cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζοβάννι Μπαττίστα Γκάουλλι
Τοιχογραφίες της εκκλησίας του Ιησού
μικρογραφία| Η δόξα του Μυστικού Αμνού Μέχρι το πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνα, η εκτεταμένη εσωτερική διακόσμηση είχε ολοκληρωθεί για τις δύο σύγχρονες "μητρικές" εκκλησίες, (Αγίου Ανδρέα και Νέα Εκκλησία), από δύο μεγάλα αντιμεταρρύθμιστικά Τάγματα, τους Θεατίνους και τους Ορατόριους. Αυτό δεν ισχύει για τις δύο μεγάλες εκκλησίες των Ιησουιτών στη Ρώμη, οι οποίες, ενώ ήταν πλούσιες σε μάρμαρο και πέτρα, παρέμεναν καλλιτεχνικά άγονες στα μέσα του 17ου αιώνα. Αυτό το κενό θα ήταν ιδιαίτερα εμφανές για την Εκκλησία του Ιησού, με τον κενό θόλο της οροφής από γυψοσανίδες. Η χρηματοδότηση και η αδράνεια σταμάτησαν τη διακόσμηση.
Το 1661, η εκλογή του νέου επικεφαλής του Τάγματος των Ιησουιτών, Τζαν Πάολο Ολίβα (Gian Paolo Oliva), προώθησε τη διακόσμηση. Ένα νέο μέλος του Τάγματος, ο Γάλλος Ζακ Κουρτουά (Jacques Courtois, επίσης γνωστός ως Giacomo Borgognone) ήταν σεβαστός ζωγράφος και ήταν κύριος υποψήφιος για τη διακόσμησή του. Ο Ολίβα και ο επικεφαλής της κύριας οικογένειας πατρόνων, ο Δούκας της Πάρμας, ο Ρανούτσιο Β΄ Φαρνέζε της Πάρμας, του οποίου ο θείος Καρδινάλιος Αλεσσάντρο Φαρνέζε είχε επιδοτήσει την κατασκευή της εκκλησίας, άρχισε να διαπραγματεύεται εάν ο Κουρτουά έπρεπε να κοσμήσει το θησαυροφυλάκιο. Ο Ολίβα ήθελε τον συνάδελφό του Ιησουίτη για την παραγγελία, αλλά προτάθηκαν άλλα εξέχοντα ονόματα όπως ο Μαράττα, ο Φέρρι και ο Τζατσίντο Μπράντι (Giacinto Brandi). Τελικά, με την πειστική υποστήριξη του Μπερνίνι και, πιθανότατα, την ισχυρή καθοδήγησή του στη συνέχεια, ο Ολίβα ανέθεσε την περίβλεπτη παραγγελία στον μόλις 22χρονο Γκάουλλι. Αυτή η επιλογή μπορεί να ήταν κάπως αμφιλεγόμενη, καθώς οι γυμνές μορφές του Γκάουλλι, που οι πρόσφατες νωπογραφίες στις επιφάνειες σφαιρικών τριγώνων ανάμεσα στον θόλο του ναού της Αγίας Αγνής (Sant'Agnese in Agone) στην Πιάτσα Ναβόνα είχαν προσβάλει κάποιους θεατές και, όπως συνέβη με τις τοιχογραφίες του παρεκκλησίου της Καπέλα Σιστίνα του Μιχαήλ Αγγέλου, απαιτούνταν να ξαναζωγραφιστούν για να εμφανιστούν οι μορφές ενδεδυμένες. αριστερά|μικρογραφία| Ο σηκός της Εκκλησίας του Ιησού Ο Γκάουλλι διακόσμησε ολόκληρο τον θόλο, περιλαμβάνοντας τον ναΐσκο της κορυφής (lantern), τις περιβάλλουσες επιφάνειες, το κεντρικό θησαυροφυλάκιο, τις εσοχές των παραθύρων και τις οροφές των πτερύγων. Η αρχική σύμβαση όριζε ότι ο θόλος έπρεπε να ολοκληρωθεί σε δύο χρόνια και το υπόλοιπο έως το τέλος των δέκα ετών. Εάν πληρούσε την έγκριση ενός πάνελ, στον Γκάουλλι έπρεπε να καταβληθεί το ποσόν των 14.000 σκούδων συν τα έξοδα. Η κύρια τοιχογραφία του Γκάουλλι παρουσιάστηκε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1679. Μετά από αυτό, συνέχισε την τοιχογραφία των θησαυροφυλακίων, των αψίδων και άλλων τμημάτων στην εκκλησία μέχρι το 1685.
Το πρόγραμμα του Γκάουλλι για τον κυρίως ναό πιθανότατα επιβλεπόταν σε μεγάλο βαθμό από τον Ολίβα και τον Μπερνίνι, αν και δεν είναι ξεκάθαρο πόσο συνέβαλαν και οι τρεις ή αν όλοι είχαν την ίδια φιλοσοφία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπερνίνι υποτίθεται ότι υποστήριζε κάποιες διδασκαλίες του Ισπανού ιερέα Μιγκέλ ντε Μολίνος, ο οποίος αργότερα καταδικάστηκε ως αιρετικός σε μικρό βαθμό λόγω των προσπαθειών του Ιησουίτη. Ο Μολίνος πρότεινε ότι ο Θεός ήταν προσβάσιμος εσωτερικά μέσω μιας ατομικής εμπειρίας, ενώ οι Ιησουίτες είδαν την εκκλησία και τους κληρικούς ως απαραίτητο ενδιάμεσο για την πρόσβαση στη σωτηρία του Χριστού. Έτσι, ο Ολίβα πιθανότατα ζήτησε από τον Γκάουλλι να μνημονεύσει το ρόλο των, συχνά μαρτύρων, Ιησουιτών ως αποστολικών στρατευμάτων κρούσης σε αιρετικές και ειδωλολατρικές κοινωνίες, αποσείοντας την ευθύνη της παπικής Αντιμεταρρύθμισης. Τελικά, ακριβώς όπως ο Μπερνίνι ενέκρινε την ανάμιξη τοιχογραφίας και κονίας σε αυτήν τη νέα πλαστική σύλληψη, ο Γκάουλλι συνδυάζει αυτές τις ιδέες με τρόπο που τελικά γίνεται αποδεκτός από τον πάτρονά του. μικρογραφία| Θρίαμβος του ονόματος του Ιησού Το αριστούργημα του Γκάουλλι, ο Θρίαμβος του ονόματος του Ιησού (επίσης γνωστός ως λατρεία ή Θρίαμβος του Ιερού Ονόματος του Ιησού) στον κυρίως ναό, είναι μια αλληγορία του έργου των Ιησουιτών που περιβάλλει τους λάτρεις (ή τους παρατηρητές) παρακάτω, στον στρόβιλο της αφοσίωσης. Περιστρεφόμενες μορφές στο σκοτεινό περιφερικό (είσαγωγικό) περίγραμμα του πλαισίου σύνθεσης στηρίζουν τον ανοικτό ουρανό, ανεβαίνοντας πάντα προς τα επάνω προς μια ουράνια όραση απείρου βάθους. Το φως από το όνομα του Ιησού - IHS - και το σύμβολο του Τάγματος των Ιησουιτών συγκεντρώνεται από πάτρονες και Αγίους πάνω από τα σύννεφα. ενώ στο σκοτάδι κάτω, μια άτρακτος λαμπρότητας διασκορπίζει τους αιρετικούς, σαν να τους κτυπούν οι εκρήξεις της υπέρτατης κρίσης. Η μεγάλη θεατρική επίδραση εδώ, που ενέπνευσε τον Γκάουλλι και την ανέπτυξε με καθοδήγηση από τον μέντορά του, ώθησε τους κριτικούς τέχνης να χαρακτηρίσουν τον Γκάουλλι ως "Μπερνίνι της ζωγραφικής" ή "φερέφωνο των ιδεών του Μπερνίνι".
