cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκριγκόρε Βιέρου
Στιγμές της ζωής του Βιέρου
Τον Ιούνιο του 1989, ο Βιέρου πήρε την έγκριση των σοβιετικών αρχών να εκδώσει την εβδομαδιαία Literatura si Arta σε λατινική γραφή, οι συντάκτες της εφημερίδας ανέφεραν ότι σε όλη τη Σοβιετική Μολδαβία δεν υπήρχε γραφομηχανή λατινικών γραμμάτων, εκτός από αυτή της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας (MSSR) και του καθηγητή Γιούλιους Πόπα από το Μπάλτσι. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Γκριγκόρε Βιέρου και ο αρχισυντάκτης της Literatura și Arta, Νικολάε Νταμπίζα, πήγαν στο Βουκουρέστι, για να πάρουν τη γραφομηχανή για την εφημερίδα. Οι ρουμανικές αρχές καθυστέρησαν την απάντηση και το κατάστημα με τις αντίκες από το οποίο μπορούσαν να αγοράσουν μια τέτοια συσκευή έκλεισε αυτές τις μέρες λόγω κάποιων τεχνικών προβλημάτων. Ωστόσο, τον Βιέρου και τον Νταμπίζα βοήθησε ο ιερέας Βασίλε Τσεπορντέι, ο οποίος έφερε στον σταθμό μια τσάντα, που περιείχε τα 31 μεταλλικά σύμβολα του λατινικού αλφαβήτου, κομμένα από τον ίδιο από τη δική του γραφομηχανή. Στο Κισινάου, τα λατινικά γράμματα συγκολλούνται σε μια γραφομηχανή αντί για τα κυριλλικά, έτσι το περιοδικό Literatura și Arta έγινε η πρώτη εφημερίδα της Βεσσαραβίας, που άρχισε να βγαίνει συστηματικά στη λατινική ορθογραφία.
Το 1994, οι νεοκομμουνιστές του Δημοκρατικού Αγροτικού Κόμματος, που ήρθαν στην εξουσία στη Μολδαβία, εγκατέλειψαν τον κρατικό ύμνο Deșteaptă-te, române! (Ξύπνα Ρουμάνε!) και πρότεινε στον ποιητή Γκριγκόρε Βιέρου και στον συνθέτη Εουτζέν Ντόγκα να συνθέσουν τους στίχους και τη μουσική για έναν νέο ύμνο. Και οι δύο αρνήθηκαν. Ο Γκριγκόρε Βιέρου έγραψε στο περιοδικό Literatura și Arta τα εξής: «Η ιστορική δικαιοσύνη θα κατηγορήσει τους ποιητές και τους συνθέτες που θα τολμήσουν να σηκώσουν τα χέρια τους στον Εθνικό Ύμνο «Deșteaptă-te, române!» σκύβοντας αντί της ιστορικής του ανάγκης και λάμψης.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποιητές Κατηγορία:Ρουμάνοι συγγραφείς Κατηγορία:Μολδαβοί συγγραφείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Γλώσσα Μολ
Η γλώσσα Μολ (ISO 639-3: alx, Ethnologue: Amol, Glottolog: amol1235), επίσης γνωστή ως Αμόλ, Αλατίλ, ή Αρού, είναι μια από τις γλώσσες που ομιλούνται στην Παπούα Νέα Γουινέα και ανήκει στην γλωσσική οικογένεια Τορικέλι. Χρησιμοποιείται στην επαρχία Σανταούν, και σύμφωνα με την απογραφή του 2000 είχε 270 ομιλητές.
Παραπομπές
Μ
Μπαρμπάρα Σανγκούσκο
δεξιά|μικρογραφία|201x201εσ| Θυρεός του Pogoń Litewska Η Μπαρμπάρα Ουρσούλα Σανγκούσκο (πολωνικά: Barbara Urszula Sanguszko, το γένος Ντούνιν) (4 Φεβρουαρίου 1718 - 2 Οκτωβρίου 1791, Βαρσοβία) ήταν Πολωνή ευγενής, ποιήτρια, μεταφράστρια και ηθικολόγος κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού στην Πολωνία. Οργάνωνε και φιλοξενούσε ένα σουαρέ στο Ποντεμπίτσε, όπου η συγκέντρωση διανοούμενων, καλλιτεχνών και πολιτικών διαμορφώθηκε ως πρότυπο από τα γαλλικά σουαρέ του 18ου αιώνα. Η Σανγκούσκο ήταν γνωστή για την ευσέβεια και τη φιλανθρωπία της. Αυτή ήταν η τρίτη σύζυγος του πολύ μεγαλύτερου ηλικιακά άρχοντα και Μεγάλου Στρατάρχη της Λιθουανίας, Δούκα Πάβεου Κάρολ Σανγκούσκο (1682-1750).
Οικογένεια
Ήταν η κόρη του Γιάκουμπ Ντούνιν (πέθανε το 1730) και της Μαριάννας, το γένος Γκρουντζίνσκα (πέθανε το 1727). Ορφάνεψε νωρίς και μεγάλωσε με τη μητριά της, Χελένα το γένος Ποτότσκα (κόρη του Γέζι Ποτότσκι). Μετά την κατ΄ οίκον διδασκαλία παντρεύτηκε το 1735 ως η τρίτη σύζυγος του πολύ μεγαλύτερου ηλικιακά Μεγάλου Στρατάρχη της Λιθουανίας, Δούκα Πάβεου Κάρολ Σανγκούσκο (1682-1750). Από τα δέκα παιδιά που έκανε το ζευγάρι, έξι επέζησαν. Περιλάμβαναν τους:
Κοινωνική σταδιοδρομία
Στις 3 Μαΐου 1745, της απονεμήθηκε το αυστριακό Τάγμα του Ενάστρου Σταυρού. Μόλις πέντε χρόνια αργότερα, στις 15 Απριλίου 1750, χήρεψε. Ανέλαβε τη διαχείριση των υποθέσεων του αείμνηστου συζύγου της, ειδικά την εκπαίδευση των παιδιών τους. Την ίδια χρονιά εξασφάλισε τις υπηρεσίες ενός Γάλλου δασκάλου, του Πιρούς ντε Βαρίλ, ο οποίος παρέμεινε στο κτήμα στο Λουμπάρτουφ, σχεδόν συνεχώς μέχρι το θάνατό της. Μετά το γάμο της κόρης της Κριστίνα το 1763 με τον Φράνσις Μπιελίνσκι, πήρε μόνιμη κατοικία στο Παλάτι Μπιελίνσκι στη Βαρσοβία. Μετά τον πρόωρο θάνατο της κόρης της, Κριστίνα, ανέλαβε την εγγονή της, την Τέκλα Τερέσα, την οποία εκπαίδευσε με το γαλλικό τρόπο. Κάθε δύο χρόνια τους καλοκαιρινούς μήνες οργάνωνε ένα σουαρέ διαφωτισμού της αφρόκρεμας στο Ποντεμπίτσε, στο οποίο παρευρίσκονταν διακεκριμένοι καλεσμένοι. Οργανώθηκε στο πρότυπο ενός γαλλικού σουαρέ του 18ου αιώνα και φιλοξένησε διανοούμενους, καλλιτέχνες και πολιτικούς. Μεταξύ των προσκεκλημένων της ήταν ο Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι, ο μελλοντικός βασιλιάς και ο Ιγκνάτσι Κρασίτσκι. Μαζί με την Μπόνα Γκρανόφσκα και την αδερφή της, Μάρια Λαντσκορόνσκα, δημιούργησε «την τριάδα των ευσεβών κυριών» φημισμένων για την ευσέβεια και τη φιλανθρωπία τους. Η Μπαρμπάρα Σανγκούσκο εορτάστηκε για τη γενναιοδωρία της. Όχι μόνο αποκατέστησε πολλές καθολικές εκκλησίες και μοναστήρια, αλλά έθεσε τα θεμέλια νέων θρησκευτικών οίκων, συμπεριλαμβανομένων ορθόδοξων εκκλησιών. Με την υποκίνηση της, ο Πάπας Πίος ΣΤ΄ παραχώρησε συγχωροχάρτια με παπικό διάταγμα σε τέσσερις ενορίες.
Έχοντας υπόψη το μέλλον των παιδιών της και της οικογενειακής περιουσίας, συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας της. Ανέλαβε προσωπικά να παραστεί σε σέιμ και δικαστήρια. Τα σουαρέ της δημιούργησαν τις μελλοντικές θεατρικές πρωτοβουλίες του Παλατιού Γουαζιένκι. Φιλοξένησε μεγάλες εκδηλώσεις στο Σαξονικό Παλάτι, όπως φωταγωγήσεις, συναυλίες και χορούς για αξιωματούχους της περιόδου. Αυτό εξασφάλισε την παρουσία της στη στέψη του Βασιλιά Στανίσουαφ Αυγούστου. Εκτός από την ακίνητη περιουσία της στη Βαρσοβία, ήταν αρχόντισσα των κτημάτων στο Σιμάνουφ, στο Ζάσουαφ, στο Λουμπάρτουφ και στο Ποντεμπίτσε. Ταξίδεψε ευρέως σε όλη την Πολωνία, σε μέρη συμπεριλαμβανομένων των Γκντανσκ, Μπιαουίστοκ, Μπερντίτσουφ, όσο και στο εξωτερικό στη Ρώμη.
Μεταφράσεις
Η Σανγκούσκο μετέφρασε στα πολωνικά δύο θρησκευτικά κομμάτια της Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ, πρώην Γαλλίδας βασιλικής ερωμένης, η οποία έγινε Καρμελίτισα καλόγρια, που δημοσιεύτηκε στο Λούμπλιν το 1743. Μετέφρασε μια σειρά προβληματισμών σχετικά με θρησκευτικά και ηθικά θέματα από τον Καρδινάλιο Τζοβάνι Μπόνα. Στη δεκαετία του 1760, μετέφρασε ένα εγχειρίδιο ιατρικής, που της είχε ανατεθεί από τον προσωπικό ιατρό των Σανγκούσκο, τον Δρ. Φράνσις Κούρτιους. Ακολούθησε το 1788 μια μετάφραση του βάρους δύο όγκων αντι-Βολταιρικού μυθιστορήματος, Le Comte de Valmont, ou, Les égaremens de la raison του Φιλίπ Λουί Ζεράρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές ποιήτριες Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνοί φιλάνθρωποι Κατηγορία:Πολωνοί γαιοκτήμονες Κατηγορία:Συγγραφείς με ψευδώνυμο Κατηγορία:Οικογένεια Σανγκούσκο
Λιαονίνγκ
Το Λιαονίνγκ (κινεζικά: 辽宁) είναι παράκτια επαρχία στη βορειοανατολική Κίνα η οποία είναι η μικρότερη, νοτιότερη και πιο πυκνοκατοικημένη επαρχία στην περιοχή. Με πρωτεύουσα το Σενγιάνγκ, βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Κίτρινης Θάλασσας και είναι η βορειότερη παράκτια επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεντρική Ασία Κατηγορία:Αυτόνομες περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Κηπουρική
μικρογραφία| Κηπουρός που κάνει φυτογλυπτική σε θάμνο με το κλαδευτήρι στο [[Τουλκάν του Ισημερινού]] Η κηπουρική είναι η πρακτική της καλλιέργειας φυτών ως μέρος του καλλωπισμού εξωτερικών χώρων ή/και της φυτογλυπτικής. Στους κήπους, τα καλλωπιστικά φυτά συχνά καλλιεργούνται για τα άνθη, το φύλλωμά τους ή τη συνολική τους εμφάνιση. Χρήσιμα φυτά, όπως ριζώδη λαχανικά, φυλλώδη λαχανικά, καρποί και βότανα, καλλιεργούνται για κατανάλωση, για χρήση ως βαφές ή για ιατρική ή καλλυντική χρήση.
Η κηπουρική ποικίλλει σε κλίμακα από οπωροφόρα δέντρα, μέχρι φυτεύσεις σε μεγάλες λεωφόρους με έναν ή περισσότερους διαφορετικούς τύπους θάμνων, δέντρων και ποωδών φυτών, σε οικιστικούς κήπους όπως γκαζόν και θεμελιώδεις φυτεύσεις, μέχρι κήπους με γλάστρες που καλλιεργούνται μέσα ή έξω. Η κηπουρική μπορεί να είναι πολύ εξειδικευμένη, με ένα μόνο είδος φυτού, που καλλιεργείται ή να περιλαμβάνει μια ποικιλία φυτών σε μικτές φυτεύσεις. Περιλαμβάνει ενεργό συμμετοχή στην καλλιέργεια φυτών και τείνει να είναι εντατική εργασία, γεγονός που τη διαφοροποιεί από τη γεωργία ή τη δασολογία.
Αρχαία χρόνια
Η δασική κηπουρική, ένα σύστημα παραγωγής τροφίμων, που βασίζεται στο δάσος, είναι η παλαιότερη μορφή κηπουρικής στον κόσμο. Οι δασικοί κήποι προήλθαν από τους προϊστορικούς χρόνους κατά μήκος των όχθεων ποταμών ζουγκλών και στους υγρούς πρόποδες των περιοχών των μουσώνων. Στη σταδιακή διαδικασία βελτίωσης του άμεσου περιβάλλοντος των οικογενειών, εντοπίστηκαν χρήσιμα είδη δέντρων και αμπέλου, προστατεύθηκαν και βελτιώθηκαν ενώ τα ανεπιθύμητα είδη εξαλείφθηκαν. Τελικά επιλέχθηκαν και ξένα είδη και ενσωματώθηκαν στους κήπους.
Μετά την εμφάνιση των πρώτων πολιτισμών, οι πλούσιοι άρχισαν να δημιουργούν κήπους για αισθητικούς σκοπούς. Οι αρχαίες αιγυπτιακές ταφικές ζωγραφιές από το Νέο Βασίλειο (γύρω στο 1500 π.Χ.) παρέχουν μερικές από τις πρώτες φυσικές αποδείξεις διακοσμητικής κηπουρικής και σχεδιασμού τοπίου. Απεικονίζουν λιμνούλες με νούφαρα που περιβάλλονται από συμμετρικές σειρές από ακακίες και φοίνικες. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα αρχαίων διακοσμητικών κήπων ήταν οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας —ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου —ενώ η αρχαία Ρώμη είχε δεκάδες κήπους.
Οι πλούσιοι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν κήπους για να έχουν σκιά. Οι Αιγύπτιοι συνέδεσαν τα δέντρα και τους κήπους με θεούς, πιστεύοντας ότι οι θεότητες τους ήταν ευχαριστημένες από τους κήπους. Οι κήποι στην αρχαία Αίγυπτο συχνά περιβάλλονταν από τοίχους με δέντρα φυτεμένα σε σειρές. Από τα πιο δημοφιλή είδη, που φυτεύτηκαν ήταν οι χουρμαδιές, τα πλατάνια, οι συκιές, οι καρυδιές και οι ιτιές. Αυτοί οι κήποι ήταν σημάδι υψηλότερης κοινωνικοοικονομικής θέσης. Επιπλέον, πλούσιοι αρχαίοι Αιγύπτιοι καλλιεργούσαν αμπελώνες, καθώς το κρασί ήταν σημάδι των ανώτερων κοινωνικών τάξεων. Τριαντάφυλλα, παπαρούνες, μαργαρίτες και ίριδες θα μπορούσαν επίσης να βρεθούν στους κήπους των Αιγυπτίων.
Η Ασσυρία ήταν επίσης γνωστή για τους όμορφους κήπους της. Αυτοί έτειναν να είναι φαρδιοί και μεγάλοι, μερικοί από αυτούς χρησιμοποιούνται για κυνήγι - μάλλον σαν αποθεματικό θηραμάτων σήμερα - και άλλοι ως κήποι αναψυχής. Τα κυπαρίσσια και οι φοίνικες ήταν μερικά από τα πιο συχνά φυτεμένα είδη δέντρων.
Κήποι ήταν επίσης διαθέσιμοι στο Βασίλειο του Κους. Στο Μουσαουαράτ ασ-Σαφρά, ο Μεγάλος Περίβολος, που χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ., περιλάμβανε υπέροχους κήπους.
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία| Ένας κηπουρός στη δουλειά, 1607 Ο Μεσαίωνας αντιπροσωπεύει μια περίοδο παρακμής στους κήπους για αισθητικούς λόγους. Μετά την πτώση της Ρώμης, η κηπουρική γινόταν με σκοπό την καλλιέργεια φαρμακευτικών βοτάνων ή/και τη διακόσμηση των βωμών εκκλησιών. Τα μοναστήρια συνέχισαν την παράδοση του σχεδιασμού κήπων και των έντονων τεχνικών κηπουρικής κατά τη μεσαιωνική περίοδο στην Ευρώπη. Γενικά, οι τύποι μοναστηριακών κήπων αποτελούνταν από κήπους κουζίνας, κήπους αναρρωτηρίου, περιβόλια νεκροταφείων, εσωτερικών κήπους μοναστηριών και αμπέλια. Τα μεμονωμένα μοναστήρια θα μπορούσαν επίσης να είχαν μια «πράσινη αυλή», ένα οικόπεδο με γρασίδι και δέντρα όπου μπορούσαν να βόσκουν τα άλογα, καθώς και έναν κήπο κελαριού ή ιδιωτικούς κήπους για υπάκουους, μοναχούς που κατείχαν συγκεκριμένες θέσεις στο μοναστήρι.
Οι ισλαμικοί κήποι χτίστηκαν σύμφωνα με το πρότυπο των περσικών κήπων και συνήθως περικλείονταν από τοίχους και χωρίζονταν στα τέσσερα με υδάτινα ρεύματα. Συνήθως, το κέντρο του κήπου θα είχε μια πισίνα αντανάκλασης ή υπόστεγο. Ειδικά για τους ισλαμικούς κήπους είναι τα μωσαϊκά και τα εφυαλωμένα πλακάκια, που χρησιμοποιούνται, για να διακοσμήσουν τα αυλάκια και τα σιντριβάνια, που χτίστηκαν σε αυτούς τους κήπους.
Στα τέλη του 13ου αιώνα, οι πλούσιοι Ευρωπαίοι άρχισαν να καλλιεργούν κήπους για αναψυχή και για φαρμακευτικά βότανα και λαχανικά. Περιέβαλαν τους κήπους με τοίχους, για να τους προστατεύουν από τα ζώα και να τους παρέχουν απομόνωση. Κατά τους επόμενους δύο αιώνες, οι Ευρωπαίοι άρχισαν να φυτεύουν γκαζόν και να υψώνουν παρτέρια και πέργκολες από τριαντάφυλλα. Τα οπωροφόρα δέντρα ήταν κοινά σε αυτούς τους κήπους και επίσης σε μερικούς υπήρχαν χλοοτάπητες. Ταυτόχρονα, οι κήποι στα μοναστήρια ήταν τόπος καλλιέργειας λουλουδιών και φαρμακευτικών βοτάνων αλλά και χώρος όπου οι μοναχοί μπορούσαν να απολαύσουν τη φύση και να χαλαρώσουν.
Οι κήποι του 16ου και 17ου αιώνα ήταν συμμετρικοί, αναλογικοί και ισορροπημένοι με μια πιο κλασική εμφάνιση. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κήπους ήταν δημιουργημένοι γύρω από έναν κεντρικό άξονα και χωρίζονταν σε διαφορετικά μέρη με φράκτες. Συνήθως, οι κήποι είχαν παρτέρια στρωμένα σε τετράγωνα και χωρισμένα από χαλίκια.
Οι κήποι στην Αναγέννηση ήταν στολισμένοι με γλυπτά, φυτογλυπτική και σιντριβάνια. Τον 17ο αιώνα, οι κήποι με σχήμα κόμπου έγιναν δημοφιλείς μαζί με τους φράχτες λαβύρινθους. Μέχρι τότε, οι Ευρωπαίοι άρχισαν να φυτεύουν νέα λουλούδια όπως τουλίπες, κατιφέδες και ηλίανθους.
Κήποι εξοχικών σπιτιών
μικρογραφία| Ένας κήπος εξοχικής κατοικίας στη [[Βρετάνη]] Οι κήποι των εξοχικών σπιτιών, που εμφανίστηκαν στην Ελισαβετιανή εποχή, φαίνεται ότι προήλθαν ως τοπική πηγή για βότανα και φρούτα. Μια θεωρία είναι ότι προέκυψαν από το Μαύρο Θάνατο της δεκαετίας του 1340, όταν ο θάνατος τόσων πολλών εργατών έκανε διαθέσιμη γη για μικρές εξοχικές κατοικίες με προσωπικούς κήπους. Σύμφωνα με τον μύθο προέλευσης του τέλους του 19ου αιώνα, αυτοί οι κήποι δημιουργήθηκαν αρχικά από τους εργάτες που ζούσαν στα εξοχικά σπίτια των χωριών, για να τους παρέχουν τροφή και βότανα, με λουλούδια φυτεμένα ανάμεσά τους για διακόσμηση. Οι εργάτες φάρμας είχαν εξοχικές κατοικίες που είχαν αρχιτεκτονική ποιότητα σε έναν μικρό κήπο —περίπου 1 εκτάριο — όπου μπορούσαν να καλλιεργήσουν τροφή και να κρατήσουν χοίρους και κοτόπουλα.
Οι αυθεντικοί κήποι των εξοχικών σπιτιών μικροκτηματιών θα περιλάμβαναν μια κυψέλη και ζώα, και συχνά ένα γουρούνι και λαγουδάκι, μαζί με ένα πηγάδι. Το αγρόκτημα των μεσαιωνικών χρόνων ενδιαφερόταν περισσότερο για το κρέας παρά για τα λουλούδια, με βότανα που καλλιεργούνταν για ιατρική χρήση παρά για την ομορφιά τους. Μέχρι την Ελισαβετιανή εποχή υπήρχε περισσότερη ευημερία και επομένως περισσότερος χώρος για την καλλιέργεια λουλουδιών. Ακόμη και τα πρώιμα λουλούδια του κήπου των εξοχικών σπιτιών είχαν συνήθως την πρακτική τους χρήση - οι βιολέτες απλώνονταν στο πάτωμα (για την ευχάριστη μυρωδιά τους και την προστασία των παρασίτων), οι καλέντουλες και οι πρίμουλες ήταν και ελκυστικά και χρησιμοποιήθηκαν στη μαγειρική. Άλλα, όπως το γαρύφαλλο των ποιητών και η αλθαία, καλλιεργήθηκαν αποκλειστικά για την ομορφιά τους.
18ος αιώνας
αριστερά|μικρογραφία| Παρκ και Κήπος του Σέφιλντ, ένας κήπος τοπίου που δημιουργήθηκε αρχικά τον 18ο αιώνα από τον [[Κέιπαμπιλιτι Μπράουν]] Τον 18ο αιώνα, οι κήποι ήταν διαμορφωμένοι πιο φυσικά, χωρίς τοίχους. Αυτό το στυλ λείου κυματιστού γρασιδιού, που είχε κατεύθυνση κατευθείαν στο σπίτι, συστάδες, ζώνες και διασκορπισμό δέντρων και οι φιδωτές λίμνες του που σχηματίστηκαν από αόρατα φράγματα μικρών ποταμών, ήταν ένα νέο στυλ στο αγγλικό τοπίο, μια «χωρίς κήπο» μορφή κηπουρικής τοπίου, που παρέσυρε σχεδόν όλα τα απομεινάρια των προηγούμενων επίσημων μοτίβων στυλ. Ο αγγλικός κήπος τοπίων συνήθως περιελάμβανε μια λίμνη, γρασίδι σε δάση δέντρων και συχνά περιείχε θάμνους, σπηλιές, υπόστεγα, γέφυρες και διακοσμητικές κατασκευές, όπως εικονικούς ναούς, γοτθικά ερείπια, γέφυρες και άλλη γραφική αρχιτεκτονική, σχεδιασμένη για να αναδημιουργήσει ένα ειδυλλιακό ποιμενικό τοπίο. Αυτό το νέο στυλ εμφανίστηκε στην Αγγλία στις αρχές του 18ου αιώνα και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, αντικαθιστώντας τον πιο επίσημο, συμμετρικό γαλλικό κήπο του 17ου αιώνα ως το κύριο στυλ κηπουρικής της Ευρώπης. Ο αγγλικός κήπος παρουσίαζε μια εξιδανικευμένη θέα της φύσης. Συχνά εμπνεύστηκαν από πίνακες τοπίων του Κλωντ Λορραίν και του Νικολά Πουσέν, και μερικοί επηρεάστηκαν από τους κλασικούς κινεζικούς κήπους της Ανατολής, που είχαν πρόσφατα περιγραφεί από Ευρωπαίους ταξιδιώτες. Το έργο του Λάνσελοτ «Κέιπαμπιλιτι» Μπράουν είχε ιδιαίτερη επιρροή. Επίσης, το 1804 ιδρύθηκε η Εταιρεία Φυτογλυπτικής.
Οι κήποι του 19ου αιώνα περιείχαν φυτά όπως η χιλιανή αραουκάρια. Αυτοί οι κήποι παρουσίαζαν μια μεγάλη ποικιλία λουλουδιών σε έναν μάλλον μικρό χώρο. Οι βραχόκηποι αυξήθηκαν σε δημοτικότητα τον 19ο αιώνα.
Στην αρχαία Ινδία, μοτίβα από την ιερή γεωμετρία και τη μάνταλα χρησιμοποιήθηκαν για το σχεδιασμό κήπων. Διακεκριμένα μοτίβα μάνταλα υποδήλωναν συγκεκριμένες θεότητες, πλανήτες ή ακόμα και αστερισμούς. Ένας τέτοιος κήπος αναφερόταν επίσης ως «Mandala Vaatika». Η λέξη «Βαάτικα» μπορεί να σημαίνει κήπος, φυτεία ή παρτέρι.
Κοινωνικές πτυχές
Οι άνθρωποι μπορούν να εκφράσουν τις πολιτικές ή κοινωνικές τους απόψεις σε κήπους, σκόπιμα ή όχι. Το ζήτημα του γκαζόν εναντίον του κήπου διαδραματίζεται στον πολεοδομικό σχεδιασμό ως η συζήτηση σχετικά με την «ηθική της γης», που είναι ο προσδιορισμός της χρήσης γης και εάν πρέπει να ισχύουν υπερυγιεινικοί κανονισμοί (π.χ. έλεγχος ζιζανίων) ή εάν πρέπει γενικά να επιτρέπεται η ύπαρξη γης στη φυσική της άγρια κατάσταση. Σε μια περίφημη υπόθεση του Καναδικού Χάρτη Δικαιωμάτων, «Σάντρα Μπελ εναντίον Πόλης του Τορόντο» το 1997, το δικαίωμα καλλιέργειας όλων των ιθαγενών ειδών, ακόμη και των περισσότερων ποικιλιών που θεωρούνται επιβλαβείς ή αλλεργιογόνες, διατηρήθηκε ως μέρος του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης.
Η κοινοτική κηπουρική περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία προσεγγίσεων για την κοινή χρήση γης και κήπων. αριστερά|μικρογραφία| Κήπος στο [[Μέτινγκεν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Γερμανία]] Οι άνθρωποι συχνά περιβάλλουν το σπίτι και τον κήπο τους με φράχτη. Συνηθισμένα φυτά φράχτη είναι το λιγούστρο, ο κράταιγος, η οξιά, ο τάξος, το πουρνάρι, το κυπαρίσσι Λέιλαντ, η τσούγκα, η κουμαριά, η βερβερίς, ο πυξός, ο ελαιόπρινος, η πικροδάφνη, η φορσύθια και η λεβάντα. Η ιδέα των ανοιχτών κήπων χωρίς φράκτες μπορεί να είναι δυσάρεστη για όσους απολαμβάνουν την ιδιωτικότητα. Το κίνημα Slow Food έχει επιδιώξει σε ορισμένες χώρες να προσθέσει μια βρώσιμη σχολική αυλή και αίθουσες διδασκαλίας κήπου στα σχολεία, π.χ. στο Φέργκους του Οντάριο, όπου προστέθηκαν σε ένα δημόσιο σχολείο για να αυξήσουν την τάξη της κουζίνας. Η κοινή χρήση κήπων, όπου οι ιδιοκτήτες γης των πόλεων επιτρέπουν στους κηπουρούς να αναπτυχθούν στην ιδιοκτησία τους με αντάλλαγμα ένα μερίδιο της συγκομιδής, συνδέεται με την επιθυμία να ελέγξει κανείς την ποιότητα της τροφής του και να επανασυνδεθεί με το έδαφος και την κοινότητα.
Επίσης κερδίζει δημοτικότητα η έννοια της «Πράσινης Κηπουρικής», που περιλαμβάνει την καλλιέργεια φυτών με τη χρήση οργανικών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, έτσι ώστε η διαδικασία κηπουρικής – ή τα λουλούδια και τα φρούτα που παράγονται από αυτήν – να μην επηρεάζουν αρνητικά το περιβάλλον ή την υγεία των ανθρώπων με κανέναν τρόπο.
Οφέλη
Η κηπουρική θεωρείται από πολλούς ως μια χαλαρωτική δραστηριότητα. Υπάρχουν επίσης πολλές μελέτες για τις θετικές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική υγεία σε σχέση με την κηπουρική. Συγκεκριμένα, η κηπουρική θεωρείται ότι αυξάνει την αυτοεκτίμηση και μειώνει το άγχος. Όπως σημειώνει η συγγραφέας και πρώην δασκάλα Σάρα Μπιντλ, ο κήπος κάποιου μπορεί να γίνει μια «μικροσκοπική όαση ώστε κάποιος για να χαλαρώσει και να επαναφορτίσει τις μπαταρίες». Η συμμετοχή σε δραστηριότητες κηπουρικής βοηθά στη δημιουργικότητα, τις δεξιότητες παρατήρησης, τη μάθηση, τον προγραμματισμό και τη σωματική κίνηση.
Άλλοι θεωρούν ότι η κηπουρική είναι ένας καλός αντιστάθμισης έναντι των διαταραχών της εφοδιαστικής αλυσίδας, με αυξημένες ανησυχίες ότι το κοινό δεν μπορεί πάντα να εμπιστεύεται ότι τα ράφια των παντοπωλείων θα είναι πλήρως εφοδιασμένα. Τον Απρίλιο του 2022, περίπου το 31% των προϊόντων παντοπωλείου ήταν εκτός αποθέματος, ποσοστό που είναι αύξηση 11% από το Νοέμβριο του 2021.
Η κηπουρική μπορεί επίσης να υποστηρίξει καλούς αριθμούς και ένα ευρύ φάσμα επικονιαστών, αλλά ανησυχητικά οι μέλισσες και άλλοι επικονιαστές βρίσκονται σε παρακμή. Οι κηπουροί μπορούν να κάνουν τη διαφορά για να βοηθήσουν στην αναστροφή αυτής της τάσης. Το κύριο πράγμα που έχει σημασία είναι ότι παίρνουν το μερίδιό τους από νέκταρ για να τροφοδοτήσουν τον πολυάσχολο τρόπο ζωής τους και εδώ μπορεί να τους βοηθήσει η κηπουρική.
Διακοσμητικά και αξεσουάρ
αριστερά|μικρογραφία| Μία κλασική υδρία ως διακοσμητικό κήπου στους Βοτανικούς Κήπους του [[Μπέλφαστ, Βόρεια Ιρλανδία]] Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία από διακοσμητικά και αξεσουάρ κήπου που διατίθενται στην αγορά τόσο για τον επαγγελματία κηπουρό όσο και για τον ερασιτέχνη για να ασκήσουν τη δημιουργικότητά τους. Αυτά χρησιμοποιούνται για να προσθέσουν διακόσμηση ή λειτουργικότητα και μπορούν να κατασκευαστούν από ένα ευρύ φάσμα υλικών όπως χαλκός, πέτρα, ξύλο, μπαμπού, ανοξείδωτο χάλυβα, πηλό, βιτρό, σκυρόδεμα ή σίδηρο. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τα: πέργκολα, έπιπλα κήπου, καλικάντζαρους, αγάλματα, ψησταριές, σιντριβάνια, αλυσίδες βροχής, πιθάρια, λουτρά πτηνών και ταΐστρες, κουδούνια αέρα και φωτισμό κήπου, όπως φανάρια κεριών και λάμπες λαδιού. Η χρήση αυτών των αντικειμένων μπορεί να είναι μέρος της έκφρασης της κηπουρικής προσωπικότητας ενός κηπουρού.
Ως τέχνη
Στην Ιαπωνία, οι μοναχοί Σαμουράι και Ζεν απαιτούνταν συχνά να χτίσουν διακοσμητικούς κήπους ή να εξασκήσουν σχετικές δεξιότητες όπως η σύνθεση λουλουδιών γνωστή ως ικεμπάνα. Στην Ευρώπη του 18ου αιώνα, τα επαρχιακά κτήματα ανακαινίστηκαν από τους κηπουρούς σε επίσημους κήπους ή διαμορφωμένες εκτάσεις πάρκων, όπως στις Βερσαλλίες της Γαλλίας ή στο Στόου της Αγγλίας. Σήμερα, αρχιτέκτονες τοπίου και σχεδιαστές κήπων συνεχίζουν να παράγουν καλλιτεχνικά δημιουργικά σχέδια για ιδιωτικούς χώρους κήπου. Στις ΗΠΑ, οι επαγγελματίες σχεδιαστές τοπίου είναι πιστοποιημένοι από την Ένωση Επαγγελματιών Σχεδιαστών Τοπίου.
Παράσιτα
Τα παράσιτα του κήπου είναι γενικά τα φυτά, οι μύκητες ή τα ζώα (συχνά έντομα), που συμμετέχουν σε δραστηριότητα που ο κηπουρός θεωρεί ανεπιθύμητη. Ένα παράσιτο μπορεί να παραγκωνίσει τα επιθυμητά φυτά, να διαταράξει το έδαφος, να εμποδίσει την ανάπτυξη νεαρών φυτών, να κλέψει ή να καταστρέψει φρούτα ή με άλλο τρόπο να σκοτώσει τα φυτά, να εμποδίσει την ανάπτυξή τους, να βλάψει την εμφάνισή τους ή να μειώσει την ποιότητα των βρώσιμων ή διακοσμητικών μερών του φυτού. Οι αφίδες, οι τετρανυχίδες, οι γυμνοσάλιαγκες, τα σαλιγκάρια, τα μυρμήγκια, τα πτηνά, ακόμη και οι γάτες θεωρούνται συνήθως παράσιτα του κήπου. μικρογραφία| Το λουλούδι της φλόγας ([[Tropaeolum speciosum), σκαρφαλώνει πάνω από άλλα φυτά σε μια ηλιόλουστη θέση]] Επειδή οι κηπουροί μπορεί να έχουν διαφορετικούς στόχους, οι οργανισμοί που θεωρούνται «παράσιτα κήπου» διαφέρουν από κηπουρό σε κηπουρό. Το Tropaeolum speciosum («λουλούδι της φλόγας»), για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί επιθυμητό και καλλωπιστικό φυτό κήπου ή μπορεί να θεωρηθεί παράσιτο εάν σπέρνει και αρχίσει να αναπτύσσεται εκεί που δεν είναι επιθυμητό. Ως άλλο παράδειγμα, στους χλοοτάπητες, τα βρύα μπορεί να γίνουν κυρίαρχα και να είναι αδύνατο να εξαλειφθούν. Σε ορισμένους χλοοτάπητες, λειχήνες, ειδικά πολύ υγροί λειχήνες γκαζόν όπως οι Peltigera lactucfolia και P. membranacea, μπορεί να γίνει δύσκολο να ελεγχθούν και θεωρούνται παράσιτα.
Έλεγχος παρασίτων
Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους απομακρύνονται τα ανεπιθύμητα παράσιτα από τον κήπο. Οι τεχνικές ποικίλλουν ανάλογα με το παράσιτο, τους στόχους του κηπουρού και τη φιλοσοφία του κηπουρού. Για παράδειγμα, τα σαλιγκάρια μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσω της χρήσης ενός χημικού φυτοφαρμάκου, ενός οργανικού φυτοφαρμάκου, της συλλογής με το χέρι, των φραγμών ή απλώς της ανάπτυξης φυτών ανθεκτικών στα σαλιγκάρια.
Η καταπολέμηση των παρασίτων γίνεται συχνά με τη χρήση φυτοφαρμάκων, τα οποία μπορεί να είναι είτε οργανικά είτε τεχνητά συντιθέμενα. Τα φυτοφάρμακα μπορεί να επηρεάσουν την οικολογία ενός κήπου λόγω των επιπτώσεών τους στους πληθυσμούς τόσο των ειδών-στόχων όσο και των μη-στόχων. Για παράδειγμα, η ακούσια έκθεση σε ορισμένα φυτοφάρμακα νεονικοτινοειδής έχει προταθεί ως παράγοντας στην πρόσφατη μείωση των πληθυσμών των μελισσών. Ένας δονητής τυφλοπόντικων μπορεί να αποτρέψει τη δραστηριότητα τους σε έναν κήπο.
Άλλα μέσα ελέγχου περιλαμβάνουν την απομάκρυνση μολυσμένων φυτών, τη χρήση λιπασμάτων και βιοδιεγερτικών για τη βελτίωση της υγείας και της ευρωστίας των φυτών, ώστε να αντιστέκονται καλύτερα στην επίθεση, την εξάσκηση της αμειψισποράς για την πρόληψη της συσσώρευσης παρασίτων, τη χρήση φύτευσης συντροφιάς και την πρακτική του υγιεινού κήπου, όπως απολυμαντικά εργαλεία και καθαρισμός υπολειμμάτων και ζιζανίων, που μπορεί να φιλοξενούν παράσιτα.
Όπλα κήπου
Τα όπλα κήπου είναι κυνηγετικά όπλα με λεία οπή ειδικά κατασκευασμένα για να πυροβολούν φίδι, διαμετρήματος 0,22 και χρησιμοποιούνται συνήθως από κηπουρούς και αγρότες για τον έλεγχο των παρασίτων. Τα όπλα κήπου είναι όπλα μικρής εμβέλειας που μπορούν να κάνουν μικρό κακό μετά στα 15 με 20 μέτρα και είναι σχετικά αθόρυβα, όταν πυροβολούνται με σφαίρα φιδιού, σε σύγκριση με ένα τυπικό πυρομαχικό. Αυτά τα όπλα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά μέσα σε αχυρώνες και υπόστεγα, καθώς το φίδι δεν θα ανοίξει τρύπες στην οροφή ή στους τοίχους, ούτε, το πιο σημαντικό, θα τραυματίσει τα ζώα με εξοστρακισμό. Χρησιμοποιούνται επίσης για τον έλεγχο των παρασίτων σε αεροδρόμια, αποθήκες, ναυπηγεία, κ.λπ..
Στιβ Γιαγκό
Ο Στιβ Φαρίντ Γιαγκό (γαλλ. Steeve Farid Yago) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για τον Άρη Λεμεσού. Γεννημένος στη Γαλλία, ο ίδιος εκπροσωπεί σε διεθνές επίπεδο τη Μπουρκίνα Φάσο.
Σταδιοδρομία
Ο Γιαγκό έκανε το ντεμπούτο του με την Τουλούζ ΦΚ σε ηλικία 19 ετών στις 25 Αυγούστου 2012, στη νίκη της ομάδας του με 0-1 επί της ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη.
Στις 31 Ιανουαρίου 2019, ο ίδιος παραχωρήθηκε ως δανεικός στη Λε Αβρ ΑΚ μέχρι το τέλος της σεζόν.
Την 1 Ιουλίου 2021, ο Γιαγκό υπέργραψε συμβόλαιο στον Άρη Λεμεσού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Λεμεσού Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μπουρκίνα Φάσο
Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αφρικής
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Νότια Αφρική
Γλώσσα Ουράτ
Η γλώσσα Ουράτ (ISO 639-3: urt, Ethnologue: Urat, Glottolog: urat1244) είναι μια από τις γλώσσες που ομιλούνται στην Παπούα Νέα Γουινέα και ανήκει στην γλωσσική οικογένεια Τορικέλι. Χρησιμοποιείται στην περιοχή του ανατολικού Σεπίκ και, σύμφωνα με την απογραφή του 2003, είχε 6.300 ομιλητές.
Παραπομπές
Ο
Τορεϊκός πολιτισμός
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Γκροζάν οι Σερντέν, η ηγετική δύναμη των Λαών της Θάλασσας, επέστρεψαν από της επιδρομές τους στην Ανατολική Μεσόγειο και υπέταξαν τον προηγούμενο γηγενή Μεγαλιθικό πληθυσμό που υπήρχε στο νησί. Οι Σερντέν έφεραν την Μεταλλουργία και κατασκεύασαν τα "Τορρί", σύμφωνα με τον Γκροζάν ήταν ναοί αφιερωμένοι στους θεούς της φωτιάς και του θανάτου. Πέρα από τα Τορρί οικοδόμησαν και τα Μενίρ, κολοσσιαίες λίθινες κολόνες, παρουσιάζουν τους αρχηγούς τους με στρογγυλές ασπίδες και κράνη με κέρατα, όπως απεικονίζονται στο Μεντινέτ Χαμπού της Αιγύπτου. Ο Τορεϊκός πολιτισμός είχε έντονες επιδράσεις με γειτονικούς όπως ο Νουραγικός πολιτισμός, ο Πολιτισμός Πολάδα στην βόρεια Ιταλία και ο Πολιτισμός των Απεννίνων στην κεντρική Ιταλία. Ο Ροζέ Γκροζάν έπεσε έξω ωστόσο, οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι οι πρώτοι πύργοι και κάστρα οικοδομήθηκαν στην Κορσική μια χιλιετία πιο νωρίς, στα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ. Οι χρονολογήσεις έδειξαν ότι οικοδομήθηκαν την ίδια εποχή με τα πρώτα Νουράγκ στην γειτονική Σαρδηνία. Η Μεταλλουργία υπήρχε στο νησί πολλούς αιώνες πριν "την άφιξη των Σερντέν κοντά στο Πόρτο Βέκιο".
Στην περιοχή ήταν διάσπαρτα κέντρα επεξεργασίας χαλκού από τους πρώτους αιώνες της τρίτης χιλιετίας π.Χ. Μερικοί ιστορικοί διατυπώνουν την άποψη ότι οι Σερντέν μαζί με τους Κορσικιανούς μετανάστευσαν στην Ανατολική Μεσόγειο και μπήκαν στις υπηρεσίες των Μυκηναίων αρχόντων. Ο Τορεϊκός πολιτισμός εξαφανίστηκε στα μέσα της 1ης χιλιετίας π.Χ., στην Κορσική εγκαταστάθηκαν Λίγυρες, Έλληνες από την Φώκαια, Ετρούσκοι, Καρχηδόνιοι και τελικά πέρασε στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Οι Τορεϊκοί πληθυσμοί σχετίζονται με τους Κορσί που κατοικούσαν σε Ρωμαϊκούς χρόνους στην Κορσική και την βορειοανατολική Σαρδηνία, περιγράφονται σαν μία από της τρεις φυλετικές ομάδες της Σαρδηνίας μαζί με τους Ιλιείς και τους Βάλαροι, διαιρέθηκαν σε πολλές μικρότερες υποφυλές. Οι Κόρσοι στην βορειοανατολική Σαρδηνία έδωσαν στην Κορσική το σημερινό της όνομα. Το αρχαιότερο όνομα ήταν Κύρνος από τον ομώνυμο Κύρνο, σύμφωνα με την Αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν γιος του Ηρακλή και αδελφός του Σάρδου, τα δύο αδέλφια ήρθαν από την Αφρική για να οικήσουν τα δύο νησιά.
Πολιτική
Ο Τορεϊκός πολιτισμός δεν είχε κεντρική εξουσία, οργανώθηκε στις κοιλάδες γύρω από τα "κάστρα", οι ηγεμόνες τους είχαν την τοπική εξουσία. Τα αγαλματίδια δείχνουν ότι επικρατούσε μια ιεραρχική κοινωνία, την εξουσία είχαν οι πολεμιστές, πιθανότατα να υπήρχαν κατώτερες κοινωνικές τάξεις όπως οι έμποροι και οι τεχνίτες. Η θρησκεία τους είναι άγνωστη, συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τους κυκλικούς τάφους και τα Ντολμέν. Η οικονομία τους βασίστηκε στην γεωργία με την εκτροφή βοοειδών, κατσικιών, γουρουνιών και στην μεταλλουργεία, το εμπόριο με την ανατολική Μεσόγειο υπήρχε, βρέθηκαν ευρήματα τους στην Κύπρο αλλά ήταν αρκετά σπάνιο.
Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι
Το Ένα Αξέχαστο Καλοκαίρι (γαλλικά: Un été inoubliable, ρουμανικά: O vară de neuitat, διεθνής τίτλος: An Unforgettable Summer) είναι μία γαλλική - ρουμανική, αισθηματική, δραματική ταινία του 1994, σε σκηνοθεσία, σενάριο και συμπαραγωγή Λουτσιάν Πιντίλε. Το σενάριο βασίστηκε σε βιβλίο του Πέτρου Ντουμιτρίου. Πρωταγωνιστεί η Βρετανίδα ηθοποιός Κριστίν Σκοτ Τόμας, ενώ την πλαισιώνουν οι Γκλοντιού Μπλον και Μαρσέλ Ιούρες. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται στη αριστοκράτισσα Marie-Thérèse Von Debretsy, γεννημένη στην Ουγγαρία, η οποία προσπαθεί να σώσει Ρουμάνους στρατιώτες που είναι έτοιμοι προς εκτέλεση.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα τον Μάιο του 1994, στο Φεστιβάλ Κανών, ενώ από τον Ιούνιο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε και στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας. Σε άλλες περιοχές, όπως στις ΗΠΑ, η ταινία έκανε περιορισμένες κυκλοφορίες. Σκηνές τις ταινίες γυρίστηκαν στη Γαλλία και στη Ρουμανία. Επίσης, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ταινίες του σκηνοθέτη, μαζί με την Balanţa. Την ταινία, ωστόσο, ακολούθησαν καλές κριτικές, οι οποίες όμως δεν τις εξασφάλισαν εισπρακτική επιτυχία. Το έργο διαθέτει κάποιες καλές κριτικές σε διάφορα διαδικτυακά σάτι, για παράδειγμα sτο IMDb κατέχει 7.5 βαθμολογία στα 10, ενώ σε παρόμοιο σάιτ, το Rotten Tomatoes κατέχει βαθμολογία 71% στα 100, από 65 κριτικές. Η διανομή της ταινίας έγινε από την MK2 Productions. Ενώ η χρηματοδότησή της από το Eurimages, του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Το 1994, στο Φεστιβάλ Κανών, υπήρξε υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα, βραβείο που έχασε από την ταινία Pulp Fiction, του Κουέντιν Ταραντίνο. Το 1996, υπήρξε υποψήφια στο Italian National Syndicate of Film Journalists, για το βραβείο European Silver Ribbon, χωρίς όμως να το κερδίσει. Η ταινία ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια των Γιουγκλοσαβικών πολέμων. Μερικά από τα θέματα που θίγει είναι η ξενοφοβία και ο κρατικός έλεγχος, από τον οποίον δύσκολα ξεφεύγεις. Παρόλα αυτά, πολλές φορές χαρακτηρίζεται ως μία ετυμηγορία της ρουμανικής ιστορίας, καθώς και των προβλημάτων που μαστίζουν τα Βαλκάνια γενικότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ρουμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρουμανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου (Πρέβεζα)
thumb|300px|right|Απεικόνιση της περιοχής εντός της οποίας βρισκόταν ο Ναός του Αγίου Δημητρίου, στην Πρέβεζα, σε αεροφωτογραφία του 1971. Ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου ήταν ένας από τους πρώτους ναούς που ιδρύθηκαν στην Πρέβεζα την περίοδο της Βενετοκρατίας. Ο ναός οικοδομήθηκε το 1740, βομβαρδίστηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατεδαφίστηκε το 1987.
Ιστορία
thumb|300px|right| Το διάταγμα, decreto, του Γενικού Προβλεπτή της Θάλλασας Zorzi Grimani, της 13ης Φεβρουαρίου 1740, με το οποίο παραχωρήθηκε περιουσία στην αδελφότητα του ναού αγ. Δημητρίου Πρεβέζης. (Αρχείο Ι. Μ. Νικοπόλεως & Πρεβέζης) Ο καταστατικός χἀρτης, το Καπίτολο, του ναού του αγίου Δημητρίου Πρεβέζης συντάχθηκε στις 31 Μαΐου 1738 και υπογράφηκε από δώδεκα μέλη, αδελφούς, της εκκλησίας. Η αδελφότητα του ναού προήλθε από διάσπαση της αδελφότητας του γειτονικού ναού του αγίου Χαραλάμπους. Δεν είναι γνωστοί οι λόγοι για τους οποίους ο εφημέριος και οκτώ έγκριτα μέλη της την εγκατέλειψαν και ίδρυσαν την αδελφότητα του αγίου Δημητρίου.
Ο πρώτος, κτητορικός ναός κτίστηκε στις 6 Ιουνίου του 1740, στη διάρκεια της δεύτερης Ενετοκρατίας της Πρέβεζας (1718-1797), όπως προκύπτει από επιγραφή που υπήρχε στο υπέρθυρο της κυρίας εισόδου του ναού. Ήταν ο τρίτος ναός που οικοδομήθηκε στην Πρέβεζα της περιόδου εκείνης, μετά τον ναό του αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου και του αγίου Χαραλάμπους. Το 1884, ο ναός είχε έναν ιερέα και περί τις 40 οικογένειες, όπως μας πληροφορεί ο τοπικός επίσκοπος Σεραφείμ.
Η ενορία του αγίου Δημητρίου συγχωνεύθηκε, το 1931, με τη γειτονική ενορία του αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου.
Ο ναός βομβαρδίστηκε στους συνεχείς και πολυάριθμους βομβαρδισμούς της Πρέβεζας στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς ήταν στο παραλιακό μέτωπο της πόλης το οποίο ήταν ο κύριος στόχος των βομβαρδισμών. Έμεινε σε ερειπιώδη κατάσταση μέχρι το 1957 περίπου. Τότε επισκευάστηκε το οικοδόμημα και δημιουργήθηκε η Αίθουσα Πνευματικής Εστίας «ο Άγιος Δημήτριος», στην οποία πραγματοποιούνταν οι περισσότερες πνευματικές εκδηλώσεις της πόλης. Το 1987 το κτήριο κατεδαφίστηκε.
Στον ναό υπήρχε από την ίδρυσή του, το 1740, μεγάλη εικόνα του αγίου Δημητρίου, η οποία σώθηκε από τον βομβαρδισμό του 1940. Όταν κατεδαφίστηκε η Αίθουσα Πνευματικής Εστίας «ο Άγιος Δημήτριος», το 1987, η ιστορική εικόνα μεταφέρθηκε στον γειτονικό ναό του αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1999. Μετά την απόφαση ανἐγερσης παρεκκλησίου του αγίου Δημητρίου, η εικόνα μεταφέρθηκε, προσωρινά, στον ναό της αγίας Ειρήνης, στον οποίο ανήκει το παρεκκλήσιο.
Στη διάρκεια της αρχιερατείας του Μελετίου Καλαμαρά στη μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης άρχισε η κατασκευή παρεκκλησίου του αγίου Δημητρίου στις νέες εργατικές κατοικίες της περιοχής Ελαιώνα Πρεβέζης, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 2018 και εγκαινιάστηκε από τον επόμενο μητροπολίτη Χρυσόστομο Τσιρίγκα. Η παλαιά εικόνα του αγίου Δημητρίου, αφού συντηρήθηκε, μεταφέρθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2018 στο νέο παρεκκλήσιο.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Πρέβεζα Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης Πρεβεζα
Νατάσα Χατζιδάκι
Η Νατάσα Χατζιδάκι (1946-2017) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και λογοτέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1946 στο Ρέθυμνο και το 1964 μετακόμισε στην Αθήνα. Εκεί σπούδασε δημοσιογραφία. Την περίοδο της Δικτατορίας μετακόμισε στο Λονδίνο και σπούδασε αγγλική λογοτεχνία. Έμεινε εκεί για πέντε χρόνια μαζί με τον σύζυγό της Μιχάλη Μήτρα και συνεργάστηκε με το BBC. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά Πρόσωπα, Σήμα και Ρεύματα, ενώ παρουσίαζε εκπομπές λόγου στο Πρώτο και στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και την ΕΤ1. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων. Στο τέλος της ζωής της ταλαιπωρούνταν από προβλήματα υγείας και απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου 2017 στην Αθήνα, ενώ τάφηκε στο Ρέθυμνο.
Συγγραφικό έργο
Η Νατάσα Χατζιδάκι εξέδωσε πέντε αυτόνομες ποιητικές συλλογές και μια συγκεντρωτική καθώς και τρια πεζογραφικά έργα. Μερικά από τα ποιήματα της μεταφράστηκαν στα αγγλικά και τα γαλλικά. Ακόμη, έχει παρουσιάσει οπτικά ποιήματα σε ομαδικές εκθέσεις, ενώ συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ ποίησης σε ευρωπαϊκές χώρες (Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία).
Ανήκε στην Γενιά του '70 και το έργο της επηρεάστηκε από τους ποιητές Βασίλη Στεριάδη, Λευτέρη Πούλιο και Γιάννη Πατίλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Γιάαν Κρος
Ο Γιάαν Κρος (εσθονικά: Jaan Kross, 19 Φεβρουαρίου 1920 - 27 Δεκεμβρίου 2007) ήταν σημαντικός Εσθονός λογοτέχνης.
Βιογραφία
Στις 21 Απριλίου του 1944 συνελήφθη από τις κατοχικές αρχές ως ύποπτος για εθνικιστική δράση (ο ίδιος συμμετείχε σε μυστική οργάνωση που σκόπευε στη διατήρηση της εσθονικής ανεξαρτησίας μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου) και παρέμεινε κρατούμενος μέχρι την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων. Κατά το πρώτο διάστημα μετά την οριστική προσάρτηση της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση, ο Κρος δίδασκε ως λέκτορας Διεθνές Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου μέχρι τον Ιανουάριο του 1946 όταν και συνελήφθη από την NKVD και ακολούθως εκτοπίστηκε σε στρατόπεδο εργασίας όπου παρέμεινε μέχρι το 1954. Το 1945 είχε υποστεί ανάλογο εκτοπισμό και ο πατέρας του, ο οποίος απεβίωσε κατά τη διάρκεια της εξορίας του.
Στην εξορία του ο Κρος αποφάσισε να ασχοληθεί εκ νέου με τη λογοτεχνία (ως φοιτητής είχε δημοσιεύσει μερικά διηγήματα), έμαθε ξένες γλώσσες χάρη στις συναναστροφές του με συγκρατούμενους άλλων εθνικοτήτων και γνώρισε την δεύτερη σύζυγό του, τη μεταφράστρια Χέλγκα Ρόος, με την οποία παντρεύτηκε το 1952.
Επέστρεψε στην Εσθονία τον Ιούνιο του 1954 και δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1958, μέρος της οποίας είχε γραφτεί κατά την περίοδο της εξορίας του. Λίγα χρόνια αργότερα γνώρισε την τρίτη του γυναίκα, την Ουγγαρέζα λογοτέχνιδα Έλεν Νιιτ. Το 1970 παρουσίασε τον πρώτο από τους τέσσερις τόμους του ιστορικού του μυθιστορήματος Μεταξύ τριών Λοιμών (εσθ:Kolme katku vahel) με κεντρικό ήρωα τον Μπάλταζαρ Ρούσοφ. Άλλα μυθιστορήματά του είναι Ο Τρελός του τσάρου (εσθ: Keisri hull ,1978), Η αναχώρηση του καθηγητή Μάρτενς (εσθ: Professor Martensi ärasõit ,1984), το Υπό το βλέμμα της Κλειούς (εσθ:Klio silma all, 1972) κ.ά. Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη μετάφραση, μεταφέροντας στα εσθονικά έργα των Σαίξπηρ, Αλεξάντρ Μπλοκ, Ονορέ ντε Μπαλζάκ κλπ. Από το 1976 μέχρι το 1981 ήταν γραμματέας της Ένωσης Συγγραφέων της Σοβιετικής Εσθονίας.
Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την ανακήρυξη της εσθονικής ανεξαρτησίας ενεπλάκη προσωρινά με την πολιτική ως μέλος του κοινοβουλίου της χώρας. Απεβίωσε την 27η Δεκεμβρίου του 2007 μετά από μακροχρόνια ασθένεια.
Προσωπική ζωή
Ο Κρος πραγματοποίησε τρεις γάμους: πρώτη του σύζυγος ήταν η Χέλγκα Πεντουσάαρ (1940 - 1952) με την οποία δεν απέκτησε παιδιά, δεύτερη ήταν η Χέλγκα Ρόος (1952 - 1958) με την οποία απέκτησε μια κόρη, ενώ το 1958 παντρεύτηκε την Έλεν Νίιτ με την οποία έμεινε μαζί μέχρι τον θάνατό του, αποκτώντας δύο γιους και μια κόρη.
Αποτίμηση
Μέσα από το έργο του ανανέωσε την εσθονική ποίηση δίνοντάς της νέα κατεύθυνση. Θεωρείται ως ο πιο γνώστος και ο πλέον μεταφρασμένος λογοτέχνης της χώρας του. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι ξένες γλώσσες. Μεταξύ άλλων έχει τιμηθεί με βραβείο από τη Διεθνή Αμνηστία, έχει αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι, ενώ ήταν επί σειρά ετών υποψήφιος της Εσθονίας για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί συγγραφείς Κατηγορία:Ποιητές Κατηγορία:Μεταφραστές Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Τζίμης Αρμάος
Ο Δημήτρης "Τζίμης" Αρμάος, γνωστός και σαν "Τζιμ Αρμάου", (Βόλος, 1933 - Αθήνα, 1999), ήταν Έλληνας παλαιστής της ελευθέρας πάλης, του κατς και μασίστας. Ήταν διάσημος στην Ελλάδα για τη μυϊκή του δύναμη, η φήμη του έφτασε σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, αποκαλούνταν ο "νέος Ηρακλής" ή "Τζίμης ο Τίγρης". Στις 17 Αυγούστου 1999 βρέθηκε νεκρός στο μικρό διαμέρισμα που διέμενε στην οδό Διπύλου, στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Τον συντηρούσε ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στον Βόλο αλλά έμεινε ορφανός από μητέρα και πατέρα μόλις ενός έτους και κατέληξε σε ορφανοτροφείο στην Αθήνα. Το χάρισμά του φάνηκε από πολύ μικρός, όταν εντεκάχρονος ακόμα, είδε μια παρέα ατόμων να παρενοχλούν έναν γάιδαρο. Τότε ο μικρός Δημήτρης σήκωσε το γάιδαρο στα χέρια, τον πήγε στο διευθυντή του ορφανοτροφείου και τον υιοθέτησε, αγκαλιάζοντας το ζώο με αγάπη.
Αθλητισμός
Ξεκίνησε από την ελευθέρα πάλη όπου κατακτώντας τίτλους στην Ελλάδα συνέχισε την καριέρα του στη Γερμανία κατακτώντας συνολικά 183 τίτλους.
Έκανε καριέρα στις ΗΠΑ στην επαγγελματική πάλη (Κατς), πρωταθλητής στα μεσαία βάρη, όπου λόγω της φήμης του έγινε σωματοφύλακας του Φρανκ Σινάτρα, ένας από αυτούς που γοητεύτηκαν από τον Αρμάο ήταν και η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ.
Μασίστας
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα τη δεκαετία του '70 συνέχισε σαν μασίστας δίνοντας παραστάσεις μυικής δύναμης στους δρόμους. Το 1984 μετά από ατύχημα με νταλίκα και τραυματισμό στη ράχη σταμάτησε να αγωνίζεται έχοντας μεγάλο βιοποριστικό πρόβλημα έως τον θάνατό του και αναγκάστηκε να πουλήσει όλα τα μετάλλια και κύπελλά του στο Μοναστηράκι.
Θάνατος
Απεβίωσε μόνος και αβοήθητος. Οι γείτονές του είχαν ειδοποιήσει την αστυνομία, η οποία έσπασε την πόρτα του σπιτιού του στην Πλατεία Κουμουνδούρου και τον βρήκαν νεκρό στις 17 Αυγούστου 1999 από ανακοπή της καρδιάς. Η κηδεία του έγινε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 19 Αυγούστου 1999.
Το 1966 ο Παντελής Βούλγαρης γύρισε την ταινία Τζίμης ο Τίγρης βασισμένη στη ζωή του Αρμάου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μασίστες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελευθέρας πάλης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επαγγελματικής πάλης
Εθνική Νότιας Αφρικής (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Νότιας Αφρικής είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Νότιας Αφρικής στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αφρικής (BSA).
Ιστορία
Η ομάδα της Νότιας Αφρικής είναι ένα από τα νεότερα μέλη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA), καθώς εντάχθηκε το 1992. Επίσης, έχει προκριθεί σε όλα τα Αφρικανικά Πρωταθλήματα μεταξύ 1997 και 2011.
Στατιστικά
Για το 2015, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Αιγύπτου βρισκόταν στη 73η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νοτια Αφρικη Ανδρων
Μαρί Μπεϊλεριάν
Η Μαρί Μπεϊλεριάν (αρμενικά: Մառի Պեյլերյան, 1877 ή 1880 – 1915) ήταν Αρμένισσα φεμινίστρια, συγγραφέας, εκδότρια και εκπαιδευτικός που έδρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Αίγυπτο. Έχασε τη ζωή της κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων.
Βιογραφία
Επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1909, λίγο καιρό μετά την επικράτηση των Νεότουρκων και τη χορήγηση συντάγματος. Τα επόμενα χρόνια δίδαξε σε αρμενικές σχολές της Σμύρνης και της Τοκάτης και συνέχισε τη συγγραφή κειμένων επί διαφόρων κοινωνικών, εθνικών και πολιτικών θεμάτων, ενώ το 1914 εξέδωσε βιβλίο που περιλάμβανε συλλογή διαφόρων κειμένων της. Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1915 από τις οθωμανικές αρχές μαζί με περίπου 200 ακόμη επιφανή πρόσωπα της αρμενικής κοινότητας και σκοτώθηκε το ίδιο έτος, στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης Γενοκτονίας. Σε ό,τι αφορά την προσωπική της ζωή, η Μπεϊλεριάν ήταν παντρεμένη με το μέλος του κόμματος Χντσαγκ, Άβο Νακασιάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ακτιβιστές Κατηγορία:Φεμινιστές Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Οθωμανοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Θύματα γενοκτονιών
Speedball (βιντεοπαιχνίδι)
Το Speedball είναι βιντεοπαιχνίδι που δημιουργήθηκε το έτος 1988. Το συγκεκριμένο παιχνίδι βασίζεται σε ένα βίαιο φουτουριστικό άθλημα κυβερνοπάνκ που βασίζεται σε στοιχεία χειροσφαίρισης και χόκεϊ επί πάγου, καθώς και επιβραβεύει το βίαιο παιχνίδι του παίκτη μαζί και τα γκολ που σκοράρει.
Το Speedball κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1988 για τις συσκευές Amiga και Atari ST και αργότερα στις δημοφιλείς για την εποχή πλατφόρμες MS-DOS, Commodore 64 και στο Sega Master System. Η SOFEL κυκλοφόρησε το παιχνίδι και για το NES το 1991, ως KlashBall. Το παιχνίδι επανακυκλοφόρησε το 2004 ως ένα από τα 30 παιχνίδια του C64 Direct-to-TV.
Παιχνίδι
Το παιχνίδι παίζεται από δύο ομάδες σε ένα κλειστό γήπεδο με ένα γκολ σε κάθε άκρο του σταδίου, παρόμοιο με αυτό του χόκεϊ επί πάγου ή του ποδοσφαίρου 5x5 ή αλλιώς και σάλας. Το γήπεδο περιέχει σταθερούς θόλους αναπήδησης που τροποποιούν την τροχιά και την ταχύτητα της μπάλας, καθώς και μια τρύπα στη μέση σε κάθε πλευρά όπου κατά την είσοδο η μπάλα θα εμφανίζεται στην απέναντι πλευρά, διατηρώντας την ορμή της. Η διάταξη των θόλων στο γήπεδο αλλάζει καθώς ο παίκτης αντιμετωπίζει διαφορετική ομάδα (σε ικανότητα), έως και 10 παραλλαγές το πολύ.
Ένας παίκτης έχει τον έλεγχο μόνο ενός παίκτη σε μια ομάδα ανά πάσα στιγμή, αλλά μπορεί να αλλάξει φυσικά κατά την διάρκεια του αγώνα που παίζει. Το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί από έναν ή δύο παίκτες. Τα παιχνίδια των δύο παικτών παίζονται πιο ανταγωνιστικά από τα παιχνίδια ενός παίκτη. Υποστηρίζονται μόνο δύο τρόποι παιχνιδιού: νοκ άουτ (να αντιμετωπίσετε όλο και πιο σκληρές ομάδες που ελέγχονται από τον υπολογιστή στο καλύτερο από τους τρεις αγώνες) και το πρωτάθλημα.
Το παιχνίδι ξεκινά με τον/τους παίκτη/ες να επιλέγουν έναν αρχηγό ανάμεσα σε τρεις διαθέσιμες επιλογές, καθεμία από τις οποίες ξεκινά με πολύ περισσότερους πόντους από τους άλλους δύο σε ένα από τα τρία στατιστικά: αντοχή, δύναμη και ικανότητα. Όλα τα μέλη μιας ομάδας ξεκινούν το παιχνίδι με τα ίδια στατιστικά. Κατά τη διάρκεια του πραγματικού παιχνιδιού, καθώς τα μέλη της ομάδας χτυπούν τους αντιπάλους, ο αντίπαλος χάνει ένα μέρος της αντοχής του. Όταν η αντοχή πέσει αρκετά χαμηλά, ο συγκεκριμένος παίκτης θα κινηθεί πιο αργά από τους υπόλοιπους παίκτες στο γήπεδο. Όσο πιο ισχυρό είναι ένα μέλος της μιας ομάδας, τόσο μεγαλύτερη ζημιά θα κάνει με ένα άμεσο χτύπημα στον αντίπαλό του. Η επιπλέον ικανότητα από την άλλη πλευρά προωθεί την επιθετικότητα από οποιοδήποτε μέλος της ομάδας που ελέγχεται από τον υπολογιστή προς την αντίθετη ομάδα και βελτιώνει τις πιθανότητες επιτυχίας.
Ενώ έχει την κατοχή της μπάλας, ο παίκτης μπορεί είτε να πατήσει και να αφήσει αμέσως το κουμπί φωτιάς για να κάνει απευθείας ρίψη ή να κρατήσει πατημένο το κουμπί για να πάει η μπάλα ψηλότερα. Οι παίκτες μπορούν στη συνέχεια να πηδήξουν για να προσπαθήσουν να το πιάσουν, αλλά αυτό τους κάνει πιο ευάλωτους στο να χτυπηθούν από την αντίθετη ομάδα.