cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκτέλεση της οικογένειας των Ρομάνοφ
Έρευνα του Σοκόλοφ
Η προκαταρκτική του αναφορά δημοσιεύτηκε την ίδια χρονιά στα Γαλλικά και κατόπιν στα Ρωσικά και ήταν η μόνη αποδεκτή ιστορική εξήγηση για τις δολοφονίες των Ρομάνοφ για 65 χρόνια, μέχρι το 1989. Κατέληξε εσφαλμένα στο συμπέρασμα ότι οι αιχμάλωτοι πέθαναν ακαριαία από τους πυροβολισμούς του εκτελεστικού αποσπάσματος με την εξαίρεση του Αλεξέι και της Αναστασίας, που αφού πυροβολήθηκαν, λογχίστηκαν επανειλημμένα μέχρι θανάτου από ξιφολόγχες και τελικά τα πτώματα καταστράφηκαν σε μια μεγάλη πυρά. Η δημοσίευση και η διεθνής αποδοχή της έρευνας προέτρεψαν τους Σοβιετικούς να εκδώσουν ένα εγκεκριμένο από την κυβέρνηση εγχειρίδιο που σε μεγάλο βαθμό αντέγραφε την εργασία και τα πορίσματα του Σοκόλοφ το 1926, στο οποίο παραδέχονταν τη δολοφονία της Τσαρίνας και των παιδιών της μαζί με τον Τσάρο. Το 1938, ο Ιωσφήφ Στάλιν διέταξε την καταστολή όλων των συζητήσεων σχετικά με τις δολοφονίες των Ρομάνοφ. Ακόμη και η αναφορά του Σοκόλοφ απαγορεύτηκε. Ο οίκος Ιπάτιεφ θεωρήθηκε «ανεπαρκούς ιστορικής σημασίας» από το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης του Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Κατεδαφίστηκε το Σεπτέμβριο του 1977, μόλις ένα χρόνια πριν κλείσουν 60 χρόνια από τις δολοφονίες. Ο Γιέλτσιν έγραψε σχετικά στα απομνημονεύματά του ότι «αργά ή γρήγορα θα ντραπούμε για αυτό το βαρβαρισμό». Η κατεδάφιση της οικίας δε σταμάτησε ούτε προσκυνητές ούτε φιλοβασιλικούς από το να ταξιδεύουν για να επισκεφτούν το σημείο.
Ένας τοπικός ερασιτέχνης ερευνητής, ο Αλεξάντρ Αβντόνιν και ο κινηματογραφιστής Γκέλι Ριάμποφ εντόπισαν το ρηχό τάφο μεταξύ της 30ης και 31ης Μαΐου 1979, μετά από πολυετή μελέτη των αποδεικτικών στοιχείων της προκαταρκτικής έρευνας και τη συλλογή νέων αποδεικτικών τεκμηρίων που κρατούσαν κρυφά. Κατάφεραν να ανασύρουν τρία ανθρώπινα κρανία από τον τάφο, αλλά αδυνατούσαν να εξασφαλίσουν επιστημονική βοήθεια και εργαστήριο, που θα τους βοηθούσαν στην εξέταση των ευρημάτων. Ανησυχώντας για τις συνέπειες της ανακάλυψης του τάφου, οι Αβντόνιν και Ριάμποφ, έθαψαν και πάλι τα ευρήματά τους στον τάφο το καλοκαίρι του 1980. Η προεδρία του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ έφερε την εποχή της γκλάσνοστ (διαφάνειας) και της περεστρόικα (αναμόρφωσης), που προέτρεψαν τον Ριάμποφ στην αποκάλυψη του τάφου των Ρομάνοφ στη Ρωσική αγγλόφωνη εφημερίδα «Νέα της Μόσχας» (The Moscow News) στις 10 Απριλίου του 1989, τρομοκρατώντας τον Αβντόνιν. Τα υπολείμματα των σορών ανακτήθηκαν το 1991 από Σοβιετικούς αξιωματούχους σε μια βιαστική και πρόχειρη «επίσημη εκταφή» που κατέστρεψε άγνωστα αποδεικτικά στοιχεία. Καθώς οι σοροί δεν έφεραν ρούχα και η φθορά που είχαν υποστεί ήταν εκτεταμένη, εξακολουθούσε να υφίσταται διχογνωμία σχετικά με το αν τα σκελετικά υπολείμματα που ταυτοποιήθηκαν και ενταφιάστηκαν στην Αγία Πετρούπολη ως της Αναστασίας ανήκαν τελικά στη Μαρία. Αναταραχή και διάσταση απόψεων επικρατούσε και στους κόλπους της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που έφτανε στην παντελή αμφισβήτηση της ταυτότητας των σορών που βρέθηκαν στο δάσος Κοπτυάκι και δεν αναγνώριζε ότι αυτά ανήκαν στους Ρομάνοφ. Μάλιστα, η Ιερά Σύνοδος αντιπαρατέθηκε με την απόφαση της κυβέρνησης το Φεβρουάριο του 1998 να ενταφιάσει ό,τι απέμεινε από τις σορούς στον Καθεδρικό Ναό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, προτιμώντας ένα «συμβολικό» τάφο, μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα της ταυτοποίησης. Αποτέλεσμα αυτής της δημόσιας αντιπαράθεσης ήταν ότι κατά τη λειτουργία ενταφιασμού τον Ιούλιο του 1998, ο ιερέας που τελούσε τη λειτουργία αναφέρθηκε στους κηδευόμενους ως «Χριστιανικά θύματα της Επανάστασης» και όχι ως την Αυτοκρατορική οικογένεια.
Στις 29 Ιουλίου 2007, άλλη μια ομάδα ερασιτεχνών ερευνητών, βρήκε το μικρό λάκκο που περιείχε ό,τι απέμεινε από τις σορούς του Αλεξέι και της αδελφής του, μεταξύ των δύο εστιών φωτιάς, λίγα μέτρα πιο πέρα από τον κύριο τάφο. Παρά το γεγονός ότι εγκληματολόγοι και γενετιστές αναγνώρισαν τα νέα ευρήματα ως ανήκοντα στον Αλεξέι και τη Μαρία, παραμένουν αποθηκευμένα σε κρατικά σκευοφυλάκια, αναμένοντας το βούλευμα της εκκλησίας, που απαιτούσε μια «πιο λεπτομερή και εξονυχιστική» εξέταση.
Εκτελεστές
Ο Ιβάν Πλοτνίκοφ, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο των Ουραλίων Μαξίμ Γκόρκυ κατέληξε ότι οι εκτελεστές ήταν οι εξής: Γιάκοφ Γιουρόβσκυ, Γκριγκόρι Π. Νικούλιν, Μιχαήλ Α. Μεντβέντεφ, Πετρ Ερμάκοφ, Στεπάν Βαγκάνοφ, Αλεξέι Γ. Καμπάνοφ (πρώην μέλος της Αυτοκρατορικής Φρουράς του Τσάρου και μέλος της Τσέκα και του στοιχείου πολυβόλου στη σοφίτα της οικίας Ιπάτιεφ), Πάβελ Μεντβέντεφ, Β. Ν. Νετρέμπιν και Γ. Μ. Τσελμς. Ο Φιλίππ Γκολοσκυόκιν, στενός συνεργάτης του Γιάκοφ Σβερντλόφ, όντας στρατιωτικός κομισάριος της αστυνομίας των Ουραλίων στο Αικατερίνενμπουργκ, μαζί με δύο ή τρεις φρουρούς που αρνήθηκαν να λάβουν μέρος, δε συμμετείχε ενεργά στην εκτέλεση. Ο Πιοτρ Βόικοφ είχε αναλάβει συγκεκριμένα το καθήκον της αποκομιδής των σορών, της εξεύρεσης καυσίμων (570 λίτρα) και θειικού οξέος (180 κιλά από τα φαρμακεία του Αικατερίνενμπουργκ). Ήταν μάρτυρας της εκτέλεσης αν και αργότερα ισχυρίστηκε ότι μετείχε στις δολοφονίες, ληστεύοντας το άψυχο κορμί μιας από των νεαρών μεγάλων Δουκισσών. Μετά τις δολοφονίες φαίρεται να είχε πει: «Ο κόσμος δε θα μάθει ποτέ τι τους κάναμε». Ο Βόικοφ υπηρέτησε από το 1924 ως πρέσβης της Σοβιετικής Ένωσης στην Πολωνία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του δολοφονήθηκε εκεί τον Ιούλιο του 1927 από ένα Ρώσο φιλοβασιλικό. μικρογραφία|259x259εσ|Ο Πετρ Ερμάκοφ στο σημείο ταφής των Ρομάνοφ και της ακολουθίας τους στο δρόμο για το δάσος Κοπτυάκι. Ο ίδιος ο Ερμάκοφ έγραψε στο πίσω μέρος της φωτογραφίας: «Στέκομαι στον τάφο του Τσάρου.» Οι περισσότεροι από τους άμεσα εμπλεκόμενους στις δολοφονίες της Αυτοκρατορικής οικογένειας επιβίωσαν τους επόμενους ταραχώδεις μήνες. Από την άλλη, ο Στεπάν Βαγκάνοφ, στενός συνεργάτης του Ερμάκοφ, δέχθηκε επίθεση και σκοτώθηκε από χωρικούς στα τέλη του 1918, για τη συμμετοχή του στις πράξεις κτηνώδους καταστολής της τοπικής Τσέκα. Επίσης, ο Πάβελ Μεντβέντεφ, που είχε διατελέσει αρχηγός της φρουράς της οικίας Ιπάτιεφ και ένα από τα πρόσωπα κλειδιά των δολοφονιών, αιχμαλωτίστηκε από το Λευκό Στρατό στο Περμ το Φεβρουάριο του 1919. Κατά την ανάκρισή του, αρνήθηκε ότι έλαβε μέρος στις δολοφονίες. Πέθανε στη φυλακή από τύφο. Ο Αλεξάντρ Μπελομποντόροφ και ο βοηθός του, Μπόρις Ντιντκόφσκι σκοτώθηκαν και οι δύο κατά τη Μεγάλη Εκκαθάριση το 1938, που εδραίωσε τον Στάλιν στην εξουσία. Ο Φίλιππ Γκολοσκυόκιν εκτελέστηκε τον Οκτώβριο του 1941 σε φυλακή του Ενκαβεντέ και ενταφιάστηκε σε τάφο χωρίς όνομα.
Ο Πετρ Ερμάκοφ επιβίωσε αλώβητος του εμφυλίου πολέμου. Παρόλα αυτά, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους δολοφόνους δεν ανταμείφθηκε ούτε έλαβε προαγωγή ή οποιαδήποτε άλλη μορφή αναγνώρισης. Αυτό τον κατέστησε πικρόχολο. Για την υπόλοιπη ζωή του, διεκδικούσε ασταμάτητα τα πρωτεία, διογκώνοντας το ρόλο του στις δολοφονίες όπως και στην επανάσταση. Τα μέλη του τοπικού κομμουνιστικού κόμματος ετησίως αποτίουν φόρο τιμής στην ταφόπλακά του στην επέτειο των δολοφονιών τους αν και σε μερικές περιπτώσεις βανδαλίστηκε.
Τρεις μέρες μετά τους φόνους, ο Γιουρόφσκι προσωπικά ανέφερε στον Λένιν τα γεγονότα εκείνης της νύχτας και ανταμείφθηκε με το διορισμό του στη Μοσχοβίτικη Τσέκα. Έλαβε μια σειρά από στρατηγικής σημασίας οικονομικά πόστα και θέσεις στο κόμμα, πεθαίνοντας το 1938, σε ηλικία 60 ετών στην άνεση του νοσοκομείου του Κρεμλίνου. Πριν το θάνατό του, δώρισε τα όπλα που χρησιμοποίησε κατά την εκτέλεση των Ρομάνοφ στο Μουσείο της Επανάστασης στη Μόσχα και άφησε τρεις πολύτιμες αν και αντιφατικές μαρτυρίες εκείνης της νύχτας. Ο Γιουρόφσκι ουδέποτε εξέφρασε μεταμέλεια ούτε τύψεις για τις δολοφονίες των Ρομάνοφ. Αντιθέτως, αναπολούσε την επαναστατική του καριέρα και πως «Η Οκτωβριανή καταιγίδα» τον «ώθησε να λάμψει», καθιστώντας τον «τον πιο ευτυχισμένο θνητό». Αυτός και ο βοηθός του, ο Νικούλιν, ο οποίος πέθανε το 1964, ενταφιάστηκαν στο κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι στη Μόσχα.
Ο Λένιν αντιλαμβανόταν τον Οίκο των Ρομάνοφ ως «μοναρχικό μίασμα, μια ντροπή 300 ετών» και αναφερόταν στον Νικόλαο Β', τόσο σε συζητήσεις όσο και στα γραπτά του ως «τον πιο δόλιο εχθρό του Ρωσικού λαού, έναν αιματοβαμμένο εκτελεστή, χωροφύλακα της Ασίας» και «έναν εστεμμένο λήσταρχο». Οι γραπτές αποδείξεις της προέλευσης των εντολών και της τελικής ευθύνης για τη μοίρα των Ρομάνοφ, μέσω της διοικητικής ιεραρχίας, από την αρχή δεν κατέληγαν ποτέ στον Λένιν είτε αποκρύφθηκαν ενδελεχώς. Ο Λένιν λειτουργούσε πολύ προσεκτικά. Η πλέον προσφιλής του μέθοδος ήταν η αποστολή εντολών σε κωδικοποιημένα τηλεγραφήματα, επιμένοντας να καταστραφεί το πρωτότυπο χειρόγραφο μήνυμα, όπως και η χαρτοταινία του τηλεγραφήματος. Οι ανακτήσεις ντοκουμέντων στο Αρχείο Νο. 2 (Λένιν) και στο Αρχείο Νο. 86 (Σβερντλόφ) όπως και στα αρχεία του Συμβουλίου Λαϊκών Επιτροπών και στην Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή, αποκαλύπτουν ένα στρατό από "παιδιά για τα θελήματα" του κόμματος που χρησιμοποιούνταν τακτικά για τη μεταφορά των οδηγιών του, είτε μέσω εμπιστευτικών σημειωμάτων είτε μέσω ανώνυμων εντολών που είχαν ληφθεί συλλογικά στο όνομα του Συμβουλίου Λαϊκών Επιτροπών. Σε όλες αυτές τις αποφάσεις ο Λένιν επέμενε στη μη τήρηση γραπτών αποδείξεων. Οι 55 τόμοι των Συλλογών των Έργων του Λένιν, όπως και τα απομνημονεύματα όσων έλαβαν άμεσα μέρος στις δολοφονίες, λογοκρίθηκαν σχολαστικά, δίνοντας έμφαση στο ρόλων των Σβερντλόφ και Γκολοσκυόκιν.
Παρόλα αυτά, ο Λένιν ήταν ενήμερος για την απόφαση του Βασίλι Γιάκοβλεφ να πάρει τον Νικόλαο, την Αλεξάνδρα και τη Μαρία πιο μακρυά, στο Όμσκ και όχι στο Αικατερίνενμπουργκ τον Απρίλιο του 1918, ανησυχώντας για τη συμπεριφορά των Σοβιετικών των Ουραλίων στο Τόμπολσκ και κατά μήκος του Υπερσιβηρικού. Το Χρονικό της Βιογραφίας της πολιτικής ζωής του Λένιν επιβεβαιώνει ότι πρώτος ο Λένιν (μεταξύ 6μ.μ. και 7 μ.μ.) και μετά ο Λένιν μαζί με τον Σβερντλόφ (μεταξύ 9.30 μ.μ - 11.30 μ.μ.) είχαν άμεση επικοινωνία μέσω τηλέγραφου με τους Σοβιετικούς των Ουραλίων σχετικά με την αλλαγή πορείας του Γιάκοβλεφ. Ο Γιάκοβλεφ ζητούσε να πάρει την οικογένεια πιο μακρυά, στην πιο απόμακρη περιοχή του Σίμσκυ Γκόρνυ στην επαρχία Ούφα (όπου θα μπορούσαν να κρυφτούν στα βουνά). Προειδοποούσε ότι "οι αποσκευές" θα καταστρέφονταν αν τις έδιναν στους Σοβιετικούς των Ουραλίων. Παρά το αίτημά του, τόσο ο Λένιν όσο και ο Σβερντλόφ παρέμεναν ακλόνητοι στη θέση τους ότι οι αιχμάλωτοι έπρεπε να μεταφερθούν στο Αικατερίνενμπουργκ.
Η Σοβιετική ιστοριογραφία απεικονίζει τον Νικόλαο Β' ως έναν αδύναμο και ανίκανο ηγέτη, οι αποφάσεις του οποίου οδήγησαν σε στρατιωτικές ήττες και στους θανάτους εκατομμυρίων υποκειμένων του. Από την άλλη η φήμη του Λένιν προστατεύτηκε με κάθε κόστος, ώστε να μην αμαυρωθεί στο ελάχιστο. Σε αυτά τα πλαίσια, η τελική ευθύνη για τη «ρευστοποίηση» του Οίκου των Ρομάνοφ αποδόθηκε στους Σοβιετικούς των Ουραλίων και στην Τσέκα του Αικατερίνενμπουργκ.
Επίλογος
μικρογραφία|225x225εσ|Η «Εκκλησία στο Αίμα» ανεγέρθηκε στη θέση της οικίας Ιπάτιεφ - εκεί όπου εκτελέστηκαν οι Ρομάνοφ. Νωρίς το επόμενο πρωί, όταν άρχισαν να διαδίδονται οι φήμες στο Αικατερίνενμπουργκ σχετικά με το χώρο αποκομιδής, ο Γιουρόφσκι ξέθαψε τα πτώματα για να τα κρύψει αλλού. Καθώς το φορτηγό που μετέφερε τις σορούς κόλλησε στη λάσπη, καθ' οδόν για το εγκαταλειμμένο μεταλλείο χαλκού που είχε επιλεχθεί, ο Γιουρόφσκι έθαψε τα ποτισμένα σε θειικό οξύ πτώματα επί τόπου (19 χιλιόμετρα βορείως του Αικατερίνενμπουργκ) και τα κάλυψε με χώμα και ξύλινα δοκάρια σιδηροδρομικής γραμμής.
Το απομεσήμερο της 19ης Ιουλίου, ο Φίλιππ Γκολοσκυόκιν ανακοίνωσε στην Όπερα του Αικατερίνενμπουργκ ότι ο «Νικόλαος ο Αιματοβαμμένος» είχε εκτελεστεί και ότι η οικογένειά του είχε μεταφερθεί σε νέα τοποθεσία. Ο Σβερντλόφ έδωσε την άδεια να δημοσιευτεί στην τοπική εφημερίδα του Αικατερίνενμπουργκ η ακόλουθη είδηση: «Εκτέλεση του Νικολάου, του Εστεμμένου Αιματοβαμμένου Δολοφόνου. Εκτελέστηκε χωρίς επισημότητες της μπορζουαζίας σύμφωνα με τις νέες δημοκρατικές μας αρχές», μαζί με την υποκεφαλίδα ότι «η σύζυγος και ο γιος του Νικολάου Ρομάνοφ έχουν μεταφερθεί σε ασφαλή τοποθεσία». Μία επίσημη ανακοίνωση εμφανίστηκε και στον Τύπο σε πανεθνική εμβέλεια, δύο ημέρες αργότερα. Ανέφερε ότι ο μονάρχης εκτελέστηκε σύμφωνα με τις εντολές της Αστυνομίας των Ουραλίων, υπό την πίεση που έθετε η προσέγγιση των Τσεχοσλοβάκων.
Μέσα στις 84 ημέρες που ακολούθησαν τις δολοφονίες στο Αικατερίνενμπουργκ, 27 ακόμη συγγενείς και φίλοι (14 μέλη του Οίκου των Ρομάνοφ και 13 μέλη της αυτοκρατορικής ακολουθίας) δολοφονήθηκαν από τους Μπολσεβίκους: στο Αλαπάγεφσκ στις 18 Ιουλίου, στο Περμ στις 4 Σεπτεμβρίου και στο Φρούριο των Πέτρου και Παύλου στις 24 Ιανουαρίου 1924. Σε αντίθεση όμως με τις σορούς των δολοφονιών του Αικατερίνενμπουργκ, τα πτώματα στο Αλαπάγεφσκ και στο Περμ ανακτήθηκαν από το Λευκό Στρατό τον Οκτώβριο του 1918 και το Μάιο του 1919 αντίστοιχα. Από αυτά, μόνο οι τάφοι της Ελισάβετ Φεοντόροβνα (αδελφής της Αλεξάνδρας) και της αδελφής Βαρβάρας είναι γνωστοί, καθώς βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλο, στην εκκλησία της Μαρίας Μαγδαληνής στην Ιερουσαλήμ.
Αν και σύμφωνα με την επίσημη Σοβιετική αφήγηση των γεγονότων, η ευθύνη για την απόφαση της εκτέλεσης των Ρομάνοφ βαρύνει την αστυνομία των Ουραλίων, μια καταχώρηση στο ημερολόγιο του Λέων Τρότσκι ανέφερε ότι η εντολή προήλθε από τον ίδιο τον Λένιν. Ο Τρότσκι έγραψε χαρακτηριστικά :
Παρόλα αυτά μέχρι και σήμερα δεν έχουν παρουσιαστεί κατηγορηματικές και ολοκληρωμένες αποδείξεις, ότι είτε ο Λένιν είτε ο Σβερντλόφ, έδωσαν τη διαταγή. Ο Σολοβύοφ, προϊστάμενος της Ερευνητικής Επιτροπής της Ρωσικής έρευνας του 1993 για τις εκτελέσεις των Ρομάνοφ, συμπέρανε ότι δεν υπάρχει αξιόπιστο τεκμήριο που να αποδεικνύει ότι υπεύθυνοι ήταν είτε ο Λένιν είτε ο Σβερντλόφ. Δήλωσε:
Το 1993 δημοσιεύτηκε πάλι η έκθεση του Γιάκοφ Γιουρόφσκι του 1922. Σύμφωνα με τα πορίσματα της έρευνας, μονάδες της Τσεχοσλοβάκικης Λεγεώνας πλησίαζαν το Αικατερίνενμπουργκ. Στις 17 Ιουλίου 1918, ο Γιάκοφ Γιουρόφσκι και οι υπόλοιποι Μπολσεβίκοι δεσμοφύλακες, φοβούμενοι ότι οι Τσεχοσλοβάκικες δυνάμεις που προσέγγιζαν το Αικατερίνενμπουργκ, θα απελευθέρωναν τον Νικόλαο Β' μετά την κατάκτηση της πόλης, τον δολοφόνησαν μαζί με την οικογένειά του. Την επόμενη μέρα της εκτέλεσης, ο Γιουρόφσκι αναχώρησε για τη Μόσχα με αναφορά των πεπραγμένων για τον Σβερντλόφ. Μόλις οι Τσεχοσλοβάκοι κατέλαβαν το Αικατερίνενμπουργκ, το διαμέρισμα του Γιουρόφσκι λεηλατήθηκε.
Με την πάροδο των ετών, εμφανίστηκαν διάφοροι που ισχυρίζονταν ότι ήταν επιζήσαντες της κακότυχης οικογένειας. Τελικά, κανένας ισχυρισμός δεν απεδείχθη βάσιμος. Τον Μάιο του 1979 ερασιτέχνες ερευνητές βρήκαν τις σορούς των Ρομάνοφ και της ακολουθίας τους και κράτησαν την ανακάλυψή τους μυστική μέχρι την κατάρρευση του Κομμουνισμού. Τον Ιούλιο του 1991, πραγματοποιήθηκε εκταφή των σορών των φερόμενων ως μελών της οικογένειας Ρομάνοφ. Μετά από ιατροδικαστική εξέταση και ταυτοποίηση DNA, επιβεβαιώθηκε ότι επρόκειτο για τα πτώματα του Τσάρου, της Τσαρίνας και τριών θυγατέρων τους. Οι σοροί ενταφιάστηκαν και πραγματοποιήθηκε λειτουργία ταφής στο εξωκλήσι της Αγίας Αικατερίνης του Καθεδρικού των Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη, όπου αναπαύονται όλοι οι Ρώσοι μονάρχες μετά τον Πέτρο το Μέγα. Ο Μπόρις Γέλτσιν και η σύζυγός του παρακολούθησαν την εξόδιο ακολουθία μαζί με τους ζώντες συγγενείς των Ρομάνοφ, συμπεριλαμβανομένου του Πρίγκηπα Μιχαήλ του Κεντ. Τα δύο τελευταία πτώματα του Τσάρεβιτς Αλεξέι και της τελευταίας κόρης των Ρομάνοφ, αποκαλύφθηκαν το 2007.
Στις 15 Αυγούστου 2000, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ανακοίνωσε την αγιοποίηση της οικογένειας για την «ταπεινότητα, την καρτερία και την πραότητα» τους. Καθώς όμως είχε προηγηθεί έντονη αντιδικία σχετικά με το ζήτημα της αγιοποίησης, οι Ρώσοι επίσκοποι τους ανακήρυξαν παθοφόρους και όχι μάρτυρες. Την 1η Οκτωβρίου 2008, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας αποφάσισε ότι ο Νικόλαος ο Β' και η οικογένειά του αποτελούσαν θύματα πολιτικής δίωξης και αποκατέστησε τη μνήμη τους.
Στις 26 Αυγούστου 2010, ένα Ρωσικό δικαστήριο διέταξε τους εισαγγελείς να ανοίξουν και πάλι την έρευνα για την υπόθεση των δολοφονιών των Ρομάνοφ αν και πιστεύεται ευρέως ότι οι Μπολσεβίκοι που τους δολοφόνησαν έχουν αποβιώσει από καιρού. Η βασική ερευνητική ομάδα του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσίας έκλεισε επίσημα την υπόθεση, καθώς παρήλθε αρκετός χρόνο από την τέλεση του εγκλήματος και όλοι οι υπαίτιοι έχουν πεθάνει. Όμως ένα Μοσχοβίτικο δικαστήριο διέταξε εκ νέου να ανοίξουν οι φάκελοι της υπόθεσης, καθώς μια απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου έκρινε το καθεστώς των Μπολσεβίκων ως υπεύθυνων και όχι των ίδιων των εκτελεστών, σύμφωνα με δικηγόρο που εκπροσωπεί τα συμφέροντα απογόνων συγγενών της Τσαρικής οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:1918 Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Αναστασία Νικολάεβνα της Ρωσίας
Ιωσήφ Γενέσιος
Ιωσήφ Γενέσιος είναι το όνομα που αποδίδουμε στον ανώνυμο συγγραφέα του Βυζαντινού χρονικού του 10ου αιώνα με τίτλο «Βασιλείαι» (On the reign of the emperors). Το μικρό του όνομα συναντάται συνήθως ως Ιωσήφ, ενώ το πλήρες όνομα Ιωσήφ Γενέσιος εμφανίζεται στο προοίμιο του Ιωάννη Σκυλίτζη.
Το χρονικό συντάχθηκε στο παλάτι του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ'. Ξεκινά από τα 814 και καταγράφει τη δεύτερη περίοδο της Εικονομαχίας ως και το 886. Παρουσιάζει τα γεγονότα κυρίως από την οπτική γωνία της Μακεδονικής Δυναστείας αν και λιγότερο εξώφθαλμα σε σχέση με τη «Συνέχεια Θεοφάνη», μια συλλογή ανώνυμων ιστοριών που συνεχίζει το έργο του Θεοφάνη του Ομολογητή. Οι «Βασιλείαι» περιγράφουν με μεγάλη λεπτομέρεια τις βασιλείες τεσσάρων αυτοκρατόρων από τον Λέοντα Ε' ως τον Μιχαήλ Γ' και με λιγότερη έμφαση αυτή του Βασίλειου Α'. Χρησιμοποιούν την ιστορία του Κωνσταντίνου Ζ' σαν πηγή, αλλά θα πρέπει να γράφτηκαν πριν τη «Συνέχεια Θεοφάνους» και παραθέτουν πληροφορίες που δεν υπάρχουν ούτε στην ιστορία του Σκυλίτζη, ούτε στη Συνέχεια.
Το βιβλίο του Ιωσήφ Γενέσιου κυκλοφορεί στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις Κανάκη (1994) με τον τίτλο «Περί Βασιλειών».
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί χρονογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Μανού Ντιμπανγκό
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαξοφωνίστες της τζαζ Κατηγορία:Συνθέτες της τζαζ Κατηγορία:Καμερουνέζοι συνθέτες Κατηγορία:Καμερουνέζοι τραγουδιστές Κατηγορία:Μουσικοί της έθνικ Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Οζώδης σκλήρυνση
μικρογραφία|250x250εσ|Η οζώδης σκλήρυνση σε διατομή. Η ονομασία της νόσου προέρχεται από τους χαρακτηριστικούς όζους (όγκους) στον εγκέφαλο, οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου ασβεστοποιούνται, γεγονός που δικαιολογεί τον όρο "οζώδης σκλήρυνση". Η οζώδης σκλήρυνση (αγγλ. Tuberous sclerosis complex ή TSC) είναι μια σπάνια γενετική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από πολλαπλούς καλοήθεις όγκους (όζους) στον εγκέφαλο και σε άλλα ζωτικά όργανα, όπως στα νεφρά, στην καρδιά, στα μάτια, στους πνεύμονες και στο δέρμα. Συνήθως επηρεάζει το κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) και μπορεί να οδηγήσει σε συνδυασμό συμπτωμάτων, όπως οι επιληπτικές κρίσεις, η πνευματική αναπηρία, ο αυτισμός, τα προβλήματα συμπεριφοράς, οι ανωμαλίες στο δέρμα και η ασθένεια των νεφρών.
Η σοβαρότητα των συμπτωμάτων ποικίλει. Αυτά μπορούν να είναι ήπια, επιτρέποντας στα άτομα να ζουν ανεξάρτητες, παραγωγικές ζωές, έως πιο σοβαρά, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν τη καθημερινή ζωή των προσβεβλημένων ατόμων και να είναι ακόμα και απειλητικά για τη ζωή τους. Πολλά άτομα με την οζώδη σκλήρυνση δείχνουν σημάδια υπάρξης της διαταραχής κατά το πρώτο έτος της ζωής τους. Τα κλινικά χαρακτηριστικά της νόσου, εντούτοις, μπορεί να είναι αρχικά ανεπαίσθητα και πολλές φορές τα συμπτώματα να χρειάζονται χρόνια για να αναπτυχθούν. Ως αποτέλεσμα, η νόσος μπορεί να μην αναγνωριστεί ή να υπάρχει λάθος διάγνωση για χρόνια.
Επιδημιολογία
Η οζώδης σκλήρυνση έχει εκτιμώμενη επίπτωση 1:6.000 γεννήσεις. Αυτό σημαίνει ότι αναμένονται 15 περίπου νέες περιπτώσεις στην Ελλάδα κάθε χρόνο.
Παραπομπες
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Τζόζεφ Μπούτιτζετζ
Ο Τζόζεφ Άντονι Μπούτιτζετζ Β' (αγγλ. Joseph Anthony Buttigieg II) ήταν Μαλτεζο-Αμερικανός ακαδημαϊκός στη λογοτεχνία και μεταφραστής. Κατείχε την έδρα Αγγλικών Ουίλιαμ Ρ. Κέναν Τζ. στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2017, οπότε και εξελέγη ομότιμος καθηγητής. Ο Μπούτιτζετζ συνέβαλλε στη μετάφραση και στην επιμέλεια της τρίτομης αγγλικής έκδοσης των Τετράδια της φυλακής του Αντόνιο Γκράμσι.
Σταδιοδρομία και προσωπική ζωή
Ο Μπούτιτζετζ δίδαξε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού στη Λας Κρούσες από το 1976, όπου γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του Τζένιφερ Ανν Μοντγκόμερι. Οι δύο τους παντρεύτηκαν το 1980 ενώ, την ίδια χρονιά, ξεκίνησε να διδάσκε στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ. Ο γιος τους Πιτ Μπούτιτζετζ εξελέγη δήμαρχος του Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα και ήταν υποψήφιος για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος στις προεδρικές εκλογές του 2020.
Ο Μπούτιτζετζ ειδικεύτηκε στη μοντέρνα ευρωπαϊκή λογοτεχνία και θεωρία. Ήταν μεταφραστής και επιμελητής της τρίτομης έκδοσης των Τετραδίων της φυλακής του Αντόνιο Γκράμσι στα αγγλικά, η οποία δημοσιεύτηκε από το 1992 μέχρι το 2007 με τη στήριξη του Εθνικού Ταμείου για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Ήταν ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Παγκόσμιας Εταιρίας Γκράμσι, η οποία ιδρύθηκε για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας ανάμεσα στους μελετητές του έργου του Γκράμσι. Διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος Αγγλικών στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ ενώ, στη συνέχεια, προήχθη στην έδρα Αγγλικών Ουίλιαμ Ρ. Κέναν Τζ. στο ίδιο πανεπιστήμιο. Εξελέγη ομότιμος καθηγητής το 2017, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή του. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 2019 στο Σάουθ Μπεντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλτέζοι συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί μεταφραστές Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Αμαριανός Αργολίδας
Ο Αμαριανός είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αραχναίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μιδέας, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Αμαριανός είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κοντά στους δυτικούς πρόποδες του Αραχναίου όρους, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Μιδέας-Αραχναίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 15 χλμ. περίπου ΒΑ. του Ναυπλίου.
Πληθυσμός
Ο Αμαριανός έχει παρουσιάσει σταθερό πληθυσμό απο την πρώτη του καταγραφή το 1961 μέχρι και σήμερα.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 ως Μαριανό και προσαρτήθηκε στον δήμο Μηδείας (Μηδέας) του νομού Αργολίδος, αλλά καταργήθηκε λίγα χρόνια μετά, το 1845. Επανασυστάθηκε το 1961 με την νέα ονομασία Αμαριανός. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αραχναίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μιδέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός δημιουργήθηκε από κατοίκους του Αραχναίου που έρχονταν εδώ μόνο στις περιόδους καλλιέργειας της περιοχής, αλλά σταδιακά εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Κοντά στον οικισμό υπάρχουν ερείπια κτισμάτων αλλά και ενός υδρόμυλου που λειτουργούσε στην περιοχή, ένδειξη ότι παλαιότερα υπήρχε άφθονο νερό. Βορειοανατολικά του οικισμού η θέση «Τούρμιζα», πιθανόν, είναι η περιοχή που μνημονεύουν τα Βενετικά αρχεία ως τόπο συγκέντρωσης των Αρβανιτών προσφύγων που είχαν καταφύγει εκεί από τον Αργολικό κάμπο κατά τον Τουρκοβενετικό πόλεμο (1463-1469).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Λόρδος Κάρολος Σόμερσετ
Ο Λόρδος Κάρολος Σόμερσετ (12 Δεκεμβρίου 1767 - 18 Φεβρουαρίου 1831) Βρετανός ευγενής, πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας στη Νότια Αφρική (1814 - 1826) ήταν δεύτερος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 5ου δούκα του Μπωφόρ και της Ελισάβετ Μποσκγουεν. Οι αδελφοί του Καρόλου Σόμερσετ ήταν: Χένρι Σόμερσετ, 6ος δούκας του Μπωφόρ, Λόρδος Εδουάρδος Σόμερσετ, Λόρδος Αρθούρος Τζων Χένρι Σόμερσετ και ΦιτζΡόι Σόμερσετ, 1ος βαρόνος του Ράγκλαν.
Ο Σόμερσετ διορίστηκε μέλος του Κοινοβουλίου για το Σκάρμπορω (1796 - 1802) και για το Μόνμουθ (1802 - 1813), Επιθεωρητής του βασιλικού νοικοκυριού (1797 - 1804) Χρηματοδότης των δυνάμεων (1804 - 1806, 1607 - 1813) και ορκίστηκε στις 26 Απριλίου 1797 στο Βασιλικό Συμβούλιο. Διορίστηκε διοικητής του Ακρωτηρίου Καλής Ελπίδας (1814) θέση που κράτησε μέχρι το 1826, οι πόλεις Σόμερσετ στη Νότια Αφρική πήραν το όνομα του.
Οικογένεια
Ο Κάρολος Σόμερσετ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (7 Ιουνίου 1815) την Ελισάβετ Κόρτενεϋ (2 Σεπτεμβρίου 1766 - 11 Σεπτεμβρίου 1815), κόρη του 8ου κόμη του Ντέβον με την οποία απέκτησε :
Ο Κάρολος Σόμερσετ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο (9 Αυγούστου 1821) τη Μαρία Πουλέττ, κόρη του 4ου κόμη του Πουλέττ με την οποία απέκτησε :
Ο Κάρολος Σόμερσετ πέθανε τον Φεβρουάριο του 1831 σε ηλικία 63 ετών, η δεύτερη σύζυγος του πέθανε τον Ιούνιο του 1860 σε ηλικία 72 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ
Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς
Η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς είναι μία από τις οκτώ περιφερειακές ενότητες στις οποίες διαιρείται η Περιφέρεια Αττικής. Περιλαμβάνει το αστικό τμήμα της πρώην Νομαρχίας Πειραιώς.
Ο πληθυσμός της ενότητας Πειραιώς είναι 443.196 κάτοικοι και η πυκνότητα πληθυσμού της είναι 8.905,67 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Η έκτασή της είναι 51 τ.χλμ.
Τη θέση του Αντιπεριφερειάρχη της Περιφερειακής Ενότητας είχε ο Γεώργιος Γαβρίλης ως το 2019. Από το 2019 Αντιπεριφερειάρχης είναι η Σταυρούλα Αντωνάκου.
Η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς αποτελεί τον Ευρύτερο Πειραιά.
Διαίρεση
Η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς περιλαμβάνει τους εξής δήμους:
Γιοχάνες Βόιτμαν
Ο Γιοχάνες Βόιτμαν (Άιζεναχ, 30 Σεπτεμβρίου 1992) είναι Γερμανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,14 μέτρων και αγωνίζεται ως σέντερ και πάουερ φόργουορντ για λογαριασμό της Αρμάνι Μιλάνο και της Εθνικής Γερμανίας.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Ο Βόιτμαν, παίζοντας για τους Φράνκφουρτ Σκαϊλάινερς το 2015.
Γερμανία
Ο Βόιτμαν έπαιζε χάντμπολ στη γενέτειρά του, το Άιζεναχ, πριν στραφεί στο μπάσκετ. Αφού έκανε θόρυβο στις τάξεις των νέων της Ιένα, έκανε την πρώτη εμφάνισή του στη δεύτερη κατηγορία ProA της Γερμανίας με την Σάιενς Σίτι Ιένα κατά τη διάρκεια της περιόδου 2010-11. Το 2012, υπέγραψε συμβόλαιο 2 ετών με την ομάδα του Γερμανικού Πρωταθλήματος Φραπόρτ Σκαϊλάινερς. Επέκτεινε το συμβόλαιό του με τους Σκαϊλάινερς για άλλα 2 χρόνια το 2014. Το 2015 έκανε την πρώτη συμμετοχή του σε All Star Game. Τη χρονιά 2015–16, ο Βόιτμαν κέρδισε το FIBA Europe Cup με τους Σκαϊλάινερς, αφού κέρδισε την Οπεντζοβμέτις Βαρέζε στον τελικό της διοργάνωσης.
Μπασκόνια
Τον Ιούνιο του 2016, ο Βόιτμαν υπέγραψε με την Μπασκόνια του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB). Στην παρθενική συμμετοχή του στην Ευρωλίγκα με την Μπασκόνια, ο Βόιτμαν σημείωσε 12 πόντους σε μια νίκη με 85–84 επί της Εφές Αναντολού. Στην πρώτη του χρονιά στην Ευρωλίγκα, είχε κατά μέσο όρο 10,1 πόντους, 7 ριμπάουντ και 1,7 ασίστ σε 33 αγώνες. Τον πρώτο του χρόνο με την Μπασκόνια στην ACB, είχε κατά μέσο όρο 7,8 πόντους, 1,8 ασίστ και 6 ριμπάουντ σε 32 αγώνες. Την περίοδο 2017–18 στην ACB έπαιξε 33 παιχνίδια και είχε μέσο όρο 7,8 πόντους, 1,7 ασίστ και 5,2 ριμπάουντ. Την σεζόν 2018-19, που ήταν και η τελευταία του πριν πάει στην ΤΣΣΚΑ, έπαιξε σε 33 αγώνες στην ACB, έχοντας κατά μέσο όρο 9,3 πόντους (ατομική καλύτερη του επίδοση στην Ισπανία), 2,5 ασίστ και 5,6 ριμπάουντ.
ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Στις 2 Ιουλίου 2019, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας ανακοίνωσε ότι ο Βόιτμαν υπέγραψε συμβόλαιο 2 ετών με την ομάδα με οψιόν για τρίτο χρόνο. Στις 11 Ιουνίου 2021, η εν λόγω επιλογή ασκήθηκε από τον ρωσικό σύλλογο, κρατώντας τον Βόιτμαν στη Μόσχα για άλλη μία χρονιά.
Ο Βόιτμαν έπαιξε 28 παιχνίδια με την ΤΣΣΚΑ στην Ευρωλίγκα της περιόδου 2019–20, έχοντας κατά μέσο όρο 7,7 πόντους, 1,5 ασίστ και 5,2 ριμπάουντ. Στη δεύτερη χρονιά του στην ΤΣΣΚΑ έπαιξε 37 αγώνες στην Ευρωλίγκα της περιόδου 2020–21 και είχε μέσο όρο 8,5 πόντους, 1,3 ασίστ και 5 ριμπάουντ. Έπαιξε 16 παιχνίδια στη VTB Λίγκα της σεζόν 2019–20, έχοντας κατά μέσο όρο 8,6 πόντους, 1,8 ασίστ και 4 ριμπάουντ. Τη σεζόν 2020–21, έπαιξε 28 αγώνες και είχε 10 πόντους, 2,3 ασίστ και 6 ριμπάουντ μέσο όρο. Στις 10 Ιουνίου κατέκτησε για πρώτη φορά την VTB Λίγκα, αφού η ΤΣΣΚΑ Μόσχας κέρδισε στη σειρά των τελικών την Ούνικς Καζάν με 3-0.
Σταμάτησε να αγωνίζεται με την ομάδα μετά την στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022.
Αρμάνι Μιλάνο
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2022, ανακοινώθηκε από την Αρμάνι Μιλάνο μέχρι το 2024. Στις 23 Ιουνίου 2023, κατέκτησε για πρώτη φορά το Πρωτάθλημα Ιταλίας, νικώντας την Βίρτους Μπολόνια με 4-3 στη σειρά των τελικών.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Στο Τόκιο το 2021, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γερμανίας κατάφερε να φτάσει στα προημιτελικά, κάτι που είχε συμβεί μόλις το 1984 και το 1992. Ήταν ο ηγέτης στα ριμπάουντ επί της Ιταλίας, στο πρώτο του παιχνίδι στη διοργάνωση. Ο Βόιτμαν ήταν ο πρώτος σκόρερ και ο κορυφαίος παίκτης της Γερμανίας απέναντι στη Νιγηρία, καταγράφοντας 19 πόντους, με 7 ριμπάουντ και μία ασίστ για μία απόδοση 21 βαθμών στη νίκη της Γερμανίας με 92–99. Πήρε 13 ριμπάουντ στην ήττα της Γερμανίας από την Αυστραλία, στο τρίτο και τελευταίο παιχνίδι της φάσης των ομίλων.
Ο Βόιτμαν έπαιξε θετικά στο τουρνουά μπάσκετ των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020. Είχε κατά μέσο όρο 8 ριμπάουντ, όντας ο πέμπτος ηγέτης στα ριμπάουντ της διοργάνωσης. Ευστοχούσε με 35,7 % στα τρίποντα. Μέχρι το τέλος του τουρνουά, κατατάχθηκε μεταξύ των παικτών που «θα έπρεπε να είναι στα ραντάρ του ΝΒΑ»
Ευρωμπάσκετ 2022
Τον Σεπτέμβριο του 2022, συμμετείχε με την εθνική Γερμανίας στο Ευρωμπάσκετ 2022. Η Γερμανία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, αφού νίκησε στον μικρό τελικό στο Βερολίνο την Πολωνία με 82-69. Ο Βόιτμαν στο παιχνίδι αυτό βοήθησε την ομάδα του έχοντας 14 πόντους, 9 ριμπάουντ και 6 ασίστ και αναδείχτηκε MVP του μικρού τελικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σκαϊλάινερς Φρανκφούρτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάιενς Σίτι Γένα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Εθνογραφικό Μουσείο της Κρακοβίας
Το Εθνογραφικό Μουσείο «Σεβέριν Ουντζιέλα» της Κρακοβίας (πολωνικά: Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli w Krakowie) είναι εθνογραφικό μουσείο στην Κρακοβία της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1902.
Ιστορία
Τα σχέδια για την ίδρυση του Εθνογραφικού Μουσείου ξεκίνησαν το 1902 και αφορούσαν την έκθεση λαϊκής τέχνης από τη συλλογή του Σεβέριν Ουντζιέλα, που διοργανώθηκε από την Πολωνική Εταιρεία Εφαρμοσμένων Τεχνών. Το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας το 1904 δημιούργησε ένα εθνογραφικό τμήμα και άνοιξε μια μόνιμη εθνογραφική έκθεση στο Κτίριο Υφασμάτων. Υπήρχαν συλλογές, μεταξύ άλλων, των Σεβέριν Ουντζιέλα, Στανίσουαφ Βιτκιέβιτς και Ταντέους Έστραϊχερ.
Το 1910 ιδρύθηκε η Εταιρεία του Εθνογραφικού Μουσείου, η οποία ανέλαβε τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο. Το 1911 ιδρύθηκε ένα ξεχωριστό παράρτημα στην οδό Στουντέντσκα, με διευθυντή τον Σεβέριν Ουντζιέλα. Ένα χρόνο αργότερα, οι συλλογές εξήχθησαν στο Βάβελ. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η έδρα του Εθνογραφικού Μουσείου άλλαξε τη θέση της στην Πλατεία Βολνίτσα 1, και μετά από λίγο καιρό στην οδό Κρακόφσκα 46. Το κεντρικό κτήριο είναι το πρώην Δημαρχείο του Καζιμιέρσκι. Η συλλογή αριθμεί πάνω από 80.000 μνημεία και σχετίζεται με τον πολωνικό πολιτισμό (λαογραφία, τέχνη, καθημερινή ζωή, κ.λπ.), καθώς και με άλλους πολιτισμούς της Ευρώπης και του κόσμου.
Το μουσείο λειτουργεί βάσει του νόμου για τα μουσεία
Η δομή του Εθνογραφικού Μουσείου «Σεβέριν Ουντζιέλα» της Κρακοβίας σχηματίζει Τμήματα Μουσείου:
Στην οδό Κρακόφσκα 46 στον Οίκο Εστέρκα, υπάρχει ένα παράρτημα του Μουσείου.
Η επίβλεψη του Μουσείου διεξάγεται γενικά από τον Υπουργό Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς και απευθείας από το Συμβούλιο της Περιφέρειας Ελάσσονος Πολωνίας. Το Συμβούλιο Μουσείων λειτουργεί στο Μουσείο, του οποίου τα μέλη διορίζονται από την Αυτοδιοίκηση της Περιφέρειας Ελάσσονος Πολωνίας. Εσωτερικά, οι κανόνες εργασίας του Μουσείου ορίζονται στους Οργανωτικούς Κανονισμούς.
Παλαιότερες εκθέσεις
Το 2013, η έκθεση Souvenir, Talisman, Toy, με επιμέλεια της Έρικα Λέρερ, διερεύνησε την ανάπτυξη των εβραϊκών ειδωλίων γενικότερα και ειδικότερα του «Εβραίου με κέρμα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Κρακοβία Κρακοβια εθνογραφικο Κρακοβια εθνογραφικο Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Πολωνία
Σαρλ-Πωλ Λαντόν
Ο Σαρλ-Πωλ Λαντόν (γαλλικά: Charles Paul Landon) (12 Οκτωβρίου 1760 – 5 Μαρτίου 1826) ήταν Γάλλος νεοκλασικός ζωγράφος και συγγραφέας έργων ιστορίας της τέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Περισσότερο από τη ζωγραφική του, ο Λαντόν είναι γνωστός για τις πολλές δημοσιεύσεις του σχετικά με τα μουσεία και τα Σαλόν της εποχής του. Κατά τη διάρκεια της ζωής του εξέδωσε σχεδόν εκατό τόμους. Ήταν συνεργάτης του περιοδικού Εφημερίδα Τεχνών, Επιστημών και Λογοτεχνίας (Journal des arts, des sciences et de la littérature). Ήταν επίσης συνιδιοκτήτης της Gazette de France, όπου δημοσιεύονταν εκτεταμένες δημοσιεύσεις για τα ετήσια Σαλόν του Παρισιού. μικρογραφία|250x250εσ|Οι τύψεις του [[Ορφέας|Ορφέα (1796) Μουσείο Καλών Τεχνών της Αλανσόν|αριστερά]] Το συγγραφικό έργο του περιλαμβάνει
Ο Λαντόν πέθανε στα καθήκοντά του ως επιμελητής του Μουσείου του Λούβρου στις 5 Μαρτίου 1826. Ενταφιάσθηκε στο Παρίσι στο κοιμητήριο Περ Λασαίζ.
Η κόρη του Μαρί-Πωλίν ήταν επίσης χαράκτρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Μίλβα
Η Μαρία Ίλβα Μπιολκάτι (ιταλικά: Maria Ilva Biolcati, 17 Ιουλίου 1939, Ιταλία - 23 Απριλίου 2021, Μιλάνο) γνωστή ως Μίλβα, ήταν Ιταλίδα τραγουδίστρια, ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και τηλεοπτική προσωπικότητα. Ήταν επίσης γνωστή ως La Rossa (ιταλικά "Η Κοκκινομάλλα"), λόγω του χαρακτηριστικού χρώματος των μαλλιών της, καθώς επίσης και La Pantera di Goro ("Ο Πάνθηρας του Γκόρο"), το οποίο προέρχεται από παρατσούκλι που ο ιταλικός τύπος έδωσε στις τρεις πιο δημοφιλείς ιταλίδες τραγουδίστριες της δεκαετίας του 1960, συνδυάζοντας ονόματα των ζώων και τον τόπο καταγωγής της κάθε τραγουδίστριας (με τις άλλες δυο να αποτελούν την Mina "Τίγρης της Κρεμόνα" και την Iva Zanicchi "Αετός του Ligonchio"). Δημοφιλής στην Ιταλία και στο εξωτερικό, όπως και στην Ελλάδα, έχει εμφανιστεί σε μουσικές και θεατρικές σκηνές σε όλο τον κόσμο και έχει κερδίσει τη λαϊκή αναγνώριση στην πατρίδα της την Ιταλία και ιδιαίτερα στη Γερμανία, όπου πολλές φορές έχει συμμετάσχει σε μουσικές εκδηλώσεις και τηλεοπτικά μουσικά προγράμματα. Έχει επίσης κυκλοφορήσει πολλά άλμπουμ στη Γαλλία, την Ιαπωνία, την Κορέα, την Ελλάδα, την Ισπανία και τη Νότια Αμερική.
Έχει συνεργαστεί με Ευρωπαίους συνθέτες και μουσικούς όπως ο Ένιο Μορικόνε το 1965, ο Φράνσις Λάι το 1973, ο Μίκης Θεοδωράκης το 1978 (το Was ich denke έγινε το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ στη Γερμανία), τον Έντσο Γιανάτσι το 1980, τον Βαγγέλη Παπαθανασίου το 1981 και το 1986, τον Φράνκο Μπατιάτο το 1982 και το 1986.
Έχοντας κάνει επιτυχία τόσο στην Ιταλία όσο και διεθνώς, παραμένει και σήμερα μια από τις πιο δημοφιλείς προσωπικότητες της Ιταλίας στο χώρο της μουσικής και του θεάτρου. Το καλλιτεχνικό της ανάστημα έχει αναγνωριστεί επισήμως από την ιταλική, τη γερμανική και τη γαλλική δημοκρατία, καθεμιά από τις οποίες της έχει απονείμει υψηλότατες τιμές. Είναι στην πραγματικότητα η μόνη ιταλίδα καλλιτέχνης στη σύγχρονη εποχή που είναι ταυτόχρονα Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας (Παρίσι, 11 Σεπτεμβρίου 2009), Διοικητής του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας (Ρώμη, 2 Ιουνίου 2007), Αξιωματικός του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Βερολίνο, 2006) και Αξιωματικός του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλίας (Παρίσι, 1995).
Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών στις 23 Απριλίου του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Ιωάννης Επιφανεύς
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Τζορτζ Όσμπορν
Ο Τζορτζ Όσμπορν (Gideon Oliver Osborne, γενν. 23 Μαΐου 1971) είναι Άγγλος πολιτικός του Συντηρητικού Κόμματος. Είναι πρώην βουλευτής και από το 2001 ως το 2017 εκπροσώπησε την εκλογική περιφέρεια του Τάττον στο Τσέσαϊρ της Βόρειας Αγγλίας (Tatton parliamentary constituency) και από το 2010 έως το 2016 διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της Μεγάλης Βρετανίας.
Πολιτική Καριέρα
Ο Τζορτζ Όσμπορν επελέγη ως σκιώδης υπουργός Οικονομικών από τον Μάικλ Χάουαρντ στον ανασχηματισμό της Σκιώδους Κυβέρνησης μετά από τις Γενικές Εκλογές του 2005. Στη θέση αυτή παρέμεινε καθόλη τη διάρκεια της πενταετίας ως τις εκλογές του 2010 υπό τον Ντέιβιντ Κάμερον.
Με την ανάδειξη του Κάμερον στην πρωθυπουργία ανέλαβε Υπουργός Οικονομικών της Συγκυβέρνησης Συντηρητικών - Φιλελευθέρων Δημοκρατών. Με τις εκλογές του 2015, όταν οι Συντηρητικοί κέρδισαν απόλυτη πλειοψηφία εδρών στη Βουλή, ο Τζορτζ Όσμπορν επαναδιορίστηκε στη θέση αυτή, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο του 2016 με την ανάδεξη της Τερέζα Μέι στην πρωθυπουργία.
Αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Οικονομικών παρέλαβε μια οικονομία που είχε υποστεί καθίζηση στον απόηχο της οικονομικής κρίσης του 2007-2008. Το κυριότερο επίτευγμα ήταν η ανάκαμψη της βρετανικής οικονομίας, στα πλαίσια της οποίας η Βρετανία είδε σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ και δραματική μείωση της ανεργίας, σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή ύπειρος ταλανιζόταν από συνεχή ύφεση και έκρηξη της ανεργίας, παρόλο που αυτή η ανάκαμψη ήταν αποτέλεσμα αμφιλεγόμενων πολιτικών και περικοπών. Μια άλλη σημαντική πτυχή της θητείας του ήταν η έναρξη ενός μακρόπνοου σχεδίου οικονομικής αναζωογόνησης του Αγγλικού Βορρά, γνωστό ως "Northern Powerhouse".
Το 2017, μετά την θητεία του ως Υπουργός Οικονομικών, ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας London Evening Standard. Στις εκλογές του ίδιου έτους δεν έθεσε ξανά υποψηφιότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
Ευστάθιος Επιφανεύς
Ο Ευστάθιος Επιφανεύς (πέθανε περ. 518) ήταν Βυζαντινός ιστορικός του 6ου αιώνα. Γεννήθηκε στην πόλη Επιφάνεια (σημερινή Χάμα, Συρία), έγραψε την «Χρονολογική Επιτομή» του επί αυτοκράτορα Αναστάσιου Α΄. Το έργο του είναι χωρισμένο σε δύο μέρη και καταγράφει τα γεγονότα από την πτώση της Τροίας έως τα 503 μ.Χ.. Χρησιμοποιήθηκε ως πηγή μεταγενέστερων ιστορικών, αλλά μόνο μικρά αποσπάσματά του σώζονται σήμερα, μέσω του Ευάγριου Σχολαστικού και του Ιωάννη Μαλάλα. Σύμφωνα με τον Ευάγριο, η «Χρονολογική Επιτομή» ήταν συνονθύλευμα παγανιστικών και χριστιανικών ιστοριών γραμμένες πριν από τον Ευστάθιο. Ο Ευστάθιος είναι επίσης γνωστός για τη σύνταξη της επιτομής του Ιώσηπου «Ιστορία της Ιουδαϊκής Αρχαιολογίας». Το έργο αυτό είναι ίδιο με ένα αντίστοιχο χειρόγραφο που κρατείται σήμερα στο Παρίσι και καταγράφει την ιστορία από τον Αδάμ και την Εύα έως τους Ρωμαίους αυτοκράτορες Βεσπασιανό και Τίτο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Μοσχόπολη
Η Μοσχόπολη (αλβανικά: Voskopojë «Βοσκοπόγιε») είναι ιστορικός ορεινός οικισμός του νομού Κορυτσάς στη νοτιοανατολική Αλβανία, δυτικά της πόλης της Κορυτσάς. Κατά το παρελθόν γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και τον 18ο αιώνα υπήρξε σημαντικό αστικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο. Λόγω της συμβολής της πόλης στον Νεοελληνικό Διαφωτισμό αναφέρεται στην εποχή της ακμής της ως «Νέα Αθήνα» ή «Νέος Μυστράς».
Τοποθεσία
Η Μοσχόπολη είναι κτισμένη σε οροπέδιο μεταξύ των βουνών της Όπαρης και της Οστρόβιτσας, σε υψόμετρο 1115 μέτρων, 18 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Κορυτσά. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα χωριά Γκιονομάδι, Λάβδαρη, Σίπισκα και Κρουσόβα που συγκροτούν την κοινότητα Μοσχόπολης, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό και συνολικό πληθυσμό 1058 κατοίκων κατά την απογραφή του 2011.
Περί της ίδρυσης και της ονομασίας
thumb|239x239px|Εσωτερική όψη του Αγ. Νικολάου.|εναλλ.=|αριστερά thumb|249x249px|Εξωτερικός περίβολος του Αγ. Νικολάου.|εναλλ.= Σύμφωνα με τον Αυστριακό διπλωμάτη και αλβανολόγο Χαν, ο οποίος επικαλείται ως πηγή έναν χαμένο κώδικα του έτους 1765, η Μοσχόπολη ιδρύθηκε το 1338 από μέλος της αρχοντικής οικογένειας Μουσάκη ή Μουζάκα. Η συγκεκριμένη υπόθεση αμφισβητείται, με άλλες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για δημιουργία του οικισμού κατά τον 16ο αιώνα.
Η αρχική της ονομασία ήταν Βοσκόπολη, πιθανόν λόγω των κτηνοτροφικών ασχολιών των παλαιότερων κατοίκων της, ενώ ο όρος «Μοσχόπολη» εμφανίζεται από το 1720 και εντεύθεν.
Ακμή και παρακμή
Μέχρι τον 17ο αιώνα επρόκειτο για έναν μικρό κτηνοτροφικό οικισμό, ο οποίος κατόπιν παρουσίασε σημαντική δημογραφική ανάπτυξη μέσω της εγκατάστασης χριστιανών (κυρίως βλαχόφωνων) από τις γειτονικές περιοχές και τη νότια Πίνδο, οι οποίοι προσέρχονταν στη Μοσχόπολη για οικονομικούς λόγους, καθώς και για λόγους ασφαλείας, σε μια περίοδο που στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Ηπείρου κυριαρχούσαν μαζικοί εξισλαμισμοί και εκτεταμένα φαινόμενα ληστείας. Το 1684, σύμφωνα με τον μετέπειτα επίσκοπο Αθηνών Μελέτιο, οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Εντός του 17ου αιώνα υπάρχουν και οι πρώτες μαρτυρίες για τη λειτουργία ελληνικών διδακτηρίων.
Την περίοδο της μεγάλης ακμής της πόλης, γύρω στα μέσα του 18ου αιώνα, υποστηρίζεται πως ο πληθυσμός της είχε φτάσει τις 40.000 με 60.000 κατοίκους, χωρίς να απουσιάζουν και εκτιμήσεις για μεγαλύτερα ή μικρότερα μεγέθη που κυμαίνονται από 15.000 μέχρι 85.000. Από την άλλη, με βάση μελέτες πάνω σε οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα του τελευταίου τέταρτου του 17ου αιώνα, η Μοσχόπολη αριθμούσε περίπου 3500 χριστιανούς κατοίκους το 1678 και αντίστοιχα σχεδόν 5000 χριστιανούς μεταξύ των ετών 1691 και 1696.
Την περίοδο της ακμής της Μοσχόπολης, κατασκευάστηκαν και οι επιβλητικοί ναοί του Αγίου Νικολάου (1721-1722), του Αγίου Αθανασίου (1724) και των Ταξιαρχών (οι οποίοι διαθέτουν τοιχογραφίες του 1722). Παράλληλα, το 1730 δημιουργήθηκε ελληνικό τυπογραφείο υπό τον μοναχό και λόγιο Γρηγόριο Κωνσταντινίδη: αναφέρεται ως το πρώτο ή το δεύτερο (μετά από εκείνο της Κωνσταντινούπολης) των Βαλκανίων επί Τουρκοκρατίας και κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του εξέδωσε τουλάχιστον 22 τίτλους.
Η Μοσχόπολη υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα βλαχόφωνα κέντρα, με κύρια ενασχόληση το εμπόριο, την κτηνοτροφία, την κατεργασία μαλλιού, ταπητουργίας και ανάπτυξη βυρσοδεψίας. Περίφημη ήταν η πόλη και για την σιδηρουργία, την αργυροχοΐα και την χαλκουργική της. Πολλοί Μοσχοπολίτες έμποροι στη Βενετία, στη Βιέννη, στην Οδησσό, την Κωνσταντινούπολη και άλλα σημαντικά κέντρα της εποχής ενίσχυσαν οικονομικά την πατρίδα τους και συντέλεσαν στην ίδρυση σχολείου, περίπου το 1700. Το σχολείο, με την ονομασία «Ελληνικόν Φροντιστήριο» εξελίχθηκε σε σημαντικό εκπαιδευτικό κέντρο της περιοχής, το 1744 αναβαθμίστηκε από δωρεές και μετονομάστηκε σε «Νέα Ακαδημία». Την ίδια περίοδο δημιουργήθηκε ορφανοτροφείο. Η πόλη μνημονεύεται και στην «Νεωτερική Γεωγραφία», γνωστό περιηγητικό έργο του 18ου αιώνα των Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγόριου Κωνσταντά για την ακμή που σημείωνε στον τομέα του πολιτισμού και του εμπορίου.
Το 1769 λόγω της συμμετοχής της στην προετοιμασία των Ορλωφικών ή - σύμφωνα με άλλη άποψη - εξαιτίας κρίσης που είχε προκύψει από έναν συνδυασμό παραγόντων (όπως η καταπίεση από τους αγάδες των γειτονικών περιοχών, οι ληστρικές επιδρομές εναντίον της πόλης και των εμπορικών καραβανιών της, οι εσωτερικές έριδες στους κόλπους των προεστών και των συντεχνιών και η απειλή λιμού ) η Μοσχόπολη εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της για μερικούς μήνες και ακολούθως υπέστη εκτεταμένες λεηλασίες από μουσουλμάνους Αλβανούς. Έτερη επιδρομή αναφέρεται πως πραγματοποιήθηκε και το 1772, ενώ σημαντικές καταστροφές έγιναν και από τα στρατεύματα του Αλή Πασά το 1789 στη διάρκεια της σύγκρουσής του με τον Ιμπραήμ πασά του Βερατίου. Ωστόσο, η περίοδος κυριαρχίας του Αλή στη Μοσχόπολη συνοδεύτηκε από ένα κλίμα σχετικής ασφάλειας και σταθερότητας.
Η Μοσχόπολη δεν μπόρεσε να ανακτήσει την παλιά της ακμή, όμως συνέχιζε να υπάρχει ως οικισμός μικρότερης εμβέλειας, ενώ η πλειοψηφία των κατοίκων της κατέφυγε σε διάφορες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του εξωτερικού. Πολλοί Μοσχοπολίτες μετά την καταστροφή της πόλης τους διακρίθηκαν ως έμποροι, ως τραπεζίτες και ως βιοτέχνες στην Ουγγαρία και την Αυστρία, ενώ απόδημοι έμποροι με καταγωγή από τη Μοσχόπολη συμμετείχαν στη Φιλική Εταιρεία. Τη δεκαετία του 1840 επαναλειτούργησε στη Μοσχόπολη ελληνικό σχολείο χάρη στην οικονομική ενίσχυση της οικογένειας Σίνα ή του εμπόρου Α. Καζαντζή. Σύμφωνα με βιβλίο του Αλεξάντρ Συνβέ που εκδόθηκε το 1878, στον οικισμό ζούσαν 1476 άτομα. Με βάση στοιχεία της μητρόπολης Κορυτσάς, το 1888 κατοικούσαν στη Μοσχόπολη 224 ορθόδοξες οικογένειες, ενώ το 1900, σύμφωνα με αναφορά του Έλληνα πρόξενου στο Μοναστήρι, διέθετε 200 χριστιανικές οικογένειες εκ των οποίων οι 120 ήταν αλβανόφωνες και οι υπόλοιπες βλαχόφωνες. Από το σύνολο του πληθυσμού, οι παλιές βλάχικες οικογένειες υπολογίζονταν σε περίπου τριάντα. Επιπλέον, κατά την ίδια αναφορά, η βλάχικη κοινότητα είχε χωριστεί σε οικογένειες ελληνικής και ρουμανικής εθνικής συνείδησης, με τις δεύτερες να ανέρχονται στις είκοσι. Μερικά χρόνια αργότερα (1905) στατιστική του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρουσίαζε τη Μοσχόπολη ως έναν οικισμό 175 οικογενειών. Το 1911 λειτουργούσαν τρία ελληνικά σχολεία (αρρεναγωγείο, παρθεναγωγείο και νηπιαγωγείο) και ένα ρουμανικό (το οποίο ιδρύθηκε το 1890 έχοντας ωστόσο ελάχιστους μαθητές). Στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων κατελήφθη στις 8 Δεκεμβρίου του 1912 από τον Ελληνικό Στρατό, ενώ σύμφωνα με τον Έλληνα στρατιωτικό ιερέα Δ. Καλλίμαχο διέθετε 140 οικίες και 1500 κατοίκους.