cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία του Γιόρκταουν
Η Πολιορκία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Πολιορκία του Γιόρκταουν, [[Ωγκύστ Κουντέ (1836), Βερσαλλίες, Μουσείο Ιστορίας της Γαλλίας.]] Μέχρι να φτάσει στην περιοχή κοντά στο Γιόρκταουν το Αμερικανικό πεζικό του Ουάσιγκτον, ο γαλλικός στόλος του Ντε Γρας απώθησε το βρετανικό, αποβίβασε τις γαλλικές ενισχύσεις στην περιοχή και απέκλεισε την είσοδο του Κόλπου Τσέσαπικ. Τέλη Σεπτεμβρίου 1781 έφτασε τελικά το Αμερικανικό πεζικό του Ουάσιγκτον και η πολιορκία άρχισε με βομβαρδισμό του οχυρού από τα 52 κανόνια του γαλλικού πυροβολικού. Ταυτόχρονα οι πολιορκητές έσκαψαν χαρακώματα προς το οχυρό, ώστε να το πλησιάζουν υπό κάλυψη. Στις 14 Οκτωβρίου έφοδος του Αμερικανογαλλικού πεζικού απώθησε τους Βρετανούς από τη γραμμή οχυρωμάτων και μετακίνησε πάνω σ' αυτά το πυροβολικό με αποτέλεσμα να μπορεί πλέον να βομβαρδίζει την ίδια την πόλη. Στις 17 Οκτωβρίου, ο Κορνουόλις ζήτησε κατάπαυση του πυρός και δέχθηκε παράδοση άνευ όρων των επιζώντων του στρατού του. Οι απώλειές του (δείτε τον παραπάνω πίνακα) δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλες, αλλά αποφάσισε ότι η αντίσταση ήταν πλέον μάταιη.
Κατά την τελετή της παράδοσης, ο Βρετανός διοικητής προφασίστηκε ασθένεια και έστειλε τον υπασπιστή του, Τσαρλς Οχάρα, να παραδώσει το ξίφος του, ως σύμβολο της παράδοσής του. Εκείνος, προσπάθησε να το παραδώσει στο Γάλλο διοικητή Ροσαμπώ, αλλά εκείνος αρνήθηκε να το παραλάβει και τον παρέπεμψε στον Ουάσιγκτον. Τελικά, ούτε ο Ουάσιγκτον παρέλαβε το ξίφος, αλλά διέταξε το δικό του υπασπιστή Βενιαμίν Φραγκλίνο.
Συνέπειες
Οι συνέπειες αυτής της Αμερικανογαλλικής νίκης ήταν η κατάρρευση της Βρετανικής Κυβέρνησης. Ακολούθησαν μερικές αψιμαχίες και τελικά η νέα Βρετανική Κυβέρνηση, στις 3 Οκτωβρίου 1783, αναγνώρισε την ανεξαρτησία των ΗΠΑ τερματίζοντας τον πόλεμο.
Υπήρξε μια ακόμη Αμερικανοβρετανική σύρραξη το 1812, όταν οι ΗΠΑ προσπάθησαν να αποσπάσουν βρετανικά εδάφη από τον Καναδά και οι Βρετανοί αντεπιτέθηκαν σε εδάφη των ΗΠΑ, αλλά τελικά κατέληξε σε αιματηρή ισοπαλία, με τις δυο πλευρές να διατηρούν τα προπολεμικά τους εδάφη. Το ουσιαστικό όμως ήταν ότι και πάλι επιβεβαιώθηκε η σταθερότητα της νέας δημοκρατίας που έμελλε, με τις τεράστιες εκτάσεις και πλουτοπαραγωγικές πηγές που απέσπασε από τους ιθαγενείς, να γίνει μια παγκόσμια υπερδύναμη σε μόλις ενάμισυ περίπου αιώνα.
Όμως και η Ευρώπη δεν έμεινε χωρίς συνέπειες, αφού ή ιδέα της δημοκρατίας μεταδόθηκε στη Γαλλία, με αποτέλεσμα τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 που κατέληξε στους Ναπολεόντιους Πολέμους.
Εκκλησία της Άουρα
Η Εκκλησία της Άουρα (Auran kirkko) είναι λουθηρανική εκκλησία στην Άουρα της Φινλανδίας.
Περιγραφή
Η εκκλησία ανεγέρθηκε το 1804, υπό την διεύθυνση του Μίκαελ Πιίμανεν. Το χωριστό κωδωνοστάσιο χρονολογείται από το 1774.
Το εκκλησιαστικό όργανο με 15 σειρές αυλών παραδόθηκε το 1990 από το εργοστάσιο κατασκευής εκκλησιαστικών οργάνων του Χανς Χάινριχ.
Το μνημείο προς τιμήν των νεκρών κατά την διάρκεια του πολέμου στρατιωτών φιλοτεχνήθηκε από τον Γιούσι Βίκαϊνεν το 1956.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουθηρανικές εκκλησίες στη Φινλανδία Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στη Φινλανδία Κατηγορία:Νοτιοδυτική Φινλανδία
Ας με κρίνει η κοινωνία
Το Ας με κρίνει η κοινωνία (γαλλικά: Touchez Pas Au Grisbi), είναι φιλμ νουάρ του 1954 Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Ζακ Μπεκέρ. Πρωταγωνιστούν ο Ζαν Γκαμπέν, η Ζαν Μορό και ο Λίνο Βεντούρα στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση.
Πλοκή
Ο Μαξ, ένας αξιοπρεπής και με αρχές γκάνγκστερ, έχει δείπνο στο εστιατόριο της Μαντάμ Μπουσέ, ένα στέκι για εγκληματίες, με τον πολύχρονο συνεργάτη του Ριτόν, και με τις φίλες τους χορεύτριες και προστατευόμενες του Μαρκό. Εκεί διαβάζουν στην εφημερίδα ότι έγινε κλοπή ράβδων χρυσού.
Ο Μαξ και ο Ριτόν θα πάνε σε ένα κρυσφήγετο του Μαξ, το οποίο ο Αντζέλο δεν γνωρίζει. Ο Μαξ με τον Ριτόν είχαν προηγουμένως κλέψει μια μεγάλη ποσότητα χρυσού, η οποία επρόκειτο να είναι και η οριστική μεγάλη δουλειά  τους και να τους εξασφαλίσει τη  συνταξιοδότησή τους. Ο Μαξ διαβεβαιώνει τον Ριτόν ότι ο χρυσός είναι ασφαλής σε μια ειδική κρύπτη στο αυτοκίνητό του κάτω στο γκαράζ. Ο Ριτόν λέει ότι τα κίνητρά του για την κλοπή του χρυσού ήταν ο φόβος του να μην χάσει την Τζόσυ, και παραδέχεται ότι υπαινίχθηκε γι 'αυτό στην ίδια, για να κρατήσει την αγάπη της. Ο Μαξ θα αποκαλύψει στον Ριτόν ότι είδε την Ζοζί και τον Άντζελο να αγκαλιάζονται στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, και θα κατηγορήσει τον Ριτόν ότι κακώς έκανε και ανέφερε την κλοπή του χρυσού στην Ζοζί, η οποία θα πρέπει να ήταν πληροφοριοδότης του Άντζελο.
Την επομένη μέρα ο Μαξ θα πάρει τον χρυσό και θα πάει στον θείο του Όσκαρ ο οποίος είναι κλεπταποδόχος. Ο Όσκαρ θα πει στον Μαξ ότι θα πάρει λίγο χρόνο να συγκεντρώσει τα χρήματα. Ο Μαξ θα επιστρέψει στο διαμέρισμά του και θα διαπιστώσει ότι ο Ριτόν έχει φύγει, και καλεί το ξενοδοχείο που μένει η Ζοζί. Διαπιστώσει ότι ο Ριτόν ήταν εκεί, αλλά μετά τον πήραν μακριά δύο άντρες με ένα αυτοκίνητο, προφανώς αυτό  που είχε χρησιμοποιηθεί από τους άνδρες του Άντζελο νωρίτερα.
Η ανταλλαγή γίνεται σε έναν ερημικό δρόμο. Ο Ριτόν επιστρέφει σώος και ο χρυσός δίνεται στον Αντζελο. Καθώς το αυτοκίνητο του Άντζελο απομακρύνεται μακριά, ο Ριτόν λέει στον Μαξ ότι αν και με δεμένα τα μάτια του, άκουσε ένα δεύτερο αυτοκίνητο. Το δεύτερο αυτοκίνητο έρχεται από το βάθος του δρόμου και ο Μαξ λέει σε όλους να καλυφθούν. Το αυτοκίνητο πλησιάζει και οι άντρες που επιβαίνουν σε αυτό πετούν χειρομβοβίδες και ανατινάζουν το αυτοκίνητο του Μαξ, σκοτώνοντας τον Μαρκό. Οι άντρες του Άντζελο επιστρέφουν για να δούνε αν σκοτώθηκαν όλοι, αλλά ο Μαξ με τον Ριτόν και τον Πιερό τους σκοτώσουν. Ο Μαξ ανακτά τον χρυσό και φεύγουν όλοι για το κρησφύγετό τους.
Box office
Η ταινία ήταν η τετάρτη πιο δημοφιλής στο Γαλλικό box office το 1954.
Κριτικές
Επίσης ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ την συμπεριέλαβε στον κατάλογο με τις Μεγάλες Ταινίες του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Μπεκέρ Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μπρέι Γουάιατ
Ο Windham Lawrence Rotunda (23 Μαΐου 1987) είναι Αμερικανός παλαιστής που παλεύει στο WWE, γνωστός με το ψευδώνυμο Bray Wyatt και από το 2012-2017 ήταν στην Ομάδα του WWE The Wyatt Family.
Καριέρα επαγγελματικής πάλης
Ο Μπρέι Γουάιατ είναι επαγγελματίας παλαιστής τρίτης γενιάς που ακολουθεί τα βήματα του παππού του Μπλάκτζακ Μίλιγκαν, του πατέρα του Μάικ Ροτόντα και δύο από τους θείους του, Μπάρι και Κένταλ Γουίντχαμ. Ο μικρότερος αδερφός του Taylor Rotunda είναι επίσης επαγγελματίας παλαιστής, γνωστός ως Bo Dallas. Παράλληλα με τον αδερφό του, κατείχε το FCW Florida Tag Team Championship δύο φορές, ενώ στο τότε αναπτυσσόμενο έδαφος του WWE Florida Championship Wrestling (FCW), όπου πάλησε με διάφορα ονόματα μεταξύ του 2009 και του 2012. Επίσης, αγωνίστηκε σύντομα στο κύριο ρόστερ του WWE από το 2010 έως 2011 με το δαχτυλίδι Husky Harris, κυρίως ως μέλος του The Nexus.
Αφού επέστρεψε στα αναπτυξιακά εδάφη του WWE, η Ροτόντα μετονομάστηκε ως Bray Wyatt, ο κακός ηγέτης λατρείας της οικογένειας The Wyatt , με το γκρουπ να κάνει το πρώτο ντεμπούτο του στο ρόστερ το 2013. Έκτοτε έχει γίνει τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στο WWE. το WWE Championship μία φορά και το Universal Championship δύο φορές. Έχει επίσης πραγματοποιήσει το SmackDown Tag Team Championship (με τους Luke Harper και Randy Orton υπό τον κανόνα του Freebird ) και το πρωτάθλημα Raw Tag Team (με τον Matt Hardyμία φορά το καθένα. Αφού έκανε ένα κενό τον Αύγουστο του 2018, ο Wyatt επέστρεψε στον προγραμματισμό WWE τον Απρίλιο του 2019 με ένα νέο τέχνασμα ενός παιδιού διασκεδαστή, φιλοξενώντας μια εκπομπή που ονομάζεται Firefly Fun House . Λίγο αργότερα, έκανε επίσης ντεμπούτο σε ένα απαίσιο alter ego γνωστό ως The Fiend.
Αδαλβέρτος της Βαυαρίας (1828-1875)
Ο Αδαλβέρτος (γερμ. Adalbert von Bayern, 19 Ιουλίου 1828 - 21 Σεπτεμβρίου 1875) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πρίγκιπας της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ο Αδαλβέρτος Γουλιέλμος Γεώργιος Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν ο τέταρτος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν (μετά της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ).
Όταν ο δευτερότοκος αδελφός του Όθων, Βασιλιάς της Ελλάδας, απεβίωσε το 1867, στην αξίωση του Οίκου για τον θρόνο τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός Λεοπόλδος, του οποίου όμως ο γιος, Λουδοβίκος Γ΄ της Βαυαρίας, αποκήρυξε το δικαίωμά του στο θρόνο της Ελλάδας. Έτσι τον διαδέχθηκε στην αξίωση ο Αδαλβέρτος και οι απόγονοί του.
Απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 1875 στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ του Μονάχου σε ηλικία 47 ετών (την ίδια μέρα και στην ίδια τοποθεσία με την αδελφή του, Αλεξάνδρα). Η τέφρα του αποτέθηκε στο κολουμβάριο του Ναού του Αγίου Μιχαήλ του Μονάχου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1856 την Αμαλία των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φραγκίσκου δε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Λεωφόρος Ιερουσαλήμ (Βαρσοβία)
Ιστορία
Το όνομα του δρόμου προέρχεται από ένα μικρό χωριό που χτίστηκε το 1774 από τον πρίγκιπα και στρατιώτη Άουγκουστ Σουλκόβσκι για τους εβραίους εποίκους στη Μασοβία. Το όνομα του χωριού ήταν Νόβα Γιεροζόλιμα (Νέα Ιερουσαλήμ) και ο δρόμος για τη Βαρσοβία ονομάστηκε Αλέγια Ιεροζολίμσκα. Αν και το χωριό εγκαταλείφθηκε λίγο μετά την ίδρυσή του και οι περισσότεροι από τους Εβραίους τελικά μετακόμισαν στην ίδια την πόλη, το όνομα παρέμεινε και έχει χρησιμοποιηθεί από τότε. Εκεί κτίστηκε ο πρώτος σιδηροδρομικός σταθμός στη Βαρσοβία.
Στα τέλη του 19ου αιώνα το ανατολικότερο μέρος του έγινε μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές και πιο ακριβές περιοχές της συνεχώς αναπτυσσόμενης πόλης. Στις αρχές του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας το 1918, ο δρόμος επεκτάθηκε προς τα δυτικά και ο δήμος Βόλα τελικά ενσωματώθηκε στην πόλη. Τα περισσότερα από τα σπίτια κατά μήκος της λεωφόρου, συμπεριλαμβανομένων των ανεκτίμητων παραδειγμάτων αρ νουβό και μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής, καταστράφηκαν μετά την εξέγερση της Βαρσοβίας.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι κομμουνιστικές αρχές κατεδάφισαν τα υπόλοιπα κτίρια και στη βόρεια πλευρά του δρόμου κυριαρχεί σήμερα το γιγαντιαίο Μέγαρο Πολιτισμού και Επιστημών και ο σιδηροδρομικός σταθμός Βαρσάβα Τσεντράλνα. Τα μοναδικά επιζώντα κτίρια προπολεμικής αρχιτεκτονικής βρίσκονται στα νότια του δρόμου, όπως το ιστορικό ξενοδοχείο Polonia Palace και το κτίριο Χοσερόβ το οποίο φιλοξενεί το στερεοσκοπικό θέατρο της Βαρσοβίας Fotoplastikon στην αυλή του. Στα μισά του δρόμου, στη συμβολή με τους δρόμους Κρούτσα και Μπράτσσκα βρίσκεται το αρχικό κύριο μεταπολεμικό πολυκατάστημα της Βαρσοβίας, το CDT 'Smyk'.
Γκαλερί
Κατηγορία:Σρουντμιέστσιε (Βαρσοβία) Ιερουσαλημ λεωφορος
Δήμος Δάφνης-Υμηττού
Έχει πληθυσμό 33.628 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, (ο 83ος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας) και έκταση 2,35 τ.χλμ.
Έδρα του είναι η Δάφνη.
Δήμαρχοι Δάφνης
Δήμαρχος Δάφνης διετέλεσε επί μακρόν ο Χρήστος Μιχαλόπουλος.
Η αναγνώριση της Δάφνης σε δήμο έγινε το 1943. Δήμαρχοι χρημάτισαν:
Δήμαρχοι Υμηττού
Πρόεδροι Κοινότητας και Δήμαρχοι Υμηττού διετέλεσαν οι εξής :
Ράλι Ιντιανάπολις 500
Ο αγώνας Ιντιανάπολις 500 (Indianapolis 500, γνωστός ως αγώνας 500 μιλίων Indianapolis 500-Mile Race, ή απλώς Indy 500), διεξάγεται κάθε χρόνο στην Αμερική, στην πίστα της Ιντιανάπολις και την περίοδο του Σαββατοκύριακου της ημέρας μνήμης των Πεσόντων, στην πολιτεία Ιντιάνα. Αποτελεί τον σημαντικότερο αγώνα στους αμερικανικούς αγώνες μονοθέσιων (Indycar).
Ο πρώτος αγώνας έληξε στις 30 Μαΐου 1911, με πρώτο νικητή τον Ρέι Χαρούν στον αγώνα 500 μιλίων. Από το 1950 έως το 1960, το Ιντιανάπολις 500, ήταν μέρος του παγκόσμιου πρωταθλήματος Φόρμουλα 1, αλλά συμμετείχαν σε αυτό, κατά κύριο λόγο, μόνο αμερικανικές ομάδες. Κατά καιρούς, το ράλι έχει αλλάξει διάφορα ονόματα. Η Τζάνετ Γκάθρι έγινε η πρώτη γυναίκα που πήρε μέρος στον αγώνα Ιντιανάπολις 500 στις 29 Μαΐου 1977.
Νικητές του Ιντιανάπολις 500 που δεν γεννήθηκαν στις ΗΠΑ
20px Αγγλία:
20px Αυστραλία
20px Βραζιλία
20px Γαλλία
20px Ιαπωνία
20px Ιταλία
20px Καναδάς
20px Κολομβία
20px Νέα Ζηλανδία
20px Ολλανδία
20px Σκωτία
20px  Σουηδία
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγώνες αυτοκινήτου
Ράντκο Δημητρίεφ
Ο Ράντκο Δημητρίεφ (Радко Димитриев, 24 Σεπτεμβρίου 1859 - 18 Οκτωβρίου 1918) ήταν Βούλγαρος στρατιωτικός κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εκπαιδεύτηκε στη στρατιωτική σχολή της Αγίας Πετρούπολης και διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στη συνωμοσία για την εκθρόνιση του ηγεμόνα της Βουλγαρίας Αλέξανδρου Μπράτεμπεργκ. Σημαντικός επίσης ήταν ο ρόλος του στους Βαλκανικούς πολέμους και ειδικότερα στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο όταν μετά την πρώτη αναδίπλωση των βουλγαρικών στρατευμάτων, στις 21 Ιουνίου του 1913 (π.ημ.), διορίστηκε από τον Βασιλέα Φερδινάνδο αρχιστράτηγος, σε αντικατάσταση του αρχιστρατήγου Μιχαήλ Σαβόφ.
Με την ιδιότητά του αυτή και προ της μεγάλης προέλασης των ελληνικών στρατευμάτων ο Ρ. Δημητρίεφ συγκέντρωσε τον όγκο του βουλγαρικού στρατού εναντίον των Ελλήνων περιοριζόμενος έναντι των Σέρβων σε απλή άμυνα. Ακολούθησαν οι παρά τη Κρέσνα σφοδρές ελληνοβουλγαρικές μάχες που κατέληξαν όμως στη κατατρόπωση των Βουλγάρων και προέλαση των Ελλήνων.
Με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Δημητρίεφ φανατικός ρωσόφιλος έσπευσε και κατατάχθηκε στο ρωσικό στρατό αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της 3ης ρωσικής Στρατιάς όπου και αρχικά σημείωσε σημαντικές επιτυχίες. Όμως τον Μάιο του 1915 σχεδόν υπερφαλαγγίστηκε από τη Στρατιά του Μάκενσεν, όπου και υπέστη μεγάλη ήττα που είχε ως αποτέλεσμα και τον τερματισμό της σταδιοδρομίας του.
Έχοντας αποβάλει τη βουλγαρική του υπηκοότητα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη προσχώρηση της Βουλγαρίας στη παράταξη των Κεντρικών Δυνάμεων, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρωσία, όπου και τελικά φονεύθηκε από μπολσεβίκους στη ρωσική επανάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης
Ο Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης είναι δήμος του Νοτίου Τομέα Αθηνών, της περιφέρειας Αττικής που προέκυψε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των παλαιότερων δήμων Αργυρουπόλεως και Ελληνικού. Ο δήμος έχει πληθυσμό 51.330 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και είναι ο 62ος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας. Έδρα του είναι η Αργυρούπολη. Η έκτασή του είναι 15,7 τ.χλμ.
Ιστορική αναδρομή Αργυρούπολης
Ιδρύθηκε από Πόντιους πρόσφυγες από την Αργυρούπολη του Πόντου, μετά από τον διωγμό που αυτοί υπέστησαν από τους Τούρκους, αλλά και την ανταλλαγή πληθυσμών, κατά τα έτη 1918 - 1926. Στην αρχή οι Πόντιοι αυτοί εγκαταστάθηκαν στο συνοικισμό Σκοπευτηρίου Καλλιθέας. Το 1925 ιδρύθηκε στην Καλλιθέα το σωματείο "Η Πρόοδος" με κύριο μέλημα την αποκατάσταση των Αργυρουπολιτών και πρόεδρο τον Κυριάκο Ευσταθιάδη.
Την περίοδο 1926 - 1928 39 οικογένειες των Αργυρουπολιτών εγκαταστάθηκαν στη περιοχή Τράχωνες σε μια έκταση 300 στρεμμάτων ιδιοκτησίας του γιατρού Μαρίνου Γερουλάνου που απαλλοτριώθηκε επί πρωθυπουργίας Αλέξανδρου Ζαΐμη και Υπ. Κοινωνικής Πρόνοιας Μιχ. Κύρκου και βάσει της ανταλλάξιμης περιουσίας που δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ του 1927. Η περιοχή αυτή τότε χαρακτηριζόταν "εξορία του Αδάμ" αν αναλογισθεί κανείς ότι δεν υπήρχε η σημερινή λεωφόρος Βουλιαγμένης, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα ή τηλέφωνο, τα δε πλησιέστερα σημεία επικοινωνίας ήταν το Παλαιό Φάληρο και η περιοχή Άγιος Ιωάννης. Έτσι οι πρώτοι αυτοί κάτοικοι πάλεψαν με πολλές δυσκολίες και ελλείψεις, που όμως με την εργατικότητα, υπομονή και επιμονή που τους διέκρινε λάξεψαν βράχους, άνοιξαν πηγάδια σε αρκετό βάθος και έκτισαν τα πρώτα πλήθινα σπίτια τους. Το 1932 κτίζεται ο πρώτος και κεντρικός σήμερα ναός, η Αγία Βαρβάρα, προστάτιδα του Δήμου. Ένα χρόνο μετά, το 1933, κτίζεται με προσωπική εργασία των κατοίκων το πρώτο μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο.
Το 1937-1938 γίνεται η αρχική διάνοιξη του καρόδρομου του Πρίγκιπα Πέτρου που έφθανε μέχρι βόρεια της Γλυφάδας και που ονομάσθηκε "λεωφόρος Βουλιαγμένης" (επί του στόχου κατάληξης παρότι δεν έφθασε ποτέ στη Βουλιαγμένη), έργο που όμως έδωσε άλλη πνοή στον νεοσύστατο οικισμό.
Το 1940 (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) λόγω της γειτνίασης με το αεροδρόμιο η περιοχή βομβαρδίστηκε και οι κάτοικοι γνώρισαν δεύτερη προσφυγιά. Στις 12 Οκτωβρίου 1944 αρχίζει η επανεγκατάσταση των κατοίκων με κύριο μέλημα την απόσπασή τους από την Κοινότητα του Καλαμακίου. Πέντε χρόνια μετά, στις 29 Ιουλίου 1949, δημοσιεύεται η ίδρυση της Κοινότητας Νέας Αργυρούπολης που αριθμούσε 425 κατοίκους με προσωρινό πρόεδρο τον Τ. Ζιώγα. Το 1951 εκλέγεται πρώτος αιρετός Πρόεδρος ο Κυρ. Ευσταθιάδης. Τον ίδιο χρόνο τοποθετείται και η πρώτη τηλεφωνική σύνδεση στο Σταθμό Χωροφυλακής για να ακολουθήσει μέχρι το 1953 η σύνδεση όλων των οικιών. Το 1952 έγινε και ο ηλεκτροφωτισμός.
Τη περίοδο αυτή (1951 - 1955) τρεις οικοδομικοί συνεταιρισμοί (Παλαιών Πολεμιστών, Ηλεκτρουπόλεως και Αλεξιουπόλεως) με 3.500 οικόπεδα ιδιοκτησίας Κ. Νάστου εντάσσονται στο σχέδιο πόλης. Το 1954 οι κάτοικοι προμηθευόμενοι οι ίδιοι χαλύβδινους σωλήνες από τη Γαλλία εγκαθιστούν το κοινοτικό δίκτυο ύδρευσης. Έτσι μέσα σε 8 χρόνια από της ίδρυσης της κοινότητας ο πληθυσμός δεκαπλασιάζεται από 425 σε 4.025 (1957) και η περιοχή πλέον από αγροτική χαρακτηρίζεται αστική.
Το 1972 η Κοινότητα Νέας Αργυρούπολης ανακηρύχθηκε σε Δήμο Αργυρούπολης. Το 2011 με τον Καλλικράτη καταργήθηκε και αποτέλεσε με τον πρώην Δήμο Ελληνικού το Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης.
Ιστορική αναδρομή Ελληνικού
Το 1922 μετά τη Μικρασιατική εκστρατεία εγκαταστάθηκαν στη βόρεια περιοχή του δήμου πρόσφυγες από τα Σούρμενα του Πόντου και η περιοχή πάνω από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης που χωρίζει τον δήμο, ονομάσθηκε Σούρμενα.
Αναγνωρίστηκε κοινότητα το 1930 μέχρι που συγχωνεύθηκε με τη κοινότητα Καλαμακίου και δημιουργήθηκε ο σημερινός Δήμος Αλίμου. Το 1976 αποσπάσθηκε από το δήμο Αλίμου και απέκτησε αυτοτέλεια. Το 2011 με τον Καλλικράτη καταργήθηκε και αποτέλεσε με τον πρώην Δήμο Αργυρούπολης το Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης.
Από το 1938 ως το 2001 στο Ελληνικό λειτουργούσαν στην αρχή ένα στη συνέχεια δυο και από το 1970 τρία αεροδρόμια, το ομώνυμο Αεροδρόμιο Αθηνών ή Ανατολικό, το Αεροδρόμιο Εσωτερικού, ή Δυτικό και το πολεμικό αεροδρόμιο της αμερικανικής βάσης που εξυπηρετούσε και την ελληνική αεροπορική βάση Ελληνικού. Σήμερα κάποιες από τις υπηρεσίες του νέου δήμου στεγάζονται σε πρώην εγκαταστάσεις του άλλοτε Ανατολικού αερολιμένα.
Συνοικίες
Ο δήμος έχει συνολικά 9 συνοικίες. Πρόκειται για τις εξής:
Συγκοινωνίες
Ο δήμος εξυπηρετείται από 20 λεωφορειακές γραμμές. Επίσης, εντός των ορίων του δήμου υπάρχουν 6 στάσεις τραμ και 2 στάσεις μετρό:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Βενέρα 2
Το Βενέρα 2 (ρωσικά: Венера-2) ήταν σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 1965 προκειμένου να μελετηθεί η Αφροδίτη. Επρόκειτο για σκάφος τύπου 3MV-4 το οποίο αναπτύχθηκε στα πλαίσια του Προγράμματος Βενέρα. Η συγκεκριμένη αποστολή δεν ήταν επιτυχής διότι το σκάφος δεν εξέπεμψε δεδομένα κατά την διάρκεια της διέλευσης της πλησίον της Αφροδίτης.
Αποστολή
Το Βενέρα 2 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Μολνίγια από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 12 Νοεμβρίου 1965 (05:02 UTC). Το διαστημόπλοιο τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, όντας συνδεδεμένο με ανώτερο στάδιο πυραύλου τύπου Block-L. Αυτό θα το έθετε στην συνέχεια σε ηλιοκεντρική τροχιά με προορισμό την Αφροδίτη. Το Βενέρα διέθετε πληθώρα επιστημονικών οργάνων, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφικών μηχανών, μαγνητόμετρου, ανιχνευτών ακτίνων Χ, πιεζοηλεκτρικών ανιχνευτών, ενός μετρητή Γκάιγκερ, μιας παγίδας ιόντων καθώς και δεκτών για τη μέτρηση των κοσμικών ραδιοεκπομπών.
Το διαστημόπλοιο πραγματοποίησε την εγγύτερη στην Αφροδίτη διέλευσή του στις 27 Φεβρουαρίου 1966, φτάνοντας σε απόσταση 24.000 χλμ. Όλα τα όργανα ενεργοποιήθηκαν κατά την διάρκεια της προσέγγισης, με συνέπεια να είναι απαραίτητη η διακοπή της μετάδοσης δεδομένων πίσω στην Γη. Η πληροφορία που κατέγράφη θα έπρεπε να αποθηκευθεί για να αναμεταδοθεί μετά το πέρας της διέλευσης, όμως δεν ήταν τελικά δυνατό να αποκατασταθεί η επικοινωνία. Η απώλεια του Βενέρα 2 ανακοινώθηκε στις 4 Μαρτίου. Έρευνα που διεξήχθη προκειμένου να εντοπισθούν τα αίτια της βλάβης έδειξε πως αυτή οφείλονταν στην υπερθέρμανση του σκάφους.
Παραπομπές
02 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1965
Αυτοκράτορας Σάγκα
Ο αυτοκράτορας Σάγκα (嵯峨天皇, 3 Οκτωβρίου 786 - 24 Αυγούστου 842) ήταν ο 52ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Ήταν ο δεύτερος γιος του Αυτοκράτορα Καμμού, και νεώτερος αδελφός του Αυτοκράτορα Χεϊζέι, προκατόχου του. Κυβέρνησε από το 809 ως το 823.
Ο Σάγκα ήταν μελετητής των Κινεζικών κλασσικών και, σύμφωνα με τον θρύλο, ο πρώτος Ιάπωνας αυτοκράτορας που ήπιε τσάι. Ήταν γνωστός ως επιδέξιος καλλιγράφος. Ο Σάγκα διαδέχτηκε στον θρόνο μετά την απόσυρση λόγω ασθενείας του Χεϊζέι, και σύντομα μετά την ενθρόνισή του αρρώστησε και ο ίδιος. Αυτό έδωσε στον Χεϊζέι την ευκαιρία να υποθάλψει μια εξέγερση, την οποία ο Σάγκα κατέπνιξε σε ένα αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.
Σαγκα
Νικόλαος Κρασαδάκης
Ο Νικόλαος Κρασαδάκης (1899- 31 Ιουλίου 1971) ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ού αιώνα, βουλευτής, υπουργός και δήμαρχος Ηρακλείου.
Σπουδές και πόλεμος
thumb|left|Το πατρικό σπίτι του Κρασαδάκη στο [[Πετροκέφαλο Ηρακλείου.]] Γιος δασκάλου, φοίτησε στο Γυμνάσιο Ηρακλείου και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Νομικά. Ωστόσο, διέκοψε τις σπουδές του με σκοπό να πολεμήσει στο στρατό ως εθελοντής, όπως και έγινε κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Έπειτα πολέμησε στη Μικρά Ασία, αξιωματικός πλέον. Αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους και προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό, ενώ βασανίστηκε με στέρηση νερού, σε βαθμό που κόντεψε να χάσει τη ζωή του. Σώθηκε χάρη στην παρέμβαση ενός Τουρκοκρητικού γιατρού, που κατάλαβε ότι ήταν ζωντανός ενώ μεταφερόταν με κάρο για ταφή σε ομαδικό τάφο. Έπειτα από την ανταλλαγή των πληθυσμών, ο Κρασαδάκης επέστρεψε στην πατρίδα του και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ελληνική πρωτεύουσα.
Πολιτική καριέρα
Κατήλθε στην πολιτική για πρώτη φορά το 1936 με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Στις 3 Δεκεμβρίου 1945 ανέλαβε υφυπουργός επί της Παλιννοστήσεως Προσφύγων και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 4 Απριλίου 1946 στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη.
Αργότερα, στην κυβέρνηση του Ν. Πλαστήρα χρημάτισε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από τις 27 Οκτωβρίου 1951 ως τις 11 Οκτωβρίου 1952, οπότε η κυβέρνηση παραιτήθηκε.
Το πρώτο μισό της δεκαετίας του ' 50 ήταν Γενικός Διοικητής Κρήτης. Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου το 1951 και επανεξελέγη το 1952.
Στις εκλογές του 1958 ήταν υποψήφιος με το Κόμμα Φιλελευθέρων χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί. Στη συνέχεια, κατέβηκε στις δημοτικές εκλογές με την υποστήριξη του Σοφοκλή Βενιζέλου.
Οι δημοτικές εκλογές έγιναν τον Απρίλιο του 1959 και η παράταξη Δημοτική Πρόοδος του άλλοτε βενιζελικού Γεωργίου Γεωργιάδη ήρθε 1η με ποσοστό 43,2%, 8.734 ψήφους και 10 συμβούλους. Ο Κρασαδάκης, που ήταν αρχηγός της Δημοτικής Φιλελευθέρας Ανορθώσεως έλαβε ποσοστό 34,5%, 6.769 ψήφους και 8 συμβούλους. Ο δήμαρχος τότε εκλεγόταν από την πλειοψηφία των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου και η αριστερή πτέρυγα υπερψήφισε τον Κρασαδάκη για δήμαρχο, ο οποίος υπηρέτησε στο αξίωμα από τον Ιούλιο του 1959 ως τον Ιούνιο του 1964.
Πέθανε στο Λονδίνο, όπου είχε μεταβεί για θεραπεία και θάφτηκε στο Ηράκλειο.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παλιννοστήσεως Προσφύγων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Ηρακλείου
Time for Bedlam
Το «Time for Bedlam» είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το πρώτο του δίσκου Infinite, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου 2017. Υπήρξε το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ, αφού εκδόθηκε δύο μήνες πριν από το δίσκο.
Ο τίτλος του κομματιού προήλθε από τον μπασίστα του συγκροτήματος Ρότζερ Γκλόβερ, όταν μετά από μία πρόβα το πρότεινε στο συγκρότημα, ενώ ήταν υποψήφιο και για τίτλος του άλμπουμ, κάτι με το οποίο δε συμφώνησε η παραγωγή.
Η αρχική εκτέλεση του τραγουδιού, όπως και μία ζωντανή ηχογράφηση του από το φεστιβάλ Hellfest του 2017 βρίσκονται στο διπλό άλμπουμ "The Infinite Live Recordings Vol 1".
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Time for Bedlam ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 2017
Λουκ Χάρπερ
Ο Τζόναθαν Χάμπερ (Jonathan Huber, 16 Δεκεμβρίου 1979 – 26 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Αμερικανός παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Mr. Broddie Lee, που πάλευε στο WWE επίσης με το ψευδώνυμο Luke Harper. Επιπλέον, από το 2012-2017 ήταν στην Ομάδα του WWE The Wyatt Family.
Εθνική Γκουάμ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γκουάμ είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Γκουάμ. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γκουάμ, η οποία είναι συνδεδεμένη με την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Έδρα της ομάδας είναι το Guam National Football Stadium. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1975 και εντάχθηκε στη FIFA το 1996. Έχει συμμετάσχει μόνο μία φορά στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Γκουάμ Γκουαμ
Ντουαμουτέφ
Ο Ντουαμουτέφ ήταν, στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία, ένας από τους Τέσσερεις Υιούς του Ώρου και προστάτης θεός των κανωπικών αγγείων. Συνήθως λέγεται ότι είναι ο γιος του θεού Ώρου του Πρεσβύτερου. Ένας άλλος μύθος περιγράφει τον Ντουαμουτέφ και τους αδελφούς του ως γιους του Όσιρι. Σύμφωνα με αυτή την αναφορά, γεννήθηκαν από ένα κρίνο που βγήκε από τον αρχέγονο ωκεανό.
Ετυμολογία
Το όνομα Ντουαμουτέφ σημαίνει «Αυτός που λατρεύει τη μητέρα του». Στον πόλεμο, η συχνότερη αιτία θανάτου ήταν από τραυματισμούς στον κορμό και το στομάχι. Η θεότητα που προστάτευε αυτό το όργανο συνδεόταν με τον θάνατο από τον πόλεμο και απέκτησε το όνομα Ντουαμουτέφ, που σημαίνει «λατρεύει τη μητέρα πατρίδα του».
Απεικόνιση
thumb|Πώμα ενός [[Κανωπικό αγγείο|κανωπικού αγγείου της εικοστής έκτης δυναστείας της Αιγύπτου που απεικονίζει τον Ντουαμουτέφ, εκτεθειμένο στο Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας στη Γενεύη.]] Ο Ντουαμουτέφ αναπαρίστατο αρχικά ως άνδρας τυλιγμένος με επιδέσμους μούμιας. Από το Νέο Βασίλειο και μετά, εμφανίζεται με το κεφάλι ενός τσακαλιού.
Ως προστάτης θεός των κανωπικών αγγείων
Μαζί με τους τρεις άλλους γιους του Ώρου, Ιμσέτ, Χαπί και Κεμπεχσενούφ, ο Ντουαμουτέφ προστάτευε τα μουμιοποιημένα εσωτερικά όργανα. Ο στόχος του ήταν να προστατεύει το στομάχι. Ο προστάτης του είναι η θεά Νηίθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι θεοί
Τζατζούκ
μικρογραφία|Τζατζούκ Το Τζατζούκ (잣죽) ή χυλός κουκουναριού είναι μια ποικιλία τζουκ που παρασκευάζεται με το βρασμό κουκουναριών και ρυζάλευρο στο νερό. Είναι ήπιο, θρεπτικό και ευκολοχώνευτο πιάτο που σερβίρεται συχνά για την ανάρρωση των ασθενών και των ηλικιωμένων.
Προετοιμασία
Το τζατζούκ παρασκευάζεται με λευκό ρύζι και κουκουνάρια, τα οποία μουσκεύονται ξεχωριστά, γίνονται επίπεδα και κοσκινίζονται. Το επίπεδο ρύζι στη συνέχεια βράζεται με το επίπεδο κουκουνάρι που προστίθεται λίγο-λίγο ενώ σιγοβράζει. Το άλεσμα των δύο συστατικών μαζί έχει ως αποτέλεσμα το χωρισμό τους μετά το βρασμό. Το τζατζούκ καρυκεύεται με αλάτι και συχνά γαρνίρεται με ολόκληρα ή θρυμματισμένα καρύδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κορεατικά (ko) Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα
Μοναρχίες της Ευρώπης
Σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν 12 μοναρχίες: το Πριγκιπάτο της Ανδόρρας, το Βασίλειο του Βελγίου, το Βασίλειο της Δανίας, το Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, το Πριγκιπάτο του Μονακό, το Βασίλειο της Ολλανδίας, το Βασίλειο της Νορβηγίας, το Βασίλειο της Ισπανίας, το Βασίλειο της Σουηδίας, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και το Κράτος της Πόλης του Βατικανού. Σε δέκα εξ αυτών των χωρών ο αρχηγός του κράτους (μονάρχης) κληρονομεί τα καθήκοντά του, και συνήθως τα κρατάει εφ όρου ζωής ή μέχρι να παραιτηθεί. Αντιθέτως στο Βατικανό (εκλογική μοναρχία, που ονομάζεται και απόλυτη θεοκρατία), ο αρχηγός του κράτους (ο Πάπας), εκλέγεται από το λεγόμενο παπικό κονκλάβιο, ενώ στην Ανδόρρα (μια τεχνικά ημιεκλογική δυαρχία), αρχηγοί του κράτους είναι ο εκάστοτε εκλεγμένος Πρόεδρος της Γαλλίας και ο Επίσκοπος του Ουρχέλ, ο οποίος διορίζεται από τον Πάπα.
Οι περισσότερες από τις μοναρχίες στην Ευρώπη είναι συνταγματικές, πράγμα που σημαίνει ότι ο μονάρχης δεν επηρεάζει τις πολιτικές του κράτους, καθώς είτε είναι νομικά περιορισμένος από το να το κάνει αυτό, είτε δεν χρησιμοποιεί τις τυχόν πολιτικές εξουσίες του βάσει συμφωνίας. Εξαιρέσεις αποτελούν το Λίχτενσταϊν, το οποίο θεωρείται ημισυνταγματική μοναρχία, λόγω της μεγάλης επιρροής που ασκεί ο πρίγκιπας στην πολιτική σκηνή, αλλά και το Βατικανό, το οποίο είναι μια εκλογική θεοκρατική απόλυτη μοναρχία. Σήμερα δεν υπάρχει καμία σημαντική κίνηση για κατάργηση της μοναρχίας σε οποιοδήποτε από τα δώδεκα κράτη, αν και υπάρχουν σημαντικές μειονότητες δημοκρατικών σε πολλά από αυτά. Ταυτόχρονα, επί του παρόντος επτά από τις δώδεκα μοναρχίες είναι κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης: το Βέλγιο, η Δανία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Ισπανία και η Σουηδία.
Στις αρχές του 20ου αιώνα μόνον η Γαλλία, η Ελβετία και ο Άγιος Μαρίνος ήταν οι ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες δεν είχαν κάποιο μοναρχικό καθεστώς. Τότε ήταν που ξεκίνησε η άνοδος των δημοκρατικών στην ηγεσία των πολιτικών πραγμάτων. Οι περισσότερες μοναρχίες ανατράπηκαν μέσω κάποιου πολέμου ή κάποιου κινήματος ή πραξικοπήματος. Έτσι, σήμερα η πλειοψηφία των κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου είναι δημοκρατίες με είτε άμεσα είτε έμμεσα εκλεγμένους αρχηγούς κράτους.
Παραπομπές
Ευρωπη
Αλέξανδρος Εδιπίδης
Ο Αλέξανδρος Εδιπίδης (1877 - 1959) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Πολέμησε στον Πόλεμο του 1897 ως εθελοντής και στη συνέχεια ανέπτυξε πολεμική δραστηριότητα στα μέτωπα των Βαλκανίων, του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της Μικράς Ασίας. Υπήρξε υπαρχηγός του ΓΕΣ. Αποστρατεύτηκε παίρνοντας το βαθμό του Αντιστράτηγου και ήταν συνεργάτης στην εγκυκλοπαίδεια "Ελλάς". Έγραψε και βιβλία για την ιστορία του πολέμου του 1940, την Κατοχή και άλλα. Απεβίωσε το 1959.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Καρπάθικη σούστα
Η Καρπάθικη σούστα είναι ένας σχεδόν συρτός χορός με ήσυχα βήματα και χωρίς ιδιαίτερα σουσταρίσματα. Είναι ο μόνος χορός του νησιού, στον οποίο επιτρέπεται γυναίκες να χορεύουν στο μπροστινό μέρος και κατάγεται από τα κάτω χωριά της Καρπάθου (Απέρι, Βωλάδα, Όθος, Πυλές, Μενετές, Αρκάσα), όπου και χορεύεται, σε αντίθεση με τα βόρεια χωριά.
Έχει παρομοιασθεί πολλές φορές με τα κύματα της θάλασσας, χάρη στον τρόπο που χορεύεται. Παλαιότερα θεωρούνταν ως ο χορός των γυναικών και των γερόντων ως ξεκούραστος χορός. Σήμερα στα βόρεια χωριά του νησιού δεν χορεύεται σχεδόν καθόλου, ενώ στα νότια είναι από τους κυριότερους χορούς και χορεύεται μεμονωμένα ή μόνο από τον πρωτοχορευτή με τις χορεύτριές του κατά τον επίσης κύριο Πάνω Χορό.
Η μουσική της Σούστας, σε αντίθεση με αυτήν του Πάνω Χορού, αποτελείται από δοξαριές που παίζονται κυρίως στη χαμηλοκουρδισμένη μεσαία χορδή της καρπάθικης λύρας.
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Νησιώτικο τραγούδι Σουστα
Φοίβος (όνομα)
Φοίβος, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα.
Ετυμολογία του ονόματος
Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, όνομα του θεού Απόλλωνα. Σύμφωνα με τον Γ. Μπαμπινιώτη, το όνομα προέρχεται από το αρχαιοελληνικό επίθετο φοῖβος «καθαρός, αγνός», αβέβαιου ετύμου. Το επίθετο συσχετίζεται με τις «γλώσσες» του Ησυχίου ἀφικτόν· ἀκάθαρτον, μισητόν και ἀφικτρός· ἀκάθαρτος, μιαρός, επομένως οι θεματικοί τύποι φοιβ- και φικ- αποτελούν μεταπτωτικό βαθμό Ι.Ε. ρίζας με ληκτικό -gʷ (και τροπή σε -κ- προ του οδοντικού -τ-)· ωστόσο οποιαδήποτε σύνδεση με άλλους Ι.Ε. τύπους παραμένει ανεπιβεβαίωτη, όπως με τον αρχαίο πρωσικό swāigstan «λάμψη», τον λετονικό zvāigzne «αστέρι» ή τον αρχαίο σλαβικό dzvězda «αστέρι», οι οποίοι προϋπέθεταν αρχική ρίζα *ĝhʷoigʷ-.
Το Online Etymology Dictionary  ερμηνεύει το φοῖβος ως «φωτεινός, λαμπρός ακτινοβόλος». Συνεπώς, το όνομα με αυτήν τη σημασία είναι παρεμφερές με ονόματα όπως Λούκιος, Φωτεινός, Ανουάρ, Εμβέρ κτλ.
Διάδοση του ονόματος
Το Φοίβος ανήκει στα αρχαιοελληνικά ονόματα που επανήλθαν στο ελληνικό ονοματολόγιο ύστερα από αιώνες, τις παραμονές της επανάστασης του 1821, μαζί με άλλα ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο. Ενδεικτικά, σήμερα στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων από τον Απρίλιο του 2009, το βαφτιστικό Φοίβος παρουσιάζεται ανάμεσα στις θέσεις 691η–790ή των πιο συχνών ονομάτων (186ο–211ο ανάμεσα στα αντρικά). Το φέρουν γύρω στους 470 Έλληνες ή ποσοστό 0,003%. Στην Κύπρο, κατά την απογραφή του πληθυσμού το 2011, το όνομα Φοίβος παρουσιάζεται 195ο σε συχνότητα, με 474 εμφανίσεις σε σύνολο 145.612 ή ποσοστό 0,33%.
Σύμφωνα με τη Θετίμα, το όνομα Φοῖβος εμφανίζεται στο Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) να το φέρουν 120 άτομα, με παράλληλους τύπους Phoebus (1ος αι. π.Χ.–1ος αι. μ.Χ., Κάτω Ιταλία· αυτοκρατορική περίοδος, Κάτω Ιταλία, Σικελία· 1ος/2ος αι. μ.Χ., Φίλιπποι· 1ος–2ος αι. μ.Χ., 2ος αι. μ.Χ., Κάτω Ιταλία, Μικρά Σκυθία· 2ος/3ος αι. μ.Χ., Φίλιπποι), Φῦβος (2ος/3ος αι. μ.Χ., Λυδία) και με γεωγραφική διασπορά: στην Πελοπόννησο (Αρκαδία, Ήλιδα, Σπάρτη), στην Αθήνα, στην Εύβοια, στη Θεσσαλία (Πελασγιώτις), στο Αιγαίο (Λήμνος, Χίος), στη Μακεδονία (Φίλιπποι, Στύβερρα), στη Θράκη (Νεάπολις), στη Μικρά Ασία (Αιολίδα/Αιολία, Ιωνία, Λυκία, Λυδία, Καρία, Μυσία, Κιλικία Τραχεία, Κιλικία Πεδιάς, Βιθυνία), στη Μικρά Σκυθία, στην Ταυρίδα, στην Ιταλία (Σικελία, Καμπανία, Καλαβρία, Απουλία).
Τέλος, στο Athenian Onomasticon, αναφέρονται και δύο ακόμη παράγωγα ονόματα: Φοιβοτέλης (4ος αι. π.Χ.), Φοιβιανός (2ος–3ος αι. μ.Χ.).
Γυναικείος τύπος
Φοίβη (όνομα).
Το όνομα σε άλλες γλώσσες
Το όνομα διαδόθηκε και σε άλλες γλώσσες μέσω του λατινικού τύπου Phoebus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από την αρχαιοελληνική μυθολογία Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Θεωνύμια
Κροκύλειο Φωκίδας
Το Κροκύλειο είναι χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας (πρώην επαρχία Δωρίδας) στις πλαγιές του όρους Βλαχοβούνι σε υψόμετρο 840 μέτρων. Έχει πληθυσμό 155 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Η παλαιά ονομασία του, μέχρι το 1915, ήταν Παλαιοκάτουνο.
Ιστορικά στοιχεία
Στον Αβορίτη, οικισμό του Κροκυλείου που τώρα είναι πλέον εγκαταλελειμμένος, γεννήθηκε το 1797 ο ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης. Προς τιμήν του διοργανώνονται στα μέσα του Αυγούστου συνήθως κάθε δεύτερης χρονιάς, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις «Μακρυγιάννεια». Παλαιότερα το χωριό γιόρταζε στις 20 Ιουλίου, τον Προφήτη Ηλία κάνοντας πανηγύρι.
Στο Κροκύλειο επίσης γεννήθηκε το 1788, ο αγωνιστής του 1821, σφραγιδοφύλακας του Αλή Πασά και μετέπειτα πολιτικός, Αθανάσιος Λιδωρίκης.
Αποτελεί τέλος γενέτειρα και του Μίλτου Γ. Λιδωρίκη, θεατρικού συγγραφέα και πολιτικού.
Στο Κροκύλειο έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Μαρία Πενταγιώτισσα, παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο Αρμάο. Σύμφωνα με την παράδοση και τη μαρμάρινη πλάκα που υπάρχει στον οικογενειακό τάφο του Αρμάου, η Μαρία ήταν η πρώτη ενταφιασθείσα στο νεκροταφείο του χωριού, το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του, το 1896.
Τον χειμώνα του 1943-44 ο ραβίνος Αθηνών Ηλία Πινχά Μπαρζιλάι, που αναζητείτο από τους Γερμανούς, φυγαδεύεται από το ΕΑΜ και κρύβεται στο Κροκύλειο, μαζί με την οικογένειά του.
Αυτοδιοικητικά
Το Κροκύλειο μετά τις αυτοδιοικητικές αλλαγές του Καλλικράτη ανήκει πλέον στο Δήμο Δωρίδας με έδρα το Λιδωρίκι. Το κλίμα του είναι αρκετά ψυχρό, ενώ χιόνι και παγετός κατακλύζουν το χωριό κατά το χειμώνα. Οι κάτοικοι ασχολούνταν, κυρίως, με την κτηνοτροφία, ωστόσο οι διαθέσιμοι πόροι δεν ήταν αρκετοί, με αποτέλεσμα τη μαζική μετανάστευσή τους, ιδιαίτερα προς τις ΗΠΑ κατά τη δεκαετία, κυρίως, του 1950.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Απόστολος Καλογιάννης
Ο Απόστολος Καλογιάννης είναι πολιτικός, Δήμαρχος στο Δήμο Λαρισαίων. Γεννήθηκε το 1952. Ανέλαβε τα καθήκοντα του την 1η Σεπτεμβρίου 2014.
Υπήρξε ενεργό μέλος του Αντιδικτατορικού αγώνα, ενώ συμμετείχε επί σειρά ετών στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της πόλης του. Το 1982 εκλέχθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο της Λάρισας στο οποίο άσκησε καθήκοντα Προέδρου επί σειρά ετών με τη δημοτική παράταξη τότε του Αριστείδη Λαμπρούλη.
Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λαρισαίων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Μπράουν Στρόμαν
Ο Άνταμ Σέρρ (Adam Scherr, 6 Σεπτεμβρίου 1983) είναι Αμερικανός παλαιστής που παλεύει με το ψευδώνυμο Braun Strowman στο WWE.
Κώστας Χαρίτος
Ο Κώστας Χαρίτος είναι φανταστικός ήρωας των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Πέτρου Μάρκαρη.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Κώστας Χαρίτος γεννήθηκε σε ένα χωριό της Ηπείρου. Ο πατέρας του ήταν ενωμοτάρχης, έτσι ο Χαρίτος δεν είχε άλλη εναλλακτική από το να ακολουθήσει καριέρα στην Ελληνική Αστυνομία. Στα διάφορα μυθιστορήματα όπου πρωταγωνιστεί έχουν γραφτεί διάφορες «εκδοχές» για την περίοδο κατά την οποία φοίτησε: στο «Νυχτερινό Δελτίο» (κεφ. 27) διαβάζουμε ότι το 1971 ήταν φύλακας στα κρατητήρια της ΕΣΑ και στην «Άμυνα Ζώνης» (κεφ. 6) αναφέρεται ότι σαν νέος αστυνομικός είχε αναλάβει τη φρουρά ενός υπουργού της δικτατορίας. Ωστόσο, ο «Βασικός Μέτοχος» (κεφ. 4) μεταθέτει αργότερα τη φοίτηση του Χαρίτου στη σχολή αστυνομίας. Λόγω της γνωριμίας του με το Λάμπρο Ζήση, δεχόμαστε ως επικρατούσα την πρώτη εκδοχή.
Παντρεμένος με την κόρη ενός υπαλλήλου από τη Σιάτιστα, την Αδριανή, ο Χαρίτος ζει σε ένα μικροαστικό διαμέρισμα στο Παγκράτι. Το ζευγάρι έχει μια κόρη, την Κατερίνα, την οποία γνωρίζουμε ως δευτεροετή φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του Α.Π. Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια ως υποψήφια διδάκτορα της ίδιας σχολής. Οι σπουδές της Κατερίνας αποτελούν οικονομικό βάσανο για το Χαρίτο. Ωστόσο η Κατερίνα τού λείπει πολύ και πάντα καμαρώνει για τις επιτυχίες της. Ως φοιτήτρια, η Κατερίνα διατηρούσε δεσμό με τον Πάνο, ένα φοιτητή της Γεωπονικής, με τον οποίο ο Χαρίτος δε συνδέεται με ιδιαίτερη συμπάθεια. Αργότερα, όταν ο Χαρίτος θα εισαχθεί επειγόντως στο νοσοκομείο, η Κατερίνα θα συνδεθεί (και αργότερα θα παντρευτεί) το θεράποντα γιατρό του, Φάνη Ουζουνίδη, ο οποίος με την εγκαρδιότητά του και την πάντα θετική του διάθεση θα κερδίσει κατευθείαν τη συμπάθεια της Αδριανής και λίγο αργότερα την εκτίμηση του Χαρίτου.
Μετά από τη Δίωξη Ναρκωτικών, ο Χαρίτος αναλαμβάνει το συντονισμό του Τμήματος Ανθρωποκτονιών. Με μεθοδικότητα και χωρίς να βασίζεται στην ευφυΐα του αλλά μόνο στην επίμονη δουλειά, καταφέρνει να εξιχνιάζει εγκλήματα κάθε είδους: οικογενειακά, πάθους, οικονομικά κλπ. Καθ' όλη τη διάρκεια της δράσης του, ο Χαρίτος εμφανίζεται «στάσιμος» με το βαθμό του Αστυνόμου Α'. Παρά την επικινδυνότητα της θέσης του, δεν έχει σημειωθεί ποτέ περιστατικό χρήσης του όπλου του, ενώ μια φορά έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα, λόγω μιας μη «ορθής» αντιμετώπισης ενός βουλευτή.
Συνεργάτες Στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών
Οι συνεργάτες του Κώστα Χαρίτου είναι λίγο έως πολύ οι ίδιοι:
Ταξίαρχος Νικόλαος Γκίκας
Ο Γκίκας είναι διευθυντής της Ασφάλειας και μόνιμος βραχνάς για τον Χαρίτο. Χωρίς να τίθενται υπό αμφισβήτηση οι δυνατότητές του ως αξιωματικού της Αστυνομίας, ο Γκίκας αποτελεί άτομο που ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την εικόνα του και την καριέρα του: διατηρεί άριστες σχέσεις με τους δημοσιογράφους, δε χάνει τη θέση του με κάθε κυβερνητική αλλαγή, φροντίζει να είναι διακριτικός με επιχειρηματίες και πολιτικούς και ποτέ δε διστάζει να "δώσει" τους υφισταμένους του προκειμένου να αποποιηθεί ευθυνών του. Ωστόσο, είναι έντιμος αξιωματικός και όποτε αποκαλύπτει το πιο ανθρώπινο πρόσωπό του, ο Χαρίτος τον νιώθει κοντά του. Είναι παντρεμένος και μάλλον η σύζυγός του είναι το ίδιο τυραννική με την Αδριανή.
Αρχιφύλακας Θανάσης Νόλλης
Ο Θανάσης εμφανίζεται μόνο στο «Νυχτερινό Δελτίο». Ο Χαρίτος δεν τρέφει την παραμικρή εκτίμηση για τον Θανάση, αναθέτοντάς του μόνο πολύ ελαφριές δουλειές. Αν και εισήχθη στη Σχολή Αξιωματικών της Αστυνομίας εν μέσω δικτατορίας, τελικά καταλήγει με το βαθμό του αρχιφύλακα, χωρίς καμία φιλοδοξία για ανέλιξή του στην ιεραρχία της αστυνομίας. Παρά τη μειωτική εικόνα που έχει χτίσει γι' αυτόν ο Χαρίτος, ο Θανάσης τελικά αποκαλύπτεται ότι έχει διαπράξει δύο φόνους εκ προμελέτης, προμηθεύσει απόρρητα έγγραφα της Αστυνομίας και συνεργαστεί με σπείρα εμπορίας βρεφών. Υπό το βάρος των αποκαλύψεων αυτών, σε συνδυασμό με την ύπαρξη εξώγαμης κόρης του, ο Θανάσης αυτοκτονεί.
Υπαστυνόμος Σωτήρης Βλασόπουλος
Ο Βλασόπουλος είναι μόνιμος συνεργάτης του Χαρίτου σε όλες τις ιστορίες. Σκιαγραφείται ως μάλλον απότομος αστυνομικός, αρεσκόμενος σε παλιές μεθόδους ανάκρισης. Ωστόσο, ο Χαρίτος του δείχνει εμπιστοσύνη και συνεργάζονται σε επικίνδυνες αποστολές. Είναι διαζευγμένος πατέρας.
Υπαστυνόμος Γιώργος Δερμιτζάκης
Αντικαθιστώντας το Θανάση στην Άμυνα Ζώνης, ο Δερμιτζάκης είναι ένας αξιόπιστος συνεργάτης για το Χαρίτο. Πάντα ανταγωνιστικός με το Βλασόπουλο αλλά χαμηλότερων τόνων από αυτόν, συμμετέχει ενεργά στις έρευνες του Χαρίτου, ενώ ήταν παρών στο σοβαρό τραυματισμό του τελευταίου. Ο Δερμιτζάκης είναι παντρεμένος.
Αρχιφύλακας Αγγελική Καλαφάτη
Η Κούλα είναι ιδιαιτέρα του Γκίκα και ο Χαρίτος δεν τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση για τις δυνατότητες και τη νοημοσύνη της (τη χαρακτηρίζει «μανεκέν με στολή»). Ωστόσο αργότερα αποδεικνύεται ότι η Κούλα είναι μια ιδιαιτέρως εύστροφη κοπέλα, ιδανική για ανακρίσεις και για δημιουργία οικείου κλίματος με τους μάρτυρες, διαψεύδοντας την αρνητική εντύπωση του Χαρίτου γι' αυτήν, τόσο ώστε τελικά να ζητήσει από το Γκίκα τη μετακίνησή της στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών. Ο ρόλος της Κούλας στο θέμα της διαρροής στον τύπο της διαθεσιμότητας του Χαρίτου είναι αδιευκρίνιστος.
Ιατροδικαστής Μαρκίδης
Ο Μαρκίδης συμμετέχει στα πρώτα τρία μυθιστορήματα της σειράς. Εμφανίζεται ως μάλλον απογοητευμένος από τη φύση της δουλειάς του, ωστόσο είναι καλός επαγγελματίας. Μετά από 25 χρόνια γάμου, χώρισε για να παντρευτεί τη γραμματέα του.
Ιατροδικαστής Σταυρόπουλος
Ο Σταυρόπουλος εμφανίζεται ως συνεργάτης του Χαρίτου εν μέσω Ολυμπιακών Αγώνων. Όμοια με τον προκάτοχό του, είναι συνεργάσιμος και εντοπίζει σωστά τις αιτίες θανάτου και τους τρόπους δολοφονίας.
Φρεντ Πάρκερ
Ο πράκτορας του FBI Πάρκερ «επισκέπτεται» την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2004 ως προϊστάμενος ασφαλείας της ολυμπιακής αποστολής των Η.Π.Α. και εμπλέκεται στην εξιχνίαση μιας υπόθεσης που αρχικά αποδίδεται σε Άραβες τρομοκράτες. Δε χάνει ευκαιρία να υποτιμήσει το Χαρίτο, ωστόσο όταν το τελευταίος λύνει το μυστήριο, πρώτος ο Πάρκερ τον συγχαίρει. Παρά το γεγονός ότι είναι προσκολλημένος στις προκαταλήψεις της αμερικανικής αστυνομίας, ο Πάρκερ είναι ένας οξυδερκής αξιωματικός.
Οικογενειακή ζωή
Η οικογενειακή ζωή του Κώστα Χαρίτου αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των περιπετειών του. Η σύζυγός του, η Αδριανή, δεν εργάζεται, με αποτέλεσμα να έχει αφιερώσει τη ζωή της στην ανατροφή της κόρης της, στη φροντίδα του Χαρίτου και στην περιποίηση του σπιτιού της. Η τηλεόραση είναι μόνιμη παρέα της και όχι σπάνια γίνεται στόχος της εκτόνωσης των νεύρων του Χαρίτου. Τρέμει για οποιοδήποτε πρόβλημα ή «πρόβλημα» υγείας του εμφανίζεται, όταν αυτός αρρωσταίνει του αφιερώνεται ολοκληρωτικά και πάντα του μαγειρεύει τα αγαπημένα του φαγητά, κατά προτίμηση γεμιστά. Μετά από τόσα χρόνια έγγαμου βίου και δεδομένου ότι το παιδί τους έχει ενηλικιωθεί, ο Χαρίτος και η Αδριανή ζουν ήρεμα, απολαμβάνοντας κατά καιρούς τις μικρές τους «εκδικήσεις». Με εξαίρεση την αδελφή της Αδριανής, το ζεύγος Χαρίτου δε φαίνεται να διατηρεί στενές σχέσεις με άλλους συγγενείς ή φίλους.
Η Κατερίνα επιστρέφει στο πατρικό της μετά την αναγόρευσή της σε Διδάκτορα. Είναι αναποφάσιστη ως προς τη σταδιοδρομία της, ωστόσο είναι αμετακίνητη στο θέμα του πολιτικού γάμου, κάτι που τη φέρνει σε σιωπηρή σύγκρουση με τα πεθερικά της και σε ανοιχτή με τους γονείς της. Η Κατερίνα είναι σύγχρονος άνθρωπος, εκπρόσωπος της γενιάς της: καθορίζει το μέλλον της, θεωρεί αυτονόητη την ισότητα μέσα στο γάμο και με τη δουλειά της κερδίζει την εκτίμηση των γύρω της. Τώρα ζει με τον Φάνη σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Νέο Ψυχικό.
Στο υπνοδωμάτιό του, ο Χαρίτος βρίσκει ησυχία και άνεση να μελετήσει τα λεξικά του. Είναι γνωστό το πάθος του για τα λεξικά και πολύ συχνά λεξικογραφικά λήμματα παρεμβάλλονται στις ιστορίες του. Το λεξικό Δημητράκου και το λεξικό Λίντελ-Σκοτ κοσμούν τα ράφια της κατά τα άλλα φτωχής βιβλιοθήκης του.
Φυσικό Καταφύγιο Τέιτσι
Το Φυσικό Καταφύγιο Τέιτσι (Teiču dabas rezervāts) βρίσκεται στην ανατολική Λετονία. Εκτείνεται σε μέρος των δήμων Μαντόνα, Βαρακλάνι και Κρούστπιλς.
Κώστας Χαρίτος
Οικογενειακή ζωή
Με καθυστέρηση πολλών χρόνων, ο Χαρίτος αποκτά κινητό τηλέφωνο μόλις το 2004, ενώ έξι χρόνια αργότερα και με αφορμή το γάμο της Κατερίνας αποχωρίζεται το αγαπημένο του αυτοκίνητο, το Fiat 131 «Mirafiori», αντικαθιστώντας το με ένα Seat Ibiza, με κλιματισμό και με GPS.