cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Δογματική διδασκαλία
Η ανάγκη να προβεί σε αυτή τη θέση, εξηγείται από τις κακοδοξίες όχι μόνο Φιλοσόφων αλλά και κληρικών (Διόδωρος Ταρσού, Θεόδωρος Μοψουεστίας), περί της φύσεως του Χριστού. Υιοθετώντας χριστολογικές απόψεις του Μεγάλου Αθανασίου και Καππαδοκών θεολόγων υπερβαίνει το Αντιοχειανό κλίμα και ιδίως των κακοδοξούντων (Αρειανός, Απολλινάριος, Διόδωρος Ταρσού κλπ). Αναφέρει διαρκώς τον όρο «συνάφεια» και «ένωση» για τον ενσαρκωμένο Λόγο, ώστε να αποκλείει τροπή και σύγχυση. Η πρώτη σημαίνει ότι η θεία φύση τρέπεται σε ανθρώπινη και η δεύτερη ότι η ανθρώπινη χάνεται, απορροφάται από τη θεία, με την οποία και συγχέεται, αποκλείοντας τα άκρα δηλαδή ότι ο λόγος γίνεται άνθρωπος.
Ο Χρυσόστομος εμφανίζεται κάθετος και στο θέμα της «αναμαρτησίας» του Χριστού. Στην Εις Ρωμαίους ομιλία αναφέρει ότι η αναμαρτησία της προσληφθείσας από τον θείο Λόγο ανθρωπότητα, σκοπό είχε να παραμείνει αναμάρτητη και προοριζόταν να μείνει αναμάρτητη από τους πρωτόπλαστους, κάτι που τελικά απέτυχε να συμβεί. Τώρα όμως με την ενανθρώπηση και την ανάσταση του Κυρίου η σάρκα-ανθρωπότητα φτάνει στον σκοπό της στην αναμαρτησία και την αθανασία.
Η ελεύθερη προαίρεση και βούληση των ανθρώπων έγινε αντικείμενο ιδιαίτερης διδασκαλίας και ανώτερης θεολογίας από τον Χρυσόστομο. Ο ίδιος λέει ότι μετά την πτώση ο Θεός δίδει ελεύθερη βούληση στα πλάσματά του, μια ιδιότητα η οποία προκύπτει όχι από τη σάρκα αλλά από την προαίρεση του ανθρώπου. Εφόσον η θέληση είναι αυτή που κινεί σε αμαρτία, τότε το σώμα δεν είναι από τη φύση του κακό.
Σύγχρονες δογματικές επιρροές
Οι ομιλίες και τα ζητήματα που πραγματεύτηκε ο Ιερός Χρυσόστομος σε δογματικό επίπεδο, υπήρξαν θέμα έντονης έρευνας και προβληματισμού από τη σύγχρονη θεολογία. Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχουν κείμενα τα οποία διασώζονται (η αυθεντικότητα τους είναι επιβεβαιωμένη), και φαίνεται να εκφράζει απόψεις περί σχίσματος των εκκλησιών και πρωτείων των Αποστόλων. Επίσης όπως όλοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας είναι σαφής για τη φύση του προσώπου του Ιησού Χριστού.
Το άλλο ζήτημα στο οποίο λαμβάνει θέση είναι το πρωτείο. Ο Χρυσόστομος αναφέρει σαφώς την υπεροχικότητα έναντι των υπολοίπων Αποστόλων λόγω πίστεως και πνευματικού επιπέδου του Αποστόλου Πέτρου. Είναι σαφής όμως και στα πιστεύω περί πρωτείου, σε σχέση με την έννοια που του αποδίδει η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, όπως αυτό εκφράζεται από τις ομιλίες του, αφού χαρακτηρίζει τους Αποστόλους «ομότιμους» και εξηγεί τη συμπεριφορά του Παύλου προς τον Πέτρο, όταν πρώτος τον επισκέπτεται στα Ιεροσόλυμα, λέγοντας ότι δεν είναι κατώτερος αλλά τουλάχιστον «ισότιμος». Ένα ακόμα στοιχείο που παραθέτει μιλώντας για τη μη ύπαρξη Πρωτείου είναι ότι όταν ο Χριστός ανέφερε ότι θα οικοδομήσει πάνω στον Πέτρο την Εκκλησία, το ανέφερε για την ομολογία του και όχι για το πρόσωπο. «Τώ γούν Πέτρω ειπών "μακάριος ει Σίμων Βάρ Ιωννά" και επαγειλάμενος τα θεμέλια της Εκκλησίας, επί της ομολογίας αυτού καταθήσεται». Τέλος σε ότι αφορά το Πρωτείο αναφέρει ότι οι Απόστολοι χειροτονήθηκαν άρχοντες της Οικουμένης και όχι ενός τόπου ή Έθνους και διερωτάται γιατί δεν «έλαβε» τον θρόνο των Ιεροσολύμων ο Πέτρος αλλά ο Ιάκωβος, εξηγώντας πως ο ίδιος εχρίσθη «''της οικουμένης διδάσκαλος».
Το Κεκρυμμένο βάθος των γραφών
Αυτό που πάντα κηρύσσει και γι' αυτό τον λόγο διεξάγει μεγάλη συγγραφική προσπάθεια είναι ότι οι γραφές περιέχουν βάθος και αλήθειες οι οποίες είναι κρυμμένες πίσω από δηλωτικό των σημαινόμενων λέξεων. Αυτό όμως πάντα, σύμφωνα με τον Χρυσόστομο, γίνεται μέσω του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος. Ο Χρυσόστομος ισχυριζόταν ότι η Παλαιά Διαθήκη αποτελούσε τον τύπο και όχι την αλήθεια, γι' αυτό τον λόγο έχουμε γραπτές εντολές, ενώ στην Καινή Διαθήκη έχουμε νόμο γραμμένο στις καρδιές των ανθρώπων, υπονοώντας ξεκάθαρα τη λειτουργία του Αγίου Πνεύματος ως «παρακλήτου» και βοηθού στην ερμηνεία του νόμου του Θεού.
Πιο συγκεκριμένα ο Χρυσόστομος εισάγει την έννοια «συγκατάβασις», δηλαδή ότι η γλώσσα και η γραφή δεν είναι ανάλογα προς τη φύση του Θεού, αλλά προς τα πεπερασμένα όρια του ανθρώπου. Έτσι εξηγεί την ποικιλία βιβλικών σχημάτων, την ανάγκη «θεοπρεπούς» κατανοήσεως αυτών, μέσω του κεκρυμμένου βάθους που περιέχεται σε λέξεις και φράσεις. Μάλιστα στην ομιλία Εις Τίτον φαίνεται, ότι η συγκατάβαση αυτή αποφασίζεται από τον Θεό, αλλά το σχήμα που θα λάβει έγκειται από τον συντάκτη και την «αδυναμία» των παραληπτών προς κατανόηση. Έτσι δίνει απάντηση σε όλους εκείνους που θεωρούσαν τη γλώσσα «μυθική», ότι δηλαδή δε ανταποκρίνεται σε αληθινά γεγονότα, ο ίδιος όμως απέκρουε κάθε παρόμοιο ισχυρισμό. Ο λόγος, που δινόταν αυτή η «συγκατάβαση» κατά τον Χρυσόστομο, συντελείται ένεκα της «Θείας Οικονομίας», που προϋποθέτει την αδυναμία του ανθρώπου να δεχθεί χωρίς προετοιμασία την αποκαλυπτόμενη αλήθεια, έτσι εξηγεί και την ασάφεια των «Κυριακων» λόγων, να δηλώσει στους Ιουδαίους την ισότητα προς τον πατέρα και δικαιολογεί τη μερικότητα της αποκαλυπτόμενης αλήθειας.
Ένας ακόμα από τους ισχυρισμούς του είναι, ότι οι Γραφές όχι μόνο είναι θεόπνευστες αφού το «χέρι του Θεού» καθοδηγεί τους συγγραφείς τους να γράψουν, αλλά και ότι τα βιβλικά χωρία, περιέχουν το απόλυτα αναγκαίο και κατεπείγον. Δηλαδή περιγράφουν τόσα από τη δράση του Κυρίου κι εξηγούν την αλήθεια τόσο, ώστε να δίνει αυτό που είναι απαραίτητο για τη σωτηρία των ψυχών. Ακόμα τονίζει ότι το «σημαίνον» δεν ταυτίζεται με το «σημαινόμενον», όπως η αναλυτική φιλοσοφία θέλει, αλλά το σημαίνον είναι στη θεολογία μόνο δηλωτικό της αλήθειας. Επίσης αναφέρει ότι η «λέξη» είναι σημαντική και δηλωτική της αλήθειας αλλά όχι περιεκτική, μιας και το βάθος της είναι ανεξάντλητο.
Ηθική κατά Χρυσόστομο
Ο στόχος του ήταν να οικοδομήσει νέα θεμέλια στη ζωή των Χριστιανών και εί δυνατόν και σε ευρύτερες ομάδες κατοίκων. Αντιλαμβανόταν την ανάγκη για μια αναμορφωτική προσπάθεια που θα επέφερε ηθική ανύψωση. Η αναμόρφωση της κοινωνίας και η οικοδόμηση της πάνω στο ευαγγέλιο προϋποθέτουν καταπολέμηση φαινομένων ακολασίας κι κοινωνικοοικονομικής αδικίας. Η ασέλγεια, ο γυμνισμός, η εκπόρνευση στα θέατρα και η παντός είδους εκμετάλλευση έπρεπε να παραμερισθούν. Αυτό ήταν δυνατό να γίνει αν αποφάσιζαν οι άνθρωποι να ζήσουν διαφορετικά. Αυτής της αλλαγής φορέας προσπάθησε να γίνει και ο Χρυσόστομος δίδοντας τα θεσμικά θεμέλια. Γι' αυτό μολονότι περισσότερο από κάθε τι, ενδιαφέρεται και μιλάει για τα ζητήματα ήθους και ηθικής, δεν αποβαίνει ηθικολόγος και ηθικιστής. Έτσι αποβαίνει ο κατεξοχήν θεολόγος του καθημερινού βίου του πιστού. Η ευρεία έκλυση των ηθών, η κοινωνική αδικία την εποχής βρίσκουν κατά Χρυσόστομο ένα ισχυρό αντίποδα, την οσιακή - ασκητική ζωή, ενώ τονίζει πως η προέλευση του κακού οφείλεται στο φρόνημα της σαρκός και στην προς το κακό κίνηση της προαιρέσεως - βουλήσεως και όχι στην ουσία - υπόσταση καθεαυτήν του ανθρώπου.
Ενδεικτικό της ηθικής της Εκκλησίας, που φορέας της υπήρξε ο Χρυσόστομος και που θα ήθελε να εφαρμοστεί, είναι τα πιστεύω του περί γάμου, εγκρατείας και παρθενίας. Πίστευε ότι οι πιστοί θα θεμελιωθούν πράγματι στους κόλπους της εκκλησίας αν εγκαταλείψουν τις υπάρχουσες θεσμοθετημένες μορφές κοινωνικής ζωής. Προσπάθησε μέσα από τον γάμο και την ηθικοοικονομική του διδασκαλία να ανυψώσει το επίπεδο της ηθικής ζωής από το επίπεδο των εθνικών στο χριστιανικό επίπεδο, μέσω ενάρετου βίου στα πλαίσια της οικογένειας και του μοναχισμού. Εξ ου και χαρακτηρίζει την παρθενία «αγγελικό» βίο, αλλά από την άλλη λέγει πως ο έγγαμος βίος είναι κάτι δυσκολότερο και περιέχει μεγαλύτερο «μισθό». Ο γάμος πληροφορεί ότι είναι το αντίδοτο στα πάθη και την πορνεία, ενώ στην εγκράτεια βρίσκεται η λύση της αποκοπής των κακών προαιρέσεων.
Το επίπεδο που θέτει τον πήχη ο Χρυσόστομος φαίνεται καθαρά από την ενστέρνηση του «Κυριακού» λόγου, ότι παρθενία δεν είναι μόνο η μη συνεύρεση αλλά ακόμα και η σκέψη μπορεί να χαρακτηρηστεί «συνουσία». Δηλαδή η παρθενία δεν περιορίζεται μόνο σε σαρκική μίξη. Χαρακτηριστικό της ευαισθησίας του είναι τα κηρύγματα περί ελεημοσύνης, στα οποία αναφέρει ξεκάθαρα ότι οι άσπλαχνοι και ανελεήμονες δεν θα δουν τη «βασιλεία των ουρανών» καθότι και αυτοί με βάση την ευαγγελική περικοπή, δε θα ελεηθούν. Ένα ακόμα θέμα το οποίο έθετε ήταν η ισότητα των φύλων. Θεωρούσε εσφαλμένη την αντίληψη ανωτερότητας του ανδρικού φύλου, χρησιμοποιώντας όρους όπως «ισότητα», «ομότιμος», «εκ της ουσίας». Πάντα όμως τόνιζε τη διαφορά των ρόλων ένεκα της ειρηνικής συμβίωσης τους.
Οι λόγοι
Η κριτική του Χρυσοστόμου κατά των Ιουδαίων, προκάλεσε έντονη αντίδραση σε μερίδα συγγραφέων, ο οποίοι τον θεωρούσαν σκληρό αντισημίτη. Βέβαια ο Χρυσόστομος συνεχίζει μια παράδοση από αρχής του Χριστιανισμού, με επιθέσεις κατά των Ιουδαίων με κυριότερους εκφραστές τον Ιουστίνο, Απελλή, Τερτυλλιανό, τον Μεγάλο Αθανάσιο και τους Καππαδόκες ιεράρχες. Ο Χρυσόστομος αναφέρεται κατά των Ιουδαίων σε 8 ομιλίες του και καταφέρεται σε βάρος τους με σκληρές εκφράσεις και ασκεί έντονη κριτική των τελετών, των εθίμων και του λατρευτικής τους ακολουθίας.
Η κριτική αυτή θεωρείται εφάμιλλη σε σκληρότητα με τη συμπεριφορά των προφητών και του Χριστού κατά των Ιουδαίων και ο Χρυσόστομος έχει κατηγορηθεί για εκφράσεις κατά των Ιουδαίων όπως "οχιές", "δαίμονες", "σκυλιά", και παραλληλισμούς των συναγωγών με "πορνεία".
Στην πραγματικότητα, ο Χρυσόστομος το δηλώνει, ότι υπενθυμίζει τις κρίσεις κατά του Ισραήλ από τον προφήτη Ιερεμία («ὄψις πόρνης ἐγένετό σοι, ἀπηναισχύντησας πρὸς πάντας», Ιερ. 3,3) ο οποίος, μιλώντας για την πνευματική πορνεία του λαού του θεού, τους καλεί ταυτόχρονα σε μετάνοια για τις ειδωλολατρικές εκτροπές τους : ''«Ἀπό προφήτου παράγω τὴν μαρτυρίαν· Οὐκ εισὶν Ἰουδαῖοι τῶν προφητῶν ἀξιοπιστότεροι. Τὶ οὖν ὁ προφήτης φησίν; Ὄψις πόρνης ἐγένετό σοι, ἀπηναισχύντησας πρὸς πάντας»''. Και συνεχίζει: :«Ἔνθα δὲ πόρνη ἔστηκεν, πορνεῖον ἔστιν ὁ τόπος· μᾶλλον δὲ οὐχί πορνεῖον καὶ θέατρον μόνον ἐστὶν ἡ συναγωγή». Βεβαίως γνωρίζει ότι κάποιοι εναντιώνονται στα λόγια του, και γι αυτό επιχειρηματολογεί λέγοντας πως, αν όσα λέει είναι δικά του λόγια, ας τον κρίνουν, όμως δεν είναι δικά του: «Εἰ μὲν γὰρ οἴκοθεν ἀποφαίνομαι, κατάγνωθι, εἰ δὲ τοῦ προφήτου λέγω τὰ ῥήματα, δέξαι τὴν ἀπόφασιν». Χαρακτηριστικοί επίσης είναι οι λόγοι του Ιησού Χριστού που χρησιμοποιεί ο Χρυσόστομος, ο οποίος αποκαλούσε τους ομοεθνείς του «γεννήματα ἐχιδνών (οχιών)» και «κύνες (σκύλους)».
Ο κυριότερος λόγος όμως αντίθεσής του με τους Ιουδαίους, είναι ερμηνεία της θείας οικονομίας, δηλαδή το κατά πόσον οι γραφές εκπληρώνονται στην ύπαρξη του Ιησού Χριστού. Κρίνει ο Χρυσόστομος ότι αυτή εκπληρώνεται στο πρόσωπο του Χριστού και άρα αυτοί είναι παραβάτες της θείας οικονομίας και εκτός χάριτος του Θεού. Μάλιστα επισημαίνει ότι τα ίδια έπραξαν και με τους προφήτες που απέκτειναν ενώ ήταν απεσταλμένοι Θεού κατά τον Κυριακό λόγο. Επίσης είναι γεγονός ότι οι Ιουδαίοι συνέπραξαν στους μεγάλους διωγμούς των Χριστιανών τους πρώτους αιώνες της εκκλησιαστικής ζωής τους και έτσι γίνεται αντιληπτό ότι οι Χριστιανοί είχαν βιώσει δύσκολες καταστάσεις από τους Ιουδαίους και η φήμη των διωκτών των Χριστιανών ακόμα παρέμενε.
Στην πραγματικότητα ο Χρυσόστομος ''«εξεφώνησε κατά των Ιουδαίων πέντε λόγους...όχι από αντιπάθεια προς τον ιουδαϊσμό, αλλά επειδή οι Ιουδαίοι μαζί με τους Εθνικούς επιδρούσαν επί των Ελλήνων χριστιανών της Αντιόχειας. Ήταν καθήκον του ιερού Χρυσοστόμου ν' αποκρούσει τις επιδράσεις αυτές»''.
Συμπεράσματα
Για το γεγονός όμως της χρήσης αποσπασμάτων από τις ομιλίες του για άλλους σκοπούς δεν ευθύνεται ο Χρυσόστομος. Καταρχάς οι ομιλίες αυτές δεν ήταν στην πραγματικότητα κατά των Εβραίων, αλλά κατά των ιουδαϊζόντων χριστιανών οι οποίοι είχαν παρασυρθεί σε σημείο που να συμμετέχουν σε εορτασμούς στις συναγωγές. Επίσης, είχαν θρησκευτικό-τυπολογικό περιεχόμενο και όχι φυλετικό-ρατσιστικό ενώ, επιπλέον, ο Χρυσόστομος «δεν συνιστούσε το μίσος και την προσωπική αποστροφή» και άρα «δεν διαπνεόταν από κανένα είδος αντισημιτισμού, όπως τον κατηγορούν». Μιλάει, «όχι διότι έχει προγραμματική ιδεολογική αντίθεση προς τους ιουδαίους, άλλα μόλις προκύπτει το ποιμαντικό πρόβλημα στο γεγονός που δείχνει ότι αιτία των Ομιλιών του δεν είναι ο αντισημιτισμός».
Παρά το γεγονός ότι ο Χρυσόστομος αναφερόταν με αυτόν τον τρόπο στους Εβραίους επίσης δεν συνάγεται ότι τους μισούσε, αλλά χρησιμοποιούσε ενα ρητορικό σχήμα της εποχής, το λεγόμενο ψόγο, που σε καθε περίπτωση ήταν διαδεδομένος. Με την προσεκτική μελέτη των κειμένων του Χρυσοστόμου, γίνεται αντιληπτό ότι η επιθετική αυτή συμπεριφορά έχει να κάνει όχι με κάποια εγκατεστημένη ιδεοληψία του Χρυσοστόμου, αλλά με τον κατεξοχήν στόχο που θέτει ο Χριστός. Τη σωτηρία του ανθρώπου. Έτσι στο Κατά Ιουδαίων γίνεται εμφανές ότι μιλά με τέτοιο τρόπο για να προστατέψει. Οι σκληρές εκφράσεις όπως άθλιοι, δείλαιοι, άρπαγες, πλεονέκτες έχει να κάνει με τη συμπεριφορά απέναντι στον Χριστό ο οποίος τους αποκαλύφθηκε και αυτοί του συμπεριφέρθηκαν τον γνωστό τρόπο. Και αναρωτιέται: «τι αθλιότερον τούτου;».
Όμως ''«ποτέ δεν συνέστησε στους Χριστιανούς να μη συναλλάσσονται ή να μη χαιρετούν τους Ιουδαίους. Πολύ περισσότερο δεν συνέστησε να τους μισούν ή να τους καταδιώκουν. Αυτό που ζητούσε και συνιστούσε μόνο ήταν να μη συμμερίζονται τη θρησκευτική ζωή τους»''. Επίσης είναι αληθές ότι κατά γενική ομολογία η γλώσσα του Χρυσοστόμου ήταν σκληρή αντίστοιχα και για τους Αρειανούς, τους ανομοίους, τους γνωστικούς αλλά και τους πλουσίους και άρχοντες που έκαναν έκλυτο, προκλητικό βίο, τους οποίους μάλιστα ονόμαζε "λύκους".
Κατ' αυτό τον τρόπο, οι Ιουδαίοι δεν φαίνεται να χρίζουν ειδικής «μεταχείρισης» όπως ισχυρίζονται κάποιοι συγγραφείς, αλλά σε κάθε ομάδα ή έτερη δογματική αντίληψη η οποία αντιτίθεται στον «νόμο του Θεού» δείχνει παρόμοια αντιμετώπιση. Άλλωστε είναι χαρακτηριστική η προσφώνηση του Γεωργίου Φλορόφσκι ως "προφήτη της καθολικής αγάπης". Είναι χαρακτηριστικό πως "όσοι μέμφονται τον Χρυσόστομο για αντιιουδαϊσμό και αντισημιτισμό αποφεύγουν να μελετήσουν τη θεολογική θεμελίωση των απόψεών του για τους Ιουδαίους". Χαρακτηριστικό είναι άλλωστε το χωρίο "Κατά Ιουδαίων Α΄ 1""''... όπου αναφέρει:
Ο Χρυσόστομος υπερασπίστηκε δυναμικά τους χριστιανούς, και δεν ανεχόταν τον προσηλυτισμό από τους Ιουδαίους, απειλή που ήταν μεγαλύτερη εξαιτίας της ισχυρής εβραϊκής κοινότητας που υπήρχε την εποχή εκείνη στην Αντιόχεια. Γι' αυτό και ο λόγος του ήταν οξύς, σε αντίθεση με τα πιο ήπια κηρύγματα που έκανε στην Κων/πολη, όπου η απειλή για τους χριστιανούς ήταν μικρότερη.
Εξουσία
Το φαινόμενο της εξουσίας, πολιτικής - κοσμικής αλλά και ιερατικής, εξηγείται εύκολα στο πλαίσιο της όλης θεολογικής σκέψης του Χρυσοστόμου. Συνιστά και αυτή, όπως ο γάμος αποτέλεσμα της πτώσεως. Η εξουσία αποβαίνει πρόβλημα εφόσον προϋποθέτει άρχοντα, τον οποίο εκμαυλίζει η αίσθηση της υπεροχής, και αρχόμενο που δυσανασχετεί για την υποταγή του. Άρα πρόβλημα είναι όχι η αφηρημένη έννοια της υποταγής, αλλά ο άνθρωπος που έχει την ευθύνη να άρχει ή που οφείλει να υποτάσσεται. Σύμφωνα με τις γραπτές πηγές που διαθέτουμε, πιστεύει ότι η απομάκρυνση των πρωτοπλάστων από τον Θεό προκάλεσε την «πνευματική διάσπαση», «την εσωτερική αντινομία», που εκδηλώνεται μεταξύ ανθρώπων με αντιπαλότητα, διαμάχες και πολέμους. Η αντιπαλότητα οδηγεί στην επιβολή του ενός στον άλλο, διότι λησμονείται ένεκα της αμαρτίας, ότι οι άνθρωποι είναι όλοι ομότιμοι μεταξύ τους. Στο ίδιο ζήτημα επίσης τονίζει με κάθε τρόπο ότι η φυσική και θεία τάξη, στην οποία είναι θεμιτό το άρχειν και το άρχεσθαι, δεν αναιρεί την ομοτιμία μεταξύ των ανθρώπων. Το να υπακούει ο πολίτης τον πολιτικό άρχοντα ή ο διάκονος τον Πρεσβύτερο δεν σημαίνει ότι ενώπιον Θεού κάποιος είναι κατώτερος από τον άλλο.
Άρχοντες
Στα κοινωνικά ζητήματα ο Χρυσόστομος δεν είναι ποτέ αιθεροβάμων. Ενώ εξηγεί με επιχειρήματα, ότι το άρχειν και το άρχεσθαι αποτελεί θεία τάξη, γνωρίζει ότι πολλοί άρχοντες είναι ανάξιοι και μάλιστα τύραννοι. Κανένας εκκλησιαστικός συγγραφέας δεν μαστίγωσε τόσο πολύ τους παντός είδους ελλειμματικούς και τυραννικούς άρχοντες όσο ο Χρυσόστομος. Γι' αυτό τον λόγο ξεκαθαρίζει άμεσα ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του άρχειν, που είναι θέλημα Θεού, και της εκλογής, που ανήκει στην ευθύνη των ανθρώπων. Αρνείται ότι ο κάθε άρχοντας είναι «ελέω Θεού» και δεν «χειροτονείται» - εκλέγεται από τον Θεό, ο οποίος έθεσε μόνο την τάξην του άρχεσθαι.
Πλούτος και εργασία
Τα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα στην Αντιόχεια και στην Κωνσταντινούπολη, δημιουργούσαν πολλά διλήμματα στους Χριστιανούς. Αυτοί γνώριζαν γενικά ότι πρέπει να ζήσουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, που όμως απαιτούσε υπέρβαση των δομών της κοινωνίας και του τρόπου σκέψης της εποχής, κάτι που ήταν εξαιρετικά δύσκολο και προϋπέθετε βαθιά πίστη, τόλμη και γνώση. Η υπερτίμηση των υλικών αγαθών και ο ονειδισμός της εργασίας αποτελούσαν κυρίαρχη αντίληψη, σε μία πόλη 500.000 κατοίκων, που περιείχε 100.000 χριστιανούς, πολλοί από τους οποίους ήταν ευκατάστατοι. Μέλημά του ήταν να δείξει ότι η εργασία δεν είναι «όνειδος». Έτσι αναζητάει τον βαθύτερο λόγο της εργασίας και δίνει κίνητρα αναφέροντας ότι η εργασία όχι μόνο δεν είναι αρνητικό, δεν είναι όνειδος, αλλά είναι θετικό και συνιστά «νουθεσία», «σωφρονισμό» και «φάρμακο» για τα τραύματα που προκαλεί η αμαρτία. Αναφέρει ακόμα ως παράδειγμα τον Παύλο που εργαζόταν χειρωνακτικά ημέρα και νύχτα. Επίσης ο άνθρωπος αποφεύγει την αχρείωση του, καλλιεργεί πνευματικά τον εαυτό του και γίνεται χρήσιμος στο πλησίον του.
Ο Χρυσόστομος υπερβαίνοντας οποιοδήποτε άλλον εκκλησιαστικό συγγραφέα, καινοτομεί, στην προσπάθεια για σωτηρία και των πλουσίων αλλά και την ανακούφιση των φτωχών. Θεωρεί ότι ο πλούτος είναι πράγμα άψυχο και άρα από τη φύση του ούτε κακό, ούτε καλό και τον τελικό χαρακτήρα δίνει ο άνθρωπος, που τα κατέχει με βάση τη χρήση τους. Σε άλλο χωρίο επιμένει ότι δεν είναι ο Θεός αυτός ο οποίος κάνει πλούσιο ή φτωχό ένα άνθρωπο. Η γη του Θεού είναι εξίσου για όλους. Από αυτούς όμως κάποιοι κοπίασαν πολύ και απόκτησαν πλούτη, ενώ άλλοι έγιναν πλούσιοι με αδικίες και αρπαγές, άρα σύμφωνα με την κακή προαίρεσή τους ( που δεν μπορεί να είναι θέλημα Θεού ). Γι ' αυτό προχωράει ακόμα περισσότερο λέγοντας ότι ο άνθρωπος με πλούτη πρέπει να είναι ο διαχειριστής των αγαθών που κατέχει και όχι ο κάτοχος.
Οι απόψεις του Χρυσοστόμου όμως δεν εξαντλούνται εδώ. Ο κάτοχος των υλικών αγαθών και χρημάτων «δικαιούται» να χρησιμοποιεί από αυτά όσα χρειάζεται. Να τρώγει και να πίνει χωρίς υπερβολές, ώστε να μη φθάνει στην αμαρτία. Εάν δεν λειτουργήσει έτσι, σημαίνει ότι υποδουλώθηκε στα αγαθά του, με αποτέλεσμα να καταντήσουν γι' αυτόν τύραννος, τον οποίο αδυνατεί να ελευθερωθεί. Γίνεται δηλαδή υποχείριος των χρημάτων και αντιστρέφει τη θεϊκή τάξη, η οποία ορίζει τον άνθρωπο να ενδιαφέρεται πρώτιστα για τη «'βασιλεία του θεού'». Φτάνει δε σε σημείο να πει, ότι τελικά ο πραγματικός και χειρότερος ζητιάνος γίνεται ο πλούσιος, σε σχέση με τον φτωχό που διαρκώς ζητάει για την επιβίωση του. . Η κατακλείδα των επισημάνσεων του είναι ότι ο κατά κόσμον πλούσιος δεν είναι και ενώπιον Θεού. Ενώπιον Θεού πλούσιοι είναι οι ενάρετοι, διότι στην επόμενη ζωή το μόνο που μπορούν να πάρουν μαζί τους είναι οι καλές πράξεις και όχι τα υλικά αγαθά, και ότι οι πλούσιοι κατά κόσμον, θα κριθούν με αυστηρότερο κριτήριο από τον Θεό.
Γενικά
Ο Χρυσόστομος ως ένας εκ των Τριών Ιεραρχών θεωρείται από την ορθόδοξη εκκλησία ως προστάτης των γραμμάτων και παιδαγωγός. Η παιδαγωγική του άποψη περιλαμβάνεται στο παιδαγωγικό έργο του Χρυσοστόμου «Περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα». Σε αυτό το έργο, που αμφισβητείται η γνησιότητά του, χαρακτηρίζεται από πολλούς «ως η πρώτη συστηματική και πληρέστερη έκθεση για τη χριστιανική διαπαιδαγώγηση των νέων». Περιλαμβάνονται αρχές για την αγωγή των νέων και οδηγίες για τις ενδεδειγμένες μεθόδους διδασκαλίας. . Επίσης παρουσιάζονται τρόποι για την ιστόρηση των βιβλικών διηγήσεων στα παιδιά. Ανεξάρτητα από τις ελλείψεις και τις υπερβολές, η συγγραφή διακρίνεται για: α) Την ακρίβεια και τις ψυχολογικές και παιδαγωγικές παρατηρήσεις, β) την πολυμερή γνώση της παιδικής ψυχολογίας, γ) την ορθότητα με βάση το σημερινό πρότυπο των διδακτικών και παιδαγωγικών μεθόδων.
Οι απόψεις του
Η παιδεία είναι κατεξοχήν συναντησιακή σχέση αγάπης και κατ’επέκταση πράξη θάρρους, όπως συναντάται στη πραγματεία του παιδαγωγού Χρυσοστόμου. Αναφέρει «Της τέχνης ταύτης ουκ έστι άλλη μείζων τι γάρ ίσον του ρυθμίσαι ψυχήν και διαπλάσαι νέου διανοίαν», επίσης «Ουδέν γάρ ίδιον προς διδασκαλίαν επαγωγόν ως το φιλείν και φιλείσθαι». Η αγάπη για τον Χρυσόστομο είναι το βασικό γνώρισμα του παιδαγωγού. «''Ας γινόμεθα λοιπόν στοργικοί προς τους μαθητές μας. Αυτό είναι η αρχή του δικού μας τρόπου ζωής, από γνώρισμα, δηλαδή το να μη φροντίζουμε μόνο για τα δικά μας πράγματα και τις υποθέσεις, αλλά και τα μέλη μας τα άρρωστα και να τα διορθώνουμε και να τα θεραπεύουμε αυτό είναι το μέγιστο της πίστεως''». Η αγάπη κατά Χρυσόστομο δε, είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Χριστιανισμού «Πολλά είναι εκείνα που χαρακτηρίζουν τον Χριστιανισμό, σπουδαιότερο όμως και ανώτερο από όλα είναι η αγάπη και η ειρήνη μεταξύ των χριστιανών».
Η γνώμη του Ιερού Χρυσοστόμου για την αγωγή και παιδεία «εν Χριστώ» των νέων παρουσιάζεται πολύμορφη. Τον απασχόλησε ο σκοπός της αγωγής, η προσωπικότητα του παιδαγωγού, οι μέθοδοι διδασκαλίας, η ελκυστικότητα του μαθήματος, οι αντιληπτικές ικανότητες των μαθητών. Σημειώνει ότι ο μαθητής δεν πρέπει να δέχεται παθητικά την προσφερόμενη ύλη, αλλά να συμμετέχει ενεργητικά και να διατυπώνει απορίες και γνώμες. Αναγνωρίζει ότι η αγωγή στη νηπιακή ηλικία είναι πολύ αποτελεσματική για να εγγραφεί στην ψυχή αγαθές έξεις. «Αν τοίνυν άνωθεν και εκ πρώτης ηλικίας αυτή πήξωμεν καλούς, ου δεησόμεθα πολλών μετά ταύτα πόνων, αλλ’ η συνήθεια νόμος αυτοίς έσται λοιπόν». Κάνει λόγο για τη λιτότητα και την αποφυγή καταχρήσεων ώστε να εξασφαλίζεται η ψυχοσωματική υγεία. Ομιλεί για την επίδραση της γυμναστικής, την επενέργεια της μουσικής. Υπογραμμίζει ότι ο παιδαγωγός πρέπει να έχει επιστημονικό οπλισμό και είναι ηθικά ακέραιος. Επιβάλλεται ο παιδαγωγός ν’ αποσκοπεί στη διαμόρφωση του παιδιού σε εικόνα Θεού και «το καθ’ ομοίωσιν αποδιδούς». Γι’ αυτό οι ιδιότητες του Θεού πρέπει να γίνουν κτήμα του παιδιού όπως είναι: η αγαθότητα, το αόργητο, το αμνησίκακο, το ευεργετικό, το φιλάνθρωπο. Η άσκηση της αγωγής να γίνεται έτσι ώστε ο παιδαγωγούμενος να διαπλαστεί «εις τέλειον Χριστιανόν και πραγματικόν φιλόσοφον». Μια τέτοια αγωγή αποβλέπει να καταστήσει τους νέους άξιους «της άνω πολιτείας» δηλαδή της βασιλείας των ουρανών. Για την απόλαυση «δε των επιγείων αγαθών απαιτείται να εμπνέουμε στα παιδιά τη χρηστότητα και την αρετή». Το κοινωνικό αγαθό της αγωγής για τον Ιερό Χρυσόστομο θεωρείται πρώτιστο μέλημα και με την ευρύτερη έννοια «παιδεία μετάληψις αγιότητός εστι» και «δια πάντων εις θεογνωσίαν κελεύων αγείν αυτούς» (τους παίδας).
Γενικά
Από τους σημερινούς μελετητές ο Χρυσόστομος θεωρείται ως μια από τις σημαντικές προσωπικότητες που διαδραμάτισαν ρόλο στη διαμόρφωση των τεκταινομένων της εκκλησίας. Η δημοφιλία του στους κόλπους του απλού κλήρου και του λαού ήταν καταλυτικοί παράγοντες σε αυτή τη διαμόρφωση αλλά και οι σημαντικές καινοτομίες που προσέθεσε τόσο στη λειτουργική, όσο και στην ποιμαντική ζωή της Ανατολικής εκκλησίας δεν μπορούσαν να μη ληφθούν υπόψη αφού διευκόλυναν αρκετά τον λατρευτικό βίο αλλά και την ποιμαντική προσέγγιση του λαού. Κατά γενική ομολογία ο Χρυσόστομος διείδε τα οργανωτικά αδιέξοδα, αλλά και τους θεσμούς οι οποίοι υπήρξαν κατά τα πρωταποστολικά έτη πυρήνας και αιχμή του πνευματικού βίου της εκκλησίας και ως άνθρωπος με ιδιαίτερες επιτελικές ικανότητες διενήργησε αλλαγές δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση σε σημεία που επέφεραν νέα ώθηση στην εκκλησιαστικό βίο.
Η Θεία Λειτουργία του Χρυσοστόμου
Η Θεία Λειτουργία της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας που έχει επικρατήσει, είναι αυτή που φέρει το όνομα του Χρυσοστόμου με μερικές τροποποιήσεις. Τελείται κάθε Κυριακή και εορτή στις Εκκλησίες με εξαίρεση 2 φορές τον χρόνο που τελείται η Λειτουργία του Ιακώβου Αδελφοθέου, του Μεγάλου Βασιλείου και τις «προηγιασμένες».
Υμνογραφία
Σύμφωνα με το στοιχείο που παραθέτει ο μαθητής του Χρυσοστόμου Θεοδώρητος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος καθιέρωσε στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως έναν ειδικό τύπο ψαλμωδίας, που τηρήθηκε σ' αυτή και μετά τον θάνατό του. Επίσης είναι γνωστό ότι το Κοντάκιο, ο τύπος που γνωρίζουμε ως ψαλμωδία στη Θεία Λειτουργία, έχει πρόδρομο του, τον Χρυσόστομο. Αρχικά ήταν κείμενο που απαγγελόταν εμμελώς και εν συνεχεία καθιερώθηκε με τον τύπο που σήμερα γνωρίζουμε.
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι επίσης πολύ γνωστός για τις προσευχές τις οποίες συνέταξε. Σήμερα, εκτός της Θείας Λειτουργίας, διασώζονται πολλές προσευχές που χρησιμοποιούνται από την Ορθόδοξη εκκλησία σε πολλά τυπικά λατρευτικά γεγονότα, όπως στον Όρθρο, την αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, διάφορους παρακλητικούς κανόνες κ.α.
thumb|right|220px|Ιωάννης ο Χρυσόστομος, 11ος αιώνας, Λούβρο
Αγιογραφία
Στην πρώτη περίπτωση, όπως και οι άλλοι Ιεράρχες, φέρει πλήρη Λειτουργική αμφίεση (στιχάριο, επιτραχήλιο, φαιλόνιο, ωμοφόριο και επιμάνικα). Είναι ελαφρώς στραμμένος προς το κέντρο της κόγχης, σε στάση δεήσεως, με ελαφρά κάμψη της κεφαλής. Στα χέρια κρατάει ειλητάριο, στο οποίο αναγράφονται αποσπάσματα από Λειτουργικές ευχές.
Στις κατ' ενώπιον εικόνες απεικονίζεται μετρίου αναστήματος, με λεπτό ασκητικό σώμα. Πρόσωπο ασκητικό, μάλλον γλυκό και ωραίο χρώμα. Επίσης εμφανίζεται στο αριστερό χέρι να κρατάει το Ευαγγέλιο και με το δεξί να ευλογεί.
Εορτή
Τιμάται ως Άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η λειτουργία που έγραψε και φέρει το όνομά του (Θεία Λειτουργία του Χρυσοστόμου) τελείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε Κυριακή μέχρι και σήμερα, αλλά και σε καθολικές εκκλησίες όπως το εξαρχικό (ελληνόρυθμο) μοναστήρι της Παναγίας της Κρυπτοφέρρης κοντά στη Ρώμη.
Εορτάζεται: Από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις εξής ημέρες:
Από τη Ρωμαιοκαθολική, τη Λουθηρανική και την Αγγλικανική Εκκλησία:
Λείψανα
Τα λείψανά του βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την Άλωση του 1204. Μετά την πτώση της από τους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, μεταφέρθηκαν στη Βενετία και αργότερα στη Ρώμη. Επιστράφηκαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο 800 χρόνια μετά, στις 27 Νοεμβρίου 2004 από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ και σήμερα βρίσκονται στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Ιωαννης Α Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Ο Ήσυχος Άνθρωπος
Ο Ήσυχος Άνθρωπος (αγγλ. The Quiet Man) είναι δραματική κομεντί παραγωγής 1952, σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Τζον Γουέιν, η Μορίν Ο'Χάρα, ο Μπάρι Φιτζέραλντ, ο Βίκτορ ΜακΛάγκλεν κι ο Σίριλ Σιλντς. Η ταινία που χάρισε στο σκηνοθέτη της, Τζον Φορντ, το τέταρτο και τελευταίο του Όσκαρ Σκηνοθεσίας προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.
Υπόθεση
Ο Σον Θόρντον, πρώην πυγμάχος επιστρέφει στη γενέτειρά του, το Ίνισφρι, ένα χωριουδάκι στην Ιρλανδία, μετά από χρόνια παραμονής στην Αμερική. Ο Σον επιστρέφει στη γη των προγόνων του τόσο για να αναζητήσει τις ρίζες του, όσο και για να ξεφύγει από το παρελθόν κι από τους προσωπικούς του δαίμονες. Φτάνοντας στο Ίνισφρί γνωρίζει τα έθιμα της Ιρλανδικής υπαίθρου που είναι τόσο διαφορετικά από τα αμερικάνικα, ερωτεύεται την πανέμορφη Μέρι Κέιτ Ντάναχιου (Μορίν Ο' Χάρα) κι έρχεται σε αντιπαλότητα με τον αδερφό της Γουίλ (Βίκτορ Μακ Λάγκλεν), έναν άξεστο άνθρωπο που κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να κρατήσει χώρια το ζευγάρι. Οι κάτοικοι του Ίνισφρι και ειδικά ο αξιαγάπητος μεθύστακας Μίκελιν Όγκι Φλιν (Μπάρι Φιτζέραλντ) υποδέχονται τον Σον στη μικρή αυτή ιρλανδική κοινότητα και τον βοηθούν να κερδίσει την καρδιά της Μέρι Κέιτ...
Πληροφορίες Παραγωγής
Ο Ήσυχος Άνθρωπος αποτελεί ίσως την πιο προσωπική ταινία του Τζον Φορντ, καθώς η παραγματοποίησή της αποτέλεσε όνειρο ζωής για το σκηνοθέτη που προσπαθούσε επί χρόνια να πραγματοποιήσει. Όλα ξεκίνησαν το 1933 όταν ο Φορντ διάβασε το άρθρο του Μωρίς Γουόλς στην εφημερίδα Saturday Evening Post κι αποφάσισε να αποκτήσει τα δικαιώματα έχοντας την ιδέα του να γυρίσει ταινία βασισμένη σε εκείνο το άρθρο. Το 1936 ο Ford κατάφερε να αποκτήσει τα δικαιώματα του άρθρου και απευθύνθηκε στις μεγαλύτερες κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής προκειμένου να του παρέχουν χρηματική βοήθεια για να γυρίσει την ταινία. Όλοι όμως οι παραγωγοί πίστευαν ότι το σενάριο δεν ήταν ιδιαίτερα εμπορικό κι ότι δε θα προσέλκυε κόσμο στις κινηματογραφικές αίθουσες. Παρόλα αυτά ο Φορντ δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό του και το 1945 δέσμευσε τον Τζον Γουέιν και την Μορίν Ο'Χάρα να πρωταγωνιστήσουν στο αϋλοποίητο ακόμη project του, το οποίο άρχισε να πραγματοποιείται το 1950, όταν μετά από προτροπή του Τζον Γουέιν, ο οποίος είχε υπογράψει συμβόλαιο με μια μικρή εταιρία παραγωγής την Republic Pictures, αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια του διευθυντή της Republic, Χέρμπερτ Γέιτς. Η προσπάθειά του απεδείχθη καρποφόρα καθώς ο Γέιτς συμφώνησε να χρηματοδοτήσει το εγχείρημα του Φορντ, δεσμεύοντάς τον όμως να γυρίσει πρώτα το Ρίο Γκράντε (Rio Grante), μια ταινία που θα απέφερε σίγουρα κέρδη στην εταιρία τα οποία θα κάλυπταν την ζημία πιθανής εμπορικής αποτυχίας του Ο Ήσυχος Άνθρωπος. Έτσι ο Φορντ γύρισε το Rio Grante, που σηματοδότησε την πρώτη συνεργασία του Τζον Γουέιν με τη Μορίν Ο'Χάρα και το οποίο έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Αυτό ώθησε το Ford να ξεκινήσει τις διαδικασίες για τα γυρίσματα του Ο Ήσυχος Άνθρωπος έχοντας στη διάθεση του προϋπολογισμό της τάξης των 1.750.000 δολαρίων. Για τη συγγραφή του σεναρίου του Ο Ήσυχος Άνθρωπος επιστρατεύτηκε ο συγγραφέας του Η κοιλάδα της κατάρας Ρίτσαρντ Λιούελιν, ο οποίος έγραψε μια νουβέλα βασισμένος στο άρθρο του Γουόλς. Πάνω σ'αυτή τη νουβέλα βασίστηκε με τη σειρά ο Φρανκ Νάτζεντ για να γράψει το σενάριο της ταινίας.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Ιρλανδία και χαρακτηρίστηκαν από δυσκολίες που είχαν να κάνουν περισσότερο με τον αγώνα του ιρλανδικού λαού ώστε να αποκτήσει την ελευθερία του. Ο Φορντ αποφάσισε να παραλείψει τις αναφορές πάνω στο θέμα, δίνοντας ειρηνικό ύφος στην ταινία του και παρουσιάζοντας μια φιλήσυχη κοινωνία προτεσταντών και καθολικών που ζουν σε πλήρη αρμονία μεταξύ τους. Γίνεται μόνο μια αναφορά στον ΙΡΑ μόνο προς το τέλος της ταινίας.
Διανομή Ρόλων
Το cast της ταινίας απαρτίζεται σχεδόν αποκλειστικά από ηθοποιούς ιρλανδικής καταγωγής, ανάμεσα στους οποίους κι οι δυο αδερφοί της Ο'Χάρα, Τσαρλς Φιτσίμονς και Τζέιμς Ο' Χάρα. Επίσης ο Μπάρι Φιτζέραλντ που υποδύεται τον καθολικό και πνευματώδη μεθύστακα Μικελίν Όγκι Φλιν και ο Άρθουρ Σιλντς που υποδύεται τον προτεστάντη αιδεσιμότατο Σίριλ Σνάφι Πλέιφεαρ ήταν αδέρφια. Ο Μπάρι Φιτζέραλντ ήταν ήδη κάτοχος ενός όσκαρ για την ταινία Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way) το 1944.
Εμπορικότητα
Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως των 3.200.000 δολαρίων στις Η.Π.Α. τη χρονιά της πρώτης της προβολής.
Βραβεία Όσκαρ
Η ταινία έγινε τεράστια κριτική και εμπορική επιτυχία χαρίζοντας στον Τζον Φορντ το τελευταίο του Όσκαρ Σκηνοθεσίας, το οποίο ήταν το 4ο στη σειρά μετά τα Ο Καταδότης (The Informer, 1935), Τα Σταφύλια της Οργής (The Grapes Of Wrath, 1940) και το Η κοιλάδα της κατάρας (How Green Was My Valley, 1941). Η ταινία ήταν επίσης υποψήφια, μαζί με το Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon) του Φρεντ Τσίνεμαν, για το όσκαρ καλύτερης ταινίας το οποίο έχασαν από το πλέον ξεχασμένο σήμερα Το Όγδοο Θαύμα (The Greatest Show On Earth, 1952) του Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βραβεύσεις:
Υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Πυγμαχικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιρλανδία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ
Σκακιστικό άνοιγμα
Σκακιστικά ανοίγματα ονομάζονται οι πρώτες κινήσεις που παίζουν δύο παίκτες στο σκάκι. Σκοπός τους είναι να καταλάβουν χώρο στο μικρό κέντρο και να έχουν τον έλεγχο σε μία παρτίδα. Αφού πρώτα αναπτύξουμε τα κομμάτια μας, μπορούμε να επιτεθούμε μετά στον αντίπαλο. Σκοπός του ανοίγματος, αυτής την σειράς κινήσεων είναι να έχουμε το πάνω χέρι από την αρχή της παρτίδας. Υπάρχουν πολλά ανοίγματα όπως το ισπανικό, το γαλλικό, το ιταλικό και άλλα. Αυτά είναι συγκεκριμένες κινήσεις που εφαρμόζονται και από τους δύο παίκτες.
Γενική συμβουλή είναι να μην μετακινείται (αν δεν υπάρξει σοβαρή ανάγκη) στο άνοιγμα δύο φορές το ίδιο κομμάτι, προκειμένου να μην υπάρξει απώλεια χρόνου στην ανάπτυξη των κομματιών.
Κορόνα Κιέλτσε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορόνα Κιέλτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1973
Καταστροφή της Βαρσοβίας
μικρογραφία|[[Αγορά της Παλιάς Πόλης της Βαρσοβίας|Αγορά της Παλιάς Πόλης, Ιανουάριος 1945. Οι γερμανικές δυνάμεις κατέστρεψαν το 85% της Βαρσοβίας.]] Η καταστροφή της Βαρσοβίας ήταν η ναζιστική γερμανική πραγματοποίηση της εξολόθρευσης της πόλης στα τέλη του 1944, μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας της πολωνικής αντίστασης το 1944 (να μην συγχέεται με την Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας το 1943 που πραγματοποιήθηκε από τους Πολωνοεβραίους). Η εξέγερση εξόργισε τους Ναζί ηγέτες, οι οποίοι αποφάσισαν να καταστρέψουν την πόλη ως αντίποινα.
Η γερμανική καταστροφή της πόλης είχε προγραμματιστεί εδώ και πολύ καιρό. Η Βαρσοβία είχε επιλεγεί για καταστροφή και μεγάλη ανοικοδόμηση ως μέρος της προγραμματισμένης γερμανοποίησης της Κεντρικής Ευρώπης των Ναζί, υπό το ναζιστικό Generalplan Ost. Ωστόσο, μέχρι τα τέλη του 1944, με τον πόλεμο να έχει χαθεί ξεκάθαρα, οι Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει τα σχέδιά τους να αποικίσουν την Ανατολή. Έτσι, η καταστροφή της Βαρσοβίας δεν εξυπηρετούσε κανένα στρατιωτικό ή αποικιακό σκοπό. Πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά ως αντίποινα.
Οι γερμανικές δυνάμεις αφιέρωσαν μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια να καταστρέψουν την πόλη, καταστρέφοντας το 80-90% των κτιρίων της Βαρσοβίας, συμπεριλαμβανομένης της συντριπτικής πλειονότητας των μουσείων, των γκαλερί τέχνης, των θεάτρων, των εκκλησιών, των πάρκων και των ιστορικών κτηρίων όπως τα κάστρα και τα παλάτια. Κατεδάφισαν σκόπιμα, έκαψαν ή έκλεψαν ένα τεράστιο μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Βαρσοβίας. Μετά τον πόλεμο, εκτελέστηκε εκτεταμένη εργασία για την ανοικοδόμηση της πόλης σύμφωνα με προπολεμικά σχέδια και ιστορικά έγγραφα. μικρογραφία| Η διοικητική ιεραρχία των δυνάμεων της Γερμανίας που διέταξαν την καταστροφή της Βαρσοβίας (σχέδιο του [[Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι κατά τη διάρκεια των δικών της Νυρεμβέργης του 1945-46). ]]
Προπολεμικό σχέδιο καταστροφής
μικρογραφία|176x176εσ| Σχέδιο για τη Neue deutsche Stadt Warschau («Νέα γερμανική πόλη της Βαρσοβίας») Στις 20 Ιουνίου 1939, ενώ ο Αδόλφος Χίτλερ επισκέφτηκε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στο Βύρτσμπουργκ, παρατήρησε ένα έργο μιας μελλοντικής γερμανικής πόλης, της Neue deutsche Stadt Warschau. Σύμφωνα με το Σχέδιο Παμπστ, η Βαρσοβία επρόκειτο να μετατραπεί σε επαρχιακή γερμανική πόλη 130.000 κατοίκων. Οι σχεδιαστές του Τρίτου Ράιχ δημιούργησαν ακριβή σχέδια που περιγράφουν έναν ιστορικό «γερμανικό» πυρήνα όπου θα σώζονταν μερικά επιλεγμένα ορόσημα, όπως το Βασιλικό Κάστρο που θα λειτουργούσε ως κρατική κατοικία του Χίτλερ. Το Σχέδιο, το οποίο αποτελούταν από 15 σχέδια και μία μινιατούρα αρχιτεκτονικό μοντέλο, πήρε το όνομά του από τον αρχιτέκτονα του γερμανικού στρατού Φρίντριχ Παμπστ, ο οποίος βελτίωσε την ιδέα της καταστροφής του ηθικού και του πολιτισμού ενός έθνους καταστρέφοντας τις φυσικές και αρχιτεκτονικές του εκδηλώσεις. Ο σχεδιασμός της πραγματικής νέας γερμανικής πόλης πάνω από την τοποθεσία της Βαρσοβίας επινοήθηκε από τον Χούμπερτ Γκρος. Το επακόλουθο της αποτυχίας της εξέγερσης της Βαρσοβίας έδωσε μια ευκαιρία στον Χίτλερ να αρχίσει να συνειδητοποιεί την προπολεμική του σύλληψη.
Απομάκρυνση πολιτών
μικρογραφία| Εξέγερση της Βαρσοβίας, Αύγουστος 1944 Η Εξέγερση της Βαρσοβίας ξεκίνησε από τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό την 1η Αυγούστου 1944, στο πλαίσιο της Επιχείρησης Καταιγίδα. Σε απάντηση, μετά από εντολές του Χάινριχ Χίμλερ, η Βαρσοβία υπέστη αδιάκοπο βομβαδισμό από το ναζιστικό πυροβολικό και την αεροπορική δύναμη για εξήντα τρεις ημέρες και νύχτες υπό τις εντολές του Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι.
Το 1944, ένα μεγάλο στρατόπεδο διέλευσης (Durchgangslager) κατασκευάστηκε στα καταστήματα επισκευής τρένων του Προύσκουφ (Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego) για να στεγάσει τους εκτοπισμένους που εκδιώχθηκαν από τη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας και της καταστολής της, οι Γερμανοί απέλασαν περίπου 550.000 από τους κατοίκους της πόλης και περίπου 100.000 πολίτες από τα περίχωρά της, στέλνοντάς τους στο Durchgangslager 121 (Dulag 121). Η αστυνομία ασφαλείας και η Σούτσσταφφελ διαχώρισαν τους απελαθέντες και αποφάσισαν τη μοίρα τους. Περίπου 650.000 άνθρωποι πέρασαν από το στρατόπεδο του Προύσκουφ τον Αύγουστο, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Περίπου 55.000 στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, συμπεριλαμβανομένων 13.000 στο Άουσβιτς. Περιλάμβαναν άτομα από μια ποικιλία κοινωνικών τάξεων, επαγγελμάτων, φυσικής κατάστασης και ηλικιών. Οι απελαθέντες κυμαίνονταν από βρέφη μόλις λίγων εβδομάδων έως εξαιρετικά ηλικιωμένους. Σε μερικές περιπτώσεις, αυτοί ήταν επίσης άνθρωποι διαφορετικών εθνοτικών καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων που ζούσαν με «Αρία χαρτιά».
Λεηλασίες και καταστροφή κτιρίων
αριστερά|μικρογραφία| Η γερμανική Verbrennungskommando (Μεραρχία Πυρπόλησης) καταστρέφει τη Βαρσοβία. Λήψη φωτογραφίας από την οδό Λέσνο. Από αριστερά: κτίριο αρ. 24, 22 & μέρος του 20. μικρογραφία| Οι Sprengkommando ετοιμάζονται να ανατινάξουν το [[Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας|Βασιλικό Κάστρο, 8 Σεπτεμβρίου 1944]] Αφού είχε εκδιωχθεί ο υπόλοιπος πληθυσμός, οι Γερμανοί άρχισαν την καταστροφή των υπολειμμάτων της πόλης. Ειδικές ομάδες Γερμανών μηχανικών απεστάλησαν σε όλη την πόλη για να κάψουν και να κατεδαφίσουν τα υπόλοιπα κτίρια. Σύμφωνα με τα γερμανικά σχέδια, μετά τον πόλεμο η Βαρσοβία επρόκειτο να μετατραπεί σε τίποτα περισσότερο από έναν στρατιωτικό σταθμό διέλευσης.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 1945, μεταξύ 85% και 90% των κτιρίων είχαν καταστραφεί εντελώς. Αυτό περιλαμβάνει έως και το 10% ως αποτέλεσμα της εκστρατείας του Σεπτεμβρίου του 1939 και μετά από τη μάχη, έως και το 15% κατά τη διάρκεια της πρότερης Εξέγερσης στο Γκέτο της Βαρσοβίας, το 25% κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και το 40% λόγω της γερμανικής συστηματικής κατεδάφισης μετά την εξέγερση. αριστερά|μικρογραφία| Γερμανική μονάδα κατεδάφισης (Sprengkommando) με επικεφαλής τον μεγάλο Σάρνοφ. δεξιά|μικρογραφία| Η κατεστραμμένη [[Πλατεία του Κάστρου (Βαρσοβία)|Πλατεία του Βασιλικού Κάστρου, Βαρσοβία, 1945 ]] δεξιά|μικρογραφία| Ερείπια του [[Σαξονικό Παλάτι|Σαξονικού Παλατιού και του Τάφου του Άγνωστου Στρατιώτη, 1945.]] Οι υλικές απώλειες εκτιμήθηκαν σε 10.455 κτίρια, 923 ιστορικά κτίρια (94%), 25 εκκλησίες, 14 βιβλιοθήκες συμπεριλαμβανομένης της Εθνικής Βιβλιοθήκης, 81 δημοτικά σχολεία, 64 γυμνάσια, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και το μεγαλύτερο μέρος των ιστορικών μνημείων της πόλης. Σχεδόν ένα εκατομμύριο κάτοικοι έχασαν όλα τα υπάρχοντά τους. Οι ακριβείς απώλειες ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων έργων τέχνης, άλλων πολιτιστικών αντικειμένων και επιστημονικών αντικειμένων, είναι άγνωστες, αλλά πρέπει να θεωρηθούν σημαντικές, καθώς η Βαρσοβία και οι κάτοικοί της ήταν οι πλουσιότεροι Πολωνοί στην προπολεμική Πολωνία. Το 2004, ο Πρόεδρος της Βαρσοβίας, Λεχ Κατσίνσκι (αργότερα Πρόεδρος της Πολωνίας), δημιούργησε μια επιτροπή ιστορικών για την εκτίμηση των απωλειών μόνο για τη δημόσια περιουσία που προκλήθηκαν στην πόλη από τις γερμανικές αρχές. Η επιτροπή υπολόγισε ότι οι απώλειες ήταν τουλάχιστον 31,5 δισεκατομμύρια $. Αυτές οι εκτιμήσεις αυξήθηκαν αργότερα στα 45 δισεκατομμύρια $ και το 2005, σε 54,6 δισεκατομμύρια $ (όλα αντιστοιχούν σε 2004 δολάρια ΗΠΑ). Οι επίσημες εκτιμήσεις δεν περιλαμβάνουν τεράστιες απώλειες ιδιωτικής περιουσίας, οι οποίες είναι άγνωστης αξίας, καθώς σχεδόν όλα τα προπολεμικά έγγραφα (όπως ασφαλιστικές αξίες ιδιωτικών συλλογών) έχουν επίσης καταστραφεί, αλλά θεωρούνται διπλάσιες και τριπλάσιες εκτιμήσεις (οι οποίες βασίζονται σε τεκμηριωμένες απώλειες μόνο, ενώ για παράδειγμα ο κατάλογος των προπολεμικών περιουσιακών στοιχείων της Εθνικής Βιβλιοθήκης έχασε το 1% της συλλογής του, καθώς οι Γερμανοί κατέστρεψαν επίσης όλα τα αρχεία).
Κάψιμο βιβλιοθηκών
αριστερά|μικρογραφία| Εσωτερικό της Βιβλιοθήκης Ζαμοΐσκι σε ένα κτίριο στην οδό Ζάμπια. μικρογραφία| Η Βίβλος της Σχολής του Μεύση του 12ου αιώνα, ένα από τα βιβλία που έκαψαν οι Γερμανοί τον Οκτώβριο του 1944. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής καταστολής της Εξέγερσης της Βαρσοβίας του 1944 περίπου το 70 έως 80% των βιβλιοθηκών κάηκαν προσεκτικά από τους Verbrennungskommandos (μεραρχίες πυρπόλησης), των οποίου η αποστολή ήταν να κάψουν τη Βαρσοβία. Τον Οκτώβριο του 1944, η Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι, η παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη στην Πολωνία και μία από τις παλαιότερες και σημαντικότερες βιβλιοθήκες στην Ευρώπη (ιδρύθηκε το 1747), κάηκε. Από περίπου 400.000 έντυπα, χάρτες και χειρόγραφα, σώθηκαν μόνο 1.800 χειρόγραφα και 30.000 έντυπα.
Στην τελευταία φάση της Εξέγερσης της Βαρσοβίας και μετά την καταστολή της, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1944, οι τρεις μεγάλες ιδιωτικές βιβλιοθήκες στη Βαρσοβία (Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι, Βιβλιοθήκη Πσεζντζιέτσκι και Βιβλιοθήκη Ζαμοΐκσι), συμπεριλαμβανομένων συλλογών ανεκτίμητης αξίας για τον πολιτισμό της Πολωνίας, έπαψαν να υπάρχουν. Αυτές οι βιβλιοθήκες είχαν ήδη πληχθεί τον Σεπτέμβριο του 1939, όταν βομβαρδίστηκαν και κάηκαν.
Μια σημαντική συλλογή βιβλίων που ανήκουν στη Βιβλιοθήκη Κρασίνσκι, που δημιουργήθηκε το 1844, καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό το 1944. Η συλλογή αποτελούταν από 250.000 αντικείμενα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, οι αποθήκες της βιβλιοθήκης βομβαρδίστηκαν από το γερμανικό πυροβολικό και κάηκαν σχεδόν πλήρως. Μερικά από τα βιβλία διασώθηκαν, καθώς ρίχτηκαν έξω από τα παράθυρα από το προσωπικό της βιβλιοθήκης. Η επιζούσα συλλογή αργότερα κάηκε σκόπιμα από τους Γερμανούς τον Οκτώβριο του 1944 μετά την καταστολή της εξέγερσης. Περίπου 26.000 χειρόγραφα, 2.500 αρχέτυπα, 80.000 πρώιμα τυπωμένα βιβλία, 100.000 σχέδια και εκτυπώσεις, 50.000 χειρόγραφα σημειώσεων και θεάτρων, καθώς και μια μεγάλη συλλογή χαρτών και ατλάντων χάθηκαν. Η Βιβλιοθήκη Πσεζντζιέτσκι στην Οδό Φόκσαλ 6 περιλάμβανε 60.000 τόμους και 500 χειρόγραφα, ένα πλούσιο αρχείο που περιείχε 800 περγαμηνές και έντυπα έγγραφα, καθώς και μια χαρτογραφική συλλογή που αποτελούταν από 350 χάρτες, άτλαντες και σχέδια. Εκτός από 10.000 έγγραφα και σχέδια, υπήρχε μια εκτεταμένη γκαλερί τέχνης (Προσωπογραφία του Καζίμιρ Γιαγκελόν από τον 15ο αιώνα, Προσωπογραφία του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι από το Παλάτι Σλάισχαϊμ, ο Βωμός της Οικίας της Σόφια Γιαγκελόν, 1456), πολύτιμη συλλογή μικρογραφιών και διακοσμητικής τέχνη: υφάσματα, πορσελάνες, φαγιάντσες, γυάλινα και χρυσά αντικείμενα, στρατιωτικά αντικείμενα, κ.λπ.. Κάηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1939 ως αποτέλεσμα σοβαρού εναέριου βομβαρδισμού από τους Γερμανούς (εμπρηστικός βομβαρδισμός). Τα σωζόμενα αντικείμενα που στεγάστηκαν σε γειτονικό οίκισμα στην Οδό Στσίγκλα κάηκαν τον Οκτώβριο του 1944. Η τελευταία από τις προαναφερθείσες βιβλιοθήκες, η Βιβλιοθήκη Ζαμοΐσκι, απέκτησε συλλογές 70.000 έργων (97.000 τόμοι), περισσότερα από 2.000 χειρόγραφα, 624 διπλώματα περγαμηνής, αρκετές χιλιάδες χειρόγραφα, μια συλλογή χαρακτικών, νομισμάτων και 315 χαρτών και ατλάντων. Οι συλλογές της βιβλιοθήκης συγκέντρωσαν επίσης πολλές συλλογές τέχνης: μια πλούσια συλλογή από μιλιταρία, μινιατούρες, πορσελάνες, φαγιάνς και γυάλινες, φυσικές συλλογές, ερευνητικά εργαλεία, κ.λπ.. Το 1939, περίπου 50.000 αντικείμενα (περίπου 30%) καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, οι Γερμανοί έβαλαν φωτιά τόσο στο Παλάτι Ζαμοΐσκι (Μπλε Παλάτι) όσο και στο κτίριο της βιβλιοθήκης.
Η Κεντρική Στρατιωτική Βιβλιοθήκη, που περιείχε 350.000 βιβλία για την ιστορία της Πολωνίας, καταστράφηκε, συμπεριλαμβανομένης της Βιβλιοθήκης του Πολωνικού Μουσείου του Ράπερσβιλ που είχε τοποθετηθεί εκεί για φύλαξη. Η συλλογή της Βιβλιοθήκης Ράπερσβιλ μεταφέρθηκε στην Πολωνία το 1927. Η βιβλιοθήκη και το μουσείο ιδρύθηκαν στο Ράπερσβιλ της Ελβετίας το 1870 ως «καταφύγιο για τα ιστορικά αναμνηστικά της Πολωνίας που ατιμώθηκαν και λεηλατήθηκαν στην κατεχόμενη πολωνική πατρίδα» και για την προώθηση των πολωνικών συμφερόντων. Το μεγαλύτερο μέρος των συλλογών της βιβλιοθήκης, αρχικά 20.000 χαρακτικά, 92.000 βιβλία και 27.000 χειρόγραφα, καταστράφηκαν σκόπιμα από τους Γερμανούς το 1944.
Ανοικοδόμηση της Βαρσοβίας
κέντρο|μικρογραφία|1000x1000εσ|Τμήμα της Βαρσοβίας που καταστράφηκε ολοσχερώς, φωτογραφία από περ. το 1950. Βορειοδυτική άποψη των Κήπων Κρασίνσκι και της Οδού Σφιεντογέρσκα.
Η Βαρσοβία ανοικοδομήθηκε από τον πολωνικό λαό μεταξύ της δεκαετίας του 1950 και του 1970 με την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης. Το Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης (ολοκληρώθηκε το 1955) ήταν ένα δώρο από τον σοβιετικό λαό. Ορισμένα ορόσημα ανακατασκευάστηκαν μέχρι τη δεκαετία του 1980. Ενώ η Παλιά Πόλη ανακατασκευάστηκε πλήρως, η Νέα Πόλη έχει αποκατασταθεί μόνο μερικώς στην προηγούμενη κατάστασή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατεδάφιση Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ναζιστικά εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας
Αποβατική υποστήριξη
Ο όρος Αποβατική υποστήριξη είναι περισσότερο στρατιωτικός (ναυτικός) και χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό μικρών σχετικά σκαφών που υποστηρίζουν τις στρατιωτικές αποβατικές δυνάμεις κατά τον χρόνο της επιχειρούμενης απόβασης.
Τέτοια πλοία "αποβατικής υποστήριξης" μπορεί να είναι μικρά (μικρού βυθίσματος) αλλά και μεγάλα πολεμικά σκάφη που με το πυροβολικό τους καλύπτουν την αποβατική επιχείρηση. Επίσης με τον ίδιον όρο μπορεί να χαρακτηρισθούν επιπρόσθετα και ναρκαλιευτικά που επιχειρούν προηγουμένως καθαρισμό και διάνοιξη διαύλου σε ναρκοθετημένη προσγειάλια θαλάσσια περιοχή, προκειμένου ν΄ ακολουθήσει επιχείρηση απόβασης.
Τα πλοία αποβατικής υποστήριξης του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:
Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (ταχυδακτυλουργός)
Ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (αγγλικά: David Copperfield, πραγματικό όνομα: David Seth Kotkin, 16 Σεπτεμβρίου 1956) είναι Αμερικανός ταχυδακτυλουργός. Έχει χαρακτηριστεί από το Forbes ως ο πλέον εμπορικά επιτυχημένος μάγος στην ιστορία.