cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σφαγή του Κάτιν
Ομαδικές εκτελέσεις
Οι κρατούμενοι στο Οστασκόφ μεταφέρθηκαν με τρένο στο Καλίνιν. Ο τρόπος εκτέλεσής τους δεν τεκμηριώνεται από έγγραφα της NKVD, ωστόσο αποκαλύφθηκε από τον αυτόπτη μάρτυρα Ντμίτρι Τοκάρεφ, τον Μάρτιο του 1991. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, οι αιχμάλωτοι χωρίζονταν σε ομάδες των 250 ατόμων και εκτελούνταν βράδυ. Συμμετείχαν περίπου τριάντα μέλη της NKVD, ενώ επικεφαλής των εκτελέσεων ήταν ο Βασίλι Μπλοχίν. Οι αιχμάλωτοι του Σταρομπέλσκ μεταφέρθηκαν στο Χάρκοβο, επίσης με τρένο. Όπως προκύπτει από επίσημα έγγραφα της NKVD, μέχρι τα τέλη Μαΐου του 1940, αριθμός των κρατουμένων που έφθασαν στο Χάρκοβο έφθασε τις 3.896, ενώ σε άλλη αναφορά υψηλόβαθμου αξιωματούχου (3 Μαρτίου 1959) καταγράφονται 3.820. Οι εκτιμήσεις αυτές διαφέρουν από μεταγενέστερο έλεγχο Πολωνών ερευνητών, οι οποίοι κατέληξαν σε μικρότερο αριθμό, 3.739. Σύμφωνα με τον αυτόπτη μάρτυρα Μιτροφάν Σιρομιάτνικοφ, οι εκτελέσεις επιθεωρούνταν από μέλη της NKVD που είχαν σταλεί από τη Μόσχα, όπως και στην περίπτωση του Οστασκόφ. Για τις εκτελέσεις των κρατουμένων στο στρατόπεδο του Κοζέλσκ δεν υπάρχει καμία αυτόπτης μαρτυρία. Οι εκσκαφές εκ μέρους της Γερμανίας που έλαβαν χώρα το 1943 αποκάλυψαν πως περίπου το 20% των θυμάτων είχαν δεμένα πίσω τα χέρια, ενώ ορισμένοι από αυτούς, όσοι πιθανώς προέβαλαν μεγαλύτερη αντίσταση, είχαν επίσης στο στόμα τους ίχνη από πριονίδια. Το σκοινί ήταν περασμένο με τέτοιο τρόπο από το λαιμό των αιχμαλώτων, ώστε το τράβηγμά του να προκαλέσει και τον πνιγμό τους.
Οι λίγες εκατοντάδες επιζησάντων μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο Γκριανζοφτσί. Οι Σοβιετικοί μετάνιωσαν σχεδόν αμέσως για τις δολοφονίες των Πολωνών. Μετά τη συντριπτική ήττα της Γαλλίας, λίγες εβδομάδες αργότερα, άρχισαν να παραδέχονται το ενδεχόμενο ενός πολέμου με τη Γερμανία και συνειδητοποίησαν ότι ήταν παραφροσύνη η εξόντωση της αφρόκρεμας του πολωνικού στρατού. Τον Αύγουστο του 1940 με πρωτοβουλία της Εν Κα Βε Ντε σχηματίστηκαν δύο πολωνικές ταξιαρχίες με αξιωματικούς. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους ο αρχηγός της NKBD Λαβρέντι Μπέρια ενημέρωσε τον Στάλιν ότι είχε έναν πυρήνα από είκοσι τέσσερις Πολωνούς αξιωματικούς οι οποίοι έτρεφαν αντιγερμανικά αισθήματα και θα συνεργάζονταν αν τους έδινε την άδεια η εξόριστη στο Λονδίνο πολωνική κυβέρνηση.
Η ανακάλυψη των ομαδικών τάφων
Το 1943, η Ναζιστική Γερμανία, κατέχοντας πλέον τα σοβιετικά εδάφη στα οποία είχαν τελεστεί οι μαζικές εκτελέσεις, στην προσπάθειά της να εκμεταλλευτεί πολιτικά το γεγονός, ανακοίνωσε την ανακάλυψη ομαδικών τάφων στο δάσος του Κάτυν, ως αποτέλεσμα σοβιετικών εγκλημάτων πολέμου. Η αποκάλυψη αυτή των ευρημάτων οδήγησε στο πάγωμα των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της Μόσχας και της εξόριστης τότε πολωνικής κυβέρνησης στο Λονδίνο.
Σχεδόν αμέσως οι Ναζί σχημάτισαν μια διεθνή δωδεκαμελή επιτροπή από γιατρούς, ιατροδικαστές και εγκληματολόγους με αντιπροσώπους από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες (όλες σύμμαχες ή κατεχόμενες πλην της Ελβετίας) για να εξετάσει τα πτώματα. Την επιτροπή αποτελούσαν οι δρ. Μπίρκλε (Ρουμανία), δρ. Μιλοσλάβιτς (Κροατία), καθηγητής Παλμιέρι (Ιταλία), δρ. Όρσος (Ουγγαρία), δρ. Σούμπικ (Σλοβακία), δρ. Μάρκο Αντόνοφ Μάρκοφ (Βουλγαρία), δρ. Χάγιεκ (Βοημία και Μοραβία), καθγητής Ναβίλ (Ελβετία), δρ. Σπέλερς (Βέλγιο), δρ. Ντε Μπούρλετ (Ολλανδία), δρ. Τράμσεν (Δανία) και δρ. Σάξεν (Φινλανδία).
Η αντίδραση της Σοβιετικής Ένωσης
Η Σοβιετική Ένωση έριξε την ευθύνη για τις ομαδικές θανατώσεις στο Ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας. Ειδικότερα η ρωσική εφημερίδα Πράβντα, όργανο του ΠΚΚ (Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα, όπως ονομαζόταν τότε το κυβερνών κόμμα στη Σοβιετική Ένωση), δημοσίευσε άρθρα στις 19 και 21 Απριλίου το 1943 όπου αναφέρει:
Αντεπιχειρήματα της Σοβιετικής Ένωσης & δυτικών ιστορικών
Οι Σοβιετικοί βρίσκονταν στο Κάτυν μέχρι τον Ιούνιο του 1941, οπότε και άρχισε η επίθεση του Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ. Μόλις η Σοβιετική Ένωση ανακατέλαβε την περιοχή του Κάτυν το 1944, συστήθηκε επιτροπή με επικεφαλής τον ακαδημαϊκό Μπουρντένκο για να ερευνήσει το έγκλημα.
Το πόρισμα Μπουρντένκο, όπως ονομάστηκε, τοποθετούσε την ημερομηνία των εκτελέσεων τον Οκτώβριο του 1941, δηλαδή την περίοδο που την περιοχή του Κάτυν είχαν καταλάβει οι Ναζί. Η ημερομηνία καθορίστηκε σύμφωνα με έγγραφα της 20ής Οκτωβρίου 1941 που βρήκαν οι ερευνητές της Σοβιετικής Ένωσης πάνω στα πτώματα. Σύμφωνα με το πόρισμα, στους τάφους υπήρχαν κάλυκες από σφαίρες των 7,65mm και αρκετές των 9 mm. Επίσης, σε αυτές των 7,65 mm υπήρχε ο κωδικός Geko. Παράλληλα, σημαντικός αριθμός θυμάτων βρέθηκε με τα χέρια δεμένα με ειδικό είδος σπάγκου. Αυτά έχουν εμπλουτιστεί με περαιτέρω στοιχεία από τον ιστορικό Γιούρι Μούχιν που έγινε γνωστός όταν εξέδωσε το 1995 το βιβλίο Η Έρευνα για το Κατίν, όπου ισχυριζόταν ότι η σφαγή του Κατίν δεν ήταν έργο των σταλινικών και ότι τα σοβιετικά ντοκουμέντα μετά την Περεστρόικα είναι “πειραγμένα”, επιχειρήματα που υιοθετούνται από Ρώσους, Αμερικάνους, Βρετανούς και Έλληνες όπως οι Φούρ, Ζούκοφ, Τζ. Ρόμπερτς, Σλομπότκιν, Γκίκας , Μαϊλης , Μπογιόπουλος. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά:
Μέλη της δωδεκαμελούς ευρωπαϊκής επιτροπής από ειδικούς, την οποία συνέστησαν οι Γερμανοί για να διερευνήσουν τα ευρήματα στους ομαδικούς τάφους, όπως ο Βούλγαρος ιατροδικαστής Μάρκοφ και ο Τσεχοσλοβάκος καθηγητής Χάγιεκ, ισχυρίζονταν ότι τα πτώματα ήταν, ιατροδικαστικώς, αδύνατο να είχαν θανατωθεί το 1940 και προσδιόριζαν ως χρόνο ταφής τους το χειμώνα του 1941 προς 1942, ενόσω, δηλαδή, η περιοχή βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή.
Επιπλέον, η ιατροδικαστική εξέταση της επιτροπής N. Burdenko στο πόρισμά της τον Ιανουάριο του 1944 έδειξε πως ο βαθμός αποσύνθεσης των θυμάτων δε δικαιολογούσε τους γερμανικούς ισχυρισμούς. Το γεγονός επιβεβαιώθηκε και από την αμερικανική αποστολή (από την πρεσβεία των ΗΠΑ στη Μόσχα) που παρευρέθηκε στην έρευνα. Στο έργο του «Stalin's Wars», ο Βρετανός ιστορικός G. Roberts παραθέτει ορισμένα αποσπάσματα από τα ιδιωτικά έγγραφα του πρέσβη Harriman, όπου συνοψίζει τα συμπεράσματα της κόρης του (μέλος της αποστολής): «Από τα αποδεικτικά στοιχεία γενικά και από την κατάθεση, η Kathleen και το μέλος της πρεσβείας πιστεύουν ότι σε κάθε περίπτωση η σφαγή πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς»
Οι αυτούσιες αναφορές του ημερολογίου
Το πλήρες κείμενο από το Ημερολόγιο του Γκαίμπελς, γράφει: «Δυστυχώς γερμανικά πυρομαχικά βρέθηκαν στους τάφους του Κατίν. Το ερώτημα πώς βρέθηκαν εκεί χρειάζεται αποσαφήνιση. Είτε πρόκειται για πυρομαχικά που πουλήσαμε στους Σοβιετικούς κατά την περίοδο της φιλικής μας διευθέτησης, είτε για πυρομαχικά που έριξαν οι ίδιοι οι Σοβιετικοί στους τάφους. Σε κάθε περίπτωση, είναι ουσιώδες αυτό το συμβάν να κρατηθεί άκρως μυστικό. Αν ερχόταν σε γνώση του εχθρού, όλη η υπόθεση Κατίν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί».
Το αντίστοιχο γερμανικό και αγγλικό κείμενο έχουν ως εξής :"Leider ist in den Gräbern von Katyn deutsche Munition gefunden worden . Es muß noch aufgeklärt werden, wie die dort hingekommen ist. Entweder handelt es sich um Munition, die von uns während der Zeit des gütlichen Übereinkommens an die Sowjetrussen verkauft worden ist, oder die Sowjets haben selbst diese Munition hineingeworfen. Jedenfalls ist es notwendig, diesen Fall vorläufig noch streng geheimzuhalten ; würde er zur Kenntnis unserer Feinde kommen, so würde damit die ganze Katyn-Angelegenheit hinfällig werden.""Unfortunately German munitions were found in the graves of Katyn. The question of how they got there needs clarification. It is either a case of munitions sold by us during the period of our friendly arrangement with the Soviet Russians, or of the Soviets themselves throwing these munitions into the graves. In any case it is essential that this incident be kept top secret. If it were to come to the knowledge of the enemy the whole Katyn affair would have to be dropped."
Η στάση των Συμμάχων έναντι των Σοβιετικών ισχυρισμών
Αμέσως μετά την απάντηση της Σοβιετικής Ένωσης, οι κυβερνήσεις της Μ. Βρετανίας και των Η.Π.Α. υποστήριξαν την εκδοχή της Σοβιετικής Ένωσης. Στη Μ. Βρετανία και στις Η.Π.Α. επιβλήθηκε λογοκρισία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι Πολωνοί κατηγορήθηκαν για υποστήριξη της εκδοχής των Ναζί. Ωστόσο, και οι δύο κυβερνήσεις είχαν σαφείς ενδείξεις για την ενοχή της Σοβιετικής Ένωσης και πλέον θεωρούνται συνένοχες ως προς τη συγκάλυψη του εγκλήματος.
Η στάση των Βρετανών
Η εξόριστη Πολωνική κυβέρνηση στο Λονδίνο πίεζε τη Βρετανική κυβέρνηση να επιρρίψει την ευθύνη στη Σοβιετική Ένωση. Οι Βρετανοί, αν και πίστευαν ότι το Σοβιετικό Καθεστώς ήταν υπεύθυνο, διατηρούσαν αμφιβολίες ότι μπορούσε να είχε διαπράξει ένα έγκλημα τέτοιου μεγέθους. Ταυτόχρονα, ήθελαν να διατηρήσουν τη συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση και να κρατήσουν σε ισορροπία τις σχέσεις Πολωνίας - Σοβιετικής Ένωσης.
Στη δίκη της Νυρεμβέργης το Κάτυν αναφέρθηκε μόνο στο κατηγορητήριο. Αναφερόμενος αργότερα στα γεγονότα της δίκης ο Ουίνστον Τσώρτσιλ έγραψε ότι οι νικήτριες δυνάμεις τις οποίες αφορούσε η σφαγή του Κάτυν θεώρησαν ότι έπρεπε να αποφύγουν το θέμα και το Κάτυν δεν εξετάστηκε ποτέ επιμελώς.
Αυτή η βρετανική στάση διατηρήθηκε για αρκετές δεκαετίες μέχρι την πτώση του Σοβιετικού Καθεστώτος και πλέον θεωρείται από ιστορικούς συγκάλυψη της σφαγής του Κάτυν. .
Νεότερες εξελίξεις
Ενώ η Σοβιετική Ένωση αρνιόταν ανέκαθεν κάθε συσχέτιση με τις μαζικές αυτές εκτελέσεις, το 1990 ανακοίνωσε ότι πράγματι διαπράχθηκαν από τους ίδιους τους Σοβιετικούς και ομολόγησε την όλη προσπάθεια να αποσιωπηθεί η αλήθεια επί πενήντα χρόνια. Έρευνες που πραγματοποιήθηκαν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, από τη Ρωσία πλέον, απέδειξαν ότι η ευθύνη βαρύνει εξ ολοκλήρου τη σοβιετική πλευρά. Παρ' όλα αυτά οι ρωσικές αρχές δεν χαρακτήρισαν το γεγονός ξεκάθαρα ως έγκλημα πολέμου ή γενοκτονία. Έτσι, δεν κινήθηκαν νομικές διαδικασίες κατά τυχόν επιζώντων υπαιτίων, όπως απαίτησε η πολωνική κυβέρνηση. Σύμφωνα με τους απογόνους των θυμάτων, προστάτευσαν τους δράστες με το επιχείρημα πως ήταν πλέον νεκροί
Αντίγραφα από τα έγγραφα στα οποία στηρίζεται η επίσημη εκδοχή παρουσιάστηκαν επίσημα το 1992 από τον Ρώσο πρόεδρο Μπορίς Γέλτσιν στον Πολωνό ομόλογό του Λεχ Βαλέσα, και είναι τα εξής:
Ο αριθμός των θυμάτων, κατά ρωσική δικαστική απόφαση του 2005, ανήλθε στους 1.803 εκτελεσθέντες, ενώ ο συνολικός αριθμός εκτιμάται γενικά στις 22.000, από τους οποίους οι 8.000 αξιωματικοί. Τα θύματα θανατώθηκαν στο δάσος Κάτυν στη Ρωσία, στις φυλακές Καλίνιν (στο Τβερ) και Χάρκοβο και σε διάφορα άλλα μέρη. Οι Πολωνοί αξιωματικοί είχαν αιχμαλωτιστεί κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία το 1939, ενώ οι υπόλοιποι, επίσης Πολωνοί υπήκοοι, αιχμαλωτίσθηκαν με τις κατηγορίες ότι υπήρξαν πράκτορες, πολιτοφύλακες, δολιοφθορείς, μεγαλογαιοκτήμονες, εργοστασιάρχες, ιερείς και αξιωματούχοι. Πολλοί από τους αυτούς ήταν εξέχοντα μέλη της εβραϊκής, ουκρανικής, γεωργιανής και λευκορωσικής κοινότητας της Πολωνίας.
Το 2010, η ρωσική Κάτω Βουλή (Δούμα) εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο επιρρίπτει την ευθύνη της διαταγής για τη σφαγή από την σοβιετική μυστική αστυνομία χιλιάδων Πολωνών στρατιωτικών στο Κάτυν, στον ίδιο τον Στάλιν και σε άλλους Σοβιετικούς αξιωματούχους. Το ψήφισμα καταψηφίστηκε από την κομμουνιστική μειοψηφία.
. Στην απόφαση αναφέρονται τα εξής:
Φωτογραφίες εγγράφων
Αυθεντικά αντίγραφα των σοβιετικών εγγράφων σχετιζόμενα με τη σφαγή του Κάτυν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:1940 Κατηγορία:Εκτελέσεις αιχμαλώτων πολέμου Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη  Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Θηριωδίες στην Ουκρανία
Σκόντραν Μουστάφι
Ο Σκόντραν Μουστάφι (Shkodran Mustafi, 17 Απριλίου 1992) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής με καταγωγή από την Αλβανία, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Ισπανικής Λεβάντε.
Έβερτον
Ο Μουστάφι πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την Έβερτον σε μία αναμέτρηση απέναντι στην ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ τον Δεκέμβριο του 2009 για το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, μπαίνοντας ως αλλαγή στην θέση του Τόνι Χίμπερτ. Δεν πραγματοποίησε άλλη εμφάνιση με την πρώτη ομάδα του συλλόγου και τον Ιανουάριο του 2012 μετακόμισε στην ΟΚ Σαμπντόρια, με την ομάδα της ιταλικής Σέριε Α να τον αποκτά υπό την μορφή ελεύθερης μεταγραφής.
Βαλένθια
Στις 7 Αυγούστου 2014 ο Μουστάφι υπέγραψε 5ετές συμβόλαιο με την ισπανική Βαλένθια.
Διεθνή
Ο Μουστάφι ήταν μέλος της Εθνικής Γερμανίας U17, η οποία κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U17 του 2009. Ωστόσο, είχε εκφράσει την επιθυμία του στα ΜΜΕ να αγωνιστεί με τα χρώματα της Αλβανίας, χώρας από την οποία η οικογένειά του κατάγεται. Στις 22 Ιανουαρίου 2014, αλβανικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι ο Μουστάφι ενδέχεται να λάμβανε κλήση να αγωνιστεί στο προσεχές φιλικό της Αλβανίας, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από τον ομοσπονδιακό της τεχνικό, Τζιάννι ντε Μπιάζι.
Ωστόσο, στις 28 Φεβρουαρίου 2014, ο Γιοάχιμ Λεβ κάλεσε τον Μουστάφι στην Εθνική Γερμανίας για μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Χιλή. Ο Μουστάφι, επίσης, συμπεριλήφθηκε στην 30μελή αποστολή προεπιλογής της Γερμανίας ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 από τον Λεβ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Γερμανοί αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα σλαβομακεδονικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Μετεωρίτης Σιχοτέ-Αλίν
thumb|225px|right|Δείγμα θραύσματος του μετεωρίτη Σιχοτέ-Αλίν Ο μετεωρίτης Σιχοτέ-Αλίν (Sikhote-Alin) είναι ένας σιδηρομετεωρίτης που έπεσε ως μετέωρο το 1947 στην ανατολική Σιβηρία, στην τότε ΕΣΣΔ. Παρότι μεγάλες πτώσεις μετεώρων είχαν παρατηρηθεί ενωρίτερα με θραύσματα που ανακαλύφθηκαν στο έδαφος, ποτέ πριν στην καταγεγραμμένη Ιστορία δεν είχε παρατηρηθεί η πτώση ενός μετεώρου αυτού του μεγέθους. Περίπου 70 τόνοι θραυσμάτων από τον αρχικό μετεωροειδή εκτιμάται ότι έφθασαν συνολικά στην επιφάνεια της Γης.
Η πτώση του μετεώρου
thumb|225px|left|[[Γραμματόσημο για τα 10 έτη από την πτώση του μετεωρίτη. Αναπαράγει ζωγραφικό πίνακα της εποχής, έργο του Π. Μεντβέντεφ.]] Στις 10:30 π.μ. περίπου της 12ης Φεβρουαρίου 1947 αυτόπτες μάρτυρες στην περιοχή των βουνών Σιχοτέ-Αλίν, στο Πριμόριγιε της Ρωσίας, παρατήρησαν ένα μεγάλo μετέωρο (βολίδα) φωτεινότερο από τον ήλιο και πολύχρωμο, που ερχόταν από βόρεια κατεύθυνση (αζιμούθιο 14°) και κατέβαινε υπό γωνία περίπου 42 μοιρών. Η ισχυρή λάμψη και ο εκκωφαντικός ήχος της πτώσεως έγιναν αισθητά περί τα 300 χιλιόμετρα γύρω από την τοποθεσία που έπεσαν τα περισσότερα θραύσματα, κοντά στο Λουτσεγκόρσκ, περίπου 440 χλμ. βορειοανατολικά του Βλαδιβοστόκ, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 46° 09΄ 36΄΄ βόρειο και μήκος 134° 39΄ 12΄΄ ανατολικό. Στον ουρανό παρέμεινε ορατό επί πολλές ώρες ένα ίχνος καπνού με μήκος που εκτιμήθηκε στα 32 χλμ. Οι μάρτυρες ανέφεραν ότι αρχικώς το μετέωρο ήταν ορατό ως μία ενιαία μάζα πριν διαλυθεί σε μία βροντώδη έκρηξη.
Ο μετεωροειδής, που υπολογίσθηκε ότι εισήλθε στη γήινη ατμόσφαιρα κινούμενος με ταχύτητα περί τα 14 χλμ. ανά δευτερόλεπτο, άρχισε να διασπάται από την τριβή με τα πυκνότερα ατμοσφαιρικά στρώματα και τα θραύσματά του έπεσαν ταυτόχρονα. Σε υψόμετρο περίπου 5,6 χλμ. το κυρίως σώμα του διαλύθηκε με μία βίαιη έκρηξη.
Στις 20/11/1957 η Σοβιετική Ένωση εξέδωσε ένα γραμματόσημο για τη δέκατη επέτειο από την πτώση του μετεωρίτη Σιχοτέ-Αλίν. Το γραμματόσημο αυτό αναπαράγει, καθώς δεν υπάρχουν φωτογραφικές αποτυπώσεις του συμβάντος, μία ζωγραφιά από έναν αυτόπτη μάρτυρα, τον ζωγράφο Π. Μεντβέντεφ: Ο καλλιτέχνης καθόταν στο παράθυρό του έχοντας αρχίσει ένα σχεδίασμα όταν εμφανίσθηκε το μετέωρο, οπότε άρχισε να σχεδιάζει αυτό που είδε.
Τροχιά
Επειδή το μετέωρο έπεσε κατά τη διάρκεια μιας ηλιόλουστης ημέρας, παρατηρήθηκε από αρκετούς αυτόπτες μάρτυρες. Η επιστημονική αποτίμηση όλων αυτών των μαρτυριών επέτρεψε στον Βασίλι Φεσένκοφ, τότε πρόεδρο της επιτροπής μετεωριτών της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών, να εξακριβώσει τη διαστημική τροχιά του μετεωροειδούς, πριν αυτό εισέλθει στη γήινη ατμόσφαιρα. Αυτή η τροχιά ήταν ελλειπτική, με το αφήλιό της στο εσωτερικό της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, παρόμοια με αυτή πολλών άλλων μικρών σωμάτων που διασχίζουν την τροχιά της Γης. Αυτή η τροχιά δημιουργήθηκε πιθανώς από συγκρούσεις μέσα στη Ζώνη των αστεροειδών.
Διαστάσεις
Η πτώση του Σιχοτέ-Αλίν υπήρξε μία αντικειμενικά μεγάλη πτώση, με το αρχικό συνολικό βάρος του σώματος να εκτιμάται σε περίπου 90 τόνους. Μία πιο πρόσφατη εκτίμηση από τον Valentin Tsvetkov και την ομάδα του το ανεβάζει σε 100 τόνους. Ο Κρίνοφ είχε εκτιμήσει τη μάζα των θραυσμάτων που έφθασαν στην επιφάνεια σε μόλις 23 χιλιάδες χιλιόγραμμα.
Μετεωρικό πεδίο και κρατήρες
Το μετεωρικό πεδίο, δηλαδή η περιοχή της επιφάνειας της Γης όπου έπεσαν όλα τα θραύσματα, καλύπτει για τον Σιχοτέ-Αλίν κυρίως μιά ελλειψοειδή έκταση περίπου 1300 στρεμμάτων (πολύ μικρή σχετικώς), με ελάχιστα θραύσματα να έχουν βρεθεί μέχρι και 10 χλμ. μακρύτερα. Τρεις ημέρες μετά την πτώση, δύο πιλότοι αποσπασμένοι στη Γεωλογική Υπηρεσία `Απω Ανατολής της ΕΣΣΔ στο Χαμπαρόφσκ εντόπισαν την περιοχή της προσκρούσεως, ως μία ομάδα ανοικτών καστανών κύκλων στη χιονισμένη τάιγκα. Αυτή η ανακάλυψη αποκάλυψε αμέσως ότι το συμβάν είχε δημιουργήσει πολλαπλούς κρατήρες. Πράγματι, ορισμένα από τα μεγαλύτερα θραύσματα σχημάτισαν κρατήρες, ο μεγαλύτερος των οποίων είχε διάμετρο περίπου 27 μέτρα και βάθος 6. Αντίθετα με την περίπτωση της Τουνγκούσκα, οι πρώτες επιτόπιες μετρήσεις έγιναν νωρίς: μέχρι το τέλος του Φεβρουαριου 1947 ο F.K. Shipulin και τρεις άλλοι γεωλόγοι της υπηρεσίας είχαν περάσει τρεις ημέρες στην τοποθεσία και ταυτοποίησαν περισσότερους από 30 κρατήρες μεγαλύτερους του ενός μέτρου. Μετεωριτικά θραύσματα καρφώθηκαν επίσης σε δέντρα, καθώς η περιοχή είναι δασώδης. Η αναφορά του Shipulin έπεισε την επιτροπή μετεωριτών της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών να οργανώσει μία πλήρη εξερευνητική αποστολή μόλις δύο μήνες αργότερα υπό τον Φεσένκοφ. Οι 6 ερευνητές της αποστολής, μεταξύ των οποίων ήταν και ο αστρονόμος Νικολάι Ντιβάρι συνέλεξαν τις μαρτυρίες σχεδόν 250 κατοίκων από πάνω από 50 χωριά και κωμοπόλεις στην περιοχή μέχρι και 200 χλμ. από το μετεωρικό πεδίο. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει περισσότερες από δώδεκα επιστημονικές αποστολές στην περιοχή, ιδίως την περίοδο 1967-1975, με συλλογή γεωλογικών, γεωμαγνητικών, ακόμα και γεωδαιτικών δεδομένων. Σήμερα τα τοιχώματα και οι πυθμένες των κρατήρων έχουν καλυφθεί από πυκνή βλάστηση, δυσχεραίνοντας oπωσδήποτε τη σχετική με αυτούς έρευνα.
Σύσταση και ταξινόμηση
thumb|225px|Δείγμα του μετεωρίτη Ο Σιχοτέ-Αλίν ταξινομείται στους σιδηρομετεωρίτες που ανήκουν στη χημική ομάδα IIAB με αδρή δομή οκταεδρίτη. Αποτελείται από 93% σίδηρο, 5,9% νικέλιο, 0,42% κοβάλτιο, 0,46% φωσφόρο και 0,28% θείο, με ίχνη γερμανίου και ιριδίου. Παρόντα στο σώμα του μετεωρίτη είναι ορυκτά όπως ο ταενίτης, ο πλεσίτης, ο τρωιλίτης, ο χρωμίτης, ο καμασίτης και ο σραϊμπερσίτης.
Δείγματα
Τα δείγματα του μετεωρίτη Σιχοτέ-Αλίν διακρίνονται σε δύο κυρίως τύπους :
Ο πρώτος τύπος πιθανώς αποχωρίσθηκε από το κυρίως σώμα σε ύψη πάνω από την κατώτερη ατμόσφαιρα. Τα δείγματα αυτά χαρακτηρίζονται από την παρουσία κοιλωμάτων που μοιάζουν με βαθιές δαχτυλιές πάνω σε μαλακό κερί. Ο δεύτερος τύπος είναι θραύσματα που δημιουργήθηκαν κατά τις ισχυρές εκρήξεις που σημειώθηκαν στην κατώτερη ατμόσφαιρα ή εκτινάχθηκαν κατά την πρόσκρουση με το παγωμένο έδαφος. Τα περισσότερα είναι μάλλον το αποτέλεσμα της μεγάλης εκρήξεως σε υψόμετρο 5,6 χλμ.
Η πρώτη αποστολή, μέχρι τα τέλη Μαΐου 1947, περισυνέλεξε 257 πρωτογενή δείγματα και περισσότερα από χίλια θραύσματα. Από τα μεγαλύτερα δείγματα, ένα εκτίθεται στη Μόσχα. Πολλά άλλα φυλάγονται από τη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών και μεγάλο μέρος από τα μικρότερα δείγματα διοχετεύθηκαν στην αγορά των συλλεκτών. Το μεγαλύτερο τεμάχιο που έχει βρεθεί έχει μάζα 1745 χιλιόγραμμα.
Συνολικά μέχρι το 1997 είχαν ανακαλυφθεί περίπου 9 χιλιάδες δείγματα συνολικής μάζας 28 τόνων. Το μικρότερο από αυτά έχει μάζα λιγότερο από 1 γραμμάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιχοτε-Αλιν Κατηγορία:Καταστροφές στη Σοβιετική Ένωση
Πανδέκτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο Κατηγορία:Βυζαντινό Δίκαιο Κατηγορία:Ιουστινιανός Α΄
Μαρία Μερσέντες
Η Μαρία Μερσέντες (Ισπανικά: María Mercedes, προφέρεται Μαρία Μερσέδες: ισπανική προφορά ΔΦΑ maˈɾi.a merˈseðes) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1992. Τα δικαιώματα προβολής της σειράς πουλήθηκαν σε περισσότερες από 120 χώρες στον κόσμο, μεταξύ των οποίων και η Κύπρος.
Πρωταγωνιστούν Ταλία, Αρτούρο Πενίτσε, Λάουρα Σαπάτα, Γκαμπριέλα Γκόλντσμιθ kai Κάρμεν Αμέσκουα.
Η σειρά αποτελεί την πρώτη από την επιτυχημένη τριλογία τηλενουβέλλων, γνωστή και ως τριλογία με τις Μαρίες στις οποίες επικρατεί το σεναριακό μοτίβο της Σταχτοπούτας. Το 2008 κυκλοφόρησε ένα τριπλό dvd box set της σειράς από τη Xenon Pictures, με συνολική διάρκεια 11 ώρες και 14 λεπτά, ενώ παλαιότερα η Televisa είχε κυκλοφορήσει τα επεισόδια της σειράς σε VHS. Παρόλο που η σειρά πλέον είναι αρκετά παλιά, εξακολουθεί να προσελκύει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων τηλεθεατών και να προβάλλεται σε επανάληψη από μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα ανά τον κόσμο.
Το 2013 γυρίστηκε ριμέικ της σειράς στις Φιλιππίνες κατορθώνοντας πολύ μεγάλη επιτυχία, δεδομένου ότι η σειρά θεωρείται μία από τις πιο δημοφιλείς σειρές που έχουν προβληθεί στις Φιλιππίνες.
Υπόθεση
Η Μαρία Μερσέντες είναι μία φτωχή νέα γυναίκα που πρέπει να μεγαλώσει την οικογένεια της μόνη της. Η μητέρα της τους εγκατέλειψε από μικρή ηλικία ενώ ο πατέρας της είναι αλκοολικός. Έχει τρία αδέρφια: τον Μέμο, τη Ροσάριο και τον Αντρές. Εργάζεται στα φανάρια πουλώντας λαχεία και διάφορα μικροαντικείμενα προκειμένου να επιβιώνει αυτή και η οικογένειά της.
Μια μέρα γνωρίζει τον γοητευτικό νεαρό Χόρχε Λουίς, έναν πλούσιο άνδρα τον οποίο σύντομα ερωτεύεται. Ο Χόρχε Λουίς ζει μαζί με την αδερφή του και τη μητέρα του, Μαλβίνα, και τον ετοιμοθάνατο, αλλά εκατομμυριούχο, ξάδερφό του Σαντιάγο.
Η Μαλβίνα ανυπομονεί να πεθάνει ο ανιψιός της, ώστε να λάβει αυτή και τα παιδιά της την περιουσία του, εφόσον είναι οι μοναδικοί εν ζωή συγγενείς του. Ο Χόρχε Λουίς, που υποφέρει ακόμη από τον πόνο που του προκάλεσε η δολοφονία της γυναίκας του τη μέρα του γάμου, είναι απαισιόδοξος και δεν θέλει να ερωτευτεί ξανά.
Η Μαλβίνα προορίζει τον γιο της για την Μίστικα, μία πλούσια γυναίκα του κύκλου τους, αλλά με βρώμικη ψυχή και χωρίς αισθήματα. Ο Σαντιάγο παράλληλα ζητά από τη Μαρία Μερσέντες να τον παντρευτεί έτσι ώστε να κληρονομήσει αυτή την περιουσία του και να πάρει με αυτό τον τρόπο εκδίκηση από την Μαλβίνα, η οποία περιμένει με ανυπομονησία τον θάνατό του.
Τελικά ο Σαντιάγο πεθαίνει και η είδηση αποτελεί μεγάλη έκπληξη για την οικογένεια, όμως η Μαρία Μερσέντες τελικά δεν κληρονομεί την περιουσία του Σαντιάγο επειδή όταν παντρεύτηκε τον Σαντιάγο, ήταν ακόμα ανήλικη και ο πατέρας της δεν ήταν παρών, με αποτέλεσμα ο γάμος να θεωρείται νομικά άκυρος.
Ο Χόρχε Λουίς αντιδράει στην εμμονή της μητέρας του να παντρευτεί την Μίστικα. Σαν αντίποινα, παντρεύεται τη Μαρία Μερσέντες, η οποία είναι ερωτευμένη μαζί του όμως αυτός δεν έχει τα ίδια συναισθήματα. Μία ριζική αλλαγή της νεαρής κοπέλας θα δώσει κίνητρο στο Χόρχε Λουίς να δει διαφορετικά τη Μαρία Μερσέντες και σταδιακά να θέλει να είναι μαζί της από πραγματική αγάπη και όχι από εκδίκηση στην μητέρα του.
Σύντομα όμως δημιουργούνται πολλά προβλήματα στη σχέση τους, όταν η Μαλβίνα αποφασίζει να σκοτώσει την Μαρία Μερσέντες. Το τέλος όμως θα είναι θριαμβευτικό και η Μαρία Μερσέντες θα ζήσει ευτυχισμένη για πάντα με τον Χόρχε Λουίς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Αυτοκινητόδρομος 1 (Αλβανία)
thumb|right|120px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 1 thumb|right|200px|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 1 Ο αυτοκινητόδρομος 1 γνωστός και ώς αυτοκινητόδρομος Αλβανίας-Κοσόβου είναι ο αυτοκινητόδρομος που συνδέει την Αλβανία με το Κόσοβο. Ο δρόμος είχε 4 λωρίδες κυκλοφορίας και ολοκληρώθηκε το 2007. Είναι μέρος του Πανευρωπαϊκού άξονα Χ. Είχε ονομαστεί και ως πατριωτικός δρόμος καθώς συνδέει τις δύο χωρές με την μεγαλύτερη παρουσία αλβανικού πληθυσμού.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Αλβανίας
2497 Κουλικόφσκι
Ο Κουλικόφσκι (Kulikovskij) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστρονόμου Πιοτρ Γ. Κουλικόφσκι (Пётр Григорьевич Куликовский, 1910-2003).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κουλικόφσκι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κουλικοφσκι
Δήμος Μυγδονίας
Στον δήμο περιλαμβάνονταν οι οικισμοί :
Παραπομπές
Μυγδον
Ορφέας
Σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, ο Ορφέας ήταν κύριος εκπρόσωπος της τραγουδιστικής τέχνης, της λύρας (Ορφικά–Αργοναυτικά ), ενώ σε άλλες περιπτώσεις της φόρμιγγας. Είχε βαρύνουσα σημασία στη θρησκευτική ιστορία της Ελλάδας. Η μυθική φιγούρα του Ορφέα ήταν ελληνικής προέλευσης και θεωρείται από πολλούς σύγχρονους ερευνητές ότι καταγόταν από τη Μακεδονία και, πιο συγκεκριμένα, από την Πιερία. Μόνο που η παραπάνω θέση προσκρούει στα δεδομένα που παραθέτουν αρχαίες πήγες. Στα Ορφικά–Αργοναυτικά ο Ιάσονας, προσφωνώντας τον Ορφέα, αναφέρει: Ορφέα, αγαπημένε γιε της Καλλιόπης και του Οιάγρου, που στη Βιστονία βασιλεύει στους πολυπρόβατους Κίκονες, χαίρε, αφού φτάνω για πρώτη φορά στις σπηλιές του Αίμου και στα ρέματα του Στρυμόνα κοντά στα απόκρημνα φαράγγια της Ροδόπης
Στον Απολλώνιο Ρόδιο αναφέρονται τα εξής: Ας θυμηθούμε τον Ορφέα, αυτόν που, κατά την παράδοση, γέννησε στη Θράκη, στην κορυφή της Πιμπληίδας, η Καλλιόπη σαν ενώθηκε με τον Οίαγρο.
Είναι λοιπόν σαφές πως την περίοδο του Ορφέα η Βιστονική Θράκη κάλυπτε πολύ μεγαλύτερο εδαφικό εύρος. Είναι πιθανό να ξεκινούσε από την Πιερία και εκτεινόταν μέχρι τη χερσόνησο του Άθω. ,στον Αίμο και κατέληγε στο Βόσπορο.
Γεννήθηκε στην Πιερία, στην πόλη Πίμπλεια, κοντά στον Όλυμπο και ήταν βασιλιάς των Κικόνων. Ο μυθιστοριογράφος Κόνων γράφει ότι ήταν και Βασιλιάς των Μακεδόνων. Αντλώντας πληροφορίες από τα Ορφικά–Αργοναυτικά, ο Ορφέας, μετά την αναζήτηση της Ευρυδίκης στον Άδη, ταξίδευσε στη Μέμφιδα όπου περιηγήθηκε στις ιερές πόλεις του Άπη και συνέθεσε τον «Ιερόν Λόγον» και, έπειτα, κατευθύνθηκε στη Λιβύη.
Έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις και ήδη από την αρχαιότητα υπήρχε διάσταση απόψεων σχετικά με τα αίτια που οδήγησαν στο θάνατό του. Η επικρατέστερη είναι ότι θανατώθηκε βίαια απ' τις Μαινάδες, κοντά στον ποταμό Ενιπέα. Ο τάφος του βρισκόταν και αυτός κοντά στον Όλυμπο στα Λείβηθρα τα οποία ήταν και γενέτειρά του.
Θεώρηση
Το όνομα Ορφέας δε συναντάται ούτε στον Όμηρο ούτε στον Ησίοδο, αλλά ήταν γνωστό την εποχή του Ιβύκου (περ. 530 π.Χ.)και στον Πρισκιανό το Λυδό στο έργο De nominatiuo at genetiuo casus, αναφέρεται χαρακτηριστικά : Ορφεύς Όρφης et Όρφην. Επίσης μαθαίνουμε πως στη μετώπη του θησαυρού των Σικυώνιων, υπήρχε επιγραφή με το όνομα : Όρφας. Ο Πίνδαρος (522-442 π.Χ) αναφέρεται σ’αυτόν ως "ο πατέρας των τραγουδιών". Μία αναπαράσταση από τον Πολύγνωτο (5ος αιώνας π.Χ.) του είχε δώσει εμφάνιση Έλληνα χωρίς Θρακικά ρούχα η τον "φρυγικό σκούφο".Αναπαραστάσεις του Ορφέα ξεκινούν το 460 π.Χ. ως Έλληνα και μόνο αργότερα αποκτά Θρακικά χαρακτηριστικά και αυτά όχι συνεχώς.Ιστορίες για αυτόν κυκλοφορούσαν πιθανόν και πιο νωρίς απ τον 6ο αιώνα π.χ. αλλά έγινε "μόδα" να του δίνονται Θρακικές ρίζες την εποχή των Μηδικών. Το ιστορικό του Ορφέα ήταν απόλυτα Ελληνικό αλλά συνδεόταν με νομαδικές φυλές όπως πολλοί ιεροί άνδρες του είδους του από τους Έλληνες.
Από τον 6ο αιώνα π.Χ., ο Ορφέας θεωρήθηκε ένας από τους βασικούς ποιητές και μουσικούς της αρχαιότητας, και ο εφευρέτης ή αυτός που τελειοποίησε τη λύρα και τα τύμπανα. Με τη δύναμη της μουσικής του και του τραγουδιού του μπορούσε να γοητεύσει τα άγρια ζώα, να διεγείρει τα δέντρα και τους βράχους σε χορό, ακόμα και να σταματήσει τη ροή των ποταμών. Ως ένας από τους πρωτεργάτες του πολιτισμού, θεωρείται πως δίδαξε στην ανθρωπότητα τις τέχνες της φαρμακευτικής, της γραφής και της γεωργίας. Στενά συνδεδεμένος με τη θρησκευτική ζωή, ο Ορφέας ήταν οιωνοσκόπος και μάντης. Εξασκούσε μαγικές τέχνες, ιδιαίτερα την αστρολογία, ίδρυσε ή κατέστησε προσβάσιμα πολλά σημαντικά μυστήρια, όπως αυτά του Απόλλωνα και του Θρακικού θεού Διονύσου. Καθιέρωσε τελετουργικά, δημόσια και ιδιωτικά και υπαγόρευσε αρχικές και εξαγνιστικές τελετουργίες.
Ετυμολογία
Έχουν προταθεί πολλές ετυμολογίες για το όνομα Ορφέας. Μια πιθανή πρόταση είναι πως προέρχεται από την Ελληνική λέξη ορφανός. Ο Ορφέας λοιπόν μπορεί να είναι σημασιολογικά εγγύς του γοάω, δηλαδή θρηνώ, τραγουδώ άγρια, μαγεύω, ενώνοντας τους φαινομενικά ανόμοιους ρόλους του ως απογοητευμένο εραστή, υπερβατικό μουσικό και ιερέα μυστηρίων σε ένα λεξικολογικό σύνολο. Η λέξη ορφικός ορίζεται ως μυστικός, μαγευτικός και εκστασιακός, και πιθανόν, εξαιτίας του μαντείου του Ορφέα, ορφικός μπορεί επίσης να σημαίνει μαντικός. Σύμφωνα με μια άλλη ετυμολογική εκδοχή το όνομά του προέρχεται από το ορφνή (=σκοτάδι).
Γενεαλογία
Σύμφωνα με την ευρύτερα γνωστή παράδοση, η οποία φαίνεται κατά την προϊστορία περιλάμβανε μια έκταση από την περιοχή του Ολύμπου στην Πιερία μέχρι τα Στενά του Ελλησπόντου, ο Ορφέας ήταν γιος του Οίαγρου, βασιλιά της Θράκης και της Καλλιόπης, της Μούσας της επικής ποίησης, καθώς μάλιστα στα ορφικά κείμενα (Αργοναυτικά) αναφέρεται ότι ο Ορφέας γεννήθηκε στο όρος Ελικών στη Πίμπλεια, ενώ άλλες αναφορές υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε στη Λαμία. Σε άλλες παραδόσεις, γονείς του είναι η Καλλιόπη και ο Απόλλων. Ο Ορφέας έμαθε μουσική από το Λίνο, ή από τον Απόλλωνα, που του έδωσε τη λύρα του ως δώρο.
Αργοναυτική εκστρατεία
Ο Ορφέας, όπως και τα αδέλφια Ζήτης και Κάλαϊς με επίσης θρακική καταγωγή, συμμετείχαν στην Αργοναυτική εκστρατεία της οποίας ηγήθηκε ο Ιάσονας, ο οποίος είχε πληροφορηθεί από τον Χείρωνα πως μόνο με τη βοήθεια του Ορφέα θα μπορούσαν να περάσουν άθικτοι από τις Σειρήνες. Οι Σειρήνες κατοικούσαν σε τρία μικρά, βραχώδη νησιά και τραγουδούσαν όμορφα τραγούδια που δελέαζαν τους ναυτικούς προς αυτές. Έπειτα έτρωγαν τους ναυτικούς. Όταν ο Ορφέας άκουσε τις φωνές τους, πήρε τη λύρα του και έπαιξε μια ομορφότερη μουσική, πνίγοντας τη δικιά τους. Σύμφωνα με τον Φανοκλή ο Ορφέας ερωτεύτηκε τον νεαρό Κάλαϊ στην εκστρατεία.
Ο θάνατος της Ευρυδίκης
Η πιο διάσημη ιστορία, στην οποία πρωταγωνιστεί, είναι αυτή της συζύγου του Ευρυδίκης. Η Ευρυδίκη είναι μερικές φορές γνωστή και ως Αγριόπη. Δραπετεύοντας από τον Αρισταίο, δαγκώθηκε από ένα φίδι και σχεδόν αμέσως πέθανε. Αλλόφρων ο Ορφέας έπαιξε τόσο συγκινητικά τραγούδια και τραγούδησε τόσο θρηνητικά που όλες οι νύμφες και οι θεοί έκλαψαν και τον συμβούλευσαν να τη ζητήσει πίσω από τον Πλούτωνα. Ο Ορφέας κατέβηκε στον κάτω κόσμο και με τη μουσική του απάλυνε την καρδιά του Πλούτωνα και της Περσεφόνης, οι οποίοι συμφώνησαν να επιτρέψουν στην Ευρυδίκη να επιστρέψει μαζί του στη γη. Ωστόσο, η συμφωνία που συνόδευε την απόφαση ήταν ότι μπορεί να πάρει μαζί του την Ευρυδίκη, αλλά με έναν όρο: θα τον ακολουθήσει από πίσω, βγαίνοντας από τη σπηλιά του κάτω κόσμου, αλλά δεν πρέπει να την κοιτάξει πριν φύγει από το βασίλειο των νεκρών, διαφορετικά θα τη χάσει οριστικά. Νομίζοντας ότι θα ήταν εύκολο για ένα τόσο υπομονετικό άτομο όπως αυτός, ο Ορφέας δέχτηκε. Ευχαριστεί τους θεούς και πηγαίνει να ανέβει πίσω στον πάνω κόσμο. Ωστόσο, μην ακούγοντας τα βήματα της Ευρυδίκης, αρχίζει να φοβάται ότι οι θεοί τον έχουν εξαπατήσει. Η Ευρυδίκη είναι στην πραγματικότητα πίσω από αυτόν, αλλά σαν σκιά και πρέπει να επιστρέψει στο φως για να γίνει ξανά μια πλήρης γυναίκα. Μόλις λίγα βήματα από την έξοδο στο φως της ημέρας, ο Ορφέας χάνει την πίστη του και γυρίζει για να δει τη γυναίκα του πίσω του και τότε η σκιά της επιστρέφει πίσω στο βασίλειο των νεκρών. Τότε ο Ορφέας προσπαθεί να επιστρέψει στον κάτω κόσμο, αλλά ένα άτομο δεν μπορεί να εισέλθει στο βασίλειο του Άδη δύο φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Σύμφωνα με διάφορες εκδοχές του μύθου, ο Ορφέας άρχισε να τραγουδά ένα τραγούδι πένθους στη λύρα του, καλώντας σε θάνατο για να μπορέσει να ενωθεί για πάντα με την Ευρυδίκη. Μέσα στην αγωνία του αθέτησε την υπόσχεση και η Ευρυδίκη εξαφανίστηκε πάλι από τη θέασή του. Η ιστορία με αυτή τη μορφή ανήκει στην εποχή του Βιργιλίου, ο οποίος πρώτος εισάγει το όνομα του Αρισταίου. Και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, ωστόσο, μιλούν για την επίσκεψη του Ορφέα στον κάτω κόσμο. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα οι καταχθόνιοι θεοί του «παρουσίασαν μία εμφάνιση» της Ευρυδίκης. Ο Οβίδιος λέει πως ο θάνατος της Ευρυδίκης δεν προκλήθηκε από τη δραπέτευσή της από τον Αρισταίο, αλλά από το χορό της με τις Ναϊάδες τη μέρα του γάμου της.
Η διάσημη ιστορία της Ευρυδίκης μπορεί να είναι μια μεταγενέστερη πρόσθεση στους Ορφικούς μύθους. Συγκεκριμένα, το όνομα Ευρυδίκη («αυτή της οποίας η δικαιοσύνη εκτείνεται ευρέως») θυμίζει μυστηριακούς τίτλους της Περσεφόνης. Ο μύθος μπορεί να προέρχεται κατά λάθος από έναν άλλο θρύλο για τον Ορφέα κατά τον οποίο ταξιδεύει στα Τάρταρα και γοητεύει τη θεά Εκάτη.
Η ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης έχει ενδιαφέρουσες ομοιότητες με τον ιαπωνικό μύθο των Ιζανάγκι και Ιζανάμι.
Θάνατος του Ορφέα
Το πιο σίγουρο όμως είναι, ότι ο Ορφέας φονεύθηκε από τις Πιερίδες Μούσες στον Ελικώνα ποταμό βορειοδυτικά του Ολύμπου, στο σημείο όπου αυτός χάνεται στα έγκατα της γης, λίγα χιλιόμετρα από τη γενέτειρά του τα Λείβηθρα. Μάλιστα, ευθύς αμέσως μετανιωμένες οι Μούσες για το άγριο έγκλημα που διέπραξαν, θέλησαν να εξαγνιστούν στον ίδιο ποταμό, αλλά ο Ελικών απέστρεψε το πρόσωπό του από αυτές, χάθηκε στη γη, και ξαναβγήκε στο Δίον, με το όνομα Βαφύρας. Βαμμένος δηλαδή, από το αθώο αίμα του Ορφέα.
Ο Οβίδιος αναφέρει ..."Αν και πολλές γυναίκες ήθελαν σχέση με τον μουσικό ο ίδιος μετά τον θάνατο της Ευρυδίκης απείχε από τον έρωτα των γυναικών και έγινε ο πρώτος Θράκας που μετέφερε την αγάπη του στα νεαρά αγόρια απολαμβάνοντας την πρώιμη ανδρότητά τους."Οι Θρακικές Μαινάδες, ακόλουθοι του Διονύσου, θυμωμένες στον Ορφέα αφού ήθελε μόνο άνδρες εραστές (ερωμένοι) αρχικά του έριξαν ραβδιά και πέτρες ενώ έπαιζε, αλλά η μουσική του ήταν τόσο όμορφη που ακόμα και οι πέτρες και τα κλαδιά αρνιόντουσαν να τον χτυπήσουν. Εξαγριωμένες οι Μαινάδες τον έσκισαν σε κομμάτια κατά τη φρενίτιδα των Βακχικών τους οργίων. Μεσαιωνικές παραδόσεις έχουν μια άλλη προσθήκη: στο σχέδιο του  Albrecht Durer  η κορδέλα ψηλά στο δέντρο αναφέρει:  Orfeus der erst puseran  (  Ορφέας, ο πρώτος σοδομίτης  ).
thumb|left| Θάνατος του Ορφέα (1494) [[Albrecht Dürer|Dürer]]
Το κεφάλι και η λύρα του, ακόμα τραγουδώντας θρηνητικά τραγούδια, επέπλευσαν από τον Έβρο ως τη Μεσογειακή ακτή. Εκεί, οι άνεμοι και τα κύματα τα μετέφεραν στη Λεσβιακή ακτή, όπου οι κάτοικοι έθαψαν το κεφάλι του και ένας ναός κατασκευάστηκε προς τιμήν του κοντά στην Άντισσα. Αυτός ο ναός-μαντείο εντοπίστηκε πρόσφατα σε σπήλαιο κοντά στο σημερινό χωριό της Άντισσας. Η λύρα μεταφέρθηκε στον ουρανό από τις Μούσες και τοποθετήθηκε ανάμεσα στα αστέρια. Οι Μούσες συνέλεξαν και τα κομμάτια του κορμιού του και τα έθαψαν κάτω από τον Όλυμπο, όπου τα αηδόνια κελαηδούσαν πάνω από τον τάφο του. Η ψυχή του επέστρεψε στον κάτω κόσμο, όπου επανενώθηκε τελικά με την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Όσο για τη λύρα του, έγινε αστερισμός στον ουράνιο θόλο.
Στην Αττική κεραμική, ωστόσο, οι γυναίκες που επιτίθενται στον Ορφέα εμφανίζονται να είναι κανονικές Θρακιώτισσες, που εξαγριώθηκαν, επειδή τα τραγούδια του βάρδου είχαν κλέψει τους συζύγους τους μακρυά τους.
Έρωτας με τον Κάλαη
Στο ποίημα Έρωτες ή Καλοί ο Φανοκλής αναφέρεται σε ένα ερωτικό επεισόδιο της ζωής του Ορφέα, τον έρωτα του για τον νεαρό Κάλαη, ο οποίος αποτέλεσε αιτία του φόνου του από τις γυναίκες της Θράκης. Στους πρώτους έξι στίχους του αποσπάσματος δίνεται η γενεαλογία του Ορφέα και περιγράφεται ο έρωτας του για τον Κάλαη: Ἤ ὡς Οἰάγροιο πάϊς Θρηΐκιος Ὀρφεὺς
ἐκ θυμοῦ Κάλαϊν στέρξε Βορηϊάδην,
πολλάκι δὲ σκιεροῖσιν ἐν ἄλσεσιν ἕζετ’ ἀείδων
ὃν πόθον, οὐ δ’ ἦν θυμὸς ἐν ἡσυχίῃ,
ἀλλ’ αἰεί μιν ἄγρυπνοι ὑπὸ ψυχῇ μελεδῶναι
ἔτρυχον, θαλερὸν δερκομένου Κάλαϊν. (1-6) Η ταραγμένη ψυχική κατάσταση του Ορφέα περιγράφεται με τρόπο που επιβεβαιώνει την αρχαία ελληνική εικόνα του έρωτα ως βασανιστηρίου. Ο βαθύς έρωτας για τον Κάλαη (2) προκαλεί την έντονη ανησυχία του (4) και την αναζήτηση της ηρεμίας στα δάση σύμφωνα με το χαρακτηριστικό μοτίβο της περιπλάνησης που παρατηρήθηκε και στον Ερμησιάνακτα. Κοινό με τον Ερμησιάνακτα και συγκεκριμένα με την ιστορία του για τον Ευριπίδη αποτελεί και το συνηθισμένο στην ελληνιστική εποχή θέμα της αγρύπνιας και των νυχτερινών εγνοιών του ερωτευμένου (6). Η νύχτα στην ελληνιστική και λατινική ελεγεία είναι η κατεξοχήν χρονική στιγμή, η οποία συνδέεται με την ερωτική πράξη υπό το ημίφως του λύχνου και συνεπώς αποτελεί για έναν μοναχικό ερωτευμένο την πιο βασανιστική στιγμή κατά την οποία οι έγνοιες φτάνουν στο αποκορύφωμα τους μέσω της φαντασίωσης του 114 και όχι τμήμα του τίτλου. παρουσιάζεται εδώ το μοτίβο του τραγουδιού ως ψυχικού βάλσαμου. Η εικόνα του μουσικού που τραγουδάει στα δάση τον έρωτα του (3-4) αποτελεί βουκολικό στοιχείο κατά τρόπο ανάλογο με την εικόνα του Φιλόξενου στο Λεόντιον, ο οποίος τραγουδάει στο κοπάδι του τον πόθο για τη Γαλάτεια. Η λέξη θυμὸς επαναλαμβάνεται από τον Φανοκλή για να τονίσει το βάθος του έρωτα του Ορφέα (2) και τη συναισθηματική του ταραχή (4). Η επιλογή της λέξης δεν είναι τυχαία, αφού ο θυμός αποτελεί με βάση τον Αριστοτέλη το τμήμα της ψυχής που συνδέεται με την παρόρμηση και την απουσία λογικής και είναι έδρα αντικρουόμενων παθών και συναισθημάτων μεταξύ των οποίων και η στοργή. Με βάση τον Αριστοτέλη θυμός είναι το βασικό εκείνο 115 τμήμα της ψυχής με το οποίο αισθανόμαστε την αγάπη (Πολιτικά 7.7, 1327b40). Επιπλέον, η φαντασίωση του Κάλαη στο μυαλό του Ορφέα κατά τις νυχτερινές ώρες εκφράζεται με τη μετοχή δερκομένου (6) από το ρήμα δέρκομαι (= βλέπω), το οποίο εκφράζει την οπτική αντίληψη ενός πραγματικού αντικειμένου. Συνεπώς, δίνει στο όραμα την αίσθηση του αληθινού και εκφράζει την έντονη επιθυμία του Ορφέα να δει πραγματικά τον αγαπημένο του. Η εικόνα του ερωμένου στο μυαλό του εραστή συνάδει με την αντίληψη του ελληνιστικού έρωτα ως πόθου για το καλὸν, γεγονός που δίνει το προβάδισμα στην εξωτερική εμφάνιση.
Ορφικά ποιήματα και τελετουργικά
Ένας μεγάλος αριθμός ελληνικών θρησκευτικών ποιημάτων σε δακτυλικό εξάμετρο αποδόθηκαν στον Ορφέα, όπως και σε παρόμοιες εικόνες, όπως οι Μούσες, ο Αριστέας, ο Επιμενίδης και η Σίβυλλα. Από αυτή την τεράστια λογοτεχνία μόνο δύο παραδείγματα επιζούν ολόκληρα: μία ομάδα ύμνων συντεθειμένων κάπου γύρω στον 2ο ή 3ο αιώνα π.Χ., και μια Ορφική Αργοναυτική συντεθειμένη κάπου ανάμεσα στον 4ο και τον 6ο αιώνα π.Χ. Πρωιμότερη ορφική λογοτεχνία, που μπορεί να χρονολογηθεί μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ., επιζεί μόνο σε σπαράγματα παπύρου ή σε παραπομπές από μεταγενέστερους συγγραφείς.
Επιπρόσθετα με τη λειτουργία της ως αποθήκη μυθολογικών δεδομένων μαζί με τους στίχους της Θεογονίας του Ησίοδου, η ορφική ποίηση απαγγελλόταν σε μυστηριακά τελετουργικά και εξαγνιστικές ιεροτελεστίες. Όσοι ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένοι σ’ αυτά τα τελετουργικά και ποιήματα συχνά ήταν χορτοφάγοι, απείχαν από το σεξ και απέφευγαν να τρώνε αυγά, πρακτική που έμεινε γνωστή ως ορφικός βίος.
Ο μετα-κλασικός Ορφέας
Στη Θεία Κωμωδία ο Δάντης βλέπει τη σκιά του Ορφέα μαζί με τους πολυάριθμους άλλους «ενάρετους παγανιστές» στο Λίμπο. Η ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης έχει γίνει θέμα για όπερες και καντάτες δια μέσου της ιστορίας της δυτικής κλασικής μουσικής. Ο Ορφέας παρουσιάζεται ως μέλος στο τελευταίο ταξίδι του Οδυσσέα από την Ιθάκη στην «Οδύσσεια» του Νίκου Καζαντζάκη.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ορφισμός Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Γιαρομίρ της Βοημίας
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπολεσλάου Β΄ τού ευσεβούς και της δεύτερης συζύγου του Έμμας τού Μιελνήκ. Αδελφός του από τον πρώτο γάμο τού πατέρα του ήταν ο Μπολέσλαος Γ΄.
Το 1002 ο Γιαρομίρ εξεγέρθηκε εναντίον τού Μπολεσλάου Γ΄, που τον είχε ευνουχίσει και εκδιώξει με τη μητέρα του και τον αδελφό του Όλντριχ. Είχαν καταφύγει στο Ρέγκενσμπουρκ, στην Αυλή της Βαυαρίας. Ωστόσο ο Μπολέσλαος Γ΄ δεν μπορούσε να εξασφαλίσει την εξουσία του: εκτοπίστηκε από εξέγερση των ευγενών Βρσόβτσι. Τότε ο Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας εγκατέστησε τον αδελφό του Βλαντιβόι (και εξάδελφο τού Μπολεσλάου Γ΄) ως δούκα της Βοημίας. Αυτός εξασφάλισε την υποστήριξη τού Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας, υποσχόμενος τη Βοημία ως φέουδο.
Το επόμενο έτος απεβίωσε ο Βλαντιβόι και οι αδελφοί Γιαρομίρ και Όλντριχ επέστρεψαν και ο πρώτος ανακηρύχθηκε δούκας από τους ευγενείς. Έπειτα ο βασιλιάς της Πολωνίας επανέφερε τον Μπολέσλαο Γ΄ ως δούκα, ο οποίος διέταξε σφαγή της γενιάς των Βρσόβτσι, που είχαν εξεγερθεί. Έχασε όμως την υποστήριξη τού Μπολέσλαφ Α΄ και τελικά εξέπεσε της εξουσίας. Εν τω μεταξύ ο Γιαρομίρ στο Μέρσεμπουργκ ζήτησε τη στρατιωτική υποστήριξη τού Ερρίκου Β΄ και υποσχέθηκε να κρατήσει τη Βοημία ως υποτελής του. Αυτή η ενέργεια έθεσε οριστικά τη Βοημία εντός της δικαιοδοσίας της Γερμανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Σημαία των Ηνωμένων Εθνών
Η σημαία των Ηνωμένων Εθνών καθιερώθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1947. Η σημαία έχει το επίσημο έμβλημα των Ηνωμένων Εθνών σε λευκό πάνω σε μπλε φόντο. Το έμβλημα αποτελείται από αζιμουθιακή προοπτική ίσων αποστάσεων (azimuthal equidistant projection) ενός παγκόσμιου χάρτη, τον οποίο περιβάλλουν κλαδιά ελιάς.
Οι κλάδοι της ελιάς είναι σύμβολο ειρήνης και ο παγκόσμιος χάρτης αντιπροσωπεύει όλους τους λαούς του κόσμου.
Μια παρόμοια σημαία παρουσιάστηκε το 1945, κατά τη διάσκεψη στο Σαν Φρανσίσκο, που οδήγησε στην ίδρυση του ΟΗΕ. Η μόνη διαφορά ήταν ο σχεδιασμός της Γης. Το 1946 παρουσιάστηκε το επίσημο σχέδιο σημαίας, το οποίο επιμελήθηκε ειδική επιτροπή. Η παρουσίαση έγινε στις 2 Δεκεμβρίου του 1946 και η καθιέρωσή της λίγες ημέρες αργότερα.
Η προηγούμενη έκδοση της σημαίας είχε την υδρόγειο στραμμένη κατά 90 μοίρες προς τα ανατολικά, σε σύγκριση με τη σημερινή σημαία. Η κίνηση έγινε για να μετακινηθεί η Βόρεια Αμερική μακριά από το κέντρο της σφαίρας.
Το λευκό και το μπλε είναι τα επίσημα χρώματα των Ηνωμένων Εθνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Ηνωμεν
Μιχαήλ Πανάρετος
Ο Μιχαήλ Πανάρετος (1320 - 1390) ήταν αξιωματούχος της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και ελληνόγλωσσος ιστορικός.
Βιογραφία
Μπήκε στην υπηρεσία της αυτοκρατορικής Αυλής όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αλέξιος Γ' Μέγας Κομνηνός και το 1363 έλαβε τα αξιώματα του πρωτοσεβαστού και του πρωτονοταρίου. Έγραψε το χρονικό με τίτλο Περί των της Τραπεζούντος βασιλέων των Μεγάλων Κομνηνών όπως και πότε και πόσον έκαστος εβασίλευσαν, το οποίο καλύπτει τα γεγονότα από την ίδρυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος (1204). Στη μορφή που σώζεται περιέχει τουλάχιστον πέντε καταχωρίσεις με ημερομηνία από το 1395 ως το 1426 (ή το 1429), που οι ειδικοί αποδίδουν σε έναν ή περισσότερους συνεχιστές.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Έλληνες χρονογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτονάριοι Κατηγορία:Σεβαστοί
Άγιος Ανδρέας Βοιωτίας
Ο Άγιος Ανδρέας είναι πεδινό χωριό του νομού Βοιωτίας του δήμου Ορχομενού. Βρίσκεται ένα χιλιόμετρο βορειότερα του Αγίου Σπυρίδωνα, πάνω στον εθνικό δρόμο που συνδέει τη Λιβαδειά με τον Ορχομενό. Ο πληθυσμός του οικισμού είναι 66 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Δίπλα στον Άγιο Ανδρέα ρέει ο Κηφισός και στα όρια του οικισμού βρίσκεται η παλιά και η νέα γέφυρα του ποταμού από την οποία διέρχεται ο εθνικός δρόμος Λιβαδειάς-Ορχομενού-Κάστρου.
Άγιος Ανδρέας Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Αναγνώριση του οικισμού και προσάρτησή του στην κοινότητα Ρωμαίικου
Άγιος Ανδρέας Ν. Βοιωτίας
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ρωμαίικου και προσαρτάται στην κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνος
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Αγίου Σπυρίδωνος και προσαρτάται στον δήμο Ορχομενού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
2498 Τσέσεβιτς
Ο Τσέσεβιτς (Tsesevich) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,0. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστρονόμου Βλάντιμιρ Πλατόνοβιτς Τσέσεβιτς (Владимир Платонович Цесевич, 1907-1983).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τσέσεβιτς είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τσεσεβιτς
Ροβέρτος Β΄ του Ντρε
Ο Ροβέρτος Β΄ του Ντρε (Γαλλική γλώσσα : Robert II de Dreux, 1154 - 28 Δεκεμβρίου 1218) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ντρε, ήταν κόμης του Ντρε (1184 - 1218). Ήταν ο μεγαλύτερος επιζών γιος του κόμη Ροβέρτου Α΄, κόμη του Ντρε (πέμπτου γιου του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας) και της τρίτης συζύγου του Αγνής του Μπωντεμόν, κόμισσας του Μπραιν. Συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία, στην Πολιορκία της Άκρας και στη μάχη του Αρσούφ, πήρε μέρος στον Νορμανδικό πόλεμο ενάντια των Ανδεγαυών βασιλέων μαζί με τον αδελφό του Φίλιππο του Ντρε (1193-1204). Κυρίευσε το κάστρο του Νονανκούρ από τον βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο που είχε αιχμαλωτιστεί στη Γερμανία (1193). Συμμετείχε στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών (1210) και πολέμησε στη μάχη του Μπουβίν στο πλευρό του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Αυγούστου.
Οικογένεια
Ο πρώτος του γάμος (1178) με τη Μαώ της Βουργουνδίας (1150 - 1192), κόρη του Ραϋμόνδου (γιου του Ούγου Β δούκα της Βουργουνδίας), διήρκεσε τρία χρόνια και χώρισε χωρίς να κάνει παιδιά (1181). Ο λόγος του διαζυγίου ήταν πιθανότατα η συγγένεια αφού κοινός προπάππος τους ήταν ο Γουλιέλμος Α΄, κόμης της Βουργουνδίας και ήταν απόγονοι του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας.
Με τη δεύτερη σύζυγο του Γιολάντα του Κουσί (1164 - 1222) έκανε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων οι:
"Γεννημένος από τη φυλή των βασιλιάδων και πιστός φύλακας των νόμων ενθάδε κείται ο Ροβέρτος, κόμης του Μπραιν, τα οστά του βρίσκονται δίπλα από αυτά της μητέρας του Αγνής".
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Οίκος του Ντρε