cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μηχανή Τούρινγκ
Ισοδύναμα μοντέλα με τη μηχανή Τούρινγκ
Για πολλές μηχανές που θα μπορούσαν να έχουν περισσότερη υπολογιστική ικανότητα από μια απλή γενική μηχανή Τούρινγκ μπορεί να δειχθεί ότι δεν έχουν περισσότερη δύναμη(Hopcroft και Ullman σελ. 159, cf Minsky (1967)). Ίσως υπολογίζουν γρηγορότερα, ή χρησιμοποιούν λιγότερη μνήμη ή το σύνολο εντολών τους είναι μικρότερο, αλλά δεν μπορούν να υπολογίσουν ισχυρότερα( δηλ. περισσότερες μαθηματικές συναρτήσεις). (Θυμηθείτε ότι η Church–Turing thesis υποθέτει ότι το παρακάτω είναι πραγματικό για κάθε είδους μηχανή: οτιδήποτε μπορεί να "υπολογιστεί", μπορεί να υπολογιστεί από κάποια μηχανή Τούρινγκ.)
Μια μηχανή Τούρινγκ είναι ισοδύναμη με ένα pushdown automaton το οποίο έχει δημιουργηθεί πιο ευέλικτο και συνοπτικό χαλαρώνοντας το κριτήριο last-in-first-out της στοίβας του.
Στο άλλο άκρο, κάποια άλλα απλά μοντέλα μπορούν να αποδειχθούν Turing-equivalent, δηλ. να έχουν την ίδια υπολογιστική δύναμη όπως το μοντέλο της μηχανής Τούρινγκ.
Κοινά ισοδύναμα μοντέλα είναι τα multi-tape Turing machine, multi-track Turing machine, μηχανές με είσοδο και έξοδο, και το non-deterministic Turing machine (NDTM) που αντιτίθεται στην  ντετερμινιστική μηχανή Τούρινγκ(DTM) στην οποία κάθε πίνακας πράξεων έχει το πολύ μια είσοδο για κάθε συνδυασμό από σύμβολα και καταστάσεις.
Οι μηχανές Read-only, right-moving Turing machines είναι ισοδύναμες με μη προσδιοριστά πεπερασμένα αυτόματα (NDFAs) (καθώς και με προσδιοριτστά πεπερασμένα αυτόματα (DFAs) με μετατροπή χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο NDFA to DFA conversion algorithm).
Για πρακτικούς και διδακτικούς λόγους η ισοδύναμη register machine μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μια συνηθισμένη assembly Γλώσσα προγραμματισμού.
Γενικές μηχανές Τούρινγκ
Όπως έγραψε ο Τούρινγκ στο Undecidable, σελ. 128 (με πλάγια γράμματα): "Είναι πιθανό να εφευρεθεί μια «απλή μηχανή» η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υπολογίζει «οποιαδήποτε» υπολογίσιμη ακολουθία. Αν αυτή η μηχανή U τροφοδοτηθεί με την ταινία, στην αρχή της οποίας γράφεται από κάποια υπολογιστική μηχανή M  η σειρά των πεντάδων διαχωριζόμενες με ερωτηματικά, τότε η U θα υπολογίσει την ίδια σειρά με την M."
Αυτή η ανακάλυψη θεωρείται πλέον δεδομένη, αλλά στον καιρό του (1936) θεωρήθηκε εκπληκτική. Το μοντέλο του υπολογισμού το οποίο καλεί ο Τούρινγκ «γενική μηχανή» —"U"  για συντομία—, θεωρείται από κάποιους  (βλέπε Davis (2000)) ότι είναι η θεμελιώδης θεωρητική επανάσταση, που οδήγησε στη θεωρία του stored-program computer.
"Η εργασία του Τιούρινγκ ... περιέχει, στην ουσία ,την εφεύρεση των σύγχρονων υπολογιστών και μερικών τεχνικών προγραμμάτων που τους συνόδευσαν."
- Minsky (1967),σελ. 104
Στην έννοια του computational complexity, μια γενική μηχανή Τούρινγκ με πολλαπλή-ταινία χρειάζεται μόνο να είναι πιο αργή από λογαριθμικό παράγοντα  σε σύγκριση με τις μηχανές  που προσομοιώνει. Αυτό το αποτέλεσμα μαθεύτηκε το 1966 από τους F. C. Hennie και R. E. Stearns. (Arora και Barak, 2009, θεώρημα 1.9)
Σύγκριση με αληθινές μηχανές
Συχνά λέγεται πως οι μηχανές Τούρινγκ, αντίθετα με τα απλούστερα αυτόματα, είναι τόσο ισχυρές όσο και οι πραγματικές μηχανές, και πως είναι ικανές να εκτελέσουν οποιοδήποτε εγχείρημα θα μπορούσε και ένα πραγματικό πρόγραμμα να εκτελέσει. Αυτό που παραβλέπεται στην παραπάνω δήλωση είναι το γεγονός πως μια πραγματική μηχανή μπορεί να έχει πεπερασμένες το πλήθος διαμορφώσεις, οπότε αυτή η "πραγματική μηχανή" δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα linear bounded automaton.Από την άλλη πλευρά, οι μηχανές Τούρινγκ είναι ισοδύναμες με μηχανές που έχουν απεριόριστη χωρητικότητα για τους υπολογισμούς τους. Στην πραγματικότητα, οι μηχανές Τούρινγκ δεν χρησιμοποιούνται για να μοντελοποιούν υπολογιστές, αλλά για να μοντελοποιούν κατευθείαν τον υπολογισμό. Ιστορικά, οι υπολογιστές που είναι ικανοί να κάνουν υπολογισμούς χρησιμοποιώντας την εσωτερική (σταθερή) χωρητικότητα, αναπτύχθηκαν αργότερα.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εξηγηθεί το γιατί οι μηχανές Τούρινγκ είναι χρήσιμες σαν μοντέλα των πραγματικών υπολογιστών:
Υπολογιστική θεωρία πολυπλοκότητας
Ένα περιορισμός των μηχανών Τούρινγκ είναι ότι δεν μπορούν να μοντελοποιήσουν καλά την δύναμη ενός συγκεκριμένου εγχειρήματος.Για παράδειγμα, οι μοντέρνοι υπολογιστές αποθηκευμένου προγράμματος (stored-program computers) είναι στην πραγματικότητα περιπτώσεις μιας πιο συγκεκριμένης μορφής της γενικής μηχανής (abstract machine), γνωστή και ως η μηχανή αποθηκευμένου προγράμματος τυχαίας πρόσβασης (random access stored program machine) ή RASP μοντέλο μηχανής. Όπως και η γενική μηχανή Τούρινγκ, έτσι η RASP αποθηκεύει το "πρόγραμμα" στην "μνήμη" έξω από τις πεπερασμένων καταστάσεων "εντολές" της μηχανής. Αντίθετα από την γενική μηχανή Τούρινγκ, η RASP έχει ένα απεριόριστο πλήθος από ξεχωριστά, αριθμημένα αλλά απεριόριστα "εγγραφείς"-"κελιά" μνήμης τα οποία μπορεί να περιέχουν οποιονδήποτε ακέραιο(βλ. Elgot and Robinson (1964), Hartmanis (1971), και πιο συγκεκριμένα Cook-Rechow (1973); αναφορές σε random access machine). Η πεπερασμένων-καταστάσεων μηχανή του RASP είναι εξοπλισμένη με την ικανότητα για έμμεση αντιμετώπιση (δηλαδή τα περιεχόμενα ενός εγγραφέα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν μια διεύθυνση ενός ακόμα εγγραφέα), όμως το "πρόγραμμα" του RASP μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιονδήποτε εγγραφέα από την ακολουθία των εγγραφέων. Το αποτέλεσμα αυτής της διάκρισης είναι ότι υπάρχουν υπολογιστικές βελτιστοποιήσεις, βασισμένες στους δείκτες μνήμης, οι οποίες μπορούν να εκτελεστούν, κάτι που δεν είναι εφικτό σε μια μηχανή Τούρινγκ. Παρόλ' αυτά όταν μια μηχανή Τούρινγκ χρησιμοποιείται σαν βάση για τον περιορισμό του χρόνου λειτουργίας, ένα "ψευδές κάτω όριο" μπορεί να βρεθεί στους χρόνους λειτουργίας συγκεκριμένων αλγορίθμων (λόγω της ψευδής υπόθεσης απλοποίησης της μηχανής Τούρινγκ). Ένα παράδειγμα αυτού είναι η δυαδική αναζήτηση, ένας αλγόριθμος που μπορεί να δειχτεί πως λειτουργεί πιο γρήγορα όταν χρησιμοποιεί το RASP μοντέλο, αντί για το μοντέλο της μηχανής Τούρινγκ.
Συγχρονισμός
Άλλος ένας περιορισμός των μηχανών Τούρινγκ είναι ότι δεν μπορούν να μοντελοποιήσουν τον συγχρονισμό πολύ καλά. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα όριο στο μέγεθος του ακεραίου που μπορεί να υπολογιστεί από μία συνεχώς-αμφιταλαντευόμενη μη-προσδιοριστή μηχανή Τούρινγκ που ξεκινάει με μια κενή ταινία(Βλέπε το άρθρο unbounded nondeterminism.) Από την άλλη, υπάρχουν κάποια συνεχώς-αμφιταλαντευόμενα συγχρονισμένα συστήματα, που δεν έχουν καθόλου εισόδους, που μπορούν να υπολογίσουν έναν ακέραιο απεριόριστου μεγέθους.(Μια διαδικασία μπορεί να δημιουργηθεί με τοπική μνήμη που ξεκινά μετρώντας τα 0 ενώ ταυτόχρονα στέλνει στον εαυτό της τις εντολές σταμάτα και ξεκίνα. Όταν δέχεται το μήνυμα ξεκίνα, προσαυξάνει το μέτρημα κατά 1 και στέλνει στον εαυτό της ένα μήνυμα ξεκίνα. Όταν λαμβάνει ένα μήνυμα σταμάτα, σταματάει με έναν απεριόριστο αριθμό στην τοπική της μνήμη.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία υπολογισμού Μηχανη Κατηγορία:Θεωρητική πληροφορική
Επίστορας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Επίστορας (Επίστωρ) είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Επίστορας σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό μαζί με άλλους 8 Τρώες από τον Πάτροκλο, την ημέρα του θανάτου του τελευταίου. Ο Επίστορας αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Π, στίχος 695).
Πηγές
Επιστορας
The Magic Whip
Το "The Magic Whip" είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ των Blur. Κυκλοφόρησε από την Parlophone στις 27 Απριλίου του 2015. Είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ της μπάντας από το "Think Tank" του 2003, σημειώνοντας το μεγαλύτερο κενό μεταξύ στούντιο άλμπουμ στην ιστορία της μπάντας.
Το βίντεο για το "Go Out" ανέβηκε στο YouTube στις 19 Φεβρουαρίου του 2015. Τα βίντεο του "There Are Too Many of Us" και του "Lonesome Street" ακολούθησαν στις 20 Μαρτίου και 2 Απριλίου του 2015 αντίστοιχα. Τα τραγούδια "My Terracotta Heart", "I Broadcast", και "Ong Ong" ήταν διαθέσιμα στο YpuTube πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ.
Στο εξώφυλλο εμφανίζονται σε μορφή φώτων νέον ένα παγωτό και η φράση 模糊 魔鞭 που σημαίνει Blur Magic-whip.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1956
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision του 1956 ήταν η πρώτη έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και τους διοργανωτές ραδιοτηλεοπτικούς φορείς την Ελβετική Ραδιοφωνική Εταιρεία (SRG SSR) και τη Radiotelevisione svizzera (RSI). Ο διαγωνισμός, με αρχικό τίτλο Grand Prix Eurovision de la Chanson Européenne 1956 (Gran Premio Eurovisione 1956 della Canzone Europea, Γκραν Πρι του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision, Grand Prix of the Eurovision Song Competition ), πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 24 Μαΐου 1956 στην στο Teatro Kursaal στο Λουγκάνο της Ελβετίας, με παρουσιαστή τον Ελβετό τηλεοπτικό παρουσιαστή Λόενγκριν Φιλιπέλλο, η οποία παραμένει η μοναδική φορά που ο διαγωνισμός έχει φιλοξενηθεί από σόλο άνδρα παρουσιαστή.
The Magic Whip
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1956
Εμπνευσμένος κυρίως από το Ιταλικό Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο από το 1951, η ιδέα ενός τηλεοπτικού ευρωπαϊκού διαγωνισμού τραγουδιού, που προτάθηκε αρχικά από τον ιταλικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα RAI, διατυπώθηκε από μια επιτροπή της EBU με επικεφαλής τον Ελβετό ραδιοτηλεοπτικό φορέα και στέλεχος Μαρσέλ Μπεζανσόν. Μετά την έγκριση στη Γενική Συνέλευση της EBU το 1955, συμφωνήθηκαν οι κανόνες και η δομή του διαγωνισμού. Αρκετοί από τους κανόνες που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό θα τροποποιηθούν στη συνέχεια για μελλοντικές εκδόσεις και παραμένει η μόνη έκδοση στην οποία κάθε χώρα εκπροσωπήθηκε από δύο τραγούδια, με μόνο σόλο ερμηνευτές να μπορούν να διαγωνιστούν και μια διαδικασία ψηφοφορίας που διεξήχθη μυστικά και όπου οι κριτές μπορούσαν να ψηφίσουν για τις συμμετοχές από τη χώρα τους.
Επτά χώρες συμμετείχαν στην εναρκτήρια έκδοση του διαγωνισμού και η πρώτη νικήτρια ήταν η διοργανώτρια χώρα, με το τραγούδι "Refrain" που ερμήνευσε η Λιζ Άσια. Το αποτέλεσμα καθορίστηκε από μια συγκεντρωμένη κριτική επιτροπή αποτελούμενη από δύο κριτές από κάθε χώρα, με κάθε κριτή να κατατάσσει κάθε τραγούδι μεταξύ 1 και 10 πόντων. Μόνο η νικήτρια χώρα και το τραγούδι ανακοινώθηκαν στο τέλος της εκδήλωσης, με άγνωστα τα αποτελέσματα των υπολοίπων συμμετεχόντων. Αν και υπήρξε μετάδοση στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο μέσω του δικτύου της Eurovision σε δέκα χώρες, δεν είναι γνωστό να υπάρχει βίντεο της εκδήλωσης, με εξαίρεση την επανάληψη του νικητήριου τραγουδιού μετά την ανακοίνωση του νικητή. Ωστόσο, η πλειοψηφία της εκπομπής είναι διαθέσιμη σε ηχητικά κομμάτια.
Ιστορία
Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) ιδρύθηκε το 1950 μεταξύ 23 οργανισμών με στόχο τη διευκόλυνση της δημιουργικής συνεργασίας και της ανταλλαγής τηλεοπτικών προγραμμάτων. Η λέξη "Eurovision" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως όρος τηλεπικοινωνιών στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1951, σε σχέση με ένα πρόγραμμα της Βρετανικής Ραδιοφωνικής Εταιρείας (BBC) που μεταδόθηκε από την ολλανδική τηλεόραση και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος για τη νέα μετάδοση της ένωσης του δικτύου κατά τη δημιουργία του το 1954. Μετά τη σύσταση της EBU, μια σειρά από αξιοσημείωτα γεγονότα μεταδόθηκαν μέσω των δικτύων της σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δυτική Γερμανία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Μια σειρά από διεθνή προγράμματα ανταλλαγών οργανώθηκαν στη συνέχεια για το 1954, με αυτή την "Ευρωπαϊκή Τηλεοπτική Σεζόν" να μεταδίδεται ζωντανά σε όλη την Ευρώπη μέσω του δικτύου της Eurovision.
Μετά από αυτή τη σειρά εκπομπών, συστάθηκε μια "Επιτροπή Προγράμματος" εντός της EBU για τη διερεύνηση νέων πρωτοβουλιών για συνεργασία μεταξύ ραδιοτηλεοπτικών φορέων κάθε χρόνο, με τον Μαρσέλ Μπεζανσόν της Ελβετικής Ραδιοφωνικής Εταιρείας (SRG SSR) να υπηρετεί ως ο πρώτος πρόεδρος της επιτροπής. Αυτή η επιτροπή συμφώνησε να μελετήσει την ιδέα για έναν νέο τηλεοπτικό διαγωνισμό ευρωπαϊκού τραγουδιού κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης τον Ιανουάριο του 1955, μια ιδέα που προτάθηκε αρχικά από τον ιταλικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα RAI και εμπνεύστηκε από το Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο του ραδιοτηλεοπτικού φορέα, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο από το 1951. Ο νέος ευρωπαϊκός διαγωνισμός εγκρίθηκε στη συνέχεια στην ετήσια Γενική Συνέλευση της EBU τον Οκτώβριο του 1955, οδηγώντας στη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Γκραν Πρι.
Τοποθεσία
Ο πρώτος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision πραγματοποιήθηκε στο Λουγκάνο της Ελβετίας, με τη χώρα να παίρνει τον διαγωνισμό τον Οκτώβριο του 1955 στη Γενική Συνέλευση της EBU μετά από προσφορά της Ελβετικής Ραδιοφωνικής Εταιρείας (SRG SSR) να διοργανώσει την εκδήλωση. Επιπλέον, η Ελβετία έκανε μια λογική επιλογή από τεχνική άποψη για τη φιλοξενία ενός πειράματος σε ζωντανές, ταυτόχρονες, διασυνοριακές μεταδόσεις, καθώς η γεωγραφική της κεντρική θέση στην Ευρώπη διευκόλυνε τις επίγειες εκπομπές σε όλη την ήπειρο, καθώς και ως χώρα υποδοχής για τα κεντρικά γραφεία της EBU.
Παίρνοντας την έμπνευση του από το Ιταλικό Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο και το Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού της Βενετίας, έναν παρόμοιο διαγωνισμό τραγουδιού που θα πραγματοποιούταν από την EBU το 1955 και θα μεταδιδόταν στο ραδιόφωνο, στο Λουγκάνο στο ιταλόφωνο καντόνι του Τιτσίνο, επιλέχθηκε ως η πρώτη διοργανώτρια πόλη από την SRG SSR, με το ιταλόφωνο μέλος της εκπομπής Radiotelevisione svizzera (RSI) υπεύθυνο για την παραγωγή. Ο επιλεγμένος χώρος για τον διαγωνισμό ήταν το Teatro Kursaal, ένα καζίνο και πρώην θέατρο που βρίσκεται στη Λίμνη Λουγκάνο. Το θέατρο, σχεδιασμένο από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ακίλε Σφοντρίνι, χρησιμοποιούνταν για θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, χορούς και άλλα σόου, έκλεισε λίγο μετά την τελευταία του παράσταση τον Απρίλιο του 1997 προτού κατεδαφιστεί το 2001 για να δημιουργηθεί χώρος για την επέκταση του καζίνο. Το νέο κτίριο του καζίνου στη θέση του, εγκαινιάστηκε στις 29 Νοεμβρίου 2002.
Μορφή
thumb|right|Ο [[Μαρσέλ Μπεζανσόν (φωτογραφία του 1980) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του διαγωνισμού ως πρόεδρος της Επιτροπής Προγράμματος της EBU.|alt=Black-and-white photograph of Marcel Bezençon in 1980]] Μια υποομάδα σχεδιασμού, με επικεφαλής τον Έντουαρτ Χας της SRG SSR, σχηματίστηκε στη συνέχεια μετά την υπογραφή της οργάνωσης της εκδήλωσης για την οικοδόμηση των κανόνων του διαγωνισμού. Έχοντας έμπνευση από το Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο και το Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού της Βενετίας ως βάση για τον σχεδιασμό του νέου διαγωνισμού, το συγκρότημα έκανε αρκετές τροποποιήσεις και προσθήκες σε αυτούς τους κανόνες για να ταιριάζουν στη διεθνή του φύση. Οι ιδέες που προτάθηκαν αλλά τελικά απορρίφθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης σχεδιασμού περιελάμβαναν κάθε τραγούδι για δεύτερη φορά με συνοδεία πιάνου αντί για ορχηστρική υποστήριξη, καθώς και τεχνικές πρωτοβουλίες όπως ένας ξεχωριστός παραγωγός από κάθε συμμετέχουσα χώρα που συμμετέχει στη διοργάνωση του διαγωνισμού. Το χρηματικό έπαθλο για τους νικητές αποκλείστηκε επίσης σε αυτό το στάδιο. Οι κανόνες του διαγωνισμού οριστικοποιήθηκαν και διανεμήθηκαν στα μέλη της EBU στις αρχές του 1956. Οι κανόνες καθόρισαν λεπτομερώς τα κριτήρια για τα τραγούδια και τους ερμηνευτές που συμμετείχαν, λεπτομέρειες και απαιτήσεις παραγωγής, χρονοδιαγράμματα για την υποβολή υλικού από τους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, τη μέθοδο με την οποία θα καθοριστεί το νικητήριο τραγούδι, λεπτομέρειες σχετικά με τη χρηματοδότηση της εκδήλωσης και τις ευθύνες που βαρύνουν τον οικοδεσπότη και τους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς.
Σύμφωνα με τους κανόνες του διαγωνισμού, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκπροσωπούμενη από έναν οργανισμό μέλος της EBU, υπέβαλε στον διαγωνισμό έως δύο τραγούδια διάρκειας από τριάμισι λεπτά, τα οποία πρέπει να είναι αποκλειστικά πρωτότυπες συνθέσεις. Κάθε συμμετέχων οργανισμός είχε την αποκλειστική διακριτική ευχέρεια σχετικά με τον τρόπο επιλογής των συμμετοχών του για το διαγωνισμό, αλλά ενθαρρύνθηκαν έντονα από την EBU να διοργανώσουν τους δικούς τους εθνικούς διαγωνισμούς για να καθορίσουν τους εκπροσώπους τους. Μόνο σόλο καλλιτέχνες επιτρεπόταν να διαγωνιστούν. Μετά την εκτέλεση όλων των τραγουδιών, ο νικητής ορίστηκε από κριτική επιτροπή από κάθε χώρα αποτελούμενη από δύο άτομα, με κάθε μεμονωμένο μέλος να βαθμολογεί κρυφά κάθε τραγούδι μεταξύ ενός και δέκα βαθμών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που εκπροσωπούν τη χώρα τους, με υψηλότερες βαθμολογίες σε τραγούδια που εκτιμούν περισσότερο. Η κριτική επιτροπή παρακολούθησε τον διαγωνισμό σε ξεχωριστή αίθουσα στον ίδιο χώρο στο Λουγκάνο μέσω μιας μικρής οθόνης τηλεόρασης, αναπαράγοντας τις συνθήκες όσο το δυνατόν πιο κοντά στον τρόπο με τον οποίο οι θεατές στο σπίτι θα παρακολουθούσαν τον διαγωνισμό. Το νικητήριο τραγούδι ήταν επομένως αυτό που κέρδισε την υψηλότερη βαθμολογία από τις ψήφους όλων των μελών της κριτικής επιτροπής. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής από το Λουξεμβούργο δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τον διαγωνισμό στο Λουγκάνο και στη συνέχεια η EBU επέτρεψε σε δύο Ελβετούς υπηκόους να ψηφίσουν στη θέση τους. Αυτός θα παρέμενε ο μόνος διαγωνισμός στον οποίο θα χρησιμοποιηθούν πολλοί από αυτούς τους κανόνες και αρκετές αλλαγές έγιναν πριν από τον διαγωνισμό του 1957. Αυτά περιελάμβαναν τον περιορισμό κάθε χώρας σε ένα μόνο τραγούδι, την επέκταση του αριθμού των ερμηνευτών που επιτρέπεται να συμμετέχουν για κάθε χώρα, την εισαγωγή ενός πιο ορατού συστήματος ψηφοφορίας και τον περιορισμό κάθε χώρας από το να ψηφίσει για τη δική της συμμετοχή.
Κάθε τραγούδι συνοδευόταν από μια ορχήστρα 24 κομματιών, με μέλη της Radiosa Orchestra συμπληρωμένα από έγχορδα της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ιταλικού Ελβετικού Ραδιοφώνου, υπό την προεδρία του μουσικού διευθυντή του διαγωνισμού, Φερνάντο Πάγκι. Σε κάθε συμμετέχουσα χώρα επετράπη να συμπληρώσει την ορχήστρα με τον δικό της μουσικό διευθυντή για τις παραστάσεις της χώρας τους. Οι συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έπρεπε να υποβάλουν στην EBU έως τις 10 Μαΐου 1956 παρτιτούρες για τα συμμετέχοντα τραγούδια για χρήση από την ορχήστρα, ηχογραφήσεις για κάθε συμμετέχον τραγούδι και αντίγραφα των στίχων του τραγουδιού για κάθε τραγούδι στην πρωτότυπη γλώσσα, καθώς και μεταφράσεις σε Γαλλικά ή Αγγλικά για να βοηθήσουν τα μέλη της κριτικής επιτροπής και τους σχολιαστές. Η επιβεβαιωμένη επιλογή του μουσικού διευθυντή κάθε χώρας (αν είναι ξεχωριστή από εκείνη του οικοδεσπότη) έπρεπε να κοινοποιηθεί μεταξύ 21 και 24 Μαΐου.
Οι πρόβες στον χώρο του διαγωνισμού με τους διαγωνιζόμενους καλλιτέχνες και την ορχήστρα ξεκίνησαν στις 21 Μαΐου 1956 και ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 1956, με έναρξη στις 21:00 CET (20:00 UTC) με κατά προσέγγιση διάρκεια 1 ώρα και 40 λεπτά. Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε στα ιταλικά από τον Λόενγκριν Φιλιπέλλο. Αυτή παραμένει η μοναδική φορά κατά την οποία ο διαγωνισμός φιλοξενήθηκε από έναν μόνο άνδρα παρουσιαστή και ένας από τους δύο μόνο διαγωνισμούς που δεν συμπεριέλαβε γυναίκα παρουσιάστρια, παράλληλα με τον που πραγματοποιήθηκε 61 χρόνια αργότερα. Επιπλέον, αυτός θα παρέμενε ο μόνος διαγωνισμός που είχε έναν άνδρα παρουσιαστή για 22 χρόνια, όταν ο παρουσίαζε ένα ντουέτο ανδρών και γυναικών. Κατά το διάστημα μεταξύ της τελικής διαγωνιστικής πράξης και της ανακοίνωσης του νικητή, οι παραστάσεις των Les Joyeux Rossignols και Les Trois Ménestrels εμφανίστηκαν για να διασκεδάσουν το κοινό. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ανακοινώθηκε μόνο το νικητήριο τραγούδι, με την πλήρη ανάλυση των ψήφων της κριτικής επιτροπής να μην αποκαλύπτεται. Ο νικητής καλλιτέχνης επέστρεψε στη σκηνή για μια επανάληψη του νικητηρίου τραγουδιού για να τερματίσει τη μετάδοση.
Ψηφοφορία
Τα δύο μέλη κάθε κριτικής επιτροπής ταξίδεψαν στο Λουγκάνο για να καταθέσουν τις ψήφους τους, εκτός από του Λουξεμβούργου που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν. Η EBU διοργάνωσε μια μυστική ψηφοφορία και ένα σύστημα τα οποία επέτρεπαν στις κριτικές επιτροπές να ψηφίσουν τα δύο τραγούδια που εκπροσωπούσαν τη χώρα τους, καθώς και στην ελβετική επιτροπή να ψηφίσει εκ μέρους του Λουξεμβούργου. Κάποιοι μάλιστα κατηγόρησαν την ελβετική επιτροπή πως χρησιμοποίησε αυτές τις διαδικασίες για να νικήσει. Το σύστημα αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε πάλι, ενώ από τον επόμενο διαγωνισμό, η ψηφοφορία ήταν φανερή, απαγορεύτηκε στις επιτροπές να ψηφίζουν την χώρα τους, ενώ η ύπαρξη κριτικής επιτροπής από κάθε συμμετέχουσα χώρα ήταν υποχρεωτική.
Χαμένες κασέτες
Ενώ ο διαγωνισμός παρουσιάστηκε και καταγράφηκε για τηλεοπτικές μεταδόσεις σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες (οι τηλεοράσεις ήταν κάπως σπάνιες ακόμα εκείνη την εποχή), δεν διασώθηκαν αντίγραφα, με εξαίρεση τις επαναληπτικές ερμηνείες της Λιζ Άσια στο τέλος του διαγωνισμού. Αυτός του 1956, είναι ο ένας από τους δύο διαγωνισμούς (ο άλλος είναι του όπου οι κασέτες καταστράφηκαν σε πυρκαγιά τη δεκαετία του 1970) που δεν έχουν διασωθεί κασέτες οπτικής καταγραφής.
Συμμετέχουσες χώρες
Επτά χώρες συμμετείχαν σε αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό – το, η , η , η , το , η και η  (που προσδιορίζονται απλώς ως "Γερμανία" στον διαγωνισμό). Η και η  πιστεύεται ότι ενδιαφέρθηκαν επίσης να συμμετάσχουν. Ωστόσο, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς από αυτές τις χώρες φέρεται να έχασαν την προθεσμία υποβολής των συμμετοχών. Αυτές οι δύο χώρες, καθώς και το, θα μεταδώσουν τον διαγωνισμό μαζί με τις συμμετέχουσες χώρες, με το βρετανικό [[BBC] να έχει επιλέξει να μην στείλει συμμετοχή για αυτήν την εκδήλωση υπέρ της διοργάνωσης του δικού τους διαγωνισμού, του "Φεστιβάλ Βρετανικών Δημοφιλών Τραγουδιών" "Festival of British Popular Song". Η σειρά με την οποία εκτελέστηκαν οι χώρες και τα τραγούδια καθορίστηκε καλλιτεχνικά από τους ελβετικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, με τη συμβολή και την υποστήριξη των μουσικών διευθυντών από κάθε χώρα.
Διευθυντές ορχηστρών
Όπως ορίζεται στους κανόνες του διαγωνισμού, κάθε χώρα είχε δικαίωμα να προτείνει τον δικό της μουσικό διευθυντή για να ηγηθεί της ορχήστρας κατά τη διάρκεια της παράστασης των συμμετοχών της χώρας τους, με τον οικοδεσπότη μουσικό διευθυντή να διευθύνει επίσης για εκείνες τις χώρες που δεν πρότειναν τον δικό τους μουσικό διευθυντή. Οι μουσικοί διευθυντές που αναφέρονται παρακάτω διηύθυναν την ορχήστρα και στις δύο παραστάσεις για τις υποδεικνυόμενες χώρες.
Συμμετέχοντες και αποτελέσματα
thumb|200px|right|Η [[Λιζ Άσια της Ελβετίας (φωτογραφία του 1957) ήταν η πρώτη νικήτρια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision και θα εκπροσωπούσε τη χώρα της ξανά στο διαγωνισμό το και το .|alt=Black-and-white photograph of Lys Assia in 1957]]
Δύο από τους ερμηνευτές, η Λιζ Άσια της Ελβετίας και η Μισέλ Αρνό από το Λουξεμβούργο, ερμήνευσαν και τις δύο συμμετοχές για τις αντίστοιχες χώρες τους. Η Άσια, καθώς και η Κόρι Μπρόκεν της Ολλανδίας και ο Φιντ Λεκλέρ του Βελγίου, θα επέστρεφαν για να διαγωνιστούν στον διαγωνισμό σε μελλοντικές εκδόσεις, με τους Άσια και Μπρόκεν να επιστρέφουν και οι δύο το και το  και τον Λεκλέρ το 1958, το  και το.
Το νικητήριο τραγούδι ήταν το "Refrain", σε σύνθεση του Τζέο Βουμάρ, γραμμένο από τον Εμίλε Γκαρντάζ, ερμηνευμένο από τη Λιζ Άσια και εκπροσωπώντας τη διοργανώτρια χώρα, την. Κατά τη διάρκεια της επανάληψης του νικητηρίου τραγουδιού, η Άσια έγινε συναισθηματική και υπέστη ένα σφάλμα στη μνήμη των στίχων του τραγουδιού, ζητώντας στη συνέχεια μια επανεκκίνηση από την ορχήστρα.
Τα πλήρη αποτελέσματα του διαγωνισμού δεν αποκαλύφθηκαν και δεν διατηρήθηκαν από την EBU. Οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της ψηφοφορίας μέσω συνεντεύξεων με μέλη της κριτικής επιτροπής απέτυχαν επίσης να αποκαλύψουν ένα αξιόπιστο αποτέλεσμα. Ένα άρθρο στην ιταλική εφημερίδα La Stampa που δημοσιεύτηκε στις 25 Μαΐου 1956, την επόμενη μέρα του διαγωνισμού, ανέφερε ότι η νικητήρια συμμετοχή της Ελβετίας έλαβε 102 βαθμούς συνολικά, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώθηκε από τους διοργανωτές του διαγωνισμού. Το βιβλίο του Σάιμον Μπάρκλεϊ The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010 περιλαμβάνει έναν πίνακα με το ποια μπορεί να ήταν τα αποτελέσματα, αλλά ο συγγραφέας δεν δίνει μια πηγή και κάτω από τον πίνακα γράφει ότι "οι ψήφοι δεν έχουν αποκαλυφθεί ποτέ". Σύμφωνα με τον συγγραφέα Γιαν Φέντερσεν, το "Im Wartesaal zum großen Glück" είχε βγει δεύτερο.
{{Legend|gold|Νικητής}}
Διεθνής αναμετάδοση
Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας έπρεπε να μεταδώσει τον διαγωνισμό μέσω των δικτύων του. Οι μη συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικοί φορείς της EBU μπόρεσαν επίσης να αναμεταδώσουν τον διαγωνισμό ως "παθητικοί συμμετέχοντες". Εκτός από τα τηλεοπτικά κανάλια των επτά συμμετεχόντων ραδιοτηλεοπτικών σταθμών και των τριών μη συμμετεχόντων παθητικών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, ο διαγωνισμός μεταδόθηκε επίσης ζωντανά σε επτά ραδιοφωνικά δίκτυα και ηχογραφήθηκε για μετέπειτα μετάδοση από άλλα 13. Το BBC του Ηνωμένου Βασιλείου μετέδωσε μόνο μερική ζωντανή μετάδοση της εκδήλωσης, συμμετέχοντας 45 λεπτά στον διαγωνισμό και δείχνοντας μόνο το δεύτερο σύνολο συμμετοχών από κάθε χώρα. Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ήταν σε θέση να στείλουν σχολιαστές για να παρέχουν κάλυψη του διαγωνισμού στη μητρική τους γλώσσα και να μεταδώσουν πληροφορίες για τους καλλιτέχνες και τα τραγούδια στους τηλεθεατές τους. Γνωστές λεπτομέρειες για τις εκπομπές σε κάθε χώρα, συμπεριλαμβανομένων των συγκεκριμένων σταθμών εκπομπής και των σχολιαστών, εμφανίζονται στους παρακάτω πίνακες.
Δεν είναι γνωστό να υπάρχει βίντεο ολόκληρου του διαγωνισμού, με το μόνο γνωστό υλικό να είναι αποσπάσματα της επανάληψης του νικητήριου τραγουδιού μέσω ειδήσεων και άλλων ηχογραφήσεων. Ως εκ τούτου, αυτή είναι μία από τις δύο μόνο εκδόσεις του διαγωνισμού, μαζί με τον, όπου δεν διασώζονται εγγραφές βίντεο από το πλήρες συμβάν. Ωστόσο, ο ήχος του μεγαλύτερου μέρους του διαγωνισμού έχει επιβιώσει, χωρίς ένα μέρος της ενδιάμεσης πράξης, με τις προσπάθειες εύρεσης οπτικοακουστικού υλικού που σχετίζεται με τον διαγωνισμό να έχουν αποφέρει κάποια αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένης μιας μεγάλης κρύπτης φωτογραφιών και ορισμένων πλάνων από βίντεο που τραβήχτηκαν από τον Ελβετό φωτογράφος Vincenzo Vicari από το εσωτερικό του χώρου.
Οι συμμετέχοντες εθνικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έστειλαν σχολιαστές για τον διαγωνισμό στην δική τους γλώσσα. Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται λεπτομέρειες για τους σχολιαστές εκείνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Eurovision
Μη δομημένα δεδομένα
Τα μη δομημένα δεδομένα ή αδόμητα δεδομένα (αγγλικά: unstructured data) είναι δεδομένα τα οποία, σε αντίθεση με τα δομημένα δεδομένα, δε συμμορφώνονται με ένα προκαθορισμένο μοντέλο δεδομένων. Ενδεικτικά παραδείγματα μη δομημένων δεδομένων αποτελούν τα κείμενα μεγάλου όγκου ή κείμενα σε μη επεξεργάσιμη μορφή, εικόνες, ήχοι, βίντεο καθώς και το περιεχόμενο μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Το βασικό μειονέκτημα των μη δομημένων δεδομένων είναι πως δεν μπορούν να επεξεργαστούν από τις «παραδοσιακές» βάσεις δεδομένων, όμως πολλές νέες τεχνολογίες έχουν αυξήσει την ικανότητα αποθήκευσης και επεξεργασίας τους. Το πλεονέκτημά τους είναι ότι η επεξεργασία τους μπορεί να προσφέρει πολύτιμη γνώση.
Σταθμός Νέος Κόσμος
Ο Σταθμός Νέος Κόσμος είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την συνοικία του Νέου Κόσμου, που ανήκει στον Δήμο Αθηναίων. Βρίσκεται στη συμβολή των οδών Ηλία Ηλιού, Κασομούλη και Ευστρατίου Πίσσα, κάτω από την πλατεία Καραϊσκάκη. Εγκαινιάστηκε στις 15 Νοεμβρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Από τις 19 Ιουλίου 2004, ο σταθμός Νέου Κόσμου προσφέρει τη δυνατότητα μετεπιβίβασης μεταξύ του μετρό και του τραμ της Αθήνας, μέσω της ομώνυμης στάσης της γραμμής 6 του τραμ, η οποία βρίσκεται επιφανειακά, σχεδόν πάνω από τον σταθμό του μετρό.
Σύνδεση με Τραμ
Ο σταθμός Νέος Κόσμος προσφέρει σύνδεση με το δίκτυο τραμ της Αθήνας μέσω της ομώνυμης στάσης που εξυπηρετείται από μία γραμμή: την Γραμμή 6 (Σύνταγμα - Πικροδάφνη).
Η στάση του τραμ εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουλίου 2004 και διαθέτει δύο αποβάθρες σε κοντινές μεταξύ τους αποστάσεις.
Παραπομπές
Νεος Κοσμος Νεος Κοσμος Νεος Κοσμος Νεος Κοσμος
Χρωμοσωμική ανωμαλία
Χρωμοσωμική ανωμαλία είναι οποιαδήποτε δομική (πχ μετατόπιση) ή αριθμητική (μικρότερος ή μεγαλύτερος αριθμός) απόκλιση των χρωμοσωμάτων από την τυπική μορφή τους.
Ιστορικά στοιχεία
Η παρατήρηση των Χρωμoσωμάτων έγινε για πρώτη φορά στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, ως αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης τεχνικών μονιμοποίησης και χρώσης στα κυτταρολογικά παρασκευάσματα. Ο όρος χρωμόσωμα προήλθε από το γεγονός ότι οι δομές αυτές γίνονταν ορατές μετά από χρώση. Κατόπιν, παρατηρήθηκαν και εικόνες από Μίτωση και σύντομα, τα διάφορα μιτωτικά στάδια μελετήθηκαν διεξοδικά σε φυτά και ζώα. Εικόνες από μίτωση σε ανθρώπινα κύτταρα παρατηρήθηκαν στο τέλος του 1800, αλλά το κατάλληλο υλικό δεν ήταν προσβάσιμο. Οι πρώτες χρωμοσωμικές μελέτες εστίαζαν στην κίνηση των χρωμοσωμάτων και όχι στον αριθμό τους. Με την ανάπτυξη της χρωμοσωμικής θεωρίας της κληρονομικότητας και την ανακάλυψη των μελετών του Γκρέγκορ Μέντελ, η καταμέτρηση των χρωμοσωμάτων έγινε σημαντική, καθώς έγινε αντιληπτό πως τα διάφορα είδη έχουν καθορισμένο αριθμό χρωμοσωμάτων. Ο αριθμός των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων καθορίστηκε τη δεκαετία του 1890, και μέχρι το 1914 τουλάχιστον 15 ερευνητές δημοσίευσαν εργασίες που ανέφεραν τον αριθμό των χρωμοσωμάτων στον άνθρωπο. Με μόνο μία εξαίρεση, ο αριθμός ήταν χαμηλός και οι περισσότερες περιπτώσεις αναφέρονταν σε διπλοειδή αριθμό 24. Η μοναδική εξαίρεση ήταν ο Hans de Winiwarter ο οποίος ανέφερε τον αριθμό 47 σε όρχεις και 48 σε ωοθήκες. Όπως γνωρίζουμε σήμερα μόνο οι μετρήσεις του Winiwarter ήταν κοντά στην πραγματικότητα, λόγω του ότι είχε συνειδητοποιήσει τη σημασία της χρήσης του φρέσκου ιστού και της άμεσης μονιμοποίησης στις μελέτες του για την σωστή διατήρηση της Χρωματίνη ς.
Ακολούθησαν πολλές μελέτες πάνω στον αριθμό των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων από τότε, μέχρι που το 1920 o Theophilus Painter δημοσίευσε τον αριθμό 48 τόσο σε λευκούς όσο και σε έγχρωμους ανθρωπους και ο ίδιος φέρει το βάρος της ευθήνης για τη διάδοση λανθασμένου αριθμού ανθρώπινων χρωμοσωμάτων. Η άποψη αυτή παρέμεινε για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
Μέχρι που το 1956 οι J.H. Tjio και A.Levan ανακάλυψαν ότι ο διπλοειδής αριθμός των ανθρώπινων Χρωμόσωματων είναι 46, ενώ την ίδια χρονιά οι Ford και Hamerton, επιβεβαίωσαν τον αριθμό, μελετώντας μειωτικά χρωμοσώματα στα οποία μέτρησαν 23 ομόλογα ζεύγη. Ταυτόχρονα, η περιγραφή των Moorhead και συνεργατών, μιας σχετικά απλής τεχνικής παρατήρησης των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων, ήταν μια τεράστια ανακάλυψη για όλες τις πτυχές της ανθρώπινης γενετικής, παρέχοντας νέα ελπίδα για την ανάλυση μεταλλάξεων σε ανθρώπους.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1950, είχαν ταυτοποιηθεί οι κυτταρογενετικές ανωμαλίες για πολλά γενετικά σύνδρομα. Ανάμεσα σε αυτά και το Σύνδρομο Down (Τρισωμία 21), το Σύνδρομο Turner (45, X) και το Σύνδρομο Klinefelter (47, XXY). Από τότε, έχει εδραιωθεί εκτενώς ότι οι χρωμοσωμικές ανωμαλίες συμβάλλουν σημαντικά σε γενετικές ασθένειες που οδηγούν σε στειρότητα, θνησιμότητα, καθυστερημένη ανάπτυξη και κάποιες κακοήθειες.
Διάγνωση δομικών χρωμοσωμικών ανωμαλιών
Η ανάλυση των χρωμοσωμικών ανωμαλιών έγινε δυνατή μετά την ανάπτυξη τεχνικών που επιτρέπουν την παρατήρηση και τη λεπτομερή μελέτη των χρωμοσωμάτων. Για τη διαπίστωση των δομικών χρωμοσωμικών ανωμαλιών ακολουθούνται τεχνικές όπως η τεχνική Giemsa και η μέθοδος FISH.
Βασική αρχή μεθόδου FISH
Η μέθοδος στηρίζεται στον υβριδισμό γνωστών DNA ανιχνευτών (probes) σημασμένων με φθορίζουσα ουσίες με τις συμπληρωματικές αλληλουχίες τους πάνω στο υπό μελέτη χρωμόσωμα και παρατήρηση σε φθορίζον μικροσκόπιο. Με αυτόν τον τρόπο μας δίνεται η δυνατότητα να  αναγνωρίσουμε συγκεκριμένες περιοχές παρατηρώντας τα χρωμοσώματα στο μικροσκόπιο λόγω της φθορίζουσας ουσίας  που είναι συνδεδεμένη με τον ανιχνευτή. Οι ανιχνευτές είναι δυνατόν να παρασκευασθούν είτε από βιβλιοθήκες χρωμοσωμάτων (paints) για την αναγνώριση ολικών ή μερικών ανευπλοειδιών, είτε από τις περιοχές των χρωμοσωμάτων που ενέχονται σε μικροελλείψεις και μικροδιπλασιασμούς (cosmid probes). Με τη χρήση περισσότερων του ενός φθοριζουσών ουσιών είναι δυνατόν να εντοπισθούν διαφορετικές χρωμοσωμικές  περιοχές στο ίδιο παρασκεύασμα (multicolor FISH).
Εφαρμογές
Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας έχει διευρύνει τις εφαρμογές της τεχνικής οδηγώντας στη δημιουργία του 3D-FISH το οποίο αποτελεί σημαντικό εργαλείο για την αποτύπωση της χωρικής διάταξης στοχευμένων αλληλουχιών γενετικού υλικού. Ο συνδυασμός  τρισδιάστατης μικροσκοπίας με τεχνικές ανακατασκευής εικόνας παρέχει τη δυνατότητα  της αυτοματοποιημένης αξιολόγησης της εικόνας FIS
Κούρος του Διπύλου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 3372 και 3965)
Ο Κούρος του Διπύλου που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είναι ένα από τα πιο φημισμένα ευρήματα από το Δίπυλο. Σώζονται μόνο το κεφάλι και ένα χέρι. Αντίγραφο της κεφαλής βρίσκεται και στο αρχαιολογικό μουσείο της Βασιλείας.
Προέλευση του ευρήματος
Το κεφάλι βρέθηκε το 1916 στις αρχαιολογικές ανασκαφές του Διπύλου στον Κεραμεικό.
Περιγραφή
Είναι από νησιώτικό μάρμαρο. Αν κρίνουμε από το μέγεθος του κεφαλιού, ο κούρος πρέπει να είχε ύψος τριών μέτρων. Από το κεφάλι λείπει ένα τμήμα του σαγονιού του στόματος και της μύτης, ενώ φέρι μικρές φθορές στο μέτωπο, στο πρόσωπο και στο δεξί μάτι. Το ύφος είναι αυστηρό, αλλά καθόλου άκαμπτο. Οι αναλογίες είναι υπέροχες. Το πρόσωπο είναι εξαιρετικά υψηλό και λεπτό, ενώ καταλήγει σε στρογγυλό, ημικύκλιο πηγούνι. Το κούτελο καταλήγει επίσης σε στρογγυλό ημικύκλιο κρανίο, συμπληρώνοντας αρμονικά το σχήμα του προσώπου. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια στεφανώνονται από λεπτά φρύδια και ματόκλαδα. Η μύτη είναι μακριά, το κούτελο πολύ υψηλό. Η κόμη είναι πλεγμένη στον ώμο σε σχήμα στρογγυλό και δεμένα με κορδέλα που σχηματίζει κόμβο του Ηρακλή.
Ερμηνεία
Δεν ξέρουμε εάν ο κούρος ήταν επιτύμβιο ή για αναθηματικό άγαλμα. Επειδή βρέθηκε στο σημείο όπου το 479-478 π.Χ. ο Θεμιστοκλής είχε ιδρύσει το νεκροταφείο του Κεραμεικού, ενδέχεται ο κούρος ετούτος να έστεκε σε κάποιον τάφο.
Ιστορική τοποθέτηση
Το καλλιτεχνικό ύφος είναι δαιδαλικής προέλευσης, που ξεκίνησε στην Κρήτη στις αρχές της αρχαϊκής εποχής και εξελίχθηκε στην Αττική στα τέλη του έκτου με αρχές του έβδομου αιώνα π.Χ. Ο κούρος ετούτος σημαδεύει το τέλος της πρωτοαρχαϊκής και την αρχή της αρχαϊκής μνημειακής γλυπτικής. Πιστεύεται ότι είναι έργο του γλύπτη του Διπύλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κούροι Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Βαλντράντα της Λοθαριγγίας
Η Βαλντράντα, γαλλ.: Waldrada, ήταν η ερωμένη και αργότερα η σύζυγος του Λοθάριου Β΄ της Μέσης Φραγκίας (Λοθαριγγίας).
Βιογραφία
Η οικογενειακή καταγωγή της Βαλντράντας είναι αβέβαιη. Ένας παραγωγικός Γάλλος συγγραφέας του 19ου αι., ο βαρώνος Ερνούφ, πρότεινε ότι η Βαλντράντα ήταν ευγενής Γαλλο-Ρωμαϊκής οικογένειας, αδελφή του Τιετγκώ επισκόπου του Τρηρ, και ανιψιά του Γκύντερ, αρχιεπισκόπου της Κολωνίας. Ωστόσο, αυτές οι προτάσεις δεν υποστηρίζονται από κανένα στοιχείο, και πιο πρόσφατες μελέτες έχουν προτείνει αντίθετα, ότι ήταν σχετικά αδιάκριτης κοινωνικής καταγωγής, πάντως από αριστοκρατικό περιβάλλον. Το Vita Sancti Deicoli αναφέρει ότι η Βαλντράντα σχετιζόταν με τον Έμπερχαρντ Β΄, κόμη του Nόρντγκαου (συμπεριλαμβανομένου του Στρασβούργου) της οικογένειας των Ετιχονιδών, αν και αυτή είναι μια πηγή του τέλους του 10ου αι. και επομένως μπορεί να μην είναι απολύτως αξιόπιστη γι' αυτό το ζήτημα.
Το 855 ο βασιλιάς Λοθάριος Β΄ των Καρολιδών νυμφεύτηκε την ευγενή Τευτμπέργκα των Μποζονιδών, κόρη του Μπόζο του Πρεσβύτερου. Ο γάμος κανονίστηκε από τον πατέρα του Λοθάριου Β, τον Λοθάριο Α΄, για πολιτικούς λόγους. Είναι πολύ πιθανό ότι η Βαλντράντα ήταν ήδη ερωμένη του Λοθάριου Β΄ εκείνη την εποχή.
Ο Tευτμπέργκα δεν ήταν σε θέση να κάνει παιδιά και η βασιλεία του Λοθάριου Β΄ κυριαρχείται από τις προσπάθειές του να επιτύχει την ακύρωση του γάμου τους και οι σχέσεις του με τους θείους του Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό και Λουδοβίκο Β΄ τον Γερμανικό επηρεάστηκαν από την επιθυμία του να λάβει την υποστήριξή τους για αυτήν την προσπάθεια. Ο Λοθάριος Β΄, του οποίου η επιθυμία για ακύρωση προκλήθηκε αναμφισβήτητα από τη στοργή του για τη Βαλντράντα, απέβαλε τον Tευτμπέργκα. Ωστόσο, ο Χούκμπερτ πήρε τα όπλα για λογαριασμό της αδελφής του και αφού αυτή υποβλήθηκε στη δοκιμασία του νερού με επιτυχία, ο Λοθάριος Β΄ αναγκάστηκε να την αποκαταστήσει το 858. Συνεχίζοντας να επιδιώκει τον σκοπό του, κέρδισε την υποστήριξη του αδελφού του, Λουδοβίκου Β΄ των Φράγκων, με εκχώρηση εδαφών και έλαβε τη συγκατάθεση του τοπικού κλήρου για την ακύρωση και τον γάμο του με τη Βαλντράντα, που έλαβε χώρα το 862. Ωστόσο, ο πάπας Νικόλαος Α΄ ήταν καχύποπτος, γι' αυτό και έστειλε αντιπροσώπους (legatus) να ερευνήσουν, στη Σύνοδο του Μετς το 863. Το Συμβούλιο έκρινε υπέρ του διαζυγίου του Λοθαρίου, το οποίο οδήγησε σε φήμες ότι οι παπικοί κληρικοί μπορεί να δωροδοκήθηκαν. Ο Nικόλαος Α΄ διέταξε τον Λοθάριο Β΄ να πάρει πίσω τον Tευτμπέργκα ή να αντιμετωπίσει τον αφορισμό.
Με την υποστήριξη του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού και του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανού, η Τευτμπέργκα άσκησε έφεση για την ακύρωση στον πάπα Νικόλαο Α'. Ο Νικόλαος Α΄ αρνήθηκε να αναγνωρίσει την ακύρωση, και αφόρισε τη Βαλντράντα το 866, αναγκάζοντας τον Λοθάριο Β΄ να εγκαταλείψει τη Βαλντράντα υπέρ της Τευτμπέργκας. Ο Λοθάριος το δέχτηκε με δυσαρέσκεια για ένα διάστημα, αλλά λίγο αργότερα στα τέλη του 867 ο πάπας Νικόλαος Α' απεβίωσε. Έτσι, ο Λοθάριος Β΄ άρχισε να ζητά την άδεια του νεοδιορισθέντος πάπα Aδριανού Β΄, για να αφήσει ξανά στην άκρη την Τευτμπέργκα και να νυμφευτεί τη Βαλντράντα, μεταβαίνοντας στη Ρώμη για να μιλήσει μαζί του για το θέμα το 869. Ωστόσο, καθώς επέστρεφε στο σπίτι του, ο Λοθάριος Β΄ απεβίωσε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λοθάριο Β΄ της Μέσης Φραγκίας και είχαν μερικούς γιους και πιθανώς τρεις κόρες, οι οποίες κρίθηκαν νόθες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Opel Ascona
Το Opel Ascona ήταν ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel, από τον Σεπτέμβριο του 1970 έως τον Αύγουστο του 1988, σε τρεις γενιές. Πήρε το όνομά του από την κωμόπολη Ασκόνα, στο καντόνι Τιτσίνο της Ελβετίας (δείτε επίσης : Καντόνια της Ελβετίας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ascona Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Εγκεφαλικός θάνατος
Επί διακοπής της καρδιακής λειτουργίας (ανακοπή), από έμφραγμα του μυοκαρδίου, από μεγάλο φόβο, από έντονο πόνο κ.τ.λ., το άτομο δίνει την εντύπωση του νεκρού (κλινικός θάνατος), διότι δεν χτυπάει η καρδιά του, δεν αναπνέει και χάνει τις αισθήσεις του.
Στον φλοιό του εγκεφάλου ευρίσκονται τα κέντρα της μνήμης, της κρίσης και γενικά οι «ανώτερες» εγκεφαλικές λειτουργίες. Εάν αποκατασταθεί η καρδιακή λειτουργία μετά το πέρας του διαστήματος τούτου, αλλά σε χρόνο όχι περισσότερο από 6΄ - 7΄ λεπτά, από την αρχή της διακοπής της, τότε ο ασθενής επανέρχεται μεν, υπό την έννοια ότι μπορεί να αναπνέει και πάλι μόνος του, αλλά με κατεστραμμένο τον φλοιό του εγκεφάλου και, επομένως, χωρίς συνείδηση (φλοιώδης θάνατος ή «φυτό»).
Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Ιατρικές πτυχές του θανάτου
Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας, πριγκίπισσα της Βαυαρίας
Η Μαρία Θηρεσία (ισπαν. María Teresa Isabel Eugenia del Patrocinio Diega de Borbón y Habsburgo, Infanta de España, 12 Νοεμβρίου 1882 - 23 Σεπτεμβρίου 1912) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Ισαβέλλα Ευγενία δελ Πατροθίνιο Διέγα ήταν η δεύτερη κόρη του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Χριστίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Φερδινάνδου της Αυστρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1906 τον Φερδινάνδο της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Κατάλογος νησιών των Ηνωμένων Πολιτειών ανά έκταση
Αυτός είναι ένα κατάλογος των νησιών των Ηνωμένων Πολιτειών. Περιλαμβάνει όλα τα νησιά με έκταση μεγαλύτερη των 52 τ.χλμ. (20 τετραγωνικά μίλια). Ηπειρωτικές περιοχές που έχουν κοπεί από τεχνητά κανάλια δεν θεωρούνται νησιά.
Κλιβανάριοι
μικρογραφία|294x294εσ|Το παλαιότερο γνωστό ανάγλυφο ενός θωρακισμένου ιππέα, από την [[Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, στο Taq-i Bostan, κοντά στο Κερμανσάχ του Ιράν (6ος αι.).]] Οι Κλιβανάριοι ή Κλιβανοφόροι, που το όνομά τους σημαίνει "αυτοί που φέρουν τους κλιβάνους (φούρνους)", στα Περσικά Grivpanvar, ήταν μία περσική των Σασσανιδών, ύστερο-ρωμαϊκή και βυζαντινή στρατιωτική μονάδα βαρέως (με πανοπλία) ιππικού.
Περιγραφή
Παρόμοια με τους κατάφρακτους, οι ίδιοι οι ιππείς και τα άλογά τους ήταν πλήρως θωρακισμένα. Υπάρχουν αρκετές θεωρίες για την προέλευση αυτού του ονόματος: μία από τις οποίες θεωρεί ότι οι άνδρες είχαν το παρωνύμιο "οι φέροντες τους φούρνους του στρατοπέδου", λόγω του όγκου της πανοπλίας που φορούσαν και τους έκανε να ζεσταθούν πολύ γρήγορα στη μάχη· ή ότι το όνομα προέρχεται από την περσική λέξη κριβάν (griwban-war ή griva-pana-bara), που σημαίνει "αυτός που φέρει την προφύλαξη λαιμού".
Το ιππικό κλιβανάριων του Σαπώρ Β΄ περιγράφεται από τον Έλληνα ιστορικό Αμμιανό Mαρκελλίνο, έναν Ρωμαίο αξιωματικό που υπηρετούσε στο στρατό του Κωνστάντιου Β΄ στη Γαλατία και την Περσία· πολέμησε εναντίον των Περσών υπό τον Ιουλιανό και συμμετείχε στην υποχώρηση τού διαδόχου του Ιοβιανού. Αναφέρει:
Κατάλογος νησιών των Ηνωμένων Πολιτειών ανά έκταση
Νησιά με έκταση πάνω από 50 τ.χλμ.
Κατηγορία:Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών Ηνωμενων Πολιτειων
Κλιβανάριοι
Περιγραφή
"Όλες οι εταιρείες ήταν επενδυμένες με σίδερο και όλα τα μέρη του σώματός τους ήταν καλυμμένα με χοντρές πλάκες, τόσο καλά προσαρμοσμένες, ώστε οι αρθρώσεις να συμμορφώνονται με αυτές των άκρων τους· και οι μορφές των μεταλλικών προστατευτικών των προσώπων ήταν προσαρμοσμένες τόσο επιδέξια στα κεφάλια τους, ώστε, δεδομένου ότι ολόκληρο το σώμα τους ήταν καλυμμένο με μέταλλο, τα βέλη που έπεφταν επάνω τους μπορούσαν να τους πληγώσουν μόνο μέσα από μικροσκοπικά ανοίγματα, είτε απέναντι από την κόρη του ματιού, από όπου οι εταίροι (ιππείς) μπορούσαν να δουν λίγο, ή στην άκρη της μύτης τους, από όπου μπορούσαν να πάρουν μία μικρή αναπνοή. Από αυτούς, μερικοί που ήταν οπλισμένοι με ακόντια, στεκόταν τόσο ακίνητοι, που θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι συγκρατούντο με χάλκινους σφιγκτήρες.
"Οι Πέρσες αντιτάχθηκαν σε εμάς με σειρές ιππέων σε τόσο πυκνή τάξη, ώστε η λάμψη των κινούμενων σωμάτων, που ήταν καλυμμένα με σφιχτοδεμένες πλάκες σιδήρου, ήταν εκθαμβωτική στα μάτια εκείνων που τους κοίταζαν, ενώ όλα τα άλογα, που ήταν πλήθος, προστατεύοντο από δερμάτινα καλύμματα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιππικό
Τομ Κρουζ
Ο Τομ Κρουζ (Thomas Cruise Mapother IV), (γενν. 3 Ιουλίου 1962) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1981 με τις ταινίες Ατελείωτη αγάπη (Endless Love) και Ταπς, η σάλπιγγα της ανταρσίας (Taps). Υποδύθηκε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Οι Πονηρές Δουλειές ενός Πρωτάρη (Risky Business) το 1983. Απέκτησε παγκοσμία αναγνωρισιμότητα με τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε στην ταινία Τοπ Γκαν (Top Gun) το 1986 και ο πιο διάσημος ρόλος του είναι αυτός του Ίθαν Χαντ στην επιτυχημένη σειρά ταινιών Επικίνδυνη Αποστολή (Mission: Impossible). Έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές επιτυχημένες ταινίες όπως: Το χρώμα του χρήματος (The Color of Money, 1986), Ο Άνθρωπος της Βροχής (Rain Man, 1988), Μέρες Κεραυνού (Days of Thunder, 1990), Ζήτημα Τιμής (A Few Good Men, 1992), Vanilla Sky (2001), Minority Report (2002), Ο τελευταίος σαμουράι (The Last Samurai, 2003), Η Διαδρομή (Collateral, 2004), Ο πόλεμος των κόσμων (War of the Worlds, 2005) και Επιχείρηση Βαλκυρία (Valkyrie, 2008)
Από το 2005 οι Κρουζ και Πόλα Γουάγκνερ είναι υπεύθυνοι του κινηματογραφικού στούντιο United Artists. Ο Κρουζ είναι επίσης γνωστός για την υποστήριξή του στην Εκκλησία της Σαηεντολογίας. Ο Κρουζ έχει λάβει συνολικά τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ και έχει βραβευτεί με τρεις Χρυσές Σφαίρες για τις ταινίες Γεννημένος την 4η Ιουλίου (Born on the Fourth of July, 1989), Τζέρι Μαγκουάιρ (Jerry Maguire, 1996) και Μανόλια (Magnolia, 1999).
Πρώτα χρόνια
Ο Τομ Κρουζ γεννήθηκε στο Σίρακιουζ της Νέας Υόρκης από τους Μέρι Λι και Τόμας Κρουζ Μάποθερ τον 3ο. Είναι γερμανικής, ιρλανδικής και αγγλικής καταγωγής. Μεγάλωσε στη φτώχεια, σε μια καθολική οικογένεια την οποία κακοποιούσε ο πατέρας τους. Ο Κρουζ έχει περιγράψει τον πατέρα του ως "αγγελιοφόρος του χάους". Έχει κακοποιηθεί και ο ίδιος από τον πατέρα του, σχολιάζοντας "Ήταν το είδος ανθρώπου που όταν κάτι πήγαινε στραβά, σε κλώτσαγε. Ήταν ένα μεγάλο μάθημα -σε καθησύχαζε, σε έκανε να αισθανθείς ασφαλής και μετά, μπαμ! Για μένα ήταν κάπως 'Κάτι δεν πάει καλά με αυτόν τον τύπο. Μην τον εμπιστεύεσαι. Να προσέχεις'".
Ο Κρουζ πέρασε ένα μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας στον Καναδά. Η οικογένεια αργότερα μετακόμισε στο Μπίκον Χιλ, ώστε ο πατέρας του να πιάσει δουλειά ως σύμβουλος άμυνας στον καναδικό στρατό. Στο σχολείο ο Κρουζ ήταν δραστήριος στην άθληση, παίζοντας χόκεϊ επί δαπέδου. Παράλληλα ασχολήθηκε και για πρώτη φορά με τη δραματική τέχνη.
1980-1989
thumb|right|upright|Ο Τομ Κρουζ το 1989 Οι πρώτες κινηματογραφικές εμφανίσεις του Κρουζ έγιναν το 1981 στις ταινίες Ατελείωτη Αγάπη (Endless Love) και Ταπς, η Σάλπιγγα της Ανταρσίας (Taps), στην οποία υποδύθηκε έναν τρελαμένο μαθητή στρατιωτικού σχολείου. Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος έγινε το 1983 στην κωμωδία Losin' It. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στις ταινίες Τομ Κρουζ, ο Ασυγκράτητος (All the Right Moves) και Οι Πονηρές Δουλειές ενός Πρωτάρη (Risky Business). Το 1985 πρωταγωνίστησε σην ταινία Θρύλος (Legend) σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ. Την επόμενη χρονιά ο Κρουζ έγινε παγκοσμίως γνωστός με το ρόλο του Πιτ "Μάβερικ" Μίτσελ στη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία Τοπ Γκαν (Top Gun). Το Τοπ Γκαν έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας ένα και απέφερε 353,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.