cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοναρχία στη Νέα Ζηλανδία
Οι συνταγματικοί ρόλοι του βασιλιά έχουν σχεδόν μεταβιβαστεί στον Γενικό Κυβερνήτη της Νέας Ζηλανδίας. Η μόνη συνταγματική πράξη που εκτελεί τακτικά σε σχέση με τη Νέα Ζηλανδία είναι ο διορισμός ενός νέου Γενικού Κυβερνήτη, το οποίο κάνει συμβουλευόμενη τον εκάστοτε Πρωθυπουργό.
Σύμβολα της Μοναρχίας
Οι παραπομπές στη μοναρχία είναι κοινός τόπος στη δημόσια ζωή της Νέας Ζηλανδίας. Υπάρχουν αναφορές στο Στέμμα (που είναι μέρος του εθνοσήμου της χώρας) σε νόμιμα έγγραφα, η χρήση του όρου "Βασιλικός", όπως στο Βασιλικό Ναυτικό και Πολεμική Αεροπορία της Νέας Ζηλανδίας, και οι όρκοι που παίρνονται από πολιτικούς, δικαστές, μέλη των ενόπλων δυνάμεων και καινούριους κατοίκους γίνονται στον βασιλιά. Αντίθετα από το Ηνωμένο Βασίλειο, τα επίσημα γενέθλια του βασιλιά είναι δημόσια αργία. Το πορτραίτο του βασιλιά εμφανίζεται στην μπροστινή πλευρά των νομισμάτων της Νέας Ζηλανδίας, και όλα τα χαρτονομίσματα έχουν το πορτραίτο της ως υδατόσημο. Ωστόσο, μόνο τα χαρτονομίσματα των 20 δολαρίων φέρουν την εικόνα της βασίλισσας Ελισάβετ ως βασικό χαρακτηριστικό.
Μέλλον της Μοναρχίας
Αντίθετα από την Αυστραλία, όπου το δημοκρατικό αίσθημα είναι ισχυρό, υπάρχει λίγη κινητοποίηση για τον τερματισμό της μοναρχίας στη Νέα Ζηλανδία. Ενώ υπήρξε κάποια μείωση στην υποστήριξη της μοναρχίας κατά τη δεκαετία του 1990, το κοινό της Νέας Ζηλανδίας είναι ακόμη υπέρ της διατήρησης της μοναρχίας, με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις να δείχνουν πως έχει υποστήριξη που κυμαίνεται μεταξύ 50 και 63%.
Αυτό δείχνει πως ενώ πολλοί Νεοζηλανδοί μπορεί να βλέπουν τη μοναρχία ως άσχετη με τη σημερινή πραγματικότητα, η υποστήριξη για να καταστεί η χώρα δημοκρατία παραμένει η άποψη μόνο περίπου του ενός τρίτου του πληθυσμού. Με τη θέση της Συνθήκης του Γουαϊτάνγκι κάτω από μια δημοκρατία να παραμένει αντικείμενο ενδιαφέροντος για πολλούς Μαορί και άλλους Νεοζηλανδούς, και με την ερώτηση τι συνταγματική μορφή μπορεί να πάρει μια δημοκρατία άλυτη, η υποστήριξη για μια δημοκρατία δεν είναι πιθανό να αποκρυσταλλωθεί σε πλειοψηφία.
Βασίλισσα Μαορί
Η Νέα Ζηλανδία έχει και μια δεύτερη βασίλισσα - τη Βασίλισσα των Μαορί. Αυτός ο μη-συνταγματικός ρόλος και τίτλος κατέχεται από την ηγέτη του ίουι (φυλής των Μαορί) Ταϊνούι. Η σημερινή βασίλισσα των Μαορί είναι η Τε Αταϊράνγκι Κααχού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Τρέχουσες μοναρχίες
Νέοι Ορίζοντες (αποσαφήνιση)
Ο όρος Νέοι Ορίζοντες μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Κρητικός (Λόγιος)
Ο Κρητικός ή Ανώνυμος ο Κρής ή Creticus ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Άγνωστο είναι το όνομα του ανώνυμου αυτού Κρητικού. Δίδαξε με επιτυχία τα Ελληνικά γράμματα στην Πάδουα.
Προς τον Κρητικό σώζεται ελεγείο του Σαβελλίκου και επίγραμμα του Στρότζα του Βίγου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Εμπόρευμα
Γενικά με τον όρο εμπορεύματα (goods ή merchandise) χαρακτηρίζονται τα πάσης φύσεως αντικείμενα του εμπορίου τα οποία πωλεί ή αγοράζει ο παραγωγός και τα οποία στη συνέχεια πωλούνται ή μεταπωλούνται σε ενδιάμεσους εμπόρους ή σε τελικούς καταναλωτές με σκοπό το οικονομικό κέρδος. Τα εμπορεύματα μεταφέρονται με τα πάσης φύσεως μέσα μεταφοράς οχήματα τρένα, πλοία και αεροπλάνα.
Τα εμπορεύματα ανάλογα της παραγωγής τους διακρίνονται βασικά σε αγαθά πρωτογενούς παραγωγής (π.χ. αγροτικά, κτηνοτροφικά, μεταλλευτικά κ.λπ. προϊόντα) και σε δευτερογενούς παραγωγής (π.χ. όλα τα βιομηχανικά ή βιοτεχνικά προϊόντα). Άλλες διακρίσεις των εμπορευμάτων είναι ανάλογα των μέτρων που έχουν θεσπιστεί ανά Χώρα όπως απαγορευμένα (prohibited goods) ή του είδους τους ή της επικινδυνότητάς τους λεγόμενα επικίνδυνα εμπορεύματα (dangerous goods). Από τελωνειακής άποψης τα εμπορεύματα διακρίνονται επίσης και σε δεσμευμένα, ή εμπορεύματα ελεύθερα ή διαμετακόμισης (bonded goods).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εμπόριο Κατηγορία:Μεταφορές Κατηγορία:Διαχείριση παραγωγής Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι
EcoRI
μικρογραφία|Κρυσταλλική δομή της EcoR1 Η EcoR1 είναι η πλέον γνωστή περιοριστική ενδονουκλεάση η οποία απομονώνεται από το βακτήριο Escherichia Coli. Η EcoR1 αναγνωρίζει την αλληλουχία 5΄GAATTC3΄ 3'CTTAAG5' την οποία και κόβει σε κάθε αλυσίδα μεταξύ της G και της Α αφήνοντας μονόκλωνα άκρα από αζευγάρωτες βάσεις στα κομμένα άκρα.
Στη μοριακή βιολογία χρησιμοποιείται ως περιοριστικό ένζυμο.
Νεραϊδοχώρι Τρικάλων
Οι κάτοικοι ασχολούνται με το εμπόριο και κυρίως με την εμπορία μαλλιού. Πολύ κοντά λειτουργεί το χιονοδρομικό κέντρο του Περτουλίου, το οποίο έχει αναδείξει την περιοχή σε τουριστικό προορισμό. Από το Νεραϊδοχώρι καταγόταν ο Χριστόδουλος Χατζηπέτρος, ο οποίος συνεισέφερε στην Επανάσταση του 1821 και αργότερα αποτέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α'.
Η Ονομασία
Η ετοιμολογία της παλαιότερης ονομασίας «Βετερνίκον» δεν είναι ξεκάθαρη. Ενδέχεται να έχει σλαβικές ή λατινικές ρίζες. Ενδέχεται να προέρχεται από την σλαβική «Βέτερ» που σημαίνει άνεμος, πνοή ανέμου. Πιθανό να έχει σχέση με την επίσης σλαβική λέξη «Βετερνίκ» ή «Βετρονίκ», που μεταφορικά σημαίνει ελαφρός άνεμος, νεραϊδοπαρμένος ή τόπος των αερικών. Στην τελευταία εκδοχή ίσως να στηρίζεται και το νεότερο όνομα «Νεραϊδοχώρι». Επίσης πιθανολογείται η ονομασία να προέρχεται από γειτονικό βουνό Νεράιδα.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Το 1978 το χωριό αποτελούνταν από 130 σπίτια.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), ο οικισμός του Νεραϊδοχωρίου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιθήκων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.
Γεωγραφικά Όρια
Το Νεραϊδοχώρι γειτνιάζει με τα χωριά Καλογήρους, Ελάτη, Αηδόνα, Στουρναρέικα, Πύρρα, Περτούλι και Λιβαδοχώρι.
Ο Άγιος Νικόλαος
Ο Άγιος Νικόλαος είναι η εκκλησία του χωριού, τρίκλιτος (με δυο ξύλινες κιονοστοιχίες) βασιλικού ρυθμού χωρίς τρούλο. Αναφέρεται ότι κτίστηκε το 1450 περίπου. Αργότερα το 1763 κτίστηκε η σημερινή εκκλησία του αγίου Νικολάου και αποτελούσε τη δεύτερη ενορία του χωριού. Ο ναός επισκευάστηκε το 1830.
Η Αγία Παρασκευή
thumb|250px|Η μονή Αγίας Παρασκευής Το μοναστήρι της αγίας Παρασκευής κτίστηκε το 1792 απ' το Γιώργο ή Γούσιο Χατζηπέτρο δίπλα στο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, που πιθανότατα ήταν κτισμένο πριν απ' το 1792. Είναι βασιλικού ρυθμού με τρούλο.
Το μοναστήρι είχε πρόβατα, γίδια, γελάδια και χωράφια. Τα χωράφια καλλιεργούσαν κοληγάδες (δηλ. άτομα που έπαιρναν το 1/2 ή το 1/3 της παραγωγής, μισακάρηδες ή τριτάρηδες). Την επίβλεψη έκαναν οι ηγούμενοι και οι καλόγηροι που έμεναν στα κελιά του μοναστηριού και ξεπερνούσαν τα 30 άτομα. Ώς ηγούμενοι αναφέρονται ο Δαμασκηνός, ο Ευλόγιος, Κήριλος και ο Χριστόφορος. Ώς καλόγηροι αναφέρονται ο Γεννάδιος και ο Νεόφυτος το 1911. Η διαμόρφωση του χώρου του μοναστηριού έγινε το 1977 με δωρεά του Κλέαρχου Δημητρίου και η πέτρινη βρύση κτίστηκε το 1980 με τη φροντίδα του παπα-Χρήστου.
Μαρόσα - Νεράιδα
Το Νεραιδοχώρι είναι κτισμένο ανάμεσα στα ψηλά βουνά Μαρόσα και Νεράιδα. Η παράδοση αναφέρει ότι υπήρχαν κάποτε στο χωριό δυο πλούσια και όμορφα κορίτσια. Το ένα το έλεγαν Μαρία ¨Μάρω¨ και το άλλο Νεραϊδούλα. Κλέφτες πατήσανε στο χωριό γυρεύοντας να πάρουν αιχμάλωτες τις δυο κοπέλες. Μα εκείνες κατόρθωσαν να ξεφύγουν. Η μια ανέβηκε στην κορυφή του ενός βουνού και η άλλη στην κορυφή του άλλου βουνού. Όταν οι κλέφτες φύγανε τα κορίτσια δεν γυρίσανε στο χωριό. Είχαν χαθεί. Οι γέροι και οι γριές του χωριού λέγανε ότι πολλές φορές, τις φεγγαρόλουστες βραδυές βλέπανε τις σκιές τους και τις σκοτεινές νύχτες ακούγανε τις παραπονιάρικες φωνές τους. Από τότε τα βουνά ονομάστηκαν "Μαρόσα" και "Νεράιδα". Απ' την παράδοση αυτή είναι η μια εκδοχή από την οποία το χωριό έλαβε το όνομα Νεραϊδοχώρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Στραγγάλια η λεπτυσμένη
Το όνομα «ατενουάτα» αναφέρεται στο λεπτό σώμα, που στενεύει προς τα πίσω. (attenuo P. (λατινικά) = λεπτύνω ,στενεύω)
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κεφάλι είναι επίμηκες, τα στοματικά μόρια δείχνουν λοξά προς τα κάτω. Οι οφθαλμοί είναι μεγάλοι. Απέχουν αρκετά από τη βάση των  άνω γνάθων (Εικ. 4). Πίσω από τους οφθαλμούς το κεφάλι γίνεται πιο στενό και σχηματίζεται λαιμός. Οι κεραίες  συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Τα πρώτα άρθρα είναι μαύρα, τα τελευταία άρθρα είναι καφέ. Τα τελευταία πέντε άρθρα των κεραιών έχουν από μια αυλάκωση στην οπίσθια έξω άκρη (σημειώνονται με βέλη στην Εικ. 5).
Το πρόνωτο όπως και το κεφάλι είναι μαύρο. Οι οπίσθιες έξω άκρες είναι αιχμηρές.
Το σχήμα των ελύτρων ποικίλει. Κατ´αρχάς τα έλυτρα έχουν τέσσερις μαύρες λωρίδες, όρθιες στη ραφή των ελύτρων. Η πρώτη λωρίδα είναι στενή και βρίσκεται πίσω από τους ώμους. Μπορεί και να διαλύεται σε σειρά ουλών. Η ακόλουθη λωρίδα στη μέση του ελύτρου σχηματίζει μεγάλα ούλα σε κάθε έλυτρο. Η τρίτη λωρίδα είναι επίσης φαρδιά, και οι οπίσθιες άκρες των ελύτρων είναι επίσης μαυρισμένες. Οι άκρες αυτές είναι κομμένες και ακονισμένες προς τα έξω (Εικ. 3).
Τα πόδια είναι ερυθροκίτρινα, οι έξω άκρες μπορεί να είναι μαυρισμένες. Τα μπροστινά ισχία είναι κωνικά (Εικ. 3). Οι ταρσοί είναι ψευδοτετραμερείς, καθώς το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, που διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο.
Βιολογία
Η προνύμφη αναπτύσσεται σε ποικιλία φυλλοβόλων δέντρων, ιδιαίτερα στην οξιά. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί δυο χρόνια σε βόρειες χώρες μπορεί και περισσότερα. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά το τέλος της άνοιξης ιδιαίτερα στα σκιαδανθή.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο χώρος διαμονής εξαπλώνεται από τη Νότια Ευρώπη μέχρι τη νότια Βόρεια Ευρώπη. Κατά τα βόρεια το είδος γίνεται πιο σπάνιο. Προς την Ανατολή το συναντούμε μέχρι το Ιράν. Το έντομο λείπει στην Πορτογαλία, τα νησιά Σικελία, Σαρδηνία, Κρήτη και Κύπρο όπως και στη Μεγάλη Βρετανία  και Ιρλανδία.
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Αναγωγικό ισοδύναμο
Στη βιοχημεία, ο όρος αναγωγικό ισοδύναμο (reducing equivalent) αναφέρεται στα χημικά είδη που μεταφέρουν το ισοδύναμο ενός ηλεκτρονίου σε οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις. Παραδείγματα αναγωγικών ισοδυνάμων είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοχημεία
Οπάλιος
Ο οπάλιος είναι ορυκτό της ομάδας του χαλαζία, με χημική σύσταση ενύδρου οξειδίου του πυριτίου SiO2.νH2O. Ο οπάλιος είναι άχρωμος, αλλά άχρωμες παραλλαγές του ανευρίσκονται σπάνια, καθώς προσμείξεις που αναμειγνύνονται κατά τον σχηματισμό του τού προσδίδουν πολλές αποχρώσεις, που εκτείνονται από κίτρινο έως ερυθρό (οφείλονται σε οξείδια του σιδήρου) έως μαύρο (οφείλονται σε οξείδια του μαγγανίου και οργανικό άνθρακα). Οι μαύρες πικιλίες είναι σχετικά σπάνιες και ιδιαίτερα ακριβές. Οι ιριδισμοί του οπαλίου οφείλονται στην εξής ιδιότητά του: Το οξείδιο του πυριτίου σχηματίζει μικρά σφαιρίδια, κανονικά διαταγμένα, ανάμεσα στα οποίο διειδύει το (κρυσταλλικό) νερό. Τα σφαιρίδια, έτσι, διαθλούν το φως και το αναλύουν στα χρώματα του ορατού φάσματος (το φαινόμενο ααφέρεται ως "οπαλίωση" (opalescence). Τα μικρότερου μεγέθους σφαιρίδια προσδίδουν αποχρώσεις γαλάζιου και πράσινου, τα μεγαλύτερου μεγέθους προσδίδουν όλες τις αποχρώσεις. Οπάλιοι ερυθρών αποχρώσεων οφείλουν το χρώμα τους σε μεγάλου μεγέθους σφαιρίδια και είναι εξαιρετικά σπάνιοι.
Ο οπάλιος σχηματίζεται ως απόθεση τρεχούμενων νερών και αυτός είναι ο λόγος που εμφανίζεται σε ποικίλες μορφές, όπως συσσωματώματα, φλεβίδια, σταλακτιτικής μορφής συσσωματώσεις και επικαλύψεις εν είδει φλοιού. Είναι περισσότερο άφθονος σε ηφαιστειακά πετρώματα, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου συνυπάρχουν θερμές πηγές. Σχηματίζει, επίσης, ψευδομορφές σε ξύλο ή άλλες οργανικές ύλες αντικαθιστώντας την γύψο, αστρίους, ασβεστίτη και άλλα ορυκτά. Επειδή το διοξείδιο του πυριτίου απορροφάται από οργανισμούς όπως τα διάτομα, ο οπάλιος αποτελεί σημαντικό τμήμα σε πολλές ιζηματογενείς αποθέσεις. Το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου αποτελείται, κυρίως, από οπάλιο.
Χρήσεις
Υπάρχουν πολλές παραλλαγές του οπαλίου, ορισμένες αποτελούν πολύτιμους ή ημιπολύτιμους λίθους και χρησιμοποιούνται για την κατασκευή κοσμημάτων και διακοσμητικών αντικειμένων. Ορισμένα τεχνήματα από οπάλιο, ηλικίας χιλιάδων ετών, έχουν ανακαλυφθεί στην Ανατολική Αφρική. Ήδη από το 250 π.Χ. οι Ρωμαίοι κοστολογούσαν τον οπάλιο, ο οποίος εικάζεται ότι μεταφερόταν στη Ρώμη από την Ανατολική Ευρώπη, η οποία ήταν η κύρια πηγή οπαλίου κατά την αρχαιότητα. Στην Αυστραλία ο οπάλιος που ανακαλύφθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα δεν έτυχε, αρχικά, ευνοϊκής υποδοχής από τις ευρωπαϊκές αγορές, αλλά στις αρχές του 20ού αιώνα η τιμή του άρχισε να αυξάνεται και το 1932 η Αυστραλία έγινε η κύριος παραγωγός οπαλίου στον κόσμο και παραμένει ως σήμερα. Οι περιοχές απ' όπου εξάγεται οπάλιος είναι το Κουήνσλαντ και η Νέα Νότια Ουαλία. Στην περιοχή "Lightning Ridge" υφίσταται ο ιδιαίτερα σπάνιος (και ακριβός) μαύρος οπάλιος.
Αποθέσεις λευκού οπαλίου απαντούν στην Ιαπωνία, ερυθρού στο Μεξικό και ορισμένες μορφές πολύτιμου λίθου στην Ινδία, στη Νέα Ζηλανδία και στις δυτικές ΗΠΑ. Το μεγαλύτερο μέρος οπαλίων που αποτέλεσαν αντικείμενο εμπορίας κατά την αρχαιότητα, προερχόταν από περιοχές που σήμερα ανήκουν στη Σλοβακία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Φραντσέσκο Σαμπατίνι
Ο Φραντσέσκο Σαμπατίνι (Francesco Sabbatini, Παλέρμο, 1722 - Μαδρίτη, 1797) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας που εργάστηκε κατά κύριο λόγο ως αρχιτέκτοντας της αυλής του Καρόλου Γ΄. Τα έργα του υιοθέτησαν ένα μικτό ύφος μεταξύ μπαρόκ και νεοκλασικισμού, αρκετά συγγενής με την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική που εκφράστηκε στην πληρότητά της από τον Χουάν ντε Μπιγιανουέβα.
Βιογραφία και έργο
Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Ρώμη και συμμετείχε στην κατασκευή του, ύφους μπαρόκ, Βασιλικού Ανακτόρου της Καζέρτα για τον Κάρολο Δ΄ της Νάπολης και Σικελίας, μελλοντικό Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας. O ίδιος μονάρχης, με την ανάρρησή του στον ισπανικό θρόνο το 1760, τον όρισε επικεφαλής των βασιλικών έργων, εντάσσοντάς τον στο Τάγμα του Αγίου Ιακώβου. Ο Κάρολος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του είχε προωθήσει το έργο των δασκάλων του Σαμπατίνι, Φερντινάντο Φούγκα και Λουίτζι Βανβιτέλι.
Εκμεταλλευόμενος της θέση του (παραδοσιακά θεωρείται το άτομο που άσκησε το μεγαλύτερο έλεγχο στην αρχιτεκτονική κατά τη βασιλεία του Καρόλου), ανέλαβε πλήθος έργων στη Μαδρίτη, παραγκονίζοντας έτερους εξέχοντες αρχιτέκτονες όπως ο Μπεντούρα Ροδρίγεθ, όπως τα ακόλουθα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Νεοκλασικοί αρχιτέκτονες
Ανδρόνικος Κοντοβλάκας
Ο Ανδρόνικος Κοντοβλάκας ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Δεν είναι γνωστό πότε γεννήθηκε και πού έζησε. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 κατέφυγε στην Ιταλία και για ένα διάστημα βρέθηκε στον κύκλο του Βησσαρίωνα του Τραπεζούντιου στη Ρώμη. Επειδή είχε το ίδιο μικρό όνομα με τον Ανδρόνικο Κάλλιστο που επίσης ανήκε στον ίδιο κύκλο, κάποιοι τους μπέρδευαν.
Έπειτα πήγε στην Ελβετία και δίδαξε Ελληνικά στην Βασιλεία. Σώζεται επιστολή του προς τον Γιόχαν Ρόιχλιν (Johann Reuchlin) του 1478, ο οποίος υπήρξε μαθητής του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Δικταίο Άντρο
Το Δικταίο Άντρο βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του βουνού Δίκτη στην Κρήτη, πάνω από το χωριό Ψυχρό στο δήμο Οροπεδίου Λασιθίου Κρήτης, σε υψόμετρο 1020 μ. Θεωρείται από τα σημαντικότερα διεθνώς γνωστά σπήλαια, με μεγάλο μυθολογικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Εκεί η Ρέα, κρυμμένη από τη μανία του Κρόνου γέννησε τον Δία. μικρογραφία|Δικταίον άντρον
Το σπήλαιο έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον πλήθους Ελλήνων και ξένων αρχαιολόγων που έχουν κατά καιρούς ανασκάψει το εσωτερικό του. Ευρήματα νεολιθικά, μινωικά, υστερομινωικά, γεωμετρικά, αρχαϊκά, κλασικά, ελληνιστικά και ρωμαϊκά αποδεικνύουν τη συνεχή χρήση του από τον άνθρωπο, κυρίως για λατρευτικούς σκοπούς.
Το σπήλαιο έχει έκταση 2.200 τμ και είναι επισκέψιμο. Το συνολικό μήκος της τουριστικής διαδρομής είναι 250 μ. Στο εσωτερικό του υπάρχει πλούσιος διάκοσμος σταλακτιτών, σταλαγμιτών και μία γραφική λίμνη.
Μυθολογία
Το Δικταίο άντρο είναι το σπήλαιο στο οποίο κατέφυγε η Ρέα για να γεννήσει τον μελλοντικό πατέρα των θεών Δία, από φόβο μήπως και ο Κρόνος καταβροχθίσει και αυτόν τον γιο που θα γεννούσε (υπήρχε ένας χρησμός που έλεγε ότι ο Κρόνος θα σκοτωθεί από το γιο του και με αυτό τον τρόπο ο Κρόνος προστάτευε τον εαυτό του). Η Ρέα όμως τον ξεγέλασε και, αντί για το βρέφος, του έδωσε ένα βράχο τυλιγμένο στα σπάργανα του μωρού. Στη συνέχεια άφησε τον Δία εκεί για να τον αναθρέψουν οι Δικταίοι Κουρήτες, κρυφά από τον πατέρα του.
Επίσης, κατά τις αρχαίες πηγές, στο Δικταίο άντρο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επισκέψιμα σπήλαια στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Λασιθίου Κατηγορία:Αρχαία σπήλαια της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κρήτης
Πυλάργη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πυλάργη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Πυλάργης ήταν η Πιερία. Η Πυλάργη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου `Ιδμωνα και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Πυλαργη
Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ
Η Μελισσάνθη (1105 - 11 Σεπτεμβρίου 1161) από τον Οίκο του Ρετέλ ήταν βασίλισσα της Ιερουσαλήμ (1131 - 1153) και αντιβασίλισσα του ανήλικου γιου της (1153 - 1161).
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ και της Αρμένιας Μορφίας, κόρης του Γαβριήλ κυρίου της Μελιτηνής. Πήρε το όνομα της γιαγιάς της Μελισσάνθης του Μονλερύ, συζύγου του Ούγου Α΄ κόμη του Ρετέλ. Είχε τρεις μικρότερες αδελφές: την Αλίκη, την Οδιέρνα και την Ιοβέτα. Τα Ιεροσόλυμα κατακτήθηκαν από τους Σταυροφόρους το 1099 και λίγο μετά, τη βασιλεία ασκούσε η οικογένειά της με καταγωγή από την κομητεία του Ρετέλ: ο πατέρας της νυμφεύτηκε τη Μορφία, κόρη του Αρμένιου Γαβριήλ κυρίου της Μελιτηνής, ύστερα από διπλωματική συμφωνία.
Παιδικά χρόνια
thumb|right|250px|Ο γάμος της Μελισσάνθης με τον Φούλκωνα του Ανζού Η Μελισσάνθη μεγάλωσε στην Έδεσσα. Όταν ο πατέρας της εξελέγη βασιλιάς των Ιεροσολύμων αυτή ήταν 13 ετών και είχαν 'ηδη γεννηθεί οι δύο από τις τρεις μικρότερες αδελφές της. Η μητέρα της δεν μπόρεσε να γεννήσει γιο, αλλά επειδή ο Βαλδουίνος Β΄ την αγαπούσε, αρνήθηκε προτάσεις που του έγιναν να τη χωρίσει, όπως αναφέρει ο Αρμένης ιστορικός Ματθαίος της Έδεσσας. Ένδειξη της αγάπης που είχε ο πατέρας της στη σύζυγό του είναι το γεγονός, ότι περίμενε μέχρι τα Χριστούγεννα του 1119 για να γίνει η στέψη του μαζί της. Η Μορφία δεν ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική, αλλά είχε καθοριστικές επεμβάσεις, όταν χρειαζόταν ο σύζυγός της βοήθεια: όταν ο Βαλδουίνος Β΄ συνελήφθη αιχμάλωτος κατά τη διάρκεια μίας εκστρατείας (1123), η Μορφία έστειλε μια ομάδα Αρμενίων μισθοφόρων, για να ανακαλύψει πού βρίσκεται ο σύζυγός της και άρχισε τις διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωσή του. Τελικά κατάφερε να τον απελευθερώσει, αφού πρώτα έδωσε ως όμηρο (εγγύηση ότι θα πληρώσει τα λύτρα) τη μικρότερη κόρη της Ιοβέτα και μετά πλήρωσε ένα μεγάλο ποσό ως λύτρα. Οι γονείς της έγιναν τα πρότυπα για τη ζωή της Μελισσάνθης, η οποία μεγάλωσε σε συνθήκες συνεχούς πολέμου.
Η Μελισσάνθη, αν και κόρη, μεγάλωσε από τον πατέρα της σαν διάδοχος του θρόνου και μελλοντική βασίλισσα: συμμετείχε στην έκδοση νομισμάτων, την απονομή τίτλων και τις διπλωματικές σχέσεις. Συμμετείχε μαζί με τον πατέρα της, με τους υπόλοιπους ευγενείς και τον κλήρο σε όλες τις τελετές. Οι γυναίκες στις οικογένειες των Φράγκων ήταν σε πολύ καλή θέση εκείνη την εποχή, επειδή οι σύζυγοί τους βρισκόταν συνεχώς σε αμέτρητους κινδύνους με τις επιδημίες και τους πολέμους· άφηναν τις συζύγους τους να ασκήσουν την εξουσία, σε περίπτωση που οι ίδιοι ήταν σε εκστρατεία. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, εκτός από τη Μελισσάνθη, ήταν η Ουρράκα της Καστίλης, η Αυτοκράτειρα Ματθίλδη και η Ελεονώρα της Ακουιτανίας.
Ο γάμος της με τον Φούλκωνα Ε΄ του Ανζού
Ο Βαλδουίνος Β΄ αναζήτησε για την κόρη του Μελισσάνθη έναν ικανό και δυναμικό σύζυγο από μία ευγενή οικογένεια. Ζήτησε από τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ της Γαλλίας να του προτείνει κάποιον ισχυρό υποτελή του. Οι προτεραιότητες που έδωσε για τον σύζυγο της Μελισσάνθης ήταν: να είναι Φράγκος όπως οι περισσότεροι Σταυροφόροι, να έχει δεσμούς με τους Αγίους Τόπους και να έχει αναλάβει δράση στο παρελθόν σε Σταυροφορίες.
Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ του πρότεινε για γαμπρό τον χήρο Φούλκωνα Ε΄ κόμη του Ανζού και του Μαιν, έναν πλούσιο Σταυροφόρο, Ναΐτη Ιππότη και στρατιωτικό με πλούσια δράση και μεγάλες επιτυχίες στους Αγίους Τόπους. Στην πραγματικότητα ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ έκανε την πρόταση αυτή στον Βαλδουίνο Β΄, επειδή φοβόταν πολύ τον Φούλκωνα Ε΄ και ήθελε να απαλλαγεί από αυτόν. Ήταν ο πιο ισχυρός αντίπαλός του με μεγάλη επιρροή στους υπόλοιπους, σε σημείο να φοβάται ακόμα και την απώλεια του θρόνου του από τον Φούλκωνα Ε΄. Επιπλέον, ο πρώτος γιος του Φούλκωνα Ε΄, ο Γοδεφρείδος Ε΄ είχε νυμφευτεί την Ματθίλδη της Νορμανδίας, διάδοχο του θρόνου της Αγγλίας, κάτι που έκανε την οικογένειά του πολύ ισχυρότερη και επικίνδυνη, σύμφωνα με τον ιστορικό Ζόε Όλντενμπουργκ.
Ο Φούλκων Ε΄ ζήτησε από τον Βαλδουίνο Β΄ σαν όρο για να νυμφευτεί τη Μελισσάνθη να πάρει και ο ίδιος τον τίτλο του βασιλιά των Ιεροσολύμων μαζί της· ο Βαλδουίνος Β΄ το δέχτηκε. Ο Βαλδουίνος Β΄ σύντομα κατάλαβε, ότι ο Φούλκων Ε΄ ήταν πολύ φιλόδοξος, επικίνδυνος και αποτελούσε μεγάλη απειλή για την κόρη του. Οι υποψίες του έφτασαν σε σημείο να υποπτεύεται ότι ο Φούλκων Ε΄ σκέπτεται να διώξει τη Μελισσάνθη, να αποκληρώσει τα παιδιά της και να ορίσει διάδοχό του στο βασίλειο των Ιεροσολύμων τον δεύτερο γιο από τον πρώτο του γάμο Ηλία Β΄ κόμη του Μαιν. Την επόμενη χρονιά μετά τον γάμο τους ο Φούλκων Ε΄ και η Μελισσάνθη έκαναν γιο, τον μελλοντικό Βαλδουίνο Γ΄ της Ιερουσαλήμ (1130). Ο ηλικιωμένος Βαλδουίνος Β΄ λόγω των φόβων του για τον Φούλκωνα Ε΄, προσπάθησε να εξασφαλίσει τον εγγονό του: τον έστεψε συμβασιλέα, ορίζοντας σαν κηδεμόνα του τη Μελισσάνθη χωρίς τον Φούλκωνα Ε΄· την επόμενη χρονιά ο Βαλδουίνος Β΄ απεβίωσε. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Μελισσάνθη με τον σύζυγο της Φούλκωνα Ε΄ στέφθηκαν συμβασιλείς. Ο Γουλιέλμος της Τύρου αναφέρει επαινετικά σχόλια για τη Μελισσάνθη, σχετικά με τα κληρονομικά δικαιώματά της να κυβερνήσει το βασίλειο των Ιεροσολύμων και την αναφέρει ως βασίλισσα με την ευλογία του θεού.
Ο Φούλκων Ε΄ συγκρούεται με τον εξάδελφό της Ούγο Β΄ της Γιάφας
Οι φόβοι του πατέρα της για τον Φούλκωνα Ε΄ άρχισαν να βγαίνουν αληθινοί: προσπάθησε να αφαιρέσει από τη Μελισσάνθη τις περισσότερες εξουσίες, προνόμια και καταστατικά και να τα πάρει όλα μόνος του· το βασιλικό ζεύγος ήρθε σύντομα σε σύγκρουση. Ο Φούλκων Ε΄, πέρα από την κακομεταχείριση της Μελισσάνθης, προσπάθησε να αφαιρέσει από τις πόλεις του βασιλείου τη σχετική αυτονομία που είχαν και να πάρει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Η συμπεριφορά του Φούλκωνα Ε΄ θύμιζε περισσότερο τον αυταρχικό τρόπο, που κυβερνούσε η οικογένειά του στο Ανζού, παρά τη δημοκρατία που υπήρχε στα χριστιανικά βασίλεια της Ανατολής.
Η σύγκρουση πήρε σύντομα πολιτικές προεκτάσεις. Ο Φούλκων Ε΄ κατηγόρησε τη Μελισσάνθη για μοιχεία με τον εξάδελφό της Ούγο Β΄ της Γιάφας. Ο Ούγος Β΄ ήταν χαρισματικός, διεκδικητής από τον Φούλκωνα Ε΄ του θρόνου των Ιεροσολύμων σαν μέλος της προηγούμενης βασιλικής οικογένειας και πολύ πιστός στον Βαλδουίνο Β΄ όσο ζούσε, ενώ τιμούσε έντονα τη μνήμη του μετά το τέλος του. Οι περισσότεροι συγγραφείς, όπως ο Γουλιέλμος της Τύρου, αποκλείουν τις απιστίες της Μελισσάνθης και τις παρουσιάζουν σαν εύρημα του Φούλκωνα Ε΄. Τονίζουν ότι η Εκκλησία θα είχε πρώτα απ' όλα καταδικάσει την πράξη, αν είχε πραγματικά γίνει.
Έτσι ο Ούγος Β΄ συμμάχησε με τους Μουσουλμάνους της Ασκαλώνος εναντίον του Φούλκωνα Ε΄, αλλά αυτό έστρεψε την κοινή γνώμη σε βάρος του, όπως και την καταδίκη του Λατίνου πατριάρχη. Οι δυο πλευρές συμφιλιώθηκαν με συμφωνία την εξορία του Ούγου Β΄ για τρία χρόνια σαν την επιεικέστερη ποινή, λόγω της συμμαχίας του με τους Μουσουλμάνους. Μία αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας στη συνέχεια απέναντι στον Ούγο Β΄, χρεώθηκε στους οπαδούς του Φούλκωνα Ε΄ και έφερε μεγάλη οργή των οπαδών του Ούγου Β΄ και της Μελισσάνθης εναντίον του βασιλιά. Ο κίνδυνος πραξικοπήματος εναντίον του Φούλκωνα Ε΄ ήταν ανοιχτός μετά το 1135. Οι οπαδοί του ήταν παντού ανεπιθύμητοι και φοβόταν για τις ζωές τους· οι περισσότεροι από αυτούς προερχόταν από την ιδιαίτερη πατρίδα του το Ανζού και ήθελαν να έχουν το επάνω χέρι σε βάρος των υπολοίπων. Ο Φούλκων Ε΄ και η Μελισσάνθη τελικά συμφιλιώθηκαν και έκαναν δεύτερο γιο, τον Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ (1136). Από τότε οι σχέσεις του βασιλικού ζεύγους ήταν καλές και η Μελισσάνθη θρήνησε τον Φούλκωνα Ε΄, όταν πέθανε σε πτώση από άλογο (1143).
Η Β΄ Σταυροφορία
Όταν η κομητεία της Έδεσσας απειλήθηκε από τον Ρωμαϊκό στρατό (1144), η Μελισσάνθη έστειλε ενισχύσεις στον Ραϋμόνδο της Αντιόχειας με τη σύσταση να περιμένει τις ενισχύσεις πριν πολεμήσει. Ο Ραϋμόνδος αγνόησε τις συστάσεις και ξεκίνησε τον πόλεμο με τους Ρωμαίους· παρά τις ενισχύσεις τής Μελισσάνθης, η Έδεσσα έπεσε. Τότε η Μελισσάνθη έκανε έκκληση στον πάπα να οργανώσει τη Β΄ Σταυροφορία, η οποία έγινε με τη συμμετοχή τού Κορράδου Γ΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας, του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και της συζύγου του Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Ο Κορράδος Γ΄ και ο Λουδοβίκος Ζ΄ ζήτησαν από τον νεαρό Βαλδουίνο Γ΄ στην Άκρα (1148) να καταλάβει τη Δαμασκό, την οποία θα χρησιμοποιούσαν σαν βάση για την ανακατάληψη της Έδεσσας. Η Σταυροφορία κατέληξε μετά από 11 μήνες σε αποτυχία και ο Λουδοβίκος Ζ΄ με την Ελεονώρα αναχώρησαν για τη Γαλλία.
Κηδεμόνας του Βαλδουίνου Γ΄
Η Μελισσάνθη και ο μεγαλύτερος γιος της Βαλδουίνος Γ΄ στέφθηκαν συμβασιλείς (1143)· οι σχέσεις μητέρας και γιου πέρασαν από πολλές περιπέτειες. Ο νεαρός Βαλδουίνος Γ΄ ήταν ικανός στρατιωτικός αρχηγός, αλλά όχι τόσο λαμπρός όσο ο πατέρας του. Την περίοδο 1145-1152 που ενηλικιώθηκε, η Μελισσάνθη εξακολουθούσε να έχει όλες τις εξουσίες στα χέρια της, χωρίς καμιά ιδιαίτερη αντίδραση από τον ίδιο. Μόλις ξεπέρασε την ηλικία των 20 ετών, ο Βαλδουίνος ζήτησε από τη μητέρα του να αναλάβει ο ίδιος την εξουσία (1150 - 1152), όμως η Μελισσάνθη αρνήθηκε πεισματικά, επειδή τον θεωρούσε ανώριμο και ανεύθυνο. Η κρίση έφτασε στο αποκορύφωμα, όταν ο Βαλδουίνος Γ΄ κατηγόρησε τον Μανασσή, ότι στρέφει τη μητέρα του εναντίον του. Ο Βαλδουίνος Γ΄ ζήτησε από τον πατριάρχη Φούλκωνα να τον στέψει βασιλιά χωρίς την παρουσία της μητέρας του, ωστόσο ο πατριάρχης από σεβασμό στη Μελισσάνθη το αρνήθηκε (1152).
Η Μελισσάνθη και ο Βαλδουίνος κλήθηκαν στο βασιλικό συμβούλιο να λύσουν τις διαφορές τους. Εκεί αποφασίστηκε η διανομή του βασιλείου: η Μελισσάνθη θα κυβερνούσε στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια και ο Βαλδουίνος Γ΄ το βόρειο τμήμα. Η χώρα απειλήτο με εμφύλιο πόλεμο μεταξύ μητέρας και γιου. Η Μελισσάνθη αρνήθηκε πεισματικά να δώσει οποιαδήποτε εξουσία στον Βαλδουίνο Γ΄, επειδή τον θεωρούσε ακατάλληλο· η Εκκλησία και ο λαός ήταν με το μέρος της Μελισσάνθης.
Ο νεαρός Βαλδουίνος Γ΄ ετοιμάστηκε για επίθεση στα εδάφη της μητέρας του: κατέλαβε εύκολα τη Νεάπολη και τα Ιεροσόλυμα. Η Μελισσάνθη με τον μικρότερο γιο της Αμαλρίκ κατέφυγαν στον πύργο του Δαυίδ. Με την επέμβαση της Εκκλησίας, μητέρα και γιος συμφιλιώθηκαν (1153). Ο Βαλδουίνος Γ΄ επέστρεψε τη Νεάπολη και έδωσε όρκο να μην ξαναενοχλήσει τη μητέρα του, αλλά στη Μελισσάνθη απέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής της το βάρος της ήττας από τον γιο της.
Τελευταία χρόνια
Ο Βαλδουίνος Γ΄ συμμετείχε σε πλήθος από εκστρατείες, όπου γνώρισε την ανικανότητα των συμβούλων του· η Μελισσάνθη συνδέθηκε μαζί του σε πολλές δημόσιες υποθέσεις. Υπέγραψαν συνθήκη με τους μηχανικούς της Πίζας (1156). Στην εκστρατεία του Βαλδουίνου Γ΄ στην Αντιόχεια, η Μελισσάνθη βρήκε την ευκαιρία να ελέγξει τα εδάφη πέραν του Ιορδάνη (1157). Μετά το τέλος του πατριάρχη Φούλκωνα, η Μελισσάνθη, η προγονή της Σιβύλλη της Φλάνδρας και η αδελφή της Ιοβέττα ηγουμένη της Βηθανίας εξέλεξαν νέο πατριάρχη τον Αμαλρίκ του Νεσλ. Η Μελισσάνθη ήταν παρούσα στον γάμο του δεύτερου γιου της Αμαλρίκ με την Αγνή του Κουρτεναί (1157), ενώ αναφέρονται δωρεές της στον Πανάγιο Τάφο, όταν έκαναν το πρώτο τους παιδί, τη Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ (1160).
To 1161 η Μελισσάνθη έπαθε βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο πριν το τέλος της, που της έφερε απώλεια μνήμης. Ειδοποιήθηκαν οι αδελφές της Οδιέρνα και Ιοβέτα, οι οποίες ήταν παρούσες στον θάνατό της στις 11 Σεπτεμβρίου 1161. Η Μελισσάνθη τάφηκε μαζί με τη μητέρα της Μορφία, καθώς ήταν και οι δυο κάτοχοι της Ορθόδοξης μονής του Αγίου Σάββα.
Ο Γουλιέλμος της Τύρου εξύμνησε σε μεγάλο βαθμό τις ικανότητες και τα προσόντα της Μελισσάνθης: την ανέφερε σαν ισάξια ή ανώτερη ενός άνδρα και ότι αδικήθηκε από το φύλο της.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τον Φούλκωνα Ε΄ κόμη τού Ανζού και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνώσες βασίλισσες του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Πρόσωπα κυπριακής καταγωγής
Μίτωση
thumb|right|300px|Κύρια γεγονότα κατά τη μίτωση. Ως μίτωση χαρακτηρίζεται η διαδικασία διχoτόμησης του κυτταρικού πυρήνα στα ευκαρυωτικά κύτταρα. Πριν από την έναρξη της μίτωσης έχει προηγηθεί η αντιγραφή του DNA και συνεπώς ο διπλασιασμός της γενετικής πληροφορίας. Μετά την αντιγραφή κάθε χρωμόσωμα αποτελείται πλέον από τα δύο αντίγραφα του DNA, που ονομάζονται αδελφές χρωματίδες. Αυτές είναι συμμετρικές και πανομοιότυπες μεταξύ τους, αφού έχουν προκύψει από την πιστή αντιγραφή του ίδιου αρχικού μορίου DNA. Οι δύο χρωματίδες κάθε χρωμοσώματος παραμένουν ενωμένες σε μία περιοχή τους, το κεντρομερίδιο.
Τέλος της μίτωσης και διπλασιασμός
Κατά τη μεσόφαση διπλασιάζεται το DNA του κυττάρου. Σε αντίθεση με τη μείωση, κατά τη μίτωση παραμένουν τα κύτταρα διπλοειδή.
Φάσεις
Η διαδικασία της μίτωσης είναι σύνθετη και αυστηρά καθορισμένη. Η ακολουθία των γεγονότων διαιρείται σε φάσεις, που αντιστοιχούν στην ολοκλήρωση μιας σειράς αναπαραγωγικών δραστηριοτήτων και την έναρξη της επόμενης. Αυτά τα στάδια είναι: Κατά τη διαδικασία της μίτωσης τα ζεύγη των χρωμοσωμάτων συστέλλονται και προσκολλώνται στις ίνες που συνιστούν την άτρακτο και οι οποίες τραβούν το κάθε ένα προς διαφορετικές άκρες του κυττάρου. Έπειτα το κύτταρο προχωρά στην κυτοκίνηση, κι έτσι διαιρείται παράγοντας δυο πανομοιότυπα θυγατρικά κύτταρα
Εξωτερικοί σύνδεσμoι
Κατηγορία:Κυτταρολογία
Ιγκόρ Μπελάνοφ
Ο Ιγκόρ Ιβάνοβιτς Μπελάνοφ (ουκρανικά : Ігор Іванович Беланов ; γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1960) είναι Ουκρανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος ή δεύτερος επιθετικός. Το 1986 ψηφίστηκε καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής (Χρυσή Μπάλα).
Βιογραφία
Ο Μπελάνοφ γεννήθηκε στην Οδησσό της Ουκρανίας, της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά στην πατρίδα του, με δύο ομάδες της πόλης του (τα δύο πρώτα χρόνια στη δεύτερη κατηγορία), και το 1985 ήρθε η σημαντική μεταγραφή για την κορυφαία ομάδα της Ε.Σ.Σ.Δ. Ντιναμό Κιέβου με την οποία σκόραρε 10 γκολ στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο, η οποία τελείωσε με την κατάκτηση πρωταθλήματος και κυπέλλου. Στην μεγάλη ομάδα του Κιέβου αναδείχθηκαν τα προσόντα του με σημαντικότερο την ταχύτητα δίπλα σε ποδοσφαιριστές όπως ο Όλεγκ Μπλαχίν. Εκείνη τη χρονιά κέρδισε και το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης - η δεύτερη φορά στην ιστορία της ομάδας νικώντας στον τελικό την Ατλέτικο Μαδρίτης (3–0), ο ίδιος δε ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Στα μέσα του 1989, στα 29 του πήρε την πολυαναμενόμενη άδεια για να συμμετάσχει στη δυτικοευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, κάνοντας την αρχή στη Γερμανία για να ενταχθεί στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα ήρθε στις 4 Νοεμβρίου 1989 με ήττα 0–4 από την Στουτγκάρδη, αλλά απέτυχε να καταξιωθεί συνολικά, σημειώνοντας μόνο τέσσερα γκολ στη θητεία του σε ενάμιση χρόνο. Έτσι μετακόμισε στη δεύτερη κατηγορία στην Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ    τον Ιανουάριο του 1991. Και εκεί η απόδοσή του ήταν κατώτερη του αναμενόμενου παρά την επιθετική του ευστοχία (21 τέρματα σε 67 αγώνες) και το 1995 επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου έπαιξε για δύο χρόνια ακόμα.
Αυτή η παρουσία του στο Παγκόσμιο Κύπελλο, μαζί με την συλλογική επιτυχία, τον βοήθησαν να κερδίσει τη Χρυσή Μπάλα της χρονιάς. Ήταν επίσης μέρος της ομάδας που έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1988, όπου η εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης αντιμετώπισε την Ολλανδία στον τελικό. Με το σκορ 0–2, η εθνική του κέρδισε πέναλτι: το εκτέλεσε αλλά το έχασε.
Συμπεριλήφθηκε στη λίστα των Times των 100 κορυφαίων ποδοσφαιριστών του Παγκοσμίου Κυπέλλου όλων των εποχών.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την επιχειρηματικότητα στο χώρο του αθλήματος στην Ελβετία και το 2018 άνοιξε μια σχολή ποδοσφαίρου στην πατρίδα του.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ντιναμό Κιέβου
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ιωάννης Πόλος
Ο Ιωάννης Πόλος ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Δίδαξε τα Ελληνικά γράμματα στη Γερμανία. Μεταξύ των μαθητών του καταλέγεται και ο Ιωάννης Δαρβούργιος, επίσκοπος Βορματίας.
Επιστολή του Ιωάννη φυλάγεται στη Βασιλεία και εκδόθηκε το 1556 στην Αιρεσιολογία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Φωτεινή Καφετζάκη
Η Φωτεινή Καφετζάκη είναι Ελληνίδα πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 13 Μαΐου 1977 και αγωνίστηκε κυρίως, ως διαγώνια στην ομάδα του Άρη, ενώ έπαιξε και στην Ιταλία.
Καριέρα
Η Καφετζάκη ξεκίνησε την καριέρα της στον Αερωπό Έδεσσας σε ηλικία 14 ετών και μεταγράφηκε στον Άρη δύο χρόνια αργότερα, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα και κερδίζοντας την συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό κύπελλο συνομοσπονδιών. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης αποκλείστηκε από την ρώσικη Τσελιαμπίνσκ και στην συνέχεια παρέμεινε σε μέτριες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα μέχρι τον Δεκέμβριο του 1999, όταν και μεταγράφηκε στην ιταλική Ρομανέλι Φιρένζε.
Το καλοκαίρι του 2000 επέστρεψε στον Άρη, συνεχίζοντας μέχρι τον Μάρτιο του 2002, όταν και μεταγράφηκε και πάλι στην Ιταλία και την Κορπλάστ Κοριντόνια. Επέστρεψε στην Ελλάδα, αγωνιζόμενη για δύο χρόνια στον Φιλαθλητικό και δύο ακόμη στη Νέα Γενεά Ασβεστοχωρίου, πριν ολοκληρώσει την καρίερα της το 2006.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες Άρη
Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)
Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης (Βοσνιακά: Stranka demokratske akcije, σύντμηση: SDA) είναι ένα συντηρητικό Βοσνιακό εθνικιστικό πολιτικό κόμμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Ιστορία
Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης (SDA) ιδρύθηκε την 26η Μαΐου 1990 στο Σεράγεβο, ως ένα «κόμμα Μουσουλμανικού πολιτιστικού-ιστορικού κύκλου». Ήταν η υλοποίηση της ιδέας του Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς για ένα Ισλαμικό θρησκευτικό και εθνικό κόμμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Πολλά μέλη της Ισλαμικής Κοινότητας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, και ιμάμηδες, έλαβαν μέρος στην ίδρυση του κόμματος. Ο Αλίγια, ο οποίος έγινε ο πρώτος πρόεδρός του, προσπάθησε να επιλύσει τις διαφορές μεταξύ των Μουσουλμάνων εθνικιστών-Ισλαμιστών που εκπροσωπούσε ο Βόσνιος πολιτικός και συνιδρυτής του κόμματος, Ομέρ Μπέμεν, και των Μουσουλμάνων της αριστεράς που εκπροσωπούσε ο Βόσνιος πολιτικός του κόμματος, Αντίλ Ζουλφιλκάρπασιτς. Το κόμμα έχει τις ρίζες του στην παλαιά Γιουγκοσλαβική Μουσουλμανική Οργάνωση, ένα συντηρητικό Βοσνιακό κόμμα στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Η Γιουγκοσλαβική Μουσουλμανική Οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1919, διαδέχθηκε την Μουσουλμανική Εθνική Οργάνωση, ένα συντηρητικό Βοσνιακό κόμμα που είχε ιδρυθεί το 1906, κατά την Αυστροουγγρική εποχή. Και αυτή, με την σειρά της, είχε διαδεχθεί το συντηρητικό Βοσνιακό «Κίνημα για το Βακούφι και την εκπαιδευτική αυτονομία» (Pokret za vakufsko-mearifsku autonomiju) που χρονολογείται του 1887.
Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης κατάφερε μεγάλη επιτυχία στις εκλογές μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τότε ίδρυσε την εβδομαδιαία εφημερίδα Ljiljan, που διαδέχθηκε την "Μουσουλμανική Φωνή", το επίσημο ενημερωτικό δελτίο του κόμματος. Παρέμεινε το ισχυρότερο κόμμα για τον Βοσνιακό πληθυσμό της χώρας.
Το κόμμα έχει παραρτήματα στη Σλοβενία, το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία, την Κροατία και την Σερβική περιοχή Σάντζακ. Ένας από τους στόχους του κόμματος είναι, εκτός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, να εκπροσωπήσει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των Βοσνίων και άλλων Μουσουλμάνων νότιων Σλάβων σε ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων. Στο Μαυροβούνιο, το παράρτημα του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης συγχωνεύθηκε με άλλα μικρότερα Βοσνιακά και Σλαβικά Μουσουλμανικά κόμματα, και δημιουργήθηκε το Βοσνιακό Κόμμα.
Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης είναι ένα από τα εθνικά κόμματα με την ιδιότητα παρατηρητή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Μετά τις εκλογές του 2018, το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης έγινε και πάλι το μεγαλύτερο κόμμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Αγαπητός Κασσιανός
Ο Αγαπητός Κασσιανίανός ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Γεννήθηκε στη Ρόδο και διετέλεσε όλη του τη ζωή ιερακοτρόφος των μεγάλων μαγίστρων του τάγματος του αγίου Ιωάννη του Ιεροσολυμίτη που είχε εγκατασταθεί στην πατρίδα του.
Έγραψε αξιόλογη πραγματία περί Ιερακοτροφίας (Ιερακοσόφιο).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Πανουργιάς Φωκίδας
Ο Πανουργιάς (προς τιμή του ομώνυμου οπλαρχηγού του 1821) είναι ορεινό χωριό του νομού Φωκίδας. Το χωριό ήταν γνωστό παλαιότερα και με την ονομασία Δρέμισα (το οποίο χρησιμοποιείται εξ ίσου και σήμερα μεταξύ των κατοίκων της Φωκίδας) μέχρι τη μετονομασία του το Φεβρουάριο του 1915. Έτσι ονομάστηκε πιθανόν από το τρέμω => τρέμισσα => ντρέμισσα <=> δρέμισσα, λόγω των συχνών σεισμών. Η θεωρία αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι αρχικά το χωριό ήταν χτισμένο ψηλά στην πλαγιά της Τούρλας και μετά από έναν μεγάλο σεισμό καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε χαμηλότερα. Η παλιά θέση του χωριού, γνωστού σήμερα ως Λάκκος, είναι ακόμα διάσπαρτη από οικοδομικούς λίθους. Η συγκεκριμένη θεωρία είναι και η επικρατέστερη.
Μια άλλη θεωρία για την προέλευση του ονόματος είναι αυτή του στρατηγού Στέλιου Πανουργιά. Επειδή παλαιότερα το χωριό πιθανόν να ήταν μέσα σε δάσος από δρύς, από τη λέξη  δρυμός => δρεμός => δρέμισσα. Σήμερα δρυς συναντάει κανείς ανάμεσα στην Παύλιανη και το Κουμαρίτσι, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το χωριό.
Η παράδοση σώζει το γεγονός ότι το χωριό πριν ονομαστεί Δρέμισσα ονομαζόταν Κοτρώνα, ίσως λόγω των πολλών βράχων που την περιτριγυρίζουν και τη γενικότερη τραχύτητα του τοπίου.
Η ημερομηνία ίδρυσης και κατοίκησης του χωριού είναι άγνωστη και καμία μαρτυρία δεν σώζεται σχετικά. Η ονομασία μιας από τις πηγές του χωριού ως «Ρούς» ίσως υποδηλώνει ότι υπήρχε οικισμός από αρχαιοτάτων χρόνων όμως κανένα εύρημα δεν υπάρχει στην περιοχή που να το επιβεβαιώνει. Ο Πάνος Γ. Μαυριάς αναφέρει στο βιβλίο του ότι γύρω στα 1930 στη θέση Λάκκος βρέθηκε τάφος με αρχαία κτερίσματα από τον Δημήτριο Πατούλα. Ο τάφος ισοπεδώθηκε και τα κτερίσματα δεν φυλάχτηκαν.
Στο να καταφύγουν και να χτίσουν στο κάπως απόκρυφο και απόμερο μέρος το χωριό οι πρώτοι κάτοικοί του ασφαλώς συνετέλεσε η καταπιεστική εποχή της τουρκοκρατίας. Η παράδοση σώζει το γεγονός ότι στη Δρέμισσα δεν υπήρχε ποτέ μόνιμα Τούρκος τοποτηρητής. Αρχικά το χωριό είχε λιγοστές καλύβες και φαίνεται πως κάθε σπίτι ήθελε να έχει την πρωτοκαθεδρία πάνω από τα άλλα. Γι' αυτό και οι κάτοικοι των γύρω χωριών έλεγαν για τη Δρέμισσα: «Δώδεκα καλύβες, δέκα τρεις καπεταναίοι».
Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές της Γκιώνας και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Στερεάς Ελλάδας.
Ο Πανουργιάς ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Δελφών και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 196 κάτοικοι.
Ζουπανία Σριεμ
thumb|right|100px|Το έμβλημα της περιοχής μικρογραφία|Η περιοχή στον χάρτη της Σλαβονίας μικρογραφία|Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922 Η  Ζουπανία Σριεμ ή Σιρμίου (κροατικά: Srijemska županija, ουγγρικά: Szerém vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχίας του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασίλειου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Βούκοβαρ, σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 414.234 κατοίκους κι έκταση 6.866 τετραγωνικά χλμ. Γεωγραφικά καταλάμβανε τα εδάφη του σημερινού Σριεμ ή Σιρμίου που ανήκει στην Κροατία, Σερβία και Βοϊβοντίνα.
Ιστορία
Δημιουργήθηκε αρχικά στα πλαίσια της Αυστροουγγαρίας το 1745 με μικρή έκταση και περιελάμβανε τη βορειοδυτική περιοχή του Σιρμίου, ενώ το νότιοανατολικό τμήμα του Σιρμίου παρέμεινε εντός της Στρατιωτικής διοικητικής περιοχής. Αρχικά μέρος του Βασιλείου της Σλαβονίας, η οποία ήταν μέρος του βασιλείου των Αψβούργων της Κροατίας και των Αψβούργων του βασιλείου της Ουγγαρίας.
Μετά από το 1860 η περιοχή επαναδημιουργήθηκε συνδεδεμένη με το Βασίλειο της Σλαβονίας, η οποία αργότερα συγχωνεύθηκε με το Βασίλειο της Κροατίας στο ενιαίο βασίλειο Κροατίας και Σλαβονίας, η οποία είχε περιορισμένο επίπεδο αυτονομίας εντός του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Το 1882 αυξήθηκαν τα εδάφη της με την προσθήκη της νοτιοανατολικής Σριεμ.
Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ολόκληρη η περιοχή συμπεριλαμβάνεται στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η διοικητική διαίρεση επέζησε μέχρι το 1922 όταν οι διοικητικές περιοχές καταργήθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Κροατίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Ουγγαρίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Αυστροουγγαρίας Κατηγορία:Βοϊβοντίνα
Γιάκομπ Λε Μερ
Ο Γιάκομπ Λε Μερ (Jacob le Maire, 1585 - 31 Δεκεμβρίου 1616) ήταν Ολλανδός ναυτικός.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Αμβέρσα, περιέπλευσε τη Γη από το 1615 ως το 1616. Ανακάλυψε το στενό μεταξύ της Γης του Πυρός και του Νησιού Στάτεν στην Αργεντινή. Ο πορθμός αυτός φέρει σήμερα το όνομά του. Ήταν ο πρώτος που έκανε τον περίπλου του Κέιπ Χορν, αποδεικνύοντας πως η Γη του Πυρός δεν ήταν ήπειρος.
Το Ιούνιο του 1616 οι Γιάκομπ λε Μερ και Βίλλεμ Σχάουτεν (Willem Schouten) έπλευσαν με δύο πλοία, τα Εεντράχτ (Eendracht) και Χόορν (Hoorn) από το Τέξελ των Ηνωμένων Επαρχιών, διευθύνοντας μια αποστολή που σκοπό είχε να αποφύγει τους εμπορικούς περιορισμούς της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών (VOC) βρίσκοντας μια νέα διαδρομή προς τον Ειρηνικό και τα Νησιά Σπάις. Ακολούθησαν τις βόρειες ακτές της Νέας Ιρλανδίας και της Νέας Γουινέας και επισκέφθηκαν παρακείμενα νησιά, περιλαμβανομένων και αυτών που έγιναν γνωστά ως Νησιά Σχάουτεν. Το 1616 έκαναν τον περίπλου το Κέιπ Χορν, το οποίο ονόμασαν από το Hoorn, το οποίο χάθηκε σε μια θύελλα. Η Ολλανδική πόλη του Χόορν ήταν επίσης η γενέτειρα του Σχάουτεν. Αν και είχαν ανοίξει μια άγνωστη διαδρομή, η VOC ισχυρίστηκε παραβίαση του μονοπωλίου της του εμπορίου των Νησιών Σπάις. Οι Λε Μερ και Σχάουτενσυνελήφθησαν και το Εεντράχτ δημεύτηκε στην Ιάβα. Μετά την απελευθέρωσή τους, γύρισαν από την Μπατάβια στο Άμστερνταμ. Ο Λε Μερ πέθανε κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί θαλασσοπόροι
Φραγή κλήσεων
Οι  Φραγές Κλήσεων (Call Barring - CB)  είναι συμπληρωματικές υπηρεσίες που επιτρέπουν στον συνδρομητή την ενεργοποίηση φραγής εισερχόμενων (προς) ή εξερχόμενων (από) κλήσεων προς την σύνδεση του (αριθμό συνδρομητή). Η ομάδα υπηρεσίας φραγής κλήσεων αποτελείται από πέντε ανεξάρτητες υπηρεσίες. Ένας συνδρομητής κινητής τηλεφωνίας μπορεί μεμονωμένα να εγγραφεί ή να διαγραφεί σε κάθε μία από αυτές τις υπηρεσίες ξεχωριστά.
ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων)
Για την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) η φραγή εξερχόμενων κλήσεων είναι η εξής:
''“Η έννοια της υπηρεσίας της φραγής εξερχομένων κλήσεων αφορά την αποτροπή της πραγματοποίησης συγκεκριμένων κλήσεων μέσω του παρόχου από τον οποίο παρέχεται η υπηρεσία της φραγής. Διευκρινίζεται ότι η υπηρεσία φραγής που παρέχεται από τον ΟΤΕ λειτουργεί και στην περίπτωση όπου ο χρήστης έχει προεπιλογή φορέα. Επίσης, η υπηρεσία φραγής εξερχομένων κλήσεων, δεν αφορά την ολοκλήρωση της κλήσης από τη συγκεκριμένη τηλεφωνική σύνδεση, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί με άλλους τρόπους, όπως για παράδειγμα μέσω επιλογής φορέα ή υπηρεσιών πληροφοριών καταλόγου εάν ζητηθεί ολοκλήρωση κλήσης.''
EETT”
Υπηρεσίες φραγής κλήσεων
Οι υπηρεσίες της φραγής κλήσεων είναι οι εξής:
Φραγή όλων των εξερχόμενων κλήσεων (Barring of All Outgoing Calls - BAOC)
Η υπηρεσία BAOC επιτρέπει στον συνδρομητή να απαγορεύει άνευ όρων όλες τις εξερχόμενες κλήσεις. Έτσι, αν η υπηρεσία BAOC είναι ενεργή, το δίκτυο δεν επιτρέπει καμία κλήση που προέρχεται από το συνδρομητή κινητής τηλεφωνίας. Αυτή η υπηρεσία μπορεί να είναι χρήσιμη σε διάφορες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, όταν ο συνδρομητής επιθυμεί να αφήσει τον εξοπλισμό του (π.χ. κινητό τηλέφωνο) χωρίς επιτήρηση και δεν θέλετε κάποιο άλλο άτομο να κάνει εξερχόμενες κλήσεις κατά την απουσία του.