cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού
Υπόθεση
"«Πρέπει να σάς αναφέρω, μια και το έφερε η κουβέντα, πως η σύζυγός μου διοικεί ένα ιδιωτικό οικοτροφείο, μάλλον όχι ακριβώς οικοτροφείο, αλλά κάτι παραπλήσιο. Μεταξύ μας, αρέσκεται να παραπονιέται για τους δύσκολους καιρούς που ζούμε, ωστόσο έχει βάλει στην άκρη μια μικρή καβάντζα... κάπου σαράντα ή πενήντα χιλιάδες ρούβλια. `Οσο για μένα, δεν έχω ένα καπίκι στο όνομά μου, τίποτα...»"
Θέλει να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη γυναίκα του, θέλει να φύγει μακριά, να την ξεχάσει και να μείνει μόνος. Πετά το παλιό τριμμένο παλτό του (μία μεταφορά για τον εαυτό του), αλλά ξαφνικά το μαζεύει από κάτω, επειδή:
"«Είναι εδώ. Η γυναίκα μου είναι εδώ από πίσω, περιμένοντάς με»."
Στο τέλος του μονολόγου, ο Νιούχιν έχει πει ελάχιστα για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού, αλλά ζητεί από το ακροατήριό του να μη τον προδώσει:
"«Αν σας ρωτήσει, σάς παρακαλώ, σάς ικετεύω, πείτε της ότι το σκιάχτρο ο άντρας της, θέλω να πω ο ομιλητής, εγώ, συμπεριφέρθηκε με αξιοπρέπεια.»"
Ιστορία παραστάσεων
Το έργο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1886, αλλά ο συγγραφέας το αναθεώρησε αργότερα, ολοκληρώνοντας την εκδοχή του 1902, που είναι και η πιο γνωστή. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1930, σε μετάφραση Μ. Κουνελάκη, στην αίθουσα του Ωδείου Αθηνών. Η πρώτη αγγλική του έκδοση έλαβε χώρα ακόμα πιο αργά, το 1954, στη συλλογή The Unknown Chekhov.
Προσαρμογή
Ο Πωλ Νιούμαν σκηνοθέτησε μία προσαρμογή του έργου σε κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους, που παίχθηκε περιορισμένα στη Νέα Υόρκη το 1962. Σε αυτή την ταινία τον μοναδικό ρόλο έπαιξε ο ηθοποιός Μάικλ Στρονγκ (1918-1980), ο οποίος είχε επαινεθεί πολύ όταν τον είχε παίξει στο θέατρο του Actors Studio. Παρότι είχε μια ευνοϊκή αναφορά στους New York Times, ο Νιούμαν απέσυρε το όνομά του από τους τίτλους της ταινίας για λόγους που παραμένουν άγνωστοι, και παρεχώρησε το μοναδικό αντίγραφο στον Στρονγκ, ο οποίος το κράτησε μέχρι τον θάνατό του. Τον Νοέμβριο του 2016 η Turner Classic Movies ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να επανακυκλοφορήσει την ταινία το 2017.
Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού έχουν προσαρμοσθεί επίσης σε μουσική που έγραψε ο Αμερικανός συνθέτης Ντόμινικ Αρτζέντο, στο έργο του A Water Bird Talk (1974-1976).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βλαβερες συν
Δημόσιο σχολείο
Ως δημόσια σχολεία αποκαλούνται γενικά τα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια στα οποία η φοίτηση των παιδιών προσφέρεται χωρίς χρέωση. Η χρηματοδότηση των δημόσιων σχολείων γίνεται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει από τη φορολογία.
Δημόσια σχολεία υπάρχουν σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου. Ωστόσο, η δομή και τα εκπαιδευτικά προγράμματα των δημόσιων σχολείων διαφέρουν σημαντικά ανάλογα με τη χώρα. Γενικά, ο όρος δημόσια εκπαίδευση περιλαμβάνει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της πρωτοβάθμιας, της δευτεροβάθμιας (από τανηπιαγωγείο έως τη Γ΄ Λυκείου), και της μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (πανεπιστήμια, κολλέγια και τεχνικές σχολές), τα οποία χρηματοδοτούνται και εποπτεύονται από τη κυβέρνηση και όχι από ιδιωτικούς φορείς. Πριν την δημιουργία των δημόσιων (χρηματοδοτούμενων από τη κυβέρνηση) σχολείων το εκπαιδευτικό σύστημα στις διάφορες χώρες διέφερε: σε πολλές περιπτώσεις υπήρχε ένα καθιερωμένο εκπαιδευτικό σύστημα που εξυπηρετούσε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού (αν και πολλές φορές εξυπηρετούσε κυρίως τα παιδιά της ελίτ), το οποίο χρηματοδοτούσαν θρησκευτικοί οργανισμοί. Η εισαγωγή των χρηματοδοτούμενων από τη κυβέρνηση σχολείων κατάφερε, μερικές φορές, να χτιστεί πάνω στο καθιερωμένο σύστημα. Συχνά τα δύο παραπάνω συστήματα συνεχίζουν να υφίστανται, μερικές φορές υπό μια παράλληλη και συμπληρωματική σχέση και άλλες φορές υπό μια λιγότερο αρμονική σχέση. Κατηγορία:Δημόσια εκπαίδευση
Αμπέλια Σκουτάρου Λέσβου
Για οικισμό με το ίδιο όνομα στη Λέσβο δείτε το λήμμα: Αμπέλια Πολυχνίτου Λέσβου
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αμπέλια
Τα Αμπέλια, είναι παραθαλάσσιος οικισμός στα βόρεια παράλια της Μυτιλήνης, ο οποίος βρίσκεται Β.-ΒΔ. από τον Σκουτάρο σε απόσταση 2 χλμ. και 6,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Σκουτάρο και την Άναξο Σκουτάρου, αποτελούσαν τη δημοτική κοινότητα Σκουτάρου που υπαγόταν στη δημοτική ενότητα Πέτρας του Δήμου Λέσβου, ενώ σήμερα υπάγονται στον Κλεισθενικό Δήμο Δυτικής Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό μόνο 4 κατοίκους.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 2021–22
Για την περίοδο 2021–22, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στην πρώην νομαρχία Αθηνών.Οι πρωταθλήτριες των τεσσάρων ομίλων της Α κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αθηνών συμμετέχουν σε έναν όμιλο για να διεκδικήσουν την  άνοδο από τα μπαράζ ανόδου των πρωταθλητών ενώσεων στην   Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Αθηνών, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Βαθμολογία 1ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Βαθμολογία 2ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Βαθμολογία 3ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Βαθμολογία 4ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Αγώνες κατάταξης πρωταθλητών Α΄ Κατηγορίας
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Αγώνες κατάταξης δευτεραθλητών Β΄ Κατηγορίας
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Αγώνες κατάταξης 1ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Αγώνες κατάταξης 2ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Αγώνες κατάταξης 3ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Αγώνες κατάταξης 4ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Αθηνών
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2021–2022 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2021-2022
Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου Εμμανουήλ
Ο Εμμανουήλ (Σιγάλας) (1953-2021) ήταν Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου από το 2009 έως το 2021.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 8 Αυγούστου 1953. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από την οποία αποφοίτησε το 1976, και στη συνέχεια παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα της ίδιας σχολής. Το 1977 διορίστηκε καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και το 1980 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος στη Σαντορίνη από τον τότε Μητροπολίτη Θήρας, Αμοργού και Νήσων Γαβριήλ.
Χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης και διορίστηκε ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Θήρας τον Μάρτιο του 1980, ενώ συγχρόνως έλαβε οργανική θέση καθηγητού στο Γυμνάσιο Αμοργού, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 1983. Από 1ης Σεπτεμβρίου 1983 μετατέθηκε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας και τοποθετήθηκε ως καθηγητής στο Γυμνάσιο της πόλης των Θεσπιών. Το 1986 προήχθη στην θέση του Διευθυντού του Γυμνασίου Θεσπιών και το 1992 τοποθετήθηκε Διευθυντής του Γενικού Λυκείου Θεσπιών. Διακόνησε επί 25ετία ως ιεροκήρυκας και κατηχητής δίπλα στον τότε Μητροπολίτη Θηβών και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο και για ένα έτος δίπλα στον Μητροπολίτη Θηβών Γεώργιο. Υπηρέτησε τον λειτουργικό, ιεροκηρυκτικό, κατηχητικό και εκπαιδευτικό χώρο επί 30 χρόνια.
Εξελέγη Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 12 Οκτωβρίου 2009 και χειροτονήθηκε Επίσκοπος από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο με την παρουσία 15 μητροπολιτών στον Ιερό Ναό του Πολιούχου Αθηνών Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στις 17 Οκτωβρίου 2009. Ενθρονίστηκε στο Κιλκίς στις 11 Νοεμβρίου 2009 από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.
Απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών την 1η Μαρτίου 2021, έπειτα από ανακοπή καρδιάς σε κέντρο αποκατάστασης στη Θεσσαλονίκη όπου νοσηλευόταν.
Πηγές
Εμ Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Μπάτα Ζιβογίνοβιτς
Ο Βέλιμιρ Μπάτα Ζιβογίνοβιτς (σερβικά: Велимир "Бата" Живојиновић) ήταν Σέρβος ηθοποιός και πολιτικός. Έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 340 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές και θεωρείται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Πρώιμα χρόνια
Ο Ζιβογίνοβιτς (με το παρατσούκλι Μπάτα) γεννήθηκε στο χωριό Κορατσίτσα, στις παρυφές του βουνού Κοσμάι, κοντά στο Μλαντένοβατς, του τότε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας (τώρα Σερβία). Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός και η μητέρα του νοικοκυρά. Είχε δύο αδελφές και μεγάλωσε σε ένα πατριαρχικό νοικοκυριό. Μια σύγκρουση κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανάγκασε την οικογένειά του να μετακομίσει στο Βελιγράδι.
Ο νεαρός Μπάτα πήγαινε συχνά με τους φίλους του σινεμά και θέατρο, πυροδοτώντας το ενδιαφέρον του στην υποκριτική. Μετά την αποφοίτησή του από σχολεία υποκριτικής στη Νις και το Νόβι Σαντ, ενεγράφη στη Δραματική Ακαδημία Βελιγραδίου.
Καριέρα
Ο Ζιβογίνοβιτς έκανε μια σπουδαία καριέρα στον κινηματογράφο, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1955 με την ταινία Pesma sa Kumbare, όπου έπαιξε ρόλους τόσο ηρώων όσο και κακοποιών. Το ζενίθ της δημοτικότητάς του ήρθε με ταινίες που είχαν ως θέμα τους παρτιζάνους και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη δεκαετία του 1970. Μια από τις πιο γνωστές ταινίες του από εκείνη την περίοδο ήταν η «Ο Βάλτερ υπερασπίζεται το Σαράγεβο» (Valter brani Sarajevo), η οποία κέρδισε μεγάλη επιτυχία και λατρεία στην Κίνα.
Πολιτική
Το 1990 εξελέγη για το Σερβικό Κοινοβούλιο, ως μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας. Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2002, λαμβάνοντας το 3.27% των ψήφων.
Ασθένεια και θάνατος
Στις 4 Ιουλίου 2012 υπέστη σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο εγκεφαλοαγγειακών παθήσεων Σβέτι Σάβα (Άγιος Σάβας) στο Βελιγράδι. Νοσηλεύθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας και αναφέρθηκε ότι βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση. Σύμφωνα με αναφορές μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο ήταν σε κώμα για δύο ημέρες. Παρέμεινε σε κρίσιμη κατάσταση για τρεις εβδομάδες. Μετά από θεραπεία για το εγκεφαλικό επεισόδιο, πήρε εξιτήριο αλλά δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς βοήθεια και αντιμετώπιζε δυσκολίες στην ομιλία.
Προσωπική ζωή
Ο Ζιβογίνοβιτς παντρεύτηκε τη Γιουλιάνα "Λούλα" Ζιβογίνοβιτς το 1960 και παρέμειναν ζευγάρι μέχρι τον θάνατο του το 2016. Είχαν μια κόρη, τη Γιελένα, ένα γιο, τον Μίλικο, και έξι εγγόνια.
Ο Ζιβογίνοβιτς ήταν στενός φίλος με τον Κροάτη ηθοποιό Μπόρις Ντβόρνικ μέχρι τον Κροατικό πόλεμο. Το 1991, οι δυο τους αποχωρίστηκαν μετά από μια σειρά ανοικτών γραμμάτων, μια χειρονομία που συχνά θεωρήθηκε συμβολική για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Το 2004 αναφέρθηκε ότι οι δύο άνδρες προσπάθησαν να συμφιλιωθούν. Το 2006, οι δύο άνδρες μίλησαν δημοσίως στην τηλεόραση μέσω σύνδεσης μεταξύ Σπλιτ και Βελιγραδίου. Ο ηθοποιός είπε ότι «τα τελευταία χρόνια δεν υπήρξε μίσος ανάμεσα σε εμάς» και ο Ντβόρνικ ολοκλήρωσε τη φράση λέγοντας ότι ήταν «μόνο μια παρανόηση».
Βραβεία και τιμές
Ο Živojinović κέρδισε τρεις φορές τη Χρυσή Αρένα για τον Καλύτερο Ηθοποιό στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πούλα, το μεγαλύτερο βραβείο κινηματογράφου στη ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας (το κέρδισε στα έτη 1965, 1967 και 1972). Κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας το 1979 για το ρόλο του στην ταινία Στιγμή. Στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας (το 1981) ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής.
Ήταν ο αποδέκτης του Βραβείου Οκτώβρης του Βελιγραδίου το 1972 και του βραβείου της 7ης Ιουλίου στη Σερβία το 1981. Τον Αύγουστο του 1993 του απονεμήθηκε το βραβείο δια βίου κατορθώματος "Σλάβιτσα". Το 2016 κέρδισε το βραβείο δια βίου κατορθώματος Μπεογκράντσκι πομπέντνικ (Νικηφόρος του Βελιγραδίου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ηθοποιοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ηθοποιοί
Απόλλων Αρναίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Αθλητικός Όμιλος Απόλλων Αρναίας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην κωμόπολη της Αρναίας στη Χαλκιδική. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2014, ωστόσο ουσιαστικά η ιστορία του ξεκινά το 1985 ως τμήμα καλαθοσφαίρης του Μουσικογυμναστικού Ομίλου Αρναίας «Απόλλων». Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο. Στο έμβλημά του εικονίζεται ο Απόλλων, θεότητα της αρχαιοελληνικής θρησκείας και προστάτη των τεχνών, από τον οποίο και πηγάζει το όνομα του σωματείου. Ο Απόλλων καλλιεργεί τμήματα τόσο ενηλίκων όσο και νεαρότερων ηλικιακά αθλητών. Διαθέτει τη νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Αθλητική έδρα του είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο της Αρναίας.
Δεκαετία 1980
Η ομάδα ιδρύθηκε στην Αρναία το 1985 ως τμήμα καλαθοσφαίρισης του ομώνυμου ιστορικού Μουσικογυμναστικού Ομίλου. Ο τελευταίος είχε ιδρυθεί περίπου το 1912-1913, την εποχή λήξης του Α' Βαλκανικού Πολέμου.
Ο σύλλογος κατέκτησε τα δύο πρώτα τοπικά Πρωταθλήματα Χαλκιδικής (1986-87, 1987-88) που διοργανώθηκαν από την τότε Τοπική Επιτροπή Χαλκιδικής της Ελληνικής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Την αγωνιστική περίοδο 1988-89 έλαβε μέρος για πρώτη φορά στην ιστορία του στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών.
Το 1989 ο Μ.Ο. Απόλλων Αρναίας ήταν μεταξύ των ιδρυτικών σωματείων της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Χαλκιδικής.
Δεκαετία 1990
Η δεκαετία του 1990 αποτελεί και την πιο επιτυχημένη στη μέχρι σήμερα πορεία του συλλόγου. Στη διάρκειά της κατέκτησε 6 Πρωταθλήματα Α' Κατηγορίας Χαλκιδικής (1989-90, 1990-91, 1991-92, 1993-94, 1995-96, 1997-98), ενώ προσέθεσε 5 αγωνιστικές περιόδους στη Γ' Εθνική Κατηγορία στο ιστορικό του (1992-93, 1994-95, 1996-97, 1998-99, 1999-00).
Δεκαετία 2000
Ο Απόλλων δεν σημείωσε αξιοσημείωτες διακρίσεις τη Δεκαετία του 2000.
Δεκαετία 2010
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 ο Απόλλων κατέκτησε για μια ακόμη φορά το Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Χαλκιδικής με προπονητή το Χρήστο Πραβήτα.
Την επόμενη χρονιά, 2013-14 ο μακεδονικός σύλλογος διαγωνίστηκε στα πλαίσια του 2ου Ομίλου Βορρά της Γ' Εθνικής. Απέναντι σε 12 αντιπάλους ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις έχοντας συλλέξει 3 νίκες και 21 ήττες. Στην τελική κατάταξη βρέθηκε στη 12η και προτελευταία θέση, εντός της ζώνης του υποβιβασμού.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Αθλητική έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο της Αρναίας. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο παλαιός αθλητής του συλλόγου, Αριστείδης Μοσχόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1985 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2014 Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Χ.
Θαλάσσια κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 – 10 χιλιόμετρα ανδρών
Τα 10 χμ ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 πραγματοποιηθήκαν στις 16 Ιουλίου 2019.
Αποτελέσματα
Ο αγώνας ξεκίνησε στις 08:00.
Παραπομπές
010 χιλιόμετρα ανδρών
Σάββας Κοκκινίδης
Ο Σάββας Κοκκινίδης είναι Κύπριος προσκοπιστής, ο οποίος υπηρέτησε ως Διεθνής Επίτροπος του Σώματος Προσκόπων Κύπρου.
Το 1980, ο Κοκκινίδης τιμήθηκε με το 141ο βραβείο του Ορειχάλκινου Λύκου, διάκριση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προσκοπικής Κίνησης, βραβείο το οποίο απονέμεται από τη Παγκόσμια Προσκοπική Επιτροπή για εξαιρετικές υπηρεσίες στο παγκόσμιο Προσκοπισμό.
Κατηγορία:Προσκοπισμός και Οδηγισμός στην Κύπρο
Αλεχάντρο Σπέιτσερ
Καριέρα
Ο Αλεχάντρο Σπέιτσερ ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός, όταν ήταν 5 ετών. Η πρώτη του δουλειά ήταν σε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στη μεξικανική τηλεοπτική μίνι σειρά Ray of Light το 2000. Έπειτα πρωταγωνίστησε στον ρόλο του με τον τίτλο Juan "Rayito" de Luz στην παιδική τηλενουβέλα Rayito de luz. Ακολούθησε ένας άλλος κανονικός ρόλος στην τηλεοπτική σειρά Aventuras en el tiempo το 2001 ως Ερνέστο. Το 2002, πρωταγωνίστησε στο La Familia P. Luche ως Nίνο και ως Φιλίπ στη σειρά Cómplices Al Rescate την ίδια χρονιά. Από το 2005 έως το 2012, εμφανίστηκε στα Misión S.O.S, Mujer, Casos de la Vida Real, Bajo las riendas del amor, Atrévete a soñar, Esperanza del corazón, La rosa de Guadalupe και Amy, the Girl with the Blue Schoolbag.
Το 2018, ο Αλεχάντρο πρωταγωνίστησε στις τηλεοπτικές σειρές Lady of Steel και Enemigo íntimo. Το 2019, πρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα La Reina del Sur και το αστυνομικό δράμα The Club, όπου έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο με τη Minnie West και τον Jorge Caballero. Το 2020, πρωταγωνίστησε σε δύο έργα του Netflix: την τηλεοπτική σειρά Dark Desire και τη μίνι σειρά Someone Has To Die.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί ηθοποιοί
Στενό Τσιονγκτσόου
μικρογραφία|Δορυφορική άποψη του στενού Το Στενό Τσιονγκτσόου (κινεζικά απλοποιημένα: 琼州海峡, παραδοσιακά κινεζικά: 瓊州海峽, πινγίν: Qióngzhōu Hǎixiá, Χαϊνανέζικα: Khāng-tsiú Hái-kiap), επίσης γνωστό ως στενό Χαϊνάν, είναι σώμα νερού που χωρίζει τη χερσόνησο Λεϊτσόου στο Κουανγκτούνγκ στη νότια Κίνα. Βρίσκεται βόρεια του νησιού Χαϊνά. Το στενό συνδέει τον Κόλπο του Τονκίνο στα δυτικά με την Θάλασσα της Νότιας Κίνας στα ανατολικά. αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ|Το στενό Τσιονγκτσόου με τη χερσόνησο Λεϊτσόου στο παρασκήνιο, όπως φαίνεται από το [[Χαϊκού (πόλη)|Χαϊκού στη Χαϊνάν στη Κίνα.]] Έχει μέσο πλάτος 30 χιλιομέτρων και το κέντρο του βρίσκεται 20.15°N, 110.26667°W με μέγιστο υδάτινο βάθος γύρω στα 120 μέτρα. Το στενό είναι υποκείμενο σε κλείσιμο κατά τη διάρκεια ισχυρής δραστηριότητας τυφώνων.
Οι φάλαινες και αλλικορίδες ήταν κάποτε κοινές στα στενά.
Ιστορία
Το στενό διασχίστηκε από τις δυνάμεις του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού την άνοιξη του 1950.
Η ακτοπλοϊκή γραμμή Κουανγκτόνγκ-Χαϊνάν (μέρος του Σιδηροδρόμου Κουανγκτόνγκ-Χαϊνάν) συνδέουν σιδηροδρομικά αυτοκίνητα και αυτοκίνητα σε όλο το στενό.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρχαν σχέδια για γέφυρα αλλά δεν καρποφόρησαν. Έχει συζητηθεί η κατασκευή γέφυρας ή σήραγγας αλλά το 2018 τα ταξίδια συνεχίζουν να γίνονται με αεροπλάνο ή πλοίο. Αυτό μπορεί να αφήσει τους κατοίκους και επισκέπτες απομονωμένους, όταν υπάρχουν έντονα καιρικά φαινόμενα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας
Σανταλλάρ
Το Σανταλλάρ είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Σανταλάρης. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Ιωάννα Καρλόττα του Άνχαλτ-Ντέσαου
Η Ιωάννα Καρλόττα του Άνχαλτ-Ντέσαου (Johanna Charlotte von Anhalt-Dessau, 6 Απριλίου 1682 - 31 Μαρτίου 1750) ήταν κόρη του Ιωάννη Γεωργίου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1682 στο Ντέσαου και ήταν το μικρότερο παιδί του Ιωάννη Γεωργίου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Ερριέττας Αικατερίνης του Νάσσαου.
Στις 25 Ιανουαρίου 1699 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γουλιέλμο του Βρανδεμβούργου-Σβετ στο Όρανιενμπαουμ. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Το 1729 εκλέχθηκε ηγουμένη του Αββαείου του Χέρφορντ, το οποίο βρισκόταν υπό την προστασία της Πρωσίας. Πέθανε από «αποπληξία», χωρίς να είναι άρρωστη στις 31 Μαρτίου 1750 στο Αββαείο του Χέρφορντ σε ηλικία 67 ετών. Είναι θαμμένη στην κρύπτη του παρεκκλησίου του Χέρφορντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Σβιτ
Εργκάζι
Το Εργκαζί είναι χωριό της επαρχίας Ισκελέ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Όβγορος. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Τασλίτζα
Το Τασλίτζα είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Νέτα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Κανταχάρ (ταινία)
Η Κανταχάρ (قندهار) είναι ιρανική κινηματογραφική ταινία του 2001 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Μοχσέν Μαχμαλμπάφ, η οποία διαδραματίζεται στο Αφγανιστάν την περίοδο της κυριαρχίας των Ταλιμπάν. Ο αρχικός τίτλος της ήταν Safar-e Ghandehar (سفر قندهار), δηλαδή «Ταξίδι στην Κανταχάρ», ενώ είναι γνωστή και ως Ο ήλιος πίσω από το φεγγάρι. Η ταινία βασίζεται στην μερικώς πραγματική ιστορία μιας επιτυχημένης Αφγανοκαναδής, την οποία στην ταινία υποδύεται η επίσης Αφγανοκαναδή ηθοποιός, σκηνοθέτιδα, δημοσιογράφος και συγγραφέας Νελοφέρ Παζιρά. Στην ταινία η ηρωίδα επιστρέφει στο Αφγανιστάν επειδή έλαβε ένα γράμμα από την καλύτερη φιλενάδα της, την Ντυανά, που είχε μείνει πίσω όταν η οικογένειά της απέδρασε από τη χώρα, όπου η Ντυανά αναφέρει ότι σχεδιάζει να αυτοκτονήσει κατά τη διάρκεια της τελευταίας εκλείψεως Ηλίου της χιλιετίας.
Η ταινία γυρίστηκε κυρίως στο Ιράν και ειδικότερα στο στρατόπεδο Αφγανών προσφύγων Νιατάκ, αλλά και μυστικά στο ίδιο το Αφγανιστάν. Οι περισσότεροι ηθοποιοί στην ταινία παίζουν ουσιαστικά τους εαυτούς τους. Η Κανταχάρ έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2001, αλλά αρχικώς δεν τράβηξε την προσοχή. Ωστόσο, μετά τα επακολουθήσαντα τις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, έγινε πολύ γνωστή στη Δύση, προβαλλόμενη σε πολλές χώρες και αίθουσες. Χάρισε στον σκηνοθέτη της το Βραβείο «Φεντερίκο Φελλίνι» της UNESCO το 2001 και έφθασε να γίνει μία από τις «100 σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών» σε κατάλογο του αμερικανικού περιοδικού Time το 2005.
Υπόθεση
Κρυμμένη μέσα σε μία μπούργκα, η Ναφάς από τον Καναδά διασχίζει τα σύνορα μαζί με μία οικογένεια Αφγανών προσφύγων. Μετά τη λήστευσή τους από συμμορία παρανόμων, τα μέλη της οικογένειας επιστρέφουν, αλλά εκείνη αποφασίζει να συνεχίσει τον δρόμο της, συνοδευόμενη πρώτα από ένα νεαρό αγόρι που αποβλήθηκε από ένα σχολείο του Κορανίου, και μετά από έναν Αφροαμερικανό προσήλυτο στο Ισλάμ, ο οποίος έχει απογοητευθεί από την πορεία που έχει πάρει η χώρα υπό τους Ταλιμπάν.
Καθώς η ταινία προχωρεί, η Ναφάς μαθαίνει όλο και περισσότερα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες υπό τους Ταλιμπάν και, ακόμα περισσότερο, για το πώς χρόνια πολέμου έχουν καταστρέψει την αφγανική κοινωνία. Ο Αφροαμερικανός οδηγός της, κρυμμένος πίσω από μια ψεύτικη γενειάδα, της λέει ότι η μοναδική τεχνολογική πρόοδος που επιτρέπεται στη χώρα είναι ό,τι έχει σχέση με τα όπλα. Καθώς περιπλανώνται στην ύπαιθρο χώρα, η Ναφάς καταγράφει τις εντυπώσεις της σε ένα φορητό κασετόφωνο κρυμμένο κάτω από το πέπλο της. Βλέπει παιδιά να σκυλεύουν πτώματα για να επιβιώσουν, ανθρώπους να παλεύουν για το ποιος θα πάρει ένα τεχνητό μέλος που ίσως να χρειασθεί σε περίπτωση που διασχίσει ένα ναρκοπέδιο, και γιατρούς που εξετάζουν γυναίκες ασθενείς χωριζόμενοι από αυτές από ένα παραβάν με μια τρύπα στη μέση.
Και όταν ο Αφροαμερικανός την αφήνει επειδή φοβάται να εισέλθει στην πόλη Κανταχάρ (τη δεύτερη μεγαλύτερη του Αφγανιστάν), εκείνη ακολουθεί έναν οδηγό που έχει μόλις αποκτήσει ένα ζευγάρι τεχνητά πόδια εξαπατώντας τον Ερυθρό Σταυρό. Ντυμένοι με μπούργκες, οι δυο τους ενώνονται με το πλήθος μιας γαμήλιας δεξιώσεως, η οποία διακόπτεται από τους Ταλιμπάν επειδή σε αυτή παίζονταν μουσικά όργανα και τραγουδούσαν, δύο πράγματα απαγορευμένα στο Αφγανιστάν. Ο οδηγός της αποκαλύπτεται και τον παίρνουν μαζί τους, ενώ η Ναφάς αφήνεται από την περίπολο των Ταλιμπάν να συνεχίσει, μαζί με άλλους που συμμετείχαν στη δεξίωση. Στο τέλος, η Ναφάς βλέπει την Κανταχάρ το ηλιοβασίλεμα, αλλά είναι τώρα αιχμάλωτη του πέπλου της.
Ο Νταβούντ Σαλαχουντίν
Στην ταινία παίζει και ο Νταβούντ Σαλαχουντίν (αναφερόμενος στους τίτλους της ως «Χασάν Ταντάι»), ένας γεννημένος στις ΗΠΑ προσήλυτος στο Ισλάμ που είχε δολοφονήσει το 1980 έναν Ιρανό αντιφρονούντα και πρώην διπλωμάτη για λογαριασμό της αντικατασκοπείας της νέας τότε Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Ο σκηνοθέτης Μαχμαλμπάφ είχε δηλώσει ότι ο Σαλαχουντίν «είναι κι αυτός ένα θύμα — ένα θύμα του ιδεώδους στο οποίο πίστευε. Η ανθρώπινη φύση του τη στιγμή που άνοιγε πυρ κατά του ιδεολογικού του εχθρού, μαρτυρείτο από τον ιδεαλισμό του.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Ιρανικές ταινίες Κατηγορία:Δραματικές περιπετειώδεις ταινίες
TAROM
Η TAROM είναι ο εθνικός αερομεταφορέας της Ρουμανίας και η πιο παλαιά ενεργή αεροπορική εταιρεία της χώρας. Ιδρύθηκε το 1954. Η TAROM εδρεύει στο Οτοπένι (Otopeni) και λειτουργεί έναν κόμβο στο Διεθνές Αεροδρόμιο Henri Coandă (ΟΤΡ). Έχει επίσης ορίσει το αεροδρόμιο του Κλουζ (CLJ) και το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιάσιου (IAS) σαν βασικές πόλεις. Μέλος του Ομίλου SkyTeam, η TAROM πετά σε 76 προορισμούς σε 25 χώρες. Αυτό περιλαμβάνει έξι τοπικούς προορισμούς, όπως επίσης και διεθνείς πτήσεις σε αεροδρόμια στην Ευρώπη, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Έχει επίσης συμφωνίες κοινής χρήσης κόμβων με 13 άλλες εταιρείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας είναι μουσείο φυσικής ιστορίας στη Γένοβα, στη βόρεια Ιταλία. Ονομάστηκε έτσι από το φυσιοδίφη Τζάκομο Ντόρια (Giacomo Doria), ο οποίος ήταν ο ιδρυτής και επιμελητής του μουσείου για πάνω από σαράντα χρόνια.
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1867 και περιέχει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια δείγματα από όλο τον κόσμο. Περιέχει ζωολογικές, βοτανικές και γεωλογικές συλλογές. Σημαντικές συλλογές περιλαμβάνουν εκείνες των Luigi D'Albertis, Leonardo Fea, Arturo Issel, Orazio Antinori, Odoardo Beccari και Lamberto Loria. Από το 1922 είναι η έδρα της Società entomologica italiana (Ιταλική Εντομολογική Εταιρεία).
Ιστορία
Το μουσείο προήλθε από μια ιδέα και την υποστήριξη, κυρίως οικονομική, του ιδρυτή του.
Τα εγκαίνια της νέας και τρέχουσας τοποθεσίας, που βασίστηκε σε ένα έργο από τον αρχιτέκτονα Clodoveo Cordoni [1], πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1912, αλλά ο ιδρυτής Giacomo Doria, σοβαρά άρρωστος, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει. Πέθανε λίγο μετά παραχωρώντας τον τίτλο του διευθυντή στον Raffaello Gestro.
Το μουσείο δημιουργήθηκε σε μια περιοχή της πόλης έξω από τα τείχη και εκείνη την εποχή πρακτικά ακατοίκητη. Η αρχική ιδέα ήταν στην πραγματικότητα να υπάρχει περισσότερο διαθέσιμος χώρος για την επέκταση του κτιρίου (σημείο αναφοράς ήταν το Εθνικό Μουσείο του Παρισιού), το οποίο τότε ήταν αδύνατο για τη μαζική αστικοποίηση της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία φυσικής ιστορίας Κατηγορία:Μουσεία στην Ιταλία Κατηγορία:Γένοβα
Ασκύφου
Το Ασκύφου είναι οροπέδιο στα Λευκά Όρη, το οποίο περιλαμβάνει τέσσερις οικισμούς, οι οποίοι αποτελούν την Κοινότητα Ασκύφου (έδρα: Αμμουδάρι) του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της νοτιοδυτικής Κρήτης. Η κοινότητα Ασκύφου, η οποία αποτελείται από τους οικισμούς Αμμουδάρι, Γωνί, Καρές και Πετρές, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 394 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη κοινότητα του δήμου.
Γεωγραφία
Το οροπέδιο, βρίσκεται σε υψόμετρο 730 μέτρων και περιβάλλεται από τις κορυφές Κάστρο (2.218 μ) στα δυτικά, Τρυπάλι (1.493 μ) στα ανατολικά και Αγκαθές (1.511 μ.) νοτιοανατολικά. Τα νερά τα οποία μαζεύονται στο οροπεδίο φεύγουν μέσα από μια καταβόθρα στο βόρειο χείλος του οροπεδίου, τον Χώνο.
Το οροπέδιο βρίσκεται στο δρόμο ο οποίος ενώνει τα Χανιά με τη Χώρα Σφακίων, ο οποίος αφού περάσει το οροπέδιο της Κράπης, τα στενά του Κατρέ και το Ξυλόδεμα, στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, φτάνει και κατέρχεται στο Ασκύφου. Λόγω της θέσης του πάνω στο δρόμο για τα Σφακιά, θεωρείται οι Θερμοπύλες των Σφακίων. Ο πρώτος οικισμός από τον οποίο περνάει ο δρόμος είναι οι Καρές, 48,8 χιλιόμετρα από τα Χανιά, και ακολουθούν το Αμμουδάρι (50,4 χλμ), το οποίο θεωρείται η μεγαλύτερη γειτονιά του οροπεδίου, και ο Πετρές (51,4 χλμ). Ανατολικά του Πετρέ βρίσκεται ο Γωνής. Στο παρελθόν αναφέρονταν επίσης ο οικισμός Κωστό, το οποίο έχει ενοποιηθεί με το Αμμουδάρι, καθώς και ο Όξω Γωνής και η Στραβόραχη, οι οποίοι σήμερα είναι σχεδόν ακατοίκητοι.
Το Ασκύφου κατέχει το πανευρωπαϊκό ρεκόρ μεγαλύτερης μηνιαίας βροχόπτωσης σε κατοικημένη περιοχή, καθώς τον Φεβρουάριο του 2019 σημειώθηκαν βροχοπτώσεις ύψους 1.225 χιλιοστών.
Κοινότητα Ασκύφου
Συνολικά η κοινότητα έχει 394 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Καρκάνη.
Κοινοτάρχες Ασκύφου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ασκύφου.
Ιστορία
Η αρχαιότερη μνεία στο όνομα Ασκύφου γίνεται σε δικαστικό έγγραφο του 1388, σχετικά με τους επαναστάτες στην Ανώπολη Σφακίων και στο Ασκύφου. Το Ασκύφου δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, όπως και τα υπόλοιπα χωριά των Σφακίων, αλλά αναφέρεται από τον Αντόνιο Τριβάν στον κατάλογο των χωριών της Κρήτης. Η ετυμολογία της ονομασίας του Ασκύφου είναι πιθανόν να προέρχεται από το ουσιαστικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας «σκύφος» (αρχαίο πήλινο κύπελο), καθώς προσομοιάζει η μορφολογία του οροπεδίου με το σχήμα του παραπάνω σκεύους.
Λόγω της θέσης του, το οροπέδιο έπαιξε σημαντικό ρόλο στις επαναστάσεις εναντίων των Οθωμανών. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Δασκαλογιάννη το 1770, από το οροπέδιο πέρασε στρατός 40.000 Οθωμανών, οι οποίοι πήγαιναν να αιγμαλωτίσουν τα γυναικόπαιδα. Κατά την επανάσταση του 1821 και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1821, στο οροπέδιο συγκεντρώθηκε τουρκικός στρατός. Οι Σφακιανοί τους νίκησαν και οι Τούρκοι υποχώρησαν άτακτα προς το Λάγκο του Κάτρε, όπου οι επαναστάτες τους έκλεισαν το δρόμο και τους σφάγιασαν, αφήνοντας εκεί τα πτώματά τους να σαπίσουν. Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ όταν πέρασε από το σημείο το 1834, η εικόνα του θύμησε την κόλαση του Δάντη. Το αιγυπτιακός στρατός του Χουσεΐν Μπέη κατέστρεψε το Ασκύφου τον Μάρτιο του 1823.
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, στο Ασκύφου συνήλθε η Γενική Συνέλευση των Κρητών στις 21 Αυγούστου 1866 και εκήρυξε την ένωση της Κρήτης και με την Ελλάδα. Τον Ιούνιο του 1867 στο Ασκύφου δόθηκε μάχη ανάμεσα στον Μεχμέτ πασά και τους Σφακιανούς. Οι Σφακιανοί τους απώθησαν και εγκλώβισαν τους Τούρκους στις Καρές, μέχρι που ήρθε προς βοήθειά τους ο Ρεσίτ πασάς. Λόγω του καύσωνα και της έλλειψης νερού, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ασκύφου. Μετά την επανάσταση του 1866, οι Τούρκοι κατασκεύασαν δύο Κουλέδες (οχυρωματικούς πύργους) σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, πάνω σε δύο λόφους του οροπεδίου του Ασκύφου. Οι Κουλέδες είχαν άμεση οπτική επαφή με τον πύργο στο οροπέδιο της Κάρπης και συνέδεαν τους πύργους του Αποκορώνου με τους πύργους στα παράλια των Σφακίων.
Ακόμα σημαντική είναι η προσφορά του χωριού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα από το οροπέδιο του Ασκύφου, μετά τη Μάχη της Κρήτης το 1941 ,στις 31 Μαίου και στη 1 Ιουνίου 1941 οπισθοχώρησαν οι στρατιώτες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Νεοζηλανδοί , Αυστραλοί , Ινδοί , Κύπριοι  και Καναδοί ). Ο αριθμός των οπισθοχωρούντων υπολογίζεται στους 40.000. Από εκεί όσοι επιβίωσαν συνέχισαν για το φαράγγι της Ίμπρου και έπειτα για τη Χώρα των Σφακίων, όπου και επιβιβάστηκαν σε βρετανικά πολεμικά πλοία με προορισμό την βόρεια Αφρική, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Συμμάχων. Στο λιμάνι της Χώρας Σφακίων υπάρχει μνημείο που είναι αφιερωμένο σε αυτά τα ιστορικά γεγονότα .[Http://www.haniotika-nea.gr/98192-i-maxi-tis-kritis-sta-sfakia/ http://www.haniotika-nea.gr/98192-i-maxi-tis-kritis-sta-sfakia/]
Δημογραφική πορεία
Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι στο Ασκύφου κατοικούσαν 160 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881, το Ασκύφου είχε 776 κατοίκους. Από το 1940 και έπειτα, ο πληθυσμός των επιμέρους οικισμών του οροπεδίου αναφέρεται αναλυτικά. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία της τοπικής κοινότητας σύμφωνα με τις απογραφές: Μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, αρκετές οικογένειες Ασκυφιωτών μετοίκησαν μόνιμα σε χωριά του ανατολικού Αποκόρωνα, στα οποία ορισμένοι από αυτούς κατοικούσαν τους χειμερινούς μήνες, εξαιτίας του ηπιότερου κλίματος της περιοχής. Στις πεδινές αυτές περιοχές, οι Ασκυφιώτες ποιμένες κατέβαζαν τα κοπάδια τους κατά την χειμερινή περίοδο. Επίσης, κατά τη μεταπολεμική εποχή αρκετοί κάτοικοι του Ασκύφου μετανάστευσαν σε κράτη της Δυτικής Ευρώπης και στην Αμερική.
Οικονομία
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την καλλιέργεια αμπελιών, πατατών και οπωροφόρων δέντρων, όπως οι καρυδιές, και τον τουρισμό. Στο οροπέδιο υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια και χώροι εστίασης, τυροκομεία, βενζινάδικο και εργαστήριο ξυλόγλυπτων επίπλων. Οι γυναίκες ασχολούνται με την υφαντική, πλεκτική και τα κεντήματα.
Αξιοθέατα
Στον οικισμό Καρές βρίσκεται το Πολεμικό Μουσείο Ασκύφου, το οποίο δημιουργήθηκε από τη συλλογή περίπου 2.000 αντικειμένων του Β΄ΠΠ του Γεώργιου Α. Χατζηδάκη. Από τον οικισμό Αμμουδάρι αρχίζει ορειβατικό μονοπάτι προς τον ευρύτερο όγκο των Λευκών Ορέων. Το μονοπάτι αυτό διέρχεται και από το οροπέδιο της Ταύρης. Στο οροπέδιο της Ταύρης, το οποίο έχει περίπου 300 μέτρα υψομετρική διαφορά με το οροπέδιο του Ασκύφου, βρίσκεται το καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου Χανίων.
Στο Αμμουδάρι βρίσκονται οι ναοί των Αγίων Μανουήλ και Ιωάννη, ο ενοριακός ναός του αγίου Παντελεήμονος και ο ναός της Παναγίας. Στις Καρές βρίσκεται η εκκλησία του αγίου Σπυρίδωνα και στη Στραβοράχη, ο ναός της αγίας Μαρίνας. Ανάμεσα στο Αμμουδάρι και στις Καρές, επί του επαρχιακού δρόμου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Μανώλη. Στον Γωνή βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.
Ανάμεσα στον Γωνή και στις Καρές, πάνω σε δύο διαφορετικούς λόφους, σώζονται οι ερειπωμένοι οθωμανικοί κουλέδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Οροπέδια της Ελλάδας Κατηγορία:Σφακιά
Καψοδάσος Χανίων
Το Καψοδάσος είναι χωριό της κοινότητας Πατσιανού του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 46 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων, σε μικρή απόσταση από τον Πατσιανό και βόρεια από το Φραγκοκάστελλο. Στο χωριό βρίσκεται η έξοδος του φαραγγιού του Καλλικράτη.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομά του σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη αναφέρται στον πρώτο οικιστή. Το επώνυμο Καψοδάσης αναφέρεται στα έγγραφα από το 1604 και αναφέρεται από τον Αντόνιο Τριβάν ανάμεσα στους ευγενείς των Χανίων. Μια λιγότερο πιθανή ετυμολογία αναφέρει ότι σχετίζεται με πυρκαγιά σε κοντινό δάσος.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Capso Dhasso στην επαρχία Αγίου Βασίλείου, αλλά δεν αναφέρεται από την απογραφή του Καστροφύλακα το 1583. Το χωριό αναφέρεται ως Capsodoso από τον Βασιλικάτα το 1630. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Kapsodasa με 35 σπίτια. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 σε αυτό κατοικούσαν 30 χριστιανικές οικογένειες και εξακολουθούσε να υπάγεται στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Το 1881 ανήκε στο δήμο Καλλικράτη του νομού Σφακίων, με 148 κατοίκους, και στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στην επαρχία Σφακίων.
Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Οικονομία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την καλλιέργια ελιάς και χαρουπιών, την μελισσοκομία και τον τουρισμό.
Αξιοθέατα
Το χωριό βρίσκεται στην έξοδο του φαραγγιού του Καλλικράτη, ενώ από το χωριό ξεκινά ο ασφάλτινος δρόμος για τον Καλλικράτη. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο δίκλιτος αναγεννησιακού ρυθμού ναός του αγίου Κωνσταντίνου, στον οποίο διοργανώνεται πανυγήρι στις 21 Μαΐου. Νότια, στον κάμπο του Φραγκοκάστελου, βρίσκεται το βυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου.
Λεκάνη Ταουντένι
μικρογραφία|292x292εσ|Πιθανή έκταση της Λεκάνης Ταουντένι. Η Λεκάνη Ταουντένι (Taoudeni Basin) είναι μία κύρια ιζηματογενής λεκάνη στη Δυτική Αφρική, που ονομάστηκε έτσι από το ομώνυμο χωριό Ταουντέννι στο βόρειο Μάλι. Καλύπτει μεγάλο μέρος του κρατώνα Δυτικής Αφρικής στη Μαυριτανία και στο Μάλι. Είναι υπό σημαντικό ενδιαφέρον, κυρίως λόγω των πιθανών αποθεμάτων πετρελαίου, που ίσως διατηρεί.
Περιγραφή
μικρογραφία|293x293εσ|Οι κύριες [[Ιζηματογενής λεκάνη|ιζηματογενείς λεκάνες της Αφρικής.]] μικρογραφία|293x293εσ|Πιθανή ύπαρξη δειγμάτων ανά γεωλογική περίοδο στη Λεκάνη Ταουντένι. Η Λεκάνη Ταουντένι είναι η μεγαλύτερη ιζηματογενής λεκάνη στη Βορειοδυτική Αφρική και σχηματίστηκε μεταξύ του Μεσαίου και του Αργότερου Προτεροζωικού μεγααιώνα. Συνέχισε να καθιζάνει μέχρι τον Μεσαίο Παλαιοζωικό αιώνα, όταν πραγματοποιήθηκε η δημιουργία της Βαρισκικής Ορογένεσης. Περιλαμβάνει μέχρι και 6.000 μέτρα από δείγματα της Προκάμβριας και Παλαιοζωικής περιόδου. Εξερευνήσεις από την δεκαετία του 1980 ανακάλυψαν ενδείξεις πετρελαίου στην Αργότερη Προκάμβρια, Σιλούρια και Αργότερη Δεβόνια περίοδο.
Τα δείγματα είναι πυκνότερα στη δυτική πλευρά της λεκάνης.
Γεωλογία Πετρελαίου
Η κυβέρνηση του Μάλι, μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, πρόκειται να αναπτύξει μία βιομηχανία πετρελαίου. Εταιρίες που έχουν εξερευνήσει την περιοχή κατά καιρούς είναι: Total S.A., Eni, Sonatrach, Woodside, CNPC και Πετρέλαια Μπαράκα.
Παρόλα αυτά, η απομακρυσμένη τοποθεσία και οι δυσχερείς συνθήκες της Ερήμου Σαχάρα, θα καθιστούσαν μια τέτοια επιχείρηση ακριβή.
Ιουστίνα
Η Ιουστίνα (Giustina, 340 - 388) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα, σύζυγος του Ουαλεντινιανού Α΄ και μητέρα του Ουαλεντινιανού Β΄, της Γάλλας, της Ιούστας και της Γκράτας. Ήταν κόρη του Ιούστου, κυβερνήτη του Πικηνού κατά τη βασιλεία του Κωνστάντιου Β΄.
Πρώτος γάμος
Η Ιουστίνα στην αρχή παντρεύτηκε τον Μαγνέντιο. Κάποιες πηγές αναφέρουν, ότι την περίοδο του γάμου της ήταν πολύ μικρή για να κάνει παιδιά.
Δεύτερος γάμος
Το 370 η Ιουστίνα έγινε η δεύτερη σύζυγος του Βαλεντινιανού Α΄. Αυτό έγινε ως εξής: σύμφωνα με τον Σωκράτη της Κωνσταντινούπολης, «όταν η Ιουστίνα έχασε τον πατέρα της, ήταν ακόμη παρθένα. Λίγο καιρό μετά την γνωριμία της με τη Μαρίνα Σεβέρα, σύζυγο του Αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄, έγιναν φίλες. Η Μ. Σεβέρα είπε στον άντρα της, πως η κόρη τού Ιούστου ήταν τόσο όμορφη, που και η ίδια, αν και γυναίκα, ήταν εντελώς γοητευμένη μαζί της. Ο Αυτοκράτορας αποφάσισε τότε να παντρευτεί την Ιουστίνα, χωρίς να αποκηρύξει τη Σεβέρα».
Ο Βαλεντινιανός Α΄ και η Ιουστίνα έκαναν πέντε τέσσερα παιδιά: έναν γιο, τον Βαλεντινιανό Β΄ και τρεις κόρες, τη Γάλλα, την Ιούστα και τη Γκράτα
Χήρα
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, χρημάτισε ως χήρα αντιβασίλισσα του γιου της. Μετά από συγκρούσεις με τον Μάξιμο, η Ιουστίνα, ο Βαλεντινιανός Β΄ και η Γάλλα εγκατέλειψαν την πρωτεύουσ και μετέβησαν στη Θεσσαλονίκη. Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, ο οποίος τους έδωσε καταφύγιο, ήταν τότε χήρος, μια και η πρώτη του σύζυγος Αιλία Φλασίλλα απεβίωσε το 385 ή 386. Σύμφωνα με τον Ζώσιμο, η Ιουστίνα έβαλε τη Γάλλα να κλαίει μπροστά στον Θεοδόσιο Α΄ και να εκλιπαρεί για τη συμπόνοια του. Η Γάλλα ήταν όμορφη γυναίκα και ο Αυτοκράτορας ζήτησε να την παντρευτεί. Η Ιουστίνα τού έβαλε την προϋπόθεση να επιτεθεί στον Μάξιμο· ο Θεοδόσιος Α΄ δέχτηκε.
Η Ιουστίνα απεβίωσε το 388. Δεν είναι βέβαιο, αν πρόλαβε να δει τις επιθυμίες της να πραγματοποιούνται.
Παραπομπές
Ιουστινα
Χάρι Πότερ (σειρά ταινιών)
thumb|230px|Το λογότυπο της σειράς Ο Χάρι Πότερ είναι μια αμερικανοβρετανική σειρά ταινιών που βασίζεται στα ομώνυμα μυθιστορήματα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Η σειρά διανέμεται από την Warner Bros. και αποτελείται από οκτώ ταινίες φαντασίας, με πρώτη το Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος (2001) και τελευταία το Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του θανάτου - Μέρος 2 (2011). Το 2016, μια spin-off σειρά που θα αποτελείται από πέντε ταινίες ξεκίνησε με το Φανταστικά Ζώα και πού βρίσκονται, σηματοδοτώντας την αρχή του νέου franchise Wizarding World.
Στη σειρά πρωταγωνιστούν οι Ντάνιελ Ράντκλιφ, Ρούπερτ Γκριντ και Έμμα Γουάτσον ως οι τρεις κύριοι χαρακτήρες των βιβλίων: Χάρι Πότερ, Ρον Ουέσλι και Ερμιόνη Γκρέιντζερ και βασικός παραγωγός είναι ο Ντέιβιντ Χέιμαν. Τέσσερις σκηνοθέτες εργάστηκαν στη σειρά: Κρις Κολόμπους, Αλφόνσο Κουαρόν, Μάικ Νιούελ και Ντέιβιντ Γέιτς. Ο Μάικλ Γκόλντενμπεργκ έγραψε το σενάριο για το Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνιξ (2007), ενώ τα σενάρια των υπόλοιπων ταινιών γράφτηκαν από τον Steve Kloves. Η παραγωγή πραγματοποιήθηκε σε διάστημα μεγαλύτερο των δέκα χρόνων, με την κύρια ιστορία να ακολουθεί την προσπάθεια του Χάρι Πότερ να ξεπεράσει τον εχθρό του, τον Λόρδο Βόλντεμορτ.
Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου, το έβδομο και τελευταίο μυθιστόρημα της σειράς, χωρίστηκε σε δύο ταινίες μεγάλου μήκους. Το 1ο Μέρος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2010 και το 2ο Μέρος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2011.
Το Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου - Μέρος 2 είναι μια από τις 50 ταινίες με τα υψηλότερα κέρδη όλων των εποχών, με την τελευταία κατάταξη να την δείχνει ως τη δέκατη τρίτη ταινία με τα υψηλότερα κέρδη, έχοντας κερδίσει πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Χωρίς προσαρμογή του πληθωρισμού, είναι η τρίτη σειρά ταινιών με τα υψηλότερα έσοδα με 7,7 δισεκατομμύρια δολάρια σε παγκόσμια έσοδα.
Προέλευση
Στα τέλη του 1997, τα γραφεία του παραγωγού ταινιών David Heyman στο Λονδίνο έλαβαν ένα αντίγραφο του πρώτου βιβλίου, αυτό που θα γινόταν η αρχή της σειράς των επτά μυθιστορημάτων του Χάρι Πότερ της Ρόουλινγκ. Το βιβλίο, ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος, υποβιβάστηκε σε ένα ράφι βιβλίου χαμηλής προτεραιότητας, όπου ανακαλύφθηκε από έναν γραμματέα που το διάβασε και το έδωσε στο Heyman με μια θετική κριτική. Κατά συνέπεια, ο Χέιμαν, ο οποίος αρχικά δεν του άρεσε «ο τίτλος για τα σκουπίδια», διάβασε το βιβλίο. Εντυπωσιασμένος από το έργο της Rowling, ξεκίνησε τη διαδικασία που οδήγησε σε ένα από τα πιο επιτυχημένα κινηματογραφικά franchise όλων των εποχών.
Ο ενθουσιασμός του Χέιμαν οδήγησε στην πώληση των δικαιωμάτων ταινιών από την Rowling το 1999 για τα τέσσερα πρώτα βιβλία του Χάρι Πότερ στην Warner Bros. για 1 εκατομμύριο λίρες (2.000.000 δολάρια ΗΠΑ). Ένα αίτημα που υπέβαλε η Rowling ήταν να διατηρηθεί το βασικό cast αυστηρά βρετανικό, επιτρέποντας ωστόσο να συμπεριληφθούν πολλοί Ιρλανδοί ηθοποιοί, όπως ο Ρίτσαρντ Χάρις ως Dumbledore, και για το cast των Γάλλων και της Ανατολικής Ευρώπης ηθοποιών στο Harry Potter και το κύπελο της φωτιάς όπου χαρακτήρες από το βιβλίο καθορίζονται ως τέτοιες. Η Ρόουλινγκ δίσταζε να πουλήσει τα δικαιώματα της για τα βιβλία γιατί "δεν ήθελε να τους δώσει τον έλεγχο της υπόλοιπης ιστορίας", πουλώντας τα δικαιώματα της, θα επέτρεπε στην Warner Bros. να κάνει μη-συγγραφικές αλλαγές.
Αν και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ διαπραγματεύτηκε αρχικά για να σκηνοθετήσει την πρώτη ταινία, απέρριψε την προσφορά. Ο Spielberg ισχυρίστηκε ότι, κατά τη γνώμη του, υπήρχε κάθε προσδοκία κέρδους κατά την παραγωγή της ταινίας. Ισχυρίζεται ότι το να έβγαζες λεφτά από την ταινία θα ήταν σαν να «πυροβολείς πάπιες σε ένα βαρέλι. Είναι απλώς ένα slam dunk. Είναι σαν να αποσύρετε ένα δισεκατομμύριο δολάρια και να το βάλετε στους προσωπικούς σας τραπεζικούς λογαριασμούς. Δεν υπάρχει πρόκληση». Στην ενότητα "Κάδος απορριμμάτων" της ιστοσελίδας της, η Rowling υποστηρίζει ότι δεν είχε κανένα ρόλο στην επιλογή σκηνοθετών για τις ταινίες, γράφοντας "Όποιος πιστεύει ότι μπορούσα (ή θα μπορούσα) να τον απορρίψω [Spielberg] χρειάζεται το Quick- Quotes σερβίρεται . "
Μετά την αποχώρηση του Spielberg, ξεκίνησαν συνομιλίες με άλλους σκηνοθέτες, όπως οι Chris Columbus, Jonathan Demme, Terry Gilliam, Mike Newell, Alan Parker, Wolfgang Petersen, Rob Reiner, Tim Robbins, Brad Silberling και Peter Weir. Ο Petersen και ο Reiner αποχώρησαν από τον αγώνα τον Μάρτιο του 2000. Στη συνέχεια περιορίστηκε στους Columbus, Gilliam, Parker και Silberling. Η πρώτη επιλογή του Rowling ήταν ο Terry Gilliam. Ωστόσο, στις 28 Μαρτίου 2000 ο Columbus διορίστηκε ως σκηνοθέτης της ταινίας, με τον Warner Bros. να αναφέρει το έργο του σε άλλες οικογενειακές ταινίες όπως το Home Alone και η Mrs. Doubtfire επηρεάζει την απόφασή τους.
Αφού ο Chris Columbus είχε τελειώσει τη δουλειά του στον Χάρι Πότερ και την Φιλοσοφική Λίθο, προσλήφθηκε να σκηνοθετήσει τη δεύτερη ταινία, Χάρι Πότερ και η κάμαρα με τα μυστικά. Η παραγωγή ξεκίνησε μέσα σε μια εβδομάδα μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας. Ο Colombus ήταν έτοιμος να σκηνοθετήσει όλες τις ταινίες της σειράς, αλλά δεν ήθελε να επιστρέψει για την τρίτη ταινία, τον Χάρι Πότερ και τον Αιχμάλωτο του Αζκαμπάν, ισχυριζόμενος ότι «είχε εξαντληθεί». Μετακόμισε στη θέση του παραγωγού, ενώ ο Alfonso Cuarón προσεγγίστηκε για το ρόλο του σκηνοθέτη. Αρχικά ήταν νευρικός, καθώς δεν είχε διαβάσει κανένα βιβλίο ή δεν είχε δει τις ταινίες. Αφού διάβασε τη σειρά, άλλαξε γνώμη και μπήκε στην σκηνοθεσία αφού συνδέθηκε αμέσως με την ιστορία.
Η Warner Bros. είχε αρχικά προγραμματίσει να κυκλοφορήσει την πρώτη ταινία το σαββατοκύριακο της 4ης Ιουλίου 2001, δημιουργώντας ένα πολύ σύντομο παράθυρο παραγωγής που αρκετοί από τους αρχικά προτεινόμενους σκηνοθέτες αποσύρθηκαν. Τελικά, λόγω χρονικών περιορισμών, η ημερομηνία τέθηκε πίσω στις 16 Νοεμβρίου 2001.
Βρίσκοντας ηθοποιούς για τους ρόλους των Χάρι, Ρον και Ερμιόνης
δεξιά|μικρογραφία| [[Ντάνιελ Ράντκλιφ|Οι Daniel Radcliffe, Emma Watson και Rupert Grint στην παγκόσμια πρεμιέρα του Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου - Μέρος 2 στην πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου στις 7 Ιουλίου 2011 ]] Το 2000, μετά από αναζήτηση επτά μηνών, ο πρωταγωνιστής Daniel Radcliffe ανακαλύφθηκε από τον παραγωγό David Heyman και τον συγγραφέα Steve Kloves όταν κάθισε ακριβώς πίσω τους σε ένα θέατρο. Ο Heyman είπε, «Εκέι, ακριβώς πίσω μου καθόταν αυτό το αγόρι με αυτά τα μεγάλα μπλε μάτια. Ήταν ο Dan Radcliffe. Θυμάμαι τις πρώτες μου εντυπώσεις: Ήταν περίεργος και αστείος και τόσο ενεργητικός. Εξέφραζε πραγματική γενναιοδωρία και γλυκύτητα. Αλλά ταυτόχρονα ήταν πραγματικά αδήφαγος και με όρεξη για γνώση οποιουδήποτε είδους. "