cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ημέρα των Οδοφραγμάτων (1588)
Αιτίες
Τον Μάιο 1588 ο Ερρίκος Γ΄απαγόρευσε στον δούκα του Γκιζ να μπει στο Παρίσι. Αυτός, παρά τη βασιλική απαγόρευση, επέστρεψε στο Παρίσι και ο λαός τον υποδέχθηκε με ενθουσιασμό. Ως εκ τούτου, φοβούμενος για τη ζωή του, ο Ερρίκος Γ 'έφερε στην πρωτεύουσα τάγματα Ελβετών και Γάλλων Φρουρών. Καθώς, αφενός ο βασιλιάς παραβίασε ένα προνόμιο της πόλης του Παρισιού, σύμφωνα με το οποίο κανένα ξένο στράτευμα δεν είχε το δικαίωμα να παραμείνει στο Παρίσι και αφετέρου οι Παριζιάνοι φοβήθηκαν ότι θα συλληφθούν οι καθολικοί ηγέτες, ο λαός εξεγέρθηκε.
Η εξέγερση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|[[Ερρίκος Α΄ του Γκιζ (1550-1588)]] Στις 9 Μαΐου 1588, παρά την απαγόρευση του βασιλιά, ο Ερρίκος Α΄ δούκας του Γκιζ έφθασε στο Παρίσι, πήγε στο Λούβρο και πέρασε μέσα από τους Γάλλους φρουρούς. Το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης του βασιλιά με το δούκα δεν ήταν ευνοϊκό για την ειρήνη, δεδομένου ότι το πρωί της 12ης Μαΐου, είδαν τον κυβερνήτη του Παρισιού Φραγκίσκο ντ’ O να βάζει από την πύλη του Σαιν-Ονορέ τη γαλλική φρουρά και επί πλέον 4.000 Ελβετούς φρουρούς.
Στον ήχο των τυμπάνων των φρουρών, οι Παριζιάνοι ανησύχησαν, έκλεισαν τα καταστήματά τους και έτρεξαν στα όπλα. Ο κόσμος συγκεντρώθηκε σε αναβρασμό στις συνοικίες Σαιντ-Αντουάν και Σαιν-Μισέλ. Η παρουσία των Ελβετών φρουρών διέγειρε πάνω από όλα το θυμό και έγινε το πρόσχημα για την εξέγερση.
Κατά τα μέσα της ημέρας, καθώς πληροφορήθηκε για προετοιμασίες που γίνονταν στο μέγαρο των Γκιζ στην οδό Σαιντ-Αντουάν και στην πλατεία Μωμπέρ, ο βασιλιάς διέταξε να  καταληφθούν αυτά τα σημεία, αλλά ήταν πολύ αργά γιατί είχαν ήδη καταληφθεί από τους εξεγερμένους. Η πόλη γέμισε οδοφράγματα. Στους δρόμους είχαν τεντωθεί αλυσίδες και οι λεωφόροι έκλεισαν με μεγάλα δοκάρια και βαρέλια γεμάτα κοπριά και χώμα. Οι φοιτητές βάδιζαν κατά του Λούβρου. Οι γυναίκες πετροβολούσαν από τα παράθυρα το βασιλικό στρατό με ό,τι έβρισκαν πρόχειρο. εναλλ.=|μικρογραφία|[[Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας (1551-1589)]] Οι βασιλικές δυνάμεις απωθήθηκαν και οπισθοχώρησαν κατά μήκος της αριστερής όχθης του Σηκουάνα. Βρήκαν όμως το δρόμο κλειστό από τον Κάρολο, δούκα του Μπρισάκ, επικεφαλής των κατοίκων της συνοικίας Σαιν Ζερμαίν. Οι Φρουροί παρέμεναν ακινητοποιημένοι ανάμεσα στις γέφυρες χωρίς να είναι σε θέση να κινηθούν.
Η εξέγερση θριάμβευσε. Ο δούκας του Γκιζ, στη συνέχεια, κύριος της κατάστασης, βγήκε έφιππος από το μέγαρό του, με ένα απλό ραβδί στο χέρι, ηρέμησε ως δια μαγείας την εξέγερση και οδήγησε τους φρουρούς πίσω στο Λούβρο, αλλά σε διακεκομμένες σειρές, χωρίς κράνος και με τα όπλα τους ανεστραμένα. Αυτή ήταν η ημέρα της 12ης Μαΐου 1588, που ονομάζεται ημέρα των οδοφραγμάτων.
Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της που η πόλη του Παρισιού έστησε οδοφράγματα (στα γαλλικά barricades) από όπου το όνομά τους, από τη λέξη «βαρέλι» ( « barrique ») κύριο αντικείμενο που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή τους. Ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Παρισιού, Aσίλ ντ' Αρλαί, μάταια εναντιώθηκε κατά του δούκα ντε Γκιζ. Η μέρα τέλειωσε με το θάνατο εξήντα στρατιωτών και τη νίκη του δούκα ντε Γκιζ, που πήρε την κατοχή του Παρισιού.
Η φυγή του βασιλιά
Ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ βγήκε κρυφά από το Παρίσι την επόμενη μέρα, 13 Μαΐου, όπου δεν επέστρεψε ποτέ. Έφυγε από την πόλη από τη Νέα Πύλη, διέσχισε τον Σηκουάνα στο Σαιν-Κλου, διανυκτέρευσε στο Ραμπουιγιέ  και συνέχισε την επόμενη μέρα για τη Σαρτρ, όπου τον συνάντησαν οι Γάλλοι φρουροί του. Ο Ερρίκος Γ΄, περιπλανήθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα από πόλη σε πόλη στη Νορμανδία. Σε ισχυρή θέση πλέον ο Ανρί ντε Γκιζ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να ανακηρυχθεί ο ίδιος Αντιστράτηγος του βασιλείου και να αναγκάσει τον βασιλιά να υπογράψει στη Ρουέν το «διάταγμα της Ένωσης», με το οποίο ο τελευταίος δεσμεύτηκε να μην συνάψει ποτέ «καμία ειρήνη ή εκεχειρία με αιρετικούς».
Τον Σεπτέμβριο, ο βασιλιάς πήγε στο κάστρο του Μπλουά, όπου συγκάλεσε τη Μεγάλη Συνέλευση των Τριών Τάξεων, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ερρίκος του Γκιζ και ο αδελφός του Λουδοβίκος Β΄ καρδινάλιος του Γκιζ δολοφονήθηκαν από τους φρουρούς του βασιλιά. Στη συνέχεια ο Ερρίκος Γ΄εγκαταστάθηκε στην Τουρ και καθώς τον είχαν εγκαταλείψει οι Καθολικοί, κάλεσε κοντά του τον εξάδελφό του Ερρίκο της Ναβάρας και άρχισαν την πολιορκία του Παρισιού.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Θρησκευτικοί Πόλεμοι
MissingNo.
200px|thumb|right|Η εμφάνιση του MissingNo. κατά τη διάρκεια της μάχης. Το MissingNo. (ιαπωνικά: けつばん, Χέπμπορν: Ketsuban), γνωστό και ως MISSINGNO. ή MissingNO., είναι ανεπίσημο είδος Pokémon, το οποίο εμφανίστηκε στα βιντεοπαιχνίδια Pokémon Red and Blue. Η ονομασία του είδους αυτού προκύπτει από το «Missing Number». Το είδος αυτό χρησιμοποιήθηκε ως error handler, από την εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών Game Freak και εμφανίζεται όταν το παιχνίδι προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση στη μνήμη ανύπαρκτων Pokémon. Μετά από τρία βήματα εντός παιχνιδιού, ο παίκτης μπορεί να αντιμετωπίσει ένα MissingNo, υπό τη μορφή ενός glitch.
Η αντιμετώπιση του προκαλεί κάποια γραφικά σφάλματα, καθώς επίσης και πολλαπλασιασμό του έκτου αντικειμένου στο σακίδιο του παίκτη. Το τελευταίο αυτό αποτέλεσμα προκάλεσε μια ευρεία ανάλυση από περιοδικά που ασχολούνται με τα βιντεοπαιχνίδια, όπως επίσης και από στρατηγικούς οδηγούς. Το IGN αναφέρει ότι η εμφάνιση του MissingNo. στα Pokémon Red and Blue, είναι ένα από τα διασημότερα glitches στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών. Φίλοι της σειράς έχουν προσπαθήσει να εκλογικεύσουν την εμφάνιση του MissingNo., θεωρώντας την ένα μέρος του παιχνιδιού, ενώ κοινωνιολόγοι έχουν μελετήσει τις επιπτώσεις της στους παίκτες.
Ιστορία
Η σειρά Pokémon αναπτύχθηκε από τη Game Freak και κυκλοφόρησε από τη Nintendo στην Ιαπωνία, το 1996, για την κοσνόλα Game Boy. Στη σειρά, ο παίχτης αναλαμβάνει τον ρόλο του εκπαιδευτή Pokémon (Pokémon Trainer), του οποίου ο στόχος είναι να πιάσει και να εκπαιδεύσει τα φανταστικά πλάσματα που ονομάζονται Pokémon. Οι παίχτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ειδικές δυνάμεις αυτών κατά τη διάρκεια μάχης, ενώ κάποιες από αυτές χρησιμοποιούνται για να δημιουργηθούν νέοι τρόποι πλοήγησης στον κόσμο του παιχνιδιού, όπως για παράδειγμα η γρήγορη μετακίνηση του παίχτη από κάποια πόλη σε μία άλλη (με το Fly). Ενώ,, τέλος, κύριος σκοπός του παιχνιδιού είναι ο παίχτης να συλλέξει και τα 151 Pokémon, μέσω εξέλιξης, ανταλλαγής και πιασίματος (evolve, trade, catch).
Το MissingNo., φυσικά δεν αποτελεί μέρος των 151 και αρχικά μπορούσαν να το πιάσουν μόνο όσοι είχαν βορειοαμερικανικές και ευρωπαϊκές κόπιες της κασέτας. Η αμερικανική Nintendo πρώτη καταχώρησε τα γεγονότα που προκαλούν την εμφάνιση του MissingNo., τον Μάιο του 1999, σε ένα τεύχος του περιοδικού Nintendo Power, προειδοποιώντας τους παίχτες ότι «η οποιαδήποτε επαφή με αυτό (έστω κι αν δεν πιαστεί) μπορεί εύκολα να προκαλέσει διαγραφή αρχείων του παιχνιδιού ή και προβλήματα στα γραφικά». Το glitch είναι αποτέλεσμα κάποιων γεγονότων: πρώτον ο παίχτης κοιτάζει έναν οδηγό εντός παιχνιδιού για το πώς πιάνονται τα πλάσματα, δεύτερον ο παίχτης πρέπει να χρησιμοποιήσει την ικανότητα Fly και να ταξιδέψει στην περιοχή Cinnabar Island και τρίτον να χρησιμοποιήσει την ικανότητα Surf, ώστε να κολυμπά πάνω κάτω στην ανατολική ακτή του νησιού, έως ότου εμφανιστεί το MissingNo.
Τα βιντεοπαιχνίδια Pokémon Red and Blue, επανακυκλοφόρησαν το 2016 για την κονσόλα της εταιρείας Nintendo 3DS (Virtual Console), χωρίς, όμως, να αφαιρέσουν διάφορα glitches, διατηρώντας έτσι και αυτό του MissingNo., με τους παίχτες να το αντιμετωπίζουν κανονικά.
Who's Next
Who's Next είναι ο τίτλος του πέμπτου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1971 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Track Records".
MissingNo.
Χαρακτηριστικά
Όπως συμβαίνει σε όλα τα διαθέσιμα Pokémon που συναντά ο παίχτης, έτσι και σε αυτό, μπορεί να επιλέξει να φύγει ή να το πιάσει. Το αποτέλεσμα της αντιμετώπισης του MissingNo., προκαλεί πολλαπλασιασμό του αντικειμένου που βρίσκεται στην έκτη θέση στο σακίδιο του παίχτη, ενώ η γκαλερί Hall of Fame Pokémon του παιχνιδιού γίνεται μόνιμα ένα glitch. Επίσης, μερικά προσωρινά παρόμοια περιστατικά στα γραφικά είναι πιθανό να εμφανιστούν, τα οποία ωστόσο μπορούν να φύγουν απλά με τη θέαση σελίδας στατιστικών κάποιου άλλου Pokémon ή κάνοντας επανεκκίνηση την κονσόλα.
Who's Next
Ιστορία του δίσκου
left|thumb|130px|Οι [[The Who κατά την περιοδεία του "Who's Next"]] Τον Μάρτιο του 1971, οι The Who ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του επόμενου τους δίσκου στα "Record Plant Studios" της Νέας Υόρκης, αλλά ο παραγωγός Τιμ Λάμπερτ έδειξε σημάδια παρακμής λόγω του εθισμού του στις ναρκωτικές ουσίες, με αποτέλεσμα οι ηχογραφήσεις να εγκαταλειφθούν. Τον επόμενο μήνα, το συγκρότημα ξεκίνησε και πάλι τις ηχογραφήσεις, αυτή τη φορά με παραγωγό τον Γκλιν Τζονς. Οι συνθέσεις προέρχονταν από το "Lifehouse", εκτός από το κομμάτι "My Wife", το οποίο συνέθεσε και τραγούδησε ο Τζον Εντουίστλ.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι δημιουργία του φωτογράφου Ίθαν Ράσελ και παρουσιάζει τα μέλη του συγκροτήματος να αποστρέφονται ένα κτίσμα το οποίο βρίσκεται μέσα σε μία περιοχή ορυχείων με την ονομασία "Easington Colliery". Το 2003, το "VH1" κατέταξε το εξώφυλλο δεύτερο στη λίστα με τα καλύτερα εξώφυλλα όλων των εποχών.
MissingNo.
Αντίδραση και υποδοχή
Αν και τα MissingNo. εμφανίζονται μόνο στα πρώτα παιχνίδια της σειράς, το αντίκτυπο του ήταν μεγάλο. Το εν λόγω glitch έχει ονομαστεί και "προγραμματιστικό τέχνασμα", με τη Nintendo, να προειδοποιεί ότι σε περίπτωση αντιμετώπισής του, ο παίχτης πιθανώς θα πρέπει να κάνει επανεκκίνηση του παιχνιδιού από την αρχή, ώστε να λυθούν γραφικά σφάλματα. Παρά την προειδοποίηση της εταιρείας, πληροφορίες για το εν λόγω glitch, ξεκίνησαν να γράφονται σε διάφορα περιοδικά βιντεοπαιχνιδιών και οδηγών στρατηγικής, οι οποίοι το δέχτηκαν ως κάτι θετικό. Μερικοί παίχτες, προσπάθησαν να εισπράξουν χρήματα, δίνοντας tips για το πώς πιάνεται ο MissingNo., με την τιμή να ξεπέρναγε σε κάποιες περιπτώσεις και τα 200 δολάρια. Παρόλο που όλο αυτό δεν ήταν ένα προσβάσιμο για όλους μέρος του παιχνιδιού, το 2009, το IGN, τοποθέτησε στη λίστα του, το MissingNo. ονόματι Top Video Game Easter Eggs, σχολιάζοντας τη χρησιμότητά του στον πολλαπλασιασμό σπάνιων αντικειμένων. Το ίδιο άρθρο αναφέρει: «Πραγματικά όλο αυτό κάτι λέει για του οπαδούς του Pokémon οι οποίοι αψήφισαν την πιθανή βλάβη που θα μπορούσε να προκληθεί και αντί αυτού το χρησιμοποίησαν για να κάνουν level up στα Pokémon τους». Το προαναφερθέν περιοδικό το ονομάζει ένα "αξέχαστο" glitch, που βοήθησε πολύ το αρχικό παιχνίδι στο να γίνει τόσο διάσημο. Το βιβλίο 100 Greatest Video Game Characters, αναφέρεται στο MissingNo., ως ένα παράδειγμα της εφευρετικότητας των παιχτών, που δημιούργησαν έναν τέτοιο φανταστικό χαρακτήρα και μάλιστα τον χρησιμοποίησαν προς όφελός τους, σχολιάζοντας το επίσης ως ένα «πολιτιστικό τεχνούργημα, το οποίο αναδεικνύει τη δημιουργικότητα της αποκλίνουσας και ανατρεπτικής μορφής παιχνιδιού».
Who's Next
Ιστορία του δίσκου
Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ανεβαίνοντας στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ και την τέταρτη θέση στο Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει βραβευθεί ως πλατινένιος στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τον Καναδά και τριπλά πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μαζί με το άλμπουμ, κυκλοφόρησαν τα επιτυχημένα σινγκλ "Won't Get Fooled Again", "Baba O'Riley" και "Behind Blue Eyes". Τα πρώτα δύο εξ αυτών, αποτελούν πρότυπα της χρήσης συνθεσάιζερ στη ροκ μουσική, ενώ στο "Baba O'Riley" ο Ντέιβ Άρμπους έπαιξε βιολί.
MissingNo.
Αντίδραση και υποδοχή
Οι αντιδράσεις των παιχτών στο είδος του MissingNo. έχει γίνει θέμα κοινωνιολογικής μελέτης. Ο κοινωνιολόγος Γουίλιαμ Σιμς Μπάινμπριτζ αναφέρει ότι «η Game Freak δημιούργησε ένα από τα γνωστότερα glitch στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών, ενώ σχολίασε και τη δημιουργικότητα των παιχτών στη χρησιμοποίησή του». Στο βιβλίο Pikachu's Global Adventure: The Rise and Fall of Pokémon, ο καθηγητής Τζούλιαν Σέφτον-Γκριν σχολίασε ότι η μελέτη του στις αντιδράσεις του γιου του, στο MissingNo., ο οποίος το χρησιμοποιούσε ως cheat, άλλαξε τελείως τον τρόπο με τον οποίον το παιδί έβλεπε το παιχνίδι και πρόσθεσε νέα στοιχεία στο παιχνίδι, όπως η διάλυση της ψευδαίσθησης του κλειστού κόσμου του παιχνιδιού και του θύμισε ότι είναι απλά ένα υπολογιστικός προγραμματισμός. Το βιβλίο Playing with Videogames περιέχει μία σε βάθος μελέτη για το MissingNo, η οποία αναλύει την περιέργεια των παιχτών να αντιμετωπίσουν το Pokémon αυτό. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι οι καταστάσεις που προκάλεσε το MissingNo. ήταν μοναδικές και το αποκάλεσε μία δημοφιλή ασυνήθιστη υπόθεση.
Who's Next
Ιστορία του δίσκου
Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, το συγκρότημα ξεκίνησε να περιοδεύει για την προώθηση του, εντάσσοντας τα κομμάτια "My Wife", "Baba O'Riley", "Bargain", "Behind Blue Eyes" και "Won't Get Fooled Again" στο set-list των ζωντανών του εμφανίσεων. Η περιοδεία επικεντρώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία στα τέλη του 1971, ενώ τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1972 περιόδευσαν στην κεντρική Ευρώπη, με εμφανίσεις στη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Γαλλία, κ.α..
MissingNo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Pokémon Κατηγορία:Ανωμαλίες λογισμικού
Who's Next
Τραγούδια του δίσκου
1. Baba O'Riley (Townshend) - 5:08
2. Bargain (Townshend) - 5:34
3. Love Ain't for Keeping (Townshend) - 2:10
4. My Wife (Entwistle) - 3:41
5. The Song Is Over (Townshend) - 6:14
6. Getting in Tune (Townshend) - 4:50
7. Going Mobile (Townshend) - 3:42
8. Behind Blue Eyes (Townshend) - 3:42
9. Won't Get Fooled Again (Townshend) - 8:32
Βραβεία
Who's Next (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification): Πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Αυστραλία (ARIA Certification): Χρυσός
Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός
Τα μέλη των The Who
Το "Who's Next" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Κιζκαλεσί
Το Κιζκαλεσί (τουρκικά : Kızkalesi), είναι βυζαντινό κάστρο στην Τουρκία, στον κόλπο της Μερσίνας στην Επαρχία Μερσίνης πάνω σε ένα μικρό, ανώνυμο σήμερα, νησάκι. Το νησάκι από την αρχαιότητα ήταν γνωστό σαν "Γραμβούσσα" και το κάστρο ονομαζόταν από τους Βυζαντινούς "Κάστρο Γραμβούσσας". Απέχει 300 μέτρα από την ακτή, έχει συνολική έκταση 15.000 τετραγωνικά μέτρα και το κάστρο καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού. Κοντινότερη πόλη στην ακτή είναι η Κιζκαλεσί που απέχει 23 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Στράβωνα το νησί χρησιμοποιήθηκε από τους πειρατές στην αρχαία εποχή. Όμως, το κάστρο χτίστηκε πιθανώς από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό αυτοκράτορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την Α΄ Σταυροφορία τον 11ο αιώνα. Ξαναχτίστηκε ή επισκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λέοντος Α΄ του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας το 1199. Το οικοδομικό υλικό φαίνεται να είναι πέτρες από αρχαιότερο κτίριο, μάλλον υπήρχε ένα παλαιότερο κτίριο στη θέση του κάστρου. Κατά τον 14ο αιώνα το Βασίλειο της Κιλικίας ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης και το 1361 ο Πέτρος Α΄ της Κύπρου κατέλαβε το νησί μετά από αίτημα των κατοίκων. Το κάστρο κατελήφθη από τον Ιμπραήμ του Καραμάν το 1448 και από τον Γκεδίκ Αχμέτ πασά για την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1471.
Περιγραφή
Το συνολικό μήκος του προμαχώνα είναι 192 μέτρα, τα νότια και τα δυτικά τείχη είναι κάθετα μεταξύ τους. Η βόρεια και ανατολική πλευρά του περιβάλλεται από ένα καμπύλο προμαχώνα. Η κύρια πύλη βρίσκεται στη βόρεια πλευρά και υπάρχει μια μικρή πύλη και μια στοά στη δυτική πλευρά. Υπάρχουν 8 προμαχώνες ο καθένας με ένα μοναδικό σχήμα.
Λαϊκή παράδοση
Σύμφωνα με το μύθο του κάστρου, μια μάντισσα ενημερώνει τον βασιλιά ότι η όμορφη κόρη του, θα δηλητηριαστεί από ένα φίδι, και ο βασιλιάς δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα. Σοκαρισμένος από τις λέξεις της μάντισσας, ο βασιλιάς προσπαθεί να αλλάξει τη μοίρα με την οικοδόμηση ενός κάστρου σε ένα νησί όπου δεν ζουν φίδια. Όταν το κατασκεύασε, το σημερινό κάστρο, στέλνει την κόρη του για να ζήσει στο κάστρο. Αλλά ένα φίδι κρύβεται σε ένα καλάθι σταφυλιών που αποστέλλονται από την απέναντι ακτή και δηλητηρίασε την πριγκίπισσα. Αυτός ο μύθος δεν είναι μοναδικός για το κάστρο, κι άλλες πόλεις στην Τουρκία μοιράζονται την ίδια ιστορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Κάστρα Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας
Μυοτονική κατσίκα
Η μυοτονική κατσίκα είναι ιθαγενής της Βόρειας Αμερικής και έχει περίεργη προέλευση. Οι κατσίκες φαίνεται ότι εμφανίστηκαν στην κομητεία Μάρσαλ του Τενεσί στις αρχές του 19ου αιώνα, στην κατοχή ενός ανώνυμου γεωργού που καταγόταν πιθανώς από τη Νέα Σκωτία. Πριν να φύγει από την περιοχή, πούλησε τις κατσίκες του, τρεις θηλυκές και μια αρσενική, σε κάποιον Δρ. Μέιμπερι, που ξεκίνησε να τις εκτρέφει συστηματικά.
Χρήσεις
Η μυοτονική κατσίκα χρησιμοποιείται για την παραγωγή κρέατος. Οι παραγωγοί μάλιστα συνηθίζουν να τις τρομάζουν που και που επίτηδες, προκαλώντας τους συσπάσεις, καθώς αυτό σφίγγει τους μυς τους και αυξάνει το βάρος κρέατος ανά κατσίκα που παράγεται. Η ράτσα έχει χαρακτηριστεί απειλούμενη από την αμερικάνικη υπηρεσία για τη διατήρηση των ζωικών ειδών, κι έτσι η χρήση της για την παραγωγή κρέατος είναι περιορισμένη: η σπανιότητά της κάνει το κρέας ακριβότερο. Ζουν περίπου 12 με 15 χρόνια.
Χρησιμοποιούνται επίσης για την προστασία άλλων ζώων, όπως τα πρόβατα. Αν επιτεθεί κάποιο σαρκοβόρο στο κοπάδι, οι κατσίκες ακινητοποιούνται κι έτσι θυσιάζονται, δίνοντας στα πρόβατα χρόνο να ξεφύγουν.
Μοριακή βάση της μυοτονίας των κατσικών
Η μοριακή βάση της συμπεριφοράς των μυοτονικών κατσικών μελετήθηκε από τους Μπεκ κ.α. που παρατήρησαν μια μείωση στην αγωγιμότητα του χλωρίου στους μυς λόγω της λύσσας. Βρήκαν ότι υπήρχαν δυο μεταλλάξεις στο γονίδιο που ελέγχει τους διαύλους χλωρίου στους σκελετικούς μυς (ClC-1)· μια σιωπηλή μετάλλαξη και μια παρερμηνεύσιμη που καλεί το αμινοξύ προλίνη αντί για την αλανίνη, μετάλλαξη που απαντώνταν σε όλες τις κατσίκες της ράτσας.
Από άποψη φυσιολογίας, αυτό που προκαλεί το φαινόμενο είναι η αποτυχία των ιόντων χλωρίου που βρίσκονται πάνω στην κυτταρική μεμβράνη να δράσουν ως ρυθμιστές των δυναμικών δράσης των κυττάρων, όπως γίνεται στα φυσιολογικά ζώα. Τα αρνητικά ιόντα χλωρίου βρίσκονται στο εξωτερικό της κυτταρικής μεμβράνης σε πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση απ' ότι στο εσωτερικό, διατηρώντας ένα δυναμικό κοντά, ή λίγο πιο αρνητικό, από το δυναμικό ηρεμίας του κυττάρου. Στη φυσιολογική κατάσταση, αν αναπτυχθεί μια μικρή αποπόλωση η είσοδος ιόντων χλωρίου στο κύτταρο θα παίξει ρόλο εξισορροπητικού ρυθμιστή. Εδώ, λόγω της μικρότερης διαπερατότητας της μεμβράνης στο χλώριο, μια μικρότερη αποπόλωση θα μπορούσε να προκαλέσει ένα δυναμικό δράσης, αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα για λανθασμένα δυναμικά.
Αφότου αναπτυχθεί ένα δυναμικό δράσης, η συγκέντρωση των θετικών ιόντων καλίου στο εξωτερικό του κυττάρου αυξάνεται ελαφρά, κάτι που φυσιολογικά δεν επηρεάζει το δυναμικό της μεμβράνης, αφού η εισροή ιόντων χλωρίου εξισορροπεί τα πράγματα. Στη μυοτονία, τα ιόντα χλωρίου δεν μπορούν να εξισορροπήσουν την αύξηση του εξωκυτταρικού καλίου, κάτι που προκαλεί δεκαπλασιασμό της επίδρασης του καλίου. Αν συμβούν αρκετές τέτοιες αποπολώσεις, τότε το δυναμικό της μεμβράνης ξεπερνά το κατώφλι για την πρόκληση αυθόρμητων μυϊκών συσπάσεων. Επιπλέον, όταν κάτι τρομάξει τις κατσίκες, το κατώφλι για την εμφάνιση δυναμικού δράσης κατεβαίνει. Έτσι, όταν οι κατσίκες προσπαθούν να ξεφύγουν από μια απειλή, ο συνδυασμός των δυο παραπάνω παραγόντων τους προκαλεί παρατεταμένη σύσπαση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές αιγών
Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Γραμματεία της Επικράτειας
Πρώτο Γραμματέας της Επικράτειας (σημ. Υπουργός) Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως διορίστηκε ο Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός.
Τον Ιούνιο του 1846 η «Γραμματεία...» μετονομάστηκε σε «Υπουργείον επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως».
Κλάδος «Εκκλησιαστικών»
Οι αρμοδιότητες της Γραμματείας είχαν να κάνουν με:
Κλάδος «Δημοσίου Εκπαιδεύσεως»
Στην Γραμματεία ανήκαν τα παρακάτω καθήκοντα:
εκκλησιαστικά
Η πρώτη επιτροπή νομομαθών και λογίων υπό την καθοδήγηση του Γκέοργκ Μάουρερ, συγκλήθηκε τον Μάρτιο του 1833, με σκοπό να αναδιοργανώσει την Ελλαδική εκκλησία. Εξέχουσα μορφή ανάμεσα στα μέλη της, ήταν ο θεολόγος και λόγιος Θεόκλητος Φαρμακίδης, ο εισηγήθηκε και υπεράσπισε το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Ελλαδικής Εκκλησίας, το οποίο βρήκε σύμφωνη και την Αντιβασιλεία. Η επιτροπή με το πόρισμα της 2ας Μαΐου 1833 κατέληξε στο ότι:
«Η Εκκλησία του Βασιλείου της Ελλάδος πνευματικώς μεν μη γνωρίζουσα ουδένα αρχηγόν, παρά μόνον τον θεμελιωτήν της Εκκλησίας Ιησούν Χριστόν, πολιτικώς δε έχουσα και γνωρίζουσα αρχηγόν της τον Βασιλέα της Ελλάδος, είναι και μένει ανεξάρτητος από πάσαν άλλην Εκκλησίαν, καθόσον δε αφορά το δογματικόν είναι και μένει δια παντώς ηνωμένη με όλας τας λοιπάς εκκλησίας του Ανατολικού Δόγματος»
Το ζήτημα όμως της μονομερούς ανακήρυξης του Αυτοκέφαλου (το Πατριαρχείο δεν συναινούσε) προκάλεσε πολλές συζητήσεις και εντάσεις τόσο μεταξύ των κοσμικών όσο και μεταξύ των θεολόγων και κληρικών που διαφωνούσαν με την Αυτοκεφαλία. Το ζήτημα διευθετήθηκε οριστικά τον Ιούνιο του 1850 όταν το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε το ελληνικό Αυτοκέφαλο.
Ανώτατο διοικητικό όργανο της Εκκλησίας ορίστηκε η «Γενική Εκκλησιαστική Σύνοδος» η οποία θα μπορεί να αποφασίζει ανεξάρτητη από την κοσμική εξουσία για τα εσωτερικά της Εκκλησίας. Αμέσως επόμενο διοικητικό όργανο, ορίστηκε η «Ιερά Σύνοδος». Κατ' αρχήν ιδρύθηκαν 10 Επισκοπές όσοι και οι νόμοι της χώρας, με το σκεπτικό κάθε επισκοπή να έχει στην δικαιοδοσία της την περιφέρεια του αντίστοιχου νομού. Ωστόσο, επειδή με αυτή την διευθέτηση πολλοί (συγκεκριμένα, 53) ήδη επίσκοποι, βρέθηκαν χωρίς επισκοπές, σύντομα ιδρύθηκαν ακόμα 40 επισκοπές, που αντιστοιχούσαν πλέον στις επαρχίες του Βασιλείου.
δημόσια εκπαίδευση
Τον Μάρτιο του 1833 επίσης, συστάθηκε υπό την καθοδήγηση και πάλι του Γκέοργκ Μάουρερ, μια επιτροπή που την αποτελούσαν οι Ιωάννης Κοκκώνης, Ιωάννης Βενθύλος, Αλέξανδρος Σούτσος, Αναστάσιος Πολυζωίδης, και Κωνσταντίνος Σχινάς υπό την προεδρία του τότε αρμόδιου Γραμματέα (σημ. Υπουργού) Ιάκωβου Ρίζου Νερουλού. Η επιτροπή τελειώνοντας την εργασία της, τον Ιούλιο του 1833 κατέθεσε στην Αντιβασιλεία ένα σχέδιο νόμου το οποίο όμως απορρίφθηκε. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1834 κατατέθηκε και εγκρίθηκε ένα σχέδιο νόμου που ήταν βασισμένο πάνω στον αντίστοιχο γαλλικό νόμο.
Γενικά, η εκπαίδευση βασίστηκε πάνω σε γαλλικά και βαυαρικά πρότυπα. Συγκεκριμένα η στοιχειώδη εκπαίδευση οργανώθηκε με το διάταγμα της 21ης Νοεμβρίου 1833, όπως συμπληρώθηκε με τον νόμο της 6ης Φεβρουαρίου 1834 που ορίζει την εκπαίδευση υποχρεωτική και δεν κάνει διάκριση φύλου ως προς τα βασικά μαθήματα. Η μέση εκπαίδευση πάλι οργανώθηκε με τα διατάγματα της 31ης Δεκεμβρίου 1836: α) «Περί τοῦ κανονισμοῦ τῶν ἑλληνικῶν σχολείων καί γυμνασίων» και β) «Περὶ τοῦ διοργανισμοῦ καὶ τῆς τάξεως τῶν μαθημάτων τῶν ἑλληνικῶν σχολείων καὶ γυμνασίων», και αναφερόταν μόνο σε άρρενες μαθητές, («παῖδας»). Υπήρξε μέριμνα και για την δημιουργία ανώτερων και ανώτατων σχολών, όπως το «Πολυτεχνικό Σχολείο» του 1836 από το οποίο προέκυψαν συν τω χρόνω το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και η Σχολή Καλών Τεχνών, το «Διδασκαλείο», το οποίο ιδρύθηκε στο Ναύπλιο το 1834, το οποίο ήταν η ανώτερη κρατική σχολή, στην οποία σπούδαζαν οι δάσκαλοι των δημοτικών σχολείων και το Πανεπιστήμιο το οποίο ιδρύθηκε με διάταγμα του Απριλίου του 1837, επί πρωθυπουργίας του Ιγνάτιου Ρούντχαρτ.
Πηγή
Γιαννοπούλου Σταυρούλα : «Η οργάνωση της Παιδείας και της Εκκλησίας κατά την οθωνική περίοδο (1833-1862)»
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (Ελλάδα) Κατηγορία:1833 Γ
Θάνατοι τον Μάρτιο του 2012
Παρατίθενται θάνατοι προσωπικοτήτων που συνέβησαν το Μάρτιο του 2012, ακολουθούμενοι από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
31 Μαρτίου
03
1040
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1040 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ρουμάνια Άρτας
Τα Ρουμάνια είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 16 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 389 μέτρων και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 17 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Ρουμάνια υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Βλαχέρνας με έδρα την Γραμμενίτσα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Τα Ρουμάνια μαζί με το Κορφοβούνι, τον Έλατο, τη Δάφνη και τον Δρυώνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορφοβουνίου με συνολικό πληθυσμό 655 κατοίκους.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Τα Ρουμάνια γειτνιάζουν με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Κορφοβουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουμανια Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Φέρεντς Μαντλ
Ο Φέρεντς Μαντλ (ουγγρ. Ferenc Mádl, 29 Ιανουαρίου 1931 – 29 Μαΐου 2011) ήταν Ούγγρος καθηγητής της Νομικής και πολιτικός, που υπήρξε Πρόεδρος της Ουγγρικής Δημοκρατίας, από τις 4 Αυγούστου 2000 μέχρι τις 5 Αυγούστου 2005. Προγενέστερα είχε διατελέσει υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου από το 1990 έως το 1993 και υπουργός Παιδείας της Ουγγαρίας από το 1993 έως το 1994, στις συντηρητικές κυβερνήσεις των Γιόζεφ Άνταλ και Πέτερ Μπόρος.
Ο Μαντλ ήταν επίσης υποψήφιος για το αξίωμα του Προέδρου το 1995.
Σπουδές
Ο Μαντλ γεννήθηκε στο χωριό Μπαντ (Bánd) της δυτικής Ουγγαρίας και πήρε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης το 1955. Το διάστημα 1961-1963 σπούδασε στο Τμήμα Διεθνούς Συγκριτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1974 πήρε και διδακτορικό με τη διατριβή του «Η εταιρεία και ο οικονομικός ανταγωνισμός στο δίκαιο της ευρωπαϊκής οικονομικής ολοκληρώσεως». Εργαζόταν ήδη από το 1955 ως νομικός υπάλληλος και από το 1956 στην Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών, της οποίας πολλά χρόνια αργότερα, το 1993, έγινε μέλος (ακαδημαϊκός).
Στις επιστημονικές του ενασχολήσεις, ο Μαντλ επικεντρώθηκε σε θέματα αστικού δικαίου, ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και νομικών προβλημάτων σχετικών με τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις, καθώς και σε θέματα ευρωπαϊκού δικαίου.
Σταδιοδρομία
thumb|left|Ο Μαντλ με Προέδρους άλλων χωρών της [[Ομάδα Βίσεγκραντ|Ομάδας του Βίσεγκραντ σε συνάντηση στη Βουδαπέστη το 2003]] Ο Φ. Μαντλ διετέλεσε μέλος της Ακαδημίας Διεθνούς Εμπορικού Δικαίου του Χάρβαρντ από το 1985, ενώ από το 1988 ήταν μέλος της καθοδηγητικής επιτροπής του Διεθνούς Ινστιτούτου για την Ενοποίηση του Ιδιωτικού Δικαίου (UNIDROIT) στη Ρώμη. Εκτός αυτών, υπήρξε επιμελητής και συντάκτης αρκετών επιστημονικών περιοδικών. Από το 1985 ήταν καθηγητής στο Τμήμα Διεθνούς Ιδιωτικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης. Υπήρξε επίσης επισκέπτης καθηγητής σε πολλά ξένα πανεπιστήμια και έγραψε αρκετά βιβλία.
Χωρίς να γίνει ποτέ μέλος κάποιου κόμματος, συμμετείχε στην πολιτική ζωή της χώρας του μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1989. Από τις 23 Μαΐου 1990 έως τις 22 Φεβρουαρίου 1993 ήταν υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου. και βοήθησε στον προσδιορισμό των στόχων της πολιτικής του κράτους για την επιστήμη, ενώ αντιπροσώπευσε την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό σε διεθνείς οργανισμούς.
Στις 3 Μαΐου του 2000 ο Μαντλ προτάθηκε από το κόμμα Φίντες και το μικρό συντηρητικό κόμμα FKGP για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, πρόταση την οποία αποδέχθηκε. Η Εθνοσυνέλευση της Ουγγαρίας εξέλεξε τον Φέρεντς Μαντλ Πρόεδρο της Δημοκρατίας στις 6 Ιουνίου 2000 και ανέλαβε καθήκοντα στις 4 Αυγούστου του ίδιου έτους. Μετά το τέλος της πενταετούς θητείας του, δεν θέλησε να είναι και πάλι υποψήφιος για την Προεδρία. Τον διαδέχθηκε ο Λάσλο Σόλιομ.
Προσωπική ζωή
Ο Φέρεντς Μαντλ ήταν έγγαμος, με την Ντάλμα Μαντλ, το γένος Νέμετυ, και απέκτησαν έναν γιο, τον Αντράς και τρία εγγόνια. Ο Φ. Μαντλ απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών, το 2011, ενώ η σύζυγός του πέθανε δέκα χρόνια αργότερα. Ο Μαντλ τάφηκε με στρατιωτικές τιμές στο Κοιμητήριο Κερεπέσι της Βουδαπέστης στις 7 Ιουνίου 2011 το απόγευμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ουγγαρίας Κατηγορία:Υπουργοί της Ουγγαρίας Κατηγορία:Μέλη της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Δημοκρατικό Μαυροβούνιο
Το Δημοκρατικό Μαυροβούνιο (Μαυροβουνιακά: Demokratska Crna Gora), οι Δημοκράτες, είναι ένα κεντρώο, οικονομικά φιλελεύθερο, φιλοευρωπαϊκό και πολυσυλλεκτικό κόμμα στο Μαυροβούνιο. Ιδρύθηκε το 2015 με διάσπαση από το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα. Αρχηγός του κόμματος είναι ο Άλεξα Μπέτσιτς.
Ιστορικό
Το Δημοκρατικό Μαυροβούνιο ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου 2015, κατόπιν διάσπασης δύο βουλευτών από το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα, και πρώτος πρόεδρος του κόμματος εξελέγη ο Άλεξα Μπέτσιτς. Μετά τις εκλογές του 2016, η εκπροσώπηση του κόμματος στο Κοινοβούλιο ανήλθε σε 8 βουλευτές, και στις τοπικές εκλογές του ίδιου έτους κέρδισε δύο δημαρχεία, των δήμων Μπούντβα και Κότορ.
Στις εκλογές του 2020 οι Δημοκράτες ηγήθηκαν στη συμμαχία «Ειρήνη το Έθνος Μας», που κέρδισε τις 10 από τις 81 έδρες του Κοινοβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Μαυροβουνίου
21 (αριθμός)
Το 21 (είκοσι ένα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 20 και πριν από το 22. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 21 συμβολίζεται ως XXI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚΑ´ ή κα´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Βασίλειος Πετρούλιας
Ο '''Βασίλειος Π. Πετρούλιας''' (πέθανε το Μάιο του 1983) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και βουλευτής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής (σε επόμενη κατανομή) στη Βοιωτία με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1963. Ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 1964.
Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Ταξιάρχου. Ήταν παντρεμένος με την Άννα Πετρούλια και απέκτησαν παιδιά. Απεβίωσε το 1983 και κηδεύτηκε στις 27 Μαΐου από τον ιερό ναό του Αγίου Ισιδώρου του Β΄ Νεκροταφείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Κερόεσσα
Η Κερόεσσα ήταν νύμφη, κόρη του Δία.
Πηγές
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Παιδιά του Δία
Λούτρα Ρεθύμνου
Η Λούτρα είναι οικισμός της Κοινότητας Μέσης του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 120 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Λούτρα είναι μεσαιωνικό χωριό της κεντρικής Κρήτης το οποίο βρίσκεται 2 χλμ. από το κόλπο του Ρεθύμνου (Αλμυρού). Απέχει 11,5 χλμ. ανατολικά (οδηγική απόσταση) και 10 χλμ. (σε ευθεία) από την πόλη του Ρεθύμνου. Αν και σε απόσταση μόλις λίγων χιλιομέτρων από την πόλη του Ρεθύμνου, έχει διατηρήσει τα δικά του χαρακτηριστικά. Το χωριό βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Πλατανιών - Μονής Αρκαδίου. Η Λούτρα είναι κτισμένη στη μέση ενός τεράστιου ελαιώνα και χαρακτηρίζεται από στενά λιθόστρωτα δρομάκια, ενετικά κτίρια και παλιά πετρόχτιστα σπίτια.
Αξιοθέατο του χωριού είναι η ΦΑΜΠΡΙΚΑ (παλαιό ελαιοτριβείο), η οποία χρησιμοποιήθηκε έως πριν μερικές δεκαετίες για το άλεσμα των καρπών της ελιάς και τη συγκομιδή του λαδιού. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεσαιωνική βρύση με την τουρκική επιγραφή και στο σπίτι του Ηλία Σπαντιδάκη (1886-1914) ή Λούη Τίκα (Luis Tikas), ηγέτη της ένωσης εργαζομένων ανθρακωρύχων στο Κολοράντο των ΗΠΑ. Έξω από το χωριό, ένα μικρό μονοπάτι οδηγεί στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και το μνημείο προς τους Λουτριανούς κατοίκους που εκτελέστηκαν από τους Ναζί το 1941, αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή στην Κρήτη, ως αντίποινα. Το χωριό έχει 5 εκκλησίες: την πολιούχο του χωριού Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, στο κέντρο του χωριού, το νεκροταφείο της Αγίας Μαρίνας και 3 μικρά εκκλησάκια της Αγίας Άννας, του Αγίου Παντελεήμονα και της Παναγίας "στης Κιτρές το μύλο" (Γέννησης Θεοτόκου). Υπάρχουν ακόμη στην περιοχή Ελληνικά χαλάσματα ισοπεδωμένης Εκκλησίας της Αγίας Ελένης.
Ο δάσκαλος του χωριού Κωνσταντίνος Νικολάου Καλλέργης το 1913 έπεσε ηρωικά μαχόμενος στο Μπιζάνι για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τον Τουρκικό ζυγό. Είχε καταταγεί εθελοντής στο Ανεξάρτητο Σύνταγμα Κρητών.
Η ΛΟΥΤΡΑ
Δέν είναι η Ερμούπολη, ούτ´η Ερμιονίδα.
Αλλά καί τέτοια ομορφιά ,αλλού ποθές δέν είδα.
Λούτρα τό λένε τό χωριό, κι από μακρυά βγορίζει.
Στούς πρόποδες τού Αρκαδιού είναι και ξεχωρίζει.
Στή Λευτεριά λεβέντες της, είναι θυσιασμένοι !!
κι ειναι η Ιστορία της,  μ ολόχρυσα γραμμένη.
Τό Λούη Τίκα γέννησε, τό μέγα Επαναστάτη !
Σύμβολο  τής Αμερικής στά δίκια τού εργάτη.
Σέ όλη τήν Αμερική  τού στήσαν Ανδριάντες!
Καί τόν τιμούν σάν ήρωα πού δίδαξε τούς πάντες.
Μά κι άλλο συνομήλικο ήρωα η Λούτρα βγάνει.
Γιά τής Πατρίδος τήν Τιμή έπεσε στό Μπιζάνι.
Άφησε τό Σχολείο του στήν Ήπειρο νά τρέξει.
Μπροστά στό χρέος τής τιμής, δέν είχε νά διαλέξει.
Κωστή Καλλέργη! Δάσκαλε ! Πού πεσες στό Μπιζάνι,
Παντοτεινό Μνημόσυνο η σκέψη μας σού κάνει,
Στά χιονισμένα τά βουνά έγραψες Ιστορία.
Τα Γιάννενα ελεύθερα γιά νά ναι στήν πορεία.
ΡΕΘΥΜΝΟ 7/6/2019
Κωστής Ι.Γ. Καλλέργης ( ΚΙΓΚ)
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο πολιτιστικός σύλλογος Λούτρας που διοργανώνει αρκετές πολιτιστικές εκδηλώσεις με πιο σημαντική τον «Δρόμο μνήμης Λούη Τίκα». Πρόκειται για αγώνα απόστασης 10.000 μέτρων που ξεκινάει από την Ιερά Μονή Αρκαδίου με σημείο τερματισμού την οικία στην οποία γεννήθηκε ο Λούης Τίκας, με διαδρομή Αρκάδι - Αμνάτος - Κυριάννα - Λούτρα.
Ιστορία
Η Λούτρα αναφέρεται με το ίδιο όνομα (Lutra) στις βενετσιάνικες πηγές του 16ου αιώνα. Σε άλλες πηγές λέγεται Lustra ή Lucia. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το χωριό οφείλει το όνομά του στα λουτρά των κατοίκων των Αλιάκων (Αλιάκες), οικισμός που ήταν δίπλα προς τα Νοτιοανατολικά, αλλά δεν σώζεται σήμερα εκτός από μερικά χαλάσματα, και είχε ισοπεδωθεί από τους Τούρκους στα 1646. Στα 1810, ο γενίτσαρος Γετημαλής, σκότωσε στην περιοχή με μαρτυρικό θάνατο την μάνα και την κόρη της, Πανωραία τη Μεγάλη Παρασκευή, και η ταφή τους έγινε στο προαύλιο του ναού της Αγίας Άννας. Η εκκλησία είναι πετρόχτιστη, στην πετροπελεκημένη είσοδό της υπάρχει μια ρομφαία και διατηρείται σήμερα ως εξωκλήσι της Λούτρας. Ένα τμήμα του χωριού κατοικούνταν από τους Οθωμανούς Τούρκους οι οποίοι με την ανταλλαγή πληθυσμών εγκατέλειψαν την περιοχή ενώ εκεί εγκαταστάθηκαν Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Στις 3 Ιουνίου 1941, αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή στην Κρήτη (επιχείρηση Unternehmen Merkur), ως αντίποινα συνέλαβαν 11 κατοίκους και τους εκτέλεσαν. Μεταξύ αυτών ήταν ο ιερέας του χωριού παπα-Μανόλης Καλλέργης, ο οποίος σκοτώθηκε, ενώ ένας τους επέζησε.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μέσης. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάται από την κοινότητα Μέσης και προσαρτάται στο δήμο Αρκαδίου, ενώ το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάται από το δήμο Αρκαδίου και προσαρτάται στο δήμο Ρεθύμνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Μέση και την Αγία Τριάδα, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μέσης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 278 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Αριθμητική ευστάθεια αλγορίθμων
Ένας αλγόριθμος περιγράφει μια πεπερασμένη σειρά ενεργειών, αυστηρά καθορισμένων και εκτελέσιμων σε πεπερασμένο χρόνο, που στοχεύουν στην επίλυση ενός προβλήματος. Κατά την διάρκεια εκτέλεσης του αλγόριθμου από ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή εκτελούνται συνήθως πολλές αριθμητικές πράξεις οι οποίες πολλές φορές συμπεριλαμβάνουν άρρητους αριθμούς. Κατά την διάρκεια των πράξεων γίνονται στρογγυλοποιήσεις δεκαδικών ψηφίων. Όταν ένας αλγόριθμός δεν επηρεάζεται από αυτές τις στρογγυλοποιήσεις και δίνει σωστό αποτέλεσμα σε κάθε είσοδο χαρακτηρίζεται ως "ευσταθής αλγόριθμός" (stable algorithm).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αριθμητική ανάλυση
NGC 4517
Ο NGC 4517 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 40 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) το 1784 Ανήκει στις ομάδες γαλαξιών «Παρθένος ΙΙ», μιας σειράς γαλαξιών και γαλαξιακών σμηνών που εκτείνονται πέρα από το νότιο άκρο του Υπερσμήνους της Παρθένου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4517 41618 07694
2133 Φρανσισράιτ
Η Φρανσισράιτ (Franceswright) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1976 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο Όουκ Ριτζ, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Αμερικανίδας αστρονόμου Φράνσις Γ. Ράιτ (Frances Woodworth Wright, 1897-1989).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Φρανσισράιτ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρανσισραιτ
Μάρπησσα
Στην ελληνική μυθολογία η Μάρπησσα ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ευήνου. Η Μάρπησσα απήχθη από τον Ίδα, που την είχε δει να χορεύει στο ιερό της «Ορτυγίας Αρτέμιδος», επάνω στο όρος Χαλκίς της Αιτωλίας. Ο Εύηνος κυνήγησε πάνω σε ένα άρμα τον Ίδα μέχρι τον ποταμό Λυκόρμα. Εκεί ο Ίδας του ξέφυγε επειδή είχε φτερωτό άρμα που του είχε δώσει ο πατέρας του, ο θεός Ποσειδώνας.
Ο Ίδας και η Μάρπησσα πήγαν στη Μεσσήνη, εκεί όμως ο θεός Απόλλων ερωτεύθηκε τη Μάρπησσα και θέλησε να την αρπάξει. Την ώρα που ο Ίδας και ο Απόλλων μονομαχούσαν, επενέβη ο Δίας, ο οποίος προέτρεψε τη Μάρπησσα να διαλέξει ποιον από τους δύο θα ήθελε ως σύζυγό της. Τότε η κοπέλα, επειδή φοβήθηκε μήπως την εγκαταλείψει ο Απόλλων όταν θα γερνούσε, επέλεξε τον Ίδα.
Η απλή αυτή μορφή του μύθου εμφανίζεται και στον Σιμωνίδη. Ο Σχολιαστής του Ομήρου όμως γράφει ότι ο Εύηνος εξανάγκαζε τους μνηστήρες της Μάρπησσας να διαγωνισθούν μαζί του στην αρματοδρομία, έκοβε τα κεφάλια των νικημένων και στόλιζε με αυτά τους τοίχους του ανακτόρου του ή του ναού του Ποσειδώνα, δηλαδή έκανε ό,τι και ο Οινόμαος. Σε άλλη εκδοχή μάλιστα ο Εύηνος έκτισε ολόκληρο ναό μόνο από τα κρανία αυτά! Η μεγάλη ομοιότητα των μύθων Οινομάου-Ιπποδαμείας και Ευήνου-Μάρπησσας καταλήγει σε συνένωσή τους στη μεταγενέστερη παράδοση του Πλουτάρχου: ο Εύηνος είχε νυμφευθεί την κόρη του Οινομάου. Στον αρχικό μύθο όμως σύζυγος του Ευήνου και μητέρα της Μάρπησσας είναι η Αλκίππη.
Ο Όμηρος αναφέρει ως συνέχεια του αρχικού μύθου αρπαγή της Μάρπησσας από τον Απόλλωνα και επανάκτησή της από τον Ίδα, ενώ δεν αναφέρει τίποτα για τον Εύηνο. Ο Παυσανίας γράφει ότι στη Λάρνακα του Κυψέλου απεικονιζόταν η επανάκτηση της Μάρπησσας από τον Ίδα σε βάρος του Απόλλωνα, ενώ την αναπαράσταση συνόδευαν και εξάμετροι στίχοι.
Σε δύο αττικές αγγειογραφίες απεικονίζεται ο Δίας να διευθετεί τη διαφορά του Ίδα και του Απόλλωνα σχετικώς με τη Μάρπησσα. Σε ετρουσκικό καθρέφτη η Μάρπησσα παριστάνεται ανάμεσα στον Απόλλωνα και τον Ίδα.
Με το όνομα Μάρπησσα αναφέρεται και μία βασίλισσα των Αμαζόνων.
Πήρε το όνομά της
Το όνομα «Μάρπησσα» (Marpessa) δόθηκε σε ένα υπερδεξαμενόπλοιο 206.000 τόνων της εταιρείας Shell Oil. Τον Δεκέμβριο 1969, κατά το παρθενικό του ταξίδι από το Ρότερνταμ και σε απόσταση 50 μιλίων από τη δυτική ακτή της Αφρικής, έγινε το μεγαλύτερο δεξαμενόπλοιο που βυθίστηκε μέχρι τότε στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρπησσα Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
Περιφέρεια Γαρμ
Η Περιφέρεια Γαρμ (τατζικικά: Вилояти Ғарм, μεταγραφή: Viloyati Ğarm/Vilojati Ƣarm, περσικά: ولایت غرم, Velâyate Qarm) ήταν περιφέρεια στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν της Σοβιετικής Ένωσης από το 1920 έως το 1955. Πρωτεύουσά της ήταν το Γαρμ. Ο πληθυσμός του Γαρμ ήταν γνωστός ως Γάρμι, ένας όρος που χρησιμοποιείται ακόμα και στο σημερινό Τατζικιστάν.
Ιστορία
Στη δεκαετία του 1920, κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης των συνόρων στην Κεντρική Ασία, δημιουργήθηκε η περιφέρεια Γαρμ από το παλιό Καρατεγκίν και Νταρβάζ, επαρχίες του Εμιράτου της Μπουχάρα. Η περιφέρεια Γαρμ αποτελούνταν από μεγάλο μέρος της κοιλάδας Καρατεγκίν, καθώς και την επαρχία Καλάι-Χουμπ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 το Γαρμ ήταν ένα φυτώριο για το Μπασμάτσι, η αντι-Σοβιετική αντίσταση στην Κεντρική Ασία. Το 1929 ο διοικητής των Μπασμάτσι Φεϊζάλ Μακσούμ πέρασε από το Αφγανιστάν στο Τατζικιστάν και σύντομα κατέλαβαν την πόλη Γαρμ, και αργότερα απελάθηκε από τις Σοβιετικές δυνάμεις.
Το 1939 η Σοβιετική Απογραφή κατέγραψε πληθυσμό 183.100 κατοίκων στην περιφέρεια Γαρμ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού του Γαρμ μεταφέρθηκε με τη βία από την κυβέρνηση στο δυτικό Τατζικιστάν. Αυτός ο πληθυσμός ανθρώπων σήμερα είναι γνωστός ως Γάρμι. Το 1955, η περιφέρεια καταργήθηκε και η γη της μοιράστηκε στην Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν και τις Επαρχίες της Δημοκρατικής Υποταγής. Οι Γάρμι συνέχισαν να έχουν μια ξεχωριστή φυλετική ταυτότητα στο Τατζικιστάν. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στο Τατζικιστάν το 1992-1997 πολλοί Γάρμι στοχεύθηκαν για σφαγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Σοβιετικής Ένωσης
Ινομυώματα
thumb|right|180px|Ινομυώματα Τα ινομυώματα (ή λειομυώματα) αποτελούν καλοήθεις όγκους που εντοπίζονται στον μυικό χιτώνα του τοιχώματος της μήτρας (μυομήτριο). Απαρτίζονται από διογκωμένες λείες μυικές ίνες και ινώδη συνδετικό ιστό. Εμφανίζονται ιστολογικά ως διακριτές στρογγυλές μάζες, άσπρες ή στο χρώμα του δέρματος, που διαχωρίζονται σαφώς από τον γύρω ιστό της μήτρας. Μπορούν να βρίσκονται μέσα στο σώμα της μήτρας, στην εξωτερική της επιφάνεια, στον τράχηλο ή να κρέμονται από έναν μίσχο.
Η διάμετρός τους μπορεί να είναι μικρότερη από ένα εκατοστό, οπότε και ονομάζονται πυρήνες ινομυωμάτων, συνήθως όμως κυμαίνεται από ένα μέχρι και 15 εκατοστά, ενώ το βάρος τους κυμαίνεται μεταξύ μερικών γραμμαρίων έως και κάποιων κιλών σε ακραίες περιπτώσεις πολλαπλών ινομυωμάτων. Σε περίπτωση που πρόκειται για μεγάλου μεγέθους ινομυώματα, πολλές φορές μπορούν να ψηλαφηθούν ακόμη και από την ίδια την ασθενή μέσω του κοιλιακού τοιχώματος.
Συμπτώματα
Τα ινομυώματα, ειδικά πριν την ανάπτυξή τους, μπορεί να μην προκαλούν συμπτώματα και πολλές φορές να ανακαλύπτονται τυχαία κατά τη γυναικολογική εξέταση. Η βαρύτητα των συμπτωμάτων όταν εμφανιστούν εξαρτάται από τη θέση και το μέγεθος της βλάβης. Το συνηθέστερο σύμπτωμα είναι η αυξημένη απώλεια αίματος κατά τη διάρκεια της περιόδου. Άλλα πιθανά συμπτώματα είναι ο πόνος κατά την περίοδο ή τη σεξουαλική επαφή, καθώς και μια βαθιά ενόχληση ή αίσθημα βάρους στο κάτω μέρος της κοιλιάς και της πλάτης. Σε ορισμένες περιπτώσεις αν το ινομύωμα είναι πολύ μεγάλο, μπορεί να προκαλέσει συχνουρία ή δυσκοιλιότητα. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τα ινομυώματα συχνά γίνονται αιτία αποβολής, αιμορραγίας ή πρόωρου τοκετού.
Επιδημιολογία
Περίπου 20-40% των γυναικών θα διαγνωστούν με ινομύωμα αλλά μόνο ένα μικρό ποσοστό εκδηλώνει συμπτώματα και χρήζει θεραπείας.
Το ποσοστό εμφάνισης της νόσου είναι διπλάσιο στις έγχρωμες γυναίκες σε σχέση με τις λευκές.
Τα ινομυώματα παρουσιάζουν αυξημένη συχνότητα στις παχύσαρκες γυναίκες.
Εντόπιση
Το μέγεθος και η εντόπιση αποτελούν τους κυριότερους παράγοντες που καθορίζουν εάν ένα ινομύωμα μπορεί να οδηγήσει σε συμπτώματα και προβλήματα. Ένα μικρό λειομύωμα μπορεί να προκαλέσει διάφορα συμπτώματα αν εντοπιστεί εντός της κοιλότητας της μήτρας, ενώ ένα μεγαλύτερο που όμως βρίσκεται στο εξωτερικό της μήτρας μπορεί να μην προκαλέσει καμία ενόχληση. Διακρίνονται 3 κατηγορίες ινομυωμάτων ανάλογα με την εντόπισή τους στο τοίχωμα της μήτρας (με κατεύθυνση από το εξωτερικό προς το εσωτερικό): τα υποορογόνια, τα ενδοτοιχωματικά και τα υποβλεννογόνια. Επιπλέον, είναι δυνατόν να εντοπιστούν μισχωτά ινομυώματα, τα οποία συνδέονται με τη μήτρα με έναν λεπτό μίσχο και ενδοσυνδεσμικά ινομυώματα, τα οποία εντοπίζονται στους συνδέσμους της μήτρας. Τα ινομυώματα μπορεί να εμφανιστούν ξεχωριστά ή σε ομάδες. Τα περισσότερα αρχικά εντοπίζονται ενδοτοιχωματικά και μετέπειτα μπορεί να αναπτυχθούν είτε προς το εσωτερικό είτε προς το εξωτερικό της μήτρας. Δευτερεύουσες μεταβολές που μπορούν να αναπτυχθούν εντός των ινομυωμάτων είναι αιμορραγίες, νεκρώσεις του ιστού, ασβεστοποιήσεις και κυστικές μεταβολές.
Παθογένεση
Η ακριβής αιτιολογία δεν είναι κατανοητή με ακρίβεια, όμως επιβεβαιωμένοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι η κληρονομικότητα (εμφάνιση ινομυωμάτων σε γυναίκες συγγενείς της ασθενούς) και η δράση των γυναικείων φυλετικών ορμονών, των οιστρογόνων. Τα αυξημένα επίπεδα οιστρογόνων μπορεί να προέρχονται από καταστάσεις όπως κύηση, χορήγηση αντισυλληπτικών χαπιών και γενικώς εξωγενών οιστρογόνων και εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ηλικίας της γυναίκας (15-45 ετών). Ως επιπρόσθετοι παράγοντες περιγράφονται ακόμη η παχυσαρκία, το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, ο διαβήτης και η υπέρταση.