cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σώτος Βασιλειάδης
Έργα
Οι συνθέσεις του είναι αποτέλεσμα διασύνδεσης της αρχαιοελληνικής, της βυζαντινής και της δημοτικής μουσικής. Είχε βραβευθεί για πολλές από αυτές τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Μεταξύ των έργων που διυήθυνε ήταν τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας
Μαρσέλα Λίμπαρντ
Η Λαίδη Μαρσέλα Άλθια Λίμπαρντ (Dame Marcella Althea Liburd, GCMG, JP) (γεννημένη στις 10 Ιουλίου 1953 ) είναι πολιτικός και η πέμπτη γενική κυβερνήτρια του Αγίου Χριστοφόρου και Νέβις, που υπηρετεί από το 2023. Εκπαιδεύτηκε ως δασκάλα και στη συνέχεια ως δικηγόρος (barrister) και δικηγόρος (solicitor), η Λίμπαρντ ήταν η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε τόσο ως Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις όσο και ως Γενική Κυβερνήτρια. Έχει υπηρετήσει σε διάφορες υπουργικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένης της αναπληρώτριας πρωθυπουργού και της επικεφαλής της αντιπολίτευσης για το Εργατικό Κόμμα. Ήταν η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε ως πρόεδρος στην ιστορία του 81χρονου οργανισμού.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1953 στην Μπαστέρ  από την Αν Ελάιζα  (το γένος Μάρτιν) και τον Κλεμάν Λίμπαρντ. Αφού παρακολούθησε το Σχολείο Θηλέων της Μπαστέρ, ο Λίμπαρντ αποφοίτησε από το γυμνάσιο Μπαστέρ. Απέκτησε διδακτορικό τίτλο (Bachelor of Arts) από το Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών το 1976.
Καριέρα
Η Λίμπαρντ επέστρεψε από το εξωτερικό και άρχισε να διδάσκει στα σχολεία της Μπαστέρ και Καγιόν. Επέστρεψε στις δικές της σπουδές, αποκτώντας διδακτορικό νομικής (Bachelor of Law) με άριστα το 1992 από τη Νομική Σχολή Νόρμαν Μάνλεϊ (NMLS), όπου συνέχισε την εκπαίδευσή της, κερδίζοντας Πιστοποιητικό Νομικής Εκπαίδευσης από το NMLS το 1994. Μετά την αποδοχή της Λίμπαρντ ως δικηγόρου στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ανατολής το 1994, ξεκίνησε πολιτική καριέρα. Διορίστηκε γραμματέας του Εργατικού Κόμματος το 1997. Το 2004 έγινε Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε με αυτή την ιδιότητα στη χώρα. Η Λίμπαρντ υπηρέτησε μέχρι το 2008, όταν έθεσε υποψηφιότητα για την εκλογική περιφέρεια Νο. 2, στον Άγιο Χριστόφορο και εξελέγη βουλευτής.
Η Λίμπαρντ έχει συντάξει νομοθεσία που περιλαμβάνει τον νόμο περί ενδοοικογενειακής βίας και τον νόμο περί ίσων αμοιβών. Έχει διατελέσει υπουργός Υγείας, Κοινωνικών Υπηρεσιών, Κοινοτικής Ανάπτυξης, Πολιτισμού και Υποθέσεων Φύλου, καθώς και αναπληρώτρια πρωθυπουργός. Το 2011 παρουσιάστηκε σε μια έκθεση που προωθήθηκε από διάφορα τμήματα της κυβέρνησης του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις για να τονίσει τα εξέχοντα επιτεύγματα των γυναικών.
Το 2013 η Λίμπαρντ έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος στην 81χρονη ιστορία του. Το 2015 το Εργατικό Κόμμα απομακρύνθηκε από την εξουσία για πρώτη φορά έπειτα από είκοσι χρόνια, καθιστώντας την μέλος της Αντιπολίτευσης. Έγινε η πρώτη γυναίκα αντιπρόεδρος του Εθνικού Εργατικού Κόμματος το 2018 και διορίστηκε αναπληρώτρια του Γενικού Κυβερνήτη το 2022. Την 1η Φεβρουαρίου 2023 ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα ως η πρώτη γυναίκα γενική κυβερνήτης. Αργότερα την ίδια εβδομάδα, δτης απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου (GCMG) και έλαβε τον τίτλο Λαίδη.
Παραπομπές
Λιμπαρντ Λιμπαρντ
Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας
Η Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας (Ιταλική : Citta metropolitana di Catania) είναι μία από τις Μητροπολιτικές Πόλεις της Ιταλίας στην ανατολική Σικελία. Η πρωτεύουσα της είναι η Κατάνια, αντικατέστησε την παλιότερη Επαρχία της Κατάνιας με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015), περιέχει άλλους 57 Δήμους. Η Μητροπολιτική Πόλη συνορεύει στα ανατολικά με το Ιόνιο Πέλαγος, στα βόρεια με την Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας, στα δυτικά με την Επαρχία της Έννας και την Επαρχία της Καλτανισσέττα και στα νότια με την Επαρχία των Συρακουσών και την Επαρχία της Ραγκούζας. Στην Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας βρίσκεται το μεγαλύτερο ενεργό Ηφαίστειο στην Ευρώπη, η Αίτνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατανια
Πέντε σύγχρονα έργα "Νο"
Το Πέντε σύγχρονα έργα "Νο" είναι μια συλλογή θεατρικών έργων του Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα. Ο Μισίμα έγραψε αυτά τα έργα ανάμεσα στο 1950 και στο 1955 και τα παρουσίασε ως σύγχρονα έργα στο Τόκιο. Από αυτά τα πέντε, μόνο ένα, Το μεταξωτό τύμπανο, εκφραζόταν με τον παραδοσιακό τρόπο του θεάτρου Νο. Η κυρία Αόι εκφραζόταν ως όπερα δυτικού τύπου. Τα έργα παίρνουν παλιότερες πλοκές από το θέατρο Νο ή παραδοσιακά και ξένα παραμύθια και τα φέρνουν σε έναν σύγχρονο σκηνικό. Ένας από τους στόχους του Μισίμα ήταν η αναβίωση του παραδοσιακού αυτού ειδους θεάτρου στην Ιαπωνία.
Το Πέντε σύγχρονα έργα "Νο" έχει ματαφραστεί στα αγγλικά από τον διάσημο μελετητή της Ιαπωνίας Ντόναλντ Κιν. Στα ελληνικά, η συλλογή έχει μεταφραστεί από την Ελένη Μαύρου και κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις Δωδώνη.
Θεατρικά έργα
Ένας ποιητής γνωρίζει την Κομάτσι, μια αποκρουστική ηλικιωμένη, σε ένα πάρκο του Τόκιο τη νύχτα. Εκείνη αναπολεί την εποχή που υπήρξε όμορφη, πριν από 80 χρόνια. Θυμάται μια νύχτα της δεκαετίας του 1880 και μαζί με τη βοήθεια του ποιητή (που υποδύεται τον αξιωματικό του στρατού τον οποίο είχε ερωτευθεί) ζουν ξανά εκείνη τη νύχτα. Ο ποιητής συνειδητοποιεί ότι είναι ακόμα όμορφη και βλέπει πίσω από τα κουρελιασμένα ρούχα και το άθλιο κορμί της. Αλλά η έκφραση της ομορφιάς της μπορεί να οδηγήσει μόνο σε θάνατο.
Ένας ηλικιωμένος ερωτεύεται μια γειτόνισσά του. Η γειτόνισσα και οι συνεργοί της κάνουν ένα κόλπο στον ηλικιωμένο προκαλώντας τον να χτυπήσει ένα τύμπανο. Αν μπορέσει να κάνει το τύμπανο να ακουστεί, θα κερδίσει ένα φιλί. Ωστόσο, αυτό το τύμπανο είναι φτιαγμένο από δαμασκηνό, και είναι απλώς ένα σκηνικό αντικείμενο, ανίκανο να βγάλει οποιονδήποτε ήχο.
Ένας νέος που δεν βρίσκει κανένα νόημα σε τίποτα, αναρωτιέται τι θα συμβεί αν κοιμηθεί σε ένα μαγικό μαξιλάρι το οποίο κάνει τον ονειροπόλο να συνειδητοποιήσει αυτό που ήδη καταλαβαίνει, δηλαδή τη ματαιότητα της ύπαρξης.
Υποδοχή
Ο Μισίμα έλαβε το περίφημο βραβείο Κισίντα για το έργο του αυτό από την εταιρεία Shinchosha Publishing το 1955.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Γιούκιο Μισίμα Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αυλώνας Μεσσηνίας
Ο Αυλώνας, αναφερόμενος επίσημα ως ο Αυλών και παλαιότερα ως το Καραμουσταφά ή ο Καραμουσταφάς, είναι ορεινός οικισμός κοντά στο Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο Αυλώνας βρίσκεται περίπου 24 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 5,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 589 μέτρα και απέχει 15 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στον Αυλώνα, προς τα βορειοανατολικά του, βρίσκεται επίσης η Καλίτσαινα σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων.
Ονομασία
Το χωριό, το οποίο είναι χτισμένο ανάμεσα σε δυο λόφους των Νομίων Ορέων, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Η ίδρυσή του χρονολογείται μεταξύ του 16ου και 17ου αιώνα και το χωριό αρχικά είχε το όνομα ο Καραμουσταφάς, ονομασία που προέρχεται από τον Τούρκο αγά της περιοχής Καρά-Μουσταφά. Η νεότερη ονομασία του χωριού ως ο Αυλών (αρσενικό γένος), προέρχεται από την παλαιότερη ιστορικά υπόθεση ότι στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, πιθανώς βρισκόταν η αρχαία μεσσηνιακή πόλη γνωστή ως ο Αυλών. Κατά καιρούς, ανεπίσημα, το χωριό αναφέρεται εσφαλμένα σε διάφορες πηγές-αναφορές και ως η Αυλώνα (θηλυκό γένος).
Ενετοκρατία
Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Καρά Μουσταφά (Carà Mustafà). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Καρά Μουσταφά (Carà Mustafà), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Αναφερόταν επίσης σε διάφορες αναφορές με τις ονομασίες το Καρα-μουσταφά ή το Καραμουσταφά ή το Καραμούσταφα ή ο Καραμουσταφάς.
Νεότερη ιστορία
Το Καρα-μουσταφά προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1835  και παρέμεινε σε αυτόν ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Καραμουσταφά στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 315 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 ο Καραμουσταφάς προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Καραμουσταφά,  στην οποία εντάσσονται και οι οικισμοί Καλλίσταινα (Καλίτσαινα) και Σκλαβέϊκα (Πτέρη). Το 1916 προσαρτάται στην κοινότητα αυτή και το Τρουκάκι (Πανόραμα), ενώ το 1922 ο Καραμουσταφάς και η κοινότητά του μετονομάζονται σε Αυλών και Κοινότητα Αυλώνος αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας (με τις αλλαγές στην ονομασία του χωριού και της κοινότητας), από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Αυλών υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Αυλών ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Ο Αυλών σήμερα είναι η έδρα της Τοπικής Κοινότητας του Αυλώνος του Δήμου Τριφυλίας, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Πανόραμα και Πτέρη.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, την πλατεία με τον αιωνόβιο πλάτανο, στο νοτιοδυτικό μέρος της οποίας βρίσκεται το Μνημείο των πεσόντων υπέρ πατρίδος και η προτομή του γιατρού και αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Παναγιώτη Θ. Κανελλόπουλου (1906–1979), το παλαιό Δημοτικό Σχολείο και το Πολιτιστικό Λαογραφικό Κέντρο Αυλώνος, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος χτίστηκε το 1831 και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Υπάρχει επίσης το εκκλησάκι της Παναγίας, στην Λώζενα. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται επίσης η προτομή του ιδρυτή των πολυκαταστημάτων "ΜΙΝΙΟΝ" Γιάννη Δ. Γεωργακά (1913–2002), ο οποίος καταγόταν από τον Αυλώνα και διετέλεσε επίσης πρώτος πρόεδρος του Δ.Σ. του "Συλλόγου Αυλωνιτών της Αθήνας". Στο χωριό πραγματοποιούν διάφορα πολιτιστικά δρώμενα ο "Σύλλογος Αυλωνιτών Τριφυλίας" και ο "Πολιτιστικός Λαογραφικός Σύλλογος Αυλώνος".
Η Νέδα
Σημαντικό αξιοθέατο κοντά στο χωριό είναι η περιοχή με το φαράγγι, το ποτάμι και τους καταρράκτες της Νέδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου Ντελφτ
μικρογραφία|361x361εσ|Αναγνωστήριο Η βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Ντελφτ βρίσκεται στο Ντελφτ της Ολλανδίας και κατασκευάστηκε το 1997. Η βιβλιοθήκη κέρδισε το ολλανδικό εθνικό βραβείο χάλυβα το 1998 στην κατηγορία χαλύβδινων και υβριδικών κατασκευών.
Περιβάλλον
Βρίσκεται πίσω από το πανεπιστήμιο Aula και σε μικρή απόσταση από το κτίριο του αμφιθεάτρου των Βαν ντεν Μπροεκ & Μπακέμα (Van den Broek & Bakema) (1958-1966). Το τελευταίο είναι ένα κτίριο στιβαρό και μπρουταλιστικό. Επιδιώχθηκε, λοιπόν, μέσω της αντίθεσης η συμβίωση μεταξύ του πανύψηλου τσιμεντένιου κτιρίου του αμφιθεάτρου και της τοπιακής διαμόρφωσης που στεγάζει την βιβλιοθήκη. Το κτίριο του αμφιθεάτρου επισκίασε τον χώρο όπου θα κατασκευαζόταν η βιβλιοθήκη, δημιουργώντας την ανάγκη μιας πιο ελεύθερης και ήπιας επέμβασης στο χώρο. Το τοπίο, η βιβλιοθήκη και το αμφιθέατρο δημιουργούν μια ενότητα η οποία μετατρέπεται σε τόπο συνάντησης των φοιτητών του Πανεπιστημίου.
Κεντρική ιδέα
Οι αρχιτέκτονες ξεκίνησαν το σχεδιασμό με σκοπό η βιβλιοθήκη να αποτελέσει την καρδιά του Πανεπιστημίου. Στόχος τους ήταν να συνδέει τις επιμέρους σχολές της Πανεπιστημιούπολης όπως λειτουργεί το κέντρο για μια πόλη. Για δώμα της βιβλιοθήκης επιλέχθηκε ένα κεκλιμένο επίπεδο, φυτεμένο και βατό, το οποίο ξεκινά από το επίπεδο του δρόμου και υψώνεται. Ο κώνος ο οποίος διαπερνά το δώμα και τη βιβλιοθήκη αποτελεί το σήμα κατατεθέν της. Η βιβλιοθήκη σχεδιάστηκε σύμφωνα με τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις εκάστοτε προσδοκίες μέχρι και σήμερα.
Ανάλυση κατόψεων
Στο πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο επίπεδο βρίσκονται περιμετρικά αναγνωστήρια, χώρος υπολογιστών και τα πατάρια της βιβλιοθήκης. Από το δεύτερο ξεκινούν τα 4 επίπεδα του κώνου τα οποία φιλοξενούν χώρους αναγνωστηρίων και συνδέονται άμεσα με τη βιβλιοθήκη.
Ανάλυση τομής
Η κεντρική ιδέα αλλά και η τελική υλοποίηση της βιβλιοθήκης βασίζεται στην τομή της. Από τα πρώτα κιόλας σκίτσα των αρχιτεκτόνων διαφαίνεται η πρόθεση για το σχεδιασμό ενός κτιρίου-βάσης με απόληξη στο δώμα. Η τελική μορφή του δώματος είναι ένα κεκλιμένο επίπεδο και της απόληξης ο κώνος ο οποίος αποτελεί σύμβολο τεχνολογικής αιχμής.
Στο σχέδιο της τομής φάινεται η πολυπλοκότητα των επιπέδων τόσο κάτω από το κεκλιμένο επίπεδο όσο και στο εσωτερικό του κώνου. Γίνονται αντιληπτές οι συνδέσεις μεταξύ των επιπέδων και οι θεάσεις που δημιουργούνται.
Στέγη
Η πράσινη στέγη σχεδιάστηκε στο διάστημα 1993-1995 κατασκευάστηκε το 1996-1997 και ανακαινίστηκε το 2009. Το κεκλιμένο επίπεδο που ανασηκώνεται και αποτελεί την οροφή της βιβλιοθήκης είναι βατό. Είναι καλυμμένο με γρασίδι ενώ υπάρχουν και τμήματα σκληρού εδάφους τα οποία δημιουργούν μια πορεία ανάβασης προς τον κώνο και το ανώτερο σημείο της οροφής. Σε εκείνο το σημείο μετατρέπεται μορφολογικά το κεκλιμένο επίπεδο και γίνεται κοίλο στην απόληξή του. Η οροφή στηρίζεται αποκλειστικά σε λεπτής διατομής και ποικίλου ύψους, χαλύβδινες κολόνες.
Κώνος
Η βιβλιοθήκη ολοκληρώνεται από έναν τεράστιο χαλύβδινο κώνο που προσδίδει στην συνολική κατασκευή μοναδικότητα. Εκτεινόμενος 40 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους λειτουργεί σαν τοπόσημο αφού είναι περίοπτος από όλη την πανεπιστημιούπολη.
Ο κώνος στεγάζει τέσσερα επίπεδα χώρων μελέτης που συνδέονται με μια ελικοειδή σκάλα. Το κεντρικό κενό του κώνου παρέχει φυσικό φως στους εσωτερικούς χώρους ανάγνωσης. Επίσης, δένει την βιβλιοθήκη μορφολογικά, διατρυπώντας την οροφή και χρησιμεύοντας ως κεντρική πηγή φυσικού φωτός. Ο φεγγίτης που τυλίγει τον κώνο επιτρέπει στο φως να διεισδύσει και να διαχυθεί στο εσωτερικό της βιβλιοθήκης.
Βιοκλιματική κατασκευή
Ο σχεδιασμός της στέγης έχει γίνει με βάση τις σύγχρονες βιοκλιματικές απαιτήσεις με σκοπό τη φυσική μόνωση και τη μείωση της ανάγκης κλιματισμού των χώρων της βιβλιοθήκης. Αυτό επιτυγχάνεται με τη δημιουργία δικελυφωτής και φυτεμένης στέγης. Επίσης η κλίση της βοηθάει στον έλεγχο απορροής των ομβρίων υδάτων.
Περιμετρικά η βιβλιοθήκη ολοκληρώνεται και κλείνει με κεκλιμένες γυάλινες προσόψεις που προσφέρουν φυσικό φωτισμό στο εσωτερικό και αποτρέπουν την απώλεια θερμότητας προς το περιβάλλον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ολλανδία
Πρωτάθλημα Μικτών των ποδοσφαιρικών Ενώσεων (Ελλάδα)
Το 'Πρωτάθλημα Μικτών των ποδοσφαιρικών Ενώσεων Ελλάδας είναι μια διοργάνωση ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που πραγματοποιείται κάθε χρόνο υπό την αιγίδα της Ε.Π.Ο. με συμμετοχή των Μικτών Ομάδων των ποδοσφαιρικών Ενώσεων. Πολλοί γνωστοί ποδοσφαιριστες εχουν αγωνιστεί σε τελικούς μεταξύ των οποίων ο Θοδωρής Ζαγοράκης, o Δημήτρης Σαλπιγγίδης, o Γιώργος Καραγκούνης, o Γιώργος Γιακουμάκης, o Πέτρος Μάνταλος, o Τραϊανός Δέλλας, o Βασίλης Λάκης.
Ιστορικό
Το πρώτο πρωτάθλημα μεταξυ Ενώσεων πραγματοποιήθηκε το 1924 με τη δημιουργία της διοργάνωσης του Κυπέλλου πόλεων (ανδρών) η οποία συνεχίστηκε μέχρι το 1957.. Η Γενική Συνέλευση του 1986 αποφάσισε την δημιουργία του πρωταθλήματος των Μικτών ομάδων Ενώσεων ΕΠΣ στις κατηγορίες Νεων και Παίδων, με δυνατή μονο τη συμμετοχη ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών. Η πρώτη διοργάνωση, με τις ομάδες είναι χωρισμένες σε 6 ομίλους, βάσει γεωγραφικών κριτηρίων, ξεκίνησε το 1986 αλλά ολοκληρωθηκε το 1988. Το 2006 η ΕΠΟ τροποποιησε το πρωτάθλημα και το μετονομασε πανελλήνιο πρωτάθλημα προεπιλογής Eθνικών ομάδων προσθέτοντας τις κατηγορίες Προπαίδων και Τζουνιορς. Μετα το 2010 η τελικη φάση διεξάγεται μεταξυ περιφερειών, δηλαδή συγχωνευμένων μικτών, για να επανέλθει στην παλιά του μορφη τα τελευταία χρονια.
Παίδες
{|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας
Νοσοκομείο Παίδων Μπέρσον και Μπάουμαν (Βαρσοβία)
Το Νοσοκομείο Παίδων Μπέρσον και Μπάουμαν ήταν εβραϊκή ιατρική εγκατάσταση που λειτουργούσε από το 1878 έως το 1942 στη Βαρσοβία, στη γωνία των οδών Σλίσκα (Śliska) 51 και Σιένα (Sienna) 60. Το 1941 ιδρύθηκε ένα παράρτημα του νοσοκομείου στην οδό Λέσνο (Leszno) 80/82 και, μετά την εκκαθάριση του λεγόμενου μικρού γκέτο τον Αύγουστο του 1942, μεταφέρθηκε στην Umschlagplatz, στο κτίριο στην οδό Στάφκι (Stawki) 6/8.
Ιστορία
Η ιδέα να χτιστεί ένα νοσοκομείο για τη θεραπεία Εβραίων παιδιών γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1870. Το 1873 δύο οικογένειες: ο Μάγερ και η Χάγια Μπέρσον και η κόρη τους, Παουλίνα Μπάουμαν μαζί με τον σύζυγό της, Σάλομον, αγόρασαν τη γη για την κατασκευή του νοσοκομείου. Αρχικά, η εγκατάσταση προοριζόταν για 27 παιδιά. Το νοσοκομείο χτίστηκε στην περιοχή μεταξύ δύο παράλληλων οδών: Σιένα και Σλίσκα (εξ ου και η διπλή διεύθυνση). Χάρη στην οικονομική υποστήριξη των οικογενειών, ολόκληρο το νοσοκομειακό συγκρότημα, σχεδιασμένο από τον Άρτουρ Γκύμπελ, χτίστηκε το 1876-1878. Ο πρώτος επικεφαλής ιατρός του νοσοκομείου ήταν ο Λούντβικ Χφατ.
Μεταξύ 1905 και 1912, ο Γιάνους Κόρτσακ εργάστηκε στο νοσοκομείο ως παιδίατρος.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομική κατάσταση του νοσοκομείου άλλαξε δραματικά, λόγω της απαξίωσης των διαθηκών και ιδρυτικών διατάξεων. Το 1923 η εγκατάσταση έκλεισε. Η κατάσταση άλλαξε μετά από πολυάριθμες παρεμβάσεις της ιατρού Άννα Μπράουντε-Χέλερ, χάρη στην οποία τα κτίρια του νοσοκομείου που ανήκαν στο Συμβούλιο του Ιδρύματος Μπέρσον και Μπάουμαν ανελήφθησαν από την Εταιρεία Φίλων των Παιδιών το 1930. Σύντομα, έγιναν προσπάθειες για την επέκταση του νοσοκομειακού συγκροτήματος, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από την Εβραϊκή Κοινότητα της Βαρσοβίας και την Αμερικανική Εβραϊκή Κοινή Επιτροπή Διανομής. Μετά τη διεύρυνση το νοσοκομείο είχε 150 κλίνες.
Στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το νοσοκομείο είχε περίπου 250 νοσοκομειακές κλίνες. Τα κτίρια δεν υπέστησαν καμία ζημιά κατά την Πολιορκία της Βαρσοβίας. Το Νοέμβριο του 1940, το νοσοκομείο ενσωματώθηκε στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Οι γερμανικές αρχές διόρισαν τον Βάτσουαφ Κονιέτσνι από το Ινοβρότσουαφ ως διευθυντή του νοσοκομείου. μικρογραφία| Κτήριο νοσοκομείου σήμερα, άποψη από την οδό Σλίσκα Καθώς το νοσοκομείο ήταν υπερπλήρες λόγω της τεράστιας αύξησης του αριθμού των παιδιών που έπασχαν από τύφο, τον Οκτώβριο του 1941, χάρη στις προσπάθειες της Άννα Μπράουντε-Χέλερ, άνοιξε ένα παράρτημα στην οδό Ζελάζνα (Żelazna 86/88), στη γωνία της οδού Λέσνο 80/82. Στο νεοσύστατο νοσοκομείο εισήχθησαν 400 ασθενείς.
Από το Φεβρουάριο του 1942, το προσωπικό του νοσοκομείου συμμετείχε σε επιστημονική έρευνα για την ασθένεια της πείνας στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Η έρευνα διεξήχθη με άκρα μυστικότητα προκειμένου να αποφευχθεί η διαταγή διακοπής λειτουργίας. Μεταθανάτιες εξετάσεις ασθενών που πέθαναν από την πείνα πραγματοποιήθηκαν σε υπόστεγο στο Εβραϊκό Κοιμητήριο στην οδό Οκοπόβα, όπου περίμεναν την ταφή σε ομαδικούς τάφους. Κάποια από τα δακτυλόγραφα με τα αποτελέσματα της έρευνας παραδόθηκαν στην «Άρια» πλευρά. Δημοσιεύτηκαν το 1946 σε ένα βιβλίο που επιμελήθηκε ο Έμιλ Άπφελμπαουμ, το «Η ασθένεια της πείνας. Κλινική έρευνα για την πείνα που διεξήχθη στο Γκέτο της Βαρσοβίας το 1942».
Βίλλεμ Πίτερσζον Μπόιτεβεχ
Ο Βίλλεμ Πίτερσζον Μπόιτεβεχ (ολλανδικά: Willem Pieterszoon Buytewech (1591/1592 – 23 Σεπτεμβρίου 1624) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης. Ήταν ένας από τους πρώτους που ειδικεύτηκε στο είδος της ζωγραφικής που αποκλήθηκε "χαρούμενη συντροφιά". Οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν "Gheestige Willem" (= ο εμπνευσμένος Βίλλεμ).
Νοσοκομείο Παίδων Μπέρσον και Μπάουμαν (Βαρσοβία)
Ιστορία
Ως αποτέλεσμα της μείωσης της περιοχής του γκέτο στις 10 Αυγούστου 1942 (η εκκαθάριση του λεγόμενου μικρού γκέτο), το μητρικό νοσοκομείο και οι ασθενείς του εκκενώθηκαν από την οδό Σιένα. Στις 13 Αυγούστου, το νοσοκομείο μεταφέρθηκε στα κτίρια των πρώην κοινών σχολείων στην οδό Στάφκι 6/8 στην περιοχή Umschlagplatz. Ιατροί και νοσηλεύτριες ζούσαν σε μια πολυκατοικία στην οδό Πάβια 22. Το προσωπικό του νοσοκομείου μπορούσε να εισέλθει στην περιοχή Umschlagplatz σε μια συμπαγή στήλη μετά από ενδελεχή έλεγχο.
Στο Umschlagplatz, το Νοσοκομείο Μπέρσον και Μπάουμαν συγχωνεύτηκε με το δεύτερο εβραϊκό νοσοκομείο στο γκέτο της Βαρσοβίας, το Νοσοκομείο Τσίστε. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1942, οι άρρωστοι και το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού (περίπου 1.000 άτομα) μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Η Αντίνα Μπλάντι-Σφάιγκερ έδωσε σε μια ομάδα παιδιών μορφίνη για να πεθάνουν στο νοσοκομείο με την ησυχία τους, αποφεύγοντας την ταλαιπωρία του εκτοπισμού.
Βίλλεμ Πίτερσζον Μπόιτεβεχ
Βιογραφία
Ο Μπόιτεβεχ γεννήθηκε και πέθανε στο Ρότερνταμ. Ήταν γιος του Πίτερ Γιάκομπσζ, μπαλωματή και κηροπλάστη. Έμαθε την τέχνη του στο Χάαρλεμ, όπου και έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1612, μαζί με τον Χέρκουλες Σέγκερς και τον Εσάιας φαν ντε Φέλντε. Ο Φρανς Χαλς, ο οποίος είχε γίνει μέλος στη Συντεχνία από το 1610, άσκησε μεγάλη επιρροή στα έργα του Μπόιτεβεχ, όπως δείχνουν τα πολυάριθμα σχέδια του αυτός έφτιαξε με βάση τους πίνακες του Χαλς. Μετά τον γάμο του, στις 10 Νοεμβρίου 1613, με την Έλτγιε φαν Αμερόνχεν (Aeltje van Amerongen), από οικογένεια πατρικίων, επέστρεψε στο Ρότερνταμ. Εκεί ο Χέντρικ Μάρτενσζοον Σοργκ έγινε ένας από τους μαθητές του.
Ο Μπόιτεβεχ ήταν, κατά κύριο λόγο, τοπιογράφος και ρωπογράφος, αλλά ευκαιριακά ζωγράφισε και βιβλικά και αλληγορικά θέματα. Από τα έργα του μόνον οκτώ έχουν διασωθεί, όλα ρωπογραφίες που απεικονίζουν χαρούμενες συντροφιές. Απεβίωσε σε ηλικία μόλις 32 ή 33 ετών από άγνωστα αίτια. Ο γιος του, Βίλλεμ Βίλεμσζ Μπόιτεβεχ (1625–1670), ο οποίος γεννήθηκε μετά τον θάνατό του, έγινε και αυτός ζωγράφος. Υπάρχει η υπόθεση ότι ο Χέρμαν φαν Σβάνεφελντ διετέλεσε, επίσης, μαθητής του.
Νοσοκομείο Παίδων Μπέρσον και Μπάουμαν (Βαρσοβία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στη Βαρσοβία
Ισλάμ στη Λετονία
Η παρουσία του Ισλάμ στη Λετονία καταγράφηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα. Αυτοί οι Μουσουλμάνοι ήταν κυρίως Τάταροι και Τούρκοι που είχαν μεταφερθεί στη Λετονία κατά τη θέλησή τους. Περιλάμβαναν Τούρκους αιχμαλώτους πολέμου από τον Κριμαϊκό Πόλεμο και τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877.
Ιστορία
Μετά την Πολιορκία της Πλέβνα το 1877, μερικές εκατοντάδες Τούρκοι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στην πόλη Τσέσις, από τους οποίους 19 αρρώστησαν με διάφορες αναπνευστικές ασθένειες και πέθαναν από τυφοειδή πυρετό κατά τον επόμενο χειμώνα ή άνοιξη. Θάφτηκαν σε νεκροταφείο δίπλα στους στρατώνες όπου κατοικούσαν. Μέχρι το 1879, οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους Τούρκους είχαν επιστρέψει στην πατρίδα τους. Ωστόσο, ορισμένοι επέλεξαν να μείνουν.
Το 1902, ένα μουσουλμανικό εκκλησίασμα ιδρύθηκε επίσημα και αναγνωρίστηκε από την κυβέρνηση. Η κοινότητα εξέλεξε τον Ιμπραΐμ Ντάβιντοφ ως αρχηγό της και εγκαινιάστηκε μια αίθουσα προσευχής. Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων που κατοικούσαν στη Λετονία στις αρχές του 20ού αιώνα στρατολογήθηκαν στον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό. Μετά την απελευθέρωση από την υπηρεσία, οι περισσότεροι έφυγαν για τη Μόσχα.
Κατά τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης και εν μέσω εμφυλίου πολέμου, πολλοί πρόσφυγες εισήλθαν στη Λετονία, συμπεριλαμβανομένων Μουσουλμάνων διαφόρων εθνικοτήτων. Ωστόσο, ήταν γνωστοί στους Λετονούς ως Τούρκοι. Το 1928, ο Σακίρ Χουσνετντίνοφ, Τούρκος ιερέας, εξελέγη ηγέτης της μουσουλμανικής κοινότητας της Ρίγας. Κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το 1940.
Το 2009, ο συνολικός μουσουλμανικός πληθυσμός στη Λετονία υπολογίστηκε σε περίπου 2.000. Σχεδόν όλοι οι Μουσουλμάνοι στη Λετονία ήταν Σουνίτες, αλλά υπήρχε και μια ενεργή παρουσία ακολούθων της Αχμαντίγια. Την ίδια χρονιά, ο ποιητής και μεταφραστής Ούλντις Μπέρζινς ολοκλήρωσε τη λετονική μετάφραση του Κορανίου.
Διαμάχες
Μετά τον πυροβολισμό του Τσάρλι Χέμπντο στις αρχές του 2015, ο Όλεγκ Πέτροφ, επικεφαλής του Ισλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου της Λετονίας, επεσήμανε ότι το Ισλάμ απαγορεύει τη δολοφονία αθώων αμάχων, αλλά εξέφρασε την πεποίθηση ότι η συντακτική ομάδα άξιζε ωστόσο να τιμωρηθεί, αν και με λιγότερο αυστηρό τρόπο. Οι δηλώσεις του που υποδηλώνουν ότι στη συντακτική ομάδα θα έπρεπε να «σπάσουν τα δάχτυλά τους» στη συνέχεια ώθησε την Αστυνομία Εσωτερικής Ασφάλειας να διερευνήσει τη συμπεριφορά του.
Στις 29 Μαρτίου 2015, το Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο εξέφρασε την ανησυχία του για την αυξανόμενη ισλαμοφοβία στη Λετονία, αφού ένα τζαμί στη Ρίγα ψεκάστηκε με γκράφιτι που έγραφε: «Ο Αλλάχ σας - το πρόβλημά σας! Πηγαίνετε σπίτι!» τη νύχτα της 27ης Μαρτίου. Στις 24 Σεπτεμβρίου, η δημοτική αστυνομία της Ρίγας σταμάτησε μια ανεπιθύμητη μουσουλμανική προσευχή, την οποία παρακολούθησαν περίπου 30 άνδρες σε μια αυλή στην οδό Μπρίβιβας (οδός Ελευθερίας), για παραβίαση του δημόσιου νόμου για τη διοργάνωση δημόσιων ψυχαγωγικών και εορταστικών εκδηλώσεων.
Αργότερα εκείνο το έτος, ένας εκπρόσωπος του Κέντρου, ο Ρόμπερτς κλίμοβιτς, προκάλεσε μια άλλη διαμάχη δηλώνοντας ότι η Λετονία θα γίνει μουσουλμανική χώρα σε 50 χρόνια. Αργότερα συνέχισε να διευκρινίζει ότι, «χρησιμοποιώντας δημοκρατικά μέσα, η πλειοψηφία των Λετονών θα εκλέξει ένα κοινοβούλιο που υποστηρίζει τη σαρία. Και κινούμαστε προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς βία ή τίποτα άλλο».
Το 2016, ένα βίντεο του Πέτροφ εμφανίστηκε σε μία μετάδοση του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο ενθάρρυνε τον Τζιχαντισμό και επαίνεσε τους σκοπευτές του Τσάρλι Χέμπντο. Αυτή έγινε η τρίτη δημόσια υπόθεση ενός Λετονού πολίτη που εντάχθηκε στο Ισλαμικό Κράτος. Τα σχόλιά του καταδικάστηκαν από τον νέο επικεφαλή του Ισλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου, Γιάνις Λούτσινς, ο οποίος είπε ότι η μουσουλμανική κοινότητα της χώρας ένιωσε προδομένη. Στις 19 Οκτωβρίου 2016, ένας άντρας καταδικάστηκε σε 140 ώρες κοινωνικής εργασίας για ρητορική μίσους μέσω διαδικτυακών σχολίων εναντίον μουσουλμάνων.
Μανουέλα Ρόκα Μποτέι
Παραπομπές
Ροκα Ροκα Ροκα
Κάτω Γατζέα Μαγνησίας
Η Κάτω Γατζέα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Θεσσαλίας στο Νότιο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, το οποίο στα παράλια του Παγασητικού κόλπου. Απέχει περίπου 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Βόλο και 23 ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα, το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, την Αγία Τριάδα, τα Δύο Ρεύματα και την Άνω Γατζέα αποτελούν την κοινότητα Αγίου Γεωργίου Νηλείας που υπάγεται στη Δημοτικής Ενότητα Μηλεών του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 360 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Ραόνι Μετουκτίρε
Ο Ραόνι Μετουκτίρε (γεννήθηκε γύρω στο 1930), επίσης γνωστός ως φύλαρχος Ραόνι ή Ροπνί, είναι Βραζιλιάνος φύλαρχος και περιβαλλοντιστής. Είναι φύλαρχος των Καγιάπο, αυτόχθονης φυλής Βραζιλιάνων που ζουν στις πεδιάδες του Μάτο Γκρόσσο και της Παρά στη Βραζιλία, νότια της λεκάνης του Αμαζονίου κατά μήκος του ποταμού Σινγκού και των παραποτάμων του. Είναι διεθνώς γνωστός ως ζωντανό σύμβολο της μάχης για τη διατήρηση του τροπικού δάσους του Αμαζονίου και του αυτόχθονου πολιτισμού.
Πρώτες εκστρατείες
Ο Κασίκε Ραόνι Μετουκτίρε γεννήθηκε στην πολιτεία του Μάτο Γκρόσσο, κάπου κοντά στο 1930, στην καρδιά του Βραζιλιάνικου μέρους του Αμαζονίου στο χωριό Καρτζμοπυτζακάρε (σήμερα είναι γνωστό ως Καπότ). Γόνος της οικογένειας Μετουκτίρε, είναι ένας από τους γιους του Κασίκε Ουμόρο. Επειδή η φυλή Καγιάπο ακολουθεί νομαδικό τρόπο ζωής, η παιδική του ηλικία σημαδεύθηκε από πολλά ταξίδια στα οποία είδε πολλούς φυλετικούς πολέμους με τα μάτια του. Με τη βοήθεια του αδελφού του Μοτιμπάου, στα 15 του επέλεξε να τοποθετήσει ένα καπάκι γύρω από τα χείλη του.
Ο Ραόνι και άλλα μέλη της φυλής Μετουκτίρε ήρθαν σε επαφή με τον δυτικό πολιτισμό για πρώτη φορά το 1954. Διδάχθηκε πορτογαλικά από τον Ορλάντο Βίγιας-Μπόας, τον μεγαλύτερο των αδελφών Βίγιας-Μπόας και διάσημο ανθρωπολόγο στη Βραζιλία.
Το 1964, συνάντησε τον βασιλιά Λεοπόλδο Γ΄ του Βελγίου ενώ ο τελευταίος ήταν σε εξερευνητική αποστολή σε περιοχές αυτοχθόνων στο Μάτο Γκρόσο.
Η αποδάσωση ήταν ήδη ανησυχία για αυτόν όταν κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο "Ραονί", σε σκηνοθεσία του Ζαν-Πιέρ Ντουτιγιό και αφήγηση του Ζακ Περέν. Ο Μάρλον Μπράντο, γνωστός για την υποστήριξη του στους Ινδιάνους, είχε πληρωθεί με την αμοιβή των 3.7 εκατομμυρίων δολαρίων για τα 10 λεπτά που συμμετείχε στην ταινία "Σούπερμαν", αλλά επέλεξε να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ Ραονί χωρίς ανταμοιβή.
Το ξαφνικό ενδιαφέρον από τα βραζιλιάνικα μέσα ενημέρωσης έκαναν τον Ραονί γνωστό πρόσωπο της μάχης για τη διατήρηση του δάσους του Αμαζονίου, το οποίο καταστρέφεται από τις καλλιέργειες, τα υδροηλεκτρικά φράγματα και την παράνομη αποδάσωση.
Διεθνή εκστρατεία, 1989
μικρογραφία|Ο Ραονί με τον Στινγκ στο Παρίσι, το 1989 Ο Ραόνι έγινε γνωστός διεθνώς χάρη στον μουσικό Στινγκ, ο οποίος κατέφθασε στις περιοχές που ζούσαν οι Σινγκού τον Νοέμβριο του 1987. Στις 12 Οκτωβρίου 1988 ο Στινγκ συμμετείχε σε διάσκεψη τύπου με τον Ραονί πριν τη συναυλία του Στινγκ στο Σάο Πάολο. Μετά το γεγονός, ο Στινγκ, η γυναίκα του, Τρούντι Στάιλερ, και ο Ζαν-Πιέρ Ντουτιγιό ίδρυσαν το Ίδρυμα για το Τροπικό Δάσος. Ο αρχικός στόχος ήταν να υποστηρίξει τα έργα του Ραονί, με πρώτο την οριοθέτηση της απειλούμενης από επίθεση περιοχή των Καγιάπο.
Τον Φεβρουάριο του 1989 ο Ραόνι έγινε ένας από τους σκληρότερους αγωνιστές κατά της κατασκευής του φράγματος Μπέλο Μόντε. Η τηλεόραση μετέδωσε τις απόψεις του κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης συνέλευσης φυλαρχών στην Αλταμίρα.
μικρογραφία|Ο Ραονί σε συνεδρίαση στη Βραζιλία, το 2006 Ο Ραονί με τον Στινγκ περιόδευσαν σε 17 χώρες από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο του 1989. Η πολύ επιτυχημένη εκστρατεία του έδωσε την ευκαιρία να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για την αποδάσωση. Μετά δημιουργήθηκαν δώδεκα οργανισμοί για την προστασία των τροπικών δασών που είχαν σκοπό την ίδρυση ενός τεράστιου φυσικού πάρκου στην περιοχή του ποταμού Σινγκού, το οποίο θα καλύπτει περιοχές των πολιτειών Παρά και Μάτο Γκρόσο. Το όνειρο του Ραόνι ήταν να ενώσει τις πέντε οριοθετημένες περιοχές ιθαγενών (Μπαού, Καϊαπό, Παναρά, Καπότ Τζαρινά, Μπάντζουμκορε) με τις τότε μη οριοθετημένες περιοχές των Μεκραγκνοτίρε. Μαζί με το εθνικό πάρκο Σινγκού, οι ενοποιημένες περιοχές των ιθαγενών θα κάλυπταν μια έκταση 180.000 τ.χλμ.
Το 1993 οι αυτόχθονες περιοχές των Σινγκού επανενώθηκαν, δημιουργώντας ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια τροπικών δασών στο κόσμο.
Σταδιοδρομία ως διεθνής πρέσβης για την προστασία του Αμαζονίου
μικρογραφία|Ο Ραονί με τον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας Ζακ Σιράκ στα Ηλύσια Πεδία, τον Μάιο του 2000.
Ακροπόταμος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Ακροπόταμος αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ραόνι Μετουκτίρε
Σταδιοδρομία ως διεθνής πρέσβης για την προστασία του Αμαζονίου
Ο γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ ονόμασε τον Ραόνι ως ζωντανό σύμβολο της μάχης για την προστασία του περιβάλλοντος. Από το 1989 ο Ραονί έχει ταξιδέψει σε διάφορες χώρες. Μεταξύ άλλων, τον Αύγουστο του 2001 ταξίδεψε στο Κεμπέκ για να γνωρίσει τη φυλή Ιννού, ενώ τον Μάιο του 2007 ταξίδεψε στην Ιαπωνία. Οι επισκέψεις του έτυχαν ιδιαίτερης κάλυψης σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία, την οποία επισκέφθηκε το 2000, το 2001 και το 2003.
Οι αυτόχθονοι λαοί του Σινγκού ήταν απομονωμένοι μέχρι τον 20ό αιώνα, έχοντας παλέψει να κρατήσουν τις παραδόσεις τους για εκατοντάδες γενιές. Ο Ραονί βρήκε τον τρόπο να τις συνδέσει με τον κόσμο. Αν και έχει γνωρίσει πολλούς γνωστούς ανθρώπους, ζει σε μια καλύβα και δεν του ανήκει τίποτα. Τα δώρα που λαμβάνει επαναδιανέμονται πάντα.
Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Ραονί έγινε επίτιμος πολίτης του Παρισιού από τον δήμαρχο Μπερτράν Ντελανοέ. Επίσης έλαβε το μετάλλιο της Γαλλικής Εθνοσυνελεύσεως από τον Νικολάς Περουσώ της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης.
Έχει αγωνιστεί κατά της δημιουργίας του φράγματος Μπέλο Μόντε.
External links
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ακτιβιστές
Δελφίνος (τίτλος)
Αρχικά ήταν ο τίτλος των κομήτων του Αλμπόν, κυρίων του Ντωφινέ, και μετά τη μεταβίβαση του Ντωφινέ στο βασίλειο της Γαλλίας, το 1349, έγινε ο τίτλος που έφερε ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας. Τον έφερε ο κληρονόμος του στέμματος μέχρι τη στέψη του ή το θάνατό του, οπότε ο τίτλος περνούσε στον επόμενο κληρονόμο του θρόνου.
Ιστορία
μικρογραφία|Το στέμμα του δελφίνου της Γαλλίας Τον 12ο αιώνα, ο κόμης του Αλμπόν Γκι Δ' του Αλμπόν (1095-1142) πρόσθεσε ένα δελφίνι στο οικόσημό του και αποκαλούνταν Δελφίνος (le Dauphin, στα γαλλικά le dolphin είναι το δελφίνι). Οι απόγονοί του άλλαξαν τον τίτλο τους από Κόμης του Αλμπόν σε Δελφίνος του Βιενουά και η κομητεία του Αλμπόν μετονομάστηκε σε Ντωφινέ.
Τα σημαντικά χρέη του Ουμβέρτου Β' και ο θάνατος του γιου και κληρονόμου του οδήγησαν στην πώληση της κυριαρχίας του Ντωφινέ στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο ΣΤ' το 1349, που αγόρασε την περιοχή για τον εγγονό του. Οι όροι της μεταβίβασης προέβλεπαν ότι ο κληρονόμος του θρόνου της Γαλλίας θα έφερε τον τίτλο του «Δελφίνου», πράγμα που συνέβαινε από τότε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση και από το 1824 έως το 1830. Οι όροι περιελάμβαναν επίσης σημαντική αυτονομία και φορολογικές απαλλαγές για την περιοχή Ντωφινέ, η οποία παρέμεινε γαλλική επαρχία μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.
Για να φέρει κάποιος τον τίτλο του δελφίνου δεν ήταν αρκετό να είναι ο κληρονόμος του θρόνου, ήταν απαραίτητο να είναι άμεσος απόγονος του βασιλιά. Έτσι, ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας, ξάδερφος του προκατόχου του Λουδοβίκου ΙΒ', δεν ήταν ποτέ δελφίνος.
Μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' ο τίτλος ήταν «Δελφίνος του Βιενουά». Αργότερα ο τίτλος έγινε «Δελφίνος της Γαλλίας». Ο πρώτος Γάλλος πρίγκιπας γνωστός ως δελφίνος ήταν ο μελλοντικός Κάρολος Ε' της Γαλλίας, εγγονός του Φιλίππου ΣΤ' της Γαλλίας στο θρόνο. Ο τελευταίος ήταν ο Λουδοβίκος-Αντώνιος του Αρτουά, γιος του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας, ο οποίος παραιτήθηκε από τον τίτλο το 1830.
Σημερινή χρήση
Σήμερα τον τίτλο φέρουν εθιμικά οι πρωτότοκοι γιοι των δύο βασιλικών διεκδικητών του Γαλλικού θρόνου, ο Λουδοβίκος των Βουρβόνων (γιός του δούκα του Ανζού) για τους Νομιμόφρονες και ο Γκαστόν της Ορλεάνης (γιός του κόμη των Παρισίων) για τους Ορλεανιστές. Επίσης με την επέκταση αυτού του όρου, σήμερα ο όρος δελφίνος αναφέρεται στον διάδοχο που ορίζεται επίσημα ή ανεπίσημα για μια θέση ή στον επίδοξο διεκδικητή ενός θώκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναρχία της Γαλλίας
Γέλενα Ντόροτκα
Η Γέλενα Ντόροτκα Χόφμαν (1 Μαρτίου 1876 – 19 Μαΐου 1965  ) ήταν κυβίστρια ζωγράφος από το Ντουμπρόβνικ.
Η Ντόροτκα, με καταγωγή από το Ντουμπρόβνικ, έζησε ως καλλιτέχνης στο Παρίσι μεταξύ 1907 και 1914, όπου γνώρισε πολλές εξέχουσες προσωπικότητες της σύγχρονης τέχνης και έγινε η πρώτη Κροάτισσα κυβίστρια ζωγράφος. Μετά την επιστροφή της στο Ντουμπρόβνικ το 1922, έζησε μια σε μεγάλο βαθμό ανώνυμη ζωή και ουσιαστικά ξεχάστηκε μετά τον θάνατό της. Το έργο της σώζεται μόνο εν μέρει. Τον 21ο αιώνα το ενδιαφέρον για τη ζωή και το έργο της έχει αναζωπυρωθεί.
Νεανικά χρόνια
Η Ντόροτκα γεννήθηκε στο Ντουμπρόβνικ το 1876. Ήταν κόρη της κόμισσας Μαρία Μαλβίνα ντε Μπόντα της οικογένειας Μπόντα και του Γιόσεφ Ντόροτκα φον Ίρενβαλ, αξιωματικού του Αυστροουγγρικού Στρατού. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο Ντουμπρόβνικ και αποφοίτησε από το γυμνάσιο στην Τεργέστη. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Ότο Χόφμαν, ο οποίος ήταν, όπως και ο πατέρας της, αξιωματικός του Αυστροουγγρικού Στρατού, που υπηρετούσε στο Ντουμπρόβνικ. Ο γάμος κράτησε μόλις μερικά χρόνια, μέχρι τον θάνατο του συζύγου της το 1906, σε ηλικία 33 ετών.
Περίοδος στο Παρισιού
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Ντόροτκα αποφάσισε να ασχοληθεί με τις τέχνες. Σπούδασε για λίγο ζωγραφική και γλυπτική στη Βασιλεία πριν μετακομίσει στο Παρίσι το 1907. Είχε ένα ατελιέ στο 21 Avenue du Maine, Μονπαρνάς, όχι μακριά από το σπίτι της στο Παρίσι. Ήταν φίλη με τη ρωσικής καταγωγής ζωγράφο Μαρία Βασίλιεφ, ιδρύτρια της διάσημης Ακαδημίας Russe του Παρισιού (αργότερα Ακαδημία Βασίλιεφ). Γνώρισε πολλές ηγετικές φυσιογνωμίες στον κόσμο της ζωγραφικής (Ματίς, Σαγκάλ, Πικάσο, Κέις Φαν Ντόνγεν, Μαρί Λορενσάν και άλλοι), και εργάστηκε επίσης για ένα διάστημα στη Σχολή Ζωγραφικής Ματίς. Γνώρισε επίσης τον διάσημο Κροάτη γλύπτη Ίβαν Μέστροβιτς, με τον οποίο παρέμεινε σε επαφή, όπως μαρτυρούν οι επιστολές της που σώζονται στο κτήμα του Μέστροβιτς.
Το 1914, με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ντόροτκα, ως πολίτης της Αυστροουγγαρίας, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία και τα περιουσιακά της στοιχεία στη χώρα δεσμεύτηκαν.
Εξορία στην Ισπανία
Αφού έφυγε από το Παρίσι στα τέλη Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου 1914, η Ντόροτκα πήγε στην Ισπανία, μια ουδέτερη χώρα. Στην αρχή, έμεινε στη Βαρκελώνη και στη συνέχεια περιπλανήθηκε μεταξύ Πάλμα ντε Μαγιόρκα, Ίμπιζα και Αλικάντε για τα επόμενα πέντε χρόνια. Στην Ισπανία, ανέπτυξε στενή φιλία με τη γνωστή της από το Παρίσι, Μαρί Λορενσάν, Γαλλίδα ζωγράφο και χαράκτρια, που ήταν επίσης εξόριστη από τη Γαλλία, λόγω του Γερμανού συζύγου της. Οι δύο καλλιτέχνες πέρασαν επίσης χρόνο ζωγραφίζοντας μαζί.
Επιστροφή στο Ντουμπρόβνικ
Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ντόροτκα αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα της. Μεταξύ Ιουλίου 1920 και Σεπτεμβρίου 1922, εργάστηκε για μια εταιρεία υδροηλεκτρικών σταθμών στο Ντούγκι Ρατ, κοντά στο Ομίς. Μιλούσε άπταιστα ιταλικά, γερμανικά, γαλλικά και ισπανικά και εργαζόταν ως μεταφράστρια και ανταποκρίτρια.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι οικονομικοί της πόροι είχαν εξαντληθεί και ζήτησε από τη γιουγκοσλαβική πρεσβεία στο Παρίσι να τη βοηθήσει να λάβει αποζημίωση για την κατασχεμένη περιουσία της στο Παρίσι. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι πέτυχε και οι λίγοι οικονομικοί της πόροι από τότε υποδηλώνουν ότι έλαβε πραγματικά μικρή ή καθόλου αποζημίωση.
Το 1922, η Ντόροτκα επέστρεψε στο Ντουμπρόβνικ. Έζησε το υπόλοιπο της ζωής της στην ανωνυμία, παιρνόντας μια πολύ μέτρια ζωή ζώντας από τη μελισσοκομία και την καλλιέργεια κάκτων. Οι πολίτες του Ντουμπρόβνικ τη θυμήθηκαν για την κομψή εμφάνισή της, καθώς και για τον κάπως εκκεντρικό και μποέμ τρόπο ζωής της. Η Ντόροτκα είχε φήμη για την εκτεταμένη γνώση της τέχνης και περιστασιακά δεχόταν επισκέψεις από ντόπιους καλλιτέχνες και ιστορικούς τέχνης, οι οποίοι συζητούσαν θέματα καλών τεχνών μαζί της. Συνέχισε να ζωγραφίζει, αλλά -για άγνωστους λόγους- κατέστρεψε τα περισσότερα έργα της.
Η Ντόροτκα πέθανε σε ένα νοσοκομείο του Ντουμπρόβνικ το 1965 και θάφτηκε σε έναν οικογενειακό τάφο στο νεκροταφείο Λαπάντ.
Κληρονομιά
Λόγω του ότι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο Ντουμπρόβνικ σχεδόν σε πλήρη ανωνυμία, στα τέλη του 20ού αιώνα η Ντόροτκα είχε σχεδόν ξεχαστεί. Το έργο της διατηρήθηκε μόνο εν μέρει και μερικά από τα έργα της καταστράφηκαν μετά τον θάνατό της, συμπεριλαμβανομένων πολύ πιθανόν και ορισμένων από τα σχέδιά της. Το οικογενειακό της αρχείο φυλάσσεται από τα Κρατικά Αρχεία της Κροατίας στο Ντουμπρόβνικ. Μερικά από τα έργα της από τα χρόνια του Παρισιού μπορεί να έχουν διασωθεί σε ιδιωτικές συλλογές στη Γαλλία.
Τον 21ο αιώνα, το ενδιαφέρον για το έργο της Ντόροτκα έχει αναβιώσει κάπως. Η πρώτη της βιογραφία δημοσιεύτηκε το 2007. Ένα κροατικό ντοκιμαντέρ του 2008, Γελένα Ντόροτκα -Από την Κονάλα στο Μονπαρνάς (Jelena Dorotka - od Konala do Montparnassea), εξιστόρησε την ιστορία της ζωής της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Κυβισμού Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Νέας Υόρκης
Το Νομοθετικό Σώμα της πολιτείας της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York State Legislature), είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της αμερικανικής πολιτείας της Νέας Υόρκης. Το Νομοθετικό Σώμα της Νέας Υόρκης είναι διθάλαμο σώμα, που αποτελείται από μία κάτω βουλή, την Πολιτειακή Συνέλευση της Νέας Υόρκης και από μία άνω βουλή, την Γερουσία της Νέας Υόρκης.
Η πολιτειακή Συνέλευση, αποτελείται από 150 βουλευτές, ενώ η πολιτειακή Γερουσία, αποτελείται από 63 μέλη.
Αμφότερα τα σώματα, για τον Φεβρουάριο του 2022, ελέγχονται από το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο διατηρεί υπερπλειοψηφία και στη Συνέλευση (107 μέλη) και στην πολιτειακή Γερουσία (42 μέλη). Επιπλέον το Νομοθετικό Σώμα της Νέας Υόρκης, αποτελεί το υψηλότερα αμοιβόμενο για τα μέλη του νομοθετικό σώμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με βασικό ετήσιο μισθό τα 120.000$.
Οι εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Νομοθετικού Σώματος, πραγματοποιούνται τον Νοέμβριο κάθε ζυγού έτους. Τα μέλη της Συνέλευσης και τα μέλη της Γερουσίας, υπηρετούν διετή θητεία. Δεν υπάρχει περιορισμός στην επανεκλογή των μελών.
Το Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Νέας Υόρκης, συνέρχεται στο πολιτειακό καπιτώλιο, στην πρωτεύουσα της πολιτείας της Νέας Υόρκης, το Όλμπανι.
Για την υπέρβαση ενός δυνητικού βέτο (αρνησικυρίας) από τον Κυβερνήτη της πολιτείας, σύμφωνα με το άρθρο IV και παράγραφο 7 του πολιτειακού Συντάγματος, απαιτείται η υπερπλειοψηφία (2/3) όλων των μελών και από τα δύο σώματα (42 ψήφοι από την Γερουσία και 100 ψήφοι από την Συνέλευση).
Πολιτειακή Γερουσία
Πρόεδρος της Γερουσίας, είναι σύμφωνα με το πολιτειακό Σύνταγμα της Νέας Υόρκης, ο εκάστοτε Αντικυβερνήτης της Νέας Υόρκης, ο οποίος δεν αποτελεί μέλος της Γερουσίας, αλλά μπορεί να δώσει καθοριστική ψήφο παρά μόνο σε περιπτώσεις ισοψηφίας. Η πολιτειακή Γερουσία, προεδρεύεται όταν δεν βρίσκεται ο Αντικυβερνήτης, από τον Αναπληρωτή Πρόεδρο της Γερουσίας.
Πρακτικά το άτομο με την μεγαλύτερη ισχύ στην Γερουσία της Νέας Υόρκης, είναι ο Ηγέτης της Πλειοψηφίας, ο οποίος ελέγχει το νομοθετικό έργο, την ημερήσια διάταξη, καθώς και την ανάθεση των επιτροπών.
Πολιτειακή Συνέλευση
Επικεφαλής στη πολιτειακή Συνέλευση της Νέας Υόρκης, σύμφωνα με το πολιτειακό Σύνταγμα της Νέας Υόρκης, είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Συνέλευσης, ο οποίος είναι συνήθως βουλευτής, και εκλέγεται από τα μέλη της. Επίσης, ο Πρόεδρος της Συνέλευσης, αποτελεί το ισχυρότερο άτομο στη Συνέλευση.
Προϋποθέσεις για υποψηφιότητα
Για να θέσει κάποιο άτομο υποψηφιότητα για οποιοδήποτε από τα δύο σώματα του Πολιτειακού Νομοθετικού Σώματος της Νέας Υόρκης, πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα
Κριστίνο Σερίτσε Μπιόκο
Ο Κριστίνο Σερίτσε Μπιόκο (Cristino Seriche Bioko, γεν. το 1940) είναι στρατιώτης και πολιτικός από την Ισημερινή Γουινέα που ήταν πρωθυπουργός της Ισημερινής Γουινέας από τις 15 Αυγούστου 1982 έως τις 4 Μαρτίου 1992. Διετέλεσε 2ος αντιπρόεδρος από τον Δεκέμβριο του 1981 έως το 1982. Είναι μέλος της εθνότητας των Μπούμπι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ισημερινής Γουινέας
Voyager (Αυστραλιανό συγκρότημα)
Οι Voyager είναι ένα progressive metal συγκρότημα από το Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, που δημιουργήθηκε το 1999. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει επτά ολοκληρωμένα άλμπουμ. Το έβδομο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ τους, Colors in the Sun, κυκλοφόρησε παγκοσμίως την 1η Νοεμβρίου 2019 από τη γαλλοαμερικανική δισκογραφική εταιρεία Season of Mist. Εκπροσώπησαν την Αυστραλία στον με το τραγούδι "Promise".
1999–2003: Σχηματισμός και Element V
Οι Voyager δημιουργήθηκαν το 1999 στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας από τους Ντάνιελ Έστριν, Μαρκ Μπέικερ και Άνταμ Λόβκις. Το συγκρότημα είδε μερικές αλλαγές στη σύνθεση πριν ηχογραφήσει το άλμπουμ Element V το 2003 με τον Άινταν Μπάρτον στα Sovereign Studios στο Γουίλετον της Δυτικής Αυστραλίας. Το lineup για το Element V αποτελούνταν από τους Ντάνιελ Έστριν (πλήκτρα, φωνητικά), Μαρκ Ντε Βάτιμο (κιθάρα), Τζένα Γκρέγκ (μπάσο), Τζέοφ Κάλαγκαν (ντράμς) και Εμανουέλ Ρουντνίκι (κιθάρα), το 2002.
Το άλμπουμ Element V κυκλοφόρησε στην Αυστραλία το 2003, και στη συνέχεια παρελήφθη από την ολλανδική εταιρεία DVS Records και κυκλοφόρησε στην Ευρώπη το επόμενο έτος. Η ιαπωνική εταιρεία Woodbell/Experience έδωσε άδεια στο άλμπουμ για ιαπωνική διανομή την ίδια χρονιά και το κυκλοφόρησε με ένα μπόνους κομμάτι, "Now and Forever".
Η δημοτικότητα των Voyager αυξήθηκε γρήγορα μετά την ευρωπαϊκή κυκλοφορία του Element V και το συγκρότημα εξασφάλισε την πρώτη του μεγάλη υποστήριξη, ανοίγοντας για τον Στιβ Βάι στο Περθ τον Ιούλιο του 2004.
2006–2007: UniVers και ProgPower Europe
Στις αρχές του 2006, οι Voyager μπήκαν στα στούντιο Sovereign για να ηχογραφήσουν το "uniVers", με τους Μπόειτζεν και Ντόου ως σταθερά μέλη του συγκροτήματος. Οι Voyager γύρισαν ένα βίντεο κλιπ στη ραδιοφωνική έκδοση του τραγουδιού "Sober" και το κυκλοφόρησαν ως περιορισμένη έκδοση το 2006.
Το συγκρότημα εμφανίστηκε στο ProgPower Europe Festival στην Ολλανδία το 2006 και έλαβε θετικές απαντήσεις από τα μέσα ενημέρωσης. Ως αποτέλεσμα αυτής της παράστασης, οι Voyager προσκλήθηκαν στο ProgPower UK το 2008. Στα τέλη του 2006, οι Voyager επρόκειτο να εμφανιστούν με το Nevermore, του οποίου το σκέλος της παράστασης στο Περθ ακυρώθηκε τελικά. Οι Voyager επρόκειτο επίσης να υποστηρίξουν τον Ίνγκβεϊ Μάλμστην μετά την επιστροφή τους από την πρώτη ευρωπαϊκή περιοδεία, αλλά χτυπήθηκαν από το σόου την τελευταία στιγμή επειδή ο Μάλμστην δεν ήθελε καμία υποστήριξη για την περιοδεία του στην Αυστραλία.