστορικά
Η ετυμολόγηση του ονόματος είναι αβέβαιη, δύο όμως είναι οι πιθανότερες ερμηνείες. Η πρώτη από το ευώνυμα (πρβλ. τον αρχαίο δήμο Ευώνυμον ή «τα Ευωνύμεια» της Αττικής). Η δεύτερη, του Άμαντου, ο οποίος στηρίζεται στον τύπο Αυγωνύματα (τοποθεσία μεταξύ Αυγωνύμων και Ανάβατου), για να δώσει την ετυμολόγηση από τα ευώνητα, τα ευώνητα κτήματα, δηλαδή τα κτήματα που πωλούνται εύκολα, και συνεκδοχικώς τα φθηνά κτήματα. Ο Ζολώτας προτιμά μια τρίτη ετυμολόγηση, από το φυτό ευώνυμο (Euonymus) και τον πληθυντικό του κατά το χιακό ιδίωμα: «ευωνύματα». Οτιδήποτε εκ των ανωτέρω και αν αληθεύει, το βέβαιο είναι ότι η ονομασία δεν προέρχεται από το αβγό, και επομένως γράφεται με «αυ» ακόμα και αν το αβγό πρέπει να γράφεται με «β». Οι κάτοικοι των Αυγωνύμων ονομάζονται Αυγωνυμούσοι στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα.
Το χωριό είναι παλαιότατο, προμεσαιωνικό καστροχώρι, ενώ σύμφωνα με τοπικό θρύλο δημιουργήθηκε από τους εργάτες που έκτισαν τη μεγαλόπρεπη Νέα Μονή τον 11ο αιώνα μ.Χ. και μετά παρέμειναν στη Χίο. Τα σπίτια είναι χτισμένα από πέτρα και με μικρά παράθυρα, για να προστατεύονται από τις πειρατικές επιδρομές κατά τον Μεσαίωνα. Κατά την παράδοση, το χωριό καταστράφηκε κάποτε από πειρατές. Συνοικίες του χωριού είναι ο Πύργος, ο Παλιόπυργος, η Εξώπορτα, το Χοροστάσι, του Πουλιά και τα Βλαβάικα. Τοποθεσίες στην περιοχή του χωριού είναι οι Κεφάλες, ο Δαυλόμυτος, το Φαράγγι, η Λαγουγιά, το Καμπί, οι `Αχχουσες, η Χωρή, το Πρινάρι, το Ξεροκάμπι, η Πλάκα, ο Χαλάσωντας, το Στενοχώνι, το Ρο(δ)οφύλλι, οι Σέλλες, του Κασταμονίτη, οι Βολάκοι, η Κριθαρίστρα, τα Λείμματα, η Πανωκκλησιά και ο Λίβδος.
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») των Αυγωνύμων τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Παλαιοί χριστιανικοί ναοί-εξωκκλήσια στην περιοχή των Αυγωνύμων είναι η Παναγία και ο Άγιος Ισίδωρος στην τοποθεσία Αυγωνύματα).
Αλεμάντ
thumb|280px|right|Χαρακτηριστική φιγούρα από χορευτές αλεμάντ Η Αλεμάντ (allemande) ή αλεμάντα, αλμέν και αλμάν(τ)  (allemanda, almain(e)  και alman(d) ) ήταν διμερής οργανικός χορός (instrumental dance) που εμφανίστηκε στις αρχές ή μέσα του 16ου αιώνα και απετέλεσε από τους δημοφιλέστερους χορούς με συνοδεία οργάνων της εποχής (ύστερη Αναγέννηση και Μπαρόκ), καθώς και από τα σημαντικότερα -σχεδόν αναντικατάστατα- μέρη της οργανικής σουίτας. Ο όρος δεν πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη αλλά, αρκετά διαφορετική Αllemande, από την εποχή των Μότσαρτ και Μπετόβεν και μετέπειτα, η οποία επιβιώνει ακόμη και σήμερα στη Γερμανία και την Ελβετία, ως τριμερής ζωηρός, λαϊκός χορός που σχετίζεται με το βαλς (walzer) και το λέντλερ (ländler).
Μέτρο και ρυθμική αγωγή
Η αλεμάντ γράφεται σε διμερές μέτρο (συνήθως 2/4) ή -αργότερα- τετραμερές (συνήθως C), πάντοτε όμως μετριέται σε δύο «κτυπήματα» (beats). Η ρυθμική αγωγή είναι μέτρια. Συνήθως, προηγείται ελλιπές μέτρο (upbeat) στην αρχή της παρτιτούρας, με μικρής διάρκειας φθογγόσημα (όγδοα, δέκατα έκτα).
Ιστορικό
Η αλεμάντ, όπως δείχνει η ονομασία της (allemande = γερμανικός στα γαλλικά) φαίνεται να προέρχεται από ένα τύπο παλαιότατου γερμανικού χορού, ωστόσο χωρίς να υπάρχει καταγεγραμμένος ιστορικά αυτός ο χορός, ούτε συγκεκριμένα στοιχεία εκτέλεσης τού χορού από εκείνη την εποχή. Ο Γάλλος δάσκαλος χορού του 16ου αιώνα, Thoinot Arbeau, διατηρεί τις πρώτες καταγραφές της αλεμάντ, όπου οι χορευτές σχηματίζουν μια γραμμή ζευγαριών που κρατιούνται από τα χέρια περπατούν κατά το μήκος του δωματίου κάνοντας τρία βήματα και, στη συνέχεια, ισορροπούν στο ένα πόδι. Σε μια πιο ζωηρή εκδοχή, την courante allemande, οι χορευτές κάνουν τρία βήματα και ένα πηδηματάκι. Επίσης, παλαιές αλεμάντ εμπεριέχονται σε πηγές που χρονολογούνται μεταξέ 1550 και 1620, περίπου (Τίλμαν Σούζατο και Ανθολογία Φιτζουίλιαμ). Αυτές οι αλεμάντ ακολουθούν συνήθως ένα απλό, ομοφωνικό ύφος στη γραφή τους, ενώ και τα χορευτικά βήματα είναι επίσης απλά.
Αργότερα, διάφοροι Γάλλοι συνθέτες του 17ου αιώνα πειραματίστηκαν με την αλεμάντ, το μέτρο έγινε τετραμερές και διευρύνθηκε η ρυθμική αγωγή. Δημιουργήθηκε μια πιο «αργή» αλεμάντ, που έ,μοιαζε με παβάνα (pavane), προσαρμοσμένη κυρίως στα tombeaux. Οι Φρόμπεργκερ και Μπαχ ενσωμάτωσαν τις αλεμάντ στα έργα τους για το πληκτρολογίου, διατηρώντας κατά μεγάλο μέρος το παραδοσιακό ύφος του χορού στυλ. Αντίθετα, οι Ιταλοί και Άγγλοι συνθέτες τη χρησιμοποίησαν πιο ελεύθερα, γράφοντας σε αντίστιξη και χρησιμοποιώντας ποικιλία ρυθμικών αγωγών (ο Κορέλι έγραψε αλεμάντ από largo μέχρι presto). Σε αυτή την εποχή (μπαρόκ), η αλεμάντ εξελίχθηκε σε στιλιζαρισμένο οργανικό χορό. Εντάχθηκε στις σουίτες -περίφημες είναι εκείνες του Μπαχ- αμέσως μετά το πρελούδιο, ενώ συνήθως ακολουθούσαν τα μέρη της κουράντ, της σαραμπάντας και της ζίγκας. thumb|280px|right|΄Ενας από τους «ρυθμούς» μιας αλεμάντ Στο περίφημο Μουσικό Λεξικό του (Musikalisches Lexikon Λειψία, 1732), ο Βάλτερ (Johann Gottfried Walther) έγραψε ότι η αλεμάντ πρέπει «να γράφεται και να χορεύεται σε ένα τάφο και με τελετουργικό τρόπο». Ομοίως, στο Der Vollkommene Capellmeister (Αμβούργο, 1739) ο Γ. Μάτεσον (Johann Mattheson) περιέγραψε την αλεμάντ ως «μια σοβαρή και καλά συντεθειμένη αρμονικότητα σε ύφος αρπέζ, που εκφράζει ευχαρίστηση ή διασκέδαση, και είναι απολαυστική σε τάξη και ηρεμία». Η μελωδία μιας αλεμάντ χαρακτηρίζεται από την απουσία συγκοπών, συνδυασμό σύντομων μοτίβων σε μεγαλύτερα θέματα και αντιθέσεις στο ηχόχρωμα και την κεντρική ιδέα.