Οι τοιχογραφίες του Γκάουλλι ήταν κατόρθωμα σε ψευδαίσθησης μέσω ζωγραφικής, που απεικονίζει την οροφή της εκκλησίας να ανοίγει πάνω από τον θεατή (και ότι το πανόραμα προβάλλεται σε πραγματική προοπτική στο sotto su, παρόμοιο με την οροφή με τοιχογραφίες του Κορρέτζο που απεικονίζει την Κοίμηση της Θεοτόκου ή η μεγάλη αλληγορία του Πιέτρο ντα Κορτόνα στο Παλάτσο Μπαρμπερίνι. Η οροφή του Γκάουλλι είναι ένα αριστούργημα της quadratura (αρχιτεκτονική ψευδαίσθηση), η οποία συνδυάζει ζωγραφισμένες μορφές, μορφές με κονία και αρχιτεκτονική. Ο μαθητής του Μπερνίνι Αντόνιο Ράτζι (Antonio Raggi), δημιούργησε τις μορφές από κονία, και από το σημερινό επίπεδο εδάφους είναι δύσκολο να διακρίνουμε τους ζωγραφισμένους αγγέλους από αυτούς από κονία. Η εικονική σύνθεση εκχεεται πάνω από τις άκρες του πλαισίου, κάτι που μόνον αυξάνει την ψευδαίσθηση των πιστών, που ανεβαίνουν σαν από θαύμα προς το υπερκείμενο φως.
Κατοπινές εργασίες και κληρονομιά
Μια σειρά από παρόμοιες οροφές ζωγραφίστηκαν στους σηκούς των ρωμαϊκών εκκλησιών κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών του 17ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων  της «μαζικής αλληγορίας του Αντρέα Πότσο (Andrea Pozzo) στην άλλη  Ρωμαϊκή εκκλησία των Ιησουιτών, Σαντ' Ινιάτσο, καθώς και οι Domenico Maria Canuti  και Enrico Haffner "Apotheosis at Santi Domenico e Sisto". Τον 18ο αιώνα, ο Τζανμπαττίστα Τιέπολο και άλλοι συνέχισαν μεγαλειωδώς την quadratura. Αλλά καθώς το κίνημα μπαρόκ εξελίχθηκε στο πιο ζωηρό ροκοκό, η δημοτικότητα αυτού του ύφους μειώθηκε. Στα μετέπειτα έργα του, ο Γκάουλλι κινήθηκε επίσης προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, σε αντίθεση με το μεγαλείο της σύνθεσής του στο Il Gesù, βλέπουμε ότι ο Γκάουλλι υιοθετεί, σταδιακά, λιγότερο έντονα χρώματα και πιο ευαίσθητες συνθέσεις μετά το 1685 - όλα τα χαρακτηριστικά του ροκοκό.
Gaulli είχε σωρρεύσει μεγάλο αριθμό μαθητών, μεταξύ των οποίων οι Λουντοβικο Ματσάντι (Ludovico Mazzanti), Τζοβάννι Οντάτσι (Giovanni Odazzi), και Τζοβάννι Μπαττίστα Μπρούγκι (Giovanni Battista Brughi, πέθανε το 1730 στη Ρώμη). Περιγράφηκε ως ''εύκολος στο να προκαλέσει οργή. αλλά έτοιμος να ανακάμψει, όπου ο λόγος ήταν ικανοποιητικός ... γενναιόδωρος, φιλελεύθερος και φιλανθρωπος, ειδικά προς τους φτωχούς''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Εθνική Κονγκό (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Κονγκό, με το ψευδώνυμο Diables Rouges (Κόκκινοι Διάβολοι), εκπροσωπεί τη Δημοκρατία του Κονγκό στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου του Κονγκό (FECOFOOT).
Παγκόσμιο Κύπελλο
Το Κονγκό  δεν έχει καταφέρει να προκριθεί σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου ως τώρα.
Στατιστικά
Η υψηλότερη θέση στην Παγκόσμια κατάταξη της FIFA ήταν η 57η τον Οκτώβριο του 2008, ενώ η χαμηλότερη ήταν η 139η τον Απρίλιο του 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Δημοκρατία του Κονγκό Κονγκο
Ζίλια Μπατίρσινα
Η Ζίλια Μπατίρσινα (γεννημένη στις 23 Ιουλίου 1999) είναι Ρωσίδα αθλήτρια της σκοποβολής.
Το 2018 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκοποβολής νέων της Τσανγκγουόν κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο ομαδικό σκιτ και το επόμενο έτος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα πήλινου στόχου νέων το χρυσό μετάλλιο στο ατομικό σκιτ και το αργυρό στο ομαδικό σκιτ.
Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πήλινου στόχου του Λονάτο ντελ Γκάρντα το 2019 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό μικτό σκιτ και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Όσιγιεκ το 2021 το αργυρό στο ατομικό σκιτ και το χάλκινο στο ομαδικό. Ζει και προπονείται στο Μπογκάτιε Σάμπι (Bogatye Saby). Το 2021 θα εκπροσωπήσει τη Ρωσία στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών)
Το Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίρισης γυναικών) αποτελεί τη δεύτερη σημαντικότερη διοργάνωση του αθλήματος της πετοσφαίρισης γυναικών στην Κύπρο (μετά την Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου). Το κύπελλο διεξάγεται από την Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) με τη συμμετοχή των ομάδων της Α΄ κατηγορίας. Η νικήτρια της διοργάνωσης εκπροσωπεί την Κύπρο σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Ιστορία
Η πρώτη διοργάνωση κυπέλλου πετοσφαίρισης γυναικών στην Κύπρο έγινε το 1976 υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως Κύπρου (ΕΟΠΕ Κύπρου), με κυπελλούχο τον Πεζοπορικό Λάρνακας. Υπό την αιγίδα της ΕΟΠΕ διεξήχθη ακόμα μία διοργάνωση κυπέλλου το 1977.
Αρχές του 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης η οποία ανέλαβε τη διοργάνωση των πρωταθλημάτων και των κυπέλλων πετοσφαίρισης στην Κύπρο.
Κατακτήσεις ανά ομάδα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις κατακτήσεις ανά ομάδα.
Δείτε ακόμη
Κυπελλο
Πιταρούδια
thumb|right|Πιάτο με πιταρούδια Τα πιταρούδια είναι παραδοσιακό πιάτο της Δωδεκανήσου και συγκεκριμένα της Ρόδου. Έχουν διάφορες παραλλαγές, μία από τις οποίες χρησιμοποιεί τα εξής υλικά: 1 κιλό κρεμμύδια ξερά, 2 μεγάλες ώριμες ντομάτες, 1 κουταλιά δυόσμο ψιλοκομμένο, 5-6 κουταλιές αλεύρι, αλάτι, πιπέρι και αλεύρι για τηγάνισμα. Καθαρίζουμε τα κρεμμύδια και τα ψιλοκόβουμε. Προσθέτουμε τις ντομάτες ψιλοκομμένες, το δυόσμο, αλάτι, πιπέρι και το αλεύρι. Ανακατεύουμε καλά και αφήνουμε μία ώρα το μείγμα. Πλάθουμε μικρές πιτούλες και τις αλευρώνουμε. Τηγανίζουμε σε καυτό λάδι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δωδεκανησιακή κουζίνα Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρόδου
Λυσίμαχος (αποσαφήνιση)
Ο Λυσίμαχος μπορεί να είναι ένας από τους εξής:
Χέρμπερτ Σιλντ
Ο Χέρμπερτ Σιλντ (αγγλικά: Herbert Schildt) είναι Αμερικανός μουσικός και προγραμματιστής με σημαντική προσφορά στη βιβλιογραφία της C και C++. Είναι επίσης προγραμματιστής εφαρμογών Windows και θεωρείται ειδικός στη Java. Τα βιβλία του έχουν διαβαστεί από δύο και πλέον εκατομμύρια αναγνώστες σε όλον τον κόσμο. Είναι παρατηρητής μέλος και όχι ενεργό μέλος με δικαίωμα ψήφου των επιτροπών προτυποποίησης των C και C++. Έχει δεχθεί αρνητική κριτική από επαγγελματίες κυρίως προγραμματιστές γιατί εθίζει τους νέους προγραμματιστές σε προγραμματιστικά σφάλματα και γιατί αρνείται να ανανεώσει το υλικό του.
Εργογραφία
Τα περισσότερα έργα του είναι πλέον εξαντλημένα. Τα κυριότερα με χρονολογική σειρά έχουν ως εξής:
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών
Αλεξάνταρ Όκολιτς
Ο Αλεξάνταρ Όκολιτς (Aleksandar Okolić) είναι Σέρβος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1993 και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Ο Αλεξάνταρ Όκολιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα της Μόντριτσα. Το 2008 πήρε μεταγραφή στον Ερυθρό Αστέρα με τον οποίο κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα Σερβίας, πέντε κύπελλα και τέσσερα Σούπερ Καπ. Το 2016 αγωνίστηκε για τις δύο επόμενες περιόδους στο πρωτάθλημα της Γερμανίας με την Μπερλίν Ρισάικλινγκ Βόλεϊς, με την οποία κατέκτησε ισάριθμες φορές την Μπουντεσλίγκα. Τον Ιούνιο του 2018 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον Π.Α.Ο.Κ..
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Αλεξάνταρ Όκολιτς είναι ένα από τα βασικά μέλη της Εθνικής Σερβίας, αφού ήταν μέλος της ομάδας U19 που κατέκτησε το Παγκόσμιο (2011), ενώ πήρε την πρώτη θέση και το 2016 με την εθνική Ανδρών στο Παγκόσμιο Λιγκ. Μια χρονιά νωρίτερα είχε πάρει το ασημένιο μετάλλιο στην ίδια διοργάνωση, ενώ το 2017 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Πολωνία.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Παλαιοκαρυά Παναιτωλικού Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Παλαιοκαρυά Παραβόλας
Η Παλαιοκαρυά είναι ημιορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας το οποίο βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Παναιτωλικό σε υψόμετρο 358 μέτρα και απέχει 24 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Αγρίνιο. Στα βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Ζέρβας που καταλήγει στη τεχνητή λίμνη Στράτου. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 2001 ως μέρος του τότε Δήμου Παναιτωλικού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κερασέα, τον Μαλεβρό και την Παλαιοκερασιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κερασέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παναιτωλικού του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 23  κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Κατάλογος Κάστρων Νομού Λευκάδας
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων του Νομού Λευκάδας, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα  Καταλογος Λευκ Κατηγορία:Νομός Λευκάδας
Γιώργος Αρκομάνης
Σύντομο βιογραφικό
Συνθέτης και μαέστρος.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981.
Σε ηλικία 10 ετών, ξεκίνησε μαθήματα κλασικής κιθάρας με τον Jack Rogers και συγχρόνως ασχολήθηκε με την ηλεκτρική και την ακουστική κιθάρα. Στη συνέχεια μελέτησε -θεωρητικά και πρακτικά- την "λαϊκή" και "έντεχνη" ελληνική μουσική, με τη βοήθεια σημαντικών καλλιτεχνών του είδους (Χρήστου Κωνσταντίνου, Νίκου Τατασόπουλου, Ηλία Λεπενιώτη, Κώστα Βαμβούκου κ.π.α.) και από το 1998 άρχισε την επαγγελματική του πορεία, ως σολίστ μπουζουκιού.
Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και θεωρίας με τον Τάσο Ξηράκη, έπειτα αρμονία, μορφολογία, μουσική ανάλυση και τραγούδι με τον Γρηγόρη Σουρμαϊδη και τζαζ αρμονία και ενορχήστρωση με τον Νίκο Κοταρά.
Σπούδασε "ειδικό αρμονίας" με τον Φίλιππο Χίου (ωδείο Ορφέας), "ειδικό αντίστιξης" και "φούγκα" με τον Νίκο Καριώτη (Εθνικό ωδείο) και διεύθυνση ορχήστρας με τον Ραφαήλ Πυλαρινό (LCM, University of west London. Επιπλέον, είναι ο πρώτος έλληνας που πήρε τον τίτλο "FLCM".
Συμμετείχε σε σεμινάρια, συνέδρια και master classes (διεύθυνσης, σύνθεσης, ενορχήστρωσης, αισθητικής, ανάλυσης έργων, μορφολογίας, οργανογνωσίας, σημειογραφίας, ιστορίας, μουσικοκινητικής, μουσικοθεραπείας, φιλοσοφίας, ψυχολογίας κλπ) κορυφαίων προσώπων (Θεόδωρου Αντωνίου, John Howard, Σπύρου Σακκά, Γιώργου Μηνά, Σπύρου Κλάψη κ.π.α.). Στον τομέα της διδασκαλίας, έχει εργαστεί και έχει αναλάβει την παρουσίαση σεμιναρίων ποικίλης θεματολογίας (Η μουσική στη τέχνη της μαγείας, Οι δρόμοι της ελληνικής λαϊκής μουσικής, Οργανογνωσία κλπ) σε ωδεία, εργαστήρια και χώρους τέχνης & πολιτισμού (Ωδείο Ορφέας, Α.Τ. Ελλάδας, Δημοτικό ωδείο Πεύκης κ.α.).
Εργασίες και έρευνες του έχουν δημοσιευτεί (Τα νέα, Βήμαgazino κ.α.).
Στο ενεργητικό του έχει πληθώρα εμφανίσεων και συμμετοχών (ως συνθέτης, μαέστρος, σολίστ, ενορχηστρωτής και καλλιτεχνικός διευθυντής) σε θέατρα (Λυρική σκηνή, Γυάλινο μουσικό, Δαϊς κλπ), ακαδημαϊκά ιδρύματα ([University of Indianapolis], νυχτερινά κέντρα (CineΚεραμεικός, Τολ, Old times κλπ), συναυλιακούς χώρους (Μέγαρο μουσικής Αθηνών & Θεσσαλονίκης, Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, An Art κλπ), ξενοδοχεία (Divani Caravel, Metropolitan, Intercontinental), στούντιο ηχογραφήσεων (Sierra, Studio 5, Play recording studio κλπ), τηλεοπτικά (ANT1, Alpha TV, ΕΡΤ, RIK κλπ) και ραδιοφωνικά κανάλια (Όασις, Επικοινωνία, ΕΡΑ κλπ).
Έχει συνθέσει έργα και τραγούδια για σόλο, μικρά και μεγάλα μουσικά σύνολα, με τη συχνή συνύπαρξη μουσικών οργάνων, δομών και ειδών διαφορετικής κατεύθυνσης και αισθητικής, σε συνδυασμό με σύγχρονες και -πολλές φορές- καινοτόμες αντιλήψεις, που σκιαγραφούν το προσωπικό "ύφος" του.
Μερικά χαρακτηριστικά έργα του: Νύχτα βροχερή (2003), Γιατί μ'αγάπησες (2003-'06), Ψυχές της νύχτας (2004), Μικρό ρέκβιεμ (2009), Ηχώ του διαστήματος (2009), Γυμνοί αυτοσχεδιασμοί (2010), Ψεύτικες αλήθειες (2008-'11), Εξομολογήσεις (2011-'12) κ.π.α.
Έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις δισκογραφικές δουλείες του: «Γιατί μ'αγάπησες» (2011), με τραγούδια και ορχηστρικά κομμάτια βασισμένα σε ποιήματα της Μαρίας Πολυδούρη, «Rainy Night» (2013), για σόλο πιάνο, «Fake Truths» (2014) και «Confessions», σε ποίηση και μουσική του ιδίου.
Παλαιοκαρυά (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Παλαιοκαρυά αναφέρονται δύο οικισμοί στο δήμο Αγρινίου της Αιτωλοακαρνανίας:
αλλά και η τοπική κοινότητα Παλαιοκαρυάς Τρικάλων του δήμου Πύλης Τρικάλων στην οποία ανήκουν οι παρακάτω οικισμοί:
Βιτόριο Εμανουέλε της Σαβοΐας
Ο Βιτόριο Εμανουέλε της Σαβοΐας (Vittorio Emanuele di Savoia, 12 Φεβρουαρίου 1937) είναι ο γιος του Ουμβέρτου Β΄, τελευταίου Βασιλιά της Ιταλίας. Οι τίτλοι ευγενείας και οι τιμητικές διακρίσεις της πρώην ιταλικής βασιλικής οικογένειας δεν αναγνωρίζονται νομικά στην Ιταλία από το 1946. Ωστόσο, ο Βιτόριο Εμανουέλε χρησιμοποιεί τον τίτλο Δούκας της Σαβοΐας, καθώς θεωρείται ως ο επικεφαλής του Οίκου της Σαβοΐας. Ο τρίτος εξάδελφός του, ο Αμεντέο της Σαβοΐας-Αόστας (1943-2021) διεκδικούσε και αυτός τον Οίκο της Σαβοΐας ως επικεφαλής του.
Μετά το ιταλικό δημοψήφισμα του 1946, σχετικά με το πολίτευμα της χώρας, ο Βιτόριο Εμανουέλε έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην εξορία, καθώς η πλειοψηφία των Ιταλών επέλεξαν υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας με ποσοστό 54,3%.
Σε αρκετές περιπτώσεις έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας για μια σειρά από επεισόδια. Στη Γαλλία δικάστηκε με την κατηγορία του φόνου, από την οποία αθωώθηκε, αν και κρίθηκε ένοχος για παράνομη κατοχή όπλων. Το 2006 οι ιταλικές αρχές τον συνέλαβαν για την κατηγορία της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, της διαφθοράς και της προώθησης πορνείας. Ωστόσο, αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες το 2007 και το 2010.
Το όνομά του είναι ανάμεσα στα μέλη της παράνομης μασονικής στοάς P2.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1971 τη Μαρίνα Ρικόλφι-Ντόρια, Ελβετίδα σκιέρ, κόρη του Ρενέ Ρικόλφι-Ντόρια Ελβετού πολίστα και έχει τέκνα:
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Παραλία Αγίου Νικολάου Ευβοίας
Η Παραλία Αγίου Νικολάου είναι παραθαλάσσιο χωριό, αλλά και παραλία, στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας. Βρίσκεται στα παράλια του κόλπου Αιδηψού στον Βόρειο Ευβοϊκό, δίπλα και δυτικά από την Αιδηψό, από την οποία διαχωρίζεται με την ΕΟ Χαλκίδας - Αιδηψού. Απέχει 109 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα και 18 χλμ. ΝΔ. από την Ιστιαία (έδρα δήμου). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στον τότε δήμο Λουτρών Αιδηψού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Λουτρών Αιδηψού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιδηψού του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 448 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Σαμπρί Λαμουσί
Ο Σαμπρί Λαμουσί (γαλλικά: Sabri Lamouchi,, صبري لموشي, γενν. στις 9 Νοεμβρίου 1971) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν προπονητής της καταριανής ομάδας αλ-Ντουχαΐλ την σεζόν 2020-21.
Πληροφορίες
Ο Λαμουσί γεννήθηκε στη Λυών της Γαλλίας και είναι τυνησιακής καταγωγής.
Σε συλλόγους
Ο Λαμουσί ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με την Αλές και στη συνέχεια μετακόμισε στην Οσέρ, όπου αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια. Στη συνέχεια εντάχθηκε στη Μονακό, την οποία βοήθησε στην κατάκτηση του τίτλου της Λιγκ 1 το 2000, προτού μετακινηθεί στην Πάρμα. Αργότερα μετακόμισε στην Ίντερ.
Ο Λαμουσί αγωνίστηκε με δανεισμό στην Τζένοα, πριν πάρει μεταγραφή στη Μαρσέιγ τον επόμενο χρόνο.
Το 2006, ο Λαμουσί μετακόμισε στην Αλ Ραγιάν του Πρωταθλήματος Κατάρ, όπου σημείωσε ένα θεαματικό γκολ στον πρώτο του αγώνα. Την επόμενη σεζόν, έγινε μέλος της Ουμ Σαλάλ.
Τον Ιανουάριο του 2009, ο Λαμουσί εντάχθηκε στην Αλ Χαραϊτιγιάτ.
Εθνική ομάδα
Ο Λαμουσί είχε 12 συμμετοχές και σημείωσε ένα γκολ για την Εθνική Γαλλίας. Έκανε το ντεμπούτο του το 1996 και ήταν μέλος της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996 την ίδια χρονιά. Ήταν στην προκαταρκτική 28μελή ομάδας της Γαλλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Ωστόσο, ήταν ένας από τους έξι παίκτες που κόπηκε από τον προπονητή Εμέ Ζακέ λίγο πριν ξεκινήσει η διοργάνωση. Η Γαλλία κέρδισε το κύπελλο.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Τον Μάιο του 2012, έγινε προπονητής της Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού, η πρώτη του προπονητική δουλειά. Οι «Ελέφαντες» προκρίθηκαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όπου ήταν στην 23η θέση της παγκόσμιας κατάταξης εκείνη τη στιγμή - την υψηλότερη κατάταξη αφρικανικής χώρας - και ξεκίνησαν την φάση ομίλων με νίκη με 2-1 επί της Ιαπωνίας. Ακολούθησε μια ήττα με 2-1 εναντίον τπου φαβορί του ομίλου, Κολομβίας. Στον τελευταίο του αγώνα ως προπονητής της Ακτής Ελεφαντοστού, η ομάδα έχασε με 2-1 εναντίον της Ελλάδας και αποκλείστηκε από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ομάδα αποτελούνταν από αστέρια όπως, οι Γιαγιά Τουρέ, Ζερβινιό, Γουιλφρίντ Μπονί και Ντιντιέ Ντρογκμπά. Ο Λαμουσί παραιτήθηκε από τη θέση μετά τον αποκλεισμό της ομάδας από τη διοργάνωση.
Από το 2014 έως το 2017, ήταν ο προπονητής της Ελ Ζαΐς από το Κατάρ.
Στις 8 Νοεμβρίου 2017, ο Λαμουσί έγινε ο προπονητής της γαλλικής Ρενναί. Οδήγησε την ομάδα στην 5η θέση του πρωταθλήματος και την έξοδο στο Γιουρόπα Λιγκ. Στις 3 Δεκεμβρίου 2018, μετά από μια σειρά κακών αποτελεσμάτων, απολύθηκε από την ομάδα.
Στις 28 Ιουνίου 2019, μετά την αποχώρηση του Μάρτιν Ο'Νιλ, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Λαμουσί ως προπονητή της Νότιγχαμ Φόρεστ για τη σεζόν 2019-20. Απόλαυσε ένα δυνατό ξεκίνημα της σεζόν και κέρδισε το βραβείο «Προπονητής του Μήνα» για το Σεπτέμβριο του 2019. Στις 19 Ιουνίου 2020, η Νότιγχαμ Φόρεστ ανακοίνωσε ότι ο Λαμουσί είχε υπογράψει επέκταση συμβολαίου. Η Φόρεστ ήταν στις θέσεις πλέι-οφ για σχεδόν ολόκληρη τη σεζόν, αλλά τερμάτισε 7η στην τελευταία αγωνιστική της σεζόν, αφού ηττήθηκε εντός έδρας με 1-4 από τη Στόουκ Σίτι. Ο Λαμουσί είχε καθοδηγήσει τη Φόρεστ στην υψηλότερη θέση της στο πρωτάθλημα από τη σεζόν 2010-11 και έγινε επίσης ο πρώτος προπονητής της ομάδας που ολοκλήρωσε μια πλήρη σεζόν πάνω από εννέα χρόνια.
Ως παίχτης
Οσέρ
Μονακό
Μαρσέιγ
Ως προπονητής
Ελ Τζαίς
Λύρα Έβρου
Η Λύρα είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 400 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Λύρα βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία σε απόσταση 53 χλμ. ΒΑ. από την Αλεξανδρούπολη και 14 χλμ. Ν. από το Σουφλί. Είναι κτισμένη δίπλα στον χείμαρρο Μαυρόρεμα που καταλήγει στον Έβρο και στα ανατολικά όρια του του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου. Δυτικά του χωριού περνάει η ΕΟ Αρδανίου - Ορεστιάδας. Η Λύρα πριν την απελευθέρωση και την ανταλλαγή πληθυσμών κατοικείτο από τουρκικές οικογένειες και ονομαζόταν Ελκιντζί. Το 1923 ήρθαν και εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τα χωριά Μαυροπήγαδο, Κιουπλί, Δοκάρι, και Μοναστηράκι της Ανατολικής Ρωμυλίας (Θράκης). Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κορνοφωλεάς. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λύρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τυχερού του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 185 κατοίκους.
