cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακανθού
Ιστορία του δήμου
Ο Δήμος Ακανθούς ιδρύθηκε το 1908. Την περίοδο της Αγγλοκρατίας ιδρύονταν δήμοι μετά από αίτημα των κατοίκων μια περιοχής και της έγκρισης του κυβερνήτη. Το 1908 επισκέφθηκε την Ακανθού ο Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου. Ο δάσκαλος Φώτιος Σάββας (μετέπειτα δήμαρχος) μετέφερε στον κυβερνήτη το αίτημα για ίδρυση δημαρχείου. Ο κυβερνήτης ήταν διστακτικός λόγω του πληθυσμιακού μεγέθους του χωριού. Ωστόσο, στις 26 Ιουνίου 1908 αποφάσισε την ίδρυση του Δήμου Ακανθού. Η απόφαση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της αποικιοκρατικής κυβέρνησης στις 10 Ιουλίου 1908. Η ημερομηνία αυτή θεωρείται ως η ημέρα ίδρυσης του Δήμου Ακανθούς. Είχαν προηγηθεί οι πρώτες δημοτικές εκλογές της 25ης Μαΐου 1908 στις οποίες εξελέγη δήμαρχος ο ιατρός Κυριάκος Χατζημιχαήλ.
Το 1933 η αγγλική διοίκηση προβληματιζόταν για το γεγονός ότι υπήρχαν μεγαλύτερες σε πληθυσμό κοινότητες που δεν ήταν δήμοι και σκεφτόταν κατάργηση του Δήμου Ακανθούς, γεγονός που δεν έγινε. Το 1941 μεταφέρθηκε αίτημα στην Βασίλισσα της Αγγλίας για κατάργηση του δήμου λόγω οικονομικών προβλημάτων. Λόγω της κατάταξης πολλών κατοίκων της Ακανθού στον αγγλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η απάντηση ήταν αρνητική.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ο Δήμος Ακανθούς εδρεύει στην Λάρνακα. Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι του δήμου είναι διασκορπισμένοι σε όλη την νότια Κύπρο.
Νικηφόρος Βικελίδης
Ο Νικηφόρος Βικελίδης (25 Μαΐου 1913 - 3 Ιουλίου 1988) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και αθλητής του στίβου.
Ακανθού
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Ακανθούς, έως το 1974, αποτελείτο από Ελληνοκύπριους. Οι Τουρκοκύπριοι ήταν ελάχιστοι έως το 1946, ενώ δεν υπήρχε κανένας μετά το 1960.
Νικηφόρος Βικελίδης
Γεννήθηκε το 1911 στην Θεσσαλονίκη και έπαιξε ποδόσφαιρο στον Άρη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και έγινε δικηγόρος και συμβολαιογράφος. Είχε άλλα επτά αδέλφια, από τα οποία τα πέντε ήταν επίσης αθλητές του Άρη. Ο αδελφός του Κώστας και ο Κλεάνθης ήταν συμπαίκτες του τόσο στον Άρη όσο και στην Εθνική ομάδα. Αγωνίστηκε 14 φορές με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας και πρώτη φορά έπαιξε στις 30 Ιουνίου 1929 εναντίον της Βουλγαρίας, σε ηλικία 16 ετών. Παραμένει έως και σήμερα ένας από τους ποδοσφαιριστές που φόρεσε σε νεαρότερη ηλικία τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1938. Κατά την διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ελλάδος, το 1927-28 και το 1931-32 και 6 πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης, το 1927-28, το 1928-29, το 1929-30, το 1930-31, το 1933-34 και το 1937-38.
Ακανθού
Πληθυσμός
Κατά την τουρκική εισβολή οι κάτοικοι της διέφυγαν στο νότιο τμήμα της Κύπρου. Το 1975 στην Ακανθού εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες από το νότιο τμήμα της Κύπρου. Αρχικά, στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι από το Μαρί. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν Τούρκοι έποικοι.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του δήμου σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στον δήμο από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δήμου Ακανθούς διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Νικηφόρος Βικελίδης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ Άρη
Ακανθού
Δήμαρχοι
Σημείωση: Δεν έχουν εντοπιστεί στοιχεία για τους υπόλοιπους δημάρχους.
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Ακανθούς είναι αδελφοποιημένος με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Αμμοχώστου
1498
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1498 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαρία Πενταγιώτισσα (ταινία)
Ο τίτλος Μαρία Πενταγιώτισσα (ταινία) μπορεί να αναφέρεται:
Σεράς
Το Σεράς (γαλλικά: Ceyras, οξιτανικά: Seiraç) είναι γαλλική κοινότητα, στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερανταί (γαλλικά: Ceyradais).
Φρούριο Χώμα
Το Φρούριο Χώμα ήταν ένα βυζαντινό φρούριο στην κεντρική Ανατολία, το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εκστρατείες κατά των Σελτζούκων Τούρκων στα τέλη του 11ου και 12ου αιώνα.
Το Χώμα παρέμεινε υπό διαρκή τουρκική απειλή ολόκληρο τον 12ο αιώνα. Ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος (1185-1195, 1203-1204) το οχύρωσε εκ νέου το 1193, και το μετονόμασε «Αγγελόκαστρο» δίνοντας το όνομα της δυναστείας του. Το Χώμα τελικά έπεσε στα χέρια των Τούρκων σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από την Δ΄ Σταυροφορία το 1204.
Το Φρούριο του Σουβλαίου, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση, ξαναχτίστηκε από τον αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ (1143-1180) το 1175, αλλά εγκαταλείφθηκε μετά τη Μάχη του Μυριοκέφαλου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Φρυγία
Σάμουελ Τόμας Ζέμερινγκ
Ο Σάμουελ Τόμας φον Ζέμερινγκ (Γερμανικά: Samuel Thomas von Sömmerring, 28 Ιανουαρίου 1755 - 2 Μαρτίου 1830) ήταν Γερμανός ιατρός, ανατόμος, φυσιολόγος, ανθρωπολόγος, παλαιοντολόγος και εφευρέτης. Ο Ζέμερινγκ ανακάλυψε την κηλίδα στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ανθρώπινου ματιού. Οι έρευνες που πραγματοποίησε σχετικά με τον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα, τα αισθητήρια όργανα, το έμβρυο και τις δυσμορφίες του, τη δομή των πνευμόνων κ.ά., τον τοποθετούν ανάμεσα στους σημαντικότερους Γερμανούς ανατόμους. Το 1809 κατασκεύασε έναν ηλεκτροχημικό τηλέγραφο.
Βιογραφία
Το σημαντικότερο έργο στο οποίο οφείλει και τη μεγάλη του φήμη, είναι το «Icones embryorum humanorum», μια θεμελιώδης συνεισφορά στην Εμβρυολογία. Άλλα έργα του: «Περί διασταυρώσεως των οπτικών νεύρων» (1786), «Περί εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού» (1788), «Περί του οργάνου της ψυχής», την οποία ψυχή τοποθετούσε στις κοιλίες του εγκεφάλου, κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Γερμανοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες Κατηγορία:Γερμανοί βιολόγοι Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Παλαιοντολόγοι Κατηγορία:Ανατόμοι
Έιζαφ Χολ
Ο Έιζαφ Χολ ή Ασάφ Χολ (Asaph Hall III, 15 Οκτωβρίου 1829 – 22 Νοεμβρίου 1907) ήταν Αμερικανός αστρονόμος. Ασχολήθηκε κυρίως με τη μελέτη των πλανητών και σε αυτόν οφείλονται οι ανακαλύψεις των δύο δορυφόρων του πλανήτη Άρη, του Φόβου και του Δείμου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χoλ γεννήθηκε στο Γκόσεν του Κονέκτικατ (ΗΠΑ). Μαθήτευσε δίπλα σε ένα ξυλουργό σε ηλικία 16 ετών και αργότερα εγγράφηκε στο Σέντραλ Κόλετζ της Νέας Υόρκης. Το 1856 νυμφεύθηκε την Αντζελίν Στίκνεϋ, με την οποία απέκτησαν τέσσερις γιους: τον Έιζαφ Τζούνιορ, τον Σάμουελ, τον Άντζελο και τον Πέρσιβαλ.
Αστρονομικές ανακαλύψεις
Με το παραπάνω τηλεσκόπιο ο Χoλ ανακάλυψε τους δύο (και μοναδικούς γνωστούς μέχρι σήμερα) φυσικούς δορυφόρους του Άρη, τον Δείμο στις 12 Αυγούστου 1877 και τον Φόβο στις 17 Αυγούστου 1877. Επίσης, πρόσεξε μία μεγάλη λευκή κηλίδα πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη Κρόνου, την οποία και χρησιμοποίησε ως δείκτη για να μετρήσει την περίοδο περιστροφής του πλανήτη. Προσδιόρισε την τροχιά του Υπερίωνα και άλλων δορυφόρων, καθώς και τις αστρομετρικές τροχιές διπλών αστέρων. Εξάλλου, υπολόγισε τη μάζα του Άρη με τη βοήθεια των δορυφόρων του που είχε ανακαλύψει.
Ο Χoλ και ο αριθμός π
Στις 5 Ιουνίου 1872 ο Χoλ υπέβαλε ένα άρθρο με τίτλο «Επί του πειραματικού προσδιορισμού του π» ("On an Experimental Determination of Pi") στο περιοδικό Messenger of Mathematics, που δημοσιεύθηκε το 1873 (τόμος 2, σσ. 113-114). Σε αυτή την εργασία, ο Χολ ανέφερε τα αποτελέσματα ενός πειράματος τύχης που είχε πραγματοποιήσει με υπόδειξή του ο φίλος του αξιωματικός O.C. Fox κατά την ανάρρωσή του από ένα πολεμικό τραύμα (οπότε είχε άφθονο χρόνο στη διάθεσή του). Το πείραμα ήταν η επαναλαμβανόμενη τυχαία ρίψη ενός ευθύγραμμου ατσάλινου σύρματος αμελητέου πάχους πάνω σε μία επίπεδη επιφάνεια με χαραγμένες πάνω της ισαπέχουσες παράλληλες ευθείες. Ο αριθμός π υπολογίζεται τότε από τη σχέση π = 2ml/an, όπου m είναι ο αριθμός των ρίψεων, l το μήκος του σύρματος, a η απόσταση μεταξύ δύο διαδοχικών παράλληλων γραμμών και n ο αριθμός των φορών που το σύρμα διασταυρώθηκε με γραμμή μετά τη ρίψη. Αυτή η εργασία είναι ίσως η πρώτη χρήση του «γεμίσματος» (διδιάστατου εδώ, αργότερα γενικότερα ν-διάστατου) χώρου με τυχαία δειγματοληψία, που τον εικοστό αιώνα ο Νίκολας Μετρόπολις ονόμασε «Μέθοδο Μόντε Κάρλο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Χαρτονόμισμα 100 ευρώ
Το χαρτονόμισμα 100 ευρώ (€100) είναι η τρίτη υψηλότερη αξία τραπεζογραμματίων ευρώ και χρησιμοποιείται από την εισαγωγή του ευρώ (σε μορφή μετρητών) το 2002. Το χαρτονόμισμα χρησιμοποιείται σε 23 χώρες που έχουν το ευρώ σαν το μοναδικό τους νόμισμα (με τις 22 να το έχουν υιοθετήσει επίσημα), με πληθυσμό περίπου 343 εκατομμύρια. *
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραπεζογραμμάτια ευρώ
Κλαπιέ
Το Κλαπιέ (γαλλικά: Clapiers, οξιτανικά: Clapièrs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλαπιερουά (γαλλικά: Clapiérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Λάζαρος Γεωργιάδης
Ο Λάζαρος Γεωργιάδης, Νοβοροσίσκ 1921 - Πάτρα 25 Ιουνίου 1975), ήταν Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, της υδατοσφαίρισης και σκακιστής. Ο Γεωργιάδης γεννήθηκε στη Ρωσία από πολυμελή οικογένεια Ελλήνων, είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, που εγκαταστάθηκε στην Πάτρα μόνιμα το 1939 . Στην προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με τρία παιδιά, Τον Σταύρο, Τον Σάββα και την Ελευθερία.
Ο Γεωργιάδης ασχολήθηκε με την κολύμβηση και την υδατοσφαίριση το 1946 που γράφτηκε αρχικά στον Ν.Ο. Πατρών και έπειτα στον Πατραϊκό, έως το 1961 που σταμάτησε. Στον ΝΟ Πατρών αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελλάδας το 1947 και το 1950. Παράλληλα ήταν και σκακιστής στον Σ.Ο. Πατρών παίζοντας μαζί του σε αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές Κατηγορία:Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών
Δημοσθένης Διαλέτης
Ο Δημοσθένης Διαλέτης (1869 - 1954) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και συνεργάτης των Ναζί κατά τη Γερμανική Κατοχή της Ελλάδας.
Χριστόδουλος Γκαλτέμης
Ο Χριστόδουλος Γκαλτέμης είναι Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης από τα Ιωάννινα. Διετέλεσε αναπληρωτής καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. 'Εχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών με το Α' βραβείο της "Τάξης των γραμμάτων και των καλών τεχνών" για το σύνολο της εικαστικής του δημιουργίας.
Δημοσθένης Διαλέτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Δερβίστα Αιτωλοακαρνανίας το 1869. Κατατάχθηκε στο στρατό το 1885, πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους και έπειτα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία υπηρέτησε ως διοικητής του 34ου Συντάγματος Πεζικού. Στη διάρκεια της μάχης του Τουμλού Μπουνάρ, πέτυχε να συγκρατήσει για δύο ημέρες τουρκική επίθεση τριών μεραρχιών, με αποτέλεσμα την προαγωγή του σε Υποστράτηγο. Έφτασε στο βαθμό του Αντιστρατήγου (1928) και στη συνέχεια έγινε αρχηγός της Χωροφυλακής. Αποστρατεύτηκε το 1929, έπειτα από αίτηση του ιδίου.
Χριστόδουλος Γκαλτέμης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1953 στην Κωστάνιανη Ιωαννίνων. Μαθητής ήδη στην μέση εκπαίδευση πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Γιαννιώτη ζωγράφο Γεώργιο Καζάκο. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, στο εργαστήριο χαρακτικής του Κώστα Γραμματόπουλου από όπου αποφοίτησε με τη διάκριση "Βραβείο φιλοτεχνηθέντων έργων". Παρακολούθησε ακόμα, ενώ σπούδαζε, το "Φροντιστήριο καλλιτεχνικής τυπογραφίας και τέχνης του βιβλίου", με δάσκαλο τον Γιάννη Παπαδάκη και θεωρητικά μαθήματα του Παντελή Πρεβελάκη, του Παύλου Μυλωνά, του Αντωνίου Δανασσή-Αφεντάκη και της Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα. Την περίοδο 1986-1988 έλαβε από το ΙΚΥ τριετή υποτροφία για μεταπτυχιακές σπουδές εσωτερικού στη χαρακτική. Το 2008 έλαβε από την Ακαδημία Αθηνών το Α΄ βραβείο της "Τάξης των γραμμάτων και των καλών τεχνών".
Δημοσθένης Διαλέτης
Βιογραφία
Κατά την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη ήταν υφυπουργός Εθνικής Άμυνας υπηρεσιακά, από τις 17 Ιουλίου 1943 έως τις 12 Οκτωβρίου 1944, οπότε απελευθερώθηκε η χώρα.
Πέθανε τον Αύγουστο του 1954 με τον βαθμό του Αντιστράτηγου ε.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Δ
Χριστόδουλος Γκαλτέμης
Έργα του ζωγράφου
Ο Χάρης Καμπουρίδης, τεχνοκριτικός-σημειολόγος, μέλος της Academia Europaea, υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, για τη δουλειά του καλλιτέχνη: "Φανερές και ελκυστικές από μία άποψη, κρυμμένες και δυσπρόσιτες από την άλλη, οι αξίες της τέχνης του Χριστόδουλου Γκαλτέμη συγκροτούν ήδη ένα έργο γεροδεμένο, ολοκληρωμένο, με πίστη ιδεολογική και ικανότητες τεχνικές που τον φέρνουν δίπλα σε σημαντικούς ομότεχνούς του, των οποίων άλλωστε το έργο προεκτείνει επάξια.Οι εικαστικές εικόνες που απευθύνει στο βλέμμα μας ο καλλιτέχνης αναγνωρίζονται με ευκρίνεια: παλαιά σπίτια από την Ήπειρο, όχθες από λίμνες των Ιωαννίνων ή του Μεσολογγίου καθώς και αυτόνομα δομικά στοιχεία ή στολίδια.Την ίδια στιγμή όμως, που τα θέματα αυτά ικανοποιούν την όραση με την ακρίβεια της περιγραφής τους, ταυτόχρονα τη βάζουν σε σκέψεις, δημιουργώντας ένα στιγμιαίο μετεωρισμό, καθώς ο ρεαλισμός δεν είναι τόσο αληθοφανής, όσο νομίζει κανείς αρχικά, καθώς ένας διακριτικός διάλογος φωτός και σκιάς δημιουργεί αλλεπάλληλες πτυχές στο πλάσιμο της φόρμας πολλαπλασιάζοντας έτσι τα νοήματα."
Έργα του Γκαλτέμη βρίσκονται στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, στην Τράπεζα Εργασίας, στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, στο Μουσείο Βορρέ, στην Πινακοθήκη Ευάγγελου Αβέρωφ στο Μέτσοβο, στο Δημαρχείο Ιωαννίνων, στην Πινακοθήκη χαρακτικής που ίδρυσε ο Κώστας Μαλάμος στη Ζίτσα Ιωαννίνων. Επίσης στο Υπουργείο Εξωτερικών, στα ξενοδοχεία Hyatt Regency Θεσσαλονίκης και King George Αθηνών. Ακόμη σε τράπεζες, δημόσιους οργανισμούς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, Κύπρο, Η.Π.Α., Καναδά, Αγγλία, Βέλγιο Γαλλία, Γερμανία.
΄Εχει στο ενεργητικό 19 ατομικές εκθέσεις και έλαβε μέρος σε πλήθος ομαδικών. Το 2017 ο Δήμος Ιωαννίνων οργάνωσε τιμητικά στην ηπειρωτική πρωτεύουσα ατομική του έκθεση στο πλαίσιο των εορτασμών απελευθέρωσης της πόλης, με θέματα αποκλειστικά της Ηπείρου.
Ατομικές Εκθέσεις
1984 Γκαλερί "΄Εκφραση", Γλυφάδα.
1985 Γκαλερί "Εποχές", Γιάννενα.
1985 Γκαλερί "Κέντρο τέχνης", Θεσσαλονίκη.
1990 Γκαλερί "Αργώ", Αθήνα.
1993 Γκαλερί "Αργώ", Αθήνα.
1993 Γκαλερί "Αργώ", Λευκωσία.
1994 Γκαλερί "Πρίσμα", Λιβαδειά.
1995 Γκαλερί "Αργώ", Λευκωσία.
2000 Γκαλερί "Καρυάτιδες", Γιάννενα.
2003 Γκαλερί "Καρυάτιδες", Γιάννενα.
2008 Γκαλερί "Αργώ", Αθήνα.
2010 Συνεδριακό κέντρο "Μίκης Θεοδωράκης", Δημαρχείο Αργυρούπολης.
2015 Φετιχέ τζαμί, Ναύπακτος.
2016 "Zivas art gallery", Αθήνα.
2017 Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων.
2017 Γκαλερί "Αργώ", Αθήνα.
Κυριότερες ομαδικές εκθέσεις
1976 "Ηπειρωτικά", Γιάννενα. Πνευματικό Ίδρυμα Δήμου Αθηναίων.
1981 "Ελληνική άνοιξη", "Κέντρο τέχνης", Αθήνα.
1983 "Λιθογραφίες", "Κέντρο τέχνης", Αθήνα. Κέντρο Τέχνης, Θεσσαλονίκη. "'Εκφραση", Γλυφάδα.
1985 "Τέσσερις νέοι καλλιτέχνες" (Χρ. Γκαλτέμης, Στ. Δασκαλάκης, Στ. Κουκάς, Σπ. Κουρσάρης) κέντρο τέχνης "Artigraf", Αθήνα.
1986 'Ιδρυμα Τρανούλη, Αθήνα.
1986 "Νεοέλληνες ζωγράφοι - λιθογραφίες" Διεύθυνση Απόδημων Ελλήνων, Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα, Γραφεία Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Νέα Υόρκη, Σικάγο (με μέριμνα του ελληνικού Προξενείου), Αρχαιολογικό μουσείο Μονάχου, Όσλο, Σόφια, Καμπέρα-Αυστραλία, Ουέλινγκτον-Ν.Ζηλανδία (με μέριμνα των Οικείων Πρεσβειών και κοινοτήτων).
1991 Gallery K, Λονδίνο.
1996 "Ηπειρώτες καλλιτέχνες", Ζάππειο Μέγαρο, Αθήνα.
1998 "Χαρακτική - επτά σημαντικοί δημιουργοί" (Τάσσος Α., Κάνθος Τ., Γραμματόπουλος Κ., Γκαλτέμης Χρ., Γράβαλος Π., Παντολφίνι Π., Λούις Σολάρι), γκαλερί "Αργώ", Αθήνα.
2000 "1η Τριενάλλε ελληνικής χαρακτικής", πινακοθήκη Πιερίδη, Γλυφάδα.
2001 "Τεχνόπολις", μήνας εικαστικών τεχνών, Αθήνα.
2003 "Χαρακτική 2003 – σπουδαστικά και ώριμα χρόνια", Θεσσαλονίκη.
2004 "Αθλοφόροι και έπαθλα" (Χρ. Γκαλτέμης, Α. Δρούγκας, Σπ. Κουρσάρης, Μ. Σπηλιόπουλος, Κ. Σπυρόπουλος, Α. Φασιανός), "Περί Τεχνών", Αθήνα. Γκαλερί "Καρυάτιδες", Γιάννενα.
2004 "Οι ζωγραφιές του κόσμου ενώνουν", Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαλανδρίου, Εγκαίνια του σταθμού μετρό Χαλανδρίου.
2005 "A table-στο τραπέζι", γκαλερί "Σκουφά", Αθήνα.
2005 "Σύγχρονη ελληνική ζωγραφική", μουσείο της πόλεως των Αθηνών Βούρου-Ευταξία, Αθήνα.
2005 "Ελληνική γλυπτική χαρακτική, συλλογή Θ. Χατζησάββα, πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων.
2005 "Σύγχρονη ελληνική χαρακτική", Παπαστράτειο Μέγαρο, Αγρίνιο.
2005 "Παράθυρα στην πέμπτη εποχή" (Α. Γεώργου, Χρ. Γκαλτέμης, Κυριακή, Ε. Μελά, Τ. Μπατινάκης), "΄Ατριον", Θεσσαλονίκη.
2005 "Χαρακτική", Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη.
2006 "Αυθεντικά χαρακτικά" (Γ. Βαρλάμος, Δ. Γιαννουκάκης, Χρ. Γκαλτέμης, Π. Γράββαλος, Κ. Γραμματόπουλος, Τ. Κάνθος, Λ. Μαγγιώρου, Γ. Παπαδάκης, Κ. Πλακωτάρης, Α. Τάσσος, Π. Τέτσης, Γ. Τσαρούχης, Α. Φασιανός, Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας), γκαλερί "Αργώ", Αθήνα.
2006 "Γειτονιές της Αθήνας, "Adam gallery", Αθήνα.
2006 "Ηπειρώτες εικαστικοί", βιβλιοπωλείο "Ιανός", Αθήνα.
2006 "Ζωσιμαδών δράσεις 2006", αίθουσα αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος της Ζωσιμαίας παιδαγωγικής ακαδημίας, εκδήλωση υπό την αιγίδα της A.E. του
Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια.
2007 "Το Μεσολόγγι σήμερα μέσα από την τέχνη" (Γ, Βαρλάμος, Χρ. Βέργη, Χρ. Γκαλτέμης, Α. Γρηγόρα, Θ. Παπαγιάννης), πινακοθήκη Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου, Μεσολόγγι. Γκαλερί "Αργώ", Αθήνα.
2007 "Η ελληνική χαρακτική σήμερα", πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ, Μέτσοβο. Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη.
2008 "Πανόραμα ελληνικής χαρακτικής", "Τεχνόπολις", Αθήνα.
2008 "90 χρόνια ΚΚΕ", "Τεχνόπολις", Αθήνα.
Ελβίρα Χέρμαν
Η Ελβίρα Ουλαντζιμιράουνα Χέρμαν (Λευκορωσικά: Эльвира Уладзіміраўна Герман, γενν. 9 Ιανουαρίου 1997) είναι Λευκορωσίδα αθλήτρια του στίβου που εξειδικεύεται στα 100 μέτρα με εμπόδια γυναικών. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα με εμπόδια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Χριστόδουλος Γκαλτέμης
Κυριότερες ομαδικές εκθέσεις
2009 "Εντυπώσεις επί χάρτου", Δημοτική Πινακοθήκη", Πειραιάς.
2009 "'Ελληνες καλλιτέχνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα", Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων.
2009 "100 χρόνια νεοελληνικής χαρακτικής",συλλογή Γιάννη Παπακωνσταντίνου, Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη.
2009 "Πανόραμα ελληνικής χαρακτικής" Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Θεσσαλονίκης, Δημοτική Πινακοθήκη 'Ανω Τούμπας, Θεσσαλονίκη.
2009 "Msc visual art" Forsyth Center Galleries, Τέξας (συμμετοχή με οκτώ χαλκογραφίες).
2011 "Natura 2011", Ίδρυμα Ευγενίδου, Αθήνα. Μιχάλης Κακογιάννης (με τη συνεργασία της ΑΣΚΤ και της πινακοθήκης Χ. Μοσχανδρέου), Αθήνα.
2011 "Έκθεση αφιερωμένη στον Αλταμούρα", "Art Erisma", Πειραιάς.
2012 "Η γραμμή της χαρακτικής ενώνει", "Τεχνοχώρος – art gallery", Αθήνα – Φλωρεντία.
2013-2014 "Γνωρίστε το Μεσολόγγι μέσα από την τέχνη", πινακοθήκη Μοσχανδρέου, Μεσολόγγι – Μουσείο Βούρου Ευταξία, Αθήνα – Κτίριο Τσιχριτζή, Τρίπολη – Πινακοθήκη Ευάγγελου Αβέρωφ, Μέτσοβο – Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων.
2014 "Εν τέχνως", Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων (Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη), Αθήνα.
2015-2016 "Τρεις γενιές ελληνικής ζωγραφικής-χαρακτικής", Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων – Πινακοθήκη Δήμου Ιωαννιτών – Πινακοθήκη Δήμου Καρδίτσας – Πινακοθήκη Δήμου Πάτρας.
2016 "Art Αθήνα", Μουσείο Ελληνικής Χαρακτικής, Αθήνα.
2017 Πάφος (Πολιτιστική πρωτευουσα της Ευρώπης) μύθος, ιστορία, τοπίο.
2018-19 "Τρείς γενιές ελληνικής ζωγραφικής - χαρακτικής", Μουσείο Κακογιάννη, Αθήνα Δεκέμβριος 2018- Ιανουάριος 2019.
2018 "Εν Ολυμπία το κάλλιστον", Πολεμικό Μουσείο Αθηνών. .
2019 "΄Ελληνες ζωγράφοι", δημοτική αίθουσα "Αγίου Αθανασίου", Πάρος.
2020 "Έλληνες χαράκτες", αίθουσα τέχνης “Θ. Στάμος”, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Λευκαδίων.
2020 "40 Αθηναϊκές γκαλερί – 40 καλλιτέχνες : ένα εναλλακτικό ψηφιακό gallery walk από το Athens culture net". Σε συνεργασία με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αιθουσών Τέχνης και την "Art Athina".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ελβίρα Χέρμαν
Έχει ατομικά ρεκόρ 12.64 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα εμπόδια (Σαμορίν 2018) και 8.05 δευτερόλεπτα στα 60 μέτρα με εμπόδια (Μογκίλιοφ 2018).
Χαϊντουκική Δημοκρατία του Μιγιάτ Τόμιτς
Η Χαϊντουκική Δημοκρατία του Μιγιάτ Τόμιτς (σερβοκροατικά: Hajdučka Republika Mijata Tomića) είναι αυτοαποκαλούμενο μικροέθνος στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εκτεινόμενο σε πολλά στρέμματα, ανάμεσα στα βουνά Βραν και Τσβρσνίτσα, στη μέση του εθνικού πάρκου Μπλιντίνιε στη δυτική Ερζεγοβίνη.
Επισκόπηση
Ο ιδρυτής και πρώτος κυβερνήτης της ο ιδιοκτήτης του μότελ Βίνκο Βούκογια–Λάστβιτς. Η δημοκρατία ιδρύθηκε την ημέρα της Ντίβα Γκραμπόβτσεβα (29 Ιουνίου) το 2002, και πήρε το όνομα από τον διάσημο χαϊντούκ Μίγιατ Τόμιτς, ο οποίος είχε την κρυψώνα του στις κοντινές σπηλιές. Η έδρα της δημοκρατίας βρίσκεται στο ξενοδοχείο Hajdučke vrleti, του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο μοναδικός κυβερνήτης του μικροέθνους το οποίο περιλαμβάνει την περιοχή εντός της υψηλότερης κορυφής του βουνό Βραν, το παρεκκλήσι του αγίου Άντε και την εθνική οδό Ρίσοβατς-Κεντζάρα. Έχει 73 υπουργεία.
Αυτή η δημοκρατία έχει πρόξενο και πορτπαρόλ. Η ημέρα κρατικής υπόστασης είναι στις 5 Ιουνίου. Αυτή η δημοκρατία έχει επίσης Σύνταγμα, σημαία, διαβατήριο, έδαφος και σύνορα. Ένα σημαντικό πράγμα είναι ότι ο σχηματισμός πολιτικών κομμάτων είναι αυστηρά απαγορευμένος, καθώς και κάθε ενασχόληση με την πολιτική, αφού αυτό δεν είναι καλό για την υγεία του ανθρώπου.
Η σημαία του κράτους έχει ένα λευκό φόντο. Στην επάνω αριστερή γωνία είναι κόκκινη και περιλαμβάνει το εθνόσημο του κράτους - σκακιέρα, και στη μέση είναι με μπλε χρώμα και περιλαμβάνει την εικόνα του Μίγιατ Τόμιτς.
Ιστορία
Τα προβλήματα άρχισαν όταν ο Βίνκο Βούκογια ήθελε να λύσει ένα πρόβλημα σε σχέση με το κύριο δίκτυο παροχής ηλεκτρικού ρεύματος. Δεδομένου ότι αυτή η περιοχή ήταν σε μη διεκδικημένη γη τριών δήμων (Ποσούσιε, Τομισλάβγκραντ και Γιαμπλάιτσα), δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν για τον δήμο που θα πέσει η ευθύνη της περιοχής, και όταν ο ιδιοκτήτης του μότελ ζητούσε από οποιονδήποτε από τους δήμους να λύσει το πρόβλημα, τον απέρριπτε, λέγοντας ότι δεν είναι δικό τους πρόβλημα, και τον παρέπεμπε σε ένα από τους άλλους δύο δήμους. Τέλος, έλυσε το πρόβλημα με τα χρήματά του.
Έτσι, στην υποτιθέμενη "γη κανενός" ιδρύθηκε το μικροέθνος το 2002. Την ημέρα της ανακήρυξης, η Δύναμη Σταθεροποίησης στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (ΔΣΒΕ) είχε θορυβηθεί από ορισμένα άτομα. Καθώς η ΔΣΒΕ είδε την αληθινή φύση του έργου, εγκαταλείφθηκε την ίδια μέρα. Η δημοκρατία δεν έχει καμία αποσχιστική ή ηγεμονική φιλοδοξία.
Χάρη σε αυτό το έργο διασκεδαστική διαμαρτυρίας, το μότελ έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή μέρη στη δυτική Ερζεγοβίνη. Κάθε χρόνο, υπάρχει μια εκδήλωση που λέγεται Triba slagat i ostat živ (Να πω ψέματα και να παραμείνω ζωντανός). Αυτό το έργο προσέλκυσε την προσοχή των Βοσνιακών, Κροατικών και Σερβικών μέσων ενημέρωσης, καθώς και ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης έξω από τα Βαλκάνια.
Στις 16 Οκτωβρίου του 2009, ο Πρόεδρος Βίνκο Βούκογια πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και η κόρη του Μαρία κληρονόμησε τη θέση του και τον τίτλο "χαραμπάσα" (οπλαρχηγός).
Πηγές
Κατηγορία:Μικροέθνη
Ραδιοσταθμός UVB-76
Το UVB-76 (УВБ-76, από το 2010 МДЖБ) είναι το διεθνές διακριτικό κλήσεως ενός ραδιοσταθμού που εκπέμπει στα βραχέα κύματα, στη συχνότητα 4.625 kHz. Χαρακτηρίζει έναν από τα πιο ασυνήθιστα, μυστηριώδη και ευρέως συζητημένα περιεχόμενα ραδιοφωνικής μετάδοσης στα βραχέα κύματα: έναν σύντομο, μονότονο τόνο, που επαναλαμβάνεται περίπου 25 φορές το λεπτό.
Ο σταθμός αυτός εκπέμπει 23 ώρες και 10 λεπτά το εικοσιτετράωρο και κάνει μια διακοπή από τις 7:00 μέχρι τις 7:50 GMT, πιθανόν για λόγους σέρβις. Το τελευταίο λεπτό κάθε ώρα, το σήμα που μεταδίδεται γίνεται συνεχόμενο. Ο σκοπός του σταθμού παραμένει άγνωστος.
Περιγραφή της εκπομπής
Το μπάζερ (αγγλ. The Buzzer), όπως είναι γνωστό μεταξύ των ερασιτεχνών, εκπέμπει στο ραδιόφωνο προφανώς από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 (ενδεχομένως από το 1973), αρχικά ένα επαναλαμβανόμενο «μπιπ» διαρκείας δυο δευτερολέπτων, που μετά τις αρχές του 1990 άλλαξε και έγινε το σήμερα χαρακτηριστικό σήμα. Αποτελείται σήμερα από έναν ήχο διάρκειας 1,2 δευτερολέπτου που επαναλαμβάνεται μετά από παύση 1–1,3 δευτερολέπτου για 21 με 34 φορές το λεπτό.
Σε σπάνιες περιπτώσεις, η συνήθης εκπομπή σήματος διακόπτεται και μεταδίδονται μηνύματα. Τα μηνύματα δίνονται στα ρωσικά, απευθείας, με συγκεκριμένη φόρμα. Το πρώτο από αυτά μεταδόθηκε στις 24 Δεκεμβρίου του 1997. Το μήνυμα ήταν το ακόλουθο:
''«Ya UVB-76, Ya UVB-76. 180 08 BROMAL 74 27 99 14. Boris, Roman, Olga, Mikhail, Anna, Larisa. 7 4 2 7 9 9 1 4.»''
Την περίοδο του 2010 αναφέρθηκε μια αύξηση της δραστηριότητας του σταθμού, κάτι που έκανε εντονότερο το ενδιαφέρον των ερασιτεχνών που παρακολουθούσαν τον σταθμό, επιτρέποντας την καταγραφή ενός μεγάλου αριθμού μηνυμάτων. Στις 5 Ιουνίου 2010 ο σταθμός σίγησε για μια ημέρα και επανήλθε στη συνηθισμένη εκπομπή το πρωί της 6ης Ιουνίου. Τον Σεπτέμβριο του 2010 καταγράφηκαν εικοσιπέντε μηνύματα ενώ άλλα 56 ακολούθησαν μεταξύ της περιόδου Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου. 14 παρόμοια μηνύματα καταγράφηκαν στις αρχές του 2011.
Τα νέα μηνύματα δεν περιείχαν την συνηθισμένη τους φόρμα, αλλά το «UVB-76» είχε αντικατασταθεί από το «МДЖБ» (Mikhail Dmitri Zhenya Boris). Το πρώτο από αυτά τα μηνύματα, στις 7 Σεπτεμβρίου 2010 ήταν το ακόλουθο:
''«Mikhail Dmitri Zhenya Boris. Mikhail Dmitri Zhenya Boris. 04 979 D-R-E-N-D-O-U-T. T-R-E-N-E-R-S-K-I-Y.»''
Εκτός από μηνύματα, ορισμένες φορές έχουν καταγραφεί και διάφορες ασυνήθιστες εκπομπές, όπως ασυνήθιστοι ήχοι ή συνομιλίες στο απόμακρο βάθος, ενώ το χαρακτηριστικό «βούισμα» τα καλύπτει. Έτσι πιστεύεται ότι ο ήχος προέρχεται από μια συσκευή που βουίζει συνεχώς μπροστά σε ένα ανοιχτό μικρόφωνο. Στη 1 Σεπτεμβρίου 2010 μεταδόθηκαν 38 δευτερόλεπτα από την Λίμνη των Κύκνων του Τσαϊκόφσκι ενώ μια τηλεφωνική συνομιλία διάρκειας 30 λεπτών που μεταδόθηκε κατά λάθος καταγράφηκε από ακροατή στις 11 Νοεμβρίου του 2010.
Τοποθεσία και σκοπός της λειτουργίας - Τεχνικά χαρακτηριστικά
220px|thumb|right|Η περιοχή των πρώτων εγκαταστάσεων του ραδιοσταθμού UVB-76, στο Παβάροβο, στη Ρωσία. Ο πομπός του σταθμού βρίσκεται στο Ποβάροβο της Ρωσίας, το οποίο είναι περίπου στα μισά μεταξύ του Zelenograd και Solnechnogorsk και 40 χλμ βορειοδυτικά της Μόσχας. Εκεί κοντά βρίσκεται ένα μικρό χωριό που το λένε Lozhki.
Η τοποθεσία και το όνομα του σταθμού ήταν άγνωστες μέχρι την μετάδοση του πρώτου μηνύματος το 1998.
Ο σκοπός του σταθμού δεν είναι γνωστός. Μια ιστοσελίδα υποστηρίζει ότι σκοπός του σταθμού είναι «να διαβιβάζει διαταγές στις στρατιωτικές μονάδες και στα κέντρα στρατολόγησης της στρατιωτικής περιοχής της Μόσχας». Αυτό, εντούτοις, δεν έχει επιβεβαιωθεί και είναι κάπως απίθανο. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο σταθμός βρίσκεται σε περιοχή σταθμών αναμετάδοσης επικοινωνιών του γενικού προσωπικού του ρωσικού στρατού. Μια άλλη εκδοχή είναι πιθανόν ότι ο σταθμός αυτός ανήκει σε μια οργάνωση κατασκόπων στέλνοντας διάφορα κρυπτογραφημένα μηνύματα που μόνο αυτοί μπορούν να τα καταλάβουν.
Λόγω της φύσης των μηνυμάτων, και αυτής της τελευταίας εκδοχής, ο UVB-76 θεωρείται ευρέως ότι εξυπηρετεί έναν σκοπό παρόμοιο με τον πιθανό σκοπό των διαφόρων ραδιοσταθμών αριθμών που εκπέμπουν στα βραχέα.
Ο σταθμός χρησιμοποιεί πομπούς τύπου Molniya-2M (PKM-15) και Molniya-3Μ (PKM-20) και έναν εφεδρικό πομπό Viaz-M2. Η κεραία του είναι ένα οριζόντιο δίπολο VGDSh h ≈ 20 m. μικρογραφία|248x248εσ|Η συχνότητα του ραδιοσταθμού uvb 76 σε ηχογράφημα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί UVB
Άγιος Δημήτριος Πέτρας Πιερίας
thumb|Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου στο φερώνυμο πιερικό χωριό
Ο Άγιος Δημήτριος (ή Άη-Δημήτρης) είναι ένα ορεινό χωριό (υψόμετρο: 840 μ. πλατεία) της Πιερίας και βρίσκεται στα Στενά της Πέτρας, ανάμεσα στον Όλυμπο και στα Πιέρια. Απέχει από την πόλη της Κατερίνης 35 χιλιόμετρα. Κεντρικός ναός είναι του Αγίου Δημητρίου. Ειδικότερα η θέση του είναι στις ανατολικές πλαγιές του Τιτάρου και νοτιοδυτικά των Στενών της Πέτρας, πάνω στο δρόμο Ελασσόνας - Κατερίνης. Παλιά στη θέση αυτή υπήρχε μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου, από όπου και η ονομασία του οικισμού. Ως οικισμός είναι γνωστός από το 1290.
Διοικητικά υπάγεται στο διευρυμένο Δήμο Κατερίνης, ενώ από το 1999 μέχρι το 2010 ανήκε στο Δήμο Πέτρας. Ο πληθυσμός του είναι 627 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Η τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 51,054 χμ² (2011). Το χωριό έχει ωραίο δάσος και γίνονται προσπάθειες την τελευταία δεκαετία για τουριστική αξιοποίηση. Το σημερινό διθέσιο Δημοτικό Σχολείο χτίστηκε το 1952. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 1963 το σχολείο αριθμούσε 256 μαθητές, το 1973 158, το 1983 65, το 1993 56, το 2003 41 μαθητές και το 2020 μόλις 21. Σήμερα λειτουργεί στο ίδιο κτίριο και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο.
Ιστορικά στοιχεία
Λίγα χιλιόμετρα μακριά του χωριού, στην περιοχή ανασκαφής Σπάθες, έχει βρεθεί και αρχαίο νεκροταφείο, από τη μυκηναϊκή εποχή. Σύμφωνα με την παράδοση στην περιοχή βρισκόταν το μικρό βασίλειο της Πέτρας, ή Καρακόλι όπως ονομάζουν την περιοχή ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι του χωριού. Έπειτα από προδοσία σύμφωνα με μία εκδοχή, οι Τούρκοι υπέταξαν το Κάστρο και σκότωσαν τους στρατιώτες, ενώ η βασίλισσα που επέζησε, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το βράχο, μαζί με το παιδί της.
Έπειτα από έρευνες που έγιναν από τους Αηδημητρινούς, από ιστορικούς και αρχαιολόγους αποδείχθηκε ότι το χωριό με το όνομα Άγιος Δημήτριος δημιουργήθηκε γύρω στα 1400 - 1500 μ.Χ. Πριν από το 1450 υπήρχαν συνοικισμοί στα γύρω μέρη και σε απόσταση 5 έως 13 χιλιομέτρων. .
Στο χωριό ζούσαν 300 Έλληνες στις αρχές του 20ού αιώνα και εσφαλμένα ο περιηγητής Ληκ τοποθέτησε το αρχαίο Πύθιο στη θέση του χωριού.
Κάτοικοι του χωριού έλαβαν μέρος στην Επανάσταση του Λιτοχώρου, ενώ στη διάρκεια της Κατοχής ο Άγιος Δημήτριος πυρπολήθηκε τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο (1943). Έπειτα από την απαγωγή 2 Γερμανών από το μεταλλείο χρωμίου της περιοχής, το οποίο ήταν γερμανικών συμφερόντων, οι Γερμανοί σε αντίποινα εξετέλεσαν επί τόπου 10 κατοίκους του χωριού και οδήγησαν άλλους 34 στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Κατερίνης για εκτέλεση. Σύμφωνα με το ημερολόγιο του καπετάν Κικίτσα η σύλληψη των ομήρων έγινε στις 16 Φεβρουαρίου 1943 και η εκτέλεσή τους μία ημέρα μετά, μαζί με αυτήν του πρώην Δημάρχου Κατερίνης, Αιμίλιου Ξανθόπουλου.
Με την αστυφιλία ο Άγιος Δημήτριος άρχισε να ερημώνει. Η έλλειψη οικονομικών πόρων ανάγκασε πολλούς κατοίκους να μεταβούν σε άλλα μέρη, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Ένας άλλος σημαντικός λόγος που ενθάρρυνε τη μετανάστευση ήταν το δύσβατο της περιοχής και η ελλιπής συγκοινωνιακή υποδομή. Η σημερινή ΕΟ13 εθνική οδός ασφαλτοστρώθηκε μόλις το 1980 και πραγματοποιήθηκαν και κάποιες βελτιώσεις σε γέφυρες και διαπλατύνσεις σε στενά σημεία.
Πολιτισμός
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού ονομάζεται «Δίας» και το αυτό όνομα έχει ο Εκπολιτιστικός Αθλητικός Σύλλογος. Ένα από τα σπουδαιότερα έθιμα είναι τα «Λαγκατζάρια», που λαμβάνουν χώρα κάθε Πρωτοχρονιά. Μια μεγάλη ομάδα από 35-50 άνδρες μεταμφιέζονται και φορώντας κουδούνια πηγαίνουν σε όλα τα σπίτια όπου τους κερνούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πιερίας Κατηγορία:Δήμος Κατερίνης
Πυρκαγιά της Μόσχας (1571)
Η αρχή από τα προάστια
Υπό τις εντολές του Χαν πυρπολήθηκαν στις 24 Μαΐου τα προάστια της πόλης, αλλά ο δυνατός άνεμος που φυσούσε μετέφερε γρήγορα τις φλόγες και στην υπόλοιπη Μόσχα και στην πόλη ξέσπασε καταστροφική πυρκαγιά.
Πολλαπλές καταστροφές
Σύμφωνα με το Γερμανό συγγραφέα Χάϊνριχ φον Στάντεν (Heinrich von Staden), που τότε βρισκόταν στην υπηρεσία του Ιβάν του Τρομερού (ο ίδιος ο Χάϊνριχ φον Στάντεν ισχυριζόταν ότι ήταν και μέλος της Οπρίτσνινα), η πόλη, το παλάτι του  Κρεμλίνου, το κτίριο, όπου στεγαζόταν η Οπρίτσνινα και τα προάστια κάηκαν ολοσχερώς μέσα σε έξι μόνο ώρες. Ήταν μια μεγάλη καταστροφή, από την οποία δεν μπορούσε να ξεφύγει εύκολα κανείς.
Απολογισμός της καταστροφής - Απώλειες των κατοίκων
Οι κάτοικοι κατέφευγαν σε πέτρινες εκκλησίες για να ξεφύγουν από τις φλόγες, αλλά ακόμα και αρκετές από αυτές κατέρρεαν. Άλλοι πήδηξαν, επίσης, στον ποταμό Μόσκοβα για να ξεφύγουν, αλλά πολλοί που δεν γνώριζαν κολύμβηση, επίσης πνίγηκαν. Η πυριτιδαποθήκη του Κρεμλίνου εξερράγη και εκείνοι που κρύβονταν στα υπόγεια κελάρια του κάστρου, πέθαναν από ασφυξία. Ο Τσάρος Ιβάν ο Τρομερός διέταξε οι νεκροί που κείτονταν στους δρόμους να ρίχνονται στο ποτάμι, που υπερχείλισε και πλημμύρισαν διάφορες περιοχές της πόλης. Ο Βρετανός (Άγγλος) εξερευνητής και διπλωμάτης Τζέρομ Χόρσεϋ (Jerome Horsey, 1550–1626), έγραψε ότι χρειάστηκε περισσότερο από ένας χρόνος για απομακρυνθούν όλα τα σώματα των θυμάτων της πυρκαγιάς αυτής.
Ήταν μία από τις πιο σοβαρές πυρκαγιές στην ιστορία της πόλης της Μόσχας. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι ο αριθμός των θυμάτων της πυρκαγιάς κυμαίνεται από 10.000 έως και 80.000 κατοίκους. Οι ξένοι επισκέπτες που είχαν τη δυνατότητα να επισκεφθούν την πόλη, πριν και μετά την πυρκαγιά, περιέγραψαν την αισθητή μείωση του πληθυσμού της Μόσχας, ενώ ο ίδιος ο Ιβάν ο Τρομερός απέφευγε την παραμονή στην πόλη για αρκετά χρόνια μετά την πυρκαγιά, λόγω και της έλλειψης των κατάλληλων συνθηκών, προς κατοίκηση, για τον ίδιο και το περιβάλλον του. Η προσπάθεια του Χανάτου της Κριμαίας, να επαναλάβει την επιδρομή το 1572, οδήγησε στην Μάχη του Μολοντί, 40 μίλια (περίπου 74 χιλιόμετρα) νότια της Μόσχας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Πυρκαγιές στη Ρωσία Κατηγορία:Καταστροφές στη Ρωσία
Κομητεία
Μια κομητεία είναι μια υποδιαίρεση της διοικητικής διαίρεσης της τοπικής αυτοδιοίκησης μέσα σε μια χώρα. Μια κομητεία μπορεί να έχει πόλεις και κωμοπόλεις μέσα στην έκταση της.
Ιστορία
Αρχικά, στην ηπειρωτική Ευρώπη, μια κομητεία (county, comté, Grafschaft) ήταν η γη κάτω από τη δικαιοδοσία ενός κόμητα (comte, Graf). Ο όρος county προέρχεται από τη Βρετανία και εισάχθηκε από τους Νορμανδούς κατά την κατάκτηση των βρετανικών νησιών από αυτούς.
Οι Κόμητες καλούνται earls στην μετα-Κελτική Βρετανία και την Ιρλανδία - ο όρος είναι από το Παλαιό Νορμανδικό jarl και εισάχθηκε από τους Βίκινγκς, αλλά δεν υπάρχει  συσχετισμός ανάμεσα στις κομητείες και τα "earldoms".
Χρήση
Η κομητεία χρησιμοποιείται ως διοικητική υποδιαίρεση σε αρκετές χώρες του κόσμου. Ανάλογα με τη χώρα, μπορεί να έχει διαφορετικό μέγεθος και σχέση με άλλες μονάδες της τοπικής αυτοδιοίκησης: μπορεί οι Δήμοι και οι Κοινότητες να υπάγονται διοικητικά σε αυτές, ή όχι. Το μέγεθος μια κομητείας μπορεί να ποικίλλει, από μια μικρή έκταση λίγων τετραγωνικών χιλιομέτρων και μερικές εκατοντάδες κατοίκους, έως εκτάσεις μεγαλύτερες από χώρες και πληθυσμούς εκατομμυρίων. Η Κομητεία του Λος Άντζελες, στις ΗΠΑ, έχει σχεδόν 10.000.000 κατοίκους και αν ήταν ανεξάρτητο κράτος, το ΑΕΠ του θα ήταν μεταξύ των 20 μεγαλύτερων κρατών του κόσμου.
1499
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1499 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζεμλιά Γκεόργκα
Η ακατοίκητη νήσος Ζεμλιά Γκεόργκα (Земля Георга) είναι ρωσικό νησί στον Αρκτικό ωκεανό και ειδικότερα το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους της γης του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Έχει έκταση 2.821 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το ψηλότερο σημείο του νησιού βρίσκεται σε ύψος 416 μέτρων. Το νησί έχει μια πολύπλοκη ακτογραμμή, με πολλούς όρμους, βαθιούς κολπίσκους και ακρωτήρια. Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού βρίσκεται κάτω από μεγάλους παγετώνες, αν και υπάρχει μία μεγάλη, χωρίς παγετώνες, χερσόνησος στο βόρειο άκρο του. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ.
Το νησί ανακάλυψε ο Βρετανός εξερευνητής της Αρκτικής Μπέντζαμιν Λη Σμιθ (Benjamin Leigh Smith) και έλαβε το όνομά του προς τιμήν του τότε Πρίγκιπα της Ουαλίας Γεωργίου, του μετέπειτα βασιλιά Γεωργίου Ε΄.
Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας
Κλαρέ (Ερώ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλαρεταίν (γαλλικά: Clarétains).
Ζαγόρι
right Το Ζαγόρι είναι περιοχή στην οροσειρά της Πίνδου, στην Ηπειρο, στη βορειοδυτική Ελλάδα. Στην περιοχή υπάρχουν 46 οικισμοί τα αποκαλούμενα Ζαγοροχώρια, τα οποία είναι διάσπαρτα στους πρόποδες και τις πλαγιές της Πίνδου. Έχει έκταση περίπου 1,000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και σχήμα ανεστραμμένου ισόπλευρου τριγώνου. Η νότια κορυφή του τριγώνου αγγίζει την πρωτεύουσα του νομού, τα Ιωάννινα, η νοτιοδυτική πλευρά σχηματίζεται από το όρος Μιτσικέλι (1,810 μ), ο ποταμός Αώος και το όρος Τύμφη αποτελούν τη βόρεια πλευρά και η νοτιοανατολική πλευρά ακολουθεί τον ποταμό Βάρδα στο Μαυροβούνι (2,100 μ) κοντά στο Μέτσοβο. Ο πληθυσμός της περιοχής είναι περίπου 3700, που δίνει πυκνότητα πληθυσμού 4 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, σε σύγκριση με το μέσο 73,8 συνολικά για την Ελλάδα.
Η λέξη Ζαγόρι προέρχεται από την Σλαβική πρόθεση Za που σημαίνει «πίσω» και το ουσιαστικό gora που σημαίνει «βουνό». Στην αρχαιότητα εικάζεται ότι η περιοχή ονομάζονταν «Παροραία», και οι κάτοικοί της «Παροραίοι», δηλαδή αυτοί που ζουν πίσω από τα όρη.
Γεωγραφία
Το Ζαγόρι είναι περιοχή μεγάλης φυσικής ομορφιάς, με εντυπωσιακή γεωλογία, δύο Eθνικούς Δρυμούς που ο ένας περιλαμβάνει τον ποταμό Αώο και το Φαράγγι του Βίκου και ο άλλος την περιοχή γύρω από τη Βάλια Κάλντα, ανατολικά της επιβλητικής χιονοσκέπαστης Τύμφης και το Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου, του οποίου αποτελεί και το κύριο τμήμα. Τα περίπου 45 χωριά του Ζαγορίου διασυνδέονταν με ορεινούς δρόμους και παραδοσιακά τοξωτά πέτρινα γεφύρια, μέχρι τη διάνοιξη σύγχρονων δρόμων τη δεκαετία του 1950. Τα πέτρινα τοξωτά γεφύρια χτίστηκαν από δωρεές εκπατρισμένων εμπόρων το 18ο αιώνα και αντικατέστησαν παλιότερα ξύλινα. Το Ζαγόρι είναι αυτή την περίοδο υποψήφιο για την εγγραφή του στον Κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ως το πρώτο Πολιτιστικό Τοπίο της χώρας.
Ιστορία
Το έδαφος της περιοχής είναι απόλυτα ορεινό και εξαιρετικά δύσβατο, με τις απότομες χαράδρες, τα πυκνά δάση και τα ατελείωτα βουνά, κάτι που αποτέλεσε αποτρεπτικό παράγοντα για πολλούς λαούς, φυλές και αυτοκρατορίες στο πέρασμα των αιώνων να εισέλθουν και να εγκατασταθούν στην περιοχή. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε μάλλον πλεονέκτημα γιατί, χάρη σε αυτό, η ιστορία του Ζαγορίου γενικά δεν περιλαμβάνει λεηλασίες, κατακτήσεις, πολεμικές συρράξεις, εκτοπίσεις πληθυσμού. Ως αποτέλεσμα αυτού πιστεύεται πως μεγάλο τμήμα του πληθυσμού διατήρησε πανάρχαια έθιμα και παραδόσεις. Πιστεύεται πως οι Σαρακατσάνοι, πολλοί από τους οποίους κατοικούν στην περιοχή και χρησιμοποιούν αρκετές Ελληνικές λέξεις μιας Βορειοελληνικής διαλέκτου που δεν συναντάται οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα, είναι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων του Ζαγορίου.
Βυζαντινή περίοδος
Το πέρασμα των Σλάβων κατά την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο πιστοποιείται από πολλά τοπωνύμια και την ίδια άλλωστε την ονομασία της περιοχής. Υπό τη Βυζαντινή αυτοκρατορία το Ζαγόρι προσείλκυε κατά καιρούς ομάδες στρατιωτών, που έχτιζαν χωριά και εγκαθίσταντο εκεί. Χρηματοδοτήθηκε η ίδρυση πολλών μοναστηριών, όπως η Μονή Βουτσάς κοντά στο χωριό Γρεβενίτι και η Μονή της Μεταμόρφωσης στην Κλειδωνιά, που ιδρύθηκαν τον 7ο αιώνα από το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ΄ τον Πωγωνάτο, και η Μονή Αγίου Ιωάννη Ρογκοβού, κοντά στο χωριό Τσεπέλοβο, που ιδρύθηκε το 1208 από την αδελφή του Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού.
Η περιοχή περιήλθε στην εξουσία των Σέρβων το 1348 και το Δεσποτάτο της Ηπείρου ανασυγκροτήθηκε και ήταν υπό τη Λατινική κυριαρχία υπό τον Κάρολο Β΄ Τόκκο, όταν τα Ιωάννινα και το Ζαγόρι υποτάχθηκαν στους Τούρκους το 1430, την εποχή του Σουλτάνου Μουράτ Β΄.
Οθωμανική περίοδος
Το 1431, μετά τη συνθήκη με το Σινάν Πασά, δημιουργήθηκε το Κοινόν των Ζαγορισίων. Στην πραγματικότητα, από το 1430 που οι Τούρκοι κατέκτησαν την Ήπειρο, με την συνθήκη του Βοϊνίκου, εγκαθιδρύθηκε ένα ειδικό καθεστώς μεταξύ του «Κοινού του Ζαγορίου» και των Οθωμανικών αρχών, και αποδίδονταν κάποιος φόρος ως αντάλλαγμα για την μερική αυτονομία της περιοχής. Η είσοδος τουρκικών στρατευμάτων γίνονταν μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Τα 14 χωριά του Ζαγορίου η ύπαρξη των οποίων χρονολογούνται από το 912 μ.Χ., (τα υπόλοιπα ιδρύθηκαν αργότερα), από τον 16ο αιώνα γνώρισαν σταδιακά εμπορική και οικονομική άνθιση, καθώς η γη και τα περιουσιακά τους στοιχεία δεν κατασχέθηκαν ποτέ από τις τουρκικές αρχές. Αυτή η κατάσταση ευνοούσε και τους Τούρκους, εφόσον το Ζαγόρι δεν ήταν εστία επαναστάσεων και αναταραχών. Οι Ζαγορίσιοι είχαν αναθέσει τις υποθέσεις τους σε ένα Συμβούλιο Γερόντων (Δημογεροντία), με επικεφαλής ένα πρόεδρο ή κυβερνήτη (Βεκύλης). Είχαν το δικαίωμα να διατηρούν μια ένοπλη δύναμη ασφαλείας (σπαχήδες). Τα χωριά του Ανατολικού Ζαγορίου, κατοικούμενα από Αρμάνους Βλάχους προσχώρησαν στη Συνθήκη το 1480. Κατά συνέπεια πολλά τοπωνύμια στο βόρειο και ανατολικό Ζαγόρι έχουν Βλάχικη ετυμολογία, ενώ μερικά τοπωνύμια με Σλαβική ετυμολογία απαντώνται στο δυτικό και νότιο Ζαγόρι. Παρόλα αυτά το Ζαγόρι διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τον Ελληνικό χαρακτήρα του μέσω του συστήματος αυτοδιοίκησης και των δωρεών των εκπατρισμένων, που ευνοούσαν την Ελληνική εκπαίδευση. Το Κοινόν των Ζαγορισίων αναδιοργανώθηκε με συνθήκη του 1670, σύμφωνα με την οποία το Ζαγόρι απολάμβανε σημαντικά προνόμια, ονομαζόμενα Σουρούτια, που καταργήθηκαν πλήρως από το Σουλτάνο μόνο το 1868.
Η λύση αυτή εξυπηρετούσε τους κατακτητές και ήταν επίσης σωτήρια για το Ζαγόρι, καθώς πρόσθετε θεσμικούς κανόνες στους γεωγραφικούς παράγοντες, που το καθιστούσαν φυσικό καταφύγιο. Το Ζαγόρι ποτέ δεν διαμελίστηκε για να μοιρασθεί σε Τούρκους γαιοκτήμονες. Απέκτησε μεγάλο πληθυσμό εμπόρων με δεσμούς με τη Ρουμανία, τη Ρωσία και την Κωνσταντινούπολη, που κατέληξε να γίνει η κυρίαρχη τάξη στην περιοχή και συνέβαλε στη σχετική ευημερία που απολάμβανε το Ζαγόρι στην περίοδο της Τουρκοκρατίας.
To 17o αιώνα συμπεριελήφθησαν στο Κοινόν των Ζαγορισίων και τα χωριά του Δυτικού Ζαγορίου, έτσι ώστε από το 1678 ο συνολικός αριθμός χωριών στο Ζαγόρι είχε αυξηθεί σε 60. Κατά το 18ο αιώνα το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού ανέβηκε κατακόρυφα, με την ίδρυση σχολείων και βιβλιοθηκών σε κάθε χωριό. Η ευημερία της περιοχής και η πνευματική άνθηση του τόπου συνεχίστηκε με την ίδρυση σχολείων τόσο αρρένων όσο και θηλέων, κατασκευάστηκαν μύλοι για να αλέθουν καλαμπόκι, περίτεχνα κατασκευασμένες βρύσες (κρήνες) και πετρόχτιστα γιοφύρια που είναι διάσπαρτα στην περιοχή. Η παραδοσιακή ιατρική άνθησε με τη μορφή των " γιατρών του Βίκου", που συγκέντρωναν βότανα για τα σκευάσματά τους από το Φαράγγι του Βίκου. Η αυξανόμενη ευημερία βοηθούμενη από προνόμια, που είχαν αποκτήσει Φαναριώτες καταγόμενοι από το Ζαγόρι, και δωρεές από ομογενείς, επέτρεψαν την ανέγερση αρκετών σχολείων, που μερικά επιβιώνουν ακόμη, όπως η Κοινή Σχολή Ελληνικών Μαθημάτων στο Μονοδένδρι από τους αδελφούς Μάνθο και Γεώργιο Ριζάρη (1835). Οι αδελφοί ίδρυσαν επίσης τη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή στην Αθήνα (1844), ενόσω το ίδιο το Ζαγόρι ήταν ακόμη υπό Οθωμανική κυριαρχία. Οι αδελφοί Ιωάννης και Δημήτριος Αναγνωστόπουλος από το Δίλοφο ίδρυσαν την Αναγνωστοπούλειο στη γενέτειρά τους και συνέβαλαν στις δαπάνες για τη Ζωσιμαία Σχολή στα Ιωάννινα. Ο Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος από το Πάπιγκο έχτισε εκεί την Καλλίνειο Σχολή και στην Κόνιτσα την Αναγνωστοπούλειο Σχολή. Ως συνέπεια των πολλών αυτών σχολείων η Ελληνική γλώσσα διατηρήθηκε στην περιοχή.