cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γραμμή 3 (Μετρό Αθήνας)
Επέκταση προς Αιγάλεω
Τον Μάιο του 2007 η Γραμμή 3 επεκτάθηκε δυτικά από το Μοναστηράκι προς το Αιγάλεω με τους νέους σταθμούς Κεραμεικός, Ελαιώνας και Αιγάλεω. Ο σταθμός Αιγάλεω ήταν ο τερματικός σταθμός για 6 χρόνια.
Επέκταση προς Χαϊδάρι (Αγία Μαρίνα)
Η Γραμμή 3 επεκτάθηκε επιπλέον κατά 1,4 χλμ. προς τα δυτικά με τη λειτουργία τον Δεκέμβριο του 2013 του σταθμού Αγία Μαρίνα ο οποίος βρίσκεται επί της Ιεράς Οδού, στο ύψος του Δημαρχείου Αιγάλεω. Ο σταθμός Αγία Μαρίνα εξυπηρετεί τους πολίτες στο Χαϊδάρι και διαθέτει χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων.
Επέκταση προς Πειραιά (Δημοτικό Θέατρο)
thumb|right|Η επέκταση της Γραμμής 3 προς Πειραιά, που ολοκληρώθηκε το 2022.
Τον Οκτώβριο του 2004, επί Υπουργείας Σουφλιά, παρουσιάστηκε χάρτης μελέτης 8 γραμμών μετρό, στον οποίο εμφανιζόταν και η προέκταση προς Πειραιά. Ως τερματικός σταθμός της γραμμής 3, που θα επόταν του Δημοτικού Θεάτρου, ήταν ο σταθμός Ζέα στον Λιμένα Ζέας (Πασαλιμάνι).
Λόγω αρχαιολογικών ανασκαφών στον Λιμένα Ζέας την περίοδο 2002 - 2012, τα πλάνα για τη θέση του τερματικού σταθμού άλλαξαν και όταν η αρχική δημοπράτηση της προέκτασης προς Πειραιά προκηρύχθηκε τον Οκτώβριο του 2006 προέβλεπε τους σταθμούς Αγία Βαρβάρα, Κορυδαλλός, Νίκαια, Μανιάτικα, Πειραιάς, Δημοτικό Θέατρο και Ευαγγελίστρια, με συνολικό μήκος της σήραγγας στα 8,2 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο της γραμμής 3, ο τερματικός σταθμός της θα βρισκόταν στην Λεωφόρο Λαμπράκη στο ύψος του Γηροκομείου Πειραιά, το οποίο ανήκει στη Μητρόπολη Πειραιώς, και θα είχε την ονομασία Ευαγγελίστρια, από την ονομασία του ομώνυμου ναού δίπλα στο Γηροκομείο. Μόλις ανακοινώθηκε όμως αυτό επίσημα, τον Οκτώβριο του 2006 που ξεκίνησε η αρχική δημοπράτηση της επέκτασης της γραμμής 3, αντέδρασε αμέσως ο καινούριος τότε Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, με τον ισχυρισμό ότι θα ενοχλούνταν οι ηλικιωμένοι στο διπλανό Γηροκομείο Πειραιά, και τελικώς η κατασκευή του σταθμού αυτού ακυρώθηκε το 2007, καθώς ο Γιώργος Σουφλιάς (τότε υπουργός στο Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ.) έκανε τότε δεκτό το αίτημα του Μητροπολίτη για ακύρωση της κατασκευής του σταθμού. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό, καθώς όχι μόνο ακυρώθηκε ο σταθμός, αλλά τον Νοέμβριο του 2008 ακυρώθηκε και ο διαγωνισμός, προκαλώντας καθυστέρηση 3 ετών, διότι ο νέος διαγωνισμός ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2009 (η έναρξη της επαναδημοπράτησης), έχοντας χάσει έναν σταθμό και 600 μέτρα μήκος, ενώ αμέσως μετά χτύπησε η οικονομική κρίση, ο διαγωνισμός πάγωσε και μετά από πολλές δυσκολίες ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2011, ακριβώς 5 χρόνια μετά την πρώτη του δημοπράτηση. Ως αποτέλεσμα της ακύρωσης αυτής, ο Σταθμός Δημοτικό Θέατρο προσδιορίστηκε πλέον ως ο τερματικός της γραμμής 3.
Η επόμενη δημοπράτηση ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2011 και η σχετική σύμβαση υπογράφτηκε την 1η Μαρτίου του 2012 ανάμεσα στην Αττικό Μετρό Α.Ε. και την ανάδοχη κοινοπραξία J&P - ΑΒΑΞ Α.Ε., GHELLA SPA, ALSTOM TRANSPORT S.A.. Έχει μήκος 7,6 χιλιόμετρα με τους σταθμούς: Αγία Βαρβάρα, Κορυδαλλός, Νίκαια, Μανιάτικα, Πειραιάς και Δημοτικό Θέατρο.
Η επέκταση παραδόθηκε τμηματικά, λόγω σοβαρών δυσκολιών, συμπεριλαμβανομένων υπόγειων σπηλαίων κατά μήκος της σήραγγας, που χρειάστηκε να αντιμετωπιστούν με τεράστιες προσθήκες τσιμέντου, αλλά και λόγω κάποιων πρακτικών καθυστερήσεων της τελικής φάσης λόγω της Πανδημίας COVID-19, ιδίως τα έτη 2020 και 2021. Οι σταθμοί Αγία Βαρβάρα, Κορυδαλλός, Νίκαια παραδόθηκαν στις 7 Ιουλίου 2020, ενώ οι άλλοι τρείς σταθμοί Μανιάτικα, Πειραιάς και Δημοτικό Θέατρο δόθηκαν σε λειτουργία στις 10 Οκτωβρίου του 2022.
Σταθμοί
μικρογραφία Στην παρακάτω σχεδιαστική απεικόνιση της γραμμής, περιλαμβάνονται διαδοχικά όλοι οι σταθμοί της Γραμμής 3. Αναφέρονται, επίσης, οι ανταποκρίσεις με τις υπόλοιπες γραμμές του δικτύου Μετρό, καθώς και οι συνδέσεις με άλλα μέσα σταθερής τροχιάς.
Χάρτης
Στον παρακάτω χάρτη, απεικονίζεται η Γραμμή 3.
600px|thumb|right|Γραμμή 3
Διακλάδωση από Νίκαια προς Πέραμα
Τον Ιανουάριο του 2019 ανέκυψε σχεδιασμός που θα περιλαμβάνεται στη νέα Μελέτη Ανάπτυξης Μετρό του Μετρό Αθήνας για διακλάδωση από Νίκαια ή Μανιάτικα προς Πέραμα (Πλατεία Τζορμπατζόγλου) μέσω των σταθμών Χαλκηδόνα (Πέτρου Ράλλη και Τζαβέλλα), Κερατσίνι (Σαλαμίνας και Παύλου Φύσσα), Δαγκλή (Παλαιά Στάση Τραμ Περάματος Πλακούδα).
Προσθήκη Σταθμού Γεωπονικής
Στις 6 Μαΐου 2018 υπογράφτηκε μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ Αττικό Μετρό και Γεωπονικού Πανεπιστήμιου για την προσθήκη του σταθμού «Γεωπονικό Πανεπιστήμιο» (σημερινό φρέαρ Ιεράς Οδού και Χαρτεργατών επί του ΓΠΑ), ως ενδιάμεσου σταθμού μεταξύ Ελαιώνα και Κεραμεικού, όπως προβλεπόταν κατά την κατασκευή του διαδρόμου της Ιεράς Οδού, αλλά ακυρώθηκε επειδή αντέδρασε στην κατασκευή σταθμού ο τότε (1991 - 1997) πρύτανης Μιχαήλ Λουκάς το 1996.
Προσθήκη σταθμού Καρελά
Στις 4 Οκτωβρίου 2022 ο υφυπουργός υποδομών και μεταφορών Γιώργος Καραγιάννης ανήγγειλε την πρόθεση εταιρειών να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή σταθμού στον Καρελλά, στην συμβολή της Αττικής Οδού με την Αγίου Λουκά. Στις 11 Μάϊου 2023 εγκρίθηκε η τεχνική περιβαλλοντική μελέτη του σταθμού.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Παραπομπές
3 3
Δημήτριος Ράλλης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Δημήτριος Ράλλης ή Δημήτρης Ράλλης αναφέρονται οι:
Γεώργιος Τσόντος Βάρδας
Ο Γεώργιος Τσόντος ή καπετάν Βάρδας (1871-1942) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος στρατιωτικός από την Κρήτη.
Βιογραφία
thumb|left|284x284px|Ο Γεώργιος-Τσόντος Βάρδας, εν μέσω συναγωνιστών κατά τον Μακεδονικό Αγώνα. Γεννήθηκε στο χωριό Ασκύφου της επαρχίας Σφακίων το 1871 και πατέρας του ήταν ο καπετάν Τσόντος Λάμπης που διεκρίθη στην επανάσταση του 1866 σε μάχες όπως η Μάχη του Καλονύκτη Ρεθύμνου. Το 1888 εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ορκίστηκε το 1893 ανθυπολοχαγός πυροβολικού. Έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1897-1898 καθώς και στον Μακεδονικό Αγώνα, Στην Μακεδονία μαζί με Κρήτες εθελοντές έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στις περιοχές Κορεστίων-Καστοριάς-Φλώρινας-Μοναστηρίου. Βαρύνεται με την κατηγορία της εκτέλεσης του Καστοριανού οπλαρχηγού Αριστείδη Μαργαρίτη. Το ψευδώνυμο καπετάν Βάρδας του δόθηκε κατά την δράση του στον Μακεδονικό Αγώνα. Συμμετείχε, ως Λοχαγός, στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913). Το 1914 παραιτήθηκε από το στράτευμα για να προσφύγει στην Βόρεια Ήπειρο, όπου τέθηκε υπό τις διαταγές της εκεί Προσωρινής Κυβέρνησης της Αυτόνομης Ηπείρου. Τέθηκε υπεύθυνος του τομέα Κορυτσάς μέχρι και τον Οκτώβριο του 1914. Στην περίοδο του Εθνικού Διχασμού τέθηκε στο πλευρό των φιλοβασιλικών κύκλων με αποτέλεσμα να αποταχθεί από το στράτευμα. Επανήλθε το 1920 και διετέλεσε το επόμενο έτος διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Απομακρύνθηκε για δεύτερη φορά μετά την επικράτηση του κινήματος της 11ης Σεπτεμβρίου το 1922, ενώ επανήλθε πάλι σε περιορισμένο βαθμό το 1927 και πλήρως το 1935. Ο Γεώργιος Τσόντος έφτασε μέχρι του βαθμού του Αντιστράτηγου, ενώ άφησε πλούσιο αρχείο με δικά του απομνημονεύματα το οποίο χρησίμευσε σε διάφορες ιστορικές μελέτες αργότερα. Το 1932 εξελέγη βουλευτής Φλωρίνης και το 1933 Καστοριάς, ενώ το 1935 διετέλεσε Υπουργός Γενικός; Διοικητής Κρήτης στην Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη.
Προς τιμήν του υπάρχει οδός στην περιοχή του Παλαιού Σταθμού στη Θεσσαλονίκη όπως και σε άλλες πόλεις (Αθήνα, Ηράκλειο, Χανιά, Γαλάτσι, Καστοριά, Φλώρινα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Βουλευτές Καστοριάς Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας - Καστοριάς Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Συμμετέχοντες στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα Κατηγορία:Αντιβενιζελικοί
The Wall Street Journal
Η The Wall Street Journal (Η Εφημερίδα της Γουόλ Στριτ) είναι μια αγγλόφωνη διεθνής ημερήσια εφημερίδα οικονομικού περιεχομένου, η οποία εκδίδεται στην Νέα Υόρκη. Εκδίδεται έξι ημέρες την εβδομάδα από την εταιρία Dow Jones & Company, που είναι τμήμα της εταιρίας News Corp, μαζί με τις The Wall Street Journal Asia και The Wall Street Journal Europe. Η The Wall Street Journal είναι η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με την Alliance for Audited Media, έχει κυκλοφορία περίπου 2,4 εκατομμυρίων φύλλων (συμπεριλαμβανομένων 900.000 συνδρομητών), σύμφωνα με στοιχεία του Μαρτίου του 2010 σε σύγκριση με τα 1,7 εκατομμύρια της USA Today. Η εφημερίδα έχει κερδίσει 38 Βραβεία Πούλιτζερ, με πιο πρόσφατο εκείνο του 2019, και το όνομά της προέρχεται από την οδό Γουόλ Στριτ στην καρδιά του χρηματοοικονομικού κέντρου της Νέας Υόρκης. Η εφημερίδα εκδίδεται συνεχώς από την πρώτη της έκδοση από τους Τσαρλς Ντόου, Έντουαρντ Τζόουνς και Τσαρλς Μπέργκστρεσερ στις 8 Ιουλίου του 1889.
Η The Wall Street Journal είναι από τις μεγαλύτερες εν κυκλοφορία εφημερίδες στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Τον Ιανουάριο του 2020 αριθμούσε πάνω από 2,2 εκατομμύρια συνδρομητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Εφημερίδες στην αγγλική γλώσσα
Μεχμέτ Ακίφ Αλακούρτ
Ο Μεχμέτ Ακίφ Αλακούρτ (τουρκικά: Mehmet Akif Alakurt, γενν. 23 Ιουλίου 1979) είναι Τούρκος πρώην ηθοποιός και πρώην μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1979 στη Φατσά της επαρχίας Ορντού. Τελειώνοντας τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Κωνσταντινούπολη, ξεκίνησε να ασχολείται με το modeling, μπαίνοντας στο πρακτορείο της Νεσέ Έρμπερκ. Το 1998, έλαβε τους τίτλους "Promising One" και "Prince of Turkey". Το 2001 νίκησε στο διαγωνισμό Best Model of Turkey και έτσι έγινε ο εκπρόσωπος της χώρας στο διεθνή διαγωνισμό Best Model of the World, κατακτώντας τη δεύτερη θέση.
Το 2003, έπαιξε στη πρώτη του τηλεοπτική σειρά, «Kirik Ayna» μαζί με τους Μπουράκ Χακί και Καντίρ Ινανίρ ενώ το 2005 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Zeytin Dali» με τη Μπεργκιουζάρ Κορέλ. Το 2006, επιλέχθηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Μποράν Αγά στη σειρά «Sila», με συμπρωταγωνίστρια τη Τζανσού Ντερέ. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 15 Σεπτεμβρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2008. Λόγω της τεράστιας επιτυχίας που σημείωσε, προβλήθηκε αργότερα σε πολλές χώρες εκτός Τουρκίας.
Από το 2008 μέχρι το 2010 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Adanali» με τους Σελίν Ντεμιρατάρ και Οκτάι Καϊναρτζά. Ακολούθησαν οι σειρές «Reis» το 2011 και «Fatih» το 2013.
Το 2015, αποσύρθηκε από την υποκριτική και ασχολείται πλέον με τη βιολογική γεωργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
Η Μάσκα
Η Μάσκα είναι Αμερικάνικη κωμική ταινία φαντασίας-δράσης παραγωγής του 1994, βασισμένη σε σειρά κόμικς της Αμερικάνικης εταιρίας "Dark Horse Comics". Σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Τσακ Ράσελ και παραγωγοί οι εταιρίες Dark Horse Entertainment και New Line Cinema. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 29 Ιουλίου 1994. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία παίζει ο Τζιμ Κάρεϊ, στον ρόλο του Στάνλεϊ Ίπκις ενός τραπεζίτη που βρίσκει μια πράσινη μάσκα που τον κάνει άλλο άνθρωπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές slapstick ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες
Τέμενος Ατίκ Βαλιντέ
Το Τέμενος Ατίκ Βαλιντέ (τούρκικα: Atik Valide Camii ή Eski Valide Camii) είναι ένα οθωμανικό τέμενος σε έναν λόφο στο Ουσκουντάρ, στην Κωνσταντινούπολη.
Ιστορία
Το τέμενος Ατίκ Βαλιντέ (παλαιό τέμενος της βασιλωμήτωρας) είναι το πιο εκταμένο συγκρότημα της Κωνσταντινούπολης.Το τζαμί είναι αφιερωμένο στην ενετικής καταγωγής, Νουρμπανού Σουλτάν που ήταν σύζυγος του Σελίμ Β΄ και μητέρα του Μουράτ Γ΄. Η Νουρμπανού κυβερνούσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέσω του χαρεμιού.
Αυτό το τέμενος ήταν το τελευταίο τζαμί του Μιμάρ Σινάν και το ολοκλήρωσε το 1583.Ο ρηχός τρούλος του τζαμιού στηρίζεται απο 5 ημιθόλους και από αψίδες που βρίσκονται πάνω από την πύλη.Το εσωτερικό του τζαμιού αποτελείται από 3 πλευρές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Κελλάκι
Το Κελλάκι είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Κελλάκι βρίσκεται 28 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λεμεσού, σε υψόμετρο 600 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Πραστειό Κελλακίου, στα βόρεια με την Επταγώνια, στα νότια με την Παρεκκλησιά, στα νοτιοανατολικά με τη Σανίδα και στα βορειοανατολικά με το Κλωνάρι.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από ένα μικρό κελί (κελλίον) ενός ασκητή που κτίστηκε σε ένα βράχο στην περιοχή. Όταν ο ασκητής έκτισε το μικρό κελί (κελλάκι) το εγκατέλειψε. Στο χώρο εκείνο σχηματίστηκε ένας οικισμός που ονομάστηκε Κελλάκι. Μια άλλη εκδοχή συνδέει την ονομασία του χωριού με τα κελιά της Ρήγαινας.
Ιστορία
Πρώτη γραπτή αναφορά σχετικά με το χωριό προέρχεται από την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Ο Λουί ντε Μας Λατρί αναφέρει ότι άνηκε στο Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών. Μετά τη διάλυση του τάγματος πέρασε στην κατοχή του τάγματος των Ιωαννιτών της Μεγάλης Κομμανδαρίας.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο υψηλότερο σημείο του το 1960. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ωστόσο, στις τελευταίες απογραφές ο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζεται αυξημένος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Κελλακίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ναζαρέτ
Η Ναζαρέτ, ή Νατσέρετ, ή Νάζαρα (, Natzrat, النَّاصِرَة, an-Nāṣira, ܢܨܪܬ, Naṣrath) είναι αρχαία πόλη της Ιουδαίας στο Βόρειο Ισραήλ, με συνολική έκταση 14,12 τ.χλμ. και πληθυσμό 76.551 κατοίκους (2017). Κατά την Καινή Διαθήκη, στην Ναζαρέτ μεγάλωσε μετά την επιστροφή του από την Αίγυπτο ο Ιησούς Χριστός. Είναι η πόλη της Γαλιλαίας όπου Ευαγγελίστηκε η Θεοτόκος. Σήμερα αποτελεί κέντρο χριστιανικού προσκυνήματος, ένα από τα πολλά των Αγίων Τόπων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει πληθυσμό 71.700 κατοίκων, κατά το 68,4% Μουσουλμάνοι.
Γενικά
Σημειώνεται ότι αυτή η πόλη υπό τα παραπάνω ονόματα δεν αναφέρεται σε κανένα αρχαίο κείμενο (αιγυπτιακό, σουμεριακό, βαβυλωνιακό, περσικό, αρχαίο ελληνικό ή ελληνιστικό), ούτε στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης παρά τη φημολογούμενη γεωγραφική ακριβολογία της. Δεν την αναφέρει ούτε το Ταλμούδ, ούτε ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος, αλλά ούτε και τα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας κάνουν λόγο για αυτή. Η πρώτη αναφορά στην πόλη γίνεται το 221 από τον Σέξτο Ἰούλιο τον Ἀφρικανό, ο οποίος την αναφέρει ως Ναζάρα και όχι Ναζαρέτ. Παραταύτα, έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα με χρονολογίες μεταξύ του 1500-2200 π.Χ αλλά και της Ρωμαϊκής περιόδου. Η πόλη βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κανά, περίπου στο ενδιάμεσο της απόστασης Χάιφας και νοτίου άκρης της λίμνης της Τιβεριάδας και σε απόσταση 110 χλμ. βόρεια της Ιερουσαλήμ. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά σε μια νοτιοανατολική ομαλή πλαγιά ενός μικρού υψώματος - λόφου του λεγόμενου Ντζέμπελ ελ Σικχ σε υψόμετρο 350 μ. μέσα σε ένα κοίλωμα - οροπέδιο, περιμετρικά του οποίου υψώνονται λόφοι και κάποια μεγαλύτερα βουνά. Ο πληθυσμός της αποτελείται κατά 59% από Άραβες Ισραηλινούς, κατά ποσοστό θρησκεύματος 69% Μουσουλμάνοι και 30,9% Χριστιανοί, κυρίως Μαρωνίτες, Ορθόδοξοι, Καθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι, διαμένοντας σε χωριστές συνοικίες και διατηρώντας ναούς κατά δόγμα και τζαμιά, με κύριες ασχολίες γεωργία, κτηνοτροφία και τουρισμό.
Για την ετυμολογία του ονόματος Ναζαρέτ που αναφέρεται 10 φορές στις ευαγγελικές περικοπές, ή του ονόματος Νάζαρα, που αναφέρεται δύο φορές, δεν έχει δοθεί μία σαφή απάντηση. Έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες, πλην όμως αποτελούν μόνο θεωρίες, χωρίς αποδεικτική εγκυρότητα, λόγω ακριβώς έλλειψης ιστορικών στοιχείων. Συνέπεια όλων των παραπάνω είναι να έχουν γεννηθεί πλείστα ερωτήματα και αμφιβολίες στους ιστορικούς ερευνητές της Καινής Διαθήκης κατά πόσον υπήρχε αυτή η πόλη στην εποχή του Ιησού Χριστού, ή επρόκειτο για άλλο γεωγραφικό τόπο - πόλη κατά τις περιγραφές των σχετικών ευαγγελικών περικοπών.
Μεταφορά της Αγίας Οικίας
thumb|right|260px|Η Αγία Οικία στη Βασιλική ΄Παναγία του Λορέτο Σύμφωνα πάντα με την χριστιανική παράδοση, το 1291, έτος που καταλήφθηκε το Φρούριο του Αγίου Ιωάννη της Άκκρας, γεγονός που σήμανε και το τέλος των Σταυροφοριών και της παρουσίας των Φράγκων στην Παλαιστίνη, συνέβη το εξής εκπληκτικό. Στις 9 ή 10 Μαΐου, ή στις 22 Μαΐου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, (και κατ΄ άλλους στις 21 Μαΐου) Άγγελοι εξ ουρανού προβλέποντας τη μελλοντική εισβολή των Τούρκων και των Μαμελούκων παρέλαβαν υπό των πτερύγων τους την οικία της Αγίας Οικογένειας, που στο μεταξύ οι Άγιοι Απόστολοι είχαν μετατρέψει σε εκκλησία, και την μετέφεραν από τη Ναζαρέτ στη σημερινή Κροατία, στη περιοχή Σουσάκ και συγκεκριμένα στο λόφο του Τερσάττο, (σημερινό Τρσατ στα περίχωρα της Ριέκα). Υπόψη ότι στη θέση αυτή βρίσκεται σήμερα εκκλησία του 15ου αιώνα αφιερωμένη στην "Παναγία της θάλασσας". Τριάμισι χρόνια αργότερα, το 1294, λίγο πριν την εισβολή των Τούρκων στην περιοχή άγγελοι εξ ουρανού μετέφεραν για δεύτερη φορά την Αγία Οικία από το Σουσάκ, στην απέναντι πλευρά της Αδριατικής, σε λόφο του δάσους Λορέτο της Ιταλίας, κοντά στην Ανκόνα. Όταν το γεγονός αυτό έγινε ευρύτερα γνωστό, με σχετικό διάταγμά του ο Πάπας Σίξτος Δ΄ το 1491 ανακήρυξε όλη τη γύρω περιοχή ιδιοκτησία του Βατικανού όπου και οικοδομήθηκε η σπουδαία εκκλησία Παναγία του Λορέτο εντός της οποίας φέρεται η "Σάντα Κάζα" (= Αγία Οικία). Έτσι άρχισαν να καταφθάνουν στην περιοχή χιλιάδες προσκυνητών με συνέπεια να καταστεί σπουδαίο προσκύνημα μέχρι σήμερα, ειδικότερα τις ημέρες εορτασμού, στις 25 Μαρτίου (του Ευαγγελισμού), στις 15 Αυγούστου (της Κοίμησης της Θεοτόκου), στις 8 Σεπτεμβρίου (των Εισοδίων) και το τριήμερο 8 - 10 Δεκεμβρίου. Το δε 1920 η Παναγία τoυ Λορέτο ανακηρύχτηκε προστάτιδα της Ιταλικής Βασιλικής Αεροπορίας. Στις 4 Οκτωβρίου του 2012 ο Πάπας Βενέδικτος επισκέφθηκε την Βασιλική της Παναγίας του Λορέτο, όπως φέρεται η επίσημη ονομασία της, στα πλαίσια των εορτασμών της Καθολικής Εκκλησίας.
Εργαστήριο του Αγίου Ιωσήφ
Με την ονομασία Εργαστήριο του Αγίου Ιωσήφ του επιλεγόμενου θεομνήστωρα, φέρεται φραγκισκανικός καθολικός ναός που βρίσκεται στη Ναζαρέτ, που σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση κτίσθηκε στο σημείο ακριβώς που είχε το ξυλουργικό εργαστήριό του ο Ιωσήφ, όπως αναφέρεται στις ευαγγελικές περιγραφές. Ο Ιερός αυτός ναός νεορωμανικού ρυθμού, που κτίσθηκε μόλις το 1914, σε ερείπια παλαιότερου ναού, βρίσκεται στην παλαιά πόλη, περίπου 100 μέτρα βορειότερα από τον υπέροχο και μεγάλο ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου της Ναζαρέτ. Ο Ναός Εργαστήριο του Αγίου Ιωσήφ, καλούμενος και Ι. Ναός του Αγίου Ιωσήφ αποτελεί σήμερα σπουδαίο χριστιανικό προσκύνημα της πόλης και της ευρύτερης περιοχής.
Η Πηγή της Παναγίας
Ένα άλλο επίσης σπουδαίο σημείο της Ναζαρέτ είναι η λεγόμενη Πηγή της Παναγίας, ή Φρέαρ της Παρθένου Μαρίας, ή ακόμα και Κρήνη του Ναζωραίου. Πρόκειται για μια παλιά πηγή-κρήνη, από την οποία υδροδοτούνταν οι κάτοικοι της πόλεως. Σύμφωνα πάντα με τη χριστιανική παράδοση είναι η πηγή στην οποία η Παναγία την ώρα που προσπαθούσε να γεμίσει την κανάτα της με νερό άκουσε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ να της αναγγέλλει ότι θα γεννούσε τον Μονογενή Υιό του Θεού. Τη σκηνή αυτή δίπλα στη πηγή αναφέρει το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου και μάλιστα σημειώνεται ότι η Παναγία ταράχτηκε και φοβισμένη κατέφυγε στην οικία της που ήταν δίπλα σχεδόν στο εργαστήριο του Ιωσήφ όπου εκεί ξαναφανερώθηκε ο Αρχάγγελος για να της αναγγείλει επιβεβαιωτικά την θαυμάσια είδηση της θαυματουργής κυοφορίας της.
Η "Κρήνη της Παναγίας της Ναζρέτ βρίσκεται περίπου 600 μέτρα από τον Ναό Εργαστήριο του Ιωσήφ, ή Ναό του Αγίου Ιωσήφ και συγκεκριμένα προς την πλευρά του δρόμου, που οδηγεί ανατολικά προς τη λίμνη της Τιβεριάδας. Οι σύγχρονες όμως ανακαινίσεις που έχουν γίνει της έχουν αποβάλει την παλιά της γραφικότητα.
Το μονοπάτι του Ναζωραίου
Το επιλεγόμενο μονοπάτι του Ναζωραίου, είναι μια σύγχρονη θεώρηση που εισήλθε στη χριστιανική παράδοση προβαλλόμενο ότι ήταν εκείνο που χρησιμοποίησε ο Ιησούς Χριστός στις μετακινήσεις του σε διάφορες βιβλικές πόλεις. Πρόκειται για ένα χωματόδρομο μήκους 65 χλμ. (περίπου 40 μίλια) που ξεκινώντας από τη Ναζαρέτ και διερχόμενος από την Κανά (βορειοανατολικά) και την Καπερναούμ καταλήγει ανατολικά στη λίμνη της Τιβεριάδας.
Το μονοπάτι αυτό, φέροντας και ειδική σήμανση, έχει αναχθεί σήμερα σε πεζοπορικό προσκύνημα εξυπηρετώντας ταυτόχρονα άθληση και ανάπτυξη του τουρισμού στην ευρύτερη περιοχή της ιστορικής Γαλιλαίας.
Δημογραφικά στοιχεία
Η Ναζαρέτ είναι η μεγαλύτερη ισραηλινή πόλη με αραβικό πληθυσμό. Το 2009, το Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο του Ισραήλ ανέφερε ότι οι Άραβες της Ναζαρέτ ήταν 69% μουσουλμάνοι και 30,9% χριστιανοί. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Ναζαρέτ είχε πληθυσμό 210.000 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων 125.000 Αράβων (59%) και 85.000 Εβραίων (41%). Είναι η μόνη αστική περιοχή με πάνω από 50.000 κατοίκους στο Ισραήλ όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Άραβες. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Ναζαρέτ περιλαμβάνει τα Νοφ ΧαΓκαλίλ, Γιάφα αν-Νασερίγιε, Ρέινε, Μιγκντάλ ΧαΕμέκ, Έιν Μαχίλ, Ιλούτ, Καφρ Καννά, Μασχάντ και Ικσάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ Κατηγορία:Αραβικές χριστιανικές κοινότητες στο Ισραήλ Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Ιερές πόλεις
Τεκνώνυμο
Τεκνώνυμο, πιο συχνά γνωστό ως παιδονύμιο ονομάζεται η αναφορά σε έναν γονέα με το όνομα ενός παιδιού του. Αποτελεί αντιστροφή της πρακτικής του πατρωνυμίου, όπου γίνεται αναφορά σε παιδί με το όνομα του πατέρα του (π.χ. Γιώργιος Παπαδόπουλος του Ιωάννου). Η πρακτική της τεκνωνυμίας συναντάται σε πολλούς διαφορετικούς πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο. Ο όρος δημιουργήθηκε από τον ανθρωπολόγο Έντουαρντ Μπάρνετ Τάιλορ σε ένα άρθρο του το 1889.
Η τεκνωνυμία απαντάται:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ονοματολογία Κατηγορία:Οικογένεια
Τραγωδία
Η τραγωδία είναι δραματικό είδος ποιητικού λόγου που εμφανίστηκε στην Αρχαία Ελλάδα. Η Μούσα που την αντιπροσωπεύει είναι η Μελπομένη. Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης στο έργο του Περί Ποιητικής (1449b-1450b) δίνει τον εξής ορισμό της τραγωδίας:
«μίμησις πράξεως». Ο Αριστοτέλης θεωρούσε την τραγωδία σαν το ύψιστο είδος καλλιτεχνίας. Πρόκειται για την μεταφορά στην σκηνή μιας ανθρώπινης πράξεως. Αντίθετα ο δάσκαλός του, Πλάτωνας, υποστήριζε ότι πρόκειται για μίμηση των συναισθημάτων που προέρχονται από την απομίμηση μιας πράξεως, δηλαδή η τραγωδία για τον Πλάτωνα, ήταν «μίμηση της μίμησης» η οποία ξέφευγε από την πραγματικότητα.
«μέγεθος ἐχούσης». >Η τραγωδία θα πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος, πρέπει το μέγεθός της να είναι κανονικό, ούτε μικρό ώστε να μην μπορεί να αποδώσει όλα τα νοήματα, αλλά ούτε και μεγάλο που να προκαλεί ανία στον θεατή.
«κάθαρσιν» Είναι απαραίτητο ο θεατής να «καθαίρεται» από το άγχος και τις έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις που τον κατακλύζουν, παρακολουθώντας την εξέλιξη του δράματος. Γι’ αυτό ο ήρωας θα πρέπει να διαλεχτεί με μεγάλη προσοχή, δεν πρέπει να είναι κακός και ανέντιμος, γιατί ο θεατής θεωρεί αναπόφευκτη την τιμωρία του και δεν συμπάσχει. Δεν πρέπει να είναι αδιάβλητος και εξαίρετος γιατί ο θεατής οργίζεται με τους θεούς, όταν ο ήρωας δεινοπαθεί χωρίς να φταίει. Ο ήρωας, πρέπει να είναι σαν τον «Οιδίποδα», ο οποίος είναι ένας άνθρωπος με πολλές διακυμάνσεις στον χαρακτήρα του, είναι καλός, δίκαιος, θρασύς, καχύποπτος, ένας συνηθισμένος άνθρωπος.
Πρόδρομοι
Οι πηγές και η παράδοση αποδίδουν τη δημιουργία της τραγωδίας στον Θέσπι. Ο Φρύνιχος κατά τον Ηρόδοτο τιμωρήθηκε με πρόστιμο και απαγόρευση για το έργο του Μιλήτου Άλωσις, γιατί υπενθύμισε στους Αθηναίους «οικεία κακά», δραματοποιώντας την υποδούλωση της φυλετικά συγγενικής Μιλήτου. Έτσι, ο Φρύνιχος συνδέεται με το πρώτο μέτρο λογοκρισίας στην ιστορία του θεάτρου, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί η πρωτοβουλία του να δραματοποιήσει, αντί για μυθολογικό υλικό, γεγονότα της ιστορίας. Στο ίδιο κλίμα κινούνται και οι Φοίνισσες, που δραματοποιούν τα επακόλουθα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας και την αντίδραση που προκάλεσε η καταστροφή στους Πέρσες, δηλαδή το θέμα με το οποίο ασχολήθηκε αργότερα ο Αισχύλος στους Πέρσες. Φαίνεται πως ο Φρύνιχος είναι ο ποιητής που επιχειρεί πρώτος τη σύζευξη της τραγωδίας με το σύγχρονο ιστορικό υλικό, πράγμα που εμφανώς προσδίδει στο είδος μια πολιτική διάσταση. Αυτό δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί σημαντική καινοτομία, αν και τα όρια μεταξύ του μύθου και της ιστορίας είναι για τους Έλληνες της αρχαιότητας αρκετά ρευστά. Εάν μάλιστα ευσταθούν οι πληροφορίες που αντλούμε από τον Ηρόδοτο και τον Πλούταρχο για τον Θεμιστοκλή ως πιθανό χορηγό των έργων του Φρύνιχου και συνυπολογιστεί η πληροφορία που θέλει τον Περικλή χορηγό των αισχυλικών Περσών, η στροφή της τραγωδίας σε τέτοιο θεματολόγιο ανήκει πιθανώς σε ποιοτική πρωτοβουλία του Φρύνιχου, έγινε όμως υπό την επίδραση ισχυρών πολιτικών προσωπικοτήτων.
Καταγωγή
Σύμφωνα με τους Vernant–Naquet η τραγωδία είναι πρωτότυπο λογοτεχνικό είδος με τους δικούς του κανόνες και τα δικά του γνωρίσματα. Εγκαινιάζει έναν καινούριο τύπο θεάματος μέσα στο σύστημα των δημόσιων γιορτών της πόλης και ως ιδιαίτερη μορφή έκφρασης, φανερώνει άγνωστες ως τότε πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας, σημαδεύει έναν σταθμό στη διαμόρφωση του εσωτερικού ανθρώπου, του υπεύθυνου υποκειμένου. Τραγικό είδος, τραγική παράσταση, τραγικός άνθρωπος: και ως προς τις τρεις αυτές πλευρές του, το φαινόμενο παρουσιάζεται με αποκλειστικά δικά του γνωρίσματα.
Ο Άλμπιν Λέσκυ παρουσιάζει την εξέλιξη του δράματος από τον διθύραμβο ακολουθώντας την αριστοτελική άποψη και εκθέτει την αντίφαση που διείδαν ήδη οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι στην πληροφορία ότι επινοητής του σατυρικού δράματος ήταν ο Πρατίνας, σε συνδυασμό με το χωρίο του Αριστοτέλη που θεωρεί το "σατυρικό δράμα" ως προβαθμίδα της τραγωδίας. Το πρόβλημα προκύπτει στον βαθμό που θεωρούμε το διθυραμβικό και το σατυρικό είδος αυστηρώς διαχωρισμένα. Ο Λέσκυ αποσαφηνίζει ότι, αν και το υλικό που προσκομίζει η εθνολογική έρευνα και στο οποίο πρέπει να επισημανθούν τα στοιχεία της μεταμόρφωσης, που συνδέεται με τη χρησιμοποίηση του προσωπείου, καθώς και της θεοληπτικής εξόδου από τον εαυτό, είναι πολύτιμο, εντούτοις θα πρέπει αυτά να συσχετιστούν μάλλον με το προϊστορικό υπόστρωμα του δράματος, παρά με την κρίσιμη εξέλιξη που οδήγησε στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού τραγικού είδους.
Ο Αριστοτέλης αποδίδει τη γένεση της τραγωδίας σε μια "αυτοσχεδιαστική" έξοδο από τη μορφή του λατρευτικού διθυράμβου, με πρωτοβουλία "των εξαρχόντων του διθυράμβου". Συμφωνώντας η σύγχρονη έρευνα πως αποφασιστική στιγμή για τη δημιουργία της τραγωδίας είναι η πρωτοβουλία του εξάρχοντος να αυτοσχεδιάσει αντιπαρατιθέμενος στην χορική ωδή, θεωρεί σημαντικό το διαλογικό στοιχείο, που αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του δραματικού τρόπου. Αντίθετα από τις επιστημονικές θεωρίες που ακολουθούν την αριστοτελική άποψη, οι απόψεις που προσεγγίζουν το ζήτημα από εθνολογική σκοπιά, εκκινώντας από τους πρωτόγονους χορούς και τις μιμικές τελετές βλάστησης, δίνουν το προβάδισμα στα στοιχεία της μεταμόρφωσης και της θεοληψίας. Χωρίς να υποβαθμίζεται τη σημασία αυτών των στοιχείων στη διαμόρφωση της τραγωδίας, θα πρέπει να δώσουμε ξεχωριστή βαρύτητα σε ό,τι παραθέτει ο Αριστοτέλης, δεδομένου ότι εκείνος προσεγγίζει χρονολογικά το προς εξέταση υλικό, αλλά επίσης γιατί τα στοιχεία που επισημαίνουν οι εθνολόγοι αν και αναγκαία, δεν φαίνονται ικανά να οδηγήσουν στη δημιουργία του δράματος. Ανάλογα στοιχεία συναντώνται σε πολλούς προϊστορικούς πολιτισμούς χωρίς να έχουν εξελιχθεί πουθενά, εκτός από τον ελλαδικό χώρο στη συγκεκριμένη χωροχρονική στιγμή.
Εξελικτικά στάδια
Ο Αριστοτέλης σημειώνει ως εξελικτικά στάδια τη χρήση του δεύτερου υποκριτή, (δευτεραγωνιστής) που εμπλουτίζει τις δραματικές δυνατότητες, τη μείωση των χορικών, την προσθήκη του τρίτου υποκριτή, (τριταγωνιστής) καθώς και της σκηνογραφίας. Ακόμη υπογραμμίζει την εξέλιξη από τον απλό στον σύνθετο μύθο, τη διαφοροποίηση του λεκτικού μέρους της τραγωδίας από την κωμική, δηλαδή την ελάσσονα διάστασή της, η οποία συναρτάται με το "σατυρικόν", προς τη σοβαρή που χαρακτηρίζει το τελειωμένο τραγικό είδος, καθώς και τη μεταβολή του μέτρου.
Ανεξάρτητα από το κύριο είδος από το οποίο μετεξελίχθηκε η τραγωδία -η επικρατέστερη άποψη κλίνει υπέρ του διθυράμβου- στην πορεία προς τη διαμόρφωση της ολοκληρωμένης μορφής της δέχτηκε επιδράσεις, αφομοίωσε και χρησιμοποίησε, με τον τρόπο που υπηρετούσε τη φύση της, στοιχεία προερχόμενα από μια ποικιλία καλλιτεχνικών ειδών. Αυτό είναι φυσικό για ένα σύνθετο καλλιτεχνικό είδος, όπως το αρχαιοελληνικό θέατρο, που αναπτύσσεται στο πλαίσιο μιας προηγμένης πολιτιστικά κοινωνίας, αλλά και στις υφολογικές και λειτουργικές διαφορές μεταξύ των δομικών μερών που μετέχουν της τελικής μορφής του είδους. Έτσι ο αφηγηματικός χαρακτήρας της αγγελίας προσιδιάζει στο έπος, ο δραστικός διαλεκτικός της στιχομυθίας απηχεί το είδος της πρωτοβουλίας που οδήγησε στη δημιουργία του τραγικού είδους και ο λυρισμός των χορικών παραπέμπει στο υλικό της λυρικής ποίησης. Εντούτοις η ποιοτική μεταβολή είναι σαφής. Η αφηγηματική απαγγελία του έπους εξαντλεί τη δυναμική της στην απόλαυση των απαγγελλομένων, ενώ αντίθετα η αφηγηματική τραγική αγγελία προκαλεί σκηνικές δράσεις.
Τα μέρη της τραγωδίας κατά ποιόν
Ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του απαριθμεί έξι στοιχεία που χαρακτηρίζουν το ποιόν της τραγωδίας. Είναι ο μύθος, το ήθος, η διάνοια, η λέξις, το μέλος και η όψις. Από αυτά, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η λέξις και το μέλος (δηλαδή η μουσική) είναι τα μέσα με τα οποία γίνεται η "μίμησις", η όψις είναι ο τρόπος που πραγματοποιείται η "μίμησις" και ο μύθος, το ήθος και η διάνοια το αντικείμενο της "μιμήσεως". Ο μύθος είναι η υπόθεση του, αυτό που λέμε εμείς σενάριο. Το ήθος είναι οι χαρακτήρες. Η διάνοια είναι η περιουσία των ιδεών που έχει ένα κείμενο και εκφράζονται μέσω των χαρακτήρων. Η λέξις είναι αυτό που λέμε η γλωσσική και ποιητική μετρική διατύπωση, η έκφραση γενικότερα. Το μέλος είναι η μουσική και τα τραγούδια ενώ η όψις είναι αυτό που βλέπουμε στον υποκριτή (σκευή, προσωπείο και ενδυμασία) και η σκηνογραφία. Κατά μία έννοια η όψις είναι αυτό που βλέπει ο θεατής επί σκηνής. Και καθώς αυτό συμπεριλαμβάνει και την κίνηση/χειρονομία αλλά και τον ήχο της φωνής και τον επιτονισμό και γενικότερα τον τρόπο που αποδίδεται το κείμενο και οι πράξεις, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι όψις είναι σήμερα η σκηνοθεσία του κειμένου. Από αυτά, λέει ο Αριστοτέλης στην Ποιητική, μέγιστον είναι η των πραγμάτων σύστασις και εδώ δημιουργείται ένα θέμα. Οι περισσότεροι φιλόλογοι λένε ότι η των πραγμάτων σύστασις είναι ο μύθος, δηλαδή το θέμα που παίρνει ο ποιητής για να το κάνει θεατρικό έργο. Υπάρχει η άποψη όμως, ότι εφόσον μιλάει για σύσταση πραγμάτων χωρίς να επαναλαμβάνει τη λέξη μύθος, η σύσταση πραγμάτων είναι αυτό που μπορεί ένας σκηνοθέτης να το καταλάβει πολύ εύκολα: Η σύσταση των πραγμάτων είναι το έργο και ολοκληρώνεται μέσα στη φύση του είδους που υπηρετεί. Ο ποιητής μπορεί να βάλει στο χαρτί του τα πάντα, την πλοκή, τα ήθη, τη διάνοια, τα λόγια, τα μέτρα, τους ρυθμούς και το μέλος. Εκείνο όμως που δεν μπορεί να βάλει στο χαρτί είναι η φωνή και η κίνηση. Αυτά μπορεί να τα εννοεί και να τα αναπαριστάνει ο αναγνώστης στην άπειρη φαντασία του κατ’ ατομική δυνατότητα, αλλά εκείνος που τα βλέπει και τα ακούει ως κοινός συνολικά αποδέκτης είναι ο θεατής. Η τέχνη του ποιητή τελειώνει εκεί που αρχίζει η τέχνη του υποκριτή. Το ποιητικόν ζώον πραγματώνει τον προορισμό της ενδελέχειάς του, που είναι η παράσταση.
Τα μέρη της τραγωδίας κατά ποσόν
Βάσει των παραπάνω, θα μπορούσαμε να πούμε πως η βασική δομή της αισχύλειας και γενικότερα της ελληνικής τραγωδίας είναι αρκετά απλή. Το δράμα ξεκινά με τον πρόλογο, τον οποίο απαγγέλλει ένας ή δύο χαρακτήρες πριν εμφανιστεί ο χορός και παρέχει το αναγκαίο μυθολογικό υπόβαθρο για την κατανόηση του έργου. Κατόπιν εισέρχεται ο χορός, τραγουδώντας και χορεύοντας (πάροδος). Ακολουθεί το πρώτο από τα πολλά επεισόδια και κατόπιν το πρώτο στάσιμον, κατά το οποίο οι άλλοι χαρακτήρες εγκαταλείπουν τη σκηνή και ο χορός τραγουδά και χορεύει. Η ωδή συνήθως διευρύνει το μυθολογικό πλαίσιο, καθώς ωθεί τον θεατή να σκεφτεί πάνω σε πράγματα που λέχθηκαν ή έγιναν κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Τα επεισόδια ακολουθούνται από στάσιμα σε μια αρμονική εναλλαγή ως την έξοδο, κατά την οποία ο χορός εγκαταλείπει τη σκηνή τραγουδώντας ένα χορικό με λόγια σοφά και άμεσα συνδεδεμένα με την πλοκή και την κατάληξη του δράματος.
Σωζόμενες τραγωδίες
Αισχύλος
Σοφοκλής
Ευριπίδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο δράμα Κατηγορία:Θεατρικά είδη Κατηγορία:Ποίηση
Άσπεργκερ
Ο όρος Άσπεργκερ μπορεί να αναφέρεται σε:
Αρχιμανδρίτης
Αρχιμανδρίτης στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι οφφίκιο που αποδίδεται αποκλειστικά και μόνο σε άγαμο, με ή χωρίς μοναχική κουρά, ή «εν χηρεία» κληρικό, που φέρει τον δεύτερο βαθμό της ιεροσύνης. Ο Αρχιμανδρίτης προΐσταται της «πνευματικής μάνδρας», ή αλλιώς ο Ηγούμενος της Μονής που φέρει κατ' εξαίρεση τον τίτλο του επισκόπου, με τα διακριτικά του αρχιερατικού μανδύα και της ποιμαντορικής ράβδου και είναι επιφορτισμένος με το ιερατικό καθήκον της τέλεσης της Θείας Λειτουργίας στα ανδρικά μοναστήρια
Σημειώνεται ότι ο συγκεκριμένος θρησκευτικός τίτλος κατά τον Επιφάνιο χρησιμοποιήθηκε κατά πρώτον στη Μεσοποταμία, όπου τα Μοναστήρια λέγονταν παλαιότερα «μάνδρες», απαρτιζόμενα από «λογικά πρόβατα του Χριστού». Στη συνέχεια ο τίτλος μεταδόθηκε στη Συρία και από εκεί κατέστη επίσημος τίτλος της Ανατολικής Εκκλησίας. Από του 4ου αιώνα οι αρχαιότεροι γνωστοί αρχιμανδρίτες ανευρίσκονται στη Συρία και Περσία, ενώ μόνο από του 11ου αιώνα απαντώνται αρχιμανδρίτες και σε άλλες περιοχές, όπως ο Ηγούμενος Λάτμου στη Μικρά Ασία, ο Ηγούμενος του Βροντοχίου στην Πελοπόννησο κ.α.
Ο άγαμος κληρικός μπορεί να λάβει μοναχική κουρά, μπορεί όμως και όχι, όπως παρατηρείται τα τελευταία χρόνια. Ορισμένοι μητροπολίτες δίδουν κατά την κρίση τους το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη σε άγαμους κληρικούς χωρίς μοναχική κουρά.
Ιεραρχικά θεωρείται ο ανώτερος τίτλος πριν τον επίσκοπο ή από τον βοηθό επισκόπου αρχιερέα, αν υφίσταται και από το εκκλησιαστικό του αξίωμα προκύπτουν κυρίως οι εκλόγιμοι επίσκοποι. Στα Πατριαρχεία απαντά επίσης «εθιμοτυπικά» και ο τίτλος «Μέγας Αρχιμανδρίτης» που αποδίδεται στον επικεφαλής των εφημερίων (ιερέων) του πατριαρχικού ναού του Αγίου Γεωργίου.
Ρουχάνγκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότια Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Πάπας Νικόλαος Β΄
Ο Πάπας Νικόλαος Β΄ (Papa Niccolò II, 990/995 - 27 Ιουλίου 1061) διαδέχθηκε στον παπικό θρόνο τον Πάπα Στέφανο Θ΄ το 1059.
Ο Πάπας Νικόλαος Β΄ ήταν Γάλλος στην εθνικότητα. Διετέλεσε προηγουμένως Αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας. Εξελέγη Πάπας από τους καρδινάλιους που είχαν εγκαταλείψει τη Ρώμη. Εκθρόνισε τον Αντίπαπα Βενέδικτο Ι΄, πολέμησε τη σιμωνία και τους Νικολαΐτες, ενώ με τη Σύνοδο του Λατερανού (1059) ρύθμισε τα της εκλογής των Παπών από το σώμα των καρδιναλίων. Επεξέτεινε την δικαιοδοσία του στη Νότια Ιταλία και συγχώνευσε τους εκεί Έλληνες σε λατινικές επισκοπές.
Παρέμεινε Πάπας για τρία χρόνια, μέχρι τον Ιούλιο του 1061, οπότε τον διαδέχθηκε ο Πάπας Αλέξανδρος Β΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Γάλλοι Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Φλωρεντίας
Καστρί Αρτεμισίου Εύβοιας
To Καστρί Αρτεμισίου ή Γουβών είναι πεδινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Καστρί βρίσκεται νοτιοδυτικά από το ακρωτήριο Αρτεμίσιο σε υψόμετρο 94 μέτρα με θέα προς το Αιγαίο Πέλαγος, και τις ανατολικές ακτές του Πηλίου. Απέχει 34 χλμ. ΒΑ. από την Αιδηψό, 16 χλμ. ΒΔ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου) και μόλις 2 χλμ. ΒΑ. από τις Γούβες. Στον λόφο "Παλιόκαστρο" και κοντά στον ομώνυμο οικισμό "σώζονται λίγα λείψανα τοίχων, ενώ η κεραμική προσδιορίζει την ανθρώπινη παρουσία εκεί από την πρωτοελλαδική (2800-2000 π.Χ.) μέχρι και τη ρωμαϊκή περίοδο" ενώ η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Στο θαλάσσιο χώρο ανοιχτά του Καστρί διεξήχθη (παράλληλα με τη μάχη των Θερμοπυλών) η ναυμαχία του Αρτεμισίου το 480 π.Χ. κατά τη δεύτερη περσική εισβολή.
Βόρεια του χωριού και στον όρμο των Γουβών είναι η ομώνυμη παραλία που αποτελεί τουριστικό προορισμό της περιοχής όπου υπάρχουν μικρά ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Αξιοθέατο θεωρείται το εκκλησάκι Γενέθλιο της Θεοτόκου, στην τοποθεσία "Περιβόλι" το οποίο χρονολογείται από τα χρόνια του Βυζαντίου(1235 μ.Χ.), ανακαινίστηκε το 1868 θεωρείται σαν ένα από τα παλαιοτέρα στη Βόρεια Εύβοια.
Σημείωση
Στην νότια Εύβοια και το Δήμο Καρύστου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καστρί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Ρόμπερτ Κοζενιόφσκι
Ο Ρόμπερτ Μάρεκ Κοζενιόφσκι (πολωνικά: Robert Marek Korzeniowski, γεννήθηκε 30 Ιουλίου 1968) είναι Πολωνός πρώην αθλητής του βάδην. Θεωρούμενος ως ο κορυφαίος των αγωνισμάτων αυτών όλων των εποχών, κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τρία χρυσά μετάλλια στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Βιογραφία
Ο Κοζενιόφσκι γεννήθηκε στο Λουμπάτσουφ και είναι αδελφός της, επίσης, αθλήτριας του βάδην, Σίλβια Κοζιενόφσκα. Διαγνώστηκε σε μικρή ηλικία με ρευματική νόσο και ξεκίνησε να ασχολείται με το τζούντο. Στη συνέχεια πήγε στο τμήμα στίβου στο Tarnobrzeg και άρχισε να προπονείται εκεί - απλώς περπατώντας. Ξεκίνησε την πιο σοβαρή του ενασχόληση με τον αθλητισμό το 1987 με το πρωτάθλημα της Πολωνίας. Μετά ακολούθησε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Φυσικής Αγωγής στο Κατοβίτσε, με το οποίο τα πήγαινε καλά από την αρχή, χωρίς να παραμελεί την προπόνηση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετακόμισε για μικρό χρονικό διάστημα στη βόρεια Γαλλία (Τουρκουάν), όπου είχε καλύτερες συνθήκες προπόνησης.
Καριέρα
Κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο 50 χλμ. βάδην στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1997, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2001 και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003, ενώ ήταν τρίτος στη διοργάνωση του 1995.
Επίσης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο δύο φορές το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στα 50 χλμ. βάδην το 1998 στη Βουδαπέστη και το 2002 στο Μόναχο. Ήταν κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στα 50 χλμ. βάδην από το 2002 έως το 2006.
Μετά τον αθλητισμό
Αποχώρησε από την ενεργό δράση μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και συμμετείχε ενεργά σε διάφορους ρόλους στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Ήταν ο προπονητής και μέντορας του πρώην κατόχου του παγκόσμιου ρεκόρ Πακίγιο Φερνάντεθ.
Από το 2005 εργάστηκε στη δημόσια πολωνική τηλεόραση (TVP) ως επικεφαλής του τμήματος αθλητισμού και το 2007 έγινε Γενικός Διευθυντής του TVP Sport, ενός νέου εξειδικευμένου καναλιού στην Πολωνία. Στις 6 Νοεμβρίου 2009, ανακοίνωσε την παραίτησή του.
Το 2014, ο Κοζενιόφσκι εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Στίβου (IAAF).
Κρατικά τάγματα
Για τα αθλητικά του επιτεύγματα, ο Κοζενιόφσκι έλαβε το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαδιστές Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές του βάδην Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1989 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1991 Κατηγορία:Αθλητές στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1993 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Νίκος Αραμπατζής
Ο Νίκος Αραμπατζής (Κάτω Μητρούσι Σερρών, 10 Μαρτίου 1984) ειναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, πρώην διεθνής με την εθνική ελπίδων, που αγωνίζεται στη Λάρισα. Έχει υψος 1,75, ζυγίζει 71 κιλά και αγωνίζεται ως δεξί μπακ.
Την καριέρα του την ξεκίνησε στην τοπική ομάδα του Θρακικού Μητρουσίου. Ο επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν ο Πανσερραϊκός όπου έμεινε για 6 σεζόν και εκεί έδειξε το ταλέντο του. Το 2005 ο ΠΑΟΚ κάνει πρόταση στον Πανσερραϊκό για να αγοράσει τον παίκτη. Η μεταγραφή έγινε τον Ιανουάριο του 2006. Το ντεμπούτο του με τον ΠΑΟΚ γίνεται στις 9 Ιανουαρίου 2006 με 2-2 απέναντι στον Απόλλωνα Καλαμαριας. Τη σεζόν 2007-2008 έχει έναν σοβαρό τραυματισμό και δεν θα παίξει. Το 2009 ο Αραμπατζής επιστρέφει έτοιμος και τη σεζον 2009-2010 κάνει μια από της καλύτερες χρονιές του στον ΠΑΟΚ.
Αναλυτικά η καριέρα του:
Κάστρο του Μπλανζά
Το Κάστρο του Μπλανζά (γαλλικά: Château de Blanzat) είναι κάστρο στο Σαρέιγ-Σαντρά της Γαλλίας.
Τοποθεσία
Το κάστρο βρίσκεται στην κοινότητα του Σαρέιγ-Σαντρά, εντός του γαλλικού νομού του Αλλιέ.
Ιστορία
Το κτίριο κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο το 2004.
Παραπομπές
Μπλανζα Μπλανζα Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Αλλιέ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 2004 Κατηγορία:Σαρέιγ-Σαντρά
Κόφι Αμπονσά
Ο Κόφι Τζον Αμπονσά (αγγλικά:Kofi John Amponsah, 23 Απριλίου 1978, Ακρά) είναι Γκανέζος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Αγωνίστηκε στη χώρα του με τη Γκρέιτ Μαρίνερς, πριν περάσει δέκα χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπου αγωνίστηκε στον Πανελευσινιακό, στον Ολυμπιακό, στον ΠΑΟΚ, στην ΑΕΚ, στο Αιγάλεω και στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Κύπρο για την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Αμπονσά ήταν μέλος της Εθνικής Γκάνας στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2002, η οποία αποκλείστηκε στα προημιτελικά χάνοντας από τη Νιγηρία, έχοντας τερματίσει στη δεύτερη θέση του Β΄ Ομίλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκανέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάνας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Ψυχή
thumb|300px|Η μεταμόρφωση της [[πεταλούδας έχει εμπνεύσει πολλούς να τη χρησιμοποιήσουν ως σύμβολο για την έξοδο της ψυχής από το σώμα. Μία από τις σημασίες της αρχαιοελληνικής λέξης ψυχή ήταν η «πεταλούδα».]] Η λέξη «ψυχή» (από το ρήμα «ψύχω», δηλ. «φυσώ», «πνέω») κυριολεκτικά σημαίνει την «ψυχρή πνοή», δηλαδή την (ύστατη) ένδειξη της ζωής στο σώμα που γίνεται αισθητή από την αναπνοή. Σε πολλές θρησκευτικές, φιλοσοφικές και μυθολογικές παραδόσεις, η ψυχή είναι η άυλη ουσία ενός ζωντανού όντος.
Έλενα Κορνάρο Πισκόπια
Η Έλενα Λουκρητία Κορνάρο Πισκόπια (Elena Lucrezia Cornaro Piscopia) ήταν γόνος μεγάλης Βενετικής οικογένειας. Πατέρας της ήταν ο Τζιοβάνι Μπατίστα Κορνάρο Πισκόπια, πληρεξούσιος του Αγίου Μάρκου κι αξιότιμος Βενετός, και μητέρα της ήταν η Ζανέτα Τζιοβάνα Μπόνι.
Ψυχή
Ανάλογα με το φιλοσοφικό σύστημα, μια ψυχή μπορεί είτε να είναι θνητή είτε αθάνατη. Στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό, μόνο τα ανθρώπινα όντα έχουν αθάνατη ψυχή. Για παράδειγμα, ο Καθολικός θεολόγος Θωμάς Ακινάτης απέδωσε την «ψυχή» (anima) σε όλους τους οργανισμούς, αλλά υποστήριξε ότι μόνο οι ανθρώπινες ψυχές είναι αθάνατες. Άλλες θρησκείες (κυρίως ο Ινδουισμός και ο Τζαϊνισμός) υποστηρίζουν ότι όλοι οι βιολογικοί οργανισμοί έχουν ψυχή, όπως και ο Αριστοτέλης, ενώ κάποιοι διδάσκουν ότι ακόμη και μη βιολογικές οντότητες (όπως ποτάμια και βουνά) έχουν ψυχή. Η τελευταία πεποίθηση ονομάζεται ανιμισμός.
Κινηματογράφος του Ουζμπεκιστάν
Η ιστορία του κινηματογράφου του Ουζμπεκιστάν μπορεί να χωριστεί σε δύο περιόδους: τον κινηματογράφο του Σοβιετικού Ουζμπεκιστάν (1924-1991) και τον κινηματογράφο του ανεξάρτητου Ουζμπεκιστάν (1991 – σήμερα). Ταινίες της Σοβιετικής περιόδου προβλήθηκαν είτε στη ρωσική γλώσσα ή του Ουζμπεκιστάν. Οι πιο αναγνωρισμένες ταινίες της σοβιετικής περιόδου περιλαμβάνουν ταινίες όπως το «Maftuningman» (1958), «Mahallada duv-duv gap» (1960) και «Shum bola» (1977).
Ψυχή
Οι Έλληνες φιλόσοφοι, όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, διατύπωσαν ότι η ψυχή πρέπει να έχει μια λογική ικανότητα, η άσκηση της οποίας ήταν η πιο θεϊκή των ανθρώπινων πράξεων. Στη δίκη του, ο Σωκράτης συνόψισε τη διδασκαλία του ως τίποτε άλλο από μια προτροπή για τους συναδέλφους του Αθηναίους να υπερέχουν σε θέματα ψυχής, αφού όλα τα σωματικά αγαθά εξαρτώνται από την αριστεία αυτή (Απολογία 30α-β). Παρ’ όλα αυτά, οι απόψεις που εκτίθενται στα πλατωνικά έργα αποτελούν μια απόπειρα συστηματοποίησης και ανάπτυξης προϋπαρχουσών θεωριών, δεδομένου ότι τα ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου και τον θάνατο είναι πολύ παλαιότερα του Πλάτωνα και έχουν απασχολήσει ίσως όλους τους πολιτισμούς.
Κινηματογράφος του Ουζμπεκιστάν
Ένα Τμήμα Κινηματογράφου δημιουργήθηκε το 1920 στην τότε αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τουρκεστάν και το 1924 δημιουργήθηκαν τα πρώτα κινηματογραφικά στούντιο στη Μπουχάρα ως συνεταιριστική επιχείρηση μεταξύ του στούντιο Σεβζάπκινο στη Ρωσία και της Επιτροπής του Διαφωτισμού της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Μπουχάρα. Η εταιρεία παραγωγής Μπουκκινό, ως μια κινηματογραφική Ρωσο-Μπουχαρινή εταιρεία, ιδρύθηκε επίσης το 1924 και παρήγαγε την πρώτη χαρακτηριστική ταινία στο σημερινό Ουζμπεκιστάν, «The Minaret of Death» από τον Βιατσέσλαβ Βισκόβσκι (1925), μια εξωτική ταινία με επιτυχία σε όλη τη Σοβιετική Ένωση και εξήχθη ακόμη και στο εξωτερικό. Αργότερα, η Μπουκκινό συγχωνεύτηκε με την Uzbekfilm, η οποία παρήγαγε αρχικά ως επί το πλείστον σοβιετική αντι-θρησκευτική προπαγάνδα με στόχο το Ισλάμ κατά τη διάρκεια της αντι-θρησκευτικής εκστρατείας της ΕΣΣΔ (1928–1941).
Έλενα Κορνάρο Πισκόπια
Γεννήθηκε στη Βενετία στις 5 Ιουνίου 1646 κι έμελλε να μείνει στην ιστορία ως το επτάγλωσσο θαύμα (κατείχε άνετα επτά γλώσσες) και ως η πρώτη γυναίκα που απέκτησε διδακτορικό. Έχοντας μουσικό ταλέντο ήδη στα 17 της, μπορούσε να τραγουδήσει, να συνθέσει και να παίξει όργανα όπως βιολί, άρπα και πιάνο της εποχής, το αρπίχορδο. Η Έλενα Λουκρητία, μαζί με τη βασίλισσα της Κύπρου, Αικατερίνη, υπήρξαν οι δύο πιο λαμπρές γυναικείες φυσιογνωμίες των δύο κλάδων αντίστοιχα της οικογένειας Κορνάρο.
Ψυχή
Το Anima mundi είναι η έννοια της "ψυχής του κόσμου" που συνδέει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς στον πλανήτη Γη.
Κινηματογράφος του Ουζμπεκιστάν
Δύο εξέχοντες σκηνοθέτες στη σοβιετική εποχή ήταν οι Νάμπι Γκανιέβ (1904–1952) και ο Σουλειμάν Χοντζάεφ (1892–1937). Ενώ ο Γκανιέβ, ο πρώτος σκηνοθέτης του Ουζμπεκιστάν στου οποίου οι ταινίες πρωταγωνίστησαν από την πλειοψηφία των Ουζμπεκικών ηθοποιών (σε προηγούμενες ταινίες, οι περισσότεροι ηθοποιοί ήταν Ρώσοι), συμμετείχαν σε σταλινική προπαγάνδα μέσω των ταινιών του και επέζησε από τον διωγμό, ο Χοντζάεφ έγινε θύμα της καταστολής του Στάλιν. Η ταινία του «Before Dawn» (1933) ήταν φαινομενικά μια κριτική για την Τσαρική Ρωσία, αλλά την απεικόνιζε ως αποικιακή δύναμη και οι Ουζμπέκοι που την αντιτάχθηκαν ως αντι-αποικιακοί αγωνιστές της ελευθερίας έκαναν τις αρχές ύποπτες ότι ο Χοντζάεφ υπαινίσονταν τη Σοβιετική Ένωση. Το 1937, η ταινία «The Oath» του Αλεξάντρ Ουλόσ'στεφ-Γκαρφ ήταν η πρώτη ταινία ομιλούμενη ταινία που γυρίστηκε στο Ουζμπεκιστάν. Σημείωσε επίσης το τέλος μιας εποχής κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης, παράγοντας λίγες νέες ταινίες.