cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944
Η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος Γεωργίου Παπανδρέου 1944 (Οκτώβριος 1944 - Ιανουάριος 1945) ήταν συνέχεια της προηγούμενης κυβέρνησης Παπανδρέου στο εξωτερικό. Όταν, στις 18 Οκτωβρίου, η Αθήνα απελευθερώθηκε από τα τελευταία γερμανικά στρατεύματα και η δωσιλογική κυβέρνηση Ράλλη παρέδωσε την εξουσία, η κυβέρνηση που ήρθε πλέον στην Ελλάδα, ανασχηματίστηκε, χωρίς όμως αλλαγή Πρωθυπουργού.
Μουσείο Μεταλλωρυχίας Γκουίντο
Ιστορία
Τεχνικά, το παλιό ορυχείο αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της άμμου. Η πρώτη στοά, η στοά Μπάρμπαρα του 1856 εγκαταλείφθηκε στα 30 μ. Η δεύτερη στοά, η στοά Κονκόρντια μετονομάστηκε σε στοά Γκουίντο. Η διερευνητική εξόρυξη στα 80 μ. εγκαταλείφθηκε λόγω βλάβης, ενώ στα 117 μέτρα βρέθηκε νερό. Ελήφθη οικονομική βοήθεια από τη σιδηροδρομική ένωση Άνω Σιλεσίας (γερμανικά: Oberschlesische Eisenbahn Gesellschaft). Στο ορυχείο Γκουίντο άνοιξε μια νέα στοά, η στοά Σιδηροδρόμου. Το έργο αγοράστηκε το 1887 από την πρωσική Finanzamt (Εφορία) και συγχωνεύτηκε με το ορυχείο Βασίλισσα Λουίζα. Το Γκουίντο και η στοά Σιδηροδρόμου είχαν βάθος στα 320 μέτρα. Το 1912, το ορυχείο Γκουίντο συγχωνεύτηκε με το νεόκτιστο ορυχείο Ντέλμπρουκ (Makoszowy Coal Mine-post 1945) και ένα εργοστάσιο οπτάνθρακα. Η Σιλεσία διασπάστηκε το 1922 και το ορυχείο Ντέλμπρουκ (μαζί με το ορυχείο Γκουίντο) παραδόθηκε στην εξορυκτική εταιρεία Prussian Preussag. Το 1928, η στοά Γκουίντο έκλεισε και η στοά Σιδηροδρόμου μετατράπηκε σε στοά μεταφοράς για το συνεργείο και για τα υλικά.
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944
Η διαμάχη μεταξύ του αστικού πολιτικού κόσμου (που εκφραζόταν από το Γεώργιο Παπανδρέου) και των οπαδών του Κ.Κ.Ε. και του Ε.Α.Μ. ήταν το χαρακτηριστικό της περιόδου εκείνης. Η ανάγκη ανασυγκρότησης του ελληνικού στρατού με την ταυτόχρονη εφαρμογή των όρων του Συμφώνου της Καζέρτας και η ανοιχτή επέμβαση του Άγλλου στρατηγού και τοποτηρητή της Βρετανικής κυβέρνησης στην Ελλάδα, Ρόναλντ Σκόμπι, κατέληξε στην αποχώρηση των μελών της Π.Ε.Ε.Α. από την κυβέρνηση, στις 2 Δεκεμβρίου 1944, και στις μάχες που έλαβαν χώρα στην Αθήνα, την ίδια περίοδο, γνωστές ως «Δεκεμβριανά».
Μουσείο Μεταλλωρυχίας Γκουίντο
Το μουσείο
Το υπόγειο μουσείο βρίσκεται στα 320 μ. κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, με ένα δεύτερο επίπεδο να αντιπροσωπεύει ένα ορυχείο του 19ου αι. στα 170 μ. Τα 320 μέτρα του σε βάθος καθιστούν το Γκουίντο το βαθύτερο επισκέψιμο ορυχείο στην Ευρώπη. Ο χώρος διαθέτει εξοπλισμό για την προσομοίωση εξορυκτικών καταστροφών καθώς και μια αίθουσα συναυλιών. Υπάρχει επίσης μια έκθεση αφιερωμένη στους πολιτικά καταπιεσμένους στρατιώτες και ανθρακωρύχους της δεκαετίας του 1950, που ως νέοι αναγκάστηκαν να εργαστούν κάτω από τη γη αντί να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημεία σταθμοί στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς Κατηγορία:Μουσεία μεταλλωρυχείας στην Πολωνία
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944
Παραπομπές
1944 Κατηγορία:1944 1944 10
Swisstopo
Swisstopo (ψευδο-αγγλικά: Swisstopo) είναι η ονομασία του εθνικού οργανισμού χαρτογράφησης στην Ελβετία, του Ομοσπονδιακού Γραφείου Τοπογραφίας (γερμανικά: Bundesamt für Landestopografie, γαλλικά: Office fédéral de topographie, ιταλικά: Ufficio federale di topografia, ρομανσικά: Uffizi federal da topografia). Το σημερινό ψευδο-αγγλικό όνομα έγινε επίσημο το 2002. Ήταν σε χρήση ως όνομα τομέα για την αρχική σελίδα του ινστιτούτου, swisstopo.ch, από το 1997.
Η κύρια κατηγορία προϊόντων που παράγει η Ελβετόπο είναι τοπογραφικοί χάρτες σε επτά διαφορετικές κλίμακες. Οι ελβετικοί χάρτες έχουν επαινεθεί για την ακρίβεια και την ποιότητά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοπογραφία Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελβετίας
Μοσχάρι Στρόγκανοφ
Το μοσχάρι Στρόγκανοφ ή βόειο κρέας Στρόγκανοφ (бефстро́ганов ) είναι ένα ρωσικό πιάτο με σοταρισμένα κομμάτια από βοδινό κρέας και σερβίρεται με μια σάλτσα με σμετάνα (ξινή κρέμα). Από τις ρίζες του στα μέσα του 19ου αιώνα στη Ρωσία, έγινε δημοφιλές σε όλο τον κόσμο μετέπειτα, με σημαντικές παραλλαγές από την αρχική συνταγή.
Ιστορία
Το πιάτο πήρε το όνομά του από ένα από τα μέλη της σημαντικής οικογένειας Στρόγκανοφ. Ένας θρύλος αποδίδει την εφεύρεσή του σε Γάλλους σεφ που εργάζονται για την οικογένεια, αλλά αρκετοί ερευνητές επισημαίνουν ότι η συνταγή είναι μια εκλεπτυσμένη έκδοση παλαιότερων ρωσικών πιάτων.
Το κλασικό ρωσικό βιβλίο μαγειρικής της Έλενα Μολόχοβιτς Ένα δώρο σε νεαρές νοικοκυρές δίνει την πρώτη γνωστή συνταγή για το Μοσχαράκι Στρόγκανοφ με μουστάρδα, στην έκδοση του 1871. Η συνταγή περιλαμβάνει κύβους βοείου κρέατος (όχι λωρίδες) που παρασκευάζονται σε μια ξηρή μαρινάδα με αλάτι και μπαχάρι και στη συνέχεια σοτάρεται σε βούτυρο. Η σάλτσα είναι μια απλή ρου που αναμιγνύεται με παρασκευασμένη μουστάρδα και ζωμό και τελειώνει με μια μικρή ποσότητα από ξινή κρέμα: χωρίς κρεμμύδια, χωρίς μανιτάρια και χωρίς αλκοόλ.
Το 1891, ο Γάλλος σεφ Σαρλ Μπριρ, ο οποίος εργαζόταν στην Αγία Πετρούπολη, υπέβαλε μια συνταγή για το μοσχαράκι Στρόγκανοφ σε διαγωνισμό που χρηματοδοτήθηκε από το γαλλικό περιοδικό L'Art culinaire. Αυτό οδήγησε τον Larousse Gastronomique να υποθέσει ότι ήταν ο εφευρέτης αυτού του πιάτου, αλλά τόσο η συνταγή όσο και το όνομα υπήρχαν πριν από τότε.
Μετά την πτώση της Τσαρικής Ρωσίας, το πιάτο σερβίρεται ευρέως στα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια της Κίνας πριν από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Ρώσοι και Κινέζοι μετανάστες, καθώς και στρατιώτες των ΗΠΑ που σταθμεύαν στην προ-κομμουνιστική Κίνα, έφεραν αρκετές παραλλαγές του πιάτου στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες μπορεί να εξηγούν τη δημοτικότητά του κατά τη δεκαετία του 1950. Εμφανίστηκε στο Χονγκ Κονγκ στα τέλη της δεκαετίας του '50, όπου τα ρωσικά εστιατόρια και ξενοδοχεία σερβίραν το πιάτο με ρύζι αλλά όχι ξινή κρέμα. Στη δεκαετία του 1960 στην Αμερική, αρκετοί σεφ παρουσίασαν μίγματα αφυδατωμένου βοείου κρέατος, τα οποία αναμίχθηκαν με μαγειρεμένο βόειο κρέας και ξινή κρέμα.
Σε όλο τον κόσμο
Η προετοιμασία του Μοσχαράκι Στρόγκανοφ ποικίλλει σημαντικά όχι μόνο με βάση τη γεωγραφία, αλλά και με άλλους παράγοντες, όπως το κομμάτι κρέατος που χρησιμοποιείται και τα επιλεγμένα καρυκεύματα. Το κρέας για το πιάτο μπορεί να κοπεί με διαφορετικούς τρόπους και μερικές φορές σε κύβους ή κομμένο σε λωρίδες. Ορισμένες παραλλαγές περιλαμβάνουν μανιτάρια και κρεμμύδια ή άλλα λαχανικά και ποικίλα καρυκευμάτων όπως ζάχαρη, αλάτι, μαύρο πιπέρι και μαρινάδες (ειδικά σάλτσα Worcestershire).
Στην έκδοση που παρασκευάζεται συχνά σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες σε εστιατόρια και ξενοδοχεία, αποτελείται από λωρίδες από μοσχάρι φιλέτο με μανιτάρι, κρεμμύδι και ξινή κρέμα και σερβίρεται πάνω από ρύζι ή ζυμαρικά. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία, μια συνταγή πολύ παρόμοια με εκείνη που συνήθως βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει γίνει δημοφιλής, όπου σερβίρεται γενικά με ρύζι και μερικές φορές με ζυμαρικά, καθώς και σε παρασκευασμένα κατεψυγμένα πιάτα. Σήμερα, το πιάτο σερβίρεται γενικά με φαρδιές ή στριμμένες χυλοπίτες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι βρετανικές παμπ συνήθως σερβίρουν μια έκδοση του πιάτου με μια κρεμώδη λευκή σάλτσα κρασιού, ενώ περισσότερες «αυθεντικές» εκδόσεις είναι συχνά κόκκινο στιφάδο με μια κουταλιά ξινή κρέμα που σερβίρεται ξεχωριστά στην κορυφή.
Το Larousse Gastronomique παραθέτει το μοσχάρι Στρόγκανοφ ως συνταγή κρέμας, πάπρικας, μοσχαρίσιου κρέατος και λευκού κρασιού. Η βραζιλιάνικη παραλλαγή περιλαμβάνει βόειο κρέας σε κύβους ή λωρίδες βοείου κρέατος (συνήθως φιλέ μινιόν) με σάλτσα ντομάτας, κρεμμύδια, μανιτάρια και παχιά κρέμα. Οι Βραζιλιάνοι προετοιμάζουν επίσης το Στρόγκανοφ με κοτόπουλο ή ακόμα και γαρίδες αντί για βόειο κρέας. Συνήθως σερβίρεται με μια πουρέ πατάτας και λευκό ρύζι. Στην γλώσσα της Βραζιλίας αποκαλείται Στρόγκανοφ ή Estrogonofe.
Το μοσχάρι Στρόγκανοφ είναι επίσης δημοφιλές σε σκανδιναβικές χώρες. Στη Σουηδία, μια κοινή παραλλαγή είναι το κορβ Στρόγκανοφ (λουκάνικο Στρόγκανοφ), το οποίο χρησιμοποιεί το τοπικό λουκάνικο φαλούκορφ ως υποκατάστατο του βοείου κρέατος. Στη Φινλανδία, το πιάτο ονομάζεται Μακκάρα- Στρόγκανοφ, (Μακκάρα σημαίνει οποιοδήποτε είδος λουκάνικου). Το βόειο κρέας είναι, ωστόσο κοινό στο πιάτο. Τα τουρσιά με αλατισμένες φέτες είναι επίσης ένα φυσιολογικό συστατικό στο φινλανδικό μοσχάρι Στρόγκανοφ.
Η δημοτικότητα του Στρόγκανοφ επεκτείνεται και στην Ιαπωνία, όπου συνήθως σερβίρεται με λευκό ρύζι ή λευκό ρύζι καρυκευμένο με μαϊντανό και βούτυρο. Η δημοτικότητά του αυξήθηκε δραματικά με την εισαγωγή των «στιγμιαίων κύβων σάλτσας» από την S&B Foods. Αυτοί είναι κύβοι με αποξηραμένα καρυκεύματα και παχυντικά που μπορούν να προστεθούν στο νερό, το κρεμμύδι, το βόειο κρέας και τα μανιτάρια για να φτιάξουν μια σάλτσα τύπου Στρόγκανοφ. Επιπλέον, οι ιαπωνικές συνταγές για το Στρόγκανοφ απαιτούν συχνά «μη παραδοσιακά» ρωσικά συστατικά, όπως μικρές ποσότητες σάλτσας σόγιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το βοδινό κρέας
Συνεργαστικό Αγροτικό Κόμμα
μικρογραφία|Το έμβλημα του Συνεργατικού Αγροτικού Κόμματος Το Συνεργαστικό Αγροτικό Κόμμα ήταν πολιτικό κόμμα της Ελλάδας, το οποίο έδρασε κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1920.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εθνικές εκλογές του 1926,, όπου κέρδισε τρεις έδρες στις βουλευτικές εκλογές λαμβάνοντας το 0.9% της εθνικής ψήφου. Ωστόσο, το κόμμα δεν συμμετείχε σε κάποια επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Άνω Χόβολη Αχαΐας
Η Άνω Χόβολη είναι ένας μικρός ορεινός οικισμός της Αχαΐας και ανήκει στον "καλλικρατικό" Δήμο Καλαβρύτων.
Τοποθεσία
Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 849 μέτρων, στις πλαγιές του Τάρταρη, λίγο βορειότερα από τον αντίστοιχο οικισμό της Κάτω Χόβολης στις πλαγιές της "Αμπελίνας" προεκτάσεως του Τάρταρη , λίγα χιλιόμετρα βορειότερα από την Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως. Eγγύς του βρίσκονται η Κάτω Χόβολη, η Αλέσταινα, το Σοπωτό, το κεφαλοχώρι της Δάφνης (Στρέζοβα), οι οικισμοί της Πάου, το Πεύκο, η Σκοτάνη και τα Καλύβια Σκοτάνης.
Αναφέρεται στα 1903 το τότε ενιαίο χωριό να απέχει μία ώρα δρόμο από το Σοπωτό και να έχει σχολείο (γραμματείο) ενώ η Άνω Χόβολη απείχε ένα τέταρτο δρόμο με τα πόδια από τον οικισμό της Κάτω Χόβολης.
Διοικητική εξέλιξη
Την 16/10/1940, με τη διάσπαση του ενιαίου μέχρι τότε χωριού σε δύο ξεχωριστούς οικισμούς, προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητας Χόβολης. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Παΐων μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στον "καλλικρατικό" Δήμο Καλαβρύτων (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού της Άνω Χόβολης, ως ξεχωριστού οικισμού, σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Τα σπίτια του χωριού είναι πιο συσπειρωμένα σε σύγκριση με την Κάτω Χόβολη που ο οικισμός είναι απλωμένος κατά μήκος του επαρχιακού οδικού δικτύου. Ενοριακός και κοιμητηριακός ναός τόσο της Άνω Χόβολης όσο και της Κάτω Χόβολης είναι η Αγία Τριάδα, ενώ στην περιφέρειά του βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Ιωάννη, των Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, του Αγίου Νικολάου και του Προφήτη Ηλία που βρίσκεται πάνω στα διοικητικά όρια των δύο οικισμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Παΐων Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Πολωνοί στη Γερμανία
Οι Πολωνοί στη Γερμανία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Πολωνική Διασπορά (Polonia) στον κόσμο και η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των Πολωνών που ζουν στη Γερμανία ποικίλλουν από 2 εκατομμύρια έως περίπου 3 εκατομμύρια που μπορεί να είναι πολωνικής καταγωγής. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, υπάρχουν περίπου 2.006.410 Πολωνοί στη Γερμανία. Οι κύριες οργανώσεις της Πολωνικής Διασποράς στη Γερμανία είναι η Ένωση Πολωνών στη Γερμανία και το Συνέδριο της Πολωνικής Διασποράς στη Γερμανία. Τα πολωνικά επώνυμα είναι σχετικά κοινά στη Γερμανία, ειδικά στην περιοχή της κοιλάδας του Ρουρ (Ρούρπολεν).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο του Βασιλιά [[Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός|Αυγούστου Β΄ του Δυνατού στη Δρέσδη]] Από τους διαμελισμούς της Πολωνίας το 1772, το 1793 και το 1795 και τη μερική ενσωμάτωση της Πολωνίας στην Πρωσία, μια μεγάλη πολωνική εθνοτική ομάδα υπήρχε εντός των συνόρων της Πρωσίας, ειδικά στις νέες επαρχίες του Πόζεν και της Δυτικής Πρωσίας. Πολωνοί επίσης εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Γερμανία κατά τον 18ο αιώνα, π.χ. στη Δρέσδη και τη Λειψία. Η Δρέσδη ονομάστηκε Βασιλική-Πολωνική Κατοικημένη Πόλη αφού ο Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός έγινε βασιλιάς της Πολωνίας το 1697.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η ταχεία εκβιομηχάνιση στην Κοιλάδα του Ρουρ προσέλκυσε περίπου 300.000 Πολωνούς, ειδικά από την Ανατολική Πρωσία, τη Δυτική Πρωσία, το Πόζναν και τη Σιλεσία. Αποτελούσαν περίπου το 30% του πληθυσμού της περιοχής του Ρουρ μέχρι το 1910. Στη συνέχεια, ακολούθησαν οι Κασούβιοι και οι Μαζούριοι. Οι συμμετέχοντες σε αυτή τη μετανάστευση ονομάζονται Πολωνοί του Ρουρ. μικρογραφία| Σύμβολο της πολωνικής μειονότητας στη Γερμανία - [[Ρόντουο.]] Μετά το 1870, οι Πολωνοί βρίσκονταν υπό μια αυξανόμενη πίεση γερμανοποίησης και το Κουλτούρκαμπφ επιτέθηκε στην Καθολική Εκκλησία τους. Οι περισσότεροι Καθολικοί επίσκοποι φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν. Η γλώσσα διδασκαλίας που προηγουμένως ήταν η πολωνική στις κυρίως πολωνόφωνες περιοχές της Πρωσίας αντικαταστάθηκε από τα γερμανικά ως γλώσσα διδασκαλίας, ακόμη και στη θρησκευτική εκπαίδευση όπου οι Πολωνοί ιερείς αντικαταστάθηκαν από Γερμανούς δασκάλους. Ωστόσο, αυτές οι πολιτικές γερμανοποίησης δεν ήταν καθόλου επιτυχημένες. Αντίθετα, οδήγησε στην πολιτική αφύπνιση πολλών Πολωνών και στην ίδρυση πλούτου πολωνικών οικονομικών, πολιτικών και πολιτιστικών ενώσεων που στόχευαν στη διατήρηση του πολωνικού πολιτισμού και των πολωνικών συμφερόντων, ιδιαίτερα στην Επαρχία του Πόζεν και στην κοιλάδα του Ρουρ. Η πολιτική της αναγκαστικής πολιτιστικής γερμανοποίησης αποξένωσε μεγάλα τμήματα του πολωνόφωνου πληθυσμού ενάντια στις γερμανικές αρχές και προκάλεσε εθνικιστικά αισθήματα και στις δύο πλευρές. αριστερά|μικρογραφία|143x143εσ| Το [[P (ναζιστικό σύμβολο)|σύμβολο "P" («Π») που εισήγαγε η Ναζιστική Γερμανία για τους Πολωνούς καταναγκαστικούς εργάτες]] Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κυρίως πολωνικές επαρχίες έπρεπε να παραχωρηθούν στη νεοσύστατη Πολωνική Δημοκρατία. Οι πολωνόφωνες μειονότητες παρέμειναν ειδικά στην Άνω Σιλεσία και σε μέρη της Ανατολικής Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1922-1937 της Γερμανο-Πολωνικής Συμφωνίας για την Άνω Σιλεσία (Συμφωνία της Γενεύης), που υπογράφηκε στη Γενεύη στις 15 Μαΐου 1922, οι Γερμανοί πολωνικής εθνότητας στην Άνω Σιλεσία είχαν δικαστικό καθεστώς ως εθνική μειονότητα, σύμφωνα με την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών (όπως και οι Πολωνοί γερμανικής εθνότητας στο πολωνικό Βοεβοδάτο Σιλεσίας). Μετά την άνοδο των Ναζί, όλες οι πολωνικές δραστηριότητες περιορίστηκαν συστηματικά, από τα μέσα του 1937 και στην Άνω Σιλεσία. Ωστόσο, τον Αύγουστο του 1939, η ηγεσία της πολωνικής κοινότητας συνελήφθη και φυλακίστηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης του Ζάξενχαουζεν και του Μπούχενβαλντ. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1939, λίγο μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ναζιστική κυβέρνηση του Τρίτου Ράιχ αφαίρεσε από την πολωνική κοινότητα στη Γερμανία το καθεστώς της μειονότητας. Αυτό επιβεβαιώθηκε επίσημα από το διάταγμα του Χέρμαν Γκέρινγκ της 27ης Φεβρουαρίου 1940.
Σήμερα
μικρογραφία| Πολωνικό Ινστιτούτο στο [[Βερολίνο]] Σήμερα, η γερμανική κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει τους Γερμανούς πολωνικής εθνότητας ως εθνική μειονότητα. Ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με πολωνικά πρακτορεία, η Γερμανία δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης της πολωνικής μειονότητας στη Γερμανία. Μετά την ένταξη της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αρκετές οργανώσεις Πολωνών στη Γερμανία προσπάθησαν να αποκαταστήσουν το προπολεμικό επίσημο καθεστώς μειονότητας, ισχυριζόμενοι ιδιαίτερα ότι το ναζιστικό διάταγμα είναι άκυρο. Ενώ το αρχικό μνημόνιο προς τη Μπούντεσταγκ παρέμεινε αναπάντητο, τον Δεκέμβριο του 2009 η Επιτροπή Μειοψηφίας του Συμβουλίου της Ευρώπης υποχρέωσε τη γερμανική κυβέρνηση να ανταποκριθεί επίσημα στα αιτήματα εντός τεσσάρων μηνών.
Περίπου 10.000 Πολωνοί πολίτες μετακόμισαν πρόσφατα σε γερμανικές τοποθεσίες κατά μήκος των συνόρων Γερμανίας-Πολωνίας, που μειώθηκαν σε πληθυσμό μετά την ενοποίηση της Γερμανίας.
Κατανομή πληθυσμού
μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει το ποσοστό του πληθυσμού που είναι πολωνικής καταγωγής στο [[Βερολίνο]] μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει το ποσοστό του πληθυσμού που είναι πολωνικής καταγωγής στο [[Αμβούργο]] Στοιχεία 2015:
Υπολογιστικός πόρος
Στη θεωρία υπολογιστικής πολυπλοκότητας, ο υπολογιστικός πόρος είναι ένας πόρος που χρησιμοποιείται από κάποια υπολογιστικά μοντέλα κατά τη λύση υπολογιστικών προβλημάτων.
Ένα υπολογιστικό πρόβλημα ορίζεται γενικά με βάση την ενέργεια που απαιτείται να διεκπεραιώσει σε κάποια έγκυρη είσοδο. Παραδείγματα προβλημάτων είναι: «Δεδομένου ενός ακέραιου n, να αποφανθεί εάν το n είναι πρώτος», ή «Δεδομένων δύο αριθμών x και y, να υπολογιστεί το γινόμενο x*y». Καθώς η είσοδος μεγαλώνει, αυξάνεται και το πλήθος των υπολογιστικών πόρων που απαιτούνται για την επίλυση του προβλήματος. Έτσι οι αναγκαίοι πόροι περιγράφονται με όρους ασυμπτωτικής ανάλυσης, εκφράζοντάς τους ως συνάρτηση του μήκους ή του μεγέθους της εισόδου. Η χρήση πόρων συχνά ποσοτικοποιείται εν μέρει με Big O notation.
