cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Παρουσίαση των βαθμών
Αφού ολοκληρωθεί η πράξη διαλείμματος, όταν έχουν υπολογιστεί όλοι οι βαθμοί, ο/οι παρουσιαστής (-ες) της επίδειξης καλεί σε κάθε χώρα που θα διεξάγει την ψηφοφορία με τη σειρά της να τους καλέσει να ανακοινώσουν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας τους. Πριν από το 1994 οι ανακοινώσεις έγιναν μέσω τηλεφωνικών γραμμών. Με τον ήχο να διοχετεύεται στην αίθουσα για να ακούσει το ακροατήριο και πάνω από την τηλεοπτική μετάδοση. Ωστόσο, από το 1994 και εξής, οι ανακοινώσεις παρουσιάστηκαν οπτικά. Συχνά, κάθε χώρα έχει τη δυνατότητα να δείξει ότι ο εκπρόσωπός της βρίσκεται μπροστά σε ένα σκηνικό που περιλαμβάνει ένα διάσημο μέρος στη χώρα. Για παράδειγμα, ο Γάλλος εκπρόσωπος μπορεί να δει να στέκεται μπροστά στον Πύργο του Άιφελ ή ένας Ιταλός παρουσιαστής να μπορεί να δει με το Κολοσσαίο στο παρασκήνιο.
Από το 1957 έως το 1962, οι συμμετέχουσες χώρες κλήθηκαν στην αντίθετη σειρά της παρουσίασης των τραγουδιών τους και από το 1963 έως το 2003 κλήθηκαν στην ίδια σειρά με την παρουσίαση των τραγουδιών τους (εκτός από το 1974). Από το 2004, όταν εισήχθησαν οι ημιτελικοί, η σειρά των ανακοινώσεων των χωρών που ψήφισαν άλλαξε, Και οι χώρες που δεν έκαναν τον τελικό κάθε χρόνο θα μπορούσαν επίσης να ψηφίσουν. Το 2004, οι χώρες κλήθηκαν με αλφαβητική σειρά (σύμφωνα με τους κωδικούς τους ISO). Το 2005, οι ψήφοι των χωρών του ημιτελικού που δεν προκρίθηκαν ανακοινώθηκαν πρώτα, στην κανονική τους πορεία το βράδυ της Πέμπτης. Τότε οι φιναλίστ έδωσαν τις ψήφους τους στη δική τους σειρά απόδοσης. Μεταξύ του 2006 και του 2010 πραγματοποιήθηκε ξεχωριστή κλήρωση για να καθοριστεί η σειρά με την οποία οι χώρες θα παρουσιάσουν τις ψήφους τους. Το 2011, η σειρά ψηφοφορίας καθορίστηκε από τα αποτελέσματα μιας κριτικής επιτροπής την ημέρα πριν από τον τελικό, έτσι ώστε να δημιουργηθεί όσο το δυνατόν περισσότερη αγωνία κατά την αποκάλυψη των ψήφων.
Από το 1971 έως το 1973, κάθε χώρα έστειλε δύο ενόρκους, οι οποίοι ήταν παρόντες στο χώρο του διαγωνισμού (αν και οι επιτροπές του 1972 ήταν κλειδωμένες στη μεγάλη αίθουσα του Κάστρου του Εδιμβούργου) και ανακοίνωσαν τις ψήφους τους καθώς η κάμερα εκπαιδεύτηκε πάνω τους. Το 1973 ένας από τους Ελβετούς ενόρκους έκανε μια μεγάλη επίδειξη της παρουσίασης των ψήφων του με φανταχτερά χειρονομίες. Αυτό το σύστημα αποσύρθηκε το επόμενο έτος.
Το 1956 δεν παρουσιάστηκαν δημόσιες ψήφοι: μια κλειστή κριτική επιτροπή ανακοίνωσε απλώς ότι η Ελβετία είχε κερδίσει. Από το 1957 έως το 1987, οι βαθμοί επιδείχθηκαν σε ένα φυσικό πίνακα αποτελεσμάτων στην πλευρά της σκηνής. Καθώς προχωρούσε η ψηφιακή τεχνολογία γραφικών, οι φυσικοί πίνακες αποτελεσμάτων αντικαταστάθηκαν το 1988 από μια ηλεκτρονική αναπαράσταση που θα μπορούσε να εμφανιστεί στην οθόνη της τηλεόρασης με τη θέληση του διευθυντή του προγράμματος.
Το 2006, η EBU αποφάσισε να εξοικονομήσει χρόνο κατά τη διάρκεια της εκπομπής - πολλά από τα οποία είχαν αναληφθεί με την ανακοίνωση κάθε βαθμού - επειδή υπήρχε ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός χωρών που ψηφίζουν. Από τότε, οι βαθμοί από 1 έως 7 από κάθε χώρα εμφανίζονται αυτόματα στην οθόνη και οι υπόλοιποι βαθμοί (8, 10 και 12) αναγιγνώσκονται με αύξουσα σειρά από τον εκπρόσωπο, με αποκορύφωμα το μέγιστο 12 βαθμούς. Οι χώρες πρέπει να ανακοινώνουν τα ονόματα και τούς βαθμούς της χώρας είτε στα αγγλικά είτε στα γαλλικά και τα αποτελέσματα επαναλαμβάνονται από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού στην άλλη γλώσσα. Για τον λόγο αυτό, η έκφραση douze points όταν ο οικοδεσπότης ή ο εκπρόσωπος δηλώνει την κορυφαία βαθμολογία στα γαλλικά συνδέεται ευρέως με τον διαγωνισμό σε ολόκληρη την ήπειρο. Από το 2016, ανακοινώνεται μόνο το όνομα της χώρας με τον κορυφαίο βαθμό (δωδεκάρι), με τους βαθμούς που απονεμήθηκαν στις άλλες 9 χώρες να εμφανίζονται σε πίνακα αποτελεσμάτων στην οθόνη κατά την ανακοίνωση. Επιπλέον, μόνο οι βαθμοί κριτικής επιτροπής ανακοινώνονται ανά χώρα. Τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ανακοινώνονται συνολικά, από τη χαμηλότερη βαθμολογία στη χώρα έως την υψηλότερη. Μετά την ανακοίνωση του νικητή, οι βαθμοί της τηλεψηφοφορίας από τη χώρα από την οποία παρακολουθείται ο διαγωνισμός εμφανίζονται εν συντομία στην οθόνη.Από το 2019 τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ανακοινώνονται με μία μικρή διαφορά: πλέον ανακοινώνονται αρχίζοντας με τη χώρα που συγκέντρωσε τη χαμηλότερη βαθμολογία στις κριτικές επιτροπές και τελειώνοντας με τη χώρα που συγκέντρωσε την υψηλότερη(στις κριτικές επιτροπές).Αυτή η αλλαγή έχει ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη αγωνία των τηλεθεατών.
Ισοπαλίες για την πρώτη θέση
Το 1969, τέσσερις από τις δεκαέξι χώρες που συμμετείχαν, η Γαλλία, η Ισπανία, οι Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο, έδεσαν την πρώτη θέση με 18 μονάδες. Δεν υπήρχε τίποτα στους κανόνες για να αποφασιστεί ένας τελικός νικητής, και οι τέσσερις δήλωσαν κοινά νικητές. Αυτό προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στις περισσότερες από τις άλλες συμμετέχουσες χώρες και απειλήθηκαν οι μαζικές απολύσεις. Η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Πορτογαλία δεν συμμετείχαν στον Διαγωνισμό του 1970 ως διαμαρτυρία ενάντια στα αποτελέσματα του προηγούμενου έτους. Αυτό οδήγησε την EBU να εισαγάγει έναν κανόνα διακοπής της ισοπαλίας.
Μέχρι το 2019, η μόνη φορά από το 1969, όταν δύο ή περισσότερες χώρες ισοφάρισαν στην πρώτη θέση μόνο σε συνολικούς βαθμούς, ήταν το, όταν η Γαλλία και η Σουηδία έφτασαν στην πρώτη θέση με 146 βαθμούς. Εκείνη την εποχή, οι κανόνες δεν περιλάμβαναν τον υπολογισμό του αριθμού των χωρών που παραχώρησαν βαθμούς στα τραγούδια των χωρών αυτών, αλλά άρχισαν με την καταμέτρηση των δώδεκα βαθμών που απονεμήθηκαν. Τόσο η Γαλλία όσο και η Σουηδία είχαν λάβει τέσσερα σετ 12 πόντων. Ωστόσο, επειδή η Σουηδία έλαβε περισσότερα σύνολα βαθμολογιών των 10 βαθμών, κηρύχθηκαν νικητές. Εάν ο ισχύων κανόνας ήταν σε εξέλιξη, η Γαλλία θα είχε κερδίσει αντ' αυτού.
Εκπομπή
Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός υποχρεούται να μεταδίδει την εκπομπή στο σύνολό της: συμπεριλαμβανομένων όλων των τραγουδιών, της ανακεφαλαίωσης, της ψηφοφορίας και της επανάληψης, παρακάμπτοντας μόνο την πράξη διαστημάτων για διαφημιστικά διαλείμματα, αν το επιθυμούν. Από το 1999 και εξής, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί που επιθυμούσαν να το κάνουν έλαβαν την ευκαιρία να λάβουν περισσότερα διαλείμματα διαφήμισης ως σύντομα, ενώ στο πρόγραμμα εισήχθησαν μη ουσιαστικά διαλείμματα. Τρεις μεγάλες διακοπές ή προαπαιτήσεις της μετάδοσης του διαγωνισμού έχουν πραγματοποιηθεί από το 1999. Ο ολλανδικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός έβαλε την εκπομπή του τελικού 2000 για να παράσχει κάλυψη ειδήσεων επειγόντων περιστατικών για ένα σημαντικό περιστατικό, την καταστροφή πυροτεχνημάτων του Ένσκεντε. Η RTVE της Ισπανίας καθυστέρησε τη μετάδοση του δεύτερου ημιτελικού στον διαγωνισμό του 2009, λόγω του τουρνουά τένις της Madrid Open. Ο αλβανικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αναβάλλει την εκπομπή του πρώτου ημιτελικού το 2012 για να παρέχει κάλυψη ειδήσεων έκτακτης ανάγκης για το ατύχημα με το λεωφορείο Qafa e Vishës. Το 2018, ο Κινέζικος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Mango TV επεξεργάστηκε τα αλβανικά και ιρλανδικά τραγούδια από τη μετάδοση του πρώτου ημιτελικού για παραβιάσεις των κινεζικών ρυθμίσεων εκπομπής. Ο Αλβανός καλλιτέχνης είχε ορατά τατουάζ και το ιρλανδικό τραγούδι παρουσίαζε μια ιστορία που έδειχνε βινιέτες ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού. Η Eurovision τερμάτισε τα δικαιώματα μετάδοσης του Mango όταν ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αρνήθηκε να δεχτεί τον δεύτερο ημιτελικό και τον μεγάλο τελικό χωρίς επεξεργασία.
Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε για πρώτη φορά σε χρώμα το 1968 και μεταδόθηκε σε ευρεία οθόνη από το 2005 και σε υψηλή ευκρίνεια από το 2007.
Κατάσταση αρχείου
Ο πρώτος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision το 1956 μεταδόθηκε ζωντανά και δεν καταγράφηκε ποτέ και μόνο μια ηχητική καταγραφή της ραδιοφωνικής εκπομπής επέζησε από την αρχική εκπομπή. Η ένατη έκδοση το 1964 που φιλοξένησε το Danmarks Radio καταγράφηκε σε κασέτα, αλλά μια πυρκαγιά κατέστρεψε την ηχογράφηση και δεν είναι γνωστό αν κάποιος άλλος τηλεοπτικός σταθμός στην Ευρώπη έχει ένα άλλο αντίγραφο. Μόνο μικρά τμήματα της αρχικής εκπομπής και ήχου από τη ραδιοφωνική μετάδοση έχουν επιβιώσει.
Στα τέλη του 2011, η EBU είχε αρχίσει την αρχειοθέτηση όλων των διαγωνισμών από την πρώτη έκδοση του 1956, προκειμένου να οριστικοποιηθεί πριν από το Διαγωνισμό του 2015 για την 60η επέτειο. Αργότερα αναφέρθηκε ότι το αρχείο είναι έτοιμο και θα κυκλοφορήσει την 60η επέτειο με τη διάθεση του περιεχομένου στους δημοσιογράφους σε μορφή που είναι έτοιμη για εκπομπή, προσφέροντας ταυτόχρονα πρόσβαση στο "επιλεγμένο περιεχόμενο" μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Eurovision.
