cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άσσος Πρέβεζας
Ο Άσσος είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Θεσπρωτικού. Ανήκει στο Δήμο Ζηρού (με έδρα του Δήμου τη Φιλιππιάδα) της περιφερειακής ενότητας Πρέβεζας που βρίσκεται στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας» μέχρι και το 2010, ο Άσσος ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Άσσου, του πρώην Δήμου Θεσπρωτικού Νομού Πρεβέζης. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της περιφερειακής ενότητας Πρέβεζας, στις βορειοανατολικές υπώρειες των Θεσπρωτικών ορέων. Κάτοικοι του χωριού 170 (2011). Ο Άσσος έχει υψόμετρο 426 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας σε γεωγραφικό πλάτος 39,3439012306 μοίρες και γεωγραφικό μήκος 20,7639467788 μοίρες. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την εκτροφή μικρών κοπαδιάρικων ζώων, τη γεωργία, την ελαιοκαλλιέργεια και την ελαιοπαραγωγή.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Άσσου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,960 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κεράσοβο.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Γεωγραφία
Ο Άσσος είναι χτισμένος στην κοιλάδα της Κάτω Λάκκας Σουλίου, η οποία περιλαμβάνει τα χωριά Κρανιά, Τύρια, Ριζοβούνι (Ποδογόρα), Γαλατά (Μπουλιμέτι), Ζερβό, Παπαδάτες, Μελιανά, Νικολίτσι, Ελιά (Ντάρα), Πλατάνια, αναπτύσσεται στα ανατολικά των Θεσπρωτικών Ορέων - συγκεκριμένα στις υπώρειες του ορεινού όγκου που φέρει την τοπική ονομασία "Μπαλντενέζι" -  σε έκταση 16.000 στρεμμάτων και συνορεύει ανατολικά με τα χωριά Παπαδάτες και Μελιανά, νότια με το χωριό Νικολίτσι, βόρεια με τα χωριά Δερβίζιανα και Πολυστάφυλο και δυτικά, στην κορυφογραμμή των Θεσπρωτικών ορέων, με το χωριό Σκιαδάς. Διασχίζεται από τη 10η επαρχιακή οδό Θεσπρωτικού – Δερβιζιάνων και απέχει από τις κωμόπολεις Θεσπρωτικό 12 χλμ. και Φιλιππιάδα 26,5 χλμ. και από τις πόλεις Πρέβεζα 45 χλμ., Ιωάννινα 52 χλμ., Άρτα 40 χλμ. και 400 χλμ. από την πρωτεύουσα της χώρας Αθήνα. Η κοινότητα έχει δύο οικισμούς, του Άσσου (με υψόμετρο 426 m) και του Κερασόβου (με υψόμετρο 260 m), που αντιστοιχούν στις ενορίες του Αγίου Γεωργίου και των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης αντίστοιχα.
Ονομασία
Κατά μία εκδοχή στη θέση του σημερινού Άσσου υπήρχε κτισμένη η αρχαία Άσσος, η οποία καταστράφηκε εκ θεμελίων από τον Αιμίλιο Παύλο το 167 π.Χ. μαζί με άλλες εβδομήντα ηπειρώτικες πόλεις. Νότια του χωριού έχουν εντοπισθεί απομεινάρια αρχαίων κτισμάτων έκτασης τριών περίπου στρεμμάτων και ο οικισμός αναφέρεται από τον Έλληνα συγγραφέα των πρώιμων βυζαντινών χρόνων Στέφανο Βυζάντιο και πρόσφατα από τον Άγγλο ιστορικό, αρχαιολόγο και ελληνιστή N.G.L. Hammond, χωρίς ωστόσο μέχρι σήμερα να υπάρχουν αποδείξεις. Είναι πιθανό η αρχαία Άσσος να είναι αποικία της αρχαίας ελληνικής πόλης Άσσος στην περιοχή της Τρωάδας, στα παράλια της Μ. Ασίας, απέναντι από τη Λέσβο, στις βόρειες ακτές του Αδραμυττηνού κόλπου. Η Άσσος αρχικά ήταν φοινικικός εμπορικός σταθμός και αργότερα, περί το 1000 π.Χ., πρωτεύουσα των Λελέγων. Στη συνέχεια έγινε αποικία των Μηθυμναίων της Λέσβου. Οι κάτοικοι δέχονταν συχνές επιθέσεις από λαούς της Ανατολής, Λυδούς και Πέρσες, και κάποιες φορές πέρασαν στην κυριαρχία τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα κάτοικοι της πόλης να μεταναστεύσουν. Ένα μέρος από τους μετανάστες βρέθηκε στην περιοχή της Δωδώνης και μάλιστα κατοίκησε στην ευρύτερη περιοχή των Σελλών. Έτσι πιθανότατα ιδρύθηκε ο οικισμός, στον οποίο δόθηκε το όνομα της μητρόπολης. Η προγενέστερη ονομασία του χωριού ήταν Νάσσ(ι)αρη ή Νάσια και προήλθε κατά μία εκδοχή από παράφραση του ονόματος της αρχαίας πόλης Άσσος που έγινε "Άσσαρη"/"Νάσσ(ι)αρη" κατά τα μέσα του 7ου μ. Χ αιώνα, όταν η περιοχή κατακτήθηκε από τους Σλάβους περί το 630 μ.Χ. Κατά άλλη εκδοχή, ίσως από όνομα αρχηγού πατρυιάς στη γενική πτώση "του Νάσσ(ι)αρη". Το 1927 με το Δ. 1-4-1927 (ΦΕΚ Α’ 76/1927) μετονομάστηκε σε Άσσος.
Από την Αρχαιότητα μέχρι την Επανάσταση του 1821
Στην ιστορική του διαδρομή ο Άσσος συμπεριλαμβανόταν κατά την αρχαιότητα στην επικράτεια των Κασσωπαίων, στους βυζαντινούς χρόνους στην Επαρχία Παλιάς Ηπείρου με έδρα τη Νικόπολη και από το 1204 στο Δεσποτάτο της Ηπείρου με έδρα την Άρτα. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει το προϊστορικό Κάστρο της Βέλλιανης, οι αρχαίες Βατίες (7ος- 6ος αι. π. Χ.) και άλλα λείψανα αρχαίων οικισμών. Το 1480 μ.Χ. καταλαμβάνεται από τους Τούρκους και τίθεται υπό την προστασία της Βαλιδέ Σουλτάνας. Στο διάστημα 1400-1500 εγκαταστάθηκαν σ' αυτό και πιο συγκεκριμένα πέριξ της Σταυροπηγιακής Μονής Λαμπόβου Αλβανόφωνοι πρόσφυγες, που έφεραν μαζί τους την αρβανίτικη διάλεκτο. Από το 1520 εντάχτηκε στο αρματολίκι Λούρου και κατά την περίοδο 1746-1790 στη Σουλιώτικη Συμπολιτεία. Το 1788 Πασάς των Ιωαννίνων γίνεται ο Αλής, ο οποίος κάνει τσιφλίκια (ιδιόκτητα κτήματα) σχεδόν όλα τα κτήματα της επικράτειάς του. Στο βιβλίο του Παναγιώτη Αραβαντινού «τα τσιφλίκια του Αλή Πασά», δεν αναφέρεται το χωριό ως τσιφλίκι του Αλή Πασά αλλά ούτε και ως τσιφλίκι του υιού του Μουχτάρ. Μετά την πτώση του Σουλίου το 1803 το χωριό έγινε τσιφλίκι του Μουχτάρ Πασά (υιού του Αλή Πασά). Η Επανάσταση του 1821 βρίσκει τους κατοίκους του να αγωνίζονται στο πλευρό των Σουλιωτών, οι οποίοι εκδιωγμένοι από το 1803 είχαν καταφύγει στα Επτάνησα από όπου επιστρέφουν το 1821, ύστερα από συνθήκη συνεργασίας που υπέγραψαν με τον άλλοτε απηνή διώκτη τους και αποστάτη πλέον των Τούρκων Αλή Πασά στις 15 Ιανουαρίου. Λίγους μήνες αργότερα στις 18 Απριλίου του 1821 πραγματοποιείται στο βορινό άκρο του χωριού, στη θέση "Μπογόρτσα" ή "Βογόριτσα" η ομώνυμη μάχη, μία από τις σημαντικότερες του πρώτων και κρίσιμων μηνών της Επανάστασης, που συνέβαλε μαζί με άλλα γεγονότα στο να διατηρηθεί η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ Σουλτάνου και Αλή πασά και εκτεταμένες επίλεκτες δυνάμεις του οθωμανικού στρατού υπό τον Ισμαήλ πασά αρχικά και τον Χουρσίτ πασά στην συνέχεια να παραμείνουν απασχολημένες στην Ήπειρο για αρκετό καιρό, όσο δηλαδή χρειάστηκε για να εξαπλωθεί η Επανάσταση σε ολόκληρη την Πελοπόννησο.
Πληθυσμός
Το 1828 στη Νάσσαρη κατοικούσαν 25 φαμελιές (οικογένειες). Η καταγραφή περιλαμβάνεται σε δημοσιευόμενο κατάστιχο, ευρισκόμενο στα γενικά αρχεία του κράτους.
Το 1856 η Νάσσαρη κατοικούνταν από (18) χριστιανικές οικογένειες.
Το 1877, παραμονές Ρωσοτουρκικού πολέμου, ο Ρώσος υποπρόξενος Άρτας γράφει μεταξύ άλλων ότι στη Νάσσαρη κατοικούσαν μόνο (45) χριστιανικές οικογένειες που εκκλησιάζονταν σε δύο εκκλησίες και μιλούσαν την Αλβανική γλώσσα.
Το 1880 η Νάσσαρη είχε τριακόσιους (300) κατοίκους, όλοι χριστιανοί στο θρήσκευμα.
Το 1881, σε έγγραφο αγοραπωλησίας από τον τσιφλικά Κ. Καραπάνου χωριών της Λάκκας, φαίνονται στοιχεία από ορισμένα που ήταν τσιφλίκια: η Νάσσ(ι)αρη είχε 37 οικίες, 37 αχυρώνες και 150 ελαιόδενδρα.
Το 1884 η Νάσσιαρη είχε 40 οικογένειες.
Το 1913 το χωριό είχε 163 άρρενες και 179 θήλεις (σύνολο 342) κατοίκους.
Το 1920 η Νάσσαρη είχε 349 κατοίκους.
Το 1928 ο Άσσος είχε 388 κατοίκους. άρρ. 183 και Θήλ. 205.
Tο 1940 ο Άσσος είχε 435 κατοίκους, 289 ο οικισμός του Άσσου και 146 του Κερασόβου.
Το 1951 ο Άσσος είχε 576 κατοίκους, 393 ο οικισμός του Άσσου και 183 του Κερασόβου.
Το 1961 ο Άσσος είχε 772 κατοίκους, 405 ο οικισμός του Άσσου και 367 και του Κερασόβου
Το 1971 ο Άσσος έχει 550 κατοίκους, 297 ο οικισμός του Άσσου και 253 του Κερασόβου.
Το 1981 ο Άσσος έχει 587 κατοίκους.
Το 1991 ο Άσσος έχει 503 κατοίκους, 297 ο οικισμός του Άσσου και 206 του Κερασόβου.
Το 2001 ο Άσσος έχει 486 κατοίκους, 273 ο οικισμός του Άσσου και 213 του Κερασόβου.
Το 2011 ο Άσσος έχει 343 κατοίκους, 170 ο οικισμός του Άσσου και 173 του Κερασόβου.
Οικονομία
Κύρια ασχολία των κατοίκων η κτηνοτροφία και η γεωργία, την οποία δεν ευνοούσε ο μικρός αλλά και τεμαχισμένος κλήρος. Καλλιεργούσαν καλαμπόκι, σιτάρι, τριφύλλι, βρώμη, βρίζα, κριθάρι, ρεβίθια, πατάτες και άλλα. Επίσης καλλιεργούσαν σκόρδα και κρεμμύδια, τα οποία εμπορεύονταν (ανταλλακτικό εμπόριο). Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και αρχές της δεκαετίας του 1960 καλλιεργούσαν και αρκετή ποσότητα καπνού σε ξερικά χωράφια. Τη γεωργία ευνοούσαν και οι πολλές υδάτινες πηγές που διαθέτει το χωριό. Στην άρδευση των χωραφιών του χωριού βοήθησε πολύ και η αξιοποίηση του νερού του ποταμού που διασχίζει τον κάμπο του Άσσου. Παλαιότερα με πρόχειρα φράγματα (δέση) οδηγούσαν το νερό στα χωράφια και αργότερα με τη χρήση μηχανών (μοτέρ) άντλησης νερού. Ο κήπος δεν έλειπε από κανένα ασσιώτικο σπίτι και μάλιστα αρκετοί καλλιεργούσαν μεγάλες ποσότητες κηπευτικών, τα οποία εμπορεύονταν. Στο χωριό και γενικά στην περιοχή ευδοκιμεί μεγάλη ποικιλία φρούτων. Σημαντική στην οικονομία του Άσσου ήταν η καλλιέργεια των ελαιόδεντρων. Εξασφάλιζαν στις οικογένειες τις βρώσιμες ελιές, το λάδι της χρονιάς και κάποιο χρηματικό εισόδημα. Η παραγωγή ασβέστη με την αποσύνθεση ασβεστόλιθων (ανθρακικού ασβεστίου) σε ειδικούς κλιβάνους (ασβεσταριές) που κατασκεύαζαν οι ίδιοι με πολύ κόπο και σε θερμοκρασία μικρότερη από 1200ο c ήταν μία από τις οικονομικές δραστηριότητες κατοίκων του Άσσου. Τον ασβέστη χρησιμοποιούσαν ως οικοδομικό υλικό για την κατασκευή των σπιτιών, ως απολυμαντικό υλικό και μεγάλες ποσότητες τις εμπορεύονταν. Επίσης παρασκεύαζαν ξυλοκάρβουνο με την καύση ξύλων, απουσία αέρος, σε ειδικούς κλιβάνους (καμίνια) που κατασκεύαζαν οι ίδιοι. Όλες τις ποσότητες ξυλοκάρβουνου τις εμπορεύονταν.
Εκπαίδευση
Από το 1845 στο χωριό λειτουργούσε γραμματοδιδασκαλείο. Το 1884 το χωριό είχε 40 οικογένειες και διέθετε γραμματοδιδασκαλείο β’ τάξεως, όπου δίδασκε ένας δάσκαλος 30 μαθητές.Το δημοτικό σχολείο του Άσσου λειτούργησε μέχρι το σχολικό έτος 1997-1998, όπου και καταργήθηκε λόγω έλλειψης μαθητών. Από τον Ιανουάριο του 1960 και για μια εικοσαετία λειτουργούσε ως διθέσιο. Το 1938 ιδρύθηκε και δεύτερο δημοτικό σχολείο, του Αγίου Ηλία Άσσου, το οποίο το 1963 μετονομάστηκε σε δημοτικό σχολείο Κερασόβου Άσσου. Η εκπαίδευση των κατοίκων του χωριού ήταν πολύ περιορισμένη. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε πολύ λίγοι κάτοικοι γνώριζαν γραφή και ανάγνωση το 19ου αιώνα. Μετά το 1880 όλο και περισσότεροι κάτοικοι του χωριού έμαθαν να διαβάζουν και να γράφουν, στην πλειονότητά τους άρρενες, γιατί τα κορίτσια οι γονείς σπανίως τα έστελναν στο σχολείο. Δυνατότητα για σπουδές μετά το δημοτικό σχολείο δεν υπήρχε. Τα Σχολαρχεία και τα Γυμνάσια λειτουργούσαν στις μεγάλες πόλεις, χιλιόμετρα μακριά από το χωριό, και οι οικονομικές δυνατότητες των κατοίκων δεν επέτρεπαν τέτοιες σπουδές. Μόνο πέντε Ασσιώτες, οι Κούσης Θωμάς, Λαμπρούσης Δημήτριος, Λαμπρούσης Σωτήριος, οι Κατσάνος Δημήτριος, Λαμπρούσης Σπυρίδων, φοίτησαν στα Σχολαρχεία Θεσπρωτικού και Δερβιζιάνων. Κανείς όμως δεν αποφοίτησε, αφού διέκοψαν τη φοίτησή τους για λόγους ανωτέρας βίας (οικονομικοί, έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Ο Αντώνιος Νικολάου είναι ο πρώτος Ασσιώτης που τελείωσε το Γυμνάσιο Φιλιππιάδος το 1960 και ο Χρήστου Χρήστος του Γεωργίου ο πρώτος με μεταγυμνασιακές σπουδές (τελείωσε τη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία το 1964). Σήμερα είναι πολλοί οι Ασσιώτες που όχι μόνο έχουν τελειώσει το Πανεπιστήμιο αλλά έχουν και λαμπρές μεταπανεπιστημιακές σπουδές.
Διοικητικές Υπηρεσίες και Δομές
Με το αριθ. 741/1971 Β. Δ/γμα, ΦΕΚ. 257/10-12-1971, τεύχος Α΄ ιδρύθηκε το αγροτικό ιατρείο Άσσου Β΄τάξης, ορεινό χωρίς νοσηλευτικό προσωπικό. Στο αγροτικό ιατρείο Άσσου υπάγονται και οι κοινότητες: Νικολιτσίου (εκτός από τον οικισμό της Ελαίας), Μελιανών και Πολυσταφύλου. Το αγροτικό ιατρείο λειτούργησε από 1-8-1972 και πρώτος ιατρός ήταν ο Στέφανος Πλαϊνιώτης από τη Θεσσαλονίκη. Το αγροτικό λειτούργησε μέχρι την ίδρυση του Κέντρου Υγείας Θεσπρωτικού, στο οποίο ενσωματώθηκε. Σήμερα υπάρχει υγειονομικός σταθμός. Πρώτος ιατρός από το χωριό μας ο Χρήστος Αναστάσιος του Γεωργίου και της Λαμπρινής, πτυχιούχος της Ιατρικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το έτος 1974.
Στις 18-6-1957 με την με αριθμό 23/21/256 Διαταγή του Υπουργείου Εσωτερικών ιδρύεται Σταθμός Χωροφυλακής με έδρα τον Άσσο. Στη δικαιοδοσία του σταθμού υπάγονταν εκτός από τον Άσσο και τα χωριά Μελιανά, Νικολίτσι (εκτός του συνοικισμού της Ελαίας), Πολυστάφυλο και το Χάλασμα (συνοικισμός των Παπαδατών). Ο αστυνομικός Σταθμός λειτούργησε στις αρχές του 1959 και καταργήθηκε το Φεβρουάριο του 2010 με την αριθμ. 7.001/2/1435-ια΄/12-2-2010 απόφαση (Φ.Ε.Κ. τεύχος 2ο, Αριθμός Φύλλου 144/16-02-2010).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Ζηρού
Τσεπέλοβο Ιωαννίνων
Το Τσεπέλοβο είναι το μεγαλύτερο χωριό σε πληθυσμό της περιοχής του Ζαγορίου και έδρα του πρώην Δήμου Τύμφης. Απέχει 51 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού, τα Ιωάννινα.
Παραδοσιακή αρχιτεκτονική
Η παραδοσιακή πετρόκτιστη αρχιτεκτονική είναι παρούσα σε όλες τις κατοικίες, στα μονοπάτια και στις εκκλησίες του χωριού. Ξεχωρίζουν το πολιτιστικό κέντρο της «Εστίας», ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου που χτίστηκε το 18ο αιώνα σαν τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και αγιογραφήθηκε το 1786 από τους δεξιοτέχνες αγιογράφους από το Καπέσοβο, οι Ναοί Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Κάτω Παναγιάς και διάφορα αρχοντικά ιστορικών οικογενειών του χωριού. Στο Τσεπέλοβο διατηρείται η περισπούδαστη παλαιά "γέφυρα του Κοκκόρη" που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ζαγορίτικης γεφυροποιίας.
Ιστορική αναδρομή
Το Τσεπέλοβο υπήρξε το διοικητικό κέντρο του Ζαγορίου από τον 18ο αιώνα και ήκμασε εμπορικά κατά τα οθωμανικά χρόνια ιδιαίτερα λόγω του εμπορίου ξυλείας. Το 1700 λειτούργησε το πρώτο σχολείο του χωριού. Στο χωριό κατέφυγαν πριν την πτώση του Αλή Πασά και το ξέσπασμα της Επανάστασης (1820) ο Γιαννιώτης ποιητής Ιωάννης Βηλαράς και ο δάσκαλος του Γένους Αθανάσιος Ψαλίδας και συγκρότησαν κεντρική επαναστατική οργάνωση που ανέλαβε την καθοδήγηση του Αγώνα κατά την πρώτη του φάση. Ο Α. Ψαλίδας, μάλιστα δίδαξε για μικρό χρονικό διάστημα στο σχολείο του χωριού.
Στις 7-8 Οκτωβρίου του 1943, στο Τσεπέλοβο πραγματοποιήθηκε εμφύλια μάχη ανάμεσα στις αντιστασιακές οργανώσεις του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ.
Αξιοθέατα
Δύο χιλιόμετρα έξω από το χωριό, πάνω από το λεγόμενο φαράγγι «Βικάκι», βρίσκεται η πέτρινη Μονή Ρογκοβού, χτισμένη τα χρόνια 1028-1034 και ανακαινισμένη το 1745. Οι καλοδιατηρημένες αγιογραφίες και τα ξυλόγλυπτα της εκκλησίας έγιναν σταδιακά κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Εκεί, ο Νεόφυτος Δούκας ήθελε να ιδρύσει ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα («Ανωτέρα Σχολή»), όμως το όραμά του τελικά δεν πραγματοποιήθηκε με τις αναταραχές κατά την πτώση του Αλή Πασά.
Σήμερα, το χωριό αποτελεί τουριστικό προορισμό κατά τους χειμερινούς μήνες. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός, με πολλά από τα κτίρια του διατηρητέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Τύμφης Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου Κατηγορία:Κεντρικό Ζαγόρι Κατηγορία:Ζαγοροχώρια
Πεντέμπου
Το Πεντέμπου είναι πόλη στην επαρχία Καϊλαχούν στην Ανατολική Περιφέρεια της Σιέρα Λεόνε. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 7.243 άτομα στην απογραφή του 2004 και μια πρόσφατη εκτίμηση τον ανεβάζει στους 20.502. Απέχει περίπου 36 χλμ. από τη Κενέμα και βρίσκεται 235 χλμ. ανατολικά του Φρίταουν. Είναι εμπορικό κέντρο και μία από τις κύριες πόλεις στην Ανατολική Σιέρα Λεόνε.
Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης αποτελείται από την εθνοτική ομάδα Μέντε. Οι περισσότερο ομιλούμενες γλώσσες είναι οι Μέντε και Νέρο. Η πόλη είναι η γενέτειρα του πρώην Προέδρου της Σιέρα Λεόνε Αχμάντ Τετζάν Καμπάχ.
Υπάρχουν μια σειρά από άλλες πόλεις με παρόμοια ονόματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σιέρα Λεόνε
Αβαντίδας
Ο Αβαντίδας, ήταν τύραννος της Σικυώνος. Κατέλαβε την εξουσία το 264 π.Χ. αφού προηγουμένως σκότωσε τους αντιπάλους του, ανάμεσα τους και τον Κλεινία, πατέρα του περίφημου Αράτου. Ο ίδιος ο Άρατος που ήταν τότε μόλις 7 ετών κατάφερε να φυγαδευτεί στο Άργος, από την αδελφή του Αβαντίδα.
Παρά το τυραννικό καθεστώς του, ο Αβαντίδας κατάφερε και παρέμεινε στην εξουσία επί 13 χρόνια. Δολοφονήθηκε από συνωμότες ενόσω παρακολουθούσε μαθήματα διαλεκτικής φιλοσοφίας, στην αγορά, το 251 π.Χ.. Εν τούτοις οι συνομώτες δεν κατάφεραν να καταλύσουν την τυραννία γιατί τον Αβαντίδα διαδέχθηκε ο πατέρας του, Πασέας, ο οποίος είχε ιδρύσει το περίφημο φερώνυμο γυμνάσιο (γυμναστήριο) της Σικυώνος. Τελικά όμως δολοφονήθηκε και αυτός από τον Νικοκλή, ο οποίος αντί να καταλύσει τη τυραννία για την οποία στασίασε, επεδίωξε να αναγορευθεί ο ίδιος τύραννος ακόμη πιο τραχύς από τον Αβαντίδα.
Γενικά το όνομα του Αβαντίδα χαρακτηρίζει μια από τις πλέον οδυνηρές και ταραχώδεις εποχές στην ιστορία της Σικυώνος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Δήμος Ευρυμενών
Την ονομασία Δήμος Ευρυμενών είχαν δύο βραχύβιοι δήμοι της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Παγκράτι Αχαΐας
Το Παγκράτι Αχαΐας είναι χωριό του Νομού Αχαΐας που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Νομού και απέχει από την Αθήνα 192 χλμ, 112 χλμ. από την Πάτρα, 15 χλμ. από την Κλειτορία, 37,5 χλμ. από τα Καλάβρυτα και 52 χλμ. από την Τρίπολη. Επίσης, βρίσκεται κοντά στο πασίγνωστο Σπήλαιο των Λιμνών (στα Καστριά Αχαΐας) και πολύ κοντά στο Κλήμα του Παυσανία (στα Σελλά Καλαβρύτων).
Ιστορία
Το Παγκράτι Αχαΐας υπάρχει πριν από το 1697. Ενετικά έγγραφα δείχνουν ότι έγιναν μετακινήσεις πληθυσμών από την Ήπειρο εκείνη την εποχή προκειμένου να κατοικηθεί η Πελοπόννησος (πιο συγκεκριμένα από το Παγκράτι Θεσπρωτίας).
Ακόμα το Παγκράτι έχει προσφέρει σε όλους τους αγώνες του έθνους χρησιμεύοντας ως κέντρο ανεφοδιασμού κατά την Επανάσταση. Από το Παγκράτι καταγόταν ο ιερομόναχος Αγάπιος, διδάσκαλος και αγωνιστής του 1821. Επίσης πολλοί Παγκρατιώτες έδωσαν την ζωή τους στους Βαλκανικούς Πολέμους, όπως και στον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Παγκράτι, μάλιστα, πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος, όταν κάηκε δυο φορές από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής, στις 5 Δεκεμβρίου 1943 και στις 20-22 Ιουλίου 1944.
Σήμερα ο οικισμός αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Παγκραταίικα Καλύβια, Σελλά και Στενό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός έχει 63 μόνιμους κατοίκους. Οι περισσότεροι από αυτούς σε προχωρημένη ηλικία.
Πολιτισμός
Κάθε χρόνο από το 1995 κ.εξ. λαμβάνει χώρα στο χωριό το «Παγκρατέικο Αντάμωμα». Πρόκειται για ένα τριήμερο ή τετραήμερο εκδηλώσεων κατά το οποίο το χωριό σφύζει από ζωή. Το αντάμωμα περιλαμβάνει αγώνες δρόμου και διάφορα παιχνίδια. Την τελευταία μέρα το βράδυ στήνεται μεγάλο πανηγύρι στην πλατεία του χωριού όπου οι κάτοικοι του χωριού, οι επισκέπτες του και οι επισκέπτες από τα γύρω χωριά μπορούν να έρθουν και να απολαύσουν τις εκδηλώσεις δωρεάν.
Ηθική βλάβη
Ως ηθική βλάβη χαρακτηρίζεται η μη περιουσιακή ζημία στο Αστικό Δίκαιο. Ο υφιστάμενος ηθική βλάβη δεν υφίσταται μείωση της περιουσίας του, αλλά θεωρεί να του προσβάλλονται αξίες μη αποτιμητές σε χρήμα.
Επειδή όμως είναι δύσκολη η αποτίμηση σε χρήμα και ελλοχεύει ο κίνδυνος κατάχρησης, η ηθική βλάβη αποκαθίσταται μόνο όπου το προβλέπει ρητά ο νόμος. Η αποκατάσταση της ηθικής βλάβης δεν ονομάζεται συνήθως αποζημίωση (όπως στην περιουσιακή ζημία), αλλά χρηματική ικανοποίηση. Η ορολογική διαφοροποίηση δείχνει ακριβώς το μη αποτιμητό σε χρήμα της ηθικής βλάβης. Η χρηματική ικανοποίηση δεν αποζημιώνει τον παθόντα, απλά προσπαθεί να άρει ή να απαλύνει κάποιες από τις δυσάρεστες συνέπειες της ηθικής βλάβης.
Ειδικά η ηθική βλάβη που υφίστανται οι συγγενείς αποθανόντος εξ αδίκου θανάτου του ονομάζεται ψυχική οδύνη.
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Νομικοί όροι
Παγκράτι Αχαΐας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κώστας Αποστολάκης (ηθοποιός)
Ο Κώστας Αποστολάκης (Κρήτη, 12 Δεκεμβρίου 1969) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε το 1969 στη Κρήτη όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Πειραϊκού Συνδέσμου.
Καριέρα
Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο από τη τηλεταινία Φανή στην ΕΤ1. Ακολούθησαν οι συμμετοχές στις σειρές Μάμα Μία (1991), Κλειστά Παράθυρα (1992-1993), Πάθος (1993), Το δις εξαμαρτείν (1995) κ.ά.. Τη δεκαετία 2000-2010 έλαβε μέρος σε κάποιες από τις πιο επιτυχημένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης μεταξύ των οποίων Σ’ αγαπώ μ’ αγαπάς, Βότκα Πορτοκάλι, Η Λίμνη των στεναγμών, Έρωτας με επιδότηση ΟΓΑ, Δι$ Μαδιάμ. Τις σεζόν 2009-2012 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά Η Ζωή της Άλλης. Το 2015 πρωταγωνίστησε στη σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη Εθνική Ελλάδος ενώ τη σεζόν 2015-2016 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά Μάλιστα, Σεφ!.
Προσωπική ζωή
Από το 2012 μέχρι το 2014 ήταν παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Αμέλια Αναστασάκη, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Ιουλία-Αγάπη (γενν. 27 Σεπτεμβρίου 2012).
Από το 2014 μέχρι το 2016 ήταν ζευγάρι με την ηθοποιό Πηνελόπη Πλάκα.
2283 Μπούνκε
Ο Μπούνκε (Bunke) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1974 από τη Σοβιετική (Ουκρανή) αστρονόμο Λιουντμίλα Βασίλιεβνα Ζουράβλεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας και πήρε το όνομά του από το επώνυμο της Αργεντινής επαναστάτριας Ταμάρα Μπούνκε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μπούνκε είναι άγνωστα. Ο Μπούνκε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ως 5 ώρες περίπου.
Δέκατο
Το Δέκατο χρησιμοποιείται ως:
Γεώργιος Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας
Ο Γεώργιος Αλεξάνδροβιτς, ρωσικά Георгий Александрович (9 Μαΐου 1871 - 9 Αυγούστου 1899) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.
Πρώτα χρόνια
Ήταν ο δευτερότοκος (επιζών) γιος του Αλεξάνδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και της Δάγμαρ των Σ.Χ.Σ.Γκλύξμπουργκ, κόρης του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Τσάρος Νικόλαος Β΄. Έλαβε το όνομα του θείου του, Γεώργιου Α΄ της Ελλάδας.
Από την παιδική ηλικία, ο Γεώργιος ήταν αδύναμος και ήταν αβέβαιο το αν θα επιζούσε. Ωστόσο, περιγράφηκε ως όμορφος και διασκεδαστικός, σ' αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδερφό του Νικόλαο. Έκανε συχνά αταξίες αλλά, εξαιτίας της μεγάλης αδυναμίας που του είχε η μητέρα του, δεν τιμωρούταν. Ο ίδιος και τα αδέρφια του ανατράφηκαν απλά: κοιμόντουσαν σε σκληρά κρεβάτια, ξυπνούσαν τα χαράματα και λάμβαναν ένα κρύο λουτρό κάθε πρωί.
Ενήλικη ζωή
Ο Γεώργιος περιγράφηκε ως το εξυπνότερο από τα παιδιά των Ρομανώφ. Ήταν επίσης εξωστρεφής, όπως η μητέρα του. Φαινόταν πως θα ακολουθούσε μια σπουδαία καριέρα, πριν δείξει σημάδια φυματίωσης το 1890.
Το ίδιο έτος, οι γονείς του αποφάσισαν να στείλουν εκείνον και τον αδερφό του, Νικόλαο, σε ένα ταξίδι διάρκειας εννιά μηνών στην Ιαπωνία. Η Αυτοκράτειρα ήλπιζε ότι το κλίμα θα βοηθούσε την υγεία του Γεωργίου. Αν και ο Γεώργιος πληροφόρησε τους γονείς του ότι ήταν πολύ καλά, εκείνοι έμαθαν ότι είχε πυρετό κι ότι έπρεπε να επιστρέψει.
Τσάρεβιτς
Το 1894, ο Τσάρος Αλέξανδρος Γ΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο Νικόλαος ως Νικόλαος Β΄. Καθώς εκείνη τη στιγμή δεν είχε παιδιά, ο Γεώργιος ονομάστηκε κληρονόμος (Τσάρεβιτς). Η υγεία του τον ανάγκασε να εγκατασταθεί στο Likani, και δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει την κηδεία του πατέρα του. Ο Νικόλαος του έγραψε: "Προσεύχομαι διαρκώς στον Θεό να σου δώσει μια γρήγορη και ολοκληρωτική θεραπεία". Ο Γεώργιος δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στις βαφτίσεις των μεγαλύτερων θυγατέρων του Νικόλαου, Όλγας και Τατιάνας. Όταν γεννήθηκε η τρίτη κόρη του Νικόλαου, Μαρία, ο Γεώργιος έγραψε στον αδερφό του: "Λυπάμαι φριχτά που δεν μπορώ ακόμα να δω τις κόρες σου και να τις γνωρίσω, αλλά τι να κάνω! Φαίνεται δεν είναι η μοίρα μου, κι όλα είναι επιθυμία του Θεού".
Το 1895, ο Γεώργιος κι η μητέρα του επισκέφτηκαν τους συγγενείς του στη Δανία μετά από τέσσερα χρόνια. Εκεί, ξαφνικά, η υγεία του χειροτέρεψε, και η Αυτοκράτειρα τον είδε να "φτύνει αίμα". Ως εκ τούτου, του απαγορεύτηκε το κάπνισμα και παρέμεινε στο κρεβάτι μέχρι να μπορέσει να επιστρέψει στο Likani. Όπως έγραψε στον Νικόλαο: "Σίγουρα ήταν καλό που ξαναείδα την οικογένειά μου μετά από τέσσερα χρόνια, μα δεν μου έκανε πραγματικά κανένα καλό, έχασα πάνω από 5 πόντους τους οποίους είχα πάρει με μεγάλη δυσκολία και μου είναι δύσκολο να αναπνεύσω".
Θάνατος
Ο Γεώργιος πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 28 ετών. Ο Νικόλαος ήταν συγκλονισμένος με τον θάνατο του αδερφού του και δυσκολεύτηκε να το ανακοινώσει στη μητέρα τους, που κατέρρευσε όταν το έμαθε. Η ίδια έγραψε: "Ο φτωχός αγαπημένος γιος μου πέθανε μόνος. Είμαι συντετριμμένη". Κατά τη διάρκεια της κηδείας του, η Αυτοκράτειρα Μαρία βρισκόταν δίπλα στην κόρη της, Ξένια, και ξαφνικά, κοιτάζοντας την κόρη της, είπε δυνατά: "Ας πάμε σπίτι. Δεν μπορώ πλέον να αντέξω! " και βγήκε έξω.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας
Αδριάνειο δόγμα
Ως Αδριάνειο δόγμα χαρακτηρίζεται, στη νομική, το δικαίωμα που μπορεί να εγείρει κάποιος και να ζητήσει «προσωρινή εγκατάσταση» στη νομή αμφισβητούμενης κληρονομιάς, εφόσον όμως προσάγεται διαθήκη εξωτερικά "ανελλιπής και άμωμος" στην οποία να φέρεται ως εγκαταστημένος.
Αντωνία Τριχοπούλου
Η Αντωνία Τριχοπούλου (γεννημένη το 1938) είναι επιδημιολόγος της διατροφής με ειδίκευση στην επίδραση της μεσογειακής διατροφής στην υγεία. Έχει χαρακτηριστεί ως «η μητέρα της μεσογειακής διατροφής».
Αδριάνειο δόγμα
Κατηγορία:Νομικοί όροι
Αντωνία Τριχοπούλου
Το 2003 τιμήθηκε με τον Χρυσού Σταυρό του Τάγματος της Τιμής από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ενώ για τη συνολική προσφορά της στην επιστήμη εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην Έδρα «Ιατρικές Επιστήμες: Επιδημιολογία και Δημόσια Υγεία» τον Δεκέμβριο του 2021.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Το 1961 αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1963 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Υγειονομική Σχολή Αθηνών (πλέον είναι τμήμα του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής) και το 1965 περάτωσε την ειδικότητα της βιοπαθολογίας (μικροβιολογία). Έλαβε το διδακτορικό της στην Ιατρική από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Σταδιοδρομία
Το 1976, έγινε καθηγήτρια Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στον τομέα της βιοχημείας. Διορίστηκε καθηγήτρια Διατροφής και Βιοχημείας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας Αθηνών το 1977 και υπηρέτησε ως Κοσμήτορας της Σχολής από το 1985 έως το 1987.
Το 1994 της απονεμήθηκε ο τίτλος της επίκουρης καθηγήτριας διατροφής στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της στη Σχολή Δημόσιας Υγείας στην Αθήνα (1990 – 1999) και στη συνέχεια στο Εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (2000 – 2019), διετέλεσε, επίσης, επικεφαλής του Συνεργαζόμενου Κέντρου Διατροφής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Το 2006, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του μη κερδοσκοπικού Ελληνικού Ιδρύματος Υγείας, στο οποίο είναι Πρόεδρος από το 2014. Για τη συνολική προσφορά της στην επιστήμη, εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην Έδρα «Ιατρικές Επιστήμες: Επιδημιολογία και Δημόσια Υγεία» τον Δεκέμβριο του 2021.
Το ερευνητικό έργο της επικεντρώνεται στη διατροφή και ειδικότερα στο πρότυπο της μεσογειακής διατροφής. Η Τριχοπούλου ανέπτυξε το πρώτο τυποποιημένο σύστημα αξιολόγησης για την τήρηση της παραδοσιακής μεσογειακής διατροφής, το «Mediterranean Diet Score» (MDS). Το MDS και οι παραλλαγές του έχουν χρησιμοποιηθεί σε εκατοντάδες μελέτες με θέμα την αξιολόγηση της επίδρασης της τήρησης της μεσογειακής διατροφής στην υγεία σε όλο τον κόσμο.
Βραβεύσεις και τιμές
Η Τριχοπούλου έχει λάβει πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων βρίσκονται τα κάτωθι:
Κατάλογος πρωθυπουργών της Μπουρκίνα Φάσο
Ο Πρωθυπουργός της Μπουρκίνα Φάσο είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης της αφρικανικής χώρας. Διορίζεται από τον Πρόεδρο με την έγκριση της Εθνοσυνέλευσης. Σε ορισμένες περιόδους στην ιστορία της χώρας, το αξίωμα το κατείχαν στρατιωτικοί.
Παραπομπές
* Μπουρκινα
The Recovery Tour
Η The Recovery Tour ήταν μια σειρά συναυλιών στην Ευρώπη από τον Αμερικάνο ράπερ Eminem, για την προώθηση του άλμπουμ του Recovery που κυκλοφόρησε το 2010, καθώς και για το άλμπουμ του Relapse που κυκλοφόρησε ένα χρόνο νωρίτερα και το Hell: The Sequel, το κοινό άλμπουμ του Eminem με τον Royce da 5'9" ως Bad Meets Evil. Αντί να κάνει ευρεία περιοδεία για το άλμπουμ, ο Eminem πήγε την περιοδεία σε τρία ευρωπαϊκά φεστιβάλ, τραγουδώντας για πάνω από 200.000 ανθρώπους μέσα σε τρεις νύχτες. Το Νοέμβριο του 2010, ο Eminem ήταν το βασικό όνομα για το F1 Rocks 2010 στο São Paulo. Κατά το επόμενο έτος, ανακοινώθηκαν οκτώ ακόμα συναυλίες σε φεστιβάλ στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Η περιοδεία επεκτάθηκε επίσης σε τρία συναυλίες σε στάδια στην Αυστραλία που πραγματοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο του 2011. Ήταν τα πρώτα του show στην Αυστραλία από το 2001.
Background
Ο Eminem είχε πολλές φορές δηλώσει, πριν από την κυκλοφορία του Relapse, πως δεν θα έκανε περιοδεία για το άλμπουμ, λόγω του ότι δεν άρεσε στην κόρη του να βρίσκεται μακρυά απ' το σπίτι. Ωστόσο, στις 23 Φεβρουαρίου 2010, ανακοινώθηκε ότι ο Eminem θα επέστρεφε ζωντανά στη σκηνή όντας το βασικό όνομα σε τρία μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ - το T in the Park 2010 στη Σκωτία, το Oxegen 2010 στην Ιρλανδία και το OpenΑir Festival στο Frauenfeld, στην Ελβετία. Στην ιστοσελίδα του, ο Eminem ανέφερε:
Το επίσημο δελτίο τύπου αποκάλυψε επίσης πως ο Eminem θα συνοδευόταν από τους D12 σε κάθε μία από τις ημερομηνίες. Άλλο ένα φεστιβάλ – το F1 Rocks 2010 – προστέθηκε στην περιοδεία το φθινόπωρο του 2010.
Ημερομηνίες Συναυλιών
※Στις συναυλίες στην Ασία special guest ήταν ο Dr. Dre (στο Τόκιο και στο Σεούλ).
Setlist
Σημειώσεις Μόνο στο setline των πρώτων τριών show Μόνο στο setline των show που έγιναν το 2011 Μόνο στο setline του πρώτου show Αργότερα αντικαταστήθηκε από το "Space Bound"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδείες του Eminem
Καρλ Ράπαν
Ο Καρλ Ράπαν (γερμ.: Karl Rappan, 1905-1996) ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε και εργάστηκε ως προποντής κυρίως στην Ελβετία, όπου κέρδισε πολλούς τίτλους. Διετέλεσε τέσσερις φορές προπονητής της Εθνικής Ελβετίας, την οποία οδήγησε τρεις φορές σε τελικές φάσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων. Μέχρι σήμερα κρατά το ρεκόρ του πολυνίκη προπονητή της Εθνικής Ελβετίας.
Δημιούργησε μια κυρίαρχη ποδοσφαιρική τακτική, που έμεινε γνωστή ως "σύρτης" (αγγλ.: bolt), η οποία αργότερα εξελίχθηκε στο πιο γνωστό κατενάτσιο. Βοήθησε στη δημιουργία του Κυπέλλου Ιντερτότο, το οποίο σε μια πρώιμη μορφή του ονομαζόταν Κύπελλο Ράπαν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ράπαν γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1905 στη Βιέννη της Αυστρίας και πέθανε σε ηλικία 90 ετών στις 2 Ιανουαρίου 1996 στη Βέρνη της Ελβετίας.
Ως έφηβος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του το 1922 στην Ντονάου Βιέννης (SV Donau Wien). Αγωνίστηκε στις θέσεις του χαφ και του επιθετικού. Ως επαγγελματίας αγωνίστηκε στη Βάκερ Βιέννης για τέσσερα χρόνια από το 1924 ως το 1928. Στη συνέχεια έπαιξε από μια σεζόν στην Αούστρια Βιέννης και στη Ραπίντ Βιέννης. Με τη Ραπίντ κατέκτησε το πρωτάθλημα Αυστρίας το 1929-30.
Το 1927 έγινε διεθνής με την Εθνική Αυστρίας, ενώ ακόμα αγωνιζόταν στη Βάκερ. Έπαιξε μόνο σε δυο ματς και σημείωσε ένα γκολ εναντίον της Ουγγαρίας (σκορ 6-0).
Προπονητής
Ο Ράπαν σχεδόν σε όλη την καριέρα του εργάστηκε ως προπονητής στην Ελβετία είτε σε συλλόγους είτε στην εθνική ομάδα της χώρας αυτής.
Μετά το διπλό ρόλο του παίκτη-προπονητή που είχε για τέσσερις σεζόν στη Σερβέτ, προσλήφθηκε στη Γκρασχόπερ της Ζυρίχης. Στο σωματείο αυτό έμεινε από το 1935 ως το 1947. Κέρδισε πέντε πρωταθλήματα και επτά κύπελλα.
Το 1948 επέστρεψε στη Σερβέτ για μια δεύτερη περίοδο, αποκλειστικά ως κόουτς. Έμεινε ως το 1957 προσθέτοντας ένα ακόμα πρωτάθλημα κι ένα Κύπελλο Ελβετίας στη συλλογή του.
Μετά τη Σερβέτ πήγε για μόνο σεζόν στην ΦΚ Ζυρίχης. Από το 1960 ως το 1963 εργάστηκε αποκλειστικά στην Εθνική Ελβετίας, στην οποία είχε εργαστεί και παλιότερα τρεις φορές (1937-38, 1942-49, 1953-54) παράλληλα με την εργασία του στη Γκρασχόπερ και στη Σερβέτ.
Το 1964 πήγε στη Λοζάνη κι εργάστηκε ως προπονητής της τοπικής ομάδας Λοζάν Σπορτς ως το 1965. Και με τη νέα του ομάδα κέρδισε το ελβετικό πρωτάθλημα το 1965.
Το 1969 σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την αναχώρησή του από την Αυστρία επέστρεψε ως τεχνικός διευθυντής της Ραπίντ Βιέννης για μια σεζόν. Αυτή ήταν η τελευταία επαγγελματική ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο.
Ο "σύρτης"
Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, όταν ως ποδοσφαιρική τακτική είχε καθιερωθεί το "σύστημα WM", ο Ράπαν επινόησε και ανέπτυξε μια τακτική στην οποία οι ποδοσφαιριστές άλλαζαν θέσεις και καθήκοντα ανάλογα με τις ανάγκες του παιχνιδιού.
Το σύστημα αυτό διέφερε πολύ από το κλασικό 2-3-5 και το WM και έδινε μεγάλη σημασία στην άμυνα. Η ομάδα οργανωνόταν στο δικό της μισό του γηπέδου και περίμενε την επίθεση του αντίπαλου έχοντας τον έλεγχο του κέντρου. Το σύστημα ονομάστηκε "verrou" ή "bolt" (αλυσίδα ή σύρτης). Επίσης, "Swiss bolt" (ελβετικός σύρτης).
Ο Ράπαν δημιούργησε ένα σύστημα με λιγότερο ρίσκο. Στηρίχτηκε στην ομαδική δουλειά των παικτών μέσα στο γήπεδο και έδωσε στους ερασιτέχνες της εποχής την ευκαιρία να πετύχουν αποτελέσματα ανεξάρτητα από το ταλέντο τους. Η αμυντική τακτική του σύρτη στηριζόταν σε ένα μίγμα ζώνης και ατομικού μαρκαρίσματος. Ήταν το πρώτο σύστημα με τέσσερις αμυντικούς, που χρησιμοποιούσε τον ένα ως "σύρτη ασφαλείας" (security bolt), για να υποστηρίζει τους άλλους τρεις όταν έκαναν λάθη.
Στο σύστημα του Ράπαν στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό η δημιουργία του κατενάτσιο με το ρόλο του λίμπερο (σκούπας) στην άμυνα.
Στην εποχή του το σύστημα του Ράπαν δεν έγινε πλήρως κατανοητό από τους περισσότερους. Ο ίδιος ο Καρλ Ράπαν ποτέ δεν το συζητούσε δημόσια, συντηρώντας ένα μυστήριο γύρω από αυτό. Δέχτηκε και επαίνους και αρνητική κριτική. Εφαρμόζοντας το στην Εθνική Ελβετίας κατάφερε να αποκλείσει τη ναζιστική Γερμανία στο παγκόσμιο Κύπελλο του 1938. Έπειτα από έναν ισόπαλο με 1-1 πρώτο αγώνα, νίκησε με 4-2 δημιουργώντας μια μεγάλη έκπληξη. Δυο βδομάδες νωρίτερα είχε νικήσει την Αγγλία σε φιλικό ματς.
Στην Εθνική Ελβετίας
Ο Καρλ Ράπαν είχε τέσσερις προπονητικές εμπειρίες με την εθνική ομάδα της Ελβετίας: 1937-1938, 1942-1949, 1953-54 και 1960-63. Συνολικά κοουτσάρισε την ομάδα σε 77 αγώνες, που είναι οι περισσότεροι από κάθε άλλον προπονητή της εθνικής Ελβετίας. Επίσης είναι ο πολυνίκης προπονητής της ομάδας με 29 νίκες. Είχε ακόμη 12 ισοπαλίες και 36 ήττες.
Με προπονητή το Ράπαν η Ελβετία προκρίθηκε στην τελική φάση τριών Παγκοσμίων Κυπέλλων: 1938, 1954 και 1962. Το 1938 απέκλεισε τη Γερμανία ενώ το 1954 αφού απέκλεισε την Ιταλία, ηττήθηκε στα προημιτελικά από την Αυστρία με 5-7 σε ένα από τα πιο θεαματικά και παραγωγικά σε γκολ επίσημα ματς στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Με την Ελβετία ο Ράπαν πέτυχε σε τελικά φάση παγκοσμίου κυπέλλου τρεις νίκες, μία ισοπαλία και έξι ήττες.
Το τελευταίο του ματς ως προπονητής της Ελβετίας ήταν στις 11 Νοεμβρίου 1963 εναντίον της Γαλλίας κι έληξε 2-2.
Τελευταία χρόνια
Μετά την συνταξιοδότησή του και παρά την μη επαγγελματική του σχέση με το ποδόσφαιρο, ο Ράπαν ενδιαφερόταν για αυτό και διατύπωνε νέες ιδέες για την ανάπτυξή του. Μια από αυτές ήταν η δημιουργία μιας θερινής ευρωπαϊκής λίγκας με σκοπό να υπάρχουν αγώνες για τα δελτία ποδοσφαιρικών στοιχημάτων των διαφόρων χωρών (loto, toto, pool, προ-πo κλπ) αλλά και έσοδα για τις συμμετέχουσες ομάδες.
Με τη βοήθεια του Ερνστ Τόμεν (Ernst Thommen), διευθυντή του Ελβετικού ποδοσφαιρικού στοιχήματος (Swiss Football Pool), δημιουργήθηκε το 1961 το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο (International Football Cup), το οποίο έμεινε γνωστό ως Κύπελλο Ράπαν. Το 1967 μετονομάστηκε σε Κύπελλο Ιντερτότο-Σίγκερ. Διεξαγόταν ως το 1995, οπότε τη διοργάνωσή του ανέλαβε η UEFA.
Ο Ράπαν πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 1996 στη Βέρνη της Ελβετίας.
Ως προπονητής
Σύλλογοι:
Εθνικές ομάδες:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστριακοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ραπίντ Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Αντμίρα Βάκερ Μέντλινγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σερβέτ Γενεύης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ζυρίχη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Λοζάν-Σπορ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελβετίας
Ναπολεόντειος Κώδικας
Με την ονομασία Ναπολεόντειος Κώδικας αναφέρεται ο γαλλικός Αστικός Κώδικας που δημοσιεύθηκε επί Ναπολέοντος στις 21 Μαρτίου του 1804 με αρχικό όμως τίτλο "Αστικός Κώδικας των Γάλλων" και που μετονομάσθηκε κατά την αναδημοσίευσή του σε "Ναπολεόντειο Κώδικα" το 1807.
Ο Ναπολεόντειος Αστικός Κώδικας είναι γεγονός ότι βασίσθηκε στις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, η μεγάλη ιστορική του όμως σημασία είναι ότι πρώτος αυτός ο Κώδικας καθιέρωσε στην Ευρώπη την ισότητα πάντων των πολιτών έναντι του Νόμου. Αποτελούσε συμβιβασμό του παλαιού καθεστώτος με τη Γαλλική Επανάσταση. Ενσωμάτωνε τις αρχές της ελευθερίας του ατόμου, της ελευθερίας επιλογής εργασίας, καθώς και την αρχή του Κοσμικού Κράτους. Αποτελείται από 2.281 άρθρα. Διαιρείται σε τρία μέρη: στο δίκαιο των προσώπων, στο δίκαιο του αντικειμένου και των ειδών της ιδιοκτησίας, και στο δίκαιο του τρόπου κτήσης της κυριότητας. Ο κώδικας, που κυριαρχείται από το πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης, διακρίνεται για τη σαφήνεια και την ακρίβεια των κειμένων του. Στους νεότερους χρόνους τροποποιήθηκε πολλές φορές, αλλά οι βασικές γραμμές του διατηρούνται έως σήμερα και αποτέλεσε τη βάση ανάλογων κωδίκων διαφόρων κρατών του 19ου αι., όπως του Βελγίου (όπου ισχύει και σήμερα), του Κεμπέκ στον Καναδά, της Ολλανδίας, της Ισπανίας, ορισμένων κρατών της Νότιας Αμερικής και της πολιτείας Λουιζιάνα των ΗΠΑ.
Ο νέος ηγέτης της Γαλλίας εφάρμοσε σειρά μεταρρυθμίσεων στη διοίκηση, στην εκπαίδευση και στην οικονομία, επιδιώκοντας να ελέγξει την κρατική μηχανή, αλλά και να την κάνει πιο αποτελεσματική
Ν Κατηγορία:Νομικοί κώδικες Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο
Πρωτάθλημα Ελλάδας ράγκμπι λιγκ ανδρών
Το Πρωτάθλημα Ελλάδας ράγκμπι λιγκ διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ. Η πρώτη διοργάνωση διεξήχθη την περίοδο 2013–14. Μια ομάδα ράγκμπι λιγκ αποτελείται από 13 παίκτες.
Ιστορία
Μετά από άκαρπες προσπάθειες δημιουργίας ομοσπονδίας στην Ελλάδα την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η ομοσπονδία ιδρύθηκε τελικά το 2013 μετά από νέες προσπάθειες ομάδων του Πειραιά, και παρά την επιθυμία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ράγκμπι (υπεύθυνη για διοργανώσεις Ράγκμπι γιούνιον) να την εμποδίσει, υποστηρίζοντας πως μόνο αύτη είχε το δικαιώμα οργάνωσης κάθε μορφής ράγκμπι στην Ελλάδα. Το 2013 έγινε μέλος-παρατηρητής της Ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, ενώ στις 14 Φεβρουαρίου 2014 αναγνωρίστηκε ως συνεργαζόμενο μέλος. Το 2016 η Γ.Γ.Α. αναγνώρισε το άθλημα του ράγκμπι λιγκ, το οποίο υπήχθη αρχικά στην Ελληνική Ομοσπονδία Μοντέρνου Πεντάθλου.
Πρώτος Πρόεδρος της Ε.Ο.Ρ.Λ. αναδείχθηκε ο Αναστάσιος Πανταζίδης. Το 2015 εκλέχθηκε η Κωνσταντίνα Γεωργά και μετά την παραίτησή της, εκλέχθηκε ο Κωνσταντίνος Τζεβελέκος. Στις αρχαιρεσίες του 2016, εκλέχθηκε Πρόεδρος η Κωνσταντίνα Γεωργά και πάλι.
Διοργανώσεις
Το 2012 η "Επιτροπή για την ίδρυση Ελληνικής Ομοσπονδίας Ράγκμπυ Λιγκ" (Α.Ε.Μ.Κ.Χ.) διοργάνωσε το πρώτο πρωτάθλημα στην Ελλάδα, το Παναττικό Πρωτάθλημα 2012-13, στο οποίο μετείχαν τρεις σύλλογοι της Αττικής (Προμηθέας Ρέντη, ΑΕΚ Κοκκινιάς, Πήγασος Νέου Κόσμου). Πρώτος νικητής αναδείχθηκε ο Προμηθέας Νίκαιας-Ρέντη. Ταυτόχρονα έγινε το Κύπελλο 7's, με την κάθε ομάδα να αποτελείται από επτά παίκτες, και κυπελλούχο τον Προμηθέα (συμμετείχαν επίσης η ΑΕΚ Κοκκινιάς και η Νεάπολη Λακωνίας). Μετά το τέλος του πρωταθλήματος, διεξήχθη η διοργάνωση του κυπέλλου 9's, που ολοκληρώθηκε μέσα σε μία μέρα και παίζεται με μία παραλλαγή του ράγκμπι λιγκ με μικρές διαφορές στους κανόνες και την κάθε ομάδα να αποτελείται από 9 παίκτες. Συμμετείχαν η Ροδιακή Ενότητα Ράγκμπυ, η ΑΕΚ Κοκκινιάς, ο Προμηθέας Ρέντη και ο Πήγασος Νέου Κόσμου. Την περίοδο 2013-14 διοργανώθηκε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Ελλάδας σε δύο κατηγορίες, την Α' Εθνική με πέντε ομάδες (Ιππότες Ρόδου, Α.Σ. Άρης Πετρούπολης Αθηνών, ΑΕΚ Κοκκινιάς, Α.Π.Σ. Πήγασος Νέου Κόσμου, Προμηθέας Νίκαιας-Ρέντη) και τη Β' Εθνική με τέσσερις ομάδες (Νεάπολη Λακωνίας, Πήγασος Β', Προμηθέας Β', ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς). Πρώτη πρωταθλήτρια στην Ελλάδα αναδείχθηκε η ομάδα των Ιπποτών Ρόδου.
Στο πρωτάθλημα 2014-2015 συμμετείχαν ο Πήγασος Νέου Κόσμου, ο Πυρρίχιος Ασπροπύργου, η ΑΕΚ Κοκκινιάς, ο Άρης Πετρούπολης και οι Ιππότες Ρόδου. Οι Ιππότες αποχώρησαν πριν τον τελικό και πρωταθλητής ανακηρύχθηκε ο Πήγασος Ν.Κόσμου. Το Κύπελλο 9 παικτών διεξήχθη στη Νίκαια. Τη σεζόν 2015-16 προγραμματίστηκαν πρωταθλήματα Νοτίου και Βορείου Ομίλου, όμως το δεύτερο δεν διεξήχθη, οπότε ο νικητής του Νότιου ομίλου αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας. Συμμετείχαν ο Αγ.Θωμάς, ο Πυρρίχιος Ασ. και η ΑΕΚΚ με πρωταθλητή τον Πυρρίχιο.. Στις 6/12/2015 διεξήχθη τουρνουά 9 παικτών στη Θεσσαλονίκη, όπου νικητής αναδείχθηκε ο Αγ.Θωμάς. Συμμετείχαν ακόμα: Πυρρίχιος Ασπρ., ΑΟΚ/Lions και Θεσσαλονίκη.
Πριν την αναγνώριση του αθλήματος
{|
Πρωτάθλημα της ΕΟΡΛ
Κατά την περίοδο 2022-23 η ΕΟΡΛ διοργανώνει τα πρώτα πρωταθλήματα μετά την αναγνώριση της, αυτό των ανδρών σε δύο κατηγορίες, την πρώτη με ονομασία "Ανατολική περιφέρεια" που διεξήχθη με αγώνες 13 παικτών, και την δεύτερη ("Δυτική περιφέρεια") που έγινε με αγώνες εννέα παικτών, καθώς και πρωτάθλημα γυναικών εννέα παικτριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ράγκμπι λιγκ Ραγκμπι Λιγκ
Αλέκος Μιχαηλίδης
Ο Αλέκος Μιχαηλίδης ήταν Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας και πολιτικός. Διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Υπουργός Εξωτερικών και βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέκος Μιχαηλίδης γεννήθηκε στο Μηλικούρι στις 13 Αυγούστου 1933. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο παιδαγωγικής από το Διδασκαλικό Κολέγιο Μόρφου. Στη συνέχεια απέκτησε πτυχίο και μεταπτυχιακό στα οικονομικά από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια.
Όταν επέστρεψε στην Κύπρο δραστηριοποιήθηκε στην ξενοδοχειακή βιομηχανία, αρχικά στην Αμμόχωστο και μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και την κατάληψη της Αμμοχώστου από τον τουρκικό στρατό, στην Πάφο.
Ήταν νυμφευμένος με τη Γιόλα Μελή Ιωαννίδη και είχε ένα υιό και δύο κόρες. Απεβίωσε στις 6 Ιανουαρίου 2008.
Πολιτική διαδρομή
Το 1976 αποτέλεσε ένα από τους ιδρυτές της Δημοκρατικής Παράταξης (μετέπειτα ΔΗΚΟ). Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τη Δημοκρατική Παράταξη για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Την περίοδο 1976-1977 ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος. Το 1977, μετά την παραίτηση του προέδρου της βουλής, Σπύρου Κυπριανού, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Αλέκος Μιχαηλίδης εξελέγη πρόεδρος της βουλής.
Το 1980 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ μαζί με άλλους βουλευτές και στελέχη του κόμματος λόγω διαφωνιών. Ίδρυσε τη Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕΔΗΠΑ) της οποίας διετέλεσε πρόεδρος καθ΄ όλη τη διάρκεια ύπαρξης της (1980-1988). Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 η ΝΕΔΗΠΑ δεν εξέλεξε κανένα υποψήφιο της.
Στις προεδρικές εκλογές του 1983 υποστήριξε τον Γλαύκο Κληρίδη. Δεν συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1985. Το 1988 η ΝΕΔΗΠΑ εντάχθηκε στον Δημοκρατικό Συναγερμό και ο Αλέκος Μιχαηλίδης εξελέγη αντιπρόεδρος του κόμματος.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1993 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 8 Απριλίου 1997.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής της Κύπρου Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993 Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι
Ο Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας (αγγλικά: Archbishop of Canterbury) είναι ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αγγλίας, ο συμβολικός ηγέτης (πρώτος μεταξύ ίσων) της ανά τον κόσμο Αγγλικανικής Κοινωνίας και ο επαρχιούχος επίσκοπος της Επισκοπής Καντουαρίας. Ο εν ενεργεία αρχιεπίσκοπος είναι ο Ιουστίνος (Τζάστιν Ουέλμπι), που ενθρονίστηκε στις 21 Μαρτίου 2013. Ο Ιουστίνος είναι ο κατά σειράν 105ος στη διαδοχή των Αρχιεπισκόπων Καντουαρίας, περισσότερα από 1400 χρόνια μετά τον Άγιο Αυγουστίνο Καντουαρίας, τον «Απόστολο των Άγγλων», που εστάλη από τη Ρώμη το 597. Από την εποχή του Αυγουστίνου μέχρι τον 16ο αιώνα οι Αρχιεπίσκοποι Καντουαρίας ήταν σε πλήρη κοινωνία με την έδρα της Ρώμης, από την οποία η Εκκλησία της Αγγλίας αποσχίσθηκε το 1534 μετά την Αγγλική Μεταρρύθμιση.
Ρόλος και καθήκοντα
Σήμερα, ο αρχιεπίσκοπος εκπληρώνει τέσσερις βασικούς ρόλους:
Στις δύο τελευταίες από αυτές τις εξουσίες, έχει ένα σημαντικό οικουμενικό και διαθρησκευτικό ρόλο, μιλώντας εκ μέρους των Αγγλικανών τόσο στην Αγγλία όσο και παγκοσμίως.
Η κύρια κατοικία του αρχιεπισκόπου είναι το Ανάκτορο του Λάμπεθ στον Προάστιο Λάμπεθ του Λονδίνου. Έχει επίσης καταλύματα στο Παλαιό Παλάτι της Καντουαρίας, που βρίσκονται τοποθετημένος έξω από τον Καθεδρικό Ναό της Καντουαρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί Κατηγορία:Αγγλικανισμός
Τζιν Κέλι
Ο Τζιν Κέλι (αγγλικά: Eugene Curran "Gene" Kelly, 23 Αυγούστου 1912 - 2 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, χορευτής, χορογράφος, παραγωγός ταινιών και τραγουδιστής. Είναι γνωστός μέχρι και σήμερα για το χορευτικό του στυλ και την ενέργειά του, για την ωραία του εμφάνιση και τους συμπαθείς ρόλους που ερμήνευσε στην μεγάλη οθόνη.
Οι γνωστότερες ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε είναι: Βίρα τις άγκυρες (Ancors Aweigh, 1945), Ο πειρατής (The Pirate, 1948), Ένας Αμερικανός στο Παρίσι (An American in Paris, 1951), Τραγουδώντας στη βροχή (Singing in the Rain, 1952) το οποίο σκηνοθέτησε ο ίδιος, Μπριγκαντούν (Brigadoon, 1954) και Κληρονομήστε τον άνεμο (Inherit the Wind, 1960). Το 1969 σκηνοθέτησε επίσης την Μπάρμπρα Στράιζαντ και τον Γουόλτερ Ματάου στο μιούζικαλ Αλό!...Ντόλυ (Hello, Dolly).
Ο Κέλι μεσουράνησε στο είδος μιούζικαλ κατά τη δεκαετία του 1940 και μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν το είδος άρχισε να παρακμάζει. Οι νεωτερισμοί που εισήγαγε απογείωσαν και άλλαξαν ριζικά τη μορφή του χολιγουντιανού μιούζικαλ, κάνοντας το αμερικανικό κοινό να αγαπήσει το μπαλέτο.
Ο ηθοποιός έλαβε Τιμητικό Όσκαρ το 1952 για τα επιτεύγματά του, ενώ αργότερα τιμήθηκε από το Κέντρο Κένεντι, από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και από το Σωματείο Αμερικανών Ηθοποιών.