cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Citroën
Εποχή PSA
Αφού η Citroën είχε ήδη τρία εξαιρετικά επιτυχημένα αυτοκίνητα στην αγορά (το Citroën GS, το Citroën CX και το διαχρονικό Citroën 2CV) και η οικονομική κατάσταση της Peugeot ήταν πάντα άριστη (λόγω προνοητικότητας), η συνένωση υπό την PSA ήταν κερδοφόρα στην περίοδο 1976 - 1979. Η PSA έπειτα εξαγόρασε την Chrysler Ευρώπης, γεγονός που οδήγησε σε αυξανόμενες ζημιές για τον όμιλο από το 1980 μέχρι και το 1985.
Η PSA σταδιακά εξαφάνισε το ανήσυχο πνεύμα της Citroën, όσον αφορά τις καινοτομίες και το στυλ στα οχήματά της, σε μια προσπάθεια να την επαναφέρει στην αγορά ως οικονομική φίρμα. Στη δεκαετία του 1980, τα μοντέλα της εταιρείας ήταν ολοένα και πιο βασισμένα στα αντίστοιχα της Peugeot. Εξαίρεση ήταν το μεσαίο Citroën BX, που παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε το 1982, και εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί την επαναστατική υδροπνευματική ανάρτηση, διατηρώντας παράλληλα ένα αντισυμβατικό στυλ κοντά στα πρότυπα της Citroën. Παρόλα αυτά, το αυτοκίνητο χρησιμοποιούσε κινητήρες και σασί της Peugeot (το αμάξωμα που χρησιμοποιήθηκε αργότερα και στο Peugeot 405). Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, πολλά από τα χαρακτηριστικά της μάρκας είχαν εξαφανιστεί. Για παράδειγμα, το Citroën AX GT του 1987 δέχθηκε πολύ κακές κριτικές για κακή ποιότητα κύλισης, ένα πρόβλημα που ποτέ δεν είχε εμφανιστεί σε μοντέλα της εταιρείας μέχρι τότε.
Το πολυτάλαντο Citroën 2CV σταμάτησε να παράγεται τον Ιούλιο του 1990, χωρίς αντικαταστάτη. Κάποιες εταιρείες, όπως η Chrysler με το PT Cruiser, αναγνώρισαν την πρακτικότητα του 2CV και παρουσίασαν δικές τους αντίστοιχες εκδοχές στα νεότερα χρόνια. Το 2003 πάντως, η Citroën λανσάρισε το C3 Pluriel, ένα ασυνήθιστο ανοικτό αυτοκίνητο με πολλές παραπομπές στο 2CV, όχι μόνο στη σχεδίαση, αλλά και στην πρακτικότητά του.
Το C3 Pluriel θεωρήθηκε τότε ένα από τα παραδείγματα της επιστροφής της Citroën στην καινοτομία, μετά τη δημιουργία συμβατικών, αλλά αξιόπιστων, μοντέλων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Άλλα πρόσφατα παραδείγματα ήταν τα C2, C4, C5 και ακόμα περισσότερο ο πολυαναμενόμενος αντικαταστάτης του XM, το Citroën C6 του 2005 - 2012. Η παρουσίαση των παραπάνω μοντέλων είναι χαρακτηριστικό δείγμα της εκ νέου αφοσίωσης της Citroën του 21ου αιώνα στην καινοτομία.
Ταυτόχρονα με την επιστροφή της στην καινοτομία, η Citroën εξακολουθεί να παράγει πολλά επιτυχημένα εμπορικά αυτοκίνητα, με σταθερή παραγωγή άνω του ενός εκατομμυρίου μονάδων ετησίως. Μάλιστα το 2003 η Citroën πώλησε 1.372.500 αυτοκίνητα και το 2007 πώλησε 1.461.000 αυτοκίνητα, επιτυγχάνοντας αύξηση κατά 3,9% σε σχέση με το 2006. Για πρώτη φορά το 2008, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008, παρουσίασε μείωση κατά 7,2% και πώλησε 1.356.000 αυτοκίνητα. Το 2009 πάντως, ο αριθμός των πωληθέντων αυτοκινήτων σταθεροποιήθηκε στα 1.346.000 αντίτυπα και το 2010 ανήλθε στα 1.460.373 αντίτυπα. Το 2011, οι παγκόσμιες πωλήσεις της έφτασαν τα 1.435.688 αντίτυπα, από τα οποία τα 961.156 πωλήθηκαν στην Ευρώπη. Το best-seller μοντέλο της στη σύγχρονη εποχή, είναι σταθερά το Citroën C3.
Παράλληλα, η Citroën έχει επεκταθεί και σε νέες αγορές. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 η εταιρεία εξέλιξε ένα νέο μικρό μοντέλο για τη Ρουμανία, που έγινε γνωστό ως Oltcit, που διατέθηκε στην Ευρώπη ως Citroën Axel μεταξύ του 1984 και του 1990. Αυτή η συνεργασία έχει λήξει από καιρό, όμως μία μεταγενέστερη συνεργασία μεταξύ Citroën, Peugeot και Toyota, γνωστή ως κοινοπραξία Toyota Peugeot Citroën Automobile, είχε ως αποτέλεσμα την παραγωγή στο Κόλιν της Τσεχίας, των Citroën C1 (σε 2 γενιές), Peugeot 107 (μεταγενέστερα Peugeot 108) και Toyota Aygo (σε 2 γενιές) από το 2005 έως το 2021. Επίσης στην Κίνα η εταιρεία ξεκίνησε πωλήσεις το 1984, και μέσω της μεταγενέστερης κοινοπραξίας Dongfeng Peugeot-Citroën Automobile διατίθενται τα περισσότερα ευρωπαϊκής κυκλοφορίας μοντέλα της, καθώς και τα τοπικής παραγωγής Fukang και Elysée.
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων. Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Στις αρχές του 2021, η εταιρεία επεκτάθηκε και στην Ινδία. Η Citroën έχει διεθνή παρουσία σε όλα τα κράτη και τις ηπείρους εκτός από τη Βόρεια Αμερική, όπου έχει αποσυρθεί από το 1974 για τον λόγο που προαναφέρθηκε.
Η πολυτελής συγγενική DS
thumb|right|[[DS 3|Citroën DS3 του 2010.]] thumb|right|[[DS 4|Citroën DS4 του 2011.]] thumb|right|[[DS 5|Citroën DS5 του 2011.]]
Στις αρχές του 2009, κατά τον εορτασμό της 90-ής επετείου της, η Citroën ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας ξεχωριστής εσωτερικής μάρκας πολυτελείας, που ονομάστηκε DS Automobiles και άρχισε να παράγεται 1 χρόνο μετά, παράλληλα με την στάνταρ παλέτα των μοντέλων της Citroën. Αυτή η μάρκα (αρχικά ως θυγατρική υπό-εταιρεία) χρησιμοποιεί το όνομα του θρυλικού Citroën DS του 1955 - 1975, αν και αυτή τη φορά το ακρωνύμιο DS σημαίνει Different Spirit (Διαφορετικό Πνεύμα) και Distinctive Series (Ξεχωριστή Σειρά).
Η νέα αυτή παλέτα ξεκίνησε επίσημα με το Citroën DS3, που έφτασε στην αγορά στις αρχές του 2010, ένα υψηλής ποιότητας supermini της κατηγορίας Β, με βάση το αμάξωμα της δεύτερης γενιάς του C3. Τον Οκτώβριο του 2010, παρουσιάστηκε το μικρομεσαίο πολυτελές Citroën DS4 της κατηγορίας C και κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2011, ενώ τον Νοέμβριο του 2011 ακολούθησε το ακόμα πιο μεγάλο Citroën DS5, ένα πολυτελές crossover που βασίστηκε στο πολυμορφικό μοντέλο Citroën C4 Picasso και έφτασε στις ευρωπαϊκές αγορές μέσα στο 2012, ενώ τον Φεβρουάριο του 2015 μετονομάστηκε σε DS 5. Τον Μάρτιο του 2013, κυκλοφόρησε και η εκδοχή DS3 Cabrio. Όλα είχαν εξ αρχής εμφανώς διαφορετικά στυλ από τα αντίστοιχα δίδυμα μοντέλα τους. Τον Σεπτέμβριο του 2015, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, παρουσιάστηκε μια νέα εκδοχή compact SUV του DS4, το DS 4 Crossback που τοποθετήθηκε ως αντίπαλος μικρών πολυτελών SUV, όπως το Audi Q3. Η παλέτα συμπληρώθηκε στον τομέα των εξωτερικών διαστάσεων τον Νοέμβριο του 2020, όταν μπήκε στη μαζική παραγωγή ο οριστικός διάδοχος του Citroën C6 πρώτης γενιάς, που ονομάστηκε DS 9, με έμπνευση από το πρωτότυπο μοντέλο Citroën Metropolis του 2010.
Σταδιακά, μέσα στα έτη 2015 και 2016, η εταιρεία DS αυτονομήθηκε και όλα τα μοντέλα της στην Ευρώπη διατήρησαν αποκλειστικά το λογότυπο DS, υπό την νέα μάρκα πολυτελείας DS Automobiles, χωρίς να φέρουν πλέον το σήμα double chevron (διπλό λοχιόσημο) και το όνομα της Citroën. Ως αποτέλεσμα, μετονομάστηκαν σε DS 3, DS 4 και DS 5 σκέτο, στα πλαίσια της σταδιακής αυτονόμησης των μοντέλων της σειράς DS σε ανεξάρτητη εταιρεία. Ειδικότερα όμως όσα αντίτυπα κατασκευάζονται στην Κίνα, κυκλοφόρησαν εξ αρχής, από το 2012, με τα σκέτα ονόματα και απευθείας υπό την νέα μάρκα πολυτελείας DS Automobiles.
Εποχή Stellantis
Από τον Ιανουάριο του 2021, η Citroën ανήκει πλέον στον όμιλο Stellantis, μαζί φυσικά και με την πολυτελέστερη DS Automobiles, ο οποίος ιδρύθηκε τότε, μέσω μιας διασυνοριακής συγχώνευσης 50% - 50% μεταξύ του ιταλο-αμερικανικού ομίλου Fiat Chrysler Automobiles και του γαλλικού ομίλου PSA.
Λογότυπο
Το λογότυπο της Citroën όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Φιναλίστ στο top 3
Τα παρακάτω μοντέλα είχαν φτάσει στις θέσεις 2 ή 3:
Σύγχρονα και μελλοντικά μοντέλα
thumb|right|Η επίσημη έκθεση της Citroën στη [[Λεωφόρος Ηλυσίων Πεδίων|Λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων.]]
Πρωτότυπα μοντέλα
thumb|right|Το πρωτότυπο μοντέλο [[Citroën Metropolis στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2011.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Κατασκευαστές λεωφορείων Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2004
Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 2004  ήταν οι ΦΚ Σάλκε 04, Βιγιαρρεάλ ΚΦ και Λιλ ΟΣΚ. Και οι 3 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2004-05.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2004
Κότταβος
Περιγραφή
Σκοπός του παιχνιδιού αυτού ήταν να πετύχουν ένα στόχο. Σαν βολή χρησιμοποιούσαν κρασί που το εκσφενδόνιζαν με το στόμα ή το πετούσαν με το χέρι κρατώντας ένα ρηχό πιάτο. Στόχος ήταν η πλάστιγγα, μια πιατέλα που ήταν προσαρμοσμένη ψηλά σε ένα ραβδί, ή έπλεε σε μια λεκάνη με νερό.
Η πλάστιγγα έπρεπε να πέσει κάτω ή να βυθιστεί ή πέφτοντας να γίνει "καπέλο" σε ένα αγαλματάκι που ήταν στημένο από κάτω.
Ανάλογα με την περίπτωση το χρησιμοποιούσαν και ως μαντείο, ερμηνεύοντας την τροχιά του κρασιού ή της πλάστιγγας κατά την ελεύθερη πτώση.
Για ανταμοιβή έβαζαν την πλάστιγγα, ή διάφορα άλλα δώρα. Σημασία είχε όχι μόνο να πετύχουν το στόχο, αλλά και η καλαισθησία της κίνησης και της τροχιάς του βλήματος κατά το παιχνίδι. Το παιχνίδι ήταν τόσο δημοφιλές, που κάποιος ονόματι Αθηναίος λένε ότι είχε συγκεντρώσει πλούσια συλλογή βραβείων.
Σε ένα ποίημα ο Έρωτας και ο Υμέναιος παίζουν κότταβο, ενώ ο Γανυμήδης με ένα στεφάνι στα χέρια είναι διαιτητής. Ανταμοιβή είναι ένα αγαλματάκι της Ήβης σε έναν αργυρό δίσκο. Ο Υμέναιος έριξε πρώτος, αλλά δεν πέτυχε. Τότε ο Έρως με την σειρά του σημάδεψε, και πριν ρίξει, έκανε από μέσα του προσευχή στην μητέρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία παιχνίδια
Busta Rhymes
Ο Τρέβορ Ταχίμ Σμιθ Τζούνιορ (Trevor Taheim Smith, Jr, 20 Μαΐου 1972), περισσότερο γνωστός ως Busta Rhymes, είναι Αμερικανός ράπερ, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Ο Chuck D των Public Enemy του έδωσε το όνομα Busta Rhymes εκ του πρώην παίκτη ράγκμπι Τζωρτζ "Μπάστερ" Ράιμς (George "Buster" Rhymes).
Νεανικά Χρόνια
Ο Busta γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης από Τζαμαϊκανούς γονείς την Τζεραλντίν Γκριν και τον Τρέβορ Σμιθ. Η μουσική καριέρα του Busta ξεκινά στην ηλικία των 16 ετών όντας μέλος της χιπ χοπ ομάδας Leaders of the New School μαζί με τους συμπατριώτες του από το Λονγκ Άιλαντ Τσάρλι Μπράουν, Dinco D και τον Cut Monitor Milo. Φοίτησε στο Uniondale High School λύκειο στην τάξη του '92. Ξεκίνησαν της ηχογραφήσεις το 1989 και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους με τίτλο "A Future Without a Past" το 1991 με την δισκογραφική Elektra Records. Το 1993 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ με τίτλο "T.I.M.E. (The Inner Mind's Eye)". Ο Busta Rhymes με την εξαιρετική του εκτέλεση στο "A Tribe Called Quest's 'Scenario' " τον ώθησε στις πολιτισμικές συνειδήσεις. Λίγο αργότερα πάραυτα, εσωτερικά προβλήματα προέκυψαν λόγω της αυξανόμενης δημοτικότητας του Busta καθώς επίσης γιατί ο Busta δεν οδήγησε τα μέλη των LONS σε μουσικό φεστιβάλ για αισθηματικούς λόγους, και το γκρουπ διαλύθηκε στο στήσιμο του ''Yo! MTV Raps''. Ο Busta αναδείχθηκε με μια σόλο επιτυχία το 1996, το "Woo Hah!! Got You All in Check" από το πλατινένιο του δίσκο The Coming. Το δεύτερο του άλμπουμ, When Disaster Strikes, κυκλοφόρησε το 1997, το οποίο είχε τις επιτυχίες "Put Your Hands Where My Eyes Could See" και "Dangerous".
Το 1998, ο Busta ηχογράφησε το Extinction Level Event (Final World Front. Το κομμάτι "Gimme Some More" — το οποίο είχε τον ήχο του σάουντρακ της ταινίας Ψυχώ (Psycho) του Μπέρναντ Χέρμαν — έφτασε το νούμερο 5 στο τσαρτ του UK singles τον Ιανουάριο του 1999. Ο Busta έτυχε μεγαλύτερης υπερατλαντικής επιτυχίας τον Απρίλιο όταν το σινγκλ "What's It Gonna Be?!", με συμμετοχή της Τζάνετ Τζάκσον, έφτασε το US και το UK Top 10. Το άλμπουμ έκανε σημαντικότερη αίσθηση,για την ταχύτερη ερμηνεία που έχει ποτέ κάνει ο Busta, στο τραγούδι με τίτλο "Iz They Wildin Wit Us & Gettin' Rowdy Wit Us?", σε συνεργασία με τον Mystikal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πρωτάθλημα Αντιλλών
Η νικήτρια ομάδα του θεσμού αναδεικνύεται Πρωταθλήτρια Αντιλλών.
