cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μισέλ ντε Μονταίν
Ο Μισέλ ντε Μονταίν (εξελληνισμένα Μονταίνιος, επίσης Μοντέν και Μονταίνι , γαλλ. Michel Eyquem de Montaigne, 28 Φεβρουαρίου 1533 – 13 Σεπτεμβρίου 1592) ήταν Γάλλος δοκιμιογράφος. Θεωρείται ο τελευταίος ουμανιστής της Αναγέννησης αλλά και θεμελιωτής ενός ιδιόμορφου σκεπτικισμού επηρεασμένου από τον ακαδημαϊκό σκεπτικισμό του Πλάτωνα και του Πύρρωνα. Η ιδιομορφία του σκεπτικισμού του έγκειται στη διδασκαλία της πιστιοκρατίας, σύμφωνα με την οποία οι θεμελιώδεις αλήθειες δεν είναι δυνατό να αποδειχτούν μέσω του ορθολογισμού, αλλά είναι δυνατό να τις συλλάβει κανείς μέσω της πίστης. Ο Μονταίν υποστήριξε την αδυναμία του λόγου να αποκαλύψει την αλήθεια, κάτι που γίνεται μόνο με τη χάρη του θεού.
Βίος
Ο Μονταίν γεννήθηκε κοντά στο Μπορντώ και υπήρξε γόνος εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν πλούσιος έμπορος και η μητέρα του απόγονος πλούσιας Ισπανοπορτογαλικής ιουδαϊκής οικογένειας από την Τουλούζ. Μετά από έξι χρόνια ανατροφής από υπηρέτες που του μιλούσαν μόνο Λατινικά, το 1539 ο Μονταίν στάλθηκε στο κολλέγιο της Γκυγιέν στο Μπορντώ, φημισμένο σχολείο της εποχής του. Οι εγκύκλιες σπουδές του συνεχίστηκαν στο πανεπιστήμιο της Τουλούζ, όπου ο νεαρός Μονταίν ξεκίνησε να μελετά Νομικά το 1546. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1554, έγινε σύμβουλος του κοινοβουλίου του Μπορντώ και άρχισε να ταξιδεύει συχνά στο Παρίσι, όπου ζούσε έντονα. Το 1565 νυμφεύτηκε την Φρανσουάζ ντε λα Σασσαίν (Francoise de la Chassaigne) κόρη ενός άλλου μέλους του κοινοβουλίου του Μπορντώ. Από τη θητεία του αυτή, δε θα του είχε μείνει καμία καλή ανάμνηση εάν δεν είχε εκεί την ευκαιρία να γνωρίσει και να συναναστραφεί το συνάδελφό του Λα Μποετί με τον οποίο τον συνέδεσε μια δυνατή και αμφιλεγόμενη φιλία. Ο Λα Μποετί άλλωστε είναι αυτός που θα τον μυήσει στον στωικισμό. Το 1569, ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του -και κατόπιν δικής του παράκλησης- δημοσίευσε τη μετάφραση του Theologia naturalis του Ραϋμόνδου ντε Σεμπόντε.
To 1571, απογοητευμένος από τις κοινωνικές και κυρίως τις θρησκευτικές εντάσεις και διαμάχες στη Γαλλία της εποχής του αποσύρθηκε στο Σατώ ντε Μονταίν για να αφιερωθεί στη μελέτη και την ενατένιση, απόρροια της οποίας υπήρξε το Υπεράσπισις του Ραϋμόνδου Σεμπόντε. Το 1580 εξέδωσε τους δύο πρώτους τόμους των Δοκιμίων του και ταξίδεψε στο Παρίσι για να παρουσιάσει ένα αντίγραφό τους στον βασιλέα. Κατόπιν ξεκίνησε με αφορμή λόγους υγείας μια μακρά περιοδεία στη Γερμανία και την Ιταλία. Ένα χρόνο αργότερα, όντας στη Ρώμη, πληροφορήθηκε πως εκλέχτηκε δήμαρχος του Μπορντώ και έτσι αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία. Το 1588 δημοσιεύθηκε η πλήρης έκδοση των δοκιμίων με την προσθήκη ενός τρίτου τόμου. Ο Μονταίν απεβίωσε στις 13 Σεπτεμβρίου 1592 στο Σατώ ντε Μονταίν.
Έργο
Βαθύς γνώστης της λατινικής γραμματείας, ο Μονταίν είχε ως πρότυπά του τον Σενέκα, τον Κάτωνα και γνώριζε πολύ καλά τις μεταφράσεις τού Σέξτου Εμπειρικού. Εμπνεύστηκε από αυτά τα πρότυπα και έγινε ιδιότυπος σκεπτικιστής.
Ο σκεπτικισμός τού Μονταίν ωστόσο, δεν χαρακτηρίζεται από την άρνηση κάθε θεμελιακής γνώσης, όπως συμβαίνει με τον σκεπτικισμό τού Ρενέ Ντεκάρτ αργότερα, αλλά πηγάζει από ένα ζωντανό, διαρκώς εν εγρηγόρσει, ερευνητικό πνεύμα, το οποίο προσπαθεί να φωτίσει όλες τις παραμέτρους, που καθορίζουν τη φύση και τη συμπεριφορά του ανθρώπου, όλα τα βιώματα που προέρχονται από την καθημερινή ζωή, από τις προσωπικές εμπειρίες και τα επακόλουθα «υποκειμενικά» συμπεράσματα. Ο Μονταίν δεν έχει αμφιβολίες μόνο για τις βάσεις των διάφορων απόψεων. Αμφιβάλλει και για τα δικά του συμπεράσματα, γεγονός που τον ώθησε στην πορεία της ζωής του να αλλάζει τις προγενέστερες απόψεις του. Αμφιβάλλοντας και αλλάζοντας τις διαμορφωμένες αντιλήψεις του, αποφεύγει τον δογματισμό και ωθείται στην ελευθερία της σκέψης.
Επηρεασμένος από τις αρχές του ορθολογισμού, ο Μονταίν κατέγραψε τις κριτικές παρατηρήσεις του και δημιούργησε ένα νέο λογοτεχνικό ύφος, ένα κράμα επιστημονικού και δημιουργικού πνεύματος, το δοκίμιο. Τα δοκίμια που συνέγραψε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, μεταβάλλονταν και εμπλουτίζονταν διαρκώς με νέες ιδέες και απόψεις, θεμέλιο των οποίων υπήρξε η κριτική του κόσμου, στον οποίο έζησε. Βέβαια, αντικείμενο της κριτικής του δεν είναι μόνο οι σύγχρονοί του, ή οι τάσεις της εποχής του, αλλά και ο ίδιος ο εαυτός του, «[..]ἐπανέρχομαι στις ἀτέλειές μου καί σταματάω σε αὐτές συχνότερα».
Ο Μονταίν αφιέρωσε τη ζωή του στην αναζήτηση της αλήθειας. Παρόλο που εμπνεύστηκε από τα πρότυπα τού ουμανισμού, ωστόσο μίλησε σαφώς για την ατέλεια του ανθρώπινου νου, κάτι που οι προκάτοχοί του ουμανιστές απέφυγαν να πράξουν. Το ουμανιστικό ιδανικό μίας πλήρους παιδείας στη συγκεκριμένη περίοδο φαινόταν ανέφικτο πλέον, ενώ παράλληλα είχε ατονήσει πλέον η ιδέα μίας αυστηρής και λόγιας προσήλωσης στην εξειδικευμένη γνώση. Ο Μονταίν διασαφήνισε ότι η γνώση για τον κόσμο δεν μπορεί να πηγάζει από καμιά εκ των προτέρων διδασκαλία, αλλά πρέπει να στηρίζεται στην προσωπική εμπειρία και κρίση. Αυτή είναι κατά τον φιλόσοφο και η μόνη εγγύηση για την εξαγωγή βέβαιων συμπερασμάτων. Η αναζήτηση της αλήθειας γινόταν για τον Μονταίν μέσω της διαλογικής συζήτησης, άλλοτε με τον εαυτό του και άλλοτε με τους άλλους.
Στο έργο τού Μονταίν υπάρχουν αναφορές στην κλασική γραμματεία, μέσω των οποίων διακρίνονται και οι επιρροές του Επίσης, χρησιμοποίησε τα έργα των Σωκράτη, Αντισθένη, Πλάτωνα, Κικέρωνα και άλλων, προκειμένου να τεκμηριώσει τις θέσεις του. Εν τούτοις ο Μονταίν δεν ταυτίζεται με τον κλασικισμό. Αντίθετα καυτηριάζει και επικρίνει ξεκάθαρα, τόσο το ρεύμα του κλασικισμού, όσο και του μπαρόκ. Θεωρεί ότι η χρήση της γλώσσας, όσο επιτηδευμένη και αν είναι, αν δεν οδηγεί σε νέα συμπεράσματα, είναι χωρίς περιεχόμενο και λόγο ύπαρξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Σκεπτικισμός Κατηγορία:Ουμανιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Επιστημολόγοι
1465
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1465 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Απατούρια
thumb|right|250px|Πομπή ανδρών, πιθανόν σε Απατούρια. Αττικός ερυθρόμορφος κύλικας, περ. 480 π.Χ. Τα Απατούρια ήταν πολιτική γιορτή τελούμενη από τους Αθηναίους και όλους γενικά τους Ίωνες εκτός των Κολοφωνίων και των Εφεσίων. Γίνονταν τον μήνα Πυανεψιώνα και διαρκούσαν τρεις ημέρες. Σύμφωνα με μία παράδοση συνδέονταν με τον μύθο του Αιγέα και της Αίθρας.
Η πρώτη μέρα συνέπιπτε με την 11η του μήνα Πυανεψιώνος. Ονομαζόταν δορπία ή. Την ημέρα αυτή, κάθε πολίτης ερχόταν τις απογευματινές ώρες στο Φρατρείο, ή το σπίτι κάποιου πλούσιου μέλους της φρατρείας του και δειπνούσε.
Η δεύτερη μέρα ήταν αφιερωμένη στους θεούς, και ονομάζονταν ανάρρυσις, διότι την ημέρα αυτή γίνονταν θυσίες προς τον Φράτριο Δία και την Αθηνά, μερικές φορές και στον Διόνυσο τον Μαιλαναιγίδα. Οι θυσίες αυτές ήταν δημοφιλείς και όλοι οι πολίτες της Αθήνας συμμετείχαν, φορώντας τα καλύτερα ενδύματά τους, και κρατώντας αναμμένες λαμπάδες στα χέρια.
Σύμφωνα με μερικούς συγγραφείς ακολουθούσε και τέταρτη ημέρα, η οποία ονομαζόταν η των επίβδα. Αυτή όμως δεν ήταν ημέρα γιορτής, απλώς έτσι λεγόταν η επόμενη μέρα κάθε γιορτής..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Volkswagen Fox
Το Volkswagen Fox (Αλεπού) είναι αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen, από το 2003 έως το 2021 στη Βραζιλία για τη Λατινική Αμερική και από το 2005 έως το 2011 στην Ευρώπη. Διατέθηκε σε 3-πορτο και 5-πορτο hatchback. Το 2015 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ένα επανασχεδιασμένο Fox, το οποίο δεν διατέθηκε στην Ευρώπη, καθώς στην ήπειρο αυτή το Fox αντικαταστάθηκε το 2011 από το Volkswagen up! που αποδείχτηκε πολύ μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία. Έχει πουληθεί και σε άλλες ηπείρους, όπως στη Λατινική Αμερική και σε χώρες της Ασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Fox Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Μπενιαμίν
Το Μπενιαμίν (αρμενικά: Բենիամին, έως το 1945 γνωστό ως Τζλοβχάν ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 720 κατοίκους.
Χριστίνα Τσίγκου
Η Χριστίνα Τσίγκου (Κάιρο, 1920 - Σπέτσες, 1973), το γένος Μαυροΐδη, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτιδα του θεάτρου, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Γαλλία. Υπήρξε σπουδαία μορφή όχι μόνο του θεάτρου, «αλλά γενικότερα του πνευματικού χώρου». Ωστόσο, η Τσίγκου παρέμεινε σχετικά άγνωστη, ιδίως στην Ελλάδα, αναγνωρισμένη κυρίως από τους πρωτοποριακούς κύκλους και τους κύκλους των ειδημόνων στη Γαλλία και στην Ελλάδα, καθόσον -μεταξύ άλλων- δεν είχε συνεχή και σταθερή παρουσία στα θεατρικά δρώμενα.
Τα πρώτα χρόνια
Η Τσίγκου γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1920, σε μια πλούσια ελληνική οικογένεια. Τη συνέδεε συγγενική σχέση με το ζωγράφο, επίσης Αιγυπτιώτη, Γιώργο Μαυροΐδη, που υπήρξε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ η αδελφή της Ελένη ήταν σύζυγος του λογοτέχνη Θράσου Καστανάκη. Τελείωσε γαλλικό σχολείο «εσώκλειστη» στο Παρίσι, όπου την είχε στείλει η οικογένειά της, και στη συνέχεια σπούδασε θέατρο με το Σαρλ Ντυλέν (Charles Dullin), στη σχολή του οποίου φοίτησαν πολλοί και πολλές επιφανείς ηθοποιοί της γαλλικής σκηνής. Εκεί, τη βρήκε η γερμανική κατοχή. Ως σπουδάστρια ακόμα, έλαβε μέρος στην πρεμιέρα του έργου του Ζαν-Πωλ Σαρτρ Οι μύγες (1943). Το 1944 πήγε στην Ελλάδα. Έπαιξε στο ανέβασμα του Ψυχοσάββατου του Ξενόπουλου με το Γιώργο Βιτσώρη και το 1946 συμμετείχε σε θεατρική τουρνέ για τους Έλληνες εργάτες της Γαλλίας και του Βελγίου.
Η απόκτηση του Gaité Montparnasse
Το 1949, μαζί με το σύζυγό της, το ζωγράφο Θανάση (Θάνο) Τσίγκο (1914-1965), απόκτησαν το παρισινό θέατρο Gaité Montparnasse, το οποίο το λειτούργησε ως φυτώριο πρωτοποριακών παραστάσεων. Το ζεύγος Τσίγκου, προκειμένου να διευθύνει το θέατρο, συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη και ηθοποιό Ροζέ Μπλεν (Roger Blin, 1907-1984), οποίος εμφανιζόταν τυπικά ως διαχειριστής-διευθυντής, καθόσον η Τσίγκου και ο σύζυγός της, ως μη Γάλλοι, δεν είχαν δικαίωμα να υπογράψουν τα σχετικά χαρτιά που απαιτούσε ο νόμος. Ο Μπλεν, παράλληλα, ήλπιζε να χρησιμοποιεί την αίθουσα και για δικές του θεατρικές παραγωγές, πράγμα που έγινε.
Το Gaité Montparnasse λειτούργησε για μερικά χρόνια, μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1950, με την Τσίγκου ως διευθύντρια, ενίοτε να σκηνοθετεί ή να ερμηνεύει, και το Θάνο Τσίγκο να συνεισφέρει καλλιτεχνικά στον τομέα των σκηνικών και των κοστουμιών, αλλά και στην οικονομική διαχείριση, ανεβάζοντας -μεταξύ άλλων- έργα των Γκέοργκ Μπύχνερ, Ζαν Κοκτώ, Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, αλλά και των Μιραμπώ, Ουγκώ κ.ά. H Τσίγκου, μάλιστα, υπήρξε από τους πρώτους ανθρώπους του διέκριναν το ταλέντο του νεαρού Ζαν-Πωλ Μπελμοντό την άνοιξη του 1954. Από τις εμφανίσεις της Τσίγκου ως ηθοποιού, λέγεται ότι εκείνη στη Σονάτα των φαντασμάτων του Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία του Μπλεν, όπου ερμήνευσε το ρόλο της Μούμιας, υπήρξε καταπληκτική.
Οι παραγωγές του Θεάτρου της Τσίγκου είχαν καλλιτεχνική επιτυχία, όχι όμως και οικονομική. Συσσωρεύτηκαν πολλά χρέη, και ο Θάνος και η Χριστίνα Τσίγκου αδυνατούσαν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Η επιχειρηματική περιπέτεια της Τσίγκου με το Gaité Montparnasse είχε ως (οικονομικό) αποτέλεσμα να εξανεμιστεί η μεγάλη οικογενειακή περιουσία που είχε κληρονομήσει. Ο Σαρτρ, εκθειάζοντας τη δουλειά της, της είχε γράψει: «Ανεβάσατε έργα δύσκολα και ωραία που το κοινό αγνοούσε. Επιπλέον είστε αυτό που θα έπρεπε να είναι ο κάθε διευθυντής: ηθοποιός και συγχρόνως σκηνοθέτης […] Πιστέψτε, αγαπητή Χριστίνα, σε όλη μου την εκτίμηση και όλη μου τη φιλία». Το 1953 ο γάμος της Τσίγκου είχε λάβει τέλος και στη συνέχεια εκείνη συνδέθηκε με πολύχρονη σχέση με το Γάλλο νεοελληνιστή Γκυ (Μισέλ) Σωνιέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Αμφίμαχος (σατράπης)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Αθηνά και Γίγαντας (Μουσείο Ακρόπολης αρ. 631)
Η Αθηνά που μάχεται τον Γίγαντα ήταν μέρος του συντάγματος που κοσμούσε το ανατολικό αέτωμα του παλιού ναού της ακροπόλεως. Φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο Ακρόπολης με αριθμό 631. Βρέθηκε σε διάφορα κομμάτια γύρω από τον Παρθενώνα και το Ερέχθειο μεταξύ 1863 και 1897.
Περιγραφή
Η σκηνή είναι εμπνευσμένη από την Γιγαντομαχία, κατά την οποία θεμελιώθηκε η κυριαρχία του Δία στον Όλυμπο. Η θεά Αθηνά στέκει όρθια βηματίζοντας με το αριστερό πόδι μπροστά και το αριστερό χέρι τεταμένο και οπλισμένο με την αιγίδα της που έχει μπορντούρα από φίδια. Το δεξί πόδι στηρίζεται στα δάκτυλα, ενώ η φτέρνα είναι ανασηκωμένη. Φοράει χιτώνα ιωνικού ρυθμού και ιμάτιο. Είναι οπλισμένη με την αιγίδα της και με περικεφαλαία. Το πρόσωπό της είναι στραμμένο μπροστά και χαμηλά, για να παρακολουθεί το Γίγαντα που έχει πέσει στο έδαφος και αμύνεται. Ο Γίγαντας είναι γυμνός. Τα μακρυά του μαλλιά του ήταν ζωγραφισμένα σε σκούρο μπλε ή πράσινο.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου
Η Μονή του Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου βρίσκεται στις δυτικές πλευρές του όρους Άσκιου, 4 χλμ. ΝΑ. του σύγχρονου οικισμού της Κορησού και απέχει από την πόλη της Καστοριάς 19 χλμ. Α. Πιθανολογείται ότι τα κτίρια του παλαιού μοναστηριακού συγκροτήματος κτίστηκαν το 17ο αιώνα. Η μονή αναφέρεται σε επιστολή του Παύλου Μελά ο οποίος φιλοξενήθηκε από τον Ηγούμενο Γρηγόριο το 1904 και συμμετείχε ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα. Στις 26 Φεβρουαρίου 1905 λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε με εντολή του Βουλγαρικού κομιτάτου. Το μοναστήρι επαναλειτούργησε το 1963 ο Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Στεφανόπουλος με δύο μοναχές. Τέλος με απόφαση του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων το μοναστήρι από ανδρικό έγινε γυναικείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιου Νικολαου Τσιριλοβου Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Κωνσταντίνος Γκούτας
Ο Κωνσταντίνος Γκούντας ή Γούδας ή Μπουρονίκος, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Μεσολούρι Γρεβενών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Γκούντας γεννήθηκε το 1835 στο Μεσολούρι Γρεβενών. Έδρασε ως κλέφτης και αρματολός στη Δυτική Μακεδονία (περιοχή Σαμαρίνας) και τον Όλυμπο για 30 χρόνια. Εγκατέστησε την οικογένειά του στο Μεγάροβο της Πελαγονίας. Συμμετείχε στη Μακεδονική επανάσταση του 1896, συνεργαζομενος με τον Αθανάσιο Μπρούφα και το Λουκά Κόκκινο. Έκτοτε συνέχισε την κλέφτικη δράση έως το Μακεδονικό Αγώνα. Στη συνέχεια εγκατέστησε την οικογένειά του (σύζυγο και τέσσερις γιους) για λόγους ασφαλείας στον Τύρναβο. Στις 7 Μαρτίου του 1904 έσπευσε στη Μονή Ρουσάνης στην Καλαμπάκα να συνδράμει με τους άντρες του και το γιο του Στέργιο, στο σώμα του Στ. Δούκα (Μάλλιου) που ετοιμάζονταν να αναλάβει δράση στη Μακεδονία. Τελικά ανέλαβε δράση στη Μακεδονία το Δεκέμβριο του ίδιου έτους και συγκεκριμένα στα Καστανοχώρια. Παρά τη μεγάλη του ηλικία, ήταν ετοιμοπόλεμος, αποκαλούνταν δε, συχνά, "γερο-Γκούντας" ή "παππούς". Στις 25 Μαρτίου του 1905 συμμετείχε με τους δυο γιους του Στέργιο και Θεόδωρο (μετέπειτα ήρωες των Βαλκανικών Πολέμων) και το ογδονταμελές σώμα του, στην Επιχείρηση της Ζαγορίτσανης, όπου καταστράφηκε ολοσχερώς άνδρο Βουλγάρων κομιτατζήδων. Στις 30 Απριλίου του 1905 συμμετείχε με το σώμα του στη Μάχη του Εζερετσίου (Πετροπουλακίου) κατά Βουλγάρων κομιτατζήδων. Στις 13 Ιουνίου του 1905 συμμετείχε στη Μάχη της Οσνίτσανης (Καστανόφυτου) κατά Βουλγάρων κομιτατζήδων. Ο Κωνσταντίνος Γκούντας με το σώμα του, συμμετείχε επίσης στη Μάχη του Παλιοκριμνίου στις 15 Ιουλίου του 1905 και στη Μάχη Πέτρας Μούκα του Γράμμου στις 27 Ιουλίου του ίδιου έτους με Οθωμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα. Στην τελευταία μάχη μάλιστα διακρίθηκαν οι Κωνσταντίνος Γκούντας και Σ. Δούκας, καθώς μάχονταν όρθιοι επί ώρες. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους πήρε μέρος στη δεύτερη Μάχη της Οσνίτσανης (Καστανόφυτου), στις 24 Αυγούστου, ενάντια στις ομάδες του Μήτρο Βλάχο και Κωνσταντίνο Κυριάζο. Την άνοιξη του 1906 ανέλαβε δράση στο Βαρνούντα (Περιστέρι) και την Πελαγονία, ιδιαίτερα στις περιοχές Ρέσνας (σήμερα Ρέσεν) - Μηλόβιστας. Εκεί συναντήθηκε στα τέλη Μαΐου με τον Γ. Δικώνυμο Μακρή, με τον οποίο, κατόπιν, συνεργάστηκε στενά. Κατά τη συνάντησή τους στο Μεγάροβο περικυκλώθηκαν από Οθωμανικό απόσπασμα. Ο Γ. Δικώνυμος Μακρής τραυματίστηκε βαριά κατά τη συμπλοκή αλλά με τη βοήθεια του Κωνσταντίνου Γκούντα και του σώματός του κατάφερε να φυγαδευτεί από τους Ζαχαριουδάκη, τον Παύλο Ρακοβίτη και τον Δήμο Ευαγγέλου (από το Σρέμπενο). Από το καλοκαίρι του 1906 με το εξηνταμελές σώμα του ανέλαβε δράση με περιοχή ευθύνης, αυτήν του Σμιλέβου. Στις 26 Αυγούστου του ίδιου έτους συγκρούστηκε με κομιτατζήδες έξω από το Σμίλεβο και στη συνέχεια εισήλθε στο χωριό, όπου εκτέλεσε τους αρχικομιτατζήδες που το έλεγχαν. Φρόντισε μάλιστα να επανέλθουν τα ελληνικά εκκλησιαστικά βιβλία στο ναό που είχαν αφαιρέσει οι Βούλγαροι, αφού κατέστρεψε τα νεοεισαχθέντα βουλγαρικά. Έδρασε στην περιοχή Βαρνούντα (Περιστερίου) και την Πελαγονίας έως το 1908, συνεργαζόμενος με τον Γ. Δικώνυμο Μακρή. Το 1908 με την επανάσταση των Νεοτούρκων προσέφυγε στην ελεύθερη Ελλάδα για λόγους ασφαλείας, όπου διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Γρεβενών Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896
Λανς Στορμ
Ο Λανς Έβερς (Lance Timothy Evers, 3 Απριλίου 1969) είναι Καναδός παλαιστής. Περισσότερο γνωστός είναι με το όνομα Λανς Στορμ που χρησιμοποιεί στα ρινγκ. Αυτή την περίοδο έχει συμφωνία με το Ring of Honor.
Καριέρα
Ο Λανς Στορμ ξεκίνησε το 1990 την εκπαίδευσή του στην σχολή των Χαρτς, όπου γνώρισε τον Κρις Τζέρικο. Μαζί μάθανε τα μυστικά της επαγγελματικής πάλης και πάλεψαν για πρώτη φορά, ο ένας εναντίον του άλλου. Μαζί έφτιαξαν ομάδα και αγωνίστηκαν σε αρκετές εταιρείες της Αμερικής και της Ιαπωνίας. Οι δρόμοι τους χώρισαν το 1995, που συνέχισε ο καθένας μόνος του.
ECW
Το 1996 ο Στορμ συνέχισε στο Extreme Championship Wrestling. Έμεινε εκεί ως το 2000 και κατέκτησε τρεις φορές τους Ομαδικούς τίτλους της εταιρείας, μια με τον Κρις Καντίδο και δύο με τον Τζάστιν Κρέντιμπλ.
WCW
Από το 2000 συνέχισε στο World Championship Wrestling, έως το κλείσιμό του λόγω χρεωκοπίας το 2001. Εκεί πρόλαβε και κατέκτησε μια φορά τον τίτλο Ελαφρών Βαρών, μια φορά το Σκληροπυρηνικό Πρωτάθλημα και τρεις φορές τον τίτλο Ηνωμένων Πολιτειών.
WWE
Όταν το WCW έκλεισε και εξαγοράστηκε από το WWE, ο Λανς Στορμ συνέχισε εκεί. Από το 2001 έως και το 2004 που έμεινε εκεί, κατέκτησε τέσσερις φορές τους Παγκόσμιους Ομαδικούς τίτλους, μια φορά με τον Κρίστιαν, δύο φορές με τον Γουίλιαμ Ρίγκαλ και μια φορά με τον Τσιφ Μόρλεϊ. Επίσης έγινε και μια φορά Διηπειρωτικός Πρωταθλητής.
ROH και άλλα
Από τον Απρίλιο του 2004, ο Λανς Στορμ αποφάσισε να σταματήσει να παλεύει και δέχτηκε έναν ρόλο εκπαιδευτή από το WWE. Το 2005 επέστρεψε στην δράση σποραδικά και επίσης την ίδια χρονιά άνοιξε δική του σχολή πάλης. Από το 2006 εμφανίζεται στο Ring of Honor, μερικές φορές με αρκετά μεγάλη αποχή. Τέλος από το 2009 έχει γίνει επικεφαλής αγώνων στο Prairie Wrestling Alliance.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Εραζγκαβόρς
Το Εραζγκαβόρς (αρμενικά: Երազգավորս, έως το 1945 γνωστό ως Αραλίχ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,640 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
1466
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1466 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πατριάρχης Ρουμανίας Ιουστίνος
Τελείωσε τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1934. Το 1937 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της αυτής Σχολής. Στις 15 Μαρτίου 1956 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Σιμπίου και Μητροπολίτης Τρανσυλβανίας. Τον Ιανουάριο του 1957 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ιασίου καθώς επίσης Μητροπολίτης Μολδαβίας και Σουτσεάβας. Δυο δεκαετίες αργότερα, και συγκεκριμένα στις 12 Ιουνίου του 1977 ο Ιουστίνος εξελέγη Πατριάρχης Ρουμανίας και με το τότε κομμουνιστικό καθεστώς είχε σχέσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν αγαστές. Αποκατέστησε μερικές από τις σημαντικότερες εκκλησίες και μοναστήρια της Ρουμανίας. Απεβίωσε στο Βουκουρέστι στις 31 Ιουλίου 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιουστίνος Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Καβάκια Ευρυτανίας
Τα Καβάκια είναι μικρός ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Είναι κτισμένος στις πλαγιές των Αγράφων σε υψόμετρο 1.156 μέτρα και νοτιοανατολικά της κορυφής Κοκκινόλακκες (υψόμ. 1.911 μέτρα) ενώ από την περιοχή του ξεκινά ο ποταμός Αγραφιώτης. Απέχει 43 χλμ. Β. από το Κερασοχώρι, 81 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Καρπενήσι και 5 χλμ. Β. από το Τροβάτο, του οποίου θεωρείται από παλιά συνοικισμός. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Τροβάτου του δήμου Αγράφων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Τροβάτο και τον Άγιο Αθανάσιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Τροβάτου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγράφων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 9 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Κόκκινη Βασιλική
Η Κόκκινη Βασιλική (Τουρκικά : Kızıl Avlu), που ονομάζεται επίσης η Κόκκινη Αίθουσα και η Κόκκινη Αυλή, είναι μνημειακός ερειπωμένος ναός στην αρχαία πόλη της Περγάμου (σήμερα Μπέργκαμα) στη δυτική Τουρκία. Ο ναός χτίστηκε κατά τους Ρωμαϊκούς Χρόνους, πιθανότατα την εποχή του Αδριανού και πιθανώς κατόπιν εντολής του. Είναι μια από τις μεγαλύτερες ρωμαϊκές κατασκευές που σώζονται ακόμη στον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Ο ναός πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε για τη λατρεία των Αιγυπτιακών θεών - συγκεκριμένα της Ίσιδας και / ή του Σεράπι, και ενδεχομένως και των Όσιρι, του Αρποκράτη και άλλων μικρότερων θεών, που μπορεί να λατρεύονταν στις δύο ροτόντες, και οι δύο σωζόμενες σχεδόν άθικτες, δίπλα στον κύριο ναό.
Αν και το ίδιο το κτίριο είναι τεράστιου μεγέθους, ήταν μόνο ένα μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου ιερού συγκροτήματος, που περιβαλλόταν από ψηλά τείχη, που επισκιάζει ακόμη και τον κολοσσιαίο ναό του Δία στο Μπάαλμπεκ. Ολόκληρο το συγκρότημα χτίστηκε ακριβώς πάνω από τον ποταμό Σελινούς σε ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα μηχανικής που περιλάμβανε την κατασκευή μιας τεράστιας γέφυρας πλάτους 196 μέτρων για να διοχετεύσει το ποτάμι μέσω δύο καναλιών κάτω από το ναό. Η γέφυρα της Περγάμου εξακολουθεί να στέκεται σήμερα, υποστηρίζοντας σύγχρονα κτίρια και ακόμη και κυκλοφορία οχημάτων. Μια σειρά από σήραγγες και θαλάμους βρίσκεται κάτω από τον κεντρικό ναό, συνδέοντάς τον με τις πλευρικές ροτόντες και δίνοντας ιδιωτική πρόσβαση σε διαφορετικές περιοχές του συγκροτήματος. Διάφορες αποχετεύσεις, κανάλια νερού και λεκάνες βρίσκονται μέσα, γύρω και κάτω από τον κύριο ναό και μπορεί να έχουν χρησιμοποιηθεί για συμβολική αναπαράσταση της πλημμύρας του Νείλου.
Ο ναός μετατράπηκε από τους Βυζαντινούς σε χριστιανική εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη αλλά στη συνέχεια καταστράφηκε. Σήμερα τα ερείπια του κύριου ναού και μία από τις πλευρικές ροτόντες είναι επισκέψιμα, ενώ η άλλη πλευρά ροτόντα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως μικρό τζαμί.
Ιστορία
Η ημερομηνία κατασκευής του ναού δεν έχει καταγραφεί, αλλά από το ύφος των γλυπτών και των τεχνικών οικοδόμησης έχει προταθεί ως ημερομηνία το πρώτο μισό του δεύτερου αιώνα μ.Χ. Η χρήση κόκκινου τούβλου σε μαζική κλίμακα, μοναδική στη Μικρά Ασία, αλλά σχετικά συχνή στην Ιταλία εκείνη την εποχή, δείχνει ότι ο αρχιτέκτονας δεν ήταν ντόπιος. Το τεράστιο μέγεθος και η πλούσια κατασκευή του συγκροτήματος δείχνει έναν εξαιρετικά πλούσιο προστάτη, ο οποίος έστειλε έναν Ρωμαίο αρχιτέκτονα και εργάτες στην Πέργαμο για να χτίσει το ναό. Ο πιο πιθανός υποψήφιος είναι ο ίδιος ο αυτοκράτορας Αδριανός. Είναι γνωστό ότι ήταν ενθουσιώδης χορηγός των αιγυπτιακών θεών και έχτισε ναούς της Ίσιδας και του Σεράπι σε διάφορα μέρη του ρωμαϊκού κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της δικής του έπαυλης στο Τίβολι.
Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της χριστιανικής εποχής ο ναός καταστράφηκε από φωτιά. Δεν αποκαταστάθηκε, αλλά αναπτύχθηκε ξανά τον 5ο αιώνα μ.Χ. ως χριστιανική βασιλική, χτισμένη μέσα στο κέλυφος του κατεστραμμένου ναού. Οι στοές χτίστηκαν χωρίζοντας το εσωτερικό σε κεντρικό κλίτος και δύο πλευρικά κλίτη. Το ανατολικό τείχος κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε με ιερό. Το επίπεδο του δαπέδου ανυψώθηκε κατά περίπου 2 μέτρα, κρύβοντας το αρχικό ρωμαϊκό δάπεδο, αν και το προηγούμενο επίπεδο του δαπέδου έχει αποκατασταθεί από αρχαιολόγους. Η εκκλησία πιθανότατα καταστράφηκε από τις δυνάμεις του αραβικού στρατηγού Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ, ο οποίος πολιόρκησε και λεηλάτησε την πόλη το 716-717 κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης προσπάθειάς του να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη. Η Πέργαμος έπεσε στα τουρκικά χέρια το 1336 και το κτίριο μετατράπηκε σε τζαμί.
Το συγκρότημα έχει διερευνηθεί και ανασκαφεί σε μια σειρά ανασκαφών από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Το 1906-1909 ο Π. Σβάρτσμαν ετοίμασε λεπτομερή σχέδια των ερειπίων κατά τη διάρκεια μιας γερμανικής ανασκαφής της ελληνιστικής πόλης. Ο ναός και τα τέμενος ανασκάφηκαν από τον Τέοντορ Βίγκαντ το 1927. Νέες αρχαιολογικές μελέτες πραγματοποιήθηκαν από το 2002 έως το 2005 υπό τον Α. Χόφμαν. Οι προσπάθειες αποκατάστασης συνεχίστηκαν επίσης, πρώτα τη δεκαετία του 1930 υπό τον O. Μπαγιατλί, διευθυντή του Μουσείου Περγάμου, και αργότερα στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Περαιτέρω εργασίες αποκατάστασης πραγματοποιήθηκαν στον κύριο ναό το 2006 και η νότια ροτόντα αποκαταστάθηκε μεταξύ 2006 και 2009.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ| Σχέδιο της "Κόκκινης Βασιλικής" και του γύρω συγκροτήματος Ο ναός χτίστηκε στην κάτω πόλη της Περγάμου στους πρόποδες του λόφου στον οποίο στεκόταν η ακρόπολη της αρχαίας πόλης. Βρισκόταν στο ανατολικό άκρο αυτής όπου ήταν αρχικά ένας τεράστιος ιερός περίβολος ή τέμενος, μήκους 270 και πλάτους 100 μέτρων, που περιβαλλόταν από πέτρινους τοίχους που ύψους τουλάχιστον 13 μέτρων. Το μεγαλύτερο τμήμα του τεμένους καταστράφηκε και χτίστηκε πριν από πολύ καιρό, αλλά σημαντικά τμηματα των τειχών παραμένουν σε ύψος 13 σήμερα. Η κύρια είσοδος βρισκόταν στη δυτική πλευρά του τεμένους μέσω μιας κολοσσιαίας μαρμάρινης πύλης. Μικρότερες πύλες βρίσκονταν στην ίδια πλευρά, βόρεια και νότια της κύριας πύλης. Από εκεί, οι επισκέπτες περπατούσαν περίπου 200 μέτρα σε ένα τεράστιο προπύλαιο (ή μνημειακή πύλη) μπροστά από τον ναό, υποστηριζόμενη από μια σειρά κιόνων ύψους 14 μέτρων.
Το τέμενος χτίστηκε στην κορυφή του ποταμού Σελινούντα, πιθανώς επειδή το άτομο που ανέθεσε το συγκρότημα ήθελε να βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και όχι σε μια απομακρυσμένη περιοχή. Καθώς η πόλη είχε ήδη χτιστεί σε μεγάλο βαθμό, η κοίτη του ποταμού προσέφερε μια κατά τα άλλα αχρησιμοποίητη τοποθεσία για το συγκρότημα του ναού και μείωσε τον αριθμό των ιδιοκτησιών που θα έπρεπε να κατεδαφιστούν για να μπορέσουν να το κάνουν. Ο ποταμός διοχετεύθηκε σε δύο σήραγγες που διέρχονται διαγώνια σε μήκους περίπου 150 μέτρων, βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά, κάτω από τα τέμενος και τον ναό. Αυτή η κατασκευή, η γέφυρα της Περγάμου, εξακολουθεί να στέκεται σήμερα και συνεχίζει να παροχετεύει τον ποταμό κάτω από το συγκρότημα.
Ο ναός
δεξιά|μικρογραφία| Άποψη του ναού από τα βόρεια, όπου φαίνεται επίσης η βόρεια ροτόντα. Η οροφή της νότιας ροτόντας μπορεί να φανεί στην άλλη πλευρά. δεξιά|μικρογραφία| Το εσωτερικό του ναού, που δείχνει το βάθρο και (αριστερά) τη βάση του λατρευτικού αγάλματος. Μικρότερα αγάλματα των θεών θα βρίσκονταν στις πλευρικές εσοχές. Ο ναός έχει μέγεθος μήκος 60 μέτρα από ανατολικά προς δυτικά και πλάτος 26 μέτρα από βορρά προς νότο. Τα τείχη του σώζονται ακόμη και σε ύψος 19 μέτρων, αν και η στέγη και ο ανατολικός τοίχος του δεν υπάρχουν πια και μεγάλο μέρος του αρχικού εσωτερικού καταστράφηκε όταν μετατράπηκε σε χριστιανική βασιλική. Το κτίριο ήταν αρχικά μια τεράστια αίθουσα, και όχι μια βασιλική, καλυμμένη από ξύλινη στέγη που δεν είχε εσωτερική υποστήριξη ή κιονοστοιχία. Τα τείχη του ήταν χτισμένα εξ ολοκλήρου από κόκκινα τούβλα που έδωσαν στο κτίριο το σύγχρονό του όνομα. Ήταν καλυμμένα με μάρμαρο σε διάφορα χρώματα, αν και αυτό έχει εξαφανιστεί εντελώς. Μερικά σημαντικά δομικά μέρη κατασκευάστηκαν επίσης από μάρμαρο.
Συνολικά δώδεκα τοξωτές κόγχες είναι ενσωματωμένες στα τοιχώματα του δυτικού άκρου του ναού, πέντε στο βόρειο και πέντε στο νότιο τείχος και άλλα δύο δίπλα την πόρτα στο δυτικό τοίχο. Έχουν 2,55 μέτρα πλάτος και 6 μέτρα ύψος και κατά πάσα πιθανότητα στέγαζαν αγάλματα θεοτήτων - ίσως οι δώδεκα θεοί του ζωδιακού κύκλου. Στο μυθιστόρημά του Μεταμορφώσεις, ο Ρωμαίος συγγραφέας Απουλήιος περιέγραψε μια επίσκεψη στο ναό στην οποία ο πρωταγωνιστής του «είδε τους εσωτερικούς και τους ουράνιους θεούς, μπροστά στους οποίους στάθηκα και λάτρεψα». Κοντά στο κέντρο της αίθουσας βρίσκεται μια ρηχή λεκάνη, βάθους 22 εκατοστών και 5,2 μέτρων μήκος, στην οποία στέκονταν τρεις ορθογώνιες δεξαμενές, τοποθετημένες παράλληλες μεταξύ τους. Δεν είχε σωλήνα εισροής ή αποστράγγισης. Τα ανατολικά και δυτικά μισά της αίθουσας χωρίζονται από ένα κανάλι νερού με επένδυση από αλάβαστρο, πλάτους 1,4 μέτρων και βάθους 1,37 μέτρων, που εκτεινόταν σε όλο το πλάτος του ναού. Αυτό είχε ουσιαστικό σημείο εισροής ή εξόδου, ύψους ενός μέτρου και πλάτους 45 εκατοστών, που εξέρρεε κάπου δυτικά προς την κατεύθυνση του ποταμού. Το δάπεδο του ναού κατασκευάστηκε από πλάκες από μάρμαρο και γρανίτη που μεταφέρθηκαν ακόμη και από την Αίγυπτο.
Το ανατολικό άκρο της αίθουσας θα ήταν κλειστό για το κοινό και θα είχε πρόσβαση μόνο από τους ιερείς του ναού και τους συνοδούς τους. Στέγαζε το λατρευτικό άγαλμα, το οποίο βρισκόταν σε μια βάση που βρισκόταν με τη σειρά του σε ένα βάθρο που υψωνόταν 1,5 μέτρο πάνω από το δάπεδο του ναού. Το άγαλμα είχε ύψος τουλάχιστον 10 μέτρα, πλησιάζοντας το μέγεθος αυτό του μεγάλου αγάλματος του Δία στην Ολυμπία, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Μια τρύπα εισόδου στη βάση υποδηλώνει ότι οι ιερείς μπορούσαν να σκαρφαλώσουν μέσα στο σώμα του αγάλματος, ίσως για να το κάνουν να «μιλήσει» κατά τη διάρκεια τελετών.
Στο άκρο του ναού υπήρχαν δύο τεράστιοι πύργοι, προβάλλοντας κάποια απόσταση από το ανατολικό τείχος του τεμένους. Ο αρχικός τοίχος δεν υπάρχει πια, αλλά από τα θεμέλια φαίνεται ότι θα ήταν σε σχήμα ανεστραμμένου ημικυκλίου. Κατά τη διάρκεια της χριστιανικής εποχής κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε με ένα αψιδωτο τείχος.
Αυλή και ροτόντα
δεξιά|μικρογραφία| Η νότια ροτόντα και ένα σωζόμενο τμήμα του νότιου τείχους του τεμένους. Οι τρύπες για τις δοκούς της στέγης της στοάς μπορούν να φανούν στον τοίχο. Δύο ρότονες με θόλους στέκονται και στις δύο πλευρές του κυρίως ναού. Αν και έχει αφαιρεθεί η αρχική τους επένδυση από μάρμαρο, εξακολουθούν να είναι ουσιαστικά ανέπαφες. Η καθεμιά έχει ύψος 18 μέτρα. διάμετρο 12 μέτρα και πόρτες ύψους 11,5 μέτρων. Ένα φωτιστικό άνοιγμα (οπαίον) είχε αρχικά πλάτος 3,7 μέτρα. Οι δύο ροτόντες είχαν διαφορετικές μοίρες στη σύγχρονη εποχή. Η νότια πλευρά, η οποία αποτελεί μέρος του αρχαιολογικού χώρου της Κόκκινης Βασιλικής και είναι ανοιχτή για τους επισκέπτες, επαναχρησιμοποιήθηκε και τροποποιήθηκε την Οθωμανική περίοδο και τον 19ο αιώνα έγινε το μηχανοστάσιο ενός εργοστασίου ελαιολάδου. Οι εσωτερικοί του τοίχοι εξακολουθούν να καλύπτονται με μαύρη αιθάλη από τον καπνό που έβγαινε από τα μηχανήματα. Η βόρεια ροτόντα χρησιμοποιείται σήμερα ως τζαμί.
Οι δύο ροτόντες βρισκόταν μέσα σε αυλές στα βόρεια και νότια του κύριου ναού. Περικυκλώνονταν από όλες τις πλευρές από στοές πλάτους 5 μέτρων, που υποστηριζόταν στην ανατολική πλευρά από άτλαντες και καρυάτιδες αποτελούμενη κάθε μία από δύο στοιχεία που στέκονταν πλάτη με πλάτη και στήριζαν τη στοά της στέγης. Οι μορφές προορίζονταν σαφώς να αντιπροσωπεύουν Αιγύπτιους, καθώς απεικονίζονται φορώντας αιγυπτιακό καπέλα.
Ένα ζευγάρι λεκάνες νερού βρίσκονται μπροστά από κάθε ροτόντα, με διαστάσεις 11,5 μέτρα μήκος, 2,5 μέτρα πλάτος και 85 εκατοστά βάθος. Αυτές οι λεκάνες η κάθε μία είχαν μια μικρότερη στρογγυλή λεκάνη διαμέτρου 1,75 μέτρων σε κάθε άκρο.
Υπόγειο
Ένα υπόγειο συγκρότημα βρίσκεται κάτω από το ναό και τις ροτόντες. Σπειροειδείς ράμπες οδηγούν προς τα κάτω από τις ροτόντες και συνδέονται με ένα πέρασμα Βορρά-Νότου που συνδέει και τα τρία κτίρια. Οι διάδρομοι διακλάδωσης οδηγούν σε δευτερεύουσες εισόδους στο τέμενος και σε αρκετούς υπόγειους θαλάμους με κίονες - δύο στη νότια πλευρά έχουν ανασκαφεί και υποτίθεται ότι υπάρχει αντίστοιχο ζεύγος θαλάμων κάτω από το τζαμί / ροτόντα στη βόρεια πλευρά. Οι διάδρομοι προσέφεραν πρόσβαση στην κρυφή είσοδο του ιερού αγάλματος και επίσης στα πλευρικά τοιχώματα του ναού, που συνδέεται με φρεάτια που συνδέονται με την οροφή του ναού.
Οι σήραγγες έχουν ύψος 2 μέτρα και πλάτος μεταξύ 0,45 με 1,4 μέτρα πλάτος. Φαίνεται ότι ήταν γενικά χωρίς διακόσμηση, αλλά ορισμένα κομμάτια από χρωματιστό γύψο αναφέρονται ότι είναι ορατά σε μια περιοχή - ίσως το κατάλοιπο κάποιου είδους διακόσμησης. Οι θάλαμοι με τους οποίους συνδέονται είναι σημαντικές δομές. Δύο είναι ορθογώνια δωμάτια και στις δύο πλευρές του κύριου ναού, διαστάσεων 9 επί 15 μέτρα και ύψος 4 μέτρων υποστηριζόμενα από κολώνες διατεταγμένες σε σχέδιο 3 x 3. Τα άλλα δύο, που βρίσκονται στην άκρη κάθε ροτόντας, είναι σημαντικά μεγαλύτερα. έχουν διαστάσεις 13 επί 15 μέτρα και σχέδιο στηλών 4 x 4. Οι δύο ανεσκαμμένοι θάλαμοι δίπλα στη νότια ροτόντα χρησιμοποιούνται σήμερα ως αποθηκευτικός χώρος για τον αρχαιολογικό χώρο.
Χρήση και σκοπός
δεξιά|μικρογραφία| Ατλαντίδα που φοράει αιγυπτιακή κόμμωση - μια ένδειξη της φύσης των θεών που λατρεύονταν στο ναό Ο ναός σίγουρα χρησιμοποιήθηκε για να λατρέψει Αιγύπτιους θεούς, όπως δείχνει η παρουσία αιγυπτιακών ατλαντιδίων. Ποιοι συγκεκριμένοι θεοί λατρεύονταν, ωστόσο, είναι ασαφές. Μια επιγραφή που αναφέρεται στον ναό αναφέρει « Σέραπις, Ίσις, Αρποκράτη, Όσιρις, Άπις, ο Ήλιος σε ένα άλογο... Άρη και Διόσκουροι». Μια άλλη επιγραφή αναφέρει τον Σέραπι, και μια μικρή κεφαλή από τερακότα της Ίσιδας ανακαλύφθηκε στην περιοχή του τεμένους. Ένας από τους παπύρους της Οξυρρύγχου από την Αίγυπτο αναφέρεται στην Ίσιδα ως η ὲν Περγάμῳ δεσπότις ("αυτή που κυβερνά στην Πέργαμο"). Ο ναός μπορεί κάλλιστα να ήταν αφιερωμένος στην Ίσιδα, αν και ορισμένοι ιστορικοί το ερμήνευσαν ως Σεράπειο (ναός του Σέραπι). Οι δύο ροτόντες μπορεί να είχαν χρησιμοποιηθεί για τη λατρεία του Ώρου και του Ανούβη.
Η διάταξη του ναού παρέχει περισσότερες ενδείξεις για το πώς χρησιμοποιήθηκε. Σε αντίθεση με τους ελληνικούς ναούς, όπου ολόκληρο το κτίριο θεωρείται το σπίτι της θεότητας, ο θεός που λάτρευε στην «Κόκκινη Βασιλική» περιοριζόταν στο ανατολικό μισό του ναού. Παρόμοια διάταξη βρίσκονται σε άλλους ναούς της Ίσιδος και του Σεράπι αλλού στη Μικρά Ασία και την Ελλάδα. Το τέμενος είναι ένα τεράστια διευρυμένο ισοδύναμο περιβλήματος που βρίσκεται αλλού σε ελληνικά ιερά μυστηρίου, όπως εκείνο όπως στην Ελευσίνα στην Ελλάδα, όπου λάμβαναν κάθε χώρα τα Ελευσίνια Μυστήρια. Ο σκοπός των ψηλών τειχών του ήταν να εμποδίσει τους ξένους να παρακολουθήσουν τελετές που πραγματοποιήθηκαν εντός του τεμένους και του περίβολου του ναού, διατηρώντας έτσι το μυστήριο των τελετών.
Το νερό φαίνεται να ήταν το κεντρικό θέμα των τελετών που πραγματοποιήθηκαν στο ναό, κρίνοντας από τον αριθμό των χαρακτηριστικών του νερού (λεκάνες, γούρνες και ούτω καθεξής) στο συγκρότημα. Οι λεκάνες έξω από τον ναό μπορεί να ήταν καθαρά διακοσμητικές, αλλά εκείνες στο εσωτερικό φαίνεται να προορίζονται για χρήση σε τελετές. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν τελετουργίες καθαρισμού - ψεκασμό των πιστών με νερό - και πιθανώς επίσης μια τελετουργική αναπαράσταση της πλημμύρας του Νείλου. Ο Ρόμπερτ Α. Γουάιλντ υποστήριξε ότι η βαθιά λεκάνη που χωρίζει τον ναό στα ανατολικά και δυτικά του μισά μπορεί να έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει πλημμυρικό ή βρόχινο νερό στο ναό κατά τις περιόδους βροχής το χειμώνα. Η λεκάνη χρησίμευσε επίσης για να διαχωρίσει το δημόσιο δυτικό μισό του ναού από το ιερό ανατολικό μισό. Οι μύστες μπορεί να έχουν περνούσαν από τα υπόγεια περάσματα προς την λατρευτική περιοχή, όπου θα παρουσιάζονταν στους προσκυνητές που γέμιζαν το δυτικό άκρο του ναού. Κάτι τέτοιας φύσης υπαινίσσεται από τον Απουλήιο στις Μεταμορφώσεις : «Εκεί, στη μέση αυτού του ιερού ναού πριν από την εικόνα της θεάς, έπρεπε να σταθώ πάνω σε έναν ξύλινο άμβωνα».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πέργαμος Κατηγορία:Κατεστραμμένα κτίρια και κατασκευές στην Τουρκία Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Ναοί
Γκετκ
Το Γκετκ (αρμενικά: Գետք, έως το 1945 γνωστό ως Νταχαρλού ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 597 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Αγία Τριάς (Λεμεσός)
Η Αγία Τριάς (ή η Αγία Τριάδα) είναι συνοικία του Δήμου Λεμεσού.
Τοποθεσία
Στα δυτικά συνορεύει με την Αγία Νάπα, στα βόρεια με την Αγία Ζώνη και στα ανατολικά με τη Νεάπολη. Το νότιο μέρος της συνοικίας είναι παραθαλάσσιο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αγίας Τριάδας παρουσιάζει σταθερές τάσεις. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγίας Τριάδας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ναός Αγίας Τριάδας
Ο ιερός ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα. Η εκκλησία ξεκίνησε να κατασκευάζεται τον Απρίλιο του 1922 στη θέση παλαιότερου και μικρότερου ναού. Αποπερατώθηκε το 1938.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λεμεσού
1467
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1467 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φρατρία
Φρατρία χαρακτηρίζεται στην αρχαία Ελληνική κοινωνία μια κοινωνικοπολιτική ομάδα ανθρώπων ενταγμένη τυπικά σε ένα σύνολο με συγκεκριμένους στόχους, επιδιώκοντας κοινούς ιδιοτελείς σκοπούς. Απαρτίζονταν από όμαιμους που είχαν έναν κοινό πρόγονο - γενάρχη, έτρωγαν απ' την ίδια χύτρα και ανέπνεαν τον ίδιο αέρα, προϋποθέσεις κοινής διαμονής. Ετυμολογικά προέρχεται απ' την λέξη Φράτηρ-Φράτερ/Φράτωρ, προερχόμενη απ' τη Μινωική Γλώσσα, όπου δηλώνει τον «αδελφό», μιας και τα μέλη της φρατρίας ήταν «αδέλφια» μεταξύ τους ή αλλιώς «αδελφά γένη».
Γεώργιος Σαμαρίδης
Ο Γεώργιος Σαμαρίδης ή Λογοθέτης (1911-1949) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, αντιστασιακός την περίοδο της Κατοχής μέσα από τις τάξεις του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΔΣΕ κατά τον Εμφύλιο.
Βιογραφικά στοιχεία και σταδιοδρομία στον Ελληνικό Στρατό
Ο Σαμαρίδης γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1911 στον Πολιχνίτο της Λέσβου και ήταν μέλος πολύτεκνης οικογένειας. Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του εισήχθη το 1928 στη Σχολή Ευελπίδων και μετά από τετραετή φοίτηση, ορκίστηκε το 1932 ανθυπολοχαγός Πεζικού. Παράλληλα τοποθετήθηκε στη Σχολή ως καθηγητής τακτικής. Το 1935 έλαβε μέρος στο αποτυχημένο βενιζελικό κίνημα του Μαρτίου με αποτέλεσμα την απόταξή του από το στράτευμα στο οποίο επανήλθε κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-1941.
Στην Εθνική Αντίσταση
Μετά τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας ως συνέπεια της γερμανικής εισβολής, όντας πια λοχαγός θα συμμετάσχει στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΛΑΣ με το πολεμικό όνομα «Λογοθέτης». Συγκεκριμένα, υπηρέτησε αρχικά ως επιτελάρχης στην I Μεραρχία του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας και έπειτα μετατέθηκε με την ίδια ιδιότητα στην II Μεραρχία Αττικοβιωτίας όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της Κατοχής.
Στον Εμφύλιο
Το 1945 τοποθετήθηκε εξαιτίας της συμμετοχής του στον ΕΛΑΣ, στον Β' Πίνακα αξιωματικών με συνέπεια τον εκτοπισμό του αρχικά στη Φολέγανδρο και εν συνεχεία στη Νάξο από όπου και απέδρασε στις 15 Απριλίου 1947 μαζί με άλλους 11 αξιωματικούς. Με την προσχώρησή του στον ΔΣΕ λαμβάνει από την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση των ανταρτών το βαθμό του ταγματάρχη και τοποθετείται αρχικά στη θέση του επιτελάρχη του Γενικού Στρατηγείου του ΔΣΕ και κατόπιν σε αντίστοιχη θέση στη Μεραρχίας Δυτικής Μακεδονίας. Παράλληλα υπήρξε εκπαιδευτής της Σχολής Αξιωματικών του Γενικού Αρχηγείου (ΣΑΓΑ). Σκοτώθηκε στις 13 Απριλίου του 1949 στην περιοχή του Σμόλικα, ενώ μετά το θάνατό του η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση τον προήγαγε σε υποστράτηγο.
Σύμφωνα με μια άποψη, ο Σαμαρίδης λίγο καιρό πριν το θάνατό του φέρεται να βρισκόταν στη δυσμένεια ορισμένων ηγετικών στελεχών του ΔΣΕ λόγω της αντίθεσής του προς τον Γούσια πάνω σε ζητήματα τακτικής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Κάστρο του Σουόρντς
Το κάστρο του Σουόρντς είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο νορμανδικής αρχιτεκτονικής χτισμένο περί το 1200 στο Σουόρντς, στα βόρεια του Δουβλίνου.
Χτισμένο ως κατοικία των αρχιεπισκόπων του Δουβλίνου, το κάστρο του Σουόρντς δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ως στρατιωτική κατασκευή, αλλά εκτείνεται σε μια μεγάλη πενταγωνική οχυρωμένη έκταση περίπου 6000 m2 με έναν πύργο στον βορρά, λογικά η κατοικία του Διοικητή, και μια εντυπωσιακή σύνθετη γέφυρα στο νότο. Ο φύλακας εικάζεται πως διέμενε στο τμήμα αριστερά της πύλης, ενώ το δώμα του θυροφύλακα με το δωμάτιο του ιερέα από πάνω βρισκόταν στα δεξιά. Το διπλανό παρεκκλήσι, χτισμένο στα τέλη του 13ου αιώνα, χρησιμοποιήθηκε, λογικά, ως ιδιωτικό παρεκκλήσι του αρχιεπισκόπου.
thumb|αριστερά|Το κάστρο του Σουόρντς
Άλλα κτίρια, καταγεγραμμένα για μια έρευνα το 1326, έχουν πλέον εξαφανιστεί, συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης αίθουσας στο δυτικό τμήμα των τειχών. Από τη στιγμή που χτίστηκε το νέο παλάτι στο Τάλλαχτ το 1324, ο αρχιεπίσκοπος εγκατέλειψε το Σουόρντς, μετακόμιση που ενθαρρύνθηκε χωρίς καμιά αμφιβολία από τις ζημιές που είχε υποστεί στη διάρκεια της εκστρατείας του Μπρους το 1317. Οι οδοντωτές επάλξεις καταδεικνύουν μια σχετική χρησιμοποίησή του στη διάρκεια του 15ου αιώνα, αλλά από το 1583, στη διάρκεια της σύντομης κατάληψής του από τους Ολλανδούς προτεστάντες, το κτίσμα περιγράφεται ως « το παλιό παραχαϊδεμένο κάστρο ». Χρησιμοποιημένο ως κήπος τον 19ο αιώνα, το κάστρο πωλήθηκε κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Εκκλησίας της Ιρλανδίας.
Τελευταία ανακαινισμένο, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε την άνοιξη του 2010 ως τόπος γυρισμάτων για την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς Tudors.
Πηγή
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιρλανδία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιρλανδία
Γου Α-ιν
Ο Ουμ Χονγκ-σικ (κορεατικά: 엄홍식, Χάντσα: 劉亞仁, RR: Eom Hong-sik, MR: Om Hongsik, 6 Οκτωβρίου 1986), γνωστότερος περισσότερο με το καλλιτεχνικό του Γου Α-ιν, είναι Νοτιοκορεάτης ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, δημιουργικός διευθυντής και γκαλερίστας. Είναι γνωστός για τον πλουραλισμό διαφορετικότητας στους ρόλους του. Γεννήθηκε στο Ντέγκου, το μικρότερο από τρία παιδιά της οικογένειας, και παρακολούθησε μαθήματα Καλών Τεχνών στο σχολείο Gyeongbuk, ο οποίος στο πρώτο έτος του εκεί, ανακαλύφθηκε από ένα κινηματογραφικό ατζέντη, και σε μικρή ηλικία πήγε να ζήσει μόνος στη Σεούλ, να ακολουθήσει την κινηματογραφική του καριέρα. Παράτησε το σχολείο και αργότερα τελείωσε το Πανεπιστήμιο Ντανκούκ και το Πανεπιστήμιο Κόνκουκ. Πριν κάνει το ντεμπούτο του στην κινηματογράφο, δοκίμασε να ξεκινήσει καριέρα και στην βιομηχανία της K-Pop.
Το ντεμπούτο του στην τηλεόραση έγινε το 2003, σε μία διαφήμιση. Κι εκεί πρωτοξεκίνησε να χρησιμοποιεί το καλλιτεχνικό του, το οποίο προέρχεται από τη λέξη "ένα" στα γερμανικά. Την ίδια χρονιά έκανε και το ντεμπούτο του σε τηλεοπτική σειρά, την εφηβική Sharp,  ένα χρόνο αργότερα συμμετείχε στην April Kiss. Το 2006, έκανε και το ντεμπούτο στον κινηματογράφο με το Boys of Tomorrow. Το 2007, συμμετείχε και στο Skeletons in the Closet, από όπου έλαβε υποψηφιότητα στα βραβεία Blue Dragon. Από το 2010 άρχισε να λαμβάνει εσωτερική και εξωτερική δημοσιότητα, αρχής γενομένης με το Punch (2011). Το 2015, συμμετείχε στην ταινία The Throne, η οποία είναι μία από τις επιτυχημένες στη Νότια Κορέα, ενώ υπήρξε και επίσημη συμμετοχή της Νότιας Κορέας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Καλύτερης Ταινίας.
Το 2018, συμμετείχε και στο Burning, η οποία υπήρξε κι αυτή υποψήφια. Οι The New York Times, τον κατέταξαν για αυτόν τον ρόλο 9ο Καλύτερο Ηθοποιό για το 2018, ο πρώτος Κορεάτης που το καταφέρνει. Η ταινία υπήρξε και υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα. Γενικά, έχει υπάρξει πολυάριθμες φορές υποψήφιος για βραβείο, και με αρκετές νίκες. Από το 2013, ξεκίνησε να έχει κι ένεργό φιλανθρωπικό έργο με δωρεές. Από το 2014, έχει ξεκινήσει ερασιτεχνικά και τη συγγραφή. Του αρέσει ιδιαίτερα η μαγειρική, στην οποία κιόλας έχει επενδύσει. Το 2017, αποκάλυψε ότι είχε όγκο στα κόκαλα και για αυτόν τον λόγο δεν πήγε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, από την οποία πήρε οριστική αναβολή το καλοκαίρι του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες τηλέπαρουσιαστές
Σεμπαζάν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεμπαζαναί (γαλλικά: Cébazanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ασινέθ
Η Ασινέθ (εβραϊκά: |אָסְנַת, Osnát), ή Ασεννέθ ή Ασενέθ ή (προφορά στην αγγλική γλώσσα) Ασενάθ (κάποιες φορές μεταφέρεται και ως Οσνάτ, δηλαδή η εβραϊκή προφορά του ονόματος) είναι μια μορφή από το Βιβλίο της Γενέσεως (41:45, 41:50-52), μια αρχαία Αιγύπτια γυναίκα που ο Φαραώ έδωσε για γυναίκα στον Ιωσήφ. Κόρη του Πετεφρή, ιερέα στην Ον, έκανε δύο γιους στον Ιωσήφ, τον Μανασσή και τον Εφραίμ, οι οποίοι έγιναν πατριάρχες των Ισραηλιτικών φυλών του Μανασσή και του Εφραίμ.
Οι σύγχρονοι μελετητές λένε ότι το όνομά της προέρχεται από το αρχαίο αιγυπτιακό «αυτή που ανήκει στη (θεά) Νηίθ», και ότι το όνομά της μπορεί να μεταφερθεί φωνητικά από τα ιερογλυφικά του Νέου Αιγυπτιακού Βασιλείου ως ''Ns-Nt'.
Ελληνιστικά κείμενα
Η Γέννεσις δεν αναφέρει τίποτα άλλο για την Ασινέθ, αλλά η ιστορία της εμπλουτίζεται στο απόκρυφο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης Ιωσήφ και Ασινέθ. Εκεί, είναι μια παρθένα που απορρίπτει αρκετούς άξιους μνηστήρες για χάρη του Ιωσήφ, αλλά εκείνος δεν δέχεται μια ειδωλολάτρισσα για γυναίκα. Η Ασινέθ κλειδώνεται σε έναν πύργο και απαρνείται την ειδωλολατρία για χάρη του Θεού του Ιωσήφ, και δέχεται την επίσκεψη ενός αγγέλου ο οποίος δέχεται τη μεταστροφή της. Ακολουθεί ένα τελετουργικό που περιλαμβάνει μια κυψέλη. Την καλύπτουν μέλισσες και την τσιμπάνε στα χείλη της για να απομακρύνουν τις ψεύτικες προσευχές στους ειδωλολατρικούς θεούς του παρελθόντος της. Τώρα ο Ιωσήφ δέχεται να την παντρευτεί, και κατόπιν αυτή γεννάει τους γιους του, Μανασσή και Εφραίμ.
Ο γιος του Φαραώ θέλει για δικιά του την Ασινέθ, και συνωμοτεί για σκοτώσει τον Ιωσήφ με τη βοήθεια των αδελφών Δαν και Γαδ. Παρεμβαίνει όμως ο πιστός αδελφός Βενιαμίν, και τελικά ο γιος του Φαραώ σκοτώνεται.
Η Ασινέθ συγχωρεί τους συνωμότες, και μαζί με τον Ιωσήφ κυβερνούν την Αίγυπτο για 48 χρόνια, μετά τα οποία περνάνε το στέμμα στον εγγονό του Φαραώ.
Ραβινική λογοτεχνία
Το Μιδράς Pirke De-Rabbi Eliezer καταγράφει την άποψη ότι η Ασινέθ ήταν στην πραγματικότητα η κόρη της αδελφής του Ιωσήφ Δείνας, και ότι η σύλληψη της έγινε από τον βιασμό της Δείνα από τον Σέχεμ. Η ιστορία περιγράφει ότι μεταφέρθηκε από αγγέλους στην Αίγυπτο όπου υιοθετήθηκε. Σε κάποιες εκδοχές, αναγνωρίζεται από μια ειδική πλάκα που είχε τοποθετήσει ο Ιακώβ στο λαιμό της, που έφερε το όνομα του Θεού, και την ιστορία της σύλληψής της.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Ασινέθ ως αγία (Δικαία Ασινέθ), και εορτάζει τη μνήμη της την Κυριακή προ των Χριστουγέννων, ή αλλιώς Κυριακή των Προπατόρων.
«Κάλλει παρῆλθεν ἥλιος μὲν ἀστέρας, Ἡ δ' Ἀσινὲθ μοι τὰς ὑφ' ἥλιον κόρας.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2009-10 ήταν η 55η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αλκή Λάρνακας για 4η φορά στην ιστορία της.