Πηγές
Κατηγορία:Μπαρόκ μουσική Κατηγορία:Μορφές χορού κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αναγεννησιακή μουσική
Αυξεντίου Ξάνθης
Ο Αυξεντίου είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Αυξεντίου βρίσκεται στο κέντρο της πεδιάδας της Ξάνθης με υψόμετρο 30 μέτρα σε απόσταση 4 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Γενισέα (έδρα του δήμου) και 9 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την πόλη της Ξάνθης. Βορειοδυτικά του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός και βορειοανατολικά η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής. Δίπλα και δυτικά είναι ο οικισμός Αλκυόνη, ενώ δίπλα και βορειοδυτικά το Παλαιό Κατράμι, το οποίο προϋπήρχε από την εποχή της τουρκοκρατίας με την ονομασία Καρά-κιοϊ. Το 1926 διασκορπισμένοι Μικρασιάτες πρόσφυγες της ευρύτερης περιοχής της Θράκης εγκαταστάθηκαν σε κτήματα που τους παραχωρήθηκαν και ίδρυσαν το Νέο Κατράμι, ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το 1957 οπότε μετονομάστηκε προς τιμή του Ελληνοκύπριου ήρωα και αγωνιστή της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, ως Νέον Κατράμιον το 1928 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Χιονίστρας και το 1957 με το ΦΕΚ 253Α - 14/12/1957 μετονομάστηκε σε Αυξεντίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Διομήδεια, τον Νέο Ζυγό, το Παλαιό Κατράμιο, τον Πετεινό και τη Φελώνη αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Διομηδείας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βιστωνίδος του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 264 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Γιάαν Τόνισον
Ο Γιάαν Τόνισον (εσθονική προφορά: [ˈJɑːn ˈtɤnisːˈson] ; 22 Δεκεμβρίου 1868, κοντά στο Τανασίλμα - 1941 ;, στο Ταλίν ;) ήταν πολιτικός της Εσθονίας, υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Εσθονίας δύο φορές κατά τη διάρκεια του 1919 έως 1920, ως επικεφαλής κράτους (αρχηγός κράτους και κυβέρνησης) από το 1927 έως το 1928 και το 1933, και ως Υπουργός Εξωτερικών της Εσθονίας από το 1931 έως το 1932.
Νεανικά χρόνια
Ο Τόνισον γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1868 κοντά στο Τανασίλμα, στην ενορία Βιιράτσι, στην κομητεία Βίλγιαντι, τότε τμήμα του Κυβερνείο της Λιβονίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μεγάλωσε κατά τη διάρκεια της εθνικής αφύπνισης της Εσθονίας, εμπνευσμένος από εθνικιστικές ιδέες ήδη στην παιδική του ηλικία.
Ο Τόνισον σπούδασε στο ενοριακό σχολείο και αργότερα στο γυμνάσιο του Βιλιάντι. Συνέχισε να σπουδάζει νομικά στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, όπου έγινε μέλος της νεανικής αδελφότητας της Εσθονικής Φοιτητικής Εταιρείας, μιας ομάδας που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο εθνικό κίνημα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Τόνισον έγινε πρόεδρος της εταιρείας, και έγινε εξοικειωμένος με τον Βίλελμ Ρέιμαν, τον αρχηγό του εθνικού κινήματος της εποχής.
Εθνικό κίνημα
Η πολιτική του εκρωσισμού είχε κλείσει αρκετούς εσθονικούς οργανισμούς και εξέχοντες μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Γιάαν Τόνισον, άρχισαν να μιλούν, βρίσκοντας υποστήριξη μεταξύ των εθνικιστών Εσθονών.
Το 1893 ο Τόνισον έγινε συντάκτης της μεγαλύτερης εσθονικής εφημερίδας Postimees. Με τη βοήθεια του Τόνισον, της Αναγέννησης της Ταρτού, μια περίοδος κατά την οποία οι Εσθονοί προσπάθησαν να αποδυναμώσουν την πολιτική εκρωσισμού. Το 1896, ο Τόνισον, μαζί με πολλούς από τους στενότερους συνεργάτες του, αγόρασε την εφημερίδα Postimees, μετατρέποντάς την στο βήμα του εθνικού κινήματος για τις επόμενες δεκαετίες. Ο Τόνισον υποστήριξε τον εθνικισμό, ο οποίος θα στηριζόταν σε ισχυρούς ηθικούς λόγους και δεν θα επιδίωκε να κατακτήσει άλλα έθνη. Κατά την άποψη του, ένα έθνος θα πρέπει να αναπτυχθεί δυνατά στο πνεύμα.
Ο Τόνισον αγωνίστηκε επίσης για την ανάπτυξη της εσθονικής οικονομίας, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις κοινές δραστηριότητες, όπως η ίδρυση των πρώτων γεωργικών συνεταιρισμών στην Εσθονία. Επίσης, η Εσθονική Εταιρεία Δανείων και Ταμιευτηρίου ιδρύθηκε μετά από την πρωτοβουλία του.
Το 1901, ο Κονσταντίν Πατς ίδρυσε τη δεύτερη εφημερίδα της Εσθονίας, ξεκινώντας έναν πολιτικό ανταγωνισμό όχι μόνο μεταξύ των Postimees και των νέων Teataja, αλλά και μεταξύ των Γιάαν Τόνισον και Κονσταντίν Πατς. Ο Τόνισον επρόκειτο να ηγηθεί του «ηθικολογικού» και ο Πατς του «οικονομικού» τμήματος του εθνικού κινήματος. Και οι δύο προσπάθησαν να γίνουν κορυφαίες εθνικές προσωπικότητες, ο Τόνισον ήταν ιδεολόγος και εθνικιστής, ο Πατς τόνισε τη σημασία της οικονομικής δραστηριότητας.
Πρόωρη πολιτική σταδιοδρομία
Ενώ ο Τόνισον δεν επιδοκίμασε τους Εσθονούς, που συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1905, δεν τον εμπόδισε να διαμαρτυρηθεί με πάθος ενάντια στις ενέργειες τιμωρίας στην Εσθονία, που οργανώθηκαν από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις. Λόγω έλλειψης υποστήριξης των Εσθονών, που συμμετείχαν στην επανάσταση, ο Τόνισον βρέθηκε σε σύγκρουση  με πιο ριζοσπαστικούς πολιτικούς της Εσθονίας. Αυτό όμως τον έσωσε από το να αναγκαστεί να πάει στην εξορία, όπως και ο Κονσταντίν Πατς και ο Όττο Στράντμαν.
Μετά την επανάσταση, ο αυτοκράτορας Νικόλαος Β΄ αναγκάστηκε να δώσει στους πολίτες ορισμένες πολιτικές ελευθερίες. Ο Τόνισον χρησιμοποίησε το μανιφέστο του Οκτωβρίου, για να διευρύνει τα δικαιώματα των Εσθονών, ιδρύοντας το πρώτο πολιτικό κόμμα της Εσθονίας - το Εθνικό Κόμμα Προόδου της Εσθονίας ( Eesti Rahvuslik Eduerakond - ERE ή Eesti Rahvameelne Eduerakond - Προοδευτικό Κόμμα του Λαού της Εσθονίας) μαζί με τον Βίλλεμ Ρέιμαν. Το κόμμα υποστήριξε τη βελτίωση των εθνικιστικών και φιλελεύθερων ιδεών και των συνταγματικών δικαιωμάτων. Η πλατφόρμα ήταν παρόμοια με το Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα (Kadets) της Ρωσίας, με μικρές διαφορές σε θέματα γεωργίας και ιθαγένειας. Θεωρήθηκε ότι είχε μετριοπαθείς πολιτικές για να μην υποστηρίζει την επανάσταση, αλλά ήθελε ακόμη οι εθνικιστές Εσθονοί να έχουν ίσα δικαιώματα με τους Ρώσους και τους Γερμανούς της Βαλτικής και ήθελε η Ρωσία να είναι μια συνταγματική μοναρχία. Σε αντίθεση με τις πιο ριζοσπαστικές πολιτικές ομάδες, το Εθνικό Κόμμα Προόδου παρέμεινε νόμιμο και μετά την κατάργηση της Επανάστασης.
Τον Δεκέμβριο του 1905, η Τόνισον οργάνωσε τη συγκέντρωση εκπροσώπων της Εσθονίας στο Τάρτου. Λίγο μετά την πρώτη του συνάντηση, πολλοί εκπρόσωποι υποστήριξαν τον Γιάαν Τέεμαντ, ο οποίος ήταν ένθερμος υποστηρικτής της επανάστασης, να είναι ο πρόεδρος της συνάντησης αντί του πιο μετριοπαθούς Τόνισον. Ο Τέεμαντ κέρδισε τις εκλογές συντριπτικά, αλλά ο Τόνισον αρνήθηκε να φύγει. Τελικά, ο Τόνισον και οι μετριοπαθείς υποστηρικτές του εγκατέλειψαν τη συγκέντρωση, ενώ οι υπόλοιποι εκπρόσωποι μετέτρεψαν τη συνάντηση σε μια συζήτηση για το πώς να πάρουν την επαναστατική εξουσία, προς μεγάλη απογοήτευση ακόμα και του Γιάαν Τέεμαντ.
Το 1906, το Εθνικό Κόμμα Προόδου είδε μεγάλη υποστήριξη και ο Τόνισον ήταν μεταξύ των τεσσάρων Εσθονών πολιτικών που εκλέχθηκαν στην Πρώτη Κρατική Δούμα το 1906, όπου εντάχθηκε στην Αυτόνομη-Ομοσπονδιακή ομάδα. Ο Τόνισον εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο αυτής της ομάδας και οργάνωσε ένα ξεχωριστό τμήμα της Βαλτικής για την ομάδα. Προσχώρησε επίσης στο κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στις ενέργειες της ρωσικής κυβέρνησης, προσπαθώντας να προστατεύσει τα νέα δικαιώματα, που ο αυτοκράτορας προσπαθούσε να πάρει πίσω.
Στις 23 Ιουνίου 1906, ο Τόνισον και 177 άλλα μέλη της Κρατικής Δούμας υπέγραψαν την Έφεση του Βίμποργκ, που ζητούσε ανυπακοή, σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη διάλυση της Κρατικής Δούμας. Ο Τόνισον απομακρύνθηκε από το διοικητικό συμβούλιο Postimees (συνέχισε για λίγο μετά) και τον Δεκέμβριο του 1907, δικάστηκε. Ο Τόνισον καταδικάστηκε σε τρεις μήνες στη φυλακή στο Τάρτου. Η φυλακή δεν ανέστειλε την πολιτική δραστηριότητα του Τόνισον. Στα χρόνια που ακολούθησαν την επανάσταση επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη του εσθονικού σχολικού συστήματος, στην ίδρυση σχολικών οργανώσεων σε όλη τη χώρα και στο άνοιγμα αρκετών γυμνασίων εσθονικής γλώσσας. Οι πολιτικές συνεργασίας και γεωργίας, τις οποίες είχε καθιερώσει ο Τόνισον, αναπτύχθηκαν γρήγορα, δημιουργώντας μια εσθονική κοινωνία των πολιτών και επηρεάζοντας τη γενική ανάπτυξη του πλούτου στην Εσθονία. Το 1915, οι Γιάαν Τόνισον και Γιάαν Ράαμοτ ξεκίνησαν τη δημιουργία της Επιτροπής της Βόρειας Βαλτικής για την προστασία των προσφύγων πολέμου. Ο Τόνισον λειτουργεί ως πρόεδρος της επιτροπής έως το 1917, ελπίζοντας να πλησιάσει τη διοικητική εξουσία.
Αυτονομία
Μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου, οι Εσθονοί αντέδρασαν γρήγορα και απέκτησαν τα δικαιώματα στην αυτονομία και να σχηματίσουν έναν εθνικό στρατό από τη ρωσική προσωρινή κυβέρνηση. Τον Μάρτιο του 1917, ο Τόνισον συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό της Ρωσίας Γκεόργι Λβοφ, ο οποίος ωστόσο δεν μπορούσε να υποσχεθεί αυτονομία και είπε ότι η Ρωσική Επαρχιακή Συνέλευση. Στις συζητήσεις για την αυτονομία, ο Τόνισον υποστήριξε την τρέχουσα διαίρεση της Εσθονίας με δύο κυβερνήσεις, μόνο με αυτονομία για καθεμία. Η ιδέα του Κονσταντίν Πατς για ένα αυτόνομο Κυβερνείο της Εσθονίας πέρασε και ο Τόνισον, μεταξύ μερικών άλλων πολιτικών της Εσθονίας, επιλέχθηκε να συνθέσει το σχέδιο μεταρρύθμισης της αυτοδιοίκησης. Ο Τόνισον ήταν συχνά μεταξύ των λίγων πολιτικών, οι οποίοι ήρθαν σε επαφή απευθείας με τη Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση σε αυτά τα ερωτήματα. Τελικά, δημιουργήθηκε το Αυτόνομο Κυβερνείο της Εσθονίας και ο Τόνισον εξελέγη στην Επαρχιακή Συνέλευση της Εσθονίας (Maapäev) το 1917. Το κόμμα του, που μετονομάστηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα της Εσθονίας ( Eesti Demokraatlik Erakond - EDE ), πέτυχε 7 από τις 55 έδρες.
