cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αφρικανικοί Αγώνες
Συμμετοχή
Και τα 53 μέλη που συνδέονται με την Ομοσπονδία Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών της Αφρικής (ΟΕΟΕΑ) έχουν δικαίωμα συμμετοχής στους Αγώνες. Στην ιστορία, οι 53 Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές (ΕΟΕ) έχουν στείλει συμμετέχοντες στους Αγώνες.
Η Νότια Αφρική αποκλείστηκε από την έναρξη των αγώνων του 1965 μέχρι τους αγώνες του 1991, επειδή το Απαρτχάιντ έληξε επίσημα όταν κλήθηκε για πρώτη φορά να αγωνιστεί.
Το Μαρόκο αποκλείστηκε από τους αγώνες του 1987 έως τους αγώνες του 2015 λόγω της πολιτικής διαφωνίας σχετικά με τη Δυτική Σαχάρα. Το Μαρόκο διεκδικεί την περιοχή ως «Νότιες Επαρχίες» της και ελέγχει το 80% της, ενώ η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας, η οποία ισχυρίζεται ότι είναι κυρίαρχο κράτος, ελέγχει το υπόλοιπο 20% ως «ελεύθερη ζώνη». Το 2018, αφού η κυβέρνηση του Μαρόκου υπέγραψε τη συνθήκη επιστροφής της στην Αφρικανική Ένωση, η χώρα δεσμεύθηκε επίσης να επιστρέψει στους Αφρικανικούς Αγώνες. Το Ραμπάτ του Μαρόκου θα φιλοξένησε τους Αφρικανικούς Αγώνες του 2019.
Αθλήματα
35 αθλήματα, 2 αθλήματα επίδειξης και 6 παραθλήματα παρουσιάστηκαν στην ιστορία των Αφρικανικών Αγώνων μέχρι τους Αφρικανικούς Αγώνες του 2019 (επίσης κατάδυση το 1991 και το νέτμπολ το 1999).
Αριθμός μεταλλίων
50 έθνη έχουν κερδίσει τουλάχιστον ένα μετάλλιο στους Αφρικανικούς Αγώνες, από 54 Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές που συμμετέχουν καθ 'όλη την ιστορία των Αγώνων. 42 έθνη έχουν κερδίσει τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
* Μέχρι τους Αφρικανικούς Αγώνες του 2019.
Κληρονομιά
Αφού άκουσε για τους Παναφρικανικούς Αγώνες κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού στο Κονγκό, ο Αρμένιος διπλωμάτης στη Σοβιετική Ένωση, Ασότ Μελί-Σαχναζαριάν, πήρε την ιδέα της δημιουργίας των Παναρμενικών Αγώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφρικανικοί Αγώνες Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις στην Αφρική Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια
1645 Γουότερφιλντ
Ο Γουότερφιλντ (Waterfield) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,061. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή των Βρετανών αστρονόμων Ρέτζιναλντ Λώσον Γουότερφιλντ (Reginald Lawson Waterfield) και Ουίλιαμ Φράνσις Χέρσελ Γουότερφιλντ (William Francis Herschel Waterfield).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Γουότερφιλντ εκτιμάται σε 30,58 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι XDC (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0991. Ο Γουότερφιλντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 52 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουοτερφιλντ
Αλεπού του ακρωτηρίου
thumb|Ενήλικο που τρέφεται με μια [[φραγκόκοτα στον Εθνικό Δρυμό Ετόσα]] thumb|Αλεπουδάκια του ακρωτηρίου Η αλεπού του ακρωτηρίου (Vulpes chama) είναι μικρή αλεπού, που προέρχεται από τη νότια Αφρική.
Έχει μαύρη ή ασημόγκριζη γούνα με τα πλευρά και το κάτω μέρος στο ανοικτό κίτρινο. Η άκρη της ουράς της είναι πάντα μαύρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Αλεπού
Σπυρίδων Φιντικλής
Ο Σπυρίδων Φιντικλής (Αθήνα, 1820-1894) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1820 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Γερμανία. Επέστρεψε και διορίστηκε καθηγητής γυμνασίου, γυμνασιάρχης και τμηματάρχης στο Υπουργείο Παιδείας. Διενήργησε ανασκαφές στη Θήρα στη θέση Καμάρι. Απεβίωσε το 1894.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Μοζαμβικανές γενικές εκλογές (2014)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μοζαμβίκη στις 15 Οκτωβρίου 2014. Ο υποψήφιος του κυβερνώντος κόμματος Φιλίπε Νιούσι εξελέγη πρόεδρος και το FRELIMO διατήρησε την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος εκλέγεται με το σύστημα των 2 γύρων. Ο πρόεδρος Αρμάντο Γκεμπούζα δεν μπορούσε από το σύνταγμα να διεκδικήσει και άλλη θητεία.
Τα 250 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε 11 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες και σε δύο μονοεδρικές περιφέρειες που εκπροσωπούν τους μοζαμβικανούς πολίτες στην Αφρική και στην Ευρώπη. Η κατανομή των εδρών στις πολυεδρικές περιφέρειες βασίστηκε στην αναλογική εκπροσώπηση με τη χρήση της μεθόδου Ντ΄Οντ και με εκλογικό όριο εισόδου στη Βουλή το 5%.
Εκστρατεία
Υποψήφιοι στις εκλογές ήταν ο Φιλίπε Νιούσι από την αντιπολίτευση (Απελευθερωτικό Μέτωπο Μοζαμβίκης ή FRELIMO), o Αφόνσο Ντλακάμα από τη Μοζαμβικανή Εθνική Αντίσταση ή RENAMO και ο Νταβίζ Σιμάνγκο υποστηριζόμενος από το Δημοκρατικό Κίνημα της Μοζαμβίκης (MDM).
Παραπομπές
2014
Αλέξιος Λουκόπουλος
Ο Αλέξιος Λουκόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τα Φιλιατρά και είχε πάει στη Ζάκυνθο. Το 1824 ήταν στο Νιόκαστρο (τη σημερινή Πύλο). Έλαβε μέρος ως πληρεξούσιος στις: Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους, Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης και αργότερα, μετά την άφιξη του Καποδίστρια έγινε ο πρώτος Γενικός Διευθυντής του Ταχυδρομείου (1828-1829) και αργότερα έφορος στο Εθνικό Νομισματοκοπείο στην Αίγινα.
Η δαπάνη του Λουκόπουλου
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Φωτάκου, κατά την εισβολή του Δράμαλη, όταν οι Έλληνες ήταν συγκεντρωμένοι στο Άργος και περίμεναν την πτώση του Ναυπλίου για να το λαφυραγωγήσουν, η τότε κυβέρνηση έκανε ότι ήταν δυνατό για να στείλει στρατιώτες στα Μεγάλα Δερβένια. Οι Τριπολιτσιώτες Ρήγας και Σέκελης είχαν κάνει την αρχή και παρουσιάστηκαν με 600 στρατιώτες. Βρισκόταν εκεί και ο Μαυρομιχάλης με κάμποσους Μανιάτες και υποσχέθηκε και αυτός να βγει έξω με 2000 άντρες, αλλά έναντι πληρωμής. Ο Λουκόπουλος τότε πρόθυμος έβγαλε και έδωσε 1200 χρυσά νομίσματα, τα λεγόμενα Μαχμουτιέδες, αξίας έκαστον 25 γροσίων. Τα λεφτά τα πήραν οι Μανιάτες, δεν κράτησαν όμως την υπόσχεσή τους.
Ο πρώτος Γενικός Διευθυντής στα Ταχυδρομεία
Τα Γενικά Ταχυδρομεία ιδρύθηκαν από την Ελληνική Πολιτεία με το ψήφισμα 6550 της 24ης Σεπτεμβρίου 1828 του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και ο Λουκόπουλος ήταν ο πρώτος Γενικός Διευθυντής τους από το 1828 μέχρι το 1829.
Έφορος στο Νομισματοκοπείο
Στη συνέχεια έγινε έφορος στο Εθνικό Νομισματοκοπείο στην Αίγινα, αντικαθιστώντας τον Αλέξανδρο Κοντόσταβλο στις 7 Μαΐου 1830. Παρέλαβε από τον πρώτο έφορο στις 19 και 20 Μαΐου. Παρέμεινε στο Νομισματοκοπείο μέχρι τις 6 Μαϊου 1832 οπότε παρέδωσε τη διοίκηση στον Νικόλαο Λεβίδη.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1991-1992
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1991-1992 κατέκτησε ο ΑΦΚ Άγιαξ κερδίζοντας σε διπλό τελικό την Τορίνο ΦΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Βασίλης Φαρμάκης
Ο Βασίλης Φαρμάκης διετέλεσε Δήμαρχος στον καποδιστριακό Δήμο Ελασσόνας από την 01/01/2007 έως τον αιφνίδιο θάνατό του την 04/09/2007.
Στις δημοτικές εκλογές του 2006 ηγήθηκε του συνδυασμού «ΕΛΑΣΣΟΝΑ - ΔΗΜΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ» και αναδείχτηκε δήμαρχος από την πρώτη Κυριακή με ποσοστό 48,24% κερδίζοντας τον απερχόμενο τότε δήμαρχο Χρήστο Καραγιάννη, ο οποίος συγκέντρωσε το 47,73% των ψήφων.
Γεννήθηκε το 1961 στην Ελασσόνα και ήταν γιος του Δημητρίου Φαρμάκη και της Ελένης Τσιγάρα.
Πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 2007 στην Ελασσόνα από ανακοπή καρδιάς.
Σπούδασε Οδοντιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, άσκησε το επάγγελμα του Οδοντιάτρου στην Ελασσόνα.
Ήταν παντρεμένος με την Ειρήνη Αναστασοπούλου, κόρη του Γεώργιου Αναστασόπουλου και της Ελισσάβετ Κουνιατσιώτη. Είχε τρία παιδιά, το Δημήτρη, την Ελένη και το Γιώργο.
Έχει πλούσια πολιτική, πολιτιστική και οικολογική δράση, αφού:
Η αγωνία του για το μέλλον του τόπου όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε κι επέλεξε να ζήσει με την οικογένειά του, ο φόβος να μη μετατραπεί η Ελασσόνα σε πόλη γερόντων, αφού δε μπορεί να κρατήσει τη Νεολαία και η θέλησή του για προσφορά, ήταν τα ισχυρά κίνητρα που τον ώθησαν να ηγηθεί του συνδυασμού «ΕΛΑΣΣΟΝΑ- ΔΗΜΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ», με ελπίδα την πραγματοποίηση του οράματος της μετατροπής της Ελασσόνας σε μια καλύτερη πόλη.
Μετά τον αιφνίδιο θάνατό του η δημοτική του ομάδα εξέλεξε ομόφωνα ως διάδοχό του τον Γιώργο Πασχόπουλο, αναπληρωτή δημάρχου και αντιδήμαρχο Οικονομικών του Δήμου Ελασσόνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ελασσόνας
Μαραθώνιος προγραμματισμού
Ένας μαραθώνιος προγραμματισμού ή hackathon (αγγλικά: hackathon, hack day, hackfest, datathon ή codefest) είναι μια εκδήλωση με αυστηρό χρονικό περιορισμό, όπου συναντιούνται άτομα από τον τομέα των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών (ΤΠΕ) και εργάζονται για την υλοποίηση πρωτότυπων έργων. Χαρακτηριστικά στοιχεία αυτών των συναντήσεων είναι ο περιορισμένος χρόνος, που ορίζεται συνήθως σε 2 - 3 μέρες και απαιτεί εντατική εργασία, η συνεργασία μεταξύ των συμμετεχόντων και ο στόχος της ανάπτυξης λειτουργικού λογισμικού μέχρι το τέλος της εκδήλωσης.
Στους μαραθώνιους προγραμματισμού ορίζονται συνήθως συγκεκριμένες κατευθύνσεις, οι οποίες μπορεί να αφορούν στην γλώσσα προγραμματισμού, στο λειτουργικό σύστημα, σε μια διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών (API) κλπ. Σε άλλες περιπτώσεις οι συμμετέχοντες είναι ελεύθεροι να δημιουργήσουν χωρίς περιορισμούς, καινοτόμες εφαρμογές που μπορούν να αξιοποιηθούν επιχειρηματικά.
Στην Ελλάδα μαραθώνιοι προγραμματισμού οργανώνονται τόσο από δημόσιους όσο και από ιδιωτικούς φορείς. Έχουν συνήθως το χαρακτήρα διαγωνισμού με χρηματικό έπαθλο ή έπαθλο ανταποδοτικού χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα τη χρηματοδότηση μιας νεοφυούς επιχείρησης.
Παραπομπές
__ΧΩΡΙΣΠΠ__
Κατηγορία:Αργκό του Διαδικτύου
Δημήτριος Σελέτος
Ο Δημήτριος Σελέτος ήταν Έλληνας αγωνιστής κατά την Επανάσταση του 1821.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την τότε επαρχία Αρκαδίας (Τριφυλλίας). Έμαθε την πολεμική τέχνη όταν υπηρέτησε στα αγγλικά τάγματα των Επτανήσων. Επέστρεψε στην πατρίδα του όταν ξεκίνησε η επανάσταση και χρησίμευσε ως δάσκαλος στα στρατιωτικά. Πολέμησε στην πολιορκία του Νεοκάστρου. Ακολούθησε τον Κολοκοτρώνη και μετά τη μάχη του Δερβενακίου έμεινε πολεμώντας μέχρις ότου έπεσε το Ναύπλιο στα χέρια των Ελλήνων.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Desecration Smile
Το Desecration Smile είναι ένα τραγούδι από τo διπλό album των Red Hot Chili Peppers, Stadium Arcadium. Το τραγούδι ήταν το τέταρτο single που βγήκε από το άλμπουμ. Το τραγούδι ακούστηκε για πρώτη φορά από τους οπαδούς, όταν παιζόταν σε Bridge Scholl Benefit του 2004. Το τραγούδι διέρρευσε και μπορεί να βρεθεί στο διαδίκτυο. Ωστόσο, η δομή και τα φωνητικά του τραγουδιού είναι διαφορετική από την έκδοση που κυκλοφόρησε στο Stadium Arcadium. Το τραγούδι αποτελείται από τα φωνητικά που τραγουδιούνται από τον Anthony Kiedis, τα τύμπανα που έπαιξε ο Chad Smith, το μπάσο που έπαιξε o Flea, καθώς και ακουστική κιθάρα, ηλεκτρική κιθάρα και πιάνο, που παίζονται από τον John Frusciante.
Τα b-side του single είναι ίδια με αυτά του Hump de Bump, δηλαδή τα "Joe" και "Save This Lady".
Τραγούδια
CD single 1:
CD single 2:
Promo Single :
7" picture disc:
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 2005 Κατηγορία:Singles του 2007 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Βλαντίμιρ Μασκόφ
Ο Βλανίμιρ Λβόβιτς Μασκόφ (Ρωσικά: Влади́мир Льво́вич Машко́в), είναι Ρώσος ηθοποιός και σκηνοθέτης, γεννημένος 27 Νοεμβρίου του 1963. Έγινε γνωστός από το ρόλο του στην ταινία "Επικίνδυνες αποστολές: πρωτόκολλο φάντασμα", με τον Τομ Κρουζ, τον Τζέρεμι Ρένερ, το Σάιμον Πεγκ και την Πόλα Πάττον.
Παιδική ηλικία
Ο Μασκόφ γεννήθηκε στο Νοβοκουζνέτσκ της Τούλας στη Ρωσία. Η μητέρα του ήταν διευθύντρια σε κουκλοθέατρο και ο πατέρας του ήταν ηθοποιός. Ο Μασκόφ έκανε έργα για το θέατρο Ολέγκ Ταμπακόφ ως ηθοποιός και ο κύριος σκηνοθέτης, αντικαθιστώντας τον Ταμπακόφ. Έχει εμφανιστεί σε μια σειρά από έργα, συμπεριλαμβανομένων "My Big Land", "Biloxi Blues" και "The inspector general". Το 1970, ο Μασκόφ μετακόμισε στο Νοβοσιμπίρσκ, όπου σύντομα εκδιώχθηκε από το σχολείο. Το 1990, αποφοίτησε από την Σχολή Θεάτρου και Τέχνης της Μόσχας.
