cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Βαφέας
Πολιτική καριέρα
Στις εκλογές της 9ης Ιουνίου 1935 δεν μετείχε αφού το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου απείχε. Όμως, έξι μήνες αργότερα προκηρύχτηκαν νέες εκλογές, για τις 26 Ιανουαρίου 1936, αυτή τη φορά με απλή αναλογική. Ο Βαφέας ήταν πάλι υποψήφιος του Κόμματος Φιλελευθέρων αλλά με 2.503 κατέλαβε την έκτη θέση μένοντας εκτός Βουλής.
Μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ο Χρήστος Βαφέας έλαβε ξανά μέρος στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου χωρίς επιτυχία. Με 1.860 ψήφους πήρε την τέταρτη θέση του συνδυασμού που κέρδισε μόνο μια έδρα με τον αρχηγό του, τον Γ. Παπανδρέου. Στις επόμενες εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 δεν συμμετείχε.
Στη συνέχεια εντάχθηκε στο κόμμα Ελληνικός Συναγερμός του Αλέξανδρου Παπάγου, με το οποίο εκλέχτηκε για τρίτη φορά βουλευτής στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952. Έλαβε 15.666 ψήφους και κατέλαβε τη δεύτερη θέση του συνδυασμού στο νομό.
Για τέταρτη και τελευταία φορά εκλέχτηκε στις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956 με την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κατέλαβε την δεύτερη θέση του συνδυασμού με 4.899 ψήφους. Στις εκλογές της 11ης Μαΐου 1958 κατέβηκε για τελευταία φορά υποψήφιος πάλι με την ΕΡΕ. Ήταν η όγδοη υποψηφιότητά του. Αν και η ΕΡΕ πήρε τρεις έδρες στο νομό Λέσβου, ο Βαφέας με 3.493 ψήφους απέτυχε να εκλεγεί καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση του συνδυασμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ
Η ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ είναι ρουμανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κλουζ-Ναπόκα, η οποία ιδρύθηκε το 1919. Η ομάδα αγωνίζεται Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας. Παραδοσιακά χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το άσπρο. Για 89 έτη αγωνιζόταν στο Ion Moina Stadium και στη συνέχεια μετακινήθηκε στο Cluj Arena.
Θεωρείται η πιο σημαντική ποδοσφαιρική ομάδα στην Τρανσυλβανία, αν και το τελευταία χρόνια απειλείται από την επιτυχία της συμπολίτισσας ΤΦΡ Κλουζ.
Η ομάδα συμμετείχε τα περισσότερα χρόνια της ιστορίας της πρώτη κατηγορία, αλλά ποτέ δεν ήταν πρωταθλήτρια. Συμμετείχε σε 4 τελικούς κυπέλλου κερδίζοντας μόνο ένα, τη σεζόν 1964-65.
Breaking Cat News
Το Breaking Cat News είναι ένα κοινοπρακτικό κόμικ που δημιουργήθηκε από τη σκιτσογράφο Georgia Dunn. Συνδικάζεται μέσω του Συνδικάτου Andrews McMeel.
Ιστορικό δημοσίευσης
Η Dunn δημιούργησε το strip αφού επέστρεψε στην πατρίδα της Westerly, Rhode Island αφού έζησε στο Seattle.
Το strip έκανε το ντεμπούτο του στις 12 Μαρτίου 2014, αρχικά αυτοδιανομή από τον Dunn. και εμφανίζεται στον ιστότοπο GoComics από τις 20 Οκτωβρίου 2014.
Η Andrews McMeel Publishing δημοσίευσε την πρώτη συλλογή της ταινίας το 2016. Η Dunn έγραψε στον πρόλογο ότι πήρε την ιδέα όταν μια από τις γάτες της έκανε ένα χάος και οι άλλες εμφανίστηκαν σαν να ερευνούσαν, κάτι που οδήγησε τον Dunn να τους δημιουργήσει φωνές σαν να ήταν ρεπόρτερ καναλιών τηλεοπτικών ειδήσεων.
Χαρακτήρες και ιστορία
Οι κύριοι χαρακτήρες στο Breaking Cat News βασίζονται στις γάτες του Dunn, Elvis, Lupin και Puck. Είναι ζωγραφισμένα με ακουαρέλα και μελάνι. Οι προσωπικότητες των χαρακτήρων βασίζονται στις προσωπικότητες και τη συμπεριφορά των ομολόγων τους στην πραγματική ζωή. Επίσης στο καστ είναι μια ανθρώπινη οικογένεια που αναφέρεται ως η Γυναίκα, ο Άνδρας, το Μικρό παιδί και το Μωρό. Σε μια εκπομπή στις 5 Ιανουαρίου 2020, όταν το μωρό γίνεται νήπιο, αλλάζουν τους όρους αναφοράς σε The Boy and The Girl. Άλλοι άνθρωποι, γάτες και μερικά άλλα πλάσματα εμφανίζονται καθώς η ζωντανή κάλυψη συνεχίζεται. Επειδή πρόκειται για "ειδήσεις σημαντικές για τις γάτες", μια τυπική κύρια ιστορία μπορεί να είναι "Υπάρχει ένα υπέροχο μεγάλο κουτί στο σαλόνι!" ή «Κάποιος έφαγε όλα τα λουλούδια και πέταξε στο διάδρομο». Ωστόσο, υπάρχουν μεγαλύτερα τόξα ιστορίας, όπως μια νέα γάτα, η Goldie, που υιοθετείται, τα Παιδιά που αναπτύσσονται (εκπαίδευση σε γιογιό, μαθαίνουν να περπατούν, γίνονται νήπια), ο καιρός, ο Tommy ο αδέσποτος που βρίσκει τη γυναίκα του, κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φανταστικές γάτες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1999-2000
Α2 Γυναικών 1999-2000
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 17 Οκτωβρίου 1999 έως τις 23 Ιανουαρίου 2000. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 30 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 16 Απριλίου 2000. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα του Πανσερραϊκού για πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία 20px|Α2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 1999 2000 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 1999 2000
Λα Μανταλένα
Η Λα Μανταλένα (ιταλ. La Maddalena) είναι ιταλικό νησί το οποίο βρίσκεται βορειοανατολικά της Σαρδηνίας και είναι το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους Λα Μανταλένα. Το νησί έχει έκταση 20,1 τ.χλμ και πληθυσμό 11.902 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Λα Μανταλένα.
Λα Μανταλένα Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Λα Μανταλένα
Μποτοσάνι
Το Μποτοσάνι (Botoșani, Ουγγρικά Botosány, Πολωνικά Botoszany, Γερμανικά Botoschan) είναι πόλη της Ρουμανίας στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, στη γεωγραφική περιοχή της Μολδαβίας, 450 χιλιόμετρα βορείως του Βουκουρεστίου. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Σήμερα, είναι περισσότερο γνωστή ως η γενέτειρα πολλών διάσημο Ρουμάνων, μεταξύ αυτών των Μιχαήλ Εμινέσκου, Νικολάε Γιόργκα και Γκριγκόρε Αντίπα.
Προέλευση του ονόματος
Το όνομα της πόλης έχει πιθανότατα την προέλευσή του από το όνομα μιας οικογένειας βογιάρων που ονομαζόταν Botaş και της οποίας το όνομα μπορεί να βρεθεί σε παλιά αρχεία από την εποχή του πρίγκιπα Στεφάνου του Μεγάλου (τέλη 15ου αιώνα), ως μίας από τις σημαντικότερες οικογένειες της Μολδαβίας, αρχεία που το τοποθετούν στο παρελθόν μέχρι τον 11ο αιώνα.
Ιστορία
Το 15ο αιώνα, εξακολουθούσε να μην είναι μια πλήρης αναπτυγμένη πόλη, αλλά αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι ήταν ένας προαστικός οικισμός. Κατά το δεύτερο μέρος του 14ου αιώνα, κάποιοι άποικοι από την Τρανσυλβανία (πιθανότατα Γερμανοί ή Ούγγροι) εγκαταστάθηκαν στο Μποτοσάνι. Επιπλέον μια μεγάλη κοινότητα Αρμενίων εμπόρων εγκαταστάθηκαν το 14ο ή 15ο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Μποτοσάνι καταλήφθηκε στις 7 Απριλίου 1944 από τα Σοβιετικά στρατεύματα του 2ου Ουκρανικού Μετώπου, στο πλαίσιο της Επιχείρησης Ουμάν-Μποτοσάνι.
Η παρουσία μιας μεγάλης Εβραϊκής κοινότητας ξεκίνησε στην πόλη κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα.
Μερικά από τους διασημότερους πολιτιστικούς εκπροσώπους της Ρουμανίας. όπως ο Μιχαήλ Εμινέσκου, εθνικός ποιητής της Ρουμανίας, ο Νικολάε Γιόργκα, διάσημος Ρουμάνος ιστορικός, γεννήθηκαν στο Μποτοσάνι. Η σύγχρονη ποιήτρια Μαρία Μπατσίου κατάγεται επίσης από το Μποτοσάνι.
Στην πόλη βρίσκεται επίσης η Εθνική σχολή ''Α.Τ. Laurian'', ένα από τα παλαιότερα (ιδρύθηκε το 1859) και πιο διάσημα προπανεπιστημιακή εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ρουμανίας.
Δημογραφικά
Ιστορικά οι Εβραίοι αποτελούσαν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, μέχρι και 15.502 (53%) το 1942. Από τα στοιχεία της απογραφής του 2011 το Μποτοσάνι έχει πληθυσμό 106.847, μειωμένο από την τιμή που καταγράφηκε στην απογραφή του 2002, καθιστώντας το τη 19η μεγαλύτερη πόλη της Ρουμανίας. Η εθνοτική σύνθεση έχει ως εξής:
Πολιτιστικά ιδρύματα
.
Μια σειρά από ιστορικές εκκλησίες που χτίστηκαν από τους Ηγεμόνες της Μολδαβίας:
Το Μποτοσάνι διαθέτει πολλές άλλες κατασκευές ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας, μεταξύ των οποίων η Οικία Αντίπα, από τα τέλη του 19ου αιώνα, η Οικία Μπολφόσου, από τις αρχές του 19ου αιώνα, η Οικία Σίλιον, από το 1900 και το Δημαρχείο, χτισμένο στα τέλη του 18ου αιώνα σε ρυθμό εκλεκτικιστικό με γερμανικές επιρροές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Τουρκικές γενικές εκλογές (2018)
Οι Τουρκικές γενικές (Προεδρικές και Βουλευτικές) εκλογές διεξήχθησαν στις 24 Ιουνίου 2018. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά την αναθεώρηση του τουρκικού συντάγματος και τη μετατροπή του πολιτεύματος σε Προεδρική Δημοκρατία.
Νικητής των προεδρικών εκλογών αναδείχθηκε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με 52.59% των ψήφων, ενώ νικητής των βουλευτικών εκλογών αναδείχθηκε η «Λαϊκή Συμμαχία», συμμαχία που συνέστησαν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης που κατέλαβαν τις 344 από τις 600 έδρες της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.
Συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017
Κύριο άρθρο : Τουρκικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017
Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (KΔA) και ο Ερντογάν υποστήριζαν την πολιτική μετατροπής της Τουρκίας από προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, σε προεδρική. Με την υποστήριξη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (KEΔ), η κυβέρνηση προέβη σε σχετικό δημοψήφισμα στις 16 Απριλίου 2017.
Ο τουρκικός λαός ενέκρινε τις προτάσεις Ερντογάν και έτσι σύμφωνα με τις νέες αλλαγές οι προεδρικές και οι κοινοβουλευτικές εκλογές πραγματοποιούνται την ίδια ημέρα κάθε πέντε χρόνια ; ο αριθμός των εδρών στην Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας αυξάνεται από 550 σε 600. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας έχει πλέον την εξουσία να κυβερνά και μέσω διαταγμάτων. Οι υποστηρικτές των αλλαγών ισχυρίστηκαν ότι το νέο σύστημα θα καθιστούσε την διακυβέρνηση πιο αποτελεσματική ενώ οι επικριτές ισχυρίστηκαν ότι αυτό το σύστημα θα έδινε υπερβολική δύναμη στα χέρια του προέδρου και θα καθιστούσε αδύναμο το κοινοβούλιο.
Οι συνταγματικές αλλαγές εγκρίθηκαν σε ποσοστό 51-49%, σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα. Ωστόσο οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής στους εκλογικούς κανόνες από το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο (YSK) επέτρεψε να ληφθούν υπόψη τα μη επαληθευμένα ψηφοδέλτια, με αποτέλεσμα όπως ισχυρίστηκε η αντιπολίτευση να προστεθούν επιπλέον 1.5 εκατ. ψήφοι. Η αντιπολίτευση χαρακτήρισε αυτή την κίνηση ως παράνομη ; άποψη που υποστηρίχθηκε από διάφορους πολιτικούς παρατηρητές του εξωτερικού, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η ψηφοφορία δεν ανταποκρίθηκε στα διεθνή πρότυπα. Οι επακόλουθες νομικές προσφυγές ήταν όλες ανεπιτυχείς. Έτσι η κυβέρνηση άρχισε να θεσπίζει νόμους που θα προετοίμαζαν το νέο προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης, σύστημα που θα τεθεί εν ισχύ αμέσως μετά τις εκλογές του 2019 (δηλ. τις πρόωρες εκλογές του 2018).
Πρόωρες εκλογές
Ήδη μετά την επιτυχία του δημοψηφίσματος του 2017, δημοσιογράφοι στην Τουρκία ισχυρίζονταν ότι ήταν πιθανόν οι εκλογές να επισπευθούν. Πράγματι, τον Οκτώβριο του 2017, πρώτος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου κάλεσε την κυβέρνηση να διεξαγάγει πρόωρες εκλογές. Η Μεράλ Ακσενέρ, πρόεδρος του νεοσύστατου Καλού Κόμματος δήλωσε ότι προέβλεπε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στις 15 Ιουλίου του 2018, ανήμερα της δεύτερης επετείου του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2016.
Στις 17 Απριλίου του 2018 και ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, πρόεδρος του KEΔ ζήτησε πρόωρες εκλογές. Πράγματι, στις 18 Απριλίου και με το πέρας της συνάντησης Μπαχτσελί - Ερντογάν, ο Τούρκος πρόεδρος ανακοίνωσε ότι πρόωρες εκλογές θα λάμβαναν χώρα στις 24 Ιουνίου του 2018. Ο Τούρκος πρόεδρος επικαλέστηκε την αβεβαιότητα των καταστάσεων στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στο εξωτερικό με τις συνεχιζόμενες τουρκικές επιχειρήσεις στη Συρία που καθιστούσαν άμεση την ανάγκη εφαρμογής του προεδρικού συστήματος, για να ισχυροποιηθεί ο εκτελεστικός βραχίονας του κράτους. Παράλληλα, στα αποτελέσματα αυτής της συνάντησης ήταν και η σύναψη εκλογικής συμμαχίας μεταξύ των δυο κομμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Τουρκία Τουρκια
News of the World (αποσαφήνιση)
Ο τίτλος News of the World μπορεί να αναφέρεται σε:
Πιτραζαβότσκ
thumb|250px|Λεωφόρος Καρλ Μαρξ Το Πιτραζαβότσκ (γνωστό ότι οι ως Πετροζαβόντσκ, ρωσικά: Петрозаводск, φινλανδικά/καρελικά: Petroskoi) είναι πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Καρελίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Πιτραζαβότσκ έχει 261.987 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στις δυτικές όχθες της λίμνης Ονέγκα, σε μήκος 27 χιλιομέτρων. Στη πόλη λειτουργεί αεροδρόμιο.
Νέο Βελιγράδι
Το Νέο Βελιγράδι (σερβικά: Нови Београд, Νόβι Μπέογκραντ) είναι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Χτίστηκε το 1947 σε μια περιοχή σχεδόν ακατοίκητη στην αριστερή όχθη του ποταμού Σάβου, απέναντι από το παλιό Βελιγράδι. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει το νέο οικονομικό κέντρο του Βελιγραδίου και η ταχύτερη αναπτυσσόμενη περιοχή του, με πολλές επιχειρήσεις να κινούνται στο νέο τμήμα της πόλης, λόγω των πιο σύγχρονων υποδομών και μεγαλύτερο διαθέσιμο χώρο που έχει. Με 212.104 κατοίκους, είναι ο δεύτερος πιο πυκνοκατοικημένος δήμος της Σερβίας μετά το Νόβι Σαντ.
Πιτραζαβότσκ
Αν και η περιοχή κατοικείται από τη προϊστορία, η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1703 από το πρίγκηπα Αλεξάντρ Ντανίλοβιτς Μένσικοφ με το όνομα Πετρόφσκαγια Σλομποντά, εκ μέρος του Μεγάλου Πέτρου για να γίνει ένα εργοστάσιο σιδήρου για την κατασκευή κανονιών και αγκυρών για το Βαλτικό στόλο κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βορείου Πολέμου (1700–1721). Μέχρι το 1717 είχε γίνει ο μεγαλύτερος οικισμός στην Καρελία, με 3.500 κατοίκους, ξύλινο οχυρό και κλειστή (σκεπαστή) αγορά. Το πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης ήταν η ξύλινη εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ξαναχτίστηκε το 1772 και ανακαινίστηκε το 1789. Η εκκλησία διατήρησε το αρχικό τέμπλο της μέχρι τις 30 Οκτωβρίου του 1924 οπότε και καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το εργοστάσιο έκλεισε το 1734 και επαναλειτούργησε πάλι το 1773 από την Αικατερίνη Β΄ για την κατασκευή κανονιών για τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774). Το εργοστάσιο εκσυγχρονίστηκε και επεκτάθηκε υπό την επίβλεψη του Καρόλου Γκασκουάν το 1787-1796. Το 1777 έλαβε το καθεστώς πόλης και πήρε το σημερινό του όνομα ενώ το 1784 αντικατέστησε το Ολόνετς ως πρωτεύουσα της περιοχής. Από το 1941 μέχρι το 1944 η πόλη βρισκόταν υπό την κατοχή των Φινλανδών.
Νέο Βελιγράδι
Ιστορία
Η πρώτη καταγραφή ανθρώπινης εγκατάστασης στο έδαφος του Νέου Βελιγραδίου χρονολογείται από την Οθωμανική κατοχή της Σερβίας. Το βιβλίο Krusevski pomenik που εκδόθηκε το 1713 επισημαίνει την ύπαρξη ενός χωριού που ονομάζεται Μπεζάνια (Bežanija) ήδη από το 1512. Αναφέρει το χωριό με 32 σπίτια αριθμός που αυξήθηκε σε 115 μέχρι το έτος 1810. Μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων του 20ου αιώνα το χωριό μετακινήθηκε πιο κοντά στο ποταμό Σάβα.
Πιτραζαβότσκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Νέο Βελιγράδι
Ιστορία
Το 1938 χτίστηκε ένα συγκρότημα κτιρίων όπου περιελάμβανε πάνω σε 15.000 τετραγωνικά μέτρα εμποροπανηγύρεις και εκθέσεις. Ο δήμος του Βελιγραδίου υπέγραψε σύμβαση με δύο δανικές κατασκευαστικές εταιρείες τις Kampsax και Højgaard & Schultz για την κατασκευή του Νέου Βελιγραδίου. Ο μηχανικός Μπράνισλαβ Νέσιτς έγινε επικεφαλής του σχεδίου. Συνέχισε τη συμμετοχή του στο έργο μετά το 1941 όταν οι Ναζί κατέλαβαν το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας κι εξαιτίας αυτού οι νέες κομμουνιστικές αρχές που ήρθαν στην εξουσία μετά το 1945 τον δίκασαν σαν συνεργάτη των στρατευμάτων κατοχής.
Το 1941, οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν τη Γιουγκοσλαβία και η Γκεστάπο στην περιοχή της εμποροπανήγυρις δημιούργησε στρατόπεδο συγκέντρωσις όπου τελικά έγινε στρατόπεδο εξόντωσης. Μέχρι το Μάιο του 1942 οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης για την εξόντωση των Εβραίων του Βελιγραδίου και άλλες περιοχές της Σερβίας. Από τον Απρίλιο του 1942 οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν κρατούμενοι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσις του Γιασένοβατς και της Στάρα Γκράντισκα. Όσοι Παρτιζάνοι συλλαμβάνονταν στέλνονταν εδώ επίσης Ρομά κτλ.
Τον Νοέμβριο του 1946 σε έκθεση που δημοσιεύθηκε από τη Γιουγκοσλαβική κρατική επιτροπής για τα εγκλήματα των κατακτητών και των συνεργατών τους ισχυρίζεται ότι σχεδόν 100.000 κρατούμενοι φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο. Εκτιμάται ότι περίπου 48.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα σε αυτό. Στις 21 Απριλίου 1995 χτίστηκε ένα μνημείο στη μνήμη των θυμάτων του στρατοπέδου συγκέντρωσις.
Κτίρια ξεπήδησαν το ένα μετά το άλλο και από το 1952 το Νόβι Μπέογκραντ ήταν επισήμως δήμος. Το 1955 ο δήμος του Μπεζάνια προσαρτήθηκε στον Δήμο του Νέου Βελιγραδίου. Ήταν για χρόνια το μεγαλύτερο εργοτάξιο στην Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και μια τεράστια πηγή υπερηφάνειας για τη χώρα και τις κομμουνιστικές αρχές που επέβλεψαν το έργο.
Κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων ετών από την κατασκευή του πάνω από 100 χιλιάδες εργάτες και μηχανικοί έλαβαν μέρος στη οικοδόμηση. Ταξιαρχίες εργασίας που αποτελούνταν από χωρικούς έρχονταν από την αγροτική Σερβία και είχαν αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος της χειρωνακτικής εργασίας. Ακόμη και μαθητές γυμνασίου και εθελοντές φοιτητές συμμετείχαν.
Πριν από την κατασκευή το έδαφος που ήταν ελώδες καλύφθηκε ομοιόμορφα με άμμο από τον Σάβο και τον Δούναβη.
Γεωγραφία
Το Νέο Βελιγράδι βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Σάβου στο ανατολικότερο τμήμα του Σίρμιου, το βορειοανατολικό του τμήμα αγγίζει τη δεξιά όχθη του Δούναβη ακριβώς πριν τη συμβολή του με τον Σάβο. Βρίσκεται στα δυτικά της παλιάς πόλης του Βελιγραδίου με το οποίο συνδέεται με έξι γέφυρες (Γέφυρα Γκαζέλα, Γέφυρα Μπράνκο, Παλαιά σιδηροδρομική γέφυρα, Νέα σιδηροδρομική γέφυρα και τη Γέφυρα Άντα).
Αν και δεν έχει δάση με την πραγματική έννοια το Νέο Βελιγράδι έχει τις μεγαλύτερες εκτάσεις πρασίνου, με συνολικά 3,47 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή το 8,5% του εδάφους του.
Δημογραφικά
μικρογραφία|Τα Μπλοκ στην περιοχή Μπεζάνια μικρογραφία|Άποψη της πόλης, στη μέση ο [[Ευρωπαϊκή Οδός 75|Αυτοκινητόδρομος 75 ]] μικρογραφία|Το Μπλοκ 62 Όπως είχε σχεδιαστεί και κατασκευαστεί το Νέο Βελιγράδι χωρίστηκε σε μπλοκ. Επί του παρόντος υπάρχουν 72 μπλοκ (με αρκετά υπο-μπλοκ, όπως 70-α, κλπ.). Ο παλιός πυρήνας του χωριού Μπεζάνια, η Άντα Μέτζιτσα και η περιοχή κατά μήκος της εθνικής οδού δυτικά της Μπεζάνισκα Κόσα δεν είναι χωρισμένες σε μπλοκ, μερικά από τα μπλοκ λόγω αλλαγών κατά καιρούς στα διοικητικά όρια ανήκουν σήμερα στο Δήμο Ζέμουν.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, οι μεγάλες εθνοτικές ομάδες στο δήμο ήταν:
Οικονομία
Όλες οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις εγκατέστησαν βαριά βιομηχανία που ήταν η κινητήρια δύναμη ολόκληρης της οικονομίας, για δεκαετίες κυριάρχησε στην οικονομία του Νέου Βελιγραδίου. Σήμερα η οικονομία της πόλης βασίζεται σε πολλές βιομηχανίες, εταιρείες πληροφορικής, εμπορικά κέντρα κτλ.
Πολιτισμός και εκπαίδευση
Το Νέο Βελιγράδι έχει κάποια περίεργα πολιτιστικά χαρακτηριστικά επηρεασμένα από τις ιδέες των Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών. Δεν έχει καμία εκκλησία αλλά χτίστηκε ένα μουσείο κι ένα θέατρο.
Στην εκπαίδευση έχει, το Πανεπιστήμιο των Τεχνών με τη Σχολή δραματικής τέχνης, την Πολυτεχνική Ακαδημία, την Τεχνική Σχολή, τη Ρωσική Σχολή κ.ά..
Δήμαρχοι
thumb|right|200px|Χάρτης του δήμου
Δήμαρχοι από το 1952 έχουν διετελέσει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του Βελιγραδίου
Καστανόπαπια
Η Καστανόπαπια είναι υδρόβιο νηκτικό πτηνό της οικογενείας των Νησσιδών, μία από τις αγριόπαπιες που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Tadorna ferruginea και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Ονοματολογία
Η λατινική ονομασία Tadorna (παραλλαγές: Todarna, Tradena, στην επιστημονική ονομασία του γένους, έχει άγνωστη προέλευση και δεν επιβεβαιώνεται από κάποια ιστορική πηγή. Ίσως έχει κελτικές ρίζες, η δε σημασία της είναι η ίδια με τη σημασία της σημερινής λαϊκής αγγλικής ονομασίας shelduck, που σε ελεύθερη μετάφραση είναι «πλουμιστή/παρδαλή πάπια», παραπέμποντας στο πολύχρωμο πτέρωμα του πτηνού.
Στην ελληνική ορνιθολογική βιβλιογραφία εμφανίζεται ο όρος Χηνόπαπιες ως απόδοση των λατινικών όρων Tadorna και Tadorninae για το γένος και την υποοικογένεια, αντιστοίχως. Ωστόσο, ουδεμία ετυμολογική βάση υπάρχει για την απόδοση αυτή, και ο όρος είναι απολύτως τεχνητός, βασιζόμενος στα ενδιάμεσα χαρακτηριστικά του πτηνού (βλ. Συστηματική ταξινομική).
Ο λατινικός όρος ferruginea στην επιστημονική ονομασία του είδους, προέρχεται από το επίθετο ferrūgo, -inis και σημαίνει «αυτός που σχετίζεται με τη σκωρία (σκουριά) του σιδήρου», κατ’ αντιστοιχίαν ο «σκωριόχρωμος», < ferrugo, -inis «σκουριά σιδήρου» < ferrum «σίδηρος». που παραπέμπει στο χρώμα του αναπαραγωγικού πτερώματος του είδους.
Στο χρώμα του πτερώματος παραπέμπουν, επίσης, τόσο η αγγλική (Ruddy [«κοκινωπή»] shelduck) όσο και η ελληνική, λαϊκές ονομασίες του είδους.
Υβρίδια
Όπως συμβαίνει με πολλές άλλες αγριόπαπιες, η καστανόπαπια σχηματίζει υβρίδια με άλλα είδη όπως: Tadorna ferruginea x Alopochen aegyptiaca (αιγυπτιακή χήνα), Tadorna ferruginea x Branta leucopsis, Anas platyrhynchos (πρασινοκέφαλη) x Tadorna ferruginea'', κ.α.
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος εμφανίζει ευρύ φάσμα κατανομής στον Παλαιό Κόσμο, κυρίως στην ασιατική ήπειρο (οικοζώνες: Παλαιαρκτική, Αφροτροπική και Ινδομαλαϊκή). Παλαιότερα, η εξάπλωση του είδους ήταν μεγαλύτερη προς τα δυτικά της σημερινής.
Στην Ευρώπη, απαντά μόνον στα ΑΝΑ. Βαλκάνια, συγκεκριμένα σε Μολδαβία, Ρουμανία, Βουλγαρία και Ελλάδα, κυρίως στα ανατολικά αυτών των χωρών, κυρίως ως καλοκαιρινό αναπαραγόμενο είδος, αλλά με ασταθή συμπεριφορά (βλ. Κατάσταση στην Ελλάδα). Υπάρχει μεμονωμένος πληθυσμός στα Κανάρια Νησιά, ενώ έχει εισαχθεί και στην Ελβετία.
Η Ασία είναι η σημαντικότερη επικράτεια καλοκαιρινού φωλιάσματος, σε μια συμπαγή ζώνη που αρχίζει από τις ανατολικές ακτές του Αιγαίου Πελάγους και τη Μαύρη Θάλασσα και, διά μέσου όλης της περιοχής της νότια Ρωσίας, φθάνει μέχρι τη Βαϊκάλη, τη Μογγολία και τη ΒΑ. Κίνα στα ανατολικά. Νότια, το είδος φθάνει στη Ν. Ινδία, την Ινδοκίνα και τη ΝΑ. Κίνα ως χειμερινός επισκέπτης. Υπάρχουν και ασιατικές επικράτειες, όπου το είδος είναι επιδημητικό, όπως στη Μικρά Ασία, το Ιράκ, το Ιράν και το Ν. Καζακστάν.
Στην Αφρική, η καστανόπαπια απαντά είτε ως διαχειμάζον πτηνό, κυρίως στις χώρες παράλληλα του Νείλου, φθάνοντας νότια μέχρι την Αιθιοπία, είτε ως επιδημητικό, στα βόρεια και βορειοδυτικά της ηπείρου. Μικρός θύλακας καλοκαιρινού φωλιάσματος υπάρχει στην Τυνησία.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η καστανόπαπια απαντά σε όλες τις επικράτειες όπου κατανέμεται, ως μερικώς μεταναστευτικό είδος στα δυτικά του φάσματος κατανομής και ως πλήρως μεταναστευτικό, στα ανατολικά, με τους πληθυσμούς να μετακινούνται σε μικρότερα γεωγραφικά πλάτη, συνήθως νότια των περιοχών φωλιάσματος. Ωστόσο, υπάρχουν και καθιστικοί πληθυσμοί, κυρίως στην Αφρική και στη ΝΔ. Ασία. Στο Νεπάλ έχει παρατηρηθεί ως διαβατικό στα 4.800 μ.
Οι πληθυσμοί της Β. ΒΔ. Αφρικής που, στο παρελθόν (περίπου το 1970) ξεχειμώνιαζαν τακτικά στην Ισπανία, δεν μετακινούνται πλέον βόρεια, προς την Ευρώπη. Άλλοι πληθυσμοί αναλαμβάνουν τοπικές μετακινήσεις που συνδέονται με τη διαθεσιμότητα του κατάλληλου νερού (απομάκρυνση από πληγείσες από την ξηρασία περιοχές ή σε εποχικούς υγρότοπους) (del Hoyo et al. 1992, Scott και Rose 1996).
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί, μεταξύ άλλων, από το Βέλγιο και την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, τη Σρι Λάνκα, τις Σεϋχέλλες και την Ταϊβάν. Από την Κρήτη δεν αναφέρεται, ενώ από την Κύπρο αναφέρεται ότι, εμφανίζεται τον χειμώνα, αλλά όχι κάθε χρόνο.
Αναπαραγωγική περίοδος
Tο είδος συχνάζει στις όχθες γλυκού νερού στα ηπειρωτικά, αλμυρές και υφάλμυρες λίμνες και ποτάμια σε ανοικτές περιοχές, ιδίως στις στέπες, σε ορεινές περιοχές και οροπέδια (φθάνει μέχρι τα 4.300 μ. στα Ιμαλάια ), πολλές φορές μακριά από την πλησιέστερη πηγή νερού. Ωστόσο, εξαρτάται λιγότερο από μεγάλες υδάτινες μάζες για την ανάπαυση και τη διατροφή του, από τα περισσότερα άλλα μέλη των Νησσιδών και, συχνά, απαντά σε μεγάλη απόσταση από το νερό κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής.
Μη-αναπαραγωγική περίοδος
Στη μη-αναπαραγωγική περίοδο το είδος απαντά σε χειμάρρους, ποτάμια με αργή ροή, λίμνες γλυκού νερού, πλημμυρισμένα λιβάδια, έλη και υφάλμυρες ή αλμυρές λίμνες σε πεδινές περιοχές, καθώς και σε τεχνητές λίμνες,    (Ουζμπεκιστάν). Αποφεύγει τα παράκτια ύδατα και την υψηλή, πυκνή βλάστηση ή τα αναδυόμενα και επιπλέοντα υδρόβια φυτά.
Μορφολογία
thumb|right|445x445px|Οι καστανόπαπιες έχουν εντυπωσιακό σκωριόχρωμο πτέρωμα (το αρσενικό στο πάνω μέρος) Η καστανόπαπια ανήκει στην υποοικογένεια των Tadorninae («βαρβάρες»), όπου κατατάσσονται εκείνες οι πάπιες που, φυλογενετικά, βρίσκονται ανάμεσα στις χήνες και τις «πραγματικές» αγριόπαπιες. Εμφανίζει φυλετικό διμορφισμό ο οποίος, ωστόσο, δεν είναι τόσο έντονος όσο στις άλλες αγριόπαπιες, με το αναπαραγόμενο αρσενικό (drake) να είναι λίγο διαφορετικό σε εμφάνιση από το θηλυκό (duck).
Η καστανόπαπια είναι ισομεγέθης με τη συγγενική βαρβάρα, πιθανόν, με ελαφρώς μεγαλύτερο εκπέτασμα. Ο λαιμός είναι σχετικά μακρύς, όπως και οι ταρσοί, ενώ οι πτέρυγες είναι μακριές και λεπτές. Το κύριο διαγνωστικό στοιχείο του πτηνού είναι το, πολύ εντυπωσιακό, πορτοκαλί-καφέ/σκωριόχρωμο πτέρωμά του, σχεδόν σε όλη την επιφάνεια του σώματος (ράχη, λαιμός, στήθος, κοιλιά, υπογάστριο), εκτός από την περιοχή του κεφαλιού, όπου γίνεται πολύ πιο ανοικτό, κανελλί-λευκωπό, κρεμ, ακόμη και λευκό, ειδικά στο πρόσωπο και το μέτωπο.
Το ουροπύγιο, η ουρά και τα ερετικά φτερά είναι μαύρα με κάποια πρασινωπή, μεταλλική ανταύγεια. Το πατάγιο (η περιοχή προσβολής της πτέρυγας) είναι λευκό, τόσο στο πάνω όσο και στο κάτω μέρος του, όπως και τα μεγάλα στέγαστρα, κάνοντας έντονη αντίθεση με τα μαύρα ερετικά φτερά, κατά την πτήση. Το ράμφος είναι μαύρο, με τη ρινοθήκη ελαφρώς κοίλη στη μέση της και χωρίς φύμα στη βάση του. Η ίριδα είναι μαύρη, οι ταρσοί και τα πόδια σταχτόμαυρα. Το κάτοπτρο είναι μαυροπράσινο.
Αρσενικό: Λεπτό, μαύρο περιλαίμιο κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Ελαφρώς πιο έντονο σκωριόχρωμο πτέρωμα στον μανδύα και το στήθος.
Θηλυκό: Χωρίς περιλαίμιο και με πιο ανοικτόχρωμη, σχεδόν λευκωπή «μάσκα» στο πρόσωπο.
Νεαρό: Σαν το θηλυκό, αλλά με γκρίζα χροιά στο, κατά τα άλλα, λευκό πατάγιο.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:          )
Τροφή
Η καστανόπαπια θεωρείται παμφάγο πτηνό, με τη φυτική διατροφή να αποτελείται κυρίως από πράσινα βλαστάρια, μαλακά ριζώματα, σπέρματα επίγειας βλάστησης και κόκκους δημητριακών, όπως κεχρί, σιτάρι και ρύζι (Κορέα και Ιαπωνία). Η ζωική διατροφή περιλαμβάνει παράκτια οστρακόδερμα όπως γαρίδες, διάφορα υδρόβια και χερσαία έντομα (ιδιαίτερα ακρίδες), υδρόβια μαλάκια και καρκινοειδή, μικρά ψάρια, βατράχια και γόνους αμφιβίων, καθώς και σκουλήκια.
Ηθολογία
Οι καστανόπαπιες μπορεί να συγκεντρώνονται σε μεγάλα σμήνη (π.χ. 4.000 πουλιά σε μια τοποθεσία στο Νεπάλ, περισσότερα από 10.000 σε μια τοποθεσία στην Τουρκία) κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα αλλά, τυπικά, απαντά σε ζεύγη ή διάσπαρτες μικρές ομάδες κατά μήκος των ποταμών. Οι ενήλικες υποβάλλονται σε πλήρη μετα-αναπαραγωγική έκδυση (moult), από τα μέσα Ιουλίου μέχρι τον Σεπτέμβριο, οπότε καθίστανται ανίκανοι να πετάξουν για τέσσερις εβδομάδες, περίπου. Σ’ αυτή την περίοδο απαιτούν μεγάλες, ανοικτές περιοχές νερού κοντά στα εδάφη αναπαραγωγής τους. Το είδος είναι κυρίως νυκτόβιο.
Φωνή
thumb|right|350px|Κατά την πτήση, τα μαύρα ερετικά φτερά της καστανόπαπιας κάνουν έντονη αντίθεση με την υπόλοιπη λευκή πτέρυγα
Αναπαραγωγή
Η περίοδος φωλιάσματος, συνήθως, ξεκινάει στα τέλη Μαΐου στις περισσότερες επικράτειες (αρκετά νωρίτερα στις νότιες) και φώλιασμα πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο.
Οι φωλιές είναι ρηχά βαθουλώματα, μακριά από το νερό, είτε λαγούμια ή τρύπες στην άμμο ή τις αργιλώδεις όχθες, με τις τελευταίες να είναι φυσικές ή σκαμμένες από άλλα ζώα. Άλλες τοποθεσίες της φωλιάς περιλαμβάνουν εγκαταλελειμμένα κτίρια και αγροτικά υπόστεγα, κούφια δέντρα μέχρι 10 μ. ύψος, ρωγμές στους βράχους, γκρεμούς και, περιστασιακά, τεχνητές φωλιές. Οι φωλιές επιστρώνονται με φυτικό υλικό, πούπουλα και λίγα φτερά.
Η γέννα αποτελείται από 8 έως 12 (-16) υποελλειπτικά αβγά, διαστάσεων 67,0 Χ 47,1 χιλιοστών. Η επώαση πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό, με το αρσενικό να βρίσκεται σε επιφυλακή μακριά από τη φωλιά, και διαρκεί 27 έως 29 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί (παπάκια) είναι φωλεόφυγοι (precocial), πλήρως ικανοί προς κολύμβηση μόλις εκκολαφθούν, αλλά επιτηρούνται στενά και από τους δύο γονείς. Η πτέρωση πραγματοποιείται στις 40-55 ημέρες, περίπου. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται στα δύο έτη της ηλικάς τους.
Απειλές
Το κυνήγι είναι μια σοβαρή απειλή για το είδος, ιδιαίτερα στη ΝΑ. Ευρώπη,   (π.χ. Τουρκία ) αν και προστατεύεται, σε μεγάλο βαθμό, στην Κ. και Α. Ασία, επειδή θεωρείται σε πολλές περιοχές ως ιερό πτηνό. Άλλες απειλές για τους δυτικούς πληθυσμούς περιλαμβάνουν την απώλεια και υποβάθμιση των εσωτερικών υγροτόπων, μέσω υπόγειας άντλησης νερού για άρδευση (οπότε προκαλείται μείωση των αποθεμάτων νερού στους εποχικούς και ημι-μόνιμους υγρότοπους) και την ευρεία παροχέτευση ρηχών ελών και λιμνών. Άλλοι κίνδυνοι είναι, η εξόρυξη αλατιού,  η αστική ανάπτυξη, η ρύπανση, η εισαγωγή εξωτικών μη-ιθαγενών ψαριών και η υπερβόσκηση. thumb|right|350px|Ενήλικη θηλυκή καστανόπαπια σε πάρκο της ΑγγλίαςΣτο Φράγμα Klingnau της Β. Ελβετίας, το είδος έχει γίνει γνωστό ότι υβριδίζεται με τη βαρβάρα της Νότιας Αφρικής (Tadorna cana) από διαφυγόντες αιχμάλωτους πληθυσμούς, κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για τη γενετική καθαρότητα και των δύο ειδών. Το είδος είναι, επίσης, ευαίσθητο στη γρίπη των πτηνών (στέλεχος H5N1) και ως εκ τούτου απειλείται από κρούσματα του ιού. Τέλος, παρόλο που θηρεύεται για εμπορικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς στο Γκιλάν του Β. Ιράν οι πληθυσμοί του στη χώρα έχουν σχεδόν 6πλασιασθεί.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος, παρά το κυνήγι, λόγω της αυξητικής τάσης των πληθυσμών της Κ. και Α. Ασίας, δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN. Ωστόσο, η τάση των πληθυσμών του σε πολλές περιοχές είναι καθοδική.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Κατά τον 19ο αιώνα, η καστανόπαπια είχε παρατηρηθεί σε πολλές περιοχές όπου, πλέον, δεν απαντά, όπως στην Τριχωνίδα, το Κοτύχι, την Εύβοια, ακόμη και στην Αττική. Στις αρχές του αιώνα φώλιαζε αρκετά δυτικά, στην Πικρολίμνη Κιλκίς και νότια μέχρι τη λίμνη Κάρλα.
Η καστανόπαπια εμφανίζει ασταθή συμπεριφορά, ως προς την κατάσταση του πληθυσμού της στη χώρα. Κανονικά, είναι καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης σε μικρούς πληθυσμούς στη βορειοανατολική επικράτεια (Α. Μακεδονία και Θράκη, με δυτικό όριο το Δέλτα του Νέστου). Ωστόσο, υπάρχουν και άτομα που φωλιάζουν περιστασιακά σε δυτικότερες θέσεις, προς τον Θερμαϊκό Κόλπο, αλλά και σε κάποια μεγάλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Ο συνολικός αναπαραγόμενος πληθυσμός του είδους έχει μειωθεί δραματικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες, πιθανότατα, σε όχι περισσότερα από 15-40 ζευγάρια, στις προαναφερθείσες περιοχές φωλιάσματος. Φωλιάζει, στις αρχές Απριλίου, σε φυσικές ή τεχνητές οπές, αμμοθίνες, βράχια ή παλαιά οικήματα. μικρογραφία|400x400εσ|Ενήλικη καστανόπαπια στη [[Λέσβος|Λέσβο]] Τον χειμώνα, έχουν καταγραφεί μικρά και διάσπαρτα σμήνη στους σημαντικότερους υγρότοπους της βορειοανατολικής χώρας, κυρίως στα Δέλτα του Νέστου και του Έβρου. Η παρουσία της καστανόπαπιας στα νησιά του ΒΑ. Αιγαίου θα μπορούσε να ήταν μόνιμη (καθιστικά άτομα), αλλά φαίνεται ότι το πτηνό εξαρτάται από τη στάθμη των υδάτων στους υγροτόπους φωλιάσματος, δηλαδή από την εποχική αποξήρανση και επανακατάκλυσή τους, καθορίζοντας τις εκάστοτε μεταναστευτικές του κινήσεις. Στον Έβρο διαχειμάζει το 98% του πληθυσμού της δεκαετίας 2000-1010. Ωστόσο, ο συνολικός πληθυσμός του είδους στην Ελλάδα είναι < 1% του ευρωπαϊκού (Wetlands Intarnational, 2006). Ειδικά στην Ελλάδα το είδος κατατάσσεται στα Τρωτά VU [D1], ενώ παλαιότερα κατατασσόταν στα Κινδυνεύοντα (Ε1).
Μέτρα διαχείρισης
Ο πληθυσμός καστανόπαπιας στο Φυσικό Καταφύγιο Ascania Nova, της Ν. Ουκρανίας, έχει ανακάμψει με επιτυχία, ως αποτέλεσμα της δημιουργίας τεχνητών φωλιών, της τακτικής σίτισης και θραύσης του πάγου στις λίμνες για να παρέχεται συνεχής πρόσβαση στο νερό. Επίσης, για την ανατροφή των νεοσσών, έχουν χρησιμοποιηθεί «ανάδοχες μητέρες» των ειδών Cairina moschata και Anas platyrhynchos (πρασινοκέφαλες).
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Καστανόπαπια απαντά και με την -ευρέως διαδεδομένη- ονομασία, Αγκίτι. ενώ έχει αναφερθεί και ως Καστανόχηνα, ιδιαίτερα στην Κύπρο.
Σημειώσεις
i. Η λέξη ταδόρνις (ή ταντόρνις) είναι δάνειο από τη λατινική -με πιθανή κελτική ρίζα- tadorna (βλ. Ονοματολογία).
ii. Άλλες λόγιες ονομασίες είναι Νήσσα η ταδορνίς ή καστανόχρους, Νήσσα η χηναλώπηξ, Χηναλώπηξ η καστανόχρους, Χηναλώπηξ ο φαιόχρους και Αλεπόχηνα η πυρρός. Από αυτές, μόνον η πρώτη έχει κάποιο έρεισμα στην επιστημονική της ονομασία, αλλά με τον τονισμό στην παραλήγουσα, διότι η λέξη είναι παράγωγο της λέξης όρνις.
Οι άλλες ονομασίες είναι εντελώς τεχνητές και έχουν ως βάση τον συνδυασμό της -επίσης τεχνητής- κατηγορίας στην οποία ανήκει το γένος, (Χηναλώπηξ) με το χαρακτηριστικό χρώμα του πτερώματος του πτηνού.
iii. Σε ορισμένες βουδιστικές χώρες, η καστανόπαπια προστατεύεται, επειδή το χρώμα του πτερώματος της μοιάζει με εκείνο που έχουν τα ράσα των μοναχών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νησσίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Παλαιόχωρα Αρκαδίας
Στο μέσο του οροπεδίου βρίσκεται η σπηλαιοκαταβόθρα Δέρσιος γνωστή από την αρχαιότητα. Δυτικά του οροπεδίου βρίσκεται το όρος Οριόντας, με υψόμετρο 1191 μέτρων, στην κορυφή του οποίου είναι τα ερείπια του ομώνυμου κάστρου, γνωστού από τους βυζαντινούς χρόνους. Ο Οριόντας ήταν παλιά ολόκληρος βυζαντινός οικισμός ο οποίος ήταν οχυρωμένος αλλά δεν συνδέθηκε ποτέ με σπουδαία ιστορικά γεγονότα. Ο οικισμός αυτός εγκαταλείφθηκε το 17ο αιώνα, όταν άρχισε να ακμάζει ο γειτονικός Πραστός.
Γεράσιμος Α΄
Ο Γεράσιμος Α΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1320 έως το 1321. Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια της Λυδίας, άγνωστο πότε. Αναδείχθηκε ηγούμενος της ιστορικής Μονής Μαγγάνων και της Μονής Σωσάνδρων. Εξελέγη σε μεγάλη ηλικία Πατριάρχης και διακρίθηκε για την αρετή και την αυστηρότητά του, όχι όμως και για τα διοικητικά του προσόντα. Πέθανε στις 19 Απριλίου του 1321.
Πηγές
Γεράσιμος Α Κατηγορία:Φιλαδέλφεια (Μικρά Ασία) Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Δίκη των Δικαστικών
Με τον όρο Δίκη των Δικαστικών αναφέρεται η δίκη υπό το επίσημο όνομα The United States of America vs. Josef Altstötter, et al. (Οι ΗΠΑ κατά του Γιόζεφ Αλτστέτερ και άλλων) που διεξήχθη ως μια από τις επακόλουθες δίκες που προέκυψαν από τη διαδικασία της Δίκης της Νυρεμβέργης. Οι συνακόλουθες αυτές δίκες δεν εκδικάστηκαν από Διεθνές δικαστήριο, όπως η κύρια δίκη, αλλά τη δίωξη εκκίνησαν και έφεραν σε πέρας οι ΗΠΑ, αν και διεξήχθησαν στο Δικαστικό μέγαρο της Νυρεμβέργης όπως και η κύρια δίκη.
Στη Δίκη των Δικαστικών, η οποία διεξήχθη από τις 5 Μαρτίου ως τις 4 Δεκεμβρίου 1947, δικάστηκαν συνολικά δεκαέξι δικαστικοί και δικηγόροι οι οποίοι συνέβαλαν, με τις πράξεις τους, στη διάπραξη εγκλημάτων. Εξ αυτών τέσσερις αθωώθηκαν, ένας αυτοκτόνησε λίγο πριν από την έναρξη της διαδικασίας και οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος είχε εκφραστεί ήδη από την ίδρυση του κόμματος και κυκλοφόρησε σε πρόγραμμα εικοσιπέντε σημείων στις 24 Φεβρουαρίου 1920. Το σημείο (4) αναφέρει: ''Μόνο μέλη του Έθνους μπορούν να είναι πολίτες του Κράτους. Μόνον αυτοί με γερμανικό αίμα, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, μπορούν να είναι μέλη του Έθνους. Συνεπώς, κανείς Εβραίος δεν μπορεί να ανήκει στο Έθνος, και στο σημείο (8) αναγράφεται: Η μετανάστευση όλων των μη Γερμανών προς τη χώρα πρέπει να απαγορευθεί. Απαιτούμε όλοι οι μη Γερμανοί, που εισήλθαν στη χώρα μετά τις 2 Αυγούστου 1914, να κληθούν να εγκαταλείψουν άμεσα τη Γερμανία''. Ο αντισημιτισμός και η ξενοφοβία είναι εμφανή στα δύο αυτά σημεία του Προγράμματος.
Η μεγάλη πλειοψηφία δικαστικών λειτουργών, δημοσίων κατηγόρων (η απόλυτη πλειοψηφία) ακόμη και συνηγόρων υπεράσπισης συντάχθηκε με την εφαρμογή των νόμων, κατά παράβασιν του διεθνούς κώδικα ηθικής, νομιμοποιώντας καταστάσεις που επέτρεψαν την - νομικά - απρόσκοπτη εκτέλεση του Ολοκαυτώματος.
Πολλοί δικαστές διορισμένοι πριν την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, λόγω των οικονομικών και κοινωνικών κύκλων από τους οποίους επιλέγονταν, είχαν απόψεις σχεδόν παρόμοιες με αυτές του Ναζιστικού Κόμματος. Ελάχιστοι Εβραίοι δικαστές συνέχισαν την από έδρας εργασία τους όταν οι Ναζί ανέλαβαν την εξουσία. Ο Νόμος του 1933 είχε ως συνέπεια την απόλυσή τους. Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έγιναν ακόμη χειρότερες όταν οι Ναζί εδραίωσαν την εξουσία τους και άρχισαν τις διώξεις. Το 1938 θεσπίστηκαν νόμοι που προέβλεπαν χειρότερες ποινές για τους Εβραίους απ' ό,τι για τους Γερμανούς πολίτες για το ίδιο ακριβώς αδίκημα. Προγράμματα στείρωσης των μη-αρείων (κυρίως φυσικά των Εβραίων) και "κάθαρσης από ελαττωματικά κληρονομικά χαρακτηριστικά", όπως το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 είχαν τεθεί σε εφαρμογή.
Σπάνιες ήταν οι εξαιρέσεις δικαστικών, που αρνήθηκαν να εφαρμόσουν παρόμοιους νόμους με συνέπεια να εκδιωχθούν από τον δικαστικό κλάδο.
Χαρακτηριστική - ίσως και μοναδική είναι η περίπτωση του δικαστή Λόταρ Κρέισιχ (Lothar Kreyssig). Όταν διορίστηκε, το 1928, οι ανώτεροί του τον έκριναν ως ικανό δικαστικό. Οι εκθέσεις παρέμειναν ευνοϊκές για το πρώτο διάστημα, οπότε ο δικαστής άρχισε να επιδεικνύει "ανυποταγή" σε ορισμένα αρχικά μικρά θέματα, όπως ότι αποχώρησε διακριτικά από τη διαδικασία, όταν αποκαλύφθηκε ότι στο δικαστήριο είχε παρεισφρύσει μια ομάδα χιτλερικών, διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός ότι τρεις δικαστικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα όταν "απέτυχαν να εφαρμόσουν τους νόμους για τους αρείους", ενώ αναφέρθηκε στους νόμους των Ναζί σχετικών με την εκκλησία ως "μεταμφίεση της αδικίας υπό τη μορφή νόμου". Αυτά ήσαν όμως μικροσυμβάντα. Ο Κρέισιχ τοποθετήθηκε στην έδρα ενός μικρού δικαστηρίου στο Βραδεμβούργο, όχι βέβαια προς επιβράβευση των ενεργειών του. Υπηρετώντας σε αυτό και όντας υπεύθυνος για τον καθορισμό της κηδεμονίας ατόμων με πνευματική καθυστέρηση, παρατήρησε ότι όταν αυτοί μετάγονταν από το τοπικό νοσηλευτικό ίδρυμα σε ορισμένα άλλα ιδρύματα δεν επέστρεφαν ποτέ, αλλά αναγγελλόταν, ύστερα από μικρό χρονικό διάστημα, ο θάνατός τους. Συμπέρανε - και σωστά - ότι το ναζιστικό καθεστώς τους δολοφονούσε με κάποιο τρόπο και συνέταξε επιστολή πληροφόρησης και διαμαρτυρίας προς τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης Φραντς Γκυρτνερ. Όπως αναμενόταν, δεν έλαβε καμία απάντηση και, τον Ιούλιο του 1940, συνέταξε, μαζί με τον εισαγγελέα του Πότσδαμ σχετικό υπόμνημα προς τον Φίλιπ Μπούλερ, επικεφαλής της Καγκελαρίας του Χίτλερ και του Προγράμματος Τ-4. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους εξέδωσε εντολή προς τα ιδρύματα στα οποία νοσηλεύονταν οι υπό την κηδεμονία του δικαστηρίου του, σύμφωνα με την οποία καμία μεταγωγή ασθενούς δεν θα γινόταν, αν πρώτα δεν ενημερωνόταν και έδινε την έγκρισή του ο ίδιος. Ύστερα από αυτό, ο Γκύρτνερ τον κάλεσε στο Βερολίνο και του "συνέστησε" να εγκαταλείψει τις προσπάθειές του. Ο Κρέισιχ αρνήθηκε και τότε ο Υπουργός ζήτησε την παραίτησή του, την οποία υπέβαλε. Έζησε ως συνταξιούχος ως το 1986.
Υπ' αυτές τις συνθήκες λειτούργησαν τα δικαστήρια και οι δικαστικοί στο Γ' Ράιχ. Αρκετοί δικαστικοί ή νομικοί, λειτουργώντας υπό το πρίσμα του "Νόμου" καταδίκασαν ανθρώπους ή απέτρεψαν νομικές διώξεις κατά του καθεστώτος και των λειτουργών του. Με την πτώση της Ναζιστικής Γερμανίας και τις διαδικασίες κατά τη Δίκη της Νυρεμβέργης αποκαλύφθηκε ο ρόλος μερικών από αυτούς, που επέδειξαν υπερβάλλοντα ζήλο ως δικαστικοί ή δημόσιοι κατήγοροι. Παραπέμφθηκαν να δικαστούν από το Στρατιωτικό Δικαστήριο - Τομέας ΙΙΙ, το οποίο απαρτίστηκε εξ ολοκλήρου από Αμερικανούς.
Κατηγορητήριο
Η υπόθεση έλαβε την ονομασία "Οι ΗΠΑ κατά του Γιόζεφ Αλστέτερ και άλλων". Το κατηγορητήριο απαρτίστηκε από τέσσερις κύριους τομείς:
Το κατηγορητήριο απαγγέλθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1947.
Σύσταση του Δικαστηρίου
Η απόφαση σύστασης του Δικαστηρίου λήφθηκε από την Αμερικανική Κυβέρνηση Κατοχής της Γερμανίας στις 13 Φεβρουαρίου 1947. Το Δικαστήριο απαρτίστηκε από τα εξής μέλη:
Ο Μάρσαλ αποσύρθηκε τον Ιούλιο του 1947 λόγω ασθενείας. Προεδρεύων ανέλαβε ο Μπραντ και ο Χάρντινγκ έγινε τακτικό μέλος του Δικαστηρίου.
Όταν το Δικαστήριο, στις 5 Μαρτίου 1947, συγκροτήθηκε και εξέτασε τις κατηγορίες, απέρριψε την πρώτη κρίνοντας ότι παρόμοιες κατηγορίες δεν ανήκαν στη δικαιοδοσία του. Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα και η SS είχαν κριθεί εγκληματικές οργανώσεις ήδη από το Διεθνές Δικαστήριο που εκδίκασε την κύρια Δίκη της Νυρεμβέργης.
Κατηγορούμενοι και ετυμηγορίες
Δεν έγινε δυνατό να δικαστούν οι κύριοι υπεύθυνοι - ανώτατοι αξιωματούχοι του καθεστώτος - της κατάστασης που εκτέθηκε πιο πάνω: ο Φραντς Γκύρτνερ απεβίωσε το 1941. Ο Όττο Γκέοργκ Τίρακ (Otto Georg Thierack), αντικαταστάτης του από το 1942 και εντεύθεν συνελήφθη από τους Συμμάχους αλλά αυτοκτόνησε το 1946 και ο Ρόλαντ Φράισλερ (Roland Freisler), Πρόεδρος του Λαϊκού Δικαστηρίου που είχε συγκροτήσει το καθεστώς από το 1942 σκοτώθηκε σε μια αεροπορική επιδρομή στο Βερολίνο το 1945. Ο Χανς Γκλόμπκε, νομικός σχολιαστής των Νόμων της Νυρεμβέργης, συντάκτης αρκετών επιμέρους άρθρων, όπως αυτό που υποχρέωνε τους Εβραίους με γερμανικά ονόματα να προτάσσουν το όνομα "Ίσραελ" (άνδρες) και "Σάρα" (γυναίκες) και μετέπειτα νομικός σύμβουλος στο τμήμα επί των Εβραϊκών υποθέσεων του Υπουργείου Εσωτερικών (του οποίου ηγείτο ο Άντολφ Άιχμαν), αν και επιζών, υποστηριζόμενος από τον μελλοντικό Γερμανό Καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ, ο οποίος έκανε ό,τι μπορούσε για να τον απεμπλέξει και από τη δίκη του Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ το 1961, δεν παραπέμφθηκε σε δίκη και απεβίωσε το 1973.
Στην υπόθεση παραπέμφθηκαν να δικαστούν οι εξής δεκαέξι. Δίπλα στο κάθε όνομα παρατίθεται η αντίστοιχη ετυμηγορία
Σχολιασμός
Σύμφωνα με τον Νταγκ Λίντερ (Doug Linder) του Πανεπιστημίου του Μισσούρι, οι βασικές αιτίες για τη διάπραξη "παρανομιών με βάση τον Νόμο" από δικαστικούς και δικηγόρους ήταν δύο: Πρώτον, ότι η γερμανική νομοθεσία στερείτο βασικού νομοθετικού πλαισίου (συνταγματικών και ηθικών κανόνων) και δεύτερον ότι δεν υπήρχε, υπό το Ναζιστικό καθεστώς, σαφής διάκριση μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας: Ήδη ο Χίτλερ είχε διακηρύξει, ενώπιον του Ράιχσταγκ, ότι "είχε τη δυνατότητα να παρεμβαίνει σε οποιαδήποτε περίπτωση" και δεν αντιμετώπισε, από το Κοινοβούλιο, καμία αντίδραση. Είναι γνωστό ότι παρενέβη σε αρκετές περιπτώσεις για να αλλάξει αποφάσεις των εκτάκτων στρατοδικείων, τα οποία καταδίκαζαν ανώτερους ή ανώτατους αξιωματικούς. Χαρακτηριστικότερη όλων είναι η περίπτωση του Στρατηγού Χανς φον Σπόνεκς (Hans Graf von Sponecks), ο οποίος είχε πάρει την πρωτοβουλία να οπισθοχωρήσει μερικές δεκάδες μέτρα από τις αρχικές θέσεις του, προκειμένου να ευθυγραμμίσει τη γραμμή άμυνάς του εναντίον των Ρώσων κατά τη μάχη της Κριμαίας. Ο Σπόνεκς απέκρουσε τους Ρώσους, αλλά είχε παραβεί τη βασική διαταγή του Χίτλερ, την "Haltbefehl" (oύτε βήμα πίσω): Στις 23 Ιανουαρίου 1942 έκτακτο Στρατοδικείο με επικεφαλής τον Χέρμαν Γκέρινγκ καταδικάζει τον Κόμητα φον Σπόνεκς σε θάνατο. Ο Χίτλερ παρεμβαίνει ωμά και μετατρέπει την ποινή του θανάτου σε εξαετή φυλάκιση.
Ανάλογη παρέμβαση έκανε ο Φύρερ και ενωρίτερα, το 1941, όταν ο Σλέγκελμπεργκερ εκδίκασε την "υπόθεση Luftgas", Εβραίου που κατηγορήθηκε ότι απέκρυπτε αυγά από την αγορά. Ο δικαστής τον καταδίκασε σε 2,5 χρόνια φυλακή, ο Χίτλερ όμως παρενέβη ωμά και ζήτησε την καταδίκη του κατηγορουμένου σε θάνατο. Ο δικαστής υπάκουσε και προσυπέγραψε το διάταγμα εκτέλεσης του κατηγορουμένου, ένα από τα συμβάντα για τα οποία δικάστηκε αργότερα στη Δίκη των Δικαστικών. Οι αναφερόμενες περιπτώσεις παρέμβασης του "Ηγέτη" στη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης δεν ήταν, ασφαλώς, οι μόνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκες της Νυρεμβέργης
Juristenprozess Judges' Trial Juicio de los jueces Procès des juges משפט השופטים בגרמניה Processo ai giudici Dommerprosessen Proces prawników Нюрнбергский процесс над нацистскими судьями Судијско суђење Domarrättegången
Σοφία Ελεονώρα της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Σοφία Ελεονώρα, γερμ.: Sophia-Eleonora von Hessen-Darmstat (7 Ιανουαρίου 1634 στο Ντάρμσταντ - 7 Οκτωβρίου 1663 στο Μπίνγκενχαϊμ, τώρα μέρος του Έχτσελ) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμσταντ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Χόμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμσταντ (1605–1661) από τον γάμο του με τη Σοφία-Ελεονώρα (1609–1671), κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας.
Στο Ντάρμσταντ στις 21 Απριλίου 1650, η Σοφία-Ελεονώρα παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γουλιέλμο-Χριστόφορο λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ (1625–1681). Με την ευκαιρία του γάμου της, ο πατέρας της τής έδωσε την περιοχή και το κάστρο Μπίνγκερχαϊμ. Ο Γουλιέλμος-Χριστόφορος προτίμησε το Μπίνγκενχαϊμ από το κάστρο του στο Χόμπουργκ, οπότε η οικογένεια ζούσε κυρίως στο Μπίνγκερχαϊμ και ο Γουλιέλμος-Χριστόφορος απεκαλείτο μερικές φορές λάντγκραβος της Έσσης-Μπίνγκερχαϊμ. Ο πατέρας της είχε υποσχεθεί ότι οι άρρενες απόγονοί της θα μπορούσαν να διατηρήσουν το Μπίνγκερχχαϊμ μετά το τέλος της, ωστόσο μόνο δύο κόρες επέζησαν της Σοφίας-Ελεονώρας. Αυτό οδήγησε σε μία διαμάχη μεταξύ της Έσσης-Ντάρμσταντ και της Έσσης-Χόμπουργκ σχετικά με την ιδιοκτησία του Μπίνγκερχαϊμ, η οποία επιλύθηκε τελικά από την Eλισάβετ-Δωροθέα, η οποία ενεργούσε ως επίτροπος της Έσσης-Ντάρμσταντ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1650 τον εξάδελφό της Γουλιέλμο-Χριστόφορο λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ και γέννησε 13 παιδιά, αλλά μόνο 4 επέζησαν από την παιδική ηλικία:
Χαλκοθήκη
Η Χαλκοθήκη ήταν κτίριο στην Ακρόπολη. Είχε διαστάσεις 15 x 41 μέτρων και βρίσκονταν μεταξύ Προπυλαίων και Παρθενώνα. Μπροστά στην βορεινή του πλευρά είχε πρόναο. Η στοά του πρόναου είχε πλάτος 4,5 μέτρων. Στον χώρο αυτό βρίσκονταν αποθηκευμένα τα πολεμικά όπλα των Αθηναίων. Φύλακες της αποθήκης ήταν οι διαχειριστές του θησαυρού του Παρθενώνα. Το κτίριο δεν σώζεται σήμερα.