Αρχικά, ο Τόνισον πρότεινε την ιδέα ενός σκανδιναβικού υπερκράτους, που τελικά εμπλέκεται στην υποστήριξη της απόλυτης απόσχισης από τη Ρωσία. Ωστόσο, στα τέλη του φθινοπώρου του 1917, ο Τόνισον ήταν από τους πρώτους εσθονούς πολιτικούς, οι οποίοι άρχισαν να απαιτούν πλήρη ανεξαρτησία για την Εσθονία. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι τοπικοί κομμουνιστές διέλυσαν την Επαρχιακή Συνέλευση. Στις 28 Νοεμβρίου 1917, τα περισσότερα μέλη της συναντήθηκαν στο Κάστρο Τούμπεα και κήρυξαν τη συνέλευση ως την υψηλότερη νόμιμη εξουσία στην Εσθονία. Σε ομιλία του στο κοινοβούλιο, ο Τόνισον τόνισε την κατάσταση της αναρχίας στη Ρωσία και υποστήριξε τη διακήρυξη, η οποία τελικά μετατράπηκε σε ένα επιτυχημένο πραξικόπημα.
Στη συνέχεια, ο Τόνισον συνελήφθη από τις δυνάμεις των Μπολσεβίκων στις 4 Δεκεμβρίου 1917 για τη διοργάνωση φιλο-επαρχιακής συνάντησης στο Τάρτου. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα στις 8 Δεκεμβρίου. Το Συμβούλιο των Πρεσβύτερων της συνέλευσης συγκεντρώθηκε παράνομα και αποφάσισε να τον κάνει εκπρόσωπο της Εσθονίας στη Στοκχόλμη, για να βρει υποστήριξη για την ανεξαρτησία της Εσθονίας, ή τουλάχιστον για την αυτονομία της. Ο Τόνισον και άλλα μέλη της Ρωσικής Επαρχιακής Συνέλευσης ορίστηκαν εκπρόσωποι της Εσθονίας στο εξωτερικό και ο Τόνισον έγινε ο ηγέτης των Εσθονικών Εξωτερικών Αντιπροσωπειών, μια θέση που θα εξακολουθούσε να την κατέχει, όταν η Εσθονία δήλωσε την ανεξαρτησία της στις 24 Φεβρουαρίου 1918. Οι αντιπροσωπείες μετατράπηκαν τελικά σε πρεσβείες και στη Στοκχόλμη, ο Τόνισον συναντήθηκε με Γερμανούς και Γάλλους πρεσβευτές, για να βρει υποστήριξη για την εσθονική ανεξαρτησία, αλλά αργότερα στάλθηκε στην Κοπεγχάγη, αν και αρκετοί Εσθονοί εκπρόσωποι τελικά συγκεντρώθηκαν στη Στοκχόλμη. Στις 16 Μαρτίου 1918, ο Σουηδός Υπουργός Εξωτερικών συμφώνησε να συναντηθεί με τους αντιπροσώπους, αλλά δεν έδωσε καμία υποστήριξη. Μετά το τέλος της Γερμανικής Κατοχής της Εσθονίας, ο Τόνισον επέστρεψε στην Εσθονία στις 16 Νοεμβρίου 1918.
Ανεξαρτησία
Από τις 12 Νοεμβρίου 1918, ο Τόνισον υπηρέτησε ως υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο και από τις 27 Νοεμβρίου 1918 έως τις 9 Μαΐου 1919 ως πληρεξούσιος υπουργός στο εξωτερικό της προσωρινής κυβέρνησης της Εσθονίας, με επικεφαλής τον Κονσταντίν Πατς. Τα γραφεία του Τόνισον τον έστειλαν ξανά στο εξωτερικό, αυτή τη φορά στη Φινλανδία, για να ζητήσει όπλα και δάνεια στον επερχόμενο πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ήταν επίσης μέρος της εσθονικής αντιπροσωπείας στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού.
Για τις εκλογές της Συνταγματικής Συνέλευσης της Εσθονίας, ο Τόνισον είχε αλλάξει και πάλι το κόμμα του, αυτή τη φορά στο Λαϊκό Κόμμα της Εσθονίας. Στις εκλογές της Συνταγματικής Συνέλευσης την άνοιξη του 1919, το κεντροδεξιό (συντηρητικό-φιλελεύθερο) Λαϊκό Κόμμα πήρε 25 από τις 120 έδρες, λιγότερες από το Εσθονικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (ESDTP) και το Εργατικό Κόμμα. Το σχήμα της νέας δημοκρατίας θα καθοριζόταν από κόμματα της Αριστεράς και από κόμματα του κέντρου, συμπεριλαμβανομένου του Λαϊκού Κόμματος του Τόνισον.
Στις 18 Νοεμβρίου 1919, ο Τόνισον έγινε πρωθυπουργός της Εσθονίας. Ήδη την επόμενη μέρα, η κυβέρνηση αποφάσισε, ότι η Εσθονία θα ξεκινήσει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία και στις 2 Φεβρουαρίου 1920, υπογράφηκε η Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου, τερματίζοντας τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Με τη συνθήκη, η Εσθονία και η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία έγιναν οι πρώτες χώρες, που αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της άλλης. Αρκετές χώρες στα σύνορα της Ρωσίας και επίσης στη Δύση αντέδρασαν αρνητικά στην απόφαση της Εσθονίας να υπογράψει ειρήνη με τη Σοβιετική Ρωσία. Τον Δεκέμβριο του 1920, οι σχέσεις με τη Λετονία επιδεινώθηκαν, όταν η Εσθονία ανάγκασε τη λετονική διοίκηση να φύγει από τη συνοριακή πόλη της Βάλγκα. Μέσω της βρετανικής διαμεσολάβησης, η σύγκρουση επιλύθηκε και η Βάλγκα χωρίστηκε μεταξύ των δύο χωρών.
Ο συνασπισμός αποτελούνταν από τα τρία μεγάλα κόμματα του κοινοβουλίου: το Λαϊκό Κόμμα του Τόνισον με το σοσιαλδημοκρατικό ESDTP και το κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα. Την 1η Ιουλίου 1920, το ESDTP εγκατέλειψε τον συνασπισμό λόγω ιδεολογικών διαφορών και ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο έπεσε στις 28 Ιουλίου 1920, αφού ο Τόνισον απέτυχε να βρει έναν νέο συνεργάτη συνασπισμού.
Ένας νέος αρχηγός κυβέρνησης ήταν δύσκολο να βρεθεί. Μέλη του Εργατικού Κόμματος απέτυχαν στην προσπάθεια εύρεσης υποστήριξης και ένα άλλο μέλος του Λαϊκού Κόμματος, ο Άντο Μπιρκ επιλέχθηκε, για να ηγηθεί του νέου υπουργικού συμβουλίου. Ωστόσο, δεν έλαβε επίσης την υποστήριξη της Συντακτικής Συνέλευσης και το υπουργικό συμβούλιο του ήταν μόνο ονομαστικά για τρεις ημέρες. Από τις 30 Ιουλίου 1920 έως τις 26 Οκτωβρίου 1920, ο Γιάαν Τόνισον ήταν επικεφαλής του δεύτερου υπουργικού συμβουλίου του ως πρωθυπουργού στον μονοκομματικό συνασπισμό.