Speed Demon (τραγούδι)
Το Speed Demon αρχικά έπρεπε να κυκλοφορήσει ως single, αλλά αυτά τα σχέδια ακυρώθηκαν για λίγο καιρό. Το Speed Demon ήταν το δέκατο και τελευταίο single του Bad. Το τραγούδι είχε μικρή εμπορική επιτυχία, έχοντας λίγη κυκλοφορία στους ραδιοφωνικούς σταθμούς των ΗΠΑ. Αν και συμπεριλαμβανόταν στο άλμπουμ Bad, δεν εκτελέστηκε ποτέ στην παγκόσμια περιοδεία του άλμπουμ.
Προϊστορία
Το Speed Demon γράφτηκε και συμπαράχθηκε από τον Μάικλ Τζάκσον, και παράχθηκε από τον Κουίνσι Τζόουνς, Το τραγούδι εμφανίζεται στο άλμπουμ του Τζάκσον, Bad. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως προωθητικό single, αλλά, αναφορικά, ετοιμαζόταν να κυκλοφορήσει ως επίσημο single. Η διάρκεια του τραγουδιού είναι τέσσερα λεπτά και ένα δευτερόλεπτο. Οι στίχοι του τραγουδιού μιλούν για την γρήγορη οδήγηση. Σύμφωνα με τον Τζόουνς, ο Τζάκσον έγραψε το τραγούδι αφού είχε μείνει στην κίνηση, και λόγω αυτού άργησε να φθάσει στο στούντιο ηχογράφησης. Αφού ο Τζάκσον διηγήθηκε το περιστατικό στον Τζόουνς, ο Τζόουνς του είπε να γράψει πως ένιωθε για αυτό και μετά το μετέτρεψε σε τραγούδι. Αν και το Speed Demon ήταν τραγούδι του άλμπουμ Bad, ο Τζάκσον δεν το εκτέλεσε ποτέ στην περιοδεία Bad World Tour, ούτε και σε άλλη περιοδεία.
Κριτικές
Ο Ρίτσαρντ Κρόμελιν, της The Los Angeles Times, έδωσε στο Bad καλό βαθμό. Δήλωσε ότι το Speed Demon θα έχει «μηδέν ηχοφιλία (Audiophile) στα αγωνιστικά αυτοκίνητα». Ο Έρικ Σνίντερ, της St. Petersburg Times, περιέγραψε το Speed Demon ως «κομμάτι που αναταράσσει αδυσώπητα». Ο Τζέι Κοκς, του περιοδικού Time, σημείωσε ότι ο Τζάκσον έχει «εξαιρετικά φωνητικά δεδομένα» σε κομμάτια του Bad, όπως τα Speed Demon και Dirty Diana και περιέγραψε τα δύο κομμάτια ως «ευκίνητα και ευφάνταστα όπως και μερικά χορευτικά βήματα του Τζάκσον».
Προωθητικό βίντεο
Ως μέρος προώθησης του Speed Demon, ο Τζάκσον γύρισε ένα προωθητικό βίντεο για το κομμάτι, που εμφανίζεται στην ταινία Moonwalker. Το βίντεο διευθύνθηκε από τον Γουίλ Βίντον. Στο βίντεο, ο Τζάκσον σε μια προσπάθεια να αποφύγει τους θαυμαστές του, μεταμορφώνεται σε ένα λαγό ονόματι Σπάικ, αλλά στο τέλος κάνει τους θαυμαστές του να τον κυνηγούν. Κατά τη διάρκεια του κυνηγητού, μεταμορφώνεται σε διάφορες διασημότητες, συμπεριλαμβανομένου του Σιλβέστερ Σταλλόνε, Τίνα Τάρνερ και Πι-Βι Χέρμαν. Αφού τελικά απομακρύνεται από τους θαυμαστές του, βγάζει το κοστούμι του λαγού, το οποίο έρχεται στη ζωή και προκαλεί τον Τζάκσον σε χορευτική αναμέτρηση.
Το 2010, η μικρή εκδοχή του μουσικού βίντεο κυκλοφόρησε στο Michael Jackson's Vision.
Χρήστος Καρκαμάνης
Ο Χρήστος Καρκαμάνης (22 Σεπτεμβρίου 1969) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής του Άρη Θεσσαλονίκης και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου την περίοδο 1987-88, όπου παρέμεινε μία δεκαετία, για να ακολουθήσει ο συμπολίτης Ηρακλής για τα επόμενα δύο χρόνια (1997-1999). Επόμενος σταθμός του υπήρξε ο Εδεσσαϊκός την περίοδο 1999-2000, στη συνέχεια τα Τρίκαλα για μία διετία (2000-2002), ενώ την άλλη χρονιά βρέθηκε στην Κοζάνη (2002-03). Ακολούθησε ο Ποσειδώνας Νέων Πόρων (2003-04), για να ολοκληρώσει την καριέρα του στον Ολυμπιακό Βόλου όπου αγωνίστηκε από το 2004 έως το 2007, όταν σε ηλικία 38 ετών αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Στις εθνικές ομάδες
Στην εθνική Ελλάδας συμμετείχε συνολικά σε 10 αγώνες. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1992, στον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Κύπρου, που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη και υπό τις οδηγίες του Αλκέτα Παναγούλια ξεκίνησε ως βασικός. Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του αποτέλεσε η συμμετοχή του στην ομάδα που αγωνίστηκε στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ, λαμβάνοντας μέρος στην τρίτη και τελευταία αναμέτρηση εναντίον της Νιγηρίας.
Νωρίτερα, είχε αγωνιστεί με την εθνική Νέων το διάστημα 1987-1988, στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φ.Σ. Κοζάνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εδεσσαϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων
Τρανολάγκαδο
Το Τρανολάγκαδο είναι χείμαρρος της Αχαΐας που αποτελεί παραπόταμο του Πείρου.
Πηγάζει από την περιφέρεια του χωριού Καλούσι στον Ερύμναθο και από την εκεί θέση Τρανό Λιθάρι, τοποθεσία στην οποία οφείλει την ονομασία του το λαγκάδι. Εν συνεχεία ρέει εγγύς της Χρυσαυγής, στα δυτικά αυτής, καθώς στην περιοχή ανάμεσα στα χωριά των Κωτσολαίικων και της Αγίας Ελεούσας. Εκβάλλει στον ποταμό Πείρο, στην περιοχή Λαλιώτη η οποία ανήκει διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Σταροχωρίου και βρίσκεται πλησίον των εκεί ορίων της με την Τοπική Κοινότητα Ελληνικού.
Το Τρανολάγκαδο ρέει εξ ολοκλήρου εντός της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου Κατηγορία:Δήμος Φαρρών
Λάρισα Εμπιστευτικό
Το Λάρισα εμπιστευτικό είναι ο τίτλος ελληνικής κωμωδίας παραγωγής 2012 σε σκηνοθεσία Στράτου Μαρκίδη και σενάριο Πολυξένης Φραγκούλη.
Η ταινία παρουσιάζει τη κόντρα μεταξύ δύο διπλανών χωριών στη Λάρισα σχετικά με ένα ανεπιθύμητο δημόσιο έργο και το μέρος όπου θα χτιστεί.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 3 Ιανουαρίου του 2012.
Πλοκή
Μέχρι χθες, η ζωή στην Πεζούλα και τη Βρυσούλα κυλούσε αρμονικά. Βοηθούσε βέβαια η ύπαρξη του τοίχου ανάμεσα στα δύο χωριά, χτισμένου από άκρη σε άκρη, κι έτσι κανείς δεν ανακατευόταν στη δουλειά του άλλου. Όταν όμως έρχεται ο Καλλικράτης να τα ενώσει, στα δυο χωριά έρχονται τα πάνω-κάτω!
Ένα δημόσιο έργο βιολογικού καθαρισμού δημιούργει πόλεμο μεταξύ των κατοίκων των δύο χωριών, καθώς κανένα από τα χωριά δεν θέλει το έργο να χτιστεί στη μεριά του. Ο θάνατος του μεγαλοδημοσιογράφου Κασιμάτη, που έχει καταγωγή από τα δύο χωριά, θα φέρει μεγάλους παράγοντες της δημόσιας ζωής στο χωριό για την κηδεία του. Μεταξύ αυτών ο υπουργός Αλέξανδρος Πίπας (Τάσος Κωστής) με τον σύμβουλό του Θόδωρο (Μιχάλης Μαρίνος) και την ερωμένη του Ακριβή (Κατερίνα Παπουτσάκη), που άφιξή τους εκεί γίνεται μόνο με σκοπό κάποιες μίζες. Οι κάτοικοι των δύο χωριών συνεργάζονται, με άκρα μυστικότητα, έτσι ώστε τα πολλά αυτά λεφτά να καταλήξουν στα χέρια τους.
Μουσική
Στην ταινία ακούγονται τα κομμάτια "Δε χρωστάω" (ερμηνεία Νίκος Μακρόπουλος και Τα Παιδιά από την Πάτρα), "Οι κουφάλες" (ερμηνεία Νίκος Μακρόπουλος και Τα Παιδιά από την Πάτρα) και "Τέσσερις χειμώνες" (ερμηνεία Μαρία Εγγλέζου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Διεθνής Οργανισμός Έρευνας για την Ανάπτυξη των Ταλέντων και της Αριστείας
Ο Διεθνής Οργανισμός Έρευνας για την Ανάπτυξη των Ταλέντων και της Αριστείας (IRATDE) είναι ένας μη κυβερνητικός επαγγελματικός οργανισμός που αποτελείται από διεθνείς επιστήμονες στους τομείς της ανάπτυξης των ταλέντων, της δημιουργικότητας, της καινοτομίας και της αριστείας. Ο IRATDE ιδρύθηκε το 2008 και η αποστολή του είναι η προαγωγή της συνεργασίας μεταξύ των εκπαιδευτικών, των επαγγελματιών και των οργανισμών για την επίτευξη των στόχων του.
Πρωταρχικό στόχο αποτελεί η διεξαγωγή και υποστήριξη της έρευνας, η επικοινωνία των πορισμάτων της έρευνας, η ανάπτυξη και αξιολόγηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και η συστράτευση των εκπαιδευτικών και των επαγγελματιών που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ανάπτυξης των ταλέντων, της αριστείας, της δημιουργικότητας και της καινοτομίας.
Συνέδρια και Συμπόσια
Ο IRATDE φιλοξενεί ανά διετία ένα διεθνές συνέδριο για τα προικισμένα και ταλαντούχα παιδιά, την καινοτομία και την εφευρετικότητα καθώς και την αριστεία σε διάφορους τομείς. Το συνέδριο πραγματοποιείται κάθε μονό έτος, συνήθως μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου. Το πρώτο διετές συνέδριο του IRATDE είχε ονομασία Διεθνής Διάσκεψη για την Καλλιέργεια και Διδακτική της Δημιουργικότητας και Καινοτομίας και πραγματοποιήθηκε στο Xi'an της Κίνας (30 Οκτωβρίου- 2 Νοεμβρίου). Το δεύτερο συνέδριο του IRATDE έχει προγραμματιστεί για το Dammam της Σαουδικής Αραβίας στις 26-29 Νοεμβρίου 2011.
Επιπλέον, ο IRATDE διοργανώνει τακτικά επιστημονικά συμπόσια, όπως το συμπόσιο με θέμα Η Καλλιέργεια της Χαρισματικότητας Ξεκινά Νωρίς, που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο King Faisal στη Σαουδική Αραβία από τις 31 Μαΐου έως 2 Ιουνίου 2010.
Εκδόσεις
«Ανάπτυξη του Ταλέντου και της Αριστείας» ονομάζεται το επίσημο επιστημονικό περιοδικό που εκδίδεται από τον IRATDE. Το επιστημονικό περιοδικό εκδίδεται δυο φορές το χρόνο και παρουσιάζει άρθρα με πρωτότυπη έρευνα ή θεωρία για τον τομέα της ανάπτυξης των ταλέντων, της αριστείας, της καινοτομίας και της εξειδίκευσης. «Συζητήσεις περί Ταλέντων» (Talent Talks) ονομάζεται το επίσημο newsletter του IRATDE. Πρόκειται για ένα ανεπίσημο βήμα, στο οποίο τα μέλη του IRATDE μπορούν να συζητούν θέματα σχετικά με τον κλάδο της εξειδίκευσής τους.
Μέλη
Ο IRATDE αριθμεί σήμερα 250 μέλη από περισσότερες από 50 χώρες. Στον IRATDE μπορούν να εγγραφούν ως Τακτικά Μέλη επιστήμονες και ερευνητές και ως Επίτημα Μέλη οργανισμοί και επαγγελματίες. Αιτήσεις για την εγγραφή μελών είναι διαθέσιμες στο επίσημο site του οργανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Πάπας Ουρβανός Ζ΄
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1521 στη Ρώμη, αν και είχε καταγωγή από τη Γένοβα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Τζοβάννι Μπατίστα Καστάνια. Επιλέχτηκε ως διάδοχος του Πάπα Σίξτου Ε΄ (1585–1590) στις 15 Σεπτεμβρίου του 1590, αλλά πέθανε από ελονοσία στις 27 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, πριν την ενθρόνισή του, γεγονός που τον κατατάσσει πρώτο ή δεύτερο στον κατάλογο των Πάπων με τη μικρότερη παραμονή στην Αγία Έδρα.
Παλαιότερα είχε διατελέσει κυβερνήτης της Μπολόνια και αρχιεπίσκοπος του Ροσάνο, ενώ υπήρξε για πολλά χρόνια διπλωματικός εκπρόσωπος (νούντσιος) στην Ισπανία. Η εκλογή του στον παπικό θρόνο υποστηρίχτηκε θερμά από την ισπανική αριστοκρατία.
Κατά το σύντομο πέρασμα του Ουρβάνου Ζ΄ από την Αγία Έδρα, προχώρησε στην πρώτη παγκοσμίως γνωστή δημόσια απαγόρευση του καπνίσματος, καθώς απείλησε με αφορισμό οποιονδήποτε «χρησιμοποιούσε καπνό στον προθάλαμο ή στο εσωτερικό μιας εκκλησίας, ανεξάρτητα αν τον μασούσε, τον κάπνιζε με πίπα, ή τον ρουφούσε σε μορφή σκόνης από τη μύτη».
Μπούρσασπορ
Η Μπούρσασπορ (τουρκικά: Bursaspor) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Προύσας. Ιδρύθηκε το 1963 τον Ιούνιο μετά την απορρόφηση πέντε τοπικών ποδοσφαιρικών σωματείων. Έδρα της Μπούρσασπορ είναι το Τίμσαχ Παρκ με χωρητικότητα 43.761 θέσεις, ενώ παλιότερη έδρα της αποτελούσε το Μπούρσα Ατατούρκ Στάντιουμ (1979-2015) χωρητικότητας 25.213 θέσεων.
Συχνά αποκαλείται με το ψευδώνυμο Πράσινοι Κροκόδειλοι. Τα επίσημα χρώματα της ομάδος είναι το πράσινο και το άσπρο.
Η Μπούρσασπορ στέφθηκε πρωταθλήτρια Τουρκίας την περίοδο 2009-10 τερματίζοντας μπροστά από τις παραδοσιακά ισχυρές ομάδες του πρωταθλήματος, τη Γαλατασαράι, τη Μπεσίκτας, τη Φενέρμπαχτσε, καθώς και την Τραμπζονσπόρ. Η ομάδα έχει κατακτήσει επίσης το Κύπελλο Τουρκίας την περίοδο 1985-86, ενώ έχει βρεθεί στον τελικό του θεσμού ως φιναλίστ άλλες πέντε φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1963 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1963
Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης
Ο Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης ή Ερρίκος ο Πάσχων (Μπούργος, Enrique III de Castilla, 4 Οκτωβρίου 1379 - 25 Δεκεμβρίου 1406) μέλος του Οίκου της Τραστάμαρα κλάδου του Οίκου της Ιβρέας ήταν Βασιλιάς της Καστίλης (1390 - 1406). Ο Ερρίκος Γ΄ ήταν πρωτότοκος γιος και διάδοχος του Ιωάννου Α΄ της Καστίλης και της Ελεονώρα της Αραγωνίας μέλους του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Πέτρου Δ΄ βασιλιά της Αραγωνίας. Ο νεώτερος αδελφός του Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας έγινε αργότερα βασιλιάς της Αραγωνίας.
Πρώτα χρόνια
Η ανατροφή του ανατέθηκε στην Ινές Λάσσο ντελα Βέγκα, σύζυγο του Τζων Νίνο και η εκπαίδευση του στον Ντιέγκο ντε Ανάγια Μαλντονάντο που έγινε αργότερα αρχιεπίσκοπος της Σεβίλης. Ο δάσκαλος του ήταν ο Ζουά Ουτράδο ντε Μεντόζα ο εξομολογητής ο Δομηνικανός Αλόνσο ντε Κουζάνζα που έγινε αργότερα επίσκοπος στη Σαλαμάνκα και στη Λεόν. Λίγο μετά τη γέννηση του έγινε πρόταση γάμου να παντρευτεί τη Βεατρίκη της Πορτογαλίας διάδοχο του Φερδινάνδου Α΄ της Πορτογαλίας και του Πορτογαλικού θρόνου. Ο γάμος δεν έγινε ποτέ, η Βεατρίκη παντρεύτηκε τελικά τον πατέρα του με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πόλεμος για τη διαδοχή του Πορτογαλικού θρόνου με τον ετεροθαλή αδελφό του Φερδινάνδου Α΄ Ιωάννη των Αβίς.
Ερμελίντα (όνομα)
Ερμελίντα είναι ένα γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης
Πρίγκιπας των Αστουριών
Με τη Συνθήκη του Μπαγιόν (1388) παντρεύτηκε την Αικατερίνη του Λάνκαστερ κόρη του Ιωάννη της Γάνδης, 1ου δούκα του Λάνκαστερ και της δεύτερης συζύγου του Κωνσταντίας της Καστίλης που ήταν κόρη του Πέτρου του Σκληρού. Ο γάμος έλυσε τα προβλήματα διαδοχής που ξέσπασαν μετά τον θάνατο του Πέτρου του Σκληρού και ακολούθησε ειρήνη ανάμεσα στο Βασίλειο της Καστίλης και την Αγγλία.
Ερμελίντα (όνομα)
Ετυμολογία του ονόματος
Σύμφωνα με τον Εμίντιο Ντε Φελίτσε, το όνομα είναι γερμανικής αρχής, αποτελούμενο από δύο στοιχεία, από το *ermin- ή *irmin- «μεγάλος, ισχυρός» (επίθετο του θεού ουρανού Tiwaz της σκανδιναβικής μυθολογίας), και από το *linta- «(ξύλο από) φιλύρα» αλλά και «ασπίδα από ξύλο φιλύρας», και είχε αρχικά τη σημασία «ισχυρός με την ασπίδα» ή «ασπίδα του ισχυρού». (Από το *linta- και το Linden, που είναι γνωστό από τη λεωφόρο του Βερολίνου Unter den Linden, Υπό τας Φιλύρας.)
Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης
Πρίγκιπας των Αστουριών
Με την άνοδο του στον θρόνο πήρε τον τίτλο του "Πρίγκιπα των Αστουριών" που ήταν ισάξιος με τον διάδοχο του θρόνου, ήταν το πρώτο πρόσωπο κάτοχος του τίτλου. Ο πατέρας του ήθελε να παραιτηθεί για χάρη του (1390) αλλά το συμβούλιο δεν του το επέτρεψε επειδή παρόμοιες αποφάσεις στο παρελθόν ήταν καταστροφικές για το βασίλειο. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ωστόσο ο Ιωάννης Α΄ της Καστίλης πέθανε σε ατύχημα στο Αλκαλά ντε Ενάρες όταν έπεσε από το άλογο του και ο Ερρίκος Γ΄ ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς της Καστίλης. Ανέλαβε πλήρως την εξουσία σε μια περίοδο μεγάλων ταραχών από την αντιβασιλεία (2 Αυγούστου 1393).
Ερμελίντα (όνομα)
Ονομαστική εορτή
Στις 29 Οκτωβρίου, που εορτάζεται από την Καθολική Εκκλησία η μνήμη της αγίας Ερμελίντας, παρθένου της Βραβάντης (6ος αι.) (Sant’ Ermelinda, Ermelinda of Meldaert).
Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης
Βασιλιάς της Καστίλης
Ο Ερρίκος Γ΄ παρά το αρνητικό του προσωνύμιο αποδείχτηκε ισχυρός βασιλιάς, επανέφερε τη βασιλική εξουσία και έφερε την ειρήνη στην αριστοκρατία εκτοπίζοντας τους ισχυρότερους συγγενείς του. Ακύρωσε πολλά μέτρα που είχαν πάρει οι προκάτοχοι του όπως ο ψηλός φόρος σε πωλήσεις, έκανε αύξηση στον αριθμό των δικαστών της πόλης και βελτίωσε την οικονομία του βασιλείου. Πήρε μέτρα ενάντια στη δίωξη των Εβραίων και τη βία που είχε γίνει πολύ σκληρή μετά το 1391. Την εποχή του ο στόλος του πέτυχε μια σειρά από νίκες εναντίον των Άγγλων, έστειλε έναν μικρό στόλο που κατέστρεψε την πειρατική βάση Τετουάν στη Νότια Αφρική (1400). Ξεκίνησε τον εποικισμό των Καναρίων Νήσων με την αποστολή του Γάλλου εξερευνητή Τζων ντε Μπεθενκούρ, απέκρουσε μια Πορτογαλική επίθεση στο Μπαδαχόθ και έκλεισε ειρήνη με τον γαμπρό του τον Πορτογάλο βασιλιά Ιωάννη τον Μέγα (15 Αυγούστου 1402).
Ο Ερρίκος Γ΄ έστειλε επίσης τον Γκόμεζ ντε Σοτομαγιόρ, τον Ερνάρ Σάντσες ντε Παλασουέλος και αργότερα τον Ρούι Γκονζάλες ντε Κλαβίχο (21 Μαΐου 1403) σαν απεσταλμένους στον Ταμερλάνο για συμμαχία με την Αυτοκρατορία των Τιμουριδών απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο τελευταίος απεσταλμένος κατέγραψε τα ταξίδια του σε ένα βιβλίο τη "Διπλωματική αποστολή στον Ταμερλάνο". Ο Ερρίκος Γ΄ υποστήριξε τον αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ΄. Επανέλαβε τις εχθροπραξίες με τη Γρανάδα και μετά τη νίκη του σε μια μάχη απελευθέρωσε την Ούβεδα (1406) αλλά ο πρόωρος θάνατος του απαγόρευσε να ολοκληρώσει την εκστρατεία. Ο Ερρίκος ανήγειρε μια κατοικία στο Όρος Ελ Πάρντο χάρη στο άφθονο κυνήγι που υπήρχε στην περιοχή, την κατοικία μετέτρεψε αργότερα ο Κάρολος Κουίντος όταν έγινε βασιλιάς της Ισπανίας στο Βασιλικό Παλάτι του Ελ Πάρντο. Ο μικρότερος αδελφός του Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας έγινε συμβασιλέας τα τελευταία χρόνια λόγω της άσχημης υγείας του Ερρίκου Γ΄, αργότερα έγινε κηδεμόνας για λογαριασμό του ανήλικου ανιψιού του Ιωάννη Β΄.
Ερμελίντα (όνομα)
Διάδοση του ονόματος
Ιδιαίτερο σπάνιο όνομα στον ελληνικό χώρο. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα Ερμελίντα είναι από αυτά που εμφανίζονται 1 φορά. Στις άλλες χώρες, πιο διαδεδομένο είναι στην Αλβανία, πράγμα που εξηγεί τη συχνότητά του στην Ελλάδα από πρόσωπα αλβανικής καταγωγής, και ακολουθούν κατά σειρά η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ισπανία. Στην Ιταλία το όνομα, αν και εμφανίζεται ήδη από τον 8ο αιώνα εκλατινισμένο ως Hermelinda, στη διάδοσή του τον ρομαντικό 19ο αιώνα συνέβαλε, κατά τον Εμίντιο Ντε Φελίτσε, το μυθιστόρημα Marco Visconti του Τομάζο Γκρόσι (Tommaso Grossi). Επομένως, μπορεί να καταταχθεί στα «Ονόματα από τη λογοτεχνία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Νεότερα ονόματα Κατηγορία:Ονόματα γερμανικής προέλευσης Κατηγορία:Γερμανικά ονόματα Κατηγορία:Σκανδιναβικά ονόματα Κατηγορία:Ιταλικά ονόματα Κατηγορία:Αλβανικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από τη λογοτεχνία Κατηγορία:Ονόματα ιταλικής προέλευσης
Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης
Θάνατος
Ο Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης πέθανε στο Τολέδο (25 Δεκεμβρίου 1406) την εποχή που ετοίμαζε νέα εκστρατεία στο Εμιράτο της Γρανάδας. Μετά τον θάνατο του μεταφέρθηκε το σώμα του στο Τολέδο και τοποθετήθηκε στο παρεκκλήσι Νέων Μοναρχών στον Καθεδρικό ναό του Τολέδο που διατηρείται μέχρι σήμερα. Ο τάφος βρίσκεται πάνω από τις καρέκλες της χορωδίας κατασκευασμένος με το "Πλατερέσκ στυλ" που επικρατούσε τα πρώτα μεσαιωνικά χρόνια στην Ιβηρική χερσόνησο. Το πάνω τμήμα του κουτιού είναι διακοσμημένο με τις ασπίδες της Καστίλης και της Λεόν και το κάτω τμήμα είναι χωρισμένο σε τρία τμήματα διακοσμημένα με τρόπαια, ανάμεσα στα τρία τμήματα βρίσκονται δυο Χερουβείμ που κρατάνε μια πλάκα με τον επιτάφιο του μοναχού σε Μεσαιωνική Ισπανική γλώσσα :
"AQUI IACE EL MUI TEMIDO Y JUSTICIERO REI DON ENRIQUE DE DULCE MEMORIA QUE DIOS DE SANTO PARAISO HIJO DEL CATHOLICO REI DON JUAN NIETO DEL NOBLE CAVALLERO DON ENRIQUE EN 16 ANOS QUE REINO FUE CASTILLA TEMIDA Y HONRRADA NACIO EN BURGOS DIA DE SAN FRANCISCO Y MURIO DIA DE NABIDAD EN TOLEDO IENDO A LA GUERRA DE LOS MOROS CON LOS NOBLES DEL REINO FINO ANO DEL SENOR DE 1407."
Σε ελεύθερη μετάφραση :
"Ενθάσε κείται ο πολύ ισχυρός και δίκαιος βασιλιάς Ερρίκος, που άφησε πολύ γλυκιά μνήμη και ο Θεός τον πήρε γρήγορα μαζί του στον Παράδεισο, γιος του Καθολικού βασιλέως Ιωάννη Α΄ και εγγονός του ευγενούς ιππότη Ερρίκου. Στα 16 χρόνια που κυβέρνησε, η Καστίλη ήταν ισχυρή και τιμημένη. Γεννήθηκε στο Μπούργος την ημέρα εορτής του Αγίου Φραγκίσκου και πέθανε στο Τολέδο την ημέρα των Χριστουγέννων, ενώ ετοιμαζόταν για πόλεμο με τους Μουσουλμάνους".
Το άγαλμα του από πολύχρωμο αλάβαστρο βρίσκεται πάνω από τον τάφο του, ο Ερρίκος φορά μια Φραγκισκιανή ρόμπα και στα χέρια του κρατάει ένα ξίφος το οποίο τρέχει παράλληλα με το κορδόνι του Αγίου Φραγκίσκου. Το κεφάλι του βασιλιά με το στέμμα βρίσκεται πάνω από τρία πολυτελή μαξιλάρια και τα πόδια του είναι γυμνά, τέσσερις άγγελοι γονατισμένοι στέκονται στις τέσσερις πλευρές του αγάλματος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στον Καθεδρικό ναό της Παλένθια (17 Σεπτεμβρίου 1388) την Αικατερίνη του Λάνκαστερ, κόρη του Ιωάννη της Γάνδης, με την οποία απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Βασιλείς του Λεόν Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Επιστήμονας
μικρογραφία|342x342εσ|Ο επιστήμονας [[Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν, ο οποίος έλαβε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1901 για την ανακάλυψη των ακτίνων Χ. ]] Ως επιστήμονας χαρακτηρίζεται κάποιος που εξειδικεύεται σε έναν ή περισσότερους τομείς της επιστήμης και ο οποίος χρησιμοποιεί την επιστημονική μέθοδο προκειμένου να διεξάγει ερευνητική εργασία (θεωρητική ή εφαρμοσμένη).
Στην κλασική αρχαιότητα, δεν υπήρχε αντίστοιχη έκφραση για να περιγράψει τον σύγχρονο επιστήμονα. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα περίπου, ο όρος που χρησιμοποιούνταν συνήθως για να δηλώσει τον επιστήμονα ήταν "φυσικός φιλόσοφος", καθώς η επιστήμη θεωρούνταν κλάδος της φιλοσοφίας, ή γενικά "άνθρωπος της επιστήμης".
Η λέξη "επιστήμονας" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ουίλιαμ Χιούελ το 1833. Ο Χιούελ αναφέρθηκε σε ένα άρθρο του στη Μαίρη Σόμερβιλ, μία Σκωτσέζα ερευνήτρια που στα βιβλία της συγκέντρωνε και συνέθετε τους μέχρι τότε ξεχωριστούς και απομονωμένους κλάδους των μαθηματικών, της αστρονομίας, της γεωλογίας, της φυσικής και της χημείας σε ένα πρωτότυπο και εμπνευσμένο σύνολο. Αυτά τα βιβλία ήταν τόσο ολοκληρωμένα και δημιουργικά που επιλέχθηκαν ως εκπαιδευτικά εγχειρίδια στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ο Χιούελ αισθάνθηκε την ανάγκη να δημιουργήσει μία νέα λέξη για να περιγράψει την Σόμερβιλ, όχι μόνο γιατί η φράση "άνθρωπος της επιστήμης" (man of science) που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε δεν ταίριαζε στο φύλο της, αλλά και γιατί η σκέψη της ήταν τόσο πρωτότυπη και "ολιστική" που έπρεπε να εφεύρει έναν άλλο όρο για να την περιγράψει. Η λέξη "επιστήμονας" μάλιστα δεν είχε ουδέτερο χαρακτήρα όπως σήμερα αλλά αποσκοπούσε, όπως είπε ο Χιούελ, στο να περιγράψει την "ιδιαίτερη διαφώτιση του γυναικείου νου" στο να συνθέτει διαφορετικούς τομείς σε μία ολική επιστήμη.
Στη σύγχρονη εποχή, πολλοί επιστήμονες έχουν εξειδικευτεί σε διάφορους τομείς της επιστήμης, και ακολουθούν καριέρα σε διάφορους χώρους της οικονομίας, όπως στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στη βιομηχανία, σε κυβερνητικούς, αλλά και σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Επιστήμη
Τζέιμς Στιούαρτ
Ο Τζέιμς Στιούαρτ (James Maitland Stewart, 20 Μαΐου 1908 - 2 Ιουλίου 1997) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου το 1941 για την ταινία Κοινωνικά σκάνδαλα (The Philadelphia Story). Κατά τη διάρκεια της πολυετούς του καριέρας συνεργάστηκε με μεγάλους σκηνοθέτες όπως τον Φρανκ Κάπρα, τον Τζον Φορντ και τον Άλφρεντ Χίτσκοκ και πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες του 20ού αιώνα. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει τρίτο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.