cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοναστήρι του Μάρτβιλι
Καμπαναριό
Το μοναστήρι είχε ένα όμορφο τριώροφο καμπαναριό. Το 1825 ο Βησσαρίων του Τσκοντίντι το ανακατασκεύασε, κατεδάφισε το παλαιό και έχτισε ένα πιο σύγχρονο. Το 1930 αυτό καταστράφηκε. Τώρα έχει χτιστεί ένα διώροφο καμπαναριό.
Κτίριο: «Στήλη»
Βρίσκεται νοτιοδυτικά του καθεδρικού. Είναι ορθογώνιος πύργος, με πλάτος πάνω από 5 μ. και ύψος πάνω από 20 μ. Εξωτερικά είναι διακοσμημένος με αψίδες και δεν υπάρχουν τοιχογραφίες στο εσωτερικό του. Στον πάνω όροφο ζούσαν οι καλλιγράφοι. Οι άνθρωποι ανέβαιναν με μία σκάλα από σχοινί για να πάρουν τις ευλογίες τους. Τώρα έχει εγκατασταθεί μία σιδερένια σκαλωσιά.
Ορθογώνιο κελί
Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του μοναστηριού και λειτουργεί ως αίθουσα υποδοχής των επισκεπτών.
Νήσος Ρόμπεν
H Νήσος Ρόμπεν (αφρικάανς: Robbeneiland) είναι ένα νησί στον Κόλπο του Τέιμπλ, 6,9 χλμ. δυτικά της ακτής του Μπλούμπεργκστραντ, στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Το όνομα του νησιού στα Ολλανδικά σημαίνει «νησί με φώκιες». Το νησί έχει σχεδόν ωοειδές σχήμα, με μήκος 3,3 χλμ. στον άξονα βορρά-νότου, πλάτος 1,9 χλμ, και έκταση 5,08 τ.χλμ. Είναι επίπεδο και υψομετρικά βρίσκεται λίγα μόνο μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας. Ήταν οχυρωμένο και χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή από τα τέλη του 17ου αιώνα μέχρι το 1996, που έληξε το απαρτχάιντ. Πολλοί από τους φυλακισμένους ήταν πολιτικοί κρατούμενοι.
Ο πολιτικός ακτιβιστής Νέλσον Μαντέλα που υποστήριξε το κίνημα κατά του απαρτχάιντ φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το καθεστώς τον λευκών, από τα οποία τα 18 ήταν στη φυλακή της Νήσου Ρόμπεν. Το 1990, με την πτώση του απαρτχάιντ απελευθερώθηκε, το 1993 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης και το 1994 έγινε ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής, που διετέλεσε μία πενταετή θητεία μέχρι το 1999. Και άλλοι δύο πρώην κρατούμενοι της νήσου Ρόμπεν διετέλεσαν θητείες στην Προεδρεία της Νότιας Αφρικής: ο Καλέμα Μοτλάντε και οΤζέικομπ Ζούμα.
Το νησί Ρόμπεν είναι ένας τόπος εθνικής κληρονομιάς της Νότιας Αφρικής, καθώς και ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Ιστορία
Αρχικά το νησί ήταν ένα καταφύγιο της άγριας ζωής, με φώκιες, χελώνες, πιγκουίνους και πουλιά, από όπου πήρε και το όνομά του που σημαίνει «νησί με φώκιες». Επίσης, είχε πολλές πηγές και άφθονο φρέσκο νερό. Το νησί ανακαλύφθηκε το 1488 από τον Πορτογάλο θαλασσοπόρο Βαρθολομαίο Ντιάζ, που προσάραξε το πλοίο του στον Κόλπο του Τέιμπλ.
Πριν από το 1652 τα πλοία έκαναν στάση στο νησί Ρόμπεν για να ανεφοδιαστούν με νερό και τρόφιμα. To 1652, η άφιξη του Ολλανδού θαλασσοπόρου Γιαν βαν Ρίμπεκ σηματοδότησε την αρχή της Ολλανδικής αποικιοκρατίας στο νησί. Οι άποικοι έχτισαν καταφύγια, κυνηγούσαν τις φώκιες και τα άλλα άγρια ζώα για τροφή και δέρματα και έκαναν εκτροφή ζώων, κυρίως πρόβατα και βοοειδή. Το νησί λειτούργησε, επίσης, ως ταχυδρομικός σταθμός για την αλληλογραφία. Οι Ολλανδοί θεώρησαν ότι το νησί, λόγω απομόνωσης, ήταν κατάλληλο για χρήση ως φυλακή, και από το 1671 άρχισαν να στέλνουν εκεί τους καταδικασμένους εγκληματίες. Οι περισσότεροι από τους φυλακισμένους ήταν πολιτικοί κρατούμενοι, θρησκευτικοί ηγέτες, "ανεπιθύμητοι" άνθρωποι, βασιλιάδες και αριστοκράτες από τις Ανατολικές Ινδίες που αντιτάχθηκαν στην Ολλανδική κυριαρχία.
To 1795-1802 το Κέιπ ήταν υπό Βρετανική κατοχή και στο νησί άρχισαν φαλαινοθηρικές δραστηριότητες. Το 1806 που οι Βρετανοί επέστρεψαν, προσάρτησαν το Κέιπ Τάουν και συνέχισαν αυτήν την πρακτική. To 1806 ο Σκωτσέζος Τζον Μάρεϊ άνοιξε έναν φαλαινοθηρικό σταθμό στη βορειοανατολική ακτή του νησιού, που ονομάστηκε Κόλπος του Μάρεϊ. Το 1820 ο σταθμός κλείστηκε επειδή ήταν μέσο απόδρασης για τους φυλακισμένους.
Με το τέλος του απαρτχάιντ, το νησί άνοιξε τις πόρτες του για το κοινό και είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Το Μουσείο της Νήσου Ρόμπεν έχει αναλάβει την διαχείριση της ιστορικής τοποθεσίας. Το 1999 το νησί συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, επειδή τα κτίρια του νησιού θυμίζουν τη θλιβερή του ιστορία αλλά είναι μάρτυρες του θρίαμβου του ανθρώπινου πνεύματος, της ελευθερίας και της δημοκρατίας κατά της καταπίεσης και του ρατσισμού.
Πρόσβαση στο νησί
μικρογραφία|Το λιμάνι του Κόλπου του Μάρεϊ. αριστερά|μικρογραφία|Στο νησί υπάρχουν πάνω από 700 κτίρια και ένας φάρος.Το νησί είναι ανοιχτό για τους επισκέπτες όλον τον χρόνο. Καθημερινά γίνονται 4 ξεναγήσεις των 3,5 ωρών. Η πρόσβαση στο νησί γίνεται με φέρι μποτ που αποβιβάζει τους επισκέπτες στο Λιμάνι του Κόλπου Μάρεϊ. Από εκεί, μετά από μια σύντομη διαδρομή με τα πόδια, επιβιβάζονται σε λεωφορεία. Στο δρόμο για τα λεωφορεία περνούν από το τείχος που χτίστηκε από τους φυλακισμένους τη δεκαετία του 1960. Οι ξεναγοί είναι πλήρως εξοικειωμένοι και καλοί γνώστες της μεγάλης ιστορίας του νησιού. Η διαδρομή περνά από το νεκροταφείο των λεπρών, το λατομείο, το σπίτι του Ρόμπερτ Σομπούκβε, τις εγκαταστάσεις του στρατού και την φυλακή μέγιστης ασφαλείας. Η περιοδεία ολοκληρώνεται με μία επίσκεψη στο κελί που κρατήθηκε ο Νέλσον Μαντέλα. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Επικίνδυνα θραυόμενα κύματα στην ακτή του νησιού.
Θαλάσσιος κίνδυνος
Τα θαλασσοπόρα πλοία πρέπει να προσέχουν πολύ όταν προσεγγίζουν τον Βράχο Φάλαινα κοντά στο νησί Ρόμπεν. Οι Ατλαντικές φουσκοθαλασσιές στους παράκτιους υφάλους και την οδοντωτή ακτογραμμή του νησιού είναι ένας κίνδυνος. Τα πλοία κινδυνεύουν, επίσης, από τα θραυόμενα κύματα που σπάνε πάνω τους και κατακλύζουν το κατάστρωμα. Τουλάχιστον 31 πλοία είναι γνωστό ότι έχουν καταστραφεί γύρω από το νησί. Στον θαλάσσιο βυθό γύρω από το νησί Ρόμπεν έχουν βρεθεί 24 ναυαγισμένα πλοία, από τα οποία τα περισσότερα είναι σε βάθη μικρότερα των 10 μ. Φαίνεται πως αίτια των ναυαγίων ήταν η κακοκαιρία, το σκοτάδι και η ομίχλη. μικρογραφία|Πιγκουίνοι στο νησί Ρόμπεν
Βιότοπος
Η πανίδα του νησιού περιλαμβάνει φώκιες, πτηνά, Αφρικανικούς πιγκουίνους και λαγούς. Το 2004 υπήρχαν 16.000 Αφρικανικοί πιγκουίνοι, ενώ το 2015 ο πληθυσμός τους έπεσε στους 3.000. Οι πιγκουίνοι που ζουν ελεύθεροι στο φυσικό τους περιβάλλον είναι δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Στις αρχές του 21ου αιώνα, παρατηρήθηκε υπερπληθυσμός κουνελιών (25.000 λαγοί), που έγιναν χωροκατακτητικό είδος που απειλούσε τα άλλα. Οι άνθρωποι κυνηγούν και σκοτώνουν τα κουνέλια για να αποκαταστήσουν την ισορροπία του οικοσυστήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικά καταφύγια Κατηγορία:Γεωγραφία της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Νησιά της Αφρικής Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αφρική
Υπουργείο Δικαιοσύνης (Κύπρος)
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Κύπρου δημιουργήθηκε το 1960 και καταργήθηκε το 1993. Διαδέχθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, το οποίο πλέον κάλυπτε τον τομέα της δημόσιας τάξης που προηγουμένως υπαγόταν στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Παραπομπές
Δικαιοσυνης Κατηγορία:Υπουργείο Δικαιοσύνης (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργεία Δικαιοσύνης
Σάντρα Ντεστενάβε
Η Σάντρα Ντεστενάβε (Sandra Irene Destenave Fernández, 6 Νοεμβρίου 1972 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, μοντέλο και παρουσιάστρια.
Το 1995 έλαβε μέρος στα Μις Κοαουίλα, όπου κατέλαβε την δεύτερη θέση. Μετά τα καλλιστεία μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού όπου για σειρά ετών υπήρξε μοντέλο του πρακτορείου Contempo, για το οποίο έκανε πολλές διαφημιστικές καμπάνιες.
Την ίδια χρονιά αποφοίτησε από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Λα Λαγούνα με πτυχίο στην ψυχολογία. Σπούδασε επίσης κινηματογράφο, Θέατρο και δράμα στο Ινστιτούτο Lumière και αργότερα φοίτησε στην Televisa Center for Arts Education (CEA).
Τον Νοέμβριο του 2013 παντρεύτηκε τον κολομβιανό επιχειρηματία Φελίπε Γκόμες, και τον μάιο του 2014, στο Μαϊάμι, γέννησε την κόρη της, η Λουσιάνα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Ναυμαχία της Αμοργού (1312)
Η Ναυμαχία της Αμοργού έλαβε χώρα το 1312 μεταξύ των στόλων των Ιωαννιτών Ιπποτών και του Τουρκικού εμιράτου του Μεντεσέ. Η μάχη ήταν μια νίκη του Ιωαννιτών, αλλά και οι δύο πλευρές υπέστησαν μεγάλες απώλειες.
Ιστορικό
Μετά την κατάκτηση της Ρόδου, την οποία έκαναν βάση των επιχειρήσεων τους, οι Ιωαννίτες Ιππότες (ή Ιππότες του Νοσοκομείου, chevaliers Hospitaliers) ανέλαβαν γρήγορα στρατιωτική δράση στα νερά του Αιγαίου Πελάγους. Οι στόχοι τους δεν ήταν μόνο Τουρκικά πλοία, αλλά και ένα Γενουατικό σκάφος, που πραγματοποιούσε εμπόριο με την Αίγυπτο των Μαμελούκων, αψηφώντας το εμπάργκο τέτοιων δραστηριοτήτων από τον πάπα, παρόλο που οι Γενουάτες είχαν βοηθήσει τους Νωαννίτες στην κατάληψη της Ρόδου. Όταν οι Γενουάτες έστειλαν απεσταλμένο στη Ρόδο για να απαιτήσουν την απελευθέρωση των πλοίων το 1311, οι Ιππότες αρνήθηκαν. Σε αντίποινα, οι Γενουάτες έδωσαν 50.000 χρυσά φλωρίνια στον Μεσούντ, εμίρη του Μεντεσέ, για να επιτεθεί στους Ιωαννίτες.
Μάχη
Ο Μεσούντ συνέλαβε αρκετούς Ροδίους εμπόρους στην ηπειρωτική χώρα και οι Γενουάτες και οι Τουρκικές γαλέρες άρχισαν να επιτίθενται στο ναυτικό των Ιπποτών. Ωστόσο το 1312 ο στόλος των Ιωαννιτών κατάφερε να αναχαιτίσει τον στόλο του εμίρη του Mεντεσέ στο νησί της Αμοργού. Αφού αποβιβάστηκαν οι Τούρκοι στο νησί, οι Ιππότες έκαψαν και τα 23 Τουρκικά πλοία και προχώρησαν σε επίθεση κατά των Τούρκων. Σύμφωνα με ένα χρονικό του 15ου αι. περισσότεροι από 800 Τούρκοι σκοτώθηκαν, αλλά και οι Ιωαννίτες είχαν μεγάλες απώλειες, με 57 Ιππότες και 300 πεζούς νεκρούς. Όμως μία σύγχρονη επιστολή ενός πρέσβη της Αραγονίας στη Σύνοδο της Βιέννης, αναφέρει 1.500 Τούρκους και 75 Ιππότες να έχουν σκοτωθεί. Στον απόηχο της μάχης, οι Ιωαννίτες κατέλαβαν την Κω και τα κάστρα στην ηπειρωτική χώρα, πιθανώς την ακτή του Mεντεσέ.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αμοργού Κατηγορία:Μάχες των Σταυροφοριών
Χαμαλεύρι Ρεθύμνου
Το Χαμαλεύρι (επίσημο: το Χαμαλεύριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 13,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Στο ύψωμα Κακαβέλλα, ανάμεσα στο Χαμαλεύρι και τον Σταυρωμένο, έχουν εντοπιστεί ερείπια μινωικού οικισμού. Στη θέση Μανουσές, περίπου 500 μέτρα βορειοδυτικά του χωριού και νοτιοδυτικά της θέσης Κακάβελλα, έχουν βρεθεί ερείπια μινωικού και κλασσικού οικισμού. Στη θέση αυτή βρέθηκε μεγάλος αριθμός λύχνων και θα μπορούσε να ήταν ένα ιερό της υστερομινωικής περιόδου ΙΙΙ. Σε ένα άλλο γειτονικό λόφο, τον Χατζαμέτη, έχει βρεθεί άλλος οικισμός των μινωικών και αρχαίων χρόνων, ο οποίος εκτείνεται προς τα βόρεια μέχρι τις θέσεις Μπλάνη (ή Μπολάνη) και Τσικουργιανά. Στη θέση Μπολάνη έχει ανασκαφεί μεγάλο κτιριακό συγκρότημα της μεσομινωικής περιόδου του οποίου η διαρρύθμιση δίνει την εντύπωση οργανωμένης βιοτεχνίας. Στο χώρο ανακαλύφθηκαν ιδιόμορφα αγγεία και πολλαπλές πυρές. Θεωρείται ότι στο χώρο αυτόν γινόταν παρασκευή αιθέριων ελαίων. Στη κορυφή του λόφου Τσικουργιανά βρέθηκε μεγάλο κτίριο της ίδια περιόδου, γνωστό ως οικία Τζαμπακάς. Στη βάση του λόφου έχουν βρεθεί ίχνη οικισμού των ελληνιστικών χρόνων. Βόρεια του λόφου έχει βρεθεί αρχαίο λατομείο και έχει ανασκαφεί λουτρό της ρωμαϊκής εποχής. Στη θέση Τροχάλα, 1,5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Χαμαλευρίου, έχει βρεθεί οικισμός των γεωμετρικών χρόνων. Ο Πωλ Φωρ ταυτίζει την αρχαία πόλη στην περιοχή με την πόλη Παντομάτριον.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Ghamalevri στην επαρχία Ρεθύμνου. Το χωριό αναφέρεται από στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα ως Camalevri με 84 κατοίκους και 570 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Camalavri. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Hamalevri με 36 σπίτια. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, είχε 10 χριστιανικές και πέντε μουσουλμανικές οικογένειες. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα πιθανόν να προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή, Χαμαλεύρη, επίθετο το οποίο απαντά στο Χάνδακα.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Πηγής και είχε 110 Χριστιανούς και 57 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 120 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως υπαγόμενο στον αγροτικό δήμο Αστερίου. Το 1926 το Χαμαλεύρι προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παγκαλοχωρίου, αλλά το 1935 ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου.
Δείτε: Κοινότητα Χαμαλευρίου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
thumb|220px|Το συγκρότημα του πύργου Χαμαλευρίου. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι ο δίκλιτος ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και του Αγίου Χαραλάμπου. Ο ναός κτίστηκε το 1951. Άλλοι ναοί κοντά στο χωριό περιλαμβάνουν τα εξωκλήσια Ζωοδόχος Πηγή και Άγιος Γεώργιος. Στο χωριό βρίσκεται βενετσιάνικος, διώροφος πύργος, ο οποίος σώζεται σε άριστη κατάσταση και έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Κατά την περίοδο των κρητικών επαναστάσεων χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο των Τούρκων. Ιστορικό διατηρητέο μνημείο έχει χαρακτηριστεί επίσης η οικία του Μάρκου Πολιουδάκη, επειδή διατηρεί αρχιτεκτονικά μορφολογικά στοιχεία από την περίοδο της Ενετοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
8000 (8.000 έως 8.999)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί αριθμοί
Μυξόρρουμα Ρεθύμνης
Το Μυξόρρουμα (ή Μιξόρρουμα ) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 26,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 300 μ. Ο Στέργιος Σπανάκης επισημαίνει ότι το όνομα του ετυμολογείται από τις λέξεις μίξη και ρούμα (το ρέμα στο κρητικό ιδίωμα) και το ερμηνεύει ως ότι το χωριό είναι κτισμένο στη συμβολή χειμάρρων και άρα η σωστή ορθογραφία είναι με γιώτα.
Ιστορικά στοιχεία
Στην θέση Κωστέλη έχουν βρεθεί κατάλοιπα οικισμού της μινωικής εποχής. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Mixoruma στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Mixoruma με 64 κατοίκους και 16 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Mixoruma. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 καταγράφονται 8 σπίτια.
Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, απογράφεται μαζί με άλλα δέκα χωριά της περιοχής. Στην απογραφή του 1881 υπαγόταν στο δήμο Λάμπης και είχε 126 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 146 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπης. Το 1951 το Άνω Μυξόρρουμα αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός, ο οποίος απογράφεται ξεχωριστά. Το Άνω Μυξόρρουμα απέχει περίπου 300 μέτρα από το (Κάτω) Μυξόρρουμα που πλέον σε μεγάλο βαθμό έχει ερημώσει.
Στο παρελθόν η οικονομία του χωριού βασιζόταν στην καλαθοπλεκτική, τη συρραφή ράσων και λειτουργούσαν επίσης αλευρόμυλοι και ελαιοτριβείο.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Η πολεοδομική συγκρότηση του οικισμού παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς το χωριό δεν διαθέτει εσωτερικούς δρόμους, παρά μόνο έναν περιφεριακό, ενώ τα σπίτια είναι κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο.
Το κτίριο του παλιού δημοτικού σχολείου Μυξορούματος, μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο του, έχει χαρακτηριστεί μνημείο, διότι είναι αξιόλογο κτίριο ειδικής λειτουργίας (διδακτήριο), σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής των σχολικών κτιρίων στην Κρήτη των αρχών του 20ου αιώνα.Επίσης αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής και είναι συνδεδεμένο με τις μνήμες τους.
Κοντά στο χωριό βρίσκεται κοιλάδα με πλούσια βλάστηση και τρεχούμενο νερό όλη τη διάρκεια του έτους.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Μυξόρρουμα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Αρζαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Η Αρζαντέιγ (γαλλικά: Argenteuil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Βαλ-ντ'Ουάζ, στην περιοχή Ιλ-ντε-Φρανς, στα βορειοδυτικά προάστια του Παρισιού. Είναι υπονομαρχία και έδρα του διοικητικού διαμερίσματος Αρζαντέιγ.
Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα στο νομό και τέταρτη πληθυσμιακά στην Ιλ-ντε-Φρανς μετά το Παρίσι, τη Μπουλόνι-Μπιγιανκούρ και το Σαιν-Ντενί, ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 110.468 κατοίκους (2016).
Παλιά αγροτική και αμπελουργική περιοχή, η πόλη υπέστη σημαντική εκβιομηχάνιση από τα τέλη του 19ου αιώνα και σήμερα είναι μεγάλο βιομηχανικό κέντρο.
Οι κάτοικοι αναφέρονται ως Αρζαντεϊγιέ (ζ).
Τοπωνυμία
Το όνομα Αρζαντέιγ καταγράφεται για πρώτη φορά σε βασιλικό χάρτη του 697 ως Argentoialum, από τη λατινική/γαλατική ρίζα argento που σημαίνει «ασήμι, αργυρόχρωμη ή λαμπερή», ίσως σε σχέση με την αστραφτερή επιφάνεια του ποταμού Σηκουάνα, στις όχθες του οποίου βρισκόταν η πόλη, και από ένα κελτικό επίθεμα -ialo, το οποίο δήλωνε τον τόπο.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Θέση της Αρζαντέιγ Η Αρζαντέιγ βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή Ιλ-ντ-Φρανς, περίπου 12 χιλιόμετρα (κατ'ευθεία γραμμή) βορειοδυτικά από το κέντρο του Παρισιού.