Προσωπική Ζωή
Ο Μασκόφ έχει μία κόρη από το γάμο του με την Γιελένα Σεφτσένκο, τώρα και οι δύο είναι χωρισμένοι. Ο Μασκόφ είναι υποστηρικτής της Ενωμένης Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάμου
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάμου (Ε.Π.Σ.Σ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Σάμου. Εδρεύει στην πόλη της Σάμου και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων υποδομών: Κ-12,Κ14 και Κ16. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Η ΕΠΣΣ απονέμει ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερ και Κύπελλο Ήθους στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορίας.
Ιστορία
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάμου συστάθηκε το 1931 σαν Ε.Π.Α.Σ. ενώ το 1932 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. σαν Ε.Π.Σ.Σ. Μεταπολεμικώς επανασυστάθηκε το 1951.
Πρωταθλήτριες
Πηγή: Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Σάμου.
Κυπελλούχοι
Πηγή: samossport.blogspot.com
Τελικοί
Πηγή: samossport.blogspot.com
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Σάμου
Μονοχλωριούχο ιώδιο
To (μονο)χλωριούχο ιώδιο (αγγλικά iodine monochloride) είναι ανόργανη ομοιοπολική διατομική χημική ένωση, με μοριακό τύπο ICl. Ανήκει στις «διαλογονιακές ενώσεις», δηλαδή στις χημικές ενώσεις μεταξύ αλογόνων. Το χημικά καθαρό μονοχλωριούχο ιώδιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι καστανέρυθρο στερεό, με κανονική θερμοκρασία τήξης κοντά στις συνθήκες αυτές (27,2°C). Εξαιτίας της διαφοράς ηλεκτραρνητικότητας χλωρίου - ιωδίου (3,16 - 2,66 = 0,50 κατά Paouling), η ένωση αυτή είναι πολύ πολική και συμπεριφέρεται ως πηγή I+.
Ιστορία
Ανακαλύφθηκε το 1814 από τον Χάμφρι Ντέιβι (Humphry Davy) και επίσης ανεξάρτητα από το Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ (Joseph Louis Gay-Lussac).
Παραγωγή
Με τυχόν περίσσεια χλωρίου, το μονοχλωριούχο ιώδιο μετατρέπεται σε τριχλωριούχο ιώδιο:
Επίσης, μπορεί να παραχθεί με βρασμό ιωδίου σε βασιλικό ύδωρ ή και με διάσπαση εξαχλωριούχου διιωδίου:
Φυσικοχημικές ιδιότητες
Διαλύεται στην αιθανόλη, στο διθειάνθρακα, στο διαιθυλαιθέρα, στο τριχλωριούχο αρσενικό, στο διοξείδιο του θείου, στο θειονυλοχλωρίδιο, στο άνυδρο οξικό, στο υδροφθορικό και στο υδροχλωρικό οξύ.
Στην αέρια φάση, η ενθαλπία σχηματισμού του είναι 17,4 kJ/mol, η ισοβαρής θερμοχωρητικότητά του είναι 35,5 J / (mol · K) και η εντροπία του είναι 239.9 J / (mol · K).
Πολυμορφισμός
Το μονοχλωριούχο ιώδιο έχει δύο πολύμορφα:
Χημικές ιδιότητες και εφαρμογές
Οι χημικές ιδιότητες του μονοχλωριούχου ιωδίου καθορίζονται από τη (σχετική) αδυναμία και την ισχυρή πόλωση του δεσμού Ιδ+-Clδ-.
Έτσι, το μονοχλωριούχο ιώδιο αποσυντίθεται αναστρέψιμα όταν θερμαίνεται πάνω από το κανονικό σημείο βρασμού του:
Αν όμως το νερό είναι ζεστό, το in situ ενδιάμεσα σχηματιζόμενο υποϊωδιώδες οξύ, δυσαναλογοποιείται προς ιώδιο και ιωδικό οξύ:
H αντίδραση προχωρά παρόμοια όταν αλληλεπιδρά με βάσεις. Για παράδειγμα:
Το μονοχλωριούχο ιώδιο δρα (συνήθως) ως οξύ κατά Λιούις, σχηματίζοντας 1:1 σύμπλοκα με βάσεις κατά Λιούις, όπως το διμεθυλοακεταμίδιο (AcNMe2) και το βενζόλιο (PhH). Έτσι, παρουσία ανιόντων χλωριδίου (Cl–), σχηματίζει σύμπλοκα άλατα του ανιόντος ICl2–, όπως για παράδειγμα, με συμπυκνωμένο υδροχλωρικό οξύ και με χλωρίδια (σχετικά) βαρέων μετάλλων, όπως είναι χλωριούχο καίσιο:
Αλλά όταν αλληλεπιδρά με ισχυρότερα από το ίδιο οξέα κατά Λιούις (AlCl3, SbCl5, κ.τ.λ.), το μονοχλωριούχο ιώδιο αποβάλλει το ανιόν χλωρίου, σχηματίζοντας άλατα του κατιόντος I2Cl+
Το θερμό θειικό οξύ οξειδώνει το μονοχλωριούχο ιώδιο σε ιωδικό οξύ:
Το μονοχλωριούχο ιώδιο είναι ένα χρήσιμο αντιδραστήριο για την οργανική σύνθεση. Χρησιμεύει ως πηγή ηλεκτρονιόφιλου ιωδίου για τη σύνθεση ορισμένων αρωματικών ιωδιδίων. Επειδή συμπεριφέρεται ως πηγή I+, είναι ισχυρότερο ηλεκτρονιόφιλο σε σύγκριση με το Ι2. Για παράδειγμα:
Επίσης, διασπά δεσμούς C-Si. Για παράδειγμα:
Αν μια τέτοια αντίδραση προσθήκης γίνει παρουσία αζιδίου του νατρίου (NaN3), τότε παράγεται ιωδαζίδιο:
Το αποκαλούμενο διάλυμα Γουΐτζς (Wijs solution), δηλαδή μονοχλωριούχο ιώδιο διαλυμένο σε οξικό οξύ, χρησιμοποιήθηκε για τον καθορισμό του αριθμού ιωδίου μιας ουσίας. Χρησιμοποιήθηκε, ακόμη, για την παραγωγή καθαρών ιωδικών, αντιδρώντας με χλωρικά, εκλύοντας αέριο χλώριο, ως παραπροϊόν.
Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, στη βιολογία, ως ραδιενεργός ανιχνευτής πρωτεϊνών. .
Ασφάλεια
Το χλωριούχο ιώδιο είναι γενικά διαβρωτικό. Οι ατμοί και τα αερολύματά του προκαλούν βήχα, δύσπνοια και ερεθισμό των βλεννογόνων. Η χαμηλότερη γνωστή θανατηφόρα δόση είναι 50 mg / kg σωματικού βάρους, με πρόσληψη από το στόμα σε αρουραίους, ή 500 mg / kg όταν απορροφάται μέσω του δέρματος.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ενώσεις ιωδίου
Ιδιόφωνο
thumb|250px|Η [[καμπάνα είναι ιδιόφωνο μουσικό όργανο.]] Στην ορολογία της μουσικολογίας και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας -την επιστήμη της μελέτης και ταξινόμησης των μουσικών οργάνων- ιδιόφωνα (από τα αρχαιοελληνικά ἴδιος + φωνή) ονομάζονται τα μουσικά όργανα, η ηχοπαραγωγή των οποίων οφείλεται στην δόνηση του σώματός τους αυτού καθαυτού. Τα ιδιόφωνα είναι κατασκευασμένα συνήθως από ξύλο, μέταλλο ή πέτρα, ενώ κατά κύριο λόγο δεν διαθέτουν χορδές ή μεμβράνες. Σύμφωνα με το σύστημα Χορνμπόστελ-Σακς περί ταξινόμησης μουσικών οργάνων, τα ιδιόφωνα διαιρούνται στις εξής τέσσερις κύριες κατηγορίες:
Άμεσης κρούσης
Η κατηγορία των κρουστών ιδιοφώνων αποτελεί τη μεγαλύτερη του κλάδου και περιλαμβάνει όργανα τα οποία ηχούν μέσω της άμεσης κρούσης αυτών, είτε με κάποιο άλλο αντικείμενο (π.χ. με μπαγκέτα ή κόπανο, στο ξυλόφωνο και την καμπάνα αντίστοιχα), είτε με ιδιοκρουσία (π.χ. πιατίνια, καστανιέτες).
Έμμεσης κρούσης
Αυτή η υποκατηγορία περιλαμβάνει όργανα στα οποία η ηχοπαραγωγή δεν οφείλεται σε άμεση κίνηση/κρούση του εκτελεστή, αλλά σείοντας ή ξύνοντας τρόπον τινά την επιφάνειά τους (π.χ. σείστρο και γκουίρο αντίστοιχα).
Νυκτά ή γλωττιδόφωνα
Τα νυκτά ιδιόφωνα δεν πρέπει να συγχέονται με τα νυκτά έγχορδα, με τα οποία εντούτοις μοιράζονται το χαρακτηριστικό της νύξης (τσίμπημα, τράβηγμα). Παραδείγματα αυτής της ομάδας περιλαμβάνουν την γκιμπάρντ ή άρπα του εβραίου (jew's harp και όχι το κιννόρ που είναι η εβραϊκή άρπα) και την αφρικανική καλίμπα.
Τριβής
Η ηχοπαραγωγή των οργάνων της κατηγορίας αυτής οφείλεται στην τριβή του σώματός τους, η οποία και τρέπει το σώμα του οργάνου να δονείται παράγοντας ήχο. Τυπικό παράδειγμα αυτής της κατηγορίας είναι τα μουσικά ποτήρια και η πιο εξελιγμένη υάλινη αρμόνικα, ενώ δεν πρέπει να συγχέεται με την αντίστοιχη υποκατηγορία των μεμβρανόφωνων οργάνων, στα οποία δονείται μόνο η μεμβράνη (π.χ. ινδική τάμπλα). Μια ιδιαίτερη περίπτωση ιδιόφωνου τριβής ανευρίσκεται στη μουσική του 21ου αιώνα για βιμπράφωνο, όπου ο εκτελεστής ενίοτε καλείται να σύρει ένα δοξάρι (συνήθως κοντραμπάσου) στην ακμή μιας πλακέτας του οργάνου. Παρόμοιες εκτελεστικές πρακτικές απαντώνται και σε άλλες περιπτώσεις οργάνων, όπως επίσης και σε παραδοσιακά όργανα.
Πνευστά
Τα πνευστά ιδιόφωνα αποτελούν μια μάλλον περιορισμένη κατηγορία, το μοναδικό γνωστό παράδειγμα της οποίας ανευρίσκεται στο αιολικό κλαβιέ (aeolsklavier). Η επινόησή του ανήκει στον Γερμανό Schortmann, ο οποίος περί το 1822 παρουσίασε ένα όργανο παρόμοιο με το πιάνο, όπου η παροχέτευση πεπιεσμένου αέρα έθετε σε κίνηση λεπτές ξύλινες λεπίδες. Το εν λόγω όργανο ήταν μάλλον αποτυχημένο εμπορικά, ωστόσο αναφέρεται πως διέθετε μαλακό και ατμοσφαιρικό ήχο.
Πηγές
Κατηγορία:Οργανολογία Κατηγορία:Ιδιόφωνα
Γκέραρντ Ερτλ
Ο Γκέραρντ Ερτλ (Gerhard Ertl) είναι Γερμανός φυσικοχημικός, ομότιμος καθηγητής στο Ινστιτούτο Φριτς Χάμπερ, στο Βερολίνο. Οι έρευνες του Ερτλ έθεσαν τα θεμέλια της σύγχρονης χημείας των επιφανειών, η οποία έχει βοηθήσει στην κατανόηση της ικανότητας παραγωγής ενέργειας από τις κυψέλες καυσίμου χωρίς ρύπανση, της διαδικασίας καθαρισμού των καυσαερίων από τους καταλυτικούς μετατροπείς, ακόμα και της διαδικασίας του σκουριάσματος του σιδήρου. Ο Ερτλ βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 2007 «για τη μελέτη των χημικών διαδικασιών σε επιφάνειες στερεών» και την πρώτη λεπτομερή περιγραφή τους. Τα ευρήματά του συνεισφέρουν τόσο στις θεωρητικές μελέτες, όσο και στη βιομηχανική ανάπτυξη. Ακόμα, η χημεία των επιφανειών μπορεί να εξηγήσει την καταστροφή του στρώματος του όζοντος, αφού ζωτικά στάδια στις σχετικές χημικές αντιδράσεις λαβαίνουν χώρα πάνω στις επιφάνειες μικρών παγοκρυστάλλων στη στρατόσφαιρα.
Βιογραφικά στοιχεία και σταδιοδρομία
Ο Ερτλ γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1936 στη Στουτγκάρδη, όπου σπούδασε φυσική από το 1955 ως το 1957, στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Στουτγκάρδης. Συνέχισε στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων (1957–1958) και στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1958–1959). Πήρε το πτυχίο του από τη Στουτγκάρδη το 1961 και το διδακτορικό του από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1965.
Στη συνέχεια ο Ερτλ έγινε βοηθός και λέκτορας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο (πολυτεχνείο) του Μονάχου (1965–1968). Από το 1968 ως το 1973 ήταν καθηγητής και διευθυντής στο Πολυτεχνείο Λάιμπνιτς του Αννόβερου και από το 1973 ως το 1986 καθηγητής στο Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Υπήρξε επίσης επισκέπτης καθηγητής στο Καλτέκ, στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν και στο Μπέρκλεϋ. Το 1986 έγινε καθηγητής στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και στο Πολυτεχνείο της πόλης. Παράλληλα, διετέλεσε διευθυντής στο Ινστιτούτο Φριτς Χάμπερ από το 1986 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2004. Το 1996 εκλέχθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου.
Επιστημονική έρευνα
Ο Γκέραρντ Ερτλ είναι γνωστός για τον προσδιορισμό των λεπτομερών μοριακών μηχανισμών της καταλυτικής συνθέσεως αμμωνίας πάνω από σίδηρο (μέθοδος Χάμπερ-Μπος) και της καταλυτικής οξειδώσεως του μονοξειδίου του άνθρακα πάνω από λευκόχρυσο (καταλυτικός μετατροπέας). Κατά τις σχετικές έρευνές του οδηγήθηκε στην ανακάλυψη του σημαντικού φαινομένου των ταλαντούμενων αντιδράσεων πάνω σε επιφάνειες λευκόχρύσου και, χρησιμοποιώντας φωτοηλεκτρονική μικροσκοπία, μπόρεσε να απεικονίσει για πρώτη φορά τις ταλαντούμενες μεταβολές στην επιφανειακή δομή και κάλυψη που συμβαίνουν κατά τις αντιδράσεις αυτές.
Ο Ερτλ χρησιμοποιούσε πάντοτε νέες παρατηρησιακές τεχνικές, όπως την περίθλαση ηλεκτρονίων χαμηλής ενέργειας (LEED) στην αρχή της σταδιοδρομίας του, την υπεριώδη φασματοσκοπία φωτοηλεκτρονίων (UPS) αργότερα και το μικροσκόπιο φαινομένου σήραγγας (STM) με πρωτοπόρα αποτελέσματα.
Το 1998 ο Ερτλ τιμήθηκε με το Βραβείο Βολφ στη Χημεία μαζί με τον Gabor A. Somorjai του Μπέρκλεϋ «για τις εξέχουσες συνεισφορές τους στο πεδίο της επιστήμης των επιφανειών γενικώς και για τη διευκρίνηση των θεμελιωδών μηχανισμών των ετερογενών καταλυτικών αντιδράσεων σε επιφάνειες κρυστάλλων ειδικότερα». Είχε προηγηθεί η βράβευσή του με το Βραβείο Ιαπωνίας το 1992.
Το 2007 ο Ερτλ πήρε το βραβείο Νόμπελ Χημείας, κάτι που ανακοινώθηκε από τη Σουηδική Ακαδημία την ημέρα των εβδομηκοστών πρώτων γενεθλίων του.
Προσωπική ζωή
Ο Γκέραρντ Ερτλ και η σύζυγός του Μπάρμπαρα έχουν δύο παιδιά και αρκετά εγγόνια. Ο Ερτλ είναι πιστός Χριστιανός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Εθνική Οδός 65 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 65 (ΕΟ65) είναι εθνική οδός στην Κεντρική Μακεδονία. Συνδέει την Εθνική Οδό 2 στα Διαβατά, ένα προάστιο της βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης, με το Κιλκίς. Το μεγαλύτερο μέρος της Εθνικής Οδού έχει αναβαθμιστεί σε οδό ταχείας κυκλοφορίας, συνδέοντας τη Θεσσαλονίκη μέσω Κιλκίς με τη Δοϊράνη, στα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας.
