cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμστερνταμ
Ιστορία
Οι πόλεμοι με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία είχαν άμεσο αντίκτυπο στο Άμστερνταμ. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, οι περιουσίες των κατοίκων του Άμστερνταμ λιγόστεψαν αισθητά. Από τα μισά του 18ου αιώνα, ο πληθυσμός άρχισε σταδιακά να μειώνεται, για να φτάσει το 1815 στο χαμηλότερο σημείο του, στις 140.000 κατοίκους περίπου.
thumb|80px|right|Άγαλμα της Άννας Φρανκ
Κατά τον 19ο αιώνα, υπήρξε περίοδος ανάκαμψης. Το Κανάλι Άμστερνταμ-Ρήνος χάρισε στο Άμστερνταμ άμεση πρόσβαση στον Ρήνο, ενώ το 1825 το Βορειοολλανδικό Κανάλι (Het Noordhollandsch Kanaal) συνέδεσε την πόλη με το Ντεν Χέλντερ. Επίσης, το 1839 κατασκευάστηκε η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή της Ολλανδίας, που συνέδεσε το Άμστερνταμ με το Χάαρλεμ. Τέλος, από το 1876 το Κανάλι της Βόρειας Θάλασσας (Ηet Noordzeekanaal), αποτέλεσε την απευθείας σύνδεση του λιμένα του Άμστερνταμ με τα κινητά υδατοφράγματα (sluizen) στο Άιμάουντεν (IJmuiden) και από εκεί διέξοδο στη Βόρεια Θάλασσα. Από το 1850 άρχισε να επεκτείνεται η πόλη έξω από το όριο του καναλιού Σίνγκελ (Singelgracht), που υπήρχε εκεί από τον 17ο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Ολλανδία παρέμεινε ουδέτερη, αλλά το Άμστερνταμ υπέφερε λόγω της έλλειψης τροφίμων.
Μετά τον πόλεμο, η ιστορία του Άμστερνταμ έχει να κάνει με γεγονότα που, ως βασικό θέμα, είχαν το οξύτατο στεγαστικό πρόβλημα που, ακόμη και σήμερα προβληματίζει τις δημοτικές αρχές. Στην αρχή εφαρμόστηκε το Γενικό Σχέδιο Αστικής Επέκτασης (Ηet Algemeen Uitbreidingsplan) που, όπως ακριβώς λέει η ονομασία του, δημιούργησε νέες μεγάλες συνοικίες στα δυτικά και στα νότια της πόλης. Επίσης επεκτάθηκε το βόρειο τμήμα και, στη δεκαετία του ’60, δημιουργήθηκε εκτεταμένο δίκτυο μετρό.
thumb|200px|left|Πλάνο Αστικής Επέκτασης του Άμστερνταμ Αυτή και η επόμενη δεκαετία, σημαδεύτηκε και από αρκετά γεγονότα όπως ήσαν οι ταραχές κατά τη διάρκεια του γάμου της πριγκίπισσας Βεατρίκης, τον Μάρτιο του 1966, και εκείνες της Νέας Αγοράς (Nieuwmarktrellen), το 1975. Το τριήμερο 13-15 Ιουνίου του 1966, το Άμστερνταμ γνώρισε εργατικές ταραχές. Τα επεισόδια πυροδοτήθηκαν από το θάνατο οικοδόμου διαδηλωτή, ο οποίος παρασύρθηκε από αστυνομικό όχημα, και ακολούθησε απεργία και πορεία διαμαρτυρίας. Οι ταραχές απέκτησαν μεγαλύτερες διαστάσεις μετά την είσοδο στο προσκήνιο των Ολλανδών αναρχικών "πρόβο" και, όταν τελικά υποχώρησαν, άφησαν πίσω τους 81 πολίτες και 28 αστυνομικούς τραυματίες.
Τον Μάιο του 1977, πυρκαγιά που ξέσπασε στο ξενοδοχείο «Πολωνία», προκάλεσε το θάνατο 33 ατόμων. Το 1980, ξέσπασαν σοβαρά επεισόδια, με αφορμή πάλι τη βασιλική οικογένεια κατά τη διάρκεια ενθρόνισης της Βεατρίκης. Με κεντρικό σύνθημα «όχι σπίτι, (τότε) όχι στέψη» ("Geen woning, geen kroning"), χιλιάδες διαδηλωτές έβαλαν φωτιές στην περιοχή του Ρόκιν. Οι συγκρούσεις που ακολούθησαν είχαν ως αποτέλεσμα των τραυματισμό 400 ατόμων.
Στη δεκαετία του ’80, ήλθαν στην πόλη πολλοί νέοι ανώτατης εκπαίδευσης, αναζητώντας εργασία στον τομέα παροχής υπηρεσιών, κυρίως. Αυτό όξυνε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα ανεύρεσης κατοικίας. Ακόμη, αναπτύχθηκε έντονα ο τομέας ξενοδοχείων και εστίασης (horeca), με την έλευση μεταναστών από άλλες χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα). Από το 1984, και μετά από πολύ καιρό, ο πληθυσμός της πόλης παρουσίασε και νέα αύξηση.
Το 1992 σημαδεύτηκε από το μεγάλο αεροπορικό δυστύχημα της συνοικίας Μπάιλμερμίιρ (Bijlmermeer), όταν ένα Ισραηλινό επιβατικό αεροσκάφος, μετά την απογείωσή του από το Σχίπχολ, έχασε δύο κινητήρες και κατέπεσε σε πολυκατοικία. 43 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και στο σημείο της πτώσης υπάρχει σήμερα μνημείο.
Σήμερα, συνεχίζονται εντατικά οι προσπάθειες ανέγερσης νέων κατοικιών σε περιοχές που, πριν από μερικά χρόνια, ήταν υπαίθριοι χώροι. Κατ’ ουσίαν το στοίχημα για τις αρχές είναι, να τηρηθούν οι ισορροπίες μεταξύ του οξύτατου στεγαστικού προβλήματος και του -παραδοσιακά μεγάλου για τους Ολλανδούς- σεβασμού προς το περιβάλλον.
Γεωγραφία
thumb|200px|right|Τοπογραφικός χάρτης του Άμστερνταμ, με τη χαρακτηριστική διάταξη των χράχτεν
Η κυρίως πόλη στέκεται πάνω σε 90 «νησιά» (σημ. κατ’ουσίαν νησίδες δημιουργημένες τεχνητά από τα χράχτεν) και μετράει 1539 γέφυρες από τις οποίες οι 252 στο κέντρο της. Το υψόμετρο του Άμστερνταμ είναι μόλις 2 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Η πόλη είναι κτισμένη σε μία απόλυτα επίπεδη περιοχή, μερικά τμήματα της οποίας έχουν δημιουργηθεί εξ ολοκλήρου μέσω κατασκευής πόλντερς, όπως το Χάαρλεμερμίιρ (de Haarlemmermeer) και το Μπέιμστερ (de Beemster).
Κλίμα
Υπάρχουν ημέρες με υψηλό αριθμό κατακρημνισμάτων, αλλά όχι πάνω από τα 850 χιλιοστά ετησίως. Το συνηθέστερο κατακρήμνισμα είναι το συνεχές ψιχάλισμα (motregen), ή απλή βροχή. Παρά ταύτα, όταν πνέουν ισχυροί δυτικοί άνεμοι, το ύψος βροχής μπορεί να ανέβει τόσο πολύ, ώστε τίθενται σε λειτουργία ειδικές αντλίες γύρω από την πόλη και, το νερό που περισσεύει παροχετεύεται στη θάλασσα ή σε υψηλότερα σημεία. Βέβαια, η παρουσία άφθονου ύδατος στις εδαφικές λεκάνες, είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση άφθονων νεφών και υγρασίας, ιδιαίτερα τους μήνες από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο.
Η μέση θερμοκρασία σε βαθμούς C και η μέση τιμή ατμοσφαιρικών κατακρημνισμάτων σε χιλιοστά, έχουν ως εξής (μετεωρολογικά δεδομένα από το αεροδρόμιο Σχίπχολ, 2010):
thumb|250px|right|Κάτοικοι του Άμστερνταμ κάνουν πατινάζ στα παγωμένα νερά ενός χραχτ
Γενική εικόνα της πόλης
thumb|300px|left|Αεροφωτογραφία του ιστορικού κέντρου του Άμστερνταμ, με την Ζώνη των Χράχτεν και τον ποταμό Άι που διαχωρίζει το νότιο από το βόρειο τμήμα της πόλης
Ο ποταμός Άι (Ηet IJ) αποτελεί το διαχωριστικό σημείο μεταξύ του ιστορικού κέντρου και των βόρειων συνοικιών του Άμστερνταμ. Το ιστορικό κέντρο βρίσκεται νότια του ποταμού και, συγκεκριμένα νότια του Κεντρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού. Το παλαιότερο σημείο του κέντρου είναι το Βάλεν (de Wallen) που, σήμερα, ταυτίζεται με την «κόκκινη περιοχή» (red district). Ακτινωτά, απλώνονται σε σχήμα μισοφέγγαρου τα πανέμορφα χράχτεν. Η ζώνη που σχηματίζουν (de grachtengordel) περιελήφθη στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO τον Αύγουστο του 2010.
Περιφερικά της ζώνης βρίσκονται οι παλαιότερες εργατικές συνοικίες του Άμστερνταμ, το Γιορντάαν (De Jordaan) και το Πέιπ (De Pijp). Το ιστορικό κέντρο καταλήγει στις χαρακτηριστικές τοποθεσίες Πλατεία Μουσείου (Ηet Museumplein), Πάρκο Φόντελ (Ηet Vondelpark) και Πλαντάζ (De Plantagebuurt) με τον ζωολογικό κήπο Άρτις (De Dierentuin Artis).
Βόρεια του ποταμού Άι βρίσκεται το Άμστερνταμ-Νόορντ (Amsterdam-Noord), με αρκετά πόλντερς, που έρχονται σε αντίθεση με τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του ιστορικού κέντρου. Ακριβώς στην πίσω είσοδο του Κεντρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού υπάρχει αποβάθρα αναχώρησης φέρι με δωρεάν μεταφορά επιβατών προς αυτό. Αλλά και υποθαλάσσια τούνελ συνδέουν τις δύο όχθες του ποταμού.
Το Άμστερνταμ έχει 400.000 δέντρα και άφθονα πάρκα. Στα νοτιοδυτικά βρίσκεται το Δάσος του Άμστερνταμ (Het Amsterdamse Bos), με έκταση 1000 εκταρίων περίπου.
Πληθυσμιακή κατανομή
thumb|right|200px|Πυραμίδα Πληθυσμιακής Κατανομής
Το Άμστερνταμ αποτελεί μια, πραγματικά, πολυεθνική κοινωνία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις αρχές του 2012, οι αυτόχθονες ήσαν λιγότεροι από τους αλλόχθονες. Συγκεκριμένα, οι Ολλανδοί κάτοικοι της πόλης, αποτελούσαν το 49,5% (79,42% σε όλη την Ολλανδία), έναντι 50,5% των ξένων (20,58% σε όλη την Ολλανδία). Το 2007 ζούσαν στην πόλη άνθρωποι από 177 εθνικότητες (!), τις περισσότερες στον κόσμο. Οι πρώτες 5 κατά σειρά πληθυσμού ήσαν: Μαροκινοί, Τούρκοι, Βρετανοί, Σουριναμέζοι και Γερμανοί.
Η έλευση τόσων πολλών ξένων στην πόλη, εύκολα εξηγείται αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν. Η μεγάλη ανεκτικότητα -κυρίως θρησκευτική- ήταν ο κύριος λόγος, ιδιαίτερα στην περίοδο των δύσκολων εποχών του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.
thumb|200px|right|Η Τσάιναταουν του Άμστερνταμ
Στο Άμστερνταμ βρήκαν καταφύγιο Γάλλοι (Ουγενότοι), Φλαμανδοί (προτεστάντες), Εβραίοι και κάτοικοι της Βραβάντης, διωκόμενοι για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις στις πατρίδες τους. Αργότερα προστέθηκαν και αυτοί που ήλθαν στην πόλη για επαγγελματικούς λόγους. Ως πρώτοι «μετανάστες» θεωρούνται αυτοί που ήλθαν από τη Φριζία, τη Γερμανία και τη Σκανδιναβία. Μάλιστα οι Γερμανοί ήσαν το πολυπληθέστερο γκρουπ, από τον 15ο μέχρι και τον 19ο αιώνα.
Όταν η Κίνα έγινε δημοκρατία το 1911, πολλοί Κινέζοι ήλθαν να εργαστούν στο Άμστερνταμ, κυρίως ως ναυτικά πληρώματα. Έμειναν σε μία περιοχή της πόλης, όπου αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία. Η συνοικία αυτή ονομάστηκε Τσάιναταουν του Άμστερνταμ (De Amsterdamse Chinatown) για να ξεχωρίζει από τις αντίστοιχες άλλων κρατών. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι περισσότεροι Κινέζοι της πόλης εργάζονταν σε Κινέζικα εστιατόρια.
Από το 1960 άρχισε μία μαζική προσέλευση ανειδίκευτων, κατά κύριο λόγο, εργατών στην πόλη (gastarbeiders). Με την ανεξαρτητοποίηση του Σουρινάμ το 1975, ήλθαν χιλιάδες Σουριναμέζοι που εγκαταστάθηκαν στο Μπέιελμίιρ (De Bijlmermeer). Πέρα όμως από τους ξένους, το Άμστερνταμ δέχθηκε την έλευση και χιλιάδων Ολλανδών, που ήλθαν στην πόλη για διάφορους λόγους. Τέλος, υπήρχε και αντίστροφη μετακίνηση πολλών κατοίκων του Άμστερνταμ προς άλλες -κοντινές συνήθως- πόλεις, για λόγους αποφυγής του φαινομένου της αστυφιλίας, συνταξιοδότησης κ.ο.κ.
Θρησκεία
Το 2000, ένα ποσοστό 56% των κατοίκων του Άμστερνταμ δήλωσε ότι δεν ακολουθεί κάποιο θρησκευτικό δόγμα, ούτε ανήκει σε κάποια εκκλησιαστική κοινότητα. Για το υπόλοιπο ποσοστό, οι θρησκείες που κυριαρχούσαν ήσαν ο Χριστιανισμός με 17% και ο Μουσουλμανισμός με 14%. Μία έρευνα του Γραφείου Έρευνας και Στατιστικής του Άμστερνταμ έδειξε ότι, μετά από λίγα χρόνια, το κυρίαρχο δόγμα θα είναι ο Μουσουλμανισμός, λόγω της συνεχιζόμενης αύξησης του πληθυσμού ατόμων από το Μαρόκο και την Τουρκία.
Το 1578, σχετικά αργά, το Άμστερνταμ αποκήρυξε τον Καθολικισμό και ενώθηκε με τις άλλες ολλανδικές πόλεις στον αγώνα κατά των Ισπανών. Οι εκκλησίες και τα παρεκκλήσια πέρασαν σε χέρια Προτεσταντών, ενώ οι Καθολικοί αναζήτησαν καταφύγιο σε κρύπτες εκκλησιών, ή εγκατέλειψαν την πόλη. Στα τέλη του 16ου και σε όλο τον 17ο αιώνα, ήλθαν μετανάστες με τα δικά τους θρησκευτικά πιστεύω, όπως Σεφαραδίτες Εβραίοι, Γάλλοι Ουγενότοι και Προτεστάντες από τη Ν. Ολλανδία. Κατά τον 20ο αιώνα, υπήρξε μαζική έλευση Εβραίων, οι οποίοι κατά το μεγαλύτερο μέρος έχασαν τη ζωή τους στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Μουσεία
Το Άμστερνταμ έχει πάρα πολλά μουσεία, περισσότερα από 80, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που στεγάζονται στις εκκλησίες της πόλης. Κάποια από αυτά ανήκουν στα σημαντικότερα στον κόσμο ενώ, πολλά βρίσκονται στην Πλατεία Μουσείου (Het Museumplein) και σε διαρκή ανακαίνιση.
thumb|250px|Το Ρέικσμουζεουμ
Οι συλλογές του Κρατικού Μουσείου χωρίζονται σε 3 μεγάλες κατηγορίες: εικαστικές τέχνες (ζωγραφική, γλυπτική, κεραμική, υαλογραφία, Ασιατικές τέχνες κ.α.), ιστορία και διάφορα (σχέδια, φωτογραφίες κ.α.).
Στον τομέα της ζωγραφικής δίνεται ιδιαίτερη μνεία στα έργα των μεγάλων Ολλανδών δασκάλων του 17ου αιώνα ( 17e-eeuwse Hollandse Meesters), με μεγαλύτερα ονόματα εκείνα των Ρέμπραντ ( Rembrandt van Rijn), Φρανς Χαλς, Γιοχάννες Φερμίιρ, Γιάκομπ φαν Ράουσντελ και Γιαν Στέιν. Οι κορυφαίοι πίνακες είναι η Νυχτερινή Περίπολος (De Nachtwacht) του Ρέμπραντ και Η Κοπέλα με το Γάλα (Het Meilkmeisje) του Φερμίιρ.
Περιλαμβάνει περίπου 200 πίνακες, 500 σχέδια και 700 επιστολές του Βαν Γκογκ, αλλά και βιβλιοθήκη με 23.000 έργα. Αντίθετα με ότι πιστεύεται, στο μουσείο εκτίθενται και μεμονωμένα έργα άλλων μεγάλων ζωγράφων, όπως των Μονέ, Γκωγκέν, Πικάσο, Σερά και Τουλούζ Λωτρέκ.
Τον Δεκέμβριο του 2002 εκλάπησαν δύο πίνακες του Βαν Γκογκ. Το 2003 συνελήφθησαν δύο ύποπτοι, αλλά οι πίνακες δεν βρέθηκαν ακόμη (2012).
thumb|250px|right|Το Μουσείο των Τροπικών
Εκκλησίες
thumb|250px|Η Παλαιά Εκκλησία
Αξιόλογα κτήρια
thumb|250px|right|Το Βασιλικό Παλάτι
Απετέλεσε, στην εποχή του, το μεγαλύτερο μη θρησκευτικό κτήριο του Παλαιού Κόσμου. Η μνημειακή κατασκευή, που κόστισε 8,5 εκατομμύρια χούλντεν (gulden), ένα απίστευτα μεγάλο ποσό για τον 17ο αιώνα, συμβόλιζε το ελεύθερο πνεύμα της πόλης (Vrijzinnigheid). Το κτήριο στηριζόταν σε 13.659 ξύλινους πασσάλους (heipalen) και το κύριο δομικό υλικό είναι ο αμμόλιθος Μπεντχάιμερ, ενώ στο εσωτερικό του κυριαρχεί το μάρμαρο. Χαρακτηρίζεται ως «αυστηρό στη διακόσμηση αλλά λαμπερό στο σχεδιασμό» του. Έχει είσοδο με διακόσμηση κορινθιακού ρυθμού, 2 ορόφους και μνημειακή κεντρική σάλα, μήκους 40, ύψους 30 και πλάτους 20 μέτρων περίπου.
Η χρήση του άλλαξε το 1808, όταν χρησιμοποιήθηκε από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη ως βασιλική κατοικία και παρέμεινε έτσι για πολύ καιρό, μετά την επιστροφή του σε ολλανδικά χέρια. Στον 20o αιώνα έγιναν πολλές εργασίες συντήρησης και, από το 1960, άνοιξε για το κοινό. Μεταξύ 2005 και 2009 έκλεισε πάλι, διότι πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένα έργα συντήρησης στο εσωτερικό του. Σήμερα, δεν χρησιμοποιείται μεν ως βασιλική κατοικία, αλλά στεγάζει όλες τις επισκέψεις των βασιλικών μελών στο Άμστερνταμ, καθώς και όλες τις εορταστικές ή επετειακές εκδηλώσεις που σχετίζονται με τους Ολλανδούς «γαλαζοαίματους».
Κατασκευάστηκε για να στεγάσει και να εξυπηρετήσει τις οικονομικές δραστηριότητες των εμπόρων και πολιτών του Άμστερνταμ, όμως ο ρόλος του ήταν πολλαπλός: χρηματιστήριο, ανταλλακτήριο αγαθών (κυρίως για εμπόρους), ταχυδρομείο, τηλεφωνικό κέντρο, αστυνομικό τμήμα, συνεδριακός χώρος, πολιτιστικό κέντρο, ήταν κάποιες από τις λειτουργίες του.
Σήμερα χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός, συνεδριακός και συναυλιακός χώρος. Είναι στη λίστα με τα 100 σπουδαιότερα Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ολλανδίας (Rijksmonumenten).
thumb|250px|right|To Σχέιπφααρτχάους
Διαθέτει θόλο από χυτοσίδηρο με άνοιγμα 40 μέτρων, περίπου, και εντυπωσιακή είσοδο νεοαναγεννησιακού ρυθμού. Από το 1997 βρίσκεται συνεχώς υπό καθεστώς έργων συντήρησης, εξ αιτίας των οποίων, πολλά τμήματά του κλείνουν για αρκετές εβδομάδες.
Η «Κόκκινη Συνοικία»
thumb|200px|Οι χαρακτηριστικές «βιτρίνες» της Κόκκινης Συνοικίας
Η «Κόκκινη Συνοικία» (De Rosse Buurt/De Wallen of De Walletjes), αποτελεί μία «ιδιαίτερη» περιοχή στο κέντρο του Άμστερνταμ, και έναν από τους πλέον πολυσύχναστους τουριστικά προορισμούς της πόλης. Αποτελεί ένα δαιδαλώδες σύνολο από μικρά και στενά δρομάκια, μέσα στο ιστορικό κέντρο, που χαρακτηρίζεται από τον χαμηλό κόκκινο φωτισμό των οικημάτων, απ’όπου και η «διεθνής» ονομασία του. Στα ολλανδικά σημαίνει «η περιοχή με τα μικρά τοιχάκια ή τις μικρές τοίχινες αποβάθρες» (Walletjes), για να τονιστεί η ιστορία της.
Ήδη από το 1385 είχε αρχίσει να περιτειχίζονται τα χράχτεν της περιοχής με μικρές πλίνθινες κατασκευές (Wallen). Η περιοχή αποτελούσε αρχικά θρησκευτικό κέντρο, αφού από το 1578 άρχισαν να κτίζονται λιλιπούτειες μοναστικές κοινότητες (Kloosters) σε ικανούς αριθμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι η παλαιότερη εκκλησία του Άμστερνταμ (Oude Kerk) βρίσκεται στο κέντρο της ζώνης. Παρά ταύτα, από τον 16ο αιώνα, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα πορνεία στην περιοχή Άουντεζέιντε (Oudezijde=Παλαιά Πλευρά). Από τον 19ο αιώνα και μετά, ιδιαίτερα στην δεκαετία του 1920, έγινε συστηματική κατεδάφισή τους, αλλά εμφανίστηκε το φαινόμενο της πορνείας του «δρόμου». Οι πρώτες βιτρίνες εμφανίστηκαν το 1930 και καθιερώθηκαν οριστικά με την δεκαετία του ’60.
Η ζώνη, που περιλαμβάνει περίπου 300 οικήματα (μεγάλα δωμάτια κατ’ουσίαν), καλύπτει περίπου 6.500 τετραγωνικά μέτρα και περιβάλλεται από χράχτεν. Τα οικήματα ενοικιάζονται από τις εργαζόμενες στο συγκεκριμένο χώρο όπου και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Αυτό, όμως, που αποτελεί την ειδοποιό διαφορά είναι ότι «εκτίθενται» σε κοινή θέα πίσω από μεγάλη γυάλινη προθήκη («βιτρίνα») με κόκκινο φωτισμό. Η ολλανδική ονομασία για το συγκεκριμένο είδος πορνείας είναι raamprostitutie, που σημαίνει κυριολεκτικά «πορνεία του παράθυρου/βιτρίνας».
Αντίθετα με ότι πιστεύεται, η περιοχή αποτελεί μεν το κέντρο του «αγοραίου έρωτα» της πόλης, αλλά είναι ταυτόχρονα ένας χώρος όπου καταβάλλονται συστηματικές προσπάθειες για την εξάλειψη της αισθητικής του χυδαίου, μέσω του σεβασμού της ταυτότητας των εργαζομένων γυναικών και, πάντοτε, με τη συμβολή και τήρηση των ολλανδικών νόμων (η πορνεία στην «κόκκινη ζώνη» είναι απόλυτα νόμιμη). Υπάρχουν γραπτοί αλλά και «άγραφοι» νόμοι που δεν θα πρέπει να παραβιάζονται χάριν του «θεάματος» (λ.χ. η φωτογράφιση των εκδιδομένων γυναικών αποτελεί πρόκληση και θα πρέπει να αποφεύγεται).
Παρά ταύτα, η περιοχή βρίθει από επιχειρήσεις που σχετίζονται με το συγκεκριμένο τομέα, όπως καταστήματα με είδη σεξ (sex shops), θέατρα αντίστοιχου περιεχομένου, κ.ο.κ, που σε συνδυασμό με τα διάσημα κόφι-σοπς (coffeeshops) και, παρά την ανοχή των ολλανδικών νόμων (gedoogbeleid), αποτελούν συχνά εστίες παραβατικότητας ή και εγκληματικότητας. Από το 2007 μπήκε σε εφαρμογή το Σχέδιο 1012 (Ηet Coalitieproject 1012), για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας και την οικονομική αναβάθμιση της περιοχής.
Εραλδική
Το οικόσημο (Het Wapen) του Άμστερνταμ αποτελείται από 3 σταυρούς του Αγίου Ανδρέα και βρίσκεται τόσο στο θυρεό (Heraldiek) όσο και στη σημαία (Vlag) της πόλης. Στο θυρεό βρίσκεται σε κάθετη θέση, ενώ στη σημαία σε οριζόντια. Οι ιστορικοί πιστεύουν πως ήταν το οικόσημο της οικογένειας Περσέιν (Persijn), που εξουσίαζε στην πόλη από το 1280, έως το 1282. Θεωρείται πως οι σταυροί αντιπροσωπεύουν τους τρεις κινδύνους που παραδοσιακά είχαν πλήξει την πόλη: την πλημμύρα, τη φωτιά και το λοιμό. Οι 3 λέξεις στο κάτω μέρος του "Ηρωικός (Heldhaftig), Αποφασιστικός (Vastberaden), Ευσπλαχνικός (Barmhartig)", τοποθετήθηκαν από την Βασίλισσα Βιλελμίνη το 1947 σε αναγνώριση της γενναιότητας που έδειξε η πόλη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Διοίκηση
Το Άμστερνταμ είναι η πρωτεύουσα της Ολλανδίας από την εποχή που ήταν στα χέρια των Γάλλων του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και, συγκεκριμένα από την 20η Απριλίου 1808, οπότε πραγματοποιήθηκε επίσημη παρέλαση στην πόλη. Μάλιστα, το 1908, εορτάστηκε η 100ετία του Άμστερνταμ με εκδηλώσεις που διήρκεσαν μία εβδομάδα. Αντίθετα, το 2008, δεν δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στην επέτειο.
Παρά ταύτα, συνταγματικά το Άμστερνταμ, αποτελεί πρωτεύουσα της χώρας μόλις από το 1983, με ειδική διορθωτική τροποποίηση του ολλανδικού συντάγματος. Και, βέβαια, η έδρα της κυβέρνησης όπως και το κοινοβούλιο εδρεύουν στη Χάγη (Den Haag). Υπεύθυνος σε θέματα διοίκησης είναι ο δήμος του Άμστερνταμ.
Εκπαίδευση
thumb|200px|Amsterdam
Το Άμστερνταμ έχει δύο πανεπιστήμια: Το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ (De Universiteit van Amsterdam) ή (UvA), με 28.000 φοιτητές περίπου και το Πανεπιστήμιο Φρέιε (Vrije Universiteit) ή (VU), με 19.000 φοιτητές περίπου. Το πρώτο βρίσκεται στην κυρίως πόλη, ενώ το δεύτερο στη συνοικία Μπάουτενφέλντερτ (Buitenveldert).
Άλλα ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης (ΗΒΟ), αποτελούν η Ακαδημία Χέριτ Ρίτφελτ (De Gerrit Rietveld Academie), με κατεύθυνση τις Καλές Τέχνες, την Υφαντουργία, τη Γραφιστική, τη Μόδα κ.α., το Χόχεσχόολ του Άμστερνταμ (De Hogeschool van Amsterdam), με κατεύθυνση τη Φυσική Αγωγή, τη Διατροφολογία, την Οικονομία, την Υγεία, τα ΜΜΕ κ.α., το Χόχεσχόολ για Οικονομικές Σπουδές του Άμστερνταμ (Hogeschool voor Economische Studies Amsterdam) και το Αμστερντάμσε Χοχεσχοολ για τις Τέχνες (Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten) που περιλαμβάνει το Ωδείο Σβεελίνκ (Sweelinck Conservatorium). Το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας του Άμστερνταμ είναι ένας από τους μεγαλύτερους παγκοσμίως θεσμούς τεκμηρίωσης και έρευνας της κοινωνικής ιστορίας, και ιδιαίτερα της ιστορίας του εργατικού κινήματος.
Συγκοινωνίες
Οι δημόσιες μεταφορές στο Άμστερνταμ επιτελούνται από:
Μια νέα σιδηροδρομική γραμμή, η Γραμμή Βορρά/Νότου (Noord/Zuidlijn), και μια νέα γραμμή τραμ προς το Έιμπουργκ (μια νέα αστική περιοχή σε ένα τεχνητό νησί) είναι υπό κατασκευή.
Πολλοί κάτοικοι του Άμστερνταμ χρησιμοποιούν ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους. Οι περισσότεροι κεντρικοί δρόμοι διαθέτουν ποδηλατοδρόμους και, παντού στην πόλη, υπάρχουν χιλιάδες θέσεις παρκαρίσματος για ποδήλατα. Στο κέντρο της πόλης, η οδήγηση αυτοκινήτου θεωρείται ασύμφορη λόγω του έντονου κυκλοφοριακού και των περιορισμένων και ακριβών χώρων στάθμευσης. thumb|right|200px|Αεροδρόμιο Σχίπχολ
Αθλήματα
Το Άμστερνταμ είναι η έδρα του Άγιαξ, ομάδας της Ολλανδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Βάση του Άγιαξ είναι το σύγχρονο στάδιο Άμστερνταμ Αρένα, που βρίσκεται νοτιοανατολικά της πόλης. Η ομάδα μοιράζεται τις εγκαταστάσεις με την Άμστερνταμ Αντμίραλς, μια ομάδα μπέιζμπολ.
Το 1928, το Άμστερνταμ διοργάνωσε τους 9ους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το Ολυμπιακό στάδιο που χτίστηκε για τους αγώνες έχει υποστεί ολοκληρωτική ανανέωση και χρησιμοποιείται σήμερα για πολιτιστικά και αθλητικά γεγονότα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Αμστερνταμ Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Νομός Καρδίτσας
Η Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας (Νομός Καρδίτσας έως την 31η Δεκεμβρίου 2010) είναι μία από τις 74 Περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας και ανήκει γεωγραφικά, αλλά και διοικητικά, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας.
Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί μία από τις πέντε περιφερειακές ενότητες της Θεσσαλίας. Έχει έκταση 2.576 τ.χλμ. και πληθυσμό 113.070 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πρωτεύουσα της Π.Ε. είναι η ομώνυμη πόλη της Καρδίτσας με πληθυσμό 32.031 κατοίκους. Ο πρώην Νομός Καρδίτσας συστάθηκε το 1944 (ΦΕΚ Α΄ 82/1944), αποτελώντας μετεξέλιξη της Επαρχίας Καρδίτσας, που μέχρι τότε υπαγόταν στον Νομό Τρικάλων. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 μετονομάσθη σε Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Στην Π.Ε. Καρδίτσας βρίσκεται η Λίμνη Πλαστήρα, της οποίας το φράγμα απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Καρδίτσας.
Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών της Π.Ε. Καρδίτσας, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση νομού Καρδίτσας.
Γνωστά πρόσωπα
Από την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας έλκουν την καταγωγή τους ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο ηθοποιός και λογοτέχνης Νίκος Μπίνας, ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, ο συνθέτης και πρόεδρος της ΕΡΤ από το 2015 έως το 2017 Διονύσης Τσακνής, οι ζωγράφοι Γιώργος Βαλταδώρος και Δημήτρης Γιολδάσης, ο Ολυμπιονίκης Κων/νος Θάνος, ο Ολυμπιονίκης Δημοσθένης Ταμπάκος, ο σεισμολόγος Κώστας Παπαζάχος, ο καλαθοσφαιριστής Γιάννης Μπουρούσης,ο κωμικός Γιώργος Μητσικώστας, η τραγουδίστρια Έλενα Παπαρίζου, η ηθοποιός Κωνσταντίνα Μιχαήλ, ο προπονητής ποδοσφαίρου Σάκης Τσιώλης, ο Στέφανος Τσιτσιπάς και η πρωταθλήτρια του βάδην Αντιγόνη Ντρισμπιώτη.
Γεωγραφία
Η Π.Ε. Καρδίτσας βρίσκεται στη νοτιοδυτική Θεσσαλία και δεν βρέχεται από θάλασσα. Η ανατολική πλευρά της καταλαμβάνει μέρος της μεγάλης Θεσσαλικής πεδιάδος, ενώ στη δυτική κυριαρχούν τα μεγαλόπρεπα Άγραφα με τις πανύψηλες κορυφές τους να αγγίζουν τον ουρανό. Στο μέσον περίπου της περιφερειακής ενότητας, βρίσκεται η λίμνη Πλαστήρα, με το ομώνυμο φράγμα, έμπνευση του Καρδιτσιώτη πολιτικού και στρατιωτικού Νικολάου Πλαστήρα. Πολλά ρέματα και μικρά ποτάμια διαρρέουν τον κάμπο (Καράμπαλης, Καλέντζης, Φαρσαλιώτης, Σοφαδίτικος), με κυριότερο τον παραπόταμο του Πηνειού Ενιπέα.
Η Π.Ε. Καρδίτσας συνορεύει με την Π.Ε. Τρικάλων στα βόρεια, την Π.Ε. Λάρισας στα ανατολικά, την Π.Ε. Φθιώτιδος στα νοτιοανατολικά, την Π.Ε. Ευρυτανίας στα νότια, την Π.Ε. Άρτας στα δυτικά και ένα ελάχιστο κομμάτι με την Π.Ε. Αιτωλοακαρνανίας στα νοτιοδυτικά.
Τα υψηλότερα όρη και οι κορυφές των Αγράφων
(η ψηλότερη κορυφή των Αγράφων, βορείων -Καρδίτσας- και νοτίων -Ευρυτανικών-, στην οποία κατά μία εκδοχή προσάραξε η κιβωτός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας μετά τον κατακλυσμό του Δία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Αμρ αλ-Ακτά
Ο Αμρ ή Ομάρ ιμπν Αμπντ Αλλάχ ιμπν Μαρουάν ή Ομάρ ιμπν Ουμπάυντ Αλλάχ ιμπν Μαρουάν, με το επώνυμο αλ-Ακτά, «ο μονόχειρ», και επίσης αναφερόμενος ως Άμερ ή Άμβρος στις βυζαντινές πηγές,  ήταν ο ημιαυτόνομος Άραβας εμίρης της Μαλάτειας (Μελιτηνής) από τα 830 ως τον θάνατό του στη Μάχη του Λαλακάοντος στις 3 Σεπτεμβρίου 863. Στην εποχή του, ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στο ανατολικό σύνορό της,  και έγινε μια εξέχουσα φυσιογνωμία στην ύστερη Αραβική και Τουρκική επική λογοτεχνία.
Βιογραφία
Ο Αμρ ανήκε στη φυλή Μπάνι Σουλαΐμ, η οποία εγκαταστάθηκε στη δυτικη Τζαζίρα (Άνω Μεσοποταμία) κατά την εποχή των πρώτων μουσουλμανικών κατακτήσεων και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις υποθέσεις της Μαλάτειας και την παραμεθόρια ζώνη της Τζαζίρα με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, καθώς και τα Καυκάσια σύνορα με τους Χαζάρους. Ο πατέρας του, Αμπντ Αλλάχ ή Ουμπάυντ Αλλάχ, είναι ελάχιστα γνωστός, εκτός από το ότι ήταν επίσης εμίρης της Μαλάτειας, και ότι περίπου το 810 παρέδωσε στους Βυζαντινούς το φρούριο της Κάμαχας για να επιτευχθεί η απελευθέρωση του γιου του, ο οποίος κρατούνταν αιχμάλωτος.
Τη δεκαετία του 850, ο Αμρ νίκησε μια εκστρατεία με επικεφαλής τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ (β. 842-867) ενάντια στα Σαμόσατα, και πραγματοποίησε μια σειρά από επιτυχημένες επιδρομές στο Βυζάντιο. Μια από αυτές σάρωσε τα θέματα των Θρακησίων και του Οψικίου και έφτασε μέχρι τη μεγάλη βυζαντινή στρατιωτική βάση των Μαλαγίνων στη Βιθυνία. Δεν ήταν σε θέση, εντούτοις, να σταματήσει μια εκστρατεία  αντιποίνων που ξεκίνησε το 856 από τον Πετρωνά κατά της Μελιτηνής και Τεφρικής, η οποία λεηλάτησε τα εδάφη μέχρι την Άμιδα, συλλαμβάνοντας πολλούς αιχμαλώτους πριν πάρει το δρόμο της επιστροφής.
Πηγές
Κατηγορία:Άραβες στρατιωτικοί‎ Κατηγορία:9ος αιώνας Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Τόγκο
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Τόγκο (γαλλικά: Fédération Togolaise de Football, FTF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στo Τόγκο. Εδρεύει στo Λομέ. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Τόγκο.
Ιστορία
Ο οργανισμός συστάθηκε το 1960. Εντάχθηκε στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF) το 1963 και στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1964.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Τόγκο
Μιρέλα Μανιάνι
Η Μιρέλα Μανιάνι (γενν. 21 Δεκεμβρίου 1976) είναι Ελληνίδα αλβανικής καταγωγής ακοντίστρια, δύο φορές Ολυμπιονίκης το 2000 και το 2004, ενώ έχει αναδειχθεί και δύο φορές πρωταθλήτρια κόσμου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Δυρράχιο της Αλβανίας στις 21 Δεκεμβρίου 1976. Ο πατέρας της ήταν δεκαθλητής και από αυτόν πήρε τα πρώτα ερέθισμα του κλασικού αθλητισμού. Από τα πέντε της χρόνια την έτρεχε στα στάδια και ως τα 12 συνέχιζε να κάνει δρόμους ταχύτητας, ώσπου μία μέρα ενώ ο πατέρας της μιλούσε με έναν άλλο προπονητή, πήρε το ακόντιο μιας κοπέλας να επιχειρήσει μία προσπάθεια. Έριξε καλύτερα από εκείνη που έκανε ακοντισμό και έτσι αποφάσισαν να ασχοληθεί με αυτό το αγώνισμα. Το 1994, ήταν 9η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων. Το 1995 και πάλι ως Αλβανίδα ήταν δεύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων. Το 1996 αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί στον τελικό. Ήταν σημαιοφόρος της ομάδας.
Απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα όταν παντρεύτηκε τον επίσης ελληνοποιημένο αρσιβαρίστα Γιώργο Τζελίλη. Ανήκε στον Ολυμπιακό ΣΦΠ και γυμνάζονταν με τον Αντώνη Παπαδημητρίου. Η πρώτη της συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση με την Ελλάδα έγινε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1997 στην Αθήνα, όπου κατέλαβε την 11η θέση. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1998 στη Βουδαπέστη, μολονότι προκρίθηκε στον τελικό ως δεύτερη με επίδοση 65,14 μέτρα στον τελικό περιορίστηκε στην 9η θέση με βολή στα 58,65 μέτρα.
Η πρώτη πολύ μεγάλη επιτυχία ήρθε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1999 στη Σεβίλλη, όπου με βολή στα 67,09 μέτρα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Η επίδοση αυτή είναι το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ που αναγνώρισε η IAAF με το νέο τύπο ακοντίου.
Επόμενο ραντεβού ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Σίδνεϊ το 2000, έχοντας για άλλη μία φορά εξαιρετική παρουσία, κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο με βολή στα 67,51 μέτρα, που σημείωσε μάλιστα δύο φορές στο συγκεκριμένο αγώνα (στη δεύτερη και την έκτη προσπάθεια), σημειώνοντας πανελλήνιο ρεκόρ που παραμένει.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2001 στο Έντμοντον κατέλαβε τη δεύτερη θέση για δεύτερη συνεχή χρονιά με καλύτερη προσπάθεια στα 65,78 μέτρα.
Το 2002, έμελλε να βρεθεί ξανά στην κορυφή μετά από δίχρονη απουσία και το κατάφερε πολύ άνετα καθώς οι αντίπαλές της στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου 2002 στο Μόναχο δεν μπορούσαν να πλησιάσουν τη βολή της στα 67,47 μέτρα. Την επόμενη χρονιά, η Μανιάνι διατήρησε την πρωτοκαθεδρία στον κόσμο και με βολή στα 66,52 μέτρα κατέκτησε για δεύτερη φορά τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας.
Το 2004, δεν ήταν η πιο εύκολη για αυτήν χρονιά, καθώς είχε αρκετούς τραυματισμούς. Στον προκριματικό του ακοντισμού για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 της Αθήνας συμμετείχε με καλύτερη επίδοση χρονιάς 59,92 μέτρα, και έριξε πάνω από το όριο των 61 μέτρων στην τρίτη της προσπάθεια με βολή στα 61,04 μέτρα. Στον τελικό κατόρθωσε στην τελευταία της προσπάθεια να ρίξει το ακόντιό της στα 64,29 μέτρα και να κατακτήσει την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο.
Το 2005 ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα τραυματισμών που την έφεραν για πρώτη φορά εκτός τελικού σε μεγάλη διοργάνωση από το 1997, ενώ το 2006 μία εγχείρηση στο χέρι την άφησε εκτός προπονήσεων. Είναι μία από τις πιο σπουδαίες ακοντίστριες όλων των εποχών. Αποχώρησε από την ενεργό δράση και το 2012 απέκτησε μία κόρη από τον τρίτο της γάμο.
Η εξέλιξη της Μιρέλας Μανιάνι με το νέο τύπο ακοντίου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΟΣΦΠ Κατηγορία:Αλβανοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Ακοντιστές
Σαμπαναλάργκα
Η Σαμπαναλάργκα είναι δήμος στην Αντιόχεια Κολομβίας στην Κολομβία. Έχει έκταση 265 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει υψόμετρο 1.556 μέτρα. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1980
Το Κύπελλο Κύπρου 1980 ήταν η 6η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (3η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 3η φορά στην ιστορία του.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η ΑΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στο Παλιό Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-1 σετ.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1980
Οίκος του Ουίνδσορ
Ο Οίκος του Ουίνδσορ (αγγλικά: House of Windsor) είναι ο βασιλικός οίκος του Ηνωμένου Βασιλείου και των άλλων βασιλείων της Κοινοπολιτείας. Ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Γεώργιο Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου με βασιλικό διάταγμα στις 17 Ιουλίου 1917, όταν άλλαξε το όνομα της βρετανικής βασιλικής οικογένειας από το γερμανικό Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (ένα παρακλάδι του Οίκου των Βέττιν) στο αγγλικό Ουίνδσορ. Ο λόγος της αλλαγής ήταν το αντιγερμανικό συναίσθημα στη Βρετανική Αυτοκρατορία εν μέσω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα το πιο εξέχον μέλος του Οίκου είναι ο αρχηγός του, ο Βασιλιάς Κάρολος Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος είναι μονάρχης 15 Bασιλείων της Κοινοπολιτείας των Εθνών.
Μου (χαμένη ήπειρος)
μικρογραφία Η Μου είναι μια ήπειρος που υποτίθεται ότι βρισκόταν στον Ατλαντικό ή στον Ειρηνικό Ωκεανό αλλά εξαφανίστηκε.
Η ονομασία δόθηκε από τον ταξιδιώτη και μελετητή αρχαιοτήτων Αύγουστο λε Πλονζόν, (1825 –1908), σύμφωνα με τον οποίο ο Αιγυπτιακός πολιτισμός και πολιτισμοί της Κεντρικής Αμερικής, δημιουργήθηκαν από πρόσφυγες μιας ηπείρου που αργότερα χάθηκε, την Μου, που την τοποθετούσε στον Ατλαντικό Ωκεανό. Αυτή η θεωρία επεκτάθηκε από τον Τζέιμς Τσέρτσγουορντ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η Μου βρισκόταν στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Η θεωρία αυτή αμφισβητήθηκε ήδη από τα χρόνια του λε Πλονζόν. Σήμερα οι επιστήμονες απορρίπτουν τη θεωρία ύπαρξης της Μου, καθώς είναι αδύνατον μια ήπειρος να βυθιστεί και να καταστραφεί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, όπως υποστήριζε ο λε Πλονζόν.
Παραπομπές
μικρογραφία|εναλλ.=|αριστερά
Κατηγορία:Μυθολογία Κατηγορία:Θεωρητικές ήπειροι
Πάπας Ουρβανός Ε΄
thumb|250px|Ο ακριβής τόπος γέννησης, το [[κάστρο του Γκριζάκ]] thumb|250px|Ο Ουρβανός δέχεται την επίσκεψη του [[Ιωάννης Ε'|Ιωάννη (1367)]] Ο Ουρβανός (Urbain V, 1310 – 19 Δεκεμβρίου 1370) διετέλεσε πάπας κατά την περίοδο 1362 έως 1370. Κατά κόσμον Guillaume de Grimoard, γεννήθηκε στη νότια Γαλλία το 1310 και απεβίωσε ειρηνικά στις 19 Δεκεμβρίου του 1370 στην παπική έδρα της Αβινιόν.
Αγιοποίηση
Ο διάδοχός του υποσχέθηκε στο Δανό βασιλιά να αποδώσει τον τίτλο του «ευλογημένου» (δηλ. σεσωσμένου, αγίου της Δ.Εκκλησίας) στον Ουρβανό (1375), όμως η χαοτική περίοδος που ακολούθησε αναγκαστικά ανέβαλε το ζήτημα. Οριστικό τέλος δόθηκε αιώνες αργότερα, μια και η απόφαση αυτή ελήφθη το 1870, όταν ο πάπας Πίος αποκατέστησε τη μνήμη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες 14ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι Πάπες
Σιπιγιαελφετίκ
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1995
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1995 (αγγλικά: 1995 10m European Shooting Championships) ήταν η 24η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Βάνταα, στη Φινλανδία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 14 αγωνίσματα, 4 ανδρών, 3 γυναικών, 4 εφήβων και 3 νεανίδων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ρωσία κατακτώντας 3 χρυσά, 2 ασημένια και 3 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Γερμανία με 2 χρυσά και 1 ασημένιο και την τρίτη η Βουλγαρία με 2 χρυσά και 2 χάλκινα μετάλλια.
Ανδρών
1992 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997
Γυναικών
1992 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997
Πειραϊκός
Ο Πειραϊκός υπήρξε αρχαίος Έλληνας ζωγράφος. Φημίζονταν για τα αριστουργηματικά έργα του.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1995
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1995 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Φινλανδία
Πειραϊκός
Βιογραφία
Έδρασε τον 4ο αιώνα π.Χ., όπως μας αναφέρει ο Πλίνιος στην Φυσική Ιστορία. Τα έργα του είχαν ως αντικείμενο θέματα καθημερινά, αντικείμενα «φαγώσιμα και άλλα». Ζωγράφιζε σκηνές χειρωνακτικών επαγγελμάτων, όπως το μαγαζί του κουρέα, το εργαστήρι του τσαγκάρη, γαϊδουράκια και άλλα. Γι'αυτό τον λόγο τον ονόμαζαν «ρυπαρογράφο» ή «ρωπογράφο», δηλαδή «ζωγράφο ευτελών αντικειμένων», σε αντίθεση με τους μεγαλογράφους που ασχολούντο με θέματα από την μυθολογία, τους ήρωες, τις μάχες και τα λοιπά. Σύμφωνα με τον Πλίνιο πάντα, τα έργα του είχαν απίστευτο ρεαλισμό και έπαιρναν βραβεία ακριβότερα από τα μεγάλα έργα πολλών άλλων ζωγράφων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ρωπογραφία
Απογευματινή (εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης)
Ιστορικό
Η Απογευματινή ιδρύθηκε ως μία συνεργασία μεταξύ του Κωνσταντίνου Βασιλειάδη, ο οποίος και κατείχε την αρχική άδεια έκδοσης, και του Οδυσσέα Κρυσταλλίδη, ιδιοκτήτη και χειριστή τυπογραφικού εξοπλισμού και έμπειρου στην διανομή εφημερίδων. Έως το 1927 διετέλεσε ως αρχισυντάκτης ο Καβαλιέρος Μαρκουΐζος, ο οποίος υιοθέτησε το σύνθημα του Βίκτωρ Ουγκώ «Αι νέαι εποχαί επιβάλλουσι και νέα καθήκοντα», το οποίο χρησιμοποιείται στην εφημερίδα μέχρι σήμερα. Εύστοχο για την εποχή, το σύνθημα αντικατόπτριζε την μετάβαση με την οποία βρίσκονταν αντιμέτωπη η ελληνική κοινότητα, ακολουθώντας την εμφάνιση της νεοσυσταθείσας τουρκικής δημοκρατίας μετά από την οθωμανική αυτοκρατορία.
Το 1927 ο Γρηγόριος Γιαβερίδης ανέλαβε την αρχισυνταξία μέχρι τον θάνατό του, στις 1 Αυγούστου του 1979. Μετά από αυτήν την ημερομηνία ο γαμπρός επ' αδελφή Δρ. Γεώργιος Αδόσογλου μαζί με τον αδερφό του, Βασίλειο Αδόσογλου ανέλαβαν τα καθήκοντα της διαχείρισης. Στην εποχή τους επινοήθηκε ένα ακόμα μόττο, και μπήκε σε χρήση μαζί με το ήδη υπάρχον: «Ουδείς γεννάται, ουδείς αποθνήσκει άνευ της Απογευματινής», ίσως μία διακριτική νύξη για την δημογραφική σημασία του αρχείου της εφημερίδας, καθώς είναι μέχρι και σήμερα σύνηθες για τις ομογενειακές οικογένειες να στέλνουν προς δημοσίευση σε εφημερίδες γεννήσεις, βαπτίσεις, γάμους, θανάτους και μνημόσυνα, προκειμένου να τα αναγγείλουν στο κοινό.
Μετά τον θάνατο του Δρος. Γεωργίου Αδόσογλου στις 21 Ιουνίου του 2002, την ιδιοκτησία της Απογευματινής κληρονόμησε η αδερφή του, Ευσεβία Αδόσογλου, με την κυκλοφορία της εφημερίδας να έχει πέσει στα περίπου 80 φύλλα, καταφέρνοντας να επιβιώσει μόνο μέσω κονδυλίων από δωρεές και ανακοινώσεις. Από την 1η Ιανουαρίου του 2003, ο Μιχαήλ Βασιλειάδης ανέλαβε τη θέση του εκδότη και διευθυντή της Απογευματινής.
Μία εκστρατεία προσέλκυσης νέων συνδρομητών το 2010 είχε μερική επιτυχία, καθώς ενεγράφησαν 300 νέοι Τουρκόφωνοι συνδρομητές. Το 2014, όμως, εγκαταλείφθηκαν λόγω του ύψους του ενοικίου τα γραφεία της εφημερίδας, η οποία εκδίδεται πλέον στο σπίτι του Βασιλειάδη.Ο γιος του Βασιλειάδη, Μηνάς, είναι ο εκδότης της εφημερίδας.
Περιεχόμενο
Εκτός από νέα που περιμένει να βρει κανείς σε μία ημερήσια εφημερίδα, η Απογευματινή περιέχει νέα που αφορούν στην ελληνική μειονότητα και το ελληνικό στοιχείο στην Κωνσταντινούπολη και την ευρύτερη Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων επισήμων ανακοινώσεων από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αγγελίες γεννήσεων, βαπτίσεων, γάμων, θανάτων και μνημοσύνων της εκεί ελληνικής μειονότητας, όπως επίσης νέα και αναλύσεις ελληνοτουρκικών σχέσεων. Μπορεί επίσης κανείς να βρει θέματα διεθνούς ενδιαφέροντος όπως θέματα παιδείας, πολιτισμού, φιλανθρωπίας, τεχνολογίας, υγείας και επιστήμης.
Εκτύπωση
Κατά τα αρχικά χρόνια της Απογευματινής η εφημερίδα εκτυπώνονταν με χρήση λινοτυπικών μηχανημάτων και τυπογραφικής πρέσας σε ίδιες εγκαταστάσεις, αλλά με την συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού ακολούθησε και η συρρίκνωση της κυκλοφορίας, αναγκάζοντας στην πώληση του χώρου των μηχανημάτων. Ο αρχικός τυπογραφικός εξοπλισμός εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Τύπου της Κωνσταντινούπολης στο Σουλταναχμέτ.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007 η τεχνολογία εκτύπωσης ήταν ιδιαίτερα ξεπερασμένη. Λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων, κάθε σελίδα έπρεπε να ετοιμαστεί με το χέρι: η υλικοτεχνική υποδομή στα γραφεία της εφημερίδας αποτελείτο από έναν ξεπερασμένο ηλεκτρονικό υπολογιστή, έναν εκτυπωτή και ένα φωτοτυπικό μηχάνημα. Τα κείμενα προς δημοσίευση εκτυπώνονταν και έπειτα κόβονταν στο τελικό πλάτος της στήλης της εφημερίδας, και έπειτα επικολλούνταν στην τελική τους θέση επάνω στην σελίδα. Τέλος, λαμβάνονταν μία φωτοτυπία σε ρυζόχαρτο το οποίο θα αποτελούσε και την τελική μορφή της σελίδας που θα αποστελλόταν στο τυπογραφείο. Η διαδικασία επαναλαμβάνονταν για κάθε μία από τις υπόλοιπες τρεις σελίδες του ημερησίου φύλλου, και το προϊόν αποστέλλονταν σε ένα σύγχρονο τυπογραφείο για την τελική εκτύπωση. Λόγω της χρήσης του ρυζόχαρτου, αντί για εκτύπωση σε φιλμ, η τελική αντίθεση ήταν πολύ φτωχή στην παρουσίαση φωτογραφιών, γι' αυτό και μέχρι εκείνην την στιγμή στην Απογευματινή δεν δημοσιεύονταν φωτογραφίες. Μετά από τον Δεκέμβριο του 2007 τα οικονομικά επέτρεψαν αναβάθμιση του εξοπλισμού, και από τότε και έπειτα η εφημερίδα εκδίδεται με χρήση ψηφιακής τεχνολογίας.
Η εφημερίδα διανέμεται συνδρομητικά (100 € αναφέρθηκε η τιμή της ετήσιας συνδρομής το 2008) μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από την ομάδα newsletter "apoyevmatini@googlegroups.com". Από το 2011 λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, σύμφωνα με αναφορές συνδρομητών, η τιμή της συνδρομής αφέθηκε να καθορίζεται από τους ίδιους. Για πληροφορίες σχετικά με συνδρομές και δωρεές μπορείτε να απευθυνθείτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση "apo.istanbul@gmail.com".
Πηγές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Τουρκία στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Ερνέστος Α΄ της Σουαβίας
Ο Ερνέστος Α΄, γερμ. Ernst I (απεβ. 31 Μαρτίου/Μαΐου 1015) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν δούκας της Σουαβίας (1012-15).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Λεοπόλδου Α΄ μαργράβου της Αυστρίας και της Ριχάρντις, κόρης τού Ερνέστου Δ΄ κόμη τού Ζουάλαφελτ (ή τού Έρενφρητ Β΄ των Ετσονιδών, κόμη τού Κέλνταχ, Τσύλπιχ, Μπόννγκαου).
Το 1012 απεβίωσε ο Χέρμαν Α΄ των Κορραδιδών δούκας της Σουαβίας άτεκνος και ο Ερρίκος β΄ των Οθωνιδών βασιλιάς της Γερμανίας έδωσε το δουκάτο στον Ερνέστο Α΄. Για να ισχυροποιήσει τη θέση του, ο Χέρμαν Α΄ νυμφεύτηκε τη Γκίζελα, αδελφή τού Χέρμαν.
Το 1015 ενώ κυνηγούσε, έπαθε δυστύχημα και απεβίωσε· τάφηκε στο Βύρτσμπουρκ. Τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, πρώτα ο Ερνέστος Β΄ και μετά ο Χέρμαν Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γκίζελα των Κορραδιδών, κόρη τού Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ
Ισπανικές γενικές εκλογές (2016)
Οι ισπανικές γενικές εκλογές του 2016 διεξήχθησαν στις 26 Ιουνίου για την ανάδειξη των μελών του 12ου νομοθετικού σώματος (Cortes Generales) του Βασιλείου της Ισπανίας. Εξελέγησαν τα 350 μέλη του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων (Άνω Βουλή) καθώς και οι 208 επί συνόλου 266 βουλευτών στη Γερουσία (Κάτω Βουλή). Μετά τη νίκη του Λαϊκού Κόμματος, που διέψευσε τις δημοσκοπήσεις, έγιναν συνομιλίες και σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Μαριάνο Ραχόι.
Πλαίσιο
Κανένα κόμμα δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία στις προηγούμενες εκλογές του 2015, με αποτέλεσμα ένα κοινοβούλιο με τα πιο πολλά κόμματα από το 1977. Οι διαπραγματεύσεις που επακολούθησαν για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού δεν κατέληξαν πουθενά, με αποτέλεσμα τη διεξαγωγή νέων εκλογών στις 26 Ιουνίου. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που προκηρύχθηκαν ισπανικές εκλογές εξαιτίας της αδυναμίας για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού.
Η προσέλευση στις κάλπες ήταν η χαμηλότερη από το 1975, καθώς το μόλις 66,5% των ψηφοφόρων προσήλθαν στις κάλπες.
Αποτελέσματα και σχηματισμός κυβέρνησης
Έπειτα από πολιτικές διαβουλεύσεις που διήρκεσαν 4 μήνες από τις επαναληπτικές εκλογές ή σχεδόν ένα χρόνο από τις πρώτες εκλογές του Δεκεμβρίου του 2015, ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Μαριάνο Ραχόι, τον Οκτώβριο του 2016.
Κογκρέσο των Αντιπροσώπων
....
Αποτελέσματα ανά περιφέρεια
Τα κόμματα "Μπορούμε για την Καταλονία" και "Μπορούμε για τη Βαλένθια" είχαν κοινό ψηφοδέλτιο με το κόμμα "Μαζί Μπορούμε" (Unidos Podemos) και προσμετρήθηκαν οι ψήφοι τους ως ένα ενιαίο κόμμα.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2014-15
Το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2014-2015 είναι το 11ο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην χώρα της Νέας Ζηλανδίας. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 9 ομάδες. Η κανονική διάρκεια του πρωταθληματος ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2014 και τελείωσε τον Μάρτιο του 2015. Τα πλέι-οφ ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2015 και ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο του 2015. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Όκλαντ Σίτι για 6η φορά στην ιστορία της.
Βαθμολογία
Στο πρωτάθλημα φέτος συμμετέχουν 9 ομάδες. Η κανονική διάρκεια διεξάγεται το διάστημα Οκτώβριος 2014-Μάρτιος 2015. Οι 4 πρώτοι στο τέλος της κανονικής διάρκειας προκρίνονται στα πλέι-οφ. Στα πλέι-οφ διεξάγονται 2 ημιτελικοί και ο τελικός για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Συνολικά 2 ομάδες θα κερδίσουν από ένα απευθείας εισιτήριο για τη Φάση Ομίλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2016. Η πρώτη ομάδα, θα είναι αυτή που θα τερματίσει 1η στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Η δεύτερη ομάδα θα είναι αυτή που θα νικήσει τον τελικό των Πλέι-Οφ. Αν η πρωτοπόρος της κανονικής διάρκειας νικήσει και στα Πλέι-Οφ τότε η δεύτερη της κανονικής διάρκειας θα πάρει το 2ο εισιτήριο για τους ομίλους του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2016.
2ος αγώνας
Η Όκλαντ Σίτι προκρίθηκε με συνολικό σκορ 7 - 1.
Η Χοκς Μπέι Γιουνάιτεντ προκρίθηκε χάρη στα εκτός έδρας γκολ.
Κατάταξη
Η Όκλαντ Σίτι και η Τιμ Γουέλλινγκτον προκρίνονται στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2016.
Πηγές
http://gr.soccerway.com/national/new-zealand/premiership/20142015/regular-season/r29223/
Μίλτος Τεντόγλου
O Μίλτος Τεντόγλου (Γρεβενά, 18 Μαρτίου 1998) είναι Έλληνας πρωταθλητής του στίβου, χρυσός Ολυμπιονίκης του άλματος εις μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο και αργυρός παγκόσμιος πρωταθλητής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Όρεγκον το 2022. Ακόμα, έχει αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Βελιγράδι το 2022, με άλμα στο μήκος στα 8,55 μ..
Θεωρείται ως ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες αθλητές. Συν τοις άλλοις, έχει αναδειχθεί πρωταθλητής Ευρώπης ανοικτού στίβου το 2018 στο Βερολίνο, πρωταθλητής κλειστού στίβου το 2019 στη Γλασκώβη και πρωταθλητής Ευρώπης στον κλειστό στίβο το 2021 και το 2023.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1998 και έχει Μικρασιατική καταγωγή. Μεγάλωσε στα Γρεβενά όπου και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια.
Στη εφηβική του ηλικία εξασκούσε ως χόμπι το παρκούρ. Ξεκίνησε τον στίβο εντελώς τυχαία σε ηλικία 15 ετών, έπειτα από παρότρυνση του έμπειρου προπονητή του στίβου, Βαγγέλη Παπανίκου, ο οποίος τον είχε παρατηρήσει να κάνει παρκούρ στο στάδιο των Γρεβενών. Ήταν ο πρώτος που διέκρινε το ταλέντο και τη μεγάλη φυσική αλτικότητα του Τεντόγλου και υπήρξε ο πρώτος του προπονητής. Στη συνέχεια, ο Τεντόγλου συνεργάστηκε με τον διακεκριμένο προπονητή αλμάτων, Γιώργο Πομάσκι, ο οποίος είναι ο σημερινός προπονητής του.
Αθλητική σταδιοδρομία και διακρίσεις
Οι πρώτες του μεγάλες επιδόσεις ήρθαν το 2015. Μέσα σε λίγες ημέρες βελτίωσε το Πανελλήνιο ρεκόρ παίδων. Ειδικότερα, στις 6 Ιουνίου 2015 προσγειώθηκε στα 7,65 μέτρα και λίγες μέρες αργότερα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων στις Σέρρες, ανέβασε το ρεκόρ στα 7,69 μ.. Κέρδισε έτσι μία θέση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στο Κάλι της Κολομβίας (15-19/7/2015)· εκεί, κατετάγη στην 5η θέση, με καλύτερο άλμα στα 7,66 μ..