cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταθμός Κηφισιά (Μετρό Αθήνας)
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κηφισιάς
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κηφισιάς ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής, επί της γραμμής Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου, στη χιλιομετρική θέση 15,500 από την Πλατεία Λαυρίου. Πήρε το όνομά του από την κοινότητα Κηφισιάς, την οποία εξυπηρετούσε και η οποία αργότερα προήχθη σε δήμο. Εγκαινιάστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1885 και έκλεισε στις 8 Αυγούστου 1938, εν αναμονή της ηλεκτροδότησης. Διέθετε περιστροφική πλάκα. Ο σταθμός Κηφισιάς υπήρξε από τα εγκαίνιά του, το 1885, μέχρι την επέκτάση του δικτύου προς το Στροφύλι, μετά το 1900, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής. Δεν είναι σαφές από τις πηγές εάν η επέκταση προς το Στροφύλι έπαψε να λειτουργεί πριν το κλείσιμο του δικτύου, το 1938, οπότε ο σταθμός Κηφισιάς θα είχε ξαναγίνει τερματικός.
Συνθετική γεωμετρία
Λογική σύνθεση
Η διαδικασία της λογικής σύνθεσης αρχίζει με ένα αυθαίρετο αλλά καθορισμένο σημείο εκκίνησης. Αυτό το σημείο εκκίνησης είναι η εισαγωγή αρχικών ή πρωταρχικών -εννοιών και αξιωμάτων σχετικά με αυτά τα πρωταρχικά:
Σταθμός Κηφισιά (Μετρό Αθήνας)
Παραπομπές
Κηφισια Κηφισια Κηφισια
Συνθετική γεωμετρία
Λογική σύνθεση
Από ένα δεδομένο σύνολο αξιωμάτων, η σύνθεση προχωρά ως ένα προσεκτικά κατασκευασμένο λογικό επιχείρημα. Όταν ένα σημαντικό αποτέλεσμα αποδεικνύεται αυστηρά, μετατρέπεται σε θεώρημα.
Ιδιότητες των συνόλων στη συνθετική γεωμετρία
Δεν υπάρχει σταθερό σύνολο αξιωμάτων για τη γεωμετρία, καθώς μπορούν να επιλεγούν διάφορα συνεπή σύνολα. Καθένα από αυτά τα σύνολα μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετική γεωμετρία, ενώ υπάρχουν επίσης παραδείγματα διαφορετικών συνόλων που δίνουν την ίδια γεωμετρία. Με αυτή την πληθώρα δυνατοτήτων, δεν είναι πλέον σκόπιμο να μιλάμε για "γεωμετρία" στον ενικό.
Τα αξιώματα της συνέχειας και της αλληλεξάρτησης είναι επίσης προαιρετικά. Για παράδειγμα, μπορούν να δημιουργηθούν διακριτές γεωμετρίες με την εξάλειψη ή την τροποποίησή τους.
Ιστορία
Η αρχική αντιμετώπιση του Ευκλείδη παρέμεινε αδιαμφισβήτητη για πάνω από δύο χιλιάδες έτη, έως ότου οι ταυτόχρονες ανακαλύψεις των μη ευκλείδειων γεωμετριών από τους Γκάους, Μπολιάι, Λομπατσέφσκι και Ρίμαν τον 19ο αιώνα οδήγησαν τους μαθηματικούς να αμφισβητήσουν τις βασικές παραδοχές του Ευκλείδη.
Ένας από τους πρώτους Γάλλους αναλυτές συνόψισε τη συνθετική γεωμετρία ως εξής:
Το απόγειο της συνθετικής γεωμετρίας μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν ο δέκατος ένατος αιώνας, όταν οι αναλυτικές μέθοδοι που βασίζονται στις συντεταγμένες και στον λογισμό αγνοήθηκαν από ορισμένους γεωμέτρες, όπως ο Γιάκομπ Στάινερ, υπέρ μιας καθαρά συνθετικής ανάπτυξης της προβολικής γεωμετρίας. Για παράδειγμα, η αντιμετώπιση του προβολικού επιπέδου από τα αξιώματα της πρόσπτωσης είναι στην πραγματικότητα μια ευρύτερη θεωρία (με περισσότερα μοντέλα) από αυτή που προκύπτει ξεκινώντας από έναν διανυσματικό χώρο τριών διαστάσεων. Στην πραγματικότητα, η προβολική γεωμετρία έχει την απλούστερη και πιο κομψή συνθετική έκφραση από όλες τις γεωμετρίες.
Στο πρόγραμμα του Ερλάνγκεν, ο Φέλιξ Κλάιν ελαχιστοποίησε την ένταση μεταξύ συνθετικών και αναλυτικών μεθόδων:
Η εις βάθος αξιωματική μελέτη της Ευκλείδειας γεωμετρίας οδήγησε στην κατασκευή του τετραπλεύρου Λαμπέρ και του τετραπλεύρου Σακκέρι. Οι κατασκευές αυτές εισήγαγαν το πεδίο της μη ευκλείδειας γεωμετρίας, όπου το αξίωμα της παραλληλίας του Ευκλείδη απορρίπτεται. Οι Γκάους, Μπολιάι και Λομπατσέφσκι κατασκεύασαν ανεξάρτητα την υπερβολική γεωμετρία, όπου οι παράλληλες γραμμές έχουν γωνία παραλληλίας που εξαρτάται από την απόσταση μεταξύ τους. Η μελέτη αυτή έγινε ευρέως προσιτή χάρη στο μοντέλο δίσκου του Πουανκαρέ, στο οποίο οι κινήσεις δίνονται από μετασχηματισμούς Μέμπιους. Ομοίως, ο Ρίμαν, μαθητής του Γκάους, κατασκεύασε τη γεωμετρία του Ρίμαν, της οποίας η ελλειπτική γεωμετρία αποτελεί ειδική περίπτωση.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι η αντίστροφη γεωμετρία που πρότεινε ο Λούντβιχ Ιμάνουελ Μάγκνους, η οποία μπορεί να θεωρηθεί συνθετική στο πνεύμα. Η στενά συνδεδεμένη πράξη της αμοιβαιότητας εκφράζει την ανάλυση του επιπέδου.
Ο Καρλ φον Στάουντ έδειξε ότι τα αλγεβρικά αξιώματα, όπως η αντιμεταθετικότητα και η συναρτησιακότητα της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού, ήταν στην πραγματικότητα συνέπειες της σύμπτωσης των γραμμών σε γεωμετρικά σχήματα. Ο Ντέιβιντ Χίλμπερτ έδειξε ότι η διαμόρφωση Ντεσάργκ έπαιζε έναν ιδιαίτερο ρόλο. Άλλες εργασίες πραγματοποιήθηκαν από τη Ρουθ Μουφάνγκ και τους μαθητές της. Αυτές οι έννοιες αποτέλεσαν ένα από τα κίνητρα πίσω από τη γεωμετρία της πρόσπτωσης.
Αν και απρόθυμα, οι γεωμέτρες πρέπει να παραδεχτούν ότι η ομορφιά της συνθετικής γεωμετρίας έχει χάσει την ελκυστικότητά της στη νέα γενιά. Οι λόγοι είναι σαφείς: σχετικά πρόσφατα, η συνθετική γεωμετρία ήταν ο μόνος τομέας στον οποίο η συλλογιστική προχωρούσε αυστηρά από τα αξιώματα, ενώ αυτή η έλξη - τόσο θεμελιώδης για πολλούς ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τα μαθηματικά - ασκείται πλέον από πολλούς άλλους τομείς[5].
Ο σημερινός φοιτητής της γεωμετρίας έχει άλλα αξιώματα από αυτά του Ευκλείδη: βλέπε τα αξιώματα του Hilbert και τα αξιώματα του Τάρσκι.
Ο Ερνστ Κότερ δημοσίευσε μια (γερμανική) έκθεση το 1901 με θέμα "Η ανάπτυξη της συνθετικής γεωμετρίας από τον Monge στον Στάουντ (1847)".
Αποδείξεις με συνθετική γεωμετρία
Οι συνθετικές αποδείξεις γεωμετρικών θεωρημάτων χρησιμοποιούν βοηθητικές κατασκευές (όπως βοηθητικές γραμμές) και έννοιες όπως η ισότητα πλευρών ή γωνιών και η ομοιότητα και η σύγκλιση τριγώνων. Παραδείγματα τέτοιων αποδείξεων υπάρχουν στα άρθρα Θεώρημα της πεταλούδας, Θεώρημα της διχοτόμου, Θεώρημα του Απολλώνιου, Θεώρημα της βρετανικής σημαίας, Θεώρημα του Ceva, Θεώρημα της ισότητας των κύκλων, Θεώρημα του γεωμετρικού μέσου, Τύπος του Ήρωνα, Θεώρημα του ισοσκελούς τριγώνου, Νόμος των συνημίτονων και άλλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχές των μαθηματικών Κατηγορία:Αναλογιστική επιστήμη Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών Κατηγορία:Ιστορία των Μαθηματικών
Μάικλ Γκαλάσο
Ο Μάικλ Τζον Γκαλάσο (Αγγλικά: Michael John Galasso, 1949 - 9 Σεπτεμβρίου 2009) ήταν Αμερικάνος μουσικός, βιολονίστας και συνθέτης, ο οποίος έγινε γνωστός, κυρίως, από τη μουσική επένδυση ταινιών του Γουόνγκ Καρ Γουάι.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Χάμοντ της Λουιζιάνα και ήταν γιος του Μίκαελ Γκαλάσο, καθηγητή μουσικής στο Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, και της Μικαέλλα Γουίλιαμς, μουσικού. Στην ηλικία των τριών ξεκίνησε μαθήματα βιολιού με τον πατέρα του ενώ στα εντεκά του παραχώρησε το πρώτο του κονσέρτο. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Γουόνγκ Καρ Γουάι για την μουσική επένδυση των ταινιών Ερωτική Επιθυμία (In the mood for love) και Chungking express, καθώς και με τον θεατρικό σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γουίλσον για την μουσική επένδυση αρκετών θεατρικών του παραστάσεων μεταξύ των οποίων "A Letter from Queen Victoria" κ.α. Για την μουσική του στην ταινία "Séraphine" του Μάρτιν Προβόστ τιμήθηκε με το βραβείο Σεζάρ πρωτότυπης μουσικής (2008). Παράλληλα είχε πραγματοποιήσει αρκετές μουσικές εκθέσεις, εκ των οποίων μια στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ, η οποία ήταν και η πρώτη στην ιστορία του μουσείου.
Είχε ηχογραφήσει δύο άλμπουμ με τη ECM Records ενώ υπήρξε το πρώτο βιολί σε αρκετές ορχήστρες μεταξύ των οποίων στην Φιλαρμονική της Νέας Ορλεάνης κ.α.
Απεβίωσε στις 9 Σεπτεμβρίου 2009 στο Παρίσι. Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί βιολιστές Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Χριστούγεννα στην Ιταλία
μικρογραφία|268x268px| [[Φώτα των Χριστουγέννων|Χριστουγεννιάτικα φωτάκια στη Βερόνα . ]] Τα Χριστούγεννα στην Ιταλία (στα ιταλικά: Natale) ξεκινούν στις 8 Δεκεμβρίου, με τη γιορτή της αμώμου συλλήψεως, την ημέρα κατά την οποία παραδοσιακά τοποθετείται το χριστουγεννιάτικο δέντρο, και τελειώνουν στις 6 Ιανουαρίου του επόμενου έτους με τα Θεοφάνια (στα Ιταλικά: Epifania).
Ο όρος "Natale" προέρχεται από την λατινική λέξη "natalis". Οι τύποι χαιρετισμών στα ιταλικά είναι οι buon Natale, (Καλά Χριστούγεννα) και "felice Natale" (Χαρούμενα Χριστούγεννα).
Λαϊκές παραδόσεις
αριστερά|μικρογραφία|315x315px| Τυπική [[ναπολιτάνικη φάτνη στο Αμάλφι της Καμπανία.]]
Σκηνή της Γέννησης
Η παράδοση της φάτνης προέρχεται από την Ιταλία. Αυτό που θεωρείται η πρώτη σκηνή της γέννησης στην ιστορία (μια ζωντανή φάτνη) δημιουργήθηκε από τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης στο Γκρέτσιο το 1223. Ωστόσο, σκηνές της γέννησης βρέθηκαν στη Νάπολη από το 1025. Στην Ιταλία, οι περιφερειακές παραδόσεις της φάτνης εξαπλώθηκαν στη συνέχεια, όπως αυτή της φάτνης Bolognese, της Γενοβέζικης φάτνης και της Ναπολιτάνικης φάτνης.
Χριστουγεννιάτικος κορμός
Η παράδοση του χριστουγεννιάτικου κορμού, που κάποτε ήταν ευρέως διαδεδομένη, έχει ξεκινήσει στην Ιταλία από τον 11ο αιώνα. Μια λεπτομερής περιγραφή αυτής της παράδοσης δίνεται σε ένα βιβλίο που τυπώθηκε στο Μιλάνο τον δέκατο τέταρτο αιώνα. Ο κορμός εμφανίζεται με διαφορετικά ονόματα ανάλογα με την περιοχή. Στην Τοσκάνη είναι γνωστό ως "ciocco", ενώ στη Λομβαρδία είναι γνωστό ως "zocco". Στο Val di Chiana της Τοσκάνης, ήταν συνηθισμένο τα παιδιά να δένουν τα μάτια τους και να χτυπούν το μπλοκ με τσιμπίδες, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια τραγουδούσε το Ave Maria del Ceppo. Αυτή η παράδοση κάποτε ήταν βαθιά ριζωμένη στην Ιταλία αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα στην Τοσκάνη ονομάζονταν «γιορτή του κορμού». μικρογραφία|298x298εσ| [[Δένδρο των Χριστουγέννων|Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Μιλάνο, μπροστά από το Ντουόμο του Μιλάνου .]]
Χριστουγεννιάτικο δέντρο
Η παράδοση του χριστουγεννιάτικου δέντρου, γερμανικής προέλευσης, υιοθετήθηκε επίσης ευρέως στην Ιταλία κατά τον εικοστό αιώνα. Φαίνεται ότι το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Ιταλία ανεγέρθηκε στο παλάτι ντελ Κουιρινάλε, κατόπιν εντολής της βασίλισσας Μαργαρίτας, προς τα τέλη του 19ου αιώνα.
Άσκαυλος
Η τυπική ιταλική παράδοση των άσκαυλων, ή ανδρών ντυμένων βοσκών και εξοπλισμένων με άσκαυλους, που κατεβαίνουν από τα βουνά, παίζοντας χριστουγεννιάτικη μουσική είναι αρκετά συνηθισμένη. Αυτή η παράδοση, που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στα νότια της χώρας.
Μια περιγραφή των άσκαυλων του Αμπρούτσο παρέχεται από τον Εκτόρ Μπεριλιόζ το 1832.
Άγια Λουκία
Παραδοσιακός κομιστής δώρων σε ορισμένες περιοχές της Βόρειας Ιταλίας, όπως η Βερόνα, το Λόντι, η Κρεμόνα, η Παβία, η Μπρέσια, το Μπέργκαμο και η Πιατσέντσα είναι η Αγία Λουκία, τη νύχτα μεταξύ της 12ης και της 13ης μέρας του Δεκέμβρη.
Σύμφωνα με την ιταλική παράδοση, η Αγία Λουκία εμφανίζεται πάνω στο γαϊδούρι της και τα παιδιά πρέπει να αφήσουν ένα φλιτζάνι τσάι για τον άγιο και ένα πιάτο αλεύρι για το ζώο.
Μπεφάνα
Χαρακτηριστική φιγούρα της ιταλικής χριστουγεννιάτικης λαογραφίας είναι η Μπεφάνα, η οποία απεικονίζεται ως ηλικιωμένη μάγισσα σε μια σκούπα και εμφανίζεται ως κομιστής δώρων στις 6 Ιανουαρίου, την ημέρα των Θεοφανείων. Σύμφωνα με την παράδοση, αυτή η φιγούρα φέρνει δώρα (συνήθως γλυκά στο εσωτερικό μιας κάλτσας) στα καλά παιδιά και κάρβουνο στα κακά παιδιά.
Η Μπεφάνα, το όνομα της οποίας είναι "παραφθορά" της λέξης "Επιφάνεια", είναι μια φιγούρα που μπορεί να συνδεθεί με άλλες που βρίσκονται επίσης σε άλλους πολιτισμούς, όπως η γερμανική Frau Berchta και η ρωσική Babuška.
Γαστρονομία
Σύμφωνα με την παράδοση, το δείπνο της παραμονής των Χριστουγέννων δεν πρέπει να περιέχει κρέας. Ένα δημοφιλές πιάτο, ειδικά στον Νότο, είναι το χέλι ή το καπιτονέ, ενώ σε ορισμένες περιοχές είναι διαδεδομένη η παράδοση των «επτά πιάτων με ψάρι», μια παράδοση που μεταφέρθηκε και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από Ιταλούς μετανάστες.
Επιδόρπια
αριστερά|μικρογραφία|185x185px| Ένα τυπικό ιταλικό [[Πανετόνε.]]
Πανετόνε
Το Πανετόνε είναι ένα ιταλικό χριστουγεννιάτικο κέικ με σταφίδες και ζαχαρωμένα φρούτα μέσα του, έχοντας καταγωγή από το Μιλάνο, αλλά είναι πλέον διαδεδομένο σε όλη την Ιταλική επικράτεια. Η προέλευση αυτού του γλυκού πιθανότατα χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Το όνομα "πανετόνε" ίσως προέρχεται από το "pan del Ton", αναφερόμενος σε έναν από τους θρύλους σχετικά με την προέλευση αυτού του επιδόρπιου, το οποίο φέρεται να δημιουργήθηκε από ένα αγόρι με το όνομα Τόνι στην υπηρεσία του δούκα Λουδοβίκου. Αυτή η χριστουγεννιάτικη τούρτα εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον συγγραφέα Αλεσσάντρο Μαντσόνι και από τον συνθέτη Τζουσέπε Βέρντι.
Παντόρο
μικρογραφία|195x195px| Τυπικό Camerino torrone Ένα άλλο τυπικό ιταλικό χριστουγεννιάτικο κέικ που απλώνεται σε όλη την επικράτεια είναι το Παντόρο, ένα γλυκό με καταγωγή από τη Βερόνα, που δημιουργήθηκε το 1884 από τον Ντομενίκο Μαλεζάτι.
Το όνομα αυτού του κέικ προέρχεται από την φράση "pan de oro", σε ανάμνηση ενός κέικ κωνικού σχήματος, το οποίο την εποχή της Βενετικής δημοκρατίας, ήταν καλυμμένο με φύλλα καθαρού χρυσού.
Τορόνε
Το Τορόνε αρχικά ξεκίνησε στην Βόρεια Ιταλία, πλέον όμως είναι διαδεδομένο σε όλη την επικράτεια. Σύμφωνα με την παράδοση, το γλυκό προήλθε από ένα επιδόρπιο που το σέρβιραν στην Κρεμόνα στις 25 Οκτωβρίου 1441, κατά την διάρκεια του γάμου του Φραγκίσκου Α' Σφόρτσα και της Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι. αριστερά|μικρογραφία|176x176px| [[Νάπολη|Ναπολιτάνικο στρουφόλι]]
Μαντολάτο
Από τη Βόρεια Ιταλία και ειδικότερα από την Κολωνία Βενέτα, έρχεται το μαντολάτο. Η προέλευση αυτού του επιδορπίου πιθανότατα χρονολογείται από τις εμπορικές σχέσεις που είχε η Δημοκρατία της Βενετίας με την Ανατολή.
Στρουφόλι
Το στρουφόλι προέρχεται από τη Νότια Ιταλία και πιο συγκεκριμένα τη Νάπολη, αλλά είναι διαδεδομένο σε όλη την επικράτεια. Το έδεσμα αυτό είναι ήδη γνωστό από τον 17ο αιώνα. Το όνομά του ίσως προέρχεται από την ελληνική λέξη "στρογγυλός".
20ος αιώνας
Το 1938, κατά την περίοδο του φασισμού, καθιερώθηκε στην διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων η λεγόμενη «φασιστική Μπεφάνα», μια διαδήλωση για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Θρησκευτικές γιορτές
Από τις 16 Δεκεμβρίου και μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων, η Χριστουγεννιάτικη νουβέλα απαγγέλεται σε εκκλησιαστικό πλαίσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:CS1 Italian-language sources (it) Κατηγορία:Γιορτές της Ιταλίας Κατηγορία:Χριστούγεννα ανά χώρα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τζων Ρος Μπράουν
Ο Τζων Ρος Μπράουν (11 Φεβρουαρίου 1821, Μπέγκαρς Μπους, Δουβλίνο, Ιρλανδία - 9 Δεκεμβρίου 1875, Ώκλαντ, Καλιφόρνια) υπήρξε Αμερικανός συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιρλανδία το 1817. Οι γονείς του μετανάστευσαν στην Αμερική και εγκαταστάθηκαν στο Κεντάκι, όπου πήγε σχολείο. Από μικρός είχε πάθος με τα ταξίδια και τις περιπέτειες, και γι' αυτό εγκατέλειψε το σπιτικό του το 1835 για να περιοδεύσει με άγνωστο προορισμό στο Οχάιο και το Μισισιπή, από το Λούισβιλ μέχρι τη Νέα Ορλεάνη. Στην επιστροφή του πέρασε από την Ουάσιγκτον ΝτιΣι. Εκεί εργάστηκε ως στενογράφος δημοσιογράφος στη Βουλή. Ξανά μπραράρισε σε καράβι για να διαπλεύσει τη θάλασσα της Πολυνησίας. Στο δεκαοκτάμηνο ταξίδι του επισκέφτηκε τα σημαντικότερα λιμάνια, και μετά την επιστροφή του δημοσίευσε το οδοιπορικό του. Εγκαταστάθηκε στην Πρωτεύουσα των Η.Π.Α. και διορίστηκε ιδιωτικός γραμματέας του Ρόμπερτ Γουόκερ. Το 1849 ακολούθησε και αυτός τους χρυσορύχους στην Καλιφόρνια. Ταξίδευσε και στην Ευρώπη το 1851 ως ανταποκριτής για δύο χρόνια. Μετά την επιστροφή του δημοσίευσε και δεύτερο έργο. Συνέχισε τα ταξίδια του και τις δημοσιεύσεις σε πολλά περιοδικά και τόμους. Απεβίωσε στην Όκλαντ της Καλιφόρνιας στις 9 Δεκεμβρίου 1875.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιρλανδοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί περιηγητές
Γενικές εκλογές της Τζαμάικα (2020)
Την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2020 διεξήχθησαν πρόωρες γενικές εκλογές στην Τζαμάικα, για την εκλογή των 63 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων του Τζαμαϊκανικού Κοινοβουλίου. Οι εκλογές κανονικά θα διεξάγονταν μεταξύ 25 Φεβρουαρίου και 10 Ιουνίου 2021, αλλά ο Πρωθυπουργός Άντριου Χόλνες αποφάσισε να διαλύσει το Κοινοβούλιο νωρίτερα και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.
Το Εργατικό Κόμμα Τζαμάικας κατάφερε συντριπτική νίκη, κερδίζοντας τις 49 από τις 63 έδρες της Βουλής. Ο αρχηγός του κόμματος, ο Άντριου Χόλνες, θα κρατήσει τη θέση του Πρωθυπουργού και θα σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας.
Ιστορικό
Αυτές είναι οι 18ες εκλογές από τότε που εισήχθηκε η καθολική ψηφοφορία ενηλίκων στο εκλογικό σύστημα της Τζαμάικας, με το Σύνταγμα του 1944. Από τότε, κυριαρχεί δικομματισμός στη χώρα, με τα δύο μεγάλα κόμματα να εναλλάσσονται στην εξουσία: το Εργατικό Κόμμα Τζαμάικας, στο οποίο ηγείται ο απερχόμενος Πρωθυπουργός Άντριου Χόλνες, και το Λαίκό Εθνικό Κόμμα, με αρχηγό τον Πήτερ Φίλιπς. Στις προηγούμενες εκλογές, του 2016, το Εργατικό Κόμμα Τζαμάικας συγκέντρωσε τις περισσότερες ψήφους (50,1%) και σχημάτισε κυβέρνηση πλειοψηφίας.
Εκλογικό σύστημα
Τα 63 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται με άμεσες δημοκρατικές εκλογές, με απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Τζαμάικας ή της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, ηλικίας άνω των 18 ετών, με την προϋπόθεση να έχουν μείνει στη χώρα για τουλάχιστον 12 μήνες και να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα ψήφου λόγω δικαστικής απόφασης ή ιατρικής διάγνωσης.
Δημοσκοπήσεις
Οι δημοσκοπήσεις, στις οποίες ζητήθηκε από τους εκλογείς να αποκαλύψουν τις προθέσεις τους για τις εκλογές, προβλέπουν προβάδισμα του Εργατικού Κόμματος Τζαμάικας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Τζαμάικα Τζαμαικα
913
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 913 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας
Ο Χάραλντ Ε΄, γεννημένος στις 21 Φεβρουαρίου 1937, είναι ο σημερινός Βασιλιάς της Νορβηγίας, αφού ανέβηκε στο θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του, Βασιλιά Όλαφ Ε΄, στις 17 Ιανουαρίου 1991.
Ο Χάραλντ ήταν το τρίτο παιδί και μοναδικός γιος του Βασιλιά Όλαφ Ε΄ και της Πριγκίπισσας Mάρθας της Σουηδίας. Ήταν δεύτερος στη διαδοχή κατά τη στιγμή της γέννησής του, μετά τον πατέρα του. Το 1940, λόγω της Γερμανικής κατοχής κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η βασιλική οικογένεια αυτοεξορίσθηκε. Ο Χάραλντ πέρασε ένα μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Σουηδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επέστρεψε στη Νορβηγία το 1945 και στη συνέχεια σπούδασε για περιόδους στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, στη Νορβηγική Στρατιωτική Ακαδημία και στο Κολλέγιο Μπάλιολ της Οξφόρδης.
Το 1957, μετά το θάνατο του παππού του, Χάακον Ζ΄, ο Χάραλντ έγινε πρίγκιπας του στέμματος. Δεινός αθλητής, εκπροσώπησε τη Νορβηγία στην ιστιοπλοΐα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964, του 1968 και του 1972 και αργότερα έγινε προστάτης της Παγκόσμιας Ιστιοπλοΐας. Ο Χάραλντ παντρεύτηκε τη Σόνια Χάραλντσεν το 1968, με τη σχέση τους αρχικά αμφιλεγόμενη λόγω της ιδιότητάς της της κοινής θνητής. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τη Μάρθα-Λουίζα και το Χάακον. Ο Χάραλντ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιά το 1991, με το Χάακον να γίνεται διάδοχός του.
Λάτρης της ιστιοπλοΐας, όταν ήταν Πρίγκιπας εκπροσώπησε τη Νορβηγία ως αρχηγός της εθνικής ομάδας ιστιοπλοΐας. Κέρδισε χάλκινο, αργυρό και χρυσό μετάλλιο στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα τα έτη 1988, 1982 και 1987, αντίστοιχα.
Ως απόγονος της Βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας είναι στην 63ή θέση και στη διαδοχή του βρετανικού θρόνου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1940 ολόκληρη η βασιλική οικογένεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Όσλο λόγω της Γερμανικής εισβολής. Θεωρήθηκε ασφαλέστερο για την οικογένεια να διαχωριστεί. Ο Βασιλιάς και ο Πρίγκιπας του Στέμματος Ολαφ θα παρέμεναν στη Νορβηγία και η Πριγκίπισσα του Στέμματος θα πήγαινε στη Σουηδία με τα τρία παιδιά. Η δεύτερη έφτασε στη Σουηδία το βράδυ της 10ης Απριλίου, αλλά παρόλο που η Πριγκίπισσα του Στέμματος είχε γεννηθεί στη Σουηδία, αντιμετώπισαν προβλήματα στο συνοριακό σταθμό. Σύμφωνα με την Πριγκίπισσα Αστριντ και άλλους που ήταν παρόντες, έγιναν δεκτοί μόνο όταν ο οδηγός απειλούσε να σπάσει τη συνοριακή πύλη. Μια άλλη διήγηση δεν περιγράφει τόσο δραματικά τη διαφυγή. Ωστόσο όταν ο Βασιλιάς και ο Πρίγκιπας του Στέμματος ρώτησαν το Σουηδό υπουργό Εξωτερικών Κρίστιαν Γκύντερ, αν μπορούσαν να κοιμηθούν μια νύχτα στη Σουηδία χωρίς να κρατηθούν, εκείνος αρνήθηκε.
Ο Χάραλντ πέρασε τις επόμενες μέρες στο Σέλεν πριν μετοικήσει στο σπίτι του Πρίγκιπα Καρλ Μπερναντότ στο Φρέτουνα στις 16 Απριλίου. Στις 26 Απριλίου η ομάδα μετακόμισε στο Ντρότνινγκχολμ της Στοκχόλμης. Ο Βασιλιάς Γουσταύος Ε΄ θεωρείται ότι είχε φιλική σχέση με τους Νορβηγούς φιλοξενούμενους του, αλλά δεν τους επέτρεπε να θέσουν το θέμα του πολέμου στη Νορβηγία. Ωστόσο σημαίνοντες Σουηδοί πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργού Δικαιοσύνης Βέστμαν, ήθελαν να αποσταλούν στη Νορβηγία η Πριγκίπισσα και ο Πρίγκιπας Χάραλντ, ώστε να μπορεί να ανακηρυχθεί Βασιλιάς από τους Γερμανούς. Οταν ο Βασιλιάς και ο Πρίγκιπας του Στέμματος αναγκάστηκαν να φύγουν από τη Νορβηγία στις 7 Ιουνίου, ένιωθαν ότι η Σουηδία ίσως δεν ήταν το καλύτερο μέρος για την υπόλοιπη οικογένεια και άρχισε να σχεδιάζει να τους πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 17 Αυγούστου η Πριγκίπισσα του Στέμματος και τα παιδιά της έφυγαν για τις Ηνωμένες Πολιτείες από το Πέτσαμο της Φινλανδίας με το μεταφορικό πλοίο του Αμερικανικού Στρατού American Legion.
Ο Χάραλντ και η μητέρα και οι αδελφές του έζησαν στην Ουάσινγκτον κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ ο πατέρας του, Πρίγκιπας του Στέμματος Ολαφ, και ο παππούς του, ο Βασιλιάς Χάακον, παρέμειναν στο Λονδίνο με τη Νορβηγική εξόριστη κυβέρνηση. Ένα από τα αξιοσημείωτα γεγονότα που θυμάται από εκείνη την εποχή είναι να στέκεται πίσω από το Φραγκλίνο Ρούζβελτ, όταν ορκιζόταν για την τέταρτη θητεία του στη Νότια Πύλη του Λευκού Οίκου το 1945. Αυτές οι παιδικές εμπειρίες αντανακλώνται σε ένα ίχνος αμερικανικής προφοράς όταν μιλάει αγγλικά. Το βιβλίο του Ντόρις Κέρνς Γκούντγουιν Παράξενοι καιροί : Ο Φραγκλίνος και η Έλινορ Ρούζβελτ και το Μέτωπο του [Λευκού] Οίκου στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περιέχουν μια φωτογραφία του Βασιλιά (τότε Πρίγκιπα) να παίζει με το σκυλί του Φ.Ρ, Φάλα, στη Βόρεια Πρασιά του Λευκού Οίκου το 1944.
Ο Χάραλντ επισκέφθηκε εκπαιδευόμενους Νορβηγούς στρατιωτικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες και πραγματοποίησε επίσης επισκέψεις και εκτός αυτών, ταξιδεύοντας βόρεια για να επισκεφθεί το νορβηγικό προσωπικό στη βάση εκπαίδευσης "Μικρή Νορβηγία" στο Οντάριο του Καναδά. Από το 1943 παρακολούθησε το Σχολείο του Λευκού Οίκου. Ο Πρίγκιπας Χάραλντ επέστρεψε στη Νορβηγία με την οικογένειά του στο τέλος του πολέμου το 1945.
Επιστροφή
Το φθινόπωρο του 1945 εγγράφηκε στην τρίτη τάξη του Smestad skole ως το πρώτο μέλος της βασιλικής οικογένειας που θα παρακολουθούσε δημόσιο σχολείο. Το 1954 έχασε τη μητέρα του από καρκίνο. Ο θάνατος της Πριγκίπισσας του Στέμματος ήταν τεράστια απώλεια τόσο για τον ίδιο και την οικογένειά του, όσο και για τη Νορβηγία και αργότερα ονόμασε την κόρη του Mάρθα για να τιμήσει τη μνήμη της. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1958 θα έχανε την εκ μητρός γιαγιά του Πριγκίπισσα Ινγκεμποργκ της Δανίας.
Πρίγκιπας του Στέμματος
Το 1955 αποφοίτησε από την Oslo katedralskole και το φθινόπωρο του ίδιου έτους ο Χάραλντ άρχισε σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Παρακολούθησε αργότερα τη Σχολή Υποψήφιων Αξιωματικών του Ιππικού στο Τράντουμ και στη συνέχεια γράφτηκε στη Νορβηγική Στρατιωτική Ακαδημία, από την οποία αποφοίτησε το 1959. Ο Χάραλντ παρακολούθησε το Συμβούλιο του Κράτους για πρώτη φορά στις 27 Σεπτεμβρίου 1957 και ορκίστηκε στο Σύνταγμα Της Νορβηγίας στις 21 Φεβρουαρίου 1958. Την ίδια χρονιά υπηρέτησε επίσης για πρώτη φορά ως αντιβασιλέας κατά την απουσία του Βασιλιά.
Το 1960 ο Χάραλντ εισήλθε στο Κολέγιο Μπάλιολ της Οξφόρδης, όπου σπούδασε ιστορία, οικονομία και πολιτική. Ήταν δεινός κωπηλάτης στα φοιτητικά του χρόνια στην Οξφόρδη και διδάχτηκε κωπηλασία από το συνάδελφο και φίλο του Νικ Μπίβαν, αργότερα κορυφαίο Βρετανό προπονητή κωπηλασίας. Το 1960 πραγματοποίησε επίσης το πρώτο του επίσημο ταξίδι στο εξωτερικό, επισκεπτόμενος τις Ηνωμένες Πολιτείες για την πεντηκοστή επέτειο του Αμερικανικού Σκανδιναβικού Ιδρύματος. Δεινός ιστιοπλόος ο Χάραλντ εκπροσώπησε τη Νορβηγία στην ιστιοπλοϊα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 1964, του Μεξικού το 1968 και του Μονάχου το 1972. Ο Πρίγκιπας του Στέμματος ήταν σημαιοφόρος της Νορβηγίας στην εναρκτήρια παρέλαση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1964.
Γάμος
Ο Χάραλντ παντρεύτηκε μια κοινή θνητή, τη Σόνια Χάραλντσεν, στον Καθεδρικό του Όσλο στις 29 Αυγούστου 1968. Το ζευγάρι είχε δεσμό για εννέα χρόνια και μπόρεσε να παντρευτεί μόνο όταν ο Χάραλντ έδωσε στον πατέρα του τελεσίγραφο ότι αν δεν του επιτρεπόταν να παντρευτεί τη Σόνια δεν θα να παντρευόταν καθόλου, πράγμα που θα σήμαινε το τέλος της βασιλείας της οικογένειάς του και της Νορβηγικής μοναρχίας, καθώς ο Χάραλντ ήταν ο μοναδικός κληρονόμος του θρόνου. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, την Πριγκίπισσα Μάρθα Λουίζα και τον Πρίγκιπα Χάακον, διάδοχο του Νορβηγικού θρόνου.
Βασιλεία
Η βασιλεία του Βασιλιά Χάραλντ έχει σημαδευτεί από εκσυγχρονισμό και μεταρρύθμιση της Νορβηγικής βασιλικής οικογένειας. Ο Βασιλιάς έχει συνεργαστεί στενά με τη Βασίλισσα Σόνια και τον Πρίγκιπα του Στέμματος, κάνοντας τη βασιλική αυλή πιο ανοιχτή στο νορβηγικό κοινό και στα νορβηγικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η απόφαση του βασιλιά Χάραλντ να δεχτεί δύο ακόμη κοινούς θνητούς στη βασιλική οικογένεια, την Πριγκίπισσα του Στέμματος Μέτε-Μάριτ και τον Αρι Μπεν, έχει ερμηνευθεί ως σημάδι εκσυγχρονισμού και προσαρμογής.. Υπό την ηγεσία του Βασιλιά Χάραλντ και της Βασίλισσας Σόνιας πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένα έργα ανακαίνισης στο Βασιλικό Κτήμα του Μπίγκντεϊ, στα Βασιλικά Ανάκτορα, στους βασιλικούς στάβλους και στο Οσκαρσαλ (βασιλικό ησυχαστήριο). Τα τελευταία τρία έχουν επίσης ανοίξει για το κοινό και τους τουρίστες. . Μαζί με τη Βασίλισσα Σόνια ο βασιλιάς έχει επίσης προσπαθήσει για δεκαετίες να δημιουργήσει στο Όσλο ένα μουσείο-(πρώην ανάκτορο).
Επίσημα και ανεπίσημα καθήκοντα
Ενώ το Σύνταγμα αναθέτει στο Χάραλντ την εκτελεστική εξουσία, δεν είναι πολιτικά υπεύθυνος για την άσκησή της. Αυτό είναι σύμφωνο όχι μόνο με τις διατάξεις του Συντάγματος αλλά με τις συμβάσεις που θεσπίστηκαν μετά την οριστική θέσπιση της κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης στη Νορβηγία το 1884. Οι πράξεις του δεν ισχύουν χωρίς την υπογραφή υπογραφής ενός μέλους του Συμβουλίου του Κράτους - συνήθως του Πρωθυπουργού-και οι αποφάσεις του Συμβουλίου του Κράτους υπογράφονται από όλα τα μέλη του. Αν και έχει τυπικά το δικαίωμα του βέτο, κανένας Νορβηγός βασιλιάς δεν το έχει ασκήσει μετά τη διάλυση της ένωσης με τη Σουηδία το 1905.
Ενώ το Σύνταγμα τυπικά αναθέτει στο Χάραλντ το δικαίωμα να διορίζει την κυβέρνηση, στην πράξη η κυβέρνηση πρέπει να διατηρεί την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου. Ο Βασιλιάς ορίζει ως πρωθυπουργό τον επικεφαλής της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Όταν η κοινοβουλευτική κατάσταση είναι ασαφής ο βασιλιάς βασίζεται στη γνώμη του Προέδρου του Κοινοβουλίου και του ήδη πρωθυπουργού. Σε αντίθεση με τους περισσότερους μονάρχες ο Χάραλντ δεν έχει την εξουσία να διαλύσει το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα δεν επιτρέπει πρόωρες εκλογές.
Ο Βασιλιάς συνέρχεται με το Συμβούλιο του Κράτους στα Βασιλικό Παλάτι κάθε Παρασκευή. Έχει επίσης εβδομαδιαίες συναντήσεις με τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Εξωτερικών. Δέχεται ξένους απεσταλμένους και κηρύσσει επίσημα την έναρξη των εργασιών του κοινοβουλίου τον Οκτώβριο, εκφωνώντας την ομιλία του θρόνου. Ταξιδεύει εκτενώς σε ολόκληρη τη Νορβηγία και πραγματοποιεί επίσημες κρατικές επισκέψεις σε άλλες χώρες, καθώς επίσης και την υποδοχή και φιλοξενία επισκεπτών.
Το 1994 τόσο ο Βασιλιάς όσο και ο Πρίγκιπας του Στέμματος Χάακον συμμετείχαν στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Λιλεχάμερ. Ο Βασιλιάς κήρυξε την έναρξη των Αγώνων ενώ ο Πρίγκιπας έφερε την Ολυμπιακή φλόγα, αποτίοντας φόρο τιμής τόσο στο Βασιλιά και τον παππού του ως Ολυμπιονίκες. Ο Βασιλιάς έχει επίσης εκπροσωπήσει τη Νορβηγία σε τελετές έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων, μεταξύ αυτών του Τορίνου και του Πεκίνου. Ωστόσο δεν ήταν παρών σε εκείνη του Βανκούβερ. Τον αντικατέστησε ο Πρίγκιπας του Στέμματος ενώ ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα παρακολούθησαν αργότερα τους αγώνες.
Με το πλήρωμα του ιστιοπλοϊκού του κέρδισε χάλκινα, ασημένια και χρυσά μετάλλια του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, το 1988, το 1982 και το 1987, αντίστοιχα. Τον Ιούλιο του 2005 ο Βασιλιάς και το πλήρωμά του με το βασιλικό ιστιοφόρο Fram XV κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Σουηδία. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2007 ο Βασιλιάς κατέλαβε την έκτη θέση.
Δύο φορές μετά το 2000 ο Βασιλιάς Χάραλντ δεν ήταν σε θέση να εκτελέσει τα καθήκοντά του για λόγους υγείας: από το Δεκέμβριο του 2003 ως τα μέσα Απριλίου 2004 λόγω καρκίνου της ουροδόχου κύστης και από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο του 2005 λόγω στένωσης αορτής. Και στις δύο περιπτώσεις ο Πρίγκιπας Χάακον υπηρέτησε ως αντιβασιλέας της χώρας. Μέχρι το 2012 ο Βασιλιάς της Νορβηγίας ήταν, σύμφωνα με το σύνταγμα, ο επίσημος επικεφαλής της Εκκλησίας της Νορβηγίας. Η συνταγματική τροπολογία της 21ης ​​Μαΐου 2012 κατάργησε αυτή του την ιδιότητα αλλά εξακολουθεί να απαιτείται να ανήκει σε αυτή.
Τελευταία χρόνια
Η ηγεσία του Βασιλιά Χάραλντ κατά τη διάρκεια των εθνικών κρίσεων της Νορβηγίας, όπως η Καταιγίδα της Πρωτοχρονιάς (1992) και ιδιαίτερα οι επιθέσεις του 2011, έχει δεχθεί την εθνική και διεθνή αναγνώριση.
Όταν ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα έκλεισαν τα 80 το 2017, ο Βασιλιάς αποφάσισε να ανοίξει τους πρώην βασιλικούς στάβλους στο κοινό ως δώρο στη σύζυγό του, τη βασίλισσα. Το κτίριο ονομάστηκε Στάβλοι Τέχνης της Βασίλισσαα Σόνιας και είναι το πρώτο ίδρυμα που ανήκει στη βασιλική οικογένεια και είναι μόνιμα ανοικτό στο κοινό. Ο Βασιλιάς Χάραλντ ονομάστηκε Πρόσωπο της Χρονιάς από την εφημερίδα VG το 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Νορβηγοί αθλητές της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Διάδοχοι της Νορβηγίας
Μενελάειον Σπάρτης
Το Μενελάειον είναι αρχαιολογικός τόπος σε απόσταση, περίπου, 5 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της πόλης της Σπάρτης, στην Ελλάδα. Στη γεωγραφική δομή της θέσης περιλαμβάνεται σύμπλεγμα λοφίσκων (Bόρειος λόφος, Μενελάειο, Προφήτης Ηλίας και Αετός). Το αρχαϊκό τοπωνύμιο της περιοχής φέρεται ότι ήταν Θεράπνη.
Γεωγραφικό πλαίσιο
Οι αλούβιες αποθέσεις που διαμορφώνουν γεωλογικά την κοιλάδα, το ήπιο κλίμα και οι χαμηλοί λόφοι που προστατεύουν την περιοχή, συνοψίζουν το γενικό πλαίσιο μιας αρχαιολογικής θέσης, η οποία αποκάλυψε λιγοστά ευρήματα της μεσοελλαδικής περιόδου στον βόρειο λόφο και νεότερη μείζονα εγκατάσταση της μυκηναϊκής περιόδου στο Μενελάειον.
Ιδεολογία
Η Ελένη εμφανίστηκε αρχικά στην ομηρική ποίηση, περί τον 8ο αιώνα π.Χ. Εκτός από το έπος, απαντάται επίσης στη λυρική ποίηση, στην ιστορία, στους πλατωνικούς διαλόγους, σε θεατρικά έργα, ακόμα και στις ρητορικές ασκήσεις σοφιστών. Η Ελένη, όπως και ο σύζυγός της Μενέλαος, ανήκουν σε μια μεγάλη ομάδα ηρώων και ηρωίδων που λατρεύτηκαν στην αρχαία Ελλάδα την περίοδο της ηρωολατρείας. Οι ηρωολατρεία έχει ήδη μελετηθεί στο πλαίσιο της κλασικής αρχαιολογίας και φιλολογίας και διαμορφώνει την ιδεολογία μιας ιδιαίτερης περιόδου στην αρχαία Ελλάδα.
Οι αρχαιότερες φιλολογικές μαρτυρίες δεν χρησιμοποιούν την έννοια ήρωας με τον τρόπο που χρησιμοποιείται σε μεταγενέστερες περιόδους, ή αναφέρονται σε ηρωολατρεία άμεσα. Η αρχαιολογική μαρτυρία υποδεικνύει ότι ηρωολατρεία υπήρχε σε κάποια μορφή στα τέλη της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου. Από τον όγδοο αιώνα, υπάρχει μια μικρή και διάσπαρτη ομάδα ιερών ηρώων, που συνδέονται στο σύνολό τους με επικούς ή μυθικούς ήρωες και προσδιορίζονται από τα ενεπίγραφα αφιερώματα, στις περισσότερες περιπτώσεις μεταγενέστερα της ίδρυσης της λατρείας. Τέτοιοι ήρωες είναι η Ελένη και ο Μενέλαος στη Σπάρτη, ο Οδυσσέας στο σπήλαιο του Λοΐζου, στην παραλία Πόλη στην Ιθάκη και του Αγαμέμνονα στις Μυκήνες.
Οι ήρωες του μύθου και του έπους είτε εκτελούσαν ηρωικές πράξεις, είτε παρουσιάζονταν ως ιδρυτές των πόλεων και ιερών, ως εφευρέτες και πρόγονοι μεγάλων οικογενειών. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ήρωες είναι άνδρες πολεμιστές ή βασιλείς, ωστόσο ο μύθος και το έπος περιέχουν και γυναικείες μορφές, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση του Μενελαείου. Οι ηρωίδες συχνά λειτουργούν συνήθως σε οικογενειακό πλαίσιο, ως τμήμα ηρωικού ζεύγους, ή ως παρθένες που δίνουν τη ζωή τους για να σώσουν την πόλη τους, την οικογένεια, ή τον σύζυγο. Μια ίσως περίεργη ομάδα ηρώων είναι εκείνοι που είναι παιδιά ή ακόμα και βρέφη, όπως στην περίπτωση του βρέφους Οφέλτη, ο οποίος σκοτώθηκε από φίδι, κοντά σε μια πηγή στη Νεμέα.
Η εγκαθίδρυση της ηρωωολατρείας ήταν συχνά το μέσο για την επίλυση κάποιας κρίσης, που σχετιζόταν με κάποιον που θανατώθηκε βίαια ή άδικα. Σε κάθε περίσταση ο ήρωας γίνεται το επίκεντρο της λατρείας διαμορφώνοντας έτσι έναν κοινωνικό δεσμό για την επιβίωση της κοινότητας. Όντας πλησιέστερα από ό,τι οι θεοί στο ανθρώπινο γένος, είναι σημαντικός για την αρωγή του στα μέλη της κοινότητας σε διαφορετικές εκφάνσεις της καθημερινότητας.
Ludwig Ross
Στον λόφο του Μενελαείου φέρεται ότι κατά τον 8ο αι. π.Χ. λατρεύονταν οι επώνυμοι ήρωες, Μενέλαος και της Ελένη, με πιθανό βωμό και περίβολο. Στα τέλη του 7ου αρχές του 6ου π.Χ. αι. κατασκευάστηκε στη θέση πωρολίθινος ναός. Το Μενελάειον αναγνωρίστηκε ως ηρώον ήδη από το 1833 από τον Λούντβιχ Ρος (L. Ross). Ο Ross ανέσκαψε αρκετά την περιοχή στις αρχές του 19ου αι. αποκαλύπτοντας μολύβδινα αναθηματικά ειδώλια λακωνικού τύπου. Στη συνέχεια το 1909 η Βρετανική Σχολή Αθηνών διεξήγαγε με τους Τζον Πέρσιβαλ Ντρουπ (J. P. Droop), M. S. Thompson, και Άλαν Γουέις την πρώτη συστηματική ανασκαφή στην αρχαιολογική θέση.
John Percival Droop, M. S. Thompson, and Alan Wace
Η ανασκαφή της Βρετανικής Σχολής αποκάλυψε και ύστερη μυκηναϊκή δομή από άψητες πλίνθους επικαλυμμένες με ζωγραφισμένο κονίαμα στην ανατολική κορυφή της κορυφογραμμής του Μενελαείου. Ακολούθησε περαιτέρω ανασκαφή, με επικεφαλής τον Richard MacGillivray Dawkins το 1910.
Hector Catling
Μετά από 60 χρόνια η Βρετανική Σχολή επανήλθε στην αρχαιολογική θέση και διεξήγαγε ανασκαφές με τον, επίσης διευθυντή της σχολής Χέκτορ Κάτλινγκ. Ο Hector Catling προσπάθησε να διαμορφώσει μια χρονολογική αλληλουχία ανάμεσα στα υπολείμματα της μυκηναϊκής περιόδου και της ύστερης λατρείας, βάσει των δομικών αλλαγών του κτηρίου που αποκάλυψε ο Dawkins.
Εκτός των κτηρίων, οι ανασκαφές αποκάλυψαν υπολείμματα της Εποχής του Χαλκού στους λόφους γύρω από το Μενελάειον. Στον Βόρειο λόφο, βόρεια της κορυφογραμμής του Μενελαείου, βρέθηκαν λείψανα προϊστορικής εγκατάστασης σε διαταραγμένο πεδίο, που συνδέονται με την κεραμεική της ΥΕ ΙΙΙΒ. Στον λόφο Αετός, νότια της κορυφογραμμής του Μενελαείου, αποκαλύφθηκε επιφανειακό στρώμα κεραμεικής της ΥΕ IIB2. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τον σχεδιασμό των κτηρίων οδήγησαν τον Hector Catling στην άποψη ότι τα συγκεκριμένα μέγαρα ήταν διαχειριστικά κέντρα και πρόγονοι των μεγάλων μεγαρόσχημων ανακτόρων της Πύλου, των Μυκηνών και της Τίρυνθας
Η ανασκαφή του Catling ανέκτησε επίσης την πρώτη επιγραφική μαρτυρία, έναν ορειχάλκινο αρύβαλλο με τη βουστροφηδόν επιγραφή «ΔΕΙΝΙΣ ΑΝΕΘEΚΕ [ΕΛΕΝΗΙ, ΣΥΖΥΓΟΝ] ΜΕΝΕΛΑΪ». Η επιγραφή επιβεβαιώνει τις απόψεις του Ross ότι το κτίσμα ήταν ηρώον αφιερωμένο στον Μενέλαο και την Ελένη. Ένα δεύτερο ανάθημα στην Ελένη ανακαλύφθηκε στο ίδιο σκάμμα, ένας ορειχάλκινος άρπαξ του 570 π.Χ. όργανο άγνωστης χρήσης, με την επιγραφή «ΕΛΕΝΗΙ». Τον επόμενο χρόνο ο Catling ανακάλυψε το πρώτο ανάθημα στον Μενέλαο, από τον πυθμένα μιας δεξαμενής. Στήλη από ασβεστόλιθο χρονολογημένη στις αρχές του 5ου π.Χ. αι., στην οποία βρισκόταν ορειχάλκινο ειδώλιο με την επιγραφή «ΕΥΘΥΚΡEΝEΣ ΕΘEΚΕΝ ΜΕNΕΛΑΪ».
Richard Catling
Ο Ρίτσαρντ Κάτλινγκ, (Richard Catling), γιος του Χέκτορ, συνέχισε τις ανασκαφές στη Θεράπνη κατά τη δεκαετία του 1980, σε αναβαθμίδα στη νότια πλαγιά του λόφου Μενελάειον. Η θέση που ανέσκαψε αποτελείτο από διαταραγμένα στρώματα με υπο-γεωμετρικά και πρώιμα αρχαϊκά αναθήματα. Στην ίδια θέση ανακαλύφθηκαν οι τοίχοι και το πάτωμα δομής του ύστερου 13ου και 12ου αιώνα π.Χ.. Δεδομένου ότι ορισμένα αναθηματικές προσφορές συνδέθηκαν με τα υπολείμματα της μυκηναϊκής κατασκευής, ο R. Catling εξέφρασε την άποψη ότι ήταν προσφορές σε ήρωα ή ηρωίδα της Εποχής του Χαλκού.
Στρωματογραφία
Το Μενελάειον ως ηρώον παρουσιάζει διαφορετικές στρωματογραφικές και αρχιτεκτονικές φάσεις:
Η πρώτη φάση, πιθανώς στον ύστερο 8ο ή πρώιμο 7ο αιώνα π.Χ., δεν συνδέεται με συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα, εκτός από τους διασκορπισμένους πωρόλιθους, η σχετική χρονολόγηση των οποίων εξαρτάται από τη στρωματογραφική συσχέτισή τους με στρώματα στα οποία αποκαλύφθηκαν σχετικές αναθηματικές προσφορές. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η λατρεία συνδεόταν πιθανώς με μικρό βωμό και τέμενος σε καθιερωμένο κομμάτι γης.
Κατά τη δεύτερη φάση, πιθανώς στον έκτο αιώνα π.Χ., φαίνεται ότι χτίστηκε μικρή μνημειακή κατασκευή από πωρόλιθο. Το σύνολο των δομικών υλικών βρέθηκε εκτός αρχαιολογικού πλαισίου, είτε σε επιχώσεις ή στη σωζόμενη ύστερη δομή. Αυτό το Αρχαίο Μενελάειο επέζησε έως τον πέμπτο αιώνα π.Χ., όταν και κατεδαφίστηκε για να αντικατασταθεί με δομή, της οποίας τα ερείπια είναι έως σήμερα ορατά.
Η τρίτη κλασική φάση συνδέεται με τον 5ο π.Χ. αιώνα και η στρωματογραφία υποδεικνύει ότι το νέο ιερό χτίστηκε πάνω στο αρχαιότερο οικοδόμημα, αν και ορισμένοι ερευνητές εκφράζουν την άποψη ότι το Αρχαίο Μενελάειο ήταν το οικοδόμημα που αναγνωρίστηκε ως αποθήκη στις ανασκαφές του 1909.
Παστερίωση
Η παστερίωση είναι μια διαδικασία κατά την οποία τα συσκευασμένα και μη συσκευασμένα τρόφιμα (πχ γάλα, χυμοί φρούτων κα) υποβάλλονται σε επεξεργασία με ήπια θέρμανση, συνήθως σε θερμοκρασίες μικρότερες από 100 °C, για την εξάλειψη των παθογόνων οργανισμών, με στόχο την παράταση της διάρκειας ζωής του τελικού προϊόντος. Η διαδικασία έχει σαν στόχο την καταστροφή ή την απενεργοποίηση των μικροοργανισμών και ενζύμων, που συμβάλλουν στην αλλοίωση ή είναι υπεύθυνα για την εκδήλωση ασθενειών, συμπεριλαμβανομένων των βακτηρίων σε βλαστική μορφή. Παρόλα αυτά, δεν επηρεάζει τα περισσότερα βακτηριακά σπόρια, τα οποία καταφέρνουν και επιβιώνουν ακόμα και μετά την επεξεργασία αυτή.
Η εν λόγω διαδικασία πήρε το όνομά της από τον Γάλλο μικροβιολόγο Λουί Παστέρ, του οποίου η έρευνα στη δεκαετία του 1860 έδειξε ότι η θερμική επεξεργασία θα απενεργοποιούσε τους ανεπιθύμητους μικροοργανισμούς στο κρασί. Να σημειωθεί, ότι μέσω αυτής της επεξεργασίας απενεργοποιούνται και τα ένζυμα που προκαλούν αλλοίωση. Σήμερα, η παστερίωση χρησιμοποιείται ευρέως στη γαλακτοβιομηχανία και σε άλλες βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων για να επιτευχθεί η συντήρηση και ασφάλεια των προϊόντων.
Μέχρι το έτος 1999, τα περισσότερα υγρά προϊόντα άρχισαν να υποβάλλονταν σε θερμική επεξεργασία, μέσω ένός συστήματος συνεχούς ροής, όπου η θερμότητα εφαρμόζεται χρησιμοποιώντας έναν πλακοειδή εναλλάκτη θερμότητας ή με την άμεση / έμμεση χρήση ζεστού νερού και ατμού. Λόγω αυτής της ήπιας θέρμανσης, παρουσιάζονται μικρές αλλαγές στη θρεπτική αξία και τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά των επεξεργασμένων τροφίμων. Άλλες θερμικές διεργασίες που επίσης χρησιμοποιούνται για την παστερίωση τροφίμων είναι η πασκαλίωση, η επεξεργασία υψηλής πίεσης (High Pressure Processing) και το παλλόμενο ηλεκτρικό πεδίο (Pulsed Eelectric Field).
Ιστορία
Πολύ αργότερα, το 1768, μια έρευνα που διεξήχθη από τον Ιταλό ιερέα και επιστήμονα Λάζαρο Σπαλαντζάνι, απέδειξε ότι ένα προϊόν μπορούσε να αποστειρωθεί μετά από θερμική επεξεργασία. Ο Σπαλαντζάνι έβρασε ζωμό κρέατος για μία ώρα, σφράγισε το δοχείο αμέσως μετά το βράσιμο και παρατήρησε ότι ο ζωμός δεν χαλούσε και ήταν απαλλαγμένος από μικροοργανισμούς. Το 1795, ένας Παριζιάνος σεφ και ζαχαροπλάστης ονόματι Νικολά Απέρ, άρχισε να πειραματίζεται με τρόπους διατήρησης των τροφίμων, καταφέρνοντας να διατηρήσει σούπες, λαχανικά, χυμούς, γαλακτοκομικά προϊόντα, ζελέ, μαρμελάδες και σιρόπια. Τοποθετούσε τα τρόφιμα σε γυάλινα βάζα, τα σφράγιζε με φελλό και κερί σφράγισης και τα έβαζε σε βραστό νερό. Την ίδια χρονιά, ο γαλλικός στρατός πρόσφερε χρηματικό έπαθλο 12.000 φράγκων για μια νέα μέθοδο συντήρησης τροφίμων. Μετά από περίπου 14 ή 15 χρόνια πειραματισμών, ο Απέρ υπέβαλε την εφεύρεσή του και κέρδισε το βραβείο τον Ιανουάριο του 1810. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Απέρ δημοσίευσε το βιβλίο «Η τέχνη της διατήρησης ζωικών και φυτικών ουσιών» (L'Art de conserver les substances animales et végétales). Αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο μαγειρικής του είδους του, σχετικά με τις σύγχρονες μεθόδους συντήρησης τροφίμων.
Η μέθοδος του Απέρ ήταν τόσο απλή και εφαρμόσιμη, που γρήγορα έγινε ευρέως διαδεδομένη. Το 1810, ο Βρετανός εφευρέτης και έμπορος Πίτερ Ντουράντ (Peter Durand), επίσης γαλλικής καταγωγής, κατοχύρωσε τη δική του μέθοδο, σύμφωνα με την οποία τα τρόφιμα τοποθετούνταν σε τενεκεδένια δοχεία, δημιουργώντας έτσι τη σύγχρονη διαδικασία κονσερβοποίησης τροφίμων. Το 1812, οι Άγγλοι Μπράιαν Ντόνκιν (Bryan Donkin) και Τζον Χολ (John Hall) αγόρασαν και τα δύο διπλώματα ευρεσιτεχνίας και άρχισαν να παράγουν κονσέρβες. Μόλις μια δεκαετία αργότερα, η μέθοδος κονσερβοποίησης του Απέρ είχε φτάσει στην Αμερική. Η παραγωγή κονσερβών δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, εν μέρει επειδή χρειαζόταν ένα σφυρί και ένα καλέμι για να ανοίγουν τα τενεκεδένια κουτάκια, μέχρι που εφευρέθηκε το ανοιχτήρι κονσερβών από τον Ρόμπερτ Γέιτς (Robert Yeates) το 1855.
Μια λιγότερο επιθετική μέθοδος αναπτύχθηκε από τον Γάλλο χημικό Λουί Παστέρ, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών του το 1864, στο Αρμπουά. Για να διορθώσει τη συχνή οξείδωση των τοπικών παλαιωμένων κρασιών, ανακάλυψε πειραματικά, ότι αρκούσε το φρέσκο κρασί να θερμανθεί μόνο στους 50–60 °C για μικρό χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να σκοτωθούν τα μικρόβια και ότι θα μπορούσε στη συνέχεια να παλαιωθεί χωρίς να υπάρχουν απώλειες στην τελική ποιότητα. Προς τιμήν του Παστέρ, αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως «παστερίωση». Η παστερίωση χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως τρόπος αποτροπής του ξινίσματος του κρασιού και της μπίρας, έπρεπε όμως να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να εφαρμοστεί και για την παστερίωση του γάλακτος. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1870, πριν από την νομοθετική ρύθμιση για τον τρόπο επεξεργασίας του γάλακτος, ήταν σύνηθες να προσθέτουν ουσίες που αποσκοπούσαν στην κάλυψη της αλλοίωσής του.
Το πείραμα του Παστέρ
Η παστερίωση ξεκίνησε αρχικά από τον προβληματισμό που είχαν οι επιστήμονες εκείνης της εποχής, για το αν ήταν εφικτό να δημιουργηθούν βλαβεροί μικροοργανισμοί στα τρόφιμα, χωρίς να υπάρχει από πριν κάποια μορφή ζωής που να τους παράγει. Ο Λουί Παστέρ υποστήριζε ότι μια ζωή γεννιέται μόνο από μια άλλη ζωή και προσπάθησε να καταρρίψει τον μύθο που έλεγε, ότι οι μικροοργανισμοί δημιουργούνται από την ανυπαρξία, μέσω μη έμβιας ύλης. Για να το πετύχει αυτό, έκανε ένα πείραμα την δεκαετία του 1860, που αποδείκνυε ότι η δημιουργία μικροοργανισμών σε υγρά τρόφιμα (πχ ζωμός), οφείλεται σε μικροοργανισμούς και σωματίδια που προέρχονται από την επαφή του υγρού με τον αέρα. Το πείραμα χρησιμοποιούσε μια γυάλινη φιάλη, της οποίας ο λαιμός ήταν ένας λεπτός συστραμμένος σωλήνας (δηλ. είχε κυματοειδή μορφή) με ανοιχτό το άκρο του, έτσι ώστε να επιτρέπει μεν την είσοδο/έξοδο του αέρα στην φιάλη, αλλά να εγκλωβίζει τυχόν βλαβερούς μικροοργανισμούς στις αναδιπλώσεις του. Ο Παστέρ θέρμαινε τη φιάλη και το λεπτό συστραμμένο σωληνοειδή στόμιό της, για να θανατωθούν οι μικροοργανισμοί και την άφηνε αρκετές ημέρες, έτσι ώστε να αναπτυχθούν τυχόν βακτήρια στο περιεχόμενό της. Πιθανολογούσε, ότι εφόσον δεν υπήρχε πρόσβαση μικροοργανισμών από τον εξωτερικό αέρα στο εσωτερικό, αν αναπτύσσονταν τυχόν μικροοργανισμοί στο περιεχόμενο, θα σήμαινε ότι η γενεσιουργός δύναμη θα βρίσκονταν απευθείας μέσα στον αποστειρωμένο ζωμό. Το αποτελέσματα έδειξαν απουσία μικροοργανισμών εντός της φιάλης, ακόμα και ύστερα από πολλές ημέρες. Όταν όμως ο Παστέρ έσπασε τον κυματοειδή λαιμό και αερομεταφερόμενα παθογόνα μικρόβια ήρθαν σε επαφή με το υγρό, τότε καλλιεργήθηκαν βακτήρια μέσα σε λίγες ημέρες. Το ίδιο συνέβη και όταν, αντί να σπάσει τον λαιμό, έγειρε απλά την φιάλη για να φέρει το περιεχόμενό της κοντά στο σημείο με τις πτυχές του σωλήνα, που πιθανόν να υπήρχαν εγκλωβισμένοι μικροοργανισμοί. Μέσα σε λίγες ημέρες καλλιεργήθηκαν μικροοργανισμοί στον ζωμό για ακόμα μια φορά. Το πείραμα αυτό ήταν ο προάγγελος της σημερινής παστερίωσης, το οποίο χάρισε στον Παστέρ το διάσημο βραβείο Alhumbert από την Ακαδημία Επιστημών του Παρισίου το 1862.
Παστερίωση γάλακτος
Το γάλα αποτελεί ένα εξαιρετικό μέσο για την ανάπτυξη μικροβίων, και όταν αποθηκεύεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος σύντομα πολλαπλασιάζονται τα βακτήρια και άλλα παθογόνα. Τα Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC) λένε, ότι το νωπό γάλα που χειρίζεται με λανθασμένο τρόπο, είναι υπεύθυνο για σχεδόν τρεις φορές περισσότερες νοσηλείες από οποιαδήποτε άλλη πηγή ασθένειας που μεταδίδεται από τρόφιμα, καθιστώντας το ένα από τα πιο επικίνδυνα τρόφιμα στον κόσμο. Οι ασθένειες που αποτρέπονται με την παστερίωση περιλαμβάνουν την φυματίωση, την βρουκέλλωση, την διφθερίτιδα, την οστρακιά και τον πυρετό Q. Επίσης, σκοτώνει μεταξύ άλλων τα επιβλαβή βακτήρια όπως η Σαλμονέλα, η Λιστέρια, η Υερσίνια, το Καμπυλοβακτηρίδιο, ο Χρυσίζων σταφυλόκοκκο και το Εσερίχια κόλι O157:H7.
Πριν από την εκβιομηχάνιση, οι αγελάδες γαλακτοπαραγωγής διατηρούνταν σε αστικές περιοχές, για να περιοριστεί ο χρόνος μεταξύ της παραγωγής και της κατανάλωσης, το οποίο μείωνε τον κίνδυνο μετάδοσης ασθενειών μέσω του νωπού γάλακτος. Καθώς η πυκνότητα κατοίκισης των αστικών κέντρων αυξάνονταν και οι αλυσίδες εφοδιασμού άρχισαν να επιμηκύνονται, διανύοντας αποστάσεις μεταξύ υπαίθρου και πόλης, το νωπό γάλα (με διάρκεια ζωής κάποιων ημερών από την στιγμή παραγωγής) θεωρούνταν ως πηγή ασθενειών. Για παράδειγμα, μεταξύ 1912 και 1937, περίπου 65.000 άνθρωποι πέθαναν από φυματίωση, ύστερα από κατανάλωση μολυσμένου γάλακτος. Τα κρούσματα αυτά παρατηρήθηκαν στην Αγγλία και την Ουαλία. Επειδή η φυματίωση έχει μακρά περίοδο επώασης στους ανθρώπους, ήταν δύσκολο να συνδεθεί η κατανάλωση μη παστεριωμένου γάλακτος με τη νόσο. Το 1892, ο χημικός Έρνστ Λέντερλ (Ernst Lederle) εμβολίασε πειραματικά γάλα από αγελάδες που έπασχαν από φυματίωση, σε ινδικά χοιρίδια, γεγονός που τους έκανε να εκδηλώσουν την ασθένεια. Το 1910, ο Λέντερλ, έχοντας τον ρόλο του Επιτρόπου Υγείας τότε, εισήγαγε την υποχρεωτική παστερίωση του γάλακτος στη Νέα Υόρκη.