cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέο Σούλι Σερρών
Ο ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου
μικρογραφία|Ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Νέο Σούλι. μικρογραφία|Το εσωτερικό του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η κεντρική εκκλησία της κωμόπολης, αφιερωμένη στη μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, θεωρείται η πιο παλιά, γιατί πρέπει να είναι κτισμένη κατά το τέλος του 18ου ή αρχές 19ου αιώνα, αφού, σύμφωνα με το "Σουλτανικό Μονόγραμμα" του 1835, ανακαινίστηκε το 1836 (επιγραφή στον έξω βορεινό τοίχο). Ένα άλλο ακόμη στοιχείο που έρχεται να ενισχύσει την άποψη για την παλαιότητα της εκκλησίας είναι, ότι υπήρχαν δυο παλιά εκκλησιαστικά βιβλία, ένα "Ευχολόγιον" έκδοσης του 1767 στη Βενετία κι ένα "Ευαγγέλιον" έκδοσης των βιβλίων, πρώτα εγγράφονταν συνδρομητές και μετά εκτυπώνονταν, πολύ εύλογα μπορούμε να υποθέσουμε ότι κατά το χρόνο της έκδοσης των βιβλίων αυτών πρέπει να υπήρχε η εκκλησία! Είναι τύπου βασιλικής τρίκλιτη, με στέγη ξύλινη σε σχήμα "αετώματος" και "κεραμοσκέπαστος". Η οροφή της είναι αρκετά ψηλή και έχει αγιογραφίες, ενώ πάνω στους τέσσερες στύλους είναι ζωγραφισμένοι οι 4 ευαγγελιστές να γράφουν σε καθιστή στάση. Το τέμπλο της είναι ξύλινο και φέρει 12 μεγάλες εικόνες (έξι από τα δεξιά και έξι από τα αριστερά της ωραίας πύλης) χρονολογούμενες από 1836 (κι άλλες 1833) και "φαίνονται ότι είναι αρίστης αγιογραφικής χειρός έργον", όπως γράφει ο π-Γαβριήλ Κουντιάδης.
Το έθιμο της Δρακοκτονίας
μικρογραφία|Ο ναός του Αγίου Δημητρίου την κεντρική πλατεία του Νέου Σουλίου μετά την ανακατασκευή του λόγω πυρκαγιάς. Γιορτάζεται την ημέρα του Αγίου Γεωργίου. Το έθιμο αναφέρεται σε ένα δράκο ο οποίος κρατάει φυλαγμένα τα νερά και δεν τα αφήνει να κατεβούν στον κάμπο. Οι Νεοσουλιώτες πρέπει να του πάνε όμηρο την ομορφότερη της κώμης για να ελευθερωθούν τα νερά. Μετά την λειτουργία της εκκλησίας γίνεται λιτανεία σε 3-5 σημεία του κάμπου με την συνοδεία των εξαπτέρυγων. Σε 3-5 δέντρα ανοίγουν σχισμές και ο παπάς βάζει μέσα προσφορά. Έπειτα πηγαίνουν στο σημείο που είναι ο δράκος και ένας νεαρός επάνω σε άλογο σκοτώνει τον δράκο και ελευθερώνει την κοπέλα. Έτσι προστατεύεται ο κάμπος και σώζεται η σοδιά. Στην πλατεία της κωμόπολης ακολουθεί γλέντι και χορός.
Σύμφωνα με την παράδοση της περιοχής, τα παλιά χρόνια ένας δράκος έκοβε τα νερά του χωριού και για να τα αφήνει ζητούσε κάθε χρόνο έναν κάτοικο του χωριού, που έπρεπε να διαλεχθεί με κλήρο. Κάποια χρονιά όμως ο κλήρος έπεσε στη βασιλοπούλα του χωριού. Εκείνη συντετριμμένη, καθώς την οδηγούσαν στον τόπο του φρικτού μαρτυρίου, παρακάλεσε με λυγμούς τον Θεό να την σώσει. Και τότε θαυματουργικά εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος πάνω στο άλογό του, έχοντας στα χέρια του σταυρό και κοντάρι και φόνευσε τον φοβερό δράκο! Στις ευχαριστίες τις βασιλοπούλας, ο Άγιος Γεώργιος το μόνο που της ζήτησε σαν χάρη, ήταν το να χτίσει Εκκλησία μέσα στο χωριό, όπως και έγινε!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά Κατηγορία:Δαρνακοχώρια __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Παλάτι του Μονακό
Το παλάτι του Μονακό αποτελεί την επίσημη κατοικία του Πρίγκιπα του Μονακό από το 1297. Βρίσκεται στην κορυφή του βράχου του Μονακό, ατενίζοντας τη Μεσόγειο από ύψος 60 μέτρων, και είναι ταυτόχρονα η καρδιά και η ψυχή του Πριγκιπάτου.
Χτισμένο το 1191, αρχικά για να γίνει φρούριο της Δημοκρατίας της Γένοβας, το κτίσμα αυτό γνώρισε στη διάρκεια της ιστορίας του βομβαρδισμούς και πολιορκίες από αρκετές ξένες χώρες. Από το τέλος του 13ου αιώνα, αποτελεί την κατοικία του Οίκου Γκριμάλντι, οικογένειας που κατέλαβε την τοποθεσία το 1297. Οι Γκριμάλντι κυβερνούσαν το πριγκιπάτο ως φεουδαρχικοί άρχοντες και από τον 17ο αιώνα ως πρίγκιπες-βασιλείς.
Ενώ οι Ευρωπαίοι βασιλείς χτίζουν πολυτελή παλάτια Αναγεννησιακού ρυθμού ή μπαρόκ, η γεωπολιτική κατάσταση οδηγεί στην οχύρωση του παλατιού. Η κατάληψη του τόπου από τους Γκριμάλντι είναι ολίγον ασυνήθιστη, σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές βασιλικές οικογένειες, λόγω της απουσίας δευτερευόντων παλατιών όπως και της στενότητας του χώρου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πως αυτή η κατοικία κατοικήθηκε για παραπάνω από επτά αιώνες από την πριγκιπική οικογένεια.
Στη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα, το παλάτι και οι ένοικοί του γίνονται σύμβολα του «γκλάμουρ» (glamour) και του «τζετ σετ» (jet-set) που γίνονται συνώνυμα της πολυτέλειας του Μόντε Κάρλο και της Κυανής Ακτής. Αποτέλεσμα αυτής της θεατρικότητας είναι, το 1956, ο γάμος της Αμερικανίδας star του κινηματογράφου Γκρέις Κέλι με τον Ρενιέ Γ΄ του Μονακό και ο τίτλος της châtelaine που λαμβάνει μετά από αυτόν. Σήμερα, το παλάτι αποτελεί την κατοικία του Αλβέρτου Β΄, πρίγκηπα του Μονακό.
Ιστορικό
Το Παλάτι βρίσκεται σε έναν μοναδικό και θεαματικό γεωλογικό χώρο, ένα βράχο ύψους μεγαλύτερου των 60 μέτρων, στο κέντρο μιας πόλης χτισμένης σε σχήμα αμφιθεάτρου απέναντι από τη Μεσόγειο Θάλασσα, στους πρόποδες των Άλπεων. Χτίστηκε στην τοποθεσία ενός Μεσαιωνικού φρουρίου χτισμένου από τους Γενουάτες το 1215.
Από τον 14ο στον 16ο αιώνα, η πρόσοψη στην πλατεία ενισχύθηκε με μία λότζια. Η γαλαρία του Ηρακλή, η αίθουσα του Θρόνου και η αυλή των τιμών δημιουργήθηκαν κατά την Αναγέννηση του 15ου αιώνα. Οι σημερινοί άρχοντες έχτισαν μια νέα πτέρυγα που περιλαμβάνει τα δωμάτιά τους, το μουσείο των σουβενίρ της ναπολεόντιας περιόδου και τα αρχεία του πριγκιπικού παλατιού.
Γέννηση ενός φρουρίου
300px|right|thumb|Εναέρια άποψη του Παλατιού. Η ιστορία του Μονακό είναι αρχαιότερη της ρωμαϊκής κατάληψης του 122. Το φυσικό του λιμάνι εξασφάλιζε εκείνη την εποχή συνεχή ροή επισκεπτών που προέρχονταν από τη Βύβλο, την Τύρο και τη Σιδώνα. Αργότερα οι Φοίνικες έρχονται για να εμπορευτούν μετάξι, λάδι και μπαχαρικά. Αυτοί είναι που θα φέρουν σε αυτό το τμήμα της Μεσογείου τη δοξασία του θεού τους Μελκάρτ που αργότερα θα γίνει γνωστός από τους Ρωμαίους ως Hercules Monoikos. Από αυτό το όνομα οι Ρωμαίοι θα μετονομάσουν την πόλη σε Portus Hercules Moneici, που στη συνέχεια εξελίχτηκε στο σημερινό της όνομα Μονακό.
thumb|170px|left|Ένας φρουρός του πριγκιπικού παλατιού. Η έδρα των πριγκίπων του Μονακό έχει εγκατασταθεί στον βράχο του Μονακό ως φρούριο το 1191 όταν το λιμάνι περνάει στον έλεγχο της Δημοκρατίας της Γένοβας. Ο χώρος και τα περίχωρά του δίνονται στους Γενουάτες από τον αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄ με προϋπόθεση αυτοί να προστατεύουν τις ακτές από την πειρατεία. Αρκετά εδάφη παραχωρούνται με αυτό τον τρόπο στους νέους άρχοντες από τον ύπατο του Πέιγ και το Αββαείο του Σαιν Πον. Το 1215, ξεκινάνε τα έργα του νέου φρουρίου, που αποτελείται από ένα αμυντικό τείχος που προστατεύεται από μία κουρτίνα, που αποτελείται από τέσσερεις πύργους. Αυτό το σύνολο αποτελεί την καρδιά του σημερινού παλατιού.
Τον 12ο αιώνα η Γένοβα κατέχει μια σημαντική θέση στην ευρωπαϊκή πολιτική. Οι Γενουάτες είναι ένα έθνος πλούσιων εμπόρων, που συχνά είναι και τραπεζίτες άλλων κρατών-εθνών. Πάντως, οι τελευταίοι διασπάστηκαν όταν ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ αμφισβήτησε την εξουσία του Πάπα Ιννοκέντιου Δ΄. Δύο φατρίες σχηματίστηκαν : οι Γουέλφοι, που στήριζαν τον Πάπα και οι Γιβελίνοι, πιστοί στο αυτοκρατορικό στέμμα. Στο πλευρό των Γουέλφων, βρίσκουμε μία από τις οικογένειες πατρικίων της Γένοβας, τους Γκριμάλντι. Σε όλη τη διάρκεια του 13ου αιώνα, τα δύο στρατόπεδα συγκρούονται. Στο τέλος του αιώνα, οι Γιβελίνοι βγαίνουν νικητές και εκδιώκουν από τη Γένοβα τους αντιπάλους τους, ανάμεσά τους και οι Γκριμάλντι που εγκαθιστώνται τότε στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή υπό το όνομα Κυανή Ακτή. Αρκετά Κάστρα Γκριμάλντι μαρτυρούν τη δυναμική παρουσία κλαδιών αυτής της οικογένειας στην ευρύτερη περιοχή.
Το φρούριο Γκριμάλντι
Ο θρύλος αναφέρει πως στις 8 Ιανουαρίου 1297, ο Φραγκίσκος Γκριμάλντι, γνωστός και ως "ο Πονηρός", καταφέρνοντας να περάσει ως ένας Φραγκισκανός μοναχός που ζητάει άσυλο για τη νύχτα, καταφέρνει έτσι να μπει στο φρούριο για να μπορέσει να ανοίξει την πόρτα στους στρατιώτες του. Καταλαμβάνουν τότε το φρούριο. Από τότε, το κτίριο έγινε η έδρα των Γκριμάλντι. Αυτό το γεγονός έχει αποτυπωθεί στο άγαλμα του Φραγκίσκου Γκριμάλντι που βρίσκεται μπροστά από το παλάτι. Γι´αυτό τον λόγο, το οικόσημο του Οίκου Γκριμάλντι και του Πριγκιπάτου αναπαριστούν δύο μοναχούς που κρατούν από ένα σπαθί ο καθένας και οι δυο τους κρατάνε το έμβλημα του Μονακό.
Ο Κάρολος Γκριμάλντι, γιος του ξαδέρφου Φραγκίσκου Γκριμάλντι, που διοικεί το Μονακό την περίοδο 1331-1357 επεκτείνει σε σημαντικό βαθμό το φρούριο προσθέτοντας δύο μεγάλα κτίρια. Το ένα, κολημένο στα ανατολικά τείχη, και το δεύτερο απέναντι από τη θάλασσα. Αυτές οι επεκτάσεις αλλάζουν τη φυσιογνωμία του φρουρίου μεταμορφώνοντάς το σε οχυρωμένη οικία. Πάντως οι οχυρώσεις συνεχίζουν να κρατούν τη χρησιμότητά τους για τα επόμενα τριάντα χρόνια, το φρούριο αρχικά θα χαθεί και στη συνέχεια θα επανακτηθεί από τους Γκριμάλντι σε βάρος των Γενουατών. Το 1341, οι Γκριμάλντι καταλαμβάνουν το Μοντόν και το Ροκμπρύν σταθεροποιώντας έτσι την εξουσία και τη δύναμή τους στην περιοχή. Ως συνέχεια, ενισχύουν την άμυνα του λιμανιού όπως και του φρουρίου του βράχου.
Στη διάρκεια των επόμενων αιώνων, οι Γκριμάλντι υποχρεώνονται να αμυνθούν από τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις των ξένων δυνάμεων. Το φρούριο βομβαρδίζεται συχνά, καταστρέφεται και επισκευάζεται. Σταδιακά, οι Γκριμάλντι υπογράφουν συμμαχίες με το Βασίλειο της Γαλλίας που έχει ως αποτέλεσμα την ενίσχυση και την προστασία της θέσης τους. Έτσι, έχοντας πλέον ασφάλεια, οι άρχοντες του Μονακό νιώθουν την ανάγκη να διαθέτουν μια κατοικία αντάξια της εξουσίας και του πρεστίζ τους.
Στη διάρκεια του 15ου αιώνα, το φρούριο και ο Βράχος συνεχίζουν να επεκτείνονται και φιλοξενεί φρουρά 400 στρατιωτών. Η αργή μετάλλαξη της οχυρωμένης οικίας σε παλάτι ξεκινά στη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αρχικά, υπάρχει το κτίσμα που κατασκευάστηκε από τον Λαμπέρτο Γκριμάλντι, άρχοντα του Μονακό από το 1458 μέχρι το 1494, και που συνεχίστηκε από τον γιό του Ιωάννη Β΄. Αυτή η περίοδος βλέπει να λαμβάνει χώρα μία επέκταση του ανατολικού τμήματος του φρουρίου με ένα κεντρικό κτίριο τριών ορόφων, που προστατεύονται από ψηλά τείχη που συνδέονται από τους πύργους της Sainte-Marie, του Milieu και του Midi. Μία λότζια χτίζεται σε επίπεδο δύο ορόφων, με έξι τόξα ανά όροφο.
Από το φρούριο στο Παλάτι
thumb|right|upright=2|Χάρτης του σημερινού παλατιού: A: Είσοδος • B: λότζια • C: διοικητικά γραφεία του κράτους • D: παρεκκλήσι • E: πισίνα • F: πύργος Toussaint • G: serravalle • H: πύργος του Midi • K: πύργος του Milieu • M: πύργος Sainte-Marie • N: διοικητικά γραφεία και καταλύματα των υπηρετών... thumb|right|Το παλάτι κατά τον 17ο αιώνα
Λουσιέν Α΄ (1505–1523)
Με τον θάνατο του Ιωάννη Β΄, ο αδερφός του Λουσιέν τον διαδέχεται. Η ειρήνη αποδεικνύεται σύντομης διάρκειας καθώς τον Δεκέμβριο του 1506, 14 000 Γενουάτες στρατιώτες πολιορκούν το Μονακό και το κάστρο του. Στη διάρκεια πέντε μηνών, 1500 Μονεγάσκοι και μισθοφόροι υπερασπίζονται τον Βράχο πριν κατορθώσουν τη νίκη τον Μάιο του 1507. Ο Λουσιέν ξεκινά τότε διπλωματικές διαδικασίες με τη Γαλλία και την Ισπανία με απώτερο στόχο τη διαφύλαξη της ευάλωτης διαδικασίας του κρατιδίου. Ο Λουσιέν ξεκινά άμεσα επισκευές των ζημιών που προκλήθηκαν από τους βομβαρδισμούς του οχυρωμένου παλατιού. Προσθέτει επίσης μια πρόσθετη πτέρυγα στα αριστερά του κεντρικού κορμού του κτιρίου που φιλοξενεί σήμερα τα διοικητικά γραφεία του κράτους.
Τουρισμός
Τα πλούτη αυτού του Παλατιού είναι ανοιχτά για τους τουρίστες (ανοιχτά καθημερινά από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο, από τις 9:30 μέχρι και τις 18 και τον Οκτώβριο, από τις 10 μέχρι τις 17) :
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλάτι Παλάτι Μονακο Μονακο Μονακο
Κοινότητα Ανωπόλεως Σφακίων
Η Κοινότητα Ανωπόλεως είναι κοινότητα του Δήμου Σφακίων στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Ανώπολις. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς Λιβανιανά, Λουτρό, Λύκος και Φοίνικας. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 334 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Κριαρά. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφακιά
Πέτρος Α΄ Αλεξανδρείας
Η ζωή του
Ήταν μορφωμένος (διετέλεσε διευθυντής της Κατηχητικής Σχολής) και ενάρετος. Διαποίμανε την Εκκλησία της Αλεξανδρείας κατά την περίοδο των διωγμών του Διοκλητιανού και Μαξιμίνου. Εξελέγη επίσκοπος περί το 299. Το 306 συνεκάλεσε Σύνοδο στη Λυκόπολη της Αιγύπτου, η οποία καταδίκασε τον επίσκοπο Μελίτιο Λυκοπόλεως. Ο Μελίτιος ήταν συνδεσμώτης του Πέτρου, ακολουθούσε απέναντι στους πεπτωκότες κατά τους διωγμούς αυστηρή στάση και με αντικανονικές πράξεις επεδίωκε να υποκαταστήσει τον Πέτρο, επειδή ήταν πιο επιεικής. Ο Πέτρος αρνήθηκε το βάπτισμα των Μελιτιανών και έγραψε από τη φυλακή επιστολή με την οποία καθόριζε τον επιεική τρόπο αποδοχής των πεπτωκότων και απέτρεψε τον εθελοντικό (εισπηδητικό) μαρτύριο. Είκοσι χρόνια μετά η Α' Οικουμενική Σύνοδος υιοθέτησε τη βασική θέση του Πέτρου, μειώνοντας τα τέσσερα έτη τιμωρίας που πρότεινε για όσους Χριστιανούς είχαν θυσιάσει στα είδωλα χωρίς ιδιαίτερες πιέσεις.. Καταγγέλθηκε όμως από το Μελέτιο στον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό Γαλέριο, καταδιώχθηκε και πριν συλληφθεί από τον έπαρχο Αλεξανδρείας, κάλεσε τους αρχιερείς του Αχίλλα και Αλέξανδρο και τους ζήτησε να τον διαδεχθούν. Κατόπιν παραδόθηκε στους δημίους του, οι οποίοι τον αποκεφάλισαν, τον Νοέμβριο του 311.
Η Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 24 Νοεμβρίου.
Συγγραφικό έργο
Όλα τα έργα του είναι χαμένα. Ό,τι ξέρουμε γι΄ αυτά είναι τίτλοι από αποσπάσματα και κοπτικές μεταφράσεις.
Επιστολές
Φάρσαλα (ακτοφυλακίδα)
Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό το 1945. Ένα από τα δέκα (10) που παραχωρήθηκαν – επί δανεισμώ – από το Βρετανικό Ναυτικό το 1945. Χρησιμοποιήθηκαν στις επιχειρήσεις του εμφυλίου και επεστράφησαν στη Βρετανία το 1962 εκτός από: ‘ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ’ και ‘ΘΑΣΟΣ’ που δεν αναφέρονται πουθενά μετά το 1950. Ιδίου τύπου πλοία: Αστυπάλαια, Δίστρατον, Δαύλεια, Καρυά, Κλεισούρα, Καστράκι, Μπιζάνι, Πορταριά, Φάρσαλα και ''Θάσος.
Συμμετείχαν – πλην του ‘ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ’ και ‘ΘΑΣΟΣ’ – στις επιχειρήσεις του εμφυλίου. Το Φάρσαλα επεστράφη το 1962.
Κατηγορία:Ελληνικές ακταιωροί
Μαύρο τρίγωνο
thumb|120px|right|Το μαύρο τρίγωνο left|thumb|120px|Διάφορα σήματα για την αναγνώριση των κρατουμένων Το μαύρο τρίγωνο έχει εμφανιστεί ως λεσβιακό ή φεμινιστικό σύμβολο περηφάνιας και ενότητας.
Το σύμβολο προέρχεται από ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου ο κάθε κρατούμενος έπρεπε να φορά ένα ναζιστικό αναγνωριστικό σύμβολο στην ζακέτα του, το χρώμα του οποίου απεικόνιζε το "είδος" το κάθε ανθρώπου. Τα άτομα που χαρακτηρίζονταν ως "αντικοινωνικά" έπρεπε να φορούν το μαύρο τρίγωνο. Η πλειονότητα αυτών που φορούσε το μαύρο τρίγωνο ήταν νοητικά καθυστερημένα άτομα ή άστεγοι. Αλλά το σύμβολο δινόταν και σε μικρότερες κατηγορίες φυλακισμένων όπως αλκοολικούς, πόρνες, κ.ά.
Στους τσιγγάνους πολλές φορές δινόταν αυτό το σύμβολο, αλλά τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούταν το καφέ τρίγωνο.
Στα αρχεία των Ναζί δεν υπάρχει καμία αναφορά που να λέει ότι επιβαλλόταν στις λεσβίες να φορούν το μαύρο τρίγωνο, ούτε ότι ο λεσβιασμός ήταν λόγος για να καταταχθεί κάποιος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αλλά μερικοί δικαιολογούν, ότι από την στιγμή που οι Ναζί πίστευαν στον παραδοσιακό κοινωνικό ρόλο της γυναίκας, οι λεσβίες και άλλες σεξουαλικά μη συμβατικές γυναίκες μπορεί λογικά να θεωρούνταν "αντικοινωνικές" από την οπτική γωνία των Ναζί.
Είναι επίσης πιθανό, ότι το Playing for Time, ένα από τα απομνημονεύματα  του ολοκαυτώματος γραμμένο από  τη Γαλλίδα Φάνια Φενελόν, βοήθησε στην δημιουργία της εντύπωσης ότι επιβαλλόταν στις λεσβίες να φορούν το μαύρο τρίγωνο.
Όποιος και αν είναι ο λόγος, οι λεσβίες στο πέρασμα του χρόνου έχουν ανακτήσει το μαύρο τρίγωνο ως σύμβολο εναντίωσης στην καταπίεση και την άνιση μεταχείριση και θεωρείται αντίστοιχο του ομοφυλοφιλικού ροζ τριγώνου. Σήμερα αναγνωρίζεται ευρύτερα ως λεσβιακό σύμβολο.
Μερικοί αναρχικοί χρησιμοποιούν το μαύρο τρίγωνο ως σύμβολο τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του αναρχισμού Κατηγορία:ΛΟΑΤ σύμβολα Κατηγορία:Αστεγία Κατηγορία:Τρίγωνα Κατηγορία:Διωγμός των ομοφυλοφίλων στη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Λεσβιανισμός Μ
Γλώσσα Μπόρι
Η Μπόρι είναι γλώσσα Τάνι της Ινδίας. Η Μπόρι ομιλείται στο Κύκλο Παγιούμ, στην Επαρχία Δυτικού Σιάνγκ, στη πολιτεία Αρουνάτσαλ Πραντές της βορειοανατολικής Ινδίας (Μέγκου 1988).
Η Μπόρι ομιλείται από τους Μπόρι, μια φυλή ιθαγενών της Ινδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Θερμαϊκός κόλπος
thumb|270px|Ο Θερμαϊκός κόλπος από δορυφόρο. Ο Θερμαϊκός Κόλπος είναι ο μεγαλύτερος κόλπος του Αιγαίου πελάγους. Βρέχει τη Θεσσαλονίκη στο βορειότερο σημείο του, την Πιερία και ένα τμήμα του Νομού Λάρισας στα δυτικά και τη Χαλκιδική στα ανατολικά. Το πλάτος του κυμαίνεται από 5 χιλιόμετρα στην περιοχή της Θεσσαλονίκης μέχρι 50 στο νοτιότερο τμήμα του. Στον Θερμαϊκό εκβάλλουν οι ποταμοί Αξιός, Αλιάκμονας, Λουδίας, Γαλλικός, Πηνειός και Δενδροπόταμος, καθώς και αρκετοί μικρότεροι. Στις δυτικές του ακτές δεσπόζουν τα Πιέρια όρη ο Όλυμπος και ο Κίσσαβος της Λάρισας. Οι ακτές του συγκεντρώνουν μερικές από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας, τις οποίες επισκέπτεται μεγάλος αριθμός τουριστών.
Πήρε το όνομά του από την Αρχαία Θέρμη, πόλη που βρισκόταν στην θέση της σημερινής Θεσσαλονίκης. Από τους Ρωμαίους ονομαζόταν Thermaicus ή Thermaeus sinus (Θερμαϊκός κόλπος) ή Macedonicus sinus (Μακεδονικός κόλπος).
Μορφολογία περιοχής του Θερμαϊκού κόλπου
Ο Θερμαϊκός κόλπος, είναι μια ημίκλειστη περιοχή της Ανατολικής μεσογείου με μέγιστο βάθος τα  45 m, η οποία βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του Αιγαίου. Στο εσωτερικό μέρος του κόλπου, βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά λιμάνια της Ελλάδας. Τρεις ποταμοί (Αλιάκμονας, Αξιός και Λουδίας) εκβάλλουν στα δυτικά του κόλπου. Κατά μήκος της δυτικής ακτής του κόλπου, βρίσκεται η σημαντικότερη περιοχή καλλιέργειας δίθυρων μαλακίων της Ελλάδας.
Πόλεις και κωμοπόλεις
Ο Θερμαϊκός Κόλπος βρέχει το δυτικό τμήμα των Νομών Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής και το ανατολικό τμήμα των Νομών Πιερίας και Λάρισας. Οι πόλεις και οι κωμοπόλεις που βρίσκονται δίπλα στον Θερμαϊκό Κόλπο είναι:
Νομός Ημαθίας
Νομός Πιερίας
Νομός Λάρισας
Μικροφύκη που δημιουργούν ανθίσεις στο Θερμαϊκό
Ανάλογα με τα προβλήματα που προκαλούν, τα δυνητικά επιβλαβή φύκη μπορούν να χωριστούν σε τρεις  μεγάλες κατηγορίες.
Επιβλαβείς ανθίσεις φυκών (ΗΑΒ Harmfull Algal Blooms)
Η πρώτη καταγραφή άνθισης τοξικών μικροφυκών στην Ελλάδα ήταν η πληθυσμιακή έκρηξη του δινομαστιγωτού Dinophysis cf. acuminata στο Θερμαϊκό κόλπο τον Ιανουάριο του 2000, και αποτέλεσε και το έναυσμα για τη έναρξη προγράμματος καταγραφής τοξικών ανθίσεων. Η άνθιση αυτή αποτελούταν κατά 98% από κύτταρα του είδους Dinophysis cf acuminata, το οποίο είναι υπεύθυνο για την εμφάνιση κρουσμάτων διαρροϊκού τύπου δηλητηρίασης από οστρακοειδή (DSP, Diarrhetic Shellfish Poisoning). Κατά την άνθιση του 2004, καταγράφονται τα εξής ήδη του γένους Dinophysis: D. cf. acuminata, D. sacculus Stein, D rotundata Claparede & Lachmann, D fortii, D. odiosa Tai & Skogsberg και D. caudata. Κατά τη διάρκεια της άνθισης, επικρατούσαν επίσης τα διάτομα Skeletonema costatum, Leptocylindrus minimus και Rhizosolenia setigera και τα δινομαστιγωτά Heterocapsa sp. Και Gymnodinium spp. Το Gonyaulax spinifera είναι ένα άλλο δινομαστιγωτό το οποίο έχει ανιχνευθεί στις ελληνικές θάλασσες, με την πρώτη άνθιση στο Θερμαϊκό κόλπο να περιγράφεται τους μήνες Οκτώβριο-Νοέμβριο του 2013, η οποία διήρκησε ακριβώς τρεις εβδομάδες. Επίσης, την ίδια περίοδο παρατηρείται και άνθιση του δινομαστιγωτού ''Dinophysis. cf. ovum''. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήθηκε άνθιση του συγκεκριμένου είδους κατά τους φθινοπωρινούς και όχι τους εαρινούς μήνες.
Τα είδη του γένους Pseudo-nitzschia αποτελούν βασικά μέλη της φυτοπλαγκτικής κοινωνίας των ελληνικών παράκτιων υδάτων και πολλά από αυτά έχει αναφερθεί ότι παράγουν μια νευροτοξίνη, το δομοικό οξύ (DA) το οποίο αποτελεί την ουσία που ευθύνεται για την αμνησιακού τύπου δηλητηρίαση από οστρακώδη (ASP, Amnesic Shellfish poisoning) Στο Θερμαϊκό παρατηρούνται συχνά ανθίσεις του παραπάνω διατόμου, αλλά δεν έχει υπάρξει κανένα κρούσμα  ASP.
Πρόγραμμα ανίχνευσης τοξικών μικροφυκών
Από το 2000, λειτουργεί στο τμήμα Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης η Μονάδα ανίχνευσης δυνητικά τοξικών θαλάσσιων μικροφυκών. Η λειτουργία της μονάδας έγκειται στη διαρκή παρακολούθηση ενός μεγάλου αριθμού περιοχών της χώρας με συνεχή καταγραφή της συγκέντρωσης των διαφόρων ειδών μικροφυκών. Στόχος της είναι η έγκαιρη πρόβλεψη μιας πιθανής άνθισης ώστε να ληφθούν κατάλληλα μέτρα από τις περιφέρειες.
Σημείωση
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για το Θερμαϊκό κόλπο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 3ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-255, που καλύπτει όλο τον κόλπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόλποι της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Κόλποι της Λάρισας Κατηγορία:Κόλποι της Πιερίας Κατηγορία:Κόλποι της Χαλκιδικής Κατηγορία:Κόλποι της Θεσσαλίας Κατηγορία:Κόλποι της Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Κόλποι της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Νομός Χαλκιδικής Κατηγορία:Νομός Πιερίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πιερίας
Everything (τραγούδι της Άννας Βίσση)
Το "Everything" είναι ένα τραγούδι που ηχογράφησε η Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια Άννα Βίσση. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Νίκο Καρβέλα και την Άννα Βίσση. Το τραγούδι είναι κυρίως γνωστό ως η ελληνική συμμετοχή στο, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.
Το τραγούδι κέρδισε την ελληνική εθνική επιλογή, ανάμεσα σε άλλα τέσσερα υποψήφια τραγούδια όλα ερμηνευμένα από την Βίσση, το "Beautiful Night" (4η θέση), το "Who Cares About Love" (3η θέση) και το "Welcome to the Party" (2η θέση), με ποσοστό 47.79%. Κέρδισε στη ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής με ποσοστό 35.98%, αλλά και την ψηφοφορία του κοινού με ποσοστό 55.66%.
Στη Eurovision
Τερμάτισε στην 9η θέση με 128 βαθμούς. Το τραγούδι είναι μια μυθική μπαλάντα που τραγουδήθηκε στα Αγγλικά από την Άννα Βίσση, η οποία είναι καταξιωμένη και αναγνωρισμένη ερμηνεύτρια στην Ελλάδα και την πατρίδα της, την Κύπρο, και η οποία έχει εκπροσωπήσει και τις δύο χώρες στο Διαγωνισμό: η πρώτη φορά ήταν με το "Ώτοστοπ" για την Ελλάδα στη Χάγη το, τερματίζοντας 13η και τη δεύτερη φορά για την Κύπρο στο Χάρογκειτ το με το "Μόνο η Αγάπη", μία από τις τρεις κυπριακές συμμετοχές που τερμάτισαν στην 5η θέση.
Το "Everything" εμφανίστηκε δέκατο έκτο ανά σειρά εμφάνισης εκείνη τη νύχτα (μετά το Ηνωμένο Βασίλειο με τον Νταζ Σαμψών με το "Teenage Life" και πριν τη Φινλανδία με τους Lordi και το "Hard Rock Hallelujah"). Ασυνήθιστα, ιδιαίτερα σε σύγκριση με άλλες συμμετοχές στο διαγωνισμό, εκτελέστηκε σόλο από τη Βίσση, χωρίς την παρουσία δεύτερων φωνητικών ή χορευτών. Λυρικά, το τραγούδι ασχολείται με τα συγκρουόμενα συναισθήματα της Βίσση για τον τερματισμό μιας σχέσης. Τραγουδά ότι είναι "ακόμα ερωτευμένη με ό, τι μισώ" ("still in love with everything I hate").
Ψηφοφορία
22 χώρες ψήφισαν για την Ελλάδα. Αυτές ήταν οι:
Μουσικό βίντεο και κριτική
Η πρωταγωνίστρια του βίντεο κλιπ, που παίζει η τραγουδίστρια, ανακαλύπτει ότι ο φίλος της την εξαπατά. Φεύγει από το ξενοδοχείο, κλωτσάει παρκαρισμένα αυτοκίνητα και φεύγει. Το πορτοφόλι της κλέβεται από το Καμπριολέ της από κλέφτη με μοτοσικλέτα και φεύγει από ένα βενζινάδικο χωρίς να πληρώσει για να τον κυνηγήσει. Στη συνέχεια κυνηγείται από την αστυνομία και συλλαμβάνεται, αλλά δραπετεύει και κάνοντας ώτοστοπ, μπαίνει σε ένα φορτηγό του οποίου ο οδηγός πιάνει το πόδι της.
Μοιάζοντας με μια ταινία δρόμου, το κλιπ επικρίθηκε για την εμφάνιση αρνητικότητας σε σχέση με την Ελλάδα. Ο Έλληνας πολιτικός Γεώργιος Καρατζαφέρης επέκρινε το βίντεο κλιπ ως "δυσφημιστικό για την Ελλάδα" σε ομιλία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πιο συγκεκριμένα, ο Καρατζαφέρης υποστήριξε ότι το βίντεο έβλαψε τη φήμη της χώρας στα μάτια των μελλοντικών τουριστών, και αυτός ήταν αρκετός λόγος για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να διεξαγάγει έρευνα για το θέμα. Δεν σχεδιάστηκε ούτε πραγματοποιήθηκε ποτέ τέτοια έρευνα.
Διασκευές
Το τραγούδι διασκευάστηκε από την Κοντσίτα Βουρστ στον τελικό της αυστριακής εκπομπής ταλέντων Starmania 2007. Η Βουρστ το ερμήνευσε με το πραγματικό της όνομα, Τομ Νιούγουιρθ. Η Βουρστ θα είχε αργότερα την τύχη να ερμηνεύσει το τραγούδι ως ντουέτο με την ίδια τη Βίσση κατά τη διάρκεια της 40ης επετείου της Βίσση τον Ιούλιο του 2014 - δύο μήνες μετά τη νίκη της στην Κοπεγχάγη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Pop τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 2006 Κατηγορία:Singles του 2006 Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Λαρίσα Λατίνινα
Βιογραφία
Γεννημένη ως Λαρίσα Σεμιόνοβνα Ντίρι στη Χερσώνα, Ουκρανία, άρχισε μπαλέτο αλλά στράφηκε στη γυμναστική αφότου ο χορογράφος της μετακόμισε. Αποφοίτησε από το λύκειο το 1953 και μετακόμισε στο Κίεβο για να φοιτήσει στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Λένιν και για να συνεχίσει τη προπόνηση, στη εθελοντική αθλητική κοινότητα Μπουρεβέστνικ. Σε ηλικία 19 ετών εμφανίστηκε πρώτη φορά σε διεθνή διοργάνωση, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1954 στη Ρώμη, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον ομαδικό διαγωνισμό. thumb|left|Η Λαρίσα Λατίνινα στους Ολυμπιακούς του 1964, στην τελετή απονομής των μεταλλίων για το άλμα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956, ανταγωνίστηκε την Άγκνες Κελέτι από την Ουγγαρία για να γίνει η πιο επιτυχημένη γυμνάστρια στους Ολυμπιακούς. Η Λατίνινα κέρδισε την Κελέτι στο σύνθετο ατομικό και η Σοβιετική ομάδα κέρδισε στο ομαδικό αγώνισμα. Στους τελικούς, η Λατίνινα κέρδισε χρυσά μετάλλια στις ασκήσεις εδάφους (από κοινού με τη Κελέτι) και στο άλμα, ασημένιο στους ασύμμετρους ζυγούς και χάλκινο στο πλέον κατηργημενό ομαδικό άθλημα με φορητή συσκευή (μια μορφή ρυθμικής γυμναστικής). Η Κελέτι κέρδισε επίσης έξι μετάλλια, τέσσερα χρυσά και δύο ασημένια.
Μετά από τη σημαντική επιτυχία της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1958 (στο οποίο νίκησε στα 5 από τα 6 αγωνίσματα που συμμετείχε, αν και ήταν τεσσάρων μηνών έγκυος), η Λατίνινα συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στη Ρώμη το 1960. Στο συνολικό αγώνισμα πρωτοστάτησε της Σοβιετικής Ένωσης καταλαμβάνοντας τη πρώτη θέση σε τέσσερα αγωνίσματα, εξασφαλίζοντας τη νίκη στον ομαδικό διαγωνισμό με διαφορά εννέα πόντων. Η Λατίνινα υπερασπίστηκε το τίτλο της στις ασκήσεις εδάφους, κέρδισε το χρυσό στη δοκό ισορροπίας και τους ασύμμετρους ζυγούς, και το χάλκινο στο άλμα.
Τα εννέα χρυσά μετάλλια της Λατίνινα την κατατάσσουν δεύτερη στο κατάλογο με τους Ολυμπιονίκες με τα περισσότερα χρυσά, μαζί με τους Μαρκ Σπιτς, Καρλ Λιούις και Πάαβο Νούρμι, πίσω μόνο από τον Μάικλ Φελπς, ο οποίος έχει 18. Επίσης, είχε τη διάκριση να έχει κατακτήσει τα περισσότερα ολυμπιακά μετάλλια (ατομικά ή ομαδικά) από οποιοδήποτε άλλο αθλητή από το 1964 μέχρι το 2012. Επίσης, είναι η μόνη γυναίκα που έχει κερδίσει εννέα ολυμπιακά μετάλλια, η μόνη γυναίκα που να έχει κερδίσει συνολικούς τίτλους σε περισσότερες από δύο Ολυμπιάδες, η μόνη γυναίκα που έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο σε περισσότερες από δύο Ολυμπιάδες (στις ασκήσεις εδάφους) και η μόνη από τις τρεις γυναίκες που έχουν κερδίσει σε κάθε ατομικό γυμναστικό άθλημα σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή Ολυμπιακούς.
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 έγινε προπονήτρια της εθνικής ομάδας γυμναστικής της Σοβιετικής Ένωσης. Στις επόμενες τρεις Ολυμπιάδες οι αθλητές που προπονούσε κέρδισαν 10 χρυσά μετάλλια. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, και την άνοδο της Ρουμάνας Νάντια Κομανέτσι, οι μέθοδοί της θεωρήθηκαν ξεπερασμένες και η Λατίνινα παραιτήθηκε από τη θέση της προπονήτριας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές της γυμναστικής‎ κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Κομήτης Χέιλ-Μποπ
Ο Κομήτης Χέιλ-Μποπ (αγγλικά: Hale–Bopp) με την διακριτική ονομασία C/1995 O1, υπήρξε ένας από τους πλέον παρατηρηθέντες κομήτες του εικοστού αιώνα και ένας από τους λαμπρότερους (σε απόλυτη λαμπρότητα) που έγιναν ορατοί ποτέ. Υπήρξε ορατός με γυμνό μάτι σε μία και μόνη εμφάνισή του επί μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ό,τι οποιοσδήποτε άλλος κομήτης στην ανθρώπινη Ιστορία, για περίπου 18 μήνες, δηλαδή δύο φορές περισσότερο από τον κάτοχο του προηγούμενου ρεκόρ, τον Μέγα Κομήτη του 1811.
Ο Χέιλ-Μποπ ανακαλύφθηκε στις 23 Ιουλίου 1995, σε μεγάλη απόσταση από τον Ήλιο, δημιουργώντας προσδοκίες ότι θα γινόταν πολύ λαμπρός μέχρι να φθάσει στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Παρότι η πρόβλεψη της λαμπρότητας κομητών είναι πολύ δύσκολη, ο Χέιλ-Μποπ δικαίωσε ή και ξεπέρασε όλες τις προβλέψεις όταν πέρασε από το περιήλιο της τροχιάς του το 1997 και έγινε γνωστός ως ο «Μέγας Κομήτης του 1997».
Ανακάλυψη
Ο Μποπ δεν είχε καν δικό του τηλεσκόπιο. Ο ερασιτέχνης αστρονόμος παρατηρούσε με φίλους του κοντά στο Στάνφιλντ της Αριζόνα αστρικά σμήνη και γαλαξίες όταν έτυχε να δει τον νέο κομήτη καθώς κοιτούσε με το τηλεσκόπιο ενός φίλου. Συνειδητοποίησε ότι ίσως είχε να κάνει με μια νέα ανακάλυψη όταν, όπως και ο Χέιλ, έλεγξε τους αστρικούς του χάρτες για να δει εάν κάποιο άλλο σώμα βρισκόταν κοντά στο Μ70 και δεν βρήκε κανένα. Ειδοποίησε το Κεντρικό Γραφείο Αστρονομικών Τηλεγραφημάτων με ένα τηλεγράφημα. Ο Μπράιαν Μάρσντεν, επικεφαλής του Γραφείου από το 1968 ειδικά σχετικά με την μέθοδο του τηλεγραφήματος ανέφερε: «Κανένας δεν στέλνει τηλεγραφήματα πια. Εννοώ, μέχρι να φθάσει εδώ αυτό το τηλεγράφημα, ο Χέιλ μας είχε ήδη στείλει τρία e-mail με ανανεωμένες συντεταγμένες.»
Το επόμενο πρωί επιβεβαιώθηκε ότι επρόκειτο για ένα νέο κομήτη και του δόθηκαν τα διακριτικά C/1995 O1. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε στο δελτίο Νο. 6187 της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως.
Κοντά στο περιήλιο
Ο Χέιλ-Μποπ έγινε ορατός με γυμνό μάτι τον Μάιο του 1996 και, παρότι ο ρυθμός με τον οποίο γινόταν λαμπρότερος επιβραδύνθηκε σημαντικά κατά το δεύτερο μισό εκείνου του έτους, οι επιστήμονες παρέμειναν αισιόδοξοι ότι θα γινόταν πολύ λαμπρός. Τον Δεκέμβριο του 1996 ήταν προς την πλευρά του Ηλίου όπως φαινόταν από τη Γη και δεν μπορούσε να παρατηρηθεί, αλλά όταν επανεμφανίσθηκε τον Ιανουάριο 1997 ήταν ήδη αρκετά φωτεινός ώστε να τον βλέπει οποιοσδήποτε τον αναζητούσε στον ουρανό, ακόμα και μέσα από μεγάλες πόλεις με φωτορύπανση.
Το Διαδίκτυο αναπτυσσόταν εκείνη την εποχή και πολλοί ιστοτόποι που παρακολουθούσαν την τροχιά του κομήτη, παρείχαν καθημερινά εικόνες του από όλο τον κόσμο και για το λόγο αυτό έγιναν εξαιρετικά δημοφιλείς. Η ιστοσελίδα της ΝΑΣΑ για τον κομήτη δεχόταν την εβδομάδα του Πάσχα πάνω από 1,2 εκατομμύριο επισκέπτες την ημέρα. Το Διαδίκτυο έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάδοση του χωρίς προηγούμενο ενδιαφέροντος του κοινού για τον κομήτη.
Καθώς ο κομήτης πλησίαζε στην περιοχή του Ηλίου και της Γης συνέχισε να εκλαμπρύνεται, φθάνοντας στο δεύτερο μέγεθος τον Φεβρουάριο και αναπτύσσοντας δύο ουρές: τη γαλαζωπή ουρά αερίων προς την ακριβώς αντίθετη του Ηλίου πλευρά και την κιτρινωπή ουρά σκόνης που καμπύλωνε κατά μήκος της τροχιάς του. Στις 9 Μαρτίου μία έκλειψη ηλίου στην Κίνα, τη Μογγολία και την ανατολική Σιβηρία επέτρεψε σε παρατηρητές εκεί να δουν τον κομήτη κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ο Κομήτης Χέιλ-Μποπ σημείωσε τη μικρότερη απόστασή του από τη Γη στις 22 Μαρτίου 1997: 1,315 αστρονομική μονάδα (AU) ή 196,7 εκατομμύρια χιλιόμετρα.
Καθώς πέρασε από το περιήλιο της τροχιάς του μόλις μία εβδομάδα αργότερα, την 1η Απριλίου 1997, ο κομήτης εξελίχθηκε σε ένα θεαματικό ουράνιο γεγονός: έλαμπε φωτεινότερα από οποιοδήποτε αστέρα εκτός από τον Σείριο, ενώ η ουρά σκόνης του εκτεινόταν σε 40 ως 45 μοίρες και ήταν ορατός κάθε βράδυ πολύ πριν ο ουρανός σκοτεινιάσει εντελώς. Αντίθετα με πολλούς μεγάλους κομήτες που είναι πολύ κοντά στην κατεύθυνση του Ηλίου όταν περνούν από το περιήλιό τους, ο Χέιλ-Μποπ ήταν ορατός ολόκληρη τη νύχτα για παρατηρητές στο Βόρειο Ημισφαίριο.
Μετά το περιήλιο
Μετά το πέρασμά του από το περιήλιο της τροχιάς του, ο κομήτης κινήθηκε προς τους νότιους ουρανούς και η επίδειξή του έλαβε τέλος για το μεγαλύτερο τμήμα του Βόρειου Ημισφαιρίου. Υπήρξε πολύ λιγότερο εντυπωσιακός για τους παρατηρητές του Νότιου Ημισφαιρίου, που ήταν σε θέση να δουν τον κομήτη να φεύγει κατά το δεύτερο μισό του 1997. Οι τελευταίες παρατηρήσεις του με γυμνό μάτι αναφέρθηκαν τον Δεκέμβριο του 1997, γεγονός που σημαίνει ότι ο κομήτης είχε παραμείνει ορατός χωρίς οπτική βοήθεια επί 569 ημέρες ή περίπου δεκαοκτώμιση μήνες, ένα χρονικό διάστημα-ρεκόρ για κομήτη. Το προηγούμενο ρεκόρ το κατείχε ο Μέγας Κομήτης του 1811, που ήταν ορατός με γυμνό μάτι επί περίπου 9 μήνες.
Ο Χέιλ-Μποπ συνέχισε να χάνει σε φωτεινότητα καθώς απομακρυνόταν, αλλά οι αστρονόμοι τον παρακολουθούσαν ακόμα. Τον Οκτώβριο 2007, 10 χρόνια μετά το περιήλιό του, βρισκόταν σε απόσταση 25,7 AU από το κέντρο του Ηλίου και ήταν ακόμα ενεργός όπως έδειχνε η ανίχνευση κόμης από μονοξείδιο του άνθρακα. Εικόνες από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χέρσελ που λήφθηκαν το 2010 υποδεικνύουν ότι ο Κομήτης Χέιλ-Μποπ έχει καλυφθεί με ένα φρέσκο στρώμα πάχνης. Τον Δεκέμβριο του 2010 ο κομήτης απείχε 30,7 AU από τον Ήλιο. Οι αστρονόμοι αναμένουν ότι ο κομήτης θα παραμείνει παρατηρήσιμος με μεγάλα τηλεσκόπια μέχρι πιθανώς το 2020, οπότε θα πλησιάζει το τριακοστό φαινόμενο μέγεθος και θα είναι πολύ δύσκολο πλέον να τον διακρίνει κάποιος ανάμεσα στην παρόμοια φωτεινότητα των μακρινών γαλαξιών.
Τροχιακές μεταβολές
Πιθανότατα ο Κομήτης Χέιλ-Μποπ είχε περάσει από το περιήλιο την προηγούμενη φορά πριν από 4200 χρόνια. Η τροχιά του είναι σχεδόν κάθετη στο επίπεδο της εκλειπτικής, γεγονός που καθιστά πολύ σπάνιες τις προσεγγίσεις πλανητών από αυτόν. Ωστόσο, τον Απρίλιο 1996 ο κομήτης πέρασε σε απόσταση 0,77 AΜ από τον πλανήτη Δία, αρκετά κοντά ώστε να επηρεαστεί η τροχιά του από τη βαρύτητα του πλανήτη : Η τροχιά του κομήτη συρρικνώθηκε αρκετά, σε περίοδο περιφοράς περίπου 2533 έτη, οπότε θα επιστρέψει και πάλι στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα περί το έτος 4385. Το αφήλιο της νέας τροχιάς του (μέγιστη απόσταση από το κέντρο του Ηλίου) θα είναι στις περίπου 370 AΜ (πάνω από 55 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα), αντί των περίπου 525 AΜ που ήταν παλαιότερα.
Υπολογίζεται ότι το προηγούμενο περιήλιο του Χέιλ-Μποπ ήταν τον Ιούλιο του 2215 π.Χ.. Υπολογίζεται ο κομήτης θα αποτελούσε ένα εξίσου εντυπωσιακό θέαμα, καθώς πέρασε από τη Γη σε απόσταση 1,4 ΑΜ, αλλά δεν υπάρχουν καταγραφές από το γεγονός. Ο Χέιλ-Μποπ μπορεί να έφτασε σε σημείο παρ'ολίγον πρόσκρουσης με το Δία πριν το περιήλιό του, με αποτέλεσμα η τροχιά του κομήτη να μεταβληθεί σημαντικά. Είναι πιθανόν το προηγούμενο πέρασμα από την εσωτερική περιοχή του Ηλιακού Συστήματος να ήταν το πρώτο του κομήτη.
Η εκτιμώμενη πιθανότητα να συγκρουστεί ο Κομήτης Χέιλ-Μποπ με τη Γη σε κάποιο μελλοντικό πέρασμά του από το εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα είναι απειροελάχιστη, περίπου 2,5 x 10−9 ανά πέρασμα. Ωστόσο, επειδή ο πυρήνας του είναι τεράστιος, περί τα 60 χιλιόμετρα σε μέση διάμετρο, οι επιπτώσεις μιας τέτοιας σύγκρουσης θα ήταν φοβερές. Συντηρητικοί υπολογισμοί του Βάισμαν για διάμετρο μόλις 35 χιλιόμετρα και μέση πυκνότητα 0,6 gr/cm3 δίνουν μάζα 13 τρισεκατομμύρια τόνους. Για μια σύγκρουση με ταχύτητα 52,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, η ενέργεια που θα απελευθερωνόταν θα ήταν 1,9 x 1032 erg ή 4,4 δισεκατομμύρια μεγατόνοι TNT, περίπου 44 φορές η εκτιμώμενη ενέργεια από τη σύγκρουση που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους κατά την υπόθεση Άλβαρεζ.
Επιστημονικά αποτελέσματα
thumb|200px|Οι πίδακες σκόνης του κομήτη τον Νοέμβριο του 1996 Ο Κομήτης Χέιλ-Μποπ παρατηρήθηκε εντατικά από αστρονόμους κατά το πέρασμά του της δεκαετίας του 1990 και αρκετές σημαντικές πρόοδοι στην επιστήμη των κομητών προέκυψαν από τις παρατηρήσεις αυτές. Ο ρυθμός εκτόξευσης σκόνης του κομήτη ήταν πολύ υψηλός, μέχρι 2.000 τόνοι ανά δευτερόλεπτο, γεγονός που ίσως κατέστησε το εσωτερικό μέρος της κόμης οπτικώς αδιαφανές. Βασιζόμενοι στις ιδιότητες των κόκκων της σκόνης (μεγάλη θερμοκρασία, μεγάλο άλβεδο και ισχυρή φασματική γραμμή εκπομπής στα 10 μm από πυριτικά ορυκτά) οι αστρονόμοι συμπέραναν ότι οι κόκκοι σκόνης του συγκεκριμένου κομήτη είναι μικρότεροι από αυτούς των άλλων κομητών.
Ο Χέιλ-Μποπ επέδειξε τη μεγαλύτερη γραμμική πόλωση στο φως του από οποιονδήποτε άλλο κομήτη μέχρι σήμερα. Επειδή η πόλωση αυτή δημιουργείται από τη σκέδαση του ηλιακού φωτός από τους κόκκους της σκόνης στην κόμη του κομήτη και εξαρτάται από τη φύση τους, το εύρημα αυτό επιβεβαιώνει ότι οι κόκκοι σκόνης στην κόμη του Χέιλ-Μποπ ήταν μικρότεροι από αυτούς όλων των άλλων κομητών.
Όταν ήταν κοντά στο περιήλιο, ο Χέιλ-Μποπ παρήγαγε τόσο μεγάλη ποσότητα υλικών, ώστε η άλως από ιόντα υδρογόνου, τα οποία παράγονται ως αποτέλεσμα της φωτοδιάλυσης του νερού και πιθανόν άλλων προϊόντων, να έχει διάμετρο περίπου 100 με 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα, δηλαδή σχεδόν όση η απόσταση της Γης από τον Ήλιο, και καλύπτεται στον ουρανό της Γης περίπου 40 μοίρες. Η κεντρική περιοχή της άλω ήταν τόσο πυκνή ώστε παρατηρήσεις στην υπεριώδη ακτινοβολία να δείχνουν ότι σκιάζει από την υπεριώδη ακτινοβολία του Ηλίου τα άτομα υδρογόνου που βρίσκονταν πίσω από τον κομήτη. Η σκιά αυτή είχε μήκος 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα και ήταν η πρώτη φορά που παρατηρήθηκε. Τα δεδομένα αυτά λήφθηκαν από το όργανο SWAN πάνω στη διαστημοσυσκευή SOHO.
Ουρά νατρίου
Μία από τις πλέον αξιοσημείωτες ανακαλύψεις ήταν ότι ο κομήτης είχε μία τρίτη ουρά εκτός από τις γνωστές για πολλούς κομήτες ουρές σκόνης και αερίου: μία αμυδρή ουρά νατρίου, ορατή μόνο με ισχυρά όργανα εξοπλισμένα με ειδικά φίλτρα. Εκπομπή νατρίου είχε προηγουμένως παρατηρηθεί από άλλους κομήτες, αλλά δεν είχε αποδειχθεί ότι προερχόταν από κάποια ουρά. Η ουρά νατρίου του Χέιλ-Μποπ αποτελείτο από ουδέτερα άτομα (και όχι ιόντα) και εκτεινόταν σε μήκος περίπου 50 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Περιεκτικότητα σε δευτέριο
Η περιεκτικότητα του Κομήτη Χέιλ-Μποπ σε δευτέριο με τη μορφή βαρέος ύδατος προσδιορίσθηκε στο διπλάσιο περίπου από αυτή των ωκεανών της Γης. Υπήρχε η θεωρία ότι οι πτώσεις κομητών πάνω στη Γη πιθανώς να έχουν προμηθεύσει ένα μεγάλο ποσοστό του θαλασσινού της νερού, αλλά το υψηλό ποσοστό δευτερίου που προσδιορίσθηκε στον Χέιλ-Μποπ και σε άλλους κομήτες, όπως ο Χιακουτάκε και ο Κομήτης του Χάλεϊ, καθιστά αυτή τη θεωρία προβληματική. .
Δευτέριο ανιχνεύθηκε και σε πολλές άλλες υδρογονούχες χημικές ενώσεις του κομήτη. Ο λόγος του δευτερίου προς το συνηθισμένο υδρογόνο βρέθηκε ότι ποικίλλει ανάλογα με την ουσία, κάτι που, όπως πιστεύουν οι αστρονόμοι, υποδεικνύει ότι οι πάγοι του κομήτη σχηματίσθηκαν σε μεσοαστρικά νέφη μάλλον, παρά μέσα στο ηλιακό νεφέλωμα. Θεωρητικές προσομοιώσεις του σχηματισμού πάγου μέσα σε νέφη του γαλαξιακού χώρου οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κομήτης σχηματίσθηκε σε θερμοκρασίες περίπου 25 ως 45 K. .
Οργανικές ενώσεις
Η παρουσία πολλών οργανικών χημικών ενώσεων στον Κομήτη Χέιλ-Μποπ αποκαλύφθηκε με φασματοσκοπικές παρατηρήσεις. Αρκετές από αυτές τις ενώσεις είχαν ανιχνευθεί παλαιότερα σε άλλους κομήτες. Ακόμα και πολύπλοκα οργανικά μόρια μπορεί να υπάρχουν μέσα στον κομητικό πυρήνα, ή να συντίθενται σε αντιδράσεις.
Ανίχνευση αργού
Ο Χέιλ-Μποπ ήταν ο πρώτος κομήτης στον οποίο ανιχνεύθηκε το ευγενές αέριο αργό. Τα ευγενή αέρια μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτες της θερμοκρασιακής ιστορίας των κομητικών πάγων: Το κρυπτό έχει θερμοκρασία εξαχνώσεως 16 ως 20 K και δεν ανιχνεύθηκε έως και σε επίπεδα 25 φορές χαμηλότερα από αυτά του Ηλίου, ενώ το αργό, με υψηλότερη θερμοκρασία εξαχνώσεως, βρέθηκε σε επίπεδα υψηλότερα από αυτά του Ηλίου. Αμφότερες οι παρατηρήσεις δείχνουν ότι το εσωτερικό του Κομήτη Χέιλ-Μποπ ήταν πάντα ψυχρότερο από 35 ως 40 K, αλλά σε κάποιο σημείο της ιστορίας του υπήρξε θερμότερο από 20 K. Εκτός και αν το ηλιακό νεφέλωμα ήταν πολύ ψυχρότερο και πλουσιότερο σε αργό από ό,τι πιστεύεται γενικώς, τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κομήτης σχηματίσθηκε πέρα από τον Ποσειδώνα, στη Ζώνη Κάιπερ, και στη συνέχεια μετενάστευσε προς τα έξω, στο Νέφος του Όορτ. .
Περιστροφή
Η δραστηριότητα του Κομήτη Χέιλ-Μποπ με την αντίστοιχη εκπομπή αερίων δεν ήταν ομοιόμορφες από ολόκληρη την επιφάνεια του πυρήνα του, αλλά προερχόταν από αρκετούς μεμονωμένους πίδακες. Παρατηρήσεις του υλικού που εκτινασσόταν από αυτούς τους πίδακες επέτρεψε τη μέτρηση της περιόδου περιστροφής του κομήτη γύρω από τον άξονά του σε περίπου 11 ώρες και 46 λεπτά.
Το ζήτημα του διπλού πυρήνα
Μία επιστημονική δημοσίευση το 1997 υπέθετε την ύπαρξη διπλού κομητικού πυρήνα για την ερμηνεία της παρατηρούμενης κατανομής της εκπομπής σκόνης από τον Χέιλ-Μποπ τον Οκτώβριο του 1995. Η εργασία βασιζόταν σε θεωρητική ανάλυση και δεν περιελάμβανε κάποια παρατηρησιακή ανίχνευση δεύτερου πυρήνα, αλλά εκτιμούσε ότι αυτός θα είχε διάμετρο περίπου 30 χιλιομέτρων, ενώ ο κύριος πυρήνας είχε τη γνωστή διάμετρο των 60 ως 70 χιλιομέτρων. Οι δύο πυρήνες θα περιφέρονταν γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας κάθε τρεις ημέρες περίπου και σε απόσταση περί τα 180 χιλιόμετρα ο ένας από τον άλλο. Η ανάλυση αυτή επιβεβαιώθηκε αρχικώς από παρατηρήσεις με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ το 1996.
Παρότι όμως και επίγειες παρατηρήσεις στα τέλη του 1997 και στις αρχές του 1998 έδειξαν μία διπλή κορύφωση στην λαμπρότητα του πυρήνα, η αμφισβήτηση συνεχίζεται για το αν τέτοιες παρατηρήσεις μπορούν να ερμηνευθούν μόνο από ένα διπλό πυρήνα. Η ανακάλυψη του «δορυφόρου πυρήνα» δεν επιβεβαιώθηκε από άλλες παρατηρήσεις. Εξάλλου, παρότι κομήτες έχουν παρατηρηθεί να διασπώνται σε δύο ή περισσότερα μέρη, δεν υπάρχει στα χρονικά κάποια περίπτωση σταθερού διπλού κομητικού πυρήνα. Με δεδομένη την πολύ μικρή μάζα ακόμα και αυτού του κομήτη, η τροχιά του διπλού πυρήνα θα διακοπτόταν εύκολα από τη βαρύτητα του Ηλίου και των πλανητών.
Ισχυρισμοί για UFO
Τον Νοέμβριο του 1996 ο ερασιτέχνης αστρονόμος Τσακ Σράμεκ από το Χιούστον πήρε μία εικόνα του κομήτη με κάμερα CCD, η οποία έδειχνε ένα θαμπό, ελαφρώς επίμηκες, αντικείμενο κοντά του. Εφόσον δεν μπόρεσε να το ταυτίσει με κάποιο άστρο, ο Σράμεκ κάλεσε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα και ανακοίνωσε πως είχε ανακαλύψει ένα «αντικείμενο σαν τον Κρόνο» που ακολουθούσε τον Χέιλ–Μποπ στην τροχιά του. Οι οπαδοί των UFO σύντομα συμπέραναν ότι υπήρχε ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο που ακολουθούσε τον κομήτη. Αρκετοί αστρονόμοι, όπως ο ίδιος ο Χέιλ, απάντησαν ότι το άγνωστο αντικείμενο ήταν απλώς ένας αστέρας ογδόου μεγέθους, ο SAO141894, που δεν εμφανίσθηκε στο πρόγραμμα του Σράμεκ επειδή οι προτιμήσεις χρήστη είχαν ρυθμιστεί αλλιώς. Αργότερα, οι αστρονόμοι Ολιβιέ Αινώ (Olivier Hainaut) και Ντέιβιντ Θόλεν (David J. Tholen) του Πανεπιστημίου της Χαβάης δήλωσαν ότι η περιβόητη εικόνα ήταν ένα παραποιημένο αντίγραφο μιας από τις δικές τους εικόνες του κομήτη.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 1997, μια παραθρησκευτική ομάδα με την ονομασία «Πύλη του Ουρανού» διέπραξε ομαδική αυτοκτονία με την πρόθεση να τηλεμεταφερθούν σε ένα διαστημόπλοιο που πίστευαν ότι ακολουθούσε τον κομήτη.
Η Νάνσυ Λήντερ, μία αυτοαποκληθείσα «επαφική» που ισχυρίζεται ότι δέχεται μηνύματα από εξωγήινους διαμέσου ενός εμφυτεύματος στον εγκέφαλό της, δήλωσε πως ο Χέιλ–Μποπ ήταν ένα μύθευμα επινοημένο έτσι ώστε να αποσπάσει την προσοχή του πληθυσμού από την επικείμενη άφιξη του Νιμπίρου ή «Πλανήτη X», ενός γιγαντιαίου πλανήτη του οποίου το κοντινό πέρασμα από τη Γη θα αλλοίωνε την περιστροφή της, προκαλώντας παγκόσμιο κατακλυσμό. Παρά το ότι η αρχική ημερομηνία που είχε δώσει η Λήντερ για την καταστροφή, ο Μάιος του 2003, παρήλθε, ο επικείμενος ερχομός του Νιμπίρου προβλέπεται ακόμα από διάφορους ιστοτόπους συνωμοσιών, οι περισσότεροι από τους οποίους το συνδέουν με το «τέλος του κόσμου το 2012».
Η θέση του στο πάνθεο των κομητών
Ο μεγάλος χρόνος κατά τον οποίο ήταν ορατός με γυμνό μάτι και η εκτεταμένη κάλυψη της εμφανίσεώς του από τα ΜΜΕ, κάνουν τον Χέιλ–Μποπ ως πιθανώς τον καλύτερα παρατηρημένο κομήτη στην ανθρώπινη Ιστορία, μένοντας στη συλλογική μνήμη του κοινού περισσότερο από ό,τι η επιστροφή του Κομήτη του Χάλεϊ το 1985-1986, ενώ παρατηρήθηκε από σαφώς περισσότερους ανθρώπους από ό,τι οποιαδήποτε προηγούμενη εμφάνιση του Χάλεϊ στην Ιστορία. Σύμφωνα με μία δημοσκόπηση το 69% των Αμερικανών είχε δει τον Χέιλ–Μποπ μέχρι τις 9 Απριλίου 1997.
Εκτός αυτού, ο Χέιλ–Μποπ κατέρριψε και άλλα ρεκόρ: ήταν ο σε μεγαλύτερη απόσταση από τον Ήλιο κομήτης που ανακαλύφθηκε ποτέ από ερασιτέχνες, είχε τον μεγαλύτερο πυρήνα που μετρήθηκε καλά μετά τον κένταυρο Χείρωνα και παρέμεινε ορατός με γυμνό μάτι επί διπλάσιο χρονικό διάστημα από ό,τι ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ. Τέλος, παρέμεινε φωτεινότερος του μεγέθους 0 επί οκτώ εβδομάδες, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο γνωστό κομήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χειλ-Μποπ
Στέλιος Σπανός (αντιστασιακός)
Ο Στέλιος Σπανός ή Καρδάρας (1926-1944) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, μαχητής του ΕΛΑΣ και ομαδάρχης της ΟΠΛΑ, εκτελέστηκε στις 18-8-1944 από τα τάγματα ασφαλείας.
Βιογραφία
Ο Στέλιος Σπανός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 σε μια φτωχή οικογένεια προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Έμεναν οικογενειακώς στην Αγία Σοφία Πειραιά. Από μεροκάματο σε μεροκάματο, ο Στέλιος ζούσε "μεροδούλι μεροφάι" όπως λένε μέχρι την εποχή της Κατοχής που όρθωσε το ανάστημά του στον Γερμανό κατακτητή.
Η δράση του στην Εθνική Αντίσταση ξεκινά ως σαλταδόρος. Από εκείνα τα παιδιά που πήδαγαν σε γερμανικά καμιόνια και πέταγαν στους συντρόφους τους ότι πολύτιμο έβρισκαν, ενώ ακόμα το όχημα ήταν εν κινήσει. Αργότερα θα οργανωθεί στο ΕΑΜ Κοκκινιάς και στο ΚΚΕ.
Στη διάρκεια της Κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ Κοκκινιάς του εφεδρικού ΕΛΑΣ Αθήνας και του ΚΚΕ. Ξεκίνησε τη δράση του ως σαλταδόρος, κλέβοντας όπλα για λογαριασμό του ΕΛΑΣ και τρόφιμα, τα οποία μοίραζε στον κόσμο. Θα δράσει ως σαμποτέρ, οπλισμένος μόνο με ένα "Parabellum". Διακρίθηκε για τη δράση του και έγινε ομαδάρχης της ΟΠΛΑ.
Διακρίθηκε ιδιαιτέρως για τη γενναιότητα που επέδειξε στη Μάχη της Κοκκινιάς στις 7 Μαρτίου 1944. Παρά το νεαρό της ηλικίας του (ήταν μόλις 18 ετών το 1944) είχε μεγάλη φήμη στους συναγωνιστές και στους εχθρούς του. Συνελήφθη μια μέρα μετά το Μπλόκο της Κοκκινιάς από τα τάγματα ασφαλείας, βασανίστηκε φρικτά και εκτελέστηκε στον Άγιο Διονύσιο της Δραπετσώνας.
Για τον Σπανό έχει γραφεί τραγούδι από τον Μιχάλη Γενίτσαρη που διηγείται το τέλος του το οποίο παρουσιάστηκε στις εκδηλώσεις του ΕΑΜ για την Απελευθέρωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μέλη της ΟΠΛΑ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Εκτελεσθέντες αντιστασιακοί