Τμήμα οδού ταχείας κυκλοφορίας
65
Λυδία Φωτοπούλου
Η Λυδία Φωτοπούλου (γενν. 22 Ιουνίου 1956, Καβάλα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου του 1956 στην Καβάλα, απ' όπου και κατάγεται, ενώ πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Ξεκίνησε την πορεία της στο θέατρο στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η πρώτη της συνεργασίας ήταν με τον Ανδρέα Βουτσινά. Ακολούθησαν συνεργασίες με τους σκηνοθέτες Μίνω Βολανάκη, Γιώργο Βούρο και άλλους.
Τηλεόραση
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση το 1991 λαμβάνοντας μέρος στο καστ της σκανδιναβικής σειράς Amforans gata, τα γυρίσματα της οποίας πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα, έχοντας ένα μικρό ρόλο. Το 1993 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον δημιουργό και σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο στη σειρά αυτοτελών επεισοδίων του ANT1 Ανατομία ενός εγκλήματος. Εκεί εκείνη τη χρονιά πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο "Απλή Οικογενειακή Ιστορία" ενώ ακολούθησε οι "Σχέσεις Στοργής". Τη σεζόν 1995-1996 υποδύθηκε τη Μαρία στη σειρά εποχής Τα ψάθινα καπέλλα, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα. Το 1998 έκανε μία guest εμφάνιση στην αστυνομική σειρά Νυχτερινό Δελτίο. Την περίοδο 2002-2003 υπήρξε αφηγήτρια στο ντοκιμαντέρ της ΝΕΤ Εποχές και Συγγραφείς.
Τη σεζόν 2007-2008 είχε έναν από τους βασικούς ρόλους στη σειρά εποχής του Alpha TV Το Δέκα, σε σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου. Το 2015 επέστρεψε τηλεοπτικά συνεργαζόμενη με τον Πάνο Κοκκινόπουλο στην ιστορία "Κάθαρση" της αστυνομικής σειράς 10η εντολή. Το 2019 συνεργάστηκε και πάλι με τον ίδιο σκηνοθέτη στη σειρά Ου Φονεύσεις και το επεισόδιο "Υπηρέτρια". Από τον Οκτώβριο του 2020 μέχρι 2022 πρωταγωνιστεί στην οικογενειακή κωμική σειρά της ΕΡΤ1 Η τούρτα της μαμάς, των Αποστόλου και Ρήγα, υποδυόμενη την εκκεντρική γιαγιά της οικογένειας Μαριλού Σέκερη.
Κινηματογράφος
Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1987 στην ταινία μικρού μήκους Ατρείδες. Η επόμενη κινηματογραφικής της συμμετοχή έγινε το 2000 στην ταινία Αγρύπνια. Το 2010 ήταν μέρος του καστ της δραματικής ταινίας του Βασίλη Τσελεμέγκου Επικίνδυνες μαγειρικές. Το 2017 πρωταγωνίστησε στο δράμα εποχής Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη.
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Φωτοσύνθεση
thumb|right|255px|Τα φύλλα των φυτών παίζουν σημαντικό ρόλο στη φωτοσύνθεση Η φωτοσύνθεση είναι βιοχημική διαδικασία, κεφαλαιώδους σημασίας για τους φυτικούς οργανισμούς, κατά την οποία τα πράσινα φυτά και ορισμένοι άλλοι οργανισμοί μετασχηματίζουν τη φωτεινή ενέργεια σε χημική. Κατά τη φωτοσύνθεση, στα φυτά η φωτεινή ενέργεια δεσμεύεται και χρησιμοποιείται για τη μετατροπή διοξειδίου του άνθρακα (CO2) και του νερού σε οξυγόνο και ενεργειακά πλούσιες οργανικές ενώσεις, κυρίως υδατάνθρακες.
Γενικά
Η φωτοσύνθεση είναι σημαντικότατη διεργασία, μέσω της οποίας οι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί, χρησιμοποιώντας φωτεινή ενέργεια, διοξείδιο του άνθρακα και νερό, παράγουν τα απαραίτητα για τη θρέψη τους συστατικά. Με αυτόν τον τρόπο απελευθερώνουν οξυγόνο δεσμεύοντας το διοξείδιο του άνθρακα. Τα χλωροφυλλούχα φυτά έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν το διοξείδιο του άνθρακα και το νερό σε οργανικές ουσίες, όπως γλυκόζη, απαραίτητες για την ανάπτυξη και τη συντήρησή τους. Η φωτοσυνθετική αυτή διεργασία γίνεται με την ενέργεια του ηλιακού φωτός. Η χημική αντίδραση της φωτοσύνθεσης, λεγόμενη και αντίδραση φωτοσύνθεσης είναι:
Η παραπάνω αντίδραση μπορεί να απλοποιηθεί από χημικής πλευράς. Από βιοχημικής όμως αυτό δεν είναι ορθό, επειδή η απλοποιημένη αντίδραση θα έδειχνε ότι το ελεύθερο οξυγόνο θα προερχόταν εξ ημισείας από το CO2 και το Η2Ο ενώ το οξυγόνο προέρχεται αποκλειστικά από τη φωτόλυση του Η2Ο.
Στην πραγματικότητα όμως η φωτοσύνθεση γίνεται σε στάδια και με μια σειρά πολύπλοκων χημικών αντιδράσεων, που συνοψίζονται στο πιο πάνω σχήμα. Οι αντιδράσεις αυτές γίνονται στους χλωροπλάστες.
Ιστορία
Οι πρώτες παρατηρήσεις του φαινομένου της φωτοσύνθεσης έγιναν από τον Τζόζεφ Πρίστλυ, το 1771. Αυτός πρώτος παρατήρησε ότι τα πράσινα φυτά καθάριζαν τον αέρα που είχε μολυνθεί από την αναπνοή των ζώων. Τις παρατηρήσεις του Πρίστλεϊ συνέχισε ο Ολλανδός γιατρός Ινκενχάους. Ο Νικολά ντε Σωσύρ (Nicolas Théodore de Saussure) απέδειξε, το 1804, ότι το βάρος του οξυγόνου, που έχει αποβληθεί μαζί με το βάρος του φυτού μετά τη φωτοσύνθεση, είναι μεγαλύτερο από το βάρος του διοξειδίου του άνθρακα που απορροφήθηκε. Κατά τον 20ό αιώνα το φαινόμενο της φωτοσύνθεσης μελετήθηκε από κάθε πλευρά (βιοχημική, χημική, φυσιολογική κ.λ.π.). Το 1941 για πρώτη φορά έγιναν πειράματα με ραδιενεργά ισότοπα και διερευνήθηκε η πολύπλοκη σειρά που ακολουθούν οι διάφορες αντιδράσεις.
Μηχανισμός φωτοσύνθεσης
Σήμερα εν γένει γίνεται δεκτό ότι ο μηχανισμός της φωτοσύνθεσης είναι ο ακόλουθος:
Το νερό διαλύει και μεταφέρει το διοξείδιο του άνθρακα μέχρι τα κύτταρα και τους χλωροπλάστες των φύλλων. Εκεί, με την ενέργεια του φωτός (hν) που απορροφά η φωτοδεσμευτική ουσία (συνήθως η χλωροφύλλη, αλλά υπάρχουν και άλλες φωτοδεσμευτικές ουσίες, όπως η ξανθοφύλλη, η φυκοερυθρίνη, η φυκοκυανίνη κτλ., οι οποίες δεν έχουν πράσινο χρώμα) διασπάται το νερό (φωτόλυση) στα στοιχεία του:
Η2Ο + hν →[Η] + 1/2 Ο2. Το οξυγόνο απελευθερώνεται στο περιβάλλον ως παραπροϊόν (biproduct), ενώ το ατομικό υδρογόνο δεσμεύεται από διάφορα ένζυμα (NADP).
CΟ2+[Η2] → (CΗ2ΟH)χ.
Στο δεύτερο αυτό στάδιο αντιδράσεων δεν απαιτείται ηλιακή ενέργεια, γι' αυτό οι αντιδράσεις αυτές ονομάζονται "σκοτεινές"(light independent). Η βασική ουσία που παράγεται είναι η γλυκόζη (C6H12O6). Για τη δημιουργία ενός μορίου γλυκόζης, απαιτούνται 6 μόρια διοξειδίου του άνθρακα. Η γλυκόζη, προκειμένου να αποθηκευτεί, μετατρέπεται στο πολυμερές της, το άμυλο. Αυτό μεταφέρεται σε άλλες θέσεις του φυτού κατά τη νύχτα, όταν σταματά το φαινόμενο της φωτοσύνθεσης.
Εκτός από τα ανώτερα πράσινα φυτά, υπάρχουν και κατώτεροι οργανισμοί που είναι ικανοί να φωτοσυνθέτουν, όπως ορισμένα πρώτιστα, π.χ. η Ευγλήνη η πρασίνη (Euglena viridis) και σχεδόν όλα τα φύκη.
Επίσης υπάρχουν και ορισμένα βακτήρια, όπως σιδηροβακτήρια, θειοβακτήρια κ.λπ., που χωρίς χλωροφύλλη (αλλά με άλλες φωτοδεσμευτικές ουσίες, όπως η βακτηριοχλωροφύλλη), είναι ικανά να δεσμεύουν το διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιρας και να συνθέτουν οργανικές ουσίες. Οι λειτουργίες τους ονομάζονται χημειοσύνθεση και φωτοχημειοσύνθεση.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Μεταβολισμός
Κάρολος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1870-1949)
Ο Κάρολος των Βουρβόνων (ιταλ. Carlo Tancredi di Borbone-Due Sicilie, 10 Νοεμβρίου 1870 - 11 Νοεμβρίου 1949) ήταν πρίγκιπας των Δύο Σικελιών.
Βιογραφία
Ο Κάρολος Μαρία Φραγκίσκος ντε Ασσίζι Πασχάλιος Φερδινάνδος Αντώνιος ντι Πάντοβα Φραγκίσκος ντε Πάολα Αλφόνσος Ανδρέας Αβελίνος Ταγκρέδος ήταν ο δεύτερος γιος του Αλφόνσου, Κόμη της Καζέρτα, και της Μαρίας Αντουανέττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο (1901) τη Μαρία δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας, και έκαναν παιδιά:
Στανισλάβ Γεβγκράφοβιτς Πετρόφ
Ο Στανισλάβ Γεβγκράφοβιτς Πετρόφ (Станисла́в Евгра́фович Петро́в, Βλαδιβοστόκ, 7 Σεπτεμβρίου 1939 - 19 Μαΐου 2017) ήταν Ρώσος στρατιωτικός και αντισμήναρχος της Σοβιετικής πολεμικής αεροπορίας, ο οποίος έγινε γνωστός ως "ο άνθρωπος που έσωσε τον κόσμο από πυρηνικό πόλεμο", αφού απέτρεψε πυρηνική σύγκρουση μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των ΗΠΑ το 1983, μετά από λανθασμένο συναγερμό του συστήματος ειδοποίησης πυρηνικής επίθεσης. Το περιστατικό έγινε γνωστό αρκετά χρόνια αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1990, μετά τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων του στρατηγού που διηύθυνε το κέντρο ειδοποίησης την εποχή εκείνη.
Το περιστατικό
Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1983 ο Πετρόφ ασκώντας χρέη παρατηρητή στο κέντρο διοίκησης για την έγκαιρη προειδοποίηση πυρηνικής επίθεσης, είδε το σύστημα να του αναφέρει πως συνολικά 7 πύραυλοι εκτοξεύθηκαν από τις ΗΠΑ και κατευθύνονταν προς τη Σοβιετική Ένωση. Ο Πετρόφ παρέμεινε ψύχραιμος και αξιολογώντας την κατάσταση, αποφάσισε προς επρόκειτο για σφάλμα του συστήματος και δεν μεταβίβασε τον συναγερμό στους προϊσταμένους του. Η απόφαση του αυτή θεωρείται πως εμπόδισε μια πιθανή ανταποδοτική αντίδραση από την Σοβιετική Ένωση με την εκτόξευση πυρηνικών πυραύλων προς τις ΗΠΑ και τις υπόλοιπες χώρες του NATO, κάτι που θα οδηγούσε σε γενικευμένο πυρηνικό πόλεμο. Ο Πετρόφ αποφάσισε πως το σύστημα πρέπει να έκανε λάθος. Αργότερα αποδείχθηκε πως είχε δίκιο, καθώς δεν υπήρχε κανένας πύραυλος που πλησίαζε και το σύστημα δυσλειτουργούσε. Η εξέταση που έγινε στα συστήματα προειδοποίησης από το τεχνικό προσωπικό, έδειξε πως πράγματι το σύστημα είχε υποστεί βλάβη και τα αποτελέσματα που έδωσε δεν ήταν σωστά. Το σφάλμα δημιουργήθηκε μετά από μια σπάνια ευθυγράμμιση του φωτός στα σύννεφα σε μεγάλο υψόμετρο και των τροχιών των σοβιετικών δορυφόρων, κάτι που διορθώθηκε εκ των υστέρων με την διαδικασία της επαλήθευσης των δεδομένων μέσω γεωστατικών δορυφόρων.
Παράγοντες στην κρίση του
Ο Πετρόφ ανέφερε πως οι παράγοντες που συντέλεσαν στην απόφαση του ήταν πως: Ωστόσο σε μια συνέντευξη το 2013, ανέφερε πως δεν ήταν ποτέ βέβαιος ότι ο συναγερμός ήταν λανθασμένος. Αντίθετα ένιωσε πως η πολιτική κυρίως εκπαίδευση του ήταν αυτή που τον βοήθησε να πάρει τη σωστή απόφαση. Εάν δεν βρίσκονταν ο ίδιος στο πόστο του παρατηρητή, αλλά κάποιος από τους υπόλοιπους συναδέλφους του οι οποίοι ήταν επαγγελματίες στρατιωτικοί με καθαρά στρατιωτική εκπαίδευση και πειθαρχία, είναι πολύ πιθανό πως θα είχαν αναφέρει τον συναγερμό πυρηνικής επίθεσης στους προϊσταμένους τους, κάτι που πιθανώς θα οδηγούσε στη διαδικασία της πυρηνικής ανταπόδοσης με τη Σοβιετική εκτόξευση -πραγματικών- πυραύλων εναντίον των ΗΠΑ, και την αλυσιδωτή αντίδραση της παρόμοιας ανταπόδοσης από τις ΗΠΑ αυτή τη φορά στα αλήθεια.
Αντίδραση
Μετά τη γνωστοποίηση του περιστατικού στους ανωτέρους του ο Πετρόφ ανακρίθηκε εντατικά από τους προϊσταμένους του σχετικά με την απόφαση του. Στην αρχή του δόθηκαν συγχαρητήρια για την απόφαση του, και πως η σωστή κρίση του αξιολογήθηκε αναλυτικά, ενώ του τάχθηκε πως θα λάβει και ανταμοιβή. Ωστόσο θυμάται επίσης πως επιπλήχθηκε αυστηρά για την μη σωστή συμπλήρωση της αναφοράς του στο ημερολόγιο συμβάντων, κάτι που πιθανώς αποτελούσε ένα απλό πρόσχημα για επίπληξη και την τήρηση των τύπων.
Τελικά δεν έλαβε κάποια ανταμοιβή ή βράβευση καθώς το περιστατικό με το σφάλμα στο σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης μαζί με κάποια άλλα σφάλματα που ανακαλύφθηκαν μετέπειτα, εξέθεταν τους προϊσταμένους του καθώς και το σημαίνων επιστημονικό προσωπικό οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για το σύστημα. Έτσι αν ο Πετρόφ ανταμοιβόταν επισήμως, οι προϊστάμενοι και οι επιστήμονες θα έπρεπε να τιμωρηθούν κάτι που κρίθηκε πως θα έκανε περισσότερο κακό παρά καλό. Ο Πετρόφ μετακινήθηκε σε ένα λιγότερο ευαίσθητο ρόλο και συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα αν και ο ίδιος τόνισε πως ποτέ δεν εκδιώχθηκε από τη θέση του ή πως έπαθε νευρικό κλονισμό όπως κάποιες δυτικές ενημερωτικές πηγές ανέφεραν.
Μετέπειτα πληροφορίες
Αρκετά χρόνια μετά και κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης, αφότου το γεγονός πλέον είχε γνωστοποιηθεί στον Τύπο την δεκαετία του 1990, ο Πετρόφ ανέφερε πως δεν υπήρχε ποτέ ένα κόκκινο κουμπί για την ειδοποίηση πυρηνικής επίθεσης καθώς οι ψυχολόγοι του στρατού θεώρησαν πως θα ήταν λάθος να δοθεί η δυνατότητα αυτή σε ένα μόνο άτομο. Ο ίδιος δεν είχε φανταστεί ποτέ πως θα αντιμετώπιζε μια τέτοια κατάσταση στα αλήθεια και εκτός του προγράμματος εκπαίδευσης.
Δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρο το ποιος ήταν ο στρατιωτικός ρόλος του Πετρόφ στο περιστατικό αυτό πέρα από το ότι ο ρόλος του ήταν κρίσιμος ως προς την γνωστοποίηση του συναγερμού προς το Σοβιετικό στρατιωτικό επιτελείο, το οποίο θα αξιολογούσε την κατάσταση και θα έπαιρνε την τελική απόφαση μαζί με την ανώτατη πολιτική ηγεσία. Εξακολουθεί να θεωρείται πιθανό πως η απόφαση του επιτελείου, δεδομένου του πολύ μικρού χρόνου που θα είχαν για την αξιολόγηση του συμβάντος, θα ήταν να προχωρήσουν σε ανταποδοτικό χτύπημα.
Μετέπειτα αναγνώριση και βραβεύσεις
thumb|Ο Πετρόφ παραλαμβάνοντας το βραβείο της Δρέσδης το 2013 Στις 21 Μαΐου 2004, δόθηκε στον Πετρόφ το χρηματικό βραβείο των $1000 δολαρίων από φιλανθρωπικό οργανισμό στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ για τον ρόλο που διαδραμάτισε στην αποφυγή μιας παγκόσμιας καταστροφής.
Τον Ιανουάριο του 2006, ο Πετρόφ ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη όπου τιμήθηκε από τον οργανισμό Ηνωμένων Εθνών καθώς και από έναν άλλο φιλανθρωπικό οργανισμό της πόλης. Σύμφωνα με δήλωση της μόνιμης αποστολής της Ρωσίας στα Ηνωμένα Έθνη, για να αποφασιστεί ανταπόδοση με πυρηνικά όπλα απαιτείται πολλαπλή επαλήθευση της εκτόξευσης των εχθρικών πυραύλων από διαφορετικές και διαφορετικού τύπου πηγές. Οι συνεντεύξεις και δραστηριότητες του Πετρόφ κατά την παραμονή του στην πόλη ενσωματώθηκαν στο ντοκιμαντέρ The Man Who Saved the World.
Για την αντίδρασή του στο συμβάν του 1983 τιμήθηκε επίσης το 2012 στο Μπάντεν-Μπάντεν της Γερμανίας και το επόμενο έτος με το Βραβείο της Δρέσδης (Dresden Preis) στη Δρέσδη, λαμβάνοντας παράλληλα και το χρηματικό ποσό των €25.000 του βραβείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πυρηνικός πόλεμος
Endemol
Η Endemol είναι ολλανδική εταιρεία μέσων ενημέρωσης που παράγει και διανέμει ψυχαγωγικό περιεχόμενο σε πολλαπλές μορφές. Η εταιρεία παράγει ετησίως πάνω από 15.000 ώρες προγραμματισμού, όπως ριάλιτι, κωμωδίες, τηλεοπτικά παιχνίδια, ψυχαγωγία και παιδικά προγράμματα. Η επιχείρηση καλύπτει την ανάπτυξη, την παραγωγή, το μάρκετινγκ, τη διανομή, τη διαχείριση δικαιόχρησης πολλαπλών πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων ψηφιακό βίντεο, παιχνιδιών και εφαρμογών.
Ιστορία
Η Endemol ιδρύθηκε το 1994 από τη συγχώνευση των τηλεοπτικών εταιρειών παραγωγής που ανήκαν στον Γιουπ φαν ντεν Έντε (1989) και στον Τζον ντε Μολ (1992) των οποίων ο συνδυασμός των επωνύμων αποτελεί το όνομα της εταιρείας. Η Endemol έχει ειδικευτεί στον διαμορφωμένο προγραμματισμό που μπορεί να προσαρμοστεί για διαφορετικές χώρες σε όλο τον κόσμο, καθώς και διαφορετικές πλατφόρμες μέσων μαζικής ενημέρωσης. Μια αξιοσημείωτη επιτυχία ήταν το ριάλιτι Big Brother, με εκδόσεις σε πολλές χώρες μετά την αρχική ολλανδική έκδοση.
Τηλεοπτικές Παραγωγές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ολλανδίας
Κύπελλο Ρωσίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Ρωσίας (ρωσικά: Кубок России) είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξάγεται από τη Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση (РФС). Ξεκίνησε το 1993 και συμμετέχουν οι επαγγελματικές ομάδες των τριών ανώτερων κατηγοριών (Πρέμιερ, Α΄ και Β΄ κατηγορίας) του πρωταθλήματος της Ρωσίας.
Σημερινή κάτοχος του τροπαίου είναι η Σπαρτάκ Μόσχας.
Δομή
Διεξάγεται με το σύστημα νοκ-άουτ. Στους πρώτους γύρους οι αγώνες είναι μονοί και συμμετέχουν μόνο οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας. Από τη φάση των 32 εντάσσονται και οι ομάδες της Α΄ ενώ οι ομάδες της πρέμιερ συμμετέχουν από τη φάση των 16. Από τη φάση αυτή οι αγώνες είναι διπλοί (εντός κι εκτός έδρας). Ο τελικός γίνεται πάντα στη Μόσχα. Η διοργάνωση ξεκινά τον Απρίλιο κάθε έτους και ολοκληρώνεται το Μάιο του επόμενου χρόνου.
Τίτλοι ανά σωματείο
Στη μικρή ιστορία του ρωσικού κυπέλλου πολυνίκης είναι η Λοκομοτίβ Μόσχας με 9 τίτλους. Συνολικά 10 ομάδες έχουν κερδίσει το Κύπελλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Καρπάθια Όρη
thumb|right|220px|Η διάταξη των Καρπαθίων από δορυφόρο Τα Καρπάθια Όρη είναι οροσειρά που σχηματίζει τόξο μήκους περίπου 1.500 χιλιομέτρων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και είναι η δεύτερη σε μήκος οροσειρά στην Ευρώπη (μετά τα Σκανδιναβικά Ορη, 1.700 χλμ.). Διαθέτουν τους βιότοπους για τους μεγαλύτερους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς καφέ αρκούδας, λύκου, αίγαγρου και λύγκα, με την υψηλότερη συγκέντρωση στη Ρουμανία, καθώς και πάνω από το ένα τρίτο όλων των Ευρωπαϊκών φυτικών ειδών. Τα Καρπάθια και πρόποδές τους έχουν πολλά ιαματικά και μεταλλικά νερά, με τη Ρουμανία να διαθέτει το ένα τρίτο των συνολικών της Ευρώπης. Η Ρουμανία διαθέτει επίσης τη μεγαλύτερη επιφάνεια παρθένων δασών στην Ευρώπη (πλην της Ρωσίας), τα περισσότερα από αυτά στα Καρπάθια, με τα Νότια Καρπάθια να αποτελούν τη μεγαλύτερη αδιάσπαστη δασική έκταση της Ευρώπης.
Τα Καρπάθια αποτελούν μια αλυσίδα οροσειρών που απλώνωνται ως τόξο από την Τσεχία (3%) στα βορειοδυτικά, μέσω Σλοβακίας  (17%), Πολωνίας (10%), Ουγγαρίας (4%) και Ουκρανίας (11%) μέχρι τη Ρουμανία (53%) στα ανατολικά και στη συνέχεια τις Σιδηρές Πύλες στον Ποταμό Δούναβη, μεταξύ Ρουμανίας και Σερβίας (2%) στα νότια. Η υψηλότερη οροσειρά των Καρπαθίων είναι τα Τάτρα, στα σύνορα Σλοβακίας και Πολωνίας, όπου οι υψηλότερες κορυφές ξεπερνούν τα 2.600 μέτρα. Η δεύτερη ψηλότερη οροσειρά είναι τα Νότια Καρπάθια στη Ρουμανία, όπου οι υψηλότερες κορυφές ξεπερνούν τα 2.500 μέτρα.
Τα Καρπάθια συνήθως υποδιαιρούνται σε τρία μεγάλα τμήματα : τα Δυτικά Καρπάθια (Τσεχία, Πολωνία, Σλοβακία), τα Ανατολικά Καρπάθια (νοτιοανατολική Πολωνία, ανατολική Σλοβακία, Ουκρανία, Ρουμανία) και τα Νότια Καρπάθια (Ρουμανία, Σερβία).
Οι σημαντικότερες πόλεις μέσα ή κοντά στα Καρπάθια είναι η Μπρατισλάβα και το Κόσιτσε στη Σλοβακία, η Κρακοβία στην Πολωνία, η Κλουζ-Ναπόκα, το Σιμπίου και το Μπρασόβ στη Ρουμανία και το Μίσκολτς στην Ουγγαρία.
Ονομασία
Το όνομα "Καρπάθια" πιθανόν να προέρχεται από τους Κάρπους ή Καρπιάνους, Δακική φυλή. Σύμφωνα με το Ζώσιμο η φυλή αυτή ζούσε μέχρι το 381 στις ανατολικές πλαγιές των Καρπαθίων. Η Λέξη ίσως να προέρχεται από μια Ινδοευρωπαϊκή λέξη, που σήμαινε "βράχος". Στη Θρακική Ελληνική Καρπάτης όρος σήμαινε "βραχώδες βουνό". Οι Κάρποι ίσως να ήταν παρόμοια ή ταυτόσημη με άλλη φυλή που ζούσε στην περιοχή και ονομαζόταν Καρπόδακες, κατά κυριολεξία "Κάρποι Δάκες".
Η οροσειρά ονομάζεται Karpaty στα Τσεχικά, Πολωνικά και Σλοβακικά, "Карпати"  στα Ουκρανικά, Carpați στα Ρουμανικά, Karpaten στα Γερμανικά, Kárpátok στα Ουγγρικά, Karpati στα Σερβικά και Карпати στα Βουλγαρικά.
Σε ύστερα Ρωμαϊκά έγγραφα τα Ανατολικά Καρπάθια Ορη αναφέρονταν ως Montes Sarmatici (που σημαίνει Σαρματικά Ορη). Τα Δυτικά Καρπάθια ονομάζονταν Carpates, όνομα καταγεγραμμένο για πρώτη φορά στη Γεωγραφία του Πτολεμαίου (2ος αιώνας μ.Χ.).
Γεωγραφία
Τα Καρπάθια αρχίζουν με τη Γκόρα Σβιετέγκο Μαρτσίνα, 384 μ., στο Ταρνόβ (ΝΑ Πολωνία). Περιβάλλουν τη Ρουθηνία και την Τρανσυλβανία με ένα μεγάλο ημικύκλιο, απλώνονται προς τα νοτιοανατολικά και τερματίζονται στο Δούναβη, κοντά στην Ορσοβα της Ρουμανίας. Το συνολικό μήκος των Καρπαθίων ξεπερνά τα 1.500 χλμ. και το πλάτος της οροσειράς ποικίλλει μεταξύ 12 και 500 χλμ. Τα μεγαλύτερα ύψη των Καρπαθίων είναι εκεί όπου αυτά έχουν μεγαλύτερο πλάτος. Το σύστημα αποκτά το μεγαλύτερο πλάτος του στο οροπέδιο της Τρανσυλβανίας και στα νότια των Τάτρα - της υψηλότερης οροσειράς, στην οποία το "Γκερλαχόβσκι στιτ" στη Σλοβακία είναι η υψηλότερη κορυφή με 2.655 μ. Τα Καρπάθια καλύπτουν μια έκταση 190.000 τετ.χλμ. και, μετά τις Άλπεις, αποτελούν το δεύτερο πιο εκτεταμένο ορεινό σύστημα στην Ευρώπη.
Αν και συνήθως αναφέρονται ως οροσειρά, τα Καρπάθια δεν αποτελούν στην πραγματικότητα μια συνεχή οροσειρά. Αποτελούνται μάλλον από αρκετά ορογραφικά και γεωλογικά διακριτά υποσύνολα, παρουσιάζοντας εξ ίσου μεγάλη δομική ποικιλία με τις Αλπεις. Τα Καρπάθια, που ξεπερνούν σε ύψος τα 2.500 μέτρα σε λίγα μόνο σημεία τους, δεν έχουν τις απότομες κορυφές, την εκτεταμένη χιονοκάλυψη, τους μεγάλους παγετώνες, τους ψηλούς καταρράκτες και τις πολλές μεγάλες λίμνες, που είναι συνηθισμένα στις Αλπεις. Θεωρείτο ότι καμμία περιοχή της οροσειράς των Καρπαθίων δεν έμενε καλυμμένη με χιόνι καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και ότι δεν υπήρχαν παγετώνες αλλά πρόσφατες έρευνες από Πολωνούς επιστήμονες αποκάλυψαν μια μονίμως παγωμένη και παγετώδη περιοχή στα Ορη Τάτρα. Τα Καρπάθια στο ψηλότερο σημείο τους είναι τόσο ψηλά όσο η μέση περιοχή των Αλπεων, με την οποία έχουν κοινή όψη, κλίμα και χλωρίδα. Τα Καρπάθια χωρίζονται από τις Αλπεις με το Δούναβη. Οι δύο οροσειρές συναντώνται σε ένα μόνο σημείο, στα Ορη Λάιτα, στη Μπρατισλάβα. Ο Δούναβης τα χωρίζει επίσης από τον Αίμο στην Ορσοβα της Ρουμανίας. Η κοιλάδα του Μοράβα και του Όντερ χωρίζει τα Καρπάθια από τις οροσειρές της Σιλεσίας και της Μοραβίας, που ανήκουν στη μεσαία πτέρυγα του μεγάλου Κεντρικού Ορεινού Συστήματος της Ευρώπης. Σε αντίθεση με τις άλλες πτέρυγες του συστήματος τα Καρπάθια, που αποτελούν τον υδροκρίτη μεταξύ των βόρειων θαλασσών και της Μαύρης Θάλασσας, περιβάλλονται σε όλες τις πλευρές τους από πεδιάδες, συγκεκριμένα την Παννονική πεδιάδα στα νοτιοδυτικά, την πεδιάδα του Κάτω Δούναβη (Ρουμανία) στα νότια και την πεδιάδα της Γαλικίας στα νοτιοανατολικά. Από τα Καρπάθια όρη πηγάζουν οι ποταμοί Βιστούλας, Δνείστερος, Προύθος, Σερέτης και Τίσα.
Πόλεις
Σημαντικές πόλεις μέσα ή κοντά στα Καρπάθια με κατά προσέγγιση φθίνουσα σειρά του πληθυσμού:
Κορυφές
Στη Σλοβακία υπάρχουν 10 κορυφές με υψόμετρο από 2.600 έως 2.655 μέτρα και στη Ρουμανία 12 κορυφές με υψόμετρο από 2.500 έως 2.544 μέτρα.
Ακολουθεί πίνακας των υψηλότερων, ανά χώρα, κορυφών, τα υψόμετρα, οι γεωλογικές περιοχές τους και οι θέσεις τους.
Ορεινές διαβάσεις
Στο Ρουμανικό τμήμα της κύριας οροσειράς των Καρπαθίων οι σημαντικότερες ορεινές διαβάσεις είναι (αρχίζοντας από τα Ουκρανικά σύνορα) οι Πρίσλοπ, Ρόντνα, Τίχουτα (γνωστή και ως Μπόργκο), Τούλγκες, φαράγγι Μπίκαζ, Γκίμες, Ουζ, Οϊτούζ, Μπουζάου, Πρεντεάλ (που τη διασχίζει η σιδηροδρομική γραμμή από το Μπρασόβ στο Βουκουρέστι), Τούρνου Ρόσου (340 μ., μέσω του στενού φαραγγιού του Ποταμού Ολτ, τη διασχίζει η σιδηροδρομική γραμμή από το Σιμπίου στο Βουκουρέστι), Βούλκαν, Τερέγκοβα και οι Σιδηρές Πύλες (που διασχίζονται και οι δύο από τη σιδηροδρομική γραμμή από την Τιμισοάρα στην Κραϊόβα.