Η πόλη είναι χτισμένη στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα και είναι η μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη του νομού. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 110.468 κατοίκους (2016).
Εκτείνεται 5 χιλιόμετρα κατά μήκος του Σηκουάνα. Αρχικά αναπτύχθηκε στο επίπεδο του ποταμού, αλλά σήμερα εκτείνεται και στους δύο λόφους Κορμέιγ (167 μέτρα) και Σανουά (124 μέτρα).
Τιμιμούν
Το Τιμιμούν (ﺗﻴﻤﻴﻤﻮن) είναι πόλη και κοινότητα, και πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος, στην επαρχία Αντράρ της νότιο-κεντρικής Αλγερίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, έχει πληθυσμό 33.060 κατοίκων, από 28.595 το 1998, με ετήσιο ρυθμό αύξησης 1,5%.
Αρζαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Γεωγραφικά στοιχεία
Η έκταση της κοινότητας είναι 17,22 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τιμιμούν
Το Τιμιμούν είναι γνωστό για το κόκκινο ωχρώδες χρώμα των κτιρίων του.
Αρζαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Ιστορία
Η περιοχή είχε κατοικηθεί από την Παλαιολιθική εποχή, όπως μαρτυρούν τα ευρήματα της αρχαιολογικής έρευνας.
Τιμιμούν
Γεωγραφία
Η πόλη του Τιμιμούν βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 288 μ. στην περιοχή Γκουράρα στα βόρεια της επαρχίας Αντράρ. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά μιας όασης που στηρίζει τον πληθυσμό της πόλης. Μια σάμπχα (αλυκή) βρίσκεται στα βορειοδυτικά, ενώ το οροπέδιο του Ταντεμαΐτ βρίσκεται στα νοτιοανατολικά.
Αρζαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Ιστορία
Τον 4ο αιώνα, οι Ρωμαίοι εισήγαγαν την αμπελοκαλλιέργεια και την παραγωγή κρασιού στην Αρζαντέιγ. Τον 4ο και 5ο αιώνα ο τόπος καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των βαρβαρικών εισβολών.
Τιμιμούν
Κλίμα
Το Τιμιμούν έχει θερμό ερμικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και ζεστούς χειμώνες, με ελάχιστες βροχοπτώσεις όλο τον χρόνο. Η ετήσια μέση θερμοκρασία είναι σχεδόν 25 °C.
Αλεξίς Μπουβάρ
Ο Αλεξίς Μπουβάρ (Alexis Bouvard; 27 Ιουνίου 1767 - 7 Ιουνίου 1843) ήταν Γάλλος αστρονόμος.
Αρζαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Ιστορία
Εκείνη την εποχή, η αμπελουργία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην Αρζαντέιγ, που πλέον ο πληθυσμός της είχε φτάσει τους περίπου 1500 κατοίκους, η ποιότητα του κρασιού της αναγνωρίζονταν ιδιαίτερα την εποχή εκείνη. Η αμπελουργία είχε ως αποτέλεσμα σημαντική ναυτιλιακή δραστηριότητα και ανάπτυξη στην πόλη. μικρογραφία|250x250εσ|Η βασιλική Σαιν-Ντενί Στα τέλη του 18ου αιώνα, η παραγωγή σιτηρών ξεκίνησε στην περιοχή προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι συχνοί λιμοί. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αρκετοί ανεμόμυλοι χτίστηκαν στην όχθη του ποταμού.
Οι οχυρώσεις κατεδαφίστηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα και στη θέση τους δημιουργήθηκαν λεωφόροι. Η οδική γέφυρα πάνω στον Σηκουάνα χτίστηκε το 1832 και είχε διόδια μέχρι το 1910.
Αλεξίς Μπουβάρ
Βιογραφία
Ανακάλυψε 8 κομήτες και έκανε παρατηρήσεις για αλλαγές στην τροχιά του Ουρανού, τις οποίες απέδωσε στον ακόμα άγνωστο, υποτιθέμενο πλανήτη. Αυτή η υπόθεση δικαιώθηκε απόλυτα το 1846, όταν ο αστρονόμος Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε, με βάση τους υπολογισμούς του Ουρμπέν Λεβεριέ, ανακάλυψε τον πλανήτη Ποσειδώνα.
Τιμιμούν
Μεταφορές
thumb|Ξενοδοχείο στο Τιμιμούν Το Τιμιμούν βρίσκεται επί της εθνικής οδού N51, μία οδός που συνδέει σχεδόν δυτικά προς ανατολικά τη N6 (η οποία συνδέει το Μπεσάρ στα βόρεια με το Αντράρ στα νότια) με τη N1 (η οποία συνδέει τη Γκαρντάια στα βόρεια με το Ιν Σαλάχ και το Ταμανρασέτ στα νότια.
Αλεξίς Μπουβάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι
Τιμιμούν
Μεταφορές
Το Τιμιμούν εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο του Τιμιμούν, το οποίο βρίσκεται 5 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης.
Αρζαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Ιστορία
Τα σπαράγγια της Αρζαντέιγ, τα οποία καλλιεργούνταν ανάμεσα στα αμπέλια, ήταν ονομαστά.
Τιμιμούν
Εκπαίδευση
Το 7,0% του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, και ένα άλλο 19,3% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το συνολικό ποσοστό μόρφωσης ανέρχεται στο 79,6%, και είναι 87,5% μεταξύ των ανδρών και 71,8% μεταξύ των γυναικών.
Αρζαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Οικονομία
μικρογραφία|283x283εσ|Πολυκατοικίες στην Αρζαντέιγ στις νέες οικιστικές περιοχές Με την έντονη εκβιομηχάνιση της πόλης από τον 19ο αιώνα, εργοστάσια εγκαταστάθηκαν στην όχθη του ποταμού. Επίσης ναυπηγεία και μεταλλουργικές βιομηχανίες (η εταιρεία Joly από την Αρζαντέιγ έχτισε το παρισινό εμπορικό κέντρο καθώς και τον σταθμό Σαιν Λαζάρ).
Τιμιμούν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Αρζαντέιγ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Οικονομία
Το 1921 υπήρχαν περίπου 100 βιομηχανικές εταιρείες στην πόλη καθώς και ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός βιοτεχνικών επιχειρήσεων. Το 1924, η Αρζαντέιγ φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς αγώνες κωπηλασίας.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η αστική ανάπτυξη έγινε κεντρικό ζήτημα για την πόλη, καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν σταθερά. Στη δεκαετία του 1960, μεγάλα κτίρια και οικιστικά συγκροτήματα χτίστηκαν σε προηγουμένως γεωργικές εκτάσεις, δημιουργώντας μάλλον υποβαθμισμένες συνοικίες, σήμερα μόνο μερικοί, από τους πολλούς που υπήρχαν παλιότερα, οπωρώνες ή περιβόλια έχουν απομείνει στο βόρειο τμήμα της πόλης.
Διάσημοι πίνακες με θέμα την Αρζαντέιγ
Παλιότερα η πόλη ήταν προορισμός εκδρομών στη φύση για τους Παρισινούς, τώρα είναι ένα προάστιο του Παρισιού. Ζωγράφοι, όπως ο Κλωντ Μονέ, ο Εντουάρ Μανέ, ο Ζαν-Ετιέν Ντελακρουά, ο Ωγκύστ Ρενουάρ, ο Ζωρζ Μπρακ και άλλοι, έκαναν την πόλη διάσημη μέσα από τους πίνακές τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Ναυμαχία της Χίου (1319)
Η Ναυμαχία της Χίου διεξήχθη στα ανοιχτά της νήσου Χίου μεταξύ λατινικού στόλου -κυρίως των Ιωαννιτών Ιπποτών- και τουρκικού στόλου από το εμιράτο των Αϊδινιδών. Ο χριστιανικός στόλος πέτυχε μεν συντριπτική νίκη, όμως για τους Αϊδινίδες -που είχαν εμπλακεί στην πειρατεία ήδη από την κατάρρευση της βυζαντινής ισχύος- δεν επρόκειτο παρά μόνον για μία προσωρινή οπισθοδρόμηση στην άνοδό τους.
Ιστορικό
Η κατάρρευση της βυζαντινής ισχύος στη δυτική Μικρά Ασία και το Αιγαίο στα τέλη του 13ου αι. καθώς και η διάλυση του Βυζαντινού ναυτικού το 1284 δημιούργησαν κενό ισχύος στην περιοχή, το οποίο άμεσα εκμεταλλεύτηκαν τα τουρκομανικά εμιράτα και οι επιδρομείς γαζί. Χρησιμοποιώντας ντόπιους Έλληνες ναυτικούς οι Τούρκοι επιδόθηκαν στην πειρατεία σε όλο το Αιγαίο, στοχεύοντας ιδιαίτερα τις πολυάριθμες λατινικές νησιωτικές κτήσεις. Οι δραστηριότητες των Τουρκικών κουρσάρων υποβοηθήθηκαν από τις διαμάχες μεταξύ των δύο μεγάλων λατινικών ναυτικών κρατών, δηλαδή της Βενετίας και της Γένουας. Το 1304 οι Τούρκοι του Μεντεσέ (και αργότερα οι Αϊδινίδες) κατέλαβαν το λιμάνι της Εφέσου και φάνηκε ότι τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου θα έπεφταν σύντομα στα χέρια των Τούρκων επιδρομέων. Προκειμένου να αποτρέψουν μια τόσο καταστροφική εξέλιξη οι Γενουάτες κατέλαβαν την ίδια χρονιά τη Χίο, όπου ο Μπενεντέτο Α΄ Ζακαρία ίδρυσε ηγεμονία, ενώ περί το 1308 οι Ιωαννίτες Ιππότες κατέλαβαν τη Ρόδο. Αυτές οι δύο δυνάμεις θα φέρουν το βάρος της αντιμετώπισης των Τουρκικών πειρατικών επιδρομών μέχρι το 1329.
Ναυμαχία της Χίου και επακόλουθα
Τον Ιούλιο του 1319 ο στόλος του εμιράτου του Αϊδινίου, υπό την προσωπική διοίκηση του εμίρη Μεχμέτ Μπεγκ, απέπλευσε από το λιμάνι της Εφέσου. Αποτελείτο από 10 γαλέρες και 18 άλλα σκάφη. Συγκρούστηκε στα ανοιχτά της Χίου με στόλο Ιωαννιτών αποτελούμενο από 24 πλοία και 80 Ιωαννίτες Ιππότες, υπό τον Αλβέρτο του Σβάρτσμπουργκ, ο οποίος είχε ενισχυθεί επίσης από μία γαλέρα και έξι άλλα πλοία του Mαρτίνου Ζακαρία από τη Χίο. Επρόκειτο για συντριπτική νίκη των Λατίνων: μόνο έξι τουρκικά σκάφη κατάφεραν να ξεφύγουν από την αιχμαλωσία ή την καταστροφή.
Τη νίκη αυτή ακολούθησε η ανάκτηση της Λέρου, της οποίας ο γηγενής Ελληνικός πληθυσμός είχε επαναστατήσει στο όνομα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα, καθώς και μία ακόμα νίκη τον επόμενο χρόνο εναντίον τουρκικού στόλου που ήταν έτοιμος να εισβάλει στη Ρόδο. Ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ αντάμειψε τον Σβάρτσμπουργκ επαναφέροντάς τον στη θέση του μεγάλου Διδασκάλου (Preceptor) της Κύπρου -από όπου είχε απολυθεί δύο χρόνια νωρίτερα- και του υποσχέθηκε τη διοίκηση της Κω, εάν μπορούσε να την καταλάβει.
Επιπτώσεις
Σύμφωνα με τον ιστορικό Mάικ Καρ, η νίκη στη Χίο ήταν ακόμη πιο σημαντική διότι επετεύχθη με πρωτοβουλία των Ιωαννιτών και των Ζακαρία χωρίς καμία υποστήριξη ή χρηματοδότηση από άλλες δυτικές δυνάμεις, κυρίως τον πάπα, ο οποίος ήταν ακόμη απασχολημένος με τα σχέδια για την έναρξη νέας Σταυροφορίας στους Αγίους Τόπους. Ωστόσο, επηρέασε τους στρατηγικούς υπολογισμούς των δυτικών δυνάμεων και άρχισαν οι προσπάθειες για τη δημιουργία χριστιανικής ναυτικής ένωσης με σκοπό την αντιμετώπιση της τουρκικής πειρατείας.
Βραχυπρόθεσμα η ήττα στα ανοιχτά της Χίου δεν μπόρεσε να ανακόψει την άνοδο των Αϊδινιδών. Σύντομα οι Zακαρία αναγκάστηκαν να παραδώσουν τη Σμύρνη στον γιο τού Mεχμέντ, Ουμούρ Μπεγκ, υπό την ηγεσία του οποίου οι στόλοι των Αϊδινιδών έδρασαν στο Αιγαίο τις επόμενες δύο δεκαετίες, έως ότου δύο Σταυροφορίες για τη Σμύρνη (1343–1351) έσπασαν την εξουσία του εμιράτου του Αϊδινίου.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνικό Αιγαίο Πέλαγος Κατηγορία:Ηγεμονία της Χίου
Μαλίκ Μπουσάτι
Ο Μαλίκ Μπουσάτι (Maliq Bushati, 8 Φεβρουαρίου 1880, Σκόδρα, Βιλαέτι της Σκόδρας – 15 Φεβρουαρίου 1946, Τίρανα ) ήταν Αλβανός συνεργάτης του Άξονα και πρωθυπουργός της Αλβανίας κατά την περίοδο της ιταλικής κατοχής, από τις 13 Φεβρουαρίου έως τις 12 Μαΐου 1943.
Γεννήθηκε στη Σκόδρα και σπούδασε στη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης από όπου αποφοίτησε το 1910. Την περίοδο από το 1919 έως το 1920 εξέδιδε την εφημερίδα Populli (Λαός) μαζί με τον Σαλίχ Νίβιτσα. Αργότερα (1921–1923, 1925 και έπειτα) υπήρξε μέλος του Αλβανικού Κοινοβουλίου ως μέλος της αντιπολίτευσης στον Αχμέτ Ζόγου.
Μετά την ιταλική εισβολή στην Αλβανία υποστήριξε τις κατοχικές δυνάμεις και ορίστηκε στη θέση του υπουργού εσωτερικών υπό τον Σεφτσέτ Βερλάτσι. Αποχώρησε όμως σε σύντομο διάστημα λόγω διαφωνιών του με τα μέτρα που έλαβε ο Βερλάτσι. Κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του σύστησε τις δυνάμεις του στρατού και της χωροφυλακής δημιουργώντας έτσι μία ψευδαίσθηση πως το κράτος ήταν αυτόνομο. Το 1943 έγινε επικεφαλής του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος, ενώ ο Ιταλός στρατηγός Αλμπέρτο Παριάνι τον περιέγραψε ως «θαρραλέα αλλά μη ευφυής προσωπικότητα».
Μαζί με δύο άλλους συνεργάτες του Άξονα, τους Λεφ Νόσι και τον πατέρα Αντόν Χαράπι, καταδικάστηκε σε θάνατο από την κομμουνιστική κυβέρνηση της Αλβανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί πρόσωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κιλκίς 2018–19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κιλκίς.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Κιλκίς έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Κιλκίς, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδος.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κιλκίς είναι η εξής:
Α1 Κατηγορία
Στην κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣ Κιλκίς συμμετείχαν 13 σύλλογοι, καθώς ο Ερμής Τερπύλλου απέσυρε τη συμμετοχή του και αγωνίστηκε τελικά στην Α΄ Κατηγορία.
Πρωταθλήτρια ΕΠΣ Κιλκίς για την περίοδο 2018-19 ανακηρύχθηκε η ομάδα του Κιλκισιακού.
Κανονική Περίοδος
Η βαθμολογία της Α1 ήταν ως εξής: Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Α΄ Κατηγορία
Οι 16 ομάδες της Α΄ κατηγορίας σχημάτισαν ένα όμιλο. Οι 4 πρώτες κάθε ομίλου συμμετείχαν σε αγώνες κατάταξης για την άνοδο στην Α1. Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Β΄ Κατηγορία
Με 16 συνολικά ομάδες και σε δυο oμίλους διεξήχθη η Β΄ κατηγορία. Οι πρωταθλήτριες των ομίλων, έπειτα από τη διεξαγωγή τριών γύρων, προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία της επόμενης περιόδου. Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κιλκίς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2018-2019
Κύπελλο Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 2022
Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 2021-22 διεξάγεται με τη συμμετοχή των 16 ομάδων της Α1 κατηγορίας. Τον τίτλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 23η φορά στην ιστορία του.
Προημιτελικοί
Οι νικήτριες ομάδες προκρίνονται στο F4 της διοργάνωσης (15-16 Απριλίου).
Παραπομπές
2022 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2021 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2022
Νιγκάρ Βαλίεβα
H Νιγκάρ Βαλίεβα (Nigar Çingiz qızı Vəliyeva, 14 Φεβρουαρίου 1971, Μπακού) — διδάκτορας φιλολογίας, Καθηγήτρια Τμήματος Αγγλικής Λεξικολογίας και Μεθοδολογίας στο Πανεπιστήμιο Γλωσσών του Αζερμπαϊτζάν, Πρόεδρος του Επιστημονικού Μεθοδολογικού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου, Μέλος του Συμβουλίου Συντονισμού Επιστημονικής Έρευνας της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Βιογραφία
Η Νιγκάρ Βαλίεβα γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1971 στο Μπακού, τη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν στην πνευματική οικογένεια. Ο πατέρας της είναι κρατικός σύμβουλος της δεύτερης κατηγορίας δημόσιας υπηρεσίας της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν Τζίνγκις Μπυλμπυλ ογλού Mαμμεδου, δεύτερος γιος του διάσημου Αζερμπαϊτζάν και Σοβιετικής όπερας, καλλιτέχνης λαϊκής μουσικής, ιδρυτής φωνητικών τεχνών και εθνικού μουσικού θεάτρου στο Αζερμπαϊτζάν Μπυλμπυλ και Αδελαίδα Mαμμεδουα, διευθυντής μουσείων Μπυλμπυλ, δημόσιος αριθμός και βιολόγος του Ινστιτούτου Βοτανικής NANA Σλμίρα Mίκαϊίλ γίζί Zεϊήαλουα.
Ο θείος της (ο μεγαλύτερος αδελφός της μητέρας), Ιμπραχίμ Ζεϊνανόφ, ήταν Σοβιετικός και Αζερμπαϊτζάν γλύπτης, δάσκαλος, καθηγητής, τιμημένος καλλιτέχνης του Αζερμπαϊτζάν, βραβείο Κρατικού Βραβείου ΕΣΣΔ και Αζερμπαϊτζάν ΣΣΔ, διευθυντής του Μουσείου Τέχνης.
Ο θείος της (αδελφός του πατέρα) Пολαδ Μπυλμπυλ ογλού είναι ένας Σοβιετικός και Αζέρος τραγουδιστής, συνθέτης, καθηγητής, πολιτικός και διπλωμάτης.
Πήγε στο Γυμνάσιο № 189 στο Μπακού μεταξύ 1977 και 1987. Το 1987 η Νιγκάρ Βαλίεβα εισήλθε στο τμήμα «Αγγλικών και Γερμανικών» του κρατικού παιδαγωγικού ινστιτούτου ξένων γλωσσών του Αζερμπαϊτζάν και αποφοίτησε από το προαναφερθέν ινστιτούτο με δίπλωμα τιμής το 1992. Το 1992-1995 ήταν μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος «Γενικής Γλωσσολογίας» του κρατικού παιδαγωγικού ινστιτούτου ξένων γλωσσών του Αζερμπαϊτζάν. Στις 11 Απριλίου 1996, έγινε δεκτή ως νέος ειδικός στην αγγλική γραμματική του κρατικού ινστιτούτου γλωσσών του Αζερμπαϊτζάν. Το 1996 υπερασπίστηκε τη διατριβή της με θέμα «Οι φρασεολογικές μονάδες που σχηματίστηκαν με τα ρήματα της ομιλίας και της σκέψης» (με τα υλικά της γλώσσας του Αζερμπαϊτζάν, της Αγγλικής και της Ρωσικής) και του απονεμήθηκε η επιστημονική βαθμολογία Υποψήφιος Φιλολογίας (Ph. Δ. Γλωσσολογίας). Το 2000 εκλέχτηκε ως κύριος δάσκαλος του Τμήματος Αγγλικής Γραμματικής του Πανεπιστημίου Γλωσσών του Αζερμπαϊτζάν. Το 2001 εξελέγη ως βοηθός καθηγητή στο Τμήμα Αγγλικής Γραμματικής του Πανεπιστημίου των Γλωσσών του Αζερμπαϊτζάν και έχει την ακαδημαϊκή θέση του βοηθού καθηγητή. Το 2004 υπερασπίστηκε τη διατριβή της για το διδακτορικό της με θέμα «Η συγκριτική και γλωσσική ανάλυση των φρασεολογικών συνδυασμών λέξεων» (στα υλικά αγγλικής, αζερικής και ρωσικής γλώσσας) σε ειδικευμένα πεδία «Θεωρία της γλώσσας» - 10.02. 19. και "Γερμανικές γλώσσες" - 10.02.04. και του απονεμήθηκε η επιστημονική πτυχιακή Διδακτορική της Φιλολογίας. Το 2007 πήρε τον τίτλο Καθηγητής, Διδάκτορας Φιλολογίας του Τμήματος Αγγλικής Γραμματικής του Αζερμπαϊτζάν Πανεπιστήμιο Γλωσσών και έχει την ακαδημαϊκή κατάταξη του καθηγητή.
Σφαίρα της έρευνας (Ερευνητικό πεδίο)
Οι έρευνες στη Γενική Γλωσσολογία, η θεωρία της γλώσσας, η θεωρητική γραμματική, η επικοινωνιακή γραμματική, οι γερμανικές γλώσσες, η συγκριτική τυπολογία, η θεωρία του κειμένου, η θεωρία της μετάφρασης, η λεξικογραφία και η φρασεολογία, Παιδαγωγική, Ψυχολογία, Λεξικολογία, Κοινωνιογλωσσολογία, Στυλιστική, Πρακτική, Λογική, Linguadidactics και Λογοτεχνία της Περιφέρειας, Ψυχογλωσσολογία, Πολυπολιτισμικότητα.
Δημοσιευμένα έργα
Είναι περισσότερα από 25 χρόνια που η καθηγήτρια Νιγκάρ Βαλίεβα διδάσκει αγγλικά και μελετά τη γραμματική δομή και το λεκτικό σύστημα των Αγγλικών, του Αζερμπαϊτζάν και του Ρώσου αντίθετα. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών έχει εκδώσει πέντε βιβλία για ανώτερα σχολεία και περισσότερα από 200 άρθρα στα διεθνή επιστημονικά περιοδικά και 20 μονογραφίες. Συμμετέχει σε διεθνή σεμινάρια, συμπόσια και συνέδρια 30 φορές.
Πηγή
Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί
Μαλένα (ταινία)
Η Μαλένα (Malena), είναι ρομαντική δραματική ταινία ιταλικής παραγωγής του 2000 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τζουζέπε Τορνατόρε με πρωταγωνιστές την Μόνικα Μπελλούτσι και τον Τζουσέπε Σουλφάρο.
Υπόθεση
Σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη της Σικελίας, το 1940, μια παρέα εφήβων, ανάμεσά τους και ο Ρενάτο, περνούν την ώρα τους περιμένοντας να περάσει η όμορφη Μαλένα, η οποία είναι μια γοητευτική, αλλά αφελής δασκάλα που δεν δείχνει να καταλαβαίνει το ρόλο που παίζει η παρουσία της στον ανδρικό πληθυσμό της πόλης. Όταν ο άντρας της φεύγει για να υπηρετήσει στο στρατό, αλλά λίγο καιρό αργότερα, η Μαλένα μαθαίνει πως σκοτώθηκε, θα προσπαθήσει να επιβιώσει μόνη της, κάτω από δύσκολες συνθήκες. Παραλλήλα ο 12χρονος Ρενάτο, ο οποίος εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της Μαλένα, την παρακολουθεί και την φαντασιώνεται συνεχώς. Η Μαλένα μην έχοντας χρήματα, αναγκάζεται να στραφεί στη πορνεία.
Κατά το τέλος του πολέμου διώχνεται από το χωριό της και πηγαίνει στη Μεσσίνα. Λίγες μέρες αργότερα όμως, θα επιστρέψει ο άντρας της, που όλοι τον θεωρούσαν νεκρό.Εκείνος θα βρει τελικά την Μαλένα και θα επιστρέψουν στο σπίτι τους.
Κριτικές
Η ταινία έχει βαθμολογία 54% στο Rotten Tomatoes, με βάση κριτικές 78 κριτικών, με μέσο όρο 5,6/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Η Μαλένα καταλήγει να αντικειμενοποιεί τον χαρακτήρα του τίτλου της ταινίας. Επίσης, η συναισθηματική επένδυση του νεαρού αγοριού με τη Μαλένα δεν είναι ποτέ πειστική". Στο Metacritic, η οποία χρησιμοποιεί μια σταθμισμένη βαθμολογία, η ταινία βαθμολογείται με 54/100, με βάση 22 κριτικές, υποδεικνύοντας "μεικτές ή μέσες κριτικές"..
Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, το Variety έγραψε: «Σημαντικά μειωμένο σε εύρος και μέγεθος από το αγγλόφωνο υπαρξιακό έπος του, The Legend of 1900, η Μαλένα του Τορνατόρε είναι ένα όμορφα δημιουργημένο αλλά ελαφρύ δράμα εποχής που εξιστορεί την εμμονή ενός 13χρονου αγοριού με μια γυναίκα μικρής πόλης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο της Σικελίας. Συνδυάζοντας μια ιστορία ενηλικίωσης με τη θλιβερή οδύσσεια μιας γυναίκας που τιμωρείται για την ομορφιά της, η ταινία έχει τελικά πολύ μικρό βάθος, λεπτότητα, θεματική συνέπεια ή σύγχρονη συνάφεια για να την κάνει ισχυρή υποψήφια για καλλιτεχνική αξία. Αλλά τα ερωτικά της στοιχεία και η νοσταλγική υπενθύμιση της ίδιας εξαφανισμένης Ιταλίας που έκανε τις διεθνείς επιτυχίες του Cinema Paradiso και του Il Postino θα μπορούσαν να προσφέρουν εμπορική μόχλευση."
Υποψηφιότητες
Η ταινία ήταν υποψήφια για αρκετά βραβεία όπως:
Κατάλογος αστέρων του Σκορπιού
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Σκορπιού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Σκορπιό κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Σ *
Όσκαρ Γουάλεϊ
Ο Όσκαρ Άλεξαντρ Γουάλεϊ Γκουαρδάδο (Óscar Alexandre Whalley Guardado, 29 Μαρτίου 1994) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Κλουμπ Ντεπορτίβο Λούγο.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννημένος στη Σαραγόσα της Αραγωνίας από Άγγλο πατέρα και Μεξικανή μητέρα, ο Γουάλεϊ πέρασε την πρώτη του σεζόν ως επαγγελματίας με τη Ντεπορτίβο Αραγκόν, την Β΄ ομάδα της Ρεάλ Σαραγόσα, στην Τερθέρα Ντιβισιόν. Στις 31 Μαΐου 2014, καθώς ο Λέο Φράνκο, ο οποίος ήταν η πρώτης επιλογή, δήλωσε την επιθυμία του να εγκαταλείψει τη χώρα και ο αντικαταστάτης του Πάβλο Αλκολέα ήταν τραυματίας, ο Γουάλεϊ αγωνίστηκε στον πρώτο του αγώνα ως επαγγελματίας, ξεκινώντας βασικός στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σπόρτινγκ Χιχόν για τη Σεγούντα Ντιβισιόν.
Την επόμενη σεζόν, ο Γουάλεϊ έπαιξε σε 19 αγώνες, καθώς η Σαραγόσα τερμάτισε 6η και ακόμη έναν στις 11 Ιουνίου 2015, καθώς η ομάδα έχασε εντός έδρας τον πρώτο αγώνα της ημιτελικής φάσης των πλέι οφ με 0-3 εναντίον της Χιρόνα. Στη συνέχεια, έχασε τη θέση του από τον Γιασίν Μπουνού για την υπόλοιπη διοργάνωση, καθώς η ομάδα του κέρδισε την σειρά των αγώνων στα εκτός έδρας γκολ και έχασε τους τελικούς με τον ίδιο τρόπο από τη Λας Πάλμας.
Στις 10 Ιουλίου 2015, δανείστηκε στη γειτονική Ουέσκα, στην ίδια κατηγορία. Στις 8 Αυγούστου του επόμενου έτους, υπέγραψε με τη Σπόρτινγκ Χιχόν της Πριμέρα Ντιβισιόν, ως τρίτη επιλογή πίσω από τους Ιβάν Κουέγιαρ και Ντιέγκο Μαρίνιο.
Ο Γουάλεϊ μετακόμισε στο εξωτερικό για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του στις 12 Ιουνίου 2018, υπογράφοντας με την Ώρχους ΓΦ της Σουπερλίγκα Δανίας. Αποχώρησε από το σύλλογο στις 13 Αυγούστου 2019, για να ενταχθεί στον ΟΦΗ με τριετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει μία συμμετοχή με την Εθνική Ισπανίας Κ21, η οποία έγινε στις 12 Νοεμβρίου 2014, παίζοντας στο δεύτερο ημίχρονο της φιλικής ήττας με 1-4 από την αντίστοιχη ομάδα του Βελγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί αγγλικής καταγωγής Κατηγορία:Ισπανοί μεξικάνικης καταγωγής Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Αραγκόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Ουέσκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ώρχους ΓΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Καστεγιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Λούγο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία
Μιχάλης Κατρίνης
Ο Μιχάλης Κατρίνης (Πελόπιο Ηλείας, 1 Σεπτεμβρίου 1975), είναι Έλληνας οδοντίατρος και πολιτικός. Είναι βουλευτής Ηλείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήματος Αλλαγής και επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1975 στο Πελόπιο Ηλείας. Σπούδασε και έλαβε πτυχίο από την Οδοντιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 2000. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ίδια Σχολή (MSc στην Βιολογία του Στόματος), καθώς και στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας (Master στην Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας). Έχει εργαστεί ως οδοντίατρος και ως επιστημονικός συνεργάτης της Οδοντιατρικής Σχολής Αθηνών. Επιπλέον, είναι υποψήφιος διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Από τον Μάρτιο έως τον Δεκέμβριο του 2014 ήταν πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ.
Πολιτική
Από τα νεανικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΠΑΣΠ και στη Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στη συνέχεια στο ΠΑΣΟΚ. Είναι μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής.
Στις εκλογές του 2007 και του 2009 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Ηλείας, θέση που διατήρησε έως τον Απρίλιο του 2012. Στις εκλογές του 2019, εξελέγη ξανά βουλευτής Ηλείας με το Κίνημα Αλλαγής και στις 17 Ιουλίου του 2019 ορίστηκε τομεάρχης Ανάπτυξης και Επενδύσεων της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Τον Ιανουάριο του 2021, τοποθετήθηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κινήματος Αλλαγής. Στις 14 Δεκεμβρίου 2021, ο πρόεδρος του κόμματος, Νίκος Ανδρουλάκης, πρότεινε τον Μιχάλη Κατρίνη για την θέση του επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Επανεξελέγη στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 και τον Ιούλιο ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος μαζί με τον Δημήτρη Μάντζο.
Δέσποινα Θεοδωρίδου
Η Δέσποινα συναγωνίστηκε στο διπλό γυναικών Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 μαζί με την Χριστίνα Θαλασσινίδου και τερμάτισε στη δέκατη τρίτη θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Νίκος Ξυλούρης (κολυμβητής)
Ο Νίκος Ξυλούρης (γεννηθείς στις 5 Απριλίου 1982) είναι Έλληνας κολυμβητής. Αγωνίστηκε σε δύο διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων: στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο της Κίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Παναγιώτης Χατζηκυριακάκης
Ο Παναγιώτης Χατζηκυριακάκης (γύρω στο 1930 – 1964 ) ήταν Έλληνας κολυμβητής και υδατοσφαιριστής του Εθνικού Ο.Φ.Π.Φ. Αγωνίστηκε στο αγώνισμα των 100 μέτρων ανδρών ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 πραγματοποιώντας χρόνο 1.07.4. Υπήρξε από τους γρηγορότερους κολυμβητές στο ελεύθερο τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, κερδίζοντας μόνιμα το αγώνισμα κατά τους Πανελλήνιους κολυμβητικούς αγώνες βοηθώντας τον Εθνικό να κερδίσει 4 συνεχόμενα πρωταθλήματα ανδρών από το 1948 έως και το 1951.
Διακρίσεις
Πρωτάθλημα Ελλάδος κολύμβησης – 100μ ελεύθερο ανδρών
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης (6)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Κολυμβητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Μικρή Εποχή των Παγετώνων
Η Μικρή εποχή των παγετώνων ήταν μια περίοδος ψύξης που συνέβη μετά την Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο (Medieval Warm Period ). Αν και δεν ήταν μια πραγματική εποχή των παγετώνων με τη σωστή έννοια, καθώς δεν είχαν επικρατήσει παγετωνικές συνθήκες, ο όρος εισήχθη στην επιστημονική βιβλιογραφία από τον François E. Matthes το 1939.
Έχει οριστεί συμβατικά ως μια περίοδος που εκτείνεται από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, αλλά μερικοί εμπειρογνώμονες προτιμούν μια εναλλακτική χρονική περίοδο περίπου από το 1300 έως το 1850.
Περιοχές που εμπλέκονται
Η Τρίτη Έκθεση Αξιολόγησης της Διακυβερνητικής Ομάδας για την Κλιματική Αλλαγή (Intergovernmental Panel on Climate Change (TAR) ) του 2001 περιγράφει τις πληγείσες περιοχές:
Ιωάννης Σισμάνης
Γεννήθηκε στην Αράχωβα Ναυπακτίας το 1859. Αποφοίτησε από τη σχολή Υπαξιωματικών και έλαβε μέρος αρκετούς σημαντικούς πολέμους της εποχής του όπως τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, το μακεδονικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1917-18) και τον ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1919-22, έως την αποστράτευσή του στις 10/23 Σεπτεμβρίου 1921 με το βαθμό του υποστρατήγου.
Μικρή Εποχή των Παγετώνων
Περιοχές που εμπλέκονται
Η Τέταρτη Έκθεση Αξιολόγησης (IPCC Fourth Assessment Report (AR4) του 2007 αναλύει πιο πρόσφατες έρευνες δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στη Μεσαιωνική Ζεστή Περίοδο:
Ιωάννης Σισμάνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Μικρή Εποχή των Παγετώνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωλογικά φαινόμενα Κατηγορία:Παγετωνολογία Κατηγορία:Κλιματική ιστορία
Ρίκος Αγαθοκλής
Ο Ρίκος Αγαθοκλής ή Ροίκος Αγαθοκλής' (γενν. 1901) ήταν Έλληνας νομικός, που υπηρέτησε σε υψηλές διοικητικές θέσεις και ως αντιπρόσωπος της Ελλάδας σε διεθνείς διασκέψεις και επιτροπές.
Ο Αγαθοκλής γεννήθηκε στην Πορταριά του Πηλίου. Σπούδασε νομικά και ιστορία της τέχνης στο Παρίσι, και επιστρέφοντας στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου δημιούργησε οικογένεια ασκώντας τη δικηγορία και έφθασε σύντομα να γίνει δικηγόρος «παρ' Αρείω Πάγω». Διετέλεσε από το 1937 έως το 1940 μέλος της νομοπαρασκευστικής επιτροπής του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
Μεταπολεμικώς, από το 1947 έως το 1948, ο Αγαθοκλής διετέλεσε πρόεδρος της υπηρεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών για την αξιοποίηση εφοδίων από το εξωτερικό, γνωστής ως «ΕΦ.ΕΞ.». Το 1949 ορίσθηκε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη Διεθνή Διπλωματική Διάσκεψη της Γενεύης που συνέταξε τους «Κώδικες μεταχειρίσεως αιχμαλώτων πολέμου και τραυματιών χωρών που βρίσκονται υπό κατοχήν». Στη συνέχεια διορίσθηκε Διοικητής Δωδεκανήσου για δύο περίπου χρόνια, το 1952-1953, ενώ την περίοδο 1953-1958 διετέλεσε πρόεδρος του ΕΟΤ. Επίσης υπήρξε πρόεδρος του ΠΙΚΠΑ και πληρεξούσιος-αρχηγός της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Ελληνορουμανική Επιτροπή Βουκουρεστίου.
Τέκνα του Ρίκου Αγαθοκλή είναι ο Αριστείδης Αγαθοκλής, πρέσβης επί τιμή και πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών, και η Μαίρη Αγαθοκλή, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι