cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μείωση της βλάβης από το κάπνισμα
Παροχή νικοτίνης μέσω προωθητικών αερίων
Πρόκειται για μια εναλλακτική πλατφόρμα παροχής νικοτίνης βάσει της υφιστάμενης τεχνολογίας εισπνευστήρων άσθματος η οποία βρίσκεται υπό ανάπτυξη από την εταιρεία προϊόντων ειδών φροντίδας της υγείας Kind Consumer Limited, η οποία εδρεύει στο Η.Β. Η τεχνολογία προς το παρόν βρίσκεται υπό ανάπτυξη και η εταιρεία έχει υποβάλλει Αίτηση για Άδεια Κυκλοφορίας στην Ρυθμιστική Αρχή για Προϊόντα Υγειονομικής Περίθαλψης και Φαρμάκων (MHRA) στο Η.Β. για την άδεια εκμετάλλευσης της τεχνολογίας ως ένα εγκεκριμένο προϊόν που περιέχει νικοτίνη. Την άδεια εκμετάλλευσης της τεχνολογίας κατέχει η Nicoventures Limited, η θυγατρική της British American Tobacco, η οποία ευθύνεται για την κυκλοφορία και την εμπορική διάθεση της τεχνολογίας ως ένα εγκεκριμένο προϊόν θεραπείας με υποκατάστατα νικοτίνης.
Τεχνολογία εισπνοής νικοτίνης μέσω ατμών πυροσταφυλικού οξέος
Η Philip Morris International αγόρασε τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της τεχνολογίας εισπνοής νικοτίνης μέσω ατμών πυροσταφιλικού οξέος η οποία αναπτύχθηκε από τον Jed Rose στο πανεπιστήμιο Duke University. Η τεχνολογία βασίζεται στη χημική αντίδραση μεταξύ του νικοτινικού οξέος και μιας βάσης που παράγει ατμό πυροσταφυλικού οξέος για την εισπνοή νικοτίνης. Έχει διεξαχθεί προκαταρκτική κλινική αξιολόγηση η οποία κατέδειξε την παροχή νικοτίνης στους πνεύμονες.
Δημόσια αντίληψη
Στους καπνιστές υπάρχει σύγχυση σχετικά με τη μείωση της βλάβης που προκαλείται από το κάπνισμα. Σε μια έρευνα του 2004, περίπου το 80-100% των συμμετεχόντων θεώρησε λανθασμένα τα τσιγάρα χαμηλής απόδοσης ως προϊόντα μείωσης της βλάβης, ενώ το 75-80% εξέλαβε εσφαλμένα ότι η μετάβαση σε μη καπνιζόμενα προϊόντα καπνού δεν αντιστοιχούσε σε μείωση κινδύνου.
Παρόμοια σύγχυση επικρατεί και στα ηλεκτρονικά τσιγάρα. Στο Η.Β., έρευνα που διεξήχθη από την αντικαπνιστική φιλανθρωπική οργάνωση Δράση για το κάπνισμα και την υγεία (Action on Smoking and Health) διαπίστωσε ότι το 2015, συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά, «υπάρχει η αυξανόμενη λανθασμένη πεποίθηση ότι τα ηλεκτρονικά τσιγάρα μπορούν να είναι εξίσου επιβλαβή με το κάπνισμα». Μεταξύ των καπνιστών που είχαν ακούσει για τα ηλεκτρονικά τσιγάρα αλλά δεν τα είχαν δοκιμάσει ποτέ, η εν λόγω «αντίληψη περί βλάβης έχει σχεδόν διπλασιαστεί από το 12% το 2014 στο 22% το 2015.» Η φιλανθρωπική οργάνωση εξέφρασε την ανησυχία ότι «η ενίσχυση της εν λόγω λανθασμένης αντίληψης περί κινδύνων αποθαρρύνει πολλούς καπνιστές να χρησιμοποιήσουν τα ηλεκτρονικά τσιγάρα για να διακόψουν το κάπνισμα και, αντ’ αυτού, εξακολουθούν να καπνίζουν, γεγονός που είναι δυσμενές για την υγεία τους αλλά και για την υγεία των ανθρώπων του περιβάλλοντός τους.» Το 2015, μια έκθεση που εκπονήθηκε κατ’ εντολή της υπηρεσίας Public Health England σημείωσε, όπως και τα ανωτέρω αναφερόμενα στοιχεία του Η.Β., ότι στις ΗΠΑ η πεποίθηση μεταξύ των ατόμων που συμμετείχαν σε μια έρευνα ότι οι ατμοποιητές είναι ασφαλέστεροι συγκριτικά με το κάπνισμα τσιγάρων, σημείωσε πτώση από το 82% το 2010 στο 51% το 2014. Η έκθεση απέδωσε ευθύνες για «παρερμηνεία των ερευνητικών αποτελεσμάτων», προσελκύοντας αρνητική κάλυψη των μέσων ενημέρωσης, σε ό,τι αφορά την ενίσχυση της «ανακριβούς» πεποίθησης ότι τα ηλεκτρονικά τσιγάρα είναι λιγότερο επιβλαβή από το κάπνισμα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «Πρέπει να δημοσιευτεί η τρέχουσα βέλτιστη εκτίμηση ότι η χρήση του ηλεκτρονικού τσιγάρου είναι κατά 95% ασφαλέστερη από το κάπνισμα».
Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα Wall Street Journal το 2016 με τίτλο «Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα αποτελούν έναν υγιεινό τρόπο διακοπής του καπνίσματος;», ο Δρ. Jed E. Rose ο συνεφευρέτης του επιθέματος νικοτίνης δήλωσε: «Έχοντας εργαστεί σε όλη μου την καριέρα πάνω στην ανάπτυξη αποτελεσματικών θεραπειών διακοπής του καπνίσματος, συνειδητοποίησα ότι οι υφιστάμενες προσεγγίσεις είναι αναποτελεσματικές για τη συντριπτική πλειοψηφία των καπνιστών. Χρειάζονται επειγόντως εναλλακτικές προσεγγίσεις. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προβλέπει ότι ένα δισεκατομμύριο θάνατοι θα αποδοθούν στο κάπνισμα κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα διαθέτουν μια απαράμιλλη δυναμική μείωσης του αντίκτυπου του καπνίσματος στη δημόσια υγεία επιτρέποντας στους καπνιστές να αντικαταστήσουν τη συνήθεια και τη νικοτίνη του καπνίσματος χωρίς τις τοξικές επιδράσεις της καύσης.»
Πακλιταξέλη
Η πακλιταξέλη είναι ουσία η οποία χρησιμοποιείται ως φάρμακο για τη θεραπεία πολλών μορφών καρκίνου (χημειοθεραπεία), όπως καρκίνο των ωοοθηκών, καρκίνο του μαστού, καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, σάρκωμα Καπόσι, καρκίνο του πνεύμονα και καρκίνο του παγκρέατος. Πωλείται με το εμπορικό όνομα Taxol και χορηγείται μέσω ενδοφλέβιας έγχυσης. Συνήθεις ανεπιθυμήτες ενέργειες είναι η απώλεια των μαλλιών, οι αλλεργικές αντιδράσεις, το μούδιασμα και οι μυικοί πόνοι, και η διάρροια. Σοβαρές παρενέργειες αποτελούν τα καρδιακά προβλήματα, ο αυξημένος κίνδυνος λοίμωξης και η πνευμονική φλεγμονή, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι μπορεί να προκαλέσεις ανωμαλίες στο έμβρυο όταν χορηγείται κατά την κύηση.
Η πακλιταξέλη είναι παράγοντας αντι-μικροσωληνίσκων, που προάγει τη συνάθροιση μικροσωληνίσκων από διμερή τουμπουλίνης και σταθεροποιεί τους μικροσωληνίσκους μέσω αποτροπής του αποπολυμερισμού. Αυτή η σταθεροποίηση έχει ως αποτέλεσμα την αναστολή της φυσιολογικής δυναμικής αναδιοργάνωσης του δικτύου μικροσωληνίσκων, που είναι απαραίτητη για τη ζωτικής σημασίας ενδιάμεση φάση και τις μιτωτικές κυτταρικές λειτουργίες.
Η πακλιταξέλη ανακαλύφθηκε το 1971 όταν απομονώθηκε από το κωνοφόρο δέντρο Taxus brevifolia (Taxaceae) που είναι ενδημικό της Νότιας Αμερικής. Η χρήση της εγκρίθηκε το 1993 και συμπεριλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του ΠΟΥ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντινεοπλασματικά φάρμακα Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Φυσικά προϊόντα
Σταυρωμένος Λασιθίου
Ο Σταυρωμένος είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου στην ανατολική Κρήτη. Βρίσκεται σε υψόμετρο 227 μέτρων και απέχει περίπου 9 χιλιόμετρα νότια από τη Σητεία. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σητείας ενώ το 1933 στο ΦΕΚ 260Α - 09/09/1933 να αποσπάται από την τότε κοινότητα Σητείας και να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Αρνικό, τη Ζου και τον Κάτω Δρυ, αποτελούν την κοινότητα Σταυρωμένου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 61 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Σταυρωμένου
Σημείωση
Στην Κρήτη και το νομό Ρεθύμνου υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Σταυρωμένος Μυλοποτάμου και Σταυρωμένος Χαμαλευρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Κεν Λέι
Ο Κένεθ Λέι (αγγλ. Kenneth Lee Lay, 15 Απριλίου 1942- 5 Ιουλίου 2006) ήταν ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Enron.
Ο Κεν Λέι καταδικάστηκε στις 25 Μαΐου του 2006 για την υπόθεση που αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά και χρηματιστηριακά σκάνδαλα στην ιστορία των ΗΠΑ. Μαζί με τον Τζέφρι Σκίλλινγκ (Jeffrey Skilling), ο Λέι θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη χρεοκοπία της εταιρείας, τον Δεκέμβριο του 2001, και τη μετατροπή της σε συνώνυμο των λογιστικών σκανδάλων. Η Enron υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών και ο Λέι στενός φίλος του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Τζωρτζ Μπους. Ο Λέι πέθανε από καρδιακή προσβολή στη θερινή του κατοικία στο Άσπεν του Κολοράντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
162173 Ριούγκου
Το ιαπωνικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Hayabusa2, που ξεκίνησε από τη Γη τον Δεκέμβριο του 2014, έφθασε με επιτυχία στον Ριούγκου στις 27 Ιουνίου 2018. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα φέρει υλικό από τον αστεροειδή στη Γη μέχρι το τέλος του 2020. Μετά από μετρήσεις και λήψη δειγμάτων το Hayabusa2 ξεκίνησε από τον Ριούγκου για την Γη τον Νοέμβριο 2019, και επέστρεψε την κάψουλα με τα δείγματα στη Γη στις 5 Δεκεμβρίου 2020.
Ιστορία και ονομασία
Ο Ριούγκου ανακαλύφθηκε το 1999 από αστρονόμους του προγράμματος LINEAR με παρατηρήσεις που έγιναν κοντά στο Σοκόρο του Νέου Μεξικού.
Ο αστεροειδής πήρε το όνομα «Ριούγκου», που σημαίνει «Παλάτι του Δράκοντα» στην ιαπωνική γλώσσα, στις 28 Σεπτεμβρίου 2015 (Minor Planet Circular 95804). , όταν ήταν γνωστό ότι αποτελούσε τον στόχο της διαστημικής αποστολής Χαγιαμπούσα 2. Στον σχετικό ιαπωνικό λαϊκό μύθο (παραμύθι), το Ριούγκου ήταν ένα μαγικό υποβρύχιο ανάκτορο, στο οποίο ταξίδεψε ο ψαράς Ουρασίμα Τάρο πάνω στη ράχη μιας θαλάσσιας χελώνας και όταν επέστρεψε έφερε μαζί του ένα κουτί με μυστικά, ακριβώς όπως το Χαγιαμπούσα 2 θα επιστρέψει μία κάψουλα με δείγματα του αστεροειδή.
Τροχιά
left|thumb|Η τροχιά του Ριούγκου Ο Ριούγκου περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο μία φορά κάθε 16 μήνες (474 ημέρες), χωρίς η τροχιά του να έχει μεγαλύτερη εκκεντρότητα από κάποιου συνηθισμένου αστεροειδή της Κύριας Ζώνης. Σήμερα έχει ελάχιστη απόσταση τροχιακής συνάντησης με τη Γη ίση με μόλις 0,000638 AU, δηλαδή 95.400 χιλιόμετρα ή το 23% της αποστάσεως Γης-Σελήνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι πρώτες εικόνες του Ριούγκου που έλαβε το Χαγιαμπούσα 2 πλησιάζοντας ήταν από απόσταση 700 χιλιομέτρων και δόθηκαν στη δημοσιότητα στις 14 Ιουνίου 2018. Δείχνουν ένα σώμα με σχήμα διαμαντιού και επιβεβαιώνουν την ανάδρομη περιστροφή του με περίοδο 7 ώρες 37 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα. Στο διάστημα 17-18 Ιουνίου 2018, το διαστημόπλοιο πλησίασε τον αστεροειδή από τα 330 χλμ. στα 240 χλμ. και έλαβε μία σειρά πρόσθετων εικόνων.
Χημική σύσταση
Ο αστεροειδής, αν και έχει φασματικό τύπο Cg (ανθρακούχο), περιέχει επίσης σημαντικές ποσότητες από νικέλιο, σίδηρο, κοβάλτιο, νερό, άζωτο, υδρογόνο και αμμωνία. Σύμφωνα με τον ιστότοπο Asterank, αν ο άνθρωπος εκμεταλλευόταν όλα τα ορυκτά συστατικά του Ριούγκου, η αξία τους θα ήταν περί τα 83 δισεκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ριουγκου
Ουγγρική Ραψωδία αρ. 2 σε Ντο δίεση ελάσσονα
H '''Ουγγρική Ραψωδία αρ. 2 σε Ντο δίεση ελάσσονα''', S.244/2 είναι έργο του Φραντς Λιστ, το δεύτερο από το σετ 19 έργων του, ονόματι Ουγγρικές Ραψωδίες, το οποίο είναι και το πιο γνωστό μακράν από κι από τα 19. Το έργο γράφτηκε το 1847 και αφιερώθηκε στον Κόντε Λάσλο Τελέκι. Πρώτη φορά δημοσιεύθηκε ως σόλο και όχι ως μέρος του συνολικού έργου, το 1851. Ήδη από την εποχή του, είχε αποκτήσει δημοτικότητα και παιζόταν συχνά.
Το έργο διαθέτει δύο διακριτά μέρη, το πρώτο, το lassan, το οποίο απομακρύνεται σιγά σιγά από τον οπλισμό και πάει στη Ντο ελάσσονα, και το οποίο είναι πιο δραματικό και σκοτεινό από το δεύτερο μέρος. Το δεύτερο μέρος (friska) αρχίζει με Φα δίεση ελάσσονα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις παίζονται θέματα του πρώτου μέρους. Το έργο έχει ενορχηστρωθεί και για ορχήστρα, από τους Λιστ και Ντόπλερ. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά έργα του συνθέτη, το οποίο δε έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1847 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε αριστοκράτες
Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο
Το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (αρκτικόλεξο: ΕΛΙΑ) είναι μη κερδοσκοπικό σωματείο πολιτιστικού χαρακτήρα με σκοπό τη διάσωση, ταξινόμηση, μελέτη και έκδοση αρχειακού υλικού του 19ου και 20ού αιώνα. Από το 2008 αποτελεί τμήμα του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης (Μ.Ι.Ε.Τ.).
Πληροφορίες
Ιδρύθηκε το 1965 από τον Μάνο Χαριτάτο και τον Δημήτρη Πόρτολο. Σήμερα ο ΕΛΙΑ στεγάζεται σε νεοκλασικό κτίριο στην Πλάκα, επί της οδού Αγίου Ανδρέου 5. Από το 1997 λειτουργεί παράρτημά του στη Θεσσαλονίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Έρισσος
Η Έρισσος ή Έρισος (ή και Έρυσσος, Ερισσός) είναι ορεινή χερσονησοειδής προεξοχή που αποτελεί το βόρειο τμήμα της νήσου Κεφαλονιάς, με μήκος 17 και μέγιστο πλάτος 9 χιλιόμετρα. Το νότιο άκρο της ορίζεται από τον άξονα της κοιλάδας που αρχίζει από τα Διβαράτα και καταλήγει στην Αγία Ευφημία, μήκους σε ευθεία γραμμή από ακτή σε ακτή 7 χιλιομέτρων. Στη βόρεια πλευρά της κοιλάδας αυτής υψώνεται το Όρος Καλό, του οποίου η κορυφή είναι και το υψηλότερο σημείο της Ερίσσου (υψόμετρο 901 μέτρα). Προς βορρά η χερσόνησος καταλήγει στα ακρωτήρια Δαφνούδι και Βλιώτης, με το δεύτερο να αποτελεί το βορειότερο σημείο της νήσου Κεφαλονιάς. Η Έρισσος παρουσιάζει πολλές αλλά μικρές κατατμήσεις, δημιουργώντας ορμίσκους, όπως του Φισκάρδου, της Αγίας Σοφίας και της Άσου, όπου ξεχωρίζει η μικρή «υποχερσόνησος» της Άσου με το φρούριο της Άσου. Η ανατολική ακτή της Ερίσσου αντιστοιχεί στο Στενό της Ιθάκης μεταξύ Κεφαλονιάς και Ιθάκης, ενώ η δυτική πλευρά της βρέχεται από το ανοικτό Ιόνιο Πέλαγος και στα νότια από τον Κόλπο Μύρτου της Κεφαλονιάς.
Η Έρισος έπαθε τις λιγότερες καταστροφές από τους σεισμούς της Κεφαλονιάς του 1953 σε σχέση με τα άλλα μέρη του νησιού. Διοικητικά, αποτελούσε ομώνυμο δήμο με το Σχέδιο «Καποδίστριας» τα έτη 1999-2010, ενώ σήμερα περικλείει ολόκληρη τη Δημοτική Ενότητα Ερίσου και μέρος της Δημοτικής Ενότητας Πυλαρέων (τοπικές κοινότητες Αγίας Ευφημίας και Διβαράτων).
Πηγές
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κεφαλλονιάς
Πα-ντε-Καλαί
Το Πα-ντε-Καλαί (γαλλικά: Pas-de-Calais) είναι γαλλικός νομός στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στο βορρά της Γαλλίας. Το όνομά του προήλθε από τη γεωγραφική του θέση, τον Πορθμό του Καλαί που το χωρίζει από την Αγγλία. Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη Αράς. Η INSEE και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 62. Έχει έκταση 6.671 χμ<abbr class="abbr" title="kilomètre carré">2
Έχει 1.470.725 κατοίκους (απογραφή του 2016) και είναι ένας από τους πιο πυκνοκατοικημένους νομούς της Γαλλίας, με πυκνότητα 220 κατοίκους ανά χμ2. Παλαιότερα, με το νομό Νορ, αποτελούσαν την πρώην περιοχή Νορ-Πα-ντε-Καλαί. Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2015 αποτελεί, με τέσσερις άλλους νομούς, τη νέα διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Πα-ντε-Καλεζιάν.
Γεωγραφία
Ο νομός Πα-ντε-Καλαί είναι ένας από τους 5 νομούς (Νορ, Πα-ντε-Καλαί, Ουάζ, Σομ και Αιν), της περιοχής Ω-ντε-Φρανς, στα βόρεια της Γαλλίας. Συνορεύει προς τα ανατολικά με το νομό Νορ, προς τα νότια με το νομό Σομ και προς τα βορειοδυτικά βρέχεται από τη Μάγχη (από τα σύνορα με το νομό Σομ έως το Καλαί) και από τη Βόρεια θάλασσα (από το Καλαί έως τα σύνορα με το νομό Νορ) σε ακτογραμμή 120 χιλιομέτρων. Η ακτογραμμή αυτή, που ονομάζεται Κοτ ντ'Οπάλ, είναι μία από τις πλουσιότερες στη Γαλλία όσον αφορά την ποικιλομορφία των οικοτόπων ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, καθώς περιλαμβάνει ποικίλα τοπία με παραλίες, αμμόλοφους, έλη, εκβολές, θαλάσσιους γκρεμούς και εσωτερικό περιβάλλον.
Ο νομός περιλαμβάνει το πλησιέστερο προς το Ηνωμένο Βασίλειο γαλλικό έδαφος, το ακρωτήριο Γκρι-Νε που βρίσκεται μόλις 30 χιλιόμετρα από την αγγλική ακτή.
Διαρρέεται από πολλούς ποταμούς, οι κυριότεροι των οποίων είναι: Ωτί, Κάνς, Τερνουάζ, Λιάν, Σκαρπ, Λυς και Aα.
Ιστορία
Δημιουργία του νομού
Ο νομός Πα-ντε-Καλαί είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, για να αντικαταστήσουν τις κομητείες και παλιές επαρχίες. Για να δημιουργήσει αυτό το νομό, το επαναστατικό καθεστώς συνένωσε το Αρτουά (η περιοχή γύρω από τις πόλεις Αράς, Μπετύν, Λανς και Σαιντ-Ομέρ) και τμήμα της παλιάς επαρχίας  Πικαρδίας (η περιοχή γύρω από τη Βουλώνη και το Καλαί), δύο περιοχές που παραμένουν, ακόμη και σήμερα, αρκετά διαφορετικές πολιτισμικά και οικονομικά.
Έως την 1η Ιανουαρίου 2016, ο νομός Πα-ντε-Καλαί και ο όμορος νομός Νορ  σχημάτιζαν την περιοχή Νορ-Πα-ντε-Καλαί. Έκτοτε, με τέσσερις άλλους νομούς, αποτελεί την περιοχή Ω-ντε-Φρανς.
Ναπολέων
Ο Ναπολέων επέλεξε την περιοχή της Βουλώνης για τη στρατολόγηση ανδρών για τη δημιουργία της Στρατιάς των ακτών του Ωκεανού, που εξελίχθηκε στη Μεγάλη Στρατιά, για να προετοιμάσει απόβαση, που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, στην Αγγλία μεταξύ 1803 και 1805. Η πρώτη διανομή της τιμητικής διάκρισης της Λεγεώνας της Τιμής πραγματοποιήθηκε στο στρατόπεδο της Βουλώνης, στις 16 Αυγούστου 1804. Μετά τη νίκη των Συμμάχων στη μάχη του Βατερλώ στις 18 Ιουνίου 1815 όλος ο νομός καταλήφθηκε από βρετανικά στρατεύματα από τον Ιούνιο του 1815 μέχρι τον Νοέμβριο του 1818.
Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ιδιαίτερα σκληρός γι' αυτόν το νομό, που εκείνη την εποχή είχε πληθυσμό περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Καθώς το μέτωπο διέρχονταν λίγα χιλιόμετρα ανατολικά από τη Λανς και το Aράς, στην περιοχή έγιναν πολλές μάχες. Ο ανδρικός πληθυσμός σε μεγάλο βαθμό στρατολογήθηκε ή εργάστηκε στα ορυχεία. Μέρος του πληθυσμού μετατοπίστηκε. Κατά την υπογραφή της εκεχειρίας, ο νομός Πα-ντε-Καλαί ήταν ανάμεσα στους πιο κατεστραμμένους. Πολλές πόλεις, όπως η Λανς, υπέστησαν μεγάλες ζημίες, οι εγκαταστάσεις εξόρυξης καταστράφηκαν και «περισσότερα από διακόσια χωριά δεν υπάρχουν πλέον». Ο νομός ταξινομήθηκε, με έντεκα άλλους, στην κόκκινη ζώνη και έζησε τις φυσικές, ψυχολογικές και περιβαλλοντικές συνέπειες του πολέμου για δεκαετίες.
Η ακτογραμμή, κάπως λιγότερο πληγείσα κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπέστη μεγάλες καταστροφές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα λιμάνια του Καλαί και της Βουλώνης πολιορκήθηκαν από τους Γερμανούς το Μάιο του 1940, λίγο πριν την επιχείρηση Ντιναμό στη Δουνκέρκη.
Οι Γερμανοί, φοβούμενοι συμμαχική απόβαση στις ακτές του Πα-ντε-Καλαί, κατασκεύασαν μια εκτεταμένη σειρά παράκτιων οχυρωματικών έργων κατά μήκος της ακτής, που αποτελούσαν μέρος του Τείχους του Ατλαντικού, αλλά και εσωτερικά σε αρκετά σημεία. Τον Ιούνιο του 1944 πραγματοποιήθηκαν διάφορες ενέργειες αντιπερισπασμού στις ακτές, για την κάλυψη της απόβαση στη Νορμανδίας.
Οι βομβιστικές επιθέσεις ήταν πολυάριθμες και ορισμένες πόλεις καταστράφηκαν εντελώς. Οι κάτοικοι ζούσαν σε υπόγεια καταφύγια ή έφευγαν μακριά από τις συγκρούσεις. Το Καλαί κηρύχθηκε κατεστραμμένο κατά 73% και η Βουλώνη κατά 85%. Η τελευταία είναι η πόλη της Γαλλίας που βίωσε τον πιο ανηλεή αεροπορικό βομβαρδισμό.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|420x420px|Χάρτης του νομού με τα διοικητικά διαμερίσματα|εναλλ.=
Διοικητικά Διαμερίσματα
Ο νομός Πα-ντε-Καλαί χωρίζεται σε 7 διοικητικά διαμερίσματα, 39 καντόνια και 890 κοινότητες:
Κοινότητες
μικρογραφία|490x490εσ|Οι κυριότερες πόλεις του νομού Πα-ντε-Καλαί Ο νομός Πα-ντε-Καλαί χαρακτηρίζεται από την αντίθεση του εδάφους του, που συνδυάζει μια σημαντική τουριστική και φυσική κληρονομιά με αστικές περιοχές. Είναι ένας από τους πιο πυκνοκατοικημένους νομούς της Γαλλίας, με το ανατολικό άκρο του να φιλοξενεί περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού.
Οι κυριότερες κοινότητες του νομού Πα-ντε-Καλαί είναι:
Οικονομία
Η οικονομία του νομού βασιζόταν από πολύ παλιά στα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα καθώς και στα ορυχεία στην ανθρακοφόρο λεκάνη του Νορ-Πα-ντε-Καλέ κοντά στην πόλη Λανς, όπου η ύπαρξη άνθρακα ανακαλύφθηκε το 1849. Ωστόσο, από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομία έχει διαφοροποιηθεί.
Το λιμάνι του Καλαί είναι, μαζί με τον ομόλογό του Ντόβερ στην Αγγλία, ένα από τα κύρια λιμάνια επιβατών του κόσμου. Το λιμάνι της Βουλώνης είναι σήμερα το μεγαλύτερο αλιευτικό λιμάνι στη Γαλλία και το πρώτο ευρωπαϊκό κέντρο μεταποίησης θαλασσινών.
Η τουριστική δραστηριότητα είναι σημαντική, ειδικά στην ακτή αλλά και στο εσωτερικό του νομού.
Κλίμα
Σταθμός μέτρησης: Βουλώνη, λιμάνι, 73 μέτρα υψόμετρο
Τουρισμός
Η Κοτ ντ'Οπάλ, όπως ονομάζεται όλη η ακτογραμμή, μήκους 120 χιλιομέτρων, είναι ο κύριος τουριστικός προορισμός του νομού, με μεγάλες παραλίες, παραθαλάσσια θέρετρα, φυσικά αξιοθέατα όπως κόλπους, αμμόλοφους, ακρωτήρια, θαλάσσιους γκρεμούς, αρχαιολογικά μνημεία κ.α., και το Εθνικό θαλάσσιο κέντρο Ναυσικά στη Βουλώνη, που θεωρείται «το μεγαλύτερο ενυδρείο της Ευρώπης» και ένα από τα πιο επισκέψιμα αξιοθέατα στη βόρεια Γαλλία.
Σε όλο το νομό υπάρχουν πολλά ιστορικά μνημεία: εκκλησίες, καθεδρικοί ναοί και βασιλικές, κάστρα, οχυρωμένες πόλεις, φρούρια και ακροπόλεις, δημαρχεία και πλατείες. Τυπικά της βόρειας Γαλλίας και του Βελγίου, τα καμπαναριά των πόλεων Αράς, Καλαί, Βουλώνης, Μπετύν κ.α. αναφέρονται ως Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την UNESCO από το 2005.
Τα μνημεία και οι τόποι μνήμης των δύο παγκόσμιων πόλεμων ελκύουν επίσης πολλούς επισκέπτες.
Ο βιομηχανικός τουρισμός αναπτύσσεται γύρω από την πρώην περιοχή εξόρυξης στην πόλη Αρκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί των Ω-ντε-Φρανς Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Ιουνίου 1903
Η (2η) Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Ιουνίου 1903 σχηματίστηκε μετά την καταψήφιση της προηγούμενης κυβέρνησης Δηλιγιάννη από τον Γεώργιο Θεοτόκη, ο οποίος κλήθηκε από τον Βασιλιά ως αρχηγός του δεύτερου κόμματος εντός της Βουλής που είχε προέλθει από τις εκλογές του 1902.
Ιστορικό
Η κυβέρνηση Θεοτόκη σχηματίστηκε με την συνεργασία των αποστατών του δηλιγιαννικού κόμματος και την στήριξη του κόμματος του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Θεοτόκη παραιτήθηκε από τον προεδρικό θώκο της βουλής ο Δημήτριος Ράλλης, ο οποίος είχε εκλεγεί με την υποστήριξη του κόμματος του Δηλιγιάννη. Στη θέση του εξελέγη ο υποψήφιος του «Θεοτοκικού» κόμματος και βουλευτής Σπετσών, Ν. Λεωνίδας με 129 ψήφους, νίκη που ισοδυναμούσε με ψήφο εμπιστοσύνης στο νέο κυβερνητικό σχήμα.
Μετά από δύο εβδομάδες η κυβέρνηση Θεοτόκη παραιτήθηκε λόγω των ταραχών που ξέσπασαν τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου, στην επαρχία της Ηλείας, με διαδηλώσεις και πορείες των αγροτών της περιοχής με αφορμή το «σταφιδικό ζήτημα», το πρόβλημα δηλαδή της διάθεσης του πλεονάσματος της σταφίδας, το οποίο ήταν κυρίαρχο οικονομικό και πολιτικό ζήτημα στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Ο Θεοτόκης παραιτούμενος από την κυβέρνηση είπε το εξής: «...εις την Κυβέρνησιν δύο ηνοίγοντο οδοί ή να παραιτηθή ή να επιβάλη το Κράτος των Νόμων δια της βίας».
Ο Θεοτόκης στις 25 Ιουνίου υπέβαλλε την παραίτησή του, και την διακυβέρνηση ανέλαβε ο Δημήτριος Ράλλης, το κόμμα του οποίου είχε καταταγεί τέταρτο στις εκλογές του 1902.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1903 06 14 Κατηγορία:1903
Λευκοτσικνιάς
μικρογραφία|Λευκοτσικνιάς - Egretta garzetta. στη λίμνη Χειμαδίτιδα Ο Λευκοτσικνιάς είναι παρυδάτιο πτηνό της οικογενείας των Ερωδιιδών, ένας από τους ερωδιούς που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Egretta garzetta και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Egrettaείναι (νεο)-λατινικός όρος που αποδίδει τη, γαλλικής προέλευσης, λέξη aigrette (επίσης αγγλ. aigrette) «θύσανος από μακριά λευκά φτερά ερωδιού». Τα φτερά αυτά χρησιμοποιήθηκαν ευρέως ως «διακοσμητικά» στολίδια κατά το παρελθόν (βλ. Εγκρέτες).
Ο όρος garzetta στην επιστημονική ονομασία του είδους έχει ιταλική προέλευση και, πιθανόν, σημαίνει «μικρός λευκός ερωδιός». Παλαιότερα, ήταν σε χρήση και ο ισοδύναμος όρος sparzetta.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, υπό την επιστημονική ονομασία Ardea Garzetta (Ιταλία, 1766). Μεταφέρθηκε στο σημερινό γένος από τον Άγγλο φυσιοδίφη και αστρονόμο Ιγνάτιο Φόρστερ (Thomas Ignatius Maria Forster, 1789 – 1860), το 1817. Η ταξινομική του παραμένει αρκετά προβληματική, ιδιαίτερα ως προς τον αριθμό των υποειδών. Παλαιότερα, υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ των ερευνητών για το εάν έπρεπε να καταχωρηθεί στο μονοτυπικό γένος Casmerodius. Συγκροτεί υπερείδος με τον χιονόλευκο ερωδιό (Egretta thula), που θεωρείται ότι καταλαμβάνει τον ίδιο οικολογικό θώκο στην Αμερική.
Σύμφωνα με την ITIS και την κατά Howard & Moore ταξινομική, περιλαμβάνει μόνον 2 υποείδη, αλλά υπάρχουν ταξινομικοί φορείς που δέχονται μέχρι και 6 υποείδη.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Egretta garzetta (Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό), Κίτρινο = Καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης) Ο λευκοτσικνιάς απαντά στον Παλαιό Κόσμο και στην Ωκεανία, ενώ λείπει από την αμερικανική ήπειρο.
Στην Ευρώπη, αν και αρκετά διαδεδομένος, δεν είναι τόσο κοινό είδος όσο στην Ασία και στην Αφρική, ερχόμενος μόνο τα καλοκαίρι για να αναπαραχθεί σε διάσπαρτους θυλάκους στα δυτικά και κεντρικά της ηπείρου, κυρίως όμως στην περιοχή της Μεσογείου. Υπάρχουν, ωστόσο, μόνιμοι πληθυσμοί στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία και στη νότια Ιβηρική, όπως και διαχειμάζοντες. Στην Ασία η εξάπλωσή του περιλαμβάνει όλες τις περιοχές της Ινδομαλαισιανής Οικοζώνης, με πληθυσμούς κατά βάσιν επιδημητικούς και, με λιγοστούς αναπαραγόμενους καλοκαιρινούς πληθυσμούς από τα Ιμαλάια μέχρι τη Σινική Θάλασσα καθώς και στην περιοχή της Κασπίας. Στη Μικρά Ασία απαντούν όλες οι μορφές μετακίνησης, ενώ η Μέση Ανατολή αποτελεί κυρίως επικράτεια διαχείμασης.
Στην Αφρική, η συντριπτική πλειονότητα των εκεί πληθυσμών είναι επιδημητικοί σε όλη την ήπειρο (Αφροτροπική Οικοζώνη), με εξαίρεση τη Σαχάρα και τις γύρω χώρες, αλλά υπάρχουν και διαχειμάζοντες πληθυσμοί, κυρίως στο Δέλτα του Νείλου και στο Κέρας της Α. Αφρικής.
Τέλος, η Αυστραλία και η Νέα Γουινέα είναι περιοχές όπου, το εκεί υποείδος, ζει και αναπαράγεται μόνιμα, ενώ η Νέα Ζηλανδία αποτελεί κυρίως έδαφος διαχείμασης (Αυστραλασιανή Οικοζώνη). Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο λευκοτσικνιάς απαντά σε όλες τις μορφές μετακίνησης, αλλά στην Ευρώπη θεωρείται ως επί το πλείστον μεταναστευτικό είδος. Έρχεται τα καλοκαίρια για να φωλιάσει, μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου, κυρίως στις κεντρικές και νότιες επικράτειες της ηπείρου και μεταναστεύει στην Αφρική για να ξεχειμωνιάσει. Ωστόσο, υπάρχουν και μόνιμοι ή διαχειμάζοντες ευρωπαϊκοί πληθυσμοί.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί, μεταξύ άλλων, από τη Σκανδιναβία και το Λουξεμβούργο, τον Καναδά, τις Αντίλλες και το Πουέρτο Ρίκο, τις Μαλδίβες και τη Μογγολία.
Στην Ελλάδα, ο λευκοτσικνιάς φωλιάζει από Μάρτιο μέχρι Δεκέμβριο στη βόρεια και κεντρική χώρα, ωστόσο απαντά σε όλη την επικράτεια ως διαβατικός και χειμερινός επισκέπτης (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα). Αναφέρεται και από την Κρήτη και την Κύπρο ως αρκετά κοινό διαβατικό πτηνό, ενώ στην τελευταία, πιθανόν να παραμένουν και μερικά αναπαραγόμενα άτομα, το καλοκαίρι.
Βιότοπος
Το είδος ζει σε όλες τις κατηγορίες εσωτερικών και παράκτιων υγροτόπων, με φρέσκο, υφάλμυρο ή αλατούχο νερό, αλλά δείχνει προτίμηση στα ρηχά νερά (10-15 εκατοστά βάθος) σε ανοικτές, μη καλυπτόμενες με βλάστηση περιοχές, όπου τα επίπεδα του νερού και του, διαλυμένου σε αυτό, οξυγόνου κυμαίνονται καθημερινά, παλιρροιακά ή εποχικά και όπου τα ψάρια συγκεντρώνονται σε μικρές λεκάνες νερού ή στην επιφάνειά του. Οι οικότοποι όπου συχνάζουν οι λευκοτσικνιάδες περιλαμβάνουν και τις παρυφές ρηχών λιμνών, ποταμών, ρεμάτων και μικρών λεκανών, ανοικτούς βάλτους και έλη, πλημμυρισμένα λιβάδια, «σχεδίες» επιπλεόντων φυτών Eichornia spp -στις αφρικανικές λίμνες-, πλημυρισμένες πεδιάδες, λιμνοθάλασσες, αρδευτικά κανάλια, λίμνες υδατοκαλλιέργειας,, αλυκές και ορυζώνες (οι τελευταίοι είναι ιδιαίτερα σημαντικοί σε περιοχές με λίγους εναπομείναντες φυσικούς υγροτόπους).
Ωστόσο, οι λευκοτσικνιάδες μπορεί να συχνάζουν και σε ξηρά εδάφη, εσωτερικές σαβάνες και βοσκοτόπια βοοειδών, ενώ κάποιοι πληθυσμοί απαντούν, σχεδόν εξ ολοκλήρου, σε βραχώδεις ή αμμώδεις ακτές, υφάλους, εκβολές ποταμών, αλμυρόβαλτους, μαγκρόβια ενδιαιτήματα και παλιρροϊκούς κολπίσκους.
Στην Ελλάδα ο λευκοτσικνιάς ανευρίσκεται σε αβαθή νερά και λασπώδεις όχθες που υπάρχουν σε τενάγη, βάλτους, έλη, λίμνες, ποταμούς και λιμνοθάλασσες
Μορφολογία
thumb|right|300px thumb|right|300px|Ενήλικος λευκοτσικνιάς στο αναπαραγωγικό (πάνω) και μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα Ο λευκοτσικνιάς είναι είδος που ξεχωρίζει από τους άλλους ερωδιούς λόγω του συνδυασμού μέσου μεγέθους και χιονόλευκου χρώματος στο πτέρωμα. Επίσης, ξεχωρίζει από το μαυριδερό ράμφος και τα κίτρινα πόδια, ιδιαίτερα ορατά κατά την πτήση, που κάνουν αντίθεση με τους μαυρωπούς ταρσούς. Ωστόσο, το κύριο διαγνωστικό στοιχείο του πτηνού, στο αναπαραγωγικό πτέρωμα, είναι οι εγκρέτες (παλαιότερη γραφή αιγκρέτες), δηλαδή τα χαρακτηριστικά λευκά, μακριά και λεπτά φτερά που εκφύονται από το στέμμα του κεφαλιού και τη ράχη του και, είναι ορατές από απόσταση. Επίσης, κατά την ίδια εποχή, ξεχωρίζει από το κοκκινωπό ή πορτοκαλί δέρμα των χαλινών του προσώπου (lores), το οποίο στη μη-αναπαραγωγική περίοδο είναι γκριζοκύανο.
Τα φύλα είναι παρόμοια σε εμφάνιση, ενώ τα τα νεαρά άτομα μοιάζουν με τους ενήλικες στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα. Ωστόσο, έχουν καφετί ράμφος, μαυροπράσινους ταρσούς και πιο ανοικτόχρωμα πόδια, ενώ δεν διαθέτουν εγκρέτες.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:         )
Τροφή
thumb|right|300px|Ο λευκοτσικνιάς συνηθίζει να «φερμάρει» έντονα τη λεία, πριν τη διατρυπήσει με το αιχμηρότατο ράμφος του Ο λευκοτσικνιάς είναι εξαιρετικά ευκαιριακός (opportunistic) θηρευτής προτιμώντας, ωστόσο, να τρέφεται με μικρά ψάρια κάτω από 20 γραμ. σε βάρος και κάτω από 10 εκ. σε μήκος, με μέσον όρο 4 εκ. Συλλαμβάνει, επίσης, υδρόβια και επίγεια έντομα (π.χ. κολεόπτερα, προνύμφες από λιβελούλες, γρύλους και γρυλοτάλπες, μαλακόστρακα (π.χ. ''Palaemonetes spp. '', αμφίποδα, φυλόποδα, καβούρια και καραβίδες). καθώς και αμφίβια, Επίσης, σαλιγκάρια και δίθυρα μαλάκια, αράχνες, σκουλήκια, ερπετά, ακόμη και μικρά πουλιά.
Πτήση
thumb|right|300px|Λευκοτσικνιάς εν πτήσει Ο λευκοτσικνιάς πετάει με χαρακτηριστικά, αργά φτεροκοπήματα, πιο γρήγορα, ωστόσο, από εκείνα του συγγενικού αργυροτσικνιά, ενώ τα πόδια εξέχουν πολύ από το πίσω μέρος του σώματος. Επίσης, κρατάει τον μακρύ του λαιμό κυρτωμένο ανάμεσα στους ώμους σε χαρακτηριστικό S, λιγότερο ανοικτό απ’ ό, τι ο αργυροτσικνιάς. Αυτό το στοιχείο είναι γενικότερο χαρακτηριστικό των ερωδιών και τους διακρίνει από τους πελαργούς, τους γερανούς, και άλλα συγγενικά γένη, κατά την πτήση.
Αναπαραγωγή
Ο λευκοτσικνιάς ωριμάζει σεξουαλικά κατά το 2ο έτος της ηλικίας του και είναι μονογαμικό πτηνό. Φωλιάζει σε αποικίες, συχνά μαζί με άλλα καλοβατικά πτηνά, αλλά μπορεί και μοναχικά, συνήθως σε πλατφόρμες κλαδιών σε δέντρα ή θάμνους, ή σε καλαμιώνες, συστάδες από μπαμπού ή στη μαγκρόβια βλάστηση. Σε ορισμένες περιοχές, όπως τα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου, φωλιάζει σε βράχια μέχρι 20 μέτρα από το έδαφος. Το ζευγάρι υπερασπίζεται μικρό ζωτικό χώρο, συνήθως 3-4 μ. γύρω από τη φωλιά, αλλά κάποιες φωλιές μπορεί να απέχουν λιγότερο από 1 μ. μεταξύ τους. Η φωλιά του λευκοτσικνιά είναι μια ρηχή και λεπτή δομή από κλαδιά, κατασκευασμένη και από τους δύο εταίρους.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος (Μάρτιο-Ιούλιο στην Παλαιαρκτική) και αποτελείται από (3-) 4 (-5), σπανίως 6 αβγά, που εναποτίθενται κάθε μέρα ή μέρα παρά μέρα. Έχουν ελλειψοειδές ή υποελλειψοειδές σχήμα, με διαστάσεις 46,5 Χ 34 εκ. και βάρος 28 γραμ. εκ των οποίων ποσοστό 7% είναι κέλυφος. Η επώαση που πραγματοποιείται και από τους δύο γονείς, αρχίζει με την εναπόθεση του 1ου αβγού και διαρκεί για 21-25 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι ημι-φωλεόφιλοι, χρήζουν δηλαδή μερικής προστασίας από τους γονείς και καλύπτονται από λευκό χνούδι. Η αναζήτηση τροφής μπορεί να γίνεται μέχρι και 7-13 χλμ μακριά από τις αποικίες αναπαραγωγής. Οι νεοσσοί παραμένουν για 30 ημέρες, περίπου, στη φωλιά και πτερώνονται στις 40-45 ημέρες.
Απειλές
Το είδος μπορεί να απειλείται από την υποβάθμιση των υγροτόπων και την απώλεια των ενδιαιτημάτων του προς όφελος της γεωργίας (π.χ. ορυζοκαλλιέργειες) ή την αλιεία, από αλλαγές στις υφιστάμενες πρακτικές διαχείρισης και από τη μόλυνση από γεωργικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις. Το είδος είναι επίσης ευαίσθητο στη γρίπη των πτηνών και, έτσι, μπορεί να απειλείται από μελλοντικά κρούσματα του ιού. Στο παρελθόν υπήρχε σοβαρό πρόβλημα από το κυνήγι για το εμπόριο των φτερών του (βλ. Εγκρέτες).
Εγκρέτες
Η σημαντικότερη απειλή στο παρελθόν που, πιθανότατα σήμερα δεν υφίσταται, ήταν το εντατικό κυνήγι για τα περίφημα διακοσμητικά του φτερά, τις εγκρέτες ή αιγκρέτες (άλλες γραφές εγκρέττα και αιγκρέττα), που διακοσμούσαν τα μαλλιά και τα καπέλα των «ευυπόληπτων κυριών», κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες. Επίσης, τα φτερά του λευκοτσικνιά, όπως και εκείνα του αργυροτσικνιά, είχαν μεγάλη εμπορική αξία ως στολίδια σε τελετουργικές στολές της Ανατολής, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και στα τουρμπάνια των Τούρκων αξιωματούχων κατά την Οθωμανική περίοδο. Κάθε πουλί, έδινε μέχρι και 7 γραμμάρια φτερών,
Κατάσταση πληθυσμού
Ο λευκοτσικνιάς είναι ευρέως διαδεδομένος, αλλά μόνον τοπικά αναπαραγόμενος στη Ν. Ευρώπη, κάτι που αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 1/4 του παγκόσμιου εύρους αναπαραγωγής του. Αν και υπήρχαν μειώσεις στο διάστημα 1990-2000, οι πληθυσμοί στις περισσότερες χώρες της ηπείρου, ιδιαίτερα στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, αυξήθηκαν ή παρέμειναν σταθεροί, και, κατά συνέπειαν, το είδος αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) αν και στην Αυστραλία θεωρείται Απειλούμενο (Threatened).
Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Ρουμανία.
Μέτρα διαχείρισης
Μια τεχνητή «νησίδα» ωοτοκίας δημιουργήθηκε στην Καμάργκ (Camargue) της Γαλλίας, που κατόρθωσε να προσελκύσει αρκετά ζευγάρια για να φωλιάσουν στην περιοχή. Μελέτη στη βορειοδυτική Ιταλία δείχνει ότι οι υπάρχουσες φωλιές θα πρέπει να προστατεύονται και ότι τα ενδιαιτήματα αναπαραγωγής θα πρέπει να διαχειρίζονται ενεργά, προκειμένου να διατηρηθούν τα κατάλληλα χαρακτηριστικά τους. Η δημιουργία δικτύου νέων θέσεων φωλιάσματος σε απόσταση 4-10 χιλιομέτρων σε σχέση με τις διαθέσιμες περιοχές αναζήτησης τροφής συνιστάται, επίσης.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Ο λευκοτσικνιάς θεωρείται αρκετά κοινό πτηνό ως προς τους μόνιμους (επιδημητικούς) πληθυσμούς του στη χώρα, και ακόμη πιο κοινό στους διαβατικούς. Τα πρώτα στοιχεία φωλιάσματος, καταγράφονται από το 1962, στη λίμνη Ισμαρίδα. Μέχρι το 1972, είχαν καταγραφεί 9 μεγάλοι αναπαραγωγικοί πληθυσμοί και αρκετοί μικροί, αλλά το 1994 υπολογίσθηκε ότι είχαν απομείνει μόνον 5. Ωστόσο, κατά τις μεταναστεύσεις, ο λευκοτσικνιάς απαντά σε όλη την επικράτεια, ακόμη και σε νησιά. Η εαρινή μετανάστευση είναι μεγαλύτερη σε όγκο και πραγματοποιείται κυρίως τον Απρίλιο και τον Μάιο, με τα ενήλικα άτομα να μεταναστεύουν νωρίτερα από τα νεαρά. Η φθινοπωρινή αποδημία πραγματοποιείται κυρίως τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου.
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, παρατηρούνται μικροί αριθμοί, στις νότιες και δυτικές ακτογραμμές, ιδιαίτερα στην περιοχή του Αμβρακικού.
Άλλες ονομασίες
Ο Λευκοτσικνιάς απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες: Μικροψαροφάγος, Μικρό Χουλιάρι και Μικρολευκοερωδιός,
Πηγές
Κατηγορία:Ερωδιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ωκεανίας
Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης (Raymond III de Tripoli, 1140 - Σεπτέμβριος/Οκτώβριος 1187) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης της Τρίπολης (1152 - 1187). Έγινε πρίγκιπας της Γαλιλαίας και της Τιβεριάδας λόγω της συζύγου του Εσίβας του Μπυρ.
Βιογραφία
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ ήταν γιος και διάδοχος του Ραϋμόνδου Β΄ της Τρίπολης και της Οδιέρνας των Ρετέλ, κόρης του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ.
Όταν οι Ασασίνοι δολοφόνησαν τον πατέρα του ήταν ανήλικος. Τότε ο Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ που έμενε στην Τρίπολη έκανε τη θεία του Οδιέρνα επίτροπο της κομητείας ως την ενηλικίωση του γιου της. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ πέρασε τα επόμενα χρόνια στην Αυλή της Ιερουσαλήμ. Όταν ενηλικιώθηκε (1155), συμμετείχε σε μία σειρά από εκστρατείες εναντίον του Νουρεντίν Ζενγκί, του Μουσουλμάνου κυβερνήτη της Δαμασκού. Αργότερα (1161) μισθοδότησε πειρατές να λεηλατήσουν τα νησιά και τις ακτές στη Ρωμανία για να εκδικηθεί τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, που ενώ επρόκειτο να παντρευτεί την αδελφή του Μελισσάνθη, επέλεξε τελικά άλλη, τη Μαρία της Αντιόχειας.
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ συνελήφθη στη "μάχη του Χαρίμ" (10 Αυγούστου 1164) και κρατήθηκε αιχμάλωτος 10 χρόνια στο Χαλέπιο. Την ίδια εποχή κυβέρνησε για λογαριασμό του την Κομητεία της Τρίπολης ο εξάδελφός του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ ελευθερώθηκε με ένα τεράστιο ποσό από λύτρα, που δανείστηκε από τους Ιωαννίτες Ιππότες και έδωσε πολλούς ομήρους για να εγγυηθεί την αποπλήρωση των λύτρων. Ο γάμος του με την Εσίβα του Μπυρ τον έκανε πρίγκιπα της Γαλιλαίας και σε έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Όταν απεβίωσε ο Αμωρί Α΄, ο Ραϋμόνδος Γ΄ διεκδίκησε την κηδεμονία σαν ο περισσότερο στενός συγγενής του ανήλικου γιου εκείνου Βαλδουίνου Δ΄ της Ιερουσαλήμ. Οι επίσκοποι και οι ευγενείς τον υποστήριξαν και μετά από πολλές συζητήσεις διορίστηκε αντιβασιλιάς. Παρέμεινε ουδέτερος στις συγκρούσεις ανάμεσα στους απογόνους του Νουρεντίν Ζενγκί και του Σαλαντίν. Ο τελευταίος επικράτησε και ενοποίησε ολόκληρη την Αίγυπτο και τμήμα από τη Συρία. Όταν ενηλικιώθηκε ο Βαλδουίνος Δ΄, ο Ραϋμόνδος Γ΄ επέστρεψε στην κομητεία του της Τρίπολης και ξεκίνησε μία σειρά από εκστρατείες εναντίον των Μουσουλμάνων, αλλά με ελάχιστες επιτυχίες.
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ και ο Βοημούνδος Γ΄ πρίγκιπας της Αντιόχειας βάδισαν στην Ιερουσαλήμ, με στόχο να μειώσουν τη μεγάλη επίδραση που είχαν στον ασθενή βασιλιά η μητέρα του Αγνή του Κουρτεναί και ο αδελφός της Ζοσλέν Γ΄ κόμης της Έδεσσας. Όμως η πορεία έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα: ο Βαλδουίνος Δ΄ πίστευε ότι είχαν στόχο να τον εκθρονίσουν και πάντρεψε εσπευσμένα την αδελφή του Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ σε δεύτερο γάμο με τον Γκυ των Λουζινιάν, οπαδό των Κουρτεναί. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ ήθελε να φύγει από το βασίλειο, αλλά δεν μπόρεσε· τα επόμενα δύο χρόνια οι σχέσεις του με τον Γκυ των Λουζινιάν ήταν πάντοτε τεταμένες. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ έπεισε τελικά τον άρρωστο και λεπρό Βαλδουίνο Δ΄ να ορίσει διάδοχο τον ανιψιό εκείνου Βαλδουίνο Ε΄ του Οίκου του Μομφερράτου, γιο της Σιβύλλης από τον πρώτο της γάμο και προσπάθησε να τον πείσει να τον ορίσει κηδεμόνα. Η επίδραση του Ραϋμόνδου Γ΄ ήταν ωστόσο περιορισμένη· τελικά ο Ζοσλέν Γ΄ έγινε κηδεμόνας του μικρού Βαλδουίνου Ε΄ και ανέλαβε όλα τα φρούρια του βασιλείου.
Όταν ο μικρός Βαλδουίνος Ε΄ απεβίωσε το καλοκαίρι του 1186, ο Ραϋμόνδος Γ΄ συγκάλεσε Συνέλευση των ευγενών στη Ναμπλούς, που επέτρεψε στη Σιβύλλα και στον δεύτερο σύζυγο της Γκυ των Λουζινιάν να γίνουν νέοι βασιλείς των Ιεροσολύμων. Μετά τη στέψη τους, ο Ραϋμόνδος Γ΄ προσπάθησε να πείσει την ετεροθαλή αδελφή της βασίλισσας Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ και τον σύζυγο της Χάμφρεϋ Δ΄ κύριο του Τορόν να τους ανατρέψουν, αλλά ο Χάμφρεϋ Δ΄ -πιστός οπαδός του Γκυ- αρνήθηκε. Έτσι ο Ραϋμόνδος Γ΄ συμμάχησε με τον Σαλαντίν: του επέτρεψε να διασχίσει τη Γαλιλαία βαδίζοντας εναντίον των Ιεροσολύμων και να τοποθετήσει φρουρά στην Τιβεριάδα. Ο Γκυ των Λουζινιάν και ο Ραϋμόνδος Γ΄ συμφιλιώθηκαν, όταν ο Σαλαντίν ετοιμαζόταν να κάνει τεράστια εκστρατεία στην Ανατολή για να διαλύσει όλα τα Σταυροφορικά κράτη. Ο Σαλαντίν συνέτριψε ολοκληρωτικά τους Σταυροφόρους στη Μάχη του Χαττίν· ο Ραϋμόνδος Γ΄ δεν σκοτώθηκε, ούτε αιχμαλωτίστηκε. Δραπέτευσε στην Τύρο και από εκεί στην κομητεία του στην Τρίπολη, όπου και πέθανε από πλευρίτιδα. Τον διαδέχτηκε ο θετός του γιος Ραϋμόνδος Δ΄.
Κηδεμονία
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ καταγράφεται για πρώτη φορά σε διάταγμα του πατέρα του (1151). Ένα έγγραφο παρουσιάζει τη μητέρα του να είναι σε μεγάλο βαθμό "πολιτικά ενεργή" όπως οι αδελφές της Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ και Αλίκη της Αντιόχειας. Ο σύζυγος της τη ζήλευε έντονα, αυτό προκάλεσε στις αρχές της δεκαετίας του 1150 προστριβές στο βασιλικό ζεύγος. Η Μελισσάνθη ήρθε προσωπικά στην Τρίπολη να τους συμφιλιώσει αλλά η Οδιέρνα αρνήθηκε να φύγει για την Ιερουσαλήμ. Η Οδιέρνα κάλεσε κατόπιν τους Ασασίνους που δολοφόνησαν τον Ραϋμόνδο Β΄ σε μία από τις νότιες πύλες της Τρίπολης. Ο γιος της Μελισσάνθης Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ που έμενε τότε στην Τρίπολη κάλεσε τη χήρα Οδιέρνα στην πόλη, οι ευγενείς της Τρίπολης έδωσαν όρκο υποτέλειας στην ίδια και στα δύο παιδιά της Ραϋμόνδο και Μελισσάνθη. Ο Βαλδουίνος Γ΄ όρισε την Οδιέρνα αντιβασίλισσα της Τρίπολης αγνοώντας τη διαθήκη του συζύγου της, ο Ραϋμόνδος Β΄ ήθελε να αναλάβει την κηδεμονία του ανήλικου βασιλιά ο αρχηγός της κοινότητας της πόλης. Ο ανήλικος Ραϋμόνδος Β΄ πέρασε πολλά χρόνια στη βασιλική αυλή των Ιεροσολύμων, το πρώτο έγγραφο εκδόθηκε τη διετία 1152 - 1153. Ο συγγραφέας Κέβιν Λιούις αναφέρει ότι ο ίδιος ο Βαλδουίνος Γ΄ επέβλεπε προσωπικά την ιπποτική εκπαίδευση του μικρού Ραϋμόνδου.
Προσωπική εξουσία
Μετά την ενηλικίωση του (1155) ο Ραϋμόνδος Γ΄ εξέδωσε διάταγμα με το οποίο επικύρωνε τη δωρεά του πατέρα του στους Ναΐτες Ιππότες, την πόλη Ταρτούς στη Συρία. Ο Νουρεντίν Ζενγκί παγίδευσε σε οκτώ μέρες τον Βαλδουίνο Γ΄ στο "κάστρο του Ιακώβου" στον Ιορδάνη. Εκατοντάδες χριστιανοί στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν ή θανατώθηκαν, ο ίδιος ο βασιλιάς δραπέτευσε στη Σαφέντ. Ο Βαλδουίνος Γ΄ έστειλε απεσταλμένους στην Τρίπολη και την Αντιόχεια για να ζητήσει υποστήριξη από τον Ραϋμόνδο Γ΄ και τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν αντίστοιχα. Οι δύο κόμητες πήγαν σε ένα κάστρο στο Μαργκαλιότ του Ισραήλ για να βοηθήσουν με τον εξαντλημένο βασιλικό στρατό.[13] Μετά την άφιξη τους ο Νουρεντίν Ζενγκί έλυσε την πολιορκία και τα στρατεύματα του οπισθοχώρησαν χωρίς αντίσταση.
Τον Αύγουστο του 1157 ένας μεγάλος σεισμός κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρη την Τρίπολη, τα περισσότερα φρούρια όπως το Κρακ των Ιπποτών έγιναν ερείπια. Την ίδια εποχή έφτασε στους Αγίους Τόπους ο Τιερί της Αλσατίας με έναν τεράστιο στρατό, ο Ραϋμόνδος και ο Ραϋνάλδος συμμάχησαν μαζί του και αποφάσισαν να επιτεθούν στους Μουσουλμάνους που είχαν επίσης καταστραφεί από τον σεισμό. Οι Σταυροφόροι επιτέθηκαν στο Τσαστέλ Ρούζ στα σύνορα με την Κομητεία της Τρίπολης αλλά απέτυχαν, η πολιορκία του Σαϊζάρ επίσης κατέληξε σε αποτυχία. Η μοναδική επιτυχημένη τους εκστρατεία ήταν η "πολιορκία του Χάρεμ" αλλά τον Ιανουάριο του 1158 ο στρατός τους διαλύθηκε.
Σύγκρουση με τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό
Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός αναζητώντας μία ισχυρή σύζυγο από την Ανατολή έστειλε απεσταλμένους στον βασιλιά Βαλδουίνο Γ΄ για να δεχτεί προτάσεις. Οι επιθυμίες του ήταν η Μαρία της Αντιόχειας και η αδελφή του Ραϋμόνδου Γ΄ Μελισσάνθη, είχαν και οι δυο στενή συγγένεια με τον βασιλιά των Ιεροσολύμων. Ο Βαλδουίνος Γ΄ του πρότεινε τη Μελισσάνθη και ο Μανουήλ Κομνηνός έκανε την πρόταση δεκτή. Ο Ραϋμόνδος κατασκεύασε 20 μεγάλες γαλέρες και πλήρωσε μια τεράστια συνοδεία για να συνοδεύσει την αδελφή του μεγαλοπρεπώς στην Κωνσταντινούπολη. Η μητέρα τους Οδιέρνη και η θεία τους Μελισσάνθη ξόδεψαν τεράστια ποσά για τα κοσμήματα και τα φορέματα της μελλοντικής Ρωμαίας αυτοκράτειρας. Την τελευταία στιγμή ο Μανουήλ άλλαξε γνώμη, αποφάσισε να παντρευτεί τη Μαρία και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τη μητέρα της Κωνσταντία της Αντιόχειας για τον γάμο. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ εξοργισμένος με την αλλαγή γνώμης του Μανουήλ έστειλε τον στόλο που είχε κατασκευάσει να λεηλατήσει τις ακτές της Ρωμανίας και νησιά, οι πειρατές λεηλάτησαν πολλές εκκλησίες και ιερούς τόπους.
Αιχμαλωσία
Ο Μέγας Μάγιστρος των Ναιτών Μπερτράν ντε Μπλανκφόρ υπενθύμισε τον Νοέμβριο του 1164 στον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας ότι ο Αμωρί Α΄ ήταν ανίκανος να υπερασπιστεί μόνος τους Σταυροφόρους, ο Νουρεντίν Ζενγκί κατέλαβε το καλοκαίρι του 1167 και κατέστρεψε πολλά κάστρα και οχυρά των Ναιτών. Ο Λιούις γράφει ότι στην εκστρατεία ο Νουρεντίν Ζενγκί κατέλαβε το Γκιμπελακάρ αλλά το κάστρο ανακαταλήφθη στα τέλη του 1169 ή στις αρχές του 1170. Η χρονολογία και οι συνθήκες με τις οποίες ελευθερώθηκε ο Ραϋμόνδος είναι ασαφείς. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι παρέμεινε φυλακισμένος οκτώ χρόνια, άλλοι συγγραφείς ανεβάζουν τα χρόνια σε δώδεκα. Ο Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ (1160 - 1233) καταγράφει ότι ο Ραϋμόνδος Γ΄ ελευθερώθηκε μετά τον θάνατο του Νουρεντίν Ζενγκί (15 Μαίου 1174) κάτι εσφαλμένο επειδή ο Ραϋμόνδος εξέδωσε διάταγμα νωρίτερα (18 Απριλίου 1174). Ο Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ γράφει επίσης ότι ο Ραϋμόνδος Γ΄ ελευθερώθηκε χάρη στη σύγκρουση που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στην οικογένεια του Νουρεντίν Ζενγκί και τον Σαλαντίν. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι ο Ραϋμόνδος Γ΄ πλήρωσε 80.000 τεμάχια χρυσού σαν λύτρα για την απελευθέρωση του αλλά ίσως να πλήρωσε μόνο 60.000, ο Ραϋμόνδος Γ΄ παρέδωσε ομήρους για να εξασφαλίσει την πληρωμή. Οι Μουσουλμάνοι συγγραφείς γράφουν ότι τα λύτρα του Ραϋμόνδου έφτασαν τα 150.000 Συριακά δηνάρια. Ένα διάταγμα του Βοημούνδου Γ΄ της Αντιόχειας αναφέρει καταγράφει ότι ο Ραϋμόνδος Γ΄ δανείστηκε χρήματα από τους Ιωαννίτες για να αποκτήσει τα λύτρα.
Πρώτη αντιβασιλεία
Ο Ραϋμόνδος Γ΄ επέστρεψε στην Τρίπολη αλλά ο Μιλ του Πλανσί δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο του 1174 στην Άκρα, οι ισχυροί ευγενείς του βασιλείου συγκλήθηκαν για να εκλέξουν τον αντιβασιλιά. Οι περισσότεροι επίσκοποι υποστήριξαν τα δικαιώματα του Ραϋμόνδου για την αντιβασιλεία. Ο Χάμφρεϋ Β΄ του Τορόν, ο Ρέτζιναλντ της Σιδώνας (1130 - 1202), ο Βαλδουίνος του Ιμπελέν και ο αδελφός του Μπαλιάν του Ιμπελέν τον υποστήριξαν αλλά ο Ραϋμόνδος εξελέγη ύστερα από μία διαδικασία που κράτησε δύο μέρες. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ ορκίστηκε στον Ναό του Παναγίου Τάφου παραδοσιακό τρόπο στέψης των βασιλέων σε μία μεγαλοπρεπή τελετή. Η βασιλομήτωρ Αγνή των Κουρτεναί επέστρεψε με την άδεια του στη βασιλική αυλή για να διευθύνει τον νεαρό μονάρχη, διόρισε Καγκελάριο τον Γουλιέλμο της Τύρου αφήνοντας τη θέση του Σενεσκάλιου κενή.
Εμφύλιες μουσουλμανικές συγκρούσεις
Ο Σαλαντίν επέστρεψε στο Χομς αμέσως όταν πληροφορήθηκε για τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους Σταυροφόρους και τη φρουρά της πόλης. Ο Σταυροφορικός στρατός αποχώρησε από το Κρακ των Ιπποτών επιτρέποντας στον Σαλαντίν να καταλάβει την Ακρόπολη (17 Μαρτίου 1175). Ο Σαλαντίν έστειλε απεσταλμένους στους Σταυροφόρους και ζήτησε την ουδετερότητα τους στη μάχη του με τους Ζενγκί. Μετά την απελευθέρωση των αιχμαλώτων που ήταν όμηροι για τα λύτρα ο Σταυροφορικός στρατός οπισθοχώρησε στην Τρίπολη, ο Γουλιέλμος της Τύρου κατηγόρησε τον Χάμφρεϋ Β΄ του Τορόν για αυτή την απόφαση. Ο Σαλαντίν νίκησε στη "μάχη του Χαμά" τις ενωμένες δυνάμεις του Χαλεπίου και της Μοσούλης (13 Απριλίου 1175), έκλεισε ειρήνη με το Χαλέπι με την οποία επιβεβαίωσε την κυριαρχία στη νότια Συρία. Ο Σαλαντίν επέτρεψε στα στρατεύματα του να επιστρέψουν στην πατρίδα τους αλλά ο στρατός των Σταυροφόρων διαλύθηκε στις αρχές Μαίου. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ υπέγραψε ειρήνη με τον Σαλαντίν (22 Ιουλίου 1175). Η συνθήκη επέτρεψε στον Σαλαντίν να περάσει το καλοκαίρι του 1176 από την Υπεριορδανία, τα ανατολικά σύνορα του βασιλείου της Ιερουσαλήμ για να πολεμήσει τον Γαζί Β΄ Σαΐφ ουντ-Ντιν.