cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρασίντ Γκανουσί
Το 2012 το περιοδικό Time τον αναγνώρισε ως έναν από τους 100 Ανθρώπους με την Μεγαλύτερη Επιρροή στον κόσμο και το Foreign Policy ως έναν από τους 100 Καλύτερους Παγκόσμιους Στοχαστές. Το 2012 του απονεμήθηκε το Βραβείο του Οίκου Τσάταμ (μαζί με τον Πρόεδρο της Τυνησίας Μονσέφ Μαρζουκί) από τον Πρίγκιπα Ανδρέα, Δούκα της Υόρκης, για «τους επιτυχείς συμβιβασμούς που επιτεύχθηκαν κατά τη μεταβατική δημοκρατική περίοδο της Τυνησίας». Το 2016 έλαβε το Bραβείο Τζάμναλαλ Μπατζάτζ για την «προώθηση των αξιών του Γκαντισμού εκτός της Ινδίας».
Παιδική ηλικία
Ο Γκανουσί γεννήθηκε σε ένα χωριό έξω από την Ελ Χάμα, στο Κυβερνείο Γκαμπές της νότιας Τυνησίας. Ο πατέρας του ήταν ένας φτωχός αγρότης με πολλά παιδιά, και το χωριό τους δεν είχε ηλεκτρισμό ούτε πεζοδρόμια. Η οικογένειά του δούλευε καθημερινά στους αγρούς, και μπορούσαν να φάνε κρέας λίγες μόνο φορές το χρόνο. Όταν τελείωναν τη δουλειά τους, έπλεκαν καλάθια από φύλλα φοινικόδεντρων για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους. Ο Ρασίντ κατάφερε να παρακολουθήσει μαθήματα στο τοπικό παράρτημα του παραδοσιακού αραβόγλωσσου σχολείου Ζαϊτούνα χάρη στην οικονομική βοήθεια ενός μεγαλύτερου αδελφού.
Το 1962 έλαβε ένα πτυχίο, ισοδύναμο του Baccalauréat, από το Πανεπιστήμιο της Ζιτούνα. Το 1964 μπήκε στη Γεωργική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καΐρου, αλλά, όταν απελάθηκαν οι Τυνήσιοι από την Αίγυπτο, έφυγε για τη Συρία. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού, και αποφοίτησε το 1968. Ο Γκανουσί όταν ήταν στην ηλικία των 20 και κάτι, ταξίδεψε και εργάστηκε στην Ευρώπη ως τρυγητής αμπελιών και λαντζέρης.
Κίνημα Ισλαμικής Τάσης
Τον Απρίλιο του 1981 ο Γκανουσί ίδρυσε το κόμμα «Κίνημα Ισλαμικής Τάσης» ( حركة الاتجاه الإسلامي). Το Κίνημα δηλώθηκε ως εδραιωμένο στον μη βίαιο ισλαμισμό και καλούσε για «ανοικοδόμηση της οικονομικής ζωής με πιο ισότιμη βάση, το τέλος της μονοκομματικής πολιτικής και την αποδοχή του πολιτικού πλουραλισμού και της δημοκρατίας». Μέχρι το τέλος του Ιουλίου, ο Γκανουσί και οι οπαδοί του συνελήφθησαν, καταδικάστηκαν σε έντεκα χρόνια φυλάκισης στη Μπιζέρτα, και βασανίστηκαν. Από κοινού η θρησκευτική και η κοσμική κοινότητα, με συμπεριλαμβανόμενες πολυάριθμες πολιτικές οργανώσεις, συσπειρώθηκαν για την υποστήριξή του. Τον καιρό που ήταν στη φυλακή έκανε μεταφράσεις πολλών έργων και έγραψε για θέματα όπως η δημοκρατία, τα γυναικεία δικαιώματα και η Παλαιστίνη. Τότε έγραψε και το σημαντικότερο έργο του, το Al-Hurriyat al-'Ammah (Δημόσιες Ελευθερίες).
Το 1984 αφέθηκε ελεύθερος, το 1987 επέστρεψε στη φυλακή με ποινή ισόβιας κάθειρξης, και το 1988 αφέθηκε ελεύθερος και πάλι. Μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο ως πολιτικός εξόριστος, όπου έζησε για 22 χρόνια.
Το 1989 παρακολούθησε το συνέδριο της Ισλαμικής Επιτροπής για την Παλαιστίνη στο Σικάγο. Το 1990, μετά την εισβολή στο Κουβέιτ, ο αλ Γκανουσί καταδίκασε τον βασιλιά Φαχντ της Σαουδικής Αραβίας για ένα «κολοσσιαίο έγκλημα», την πρόσκληση στις ΗΠΑ για ανάπτυξη δυνάμεων. Έκανε έκκληση στους Mουσουλμάνους να μποϊκοτάρουν τα αμερικανικά αγαθά, αεροσκάφη και πλοία. Κάλεσε για τζιχάντ ενάντια στο Ισραήλ, και επικρίθηκε γι'αυτό.
Ο Γκανουσί συνέχισε να επικρίνει την πολιτική της Τυνησίας και το καθεστώς του Προέδρου Ζιν Ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι.
Τυνησιακή επανάσταση και μετά
Ο Γκανουσί εξελέγη Πρόεδρος της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων του Λαού στις 13 Νοεμβρίου 2019.
Απολογία του BBC το 2013
Την 17η Μαΐου 2013, το BBC δημοσίευσε μια απολογία στην ιστοσελίδα του για την ανακριβή είδηση που παρουσίασε για τον Γκανουσί την 21η Νοεμβρίου 2012, 6 μήνες νωρίτερα. Στο άρθρο είχαν κατηγορήσει τον Γκανουσί, ότι απειλεί να βγάλει τα στρατεύματα στους δρόμους αν τα εκλογικά αποτελέσματα του 2011 διαφέρουν από τα προσδοκώμενα για το κόμμα Ενάντα, και πρότειναν να συγχωρεθεί η βίαιη επίθεση των Σαλαφιστών στην Αμερικανική πρεσβεία και η πυρκαγιά στο Αμερικανικό Σχολείο της Τύνιδας τον Σεπτέμβριο του 2012. Αναγνωρίζοντας ότι όλες αυτές τις κατηγορίες και προτάσεις ήταν στην πραγματικότητα αναληθείς, η ανάκληση ολοκληρώθηκε ως εξής: «''Το BBC επιθυμεί να απολογηθεί στον κ. Γκανουσί για αυτά τα λάθη και για την αναστάτωση που ίσως προκάλεσαν''».
Απολογία του Economist το 2011
Την 22η Οκτωβρίου 2011, το The Economist δημοσίευσε μια απολογία στην ιστοσελίδα του για ένα άρθρο τους στο οποίο απέδωσαν ψευδείς δηλώσεις στον Γκανουσί. Το άρθρο έλεγε ότι ο Γκανουσί «είναι ενάντιος στον κώδικα ελευθερώσεως των ατομικών δικαιωμάτων, στον Κώδικα της Προσωπικής Κατάστασης, και στην απαγόρευση της πολυγαμίας». Το άρθρο συνέχιζε, λέγοντας ότι ο Γκανουσί «απείλησε ότι θα απαγχονίσει μία εξέχουσα Τυνήσια φεμινίστρια, τη Ράτζα μπιν Σαλάμα, στην πλατεία Μπάσιτζ της Τύνιδας, επειδή ζήτησε να βασιστούν οι νέοι νόμοι της χώρας στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Η απολογία ανέφερε ότι «''δεχόμαστε ότι όλες αυτές τις δηλώσεις είναι αναληθείς: ο κ. Γκανουσί έχει δηλώσει ρητά ότι αποδέχεται τον Κώδικα της Προσωπικής Κατάστασης. Και ποτέ δεν εξαπέλυσε απειλές απαγχονισμού στην Κα. μπιν Σαλάμα. Ανοιχτά ζητάμε συγνώμη.''» αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ 2017 - Η διπλή πρόκληση της παράλληλης οικονομικής και στρατιωτικής ανάπτυξης
Απόψεις και παρασκήνιο
Το 2002 μια αντιπαθής δυτική πηγή, ο Αμερικανός-Ισραηλίτης λόγιος Μάρτιν Κράμερ, τον χαρακτήρισε ως διαφορετικό «από τους άλλους ισλαμιστές» ως προς την επιμονή του «ότι το Ισλάμ δέχεται την πολυκομματική δημοκρατία». μικρογραφία|Από την απονομή των βραβείων του Οίκου Τσάταμ Το 2015, είπε στον Γάλλο δημοσιογράφο Ολίβιε Ραβανέλο ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ποινικό αδίκημα, αλλά αντιτάχθηκε στον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων. Στη συνέντευξη του στον Μάικλ Μουρ, για την ταινία ντοκιμαντέρ Where to Invade Next (Για Πού η Επόμενη Εισβολή), δήλωσε ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια «ιδιωτική υπόθεση».
Βραβεία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Chattam.jpg|μικρογραφία|Τα Βραβεία του Οίκου Τσάταμ το 2012, για τον Γκανουσί και τον Μαρζούκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά Κατηγορία:Τυνήσιοι πολιτικοί
Πύργος της τηλεόρασης (Κίεβο)
Ο Πύργος της τηλεόρασης (ουκρανικά: Телевізійна вежа, λατινοποιημένα: Televiziyna vezha) είναι ένας μεταλλικός πύργος ύψους 385 μέτρων (1.263 πόδια), που βρίσκεται στην οδό Oranzhereina στο Κίεβο και αποτελεί τη ψηλότερη κατασκευή στην Ουκρανία. Καασκευάστηκε το 1973, όταν το Κίεβο ήταν η πρωτεύουσα της Ουκρανικής Σ.Σ.Δ. Ο πύργος ήταν η ψηλότερη ελεύθερη μεταλλική κατασκευή στον κόσμο μέχρι να ξεπεραστεί από το Tokyo Skytree το 2012. Χρησιμοποιείται για ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και δεν είναι ανοικτός στο κοινό.
Ιστορία
Ο πύργος σχεδιάστηκε αρχικά για τη Μόσχα, την τότε σοβιετική πρωτεύουσα. Όμως οι αρχές της Μόσχας προτίμησαν έναν πιο "συμπαγή" τύπο πύργου, ο οποίος τελικά κατασκευάστηκε (Ostankino Tower). Αργότερα, όταν το Κίεβο χρειάστηκε τον δικό του πύργο, το σχέδιο επανήλθε. Η σοβιετική κυβέρνηση διέταξε τους μηχανικούς να μειώσουν τον πύργο κατά σχεδόν 30%, ώστε να μην είναι τόσο ψηλός όσο ο πύργος της Μόσχας.
Τοποθεσία
Ο πύργος χτίστηκε στην κορυφή του εβραϊκού νεκροταφείου στη Λουκιανόβκα. Το νεκροταφείο έκλεισε επίσημα το 1966 και δόθηκε προθεσμία έξι μηνών στις εβραϊκές οικογένειες να θάψουν τους συγγενείς τους στους χώρους ενός νέου νεκροταφείου στην πόλη. Δεδομένου ότι οι συγγενείς των ενταφιασμένων είχαν σκοτωθεί στη σφαγή του Μπάμπι Γιαρ, οι περισσότεροι τάφοι δεν μεταφέρθηκαν. Αφού καταστράφηκαν ή αφαιρέθηκαν οι επιτύμβιες στήλες, η κεραία χτίστηκε πάνω στους υπάρχοντες τάφους.
Κατασκευή
Ο πύργος είναι μοναδικός στο ότι δεν χρησιμοποιούνται μηχανικοί σύνδεσμοι όπως πριτσίνια στη δομή: κάθε σύνδεσμος, σωλήνας και εξάρτημα συνδέεται με συγκόλληση. Είναι ο πρώτος πλήρως συγκολλημένος πύργος στον κόσμο.
Πυραυλικό χτύπημα 2022
Την 1η Μαρτίου 2022, ο πύργος χτυπήθηκε από πύραυλο που εκτοξεύθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της μάχης του Κιέβου στο πλαίσιο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022. Σύμφωνα με Ουκρανούς αξιωματούχους, πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Μεταξύ των νεκρών ήταν και ο Yevhenii Sakun, ο πρώτος δημοσιογράφος που σκοτώθηκε κατά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ο κρατικός σύμβουλος της Ουκρανίας Anton Herashchenko κατηγόρησε τον ρωσικό στρατό ότι προσπαθεί να διαταράξει τις επικοινωνιακές υποδομές της πόλης. Σύμφωνα με την εφημερίδα The Kyiv Independent, οι εκπομπές των ουκρανικών τηλεοπτικών καναλιών διακόπηκαν μετά την επίθεση. Είναι άγνωστο αν το χτύπημα αποσκοπούσε στην ανατροπή του πύργου ή αν η πρόθεση ήταν να απενεργοποιηθούν τα συστήματα μετάδοσης και λήψης. Η έκταση των ζημιών δεν ήταν άμεσα εμφανής και ο πύργος παρέμεινε όρθιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Κίεβο Κατηγορία:Πύργοι Κατηγορία:Κέντρα ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής
Θεόκλεια (αδελφή του Αλέξανδρου Σεβήρου)
Η Θεόκλεια, λατιν. Theoclia (έζησε το α' ήμισυ του 3ου αι.) γεννήθηκε και μεγάλωσε πιθανότατα στην Arca Caesarea (σύγχρονη Arqa, Λίβανος). Ήταν κόρη του Ρωμαίου ιππέα promagistrate Mάρκου Ιουλίου Γεσίου Μαρκιανού και της συζύγου του Ιουλίας Αβίτας Μαμαίας.
Βιογραφία
Ήταν αδελφή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου, που κυβέρνησε από το 222 έως το 235. Μπορεί να είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, με το όνομα Μάρκος Ιούλιος Γέσιος Βασιανός, ο οποίος υπηρέτησε ως magister στους Arval Brethren (Aδελφούς των Αγρών) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καρακάλλα , που κυβέρνησε από το 212 έως το 217. Μέσω τής μητέρας της, η Θεόκλεια συγγένευε με τη βασιλική οικογένεια της Έμεσας (η Ιουλία Αβίτα Μαμαία ήταν εγγονή του Ιουλίου Βασσιανού ιερέα του Ηλίου εκεί). Η μητέρα της ήταν ανιψιά της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου του Σεπτιμίου Σεβήρου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Οι μόνες δύο ρωμαϊκές ιστορικές πηγές που την αναφέρουν, είναι η Ρωμαϊκή Ιστορία του Δίωνα Κάσσιου, που αναφέρει τη Θεόκλεια ως την ανώνυμη αδελφή του Αλέξανδρου Σεβήρου και η Ιστορία των Αυγούστων (Οι δύο Μαξιμίνοι), που δίνει το όνομά της, Θεόκλεια.
αριστερά|μικρογραφία|160x160εσ|Προτομή του Αλέξανδρου Σεβήρου, Ρωμαίου Αυτοκράτορα και αδελφού της Θεοκλείας.
Η Μαμαία προόριζε κάποτε τη Θεόκλεια να παντρευτεί τον Γάιο Ιούλιο Βήρο Μάξιμο, γιο του μέλλοντα Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μαξιμίνου του Θράκα. Ωστόσο ο Αλέξανδρος Σεβήρος έπεισε τη μητέρα του να μην παντρέψει τη Θεόκλεια με τον Μάξιμο, αντιπαθώντας τον δύστροπο πατέρα του Μάξιμου. Έτσι η Μαμαία πάντρεψε τη Θεόκλεια με έναν Ρωμαίο ευγενή ευγενούς γένους, που ονομαζόταν Μεσσάλας Η Ιστορία των Αυγούστων περιγράφει τον χαρακτήρα της Θεοκλείας ως «προϊόν της ελληνικής παιδείας» και τον σύζυγό της Μεσσάλα ως μορφωμένο, που ήταν πολύ καλός ομιλητής. Η Θεόκλεια, μαζί με τον σύζυγο και τον πατέρα της, δολοφονήθηκε με εντολή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μακρίνου το 218 στην Έμεσα της Συρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας
Νέο Ηραίο Αργολίδας
Το Νέο Ηραίο ( Παλαιά ονομασία: Χώνικα) είναι οικισμός του νομού Αργολίδας. Μέχρι το 1989 ονομαζόταν Χώνικας και βρίσκεται σε υψόμετρο 27μ. στον επαρχιακό δρόμο Κορίνθου - Ναυπλίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Μυκηναίων και στον δήμο Άργους - Μυκηνών της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Νέου Ηραίου) (Χώνικα), του πρώην Δήμου Μυκηναίων του Νομού Αργολίδας. Στην απογραφή του 2021 είχε 423 κατοίκους.
Πληθυσμός
Απο το 1879 μέχρι το 2011 το χωριό είχε πληθυσμιακή αύξηση αλλά έκτοτε έχει υπάρξει σημαντική μείωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ροζάνα Αρκέτ
Η Ροζάνα Αρκέτ (Rosanna Lisa Arquette ; 10 Αυγούστου 1959) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Ήταν υποψήφια για βραβείο Έμμυ για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική ταινία The Executioner's Song (1982) και κέρδισε το BAFTA Καλύτερης Ηθοποιού σε Υποστηρικτικό Ρόλο για την ταινία Desperately Seeking Susan (1985). Άλλοι ρόλοι της περιλαμβάνουν τις ταινίες After Hours (1985), The Big Blue (1988), Pulp Fiction (1994) και Crash (1996). Σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Searching for Debra Winger (2002) ενώ από το 2006 έως το 2007 πρωταγωνίστησε στην κωμωδία What About Brian?.
Η Αρκέτ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και είνι κόρη της Brenda Olivia, ηθοποιού, ποιήτριας, ακτιβίστριας, καθηγήτριας υποκριτικής και θεραπεύτριας, και του Lewis Arquette, ηθοποιού, σεναριογράφου και παραγωγού. Παππούς της ήταν ο κωμικός ηθοποιός Cliff Arquette. Η μητέρα της ήταν Εβραία, από μια οικογένεια μεταναστών από την Πολωνία και τη Ρωσία. Ο πατέρας της, που το επίθετο της οικογένειάς του ήταν αρχικά "Arcouet", είχε γαλλοκαναδική καταγωγή και εγκατέλειψε τον καθολικισμό για να προσυλητιστεί το Ισλάμ. Μέσω του πατέρα της, η Αρκέτ σχετίζεται εν μέρει με τον εξερευνητή Meriwether Lewis. Τα αδέρφια της, Richmond, Patricia, Alexis και David, έγιναν όλοι ηθοποιοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Β' Γυναικείου Ρόλου
Πρωτεΐνη S100
μικρογραφία|Αναπαράσταση της τριδιάστατης δομής της S100A2, η δομή της οποίας προσδιορίστηκε με [[κρυσταλλογραφία ακτίνων X. Με βάση την απόδοση PyMOL του PDB 2RGI.]] Η οικογένεια των S100 πρωτεϊνών είναι μια σημαντική κατηγορία ασβεστιοδεσμευτικών πρωτεϊνών χαμηλού μοριακού βάρους (10-14 kDa), η οποία στον άνθρωπο αριθμεί περίπου 21 μέλη. Βρίσκονται αποκλειστικά στα σπονδυλωτά ζώα. Οι S100 εμπλέκονται κυρίως στη ρύθμιση της ομοιοστάσης του ασβεστίου, και κατ’επέκταση στη ρύθμιση άλλων ενδοκυταρρικών λειτουργιών που εξαρτούνται από το ασβέστιο, όπως την φωσφορυλίωση πρωτεΐνης, τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων και τη διαφοροποίηση, στη δυναμική των συστατικών του κυτταροσκελετού και στη δομική οργάνωση των μεμβρανών. Θεωρούνται επίσης ως μόρια μοριακού σχεδίου που σχετίζονται με βλάβη (DAMPs), όπου δρουν ως εξωτερικοί παράγοντες.
Οι εξωκυτταρικές λειτουργίες των πρωτεϊνών S100 περιλαμβάνουν τη δέσμευσή τους με υποδοχείς κυτταρικής επιφάνειας που έχουν ως αποτέλεσμα προφλεγμονώδη καθοδικά μονοπάτια σηματοδότησης που προάγουν τη ρύθμιση του κυτταρικού πολλαπλασιασμού, της φλεγμονής και της επιδιόρθωσης των ιστών. Συμμετέχουν επίσης στην ενεργοποίηση των μακροφάγων και στη χημειοέλξη των λευκοκυττάρων. . Επιπλέον, εμπλέκονται σε διάφορες ασθένειες όπως παθήσεις της καρδιάς, φλεγμονώδεις διαταραχές και ασθένειες του νευρικού συστήματος, όπως την Νόσο Alzheimer (Αλτσχάιμερ). Αφού οι πρωτεΐνες αυτές εμπλέκονται σε μέγιστο βαθμό στην ρύθμιση της φλεγμονής, χρησιμοποιούνται ως δείκτες φλεγμονώδους νόσου.
Δομή πρωτεΐνης
Οι S100 διαθέτουν μια «κανονική» και μια «ψεύδο» EF-χείρα (έλικας-βρόγχος-έλικας), ανά μονομερές. Το κάθε πρωτομερές της πρωτεΐνης δεσμεύει 2 κατιόντα ασβεστίου, ενώ μερικα μέλη δύναται να δεσμεύουν και ένα ιόν Zn2+, ανά μονομερές. Εκ φύσεως, οι S100 είναι διμερές. Μπορούν να σχηματίσουν μη ομοιοπολικά ομοδιμερή αλλά και ετεροδιμερή.
Ονοματολογία
Η ανακάλυψή τους έγινε το 1965 από τον Blake W. Moore, όπου κατάφερε να απομονώσει ένα κλάσμα πρωτεϊνών από τον εγκέφαλο βοοειδών, με τα χαρακτηριστικά – οξέο pH, χαμηλό μοριακό βάρος και διαλύτες σε 100% θειικό αμμώνιο [(NH4)2SO4] σε σχεδόν ουδέτερο pH (7.0 – 7.5). Έτσι και η οικογένεια αυτών των πρωτεϊνών απόκτησε την ονομασία S100, με την έννοια ‘Soluble (διαλύτο) 100’.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Gesta principum Polonorum
Το Gesta principum Polonorum (, «Πράξεις του Πρίγκιπα των Πολωνών») είναι το παλαιότερο γνωστό μεσαιωνικό χρονικό που καταγράφει την ιστορία της Πολωνίας από τους θρυλικούς χρόνους μέχρι το 1113. Γραμμένο στα λατινικά από έναν ανώνυμο συγγραφέα, πιθανότατα ολοκληρώθηκε μεταξύ 1112 και 1118 και το σωζόμενο κείμενό του υπάρχει σε τρία χειρόγραφα με δύο ξεχωριστές παραδόσεις. Ο ανώνυμος συγγραφέας του ονομάζεται παραδοσιακά Γάλλος Ανώνυμος, ένας ξένος και παρίας από μια άγνωστη χώρα, που ταξίδεψε στο Βασίλειο της Πολωνίας μέσω Ουγγαρίας. Το έργο ανατέθηκε από τον τότε ηγεμόνα της Πολωνίας, Μπολέσλαφ Γ΄ το Στραβόστομο. Ο Γάλλος περίμενε ένα βραβείο για το έργο του, το οποίο πιθανότατα έλαβε και με το οποίο έζησε το υπόλοιπο της ζωής του.
Το βιβλίο είναι το παλαιότερο γνωστό, γραπτό έγγραφο για την ιστορία της Πολωνίας. Δίνει μια μοναδική προοπτική για τη γενική ιστορία της Ευρώπης, συμπληρώνοντας όσα έχουν παραδοθεί από δυτικούς και νότιους Ευρωπαίους ιστορικούς. Χρονολογείται πριν από το Gesta Danorum και την επόμενη σημαντική πηγή για την πρώιμη ιστορία της Πολωνίας, το Chronica seu originale regum et principum Poloniae, παλαιότερη κατά περίπου έναν αιώνα.
Το παλαιότερο γνωστό αντίγραφο του έργου ανήκει επί του παρόντος στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας στη Βαρσοβία.
Ντέβιν Μαρμπλ
Λύκειο
Ο Μαρμπλ αγωνίστηκε με την ομάδα λυκείου του Σάουθφιλντ-Λάθραπ, στην γενέτειρα του, στο Σάουθφιλντ του Μίσιγκαν, όπου στην πρώτη του χρονιά είχε μέσους όρους 22 πόντων, 9 ριμπάουντ, 4 ασίστ και 2 κλεψιμάτων, ενώ στην τελευταία του σεζόν πέτυχε 24,5 πόντους, 8 ριμπάουντ, 4 ασίστ και 2,5 κλεψίματα. Και στις δύο του χρονιές αναδείχθηκε MVP της ομάδας του και συμμετείχε στο All-Star Game του Μίσιγκαν το 2010.
Gesta principum Polonorum
Τίτλος
μικρογραφία|418x418εσ| Έναρξη του Gesta principum Polonorum (Codex Zamoyscianus που τηρείται στην [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας).]] Ο τίτλος που προοριζόταν ή δόθηκε αρχικά στο έργο δεν είναι σαφής. Στο αρχικό κεφαλαίο του κειμένου στον Κώδικα Ζαμόισκι, (Codex Zamoyscianus) μια επικεφαλίδα διαμορφώνει το έργο Cronica Polonorum, ενώ στο ίδιο χειρόγραφο ο πρόλογος του Βιβλίου Α ανοίγει με Incipiunt Cronice et gesta ducum sive principum Polonorum («[Εδώ] αρχίζουν τα χρονικά και κατορθώματα των δούκων ή των πριγκίπων των Πολωνών»). Η αρχή για το Βιβλίο Β τιτλοφορεί το έργο Liber Tertii Bolezlaui («Βιβλίο του Μπολέσλαφ Γ΄») και αυτό για το Βιβλίο Γ Liber de Gestis Boleslaui III («Βιβλίο των πράξεων του Μπολέσλαφ Γ΄»). Ωστόσο, αυτά δεν είναι αξιόπιστα, καθώς τέτοια πράγματα προστίθενται συχνά αργότερα.
Ντέβιν Μαρμπλ
Κολέγιο
Σπούδασε στο κολέγιο της Αϊόβα, όπου αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια στην ομάδα των Hawkeyes, πετυχαίνοντας 1694 πόντους, 397 ασίστ, 459 ριμπάουντ και 176 κλεψίματα σε σύνολο 136 αγώνων. Στις δύο τελευταίες του χρονιές υπήρξε αρχηγός της ομάδας και ολοκλήρωσε την τετραετή του φοίτηση ως πέμπτος σκόρερ στην ιστορία του κολεγίου.
ΝΒΑ
Στις 26 Ιουνίου 2014, ο Μαρμπλ επιλέχθηκε στην 56η θέση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ντένβερ Νάγκετς, οι οποίοι τον αντάλλαξαν με τους Ορλάντο Μάτζικ. Συμμετείχε στο Summer League του ΝΒΑ με την ομάδα του Ορλάντο και υπέγραψε το συμβόλαιο του στις 24 Ιουλίου του 2014.
Gesta principum Polonorum
Συγγραφέας
Ο συγγραφέας του Gesta είναι άγνωστος, αλλά αναφέρεται από την ιστοριογραφική σύμβαση ως «Γάλλος», μια λατινική λέξη για ένα «άτομο από τη Γαλλία ή τη Γαλατία» (αν και, ενδεχομένως, ένα όνομα). Ωστόσο, η ανωνυμία του συγγραφέα έγινε επίτηδες λόγω της επιθυμίας του (όπως αναφέρεται στο έργο) να αφιερώσει το έργο μόνο στον Θεό - μια έννοια ευρέως διαδεδομένη στους μεσαιωνικούς χρόνους. Όταν ο Πολωνός επίσκοπος Μάρτσιν Κρόμερ ολοκλήρωσε το έργο του, Folio 199, άφησε μια υποσημείωση σε αυτό που απέδιδε τον Γάλλο ως συγγραφέα του Gesta που ανέδειξε στο έργο. Έγραφε χονδρικά: Αυτό το έργο είναι του Γάλλου, νομίζω ότι ήταν Γάλλος μοναχός, αυτός που έζησε την εποχή του Μπολέσλαφ Γ΄. Ήταν η πρώτη φορά που ο συγγραφέας αναφέρθηκε ως «Γάλλος».
Ντέβιν Μαρμπλ
ΝΒΑ
Στην διετή του παρουσία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, αγωνίστηκε στην D-League με την ομάδα των Ίρι Μπέι Χοκς, όπως και σε 44 αγώνες του ΝΒΑ με την ομάδα των Μάτζικ, έχοντας μέσο όρο 2,2 πόντων και 1,6 ριμπάουντ. Στις 15 Ιουλίου 2016, αποτέλεσε μέρος ανταλλαγής με τους Λος Άντζελες Κλίπερς, όπου οι Μάτζικ πήραν τον Σι Τζέι Γουίλκοξ και χρήματα έναντι του Μαρμπλ και μιας επιλογής στον δεύτερο γύρο του ντραφτ του 2020. Αμέσως μετά, αφέθηκε ελεύθερος από τους Κλίπερς.
Ευρώπη
Στις 11 Αυγούστου 2016, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας ενός έτους με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Αφέθηκε ελεύθερος από τους "κίτρινους" τον Δεκέμβριο του 2016. Ο παίκτης κατέθεσε προσφυγή με την FIBA και το αρμόδιο δικαστήριο της (ΒΑΤ) να δικαιώνει τον Αμερικανό και να υποχρεώνει τον Άρη να πληρώσει 167.000 δολάρια στον παίκτη. Τελικά Άρης και Μαρμπλ συμφώνησαν σε διακανονισμό των οφειλών.
Gesta principum Polonorum
Συγγραφέας
Στην έντυπη έκδοση του Γκότφριντ Λένγκνιχ, ο Λένγκνιχ ονόμασε τον συγγραφέα ως «Μαρτίνος Γάλλος» με βάση μια λανθασμένη ανάγνωση του Γιαν Ντουούγκος, όπου ο Γάλλος συνδυάστηκε με τον Μάρτιν της Οπάβα. Ο Μαρτίνος Γάλλος έγινε το τυπικό όνομα στη γερμανική υποτροφία για αρκετό καιρό ακόμη, αν και αυτή η ταύτιση απορρίπτεται πλέον από τους περισσότερους ιστορικούς. Ο ιστορικός Μαξιμίλιαν Γκουμπλόβιτς προσδιόρισε τον συγγραφέα ως τον Μπάλβιν Γάλλο, φερόμενο ως επίσκοπο της Κρουσβίτσα, αν και ομοίως αυτή η θεωρία απέτυχε να κερδίσει τη γενική αποδοχή.
Έχουν γίνει συχνές προσπάθειες να εντοπιστεί η προέλευση του Γάλλου από ενδείξεις στο κείμενο. Ο Μάριαν Πλέζια και ο Πιερ Νταβίντ υποστήριξαν και οι δύο ότι ο Γάλλος καταγόταν από την Προβηγκία στη σημερινή νότια Γαλλία και ήταν στενά συνδεδεμένος με το Μοναστήρι των Βενεδικτίνων του Σαιν-Ζιλ. Ένας άλλος ιστορικός, ο Κάρολ Μαλετσίνσκι, υποστήριξε ότι τα στοιχεία υποδηλώνουν σύνδεση με τη Φλάνδρα, ενώ η Ντανούτα Μποράφσκα και ο Τόμας Γιασίνσκι υποστήριξαν με βάση στυλιστικά στοιχεία ότι συνδέονταν με τη Βενετία και ότι έγραψε μια ανώνυμη μετάφραση του Αγίου Νικολάου. Ο Μάριαν Πλέζια υποστήριξε το 1984 ότι το στυλ γραφής του υποδηλώνει εκπαίδευση σε ένα από τα σχολεία της κεντρικής Γαλλίας, πιθανώς στο Τουρ ή στην Ορλεάνη.
Ντέβιν Μαρμπλ
ΝΒΑ
Τον Αύγουστο του 2019, επέστρεψε στο ΝΒΑ, με Exhibit 10 Contract, συμβόλαιο από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Τελικά αγωνίστηκε στην θυγατρική ομάδα των Ουόριος στο NBDL.
Ευρώπη
Τον Ιανουάριο του 2020, ο Μαρμπλ, συμφώνησε μέχρι το τέλος της σεζόν με την ιταλική Βίρτους Μπολόνια.
Gesta principum Polonorum
Συγγραφέας
Ο Πλέζια και άλλοι υποστηρίζουν περαιτέρω ότι η εκτεταμένη γνώση του Γάλλου για την Ουγγαρία μαρτυρεί τις συνδέσεις με εκεί, υποθέτοντας μια σύνδεση με το μοναστήρι των Βενεδικτίνων του Σομογκιβάρ στην Ουγγαρία, ένα παράρτημα του μοναστηριού του Σαιν-Ζιλ. Φαίνεται ότι ήταν στενά συνδεδεμένος με τη φατριά Αβντάντσι, που ήταν σκανδιναβικής ή ρωσικής καταγωγής και η οποία είχε επιτυχία υπό τον Μπολέσλαφ Β΄, και που είχε εξοριστεί στην Ουγγαρία, αλλά επέστρεψε στην εξέχουσα θέση στις πολωνικές υποθέσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπολέσλαφ Γ΄. Καθώς ανέφερε ότι η πόλη Γκνιέζνο... σημαίνει «φωλιά» στα σλαβονικά, θεωρείται ότι ο συγγραφέας μπορεί να γνώριζε τη γλώσσα της χώρας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ήταν μοναχός και ξένος που ζούσε στην Πολωνία, ίσως με πολωνική ευεργεσία.
Ντέβιν Μαρμπλ
Ευρώπη
Στις 16 Οκτωβρίου 2020, συμφώνησε με την ομάδα της Αστάνα.
Gesta principum Polonorum
Ημερομηνία
Γενικά, πιστεύεται ότι το αρχικό κείμενο συντάχθηκε κάποια στιγμή μεταξύ 1112 και 1117. Η αφιερωτική επιστολή στον πρόλογο του Gesta καθορίζει την ολοκλήρωση του αρχικού κειμένου μεταξύ 1112 και 1118. Το τελευταίο γεγονός που αναφέρεται στο έργο είναι το προσκύνημα του Μπολέσλαφ Γ΄ στο Σέκεσφεχερβαρ στην Ουγγαρία, το οποίο συνέβη είτε το 1112 είτε το 1113. Το έργο σχεδόν σίγουρα ολοκληρώθηκε πριν από την εξέγερση του Σκαρμπίμιρ το 1117–18. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι αρκετές παρεμβολές προστέθηκαν στη συνέχεια. Για παράδειγμα, γίνεται αναφορά στους απογόνους του Δούκα Σφιεντόμπορ της Πομερανίας (ii.29).
Ντέβιν Μαρμπλ
Ευρώπη
Στις 29 Μαρτίου 2021, ανακοινώθηκε από την Μακάμπι Χάιφα.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ακουίλα Τρέντο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ήρι ΜπέιΧωκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Gesta principum Polonorum
Αφήγηση
Το έργο ξεκινά με μια ομιλία και αφιέρωση στον Μαρτίνο Α΄, Αρχιεπίσκοπο του Γκνιέζνο και στους επισκόπους των περιοχών της Πολωνίας, Σίμον (Επίσκοπος του Πουότσκ, περ. 1102 – 29), Παύλος (Επίσκοπος του Πόζναν, 1098 – περ. 1112), Μάουρους (Επίσκοπος της Κρακοβίας, 1110 – 18 ) και Ζυρόσουαφ (Επίσκοπος του Βρότσουαφ, 1112 – 20 ). Ο Τόμας Μπίσον υποστήριξε ότι το κείμενο γράφτηκε κυρίως στο είδος gesta της λατινικής λογοτεχνίας ως εορτασμός του Δούκα Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου, υπερασπιζόμενος τις ενέργειές του και νομιμοποιώντας τη δυναστεία του.
Το έργο χωρίζεται σε τρία βιβλία, με επίκεντρο τη γενεαλογία, την πολιτική και τον πόλεμο. Το πρώτο βιβλίο, από 31 κεφάλαια, πραγματεύεται τα κατορθώματα των προγόνων του Μπολέσλαφ Γ΄ (ξεκινώντας από τον θρυλικό Πιαστ τον Τροχοποιό), και τους πολέμους τους εναντίον των γειτονικών γερμανικών και σλαβικών λαών όπως οι Ρως, οι Βοήμιοι, οι Πομεράνιοι, οι Μασοβιανοί και οι Σελένσιοι. Το πρώτο Βιβλίο ισχυρίζεται ότι βασίζεται στην προφορική παράδοση και έχει σε μεγάλο βαθμό θρυλικό χαρακτήρα μέχρι τη βασιλεία του Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Το προηγούμενο υλικό λέει για την άνοδο των Πιαστ από χωρικούς σε ηγεμόνες, μια ιστορία κοινή στον πρώιμο σλαβονικό λαϊκό μύθο.
Το δεύτερο βιβλίο, 50 κεφαλαίων, περιγράφει τη γέννηση του Μπολέσλαφ, τα παιδικά του κατορθώματα και τεκμηριώνει τους πολέμους που διεξήγαγε ο ίδιος και ο «κόμης Παλατίνος» Σκαρμπίμιρ εναντίον των Πομερανών. Το τρίτο βιβλίο, 26 κεφαλαίων, συνεχίζει την ιστορία των πολέμων που διεξήγαγαν ο Μπολέσλαφ και οι Πολωνοί κατά των Πομερανών, ο πόλεμος κατά του Γερμανού αυτοκράτορα Ερρίκου Ε΄ και των Βοημίων και κατά των Προύσων της Βαλτικής.
Codex Zamoyscianus
Η παλαιότερη έκδοση βρίσκεται στο χειρόγραφο γνωστό ως Codex Zamoyscianus ή Κώδικας Ζαμόισκι. Αυτό γράφτηκε στα τέλη του 14ου αιώνα, πιθανώς στην Κρακοβία μεταξύ 1380 και 1392. Βρισκόταν στη βιβλιοθήκη της οικογένειας Γουάσκι μέχρι τον 15ο αιώνα. Εκεί, ο Σαντιβόγκιους (Σεντζίβουι) του Τσέχουουι (π. 1476), ένας κανονικός του Καθεδρικού Ναού του Γκνιέζνο και φίλος του ιστορικού Γιαν Ντουούγκος, το πήρε στην κατοχή του. Αργότερα ήταν στη βιβλιοθήκη των κόμηδων του Ζάμοστς, αλλά τώρα βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας ως ''Ms. BOZ cim. 28''.
Codex Czartoryscianus
Μια δεύτερη εκδοχή του Gesta βρίσκεται στο Codex Czartoryscianus, που ονομάζεται επίσης Κώδικας Σεντζίβουι. Μεταξύ 1434 και 1439, ο Σαντιβόγκιους του Τσέχουουι έφτιαξε ένα δεύτερο αντίγραφο για αυτόν, που δημιουργήθηκε από την έκδοση του Codex Zamoyscianus. Καθώς πρόκειται για άμεσο αντίγραφο, η χρησιμότητά του είναι περιορισμένη στην ανακατασκευή του αρχικού κειμένου. Αυτή η έκδοση βρίσκεται επί του παρόντος στο Μουσείο Τσαρτορίσκι της Κρακοβίας ως Ms. 1310, fols. 242 – 307.
Κώδικας του Χάιλσμπεργκ
Μεταξύ των μέσων του 16ου και του 18ου αιώνα, το χειρόγραφο βρισκόταν στη γερμανόφωνη πρωσική πόλη Χάιλσμπεργκ (σήμερα η πολωνική πόλη Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι), εξ ου και το όνομα. Σε αντίθεση με την έκδοση του Codex Czartoryscianus, αυτή είναι μια ανεξάρτητη μαρτυρία του αρχικού κειμένου. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας ως Ms. 8006, fols. 119 – 247.
Το κείμενο του Χάιλσμπεργκ παραλείπει μεγάλα τμήματα κειμένου που υπάρχουν στα άλλα δύο χειρόγραφα, για παράδειγμα παραλείποντας αρκετά κεφάλαια όπως το 27ο και το 28ο στο Βιβλίο Α.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνικά χρονικά Κατηγορία:12ος αιώνας στην Πολωνία
Ιερά Μητρόπολις Ικονίου
μικρογραφία|340x340εσ|Ελληνορθόδοξες μητροπόλεις στη Μικρά Ασία, περίπου 1880 Η Ιερά Μητρόπολις Ικονίου είναι παλαιά Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με έδρα το Ικόνιο της Μικράς Ασίας, στην περιοχή της Λυκαονίας. Άκμασε κατά τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Αυτοκρατορία, συνέχισε κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία έως τις αρχές του 20ού αιώνα και μέχρι την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, η οποία οδήγησε στην εξαφάνιση του τοπικού χριστιανικού πληθυσμού.
Η μητρόπολη είναι ενεργή ως επισκοπικός τίτλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Σημερινός της επίσκοπος είναι ο Θεόληπτος Φενερλής, ο οποίος χειροτονήθηκε το 2000.
Ιστορία
Ο Χριστιανισμός έφθασε στο Ικόνιο πολύ νωρίς, από τους αποστολικούς χρόνους. Ο Απόστολος Παύλος κήρυξε στο Ικόνιο κατά την πρώτη αποστολική περιοδεία του, μεταξύ των ετών 44-45 μ.Χ. Κατά την παράδοση ο Παύλος διόρισε επίσκοπους ή πρεσβυτέρους κατά την επίσκεψή του. μικρογραφία|left|Η ισαπόστολος και πρωτομάρτυς [[Αγία Θέκλα, η εξ Ικονίου]] μικρογραφία|left|Ο Παύλος και η Θέκλα κηρύττουν (τοιχογραφία του 6ου αιώνα που ανακαλύφθηκε σε σπήλαιο της Εφέσου). μικρογραφία|140px|Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα οι εξ Ικονίου Μικράς Ασίας (αγιογραφία) Η Αγία Θέκλα γεννήθηκε στο Ικόνιο. Ήταν νεαρή ευγενούς καταγωγής, η οποία παρακολούθησε το κήρυγμα του Παύλου. Κατά την παράδοση, καθόταν επί τρεις ημέρες στο παράθυρό της ακούγοντας τις διδαχές του Παύλου, καθώς εκείνος κήρυττε από τη γειτονική οικία του Ονησιφόρου. Η Θέκλα ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, έγινε ακόλουθος του Αποστόλου και κήρυξε και η ίδια μέχρι το μαρτύριό της, αποτελώντας την πρώτη γυναίκα χριστιανή μάρτυρα. Για τον λόγο αυτό ονομάζεται Ισαπόστολος και Πρωτομάρτυς. Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα ήταν επίσης από το Ικόνιο και μαρτύρησαν κατά τους διωγμούς. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. επίσκοπος στο Ικόνιο ήταν ο Αμφιλόχιος, σημαντικός θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Από το 370 περίπου, η επισκοπική έδρα του Ικονίου έγινε Μητρόπολη.
Τον 9ο αι. ιδρύθηκε η ορθόδοξη Μονή Αγίου Χαρίτωνος στη Σύλλη κοντά στο Ικόνιο. Είναι λαξευμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου στους βράχους μίας χαράδρας του όρους του Αγίου Φιλίππου (σήμερα Τεκελί-Ντάγ). Η πόλη κατακτήθηκε από τους Σελτζούκους το 1084 και έγινε πρωτεύουσα του Σουλτανάτου του Ρουμ, εκτός από μια σύντομη ανάκτηση από την Πρώτη Σταυροφορία το 1097.
Η τύχη της έδρας στις αρχές της Οθωμανικής περιόδου δεν είναι σαφής. Ο Μητροπολίτης Αμφιλόχιος αναφέρεται ότι κατείχε την έδρα μέχρι το 1488, αλλά δεν είναι σαφές κατά πόσο οι επίσκοποι πράγματι κατοικούσαν στην πόλη, καθώς αυτό δεν μαρτυρείται στα πατριαρχικά διατάγματα (μπεράτια) του 1483 και 1525. Η Μικρασιατικής καταγωγής ιστορικός Ελισάβετ Ζαχαριάδου υποστήριξε ότι η έδρα του μητροπολίτη μεταφέρθηκε εκείνη την περίοδο στο Εγκιρντίρ, αλλά αυτό δεν μπορεί να επαληθευτεί. Η Μητρόπολη αναβίωσε οπωσδήποτε τον 17ο αιώνα, καθώς πατριαρχικό μπεράτι του 1625 αναφέρεται και πάλι στην πόλη ως έδρα μητροπολίτη. Το Ικόνιο παρέμεινε έδρα της μητρόπολης μέχρι τον 19ο αιώνα, οπότε μεταφέρθηκε στη Νίγδη, όπου το ελληνορθόδοξο στοιχείο ήταν ισχυρότερο. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου, ο Μητροπολίτης Ικονίου ανέλαβε επίσης την πρώην μητρόπολη Τυάνων, και έτσι ο πλήρης τίτλος του ήταν «Μητροπολίτης Ικονίου και Τυάνων, υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Λυκαονίας και Δευτέρας Καππαδοκίας ».
Το 1911 εξελέγη Μητροπολίτης Ικονίου ο Προκόπιος (Λαζαρίδης), ο οποίος ανέπτυξε πολύπτυχη δράση σε ποιμαντικό, εθνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Συνέστησε νέες ελληνικές κοινότητες, ίδρυσε πολλά σχολεία και ανήγειρε ναούς. Προασπιζόμενος την ορθή χριστιανική πίστη, πρωτοστάτησε στην αναχαίτιση της προσπάθειας των Νεότουρκων να οργανώσουν τουρκο-ορθόδοξη «Εκκλησία», ανεξάρτητη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η οποία χρησιμοποιούσε αποκλειστικά την τουρκική γλώσσα προς παραπλάνηση των πιστών. Μάλιστα το χριστιανικό ποίμνιο προσπαθούσαν να το παραπλανήσουν ή να το προσεταιριστούν με τη βία. Τελικά, ο Μουσταφά Κεμάλ διέταξε την φυλάκισή του και έτσι στις 20 Σεπτεμβρίου 1920 ο Προκόπιος, μαζί με τον επίσκοπο των Αρμενίων και πάνω από 200 μουσουλμάνους προύχοντες της περιοχής, φυλακίστηκε με την κατηγορία ότι είχε δήθεν υποστηρίξει το αντικεμαλικό κίνημα του Μεχμέτ Ντελημπάς στο Ικόνιο. Ο Προκόπιος ακολούθως εξορίστηκε στο Ερζερούμ από τον Οκτώβριο του 1920 έως τον Μάιο του 1922. Μετά από πολλές έντονες ψυχικές και σωματικές ταλαιπωρίες στις οποίες είχε υποβληθεί, παρέδωσε την ψυχή του απομονωμένος στη Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε (Φλαβιανά) κοντά στην Καισάρεια, στις 20 Απριλίου 1923.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών οι χριστιανοί ορθόδοξοι του Ικονίου εγκαταστάθηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Επίσης δύο οικισμοί που δημιουργήθηκαν από τους Κονιαλήδες πρόσφυγες έλαβαν το όνομά τους από την πόλη του Ικονίου: το Νέο Ικόνιο Περάματος Αττικής και το Νέο Ικόνιο Καρδίτσας.
Επισκοπικός κατάλογος
δεξιά|μικρογραφία|Άγιος Κορνούτος (Coronatus), επίσκοπος Ικονίου, από το [[Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄]] μικρογραφία|Άγιος Αμφιλόχιος, επίσκοπος Ικονίου
Πηγές
Κατηγορία:Λυκαονία Κατηγορία:Πρώην Μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως  Κατηγορία:Ικόνιο
Χμελνίτσκι
Το Χμελνίτσκι, ή Χμελνύτσκυι (ουκρανικά: Хмельницький), μέχρι το 1954 Προσκούριβ (ουκρανικά: Проскурів), είναι πόλη στη δυτική Ουκρανία, το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Χμελνίτσκι (όμπλαστ) και επαρχίας Χμελνίτσκι (ραγιόν). Φιλοξενεί τη διοίκηση της ομώνυμης αστικής κοινότητας, μιας από τις κοινότητες της Ουκρανίας. Το Χμελνίτσκι βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ποδολίας στις όχθες του ποταμού Μπουγ. Η πόλη έλαβε τον σημερινό διορισμό τοπικής αυτοδιοίκησής της το 1941. Ο σημερινός πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται σε 274.582 κατοίκους (εκτίμηση 2021), καθιστώντας την τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πρώην, αρχαϊκής περιοχής Ποδολίας μετά τη Βίνιτσα και τη μεγαλύτερη πόλη του δυτικού τμήματος της περιφέρειας.
Αλ-Άνταλους
Η Αλ-Άνταλους, γνωστή και ως μουσουλμανική Ισπανία ή ισλαμική Ιβηρία, ήταν μία μεσαιωνική μουσουλμανική εδαφική και πολιτιστική επικράτεια, η οποία στο αποκορύφωμά της καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Ισπανίας και Πορτογαλίας. Ο όρος περιγράφει συλλογικά τις περιοχές της χερσονήσου της Ιβηρικής και της πρώην βησιγοτθικής επαρχίας της Σεπτιμανίας, που βρέθηκε υπό την εξουσία των μουσουλμάνων από την έναρξη της κατάκτησης του Βησιγοτθικού Βασιλείου, το 711, μέχρι την οριστική κατάλυση του Εμιράτου της Γρανάδας, το 1492.
Μετά την αρχική κατάκτηση η Αλ-Άνταλους εντάχθηκε στην επαρχία της βόρειας Αφρικής του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών, για να μετατραπεί στη συνέχεια στο Εμιράτο της Κόρδοβας και εντέλει στο (ανεξάρτητο από το αββασιδικό Χαλιφάτο της Βαγδάτης) Χαλιφάτο της Κόρδοβας. Το 1031 το Χαλιφάτο της Κόρδοβας διασπάστηκε σε μικρά βασίλεια, τα λεγόμενα βασίλεια τάιφα· έκτοτε, την ενότητα στην Αλ-Άνταλους προσπάθησαν να επαναφέρουν αρχικά οι Αλμοραβίδες (1086-1144) και στη συνέχεια οι Αλμοάδες (1145-1212). Η αποτυχία της επανασύστασης συγκεντρωτικού κράτους, υπό από την πίεση των χριστιανών του βορρά και εν μέσω πολλών διασπαστικών κινημάτων, περιόρισε τη μουσουλμανική επικράτεια στη σημερινή νοτιοανατολική Ανδαλουσία, όπου μεταξύ 1238 και 1492 επέζησε το αποδυναμωμένο ναζαρικό Εμιράτο της Γρανάδας.
Ο αραβικός πολιτισμός της Αλ-Άνταλους αποτέλεσε ένα αυθεντικό πολιτισμικό ιδίωμα, που άφησε πίσω του σημαντικά έργα στη λογοτεχνία, τη φιλολογία, την αρχιτεκτονική και την καλλιέργεια του εδάφους, που ξεπερνούσε κατά πολύ το αντίστοιχο πολιτισμικό επίπεδο της χριστιανικής Δύσης. Εν τούτοις, το ποσοστό επιρροής του αραβικού πολιτισμού στον ευρύτερο χριστιανικό του βορρά, και η προβολή του στο σύγχρονο ισπανικό και πορτογαλικό πολιτισμό, υπήρξε μηδαμινός. Παρότι τα σύνορα σε καμία περίπτωση δεν ήταν κλειστά και τα χριστιανικά βασίλεια είχαν υιοθετήσει ορισμένες πρακτικές των μουσουλμάνων κυρίως όσον αφορά τον πόλεμο, οι διαφορές τους υπήρξαν αγεφύρωτες. Η γειτνίαση με την Αλ-Άνταλους είναι μάλλον ο κύριος παράγοντας που διαμόρφωσε τα μεσαιωνικά και πρώιμα νεότερα βασίλεια της Ιβηρικής.
Πέραν των μοζαράβων, στην Αλ-Άνταλους διέμεναν άλλες δύο κοινότητες: οι μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι. Η συνύπαρξή τους πέρασε διάφορες φάσεις, σίγουρα ωστόσο δεν είναι ορθή η ρομαντική εικόνα αρμονική συμβίωσης που συνήθως παρουσιάζεται ως χαρακτηριστικό της Αλ-Άνταλους. Η έτερη εθνική κοινότητα που συνέβαλε τα μέγιστα στην αρχική κατάκτηση, οι Βέρβεροι, επιβίωσαν ως διακριτή ομάδα μέχρι τα τέλη του 9ου αιώνα, όταν και μάλλον μετανάστευσαν στο Μαχρέμπ.
Η κατάκτησή μουσουλμανικών εδαφών από τα χριστιανικά στρατεύματα συνήθως σήμαινε τον διωγμό των μη χριστιανών, εκτός από τις περιπτώσεις όπου ήταν αναγκαία η παρουσία τους για την οικονομική σταθερότητα των εδαφών. Επομένως, η καστιλιανική κατάκτηση του Εμιράτου της Γρανάδας στα τέλη του 15ου αιώνα σήμαινε την οριστική έξοδο μεγάλου αριθμού Εβραίων. Αντίθετα, οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί παρέμειναν στην Ιβηρική για έναν αιώνα ακόμη, όταν το 1614 αποφασίστηκε η οριστική απέλασή τους.
Ονομασία
Έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες γύρω από το όνομα Αλ-Άνταλους. Οι κυριότερες είναι τρεις:
Η μουσουλμανική κατάκτηση της Ιβηρικής
Το 711 μουσουλμανικά στρατεύματα που αριθμούσαν μάλλον 2500 άνδρες, με επικεφαλής τον Ταρίκ ιμπν Ζιγιάντ, τοποτηρητή του κυβερνήτη της Ιφρικίγια, Μούσα ιμπν Νουσαΐρ, αποβιβάστηκαν στον κόλπο του Αλχεθίρας. Μεταξύ 711 και 721,κατέλυσαν το Βασίλειο των Βησιγότθων, που μετά την ήττα στο Γουαδαλέτε, τον θάνατο του βασιλιά Ροδερίχου και την κατάκτηση του νευραλγικού του κέντρου και πρωτεύουσας, Τολέδο, κατέρρευσε. Η κατάκτηση προχώρησε σε τρία στάδια: πρώτα κατελήφθη ο νότος, από όπου κατέφθαναν ανά καιρούς ενισχύσεις από το Χαλιφάτο της Δαμασκού, έπειτα το κέντρο και τα βορειοδυτικά, με τους σημαντικούς αστικούς πυρήνες της Μέριδας, του Τολέδο και του Λούγο, και τέλος το εναπομείναν βησιγοτθικό κράτος υπό τον εξεγερμένο βασιλιά Άγιλα Β΄ στη σημερινή Καταλονία και Λανγκντόκ.
Ο πολύ μικρός αριθμός των μουσουλμανικών, στην πλειοψηφία τους βερβερικών, στρατευμάτων απέτρεψε την εκ των πραγμάτων υποταγή ολόκληρων των εκτάσεων του τέως βασιλείου· η κατοχή των νέων εδαφών φέρθηκε εις πέρας με ένα συνδυασμό τοποθέτησης φρουρών στις πόλεις και συμφωνιών υποταγής γότθων ευγενών. Επομένως, μόνο οι μεγαλύτερες πόλεις (Κόρδοβα, Τολέδο, Σαραγόσα, Βαρκελώνη) βρέθηκαν κάτω από τον άμεσο έλεγχο των κατακτητών.
Τα νέα εδάφη λειτούργησαν κάτω από έναν βαλή που εξαρτάτο από τον διοικητική της επαρχίας της Ιφρικίγια (βόρειας Αφρικής).
Το Εμιράτο της Κόρδοβας
To 912 ανέβηκε στον θρόνο ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ που το 929 ανακηρύχθηκε χαλίφης του νέου Χαλιφάτου της Κόρδοβας.
Το Χαλιφάτο της Κόρδοβας
Η ιδρυση του Χαλιφάτου σήμαινε την ουσιαστική θρησκευτική και πνευματική ανεξαρτητοποίηση της Αλ-Άνταλους από το Χαλιφάτο της Βαγδάτης. Ο σκοπός του Αμντ-ελ-Ραχμάν Γ΄ ήταν διπλός: επιβολή του στο εσωτερικό και διασφάλιση των θαλάσσιων επικοινωνιών και των οικονομικών σχέσων με το Βυζάντιο. Μέχρι τότε οι εμίρηδες της Κόρδοβας μεταβίας έλεγχαν άμεσα ακόμη και την επικράτεια της ίδιας της πρωτεύουσας. Συχνές εξεγέρσεις διαφόρων τοπικών ηγεμονίσκων κατέτρωγαν διαρκώς την εξουσία του εμίρη, δυσχεραίνοντας την αντιμετώπιση και των εξωτερικών εχθρών όπως των Βίκινγκς που το 845 καταλεηλάτησαν τη σημερινή Ανδαλουσία.
Μετά την κατάκτηση της Μελίγια το 927 οι Ομεϋάδες της Αλ-Άνταλους έλεγχαν ένα μεγάλο τρίγωνο από την ακτή της Βαλένθια, δια μέσω του ποταμού Δούρου στον Ατλαντικό και από εκεί μέχρι τη Σαχάρα, πίσω από την οροσειρά του Άτλαντα στο σημερινό Μαρόκο. Το 939 μετά από απόκρουση μιας αραβικής επιδρομής στη Λεόν, ο Αμντ-ελ-Ραχμάν ακύρωσε το σχέδιό του περί ανακατοίκισης του Δούρου με Άραβες.
Η περίοδος των Ομεϋαδών έληξε το 1010 με τη λεγόμενη fitna (εμφύλιο πόλεμο) που προκλήθηκε μεταξύ των υποστηρικτών του νόμιμου διάδοχου στο θρόνο, Χισάμ Β΄ και του πρωθυπουργού τού Αλμανσούρ. Ως αποτέλεσμα, το ενιαίο Χαλιφάτο διασπάστηκε σε διάφορα βασίλεια που έλαβαν το όνομα «βασίλεια Τάιφα». Στο βάθος, το κύριο πρόβλημα που οδήγησε στη διάσπαση του βασιλείου ήταν η υπερβολική φορολογική πίεση της Κόρδοβας που είχε ως σκοπό την οικονομική υποστήριξη της πολεμικής της δραστηριότητας.
Η Αλμοραβιδική Αυτοκρατορία
Η διάσπαση του Χαλιφάτου και η κατάκτηση του Τολέδο το 1085 από τον Αλφόνσο ΣΤ΄ έκανε ξεκάθαρη την απειλή που αντιμετώπιζαν τα μουσουλμανική βασίλεια από τη χριστιανική προέλαση στο βορρά. Η πρόσκληση του αλμοραβίδη σουλτάνου της Βόρειας Αφρικής, Γιουσούφ ιμπν Τασουφίν, στην Αλ-Άνταλους επέφερε την απόκρουση των λεονέζων στην μάχη της Θαλάκα το 1086 και τη σταδιακή υποταγή των βασιλείων Τάιφα στην αλμοραβιδική εξουσία. Εν τούτοις, οι νέοι κύριοι της Αλ-Άνταλους δεν κατάφεραν να ανακατακτήσουν το Τολέδο. Το 1118 ο Αλφόνσο Α΄ της Αραγώνας κατέκτησε τη Σαραγόσα· παράλληλα, η απόρριψη της καταπιεστικής εξουσίας των αλμοραβίδων από τους ανδαλουσιανούς έγινε φανερή με την εξέγερση της Κόρδοβας το 1121. Διάφορες εξεγέρσεις ακολουθούν και το 1144, με τους Αλμοραβίδες να νιώθουν την πίεση των Αλμοαδών στη Βόρεια Αφρική, ο Ιμπν Κουασί ηγήθηκε της διάλυσης της συγκεντρωτικής αλμοραβιδικής Αλ-Άνταλους, που επέφερε μια νέα εποχή βασιλείων Τάιφα.
Σημαντική λεπτομέρεια της αλμοραβιδικής περιόδου είναι η εξαφάνιση του χριστιανικού στοιχείου της Αλ-Άνταλους. Σε πλήρη αντίθεση με τη σχετικά απρόσκοπτη λειτουργία των χριστιανικών κοινοτήτων μέχρι το 1010, εποχή κατά την οποία οι χριστιανοί αποτελούσαν την πλειοψηφία του αγροτικού τουλάχιστον πληθυσμού και τελούσαν κανονικά συνόδους, οι Αλμοραβίδες, εμπνευσμένοι από μια ορθόδοξη ερμηνεία του Ισλάμ, ενίσχυσαν την πίεση στους χριστιανικούς πληθυσμούς οδηγώντας στην πλήρη αφομοίωσή τους. Όσοι δεν αφομοιώθηκαν θρησκευτικά και γλωσσικά στην Αλ-Άνταλους, μετοίκησαν με τη βία στη Βόρεια Αφρική, όπου και εξαφανίστηκαν.
Η Αλμοαδική Αυτοκρατορία
Οι Αλμοάδες αποβιβάστηκαν στην Ιβηρική το 1145 και προσπάθησαν να ενώσουν τα βασίλεια Τάιφα, χρησιμοποιώντας ως προπαγάνδα την αντεπίθεση εναντίον των χριστιανών του βορρά και τη διατήρηση της μουσουλμανικής καθαρότητας και ορθοδοξία. Μέσα σε τριάντα χρόνια κατάφεραν να κατασκευάσουν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από το Σανταρέμ μέχρι την Τρίπολη· το 1195 επέφεραν μια σημαντική νίκη εναντίον του Βασιλείου της Καστίλης στη μάχη του Αλάρκος.thumb|257x257px|Η πορεία της [[Χριστιανική ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου|Χριστιανικής Ανακατάκτησης της Ιβηρικής.]]
Οι εσωτερικές έριδες και η αδυναμία ελέγχου περιοχών όπως η Γρανάδα και η Βαλένθια συνδυάστηκαν με τη σύγκρουση της αλμοαδικής και βερβερικής νοοτροπίας με την ανδαλουσιανική, δυσκολεύοντας τη διατήρηση της εσωτερικής ειρήνης στην Αλ-Άνταλους. Η ήττα των αλμοαδών από τους συνασπισμένους χριστιανικούς στρατούς στις Νάβας ντε Τολόσα το 1212 και ο θάνατος του χαλίφα αλ-Νασρ, προκάλεσαν εμφύλιο πόλεμο για τη διαδοχή του που οδήγησε την Αλ-Άνταλους σε μια τρίτη περίοδο βασιλείων Τάιφα.
Το Εμιράτο της Γρανάδας
Στα μέσα του 13ου αιώνα η Αλ-Άνταλους είχε περιοριστεί στο ναζαρικό Εμιράτο της Γρανάδας. Το 1238, ο Μουχάμεντ Α΄ ιμπν Νασρ εγκαθίδρυσε το νέο βασίλειο και τη νέα δυναστεία που θα είχε είκοσι εμίρηδες. Αν και ποτέ δεν έπαψε να βρίσκεται σε επαφή με τα λοιπά μουσουλμανικά βασίλεια της Μεσογείου, το Εμιράτο σύντομα μετά την ίδρυση του περιήλθε, ως φόρου υποτελής, στη σφαίρα επιρροής της Καστίλης. Οι εσωτερικές έριδες μεταξύ του εμίρη Αλ-Ζαγάλ και του γιου του Μποαμπντίλ στο δεύτερο τρίτο του 16ου αιώνα έδωσαν τη δυνατότητα στη βασίλισσα της Καστίλης, Ισαβέλλα, και στον σύζυγό της, Φερδινάνδο Β΄ της Αραγώνας, να κατακτήσουν ολοκληρωτικά το Εμιράτο το 1492, εντάσσοντάς στο στο Στέμμα της Καστίλης, και να θέσουν τέλος στην παρουσία μουσουλμανικών κρατικών μορφωμάτων στην Ιβηρική.
Διοικητική οργάνωση
Την εποχή του Εμιράτου και του Χαλιφάτου, η Αλ-Άνταλους ήταν χωρισμένη σε έξι μεγάλες περιοχές (nabiya) δύο ειδών, τις εσωτερικές και τις εξωτερικές. Αυτές ήταν:
Οι εσωτερικές: Οι εξωτερικές, γνωστές και ως thugur (μαρκίες): Οι περιοχές χωρίζονταν σε χώρες, η κάθε μία των οποίων είχε μια πρωτεύουσα όπου διέμενε ο βαλής ή κυβερνήτης (συνήθως στην αλκαθάβα, το οχυρό). Σε κάθε χώρα αντιστοιχούσε επίσης ένας καδής (δικαστής). Στις μαρκίες αντίθετα κυβερνούσε ο qa'id, ο στρατιωτικός επικεφαλής της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ Κατηγορία:Μεσαιωνικό Ισλάμ Αλ Ανταλους
Άνχελ Μαρτίνεθ (ποδοσφαιριστής, 1991)
Ο Άνχελ Μαρτίνεθ Ορτέγκα (Ángel Martínez Ortega, 17 Μαΐου 1991) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την Λαμία.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννημένος στη Βαρκελώνη, ο Μαρτίνεθ ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική εξέλιξη του στην Εσπανιόλ. Έκανε το ντεμπούτο του για την ΡΚΝ Εσπανιόλ Β στις 30 Αυγούστου 2009, ξεκινώντας στο αρχικό σχήμα στην ισοπαλία 0-0 με τη Σπόρτινγκ Μαόνες για τη Σεγούντα Ντιβισιόν Β.
Στις 20 Αυγούστου 2010, μετακινήθηκε με μονοετές δανεισμό στη Ρεάλ Χαέν. Στις 12 Ιουλίου του επόμενου έτους, υπέγραψε με τη Ντεπορτίβο Φαμπρίλ, τη Β Ομάδα της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, στην Τερθέρα Ντιβισιόν.
Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 27 Αυγούστου 2016, ξεκινώντας στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Μιραντές. Στις 13 Ιουνίου, συμφώνησε σε διετές συμβόλαιο με τη Ρεάλ Σαραγόσα της Σεγούντα Ντιβισιόν.
Ο Μαρτίνεθ μετακινήθηκε στο εξωτερικό για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του στις 4 Ιουλίου 2018, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο με τον Αστέρα Τρίπολης. Σημέιωσε το πρώτο γκολ του στις 25 Σεπτεμβρίου, σε μία εντός έδρας νίκη με 2-1 επί του Απόλλωνα Σμύρνης στην φάση ομίλων του κυπέλλου 2018-19, σκοράροντας ακόμη ένα στη φάση των 16 εναντίον της ΑΕ Λάρισας, για να βοηθήσει την ομάδα να κερδίσει με 5-3 και να προκριθεί με συνολικό σκορ 7-6.
Στις 17 Αυγούστου του 2020, υπέγραψε στην Ρουμανική Βιιτόρουλ Κονστάντσα. Τον Ιανουάριο του 2021, υπέγραψε στην Λαμία.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί με τις Εθνικές Ισπανίας U17 και U19.
Ζάμπλιακ
Το Ζάμπλιακ (σερβικά: Жабљак) είναι μικρή κωμόπολη στο βόρειο Μαυροβούνιο. Έχει πληθυσμό 1.723 κατοίκους (απογραφή του 2011), ενώ το 2003 είχε 1.937 κατοίκους.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 2011, ο δήμος του Ζάμπλιακ είχε 3.569 κατοίκους, εκ των οποίων οι 1.800 (50,43%) αυτοχαρακτηρίστηκαν ως Μαυροβούνιοι και οι 1474 (41,3%) ως Σέρβοι. 215 κάτοικοι (6,02%) δεν ήθελαν να τοποθετηθούν σε καμία εθνοτική ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου
Ιωάννης Δέδες
Ο Ιωάννης Δέδες (γεννημένος στις 23 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Αττικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής
Γιώργος Αρβανιτίδης
Ο Γιώργος Αρβανιτίδης (γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1959) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο ως βουλευτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος στη περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης. Επανεξελέγη στις εκλογές Σεπτεμβρίου 2015. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Στις 14 Δεκεμβρίου 2021, ανέλαβε ύστερα από την πρόταση του Προέδρου του ΚΙΝΑΛ Νίκου Ανδρουλάκη, αναπληρωτής Γραμματέας Κ.Ο. του κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής