cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερδινάνδος Α΄ της Βουλγαρίας
Οικογενειακό πλαίσιο
Ο Φερδινάνδος Μαξιμιλιανός Κάρολος Λεοπόλδος Μαρία γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1861 στη Βιέννη, πρίγκιπας του Οίκου Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα-Κοχάρυ. Βαφτίστηκε στον Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου στη Βιέννη στις 27 Φεβρουαρίου, έχοντας ως νονούς τον Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό του Μεξικού και τη σύζυγό του Καρλόττα του Βελγίου. Μεγάλωσε στο κοσμοπολίτικο περιβάλλον της υψηλής Αυστροουγγρικής αριστοκρατίας, αλλά και στις χώρες των προγόνων του στην Ουγγαρία και στη Γερμανία. Οι Κοχάρυ κατάγονταν από μια εξαιρετικά πλούσια αριστοκρατική οικογένεια της Άνω Ουγγαρίας, που κατείχε, μεταξύ άλλων τις πριγκιπικές περιοχές του Τσάμπραντ και του Σίτνο στη σημερινή Σλοβακία. Η περιουσία της οικογένειας αυξήθηκε από τη σημαντική προίκα της μητέρας του.
Πρίγκιπας της Βουλγαρίας
Ο πρώτος Πρίγκιπας του Τρίτου Βουλγαρικού κράτους (1878 - σήμερα), Αλέξανδρος του Μπάττενμπεργκ, παραιτήθηκε το 1886 μετά από ένα φιλορωσικό πραξικόπημα, μόλις επτά χρόνια μετά την εκλογή του. Ο Φερδινάνδος, που ήταν αξιωματικός του Αυστροουγγρικού στρατού, εξελέγη Πρίγκιπας της αυτόνομης Βουλγαρίας από τη Μεγάλη της Εθνοσυνέλευση στις 7 Ιουλίου 1887 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (το "Νέο" που χρησιμοποιείτο στο εξής). Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αποτραπεί η Ρωσική κατοχή της Βουλγαρίας, ο θρόνος είχε προηγουμένως προσφερθεί, πριν από την αποδοχή του Φερδινάνδου, σε πρίγκιπες από τη Δανία μέχρι τον Καύκασο, ακόμη και στο Βασιλιά της Ρουμανίας. Ο ίδιος ο τσάρος της Ρωσίας είχε προτείνει τον αυλικό αξιωματικό του, Νικόλοζ Νταντιάνι της Μινγκρέλια, από τη Γεωργία, αλλά η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε από τους Βούλγαρους. Η ανάρρηση του Φερδινάνδου χαιρετίστηκε με δυσπιστία σε πολλούς από τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης. Η Βασίλισσα Βικτωρία, πρώτη ξαδέρφη του πατέρα του, δήλωσε στον Πρωθυπουργό της ότι «είναι εντελώς ακατάλληλος ... ντελικάτος, εκκεντρικός και θηλυπρεπής... Πρέπει να τον σταματήσουμε αμέσως». Προς έκπληξη της αρχικής δυσφήμησής του, ο Φερδινάνδος γενικά πέτυχε τις δύο πρώτες δεκαετίες της βασιλείας του.
Τσάρος της Βουλγαρίας
Στις 5 Οκτωβρίου 1908 (που γιορτάστηκε στις 22 Σεπτεμβρίου), ο Φερδινάνδος κήρυξε την de jure ανεξαρτησία της Βουλγαρίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (αν και η χώρα ήταν de facto ανεξάρτητη από το 1878). Ανακήρυξε επίσης τη Βουλγαρία βασίλειο και ανέλαβε τον τίτλο του τσάρου - σκόπιμη αναφορά στους ηγεμόνες των παλαιότερων βουλγαρικών κρατών. Η Βουλγαρική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας διακηρύχθηκε από τον ίδιο στην Εκκλησία των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στο Τίρνοβο και έγινε αποδεκτή από την Τουρκία και τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Ο Φερδινάνδος ήταν γνωστός για το χαρακτήρα του. Σε μια επίσκεψη στο Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας, δεύτερο ξάδελφό του, το 1909, ο Φερδινάνδος είχε γείρει έξω από ένα παράθυρο του Νέου Ανακτόρου στο Πότσδαμ όταν ο Αυτοκράτορας ήρθε πίσω του και τον έριξε κάτω. Ο Φερδινάνδος προσβλήθηκε από τη χειρονομία, αλλά ο Κάιζερ αρνήθηκε με αυθάδεια να ζητήσει συγγνώμη. Ωστόσο ο Φερδινάνδος πήρε την εκδίκηση του με την ανάθεση στο Γάλλο κατασκευαστή όπλων Schneider-Creusot μιας πολύτιμης σύμβασης όπλων που σκόπευε να δώσει στο εργοστάσιο της Κρουπ στο Έσσεν. Ένα άλλο περιστατικό συνέβη στο ταξίδι του για την κηδεία του δεύτερου ξαδέλφου του, Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου το 1910. Ξέσπασε μια διαφωνία για το πού θα τοποθετηθεί το ιδιωτικό του βαγόνι σε σχέση με εκείνο του κληρονόμου του Αυστροουγγρικού θρόνου, Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου. Ο Αρχιδούκας κέρδισε, τοποθετώντας το βαγόνι του ακριβώς πίσω από τη μηχανή, με το Φερδινάνδο ακριβώς πίσω του. Οταν διαπίστωσε ότι η τραπεζαρία της αμαξοστοιχίας ήταν πίσω από το δικό του βαγόνι, ο Φερδινάνδος πήρε την εκδίκησή του από τον Αρχιδούκα αρνούμενος την είσοδο του, μέσω του δικού του βαγονιού στην τραπεζαρία. Στις 15 Ιουλίου του ίδιου έτους, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Βέλγιο, ο Φερδινάνδος έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους που πέταξε με αεροπλάνο.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Όπως πολλοί άλλοι ηγέτες πριν από τον ίδιο, ο Φερδινάνδος επιθυμούσε τη δημιουργία ενός «νέου Βυζαντίου». Το 1912 συμμετείχε με τα άλλα βαλκανικά κράτη σε μια επίθεση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την απελευθέρωση των κατεχόμενων από αυτήν εδαφών. Έβλεπε τον πόλεμο αυτό ως μια νέα σταυροφορία, κηρύσσοντάς τον " δίκαιο, μεγάλο και ιερό αγώνα του Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου." Η Βουλγαρία συνέβαλε το περισσότερο και έχασε επίσης το μεγαλύτερο αριθμό στρατιωτών. Οι μεγάλες δυνάμεις επέμεναν στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Αλβανίας. Αν και οι Βαλκανικοί σύμμαχοι είχαν αγωνιστεί μαζί ενάντια στον κοινό εχθρό, αυτό δεν ήταν αρκετό για να ξεπεράσει τις αμοιβαίες αντιπαραθέσεις τους. Στο αρχικό έγγραφο για τη Βαλκανική Συμμαχία η Σερβία και η Ελλάδα είχαν πιεστεί από τη Βουλγαρία να της παραχωρήσουν το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας όταν θα την απελευθέρωναν από την τουρκική κυριαρχία. Ωστόσο, η Σερβία και η Ελλάδα, ανταποκρινόμενες στις λαϊκές αντιδράσεις, δήλωσαν ότι θα διατηρήσουν την κατοχή των εδαφών που είχαν καταλάβει οι δυνάμεις τους. Λίγο αργότερα η Βουλγαρία επιτέθηκε στους πρόσφατους συμμάχους της Σερβία και Ελλάδα για να καταλάβει αυτά τα εδάφη, πριν δεχθεί η ίδια επίθεση από τη Ρουμανία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Παρόλο που η Βουλγαρία ηττήθηκε, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1913 παραχώρησε στο Βασίλειο κάποια εδαφικά κέρδη. Μεταξύ αυτών της εξασφάλισε μια μικρή περιοχή (Δυτική Θράκη) με πρόσβαση στο Αιγαίο.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και παραίτηση
Στις 11 Οκτωβρίου 1915 ο βουλγαρικός στρατός επιτέθηκε στη Σερβία μετά την υπογραφή συνθήκης με την Αυστροουγγαρία και τη Γερμανία, που ανέφερε ότι η Βουλγαρία θα αποκτούσε το έδαφος που επεδίωκε εις βάρος της Σερβίας. Ο Φερδινάνδος δεν ήταν θαυμαστής του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄ (δεύτερου εξαδέλφου του) ή του Αυστριακού αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄, που τον περιέγραψε ως «αυτός ο ηλίθιος, αυτός ο γέρος ξεμωραμένος Φραγκίσκος Ιωσήφ». Ωστόσο ο Φερδινάνδος ήθελε πρόσθετα εδαφικά κέρδη μετά την ταπείνωση των Βαλκανικών Πολέμων. Αυτό συνεπαγόταν επίσης τη δημιουργία συμμαχίας με τον πρώην εχθρό του, την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Για να σώσει το βουλγαρικό θρόνο ο Τσάρος Φερδινάνδος παραιτήθηκε υπέρ του μεγαλύτερου γιου του, που έγινε Τσάρος Βόρις Γ΄ στις 3 Οκτωβρίου 1918. Υπό τη νέα ηγεσία η Βουλγαρία παραδόθηκε στους Συμμάχους και, κατά συνέπεια, έχασε όχι μόνο τα πρόσθετα εδάφη, για τα οποία είχε αγωνιστεί στο μεγάλο πόλεμο, αλλά και εκείνα, που είχε κερδίσει μετά την αποχώρηση των Βαλκανικών Πολέμων και της έδιναν πρόσβαση στο Αιγαίο.
Προσωπική ζωή
Η Μαρία-Λουίζα απεβίωσε στις 31 Ιανουαρίου 1899 μετά τη γέννηση της νεότερης κόρης της. Ο Φερδινάνδος δεν ξανασκέφτηκε το γάμο μέχρι να αποβιώσει η μητέρα του πριγκίπισσα Κλημεντίνη, το 1907. Για να ικανοποιήσει τις δυναστικές υποχρεώσεις και να παράσχει στα παιδιά του μία μητρική μορφή, παντρεύτηκε την Ελεονώρα των Ρόις, κόρη του Χάινριχ Δ΄ του Κέστριτς στις 28 Φεβρουαρίου 1908. Ούτε η ρομαντική αγάπη, ούτε η φυσική έλξη έπαιξε κάποιο ρόλο και ο Φερδινάνδος την αντιμετώπισε μόνο ως μέλος του νοικοκυριού και με ελάχιστη υπόληψη.
Στην ιδιωτική του ζωή ο Φερδινάνδος ήταν άτομο αρκετά φιλήδονο. Αμφιφυλόφιλος καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, μέχρι την πρώιμη μέση ηλικία, η κλίση του ήταν περισσότερο προς τις γυναίκες. Απολάμβανε σχέσεις με αρκετές γυναίκες κατώτερης τάξης, κάνοντας αρκετά εξώγαμα παιδιά, που στη συνέχεια υποστήριζε οικονομικά.
Στην μετέπειτα ζωή του αφθονούσαν οι φήμες για μυστικές συνευρέσεις του Φερδινάνδου με υπολοχαγούς και θαλαμηπόλους. Οι τακτικές του διακοπές στο Κάπρι, τότε δημοφιλή προορισμό διακοπών με πλούσιους ομοφυλόφιλους άνδρες, ήταν παγκοίνως γνωστές σε βασιλικές Αυλές σε όλη την Ευρώπη. Το 1895 μια συνέντευξη, που έδωσε ο χολωμένος πρώην Πρωθυπουργός Στέφαν Σταμπολόφ στην Frankfurter Zeitung, προκάλεσε ένα εννιαήμερο σκάνδαλο σε ολόκληρη την Ευρώπη, όταν επικεντρώθηκε έντονα στην προσωπική του μαρτυρία των ομοφυλοφιλικών σχέσεων του Φερδινάνδου.
Εξορία και θάνατος
Μετά την παραίτησή του ο Φερδινάνδος επέστρεψε για να ζήσει στο Κόμπουργκ της Γερμανίας. Είχε καταφέρει να διασώσει μεγάλο μέρος της περιουσίας του και ήταν σε θέση να ζήσει αρκετά άνετα. Το να είναι στην εξορία, το θεωρούσε απλώς ως έναν από τους κινδύνους της βασιλείας. Ο ίδιος σχολίασε: «Οι βασιλείς στην εξορία είναι σε πιο φιλοσοφική αντιξοότητα από τους κοινούς θνητούς. Αλλά η φιλοσοφία μας είναι κυρίως αποτέλεσμα της παράδοσης και της ανατροφής και μην ξεχνάτε ότι η υπερηφάνεια είναι σημαντικό στοιχείο της δομής ενός μονάρχη. Είμαστε πειθαρχημένοι από την ημέρα της γέννησής μας και διδασκόμαστε να αποφεύγουμε όλες τις εξωτερικές συναισθηματικές εκδηλώσεις. Ο σκελετός βρίσκεται πάντα μαζί μας στη γιορτή. Αυτό μπορεί να σημαίνει φόνο, παραίτηση, αλλά χρησιμεύει πάντα για να μας θυμίζει το απροσδόκητο. Ως εκ τούτου είμαστε προετοιμασμένοι και τίποτα δεν έρχεται με τη φύση μίας καταστροφής. Το κύριο πράγμα στη ζωή είναι να υποστούμε οποιαδήποτε κατάσταση σωματικής ή πνευματικής εξορίας με αξιοπρέπεια. Αν κάποιος τρέφεται με θλίψη, δεν χρειάζεται να προσκαλέσει τον κόσμο να τον δει». Ήταν ευτυχής, που ο θρόνος μπορούσε να περιέλθει στο γιο του. Ο Φερδινάνδος δεν ένιωσε απογοήτευση με την εξορία και πέρασε μεγάλο μέρος του χρόνου του αφοσιωμένος σε καλλιτεχνικές προσπάθειες, την κηπουρική, τα ταξίδια και τη φυσική ιστορία.
Ωστόσο έμελλε να ζήσει για να δει την κατάρρευση, όσων είχε θεωρήσει πολύτιμα στη ζωή. Ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχός του Βόρις Γ΄, απεβίωσε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, μετά την επιστροφή του από μια επίσκεψη στον Χίτλερ στη Γερμανία το 1943. Ο γιος του Βόρι Γ΄, ο Συμεών Β΄, τον διαδέχθηκε μόνο για να καθαιρεθεί το 1946, με τον τερματισμό της βουλγαρικής μοναρχίας. Το Βασίλειο της Βουλγαρίας το διαδέχτηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας, υπό την οποία εκτελέστηκε ο άλλος γιος του Φερδινάνδου, ο Κύριλλος. Πληροφορούμενος τον θάνατο του Κυρίλλου, είπε: "Τα πάντα καταρρέουν γύρω μου."
Ο Φερδινάνδος απεβίωσε καταβεβλημένος στον Πύργο Μπύργκλας στις 10 Σεπτεμβρίου 1948 στο Κόμπουργκ της Γερμανίας, λίκνο της δυναστείας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Ήταν ο τελευταίος επιζών εγγονός του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας. Η τελική του επιθυμία ήταν να ταφεί στη Βουλγαρία και για το λόγο αυτό, το φέρετρό του τοποθετήθηκε προσωρινά στην κρύπτη του Αγίου Αυγουστίνου του Κόμπουργκ, δίπλα στα φέρετρα των γονιών του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλοι άνδρες
ΦΚ Βόλγκα Νίζνι Νόβγκοροντ
Η ΦΚ Βόλγκα Νίζνι Νόβγκοροντ (ρωσικά: ФК Волга Нижний Новгород) είναι μια ρωσική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ. Ιδρύθηκε το 1963. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Λοκομοτίβ, χωρητικότητας 17.856 θεατών. Μετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:ΦΚ Βόλγκα Νίζνι Νόβγκοροντ
Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος
Το Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος, στο Τσάγκος Αρχιπέλαγος, περίπου 500 χλμ. νότια από τις Μαλδίβες, είναι η μεγαλύτερη δομή ατόλλης στον κόσμο, με συνολική έκταση 12.642 χλμ². Υπάρχουν 7 ή 8 νησιά στον δακτύλιο της ατόλλης, ένα στα βόρεια (Νέλσονς Νήσος) και τα υπόλοιπα στον ανατολικό δακτύλιο. Η συνολική χερσαία έκταση των νησιών είναι περίπου 4,5 χλμ². Η ατόλλη διοικείται από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Τα νησιά, ξεκινώντας από τα νότια και σύμφωνα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, είναι:
Χαρτογράφηση των βυθισμένων υφάλων
Τα αρχικά υδρογραφικά σχέδια του Μόρεσμπυ διέφεραν από το πραγματικό σχήμα των βυθισμένων υφάλων, ειδικά στις περιοχές που δεν υπήρχαν αναδυόμενα νησιά κοντά, όπως είναι το νοτιοανατολικό τμήμα του μπάγκος. Το περίγραμμα των πρώτων υδρογραφικών παρατηρήσεων ακόμα σημειώνεται στους σημερινούς ναυτικούς χάρτες του Τσάγκος με μια διακεκομμένη γραμμή και την λεζάντα «αμφίβολη ύπαρξη».
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος Κατηγορία:Φυσικά καταφύγια
Divlje jagode
Οι Divlje jagode (, σημαίνει «Άγριες φράουλες») είναι βοσνιακό, πρώην γιουγκοσλαβικό, συγκρότημα hard rock και heavy metal, που δημιουργήθηκε το 1977 στο Ζάγκρεμπ. Ήταν μια πολύ δημοφιλής ομάδα στο έδαφος της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Τον Μάιο του 1977, ο Σέαντ Λιποβάτσα, μαζί με τους Άντο Γιάνκοβιτς, Νιχάντ Γιουσούφχοτζιτς, Μουσταφά Ισμαηλόφσκι και Άδωνις Ντοκούζοβιτς, ίδρυσαν τους Divlje jagode. Κυκλοφόρησαν αρκετά σινγκλ και δώδεκα άλμπουμ και το 2006 στο οποίο υπάρχουν δέκα άλμπουμ και ένα σινγκλ.
Δεκαετία του 1970
Το συγκρότημα πέτυχε μεγάλη δημοτικότητα με τα πρώτα του σινγκλ: ροκ μπαλάντες "Jedina moja" και "Patkica" και μια διασκευή του λαϊκού τραγουδιού της Βοσνίας "Moj dilbere". Το 1978 κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους ομότιτλο άλμπουμ Divlje Jagode που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, μια σειρά από τραγούδια εμπνευσμένα από τους Deep Purple και τους Black Sabbath, μια νέα εκδοχή της μπαλάντας "Jedina moja" και το τραγούδι "Krivo je more", τα δύο από τα οποία έγιναν τεράστιες επιτυχίες και παρέμειναν έτσι, μέχρι σήμερα. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από τη Jugoton, τότε τη μεγαλύτερη δισκογραφική και αλυσίδα δισκοπωλείων στη χώρα. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, το συγκρότημα έκανε ένα διάλειμμα λόγω μέρους των στρατιωτικών υποχρεώσεων των μελών του συγκροτήματος. Ο Ισμαηλόφσκι εντάχθηκε στο συγκρότημα "Srebrna Krila" και ο Λιποβάτσα, μαζί με τη Μαρίνα Τουτσάκοβιτς, εργάστηκε στη μουσική για το δημοφιλές τοπικό συγκρότημα ντίσκο "Mirzino Jato".
1980-1986
Το 1982, ο τραγουδιστής Άντε Γιάνκοβιτς άφησε το συγκρότημα. Αποφάσισε να ξεκινήσει μια καριέρα ως σόλο καλλιτέχνης και ήταν δυσαρεστημένος με την κατεύθυνση της μπάντας προς έναν πολύ πιο βαρύ ήχο. Χώρισαν οι δρόμοι τους φιλικά και ο Γιάνκοβιτς θα φανεί τα επόμενα χρόνια πολλές φορές ως συχνός συνεργάτης και προσκεκλημένος μουσικός, σε αρκετές περιπτώσεις. Τον Σεπτέμβριο του 1982, οι Divlje jagode κυκλοφόρησαν το τρίτο τους στούντιο άλμπουμ Motori και πρώτο με τον Άλεν Ισλάμοβιτς στα φωνητικά. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο "Music Park Studios" στο Bad Homburg vor der Höhe, Γερμανία, και σε παραγωγή του Theo Werdin. Αυτό το άλμπουμ ήταν ένα σημείο καμπής για το συγκρότημα και θεωρείται μια σημαντική ανακάλυψη στον μέχρι στιγμής ποδοσφαιριστή τους. Το ομώνυμο κομμάτι έγινε τεράστια επιτυχία και θεωρήθηκε ως το πιο διάσημο τραγούδι τους, ακόμα και σήμερα. Τα τραγούδια "Šejla" (το οποίο έγραψε ο Ισλάμοβιτς για την πρώην κοπέλα του), "Zagrizi rokenrol" και οι μπαλάντες "Nasmiješi se" και "Ne želiš kraj" (που έγραψε ο Γιάνκοβιτς, πριν φύγει από το συγκρότημα), έγιναν αποδεκτά και έφεραν πολλά νέα. θαυμαστές για το συγκρότημα. Στην περιοδεία που ακολούθησε την κυκλοφορία των Motori, σε αρκετές περιπτώσεις τους συνόδευε ο Γιάνκοβιτς, ο πρώην τραγουδιστής τους. Μετά από αυτό το άλμπουμ, οι Divlje jagode θεωρήθηκαν ως ένα από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα στη χώρα. Ήταν αποδέκτες πολλών μουσικών βραβείων και συμπεριλήφθηκαν σε πολλά δημοφιλή περιοδικά εκείνη την εποχή.
Μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας τους, το συγκρότημα αρχίζει να εργάζεται για το επόμενο άλμπουμ του. Και πάλι, ο χώρος και το στούντιο ηχογράφησης είναι τα ίδια με τα τελευταία, και τον Νοέμβριο του 1983 σηματοδοτεί την κυκλοφορία του άλμπουμ Čarobnjaci. Ο Lipovača ήταν υπεύθυνος για την παραγωγή, τη μουσική και κάποια συγγραφή, ενώ ο Islamović έγραψε τα περισσότερα τραγούδια. Το άλμπουμ δεν πέτυχε την ίδια δημοτικότητα με το Motori, αλλά έγινε δεκτό αρκετά καλά, με τον τίτλο και το τραγούδι "Metalni radnici" να ξεχωρίζουν. Κατά τη διάρκεια της υποστηρικτικής περιοδείας του άλμπουμ, ο Islamović λαμβάνει μια πρόσκληση από τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς να συμμετάσχει στον Bijelo dugme ως αντικαταστάτης του σημερινού τραγουδιστή τους Ζέλικο Μπεμπέκ. Αβέβαιος για αυτήν την πρόταση και για το γεγονός ότι ο Bebek ήταν ακόμα μέλος του συγκροτήματος και δεν ήταν σαφές πότε, ή ακόμα και αν πρόκειται να φύγει, ο Islamović απορρίπτει αυτήν την προσφορά. Ένας άλλος λόγος είναι ότι λίγο πριν από αυτό, οι Divlje Jagode προσεγγίστηκαν από την "Trans Atlantic Records" στο Λονδίνο για ένα πιθανό συμβόλαιο, το οποίο εάν αποδειχτεί επιτυχημένο θα σήμαινε την πιθανή επανάσταση του συγκροτήματος στην ευρωπαϊκή και ακόμη και στην παγκόσμια αγορά. Οι εντάσεις μεταξύ του συγκροτήματος, ειδικά με τον Ισλάμοβιτς και τον Λιποβάτσα άρχισαν να αυξάνονται περίπου αυτή την περίοδο, αν και αποσύρθηκαν προσωρινά από την απόφαση του Ισλάμοβιτς να μείνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά κουαρτέτα Κατηγορία:Μουσικά τρίο
Οι καβγατζήδες
Οι καβγατζήδες (Πρωτότυπος τίτλος: Tin Men) είναι αμερικανική κωμική ταινία ου 1987 σε σκηνοθεσία του Μπάρι Λέβινσον και πρωταγωνιστές τους Ρίτσαρντ Ντρέιφους και Ντάνυ ΝτεΒίτο.
Πλοκή
Ο Έρνεστ Τίλλυ και ο Νπίλ Μπαμπόβσκι (ο «Μπι Μπι») είναι πλασιέ της μεταλλοβιομηχανίας και πουλάν μεταλλικές προσόψεις σπιτιών και σκεπές. Οι εταιρείες που δουλεύουν ανταγωνίζονται, και ο ανταγωνισμός επεκτείνεται μέχρι και στις ανθρώπινες σχέσεις τους. Ανταγωνίζονται, ποιος θα έχει το καλύτερο σπίτι και αυτοκίνητο. Τελικά αποφασίζουν να κρίνουν τις ικανότητές τους στο μπιλιάρδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μέριλαντ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπάρι Λέβινσον Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures
Χοσέ Μαρία Αλόνσο
Ο Χοσέ Μαρία Αλόνσο (λατινικό αλφάβητο : José María Alonso de Areyzaga), (αν Σεμπαστιάν, 28 Μαρτίου του 1890 - Κόρδοβα (Αργεντινή), 4 Δεκεμβρίου 1979), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Το 1920 πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αμβέρσας. Στο απλό αποκλείστηκε από τον Α΄γύρο. Στο διπλό με συμπαίκτη τον αδελφό του Μανουέλ Αλόνσο αποκλείστηκαν στον Α΄γύρο. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι συμμετείχε μόνο στο διπλό, και πάλι με συμπαίκτη τον αδελφό του έφτασαν στους προημιτελικούς.
Με τον αδερφό του έφτασε στον προημιτελικό στο διπλό του Γουίμπλεντον του 1924.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Γκρμούσα
Η Γκρμούσα (σερβικά κυριλλικά: Грмуша) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.
Γεωγραφία
Η Γκρμούσα ευρίσκεται σε απόσταση 25 χμ. στα βορειοανατολικά του Μπίχατς, επί των όχθων του ποταμού Ούνα.
Ιστορία
Το χωριό πυρπολήθηκε και ναρκοθετήθηκε το 1994 κατά την διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας. Η αποναρκοθέτηση, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, ολοκληρώθηκε το 2004, ωστόσο, έως σήμερα, κανένας κάτοικος δεν έχει επιστρέψει στο χωριό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Μανουέλ Αλόνσο
Ο Μανουέλ Αλόνσο (λατινικό αλφάβητο : Manuel Alonso de Areizaga), (12 Νοεμβρίου 1895 - 11 Οκτωβρίου 1984), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Αλόνσο γεννήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν στις 12 Νοεμβρίου 1895. Κέρδισε το ισπανικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης στο απλό το 1915, το 1919 και το 1920. Συχνά έπαιξε στο διπλό με συμπαίκτη τον αδελφό του Χοσέ Μαρία Αλόνσο ο οποίος ήταν επίσης πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Το 1920 πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αμβέρσας. Στο απλό, έφτασε στους προημιτελικούς που έχασε στο βρετανικό Νοέλ Τάρνμπουλ. Στο διπλό με συμπαίκτη τον αδελφό του αποκλείστηκαν στον Α΄γύρο. Την ίδια χρονιά ο Αλόνσο έφτασε στον ημιτελικό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σκληρού γηπέδου. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι, ο Αλόνσο έφτασε στον τέταρτο γύρο στο απλό. Στο διπλό, και πάλι με συμπαίκτη τον αδελφό του έφτασαν στους προημιτελικούς.
Το 1921, στην πρώτη εμφάνισή του στο Γουίμπλεντον ο Αλόνσο έφτασε στον τελικό του all-comers. . Έπαιξε στο Γουίμπλεντον το 1922 και το 1924 αλλά δεν μπόρεσε να επαναλάβει αυτή την επιτυχία και αποκλειόταν από το τουρνουά σε πρώιμους γύρους. Από το 1921 ως το 1925 ήταν μέλος της ισπανικής ομάδας του κυπέλλου Ντέιβις και έφτασε στον τελικό το 1922 που συνεργάστηκε με τον Μανουέλ ντε Γκομάρ.
Ο Αλόνσο μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1923 κι έπαιζε τακτικά στο πρωτάθλημα των Η.Π.Α. μέχρι το 1927 και έφτασε στους προημιτελικούς το 1922, 1923, 1925 και 1927. Ήταν τρία χρόνια στο Top 10 των Η.Π.Α. (No. 4 το 1925 και το 1927, No. 2 το 1926). Το 1927, κατατάχθηκε στον κόσμο Νο. 5 από τον A. Wallis Myers της The Daily Telegraph. Το 1931 και το 1936 έκανε και πάλι δύο σύντομες εμφανίσεις για τη χώρα του στο Κύπελλο ντέιβις. Σύντομα, αποχώρησε από την αντισφαίριση.
Το 1977, λίγα χρόνια πριν από το θάνατό του, ο Αλόνσο έγινε μέλοw στην αίθουσα τένις της φήμης. Πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 1984 στη Μαδρίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
ΑΠΟΕΛ (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Το τμήμα καλαθόσφαιρας του Αθλητικού Ποδοσφαιρικού Ομίλου Ελλήνων Λευκωσίας (Α.Π.Ο.Ε.Λ.) εδρεύει στη Λευκωσία της Κύπρου. Το ΑΠΟΕΛ αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου.
Τα πρώτα χρόνια
Το τμήμα καλαθόσφαιρας ιδρύθηκε το 1948 και μέχρι το 1958 οι αγώνες, φιλικοί πάντα, γίνονταν σε αυτοσχέδια γήπεδα. Το 1957 μια μικτή ομάδα από καλαθοσφαιριστές του ΑΠΟΕΛ και του ΓΣ Παγκύπρια μετέβησαν στην Αίγυπτο δίνοντας πολλά φιλικά παιχνίδια. Το 1958 διοργανώθηκε το πρωτάθλημα Λευκωσίας με πρώτο πρωταθλητή τον ΑΠΟΕΛ. Το 1965 ιδρύθηκε η Κυπριακή ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης διοργανώνοντας και τις πρώτες επίσημες διοργανώσεις με το ΑΠΟΕΛ να κρατά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ευρωπαϊκή πορεία
Πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή ήταν το 1980 με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Στη διοργάνωση του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1985 το ΑΠΟΕΛ δημιούργησε ένα μεγάλο ρεκόρ, στη διοργάνωση αντιμετώπισε τη Ζαντάρ πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβίας και με μεγάλους παίκτες στην σύνθεση της όπως ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, στον έναν από τους δύο αγώνες που έγιναν στο Ζαντάρ ο ΑΠΟΕΛ έχασε με 192-116, συνολικά σημειώθηκαν 308 πόντοι οι περισσότεροι που έχουν σημειωθεί σε ευρωπαϊκό παιχνίδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαίριση ανδρών Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Κυπριακοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1948
10 Μαΐου
9 Μαΐου | 10 Μαΐου | 11 Μαΐου
Η 10η Μαΐου είναι η 130η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (131η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 235 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ισμαήλ Κανταρέ
Ο Ισμαήλ Κανταρέ (αλβανικά: Ismail Kadare, Αργυρόκαστρο, 28 Ιανουαρίου 1936) είναι Αλβανός σύγχρονος λογοτέχνης.
Σπουδές
Σπούδασε στη Σχολή Ιστορίας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου των Τιράνων και κατόπιν στο Ινστιτούτο Γκόρκυ της Μόσχας. Παρουσιάστηκε στα αλβανικά γράμματα αμέσως μετά την επιστροφή του από τη Μόσχα, με ποιήματα και το πεζογράφημα Μια πόλη χωρίς διαφημίσεις (1959). Με τη δημοσίευση του μυθιστορήματος Ο στρατηγός ενός νεκρού στρατού (1963), καθιερώθηκε ως ένας από τους πλέον ταλαντούχους συγγραφείς της χώρας του. Έγραψε και ιστορικά μυθιστορήματα, τα οποία αποτελούν ένα κράμα ρεαλισμού και φανταστικού στοιχείου. Θεωρείται ένας από τους υποψήφιους, για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Δράση και διώξεις
Μπήκε στη διεύθυνση της εβδομαδιαίας λογοτεχνικής επιθεώρησης Drita (Φως).
Το 1981 δημοσίευσε το μυθιστόρημα Το παλάτι των ονείρων, το οποίο θεωρήθηκε ως μία αλληγορία κατά του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα και απαγορεύτηκε. Από το 1986, λίγα χρόνια πριν από την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία, ο Κανταρέ άρχισε να φυγαδεύει τα χειρόγραφά του στη Γαλλία, όπου και άρχισαν να δημοσιεύονται από τις Εκδόσεις Fayard.
Τον Οκτώβριο του 1990, διέφυγε στη Γαλλία, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο, διακηρύσσοντας ότι «δικτατορία και αυθεντική λογοτεχνία είναι ασυμβίβαστες» και ότι «ο συγγραφέας είναι ο φυσικός εχθρός της δικτατορίας». Η διαφυγή του Κανταρέ στη Γαλλία θεωρήθηκε από πολλούς ως μία κίνηση εντυπωσιασμού, αλλά ο Κανταρέ, που σήμερα ζει μεταξύ Γαλλίας και Αλβανίας, σε όλες του τις δημόσιες εμφανίσεις επαναλαμβάνει ότι δεν υπήρξε οπαδός του κομμουνιστικού καθεστώτος της χώρας του.
Έργα και βραβεύσεις
Στη μετακομμουνιστική εποχή τα έργα του ασχολούνται συχνά με τη διαχρονική ευρωπαϊκή ταυτότητα της Αλβανίας ή των Αλβανών. Για το σκοπό αυτό συνδέει συχνά τα ομηρικά έπη με την αλβανική παράδοση. Επίσης χρησιμοποιεί συχνά την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως πρότυπο αντι-ευρωπαϊκού καταπιεστικού πολιτισμού, η οποία κάποτε απέκοψε την Αλβανία από την Ευρώπη. Έχει ωστόσο σχολιασθεί αρνητικά για δηλώσεις όπως ότι η Αλβανία είναι ένα λευκό έθνος μέσα σε μια λευκή ευρωπαϊκή ήπειρο. Πιστεύει ότι οι Αλβανοί, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι είναι η καρδιά της ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας.
Το 2005 τιμήθηκε με το πρώτο Διεθνές βραβείο Μπούκερ, ενώ ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το 2009 τιμήθηκε και με το βραβείο Πρίγκηπας των Αστούριας για τη Λογοτεχνία. Επίσης, του απονεμήθηκε το Βραβείο Balkanika για το έτος 2009, για το έργο του L’entravee. To 2015 του απενεμήθηκε το λογοτεχνικό Βραβείο Ιερουσαλήμ.
Βιβλία του μεταφρασμένα στα ελληνικά
Τα περισσότερα βιβλία του Κανταρέ κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις «Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές Κατηγορία:Αλβανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αλβανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Πρωτόκολλο του Κιότο
thumb|300px|right|Συμμετοχή χωρών στο Πρωτόκολλο του Κιότο: με πράσινο χρώμα δηλώνονται οι χώρες που υπέγραψαν και επικύρωσαν το πρωτόκολλο, με κίτρινο όσες το υπέγραψαν και αναμένεται η επικύρωσή του, με μπλε οι χώρες που το υπέγραψαν αλλά δεν το επικύρωσαν και με γκρι χρώμα οι χώρες που δεν έχουν πάρει θέση. Το Πρωτόκολλο του Κιότο αποτελεί έναν «οδικό χάρτη», στον οποίο περιλαμβάνονται τα απαραίτητα βήματα για τη μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση της αλλαγής του κλίματος που προκαλείται λόγω της αύξησης των ανθρωπογενών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Σύμφωνα με αυτό, τα κράτη που το έχουν συνυπογράψει δεσμεύονται να ελαττώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου την πρώτη περίοδο ανάληψης υποχρεώσεων (2008-2012) κατά ένα συγκεκριμένο στόχο σε σχέση με τις εκπομπές του 1990 (ή του 1995 για ορισμένα αέρια).
Αυτό επιχειρείται να γίνει με τον πιο οικονομικά αποδοτικό τρόπο, ώστε να μην επιβαρυνθεί η παγκόσμια οικονομία. Έτσι, το Πρωτόκολλο του Κιότο περιλαμβάνει τρεις ευέλικτους μηχανισμούς:
Ο πρώτος μηχανισμός προβλέπει την αγοραπωλησία δικαιωμάτων εκπομπών μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών (όπως για παράδειγμα κράτη και υπόχρεες εγκαταστάσεις) κατά τη θεωρία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, ενώ οι άλλοι δύο βασίζονται σε προγράμματα έργων (σε χώρες του Παραρτήματος Ι ο δεύτερος και σε χώρες εκτός του Παραρτήματος Ι ο τρίτος).
Διεθνείς προσπάθειες για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών
Οι πρώτοι που άρχισαν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την κλιματική μεταβολή που οφείλεται σε ανθρωπογενείς αιτίες ήταν οι επιστήμονες. Στοιχεία από τις δεκαετίες του 1960 και 1970 έδειχναν ότι οι συγκεντρώσεις CO2 στην ατμόσφαιρα αυξάνονταν σημαντικά, γεγονός που οδήγησε τους κλιματολόγους αρχικά και στη συνέχεια και άλλους επιστήμονες να πιέσουν για δράση. Δυστυχώς, πήρε πολλά χρόνια στη διεθνή κοινότητα για να ανταποκριθεί στο αίτημα αυτό.
Το 1988, δημιουργήθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Μετεωρολογίας και το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) μία Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος. Αυτή η ομάδα παρουσίασε μια πρώτη έκθεση αξιολόγησης το 1990, η οποία απεικόνιζε τις απόψεις 400 επιστημόνων. Σύμφωνα με την αναφορά αυτή, το πρόβλημα της αύξησης της θερμοκρασίας ήταν υπαρκτό και όφειλε να αντιμετωπιστεί άμεσα. Τα συμπεράσματα της Διακυβερνητικής Επιτροπής ώθησαν τις κυβερνήσεις να δημιουργήσουν τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές (UNFCCC). Σε σχέση με τα δεδομένα για τις διεθνείς συμφωνίες, η διαπραγμάτευση της Σύμβασης ήταν σχετικά σύντομη. Ήταν έτοιμη προς υπογραφή στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (γνωστότερη ως συνάντηση κορυφής για την προστασία της Γης) το 1992 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Η Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την αλλαγή του κλίματος, καθώς και το πρωτόκολλο του Κιότο που ακολούθησε, αποτελούν το μόνο διεθνές πλαίσιο για την καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών.
Διαπραγματεύσεις για το Πρωτόκολλο του Κιότο
Σημειώνεται ότι οι διαπραγματεύσεις για το Πρωτόκολλο του Κιότο ήταν σκληρές, καθώς οι διάφορες χώρες είχαν διαφορετικά συμφέροντα στη διεθνή προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας. Για παράδειγμα, περιοχές που είχαν χαρακτηριστικά ψυχρό κλίμα θα ωφελούνταν από την τάση ανόδου της μέσης θερμοκρασίας, ενώ άλλες περιοχές, οι οποίες ήταν σχετικά άνυδρες, ήταν δυνατόν να δουν την οριακά καλλιεργήσιμη γη τους να μετατρέπεται σε έρημο, γεγονός που θα είχε ως συνέπεια να μειωθεί η ικανότητά τους να παράγουν τρόφιμα.
Κατά συνέπεια, δημιουργήθηκαν πολλά αντίπαλα στρατόπεδα με αποκλίνουσες απόψεις που προσπαθούσαν να τις επιβάλλουν και στα υπόλοιπα συμβαλλόμενα μέρη, κάνοντας το όλο εγχείρημα να φαντάζει ως μία εξίσωση για δυνατούς λύτες. Συγκεκριμένα, τα βασικά στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν είναι τα εξής:
Τελικά στις 11 Δεκεμβρίου 1997, και υστέρα από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις που κράτησαν 11 ήμερες, υιοθετήθηκε στη διεθνή διάσκεψη του Κιότο στην Ιαπωνία σχέδιο Πρωτοκόλλου για τις κλιματικές αλλαγές. Σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Πρωτοκόλλου του Κιότο, οι βιομηχανικές χώρες συνολικά υποχρεούνται να μειώσουν τις εκπομπές των αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου κατά 5,2% κατά μέσο όρο σε σχέση µε τα επίπεδα του 1990, κατά τη διάρκεια της πρώτης «περιόδου δέσμευσης», η οποία καλύπτει τα έτη 2008 έως 2012. Για τις αναπτυσσόμενες χώρες δεν καθορίζονται στόχοι ως προς τις εκπομπές. Αναφέρεται ότι προτιμήθηκε ο καθορισμός πενταετούς περιόδου δέσμευσης αντί ενός έτους στόχου για να εξομαλυνθούν οι ετήσιες διακυμάνσεις των εκπομπών αερίων που οφείλονται σε ανεξέλεγκτους παράγοντες, όπως ο καιρός.
Παραρτήματα Α και Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο
thumb|300px|right|Στόχος περιορισμού (κόκκινο χρώμα) ή μείωσης (γαλάζιο χρώμα)των εκπομπών όπως προβλέπεται στο Παράρτημα Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο. Ο στόχος αυτός πρέπει να επιτευχθεί μέσα στην πρώτη περίοδο εμπορίας του συστήματος (περίοδος 2008-2012). Ως έτος αναφοράς θεωρείται το έτος 1990. Στα Παραρτήματα Α και Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο περιλαμβάνονται διάφορα σημαντικά στοιχεία που αφορούν στη λειτουργία των μηχανισμών που προβλέπονται από αυτό προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή.
Συγκεκριμένα, στο Παράρτημα Α περιλαμβάνονται:
thumb|left|Τομείς και κατηγορίες πηγών που περιλαμβάνονται στο Παράρτημα Α του Πρωτοκόλλου του Κιότο.
Τα αέρια που πραγματεύεται το Πρωτόκολλο του Κιότο είναι έξι:
Οι στόχοι των συμβαλλόμενων μερών, όπως αυτοί προβλέπονται στο Παράρτημα Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο παρουσιάζονται στην εικόνα δεξιά. Σημειώνεται ότι τα 15 κράτη μέλη που αποτελούσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τη διεύρυνσή της σε 27 έχουν δεσμευτεί να μειώσουν το σύνολο των οικείων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 8% ως προς τα επίπεδα των εκπομπών του 1990 έως τα τέλη της πρώτης περιόδου δέσμευσης του Πρωτοκόλλου μεταξύ 2008-2012. Αυτός ο γενικός στόχος έχει μετατραπεί σε διαφορετικούς στόχους μείωσης ή περιορισμού των οικείων εκπομπών για κάθε κράτος μέλος βάσει συμφωνίας «κατανομής των βαρών». Επισημαίνεται ότι ο κοινοτικός στόχος δεν καλύπτει τα 12 νέα κράτη μέλη, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ισχύει γι’ αυτά ο στόχος μείωσης 6% ή 8% με βάση το Πρωτόκολλο, εξαιρουμένης της Κύπρου και της Μάλτας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Πρωτόκολλο του Κιότο
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής του Πρωτοκόλλου του Κιότο, αποφάσισε να εφαρμόσει πιλοτικά την εμπορία εκπομπών εντός της κοινότητας πριν από την επίσημη έναρξη του διεθνούς συστήματος και να ενσωματώσει το Πρωτόκολλο του Κιότο στην κοινοτική νομοθεσία μέσα από τις Οδηγίες 2003/87/ΕΚ και 2004/101/ΕΚ. Σύμφωνα με αυτές, η πρώτη περίοδος του ευρωπαϊκού συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών είναι η τριετία 2005-2007, ενώ οι επόμενες περίοδοι εμπορίες ταυτίζονται με τις πενταετείς περιόδους που προβλέπονται από το Πρωτόκολλο του Κιότο (2008-2012, 2013-2017, κ.ο.κ.). Τα κράτη μέλη οφείλουν μέσα σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα να εκπονήσουν εθνικά σχέδια κατανομής, στα οποία υπάρχει πρόβλεψη, μεταξύ άλλων, για:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκαιο περιβάλλοντος Κιότο
Αλμπέρτο Αρίγια
Ο Αλμπέρτο Αρίλλα ι Λόπεθ (λατινικό αλφάβητο : Albert Arilla i López), (Βαρκελώνη, 24 Δεκεμβρίου 1937), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Στο επίπεδο του συλλόγου υπερασπίστηκε τα χρώματα του Ρεάλ Κλαμπ ντε Τεννις ντε Μπαρσελόνα. Άρχισε να ξεχωρίζει από πολύ νέους. Στην κατηγορία νέων κέρδισε το πρωτάθλημα Καταλονίας στο απλό το 1955 και στο διπλό με τον Αντρές Χιμένο το 1954 και τον αδελφό του Χοσέ Λουίς Αρίλλα το 1955. Στην κατηγορία τζούνιορ ήταν νικητής του Ρολάν Γκαρός το 1957.
Έπαιξε σε 8 διοργανώσεις του κυπέλλου Ντέιβις με την Ισπανία μεταξύ 1958 και 1963.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Αφαρέας (τραγωδός)
Ο Αφαρεύς ήταν Έλληνας ρήτορας και τραγικός ποιητής των κλασικών χρόνων από την Αθήνα.
Έργο
Ο Αφαρεύς έγραψε δικανικούς και συμβουλευτικούς λόγους. Μάλιστα σώζεται μία αναφορές για έναν δικανικό λόγο με τον τίτλο Κατά Μεγακλείδη που συνέγραψε και εκφώνησε ο ίδιος για λογαριασμό του θετού του πατέρα.
Παράλληλα ο Αφαρεύς ασχολήθηκε με τη συγγραφή τραγωδιών, διαγωνιζόμενος στις αθηναϊκές εκδηλώσεις από το 369 έως το 342 π.Χ. Κατέκτησε την πρώτη θέση για τις τραγωδίες του, δύο φορές στα Διονύσια και δύο στα Λήναια. Εντούτοις το έργο του παραμένει παντελώς άγνωστο καθώς δεν έχει διασωθεί ούτε ένας τίτλος από αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Ακαδημία (Αθήνα)
Η Ακαδημία είναι μια από τις κεντρικότερες περιοχές της Αθήνας. Βρίσκεται ανάμεσα στην Ομόνοια, στην Πλατεία Κάνιγγος, στα Εξάρχεια, στη Νεάπολη και στο Κολωνάκι. Διασχίζεται από τρεις παράλληλες οδούς (Σταδίου, Πανεπιστημίου, Ακαδημίας). Είναι η πιο πολυσύχναστη περιοχή της Αθήνας και είναι γεμάτη εμπορικά καταστήματα, τράπεζες, υπηρεσίες και πνευματικά ιδρύματα.
Στην περιοχή βρίσκεται η Ακαδημία Αθηνών, το κεντρικό κτίριο του ΕΚΠΑ και το κτίριο που στέγαζε ως το 2017 την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος. Τα τρία αυτά κτίρια αποτελούν τη λεγόμενη αθηναϊκή τριλογία.
Ακόμη, στην περιοχή βρίσκονται:
Η Ακαδημία εξυπηρετείται απ' τον σταθμό Πανεπιστήμιο της γραμμής 2 του μετρό και από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Οι Κόκκινοι
Η ταινία Οι κόκκινοι (Αγγλ. Reds) είναι επικό δράμα παραγωγής 1981 σε σκηνοθεσία Γουόρεν Μπίτι. Ο Μπίτι πέρα από τη σκηνοθεσία, έγραψε το σενάριο, έκανε την παραγωγή και πρωταγωνίστησε στην ταινία. Τον ηθοποιό που υποδύεται τον Τζον Σάιλας Ριντ, δημοσιογράφο και συγγραφέα του μυθιστορήματος Οι 10 ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο πάνω στη Ρωσική Επανάσταση, πλαισιώνουν οι Ντάιαν Κίτον στο ρόλο της Λουίζ Μπράιαντ, ο Τζακ Νίκολσον στο ρόλο του Ευγένιου Ο'Νιλ και η Μορίν Στέιπλετον στον ρόλο της Έμμα Γκόλντμαν. Η ταινία έλαβε 12 υποψηφιότητες για βραβεία Όσκαρ και κέρδισε τρία μεταξύ των οποίων και Όσκαρ Σκηνοθεσίας στον Γουόρεν Μπίτι.
Υπόθεση
Η ταινία αφηγείται: Τη ζωή του Τζον "Τζακ" Σάιλας Ριντ (Γουόρεν Μπίτι), ενός Αμερικανού δημοσιογράφου κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τη γνωριμία και τη σχέση του με τη Λουίζ Μπράιαντ (Ντάιαν Κίτον), μια παντρεμένη γυναίκα με προοδευτικές και φιλελεύθερες ιδέες, που αφήνει τον σύζυγό της για εκείνον και γίνεται εκπρόσωπος του φεμινισμού στην Αμερική της δεκαετίας του 1910. Τη διαμονή του ζευγαριού στο Γκρίνουιτς Βίλανζ της Νέας Υόρκης, όαση της ελεύθερίας έκφρασης και των ηθών για τη συντηρητική αμερικανική κοινωνία των αρχών του 20ού αιώνα. Τη γνωριμία και τη σχέση του ζευγαριού με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής όπως ο δραματουργός Ευγένιος Ο'Νιλ (Τζακ Νίκολσον), η φεμινίστρια Έμμα Γκόλντμαν (Μορίν Στέιπλετον) και ο συγγραφέας Μαξ Ίστμαν (Έντουαρντ Χέρμαν). Καθώς και την πολιτική τους διαμάχη, πάνω στο θέμα του πολέμου και της εργασίας με την κυβέρνηση του Γούντροου Ουίλσον, η οποία τους οδήγησε στη Ρωσία του 1917 και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ένα γεγονός που άλλαξε τις ζωές τους για πάντα και ώθησε το Ριντ να γράψει το αριστούργημά του πάνω στην επανάσταση με τίτλο Οι 10 ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο.
Πληροφορίες Παραγωγής
Από τα μέσα της δεκαετίας του '60, ο Γουόρεν Μπίτι είχε την φιλοδοξία να χρηματοδοτήσει μια ταινία με θέμα τη ζωή του Τζον Ριντ, ιδρυτή του κομμουνιστικού εργατικού κόμματος της Αμερικής. Ο ηθοποιός είχε έτοιμο, κατά το 1969, το πρώτο σενάριο της ταινίας με προσωρινό τίτλο Οι σύντροφοι. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 άρχισε να παίρνει συνεντεύξεις από όλους του φίλους και γνωστούς του ζεύγους Τζον Ριντ και Λουίζ Μπράιαντ. Οι συνεντεύξεις αυτές επρόκειτο να προστεθούν στην ταινία. To 1976 ο Μπίτι βρήκε έναν αξιόπιστο συνεργάτη στο πλευρό του σεναριογράφου Τρέβορ Γκρίφιθς, ο οποίος με την πείρα του τον βοήθησε να διορθώσει και να εμπλουτίσει το αρχικό το σενάριο. Όμως η διεκπεραίωση του φιλόδοξου αυτού έργου καθυστέρησε όταν η σύζυγος του Γκρίφιθς σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Το σενάριο ήταν έτοιμο το 1978, αλλά ο Μπίτι δεν ήταν ικανοποιημένος. Ο ηθοποιός μαζί με τον Γκρίφιθς ασχολήθηκαν άλλους 4 μήνες με τις διορθώσεις του σεναρίου. Η Ιλέιν Μέι φίλη του Μπίτι συνείσφερε και εκείνη στη συγγραφή του σεναρίου. Ο ηθοποιός δεν σκόπευε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία, αλλά ούτε και να ασχοληθεί με την σκηνοθεσία των Κοκκίνων. Στο παρελθόν είχε ήδη αναλάβει την παραγωγή των Μπόνι και Κλάιντ (Bonnie & Clyde, 1967) και Ας περιμένει ο παράδεισος (Heaven Can Wait, 1978) και ήξερε ότι η παραγωγή μιας ταινίας και μόνο, αποτελούσε δύσκολο εγχείρημα. Κι ενώ αρχικά είχε επιλέξει τον Τζον Λιθγκόου για το ρόλο του Τζον Ριντ την τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να αναλάβει τόσο τη σκηνοθεσία όσο και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του. Ο ρόλος της Λουίζ Μπράιαντ, συζύγου του Ριντ, επρόκειτο αρχικά να ενσαρκωθεί από την Τζούλι Κρίστι, με την οποία ο ηθοποιός είχε μακροχρόνια σχέση και με την οποία χώρισε το 1975. Προσέγγισε λοιπόν την Κρίστι, με την οποία είχε διατηρήσει φιλία μετά τον χωρισμό τους, προτείνοντάς της τον ρόλο αλλά εκείνη τον απέρριψε. Τότε ο Μπίτι έδωσε τον ρόλο στη σύντροφό του, τότε, Ντάιαν Κίτον, ενώ ο Τζακ Νίκολσον κατάφερε να αποσπάσει τον ρόλο του Ευγένιου Ο'Νιλ από τους Τζέιμς Τέιλορ και Σαμ Σέπαρντ (Ο Μπίτι πίστευε ότι ήταν ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να πείσει ότι μπορούσε να κλέψει μια γυναίκα από εκείνον).
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1979 κι ο Μπίτι υπολόγιζε ότι θα ολοκληρώνονταν σε 15 με 16 εβδομάδες, αλλά τελικά κράτησαν έναν ολόκληρο χρόνο, καθώς το κινηματογραφικό συνεργείο έπρεπε να μετακινείται από τη μια χώρα στην άλλη και να περιμένουν τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες. Επίσης ο Μπίτι απαιτούσε από το επιτελείο των ηθοποιών του πολλαπλές λήψεις για την κάθε σκηνή. Ο Πολ Σορβίνο που υποδύθηκε έναν από τους πρωτεργάτες του Κομμουνιστικού Κόμματος των Η.Π.Α. Λιούις Φραΐνα, δήλωσε χρειάστηκαν 70 λήψεις για να γυρίσει μια σκηνή, ενώ ο Τζιν Χάκμαν που είχε αναλάβει τον ρόλο του εκδότη της εφημερίδας The Masses Πιτ Βαν Γουέρι αναγκάστηκε να υποστεί 100 λήψεις για μια σκηνή.
Ο Μπίτι έχασε 30 κιλά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και αρρώστησε με οξεία λαρυγγίτιδα κατά την ολοκλήρωσή τους, με αποτέλεσμα να μη δώσει συνεντεύξεις για την προώθηση της ταινίας. Τα γυρίσματα της ταινίας προκάλεσαν ρήξη στη σχέση της Κίτον με τον Μπίτι, ο οποίος προσπάθησε να μετατρέψει τη σχέση τους σε εκείνη που είχαν ο Τζακ Ριντ με τη Λουίζ Μπράιαντ. Η Κίτον επιχείρησε να εγκαταλείψει τα γυρίσματα καθώς πίστευε ότι η ταινία δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ. Άλλος ένας συνεργάτης του ηθοποιού που απείλησε με αποχώρηση από την ταινία ήταν ο διευθυντής φωτογραφίας Βιτόριο Στοράρο, ο οποίος καυγάδισε αρκετές φορές με τον Μπίτι με θέμα την κίνηση της κάμερας. Ο Μπίτι ήθελε στατικές εικόνες, ενώ ο Στοράρο δυναμικές εναλλασσόμενες κινήσεις της κάμερας. Τελικά βρέθηκε η χρυσή τομή, οι λήψεις ξεκίνησαν με στατικές εικόνες και σιγά σιγά η κάμερα άρχιζε να εξερευνά με δυναμισμό τον περίγυρο. Το μοντάρισμα της ταινίας διήρκεσε άλλον έναν χρόνο και η ταινία ήταν έτοιμη κατά τον Αύγουστο του 1981. Το συνολικό της κόστος ξεπέρασε τα 33 εκατομμύρια δολάρια, που σε σημερινή αξία υπολογίζονται στα 80 εκατομμύρια.
Πριν την προβολή της ταινίας ο, τότε, Πρόεδρος των Η.Π.Α. και πρώην ηθοποιός Ρόναλντ Ρίγκαν, ο οποίος θεωρούσε τον κομμουνισμό διαβολική ιδεολογία και τη Σοβιετική Ένωση διαβολική αυτοκρατορία, κάλεσε τον Μπίτι στο Λευκό Οίκο για ιδιωτική προβολή της ταινίας.
Υποδοχή
Η προβολή της ταινίας συνοδεύτηκε από θετικά σχόλια από τους κριτικούς παρά το γεγονός ότι το θέμα που πραγματευόταν ήταν αρκετά τολμηρό. Το γεγονός ότι προβλήθηκε σε περίοδο διαμάχης των ΗΠΑ με την ΕΣΣΔ και ότι παρουσίαζε τη ζωή ενός φιλοκομμουνιστή από θετική σκοπιά, δε βοήθησε την ταινία να κάνει επιτυχία στο Box Office. Οι εισπράξεις υπερέβαιναν κατά λίγο τα έξοδα παραγωγής.
Βραβεία
Η ταινία όμως έλαβε 13 υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ σε μια αρκετά καλή χρονιά για το Χόλυγουντ και κατάφερε να αποσπάσει 3. Ένα για τη σκηνοθεσία του Μπίτι ο οποίος βρέθηκε υποψήφιος τόσο για την ερμηνεία του, όσο και για την παραγωγή της ταινίας (κάτι που είχε ξανασυμβεί το 1978 με το Ας περιμένει ο παράδεισος (Heaven Can Wait), ένα για την παλαίμαχη ηθοποιό Μορίν Στέιπλετον που μετά 3 ανεπιτυχείς προσπάθειες κατάφερε να χτυπήσει τη χρυσή φλέβα κερδίζοντας το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και ένα για την ψυχή της ταινίας, την υπέροχη φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο.
Ο Μπίτι και η Κίτον έχασαν στις κατηγορίες Α' ανδρικού και γυναικείου ρόλου από τον Χένρι Φόντα και την Κάθριν Χέπμπορν (πρωταγωνιστές της ταινίας Στη χρυσή λίμνη (On Golden Pond) οι Κόκκινοι ηττήθηκαν επίσης για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από το φιλμ Οι δρόμοι της φωτιάς (Chariots Of Fire). Ο Μπίτι αποτελεί μέχρι και σήμερα έναν από τους 4 ηθοποιούς που κέρδισαν όσκαρ σκηνοθεσίας χωρίς να είναι κάτοχοι όσκαρ ερμηνείας. Οι άλλοι τρεις είναι: ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο Κέβιν Κόστνερ κι ο Μελ Γκίμπσον.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Η ταινία αποτελεί μέχρι και σήμερα μια από τις μεγάλες επικές ταινίες του Χόλυγουντ και γι' αυτό το λόγο το Ινστιτούτο του Αμερικανικού Κινηματογράφου το κατέταξε στην 9η θέση με τις καλύτερες ταινίες του είδους.
Ζνάμια Τρουντά Οριέχοβο-Ζούγιεβο
Η Ζνάμια Τρουντά Οριέχοβο-Ζούγιεβο (ρωσικά: «Знамя Труда» Орехово-Зуево) είναι ρωσική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1909. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Ζνάμια Τρουντά, χωρητικότητας 8.300 θεατών. Συμμετέχει στη Δεύτερη Κατηγορία. Είναι η παραλαιότερη ενεργή ομάδα της Ρωσίας. Έχει συμμετάσχει στον τελικό του 1962 στο Σοβιετικό Κύπελλο, όπου έχασε με 2-0 από την Σαχτάρ Στάλινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Ζνάμια Τρουντά Οριέχοβο-Ζούγιεβο
Διονύσιος ο Σινωπεύς
Ο Διονύσιος ο Σινωπεύς ήταν Αρχαίος Έλληνας δραματικός ποιητής της μέσης κωμωδίας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις από τα αποσπάσματα του έργου του που έχουν σωθεί, άκμασε την ίδια περίοδο με το γιο του Αριστοφάνη, Νικόστρατο, και επέζησε της επιβολής της Μακεδονικής ηγεμονίας στην Αθήνα.
Εργογραφία
Από το έργο του έχουν διασωθεί πέντε τίτλοι κωμωδιών και αποσπάσματα τους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Τζίμινι Κρίκετ
Ο Τζίμινι Κρίκετ (αγγλικά: Jiminy Cricket) είναι φανταστικός χαρακτήρας της Disney, βασισμένος στο «Ομιλόν Τριζόνι» (ιταλικά: Il Grillo Parlante) της παιδικής νουβέλας του Κάρλο Κολόντι, Οι Περιπέτειες του Πινόκιο. Και το δημιούργησε για την ταινία Πινόκιο, το 1940. Ενώ στην αυθεντική ιστορία του Κολόντι, ο χαρακτήρας είναι δευτερεύων, στην ταινία της Disney έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο πλευρό του Πινόκιο και τον ακολουθεί στις περιπέτειές του. Επίσης, μετά από συζήτηση με τη Μπλε Νεράιδα, γίνεται και η συνείδηση του Πινόκιο. Αν και είναι τριζόνι τα χαρακτηριστικά του ταιριάζουν πιο πολύ σε ακρίδας. Μετά το ντεμπούτο του στην ταινία Πινόκιο του 1940, έγινε διάσημος χαρακτήρας της Disney, και έχει κάνει πολυάριθμες εμφανίσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πινόκιο Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων)
Κρητικός φοίνικας
Ο Κρητικός Φοίνικας ή Φοίνικας του Θεόφραστου (Phoenix theophrastii) είναι ένας μικρός φοίνικας, ενδημικός στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου, με πολύ περιορισμένη εξάπλωση σε λίγες περιοχές, κυρίως της Κρήτης.
Κατανομή
Το μόνο μεγάλο δάσος φοίνικα της Ευρώπης αποτελείται από το Φοίνικα του Θεόφραστου, στο Βάι, μια παραλία στο νομό Λασιθίου στην ανατολική Κρήτη στο δήμο Σητείας. Το φοινικόδασος του Αγίου Νικήτα που υπάρχει στο νότιο μέρος του Νομού Ηρακλείου είναι μακρόστενο και φύεται στα ανατολικά Αστερούσια Όρη σε κάπως αρκετή απόσταση απ' τη θάλασσα (το μόνο στην Κρήτη). Στην παραλία Πρέβελης ένα άλλο γνωστό παραποτάμιο φοινικόδασος στη νότια ακτή του Νομού Ρεθύμνης και στον ίδιο νομό δυτικότερα κοντά στον παράλιο οικισμό Πλακιά φύονται λίγα άτομα δίπλα σε ένα ποτάμι στην παραλία Σούδα.
Πέρα από την Κρήτη, μεμονωμένα άτομα έχουν εντοπιστεί σε 5 σημεία στην Αμοργό, σε 1-2 σημεία στην Ανάφη, στη Χάλκη και στις χερσονήσους της Κνίδου και της Αλικαρνασσού (απέναντι από την Κω) της επαρχίας Mugla στη νοτιοδυτική Τουρκία. Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν 8 μέλη του είδους στην περιοχή της Αρχαίας Επιδαύρου.
Περιγραφή
Ο φοίνικας φτάνει τα 15 μ. ύψος, συνήθως με πολλούς λεπτούς κορμούς. Τα φύλλα είναι πτεροειδή, με μάκρος 2-3 μ, με τα πολυάριθμα, άκαμπτα, γκριζοπράσινα, γραμμικά φυλλάρια 15-50 εκατ. μήκος σε κάθε πλευρά του κεντρικού μίσχου. Ο καρπός είναι ωοειδής, κιτρινοκαφέ δρύπη, με 1,5 εκατ. μάκρος και 1 εκατ. σε διάμετρο, και περιέχει ένα μόνο μεγάλο σπόρο. Ως φοίνικας θυμίζει περισσότερο τον Phoenix dactylifera τη γνωστή μας χουρμαδιά που φύεται στις ερήμους Σαχάρα και της Αραβίας, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις θυμίζει και τον Phoenix canariensis με πιο ασημοπράσινο χρώμα φυλλώματος, για αυτό και υποστηρίζεται πως ο φοίνικας του Θεοφράστου είναι ο αρχαίος πρόγονος και των δυο αυτών ειδών, ο οποίος είναι μικρότερος σε διαστάσεις (τα 10-15 μέτρα μόνο φτάνουν τα ενήλικα φυτά) και η σάρκα του καρπού του (του «χουρμά») δεν αξίζει να φαγωθεί επειδή είναι πάρα πολύ λεπτή και ινώδης και έχει μια στυφή γεύση, αν και μερικές φορές οι καρποί του τρώγονται από τους ντόπιους.