cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζορτζ Μάικλ
Πρώιμα χρόνια
Ο Τζορτζ Μάικλ γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 25 Ιουνίου του 1963 και βαπτίσθηκε Χριστιανός Ορθόδοξος, με το όνομα Γεώργιος-Μιχαήλ Κυριάκου Παναγιώτου. Ο πατέρας του Κυριάκος Παναγιώτου ήταν Ελληνοκύπριος εστιάτορας και πρώην αστυνομικός που μετακόμισε στο Λονδίνο στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Η μητέρα του, Λέσλι Χάρισον (1937-1997), ήταν Αγγλίδα χορεύτρια. Τα μουσικά είδη που ακολουθούσε ήταν τα pop, r&b, post disco και soul (blue-eyed soul).
Καριέρα
Τον Δεκέμβριο του 1984 κυκλοφόρησε από την Epic Records, σε διπλό A-side με το "Everything She Wants" το τραγούδι Last Christmas, που έγινε παγκόσμια επιτυχία και συμβολικό τραγούδι των Χριστουγέννων. Γράφτηκε και παράχθηκε από τον Τζορτζ Μάικλ και ερμηνεύθηκε από πολλούς καλλιτέχνες μετά την αρχική έκδοση.
Ο Τζορτζ Μάικλ υπήρξε επίσης μέλος του συγκροτήματος BandAid, το οποίο τραγούδησε το Do They Know It's Christmas?.
Οι Wham! διαλύθηκαν το 1986 και από τότε ο Τζορτζ Μάικλ ακολούθησε σόλο καριέρα. Ο πρώτος σόλο δίσκος του, Faith, που κυκλοφόρησε το 1987, έχει πουλήσει περισσότερα από 20 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Ο Τζορτζ Μάικλ έφτασε 7 φορές στην κορυφή των Βρετανικών τσαρτ και 8 φορές στο Billboard Hot 100 των ΗΠΑ.
Κατά τη διάρκεια της 35ετούς καριέρας του κέρδισε πολυάριθμα μουσικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων έξι Βραβείων Brit, πέντε MTV Video Music Awards, ενός βραβείου MTV Europe Music Awards, τεσσάρων American Music Awards, δύο Βραβείων Γκράμι κ.ά. Το 2004, η Ακαδημία Ραδιοφώνου ανακοίνωσε ότι ο Τζορτζ Μάικλ ήταν ο καλλιτέχνης του οποίου τα τραγούδια παίχθηκαν περισσότερο στο βρετανικό ραδιόφωνο την περίοδο 1984-2004. Κατά τα έτη 2006 έως 2008, ο Τζορτζ Μάικλ πραγματοποίησε παγκόσμια περιοδεία με την ονομασία 25 Live tour.
Ο Τζόρτζ Μάικλ συνεργάστηκε και τραγούδησε και με άλλους διεθνούς φήμης καλλιτέχνες, όπως: Γουίτνεϊ Χιούστον, Έλτον Τζον, Ρόμπι Γουίλιαμς, Τζάνετ Τζάκσον, Μαίρη Τζ. Μπλάιζ, Bono, Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, Μαντόνα, Μπιγιονσέ, Band Aid, Αρίθα Φράνκλιν, Queen, Boy George, Αντέλ, Λουτσιάνο Παβαρόττι, Ντέιβιντ Μπόουι, Άνι Λένοξ, Στίβι Γουόντερ, Ρέι Τσαρλς, Τόνι Μπένετ και άλλους.
Στις 14 Μαρτίου του 2014, κυκλοφόρησε το τελευταίο άλμπουμ του με τίτλο Symphonica, το οποίο έκανε ντεμπούτο φτάνοντας στην πρώτη θέση των τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πολιτική και φιλανθρωπική δράση
μικρογραφία|190px|αριστερά|Ο Τζορτζ Μάικλ το 2012. Ο Τζορτζ Μάικλ είχε πολιτική δράση, με κυρίως αριστερά έως ακροαριστερά πολιτικά φρονήματα. Το 1984 είχε συμμετάσχει στους Band Aid, με το τραγούδι Do They Know It's Christmas?, μαζί με τους: Bono, Στινγκ, Μπόι Τζορτζ, Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, Φρέντι Μέρκιουρι, Ντέιβιντ Μπόουι, Άνταμ Κλέιτον, Άνι Λένοξ και τον Πολ Γιανγκ. Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν στάλθηκαν στην Αφρική για βοήθεια. Επίσης, είχε συμμετάσχει στον αγώνα των ανθρακωρύχων το 1984-1985, υποστηρίζοντάς τους ανοιχτά, δίνοντας και μια συναυλία στην οποία παρουσίασε το τραγούδι που είχε γράψει ειδικά γι' αυτούς. Από το 2001, επέκρινε την πολιτική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το 2002 αντιστάθηκε σθεναρά κατά του πολέμου στο Ιράκ, επικρίνοντας σφοδρά τον Τζορτζ Μπους και τον τότε Βρετανό Πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, δημιουργώντας παράλληλα το τραγούδι Shoot the Dog.
Ο Τζορτζ Μάικλ ήταν ακτιβιστής και υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έκανε σημαντικές φιλανθρωπικές πράξεις ανά τον κόσμο, υποστηρίζοντας οικονομικά ιδρύματα και ερευνητικά κέντρα για την καταπολέμηση του AIDS, δίνοντας μεγάλα ποσά από την περιουσία του, δωρίζοντας πνευματικά δικαιώματα από τα τραγούδια του και βοηθώντας κόσμο με προβλήματα, κάτι που δεν κοινοποιούσε δημοσίως και αποκαλύφθηκε μετά τον θάνατό του.
Θάνατος
Σύμφωνα με τον παραγωγό του, ο Τζορτζ Μάικλ απεβίωσε στο σπίτι του στο Γκόρινγκ του Οξφορντσάιρ της Αγγλίας, σε ηλικία 53 ετών, στις 25 Δεκεμβρίου του 2016. Σύμφωνα με το πόρισμα του ιατροδικαστή, πέθανε από φυσικά αιτία, καθώς έπασχε από μυοκαρδιοπάθεια, μυοκαρδίτιδα και ηπατική στεάτωση (λιπώδες ήπαρ). Κηδεύτηκε τρεις μήνες μετά τον θάνατο του, στις 29 Μαρτίου 2017, στο κοιμητήριο Highgate West του βόρειου Λονδίνου.
Δισκογραφία
Ως μέλος των Wham!:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βρετανοί στιχουργοί Κατηγορία:Βρετανοί συνθέτες Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί παραγωγοί κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Βρετανοί κυπριακής καταγωγής Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο
Λύσις (διάλογος)
Ο Λύσις είναι πλατωνικός διάλογος της πρώτης περιόδου, στον οποίο εξετάζεται το ζήτημα της φιλίας. Γίνεται απόπειρα να οριστεί η έννοιά της και να εξακριβωθεί ποιοι και γιατί γίνονται φίλοι. Αντικείμενο είναι η ομόφυλη φιλία, η οποία στους αρχαίους Έλληνες είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς αντιπροσώπευε δεσμό διαφορετικό από τους οικογενειακούς και τους καθαυτό ερωτικούς, χωρίς παρά ταύτα να στερείται στοιχείων στοργής ή πάθους, τα οποία συχνά ολοκλήρωναν τον ξεχωριστό χαρακτήρα της.
Πρόσωπα του διαλόγου
thumb|left|190px|Ο Σωκράτης και οι συνομιλητές τουΟ διάλογος είναι αναδιήγηση από τον Σωκράτη, προς μη κατονομαζόμενους ακροατές, συζήτησης την οποία ο φιλόσοφος είχε κάνει με νεαρούς συνομιλητές. Αυτοί ήταν ο Κτήσιππος από την Παιανία, φίλος και μαθητής του Σωκράτη (από τους παρευρισκόμενους κατά τις τελευταίες στιγμές του φιλοσόφου, όπως πληροφορεί ο Φαίδων), ο εξάδελφος του Μενέξενος, γιος του Δημοφώντα, γόνος αριστοκρατικής Αθηναϊκής οικογένειας, με φιλοδοξίες για σταδιοδρομία πολιτικού, όπως φαίνεται στο φερώνυμό του Πλατωνικό διάλογο (Μενέξενος), ο Λύσις, ωραίος στη μορφή και καλλιεργημένος ψυχικά, καταγόμενος από ονομαστή οικογένεια, στην αρχή της εφηβείας του και ο Ιπποθάλης, ο υποδεέστερος χαρακτήρας του διαλόγου, λίγο μεγαλύτερος από τον Λύσι, τον οποίο αγαπά χωρίς να παρουσιάζεται ικανός να του εμπνεύσει υψηλά συναισθήματα.
Περιεχόμενο του διαλόγου
Το ότι ο Σωκράτης αντιμετωπίζει τη φιλία ως άδολο και ανιδιοτελές αίσθημα, στο οποίο κυριαρχεί η στοργή και όχι χυδαία και εγωιστικά αισθήματα, καταφαίνεται και από το γεγονός ότι κάνει αρχή της επιχειρηματολογίας του αναφερόμενος στην πατρική και μητρική αγάπη προς το παιδί. Στον περί έρωτος Πλατωνικό διάλογο Φαίδρο ο Σωκράτης κρίνει αυστηρά την αγάπη του εραστή προς τον ερώμενο, καταλήγοντας στην διατύπωση «ὡς λύκοι ἄρνας ἀγαπῶσιν», «ὣς παῖδα φιλοῦσιν ἐρασταί», που παρομοιάζει δηλαδή την αγάπη των εραστών για τους νεαρούς με την αγάπη του λύκου για τα πρόβατα. Φαίδρος [238c-241d].
Η εισαγωγική συζήτηση το Σωκράτη με τον Λύσι καταλήγει στο σύμφωνο με το Σωκρατικό δόγμα συμπέρασμα πως η πραγματική ελευθερία και ευτυχία είναι συνδεδεμένες με την πραγματική γνώση. Σε όσα πράγματα αγνοούμε, είμαστε άχρηστοι και είναι φυσικό να μη μας εμπιστεύεται κανείς. Αντίθετα σε όσα γνωρίζουμε απολαμβάνουμε εμπιστοσύνης στο δημόσιο και ιδιωτικό βίο.[210b-210d].
Συναφείς πραγματείες
Ο διάλογος, όπως πολλοί άλλοι, φαίνεται να μην καταλήγει σε θετικό συμπέρασμα. Ο Πλάτων εκθέτει τις εκδοχές της φιλίας στην πολυμέρεια της θεμελίωσής του και τονίζει την παρουσία του αγαθού που, όντας το οικείον στοιχείο των ανθρώπων, καθοδηγεί στη φιλία με την ιδιαίτερη ποιότητα και σημασία που έχει για τον καθένα, αφού σε κάθε περίπτωση αποτελεί το τελικό αίτιο της φιλίας. Ο προβληματισμός του Λύσιδος προοιωνίζεται το υπερφυές Πλατωνικό Συμπόσιον.
Ο Αριστοτέλης διακρίνει τρία είδη φιλίας. Tῆς φιλίας τρία εἴδη ἐστίν· ἡ μὲν γὰρ αὐτῆς ἐστι φυσική͵ ἡ δὲ ἑταιρική͵ ἡ δὲ ξενική. φυσικὴν μὲν οὖν ταύτην λέγομεν͵ ἣν οἱ γονεῖς πρὸς τὰ ἔκγονα ἔχουσι καὶ οἱ συγγενεῖς πρὸς ἀλλήλους· ταύτην δὲ κεκλήρωται καὶ τἆλλα ζῷα. ἑταιρικὴν δὲ καλοῦμεν τὴν ἀπὸ συνηθείας γινομένην καὶ μηδὲν προσήκουσαν γένει͵ ἀλλ΄ οἷον ἡ Πυλάδου πρὸς Ὀρέστην. ἡ δὲ ξενικὴ φιλία ἡ ἀπὸ συστάσεως καὶ διὰ γραμμάτων γινομένη πρὸς τοὺς ξένους. τῆς ἄρα φιλίας ἡ μέν ἐστι φυσική͵ ἡ δὲ ἑταιρική͵ ἡ δὲ ξενική· προστιθέασι δέ τινες τετάρτην ἐρωτικήν». Περί διαιρέσεων (Divisiones)
Βιβλιογραφία
Λυσις Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Panic! at the Disco
Οι '''Panic! at the Disco''' ήταν συγκρότημα εναλλακτικής ροκ που δημιουργήθηκε το 2004 και κατάγεται από το Λας Βέγκας των Η.Π.Α. Αυτή τη στιγμή αποτελείται από τον Brendon Urie, ο οποίος συνοδεύεται στις συναυλίες από την μπασίστρια Nicole Row, τον κιθαρίστα Mike Naran και τον ντράμερ Dan Pawlovich. Σχηματίστηκε από τους παιδικούς φίλους Ryan Ross, Spencer Smith, Brent Wilson και Brendon Urie, ενώ ηχογραφούσαν τα πρώτα τους demos όσο ήταν ακόμη στο λύκειο.
Το ντεμπούτο άλμπουμ τους A Fever You Can't Sweat Out (2005), έφτασε στη #13 θέση στο US Billboard 200 και έχει πουλήσει 2.2 εκατομμύρια αντίτυπα από το Σεπτέμβριο του 2005. Το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος, Pretty. Odd., κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2008 και έκανε ντεμπούτο στη #2 θέση του αμερικανικού πίνακα επιτυχιών. Μετά το χωρισμό τους, το διμελές γρουπ, εξέδωσε και το τρίτο του άλμπουμ Vices & Virtues (2011). Το 2012 προστέθηκε στο συγκρότημα ο μπασίστας Dallon Weekes. Στις 8 Οκτωβρίου του 2013 κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο "Too Weird To Live, Too Rare To Die!" φτάνοντας στην #2 θέση του Billboard 200. Το 2015 ο ντράμμερ Spencer Smith άφησε το συγκρότημα όπως και ο μπασίστας Dallon Weekes, ο οποίος έγινε ξανά περιοδεύον μέλος. Έτσι, στις 15 Ιανουαρίου του 2016 ο Brendon Urie κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο άλμπουμ του, το "Death Of A Batchelor" κάνοντας το πρώτο του #1 στο Billboard 200. Το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν υποψήφιο για "Καλύτερο Ροκ Άλμπουμ" στα Grammy του 2017.
Στις 24 Ιανουαρίου 2023, δημοσιεύτηκε μια ανάρτηση στο Instagram της μπάντας στην οποία ο Brandon Urie ανακοινώνει τη διάλυση της μπάντας. Ο Μπράντον και η Σάρα περιμένουν ένα μωρό, οπότε ο τραγουδιστής θέλει να αφιερώσει όλο τον χρόνο του στην οικογένεια.
Μέλη
Μέλη συναυλιών
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά pop rock συγκροτήματα
2509 Τσουκότκα
Ο Τσουκότκα (Chukotka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από τον Αυτόνομο Θύλακα Τσουκότκα, την ανατολικότερη περιοχή της Ρωσίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Τσουκότκα είναι C (ανθρακούχος). Ο Τσουκότκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 3 ώρες και 11 λεπτά.
Επαρχία Σλεφ
Το Σλεφ (ولاية الشلف) είναι επαρχία (βιλάγια) στην Αλγερία. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Σλεφ, ενώ μια άλλη μεγάλη πόλη είναι το Τενές, στη Μεσόγειο Θάλασσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 1.002.088 κατοίκους.
Τοποθεσία
Η επαρχία Σλεφ βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της οροσειράς του Τελλιανού Άτλαντα, 200 χλμ. δυτικά του Αλγερίου.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 13 διαμερίσματα (νταΐρες), οι οποίες χωρίζονται περαιτέρω σε 35 κοινότητες ή δήμους.
Παραπομπές
Σλεφ
Οικισμός Μπάρλου στο Δίστομο
μικρογραφία|300x300εσ|εξωτερική άποψη του οικισμού, 2015 Ο οικισμός Μπάρλου βρίσκεται στο Δίστομο του Νομού Βοιωτίας, 23 χλμ από τη Λειβαδιά. Δημιουργήθηκε το 1969 για να στεγάσει τους εργαζόμενους στα μεταλλεία βωξίτη του Διστόμου - της ανωνύμου εταιρείας  "Ελληνικοί Βωξιτες
Ελικωνος, Γεώργιος Μπαρλος".
Η ιστορία του οικισμού
Ο Ιωάννης Μπάρλος, ιδιοκτήτης της εταιρείας ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΒΩΞΙΤΑΙ ΕΛΙΚΩΝΟΣ. ανέθεσε στους αρχιτέκτονες Δημήτρη και Σουζάνα Αντωνακάκη να σχεδιάσουν έναν εργατικό οικισμό σε μια έκταση περίπου 30 στρεμμάτων. Συγκεκριμένα, πρότεινε την κατασκευή τριών πολυκατοικιών - μια για κάθε κοινωνική ομάδα εργαζομένων (εργάτες, εργοδηγοί-μηχανικοί, διοικητικοί υπάλληλοι). Οι αρχιτέκτονες, όμως, σχεδιάζουν το 1969 μια διαφορετική προσέγγιση για τον οικισμό, με στόχο την κοινωνική μίξη των εργαζομένων. Το σχέδιο αποτελείται από 85 αυτοτελείς κατοικίες και κοινόχρηστους χώρους. Ο οικισμός κατοικείται, προτού ολοκληρωθεί το έργο, το 1971 και εν τέλει δημοσιεύεται σε αυτή τη μορφή το 1972. Περίπου το 1990 η εταιρεία κλείνει και ο οικισμός σταδιακά εγκαταλείπεται μέχρι το 1997 όπου παύει η λειτουργία των μεταλλείων στο Δίστομο. Μέχρι σήμερα ο οικισμός μένει αναξιοποίητος.
Ο εργατικός οικισμός όπως τον σχεδίασαν οι αρχιτέκτονες
μικρογραφία|300x300εσ|φωτογραφία από το εσωτερικό του οικισμού, 2015 Οι Αντωνακάκη σχεδίασαν πέτρινους τοίχους σε διαδοχικές ζώνες (περίπου 4 μέτρων), παράλληλες προς τις υψομετρικές καμπύλες του λόφου. Έτσι, δημιουργήθηκαν παράλληλα στην κλίση του εδάφους οι όγκοι των κατοικιών,  οι υπαίθριοι και οι δημόσιοι χώροι εναλλάξ ( ιδιωτκό-δημόσιο-υπαίθριο-κλειστό). Οι πέτρινοι τόιχοι ήταν φέροντες και είχαν πάχος 0.5 μέτρα. Κάθετα σ'αυτούς, ανά 12 μέτρα τοποθέτησαν διαχωριστικούς τοίχους, οι οποίοι παραλάμβαναν τα διάφορα συστήματα ενέργειας (θέρμανση, ηλεκτρισμός, νερό, αποχέτευση). Οι κατοικίες χωρίζονταν σε 3 τύπους ανάλογα με τις ανάγκες των χρηστών (και όχι βάσει κοινωνικής διάκρισης): για 1 ή 2 άτομα, για μικρές και για μεγάλες οικογένειες (ανάλογα με τον τύπο οι κατοικίες αποτελούνταν από 1, 2 ή 3 επίπεδα). Ακόμα όμως και στην ίδια τυπολογία, η μονάδα της κατοικίας διαφοροποιείται βάσει των προσωπικών αναγκών του κάθε χρήστη, με αποτέλεσμα μια μεγάλη ποικιλία μορφών. Επίσης, είχαν προβλέψει κοινόχρηστους χώρους, για την κοινωνικοποίηση των κατοίκων, αλλά και για την προσέλκυση των κατοίκων του Διστόμου. Τέτοιοι  ήταν η εκκλησία, το εστιατόριο, ο παιδικός σταθμός και τα περίπτερα. Συνολικά, οι στόχοι της διαμόρφωσης τόσο των ιδιωτικών όσο και των κοινόχρηστων χώρων, ήταν να καλύπτονται οι ατομικές ανάγκες του κάθε κατοίκου και παράλληλα να προάγεται η συλλογικότητα.
Σχέση με το περιβάλλον
Βασική παράμετρος για το σχεδιασμό ήταν, επίσης, η ένταξη στο φυσικό περιβάλλον. Έτσι δημιουργήθηκε ένα σύνολο μικρότερων όγκων που τοποθετούνται στην πλαγιά του λόφου, κρατώντας τη φυσική κλίση του εδάφους. Το σύνολο αυτό εξωτερικά είναι ομοιογενές, ενώ εσωτερικά φαίνεται η ιδιαίτερη επεξεργασία ως προς τον άξονα της κατακόρυφης τομής. Σημαντική ήταν επίσης η επιλογή της λίθινης τοιχοποιίας ως στοιχείο που παραπέμπει στο τοπίο της Βοιωτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Διοικητική διαίρεση του Εσουατίνι
Λουμπόμπο
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουαζιλάνδης
The Penthouse: War in Life (τηλεοπτική σειρά)
Το The Penthouse: War in Life είναι μια τηλεοπτική σειρά της Νότιας Κορέας με πρωταγωνιστές τους Lee Ji-ah, Kim So-yeon, Eugene, Um Ki-joon, Park Eun-seok και Yoon Jong-hoon. Πρεμιέρα στο SBS TV στις 26 Οκτωβρίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Όλιβερ Χάρντι
thumb|225px|Ο Όλιβερ Χάρντι Ο Όλιβερ Χάρντι (Oliver Hardy, 18 Ιανουαρίου 1892 - 7 Αυγούστου 1957) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, γνωστός ως ο "Χοντρός" του κωμικού διδύμου Χοντρός και Λιγνός.
Λίγκα ντε Όνρα 2007–08
Η Σεγκούντα Λίγκα 2007–08 ήταν η 18η περίοδος της Σεγκούντα Λίγκα και η 74η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.
Προεπισκόπηση
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 16 ομάδες με την ΚΝ Τροφένσε να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τη Ρίο Άβε ΦΚ να προβιβάζεται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι ΦΚ Πεναφιέλ και ΚΝ Φάτιμα υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο.
Όλιβερ Χάρντι
Βιογραφία
Ο Νόρβεν Χάρντι, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, ξεκίνησε τη ζωή του ως όμορφος μπέμπης σε μία πολυμελή οικογένεια στην Τζόρτζια και ήταν το μικρότερο από έξι παιδιά. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και πέθανε όταν ο Όλιβερ ήταν 10 ετών. "Νομίζω ότι δεν αποφάσισα ποτέ τη ζωή μου το οριστικό μου επάγγελμα. Θέλησα να ακολουθήσω τα νομικά αλλά σύντομα εγκατέλειψα τις σπουδές". Είχε φυσική κλίση στο τραγούδι (όλη η οικογένεια αγαπούσε τη μουσική) και σπούδασε μάλιστα τενόρος στη Μουσική Ακαδημία της Ατλάντας. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1914 (στην ταινία Outwitting Dad) και στα επόμενα χρόνια ερμήνευσε δευτερεύοντες ρόλους. Ζύγιζε 127 κιλά και είχε ύψος 1,88 μ. Η αγάπη του στο φαγητό τον βοήθησε να διατηρήσει τον όγκο του, αν και νέος ασχολιόταν με τα σπορ, έπαιζε ποδόσφαιρο και λάτρευε (ως μεγάλος) το γκολφ. Ήταν ευκίνητος και πολύ καλός χορευτής.
Λίγκα ντε Όνρα 2007–08
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Όλιβερ Χάρντι
Βιογραφία
Πριν γνωρίσει τον Σταν Λόρελ, ο Όλιβερ Χάρντι είχε παίξει σε περισσότερες από 250 ταινίες. Μαζί με τον Σταν Λόρελ, όμως, αποτέλεσαν το διασημότερο κωμικό δίδυμο στην ιστορία του κινηματογράφου. Το δίδυμο δημιουργήθηκε από τον παραγωγό Χολ Ρόουτς, πνευματικό πατέρα -μαζί με τον σκηνοθέτη Λίο Μακ Κάρεϊ- του Χοντρού και του Λιγνού. Πρωτοσυναντήθηκαν στην οθόνη στο The Lucky Dog (1921) και έπαιξαν μαζί και σε άλλες ταινίες, όπως στο Duck Soup (1927), αλλά ως πραγματικό ντουέτο εμφανίστηκαν στο Φορώντας παντελόνια στον Φίλιπ (Putting Pants on Philip, 1927), όπου ο Σταν υποδύεται έναν νεαρό Σκωτσέζο που έρχεται στην Αμερική στον θείο του Όλι. Το 1927 ο Χοντρός και ο Λιγνός γύρισαν 13 ταινίες και το 1928 11 και ως το 1932 εμφανίζονταν σε μικρού μήκους και, ως επί το πλείστον, βουβές. Μεταξύ αυτών οι: Η μάχη του αιώνα, Μουσικοί για κλάματα, Μια τέλεια μέρα (1929), Ο Χοντρός και ο Λιγνός φορτοεκφορτωτές (The Music Box, 1932), που απέσπασε ένα από τα Όσκαρ για μικρού μήκους ταινία εκείνης της χρονιάς, κ.α. Μετά το 1932 άρχισαν την παραγωγή μεγάλου μήκους και ομιλουσών, ανάμεσα στις οποίες ορισμένες από τις πιο απολαυστικές: Ο Χοντρός και ο Λιγνός πάνε στον πόλεμο, Τα παιδιά της ερήμου, Δυο εύθυμοι Σκωτσέζοι, Ο Χοντρός και ο Λιγνός καουμπόηδες, Οι δύο βλάκες, Βάρδα Φουρνέλο, Τα κούτσουρα της Οξφόρδης, κ.α.
Περισσότερες από 100 ταινίες γύρισαν ως ζευγάρι. Ο Λόρελ και ο Χάρντι είχαν μία επαγγελματική φιλοδοξία και μόνο: ήθελαν να κάνουν τους ανθρώπους να γελούν. Δεν έτρεφαν αυταπάτες για τους εαυτούς τους. Οι μέθοδοι και η τεχνική τους είχαν πολλά στοιχεία από τους κλόουν, το χιούμορ της μία αλληλοδιαδοχή από γκαγκ, τα αστεία τους έκαναν τα παιδιά να ξεκαρδίζονται γιατί αναγνώριζαν στα πρόσωπα των δύο κωμικών τη δική τους αδεξιότητα και αθωότητα. Ανάμεσα στον Σταν (Λόρελ) και τον Όλι (Χάρντι) ο πρώτος ήταν ο πιο κουτός. Ανήγγελλε στον Όλι από το τηλέφωνο ότι τον δάγκωσε σκύλος και όταν εκείνος τον ρωτούσε σε ποιο σημείο, τότε ο Σταν τοποθετούσε το ακουστικό ακριβώς πάνω από την πληγή σαν ο συνομιλητής του να ήταν σε θέση να δει μέσα από τη γραμμή. Κατά μία άλλη εκδοχή ο Όλι ήταν πιο κουτός γιατί θεωρούσε τον εαυτό του έξυπνο. Και όπως έλεγε και ο ίδιος: "Δεν υπάρχει πιο βλάκας από τον βλάκα που νομίζει ότι είναι έξυπνος". Για τον Όλι έγραψαν ότι ήταν ευχαριστημένος με το να πέφτει συνέχεια μέσα στον ασβέστη. Πολλοί λίγοι κωμικοί έπεφταν τόσο συχνά και τόσο καλά μέσα στον ασβέστη. Όπως κανείς άλλος δεν μπορούσε να κινηθεί με τόση χάρη έχοντας τόσο μεγάλες διαστάσεις ή να παίξει με τη γραβάτα του έτσι ώστε να αποτελέσει σημείο αναφοράς.
Οι κωμωδίες τους απλές σε δράση, γίνονταν απολαυστικές από τις συνεχείς ανατροπές των καταστάσεων, τα εναλλασσόμενα γκαγκ. Ήρωες μικροαστικής προέλευσης, ήθελαν να γίνουν κοινωνικά σεβαστοί αλλά και αρεστοί. Φορούσαν αξιοπρεπή κοστούμια, σκληρά καπέλα και απευθύονταν ο ένας στον άλλον με την προσφώνηση μίστερ. Αποκτούσαν μία καθωσπρέπει απασχόληση ως μεταφορείς πιάνων ή πωλητές χριστουγεννιάτικων δέντρων κι αν στο τέλος τα έκαναν θάλασσα, αυτό δεν έβλαπτε παρά τους ίδιους.
Άτολμοι και γκαφαδόροι παρά το σοβαροφανές ύφος τους, βυθίζονταν μεγαλοπρεπώς σε λακκούβες, έβαφαν καλοσχηματισμένα οπίσθια ανύποπτων κυριών, προσπαθούσαν, με απόγνωση, να απαλλαγούν από μία κατσίκα και κατόρθωσαν να ανεβάσουν ένα άλογο πάνω σε ένα πιάνο.
Ο Χοντρός και ο Λιγνός, το διασημότερο δίδυμο στην ιστορία του κινηματογράφου, έπαψε ουσιαστικά να υπάρχει πριν από τον κλινικό θάνατο του ζεύγους. Την τελευταία τους ταινία τη γύρισαν στη Γαλλία το 1950 (Οι Νέοι Ροβινσώνες). Οι βασιλιάδες του γέλιου ήταν ήδη εξασθενημένοι και κουρασμένοι. Αλλά από τη στιγμή που συναντήθηκαν, τέλη του 1920, ως τη χρονιά που ο Όλιβερ Χάρντι πέθανε παρέμειναν στενά συνδεδεμένοι όχι μόνο γιατί το ντουέτο τους πωλούσε αλλά γιατί ήταν και καλοί φίλοι: "Ο Όλι ήταν σαν αδελφός μου. Νιώθαμε ο ένας τον άλλον, αν και δεν κάναμε συχνά παρέα έξω από τα πλατό. Η ζωή του έξω από το στούντιο ήταν αφιερωμένη στα σπορ και κυρίως στο γκολφ, που λάτρευε. Η δική μου ζωή, ήταν δουλειά και τίποτα άλλο. Μου άρεσε να παρακολουθώ την ταινία σε όλα τα στάδια της παραγωγής. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν μαλώσαμε ποτέ".
Ο Όλιβερ Χάρντι πέθανε το 1957, ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια, σε ηλικία 65 χρόνων.
Δύο αστεροειδείς, οι 2865 και 2866 ονομάστηκαν «Λόρελ» και «Χάρντι» στη μνήμη των Σταν Λόρελ και Όλιβερ Χάρντι.
49 (αριθμός)
Το 49 (σαράντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 48 και πριν από το 50. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 49 συμβολίζεται ως XLIX (έχει χρησιμοποιηθεί και ο συμβολισμός IL) στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΘ΄ ή μθ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τετραγωνικοί αριθμοί Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Μεμπιμπάιτ
Ένα μεμπιμπάιτ (μια σύμπτυξη της ονοματικής φράσης mega binary byte) είναι μονάδα πληροφορίας ή μνήμης υπολογιστή, συντομευμένα MiB (ποτέ "miB").
Το μεμπιμπάιτ έχει στενή σχέση με το μεγαμπάιτ, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε σαν συνώνυμο του μεμπιμπάιτ ή να αναφέρεται σε 106 μπάιτ = 1.000.000 μπάιτ (δες δυαδικό πρόθεμα).
Η χρήση αυτού του όρου έχει σκοπό να αποτρέψει τη σύγχυση που είναι κοινή όταν αναφερόμαστε σε αποθηκευτικά μέσα, εξαιτίας της αμφισημίας του όρου "κιλομπάιτ". Έτσι ο όρος κιμπιμπάιτ έχει ορισθεί να αναφέρεται ακριβώς σε 1024 μπάιτ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης πληροφορίας
Τζέφρυ Ντάμερ
Ο Τζέφρυ Λάιονελ Ντάμερ (Jeffrey Lionel Dahmer, 21 Μαΐου 1960 - 28 Νοεμβρίου 1994), γνωστός ως ο κανίβαλος του Μιλγουόκι, ήταν Αμερικανός κατά συρροή δολοφόνος. Υπεύθυνος για δεκαεπτά δολοφονίες νεαρών ανδρών μεταξύ των ετών 1978 και 1991 με ιδιαίτερα σκληρές μεθόδους (συμπεριλαμβανομένων πράξεων σεξουαλικής βίας, νεκροφιλίας, κανιβαλισμού), καταδικάστηκε το 1992 σε ισόβια κάθειρξη. Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου δύο χρόνια αργότερα από τον Κρίστοφερ Σκάρβερ, έναν συγκρατούμενο του.
Παιδική ηλικία και εφηβεία
Ο Τζέφρυ Ντάμερ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1960 στο Μιλγουόκι, στο Ουισκόνσιν και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λιονέλ Χάμπερτ Ντάμερ , φοιτητή χημείας στο Πανεπιστήμιο Marquette και της Joyce Annette. Ο Τζέφρυ επιβίωσε πάρα την παρουσία κάποιων προβλημάτων υγείας, και είχε μια ήσυχη παιδική ηλικία έως την ηλικία των έξι όταν η οικογένειά μετακόμισε στο Doylestown του Οχάιο. Από εκείνο το διάστημα και μετά, ο Ντάμερ ανέπτυξε έναν κλειστό και απαθή χαρακτήρα, ξεκινώντας να μαζεύει πτώματα νεκρών ζώων που συνήθιζε να θάβει στο δάσος πίσω από το σπίτι των γονιών του .Παράλληλα έγινε θύμα εκφοβισμού στο σχολείο. Στην ηλικία των δεκαέξι άρχισε να αναπτύσσει σεξουαλικές φαντασιώσεις με νεκρούς και επιπλέον άρχισε να καταναλώνει τακτικά μεγάλες ποσότητες αλκοόλ.
Εγκλήματα
Το 1978, αμέσως μετά το διαζύγιο των γονιών του και μετά την αποφοίτηση του, ο Ντάμερ πραγματοποίησε τον πρώτο του φόνο. Το θύμα ήταν ο Steve Hicks, ένας δεκαεννιάχρονος που πήρε στο αμάξι του από ωτοστόπ. Ο Ντάμερ πήρε τον νεαρό άνδρα στο σπίτι των γονιών του που ήταν άδειο, του πρόσφερε μπύρα, είχε σεξουαλική επαφή μαζί του και στη συνέχεια τον σκότωσε. Αργότερα τεμάχισε το πτώμα και έκρυψε τα κομμάτια σε σακούλες σκουπιδιών.
Αμέσως μετά το έγκλημα, ο Ντάμερ εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο, από το οποίο αποχώρησε μετά από μόλις έξι μήνες, λόγω προβλημάτων αλκοολισμού. Χωρίς να θέλει να βρει δουλειά, αναγκάστηκε από τον πατέρα του να στρατολογηθεί σε μια αμερικανική στρατιωτική βάση στη Γερμανία .Ο Ντάμερ απελάθηκε λόγω του όλο και πιο σοβαρού προβλήματός του με το αλκοόλ. Πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ντάμερ ζούσε αρχικά στο Μαϊάμι Μπιτς και αργότερα μετακόμισε στο σπίτι της γιαγιάς του στο West Allis, όπου κατηγορήθηκε δύο φορές για αλκοολισμό και δημόσια ασέβεια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ντάμερ συνέχισε να καλλιεργεί τα πάθη του διαλύοντας νεκρούς σκίουρους σε οξύ και κρατώντας κλεμμένα μανεκέν στην ντουλάπα του.
Τον Σεπτέμβριο του 1987, ο Ντάμερ συναντήθηκε με τον Στίβεν Τουόμι σε ένα γκέι μπαρ. Μετά την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αλκοόλ, ο δολοφόνος σκότωσε το θύμα του σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, έβαλε το σώμα σε μια βαλίτσα και την πήγε στο κελάρι του σπιτιού της γιαγιάς του. Επτά μήνες αργότερα σκότωσε, με τον ίδιο τρόπο τον Jamie Doxtator, ένα δεκατετράχρονο αγόρι. Τον Μάρτιο του 1988 δολοφόνησε τον Richard Guerrero, ένα αγόρι μεξικάνικης καταγωγής, που συνάντησε επίσης σε ένα γκέι μπαρ.
Τον Σεπτέμβριο του 1988 έφυγε από το σπίτι της γιαγιάς του λόγω της ακανόνιστης συμπεριφοράς του, των συνεχών ενοχλητικών θορύβων και των τρομερών μυρωδιών που προέρχονταν από το κελάρι .Μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Μιλγουόκι που βρισκόταν κοντά στο εργοστάσιο σοκολάτας όπου δούλευε. Τον ίδιο μήνα δελέασε τον Somsak Sinthasomphone, ένα δεκατριάχρονο αγόρι από το Λάος , υποσχόμενος να του δώσει χρήματα για μια φωτογράφιση πολαρόιντ. Ύστερα του επιτέθηκε αλλά το θύμα κατάφερε να δραπετεύσει και να τον καταγγείλει. Χάρη στην καταγγελία, ο Ντάμερ συνελήφθη και κατηγορήθηκε για σεξουαλική επίθεση .Τον Ιανουάριο του 1989, ο Ντάμερ καταδικάστηκε για σεξουαλική επίθεση δεύτερου βαθμού και για δελεασμό ενός παιδιού για ανήθικους σκοπούς. Δύο μήνες πριν από την καταδίκη του για σεξουαλική επίθεση, ο Ντάμερ δολοφόνησε το πέμπτο θύμα του.
Στις 23 Μαΐου 1989, ο Ντάμερ καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια επιτήρησης και ένα έτος σε σωφρονιστικό ίδρυμα, αλλά τελικά έλαβε άδεια εργασίας για να μπορέσει να επιστρέψει στη δουλειά του.
Κατά την απελευθέρωσή του ο Ντάμερ επέστρεψε προσωρινά στο σπίτι της γιαγιάς του και μετά μετακόμισε μόνιμα τον Μάιο του 1990, σε ένα διαμέρισμα που βρίσκεται βόρεια του Μιλγουόκι. Από τότε θα εντείνει την ανθρωποκτονική του δραστηριότητα σκοτώνοντας, σε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο (σε περίοδο από τον Ιούνιο του 1990 έως τον Ιούλιο του 1991), δώδεκα άτομα με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για τα προηγούμενα θύματα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν ανακαλύφθηκε ποτέ από τους γείτονες του (οι οποίοι ωστόσο παραπονέθηκαν για περίεργους θορύβους και μυρωδιές που προέρχονταν από το διαμέρισμά του ), ή από την αστυνομία, που κατάφερε να εισέλθει στο διαμέρισμα μετά από μία απόπειρα διαφυγής ενός θύματος του Ντάμερ, του Konerak Sinthasomphone. Το αγόρι είχε καταφέρει να δραπετεύσει και να λάβει βοήθεια από δύο γυναίκες που κάλεσαν την αστυνομία. Ωστόσο, ο Ντάμερ κατάφερε να πείσει τους αξιωματικούς ότι ο νεαρός (μεθυσμένος από αλκοόλ και ναρκωτικά) ήταν ο ερωτικός σύντροφός του, με τον οποίο είχε έναν καβγά. Όταν οι αστυνομικοί έφυγαν, ο Ντάμερ σκότωσε, βίασε, διαμέλισε και έφαγε εν μέρει το θύμα του. Οι αξιωματικοί αργότερα επικρίθηκαν έντονα για το ότι δεν άκουσαν τις γυναίκες, αγνόησαν τις τηλεφωνικές κλήσεις, κάνοντας ρατσιστικά σχόλια για το θύμα και δεν διεξήγαγαν έρευνα στο διαμέρισμα του Ντάμερ, όπου ένα από τα πτώματα των θυμάτων του ήταν ακόμη ξαπλωμένο στο δωμάτιο. Μετά από αυτά τα γεγονότα οι αστυνομικοί απομακρύνθηκαν από τα καθήκοντα τους, αλλά αργότερα επέστρεψαν σε αυτά και ένας από τους δύο στη συνέχεια έγινε επικεφαλής τοπικού τμήματος.
Σύλληψη
Στις 22 Ιουλίου 1991, ο Ντάμερ προσκάλεσε τον Τρέισι Έντουαρντς στο σπίτι του, όπου του έδωσε μια δόση υπνωτικών χαπιών, τον έδεσε με χειροπέδες στο χέρι και τον ανάγκασε να βγει στην κρεβατοκάμαρα. Παρατηρώντας την παρουσία φωτογραφιών από διαμελισμένα πτώματα που κρέμονταν στους τοίχους και μια αφόρητη μυρωδιά που προερχόταν από ένα βαρέλι,  ο Έντουαρντς χτύπησε τον Ντάμερ και κατάφερε να φύγει από το διαμέρισμα .Στη συνέχεια έπεισε τους αστυνομικούς να πάνε και να ελέγξουν το διαμέρισμα του Ντάμερ μέσα στο οποίο βρέθηκαν πολλά ανθρώπινα μέλη στο ψυγείο, ζωγραφισμένα ανθρώπινα κρανία και άλλα.
Δίκη
Προκειμένου να διεξαχθεί η δίκη (η οποία ξεκίνησε στις 30 Ιανουαρίου 1992), υιοθετήθηκαν αυστηρά μέτρα ασφαλείας για την προστασία του κατηγορουμένου από πιθανή επίθεση από τις οικογένειες των θυμάτων. Αν και η υπεράσπιση είχε επικαλεστεί ψυχική ασθένεια για τον πελάτη της, ο Ντάμερ κρίθηκε ένοχος για τις 15 κατηγορίες και στις 13 Ιουλίου 1992 καταδικάστηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης για κάθε δολοφονία που διέπραξε.
Θάνατος
Φυλακίστηκε στο Σωφρονιστικό ίδρυμα Columbia στο Portage του Γουινσκόνσιν και κατά τους πρώτους μήνες της κράτησής του, ο Ντάμερ έγινε χριστιανός. Μετά από επίθεση που δέχθηκε στις 3 Ιουλίου 1994, προτάθηκε να τεθεί σε απομόνωση .Ο Ντάμερ αρνήθηκε και κατέληξε και πάλι να δεχτεί επίθεση από τον Κρίστοφερ Σκάρβερ, έναν κρατούμενο που πάσχει από σχιζοφρένεια που τον χτύπησε με μία ράβδο ενός αλτήρα που είχε κλαπεί από το γυμναστήριο της φυλακής. Αυτή η επίθεση ήταν θανατηφόρα για αυτόν και τελικά πέθανε ενώ μεταφερόταν στο νοσοκομείο λόγω τραύματος στο κεφάλι. Ο εγκέφαλός του αφαιρέθηκε και αποθηκεύτηκε για επιστημονική μελέτη ενώ μετά από λίγο καιρό τελικά αποτεφρώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Ιμερετία
Υποδιαιρέσεις
Αποτελείται από τους ακόλουθους δήμους:
Οικονομία
Σημαντικές πόλεις και περιφερειακά κέντρα περιλαμβάνουν τη Σαμτρέντια, την Τσιατούρα (κέντρο παραγωγής μαγγανίου), το Τκιμπούλι (κέντρο εξόρυξης άνθρακα), το Ζεσταφόνι (γνωστό για την παραγωγή μετάλλων), το Βάνι, το Χόνι και το Σατσχέρε. Παραδοσιακά, το Ιμερέτι είναι μια γεωργική περιοχή, γνωστή για τα μούρα και τα σταφύλια της.
Δημογραφικά στοιχεία
Οι 800.000 Ιμερετιανοί μιλούν μια Γεωργιανή διάλεκτο, και είναι μια από τις τοπικές πολιτιστικές ομάδες των εθνικά υποδιαιρεμένων Γεωργιανών.
Ιστορία
Στην ύστερη αρχαιότητα και τον πρώιμο Μεσαίωνα το αρχαίο δυτικό γεωργιανό βασίλειο Εγκρίσι υπήρχε στην επικράτεια του Ιμερέτι. Ο βασιλιάς του ανακήρυξε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του Εγκρίσι το 523 μ.Χ. Από το 975 έως το 1466, το Ιμερέτι ήταν μέρος του ενωμένου Γεωργιανού Βασιλείου. Από την αποσύνθεσή του τον 15ο αιώνα, το Ιμερέτι έγινε ένα ανεξάρτητο βασίλειο.
Τον 17ο-18ο αιώνα το βασίλειο του Ιμερέτι γνώρισε συχνές εισβολές από τους Τούρκους και πλήρωνε πατρονάρισμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι το 1810, όταν δέχθηκε εισβολή και προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο τελευταίος βασιλιάς του Ιμερέτι ήταν ο Σολομών Β΄ (1789-1810).
Από το 1918 έως το 1921, το Ιμερέτι ήταν μέρος της ανεξάρτητης Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Εντός της ΕΣΣΔ, η περιοχή ήταν μέρος της Υπερκαυκασίας ΣΟΣΔ από το 1922 έως το 1936, και μέρος της Γεωργιανής ΣΣΔ από το 1936 έως το 1991. Από την ανεξαρτησία της Γεωργίας το 1991, το Ιμερέτι είναι μια περιφέρεια της Γεωργίας με το Κουτάισι ως περιφερειακή πρωτεύουσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Γεωργίας (χώρας)
WWW Consortium
Η Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού (WWW Consortium, συντ. W3C) είναι η κύρια οργάνωση διεθνών προτύπων για το Παγκόσμιο Ιστό (WWW ή σε συντομογραφία W3). Ιδρύθηκε και οδηγήθηκε μέχρι σήμερα από τον Τιμ Μπέρνερς Λι. Η κοινοπραξία αποτελείται από οργανώσεις-μέλη που διατηρούν προσωπικό πλήρους απασχόλησης με σκοπό την συνεργασία για την ανάπτυξη των προτύπων για τον Παγκόσμιο Ιστό. Μέχρι τις 10 Απριλίου 2015, η Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού (W3C) αριθμεί 397 μέλη. Η Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού επίσης δραστηριοποιείται στον τομέα της εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης, αναπτύσσει λογισμικό και εξυπηρετεί ως ένα ανοιχτό φόρουμ για τη συζήτηση σχετικά με το Διαδίκτυο.
Ιστορία
Η Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού (W3C) ιδρύθηκε από τον Τιμ Μπέρνερς Λι αφού αυτός έφυγε από το Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών (CERN), τον Οκτώβριο του 1994. Ιδρύθηκε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, στο Εργαστήριο Επιστήμης Υπολογιστών (MIT/LCS) με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τον Οργανισμό Άμυνας και Προηγμένων προτύπων έρευνας (DARPA), ο οποίος πρωτοστάτησε στο Διαδίκτυο και τον προκάτοχό του ARPANET.
Το W3C προσπαθεί να επιβάλει τη συμβατότητα και τη συμφωνία μεταξύ των μελών της βιομηχανίας στην υιοθέτηση των νέων προτύπων που ορίζονται από το W3C. Ασυμβίβαστες εκδόσεις της HTML προσφέρονται από διάφορους προμηθευτές, προκαλώντας ασυνέπεια στον τρόπο που προβάλλονται οι σελίδες Web. Η κοινοπραξία προσπαθεί να πάρει όλες αυτές τις εκδόσεις και να εφαρμόσει μια σειρά από βασικές αρχές και τα συστατικά που επιλέγονται από την κοινοπραξία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιος ιστός Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Διαδίκτυο
Κισσός Ρεθύμνης
Ο Κισσός είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Τοποθεσία
Ο Κισσός είναι κτισμένος στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Κέντρος, σε υψόμετρο 630 μέτρων. Απέχει 33 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Ρέθυμνο, καθώς και 6 χιλιόμετρα από την έδρα του δήμου Αγίου Βασιλείου, Σπήλι. Σε θέση πάνω από το χωριό βρίσκεται το οροπέδιο Γιούς Κάμπος, το οποίο κατά τα παλαιότερα χρόνια αποτελούσε σημαντική πηγή τροφής για τον Κισσό και τα υπόλοιπα χωριά της ευρύτερης περιοχής.
Απαρχές και πορεία στον χρόνο
Ο οικισμός εικάζεται πως δημιουργήθηκε πριν από τον 10ο αιώνα και έλαβε το όνομά του από το ομώνυμο φυτό που ευδοκιμεί στην περιοχή, ενώ η παλαιότερη αναφορά σε αυτόν ανάγεται κατά τη βενετοκρατία. Σύμφωνα με έρευνες του Στέργιου Σπανάκη, ο Κισσός καταγράφεται το 1577 στον κατάλογο «Descrizione dell’ Isola di Creta» του Φραγκίσκου Μπαρότσι ως Chisso. Το 1583 αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα με πληθυσμό 222 κατοίκων. αριστερά|μικρογραφία|215x215εσ|Η κεντρική πλατεία. Το 1630 ο Βασιλακάτα καταγράφει 178 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ σύμφωνα με τα οθωμανικά κατάστιχα του 1659 ο οικισμός διέθετε 33 φορολογούμενα νοικοκυριά. Μερικά χρόνια αργότερα (περ. 1670 με 1673), σύμφωνα με οθωμανική στατιστική, ο Κισσός υπαγόταν στον ναχιγιέ Αγίου Βασιλείου και είχε 72 ιδιοκτήτες, από τους οποίους οι 69 ήταν χριστιανοί και οι υπόλοιποι τρεις μουσουλμάνοι. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1832, την οποία αναπαράγει ο Άγγλος περιηγητής Ρόμπερτ Πάσλι που επισκέφτηκε την Κρήτη δύο χρόνια αργότερα, ο Κισσός καταγράφεται ως μικτός οικισμός με 15 χριστιανικές οικογένειες και ισάριθμες μουσουλμανικές.
Τον Ιούλιο του 1867 διανυκτέρευσαν στον Κισσό Οθωμανοί στρατιώτες που διεξήγαγαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον Ελλήνων επαναστατών που δρούσαν στην ευρύτερη περιοχή. Το 1881 ο Κισσός ανήκε στον οθωμανικό δήμο Αγίου Πνεύματος και διέθετε 208 κατοίκους (181 Έλληνες και 27 Τουρκοκρητικούς), ενώ σύμφωνα με την απογραφή που διεξήχθη το 1900 από τις αρχές της Κρητικής Πολιτείας, ο πληθυσμός του ανερχόταν στους 213 κατοίκους (104 άνδρες και 109 γυναίκες, άπαντες Έλληνες).
Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους
Τρεις κάτοικοι του οικισμού σκοτώθηκαν ως στρατιώτες στην Μικρασιατική εκστρατεία, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο ντόπιος πληθυσμός συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΛΑΣ Κρήτης και της ΕΟΚ. Παράλληλα, δύο άτομα από τον Κισσό σκοτώθηκαν ως αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ (ο δεύτερος στην ηπειρωτική Ελλάδα), ενώ στις 25 Μαΐου του 1944 οι γερμανικές δυνάμεις αιχμαλώτισαν περίπου 50 κατοίκους, σκοτώνοντας έναν που προσπάθησε να αποδράσει.
Η ηλεκτροδότηση του Κισσού πραγματοποιήθηκε το 1968, ενώ το πρόβλημα της ύδρευσης λύθηκε οριστικά στα μέσα της δεκαετίας του 1980, την ίδια εποχή που πραγματοποιήθηκε και η τηλεφωνική σύνδεση.
Διοικητικά, μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, ο Κισσός υπήχθη στην επαρχία Αγίου Βασιλείου όπου παρέμεινε μέχρι το 1997. Το 1928 συμπεριλήφθηκε στην κοινότητα Αρδάκτου και το 1935 αποτέλεσε έδρα κοινότητας που αργότερα περιέλαβε και τον νεότευκτο Κισσού Κάμπο. Με την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας» υπήχθη στον δήμο Λάμπης, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Αγίου Βασιλείου.
Δείτε: Κοινότητα Κισσού
Επιφανείς κάτοικοι
Στον Κισσό γεννήθηκαν ο οπλαρχηγός των Κρητικών Επαναστάσεων του 19ου αιώνα Μαθιός Πετρουλάκης ή Πρεκατσούνης (αργότερα μετοίκησε στους Αγίους Δέκα Ηρακλείου) και ο ιερέας και τοπικός οπλαρχηγός Γεώργιος Μαυρομιχελάκης. Ακόμη, κάτοικοί του ήταν οι επιφανείς ντόπιοι Τουρκοκρητικοί Αράνης (σκοτώθηκε το 1857 μαζί με τον σωματοφύλακά του στις Μέλαμπες) και Μουσταφάς (σκοτώθηκε το 1892 σε ενέδρα).
Ο ναός της Μεταμορφώσεως
thumb|250px|Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Σε μεσημβρινό σημείο του χωριού βρίσκεται ο ενοριακός ναός, ο οποίος είναι αφιερωμένος στη Μετα­μόρφωση του Σωτήρος. Είναι δίκλιτος με σχέδιο δίκλιτης βασιλικής, χωρίς τρούλο, με ισοϋψείς, κεραμοσκεπείς και αμφικλινείς στέγες και η ανέγερσή του ανάγεται στον 14ο αιώνα. Αναφορά στον ναό γίνεται στο έργο «Monumenti Veneti nell' isola di Creta» του Ιταλού ιστορικού Τζουζέπε Γκερόλα, ο οποίος πραγματοποίησε επιτόπιες έρευνες στην Κρήτη από το 1900 μέχρι το 1902. Κτήτοράς του αναφέρεται ο Δημήτριος Βεργίλης, η μορφή του οποίου σώζεται σε τοιχογραφία στο δυτικό άκρο του εσωτερικού του ναού. Η αρχική κατασκευή αλλοιώθηκε από μεταγενέστερες προσθήκες όπως το μικρό παράθυρο δίπλα από το ψαλτήρι-αναλόγιο και το δεύτερο κλίτος. Αναπαλαιώθηκε εξωτερικά από την Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων στα μέσα της δεκαετίας του 1970, με αποτέλεσμα τα δύο κλίτη να φαίνονται πλέον σαν ενιαία κατασκευή. Αργότερα πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω έργα συντήρησης και καλλωπισμού.
Ο ναός της Παναγίας
Κτισμένος στην ανατολική πλευρά του Κισσού, αποτελεί τον κοιμητηριακό ναό του χωριού και είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου, ενώ η ανέγερσή του χρονολογείται στις αρχές του 14ου αιώνα. Πρόκειται για ένα λιτό και µονόχωρο κτίσμα που ακολουθεί τα κλασικό αρχιτεκτονικό τύπο που επικρατούσε στην κρητική ύπαιθρο κατά την περίοδο της κατασκευής του. Στις αρχές του 20ού αιώνα πραγματοποιήθηκαν έργα επέκτασής του προς τα δυτικά, με την προσθήκη τόξου, τη διάνοιξη ορθογωνίου θυρώματος εισόδου στη νότια όψη και του παραθύρου δίπλα στο ψαλτήρι, καθώς και την προσθήκη του ανάγλυφου καμπαναριού. Ο ναός διαθέτει τοιχογραφίες του 14ου αιώνα και εικόνα του Παντοκράτορα που χρονολογείται το 1840.
Ο ναός της Παναγίας είναι παραδοσιακά συνδεδεμένος με την περιφορά του Επιταφίου και τις Αναστάσιμες ακολουθίες, ενώ το Μεγάλο Σάββατο λάμβανε χώρα το έθιμο του «καψίματος του Ιούδα».
Ο ναός του Αγίου Ιωάννη
Βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του χωριού και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάν­νη τον Θεολόγο. Είναι μονόκλιτος με αμφικλινή, κεραμοσκεπή στέγη και είναι εν μέρει θεμελιωμένος πάνω σε βράχο, ενώ σε άγνωστη περίοδο έγιναν εργασίες διαπλάτυνσης προς τη δυτική πλευρά. Εσωτερικά είναι κατάγραφος και διαθέτει δύο στρώματα αγιογραφιών, με το παλαιότερο να χρονολογείται στα τέλη του 13ου αιώνα. Ο εξωτερικός χώρος πέριξ του ναού διαμορφώθηκε μεταξύ των ετών 1984 και 1985, ενώ κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακαλύφθηκαν παλιοί τάφοι. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε και το ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Η μονή Αγίου Πνεύματος
Στον περιβάλλοντα χώρο της Μονής υπάρχει μνημείο πεσόντων προς τιμήν των διακοσίων - κυρίως Μανιατών - εθελοντών του στρατιωτικού σώματος του Δημητρίου Πετροπουλάκη που σκοτώθηκαν σε μάχη με τους Τούρκους στις 5 Δεκεμβρίου 1868. Τα τελευταία χρόνια, μετά από ενέργειες της μητρόπολης Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων, η μονή επαναλειτουργεί.
Τοποθεσίες και άλλα
• Τοποθεσία Αγία Παρασκευής: στην περιοχή αυτή που βρίσκεται και το φερώνυμο ξωκλήσι υπάρχει πηγή, ενώ η περιοχή είναι κατάφυτη από δέντρα όπως πλατάνια και πρινάρια, οπωροφόρα δέντρα και καταπράσινους θάμνους. Βόρεια του δάσους βρίσκεται το Κισσανό φαράγγι με τον Κόκκινο Δέτη όπου φωλιάζουν αρπακτικά πτηνά (γύπες, γεράκια κλπ).
• «Το Σημάδι»:το φυσικό ρολόι των ντόπιων.
• Το οροπέδιο Γιούς Κάμπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.kissoscrete.gr
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Μετρό Σεβίλλης
thumb|right|Το σημερινό Μετρό της Σεβίλλης. thumb|right|Το μελλοντικό Μετρό της Σεβίλλης.
Το μετρό της Σεβίλλης (Metro de Sevilla στα ισπανικά), είναι ένα δίκτυο μετρό στην πόλη και τα προάστια της Σεβίλλης, στην Ισπανία. Είναι ελαφρύ μετρό, συνολικού μήκους 18 χιλιομέτρων, με 22 σταθμούς, που είναι όλοι με αυτόματες πόρτες στις αποβάθρες.
Ιστορία
Το 1999 ένα δεύτερο κατασκευαστικό πρόγραμμα για μετρό ξεκίνησε από την Εταιρεία Μετρό Σεβίλλης (στα ισπανικά, Sociedad del Metro de Sevilla), που ιδρύθηκε από έναν πρώην δήμαρχο της Σεβίλλης, τον Alejandro Rojas Marcos. Αρχικά είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το 2006, αλλά τελικά ξεκίνησε να λειτουργεί στις 2 Απριλίου 2009.
Κατάλογος σταθμών Μετρό Σεβίλλη
Το νέο πρόγραμμα σχεδιάζει ένα δίκτυο που καλύπτει τη Σεβίλλη και τα προάστιά της (1.500.000 κατοίκους) και αποτελείται από τέσσερεις γραμμές:
Γραμμή 2
222x50px|Γραμμή 2
Γραμμή 3
222x50px|Γραμμή 3
Γραμμή 4
222x50px|Γραμμή 4
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεβιλλη Μετρο Σεβιλλης Κατηγορία:Σεβίλλη
Πέδρο Νταμιάνο
Ο Πέδρο Νταμιάνο (πορτογαλικά: Pedro Damião, διεθνώς: Pedro Damiano από το λατινικό Damianus) ήταν Πορτογάλος σκακιστής που γεννήθηκε στην Οντεμίρα το 1480, ήταν φαρμακοποιός στο επάγγελμα και πέθανε το 1544.
Το βιβλίο του
Σε αυτό το βιβλίο ο Νταμιάνο πρότεινε ότι το σκάκι εφευρέθηκε στην Περσία και πήρε το όνομα του Ξέρξη, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ήταν γνωστό στα πορτογαλικά ως Xadrez και στα ισπανικά ως Ajedrez, ενώ άλλες απόψεις, πιστεύουν ότι αυτές οι λέξεις προέρχονται από τη σανσκριτική λέξη caturaṅga, και διαδόθηκε μέσω της περσικής λέξης Xaţrandj και της αραβικής λέξης šaṭranj.
Σκακιστική θεωρία
Στην ανάλυση των σκακιστικών ανοιγμάτων του, δηλώνει πως μετά από 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 (σε αλγεβρική σημειογραφία) η απάντηση 2...Ιγ6 είναι η καλύτερη και η 2...δ6 (που τώρα ονομάζεται Άμυνα Φιλιντόρ), δεν είναι τόσο καλή. Ο Νταμιάνο ορθώς καταδίκασε την 2...ζ6 ως λογικά τη χειρότερη άμυνα (τα μαύρα μπορούν να παίξουν 2...Βθ4 ή 2...Βη5 που είναι και το χειρότερο), αλλά η ειρωνεία είναι ότι στο άνοιγμα αυτό έχει δοθεί απατηλά το όνομά του, και είναι πλεον γνωστό ως Άμυνα Νταμιάνο. Ο ίδιος δηλώνει ότι η κίνηση 1.ε4 και η 1.δ4 είναι οι μόνες καλές πρώτες κινήσεις και ότι η 1.ε4 είναι η καλύτερη. Επίσης, εξέτασε τα ανοίγματα Τζουόκο πιάνο, Ρωσική παρτίδα και Αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας.
2510 Σαντόνγκ
Ο Σαντόνγκ (Shandong) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,307. Ανακαλύφθηκε το 1979 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την ανατολική κινεζική επαρχία Σαν-τούνγκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Σαντόνγκ είναι S (λιθώδης). Ο Σαντόνγκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες 56 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σαντονγκ
Μαργαρίτα της Γαλλίας (1523-1574)
H Μαργαρίτα των Βαλουά ή Μαργαρίτα της Γαλλίας (Marguerite de France, 5 Ιουνίου 1523 - 15 Σεπτεμβρίου 1574) ήταν η μικρότερη κόρη και το μικρότερο παιδί του Φραγκίσουν Α΄ της Γαλλίας και της Κλαυδίας της Γαλλίας. Έγινε ιδίω δικαιώματι δούκισσα του Μπερρύ. Η Μαργαρίτα της Γαλλίας ήταν στενά συνδεδεμένη με την αγαπημένη της θεία Μαργαρίτα της Ναβάρρας που μεγάλωσε στην οικία της στην κοιλάδα του Λίγηρα, τις είχε στείλει ο πατέρας τους μαζί με την άρρωστη αδελφή της Μαγδαληνή. Στα τέλη του 1538 ο πατέρας της συμφώνησε με τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ τον γάμο της Μαργαρίτας με τον γιο του Καρόλου και τον διάδοχο του στον ισπανικό θρόνο, Φίλιππο, αλλά τελικά ο γάμος δεν προχώρησε.
Βιογραφία
To 1559 όταν η Μαργαρίτα είχε φτάσει 36 ετών o αδελφός της Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας και ο πρώην μνηστήρας της Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας συμφώνησαν με την συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί μέσω τον αντιπροσώπων τους τον γάμο της Μαργαρίτας με τον σύμμαχο του Φιλίππου Εμμανουήλ Φιλιβέρτο, Δούκα της Σαβοΐας και Πρίγκιπα του Πεδομεντίου. Η Μαργαρίτα εκείνη την εποχή περιγράφεται σαν γεροντοκόρη αλλά με εξαιρετικά καλή γονιμότητα και ζωτικότητα. Σύμφωνα με την ίδια συνθήκη η ανιψιά της και μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Β΄, Ελισσάβετ των Βαλουά, θα παντρευόταν με τον ίδιο τον Φίλιππο Β΄. Κατά την διάρκεια των εορτών που ακολούθησαν τον γάμο της Ελισάβετ με τον Φίλιππο ο ίδιος ο Ερρίκος Β΄ τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από λόγχη και ο θάνατος του θεωρείτο βέβαιος. Μια μέρα πριν τον θάνατο του ο βασιλιάς κατάφερε να πραγματοποιήσει και τον γάμο της αδελφής του Μαργαρίτας με τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο στις 9 Ιουλίου 1538 στην μικρή Εκκλησία του Αγίου Παύλου, κοντά στο Παλάτι Τουρνέλ όπου βρισκόταν ο ετοιμοθάνατος Ερρίκος, αντί για την Παναγία των Παρισίων. Το μοναδικό παιδί που γεννήθηκε από τον γάμο ήταν ο Κάρολος Εμμανουήλ Α΄ της Σαβοΐας τον Ιανουάριο του 1562 όταν η Μαργαρίτα ήταν 38 ετών.
Πέθανε το 1574 σε ηλικία 51 ετών. Τάφηκε στον Καθεδρικό του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή στο Τορίνο.
Κληρονόμοι
Απέκτησε ένα παιδί με τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο της Σαβοΐας:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκισσες του Μπερί Κατηγορία:Δούκισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Άδης (μυθολογία)
Ο Άδης (γνωστός και ως Άιδης, πολυτονικώς: ᾍδης) γενικά στην Ελληνική Μυθολογία σήμαινε τόσο τον κάτω κόσμο όπου μεταβαίνουν οι ψυχές μετά θάνατο όσο και την ίδια ιδεατή ανθρωπόμορφη δύναμη που κυβερνούσε αυτόν τον χώρο. Η λέξη αρχικά αναφερόταν αποκλειστικά στον θεό. Η γενική πτώση της λέξης ( Ἅιδου ), ήταν συντόμευση της φράσης «σπίτι του Άδη», αλλά τελικά και η ονομαστική της λέξης άρχισε να περιγράφει την κατοικία των νεκρών.
Πλούτωνας ή Άδης: ο θεός
Ο Πλούτωνας έλαβε ως σύζυγό του, την Περσεφόνη, μέσα από τέχνασμα, μια ιστορία που συνέδεσε τα αρχαία Ελευσίνια Μυστήρια με το Ολύμπιο πάνθεον, σε μια πρώιμη αλληγορική παρουσία - σύνδεση ζωής και θανάτου.
Ο Πλούτωνας κυβερνούσε τους νεκρούς, βοηθούμενος από δαίμονες επί των οποίων είχε απόλυτη εξουσία. Απαγόρευε αυστηρά στους υποτελείς του να φύγουν από την περιοχή του και οργιζόταν αν κάποιος προσπαθούσε να διαφύγει, (να επανέλθει στη ζωή), ή αν κάποιος προσπαθούσε να του αφαιρέσει ότι του ανήκε.
Εκτός από τον Ηρακλή, οι μόνοι άλλοι ζωντανοί άνθρωποι που τόλμησαν να εισέλθουν στον Κάτω Κόσμο και να επιστρέψουν, επίσης όλοι ήρωες, ήταν: ο Ορφέας, ο Θησέας, ο Οδυσσέας και ο Αινείας (συνοδευόμενος από τη Σίβυλλα). Κανείς τους δεν ευχαριστήθηκε ιδιαίτερα από ό,τι είδαν στο βασίλειο των νεκρών. Συγκεκριμένα, ο ήρωας του Τρωικού πολέμου Αχιλλέας, τον οποίο ο Οδυσσέας συνάντησε στον Άδη είπε:
Άδης: η κατοικία των νεκρών
Οι νεκροί εισέρχονταν στον κάτω κόσμο διασχίζοντας τον ποταμό Αχέροντα, με τη βάρκα του Χάροντα, ο οποίος χρέωνε έναν οβολό για το πέρασμα, τοποθετημένο κάτω από τη γλώσσα του νεκρού από τους πιστούς συγγενείς του. Οι άποροι και όσοι δεν είχαν φίλους παρέμεναν για πάντα στην όχθη του ποταμού. Η αντίπερα όχθη φυλασσόταν από τον Κέρβερο, τον τρικέφαλο σκύλο που νικήθηκε από τον Ηρακλή. Πέρα από τον Κέρβερο, οι σκιές των τεθνεώτων εισέρχονταν στον Τάρταρο, τη γη των νεκρών.
Οι πέντε ποταμοί του Άδη ήταν οι Αχέρων (ο ποταμός της θλίψης), Κωκυτός (ο ποταμός του θρήνου), Φλεγέθων (ο ποταμός που έχει πύρινες φλόγες), Λήθη (ο ποταμός της λησμονιάς) και Στυξ (ο ποταμός του μίσους).
Η πρώτη περιοχή του Άδη περιλαμβάνει τους λειμώνες με τους ασφόδελους, που περιγράφονται στην Οδύσσεια, όπου οι σκιές των ηρώων περιφέρονται απελπισμένα μεταξύ κατώτερων πνευμάτων, που τιτιβίζουν γύρω τους σαν νυχτερίδες.