Οι υπολογιστικοί πόροι είναι χρήσιμοι διότι μας δίνουν τη δυνατότητα να ερευνήσουμε ποια προβλήματα μπορούν να επιλυθούν με συγκεκριμένο αριθμό από κάθε είδος υπολογιστικών πόρων. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να αποφανθούμε αν οι αλγόριθμοι που χρησιμοποιούνται για την επίλυση του προβλήματος είναι βέλτιστοι και μπορούμε τελικά να σχολιάσουμε την αποδοτικότητα κάποιου αλγορίθμου. Το σύνολο των προβλημάτων που μπορούν να επιλυθούν με χρήση ενός συγκεκριμένου πλήθους ενός συγκεκριμένου υπολογιστικού πόρου αποτελούν μια κλάση πολυπλοκότητας και οι σχέσεις μεταξύ διαφορετικών κλάσεων πολυπλοκότητας είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στη θεωρία πολυπλοκότητας.
Κατηγορία:Θεωρία υπολογισμού
Άγιος Ιωάννης Αμαρίου Ρεθύμνου
Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης απέχει 56 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 370 μέτρων. Βρίσκεται κοντά στην συμβολή του Πλατύ ποταμού με τον Ξιφέ. Τα ποτάμια γεφυρώνουν οι παλιές γέφυρες του Ξιφέ η καμάρα και η γέφυρα του Μανουρά.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως S. Z(uann)e Chiliaru, στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως S. Giovanni Ghliafu με 47 κατοίκους. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους διέθετε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 15 οικογένειες να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Άγιος Ιωάννης Χλιαρός, ανήκε στον δήμο Αποδούλου και είχε 123 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 127 κατοίκους. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Κουρητών.
Στον Άγιο Ιωάννη γεννήθηκε ο δικηγόρος Εμμανουήλ Παπαδογιάννης (1889-1971), ο οποίος διατέλεσε υπουργός ανοικοδομήσεως την περίοδο 1948-1950.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο νεκροταφείο του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη. Ανήκει στον τύπο του μονόχωρου καμαρόσκεπου και στο εσωτερικό του σώζει τοιχογραφίες δύο διαφορετικών φάσεων. Οι παλαιότερες σώζονται τμηματικά στο ιερό. Χρονολογούνται στις αρχές του 14ου αιώνα και σώζονται σε κακή κατάσταση. Το νεότερο στρώμα χρονολογείται από τις αρχές του 15ου αιώνα και σώζεται σε καλύτερη κατάσταση. Ανάμεσα στις καλύτερα διατηρημένες τοιχογραφίες είναι η παράσταση του γενέσιου του Ιωάννη Προδρόμου. Η ενοριακή εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Τέσσερις. Είναι του τελευταίου τρίτου του 19ου αιώνα και ανακαινίστηκε το 1893.
Στο χωριό λειτουργούσε δημοτικό σχολείο από το 1899 μέχρι το 1986. Το 1928 κτίστηκε σχολικό κτίριο το οποίο το 1968 αντικαταστάθηκε από νεότερο.
Διοικητικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Αγίου Ιωάννου Αμαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουρητών του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 117 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Αγίου Ιωάννου Αμαρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας
μικρογραφία|280px|Ο πίνακας Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας (Τουρκικά: Kaplumbağa Terbiyecisi) είναι ένας πίνακας του Οσμάν Χαμντί Μπέη που δημιουργήθηκε το 1906 και το 1907 (δύο εκδόσεις). Το 2004 πωλήθηκε για 3,5 εκατομμύρια δολάρια και σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Πέρα της Κωνσταντινούπολης.
Στον πίνακα, ο Οσμάν Χαμντί Μπέη σατιρίζει τις αργές και αναποτελεσματικές προσπάθειες μεταρρύθμισης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέσω των προσπαθειών ενός αναχρονιστικού ιστορικού χαρακτήρα για την εκπαίδευση των χελωνών. Ο πίνακας απεικονίζει έναν ηλικιωμένο άνδρα στην παραδοσιακή οθωμανική θρησκευτική φορεσιά που προηγήθηκε της εισαγωγής των φεσιών και της εξάπλωσης του δυτικού στυλ φορέματος με τις μεταρρυθμίσεις Τανζιμάτ στα μέσα του 19ου αιώνα. Κρατάει ένα παραδοσιακό φλάουτο με το οποίο προσπαθεί να εκπαιδεύσει τις χελώνες στα πόδια του.
Ιστορικό πλαίσιο
Ο Οσμάν Χαμντί Μπέης δημιούργησε το πίνακα σε μια εποχή μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ είτε είχαν αποδειχθεί αναποτελεσματικές είτε είχαν κατηγορηθεί για την αυξημένη αναταραχή. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία εξακολουθούσε να διοικεί τμήματα της Βαλκανικής Χερσονήσου, της Βόρειας Αφρικής, ολόκληρη την Ανατολία, τον Λεβάντες και μεγάλο μέρος της Αραβικής χερσονήσου στις αρχές του 20ου αιώνα, απειλούνταν σοβαρά τόσο από την αυξανόμενη δύναμη των εθνικιστικών κινήσεων εντός της επικράτειάς της όσο και από τις εισβολές ξένων δυνάμεων, που τελικά οδήγησαν στη διανομή της αυτοκρατορίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αν και δεν ήταν ευρέως αποδεδειγμένος ή κατανοητός την εποχή εκείνη, ο πίνακας απέκτησε μεγαλύτερη σημασία στις επόμενες δεκαετίες καθώς προμήνυε την Επανάσταση των Νεότουρκων του 1908, η οποία έβαλε τέλος στον άμεσο αυτοκρατορικό κανόνα του σουλτάνου (αντικαταστάθηκε από το καθεστώς των Τριών Πασάδων μετά το 1913) και οδήγησε στην είσοδο της Αυτοκρατορίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων με αποτέλεσμα τον μετέπειτα διαμελισμό της. μικρογραφία|270x270px|Η δεύτερη έκδοση του πίνακα
Διαφορές μεταξύ των δύο εκδοχών των έργων
Οι εκδόσεις του πίνακα "Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας" του 1906 και 1907 είναι κάπως διαφορετικές. Η δεύτερη έκδοση της εικόνας δείχνει έξι χελώνες αντί για πέντε, όπως στην πρώτη. Επίσης στην δεύτερη έκδοση υπάρχουν μια στάμνα και μια πλάκα στον τοίχο με μια επιγραφή στα αραβικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Τουρκίας
Γιούρι Λόουενθαλ
Βιογραφία
Ο Λόουενθαλ γεννήθηκε στην Alliance του Οχάιο και μεγάλωσε στο Nashville, Tennessee, αργότερα μετακομίζοντας στη Βόρεια Βιρτζίνια. Ο πατέρας του εργάστηκε για τον Οργανισμό Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη και πέρασε δύο χρόνια στον Νίγηρα στην Αφρική. Δεν ασχολήθηκε πολύ με την υποκριτική μέχρι το τέλος του γυμνασίου, όταν δοκίμασε για το μάθημα του θεάτρου στο τελευταίο έτος, αλλά ήταν αρκετό για να τον κάνει να ενδιαφέρεται για την υποκριτική. Η πρώιμη έκθεσή του στο anime ήταν από εκπομπές όπως τα Speed Racer, Star Blazers και Battle of the Planets.
Στο The College of William & Mary στο Williamsburg της Βιρτζίνια, παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου αλλά ειδικεύτηκε στις σπουδές της Ανατολικής Ασίας όπου στο τρίτο έτος του, σπούδασε στο εξωτερικό στην Οσάκα της Ιαπωνίας.
Ο εκπαιδευτής τους αργότερα έτυχε να διευθύνει την αγγλική μεταγλώττιση για μια παράσταση anime που ονομάζεται SD Gundam Force. Πήρε τον πρώτο του ρόλο σε anime dub εκεί και σύντομα δοκίμασε άλλους ρόλους anime καθώς και άλλες εργασίες φωνής σε κινούμενα σχέδια, διαφημίσεις και βιντεοπαιχνίδια. Ο Λόουενθαλ υπενθύμισε ότι η πρώτη του φωνητική εμφάνιση σε βιντεοπαιχνίδι μπορεί να ήταν επίσης για την SD Gundam Force.
Ο Λόουενθαλ συνέχισε να δίνει τη φωνή του σε άλλες εκπομπές anime, συμπεριλαμβανομένου του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα Haru Glory στο Rave Master, το οποίο είχε μια σειρά από τη σειρά Toonami του Cartoon Network.
Όταν πέρασε από ακρόαση για το Naruto, το οποίο σκηνοθέτησε το ίδιο άτομο που έκανε το Rave Master, είχε δοκιμάσει πολλούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένων των Sasuke Uchiha και Iruka, και έλαβε μια κλήση για Sasuke. Σε μια συνέντευξη με τη Silionera, ο Λόουενθαλ είπε ότι «Σίγουρα μου επιτρέπει να πάω σε μερικά σκοτεινά μέρη καθώς η σειρά συνεχίζεται. Και κάνει τον Sasuke πολύ πιο ενδιαφέρον ως χαρακτήρα. Και πολύ πιο διασκεδαστικό να παίζεις».
Συνέγραψε το σενάριο για το The Arcadian, μια ταινία του Dekker Dreyer που εμπνεύστηκε από underground κόμικς επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1970 και του 1980.
Άλλες σειρές anime που έχει δώσει τη φωνή του είναι Bleach, Afro Samurai, Blue Dragon, Gurren Lagann κλπ.
Στα βιντεοπαιχνίδια, δίνει τη φωνή του στον Πρίγκιπα στο Prince of Persia της Ubisoft, τον Hayate/Ein στο Dead or Alive, τον Matt Miller στο Saints Row: The Third and Saints Row IV και τον Peter Parker/Spider-Man στο Insomniac's Spider-Man and Spider- Man: Μάιλς Μοράλες.
Έχει μια εταιρεία παραγωγής, την Monkey Kingdom Productions, με τη σύζυγό του, όπου έχουν κάνει παραγωγή πολλών ταινιών μεγάλου μήκους και μια διαδικτυακή σειρά ζωντανής δράσης που ονομάζεται Shelf Life. Συνέγραψε το βιβλίο Voice-Over Voice Actor.
Προσωπική Ζωή
Ο Λόουενθαλ γνώρισε την ηθοποιό Tara Platt σε μια ταινία του NYU grad όπου έπαιξαν σε μια ρομαντική κωμωδία που ονομάζεται Model Chaser.
Έξι μήνες μετά τη σχέση τους, ο Λόουενθαλ βοήθησε την Platt να μετακομίσει στο Λος Άντζελες, έτσι ώστε η Platt να μπορεί να συμμετέχει σε οντισιόν εκεί για νέες τηλεοπτικές εκπομπές. Είχε αρχικά σχεδιάσει να πετάξει πίσω μετά τη μετακόμιση, αλλά στα μέσα του ταξιδιού της έκανε πρόταση γάμου στο Μπόουλινγκ Γκριν του Οχάιο και παντρεύτηκαν στο Λας Βέγκας το 2001.Ίδρυσαν μια εταιρεία με το όνομα Monkey Kingdom Productions το 2004. Ο γιος τους, Σάγκαν, γεννήθηκε το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί φωνής
Οσμάν Φουάντ
Ο Οσμάν Φουάντ (24 Φεβρουαρίου 1895 - 19 Μαΐου 1973) (Τούρκικα:Osman Fuat Osmanoğlu), ήταν ο 39ος Επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν από το 1954 έως το 1973, διαδεχόμενος τον ετεροθαλή αδερφό του, Αχμέτ Νιχάντ.Ήταν αξιωματικός του τουρκικού ιππικού και Αρχιστράτηγος της Τρίπολης.Κέρδισε πολλά εθνικά και διεθνή μετάλλια και βραβεία.Αν βασίλευε θα ήταν ο Σουλτάνος Οσμάν Δ΄.
Πρώτα Χρόνια
Ο Οσμάν Φουάντ, γεννήθηκε το 1895 στο Παλάτι Τσιραγκάν.Ήταν ο τέταρτος γιος και το δωδέκατο παιδί του Μεχμέτ Σελαχεντίν, γιου του Μουράτ Ε΄, από την πέμπτη σύζυγό του, Τζαλεφέρ Χανιμεφέντη.Ο Οσμάν Φουάντ, πέρασε την παιδική του ηλικία στο Παλάτι Τσιραγκάν, όπου ο σουλτάνος Μουράτ Ε΄ και η οικογένειά του βρίσκονταν σε κατ'οίκον περιορισμό.Το 1904, μετά τον θάνατο του Μουράτ Ε΄, η οικογένεια μετακόμισε στο Ουσκουντάρ.Ο Οσμάν έμεινε με την τρίτη σύζυγο του παππού του, Σαϊάν Κεσέμ.
Στρατιωτική υπηρεσία
Όταν η Λιβύη καταλήφθηκε από τους Ιταλούς, το 1911, ο Οσμάν Φουάντ κατατάχθηκε ως αξιωματικός και εθελοντής από τον Εμβέρ Πασά, όπου άρχισε την στρατιωτική του θητεία.Έλαβε επίσης μέρος σε επιχειρήσεις στην Βεγγάζη της Λιβύης.Μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη, μπήκε στην στρατιωτική ακαδημία και μετά την ολοκλήρωσή της πήγε στην Παλαιστίνη.
Στη συνέχεια, μαζί με 2 ξαδέρφια του, σπούδασε στην Στρατιωτική Ακαδημία στο Πότσνταμ της Γερμανίας.Μετά την αποφοίτησή του, ο Οσμάν Φουάντ, κατατάχτηκε στους Ουσάρους, όπου έλαβε τον βαθμό του λοχαγού.Μετά από 2,5 χρόνια στη Γερμανία, με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κλήθηκε πίσω στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, ένα γερμανικό υποβρύχιο, τορπίλισε ένα αγγλικό κοντά στο Κίελο και ο Οσμάν τραυματίστηκε στο κεφάλι από συντρίμια.Νοσηλεύτηκε σε ένα αυστριακό στρατιωτικό νοσοκομείο.
Μετά την ανάρρωσή του, ο Οσμάν, έγινε επικεφαλής του αυτοκρατορικού ιππικού και προήχθη σε υποστρατηγό.Στη συνέχεια, ο Οσμάν Φουάντ πήγε στο Σινά, όπου τραυματίστηκε και δεν μπόρεσε να συνεχίσει να υπηρετεί και στάλθηκε στο Χαλέπι.Ο Οσμάν Φουάντ, προστάτευσε επίσης την Καλλίπολη, από την εισβολή των Συμμάχων και βραβεύτηκε με τον Αστέρα της Καλλίπολης.Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του τραυματίστηκε πολλές φορές.
Ο Οσμάν Φουάντ, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε αναπληρωτής διοικητής των φρουρών του Οθωμανικού ιππικού, επίσης συνόδευε τον σουλτάνο Μωάμεθ Ε΄ στην Προσευχή της Παρασκευής και σε άλλες τελετές.Επιπλέον έγινε υπασπιστής του Σουλτάνου.Ωστόσο σύντομα επέστρεψε στη Λιβύη, αυτή τη φορά με τον αδερφό του Εμβέρ Πασά, Νουρί Πασά.Στη συνέχεια, επέστρεψε πίσω στην Κωνσταντινούπολη, όπου για ένα μικρό χρονικό διάστημα, στις 18 Ιανουαρίου του 1918, όταν ήταν μόλις 23 ετών προήχθη με τον βαθμό του υποστρατηγού.
Επικεφαλής της Αφρικανικής Ομάδας
Μετά τον διορισμό του Νουρί Πασά στον Στρατό του Ισλάμ, ο Οσμάν Φουάντ, έγινε διοικητής της Αφρικανικής Ομάδας και επέστρεψε στη Λιβύη με ένα υποβρύχιο SM UC-78, από την Πούλα της Κροατίας.Ο Οσμάν Φουάντ, ήταν επικεφαλής 300-500 Οθωμανών αξιωματικών και 15-30.000 Λίβυων εθελοντών στρατιωτών.Αρχηγό του επιτελείου, όρισε τον Οσμάν Αμπντουραχμάν Ναφίζ Πασά.Παρ'όλες τις προσπάθειες, ο στρατός δεν μπόρεσε να αντισταθεί σε 60.000 Ιταλούς.
Τον Απρίλιο του 1917, οι Οθωμανικές δυνάμεις στη Βεγγάζη παραδώθηκαν.Μετά την Ανακωχή του Μούνδρου, που υπεγράφη μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Συμμάχων, ο Οσμάν Φουάντ, αρνήθηκε να καταθέσει τα όπλα του, όπως απαιτούσε ο Σουλτάνος.Έτσι συνέχισε να αντιστέκεται λίγους μήνες, από την έδρα του στα Μισράτα.Ως αποτέλεσμα της ανακωχής, τα γερμανικά υποβρύχια, που τροφοδοτούσαν τον στρατό με πυρομαχικά, δεν μπορούσαν να πάνε στη θάλασσα, αφήνωντας τον στρατό σε πολύ δύσκολη θέση.Παρά να παραδωθούν στους Ιταλούς και να κινδυνέψουν να σκοτωθούν, παραδώθηκαν στον Γαλλικό στρατό στην Τυνησία.Πρώτα όμως διαλύθηκε ο στρατός των εθελοντών.Στη συνέχεια, πήγε στα οθωμανικά στρατεύματα στα νότια της ερήμου και πριν φτάσουν στους Ιταλούς, στράφηκαν δυτικά.Όλο αυτό το διάστημα, ο Οσμάν, είχε υποστεί δυσεντερία.Φτάνοντας στα σύνορα της Τυνησίας, ανακοίνωσε την επιθυμία του να παραδωθεί στον γαλλικό στρατό, υπό την προϋπόθεση ότι ο ίδιος και οι άντρες του, δεν θα παραδωθούν στους Ιταλούς.Οι γάλλοι συμφώνησαν, όμως μέσα σε 24 ώρες, τους μετέφεραν στους Ιταλούς, που τους πήγαν στην Τρίπολη, όπου έμειναν σε διάφορα στρατόπεδα.Γνωρίζοντας ότι ο Οσμάν Φουάντ ήταν οθωμανός πρίγκηπας αποφάσισαν να μην τον σκοτώσουν και τον έστειλαν για 8 μήνες στη Νάπολη.Το 1919 ελευθερώθηκε και επέστρεψε στην πρωτεύουσα, όπου έγινε επικεφαλής της οθωμανικής φρουράς.
Προσωπική ζωή
Σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Αχμέτ Νιχάντ, ο Οσμάν Φουάντ είχε έναν εξαιρετικά σύγχρονο τρόπο ζωής και ήταν διάσημος εραστής της ευχαρίστησης και της ζωής.Ως νεαρός πρίγκηπας ήταν δημοφιλής και αγαπητός και συχνά οδηγούσε μια Mercedes-Benz στην Πόλη, ντυμένος πάντα άψογα.Ήταν γενναίος, γενναιόδωρος και έμπειρος αναβάτης.Είχε πολλά παράσημα και μετάλλια για την ανδρεία του και την υπηρεσία του προς την χώρα.το 1911 - 1912, έγινε ο πέμπτος πρόεδρος του συλλόγου Φενερμπαχτσέ, τον οποίο υποστήριζαν πολλά μέλη της Δυναστείας.Όπως πολλοί συγγενείς του, ο Οσμάν ήταν λάτρης της τέχνης, ιδιαίτερα της μουσικής καθώς του άρεσε να παίζει βιολί.
Ο Οσμάν Φουάντ, παντρεύτηκε στο παλάτι Φενέρογλου στις 26 Μαρτίου 1920, την Ναμπίλ Κερίμ Χανούμ (1898 - 1971), δεύτερη κόρη του Αμπάς Χαλίμ Πασά, γενικού διοικητή της Προύσσας και υπουργού κοινωνικής εργασίας και της Χατιτζέ, δεύτερης κόρης του Χεδίβη της Αιγύπτου, Μεχμέτ Ταουφίκ Πασά.Μεταξύ των προσκεκλημένων στον γάμο του ήταν και ο Ισμέτ Ινονού, που έζησε στο σπίτι του Οσμάν για 8 μήνες και αργότερα επέμεινε για την απέλαση όλως των μελών της Δυναστείας και όχι των ανδρών, όπως ήθελε ο Κεμάλ Ατατούρκ.Πιστεύεται ότι η επιμονή του, οφείλεται σε εξελίξεις, που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο σπίτι του Οσμάν Φουάντ.
Με τη σύζυγό του, ο Οσμάν έζησε 12 χρόνια στην εξορία στο Παρίσι και χώρισαν στις 22 Νοεμβρίου 1932, χωρίς να κάνουν παιδιά.
Εξορία
Όταν το εθνικό απελευθερωτικό κίνημα στην Ανατολία επαναστάτησε κατά της διοίκησης της Κωνσταντινούπολης, ο Οσμάν έφυγε κρυφά με τη γυναίκα του από την Τουρκία, με ένα ιταλικό πλοίο.Στην Κωνσταντινούπολη, επέστρεψε 2 χρόνια αργότερα, όταν Χαλίφης του Ισλάμ ήταν ο Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ και εγκαταστάθηκε στο Παλάτι Τσιραγκάν.Ωστόσο, 2 χρόνια αργότερα, μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και την κατάργηση του Χαλιφάτου, τον Μάρτιο του 1924, ο Οσμάν Φουάντ, καθώς και τα άλλα μέλη της Δυναστείας, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Τουρκία.Ο Οσμάν πήγε στην Ρώμη και δεν επέστρεψε ποτέ στην Τουρκία μέχρι τον θάνατό του, ένα χρόνο πριν από την δημοσίευση του διατάγματος, που επέτρεπε στους άνδρες της Δυναστείας, να γυρίσουν πίσω στην Τουρκία.
Στην εξορία, ο Οσμάν Φουάντ, έζησε σε πολλά μέρη, όπως στη Γενεύη, τη Ρώμη, το Κάιρο, το Παρίσι, τη Νίκαια, τις Κάννες.Στο Παρίσι, έμεινε με την αδερφή του, μια χήρα και την κόρη της Νιλουφέρ Αντίλ Σουλτάν.Η ζωή στην εξορία ήταν πολύ δύσκολη, λόγω των οικονομικών προβλημάτων μακριά από την Τουρκία.Είχε την φήμη ενός πολύ ικανού στρατιώτη και όλοι θαύμαζαν τις τεχνικές του.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Οσμάν έζησε στην Αλεξάνδρεια, η οποία ήταν αποκλεισμένη από τους Άγγλους.Γνωρίζοντας ότι ο Οσμάν ήταν πιστός στον λαό της Λιβύης, οι Βρετανοί, προσφέρθηκαν να τον διορίσουν συνταγματάρχη και να του δώσουν ορισμένες εξουσίες, αν δεχόταν να διενεργεί σε πράξεις δολιοφθοράς κατά των Γερμανών.Ο Οσμάν, όμως, αρνήθηκε, επικαλούμενος το ότι δεν ήθελε να πολεμήσει τους πρώην συντρόφους του.Όταν τελείωσε ο πόλεμος, έλαβε διπλωματικό διαβατήριο από του Γάλλους.Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, Αχμέτ Νιχάντ, στις 4 Ιουνίου 1954, ο Οσμάν έγινε ο 39ος Επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν
Θάνατος
Ο Οσμάν Φουάντ, πέθανε στη Νίκαια της Γαλλίας στις 19 Μαΐου 1973, μετά από σύντομη ασθένεια και τάφηκε σε μουσολμανικό νεκροταφείο στο Μπομπιγκνύ.
Κατηγορία:Τούρκοι
Ader Éole
Το Ader Éole, ή αλλιώς Avion, ήταν πρώιμο ατμοκίνητο αεροσκάφος το οποίο κατασκευάστηκε από τον Κλεμάν Αντέρ τη δεκαετία του 1890 και έλαβε το όνομά του από τον αρχαίο Έλληνα και Ρωμαίο θεό του ανέμου Αίολο.
Σχεδιασμός και κατασκευή
Σε αντίθεση με τις πρώιμες ιπτάμενες μηχανές, το Éole δεν επιχείρησε να πετάξει μέσω φτερουγίσματος των πτερύγων του, αλλά στηριζόταν στην άντωση που δημιουργούσαν οι πτέρυγες στην εμπρόσθια κίνηση. Με τις πτέρυγες να αναπαριστούν μηχανικά αντίγραφα πτερύγων νυχτερίδας, η ατμομηχανή είχε ασυνήθιστα μικρό βάρος και κινούσε έναν έλικα στο μπροστινό μέρος του αεροσκάφους, αν και δε διέθετε τρόπους διαχείρισης της κατεύθυνσης από τον πιλότο.
Σύμφωνα με ισχυρισμούς που δημοσιεύθηκαν στα τέλη του 1907 από τον Κλεμάν Αντέρ, στις 8 Οκτωβρίου 1890, η μηχανή κατάφερε να πετάξει για περίπου 50 μέτρα στο Κάστρο του Αρμαινβιγιέ στο Μπρι. Έφτασε σε ύψος περίπου 20 εκατοστών. Η κακή αναλογία ισχύος προς βάρος της ατμομηχανής και οι κακές καιρικές συνθήκες περιόρισαν το ύψος το οποίο έφτασε η μηχανή. Ο Αντέρ στη συνέχεια ισχυρίστηκε πως πέταξε ξανά με το Éole τον Σεπτέμβριο του 1891, αυτή τη φορά για 100 μέτρα, αλλά ο ισχυρισμός αυτός δεν επιβεβαιώνεται. thumb|[[Σχέδιο πατέντας|Σχέδια πατέντας του Eole]] Μερικοί θεωρούν πως το Éole ήταν το πρώτο πραγματικό αεροπλάνο, το οποίο απογειώθηκε από το έδαφος με τη δική του ισχύ και μετέφερε ένα άτομο στον αέρα για σύντομη απόσταση, και πως το συμβάν που έλαβε χώρα στις 8 Οκτωβρίου 1890 ήταν η πρώτη επιτυχημένη πτήση. Ωστόσο, η έλλειψη ελέγχου διεύθυνσης, και το γεγονός πως το ατμοκίνητο αεροσκάφος είχε άδοξο τέλος, είναι κατά αυτού του ισχυρισμού. Οι υποστηρικτές του Αντέρ ισχυρίστηκαν πως τα πρώτα αεροπλάνα των Ράιτ χρειαζόταν καταπέλτη για να απογειωθούν. Ωστόσο οι Ράιτ δε χρησιμοποίησαν καταπέλτη στις πρώτες πτήσεις τους το 1903, αν και κάτι τέτοιο έγινε σε πολλές πτήσεις από το 1904 και έπειτα.
Σύγχρονες απόπειρες ανακατασκευής και εξέλιξης του αεροσκάφους αντιμετώπισαν ανάμικτα αποτελέσματα. Ένα πλήρους μεγέθους αντίγραφο το οποίο κατασκευάστηκε το 1990 στην Κεντρική Σχολή του Παρισιού συνετρίβη στη δοκιμαστική του πτήση, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του κυβερνήτη που οδήγησε στον τερματισμό του πειράματος. Ωστόσο αντίγραφα κλίμακας πέταξαν με επιτυχία.
Γιούλια Γεντς
H Γιούλια Γεντς (Julia Jentsch, 20 Φεβρουαρίου 1978) είναι Γερμανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1978 στο πρώην Δυτικό Βερολίνο. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή Ernst Busch. Ξεκίνησε να δουλεύει στο θέατρο στα μέσα της δεκαετίας του '90 και το 2000 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Η ταινία που την έκανε γνωστή ήταν Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες του 2004. Τον ίδιο χρόνο συμμετείχε στην ταινία Η πτώση και το επόμενο έτος ήρθε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στο Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ. Για τον ρόλο της Σόφι Σολ η Γεντς κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο φεστιβάλ του Βερολίνου (Αργυρή Άρκτος) και στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 2013-2014
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2013 2014 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Εύβοια
Αντώνιος Χαμουδόπουλος
Ο Αντώνιος Χαμουδόπουλος (Σμύρνη, 1888 - Αθήνα, 25 Αυγούστου 1958 ) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1888 στη Σμύρνη και ήταν γιος του Χρηστάκη Χαμουδόπουλου από τα Βουρλά. Διετέλεσε αρχικά συνεργάτης εφημερίδων και περιοδικών της Σμύρνης (Ο Κόσμος, Ημερησία κ.ά.) και της Κωνσταντινούπολης (Πρόοδος και Πολιτική Επιθεώρησις) ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην οθωμανική πρωτεύουσα συνδέθηκε με τον Ίωνα Δραγούμη.
Μετά την μικρασιατική καταστροφή κατέφυγε στην Ελλάδα. Αρχικά υπήρξε ανταποκριτής ελληνικών εφημερίδων στη Ρώμη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου συνεργάστηκε με την εφημερίδα Μακεδονία και εξέδωσε για ένα διάστημα την ιδιόκτητη εφημερίδα Εσπερινά Νέα διατελώντας παράλληλα πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλονίκης.
Ασπιέτης (στρατηγός υπό τον Αλέξιο Α΄)
Ο Ασπιέτης (άκμασε περί το 1100) ήταν Αρμένιος ευγενής, που εισήλθε στην υπηρεσία της Ρωμανίας και υπηρέτησε ως επί το πλείστον στη βασιλεία του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1081-1118).
Βιογραφία
Ήταν μέλος του Οίκου των Ασπιετών, που ισχυριζόταν καταγωγή από τους Αρσακίδες βασιλείς της Αρμενίας. Αναφέρεται για πρώτη φορά, ότι μετείχε στην εκστρατεία του Αλεξίου Α΄ το 1081 εναντίον των Νορμανδών, που κατέληξε στην καταστροφική μάχη του Δυρραχίου· ο Ασπιέτης τραυματίστηκε σοβαρά. Η σκηνή περιγράφεται από την Άννα Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Α΄, στο έργο της Αλεξιάδα, όπου εξαίρεται η ανδρεία του Ασπιέτη.
Αντώνιος Χαμουδόπουλος
Συγγραφικό έργο
Ο Χαμουδόπουλος υπήρξε σε νεαρή ηλικία συνεργάτης λογοτεχνικών περιοδικών της γενέτειράς του όπως Ο Κόσμος και η Ηγησώ, γράφοντας ποιήματα υπό το φιλολογικό ψευδώνυμο Τώνης Χριστίδης. Αργότερα, κατά την παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη συνδέθηκε με τον ποιητή Απόστολο Μελαχροινό και συνέχισε την λογοτεχνική του δραστηριότητα δημοσιεύοντας, υπό το ίδιο ψευδώνυμο, ποιήματά του στο περιοδικό Νέον Πνεύμα και εκδίδοντας την ποιητική συλλογή Τραγούδια.
Ασπιέτης (στρατηγός υπό τον Αλέξιο Α΄)
Βιογραφία
Το όνομά του αναφέρεται σε δύο διαφορετικά μέρη της Αλεξιάδας και δεν είμαστε σίγουροι για το αν αναφέρονται στο ίδιο άτομο. Στο δεύτερο χωρίο ο Ασπιέτης το 1105/06 ορίστηκε κυβερνήτης της Ταρσού από τον Αυτοκράτορα. Λίγο μετά διαδέχθηκε τον Μοναστρά στη θέση του στρατοπεδάρχη της Ανατολής και έγινε υπεύθυνος την εκστρατεία εναντίον του πριγκιπάτου της Αντιόχειας. Με την αρμοδιότητα αυτή δεν κατάφερε να εμποδίσει τον Τανκρέδο πρίγκιπα της Γαλιλαίας από το να ανακαταλάβει τη Μοψουεστία και μερικά άλλα φρούρια, που ο Μοναστράς είχε καταλάβει το προηγούμενο έτος. Αντίθετα ο Ασπιέτης περιέπεσε σε ανήθικες διασκεδάσεις.
Αντώνιος Χαμουδόπουλος
Συγγραφικό έργο
Μετά την εγκατάστασή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων ιστορικού και πολιτικού περιεχομένου όπως το Ελληνισμός και Νεότουρκοι του 1926 (ένα από τα χαρακτηρισμένα ως έγκυρα βοηθήματα περί του Μακεδονικού Αγώνα, βασισμένο στη γνώση και την εμπειρία της γενιάς που συμμετείχε στα γεγονότα ), το Από το Ημερολόγιο ενός δημοσιογράφου (1948) κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Ασπιέτης (στρατηγός υπό τον Αλέξιο Α΄)
Βιογραφία
Ο ιστορικός Αλέξιος Σαββίδης και η Αλεξάνδρα Βασιλείου-Ζάιμπτ ισχυρίζονται, ότι ο είναι λάθος να θεωρήσουμε, ότι είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα στα δύο χωρία της Αλεξιάδας και να υποθέσουμε, ότι ο πρώτος απεβίωσε από τα τραύματά του στο Δυρράχιο. Ο Ασπιέτης δεν αναφέρεται ξανά μετά το 1105/06. Παρόλα αυτά ο ιστορικός των αρχών του 17ου αι. Κάρολος ντυ Κανζ, ο Φερνινάντ Χαλαντόν, ο Στήβεν Ράνσιμαν, ο Αλέξιος Σαββίδης, κά τον ταυτίζουν με τον Οσίν των Χετουμιδών κύριο της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας), που με τη σειρά του ταυτίζεται με τον Ουρσίνο των Δυτικών πηγών.
