cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νεοελληνικός Διαφωτισμός
Οι ρίζες
Η αγγλική βιομηχανική επανάσταση διαδόθηκε στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες, οδηγώντας την αστική τάξη σε ανοδική πορεία. Ωστόσο, στην κεντρική, τη νότια και την ανατολική Ευρώπη εξουσίαζε στη συγκεκριμένη περίοδο η αριστοκρατία. Οι λαϊκές τάξεις, αγροτικές ως επί το πλείστον, υπέφεραν εξαιτίας της οικονομικής αστάθειας και της επακόλουθης αύξησης των τιμών. Το αποτέλεσμα ήταν η διαφοροποίηση της βορειοδυτικής Ευρώπης, που άρχισε να εκσυγχρονίζεται και της υπόλοιπης ηπείρου που έμεινε στο περιθώριο. Η αγγλική αστική επανάσταση του 17ου αι., η Γαλλική του 18ου και ο πόλεμος ανεξαρτησίας των Η.Π.Α. στράφηκαν ένάντια σε ένα παρηκμασμένο πλέον φεουδαρχικό σύστημα, που αποτελούσε εμπόδιο στην αστική ανάπτυξη.
Η βιομηχανική επανάσταση άλλαξε ριζικά την παραγωγική ικανότητα σε πολλά πεδία και τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, αλλάζοντας ριζικά τη μορφή των παραδοσιακών κοινωνιών και των οικονομιών του ευρωπαϊκού κόσμου. Κατόπιν η Γαλλική Επανάσταση προσέφερε το ιδεολογικό υπόβαθρο μιας διαφορετικής πολιτικής και κοινωνικής άποψης και έγινε η έμπνευση για έναν οικουμενικό, σχεδόν, ξεσηκωμό, με στόχο τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό. Ο όρος οικουμενικός δικαιολογείται, αν ανατρέξει κανείς σε παγκόσμιους ιστορικούς χάρτες και δει πόσα απελευθερωτικά κινήματα διαδραματίστηκαν ανάμεσα στο 1811 και το 1840, παράλληλα με την παγκόσμια βρετανική οικονομική διείσδυση –διείσδυση που άντλησε τη δύναμή της από τη βιομηχανική επανάσταση.
Ως ιδεολογία του διαφωτισμού θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι ιδέες και οι αξίες που διαμορφώθηκαν από την παιδεία της βορειοδυτικής Ευρώπης κατά τον 18ο αιώνα, πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Η αφετηρία αυτής της νέας ιδεολογίας βρίσκεται στον αρχαιοελληνικό στοχασμό, τον οποίο οι εκπρόσωποί της μελέτησαν σε βάθος, αλλά στηρίχθηκε κυρίως στις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις, με χαρακτηριστικούς εκπρόσωπους τον Γαλιλαίο και τον Νεύτωνα. Επιδίωξη των ευρωπαίων Διαφωτιστών ήταν η υπερίσχυση του σύγχρονου πνεύματος εις βάρος των κατεστημένων ιδεών της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, του δογματισμού, της άγνοιας και της προκατάληψης. Η ριζική αμφισβήτηση των καθιερωμένων αυθεντιών, ο προβληματισμός γύρω από τη φύση, τις πηγές και τα όρια της γνώσης, η πίστη στην ανθρώπινη δυνατότητα παραγωγής γνώσης, ο ορθός λόγος και ο ελεύθερος στοχασμός είναι τα κύρια στοιχεία που διαμόρφωσαν το ιδεολογικό πλαίσιο του κινήματος του Διαφωτισμού.
Ορισμένοι θεωρούν τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό προϊόν πολιτισμικής διάχυσης και παρακλάδι του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Ο ίδιος ο όρος προέρχεται από τη μετάφραση των αντίστοιχων όρων της αγγλικής, γερμανικής και ιταλικής γλώσσας. Άλλοι θεωρούν ότι ο Ν.Δ. έχει τις αφανείς ρίζες του στον 15ο αιώνα και ότι δεν αποτελεί αντιγραφή του ευρωπαϊκού. Οι συγγένειες του ελληνικού με τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό υπήρξαν οριζόντιες και επιλεκτικές. Κοινές αρχές ήταν αυτές της ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης, με την τελευταία να απορρέει από τον κοινό εθνικό αυτοπροσδιορισμό.
Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός
thumb|Κυριακοδρόμιον του [[Αγάπιος Λάνδος|Αγάπιου Λάνδου, 1684]] Όπως είναι ίσως φυσικό ο νεοελληνικός διαφωτισμός εκκινήθηκε σε περιοχές στις οποίες ήκμαζε το ελληνικό στοιχείο σε διάφορους τομείς δραστηριότητας. Τα υπάρχοντα μέσα εκπαίδευσης, δηλαδή οι σχολές, οι ακαδημίες και τα ελληνικά τυπογραφεία, βοήθησαν τις διαδικασίες της αφομοίωσης και ενδεχομένως της μετάλλαξης των ιδεών. Στις ίδιες περιοχές υπήρχε οικονομική ανάπτυξη, με αποτέλεσμα να γνωρίσει ιδιαίτερη άνθηση η παιδεία. Οι Έλληνες έμποροι και λόγιοι ήλθαν σε επαφή με το ευρωπαϊκό πνεύμα και μεταφράστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα στην Ελληνική τα έργα του Λοκ, του Καρτέσιου, του Ρουσό, του Λάιμπνιτς και του Βολταίρου.
Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός, όπως και ο δυτικοευρωπαϊκός, εναντιώνεται στο πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής του. Ζητά παιδεία για όλους και απαλλαγή του ανθρώπου από την πρόληψη και τη δεισιδαιμονία. Παρουσιάζει ωστόσο όμως δυο σημαντικές διαφορές. Ως ιδεολογικό ρεύμα απευθύνθηκε σε υπόδουλους και συνεπώς το κύριο αίτημά του υπήρξε η απελευθέρωση του Έθνους. Στην παιδεία αλλά και στους ένοπλους αγώνες εναπόθεσαν οι Έλληνες –ιδιαίτερα ο Κοραής- ένα μεγάλο μέρος των ελπίδων τους για απελευθέρωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κοραής, από τις 53 σελίδες του «Υπομνήματος περί της παρούσης καταστάσεως του πολιτισμού εν Ελλάδι», - ένα από τα σημαντικότερα προεπαναστατικά κείμενα - αφιερώνει τις 12 στην ανάπτυξη του ναυτικού στην Ύδρα, τις 7 στους Σουλιώτες κλπ. Επίσης ο Κ.Θ. Δημαράς συνδέει τον Ν.Δ. με την Επανάσταση.Σημαντική για την ιστοριογραφία θεωρείται η χρονική οριοθέτηση του Ν.Δ. Ο Κοραής τοποθετεί την εμφάνιση του φαινομένου στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Σημειώνει ότι δύο ήταν τα αξιοσημείωτα για τους Έλληνες γεγονότα της εποχής: Η άνθιση του ελληνικού εμπορίου που έφερε και άνθιση της παιδείας, και ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1769 (Ορλωφικά και συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή). Ο Δημαράς τοποθετεί χρονικά τον Ν.Δ. στην περίοδο 1774-1821. Μάλιστα θεωρεί τον Ν.Δ. και ένα κίνημα ρομαντικό που ίσως προηγήθηκε του γερμανικού ρομαντισμού. Ομοίως ο Ευάγγελος Παπανούτσος χαρακτηρίζει ως «Ελληνικό Διαφωτισμό» την περίοδο 1775-1821. Στη σύγχρονη ιστοριογραφία, ειδικά μετά την περίοδο της δικτατορίας, γίνεται μια χρονική και ιδεολογική επέκταση αυτής της κατηγορίας ώστε να μειώνεται το μείζον - που είναι η "ελληνική παλιγγενεσία" η οποία εμπεριέχει και το διαφωτιστικό φαινόμενο - και να διογκώνεται ο Διαφωτισμός.
Η παραγωγή της ιδεολογίας του ελληνικού διαφωτισμού φαίνεται πως υπήρξε έργο μεμονωμένων προσωπικοτήτων, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Πρώιμος Διαφωτισμός
thumb|300x300px|Πίναξ Γεωγραφικὸς τῆς τε Παλαιᾶς καὶ Νέας Ἁπάσης Ἐγνωσμένης Γῆς, [[Χρύσανθος Νοταράς, Πάδοβα 1700. Ο πρώτος χάρτης της νεότερης εποχής στα Ελληνικά.]] «''Διαφωτισμός κατά τον Εμμάνουελ Καντ είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητά του για την οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος. Ανωριμότητα είναι η αδυναμία να μεταχειρίζεσαι το νου σου χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου. Είμαστε υπεύθυνοι γι' αυτή την ανωριμότητα, όταν η αιτία της βρίσκεται όχι στην ανεπάρκεια του νου, αλλά στην έλλειψη αποφασιστικότητας και θάρρους να τον μεταχειριζόμαστε χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου. Sapere aude Έχε θάρρος να μεταχειρίζεσαι το δικό σου νου· τούτο είναι το έμβλημα του Διαφωτισμού.''»
Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης 1660-1736 είναι ο πρώτος που αποκλίνει από την επίσημη θέση της τότε Εκκλησίας, η φιλοσοφία στην υπηρεσία της Θεολογίας και ο πρώτος επίσης που αντικατέστησε την αρχαΐζουσα ως γλώσσα διδασκαλίας με τη δημώδη. Διδάσκει λογική και νεότερη Ευρωπαϊκή Φιλοσοφία, Καρτέσιο (Descartes) και Μαλμπράνς (Malebranche). Ο Μανουήλ Γεδεών σε πραγματεία του αναφέρει τον Μεθόδιο Ανθρακίτη ως προδρομική φυσιογνωμία. Οι νεωτερικές του ιδέες τον έφεραν σε σύγκρουση με λόγιους της εποχής του και μερίδα του τότε εκκλησιαστικού κύκλου. Η «Οδός μαθηματικής με τμήματα γεωμετρίας, τριγωνομετρίας, άλγεβρας, σφαιρικής αστρονομίας κ.α.» είναι το πρώτο ελληνικό και μάλιστα ολοκληρωμένο μαθηματικό εγχειρίδιο της νεότερης ιστορίας μας, γραμμένο από τον Μεθόδιο Ανθρακίτη για χρήση στα ελληνικά σχολεία κατά την εποχή της τουρκοκρατίας. Μετά τον θάνατό του ο μαθητής του Μπαλάνος Βασιλόπουλος εκδίδει τα βιβλία του Λογική Ελάττων και Εισαγωγή της Λογικής. Διδάσκει στη Σχολή Κυρίτζη στην Καστοριά από το 1710-1822.
Ενδιαφέρον εδώ παρουσιάζουν οι θέσεις των κυριότερων εκπροσώπων του ελληνικού διαφωτισμού για την Παιδεία του Έθνους και ιδιαίτερα για τη γλώσσα που πρέπει αυτή να χρησιμοποιεί:thumb|Εξώφυλλο από το τετράτομο έργο Γεωγραφία Παλαιά και Νέα του [[Μελέτιος Μήτρου|Μελέτιου Μήτρου, Βενετία, 1728]]Ο Θεόφιλος ο Κορυδαλλεύς (1571-1646) μετέφερε με τη διδασκαλία του στην Αθήνα, τη Ζάκυνθο, την Κεφαλονιά -γεγονός που μας οδηγεί σε αναγκαστική θεώρηση του διαφωτισμού στα Επτάνησα- και ιδίως στην Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης υπό τον Πατριάρχη Κύριλλο Α΄ Λούκαρι το ουμανιστικό πνεύμα της Αναγέννησης. Χρησιμοποιεί ωστόσο την αττικίζουσα γλώσσα ως όργανο της φιλοσοφικής παιδείας. Προς την επιλογή του, με την οποία ταυτίστηκε αργότερα και ο Ευγένιος Βούλγαρης, αντέδρασαν οι διαφωτιστές Ιώσηπος Μοισιόδαξ, Δημήτριος Καταρτζής, Αθανάσιος Ψαλίδας και ο Αδαμάντιος Κοραής. Τις ίδες απόψεις ακολουθεί έναν αιώνα αργότερα ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος με αποτέλεσμα η πρόσληψη της νεωτερικής φιλοσοφίας να γίνεται με φορέα μια γλώσσα με αρχαϊκό χαρακτήρα -καθορισμένο κυρίως από ακαδημαϊκές συμβάσεις.
Ένας από τους πρώτους που προσπάθησε να δει συγχρονικά τη γλώσσα και να την απαλλάξει από το βάρος της ιστορίας της ήταν ο Δημήτριος Καταρτζής, ο οποίος έγραψε μία από τις πρώτες γραμματικές της σύγχρονης Ελληνικής, έτσι όπως μιλιόταν στην Κωνσταντινούπολη προς το τέλος του 18ου αιώνα. Θεωρώντας πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχει φραγμός στην επιστημονική γνώση, θέλησε έτσι να τραβήξει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αρχαία γλώσσα και τη σύγχρονη απόγονό της, αλλά η πρότασή του πέρασε απαρατήρητη εν τέλει εγκαταλείφθηκε. Οι απόψεις του Καταρτζή για το γλωσσικό ζήτημα αποτελούσαν το πιο ριζοσπαστικό τμήμα της διαφωτιστικής του θεωρίας. Σε αντίθεση με τον Ευγένιο Βούλγαρη, ο οποίος υποστήριζε ότι μόνο το αττικό ύφος θα μπορούσε να εκφράσει τα υψηλά νοήματα της φιλοσοφίας και κατά συνέπεια ήταν η μόνη γλώσσα που άρμοζε στον Διαφωτισμό, ο Καταρτζής τόνιζε τις αρετές και τις δυνατότητες του νεότερου ελληνικού ιδιώματος. Θεωρούσε πως η ομιλούμενη Νεοελληνική «διαθέτει μελωδία, ρυθμό και την πειθώ στα ρητορικά της» και μπορεί συνεπώς να χρησιμοποιηθεί για την γενική αγωγή του έθνους.
Για τους υπερασπιστές της φυσικής γλώσσας «δε θα έπρεπε να αισθάνεται κανείς αμηχανία αποδεχόμενος τη ζώσα ελληνική ως το όργανο έκφρασης του έθνους», καθώς σε όλη της Ευρώπη του Διαφωτισμού η ομιλούμενη φυσική γλώσσα είχε θριαμβεύσει και είχε οδηγήσει τις λογοτεχνίες ευρωπαϊκών λαών που ακολούθησαν το ρεύμα σε μια νέα ακμή. Παρότι οι ρίζες του γλωσσικού διχασμού είναι αρχαιότερες, στις ανακατάξεις της περιόδου του Νεοελληνικού Διαφωτισμού η σύγκρουση φαίνεται να προσλαμβάνει ένα νέο ένδυμα, διατηρώντας ωστόσο το αρχικό θεμέλιο της σύγκρουσης.
Παράγοντες της διαφωτιστικής προσπάθειας
thumb|Η πρώτη σελίδα του έργου Παγκόσμιος Ἱστορία τῆς Οἰκουμένης του [[Γεώργιος Κωνσταντίνου (18ος αιωνας)|Γεωργίου Κωνσταντίνου, Βενετία 1759.]] Η περίοδος του νεοελληνικού διαφωτισμού διακρίνεται για την ενεργοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, διανοουμένων, εμπόρων, κληρικών, κ.ά., προς την κατεύθυνση της καλλιέργειας της παιδείας, πιθανώς εξαιτίας της ουσιαστικής βελτίωσης των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών των υπόδουλων Ελλήνων. Οι Έλληνες ομογενείς των οργανωμένων παροικιών της Ευρώπης έγιναν η αιχμή του δόρατος στη διαφωτιστική προσπάθεια, χρηματοδοτώντας σχολεία και εκδόσεις βιβλίων, χορηγώντας ικανά χρηματικά ποσά για σπουδές στο εξωτερικό και γενόμενοι φορείς εκπαιδευτικής ανανέωσης. Στην Ελλάδα οι έμποροι και οι καπεταναίοι φέρνουν την πεποίθηση ότι η παιδεία μπορεί να γίνει φορέας καλύτερης και ελεύθερης ζωής, ενώ παράλληλα αναζητούν νέους διδάσκαλους για την εκπαίδευση των παιδιών τους.
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατάκτησης υπήρξε ύφεση στην παιδεία και την εκπαίδευση οι οποίες περιορίστηκαν κυρίως σε θέματα σχετικά με τη θρησκεία, τη θεολογία και τη Λειτουργική. Κατά τον Δημαρά αυτό επέφερε μια μοιρολατρική στάση απέναντι στον κατακτητή και συντηρούσε ακόμη και στα κατώτερα στρώματα του λαού την καχυποψία και την εχθρότητα προς τη Δύση και σε κάθε τι δυτικότροπο, όπως επίσης και έναντι σε κάθε τι «ελληνικό».
Το βάρος του εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης και του διανοητικού βίου ανέλαβαν οι έλληνες λόγιοι της περιόδου μέσω της στροφής προς την κλασική αρχαιότητα αλλά και της επαφής με τον στοχασμό, τις ανακαλύψεις και τα επιστημονικά επιτεύγματα της δυτικής Ευρώπης. Έτσι, η στροφή της νεοελληνικής σκέψης προς τα αρχαία κείμενα υπήρξε το μέσο για την εθνική αυτοσυνειδησία, ενώ η «μετακένωση», σύμφωνα με τον Αδαμάντιο Κοραή, των επιτευγμάτων της ευρωπαϊκής σκέψης και επιστήμης στην ελληνική Ανατολή αναπροσανατόλισε το περιεχόμενο και τους στόχους της ελληνικής εκπαίδευσης. Μεγάλη συμβολή στην παιδεία του έθνους είχαν και οι ιατροί που επέστρεφαν στην Ελλάδα μετά από τις σπουδές τους στην Ευρώπη. Όπως εξηγεί ο Γούδας, λόγω του επαγγέλματός τους έρχονταν σε επαφή με όλον τον πληθυσμό ενώ λόγω της επιρροής που είχαν στους Τούρκους προστάτευαν και άλλους διδάσκοντες. Πολλοί άφησαν την ιατρική και ασχολήθηκαν με τη συγγραφή και διδασκαλία άλλων αντικειμένων.
Στον Νεοελληνικό Διαφωτισμό πρωτοστάτησαν ιερωμένοι, από το βαθμό του επισκόπου μέχρι του απλού μοναχού. Τα περισσότερα βιβλία και οι εκδόσεις προέρχονται από το χώρο του κλήρου. Ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης συνδέει το Νεοελληνικό Διαφωτισμό με την καλλιέργεια των κλασσικών γραμμάτων σε μια πορεία που αρχίζει από τους Πατέρες της Εκκλησίας και φτάνει μέχρι την τουρκοκρατία. Για την απαλλαγή από το παραδοσιακό θρησκευτικό πνεύμα της εκπαίδευσης και της στροφής σε πιο εκκοσμικευμένα προγράμματα διδασκαλίας με την εισαγωγή της αρχαίας ελληνικής παιδείας έγιναν προσπάθειες και από τον χώρο της Εκκλησίας. Ο πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρης (στις αρχές του 17ου αιώνα οργάνωσε την εκπαίδευση σε νέες βάσεις. Η ανασυγκρότηση της Πατριαρχικής Σχολής της Κωνσταντινούπολης, με την εισαγωγή της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας στα προγράμματα σπουδών, η ίδρυση τυπογραφείου, η μετάφραση της Καινής Διαθήκης σε απλούστερη γλώσσα για να γίνεται κατανοητή απ' όλους και οι συνεχείς εγκύκλιοί του ήταν ορισμένες από τις εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες του.
Αποτέλεσμα της ως άνω ενεργοποίησης ήταν η ποσοτική και ποιοτική αύξηση των ελληνικών σχολείων. Πολλοί δάσκαλοι εισήγαγαν νέες μεθόδους διδασκαλίας και δίδαξαν τις νέες ανακαλύψεις της επιστήμης, ενώ άλλοι μετέφρασαν βιβλία στην Ελληνική με παρόμοιο περιεχόμενο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κωνσταντίνου Κούμα, ο οποίος μετέφρασε γαλλικά βιβλία μαθηματικών και φυσικής. Την περίοδο 1809 - 1812 δίδαξε στο φημισμένο στην εποχή του Φιλολογικό γυμνάσιο Σμύρνης, όπου παρέδιδε δημόσια μαθήματα φυσικής και χημείας με πειράματα σε πλήθος κόσμου.
Η ελληνική εκδοχή των ιδεών του διαφωτισμού
right|thumb|Το δίγλωσσο γαλλοελληνικό Λεξικὸν που εξέδωσε ο [[Γεώργιος Βενδότης στην Βιέννη το 1804.]] Η εισαγωγή στην ελληνική εκπαίδευση επιστημονικών γνώσεων και μεθόδων αντικατόπτριζε ακριβώς τις αλλαγές στο διανοητικό πεδίο και φανέρωνε την αυτονόμηση σε μεγάλο βαθμό της ελληνικής σκέψης από την ζωντανή χριστιανική παράδοση. Ωστόσο, οι αλλαγές αυτές δεν έγιναν εύκολα, ούτε διέθεταν γενικό χαρακτήρα. Οι παραδοσιακές πρακτικές και προσανατολισμοί της εκπαίδευσης έδειξαν εξαιρετικές αντοχές στις προσπάθειες αντικατάστασής τους και ασφαλώς η αντίδραση των φορέων τους ήταν έντονη. Οι περιπέτειες πολλών Ελλήνων Διαφωτιστών σε ελληνικά σχολεία της εποχής είναι τα τεκμήρια της επώδυνης προσπάθειας των Ελλήνων λογίων για τον αναπροσανατολισμό της εκπαίδευσης. Η αντίδραση αυτή οφειλόταν κυρίως στην μακρά ελληνική παράδοση, από την αρχαιότητα διαμέσου των ρωμαϊκών χρόνων, που διατηρήθηκε επί της ουσίας καθόλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και ενισχυόταν από την δικαιολογημένη ιστορικά μακραίωνη καχυποψία της Ανατολικής Εκκλησίας προς τη Δύση.
Η στροφή προς τις επιστήμες και πιο συγκεκριμένα η εκλαΐκευση των δυτικών θετικών επιστημών του 18ου αιώνα, που εντάσσεται στο πνεύμα του Διαφωτισμού, δεν προκάλεσε σε πρώτη φάση την αντίδραση της Εκκλησίας ή των συντηρητικών λογίων που διηύθυναν τις Ελληνικές σχολές εκείνη την περίοδο. Οι διάφορες διαφωνίες παρέμειναν σε χαμηλούς τόνους. Η κύρια αντίδραση στον ∆ιαφωτισμό, ιδιαίτερα μετά από την Γαλλική επανάσταση, προερχόταν από τον τοπικό κατώτερο κλήρο  και από τους παλαιότερους καθηγητές των Ελληνικών σχολείων, οι οποίοι έβλεπαν στο πνεύμα του ∆ιαφωτισμού, τον κίνδυνο της κατάλυσης της Ορθόδοξης παράδοσης, της επικράτησης της ∆υτικής Εκκλησίας ή του αθεϊσμού, την ανατροπή των παραδοσιακών αξιών που διατήρησαν το γένος στη ζωή. Από αυτή την ομάδα προέρχονται οι γνωστές καταγγελίες προς το Πατριαρχείο και οι διωγμοί λογίων από τις διάφορες σχολές. Σ' αυτούς κάποτε προσχώρησαν και λόγιοι μεγάλου διαμετρήματος, που ενωρίτερα υπήρξαν φορείς του νέου πνεύματος, όπως ο Ε. Βούλγαρης.
Οι λόγιοι της Εκκλησίας αποκήρυσσαν τις υλιστικές πλευρές του ∆ιαφωτισμού, δηλαδή των αντιλήψεων που προβάλλουν την οντολογική αυτονομία της ύλης. Η συντριπτική πλειοψηφία των λογίων που ήταν οπαδοί των διαφωτιστικών ιδεών, αν και στα έργα τους πολλές φορές αναφέρονταν υλιστικές θέσεις, παρέμειναν Ορθόδοξοι, ίσως γιατί φοβήθηκαν για την κατάλυση της πνευματικής τάξης και την αλλοτρίωση του ποιμνίου τους. Επίσης, μία άλλη ομάδα που επρόσκειτο στους φωτισμένους φαναριώτικους και πατριαρχικούς κύκλους, των οποίων τα ιδανικά προσέγγιζαν το πρότυπο μιας φωτισμένης μοναρχίας και της εκ των έσω σταδιακής αλώσεως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αντέδρασε στις επαναστατικές ιδέες και στο πνεύμα του ∆ιαφωτισμού, και η στάση τους ήταν από θετική έως ήπια καταδικαστική.
Χάρτα του Ρήγα
thumb|Χάρτα της Ελλάδος εν η περιέχονται αι νήσοι αυτής και μέρος των εις την Ευρώπην και Μικράν Ασίαν πολυαρίθμων αποικιών αυτής ...: Νυν το πρώτον εκδοθείσα παρά του Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού, 1797|αριστερά Στα τέλη του 18ου αιώνα ο Ρήγας Βελεστινλής συνέταξε χάρτες, έκδωσε προκηρύξεις και οργάνωσε τη μυστική επαναστατική του δράση. Ο Ρήγας απέβλεπε στην απελευθέρωση και ενοποίηση όλων των Βαλκανικών λαών και φυσικά όλου του ελληνικού στοιχείου που ήταν διασκορπισμένο στην Ανατολή και τα ευρωπαϊκά κέντρα. Επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, πίστεψε βαθιά στην ανάγκη της επαφής των Ελλήνων με τις νέες ιδέες του διαφωτισμού που σάρωναν την Ευρώπη και αυτό τον ώθησε στη συγγραφή ή μετάφραση βιβλίων σε δημώδη γλώσσα και τη σύνταξη της Χάρτας, ενός μνημειώδους για την εποχή του χάρτη, διαστάσεων 2,07 x 2,07 μ., που αποτελείτο από επί μέρους τμήματα.
Σημαντικές προσωπικότητες, εκδόσεις και μυστικές εταιρείες
thumb|Στοιχεία Φυσικής του [[Νικηφόρος Θεοτόκης|Νικηφόρου Θεοτόκη, 1766, Λειψία]] Ανάμεσα στις πολλές σημαντικές προσωπικότητες του Νεοελληνικού διαφωτισμού διακρίνονται οι: Είναι ένας σημαντικός εκπρόσωπος του νεοελληνικού διαφωτισμού. Υπήρξε θαυμαστής του Βολτέρου και ο πιο θερμός υποστηρικτής του. Έγραψε πολλά επιστημονικά, φιλοσοφικά και θεολογικά συγγράμματα. Ασχολήθηκε με τα παιδαγωγικά και τις φυσικές επιστήμες. Στο γλωσσικό πρόβλημα, σε ποια γλώσσα θα φωτιζόταν το έθνος, τάχθηκε υπέρ της Κοινής. Προοδευτική προσωπικότητα που επηρεάστηκε από το γαλλικό διαφωτισμό. Οι φιλοσοφικές του αντιλήψεις βρίσκονται μέσα στο δοκίμιό του Γνώθι σαυτόν. Η προσωπικότητα του Κοραή σημάδεψε την Ελλάδα και από μορφωτική και από πολιτική άποψη. Οι γνώσεις του και η παρουσία του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό τον κατατάσσουν ανάμεσα στους κορυφαίους φιλόλογους στον ευρωπαϊκό χώρο. Γεννήθηκε στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας το 1757. Σπούδασε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό όπου και αρχίζει την πολιτική του προσπάθεια. Τα έργα του Ρήγα έχουν πολιτικό, ιδεολογικό και επαναστατικό περιεχόμενο και είναι επηρεασμένος από το γαλλικό πνεύμα. Πέρα από το συγγραφικό του έργο και την πολιτική του δράση ενδιαφέρθηκε για την εκπαίδευση των Ελλήνων, γνώριζε πως μέσα από την αναγέννηση της παιδείας θα έρθει και η αναγέννηση του έθνους. Το όραμα του, είναι η απελευθέρωση των λαών της Βαλκανικής και η δημιουργία μιας ενιαίας πολιτικής ενότητας.
Πέρα από την αναφορά στους πρωταγωνιστές του νεοελληνικού διαφωτισμού πρέπει να αναφερθούμε και σε μερικά κείμενα της εποχής. Η Ελληνική Νομαρχία, ο Ανώνυμος του 1789 και ο Ρωσαγγλογάλλος. Αυτά τα κείμενα έχουν πολιτικό περιεχόμενο, ασκούν κριτική στους φορείς συντηρητικών ιδεών και σε όσους αδιαφορούν για την ελευθερία του γένους και αναφέρονται στη θεωρία και τη σκέψη που πρέπει να έχουν οι Έλληνες για να οργανώσουν τον ένοπλο αγώνα τους. Εκφραστές των ιδεών του Διαφωτισμού ήταν και διάφορα περιοδικά της εποχής, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει ο Ερμής ο Λόγιος και η Φιλολογική Εταιρεία Βουκουρεστίου με την υποστήριξη της οποίας εκδόθηκε.
Επιτομή
Ο νεοελληνικός διαφωτισμός ως πνευματικό κίνημα αντλεί την καταγωγή του από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό. Παρουσιάζει, ωστόσο, ιδιαιτερότητες εξαιτίας των ιδιαίτερων κοινωνικών, πολιτικών και ιστορικών συνθηκών που χαρακτήριζαν τον Ελληνισμό εκείνης της περιόδου.
Η πνευματική κίνηση της περιόδου αγκαλιάζει και τα ευρύτερα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού, όπως μαρτυρεί η ποιότητα, το περιεχόμενο και ο τρόπος παραγωγής του δημοτικού τραγουδιού, οι δεκάδες εκδόσεις της Φυλλάδας του Μεγαλέξανδρου, του Ερωτόκριτου, των Μύθων του Αισώπου, uρησκευτικών διηγήσεων και ιστορημάτων, τα οποία τροφοδοτούν τη λαϊκή γνώση με ένα κράμα σεβασμού προς τους αρχαίους και τους βυζαντινούς προγόνους, την ορθόδοξη πίστη και την επιστημονική γνώση, που διαμορφώνει την λαϊκή ιδεολογία της περιόδου προς μια εθνικοαπελευθερωτική, ελληνοκεντρική και ορθόδοξη κατεύθυνση. Αγωνιστές όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης κ.ά. εξέφραζαν αυτή την κυρίαρχη ιδεολογία. Επίσης η ιδεολογία της «Φιλικής Εταιρείας», ένα κράμα των ιδεωδών της Γαλλικής Επανάστασης μαζί με νεώτερες ιδέες και τη στροφή προς το «ξανθό γένος»,  εκφράζει και τα πιό προχωρημένα και εγγράμματα στρώματα. Επί τη βάσει των αρχών του διαφωτισμού διεκδικήθηκε, μεταγενέστερα κυρίως, η νομιμότητα του αιτήματος αναδημιουργίας του εθνικού κράτους. Ο αγώνας των Ελλήνων για απελευθέρωση θα μπορούσε να γίνει η συνέχεια του αγώνα ενάντια στην 'ασιατική βαρβαρότητα'.
Στην πορεία του Νεοελληνικού διαφωτισμού τέθηκαν επίσης ζητήματα και προβλήματα που ταλαιπώρησαν επί μακρόν την ελληνική παιδεία, μεταδόθηκαν νέες γνώσεις και ανακαλύψεις της εποχής, ενώ τυπώθηκαν εκατοντάδες πρωτότυπα βιβλία και μεταφράσεις. Η φιλολογική διαμάχη της εποχής με επίκεντρο το γλωσσικό πρόβλημα αντικατοπτρίζει εν μέρει τις πνευματικές αναζητήσεις και τον δυναμισμό με τον οποίο αντιμετώπισαν οι Έλληνες λόγιοι τα πνευματικά ζητήματα, αλλά και μια πάλη ανάμεσα στα παραδοσιακά και τα νεωτερικά ρεύματα της ελληνικής κοινωνίας.
Κριτική της χρήσης του όρου
Τον όρο «Νεοελληνικός Διαφωτισμός» εισήγαγε μεταπολεμικά ο  Κ.Θ. Δημαράς. Κατά μία άποψη χρησιμοποιείται καθ’ υπερβολή ενώ πρόκειται απλώς για ένα πνευματικό κίνημα με αίτημα την παιδεία των Ελλήνων. Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί υπερβάλλουν τη σημασία που είχε αυτό το κίνημα στην προετοιμασία της Επανάστασης του 1821, σε μια μηχανιστική μεταφορά ενός μοντέλου που λειτουργεί ικανοποιητικά για τη Δυτική ιστορία αλλά όχι για την Ελληνική. Η κριτική σημειώνει ότι μόνο ένας διαφωτιστής, ο Ρήγας Βελεστινλής, συμμετείχε στις επαναστατικές διαδικασίες, ενώ ταυτόχρονα οι Έλληνες έμποροι της διασποράς, ως τάξη, δεν είχαν την πρόθεση να κάνουν επανάσταση. Αντίθετα, οι Έλληνες έμποροι πλήττονται από την επανάσταση και αρχικά είναι αρνητικοί ενώ μετά εισέρχονται σ' αυτήν ως μέλη μιας εθνικής κοινότητας και όχι ως έμποροι. Πιστεύεται ότι γίνεται μια αξιωματική χρήση του όρου η οποία εξυπηρέτησε μια οικονομιστική και πολιτικοποιημένη ιστοριογραφία, κυρίως κατά τις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση.
Ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές χρησιμοποιούν την έκφραση "λεγόμενος Νεοελληνικός Διαφωτισμός". .
Ο Δύσκολος (Μένανδρος)
Ο Δύσκολος είναι κωμωδία του Μενάνδρου και βρέθηκε ως ολοκληρωμένο έργο το 1957 μεταξύ των παπύρων Μπόντνερ (Bodmer Papyri). Το έργο, γνωστό και ως Ο Μισάνθρωπος και  Ο Μισούμενος αναφέρεται σε έναν δύστροπο άνδρα που αναγκάζεται να συγχρωτιστεί με ανθρώπους μόνον έπειτα από τεχνάσματα της ζωής.
Η υπόθεση
Ήρωας του έργου είναι ο γέροντας Κνήμων που κατοικεί στα βουνά κοντά στη Φυλή, περιτριγυρισμένος από γείτονες φτωχούς και δυστυχισμένους τους οποίους αποστρέφεται. Μόνο με ένα πλάσμα μιλάει, την κόρη του. Αυτή και μια ηλικιωμένη γυναίκα αποτελούν την οικογένειά του, μια που έχει χωρίσει από τη γυναίκα του. Η τελευταία έχει ξαναπαντρευτεί και έχει αποκτήσει έναν γιο, τον Γοργία. Κοντά στο σπίτι του Κνήμονα βρίσκεται το σπήλαιο του Πανός, το οποίο είναι τρόπον τινά τουριστικό αξιοθέατο και τόπος λατρείας, συγκεντρώνοντας κατά καιρούς πλήθος εύπορων Ελλήνων που πηγαίνουν εκεί να προσφέρουν τις θυσίες τους. Έτσι επισκέπτεται το σπήλαιο και ένας νεαρός από τη Φυλή, ο Σώστρατος, που βλέπει την κόρη του Κνήμωνα και την ερωτεύεται. Δεν έχει όμως τρόπο να προσεγγίσει τον μισάνθρωπο πατέρα της παρά τη βοήθεια που προσπαθεί να του παράσχει ο Γοργίας, ετεροθαλής αδελφός της αγαπημένης του. Ώσπου το φέρνει η τύχη και ο Κνήμων πέφτει σε ένα πηγάδι από το οποίο τον ανασύρουν και τον σώζουν ο Σώστρατος μαζί με τον Γοργία. Ο ηλικιωμένος αναγκάζεται έτσι όχι μόνον να συγκατατεθεί στο γάμο αλλά και, παρότι μισάνθρωπος, να παραστεί δια της βίας σε αυτόν• τον κουβαλούν με το ζόρι κάποιοι δούλοι. Ο συγγραφέας παρουσιάζει τον Σώστρατο σαν ένα νεαρό έξω από τα νερά του στη ζωή της αγροτιάς, το κορίτσι παρουσιάζεται μάλλον σαν λίγο παράδοξο πλάσμα, αρεστό κυρίως στα μάτια του ερωτοχτυπημένου Σώστρατου, ο ισχυρός πατέρας του γελοιοποιείται με τα πολλά κιλά του, στον δε Κνήμονα, που τον παρουσιάζει πιο ανθρώπινο,  προσθέτει περισσότερες ιδιότητες από τις κλασικές του Τίμωνα του Αθηναίου.
Οι πάπυροι με το έργο
Το 1957 ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Γενεύης Βίκτορ Μάρτιν (Victor Martin) ανακάλυψε στην πολύτιμη συλλογή παπύρων του συντοπίτη του μεγαλοεπιχειρηματία και συλλέκτη Μάρτιν Μπόντνερ (Martin Bodner) μια ολόκληρη κωμωδία, το έργο  Ο Δύσκολος,  του  Μενάνδρου. Μέχρι τότε ήταν γνωστά μόνον αποσπάσματα του έργου του Μενάνδρου και το μεγαλύτερο από αυτά ήταν από την κωμωδία Οι Επιτρέποντες - όχι πλήρες. Το έργο βρέθηκε καταγεγραμμένο σε 11 φύλλα παπύρου διαστάσεων 27,5 x 13 εκατοστά, γραμμένα και από τις δύο όψεις. Από την καλλιγραφία αλλά και από το γεγονός ότι όλα ήταν γραμμένα με κεφαλαία, εξάχθηκε το συμπέρασμα ότι ο πάπυρος χρονολογείται στο α' μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Πιθανότερος τόπος αντιγραφής του κειμένου θεωρείται η Πανόπολις της Αιγύπτου. Επειδή η πρώτη σελίδα του έργου έχει αριθμό ΙΘ΄ τεκμαίρεται ότι υπήρχαν και άλλες σελίδες στην αρχή και προφανώς περιελάμβαναν κάποιο κείμενο, άγνωστο ποιο.
Στην αρχή ήταν γραμμένη και η περίληψη του έργου και οι εξής πληροφορίες: και πιο κάτω αναγράφονται τα πρόσωπα Εκτιμάται ότι αν το όνομα του άρχοντα μεταγράφηκε σωστά, τότε Ο Δύσκολος πρωτοπαίχτηκε στην Αττική το 317 π.Χ. και κατά συνέπεια ήταν από τα πρώτα έργα του Μενάνδρου, αφού ήταν τότε μόλις 25 ετών. Αυτό εξηγεί και την πιο έντονη επίδραση του Θεόφραστου, του οποίου ο Μένανδρος υπήρξε μαθητής.
Το έργο αποτελείται από 969 στίχους κατανεμημένους σε 5 πράξεις (Α΄232, Β΄ 194, Γ΄ 193, Δ΄ 164 και Ε΄186)
Αποσπάσματα
Μέχρις ότου βρεθεί ολοκληρωμένο το έργο, ήταν γνωστά μόνον αποσπάσματά του. Αποσπάσματα (και τώρα που έχουμε το πρωτότυπο μπορούμε να συγκρίνουμε), πιθανόν αντιγραφές εδαφίων μπορούν να βρεθούν στον "Τίμωνα, τον Μισάνθρωπο" του Λουκιανού, στις "Επιστολές" του Αιλιανού (13-16) και στον Λιβάνιο (Declamationes 26-27)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κωμωδίες του Μενάνδρου Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά συγγράμματα
Ναός Μαχαμπόντι
Ο ναός Μαχαμπόντι (κυριολεκτικά: "Μεγάλος ναός αφύπνισης") ή το Μαχαμπόντι Μαχαβιχάρ, είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Είναι αρχαίος, αλλά ανακατασκευασμένος και ανακαινισμένος, βουδιστικός ναός στο Μποντ Γκάγια, και βρίσκεται στην τοποθεσία όπου λέγεται ότι έφτασε ο Βούδας στη φώτιση. Το Μποντ Γκάγια (στην περιοχή Γκάγια) είναι περίπου 96 χιλιόμετρα μακριά από την Πάτνα, πολιτεία Μπιχάρ,στην  Ινδία.
Πολλά από τα παλαιότερα γλυπτά στοιχεία έχουν μεταφερθεί στο μουσείο δίπλα στον ναό, και μερικά, όπως ο λαξευμένος πέτρινος τοίχος με κιγκλιδώματα γύρω από την κύρια κατασκευή, έχουν αντικατασταθεί από αντίγραφα. Η επιβίωση του κυρίως ναού είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή, καθώς κατασκευάστηκε ως επί το πλείστο από τούβλο καλυμμένο με σοβά, υλικά πολύ λιγότερο ανθεκτικά από την πέτρα. Ωστόσο, γίνεται κατανοητό ότι ελάχιστα από την αρχική γλυπτική διακόσμηση έχει διασωθεί.
Ο Βούδας
μικρογραφία| [[Ασόκα|Ο ναός Μαχαμπόντι του Ασόκα και ο θρόνος των διαμαντιών στο Μποντ Γκάγια, χτισμένος περίπου 250 π.Χ. Η επιγραφή ανάμεσα στις καμάρες Chaitya γράφει: «Bhagavato Sakamunino/ bodho» δηλ. "Το κτήριο γύρω από το δέντρο Μπόντι του Ιερού Σακαμούνι (  Σακυαμούνι )". Η κολόνα του Ασόκα (τώρα χαμένη) με ελέφαντα στην κορυφή είναι ορατή. Ζωφόρος Μπαρχούτ (περίπου 100 π.Χ.).]] Οι παραδοσιακές μαρτυρίες λένε ότι, γύρω στο 589 π.Χ., ο Σιντάρτα Γκαουτάμα, ένας νεαρός πρίγκιπας, που είδε τα βάσανα του κόσμου και ήθελε να τα τελειώσει, έφτασε στις δασώδεις όχθες του ποταμού Φάλγκου, κοντά στην πόλη Γκάγια της Ινδίας. Εκεί κάθισε σε διαλογισμό κάτω από ένα δέντρο πίπαλ (Ficus religiosa ή Ιερή Συκιά) που αργότερα έγινε γνωστό ως το δέντρο Μπόντι. Σύμφωνα με τις βουδιστικές γραφές, μετά από τρεις μέρες και τρεις νύχτες, ο Σιντάρτα πέτυχε τη φώτιση και τις απαντήσεις, που είχε αναζητήσει. Σε αυτή την τοποθεσία, ο ναός Μαχαμπόντι χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Ασόκα περίπου το 260 π.Χ. αριστερά|μικρογραφία| Ένα άλλο ανάγλυφο του πρώιμου κυκλικού ναού Μαχαμπόντι, Bharhut, περ. 100 π.Χ. Στη συνέχεια, ο Βούδας πέρασε τις επόμενες επτά εβδομάδες σε επτά διαφορετικά σημεία στην περιοχή διαλογιζόμενος και σκεπτόμενος την εμπειρία του. Αρκετά συγκεκριμένα μέρη στον σημερινό ναό Μαχαμπόντι σχετίζονται με τις παραδόσεις, που περιβάλλουν αυτές τις επτά εβδομάδες:
Δέντρο Μαχαμπόντι
αριστερά|μικρογραφία| Δέντρο Μπόντι Το δέντρο Μπόντι στο Μποντ Γκάγια συνδέεται άμεσα με τη ζωή του ιστορικού Βούδα, του Σιντάρτα Γκαουτάμα, ο οποίος πέτυχε φώτιση ή τέλεια ενορατικότητα, όταν διαλογιζόταν κάτω από αυτό. Ο ναός χτίστηκε ακριβώς στα ανατολικά του δέντρου Μπόντι, που υποτίθεται ότι ήταν άμεσος απόγονος του αρχικού δέντρου Μπόντι.
Σύμφωνα με τη βουδιστική μυθολογία, εάν δεν φυτρώσει κανένα δέντρο Μπόντι στην τοποθεσία, το έδαφος γύρω από το δέντρο Μπόντι στερείται όλων των φυτών για μία απόσταση μιας βασιλικής καρίσα. Γύρω από το δέντρο Μπόντι κανένα ον, ούτε καν ένας ελέφαντας, δεν μπορεί να ταξιδέψει.
Σύμφωνα με τους Τζατάκας, ο ομφαλός της γης βρίσκεται σε αυτό το σημείο και κανένα άλλο μέρος δεν μπορεί να υποστηρίξει το βάρος του επιτεύγματος του Βούδα. Μια άλλη βουδιστική παράδοση ισχυρίζεται ότι όταν ο κόσμος καταστρέφεται στο τέλος ενός κάλπα, το Μποντιμάντα είναι το τελευταίο σημείο, που θα εξαφανιστεί και θα είναι το πρώτο, που θα εμφανιστεί, όταν ο κόσμος αναδυθεί ξανά. Η παράδοση ισχυρίζεται επίσης ότι ένας λωτός θα ανθίσει εκεί, και εάν ένας Βούδας γεννηθεί κατά τη διάρκεια του νέου κάλπα, ο λωτός θα ανθίζει σύμφωνα με τον αριθμό των Βούδων, που αναμένεται να προκύψουν. Σύμφωνα με το μύθο, στην περίπτωση του Γκαουτάμα Βούδα, ένα δέντρο Μπόντι φύτρωσε την ημέρα, που γεννήθηκε.
Εγκατάσταση των Μαουρύα
αριστερά|μικρογραφία| Ανακάλυψη του διαμαντένιου θρόνου, που χτίστηκε από τον Ασόκα περίπου 250 π.Χ. Περίπου το 250 π.Χ., περίπου 200 χρόνια αφότου ο Βούδας έφτασε στη φώτιση, ο Αυτοκράτορας Ασόκα της Αυτοκρατορίας των Μαουρύα επισκέφθηκε τον Μποντ Γκάγια, για να ιδρύσει ένα μοναστήρι και ένα ιερό στον ιερό χώρο, που σήμερα έχουν εξαφανιστεί.
Παραμένει ωστόσο ο θρόνος των διαμαντιών, τον οποίο είχε χτιστεί στη βάση του δέντρου Μπόντι. Ο θρόνος των διαμαντιών, ή βατζράσανα, πιστεύεται ότι χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Ασόκα της Αυτοκρατορίας των Μαουρύα μεταξύ 250 και 233 π.Χ. στην τοποθεσία, όπου ο Βούδας έφτασε στη φώτιση. Λατρεύεται σήμερα και είναι το κέντρο πολλών εορτασμών στο ναό.
Αναπαραστάσεις της αρχικής δομής του ναού, που είχαν ως στόχο να προστατεύσουν το δέντρο Μπόντι βρίσκονται στο Σάντσι, στις τοράνας της στούπα Ι, που χρονολογείται περίπου από το 25 π.Χ., και σε ανάγλυφο σκάλισμα από το κιγκλίδωμα στούπα στο Μπάρχουτ, από τις αρχές της περιόδου Σούνγκα   (περίπου 185–περίπου 73 π.Χ.).
Κατασκευές περιόδου Σούνγκα
μικρογραφία|300x300εσ| Ανασύσταση των πυλώνων της περιόδου Σούνγκα στο Μποντ Γκάγια, από την αρχαιολογία (αριστερά) και από το καλλιτεχνικό ανάγλυφο (δεξιά). Χρονολογούνται στον 1ο αιώνα π.Χ. Η ανασύσταση έγινε από τον Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ.
Κολώνες με βάσεις σε σχήμα βάζου
Πρόσθετες κατασκευές εισήχθησαν από τους Σούνγκας. Συγκεκριμένα, γύρω από τον διαμαντένιο θρόνο βρέθηκαν κίονες με βάσεις σε σχήμα βάζου. Αυτές οι στήλες πιστεύεται ότι χρονολογούνται στον 1ο αιώνα π.Χ., προς το τέλος της περιόδου Σούνγκα. Αυτές οι κολώνες, οι οποίες βρέθηκαν μέσω αρχαιολογικής έρευνας στο μονοπάτι του Βούδα στο ναό Μαχαμπόντι, ταιριάζουν ακριβώς με τις κολώνες, που περιγράφονται στα ανάγλυφα που βρέθηκαν στους πυλώνες της πύλης.
Κάγκελα
Το κιγκλίδωμα επίσης γύρω από τον ναό Μαχαμπόντι στο Μποντ Γκάγια είναι αρκετά αρχαίο. Πρόκειται για παλιούς πασσάλους από ψαμμίτη, που χρονολογούνται περίπου το 150 π.Χ., κατά την περίοδο Σούνγκα. Υπάρχουν σκαλιστά πάνελ, καθώς και μενταγιόν, με πολλές σκηνές παρόμοιες με αυτές των κιγκλιδωμάτων της περιόδου Σούνγκα στη Μπάρχουτ (150 π.Χ.) και στο Σάντσι (115 π.Χ.), αν και τα ανάγλυφα στο Σάντσι στη στούπα No.2 συχνά θεωρούνται ως τα αρχαιότερα όλων. Το κιγκλίδωμα επεκτάθηκε τον επόμενο αιώνα, μέχρι το τέλος της περιόδου Γκούπτα (7ος αιώνας), με χοντρό γρανίτη διακοσμημένο με περίτεχνα φυλλώδη στολίδια και μικρές φιγούρες καθώς και στούπες. Πολλά μέρη του αρχικού κιγκλιδώματος έχουν αποσυναρμολογηθεί και βρίσκονται τώρα σε μουσεία, όπως το Ινδικό Μουσείο στην Καλκούτα, και έχουν αντικατασταθεί από γύψινα αντίγραφα.
Τωρινός πυραμιδοειδής ναός
μικρογραφία|297x297εσ|κιγκλιδώματα του Ναού Μαχαμπόντι στο Ινδικό Μουσείο της Καλκούτα Ενώ ο Ασόκα θεωρείται ο ιδρυτής του ναού Μαχαμπόντι, η σημερινή πυραμιδοειδής κατασκευή χρονολογείται από την εποχή της Αυτοκρατορίας Γκούπτα, τον 5ο–6ο αιώνα μ.Χ.
Ωστόσο, αυτό μπορεί να αντιπροσωπεύει μια αποκατάσταση προηγούμενων εργασιών του 2ου ή 3ου αιώνα: μια πλάκα από την Κουμραχάρ, που χρονολογήθηκε στα 150-200 μ.Χ., με βάση τις επιγραφές σε γλώσσα Καρόσθι, που υπήρχαν πάνω της, και σε συνδυασμό με ευρήματα νομισμάτων της Χουβίσκα, δείχνει ήδη τον ναό Μαχαμπόντι στη σημερινή του μορφή με κλιμακωτή κολοβή πυραμίδα και μια μικρή ημισφαιρική στούπα με γλυπτές διακοσμήσεις στην κορυφή. Αυτό επιβεβαιώνεται από τις αρχαιολογικές ανασκαφές στο Μποντ Γκάγια. αριστερά|μικρογραφία| Η γλυπτή διακόσμηση της [[Στούπα|στούπας στην κορυφή της πυραμιδοειδούς κατασκευής. ]] Θεωρείται ότι ο ναός σε σχήμα κολοβωμένης πυραμίδας προήλθε από το σχέδιο των κλιμακωτών στούπας, που είχαν αναπτυχθεί στην Γκαντάρα. Ο Ναός Μαχαμπόντι προσάρμοσε το σχέδιο μιας διαδοχής σκαλοπατιών με κόγχες, που περιείχαν εικόνες του Βούδα, που εναλλάσσονταν με ελληνορωμαϊκούς πυλώνες και στην κορυφή με μια στούπα, όπως φαίνεται στις στούπες του Τζουλιάν. Η κατασκευή έχει στην κορυφή μια ημισφαιρική στούπα με γλυπτή διακόσμηση στο επάνω μέρος, σχηματίζοντας μια λογική επιμήκυνση των σκαλοπατιών στούπας της Γκαντάρα.
Αυτό το σχέδιο κολοβωμένης πυραμίδας σηματοδότησε επίσης την εξέλιξη από την ανεικονική στούπα αφιερωμένη στη λατρεία των λειψάνων, στον εμβληματικό ναό με πολλές εικόνες του Βούδα και των Μποντισάτβα. Αυτό το σχέδιο είχε μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη μεταγενέστερων ινδουιστικών ναών. Ο πύργος «σικαρά» με μια αμάλακα κοντά στην κορυφή θεωρείται σήμερα πιο χαρακτηριστικός των ινδουιστικών ναών.
Ο ναός αναστηλώθηκε από τους Βρετανούς και την Ινδία μετά την ανεξαρτησία.
Παρακμή
Ο Βουδισμός παράκμασε, όταν οι δυναστείες, που τον προστάτευαν, παράκμασαν, μετά τις εισβολές των Χούνα και τις πρώιμες αραβικές ισλαμικές επιδρομές, όπως αυτή του Μοχάμεντ μπιν Κασίμ. Μια ισχυρή αναβίωση σημειώθηκε κάτω από την Αυτοκρατορία Πάλα στα βορειοανατολικά της υποηπείρου (όπου βρίσκεται ο ναός). Ο Μαχαγιάνα Βουδισμός άκμασε κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας Πάλα μεταξύ του 8ου και του 12ου αιώνα. Ωστόσο, μετά την ήττα των Πάλα από τη δυναστεία Σένα, η θέση του Βουδισμού άρχισε και πάλι να διαβρώνεται και σχεδόν εξαφανίστηκε στην Ινδία. Κατά τον 12ο αιώνα μ.Χ., οι μουσουλμανικοί Τουρκικοί στρατοί εισέβαλαν στην  Μποντ Γκάγια και τις γειτονικές περιοχές, με επικεφαλής τον Κουτμπ αλ-Ντιν Άιμπακ του Σουλτανάτου του Δελχί και τον Μπαχτιγιάρ Χιλτζί. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο ναός Μαχαμπόντι ερειπώθηκε και εγκαταλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό. Κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων, ο ηγούμενος του μοναστηριού ή η θέση μάχαντ καταλήφθηκε από τον κύριο γαιοκτήμονα της περιοχής, ο οποίος διεκδίκησε την ιδιοκτησία των περιοχών του ναού Μαχαμπόντι.
Τον 13ο αιώνα, Βιρμανοί Βουδιστές έχτισαν έναν ναό με το ίδιο όνομα και το πρότυπο του αρχικού ναού Μαχαμπόντι.
Λίμνη Μουκαλίντα
εναλλ.=A statue of Mucalinda protecting the Buddha in Mucalinda Lake, Mahabodhi Temple|μικρογραφία|224x224εσ| Ένα άγαλμα του Μουκαλίντα, που προστατεύει τον Βούδα στη λίμνη Μουκαλίντα, Ναός Μαχαμπόντι Λέγεται ότι τέσσερις εβδομάδες αφότου ο Βούδας άρχισε να διαλογίζεται κάτω από το Δέντρο Μπόντι, οι ουρανοί σκοτείνιασαν για επτά ημέρες και έπεσε μια τρομερή βροχή. Ωστόσο, ο πανίσχυρος βασιλιάς των φιδιών, ο Μουκαλίντα, ήρθε από κάτω από τη γη και προστάτεψε με την κουκούλα του αυτόν, που είναι η πηγή κάθε προστασίας. Όταν η μεγάλη καταιγίδα κόπασε, ο βασιλιάς φίδι πήρε την ανθρώπινη μορφή του, υποκλίθηκε μπροστά στον Βούδα και επέστρεψε με χαρά στο παλάτι του.
Το θέμα του διαλογισμού του Βούδα υπό την προστασία του Μουκαλίντα είναι πολύ κοινό στην Εικονογραφία του Γκαουτάμα Βούδα στο Λάος και την Ταϊλάνδη.
Αποκατάσταση
μικρογραφία|293x293εσ| Ο Ναός πριν από την αποκατάσταση μικρογραφία| Ο ναός όπως εμφανίστηκε το 1899, λίγο μετά την αναστήλωσή του τη δεκαετία του 1880 Κατά τον 13ο αιώνα και ξανά τον 19ο αιώνα, Βιρμανοί ηγεμόνες ανέλαβαν την αποκατάσταση του συγκροτήματος του ναού και του περιβάλλοντος τοίχου. Στη δεκαετία του 1880, η τότε βρετανική αποικιακή κυβέρνηση της Ινδίας άρχισε να αποκαθιστά τον ναό Μαχαμπόντι υπό τις οδηγίες του Σερ Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ και του Τζόζεφ Ντέιβιντ Μπέγκλαρ. Το 1884, μια μεγάλη εικόνα του Βούδα της περιόδου Πάλα, που πιθανότατα αφαιρέθηκε σε παλαιότερο στάδιο στην κατοικία του Μάχαντ από το ιερό του ναού, αποκαταστάθηκε. Το πλίνθο της εικόνας ανακατασκευάστηκε τότε και τμήματα της αφιερωματικής επιγραφής μπήκαν στη σημερινή τους θέση. Η επιγραφή καταγράφει την εκ νέου αφιέρωση της εικόνας από τον Pīṭhīpati Jayasena τον 13ο αιώνα. Το 1886, ο Σερ Έντγουιν Άρνολντ επισκέφτηκε την τοποθεσία και υπό την καθοδήγηση του Βεν. Ο Βελίγκαμα Σρι Σουμάνγκαλα δημοσίευσε αρκετά άρθρα, εφιστώντας την προσοχή των Βουδιστών στις άθλιες συνθήκες του Μπούντα Γκάγια. Το γλυπτό έκτοτε επισκευάστηκε, βάφτηκε και επιχρυσώθηκε και βρίσκεται υπό ενεργό λατρεία στο ιερό. μικρογραφία| Μποντγκάγια. Εικόνα του Βούδα στον κύριο ναό.
Αρχιτεκτονικό στυλ
μικρογραφία| Τετράγωνο Ανάγλυφο Μποντ Γκάγια του θεού του ήλιου Σούρια, που ιππεύει ανάμεσα σε στύλους (λεπτομέρεια ενός κιγκλιδώματος), 2ος–1ος αιώνας π.Χ. Ο ναός Μαχαμπόντι είναι κατασκευασμένος από τούβλα και είναι μια από τις παλαιότερες κατασκευές από τούβλα, που έχουν διασωθεί στην ανατολική Ινδία. Θεωρείται εξαιρετικό παράδειγμα ινδικής πλινθοδομής και επηρέασε πολύ την ανάπτυξη μεταγενέστερων αρχιτεκτονικών παραδόσεων. Σύμφωνα με την UNESCO, «ο σημερινός ναός είναι μια από τις παλαιότερες και πιο επιβλητικές κατασκευές χτισμένες εξ ολοκλήρου με τούβλα από την περίοδο Γκούπτα» (300–600 μ.Χ.). Ο κεντρικός πύργος του ναού Μαχαμπόντι έχει ύψος 55 μέτρα, και ανακαινίστηκε σε μεγάλο βαθμό τον 19ο αιώνα. Ο κεντρικός πύργος περιβάλλεται από τέσσερις μικρότερους πύργους, κατασκευασμένους στο ίδιο στυλ.
Ο ναός Μαχαμπόντι περιβάλλεται και από τις τέσσερις πλευρές από πέτρινα κιγκλιδώματα, ύψους περίπου δύο μέτρων. Τα κάγκελα αποκαλύπτουν δύο διαφορετικούς τύπους, τόσο στο στυλ όσο και στα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν. Τα παλαιότερα, κατασκευασμένα από ψαμμίτη, χρονολογούνται περίπου στο 150 π.Χ., και τα άλλα, κατασκευασμένα από ακατέργαστο χοντρό γρανίτη, πιστεύεται ότι είναι της περιόδου Γκούπτα. Τα παλαιότερα κάγκελα έχουν σκηνές όπως η Λάκσμι, η ινδουιστική / βουδιστική θεά του πλούτου, που λούζεται από ελέφαντες. και η Σούρια, ο ινδουιστικός θεός του ήλιου, καβάλα σε ένα άρμα, που το σέρνουν τέσσερα άλογα. Τα νεότερα κιγκλιδώματα έχουν φιγούρες από στούπες (λειψανοθήκες) και γκαρούντα (αετούς). Οι εικόνες λουλουδιών λωτού εμφανίζονται επίσης συχνά.
Εικόνες από το χώρο περιλαμβάνουν τον Αβαλοκιτεσβάρα (Παντμαπάνι, Κασαρπάνα), Βατζραπάνι, Τάρα, Μαρίτσι, Γιαμαντάκα, Τζαμπάλα και Βατζραβαράχι. Εικόνες των Βίσνου, Σίβα, Σούρια και άλλων βεδικών θεοτήτων συνδέονται επίσης με τον ναό.
Έλεγχος του χώρου
Το 1891, ξεκίνησε μια εκστρατεία, με στόχο την επιστροφή του ελέγχου του ναού στους Βουδιστές, για τις αντιρρήσεις του Ινδουιστικού Μαχάντ. Ο Σερ Έντγουιν Άρνολντ, συγγραφέας του The Light of Asia, άρχισε να υποστηρίζει την ανακαίνιση του χώρου και την επιστροφή του στη βουδιστική φροντίδα. Ο Άρνολντ στράφηκε σ' αυτή την προσπάθεια από τον Βελίγκαμα Σρι Σουμάνγκαλα Θέρα. Το 1891, ο Αναγκαρίκα Νταρμαπάλα ήταν σε ένα προσκύνημα στον πρόσφατα ανακαινισμένο ναό Μαχαμπόντι. Εδώ βίωσε ένα σοκ όταν βρήκε τον ναό στα χέρια ενός Σαϊβίτη ιερέα, η εικόνα του Βούδα είχε μετατραπεί σε ινδουιστική εικόνα και  απαγορευόταν η λατρεία στους Βουδιστές. Ως αποτέλεσμα, ξεκίνησε ένα κίνημα αναταραχής. Η οργάνωση Μάχα Μπόντι στο Κολόμπο ιδρύθηκε το 1891, αλλά τα γραφεία της σύντομα μεταφέρθηκαν στην Καλκούτα το επόμενο έτος το 1892. Ένας από τους κύριους στόχους της ήταν η αποκατάσταση στον βουδιστικό έλεγχο του ναού Μαχαμπόντι στο Μποντ Γκάγια, τον σημαντικότερο από τους τέσσερεις αρχαίους βουδιστικούς ιερούς τόπους. Για να το πετύχει αυτό, ο Νταρμαπάλα έκανε μήνυση εναντίον των ιερέων Βραχμάνων, που είχαν τον έλεγχο του χώρου για αιώνες. Μετά από έναν παρατεταμένο αγώνα, αυτό ήταν επιτυχές μόνο μετά την ινδική ανεξαρτησία (1947) και δεκαέξι χρόνια μετά τον θάνατο του ίδιου του Νταρμαπάλα (1933), με τη μερική αποκατάσταση του χώρου στη διαχείριση της οργάνωσης Μάχα Μπόντι το 1949. Τότε η διαχείριση του ναού του Μποντ Γκάγιαανατέθηκε σε μια επιτροπή αποτελούμενη από ισάριθμους Ινδουιστές και Βουδιστές. Η εκστρατεία ήταν εν μέρει επιτυχής το 1949, όταν ο έλεγχος πέρασε από το ινδουιστικό μάχαντ στην πολιτειακή κυβέρνηση του Μπιχάρ, η οποία ίδρυσε μια Επιτροπή Διαχείρισης Ναού του Μποντ Γκάγια (BTMC) σύμφωνα με τον Νόμο για τον Ναό Μποντ Γκάγια του 1949. Η επιτροπή έχει εννέα μέλη, η πλειοψηφία των οποίων, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου, πρέπει βάσει νόμου να είναι Ινδουιστές. Ο πρώτος επικεφαλής μοναχός του Μαχαμπόντι κάτω από τη διαχειριστική επιτροπή ήταν ο Αναγκαρίκα Μουνίντρα, ένας άνδρας από την Βεγγάλη, που ήταν ενεργό μέλος της οργάνωσης Μάχα Μπόντι. Το 2013, η κυβέρνηση του Μπιχάρ τροποποίησε τον νόμο για τον ναό Μποντ Γκάγια του 1949, επιτρέποντας σε έναν μη Ινδουιστή να ηγείται της επιτροπής του ναού. Επίσης το 2013, χίλιοι Ινδοί Βουδιστές διαμαρτυρήθηκαν στον χώρο του ναού Μαχαμπόντι, για να απαιτήσουν να δοθεί ο έλεγχος σε Βουδιστές. Αυτοί οι Βουδιστές περιελάμβαναν ηγέτες όπως ο Μπάντε Ανάντ (πρόεδρος του Akhil Bharatiya Bhikkhu Mahasangh, ενός σώματος μοναχών με επιρροή), καθώς και ο πρόεδρος του Μποντ Γκάγια Μούκτι Αντολάν Σαμίτι. Επιπλέον, ο γεννημένος στην Ιαπωνία Σουράι Σασάι αναδείχθηκε ως σημαντικός βουδιστής ηγέτης στην Ινδία καθώς τόσο αυτός όσο και ο Μπάντε Ανάντ έγιναν δύο από τους πιο γνωστούς ηγέτες αυτής της εκστρατείας για την απελευθέρωση του ναού από τον ινδουιστικό έλεγχο.
Τρέχουσα κατάσταση και διαχείριση
Τον Ιούνιο του 2002, ο Ναός Μαχαμπόντι έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Όλα τα ευρήματα θρησκευτικών αντικειμένων στην περιοχή προστατεύονται νομικά βάσει του νόμου Treasure Trove Act του 1878.
Μετά τη λήξη της θητείας της επιτροπής τον Σεπτέμβριο του 2007, η κυβέρνηση του Μπιχάρ καθυστέρησε να διορίσει μια νέα Επιτροπή και ο δικαστής της περιοχής διοικούσε τον ναό εν αναμονή αυτού του διορισμού. Τελικά, στις 16 Μαΐου 2008 η κυβέρνηση ανακοίνωσε το διορισμό μιας νέας Επιτροπής Διαχείρισης Ναού.
Έως το 2017, ο επικεφαλής μοναχός του ναού ήταν ο Μπίκκου Τσαλίντα.
Πρόσφατα γεγονότα
Το 2013, το πάνω μέρος του ναού καλύφθηκε με 289 κιλά χρυσού. Ο χρυσός ήταν δώρο από τον βασιλιά της Ταϊλάνδης και πιστούς από την Ταϊλάνδη, και τοποθετήθηκε με την έγκριση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας της Ινδίας.
Επίθεση του 2013
Στις 7 Ιουλίου 2013, δέκα βόμβες χαμηλής έντασης εξερράγησαν στο συγκρότημα του ναού, τραυματίζοντας 5 άτομα. Μια βόμβα ήταν κοντά στο άγαλμα του Βούδα και μια άλλη κοντά στο δέντρο Μαχαμπόντι. Επίσης βρέθηκαν και εξουδετερώθηκαν τρεις βόμβες, που δεν είχαν εκραγεί. Οι εκρήξεις σημειώθηκαν μεταξύ 5.30 π.μ. και 6.00 π.μ. Ο κυρίως ναός ήταν άθικτος. Το Γραφείο Πληροφοριών της Ινδίας μπορεί να είχε ειδοποιήσει κρατικούς αξιωματούχους για πιθανές απειλές περίπου 15 ημέρες πριν από τον βομβαρδισμό. Στις 4 Νοεμβρίου 2013, η Εθνική Υπηρεσία Ερευνών ανακοίνωσε ότι η ισλαμική τρομοκρατική ομάδα Ινδοί Μουτζαχεντίν ήταν υπεύθυνη για τις βομβιστικές επιθέσεις.
Αντίγραφα του ναού Μαχαμπόντι
μικρογραφία| Αντίγραφο Μποντ Γκάγια Τσέντι στο Βατ Γιανσανγκβαραράμ, επαρχία Τσονμπουρί, [[Ταϊλάνδη]] Ο ναός Μαχαμπόντι είναι μια από τις πιο αναπαραγόμενες βουδιστικές κατασκευές, τόσο ως ναοί όσο και ως μικροσκοπικά αντίγραφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ινδία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ινδία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί Κατηγορία:Βουδισμός στην Ινδία
Έλιο Ρόκε
Ο Έλιο Ρόκε είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του μεσοεπιθετικού και τη φετινή περίοδο (2012-13) αγωνίζεται στη Νέα Σαλαμίνα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Χουάμπο της Ανγκόλας, από Πορτογάλους έποικους. Επέστρεψε στην πατρίδα του και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Αμόρα FC. Σε ηλικία 17 ετών μετακινήθηκε στην Μπενφίκα. Τον Ιανουάριο του 2006 στην Vitória FC. Την περίοδο 2006-07 δόθηκε δανεικός στην C.D. Olivais e Moscavide.
Στη συνέχεια, ο Ρόκε εντάχθηκε στην κυπριακή ομάδα ΑΕΛ. Το 2011 δόθηκε δανεικός στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου, όπου αγωνίστηκε ολόκληρη την περίοδο 2011-12. Τον Ιούλιο του 2012 μεταγράφηκε στη Νέα Σαλαμίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Χέντβιχ Γιαγκελλόνων, δούκισσα της Βαυαρίας
Η Χέντβιχ, πολων. Jadwiga Jagiellonka (21 Σεπτεμβρίου 1457 - 18 Φεβρουαρίου 1502) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη τού Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης τού Αλβέρτου Β΄ της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1475 τον Γεώργιο των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες