cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρις Τζέρικο
Πρωταθλήματα και διακρίσεις
right|thumb|200px|Ο Τζέρικο ως Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών. right|thumb|200px|Ο Τζέρικο ως Διηπειρωτικός Πρωταθλητής (έχει το ρεκόρ 9 φορές). right|thumb|200px|Ο Τζέρικο ως Ομαδικός Πρωταθλητής (Tag Team).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σολομών Ροδινός
Ο Σολομών Ροδινός ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε γύρω στο 1516 στην Ποταμιού της Κύπρου. Σπούδασε στην Αμμόχωστο. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας της άλωσης της πατρίδας του. Πέθανε το 1586, σε ηλικία εβδομήντα ετών. Γιος του ήταν ο Νεόφυτος.
Συγγράμματα
Έγραψε ημερολόγιο από της εμφανίσεως του τουρκικού στόλου μέχρι της κατακτήσεως του νησιού. Πρόσθεσε και περιγραφή των γενομένων σεισμών, βροχών, ακρίδων, λοιμού, και άλλων θανατικών. Στο ημερολόγιό του θρήνησε την απώλεια της πατρίδας του σε στίχους και πεζό λόγο.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Κύπριοι χρονογράφοι
Φωσφορικό ασβέστιο
Το φωσφορικό ασβέστιο (Tricalcium phosphate ή και TCP) είναι ένα άλας του ασβεστίου του φωσφορικού οξέος με χημικό τύπο Ca3(PO4)2. Είναι επίσης γνωστό ως τριβασικό φωσφορικό ασβέστιο (tribasic calcium phosphate). Το φωσφορικό ασβέστιο είναι ένα από τα κύρια προϊόντα καύσης των οστών. Το φωσφορικό ασβέστιο παρασκευάζεται συνήθως από ανόργανες πηγές όπως ορυκτά πετρώματα.
Έχει τρία κρυσταλλικά πολύμορφα α, α' και β. Οι καταστάσεις α και α' σχηματίζονται σε υψηλές θερμοκρασίες. Ως πέτρωμα βρίσκεται στον γουιτλοκίτη (Whitlockite).
Ορολογία
Ο όρος φωσφορικό ασβέστιο αναφέρεται σε ορυκτά που περιέχουν ιόντα ασβεστίου (Ca2+) μαζί με ορθοφωσφορικά (PO43−), μεταφωσφορικά ή πυροφωσφορικά (P2O74−) ιόντα και περιστασιακά ιόντα υδρογόνου ή υδροξειδίου. Ειδικότερα, το συνηθισμένο ορυκτό απατίτης έχει τύπο Ca5(PO4)3X, όπου το X είναι F, Cl, OH, ή μείγμα· είναι ο υδροξυαπατίτης αν το πρόσθετο ιόν είναι κυρίως υδροξείδιο. Το περισσότερο "φωσφορικό τριασβέστιο" στην αγορά είναι κονιοποιημένος υδροξυαπατίτης.
Παρασκευή του καθαρού Ca3(PO4)2
Πιστεύεται, γενικά, ότι το φωσφορικό τριασβέστιο δεν μπορεί να καταβυθιστεί άμεσα από υδατικό διάλυμα. Συνήθως, μια αντίδραση διπλής αποσύνθεσης που περιλαμβάνει ένα διαλυτά φωσφορικά άλατα και άλατα του ασβεστίου (e.g. (NH4)2HPO4 + Ca(NO3)2) εκτελείται κάτω από προσεκτικά ελεγχόμενες συνθήκες pH. Το ίζημα θα είναι ή "άμορφο φωσφορικό ασβέστιο", ATCP, ή υδροξυαπατίτης ελλιπής ασβεστίου (calcium deficient hydroxyapatite), CDHA, Ca9(HPO4)(PO4)5(OH), (σημειώστε ότι μερικές φορές το CDHA ορίζεται ως απατιτικό τριφωσφορικό ασβέστιο (apatitic calcium triphosphate)). Το κρυσταλλικό φωσφορικό τριασβέστιο μπορεί να ληφθεί με πύρωση του ιζήματος. Το β-Ca3(PO4)2 σχηματίζεται γενικά. Υψηλότερες θερμοκρασίες απαιτούνται για την παραγωγή α-Ca3(PO4)2.
Μια εναλλακτική για μια υγρή μέθοδο είναι η θέρμανση ενός ξηρού μείγματος φωσφορικού ασβεστίου και ανθρακικού ασβεστίου που έχει μια γενική αναλογία Ca/P 3:2, παραδείγματος χάρη:
Κρυσταλλική δομή των πολύμορφων β-, α- και α'- του Ca3(PO4)2
Το φωσφορικό ασβέστιο έχει τρία γνωστά πολύμορφα, τη ρομβοεδρική β- μορφή και δύο μορφές σε υψηλή θερμοκρασία, το μονοκλινές α- και το εξαγωνικό α'-. Το β-φωσφορικό τριασβέστιο έχει κρυσταλλογραφική πυκνότητα 3,066 g cm−3, ενώ οι μορφές σε υψηλές θερμοκρασίες είναι λιγότερο πυκνές, το α-φωσφορικό τριασβέστιο έχει πυκνότητα 2,866 g cm−3 και το α'-φωσφορικό τριασβέστιο έχει πυκνότητα 2,702 g cm−3. Όλα έχουν σύνθετες δομές και έχουν περιγράφει ότι περιέχουν "στήλες" κατιόντων και ανιόντων. Η β-μορφή έχει δύο τύπους στηλών, που η καθεμιά της περιέχει ιόντα ασβεστίου και φωσφορικά. Κάθε μορφή υψηλής θερμοκρασίας έχει δύο τύπους στηλών, η μία περιέχει μόνο ιόντα ασβεστίου και η άλλη και ιόντα ασβεστίου και φωσφορικά.
Υπάρχουν διαφορές στις χημικές και βιολογικές ιδιότητες μεταξύ των μορφών άλφα και βήτα, η μορφή α- είναι πιο διαλυτή και βιοδιασπάσιμη. Και οι δύο μορφές είναι διαθέσιμες εμπορικά και εμφανίζονται σε διαμορφώσεις που χρησιμοποιούνται σε ιατρικές και οδοντιατρικές εφαρμογές.
Προέλευση
Το φωσφορικό τριασβέστιο εμφανίζεται στη φύση σε πολλές μορφές, μεταξύ των οποίων:
Διφασικό φωσφορικό τριασβέστιο, BCP
Το διφασικό φωσφορικό τριασβέστιο, BCP, αρχικά αναφερόταν ως φωσφορικό τριασβέστιο, αλλά οι τεχνικές με περίθλαση ακτίνων Χ έδειξαν ότι το υλικό ήταν ένα μείγμα δύο φάσεων, υδροξυαπατίτη, HA και β-φωσφορικού τριασβεστίου. Είναι ένα κεραμικό. Η παρασκευή περιλαμβάνει τη φρύξη προκαλώντας τη μη αναστρέψιμη αποσύνθεση των απατιτών ελλιπούς ασβεστίου, που εναλλακτικά ονομάζονται μη στοιχειομετρικοί απατίτες ή βασικό φωσφορικό ασβέστιο, παραδείγματος χάρη:
Το β-TCP μπορεί να περιέχει ακαθαρσίες, παραδείγματος χάρη πυροφωσφορικό ασβέστιο, CaP2O7 και απατίτη. Το β-TCP είναι βιοαπορροφήσιμο. Η βιοαποικοδόμηση του BCP περιλαμβάνει πιο γρήγορη διάλυση της φάσης του β-TCP που ακολουθείται από απάλειψη των κρυστάλλων HA. Το β-TCP δεν διαλύεται στα σωματικά υγρά σε φυσιολογικά επίπεδα pH, η διάλυση απαιτεί κυτταρική ενεργότητα που παράγει όξινο pH.
Χρήσεις
Το φωσφορικό ασβέστιο χρησιμοποιείται στα κονιοποιημένα μπαχαρικά ως αντισυσσωματικό μέσο. Βρίσκεται, επίσης, και σε βρεφικές πούδρες.
Το φωσφορικό ασβέστιο είναι μια σημαντική πρώτη ύλη για την παραγωγή του φωσφορικού οξέος και λιπασμάτων, παραδείγματος χάρη στη νιτροφωσφορική μέθοδο. Η ποιότητα και η ποσότητα των ορυκτών φωσφορικών περιγράφεται, συχνά, ως ποσοστό BPL (bone phosphate of lime), όπου 1% BPL ισοδυναμεί με 0,458% P2O5.
Το φωσφορικό ασβέστιο είναι διογκωτικό μέσο, το πρόσθετο των τροφίμων E341. Ως ορυκτό άλας που βρίσκεται σε πετρώματα και οστά, χρησιμοποιείται σε προϊόντα τυριού.
Χρησιμοποιείται, επίσης, ως διατροφικό συμπλήρωμα και εμφανίζεται φυσιολογικά στο γάλα των αγελάδων, αν και οι πιο συνηθισμένες και οικονομικές μορφές για συμπληρώματα είναι το ανθρακικό ασβέστιο (που πρέπει να παίρνεται με την τροφή) και το κιτρικό ασβέστιο (που μπορεί να ληφθεί χωρίς τροφή). Υπάρχουν διαφωνίες ως προς τη διαφορετική βιοδιαθεσιμότητα των αλάτων του ασβεστίου.
Χρησιμοποιείται, συνήθως, σε σκόνες πορσελάνης και δοντιών και ιατρικά ως αντιόξινο ή συμπλήρωμα ασβεστίου.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο ιστού για για την αποκατάσταση οστέινων ελαττωμάτων όταν αυτογενή οστικά μοσχεύματα δεν είναι εφικτά. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο του ή σε συνδυασμό με βιοδιασπάσιμα, απορροφήσιμα πολυμερή όπως το γλυκολικό οξύ. Μπορεί, επίσης, να συνδυαστεί με αυτόλογα υλικά ως οστικό μόσχευμα.
Μια άλλη πρακτική εφαρμογή της ένωσης είναι η χρήση της στη γονιδιακή επιμόλυνση. Τα ιόντα ασβεστίου μπορούν να κάνουν ένα κύτταρο επαρκές ώστε να επιτρέψει εξωγενή γονίδια να εισέλθουν στο κύτταρο με διάχυση. Ένα θερμικό πλήγμα κατόπιν προκαλείται στο κύτταρο ώστε να αυτοεπιδιορθωθεί. Αυτή είναι μια γρήγορη και εύκολη μέθοδος για επιμόλυνση, αν και μια μάλλον ανεπαρκής μέθοδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοϋλικά Κατηγορία:Ενώσεις ασβεστίου Κατηγορία:Φωσφορικά
Κωστής Ευσταθίου
Ο Κωστής (Κωνσταντίνος) Ευσταθίου (Λευκωσία, 13 Ιουνίου 1961) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ.. Διετέλεσε επίσης Δήμαρχος Λατσιών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωστής Ευσταθίου γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 13 Ιουνίου 1961. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο ευρωπαϊκό δίκαιο στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών στο Βέλγιο και στο δίκαιο του ανταγωνισμού στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επιπλέον, απέκτησε προδιδακτορικό δίπλωμα (D.E.A.) στο ευρωπαϊκό δίκαιο του ανταγωνισμού στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών. Εργάζεται ως δικηγόρος από το 1990.
Πανεπιστήμιο του Χάλλε-Βιτεμβέργης
Το Πανεπιστήμιο «Μαρτίνος Λούθηρος» του Χάλλε-Βιτεμβέργης (γερμ. Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg, λατ. Universitas Hallensis, συντομογρ. MLU), γνωστό και απλώς ως Πανεπιστήμιο του Χάλλε, Πανεπιστήμιο «Μαρτίνος Λούθηρος» και εξελληνισμένα (ιδίως παλαιότερα) ως Πανεπιστήμιο της Χάλλης, είναι δημόσιο πανεπιστήμιο με προσανατολισμό προς την επιστημονική έρευνα, με έδρα την πόλη Χάλλε της Γερμανίας. Είναι το μεγαλύτερο και παλαιότερο πανεπιστήμιο στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ. Προσφέρει μαθήματα στη γερμανική και την αγγλική γλώσσα, σε όλα τα επίπεδα τίτλων ανώτατων σπουδών (πτυχίο, M.A., M.Sc., διδακτορικό, υφηγεσία).
Κωστής Ευσταθίου
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με την Κατερίνα Τιμοθέου και έχει δύο υιούς και μία κόρη.
Πανεπιστήμιο του Χάλλε-Βιτεμβέργης
Το Πανεπιστήμιο «Μαρτίνος Λούθηρος» δημιουργήθηκε το έτος 1817 από τη συγχώνευση του Πανεπιστημίου της Βιτεμβέργης (που είχε ιδρυθεί το 1502) και του παλαιού Πανεπιστημίου της Χάλλης (που είχε ιδρυθεί το 1694). Το νέο πανεπιστήμιο ονομάσθηκε προς τιμή του πρωτεργάτη της θρησκευτικής Μεταρρυθμίσεως Μαρτίνου Λούθηρου, ο οποίος υπήρξε διδακτορικός φοιτητής και μετέπειτα καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βιτεμβέργης. Σήμερα η πανεπιστημιόπολη του MLU βρίσκεται στο Χάλλε, ενώ στη Βιτεμβέργη βρίσκεται μόνο το ίδρυμα Leucorea, που χρησιμεύει ως το συνεδριακό κέντρο του Α.Ε.Ι.. Αμφότερες οι πόλεις απέχουν μόλις μιά ώρα περίπου από το Βερολίνο με το τρένο InterCity Express.
Κωστής Ευσταθίου
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε μέλος της Νεολαίας Δώρου Λοΐζου και της Σοσιαλιστικής Νεολαίας ΕΔΕΝ. Την περίοδο των σπουδών του οργανώθηκε στον Αγώνα Αθήνας. Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΦΕΚ Αθηνών.
Πανεπιστήμιο του Χάλλε-Βιτεμβέργης
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης (Universität Wittenberg) ιδρύθηκε το έτος 1502 από τον Φρειδερίκο Γ΄ τον Σοφό, εκλέκτορα της Σαξονίας, καθώς το πνεύμα της Αναγεννήσεως εξαπλωνόταν ευρύτερα στους ανθρώπους. Ωστόσο η ίδρυσή του επικρίθηκε εντόνως, ιδίως όταν οι περίφημες «95 Θέσεις» του Λούθηρου έφθασαν στον Αλβέρτο του Βρανδεμβούργου, εκλέκτορα και ταυτοχρόνως Αρχιεπίσκοπο του Μάιντς, στον οποίο υπαγόταν ο Φρειδερίκος. Ο Αλβέρτος επέκρινε τον Φρειδερίκο για τις θέσεις του Λούθηρου, θεωρώντας το προσφάτως ιδρυθέν πανεπιστήμιο ως «εκτροφείο» αιρετικών ιδεών. Υπό την επιρροή του Μελάγχθονος, το νέο πανεπιστήμιο έγινε πράγματι ένα κέντρο της προτεσταντικής Μεταρρυθμίσεως - η ίδια η κατοικία του Λούθηρου στη Βιτεμβέργη, το Lutherhaus, ήταν τμήμα της πανεπιστημιόπολης. Αξιοσημείωτος απόφοιτος αυτού του ιδρύματος ήταν ο μεγάλος μαθηματικός και αστρονόμος της Αναγεννήσεως Ραιτικός και διδάσκων ο Βαλέριους Κόρντους, ενώ ο Σαίξπηρ επέλεξε το Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης ως τόπο σπουδών του γνωστότερου ήρωά του, του Άμλετ, και ο Κρίστοφερ Μάρλοου ως τόπο σπουδών του Δόκτορα Φάουστ.
Κωστής Ευσταθίου
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λατσιών. Στις Δημοτικές εκλογές του 2001 εκλέχθηκε Δήμαρχος Λατσιών.
Πανεπιστήμιο του Χάλλε-Βιτεμβέργης
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο του Χάλλε ιδρύθηκε το 1694 κατά σύμπτωση από έναν άλλο Φρειδερίκο Γ΄, τον εκλέκτορα του Βραδεμβούργου, που αργότερα (1701) έγινε ο βασιλιάς Φρειδερίκος Α΄ της Πρωσίας.
Στα τέλη του 17ου αιώνα και στις αρχές του 18ου το Χάλλε έγινε κέντρο του Πιετισμού στην Πρωσία.
Κωστής Ευσταθίου
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 2012-2015 ήταν δεύτερος αντιπρόεδρος του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ, ενώ από τον Μάρτιο του 2015 έως τον Μάιο του 2017 ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του κόμματος.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πανεπιστήμιο του Χάλλε-Βιτεμβέργης
Ιστορία
Τον 17ο και τον 18ο αιώνα τα πανεπιστήμια αποτελούσαν κέντρα του γερμανικού Διαφωτισμού. Ο Κρίστιαν Βολφ υπήρξε σημαντικός υποστηρικτής του ορθολογισμού και επηρέασε πολλούς Γερμανούς διανοούμενους, όπως τον Καντ. Ο Κρίστιαν Τομάσιους υπήρξε ο πρώτος φιλόσοφος στη Γερμανία που παρέδιδε τις διαλέξεις του όχι στη λατινική, αλλά στη γερμανική γλώσσα. Η Δωροθέα Κριστιάνε Έρξλεμπεν ήταν η πρώτη στην ιστορία γυναίκα γιατρός στη Γερμανία.
Η «θεσμοθέτηση» της τοπικής γλώσσας ως της γλώσσας της διδασκαλίας, η «προτεραιοποίηση» του ορθολογισμού έναντι της θρησκευτικής ορθοδοξίας και η παραχώρηση του ελέγχου στην εργασία τους στους ίδιους τους καθηγητές, ήταν μερικές μόνο από τις καινοτομίες που χαρακτήρισαν το Πανεπιστήμιο του Χάλλε και οδήγησαν στο να μνημονεύεται ως το πρώτο «μοντέρνο» πανεπιστήμιο, του οποίου ο φιλελευθερισμός υιοθετήθηκε μετά από μία περίπου γενιά από το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και αργότερα από άλλα γερμανικά και δυτικά πανεπιστήμια.
Κωστής Ευσταθίου
Πολιτική διαδρομή
Ως βουλευτής, είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Εκσυγχρονισμό του Κανονισμού της Βουλής. Επιπρόσθετα, είναι αναπληρωματικό μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων των Χωρών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πανεπιστήμιο του Χάλλε-Βιτεμβέργης
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης έκλεισε το 1813 εξαιτίας των Ναπολεόντειων Πολέμων. Η πόλη της Βιτεμβέργης παραχωρήθηκε στην Πρωσία από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815, οπότε το Πανεπιστήμιό της συγχωνεύθηκε με το πρωσικό Πανεπιστήμιο του Χάλλε το 1817. Πήρε τη σημερινή ονομασία του στις 10 Νοεμβρίου 1933.
Κωστής Ευσταθίου
Πολιτική διαδρομή
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Δήμαρχοι Λατσιών Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Πανεπιστήμιο του Χάλλε-Βιτεμβέργης
Ιστορία
Υπό το ναζιστικό καθεστώς απολύθηκαν περισσότεροι των δέκα καθηγητών του για πολιτικούς λόγους.
Σχολές
Ακολουθώντας την ευρωπαϊκή ακαδημαϊκή παράδοση, το Πανεπιστήμιο «Μαρτίνος Λούθηρος» του Χάλλε-Βιτεμβέργης έχει εννέα Σχολές, τις εξής:
Το Collegium musicum
Το Πανεπιστήμιο διαθέτει τη δική του μουσική ορχήστρα, που ιδρύθηκε το 1779, και μια αρκετά υψηλού κύρους και πολυβραβευμένη χορωδία, που ιδρύθηκε το 1950. Από κοινού η ορχήστρα και η χορωδία συναποτελούν το λεγόμενο Collegium musicum. Τα μέλη της είναι κυρίως ταλαντούχοι φοιτητές και φοιτήτριες από όλες τις Σχολές του ιδρύματος, αλλά και κάποιοι διδάσκοντες και απόφοιτοι. Η πανεπιστημιακή χορωδία ερμηνεύει τακτικά στο διεθνές Φεστιβάλ Χαίντελ στη γενέτειρα του ίδιου του Χαίντελ, που είναι η Χάλλε.
Συνεργαζόμενα πανεπιστήμια
Το Πανεπιστήμιο «Μαρτίνος Λούθηρος» του Χάλλε-Βιτεμβέργης έχει συνάψει συμφωνίες συνεργασίας με αρκετά πανεπιστήμια άλλων χωρών, συνήθως με ένα ανά χώρα, όπως τα εξής:
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Πολλές αξιόλογες προσωπικότητες είχαν φοιτήσει ή δίδαξαν στο νέο Πανεπιστήμιο και μετά τη συγχώνευση του 1817, μεταξύ των οποίων και οι εξής (με ελληνική αλφαβητική σειρά):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαλλε-Βιτεμβεργ
Οι θαλασσιές οι χάντρες
Οι θαλασσιές οι χάντρες είναι ελληνική μουσική κωμωδία του 1967 της Φίνος Φιλμ, έγχρωμη, σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Πλοκή
Η Μαίρη (Ζωή Λάσκαρη), μια πλούσια κοπέλα προκαλεί προβλήματα στην Πλάκα, ανοίγοντας ένα κέντρο όπου παίζει μοντέρνα τραγούδια με το γυναικαίο συγκρότημά της. Στο απέναντι μαγαζί, ο Φώτης (Φαίδων Γεωργίτσης), ο γόης της γειτονιάς, παίζει μπουζούκι στην ταβέρνα του Αποστόλη (Νίκος Φέρμας) μαζί με τον Μεμά (Γιάννης Βογιατζής) και τις τραγουδίστριες Σοφία (Μαίρη Χρονοπούλου) και Μαρκησία (Αλέκα Μαβίλη), που είναι παράφορα ερωτευμένες μαζί του. Η σύγκρουση στα είδη μουσικής που υπηρετούν ο Φώτης και η Μαίρη είναι μεγάλη, αλλά εκείνος την ερωτεύεται και κάνει θυσίες για εκείνη. Έτσι, ξυρίζει το μουστάκι του όταν εκείνη του το ζητά, προκαλώντας την περιφρόνηση της γειτονιάς.
Παράλληλα, ο Κώστας (Κώστας Βουτσάς), πλανόδιος μικροπωλητής τουριστικών ειδών, γνωρίζει τον Ελληνοαμερικάνο επιχειρηματία Τζίμ (Γιώργος Τσιτσόπουλος) και τον βοηθά να ανοίξουν μια μπουάτ ειδικά για τουρίστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες
(I Like) The Way You Love Me
Το (I Like) The Way You Love Me είναι ένα remix του The Way You Love Me, ένα τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον που εμφανίζεται στο άλμπουμ Michael, το οποίο κυκλοφόρησε στην Κορέα ως digital single στις 18 Ιανουαρίου 2011, και κυκλοφόρησε στα ιταλικά ραδιόφωνα στις 8 Ιουλίου 2011. Το τραγούδι εμφανίστηκε νωρίτερα στο άλμπουμ The Ultimate Collection (2004) με τον τίτλο The Way You Love Me ως κομμάτι που δεν κυκλοφόρησε. Για το Michael, το τραγούδι διευθύνθηκε εκ νέου, και σε αυτό προστέθηκαν νέα φωνητικά.
Προϊστορία και κυκλοφορία
Το τραγούδι διαμορφώθηκε ως remix από τον Θέρον Φίμστερ για το άλμπουμ Michael, ο οποίος δήλωσε, «ο Μάικλ θα μου έκφραζε τη σημασία που υπάρχει όταν δίνεις ένα δώρο στον κόσμο. Όταν τους δίνεις τραγούδια που θα μείνουν για πάντα. Αυτό το τραγούδι κυκλοφόρησε στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης του. Ήθελε να επανεξετάσουμε το τραγούδι επειδή ο Μάικλ Τζάκσον ήταν τελειομανής με όλα και δεν κυκλοφορούσε τίποτα μέχρι να χαμογελάσει και να χορέψει! Ήταν όπως η προσοχή για ένα λουλούδι που μεγαλώνει και ανθίζει την άνοιξη».
Σύνθεση
Σε αυτό το νέο remix, ένα τηλεφωνικό μήνυμα ήταν η εισαγωγή στην αρχική έκδοση, στην οποία ο Τζάκσον εξηγεί τη σύνθεση του κομματιού στον συνάδερφο του, Μπραντ Μπαξερ, και στο οποίο περιγράφει τη διευθέτηση των ντραμς του κομματιού. Το τραγούδι διευθετήθηκε εκ νέου και προστέθηκαν περισσότερα φωνητικά, και η μεταχείριση του (I Like) The Way You Love Me δημιούργησε ένα δροσερό αντιπαραγωγικό ρυθμό.
Σε σύγκριση με την παλαιότερη εκδοχή, ο ρυθμός της εκδοχής του 2010 είναι διαφορετικός, με τις κρεμώδεις φωνητικές αρμονίες να θυμίζουν τους Beach Boys. Στο τέλος, όπως στην εκδοχή του 2004, τα ooh φωνητικά επανειλημμένα αλλάζουν κλείδα, αναρριχόμενος παραπάνω από ότι μια μισή οκτάβα. Τώρα, τα φωνητικά του Τζάκσον επιστρέφουν με το ρεφρέν. Μερικοί κριτικοί αναρωτήθηκαν κατά πόσο ψηφιακά άλλαξαν τα αρχικά φωνητικά.
Κριτική
Το τραγούδι έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Η Λιχ Γκρίνμπλατ, της Entertainment Weekly, δήλωσε ότι ήταν «γλυκά τονισμένη λιποθυμία». Ο Τζο Βόγκελ, της The Huffington Post, δήλωσε ότι το κομμάτι ήταν μια «νέα μεγάλη παραγωγή του Neff-U», και ότι «η νέα εκδοχή διατηρεί όλη τη γοητεία της αρχικής και έχει νέους ήχους πιάνου, μπάσου, χορδών και φωνητικά εφέ». Οι Τζέισον Λίπσχουτζ, Γκάιλ Μίτσελ και Γκάρι Γκραφ από το Billboard δήλωσαν ότι το κομμάτι είναι «ευτυχισμένο τραγούδι αγάπης με πολυεπίπεδα φωνητικά και απαλά κρουστά, χάρη στο απλό σκίτσο του». Η Κίττι Εμπάιρ, της The Observer, είπε ότι το τραγούδι «είναι ανεμοδαρμένο κομμάτι και ο Τζάκσον ακούγεται ξέγνοιαστα».
Η αρνητική κριτική ήρθε από τον Νταν Μάρτιν, του NME, που δήλωσε ότι αυτό το τραγούδι «καλύπτει την βαρετή mid-tempo R&B περιοχή».
Εμφάνιση στα τσαρτ
Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως το τέταρτο single του άλμπουμ Michael. Έκανε το ντεμπούτο του στα Italian Airplay Chart στις 17 Ιουλίου 2011, στη 86η θέση. Δεν μπήκε σε κανένα άλλο τσαρτ παγκοσμίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 2004 Κατηγορία:Singles του 2011
Φιλ Κάμπελ
Ο Φιλ Κάμπελ (αγγλ. Philip Anthony Campbell) είναι Ουαλός κιθαρίστας, γνωστός ως πρώην μέλος του χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ενώ έχει παίξει και στους Persian Risk.
Τα πρώτα χρόνια και Persian Risk
Το 1979 σχημάτισε το New Wave of British Heavy Metal συγκρότημα Persian Risk, με τους οποίους κυκλοφόρησε το σινγκλ "Calling for You" με τον Καρλ Σέντανς στα φωνητικά. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στη συλλογή "Heavy Metal Heroes Vol.2", ενώ το 1983 κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Ridin' High" μέσω της "Neat Records". Πριν την κυκλοφορία του ΕΡ "Too Different" το 1984, ο Κάμπελ έγινε μέλος των Motörhead μετά από οντισιόν που έκανε με το συγκρότημα.
Motörhead
Ο Κάμπελ πήρε τη θέση του Μπράιαν Ρόμπερτσον και μαζί με τον Würzel αποτέλεσαν το δίδυμο κιθαριστών του συγκροτήματος μέχρι το 1995. Αρχικός σκοπός ήταν να κρατήσουν έναν από τους δύο, αλλά όταν ο Lemmy είδε το επίπεδο της συνεργασίας τους αποφάσισε να παραμείνουν και οι δύο. Πρώτη κυκλοφορία με τους Motörhead ήταν η συλλογή "No Remorse" το 1984 για την οποία ηχογράφησαν τέσσερα νέα τραγούδια. Ακολούθησαν τα "Orgasmatron" του 1986 και "Rock 'n' Roll" του 1987 με το συγκρότημα να φτάνει σε νέα επίπεδα αναγνώρισης από το κοινό του Heavy Metal.
Μετά το "Sacrifice" του 1995, ο Κάμπελ παρέμεινε ως μοναδικός κιθαρίστας του συγκροτήματος στη μακροβιότερη σύνθεση των Motörhead η οποία έχει αντέξει για σχεδόν είκοσι χρόνια, έχοντας πραγματοποιήσει μία δεύτερη εμπορική ακμή από το 2006 μέχρι το 2015.
Μετά τους Motörhead
Πλέον, ο Κάμπελ ενεργοποιείται με τους All Starr Band, ηχογραφώντας το 2016 το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με την συμμετοχή του Κρις Φεν των Slipknot.
Προσωπική ζωή και χαρακτηριστικά
Ο Κάμπελ διαμένει στην γενέτειρα του, το Πόντιπριντ, με τη σύζυγο του Γκέινορ και τα τρία τους παιδιά, Τοντ, Ντέιν και Τίλα. Είναι οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Κυριότερες επιρροές του είναι ο Τζίμι Χέντριξ, ο Τόνι Αϊόμι, ο Μίκαελ Σένκερ, ο Τζίμι Πέιτζ, κ.α. και παίζει με "Gibson Les Paul".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ουαλοί μουσικοί Κατηγορία:Motörhead
Διαμέρισμα Κουσκατλάν
Το Διαμέρισμα Κουσκατλάν (ισπανικά: departmento de Cuscatlán) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Κεντρική επαρχία. Έχει έκταση 756,19 τ.χλμ. και πληθυσμό 229.260 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Κοχουτεπέκε και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Σουτσιοτότο.
Γεωγραφία
Το Κουσκατλάν βρίσκεται κεντρικά του Ελ Σαλβαδόρ, στη Κεντρική Επαρχία. Συνορεύει στα βόρεια και βορειοανατολικά με το Τσαλατενάνγκο, στα δυτικά με το το Σαν Σαλβαδόρ, στα νότια με το Λα Πας, στα κεντρο-ανατολικά με το Καμπάνιας και στα νοτιοανατολικά με το Σαν Βισέντε. Έχει έκταση 756,19 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το μικρότερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ.
Δον Ζουάν
Ο Δον Ζουάν ή Δον Χουάν (Ισπανικά, επίσης Ντον Τζοβάννι (Ιταλικά), είναι ένας θρυλικός φανταστικός ελευθεριάζων ήρωας. Η πρώτη έκδοση γράφτηκε από τον Ισπανό δραματουργό Τίρσο δε Μολίνα (ψευδώνυμο του Γκαμπριέλ Τέγιεθ). Το θεατρικό του, El Burlador de Sevilla y combidado de piedra (Ο Απατεώνας της Σεβίλης και ο πέτρινος συνδαιτυμόνας), γράφτηκε τον δέκατο τέταρτο αιώνα και εκδόθηκε στην Ισπανία γύρω στο 1630. Το όνομα "Δον Ζουάν" αποτελεί συχνά μεταφορά για έναν άνδρα γυναικά.
Σκοπός
Το αυθεντικό θεατρικό γράφτηκε κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Χρυσής Εποχής σύμφωνα με τις πεποιθήσεις και τα ιδανικά του, αλλά καθώς η ιστορία μεταφράστηκε και ο καιρός περνούσε η ιστορία προσαρμόστηκε για να ικανοποιήσει τις πολιτισμικές αλλαγές.
Ο Τίρσο δε Μολίνα έγραψε το El burlador de Sevilla το 1630 προκειμένου να επιδείξει ένα μάθημα που αλλάζει τη ζωή. Είδε ότι όλοι αφαιρούσαν τη ζωή τους, ζούσαν και αμάρταναν όπως επιθυμούσαν, επειδή πίστευαν ότι τελικά, εφόσον μετανοήσουν πριν πεθάνουν, θα λάβουν τη χάρη για να εισέλθουν στον παράδεισο. Εντούτοις, μέσα από το θεατρικό του, δείχνει ακόμη και το Δον Ζουάν, που ταυτίζεται με τον ίδιο το διάβολο, έναν "άντρα δίχως όνομα" και μεταμορφωτής, πρέπει τελικά να πληρώσει για τις αμαρτίες του. Ο Τίρσο μας θυμίζει ότι πρέπει να πληρώνουμε για τις πράξεις μας, και ότι στο τέλος, ο θάνατος μας καθιστά ίσους.
Θρύλος
Αν και οι ποικίλες προσεγγίσεις του μύθου του Δον Ζουάν παρουσιάζουν κάποιες παραλλαγές, η βασική ιστορία παραμένει η ίδια. Ξεκινώντας με τη δουλειά του Τίρσο, ο Δον Ζουάν απεικονίζεται ως ένας πλούσιος ελευθεριάζων που αφιερώνει τη ζωή του αποπλανώντας γυναίκες, λαμβάνοντας μεγάλη υπερηφάνεια για την ικανότητά του να αποπλανεί γυναίκες όλων των ηλικιών και κοινωνικών θέσεων στη ζωή.
"Tan largo me lo fiáis" (μεταφράζεται ως "Θα το πιστέψω όταν το δω!" ) είναι ο αφορισμός που ζει ο Δον Ζουάν. Είναι ο τρόπος που υποδεικνύει ότι είναι νέος και ότι ο θάνατος είναι μακρινός, πιστεύοντας ότι έχει αρκετό χρόνο να μετανοήσει για τις αμαρτίες του.
Πολιτιστικό αντίκτυπο
Ο Αλμπέρ Καμύ χρησιμοποίησε τον Δον Ζουάν ως χαρακτήρα για να απεικονίσει συγκεκριμένες ιδέες. Στο Ο μύθος του Σίσυφου, ο Καμύ περιγράφει το Δον Ζουάν ως ένα παράδειγμα 'παράλογου ήρωα', καθώς διατηρεί μια απερίσκεπτη εγκατάλειψη στην προσέγγισή του για την αγάπη. Ο καθημερινός του τρόπος αποπλάνησης "φέρνει μαζί του όλα τα πρόσωπα στον κόσμο και ο τρόμος του προέρχεται από το γεγονός ότι γνωρίζει ότι είναι θνητός". Αυτός "πολλαπλασιάζει αυτό που δεν μπορεί να ενοποιήσει... Είναι ο τρόπος του να δίνει και να ζωογονεί".
Ο Δον Ζουάν γοήτευσε και την Τζέιν Όστεν: "Δεν έχω δει κανέναν στη σκηνή που να ήταν πιο ενδιαφέρον Χαρακτήρας από αυτόν που συνδυάζει τη Σκληρότητα και τη Λαγνεία". Σε ένα διάσημο χωρίο, ο Κίρκεγκωρ συζητά την έκδοση του Μότσαρτ για την ιστορία του Δον Ζουάν. Ο Τσαρλς Ρόζεν είδε αυτό που αποκάλεσε "η αποπλανητική φυσική δύναμη" της μουσικής του Μότσαρτ που συνδέεται με τον απελευθερωτισμό του 18ου αιώνα, την πολιτική θέρμη και τον αρχαίο Ρομαντισμό. Ο Άντονι Πάουελ στο μυθιστόρημά του Casanova's Chinese Restaurant έρχεται σε αντίθεση με τον Δον Ζουάν, στον οποίον "απλώς άρεσε η εξουσία" και "προφανώς δεν ήξερε τι ήταν η αισθαντικότητα", με τον Καζανόβα, ο οποίος "αναμφισβήτητα είχε τις αισθησιακές του στιγμές".
Στην Ισπανία, οι τρεις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα είδαν περισσότερο πολιτιστικό ζήλο γύρω από τη φιγούρα του Δον Ζουάν πιθανότατα από άλλη περίοδο. Σε ένα από τα πιο προκλητικά κομμάτια που εκδόθηκαν, ο ενδοκρινολόγος Γκρεγκόριο Μαρανιόν υποστήριξε ότι, πέρα από το πρότυπο της αρρενωπότητας που συχνά υποτίθεται ότι ήταν, ο Δον Ζουάν έπασχε από μια ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη που αναπτύχθηκε.
Κατά τη διάρκεια της επιδημίας του 1918 στην Ισπανία, η μορφή του Δον Ζουάν χρησίμευσε ως μεταφορά για το μικρόβιο της γρίπης.
Θρησκευτικοί υπαινιγμοί
Ο θρύλος του Δον Ζουάν συζητά το θεολογικό ζήτημα της πράξης της εξουσίας, μέσω του οποίου αυτοί που εξέφραζαν τη λύπη τους για τις αμαρτίες τους πριν από το θάνατο, θα λάμβαναν αυτόματα τη σωτηρία. Παρότι, άλλοι πίστευαν ότι κάποιες αμαρτίες ήταν ασυγχώρητες και ότι η απλή πράξη της εξουσίας δε θα τους έσωζε από τη καταδίκη για όλα τα κακά που έχουν προκαλέσει. Η θεολογική προοπτική του Τίρσο δε Μολίνα είναι αρκετά ξεκάθαρη ως προς το μήνυμα που μεταφέρει με το τρομερό τέλος του θεατρικού του έργου.
Η σημασία της τιμής
Συγκεκριμένα επαναπροσδιορίστηκε ως αρσενική τιμή και θηλυκή ακεραιότητα. Κάτω από τη σημασία της τιμής, οι άντρες εκείνης της περιόδου θεώρησαν την θηλυκή ακεραιότητα ως ένα κρίσιμο στοιχείο, μέχρι κάποιο σημείο όπου οι γυναίκες στην ιταλική έκδοση του Δον Ζουάν είναι υποτιμημένες. Αυτές οι χαμηλές απόψεις της κοινωνίας των γυναικών επηρεάζουν τις απόψεις του Δον Ζουάν και αποτελούν πηγές για τη συμπεριφορά του. Ξεκινά να προβάλει τις γυναίκες ως έναν αριθμό που θα μπορούσε να προσθέσει στη λίστα του και δε θα μπορούσε να δει ποιες πραγματικά ήταν. Η ποσότητα του ήταν περισσότερο σημαντική καθώς αντιτίθεται στην ποιότητα ή στο κοινωνικό κύρος για τις γυναίκες. Έφτασε σε σημείο να μεταμφιέζεται και να χρησιμοποιεί άλλες ταυτότητες ώστε να αποπλανεί γυναίκες όπως επιθυμούσε. Εάν μια γυναίκα δεn παρέμενε αγνή μέχρι το γάμο, η τιμή ολόκληρης της οικογένειάς της θα υποτιμούνταν.
Αμαρτία και λύτρωση
Ο Δον Ζουάν αρχικά θεωρείται ως ένας κακός άνδρας για την ικανότητά του να χειρίζεται τη γλώσσα του και να αποπλανεί γυναίκες, όπως ο διάβολος ως γνωστών να παίρνει άλλες μορφές. Ωστόσο, τελικά μετανοεί για όλα τα παραπτώματά του.
Προφορά
Στα ισπανικά, το Don Juan προφέρεται. Η συνηθισμένη αγγλική προφορά είναι, με δύο συλλαβές και ένα βουβό "J". Ωστόσο, στο επικό ποίημα του Βύρωνα κάνει ρίμα με τα ruin και true one, υποδεικνύοντας ότι ήταν επιθυμητό να έχει την προφορά με τρεις συλλαβές. Αυτό θα ήταν χαρακτηριστικό των αγγλικών λογοτεχνικών προκατόχων του που συχνά επέβαλαν αγγλικές προφορές σε ισπανικά ονόματα, όπως του Δον Κιχώτη.
Ο Δον Ζουάν σε άλλα έργα
Ανάμεσα στις πιο γνωστές δουλειές γι' αυτόν τον χαρακτήρα είναι το θεατρικό έργο του Μολιέρου Δον Ζουάν ή Το πέτρινο συμπόσιο (1665), το επικό ποίημα του Βύρωνα Don Juan (1821), το ποίημα του Χοσέ δε Εσπρονθέδα El estudiante de Salamanca (1840), και θεατρικό του Χοσέ Θορρίγια Don Juan Tenorio (1844). Μαζί με το Don Juan Tenorio (εκτελείται ακόμη κάθε δεύτερη Νοέμβρη σε όλο τον ισπανόφωνο κόσμο), το Ντον Τζοβάννι, μια όπερα που συντέθηκε από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ με λιμπρέτο από τον Λορέντσο ντα Πόντε, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι είναι η πιο γνωστή έκδοση. Αρχικά παρουσιάστηκε στην Πράγα το 1787, εμπνεύστηκε από έργα των Ε. Θ. Γ. Χόφμαν, Αλεξάντρ Πούσκιν, Σαίρεν Κίρκεγκωρ, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, και Αλμπέρ Καμύ.
Το Don Juans Ende, ένα θεατρικό έργο προερχόμενο από ένα ημιτελές παραμύθι του 1844, του Νικολάους Λενάου, εμπνευσμένο από ορχηστρικό ποίημα Don Juan του Ρίχαρντ Στράους, που έκανε πρεμιέρα στις 11 Νοεμβρίου 1889, στη Βαϊμάρη, όπου ο Στράους υπηρέτησε ως δικαστής καπελμάιστερ και διηύθυνε την ορχήστρα της όπερας της Βαϊμάρης. Στην απόδοση του Λενάου, η ακολασία του Δον Ζουάν πηγάζει από την αποφασιστικότητά του να βρει την ιδανική γυναίκα. Απογοητευμένος από το ενδεχόμενο να μην τη βρει ποτέ, τελικά παραδίδεται σε μελαγχολία και επιθυμεί το θάνατό του.
Ο Σουηδός σκηνοθέτης Ίνγκμαρ Μπέργκμαν έγραψε και σκηνοθέτησε ένα κωμικό σίκουελ το 1960 με τίτλο The Devil's Eye (Το μάτι του διαβόλου) στην οποία ο Δον Ζουάν, συνοδεύεται από τον υπηρέτη του, στέλνεται από την Κόλαση στη σύγχρονη Σουηδία, για να αποπλανήσει μια νεαρή γυναίκα πριν το γάμο της.
Ο Δον Ζουάν επίσης αναφέρεται στη μουσική διασκευή του Βίκτωρ Ουγκώ Οι Άθλιοι, στην οποία ο χαρακτήρας Γκραντέρ δηλώνει ότι ο Μάριους Ποντμέρσι ενεργεί σαν τον Δον Ζουάν.
Στο φανταστικό διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Το ελιξίριο της μακροζωίας (1830) παρουσιάζεται μια νέα ανάγνωση του μύθου του Δον Ζουάν.
Επίσης στο Φάντασμα της Όπερας του Γκαστόν Λερού, το Φάντασμα γράφει μια όπερα βασισμένη στο θρύλο του Δον Ζουάν ονόματι Don Juan Triumphant.
Ο Έρολ Φλιν πρωταγωνιστεί ως ξιφομάχος εραστής των γυναικών που επίσης μάχεται στο πλευρό της καλής Ισπανής βασίλισσας (Βιβέκα Λίντφορς) ενάντια στη δύναμη του κακού, στην ταινία The Adventures of Don Juan (1948).
Το 1995, ο Τζόνι Ντεπ και ο Μάρλον Μπράντο πρωταγωνίστησαν στην ταινία Don Juan DeMarco (Ντον Χουάν ΝτεΜάρκο), όπου ο Ντεπ αναπαριστά το ρόλο ενός ψυχικού ασθενούς πεπεισμένου ότι είναι ο Δον Ζουάν, και που λέει την ιστορία της ζωής του στο ψυχίατρο που υποδύεται ο Μπράντο.
Η ταινία Don Jon (Δον Ζουάν, 2013) και ο γυναικάς πρωταγωνιστής της είναι μια αναφορά στο Δον Ζουάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Πολιτισμός στην Ισπανία
Τριηραρχία
μικρογραφία|δεξιά|300px|Μοντέλο αρχαίας ελληνικής [[Τριήρης|τριήρους, Deutsches Museum, Μόναχο, Γερμανία.]]
Γενικά Τριηραρχία σημαίνει η αρχηγία - διοίκηση της Τριήρους. Στην αρχαία Αθήνα η Τριηραρχία ήταν θεσμός έκτακτης δημόσιας λειτουργίας, από τις δαπανηρότερες που μπορούσε να αναλάβει κάποιος πλούσιος Αθηναίος. Στους ευπορότερους των πολιτών παραδιδόταν από το Αθηναϊκό κράτος από μια τριήρη χωρίς πλήρωμα, αλλά με όλο τον εξαρτισμό καθώς και με τον μισθό του προβλεπόμενου πληρώματος. Ο τριήραρχος είχε πλήρη ευθύνη για τον εξοπλισμό πολεμικού πλοίου στη διάρκεια εκστρατείας. Από το έτος 357 π.Χ. το ζήτημα αυτό ρυθμίστηκε με νόμο του Περίανδρου.
Ανάθεση
Η Βουλή των Πεντακοσίων φρόντιζε για τις τριήρεις μετά την κατασκευή τους, για τον εξοπλισμό και για τους ναυστάθμους τους, καθώς και για την ναυπήγηση νέων τριήρων και τετραήρων. Οι ναυπηγοί ψηφίζονταν από τον δήμο.
"«Κι αν η απερχόμενη βουλή δεν παραδώσει τα έργα αυτά ολοκληρωμένα στη νέα βουλή, δεν μπορούν οι βουλευτές να λάβουν την καθιερωμένη δωρέα· αντί γι αυτούς την παίρνουν οι βουλευτές της επόμενης βουλής"
Ο αναλαμβάνων Τριήραρχος καλούμενος αργότερα και Τριηράρχης, υποχρεωνόταν στην επάνδρωση του σκάφους με κατάλληλο πλήρωμα για την αναγκαία συντήρησή του, διατηρώντας την διοίκηση σε αυτό καθ΄ όλο το ενιαύσιο διάστημα της τριηραρχίας του.
Δαπάνη
Η δαπάνη για την αναλαμβανόμενη τριηραρχία ανέρχονταν στις 5.000 - 6.000 αττικές δραχμές (περ. ένα τάλαντο), θεωρούμενη ως μία από τις δαπανηρότερες δημόσιες λειτουργίες, γι΄ αυτό και επιβαλλόταν σε πολίτες που παρουσίαζαν ετήσιο εισόδημα πολύ περισσότερο των 8.000 δραχμών.
Συντριηραρχία
Το πότε εισήχθηκε αυτός ο θεσμός στην Αθηναϊκή πολιτεία δεν έχει εξακριβωθεί, αν και ο Δημοσθένης στους λόγους του παρέχει πολλές πληροφορίες γι΄ αυτόν. Από το 412 π.Χ. και κυρίως μετά από τη ναυμαχία στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.) επιτράπηκε η «συντριηραρχία», δηλαδή η ανάθεση της δημόσιας αυτής λειτουργίας σε δύο πολίτες, που κατέβαλαν ο καθένας το ήμισυ της δαπάνης, κυβερνώντας την τριήρη επί εξάμηνο εναλλάξ, ή κυβερνώντας ο ένας ολόκληρο το έτος κατά παραχώρηση του άλλου.
Συντελείες
Από το 357 π.Χ. με νέο οργανισμό του θεσμού αυτού, ορίσθηκε κάθε μία από τις 240 «συντελείες», που διαιρέθηκαν οι 1200 περίπου πλουσιότεροι πολίτες. Η κάθε συντελεία όφειλε να συντηρεί από μια τριήρη, έτσι η «συντριηραρχία» αφορούσε πλέον πέντε πολίτες υπόχρεους ανά σκάφος.
Το 349 π.Χ. με πρόταση του Δημοσθένη, με νέο νόμο, ορίσθηκε κάθε εύπορος που παρουσίαζε κεφάλαιο 10 ταλάντων να διατηρεί υποχρεωτικά ένα σκάφος, κάθε δε πλουσιότερος περισσότερα, ποτέ όμως άνω των τριών. Οι λιγότερο πλούσιοι συνέχιζαν και συνέρχονταν στις συντελείες. Κανένας δεν υποχρεωνόταν να τριηραρχήσει επί δύο συνεχόμενα έτη, κάποιοι όμως, από πατριωτικό ζήλο, το έπρατταν.
Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ
Ο Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ (Αμχαρικά: ኃይሌ ገብረ ሥላሴ, γεννήθηκε 18 Απριλίου 1973) είναι Αιθίοπας πρώην αθλητής του στίβου στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων. Δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης, κατέρριψε 20 επίσημα παγκόσμια ρεκόρ κατέχοντας εξέχουσα θέση στους μεγαλύτερους δρομείς όλων των εποχών.
Τον Σεπτέμβριο του 2008, σε ηλικία 35 ετών, κέρδισε τον Μαραθώνιο του Βερολίνου με 2:03:59, καταρρίπτοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ κατά 27 δευτερόλεπτα. Ήταν η πρώτη φορά που το ρεκόρ του Μαραθωνίου έπεσε κάτω από το όριο των 2 ωρών και 4 λεπτών. Το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε τρία χρόνια αργότερα (26 Σεπτεμβρίου 2011), ξανά στο Μαραθώνιο του Βερολίνου, όταν ο Κενυάτης Πάτρικ Μακάου σημείωσε χρόνο 2:03:38.
Πρώτα χρόνια και οι τίτλοι της δεκαετίας του 1990
Ο Γκεμπρεσελασιέ ήταν ένα από τα 10 παιδιά της οικογένειας, γεννημένος στην Ασέλα της επαρχίας Αρσί στην Αιθιοπία. Μεγαλώνοντας σε φάρμα, έπρεπε να τρέχει 10 χιλιόμετρα για το σχολείο κάθε πρωί και άλλα τόσα, επιστρέφοντας κάθε βράδυ. Η ιδιαίτερη πατρίδα του δεν διέθετε νερό ή ηλεκτρικό ρεύμα και έτρεχε μέσα από δάση και φαράγγια, και σε ποτάμια και λασπωμένους δρόμους. Αυτό συνετέλεσε και στη χαρακτηριστική στάση που έχει όταν τρέχει, με το αριστερό του χέρι λυγισμένο, σαν να κρατά τα σχολικά του βιβλία. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν επτά χρονών.
Ο πρώτος διεθνής του αγώνας ήταν στις 24 Μαρτίου 1991 στην Αμβέρσα, όπου τερμάτισε όγδοος στον αγώνα νέων του ''World Cross County. Έτυχε διεθνούς αναγνώρισης το 1992, όταν κέρδισε χρυσά μετάλλια στους αγώνες των 5.000 και 10.000 μέτρων στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Νέων του 1992 στη Σεούλ, και αργυρό μετάλλιο στον αγώνα Νέων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ανώμαλου δρόμου.
Την επόμενη χρονιά, το 1993, κέρδισε το πρώτο από τα τέσσερα συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα στα 10.000 μέτρα των ανδρών τις χρονιές 1993, 1995, 1997 και 1999. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1993, συμμετείχε επίσης στον αγώνα των 5.000 μέτρων όπου τερμάτισε δεύτερος, πολύ κοντά στον νικητή Ισμαήλ Κιρουί από την Κένυα. Το 1994 τερμάτισε τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου της IAAF. Αργότερα την ίδια χρονιά έθεσε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ του, τρέχοντας τα 5.000 μέτρα σε 12.56,96, καταρρίπτοντας το ρεκόρ του Σαΐντ Αουίτα κατά δύο δευτερόλεπτα.
Το 1995, ο Γκεμπρεσελασιέ έτρεξε τα 10.000 μέτρα σε 26.43,53 στο Χενγκελό της Ολλανδίας κατεβάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ κατά εννέα ολόκληρα δευτερόλεπτα. Το ίδιο καλοκαίρι στη Ζυρίχη της Ελβετίας, ο Γκεμπρεσελασιέ, έτρεξε τα 5.000 μέτρα σε 12.44,39, κατεβάζοντας σχεδόν 11 δευτερόλεπτα από το 12.55,30 (προηγούμενο ρεκόρ του Μόζες Κιπτανούι από την Κένυα, νωρίτερα την ίδια χρονιά). Αυτό το παγκόσμιο ρεκόρ ψηφίστηκε ως "Επίδοση της Χρονιάς" για το 1995 από το περιοδικό Track & Field News. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα ο Γκεμπρεσελασιέ στέφθηκε για πρώτη φορά χρυσός Ολυμπιονίκης νικώντας στον τελικό των 10.000 μέτρων με χρόνο 27.07,34. Μετά το τρίτο χρυσό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα των 10.000 μέτρων, ο Γκεμπρεσελασιέ στις 13 Αυγούστου 1997, καλύπτοντας τα τελευταία 200 μέτρα σε 26,8 δευτερόλεπτα, κατέρριψε το ρεκόρ του των 5.000 μέτρων με 12.41,86. Ο Ντανιέλ Κόμεν, μόλις 9 μέρες αργότερα, κατέρριψε το ρεκόρ του Γκεμπρεσελασιέ στο Βέλγιο με επίδοση 12.39,74.
Τα χρόνια μετά την καθιέρωση
Μόλις 13 μέρες αργότερα, ο Γκεμπρεσελασιέ έθεσε σαν στόχο το ρεκόρ που πέτυχε ο Κόμεν στο Ελσίνκι της Φιλανδίας στα 5.000 μέτρα. Ο Κροάτης "λαγός" Μπράνκο Ζόρκο ξεκίνησε με σχετικά αργό ρυθμό, με 2.33,91 το πρώτο χιλιόμετρο και βγήκε εκτός κούρσας μετά το πρώτο μίλι. Οι επόμενοι "λαγοί" του όμως, δεν μπορούσαν να διατηρήσουν τον ρυθμό και ο Γκεμπρεσελασιέ -έξι γύρους μετά την εκκίνηση- να συνεχίσει μόνος του τη δύσκολη προσπάθεια. Τέσσερις γύρους πριν τον τερματισμό (8:40.00), ο Γκεμπρεσελασιέ έπρεπε να καλύψει τα τελευταία 1.600 μέτρα σε λιγότερο από 4 λεπτά για να καταρρίψει το ρεκόρ. Έναν γύρο πριν τον τερματισμό και υποφέροντας, ο Αιθίοπας "απογειώθηκε", καλύπτοντας το τελευταίο 400άρι σε 56,77 δευτερόλεπτα και τα τελευταία 1.600 μέτρα σε 3.59,36, για να σημειώσει νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 12.39,36. Τη χρονιά εκείνη ψηφίστηκε για δεύτερη φορά (μετά το 1995) "Αθλητής της Χρονιάς" του περιοδικού Track and Field News.
Το 1999, ο Γκεμπρεσελασιέ υποδύθηκε τον εαυτό του στην ταινία Αντοχή. Η ταινία, κατέγραφε την πορεία του για την κατάκτηση του χρυσού ολυμπιακού μεταλλίου στην Ατλάντα, στα 10.000 μέτρα. Επί στίβου, κέρδισε στα 1.500/3.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, διατήρησε τον τίτλο του στα 10.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου και παρέμεινε ανίκητος σε όλους τους αγώνες στους οποίους συμμετείχε.
Το 2000, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε και πάλι σε όλους τους αγώνες όπου συμμετείχε, μένοντας πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη των 5.000 και 10.000 μέτρων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000, ήταν ο τρίτος αθλητής στην ιστορία που διατήρησε τον ολυμπιακό τίτλο του στα 10.000 μέτρα (μετά τον Εμίλ Ζάτοπεκ και Λάσε Βίρεν). Η οριακή ολυμπιακή νίκη επί του Κενυάτη Πολ Τέργκατ κρίθηκε στο νήμα, όπου το εκπληκτικά γρήγορο τελικό 200άρι του Τέργκατ στα 26,3 δευτερόλεπτα, δεν ήταν αρκετό για να ξεπεράσει αυτό του Γκεμπρεσελασιέ στα 25,4, που νίκησε για μόλις 0,09 δευτερόλεπτο, ένα περιθώριο ακόμα μικρότερο και από το αντίστοιχο του αγώνα των 100 μέτρων. Το 2001, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε τον Παγκόσμιο Ημιμαραθώνιο της IAAF και το χάλκινο μετάλλιο στα 10.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου του 2001.
Στις 30 Αυγούστου του 2003, ο Γκεμπρεσελασιέ εξελέγη πρώτος, ως μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αθλητισμού (IAAF). Επίσης το 2003, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Παρίσι, ο συμμετείχε σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς αγώνες 10.000 μέτρων της ιστορίας, κερδίζοντας αργυρό μετάλλιο, πίσω από τον συμπατριώτη του Κενενίσα Μπεκέλε. Το τελευταίο μισό του αγώνα, συμπληρώθηκε στο εκπληκτικό 12.57,24 (12.57,2 για τον Μπέκελε και 12.58,8 για τον Γκεμπρεσελασιέ). Σύμφωνα με την IAAF, "Αυτός ο ενδιάμεσος χρόνος, δεν ήταν μόνο το γρηγορότερο τελευταίο 5άρι σε έναν αγώνα 10.000 μέτρων σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, (το προηγούμενο ρεκόρ ήταν 13:12.12, στην Ατλάντα), αλλά και το γρηγορότερο 5άρι σε αγώνα 5.000 μέτρων παγκοσμίως, ξεπερνώντας το 12:58.13 του Σαλάχ Χισού που σημειώθηκε το 1999, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης." (Αυτό το σχόλιο, παρέμεινε αληθές για μόλις μια εβδομάδα, μέχρι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα όπου όλοι οι αθλητές των μεταλλίων στα 5.000 μέτρα (συμπεριλαμβανομένου και του Μπεκέλε) έτρεξαν γρηγορότερα από τον ενδιάμεσο χρόνο του αγώνα των 10.000 μέτρων του Παρισιού). "Η διαφορά του ενδιάμεσου χρόνου (12:57.24) και του αγώνα των 5.000 μέτρων (12.39,36) ήταν 17.98 δευτερόλεπτα, που αποτελεί ρεκόρ. Το προηγούμενο ρεκόρ είχε σημειωθεί στους Ολυμπιακούς του 1976."
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, ο Γκεμπρεσελασιέ επιχείρησε να γίνει ο πρώτος αθλητής της ιστορίας με τρία συνεχόμενα χρυσά μετάλλια στα 10.000 μέτρα. Ωστόσο, δεν τα κατάφερε, τερματίζοντας πέμπτος σε έναν αγώνα που κέρδισε ο συμπατριώτης του Κενενίσα Μπεκέλε, ο οποίος προηγουμένως είχε καταρρίψει και τα δύο παγκόσμια ρεκόρ του Γκεμπρεσελασιέ στα 5.000 και 10.000 μέτρα. Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες, ο Γκεμπρεσελασιέ έχασε τρεις εβδομάδες προπόνησης, λόγω τραυματισμού στον Αχίλλειο τένοντα. Ο τραυματισμός ήταν τόσο σοβαρός που ύπο άλλες συνθήκες δεν θα είχε αγωνιστεί, αλλά δέχθηκε ισχυρές πιέσεις από τους συμπατριώτες του και τελικά συμμετείχε.
Μετά το 2004
thumb|250px|Το 2011 στο Μαραθώνιο της Βιέννης Μετά την Ολυμπιάδα του 2004, ο Γκεμπρεσελασιέ άφησε τον στίβο και αφοσιώθηκε στους αγώνες δρόμου και τον μαραθώνιο. Το 2002 έκανε το ντεμπούτο του στο Μαραθώνιο του Λονδίνου. Ξεκίνησε τον αγώνα σε πολύ γρήγορο ρυθμό, μέσα στα όρια για παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά δεν μπόρεσε να τον διατηρήσει. Τελικά, ο τότε κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ Χαλίντ Χανούχι και ο Πολ Τέργκατ τον προσπέρασαν, ο Χανουχί κατέρριψε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ και ο Γκεμπρεσελασιέ τερμάτισε τρίτος.
Το 2005, ο Γκεμπρεσελασιέ παρέμεινε ανίκητος σε όλους τους αγώνες δρόμου, όπου συμμετείχε. Σημείωσε ρεκόρ στα 10 χλμ στο Μάντσεστερ (27.25), νίκη στον Μαραθώνιο του Άμστερνταμ με καλύτερη παγκόσμιο επίδοση για το 2006 (2:06.20) και νέο παγκόσμιο ρεκόρ για τα 10 μίλια στον αγώνα του Τίλμπουργκ, στην Ολλανδία (44.24). Ξεκίνησε το 2006 θετικά, καταρρίπτοντας στις 15 Ιανουαρίου το παγκόσμιο ρεκόρ του ημιμαραθωνίου κατά 21 ολόκληρα δευτερόλεπτα, σημειώνοντας χρόνο 58.55. Ήταν και το πρώτο ρεκόρ που κατέρριψε επί αμερικανικού εδάφους, τρέχοντας τον ημιμαραθώνιο στον Μαραθώνιο Ροκ εντ Ρολ της Αριζόνα. Στον ίδιο αγώνα, κατέρριψε επίσης το ρεκόρ των 20 χλμ που κατείχε ο Πολ Τέργκατ (Ο Γκεμπρεσελασιέ συμπλήρωσε τα 20 χλμ σε 55.48). Και τα δύο ρεκόρ κρατούσαν από το 1998. Το 2006 ήταν και η χρονιά που ο Αιθίοπας διέλυσε το παγκόσμιο ρεκόρ των 25 χλμ, αν και με τρόπο μη πιστοποιημένο από την IAAF, με χρόνο 1 ώρα 11.37, δηλαδή κατά 68 δευτερόλεπτα. Οι επτά πρώτοι δρομείς, έτρεξαν 5 χλμ και πέρασαν απευθείας την γραμμή εκκίνησης του αγώνα 20 χλμ στο Άλφεν Άαν ντεν Ριν της Ολλανδίας. Στις 23 Απριλίου, 2006, τερμάτισε ένατος στον Μαραθώνιο του Λονδίνου με χρόνο 2.09.05 (την κούρσα κέρδισε ο Κενυάτης Φίλιξ Λίμο, με χρόνο 2.06.39). Ο Γκεμπρεσελασιέ αναφέρθηκε σε αυτή την ένατη θέση ως τη "χειρότερη κούρσα της καριέρας μου". Επέστρεψε όμως στις 24 Σεπτεμβρίου με νίκη στον Μαραθώνιο του Βερολίνου με τον καλύτερο χρόνο της χρονιάς 2.05.56.
Το 2007 ο Γκεμπρεσελασιέ έκανε αναπάντεχη επιστροφή στο στίβο, η πρώτη από δύο κούρσες εντός σταδίου εκείνο το καλοκαίρι. Στην πρώτη, σε έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό αγώνα 10.000 μέτρων στο Χενγκελό της Ολλανδίας, τερματίζοντας πέμπτος με χρόνο 26:52.81 Η επόμενη, στις 27 Ιουνίου, 2007, οπότε ο Γκεμπρεσελασιέ “επιτέθηκε” στο παγκόσμιο ρεκόρ της διανυθείσας απόστασης σε μία ώρα, στην Οστράβα της Τσεχίας. Η απόπειρα αυτή ήταν επιτυχημένη, αφού κατάφερε να διανύσει 21.285 μέτρα, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ των 21.101 μέτρων, του Μεξικανού Αρτούρο Μπάριος στην Λα Φλες, της Γαλλίας στις 30 Μαρτίου 1991. Επιπλέον, διένυσε 50 γύρους (20.000 μ.) σε 56.25,98, άλλο ένα ρεκόρ (το προηγούμενο ήταν επίσης από τον Μπάριος από το 1991 με 56.55,6).
Έκανε το ντεμπούτο του στην Νέα Υόρκη, κερδίζοντας στον Ημιμαραθώνιο, στις 5 Αυγούστου 2007, με χρόνο 59.24, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ διαδρομής για 2 λεπτά. Με την νίκη του στον Ημιμαραθώνιο της Λισσαβόνας (59:15), τον Μάρτιο του 2008, πέτυχε ένα τέλειο ρεκόρ 9–0 σε συμμετοχές του σε ημιμαραθωνίους. Ο πρώτος ημιμαραθώνιος που έχασε, ήταν στις 14 Μαρτίου 2009 στη Χάγη, όπου νικήθηκε από τον Σάμι Κιτβάρα με χρόνο 59:47 (ο Γκεμπρεσελασιέ έκανε 59:50). Στις 30 Σεπτεμβρίου, 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε τον Μαραθώνιο του Βερολίνου με 2:04.26 (με μέσο ρυθμό αγώνα 2:56.94 το χιλιόμετρο), θέτοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ, βελτιωμένο κατά 29 δευτερόλεπτα από το προηγούμενο του Τέργκατ που είχε επιτευχθεί στην ίδια διαδρομή το 2003. Η νίκη του αυτή, έδωσε επιπλέον έναυσμα για τους εορτασμούς της Αιθιοπικής Χιλιετίας (μοναδική στο Ημερολόγιο της Αιθιοπίας), που είχαν ξεκινήσει από τις 12 Σεπτεμβρίου 2007. Στο Μαραθώνιο του Ντουμπάι που διεξήχθη στις 18 Ιανουαρίου 2008, ο Γκεμπρεσελασιέ με χρόνο 2:04.53, πέτυχε το δεύτερο καλύτερο χρόνο μαραθωνίου στην ιστορία, κατά 27 δευτερόλεπτα υποδεέστερο από το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ.
Στους αγώνες του Χενγκελό στις 24 Μαΐου 2008, ο Γκεμπρεσελασιέ έτρεξε τον αγώνα των 10.000 μέτρων σε 26:51.20, τερματίζοντας οριακά δεύτερος, πίσω από τον συμπατριώτη του Σιλέσι Σιχίνε (26:50.53). Με αυτή του την επίδοση και μαζί με τις αντίστοιχες των 2003, 2004 και 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ είναι ο μόνος αθλητής ηλικίας άνω των 30 ετών που έχει καταφέρει να σπάσει το φράγμα των 27 λεπτών στα 10.000 μέτρα. Μάλιστα, οι 9 επιδόσεις του κάτω των 27 λεπτών είναι περισσότερες από τις αντίστοιχες οποιουδήποτε αθλητή, ανεξαρτήτου ηλικίας.
Εξαιτίας της ατμοσφαιρικής μόλυνσης του ουρανού του Πεκίνου, ο Γκεμπρεσελασιέ αποφάσισε να μην συμμετάσχει στον μαραθώνιο της Ολυμπιάδας του Πεκίνου το 2008. Υπέφερε από άσθμα και δήλωσε ότι μπορεί να είναι βλαβερό για την υγεία του αν αγωνίζεται υπό αυτές τις συνθήκες. Αργότερα όμως, δήλωσε ότι μετάνιωσε για αυτή την απόφασή του, καθώς η ατμόσφαιρα ήταν πιο καθαρή από το αναμενόμενο. Συμμετείχε όμως στον αγώνα στίβου των 10.000 μέτρων, όπου τερμάτισε έκτος με χρόνο 27:06.68. Ο συμπατριώτης του και κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στα 10.000 μέτρα Κενενίσα Μπεκέλε, ήταν ο νικητής του αγώνα. Τον επόμενο μήνα, στις 28 Σεπτεμβρίου 2008, υπερασπίστηκε τον τίτλο του στον μαραθώνιο του Βερολίνου, επιτυγχάνοντας μέσο ρυθμό αγώνα 2:56.30 το χιλιόμετρο για χρόνο 2:03.59, καταρρίπτοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ κατά 27 δευτερόλεπτα.