Το 1924 ο Ιωσήφ Λωράν απέρριψε την ταύτιση και την άποψή του ακολουθούν από τότε αρκετοί σύγχρονοι λόγιοι.
Bancorex
Η Bancorex ήταν η μεγαλύτερη τράπεζα στη Ρουμανία κατά τη δεκαετία του 1990, ενώ αντιπροσώπευε περισσότερο από το ένα τέταρτο του μεριδίου της τραπεζικής αγοράς όταν έκλεισε το 1999. Η τράπεζα απέτυχε λόγω της ύπαρξης μη εξυπηρετούμενων δανείων που σχετίζονταν με υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς, ιδίως με πολιτικές συναλλαγές που λάμβαναν χώρα παρασκηνιακά. Η τράπεζα διασώθηκε από το ρουμανικό κράτος, ενώ τα περιουσιακά της στοιχεία συγχωνεύθηκαν με την πιο αξιόχρεη Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας.
Η τράπεζα Bancorex ιδρύθηκε με το όνομα Banca Română de Comerț Exterior (Ρουμανική Τράπεζα Εξωτερικού Εμπορίου) το 1968 και για δεκαετίες ήταν η τράπεζα μέσω της οποίας διεξαγόταν ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού εμπορίου της χώρας.
Διάσωση και συγχώνευση
Πριν από το τέλος του 1997, η Bancorex έλαβε ένα ποσό 600 εκατομμυρίων δολαρίων από τη ρουμανική κυβέρνηση. Πρόκειται για ποσό το οποίο αντιπροσωπεύει το 2% του ΑΕΠ της χώρας. Η ανακεφαλαιοποίηση ακολουθήθηκε από μια αλλαγή στη διαχείριση της τράπεζας τον Απρίλιο του 1998, αλλά όχι και από αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα η κατάσταση της τράπεζας να επιδεινωθεί περαιτέρω. Τελικά, στα τέλη του 1998, όταν η κρίση έπληξε εκ νέου την Bancorex, η κυβέρνηση εξέτασε το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης της τράπεζας, μέσω μιας διαδικασίας ιδιωτικοποίησης.
Μέχρι το 1999, έγινε σαφές ότι η ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας θα απαιτουσε 2 δισεκατομμύρια δολάρια (ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 6% του ΑΕΠ της Ρουμανίας), τα οποία δεν θα μπορούσαν να παρασχεθούν από την κυβέρνηση. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που έγιναν τον Φεβρουάριο του 1999, 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια (δηλ. το 85-90% του χαρτοφυλακίου δανείων), τα περισσότερα από τα οποία σε ξένο νόμισμα, δεν εξυπηρετούνταν. Αυτό το ποσό αντιπροσώπευε το 5% του ΑΕΠ της Ρουμανίας εκείνη την εποχή.
Τον Απρίλιο του 1999, η Bancorex κατέρρευσε καθώς οι καταθέτες έσπευδαν να αποσύρουν τις αποταμιεύσεις τους από την τράπεζα. Προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω τραπεζικός πανικός, οι ρουμανικές αρχές αποφάσισαν μια γρήγορη εκκαθάριση, μεταφέροντας περιουσιακά στοιχεία σε έναν νεοσυσταθέντα οργανισμό ανάκτησης περιουσιακών στοιχείων, ενώ οι καταθέσεις καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της δομής της Bancorex απορροφήθηκαν από μια άλλη κρατική τράπεζα, την Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας. Η τραπεζική άδεια ανακλήθηκε στις 31 Ιουλίου 1999, με ισχύ από τις 2 Αυγούστου 1999. Η ρουμανική κυβέρνηση αποζημίωσε την Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας για τις υποχρεώσεις που της μεταφέρθηκαν από την Bancorex και της έδωσε το δικαίωμα να αρνηθεί οποιδήποτε περιουσιακό στοιχείο της Bancorex.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τράπεζες
Συνθήκη του Καμπραί
μικρογραφία|300x300εσ|Η Συνθήκη του Καμπραί, πίνακας του Φρανσίσκο Χοβέρ ι Καζανόβα Η Συνθήκη του Καμπραί, γνωστή επίσης ως Ειρήνη των Κυριών υπεγράφη στις 3 Αυγούστου 1529 και έθεσε τέλος στον έβδομο Ιταλικό πόλεμο (πόλεμος του Συνδέσμου του Κονιάκ) μεταξύ του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ και του βασιλέα της Ισπανίας και αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Κουίντου.
Ρωσικές προεδρικές εκλογές του 1991
Στις 12 Ιουνίου 1991 διεξάχθηκαν οι πρώτες προεδρικές εκλογές στη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Οι εκλογές αυτές ήταν αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, που διεξήχθη στη χώρα τον Μάρτιο του ίδιου έτους, το οποίο προέβλεπε την εισαγωγή του αξιώματος του προέδρου και την απευθείας εκλογή του από τον λαό. Ο Μπόρις Γιέλτσιν, λαμβάνοντας 45.552.041 ψήφους, το 58,6% δηλαδή του συνόλου των ψήφων, εξελέγη ως ο πρώτος πρόεδρος της Ρωσίας. Παρά το γεγονός ότι ο Γιέλτσιν κατέβηκε στις εκλογές ως ανεξάρτητος υποψήφιος, έλαβε την υποστήριξη του κόμματος Δημοκρατική Ρωσία.
Παρά το γεγονός ότι τέσσερις από τους υποψηφίους ήσαν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, μόνο ο Νικολάι Ριζκόφ ήταν ο επίσημος υποψήφιος του κόμματος.
Συνθήκη του Καμπραί
Η συνθήκη επιβεβαίωσε προσωρινά την ισπανική ηγεμονία (Οίκος των Αψβούργων) στο δουκάτο του Μιλάνου και στη Νότια Ιταλία.
Ρωσικές προεδρικές εκλογές του 1991
Σε αντίθεση με τις επόμενες εκλογές, στις εκλογές του 1991 ο αντιπρόεδρος εξελέγη μαζί με τον πρόεδρο σε κοινό ψηφοδέλτιο.
Συνθήκη του Καμπραί
Ιστορικό
μικρογραφία|195x195px|Η [[Λουίζα της Σαβοΐας|Λουίζα της Σαβοΐας]] αριστερά|μικρογραφία|206x206px|Η [[Μαργαρίτα της Αυστρίας (1480-1530)|Μαργαρίτα της Αυστρίας]] Η συνθήκη του Καμπραί τερμάτισε τον έβδομο ιταλικό πόλεμο (πόλεμος του Συνδέσμου του Κονιάκ), ο οποίος είχε αρχίσει το 1526. Υπογράφηκε στην πόλη Καμπραί, κέντρο εκκλησιαστικού πριγκιπάτου που ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στις Κάτω Χώρες (τώρα στον γαλλικό νομό Νορ).
Ρωσικές προεδρικές εκλογές του 1991
Παραπομπές
Κατηγορία:Προεδρικές εκλογές στη Ρωσία
Συνθήκη του Καμπραί
Ιστορικό
Οι διαπραγματεύσεις έγιναν στο μέγαρο Σαιν-Πολ στο Καμπραί, κατοικία της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόμισσας του Βαντόμ (πρώτη εξαδέλφη της Λουίζας της Σαβοΐας και, μετά το γάμο της, της Μαργαρίτας της Αυστρίας), παρουσία του γιου της, του καρδινάλιου Λουδοβίκου των Βουρβόνων του Βαντόμ.
Οι όροι της συνθήκης
μικρογραφία|200x200px|Το μέγαρο Σαιν-Πολ στο [[Καμπραί]] Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης που υπογράφηκε στο Καμπραί, ο Φραγκίσκος Α'