cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οίκος των Πλανταγενετών
Σύγκρουση βαρώνων και ίδρυση του Κοινοβουλίου
Ο Ερρίκος χρεοκόπησε από τις στρατιωτικές του δαπάνες και τη γενική υπερβολή. Ο Πάπας προσέφερε στον αδελφό του Ερρίκο, Ριχάρδο το Βασίλειο της Σικελίας, αλλά το στρατιωτικό κόστος της εκτόπισης του κατεστημένου αυτοκράτορα Φρειδερίκου ήταν απαγορευτικό. Ο Μάθιου Πάρις έγραψε ότι ο Ριχάρσος δήλωσε: "Ίσως επίσης να πείτε,"σου κάνω δώρο το φεγγάρι - ανέβα στον ουρανό και κατέβασε το". Αντ 'αυτού, ο Ερρίκος αγόρασε το βασίλειο για τον γιο του Έντμουντ, γεγονός που εξόργισε πολλούς ισχυρούς βαρόνους. Οι βαρόνοι με επικεφαλής τον γαμπρό του Ερρίκου, Σίμωνα ντε Μόντφορντ, τον ανάγκασαν να συμφωνήσει με τις διατάξεις της Οξφόρδης, σύμφωνα με τις οποίες τα χρέη του πληρώθηκαν με αντάλλαγμα ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων. Στη Γαλλία, με τη Συνθήκη του Παρισιού, ο Ερρίκος παρέδωσε επισήμως το έδαφος των Ανδεγαυών προγόνων του στον Λουδοβίκο Θ' της Γαλλίας, με αντάλλαγμα τον τίτλο δούκα της Ακουιτανίας και την επικράτεια της Γασκώνης ως υποτελής του Γάλλου βασιλιά. εναλλ.=Photograph of a 13th-century representation of the death of Simon de Montfort|μικρογραφία| Θάνατος του Σίμωνα ντε Μόντφορντ στη [[Μάχη του Evesham|μάχη του Έβεσαμ]] Οι διαφωνίες μεταξύ των βαρόνων και του βασιλιά εντάθηκαν. Οι βαρόνοι, υπό τον Σίμωνα ντε Μόντφορντ, κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της νοτιοανατολικής Αγγλίας στον Δεύτερο Πόλεμο των Βαρόνων. Στη μάχη του Λιους το 1264, ο Ερρίκος και ο πρίγκιπας Έντουαρντ ηττήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν. Ο Ντε Μόνφορτ συγκέντρωσε το Μεγάλο Κοινοβούλιο, αναγνωρισμένο ως το πρώτο κοινοβούλιο επειδή ήταν η πρώτη φορά που οι πόλεις και οι δήμοι έστειλαν εκπροσώπους. Ο Έντουαρντ δραπέτευσε, συγκέντρωσε στρατό και νίκησε και σκότωσε τον Ντε Μόνφορτ στη Μάχη του Έβεσαμ το 1265. Επιβλήθηκε άγρια τιμωρία στους αντάρτες και ο Ερρίκος αποκαταστάθηκε στην εξουσία. Με το βασίλειο τώρα σε ειρήνη, ο Έντουαρντ έφυγε από την Αγγλία για να λάβει μέρος στην 9η Σταυροφορία με τον Λουδοβίκο Θ'. Ήταν ένας από τους τελευταίους σταυροφόρους. Ο Λουδοβίκος πέθανε πριν από την άφιξη του Έντουαρντ, αλλά ο Έντουαρντ αποφάσισε να συνεχίσει. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Η μικρή δύναμη του Έντουαρντ του επέτρεψε να καταλάβει την Ακρα και να ξεκινήσει ένα μικρό αριθμό επιδρομών. Αφού επέζησε μιας απόπειρας δολοφονίας, ο Έντουαρντ έφυγε για τη Σικελία αργότερα μέσα στη χρονιά και δεν συμμετείχε ποτέ ξανά σε σταυροφορία. Όταν ο Ερρίκος Γ' πέθανε, ο Έντουαρντ ανέβηκε στο θρόνο. Οι βαρόνοι του ορκίστηκαν πίστη παρόλο που δεν επέστρεψε για δύο χρόνια.
Συνταγματική αλλαγή και μεταρρύθμιση της φεουδαρχίας
Ο Έντουαρντ παντρεύτηκε την Ελεονώρα της Καστίλης, κόρη του βασιλιά Φερδινάνδου της Καστίλης, έναν εγγονό του Ερρίκου Β' μέσω της δεύτερης κόρης του Ελεονώρας το 1254. Ο Έντουαρντ και η Ελεονώρα είχαν δεκαέξι παιδιά, πέντε κόρες επέζησαν έως την ενηλικίωση, αλλά μόνο ένας γιος ζούσε μετά τον θάνατο του Έντουαρντ:
Μετά τον θάνατο της Ελεονώρας το 1290, ο Έντουαρντ παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Γαλλίας, κόρη του Φίλιππου Γ' της Γαλλίας, το 1299. Ο Έντουαρντ και η Μαργαρίτα είχαν δύο γιους, που και οι δύο έζησαν μέχρι την ενηλικίωση, και μια κόρη που πέθανε ως παιδί:
Είναι δύσκολο να βρεθούν στοιχεία για τη συμμετοχή του Έντουαρντ στη νομική μεταρρύθμιση, αλλά κατά τη βασιλεία του έλαβε χώρα ένα μεγάλο πρόγραμμα νομικών αλλαγών. Είναι πιθανό, μεγάλο μέρος της ώθησης και της αποφασιστικότητας να προήλθε από τον βασιλιά και την εμπειρία του σχετικά με το βαρονικό μεταρρυθμιστικό κίνημα στα τέλη του 1250 και στις αρχές του 1260. Με τα καταστατικά του Μόρτμειν, ο Έντουαρντ επέβαλε την εξουσία του στην Εκκλησία, απαγόρευσε τη δωρεά γης στην Εκκλησία, επιβεβαίωσε τα δικαιώματα του Στέμματος εις βάρος των παραδοσιακών φεουδαρχικών προνομίων, προώθησε την ομοιόμορφη απονομή της δικαιοσύνης, αύξησε το εισόδημα και κωδικοποίησε το νομικό σύστημα. Οι στρατιωτικές εκστρατείες του προκάλεσαν μεγάλο χρέος και όταν ο Φίλιππος Δ' της Γαλλίας κατέλαβε το Δουκάτο της Γασκώνης το 1294, ο Έντουαρντ χρειαζόταν κεφάλαια για να διεξάγει πόλεμο στη Γαλλία. Όταν ο Έντουαρντ συγκάλεσε μία συνέλευση, η οποία αποτέλεσε πρότυπο για μελλοντικές συνελεύσεις, για να επιβάλλει περισσότερους φόρους για να χρηματοδοτήσει τον στρατό του, συμπεριέλαβε λιγότερους γαιοκτήμονες και εμπόρους. Το κοινοβούλιο που προέκυψε περιελάμβανε για πρώτη φορά βαρόνους, κληρικούς, ιππότες και άρχοντες.
Επέκταση στη Βρετανία
εναλλ.=Map of Wales in 1267 showing territory controlled by Edward and various Welsh princes|δεξιά|μικρογραφία|Ουαλία μετά τη [[Συνθήκη του Μοντγκόμερι το 1267]] Με την άνοδο του στο θρόνο, ο Έντουαρντ Α προσπάθησε να οργανώσει το βασίλειο του, επιβάλλοντας τις αξιώσεις του για υπεροχή στα βρετανικά νησιά. Ο Λιουέλιν απ Γκρίφιντ ισχυρίστηκε ότι κυβερνούσε τη Βόρεια Ουαλία "εντελώς ανεξάρτητα από την Αγγλία", αλλά ο Έντουαρντ τον θεωρούσε "επαναστάτη και ταραξία της ειρήνης". Η αποφασιστικότητα, η στρατιωτική εμπειρία και οι επιδέξιοι ναυτικοί ελιγμοί του Έντουαρντ έδωσαν τέλος την εξέγερση. Η εισβολή πραγματοποιήθηκε από έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς που συγκεντρώθηκε ποτέ από Άγγλο βασιλιά, που περιλάμβανε Αγγλο-Νορμανδικό ιππικό και Ουαλούς τοξότες και έθεσε τα θεμέλια για μελλοντικές νίκες στη Γαλλία. Ο Λιουέλιν οδηγήθηκε στα βουνά και αργότερα πέθανε στη μάχη. Το καταστατικό του Ρούντλαν καθιέρωσε την αγγλική εξουσία επί της Ουαλίας και ο γιος του Έντουαρντ ανακηρύχθηκε κατά τη γέννησή του ο πρώτος Άγγλος Πρίγκιπας της Ουαλίας. Ο Έντουαρντ ξόδεψε τεράστια ποσά στις δύο ουαλικές εκστρατείες του, ενώ ένα μεγάλο μέρος δαπανήθηκε για ένα δίκτυο κάστρων.
Ο Έντουαρντ ισχυρίστηκε ότι ο βασιλιάς της Σκωτίας του χρωστάει φεουδαρχική πίστη και σκόπευε να ενώσει τα δύο έθνη παντρεύοντας τον γιο του Έντουαρντ με τη Μαργαρίτα, τη μοναδική κληρονόμο του Βασιλιά Αλέξανδρου Γ '. Όταν η Μαργαρίτα πέθανε το 1290, ακολούθησε ανταγωνισμός για το σκωτσέζικο στέμμα. Με πρόσκληση των Σκωτσέζων αρχόντων, ο Έντουαρντ έλυσε τη διαφορά, αποφασίζοντας υπέρ του Τζον Μπαλιόλ, ο οποίος ορκίστηκε πίστη στον Έντουαρντ και έγινε βασιλιάς. Ο Έντουαρντ επέμεινε ότι ήταν ο ηγεμώνας της Σκωτίας και διατηρούσε το δικαίωμα να ακούει προσφυγές κατά των αποφάσεων του Μπαλιόλ, υπονομεύοντας την εξουσία του. Ο Μπαλιόλ συμμάχησε με τη Γαλλία το 1295. Ο Έντουαρντ εισέβαλε στη Σκωτία τον επόμενο χρόνο και εκθρόνισε και εξόρισε τον Μπαλιόλ.
Ο Έντουαρντ ήταν λιγότερο επιτυχημένος στη Γασκώνη, η οποία καταλήφθηκε από τους Γάλλους. Με την εξάντληση των πόρων του, ο Έντουαρντ αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει εκ νέου τα Καταστατικά, συμπεριλαμβανομένης της Μάγκνα Κάρτα, για να λάβει τα απαραίτητα χρήματα. Το 1303 ο Γάλλος βασιλιάς επέστρεψε τη Γασκώνη στον Έντουαρντ υπογράφοντας τη Συνθήκη του Παρισιού. Εν τω μεταξύ, ο Γουίλιαμ Γουάλας επαναστάτησε στο όνομα του Μπαλιόλ και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της Σκωτίας. Ο Γουάλας ηττήθηκε στη Μάχη του Φάλκιρκ, μετά από την οποία ο Ρόμπερτ ο Μπρους εξεγέρθηκε και στέφθηκε βασιλιάς της Σκωτίας. Ο Έντουαρντ πέθανε ενώ ταξίδευε στη Σκωτία για άλλη μία εκστρατεία. εναλλ.=Image of the Battle of Bannockburn reproduced from the Holkham Bible|αριστερά|μικρογραφία| Σκηνή από τη [[Βίβλος Holkham|Βίβλο Χόλκχαμ που δείχνει ιππότες και στρατιώτες από τη Μάχη του Μπάνοκμπερν.]] Ο όρκος του βασιλιά Εδουάρδου Β' κατά τη στέψη του το 1307 ήταν ο πρώτος που αντικατόπτρίζε την ευθύνη του βασιλιά να τηρεί τους νόμους ότι η κοινότητα «θα έχει επιλέξει» aura eslu στα γαλλικά). Αρχικά δεν ήταν αντιπαθής, αλλά αντιμετώπισε τρεις προκλήσεις: δυσαρέσκεια για τη χρηματοδότηση πολέμων, τις δαπάνες του νοικοκυριού του και τον ρόλο του προστατευόμενου τουΠιερ Γκάβερστον. Όταν το Κοινοβούλιο αποφάσισε ότι ο Γκαβέστον έπρεπε να εξοριστεί, ο βασιλιάς δεν είχε άλλη επιλογή από το να συμμορφωθεί. Ο Έντουαρντ σχεδίασε την επιστροφή του Γκάβεστον, αλλά υποχρεώθηκε να συμφωνήσει με τον ορισμό των Διαταγμάτων, με επικεφαλής τον ξάδερφό του Τόμας, 2ο Κόμη του Λάνκαστερ, για να μεταρρυθμιστεί το βασιλικό νοικοκυριό και να εξοριστεί ξανά ο Πιέρ Γκάβεστον. Όταν ο Γκάβεστον επέστρεψε ξανά στην Αγγλία, απήχθη και εκτελέστηκε μετά από δίκη παρωδία. Οι συνέπειες αυτού απομάκρυναν τον Τόμας και τους οπαδούς του από την εξουσία. Η ταπεινωτική ήττα του Έντουαρντ από τον Μπρους στη Μάχη του Μπάνκοκμπερν, επιβεβαίωσε τη θέση του Μπρους ως ανεξάρτητου βασιλιά των Σκωτσέζων, με αποτέλεσμα ο Λάνκαστερ να διοριστεί επικεφαλής του συμβουλίου του βασιλιά. Ο Έντουαρντ κατάργησε τελικά τα Διατάγματα αφού νίκησε και εκτέλεσε τον Λάνκαστερ στη Μάχη του Μπόροουμπριτζ το 1322.
Η γαλλική μοναρχία διεκδίκησε το δικαίωμα να καταπατά τα νόμιμα δικαιώματα του Έντουαρντ στη Γασκώνη. Η αντίσταση σε μια απόφαση του Saint-Sardos είχε ως αποτέλεσμα ο Κάρολος Δ' να κηρύξει το Δουκάτο έκπτωτο. Η αδελφή του Καρόλου, η Βασίλισσα Ισαβέλλα, στάλθηκε για διαπραγμάτευση και συμφώνησε μια συνθήκη που απαιτούσε από τον Έντουαρντ να αποτίσει φόρο τιμής στον Κάρολο στη Γαλλία. Ο Έντουαρντ παραιτήθηκε από την Ακουιτανία και το Ποντιού υπέρ του γιου του Έντουαρντ, ο οποίος ταξίδεψε στη Γαλλία για να αποτίσει φόρο τιμής στη θέση του. Με τον Άγγλο διάδοχο υπό την εξουσία της, η Ισαβέλλα αρνήθηκε να επιστρέψει στην Αγγλία εκτός εάν ο Έντουαρντ Β' έδιωχνε τους προστατευόμενους του και η ίδια έγινε ερωμένη του Ρότζερ Μόρτιμερ. Το ζευγάρι εισέβαλε στην Αγγλία και μαζί με τον Χένρι, 3ο Κόμη του Λάνκαστερ, συνέλαβε τον βασιλιά. Ο Έντουαρντ Β' παραιτήθηκε με την προϋπόθεση ότι ο γιος του θα κληρονομούσε τον θρόνο και όχι ο Μόρτιμερ. Αν και δεν υπάρχει ιστορικό αρχείο για την αιτία του θανάτου, πιστεύεται ότι ο Έντουαρντ Β δολοφονήθηκε στο Κάστρο του Μπέρκλεϋ. Ένα πραξικόπημα από τον Έντουαρντ Γ' τερμάτισε τέσσερα χρόνια ελέγχου από την Ισαβέλλα και τον Μόρτιμερ. Ο Μόρτιμερ εκτελέστηκε. Αν και απομακρύνθηκε από την εξουσία, η Ισαβέλλα αντιεμτωπίστηκε καλά και έζησε μέσα στην πολυτέλεια για τα επόμενα 27 χρόνια.
Σύγκρουση με τον Οίκο των Βαλουά
Το 1337 ο Φίλιππος κατέσχεσε την Ακουιτανία και τον Ποντιού από τον Έντουαρντ ισχυριζόμενος ότι φιλοξένησε τον φυγόδικο ξάδελφο και εχθρό του Φίλιππου, Ρόμπερτ του Αρτούις. Σε απάντηση, ο Έντουαρντ ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της Γαλλίας για να ενθαρρύνει τους Φλαμανδούς να ξεσηκωθούν σε ανοιχτή εξέγερση εναντίον του Γάλλου βασιλιά. Η σύγκρουση, που αργότερα έμεινε γνωστή ως Πόλεμος των Εκατό χρόνων, περιελάμβανε μια σημαντική νίκη του αγγλικού ναυτικού στη Μάχη των Σλουών και μια νίκη στην ξηρά στην Κρεσί, αφήνοντας τον Έντουαρντ ελεύθερο να καταλάβει το σημαντικό λιμάνι του Καλαί. Μια επακόλουθη νίκη ενάντια στη Σκωτία στη Μάχη του Σταυρού του Νέβιλ είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του Ντέιβιντ Β' της Σκωτίας και μείωσε την απειλή από τη Σκωτία. Ο Μαύρος Θάνατος σταμάτησε τις εκστρατείες του Έντουαρντ σκοτώνοντας, ίσως, το ένα τρίτο των υπηκόων του.Το μόνο μέλος της Οικογένειας των Πλανταγενετών που είναι γνωστό ότι πέθανε από τον Μαύρο Θάνατο ήταν η κόρη του Έντουαρντ Γ' Ιωάννα στο Μπορντό. εναλλ.=Image of the Battle of Crecy taken from Froissart|αριστερά|μικρογραφία| Η [[μάχη του Κρεσί ήταν μια σημαντική νίκη των Πλανταγενετών στον πόλεμο των εκατό ετών στη Γαλλία. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.]] Ο Έντουαρντ, ο Μαύρος Πρίγκιπας συνέχισε τον πόλεμο με καταστροφικές μεθόδους επιδρομής ξεκινώντας από το Μπορντώ. Ο στρατός του πιάστηκε από μία πολύ μεγαλύτερη γαλλική δύναμη στο Πουατιέ, αλλά η επακόλουθη μάχη ήταν μία αποφασιστική αγγλική νίκη με αποτέλεσμα τη σύλληψη του Ιωάννη Β' της Γαλλίας. Ο Ιωάννης συμφώνησε μία συνθήκη που υποσχόταν ότι οι Γάλλοι θα πληρώσουν τέσσερα εκατομμύρια écus ως λύτρα. Η μεταγενέστερη Συνθήκη του Μπρετινί ήταν εμφανώς δημοφιλής στην Αγγλία, όπου και επικυρώθηκε από το κοινοβούλιο και γιορτάστηκε με μεγαλοπρέπεια. Για να επιτευχθεί η συμφωνία, καταργήθηκαν ρήτρες που θα επέβαλαν στον Edward να παραιτηθεί από την αξίωση του για το γαλλικό στέμμα σε αντάλλαγμα για τα εδάφη στην Ακουιτανία και την πόλη του Καλαί. Αυτά συμπεριλήφθησαν σε μια άλλη συμφωνία που θα τεθόταν σε εφαρμογή μόνο με τη μεταφορά των εδαφών έως τον Νοέμβριο του 1361, αλλά και οι δύο πλευρές παρέβηκαν τις δεσμεύσεις τους για τα επόμενα εννέα χρόνια. Όμηροι από την οικογένεια Βαλουά κρατήθηκαν στο Λονδίνο, ενώ ο Ιωάννης επέστρεψε στη Γαλλία για να συγκεντρώσει τα λύτρα του. Ο Έντουαρντ είχε αποκαταστήσει τα εδάφη που κατείχε η πρώην Αυτοκρατορία των Ανδεγαυών στη Νορμανδία, στη Βρετάνη, στο Αντζού, στο Μέιν και στις ακτές από τη Φλάνδρα έως την Ισπανία. Όταν οι όμηροι διέφυγαν πίσω στη Γαλλία, ο Ιωάννης φοβήθηκε ότι ο λόγος του είχε παραβιαστεί και επέστρεψε στην Αγγλία, όπου τελικά πέθανε.
Οι μάχες στον πόλεμο των Eκατό ετών επεκτάθηκαν από τα εδάφη των Γάλλων και των Πλανταγενετών στα γύρω βασίλεια, συμπεριλαμβανομένης της δυναστικής σύγκρουσης στην Καστίλη μεταξύ του Πέτρου της Καστίλλης και του Ερρίκου Β' της Καστίλης. Ο Μαύρος Πρίγκιπας συμμάχησε με τον Πέτρο, νικώντας τον Ερρίκο στη Μάχη της Ναχέρα. Ο Έντουαρντ και ο Πέτρος τσακώθηκαν όταν ο Πέτρος δεν μπόρεσε να αποζημιώσει τα στρατιωτικά έξοδα του Έντουαρντ, αφήνοντάς τον σε πτώχευση. Οι Πλανταγενέτες συνέχισαν να παρεμβαίνουν και ο Ιωάννης της Γάνδης, 1ος δούκας του Λάνκαστερ, ο αδερφός του Μαύρου Πρίγκιπα, παντρεύτηκε την κόρη του Πίτερ, Κωνσταντία, διεκδικώντας το στέμμα της Καστίλης στο όνομά της. Εισέβαλε με στρατό 5000 ατόμων. Ο αγώνας ήταν αβέβαιος μέχρις ώτου ο Ιωάννης της Γάνδης συμφώνησε μια συνθήκη με τον βασιλιά Ιωάννη Α' της Καστίλης. Οι όροι της συνθήκης περιελάμβαναν το γάμο της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης, Αικατερίνης, με τον γιο του Ιωάννη της Καστίλης, Ερρίκο.
Ο Κάρολος Ε' της Γαλλίας διατήρησε τους όρους της συνθήκης του Μπρετινί, αλλά ενθάρρυνε άλλους στην Ακουιτανία να αμφισβητήσουν την εξουσία των Πλανταγενετών στην περιοχή. Ο πρίγκιπας, ο οποίος υπέφερε από μια εξουθενωτική ασθένεια για σχεδόν μια δεκαετία, η οποία συχνά περιόριζε την κίνηση του και επέβαλε να μεταφέρεται με ειδικό κάθισμα, επέστρεψε στην Αγγλία, όπου σύντομα πέθανε. Ο Ιωάννης της Γάνδης ανέλαβε την ηγεσία στη Γαλλία με περιορισμένη επιτυχία και οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για αρκετά χρόνια ήταν χωρίς αποτέλεσμα.
Μεταφυσιακή δυσπλασία
Η Μεταφυσιακή δυσπλασία, ή νόσος του Pyle, είναι μια διαταραχή των οστών. Είναι μια σπάνια ασθένεια στην οποία το εξωτερικό μέρος των άκρων των οστών είναι λεπτότερο από το κανονικό και υπάρχει αυξημένη επιρρέπεια στα κατάγματα. Το χαρακτηριστικό γνώρισμά της είναι μια ανωμαλία στα οστά των χεριών και των ποδιών, στα οποία τα άκρα (μεταφύσεις) των οστών είναι ασυνήθιστα πλατιά. Το σχήμα αυτών των οστών μοιάζει με κουπί βάρκας. Τα πλατιά άκρα οφείλονται στην διεύρυνση του σπογγώδους εσωτερικού στρώματος των οστών (δοκιδωτό οστό). Παρόλο που το δοκιδωτό οστό διογκώνεται, το πυκνό εξωτερικό στρώμα του οστού (φλοιώδες οστό) είναι λεπτότερο από το κανονικό. Ως αποτέλεσμα, τα οστά είναι εύθραυστα και σπάζουν εύκολα. Οι ανωμαλίες των οστών στα πόδια προκαλούν συχνά βλαισιγονία στα προσβεβλημένα άτομα.
Οίκος των Πλανταγενετών
Απόγονοι του Εδουάρδου Γ'
Η πολύχρονη βασιλεία του Έντουαρντ είχε σφυρηλατήσει μια νέα εθνική ταυτότητα, η οποία ενισχύθηκε από τη Μέση Αγγλική Γλώσσα που άρχισε να καθιερώνεται ως η ομιλούμενη και γραπτή γλώσσα της κυβέρνησης. Ως αποτέλεσμα, θεωρείται από πολλούς ιστορικούς, από πολιτιστικής απόψεως, ο πρώτος «Άγγλος» κυβερνήτης μετά την κατάκτηση.
Μεταφυσιακή δυσπλασία
Και άλλες ανωμαλίες των οστών μπορούν να εμφανιστούν στην νόσο Pyle. Τα προσβεβλημένα άτομα ενδέχεται να έχουν διευρυμένα οστά στις κλείδες, στα πλευρά ή στα οστά των δαχτύλων και των χεριών. Τα οδοντικά προβλήματα είναι κοινά στην νόσο Pyle, συμπεριλαμβανομένης της καθυστερημένης εμφάνισης των μόνιμων δοντιών και της κακής ευθυγράμμισης των άνω και των κάτω δοντιών.
Οίκος των Πλανταγενετών
Η κατάρρευση της κύριας γραμμής
Ο θείος του βασιλιά Τόμας του Γούντστοκ, 1ος Δούκας του Γκλούτσεστερ, ο Ρίτσαρντ ΦιτζΆλαν, 11ος Κόμης του Άρουντελ, και ο Τόμας ντε Μπόχαμπ, 12ος Κόμης του Γούργουικ, έγιναν γνωστοί ως Άρχοντες Εφεσείοντες όταν προσπάθησαν να κατηγορήσουν πέντε από τους προστατευόμενους του βασιλιά και να περιορίσουν αυτό που όλο και περισσότερο θεωρούνταν τυραννική και ιδιότροπη διακυβέρνηση. Αργότερα ενώθηκαν μαζί με τον Ερρίκο Μπόλινκμπροκ, γιο και διάδοχο του Ιωάννη της Γάνδης και τον Τόμας Μόμπρεϊ, 1ο δούκα του Νόρφολκ. Αρχικά, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια επιτροπή για τη διακυβέρνηση της Αγγλίας για ένα χρόνο, αλλά αναγκάστηκαν να επαναστατήσουν εναντίον του Ρίτσαρντ, νικώντας ένα στρατό υπό τον Ρόμπερτ ντε Βέρε, κόμη της Οξφόρδης στις αψιμαχίες στη Γέφυρα Ράντκοτ.
Μεταφυσιακή δυσπλασία
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις
Οίκος των Πλανταγενετών
Η κατάρρευση της κύριας γραμμής
Ο Ρίτσαρντ κατέληξε σε μια φιγούρα με ελάχιστη δύναμη. Ως αποτέλεσμα του ανελέητου κοινοβουλίου, οι ντε Βέρε και Μάικλ ντε λα Πολ, 1ος κόμης του Σάφολκ, που είχαν φύγει στο εξωτερικό, καταδικάστηκαν σε θάνατο εν τη απουσία τους. Ο Αλέξανδρος Νέβιλ, Αρχιεπίσκοπος της Υόρκης έχασε όλα τα υπάρχοντά του από κατάσχεη. Αρκετά μέλη από το συμβούλιο του Ριχάρδου εκτελέστηκαν. Με την επιστροφή του Ιωάννη της Γάνδης από την Ισπανία, ο Ριχάρδος μπόρεσε να αποκαταστήσει τη δύναμή του, αφού ο Γκλούτσεστερ δολοφονήθηκε σε αιχμαλωσία στο Καλαί. Ο Γουόργουικ έχασε τον τίτλο του. Οι Μπόλινγκμπροκ και Μόουμπρεϊ εξορίστηκαν.
Όταν ο Ιωάννης της Γάνδης πέθανε το 1399, ο Ριχάρδος αποκληρωσε τον γιο του Ιωάννη, τον Ερρίκο, ο οποίος, σε απάντηση, εισέβαλε στην Αγγλία με μια μικρή δύναμη που γρήγορα μεγάλωσε σε αριθμούς. Αντιμετωπίζοντας λίγη αντίσταση, ο Ερρίκος καθαίρεσε τον Ριχάρδο για να στεφθεί ο ίδιος, Ερρίκος Δ' της Αγγλίας. Ο Ριχάρδος πέθανε σε αιχμαλωσία στις αρχές του επόμενου έτους, πιθανότατα δολοφονήθηκε, τερματίζοντας την κύρια γραμμή των Πλανταγενετών. Κανένας από τους κληρονόμους του Ερρίκου δεν ήταν απαλλαγμένος από προκλήσεις με την αιτιολογία ότι δεν ήταν ο πραγματικός κληρονόμος του Ριχάρδου Β' και ότι η δυναστεία των Λάνκαστερ είχε αποκτήσει το θρόνο με πράξη σφετερισμού.
Ερρίκος IV
Ο Ερρίκος παντρεύτηκε την Πλανταγενετή ξαδέλφη του, Μαίρη του Μποχύν, η οποία καταγόταν από τον Ένδουαρντ Α' από τον πατέρα της και από τον Έντμουντ Κράουτσμπακ από τη μητέρα της. Είχαν επτά παιδιά:
Ερρίκος Ε'
Ο Ερρίκος Δ' πέθανε το 1413. Ο γιος και ο διάδοχός του, Ερρίκος Ε' της Αγγλίας, γνώριζε ότι η ψυχική ασθένεια τουΚαρόλου ΣΤ' της Γαλλίας είχε προκαλέσει αστάθεια στη χώρα, εισέβαλε για να διεκδικήσει τις αξιώσεις των Πλανταγενετών και κέρδισε σχεδόν μια καθολική νίκη επί των Γάλλων στη Μάχη του Αζενκούρ. Στα επόμενα χρόνια ο Ερρίκος επανακατέλαβε μεγάλο μέρος της Νορμανδίας και εξασφάλισε γάμο με την Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437). Η προκύπτουσα Συνθήκη του Τρουά δήλωνε ότι οι διάδοχοι του Ερρίκου θα κληρονομήσουν το θρόνο της Γαλλίας, αλλά η σύγκρουση συνεχίστηκε με τον Διάδοχο της Γαλλίας.
Ερρίκος ΣΤ'
Όταν ο Ερρίκος πέθανε το 1422, ο εννέα μηνών γιος του τον διαδέχθηκε ως Ερρίκος ΣΤ' της Αγγλίας. Όσο ο Ερρίκος ΣΤ' ήταν ανήλικος, ο πόλεμος προκάλεσε πολιτική διαίρεση μεταξύ των Πλανταγενετών θείων του, του Μπώφορντ, του Χάμφρεϊ, δούκα του Γκλόστερ και του Καρδινάλιου Μπώφορντ. Η σύζυγος του Χάμφρι κατηγορήθηκε για προδοτική νεκρομαντία αφού δύο αστρολόγοι της άκριτα, αν ειλικρινά, προέβλεψαν ότι μια σοβαρή ασθένεια θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή του Ερρίκου ΣΤ' και ο Χάμφρεϊ αργότερα συνελήφθη και πέθανε στη φυλακή.
Η μείωση του πληθυσμού εξαιτίας της Μαύρης Πανώλης οδήγησε σε αυξημένους μισθούς, στατικό κόστος φαγητού και μια επακόλουθη βελτίωση στο βιοτικό επίπεδο των αγροτών. Εντούτοις, εξαιτίας της κακής διακυβέρνησης του Ερρίκου και αποτυχίών της συγκομιδής συμπίεσαν την αγγλική οικονομία σε μια θλιβερή κατάσταση γνωστή ως η Μεγάλη Ολίσθηση. Η οικονομία κατέρρευσε μέχρι το 1450, μία συνέπεια της απώλειας της Γαλλίας, της πειρατείας στο Κανάλι της Μάγχης και των κακών εμπορικών σχέσεων με τη Χανσεατική Ένωση. Η οικονομική επιβράδυνση άρχισε τη δεκαετία του 1430 στο βόρειο τμήμα της χώρας, εξαπλώθηκε νότια τη δεκαετία του 1440, με την οικονομία να μην ανακάμπτει μέχρι τη δεκαετία του 1480. Προκλήθηκε, επίσης, από πολλές αποτυχημένες συγκομιδές η δεκαετία του 1430 και ασθένειες στα ζώα, οι οποίες αύξησαν την τιμή των τροφίμων και έβλαψαν την ευρύτερη οικονομία. Ορισμένες ομάδες επηρεάστηκαν ιδιαίτερα: οι εξαγωγές υφασμάτων μειώθηκαν κατά 35 τοις εκατό σε μόλις τέσσερα χρόνια στο τέλος της δεκαετίας του 1440, καταρέοντας έως και 90 τοις εκατό σε ορισμένα μέρη της Νοτιοδυτικής Αγγλίας. Τα χρέη του Στέμματος έφτασαν τις 372.000 λίρες, το έλλειμμα του Ερρίκου ήταν 20.000 λίρες ετησίως και τα φορολογικά έσοδα ήταν τα μισά από αυτά του πατέρα του.
Ιστορία πριν τη βασιλεία
Ο Έντουαρντ Γ' έκανε τον τέταρτο γιο του Έντμουντ τον πρώτο δούκα της Υόρκης το 1362. Ο Έντμουντ παντρεύτηκε την Ισαβέλα, κόρη του βασιλιά Πέτρου της Καστίλης και τη Μαρία ντε Παδίγια και αδερφή της Κωνσταντίας της Καστίλλη, η οποία ήταν η δεύτερη σύζυγος του αδελφού του Έντμουντ, Τζον της Γάνδης. Και οι δύο γιοι του Έντμουντ σκοτώθηκαν το 1415. Ο νεότερος, ο Ριχάρδος, συμμετείχε στη Συνωμοσία του Σάουθαμπτον, μία συνωμοσία για την καθαίρεση του Ερρίκου Ε' υπέρ του γαμπρού του Ριχάρδου, Έντμουντ Μόρτιμερ. Όταν ο Μόρτιμερ αποκάλυψε τη συνωμοσία στον βασιλιά, ο Ριχάρδος εκτελέστηκε για προδοσία. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Ριχάρδου, ο Έντουαρντ, σκοτώθηκε στη Μάχη του Αζενκούρ αργότερα τον ίδιο χρόνο.
Η Κωνσταντία της Υόρκης ήταν η μόνη κόρη του Έντμουντ και ήταν πρόγονος της βασίλισσας Άννας Νεβίλ. Οι όλο και περισσότερο περίπλοκες σχέσεις των Πλανταγενετών αποδείχθηκαν με τον δεύτερο γάμο του Έντμουντ με την Ιωάννα Χόλλαντ. Η αδερφή της Ελεονώρα Χόλλαντ ήταν μητέρα της γυναίκας του Ριχάρδου, Άννα Μόρτιμερ. Η Μαργαρίτα Χόλλαντ, μια άλλη από τις αδελφές της Ιωάννας, παντρεύτηκε τον γιο του Ιωάννη της Γάνδης. Αργότερα παντρεύτηκε τον Θωμά του Λάνκαστερ, εγγονό του Ιωάννη της Γάνδης από τον βασιλιά Ερρίκο Δ'. Μια τρίτη αδερφή, η Ελεονώρα Χόλλαντ, ήταν πεθερά του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ηου κόμη του Σάλσμπουρι — εγγονός του Ιωάννη από την κόρη του Ιωάννα Μποφώρ, Κόμισσα του Γουέστμορλαντ. Αυτές οι αδελφές ήταν όλες εγγονές της Ιωάννας του Κεντ, της μητέρας του Ριχάρδου Β' και ως εκ τούτου Πλανταγενέτες απόγονοι του Εδουάρδου Α'.
Παρόλο που η κομητεία του είχε χαθεί, ο Ριχάρδος (ο πατέρας) δεν ήταν ατιμασμένος και ο τετράχρονος ορφανός Ριάρδος ήταν ο διάδοχος του. Μέσα σε λίγους μήνες από το θάνατο του πατέρα του, ο άτεκνος θείος του Ριχάρδου, ο Εδουάρδος Δούκας της Υόρκης, σκοτώθηκε στο Αζενκούρ. Επετράπει στον Ριχάρδο να κληρονομήσει τον τίτλο του Δούκα της Υόρκης το 1426. Το 1432 απέκτησε τις κομητείες του Μαρς και του Άλστερ μετά το θάνατο του μητρικού θείου του Έντμουτ Μόρτιμερ, κόμη του Μαρς, ο οποίος είχε πεθάνει πολεμώντας με τον Ερρίκο Ε' στη Γαλλία και την κομητεία του Κέιμπριτζ που ανήκε στον πατέρα του.
Η καταγωγή του από τον Εδουάρδο Γ' τόσο από τη μητρική όσο και από την πατρική γραμμή έδινε στον Ριχάρδο μια σημαντική αξίωση στο θρόνο, εάν η Λανκαστριανή γραμμή αποτύχανε και από άποψη πρωτογένειας αναμφισβήτητα ανώτερη αξίωση. Το 1448 έγινε ο πρώτος που πήρε το επώνυμο Πλανταγενέτης τονίζοντας την ανώτερη αξίωση του στο θρόνο. Έχοντας κληρονομήσει τους τίτλους Μρς και Άλστερ, έγινε ο πλουσιότερος και ισχυρότερος ευγενής στην Αγγλία, δεύτερος μετά τον ίδιο τον βασιλιά. Ο Ριχάρδος παντρεύτηκε τη Σεσίλ Νέβιλ, εγγονή του Ιωάννη της Γάνδης και απέκτησαν δεκατρία ή πιθανώς δεκαπέντε παιδιά:
Διαμάχη για το στέμμα
Όταν ο Ερρίκος ΣΤ είχε κατέρρευσε ψυχικά, ο Ριχάρδος ονομάστηκε αντιβασιλέας, αλλά η γέννηση ενός άνδρα διαδόχου έλυσε το ζήτημα της διαδοχής. Όταν ο Ερρίκος συνήλθε, η βασιλική αυλή επαναβεβαίωσε την εξουσία της, αλλά ο Ριχάρδος της Υόρκης και οι Νέβιλς τους νίκησαν σε μια αψιμαχία που ονομάζεται Πρώτη Μάχη του Αγίου Άλμπανς. Η άρχουσα τάξη σοκαρίστηκε βαθιά και επιχειρήθηκε η συμφιλίωση. Ο Ριχάρδος και οι Νέβιλς έφυγαν στο εξωτερικό, αλλά οι Νέβιλς επέστρεψαν για να κερδίσουν τη Μάχη του Νορθάμπτον, όπου συνέλαβαν τον Ερρίκο.
Όταν ο Ριχάρδος της Υόρκης ενώθηκε μαζί τους, εξέπληξε το Κοινοβούλιο διεκδικώντας το θρόνο και εξαναγκάζοντας την Πράξη της Συμφωνίας, η οποία ανέφερε ότι ο Ερρίκος θα παρέμενε βασιλιάς για το υπόλοιπο της ζωής του, αλλά θα τον διαδεχόταν ο Ριχάρδος της Υόρκης. Η Μαργαρίτα βρήκε αυτήν την παράβλεψη για τη διεκδίκηση του γιου της απαράδεκτη και έτσι η σύγκρουση συνεχίστηκε. Ο Ριχάρδος σκοτώθηκε στη Μάχη του Γουέικφιλντ και το κεφάλι του εκτέθηκε στο Micklegate Bar μαζί με εκείνα των Έντμουντ, κόμη του Ράτλαντ, και του Ρίτσαρντ Νεβίλ, Κόμη του Σάλσμπερι, οι οποίοι είχαν συλληφθεί και αποκεφαλιστεί. Η Σκωτσέζα βασίλισσα Μαίρη του Χέλρε παρείχε στη Μαργαρίτα υποστήριξη, αλλά το Λονδίνο καλωσόρισε τον γιο του Ριχάρδου της Υόρκης, Έντουαρντ, κόμη του Μαρς και το Κοινοβούλιο επιβεβαίωσε ότι ο Έντουαρντ θα πρέπει να γίνει βασιλιάς. Στέφθηκε μετά την εδραίωση της θέσης του με νίκη στη Μάχη του Towton.
Η υποστήριξη στον Έντουαρντ από την οικογένεια Γούντβιλ που υποστήριζε προηγουμένως τους Λάνκαστερ, μετά τον γάμο του με την Ελισάβετ Γούντβιλ, οδήγησε τον Γουόργουικ και τον Κλάρενς να βοηθήσουν τη Μαργαρίτα να καθαιρέσει τον Έντουαρντ και να επαναφέρει τον Ερρίκο στο θρόνο. Ο Έντουαρντ και ο Ρίτσαρντ, Δούκας του Γκλόστερ, έφυγαν, αλλά κατά την επιστροφή τους, ο Κλάρενς άλλαξε πλευρά στη Μάχη του Μπάρνετ, γεγονός που οδήγησε στο θάνατο των αδελφών Νέβιλ. Η επακόλουθη μάχη του Tewkesbury είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο της τελευταίας ανδρικής σειράς των Μπόφωρ. Η εκτέλεση στο πεδίο της μάχης του Έντουαρντ του Γουέστμινστερ, Πρίγκιπα της Ουαλίας και η μετέπειτα πιθανή δολοφονία του Ερρίκο ΣΤ' εξαφάνισαν τον Οίκο του Λάνκαστερ.
Εδουάρδος Δ'
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1470, ο νικηφόρος Οίκος της Υόρκης φαινόταν εξασφαλισμένος, με επτά ζωντανούς άνδρες πρίγκιπες: τον Εδουάρδο Δ', τους δύο γιους του, τον αδελφό του Γεώργιο και τον γιο του Γεωργίου, τον αδελφό του Ριχάρδο και τον γιο του Ριχάρδου. Ο ίδιος ο Έντουαρντ και η Ελισάβετ Γούντβιλ είχαν δέκα παιδιά, επτά από τα οποία επέζησαν μετά τον θάνατο του:
Πρίγκιπες στον Πύργο και Ριχάρδος Γ '
Ο Ριχάρδος κατέλαβε το θρόνο και τους Πρίγκιπες στον Πύργο δεν τους ξαναείδε ποτέ κανείς. Ο γιος του Ριχάρδου πέθανε πριν από εκείνον και ο Ριχάρδος σκοτώθηκε το 1485 μετά από εισβολή ξένων μισθοφόρων με επικεφαλή τον Ερρίκο Τυδώρ, ο οποίος διεκδίκησε το θρόνο μέσω της μητέρας του Μαργαρίτας Μπόφορ. Ο Τυδώρ ανήλθε στο θρόνο ως Ερρίκος Ζ', ιδρύοντας τη δυναστεία Τυδώρ και τερματίζοντας τη βασιλική γραμμή των Πλανταγενετών.
Ο οίκος των Τυδώρ και άλλοι απόγονοι των Πλανταγενετών
εναλλ.=Portrait of Elizabeth of York (1465–1503)|δεξιά|μικρογραφία| [[Ελισάβετ της Υόρκης]]
Τυδώρ
Αυτό δεν εμπόδισε τη Μαργαρίτα της Υόρκης, Δούκισσα της Βουργουνδίας — αδερφή του Εδουάρδου και θεία της Ελισάβετ — και μέλη της οικογένειας ντε λα Πολ — παιδιά της αδελφής του Εδουάρδου και τον Ιωάννη ντε λα Πολ, 2ου Δούκα του Σάφολκ — από συχνές προσπάθειες αποσταθεροποίησης του καθεστώτος του Ερρίκου. Ο Ερρίκος φυλάκισε τον ανιψιό της Μαργαρίτας Εδουάρδο, Κόμη του Γουόργουικ, τον γιο του αδελφού της Τζωρτζ, στον Πύργο του Λονδίνου, αλλά το 1487 η Μαργαρίτα χρηματοδότησε μια εξέγερση με επικεφαλής τον Λάμπερτ Σίμελ που προσποιήθηκε ότι ήταν ο Έντουαρντ. Ο Ιωάννης ντε λα Πολ, 1ος κόμης του Λίνκολν, προσχώρησε στην εξέγερση, πιθανότατα προσβλέποντας ότι θα προωθούσε τις δικές του φιλοδοξίες στο θρόνο, αλλά σκοτώθηκε κατά την καταστολή της εξέγερσης στη μάχη του Stoke Field το 1487. Ο Γουόργουικ είχε εμπλακεί από δύο ακόμη αποτυχημένες εισβολές που υποστηρίχθηκαν από τη Μαργαρίτα χρησιμοποιώντας τον Πέρκιν Γουάρμπεκ, ο οποίος προσποιήθηκε ότι ήταν ο γιος του Εδουάρδου Δ', Ριχάρδος του Σρούσμπουρι και η μετέπειτα απόδραση που είχε οργανώσει ο Γουάρμπεκ και για τους δύο. Ο Γουόργουικ εκτελέστηκε το 1499. Η εκτέλεση του Εδουάρδου μπορεί απλώς να ήταν προϋπόθεση για το γάμο του Αρθούρου, Πρίγκηπα της Ουαλίας με την Αικατερίνη της Αραγονίας το 1501.
Ντε Λα Πολ
Η στέρηση των δικαιωμάτων του Τζον ντε λα Πολ σήμαινε ότι ο αδερφός του Έντμουντ κληρονόμησε τους τίτλους του πατέρα τους, αλλά μεγάλο μέρος του πλούτου του Δουκάτου του Σάφολκ κατασχέθηκε. Ο Έντμουντ δεν είχε επαρκής οικονομικούς πόρους για να διατηρήσει το καθεστώς του ως δούκας, οπότε ως συμβιβασμό δέχτηκε τον τίτλο του Κόμη του Σάφολκ. Οι οικονομικές δυσκολίες οδήγησαν σε συχνές νομικές συγκρούσεις και το κατηγορητήριο του Έντμουντ για δολοφονία το 1501. Διέφυγε με τον αδελφό του Ρίτσαρντ, ενώ ο τελευταίος αδερφός τους, ο Γουίλιαμ, φυλακίστηκε στον Πύργο — όπου θα παρέμενε μέχρι το θάνατό του 37 χρόνια αργότερα — ως μέρος μιας γενικής καταστολής των συνεργατών του Έντμουντ. Ο Φιλίππος ο Δίκαιος κρατούσε τον Έντμουντ και το 1506 τον επέστρεψε στον Ερρίκο. Ο Έντμουντ φυλακίστηκε στον Πύργο. Το 1513, εκτελέστηκε αφού ο Ρίτσαρντ ντε λα Πολ, τον οποίο ο Λουδοβίκος ΙΒ' της Γαλλίας είχε αναγνωρίσει ως βασιλιά της Αγγλίας το προηγούμενο έτος, διεκδίκησε τη βασιλεία. Ο Ριχάρδος, γνωστός ως Λευκό Ρόδο, σχεδίαζε μια εισβολή στην Αγγλία για χρόνια, αλλά σκοτώθηκε το 1525 στη Μάχη της Παβίας ενώ πολεμούσε ως αρχηγός των γαλλικών Λάντσκνεχτ κατά τη διάρκεια της εισβολής του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας στην Ιταλία.
Πόουλ
εναλλ.=Ancient oil painting of Cardinal Pole|μικρογραφία| Καρδινάλιος [[Ρέτζιναλντ Πόουλ]] Η αδερφή του Γουόργουικ, και ως εκ τούτου η ανιψιά του Εδουάρδου Δ', η Μαργαρίτα Πόουλ, Κοντέσσα του Σάλσμπερυ, εκτελέστηκε από τον Ερρίκο Η' το 1541. Μέχρι τότε, η αιτία είχε γίνει περισσότερο θρησκευτική και πολιτική παρά δυναστική. Η στέρηση δικαιωμάτων του πατέρα της, Κλάρενς, ήταν νόμιμος φραγμός για οποιαδήποτε αξίωση για το θρόνο από τα παιδιά του. Επιπλέον, ο γάμος της, που διοργανώθηκε από τον Ερρίκο Ζ', με τον Σερ Ρίτσαρντ Πόουλ, τον ξάδελφό του και έμπιστο υποστηρικτή του, δεν ήταν ευοίωνος. Ωστόσο, επέτρεψε στο ζευγάρι να συμμετέχει στενά στις υποθέσεις της βασιλικής αυλής. Η τύχη της Μαργαρίτας βελτιώθηκε υπό τον Ερρίκο Η' και τον Φεβρουάριο του 1512 της επιστράφηκε η κομητεία του Σάλσμπουρι και σε όλα τα εδάφη των Γουόργουικς. Αυτό την έκανε την πρώτη και, εκτός από την Άννα Μπολέυν, τη μόνη γυναίκα στην Αγγλία του 16ου αιώνα που κατείχε έναν τίτλο ευγενείας από μόνη της.
Η κόρη της Ούρσουλα παντρεύτηκε τον γιο του Έντουαρντ Στάφορντ, 3ου Δούκα του Μπάκιγχαμ. Η πτώση του Μπάκιγχαμ μετά από διαφωνίες με τον βασιλιά για την περιουσία και η ανοιχτή υποστήριξη της Μαργαρίτας προς την Αικατερίνη της Αραγονίας και την Πριγκίπισσα Μαίρη ξεκίνησαν την απομάκρυνση των Πόουλ από τον βασιλιά. Η ελπίδα της συμφιλίωσης διακόπηκε από τον De unitate, την επιστολή που έγραψε ο γιος της Μαργαρίτας, Ρέτζιναλντ Πόουλ, στον Ερρίκο Η', στην οποία ο Ρέτζιναλντ δήλωσε την αντίθεσή του στη βασιλική υπεροχή. Το 1538 αποκαλύφθηκαν στοιχεία ότι τα μέλη της οικογένειας Πόουλ στην Αγγλία είχαν επικοινωνήσει με τον Ρέτζιναλντ. Οι γιοι της Μαργαρίτας, Τζιόφρι και Ερρίκος συνελήφθησαν για προδοσία, μαζί με πολλούς φίλους και συνεργάτες, συμπεριλαμβανομένης της συζύγου του Ερρίκου και του γαμπρού του — Έντουαρντ Νέβιλ. Μεταξύ εκείνων που συνελήφθησαν ήταν ο ξάδερφος του βασιλιά Ερρίκος Κόρτνεϊ, 1ος Μαρκήσιος του Έξετερ, η σύζυγός του και ο 11χρονος γιος του. Η γυναίκα του Κόρτνεϊ αφέθηκε ελεύθερη δύο χρόνια αργότερα, αλλά ο γιος τους πέρασε 15 χρόνια στον Πύργο έως ότου τον απελευθέρωσε η Βασίλισσα Μαίρη. Εκτός από τον επιζώντα Τζιόφρι Πόουλ, όλοι οι εμπλεκόμενοι αποκεφαλίστηκαν.
Η Μαργαρίτα ατιμάστηκε. Η πιθανότητα εισβολής με τη συμμετοχή του Ρέτζιναλντ μέσω των κτημάτων της στη νότια ακτή και τη γεμάτη πικρία σχέση της με τον Ερρίκο Η' απέκλεισε κάθε πιθανότητα συγχώρεσης. Ωστόσο, η απόφαση να την εκτελέσει φαίνεται αυθόρμητη και όχι προμελετημένη. Σύμφωνα με το Ημερολόγιο των Κρατικών Αρχείων, η εκτέλεση της απέτυχε στα χέρια ενός «άθλιου και ανόητου νεαρού»... που κυριολεκτικά κομμάτιασε το κεφάλι και τους ώμους της με τον πιο αξιολύπητο τρόπο". Το 1886 ευλογήθηκε από τον Πάπα Λέοντα ΧΙΙΙ με την αιτιολογία ότι είχε δώσει τη ζωή της για την Αγία Έδρα "και για την αλήθεια της ορθόδοξης πίστης".
Στάφορντ
Ο Έντουαρντ Στάφορντ, Δούκας του Μπάκινχαμ, συνδύαζε πολλές γραμμές Πλανταγενετικής καταγωγής: από τον Εδουάρδο Γ' μέσω του γιού του Τόμας του Γούντστοκ, από τον Εδουάρδο Γ΄ μέσω δύο από τα εγγόνια του της οικογένειας Μπωφόρ και από τον Εδουάρδο Α' από την Ιωάννα του Κεντ και την οικογένεια Χόλλαντ. Ο πατέρας του απέτυχε στην εξέγερσή του εναντίον του Ριχάρδου Γ' το 1483, αλλά αποκαταστάθηκε στην κληρονομιά του με την αντιστροφή της στέρησης δικαιωμάτων του πατέρα του στα τέλη του 1485. Η μητέρα του παντρεύτηκε τον θείο του Ερρίκο Ζ', Τζάσπερ Τιούντορ και η κηδεμονία του ανατέθηκε στη μητέρα του βασιλιά, τη Λαίηδη Μαργαρίτα Μπόφορτ. Το 1502, κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Ερρίκου Ζ', υπήρχε συζήτηση σχετικά με το αν ο Μπάκιγχαμ ή ο Έντμουντ ντε λα Πόλο πρέπει να ενεργήσουν ως αντιβασιλέας για τον Ερρίκο Η'. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη συνεχούς εχθρότητας μεταξύ του Μπάκιγχαμ και του Ερρίκου Η', αλλά υπάρχει μικρή αμφιβολία για τη αντιπάθεια του δούκα προς τον Τόμας Γούλσεϋ, για τον οποίο πίστευε ότι σχεδίαζε να καταστρέψει την παλιά αριστοκρατία. Ως εκ τούτου, ο Ερρίκος Η' έδωσε εντολή στον Γούλσεϋ να παρακολουθεί τον Μπάκινχαμ, τον αδερφό του Ερρίκο Στάφορντ, 1ο Κόμη του Γουιλτσάιαρ και τρεις ακόμη ευγενείς. Ούτε ο Ερρίκος Η' ούτε ο πατέρας του σχεδίαζαν να καταστρέψουν τον Μπάκιγχαμ λόγω της γενεαλογίας του και ο Ερρίκος Η' επέτρεψε ακόμη στον γιο και διάδοχο του Μπάκιγχαμ, τον Χένρι Στάφορντ, 1ο βαρόνο Στάφορντ, να παντρευτεί την Ουρσούλα Πόουλ, δίνοντας στους Στάφορντ μια ακόμη σειρά βασιλικής καταγωγής. Ο ίδιος ο Μπάκιγχαμ συνελήφθη τον Απρίλιο του 1521. Βρέθηκε ένοχος στις 16 Μαΐου και εκτελέστηκε την επόμενη μέρα. Παρασχέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία ότι ο Δούκας άκουγε προφητείες ότι θα γινόταν βασιλιάς και ότι η οικογένεια των Τυδώρ είχε την κατάρα του Θεού για την εκτέλεση του Γουόργουικ. Αυτό λεγόταν ότι εξηγούσε την αποτυχία του Ερρίκου Η' να αποκτήσει έναν αρσενικό διάδοχο. Πολλά από αυτά τα στοιχεία συνίσταντο σε άσχημα σχόλια, κερδοσκοπία και κακή ιδιοσυγκρασία, αλλά υπογράμμιαν την απειλή που αποτελούσε η καταγωγή του Μπάκιγχαμ.
Διαδοχή Τυδώρ
Μέχρι το 1600, με αμφίβολη τη διαδοχή των Τυδώρ, οι παλαιότερες γραμμές Πλανταγενετών παρέμειναν ως πιθανοί διεκδικητές ενός αμφισβητούμενου θρόνου και θρησκευτικοί και δυναστικοί παράγοντες προκάλεσαν επιπλοκές. Ο Τόμας Γουίλσον έγραψε στην έκθεσή του The State of England, Anno Domini 1600 ότι υπήρχαν 12 "ανταγωνιστές" για τη διαδοχή. Τη στιγμή της γραφής (περίπου 1601), ο Γουίλσον εργαζόταν σε θέματα πληροφοριών για τον Λόρδο Μπάκχερστ και τον Σερ Ρόμπερτ Σέσιλ. Οι υποτιθέμενοι ανταγωνιστές περιελάμβαναν πέντε απογόνους του Ερρίκου Ζ' και της Ελισάβετ, μεταξύ των οποίων ο τελικός διάδοχος Τζέιμς Α' της Αγγλίας, αλλά και επτά από παλαιότερες γραμμές Πλανταγενετών:
Ο Ράνουλφ Κρόου, Αρχιδικαστής της Αγγλίας, υποστήριξε ότι το 1626 ο Οίκος των Πλανταγενετών δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι παραμένει ζωντανός, σε ομιλία του κατά τη διάρκεια της υπόθεσης Τίτλου Ευγενείας της Οξφόρδης, για την οποία έπρεπε να αποφανθεί σχετικά με το ποιος θα έπρεπε να κληρονομήσει την κομητεία της Οξφόρδης. Παραπέμφθηκε από τον Κάρολο Α' της Αγγλίας στη Βουλή των Λόρδων, η οποία ζήτησε δικαστική συνδρομή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γαλλικές οικογένειες ευγενών Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Ουγγαρίας  Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας
Χρίστος Ταλιαδώρος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρίστος Ταλιαδώρος γεννήθηκε το 1946 στη Λευκωσία. Μετά την αποφοίτηση του από το Παγκύπριο Γυμνάσιο σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις βιομηχανικές σχέσεις στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Ακολούθως παρακολούθησε εξειδικευμένα προγράμματα σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και στο Κέντρο Σπουδών της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας στο Τορίνο.
Την περίοδο 1972-1982 υπηρέτησε για 10 χρόνια στην υπηρεσία Βιομηχανικών Σχέσεων και στο Τμήμα Εργασίας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ακολούθως προήχθη σε ανώτερες θέσεις και στη θέση του διευθυντή του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού του Υπουργείου Οικονομικών.
Διετέλεσε για πολλά χρόνια διευθυντής της Κυπριακής Ακαδημίας Δημόσιας Διοίκησης. Ακόμη, διετέλεσε μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Δημόσιας Διοίκησης στο Μάαστριχτ, της Κρατικής Επιτροπής Υπηρεσιών, πρόεδρος του Κυπριακού Συνδέσμου Διεύθυνσης Ανθρώπινου Δυναμικού και πρόεδρος και μέλος δικαστικών επιτροπών διαφόρων αθλημάτων. Επιπρόσθετα, διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των Κυπριακών Αερογραμμών και του Απολλώνειου Ιδιωτικού Νοσοκομείου. Τον Σεπτέμβριο του 2000 διορίστηκε στη θέση του διευθυντή του Κυπριακού Εργοδοτικού Συνδέσμου Τραπεζών.
Είναι νυμφευμένος με την Ένη, το γένος Πλούταρχου Κουμίδη, και έχει μια κόρη και ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Στις 18 Μαΐου 2004 διορίστηκε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 8 Ιουνίου 2006.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος, 1960-2014) Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Καταγιέφ
μικρογραφία|Δίσκος με καταγιέφ Το καταγιέφ (قطايف, προφέρεται καταΐφ) είναι αραβικό γλυκό το οποίο συνήθως σερβίρεται κατά τη διάρκεια του μήνα του Ραμαζανιού. Είναι ένα είδος γλυκής ζύμης με γέμιση κρέμας ή καρυδιάς. Μπορεί να περιγραφεί ως διπλωμένη τηγανίτα.
Ετυμολογία
Η αραβική λέξη καταγιέφ (قطايف) προέρχεται από την αραβική ρίζα κτφ, που σημαίνει παίρνω ή κόβω.
Προέλευσης
Πιστεύεται ότι το καταγιέφ προέρχεται από την δυναστεία των Φατιμιδών. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το καταγιέφ είναι δημιουργία της δυναστείας των Φατιμιδών, ωστόσο, η ιστορία τους χρονολογείται στην εποχή του χαλιφάτου των Αβασιδών (750-1258 μ.Χ.). Το καταγιέφ αναφέρεται και σε ένα βιβλίο μαγειρικής του 10ου αιώνα που εκδόθηκε στο χαλιφάτο των Αββασιδών από τον Ιμπν Σαγιάρ αλ-Ουαράκ, με τίτλο Κιτάμπ αλ-Ταμπίχ (كتاب الطبيخ, Το Βιβλίο των Πιάτων). Αργότερα το βιβλίο μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Ναουάλ Νασραλά με τίτλο Χρονικά των Κουζινών των Χαλίφηδων (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Annals of the Caliphs' Kitchens). Το καταγιέφ παρασκευάζεται παραδοσιακά από πλανόδιους πωλητές και τον λαό της Ανατολής και της Αιγύπτου. Συνήθως γεμίζεται με τυρί ακκάουι.
Προετοιμασία
Το καταγιέφ είναι η γενική ονομασία για το επιδόρπιο, αλλά πιο συγκεκριμένα, του κουρκουτιού. Συνήθως φτιάγνεται από αλεύρι, μπέικιν πάουντερ, νερό, μαγιά, ενώ μερικές φορές προστίθεται και ζάχαρη. Το αποτέλεσμα του μίγματος του κουρκουτιού που χύνεται πάνω σε ένα στρογγυλό καυτό δίσκο μοιάζει με τηγανίτες, με την εξαίρεση ότι είναι μαγειρεμένη μόνο η μία πλευρά. Έπειτα γεμίζεται και διπλώνεται. Η ζύμη μπορεί να γεμιστεί από ένα ανάλατο γλυκό τυρί μέχρι και ένα μείγμα από φουντούκια, καρύδια, αμύγδαλα, φιστίκια, σταφίδες, ζάχαρη άχνη, εκχύλισμα βανίλιας, εκχύλισμα τριαντάφυλλου (ماء الزهر) και κανέλας. Στη συνέχεια τηγανίζεται ή, λιγότερο συχνά, ψήνεται και σερβίρεται με ένα ζεστό γλυκό σιρόπι ή, μερικές φορές, με μέλι. Ένας άλλος τρόπος σερβιρίσματος του καταγιέφ είναι η γέμιση του με σαντιγί ή την πηχτή κρέμα κιστά (قشطة), η δίπλωση του έπειτα και μετά το σερβίρισμα του με αρωματικό σιρόπι χωρίς τηγάνισμα ή ψήσιμο. Αυτός ο τρόπος σερβιρίσματος ονομάζεται ασσαφίρι καταγιέφ (قطايف عصافيري).
Παραπομπές
Κατηγορία:Συριακή κουζίνα Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα Κατηγορία:Λιβανέζικη κουζίνα Κατηγορία:Ιορδανική κουζίνα Κατηγορία:Ιρακινή κουζίνα Κατηγορία:Αιγυπτιακή κουζίνα Κατηγορία:Αραβικά επιδόρπια Κατηγορία:Λεβαντίνικη κουζίνα
Έρευνα και διάσωση
thumb|300px|right|Ελικόπτερο SAR [[UH-1 Iroquois|UH-1H Huey του Αμερικανικού Στρατού κατά τη διάρκεια άσκησης έρευνας και διάσωσης το 1983]] Με τον όρο έρευνα και διάσωση (Search and rescue - SAR) ονομάζεται η διαδικασία έρευνας και παροχής βοήθειας σε ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε ή απειλούνται από επικείμενο κίνδυνο.
Ιστορικά, μία από τις πρώτες καταγεγραμμένες απόπειρες έρευνας και διάσωσης πραγματοποιήθηκε κατά το ναυάγιο του Ολλανδικού εμπορικού πλοίου Vergulde Draeck, στα ανοικτά των ακτών της Αυστραλίας, το 1656. Επιζήσαντες του ναυαγίου κάλεσαν βοήθεια και συνολικά πραγματοποιήθηκαν τρεις ξεχωριστές αποστολές έρευνας και διάσωσης, χωρίς όμως επιτυχία.
Ορισμοί της έρευνας και διάσωσης
thumb|300px|right|Μεταφορά τραυματία επί φορείου στη διάρκεια Γερμανικής άσκησης ορεινής έρευνας και διάσωσης Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί ορισμοί της έρευνας και διάσωσης, ανάλογα με τον οργανισμό που είναι επιφορτισμένος με τον ρόλο αυτό.
Ορεινή διάσωση
Η ορεινή διάσωση αναφέρεται στις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης που πραγματοποιούνται σε δύσβατο έδαφος, όπως βουνά, ερήμους και δάση. Επίσης αναφέρεται και σε επιχειρήσεις που λαμβάνουν χώρα σε ποτάμια, λίμνες και σπήλαια.
Αστική έρευνα και διάσωση
Η αστική έρευνα και διάσωση (Urban search and rescue - USAR), επίσης γνωστή και ως προαστιακή έρευνα και διάσωση) αναφέρεται στις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης που πραγματοποιούνται εντός πόλεων.
Έρευνα και διάσωση μάχης
thumb|300px|right|Ελικόπτερο CSAR HH-60 Pave Hawk Η έρευνα και διάσωση μάχης (Combat Search and Rescue - CSAR) είναι η δραστηριότητα ειδικών στρατιωτικών μονάδων κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η έρευνα και διάσωση μάχης περιλαμβάνει επιχειρήσεις ανάκτησης, διάσωσης και παροχής βοήθειας σε πληρώματα καταρριφθέντων αεροσκαφών και ελικοπτέρων ή προσωπικού, πίσω από τις εχθρικές γραμμές.
Αεροναυτική διάσωση
Η αεροναυτική διάσωση (Air Sea Rescue - ASR) αναφέρεται στην χρήση αεροσκαφών και ελικοπτέρων τόσο για την έρευνα και τον εντοπισμό όσο και για τη διάσωση προσωπικού και πληρωμάτων καταρριφθέντων αεροσκαφών στη θάλασσα.
Υποβρύχια έρευνα και διάσωση
Η υποβρύχια έρευνα και διάσωση (Underwater search and rescue) αναφέρεται στον εντοπισμό και τη διάσωση υποβρυχίως ατόμων αποκλεισμένων σε θύλακες αέρα ή χαμένων αυτοδυτών, δυτών ή βατραχανθρώπων. Με τον όρο θύλακες αέρα αναφερόμαστε σε ναυάγια, υποβρύχια, υποβρύχιους σταθμούς, υποβρύχια σπήλαια και άλλες περιοχές που είναι δυνατόν να εξασφαλίζουν για περιορισμένο χρονικό διάστημα την επιβίωση ατόμου ή ομάδας ατόμων υποβρυχίως. Οι έρευνες υποβρυχίως καθορίζονται από συγκεκριμένα πρότυπα εντοπισμού, διείσδυσης και εμπλέκουν ειδικές διαδικασίες περισυλλογής, εξαιτίας του υπερβαρικού υποβρύχιου περιβάλλοντος.
Έρευνα και διάσωση σε διεθνή ύδατα
Τα διεθνή ύδατα είναι χωρισμένα σε ζώνες διάσωσης βάσει της Διεθνούς Συνθήκης για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS). Δείτε το χάρτη που παρέχεται από τον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε
Χιβερί
Το Χιβερί (επίσης, Χίβερι, Ιβερί, και Χιβέρι) είναι ένα χωριό της επαρχίας Λερίκ του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Κοσμαλγιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Βάλτερ Πφέφερ
Ο Βάλτερ Πφέφερ (Walter Pfeffer, Βιέννη, Αυστροουγγαρία, 10 Αυγούστου 1897 - Αθήνα, Ελλάδα, 28 Φεβρουαρίου 1970) ήταν Αυστριακός μουσουργός.
Γεννήθηκε στη Βιέννη από γονείς Εβραϊκής καταγωγής. Σπούδασε Φιλοσοφία της Μουσικής στο οικείο Πανεπιστήμιο, στην Ακαδημία Μουσικών και Ερμηνευτικών Τεχνών, όπου γνωρίσθηκε και συνδέθηκε φιλικά με τους συνθέτες Felix Weingartner και Franz Lehárr.
Το 1924 διορίσθηκε καθηγητής μουσικής στο "Φολκσόπερ" της Βιέννης και δύο χρόνια μετά ξεκίνησε διεθνή καριέρα μουσικοσυνθέτη σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Ελβετία, Ιταλία, Ολλανδία). Την τριετία 1929-1931 υπηρέτησε σε κρατικά θέατρα σε Βερολίνο, Μόναχο και στο Ανόβερο. Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, αποπέμφθηκε από τις θέσεις του. Το 1939 και ενώ είχε προηγουμένως, θητεύσει ως καλλιτεχνικός διευθυντής του δημοτικού θεάτρου Βιέννης (μέχρι το Άνσλους, οπότε διέφυγε στο Βέλγιο), κατόπιν πρόσκλησης του τότε διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Κωστή Μπαστιά και φίλου του, έφτασε στην Ελλάδα και ανέλαβε διευθυντής της Ορχήστρας "Νυχτερίδα". Παρουσίασε δεκάδες έργα των Johann Strauss II, Lehár, Emmerich Kálmán, Franz von Suppé, Carl Millöcker και Carl Zeller, ενώ εργάσθηκε και στην ελληνική ραδιοφωνία. Γοητεύτηκε από την Ελλάδα, νυμφεύθηκε την Ελληνίδα χορεύτρια-χορογράφο και ιδρύτρια Σχολής Κλασσικού Μπαλέτου, Έλεν Τσουκαλά και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε.
Πηγή
Πφεφερ Βαλτερ
Μοχάμεντ Αφάς
Ο Μοχάμεντ Νάσσερ Αφάς (Mohammad Nasser Afash, γενν. Χαλέπι, 31 Οκτωβρίου 1971) είναι Σύριος διεθνής παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Τον Δεκέμβριο του 1993, μετακόμισε στην Ελλάδα για την Προοδευτική. Το ντεμπούτο του επί ελληνικού εδάφους και με τη φανέλα της Προοδευτικής, έγινε στις 9 Ιανουαρίου 1994 στον αγώνα Προοδευτική - Παναργειακός 1-0, πετυχαίνοντας το νικητήριο τέρμα. Με τα χρώματα της Προοδευτικής αγωνίστηκε συνολικά περίπου 4 χρόνια στη Β' Εθνική, κάνοντας πολύ καλές εμφανίσεις, ενώ το 1995-1996 πέτυχε 17 τέρματα και αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ στο πρωτάθλημα.
Τον Ιανουάριο του 1997, λύθηκε το συμβόλαιό του με την Προοδευτική και κατόπιν μετακινήθηκε στον Ιωνικό Νίκαιας. Με τα χρώματα του Ιωνικού, αγωνίστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία στην Α' Εθνική μέχρι το 2004. Ντεμπούτο με τη φανέλα του Ιωνικού αλλά και στην Α' Εθνική, έκανε στις 15 Ιανουαρίου 1997, στον αγώνα Ηρακλής - Ιωνικός. Με τον Ιωνικό ήταν φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας το 2000 και συμμετείχε στην προκριματική φάση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1998.
Το 2004 επέστρεψε στην πατρίδα του, για να κλείσει την καριέρα του στην Αλ Ιττιχάντ, ομάδα απ' όπου ξεκίνησε.
Ξενοφοβία και ρατσισμός σχετιζόμενα με την πανδημία COVID-19
COVID-19 Outbreak World Map.svg, η οποία αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην πόλη Γουχάν της επαρχίας Χουμπέι της Κίνας τον Δεκέμβριο του 2019, οδήγησε σε αύξηση της προκατάληψης, της ξενοφοβίας, της διάκρισης, της βίας και του ρατσισμού απέναντι στους Κινέζους και τους ανθρώπους με χαρακτηριστικά και καταγωγή από την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία παγκοσμίως.
Μοχάμεντ Αφάς
Διεθνής σταδιοδρομία
Το 1989 και 1991 αγωνίστηκε με τη Εθνική Συρίας U20 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20. Είχε επίσης, συνολικά 7 συμμετοχές με την Εθνική Συρίας ανδρών σε προκριματικά παιχνίδια το 1994 και το 1998 για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το 1996 συμμετείχε στους τελικούς του Κυπέλλου Ασίας.
Ξενοφοβία και ρατσισμός σχετιζόμενα με την πανδημία COVID-19
Αίγυπτος
Σύμφωνα με την Ιαπωνική Πρεσβεία στο Κάιρο, οι υπάλληλοι των καταστημάτων ήταν διστακτικοί στο να εξυπηρετήσουν Ιάπωνες πελάτες και η λέξη «κορόνα» έχει γίνει επίσης νέα λέξη μομφής και προσβολής, με την οποία αποκαλούνται οι Ιάπωνες στον δρόμο.
Στις 10 Μαρτίου 2020, ένας οδηγός της Uber συνελήφθη όταν ένα viral βίντεο τον έδειχνε να βγάζει βίαια από το αμάξι τον Κινέζο πελάτη του σε έναν δρόμο στην περιφέρεια Μαάντι, με την υποψία πως μπορεί να νοσεί από τον ιό. Στο βίντεο, ακούγεται μία φωνή να φωνάζει εν είδη αστείου: «Το πρώτο κρούσμα κορονοϊού στην Αίγυπτο!» κι έπειτα, η ίδια φωνή να λέει στον οδηγό «Ο Θεός να σε υποστηρίζει, Χάτζι! Πέταξέ τον έξω!». Το περιστατικό προκάλεσε οργή ανάμεσα στους Αιγύπτιους όταν ανέβηκε στο διαδίκτυο. Κάποιοι Αιγύπτιοι επισκέφτηκαν τον Κινέζο άντρα του βίντεο στο ξενοδοχείο του και εξέφρασαν την απολογία τους για ό,τι συνέβη, καταδικάζοντας ευρέως το περιστατικό στα μέσα ως μία πράξη εκφοβισμού και ρατσισμού.
Μοχάμεντ Αφάς
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Συρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Σύροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα