cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκπυρωτικό σύμπαν
Επιπτώσεις στην κοσμολογία
Ένα πλεονέκτημα των εκπυρωτικών και κυκλικών μοντέλων είναι ότι δεν παράγουν πολυσύμπαν.Αυτό είναι σημαντικό γιατί όταν οι επιπτώσεις των κβαντικών διακυμάνσεων συμπεριλαμβάνονται σωστά στο πληθωριστικό μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης, εμποδίζουν το σύμπαν να επιτύχει την ομοιομορφία και την επιπεδότητα που προσπαθούν να εξηγήσουν οι κοσμολόγοι. Αντίθετα, οι διογκωμένες κβαντικές διακυμάνσεις προκαλούν το σύμπαν να διασπάται σε κομμάτια με κάθε πιθανό συνδυασμό φυσικών ιδιοτήτων. Αντί για σαφείς προβλέψεις, η πληθωριστική θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης επιτρέπει οποιοδήποτε αποτέλεσμα, έτσι ώστε οι ιδιότητες που παρατηρούμε να θεωρούνται τυχαίες πιθανότητες, που προκύπτουν από το συγκεκριμένο κομμάτι του πολυσύμπαντος στο οποίο κατοικεί η Γη.Οι περισσότερες περιοχές του πολυσύμπαντος θα έχουν πολύ διαφορετικές ιδιότητες. Ο βραβευμένος με Νόμπελ Στίβεν Γουάινμπεργκ πρότεινε ότι αν το σύμπαν είναι αληθινό, «η ελπίδα να βρούμε μια ορθολογική εξήγηση για τις ακριβείς τιμές των μαζών κουάρκ, λεπτονίων και των άλλων φυσικών σταθερών του τυπικού μοντέλου που παρατηρούμε στο Big Bang είναι καταδικασμένη, διότι οι αξίες τους θα ήταν ένα ατύχημα του συγκεκριμένου μέρους του πολυσύμπαντος στο οποίο ζούμε ». Η ιδέα ότι οι ιδιότητες του σύμπαντός μας είναι ένα προιόν τυχαίων αρχικών καταστάσεων (ατύχημα) και προέρχονται από μια θεωρία που επιτρέπει ένα πολυσύμπαν άλλες δυνατότητες είναι δύσκολο να συμβιβαστεί  με το γεγονός ότι το σύμπαν είναι εξαιρετικά απλό (ομοιόμορφο και επίπεδο) σε μεγάλες κλίμακες και ότι τα στοιχειώδη σωματίδια φαίνεται να περιγράφονται με απλές συμμετρίες και αλληλεπιδράσεις. Επίσης, η τυχαία έννοια δεν μπορεί να παραποιηθεί από ένα πείραμα, καθώς οποιαδήποτε μελλοντικά πειράματα μπορούν να θεωρηθούν ως άλλες τυχαίες πτυχές. Στα εκπυρωτικά και κυκλικά μοντέλα, η εξομάλυνση και η επιπεδοποίηση συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας περιόδου βραδείας συστολής, οπότε οι κβαντικές διακυμάνσεις δεν διογκώνονται και δεν μπορούν να δημιουργήσουν ένα πολυσύμπαν. Ως αποτέλεσμα, τα εκπυρωτικά και κυκλικά μοντέλα προβλέπουν απλές φυσικές ιδιότητες που είναι σύμφωνες με τις τρέχουσες πειραματικές αποδείξεις χωρίς να δημιουργείται ένα πολύσυμπαν.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Σύμπαν Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία Κατηγορία:Αστρονομικές θεωρίες Κατηγορία:Κβαντική μηχανική Κατηγορία:Αρχές Κατηγορία:Επιστημονική φαντασία
NGC 7836
Ο NGC 7836 είναι ακανόνιστος γαλαξίας τύπου Irr? στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 230 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 60.000 ετών φωτός. Ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 7831, καθώς και στο Υπερσμήνος Περσέα-Ιχθύων.
Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 20 Σεπτεμβρίου 1885.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7836 Κατηγορία:Ακανόνιστοι γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 00608 00065
Κρατικός Αερολιμένας Λήμνου «Ήφαιστος»
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Λήμνου «Ήφαιστος» (κωδικοί: ΙΑΤΑ: LXS - ICAO: LGLM) βρίσκεται 22 χλμ. ανατολικά της Μύρινας, που είναι η πρωτεύουσα του νησιού Λήμνος.
Το αεροδρόμιο ανακαινίστηκε και απέκτησε τις νέες του εγκαταστάσεις τον Μάιο του 2001.
Η επωνυμία
Η επωνυμία «Ήφαιστος» δόθηκε στο αεροδρόμιο του νησιού λόγω της σχέσης που είχε κατά την αρχαιότητα με τον θεό της φωτιάς Ήφαιστο. Σύμφωνα με την αρχαιοελληνική μυθολογία, όταν ο θεός Ήφαιστος εκσφενδονίστηκε από τον Όλυμπο έπεσε στη Λήμνο. Οι κάτοικοι του νησιού, οι αγριόφωνοι "Σίντιες", τον περιέθαλψαν και εκείνος τους δίδαξε την τέχνη της μεταλλουργίας, δημιουργώντας τα εργαστήρια του στο ηφαίστειο Μόσυχλον που υπήρχε στο νησί. Γι' αυτό η Λήμνος αναφέρεται συχνά ως "νησί του Ηφαίστου" από τους αρχαίους συγγραφείς.
Πληροφορίες
Το Αεροδρόμιο της Λήμνου, με μήκος διαδρόμου 3.016 μέτρα, είναι από τα μεγαλύτερα της βαλκανικής χερσονήσου. Ο αεροσταθμός του προσφέρει διάφορες υπηρεσίες, όπως καφετέρια, καταστήματα duty-free, γραφείο πληροφοριών, Αστυνομία, πάρκινγκ χωρητικότητας 300 θέσεων, γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων, καθώς και γραφείο προβλέψεων του καιρού.
Πηγή
Αεροδρομιο Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ελλάδα
Ρον Τέρνερ
Ο Ρον Τέρνερ (Ronald ‘Ron’ Turner, Νόργουιτς, Αγγλία, 3 Αυγούστου 1922 – 19 Δεκεμβρίου 1998) ήταν Άγγλος συγγραφέας, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς. Οι πιο αξιοσημείωτες δημιουργίες του αναφέρονται στις σειρές The Daleks και Thunderbirds. Συνεργάστηκε κυρίως με τη βρετανική εκδοτική εταιρεία Amalgamated Press/Fleetway. Φιλοτέχνησε εκατοντάδες εξώφυλλα βιβλίων και περιοδικών. Στην Ελλάδα οι πιο δημοφιλείς σειρές του ήταν Τα Τιγράκια (The Tigers) και το Σπίνμπολ.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τέρνερ έδειξε από μικρή ηλικία την προτίμησή του για τις σειρές επιστημονικής φαντασίας. Ιδιαίτερα τον προσέλκυσαν τα έργα των H.G. Wells, Edgar Rice Burroughs, Jules Verne, Alex Raymond κ.α. To 1936 προσλήφθηκε σαν μαθητευόμενος στον Λονδρέζικο καλλιτεχνικό οργανισμό Odhams, όπου και έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο των εικονογραφημένων εκδόσεων. Δύο χρόνια μετά ξεκίνησε να εργάζεται σαν συνεργάτης του περιοδικού Modern Wonder, αλλά την επαγγελματική του σταδιοδρομία ανέκοψε η έκρηξη του Β’ παγκόσμιου πολέμου, όπου και υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό της Μεγάλης Βρετανίας.
Μετά τον πόλεμο
Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 ο Τέρνερ επέστρεψε στην καλλιτεχνική του απασχόληση, φιλοτεχνώντας, μεταξύ άλλων, πολλά εξώφυλλα. Καθώς είχε γίνει ήδη γνωστός, δέχτηκε προτάσεις συνεργασίας και από άλλους εκδοτικούς οίκους. Το 1953 αποχώρησε από την Odhams και ξεκίνησε να εργάζεται πλέον σαν ελεύθερος επαγγελματίας. Φιλοδοξία του ήταν η δημιουργία ενός δικού του κόμικ στριπ, παρόμοιο με τη δουλειά του εικονογράφου Frank Hampson, τον οποίο και θαύμαζε.
Δεκαετία 1960
Ενώ ποτέ δεν εγκατέλειψε την εικονογράφηση εξώφυλλων, ο Τέρνερ στράφηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 στην παραγωγή πινάκων για την εταιρεία Craftmaster. Το 1965 του προτάθηκε να αναλάβει μία σειρά στα πρότυπα του Stingray (του Gerry Anderson) κι ο Τέρνερ ανέλαβε έτσι τον Ιανουάριο του 1966 τη συνέχεια του έγχρωμου στριπ The Daleks, με επιρροές από την τηλεοπτική σειρά Doctor Who, αντικαθιστώντας τον Richard E. Jennings. Επίσης διαδέχτηκε τον Carlos Cruz στη σειρά Robot Builders του βρετανικού περιοδικού Tiger and Hurricane.
Δεκαετία 1970s
Στα ‘70ς ο Τέρνερ συνεργάστηκε με το νεανικό περιοδικό Whizzer and Chips, για λογαριασμό του οποίου σχεδίασε τις σειρές Wonder-car, Danny Drew’s Dialling Man, Archie’s Angels, ενώ στο περιοδικό του οργανισμού IPC Media, TV21, σχεδίασε τη σειρά Star Trek, εμπνευσμένη από το ομώνυμο τηλεοπτικό σίριαλ. Παράλληλα επέκτεινε την επαγγελματική του συνεργασία με τον Gerry Anderson στη σειρά Thunderbirds. Στα τέλη της δεκαετίας φιλοτέχνησε μερικές ιστορίες της σειράς Judge Dredd για το περιοδικό 2000 A.D., ενώ διακρίθηκε ιδιαίτερα στη σειρά The Spinball Slaves του περιοδικού Action, που ήταν η συνέχεια των σειρών Death Game 1999 (βασισμένης στο κινηματογραφικό έργο του 1975, Rollerball) και Spinball. Ο Τέρνερ ήταν ο καλλιτέχνης και της μετονομασίας της σειράς σε The Spinball Wars, την οποία παρουσίασε το νέο περιοδικό Battle Action. Επίσης ο Τέρνερ συνεισέφερε και στην επανεμφάνιση της σειράς Rick Random για το περιοδικό 2000 A.D.
Δεκαετία 1980
Όταν το περιοδικό Battle Action μετονομάστηκε σε Battle Action Force, ο Τέρνερ ανέλαβε την εικονογράφηση των περισσοτέρων από τις σειρές που περιείχε αυτό. Όμως ξεκίνησε και μία νέα σειρά, με τίτλο Journey to the Stars, για το νέο περιοδικό Speed. Δουλειές του δημοσιεύθηκαν και στα περιοδικά War και Battle Picture Library όμως η σταδιακή μείωση του ενδιαφέροντος του κοινού για τις εικονογραφημένες σειρές τον οδήγησαν στην απόφασή του να συνταξιοδοτηθεί, καθώς το 1984 ήταν ήδη 62 ετών. Εντούτοις, περιστασιακά εργάστηκε και στη συνέχεια για μία μικρή εκδοτική επιχείρηση, εικονογραφώντας σειρές όπως Nick Hazard και Kalgan the Golden.
Το τέλος
Ο Ρον Τέρνερ απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών, από καρδιακή ανακοπή.
Παραπομπές
Τερνερ Ρον
Εντμόν Λοκάρ
Ο Εντμόν Λοκάρ (Edmond Locard, 13 Δεκεμβρίου 1877 – 4 Μαΐου 1966) ήταν Γάλλος εργαστηριακός εγκληματολόγος, πρωτοπόρος στην αναλυτική διερεύνηση της σκηνής του εγκλήματος (CSI), που έγινε γνωστός ως «ο Σέρλοκ Χολμς της Γαλλίας». Αναφέρεται επίσης, καθώς είχε σπουδάσει και ιατρική, ως «πατέρας της ιατροδικαστικής». Διετύπωσε τη βασική αρχή «κάθε επαφή αφήνει και (υλικό) ίχνος», γνωστή ως «αρχή ανταλλαγής του Λοκάρ».
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Λοκάρ γεννήθηκε στο Σαιν-Σαμόν της Γαλλίας το 1877, αν και κάποιες πηγές τον εμφανίζουν το 1872. Σπούδασε ιατρική και νομικά στη Λυών, και τελικώς έγινε ο βοηθός του Αλεξάντρ Λακασάν, καθηγητή της εγκληματολογίας. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1910, οπότε άρχισε να θέτει τις βάσεις για το δικό του εγκληματολογικό εργαστήριο. Το εργαστήριο του Λοκάρ, που βρισκόταν στη Λυών, υπήρξε το πρώτο στην ιστορία ιατροδικαστικό-εγκληματολογικό εργαστήριο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πέτυχε να πείσει την Αστυνομική Διοίκηση της Λυών να του παραχωρήσει δύο δωμάτια στη σοφίτα του κτηρίου της και δύο βοηθούς, ώστε να αρχίσει να λειτουργεί το πρώτο τέτοιο αστυνομικό εργαστήριο.
Ο Λοκάρ είχε μία θυγατέρα, την Ντενίζ, που γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1917 στο Παρίσι.
Κληρονομιά
Ο μετέπειτα γνωστός Βέλγος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Ζωρζ Σιμενόν, αναφέρεται ότι είχε παρακολουθήσει μερικές από τις διαλέξεις που είχε δώσει ο Λοκάρ το 1919 ή το 1920.
Ο Λοκάρ θεωρείται ως ο πατέρας της σύγχρονης ιατροδικαστικής. Η «αρχή ανταλλαγής του Λοκάρ» αποτελεί τη βάση όλης της διερευνήσεως μιας σκηνής εγκλήματος. Σύμφωνα με την αρχή αυτή, κάθε επαφή μεταξύ δύο αντικειμένων συνοδεύεται από μεταφορά υλικού από το ένα στο άλλο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εγκληματολόγοι Κατηγορία:Ιατροδικαστές
Κρίστοφερ Λόιντ
Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία Στη φωλιά του κούκου (1975) και το τηλεοπτικό του την επόμενη χρονιά στο The Adams Chronicles. Πρωταγωνίστησε, επίσης, στις ταινίες Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ (1984), Clue (1985), Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ (1988), Οικογένεια Άνταμς (1991) και στο σίκουέλ του Οικογένεια Άνταμς 2 (1993). Κέρδισε ένα τρίτο Βραβείο Έμμυ για την γκεστ εμφάνισή του το 1992 στη σειρά Σάρα, περιπέτειες στο Άβονλι (1992) και ένα βραβείο Independent Spirit για την ερμηνεία του στο Twenty Bucks (1993).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Μαμαντού Κανέ
Ο Μαμαντού Κανέ (γαλλικά: Mamadou Kané) (22 Ιανουαρίου 1997) είναι ποδοσφαιριστής από τη Γουινέα, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Πάφο FC, με δανεισμό από τον Ολυμπιακό.
Σταυρός Άνδρου
Το χωριό Σταυρός βρίσκεται στην Άνδρο στους πρόποδες του βουνού Λευκοποδα σε υψόμετρο 390 μ. και με πληθυσμό 34 κατοίκων το χειμώνα και το καλοκαίρι 93. Ανήκε στο δήμο Κορθίου, ενώ τώρα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στο δήμο Άνδρου. Απέχει από τη Χώρα 16 χλμ και από το Κορθι 8 χλμ.
Μαμαντού Κανέ
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Κανέ αγωνίστηκε στις ομάδες της Γουινέας Σατελίτ ΦΚ, ΑΣ Καλούμ Σταρ και Γκανγκάν ΦΚ, πριν μετακομίσει στο Αζερμπαϊτζάν για τη Νεφτσί Μπακού τον Ιανουάριο του 2019. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο για την ομάδα στη νίκη με 1–0 για το Πρωτάθλημα Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Καραμπάγ ΦΚ στις 3 Φεβρουαρίου 2019.
Σταυρός Άνδρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Μαμαντού Κανέ
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 28 Αυγούστου 2021, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε επίσημα την απόκτηση του Κανέ, ο οποίος υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο, παραμένοντας ως δανεικός στη Νέφτσι Μπακού για τη σεζόν 2021-22, με τον Ολυμπιακό, ωστόσο, να έχει το δικαίωμα να διακόψει το δανεισμό οποιαδήποτε στιγμή.
Εθνική ομάδα
Ο Κανέ έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Γουινέας στην ισοπαλία με 1-1 για το Πρωτάθλημα Εθνών Αφρικής 2020 εναντίον του Τσαντ στις 15 Νοεμβρίου 2020.
Συλλογικές
Νέφτσι Μπακού
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γουινέα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουινέας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουινέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάφου FC Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Dublin Core
Το συγκεκριμένο πρότυπο, περιλαμβάνει δύο επίπεδα, το Simple Dublin Core και το Qualified Dublin Core. Το Simple Dublin Core χρησιμοποιεί 15 στοιχεία για την περιγραφή των τεκμηρίων, ενώ το Qualified Dublin Core χρησιμοποιεί τρία επιπλέον στοιχεία (Audience, Provenance, RightsHolder), ενώ ταυτόχρονα δίνει την δυνατότητα εισαγωγής προσδιοριστών (qualifiers), οι οποίοι βοηθούν στον καθορισμό της σημασιολογίας των στοιχείων με στόχο την ακριβέστερη αναζήτηση των ψηφιακών πόρων.
Τα 15 στοιχεία του Dublin Core
Στην συνέχεια παρατίθεται ο τρόπος ορισμού των 15 στοιχείων και με ποιόν τρόπο πρέπει να χρησιμοποιούνται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ Κατηγορία:Αναπαράσταση γνώσης
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1997-1998
Το πρωτάθλημα μπάσκετ γυναικών για τη σαιζόν 1997-1998, ολοκληρώθηκε στις 5 Απριλίου 1998. Πρωταθλήτρια για το 1998 ανακηρύχθηκε η ομάδα του Παναθηναϊκού για πρώτη φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν η Κομοτηνή και το Παλαιό Φάληρο.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 1997 1998 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 1997 1998
Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα οι εξ Ικονίου
Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα οι εξ Ικονίου είναι Μικρασιάτες χριστιανοί μάρτυρες και άγιοι του 3ου αι. που καταγόνταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Η μνήμη των αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης τιμάται στις 15 Ιουλίου.
Η Ιουλίττα με τον υιό της Κήρυκο έζησαν στα χρόνια του Διοκλητιανού και προκειμένου να αποφύγουν τους διωγμούς κατά των χριστιανών κατέφυγαν στην Ταρσό της Κιλικίας.
Ο ηγεμόνας Αλέξανδρος επιχείρησε να τους αναγκάσει να αρνηθούν την πίστη τους. Η Ιουλίττα όμως έμεινε σταθερή στην πίστη της και τιμωρήθηκε με αποκεφαλισμό, ενώ ο Κήρυκος, νήπιο τριών ετών, στην προσπάθεια του να υπερασπισθεί τη μητέρα του, πληγώθηκε θανάσιμα στην κεφαλή καθώς ο ηγεμόνας τον έριξε από τις σκάλες του ανακτόρου. Η μνήμη των δύο αγίων τιμάται στις 15 Ιουλίου.
Οι άγιοι Ιουλίττα και Κήρυκος συγκαταλέγονται στους ιαματικούς αγίους και απεικονίζονται συχνά στη βυζαντινή ζωγραφική και ιδιαίτερα στη μνημειακή, ως μεμονωμένες μορφές ανάμεσα σε άλλους αγίους. Η λατρεία τους εξαπλώθηκε από τη Μικρά Ασία στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, στην Κύπρο, στην Ιταλία κ.α. Αποτελούν πολιούχους 38 ιταλικών πόλεων όπως του Γκρέτζο (Ιταλία), ενώ από αυτές 5 πόλεις φέρουν το όνομα του αγίου Κηρύκου και μία της αγίας Ιουλίττης (Santa Giuletta στην Παβία). Ιδιαίτερα στην Καππαδοκία θεωρούνται προστάτες άγιοι και μεσολαβητές, γι' αυτό και συχνά απεικονίζονται κοντά στο ιερό των ναών.
Παραπομπές
Κηρυκος Κατηγορία:Μικρά Ασία Κηρυκος Κατηγορία:Ικόνιο
Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Η Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Η Ένωση ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1975, με την ιδιότητα της Τοπικής Επιτροπής Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης. Το 1978 εγκρίθηκε η λειτουργία της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η έδρα της βρίσκεται στην πόλη της Κομοτηνής. Στην δικαιοδοσία της ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των Νομών Έβρου, Ροδόπης, Ξάνθης, Καβάλας, Δράμας, Σερρών, καθώς και η νήσος Θάσος.
Διοργανώσεις
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στο δεύτερο όμιλο βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, ενώ οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Βορείου Ελλάδος.
Συγκεντρωτικά Στοιχεία
<!--
-->
Γυμναστήρια Σωματείων
Τα παρακάτω Γυμναστήρια αποτελούν τις αγωνιστικές έδρες ομάδων που διαγωνίζονται ή διαγωνίζονταν στα Πρωταθλήματα Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης:
Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος
Ο Μητροπολίτης Νικόλαος (κατά κόσμον Νικόλαος Χατζηνικολάου, Θεσσαλονίκη, 13 Απριλίου 1954) είναι Έλληνας θεολόγος, κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος και Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής από το 2004. Είναι, επίσης, διακεκριμένος επιστήμονας και καθηγητής πανεπιστημίου. Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και στο MIT, αλλά και στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Κρήτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1954 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης λαμβάνοντας το πτυχίο του με άριστα. Μετά τη συμπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στην Αστροφυσική (Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ) και βρέθηκε στη NASA για περισσότερο από έναν χρόνο. Σπούδασε επίσης Μηχανολογία και Βιοϊατρική Τεχνολογία (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, ΜΙΤ). Ακολούθως και παράλληλα προς την επιστημονική του έρευνα σπούδασε την επιστήμη της Θεολογίας στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης, από όπου και έλαβε τους τίτλους Master of Theological Studies και Master of Theology. Δίδαξε στα Πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και του M.I.T., στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Διάκονος και Πρεσβύτερος
Υπήρξε διευθυντής του Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας και πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εκάρη μοναχός στις 18 Μαρτίου 1989 στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης και την επομένη χειροτονήθηκε διάκονος και εν συνεχεία πρεσβύτερος στις 10 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Αργότερα ανεγράφη στο μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους. Από το 1990 έως και το 2004 διακόνησε ως εφημέριος στο αγιορείτικο Μετόχι της Αναλήψεως (Μονής Σίμωνος Πέτρας) στο Βύρωνα.
Μητροπολίτης
Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής εξελέγη στις 26 Απριλίου 2004. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 30 Απριλίου 2004 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Ενθρονίστηκε στις 26 Ιουνίου 2004 στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σπάτων.
Τον Φεβρουάριο του 2005, μετά την απομάκρυνση του τότε Μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα, ορίστηκε τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής. Στις 11 Μαρτίου 2009 ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, με επιστολή προς την Ιερά Σύνοδο παραιτήθηκε από τοποτηρητής, αναδεικνύοντας το πρόβλημα της παρατεταμένης χηρείας πλέον των τεσσάρων ετών της Μητροπόλεως Αττικής.
Το έτος 2007, ο Μητροπολίτης Νικόλαος δέχθηκε στην επισκοπή του 55 μοναχές που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ιερά Μονή Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης Σιδηροκάστρου, λόγω της συμπεριφοράς του μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Μακαρίου ο οποίος επιχειρούσε πλήρη παρέμβαση στα εσωτερικά και τα οικονομικά του μοναστηριού. Σήμερα η αδελφότητα των μοναζουσών οργάνωσε με μέριμνα του Μητροπολίτη Νικολάου τη νέα Μονή Παντάνασσας Κερατέας και διαβιεί εκεί.
Με πρωτοβουλία του, το 2014, και σε συνεργασία με το Αρχηγείο ΓΕΣ και την ΑΣΔΕΝ κτίσθηκε στο πλέον απόμακρο νοτιοανατολικό άκρο της Ελλάδας, στη νήσο Στρογγύλη του συμπλέγματος του Καστελλορίζου, μικρό πέτρινο εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο
Στο πλαίσιο της κοινωνικής δράσης της Μητροπόλεως πραγματοποιήθηκε ο πλήρης εξοπλισμός της Μονάδας Ανάνηψης Καρδιοχειρουργημένων Ασθενών του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» και προσφέρονται χορηγίες σε νοσοκομειακές μονάδες (Αγγειοχειρουργική, Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθήνας).
Απο τις 30 Μαΐου 2018 είναι υποστράτηγος επί τιμή κατόπιν προτάσεως του τότε υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου.
Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας Γαλιλαία
Η Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας Γαλιλαία αποτελεί το μοναδικό κέντρο ανακούφισης ενήλικων ασθενών με καρκίνο στην Ελλάδα. Παρέχει υπηρεσίες εντελώς δωρεάν και ιδρύθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής τον Μάρτιο του 2010 με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Νικόλαου. Στις δράσεις του Κέντρου Γαλιλαία περιλαμβάνονται:
Παραπομπές
Νικόλαος
NGC 7582
thumb|right|250px|Ο NGC 7582 Ο NGC 7582 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας τύπου (R')SB(s)ab ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Γερανό. Απέχει περίπου 75 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 100.000 ετών φωτός. Επίσης έχει φαινόμενο μέγεθος 10,5 και ταξινομείται ως γαλαξίας Σίφερτ-2. Ανήκει μαζί με τους NGC 7552, NGC 7590 και NGC 7599 στο κουαρτέτο του Grus.
Ο αστρονόμος Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) τον ανακάλυψε στις 7 Ιουλίου 1826.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7582 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γερανός (αστερισμός)
Κόκκινο Δημαρχείο
Με την ονομασία Κόκκινο Δημαρχείο (γερμ. Rotes Rathaus) είναι γνωστό το δημαρχείο του Βερολίνου, που βρίσκεται στην κεντρική περιοχή Μίτε της πόλεως, στην ομώνυμη οδό (Rathausstraße, δηλαδή «Οδός Δημαρχείου») και κοντά στην Αλεξάντερπλατς. Αποτελεί την έδρα του κυβερνήτη-δημάρχου και της τοπικής κυβερνήσεως του Ομόσπονδου Κρατιδίου του Βερολίνου, γνωστής ως Γερουσίας του Βερολίνου. Το όνομα του κτίσματος χρονολογείται από την κατασκευή του τον 19ο αιώνα και προέρχεται από τα κόκκινα τούβλα με τα οποία είναι κτισμένη η πρόσοψή του. Δεν έχει σχέση με το γεγονός ότι μεταπολεμικά βρισκόταν στο κομμουνιστικό Ανατολικό Βερολίνο.
Ιστορία
Το δημαρχείο του Βερολίνου κτίστηκε από το 1861 μέχρι το 1869, στον αρχιτεκτονικό ρυθμό της ακμής της βορειοϊταλικής Αναγεννήσεως. Αρχιτέκτονας ήταν ο Χέρμαν Φρήντριχ Βαίζεμαν (Hermann Friedrich Waesemann, 1813-1879). Πρότυπό του ήταν το παλαιό δημαρχείο της πόλεως Τορν, του σημερινού Τόρουν της Πολωνίας, αλλά η αρχιτεκτονική του πύργου του θυμίζει τον πύργο του ναού της Παναγίας του Λαν, στη βόρεια Γαλλία. Το δημαρχείο αντικατέστησε αρκετά μεμονωμένα κτίσματα που χρονολογούνταν από τον Μεσαίωνα και σήμερα καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.
Το Κόκκινο Δημαρχείο υπέστη σοβαρές ζημιές από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ξαναχτίστηκε με βάση το αρχικό του σχέδιο από το 1951 μέχρι το 1956. Το Neues Stadthaus στην Parochialstraße, το οποίο σώθηκε από τους βομβαρδισμούς και προπολεμικώς στέγαζε την έδρα της δημοτικής εταιρείας ασφάλειας πυρός του Βερολίνου Feuersozietät, χρησίμευσε ως το προσωρινό δημαρχείο για όλους τους τομείς του κατεχόμενου Βερολίνου μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1948. Το ανακατασκευασμένο Κόκκινο Δημαρχείο χρησίμευσε ως το δημαρχείο του Ανατολικού Βερολίνου, ενώ το Δημαρχείο του Σένεμπεργκ χρησίμευε ως το δημαρχείο του Δυτικού Βερολίνου. Μετά όμως την επανένωση της Γερμανίας, η έδρα της διοικήσεως του επανενωμένου Βερολίνου έγινε επισήμως και πάλι το Κόκκινο Δημαρχείο, την 1η Οκτωβρίου 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βερολίνο Κατηγορία:Δημαρχεία
Russian Roulette (άλμπουμ)
Russian Roulette είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, το οποίο κυκλοφόρησε στις 21 Απριλίου του 1986 από την "RCA Records" στην Ευρώπη και από την "Portrait Records" στην Αμερική. Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε από τον Οκτώβριο του 1985 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1986 στα "Dierks Studios" της Κολωνίας.
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος των Accept με τον Ούντο Ντιρκσνάιντερ στα φωνητικά μέχρι το "Objection Overruled" του 1993. Ο ήχος του άλμπουμ παρουσιάζει μία επιστροφή στις βαρύτερες, ηχητικά, εποχές του συγκροτήματος των πρώτων τεσσάρων άλμπουμ τους.
Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν μέτριες προς θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 / 5 αστέρια και το "Metal Storm" 8,1 / 10. Οι πωλήσεις του ήταν χαμηλότερες σε σχέση με τους προκατόχους του, αν και παρουσίασε την υψηλότερη θέση στα τσαρτ της πατρίδας τους, μέχρι το "Blood of the Nations" του 2010, ανεβαίνοντας στο # 5. Παρ' όλα αυτά, στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν κατάφερε να μπει στο Top-100 και στη Μεγάλη Βρετανία έφθασε μόλις στο # 80, όντας ο τελευταίος τους δίσκος, που μπήκε στα βρετανικά τσαρτ μέχρι το "Blind Rage" του 2014.
Τραγούδια του δίσκου
1. T.V. War (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:27
2. Monsterman (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:25
3. Russian Roulette (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 5:22
4. It's Hard to Find a Way (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:19
5. Aiming High (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:26
6. Heaven Is Hell (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 7:12
7. Another Second to Be (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:19
8. Walking in the Shadow (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:27
9. Man Enough to Cry (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 3:14
10. Stand Tight (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann, Deaffy) - 4:05
Θέσεις τσαρτ
Russian Roulette (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 21 Απριλίου 1986
Τα μέλη των Accept
Το "Russian Roulette" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986 Κατηγορία:Άλμπουμ των Accept
Πρωθυπουργός της Ιταλίας
Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών της Ιταλικής Δημοκρατίας (ιταλικά: Presidente del Consiglio dei ministri della Repubblica Italiana), κοινώς αναφερόμενος ως Πρόεδρος του Συμβουλίου ή Πρωθυπουργός, είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ιταλικής Δημοκρατίας. Η θέση του πρωθυπουργού καθιερώνεται με τα άρθρα 92 και 96 του Συντάγματος της Ιταλίας. Ο πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έπειτα από τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, και πρέπει να διαθέτει την εμπιστοσύνη του Ιταλικού Κοινοβουλίου για να παραμείνει στην εξουσία.
Πριν από την ίδρυση της Ιταλικής Δημοκρατίας, η θέση αυτή αντιστοιχούσε στον Πρόεδρο του Συμβουλίου των Υπουργών του Βασιλείου της Ιταλίας. Από το 1925 έως το 1943, κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος, η θέση καταλήφθηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος υιοθέτησε τους τίτλους του «Αρχηγού της Κυβέρνησης, Ηγέτη (Ντούτσε) του Φασισμού και Ιδρυτή της Αυτοκρατορίας». Με την απομάκρυνση του Μουσολίνι από τον βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ το 1943, το αξίωμα του πρωθυπουργού ανελήφθη από τον στρατάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο. Το 1946 ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Ο πρωθυπουργός είναι ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών, που διαχειρίζεται την εκτελεστική εξουσία και το αξίωμα είναι παρόμοιο με εκείνα που υπάρχουν στις περισσότερες προεδρευόμενες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Η επίσημη ιταλική σειρά προβαδίσματος απαριθμεί το αξίωμα του πρωθυπουργού να βρίσκεται τελετουργικά στην τέταρτη θέση.
Αρμοδιότητες
Εκτός από τις εξουσίες που είναι εγγενείς με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες, που εκτείνονται από τον καθορισμό των υπουργών που προτείνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έως την υπογραφή όλων των νομοθετικών πράξεων που επικυρώνονται στη συνέχεια από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Το άρθρο 95 του Ιταλικού Συντάγματος προβλέπει ότι ο Πρωθυπουργός «κατευθύνει και συντονίζει τη δραστηριότητα των υπουργών». Αυτή η εξουσία έχει χρησιμοποιηθεί σε διαφορετικό βαθμό στην ιστορία του ιταλικού κράτους, δεδομένου ότι επηρεάζεται έντονα από την πολιτική δύναμη του κάθε υπουργού και από τα κόμματα που εκπροσωπούν.
Η δραστηριότητα του Πρωθυπουργού συχνά επικεντρώνεται περισσότερο στη διαμεσολάβηση μεταξύ των διαφόρων κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού και λιγότερο στο καθήκον της κατεύθυνσης του έργου του υπουργικού συμβουλίου. Η εποπτική εξουσία του Πρωθυπουργού περιορίζεται περαιτέρω από την επίσημη αδυναμία να απολύει τους υπουργούς, αν και ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης («rimpasto») ή μερικές φορές ακόμη και η πρόταση δυσπιστίας έναντι κάποιου ατόμου από την πλευρά του Κοινοβουλίου μπορεί στην πράξη να αποβεί υπέρ του Πρωθυπουργού.
Ιστορική Δεξιά και Ιστορική Αριστερά
Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας και την ίδρυση του Βασιλείου, το αξίωμα δεν άλλαξε. Στην πραγματικότητα, ο υποψήφιος για το αξίωμα διοριζόταν από τον Βασιλιά και προέδρευε ενός πολύ ασταθούς πολιτικού συστήματος. Ο πρώτος Πρωθυπουργός ήταν ο Καμίλο Μπένσο, Κόμης του Καβούρ, ο οποίος διορίστηκε στις 23 Μαρτίου 1861, αλλά πέθανε στις 6 Ιουνίου του ίδιου έτους. Από το 1861 έως το 1911, Πρωθυπουργοί της Ιστορικής Δεξιάς και της Ιστορικής Αριστεράς κυβέρνησαν εναλλασσόμενοι τη χώρα.
Ένας από τους διασημότερους και ισχυρούς πρωθυπουργούς αυτής της περιόδου ήταν ο Φραντσέσκο Κρίσπι, ένας αριστερός πατριώτης πολιτικός, ο πρώτος επικεφαλής της κυβέρνησης από τη Νότια Ιταλία. Ηγήθηκε της χώρας για έξι χρόνια από το 1887 έως το 1891 και ξανά από το 1893 έως το 1896. Ο Κρίσπι ήταν διεθνώς αναγνωρισμένος και συχνά παραλληλιζόταν μαζί με παγκόσμιους πολιτικούς ηγέτες, όπως ο Όττο φον Μπίσμαρκ, ο Γουίλιαμ Γκλάντστοουν και ο Ρόμπερτ Γκασκόυν-Σέσιλ.
Εποχή του Τζολίττι
Το 1892, ο Τζοβάννι Τζολίττι, ένας αριστερός δικηγόρος και πολιτικός, διορίστηκε στο αξίωμα του Πρωθυπουργού από τον Βασιλιά Ουμβέρτο Α΄, αλλά σε λιγότερο από ένα έτος αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Το 1903, διορίστηκε και πάλι επικεφαλής της κυβέρνησης, μετά από μια περίοδο αστάθειας. Ο Τζολίττι διετέλεσε Πρωθυπουργός πέντε φορές μεταξύ του 1892 και του 1921 και ήταν ο Πρωθυπουργός με τη δεύτερη μεγαλύτερη θητεία στην ιταλική ιστορία.
Η περίοδος από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Τζολίττι ήταν Πρωθυπουργός και Υπουργός Εσωτερικών (1901-1914), με σύντομες διακοπές, ονομάζεται συχνά ως «Εποχή του Τζολίττι». Ως αριστερός φιλελεύθερος με έντονες ηθικές ανησυχίες, η περίοδος του Τζολίττι στην εξουσία είναι αξιοσημείωτη λόγω της ψήφισης ενός ευρέος φάσματος προοδευτικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που βελτίωσαν το βιοτικό επίπεδο του ιταλικού λαού, μαζί με τη θέσπιση αρκετών πολιτικών κυβερνητικής παρέμβασης.
Εκτός από την καθιέρωση αρκετών δασμών, επιδοτήσεων και κυβερνητικών έργων, ο Τζολίττι εθνικοποίησε τους ιδιωτικούς τηλεπικοινωνιακούς φορείς και τους σιδηροδρόμους. Οι φιλελεύθεροι υποστηρικτές του ελεύθερου εμπορίου επέκριναν το «σύστημα του Τζολίττι», αν και ο ίδιος ο Τζολίττι θεωρούσε την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας ως απαραίτητη για την παραγωγή πλούτου.
Παραπομπές
Ιταλια
Περιστερωνοπηγή
Το όνομα Περιστερωνοπηγή είναι το κοινό όνομα των χωριών Περιστερώνας και Πηγή, στην επαρχία Αμμοχώστου, στην Κύπρο, τα οποία απέχουν μεταξύ τους μόνο μερικά μέτρα. Γειτονεύουν με το Λευκόνοικο, τα Γέναγρα, την Πυργά, το Πραστειό, τον Γαϊδουρά, τη Μαράθα και τη Μηλιά και απέχουν 20 χιλιόμετρα από την Αμμόχωστο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Ονομασία
Η Περιστερώνα πήρε το όνομά της από τη λέξη «περιστερών» που σημαίνει τόπο εκτροφής περιστεριών. Η Πηγή πήρε το όνομά της από μια πηγή που ήταν δίπλα στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, μέσα σ’ ένα περιβόλι. Για την Πηγή αυτή είναι γνωστή η πιο κάτω παράδοση: Κάποτε οι κάτοικοι της Αγίας Κινούσας που βρίσκεται στο Λευκόνοικο, πολύ κοντά στα σύνορα με την Περιστερωνοπηγή, πρόσεξαν ότι ένα γουρούνι πήγαινε κάπου, επέστρεφε μουσκεμένο. Μια μέρα, για να το παρακολουθήσουν πού πήγαινε κι έβρισκε νερό, έδεσαν πάνω στην ουρά του μια «φαούτα», ένα κομμάτι ξύλο με το οποίο χτυπούσαν τα ρούχα της μπουγάδας για να καθαρίσουν. Όταν επέστρεψε το γουρούνι, παρακολούθησαν τα σημάδια της φαούτας στο χώμα και είδαν ότι κατέληγαν σ' ένα σημείο όπου ανάβλυζε νερό. Από τότε εγκατέλειψαν την Αγία Κινούσα και κατοίκησαν γύρω από την πηγή που είχε πρωτοβγεί το γουρούνι.
Αρχαιότητα
Στη γύρω περιοχή της Περιστερωνοπηγής υπήρχαν πολλοί τάφοι γεωμετρικών, αρχαϊκών και κλασικών χρόνων (1050-325 π.Χ.). Τα περισσότερα και σημαντικότερα ευρήματα βρέθηκαν μέσα στους τάφους του Γρωτηριού. Παρά τις επεμβάσεις που έχουν γίνει Γρωτήρι, οι τάφοι διατηρήθηκαν σε άριστη κατάσταση, επειδή το πέτρωμα της περιοχής ήταν σχεδόν παντού πολύ σκληρό. Οι πιο αξιοπρόσεκτοι και καλοδιατηρημένοι ήταν οι μικρότεροι λαξευτοί συνεχόμενοι τάφοι κατά μήκος των δυτικών παρυφών. Οι τάφοι στο Γρωτήρι ξεχώριζαν επίσης με την ποικιλία της αρχιτεκτονικής τους.
Τουρκοκρατία - Αγγλοκρατία
Κατά την Τουρκοκρατία, οι ποικιλόμορφες φορολογίες, οι εξισλαμισμοί, η καταπίεση και οι αυθαίρετες αρπαγές ταλαιπωρούσαν τους κατοίκους και μερικές πληροφορίες για την εποχή αυτή, σχετικά με την Περιστερωνοπηγή, υπάρχουν σε γραπτές πηγές. Επανειλημμένα έχει αναφερθεί από αρκετούς ηλικιωμένους ότι οι Τούρκοι φέρονταν πολύ προσβλητικά στους γάμους. Για τις προσβολές αυτές και τις παράλογες απαιτήσεις τους γίνονταν συχνά καυγάδες, μέχρι και τα πρώτα χρόνια ακόμη της Αγγλοκρατίας. Ολόκληρο το χωριό συμμετείχε στον αγώνα κατά των Άγγλων, το 1955-59.
Μέχρι το 1974, η αγροτική ζωή αποτελούσε τη βάση της οικονομίας στην Περιστερωνοπηγή αλά και η ζωική παραγωγή συνέβαλλε τα μέγιστα στην οικονομία του χωριού.
Τουρκική εισβολή
Το ξημέρωμα της 14ης Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η δεύτερη φάση της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο. Οι κάτοικοι, φοβισμένοι, έφυγαν μέσω του μοναδικού ανοιχτού δρόμου που απέμενε, προς τα Κοκκινοχώρια και τις Βάσεις, με όποιο μέσο διέθεταν. Ως θύματα της τουρκικής εισβολής αναφέρονται 13 νεκροί και 18 αγνοούμενοι.
Στις 14 Αυγούστου 2009, η τουρκοκυπριακή εφημερίδα Volkan δημοσίευσε ονόματα 15 Ελληνοκυπρίων, κατοίκων των χωριών της Περιστερονωπηγής, τους οποίους κατονόμασε ως δράστες της σφαγής στο τουρκοκυπριακό χωριό Μαράθα.
Άγιος Αναστάσιος
Ο χρονογράφος του 15ου αιώνα, Λεόντιος Μαχαιράς, αναφέρει ότι ο Άγιος Αναστάσιος συγκαταλέγεται μεταξύ των 300 κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Άραβες το 638 μ.Χ. κατέφυγαν στην Κύπρο. Κατά την παράδοση, ο Άγιος Αναστάσιος ο θαυματουργός, όπως αποκαλείται, έζησε με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή, θεραπεύοντας κάθε ασθένεια. Πιο πολύ όμως ζητούσαν τη βοήθειά του όσοι υπέφεραν από ρευματοπάθειες, αρθριτικά, παράλυση και κατάγματα. Παρ' όλα αυτά, δεν σταμάτησε να εργάζεται. Μέσα σε μια λαξευτή σπηλιά, όπου διάλεξε για να ασκητέψει, έστησε τον αργαλειό του κι εκεί ύφαινε σακιά για τη φύλαξη ή τη μεταφορά δημητριακών καρπών. Πάνω από τον τάφο του σε μια πεζούλα, επιδεικνύονταν, μέχρι τον Αύγουστο του 1974, τα ξύλινα «μακούτζια » του (=σαΐτες), διατηρημένα σε πολύ καλή κατάσταση. Τα εργαλεία αυτά τα έτριβαν στα πονεμένα μέλη τους όσοι ζητούσαν τη βοήθεια του αγίου για θεραπεία. Οι προσκυνητές επίσης έφερναν στη χάρη του και πολλά κέρινα ομοιώματα. Η μνήμη του Αγίου Αναστασίου γιορτάζεται στις 17 Σεπτεμβρίου.
Άγιος Πανάρετος
Ο Άγιος Πανάρετος, Επίσκοπος Πάφου, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Περιστερωνοπηγή, γύρω στο 1710. Οι. γονείς του, αρκετά ευκατάστατοι για τον καιρό τους, τον έστειλαν στη Λευκωσία όπου μορφώθηκε στο Ελληνικό Ορθόδοξο Σχολείο. Όταν τέλειωσε τις σπουδές του, γύρισε στο χωριό του όπου εκάρη μοναχός στο μοναστήρι του Αγίου Αναστασίου. Αργότερα ο Πανάρετος υπηρέτησε ως Έξαρχος στην Αρχιεπισκοπή. Διετέλεσε επίσης ηγούμενος για σύντομο χρονικό διάστημα στο μοναστήρι του Αγίου Νεοφύτου και για αρκετά χρόνια στο μοναστήρι της Παλουριώτισσας. Η περίοδος της ηγουμενίας του στο μοναστήρι αυτό υπήρξε περίοδος εξευτελισμών και διωγμών του ελληνικού στοιχείου. Στις δύσκολες εκείνες στιγμές ο Πανάρετος, με κίνδυνο της ίδιας της ζωής του, προστάτευσε τον πληθυσμό της πρωτεύουσας από τις βιαιοπραγίες του επαναστάτη Χαλήλη, ο οποίος θέλησε να καταλάβει τη Λευκωσία, για να εξαναγκάσει τους Τούρκους της πόλης να παραδοθούν. Η ουσιαστική αυτή συμπαράστασή του εκτιμήθηκε τόσο ώστε, τρία χρόνια αργότερα, κλήρος και λαός συνήλθαν και τον εξέλεξαν Επίσκοπο Πάφου. Η χειροτονία του Παναρέτου έγινε στις 14 του Γενάρη το 1767, στον ιερό ναό της Φανερωμένης. Ο Πανάρετος ανακηρύχθηκε άγιος τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του, από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το 1794, επί Πατριάρχου Γερασίμου του Γ' του Κυπρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Πολεμικά Σχολεία Σουβόροφ
Τα Πολεμικά Σχολεία Σουβόροφ (ελλ. συντομογραφία ΠΣΣ) (ρωσ. Суворовское военное училище, συντομογραφία СВУ) — ειδικό πολεμικό σχολείο για νεαρούς σχολικής ηλικίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
NGC 624
Ο NGC 624 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απέχει από τη Γη περίπου 254 εκατομμύρια έτη φωτός.
Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) στις 28 Νοεμβρίου 1785.
Κερασφόρος καρχαρίας
Ο κερασφόρος καρχαρίας (επιστημονική ονομασία Heterodontus francisci - Ετερόδους του Φράνσις) είναι ένας μικρός καρχαρίας της οικογένειας ετεροδοντίδες. Είναι ενδημικό είδος των ακτών της Καλιφόρνιας και του κόλπου της Καλιφόρνιας. Οι μικροί καρχαρίες είναι διαχωρισμένοι από τους ενήλικες, με τους πρώτους να προτιμούν τα αμμώδη πεδία και τους δεύτερους τους βράχους και τους κοραλιογενείς υφάλους ή περιοχές πλούσιες σε φύκη. Είναι ένα μικρό είδος, με μήκος ένα μέτρο. Ξεχωρίζει από το μικρό κεφάλι του, τα δύο ψηλά ραχιαία πτερύγια με μεγάλα αγκάθια και το γκρι-καφέ με πολλές μικρές κηλίδες.
Είναι μοναχικά ζώα, τα οποία δραστηριοποιούνται τη νύχτα, ενώ τη μέρα βρίσκονται σε κάποιο καταφύγιο. Οι ενήλικες καρχαρίες τρώνε καρκινοειδή, μαλάκια και εχινόδερμα τα οποία συνθλίβουν με τα ισχυρά σαγόνια τους και τα γομφιόμορφα δόντια τους. Οι κερασφόροι καρχαρίες είναι ωοτόκα ζώα, με τα θηλυκά να γεννούν μέχρι 24 αυγά από το Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο. Οι κερασφόροι καρχαρίες είναι ακίνδυνοι, εκτός και αν δεχτούν επίθεση και διατηρούνται εύκολα σε καθεστώς αιχμαλωσίας.
Κατηγορία:Ετεροδοντόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες
Παν-αφρικανική σημαία
Η παναφρικανική σημαία, επίσης γνωστή ως σημαία UNIA, αφροαμερικανική σημαία, σημαία της Μαύρης Απελευθέρωσης και με διάφορα άλλα ονόματα, είναι μια σημαία τριών χρωμάτων αποτελούμενη από τρεις ίσες οριζόντιες ζώνες (από πάνω προς τα κάτω) κόκκινου, μαύρου και πράσινου. Η Ένωση Παγκόσμιας Αναβάθμισης του Νέγκρου και η Ένωση Αφρικανικών Κοινοτήτων (UNIA-ACL) την ενέκριναν επίσημα στις 13 Αυγούστου 1920 στο άρθρο 39 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων των Χωρών Νέγρων Πολιτών του Κόσμου κατά τη διάρκεια της μηνιαίας σύμβασής της στο Πλατεία Μάντισον στη Νέα Υόρκη. Παραλλαγές της σημαίας μπορούν και έχουν χρησιμοποιηθεί σε διάφορες χώρες και εδάφη της Αμερικής για να εκπροσωπούν τις αφροαμερικανικές ιδεολογίες.
Ιστορία
Σύμφωνα με την UNIA πιο πρόσφατα, τα τρία χρώματα στη σημαία του Black Nationalist αντιπροσωπεύουν:
Η σημαία αργότερα έγινε σύμβολο του μαύρου εθνικισμού για την παγκόσμια απελευθέρωση των Μαύρων. Ως έμβλημα της Μαύρης υπερηφάνειας, η σημαία έγινε δημοφιλής κατά τη διάρκεια του Μαύρου Απελευθερωτικού κινήματος της δεκαετίας του 1960. Το 1971, το σχολικό συμβούλιο του Νιούαρκ, Νιου Τζέρσεϋ, ψήφισε ψήφισμα που επέτρεπε τη συγκέντρωση της σημαίας στις σχολικές αίθουσες του δημόσιου σχολείου. Τέσσερα από τα εννέα μέλη του διοικητικού συμβουλίου δεν ήταν παρόντα εκείνη την εποχή και το ψήφισμα εισήχθη από το διοικητικό συμβούλιο, έναν δημαρχιακό υπάλληλο. Ακολούθησαν έντονες διαμάχες, συμπεριλαμβανομένης δικαστικής εντολής, η οποία δείχνει ότι το συμβούλιο δεν θα έπρεπε να αναγκαστεί να ανακαλέσει το ψήφισμα και τουλάχιστον δύο νομοθετικές προτάσεις του κράτους για την απαγόρευση εθνικών σημαιών (εκτός από τη σημαία των ΗΠΑ) στις δημόσιες αίθουσες διδασκαλίας.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η σημαία αυτή τη στιγμή είναι ευρέως διαθέσιμη μέσω καταστημάτων σημαίας ή εθνολογικών ειδικών καταστημάτων. Εμφανίζεται συνήθως στις παρελάσεις που τιμούν την Ημέρα για τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, τις συγκεντρώσεις των πολιτικών δικαιωμάτων και άλλες ειδικές εκδηλώσεις.
Χρήση κατά το 2010
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ύστερα από την άρνηση ενός σώματος ενόρκων να καταδικάσει έναν αστυνομικό στη που πυροβόλησε τον αφροαμερικανό Μάικλ Μπράουν στο Φέργκιουσον του Μισσούρι στις 9 Αυγούστου του 2014, ένας φοιτητής του Πανεπιστημίου Howard αντικατέστησε τη σημαία των ΗΠΑ στην πανεπιστημιούπολη της σχολής με τη Μαύρη εθνικιστική σημαία να πλέει μεσίστια. Το περιστατικό οδήγησε τον πρόεδρο του πανεπιστημίου, Wayne Frederick, να εκδώσει μια δήλωση όπου δεν αποδέχθηκε την ύψωση της σημαίας από μη εξουσιοδοτημένο προσωπικό.
Άλλες σημαίες
αριστερά|μικρογραφία|135x135εσ| Σημαία της [[Μπιάφρα ]] δεξιά|μικρογραφία|155x155εσ| David Hammons, αφρικανική-αμερικανική σημαία, [[Νέα Υόρκη . ]] Η σημαία της Μπιάφρα πρόκειται για μία παραλλαγή της Παν-Αφρικανικής σημαίας, με το σήμα της ηλιαχτίδας στο κέντρο. Τα χρώματα βασίζονται ακριβώς στο σχεδιασμό του Garvey.
Η σημαία του Μαλάουι που εκδόθηκε το 1964 είναι πολύ παρόμοια, αντανακλά τη σειρά λωρίδων της μαύρης εθνικιστικής σημαίας. Δεν βασίζεται άμεσα στη σημαία του Garvey, αν και τα χρώματα έχουν τον ίδιο συμβολισμό: Κόκκινο για το αίμα που συμβολίζει τον αγώνα του λαού, πράσινο για βλάστηση και μαύρο για τον αγώνα του λαού. αριστερά|μικρογραφία|135x135εσ| Σημαία του [[Μαλάουι ]] δεξιά|μικρογραφία|135x135εσ| Αφρο-Αμερικανική σημαία από τον David Hammons μικρογραφία| Η Σημαία της Μαύρης Απελευθέρωσης του [[Τέξας ]] αριστερά|μικρογραφία|135x135εσ| Σημαία της Δημοκρατίας της Νέας Αφρικής Η σημαία του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου είναι τρεις ευθείες ρίγες σε χρώματα μαύρο, πράσινο και σκούρο κίτρινο (χρυσό). δεξιά|μικρογραφία|135x135εσ| Σημαία του [[Άγιος Χριστόφορος και Νέβις|Αγίου Χριστόφορου και Νέβις ]] Η Ταχυδρομική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών εξέδωσε σφραγίδα το 1997 για να τιμήσει την Kwanzaa με έναν πίνακα από την καλλιτέχνιδα Synthia Saint James όπου φαίνεται μία μελαχρινή οικογένεια με σκουρόχρωμες ενδυμασίες που φορούσαν παραδοσιακά σε μέρη της Αφρικής και για ειδικές περιπτώσεις μεταξύ Αφροαμερικανών. Τα μέλη της οικογένειας κρατούν τρόφιμα, δώρα και μία σημαία. Η σημαία στη σφραγίδα μπορεί να είχε σκοπό να αντιπροσωπεύσει την παναφρικανική σημαία. Ωστόσο, αντί των λωρίδων που κατεβαίνουν κόκκινο, μαύρο και πράσινο, η σημαία της σφραγίδας μεταφέρει τις δύο πρώτες ζώνες και κατεβαίνει μαύρο, κόκκινο και πράσινο.
Το 1990, ο καλλιτέχνης David Hammons δημιούργησε ένα έργο που ονομάζεται Αφρο-Αμερικανική Σημαία, το οποίο βρίσκεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Με βάση την τυπική σημαία των ΗΠΑ, οι ρίγες της είναι μαύρες και κόκκινες, το πεδίο είναι πράσινο και τα αστέρια στο πεδίο είναι μαύρα.
Σε απάντηση στη διαμάχη της για την ομόσπονδη σημαία, μια εταιρεία αφροαμερικανική επιχείρηση που ονομάζεται NuSouth δημιούργησε μια σημαία με βάση την ομόσπονδη ναυτική υποδοχή, με τα λευκά αστέρια και τον διαγώνιο σταυρό ενώ το περίγραμμα αντικαθίσταται από το πράσινο και ο μπλε διαγώνιος σταυρός γίνεται μαύρος.
Η σημαία του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις έχει παρόμοια χρώματα, τοποθετημένα διαγώνια και χωρισμένα με κίτρινες γραμμές. Είναι παρόμοια με τη σημαία του Μαλάουι, καθώς τα χρώματα δεν λαμβάνονται απευθείας από την παναφρικανική σημαία, αλλά ο συμβολισμός είναι ο ίδιος.
Εναλλακτικά ονόματα
Η σημαία έχει πολλά άλλα ονόματα με ποικίλους βαθμούς δημοτικότητας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Σημαίες
Ντουαί
Η Ντουαί (γαλλικά: Douai) είναι πόλη στο διαμέρισμα Νορ του νομού Νορ της περιοχής Ω-ντε-Φρανς, στο νότιο τμήμα της γαλλικής Φλάνδρας. Είναι το κέντρο της αστικής περιοχής Ντουαί - Λανς, που περιλαμβάνει 801 κωμοπόλεις και χωριά με σύνολο 542.918 κατοίκων (2010). Με τη Λιλ και τις πόλεις της περιοχής των παλαιών ανθρακωρυχείων του Νορ-Πα-ντε-Καλαί, περιλαμβάνεται στον ευρύτερο αστικό ιστό που σήμερα ονομάζεται "μητροπολιτική περιοχή της Λιλ" και έχει περί τα 3,8 εκατομμύρια κατοίκους.
Οι κάτοικοι της Ντουαί ονομάζονται Ντουαινέ(ζ), ενώ η ευρύτερη περιοχή γύρω από την πόλη ονομάζεται Ντουαιζί (Douaisis). Το προσωνύμιο των κατοίκων της είναι "ventres d'osier" (κοιλιές από λυγαριά) λόγω του υλικού από το οποίο κατασκευάζονται οι τοπικοί "γίγαντες" (σύμφωνα με τη λαογραφία της οικογένειας Gayant) που αποτελούν το "σύμβολο" της πόλης.
Γεωγραφία
right|thumb|300px|Μερική άποψη της Ντουαί από το κωδωνοστάσιο.
Η Ντουαί είναι πολύ κοντά στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπως οι Βρυξέλλες (140 χιλιόμετρα, και 1 ώρα και 40 λεπτά με το αυτοκίνητο), το Παρίσι (190 χιλιόμετρα, συνδέεται σε λιγότερο από μία ώρα με το TGV) ή το Λονδίνο (290 χιλιόμετρα). Η πόλη βρίσκεται σε απόσταση περίπου 38 χιλιομέτρων από τη Λιλ (37 λεπτά) μεταξύ του Αράς, του Καμπραί και της Βαλανσιέν. Οι γύρω κοινότητες είναι οι: Lambres-lez-Douai Waziers, Sin-le-Noble, Dechy, Cuincy, Auby, Lauwin-Planque, Flers-en-Escrebieux.
Το οικιστικό συγκρότημα της Ντουαί διασχίζεται από τον ποταμό Σκαρπ, παραπόταμο στην αριστερή όχθη του Εσκώ, ενώ στην περιοχή Ντορινί (Dorignies) υπάρχει λιμάνι για τις εσωτερικές πλωτές μεταφορές.
Η πόλη είναι ένα πλήρως αστικοποιημένη. Αποτελείται από κατοικημένες περιοχές προερχόμενες από διαφορετικές εποχές. Έτσι, συνυπάρχουν οι συνοικίες των ευγενών και της μεσαίας τάξης του δεκάτου ογδόου αιώνα με τις δημοφιλείς συνοικίες της εποχής του άνθρακα. Το πολιτικό κέντρο της πόλης βρίσκεται στο παλαιό της τμήμα. Το δημαρχείο και το καμπαναριό αποτελούν τα σύμβολά της πόλης. Από τη δημιουργία του αστικού συγκροτήματος (CAD), οι αποφάσεις λαμβάνονται από κοινού με 35 άλλους δήμους της μητροπολιτικής περιοχής.