cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέων ο Αφρικανός
Βιογραφία
Το 1521, ο Πάπας Λέων Ι', μέντορας του Λέοντα του Αφρικανού, πέθανε, και ο Χασάν μετακόμισε στην Μπολόνια. Αργότερα επισκέφθηκε τη Φλωρεντία και τη Νάπολη. Ο Λέων ο Αφρικανός δεν δημοσίευσε μόνο τα ταξίδια του στην ''Περιγραφή της Αφρικής. ''Έκανε επίσης μια μετάφραση στα αραβικά των Επιστολών του αποστόλου Παύλου, τις βιογραφίες τριάντα επιφανών Αράβων (εκ των οποίων οι εικοσιπέντε είναι μουσουλμάνοι και οι πέντε εβραίοι), και ένα αραβο-εβραιο-λατινικό λεξικό, μεταξύ άλλων.
Λίγες αναφορές υπάρχουν σχετικά με τον Λέoντα τον Αφρικανό. Σχεδόν από μόνες τους οι αυτοβιογραφικές σημειώσεις της Περιγραφής της Αφρικής αποτελούν τη μοναδική αναφορά για τη ζωή του. Η πιο αποδεκτή εκδοχή για τα τελευταία χρόνια της ζωής του Χασάν υποστηρίζει ότι ταξίδεψε στην Τυνησία, όπου επέστρεψε στο Ισλάμ, και αργότερα πέθανε.
Το 1986, ο Λιβανέζος συγγραφέας Amin Maalouf (Αμίν Μααλούφ) δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα για τη ζωή του Χασάν μπιν Μοχάμεντ με τον τίτλο Λέων ο Αφρικανός το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.
Save the Children
Η Save the Children είναι μια παγκόσμια μη κυβερνητική οργάνωση, η οποία βοηθά τα παιδιά με ανάγκες σε όλο τον κόσμο. Ιδρύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1919. Ιδρύθηκαν ξεχωριστές εθνικές οργανώσεις σε περισσότερες από 28 χώρες, μοιράζοντας τον σκοπό για βελτίωση της ζωής των παιδιών δια μέσου της εκπαίδευσης, της ιατρικής περίθαλψης, των οικονομικών ευκαιριών, καθώς και σε επείγουσες καταστάσεις κατά τη διάρκεια φυσικών καταστροφών, πολέμων και άλλων συγκρούσεων.
Σήμερα, 28 εθνικές οργανώσεις «Save the Children» συμμετέχουν στη Διεθνής Συμμαχία «Save the Children» — ένα παγκόσμιο δίκτυο μη κερδοσκοπικών οργανώσεων σε 120 χώρες σε όλο τον κόσμο. Ιδρύθηκε στη Γενεύη το 1977, αλλά μεταφέρθηκε στο Λονδίνο το 1997.
Εκτός από την προώθηση της μεγαλύτερης ενημέρωσης του κοινού σχετικά με τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών σε όλο τον κόσμο, τα μέλη της συμμαχίας συντονίζουν την εκτόνωση των προσπάθειων, συμβάλλοντας στην προστασία των παιδιών από τις επιπτώσεις των καταστροφών, τόσο φυσικών και ανθρωπογενών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις
Κόγκακου-τζι
Ιστορία
Ο ναός ιδρύθηκε ως ερημητήριο το 1380 από τον Μπασούι Τοκούσο, έναν διάσημο προκαθήμενο Ζεν από την επαρχία Σαγκάμι, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί με τις παραδόσεις Σότο, Ρινζάι και Τσ'αν. Λόγω της αυξανόμενης δημοτικότητας των διδασκαλιών του, προχωρούσε όλο και περισσότερο στην ύπαιθρο αναζητώντας την ειρήνη, που χρειαζόταν για τους διαλογισμούς του. Η δημοτικότητά του συνεχίστηκε μετά το θάνατό του και ο αυτοκράτορας Γο-Καμεγιάμα όρισε τον ναό ως Τσοκούγκαν-τζι, ή «ναό προσευχής για το έθνος» κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων της περιόδου Νανμπόκου-τσο. Ο ναός χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη φυλή Τακέντα, που ήταν οι άρχοντες της επαρχίας Κάι και βραβεύτηκαν με κτήματα και έχτισαν πολλούς βοηθητικούς ναούς και παρεκκλήσια. Ωστόσο, μετά την πτώση της φυλής Τακέντα και την εγκαθίδρυση του σογκουνάτου Τοκουγκάβα στην περίοδο Έντο, ο ναός σταδιακά απώλεσε την ευημερία του και πολλοί από τους βοηθητικούς ναούς του καταργήθηκαν ή εντάχθηκαν σε άλλους κλάδους της σχολής Ρινζάι. Το 1782 μεγάλο μέρος του αρχικού συγκροτήματος του ναού καταστράφηκε σε πυρκαγιά. Μετά την έναρξη της περιόδου Μεϊτζί, έγινε μέρος του κλάδου Νάνζεν-τζι του Ρινζάι. Ανέκτησε το καθεστώς του ως ο επικεφαλής ναός του δικού του κλάδου του Ρινζάι το 1908. Ο Κόγκακου-τζι σήμερα διοικεί οκτώ υπο-ναούς και πενήντα συνεργαζόμενους ναούς.
Πίνακας Κόγκακου-τζι του Νταρούμα
Ο Πίνακας του Νταρούμα (絹本著色達磨図, kenpon chakushoku darumazu) στο Κόγκακου-τζι είναι κρεμαστό ειλητάριο με έγχρωμο μελάνι σε χαρτί, που απεικονίζει τον Νταρούμα με κόκκινες ρόμπες, καθισμένο σε επίσημη στάση. Ο πίνακας χρονολογείται περίπου από τη δεκαετία του 1260 και έχει μια επιγραφή από τον Λάνξι Νταολόνγκ, τον διάσημο ιερέα και επικεφαλής ηγούμενο του Κέντσο-τζι στην Καμακούρα. Ο κύλινδρος έχει μέγεθος 123,3 cm × 61,2 cm (48,5 ίντσες × 24,1 ίντσες). Ο πίνακας έγινε από έναν άγνωστο Ιάπωνα ζωγράφο, που επηρεάστηκε έντονα από το ύφος της δυναστείας Σονγκ. Ονομάστηκε Εθνικός Θησαυρός της Ιαπωνίας στις 14 Νοεμβρίου 1953.
Κεντρική Πύλη Κόγκακου-τζι
Η Κεντρική Πύλη του Κόγκακου-τζι (向嶽寺中門, Kōgaku-ji chumon) είναι μια ξύλινη πύλη με τέσσερις πυλώνες και μια οροφή από κυπαρίσσι, που χρονολογείται από την περίοδο Μουρομάτσι και είναι μια από τις παλαιότερες εναπομείνασες κατασκευές του ναού. Χαρακτηρίστηκε Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία της Ιαπωνίας στις 22 Ιουνίου 1971.
Πορτρέτο του Σάνκο Κοκούσι
Το Πορτρέτο του Σάνκο Κοκούσι (絹本著色三光国師像, kenpon chakushoku Sankō Kokushi-zō) είναι ένα κρεμαστό ειλητάριο της περιόδου Μουρομάτσι σε έγχρωμο μελάνι σε χαρτί, που απεικονίζει τον Κόχο Κακουμιό, (孤峰覚明, 1271-1361), έναν ιεράρχη Ζεν από το Άιζου, που ταξίδεψε στην Κίνα της περιόδου Γιουάν, για να μελετήσει το Ζεν στο βουνό Τιάνμου. Έγινε αρχιερέας του Κόγκακου-τζι μετά την επιστροφή του στην Ιαπωνία. Το πορτρέτο απεικονίζει τον ιερέα καθισμένο σε μια καρέκλα και έχει διαστάσεις 136,4 cm επί 60,6 εκ. Χαρακτηρίστηκε Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία της Ιαπωνίας στις 25 Μαΐου 1916.
Ο πίνακας ζωγραφικής του Ντάιεν Ζέντζι (絹本著色大円禅師像, kenpon chakushoku Daien Zenji-zō) είναι ένα κρεμαστό ειλητάριο της περιόδου Μουρομάτσι με έγχρωμο μελάνι σε χαρτί, που απεικονίζει τον Μπασσούι Τοκούσο. Το πορτρέτο απεικονίζει τον ιερέα καθισμένο σε μια καρέκλα και έχει διαστάσεις 128,8 cm επί 62,2 εκ. Το πορτρέτο ζωγραφίστηκε το 1393 στην έβδομη επέτειο από το θάνατο του ιερέα. Χαρακτηρίστηκε Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία της Ιαπωνίας στις 25 Μαΐου 1916.
Ξυλογραφίες του Κόγκακου-τζι
Το Κόγκακου-τζι έχει πολλές ξυλογραφίες, μερικές από τις οποίες χρονολογούνται από την περίοδο Μουρομάτσι και την περίοδο Έντο. Από αυτές, ένα σύνολο 37 ξυλογραφιών (塩山和泥合水集板木) με ημερομηνία 1386 και μία ξυλογραφία με ημερομηνία 1389 (抜隊得勝遺誡板) έχουν οριστεί Σημαντικές Πολιτιστικές Περιουσίες στις 10 του Ιουνίου του 2007. Η πρώτη είναι μία φόρμα ερωτοαπαντήσεων, που δείχνει απαντήσεις σε ερωτήσεις, που γίνονται από ιερείς. Το τελευταίο είναι ένα σύνολο κανονισμών για τις τιμές, που εκδόθηκαν από τον Μπασσούι Τοκούσο.
Κήποι Κόγκακου-τζι
Ο ιαπωνικός κήπος στην πλαγιά του βουνού στη βόρεια πλευρά του περιβόλου είναι ένας πέτρινος κήπος, που πιστεύεται ότι χρονολογείται από την πρώιμη περίοδο Έντο και ανακαινίστηκε πολλές φορές τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Ανασκάφηκε το 1990 από αρχαιολόγους και βρέθηκε ότι περιέχει μια διάταξη από βραχώδεις σχηματισμούς και λιμνούλες και καταρράκτες. Χαρακτηρίστηκε ως εθνικό μέρος γραφικής ομορφιάς της Ιαπωνίας στις 6 Ιουνίου 1994.
Γυναικεία κεφαλή από τις Μυκήνες (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. Π4575)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π4575 είναι αρχαίο μυκηναϊκό έργο τέχνης. Βρέθηκε στις αρχαιολογικές ανασκαφές του 1896 μέσα στην περιοχή του Θρησκευτικού Κέντρου της ακρόπολης των Μυκηνών.
Περιγραφή
Είναι έργο πλαστικής τέχνης (όχι γλυπτό) από ασβεστοκονίαμα, στο οποίο αναμείχθηκαν και λεπτότατες ίνες αμιάντου για να γίνει πιο ανθεκτικό. Η επιφάνεια είναι κεχρισμένη από λεπτό στρώμα καθαρότερης ασβέστου χρώματος υπώχρου. Παριστάνει γυναικεία κεφαλή. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι έντονα και επιβλητικά. Τονίζονται από ζωηρή ζωγραφική σε ερυθρό (κόκκινο) και μελανό (μαύρο) χρώμα σε λευκό (άσπρο) βάθος. Στα μάγουλα και το πηγούνι διακρίνονται εννεαπλοί στιγμορόδακες. Στο κεφάλι φοράει γαλάζιο πόλο (κάλυμμα) και κόκκινο στεφάνι στους κροτάφους, από το οποίο εξέχουν βόστρυχοι της κόμης στο κούτελο και στους κροτάφους. Επάνω από το κόκκινο στεφάνι προέχει στρογγυλή κυανή σπείρα που είναι διάδημα. Η μύτη είναι διαμορφωμένη, λείπει όμως το κύριο κομμάτι. Το στόμα είναι μικρό και αυστηρό, τα χείλη σφιγμένα λεπτά και ζωγραφισμένα με ερυθρό κραγιόν. Γενικά διατηρείται σε καλή κατάσταση με πολλές φθορές. Γύρω από τον λαιμό φορούσε η κεφαλή διπλό περιδέραιο από αμυγδαλωτές πέτρες, κόκκινες και γαλάζιες εναλλάξ, περασμένες σε κόκκινη κλωστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αργολίδα
Γλώσσα Ουνουμπάχε
Η γλώσσα Ουνουμπάχε (Ουνούμπα'ε) είναι μια σχεδόν εξαφανισμένη Ωκεανική γλώσσα που ομιλείται στο νοτιοανατολικό άκρο της Παπούα Νέας Γουινέας. Αν και μερικά παιδιά γνωρίζουν την γλώσσα, το 2001 υπήρχε μόνο ένα παντρεμένο ζευγάρι, όπου και οι δύο μπορούσαν να μιλήσουν την γλώσσα.
Παραπομπές
Ο
Λυγκανιάκ
Το Λουγκανιάκ είναι μια κοινότητα στο διαμέρισμα Λοτ στη Γαλλία. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας. Έχει πληθυσμό 104 κατοίκων, το 1999. Την περίοδο 2008-2014, ο δήμαρχος ήταν ο Μαξίμ Καρναζάκ.
Κατάλογος δημάρχων Ξάνθης
Ο Δήμαρχος Ξάνθης είναι ο επικεφαλής του Δήμου Ξάνθης. Ο τελευταίος δήμαρχος πριν την απελευθέρωση ήταν ο Ταχήρ Εφένδης. Μετά την απελευθέρωση δήμαρχος διορίστηκε ο Χριστόδουλος Μπρωκούμης, ο οποίος υπηρέτησε δύο φορές, από το 1921 ως το 1923 και ξανά το 1935. Στις εκλογές του 1925 νικητής ήταν ο Μιχαήλ Λουκοβίκας, ο οποίος δεν ανέλαβε καθήκοντα λόγω των φρονημάτων του. Σημερινός δήμαρχος είναι ο Εμμανουήλ Τσέπελης.
Παραπομπές
Ξανθη
Φρα Μπαρτολομέο
Ο Φρα Μπαρτολομέο (Fra Bartolomeo, αρχικό όνομα Baccio della Porta, 1472-1517) ήταν Ιταλός ζωγράφος της ακμής της Αναγέννησης.
Γεννήθηκε στο Savignano di Prato της Τοσκάνης και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Κόζιμο Ροσσέλλι. Στα τέλη της δεκαετίας του 1490, επηρεασμένος έντονα από τα κηρύγματα του Σαβοναρόλα, εισήλθε στο τάγμα των Δομηνικανών και εγκατέλειψε την ζωγραφική μέχρι το 1504, αφού όμως πρώτα φιλοτέχνησε την περίφημη προσωπογραφία του μοναχού. Το 1504 διατάχθηκε να επανέλθει στην τέχνη του και ορίστηκε επί κεφαλής του εργαστηρίου ζωγραφικής της μονής του Αγίου Μάρκου, όπου μόναζε.
Όταν ο Ραφαήλ επισκέφθηκε την Φλωρεντία γνώρισε τον Μπαρτολομέο και η εκτίμηση καθώς και η επίδραση υπήρξαν αμοιβαίες. Ανέπτυξαν εκ παραλλήλου τον τύπο της αναγεννησιακής Μαντόννας, η οποία αποτελεί στον πίνακα τον άξονα της όλης σύνθεσης. Οι δυό τους επίσης επεξεργαστηκαν μια νέα απόδοση του θέματος «Παρθένος και Βρέφος με τον μικρό Άγιο Ιωάννη Βαπτιστή σε τοπίο», που είχε ήδη σκιαγραφηθεί από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Όταν οι Ραφαήλ, Μιχαήλ Άγγελος και Λεονάρντο έφυγαν από την Φλωρεντία, ο Μπαρτολομέο παρέμεινε κατά την δεύτερη δεκαετία του 16ου αιώνα αδιαφιλονίκητος σχεδόν ηγέτης της ζωγραφικής στην Φλωρεντία, από την οποία έλειψε για λίγο μόνο δύο φορές, επισκεπτόμενος την Βενετία (1508, όπου εντυπωσιάστηκε από το έργο του Τζοβάννι Μπελλίνι) και την Ρώμη (1514).
Οι συνθέσεις του Μπαρτολομέο είναι αξιοσημείωτες για την επιδεξιότητα στον χειρισμό της φωτοσκίασης, τον πλούτο και την χάρη των χρωμάτων και την θαυμαστή απόδοση των ενδυμάτων των μορφών του. Το σοβαρό ύφος του Μπαρτολομέο και η μνημειακότητα των συνθέσεών του τον καθιστούν έναν από τους γνησιότερους εκφραστές της ακμής της Αναγέννησης. Υπήρξε επίσης λαμπρός σχεδιαστής μορφών και τοπίων.
Πηγές, Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Χούνη Αιτωλοακαρνανίας
Η Χούνη είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 600 μέτρα. Βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, νότια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Απέχει 41 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ38 (τμήμα Καρπενησίου - Αγρινίου). Ως οικισμός αναφέρεται το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Παρακαμπυλίων και το 1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Χούνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως οικισμός έχει 78 κατοίκους ενώ ως κοινότητα 179.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Κατάλογος νομαρχών Δράμας
Ο Νομάρχης Δράμας ήταν ο διορισμένος (από το 1924 μέχρι το 1994) και εκλεγμένος (από το 1995 μέχρι το 2010) άρχων του Νομού Δράμας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, του ελληνικού κράτους.
Ο Αλή Ναΐπ Ζαδέ διορίστηκε νομάρχης Δράμας (συμπεριλαμβανομένης και της Καβάλας, που ως το 1924 ήταν ένας νομός με έδρα τη Δράμα) από τον Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Στέφανο Δραγούμη λίγες μέρες μετά την απελευθέρωση της Δράμας. Ο διορισμός του έγινε στις 6 Ιουλίου 1913, αλλά έφθασε στη Δράμα στις 12 Ιουλίου 1913 και συντέλεσε πάρα πολύ στην πρώτη διοικητική οργάνωση του νομού Δράμας, βοηθούμενος από τον διορισθέντα στις 19 Ιουλίου 1913 πρώτο γραμματέα της Νομαρχίας, δικηγόρο Σερρών Νικόλαο Δ. Γουσίδη.
Ο νομός συστάθηκε ως Νομός Δράμας-περιλαμβανε και το μετεπειτα Νομο Καβάλας την περιοχη της Αλιστράτης Σερρών και την περιοχή της Σταυρούπολης Ξάνθης- την περι οριστικά με το Βασιλικό Διάταγμα του 1915 (ΦΕΚ 120 Α΄/31-3-1915) «περί διοικητικής διαιρέσεως των νέων χωρών», με έδρα την πόλη της Δράμας. Έπειτα από διοικητικές μεταβολές, η Καβάλα έγινε αυτόνομος νομός το 1924 (ΦΕΚ 193). Στις 14 Αυγούστου 1924, με ΦΕΚ αναφέρθηκε ότι η μέχρι πρότινος Υποδιοίκηση Καβάλας μαζί με τις υποδιοικήσεις Νέστου, Πραβίου και Θάσου, που υπάγονταν στην Νομαρχία Δράμας – Καβάλας αποτελούσε πλέον ξεχωριστή Νομαρχία με την ονομασία «Καβάλλας».
Οι νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 1994. Από το 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι νομάρχες ήταν αιρετοί.
Η Νομαρχία Δράμας σταμάτησε να υφίσταται την 31η Δεκεμβρίου 2010, όταν καταργήθηκαν οι νομαρχίες στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στις Καλλικρατικές αυτοδιοικητικές Περιφέρειες, ως Περιφερειακές Ενότητες. Η έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη της Δράμας.
Διορισμένοι Νομάρχες Νόμου Δράμας (η Καβάλα ανήκε στη Δράμα ως το 1924)
Στο νομό Δράμας με έδρα τη Δράμα, συμπεριλαμβανοταν κι ο μετέπειτα νομος Καβάλας, υπηρέτησαν ως νομάρχες οι:
Υπερνομάρχες Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης
Σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1 και 2 του Ν. 2240/94 και το Π.Δ. 62/1995 συστάθηκε Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση με χωρική αρμοδιότητα τις περιφέρειες των Νομών Δράμας, Καβάλας και Ξάνθης, προσωρινή έδρα την Ξάνθη (με άλλο νομοθέτημα αργότερα η έδρα έγινε οριστική) και ονομασία «Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας – Καβάλας Ξάνθης», η οποία περιλάμβανε τους Νομούς Δράμας, Καβάλας και Ξάνθης.
Αιγυπτιακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Αιγυπτιακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (αγγλικά: Basketball New Zealand, BNZ) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στην Αίγυπτο. Εδρεύει στο Κάιρο και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Αιγύπτου.
Ιστορία
Η Αιγυπτιακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1934 και ήταν ενταγμένη στην ευρωπαϊκή ζώνη της (FIBA), καθώς μόλις το 1961 συστάθηκε η αντίστοιχη αφρικανική ζώνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Αίγυπτο
Μαυρονόρος Ιωαννίνων
Το Μαυρονόρος είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μαυρονόρος βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Κασιδιάρης με θέα προς την κοιλάδα του Άνω Καλαμά, σε απόσταση 46,5 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 13 χλμ. ΝΔ. από το Καλπάκι. Η αρχική θέση του χωριού ήταν δυτικότερα και σε μεγαλύτερο υψόμετρο από το σημερινό, σε τοποθεσία με άφθονο νερό και από την οποία οι κάτοικοί του επόπτευαν το γύρω χώρο και να οργάνωναν εύκολα την άμυνα τους από τις επιθέσεις των Τουρκαλβανών. Ιδρύθηκε τα τέλη του 18ου αιώνα (1866) την περίοδο της τουρκοκρατίας από οικογένειες που μετακινήθηκαν από τα "Πανωχώρια της Μουργκάνας" (τη Γλούστα - σημερινό Κεφαλοχώρι, το Γαρδίκι, τα Βορτόπια - σημερινό Αναβρυτό, τα Τσιμπουκάτικα ή Λέκουφα) για να γλιτώσουν από τους Τούρκους. Τα σπίτια του παλιού χωριού είχαν την αρχιτεκτονική των διώροφων πέτρινων αρχοντικών (με την πίντσα και το υπόγειο κελάρι) που εξαπλώθηκε αργότερα σε όλα τα χωριά της Ηπείρου και ήταν κτισμένα με πέτρα λαξευμένη από Ηπειρώτες μαστόρους καθώς και ξύλα δουλεμένα με το χέρι.
Ονομασία - Διοικητικά
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το βουνό Στουπίτσα ή Μαυρονόρος, στους πρόποδες του οποίου είναι κτισμένο το Κεφαλοχώρι (Γλούστα) Θεσπρωτίας, και από την οποία ξεκίνησαν οι ιδρυτές του παλιού χωριού. Με την ονομασία Μαυρονόρος αναφέρεται στην τουρκική στατιστική (σαλναμές) της Ηπείρου του 1895 να υπάγεται στο ναχιγέ Κουρέντων του καζά Ιωαννίνων (20 σπίτια - χανέδες, 116 αρρ. και 99 θηλ.). Μετά την απελευθέρωση καταγράφεται ως Μαύρον Όρος το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το όνομά του διορθώθηκε σε Μαυρονόρος το 1928. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Μαυρονόρους που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Καλαμά του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Λυγκανιάν
Το Λυγκανιάν είναι κοινότητα στο διαμέρισμα Ωτ-Πιρενέ της Γαλλίας. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας. Το 1999, είχε πληθυσμό 171 κατοίκων. Καλύπτει μια έκταση 0.7 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλίας
Πορτίτσα Καρδίτσας
Η Πορτίτσα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Πορτίτσα βρίσκεται ανατολικά της λίμνης Πλαστήρα, στους πρόποδες των Θεσσαλικών Αγράφων, στο υψόμετρο των 390 μέτρων. Απέχει 4 χιλιόμετρα από την Μητρόπολη και 12 από την Καρδίτσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Πορτίτσα έχει 59 κατοίκους. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το χωριό ιδρύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από Ηπειρώτες σε υψόμετρο 400 μέτρων και κατοικήθηκε στη συνέχεια και από ορεινούς Αγραφιώτες. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (καλλιεργούν βαμβάκι, σιτηρά, καπνό, σταφύλια, κηπευτικά - παράγουν κρασί και τσίπουρο) και την κτηνοτροφία.
Στον λόφο του Αϊ-Λια σώζονται τείχη ακρόπολης σε καλή κατάσταση. Στη θέση Βιμπερότρυπα, λίγο ψηλότερα από τον σύγχρονο οικισμό της Πορτίτσας, βρίσκεται αρχαίος τειχισμένος δολοπικός ή αθαμανικός οικισμός, που -σύμφωνα με ευρήματα προερχόμενα από την περιοχή του νεκροταφείου- κατοικείται από τα αρχαϊκά έως και τα ελληνιστικά χρόνια. Στην κορυφή του λόφου, όπου είναι ιδρυμένη η πόλη, υπάρχει μια λαξευμένη στον βράχο δεξαμενή νερού.
Από το 1978 λειτουργεί ο Σύλλογος Πορτίτσας "Το πνεύμα" ο οποίος το 1987 ίδρυσε λαογραφικό μουσείο στο παλιό δημοτικό σχολείο  (κτισμένο το 1884) όπου εκτίθενται αντικείμενα του πολιτισμού που αναπτύχθηκε διαχρονικά στην περιοχή ενω παράλληλα συγκεντρώνει γραπτά και προφορικά τεκμήρια για την ιστορία του τόπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Γιώργος Γρυπαίος
Ο Γιώργος Γρυπαίος (1944 - 2012) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Διακρινόταν για τη μαχητικότητα και το ήθος του και επίσης για το δυνατό σουτ και την τεχνική του κατάρτιση.
Το 2012 απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών.
Καριέρα
Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε μέχρι το 1965, έχοντας ενδιάμεσα δοθεί με υποσχετική για μια χρονιά στον Ατρόμητο Πειραιώς το καλοκαίρι του 1963. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Προοδευτική. Με τη φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε για μια 5ετία κυρίως στην Α΄ Εθνική, με εξαίρεση τη σεζόν 1968-69 που αγωνίστηκε στην Β΄ Εθνική και κέρδισε αμέσως την επάνοδο και είχε συμπαίκτες τους Φραντζή, Σκούφο, Καλλή, Νικολακάκο, Φίλιο, Γεωργιτσάκη, Σπετσέρη, Βουρδαμή, Σπετσαρία και άλλους σπουδαίους ποδοσφαιριστές.
Το καλοκαίρι του 1970 μεταγράφηκε στον νεοφώτιστο στην Β΄ Εθνική Αχαρναϊκό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 2 χρονιές και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία το 1972. Στην ομάδα του Μενιδίου είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Μπαλαρίνη, Κώστα Βρεττό κ.α.
Υπήρξε σημαντικό στέλεχος των βετεράνων του Ολυμπιακού απο την ίδρυση του, συμμετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις του συνδέσμου και παρακολουθούσε ανελειπώς όλους τους αγώνες της αγαπημένης του ομάδας, ενώ ήταν ιδιαίτερα αγαπητός απο όλα τα μέλη του συνδέσμου και τους φιλάθλους.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αχαρναϊκού Α.Ο.
Νόμος της Επιδαύρου
[[Αρχείο:Νόμος της Επιδαύρου.jpg|μικρογραφία|Νόμος τῆς Ἐπιδαύρου, ἤτοι Προσωρινὸν πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος ἐν Ἄστρει τῇ ΙΓ´ Ἀπριλίου ΑΩΚΓ´ καὶ Γ´ τῆς Ἑλληνικῆς Ἀνεξαρτησίας, Ὕδρα 1824.]] Ο Νόμος της Επιδαύρου είναι το δεύτερο συνταγματικό κείμενο που υιοθετήθηκε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Εγκρίθηκε από τη Β' Εθνοσυνέλευση που πραγματοποίηθηκε στο Άστρος τον Μάρτιο-Απρίλιο του 1823, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου εμφύλιου πολέμου κατά την διάρκεια της Επανάστασης.
Ο Νόμος της Επιδαύρου αποτελούνταν από επτά τμήματα και 99 άρθρα:
Είχε την ίδια δομή με το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος του 1822. Οι διατάξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα περιγράφονταν αναλυτικότερα και η λειτουργία της δικαιοσύνης ρυθμιζόταν με πιο λεπτομερή τρόπο. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης επανεξελέγη πρόεδρος του Εκτελεστικού Σώματος. Η Β' Εθνοσυνέλευση διέλυσε όλα τα τοπικά νομοθετικά σώματα και κατήργησε τον τίτλο του "αρχιστράτηγου", τον οποίο κατείχε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Ο Νόμος της Επιδαύρου έκανε άμεση αναφορά στο Αμερικανικό Σύνταγμα ως πηγή έμπνευσης. Μερικά άρθρα είναι μετάφραση στα ελληνικά των αντίστοιχων της Αμερικανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του 1776 και του Αμερικανικού Συντάγματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1823
Αυστρο-Πρωσικός ανταγωνισμός
Στα γερμανικά η σχέση των δύο κρατών περιγράφεται με τον όρο Deutscher Dualismus (Γερμανικός Δυαδισμός), ο οποίος αναφέρεται όχι μόνο στην σύγκρουση, αλλά και στην συνεργασία τους, όπως κατά την διάρκεια των Ναπολεόντιων Πολέμων. Οι δύο δυνάμεις κυριάρχησαν από κοινού στην Γερμανική Συνομοσπονδία, η οποία λειτουργούσε μόνο σε περιόδους συνεργασίας (1815-1848 και 1851-1859). Πολέμησαν επίσης στην ίδια πλευρά (εναντίον της Δανίας) στον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ (1864).
Μετά από τον πόλεμο του 1866 (συγκρότηση της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας) και το 1871 (συγκρότηση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας) στο γερμανικό έθνος-κράτος κυριαρχούσε πλέον η Πρωσία. Καθώς η Αυστρία (πλέον γνωστή ως Αυστροουγγαρία) έπαψε να επιδιώκει την ηγεμονία στην Γερμανία, ο όρος Deutscher Dualismus έχασε την σημασία του. Η Γερμανική Αυτοκρατορία και η Αυστροουγγαρία σύντομα έγιναν στενοί σύμμαχοι, όπως αποδείχθηκε με την Διπλή Συμμαχία του 1879. Οι δύο χώρες ήταν οι κύριες Κεντρικές Δυνάμεις κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918). Μετά από τον πόλεμο, η Αυστροουγγαρία διαλύθηκε με την Συνθήκη του Αγίου Γερμανού και η Γερμανία έγινε δημοκρατία μετά την Νοεμβριανή Επανάσταση και την Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:19ος αιώνας στη Γερμανία Κατηγορία:18ος αιώνας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:18ος αιώνας στη Μοναρχία των Αψβούργων Κατηγορία:Σχέσεις Αυστρίας-Πρωσίας Κατηγορία:Αυστριακή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Γεωπολιτική αντιπαλότητα
Ντοροθέα Λανγκ
Η Ντοροθέα Λανγκ (Dorothea Lange, 26 Μαΐου 1895 – 11 Οκτωβρίου 1965) ήταν Αμερικανή φωτογράφος και φωτορεπόρτερ, κυρίως γνωστή για τη δουλειά της στην περίοδο της ύφεσης εκ μέρους της Διεύθυνσης Αγροτικής Ασφάλειας. Οι φωτογραφίες της Λανγκ επηρέασαν την ανάπτυξη του φωτογραφικού ντοκιμαντέρ και τον εξανθρωπισμό των συνεπειών της Μεγάλης Ύφεσης.
Πρώτα χρόνια
Η Ντοροθέα Μαργκαρέτα Νούτσχορν γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1895, στο Χόμποκεν, Νιου Τζέρσεϊ, με γονείς του Γερμανούς μετανάστες Χάινριχ Νούτσχορν και Γιοχάνα Λανγκ. Είχε έναν μικρότερο αδελφό, τον Μάρτιν. Αφότου ο πατέρας της εγκατέλειψε την οικογένεια όταν ήταν δώδεκα ετών, ένα από τα δύο τραυματικά γεγονότα που άρχισαν τη ζωή της, έλαβε το πατρικό όνομα της μητέρας της. Το άλλο τραύμα ήταν η νόσηση από πολιομυελίτιδα σε ηλικία επτά ετών, η οποία την άφησε με αποδυναμωμένο δεξί πόδι και μόνιμη χωλότητα. «Με σχημάτισε, με οδήγησε, με διδάσκει, με βοήθησε και με ταπείνωσε», είπε κάποτε η Λανγκ.
Καριέρα
Η Lange αποφοίτησε από το Λύκειο θηλέων Wadleigh και παρόλο που ποτέ δεν είχε χρησιμοποιήσει ή είχε στη κατοχή της φωτογραφική μηχανή, ήταν ανένδοτη ότι θα γίνει φωτογράφος μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο. Η Λανγκ εκπαιδεύτηκε στη φωτογραφία στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια στη Νέα Υόρκη σε μια τάξη που διδάσκει ο Κλάρενς Γουάιτ. Εκπαιδεύτηκε ανεπίσημα σε πολλά στούντιο φωτογραφίας της Νέας Υόρκης, συμπεριλαμβανομένου του φημισμένου Άρνολντ Γκέντε. Το 1918, έφυγε από τη Νέα Υόρκη με μια γυναίκα φίλο για να ταξιδέψει στον κόσμο, αλλά αναγκάστηκε να τερματίσει το ταξίδι στο Σαν Φρανσίσκο λόγω ληστείας και εγκαταστάθηκε εκεί, εργάστηκε σε κατάστημα φωτογραφικών προμηθειών γνώρισε άλλους φωτογράφους και συναντήθηκε με έναν επενδυτή που βοήθησε στη δημιουργία ενός επιτυχημένου στούντιο πορτρέτων. Αυτή η επιχείρηση υποστήριξε την Λανγκ και την οικογένειά της για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια. Το 1920 παντρεύτηκε τον ζωγράφο Μάιναρντ Ντίξον, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Ντάνιελ, γεννημένο το 1925, και τον Τζον, γεννημένο το 1930.
Η Λανγκ αρχικά φωτογράφιζε ως επί το πλείστον πορτρέτα της κοινωνικής ελίτ στο Σαν Φρανσίσκο. Κατά την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης, η Λανγκ έστρεψε το ενδιαφέρον της από το στούντιο στο δρόμο. Οι φωτογραφίες της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μοιάζουν με Τα Σταφύλια της Οργής του Τζον Στάινμπεκ. Οι φωτογραφίες της ανέργων κι αστέγων, ξεκινώντας από το White Angel Breadline (1933), που απεικόνιζε έναν μοναχό που κοιτάζει μακριά από το πλήθος σε συσσίτιο που διευθύνεται από χήρα γνωστή ως Λευκός Άγγελος, τράβηξε την προσοχή τοπικών φωτογράφων και οδήγησε στην απασχόλησή της με την ομοσπονδιακή Διεύθυνση Επανεγκατάστασης (RA), που αργότερα ονομάστηκε Υπηρεσία Γεωργικής Ασφάλειας (FSA).
Διεύθυνση Επανεγκατάστασης
thumb|250px|Η φωτογραφία Μητέρα μετανάστρια (1936), της Λανγκ Τον Δεκέμβριο του 1935, η Λανγκ χώρισε τον Ντίξον και παντρεύτηκε τον οικονομολόγο Πολ Σούστερ Τέιλορ, Καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ. Για τα επόμενα πέντε χρόνια φωτογράφιζαν τη φτώχεια στην ύπαιθρο και την εκμετάλλευση των αγροτών και των μεταναστών εργαζομένων. Ο Τέιλορ έπαιρνε συνεντεύξεις και συγκέντρωσε οικονομικά δεδομένα, ενώ η Λανγκ φωτογράφιζε. Η Λανγκ έζησε στο Μπέρκλεϊ για το υπόλοιπο της ζωής της.
Εργαζόμενη για τη Διοίκηση της Υπηρεσίας Επανεγκατάστασης και της Γεωργικής Ασφάλειας, οι εικόνες της Λάνγκ έφεραν στην προσοχή του ευρέως κοινού τους φτωχούς και ξεχασμένους - ιδιαίτερα τους κτηνοτρόφους, τις εκτοπισμένες αγροτικές οικογένειες και τους εργαζόμενους μετανάστες. Υπό δωρεάν διανομή σε εφημερίδες σε ολόκληρη τη χώρα, οι οδυνηρές εικόνες της Λανγκ έγιναν οι εικόνες της εποχής.
Ένα από τα πιο αναγνωρισμένα έργα της Λανγκ είναι η μητέρα μετανάστης. Η γυναίκα στη φωτογραφία είναι η Φλόρενς Όουενς Τόμσον Owens Thompson. Το 1960, η Λανγκ μίλησε για την εμπειρία της τραβώντας τη φωτογραφία:
Αφού επέστρεψε στο σπίτι της, είπε στον συντάκτη μιας εφημερίδας του Σαν Φρανσίσκο για τις συνθήκες στο στρατόπεδο και του έδωσε δύο φωτογραφίες. Ο συντάκτης ενημέρωσε τις ομοσπονδιακές αρχές και δημοσίευσε ένα άρθρο που περιελάμβανε τις εικόνες. Σε απάντηση, η κυβέρνηση έστειλε βοήθεια στο στρατόπεδο για να αποτρέψει τη λιμοκτονία.
Σύμφωνα με τον γιο της Τόμσον, κάποιες από τις λεπτομέρειες της ιστορία της λανθασμένες, αλλά ο αντίκτυπος της φωτογραφίες βασίστηκε στην εικόνα της δύναμης και της ανάγκης των μεταναστών εργαζομένων. Είκοσι δύο από τις φωτογραφίες που τράβηξε ως μέρος της FSA συμπεριλήφθηκαν στους «τσιγγάνους θεριστές» του Τζον Στάινμπεκ, όταν κυκλοφόρησαν αρχικά στη The San Francisco News το 1936. Σύμφωνα με ένα δοκίμιο της φωτογράφου Μάρθα Ρόσλερ, η φωτογραφία έγινε η πιο αναπαραγόμενη φωτογραφία στον κόσμο.
Εγκλεισμός των Ιαπώνων Αμερικανών
thumb|250px|Παιδιά στο στρατόπεδο εγκλεισμού Ιαπώνων Αμερικανών (1942). Το 1941, στη Λανγκ απονεμήθηκε μια υποτροφία Γκουκενχάιμ για τα επιτεύγματά της στη φωτογραφία. Μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, σταμάτησε την υποτροφία για να καταγράψει την αναγκαστική εκκένωση των Ιαπώνων Αμερικανών από τη Δυτική Ακτή κατά την ανάθεση στην Πολεμική Αρχή Επανεγκατάστασης (WRA). Κάλυψε τον εγκλεισμό των Ιαπώνων Αμερικανών και την επακόλουθη φυλάκισή τους, ταξιδεύοντας σε όλη την αστική και αγροτική Καλιφόρνια για να φωτογραφίζει τις οικογένειες που προετοιμάζονταν να φύγουν, επισκέφθηκε διάφορα κέντρα προσωρινής συγκέντρωσης καθώς άνοιγαν και τελικά το Μανζανάρ, το πρώτο από τα μόνιμα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μεγάλο μέρος της εργασίας της επικεντρώθηκε στην αναμονή και την αβεβαιότητα που σχετίζεται με την απομάκρυνση: σωρούς αποσκευών που περιμένουν να ταξινομηθούν και οικογένειες που φορούν ετικέτες αναγνώρισης ενώ περιμένουν τη μεταφορά τους. Για πολλούς παρατηρητές, η φωτογραφία της παιδιών που χαιρετούν τη σημαία λίγο πριν υποσταλεί στο στρατόπεδο είναι μια υπαινισσόμενη υπενθύμιση της παγίδευσης των κρατουμένων χωρίς να τους απαγγελθεί κατηγορία.
Οι εικόνες της ήταν τόσο φανερά επικριτικές, ώστε ο στρατός κατάσχεσε τις περισσότερες από αυτές και δεν δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σήμερα, οι φωτογραφίες της είναι διαθέσιμες στο Εθνικό Αρχείο στην ιστοσελίδα της υπηρεσίας φωτογραφικών φωτογραφιών και στη βιβλιοθήκη Bancroft του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ.
Μετέπειτα χρόνια
Το 1945, ο Άνσελ Άνταμς κάλεσε τη Λανγκ να διδάξει στο πρώτο τμήμα της καλλιτεχνικής φωτογραφίαςτης Σχολής Καλών Τεχνών της Καλιφόρνιας (CSFA), γνωστής σήμερα ως Ινστιτούτο Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο (SFAI). Η Ίμοτζεν Κάνιγχαμ και Μάινορ Γουάιτ επίσης προσελήφθησαν στην σχολή.
Το 1952, η Λανγκ ίδρυσε το φωτογραφικό περιοδικό Aperture. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, το περιοδικό Life ζήτησε από τη Λανγκ και τον Πιρκλ Τζόουνς να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ για το θάνατο του Μοντιτσέλο στην Καλιφόρνια και την επακόλουθη μετατόπιση των κατοίκων του ώστε να φτιαχτεί το φράγμα στο Πούτα Κρικ για να σχηματιστεί η λίμνη Μπεριέσα. Επειδή το περιοδικό δεν το δημοσίευσε, η Λανγκ αφιέρωσε ολόκληρο το τεύχος του Aperture στο έργο. Η συλλογή παρουσιάστηκε στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου το 1960.
Θάνατος και κληρονομιά
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες της ζωής της, η υγεία της Λανγκ επιδεινώθηκε. Έπασχε από γαστρικά προβλήματα καθώς και από το σύνδρομο μετά την πολιομυελίτιδα, αν και η υποτροπή του πόνου και της αδυναμίας της πολιομυελίτιδας δεν είχε ακόμη αναγνωριστεί από τους περισσότερους γιατρούς.
Η Λανγκ πέθανε από καρκίνο του οισοφάγου στις 11 Οκτωβρίου 1965, στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας, σε ηλικία εβδομήντα ετών. Τρεις μήνες αργότερα, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη παρουσίασε μια αναδρομική έκθεση της δουλειάς της, την οποία η ίδια η Lange είχε βοηθήσει να επιμεληθεί. Ήταν η πρώτη αναδρομική έκθεση για γυναίκα φωτογράφο που πραγματοποιήθηκε στο MoMA.
Το 2003, η Λανγκ εισήχθη στην εθνική αίθουσα της φήμης γυναικών. Το 2006, ένα δημοτικό σχολείο ονομάστηκε στην τιμή της στο Νίπομο της Καλιφόρνιας, κοντά στο χώρο όπου είχε φωτογραφίσει τη μητέρα μετανάστρια. Το 2008 εισήχθη στην αίθουσα της φήμης της Καλιφόρνιας, που βρίσκεται στο Μουσείο Ιστορίας, Γυναικών και Τεχνών της Καλιφόρνιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες φωτογράφοι
Ρίο Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ρίο Αχαΐας
Το Ρίο είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 850 μέτρα. Βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και νότια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών σε απόσταση 48,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Χούνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Χούνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως οικισμός έχει 6 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Λερμ (Λοτ)
Το Λερμ είναι μια κοινότητα στο διαμέρισμα Λοτ στη Γαλλία. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας. Το 1999, ο πληθυσμός ήταν 222 κάτοικοι. Την περίοδο 2001-2008, δήμαρχος ήταν ο Ζαν Αλμπέρτ Ρέϊξ. Καλύπτει μια έκταση 13.47 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλίας
Αντικλής (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Αντικλής μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Σάρα Τζέσικα Πάρκερ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1965 στο Νέλσονβιλ του Οχάιο. Προέρχεται από εβραϊκή οικογένεια και η ίδια έχει δηλώσει πως αυτοπροσδιορίζεται ως Εβραία με την πολιτισμική έννοια, όχι όμως με τη θρησκευτική. Έχει σπουδάσει χορό στο American Ballet Theater και υποκριτική στο Professional Children's School της Νέας Υόρκης.
Στο παρελθόν είχε συνάψει σχέση με τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και με τον Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι τζούνιορ. Από το 1997 είναι παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Μάθιου Μπρόντερικ και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά.
Καλλιτεχνική πορεία
Η μεγάλη της επιτυχία ήρθε το 1998, όταν ξεκίνησε η προβολή της τηλεοπτικής σειράς Sex and the City, η οποία διήρκεσε μέχρι το 2004. Ήταν η πρωταγωνίστρια και η αφηγήτρια της σειράς και από το 2002 ως το 2004 ήταν και παραγωγός. Υποδύθηκε την αρθρογράφο Κάρι Μπράντσο και για αυτόν τον ρόλο έλαβε 7 υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού σε κωμική σειρά και κέρδισε τις 4 (2000-2002 και 2004). Επίσης, κέρδισε τρία Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών (τα δύο από κοινού με τις τρεις συμπρωταγωνίστριές της) και δύο Βραβεία Έμμυ (ένα ως ηθοποιός και ένα ως παραγωγός). Η επιτυχία της σειράς της άνοιξε τον δρόμο για τον χώρο της μόδας και σήμερα έχει τη δική της σειρά παπουτσιών, τη "SJP", καθώς και τη δική της σειρά αρωμάτων και καλλυντικών.
Το 2005 πρωταγωνίστησε στην ταινία Η πέτρα του σκανδάλου και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου ρόλου σε κωμωδία ή μιούζικαλ. Το 2008 και το 2010 κυκλοφόρησαν οι δύο κινηματογραφικές συνέχειες του Sex and the City, δηλαδή οι ταινίες Sex and the City (2008) και Sex and the City 2 (2010), με την ίδια να πρωταγωνιστεί και να είναι μία εκ των παραγωγών.
Το 2012 και το 2013 έπαιξε σε τρία επεισόδια της σειράς Glee και το 2013 δάνεισε τη φωνή της στην ταινία κινουμένων σχεδίων Απόδραση από τον πλανήτη Γη. Από το 2016 πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά Divorce, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού σε κωμική σειρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Αχμέντ Χαμντί Μπέης
Ο Αχμέτ Χαμντί Μπέης (Ahmed Hamdi Bey Galizade) ήταν γαιοκτήμονας και επιχειρηματίας στη Θεσσαλονίκη. Διετέλεσε δήμαρχος της πόλης περισσότερα από δέκα χρόνια το διάστημα 1893-1908 (το 1896 αναφέρεται ως δήμαρχος ο Αβδούλ Κερίμ εφέντης, το 1903 ο Χουλουσί Μπέης και το 1907 ο ντονμές Μεχμέτ Καπαντζή). Ο Χαμντί Μπέης καθαιρέθηκε μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων καθώς θεωρήθηκε άνθρωπος του παλαιού καθεστώτος. Στο διάστημα που ήταν δήμαρχος ο Χαμντί Μπέης η Θεσσαλονίκη απέκτησε δίκτυο ύδρευσης και τροχιόδρομο και κατασκευάστηκαν πολλά δημόσια κτίρια. Τόσο η Υψηλή Πύλη όσο και οι κάτοικοι της πόλης αποκαλούσαν τον Χαμντί Μπέη izzetlu (εξοχότητα), naili (πετυχημένο, φτασμένο), και namli (διάσημο, φημισμένο).
Επιχειρηματικότητα και Δωρεές
Ο Χαμντί Μπέης ήταν Ντονμές (εξισλαμισμένος Εβραίος). Στο τσιφλίκι του στο Τεκελί (σημερινή Σίνδος) είχε ένα τριώροφο επιβλητικό κονάκι δίπλα στο οποίο ήταν χτισμένη μια μεγάλη σιταποθήκη όπου τοποθετούνταν τα γεννήματα του τσιφλικιού. Οι άνθρωποι που ζούσαν στο Τεκελί καλλιεργούσαν τις εκτάσεις του τσιφλικιού και απέδιδαν ορισμένο μέρος της παραγωγής στο γαιοκτήμονα (επίμορτη αγροληψία). Άλλοι πάλι εργαζόταν στους στάβλους του τσιφλικιού. Σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Ζάννα, τόσο ο ίδιος ο Χαμντί Μπέης όσο και τα παιδιά του είχαν ευρωπαϊκή μόρφωση, στο δε κονάκι στο Τεκελί (το οποίο κατέστρεψαν Έλληνες στρατιώτες το 1912) είχε θαυμάσια βιβλιοθήκη, δύο πιάνα και έπιπλα πρώτης τάξεως. Στο κτίριο αυτό από το 1918 στεγάστηκε το Δημοτικό Σχολείο Σίνδου για 18 συνεχή χρόνια.
Ο Χαμντί Μπεής ήταν επίσης ιδιοκτήτης εκτάσεων στη συνοικία Χαμιντιέ. Το 1893 πούλησε έκταση 53.880 τετραγωνικών πήχεων στην επιτροπή διαχείρισης της δωρεάς του Ιωάννη Παπάφη όπου χτίστηκε το Παπάφειο Ορφανοτροφείο Μελιτεύς, στη θέση που βρίσκεται και σήμερα. Είχε επίσης εξοχική του κατοικία στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Λαογραφικό Μουσείο, ένα ξενοδοχείο στην περιοχή Ιστιρά (Λαδάδικα) και άλλα έξι σπίτια κοντά στο Διοικητήριο.
Ο Χαμντί Μπέης είχε σχέσεις με Βέλγους τραπεζίτες και είχε αναπτύξει έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα πριν γίνει δήμαρχος. Στα τέλη της δεκαετίας του 1870 ανέλαβε η προεδρία της επιτροπής για την λιθόστρωση του Ιστιρά, έργο που χρηματοδοτήθηκε σχεδόν αποκλειστικά από τους κατοίκους της περιοχής. Δύο χρόνια αργότερα ο Χαμντί Μπέης, που ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου της πόλης, σύμφωνα με την εφημερίδα Φάρος της Μακεδονίας, απέκτησε παρά του Σουλτάνου την άδεια ιδρύσεως ατμοπλοϊκής εταιρείας. Το 1888 ήταν εκπρόσωπος των Τούρκων κατόχων χρεωστικών ομολόγων του Οθωμανικού Δημόσιου Χρέους. Το 1888 υπογράφηκε σύμβαση ...μεταξύ της Αυτού Εξοχότητος του Ζιχνή Πασά, Υπουργού του Εμπορίου και των Δημοσίων Έργων, ενεργούντος εξ΄ ονόματος της Αυτοκρατορικής Κυβέρνησης, και του Νεμλί-Ζαδέ-Χαμντί Εφέντη, επιχειρηματία... για την παραχώρηση στον δεύτερο του προνομίου κατασκευής και εκμετάλλευσης του δικτύου ύδρευσης της πόλης για 51 χρόνια. Ο Χαμντί Μπέης ίδρυσε εταιρία με την επωνυμία Οθωμανική Εταιρία Υδάτων Θεσσαλονίκης (Compagnie Ottomane Des Eaux Thessalonique), με βελγικά κεφάλαια 5.000.000 φράγκα και ανέλαβε την κατασκευή του έργου σύμφωνα με τις μελέτες των Βέλγων μηχανικών Βερντέρ Κομπιόν (Verder Campion) και Βόνμπερ Στεκιέν (Vanper Stekien). Οι εργασίες άρχισαν το 1890 υπο τη διεύθυνση του Βέλγου μηχανικού και πρόξενου του Βελγίου στη Θεσσαλονίκη Aime Cuypers (ο οποίος αργότερα έγινε για πολλά χρόνια Γενικός Διευθυντής της Εταιρίας). Το 1892, σε έκταση ιδιοκτησίας της εταιρίας στο Καλοχώρι, έγιναν 5 γεωτρήσεις και ξεκίνησε η κατασκευή κλειστού αγωγού μήκους 3.043 μέτρων για την μεταφορά των νερών στη δεξαμενή καθίζησης και καταμέτρησης. Από εκεί με άλλο αγωγό μήκους 3.095 μέτρων το νερό έφτανε στο κεντρικό αντλιοστάσιο (το κτίριο του κεντρικού αντλιοστασίου είναι σήμερα διατηρητέο κτίριο και βρίσκεται δίπλα στο παλαιό εργοστάσιο ΦΙΞ). Κατασκευάστηκε επίσης το δίκτυο διανομής και μέσα στο 1893 το νερό έφτασε στους κατοίκους. Το 1892 το αντλιοστάσιο προωθούσε 3.200 κυβικά μέτρα νερό και τέσσερα χρόνια αργότερα 7.520 κυβικά μέτρα το 24ωρο. Από αυτά τα 800 πήγαιναν στους κατοίκους και τα υπόλοιπα διανέμονταν δωρεάν στις κυβερνητικές σχολές, στα στρατόπεδα και στα νοσοκομεία και τροφοδοτούσε και επτά κοινόχρηστες βρύσες, που ανεγέρθηκαν με έξοδα της εταιρίας. Η Οθωμανική Εταιρία Υδάτων Θεσσαλονίκης εγκατέστησε επίσης κατά μήκος μερικών από τους κυριότερους δρόμους της πόλης κρουνούς για πότισμα και για την πυροσβεστική, στην οποία παρείχε δωρεάν νερό.
Δημαρχία στη Θεσσαλονίκη (1893-1908)
Το 1896 ο δήμος εισήγαγε από το Βέλγιο μεγάλες ποσότητες εμβολίων κατά της διφθερίτιδας για τους άπορους κατοίκους όλων των κοινοτήτων.
Στη διάρκεια της δημαρχίας του Χαμντί Μπεή χτίστηκαν επίσης: η Δημόσια Προπαρασκευαστική Σχολή Ινταντιέ (παλαιό κτίριο ΑΠΘ), το Διοικητήριο, η Καθολική εκκλησία στη Φράγκων, η συναγωγή Μπεθ Σαούλ στη συνοικία Χαμιντιέ, το κτίριο του Γ΄ Σώματος Στρατού, οι μύλλοι Αλλατίνι, το Γενί Τζαμί και η Αρμενική Εκκλησία. Το 1907 το τραμ άρχισε να λειτουργεί με ηλεκτρισμό και το 1908 καραβάκια άρχισαν να εκτελούν δρομολόγια από τον Κήπο στο Μπεχτσινάρι μέχρι του μύλους Αλλατίνι.
Τραμ της Θεσσαλονίκης
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1889 ο Χαμντί Μπέη υπέγραψε σύμβαση με την οθωμανική κυβέρνηση, με την οποία του παραχωρήθηκε το προνόμιο κατασκευής και εκμετάλλευσης ιπποτροχιοδρόμου στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την σύμβαση ο Χαμντί Μπέη ανέλαβε την υποχρέωση να αρχίσει τα έργα μέσα σε ένα χρόνο και να τα τελειώσει μέσα σε ενάμισι χρόνο από την έγκριση των σχεδίων, αφού θα είχε συστήσει πρώτα ανώνυμη εταιρία. Έτσι ιδρύθηκε το 1892 η Οθωμανική Εταιρία Τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης με έδρα τη Θεσσαλονίκη και κεφάλαιο που ανερχόταν σε 1.500.000 βελγικά φράγκα οι δε μέτοχοι ήταν όλοι Βέλγοι, κάτοικοι Βρυξελλών. Στην αρχή κατασκευάστηκαν δύο γραμμές: η πρώτη είχε μήκος 5.231 μ. και ξεκινούσε από την πλατεία Ολύμπου (σημερινή πλατεία Ελευθερίας) και κατέληγε στο προάστιο των Εξοχών και η δεύτερη με μήκος 3.631 μ. ξεκινούσε από το παλαιό δημαρχείο (σημερινή Βενιζέλου), διέσχιζε την Εγνατία και έστριβε στη σημερινή 26ης Οκτωβρίου. Στο σημείο που σήμερα βρίσκεται το Δικαστικό Μέγαρο χώριζε στα δύο και η μια γραμμή κατέληγε στο Σιδηροδρομικό Σταθμό και η άλλη στον δημοτικό Κήπο στο Μπεχτσινάρι. Η Οθωμανική Εταιρία Τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης προσέφερε εισιτήρια με μειωμένες τιμές στους μαθητές και στους διδάσκοντες.
Εξωραϊσμός της πόλης
Ο Αχμέτ Χαμντί Μπέης ανέλαβε δήμαρχος της Θεσσαλονίκης τον Μάρτιο του 1893 οπότε παραιτήθηκε ο δήμαρχος Ιμπραήμ Μπέης. Ο δήμος σύναψε δάνειο 60.000 τουρκικών λιρών για να κάνει έργα εξωραϊσμού της πόλης: να χαράξει νέους δρόμους και να αγοράσει πλοιάρια για να μεταφέρει τις βρομιές μακριά από την πόλη. Κατά τη δημαρχία του Χαμντί Μπέη κατασκευάστηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός των Ανατολικών Σιδηροδρόμων (1894), η προβλήτα μπροστά στο ξενοδοχείο Ολυμπάς (στην σημερινή πλατεία Ελευθερίας), αναμορφώθηκε ο κήπος στο Μπεχτσινάρι, διανοίχτηκαν και διαπλατύνθηκαν διάφοροι δρόμοι, επιδιορθώθηκαν και δενδροφυτεύτηκαν πεζοδρόμια, στις κύριες οδικές αρτηρίες τοποθετήθηκαν πινακίδες με τα ονόματα των δρόμων στα τούρκικα και στα γαλλικά καθώς και αριθμοί στα σπίτια και στα μαγαζιά. Επίσης τοποθετήθηκαν νέοι φανοστάτες, άρχισαν να βρέχουν τους δρόμους προκειμένου οι άνθρωποι να μην αντιμετωπίζουν προβλήματα με τη σκόνη και κατασκευάστηκαν τα θαλάσσια λουτρά του Λευκού Πύργου και έναν κήπο ανατολικά του Λευκού Πύργου.
Το 1906 κατασκευάστηκε με υλικά των κατεδαφισμένων ανατολικών τειχών ένα διώροφο κτίριο, που περιβάλλονταν από κήπο, και είχε καφενείο, εστιατόριο, ζαχαροπλαστείο, αίθουσα χορού, θέατρο, ανοιχτό κινηματογράφο, καμπαρέ, πολυτελές κουρείο και καζίνο και το οποίο το διαχειριζόταν ο δήμος. Το 1895 κτίστηκε, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα αλλά και με στοιχεία ισλαμικής αρχιτεκτονικής η Δημοτική Ψαραγορά.
Οθωμανική Εταιρία Κατασκευής του Λιμένα Θεσσαλονίκης Το 1896 ιδρύθηκε εταιρία υπό την επωνυμία Οθωμανική Εταιρία Κατασκευής του Λιμένα Θεσσαλονίκης η οποία ανέλαβε να κατασκευάσει λιμενικές εγκαταστάσεις στην πόλη. Η εταιρία άρχισε την εκμετάλλευση του λιμανιού τον Ιανουάριο του 1902. Την ίδια χρονιά, τον Οκτώβριο, αποφασίστηκε η κατεδάφιση των παλιών σφαγείων και η κατασκευή νέων δυτικά του κήπου Μπεχτσινάρι. Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε μέσα στο 1897 και κόστισε 3.000 τουρκικές λίρες.
Πηγές
Κατηγορία:Τούρκοι Μακεδόνες Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Οθωμανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί
Σάτυα Σάι Μπάμπα
Ο Σάτυα Σάι Μπάμπα (सत्य साईं बाबा, 23 Νοεμβρίου 1926 – 24 Απριλίου 2011), ήταν Ινδός πνευματικός διδάσκαλος και φιλάνθρωπος. Το 2011, μπήκε στον κατάλογο της Watkins Review ως ένας από τους 100 πιο πνευματικά σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο. Περιγράφεται ως αβατάρ, θεάνθρωπος, πνευματικός δάσκαλος και θαυματουργός. Η υλοποίηση του βιμπούτι (ιερή τέφρα) και άλλων μικρών αντικειμένων, όπως περιδέραιων, δαχτυλίδιων και ρολογιών από τον Μπάμπα έγιναν πηγή φήμης και αντιπαράθεσης - οι σκεπτικιστές θεωρούν ότι ήταν ταχυδακτυλουργίες ενώ οι πιστοί ως ενδείξεις της θεότητάς του. Ο Σάτυα Σάι Μπάμπα, σε ηλικία 14 ετών, δήλωσε ότι είναι η μετανσάρκωση του πνευματικού δασκάλου Σάι Μπάμπα του Σίρντι, του οποίου οι διδασκαλίες ήταν ένα επιλεκτικό μείγμα ινδουϊστικών και μουσουλμανικών πεποιθήσεων. Άφησε ένα τεράστιο πνευματικό, κοινωνικό και εκπαιδευτικό έργο στην Ινδία αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Το έργο του περιλαμβάνει πάμπολλα εκπαιδευτικά ιδρύματα όλων των βαθμίδων, νοσοκομεία και κινητές μονάδες περίθαλψης, βοήθεια σε εκατοντάδες χωριά σε όλη την Ινδία, σε τροφή και πόσιμο νερό, και πολλά άλλα. Ενέπνευσε εκατομμύρια ανθρώπων να ζήσουν  μια ζωή εμποτισμένη με αξίες όπως η Αγάπη, η Αλήθεια, η Ειρήνη, η Ορθή Συμπεριφορά και η Μη-βία.
Θάνατος
Ο Σάτυα Σάι Μπάμπα βρισκόταν για τρεις εβδομάδες σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Πέθανε στο νοσοκομείο της γενέτειράς του, Πουταπάρτι (Νότια Ινδία), «εξαιτίας ανεπάρκειας οργάνων», στις 24 Απριλίου 2011.
Ο Ινδός Πρωθυπουργός Μανμοχάν Σινγκ δήλωσε ότι «ο θάνατος του Σάτυα Σάι Μπάμπα αποτελεί ανεπανόρθωτη απώλεια για τη χώρα. Ήταν πνευματικός ηγέτης που έμπνευσε εκατομμύρια ανθρώπους να οδηγήσουν μια ηθική και ουσιαστική ζωή ακόμη και αν ακολούθησαν τη θρησκεία της επιλογής τους».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί
Πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο
Στη Στερεομετρία, το πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο είναι το δυϊκό του πεπλατυσμένου κύβου. Διαθέτει 24 έδρες σχήματος μη κανονικού πενταγώνου (εξού και το όνομα του στερεού).
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά
Η κάθε έδρα του πολυέδρου είναι ένα μη κανονικό πεντάγωνο το οποίο διαθέτει δύο ειδών πλευρές, τρεις μικρές (που είναι γειτονικές μεταξύ τους) και δύο μεγάλες. Αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του στερεού είναι δύο ειδών.
Οι μετρικές ιδιότητες του πενταγωνικού εικοσιτετράεδρου είναι στενά συνδεδεμένες με τη σταθερά tribonacci:
Έτσι, αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού πεπλατυσμένου κύβου ίσο με τη μονάδα, τότε τα μήκη των ακμών του πενταγωνικού εικοσιτετράεδρου είναι:
Ο λόγος της μεγάλης προς τη μικρή ακμή είναι:
Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής:
Το πενταγωνικό εικοσιτετράεδρο είναι χειρικό, δηλαδή εμφανίζεται σε δύο αντικατοπτρικές μορφές, τα εναντιόμορφα (δεξιόστροφο και αριστερόστροφο).
Πηγές
Κατηγορία:Καταλανικά στερεά
Περιφέρεια Αρούσα
Η Περιφέρεια Αρούσα (αγγλικά: Arusha Region, σουαχίλι: Mkoa wa Arusha) είναι μια από τις 30 διοικητικές περιφέρειες της Τανζανίας. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη, είναι η πόλη της Αρούσα. Η περιφέρεια, προς τα βόρεια συνορεύει με τις Κομητείες Kajiado County και Narok County στην Κένυα, ανατολικά με την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region), στα νότια με τις Περιφέρειες Μανυάρα (Manyara Region) και Σινγκίντα (Singida Region) και δυτικά με τις Περιφέρειες Μάρα (Mara Region) και Σιμίγιου (Simiyu Region).