cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέιμς Ντάσνερ
Ακαδημαϊκή ζωή και αρχή καριέρας
Το γράψιμο όμως δεν ήταν όλη του η ζωή. Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο Ντυλού και πριν αφοσιωθεί πλήρως στην συγγραφή βιβλίων και μυθιστορημάτων, ο Ντάσνερ, στην Γιούτα , πήρε το μεταπτυχιακό του στην λογιστική. Όμως το 2003 ,που δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα ονόματι "A Door in the Woods" κατάλαβε ότι το πάθος του για τους αριθμούς είχε πια χαθεί και άρχισε να χρησιμοποιεί πλήρως τον χρόνο του στην συγγραφή μυθιστορημάτων .Η πιο πετυχημένη σειρά από βιβλία που έχει ποτέ δημοσιεύσει ο Ντάσνερ ονομάζεται «Ο Λαβύρινθος», που εμπεριέχεται από 5 βιβλία, που τα 3 έχουν καταφέρει να εισέλθουν στον κόσμο του Hollywood.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Γισούλφος Β΄ του Σαλέρνο
Ο Γισούλφος, (Gisolf), ήταν Πρίγκιπας του Σαλέρνο, σαν Γισούλφος Β΄, και Δούκας του Αμάλφι σαν Γισούλφος Α΄.
Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο και της δεύτερη συζύγου του. Στις 2/3 Ιουνίου 1052, ο πατέρας του, με τον οποίο ήταν συγκυβερνήτης από τον Μάρτιο του 1042, και ο θείος του Πανδόλφος δολοφονήθηκαν ενώ περπατούσαν στην ακτή κοντά στο Αμάλφι από τέσσερις γαμπρούς του πρίγκιπα, όπου ο μεγαλύτερος διακήρυξε τον εαυτό του πρίγκιπας με το όνομα Πανδόλφος Γ΄ του Σαλέρνο. Ο Γισούλφος, η μητέρα του, η θεία του, οι αδελφές και τα ξαδέλφια του φυλακίζονται. Μόνο ο θείος του Γουίδων του Σορρέντο, κατάφερε να δραπετεύσει από τους δολοφόνους. Έφυγε με τους Νορμανδούς συμμάχους του και επέστρεψε να πολιορκήσει το Σαλέρνο. Οι δολοφόνοι διαπραγματεύονται και απελευθερώνουν τον Γισούλφος, ο οποίος ανακηρύχθηκε πρίγκιπας στις 11 Ιουνίου. Λαμβάνουν από τον Γκυ τη διαβεβαίωση ότι θα τους δοθεί χάρη και δεν θα τους σκοτώσουν. Οι Νορμανδοί όμως δεν θεωρούν ότι δεσμεύονται από τον όρκο του Γκυ και τους σφαγιάζουν όλους, σαράντα άτομα, μόλις παραδοθούν για να εκδικηθούν τον θάνατο του Γκουιμάρ Δ΄.
Μεταξύ 1070 και 1076 πολιορκεί το Σαλέρνο κι κέρδισε την εξουσία του πριγκιπάτου, τα εδάφη που διοικούσε ο πατέρας του, έφτασε ακόμη και μέχρι στις ακτές της βόρειας Καλαβρίας. Τότε εξέδωσε νομίσματα με τη φράση «Opulenta Salerna» στο πίσω μέρος. Επιδιώκει να αναπτύξει τη ναυτική του δύναμη χωρίς να διστάζει να στρατολογήσει μισθοφόρους που πραγματοποιούν πολλές λεηλασίες, ιδίως ενάντια στα πλοία της Πίζας και της Γένοβας. Τον Οκτώβριο του 1071, όταν ο Πάπας Αλέξανδρος Β΄ αφιέρωσε τη νέα εκκλησία της Μονής του Μόντε Κασίνο παρουσία των Λομβαρδικών και των Νορμανδών δυναστειών, ανάγκασε τον Γκίζλουφ να συμφιλιωθεί με έναν έμπορο από την Αμάλφη που ονομάζεται Μάουρο πατέρας του Πανταλέων. Παρ 'όλα αυτά, η πόλη στρέφεται προς τους Νορμανδούς και το 1073 ο Ροβέρτος Γυισκάρδος διεκδικεί την Αμάλφι.
Τρία χρόνια αργότερα ο Ροβέρτος Γυισκάρδος και ο Ριχάρδος Α΄ της Αβέρσα πολιόρκησαν τον Σαλέρνο που συνθηκολόγησε στις 13 Δεκεμβρίου 1076, ο Γισούλφος εγκατέλειψε οριστικά το πριγκιπάτο στις 5 Ιουνίου 1077 και να καταφύγει στον Πάπα. Οι κάτοικοι του Αμάλφι εξεγέρθηκαν ενάντια στη Νορμανδική κατοχή τον ανακήρυξαν ξανά δούκα τον Μάρτιο του 1088, αλλά εκδιώχτηκε στις 20 Απριλίου 1089 και πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 1091.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο
Λίντα Τόμας-Γκρίνφιλντ
Η Λίντα Τόμας-Γκρίνφιλντ (αγγλ. Linda Thomas-Greenfield, 22 Νοεμβρίου 1952), είναι Αμερικανίδα διπλωμάτης και κυβερνητική αξιωματούχος, που υπηρετεί ως 31η Πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ από το 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Στέιτ Ντιπάρτμεντ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Λουιζιάνα Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ
Σερεκούντα
Η Σερεκούντα (αγγλικά: Serekunda) είναι το μεγαλύτερο αστικό κέντρο στην Γκάμπια. Βρίσκεται κοντά στην ακτή του Ατλαντικού Ωκεανού, 13 χλμ νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας, Μπανζούλ, και αποτελείται από εννέα χωριά που έχουν αναπτυχθεί μαζί σε μια μεγαλύτερη αστική περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γκάμπια
Ιστία (αστερισμός)
Τα Ιστία (Λατινικά: Vela, συντομογραφία: Vel) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και αμφιφανής στην Ελλάδα.
Συνορεύει με τους αστερισμούς Πυξίς, Πρύμνα, Τρόπις, Κένταυρος και Αντλία. Το μεγαλύτερο τμήμα των Ιστίων είναι ορατό από την Ελλάδα. Η ονομασία σημαίνει τα πανιά του πλοίου, της Αργούς (Argo Navis), του μεγάλου αρχαίου αστερισμού που τεμαχίσθηκε και έδωσε τους σημερινούς αστερισμούς Πρύμνα, Τρόπιδα, Ιστία και Πυξίδα. Για το λόγο αυτό, η ιστορία της ονοματοδοσίας περιορίζεται στο λήμμα Αργώ.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Στα Ιστία αποδόθηκαν 248 αστέρες ορατοί με γυμνό μάτι. Τα ελληνικά γράμματα (συμβολισμός Bayer) μοιράσθηκαν σε αστέρες των τριών αστερισμών Πρύμνας, Τρόπιδος και Ιστίων, και συνεπώς τα Ιστία δεν έχουν όλα τα γράμματα να χαρακτηρίζουν τους δικούς τους αστέρες.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Καθώς διασχίζονται από το γαλαξιακό επίπεδο, τα Ιστία είναι πλούσια σε σώματα του δικού μας Γαλαξία:
Ζιγκινσόρ
Σε αντίθεση με το ημίξηρο έως άνυδρο κλίμα βόρεια της Σενεγάλης, το Ζιγκινσόρ έχει κλίμα τροπικής σαβάνας, με μέση ετήσια συσσωρευμένη βροχόπτωση περίπου 1.547 χιλιοστά ή 155 εκατοστά.
Χώροι λατρείας
thumb| Καθεδρικός ναός Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας Μεταξύ των χώρων λατρείας, είναι κυρίως χριστιανικές εκκλησίες και ναοί: Η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Ζιγκινσόρ, οι Συνάξεις του Θεού, η Οικουμενική Εκκλησία του Βασιλείου του Θεού. Υπάρχουν επίσης μουσουλμανικά τζαμιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σενεγάλης
Μέγαρο Τσίλλερ-Λοβέρδου
Το Μέγαρο Τσίλλερ-Λοβέρδου είναι αστικό παλάτι ανεγερθέν το 1882 στην Αθήνα.
Σχεδιάστηκε από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ, ο οποίος το χρησιμοποίησε ως κύρια κατοικία και χώρο εργασίας του μέχρι την αγορά του το 1912 από τον Έλληνα τραπεζίτη Διονύσιο Λοβέρδο. Ο Λοβέρδος προχώρησε σε μετατροπή τμήματος της οικίας, προκειμένου να φιλοξενήσει εντός αυτής τη σημαντική συλλογή του έργων μεταβυζαντινής τέχνης.
Το 1979, το μέγαρο παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο από τους κληρονόμους του Λοβέρδου και σημαντικές εργασίες αναστήλωσης έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010 με απώτερο σκοπό τη μετατροπή του σε μουσείο. Από τον Μάιο του 2021, το κτίριο φιλοξενεί τμήμα της συλλογής Λοβέρδου ως παράρτημα του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.
Η αστική κατοικία του Ερνέστου Τσίλλερ (1882-1912)
Εγκαταστημένος μόνιμα στην Ελλάδα από το 1868, ο Ερνέστος Τσίλλερ υπήρξε εκ των κυριότερων νεοκλασικών αρχιτεκτόνων στη χώρα.
Από το 1875, κατοικούσε εντός μεγάλου κτήματος στην αγορά του οποίου και είχε προχωρήσει στην περιοχή του Πειραιά, σε κοντινή απόσταση του Λιμένα Ζέας. Το 1882, προχώρησε στην αγορά οικοπέδου σε κοντινή απόσταση του εργοταξίου ανέγερσης της Ακαδημίας Αθηνών, όπου και ξεκίνησε εργασίες ανέγερσης ιδιωτικού μεγάρου για λογαριασμό του ιδίου. . Οι πόροι χρηματοδότησης της συγκεκριμένης κατασκευής προήλθαν, μεταξύ άλλων, από τον βαρόνο Σίμωνα Σίνα, με τον οποίον ο Τσίλλερ διατηρούσε φιλικές σχέσεις από την εποχή που κατοικούσε στη Βιέννη. Ο Σίνας παραχώρησε, συνολικά, χρηματικό ποσό της τάξεως των 20,000 δραχμών στον Τσίλλερ μέσω της διαθήκης του, χρήματα τα οποία αντιστοιχούσαν, περίπου, στο ένα τέταρτο της αξίας κατασκευής ιδιωτικού μεγάρου εντός αστικού ιστού. Έπειτα από τον θάνατο του βαρόνου στη Βιέννη το 1876, ο Τσίλλερ χρειάστηκε αρκετά χρόνια διαπραγμάτευσης με τους κληρονόμους του Σίνα, προκειμένου το παραχωρηθέν ποσό να περιέλθει υπό την κυριότητά του. Παράλληλα, ο Τσίλλερ υποχρεώθηκε σε πώληση έκτασης μεγαλύτερης των 4,000 m² του κτήματός του στον Πειραιά. .
Οι εργασίες ανέγερσης της αθηναϊκής έπαυλης ολοκληρώθηκαν το 1885. Το συγκεκριμένο κτίριο αποτέλεσε, παράλληλα, κύρια κατοικία του αρχιτέκτονα και της οικογένειάς του, εργαστήριο, καθώς και γραφείο του. Μεταξύ άλλων, περιελάμβανε αίθουσα μουσικής για λογαριασμό της συζύγου του Ερνέστου Τσίλλερ, Σοφίας Δούδου, εγνωσμένης αξίας πιανίστριας. Αριθμός καλλιτεχνικών και πολιτικών προσωπικοτήτων, όπως, μεταξύ άλλων, οι Βίλελμ Ντέρπφελντ, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής και Παναγής Τσαλδάρης, υπήρξαν επισκέπτες του συγκεκριμένου κτιρίου κατόπιν σχετικής προσκλήσεως του ζεύγους Τσίλλερ. .
Η οικία-μουσείο της οικογένειας του Διονυσίου Λοβέρδου (1912-1979)
Έχοντας καταστραφεί από κακές επιχειρηματικές συνεργασίες και επιλογές το 1900, ο Τσίλερ υποχρεώθηκε να υποθηκεύσει το σπίτι του, και μάλιστα, σε μια προσπάθεια να αυξήσει τα έσοδά του, μετέτρεψε ένα τμήμα του κτιρίου σε οικοτροφείο, όπου δέχονταν ενοίκους επ΄ αμοιβή. Ωστόσο, δεν κατάφερε να σώσει την οικία του, που εκπλειστηριάστηκε το 1912 έναντι χρηματικού ποσού της τάξεως των 150,000 δραχμών Το μέγαρο αγοράστηκε από τον οικονομολόγο, ιδρυτή της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας και συλλέκτη έργων τέχνης, Διονύσιο Λοβέρδο. Ο τελευταίος προχώρησε σε ανακατασκευή του κυρίως τμήματος του κτιρίου, καθώς και, έπειτα από μερικά χρόνια, στην ανέγερση παρεκκλησίου εντός του κήπου του Τσίλλερ και στην ανακατασκευή του πρώην εργαστηρίου του αρχιτέκτονα με σκοπό την έκθεση της ιδιωτικής συλλογής του η οποία αποτελείτο από, περίπου, 500 εικόνες.
Από ιδιωτική δωρεά σε δημόσια συλλογή (1979–2021)
μικρογραφία|Η Προσκύνησις των Μάγων του [[Εμμανουήλ Τζάνες|Εμμανουήλ Τζάνε (17ος αιώνας), Συλλογή Λοβέρδου.]] Το 1979, οι δύο κληρονόμοι του Διονυσίου Λοβέρδου, Μαρία Λοβέρδου και Ιωάννα Βασιλιάδη, παραχώρησαν τη συλλογή του πατέρα τους στο Υπουργείο Πολιτισμού. Το 1980, το μέγαρο υπέστη καταστροφές ως αποτέλεσμα πυρκαγιάς ενόσω φιλοξενούσε το βεστιάριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους, το κτίριο κατεγράφη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων κτιρίων της Ελλάδας.
Η δωρεά της ιδιοκτησίας, η οποία υλοποιήθηκε το 1992, επισημοποίησε την προσάρτησή της από το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο και τη μετατροπή του κτιρίου σε μουσείο ανοιχτό προς το κοινό. Τα αρχικά σχέδια, κατά τα μέσα της δεκαετίας του 2000, προέβλεπαν την φιλοξενία εντός του χώρου συλλογής σχεδίων, χαρτών, καθώς και φωτογραφικών αρχείων του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου. Ωστόσο, καθώς είχε υποστεί σημαντικές ζημιές από τους σεισμούς, την πυρκαγιά, τις λεηλασίες, καθώς και τη χρήση του ως τόπο τέλεσης σατανιστικών τελετών, το κτίριο παρέμεινε υπό καθεστώς εγκατάλειψης για χρονικό διάστημα σχεδόν δύο δεκαετιών. Το 2011, μελέτες πραγματοποιήθηκαν από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ το 2014 ξεκίνησαν εργασίες αναστήλωσης του κτιρίου. Έπειτα από αναμονή πέντε ετών και συνολικό προϋπολογισμό της τάξεως των 5,220,696 ευρώ, το Μέγαρο Τσίλλερ-Λοβέρδου άνοιξε επισήμως στο κοινό τον Μάιο του 2021. Ως μέρος των εκθεμάτων του, φιλοξενεί εικόνες εικονοστασίων και ξύλινων γλυπτών της Κρητικής και της Επτανησιακής Σχολής τα οποία και αποτελούν τμήμα της Συλλογής Λοβέρδου.
Περιγραφή
Το Μέγαρο Τσίλλερ-Λοβέρδου, είναι έκτασης μεγαλύτερης των 1,000 m² επί τρία επίπεδα, ενώ διαθέτει και επιπρόσθετη έκταση της τάξεως των 573 m² , αποτελείται από σύμπλεγμα κτιρίων εποχής και διαφορετικών λειτουργιών. Οι δύο ιδιώτες ιδιοκτήτες του οι οποίοι ήταν οι Ερνέστος Τσίλλερ και Διονύσιος Λοβέρδος προχώρησαν σε αριθμό μετατροπών του αρχικού αρχιτεκτονικού σχεδίου του κτιρίου.
Το νεοκλασικό και νεοαναγεννησιακό έργο του Τσίλλερ
Βάσει των αρχικών αρχιτεκτονικών σχεδίων, το κυρίως τμήμα αποτελείτο από ένα υπερυψωμένο υπόγειο το οποίο λειτουργούσε ως αποθηκευτικός χώρος, καθώς και χώρος υπηρεσιακού προσωπικού, ενώ το ισόγειο προοριζόταν ως χώρος υποδοχής επισκεπτών και γραφείων, με τον όροφο να φιλοξενεί τα υπνοδωμάτια. Η πρόσοψή του, νεοκλασικού αρχιτεκτονικού ρυθμού, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, οκτώ ανάγλυφες προτομές καρυάτιδων οι οποίες και στηρίζουν τα προεξέχοντα υπέρθυρα των παραθύρων του ορόφου. Εντός του κτιρίου, το δάπεδο του ισογείου είναι διακοσμημένο με μάρμαρο προερχόμενο από τον Υμηττό, ενώ ο ζωγραφικός διάκοσμος αποτελεί έργο του Σλοβένου καλλιτέχνη Γιούρι Σούμπιτς. Η παρουσία των τοιχογραφιών γίνεται ιδιαιτέρως αισθητή εντός του σαλονιού γνωστού ως «της Πομπήιας», αποτελώντας παράδειγμα της νεοαναγεννησιακής αρχιτεκτονικής η οποία και ήταν ευρέως διαδεδομένη κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, στις κυλινδρικές οροφές, καθώς και στις λεπτομέρειες των μονογραμμάτων του ζεύγους Τσίλλερ εντός των ιδιωτικών διαμερισμάτων του. Στα ανατολικά του κτιρίου, μία πτέρυγα σχημάτιζε μία βεράντα και επέτρεπε τη σύνδεση της κατοικίας και του εργαστηρίου, το οποίο και βρισκόταν στα νότια της ιδιοκτησίας. Μικρού μεγέθους σιντριβάνι βρισκόταν στο μέσον του κήπου. Σήμερα, τα αρχικά αρχιτεκτονικά σχέδια του Τσίλλερ φυλάσσονται εντός της Εθνικής Πινακοθήκης. Μεταξύ του 1900 και του 1905, ο αρχιτέκτονας προχώρησε σε ορισμένες μετατροπές ως προς τον σχεδιασμό του κτιρίου, όπως, μεταξύ άλλων, στη μετατροπή ορισμένων τμημάτων του υπογείου σε οικογενειακής χρήσεως σαλόνια.
Οι μετατροπές μουσειακής φύσεως και βυζαντινής επιρροής του Λοβέρδου
Μεταξύ του 1913 και του 1925, όντας πλέον ιδιοκτήτης του μεγάρου, ο Διονύσιος Λοβέρδος προχώρησε σε αριθμό σημαντικών τροποποιήσεων. Μεταξύ άλλων, ένας επιπρόσθετος όροφος κατασκευάστηκε εντός της ανατολικής πτέρυγας και μαγειρεία διαμορφώθηκαν, ενώ το πρώην εργαστήριο μετατράπηκε σε αίθουσα δεξιώσεων. Μεταξύ του 1925 και του 1930, εργασίες πραγματοποιήθηκαν με απώτερο σκοπό τη μετατροπή του μεγάρου σε ιδιωτικό μουσείο, υπό την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου και της ιστορικού Αγγελικής Χατζημιχάλη. Η συλλογή στεγάστηκε κυρίως εντός του πρώην εργαστηρίου του Τσίλλερ, στο οποίο και προστέθηκε κόγχη εμπνευσμένη από την αψίδα των εκκλησιών. Παράλληλα, παρεκκλήσιο με θόλο διακοσμημένο με βυζαντινής τεχνοτροπίας ψηφιδωτά, το οποίο επικοινωνούσε με το νότιο κλιμακοστάσιο της κατοικίας, ανεγέρθηκε εντός της δυτικής πτέρυγας της ιδιοκτησίας. Επιπλέον, υπήρξε τροποποίηση της διάταξης των διαδρόμων του κτιρίου και νέα άρτιας ποιότητας ξύλινα κλιμακοστάσια προστέθηκαν. Έπειτα από τον θάνατο του Διονυσίου Λοβέρδου το 1936, ορισμένες ελάσσονος σημασίας επιπρόσθετες τροποποιήσεις έλαβαν χώρα από τις κληρονόμους του, μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν η μετατροπή ενός εκ των δύο δωματίων της Σοφίας Δούδου-Τσίλλερ σε μαγειρεία.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας
Κάστρο της Κουβάνα
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Θεμέλια του τένσου δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Τείχη του κάστρου Κουβάνα προς τη θάλασσα Το κάστρο Κουβάνα (桑名城, Kuwana-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Κουβάνα, στο νομό Μίε της Ιαπωνίας. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το κάστρο Κουβάνα ήταν η έδρα ενός κλάδου της φυλής Ματσουντάιρα, νταϊμιό του τομέα Κουβάνα. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως Όγκι-τζο (扇城) ή Ασάχι-τζο (旭城).
Ιστορικό
Κατά την ύστερη περίοδο Χεϊάν και την περίοδο Μουρομάτσι, η περιοχή της σύγχρονης Κουβάνα ήταν γνωστή ως Τζουράκου-νο-τσου και ήταν ένα σημαντικό λιμάνι στον κόλπο Ίσε, που ελεγχόταν από μια συντεχνία εμπόρων. Ο ποιητής Σότσο την περιέγραψε το 1515 ως μια μεγάλη πόλη με πάνω από χίλια σπίτια, ναούς και πανδοχεία. Το λιμάνι προστατεύονταν από τρεις οχυρώσεις, (Κάστρο Χιγκάσι, Κάστρο Νίσι, Κάστρο Μισάκι) που αποτελούσαν αυτό που ήταν γνωστό ως τα «Τρία Κάστρα της Κουβάνα». Κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου, η περιοχή τέθηκε υπό την επιρροή του κινήματος Ικκό-ίκκι με κέντρο τη Ναγκασίμα. Μετά την εξόντωση των Ικκό-ίκκι από τον Όντα Νομπουνάγκα, η περιοχή Κουβάνα δόθηκε στον στρατηγό του Τακιγκάβα Καζουμάσα. Μετά το θάνατο του Νομπουνάγκα, ο Τακιγκάβα αντιτάχθηκε στον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και έχασε τα εδάφη του. Για ένα διάστημα, ο Όντα Νομπουκάτσου κράτησε την περιοχή, αλλά εκδιώχθηκε από τον Χιντεγιόσι μετά τη μάχη της Ονταβάρα. Το 1595, ο Χιντεγιόσι ανέθεσε στον Ουτζιίε Γιουκιχίρο έναν τομέα 22.000 koku, αλλά τον απομάκρυνε ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου συνειδητοποίησε τη στρατηγική σημασία της Κουβάνα στον συνεχιζόμενο αγώνα ενάντια στη φυλή Τογιοτόμι στην Οσάκα λόγω της θέσης της στις εκβολές του ποταμού Ναγκάρα στη δυτική πλευρά της περιοχής δέλτα Ναγκασίμα, που σχηματίζεται από τον ποταμό Κίσο, τον ποταμό Ναγκάρα και τον ποταμό Ίμπι. Αυτό σήμαινε ότι όλοι οι ταξιδιώτες στον ζωτικής σημασίας αυτοκινητόδρομο Τοκάιντο, που συνδέει το Έντο με το Κιότο έπρεπε να περάσουν από την Κουβάνα, για να πάρουν μια βάρκα από το λιμάνι Κουβάνα στη χερσόνησο Ατσούμι στην επαρχία Οβάρι, καθώς δεν υπήρχαν γέφυρες.
Ο Ιεγιάσου τοποθέτησε ξανά τον Χόντα Ταντακάτσου από το Κάστρο Οτάκι στην επαρχία Καζούσα στην Κουβάνα και τον διέταξε να κατασκευάσει μια μεγάλη οχύρωση στην όχθη του ποταμού σε αυτό, που ήταν περίπου η τοποθεσία του παλιού Κάστρου Χιγκάσι. Υπό τον Χόντα, το Κουβάνα-τζούκου αναπτύχθηκε ως μια ευημερούσα πόλη.
Δομή του κάστρου Κουβάνα
Το κάστρο, που κατασκευάστηκε από τη Χόντα ήταν περίπου τριγωνικό, προστατευμένο στη μία πλευρά από τον ποταμό Κίσο. Εντός, η εσωτερική περίβολος του κάστρου ήταν ορθογώνια, διαστάσεων 150 επί 60 μέτρα, και περιείχε ένα εξαώροφο τένσου με τέσσερις στέγες, και τρία τριώροφα γιαγκούρα παρατηρητήρια σε κάθε γωνία. Μικρότεροι δευτερεύοντες και τριτογενείς περίβολοι περιέβαλλαν την εσωτερική περιοχή σχηματίζοντας μια ζώνη προστασίας για άμυνα και όχι μια οικιστική ζώνη όπως στα περισσότερα άλλα κάστρα. Το σύνολο περιβαλλόταν από χαμηλούς πέτρινους τοίχους και 24 διώροφα γιαγκούρα, 12 μονώροφα γιαγκούρα και 46 πύλες. Η δυτική περιοχή του κάστρου, από την οποία αναμενόταν οποιαδήποτε επίθεση, προστατεύτηκε περαιτέρω από μια υδάτινη τάφρο.
Ιστορία
Το 1616, οι Χόντα μεταφέρθηκαν στον τομέα Χιμέτζι και ο τομέας Κουβάνα τέθηκε υπό τον έλεγχο ενός κλάδου δόκιμων της φυλής Ματσουντάιρα, ο οποίος θα κυβερνούσε την Κουβάνα καθ' όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης περιόδου Έντο. Το κάστρο κάηκε σε μια πυρκαγιά του 1701, η οποία επίσης κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της γύρω καστροπολιτείας. Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα δεν έδωσε άδεια για την ανοικοδόμηση του τένσου και το υπόλοιπο κάστρο αποκαταστάθηκε σε πολύ μικρότερη κλίμακα.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Μπακουμάτσου, η Κουβάνα κυβερνήθηκε από τον Ματσουντάιρα Σανταάκι, βασικό υποστηρικτή της φυλής Τοκουγκάβα στον πόλεμο του Μπόσιν και μικρότερο αδελφό του Ματσουντάιρα Καταμόρι του τομέα Άιζου. Ωστόσο, εξαιτίας της απουσίας του ενώ πολεμούσε τη Συμμαχία Σάτσο στη βόρεια Ιαπωνία, το κάστρο παραδόθηκε στις αυτοκρατορικές δυνάμεις χωρίς μάχη. Πυρπολήθηκε από τα στρατεύματα της κυβέρνησης Μεϊτζί και μετά την αποκατάσταση Μεϊτζί, οι πέτρινοι τοίχοι του κατεδαφίστηκαν, για να αποτελέσουν μέρος του κυματοθραύστη στο λιμάνι Γιοκκάιτσι.
Το 1928 ο εσωτερικός περίβολος και ένα τμήμα του δεύτερου περίβουλου Νι-νο-Μάρου με μερικά απομεινάρια πέτρινων τοίχων και τάφρων μετατράπηκαν σε δημόσιο πάρκο, το Πάρκο Κιούκα και τα ερείπια του κάστρου έγιναν ένας νομαρχιακός ιστορικός χώρος του Μίε το 1942. Οι σημερινές κατασκευές περιλαμβάνουν δύο ανακατασκευασμένα γιαγκούρα. Η τοποθεσία του κάστρου απέχει 20 λεπτά με τα πόδια από το σταθμό Κουβάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουβανα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Μικρά Άρκτος
Η Μικρά Άρκτος (Λατινικά, ονομαστική: Ursa Minor, γενική Ursae Minoris αστρον. σύμβολο: UMi) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αειφανής στην Ελλάδα.
Το σημαντικότερο ξεχωριστό γνώρισμα της Μικράς Άρκτου είναι ότι στα χρόνια μας περιέχει το Βόρειο Ουράνιο Πόλο. Συνορεύει μόνο με τους αστερισμούς Καμηλοπάρδαλη, Δράκοντα και Κηφέα. Τα επτά φωτεινότερα άστρα της Μικράς Άρκτου δίνουν την εντύπωση ότι σχηματίζουν μια κουτάλα, όμως τα 4 είναι αμυδρά. Το άστρο στην άκρη του χερουλιού της κουτάλας είναι ο Πολικός Αστέρας (Polaris), ο αστέρας που χρησιμεύει για τον εντοπισμό του Βορρά, όσο και του αστερισμού του: Βρίσκεται αν προεκτείνουμε το ευθύγραμμο τμήμα μεταξύ των α και β Μεγάλης Άρκτου προς την πλευρά του α κατά το πενταπλάσιο αυτού.
Ονομασίες και ιστορία
Λέγεται ότι τον αστερισμό καθιέρωσε τον 6ο αιώνα π.Χ. ο Έλληνας αστρονόμος Θαλής ο Μιλήσιος, αλλά είναι βέβαιο ότι ήδη χρησιμοποιούταν ως οδηγός από τους ναυτικούς. Στην αρχαιότητα η Μικρά Άρκτος, που σημαίνει «Μικρή Αρκούδα», ονομαζόταν «το φτερό του Δράκοντα», και ήταν τμήμα του αστερισμού Δράκοντα. Το φτερό του Δράκοντα ως ομάδα αστέρων έχει πια προ πολλού ξεχαστεί. Ο Άρατος ο Σολεύς, Έλληνας επικός ποιητής, λέγεται ότι ονόμασε τον αστερισμό Κυνόσουρα, δηλαδή «ουρά σκύλου». Η ονομασία αργότερα υιοθετήθηκε και από τους Ρωμαίους ως Cynosura, και διατηρήθηκε μέχρι και μετά την Αναγέννηση. Στην αρχαία Ελλάδα, αυτή ήταν κυρίως που ξεχώριζε την Μικρά Άρκτο, καθώς μοιραζόταν τα ονόματα Άρκτος, Άμαξα, Άγαννα και Ελίκη με την Μεγάλη Άρκτο. Ο Βρετανός ιστορικός και «μυθολόγος» του 19ου αι. Sir George William Cox ταύτισε τη λέξη με το Λυκόσουρα, που αρχικώς θα εσήμαινε «Ουρά του Φωτός» (πρβλ. τα λυκόφως, λυκαυγές). Αλλά αυτό δεν φαίνεται κατάλληλο για ένα όχι τόσο φωτεινό αστερισμό. Παρόμοια ηχητικώς ακούγεται το όνομα ενός αστερισμού από την αρχαία Μεσοποταμία, του Antasurra (= η άνω σφαίρα) ή Annassurra (= ψηλός όταν ανατέλλει;). Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν και το όνομα Ursa Phoenicia, από το αρχαίο ελληνικό όνομα του Πολικού Αστέρα, «Φοινίκη». Η παράδοση κατά την οποία οι Άρκτοι ήταν οι Κρητικές τροφοί του βρέφους Δία, που στη συνέχεια υψώθηκαν στους ουρανούς για την αφοσίωση στο καθήκον τους, υιοθετείται από τον Μανίλιο στον στίχο του: «Η μικρή αρκούδα που κούνησε τον δυνατό Δία».
Οι Άραβες γνώριζαν τη Μικρά Άρκτο ως Al Dubb al Asghar, ακριβής μετάφραση του «Μικρά Άρκτος» που παρεφθαρμένη από τον Bayer απαντάται ως Dhub Elezguar, αλλά πριν επηρεασθούν από τους Έλληνες τη θεωρούσαν ως μια ακόμα νεκροφόρο τράπεζα, όπως και τη Μεγάλη Άρκτο, με τους αστέρες της ουράς να είναι οι βαρυπενθούσες κόρες (Banat al Naash al Sughra) του νεκρού που την ακολουθούν σε νεκρική πομπή, όπως ακριβώς και στην περίπτωση της Μεγάλης. Σε πιο βουκολική εκδοχή, ο (σημερινός) Πολικός Αστέρας ήταν ο Νεαρός Τράγος. Ακόμα, οι Άραβες παρομοίαζαν την Μικρά Άρκτο με ψάρι, ενώ την αποκαλούσαν και Al Fass, η Τρύπα από όπου περνά ο γήινος άξονας.
Στους Πέρσες ήταν το Ihlilagji, το Μυροβάλανον ή καρπός της χουρμαδιάς, εκτός από τα κοινά με τη Μεγάλη Άρκτο Heft Rengh, Heft Averengh ή Hafturengh, διευκρινιζόμενα από το Kihin (= μικρή). Ο Γερμανός ανατολιστής Peter Jensen έβλεπε στη Μικρά Άρκτο τη Λεοπάρδαλη των Βαβυλωνίων, έμβλημα του σκότους, όπως το σκότος συμβόλιζε και στην Αίγυπτο ως το Τσακάλι του θεού Σηθ. Οι Κινέζοι την ονόμαζαν Peih Sing.
Οι αρχαίοι Σκανδιναβοί την αποκαλούσαν «το μικρότερο άρμα» ή Θρόνο του Θωρ, και οι απόγονοί τους στη σημερινή Δανία και Ισλανδία ακόμα τη λένε Litli Vagn, Μικρό Κάρο. Ο Δάντης αποκαλούσε τους 7 αστέρες της Cornu, όνομα κοινό και στους αμέσως επόμενους αιώνες, όπως φαίνεται και από το τρίτο γράμμα του Αμέριγκο Βεσπούτσι που ονομάζει τη Μικρά Άρκτο Elcorno. Παρόμοια, ήταν η Bocina (= σάλπιγγα) των Ισπανών βοσκών και Bogina (= βόας) των Ιταλών ναυτικών. Οι Αλφόνσειοι Πίνακες δίνουν την ονομασία Alruc(c)aba με αποτέλεσμα τη σύνθετη λέξη Dubherukabah που δίνει ο Ριτσιόλι.
Ο Καίσιος παρομοίασε την Μικρά Άρκτο με το άρμα που στάλθηκε από τον Ιωσήφ να φέρει τον πατέρα του στην Αίγυπτο, με το άρμα που μετέφερε τον Προφήτη Ηλία στους ουρανούς και με την αρκούδα που κατέσφαξε ο Δαυίδ.
Το συνηθέστερο λαϊκό όνομα έως σήμερα στις ΗΠΑ για τον αστερισμό είναι Little Dipper (= Μικρή Κουτάλα).
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στη Μικρά Άρκτο 27 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 54.
Ασκληπιάδα (φυτό)
Η ασκληπιάδα, ή ζιζάνιο πεταλούδας, προέρχεται από την ανατολική και νοτιοδυτική Βόρεια Αμερική. Είναι συνήθως γνωστό ως ζιζάνιο πεταλούδας λόγω των πεταλούδων που προσελκύονται στο φυτό από το χρώμα και την άφθονη παραγωγή του νέκταρ. Είναι επίσης ένα φυτικό προνύμφη των πεταλούδων βασίλισσα και μονάρχης, καθώς και ο σκώρος τίγρης σκύλου, ο σκώρος γαλακτοπαραγωγής και ο απροσδόκητος κύκνος.
Λόγω των τραχιών φύλλων του, η ασκληπιάδα δεν είναι το προτιμώμενο φυτό-ξενιστής της πεταλούδας μονάρχης, αλλά οι κάμπιες μπορούν να εκτραφούν με επιτυχία. Περαιτέρω, είναι ένα από τα πολύ χαμηλότερα είδη Asclepias σε περιεκτικότητα καρδενολίδου, καθιστώντας το μια φτωχή πηγή προστασίας από θήρευση των πτηνών και μολυσματικότητας παρασίτων και ίσως συμβάλλει στην έλλειψη ελκυστικότητας για τους μονάρχες ωοτοκίας.
Περιγραφή
Είναι ένα πολυετές φυτό που αυξάνεται σε ύψος 0.3-1 μέτρου, με συστάδες πορτοκαλί ή κίτρινα άνθη από τις αρχές του καλοκαιριού έως τις αρχές του φθινοπώρου Τα φύλλα είναι σπειροειδή διατεταγμένα, λογχοειδή, 5–12 cm και 2–3 πλάτος cm.
Κατανομή και οικότοπος
Αυτό το φυτό ευνοείται από ξηρό, αμμώδες ή έδαφος με χαλίκι, αλλά έχει επίσης αναφερθεί στις πλαγιές των ρεματιών. Απαιτεί πλήρη ήλιο.
Ταυτοποίηση
Το φυτό μοιάζει με το Asclepias lanceolata, αλλά αναγνωρίζεται μοναδικά από το μεγαλύτερο αριθμό λουλουδιών και από τα τριχωτά στελέχη που δεν είναι γαλακτώδη όταν σπάσουν. Βρίσκεται συνήθως σε αγρούς με ξηρό έδαφος.
Πολλαπλασιασμός
Πολύ εύκολα πολλαπλασιάζεται με σπόρους. Οι πρωταρχικοί επικονιαστές είναι οι μέλισσες και οι σφήκες και όχι οι πεταλούδες. Σπορά σε εξωτερικούς χώρους μετά τον παγετό, ένα φυτό θα ανθίσει και θα παράγει σπόρους τον τρίτο χρόνο. Είναι δύσκολο να μεταμοσχευτεί όταν καθιερωθεί, καθώς έχει ένα βαθύ, ξυλώδες ταμπόν.
Το Monarch Watch παρέχει πληροφορίες σχετικά με την εκτροφή μονάρχων και των φυτών ξενιστών τους. Οι προσπάθειες αύξησης των πληθυσμών πεταλούδων μονάρχης με τη δημιουργία κήπων πεταλούδας και μεταναστευτικών μονόδρομων "σταθμών" απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή στις προτιμήσεις των ειδών διατροφής και τους κύκλους πληθυσμού, καθώς και στις συνθήκες που απαιτούνται για τη διάδοση και τη συντήρηση των φυτών τους. Για παράδειγμα, οι σπόροι του A. tuberosa και ορισμένων άλλων γαλακτοπαραγωγών χρειάζονται συχνά περιόδους ψυχρής θεραπείας ( κρύα στρωματοποίηση ) πριν βλαστήσουν.
Για να προστατεύσετε τους σπόρους από το πλύσιμο κατά τη διάρκεια ισχυρών βροχοπτώσεων και από πουλιά που τρώνε σπόρους, μπορεί κανείς να καλύψει τους σπόρους με ένα ελαφρύ ύφασμα ή με 0.5 in στρώμα από άχυρο. Ωστόσο, το στρώμα λειτουργεί ως μονωτής. Τα παχύτερα στρώματα του σάκου μπορούν να αποτρέψουν τη βλάστηση των σπόρων εάν αποτρέψουν την αύξηση της θερμοκρασίας του εδάφους όταν τελειώσει ο χειμώνας. Περαιτέρω, λίγα δενδρύλλια μπορούν να περάσουν μέσα από ένα παχύ στρώμα στρώματος.
Στην καλλιέργεια στο θερμοκήπιο, τα φυτά μπορούν εύκολα να καλλιεργηθούν από σπόρους σε άνθηση σε μόλις τρεις έως έξι μήνες.
Κοινά ονόματα
Τα κοινά ονόματα περιλαμβάνουν το ζιζάνιο πεταλούδας, ρίζα του Καναδά, λουλούδι chieger, chiggerflower, fluxroot, ινδικό πινέλο, ινδικό μπουκέτο, πορτοκαλί γαλακτοκομείο, πορτοκαλί ρίζα, πορτοκαλί Swallow-wort, pleurisy root, μεταξένια χελιδόνι - μούρα, ρίζα κονδύλου, κίτρινη γαλακτοκομική, λευκή ρίζα, αλεξίπτωτο, αγάπη πεταλούδας, πεταλούδα και γαλακτοκομική πεταλούδα.
Τοξικότητα και χρήσεις
Το φυτό περιέχει τοξικές γλυκοσίδες, αλκαλοειδή και ρητινοειδή. Αυτά μπορεί να προκαλέσουν αδυναμία, επιληπτικές κρίσεις και τραυματισμούς στον κερατοειδή.
Ιθαγενείς Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πρωτοπόροι χρησιμοποίησαν τις βρασμένες ρίζες για τη θεραπεία της διάρροιας και των αναπνευστικών παθήσεων. Οι λοβοί των νεαρών σπόρων χρησιμοποιήθηκαν ως φαγητό αφού βράσουν σε αρκετές αλλαγές νερού. Ο σπόρος προς τα κάτω περιστράφηκε και χρησιμοποιήθηκε για να φτιάξει κεριά.
Η χρήση του φυτού αντενδείκνυται κατά την εγκυμοσύνη, κατά τη γαλουχία ή με βρέφη λόγω των τοξινών του, που περιλαμβάνουν ρητινοειδή και πρεγνάνες. Επειδή οι πεταλούδες μονάρχης δεν το προτιμούν κατά την αναπαραγωγή, δεν είναι τόσο κατάλληλη για χρήση σε κήπους πεταλούδας και μονόπετρα όπως και άλλα είδη γαλακτοπαραγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ακρυλικό οξύ
Το ακρυλικό οξύ (αγγλικά acrylic acid) είναι οργανική χημική ένωση με μοριακό τύπο C3H4O2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται ως CH2=CHCO2H. Πιο συγκεκριμένα, είναι το απλούστερο ακόρεστο καρβοξυλικό οξύ, αποτελούμενο δομικά από μια βινυλομάδα (CH2=CH) άμεσα συνδεμένη με την τερματική καρβοξυλομάδα του (COOH). Το χημικά καθαρό ακρυλικό οξύ, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό με χαρακτηριστική στυφόξινη οσμή. Είναι αναμείξιμο με το νερό, τις αλκοόλες, τους αιθέρες και το χλωροφόρμιο (CHCl3). Παγκοσμίως, παράγονται (βιομηχανικά) ετησίως πάνω από 1.000.000 τόνοι ακρυλικού οξέος.
Ισομερή θέσης
Με βάση το μοριακό του τύπο, το ακρυλικό οξύ έχει τουλαχιστον 43 ισομερή θέσης, όχι όλα σταθερά.
Τα κυριότερα από αυτά είναι τα ακόλουθα:
Δομή
Είναι το πρώτο μέλος της ομόλογης σειράς των αλκενικών οξέων, δηλαδή των μονοκαρβονικών οξέων που μπορούν να χαρακτηριστούν από την ένωση ενός αλκενύλιου και ενός καρβοξυλίου. Ο διπλός δεσμός του βρίσκεται σε συζυγή θέση (δηλαδή με έναν απλό ενδιάμεσα) με εκείνον του καρβονυλίου του καρβοξυλίου του.
Βιομηχανική παραγωγή
Η σύγχρονη βιομηχανική παραγωγή του γίνεται με οξείδωση προπενίου από οξυγόνο:
Επειδή το ακρυλικό οξύ και οι εστέρες του έχουν μεγάλη οικονομική σημασία, έχουν ανακαλυφθεί και πολλές άλλες μέθοδοι, αλλά οι περισσότερες έχουν εγκαταληφθεί, για οικονομικούς ή περιβαλλοντικούς λόγους.
Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική εναλλακτική μέθοδος με επίδραση μονοξειδίου του άνθρακα και υδρατμών σε αιθίνιο, στα πλαίσια της Χημείας Reppe:
Με καρβοξυλίωση βινυλαλογονιδίων
Με καρβοξυλίωση με διοξείδιο του άνθρακα (CO2) βινυλαλογονιδίων (CH2=CHX), μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων (αντιδραστήρια Grignard) παράγεται ακρυλικό οξύ ::
Με υδρόλυση προπενονιτριλίου
Με υδρόλυση προπενονιτριλίου (CH2=CHCN) σε όξινο περιβάλλον παράγεται ακρυλικό οξύ :
Με προπεν-2-όλης-1 ή προπεν-2-άλης
1. Με οξείδωση προπεν-2-όλης-1 (CH2=CHCH2OH) παράγεται ακρυλικό οξύ :
2. Με οξείδωση προπεν-2-άλης (CΗ2=CHCHO) παράγεται ακρυλικό οξύ :
Από μεθυλενομηλονικό οξύ
Από μεθυλενομηλονικό οξύ [HOOCC(=CH2)COOH] παράγεται ακρυλικό οξύ :
Με αφυδάτωση υδροξυπροπανικού οξέος
Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-υδροξυπροπανικού οξέος ή 3-υδροξυπροπανικού οξέος παράγεται ακρυλικό οξύ. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
1.
2.
Με απόσπαση υδραλογόνου από αλοπροπανικό οξύ
Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από 2-αλοπροπανικό οξύ ή 3-αλοπροπανικό οξύ παράγεται ακρυλικό οξύ :
1.
2.
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 2,3-διαλοπροπανικό οξύ παράγεται ακρυλικό οξύ :
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση προπινικού οξέος παράγεται ακρυλικό οξύ :
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκενικά οξέα Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Μονομερή
Αυτοκρατορικό Παλάτι του Τόκιο
Το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Τόκιο (皇居, Kōkyo, κυριολεκτικά 'Αυτοκρατορική Κατοικία') είναι η κύρια κατοικία του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Είναι μια μεγάλη περιοχή που μοιάζει με πάρκο που βρίσκεται στην περιοχή Τσιγιόντα της περιφέρειας Τσιγιόντα του Τόκιο και περιέχει πολλά κτήρια όπως το κεντρικό παλάτι, μερικές κατοικίες της Αυτοκρατορικής Οικογένειας, ένα αρχείο, μουσεία και διοικητικά γραφεία.
Είναι χτισμένο στη θέση του παλιού Κάστρου Έντο. Η συνολική έκταση συμπεριλαμβανομένων των κήπων είναι 1,15 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Κατά τη διάρκεια της ακμής της ιαπωνικής φούσκας ακινήτων της δεκαετίας του 1980, οι χώροι του παλατιού εκτιμήθηκαν από ορισμένους ότι ήταν περισσότερο από την αξία όλων των ακινήτων στην πολιτεία της Καλιφόρνια.
Κάστρο Έντο
μικρογραφία| Το Κιούντεν λίγο μετά την ολοκλήρωσή του στα τέλη του 1800 μικρογραφία| Κενάνφου, Αυτοκρατορικό Παλάτι του Τόκιο Μετά τη συνθηκολόγηση του σογκουνάτου και την αποκατάσταση του Μεϊτζί, οι κάτοικοι, συμπεριλαμβανομένου του σόγκουν Τοκουγκάβα Γιοσινόμπου, έπρεπε να εκκενώσουν τις εγκαταστάσεις του Κάστρου Έντο. Φεύγοντας από το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Κιότο στις 26 Νοεμβρίου 1868, ο Αυτοκράτορας έφτασε στο Κάστρο Έντο, το μετέτρεψε στην νέα του κατοικία και το μετονόμασε σε Κάστρο Τόκεϊ (東京城, Tōkei-jō). Εκείνη την εποχή, το Τόκιο ονομαζόταν επίσης Τόκεϊ. Έφυγε ξανά για το Κιότο και αφού επέστρεψε στις 9 Μαΐου 1869, μετονομάστηκε σε Αυτοκρατορικό Κάστρο (皇城, Kōjō).
Προηγούμενες πυρκαγιές είχαν καταστρέψει την περιοχή Χονμάρου, που περιείχε το παλιό ντόντζον (το οποίο κάηκε στην πυρκαγιά Μεϊρέκι του 1657). Την νύχτα της 5ης Μαΐου 1873 μια πυρκαγιά κατάκαψε το Παλάτι Νισινομάρου (πρώην κατοικία του σόγκουν), και το νέο αυτοκρατορικό παλάτι (宮城, Kyūjō) κατασκευάστηκε στην περιοχή το 1888. Το κάστρο έχει πολλούς κήπους. αριστερά|μικρογραφία| Ιούνιος, 1902. Αυτοκρατορικό Παλάτι του Τόκιο αριστερά|μικρογραφία| Αυτοκρατορικό Παλάτι στο Τόκιο 1908 Το 2004 ιδρύθηκε ένας μη κερδοσκοπικός "Οργανισμός Ανακατασκευής του Έντο-τζο" (NPO法人 江戸城再建) με στόχο μια ιστορικά σωστή ανακατασκευή τουλάχιστον του κύριου ντόντζον. Τον Μάρτιο του 2013, ο Ναοτάκα Κοτάκε, επικεφαλής της ομάδας, είπε ότι «η πρωτεύουσα χρειάζεται ένα συμβολικό κτήριο» και ότι η ομάδα σχεδίαζε να συγκεντρώσει δωρεές και υπογραφές σε μια αναφορά για την υποστήριξη της ανοικοδόμησης του πύργου. Είχε γίνει ένα σχέδιο ανακατασκευής με βάση παλιά έγγραφα. Η Υπηρεσία Αυτοκρατορικής Οικογένειας εκείνη την εποχή δεν είχε δηλώσει, εάν θα υποστήριζε το έργο.
Το Παλιό Παλάτι
Στην περίοδο Μεϊτζί, οι περισσότερες κατασκευές από το Κάστρο Έντο εξαφανίστηκαν. Κάποια καθαρίστηκαν, για να ανοίξει ο δρόμος για άλλα κτήρια ενώ άλλα καταστράφηκαν από σεισμούς και πυρκαγιά. Για παράδειγμα, οι ξύλινες διπλές γέφυρες (二重橋, Nijūbashi) πάνω από την τάφρο αντικαταστάθηκαν με πέτρινες και σιδερένιες γέφυρες. Τα κτήρια του Αυτοκρατορικού Παλατιού, που κατασκευάστηκαν την εποχή του Μεϊτζί ήταν κατασκευασμένα από ξύλο. Ο σχεδιασμός τους χρησιμοποίησε την παραδοσιακή ιαπωνική αρχιτεκτονική στην εξωτερική τους εμφάνιση, ενώ οι εσωτερικοί χώροι ήταν ένα εκλεκτικό μείγμα μοντέρνων ιαπωνικών και ευρωπαϊκών στοιχείων. Οι οροφές των μεγάλων θαλάμων ήταν καλυμμένες με ιαπωνικά στοιχεία. Ωστόσο, οι χώροι επιπλώθηκαν με δυτικές καρέκλες, τραπέζια και βαριές κουρτίνες. Τα δάπεδα των κοινόχρηστων δωματίων είχαν παρκέ ή χαλιά ενώ οι οικιστικοί χώροι χρησιμοποιούσαν παραδοσιακά χαλάκια τατάμι.
Η κύρια αίθουσα ακροατηρίου ήταν το κεντρικό τμήμα του παλατιού. Ήταν το μεγαλύτερο κτήριο στο συγκρότημα. Οι καλεσμένοι γίνονταν δεκτοί εκεί για δημόσιες εκδηλώσεις. Η επιφάνεια του δαπέδου ήταν πάνω από 223 tsubo ή περίπου 737,25 τ.μ.. Στο εσωτερικό, η οροφή ήταν παραδοσιακού ιαπωνικού στιλ, ενώ το δάπεδο ήταν παρκέ. Η οροφή είχε παρόμοιο στυλ με το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Κιότο, αλλά ήταν καλυμμένη με (πυρασφαλείς) χάλκινες πλάκες και όχι με σανίδες από ιαπωνικά κυπαρίσσια.
Στα τέλη της περιόδου Τάισο και στις αρχές της περιόδου Σόουα, προστέθηκαν περισσότερα κτήρια από σκυρόδεμα, όπως τα κεντρικά γραφεία του Υπουργείου  Αυτοκρατορικής Οικογένειας και το Ιδιωτικό Συμβούλιο της Ιαπωνίας. Αυτές οι κατασκευές εμφάνιζαν μόνο συμβολικά ιαπωνικά στοιχεία.
1888 1948, το κτηριακό συγκρότημα ονομαζόταν Κάστρο του Παλατιού (宮城, Kyūjō). Τη νύχτα της 25ης Μαΐου 1945, οι περισσότερες κατασκευές του Αυτοκρατορικού Παλατιού καταστράφηκαν στον βομβαρδισμό των Συμμάχων στο Τόκιο. Σύμφωνα με τον πιλότο βομβαρδιστικών των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Λαϊνμπέργκερ, το Παλάτι του Αυτοκράτορα ήταν ο στόχος της ειδικής αποστολής τους στις 29 Ιουλίου 1945 και χτυπήθηκε με βόμβες 2000 λιβρών. Τον Αύγουστο του 1945, στις τελευταίες ημέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο συναντήθηκε με το μυστικό του συμβούλιο και πήρε αποφάσεις με αποκορύφωμα την παράδοση της Ιαπωνίας σε ένα υπόγειο καταφύγιο από αεροπορικές επιδρομές στους χώρους του παλατιού, που αναφέρεται ως η Βιβλιοθήκη του Μεγαλειότατου.
Εσωτερικές εικόνες του παλαιού παλατιού της εποχής Μεϊτζί
Το τωρινό παλάτι
μικρογραφία| Χάρτης του Αυτοκρατορικού Παλατιού και των γύρω κήπων Το σημερινό Αυτοκρατορικό Παλάτι περιλαμβάνει τις οχυρώσεις του πρώην Κάστρου Έντο. Το σύγχρονο Κιούντεν (宮殿) έχει σχεδιαστεί για διάφορες λειτουργίες και δεξιώσεις της αυτοκρατορικής αυλής βρίσκεται στο παλιό τμήμα Νισινομάρου των περιοχών του παλατιού. Σε πολύ πιο μέτρια κλίμακα, το Παλάτι Φουκιάγκε (吹上御所, Fukiage gosho), η επίσημη κατοικία του αυτοκράτορα και της αυτοκράτειρας, βρίσκεται στον κήπο Φουκιάγκε. Σχεδιασμένη από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Σόζο Ούτσιι, η σύγχρονη κατοικία ολοκληρώθηκε το 1993. Αυτή η κατοικία επί του παρόντος (Ιούλιος 2020) δεν χρησιμοποιείται και προετοιμάζεται για τον Ναρουχίτο, ο οποίος προς το παρόν διατηρεί την κύρια κατοικία του στο πρώην παλάτι Τόγκου, που μετονομάστηκε σε Παλάτι Ακασάκα (赤坂御所, Akasaka gosho) όσο διαμένει εκεί.
Εκτός από την Υπηρεσία Αυτοκρατορικής Οικογένειας και τους Ανατολικούς Κήπους, οι κύριοι χώροι του παλατιού είναι γενικά κλειστοί για το κοινό, εκτός από τις κρατημένες ξεναγήσεις από Τρίτη έως Σάββατο (που έχουν πρόσβαση μόνο στην Πλατεία Κιούντεν Τοτέι μπροστά από το Τσοβάντεν). Κάθε Πρωτοχρονιά (2 Ιανουαρίου) και τα Γενέθλια του Αυτοκράτορα, επιτρέπεται στο κοινό να εισέλθει από την Νακαμόν (εσωτερική πύλη), όπου το πλήθος συγκεντρώνεται στην Πλατεία Κιούντεν Τοτέι. Η Αυτοκρατορική Οικογένεια εμφανίζεται στο μπαλκόνι μπροστά στο πλήθος και ο Αυτοκράτορας εκφωνεί κανονικά μια σύντομη ομιλία χαιρετίζοντας και ευχαριστώντας τους επισκέπτες και τους εύχεται καλή υγεία. Μέρη του κήπου Φουκιάγκε είναι μερικές φορές ανοιχτά στο ευρύ κοινό.
Τα παλιά κτηριακά συγκροτήματα Χονμάρου, Νινομάρου και Σαννομάρου συγκροτούν πλέον τους Ανατολικούς Κήπους, μια περιοχή με δημόσια πρόσβαση, που περιέχει διοικητικά και άλλα δημόσια κτήρια.
Η Πάρκο Κιτανομάρου βρίσκεται στα βόρεια και είναι ο πρώην βόρειος περίβολος του Κάστρου Έντο. Είναι ένα δημόσιο πάρκο και είναι η τοποθεσία του Νιππόν Μπουντόκαν. Στα νότια βρίσκεται ο Εθνικός Κήπος Κόκιο Γκάιεν.
Αν και μεγάλο μέρος της τοποθεσίας είναι εκτός ορίων για το κοινό, υπήρξαν πολλές περιπτώσεις τουριστών, που προσπάθησαν να παραβιάσουν την έκταση του παλατιού κολυμπώντας στην τάφρο. Το 2008, ένας Βρετανός τουρίστας γδύθηκε, επανειλημμένα βούτηξε και κολύμπησε στην τάφρο σε μια προσπάθεια να αποφύγει τη σύλληψη και χρησιμοποίησε πέτρες και ένα πλαστικό κοντάρι ως όπλα όταν αντιμετώπισε το προσωπικό και τους τοπικούς αστυνομικούς. Ένα παρόμοιο περιστατικό έλαβε χώρα το 2013, στο οποίο δύο μεθυσμένοι τουρίστες αποφάσισαν να προσπαθήσουν να μπουν κρυφά στο κτήριο του παλατιού, αφού έβγαλαν τα ρούχα τους και μπήκαν στο νερό κοντά στην Πύλη Σακουράντα.
Κιούντεν
μικρογραφία| Αίθουσα Υποδοχής Τσόβαντεν, το μεγαλύτερο κτίσμα του παλατιού μικρογραφία| Ο αυτοκράτορας [[Ναρουχίτο χαιρετά το κοινό στην αίθουσα δεξιώσεων Τσόβαντεν μετά την ανάρρησή του το 2019]] μικρογραφία| Χάρτης του Κιούντεν Το Αυτοκρατορικό Παλάτι (宮殿, Kyūden) και τα κεντρικά γραφεία της Υπηρεσίας Αυτοκρατορικής Οικογένειας βρίσκονται στον περίβολο του πρώην Νισινομάρου (Δυτική Ακρόπολη) του Κάστρου Έντο.
Τα κύρια κτήρια του ανακτόρου, συμπεριλαμβανομένου του Κιούντεν (宮殿), έδρα της διάσκεψης συνδέσμου του Αυτοκρατορικού Γενικού Αρχηγείου, υπέστησαν σοβαρές ζημιές από τη φωτιά του Μαΐου 1945. Το σημερινό παλάτι αποτελείται από πολλαπλές σύγχρονες κατασκευές, που συνδέονται μεταξύ τους. Το συγκρότημα των ανακτόρων ολοκληρώθηκε το 1968 και κατασκευάστηκε από κατασκευές από οπλισμένο σκυρόδεμα με σκελετό χάλυβα που παράγονται στην Ιαπωνία, με δύο ορόφους πάνω από το έδαφος και ένα υπόγειο όροφο. Τα κτήρια του Αυτοκρατορικού Παλατιού κατασκευάστηκαν από την Takenaka Corporation σε μοντέρνο στυλ με σαφείς ιαπωνικές αρχιτεκτονικές αναφορές, όπως η μεγάλη, δίρριχτη κεκλιμένη στέγη, οι κολώνες και τα δοκάρια.
Το συγκρότημα αποτελείται από έξι πτέρυγες, συμπεριλαμβανομένων:
Οι αίθουσες περιλαμβάνουν τα Μινάμι-Νταμάρι, Νάμι-νο-Μα, πολλαπλούς διαδρόμους, Κίτα-Νταμάρι, Σακκυό-νο-Μα, Σούντζου-νο-Μα, Σέιντεν-Σουγκιτόε (Καέντε), Σέιντεν-Σουγκιτόε (Σακούρα), Τάκε-νο-Μα, Ούμε-νο-Μα και Μάτσου-νο-Μα. Διάσημοι καλλιτέχνες Νιχόνγκα, όπως ο Μαέντα Σέισον, πήραν την ανάθεση να ζωγραφίσουν τα έργα τέχνης.
Το Κιούντεν χρησιμοποιείται τόσο για την υποδοχή κρατικών προσκεκλημένων όσο και για την πραγματοποίηση επίσημων κρατικών τελετών και εκδηλώσεων. Το Μάτσου-νο-Μα (Pine Chamber) είναι η αίθουσα του θρόνου. Ο Αυτοκράτορας προβαίνει σε ακρόαση τον Πρωθυπουργό σε αυτήν την αίθουσα, καθώς και διορίζει ή απολύει πρεσβευτές και Υπουργούς Επικρατείας. Είναι επίσης το δωμάτιο όπου ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου διορίζονται στο αξίωμα. μικρογραφία| Κήπος Φουκιάγκε
Κήπος Φουκιάγκε
Ο κήπος Φουκιάγκε φέρει το όνομα από την περίοδο Έντο και χρησιμοποιείται ως περιοχή κατοικίας για την Αυτοκρατορική Οικογένεια.
Το Παλάτι Φουκιάγκε, (吹上御所, Fukiage gosho), που ολοκληρώθηκε το 1993, χρησιμοποιήθηκε ως η κύρια κατοικία του Ακιχίτο από τις 8 Δεκεμβρίου 1993 έως τον Μάρτιο του 2020. Επί του παρόντος (Ιούλιος 2020) δεν χρησιμοποιείται και ανακαινίζεται, θα είναι η κύρια κατοικία του Ναρουχίτο.
Το Παλάτι Φουκιάγκε Όμιγια (吹上大宮御所, Fukiage Ōmiya-gosho) στο βόρειο τμήμα ήταν αρχικά η κατοικία του αυτοκράτορα Σόουα και της αυτοκράτειρας Κότζουν και ονομαζόταν το παλάτι Φουκιάγκε. Μετά τον θάνατο του Αυτοκράτορα το 1989, το παλάτι μετονομάστηκε σε παλάτι Φουκιάγκε Όμιγια και ήταν η κατοικία της χήρας αυτοκράτειρας μέχρι τον θάνατό της το 2000. Αυτή τη στιγμή δεν χρησιμοποιείται.
Οι περίβολοι του παλατιού περιλαμβάνουν τα Τρία Καταφύγια του Παλατιού (宮中三殿, Kyūchū-sanden). Τμήματα των Αυτοκρατορικών Εμβλημάτων της Ιαπωνίας φυλάσσονται εδώ και το καταφύγιο παίζει θρησκευτικό ρόλο σε αυτοκρατορικές ενθρονίσεις και γάμους.
Ανατολικοί Κήποι
Αρκετές κατασκευές, που προστέθηκαν από την περίοδο Μεϊτζί αφαιρέθηκαν με την πάροδο του χρόνου, για να καταστεί δυνατή η κατασκευή του Ανατολικού Κήπου. Το 1932, το κουρετάκε-ριό (kuretake-ryō) χτίστηκε ως κοιτώνας για πριγκίπισσες, ωστόσο αυτό το κτήριο αφαιρέθηκε πριν από την κατασκευή των σημερινών κήπων. Άλλα κτήρια, όπως στάβλοι και κατοικίες αφαιρέθηκαν, για να δημιουργηθεί ο Ανατολικός Κήπος με τη σημερινή του διαμόρφωση.
Οι κατασκευαστικές εργασίες ξεκίνησαν το 1961 με μια νέα λίμνη στο Νινομάρου, καθώς και την επισκευή και αποκατάσταση διαφόρων φρουρίων και κατασκευών από την περίοδο Έντο. Στις 30 Μαΐου 1963, η περιοχή κηρύχθηκε από την ιαπωνική κυβέρνηση «Ειδικό Ιστορικό Λείψανο» βάσει του Νόμου για την Προστασία της Πολιτιστικής Περιουσίας.
Τοκαγκακουντό (Αίθουσα Μουσικής)
μικρογραφία| Τοκαγκακουντό (Αίθουσα Μουσικής) Το Τοκαγκακουντό (桃華楽堂, Αίθουσα Μουσικής Άνθος Ροδακινιάς) βρίσκεται στα ανατολικά του πρώην κύριου ντόντζον του Κάστρου Έντο στο Χονμάρου. Αυτή η αίθουσα μουσικής χτίστηκε σε ανάμνηση των 60ών γενεθλίων της αυτοκράτειρας Κότζουν στις 6 Μαρτίου 1963. Το κτήριο καλύπτει μία έκταση 1.254 τ.μ.. Η αίθουσα έχει οκταγωνικό σχήμα και κάθε ένας από τους οκτώ εξωτερικούς τοίχους του είναι διακοσμημένος με διαφορετικά σχεδιασμένα ψηφιδωτά πλακάκια. Η κατασκευή ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1964 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1966.
Κήπος Νινομάρου
Συμβολικά δέντρα, που αντιπροσωπεύουν κάθε νομό της Ιαπωνίας έχουν φυτευτεί στη βορειοδυτική γωνία του περίβολου του Νινομάρου. Αυτά τα δέντρα αποτελούν δωρεά από κάθε νομό και είναι συνολικά 260, καλύπτοντας 30 ποικιλίες.
Ο μικρός κήπος Νινομάρου στους πρόποδες του λόφου του κάστρου φυτεύτηκε αρχικά το 1636 από τον Κομπόρι Ένσου, έναν διάσημο καλλιτέχνη τοπίου και σχεδιαστή κήπου, αλλά καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1867. Η τρέχουσα διάταξη δημιουργήθηκε το 1968, με βάση ένα σχέδιο, που εκπονήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ένατου σόγκουν, Τοκουγκάβα Ιεσίγκε. μικρογραφία| Σπίτι τσαγιού Σουβανό-τσάγια (Suwano-chaya)
Σουβανό-τσάγια
Το Σουβανό-τσάγια (Suwa no Chaya) (諏訪の茶屋) είναι ένα τεϊοποτείο, που βρισκόταν στον κήπο Φουκιάγκε κατά την περίοδο Έντο. Μεταφέρθηκε στο παλάτι Ακασάκα μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, αλλά ανακατασκευάστηκε στην αρχική του θέση το 1912.
Μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση κατά την κατασκευή του Ανατολικού Κήπου.
Κιτανομάρου
Η Πάρκο Κιτανομάρου βρίσκεται στα βόρεια και είναι ο πρώην βόρειος περίβολος του Κάστρου Έντο. Είναι ένα δημόσιο πάρκο και είναι ο χώρος της Αίθουσας Νιππόν Μπουντόκαν.
Κόκυο-γκάιεν
Στα νοτιοανατολικά βρίσκονται οι μεγάλοι εξωτερικοί κήποι του Αυτοκρατορικού Παλατιού, οι οποίοι είναι επίσης δημόσιο πάρκο και περιέχουν χάλκινα μνημεία του Κουσουνόκι Μασασίγκε και του Βάκε νο Κιγιομάρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόκιο
Σαιντ Τζόρτζις
Το Σαιντ Τζόρτζις (αγγλ. St. George's) είναι η πρωτεύουσα της νησιωτικής χώρας της Γρενάδα. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νησιού κοντά σε παλαιό ηφαίστειο. Έχει πληθυσμό 89.018 κατοίκων. Είναι δημοφιλέστατος τουριστικός προορισμός στην Καραϊβική προσελκύοντας χιλιάδες τουρίστες, κρουαζιερόπλοια και διασημότητες.
Η πόλη είναι η πρωτεύουσα της δεύτερης μεγαλύτερης ενορίας, του Αγίου Γεωργίου.
Γεωγραφία
Το Σαιντ Τζόρτζις βρίσκεται νοτιοδυτικά της Γρενάδα και του νησιού, δυτικά της ενορίας του Αγίου Γεωργίου και κεντρικά της περιφέρειας της Πόλης του Αγίου Γεωργίου.
Ιστορία
Η πόλη χτίστηκε από τους Γάλλους το 1650. Χαρακτηριστικό της είναι οι κεραμοσκεπείς κόκκινες στέγες στα περισσότερα σπίτια της. Έχει καταστραφεί από μεγάλες πυρκαγιές, έπειτα από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1771 πολλές πανσιόν μετακόμισαν στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Γρενάδα την Γκουγιάβε. Την 1η Νοεμβρίου 1775 άλλη μια μεγάλη φωτιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως η μεγάλη φωτιά του Σαιντ Τζόρτζις. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2004 ο τυφώνας Ιβάν χτύπησε τη Γρενάδα και την πρωτεύουσα Σαιντ Τζόρτζις σκοτώνοντας 39 ανθρώπους και καταστρέφοντας πολλά ιστορικά κτήρια μεταξύ αυτού και την κατοικία του πρωθυπουργού της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας