cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιουστίνα Μπουντζίνσκα‑Τιλίτσκα
Καριέρα
Το 1919, η Μπουντζίνσκα-Τιλίτσκα εντάχθηκε στην Πολωνική Εταιρεία Κοινωνικής Ιατρικής. Από το 1919 έως το 1934, υπηρέτησε ως μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Βαρσοβίας, αρχικά ως εκπρόσωπος του KPKP και μετά το 1922 ως εκπρόσωπος του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το 1925-1926, ίδρυσε την Ένωση Πολωνών Γυναικών Ιατρών (Zrzeszenie Lekarek Polskich) και έγινε αντιπρόεδρος τηε. Το 1927, η Μπουντζίνσκα-Τιλίτσκα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατάρτιση μαθημάτων για την εκπαίδευση των νοσηλευτών για εργασία σε κέντρα φροντίδας παιδιών για επιχειρήσεις και εργοστάσια και την ίδια χρονιά, έγινε η πρόεδρος της ΜΣΓ. Μεταξύ του 1929 και του 1931, εργάστηκε στο διοικητικό συμβούλιο του Ιατρικού Επιμελητηρίου για την προώθηση της μητρικής προστασίας και την καταπολέμηση του αλκοολισμού και της φτώχειας. Ήταν υπέρμαχος για τη νομιμοποίηση της άμβλωσης και αποδοκίμασε την τιμωρία των γυναικών που είχαν τερματίσει τις εγκυμοσύνες τους. Στις 25 Οκτωβρίου 1931, η Μπουντζίνσκα-Τιλίτσκα άνοιξε το πρώτο κέντρο ελέγχου γεννήσεων στην Πολωνία και έγινε διευθύντρια της εγκατάστασης. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, συνελήφθη για συμμετοχή σε πολιτική διαδήλωση, αλλά αφέθηκε ελεύθερη μετά την υποβολή έφεσης. Το 1935, συμμετείχε στην αναταραχή για το κλείσιμο της φυλακής Μπερέζα Κάρτουσκα, η οποία στέγαζε πολιτικούς κρατούμενους και τους χορηγούσε αμνηστία. Την ίδια χρονιά, έγινε πρόεδρος της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Μπουντζίνσκα-Τιλίτσκα πέθανε απροσδόκητα από εγκεφαλική αιμορραγία στις 8 Απριλίου 1936. Τα γραπτά της σχετικά με τη διατροφή και την υγιεινή είχαν μεγάλη επιρροή στην Πολωνία, καθώς υποστήριξε ότι μια υγιεινή διατροφή, με λιγότερο κρέας και περισσότερα λαχανικά μπορούσε να βελτιώσει τη συνολική υγεία. Υποστήριξε επίσης ότι με τη βελτίωση της υγείας των εγκύων μητέρων και των υγειονομικών συνθηκών του περιβάλλοντός τους, η θνησιμότητα των παιδιών θα βελτιωνόταν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές Κατηγορία:Πολωνοί σοσιαλιστές Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί Κατηγορία:Πολωνοί ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γυναικών Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Αζογυρές Βουτά Χανίων
Ο Αζογυρές είναι οικισμός της κοινότητας Βουτά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελεκάνου, του δήμου Καντάνου-Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Αζογυρές είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του βουνού Άγιος Δικαίος (1.182 μ.) και στην δυτική όχθη του Πελεκανιώτικου ρέματος, κοντά στην επαρχιακή οδό Στρεβλών-Παλαιοχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Απέχει 72 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, η περιοχή του Αζογυρέ και της Σκλαβοπούλας θεωρούνται από τις παλαιότερα κατοικημένες στην Κρήτη, καθώς εδώ βρισκόταν η αρχαία Δουλόπολις, στην οποία μπορούσαν να εγκατασταθούν δούλοι ή ξένοι. Ωστόσο, η ακριβής θέση της Δουλοπόλεως αμφισβητείται. Εικάζεται, επίσης, ότι πιθανότατα υπήρχαν περισσότερες της μίας (1) πόλεις στην Κρήτη με αυτή την ονομασία.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925, ως Αζωγυρές, και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκλαβοπούλας του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αζογυρές και το 1989 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Αννίτα Κούλη
Η Αννίτα Κούλη (γνωστή και ως Άννα Στίλβη) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σεναριογράφος. Το πραγματικό της όνομα είναι Άννα Κούλη ενώ στις αρχές της καριέρας της εμφανίζεται και ως Άννα Στίλβη. Αργότερα έκανε χρήση του ονόματος Αννίτα Κούλη.
Τηλεόραση ως ηθοποιός
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο τη σεζόν 1998-1999 παίζοντας στη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη "Άγγιγμα ψυχής" ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας. Από το 1999 μέχρι το 2003 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση "Στα φτερά του έρωτα" που προβλήθηκε από την ΕΤ1. Παράλληλα με τον δεύτερη κύκλο της σειράς "Τα φτερά του έρωτα" πρωταγωνίστησε στη σειρά "Πρόκληση" σε σκηνοθεσία Γιάννη Βασιλειάδη το 2001.
Τη περίοδο 2003-2004 πρωταγωνίστησε μαζί με τις Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ντορέττα Παπαδημητρίου και Βάνα Ραμπότα στην κωμική σειρά του Νίκου Περράκη "Σχεδόν Ποτέ". Το 2005 έλαβε μέρος σε ένα επεισόδιο της σειράς "10η εντολή" και σε μία ιστορία της σειράς "Επτά Θανάσιμες Πεθερές". Ακολούθησε η κωμική σειρά "Ποτέ δεν ξέρεις" τη σεζόν 2005-2006 και μία ακόμη εμφάνιση στη "10η εντολή". Από το 2006 μέχρι το 2007 έλαβε μέρος στη σειρά "Η τελευταία παράσταση" ενώ έκανε σύντομες εμφανίσεις στις σειρές "Εντιμότατοι κερατάδες", "Επτά Θανάσιμες Πεθερές", "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα", "10η εντολή" και "Ιστορίες από την απέναντι όχθη". Το 2008 έπαιξε σε δύο ιστορίες της σειράς "Αληθινοί Έρωτες" και σε μία της σειράς "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα" ενώ το 2009 έκανε μία guest εμφάνιση στην κοινωνική σειρά "Ιατρικό Απόρρητο".
Τη σεζόν 2010-2011 έπαιξε στη σειρά εποχής "Το Νησί" για τα γυρίσματα της οποίας εγκαταστάθηκε για κάποιους μήνες στην Κρήτη. Τη σεζόν 2014-2015 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στον τέταρτο κύκλο της καθημερινής σειράς "Κλεμμένα Όνειρα". Από το 2016 μέχρι το 2017 συμμετείχε σε 10 επεισόδια της κωμικής σειράς "Daddy Cool".
Τηλεόραση ως σεναριογράφος
Πέρα από την παρουσία της σε τηλεοπτικές σειρές ως ηθοποιός έχει συμπράξει σε τηλεοπτικά σήριαλ ως σεναριογράφος. Τη σεζόν 2016-2017 συμμετείχε στην καθημερινή σειρά "Ζωή μου" ως σεναριογράφος. Ακόμη από το 2016 μέχρι το 2019 ήταν μία από τους σεναριογράφους της κωμικής σειράς "Το σόι σου" ενώ συμμετείχε σε δύο επεισόδια ως guest.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Παλένκε
Το Παλένκε (ισπανικά: Palenque, γλώσσα Μάγια του Γιουκατάν: Bàakʼ), γνωστό κατά το παρελθόν ως Λακάμχα (Lakamha, κυριολεκτικά επίπεδο-μέρος-ποτάμι ) είναι πόλη-κράτος των Μάγια στην πολιτεία Τσιάπας στο νότιο Μεξικό. Η πόλη άκμασε μεταξύ του 3ου αιώνα π.Χ. και τον 8ου αιώνα μ.Χ., οπότε και εγκαταλείφθηκε. Στη συνέχεια ο χώρος καλύφθηκε από ζούγκλα, γεγονός που συνέβαλε στη διατήρησή του. Το Παλένκε πλέον έχει ανασκαφεί και αποκατασταθεί. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Οσουμασίντα, περίπου 130 χιλιόμετρα νότια από την πόλη Σιουδάδ ντελ Κάρμεν, σε υψόμετρο 150 μέτρα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 26°C και δέχεται περίπου 2.160 χιλιοστά βροχής ετησίως.
Δημοτικό Στάδιο Μεσσήνης
Το Δημοτικό Στάδιο Μεσσήνης βρίσκεται στη Μεσσήνη και διαθέτει εγκαταστάσεις στίβου, φωτισμό, φυσικό χλοοτάπητα, αποδυτήρια και κερκίδες χωρητικότητας 2.000 ατόμων. Είναι η έδρα των ποδοσφαιρικών ομάδων Πάμισος Μεσσήνης (Γ.Π.Σ. Πάμισος Μεσσήνης), Ολυμπιακός Ανάληψης, Ακαδημία Πάμισος Μεσσήνης και Ακαδημία Πάμισος (1).
Παλένκε
Το Παλένκε ήταν μία πόλη μεσαίου μεγέθους, μικρότερη από το Τικάλ, το Τσιτσέν Ιτζά ή το Κοπάν, αλλά περιέχει μερικά από τα ωραιότερα δείγματα αρχιτεκτονικής, γλυπτικής και αναγλύφων των Μάγια. Μεγάλο μέρος της ιστορίας του Παλένκε έγινε γνωστό από την ανάγνωση των ιερογλυφικών επιγραφών στα πολλά μνημεία. Οι ιστορικοί έχουν μια μακρά ακολουθία της κυρίαρχης δυναστείας του Παλένκε τον 5ο αιώνα και εκτενή γνώση του ανταγωνισμού της πόλης-κράτους με άλλα κράτη όπως το Καλακμούλ και το Τονινά. Ο πιο διάσημος ηγεμόνας του Παλένκε ήταν ο Κίνιτς Χανάμπ Πακάλ, ή Πακάλ ο Μέγας, του οποίου ο τάφος βρέθηκε και ανασκάφηκε στον Ναό των Επιγραφών.
Ο αρχαιολογικός χώρος του Παλένκε καλύπτει περίπου 2,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία λιγότερο από το 10% έχει ανασκαφεί, ενώ χιλιάδες κτίρια παραμένουν καλυμμένα από ζούγκλα. Το Παλένκε έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1987. Το 2017 δέχθηκε 920.470 επισκέπτες.
Δημοτικό Στάδιο Μεσσήνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Μεσσηνία
Βλαδίσλαος Α΄ της Βοημίας
Ο Βλαδίσλαος Α΄, τσεχ. Vladislav I (π. 1065 - 12 Απριλίου 1125) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1109-17, 1120-25).
Ήταν ο τρίτος γιος του Βρατίσλαου Β΄ βασιλιά της Βοημίας και της Σβιετοσλάβας (ή Σβατάβας) Πιάστ, κόρης του Καζιμίρ Α΄ της Πολωνίας.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Μποζιβόι Β΄ δούκας της Βοημίας από το 1101, εκτοπίστηκε από τον εξάδελφό του Σβατοπλούκ το 1107 με τη βοήθεια του Βλαδίσλαου Α΄. Το 1109 ο Σβατοπλούκ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο Βλαδίσλαος Α΄. Το επόμενο έτος ο Μποριβόι Β΄, που ζούσε εξόριστος στην Πολωνία, επέστρεψε να διεκδικήσει τη Βοημία με τη βοήθεια του Μπολέσλαφ Γ΄ της Πολωνίας, αλλά σε μάχη που δόθηκε ηττήθηκε και φυλακίστηκε. Με παρέμβαση του Ερρίκου Ε΄ Σάλιου της Γερμανίας ο Μποριβόι εξορίστηκε πάλι. Παρά τη νίκη του ο Βλαδισλάβ Α΄ έμεινε υπό Πολωνική πίεση και πιέστηκε να αναγνωρίσει τον μικρότερο αδελφό του Σομπιέσλαφ Α΄ υποτελή κυβερνήτη της Μοραβίας στο Ζνόιμο το 1111. Το 1117 τυπικά παραιτήθηκε υπέρ του Μποζιβόι Β΄, αλλά ουσιαστικά κράτησε αρκετή εξουσία.
Το 1120 ο Μποριβόι καθαιρέθηκε και του παραχωρήθηκε το Ζνόιμο, ενώ ο Βλαδίσλαος Α΄ επέστρεψε στο θρόνο που τον κράτησε ως το 1125. Κυβέρνησε σε δύσκολη εποχή με επιτυχία. Αν και συνέχισε να αναγνωρίζει την επικυριαρχία της Γερμανίας, ωστόσο ξεπέρασε τις επεμβάσεις της Πολωνίας και τις αντιπαραθέσεις με τα αδέλφια του. Επιτέθηκε στην Πολωνία και στην Αυστρία. Το 1110-11 συνόδευσε τον Ερρίκο Ε¨ στην εκστρατεία του στην Ιταλία· ενθάρρυνε τη συνεχή αποίκιση των Γερμανών στις παραμεθόριες περιοχές.
Οικογένεια
Πριν το 1111 νυμφεύτηκε τη Ριτσέζα, κόρη του Ερρίκου Α΄ κόμη του Μπεργκ και είχε τέκνα:
Άγιος Φανούριος Μεσσηνίας
Ο Άγιος Φανούριος Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 61 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Μύρο Μεσσηνίας
Το Μύρο, επίσημα το Μύρον και παλαιότερα αναφερόμενο ως το Μύρου ή ο Μοίρας, είναι οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται περίπου 8,5 χιλιόμετρα προς τα βοειοανατολικά της Κυπαρισσίας σε υψόμετρο 252 μέτρα και απέχει 8,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Μυκηναϊκή εποχή
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Αρχαιολογικός χώρος Περιστεριάς
Ο Αρχαιολογικός χώρος της Περιστεριάς,   με τον οποίο ασχολήθηκαν ερευνητικά αρχικά ο αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος και στη συνέχεια ο Γεώργιος Στ. Κορρές, βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρου βόρεια από το χωριό του Μύρου, πάνω στο λόφο της Περιστεριάς, ο οποίος αποτελεί φυσικό οχυρό με  τρεις απότομες πλαγιές και ομαλή πρόσβαση μόνο από τη νότια πλευρά. Εκεί έχουν αποκαλυφθεί ταφικά μνημεία και οικίες, που χρονολογούνται από τη ΜΕ ως και την ΥΕΙΙΙΒ περίοδο, με επανάχρηση στη ρωμαϊκή περίοδο. Περιλαμβάνονται τρεις θολωτοί τάφοι εντός του χώρου και ένας ακόμα στα νότια του λόφου, καθώς και τμήμα Ανακτόρου και κυκλικό κτίσμα απροσδιορίστου χρήσης ("κύκλος").
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Σπυρίδωνα Μαρινάτο, το 1965, οι εργάτες, προερχόμενοι από το Μύρο, του προκάλεσαν μεγάλη συγκίνηση για τη συμβολή τους στη διάρκεια των ανασκαφών, καθώς: ''«Συγκινητικός υπήρξε ο ενθουσιασμός των εργατών, πάντων κατοίκων Μύρου... Πάντες προσεφέρθησαν να χρησιμεύσουν ως νυκτερινοί φρουροί... Την μεθεπομένη μέραν ευρέθη και το τρίτον κύπελλον, το οποίον έκειτο μονήρες περί τα 50 εκ. νοτιότερον.»''
Διοικητική ιστορία
Το Μύρον προσαρτήθηκε επίσημα στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας το 1845, ενώ αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως «αγροτική θέσις Μύρου» του Δήμου Κυπαρισσίας της Επαρχίας Τριφυλίας «ολίγον κατοικουμένη». Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας.
Το 1912 το χωριό του Μύρου αποσπάται από τον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας και προσαρτάται στην Κοινότητα Ραχών, με έδρα το χωριό Ράχες,  ως το 1928, που αποσπάται από την Κοινότητα Ραχών και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Μύρου στην οποία προσαρτάται και ο οικισμός Αλιμάκι. Από το 1940 ως το 1961 ο οικισμός ονομαζόταν επισήμως ως ο Μοίρας και η Κοινότητα ως Κοινότητα Μοίρα.
Το Μύρον παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1928 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Μύρο σήμερα είναι η έδρα στην Τοπική Κοινότητα του Μύρου του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 5 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από κατοικίες και δεν διαθέτει κτίρια κοινωνικών δραστηριοτήτων, ενώ οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στα γειτονικά χωριά και την Κυπαρισσία. Το πιο σημαντικό αξιοθέατο του χωριού θεωρείται ότι είναι ο Αρχαιολογικός χώρος Περιστεριάς, στον λόφο της Περιστεριάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Μορνάγκο
Το Μορνάγκο (ιταλικά: Mornago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Βλαδίσλαος Β΄ της Βοημίας
Ο Βλαδίσλαος Β΄ (τσεχ. Vladislav II, 1110 - 18 Ιανουαρίου 1174) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας (1140-58) και μετά βασιλιάς (1158-72) της Βοημίας.
Τα πρώτα χρόνια
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βλαδίσλαου Α΄ δούκα της Βοημίας και της Ριτσέζας, κόρης του Ερρίκου Α΄ κόμη του Μπεργκ.
Η παραίτηση
Προσπαθώντας να κάνει το γιο του Φρειδερίκο διάδοχο, παραιτήθηκε από το αιρετό αξίωμα του δούκα. Ο Φρειδερίκος έγινε για ένα έτος μόνο και παρέδωσε τη θέση στον εξάδελφό του Σομπεσλάβ Β΄, γιο του Σομπεσλάβ Α΄. Ο Βλαδίσλαος Β΄ έζησε στη Θουριγγία, στα εδάφη της δεύτερης συζύγου του και απεβίωσε το 1174. Τάφηκε στον καθεδρικό του Μάισσεν. Ίδρυσε πολυάριθμα Πρεμονστατενσιανά και Κιστερκιανά αββαεία στη Βοημία και έκτισε τη λίθινη γέφυρα της Ιουδήθ επί του ποταμού Βλτάνα της Πράγας. Το 1342 μία πλημμύρα την κατέστρεψε και στη θέση της κατασκευάστηκε η γέφυρα του Καρόλου Δ΄.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1140 τη Γερτρούδη των Μπάμπενμπερκ, κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα:
Το 1150 απεβίωσε η Γετρούδη και ο Βλαδίσλαος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Γιούντιτ/Ιουδήθ των Λουδοβικιδών, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ λαντγκράβου της Θουριγκίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Δούκες της Βοημίας
Μουρμούρα
Η μουρμούρα ή βασιλόψαρο (Lithognathus mormyrus ( Λινναίος, 1758 ) - Λιθόγναθος ο μόρμυρος) είναι Μεσογειακό ψάρι του αλμυρού νερού, που ανήκει στην οικογένεια των Σπαριδών, στο γένος Λιθόγναθος.
Χαρακτηριστικά
Η μουρμούρα είναι ψάρι με επίμηκες, με ωοειδές σώμα που έχει μήκος 20-30 εκ., μυτερό ρύγχος και σαρκώδη άσπρα χείλη.Το στόμα είναι αρκετά ανεπτυγμένο και τα μάτια μικρά τοποθετημένα ψηλά στο κεφάλι.Το χρώμα της είναι λαμπερό ασημί με 10-20 κάθετες καστανόμαυρες σειρές στη ράχη και στα πλευρά.Η ράχη είναι γκρι, τα πλευρά ασημί και η κοιλιά άσπρη.
Τρόπος ζωής
Η μουρμούρα είναι ψάρι σαρκοφάγο, ζει σε ρηχά νερά κοντά στις ακτές, σε βυθούς με άμμο ή αμμολάσπη και μαύρες φυκιάδες.Τη συναντάμε σε μικρά κοπάδια και σε βάθη που δεν ξεπερνούν τα 50 μέτρα.Τη μέρα κρύβεται, και τη νύχτα βγαίνει ως την αυγή και κυνηγά την τροφή της, που είναι μικρά ψάρια και καρκινοειδή.
Αναπαραγωγή
Αναπαράγεται την άνοιξη και το καλοκαίρι, μόλις κλείσει τα 2 χρόνια και φτάσει το μέγεθος των 14 εκατοστών.
Αλιεία
Η μουρμούρα ψαρεύεται με πεταχτάρι, με καθετή και με παραγάδια ψιλά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπαρίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα
Οτζόνα κον Σάντο Στέφανο
Η Οτζόνα κον Σάντο Στέφανο (ιταλικά: Oggiona con Santo Stefano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Θεωρία του ντόμινο
μικρογραφία|350x350εσ| Μια απεικόνιση της θεωρίας του ντόμινο όπως είχε προβλεφθεί Η θεωρία του ντόμινο είναι γεωπολιτική θεωρία που είχε εξέχουσα θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1980, η οποία υποστήριζε ότι εάν μια χώρα σε μια περιοχή ερχόταν υπό την επιρροή του κομμουνισμού, τότε οι γύρω χώρες θα ακολουθούσαν σε ένα φαινόμενο ντόμινο. Η θεωρία του ντόμινο χρησιμοποιήθηκε από διαδοχικές κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου για να δικαιολογήσουν την ανάγκη αμερικανικής επέμβασης σε όλο τον κόσμο.
Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ περιέγραψε τη θεωρία κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου στις 7 Απριλίου 1954, όταν αναφερόταν στον κομμουνισμό στην Ινδοκίνα ως εξής:"Τέλος, υπάρχουν ευρύτερες ανησυχίες ότι θα ακολουθήσει αυτό που αποκαλείται αρχή του ντόμινο. Έχεις μια σειρά από ντόμινο στημένα κάθετα, ρίχνεις το πρώτο και αυτό που θα συμβεί είναι στο τελευταίο είναι ότι θα πέσει πολύ σύντομα. Έτσι έχεις την έναρξη της μιας διάσπασης που θα έχει τις πιο βαθιές επιρροές." Επιπλέον, η βαθιά πίστη του Αϊζενχάουερ στη θεωρία του ντόμινο στην Ασία αύξησε το «αντιληπτό κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες της επιδίωξης της πολυμερούς σχέσης» λόγω πολύπλευρων γεγονότων, όπως η «νίκη του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας το 1949, η εισβολή της Βόρειας Κορέας τον Ιούνιο του 1950, η κρίση των υπεράκτιων νησιών του Κουεμόι το 1954 και η σύγκρουση στην Ινδοκίνα αποτέλεσαν πρόκληση ευρείας βάσης όχι μόνο για μία ή δύο χώρες, αλλά για ολόκληρη την ασιατική ήπειρο και τον Ειρηνικό». Αυτό υποδηλώνει μια ισχυρή μαγνητική δύναμη για να ενδώσει στον κομμουνιστικό έλεγχο και ευθυγραμμίζεται με το σχόλιο του στρατηγού Ντάγκλας Μακάρθουρ ότι «η νίκη είναι ένας ισχυρός μαγνήτης στην Ανατολή».
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του 1945, η Σοβιετική Ένωση έφερε υπό την επιρροή της τις περισσότερες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ευρώπης ως μέρος της νέας διευθέτησης μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ωθώντας τον Ουίνστον Τσόρτσιλ να δηλώσει σε μια ομιλία του το 1946 στο Κολέγιο Γουεστμίνστερ στο Φούλτον, Μιζούρι ότι από το Στέτιν στην Βαλτική μέχρι την Τεργέστη στην Αδριατική, ένα σιδηρούν παραπέτασμα έχει κατέβει στην ήπειρο.
Μετά την κρίση στο Ιράν του 1946, ο Χάρι Σ. Τρούμαν διακήρυξε αυτό που έγινε γνωστό ως Δόγμα Τρούμαν το 1947, υποσχόμενος να συνεισφέρει οικονομική βοήθεια στην ελληνική κυβέρνηση κατά τον Εμφύλιο πόλεμο και στην Τουρκία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την ελπίδα ότι αυτό θα εμπόδιζε την προώθηση του κομμουνισμού στη Δυτική Ευρώπη. Αργότερα εκείνο το έτος, ο διπλωμάτης Τζορτζ Κίναν έγραψε ένα άρθρο στο περιοδικό Foreign Affairs που έγινε γνωστό ως «X Article», το οποίο διατύπωσε για πρώτη φορά την πολιτική του περιορισμού, υποστηρίζοντας ότι η περαιτέρω εξάπλωση του κομμουνισμού σε χώρες εκτός «ζώνης προστασίας» γύρω από την ΕΣΣΔ, ακόμα κι αν συνέβη μέσω δημοκρατικών εκλογών, ήταν απαράδεκτο και απειλούσε την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Ο Κίναν συμμετείχε επίσης, μαζί με άλλους στην κυβέρνηση Τρούμαν, στη δημιουργία του Σχεδίου Μάρσαλ το οποίο ξεκίνησε επίσης το 1947, για να παρέχει βοήθεια στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης (μαζί με την Ελλάδα και την Τουρκία), σε μεγάλο βαθμό με την ελπίδα να τους αποτρέψει από το να περάσουν υπό σοβιετική κυριαρχία.
Το 1949, μια κυβέρνηση υποστηριζόμενη από τους κομμουνιστές, με επικεφαλής τον Μάο Τσε Τουνγκ, εγκαταστάθηκε στην Κίνα (επισήμως έγινε Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας). Η εγκατάσταση της νέας κυβέρνησης ιδρύθηκε αφού ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός νίκησε την Εθνικιστική Δημοκρατική Κυβέρνηση της Κίνας στον απόηχο του Κινεζικού Εμφυλίου Πολέμου (1927-1949). Δημιουργήθηκαν δύο Κίνες - η ηπειρωτική «Κομμουνιστική Κίνα» (Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας) και η «Εθνικιστική Κίνα» στην Ταϊβάν ( Δημοκρατία της Κίνας ). Η κατάληψη από τους κομμουνιστές του πολυπληθέστερου έθνους του κόσμου θεωρήθηκε στη Δύση ως μεγάλη στρατηγική απώλεια, προκαλώντας το δημοφιλές ερώτημα εκείνη την εποχή, «Ποιος έχασε την Κίνα;» Στη συνέχεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις με τη νεοϊδρυθείσα Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ως απάντηση στην κομμουνιστική ανάληψη της εξουσίας το 1949.
Η Κορέα είχε επίσης περιέλθει εν μέρει στη σοβιετική κυριαρχία στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, χωρισμένη από τα νότια του 38ου παραλλήλου, όπου οι αμερικανικές δυνάμεις μετακινήθηκαν στη συνέχεια. Μέχρι το 1948, ως αποτέλεσμα του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των ΗΠΑ, η Κορέα χωρίστηκε σε δύο περιοχές, με χωριστές κυβερνήσεις, καθεμία από τις οποίες ισχυριζόταν ότι είναι η νόμιμη κυβέρνηση της Κορέας και καμία πλευρά δεν αποδέχθηκε τα σύνορα ως μόνιμα. Το 1950 ξέσπασαν μάχες μεταξύ Κομμουνιστών και Ρεπουμπλικανών που σύντομα περιλάμβαναν στρατεύματα από την Κίνα (από την πλευρά των κομμουνιστών) και τις Ηνωμένες Πολιτείες και 15 συμμαχικές χώρες (από την πλευρά των Ρεπουμπλικανών). Αν και η σύγκρουση της Κορέας δεν έχει επίσημα τελειώσει, ο πόλεμος της Κορέας έληξε το 1953 με μια ανακωχή που άφησε την Κορέα χωρισμένη σε δύο έθνη, τη Βόρεια Κορέα και τη Νότια Κορέα. Η απόφαση του Μάο Τσε Τουνγκ να αντιμετωπίσει τις ΗΠΑ στον πόλεμο της Κορέας ήταν μια ευθεία προσπάθεια να αντιμετωπίσει αυτό που το κομμουνιστικό μπλοκ θεωρούσε ως την ισχυρότερη αντικομμουνιστική δύναμη στον κόσμο, που έγινε σε μια εποχή που το κινεζικό κομμουνιστικό καθεστώς εδραίωνε ακόμη τη δική του εξουσία μετά κερδίζοντας τον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο.
Το πρώτο πρόσωπο που πρότεινε τη θεωρία του ντόμινο ήταν ο Πρόεδρος Χάρι Σ. Τρούμαν τη δεκαετία του 1940, όπου εισήγαγε τη θεωρία προκειμένου να «δικαιολογήσει την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα και την Τουρκία». Ωστόσο, η θεωρία του ντόμινο διαδόθηκε από τον Πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ όταν την εφάρμοσε στη Νοτιοανατολική Ασία, ιδιαίτερα στο Νότιο Βιετνάμ. Επιπλέον, η θεωρία του ντόμινο χρησιμοποιήθηκε ως ένα από τα βασικά επιχειρήματα στις «κυβερνήσεις Κένεντι και Τζόνσον κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 για να δικαιολογήσουν την αυξανόμενη αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή στον πόλεμο του Βιετνάμ».
Τον Μάιο του 1954, οι Βιετ Μινχ, ένας κομμουνιστικός και εθνικιστικός στρατός, νίκησε τα γαλλικά στρατεύματα στη μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου και πήρε τον έλεγχο αυτού που έγινε Βόρειο Βιετνάμ. Αυτό έκανε τους Γάλλους να αποσυρθούν πλήρως από την περιοχή που τότε ήταν γνωστή ως Γαλλική Ινδοκίνα, μια διαδικασία που είχαν ξεκινήσει νωρίτερα. Οι περιοχές στη συνέχεια χωρίστηκαν σε τέσσερις ανεξάρτητες χώρες (Βόρειο Βιετνάμ, Νότιο Βιετνάμ, Καμπότζη και Λάος ) μετά από μια συμφωνία που μεσολάβησε στη Διάσκεψη της Γενεύης το 1954 για τον τερματισμό του Πρώτου Πολέμου της Ινδοκίνας.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1963, οι Βουδιστές διαμαρτυρήθηκαν για τη σκληρή μεταχείριση που δέχονταν υπό την κυβέρνηση Ντιεμ του Νοτίου Βιετνάμ. Τέτοιες ενέργειες της κυβέρνησης του Νοτίου Βιετνάμ δυσκόλεψαν την ισχυρή υποστήριξη της κυβέρνησης Κένεντι προς τον Πρόεδρο Ντιεμ. Ο Πρόεδρος Κένεντι βρισκόταν σε δεινή θέση, προσπαθώντας να συγκρατήσει τον κομμουνισμό στη Νοτιοανατολική Ασία, αλλά από την άλλη πλευρά, υποστήριζε μια αντικομμουνιστική κυβέρνηση που δεν ήταν δημοφιλής στους εγχώριους πολίτες της και ήταν ένοχη για πράξεις απαράδεκτες στο αμερικανικό κοινό. Η κυβέρνηση Κένεντι παρενέβη στο Βιετνάμ στις αρχές της δεκαετίας του 1960 για να εμποδίσει, μεταξύ άλλων, το «ντόμινο» του Νοτίου Βιετνάμ να πέσει. Όταν ο Κένεντι ανέβηκε στην εξουσία, υπήρχε η ανησυχία ότι η υπό την ηγεσία των κομμουνιστών Πάθετ Λάο στο Λάος θα παρείχε βάσεις στους Βιετ Κονγκ και ότι τελικά θα μπορούσαν να καταλάβουν το Λάος.
Η σημασία της θεωρίας του ντόμινο
Η θεωρία του ντόμινο είναι σημαντική γιατί υπογραμμίζει τη σημασία των συμμαχιών, οι οποίες μπορεί να διαφέρουν από αδίστακτες συμμαχίες σε διμερείς συμμαχίες. Αυτό υποδηλώνει ότι η θεωρία του ντόμινο είναι χρήσιμη για την αξιολόγηση της πρόθεσης και του σκοπού μιας χώρας να σφυρηλατήσει μια συμμαχία με άλλες, συμπεριλαμβανομένου ενός συμπλέγματος άλλων χωρών σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Ενώ η πρόθεση και ο σκοπός μπορεί να διαφέρουν για κάθε χώρα, ο Βίκτορ Τσα απεικονίζει την ασύμμετρη διμερή συμμαχία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των χωρών της Ανατολικής Ασίας ως στρατηγική προσέγγιση, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον έλεγχο και την εξουσία είτε να κινητοποιήσουν είτε να σταθεροποιήσουν τους συμμάχους τους. Αυτό υποστηρίζεται από το πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν ασύμμετρες διμερείς συμμαχίες με τη Δημοκρατία της Κορέας, τη Δημοκρατία της Κίνας και την Ιαπωνία «όχι απλώς για να περιορίσουν αλλά και να περιορίσουν πιθανές «άτακτες συμμαχίες από το να εμπλέκονται σε τυχοδιωκτική συμπεριφορά που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερα στρατιωτικά απρόοπτα στην περιοχή ή αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει ένα φαινόμενο ντόμινο, με τις ασιατικές χώρες να πέσουν στον κομμουνισμό». Δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αγωνίστηκαν με την πρόκληση των «ατάκτων συμμαχιών και της απειλής της πτώσης του ντόμινο σε συνδυασμό για να δημιουργήσουν ένα τρομερό σενάριο παγίδευσης για τις Ηνωμένες Πολιτείες», η θεωρία του ντόμινο υπογραμμίζει περαιτέρω τη σημασία των διμερών συμμαχιών στις διεθνείς σχέσεις. Αυτό είναι εμφανές στον τρόπο με τον οποίο η θεωρία του ντόμινο παρείχε στις Ηνωμένες Πολιτείες μια προσέγγιση συνασπισμού, όπου «δημιούργησαν μια σειρά από βαθιές, σφιχτές διμερείς συμμαχίες» με ασιατικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ταϊβάν, της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας, για να «ελέγξουν την ικανότητά τους να να χρησιμοποιήσει βία και να ενισχύσει την υλική και πολιτική εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες». Ως εκ τούτου, αυτό δείχνει ότι η θεωρία του ντόμινο βοηθά στην παρατήρηση της επίδρασης των σφυρηλατούμενων συμμαχιών ως σκαλοπάτι ή εμπόδιο στις διεθνείς σχέσεις. Αυτό υπογραμμίζει τη συσχέτιση μεταξύ της θεωρίας του ντόμινο και της εξάρτησης από το μονοπάτι, όπου μια αναδρομική κατάρρευση μιας χώρας που πέφτει στον κομμουνισμό μπορεί όχι μόνο να έχει αρνητικές επιπτώσεις σε άλλες χώρες, αλλά πιο σημαντικό, στο πεδίο λήψης αποφάσεων και την ικανότητα του ατόμου να ξεπεράσει τις παρούσες και μελλοντικές προκλήσεις. Ως εκ τούτου, η θεωρία του ντόμινο είναι αναμφίβολα μια σημαντική θεωρία που ασχολείται με τη στενή σχέση μεταξύ μικρο-αιτίας και μακρο-συνέπειας, όπου προτείνει τέτοιες μακρο-συνέπειες μπορεί να έχουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Ιστορία των διεθνών σχέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Άγιοι Πάντες Μεσσηνίας
Οι Άγιοι Πάντες Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 21 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Νεοελληνικές Σπουδές
Ο όρος Νεοελληνικές Σπουδές (ή Νεοελληνική Φιλολογία) αναφέρεται σε έναν ακαδημαϊκό κλάδο των ανθρωπιστικών επιστημών που ασχολείται με τη γλωσσική, λογοτεχνική, πολιτισμική, περιφερειακή και λαογραφική έρευνα και διδασκαλία του ελληνικού κόσμου (Ελλάδα, Κύπρος και ελληνική διασπορά) της Νεότερης και της Σύγχρονης εποχής.
Στόχος
Στόχος των Νεοελληνικών Σπουδών είναι πρωτίστως η έρευνα, η τεκμηρίωση και η μετάδοση της νεοελληνικής γλώσσας και της νεοελληνικής λογοτεχνίας στις ιστορικές και σύγχρονες εκφάνσεις τους. Βαρύτητα δίνεται επίσης σε θέματα ιστορικών και πολιτιστικών σπουδών. Τα περισσότερα προγράμματα Νεοελληνικών Σπουδών περιλαμβάνουν επίσης μαθήματα που ασχολούνται με τη μεσαιωνική ελληνική λογοτεχνία και ιστορία (Βυζαντινές Σπουδές).
Εταιρείες, ινστιτούτα, ερευνητικά κέντρα
Σύλλογοι Ακαδημαϊκών και Επιστημόνων
Πανεπιστημιακά Ιδρύματα στην Ελλάδα
Ερευνητικά Κέντρα στην Ελλάδα
Πανεπιστημιακά Ιδρύματα στη Γερμανία
Ερευνητικά ιδρύματα στη Γερμανία
Πανεπιστημιακά Ινστιτούτα στην Αυστρία
Πανεπιστημιακά ιδρύματα στο Βέλγιο, την Ελβετία και τη Γαλλία
Πανεπιστημιακά Ινστιτούτα στην Ελβετία
Πανεπιστημιακά ιδρύματα στη Γαλλία
Πανεπιστημιακά Ινστιτούτα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μη πανεπιστημιακά ερευνητικά ιδρύματα στην Ιταλία
Ερευνητικά Ιδρύματα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Βιβλιογραφία
Εισαγωγές
Ιστορία Νεοελληνικών Σπουδών
Διαδικτυακοί σύνδεσμοι
Βιβλιογραφικά Βοηθήματα
Αναλυτικές ενδείξεις
Κατηγορία:Νεοελληνικές σπουδές Κατηγορία:Νεοελληνική γλώσσα Κατηγορία:Φιλολογία
Μελέτης Βασιλείου
Ο Μελέτης Βασιλείου (1778-1826) ήταν οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821 από τη Χασιά Αττικής που συνέβαλε αποφασιστικά στην οργάνωση των επιχειρήσεων των επαναστατικών δυνάμεων στην Αττική.
Βιογραφία
Ο Βασιλείου γεννήθηκε το 1778 στη Χασιά και προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ως άνθρωπος που διέθετε μεγάλη επιρροή, κατάφερε να εξασφαλίσει προνόμια για την περιοχή του που μαστιζόταν από την τουρκική κακοδιοίκηση. Παράλληλα ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας.
Με το ξέσπασμα της επανάστασης, κατάφερε, ξεγελώντας τις τουρκικές αρχές υποκρινόμενος πίστη σε αυτές, να πάρει άδεια για στρατολόγηση ανδρών και στις 18 Απριλίου 1821 χτύπησε στον Κάλαμο τα προερχόμενα από την Εύβοια τουρκικά αποσπάσματα. Λίγες μέρες μετά ηγήθηκε επίθεσης κατά της Αθήνας: συγκεκριμένα, κατά τη νύχτα μεταξύ 25ης και 26ης Απριλίου, 600 ένοπλοι επιτέθηκαν στα τείχη από την πλευρά μεταξύ των Αγίων Αποστόλων και της Μπουμπουνίστρας και γρήγορα κατάφεραν να κυριαρχήσουν σε ολόκληρη την πόλη εκτός της Ακροπόλεως. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, ξέσπασε σοβαρή έριδα μεταξύ του Βασιλείου και των προεστών της Αθήνας σχετικά με την στρατιωτική αρχηγία στην Αττική έπειτα από την αυθαίρετη ανάληψη της ηγεσίας από τον ίδιο, στις 14 Ιουνίου. Την επόμενη μέρα πραγματοποιήθηκε δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βασιλείου ενώ, πιθανόν για αντίποινα, επαναστάτες λεηλάτησαν την οικία ενός Αθηναίοι προεστού. Η κατάσταση φάνηκε να εξομαλύνθηκε προσωρινά με την επέμβαση του Δημήτριου Υψηλάντη και την αποστολή του Βασιλείου και των ανδρών του στη Βοιωτία, αργότερα όμως προέκυψε διάσταση και με μερίδα συντοπιτών του, η οποία σύμφωνα με μια εκδοχή φέρεται να εκπορεύθηκε από τους Αθηναίους προκρίτους. Από το 1822 μέχρι και το 1825 ο Βασιλείου προβιβάστηκε σταδιακά στους βαθμούς του πεντηκόνταρχου, του χιλίαρχου και εν τέλει του ταξίαρχου ενώ παράλληλα συμμετείχε μεταξύ άλλων σε μάχες στο Σχηματάρι, στην Ακρόπολη, στον Μαραθώνα όπως και στην εκστρατεία του Ανδρούτσου στην Ανατολική Στερεά. Αργότερα, ο Βασιλείου διορίστηκε από τον Γιάννη Γκούρα δεκατιστής της Αττικής, αναζωπυρώνοντας έτσι τις τοπικές αντιπαλότητες των προηγούμενων ετών. Τον Μάιο του 1826 ο Μελέτης Βασιλείου, δολοφονήθηκε από συντοπίτες του, οι οποίοι με την επιδρομή του Ομέρ Πασά στην Αττική έσπευσαν να δηλώσουν υποταγή (ενέργεια με την οποία διαφώνησε ο Βασιλείου) όντες σε ρήξη με τον φρούραρχο Ακροπόλεως Γκούρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Αθήνα
Ολτζάτε Ολόνα
Το Ολτζάτε Ολόνα (ιταλικά: Olgiate Olona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Κοιλάδα Παντζσίρ
thumb|right|300px|Τμήμα της κοιλάδας Παντζσίρ Η Κοιλάδα Παντζσίρ (περσικά: درهٔ پنجشير, προφορά: Dare-ye Panjšēr, που σημαίνει Κοιλάδα των Πέντε Λεόντων) είναι μία κοιλάδα στο βορειοκεντρικό Αφγανιστάν, 150 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας Καμπούλ, κοντά στην οροσειρά του Ινδοκούς. Βρίσκεται στην Επαρχία Παντζσίρ και χωρίζεται από τον ποταμό Παντζσίρ. Η κοιλάδα αποτελεί τον τόπο διαμονής περισσότερων από 140.000 ανθρώπων, περιλαμβάνοντας τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ατόμων της εθνικής ομάδας των Τατζίκων του Αφγανιστάν.
Υπήρξε το μέρος όπου διεξήχθησαν οι μάχες την περίοδο 1980-1985 της Δημοκρατίας του Αφγανιστάν (υπό τον έλεγχο των Σοβιετικών) και των Σοβιετικών εναντίον των Μουτζαχεντίν (φανατικών ισλαμιστών) κατά τη διάρκεια του σοβιετικού πολέμου στο Αφγανιστάν. Επίσης, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1996–2001) σημειώθηκαν ξανά μάχες στην κοιλάδα, μεταξύ των Ταλιμπάν και της Βόρειας Συμμαχίας, η οποία βρισκόταν υπό την ηγεσία του τατζικικής καταγωγής Αφγανού πολέμαρχου Αχμάντ Σαχ Μασούντ. thumb|right|300px|Η περιοχή Παντζσίρ στο Αφγανιστάν Κατηγορία:Κοιλάδες του Αφγανιστάν
Δημήτρης Δέσπος
Ο Δημήτριος Δημήτρης Δέσπος ( γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1976) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Ο Δέσπος έχει περάσει όλη σταδιοδρομία του στα ελληνικά επαγγελματικά πρωταθλήματα. Εκπροσώπησε επίσης την Ελλάδα σε επίπεδο νέων και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA το 1993 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ανδρών της FIBA το 1995. Έχει ύψος 2,10 μέτρων και παίζει στη θέση του σέντερ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Δέσπος ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στον ερασιτεχνικό σύλλογο, Ικάροι Τρικάλων, της γενέτειράς του, πριν πάει στον ΓΣ Λάρισας το 1994. Την περίοδο 2007–08, ήταν στην ΜΕΝΤ, με την οποία ηγήθηκε της Α2 Εθνικής στα ριμπάουντ, με 279 σε 30 αγώνες. Τον Ιούλιο του 2008 υπέγραψε με το Περιστέρι. Το 2011 ο Δέσπος υπέγραψε με την ΑΕΚ. Έμεινε με την ομάδα για τρία χρόνια, βοηθώντας τους να αποκτήσουν την άνοδο στην ανώτερη κατηγορία των ελληνικών διοργανώσεων. Τον Σεπτέμβριο του 2014 υπέγραψε με τον Ηρακλή της Α2 Εθνικής. Σε αγώνα με τον Φίλιππο Βέροιας, ο Δέσπος ξεπέρασε τους 3.000 πόντους σταδιοδρομίας που σημείωσε στην Α2 Εθνική.
Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Ηρακλής ανακοίνωσε ότι ο Δέσπος θα έπαιζε για την ομάδα την περίοδο 2016–17.
Πορεία στην Εθνική Ομάδα
Ο Δέσπος εκπροσώπησε την εθνική ομάδα παίδων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA το 1993, όπου η ελληνική ομάδα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Ελλάδος κάτω των 19 ετών που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Ανδρών της FIBA το 1995. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, εμφανίστηκε σε 4 αγώνες, έχοντας κατά μέσο όρο 2,5 πόντους και 2,8 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ο Δέσπος εκπροσώπησε την Ελλάδα σε επίπεδο νέων σε 91 αγώνες, με μέσο όρο 4,8 πόντους ανά αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΕΝΤ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Γαλάνη Ξάνθης
Η Γαλάνη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Ιστορία - Διοικητικά
Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Tσακιρλή ή Tσακιρλάρ και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση, οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ αρκετοί πρόσφυγες από τον Εύξεινο Πόντο ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο χωριό. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Tσακιρλή το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαρνίτς (σημερινό Κρωμνικό) και το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 να μετονομάζεται σε Γαλάνη. Το 1971 με το ΦΕΚ 182Α - 24/09/1971 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Γαλάνης που υπάγεται στο Δήμο Τοπείρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 108 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Αθηνά Παπαδαμάκη
Η Αθηνά Παπαδαμάκη, γεννημένη στις 18 Φεβρουαρίου 1969, είναι πρώην Ελληνίδα διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης. Ήταν αθλήτρια για πολλά χρόνια του Τυφώνα Αθήνας κι αγωνιζόταν στην θέση της Ελ..
Με την εθνική ομάδα έχει 3 συμμετοχές στην εθνική γυναικών και 4 πόντους, 3 συμμετοχές με την εθνική νεανίδων και 15 πόντους, και 2 συμμετοχές στην εθνική κορασίδων χωρίς πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Τυφώνα Αθήνας
Πσεμύσουαφ του Ρατσίμπους
Ο Πσέμυσουαφ, πολων. Przemysław raciborski (21 Οκτωβρίου 1258-12 Ιουνίου 1268 - 7 Μαΐου 1306) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ρατσίμπους/Ράτιμπορ (από το 1282, μαζί με τον αδελφό του ως το 1290).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Βλάντισλαφ δούκα του Οπόλε, Ρατσίμπους, Κάλις, Βιελούν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1289-91 την Άννα των Πιαστ, κόρη του Κορραδου Β΄ δούκα της Μαζοβίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αρωματοποιός
Ο αρωματοποιός είναι ο άνθρωπος που ειδικεύεται στην κατασκευή αρώματος, γνωστός και ως μύτη λόγω της λεπτής αίσθησης της όσφρησης και την ικανότητα του στην παραγωγή οσφρητικών συνθέσεων. Ο αρωματοποιός είναι καλλιτέχνης, που έχει εκπαιδευτεί σε βάθος σχετικά με τις έννοιες της αισθητικής του αρώματος.
Εκπαίδευση
Οι περισσότεροι αρωματοποιοί του παρελθόντος δεν έχουν επαγγελματική κατάρτιση στην τέχνη της αρωματοποιίας, ενώ πολλοί έμαθαν την τέχνη ως μαθητευόμενοι διαφόρων αρωματοποιών ή χημικών. Η άμεση είσοδος στο επάγγελμα είναι σπάνια και αυτοί που το κάνουν συνήθως το καταφέρνουν μέσω των οικογενειακών επαφών. Τέτοια προγράμματα μαθητείας διαρκούν περίπου 3 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγέλματα μόδας
Αννίβας Φράνσις
Ο Αννίβας Φράνσις ήταν Λατίνος Κύπριος ιατρός. Διετέλεσε Δήμαρχος Λάρνακας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αννίβας Φράνσις γεννήθηκε το 1904 στη Λευκωσία. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και εργάστηκε σε κλινικές στη Λειψία και στη Δρέσδη. Το 1938 εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα όπου συνέχισε να εργάζεται ως ιατρός. Επιπλέον, ασχολήθηκε με τη βιομηχανία. Διετέλεσε μέλος, αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Λάρνακας (1974-1987).
Ο Αννίβας Φράνσις ήταν σημαντικό μέλος της Λατινικής Θρησκευτικής Ομάδας της Κύπρου.
Την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959) πρόσφερε ιατρικές υπηρεσίες στα μέλη της οργάνωσης. Στα τέλη του 1963, μετά την έναρξη των δικοινοτικών διαταραχών, διορίστηκε υπεύθυνος νοσοκομείου και στρατιωτικός γιατρός από τον Υπουργό Εσωτερικών Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, έχοντας τον τιμητικό τίτλο του ανθυπολοχαγού. Συνέχισε ως στρατιωτικός γιατρός φθάνοντας μέχρι τον βαθμό του ταγματάρχη.
Επιπλέον, διετέλεσε ιδρυτικό μέλος του Ναυτικού Ομίλου Λάρνακας, του οποίου ήταν πρόεδρος για πολλά χρόνια.
Ήταν νυμφευμένος με τη Λούλα Θεοδώρου Πιερή και είχε μία κόρη. Απεβίωσε στις 23 Απριλίου 1994.
Ίδρυση Αλκής Λάρνακας
Μέχρι το 1948 ο Αννίβας Φράνσις ήταν μέλος του σωματείου ΕΠΑ Λάρνακας. Το 1948 μια ομάδα μελών αριστερών φρονημάτων αποχώρησε από το σωματείο αυτό. Επίσης, αποχώρησαν και κάποια άλλα μέλη, μεταξύ των οποίων και ο Αννίβας Φράνσις, λόγω διασωματειακών διαφορών. Τα αποχωρήσαντα μέλη, μαζί με άλλους Λαρνακείς, ίδρυσαν το σωματείο Αλκή Λάρνακας στις 10 Απριλίου 1948. Η ονομασία του σωματείου ήταν πρόταση του ίδιου του Αννίβα Φράνσις (αλκή σημαίνει σωματική δύναμη, ευρωστία, ρώμη, σφρίγος). Ακολούθως, εκλέχθηκε πρώτος πρόεδρος του σωματείου.
Τη δεκαετία του 1960 ο Αννίβας Φράνσις είχε επιστρέψει σε θέσεις του διοικητικού συμβουλίου της ΕΠΑ.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Λάρνακας με τον αριστερό συνδυασμό της Λαϊκής Παράταξης Εθνικής Συνεργασίας το 1949. Ο ίδιος ήταν δεξιών φρονημάτων, ωστόσο η ιδιότητα του ως στελέχους της Αλκής Λάρνακας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εκλογή του. Ακολούθως, εξελέγη στη θέση του αντιδημάρχου. Στις δημοτικές εκλογές του 1953 κατήλθε ως ανεξάρτητος και υποστηρίχθηκε από το ΑΚΕΛ. Μετά την εκλογική του επιτυχία το ΑΚΕΛ τον εξέλεξε αντιδήμαρχο Λάρνακας. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Λάρνακας τις περιόδους 1939-1953, 1953-1962 και 1964-1967, έχοντας σε όλες τις περιόδους τη θέση του αντιδημάρχου.
Το 1963 οι δήμοι καταργήθηκαν και όλες οι περιοχές ανακηρύχθηκαν σε περιοχές διοίκησες και βελτίωσης. Το 1965, λόγω της έκτακτης ανάγκης που δημιούργησαν οι δικοινοτικές διαταραχές, διορίσθηκε πενταμελής Δημοτική Επιτροπή Λάρνακας. Το 1967 πρόεδρος της επιτροπής αυτής διορίσθηκε ο Αννίβας Φράνσις. Παραιτήθηκε το 1975.
Επιπρόσθετα, ο Αννίβας Φράνσις ήταν ο πρώτος επαρχιακός γραμματέας του ΔΗΣΥ Λάρνακας.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λάρνακας Κατηγορία:Πρόεδροι Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί
Αλιμονέικα Μεσσηνίας
Τα Αλιμονέικα Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 15 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Μικράς Μαντινείας και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Ορίτζο
Το Ορίτζο (ιταλικά: Origgio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Ζαράντζ
Η Ζαράντζ (περσικά: زرنج‎‎) είναι πόλη στο νοτιοδυτικό Αφγανιστάν, κοντά στα σύνορα με το Ιράν. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Νιμρούζ του Αφγανιστάν και συνδέεται με λεωφόρους με την πόλη Λασκάρ Γκα στα ανατολικά, την πόλη Φαρά στα βόρεια και την πόλη του Ιράν, Ζαμπόλ, στα δυτικά. Η Ζαράντζ αποτελεί συνοριακή πύλη εισόδου μεταξύ Αφγανιστάν και Ιράν, έχοντας αυξημένη σημασία λόγω τού ότι βρίσκεται πάνω στο σημαντικό εμπορικό δρόμο που συνδέει την Κεντρική και Νοτιοανατολική Ασία με τη Μέση Ανατολή. Έχει πληθυσμό 160.902 κατοίκους σύμφωνα με στοιχεία του έτους 2015.
Ονομασία
Η σημερινή Ζαράντζ έλκει το όνομά της από μια αρχαία πόλη που ονομαζόταν Ζράνκα στα Αρχαία Περσικά. Στα Ελληνικά, η λέξη αυτή μεταγράφηκε ως Δραγγιανή. Η λέξη Ζαράντζ, όπως και η λέξη Ζράνκα, προέρχονται στην ουσία από την αρχαία περσική λέξη ζαράνκα (χώρα των νερών). Η περιοχή της Δραγγιανής όπου ο ποταμός Χελμάντ (λέγεται και Χιντμάντ) συναντά τη λίμνη Χαμούν-ι-χελμάντ και σχηματίζει ένα γόνιμο δέλτα στην ενδοχώρα, ήταν γνωστή την εποχή των Σασσανιδών ως κουτσάκ χιντ (δηλ. Μικρή Ινδία).
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Σλοβακικές προεδρικές εκλογές (2019)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σλοβακία στις 16 Μαρτίου 2019, με τον δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 30 Μαρτίου 2019. Ο απερχόμενος πρόεδρος Αντρέι Κίσκα δεν διεκδίκησε ξανά το προεδρικό αξίωμα.
Στον πρώτο γύρο δεν υπήρχε κάποιος υποψήφιος που να εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία για να εκλεγεί πρόεδρος. Προηγήθηκε η Ζουζάνα Τσαπούτοβα με ποσοστό 40,5% έναντι 18,66% για τον δεύτερο Μάρος Σέφκοβιτς. Στον 2ο γύρο η Τσαπούτοβα αναμετρήθηκε με τον Σέφκοβιτς, κερδίζοντας τελικά τις εκλογές με ποσοστό 58,4% έναντι 41,5 για τον Σέφκοβιτς.
Η ορκωμοσία της νέας προέδρου, η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα και η νεότερη πρόεδρος στη χώρα της, έγινε στις 15 Ιουνίου.
Εκλογικό σύστημα
Η εκλογή του Προέδρου γίνεται σε δύο γύρους. Για να εκλεγεί κάποιος ή κάποια πρόεδρος, θα πρέπει να συγκεντρώσει το 50%+1 των ψήφων στον 1ο γύρο. Οι δύο πρώτοι υποψήφιοι που προηγήθηκαν στον 1ο γύρο αναμετρώνται σε έναν δεύτερο και τελικό γύρο.
Παραπομπές
2019 προεδρικες εκλογες Σλοβακ
Μίιντ Σουέ
Ο  Μίιντ Σουέ (βιρμανικά: မြင့်ဆွေ, γεννηθείς στις 24 Ιουνίου του 1951 ) είναι Βιρμανός πολιτικός και υπηρεσιακός πρόεδρος της Μιανμάρ από την 1η Φεβρουαρίου 2021. Ήταν επίσης Πρώτος Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας, της Ένωσης της Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία). Υπηρέτησε ως επικεφαλής υπουργός της Περιφέρειας Γιανγκόν από 30 Μαρτίου 2011 έως τις 30 Μαρτίου 2016. Στις 30 Μαρτίου του 2016 ορκίστηκε ως ο Αντιπρόεδρος της Μιανμάρ. Ανήκει στην εθνοτική ομάδα Μον και είναι πρώην αξιωματικός του στρατού. Έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος έπειτα από στρατιωτικό πραξικόπημα τον Φεβρουάριο του 2021.
Στρατιωτική καριέρα
Αποφοίτησε από την  Ακαδημία Υπηρεσιών Άμυνας, το 1971, στο πλαίσιο των 15ων κρίσεων. Έγινε Ταξίαρχος και διοικητής του ελαφρού Πεζικού Μεραρχίας 11 το 1997. Διορίστηκε ως Διοικητής της Νοτιοανατολικής Διοίκησης και μέλος του Κρατικού Συμβουλίου Ειρήνης και Ανάπτυξης το 2001. Μετατέθηκε ως Διοικητής στη Γιανγκόν και προήχθη σε υποστράτηγο. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος του τομέα Γιαγκόν στο Συμβούλιο Ειρήνης και Ανάπτυξης.
Έγινε ο Αρχηγός της Στρατιωτικής Ασφάλειας μετά τη διαγραφή του Χιν Νιουν, το 2004. Στη συνέχεια ανέλαβε Αρχηγός του Γραφείου Ειδικών Επιχειρήσεων - 5 (BSO-5) τον Ιανουάριο του 2006. Συμπεριφέρθηκε με σκληρότητα στους ακτιβιστές σκληρά στην προεκλογική περίοδο του 2010.
Αντιπρόεδρος
Στις 11 Μαρτίου 2016, προτάθηκε από τη Συνέλευση της Ένωσης να διοριστεί ως ένας από τους Αντιπροέδρους της Μιανμάρ. Έλαβε 213 ψήφους στις 15 Μαρτίου του 2016 και έγινε Πρώτος Αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του προέδρου Χτιν Κιάου. Ορκίστηκε στις 30 Μαρτίου 2016.
Υπηρεσιακός πρόεδρος
Στις 21 Μαρτίου του 2018, μετά την ξαφνική παραίτηση του Χτιν Κιάου ως Προέδρου της Μιανμάρ, ο Σουέ ορκίστηκε ως υπηρεσιακός πρόεδρος σύμφωνα με το Σύνταγμα της Μιανμάρ, που ορίζει ότι η Συνέλευση της Ένωσης (Pyidaungsu Hluttaw) εκλέγει πρόεδρο σε διάστημα 7 ημερών από την παραίτηση του Κιάου. Παρέμεινε πρόεδρος ως τις 29 Μαρτίου 2018, οπότε επιλέχθηκε από το κοινοβούλιο ως νέος πρόεδρος ο Ουίν Μιντ.
Ο Μίιντ έγινε ξανά υπηρεσιακός πρόεδρος την 1η Φεβρουαρίου 2021, έπειτα από την ανατροπή του Ουίν Μιντ από τον στρατό με πραξικόπημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Μιανμάρ Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία