cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόκκινη τρομοκρατία (Ουγγαρία)
Απολογισμός
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της ουγγρικής κόκκινης τρομοκρατίας δεν είναι γνωστός: οι εκτιμήσεις διαφέρουν μεταξύ τους αρκετά, καθώς κυμαίνονται μεταξύ μερικών εκατοντάδων έως μερικών χιλιάδων θυμάτων. Ο Μίκλος Μόλναρ κλίνει περισσότερο προς την εκτίμηση περί μερικών εκατοντάδων θυμάτων, εκτιμώντας, ωστόσο, πως ο αριθμός τους ήταν επαρκής προκειμένου «να προκληθεί η ανασφάλεια και το μίσος». Ο Γιόζεφ Κέρεκες, βοηθός του Σαμουέλι, κατηγορήθηκε, συνολικά, για εκατό πενήντα δολοφονίες: ο ίδιος ομολόγησε πως πυροβόλησε πέντε άτομα, ενώ απαγχόνισε ακόμη δεκατρία. Ο κομμουνιστής ιστορικός Πιερ Μπρουέ γράφει: «Στην πραγματικότητα, ο συνολικός αριθμός των θυμάτων της «κόκκινης τρομοκρατίας» είναι κατώτερος εκείνου των θυμάτων της καταστολής, η οποία, στις περισσότερες εκ των περιπτώσεων, κρίνεται ως «περιορισμένη», και η οποία πραγματοποιήθηκε εντός του γαλλικού στρατού από τον Πεταίν, έπειτα από τις στάσεις του 1917.». Αντιθέτως, ο συντηρητικός συγγραφέας Ζερόμ Ταρώ και ο αδερφός του, Ζαν, κάνουν λόγο για ένα λουτρό αίματος το οποίο έλαβε χώρα στην Ουγγαρία, και το οποίο είχε ως συνέπεια αρκετές δεκάδες χιλιάδες θύματα. Ο Άρθουρ Κέστλερ εκτιμά πως ο συνολικός αριθμός των θυμάτων του καθεστώτος δεν ξεπέρασε τα πεντακόσια, ενώ οι Στεφάν Κουρτουά και Ζαν-Λουί Πανέ αποδίδουν, από την πλευρά τους, «αρκετές εκατοντάδες» θύματα στα «Παιδιά του Λένιν».
Η πολιτική της κόκκινης τρομοκρατίας έλαβε τέλος μαζί με την κατάρρευση του καθεστώτος και την φυγή της κυβερνήσεως του Μπέλα Κουν, εμπρός στην προέλαση των ρουμανικών δυνάμεων , ενώ ακολουθήθηκε από μία περίοδο λευκής τρομοκρατίας κατά τη διάρκεια της οποίας οι ουγγρικές αντεπαναστατικές δυνάμεις προέβησαν σε επιθέσεις εναντίον πραγματικών ή υποτιθέμενων υποστηρικτών του καθεστώτος, καθώς και εναντίον των Εβραίων, οι οποίοι ήσαν εξομοιωμένοι με τους κομμουνιστές. Ο ακριβής συνολικός αριθμός των θυμάτων της λευκής τρομοκρατίας, η οποία διήρκεσε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα συγκριτικά με την κόκκινη τρομοκρατία, επίσης δεν είναι γνωστός, ωστόσο συχνά εκτιμάται ως υψηλότερος εκείνου των θυμάτων του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Πηγές
Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ουγγαρία Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Ουγγαρία Κατηγορία:Πολιτικές και πολιτισμικές εκκαθαρίσεις Κατηγορία:Πολιτικές εκκαθαρίσεις πληθυσμών Κατηγορία:Επαναστάσεις του 1917-1923 Κατηγορία:Διώξεις χριστιανών Κατηγορία:Αντισημιτισμός
Καλλίνικος Δ΄ Κωνσταντινουπόλεως
Ο Καλλίνικος Δ΄ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μαυρίκιος, 1713 - 1792) ήταν Έλληνας ορθόδοξος ιεράρχης του 18ου αιώνα. Διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για μικρή χρονική περίοδο το 1757.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζαγορά το 1713. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χατζή - Δημητρίου Μαυρικίου και της «κυράτζας Κλουνώ». Αφού μαθήτευσε στη Σχολή της Ζαγοράς, σε ηλικία δεκαπέντε ετών αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, για να συνεχίσει τις σπουδές του. Το 1740 χειροτονήθηκε διάκονος και μετά από δύο χρόνια έγινε Μέγας Πρωτοσύγκελος. Το 1743, σε ηλικία μόλις τριάντα ετών, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Προϊλάβου (Βραΐλας).
Αρχικά εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1743. Όμως η πολύ ταραγμένη κατάσταση των τότε εκκλησιαστικών πραγμάτων τον οδήγησαν στην εξορία, χωρίς να πατριαρχεύσει, πρώτα στη Λήμνο και αργότερα στην Αίγυπτο, στη Μονή του Σινά. Επανεξελέγη το 1757 και πατριάρχευσε από τις 6 Ιανουαρίου έως τις 27 Ιουλίου του έτους αυτού. Παρότι ήταν πολυμαθής και πολυγραφότατος, εξαιρετικός ιεροκήρυκας και στιχουργός, εντούτοις δεν ήταν καθόλου δημοφιλής και στην πρώτη του δημόσια εμφάνιση ως Πατριάρχης προπηλακίστηκε από το πλήθος. Κατά την διάρκεια της σύντομης Πατριαρχίας του εκδίκασε αναφορά των συμπατριωτών του κατά του Μητροπολίτη Λαρίσης και επέλυσε την διαφορά αναβιβάζοντας την Επισκοπή Δημητριάδος (υπαγόμενη στη Μητρόπολη Λαρίσης) σε ανεξάρτητη Αρχιεπισκοπή. Επίσης, ζήτησε την παραίτηση του ως τότε επισκόπου Μελετίου και στη θέση του εξέλεξε τον αδελφό του, Γρηγόριο, ως τότε αρχιδιάκονο του Πατριαρχείου.
Αιτία της καθαίρεσής του ήταν η θέση που υιοθέτησε στην έριδα που είχε ξεσπάσει την εποχή εκείνη για το ζήτημα του αναβαπτισμού των αλλοδόξων χριστιανών. Με σουλτανικό ορισμό που πέτυχαν οι οπαδοί του αναβαπτισμού, εξορίστηκε αρχικά στη Λήμνο και κατόπιν στην Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά, όπου ασχολήθηκε με την βιβλιοθήκη. Το 1761 δραπέτευσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατάφερε να αθωωθεί. Τον Οκτώβριο του 1762 αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή και την ανασυγκρότηση της τοπικής Σχολής. Έργα του είναι «Το νέον εξομολογητήριον», «Εγχειρίδιον κατά αιρέσεων», «Κατάλογοι Πατριαρχικοί», κ.ά. Στη βιβλιοθήκη του χωριού του κληροδότησε ολόκληρη την προσωπική του βιβλιοθήκη και τα χειρόγραφά του. Πέθανε εκεί το 1792 σε ηλικία 79 ετών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Προϊλάβου Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Γκέτο της Βαρσοβίας
μικρογραφία|379x379εσ|Τείχος του Γκέτο της Βαρσοβίας. Άποψη του βομβαρδισμένου Ανακτόρου Λουμπομίρσκι (αριστερά) στην "άρια" πλευρά της πόλης. 24 Μαΐου 1941
Ιστορικό
Πριν από τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πλειοψηφία των Πολωνών Εβραίων ζούσε στις εμπορικές περιοχές Μουράνοφ, Ποβάζκι και Στάρα Πράγα. Πάνω από το 90% των Καθολικών ζούσαν πιο μακριά από το εμπορικό κέντρο. Η εβραϊκή κοινότητα ήταν η πιο εξέχουσα εκεί, αποτελώντας πάνω από το 88% των κατοίκων του Μουράνοφ με σύνολο περίπου 32,7% του πληθυσμού της αριστερής όχθης και 14,9% της δεξιάς όχθης της Βαρσοβίας ή 332.938 άτομα συνολικά σύμφωνα με την απογραφή του 1931. Πολλοί Εβραίοι έφυγαν από την πόλη κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929. Η αντισημιτική νομοθεσία, τα μποϊκοτάζ των εβραϊκών επιχειρήσεων και τα κυβερνητικά σχέδια του εθνικιστικού κόμματος στην μετά Πιουσούτσκι εποχή άσκησαν πίεση στους Εβραίους στην πόλη. Το 1938, ο εβραϊκός πληθυσμός της πολωνικής πρωτεύουσας υπολογιζόταν σε 270.000 ανθρώπους.
Η Πολιορκία της Βαρσοβίας συνεχίστηκε μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου 1939. Μόνο στις 10 Σεπτεμβρίου, η Λουφτβάφε πραγματοποίησε 17 βομβιστικές επιδρομές στην πόλη. Τρεις ημέρες αργότερα, 50 γερμανικά αεροπλάνα επιτέθηκαν στο κέντρο της πόλης. Συνολικά, περίπου 30.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν και το 10% της πόλης καταστράφηκε. Μαζί με τη Βέρμαχτ, το Τάγμα Θανάτου EG IV και οι αρχηγοί του μπήκαν στην πόλη. Στις 7 Νοεμβρίου 1939, ο Ραϊχσφύρερ των Ες-Ες τους αναδιοργάνωσε σε τοπική υπηρεσία ασφαλείας (SD). Ο διοικητής της EG IV, Γιόζεφ Μάισινγκερ, (ο "Χασάπης της Βαρσοβίας"), διορίστηκε αρχηγός της αστυνομίας για τη νεοσυσταθείσα Περιφέρεια της Βαρσοβίας .
Ίδρυση του γκέτο
Το γκέτο χωρίστηκε στα δύο κατά μήκος της οδού Χουόντνα, η οποία εξαιρέθηκε από αυτό λόγω της τοπικής σημασίας της εκείνη την εποχή (ως μία από τις οδούς ανατολής-δύσης της Βαρσοβίας). Η περιοχή νοτιοανατολικά της ήταν γνωστή ως "Μικρό Γκέτο", ενώ η περιοχή βόρεια έγινε γνωστή ως "Μεγάλο Γκέτο". Οι δύο ζώνες συνδέονταν σε μια διασταύρωσή της με την οδό Ζελάζνα, όπου χτίστηκε μια ειδική πύλη. Τον Ιανουάριο του 1942, η πύλη αφαιρέθηκε και χτίστηκε μια ξύλινη πεζογέφυρα, που έγινε ένα από τα μεταπολεμικά σύμβολα του Ολοκαυτώματος στην κατεχόμενη Πολωνία.
Διοίκηση του γκέτο
μικρογραφία| Η Εβραϊκή Αστυνομία του Γκέτο φρουρεί τις πύλες του Γκέτο της Βαρσοβίας, Ιούνιος 1942 Ο πρώτος επίτροπος του Γκέτο της Βαρσοβίας, που διορίστηκε από τον Φίσερ, ήταν ο Βάλντεμαρ Σεν, ο οποίος επέβλεπε επίσης τις αρχικές εβραϊκές μετεγκαταστάσεις το 1940. Ήταν γνωστός για την ενορχήστρωση ενός "τεχνητού λιμού" (künstliche Hungersnot) τον Ιανουάριο του 1941. Ο Σεν είχε εξαλείψει σχεδόν όλες τις προμήθειες τροφίμων στο γκέτο προκαλώντας αναταραχή στο ανώτερο κλιμάκιο των Ες-Ες. Απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του από τον ίδιο τον Φρανκ τον Μάρτιο του 1941 και αντικαταστάθηκε από τον Κομισάριο Χάινζ Άουερσβαλντ, που υπηρέτησε μέχρι τον Νοέμβριο του 1942. Όπως και σε όλα τα ναζιστικά γκέτο σε όλη την κατεχόμενη Πολωνία, οι Γερμανοί απέδωσαν την εσωτερική διοίκηση σε ένα Εβραϊκό Συμβούλιο (Τζούντενρατ) με επικεφαλής τον Πρεσβύτερο . Στη Βαρσοβία, αυτός ο ρόλος δόθηκε στον Άνταμ Τσέρνιακοφ, ο οποίος επέλεξε μια πολιτική συνεργασίας με τους Ναζί με την ελπίδα να σώσει ζωές. Ο Τσέρνιακοφ κατέγραψε την οδυνηρή εμπειρία του σε εννέα ημερολόγια. Τον Ιούλιο του 1942, όταν οι Γερμανοί τον διέταξαν να αυξήσει τον αριθμό των ανθρώπων που θα απελαθούν, αυτοκτόνησε.
Το Συμβούλιο των Πρεσβύτερων υποστηρίχθηκε εσωτερικά από την Εβραϊκή Αστυνομία του Γκέτο (Jüdischer Ordnungsdienst), που ιδρύθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1940 με 3.000 άνδρες, συμβάλλοντας στην επιβολή του νόμου και της τάξης, καθώς και στην εκτέλεση γερμανικών ad-hoc κανονισμών, ειδικά μετά το 1941, όταν ο αριθμός των προσφύγων και των εκτοπισμένων στη Βαρσοβία έφτασε τους 150.000 ή σχεδόν το ένα τρίτο του συνολικού εβραϊκού πληθυσμού της πρωτεύουσας.
Καθολικοί και Πολωνοί στο Γκέτο
Τον Ιανουάριο του 1940 υπήρχαν 1.540 Καθολικοί και 221 λοιποί Χριστιανοί κρατούμενοι στο Γκέτο, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων, που είχαν αλλαξοπιστήσει. Εκτιμάται ότι κατά το κλείσιμο του γκέτο υπήρχαν περίπου 2.000 Χριστιανοί και ο αριθμός πιθανώς αυξήθηκε τελικά σε πάνω από 5.000. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους αυτοχαρακτηρίζονταν Πολωνοί, αλλά λόγω των ναζιστικών φυλετικών κριτηρίων χαρακτηρίστηκαν από τις γερμανικές Αρχές ως Εβραίοι. Μέσα στο γκέτο υπήρχαν τρεις χριστιανικές εκκλησίες: ο Ναός των Αγίων Πάντων, ο Ναός του Αγίου Αυγουστίνου και ο Ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Ο Ναός των Αγίων Πάντων ήταν για τους Εβραίους Χριστιανούς, που τέθηκαν υπό κράτηση στο γκέτο. Εκείνη την εποχή, ο ενοριακός ιερέας Μαρσέλι Γκοντλέφσκι, γνωστός για τον αντισημιτισμό του πριν από τον πόλεμο, οργάνωσε παροχή βοήθειας προς αυτούς. Στην έδρα της ενορίας, ο ιερέας παρείχε καταφύγιο και βοήθησε πολλούς να δραπετεύσουν, συμπεριλαμβανομένων των Λούντβικ Χίρσφελντ, Λουίς-Κρίστοφ Ζαλέσκι-Ζάμενχοφ και Γουάντα Ζάμενχοφ-Ζαλέσκα. Για τις ενέργειές του, του απονεμήθηκε μετά θάνατοn το μετάλλιο των Δικαίων των Εθνών το 2009.
Συνθήκες
μικρογραφία|Άστεγα παιδιά στο Γκέτο της Βαρσοβίας Οι Ναζί αξιωματούχοι, με πρόθεση την εξάλειψη του γκέτο από την πείνα και τις ασθένειες, περιόρισαν τα τρόφιμα και τις ιατρικές προμήθειες. Ένα μέσο ημερήσιο σιτηρέσιο το 1941 για τους Εβραίους στη Βαρσοβία περιοριζόταν σε 184 θερμίδες σε σύγκριση με 699 θερμίδες, που επιτρέπονταν για τους μη-Εβραίους Πολωνούς και 2.613 θερμίδες για τους Γερμανούς. Τον Αύγουστο, οι μερίδες μειώθηκαν σε 177 θερμίδες ανά άτομο. Αυτή η πενιχρή προμήθεια τροφίμων από τις γερμανικές Αρχές αποτελούνταν συνήθως από ξερό ψωμί, αλεύρι και πατάτες χαμηλότερης ποιότητας, πλιγούρι, γογγύλια και ένα μικρό μηνιαίο συμπλήρωμα μαργαρίνης, ζάχαρης και κρέατος. Ως αποτέλεσμα, άνθισε η μαύρη αγορά προμηθεύοντας έως και το 80% των τροφίμων του γκέτο. Επιπλέον, η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή Αρωγής είχε ανοίξει πάνω από 250 μαγειρεία σούπας, που εξυπηρετούσαν ταυτόχρονα 100.000 γεύματα την ημέρα.
