cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δερμάπτερα
Περιγραφή
Ο θώρακας είναι επιμήκης, το πρόνωτο έχει σχήμα ορθογωνίου. Το μετάνωτο επίσης είναι καλά αναπτυγμένο με δυο σειρές αγκαθιών, οι οποίες φράσσουν τις πρόσθιες πτέρυγες στην στάση ηρεμίας. Οι πρόσθιες πτέρυγες είναι μικρές, δερματοειδείς (ψευδέλυτρα, ιδού το όνομα δερμάπτερα), χωρίς φλέβες και αφήνουν την κοιλιά ακάλυπτη (Εικ. 2 μέρος T). Οι οπίσθιες πτέρυγες είναι μεμβρανώδεις, μεγάλες, με ημικυκλικό σχήμα και ακτινωτή νεύρωση (Εικ. 2 δεξιά κατά μέρος εξαπλωμένες και αριστερά (μέρος Η) διπλωμένες). Κατέχουν πολλαπλάσια επέκταση από τα μπροστινά. Γι'αυτό το λόγο στη στάση είναι πολύπλοκα διπλωμένες. Πρώτα - πρώτα διπλώνονται όπως μια βεντάλια, μετά η κλειστή βεντάλια διπλώνεται κατά μήκος άλλες δυο φορές και χώνεται κάτω από μια πεδία πίσω από το πρώτο τρίτο της πρώτης φλέβας. Αυτή η πεδία πάλι σκεπάζεται από την μπροστινή πτέρυγα με εξαίρεση η καλά χιτινισμένη ακμή, η οποία προβάλλει την πίσω ακμή της μπροστινής πτέρυγας και καλύπτει το πρώτο ουρομερές. Οι ταρσοί είναι τριμερείς. Η κοιλία αποτελείται από δέκα ουρομερή και καταλήγει σε ένα ζεύγος κερκιδίων (ή κέρκων, cerci). Οι κέρκοι είναι μονομερείς, μόνο σε λίγα προτώγονα γένη στις νύμφες συναντούμε και πολυμερείς κέρκους. Οι κέρκοι κατά κανόνα μοιάζουν με ψαλίδι. Στα θηλυκά είναι λιγότερα λυγιστοί παρά στα αρσενικά. Συμπληρώνουν τέσσερις λειτουργίες. Χρησιμοποιούνται για επίθεση, για άμυνα, για το δίπλωμα και ξεδίπλωμα των πτερύγων και κατά το ζευγάρωμα. Ο ωοθέτης είναι ατροφικός ή λείπει. Τα αρσενικά εξωτερικά γεννητικών όργανα μερικών ειδών παρουσιάζουν δυο πέη.
Βιότοποι και γεωγραφική εξάπλωση
Τα δερμάπτερα συναντούμε σε υγρά και σκοτεινά μέρη σε όλο τον κόσμο με εξαίρεση τις πολικές περιοχές. Κατά την ημέρα κρύβονται σε ρωγμές. Περίπου 15 είδη ζουν επιζωοτικά σε νυχτερίδες και τρωκτικά.
Στην Ελλάδα συναντούμε τα ακόλουθα είδη: Anisolabis maritima (Bonelli 1832), Euborellia annulipes (Dohrn 1864), Euborellia moesta (Gene 1839), Parisolabis elegans (Hebard 1917), Chelidura chelmosensis (Maran 1965), Apterygida media (Hagenbach 1822) (Εικ. 1), Forficula aetolica Brunner 1882, Forficula auricularia Linnaeus 1758 (Εικ. 1), Forficula decipiens Gene 1832, Forficula lurida Fischer 1853, Forficula smyrnensis Serville (Εικ. 1), Guanchia brignolii (Taglianti 1974), Guanchia hincksi (Burr 1947), Labidura riparia (Pallas 1773) (Εικ. 1), Ιsolaboides kosswigi (Burr 1947), Isolabella graeca Verhoeff 1901 (πιθανόν), Labia minor (Linnaeus 1758) (Εικ. 1).
Βιολογία
thumb|left|200px|Εικ. 3: φωλιά με αυγά και άτομα του πρώτου νυμφικού σταδίου Δυο μικρές οικογένειες δερμάπτερων ζουν πάνω σε άλλα ζώα. Τα έιδη της ασιατικής οικογένειας Arixeniina τρέφονται από τα εκκρίματα των αδένων του δέρματος νυχτερίδων και τα είδη της αφρικανικής οικογένειας Hemimerina από κατάλοιπα του δέρματος των ξενιστών τους. Τα επιζωικά ζώα είναι ζωοτόκα. Τα έμβρυα παριστάνουν ένα είδος μήτρα στο κεφάλι. Για τα άλλα δερμάπτερα ισχύει τα ακόλουθα: Είναι έντομα νυκτόβια με αποκρυπτικό τρόπο ζωής. Υπάρχουν παμφάγα ή φυτοφάγα και αρπακτικά είδη. Μπορούν να τρέχουν γρήγορα, αλλά δεν πετούν εύκολα. Για άμυνα εκτός από τα ψαλίδια μερικά είδη εκκρίνουν ένα απωθητικό ρευστό, το οποίο μπορούν να ψεκάζουν μέχρι μια απόσταση 10 εκατοστόμετρων.
Τουλάχιστον στο είδος Forficula auricularia απέδειξαν πειράματα, πως υπάρχει φερομόνη το οποίο έλξει τα άτομα, άσχετα από ηλικία και γένος (αγγλικά: aggregationpheromon).
Η ερωτική προσέγγιση γίνεται χωρίς ιδιαίτερες διαδικασίες. Κατά το ζευγάρωμα το θηλυκό και το αρσενικό τοποθετούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις και μόνο οι οπίσθιες άκρες της κοιλιάς αγγίζονται. Τα θηλυκά αποθέτουν μερικά αυγά μαζί σε κοιλότητες, που σκάβουν τα ίδια, καμιά φορά με την βοήθεια των αρσενικών (Εικ. 3). Φυλάγουν και φροντίζουν τα αυγά και τις νύμφες του πρώτου και δεύτερου σταδίου. Κινούν τα αυγά και τα γλύφουν και ψάχνουν τροφή για τις νύμφες και τις τρέφουν, αλλά μετά αναπτύσσουν κανιβαλικές τάσεις. Η μεταμόρφωση είναι ατελής (Εικ. 4). Θέλει τέσσερις ή πέντε εκδύσεις για να φτάνουν στο ενήλικο στάδιο. Στα τροπικά κλίματα αναπτύσσονται περισσότερα γενιές το χρόνο, στα εύκρατα κλίματα κατά τις κρύες εποχές η ανάπτυξη διακόπτεται. Τα ενήλικα διαχειμάζουν ομαδικά ή μόνιμα σε κατάλληλα μέρη, σε ρωγμές ή σε φωλιές πουλιών και η απόθεση των αυγών γίνεται κατά την άνοιξη.
Παρατηρήσεις στην ταξινόμηση
Τα παλαιότερα ευρήματα χρονολογούνται στην Ιουρασική περίοδο πριν από 208 εκατομμύρια χρόνια και περιλαμβάνουν περίπου 70 διάφορα είδη. Στα είδη της οικογένειας, ή οποία περιορίζεται στη Ιουρασική οι ταρσοί αποτελούνται ακόμα από περισσότερα από τρία μέρη, και οι κέρκοι επίσης είναι πολυμερείς. Πιο συγγενείς στην τάξη Δερμάπτερα θεωρούνται οι τάξεις Ορθόπτερα και Φασματώδη.
Σχετικά με την εσωτερική συστηματική πρέπει να τονίζεται, πως το μεγάλο μέρος των ειδών κατατάσσεται στην υποτάξη Φορφικουλίνα, και αυτά τα είδη μοιάζουν με την γνωστή "ψαλίδα". Μόνο δυο οικογένειες (Hemimerina και Arixeniina) με συνολικά 15 είδη διαφέρουν και στην μορφή, και στον τρόπο ζωής από τις υπόλοιπες ψαλίδες. Τα είδη αυτά ζουν σε άλλα ζώα, είναι άφτερα, οι κέρκοι νηματοειδείς, οι οφθαλμοί λείπουν ή είναι ελάχιστα αναπτυγμένες.
Δερμάπτερα και άνθρωπος
Το είδος Labidura herculeana αναφέρεται στις κόκκινες λίστες IUCN, ως απειλούμενο με εξαφάνιση.
Σε πολλές γλώσσες το κοινό όνομα των ψαλίδων είναι «σκουλήκι των αυτιών», επειδή λανθασμένα πιστεύεται ότι το έντομο αυτό κατά την νύχτα εισβάλλει στα αυτιά. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα δερμάπτερα δεν έχουν ιδιαίτερη οικολογική σημασία.
Πηγές
Κατηγορία:Έντομα
Ξενοδοχείο Bauen
Το Ξενοδοχείο Bauen είναι μια ανακτημένη επιχείρηση (recuperated business), που βρίσκεται στη Λεωφόρο Καγιάο (360 Callao Avenue) του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, η οποία διοικείται συλλογικά από τους εργαζομένους της και λειτουργεί τόσο ως ξενοδοχείο όσο και ως χώρος ελεύθερης συνάντησης για αριστερές και εργατικές ομάδες της Αργεντινής. Χρησιμοποιείται επίσης ως προσωπική κατοικία από ορισμένους εργαζόμενους-ιδιοκτήτες.
Εγκαινιασμένο το 1978, το τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο δέχτηκε γενναιόδωρες κυβερνητικές επιδοτήσεις εν αναμονή του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 1978, το οποίο έλαβε χώρα εκείνο τον Ιούνιο στο Μπουένος Άιρες. Το 1976 ο αρχικός ιδιοκτήτης Marcelo Iurcovich έλαβε 37 εκατομμύρια δολάρια για τη δημιουργία του ξενοδοχείου από την Εθνική Τράπεζα Ανάπτυξης (Banco Nacional de Desarollo, BANADE), έναν κρατικό φορέα δανεισμού επιχειρήσεων, ο οποίος αργότερα απορροφήθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Αργεντινής (Banco de la Nación Argentina). Στη συνέχεια, ωστόσο, ο τουρισμός στην Αργεντινή υπέστη τις συνέπειες από τον Βρώμικο Πόλεμο (Dirty War) της στρατιωτικής δικτατορίας και από την κατάρρευση της οικονομικής πολιτικής. Τα οικονομικά του ξενοδοχείου επιδεινώθηκαν περαιτέρω μετά το άνοιγμα μιας σειράς νεότερων ξενοδοχείων, που ανταγωνίζονταν τα παλιά στη δεκαετία του 1990, και κατά τη διάρκεια της κρίσης στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ως επακόλουθο των αναταραχών του Δεκεμβρίου του 2001, και μετά από συστηματικές επιθέσεις, το Ξενοδοχείο Bauen έκλεισε στις 28 Δεκεμβρίου.
Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη νομιμότητα της ιδιοκτησίας και λειτουργίας του ξενοδοχείου από τους εργαζόμενους είναι αμφιλεγόμενη. Στις 21 Οκτωβρίου 2005 οι εργαζόμενοι πληροφορήθηκαν ότι, ενώ είχε αναγνωριστεί στους παλιότερους από αυτούς πως είναι νόμιμο δικαίωμά τους να μένουν στο ξενοδοχείο, δεν τους επιτρεπόταν να το λειτουργούν ως επιχείρηση. Μόλις παραδόθηκε η ανακοίνωση, οι είσοδοι του ξενοδοχείου σφραγίστηκαν με υπηρεσιακή ταινία, την οποία, όμως, σύντομα αφαίρεσαν οι εργαζόμενοι, και έτσι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
Το Μάιο του 2006, η δικαστής Carla Cavaliere αποφάσισε την επίσημη αναστολή της διαταγής κλεισίματος. Οι εργαζόμενοι μπορούν πλέον ελεύθερα και νόμιμα να μπαίνουν και να βγαίνουν από το ξενοδοχείο. Αυτό που μένει να καθοριστεί είναι το ποιος θα θεωρείται ο επίσημος ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου. Ένα προσχέδιο του Εθνικού Νόμου της Απαλλοτρίωσης (ισπανικά: Ley Nacional de Expropiación), ο οποίος θα καθιστά τους εργαζόμενους του Bauen οριστικά ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου, έχει ήδη συνταχθεί και εξετάζεται σε δημοτικό και ομοσπονδιακό επίπεδο. Με την υποστήριξη της βουλευτού στο Εθνικό Κογκρέσσο Victoria Donda, το νομοσχέδιο βρίσκει αντίθετους τους αρχικούς ιδιοκτήτες με επικεφαλής τον Marcelo Iurcovich, και υποστηρίζεται από τον Συνεταιρισμό Bauen, ο οποίος δημιούργησε μια αίτηση για την υποστήριξη του νομοσχεδίου.
Κατά τη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου του 2009, το ξενοδοχείο λειτούργησε ως αρχηγείο του κόμματος Proyecto Sur.
Bauen Κατηγορία:Μπουένος Άιρες
Ρούντολφ Στάινερ
Ο Ρούντολφ Ζόσεφ Λόρενς Στάινερ (γερμ. Rudolf Joseph Lorenz Steiner, 27 Φεβρουαρίου 1861 - 30 Μαρτίου 1925) ήταν Αυστριακός φιλόσοφος και αρχιτέκτονας. Σχεδίασε συνολικά 17 κτίρια εκ των οποίων τα πιο γνωστά είναι το Πρώτο και το Δεύτερο Γκαιτεάνουμ. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός, κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, με την ίδρυση του πνευματικού κινήματος της Ανθρωποσοφίας.
Βιογραφία
Ο Ρούντολφ Στάινερ γεννήθηκε το 1861 στο Kraljevec, μια μικρή επαρχιακή πόλη της τότε Ουγγαρίας. Γιος χειριστή τηλεγράφου για μια αυστριακή εταιρεία σιδηροδρόμων, ταξίδεψε μαζί του στους τόπους εργασίας του και μεγάλωσε σε τοπία που περιβαλλόμενα από οροσειρές και πράσινες πεδιάδες. Εξαιτίας του επαγγέλματος του πατέρα του εκτίμησε τις νέες τεχνολογίες, όπως τον τηλέγραφο και τον σιδηρόδρομο, όσο την φυσική ομορφιά του κάθε τόπου.
Στην ηλικία των 18 χρόνων, παρά την κλίση που είχε προς τη λογοτεχνία και την φιλοσοφία, αποφάσισε να σπουδάσει στην Πολυτεχνική Σχολή της Βιέννης. Ασχολήθηκε με τα Μαθηματικά, τη Φυσική, τη Χημεία και τη Βιολογία μέσω μιας υποτροφίας (1879-1883) στο τέλος της οποίας αποσύρθηκε από το πανεπιστήμιο. Ήδη από το 1882 ένας από τους καθηγητές του, ο Καρλ Σρόερ (γερμ. Karl Julius Schröer) πρότεινε τον Ρούντολφ Στάινερ για την θέση του εκδότη των Φυσικών Επιστημών της νέας έκδοσης του έργου του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε (αγγλ. Johann Wolfgang Goethe).
Η μελέτη του έργου του Γκαίτε τον επηρέασε βαθιά, θέτοντας τα θεμέλια για τις μετέπειτα τοποθετήσεις του σχετικά με το κίνημα της ανθρωποσοφίας και για τα επερχόμενα συγγράμματα του. Παράλληλα με το έργο του Γκαίτε ασχολήθηκε με το έργο του Άρθουρ Σοπενχάουερ (αγγ. Arthur Schopenhauer) και με το έργο του Φρίντριχ Νίτσε (αγγ. Friedrich Wilhelm Nietzsche) τον οποίο και γνώρισε  μέσω της αδερφής του  Ελισάβετ Νίτσε (αγγ. Elisabeth Förster-Nietzsche) που τον κάλεσε να βοηθήσει στην οργάνωση του αρχείου του Γερμανού φιλοσόφου.
Το 1891 ο Ρούντολφ Στάινερ ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστήμιο του Ρόστοκ της Γερμανίας.
Το 1899, έπειτα από την δημοσίευση ενός άρθρου του σχετικά με την εσωτερική φύση ενός παραμυθιού του Γκαίτε, έλαβε μια πρόσκληση σε μια συνάντηση Θεοσοφιστών με σκοπό να μιλήσει σχετικά με τον Νίτσε. Ο Ρούντολφ Στάινερ συνέχισε τις επισκέψεις του στην γερμανική Θεοσοφική Εταιρεία, τοποθετήθηκε επικεφαλής και ταξίδεψε στην Ευρώπη δίνοντας διαλέξεις σχετικά με την Θεοσοφία, ώσπου το 1912 για διάφορους λόγους αποφάσισε να αποσχιστεί από αυτήν και ίδρυσε ένα νέο πνευματικό κίνημα, την Ανθρωποσοφία.
Η Ανθρωποσοφιστική Εταιρεία αναπτύχθηκε ταχύτατα και η ανάγκη για τις ετήσιες συνευρέσεις του κινήματος ώθησαν τον Ρούντολφ Στάινερ να αναλάβει να σχεδιάσει ένα κτίριο που θα φιλοξενούσε όλες τις δράσεις του κινήματος. Η κατασκευή του ξύλινου αυτού κτιρίου, το οποίο ονομάστηκε Γκαιτεάνουμ (αγγ. Goetheanum) ξεκίνησε το 1913 στο Ντόρναχ (αγγ. Dornach) της Ελβετίας. Ένα μεγάλο τμήμα της κατασκευής ολοκληρώθηκε από εθελοντές. Το κτίριο του Γκαιτεάνουμ εξελίχθηκε σε μεγάλο πολιτιστικό κέντρο, ώσπου καταστράφηκε από μια πυρκαγιά την πρωτοχρονιά του 1922. Την θέση του παλιού Γκαιτεάνουμ ήρθε να λάβει το νέο κτίριο -το δεύτερο Γκαιτεάνουμ- το οποίο σχεδιάστηκε πάλι από τον Ρούντολφ Στάινερ και ολοκληρώθηκε τρία χρόνια μετά από το θάνατο του. Το νέο κτίριο δεν ήταν πλέον κατασκευασμένο από ξύλο αλλά από σκυρόδεμα, λαμβάνοντας έτσι και τον ρόλο ενός μνημείου προς το προϋπάρχον του. μικρογραφία|Το κτίριο του Πρώτου Γκαιτεάνουμ Ο Ρούντολφ Στάινερ εξαιτίας της δράσης του στο ανθρωποσοφιστικό κίνημα και τους χώρους του Γκαιτεάνουμ, δέχθηκε πολλές κατηγορίες και επιθέσεις από ακροδεξιούς πολιτικούς χώρους της Γερμανίας. Χαρακτηρίστηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ (αγγλ. Adolf Hitler) ως " εργαλείο των Εβραίων και το 1922 μια διάλεξη του διακόπηκε λόγω βανδαλισμών.
Έπειτα από την καταστροφή του παλιού Γκαιτεάνουμ, η υγεία του φάνηκε να χειροτερεύει και τελικά απεβίωσε στις 30 Μαρτίου του 1925.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αυστριακοί αυτοβιογράφοι
Παγκόσμιο κύπελλο χειροσφαίρισης Ανδρών
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Χειροσφαίρισης αποτελεί σημαντικότατη διοργάνωση με τη συμμετοχή ομάδων από όλο τον κόσμο. Στη διοργάνωση του 2008 στους άνδρες, πρώτευσε η Νορβηγία, νικώντας στον τελικό στις 19 Οκτωβρίου του 2008 τη Δανία, με 30-18 στο Έρχους της Δανίας. Το χάλκινο μετάλλιο κέρδισε η Γαλλία, επικρατώντας της Γερμανίας με 29-33.
Άνδρες
Θέσεις 3-4
🇸🇪 - 🇩🇰 26-24
Τελικός:
4-2 στα πέναλτι (στο Malmo)
🇬🇷 8η το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειροσφαίριση στον κόσμο
Επαρχία του Μπενεβέντο
Η επαρχία του Μπενεβέντο (ιταλικά: Provincia di Benevento) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Καμπανίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.071τ.χμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 289.057 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Μπενεβέντο (Benevento). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 78 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Μολίζε (επαρχία του Καμπομπάσσο), ανατολικά με την Απουλία (επαρχία της Φότζια), νότια με τις επαρχίες της Νάπολης και του Αβελλίνο και δυτικά με την επαρχία της Καζέρτας.
Πρόσφατα προτάθηκε να γίνει δημοψήφισμα στην επαρχία ώστε να αποσχισθεί από την Καμπανία και να ενσωματωθεί στην περιφέρεια του Μολίζε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπενεβεντο
Ροβέρτος Μάλλιος Γκάλιτς
Ο Ροβέρτος Μάλλιος Γκάλιτς (1905 - ...) ήταν ποδοσφαιριστής της προπολεμικής περιόδου. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1904.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1923 από τον Ήφαιστο Κωνσταντινούπολης και το 1928 πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε ως ομογενής. Πέντε χρόνια αργότερα (27 Σεπτεμβρίου 1933) πήγε στην Κύπρο ως παίκτης-προπονητής του Τραστ Λευκωσίας, όπου ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Στον Τραστ αγωνίστηκε την περίοδο 1933-1936. Ήταν αρχηγός και προπονητής της ομάδας. Κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο.
Στην εθνική Ελλάδας
Αγωνίστηκε 12 φορές με την εθνική Ελλάδας και πέτυχε 1 γκολ, το διάστημα μεταξύ 1930-1933. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαρτίου 1930 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Β' Ιταλίας. Στις 13 Δεκεμβρίου 1931 σημείωσε το μοναδικό του τέρμα με τη γαλανόλευκη φανέλα όταν άνοιξε το σκορ με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Β' Ουγγαρίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Τραστ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ένωσις Νέων Τραστ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πεζοπορικού Λάρνακας
Λιουίς Λιακ
Ο Λιουίς Λιακ (Lluís Llach, [ʎuˈiz ˈʎak], Ζιρόνα, 7 Μαΐου 1948) είναι Καταλανός μουσικός, συγγραφέας και πολιτικός. Αποτέλεσε έναν από τους πρωταγωνιστές του Νέου Καταλανικού Τραγουδιού κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, κατά την οποία αναγκάστηκε να εξοριστεί στο Παρίσι. Έκτοτε θεωρείται μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της σύγχρονης καταλανικής κουλτούρας και του καταλανισμού. Έχει εκδόσει 22 δίσκους, ένας εκ των οποίων περιέχει μελοποιημένα ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη σε μετάφραση του Κάρλες Ρίβα. Αποχώρησε από τη μουσική το 2007, μετά από 40 χρόνια ενεργής παρουσίας, διοργανώνοντας δύο τελευταίες συναυλίες στο Μπέρζες. Στις περιφερειακές εκλογές της Καταλονίας ήταν επικεφαλής των εκλογικών καταλόγων του Μαζί για το Ναι στην επαρχία της Ζιρόνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζιρόνα στα πλαίσια μιας οικογένειας γαιοκτημόνων. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στο χωριό του Ενπορδά, Μπέρζες. Μετακόμισε αρχικά στη Φιγέρες και στην ηλικία των δεκαέξι στη Βαρκελώνη όπου επέλεξε να αφοσιωθεί στη μουσική. Εντάχθηκε στο συγκρότημα Els Setze Jutges μαζί με άλλους ανερχόμενους Καταλανούς μουσικούς όπως ο Ζοάν Μανουέλ Σεράτ και η Μαρία δελ Μαρ Μπονέτ. Η πρώτη του συναυλία έλαβε χώρα το 1967 στην Τεράσα. Μετά τον γαλλικό Μάιο του 1968, κίνημα με το οποίο συνδέθηκε ιδεολογικά, κυκλοφόρησε το τραγούδι L'estaca που μετατράπηκε τάχιστα σε σύμβολο της αντιφρανκιστικής αντίστασης και του Πανκαταλανισμού. Έχοντας απορρίψει το συμβόλαιο που του προσέφερε το CBS (για τραγούδια αποκλειστικά στα ισπανικά), εντάχθηκε στην ανεξάρτητη καταλανική δισκογραφική εταιρεία Concèntric. Το 1969 εξέδωσε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο Οι επιτυχίες του Λιουίς Λιακ και πρωταγωνίστησε σε συναυλία στο Μέγαρο Καταλανικής Μουσικής.
Εκείνη την εποχή πέτυχε την εμπορική αναγνώριση με διάφορα τραγούδια του. Ωστόσο, λόγω της χρήσης των καταλανικών και της πολιτικής του τοποθέτησης, σταδιακά αντιμετώπισε προβλήματα με τις αρχές και αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι όπου γνώρισε τον Μίκη Θεοδωράκη. Η διεθνής αναγνώρισε επήλθε μετά το 1973, όταν τραγούδησε στη σάλα Olympia της γαλλικής πρωτεύουσας. Επέστρεψε στην Καταλονία το 1974, δίνοντας παράλληλα συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Το 1975 κυκλοφόρησε το εμπορικά πιο πετυχημένο του άλμπουμ, Viatge a Itaca ('Ταξίδι στην Ιθάκη') βασισμένο σε ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη. Η παρουσίαση του δίσκου στο Μέγαρο Καταλανικής Μουσικής ανησύχησε τις αρχές που του επέβαλαν απαγόρευση πραγματοποίησης συναυλιών και χρηματικό πρόστιμο.
Μετά τον θάνατο το δικτάτορα Φράνκο πρωταγωνίστησε σε τρεις συναυλίες στη Βαρκελώνη το 1976 που χαρακτηρίστηκαν από την έκφραση των πολιτικών διεκδικήσεων των Καταλανών. Εντούτοις, οι συναυλιές του σε διάφορα μέρη της Ισπανίας όπως την Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε αντιμετώπισαν απαγορεύσεις, μια κατάσταση που εξομαλύνθηκε με τον εκδημοκρατισμό της χώρας κατά την Μεταπολίτευση. Η άνοδος του πολιτικού καταλανισμού είδε τους πρωταγωνιστές του Νέου Καταλανικού Τραγουδιού να υποχωρούν από το προσκήνιο της έκφρασης πολιτικών διεκδικήσεων αν και ο Λιακ συνέχισε στην ίδια θεματική με την κυκλοφορία του δίσκου Somniem ('Ας ονειρευτούμε'). Στις πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης συμμετείχε στους εκλογικούς καταλόγους με το αποσχιστικό κόμμα Εθνικιστές της Αριστεράς.
Το 1982 μελοποίησε ποιήματα του Μικέλ Μαρτί ι Πολ στο δίσκο I el somriure, la revolta και το ίδιο έτος έλαβε τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου από την Κυβέρνηση της Καταλονίας. Το 1991 του διαγνώστηκε καρκίνος τον οποίο ξεπέρασε. Το 1999 ανακηρύχθηκε Καλλιτέχνης για την ειρήνη από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Αποχώρησε από την ενεργό δράση το 2007 με δύο τελευταίες συναυλίες στο Μπέρζες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταλανοί μουσικοί Κατηγορία:Νέο Καταλανικό Τραγούδι Κατηγορία:Καταλανικός εθνικισμός
Κόλπος της Αλμερίας
Ο Κόλπος της Αλμερίας είναι μέγας κόλπος στη ΝΑ. Ισπανία που διανοίγετα σε πλάτος 24 μιλίων και εισδυτικού βάθους 8 μιλίων. Όρίζεται δε μεταξύ των ακρωτηρίων "Σαμπινάλ" και "Γκάτο" ή "Κάβο Γάτσο" όπως το αποκαλούν οι Έλληνες ναυτικοί. Ο Κόλπος αυτός είναι εύκολα αναγνωρίσιμος από πολύ μακρυά χάριν της μεγάλης βουνοκορφής της Σιέρρα Νεβάδα, (ύψος 11000 πόδες), που δεσπόζει του κόλπου, αιώνια χιονισμένη, έτσι ώστε να είναι ορατή και από τις ακτές της Αφρικής.
Ο Κόλπος της Αλμερίας είναι πολύ γνωστός από το γεγονός ότι τα αλιεύματα εξ αυτού, κυρίως τόννων, αφενός τροφοδοτεί όλες τις κονσερβοβιομηχανίες, αφετέρου είναι ο πλουσιότερος αλιευτικός κόλπος της Μεσογείου.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισπανίας Αλμερια Αλμερια
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1964-1965
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 1965. Ο δεύτερος γύρος ξεκίνησε στις 5 Ιουλίου 1965.
Πρωταθλητής: ΑΕΚ
Υποβιβάστηκαν: Πανελλήνιος και ΧΑΝΘ
Βαθμολογία
Παραπομπές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1964 1965 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1964 1965
Ηπειρωτική Κίνα
Η ηπειρωτική Κίνα είναι η γεωπολιτική και γεωγραφική περιοχή που υπάγεται στην άμεση δικαιοδοσία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΛΔΚ). Περιλαμβάνει τη Χαϊνάν, η οποία είναι νησιωτική επαρχία στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, και δεν περιλαμβάνει τις ειδικές διοικητικές περιοχές του Χονγκ Κονγκ και του Μακάο, παρόλο που και οι δύο βρίσκονται κυρίως στη γεωγραφική ηπειρωτική ξηρά ("ηπειρωτική χώρα").
Υπάρχουν δύο όροι στα κινέζικα που μεταφράζονται ως "ηπειρωτική χώρα":
Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η χρήση των δύο όρων είναι, ακριβολογώντας, μη εναλλάξιμη. Για να δοθεί έμφαση στην Πολιτική της Ενιαίας Κίνας και να μην δοθεί ίση βάση στην Δημοκρατία της Κίνας στις διασυνοριακές σχέσεις, ο όρος πρέπει να χρησιμοποιείται στα επίσημα πλαίσια της ΛΔΚ με αναφορά στην Ταϊβάν (με τη ΛΔΚ να αναφέρει τον εαυτό της ως την "ηπειρωτική πλευρά" που αντιμετωπίζει την "πλευρά της Ταϊβάν"). Στις σχέσεις της ΛΔΚ με το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο, ωστόσο, η κυβέρνηση της ΛΔΚ αναφέρει τον εαυτό της ως «κεντρική λαϊκή κυβέρνηση».
Στην Ταϊβάν, η «ηπειρωτική περιοχή» είναι ο συμπληρωματικός όρος για την «ελεύθερη περιοχή της Δημοκρατίας της Κίνας» που χρησιμοποιείται στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Κίνας.
Ιστορικό
Το 1930, η περιοχή αντιμετώπισε ιαπωνική εισβολή. Μέχρι το 1949, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ) είχε νικήσει σε μεγάλο βαθμό τον Εθνικό Επαναστατικό Στρατό του Κουομιντάνγκ (ΚΜΤ) στον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο στην ηπειρωτική χώρα. Αυτό ανάγκασε το Κουομιντάνγκ να μετεγκαταστήσει την Κυβέρνηση και τους θεσμούς της Δημοκρατίας της Κίνας στη σχετική ασφάλεια της Ταϊβάν, ένα νησί που τέθηκε υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας της Κίνας μετά την παράδοση της Ιαπωνίας στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Με την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας την 1η Οκτωβρίου 1949, η ελεγχόμενη από το ΚΚΚ κυβέρνηση θεωρούσε τον εαυτό της τη μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας, ανταγωνιζόμενη τις αξιώσεις της Δημοκρατίας της Κίνας, της οποίας η εξουσία περιορίζεται τώρα στην Ταϊβάν και σε άλλα νησιά. Αυτό οδήγησε σε μια κατάσταση στην οποία δύο συνυπάρχουσες κυβερνήσεις ανταγωνίζονται για διεθνή νομιμότητα και αναγνώριση ως «κυβέρνηση της Κίνας».
Η φράση «ηπειρωτική Κίνα» εμφανίστηκε ως πολιτικά ουδέτερος όρος που αναφέρεται στην περιοχή υπό τον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και αργότερα στη διοίκηση της ίδιας της ΛΔΚ. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, τόσο η ΛΔΚ όσο και η ΔΤΚ οραματίζονταν τη στρατιωτική ανάληψη η μία της άλλης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ΔΤΚ αναφερόταν στην κυβέρνηση της ΛΔΚ ως "Κομμουνιστικούς ληστές" (共匪) ενώ η ΛΔΚ αναφερόταν στη ΔΤΚ ως " ληστές Τσιάνγκ" (蒋匪,蔣匪). Αργότερα, καθώς η στρατιωτική λύση έγινε λιγότερο εφικτή, η ΠΟΕ αναφέρθηκε στη ΛΔΚ ως "Κομμουνιστική Κίνα" "(中共). Με τον εκδημοκρατισμό της Ταϊβάν τη δεκαετία του 1990, η φράση «ηπειρωτική Κίνα» σύντομα αναπτύχθηκε όχι μόνο στην περιοχή υπό τον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, αλλά ως και ένα πιο ουδέτερο τρόπο για να αναφερθεί η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Αυτή η χρήση παραμένει διαδεδομένη από το KMT και σήμερα.
Λόγω του καθεστώτος τους ως αποικιών ξένων κρατών κατά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 1949, η φράση "ηπειρωτική Κίνα" αποκλείει το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο. Από την επιστροφή του Χονγκ Κονγκ και του Μακάο στην κινεζική κυριαρχία το 1997 και το 1999, αντίστοιχα, τα δύο εδάφη διατήρησαν το νομικό, πολιτικό και οικονομικό τους σύστημα. Οι περιοχές έχουν επίσης τις ξεχωριστές τους ταυτότητες. Ως εκ τούτου, ο όρος "ηπειρωτική Κίνα" συνεχίζει γενικά να αποκλείει αυτές τις περιοχές, λόγω της πολιτικής "Μία χώρα, δύο συστήματα" που υιοθέτησε η κεντρική κυβέρνηση της ΛΔΚ έναντι των περιοχών. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης σε οικονομικούς δείκτες, όπως στην Έκθεση Ανταγωνιστικότητας IMD. Τα διεθνή ειδησεογραφικά μέσα χρησιμοποιούν συχνά τον όρο «Κίνα» για να αναφέρονται μόνο στην ηπειρωτική Κίνα ή στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Τερσεφάνου
Η Τερσεφάνου είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Οι κάτοικοι φτάνουν στους 2000 τα τελευταία χρόνια.
Στην Τερσεφάνου υπάρχει ομάδα ποδοσφαίρου η Νέα Γενεά Τερσεφάνου.
Υπάρχουν εκκλησίες και ξωκλήσια.
Άγιου Δημητριανού
Ξωκλήσι Άγιου Γεωργίου
Ξωκλήσι Παναγίας Ελεούσας
Εκκλησία Αγίου Νεκταρίου (στην πλατεία του χωριού)
Εκκλησία Αγίας Μαρίνας (στην πλατεία του χωριού)
Περνά απο τα σύνορα της Τερεφάνου ο υδατοφράκτης Κιτίου. Απέχει 8km απο την Λάρνακα. Στην περιοχή υπαρχει τυροκομείο το οποίο προμηθεύει γαλακτοκομικά προϊόντα που πολουνται εντός και εκτός του χωριού. Επισης υπάρχουν ταβέρνες με κυπριακούς μεζέδες στην πλατιά του χωριού.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Πριγκιπάτο του Βάλντεκ
thumb|upright|Το οικόσημο των πριγκήπων του Βάλντεκ-Πιρμόντ.
Το πριγκιπάτο του Βάλντεκ ή πριγκιπάτο του Βάλντεκ-Πιρμόντ, είναι ένα παλιό κράτος της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, της Γερμανικής Συνομοσπονδίας και στη συνέχεια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Γεωγραφία
thumb|Χάρτης του πριγκιπάτου του Βάλντεκ. Είχε επιφάνεια περίπου 1.121 τ.χλμ. και η πρωτεύουσά του ήταν το Άρολσεν. Ο πληθυσμός του ήταν 59.000 κάτοικοι το 1905. Αποτελούνταν από δύο άνισα τμήματα:
Ιστορία
Το Βάλντεκ ήταν μια κομητεία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον 13ο αιώνα, φέουδο του Ελεκτοράτου του Μάιντς και ενώθηκε μέσω κληρονομίας στην κομητεία του Πιρμόντ το 1625. Η κατοικία των κομήτων μεταφέρθηκε το 1655 από το κάστρο του Βάλντεκ στο Άρολσεν.
Το 1712 ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναβάθμισε την κομητεία σε πριγκιπάτο. Ενσωματωμένο στη Συνομοσπονδία του Ρήνου, το Πιρμόντ αποσπάστηκε για λίγο μεταξύ 1805 και 1812, αλλά επανενώθηκε και το 1815 η ανεξαρτησία του επισημοποιήθηκε στο Συνέδριο της Βιέννης, οπότε έγινε μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας.
Το 1868 οι πρίγκηπες παραχώρησαν τη διοίκηση του πριγκιπάτου, για λόγους κόστους, στην Πρωσία, μέσω μιας συμφωνίας 10ετούς διάρκειας, που στη συνέχεια ανανεωνόταν. Καθώς αυτή η συμφωνία δεν είχε αφαιρέσει από το πριγκιπάτο ούτε την εξουσία του, ούτε τη νομοθετική αυτονομία του, αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871. Με την πτώση της τελευταίας μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρίγκιπας έχασε το αξίωμά του και το πριγκιπάτο έγινε ένα "Ελεύθερο Κράτος" εντός της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το 1929 το Βάλντεκ ενσωματώθηκε και επίσημα πλέον στο Ελεύθερο Κράτος της Πρωσίας.
Η πριγκιπική οικογένεια ανάγει την καταγωγή της στον Βίντεκιντ (ή Βίντουκιντ), ενώ είναι συνδεδεμένη με τον Οίκο Οράγγης-Νάσσαου των βασιλέων της Ολλανδίας: ο τελευταίος πρίγκιπας Φρειδερίκος ήταν αδερφός της βασιλικής συζύγου της Ολλανδίας Έμμα του Βάλντεκ-Πιρμόντ, μητέρας της βασίλισσας Βιλελμίνης της Ολλανδίας.
Λίστα των πριγκίπων του Βάλντεκ-Πιρμόντ
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Βαλντεκ
Νέο Καταλανικό Τραγούδι
To Νέο Καταλανικό Τραγούδι (καταλανικά: Nova Cançó) ήταν μουσικό είδος που προέκυψε τη δεκαετία του 1960 κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο στην Ισπανία. Εντάσσεται στα ευρύτερα πλαίσια ανανέωσης της καταλανόφωνης κουλτούρας που έλαβε χώρα σταδιακά από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας. Είχε ως βασικά του χαρακτηριστικά την εισαγωγή στην καταλανόφωνη μουσική ενός νέου είδους, με επιρροές από τον Ζωρζ Μπρασάνς και τον Ζακ Μπρελ, επιφέροντας την ανανέωση της λαϊκής και δημοφιλούς μουσικής στις καταλανόφωνες περιοχές, και την προώθηση μιας δημοκρατικής νοοτροπίας. Κύριοι πρωταγωνιστές του ήταν τραγουδιστές όπως ο Ραϊμόν, ο Ζοάν Μανουέλ Σεράτ, η Μαρία δελ Μαρ Μπονέτ και ο Λιουίς Λιακ που εντάχθηκαν στο συγκρότημα Els Setze Jutges. Το κίνημα έσβησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, με την εισαγωγή του αγγλοσαξωνικού ποπ-ροκ να το αντικαθιστά ως κυρίαρχο μουσικό ρεύμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέο Καταλανικό Τραγούδι Κατηγορία:Καταλανική Γλώσσα Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας Κατηγορία:Κοινότητα της Βαλένθια Κατηγορία:Καταλανικές Χώρες
Λιμάνι της Σεντσέν
Το λιμάνι είναι χώρος φιλοξενίας 39 ναυτιλιακών εταιρειών που έχουν ξεκινήσει 131 διεθνείς διαδρομές εμπορευματοκιβωτίων. Υπάρχουν 560 πλοία στο λιμάνι Σενζέν, σε μηνιαία βάση, και 21 δρομολόγια τροφοδοσίας σε άλλα λιμάνια της περιοχής του Δέλτα του ποταμού Περλ. Το "Shekou Passenger Terminal" παρέχει γρήγορες υπηρεσίες ακτοπλοϊκών μεταφορών σε όλο το δέλτα του ποταμού Περλ στο Χονγκ Κονγκ, το Μακάο και το "Zhuhai".
Το 2018 κατέκτησε την 3η θέση στην λίστα των πιο απασχολημένων λιμανιών εμπορευματοκιβωτίων με 25,2 εκατομμύρια TEUs.
Γεωγραφική θέση
Το λιμάνι της Σεντσέν βρίσκεται σε απόσταση 260 χιλιομέτρων από την πόλη της Σεντσέν. Διαχωρίζεται από τα "New Territories" και τη χερσόνησο "Kowloon" του Χονγκ Κονγκ σε δύο περιοχές: το ανατολικό λιμάνι και το δυτικό λιμάνι.
Το δυτικό λιμάνι της Σεντσέν βρίσκεται στα ανατολικά του "Lingdingyang" στις εκβολές του ποταμού Περλ και αποτελείται από ένα λιμάνι βαθιάς θάλασσας με ασφαλή φυσικά καταφύγια. Απέχει περίπου 37,04 χλμ από το Χονγκ Κονγκ στα νότια και 111,12 χλμ από το Γκουανγκζού στα βόρεια. Ως αποτέλεσμα, η περιοχή του δυτικού λιμένα συνδέεται με την περιοχή του ποταμού Περλ που περιλαμβάνει πόλεις και κομητείες κατά μήκος του ποταμού. Η περιοχή του ανατολικού λιμένα βρίσκεται βόρεια του κόλπου "Dapeng" όπου το λιμάνι είναι ευρύ και ήρεμο και θεωρείται ότι είναι το καλύτερο φυσικό λιμάνι της Νότιας Κίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμένες της Κίνας
Καρανάκ
thumb|right|300px|Η ερειπωμένη πόλη του Καρανάν. Στα αριστερά διακρίνεται ο μιναρές 17ου αιώνα. Το Καρανάκ είναι ένα χωριό 70 χιλιόμετρα περίπου βόρεια της πόλης Γιαζντ στο Ιράν.
Η παλιά πόλη είναι ένας ερειπωμένος οικισμός χτισμένος με τούβλα και λάσπη ο οποίος χρονολογείται 1000 ετών. Η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή είναι 4000 ετών.
Αξιοθέατα
Τα περισσότερα κτίρια στην ιστορική πόλη είναι είναι ετοιμόρροπα και εγκαταλελειμμένα. Ο σύγχρονος οικισμός βρίσκεται βορειοδυτικά του ιστορικού οικισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Καρμανιόλα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα καρμανιόλα αποδίδονταν παλαιότερα έννοιες διάφορες μεταξύ τους όπως:
Επίσης το όνομα αυτό έφερε ο Φραγκίσκος Καρμανιόλα επί της ζωής του οποίου αναφέρεται η τραγωδία του Αλεσσάντρο Μαντσόνι Ο Κόμης ντι Καρμανιόλα. Τέλος στην Ελλάδα με το όνομα Καρμανιόλοι φέρονταν παλαιότερα οπαδοί πολιτικής φατρίας της Σάμου.
Κατηγορία:Εκφράσεις
Ανεμαρίε Ρένγκερ
Η Ανεμαρίε Ρένγκερ (Annemarie Renger, 7 Οκτωβρίου 1919 - 3 Μαρτίου 2008) ήταν Γερμανίδα πολιτικός και η πρώτη γυναίκα που έγινε πρόεδρος του Κοινοβουλίου (Bundestag) της χώρας της το 1972.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 1919 ως Ανεμαρίε Βίλτουνγκ και έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) το 1945. Υπηρέτησε επίσης ως γραμματέας του ηγέτη του εν λόγω κόμματος Κουρτ Σουμάχερ, μέχρι το θάνατο του τελευταίου, το 1952. Από το 1953 ως το 1990 οπότε αποσύρθηκε, ήταν βουλευτής. Έπειτα από τη διεξαγωγή των γερμανικών ομοσπονδιακών εκλογών του 1972 το SPD εξέλεξε τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου. Στη θέση αυτή εξελέγη η Ρένγκερ, στις 13 Δεκεμβρίου του 1972.
Η προγραμματισμένη της εκλογή ως ομοσπονδιακής Προέδρου (Bundespräsident) το 1979, δεν έγινε λόγω του γεγονότος ότι οι βουλευτές από το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) απέσχον από την ψηφοφορία. Ομοσπονδιακός Πρόεδρος εξελέγη τελικά ο Καρλ Κάρστενς.
Η Ρένγκερ πέθανε στις 3 Μαρτίου του 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Διαταραχή πανικού
Η διαταραχή πανικού αποτελεί ψυχοπαθολογική οντότητα η οποία εντάσσεται στις αγχώδεις διαταραχές και όπως ορίστηκε από τον Donald Klein το 1962, χαρακτηρίζεται από ξαφνικές και μικρής διάρκειας, κρίσεις άγχους που ονομάζονται κρίσεις πανικού. Ακολουθεί συνήθως μια κατάσταση αναμονής των επόμενων κρίσεων και άγχος αναμονής (επίμονη ανησυχία ότι θα υπάρξουν περισσότερες κρίσεις), το οποίο τροφοδοτεί μια σειρά από συμπεριφορές αποφυγής, αγοραφοβικού και κλειστοφοβικού τύπου, οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούν σε μία γενικευμένη κατάσταση εξάρτησης, περιορισμού και απογοήτευσης.
Ιστορικά στοιχεία
Κλινικές περιγραφές των συνθηκών, οι οποίες σήμερα θα εντασσόταν στα πλαίσια της διαταραχής πανικού, εμφανίζονται στην ιατρική βιβλιογραφία κατά το δεύτερο μισό του δεκάτου ενάτου αιώνα. Το 1871, ο Jacob Da Costa, ονόμασε ως «υπερευαίσθητη καρδιά», ένα σύνδρομο που είχε παρατηρήσει μεταξύ των στρατιωτών και το οποίο χαρακτηριζόταν από οξεία συμπτώματα του καρδιοαναπνευστικού και του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Ο Krishaber είχε χαρακτηρίσει ως «εγκεφαλοκαρδιακή νευροπάθεια», μία διαταραχή που εμφανιζόταν ξαφνικά και συνοδευόταν από ιλίγγους, συμπτώματα του αυτόνομου νευρικού συστήματος και αίσθηση εξωπραγματικότητας. Το 1872, πρώτος ο Westphal χρησιμοποίησε τον όρο «αγοραφοβία» για να περιγράψει τον, αιφνίδιο και δίχως ουσιαστικό λόγο, φόβο που βίωναν ορισμένα άτομα κατά την παραμονή τους σε ανοιχτούς χώρους, πλατείες, δρόμους και θέατρα.
Η πρώτη συστηματική ταξινόμηση της διαταραχής πανικού και γενικότερα των διαταραχών άγχους, πραγματοποιήθηκε το 1894 από τον Σίγκμουντ Φρόυντ που επινόησε τον όρο «αγχώδης νεύρωση» για να περιγράψει μια σειρά κλινικών καταστάσεων που χαρακτηρίζονται από άγχος μαζί με φοβικά και υποχονδριακής φύσεως στοιχεία. Ο Φρόυντ, ο οποίος για πρώτη φορά συσχέτισε την αγοραφοβία με τις κρίσεις πανικού, έδωσε μια ακριβή περιγραφή των κλινικών πτυχών της αγχώδους νεύρωσης. Ο Φρούντ θεωρούσε το άγχος ως αποτέλεσμα μιας ψυχικής σύγκρουσης. Με βάση τις θεωρίες του Φρόυντ και τις περιορισμένες γνώσεις γύρω από την νευροβιολογία, η ιδανική θεραπεία της διαταραχής πανικού ήταν η ψυχανάλυση, της οποίας στόχος δεν ήταν η απομάκρυνση του άγχους αλλά ο χειρισμός του ώστε το ίδιο το άγχος να χρησιμεύσει ως οδηγός για τη διερεύνηση της εσωτερικής σύγκρουσης που το προκάλεσε.
Τη δεκαετία του '60, στοιχεία που προέκυψαν από έρευνες και κλινικο-φαρμακολογικές μελέτες άνοιξαν το δρόμο για τον εντοπισμό διαφόρων ανεξάρτητων διαταραχών, έξω από τα γενικά πλαίσια της νεύρωσης. Το 1962, ο Donald Klein παρατήρησε ότι η ιμιπραμίνη, είχε την ικανότητα να εμποδίζει τις κρίσεις πανικού, κάνοντας μια «φαρμακολογική τομή» ανάμεσα στη διαταραχή πανικού και τις άλλες εκδηλώσεις άγχους και αναγνώρισε την κεντρική θέση που κατείχαν στη ίδια διαταραχή, οι κρίσεις πανικού.
Κλινική εικόνα και συμπτώματα της κρίσης πανικού
Σαν κρίση πανικού περιγράφεται μια περιγεγραμμένη (με γνωστή αρχή και τέλος), σύντομη κατά κανόνα (συνηθέστερα διάρκειας μερικών λεπτών) περίοδος πολύ έντονου φόβου ή άγχους. Αρχίζει ξαφνικά και απροσδόκητα, κλιμακώνεται μέσα σε λίγα (10-20) λεπτά και χαρακτηρίζεται (πέραν του άγχους/φόβου) από οξέα σωματικά και ψυχικά συμπτώματα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διαταραχές άγχους Κατηγορία:Φόβος
Συλιβαινιώτικα Αχαΐας
Τα Συλιβαινιώτικα είναι κωμόπολη στον Νομό Αχαΐας της Πελοποννήσου (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Υπάγεται στον Δήμο Αιγιαλείας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1.165 άτομα.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Τα Συλιβαινιώτικα βρίσκονται δίπλα από την Εθνική Οδό Αθηνών-Πατρών, πλησίον της Ακράτας, στη δεξιά όχθη του ποταμού Κράθι. Σε ανασκαφές που έχουν πραγματοποιηθεί εντός των ορίων της κοινότητας έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα της νεολιθικής περιόδου. Ο σύγχρονος οικισμός δημιουργήθηκε επί Τουρκοκρατίας, από κτηνοτρόφους της ορεινής Συλίβαινας που προσέρχονταν με τα κοπάδια τους στην περιοχή για τον χειμώνα και οι οποίοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή μετά την εγκατάλειψη της Συλίβαινας κατά το 1914. Μεταπολεμικά, εγκαταστάθηκαν στα Συλιβαινιώτικα και άτομα από την Αγία Βαρβάρα Αιγιαλείας, ενώ ο οικισμός απέκτησε πλήρες δίκτυο ύδρευσης το 1976. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και η ενοριακή εκκλησία της (κτίσμα της δεκαετίας του 1910) είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Διοικητικά, τα Συλιβαινιώτικα αναγνωρίστηκαν το 1919 ως έδρα κοινότητας της επαρχίας Καλαβρύτων, ενώ το 1944 προσαρτήθηκαν στην επαρχία Αιγιαλείας. Από το 1997 μέχρι το 2011 ανήκαν στον καποδιστριακό Δήμο Ακράτας και έκτοτε υπάγονται στον καλλικρατικό Δήμο Αιγιαλείας.
Codex Purpureus Rossanensis
Τα Ευαγγέλια του Ροσάνο, επίσης γνωστά ως ο Πορφυρός Κώδικας του Ροσάνο (Codex Purpureus Rossanensis) λόγω του κόκκινου-μωβ (purpureus στα Λατινικά) χρώματος των σελίδων του είναι ένα από τα παλαιότερα εικονογραφημένα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης που επιβίωσαν. Το χειρόγραφο είναι διάσημο για τον εισαγωγικό κύκλο μινιατούρων του, με θέματα που σχετίζονται με τη Ζωή του Χριστού και παρουσιάζονται οργανωμένα σε δυο επίπεδα στην κάθε σελίδα. Στο κάτω μέρος, μερικές φορές, υπάρχουν προφητικά πορτραίτα της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία προμηνύουν, δείχνοντας προς τα πάνω, τα γεγονότα που περιγράφονται στην παραπάνω σκηνή της Καινής Διαθήκης.
Το Ευαγγελικό βιβλίο γράφτηκε μετά την ανάκτηση της Ιταλικής Χερσονήσου από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ορίζονται από 042 ή Σ (στην αριθμολογία του Gregory-Aland), ε 18 (Soden) και βρίσκονται στο Μουσείο της Επισκοπής και του Κώδικα στο Ροσάνο στην Ιταλία.
Το χειρόγραφο χρονολογείται τον 6ο αιώνα σύμφωνα με το INFT.
Ο κώδικας ανακαλύφθηκε το 1831 στο σκευοφυλάκιο του Καθεδρικού ναού του Ροσάνο από τον Scipione Camporata. Το 1844, εισήχθηκε στην επιστημονική κοινότητα από τους Oskar von Gebhardt και  Adolf Harnack.
Στις 9 Οκτωβρίου του 2015 στο Abu Dhabi, η παγκόσμια επιτροπή της UNESCO ενέταξε τον Codex Purpureus Rossanensis στον επίσημο κατάλογο πολιτισμικής κληρονομιάς «Μνήμη του Κόσμου».
Προέλευση
Τα Ευαγγέλια του Ροσάνο ανακαλύφθηκαν το 1831 στον Καθεδρικό ναό του Ροσάνο και συνιστούν το παλαιότερο σωζόμενο εικονογραφημένο χειρόγραφο των Ευαγγελίων της Νέας Διαθήκης. Ο ακριβής χρόνος και χώρος της δημιουργίας τους χαρακτηρίζεται μέχρι και σήμερα από ανακρίβεια.
Σύμφωνα με το INFT, το χειρόγραφο χρονολογείται τον 6ο αιώνα. Τα Ευαγγέλια γράφτηκαν αφού οι Οστρογότθοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ανέκτησαν την Ιταλική Χερσόνησο μετά τον πόλεμο (από το 535 μέχρι και το 553).
Aνακάλυψη
Ο κώδικας ανακαλύφθηκε το 1831 στο σκευοφυλάκιο του Καθεδρικού ναού του Ροσάνο από τον Oskar von Gebhardt και τον Adolf Harnack.
Στις 9 Οκτωβρίου του 2015, στο Abu Dhabi, η παγκόσμια επιτροπή της UNESCO ενέταξε τον Codex Purpureus Rossanensis στον επίσημο κατάλογο πολιτισμικής κληρονομιάς «Μνήμη του Κόσμου».
Τα Eυαγγέλια του Ροσάνο παρουσιάζουν το κείμενο τους σε λειτουργική σειρά όπως κάποια άλλα αναστηλωμένα χειρόγραφα. Τα κεφάλαια του είναι οργανωμένα σύμφωνα με το εκκλησιαστικό έτος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα αναγνώσματα που ακολουθούν την εποχική σειρά της Σαρακοστής, μιλούν για την ιστορία των τελευταίων εβδομάδων του Ιησού στη γη όπως και για το θάνατό του.
Παρόλο που δεν χρησιμοποιείται πλέον σε Χριστιανικές τελετές, το χειρόγραφο θεωρείται σημαντικό για το συμβολισμό του, για την ανατομία της τέχνης, καθώς και για την έρευνα των σελίδων του που διαφωτίζουν τις πρώιμες χριστιανικές πεποιθήσεις.
Περιεχόμενα
Tα Ευαγγέλια του Ροσάνο βοηθούν τον αναγνώστη να αποκτήσει μια πνευματική οπτική της ιστορίας, της πολιτικής, της θρησκείας και των ανθρώπων. Χαρακτηρίζεται από φωτεινά χρώματα σε μωβ περγαμηνή με χρυσά και ασημένια γράμματα, καθώς και έντονα χρωματισμένες αναπαραστάσεις.
Στον 6ο αιώνα, τα Ευαγγελικά βιβλία αναπαρίστανται με δύο βασικούς τρόπους, δηλαδή με Βιβλική σειρά και λειτουργική σειρά. Ως λειτουργική σειρά ορίζεται η οργάνωση των αναγνωσμάτων, σύμφωνα με το εκκλησιαστικό έτος, το οποίο ξεκινά από την Έλευση και τελειώνει με την Πεντηκοστή. Οι αναπαραστάσεις των Ευαγγελίων του Ροσάνο είναι διαχωρισμένες από το κείμενο των Ευαγγελίων και είναι οργανωμένες σύμφωνα με το λειτουργικό ημερολόγιο κατά την περίοδο της Σαρακοστής.
Ο πλέον ημιτελής κώδικας περιλαμβάνει το κείμενο των Ευαγγελίων του Ματθαίου και την πλειονότητα των Ευαγγελίων του Μάρκου με ένα μόνο κενό, Μάρκος 16:14-20. Θεωρείται ότι υπήρχε συνοδευτικός δεύτερος τόμος, ο οποίος έχει χαθεί. Περιλαμβάνει την Επιστολή του Ευσέβιου, τους πίνακες των κεφαλαίων (πίνακες περιεχομένων) πριν από κάθε Ευαγγέλιο, τους τίτλους στην κορυφή των σελίδων, τους αριθμούς των Αμμωνιακών τμημάτων καθώς και αναφορές στους Ευσεβικούς κανόνες.
Το κείμενο του Kώδικα συμφωνεί γενικά με το Βυζαντινό τύπο κειμένου και σχετίζεται άμεσα με τον Codex Petropolitanus Purpureus. Τα Ευαγγέλια του Ροσάνο μαζί με τα χειρόγραφα Ν,Ο και Φ, ανήκουν στην ομάδα των Purple Uncials (ή διαφορετικά μωβ κώδικες). Ο Aland τοποθέτησε και τα τέσσερα χειρόγραφα της ομάδας (the Purple Uncials) στην κατηγορία V.
Υλικά
Τα Ευαγγέλια του Ροσάνο είναι ένα από τα παλαιότερα εικονογραφημένα χειρόγραφα που έχουν γραφτεί με ασημί μελάνι σε μωβ περγαμηνή με χρωματικές αποχρώσεις, που διακρίνονται από σκούρο μωβ έως και κοκκινωπό καφέ. Ο Vienna Genesis και ο Sinope Gospels είναι επίσης γραμμένοι με ασημί μελάνι σε μωβ περγαμηνή. Στο Μεσαίωνα, το μωβ θεωρούνταν το σύμβολο της βασιλείας ή της αγιότητας και επειδή ο Χριστιανισμός θεωρούσε τον Ιησού Χρηστό ως ενσάρκωση του Θεού, είναι άξιος της σπάνιας πορφυρής βαφής του.
Το χαρτί στα Ευαγγέλια του Ροσάνο είναι περγαμηνή, φτιαγμένο από δέρμα μοσχαριού: όσο πιο λεπτή είναι η περγαμηνή, τόσο μεγαλύτερη είναι η αξία της.
Ο κώδικας του Ροσάνο είναι πλήρως επιχρυσωμένος σε πολύτιμη επιφάνεια, γεγονός που καθιστά την αξία του χειρόγραφου ως μοναδική και πολύτιμη. Στα Μεσαιωνικά χρόνια, η γραφή αναμεμειγμένη με χρυσό ή ασήμι είχε πνευματικές συνδηλώσεις, αντανακλώντας την παρουσία του Θεού.
Διακόσμηση
Στην αναπαράσταση ο Χριστός πριν τον Πιλάτο, παρουσιάζεται η δίκη του Χριστού ενώπιον του Πιλάτου, όπου ο Πόντιος Πιλάτος κάθεται σε μια καρέκλα περιτριγυρισμένος από ανθρώπους. Υπάρχει ένα σχήμα που θυμίζει φωτοστέφανο σε όλη τη σκηνή και οι άνθρωποι είναι διατεταγμένοι σε ημικύκλιο. Κάτω από αυτή την αναπαράσταση, διαχωρισμένο από μια γραμμή εδάφους, βρίσκονται ο Ιησούς και πολλές άλλες μορφές που υποτίθεται ότι στέκονται μπροστά από τον Πιλάτο. Αν κάποιος σχεδίαζε μια γραμμή γύρω από  ολόκληρη εικόνα, θα σχηματιζόταν ένα τόξο. Ένα μοντέλο αψίδας παρουσιάζει πόσο εύκολα η μινιατούρα θα μπορούσε να χωρέσει μέσα στο σχήμα. Σε πολλές από τις εικόνες, τα μάτια των μορφών που αναπαριστούν το πλήθος δεν είναι αρκετά εστιασμένα στο θέμα του σχεδίου, υποδηλώνοντας ότι είχαν άλλη θέση όταν σχεδιάστηκαν για πρώτη φορά. Ο Χριστός στέκεται σε υποδεέστερη θέση, χαμηλά στη μία πλευρά. Η προστακτική στάση του Πιλάτου διακρίνει αυτή την μινιατούρα από σχεδόν όλες τις υπόλοιπες εκδοχές της αναπαράστασης της δίκης, στην πρώιμη Χριστιανική και Μεσαιωνική τέχνη. Ένα ακόμη διαχωριστικό σημάδι αυτών των μινιατουρών είναι η στιγμή που επιλέχθηκε για την αναπαράσταση. Στην πρώτη σκηνή, αναπαρίσταται η αρχή της δίκης, όταν ο Χριστός οδηγείται στον Πιλάτο από τους αρχιερείς, ένας από τους οποίους υποστηρίζει τις κατηγορίες. Η δεύτερη σκηνή αναπαριστά την επιλογή μεταξύ του Χριστού και του Βαραββά που πρόσφερε ο Πιλάτος στους Εβραίους. Αυτές οι δυο σκηνές αποτυπώνουν την επίσημη έναρξη της δίκης καθώς και την κομβική στιγμή της. Σχεδόν όλες οι υπόλοιπες αναπαραστάσεις αρκούνται στην παρουσίαση της περίφημης σκηνής του πλυσίματος των χεριών, της τελευταίας πράξης της δίκης, στην οποία ο Πιλάτος αποποιήθηκε της ευθύνης για την απόφαση που ελήφθη. Στη δική του Χριστού που απεικονίζεται στα Ευαγγέλια του Ροσάνο, υπάρχουν τρεις πράξεις και τρία ιντερλούδια. Η επιγραφή του εφημέριου  στο πάνω μέρος (Ματθαίος 27:2) ανήγγειλε την έναρξη της δίκης στην οποία η σιωπή του Χριστού και η άρνησή του να απαντήσει στις κατηγορίες είναι το επίκεντρο. Αυτή η σκηνή παρεμβάλλεται από την μοίρα του Ιούδα (27:3-5). Η δεύτερη πράξη της δίκης, δηλαδή η επιλογή ανάμεσα στον Χριστό και τον Βαραββά (Λουκάς 23:18 ή Ματθαίος 27:21), περιλαμβάνει μια ενδιάμεση σκηνή με τον Ηρώδη (Λουκάς 23:6-12). Η τρίτη πράξη της δίκης είναι το Πλύσιμο των χεριών του Πιλάτου (Ματθαίος 27:23-25) με την ενδιάμεση παρεμβολή του Μηνύματος της Γυναίκας του Πιλάτου (Ματθαίος 27:19).
Στην απεικόνιση του Αγίου Μάρκου στην οποία γράφει τα Ευαγγέλια, υπάρχουν δύο φιγούρες: Ο Άγιος Μάρκος κάθεται σε μια καρέκλα που μοιάζει με θρόνο με την μούσα του, την Σοφία ως Θεία Σοφία. Στην αναπαράσταση, οι ρόμπες των δύο φιγούρων είναι επενδυμένες με πολυπλοκότητα. Επιπροσθέτως, είναι εντυπωσιακό το πως η γύρω αρχιτεκτονική, η οποία αποτελείται από δύο κίονες και αυτό που φαίνεται να είναι μια αψίδα, χαρακτηρίζεται από απλές λεπτομέρειες. Ακόμη και το πάνω μέρος της αψίδας, με το σχέδιο να θυμίζει κοχύλι, είναι άκαμπτη και αιχμηρή, γεγονός που αποδεικνύει ακόμη περισσότερο τη θεωρία ότι οι μινιατούρες στις σελίδες των συγκεκριμένων Ευαγγελίων προέρχονται από υπάρχουσες κατασκευές.
Άλλες σημαντικές εικόνες περιλαμβάνουν τον Ιησού να προσφέρει το μυστικό δείπνο στους μαθητές του και τον Ιησού να πλένει τα πόδια του Πέτρου. Ο Ιησούς και ο μαθητής στη δεξιά άκρη του τραπεζιού είναι ξαπλωμένοι: είναι γυρισμένοι με έναν τρόπο που δεν είναι ανάλογος σύμφωνα με την ιδιότυπη διπλή προοπτική. Το πάτωμα φαίνεται- με την πρώτη ματιά -σαν να αποτελεί μέρος του τραπεζιού, αφού δεν υπάρχει καμία ένδειξη στο που τελειώνει το τραπέζι και που αρχίζει το πάτωμα. Tο δάπεδο, επίσης, έχει ανατραπεί από θαύμα και πάνω του υπάρχουν σχέδια φασιανών και παγωνιών. Οι μαθητές συγκεντρώνονται γύρω από το ημικυκλικό τραπέζι και τα μάτια τους είναι ελαφρώς αποπροσανατολισμένα καθώς κοιτούν τον Ιησού. Η τοποθέτησή τους στο τραπέζι δημιουργεί το σχήμα μιας αψίδας, υποδηλώνοντας πως πιθανότατα μια πρωτότυπη εκδοχή του συγκεκριμένου έργου ήταν κάποτε τοποθετημένη με τέτοιο τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρόγραφα
Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ
thumb|Το έμβλημα του μεγάλου δουκάτου του Βύρτσμπουργκ thumb|Η σημαία του μεγάλου δουκάτου του Βύρτσμπουργκ Το Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ (γερμ.: Großherzogtum Würzburg) ήταν ένα δουκάτο της Συνομοσπονδίας του Ρήνου.