cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1938
Χρονικό των αγώνων
Παράλληλα, έγινε το διαβαλκανικό αθλητικό συνέδριο, στο οποίο αποφασίστηκε να ενταχθούν στο πρόγραμμα των αγώνων τα 3.000μ στιπλ και το δέκαθλο, να καθιερωθούν βαλκανικά ρεκόρ στίβου και να αφαιρεθεί από το πρόγραμμα η ελληνική δισκοβολία. Τελικά, τα στιπλ δεν έγιναν, διότι δηλωσαν συμμετοχή μόνο τρεις αθλητές. Το βαλκανικό δέκαθλο ανέλαβε να οργανώσει η Ρουμανία σε ξεχωριστές ημερομηνίες. Επίσης, συζητήθηκε η δημιουργία Μικτής Βαλκανικής αθλητικής ομάδας και η συμμετοχή της σε διεθνείς αγώνες, όπως π.χ. με την Ουγγαρία η οποία κατέθεσε σχετικό αίτημα διεξαγωγής Ουγγρο-βαλκανικών αγώνων.
Μόλις επέστρεψαν στην Ελλάδα οι Έλληνες βαλκανιονίκες τιμήθηκαν από την πολιτεία. Το βράδυ της 23ης Σεπτεμβρίου τούς δεξιώθηκαν στο ξενοδοχείο "Κινγκ Τζορτζ" οι υπουργοί Παιδείας Γεωργακόπουλος και Πρωτευούσης Κώστας Κοτζιάς. Επίσης, ο Κώστας Κοτζιάς τους απένειμε ειδικά αναμνηστικά μετάλλια μεγάλου σχήματος, τα οποία είχαν παραγγελθεί στο Παρίσι και απεικόνιζαν την κεφαλή της Αθηνάς στην μία όψη και ένα στέφανο δάφνης στην άλλη. Τα μετάλλια απονεμήθηκαν κατά τη διάρκεια της β΄ ημέρας των αθλητικών αγώνων τα "Δάλλεια" που διοργάνωσε στο Στάδιο ο Πανιώνιος με συμμετοχή όλων των πρωταθλητών στις 24-25 Σεπτεμβρίου 1938.
Βαθμολογία
* Σημείωση: Βαθμολογήθηκαν με 6-5-4-3-2-1 β. οι έξι πρώτοι.
* Σημείωση: Η απόσταση ήταν μικρότερη από την κανονική, περίπου 40 χλμ, και το ρεκόρ δεν μέτρησε ως ρεκόρ μαραθωνίου. Ο αγώνας έγινε στη διαδρομή "Βελιγράδι-Ίντζια", πλησιάζοντας τα βουλγαρικά σύνορα και επιστροφή στο Στάδιο.
Πηγές
Κατηγορία:Στίβος το 1938 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βελιγράδι
Ρόιτλινγκεν
Το Ρόιτλινγκεν (Reutlingen) είναι μία πόλη στη Βάδη-Βυρτεμβέργη της Γερμανίας. Είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού. Ο πληθυσμός της πόλης, με βάση τα στοιχεία του 2006 είναι 112.207 κάτοικοι. Η πόλη διαθέτει Πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1855 και το οποίο λειτουργούσε αρχικά ως σχολή υφαντουργίας.
Γεωγραφία
thumb|Ο ναός Μάριενκιρχεν, στο Ρόιτλιγκεν. Η πόλη βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 48° 29' 34 Β, 9° 12' 45 Ά, 380 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Βρίσκεται δίπλα στην οροσειρά των Σουαβικών Ιούρα (Swabian Jura), γι' αυτό και συχνά αποκαλείται "Πύλη των Σουαβικών Άλπεων" (στα γερμανικά Das Tor zur Schwäbischen Alb).
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι στην περιοχή υπολογίζεται ότι έφθασαν τον 4ο με 5ο αιώνα. Γύρω στο 1030 ο Κόμης Εγίνος ξεκίνησε την οικοδόμηση ενός κάστρου στο όρος Άχαλμ, σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων (το ψηλότερο βουνό στο Ρόιτλινγκεν). Το εν λόγω κάστρο σώζεται μέχρι τις ημέρες μας και αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες.
Η πρώτη γραπτή αναφορά στο όνομα της πόλης γίνεται στη Συνθήκη του Μπέμπφλινγκεν, η οποία χρονολογείται περίπου κατά το 1089-1090.
Γύρω στα 1180, στο Ρόιτλινγκεν παραχωρήθηκαν εμπορικά δικαιώματα και ανάμεσα στο 1220 με 1240 προήχθη σε πόλη. Έτσι χτίστηκαν οχυρώσεις. Την περίοδο 1247-1343 κατασκευάστηκε το σήμα κατατεθέν της πόλης, ο Ναός της Παναγίας (Marienkirche).
Ενωτικό Κόμμα του Όλστερ
Το Ενωτικό Κόμμα του Όλστερ (αγγλικά:Ulster Unionist Party ήUUP) – μερικές φορές αναφερόμενο ως Επίσημο Ενωτικό Κόμμα (OUP) ή, με ιστορική έννοια, απλά ως Ενωτικό Κόμμα – είναι το παλαιότερο από τα δύο κυριότερα ενωτικά πολιτικά κόμμα στη Βόρεια Ιρλανδία. Πριν το σχίσμα στον ενωτισμό στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν το πρώην Προτεσταντικό Ενωτικό Κόμμα άρχισε να αποστερεί την υποστήριξη σκληροπυρηνικών Ulster loyalist από το UUP, κυβέρνηση τη Βόρεια Ιρλανδία από το 1921 μέχρι το 1972 ως το μόνο μείζον ενωτικό κόμμα. Συνέχισε να υποστηρίζεται από τους περισσότερους ενωτιστές ψηφοφόρους καθ'όλη την περίοδο των Ταραχών. Ο βασικός του αντίπαλος είναι το Sinn Fein ενώ χάνει ψήφους υπέρ του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος.
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βόρειας Ιρλανδίας Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Πέτρα Μίαντε
Η Πέτρα Μιάντε (σουηδικά: Petra Mede) γεννήθηκε στη Στοκχόλμη στις 7 Μαρτίου 1970 και είναι Σουηδή κωμικός, χορεύτρια και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Μεγάλωσε στο Γκέτεμποργκ. Η Μίαντε είναι γνωστή για τους ρόλους που έχει παίξει στη Σουηδική τηλεόραση, αλλά και για διάφορα σόου που έχει παρουσιάσει. Το 2009 υπήρξε σημαντική χρονιά στην καριέρα της, καθώς παρουσίασε για πρώτη φορά το Melodifestivalen, τον Σουηδικό εθνικό τελικό για την επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει τη χώρα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Επίσης, ψηφίστηκε ως η καλύτερη γυναίκα Σουηδή κωμικός. Το 2013, παρουσίασε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2013, στο Μάλμε, αφού η Λορίν νίκησε στον διαγωνισμό της προηγούμενης χρονιάς στο Μπακού, όπου συμμετείχε σε ένα από τα Interval Acts του τελικού. Επίσης ήταν παρουσιάστρια στη Eurovision 2016 στη Στοκχόλμη, μαζί με τον Μανς Ζέλμερλοου, τον νικητή της Eurovision 2015 που έγινε στη Βιέννη.
Μάχη της Αράχωβας (1943)
right|250px|thumb|Μνημείο Πεσόντων
Ιταλική Συνθηκολόγηση
Στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου του 1943 ισχυρές δυνάμεις του ΕΛΑΣ υπό το Νικηφόρο (ανθυπίλαρχος Δημήτρης Δημητρίου) μαζί με τις εφεδρικές ομάδες από τις περιοχές Στειρίου, Αράχωβας, Δεσφίνας, Διστόμου κ.λ.π. είχαν κυκλώσει την Αράχωβα Βοιωτίας. Είχαν στήσει ενέδρες για να ματαιώσουν τυχόν απόπειρα των Γερμανών να εμποδίσουν την παράδοση των Ιταλών στον ΕΛΑΣ και στο ΕΑΜ μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1943. Ο Ιταλός ταγματάρχης με παρελκυστικό τρόπο προσπαθούσε να καθυστερήσει για να προφτάσει η Γερμανική βοήθεια.
Η μάχη
Από την Άμφισσα ερχόταν προς την Αράχωβα φάλαγγα 12 γερμανικών αυτοκινήτων με 140 περίπου άνδρες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διεξαχθεί μια σκληρή πεντάωρη μάχη ανάμεσα σε ένα γερμανικό λόχο ορεινών κυνηγών που υπερφαλαγγίστηκε από τον ΕΛΑΣ, ενώ η αρχική του επιδίωξη ήταν ο αφοπλισμός της ιταλικής φρουράς της κωμόπολης. Επρόκειτο για μια από τις πρώτες εντυπωσιακές νίκες εναντίον γερμανικής μονάδας και παράλληλα μια καλή εισαγωγή στον ανελέητο πόλεμο, ο οποίος θα άρχιζε μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, ανάμεσα στους Έλληνες αντάρτες και στη Βέρμαχτ.
Κατά την υποχώρηση, οι Γερμανοί χτυπήθηκαν από στοιχεία του 5/42 υπό τους ταγματάρχες Μαναίο, Φαρμάκη. Τελικώς, γύρω στους 25 Γερμανοί στρατιώτες κατάφεραν να επιστρέψουν στην Άμφισσα.
Συνέπειες της μάχης
Λόγω των γεγονότων, στη Λιβαδειά οι Γερμανοί απαγχόνισαν 10 άτομα. Υπήρχε φόβος για γενικευμένη εξέγερση μέσα στην πόλη. Τελικά ο ΕΛΑΣ, με την εξόντωση του Γερμανικού λόχου, κατάφερε να αποκτήσει τον πολύτιμο Ιταλικό βαρύ οπλισμό από ένα ολόκληρο Ιταλικό τάγμα. Ενώ οι Γερμανικές δυνάμεις κινητοποίησαν δυο τάγματα της μεραρχίας Κυνηγών και στοιχεία της 4ης SS Polizei, αυτές αποκρούστηκαν με αποτέλεσμα την επέμβαση της Μεραρχίας Brandenburg και τη χρήση πυροβολικού. Τις επόμενες μέρες οι Γερμανοί αφόπλισαν την Ιταλική φρουρά στο Λιδωρίκι. .
Τα ονόματα των πεσόντων στην μάχη της Αράχωβας
Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ της ΕΤ1. Πρόκειται για το επεισόδιο με τίτλο Η ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Μιλούν πρωταγωνιστές της μάχης. Από το αρχείο της ΕΡΤ:http://archive.ert.gr/23051/
Πηγές, Αναφορές
Μάχη Αράχωβας, 9-10/9/1943, Δημήτρη Ν. Δημητρίου - Νικηφόρου "Αντάρτης στα Βουνά της Ρούμελης" (τρίτομο), σελ. 454-502, Τόμος Β΄
Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:1943 Κατηγορία:Μάχες γερμανικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Βοιωτίας
Άλμα Μάλερ
Βιογραφία
Η Άλμα στη νεαρή της ηλικία είχε πολλές κοινωνικές συναναστροφές αλλά και ειδύλλια με μέλη της Βιεννέζικης Απόσχισης, μεταξύ των οποίων και ο Γκούσταβ Κλιμτ, και γενικότερα με Βιεννέζους καλλιτέχνες, όπως ο θεατρικός σκηνοθέτης Μαξ Μπούρκχαρντ και ο συνθέτης Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ. Στις 9 Μαρτίου του 1902 παντρεύτηκε τον κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της διευθυντή της Όπερας της Βιέννης, Γκούσταβ Μάλερ, έναν από τους σημαντικότερους Αυστριακούς συνθέτες του 20ου αιώνα. Μαζί του απέκτησε δυο κόρες, τη Μαρία Άννα, η οποία πέθανε από διφθερίτιδα σε ηλικία τεσσάρων ετών, και την Άννα, η οποία αργότερα έγινε γλύπτρια.
Ο Γκούσταβ Μάλερ έθεσε εξ αρχής ως όρο στη νεαρή Άλμα να μη συνεχίσει να ασχολείται η ίδια ενεργά με τη μουσική σύνθεση, αλλά να αφοσιωθεί στον ρόλο της ως πιστή σύζυγος. Η Άλμα αρχικά συμβιβάστηκε με αυτήν την κατάσταση. Αργότερα ωστόσο, αφού πρώτα ξεπέρασε μια σφοδρή κατάθλιψη λόγω του θανάτου της πρωτότοκης κόρης της, συνήψε δεσμό με τον νεαρό αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους (γνωστό από την αρχιτεκτονική Μπάουχαους), με τον οποίο γνωρίστηκε κατά τη διάρκεια των διακοπών της σε ένα σπα. Κατά τη διάρκεια της κρίσης που ξέσπασε στον γάμο της, ύστερα από την αποκάλυψη του παράνομου δεσμού της στον άνδρα της, ο Γκούσταβ Μάλερ μετάνιωσε για την πρότερη συμπεριφορά του προς την Άλμα κι άρχισε να ενδιαφέρεται για τις μουσικές συνθέσεις της. Την παρότρυνε και την καθοδήγησε μάλιστα ώστε να εκδώσει πέντε από τις συνθέσεις της (τις οποίες κι εξέδωσε το 1910 ο εκδοτικός οίκος Universal Editions, που εξέδιδε και τα έργα του Μάλερ). Ύστερα από αυτήν την επώδυνη περίοδο του γάμου τους, ή οικογένεια των Μάλερ ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη, όπου ο Γκούσταβ εργάστηκε ως διευθυντής ορχήστρας. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής τους ωστόσο, το 1911 ο Γκούσταβ Μάλερ ένιωσε ξαφνική αδιαθεσία λόγω μιας σοβαρής καρδιοπάθειας από την οποία υπέφερε για αρκετά χρόνια. Πέθανε το Μάιο του ίδιου έτους, λίγο μετά από την επιστροφή τους στη Βιέννη.
Ύστερα από τον θάνατο του Μάλερ, η Άλμα δεν άρχισε αμέσως την επικοινωνία της με τον Βάλτερ Γκρόπιους. Κατά το διάστημα από το 1912 έως το 1914 είχε έναν θυελλώδη δεσμό με τον καλλιτέχνη Όσκαρ Κοκόσκα, ο οποίος δημιούργησε αρκετά έργα εμπνευσμένα από τη σχέση του με την Άλμα. Από αυτά το πιο γνωστό είναι Η Νύμφη του Ανέμου. Η έμμονη κτητικότητα του Κοκόσκα όμως κούρασε την Άλμα. Όταν ο σύντροφός της κατατάχθηκε στον στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Άλμα απομακρύνθηκε συναισθηματικά από αυτόν, ξαναρχίζοντας τη σχέση της με τον Βάλτερ Γκρόπιους, ο οποίος εκείνη την περίοδο επίσης βρισκόταν στον στρατό. Η Άλμα και ο Βάλτερ Γκρόπιους παντρεύτηκαν το 1915 κι απέκτησαν μια κόρη, τη Μανόν Γκρόπιους, η οποία πέθανε από πολιομυελίτιδα σε ηλικία δεκαοκτώ ετών (ο συνθέτης Άλμπαν Μπεργκ έγραψε ένα Κοντσέρτο για βιολί προς τιμήν της). Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Γκρόπιους λόγω των στρατιωτικών του καθηκόντων το φθινόπωρο του 1917, η Άλμα γνώρισε κι ερωτεύτηκε τον Τσέχο ποιητή Φραντς Βέρφελ. Έμεινε έγκυος από αυτόν και γέννησε έναν γιο, τον Μάρτιν Καρλ Γιοχάννες Γκρόπιους. Ο Γκρόπιους αρχικά πίστεψε ότι το παιδί ήταν δικό του, μέχρι που η σχέση της Άλμα με τον Βέρφελ αποκαλύφθηκε. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1920, στο μεταξύ όμως ο καρπός του παράνομου δεσμού της Άλμας δεν επέζησε πάνω από δέκα μήνες, καθώς είχε γεννηθεί πρόωρο ως βρέφος. Η Άλμα έμεινε μαζί με τον Βέρφελ από το 1920, δεν παντρεύτηκαν όμως πριν το 1929.
Το 1938 λόγω του επικείμενου Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Άλμα και ο Φραντς Βέρφελ, ο οποίος ήταν Εβραίος, αναγκάστηκαν να διαφύγουν από την Αυστρία στη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκαν στη Γαλλική Ριβιέρα από το καλοκαίρι του 1938 έως την άνοιξη του 1940. Ύστερα από τη γερμανική εισβολή και κατοχή της Γαλλίας, καθώς και την απέλαση των Εβραίων και τις πολιτικές ακρότητες στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, το ζευγάρι των Βέρφελ δεν ήταν πλέον ασφαλές στη Γαλλία. Κατά την απεγνωσμένη τους αναζήτηση για τρόπο διαφυγής, ήρθαν σε επαφή με τον Βάριαν Φράι, έναν Αμερικανό δημοσιογράφο κι απεσταλμένο της Επιτροπής Επείγουσας Διάσωσης, ενός ιδιωτικού αμερικανικού ανθρωπιστικού οργανισμού, που βοήθησε πολλούς διανοούμενους πρόσφυγες της εποχής εκείνης. Οι Βέρφελ διέσχισαν τα Πυρηναία Όρη της Ισπανίας ώστε να αποφύγουν τα επίσημα σύνορα της Γαλλίας, και από εκεί διέφυγαν μέσω Πορτογαλίας στη Νέα Υόρκη. Τελικά εγκαταστάθηκαν στο Λος Άντζελες, όπου ο Βέρφελ έγινε διάσημος ως συγγραφέας χάρη στο μυθιστόρήμά του Το Τραγούδι της Μπερναντέτ, το οποίο το 1943 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνίστρια την Τζένιφερ Τζόουνς. Γνωστό έγινε επίσης και το μυθιστόρημά Επιστημονικής Φαντασίας του Βέρφελ Το Άστρο του Αγέννητου. Ο σύζυγος της Άλμα Μάλερ, ο οποίος υπέφερε από καρδιακά προβλήματα από την εποχή της εξορίας τους στη Γαλλία, πέθανε από καρδιακή προβολή στην Καλιφόρνια το 1945. Η Άλμα Μάλερ πήρε την αμερικανική υπηκοότητα το 1946 και παρέμεινε στη Νέα Υόρκη, απολαμβάνοντας φήμη μεταξύ των καλλιτεχνικών κύκλων, έως τον θάνατό της το 1964.
Ημερολόγια
Το 1998 εκδόθηκαν αποσπάσματα από τα ημερολόγια που διατηρούσε η Άλμα από το 1898 έως το 1902, οπότε και παντρεύτηκε τον Μάλερ. Η ιστορία των δύο βιβλίων που εξέδωσε η ίδια για τον Μάλερ ωστόσο είναι λιγότερο διασκεδαστική από τα έργα που γράφτηκαν για την ίδια και και τους πολυτάραχους δεσμούς της με διάσημους καλλιτέχνες. Ως μια γυναίκα με επιρροή και ισχυρές διασυνδέσεις, που έζησε για πενήντα επιπλέον χρόνια ύστερα από τον θάνατο του πρώτου της συζύγου, η Άλμα Μάλερ συνέβαλε δραστικά στις μελέτες που έγιναν για τη ζωή και του έργο του Μάλερ. Οι λεπτομερειακές της περιγραφές για τις αντιλήψεις, τον χαρακτήρα και την καθημερινή ζωή του διασήμου καλλιτέχνη σημάδεψαν ανεξίτηλα τους μελετητές και τους θαυμαστές του. Ωστόσο, οι περιγραφές της αυτές έχουν αποδειχθεί από τους ιστορικούς ως ψευδείς, αναξιόπιστες και παραπλανητικές. Το γεγονός ότι τα κείμενα της Άλμας Μάλερ παρ' όλη την αναξιοπιστία τους έχουν σημαδέψει βαθειά τη δημόσια εικόνα του Μάλερ, ασκώντας βαθειά επιρροή στους μουσικόφιλους, συνιστούν το περίφημο Ζήτημα της Άλμα.
Το συνθετικό έργο της Άλμα Μάλερ
Η Άλμα Μάλερ σπούδασε από τα παιδικά της χρόνια πιάνο. Στα απομνημονεύματά της γράφει ότι πρώτη φορά αποπειράθηκε να συνθέσει μουσική σε ηλικία εννέα ετών. Σπούδασε Σύνθεση με τον Γιόζεφ Λάμπορ από το 1895 και στη συνέχεια από το 1900 με τον Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ με τον οποίο αναπτύχθηκε κι ένα ειδύλλιο που έληξε λόγω του ότι δεν το ενέκρινε το περιβάλλον της. Μέχρι τον γάμο της με τον Μάλερ, συνέθεσε πολλά λίντερ, ορχηστρικά κομμάτια και ένα ανολοκλήρωτο μέρος Όπερας. Σταμάτησε να συνθέτει ύστερα από επιθυμία του Μάλερ και ξανάρχισε να ασχολείται περιστασιακά με τη σύνθεση μετά το 1910, ύστερα από ενθάρρυνση του ίδιου του Μάλερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κένζο Τάνγκε
Ο Κένζο Τάνγκε (丹下 健三), 4 Σεπτεμβρίου 1913 – 22 Μαρτίου 2005) ήταν Ιάπωνας αρχιτέκτονας, που τιμήθηκε με το κορυφαίο Βραβείο αρχιτεκτονικής Pritzker το 1987. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, συνδυάζοντας την ιαπωνική παράδοση με μοντέρνα στοιχεία, έχοντας υλοποιήσει μεγάλα έργα σε 5 ηπείρους. Ο Τάνγκε ήταν επίσης ένας από τους εμπνευστές του Μεταβολιστικού κινήματος.
Επηρεασμένος σε νεαρή ηλικία από τον Ελβετό αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ, o Τάνγκε απέκτησε διεθνή φήμη το 1949 όταν κέρδισε τον διαγωνισμό για τον σχεδιασμό του Αναθηματικού Πάρκου Ειρήνης της Χιροσίμα. Ήταν μέλος του CIAM (Congres Internationaux d'Architecture Moderne - Διεθνές Συνέδριο Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής) τη δεκαετία του 1950.
Οι ακαδημαϊκές του σπουδές πάνω στην πολεοδομία τον έθεσαν στην κατάλληλη θέση να αντιμετωπίσει έργα επανακατασκευής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το έργο του Τάνγκε έχει επηρεάσει μια γενιά αρχιτεκτόνων σε όλο τον κόσμο και θεωρείται εφάμιλλος, ως προς την ανανεωτική πνοή, του Φρανκ Λόιντ Ράιτ, του Βάλτερ Γκρόπιους και του Λε Κορμπυζιέ.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1913 στην Οσάκα της Ιαπωνίας αλλά μεγάλωσε στη μικρή πόλη Ιμάμπαρι, στο νησί Σικόκου. Το 1930 μετακόμισε στη Χιροσίμα για να κάνει λυκειακές σπουδές. Τότε πρωτοήλθε σε επαφή με το έργο του Λε Κορμπυζιέ και αποφάσισε να γίνει αρχιτέκτονας.
Καριέρα
thumb|right|270px|Κτήριο σχεδιασμένο από τον Κένζο Τάνγκε στο [[Τόκιο (1991)]]
Αφού αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο άρχισε να εργάζεται στο γραφείο του Κούνιο Μαεκάουα. Μετά τον πόλεμο επιστρέφει στο Πανεπιστήμιο ως μεταπτυχιακός φοιτητής. Αποκτά ενδιαφέρον για τον πολεοδομικό σχεδιασμό και ξεκινά προσωπική έρευνα πάνω στις αρχαίες Ελληνικές και Ρωμαϊκές αγορές. Το 1942 κερδίζει τον πρώτο του διαγωνισμό αλλά το έργο του δεν υλοποιείται.
Το 1946 ο Τάνγκε γίνεται βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Το 1963 προάγεται σε Καθηγητής του Τμήματος Σχεδιασμού και Μηχανικής Πολεοδομίας. Οι μαθητές του μεταξύ άλλων ήταν ο Κίσο Κουροκάουα, ο Αράτα Ισοζάκι και ο Φουμιχίκο Μάκι.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο διεξάχθηκαν το 1964 στο στάδιο που είχε κατασκευάσει ο Κένζο Τάνγκε. Η διοργάνωση «απλώθηκε» σε δύο στάδια, ένα μεγάλο χωρητικότητας 16.000 θέσεων και ένα μικρότερο (για αγώνες καλαθοσφαίρισης, πυγμαχίας κ.ά.) χωρητικότητας 5.000, σε μία επίδειξη φονξιοναλισμού που ξεπερνιέται από τη βαθιά γνώση της αρχέτυπης αρχιτεκτονικής.
Τις δεκαετίες του 1970 και 1980 ο Τάνγκε πραγματοποίησε κτήρια σε πάνω από 20 χώρες. Συνέχισε να εργάζεται έως 5 χρόνια πριν από τον θάνατό του, το 2005. Αντιπαθούσε το μεταμοντέρνο κίνημα και το θεώρησε απλά ως μια μεταβατική φάση στην αρχιτεκτονική. Η κηδεία του έγινε σε ένα από τα κτήριά του, τον Καθεδρικό Ναό του Τόκιο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιάπωνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Πρίτσκερ
Ζαν Μπυρώ
Ο Ζαν Μπυρώ (γαλλικά: Jean Bureau, π. 1390 - 1463) ήταν Γάλλος διοικητής πυροβολικού ο οποίος δραστηριοποιήθηκε, κυρίως, κατά τη διάρκεια της ύστερης περιόδου του Εκατονταετούς Πολέμου. Από κοινού με τον αδερφό του, Γκασπάρ, θεωρείται ως υπεύθυνος για την καθιέρωση του γαλλικού πυροβολικού ως εκ των κορυφαίων παγκοσμίως. Ως Μέγας Πυροβολάρχης του Πυροβολικού εντός των στρατευμάτων του βασιλέα Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας, ο Μπυρώ καταξιώθηκε ως εξέχων διοικητής πυροβολικού κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Νορμανδίας, η οποία και έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1449 και 1450, κατά τη διάρκεια της οποίας οι υπό την εποπτία του ιδίου βομβαρδισμού συνέβαλαν στην κατάληψη των πόλεων της Ρουέν, του Αρφλέρ, καθώς και του Ονφλέρ, ενώ, παράλληλα, συνεισέφεραν στη γαλλική νίκη στο Φορμινί. Ο Μπυρώ ηγήθηκε του νικηφόρου γαλλικού στρατού κατά τη διάρκεια της καθοριστικής σημασίας Μάχης του Καστιγιόν το 1453.
Νεανικά χρόνια και εκστρατείες
Ο Μπυρώ γεννήθηκε στο Σεμουάν της Καμπανίας, όντας ο δεύτερος υιός του Σιμόν Μπυρώ, εμπόρου, και της συζύγου του, Ελέν. Το 1420, μετέβη στο Παρίσι, προκειμένου να εργαστεί ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της αγγλικής κατοχής του Παρισιού υπό τον Δούκα του Μπέντφορντ, ο ίδιος διετέλεσε νομικός αξιωματούχος του Σατλέ.
Το 1434, οι Μπυρώ προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στον βασιλέα Κάρολο Ζ΄, ενώ εντός συντόμου χρονικού διαστήματος πέτυχαν να καταστούν ως ειδικοί επί του πυροβολικού. Ο Ζαν ορίστηκε ως «διοικητής των Γάλλων τοξωτών», ενώ ο Γκασπάρ ορίστηκε ως «διοικητής πυροβολικού», ενώ το 1439, ο Ζαν ήταν Μέγας Πυροβολάρχης του Γαλλικού Πυροβολικού. Παράλληλα, ο Ζαν ορίστηκε ως «Φοροεισπράκτορας του Παρισιού», το 1436, ως «Θησαυροφύλακας της Γαλλίας», το 1443, καθώς και ως δήμαρχος της Λα Ροσέλ, το 1448.
Το υπό τη διοίκηση των αδερφών Μπυρώ είχε άμεσο αντίκτυπο στην εξέλιξη των συγκρούσεων, καθώς οι Γάλλοι βοηθήθηκαν από την παρουσία του κατά τη διάρκεια των πολιορκιών του Μοντερώ (1437), του Μω (1439), του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι (1440), καθώς και του Ποντουάζ (1441). Παράλληλα, οι Μπυρώ συνέβαλαν στην καταστολή της εξέγερσης της Πραγκερί σε βάρος του βασιλέα Καρόλου, το 1440.
Ύστερες εκστρατείες
Μετά το πέρας της χρονικής περιόδου διάρκειας της Συνθήκη της Τουρ, η οποία και είχε οδηγήσει στη σύναψη εκεχειρίας μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, πιο συγκεκριμένα το 1449, ο Κάρολος Ζ΄ ξεκίνησε εκστρατεία με απώτερο σκοπό την ανακατάληψη της περιοχής της Νορμανδίας, στη Βόρεια Γαλλία. Βομβαρδισμοί οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν από το υπό τη διοίκηση των Μπυρώ πυροβολικού συνέβαλαν στην κατάληψη της Ρουέν, τον Οκτώβριο του 1449, του Αρφλέρ, τον Δεκέμβριο του 1449, του Ονφλέρ, τον Ιανουάριο του 1450, καθώς και του Φρενουά, τον Ιανουάριο του 1450. Με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση του συνεχούς βομβαρδισμού του υπό αγγλική κατοχή Σερμπούρ, οι Μπυρώ τοποθέτησαν τα κανόνια τους υπό του επιπέδου της θάλασσας από την παραθαλάσσια πλευρά της πόλεως, αφήνοντάς τα βυθισμένα κατά τη διάρκεια της παλίρροιας, προτού επανέλθουν και συνεχίσουν το βομβαρδισμό της πόλεως κατά τη διάρκεια της άμπωτης.
Στις 15 Απριλίου 1450, γαλλικό στράτευμα υπό την ηγεσία του Δούκα της Βουρβόνης συγκρούστηκε με αγγλικό στράτευμα το οποίο είχε σταλεί προκειμένου να ενισχύσει περαιτέρω τις προσπάθειες υπεράσπισης της υπό επίθεση περιοχής κατά τη διάρκεια της Μάχης του Φορμινί. Αρχικώς, οι Γάλλοι επεχείρησαν να πλήξουν μέσω επιθέσεως ιππικού τις αγγλικές θέσεις μάχης, ωστόσο, υποχρεώθηκαν σε υποχώρηση από Άγγλους τοξότες. Ως απάντηση, οι Μπυρώ χρησιμοποίησαν δύο κανόνια, τα οποία πιθανολογείται πως ήσαν πυροφίδες, με τα οποία και έπληξαν με συνεχόμενους βομβαρδισμούς τις αγγλικές θέσεις μάχης. Η συγκεκριμένη κίνηση απέβη ιδιαιτέρως αποτελεσματική, καθώς τα κανόνια είχαν μεγαλύτερο εύρος βολής συγκριτικά με τα αγγλικά τόξα, ωστόσο οι Γάλλοι απέτυχαν να παρέχουν επαρκή προστασία στο πυροβολικό τους, με αποτέλεσμα οι Άγγλοι να πραγματοποιήσουν επίθεση ιππικού και να πετύχουν την κατάληψή τους. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας, ενισχύσεις ιππικού κατέφθασαν στο πεδίο της μάχης οδηγώντας τους Γάλλους σε καθοριστική νίκη, η οποία και αποτέλεσε το έναυσμα για την κατάληψη των εναπομεινασών υπό αγγλική κατοχή οχυρών θέσεων στην περιοχή της Νορμανδίας.
Το 1451, οι Μπυρώ συμμετείχαν στη γαλλική εισβολή στην περιοχή της Γασκώνης, στη Νοτιοδυτική Γαλλία, ενώ διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο κατά τη διάρκεια της ανακατάληψης αριθμού πόλεων, όπως, μεταξύ άλλων, του Μπορντώ, το οποίο και παραδόθηκε κατα τη διάρκεια του Ιουνίου του ίδιου έτους. Τον Αύγουστο του 1451, ο Μπυρώ ορίστηκε ως Δήμαρχος του Μπορντώ, ωστόσο, ο τοπικός γασκωνικός πληθυσμός εξεγέρθηκε κατά της νέας άρχουσας τάξης και απηύθυνε κάλεσμα προς τους Άγγλους για άμεση επιστροφή των τελευταίων. Τον Οκτώβριο του 1452, ο Κόμης του Σρόουζμπερι, Σερ Τζον Τάλμποτ, ανακατέλαβε το Μπορντώ όντας επικεφαλής αγγλικής δύναμης 3,000 στρατιωτών. Εντός χρονικού διαστήματος ολίγων μηνών, πέτυχε την ανακατάληψη του μεγαλύτερου τμήματος της ευρύτερης περιοχής της Γασκώνης.
Κατά τη διάρκεια της Άνοιξης του 1453, οι Γάλλοι ξεκίνησαν από πλευράς τους εκστρατεία ανακατάληψης της Γασκώνης. Ο Μπυρώ, όντας, πλέον, επικεφαλής στρατεύματος, περίπου, 7.000 στρατιωτών, προχώρησε στην πολιορκία της πόλεως του Καστιγιόν, στα δυτικά του Μπορντώ. Κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών, τοποθέτησε 300 κανόνια εντός οχυρωμένων θέσεων άμυνας περιμετρικά των τειχών της πόλεως. Ενθυμούμενος το προηγούμενο της απώλειας των κανονιών του στο Φορμινί, απέκρυψε δύναμη τοξοτών εντός των δασών που βρίσκονταν πλησίον των θέσεων μάχης του με απώτερο σκοπό την αποτροπή τυχόν εκ νέου κατάληψής τους. Στις 17 Ιουλίου, ο Τάλμποτ κατέφθασε στο πεδίο της μάχης όντας επικεφαλής στρατιωτικών ενισχύσεων, τρέποντας σε φυγή ολιγάριθμη εμπροσθοφυλακή Γάλλων τοξοτών. Θεωρώντας, εσφαλμένα, πως οι Γάλλοι υποχωρούσαν, στη συνέχεια, επιτέθηκε κατά του γαλλικού στρατοπέδου, με αποτέλεσμα το στράτευμά του να σφαγιαστεί από τα πυρά των κανονιών του Μπυρώ. Το άλογο επί του οποίου βρισκόταν ο Τάλμποτ επλήγη από οβίδα κανονιού, ενώ ο ίδιος, αμέσως μετά, σκοτώθηκε από Γάλλο τοξότη.
Στη συνέχεια, ο Μπυρώ κατευθύνθηκε προς το Μπορντώ, το οποίο και περικύκλωσε με τη χρήση, συνολικά, 250 πυροβόλων όπλων. Έπειτα από πολιορκία χρονικής διάρκειας δέκα εβδομάδων, η πόλη του Μπορντώ απέστειλε αντιπροσωπεία προς τον βασιλέα Κάρολο Ζ΄ αιτούμενη όρους παράδοσης. Από την πλευρά του, ο Μπυρώ, εμπιστευόμενος τις θέσεις μάχης του πυροβολικού του, ανέφερε προς τον βασιλέα, «Σας υπόσχομαι στη ζωή μου πως εντός χρονικού διαστήματος ολίγων ημερών θα έχω ισοπεδώσει πλήρως την πόλη.» Στο άκουσμα των συγκεκριμένων λόγων, η αντιπροσωπεία ενέδωσε και αποδέχθηκε τους δυσχερείς όρους του Καρόλου, με την παράδοση της πόλεως στους Γάλλους να επισημοποιείται στις 19 Οκτωβρίου 1453.
Ύστερα χρόνια
Μετά το πέρας του πολέμου, ο Μπυρώ χρίστηκε ως ευγενής υπό τον τίτλο του Κόμη του Μονγκλά, ενώ, το 1461, χρίστηκε ως ιππότης. Ο ίδιος, από κοινού με τον αδερφό του, συνέχισαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως σύμβουλοι του υιού και διαδόχου του Καρόλου, βασιλέα Λουδοβίκου Θ΄, παρά το γεγονός πως ο Λουδοβίκος είχε προχωρήσει στην απομάκρυνση της πλειοψηφίας εκ των συνεργατών του Καρόλου. Ο Μπυρώ απεβίωσε το 1463.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Μεσιέ 5
Το Μεσιέ 5 (γνωστό και ως M5 και NGC 5904) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 24.500 ετών φωτός στον αστερισμό Όφι. Δεν πρέπει συγχέεται με το πολύ αμυδρότερο και μακρινότερο σφαιρωτό σμήνος Πάλομαρ 5, το οποίο βρίσκεται σε αυτή την περιοχή του ουρανού.
Το Μεσιέ 5 είναι ορατό με γυμνό μάτι σε εξαιρετικές συνθήκες κοντά στον αστέρα 5 Όφεως σαν αχνό άστρο. Με κιάλια ή με μικρό τηλεσκόπιο αναγνωρίζεται ως μη αστρικό αντικείμενο.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 5 ανακαλύφθηκε από τον Γκότφρηντ Κιρχ το 1702, καθώς παρατηρούσε έναν κομήτη. Ο Σαρλ Μεσιέ το ανεκάλυψε ανεξάρτητα τον Μάιο του 1764. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ήταν ο πρώτος που μπόρεσε να το αναλύσει σε αστέρες το 1791. Ανέφερε ότι ο πυρήνας είναι πολύ πυκνός και δεν μπορούσε να τον αναλύσει.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|250px|Το Μεσιέ 5 από τον Robert J. Vanderbei
Το Μεσιέ 5 έχει διάμετρο περίπου 165 έτη φωτός, δηλαδή είναι ένα από τα μεγαλύτερα σφαιρωτά σμήνη, και αποτελείται από εκατό ως πεντακόσιες χιλιάδες αστέρες. Η βαρυτική σφαίρα επιρροής του πέρα από την οποία τα άστρα απομακρύνονται από το σμήνος έχει διάμετρο περίπου 400 έτη φωτός. Έχει ηλικία περίπου 13 δισεκατομμύρια έτη, άρα είναι ένα από τα αρχαιότερα σμήνη στο Γαλαξία. Έχει ένα χαρακτηριστικό επιμηκυμένο σχήμα. Κάποιοι παρατηρητές λένε ότι μοιάζει με αράχνη. Έχει ένα συμπιεσμένο πυρήνα με διάμετρο περίπου 6 έτη φωτός και η μισή μάζα του είναι συγκεντρωμένη σε μία σφαίρα με διάμετρο περίπου 15 έτη φωτός.
Αξιοπρόσεκτα μέλη
Στο Μεσιέ 5 έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον 105 μεταβλητοί αστέρες, εκ’ των οποίων 97 είναι παλλόμενοι μεταβλητοί τύπου RR Lyrae. Ο λαμπρότερος και ευκολότερος να παρατηρηθεί μεταβλητός έχει φαινόμενο μέγεθος που διαφέρει μεταξύ 10,6 και 12,1 και περίοδο 26,5 μέρες.
Δείτε επίσης
NGC 5806, NGC 5811, NGC 5813, NGC 5814, NGC 5831, NGC 5838, NGC 5839, NGC 5845, NGC 5846, NGC 5846A, NGC 5848, NGC 5850, NGC 5854, NGC 5864, NGC 5865, NGC 5869 και NGC 5887, γαλαξίες κοντά στο Μ5, αρκετοί εκ’ των οποίων ανήκουν στην ομάδα NGC 5846
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 05 5904 Κατηγορία:Όφις (αστερισμός)
Κριστιάν Γκάνεα
Ο Κριστιάν Τζεόρτζε Γκάνεα (ρουμανικά: Cristian George Ganea, γενν. στις 24 Μαΐου 1992) είναι Ρουμάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Παναθηναϊκό.
Πρώτα χρόνια
Ο Γκάνεα μετακόμισε από τη Ρουμανία στην Ισπανία με την οικογένειά του, ενώ ήταν ακόμα ανήλικος. Μεγάλωσε στο Μπασάουρι όπου ζουν ακόμα οι συγγενείς του και πέρασε αρκετά χρόνια παίζοντας σε βασκικούς συλλόγους, καθιστώντας τον επιλέξιμο για την Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Το 2010, ο Γκάνεα υπέγραψε με τη Μαγιόρκα. Μετά από ένα χρόνο με τις ομάδες νέων της, εντάχθηκε στην Β ομάδα, αλλά στη συνέχεια δανείστηκε στον τοπικό σύλλογο της Τερθέρα Ντιβισιόν ΚΝ Σαντανί για μιάμιση σεζόν, κατά τη διάρκεια του οποίου έπαιζε τακτικά.
Επιστροφή στη Ρουμανία/Βιτόρουλ Κονστάντσα
Τον Ιανουάριο του 2013, ο Γκάνεα επέστρεψε στη χώρα γέννησής του, όπου υπέγραψε με τη Τίργκου Μούρες της Λίγκα 2. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους μετακόμισε στην Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα στο ίδιο πρωτάθλημα, βοηθώντας την να κερδίσει την άνοδο στην μοναδική του σεζόν στην Ολτένια.
Στη συνέχεια, ο Γκάνεα μετακινήθηκε στη Σαγκεάτα Ναβόνταρι, παραμένοντας στη Λίγκα 2, όμως αυτή τη φορά υπέστη διοικητικό υποβιβασμό, καθώς αφαιρέθηκαν 42 βαθμοί από το σύλλογο για απλήρωτα χρέη και στη συνέχεια διαλύθηκε στα μέσα της σεζόν. Ο Γκάνεα υπέγραψε με την Μπράσοβ για το τελευταίο μέρος της σεζόν 2014–15, αλλά η ομάδα επίσης υποβιβάστηκε και αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Το καλοκαίρι του 2015, ο Γκάνεα μετακόμισε στη Βιτόρουλ Κονστάντσα, όπου ιδιοκτήτης και προπονητής ήταν ο πρώην Ρουμάνος διεθνή Γκεόργκι Χάτζι. Τη σεζόν 2015–16, ο σύλλογος τερμάτισε πέμπτος και προκρίθηκε στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Την επόμενη σεζόν, η Βιτόρουλ κέρδισε το πρωτάθλημα Ρουμανίας για πρώτη φορά στη σύντομη ιστορία της. Ο Γκάνεα ήταν βασικός παίκτης και στις δύο σεζόν, με 58 συμμετοχές. Έπαιξε επίσης στους πρώτους αγώνες των προκριματικών γύρων τόσο του Τσάμπιονς Λιγκ όσο και του Γιουρόπα Λιγκ, στους οποίους η ομάδα αποκλείστηκε.
Αθλέτικ Μπιλμπάο
Στις 15 Ιανουαρίου 2018, η Αθλέτικ Μπιλμπάο ανακοίνωσε την υπογραφή του Γκάνεα με τριετές συμβόλαιο με την επιλογή ενός ακόμη έτους, με τον παίκτη να προσχωρεί στην ομάδα το καλοκαίρι. Μόλις έφτασε στο Μπιλμπάο, ο σύλλογος υπέγραψε τον Γιούρι Μπερτσίτσε, ο οποίος έπαιζε στην ίδια θέση και εγκαταστάθηκε αμέσως ως πρώτη επιλογή, με τον προηγούμενο βασικό, Μίκελ Μπαλενσιάγκα, να είναι ακόμα στην ομάδα και μπροστά από τον Γκάνεα στη σειρά επιλογής.
Έκανε το ντεμπούτο του στις 28 Νοεμβρίου 2018 σε ένα παιχνίδι του Κυπέλλου Ισπανίας εναντίον της Ουέσκα, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 73ο λεπτό. Πέντε ημέρες αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέρα Ντιβισιόν στην ήττα με 0-3 από τη Λεβάντε, όπου τραυματίστηκε στο κορμό του σώματος στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου του αγώνα και αντικαταστάθηκε από τον συνηθισμένο εκκινητή Μάρκελ Σουσαέτα.
Στις 9 Ιανουαρίου 2019, ο Γκάνεα δανείστηκε στη Νουμάνθια της Σεγούντα Ντιβισιόν μέχρι τον Ιούνιο. Αφού έπαιζε τακτικά στη Νουμάνθια επέστρεψε στην Αθλέτικ Μπιλμπάο, αλλά πάλι υπέφερε από τραυματισμούς και δεν έκανε άλλες εμφανίσεις πριν δανειστεί ξανά, αυτή τη φορά πίσω στον πρώην σύλλογό του Βιτόρουλ Κονστάντσα, τον Ιανουάριο του 2020. Η σεζόν στη Ρουμανία αναβλήθηκε σύντομα λόγω της πανδημίας COVID-19 και η περίοδος δανεισμού του Γκάνεα έληξε πριν ολοκληρωθούν όλοι οι αγώνες. Επέστρεψε στην Ισπανία τον Ιούλιο του 2020 με δυνατότητα συμμετοχής στους τελευταίους αγώνες της Αθλέτικ, οι οποίοι είχαν επίσης καθυστερήσει λόγω της πανδημίας, αλλά δεν επιλέχθηκε για κάποιον αγώνας μέχρι το τέλος της σεζόν.
Στις 11 Αυγούστου 2020, το συμβόλαιο του Γκάνεα με την Αθλέτικ τερματίστηκε.
Άρης Θεσσαλονίκης
Στις 14 Αυγούστου 2020, εντάχθηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης με διετές συμβόλαιο.
Παναθηναϊκός
Στις 12 Ιουνίου 2022, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την υπογραφή του Γκάνεα με διετές συμβόλαιο.
Εθνικές ομάδες
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ρουμανίας στις 13 Ιουνίου 2017, σε φιλικό αγώνα εναντίον της Χιλής.
Προσωπική ζωή
Ο Γκάνεα δεν έχει ακόμη ισπανική ιθαγένεια. Θεώρησε τους Βάσκους ως «εξαιρετικούς ανθρώπους, με κοινή λογική και φιλοξενία». Είχε επίσης επαινέσει τη Χώρα των Βάσκων λέγοντας ότι είναι η καθαρότερη και πιο ήσυχη στην Ισπανία και ότι οι δρόμοι και οι υποδομές της δεν έχουν γενικά ανταπόκριση σε ολόκληρη τη χώρα.
Συλλογικές
Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα
Βιτόρουλ Κονστάντσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΑ 2013 Τάργκου Μούρες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 2 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΡ Μπρασόβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βιιτόρουλ Κονστάντσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλέτικ Μπιλμπάο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νουμάνθια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Βαθύ
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ηλάκατος
Στην ελληνική μυθολογία ο Ηλάκατος ήταν ένας Λάκωνας ερωμένος του Ηρακλή, σε ανάμνηση του οποίου οι Λακεδαιμόνιοι εόρταζαν μία ιδιαίτερη ομώνυμη εορτή, την Ηλακάτεια. Το όνομα αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με το Ηλακαταίος ή Ηλακαταιεύς ή Ηλακατεύς, που ήταν απλώς μία επίκληση του θεού Δία στη Θεσσαλία, δηλαδή σε εντελώς άλλη περιοχή της Ελλάδας.
Πηγές
Ηλακατος
Νίκη Λινάρδου
Η Νίκη Λινάρδου (πραγματικό όνομα Ανδρονίκη Κούλα, με το οποίο εμφανιζόταν μέχρι το 1962, Ιούνιος 1939 - Αθήνα, 25 Σεπτεμβρίου 2012), ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου καθώς και τηλεοπτική παραγωγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1939 και υπήρξε δεύτερη σύζυγος του συγγραφέα, σεναριογράφου και σκηνοθέτη Αλέκου Σακελλάριου. Μετά τον γάμο της ασχολήθηκε με την παραγωγή τηλεοπτικών σόου στην κρατική τηλεόραση ως Νίκη Σακελλαρίου.
Ως τηλεοπτική παραγωγός υπέγραψε τη δεκαετία του '70 τις μουσικοχορευτικές εκπομπές "Τραγουδώντας, γελώντας, χορεύοντας", "Απ' τον παππού στον εγγονό", το 1989 το τηλεπαιχνίδι "Τόμπολα γνώσεων" με παρουσιαστές τον Δημήτρη Πιατά και την Κατιάνα Μπαλανίκα, το διάστημα μεταξύ 1990-1992 την εβδομαδιαία εκπομπή της ΕΤ2 "Η επιθεώρηση του χθες και του σήμερα'", ενώ το 1999 την παιδική τηλεοπτική σειρά της ΕΤ1 "Ο Επ και η παρέα του".
Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον τηλεσκηνοθέτη Θάνο Χρυσοβέργη. Πέθανε το 2012 σε ηλικία 73 ετών, από καρκίνο εντός 20 ημερών από την εμφάνισή του.
Γεώργιος Ιβάνοφ
Ο Γεώργιος Ιβάνωφ-Σαϊνόβιτς (πολωνικά: Jerzy Iwanow-Szajnowicz, Βαρσοβία, 14 Δεκεμβρίου 1911 - Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 1943) θεωρείται ο μεγαλύτερος σαμποτέρ των Συμμάχων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκπαιδεύτηκε από τη Βρετανική Υπηρεσία Ειδικών Αποστολών SOE στη Μέση Ανατολή και του ανατέθηκε η αποστολή να οργανώσει το δίκτυο πληροφοριών, να συντονίσει τη δράση των διαφόρων αντιστασιακών οργανώσεων και κινημάτων στην Ελλάδα όπως και τις δολιοφθορές στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαρσοβία. Πατέρας του ήταν ο κόμης Βλαδίμηρος Ιβάνωφ, συνταγματάρχης του τσαρικού στρατού. Στη Θεσσαλονίκη ήρθε το 1926 με την Πολωνίδα μητέρα του Λεονάρδα Σαϊνόβιτς και τον Έλληνα Ιωάννη Λαμπριανίδη, δεύτερο σύζυγό της. Ως αθλητής του γυμναστικού συλλόγου «Ηρακλής» κατάφερε νίκες τόσο στους εσωτερικούς όσο και σε διεθνείς αθλητικούς κολυμβητικούς αγώνες και το όνομα του έγινε γνωστό στο Πανελλήνιο. Το 1934 στους Αγώνες Βορείου Ελλάδος που έγιναν στη Θεσσαλονίκη βγήκε πρώτος στα 100 μέτρα ελεύθερο με χρόνο 1΄12΄΄. Το 1936 κατέλαβε την πρώτη θέση στους Ιστιοπλοϊκούς Αγώνες του Θερμαϊκού μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Αντώνιο Λαμπριανίδη.
Μετά τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Ινστιτούτο Αποικιακής Γεωπονίας στο Παρίσι επέστρεψε στη δεύτερη πατρίδα του, την Ελλάδα. Με την κατάληψη της Πολωνίας και της Ελλάδας από τους ναζί φούντωσε μέσα του ο εθνικός παλμός να πολεμήσει για τις δύο πατρίδες του.
Η δράση του στην Ελλάδα
Στις 13 Οκτωβρίου 1941 το αγγλικό υποβρύχιο Thunderbοlt τον αποβίβασε στην ακτή ανάμεσα στον Άγιο Ανδρέα και τη Νέα Μάκρη στα πλαίσια της συμμαχικής επιχείρησης Fleshpots για την ανάληψη δράσης ως σαμποτέρ με τον κωδικό 033Β. Ύστερα από έντονη δραστηριότητα σε συνεργασία με αντιστασιακές οργανώσεις, ακολούθησε η σύλληψή του στις 19 Δεκεμβρίου για πρώτη φορά από τους Γερμανούς, μετά από προδοσία του παιδικού του φίλου Κωνσταντίνου Πάντου. Κατόρθωσε να αποδράσει, ακολούθησε η επικήρυξή του για 500.000 δραχμές και στις 29 Δεκεμβρίου αφίσες με τη φωτογραφία του τοιχοκολλήθηκαν σε όλη την Αθήνα. Παρόλο που οι Γερμανοί τον κατεδίωκαν πλέον συστηματικά, συνέχισε τη δράση του μεταδίδοντας με τον κρυφό πομπό του πολύτιμες πληροφορίες και κάνοντας σαμποτάζ.
Τα σαμποτάζ
Την άνοιξη του 1942 είχε φροντίσει στα πλαίσια της επόμενης αποστολής του να πιάσει δουλειά στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά με το ψευδώνυμο Κυριάκος Παρίσσης. Το καλοκαίρι του 1942 συνεργάστηκε με την ομάδα των αδελφών Γιαννάτου για την ανατίναξη των καυσίμων στο αεροδρόμιο του Τατοΐου. Ανάμεσα στα πολλά σαμποτάζ που οργάνωσε σε συνεργασία με το ΕΑΜ, το πιο σημαντικό ήταν στο εργοστάσιο Μαλτσινιώτη, όπου επισκευάζονταν οι κινητήρες των αεροπλάνων της Λουφτβάφε. Η δολιοφθορά προκάλεσε την πτώση 400-450 αεροσκαφών στη Βόρεια Αφρική, σύμφωνα με γερμανικές εκτιμήσεις, εξαιτίας της οποίας οι δυνάμεις του Άξονα υποχώρησαν 2.300 χιλιόμετρα δυτικά μέσα σε διάστημα 6 μηνών. Θεωρείται το μεγαλύτερο σαμποτάζ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ακολούθησε η δεύτερη σύλληψή του μετά από νέα προδοσία στις 8 Σεπτεμβρίου 1942 και αφού το ποσό της επικήρυξης είχε αυξηθεί στα 2 εκ. δραχμές.
Η εκτέλεσή του
Στο γερμανικό στρατοδικείο όπου οδηγήθηκε, ο Γερμανός πρόεδρος στο τέλος της δίκης είπε: «Το δικαστήριον εκτιμά δεόντως την κατά την παρούσαν δίκην ειλικρινή και γενναιόφρονα συμπεριφοράν του κατηγορουμένου. Εγώ προσωπικώς λυπούμαι, διότι η φορά των πραγμάτων έφερε τοιούτον άνδρα εις εχθρικόν προς ημάς στρατόπεδον». Ο Γεώργιος Ιβάνοφ καταδικάστηκε τρις εις θάνατον και οδηγήθηκε μπροστά στο γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα μαζί με τρεις συνεργάτες του. Προσπάθησε να δραπετεύσει χτυπώντας τους δήμιούς του, αλλά τον πλήγωσαν στο πόδι του και ενώ το αίμα έτρεχε, τον έδεσαν σ' νένα στύλο. Πριν πέσει νεκρός φώναξε «Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Πολωνία!».
Παράσημα
Στις 30 Μαρτίου 1945 η εξόριστη πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου, τον τίμησε με τον Ανώτατο Πολεμικό Σταυρό “VIRTUTI MILITARI” «εις αναγνώρισιν των εξαιρετικών πολεμικών πράξεων στον τομέα της πληροφορίας και της κατασκοπείας στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ελλάδα».
Εξάλλου ο Βρετανός στρατάρχης Χάρολντ Αλεξάντερ με έγγραφο της 5ης Δεκεμβρίου 1944, το οποίο παραδόθηκε στη μητέρα του από Άγγλο αξιωματικό, αναφέρει τα εξής: «Ευχαριστούμε τον Γεώργιο Ιβάνοφ Σαϊνόβιτς, εν ονόματι των Κυβερνήσεων των λαών των Ηνωμένων Εθνών διά τας προσφερθείσας υπηρεσίας στον αγώνα διά την Ελευθερίαν. Διά των προσπαθειών του εβοηθήθη μεγάλως η απελευθέρωσις της Ελλάδος καθώς και ο σκοπός, διά τον οποίον εμάχοντο όλα τα ελεύθερα έθνη. H.R.A. Αλεξάντερ, Στρατάρχης, Ανώτατος Αρχηγός των Συμμαχικών Δυνάμεων Μεσογείου». Στις 5 Μαρτίου 1962 του απονεμήθηκε το “Πολεμικό Βρετανικό Μετάλλιο του Βασιλέως Γεωργίου του 6ου” για τη συμμετοχή του στον πόλεμο στην Παλαιστίνη, υπηρετώντας στις Πολωνικές ΄Ενοπλες Δυνάμεις υπό τις διαταγές της Βρετανικής Διοίκησης από τις 8 Μαΐου μέχρι τις 25 Ιουνίου 1941.
Στις 25 Μαΐου 1976 του απονεμήθηκε από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Αβέρωφ Τοσίτσα το Ανώτατο Πολεμικό Παράσημο “Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας” «διότι ούτος προσέφερε πολυτίμους υπηρεσίας εις την συμμαχικήν υπόθεσιν κατά τον Β΄ Παγκόσμιον Πόλεμον και διά του εξαιρετικού θάρρους και της απαραμίλλου τόλμης του κατήγαγε καίρια πλήγματα κατά των εν Ελλάδι στρατευμάτων της εχθρικής κατοχής, συλληφθείς και εκτελεσθείς τελικώς υπό αυτών».
Άλλες τιμές στη μνήμη του
Ο Γυμναστικός Σύλλογος “Ηρακλής” Θεσσαλονίκης τιμώντας τη μνήμη του πρωταθλητή του, ο οποίος συμμετείχε ανελλιπώς από το 1928 με την ομάδα του στους κολυμβητικούς αγώνες, καθιέρωσε από το 1953 ετήσιους Πανελλήνιους Κολυμβητικούς Αγώνες, τα “Ιβανώφεια”. Επίσης ονόμασε το κλειστό γήπεδο του συλλόγου, όπου διεξάγονται αγώνες μπάσκετ και βόλεϊ, “Ιβανώφειο”. Στην είσοδό του σταδίου υπάρχει η προτομή του.
Στις 30 Οκτωβρίου 1985 στην επέτειο της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τη γερμανική κατοχή έγινε η τελετή των αποκαλυπτηρίων του ανδριάντα του Γεωργίου Ιβάνοφ στη Θεσσαλονίκη. Ο ανδριάντας καθαρού ύψους χωρίς το βάθρο 2,40 μέτρων είναι δώρο του πολωνικού λαού στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Ένα πολωνικό στρατιωτικό όχημα τον μετέφερε από την Πολωνία, ενώ πίσω του ακολουθούσαν 400 Πολωνοί, οι οποίοι ταξίδευσαν από τη Βαρσοβία μέχρι τη Θεσσαλονίκη με τα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα για να παραστούν στο σημαντικό αυτό γεγονός. Τοποθετήθηκε στη συμβολή των οδών Λαγκαδά, Αγίου Δημητρίου και Νέστορος, σε απόσταση 200 μέτρων από την οδό Γεωργίου Ιβάνοφ, που φέρει τιμητικά το όνομά του στην περιοχή της Ξηροκρήνης του δήμου Θεσσαλονίκης. Μέρος της πολωνικής αντιπροσωπείας αποτελούσε και η προσκοπική ομάδα, που φέρει το όνομα του Ιβάνοφ στην πόλη Μπόρουβ. Μια νεαρή Πολωνίδα τοποθέτησε μικρά ξύλινα κιβώτια στη βάση του ανδριάντα, τα οποία περιείχαν χώμα από τα πεδία των μαχών, όπου πολέμησαν Πολωνοί και Έλληνες στο εξωτερικό. Δυο κείμενα, το ένα στα ελληνικά και το άλλο στα πολωνικά είναι χαραγμένα σε δυο μεγάλες μπρούτζινες πλάκες στο μαρμάρινο βάθρο του ανδριάντα: «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΒΑΝΩΦ ΣΑΪΝΟΒΙΤΣ. ΓΕΝ. 14-12-1911 ΣΤΗ ΒΑΡΣΟΒΙΑ. ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. ΕΚΤΕΛΕΣΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΣΤΙΣ 4-01-1943 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ. ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΩΝΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ»
Πρόσφατες εκδηλώσεις
Τον Ιανουάριο του 2013, εβδομήντα χρόνια μετά την εκτέλεσή του, πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Πολωνικού Γραφείου Βετεράνων Πολέμου και Θυμάτων Καταπίεσης τριήμερος εορτασμός στη Βαρσοβία προς τιμήν του που ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα υπό την αιγίδα της εδώ πολωνικής πρεσβείας και του δήμου Καισαριανής με την έλευση στις 8 Ιανουαρίου στην Αθήνα κυβερνητικού αεροσκάφους. Σε αυτό επέβαιναν δεκάδες Πολωνοί πολιτικοί και στρατηγοί μαζί με βετεράνους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εκπροσώπους του Γραφείου Βετεράνων και ένα στρατιωτικό άγημα. Στο ναό Ιεράς Καρδίας του Σωτήρος πραγματοποιήθηκε μνημόσυνο, στην Καισαριανή έγινε τελετή με καταθέσεις στεφανιών, όπως και στον τάφο του στο νεκροταφείο Νικαίας. Στις εκδηλώσεις παραβρέθηκε ο ανώτατος αξιωματικός Άντονι Νιλ Μόρφετ ως εκπρόσωπος της Μεγάλης Βρετανίας. Σχολιάστηκε αρνητικά η απουσία Ελλήνων κυβερνητικών εκπροσώπων.
Λοιπά
Το 1971 γυρίστηκε πολωνική ταινία με τίτλο ''Ιβάνοφ, μυστικός πράκτωρ υπ. αριθμόν 1 (Agent nr 1'') και θέμα τη ζωή και δράση του Ιβάνοφ κατά την Κατοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Κολυμβητές Ηρακλή Κατηγορία:Σαμποτάζ
Doxing
Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για να αποκτηθούν αυτές οι πληροφορίες περιλαμβάνουν την αναζήτηση δημόσια διαθέσιμων βάσεων δεδομένων και ιστοσελίδων social media  (όπως το Facebook), hacking, και την κοινωνική μηχανική. Το doxing είναι στενά συνδεδεμένο με διαδικτυακή εγκληματικότητα και το χακτιβισμό.
Το doxing μπορεί να πραγματοποιηθεί για διάφορους λόγους, όπως για συνδρομή στις αρχές επιβολής του νόμου, την επιχειρηματική ανάλυση, εκβιασμό, εξαναγκασμό, παρενόχληση, διαδικτυακή διαπόμπευση και δικαιοσύνη από παράνομες οργανώσεις χωρίς εξουσία επιβολής νόμου.
Ετυμολογία
Το «doxing» είναι νεολογισμός που έχει εξελιχθεί με την πάροδο της σύντομης ιστορίας του. Προέρχεται από την ορθογραφική αλλοίωση της συντομογραφίας docs της αγγλικής λέξης documents (έγγραφα) και αναφέρεται σε «επεξεργασία και  δημοσιοποίηση φακέλου των προσωπικών πληροφοριών κάποιου» (ανθρώπου συνηθέστερα ή οργάνωσης). Ουσιαστικά, doxing ονομάζεται η αποκάλυψη και δημοσιοποίηση αρχείων ενός ατόμου, τα οποία προηγουμένως ήταν ιδιωτικά ή δύσκολο να ληφθούν.
Ο όρος dox προέρχεται από την αργκό «dropping dox», το οποίο, σύμφωνα με τον συγγραφέα του περιοδικού Wired, Mat Honan, ήταν «μια τακτική εκδίκησης παλαιού τύπου η οποία προέκυψε από την κουλτούρα των χάκερ του 1990.» Οι χάκερ που λειτουργούσαν εκτός νόμου εκείνη την εποχή,  χρησιμοποιούσαν την παραβίαση της ανωνυμίας του αντιπάλου ως μέσο για να εκθέσουν αυτούς τους αντιπάλους σε παρενόχληση ή σε νομικές επιπτώσεις.
Έτσι λοιπόν, τον doxing συχνά αναφέρεται με αρνητική χροιά, επειδή μπορεί να είναι ένα όχημα για εκδίκηση μέσω παραβίασης της ιδιωτικής ζωής.
Ιστορία
Το Doxware είναι επίθεση κρυπτοϊού που εφευρέθηκε από τον Άνταμ Γιάνγκ (Adam Young) και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Μότι Γιουνγκ (Moti Yung) κατά την οποία πραγματοποιούνται εκβιασμοί doxing μέσω κακόβουλου λογισμικού. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο West Point το 2003. Η επίθεση έχει τις ρίζες της στη θεωρία παιγνίων και είχε αρχικά βαπτιστεί «παιχνίδια μη μηδενικού αθροίσματος και βιώσιμο κακόβουλο λογισμικό».
Η επίθεση που συνοψίζονται στο βιβλίο Κακόβουλη Κρυπτογραφία (Malicious Cryptography) ως εξής: «Η επίθεση διαφέρει από επίθεση εκβιασμού με τον ακόλουθο τρόπο. Στην επίθεση εκβιασμού, στο θύμα δεν επιτρέπεται η πρόσβαση για τις δικές του πολύτιμες πληροφορίες και πρέπει να πληρώσει για να τις πάρει πίσω, ενώ στην επίθεση που παρουσιάζεται εδώ το θύμα διατηρεί πρόσβαση στις πληροφορίες, αλλά η αποκάλυψή τους μπορεί να γίνει κατά την κρίση του ιού του υπολογιστή.» Το Doxware είναι το αντίστροφο του ransomware. Σε επίθεση εκβιασμού τύπου ransomware, το κακόβουλο λογισμικό κρυπτογραφεί τα δεδομένα του θύματος και απαιτεί την πληρωμή για να παρέχει το απαραίτητο κλειδί αποκρυπτογράφησης. Στην επίθεση doxware cryptovirology, ο εισβολέας ή το κακόβουλο λογισμικό κλέβει τα δεδομένα του θύματος και απειλεί να το δημοσιεύσει, εκτός αν λάβει πληρωμή (λύτρα).
Κοινές τεχνικές
Μια βασική αναζήτηση στο Διαδίκτυο μπορεί να αποφέρει αποτελέσματα. Πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, το Twitter, το MySpace και το Linkedin προσφέρουν πλούτο ιδιωτικών πληροφοριών, επειδή πολλοί χρήστες έχουν υψηλά επίπεδα αυτο-αποκάλυψης (δηλ. μοιράζονται τις φωτογραφίες τους, τόπο απασχόλησης, αριθμό τηλεφώνου, διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου), ενώ τα επίπεδα ασφάλειας είναι χαμηλά. Είναι επίσης δυνατό να βρεθεί το όνομα και η διεύθυνση του σπιτιού ενός ανθρώπου από ένα κινητό τηλέφωνο, μέσω υπηρεσιών όπως η αντίστροφη αναζήτηση τηλεφώνου. Η κοινωνική μηχανική έχει χρησιμοποιηθεί για να εξαχθούν πληροφορίες από κυβερνητικές πηγές ή τηλεφωνικές εταιρείες.
Εκτός από αυτά, ένας doxxer μπορεί να χρησιμοποιεί και άλλες μεθόδους, για να συλλέξει πληροφορίες. Αυτές περιλαμβάνουν πληροφορίες αναζήτηση με το domain name και την αναζήτηση τοποθεσίας με βάση μια διεύθυνση IP.
Η ηθική του doxing από δημοσιογράφους, σχετικά με θέματα που ισχυρίζονται ότι είναι ζητήματα δημοσίου συμφέροντος, είναι μια ζήτημα σημαντικών διαφωνιών. Πολλοί συγγραφείς έχουν υποστηρίξει ότι το doxing στη δημοσιογραφία θολώνει τη γραμμή ανάμεσα σε αποκάλυψη πληροφοριών προς το συμφέρον της δημόσιας ζωής και της απελευθέρωσης πληροφοριών σχετικά με ένα άτομο για την ιδιωτική του ζωή ενάντια στις επιθυμίες του.
Αναφορές
Κατηγορία:Διαδικτυακός εκφοβισμός Κατηγορία:Έγκλημα στον κυβερνοχώρο Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Ιδιωτικότητα στο Διαδίκτυο Κατηγορία:Ασφάλεια δεδομένων
Χόρχε Γκαρμπαχόσα
Ο Χόρχε Γκαρμπαχόσα Τσαπάρο (ισπανικά: Jorge Garbajosa Chaparro) (γενν. 19 Δεκεμβρίου 1977 ) είναι Ισπανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν πάουερ φόργουορντ/σμολ φόργουορντ και ο σημερινός πρόεδρος της Ισπανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Επιλέχθηκε στην Πρώτη Ομάδα της Ευρωλίγκα το 2003 και στη Δεύτερη Ομάδα της Ευρωλίγκα το 2006, ενώ έπαιζε για την Ουνικάχα Μάλαγα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο ΝΒΑ, ονομάστηκε στην Πρώτη Ομάδα All-Rookie το 2007. Ένας σοβαρός τραυματισμός την επόμενη σεζόν διέκοψε την καριέρα του στο ΝΒΑ και ποτέ δεν ανάρρωσε πραγματικά μέχρι την αποχώρησή του.
Έπαιξε με την Εθνική Ισπανίας ανδρών, με την οποία κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2001, δύο αργυρά μετάλλια στο Ευρωμπάσκετ 2003 και στο Ευρωμπάσκετ 2007 και ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2009. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, το υψηλότερο επίτευγμά τους ήταν το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, όπου η εκπληκτική του απόδοση του χάρισε μια θέση στην Κορυφαία Ομάδας της Διοργάνωσης. Το 2006, ο Γκαρμπαχόσα ονομάστηκε Ευρωπαίος Παίκτης της Χρονιάς από το ιταλικό εβδομαδιαίο περιοδικό SuperBasket.