Άνδρες, γυναίκες και παιδιά συμμετείχαν όλοι στο λαθρεμπόριο και το παράνομο εμπόριο και δημιουργήθηκαν ιδιωτικά εργαστήρια για την κατασκευή αγαθών, που πωλούνταν κρυφά στην "άρια" πλευρά της πόλης. Τα τρόφιμα διακινούνταν συχνά λαθραία μόνο από παιδιά, τα οποία διέσχιζαν το τείχος του Γκέτο ανά εκατοντάδες με οποιονδήποτε τρόπο δυνατό, μερικές φορές αρκετές φορές την ημέρα, επιστρέφοντας με αγαθά, που ζύγιζαν όσο το βάρος τους. Η ανεργία, που οδηγούσε σε ακραία φτώχεια, ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα στο γκέτο και το λαθρεμπόριο ήταν συχνά η μόνη πηγή διαβίωσης για τους κατοίκους του, οι οποίοι διαφορετικά θα πέθαιναν από την πείνα. Οι "επαγγελματίες" λαθρέμποροι, αντίθετα, συχνά γίνονταν σχετικά πλούσιοι.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου ενάμιση έτους, χιλιάδες Πολωνοί Εβραίοι, καθώς και μερικοί Ρομά από μικρότερες πόλεις και την ύπαιθρο, μεταφέρθηκαν στο Γκέτο, αλλά, καθώς πολλοί πέθαναν από τύφο και λιμοκτονία, ο συνολικός αριθμός των κατοίκων παρέμεινε περίπου ο ίδιος. Αντιμετωπίζοντας πείνα εκτός ελέγχου και πενιχρά ιατρικά εφόδια, μια ομάδα Εβραίων γιατρών φυλακισμένων στο γκέτο αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία για να μελετήσει τις σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της πείνας. Η Μελέτη περί Πείνας στο Γκέτο της Βαρσοβίας, όπως είναι πλέον γνωστή, παραμένει μια από τις πιο εμπεριστατωμένες έρευνες για την ημι-λιμοκτονία, που έχει γίνει μέχρι σήμερα.
Εκπαίδευση και πολιτισμός
Παρά τις σοβαρές δυσκολίες, η ζωή στο Γκέτο της Βαρσοβίας είχε εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, και νόμιμες και όσες διεξήγαγαν οι υπόγειοι οργανισμοί του. Δημιουργήθηκαν νοσοκομεία, δημόσια μαγειρεία, ορφανοτροφεία, κέντρα προσφύγων και εγκαταστάσεις αναψυχής, καθώς και σχολικό σύστημα. Μερικά σχολεία ήταν παράνομα και λειτουργούσαν με "βιτρίνα" μαγειρεία. Υπήρχαν μυστικές βιβλιοθήκες, μαθήματα για τα παιδιά και ακόμη και μια συμφωνική ορχήστρα. Ο Ραβίνος Αλεξάντερ Φρίντμαν, ένας από τους ηγέτες της Τορά στο Γκέτο της Βαρσοβίας, οργάνωσε ένα υπόγειο δίκτυο θρησκευτικών σχολείων. Αυτά τα σχολεία, που λειτουργούσαν με "βιτρίνα" νηπιαγωγεία, ιατρικά κέντρα και μαγειρεία, ήταν καταφύγιο χιλιάδων παιδιών και εφήβων και εκατοντάδων εκπαιδευτικών. Το 1941, όταν οι Γερμανοί έδωσαν επίσημη άδεια στο τοπικό Τζούντενρατ για σχολεία, αυτά τα σχολεία αποκαλύφθηκαν και άρχισαν να λαμβάνουν οικονομική υποστήριξη από την επίσημη εβραϊκή κοινότητα. Ο πρώην κινηματογράφος Femina έγινε θέατρο αυτήν την περίοδο. Η Εβραϊκή Συμφωνική Ορχήστρα εμφανίστηκε σε διάφορους χώρους συμπεριλαμβανομένου του Femina.
Υπολογίζεται ότι περίπου 20.000 κρατούμενοι (από περισσότερους από 400.000) παρέμειναν στην κορυφή της κοινωνίας του Γκέτο είτε επειδή ήταν πλούσιοι προπολεμικά είτε επειδή κατάφεραν να συγκεντρώσουν πλούτο κατά τη διάρκεια του πολέμου (κυρίως μέσω λαθρεμπορίου). Αυτές οι οικογένειες και τα άτομα σύχναζαν σε εστιατόρια, κλαμπ και καφετέριες δείχνοντας σε πλήρη αντίθεση τις οικονομικές ανισότητες της ζωής του γκέτο. Η ομάδα αυτή εκτιμάται περίπου σε 10.000 άτομα: "πλούσιοι βιομήχανοι, πολλά μέλη του Τζούντενρατ, Εβραίοι αστυνομικοί, λαθρέμποροι, ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων [και] πόρνες πολυτελείας", που περνούσαν το χρόνο τους σε πάνω από εξήντα καφέ και νυχτερινά κέντρα, "χορεύοντας ανάμεσα στα πτώματα".
Κατασκευή γερμανικών στρατιωτικών προμηθειών
αριστερά|μικρογραφία| Εβραίοι εργάζονται σε εργοστάσιο του γκέτο Λίγο μετά τον αποκλεισμό του Γκέτο από τον εξωτερικό κόσμο, στην πρωτεύουσα εμφανίστηκαν αρκετοί Γερμανοί πολεμικοί κερδοσκόποι. Αρχικά, ενήργησαν ως μεσάζοντες μεταξύ της ανώτατης διοίκησης και των εβραϊκών εργαστηρίων. Μέχρι την άνοιξη του 1942, η Διεύθυνση Stickerei Abteilung με έδρα στη οδό Νοβολίπιε 44 απασχολούσε ήδη 3.000 εργαζόμενους, που κατασκεύαζαν παπούτσια, δερμάτινα, πουλόβερ και κάλτσες για τη Βέρμαχτ. Άλλα τμήματα έφτιαχναν γούνες και μάλλινα πουλόβερ. Περίπου 15.000 Εβραίοι εργάζονταν στο Γκέτο για τον Βάλτερ Τέμπενς από το Αμβούργο, καταδικασμένο εγκληματία πολέμου, μεταξύ άλλων στα εργοστάσιά του στις οδούς Πρόστα και Λέζνο. Η εργασιακή του εκμετάλλευση απέναντι στους Εβραίους αποτέλεσε πηγή φθόνου για άλλους κρατούμενους του Γκέτο, που ζούσαν με το φόβο της απέλασης. Στις αρχές του 1943, ο Τέμπενς κέρδισε το διορισμό ενός Εβραίου επιτρόπου απέλασης στη Βαρσοβία, προκειμένου να διατηρήσει το δικό του εργατικό δυναμικό ασφαλές και να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του. Τον Μάιο του 1943, μετέφερε τις επιχειρήσεις του, συμπεριλαμβανομένων 10.000 Εβραίων σκλάβων εργαζομένων στους στρατώνες του στρατοπέδου συγκέντρωσης Πονιάτοβα. Ο Φριτς Σουλτς μετέφερε τις εργασίες του μαζί με 6.000 Εβραίους στο κοντινό στρατόπεδο συγκέντρωσης Τραβνίκι.
Απελάσεις στην Τρεμπλίνκα
δεξιά|μικρογραφία| Απελάσεις για το στρατόπεδο [[Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης|θανάτου Τρεμπλίνκα ]] δεξιά|μικρογραφία| 1942, επιβίβαση στα τρένα του Ολοκαυτώματος Περίπου 100.000 κρατούμενοι του Γκέτο είχαν ήδη πεθάνει από ασθένειες, που σχετίζονται με την πείνα, πριν ξεκινήσουν οι μαζικές απελάσεις το καλοκαίρι του 1942. Νωρίτερα εκείνο το έτος, κατά τη Διάσκεψη της Βάνζεε κοντά στο Βερολίνο, τέθηκε σε κίνηση η Τελική Λύση. Ήταν ένα μυστικό σχέδιο για τη μαζική δολοφονία Εβραίων κατοίκων της Γενικής Κυβέρνησης. Οι τεχνικές, που χρησιμοποιήθηκαν για να εξαπατήσουν τα θύματα, βασίστηκαν στην εμπειρία, που αποκτήθηκε στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο. Οι Εβραίοι των γκέτο μαζεύτηκαν, δρόμο-δρόμο, με το πρόσχημα της "μετεγκατάστασης", και προχώρησαν στην περιοχή Umschlagplatz. Από εκεί, στάλθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα, χτισμένο σε ένα δάσος 80 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βαρσοβίας. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο Γερμανός Επίτροπος μετεγκατάστασης Χέρμαν Χέφλε. Μόλις έμαθε αυτό το σχέδιο, ο Άνταμ Τσέρνιακοφ, Πρεσβύτερος του Τζούντενρατ της Βαρσοβίας, αυτοκτόνησε. Αντικαταστάθηκε από τον Μαρκ Λιχτενμπάουμ, ο οποίος ανέλαβε τη διαχείριση των συγκεντρώσεων με τη βοήθεια της Εβραϊκής Αστυνομίας του Γκέτο. Κανείς δεν ενημερώθηκε για την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων.