Το Εσθονικό Λαϊκό Κόμμα έχασε γρήγορα τη δημοτικότητά του και έγινε ένα από τα μικρότερα κόμματα στο κοινοβούλιο, κερδίζοντας μόνο 10 στις εκλογές του 1920, 8 στις εκλογές του 1923 και στις εκλογές του 1926 και 9 από τις 101 έδρες στις εκλογές του 1929. Ωστόσο, ο ίδιος ο Τόνισον παρέμεινε δημοφιλής και παρά τις λίγες έδρες στο Riigikogu, το Λαϊκό Κόμμα της Εσθονίας ήταν μέλος του συνασπισμού σε εννέα από τα δώδεκα υπουργικά συμβούλια μεταξύ 1920 και 1932. Ένα εξέχον μέλος του Λαϊκού Κόμματος, ο Γιούρι Γιάακσον, ήταν ακόμη επικεφαλής του κράτους του μεγάλου υπουργικού συμβουλίου συνασπισμού μετά την απόπειρα του κομμουνιστικού πραξικοπήματος από το 1924 έως το 1925 Από τις 7 Ιουνίου 1923 έως τις 27 Μαΐου 1925, ο Τόνισον υπηρέτησε ως πρόεδρος (ομιλητής) του Εσθονικού Κοινοβουλίου (Riigikogu).
Ο Γιάαν Τόνισον σχημάτισε το τρίτο υπουργικό συμβούλιο του στις 9 Δεκεμβρίου 1927, για πρώτη φορά ως επικεφαλής του κράτους. Ήταν ένας άλλος μεγάλος συνασπισμός με το Εργατικό Κόμμα, το Κόμμα Εποίκων και τις Συνόδους των Αγροτών. Η κυβέρνηση έπεσε στις 4 Δεκεμβρίου 1928.
Οι εκλογές του 1932 απέφεραν στο Εθνικό Κόμμα του Κέντρου τις 23 από τις 101 έδρες στο Ριιγκικόγκου, καθιστώντας το το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο. Στη συνέχεια, ο Τόνισον υπηρέτησε ξανά ως Πρόεδρος (ομιλητής) του Ριιγκικόγκου από τις 19 Ιουλίου 1932 έως τις 18 Μαΐου 1933.
Λόγω οικονομικών διαφορών, το Εθνικό Κόμμα του Κέντρου είχε αποχωρήσει από τον κυβερνώντα συνασπισμό και ο Γιάαν Τόνισον σχημάτισε το τέταρτο υπουργικό του συμβούλιο στις 18 Μαΐου 1933. Το επανιδρυμένο Κόμμα Εποίκων, το οποίο και πάλι αποχώρησε από την Ένωση Εποίκων και Μικροκαλλιεργητών, ήταν ο μόνος συνεργάτης του συνασπισμού για το Λαϊκό Κόμμα.
Οι αποφάσεις της κυβέρνησης Τόνισον κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 1932 οδήγησαν σε πλήρη μείωση της προσωπικής του δημοτικότητας, αν και οι πολιτικές θα βοηθήσουν το κράτος να ξεφύγει από την κρίση. Σε ένα δημοψήφισμα το 1933, οι ψηφοφόροι υιοθέτησαν ένα αυταρχικό σύνταγμα, το οποίο θα οδηγούσε τον Κονσταντίν Πατς στην εξουσία το 1934. Ο Päts ανέστειλε σύντομα τις δραστηριότητες των πολιτικών κομμάτων και το κοινοβούλιο επέβαλε επίσης όρια στην πολιτική ελευθερία, διαλύοντας το κοινοβούλιο το 1934 και όλα τα πολιτικά κόμματα το 1935.
Με την μεταβαλλόμενη κατάσταση στην Εσθονία, ο Τόνισον έγινε ο ηγέτης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση απαλλοτρίωσε την εφημερίδα του Postimees, αν και αυτό δεν εμπόδισε τον Τόνισον να προωθεί τα δημοκρατικά ιδανικά. μικρογραφία| Ο Γιάαν Τόνισον (αριστερά) με τον Εσθονό στρατηγό [[Γκουστάβ Γιάνσον το 1938]] Στις ημι-δημοκρατικές εκλογές του 1938, ο Τόνισον επανεκλέχθηκε στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση (Riigivolikogu), την κατώτερη αίθουσα του Riigikogu, όπου συνέχισε να αγωνίζεται για την πλήρη αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Εσθονία.
Ωστόσο, το 1939, η Εσθονία θεωρήθηκε ότι ήταν στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, μετά την υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ-Ριμπεντρόπ. Και το 1940 η Εσθονία καταλήφθηκε πλήρως από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Τόνισον προσπάθησε να επηρεάσει τον Πρόεδρο Κονσταντίν Πατς στην αντίσταση στη σοβιετική κατοχή, τουλάχιστον συμβολικά, αλλά ο Πατς είχε ήδη αποφασίσει να παραδοθεί χωρίς αντίσταση.
Το καλοκαίρι του 1940, ο Τόνισον ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία, οργανώνοντας τον διορισμό αντιπάλων υποψηφίων για τους κομμουνιστές στις εκλογές του σοβιετικού κοινοβουλίου-μαριονέτας της Εσθονίας. Τα Σοβιέτ, θέλοντας τον πλήρη έλεγχο του κοινοβουλίου, απομάκρυναν τους αντιπάλους τους με βίαια μέσα.
Εξαφάνιση
Οι σοβιετικές αρχές συνέλαβαν τον Τόνισον το φθινόπωρο του 1940 και τον δίκασαν. Κατά τη διάρκεια της δίκης του, ο Τόνισον ούτε μετάνιωσε για τίποτα ούτε παρέδωσε πληροφορίες για άλλους πολιτικούς, που αντιτάχθηκαν στους Σοβιετικούς. Η ακριβής τοποθεσία του Τόνισον μετά τη δίκη και οι συνθήκες του θανάτου του παραμένουν μυστήριο. Η πιο αξιόπιστη εικασία σχετικά με το θάνατό του επικεντρώνεται στο ότι ο Τόνισον σκοτώθηκε στο Ταλίν κατά τις πρώτες ημέρες του Ιουλίου το 1941. Ο τόπος ταφής του είναι άγνωστος.
Οι ηθικές απόψεις του Τόνισον και ο έντιμος θάνατος ενέπνευσαν τους Εσθονούς για δεκαετίες να αντισταθούν συμβολικά στο σοβιετικό καθεστώς και να ανακτήσουν τελικά την ανεξαρτησία τους από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Ένα μνημείο του Τόνισον ανεγέρθηκε στο Τάρτου το 1999.
Ζιλ Γκρέιντζερ
Ο Ζιλ Γκρέιντζερ (γαλλικά: Gilles Grangier), (5 Μαΐου 1911-27 Απριλίου,1996), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Σκηνοθέτησε 55 ταινίες και αρκετές τηλεοπτικές σειρές μεταξύ του 1943 και 1985. Η ταινία του " Archimède le clochard" συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του 9ου Διεθνούς Φεστιβάλ του Βερολίνου, όπου ο Ζαν Γκαμπέν κερδίσε την Αργυρή Άρκτο ως καλύτερος ηθοποιός.
Οιχαλία Μεσσηνίας
Η Οιχαλία είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Οιχαλίας, εντάσσεται στη Δημοτική Ενότητα Οιχαλίας, και υπάγεται στο Δήμο Οιχαλίας.
Ζιλ Γκρέιντζερ
Ο Γκρέιντζερ εκτός από τον Ζαν Γκαμπέν, συνεργάστηκε και με άλλους κορυφαίους ηθοποιούς του Γαλλικού σινεμά, όπως ο Λίνο Βεντούρα, Μπουρβίλ, Φερναντέλ, Ζαν Μαρέ, Μαρτίν Κάρολ και Κλώντ Μπρασέ.
Οιχαλία Μεσσηνίας
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Οιχαλία Μεσσηνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 91 μέτρων και έχει πληθυσμό 394 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1915, ονομαζόταν Αλητσελεπή.
Ζιλ Γκρέιντζερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Οιχαλία Μεσσηνίας
Χάρτης
<mapframe latitude="37.234429" longitude="21.929398" zoom="12" width="1000" height="250" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Αγγλικά των Νήσων Κέιμαν
Τα Αγγλικά των Νήσων Κέιμαν είναι μια αγγλική ποικιλία που ομιλείται στα Νησιά Κέιμαν. Ενώ δεν έχουν γραφτεί πολλά για την γλώσσα, σύμφωνα με ένα κείμενο, "φαίνεται να έχει δανειστεί κρεολικά χαρακτηριστικά παρόμοια με την Τζαμάικα και την Κεντρική Αμερική, χωρίς να έχει υποστεί κρεολοποίηση". Είναι παρόμοια με τα Αγγλικά των Νησιών του Κόλπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Ηνωμένου Βασιλείου
Ουίλιαμ Ουάσινγκτον
Ο Ουίλιαμ Τάουνσεντ Ουάσινγκτον (William Townsend Washington, 28 Φεβρουαρίου 1802, Βιρτζίνια, ΗΠΑ - 11 Αυγούστου 1827, Ναύπλιο) ήταν Αμερικανός φιλέλληνας που έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Υπήρξε ένθερμος πολέμιος της μεταφοράς του ανοικοδομημένου ακόμη ελληνικού κράτους υπό τον επίσημο έλεγχο της Μεγάλης Βρετανίας.
Βιογραφία
Ο Ουίλιαμ Τάουνσεντ Ουάσινγκτον γεννήθηκε στην Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία Γουέστ Πόιντ. Με τον βαθμό του υπολοχαγού υπηρέτησε στο 4ο σύνταγμα πυροβολικού του αμερικανικού στρατού. Για κάποιο διάστημα έμεινε στη Γαλλία, όπου συνδέθηκε φιλικά με τον στρατηγό Ζιλμπέρ ντε Λα Φαγιέτ. Με την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο υπουργός Πολέμου Τζον Καλχούν τον διόρισε σε θέση καθηγητή στον αμερικανικό στρατό.
Την άνοιξη του 1821 άρχισε ο Ελληνικός Απελευθερωτικός Πόλεμος για την απελευθέρωση της χώρας από τον Οθωμανικό ζυγό.
Η Ελληνική Επανάσταση και ο Ελληνικός Απελευθερωτικός Πόλεμος έφεραν το φαινόμενο του φιλελληνισμού στην Ευρώπη. Ο Έλληνας ιστορικός Γιάννης Κορδάτος έγραψε: «Στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν φιλέλληνες, εκτός από λίγους δημοκράτες στην Ευρώπη», και ο Γεώργιος Λάιος: «Το φιλελληνικό κίνημα είχε έντονο πολιτικό προσανατολισμό».
Περίπου 1.000 ξένοι εθελοντές συμμετείχαν άμεσα στον πόλεμο. Ο William St. Clair κατονομάζει στη λίστα του 940 φιλέλληνες, εκ των οποίων οι 16 ήταν Αμερικανοί. Ανάμεσά τους οι πιο διάσημοι ήταν οι Τζωρτζ Τζάρβις και Σάμιουελ Χάου.
ΗΠΑ και Ελληνική Επανάσταση
Η Ιερά Συμμαχία των Ευρωπαϊκών Μοναρχιών αντιμετώπισε εχθρικά την Επανάσταση. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ περιορίστηκε στη συμπάθεια, αλλά αποφάσισε να παραμείνει ουδέτερη.
Η ουδετερότητα των ΗΠΑ δεν εμπόδισε λίγους Αμερικανούς φιλέλληνες να λάβουν μέρος στην Επανάσταση.
Αναχώρηση για την μαχόμενη Ελλάδα
Ο Ουίλιαμ Ουάσινγκτον συμμετείχε αρχικά στις δραστηριότητες των αμερικανικών φιλελληνικών επιτροπών.
Ο ρόλος του Ο. Ουάσινγκτον στα σχέδια δημιουργίας μισθοφόρου στρατού
Ο Ουάσινγκτον έφτασε στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 1825, και έθεσε ξανά το θέμα της δημιουργίας «Λεγεώνας των Ξένων» για περαιτέρω ενίσχυση των μαχόμενων Ελλήνων. Δεν ονειρευόταν ένα σώμα στελεχωμένο αποκλειστικά από Αμερικανούς εθελοντές. Στη μελέτη του για τους Αμερικανούς φιλέλληνες, ο Θάνος Βαγενάς παραθέτει ένα απόσπασμα από τις ομιλίες του Ο. Ουάσινγκτον: «Προτείνω αυτό το σώμα να στελεχωθεί με αξιωματικούς κάθε πιθανής φυλής—Αμερικανούς, Γάλλους, Ιταλούς, Γερμανούς και Ιρλανδούς, και εάν η ελληνική διοίκηση απαιτεί μια αναλογία μεταξύ των διαφόρων εθνών, αποδέχομαι αυτή τη συμφωνία. Οι στρατιώτες αυτής της λεγεώνας πρόκειται να στρατολογηθούν από την Ιρλανδία, αλλά εάν οι αγγλικές αρχές το αποτρέψουν αυτό, προτείνω την Ελβετία και, τέλος, την Αμερική. Ο Βαγενάς σημειώνει ότι η μεταφορά εθελοντών από την Ιρλανδία ή την Ελβετία ήταν μια ασύγκριτα ευκολότερη απόφαση από ότι από την Αμερική.
Ο Ουάσινγκτον είχε συγκεκριμένες ιδέες για την οργάνωση και τη σύνθεση αυτού του σώματος και, πιθανότατα, επιδίωκε να τεθεί επικεφαλής του, αφού «έφερε ένα βαρύ ιστορικό όνομα». Στο νησί της Ύδρας συναντήθηκε με μέλη της οικογένειας των εφοπλιστών Κουντουριώτη, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο Γεώργιος Κουντουριώτης ήταν Πρόεδρος της Προσωρινής Κυβέρνησης της Ελλάδας την περίοδο αυτή. Μετά από αυτό, πήγε στην κοντινή πόλη του Ναυπλίου, που ήταν τότε η προσωρινή πρωτεύουσα της εξεγερμένης χώρας, για να συναντηθεί με τον Α. Μαυροκορδάτος για τον οποίο είχε συνοδευτική επιστολή.
Τον Ιούλιο του 1825 υπέβαλε στον Μαυροκορδάτο το πλήρες σχέδιό του εγγράφως, μαζί με αναλυτικό υπολογισμό του κόστους συντήρησης και μεταφοράς στρατού στην Ελλάδα. Για τους εθελοντές που θα πολεμούσαν στην Ελλάδα, ζήτησε τα δικαιώματα Έλληνα πολίτη σε περίπτωση που επιθυμούσαν να παραμείνουν στη χώρα μετά την αποφυλάκισή της. Στην επιστολή του προς τον Μαυροκορδάτο ζήτησε επίσημα την έγκριση του σχεδίου του από την ελληνική διοίκηση, ώστε να πάει στο Λονδίνο, το Παρίσι και το Δουβλίνο για να στρατολογήσει αξιωματικούς. Μετά από αυτό θα ηγηθεί της Λεγεώνας και θα πάει μαζί του στην Ελλάδα.
Γεωπολιτική πάλη
Ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, των γεωπολιτικών ανταγωνισμών και του σχεδίου Ουάσινγκτον, η Βρετανία προχώρησε και δημιούργησε συνθήκες υπό τις οποίες, ανεξάρτητα από την έκβαση του πολέμου, η Ελλάδα θα βρισκόταν ουσιαστικά υπό βρετανικό έλεγχο, γεωγραφικά περιορισμένη μόνο από τη χερσόνησο της Πελοποννήσου και με περιορισμένη κυριαρχία παρόμοια με τα παραδουνάβια πριγκιπάτα.
Ταυτόχρονα, τα βρετανικά δάνεια έγιναν τα κύρια όργανα της βρετανικής πολιτικής στο ελληνικό ζήτημα, η παροχή των οποίων ήταν άκρως απαραίτητη για τη συνέχιση του πολέμου, αλλά δέσμευσε οικονομικά και πολιτικά το αναστηλωμένο κράτος για τις επόμενες δεκαετίες.
Μέσω φιλοβρετανών πολιτικών και κυρίως του Ουάσινγκτον ο Α. Μαυροκορδάτος εμφυτεύτηκε με την ιδέα ότι η μόνη σωτηρία της επαναστατημένης χώρας ήταν η μεταφορά του ελέγχου της στη Μεγάλη Βρετανία, με την υπογραφή από τους Έλληνες πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες της λεγόμενης «Πράξης Υποτελείας» στην Μεγάλη Βρετανία.
«Πράξη Υποτελείας» και αναχώρηση του Ο. Ουάσινγκτον
Ο Α. Μαυροκορδάτος με τους συνεργάτες του άρχισε να μαζεύει προϋπογραφές από στρατιωτικούς και πολιτικούς αρχηγούς και κατάφερε να πάρει υπογραφές ακόμη και από τους αντιπάλους του, μεταξύ των οποίων και ο Θ. Κολοκοτρώνης. Μετά από αυτό, και σε συνεννόηση με τον διοικητή της βρετανικής μοίρας στο Αιγαίο, Τζορτζ Χάμιλτον, οργάνωσε κοινή συνεδρίαση της προσωρινής κυβέρνησης και του κοινοβουλίου στις 22 Ιουλίου 1825 για να καθορίσει (σε έγγραφο) «την επιθυμία του έθνους να εμπιστευτεί την ελευθερία και την ανεξαρτησία της στη Βρετανία». Το έγγραφο υπέγραψαν σχεδόν όλοι οι παρευρισκόμενοι, με εξαίρεση τους εκπροσώπους των λεγόμενων. το «Γαλλικό Κόμμα» του Κωλέτη και του Χρηστίδη. Ανάμεσα στις πολυάριθμες διαμαρτυρίες που ακολούθησαν, ο Δ. Φωτιάδης σημειώνει τη διαμαρτυρία του «ανιψιού του Τζορτζ Ουάσινγκτον», ο οποίος έγραψε στην επιστολή του προς την ελληνική κυβέρνηση ότι αποφάσισε να φύγει, αφού μετά την παραχώρηση της ελληνικής κυριαρχίας στην Αγγλία, δεν είχε πλέον νόημα να παραμείνει στην Ελλάδα.
Επιστροφή στην Ελλάδα και θάνατος
Το καλοκαίρι του 1825, ο Ουάσινγκτον εγκατέλειψε τη χώρα σε σταυροδρόμι και σε χάος και προγραμμάτισε την αναχώρησή του στην Αμερική μέσω της Μικράς Ασίας. Κάνοντας κατάχρηση της ασυλίας του ως Αμερικανός πολίτης, φόρεσε προκλητικά μια ελληνική φουστανέλα, η οποία, στις συνθήκες του πολέμου με τους Έλληνες, ήταν ένα είδος πρόκλησης για τους Τούρκους.
Η θέση των ΗΠΑ στο ελληνοβρετανικό ζήτημα τον προσέβαλε τόσο πολύ που, στις 27 Αυγούστου, έγραψε μια καυστική επιστολή στην οποία επέκρινε την πολιτική της χώρας του. Ωστόσο, μόλις πληροφορήθηκε ότι το «βρετανικό ζήτημα» είχε κολλήσει και η Βρετανία άργησε να εδραιώσει τον έλεγχό της στην Ελλάδα, τον Οκτώβριο επέστρεψε στη μάχη με την Ελλάδα και, σύμφωνα με τον Δ. Φωτιάδη, εντάχθηκε στο κανονικό σύνταγμα με τον βαθμό του καπετάνιου.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, ο Ο. Ουάσινγκτον συμμετείχε στην άμυνα της πόλης του Μεσολογγίου, την οποία πολιορκούσε ο Ρεσίντ Μεχμέτ Πασάς επικεφαλής του σουλτανικού στρατού. Στην πολιορκημένη πόλη ο Ο. Ουάσινγκτον αρρώστησε βαριά, έφυγε από το Μεσολόγγι και νοσηλεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τον Μάιο του 1827, μετακόμισε στο υπό βρετανικό έλεγχο νησί της Ζακύνθου. Σύμφωνα με φήμες, εκεί ερωτεύτηκε τη Βασιλική Μπότσαρη, κόρη του Μάρκου Μπότσαρη. Ωστόσο, ο αδερφός του, Κώστας Μπότσαρης αρνήθηκε να παντρέψει την ανιψιά του.
Το θανάσιμο τραύμα του στο Ναύπλιο στις 16 Ιουλίου 1827 προκλήθηκε από την ελληνική εμφύλια σύρραξη ως αποτέλεσμα συμπλοκής πυροβολικού μεταξύ των φρουρίων Παλαμηδίου (του οποίου τη φρουρά διοικούσε ο Ν. Φωτομάρας από το 1824) και της Ακροναυπλίας. Μεταφέρθηκε στο βρετανικό θωρηκτό Ασία (αργότερα ναυαρχίδα του βρετανικού στόλου στη Μεσόγειο), όπου και πέθανε, σε ηλικία 25 ετών «υπηρετώντας με πάθος τα ιδανικά στα οποία πίστευε και την Ελλάδα που τόσο αγάπησε». Ο Ουάσινγκτον τάφηκε στο κοντινό νησί της Ύδρας, όπου είχε πατήσει για πρώτη φορά το πόδι του σε ελληνικό έδαφος δύο χρόνια νωρίτερα.
Μνήμη
Το 2021, η Ελλάδα γιόρτασε τα 200 χρόνια από την έναρξη της Επανάστασης. Σε σχέση με αυτό το γεγονός, ο Δήμος Ύδρας, στο νεκροταφείο του οποίου είναι θαμμένα τα λείψανα του Ουάσινγκτον, αποφάσισε να δώσει σε δύο δρομάκια της Ύδρας τα ονόματα των Αμερικανών φιλελλήνων Ο. Ουάσινγκτον και Τζ. Τζάρβις "προκειμένου να αναβιώσει τους κοινούς ιστορικούς δεσμούς της Ύδρας και των ΗΠΑ". Παράλληλα, ο Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος διετέλεσε Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα την περίοδο 2016-2022, στο πλαίσιο της δραστήριας εργασίας του για τη βελτίωση της εικόνας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδας, κατέθεσε στεφάνι στον τάφο του Ο. Ουάσινγκτον μαζί με τους ιεράρχες της Ύδρας.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αριστείδης Κεσόπουλος
Ο Αριστείδης Κεσόπουλος (Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης 1940 -) είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός και συγγραφέας πολλών εγκυκλοπαιδικών, ιστορικών, φιλολογικών έργων και μαθητικών βοηθημάτων.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης το 1940 από γονείς πρόσφυγες από τον Πόντο. Στις εισιτήριες εξετάσεις του 1958 εισήλθε 1ος στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έλαβε κρατική υποτροφία για 4 χρόνια και εξήλθε επίσης 1ος με βαθμό «άριστα». Συγχρόνως εισήχθη 1ος με εξετάσεις στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και αποφοίτησε με βαθμό «άριστα».
Για 10 χρόνια εργάστηκε ως διευθυντής ιδιωτικού Γυμνασίου και για άλλα 21 χρόνια ως διδάσκαλος και θεολόγος καθηγητής σε διάφορα σχολεία της επαρχίας και της Θεσσαλονίκης.
Από ηλικίας 25 ετών και σε όλη τη διάρκεια της εκπαιδευτικής υπηρεσίας του ασχολήθηκε συστηματικά με τη συγγραφή ιστορικών, φιλολογικών και εγκυκλοπαιδικών έργων, ατομικών και συλλογικών, που ξεπερνούν σε αριθμό τους 150 τόμους. Έργα του έχουν προμηθευτεί διάφορα Υπουργεία, Βιβλιοθήκες, επιστημονικοί φορείς κ.ά.
Έργο ζωής του θεωρείται η σύλληψη, οργάνωση, εποπτεία και εν πολλοίς συγγραφή του μνημειώδους 12τομου ιστορικού έργου «Αλησμόνητες Πατρίδες του Ελληνισμού» με την συνεποπτεία του Ακαδημαϊκού και Καθηγητή Αρχιτεκτονικής Νικολάου Μουτσόπουλου και του καθηγητή Πανεπιστημίου Κωνσταντίνου Βακαλόπουλου και τη συμμετοχή άλλων τριάντα συγγραφέων, εκπαιδευτικών, ιστορικών, δημοσιογράφων κ.ά., μεταξύ των οποίων ο Νικόλαος Μέρτζος, ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο Δημήτρης Γαρούφας, οι καθηγητές Πανεπιστημίου Κωνσταντίνος Φωτιάδης και Ευστάθιος Πελαγίδης κ.ά. εκλεκτοί διανοούμενοι. Η σειρά συνοδεύτηκε με την έκδοση 2 μεγάλων αναλυτικών χαρτών: α) Χάρτης Αλησμόνητων Πατρίδων του Ελληνισμού και β) Μεγάλος Χάρτης του Πόντου. Το έργο αυτό εκδόθηκε το 1999-2004 και απέσπασε τα συγχαρητήρια πολλών δημοσίων ανδρών, όπως του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου, του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄, του Προέδρου της Κυπριακής Βουλής Σπύρου Κυπριανού, του δημοσιογράφου Γιάννη Μαρίνου και πολλών Πανελληνίων Ομοσπονδιών Προσφυγικών Σωματείων κ.ά.
Πηγές
Αριστείδης Κεσόπουλος Έργα, από την ιστοσελίδα: biblionet.gr
Αριστείδης Κεσόπουλος Έργα, από την ιστοσελίδα: osdelnet.gr
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1964-65
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1964-65 αποτέλεσε το 10ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ορφέας Λευκωσίας για 2η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος αποφασίστηκε να μην ισχύσει η άνοδος από τη Β΄ κατηγορία στην Α΄ κατηγορία και ο υποβιβασμός από την Α΄ κατηγορία στη Β΄ κατηγορία.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1962-63
Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Ένωσις-Κεραυνός και η Καϊτζάκ Λευκωσίας οι οποίες δήλωσαν αδυναμία συμμετοχής. Επίσης, δεν συμμετείχε ούτε η ΠΑΕΚ Κερύνειας. Ο Πανελλήνιος Λεμεσού ενοποιήθηκε με τον Ανταίο Λεμεσού δημιουργώντας την ΕΠΑΛ που πήρε τη θέση του Πανελληνίου στη Β΄ κατηγορία.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε ο Ορφέας Λευκωσίας ο οποίος είχε υποβιβαστεί από την Α΄ κατηγορία 1962-63.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Όμιλος Λευκωσίας-Λαρνακας-Αμμοχώστου
Στον όμιλο Λευκωσίας-Λαρνακας-Αμμοχώστου συμμετείχαν οι ομάδες: ΑΕΚ Αμμοχώστου, Αναγέννηση Λάρνακας και Ορφέας Λευκωσίας. Πρώτος τερμάτισε ο Ορφέας Λευκωσίας.
Όμιλος Λεμεσού-Πάφου
Στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου συμμετείχαν συμμετείχαν οι ομάδες: Αμαθούς Λεμεσού, ΑΠΟΠ Πάφου, Εθνικός Αστέρας Λεμεσού, ΕΠΑΛ Λεμεσού και Ευαγόρας Πάφου. Στην πορεία αποχώρησε ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού. Πρώτος τερμάτισε ο Ευαγόρας Πάφου.
Μπαράζ
Στους αγώνες μπαράζ συμμετείχαν οι νικήτριες ομάδες κάθε ομίλου: Ορφέας Λευκωσίας και Ευαγόρας Πάφου. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 21 Μαρτίου 1964 στο παλιό ΓΣΠ με τον γηπεδούχο Ορφέα να κερδίζει με 5-0. Ο επαναληπτικός έγινε στις 28 Μαρτίου 1965 στο Ιακώβειο Γυμναστήριο με τον Ευαγόρα να κερδίζει με 2-1. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ορφέας Λευκωσίας με συνολικό σκορ 6-2.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1964-1965 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Βαγιά Αιτωλοακαρνανίας (νησίδα)
Για λήμμα με το ίδιο όνομα, δείτε τον οικισμό Βαγιά Θεσσαλονίκης
Η Βαγιά ή Τρύπα ή Διαβασίδια είναι νησίδα η οποία βρίσκεται στο θαλάσσιο πέρασμα Αιτωλοακαρνανίας - Λευκάδας και αποτελεί μέρος του οδικού περάσματος από και προς το νησί. Το κάστρο της Αγίας Μαύρας και η γέφυρα της Λευκάδας είναι η νοτιοδυτική συνέχειά της, ενώ στο νότιο μέρος της περνάει η ΕΟ Αμφιλοχίας - Λευκάδας.
Διοικητικά
Το νησάκι δεν έχει κατοίκους, αν και παλιότερα υπήρχαν. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να ανήκει στην τότε κοινότητα Περατιάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί την Περατιά, την Αγία Βαρβάρα και το νησάκι Φορτί συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Περατιάς που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Παλαίρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας