cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανεπιστήμιο της Χάιφας
Γενικά δεδομένα
Το Πανεπιστήμιο της Χάιφας ιδρύθηκε το 1963 από τον τότε δήμαρχο της Χάιφας Αμπά Χουσί, προκειμένου να λειτουργήσει υπό την ακαδημαϊκή εποπτεία του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ. Το 1972 το νέο πανεπιστήμιο ανεκήρυξε την ανεξαρτησία του, απέκτησε πλήρη ακαδημαϊκή πιστοποίηση και έγινε το έκτο παλαιότερο Α.Ε.Ι. και τέταρτο παλαιότερο πανεπιστήμιο στο Ισραήλ.
Περί τους 18.100 προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές και φοιτήτριες σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο ευρεία ποικιλία επιστημών, ιδίως κοινωνικές επιστήμες, νομικά και παιδαγωγικά. Το ίδρυμα έχει τις παρακάτω 6 γενικές Σχολές:
Επιπλέον αυτών διαθέτει τη Μεταπτυχιακή Σχολή Διοικήσεως Επιχειρήσεων, τη Σχολή Θαλάσσιων Επιστημών «Leon H. Charney», τη Σχολή δια βίου εκπαιδεύσεως και μία «Διεθνή σχολή» που προσφέρει προγράμματα με διδασκαλία στην αγγλική γλώσσα.
Πέρα από τον στόχο της βέλτιστης ανώτατης εκπαιδεύσεως, το Πανεπιστήμιο της Χάιφας αποσκοπεί στο να παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους και όλες, και ειδικότερα να ενθαρρύνει την αμοιβαία κατανόηση και συνεργασία ανάμεσα στον εβραϊκό και τον αραβικό πληθυσμό, τόσο στον χώρο σπουδών όσο και εκτός αυτού. Σε αυτό φοιτούν μέλη όλων των ομάδων της ισραηλινής κοινωνίας: Ιουδαίοι, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί, Δρούζοι, τόσο θρησκευόμενοι όσο και μη θρησκεύοντες. Επίσης, πολλοί φοιτητές και φοιτήτριες έρχονται από όλο τον κόσμο για να σπουδάσουν στη «Διεθνή σχολή» του.
Το Πανεπιστήμιο της Χάιφας φιλοξενεί το Μουσείο Χεχτ (αρχαιολογικό και καλών τεχνών), ενώ έχει πολλά ερευνητικά κέντρα και ινστιτούτα, όπως το Ινστιτούτο Εξελίξεως, το Κέντρο για τη μελέτη της κοινωνίας των πληροφοριών, το Κέντρο Ερευνών Τουρισμού, το Κέντρο Θεωρητικής Φυσικής και Αστροφυσικής, και άλλα. Ξεχωρίζει το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας Zinman, που ιδρύθηκε το 1988 και ειδικεύεται στην αρχαιολογία του βόρειου Ισραήλ, και μάλιστα της περιοχής γύρω από το Όρος Κάρμηλος. Στην πανεπιστημιόπολή του το ίδρυμα φιλοξενεί και ένα μεγάλο ιδιωτικό ερευνητικό κέντρο, το Ερευνητικό Εργαστήριο Χάιφας της IBM.
Διεθνή προγράμματα master
Από τη Διεθνή σχολή του Πανεπιστημίου της Χάιφας μπορούν σήμερα να αποκτηθούν μεταπτυχιακά διπλώματα ειδικεύσεως στα εξής γνωστικά πεδία:
Επιστημονικά περιοδικά
Το Πανεπιστήμιο της Χάιφας εκδίδει ή επιμελείται επιστημονικά περιοδικά, τα εξής:
Ιωάννης Μέγας
300px|right|thumb|Το μνημείο Ιωάννη Μέγα στο Ζεμενό Ο Γιάννης Μέγας (θάν. 12 Ιουλίου 1856), που γεννήθηκε στην Αράχοβα υπήρξε ληστής και στη συνέχεια αξιωματικός της Χωροφυλακής. Είναι γνωστός από τη θανάσιμη μονομαχία του με τον λήσταρχο Νταβέλη.
Αρχικά ο Μέγας δρούσε ως υπαρχηγός (πρωτοπαλλίκαρο) της συμμορίας του Χρήστου Νταβέλη, όντας παλιός αδελφικός φίλος του, σύμφωνα με τον θρύλο. Η ρήξη μαζί του επήλθε όταν η Ιταλίδα κόμισσα Λουίζα Μπανκόλι, η οποία είχε ζητήσει την προστασία της συμμορίας προκειμένου να επισκεφθεί με ασφάλεια τους Δελφούς, ερωτεύθηκε τον Νταβέλη, ενώ ταυτόχρονα την είχε ερωτευθεί ο Μέγας. Τότε οι δύο άνδρες χώρισαν τους δρόμους τους και ο Μέγας έγινε ορκισμένος εχθρός του Νταβέλη. Αργότερα κατατάχθηκε στη Χωροφυλακή όπου έγινε αξιωματικός.
Το 1856 η αλληλογραφία της κόμισσας Μπανκόλι, η οποία προσπαθούσε να φυγαδεύσει τον Νταβέλη και τη συμμορία του στην Ιταλία, έπεσε στα χέρια της Χωροφυλακής. Με γνωστές πια τις επόμενες κινήσεις του, μεγάλη δύναμη χωροφυλάκων κατόρθωσε να τον περικυκλώσει, στις 12 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, κοντά στο Ζεμενό της Βοιωτίας. Κατά τη σύγκρουση που ακολούθησε, ο Νταβέλης προσφέρθηκε να μονομαχήσει μέχρι θανάτου με τον πρώην σύντροφό του, τον Μέγα. Ο Μέγας, έχοντας ακόμη εκδικητική μανία εναντίον του πρώην αρχηγού του, όρμησε να του κόψει το κεφάλι με τo σπαθί του. Όμως ο Νταβέλης πρόλαβε να σκοτώσει τον Μέγα, πριν ο ίδιος τρυπηθεί από άλλον χωροφύλακα, πυροβολώντας τον και φωνάζοντας «ούτε ο Νταβέλης στα βουνά ούτε ο Μέγας στα παλάτια».
Υποθέσεις παιδικής κακοποίησης στην καθολική εκκλησία
Οι περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών από Καθολικούς ιερείς, μοναχές,  μέλη των θρησκευτικών ταγμάτων, και η επακόλουθη κάλυψη τους, τον 20ο και 21ο αιώνα οδήγησαν σε πολυάριθμες καταγγελίες, έρευνες, δίκες και καταδίκες. Οι περιπτώσεις κακοποίησης περιλαμβάνουν αγόρια και  κορίτσια, κάποια ηλικίας 3 ετών, με την πλειοψηφία των θυμάτων να ειναι των ηλικιών 11 και 14. Οι κατηγορίες άρχισαν να εμφανίζονται μεμονωμένες και σποραδικές στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Πολλές από αυτές αφορούσαν υποθέσεις στις οποίες κάποιος ιερέας, μοναχός ή αξιωματούχος της Εκκλησίας κατηγορήθηκε για κατάχρηση για δεκαετίες. Οι εν λόγω ισχυρισμοί προέρχονταν συνήθως από ενήλικες ή μεγαλύτερους νέους, αρκετά χρόνια μετά την κακοποίηση που συνέβη. Η ηγεσία της Καθολική Εκκλησίας  αρκετές φορές κάλυψε τα γεγονότα και μετακίνησε τους ιερείς που είχαν κακοποιήσει ανηλίκους σε άλλες ενορίες, όπου και συνέχισαν την κακοποίηση.
Την δεκαετία του 1990, οι περιπτώσεις άρχισαν να εμφανίζονται στο φως της δημοσιότητας σε χώρες όπως την Ιρλανδία, τον Καναδά, την Αυστραλία, και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ την δεκαετία του 2000 έλαβαν ακόμη μεγαλύτερη κάλυψη. Η εκκλησιαστική ιεραρχία υποστήριξε ότι η κάλυψη από τα ΜΜΕ ήταν υπερβολική και δυσανάλογη, ενώ επιχειρηματολόγησε πως μια τέτοια κατάχρηση, υπάρχει και σε άλλες θρησκείες . Μια σειρά τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του 1990, όπως Υποφέρουν τα παιδιά (UTV, 1994), έφερε το θέμα για την εθνική προσοχή στην Ιρλανδία. Μια διερεύνηση από Την Boston Globe, το 2002, οδήγησε σε εκτεταμένη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης για το ζήτημα στις Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία αργότερα έγινε ταινία τον Tom McCarthy (Spotlight, 2015). Από το 2010, η υποβολή εκθέσεων επικεντρώνεται στην κατάχρηση στην Ευρώπη και την Αυστραλία.
Από το 2001 έως το 2010, η Αγία Έδρα, το κεντρικό διοικητικό όργανο της Καθολικής Εκκλησίας, εξέτασε καταγγελίες σχετικές με παιδική σεξουαλική παρενόχληση  που αφορούν περίπου 3.000 ιερείς. Οι περιπτώσεις αυτές αποτυπώνουν ένα παγκόσμιο μοτίβο  μακροχρόνιας σεξουαλικής κακοποίησης. Επισκοπικοί  υπάλληλοι και πανεπιστημιακοί γνώστες της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας λένε ότι η σεξουαλική κακοποίηση από κληρικούς και γενικά δεν συζητήθηκε στα αρμόδια όργανα της και έτσι είναι δύσκολο να μετρηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδοφιλία Κατηγορία:Βιασμός Κατηγορία:Καθολικισμός και κοινωνία
Σατέλ
Το Σατέλ (γαλλικά: Châtel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σατελάν (γαλλικά: Châtellans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Δώρα Μεταξά
Η Δώρα Μεταξά (γαλλικά:Doris Metaxa) (Μασσαλία 12 Ιουνίου 1911 - 7 Σεπτεμβρίου 2007), ήταν Γαλλίδα με ελληνικές ρίζες αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Γεννήθηκε στην Μασσαλία από Έλληνες γονείς, ο πατέρας της ήταν ο Αιμίλιος Μεταξάς και διακρίθηκε με τα χρώματα της Γαλλίας. Είναι γνωστοί αγώνες της από το 1929 έως το 1934.
Η Μεταξά κέρδισε το Γουίμπλετον στο διπλό γυναικών το 1932 με συμπαίκτρια την Βελγίδα Σίγκαρτ. Λίγες εβδομάδες μετά παντρεύτηκε τον Πήτερ Χάουαρντ γνωστό παίκτη της εποχής στο Ράγμπι κι έπειτα δημοσιογράφο, μαζί έκαναν τρία παιδιά τον Άντονυ τον Φιλίπ και την Αν. Την προηγούμενη χρονιά το 1931 με συμπαίκτρια πάλι την Σίγκαρτ έχασαν στον τελικό του Γουίμπλετον από το ζευγάρι Σέφερτ - Φίλις. Το 1934 έχασε στον τελικό του μεικτού διπλού και το 1935 ήταν επίσης δεύτερη στο διπλό γυναικών. Πήρε μέρος και σε 5 Ρολάν Γκαρός χωρίς μεγάλη επιτυχία, αντιθέτως ήταν νικήτρια του κυπέλλου Ανατολικής Μεσογείου το 1930 στο απλό γυναικών ενώ στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Βλαστό έχασαν στον τελικό.
ISO 639:n
Κατηγορία:ISO 639
Νόρμαν Μπεθούν
Ο Χένρυ Νόρμαν Μπεθούν (, 3 Μαρτίου 1890 – 12 Νοεμβρίου 1939) ήταν Καναδός ιατρός, καινοτόμος στην επιστήμη της ιατρικής, και επιφανής κομμουνιστής. Ο Μπεθούν απέκτησε αρχικά παγκόσμια φήμη για την υπηρεσία του ως χειρουργού κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, καθώς βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του πολέμου, υποστηρίζοντας τη Δημοκρατική παράταξη. Ήταν, όμως, η υπηρεσία του στις τάξεις του κομμουνιστικού Όγδοου Ενωμένου Στρατού, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Σινο-Ιαπωνικού Πολέμου, που θα εξασφάλιζε την υστεροφημία του. Ο Δρ. Μπεθούν ουσιαστικά έφερε τη σύγχρονη ιατρική στην αγροτική Κίνα, περιθάλποντας πολλούς άρρωστους χωρικούς, αλλά και τραυματίες στρατιώτες. Η ανιδιοτελής του προσφορά έκανε μεγάλη εντύπωση στον κινεζικό λαό, και ιδιαίτερα στον ηγέτη του ΚΚΚ, Μάο Τσε Τουνγκ. Ο Μάο έγραψε έναν επικήδειο για τον Μπεθούν, τον οποίο απομνημόνευε ο κινεζικός λαός για γενιές.
Αν και ο Μπεθούν ήταν υπεύθυνος για την ανάπτυξη μιας κινητής υπηρεσίας μετάγγισης αίματος για τις επιχειρήσεις στην πρώτη γραμμή του ισπανικού εμφύλιου πολέμου, ο ίδιος πέθανε από δηλητηρίαση αίματος. Επιφανής κομμουνιστής και παλαίμαχος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έγραψε ότι κίνητρο των πολέμων ήταν τα κέρδη και όχι οι αρχές. Αγάλματα προς τιμήν του συναντώνται σε ολόκληρη την Κίνα.
Οικογενειακή ιστορία
Ο Μπεθούν προερχόταν από εξέχουσα σκωτσέζικη οικογένεια του Καναδά, οι ρίζες της οποίας φτάνουν μέχρι την ιατρική φατρία των Μπεθούν/Μπίτον, που ασκούσε ιατρική στα Highlands και τα νησιά της Σκωτίας από τον Μεσαίωνα έως την Πρώιμη Νεωτερικότητα. Ο προ-προπάππους του, ο Αιδεσιμότατος Δρ. John Bethune (1751-1815), πατριάρχης της οικογένειας, ίδρυσε την πρώτη Πρεσβυτεριανή εκκλησία του Μόντρεαλ, τις πρώτες πέντε Πρεσβυτεριανές εκκλησίες του Οντάριο, και ήταν ένας από τους ιδρυτές της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας του Καναδά.
Ο προπάππους του Μπεθούν, Angus Bethune (1783-1858), εντάχθηκε στη Βορειοδυτική Εταιρεία (NWC) σε νεαρή ηλικία και ταξίδεψε σε όλη τη βορειοδυτική περιοχή του Καναδά της εποχής, εξερευνώντας και εμπορευόμενος γούνες. Ο Angus παντρεύτηκε τη Louise McKenzie (1793-1833), η οποία προερχόταν από τους αυτόχθονες Καναδούς Métis. Η Louise ήταν κόρη του Αξιότιμου Roderick McKenzie, εξέχοντος εταίρου της NWC, και της γυναίκας του, η οποία καταγόταν από την επαρχία. Ο Bethune και o McKenzie εργάζονταν και οι δύο στο εμπορικό κέντρο Fort William, κοντά στη λίμνη Superior. Εκείνος έφτασε τελικά στον Ειρηνικό Ωκεανό, στο Fort Astoria του Όρεγκον. Έγινε διοικητής της περιοχής της λίμνης Huron, εργαζόμενος για τη Hudson's Bay Company, μετά την απορρόφηση των ανταγωνιστικών εταιρειών. Όταν πια συνταξιοδοτήθηκε από την HBC το 1839, εξελέγη στο Δημοτικό Συμβούλιο του Τορόντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι ιατροί Κατηγορία:Καναδοί ανθρωπιστές Κατηγορία:Καναδοί άθεοι
Φρανσέσκ Τορεσκασάνα
Ο Φρανσέσκ Τορεσκασάνα ι Σαλαρές (καταλαν. Francesc Torrescassana i Sallarés, 1845 – 1 Μαρτίου 1918) ήταν Καταλανός Ισπανός ζωγράφος, που ειδικευόταν στην τοπιογραφία.
thumb|325px|«Αγρότισσα σε τοπίο», έργο του Φ. Τορεσκασάνα Ο Τορεσκασάνα γεννήθηκε στη Βαρκελώνη και από το 1859 έως το 1865 σπούδασε στην εκεί σχολή καλών και εφαρμοσμένων τεχνών Escola de la Llotja, όπου μελέτησε με τον Ραμόν Μαρτί Αλσίνα. Το 1864 είχε ήδη την πρώτη έκθεση έργων του στην Εθνική έκθεση καλών τεχνών της Ισπανίας. Είναι πιθανό ότι έζησε για λίγο καιρό στο Παρίσι, όπου δύο έργα του παρουσιάσθηκαν στην Παγκόσμια Έκθεση το 1867. Δύο χρόνια αργότερα ο ζωγράφος ταξίδεψε μέχρι τη Διώρυγα του Σουέζ, προκειμένου να παρακολουθήσει τις τελετές των εγκαινίων και να ζωγραφίσει το πρώτο ισπανικό πλοίο να διασχίζει τη Διώρυγα.
Ο Τορεσκασάνα εξέθετε συχνά έργα του στη Σάλα Παρές της Βαρκελώνης και, από το 1891, στη Γενική Έκθεση Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης. Η πρώτη εμφάνιση έργων του εκεί είχε καλή υποδοχή, αλλά ο μεγάλος πίνακας με ιστορικό θέμα που είχε στην έκθεση του 1894 επικρίθηκε ως υπερβολικά φιλόδοξος και «αφύσικος».
Το 1910 ο Τορεσκασάνα εξελέγη αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του «Βασιλικού Καλλιτεχνικού Κύκλου της Βαρκελώνης» (Reial Cercle Artístic de Barcelona) και του ανατέθηκε η οργάνωση της καταλανικής συμμετοχής στη Διεθνή Έκθεση της Εκατονταετηρίδος, στο Μπουένος Άιρες. Ο ζωγράφος πέθανε στη γενέτειρά του Βαρκελώνη σε ηλικία 72 ετών.
Σήμερα έργα του Τορεσκασάνα μπορεί να δει κάποιος στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Καταλωνίας (MNAC), στη Βιβλιοθήκη και Μουσείο Βίκτορ Μπαλαγκέρ, στο Μουσείο Τέχνης της Χιρόνα και στη συλλογή της Banco Sabadell. Ωστόσο η μεγαλύτερη συγκέντρωση πινάκων του, 34 συνολικώς, βρίσκεται στην τραπεζαρία της Κάζα Βισένς (στη Βαρκελώνη), από την προσωπική συλλογή του χρηματιστή Μανέλ Βισένς (1836-1895).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καταλανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι τοπίων
Το γεράκι της Μάλτας (μυθιστόρημα)
Το Γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon) είναι σκληρό αστυνομικό μυθιστόρημα του 1930 από τον Αμερικανό συγγραφέα Ντάσιελ Χάμετ, που κυκλοφόρησε αρχικά στο περιοδικό Μαύρη Μάσκα ξεκινώντας από το τεύχος Σεπτεμβρίου 1929. Η ιστορία λέγεται εξ ολοκλήρου σε αφήγηση τρίτου προσώπου. Δεν υπάρχει καμία περιγραφή των σκέψεων ή των συναισθημάτων οποιουδήποτε χαρακτήρα, μόνο τι λένε και τι κάνουν και πώς φαίνονται.
Ο κύριος χαρακτήρας, ο Σαμ Σπέιντ (ο οποίος εμφανίστηκε επίσης αργότερα σε μερικά λιγότερο γνωστά διηγήματα), ήταν μια απομάκρυνση από τον ανώνυμο ντετέκτιβ του Χάμετ, Κοντινεντάλ Οπ. Ο Σπέιντ συνδύαζε πολλά χαρακτηριστικά προηγούμενων ντετέκτιβ, κυρίως την ψυχρή του ιδιοσυγκρασία, το έντονο βλέμμα στη λεπτομέρεια, την ακλόνητη και μερικές φορές αδίστακτη αποφασιστικότητα να επιτύχει τη δική του μορφή δικαιοσύνης και την παντελή έλλειψη συναισθηματισμού. Το 1990 το μυθιστόρημα κατατάχθηκε στη 10η θέση στη λίστα με τα 100 κορυφαία αστυνομικά μυθιστορήματα όλων των εποχών από την Ένωση Συγγραφέων Εγκλημάτων. Πέντε χρόνια αργότερα, σε μια παρόμοια λίστα από τους Ένωση Συγγραφέων Μυστηρίου, το μυθιστόρημα κατατάχθηκε τρίτο.
"Το γεράκι της Μάλτας" χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως η καλύτερη αστυνομική ιστορία που γράφτηκε ποτέ και θεωρείται εμβληματικό στο είδος του. Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο τέσσερις φορές, με τις δύο φορές να είναι με τον αρχικό του τίτλο: Το 1931 προβλήθηκε η πρώτη εκδοχή σε σκηνοθεσία Ρόι ντελ Ρουθ, με τον Ρικάρντο Κορτέζ στον ρόλο του Σπέιντ, το 1936 μια δεύτερη έκδοση, με τίτλο "Ο σατανάς συνάντησε μια κυρία", το 1941 από τον Τζον Χιούστον, στη διασημότερη εκδοχή του, με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στο ρόλο του ντετέκτιβ Σαμ Σπέιντ και το 1975, ένα ψεύτικο σίκουελ με τίτλο "Το μαύρο πουλί", με τον Τζορτζ Σίγκαλ ως Σαμ Σπέιντ Τζούνιορ.
Υπόθεση
Ο Σαμ Σπέιντ είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ στο Σαν Φρανσίσκο, σε συνεργασία με τον Μάιλς Άρτσερ. Η όμορφη "Μις Γουόντερλι" τους προσλαμβάνει για να εντοπίσουν τον Φλόιντ Θέρσμπυ, ο οποίος, όπως ισχυρίζεται, έχει φύγει με την αδερφή της. Ο Άρτσερ αναλαμβάνει την πρώτη έρευνα, αλλά βρίσκεται νεκρός από πυροβολισμό εκείνο το βράδυ. Ο Θέρσμπυ σκοτώνεται επίσης αργότερα και ο Σπέιντ καθίσταται ύποπτος από τις διωκτικές αρχές. Το επόμενο πρωί, ο Σπέιντ λέει ψυχρά στη γραμματέα του γραφείου του, Έφη Περίν, να ξαναβάψει την πόρτα του γραφείου και να τοποθετήσει νέα επιγραφή με τίτλο ως «Σάμουελ Σπέιντ».
Σε μια δεύτερη συνάντηση, ο Γκάτμαν λέει στον Σπέιντ την ιστορία του γερακιού. Κατασκευάστηκε από χρυσό και κοσμήματα από τους Ιππότες της Μάλτας του 16ου αιώνα ως δώρο στον βασιλιά της Ισπανίας, αλλά εκλάπη από πειρατές. Αφού πέρασε από ιδιοκτήτη σε ιδιοκτήτη, κάποια στιγμή επικαλύφθηκε με μαύρο σμάλτο για να κρύψει την αξία του. Ο Γκάτμαν εντόπισε το γεράκι στον στρατηγό Κεμίντοφ, έναν Ρώσο εξόριστο στην Κωνσταντινούπολη και προσέλαβε την Ο'Σόνεσι για να το πάρει. Η Ο'Σόνεσι και ο Θέρσμπυ κατέφυγαν με το γεράκι στο Χονγκ Κονγκ και από εκεί στο Σαν Φρανσίσκο. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνομιλίας, ο Γκάτμαν ναρκώνει τον Σπέιντ, ο οποίος λιποθυμά και πέφτει στο πάτωμα.
Ο Σπέιντ ξυπνά μόνος του και επιστρέφει στο γραφείο του, όπου ένας τραυματισμένος καπετάνιος του πλοίου μπαίνει μέσα με ένα πακέτο που περιέχει το γεράκι και πεθαίνει. Η Ο'Σόνεσι τηλεφωνεί στο γραφείο, εκλιπαρεί για τη βοήθεια του Σπέιντ, αλλά τον στέλνει σε λάθος διεύθυνση. Όταν επιστρέφει, η Ο'Σόνεσι περιμένει μπροστά από την πολυκατοικία του Σπέιντ. Μέσα στο διαμέρισμα του Σπέιντ βρίσκουν τον Γκάτμαν, τον Γουίλμερ και τον Κάιρο να περιμένουν με τραβηγμένα όπλα. Ο Γκάτμαν παρουσιάζει 10.000 δολάρια σε μετρητά για το γεράκι, αλλά ο Σπέιντ υποστηρίζει ότι η αστυνομία πρέπει να συλλάβει κάποιον για τους φόνους. Κατά τη διάρκεια ενός καυγά, ο Σπέιντ χτυπά τον Γουίλμερ και ο Γκάτμαν συμφωνεί να δώσει τον Γουίλμερ στην αστυνομία.
Ο Σπέιντ αναθέτει στην Έφη να φέρει το γεράκι, αλλά ο Γκάτμαν ανακαλύπτει ότι είναι ψεύτικο (ένα ομοίωμα που έφτιαξε ο στρατηγός Κεμίντοφ, ή πιθανώς το γεράκι του θρύλου δεν ήταν ποτέ αληθινό). Κατά τη διάρκεια του ενθουσιασμού, ο Γουίλμερ δραπετεύει. Ο Γκάτμαν αποφασίζει να πάει στην Κωνσταντινούπολη για το βρει το πραγματικό γεράκι μαζί με τον Κάιρο. Στη συνέχεια, ο Σπέιντ καλεί την αστυνομία και τους λέει την ιστορία, προσθέτοντας ότι έχει τα όπλα του Γουίλμερ και άλλα στοιχεία. Ενώ περιμένουν, εκφοβίζει την Ο'Σόνεσι για να ομολογήσει τον πραγματικό της ρόλο.
Ο Άρτσερ πυροβολήθηκε με το όπλο του Θέρσμπυ, αλλά από αυτήν. Του έχει πει ψέματα και τον έχει διπλοσταυρώσει. Η Ο'Σόνεσι τα παραδέχεται όλα αυτά, αλλά ομολογεί ότι είναι ερωτευμένη με τον Σπέιντ. Ίσως τη νοιάζεται, παραδέχεται ο Σπέιντ, αλλά της λέει: «Δεν θα σου παίξω τον ήρωα» – για προσωπικούς λόγους καθώς και για την ανάγκη δικαιοσύνης για τον νεκρό συνεργάτη του. Αν καταφέρει να ξεφύγει με μια μεγάλη ποινή φυλάκισης, της υπόσχεται ότι θα την περιμένει, αλλά αν την εκτελέσουν, θα τη θυμάται για πάντα.
Όταν φτάνει η αστυνομία, ο Σπέιντ παραδίδει την Ο'Σόνεσι και η αστυνομία του λέει ότι ο Γουίλμερ μόλις πυροβόλησε τον Γκάτμαν και τον σκότωσε.
Ιστορικό
Αν και ο ίδιος ο Χάμετ εργάστηκε για ένα διάστημα ως ιδιωτικός ντετέκτιβ για το Pinkerton Detective Agency στο Σαν Φρανσίσκο (και χρησιμοποίησε το όνομά του, Σάμιουελ, για τον πρωταγωνιστή της ιστορίας), ο Χάμετ υποστήριξε ότι «ο Σπέιντ δεν έχει πρωτότυπο. Είναι ένας ονειροπόλος αισθηματίας και ότι είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι οι περισσότεροι από τους ιδιωτικούς ντετέκτιβ με τους οποίους συνεργάστηκα, και, στις πιο αστείες στιγμές τους».
Ο Χάμετ φέρεται να βασίστηκε στα χρόνια του ως ντετέκτιβ δημιουργώντας πολλούς από τους άλλους χαρακτήρες για το Γεράκι της Μάλτας, το οποίο επαναδιασκευάζει στοιχεία από μερικές από τις ιστορίες του που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Μαύρη Μάσκα το 1925, "The Whosis Kid" και "The Gutting of Couffignal". Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε σε πέντε μέρη στη Μαύρη Μάσκα το 1929 και το 1930 πριν εκδοθεί σε μορφή βιβλίου το 1930 από τον Άλφρεντ Νοπφ.
Προσαρμογές
thumb|Μια φωτογραφία του Γερακιού της Μάλτας που δημιουργήθηκε από τον Φρεντ Σέξτον για την ταινία του 1941 της Warner Bros. Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί για κινηματογράφο τέσσερις φορές, δύο φορές με τον αρχικό του τίτλο:
Υπήρξαν δύο ηχητικές προσαρμογές του μυθιστορήματος:
Υπήρξαν επίσης θεατρικές προσαρμογές στις ΗΠΑ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Listen to the Old Time Radio adaption of The Maltese Falcon (starring Humphrey Bogart, Mary Astor and Sydney Greenstreet)
Δημήτρης Μανιός
Ο Δημήτρης Μανιός (1951 - 8 Απριλίου 1995), ήταν Έλληνας εφοπλιστής.
Ναυτιλία
Το 1985 ο Δημήτρης Μανιός θα εισέλθει στην εμπορική ναυτιλία και ιδρύσει την Transman Shipmanagement S.A, η οποία δραστηριοποιούνταν στα φορτηγά πλοία χύδην φορτίου (Bulk Carriers), ενώ το 1991 θα μπει και στα δεξαμενόπλοια (Tankers), ιδρύοντας την Transoil Shipping Enterprises S.A..
Θάνατος
Στις 8 Απριλίου 1995 πέθανε στην Νέα Υόρκη από καρκίνο σε ηλικία 44 ετών.
Η περιουσία του, που αποτελούνταν από μετοχές ναυτιλιακών εταιριών, ακίνητα, καταθέσεις, θα περάσει στους νόμιμους κληρονόμους του εξ αδιαθέτου, την μητέρα του Βασιλική Μανιού και τα δυο του αδέρφια, Ευαγγελία Ζαχαρίου Μανιού και Βασίλειο Μανιό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Γεώργιος Νικολαΐδης (αντισφαίριση)
Ο Γεώργιος Νικολαΐδης, (Αλεξάνδρεια 1911 - Αθήνα 1951), ήταν Αιγυπτιώτης αθλητής της αντισφαίρισης.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ήταν μέλος της εκεί ελληνικής κοινότητας. Ξεκίνησε την αντισφαίριση στην Αίγυπτο, έγινε μέλος του ΟΑΑ κι ερχόταν συνεχώς την Ελλάδα να συμμετάσχει σε αγώνες, εφόσον μοιραζόταν την ζωή του ανάμεσα στην Αίγυπτο, Ελλάδα και Ελβετία, πέθανε το 1951 σε ηλικία 40 ετών.
Πρωταθλητής Ελλάδας πέντε φορές στο διπλό αντρών ενώ ήταν 11 φορές δεύτερος και 2 φορές τρίτος στο ελληνικό πρωτάθλημα. Είχε επιτυχίες στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου με τρεις δεύτερες νίκες και τέσσερις τρίτες. Με την εθνική ομάδα είχε συμμετάσχει στα κύπελλα Ντέιβις του 1931, 1932, 1933 και 1937, στους Βαλκανικούς αγώνες του 1930, 1931 και 1933.
Είχε συμμετάσχει στο Γουίμπλετον του 1936 στο Ρολάν Γκαρός το 1935 και 1936, στα πρωταθλήματα Αιγύπτου του 1933, 1934 και 1940. Πήρε μέρος σε πολλά τουρνουά εγχώρια και διεθνή. Ήταν νικητής σε τουρνουά στο Κάιρο το 1935, στην Κωνσταντινούπολη το 1947. Πήρε μέρος στα τουρνουά του του Κουίνς Κλαμπ Λονδίνου, Λόου τένις Μιλάνου, Μπρούνο Ιταλίας, στην Αλεξάνδρεια το Κάιρο, Ελβετία κ.α..
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Δήμητρα Σιγάλα
Η Δήμητρα Σιγάλα (Αθήνα, 3 Αυγούστου 1976) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και εγκληματολόγος.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976 όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ έχει κάνει μπαλέτο στο Royal Academy και Jazz και εκτός αυτού έχει πάρει πτυχίο στο τραγούδι από το ελληνικό ωδείο.
Κωνσταντίνος Ευστρατιάδης
Ο Κωνσταντίνος Ευστρατιάδης (Κωνσταντινούπολη 1893), ήταν Έλληνας πρωταθλητής της αντισφαίρισης, αθλητής του Ο.Α.Α..
Δήμητρα Σιγάλα
Βιογραφικό
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση το 1999 στη σειρά «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» υποδυόμενη την Νίκη, την τηλεοπτική κόρη της Κάτιας Δανδουλάκη. Ακολούθησαν μικρές συμμετοχές στις σειρές «Επιθυμίες», «Έρωτας κλέφτης» και «Αθώος ή ένοχος». Το 2001, είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη δραματική σειρά «Πρόκληση» σε σκηνοθεσία Γιάννη Βασιλειάδη. Τη σεζόν 2003-2004 ανήκε στο καστ των σειρών «Έρωτας όπως έρημος» και «Ακροβατώντας».Στον ήλιο του Αιγαίου Θα βρεις το δάσκαλό σου Από το 2006 μέχρι το 2008 έλαβε μέρος στις δραματικές σειρές «Αν μ' αγαπάς» και «Ζωή ξανά» στον Alpha. Το 2010, έπαιξε σε μία ιστορία της αστυνομικής σειράς «Ο 3ος Νόμος» μαζί με την Ιωάννα Παππά και τον Μάκη Παπαδημητρίου.
Κωνσταντίνος Ευστρατιάδης
Ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στο απλό αντρών το 1927 νικώντας στον τελικό τον Ζ. Αργυρόπουλο, την χρονιά αυτή στο πανελλήνιο πρωτάθλημα έγιναν μόνο απλό αντρών και γυναικών. Ήταν δεύτερος στο απλό αντρών το 1928 και το 1929 και τρίτος το 1937. Είχε πολλές δεύτερες και τρίτες νίκες σε εγχώριες διοργανώσεις όπως το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, το εσωτερικό πρωτάθλημα του ΟΑΑ και το κύπελλο Κηφισιάς.
Με την εθνική ομάδα πήρε μέρος στο Κύπελλο Ντέιβις του 1929 όπου η Ελλάδα σημείωσε την πρώτη νίκη στην ιστορία της στην διοργάνωση επί της Γιουγκοσλαβίας, ο Ευστρατιάδης σημείωσε μία νίκη στον αγώνα. Πήρε μέρος και στο βαλκανικό κύπελλο του 1931.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Δήμητρα Σιγάλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ζωολογικός και Βοτανικός Κήπος του Τόρουν
Ιστορία
Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, ένα ιστορικό αρχοντικό με ένα συγκρότημα βοηθητικών κτιρίων και έναν κήπο υπήρχε στην περιοχή του σημερινού ζωολογικού κήπου και του βοτανικού κήπου του Τόρουν. Το 1797, ο Γιόχαν Γκότλιεμπ Σουλτς αγόρασε ολόκληρη την περιοχή και άρχισε να φυτεύει διάφορα δέντρα και θάμνους για να δημιουργήσει έναν βοτανικό κήπο. Ο κήπος υποτίθεται ότι είχε συναισθηματικό χαρακτήρα, επομένως κατασκευάστηκαν πολλές γέφυρες, δεξαμενές ανύψωσης, πέργκολες, κλουβιά και θερμοκήπια. Απέκτησε και φύτεψε μια σειρά από σπάνια είδη ευρωπαϊκών φυτών, τα οποία αποτέλεσαν το θεμέλιο του βοτανικού κήπου. Μετά το θάνατό του, ο κήπος έγινε ιδιοκτησία του Προτεσταντικού Βασιλικού Ακαδημαϊκού Γυμνασίου του Τόρουν (Królewskie Gimnazjum w Toruniu). Όταν τελείωσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο κήπος γνώρισε μια περίοδο παρακμής και έγινε εν μέρει κατάφυτος από ζιζάνια. Στη δεκαετία του 1920, σε μια περίοδο ταχείας ανάπτυξης στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, ο βοτανικός κήπος αναζωογονήθηκε σταδιακά. Το 1963 και το 1964, χάρη στον Άρνμπερτ Σαντέτσκι, ο οποίος διέμενε στην Αργεντινή, ένας αριθμός ζώων μεταφέρθηκε στο Τόρουν, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία του ζωολογικού κήπου. Μεταξύ των πρώτων ζώων στον ζωολογικό κήπο ήταν τα λάμα, οι παπαγάλοι και τα γιακ. Κατασκευάστηκαν νέα κλουβιά και υπόστεγα. Από τη δεκαετία του 1970, ο ζωολογικός κήπος είναι ανοιχτός για τους επισκέπτες. Στη δεκαετία του 1990, ο ζωολογικός κήπος απέκτησε νέα είδη ζώων όπως μαϊμούδες, σκύλους ρακούν και αμμότραγους. Από το 1993, ο ζωολογικός κήπος λαμβάνει χρηματοδότηση από τις αρχές της πόλης του Τόρουν. Την περίοδο αυτή άνοιξε και ένας μίνι ζωολογικός κήπος που προσφέρει στα παιδιά τη δυνατότητα να παίζουν με τα ζώα.
Στο ζωολογικό κήπο οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν ζώα όπως καφέ αρκούδες, ευρωπαϊκούς βίσονες, σουρικάτες, ευρωπαϊκά αγρινά, λύγκες, ακανθόχοιρους, στρουθοκάμηλους, κινεζικά ζαρκάδια, κοκκινόλαιμα γουάλαμπι, αλπακά και αίγαγρους. Μεταξύ των αξιοσημείωτων νομικά προστατευόμενων φυτών της συλλογής του κήπου είναι: πλάτανος του Λονδίνου, μαύρη πεύκη, γκίγκο, αγριοφουντουκιά, ευρωπαϊκή οξιά και ρουπακοβελανιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τορουν Τορουν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόρουν
Pure Data
Το Pure Data με διάφορα κομμάτια κώδικα (patches) ανοιχτά, από το εγχείρημα netpd.|thumb Το Pure Data (ή Pd) είναι μια οπτική γλώσσα προγραμματισμού που αναπτύχθηκε από τον Miller Puckette κατά τη δεκαετία του 1990 για τη δημιουργία αλληλεπιδραστικής μουσικής μέσω υπολογιστή και έργων πολυμέσων. Αν και ο Puckette είναι ο βασικός δημιουργός του λογισμικού, το Pd είναι ανοιχτό λογισμικό και έχει αρκετούς επιπλέον προγραμματιστές που δουλεύουν σε επεκτάσεις του βασικού προγράμματος. Κυκλοφορεί με άδεια τύπου BSD. Εκτελείται σε GNU/Linux, Mac OS X, iOS, Android και Windows. Παλιότερες εκδόσεις τρέχουν σε FreeBSD και IRIX.
Το Pd μοιάζει πολύ ως ιδέα και ως σχεδίαση με το αρχικό πρόγραμμα Max, επίσης του Puckette, που το είχε δημιουργήσει όταν ήταν στο IRCAM, και μπορεί να επικοινωνήσει με το Max/MSP, τον εμπορικό απόγονο της γλώσσας Max. Μαζί θεωρούνται μέλη της οικογένειας γλωσσών Patcher.
Με την προσθήκη της εξωτερικής επέκτασης Graphics Environment for Multimedia (GEM) και άλλων πακέτων που λειτουργούν με αυτή, (όπως το Pure Data Packet / PiDiP για Linux και Mac OS X, το framestein για Windows και το GridFlow (επεξεργασία ν-διάστατων πινάκων) για Linux, Mac OS X και Windows), μπορεί να δημιουργήσει και να επεξεργαστεί βίντεο, γραφικά OpenGL, εικόνες και άλλα αντικείμενα πολυμέσων σε πραγματικό χρόνο με πρακτικά ανεξάντλητες δυνατότητες διαδραστικότητας, ήχου, εξωτερικών αισθητήρων, κλπ.
Επιπλέον, το Pd έχει σχεδιαστεί για να επιτρέπει τη ζωντανή συνεργασία μέσω δικτύων ή του Διαδικτύου, επιτρέποντας σε μουσικούς που είναι συνδεδεμένοι μέσω LAN ή από απομακρυσμένα μέρη του πλανήτη να δημιουργούν μουσική μαζί σε πραγματικό χρόνο.
Ομοιότητες με το Max
Το Pure Data και το Max είναι παραδείγματα γλωσσών ροής δεδομένων. Σε αυτές τις γλώσσες, οι συναρτήσεις ή τα αντικείμενα (objects) συνδέονται μεταξύ τους σε ένα γραφικό περιβάλλον που μοντελοποιεί την ροή του ελέγχου και του ήχου. Σε αντίθεση όμως με τις αρχικές εκδόσεις του Max, το Pd σχεδιάστηκε ώστε να επεξεργάζεται τόσο τα σήματα ελέγχου (control-rate) όσο και τον ήχο (audio) στην κεντρική μονάδα επεξεργασίας του υπολογιστή, και όχι να εκμεταλλεύεται πιθανά εξωτερικά κυκλώματα ψηφιακής επεξεργασίας σήματος (DSP) με δυνατότητες σύνθεσης ήχου και επεξεργασίας σήματος (όπως η πλακέτα ISPW της εταιρείας Ariel που χρησιμοποιήθηκε για το Max/FTS). Ο κώδικας του Pd αποτελεί τη βάση για τις επεκτάσεις MSP του David Zicarelli στη γλώσσα Max για επεξεργασία ήχου μέσω λογισμικού.
Όπως το Max, ο κώδικας Pd είναι αρθρωτός: αποτελείται από πολλά εξωτερικά αντικείμενα (externals), τα οποία χρησιμοποιούνται για την κατασκευή των προγραμμάτων από τον χρήστη. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το Pd να είναι επεκτάσιμο σε σημαντικό βαθμό μέσω ενός δημόσιου API, ενθαρρύνοντας τους προγραμματιστές να προσθέτουν τις δικές τους ρουτίνες ελέγχου και ήχου, είτε στην γλώσσα προγραμματισμού C, είτε (με την βοήθεια άλλων αντικειμένων), σε Python, Scheme, Lua, Tcl και άλλες γλώσσες. Το Pd όμως είναι το ίδιο μια γλώσσα προγραμματισμού. Μικρά επαναχρησιμοποιήσιμα κομμάτια κώδικα σε Pd, που αποκαλούνται "patches" ή "abstractions", μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν ανεξάρτητα προγράμματα και να μοιράζονται στην κοινότητα των χρηστών του Pd, χωρίς να χρειάζεται κάποια άλλη γνώση προγραμματισμού για την αποδοτική χρήση του Pd.
Χαρακτηριστικά της γλώσσας
thumb|left|Τα τέσσερα αντικείμενα κειμένου του Pd: ένα μήνυμα (message), ένα άτομο (atom), ένα αντικείμενο (object) και ένα σχόλιο (comment).
Τα βασικά αντικείμενα του Pd είναι οι κλασικοί μαθηματικοί και λογικοί τελεστές, καθώς και οι τελεστές bit, όπως εμφανίζονται σε κάθε γλώσσα προγραμματισμού, αλλά και ειδικότερες συναρτήσεις δειγμάτων ήχου (που περιέχουν το σύμβολο (~) στο όνομά τους), όπως οι ταλαντωτές πίνακα κυματομορφής (wavetable oscillators), το αντικείμενο του Γρήγορου Μετασχηματισμού Φουριέ (Fast Fourier Transform) fft~ και αρκετά φίλτρα. Τα δεδομένα μπορούν να διαβαστούν από κάποιο αρχείο, να προέλθουν από κάποια κάρτα ήχου ή είσοδο MIDI, να ληφθούν μέσω του πρωτοκόλλου Open Sound Control (OSC) από μια σύνδεση Firewire, USB ή δικτύου, ή να δημιουργηθούν σε πραγματικό χρόνο. Τα δεδομένα αυτά μπορούν επίσης να αποθηκευτούν σε πίνακες και να διαβαστούν σαν σήματα ήχου ή ελέγχου.
Δομές δεδομένων
Μια από τις βασικές καινοτομίες του Pd σε σχέση με τους προγόνους του είναι οι γραφικές δομές δεδομένων, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για διάφορους σκοπούς, όπως είναι η σύνθεση μουσικών κομματιών, η διάταξη γεγονότων στο χρόνο, η δημιουργία οπτικών αντικειμένων, ή ακόμα και η επέκταση του GUI του Pd.
Οι δομές δεδομένων επιτρέπουν στο χρήστη να δημιουργεί πολύπλοκες στατικές ή δυναμικές αναπαραστάσεις των μουσικών δεδομένων. Όμοια με τις δομές της γλώσσας C, οι δομές του Pd αποτελούνται από συνδυασμούς από αριθμούς κινητής υποδιαστολής, σύμβολα και δεδομένα από πίνακες. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν παράμετροι που περιγράφουν την εμφάνιση της δομής δεδομένων ή για τον έλεγχο μηνυμάτων και δειγμάτων ήχου σε ένα πρόγραμμα του Pd. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Puckette:
[[Αρχείο:solitude.png|thumb|600px|center|Παρτιτούρα του Solitude, του Hans-Christoph Steiner, που δημιουργήθηκε με την χρήση των δομών δεδομένων του Pd.]]
Εγχειρήματα που χρησιμοποιούν το Pure Data
Το Pure Data έχει χρησιμοποιηθεί σαν βάση για αρκετά εγχειρήματα, σαν γλώσσα για υλοποίηση πρωτότυπου λογισμικού, και σαν μηχανή ήχου. Η επίπεδη διεπαφή reactable και η εφαρμογή rjdj για iPhone χρησιμοποιούν το Pd σαν μηχανή ήχου.
Το Pd έχει χρησιμοποιηθεί σαν πλατφόρμα δοκιμής και υλοποίησης λογισμικού ήχου από πολλούς σχεδιαστές ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Για παράδειγμα, το EAPd είναι η εσωτερική έκδοση του Pd που χρησιμοποιείται από την Electronic Arts (EA). Ενσωματώθηκε επίσης στο παιχνίδι Spore της EA.
Το Pd έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για διαδικτυακή συνεργασία καλλιτεχνών, στην Βιβλιοθήκη NRCI (Networked Resources for Collaborative Improvisation).
Παραδείγματα κώδικα
Το πρώτο είναι το κλασικό παράδειγμα "γεια σου κόσμε" ("hello world") σε Pd.
Το δεύτερο εφαρμόζει ένα εφέ αντήχησης (reverb) στο σήμα εισόδου από το κανάλι 1 και στέλνει το αποτέλεσμα στα κανάλια 1 και 2.
Το τελευταίο και πιο πολύπλοκο παράδειγμα, φιλτράρει λευκό θόρυβο στα 9000 Hz (με συντελεστή αποκοπής Q ίσο με 20) και στη συνέχεια, κάθε δευτερόλεπτο, αυξομοιώνει για μισό δευτερολέπτο την έντασή (fade in/out). Στο Pd ο χρόνος μετριέται σε χιλιοστά του δευτερολέπτου (millisecond), οπότε '1000' είναι ένα δευτερόλεπτο και '500' είναι μισό δευτερόλεπτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Οπτικές γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Μουσική τεχνολογία
Κάτιν (ταινία)
Το Κάτιν (Katyń) είναι πολωνική ιστορική δραματική ταινία του 2007 για τη Σφαγή του Κάτιν το 1940, σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Τιμητικό Όσκαρ, Άντζεϊ Βάιντα. Βασίζεται στο βιβλίο Post Mortem: The Story of Katyn του Άντζεϊ Μουλάρτσικ. Ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 80α Βραβεία Όσκαρ.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία| Γερμανοί αξιωματικοί παρουσιάζουν τα ευρήματά τους σχετικά με το Κάτιν σε αιχμάλωτους αξιωματικούς των [[Συμμαχικές δυνάμεις (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)|Συμμάχων το 1943.]] Η Σφαγή του Κάτιν, γνωστή και ως zbrodnia katyńska («έγκλημα στο Κάτιν»), ήταν μια μαζική εκτέλεση Πολωνών αξιωματικών αιχμαλώτων πολέμου και πολιτών, που διέταξαν οι σοβιετικές αρχές το 1940. Η πιο ευρέως αποδεκτή εκτίμηση για τον αριθμό των νεκρών είναι περίπου 22.000. Τα θύματα δολοφονήθηκαν στο δάσος του Κάτιν, στις φυλακές Καλίνιν (Τβερ) και Χάρκοβο, και αλλού. Περίπου 8.000 ήταν αξιωματικοί αιχμάλωτοι πολέμου κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής του 1939 στην Πολωνία, ενώ οι υπόλοιποι ήταν Πολωνοί που φέρονται ότι ήταν «πράκτορες πληροφοριών, χωροφύλακες, κατάσκοποι, σαμποτέρ, γαιοκτήμονες, ιδιοκτήτες εργοστασίων, δικηγόροι, ιερείς και αξιωματούχοι».
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τη σφαγή για προπαγανδιστικούς σκοπούς κατά των Σοβιετικών. Ωστόσο, μετά τον πόλεμο, όταν η Πολωνία έπεσε υπό σοβιετική επιρροή, η αλήθεια για το γεγονός αποσιωπήθηκε από τις σοβιετικές αρχές, οι οποίες διατήρησαν επίσημη γραμμή σε όλο το Ανατολικό Μπλοκ ότι η σφαγή έγινε από τους Γερμανούς. Με την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία το 1989, η πρώτη μη κομμουνιστική πολωνική κυβέρνηση αναγνώρισε αμέσως ότι το έγκλημα διαπράχθηκε από τους Σοβιετικούς. Το 1990, ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ αναγνώρισε για πρώτη φορά τη σοβιετική ευθύνη για τη Σφαγή του Κάτιν. Το 1991, ο Μπορίς Γέλτσιν δημοσιοποίησε τα έγγραφα που εξουσιοδοτούσαν τη σφαγή.
Υπάρχουν τώρα μερικά νεκροταφεία Πολωνών αξιωματικών κοντά στα σημεία των σφαγών, αλλά πολλά γεγονότα του συμβάντος παραμένουν άγνωστα μέχρι σήμερα και πολλοί τάφοι των Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου ανατολικά του ποταμού Μπουκ είναι είτε ακόμη χωρίς σημάδια είτε σε ερειπωμένη κατάσταση.
Πλοκή
δεξιά|μικρογραφία| Ένα γερμανικής κατασκευής λεωφορείο μεταγωγής κρατουμένων που χρησιμοποιήθηκε από το ΛΚΕΥ για τη μεταφορά κρατουμένων. Το λεωφορείο ανακατασκευάστηκε για τους σκοπούς της ταινίας. Τα γεγονότα του Κάτιν μεταδίδονται μέσα από τα μάτια των γυναικών, των μητέρων, των συζύγων και των κορών των θυμάτων που εκτελέστηκαν με εντολή του Στάλιν από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΚΕΥ) το 1940.
Ο Άντζεϊ (Άρτουρ Ζμιγέφσκι) είναι ένας νεαρός Πολωνός στρατηγός στο 8ο Σύνταγμα Ιππικού του Πρίγκιπα Γιούζεφ Πονιατόφσκι, ο οποίος κρατά ένα λεπτομερές ημερολόγιο. Τον Σεπτέμβριο του 1939, μετά τη σοβιετική εισβολή στην Ανατολική Πολωνία, πιάνεται αιχμάλωτος από τον Κόκκινο Στρατό, ο οποίος χωρίζει τους αξιωματικούς από τους στρατιώτες, στους οποίους επιτρέπεται να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, ενώ οι αξιωματικοί κρατούνται. Η σύζυγός του, Άννα (Μάγια Οστασέφσκα) και η κόρη του, Βερονίκα, με το ψευδώνυμο "Nika" (Βικτόρια Γκοσιέφσκα), τον βρίσκουν λίγο πριν απελαθεί στην ΕΣΣΔ. Έχοντας την ευκαιρία να δραπετεύσει, αρνείται με βάση τον όρκο πίστης του στον Πολωνικό Στρατό.
Βοηθούμενη από έναν συμπαθή Σοβιετικό αξιωματικό, η Άννα καταφέρνει να επιστρέψει στο σπίτι της οικογένειας στην Κρακοβία με την κόρη της. Εκεί, οι Γερμανοί πραγματοποιούν την Επιχείρηση Κράκαου (Sonderaktion Krakau), κλείνοντας το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο και εκτοπίζοντας καθηγητές σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πατέρας του Άντζεϊ είναι ένας από τους καθηγητές που απελάθηκαν. Αργότερα, η γυναίκα του λαμβάνει ένα μήνυμα ότι πέθανε σε ένα στρατόπεδο το 1941.
Σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, ο Άντζεϊ κρατείται για λίγο και συνεχίζει να κρατά ημερολόγιο. Καταγράφει προσεκτικά τα ονόματα όλων των συναδέλφων του αξιωματικών που απομακρύνθηκαν από το στρατόπεδο και τις ημερομηνίες κατά τις οποίες ελήφθησαν. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ο Άντζεϊ υποφέρει σαφώς από τη χαμηλή θερμοκρασία και ο συνάδελφός του, Γέζι (Άντζεϊ Χίρα) του δανείζει ένα επιπλέον πουλόβερ. Καθώς συμβαίνει, το πουλόβερ έχει γραμμένο το όνομα του Γέζι. Τέλος, ο Άντζεϊ απομακρύνεται από το στρατόπεδο, ενώ ο Γέζι μένει πίσω.
Το 1943, ο πληθυσμός της Κρακοβίας ενημερώνεται από τις γερμανικές αρχές κατοχής για τη σφαγή στο Κάτιν. Αξιοποιώντας το σοβιετικό έγκλημα, η ναζιστική προπαγάνδα δημοσιεύει καταλόγους με τα ονόματα των θυμάτων που εκτάφηκαν από ομαδικούς τάφους πίσω από τα προελαύνοντα γερμανικά στρατεύματα. Το όνομα του Άντζεϊ δεν βρίσκεται στον κατάλογο, δίνοντας ελπίδες στη γυναίκα και την κόρη του.
Μετά τον πόλεμο, ο Γέζι, ο οποίος επέζησε, κατατάχθηκε στον Πολωνικό Λαϊκό Στρατό (ΠΛΣ), ο οποίος βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο του φιλοσοβιετικού Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών. Αισθάνεται προσωπική πίστη στους φίλους του, αγαπά τη χώρα του και έχει συμπάθεια για όσους έχουν υποφέρει. Επισκέπτεται την Άννα και την κόρη της για να τους πει ότι ο Άντζεϊ είναι νεκρός. Προφανώς, όταν καταρτίστηκε ο κατάλογος με τα ονόματα των θυμάτων, ο Άντζεϊ αναγνωρίστηκε εσφαλμένα ως Γέζι με βάση το όνομα στο πουλόβερ που είχε δανείσει ο Γέζι στον Άντζεϊ. Ήταν ο Άντζεϊ που σκοτώθηκε, όχι ο Γέζι. Απογοητευμένος που τώρα αναγκάζεται να αναγνωρίσει ένα ψέμα και να υπηρετήσει όσους σκότωσαν τους συντρόφους του στο Κάτιν, ο Γέζι αυτοκτονεί.
Η ταινία τελειώνει με μια αναπαράσταση τμημάτων της σφαγής, καθώς αρκετοί από τους κύριους χαρακτήρες εκτελούνται μαζί με άλλους στρατιώτες.
Η ταινία περιλαμβάνει αποσπάσματα από γερμανικές ειδησεογραφικές ταινίες που παρουσιάζουν τη σφαγή του Κάτιν ως σοβιετικό έγκλημα και αποσπάσματα από σοβιετικές εφημερίδες που παρουσιάζουν τη σφαγή ως γερμανικό έγκλημα.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 3 Οκτωβρίου 2006 και ολοκληρώθηκαν στις 9 Ιανουαρίου 2007. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 17 Σεπτεμβρίου 2007, την επέτειο της σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία το 1939.
Κριτική
Το Κάτιν έχει βαθμολογία έγκρισης 91% στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, με βάση 68 κριτικές και μέση βαθμολογία 7,28/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου δηλώνει: «Διασκευασμένο αριστοτεχνικά από ένα έμπειρο σκηνοθετικό χέρι, το Κάτιν είναι μια ισχυρή, προσωπική απεικόνιση της τραγωδίας του πολέμου». Έχει επίσης βαθμολογία 81 στα 100 στο Metacritic, με βάση 17 κριτικούς, υποδεικνύοντας «καθολική αναγνώριση».
Διαμάχη
Υπήρξε διαμάχη σχετικά με την πολιτική γύρω από την ταινία. Σύμφωνα με τις σημειώσεις παραγωγής του Βάιντα, η ταινία έγινε υπό την τιμητική αιγίδα του Προέδρου Λεχ Κατσίνσκι, ενός συντηρητικού πολιτικού. Υπήρξε κάποια διαμάχη στην Πολωνία για το πώς οι τότε πολωνικές αρχές προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την ταινία κατά την προεκλογική εκστρατεία.
Τον Απρίλιο του 2009, οι αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας απαγόρευσαν τη διανομή της ταινίας στη χώρα λόγω της αντικομμουνιστικής ιδεολογίας της. Ωστόσο, τα εισαγόμενα αντίγραφα είναι ευρέως διαθέσιμα. Παρόμοιες προσπάθειες έγιναν σε άλλες κομμουνιστικές χώρες όπως το Βιετνάμ και το Λάος, αλλά δεν υπάρχει περιορισμός για την παρακολούθηση της ταινίας σε HD σε υπολογιστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άντζεϊ Βάιντα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Κρακοβία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πολωνία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κρακοβία Κατηγορία:Σφαγή του Κάτιν Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σφαγές Κατηγορία:Πολωνικές ιστορικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές πολύγλωσσες ταινίες
Μάικλ Μίφσουντ
Ο Μάικλ Μίφσουντ (Michael Mifsud, γεννήθηκε 17 Απριλίου 1981) είναι Μαλτέζος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων για την Εθνική Μάλτας με 42 γκολ σε 143 αγώνες.
Καριέρα
Ξεκίνησε αγωνιζόμενος με την ομάδα νέων της Σλιέμα Γουόντερερς την πιο επιτυχημένη ομάδα της Μάλτας, και έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα της Μάλτας τη σεζόν 1997–98 με επτά συμμετοχές και ένα γκολ. Έγινε βασικό μέλος της πρώτης ομάδας την επόμενη σεζόν, σημειώνοντας οκτώ γκολ σε 22 αγώνες. Ακολούθησαν δύο επιτυχημένες σεζόν, με 21 γκολ σε 26 αγώνες το 1999–2000 και 30 γκολ σε μόλις 25 αγώνες την επόμενη σεζόν. Μικρόσωμος επιθετικός, το χαρακτηριστικό του είναι η ικανότητά του με τη μπάλα στα πόδια.
Οι πρώτες εμφανίσεις του σε εθνικό επίπεδο ήταν με την ομάδα Κ-16 (11 αγώνες) και Κ-18 (21 αγώνες). Κλήθηκε πρώτη φορά στην εθνική ομάδα στα 19 του για να αγωνιστεί στις 10 Φεβρουαρίου 2000 απέναντι στην Αλβανία. Η γερμανική Καϊζερσλάουτερν αναγνώρισε τις δυνατότητες του αλλά οι εμφανίσεις του με την πρώτη ομάδα ήταν ελάχιστες. Επέστρεψε στο σύλλογο του και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στη Νορβηγία με την Λίλεστρεμ, όπου ψηφίστηκε "καλύτερος ξένος παίκτης στο πρωτάθλημα", τερματίζοντας πρώτος σκόρερ του συλλόγου για τη σεζόν 2006 με 11 γκολ σε 19 αγώνες. Μετά από δύο χρόνια στην Αγγλία (2007–09) χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχία, επέστρεψε για άλλη μία φορά στη Μάλτα, αυτή τη φορά στη Βαλέτα κατακτώντας το Κύπελλο και το Σούπερ Καπ και την επόμενη χρονιά το πρώτο του πρωτάθλημα. Τη δεκαετία του 2010 αγωνίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στην πατρίδα του.
Παρόλο που δεν σημείωσε γκολ, είχε σημαντική συνεισφορά στην ιστορική νίκη της Μάλτας με 2–1 επί της Ουγγαρίας στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008, την πρώτη νίκη της Μάλτας εντός έδρας σε επίσημη διοργάνωση από το 1982. Στις 26 Μαρτίου 2008, σκόραρε πέντε γκολ για τη Μάλτα σε φιλικό αγώνα επί του Λιχτενστάιν (αποτέλεσμα 7–1), σημειώνοντας ρεκόρ στη μεγαλύτερη νίκη για τους Μαλτέζους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλτέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μάλτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλιέμα Γουόντερερς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίλεστρεμ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόβεντρι Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάρνσλεϊ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλέτα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέλμπουρν Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπιρκιρκάρα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μόστα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Εθνικό Πάρκο Χόρτομπαγκ
μικρογραφία|225x225εσ| Τοποθεσία του Εθνικού Πάρκου Χόρτομπαγκ ως μία από τις μικροπεριοχές στη φυσική γεωγραφία της Ουγγαρίας Το Εθνικό Πάρκο Χόρτομπαγκ (ουγγρικά: Hortobágyi Nemzeti Park) είναι εθνικό πάρκο 800 χλμ2 στην ανατολική Ουγγαρία, πλούσιο με λαογραφική και πολιτιστική ιστορία. Το πάρκο, μέρος της Μεγάλης Ουγγρικής Πεδιάδας, χαρακτηρίστηκε ως εθνικό πάρκο το 1973 (το πρώτο στην Ουγγαρία) και εξελέγη μεταξύ των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1999. Το Εθνικό Πάρκο Χόρτομπαγκ είναι η μεγαλύτερη προστατευόμενη περιοχή της Ουγγαρίας και το μεγαλύτερο ημιφυσικό λιβάδι στην Ευρώπη.
Μέχρι πρόσφατα πίστευαν ότι αυτή η αλκαλική στέπα σχηματίστηκε από την αποψιλωτική υλοτομία τεράστιων δασών κατά τον Μεσαίωνα, ακολουθούμενη από μέτρα για τον έλεγχο της πορείας του ποταμού Τίσα, που υποτίθεται ότι είχε ως αποτέλεσμα τη σημερινή δομή και το pH του εδάφους. Ωστόσο, το Εθνικό Πάρκο Χόρτομπαγκ είναι πολύ παλαιότερο, με την αλκαλοποίηση που υπολογίζεται ότι ξεκίνησε πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια, όταν η Τίσα πρωτοβρήκε το δρόμο της μέσω της Μεγάλης Ουγγρικής Πεδιάδας, αποκόπτοντας πολλά ρέματα από τις πηγές τους στα Βόρεια Όρη. Ο σχηματισμός ολοκληρώθηκε με τη βοσκή ζώων και άγριων αλόγων κατά την Εποχή των Παγετώνων, ακολουθούμενη από εξημερωμένα ζώα.
Μια από τις πιο εμβληματικές τοποθεσίες της είναι η Γέφυρα με τις Εννέα Αψίδες. Παραδοσιακά πηγάδια σε σχήμα Τ είναι διάσπαρτα στο τοπίο, καθώς και ο περιστασιακός αντικατοπτρισμός των δέντρων που λαμπυρίζουν στην ανακλώμενη ζέστη της στέπας. Μέρος του εθνικού πάρκου είναι ένα προστατευμένο καταφύγιο σκοτεινού ουρανού.
Το Εθνικό Πάρκο Χόρτομπαγκ είχε επίσης πιο αρνητικές χροιές, ως τόπος καταναγκαστικής εργασίας υπό το κομμουνιστικό καθεστώς.
Χλωρίδα και πανίδα
Το Εθνικό Πάρκο Χόρτομπαγκ είναι μια στέπα, μια χορταριασμένη πεδιάδα με ουγγρικά γκρι βοοειδή, πρόβατα ράτσκα, νεροβούβαλους και άλογα που φροντίζονται από έφιππους βοσκούς που ονομάζονται Τσίκος. Παρέχει ενδιαίτημα για διάφορα είδη, συμπεριλαμβανομένων 342 ειδών πτηνών. Το μαυροκιρκίνεζο, οι οιδικνημίδες, ο αγριόγαλος και η χαλκοκουρούνα αντιπροσωπεύονται από πληθυσμούς αναπαραγωγής. Η περιοχή είναι μια σημαντική τοποθεσία ενδιάμεσης στάσης για τη μετανάστευση κοινών γερανών, βουνοσφυριχτών και νανόχηνων.
Το Εθνικό Πάρκο Χόρτομπαγκ είναι επίσης ένα κέντρο για την εκτροφή ταυροειδών, μια από τις πολλές συνεχείς προσπάθειες αναπαραγωγής των βοοειδών άουροχς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ουγγαρίας Κατηγορία:Αποθέματα βιόσφαιρας στην Ουγγαρία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ουγγαρία Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ουγγαρίας
Σατιγιόν-συρ-Κλυζ
Το Σατιγιόν-συρ-Κλυζ (γαλλικά: Châtillon-sur-Cluses) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κασαντρέν (γαλλικά: Cassandrins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Περδικόβρυση Μεσσηνίας
Η Περδικόβρυση, αναφερόμενη παλαιότερα ως ο Ράδος ή «του Ράδου» ή το Ρόδου, είναι ορεινός οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Περδικόβρυση βρίσκεται βορειοδυτικά από τον Αριστομένη από τον οποίο απέχει περίπου 8 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 662 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Μεσσηνιακού Κόλπου, περίπου 26 χιλιόμετρα. Κοντά στην Περδικόβρυση, βρίσκονται προς τα βορειοδυτικά της, το Κεφαλόβρυσο σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά της το Πουλίτσι σε απόσταση 1 περίπου χιλιομέτρου και προς τα νοτιοανατολικά της το Αμμουδερό σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων. Επίσης η Περδικόβρυση βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του Δήμου, τη Μεσσήνη, από την οποία απέχει 32 περίπου χιλιόμετρα.