Η εξόντωση των Εβραίων με δηλητηριώδη αέρια πραγματοποιήθηκε στην Τρεμπλίνκα Β' υπό την αιγίδα της Επιχείρησης Ράινχαρντ, η οποία περιελάμβανε επίσης τα στρατόπεδα θανάτου Μπέλζεκ, Μαϊντάνεκ και Σομπίμπουρ. Περίπου 254.000 κρατούμενοι του Γκέτο της Βαρσοβίας (ή τουλάχιστον 300.000 από άλλες πηγές) στάλθηκαν στην Τρεμπλίνκα και δολοφονήθηκαν εκεί μεταξύ 23 Ιουλίου και 21 Σεπτεμβρίου 1942. Η αναλογία μεταξύ Εβραίων, που σκοτώθηκαν επί τόπου κατά τη διάρκεια συλλήψεων και όσων απελάθηκαν, ήταν περίπου 2%.
Για οκτώ εβδομάδες, οι απελάσεις Εβραίων από τη Βαρσοβία στην Τρεμπλίνκα συνεχίστηκαν καθημερινά μέσω δύο τρένων: κάθε μεταφορά μετέφερε περίπου 4.000 έως 7.000 άτομα, που ζητούσαν κλαίγοντας νερό, 100 άτομα ανά βοϊδάμαξα. Τα πρώτα καθημερινά τρένα έφταναν στο στρατόπεδο νωρίς το πρωί, συχνά μετά από νυχτερινή αναμονή, και τα δεύτερα το απόγευμα. Ο Δρ Γιάνους Κόρτσακ, ένας διάσημος εκπαιδευτικός, πήγε στην Τρεμπλίνκα με τα παιδιά από το ορφανοτροφείο τον Αύγουστο του 1942. Του δόθηκε η ευκαιρία να δραπετεύσει από Πολωνούς φίλους και θαυμαστές, αλλά επέλεξε αντ' αυτού να μοιραστεί τη μοίρα του έργου της ζωής του. Όλες οι νέες αφίξεις στέλνονταν αμέσως για γδύσιμο και από εκεί στους θαλάμους αερίων. Τα ξεγυμνωμένα θύματα πέθαιναν από ασφυξία ανά παρτίδες των 200 με τη χρήση αερίου μονοξειδίου. Τον Σεπτέμβριο του 1942, δημιουργήθηκαν νέοι θάλαμοι φυσικού αερίου, οι οποίοι μπορούσαν να σκοτώσουν έως και 3.000 άτομα σε μόλις 2 ώρες. Απαγορεύτηκε σε απλούς πολίτες να πλησιάσουν την περιοχή του στρατοπέδου.
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες της Επιχείρησης, που έληξε στις 21 Σεπτεμβρίου 1942, περίπου 48.000 Εβραίοι της Βαρσοβίας απελάθηκαν και θανατώθηκαν. Η τελευταία μεταφορά με 2.200 θύματα από την πολωνική πρωτεύουσα περιελάμβανε την εβραϊκή αστυνομία, που εμπλεκόταν με τις απελάσεις, και τις οικογένειές τους. Τον Οκτώβριο του 1942, ιδρύθηκε η Εβραϊκή Οργάνωση Μάχης (ŻOB) και ανέλαβε να αντιταχθεί σε περαιτέρω απελάσεις. Στην ηγεσία της ήταν ο 24χρονος Μορντεκάι Ανιέλεβιτς. Εν τω μεταξύ, από τον Οκτώβριο του 1942 έως τον Μάρτιο του 1943, η Τρεμπλίνκα έλαβε μεταφορές σχεδόν 20.000 ξένων Εβραίων από το γερμανικό προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας μέσω του Τερεζίν και από τη βουλγαρική κατεχόμενη Θράκη, την Μακεδονία και την Πίροτ μετά από συμφωνία με τη ναζιστική βουλγαρική κυβέρνηση.
Μέχρι το τέλος του 1942, ήταν σαφές ότι οι απελάσεις είχαν ως σκοπό τους θανάτους τους. Η υπόγεια δραστηριότητα των αντιστασιακών του Γκέτο αυξήθηκε, αφότου μαθεύτηκε ότι οι μεταφορές για "μετεγκατάσταση" οδηγούσαν σε μαζικές δολοφονίες. Επίσης, το 1942, ο Πολωνός αξιωματικός της αντίστασης Γιαν Κάρσκι ανέφερε στις κυβερνήσεις της Δύσης την κατάσταση στο Γκέτο και στα στρατόπεδα εξόντωσης. Πολλοί από τους εναπομείναντες Εβραίους αποφάσισαν να αντισταθούν σε περαιτέρω απελάσεις και άρχισαν να κάνουν λαθρεμπόριο όπλων, πυρομαχικών και προμηθειών.
Εξέγερση στο Γκέτο και τελική καταστροφή του
μικρογραφία| Καταστολή της [[Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας|εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας . Συλληφθέντες Εβραίοι που συνοδεύτηκαν από την Waffen SS, οδός Νοβολίπιε, 1943 ]] Στις 18 Ιανουαρίου 1943, μετά από σχεδόν τέσσερις μήνες χωρίς απελάσεις, οι Γερμανοί μπήκαν ξαφνικά στο Γκέτο της Βαρσοβίας με πρόθεση για περαιτέρω συλλήψεις. Μέσα σε λίγες ώρες, πυροβολήθηκαν 600 Εβραίοι και 5.000 άλλοι απομακρύνθηκαν από τις κατοικίες τους. Οι Γερμανοί δεν περίμεναν καμία αντίσταση, αλλά η δράση σταμάτησε από εκατοντάδες αντάρτες οπλισμένους με πιστόλια και κοκτέιλ Μολότοφ.
Οι προετοιμασίες για αντίσταση είχαν ξεκινήσει από το προηγούμενο φθινόπωρο. Η πρώτη περίπτωση εβραϊκού ένοπλου αγώνα στη Βαρσοβία είχε αρχίσει. Οι υπόγειοι μαχητές από την ŻOB και την ZZW (Εβραϊκή Στρατιωτική Ένωση) πέτυχαν σημαντική επιτυχία αρχικά, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο του Γκέτο. Στη συνέχεια, έστησαν οδοφράγματα στις αποθήκες και έχτισαν δεκάδες πολεμικές θέσεις, σταματώντας τις απελάσεις. Κάνοντας περαιτέρω βήματα, εκτελέστηκαν επίσης ορισμένοι Εβραίοι συνεργάτες των Γερμανών. Μια επίθεση εναντίον της αντίστασης του Γκέτο από τον Φον Σάμερν-Φράνκενεγκ δεν ήταν επιτυχής. Απαλλάχθηκε των καθηκόντων του από τον Χάινριχ Χίμλερ στις 17 Απριλίου 1943 και πέρασε από στρατοδικείο. μικρογραφία| Περιοχή του Γκέτο της Βαρσοβίας μετά τον πόλεμο. Οδός Gęsia, θέα προς τα δυτικά μικρογραφία| Ερείπια του γκέτο της Βαρσοβίας Η τελική επίθεση ξεκίνησε την παραμονή του Πάσχα στις 19 Απριλίου 1943, όταν μια ναζιστική δύναμη αποτελούμενη από αρκετές χιλιάδες στρατεύματα μπήκε στο γκέτο. Μετά από αρχικές αποτυχίες, 2.000 στρατιώτες Waffen-SS υπό τη διοίκηση του Γιούργκεν Στρόοπ έκαψαν συστηματικά και ανατίναξαν τα κτίρια του γκέτο μαζεύοντας ή δολοφονώντας οποιονδήποτε μπορούσαν να συλλάβουν. Η σημαντική αντίσταση έληξε στις 28 Απριλίου και η ναζιστική επιχείρηση έληξε επίσημα στα μέσα Μαΐου με τη συμβολική κατεδάφιση της Μεγάλης Συναγωγής της Βαρσοβίας στις 16 Μαΐου. Σύμφωνα με την επίσημη έκθεση, τουλάχιστον 56.065 άνθρωποι σκοτώθηκαν επιτόπου ή απελάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης (Τρεμπλίνκα, Πονιάτοβα, Μαϊντάνεκ, Τραβνίκι). Η τοποθεσία του Γκέτο έγινε το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Βαρσοβίας.
Σωζόμενα απομεινάρια του Γκέτο της Βαρσοβίας
Το γκέτο σχεδόν ισοπεδώθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Ωστόσο, επιβίωσαν πολλά κτίρια και δρόμοι, κυρίως στην περιοχή του "μικρού γκέτο", το οποίο είχε συμπεριληφθεί στο άριο τμήμα της πόλης τον Αύγουστο του 1942 και δεν συμμετείχε στη μάχη. Το 2008 και το 2010, χτίστηκαν τα όρια του Γκέτο της Βαρσοβίας κατά μήκος των συνόρων της πρώην εβραϊκής συνοικίας, όπου από το 1940 έως το 1943 στέκονταν οι πύλες του γκέτο, ξύλινες πεζογέφυρες πάνω από δρόμους των Αρίων και κτίρια σημαντικά για τους κρατουμένους του γκέτο. Τα τέσσερα κτίρια στην οδό Πρόζνα 7, 9, 12 και 14 είναι από τις πιο γνωστές αυθεντικές πολυκατοικίες, που το 1940–41 στέγαζαν εβραϊκές οικογένειες στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Έμειναν σε μεγάλο βαθμό άδεια από τον πόλεμο και μετά. Ο δρόμος είναι το επίκεντρο του ετήσιου Εβραϊκού Φεστιβάλ της Βαρσοβίας. Το 2011-2013, κτίρια στα νούμερα 7 και 9 υποβλήθηκαν σε εκτεταμένες ανακαινίσεις και έγιναν χώροι γραφείων. μικρογραφία| Μνημείο Umschlagplatz στην οδό Στάβκι Η Συναγωγή Νόζικ επέζησε επίσης από τον πόλεμο. Χρησιμοποιήθηκε ως στάβλος αλόγων από τη γερμανική Βέρμαχτ. Η συναγωγή έχει αποκατασταθεί σήμερα και χρησιμοποιείται και πάλι ως ενεργή συναγωγή. Τα καλύτερα διατηρημένα θραύσματα του τείχους του γκέτο βρίσκονται στην οδό Σιένα 55, στην οδό Ζλότα 62 και στην οδό Βάλικοβ 11 (στα δύο τελευταία είναι τοίχοι προπολεμικών κτιρίων). Υπάρχουν δύο μνημεία των Ηρώων του Γκέτο της Βαρσοβίας, που των οποίων τα αποκαλυπτήρια έγιναν το 1946 και το 1948, κοντά στον τόπο, όπου τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στο Γκέτο στις 19 Απριλίου 1943. Το 1988, χτίστηκε ένα πέτρινο μνημείο για να σηματοδοτήσει το σημείο συγκέντρωσης Umschlagplatz για την επιβίβαση στα τρένα του Ολοκαυτώματος.
Υπάρχει επίσης ένα μικρό μνημείο στην οδό Μίλα 18 εις ανάμνηση της τοποθεσίας των υπόγειων κεντρικών γραφείων της Σοσιαλιστικής ŻOB κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Γκέτο. Τον Δεκέμβριο του 2012, ένα αμφιλεγόμενο άγαλμα ενός γονατισμένου και προσευχόμενου Αδόλφου Χίτλερ εγκαταστάθηκε σε μια αυλή του Γκέτο. Το έργο τέχνης του Ιταλού καλλιτέχνη Μαουρίτσιο Κατελάν με τίτλο "HIM" έχει λάβει μικτές αντιδράσεις παγκοσμίως. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι άσκοπα προσβλητικό, ενώ άλλοι, όπως ο επικεφαλής ραβίνος της Πολωνίας, πιστεύουν ότι κεντρίζει τη σκέψη και είναι ακόμη και "εκπαιδευτικό".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαρσοβια  Κατηγορία:Ιστορία της Βαρσοβίας
Δάσος Κουρί Αλμυρού Μαγνησίας
μικρογραφία|Άποψη του Κουρί από τα βορειοδυτικά Το Δάσος Κουρί είναι αισθητικό πεδινό δρυοδάσος στην περιοχή του Δήμου Αλμυρού του Νομού Μαγνησίας, 1 χλμ βορειοδυτικά της πόλης του Αλμυρού και 500 μέτρα από το Δ.Δ. της Ευξεινούπολης. Έχει επίσης χαρακτηριστεί Περιοχή Βιογενετικού Αποθέματος και έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000.
Περιγραφή
Παλαιότερα το Κουρί κάλυπτε περίπου 20.000 στρέμματα, από το Νεοχωράκι έως την παραλία του Αλμυρού και από τα ρέματα του Πλατάνου έως και το Χολόρεμα κοντά στο Αϊδίνι, καθώς αποτελούσε φυσική συνέχεια της χλωρίδας του όρους Όθρυς. Σήμερα το δάσος καταλαμβάνει 1.200 στρέμματα (10 ha) σε περίφραξη. Ως πεδινό δρυοδάσος, πρόκειται για σπάνιο οικοσύστημα στην Ελλάδα. Επίσης, έχει σημαντική αξία ως χώρος περιβαλλοντικής ενημέρωσης πολιτών, περιβαλλοντικής εκπαίδευσης μαθητών και αναψυχής. μικρογραφία Καλύπτεται κατά κύριο λόγο από χνοώδη δρύ (quercus pubescens) μέσου όρου ηλικίας 160 χρόνων, αλλά στο δάσος απαντώνται επίσης βελανιδιές (quercus ithaburensis var. macrolepis) καθώς και ποδισκοφόροι (quercus pendunculiflora). Σήμερα παρατηρείται πρόβλημα στην αναγέννηση του δάσους λόγω της εισαγωγής σε αυτό αγριοπροβάτων, ζαρκαδιών και πλατωνιών.
Αναψυχή
Εντός του δάσους βρίσκονται:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπουτάν
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπουτάν, γνωστό και ως Πρέμιερ Λιγκ Μπουτάν, είναι η κορυφαία κατηγορία του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών, του Μπουτάν. Αντικατέστησε την Σούπερ Λιγκ Μπουτάν το 2012 ως μια προσπάθεια δημιουργίας μίας πραγματικά εθνικής διοργάνωσης. Η επωνυμία Σούπερ Λιγκ Μπουτάν εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά τώρα χρησιμεύει ως τουρνουά προκριματικών για την Πρέμιερ Λιγκ Μπουτάν, η οποίο ανέλαβε την ευθύνη για την είσοδο του Μπουτάν σε ηπειρωτική διοργάνωση, το ΑΦΚ Καπ.
Μορφή
Η Πρέμιερ Λιγκ Μπουτάν λειτουργεί ως το υψηλότερο επίπεδο ποδοσφαίρου στο Μπουτάν. Οι ανταγωνιστικές ομάδες στο πρωτάθλημα παίζουν μεταξύ τους δύο φορές εντός και εκτός έδρας. Προηγουμένως, όταν η Σούπερ Λιγκ Μπουτάν ήταν το κορυφαίο πρωτάθλημα της χώρας, όλοι οι αγώνες διεξάγονταν στο Στάδιο Τσανγκλιμιτάνγκ, το εθνικό γήπεδο της χώρας. Ενώ οι ομάδες που εδρεύουν στο Τιμπού εξακολουθούν να παίζουν τους αγώνες τους σε αυτό το γήπεδο, οι περιφερειακές ομάδες διατηρούν τα δικά τους γήπεδα, έτσι ώστε να γίνονται εντός και εκτός έδρας αγώνες.
Οι ομάδες λαμβάνουν τρεις βαθμούς για τη νίκη, έναν βαθμό για την ισοπαλία και κανέναν για την ήττα. Η ομάδα με τον μεγαλύτερο αριθμό πόντων ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια. Εάν δύο ομάδες τερματίσουν με ίδιους πόντους, τότε η διαφορά γκολ χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό του νικητή, ενώ τα γκολ που έχουν σημειωθεί είναι το επόμενο κριτήριο εάν η διαφορά γκολ δεν μπορεί να χωρίσει τις ομάδες.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα του Μπουτάν ξεκίνησε με αργό ρυθμό. Αν και δημιουργήθηκε ένα πλήρες πρωτάθλημα δέκα ομάδων το 1986, φαίνεται ότι υπήρξε λίγο ή καθόλου οργανωμένο ποδόσφαιρο για τα επόμενα δέκα χρόνια. Μεταξύ του 1996 και του 2000 υπήρχε κάποια μορφή οργανωμένου ποδοσφαίρου, αλλά δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό αυτό αφορούσε ομάδες έξω από το Τιμπού.
Κάποια μορφή ποδοσφαίρου με την οποία στέφονταν εθνικοί πρωταθλητές παιζόταν μεταξύ 1996 και 2000, αλλά μόλις το 2001 δημιουργήθηκε η Σούπερ Λιγκ Μπουτάν.
Το 2001, η Σούπερ Λιγκ Μπουτάν δημιουργήθηκε ως ποδοσφαιρική διοργάνωση για ομάδες στο Τιμπού και ήταν το πρώτο πρωτάθλημα στη χώρα, με την πρωταθλήτρια ομάδα να εκπροσωπεί το Μπουτάν στο ΑΦΚ Πρέζιντεντς Καπ. Η πρώτη σεζόν της Σούπερ Λιγκ Μπουτάν ουσιαστικά πήρε τη μορφή μίας εθνικής διοργάνωσης, αντικατοπτρίζοντας στενά την τρέχουσα μορφή του πρωταθλήματος. Ένα προκριματικό τουρνουά διεξήχθη για ομάδες από το Τιμπού (στο οποίο μια ομάδα από το Πάρο αγωνίστηκε επίσης), από τις οποίες οι κορυφαίες ομάδες προχώρησαν στη Σούπερ Λιγκ, η οποία περιελάμβανε επίσης ομάδες από το Σάμτσε και το Γκόμτου, και θα περιλάμβανε ομάδες από το Φάντσολινγκ και την Τσούκα, αν δεν είχαν αποσυρθεί.
Ωστόσο, αυτή ήταν η τελευταία φορά για πάνω από μια δεκαετία που ομάδες εκτός Τιμπού θα συμμετείχαν στην υψηλότερη κατηγορία ποδοσφαίρου του Μπουτάν. Τη σεζόν 2011 της Σούπερ Λιγκ Μπουτάν διεξήχθη μόνο ένα σύνολο αγώνων μονού γύρου, εν αναμονή της δημιουργίας ενός πραγματικού εθνικού πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπουτάν Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μπουτάν Μπουταν Μπουταν
Απολινάρι Χάρτγκλας
Ο Μαξιμίλιαν Απολινάρι Χάρτγκλας (πολωνικά: Maksymilian Apolinary Hartglas) (7 Απριλίου 1883 – 7 Μαρτίου 1953) ήταν Σιωνιστής ακτιβιστής και ένας από τους κύριους πολιτικούς ηγέτες των Πολωνοεβραίων κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, δικηγόρος, δημοσιογράφος και βουλευτής της Σέιμ από το 1919 έως το 1930.
Βιογραφία
Ο Χάρτγκλας γεννήθηκε σε μια οικογένεια δικηγόρων από την Ποντλάχια. Μεταξύ 1892 και 1900 παρακολούθησε το γυμνάσιο στην Μπιάουα Ποντλάσκα. Στη συνέχεια, απέκτησε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1904. Μεταξύ 1907 και 1919, άσκησε τη δικηγορία στο Σιέντλτσε, με ένα επιπλέον γραφείο στη Βαρσοβία. Όσο ήταν στο πανεπιστήμιο ασχολήθηκε με το σιωνιστικό κίνημα και το 1906 συμμετείχε σε ένα συνέδριο του Σιωνιστικού Χέλσινγκφορς στο Ελσίνκι.
Μετά τη ναζιστική εισβολή στην Πολωνία και τη γερμανική κατοχή έγινε μέλος της Γιούντενρατ της Βαρσοβίας.
Τον Δεκέμβριο του 1939 κατάφερε να δραπετεύσει στην Τεργέστη της Ιταλίας και μετανάστευσε στην Παλαιστίνη. Εγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ. Μετά την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ υπηρέτησε ως υψηλόβαθμος διοικητικός υπάλληλος στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Πολιτική καριέρα
Το 1919, εξελέγη από τους ψηφοφόρους της Μπιάουα Ποντλάσκα ως βουλευτής του πρώτου Σέιμ του πρόσφατα ανεξάρτητου πολωνικού κράτους, που επιφορτίστηκε με τη σύνταξη ενός νέου συντάγματος. Συνολικά υπηρέτησε τρεις θητείες ως βουλευτής. Πριν από τις εκλογές του 1922, μαζί με τον Γιτζάκ Γκρούενμπαουμ ήταν συνδημιουργός του Μπλοκ Εθνικών Μειονοτήτων, μιας κοινοβουλευτικής οργάνωσης που είχε σκοπό να εκπροσωπήσει τις εθνοτικές μειονότητες στο Πολωνικό Κοινοβούλιο. Μία από τις πρώτες πράξεις του ως βουλευτής του Σέιμ ήταν να εισαγάγει έναν νόμο που ακύρωνε όλους τους νόμους που επιχορηγούνταν από τη Ρωσία που έκαναν διακρίσεις κατά των Εβραίων στην πρώην Πολωνία του Συνεδρίου.
Το 1920, πήρε μέρος στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο ως εθελοντής. Μεταξύ 1938 και 1939 ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Βαρσοβίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημοσίευσε άρθρα στις εφημερίδες Głos Żydowski, Tygodnik Żydowski και Życie Żydowskie.
Δημοσιευμένα έργα
Το 1996, τα απομνημονεύματά του δημοσιεύτηκαν μετά θάνατον στην Πολωνία με τον τίτλο Στα σύνορα δύο κόσμων (πολωνικά: Na pograniczu dwóch światów, ISBN 978-83-86678-35-8), στο οποίο περιέγραψε τις κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες της Πολωνίας στις αρχές του αιώνα, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την περίοδο του Μεσοπολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραιοπολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί δικηγόροι Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί Σιωνιστές Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1922-1927) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1928-1930) Κατηγορία:Μέλη του Νομοθετικού Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας
Μαζούρεκ (κέικ)
Το μαζούρεκ (πολωνικά: mazurek) είναι πολύ γλυκό, επίπεδο κέικ που παρασκευάζεται το Πάσχα στην Πολωνία. .
Σύμφωνα με τα βιβλία γαστρονομίας της Πολωνίας, το τυπικό μαζούρεκ είναι ένα κέικ που μπορεί να φτιαχτεί από ένα ή δύο φύλλα τριφτής ζύμης (ή ημιτριφτής ζύμης) ζαχαροπλαστικής ή ένα φύλλο τριφτής ζύμης (ή ημιτριφτής ζύμης) ζαχαροπλαστικής καλυμμένο με φύλλο παντεσπάνι βουτύρου. Τα δύο φύλλα «κολλάνε» μαζί με τη βοήθεια μιας στρώσης μαρμελάδας. Σε περίπτωση παρασκευής με ένα φύλλο, η μαρμελάδα παραλείπεται ή πηγαίνει στην κορυφή, κάτω από τη στρώση γλάσου. Η κορυφή του μαζούρεκ καλύπτεται με ένα στρώμα γλάσου (π.χ. γλάσο ζάχαρης ή κρέμα καραμέλας φοντάν) ή μαρμελάδας. Είναι επίσης διακοσμημένο με γλάσο με βάση τα καρύδια ή γλάσο με βάση το αμύγδαλο και ζαχαρωμένα φρούτα. Παραδοσιακά, τα σπιτικά μαζούρεκ είναι συχνά διακοσμημένα με αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς.
Στην έκδοση ενός φύλλου, το κέικ περιλαμβάνει περιγράμματα δημιουργημένα από ρολά ημίτριφτης ζύμης ζαχαροπλαστικής. Μερικές φορές η βάση της τριφτής ζύμης στεφανώνεται με ένα πλέγμα κατασκευασμένο από ημίτριφτη ζύμη ζαχαροπλαστική ή μακαρόν.
Μεταξύ άλλων εκδόσεων, που συχνά βρίσκονται σε δημοφιλή βιβλία μαγειρικής και γαστρονομικά βιβλία είναι το «τσιγγάνικο μαζούρεκ» (mazurek cygański), το οποίο είναι ένα μισοψημένο φύλλο ημίτριφτης ζύμης ζαχαροπλαστικής, καλυμμένο με μία στρώση από αποξηραμένα φρούτα, αμύγδαλα, κρόκους αυγών με κρέμα και ζάχαρη και χτυπημένο ασπράδι αυγού, όπου στη συνέχεια ψήνεται ξανά.
Όνομα και προέλευση
μικρογραφία| Μαζούρεκ με σχήμα λαγού Το όνομα του κέικ μπορεί να προέρχεται από τους Μαζούριους, μια φυλή που κατοικεί στην περιοχή Μασοβία της κεντρικής Πολωνίας. Μια άλλη θεωρία λέει ότι μπορεί να προέρχεται από τη λέξη mazurek (πολωνικά για μαζούρκα), παραδοσιακό πολωνικό λαϊκό χορό σε τριπλό μέτρο από την Πολωνία. Το μαζούρεκ θεωρείται ένα από τα κύρια επιδόρπια του Πάσχα σε όλη την Πολωνία. Αυτό που το ξεχωρίζει από άλλα εορταστικά κέικ είναι η αφθονία της διακόσμησης με αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς, η συνολική γλυκύτητά του και το γλάσο σοκολάτας, συμβάλλοντας στην παρατεταμένη φρεσκάδα του.
Αν και θεωρείται μοναδικά πολωνικό, σχεδόν εποχιακό εθνικό επιδόρπιο, η συνταγή για το μαζούρεκ ήρθε στην Πολωνία πιθανότατα από την Ανατολή, μέσω του δρόμου εμπορίου μπαχαρικών από την Τουρκία στις αρχές του 17ου αιώνα.
Εμφάνιση και συμβολισμός
μικρογραφία| Διακοσμημένο μαζούρεκ για το Πάσχα μικρογραφία| Μια επιλογή από κέικ μαζούρεκ έτοιμα για Πάσχα στην Πολωνία Ο συμβολισμός του συνδέεται στενά με την περίοδο της Σαρακοστής (Wielki Post), σηματοδοτώντας έτσι την επιτυχή ολοκλήρωσή της. Στην πραγματικότητα, μετά από μια νηστεία 40 ημερών (όχι απόλυτη αποχή από φαγητό με οποιονδήποτε τρόπο), που εορτάζεται στη χριστιανική λειτουργία στη μνήμη του Πειρασμού του Χριστού, το μαζούρεκ υποτίθεται ότι ήταν η πλούσια ανταμοιβή για την προσήλωση στην πίστη και την παράδοση. Αν και σήμερα, το θρησκευτικό νόημα του μαζούρεκ έχει σχεδόν χαθεί στην Πολωνία, το κέικ συνδέεται στενά με τις εποχιακές γιορτές.
Συνήθως, τα διακοσμητικά μοτίβα περιλαμβάνουν σύμβολα του Πάσχα όπως λαγούς, ιτιές και χαιρετισμούς του Πάσχα.
Τα Χριστούγεννα, η έμφαση σε έναν συμβολικό αριθμό δώδεκα μαζούρεκ σχετίζεται στενά με τους Δώδεκα Αποστόλους στο Μυστικό Δείπνο, όπου εορτάζεται από τους Καθολικούς με δώδεκα διαφορετικές προσφορές φαγητού.
Το μαζούρεκ στον κατάλογο των παραδοσιακών πολωνικών προϊόντων
Το καρυδένιο μαζούρεκ (mazurek orzechowy) εγγράφηκε στον κατάλογο των πολωνικών παραδοσιακών προϊόντων αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής για το Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας από το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης στις 3 Νοεμβρίου 2011, που περιγράφεται με συγκεκριμένο τρόπο. Η βάση τριφτής ζύμης παρασκευάζεται από αλεσμένα καρύδια, αλεύρι, ζάχαρη, μαργαρίνη, μικρό αριθμό αυγών και λίγο ξινή κρέμα. Το γλάσο είναι μια κρέμα καρυδιών ή - σύμφωνα με το περιοδικό Polish Food που εκδόθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης - γλάσο από ζάχαρη, νερό και σκόνη γάλακτος που λιώνουν μαζί. Το παχύ στρώμα γλάσου απλώνεται πάνω σε ψημένο κέικ και τελικά διακοσμείται με αποξηραμένα φρούτα (σταφίδες), αμύγδαλα και καρύδια σε μοτίβο. Το «καρυδένιο μαζούρεκ» υποτίθεται ότι είναι πολύ επίπεδο, ορθογώνιο, 20 εκατοστόμετρα επί 40 εκτοστόμετρα σε μέγεθος, πολύ γλυκό με ξεχωριστό άρωμα από καρύδια και χρυσό ή χρυσό-καφέ χρώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικά επιδόρπια Κατηγορία:Πασχαλινά εδέσματα Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Πιάτα με καρύδια Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Πασχαλινές παραδόσεις στην Πολωνία
Κέντρο Νέων Ονήσιλος Σωτήρας
Το Κέντρο Νέων Ονήσιλος Σωτήρας (ή ο Ονήσιλλος Σωτήρας) ήταν κυπριακός αθλητικός σύλλογος από το δήμο Σωτήρας της επαρχίας Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε το 1978. Διατηρούσε τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και ποδοσφαίρου σάλας.
Ιστορία
Ο Ονήσιλος προέκυψε από την ενοποίηση των σωματείων Ονήσιλος Σωτήρας (με έτος δημιουργίας το 1972) και Κέντρο Νεότητας Σωτήρας (με έτος δημιουργίας το 1975), στις 14 Ιουλίου 1978. Το όνομα της ομάδας προέρχεται από τον βασιλιά της Σαλαμίνας της Κύπρου, τον Ονήσιλο, που έζησε κατά τα τέλη του 6ου και τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ο οποίος προσπάθησε να απελευθερώσει το νησί από τους Πέρσες.
Ποδόσφαιρο
Η ομάδα αρχικά αγωνίστηκε στις διοργανώσεις της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ) .Το 1984, έχοντας κατακτήσει το Πρωτάθλημα ΣΤΟΚ, ο Ονήσιλος εντάσσεται στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου και συμμετέχει στην Γ΄ κατηγορία 1984-85.
Περίοδος 1984-1989
Στη δεύτερη συμμετοχή του στη Γ΄ κατηγορία, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στο κύπελλο Κύπρου 1985-86 έφτασε για πρώτη και μοναδική φορά στα προημιτελικά της διοργάνωσης.
Δεκαετία 1990-1999
Όλη τη δεκαετία του 1990 ο Ονήσιλος συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία, χωρίς να διεκδικήσει άνοδο στην Α΄ κατηγορία και χωρίς να κινδυνέψει με υποβιβασμό, εκτός από την περίοδο 1992-93. Την περίοδο αυτή τερμάτισε στη δωδέκατη θέση του πρωταθλήματος και έδωσε μπαράζ με την τρίτη ομάδα του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1992-93, Τσαγγάρη Πελενδρίου. Ο Ονισηλος βγήκε νικητής από τους αγώνες μπαράζ και παρέμεινε στην κατηγορία.
Δεκαετία 2000-2009
Την περίοδο 1999-00 τερμάτισε στην 10 θέση και την περίοδο 2000-01 κατέκτησε την 6η θέση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην 4η θέση, τέσσερις βαθμούς πίσω από την 3η θέση που οδηγούσε στην άνοδο στην Α΄ κατηγορία. Την επόμενη περίοδο τα κατάφερε και τερματίζοντας στην 3η θέση, εξασφαλίζει την ιστορική άνοδο του στην ανώτατη κατηγορία της Κύπρου.
Η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδα αποτελεί η μία συμμετοχή στην Α΄ κατηγορία, την περίοδο 2003-04. Ο Ονήσιλος τερμάτισε στη 13η και προτελευταία θέση, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία. Στη μοναδική, έως τώρα, συμμετοχή του στην ανώτατη κατηγορία, πέτυχε 4 νίκες, έφερε 3 ισοπαλίες και δέχτηκε 19 ήττες, συγκεντρώνοντας συνολικά 15 βαθμούς. Η ιστορική πρώτη νίκης της ομάδας στην Α΄ κατηγορία ήλθε από την πρώτη αγωνιστική, στις 24 Αυγούστου 2004, όταν κέρδισε εντός έδρας τη Δόξα Κατωκοπιάς με 3-2. Ακολούθησε η εντός έδρας νίκη επί της Αναγέννησης Δερύνειας με 1-0 την 3η αγωνιστική (13 Σεπτεμβρίου 2004). Ακολούθως κέρδισε ένα εντός έδρα βαθμό φέροντας ισοπαλία 0-0 με το Διγενή Μόρφου την 8η αγωνιστική. Ο επόμενος βαθμός ήλθε τη 15η αγωνιστική όταν έφερε εκτός έδρας ισοπαλία 2-2 με την Αναγέννηση Δερύνειας. Την επόμενη αγωνιστική έφερε εντός έδρας ισοπαλία, πάλι με σκορ 2-2-, με τον Εθνικό Άχνας. Την 25 αγωνιστική έφερε εντός έδρα ισοπαλία (2-2) με την ΑΕΛ Λεμεσού και την 26η και τελευταία αγωνιστική κέρδισε εκτός έδρας τη Δόξα με 4-1.
Τις επόμενες πέντε περιόδους συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία. Τις πρώτες χρονιές ούτε διεκδίκησε άνοδο στην Α΄ κατηγορία, ούτε κινδύνεψε άμεσα με υποβιβασμό στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2004-05 τερμάτισε στην 8η θέση της βαθμολογίας, την περίοδο 2005-06 στην 10η θέση και την περίοδο περίοδο 2006-07 στην 9η θέση. Ακολούθησε μια 6η θέση την περίοδο 2007-08 και μια ένατη θέση την περίοδο 2008-09.
Περίοδος 2010-2014
Την περίοδο 2009-10 τερμάτισε στην πέμπτη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας. Την περίοδο 2010-11 τερμάτισε στην 11η θέση και την περίοδο περίοδο 2011-12 στην 7η θέση. Την περίοδο περίοδο 2012-13 τερμάτισε στην 11 θέση. Την περίοδο εκείνη είχε προαποφασιστεί ότι από την περίοδο 2013-2014, η Β΄ κατηγορία θα διαχωριζόταν σε δύο ομίλους των 8 ομάδων, με τις ομάδες που θα τερμάτιζαν στις θέσεις 9-12 να συμμετέχουν στο Β2 όμιλο. Έτσι, ο Ονήσιλος την περίοδο 2013-14 συμμετείχε στο Β2 όμιλο. Τερμάτισε στην 8η και τελευταία θέση, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί από τη Β΄ κατηγορία στη Γ΄ κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του.
1: Ο Ονήσιλος κέρδισε 32 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών από την επιτροπή κριτηρίων της ΚΟΠ και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 29 βαθμοί.
Αποχώρηση από την ΚΟΠ
Τον Ιούλιου του 2014, λόγω πολλών οικονομικών προβλημάτων και τιμωριών με αφαίρεση βαθμών από το νέο πρωτάθλημα, απέστειλε επιστολή στην ΚΟΠ με την οποία δήλωνε ότι αποχωρεί από το πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας και ουσιαστικά από τις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Ο Ονήσιλος διαλύθηκε και στη θέση του ιδρύθηκε ο Ονήσιλος Σωτήρας 2014, που εντάχθηκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αμμοχώστου-Λάρνακας (ΠΟΑΛ).
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές
Από τις ακαδημίες του Ονήσιλου ξεκίνησε το ποδόσφαιρο ο διεθνής κύπριος ποδοσφαιριστής Δημήτρης Χριστοφή. Φεύγοντας από τον Ονήσιλο αγωνίστηκε για μια περίοδο στην Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και μετέπειτα στην Ομόνοια Λευκωσίας, όταν μια από τις δαπανηρότερες μεταγραφές στην ιστορία του Κυπριακού Ποδοσφαίρου. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην ελβετική ΦΚ Σιόν.
Καλαθόσφαιρα
Ο Ονήσιλος διατηρούσε ομάδα καλαθόσφαιρας σε ερασιτεχνικό επίπεδο, η οποία συμμετείχε στην Β΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου (όμιλος Λάρνακας/Λευκωσίας), από το 1998. Επιπρόσθετα, η ομάδα διέθετει ομάδες στους έφηβους, στους παίδες και τις νεανίδες, που συμμετείχαν στα αντίστοιχα πρωταθλήματα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Ποδόσφαιρο σάλας
Ο Ονήσιλος διατηρούσε ομάδα ποδοσφαίρου σάλας, η οποία το 2014 που αποχώρησε από την ΚΟΠ συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Κύπρου.
619
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 619 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χαρίεσσα Ημαθίας
Η Χαρίεσσα,  προηγούμενες ονομασίες Ντόλνο Κοπάνοβο (και Κάτω Κοπανός ) είναι χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας. Βρίσκεται σε εύφορη περιοχή που αρδεύεται από την περιφερειακή διώρυγα της Κεντρικής Μακεδονίας και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 45 μέτρα. Απέχει περίπου 11 χλμ. ανατολικά της Νάουσας και 81 χλμ. ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Ανήκει στον Δήμο Ηρωικής Πόλης Νάουσας.
Το χωριό έχει περίπου χίλιους κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στο 1 χλμ βρίσκεται το εξωκλήσι της Ζωοδόχου πηγής που χτίστηκε τον 16ο αιώνα και επιδιορθώθηκε το 1924. Στα 2 χλμ. βόρεια του χωριού είναι οι μακεδονικοί τάφοι των Λευκαδίων.
Ιστορία
Το χωριό πιθανώς δημιουργήθηκε κατά τον 17ο αι., όταν εκεί μετακινήθηκαν οι κάτοικοι του διπλανού οικισμού Ντελημάνο. Η Χαρίεσσα είναι γνωστή από την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα με την ονομασία Κάτω Κοπανός. Τον καιρό εκείνο ήταν κοντά η λίμνη των Γιαννιτσών όπου εξελίσσονταν μάχες μεταξύ των Ελλήνων και των Βουλγάρων. Στις μέρες μας η λίμνη έχει αποξηρανθεί και τη θέση της έχουν πάρει αρκετά στρέμματα από χωράφια τα οποία εκμεταλλεύονται και οι κάτοικοι του χωριού. Από τη Χαρίεσσα περνά ο ποταμός Αράπιτσα ο οποίος πηγάζει από τη Νάουσα και εκβάλλει στην Τάφρο 66 που με την σειρά της εκβάλλει στον Αλιάκμονα.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Νάουσας
Φάνης Τζανδάρης
Ο Θεοφάνης Τζανδάρης (Σοχός, 13 Ιουνίου 1993) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος για την ομάδα της Λαμίας.
Καριέρα
Στις 3 Απριλίου 2015, μαζί με τον Γιώργο Κατσίκα, τερμάτισε το συμβόλαιο του με την ομάδα του ΠΑΟΚ, λαμβάνοντας και τον υπόλοιπο μισθό της σεζόν, που είχε συμφωνήσει.
Στις 2 Ιουλίου 2015, ο Τζανδάρης υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, μαζί και με άλλους ταλαντούχους Έλληνες ποδοσφαιριστές. Στις 19 Ιανουαρίου 2016, εντάχθηκε ως δανεικός στον Πανιώνιο για 6 μήνες, αφού δεν πραγματοποίησε εμφανίσεις με την φανέλα του Ολυμπιακού στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Στις 23 Ιανουαρίου 2016, έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα του Πανιωνίου στη Σούπερ Λιγκ ως αλλαγή, έξι μήνες μετά την τελευταία του εμφάνιση στο ίδιο πρωτάθλημα, στον ισόπαλο με 0-0, αγώνα απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης. Στις 6 Φεβρουαρίου 2017, εντάχθηκε στη Σλοβένικη Κόπερ ως δανεικός για 1,5 χρόνο.
Στις 24 Ιουνίου 2017, τερμάτισε το συμβόλαιο του με τον Ολυμπιακό, χωρίς να πραγματοποιήσει καμία συμμετοχη με την φανέλα του συλλόγου. Στις 21 Αυγούστου του ίδιου χρόνου, εντάχθηκε στο αντίπαλο κλάμπ του Παναθηναϊκού, με τριετές συμβόλαιο και ως προσωπική επιλογή του προπονητή του Παναθηναϊκού Μαρίνου Ουζουνίδη. Στις 17 Δεκεμβρίου 2017, έκανε ντεμπούτο με την φανέλα του συλλόγου, στον ισόπαλο με 1-1 αγώνα, απέναντι στην Ξάνθη.
Σαντ Περέ ντε Βιλαμαχόρ
Το Σαν Πέδρο ντε Βιλαμαχόρ ή Σαν Περέ ντε Βιλαμαχόρ είναι ένα χωριό στην επαρχία της Βαρκελώνης και αυτόνομη κοινότητα της Καταλονίας (Ισπανία). Ο δήμος καλύπτει μια έκταση 13,8 τετραγωνικών χιλιομέτρων (5,3 τετραγωνικά μίλια) και ο πληθυσμός το 2014 ήταν 4.248.
617
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πήτερ Όλερτον
Ο Πήτερ Όλερτον (αγγλ:Peter Ollerton) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, μέλος της εθνικής Αυστραλίας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 και νυν προπονητής της Green Gully Soccer Club.
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στο Μαρόκο
Νόμοι ενάντια στους ομοφυλόφιλους
Σύμφωνα με το άρθρο 489 του Ποινικού Κώδικα, η ομοφυλοφιλία στο Μαρόκο είναι παράνομη και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης έως και 3 χρόνια καθώς και με πρόστιμο. Παρ' όλα αυτά, η ποινή σπάνια χρησιμοποιείται και η ομοφυλοφιλία είναι σχετικά συνηθισμένη, ειδικά στις τουριστικές περιοχές. Οι σχέσεις συνήθως προβάλλονται δημόσια και τα λεφτά παίζουν σημαντικό ρόλο σε ό,τι έχει να κάνει με το σεξ. Στην κοινωνία η ομοφυλοφιλία είναι ταμπού και θεωρείται ανήθικη.
Προστασία με βάση νόμου σεξουαλικού προσανατολισμού
Δεν υπάρχει νόμος μη άνισης μεταχείρισης. Παρόλο που πολλοί πολίτες του Μαρόκου είναι απελευθερωμένοι, η κυβέρνηση φέρνει πολλές αντιρρήσεις σε αυτό το θέμα.
Πήτερ Όλερτον
Βιογραφικό
Με την φανέλα της Εθνικής Αυστραλίας αγωνίστηκε 31 φορές απο το 1974 ως το 1977, πετυχαίνοντας συνολικά 15 τέρματα.Σ το Μουντιάλ του 1974 αγωνίστηκε στους αγώνες κόντρα στην Δυτική Γερμανία και στην Χιλή. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε από το 1983 με την προπονητική με μεγάλη επιτυχία.
Πηγές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέστον Λάιονς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φουτσκρέι ΓΓΣΤ Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στο Μαρόκο
Αναγνώριση ομοφυλόφιλων ζευγαριών
Δεν υπάρχει νομική αναγνώριση των ομοφυλοφίλων.