Αυτή η διοργάνωση δημιουργήθηκε όταν οι ομάδες της Γουαδελούπης και της Μαρτινίκας έπαψαν να συμμετέχουν στο CFU Club Championship, διοργάνωση υπό την αιγίδα της Caribbean Football Union.
Σύστημα Διεξαγωγής
Το παλιό σύστημα διεξαγωγής προέβλεπε τον διαχωρισμό των οκτώ ομάδων σε δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων με διπλές μεταξύ τους αναμετρήσεις. Ο πρώτος του κάθε ομίλου έπαιρνε απευθείας πρόκριση για τον τελικό, ενώ ο δεύτερος προκρινόταν για το μικρό τελικό.
Αλλά από την σεζόν 2007-2008 και μετά, η διοργάνωση άλλαξε σύστημα διεξαγωγής, με το τέλος της φάσης των ομίλων και την κατάργηση του μικρού τελικού, και την εκκίνηση της διοργάνωσης από την προημιτελική φάση.
Στη διάρκεια της διοργάνωσης του 2009, και κυρίως λόγω των κοινωνικών αναταραχών που έλαβαν χώρα στις Γαλλικές Αντίλλες στις αρχές του έτους, και καθώς τα χρονικά περιθώρια στο ποδοσφαιρικό ημερολόγιο είχαν αρχίσει να στενεύουν επικίνδυνα, η διοργάνωση άλλαξε και πάλι σύστημα διεξαγωγής με τον διαχωρισμό των ομάδων σε δύο ζώνες (Γουαδελούπη και Μαρτινίκα), με τους νικητές να συγκρούονται στον μεγάλο τελικό με φόντο των τίτλο του Πρωταθλητή Αντιλλών στο ποδόσφαιρο.
Σεζόν 2011-2012
Μαρτινίκα :
Γουαδελούπη :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γαλλίας
Ο θαυματοποιός
Ο τίτλος Ο θαυματοποιός μπορεί να αναφέρεται:
MHPArena
Η MHPArena είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας. Η ΦφΜ Στουτγκάρδη χρησιμοποιεί το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Στο στάδιο αυτό έχουν επίσης διεξαχθεί αγώνες των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1974 και του 2006, του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου 1988 και οι τελικοί του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1959 και το 1988. Μέχρι το 2008 το στάδιο ήταν γνωστό ως Gottlieb-Daimler-Stadion.
Ανακατασκευή
200px|μικρογραφία|Άποψη του γηπέδου πριν την ανακατασκευή Το 2009 αποφασίσθηκε η μετατροπή του σταδίου σε αμιγώς ποδοσφαιρικό γήπεδο. Ο αγωνιστικός χώρος βυθίστηκε κατά 1,3 μέτρα ενώ ανακατασκευάστηκε η οροφή, ώστε να καλύπτει τις νέες κερκίδες. Τα έργα ολοκληρώθηκαν με την έναρξη του Γερμανικού Πρωταθλήματος για την αγωνιστική περίοδο 2011-2012. Πριν την ανακατασκευή του το στάδιο φιλοξενούσε και αγώνες στίβου.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, Γερμανία 2006
Το πρόγραμμα των αγώνων, που έγιναν στην Mercedes-Benz Arena, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006 Κατηγορία:Στουτγκάρδη Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη Κατηγορία:ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1974
Ντέιρα
Η Ντέιρα ήταν ένα Κέλτικο βασίλειο το οποίο καταγράφεται για πρώτη φορά από τους Αγγλοσάξονες (559) και διήρκησε μέχρι το 664. Στην βόρεια Αγγλία καταγράφεται με τον ίδιο τρόπο επίθεση Άγγλων πολεμιστών το τρίτο τέταρτο του 5ου αιώνα στην κοιλάδα του Ντέρβεντ. Τα όρια της επεκτείνονταν από τον Χάμπερ μέχρι τον Τί και από την θάλασσα μέχρι τα δυτικά της κοιλάδας της Γιορκ δηλαδή στις ανατολικές Βρετανικές ακτές νότια από την Βερνικία, συγχωνεύτηκε αργότερα με το βασίλειο της Βερνικίας δημιουργώντας το ευρύτερο ηγεμονικό βασίλειο της Νορθουμβρίας. Το όνομα της είναι Κέλτικη προέλευση από την Βρετανική πόλη Νταρού που μεταφράζεται ως "δρυς", σε κάθε περίπτωση αναφέρεται στον "λαό των Ντερβάντ", η σημερινή πόλη Ντουάρ προέρχεται από την ίδια λέξη.
Ο συγγραφέας του 12ου αιώνα Σιμεών του Νταρχάμ αναφέρει ότι επεκτεινόταν από τον Χάμπερ μέχρι τον Τί αλλά η γη βόρεια του Τί ήταν άχρηστη, το βασίλειο επικεντρώθηκε γύρω από την πρωτεύουσα Εμπορακούμ το οποίο ονομαζόταν Εβρώ, το όνομα το πήρε από τον βασιλιά Έντουιν. Ο πρώτος Άγγλος βασιλιάς της Ντέιρα που καταγράφεται τον 6ο αιώνα ήταν ο Αέλα της Ντέιρα τον 6ο αιώνα μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Βρετανούς (581). Μετά τον θάνατο του η Ντέιρα υποτάχθηκε στον Έθελφριθ της Βερνικίας που ένωσε τα δυο βασίλεια στην Νορθουμβρία, ο Έθελφριθ βασίλευσε μέχρι την άνοδο του γιου του Αέλα Έντουιν της Νορθουμβρίας (617) που βασίλευσε στα δυο ενωμένα βασίλεια μέχρι το 633. Ο Όσρικ της Ντέιρα ανιψιός του Έντουιν βασίλευσε στην Ντέιρα μετά τον Έντουιν αλλά ο γιος του Οσουίν της Ντέιρα θανατώθηκε από τον Οσουί της Νορθουμβρίας (651), τα επόμενα χρόνια η Ντέιρα κυβερνήθηκε από τον Έθελβαλντ της Ντέιρα γιο του Αγίου Όσβαλντ. Ο Βέδας έγραψε για την Ντέιρα στο έργο του "Εκκλησιαστική Ιστορία" που ολοκληρώθηκε το 731.
Πηγές
Κατηγορία:Περιοχές της Αγγλίας Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας
Κολοκυθάς Ηλείας
Ο Κολοκυθάς είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 114 μέτρα, το οποίο βρίσκεται δυτικά της τεχνητής λίμνης Πηνειού, νότια του Πηνειού και σε απόσταση 20 χλμ. ΒΑ. από την Αμαλιάδα. Γειτονεύει βορειοδυτικά με τον Άγιο Δημήτριο, βορειοανατολικά με το Κέντρο και νοτιοανατολικά με τον Άγιο Ηλία. Η παλιά του ονομασία είναι Κολοκυθιά και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πηνειΐων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Δημήτριο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 121 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου
thumb|250px|Η έδρα του Εκτελεστικού και του Συμβουλίου της γερμανόφωνης κοινότητας στο Όιπεν.
Η Γερμανόφωνη Κοινότητα του Βελγίου (γερμανικά:Deutschsprachige Gemeinschaft Belgiens, DG) αριθμεί περίπου 70.000 από τους συνολικά 10.666.866 κατοίκους του Βελγίου. Θεωρείται η καλύτερα προστατευμένη μειονότητα στην Ευρώπη. Παρ' όλα αυτά, σημειώνεται τάση της Γερμανόφωνης κοινότητας προς την απόκτηση περισσότερης αυτονομίας από την Βαλλωνική Περιοχή. Ο σημερινός πρόεδρος της διοίκησης της κοινότητας, Καρλ-Χάινζ Λάμπερτζ, διεκδικεί την απόκτηση τοπικής αυτονομίας, θέλοντας να την αποκόψει ολοκληρωτικά από τη Βαλλωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλλωνία Κατηγορία:Βέλγοι
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Φιλόθεος
Ο Φιλόθεος ο Κύπριος (πέθανε το 1759) υπήρξε λόγιος από τα Γαλάτα της Κύπρου και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου από το 1734 ως το 1759.
Ολοκλήρωσε την Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης. Διαδέχθηκε τον Αρχιεπίσκοπο Σίλβεστρο το 1734. Χαρακτηριστικό ήταν το ενδιαφέρον του για την εκκλησιαστική μουσική. Προσκάλεσε στην Κύπρο τον Εφραίμ τον Αθηναίο το 1742, ο οποίος είχε μαθητεύσει στην Πατμιάδα Σχολή. Ίδρυσε σχολή ελληνικών Γραμμάτων και εκκλησιαστικής μουσικής στη Λευκωσία.
Μετά το θάνατο του Φιλόθεου τον διαδέχθηκε ο αρχιμανδρίτης Παΐσιος.
Φιλελεύθερη δημοκρατία
thumb|Οι [[εκλογές ανάδειξης αντιπροσώπων είναι σημαντικό στοιχείο της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας.]] Φιλελεύθερη δημοκρατία (ή αστική δημοκρατία) ονομάζεται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία η οποία στηρίζεται πολιτικά στις αρχές του Φιλελευθερισμού. Πρόκειται για τον επικρατούντα τύπο δημοκρατίας, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, και διαμορφώθηκε κυρίως κατά τον 19ο αιώνα. Θεμέλιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι το σύνταγμα, το οποίο προβλέπει διάκριση των εξουσιών σε ανεξάρτητα όργανα και εγγύηση των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων για τους πολίτες της, με στόχο κυρίως τον περιορισμό της παρέμβασης του Κράτους στον βίο τους. Οι κλασικές φιλελεύθερες δημοκρατίες συνήθως αντιπαρατίθενται με τις λαϊκές δημοκρατίες, τη συμμετοχική δημοκρατία και την άμεση δημοκρατία, ενώ πολιτικά και ιστορικά αποτελούν εξέλιξη της Συνταγματικής μοναρχίας.
Εν μέσω του Διαφωτισμού, πρώτα με την Αμερικανική και στη συνέχεια με τη Γαλλική Επανάσταση, τέθηκε σε φιλελεύθερο πλαίσιο το αίτημα της κατάργησης της μοναρχίας και της διακυβέρνησης από πολιτικούς αντιπροσώπους, εκλεγμένους από μία μερίδα του λαού με δικαίωμα ψήφου. Οι εν λόγω αντιπρόσωποι θα μπορούσαν να εκφράζουν ανταγωνιζόμενα συμφέροντα και αντιλήψεις στο εσωτερικό της κοινωνίας, μέσω της προσκόλλησής τους σε διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Πλάθοντας το σύστημα αυτό, οι θεμελιωτές του κράτους των ΗΠΑ απέρριψαν ρητά την άμεση δημοκρατία ως επιλογή, πιστεύοντας ότι θα οδηγούσε στην υπερίσχυση των πολυπληθέστερων κατώτερων κοινωνικών τάξεων ή σε χαοτική αταξία, και διαμόρφωσαν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία ονομάζοντας το νέο πολίτευμα «ρεπουμπλικανικό» και όχι «δημοκρατικό», ώστε να παραπέμπει στο ρωμαϊκό κράτος της ελληνιστικής περιόδου.
Καθώς παράλληλα εξαπλωνόταν και ο εθνικισμός, στη Γαλλική Επανάσταση η επίσης αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα Εθνοσυνέλευση προβλήθηκε ως ενσάρκωση της βούλησης του έθνους. Στη συνέχεια, καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, υπό την πίεση εθνικιστικών, σοσιαλιστικών, φεμινιστικών και άλλων κινημάτων, το δικαίωμα ψήφου για ανάδειξη αντιπροσώπων επεκτάθηκε σταδιακά σχεδόν στο σύνολο του πληθυσμού μίας χώρας, με κατάργηση περιορισμών κατώτατου ορίου εισοδήματος, φύλου, καταγωγής κλπ. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η αντιπροσωπευτική σύνθεση που επικράτησε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα στον δυτικό κόσμο και καλείται σήμερα φιλελεύθερη δημοκρατία.
Διαιρείται στους εξής τύπους:
Πηγές
Κατηγορία:Δημοκρατία Κατηγορία:Κοινοβουλευτική δημοκρατία Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα
Τύρφη
280px|right|thumb|Τύρφη
Η τύρφη ή ποάνθραξ είναι οργανικό καύσιμο, ορυκτός άνθρακας ο οποίος σχηματίζεται στο υπέδαφος κυρίως εύκρατου και υγρού περιβάλλοντος, από την αργή μερική αποσύνθεση φυτικών υπολειμμάτων που συγκεντρώνονται υπό συνθήκες ελλιπούς αποστράγγισης, σε τεράστιες μάζες (ποανθρακωρυχεία). Είναι νεότατος γαιάνθρακας, σχηματίζεται και σήμερα ακόμα με περιεκτικότητα σε άνθρακα μέχρι 50%. Η τύρφη έχει μορφή σπογγώδη και ινώδη και χρώμα καστανό σκούρο. Είναι ελαφρό και μαλακό υλικό. Άφθονα είναι τα κοιτάσματα τύρφης στη θάλασσα, τα έλη, τις λίμνες, τα χέρσα εδάφη και στις δασικές περιοχές, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, Β. Αμερική και Β. Ασία.
Χρήση
Η εκμετάλλευση τύρφης σημειώνεται κυρίως στις περιοχές που υφίστανται μεν πλην όμως στερούνται κοιτασμάτων γαιανθράκων. Η Τύρφη χρησιμοποιείται ως καύσιμο υλικό, είναι όμως κατώτερης ποιότητας, γιατί δεν έχει μεγάλη θερμαντική αξία. Χρησιμοποιείται ως μέσο οικιακής θέρμανσης σε μερικές φτωχές χώρες. Χρησιμοποιείται επίσης ως λίπασμα, για τη παρασκευή νίτρου, ως μονωτικό υλικό. Μεγάλα κοιτάσματα τύρφης βρίσκονται στη Γερμανία, Ιρλανδία κ.α. Στην Ελλάδα αξιόλογα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα τύρφης βρίσκονται στους Φιλίππους, στην Κωπαΐδα, στη λίμνη Χειμαδίτιδα κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά καύσιμα Κατηγορία:Ιζηματογενή πετρώματα
Πλενιμίρ (πρίγκιπας)
Ο Πλενιμίρ, βουλγαρ.: Пленимир (γενν. 931-944 - ; ) από τον Οίκο του Κρούμου ήταν κνυάζ (πρίγκιπας) της Βουλγαρίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πέτρου Α΄ τσάρου της Βουλγαρίας (βασ. 927-969).
Αν και έχουμε πολλές πληροφορίες για τους αδελφούς του Μπόρις Β΄ και Ρομάν, για τον Πλενιμίρ δεν έχουμε. Οι αδελφοί του βασίλευσαν, ο πρώτος το διάστημα 960-971 και ο δεύτερος το 977-991.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δυναστεία του Κρούμου
Απρόοπτη μεταβολή συνθήκης
Με τον όρο απρόοπτη μεταβολή συνθήκης ή συνθηκών, ορίζεται τόσο στο Διεθνές Δίκαιο όσο και στο εσωτερικό δίκαιο των χωρών (Δημόσιο, Αστικό, κ.λπ.) η οποιαδήποτε αιφνίδια και μη προβλέψιμη μεταβολή των περιστατικών που επέρχεται μετά την κατάρτιση συνηθέστερα αμφοτεροβαρούς συνθήκης - σύμβασης.
Στη προκειμένη περίπτωση μια τέτοια μεταβολή δημιουργεί ιδιαίτερα επαχθείς καταστάσεις ειδικότερα σε περιπτώσεις δανειοδότησης. Σε τέτοιες περιπτώσεις π.χ. μιας εθνικής καταστροφής, ακολουθείται νέα διαπραγμάτευση των όρων της συμφωνημένης σύμβασης η οποία κατόπιν διακανονισμού συνομολογείται νέα.
Kατά τον Αστικό Κώδικα, (εσωτερική νομοθεσία) σε περίπτωση απρόοπτης μεταβολής των συνθηκών, π,χ. αιφνίδια απώλεια εργασίας, κ.λπ., αν τα συμβαλλόμενα μέρη δεν έρχονται σε κάποιο διακανονισμό,  παρέχεται η δυνατότητα μετά από αίτηση του οφειλέτη η προσφυγή του σε δικαστική Αρχή προκειμένου είτε να γίνει αναπροσαρμογή της σύμβασης είτε ακόμα να αποφασίσει την μερική ή ολική λύση της.
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο
Πολύδροσος Φωκίδας
Η Πολύδροσος ή Σουβάλα είναι κεφαλοχώρι του Παρνασσού στον νομό Φωκίδας και υπάγεται διοικητικά στον διευρυμένο Δήμο Δελφών. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο 380 μέτρων στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 1.125 κάτοικοι. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν και επίσημα Σουβάλα, οπότε και μετονομάστηκε Πολύδροσος αν και όλοι οι ντόπιοι χρησιμοποιούν το πρώτο. Ανάμεσα στην Πολύδροσο και στο γειτονικό χωριό Λιλαία βρίσκονται οι πηγές του Κηφισού.
Προέλευση ονόματος
Η προέλευση της ονομασίας Σουβάλα προέρχεται από το σλαβικό Suvala, που σημαίνει ΄΄έλος΄΄, και που είχε διαδοθεί σαν προσηγορικό κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους στον ευρύτερο Ελληνικό χώρο. Αφού λοιπόν η λέξη Σουβάλα σημαίνει ΄΄έλος΄΄, με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι η συνώνυμη τοπονομασία αναφέρεται αρχικά στο μεγάλο βάλτο, που σχηματιζόταν άλλοτε μεταξύ των πηγών του Κηφισού (Βοιωτικός), στην Αλεγούσα, γνωστός σαν ΄΄βάλτος της Αγόριανης΄΄, που καταβασάνιζε για αιώνες τους ανθρώπους της περιοχής, μέχρι και της νεότερες γενεές, και έγινε η αιτία να πλάσει ο λαός τοπικές παραδόσεις για στοιχειά και δαίμονες, που κυνηγούσαν τάχα τους διαβάτες τη νύχτα και που στην πραγματικότητα ήταν τα απειράριθμα κουνούπια και τα υδρόβια ζώα.
Ιστορία
Τα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή χρονολογούνται από τα πρωτοελλαδικά χρόνια (3η χιλιετία π.Χ.). Μετά την καταστροφή των φωκικών πόλεων το 346 π.Χ. από το Φίλιππο Β΄, βασιλιά της Μακεδονίας, η Λίλαια συνοικίσθηκε με τη γειτονική πόλη Έρωχο, που ταυτίζεται με το λόφο του Αγίου Βασιλείου και το χώρο του νεκροταφείου του Πολυδρόσου. Τα τείχη της κατασκευάσθηκαν πιθανότατα στα μετά το Φίλιππο χρόνια της ανοικοδόμησης των φωκικών ακροπόλεων, ενώ δείγματα μιας παλαιότερης οχύρωσης σώζονται στην κορυφή της ακρόπολης. Αυτό ίσως ήταν το τείχος της Λίλαιας πριν από την καταστροφή του Φιλίππου Β΄. Η πόλη συνέχισε να κατοικείται ως τον Μεσαίωνα οπότε και χτυπήθηκε από ισχυρό σεισμό.
Ευδιάκριτα ίχνη κατοίκησης της περιοχής της σημερινής Σουβάλας επισημαίνονται σε όλη τη χαμηλή βουνοπλαγιά, κυρίως δυτικά από το νεκροταφείο της Πολυδρόσου και στην περιοχή των πηγών του Κηφισού (Βοιωτικός) όπου ονομάζεται από τους ντόπιους και Αλεγούσα. Το πιο επιβλητικό απομεινάρι, που μας θυμίζει το παλαιό οικισμό της Σουβάλας, είναι αναμφίβολα η βυζαντινή εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας (Μαυρομαντήλα) καθώς και τα κατάλοιπα της παλαιοχριστιανικής βασιλικής του Αγίου Χριστοφόρου που οικοδομήθηκε σε προγενέστερο άνδηρο, πιθανότατα ιερό που είχαν χτίσει οι αρχαίοι για τη λατρεία της θεάς Αρτέμιδας και του θεοποιημένου ποταμού Κηφισού , επάνω από τις πηγές του Κηφισού (Βοιωτικός). Σύμφωνα με τον Παυσανία τα ιερά ήταν της θεάς Άρτεμις και του Απόλλωνα, ενώ υπήρχαν και όρθια αγάλματα από Πεντελικό μάρμαρο. Στην βόρεια έξοδο του χωριού βρίσκονται τα απομεινάρια ερειπίων αρχαίου Ιερού της Δήμητρας και Κόρης.
Μετά την καταστροφή που έπαθε η Άνω Σουβάλα από το σεισμό του 1870, οι Σουβαλιώτες κατεβαίνουν στον κάμπο και συγκροτούν την Τρίτη Σουβάλα, τη σημερινή Σουβάλα. Στη θέση αυτή φαίνεται ότι και πριν από την επανάσταση είχε επεκταθεί ο αρχικός οικισμός από τα δυτικά.
Η Σουβάλα συνέχισε να επεκτείνεται κι έτσι σήμερα αποτελεί κεφαλοχώρι της περιοχής. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη δυτική πλευρά της Σουβάλας στη θέση Μαντάμια, βρίσκεται ερειπωμένο πλέον το παλαιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο που δημιουργήθηκε το 1924, το οποίο υπήρξε από τα σημαντικότερα μνημεία της πρώιμης βιομηχανικής περιόδου στην Ελλάδα, καθώς ήταν το μοναδικό στην ευρύτερη περιοχή. Το ρεύμα που παράγονταν εκεί ήταν εναλλασσόμενο υψηλής τάσης και μέσω κατάλληλης εναέριας γραμμής καλωδίων μεταφερόταν στο εργοστάσιο της Πολυδρόσου όπου εκεί υπήρχε μετασχηματιστής που μετέτρεπε τα 500 volt σε 100 νolt για τον ηλεκτροφωτισμό. Η άνω και η κάτω Πολύδροσος ήταν από τα λίγα ορεινά χωριά εκείνης της περιόδου που είχαν φωτισμό χάρη στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, κάτι το οποίο αποτελούσε προνόμιο για τους κατοίκους κάνοντας τους υπερήφανους για το πλεονέκτημα που κατείχαν για την τότε εποχή.
Αθλητισμός
Η πόλη διαθέτει μία ομάδα ποδοσφαίρου, τον Διαγόρα Πολυδρόσου. Ο Διαγόρας αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Πολυδρόσου το οποίο έχει πάρει την ονομασία "Ιωάννης Κούσουλας".
Μεταφορές
Η Εθνική Οδός 3 διέρχεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων βόρεια του χωριού συνδέοντάς το με τη Λιβαδειά, τη Λαμία και άλλες πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας. Επίσης, οι περιφερειακές σιδηροδρομικές γραμμές Αθήνας - Καλαμπάκας και Αθήνας - Λειανοκλαδίου εξυπηρετούν το χωριό, μέσω του Σταθμού Λιλαίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Παρνασσός
NGC 1701
Ο NGC 1701 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου (R) SA(r)ab? στον αστερισμό Γλυφείον. Απέχει περίπου 240 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και τον ανακάλυψε ο Τζον Χέρσελ στις 6 Νοεμβρίου 1843. .
Αναφορές
01701 16352 Κατηγορία:Γλυφείον (αστερισμός) Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Ρομάνο Γκουαρντίνι
Βίος
Ο Γκουαρντίνι γεννήθηκε στη Βερόνα της Ιταλίας το 1885. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Μάιντς, όταν ήταν ενός έτους και έζησε στη Γερμανία για το υπόλοιπο της ζωής του. Μετά από δύο εξάμηνα σπουδές στη χημεία στο πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν και σπουδές στα οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Μονάχου και το πανεπιστήμιο του Βερολίνου, αποφάσισε να γίνει ιερέας. Μετά τις σπουδές του στη Θεολογία στο Φράιμπουργκ και το Τύμπινγκεν, χειροτονήθηκε στο Μάιντς το 1910. Εργάστηκε για λίγο σε ποιμαντική θέση πριν από την επιστροφή του στο Φράιμπουργκ όπου και ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στη θεολογία. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1915 με τη διατριβή του στον Μποναβεντούρα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Δογματική Θεολογία στο πανεπιστήμιο της Βόννης το 1922 και πάλι με διατριβή για τον Μποναβεντούρα. Σε όλη αυτή την περίοδο εργάστηκε επίσης ως εφημέριος του κινήματος της καθολικής νεολαίας.
Το 1945 ο Γκουαρντίνι διορίστηκε καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου του Τύμπιγκεν όπου συνέχισε τις διαλέξεις του σχετικά με τη Φιλοσοφία της Θρησκείας. Το 1948, έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου και παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του για λόγους υγείας το 1962.
Ο Γκουαρντίνι πέθανε στο Μόναχο την 1η Οκτωβρίου 1968. Τάφηκε στο νεκροταφείο των ιερέων, στο παρεκκλήσι του αγίου Φιλίππου Νέρι στο Μόναχο. Άφησε την περιουσία του στην Καθολική Ακαδημία της Βαυαρίας, της οποίας υπήρξε συνιδρυτής.
Επιδράσεις
Ο Γκουαρντίνι έπαιξε σημαντικό ρόλο στα θεολογικά και λειτουργικά κινήματα που οδήγησαν στο Βατικανό II. Το πρώτο μείζον έργο του, Vom Geist der Liturgie (Το Πνεύμα της Λειτουργίας), εκδόθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και άσκησε σημαντική επιρροή στο Λειτουργικό Κίνημα στη Γερμανία και κατ' επέκταση στις μεταρρυθμίσεις της Β' Συνόδου του Βατικανού
πό την αρχή της καριέρας του, συνεργάστηκε με διανοούμενους όπως ο Μάρτιν Μπούμπερ, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ και ο Μαξ Σέλερ. Επιπλέον, με τις διαλέξεις του και τα κείμενά του, επηρέασε πολλούς ταλαντούχους ανθρώπους, ανάμεσά τους τη Χάνα Άρεντ, τον Χανς Ουρς φον Μπαλτάζαρ, τον Βάλτερ Κάσπερ, τον Τόμας Μέρτον, τον Τζιοβάνι Μοντίνι Μπατίστα (Πάπας Παύλος ΣΤ΄), την Φλάνερι Ο'Κόνορ, τον Καρλ Ράνερ και τον Γιόζεφ Ράτσινγκερ. Ο διαλόγος του Γκουαρντίνι με την νεοτερικότητα υπήρξε τόσο καρποφόρος, ώστε το 1962 πρίγκιπας Μπερνάρντ της Ολλανδίας του απένειμε βραβείο Erasmus της Ευρώπης για τον εμπλουτισμό του «Χριστιανική ανθρωπισμού».
Το βιβλίο του Γκουαρντίνι Ο Κύριος, που δημοσιεύτηκε σε αγγλική μετάφραση στα τέλη της δεκαετίας του 1940, παρέμεινε σε έκδοση επί δεκαετίες και σύμφωνα με τον εκδότη Χένρι Ρέγκνερι (Henry Regnery), ήταν "ένα από τα πλέον επιτυχημένα βιβλία που έκδωσε ποτέ". Η συγγραφέας και δοκιμιογράφος Φλάνερι Ο'Κόνορ θεωρούσε ότι είναι εξέχων βιβλίο και το συνιστούσε σε φίλους της.
Για τις μελέτες του που επεκτείνονται σε άλλους χώρους εκτός της θεολογίας, όπως είναι η φιλοσοφία, η ψυχολογία, η κλασική και νεότερη λογοτεχνία έλαβε το προσωνύμιο «Έρασμος της εποχής μας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Γκερτ Φρέμπε
Ο Καρλ Γκέρχαρτ "Γκερτ" Φρέμπε (γερμανικά: Gert Fröbe), (25 Φεβρουαρίου 1913 - 5 Σεπτεμβρίου 1988) ήταν Γερμανός ηθοποιός. Έγινε διεθνώς γνωστός για τον ρόλο του διαβοήτου εγκληματία Όρικ Γκολντφίνγκερ στην ταινία Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου, η οποία σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες της κινηματογραφικής σειράς.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Γκερτ Φρέμπε γεννήθηκε στο Oberplanitz, σημερινό μέρος του Τσβίκαου από πατέρα υποδηματοποιό.
Προσωπική ζωή
Ο Φρομπ έκανε τρεις γάμους, η πρώτη από τις συζύγους του ήταν η Τάτιανα Ιβανόβα, γερμανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια ρωσικής καταγωγής όπου ο Φρέμπε υιοθέτησε τον γιο της που είχε από προηγουμένο γάμο της, τον ηθοποιό Αντρέας Ζάιφερτ (Andreas Seifert).
Σε μια συνέντευξη του 1965 στη βρετανική εφημερίδα Daily Mail, ο Φρέμπε παραδέχτηκε ότι ήταν μέλος του Ναζιστικού Κόμματος μέχρι το 1937, όπου και αποχώρησε με προσωπικό κόστος για τον ίδιο, καθώς η Ναζιστική κυβέρνηση έκλεισε τα περισσότερα θεάτρα στη Γερμανία. Μετά από αυτή την αποκάλυψη που έκανε ο Φρομπ, όλες οι ταινίες που συμμετείχε απαγορεύτηκαν στο Ισραήλ, αλλά οκτώ εβδομάδες αργότερα αυτή η απόφαση ακυρώθηκε όταν έγινε γνωστό ότι ο Γκερτ Φρομπ, παρείχε στέγη και τροφή κατά το ξεσπάσμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου σε μια εβραϊκή οικογένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μέλη του Ναζιστικού Κόμματος
Πέλλινορ
Στον Αρθουριανό Κύκλο, ο Πέλλινορ είναι ο βασιλιάς του Listenoise ή του Βασιλείου των Νήσων, πατέρας του Λάμορακ, του Άγκλοβαλ και του Πέρσιβαλ, ενώ είναι κι ένας από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.
Ο Βασιλιάς Πέλλινορ ήταν ξακουστός για την αέναη καταδίωξη του θρυλικού Τέρατος, που είχε κεφάλι φιδιού, σώμα λεοπάρδαλης και πόδια λιονταριού και ελαφιού. Κάποια στιγμή συναντάει τον Βασιλιά Αρθούρο και τον προκαλεί σε μονομαχία. Ωστόσο, αργότερα γίνεται ένας από τους σημαντικότερους συμμάχους και Ιππότες του.
Στο πεδίο της μάχης, ο Πέλλινορ σκοτώνει τον βασιλιά Λοτ του Όρκνεϊ. Οι γιοι του Λοτ, ανάμεσά τους ο Γκαγουέιν κι ο Γκάχερις, παίρνουν εκδίκηση και σκοτώνουν τον Πέλλινορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
InterCity Express
thumb|250px|right|ICE τρίτης γενεάς thumb|250px|right|Σιδηροδρομικός σταθμός για ICE στο [[Αεροδρόμιο Φρανκφούρτης]] [[File:ICE Network.png|thumb|255px|Το δίκτυο του ICE
]] Το Intercity-Express (ICE, προφέρεται Ι - ΤΣΕ - Ε) είναι ένα σύστημα τραίνων υψηλών ταχυτήτων που χρησιμοποιείται κυρίως στη Γερμανία, αλλά και σε γειτονικές χώρες, όπως η Ελβετία, η Αυστρία, η Ολλανδία και το Βέλγιο. Το ICE θεωρείται στη Γερμανία ως η ναυαρχίδα της εταιρίας Deutsche Bahn.
Ιστορία
Τα Intercity-Express αντικατέστησαν το 1993 πολλά τραίνα InterCity που ήταν τα ταχύτερα των σιδηροδρόμων της Δυτικής Γερμανίας Deutsche Bundesbahn. Οι συρμοί ICE απαιτούν ειδικές γραμμές για να αναπτύξουν υψηλές ταχύτητες, αλλά μπορούν επίσης να κινηθούν σε συμβατικές διαδρομές με κανονικές ταχύτητες.
Η τρίτη γενιά πλέον αποτέλεσε αντικείμενο εξαγωγής σε διάφορες χώρες, ως προϊόν της Siemens και της Bombardier. Ο Ισπανικός Οργανισμός Σιδηροδρόμων RENFE χρησιμοποιεί στο δίκτυο της AVE επίσης συρμούς βασισμένους στους συρμούς ICE 3 (Siemens Velaro) κυρίως στη γραμμή Μαδρίτη - Βαρκελώνη οι οποίοι αναπτύσσουν ταχύτητες έως 310 χλμ/ώρα. Οι ευρύτερες εκδόσεις παραγγέλθηκαν από την Κίνα για τη σιδηροδρομική γραμμή Πεκίνο - Τιαντζίν (CRH 3) και από τη Ρωσία για τη διαδρομή Μόσχα - Αγία Πετρούπολη και τη διαδρομή Μόσχα - Νίζνι Νόβγκοροντ (Velaro RUS).
Τύποι
Μέχρι σήμερα (2015), έχουν κατασκευαστεί 4 κύριοι τύποι τραίνων ICE. Αυτοί είναι:
Η δεύτερη γενεά ICE είναι βασικά η ίδια με την πρώτη γενεά, αλλά τα τραίνα έχουν μόνο το μισό μήκος αυτών της πρώτης γενεάς και μπορούν να συνδεθούν σε πολλαπλές συνθέσεις. Έτσι παρέχεται μεγαλύτερη ευελιξία στον αριθμό διαθεσίμων θέσεων σε κάθε διαδρομή.
Το ICE τρίτης γενεάς (σειράς 403) έχει διαφορετική φιλοσοφία κατασκευής: ολόκληρος ο εξοπλισμός έλξης είναι εγκατεστημένος υποδαπέδια, διαθέτοντας έναν μεγαλύτερο αριθμό λιγότερο ισχυρών κινητήρων. Μία μονάδα ICE 3 αποτελείται από οκτώ οχήματα, τέσσερα από τα οποία είναι κινητήρια, ενώ τα υπόλοιπα φέρουν άλλο ηλεκτρικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων παντογράφων. Αυτή η διάταξη επιτρέπει την τοποθέτηση καθισμάτων σε όλα τα μέρη του τραίνου, συμπεριλαμβανομένων «πολυθρόνων» στις δύο άκρες του συρμού που χωρίζονται από τον θάλαμο οδήγησης μόνο από ένα γυάλινο χώρισμα.
Το ICE 3M (σειράς 406) είναι μια πολυρρευματική παραλλαγή του ICE 3 που εξυπηρετεί αυτήν την περίοδο δρομολόγια προς την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Ελβετία. Η παροχή άδειας για την εκτέλεση δρομολογίων προς τη Γαλλία έλαβε χώρα στα τέλη του 2005.
Το ICE τέταρτης γενιάς (σειράς 412) αποτελεί την πιο πρόσφατη γενιά τρένων Intercity-Express η οποία παρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο του 2015. Η παραγωγή των τρένων αυτών πρόκειται να ξεκινήσει μέσα στο 2016 και στη συνέχεια να τεθούν σε υπηρεσία τον Δεκέμβριο του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνή σιδηροδρομικά δίκτυα Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές υψηλών ταχυτήτων Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ευρώπη Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Γερμανία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ολλανδία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στο Βέλγιο Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Αυστρία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελβετία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Δανία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Ρωσία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Γαλλία
Οικογένεια Λεβίδη
Η οικογένεια Λεβίδη ήταν παλιά βυζαντινή οικογένεια ευγενών στρατιωτικών και πολιτικών με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Κατά τον 17ο και 19ο αιώνα πολλά μέλη της ιστορικής αυτής οικογένειας ανήλθαν σε υψηλές θέσεις του Πατριαρχείου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και παρείχαν μεγάλες υπηρεσίες στο υπόδουλο ελληνικό γένος. Μετά τις σφαγές της Κωνσταντινούπολης το 1821, μέλη της οικογένειας κατέφυγαν στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, στη Βλαχία στη Μολδαβία και στη Ρωσία και διακρίθηκαν κατά την διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας αλλά και μετά την απελευθέρωση των Ελλήνων.
Μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας τα μέλη της οικογένειας Λεβίδη διέπρεψαν στην πολιτική ενώ αρκετοί ακολούθησαν στρατιωτική και διπλωματική σταδιοδρομία. Γνωστός είναι και ο Λόφος Λεβίδη, στην Παλλήνη Αττικής ιδιοκτησία της οικογένειας Λεβίδη μετά τις αρχές του 20ου αιώνα.
Νικηφόρος Λυκάων
Ο Νικηφόρος Λυκάων ή Λαλάκων ήταν Βυζαντινός πρωτοσπαθάριος και στρατηγός της Ναϊσσού προς το 1050. Είναι γνωστός μόνο από διασωζόμενο μολυβδόβουλλό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:11ος αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Ιστορία του Νις Κατηγορία:Βυζαντινή Σερβία
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1950-51
Αγώνες διαβάθμισης
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός της ανώτερης κατηγορίας έδινε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της κατώτερης κατηγορίας για την παραμονή/άνοδο ή υποβιβασμό. Έτσι η ουραγός Α.Ε. Νικαίας αγωνίστηκε με τον πρωταθλητή της Α2΄, Άρη Νικαίας. Ο συμπολίτης αποδείχθηκε σκληρός αντίπαλος, αφού χρειάστηκαν τέσσερα ματς για να επικρατήσει τελικά η «ΑΕΝ» και να παραμείνει στην Α΄ κατηγορία, διότι στα δύο πρώτα ματς δεν μετρούσε η διαφορά τερμάτων, παρά μόνο η νίκη ή η ισοπαλία.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός Α.Γ.Ο. Παλαιάς Κοκκινιάς έδωσε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της Β΄ Αίαντα Σαλαμίνας, στους οποίους επικράτησε και παρέμεινε στην κατηγορία.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός Αιολικός Φαλήρου έδωσε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της Γ΄ Ερμή, στους οποίους επικράτησε και παρέμεινε στην κατηγορία.
Γ΄ Κατηγορία
* Το επόμενο έτος απορροφήθηκε από τον Αιολικό, με τον οποίο είχε συμφωνηθεί η συγχώνευση υπό τον τίτλο: "ΑΕ Κεντρικού Φαλήρου", η οποία τελικά ματαιώθηκε.
Δόκιμη κατηγορία
Την αγωνιστική περίοδο 1950-51 η Ε.Π.Σ. Πειραιώς διοργάνωσε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Δόκιμης κατηγορίας, στο οποίο μετέχουν διάφορα ανεπίσημα ποδοσφαιρικά σωματεία της περιφέρειας του Πειραιά. Η επίσημη τελετή έναρξης του πρωταθλήματος της Δόκιμης κατηγορίας έλαβε χώρα στις 3 Ιουνίου 1951 στο γήπεδο Νίκαιας.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν συνολικά 18 ομάδες, χωρισμένες σε 3 ομίλους: Α.Ε. Δ΄ Καραβά, Α.Ε. Περάματος, Α.Ε. Ποντίων Δραπετσώνας, Α.Ε. Υπαπαντής, Απόλλων Ρέντη, Αραράτ Νικαίας, Αρμενική, Αστήρ Πασαλιμανίου, Ηρακλής Ελευσίνας, Ήφαιστος Δραπετσώνας, Θεμιστοκλής Χατζηκυριακείου, Κένταυρος Καμινίων, Ακρίτας Νικαίας, Ηρακλής Νικαίας, Θύελλα Κρήνης Νικαίας, Νήαρ Ηστ Νικαίας, Πίνδος Νικαίας και Ένωσις Αμφιάλης.
Πρωταθλητές ομίλων αναδείχθηκαν οι Ηρακλής Νικαίας στον 1ο όμιλο, ο Κένταυρος Καμινίων στον 2ο όμιλο και η Πίνδος Νικαίας στον 3 όμιλο. Ύστερα από αγώνες κατάταξης μεταξύ τους, πρωταθλητής της Δόκιμης κατηγορίας αναδείχθηκε ο Κένταυρος Καμινίων.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1950-1951
NGC 1679
thumb|right|250px|Ο NGC 1679 Ο NGC 1679 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας τύπου SBm, ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Γλυφείον. Τον ανακάλυψε στις 18 Νοεμβρίου 1835 ο Βρετανός αστρονόμος Τζον Χέρσελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1679 16120 Κατηγορία:Γλυφείον (αστερισμός) Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
Ποντορσόν
Το Ποντορσόν (γαλλ. Pontorson) είναι μικρή πόλη της Γαλλίας στο διαμέρισμα της Νορμανδίας στο Νομό Μανς (Manche).
Γεωγραφική θέση
Το Ποντορσόν απέχει περίπου 2,5 χιλ. από το Μον Σεν Μισέλ, τον δεύτερο τουριστικότερο προορισμό της Γαλλίας. Συνδέεται με αυτό μέσω εθνικού δρόμου (D976) αλλά και ένα "μονοπάτι" πεζοπορίας κατά μήκος της όχθης του ποταμού Κουενόν (Couesnon), με το όνομα του οποίου καλείται και ο κεντρικός δρόμος της πόλης, η οποία, ως πύλη τουριστικού προορισμού, είναι γεμάτη από ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπιστρό και καφέ. Διαθέτει, επίσης, τον πλησιέστερο προς το Μον Σεν Μισέλ σταθμό καυσίμων. Σημαντικό αξιοθέατο του Ποντορσόν είναι ο καθεδρικός ναός του, η Παναγία του Ποντορσόν (Notre Dame de Pontorson), κτισμένη το 1050 με μικρές προσθήκες του 15ου αιώνα.
Συγκοινωνία
Στο Ποντορσόν υπάρχει ο πλησιέστερος προς το Μον Σεν Μισέλ σιδηροδρομικός σταθμός, στον οποίο καταφθάνουν τρία ή τέσσερα δρομολόγια ημερησίως από την πρωτεύουσα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Ποντορσόν αναφέρεται ως έδρα του Στρατάρχη Ρόμελ όταν είχε τοποθετηθεί υπεύθυνος για το Τείχος του Ατλαντικού. Η πόλη καταλήφθηκε από τα συμμαχικά στρατεύματα το 1944 ύστερα από την απόβαση της Νορμανδίας και μια μονάδα Μηχανικού κατασκεύασε το αεροδρόμιο γνωστό με τον κωδικό Α-28 πλάι στην πόλη. Το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε μόνο κατά την περίοδο Αυγούστου - Σεπτεμβρίου 1944 από την 368ή Πτέρυγα Μάχης (χρησιμοποιούσε P-47 Thunderbolt)
Πολύ κοντά στο Ποντορσόν και στην όμορη κοινότητα του Huisnes-sur-mer βρίσκεται και το Γερμανικό Νεκροταφείο της Νορμανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας Κατηγορία:Κοινότητες της Μάγχης
Χρήστος Πασαλάρης
Ο Χρήστος Πασαλάρης (14 Ιουλίου 1925 - 10 Μαρτίου 2018) ήταν κορυφαίος Έλληνας δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Εξάρχεια το 1925 και σπούδασε Ιατρική και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και Δημοσιογραφία στις ΗΠΑ. Ο πατέρας του έδρασε στο γαλλικό σοσιαλιστικό κίνημα και η μητέρα του, γεννημένη στο Μοναστήρι, ήταν κόρη του Μακεδονομάχου Ναούμ Κωνσταντινίδη, οπλαρχηγού του Παύλου Μελά. Σύζυγός του υπήρξε η ζωγράφος Λούη Σηλυβρίδου-Πασαλάρη.
Στην Κατοχή (1941-1944), ο Χρήστος Πασαλάρης (ως «Αλέξης») έδρασε στον παράνομο τύπο της Αντίστασης, και ήταν καθοδηγητής στην ΕΠΟΝ. Συνελήφθη από τους Γερμανούς, φυλακίστηκε στο Γουδί και στο Χαϊδάρι και διέφυγε την εκτέλεση στην Καλλιθέα. Δραπέτευσε λίγο πριν από την απελευθέρωση.
Μετά την απόλυσή του, το 1951 εργάστηκε ως αρχισυντάκτης στις εφημερίδες «Ταχυδρόμος», «Έθνος», «Φιλελεύθερος», «Αθηναϊκή» και «Εμπρός».
Από το 1953, εργάστηκε επί 17 χρόνια στο συγκρότημα Λαμπράκη ως Αρχισυντάκτης και Διευθυντής Σύνταξης στα ΝΕΑ που, χάρη στο σπουδαίο επιτελείο τους, έγινε επί πολλά χρόνια η πρώτη ελληνική εφημερίδα. Αποχώρησε το 1970 λόγω πολιτικής διαφωνίας με την ιδιοκτησία, όπως για τον ίδιο λόγο είχε αποχωρήσει και από το «Εμπρός».
Από το 1970 έως το 1974 διηύθυνε το περιοδικό «Επίκαιρα», λίγο πριν από την πτώση της Χούντας εκλήθη να διευθύνει την τιμωρημένη «Βραδυνή», η  οποία τον Ιούλιο του 1974, με την επάνοδο του Κωνσταντίνου Καραμανλή ξεπέρασε τα 300.000 φύλλα, ρεκόρ που ουδέποτε μέχρι σήμερα καταρρίφθηκε. Μετά την αποχώρησή του από τη «Βραδυνή», λόγω και πάλι πολιτικής διαφωνίας με την ιδιοκτησία, εκλήθη το 1975 να διευθύνει την «Απογευματινή» του Νάσου Μπότση που επί πολλά χρόνια διατήρησε την κορυφαία θέση στην κυκλοφορία.
Αμέσως μετά ο Χρήστος Πασαλάρης εκλήθη να διευθύνει την έγκυρη «Μεσημβρινή» του ομίλου Βαρδινογιάννη που τετραπλασίασε την κυκλοφορία της, διατηρώντας παράλληλα το υψηλό κύρος της. Αλλά και εκεί υπήρξαν διαφωνίες με το ίδιο αποτέλεσμα.
Από το 1990 έως τον Ιούνιο του 2009, εργάστηκε ως διευθυντής ή σύμβουλος έκδοσης και αρθρογράφος στις ιδρυματικές πλέον εφημερίδες «Απογευματινή» και «Ελεύθερος Τύπος» και από το 2014 ως κύριος αρθρογράφος και σύμβουλος έκδοσης στην εφημερίδα Realnews.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1930
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 1930.
Χρήστος Πασαλάρης
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1968 έως το 2015, εργάστηκε ως καθηγητής δημοσιογραφικών σπουδών σε σχολές δημοσιογραφίας, πλήθος δε διακεκριμένων σήμερα δημοσιογράφων υπήρξαν μαθητές του.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1930
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Χρήστος Πασαλάρης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Πασαλάρης πρωτοπόρησε στον αθηναϊκό τύπο: Με την προβολή ανθρωπίνων θεμάτων στις πρώτες σελίδες. Με την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας στην ειδησεογραφία. Με την μαχητική αρθρογραφία και στόχο τον έλεγχο της εξουσίας. Με την ακομμάτιστη ειδησεογραφία. Με την εφαρμογή της νέας τεχνολογίας και κυρίως με την αυστηρή τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Για το λόγο αυτό, εκλήθη τον Ιούνιο του 2015 ως επικεφαλής της επιτροπής δεοντολογίας της ΕΡΤ.
Τον Φεβρουάριο του 2016 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα. Επίσης έχει τιμηθεί δύο φορές από το Ίδρυμα Μπότση (1986 και 1998) για την ευδόκιμη υπηρεσία του. Από το «Ίδρυμα Ιπεκσί» (1989) για το καλύτερο ρεπορτάζ. Από την Ακαδημία Αθηνών (1985) για το βιβλίο του «Μια ζωή τίτλοι». Από το Δήμο Αθηναίων με χρυσό μετάλλιο για την προσφορά του στο λειτούργημα. Από το ελληνικό κράτος με το μετάλλιο αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, όπως επίσης και από την οργάνωση «Μπουμπουλίνα» για τον ίδιο λόγο. Από την Μαριάννα Βαρδινογιάννη για την προσφορά πινάκων της αείμνηστης συζύγου του Λούης για τα καρκινοπαθή παιδιά. Το 1999 η Βουλή καθιέρωσε «Ετήσιο βραβείο πολιτικής αρθρογραφίας» στο όνομα του Χρήστου Πασαλάρη.