Θέματα πολιτικής αναγνώρισης
Το 1978, που φιλοξένησε στο Παρίσι μόνο ένα μήνα μετά τη σύγκρουση στο Νότιο Λίβανο του 1978, κατά τη διάρκεια της ισραηλινής εισόδου, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός JRTV της Ιορδανίας ανέστειλε την εκπομπή και παρουσίασε φωτογραφίες λουλουδιών. Όταν έγινε φανερό κατά τα τελευταία στάδια της ακολουθίας των ψηφοφοριών ότι το τραγούδι του Ισραήλ "A-Ba-Ni-Bi" επρόκειτο να κερδίσει τον διαγωνισμό, η JRTV τερμάτισε απότομα τη μετάδοση. Στη συνέχεια, τα Ιορδανικά ΜΜΕ αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν ότι το Ισραήλ είχε κερδίσει και ανακοίνωσε ότι ο νικητής ήταν το Βέλγιο (που είχε έρθει στην 2η θέση). Το 1981, η JRTV δεν δημοσίευσε την ψηφοφορία επειδή το όνομα του Ισραήλ εμφανίστηκε στον πίνακα αποτελεσμάτων.
Το 2005, ο Λίβανος σκόπευε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Ωστόσο, ο νόμος του Λιβάνου δεν επιτρέπει την αναγνώριση του Ισραήλ και, ως εκ τούτου, ο Λιβανέζος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Télé Liban δεν είχε την πρόθεση να διαβιβάσει την ισραηλινή είσοδο. Η EBU τους πληροφόρησε ότι μια τέτοια πράξη θα παραβίαζε τους κανόνες του διαγωνισμού και, στη συνέχεια, ο Λίβανος αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον διαγωνισμό. Η καθυστερημένη ανάληψή τους έγινε πρόστιμο, αφού είχαν ήδη επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους και είχε λήξει η προθεσμία. Ωστόσο, τα λευκώματα του διαγωνισμού εξακολουθούσαν να πωλούνται στα λιβανέζικα μουσικά καταστήματα μέχρι το 2009, με τη λέξη Israel να διαγράφεται από το πίσω εξώφυλλο. Από το 2010, τα άλμπουμ απαγορεύτηκαν πλήρως από την πώληση.
Επέκταση του Διαγωνισμού
Ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν αυξήθηκε σταθερά με την πάροδο του χρόνου, από επτά το 1956 σε πάνω από 20 στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 1993 συμμετείχαν στον διαγωνισμό είκοσι πέντε χώρες, συμπεριλαμβανομένης, για πρώτη φορά, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Κροατίας και της Σλοβενίας, που εισήλθαν ανεξάρτητα λόγω της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Το 2019, συμμετείχαν συνολικά 41 χώρες, με 26 να εμφανίζονται στον τελικό.
Επειδή ο διαγωνισμός είναι ένα ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα, πρέπει να επιβληθεί εύλογο χρονικό όριο στη διάρκεια της εκπομπής. Τα τελευταία χρόνια το ονομαστικό όριο ήταν τρεις ώρες, με την εκπομπή περιστασιακά να ξεπερνά το όριο.
Προεπιλογές και υποβιβασμός
Από το 1993 και ύστερα από την παύση του δικτύου της Ανατολικής Ευρώπης OIRT και τη συγχώνευση με την EBU, υπήρξαν περισσότερες συμμετοχές από το χρόνο εύλογης συμπερίληψης τους σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Έχουν δοκιμαστεί αρκετά συστήματα υποβιβασμού ή προσόντων προκειμένου να περιοριστεί ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν στον διαγωνισμό ταυτόχρονα. Έτσι, ο Διαγωνισμός του 1993 εισήγαγε δύο νέα χαρακτηριστικά: πρώτον, διεξήχθη στη Λιουμπλιάνα ένας διαγωνισμός προεπιλογής στον οποίο επτά νέες χώρες αγωνίστηκαν για τρεις θέσεις στον διεθνή διαγωνισμό. Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κροατία, Εσθονία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Σλοβενία ​​και Σλοβακία έλαβαν μέρος στην Qualifikacija za Millstreet. Και οι τρεις πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Κροατία και η Σλοβενία, κατέκτησαν θέση στο διεθνή τελικό. Επίσης, το έτος αυτό ήταν υποβιβασμός: οι χώρες με τις χαμηλότερες θέσεις στον πίνακα αποτελεσμάτων του 1993 δεν προσκλήθηκαν το 1994, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στις χώρες που απέτυχαν την προεπιλογή του 1993 να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό του 1994. Ο Διαγωνισμός του 1994 περιελάμβανε - για πρώτη φορά - την Εσθονία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Ρωσία.
Η απαγόρευση συνεχίστηκε το 1994 και το 1995, αλλά το 1996 χρησιμοποιήθηκε διαφορετικό σύστημα προεπιλογής, στο οποίο συμμετείχαν σχεδόν όλες οι χώρες. Οι κασέτες ήχου όλων των τραγουδιών στέλνονταν σε επιτροπές σε κάθε χώρα μερικές εβδομάδες πριν από την τηλεοπτική εκπομπή. Αυτές οι επιτροπές επέλεξαν τα τραγούδια που θα περιλαμβάνονταν στη διεθνή εκπομπή. Η Νορβηγία, ως χώρα υποδοχής το 1996 (έχοντας κερδίσει το προηγούμενο έτος), είχε αυτόματα προσόντα και έτσι δεν χρειάστηκε να περάσει από την προεπιλογή.
Big Four (Μεγάλες Τέσσερις) και Big Five (Μεγάλες Πέντε)
Το 1999, οι κανόνες για τον υποβιβασμό χωρών άλλαξαν για να απαλλάξουν τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο από τον υποβιβασμό, δίνοντάς τους το αυτόματο δικαίωμα να ανταγωνίζονται ανεξάρτητα από τον μέσο όρο των πέντε ετών. Αυτή η ομάδα, ως τα μέλη με την υψηλότερη οικονομική συνεισφορά στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και στον διαγωνισμό κάθε χρόνο, στη συνέχεια έγινε γνωστή ως οι "Μεγάλες Τέσσερις"/"Big Four". Αυτή η ομάδα επεκτάθηκε το 2011 όταν η Ιταλία επέστρεψε στο διαγωνισμό, και έγιναν οι "Μεγάλες Πέντε"/"Big Five".
Αυτός ο κανόνας αρχικά εφαρμόστηκε για να αποφευχθεί η υποβιβασμός των μεγαλύτερων χρηματοοικονομικών υποστηρικτών του διαγωνισμού, και ως εκ τούτου η οικονομική συνεισφορά τους θα είχε χαθεί. Ωστόσο, από την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, οι "Big Five" προκρίνονται αυτόματα στον τελικό μαζί με τη διοργανώτρια χώρα.
Υπάρχει κάποια συζήτηση σχετικά με το κατά πόσον αυτή η κατάσταση βλάπτει τα αποτελέσματα των χωρών στο διαγωνισμό, με βάση την αναφερόμενη αντιπάθεια σχετικά με την αυτόματη πρόκρισή τους, καθώς και το πιθανό μειονέκτημα της απόδοσης λιγότερου χρόνου στην κύρια σκηνή, επειδή δεν χρειάζεται να διαγωνίζονται στους ημιτελικούς. Ωστόσο, αυτή η συζήτηση φαίνεται να είναι πολύ πιο περίπλοκη καθώς τα αποτελέσματα των χωρών της "Big Five" μπορούν να διαφέρουν πολύ στον ίδιο διαγωνισμό: στο διαγωνισμό του 2019, για παράδειγμα, η Ιταλία τερμάτισε στη δεύτερη θέση, ενώ άλλα τρία μέλη των "Big Five", δηλαδή η Γερμανία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, τερμάτισαν κάτω από την εικοσάδα. Αυτό το καθεστώς προκάλεσε επίσης ανησυχία για ορισμένες από τις άλλες συμμετέχουσες χώρες, και αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων πτυχών του διαγωνισμού, ως λόγος για τον οποίο η Τουρκία σταμάτησε να συμμετέχει στο διαγωνισμό μετά το 2012.
Πρόκριση και ημιτελικοί
Από το 1997 έως το 2001, οι χώρες που πληρούν τις προϋποθέσεις για κάθε διαγωνισμό με βάση το μέσο όρο των βαθμών τους για τις συμμετοχές τους κατά τη διάρκεια των προηγούμενων πέντε ετών. Εντούτοις, υπήρξε μεγάλη δυσαρέσκεια για το σύστημα αυτό, επειδή μια χώρα μπορούσε να αποκλειστεί απλώς και μόνο λόγω των φτωχών προηγούμενων αποτελεσμάτων, τα οποία δεν έλαβαν υπόψη πόσο καλή νέα προσπάθεια μπορεί να είναι. Αυτό οδήγησε την EBU να δημιουργήσει αυτό που ελπίζαμε ότι θα ήταν μια πιο μόνιμη λύση στο πρόβλημα. Ένας γύρος προεπιλογής, γνωστός ως ημιτελικός, εισήχθη για τον διαγωνισμό του 2004. Αυτό το ημιτελικό πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη κατά τη διάρκεια της εβδομάδας Eurovision και ήταν ένα πρόγραμμα παρόμοιο σε μορφή με τον μεγάλο τελικό, του οποίου το χρονικό περιθώριο παρέμεινε στις 22:00 ώρα Ελλάδας το Σάββατο. Τα υψηλότερα τοποθετημένα τραγούδια από τον ημιτελικό ήταν κατάλληλα για το μεγάλο τελικό, ενώ τα χαμηλότερα τοποθετημένα τραγούδια είχαν εξαλειφθεί. Από το 2005 έως το 2007, το ημιτελικό πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη της εβδομάδας της Eurovision. Σε αυτές τις δύο εκπομπές υπήρχε αρκετός χρόνος για να συμπεριληφθούν όλες οι χώρες που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν.
Οι δέκα υψηλότερα τοποθετημένες εκτός των Big Four στον μεγάλο τελικό ήταν εγγυημένες μια θέση στον μεγάλο τελικό του επόμενου έτους, χωρίς να χρειάζεται να πληρούν τις προϋποθέσεις. Εάν, για παράδειγμα, η Γερμανία έρθει στην πρώτη δεκάδα, η έβδομη χώρα εκτός Big Four θα αποκτήσει αυτόματα τον τελικό του επόμενου έτους. Οι υπόλοιπες χώρες - οι οποίες δεν είχαν αυτομάτως προκριθεί για τον τελικό - έπρεπε να εισέλθουν στον ημιτελικό.
Κατά την 50ή ετήσια συνεδρίαση της ομάδας αναφοράς της EBU το Σεπτέμβριο του 2007, αποφασίστηκε ότι, με την είσοδο ακόμη περισσότερων εθνών, ξεκινώντας από τον διαγωνισμό του 2008, θα διεξαχθούν δύο ημιτελικοί από τους οποίους θα μπορούσε κανείς να συμμετάσχει στον τελικό. Από το 2008 και μετά, η θέση του πίνακα αποτελεσμάτων των προηγούμενων ετών δεν ήταν σημαντική και - εκτός από τους αυτόματους προκριματικούς - όλες οι συμμετέχουσες χώρες έπρεπε να συμμετάσχουν στους ημιτελικούς, ανεξάρτητα από τη θέση του πίνακα αποτελεσμάτων του προηγούμενου έτους. Οι μόνες χώρες που είναι αυτομάτως δικαιούχοι του μεγάλου τελικού είναι η οικοδέσποινα χώρα και οι Μεγάλοι Πέντε: η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες εξακολουθούν να απολαμβάνουν το προστατευόμενο καθεστώς τους.
Σε κάθε ημιτελικό η ψηφοφορία διεξάγεται μεταξύ των χωρών που συμμετέχουν σε αυτόν τον ημιτελικό. Όσον αφορά τους αυτόματους μεγάλους τελικούς προκριθέντες, οι οποίοι δεν συμμετέχουν στους ημιτελικούς, διεξάγεται κλήρωση για να προσδιοριστεί σε ποιο ημιτελικό θα επιτρέπεται σε κάθε ένα από αυτά να ψηφίσει. Αντίθετα, κάθε συμμετέχουσα χώρα σε ένα συγκεκριμένο έτος μπορεί να ψηφίσει στον μεγάλο τελικό του Σαββάτου - ανεξάρτητα από το αν το τραγούδι τους είναι κατάλληλο για τον τελικό ή όχι.
Οι δέκα χώρες που λαμβάνουν τις περισσότερες ψήφους σε κάθε ημιτελικό μπορούν να λάβουν μέρος στον μεγάλο τελικό. Ανακοινώνονται από τους παρουσιαστές στα αγγλικά και τα γαλλικά, με τυχαία σειρά. Τα πλήρη αποτελέσματα των ψηφοφοριών παρακρατούνται μετά τον μεγάλο τελικό, οπότε δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα της EBU.
Νικητές καλλιτέχνες
Υπήρξαν αρκετοί καλλιτέχνες και ομάδες της Eurovision, των οποίων η σταδιοδρομία ξεκίνησε αμέσως μετά τη νίκη τους. Σημαντικά παραδείγματα ήταν οι ABBA, η οποία κέρδισε τον διαγωνισμό για τη Σουηδία το 1974 με το τραγούδι τους "Waterloo", και έγινε μία από τις πιο επιτυχημένες μπάντες όλων των εποχών και η γαλλική καναδική τραγουδίστρια Céline Dion, που κέρδισε το διαγωνισμό Για την Ελβετία το 1988 με το τραγούδι "Ne partez pas sans moi", το οποίο στη συνέχεια βοήθησε να ξεκινήσει τη διεθνή του καριέρα και τους νικητές του διαγωνισμού του 1981, Bucks Fizz για το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι "Making Your Mind Up" Που ξεκίνησε επίσης την επιτυχημένη διεθνή καριέρα τους.
Άλλοι καλλιτέχνες που έχουν επιτύχει διάφορους βαθμούς επιτυχίας μετά τη νίκη του διαγωνισμού είναι η Φρανς Γκαλ ("Poupée de cire, poupée de son", Λουξεμβούργο 1965), η Ντάνα ("All Kinds of Everything", Ιρλανδία 1970), Vicky Leandros "1972), οι Brotherhood of Man ("Save Your Kisses for Me ", Ηνωμένο Βασίλειο 1976), ο Τζόνι Λόγκαν (που κέρδισε δύο φορές για την Ιρλανδία, με το "What's Another Year" το 1980 και με το "Hold Me Now" το 1987.
Αρκετοί άλλοι νικητές ήταν γνωστοί καλλιτέχνες που κέρδισαν το διαγωνισμό στα μέσα της καριέρας τους μετά την ίδρυση τους, συμπεριλαμβανομένης της Κατρίνας και των Κυμάτων, που κέρδισαν το 1997 με το "Love Shine a Light", η Λουλού, νικητής το 1969 με το "Boom Bang-a-Bang" και η Σάντι Σο, νικητής το 1967 με το "Puppet on a String". Οι γυναίκες έχουν κυριαρχήσει στο διαγωνισμό από την ίδρυση του, είτε παίζουν σόλο είτε ως μέλος μιας ομάδας σε 52 από τους 67 νικητές μέχρι το 2023.
Ο πιο πρόσφατος νικητής είναι η τραγουδίστρια Loreen, η οποία κέρδισε το 2023, εκπροσωπώντας την Σουηδία.
Παρουσίαση του τροπαίου
Το τρόπαιο συνήθως παρουσιάζεται από τον νικητή του προηγούμενου έτους, ωστόσο άλλα άτομα έχουν κληθεί στο παρελθόν να απονείμουν το βραβείο, συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων από τον τηλεοπτικό οργανισμό υποδοχής, της EBU, πολιτικών, ακόμη και φανταστικών χαρακτήρων, όπως συνέβη το 2007 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, όταν ο Joulupukki, γνωστός διεθνώς ως Άγιος Βασίλης, έδωσε το βραβείο στη νικήτρια Μαρίγια Σερίφοβιτς.
Νικήτριες χώρες
Η Ιρλανδία κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό κερδών, έχοντας κερδίσει τον διαγωνισμό επτά φορές - συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων φορές σε πέντε χρόνια το 1992, το 1993, το 1994 και το 1996. Η Σουηδία ισοφάρισε την Ιρλανδία με την νίκη του 2023. Η Γαλλία, το Λουξεμβούργο το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία, είναι τρίτοι με πέντε νίκες. Στη συνέχεια έρχεται το Ισραήλ, με τέσσερις νίκες. Τέσσερις χώρες έχουν κερδίσει τρεις φορές, η Δανία, η Ιταλία, η Ουκρανία και η Νορβηγία. Τέσσερις χώρες έχουν κερδίσει δύο φορές, η Αυστρία, η Γερμανία, η Ισπανία και η Ελβετία.
Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό επιλαχόντων και έρχεται δεύτερος σε 15 φορές τουλάχιστον από το 2016. Η Γερμανία, η Ρωσία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία έχουν τέσσερις συμμετοχές.
Τα πρώτα χρόνια του διαγωνισμού είδαν πολλές νίκες για τις παραδοσιακές χώρες της Ευρωζώνης: τη Γαλλία, τις Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο. Ωστόσο, η επιτυχία αυτών των χωρών έχει μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Οι Κάτω Χώρες κέρδισαν τη δεκαετία του '70 το 1975, μέχρι την τελευταία τους νίκη το 2019 πέρασαν 44 χρόνια. Η Γαλλία, το 1977 και το Λουξεμβούργο, το 1983. Το Λουξεμβούργο εισήλθε τελευταία στο διαγωνισμό το 1993.
Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα παρήγαγαν πολλούς νικητές για πρώτη φορά, τόσο από τις καινούριες όσο και από τις μακρόχρονες χώρες που είχαν εισέλθει προηγουμένως πολλές φορές αλλά χωρίς νίκες. Κάθε χρόνο από το 2001 έως και το 2008, μια χώρα κέρδισε για πρώτη φορά. Η Εσθονία ήταν η πρώτη μετασοβιετική χώρα που κέρδισε το διαγωνισμό το 2001. Το 2005, η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά, 15 χρόνια μετά την τελευταία χώρα της Νότιας Ευρώπης, δηλαδή την Ιταλία το 1990. Συνολικά το νότο της Ευρώπης κέρδισε τον ανταγωνισμό μόνο πέντε φορές. Μετά από 11 χρόνια, η Ιταλία νίκησε για τέταρτη φορά με το ιταλικό συγκρότημα Måneskin. Ο νικητής του 2006 ήταν η Φινλανδία με ένα τραγούδι που ερμήνευσε ένα hard rock συγκρότημα ντυμένο με τέρατα, κάνοντας την πρώτη νίκη της Φινλανδίας μετά από 45 χρόνια εισόδου στο διαγωνισμό. Η Ουκρανία, από την άλλη πλευρά, δεν έπρεπε να περιμένει τόσο πολύ, κερδίζοντας μόνο με τη δεύτερη εγγραφή τους το 2004.
Η Σερβία κέρδισε το πρώτο έτος που εισήλθε ως ανεξάρτητο κράτος, το 2007, με μπαλάντα στη σερβική γλώσσα. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το 2004 η Σερβία και το Μαυροβούνιο κέρδισαν σχεδόν το πρώτο έτος που εισήγαγε ως ανταγωνιστικό κράτος, καταλήγοντας στη δεύτερη θέση πίσω από την Ουκρανία, και με μια μπαλάντα στη σερβική γλώσσα. Άλλοι σχετικά γρήγοροι νικητές ήταν η Ουκρανία με την πρώτη τους νίκη το 2004, στη δεύτερη τους εμφάνιση στο διαγωνισμό, η Λετονία, η οποία κέρδισε το 2002, μόνο το τρίτο έτος που ανταγωνίζεται, και το Αζερμπαϊτζάν, που κέρδισε το 2011 μόνο στο τέταρτο έτος τους στον διαγωνισμό.
Όταν η Πορτογαλία κέρδισε το 2017, τερμάτισαν μια 53χρονη πορεία συμμετοχών χωρίς νίκη. Η Μάλτα κατέχει τώρα αυτό το ρεκόρ και είναι επίσης η πιο επιτυχημένη χώρα χωρίς νίκη, επιτυγχάνοντας δύο δεύτερες και δύο τρίτες θέσεις.
Το 2009, η Νορβηγία κέρδισε το διαγωνισμό με 387 πόντους - ο Alexander Rybak κατείχε τον τίτλο με το τραγούδι του "Fairytale". Η εκπληκτική του απόδοση σήμαινε ότι είχε το υψηλότερο άθροισμα στην ιστορία του διαγωνισμού, καθιστώντας τον πρώτο αγωνιζόμενο να σκοράρει 300 ή περισσότερους πόντους, συμπεριλαμβανομένων 16 μέγιστων βαθμολογιών. Αυτό το κατόρθωμα μοιράστηκε το 2012, όταν η Σουηδία κέρδισε με 372 πόντους, αλλά με ένα νέο ρεκόρ 18 μέγιστων βαθμών. Το 2015, η Σουηδία κέρδισε τον διαγωνισμό με 365 πόντους, καθιστώντας την πρώτη χώρα που έφτασε ποτέ σε 300 πόντους ή περισσότερους δύο φορές, κερδίζοντας και τις δύο φορές. Η Ρωσία κατέγραψε τη δεύτερη θέση με 303 πόντους, καθιστώντας την πρώτη χώρα που σημείωσε περισσότερους από 300 πόντους χωρίς νίκη. Το 2016, το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε, πράγμα που σήμαινε ότι ήταν πολύ πιο εύκολο να επιτευχθούν πάνω από 300 βαθμοί - στην πραγματικότητα, ο νικητής - Τζαμάλα της Ουκρανίας, πέτυχε 534 πόντους, και τα 9 κορυφαία σημείωσαν 200 ή περισσότερους πόντους και οι 25 από τις 26 θέσεις πήραν τούς υψηλότερους τους βαθμούς ποτέ. Αυτό το κατόρθωμα επεκτάθηκε έπειτα το 2017 όταν ο Σαλβαδόρ Σομπράλ χτύπησε το ρεκόρ της Ουκρανίας με 224 πόντους, εκτός από τη Βουλγαρία που σημείωσε την ίδια βαθμολογία κατά 81 πόντους.
Από την εισαγωγή του συστήματος ψηφοφορίας 50/50 το 2009, οι κριτικές επιτροπές και οι τηλεψηφοφόροι διαφώνησαν με τον νικητή τρεις φορές το 2011, το 2015 και το 2016. Ο νικητής του 2011, το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε μόνο την τηλεψηφοφορία, ο νικητής του 2015 η Σουηδία κέρδισε μόνο τις ψήφους των κριτικών επιτροπών (οι τηλεθεατές ψήφισαν ως νικητή την Ιταλία). Το 2016, η Ουκρανία δεν κέρδισε ούτε την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής ούτε την τηλεψηφοφορία, αλλά κέρδισε το διαγωνισμό με την υψηλότερη συνδυασμένη ψήφο. Την τηλεψηφοφορία κέρδισε η Ρωσία και την ψηφοφορία των κριτικών επιτροπών κέρδισε η Αυστραλία. Το 2018, το Ισραήλ που νίκησε, κέρδισε την τηλεψηφοφορία αλλά ήρθε τρίτο στις ψήφους των επιτροπών, οι οποίες κερδήθηκαν από την Αυστρία. Το 2019, η Ολλανδία που κέρδισε βγήκε μόλις 3η στις κριτικές επιτροπές, οι οποίες κερδήθηκαν από τη Σουηδία, και 2η στην τηλεψηφοφορία, που κερδήθηκε από τη Νορβηγία.
Επέτειοι
Αρκετές ειδικές εκπομπές έχουν ανατεθεί με την πάροδο των ετών για να σηματοδοτήσουν σημαντικές επετείους στην ιστορία του διαγωνισμού. Αυτές οι εκπομπές έχουν τόσο ανταγωνιστικές όσο και μη ανταγωνιστικές μορφές, και συνήθως αποτελούνται από παραστάσεις από νικητές και καλλιτέχνες του παρελθόντος, καθώς και από άλλες αξέχαστες στιγμές που είχαν δει σε προηγούμενους διαγωνισμούς.
Songs of Europe (Τραγούδια της Ευρώπης)
Το 1981 πραγματοποιήθηκε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα συναυλιών για την εορτασμό της εικοστής πέμπτης επετείου του διαγωνισμού. Η εκδήλωση, με τίτλο Songs of Europe, πραγματοποιήθηκε στο Μίσεν της Νορβηγίας, όπου συμμετείχαν σχεδόν όλοι οι νικητές του διαγωνισμού, από το 1956 έως το 1981. Το φιλοξένησαν οι Ρολφ Κιρκβάαγκ και Τίτεν Τέι.
Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Το 2005, η EBU συμφώνησε με τον δανικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, DR, να εκπονήσει πρόγραμμα για τον εορτασμό της 50ής επετείου του διαγωνισμού. Η επίδειξη, με τίτλο Congratulations: 50 χρόνια του διαγωνισμού τραγουδιού Eurovision μετά τη συμμετοχή του Cliff Richard για το Ηνωμένο Βασίλειο το 1968, πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη και χαρακτήρισε έναν διαγωνισμό ανάμεσα σε δεκατέσσερα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των τελευταίων 50 χρόνων του διαγωνισμού. Μια τηλεφωνική ψηφοφορία πραγματοποιήθηκε για να προσδιοριστεί το πιο δημοφιλές τραγούδι της εποχής Eurovision, το οποίο κέρδισε το τραγούδι "Waterloo" του ΑΒΒΑ (νικητής για τη Σουηδία το 1974). Παρουσιαστές της εκδήλωσης ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού του 1997 για το Ηνωμένο Βασίλειο, Κατρίνα Λέσκανιτς, και ο εκπρόσωπος της Λετονίας στο ντεμπούτο της στον Διαγωνισμό του 2000, Ρέναρς Κάουπερς.
Eurovision Song Contest's Greatest Hits
Το 2015, η EBU αποφάσισε και πάλι να τιμήσει τον εορτασμό του διαγωνισμού και συμφώνησε με τον τηλεοπτικό οργανισμό του Ηνωμένου Βασιλείου, BBC, να παρουσιάσει μια έκθεση για την 60ή επέτειο του διαγωνισμού μετά την αξιολόγηση αρκετών προτάσεων από τους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς μέλη σχετικά με την εορταστική επέτειο πριν το 2015 Διαγωνισμό τον Μάιο. Η εκδήλωση, με τίτλο Greatest Hits του Eurovision Song Contest, πραγματοποιήθηκε στο Eventim Apollo στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου και χαρακτήρισε δεκαπέντε πράξεις από δεκατρείς χώρες στην επίσημη σειρά. Σε αντίθεση με την εκπομπή της 50ής επετείου το 2005 που μεταδόθηκε ζωντανά, η εκδήλωση αυτή δεν περιελάμβανε έναν διαγωνισμό και είχε προ-καταγραφεί για να μεταδοθεί σε όλη την Ευρώπη και σε άλλα μέλη της EBU σε διαφορετικό χρονοδιάγραμμα από τους αντίστοιχους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς. Η εκδήλωση φιλοξένησε ο Βρετανός σχολιαστής της Eurovision, Γκράχαμ Νόρτον, και η οικοδέσποινα των Διαγωνισμών του 2013 και του 2016, Πέτρα Μέντε.
Eurovision: Europe Shine a Light
Το Eurovision: Europe Shine a Light ήταν ένα ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαΐου 2020, που διοργανώθηκε από την EBU και παράχθηκε από τους ολλανδικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς NOS, NPO και AVROTROS. Με τη μετάδοση να γίνεται από το Studio 21 του Media Park στο Χίλβερσουμ της Ολλανδίας, το πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε ως αντικατάσταση του διαγωνισμού του 2020, που αρχικά είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Ahoy Rotterdam στο Ρότερνταμ την ίδια ημερομηνία, αλλά ακυρώθηκε τον Μάρτιο του 2020 λόγω της επιδημίας του COVID-19.
Το πρόγραμμα ήταν ένα σόου για τα 41 τραγούδια που θα είχαν διαγωνιστεί στον 65ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision σε μη ανταγωνιστική μορφή και φιλοξενήθηκε από τους Chantal Janzen, Edsilia Rombley και Jan Smit, με την NikkieTutorials να παρέχει διαδικτυακό περιεχόμενο. Η παράσταση διάρκειας δύο ωρών περιελάμβανε επίσης εμφανίσεις από προηγούμενους καλλιτέχνες της Eurovision που συνδέονται εξ αποστάσεως με εκείνους στο στούντιο Hilversum μέσω ζωντανών συνδέσμων βίντεο και μέσω προ-ηχογραφημένων ταινιών, συμπεριλαμβανομένου του πιο πρόσφατου νικητή Duncan Laurence, ο οποίος έπαιξε ζωντανά στο Χίλβερσουμ. Στην τελική παράσταση της βραδιάς, οι καλλιτέχνες της Eurovision 2020 συγκεντρώθηκαν ως εικονική χορωδία για την παράσταση "Love Shine a Light", το νικητήριο τραγούδι του διαγωνισμού του 1997 για το Ηνωμένο Βασίλειο.
Κριτικές
Ο διαγωνισμός αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής όσον αφορά τόσο το μουσικό όσο και το πολιτικό του περιεχόμενο. Παραδείγματος χάριν, σε σπάνιες περιπτώσεις, ορισμένες χώρες έχουν γιουχαϊστεί όταν εκτελούν ή λαμβάνουν πόντους, ειδικά όταν τους παρέχεται από γειτονική χώρα. Πιο πρόσφατα, το 2014 και το 2015, η Ρωσία έπεσε έντονα όταν προκρίθηκε στον τελικό και έλαβε υψηλούς βαθμούς. Ο λόγος για τον πόλεμο θεωρείται ότι οφείλεται στη ρωσική στρατιωτική παρέμβαση στην Ουκρανία και στην αντίθεσή της στην πολιτική της χώρας για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ.
Μουσικό στυλ και παρουσίαση
Λόγω του γεγονότος ότι τα τραγούδια για ένα διεθνές κοινό με ποικίλα μουσικά γούστα, όπως και οι χώρες ζητούν περισσότερες ψήφους όσο το δυνατόν, τα περισσότερα από τα τραγούδια που χαρακτηρίζονται στο διαγωνισμό ανήκουν στο είδος ποπ. Επιπλέον, καθώς ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision είναι μια οπτική πανδαισία, πολλές παρουσιάσεις που προσπαθεί να επιστήσει την προσοχή στους ψηφοφόρους με άλλα μέσα που δεν είναι ακριβώς η μουσική (όπως οι στολές των Lordi, συγκρότημα που επεδίωξε να αποκτήσει επιπλέον αναγνώριση για την καθοδήγησή τους σεξουαλικά, κ.λπ.), η οποία έχει οδηγήσει πολλούς να επικρίνουν κάποια στοιχεία υποστηρίζοντας ότι η ποιότητα των παραστάσεων έχει μειωθεί, αν και στην πραγματικότητα το φεστιβάλ έχει επικριθεί από πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης από την αρχή σχεδόν. Άλλες επικρίσεις που σχετίζονται με την προτίμηση για την αγγλική γλώσσα τραγούδια σε βάρος των τοπικών γλωσσών, αν και αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν, και η υποχρεωτική προ-ηχογραφημένη μουσική από το 1998, αντί της χρήσης ορχήστρας. Οι επικρίσεις αυτές αποφεύγεται με το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ποπ παγκόσμιας αγοράς είναι στα αγγλικά ή τα περισσότερα από τα προγράμματα και τα τηλεοπτικά μουσικά γκαλά επίσης έχουν απαλλάξει τις ορχήστρες εδώ και χρόνια. Σήμερα, η ορχήστρα του διαγωνισμού θα πρέπει να παρασκευάζει σε λιγότερο από δύο μήνες περίπου 40 θέματα.
Πολιτική και γεωγραφική ψηφοφορία
Ο διαγωνισμός εδώ και πολύ καιρό έχει κατηγορηθεί από ορισμένες πολιτικές προκαταλήψεις. η αντίληψη είναι ότι οι δικαστές και οι τηλεθεατές κατανέμουν τούς βαθμούς βάσει της σχέσης του έθνους τους με τις άλλες χώρες, και όχι τα μουσικά πλεονεκτήματα των τραγουδιών. Σύμφωνα με μία μελέτη των προτύπων ψηφοφορίας της Eurovision, ορισμένες χώρες τείνουν να σχηματίζουν ομάδες ή κλίκες, ψηφίζοντας συχνά με τον ίδιο τρόπο. Μια άλλη μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι από το 2006, τα μπλοκ ψηφοφορίας έχουν επηρεάσει, τουλάχιστον δύο φορές, το αποτέλεσμα του διαγωνισμού. Από την άλλη πλευρά, άλλοι ισχυρίζονται ότι ορισμένες χώρες διαθέτουν δυσανάλογα υψηλούς βαθμούς σε άλλους λόγω παρόμοιων μουσικών προτιμήσεων και πολιτισμών και επειδή μιλούν παρόμοιες γλώσσες και είναι επομένως πιο πιθανό να εκτιμήσουν τη μουσική του άλλου. Μια πρόσφατη μελέτη στο παρουσιάζει μια νέα μεθοδολογική προσέγγιση που επιτρέπει την ανάλυση ολόκληρης της χρονικής περιόδου του διαγωνισμού (από το 1957 έως το 2017) για να διερευνηθεί η αθέμιτη σύμπραξη και τα μπλοκ συστάδων που αλλάζουν. Επιτρέπει στην ανάλυση να βρεθούν αθέμιτες συσχετίσεις σε περιόδους όπου το σχήμα ψηφοφορίας είναι μη ομοιογενές στο επιλεγμένο χρονικό παράθυρο και τα αποτελέσματα δείχνουν ένα μεταβαλλόμενο πρότυπο στις συμπαντικές τάσεις που συζητήθηκαν προηγουμένως. Η τρέχουσα έρευνα σχετικά με την ανάλυση των προτύπων ψηφοφορίας χρησιμοποιήθηκε σε αξιοσημείωτες πηγές, όπως ο Economist, για να διερευνηθεί κατά πόσον τέτοιες συμπαιγνίες αυξάνονται ή μειώνονται για περισσότερο από 10 χρόνια.
Για παράδειγμα, ο Τέρι Γιόγκαν, γνωστός παρουσιαστής της Eurovision για το Ηνωμένο Βασίλειο, από το 1980 και ένας από τους μόνο τρεις παρουσιαστές που αναφέρθηκαν ονομαστικά κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού, απέμεινε από την εκπομπή του BBC One το 2008, λέγοντας "Η ψηφοφορία που χρησιμοποιείται για να μιλάμε για τα τραγούδια Τώρα πρόκειται για εθνικές προκαταλήψεις Εμείς [το Ηνωμένο Βασίλειο] είμαστε μόνοι μας Είχαμε ένα πολύ καλό τραγούδι, έναν πολύ καλό τραγουδιστή, ήρθαμε από κοινού τελευταίοι Δεν θέλω να προεδρεύω μιας άλλης καταστροφής."
Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι το υψηλό ποσοστό των εκπατρισθέντων και των εθνικών μειονοτήτων που ζουν σε ορισμένες χώρες. Αν και οι δικαστές και οι τηλεθεατές δεν μπορούν να ψηφίσουν για την είσοδο της χώρας τους, οι ομογενείς μπορούν να ψηφίσουν για τη χώρα καταγωγής τους.
Ο συνολικός αριθμός των σημείων που κατανέμονται από κάθε χώρα είναι ίσος, ανεξάρτητα από τον πληθυσμό της χώρας. Έτσι, οι ψηφοφόροι σε χώρες με μεγαλύτερο πληθυσμό έχουν λιγότερη δύναμη ως άτομα να επηρεάζουν το αποτέλεσμα του διαγωνισμού από όσους ψηφίζουν σε μικρότερες χώρες. Για παράδειγμα, ο Άγιος Μαρίνος κατέχει την ίδια δύναμη ψήφου με τη Ρωσία παρά τις τεράστιες γεωγραφικές και πληθυσμιακές διαφορές μεταξύ τους.
Για να προσπαθήσουν να μειώσουν τις επιπτώσεις των συνασπισμών ψηφοφορίας, οι εθνικές επιτροπές επανεξήχθησαν παράλληλα με την τηλεοπτική μετάδοση στο τελικό του 2009: το καθένα συνεισέφερε το 50% των ψήφων. Αυτό το υβριδικό σύστημα επεκτάθηκε το 2010 και θα εφαρμοστεί και στους ημιτελικούς. Ωστόσο, από το 1994 καμία χώρα δεν έχει κερδίσει δύο συνεχόμενες ημέρες και οι ημιτελικοί έχουν επίσης κερδίσει από διαφορετικές χώρες, μέχρι το 2012, όταν η Σουηδία κέρδισε το δεύτερο ημιτελικό το 2011 και το 2012. Αν και πολλοί από αυτούς (7, 8 ή 10 βαθμοί) και ο αριθμός των χωρών που δίνουν βαθμούς σε μια συγκεκριμένη καταχώρηση, επίσης σε υψηλά επίπεδα, όπως η Κύπρο και η Ελλάδα, επηρεάζουν τις τελικές θέσεις.
Τρέχουσα σειρά των τραγουδιών που συμμετέχουν
Από το 2013 και μετά, η τελική και η ημιτελική σειρά των ανταγωνιστικών επιδόσεων στους ημιτελικούς και ο τελικός αποφασίστηκαν από τους παραγωγούς της επίδειξης και στη συνέχεια εγκρίθηκαν από τον Εκτελεστικό Επόπτη της EBU και την Ομάδα Αναφοράς. Για το τελικό και το ημιτελικό εμφανίζεται ισοπαλία κατανομής με κάθε έθνος που σχεδιάζει να εκτελέσει το πρώτο ή το δεύτερο μισό. Πριν από το 2013, η εντολή αποφασίστηκε τυχαία (αν και η χώρα που εκτελεί το έπαθλο εξακολουθεί να αποφασίζεται τυχαία, για να διασφαλιστεί η δικαιοσύνη). Η αλλαγή στη διαδικασία είχε ως στόχο να καταστήσει την επίδειξη πιο συναρπαστική και να εξασφαλίσει ότι όλοι οι διαγωνιζόμενοι είχαν την ευκαιρία να ξεχωρίσουν, εμποδίζοντας εισόδους που είναι πολύ παρόμοιες από την αμοιβαία ακύρωση. Η απόφαση προκάλεσε μικτές αντιδράσεις τόσο από τους οπαδούς όσο και από τους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Ορισμένοι οπαδοί ισχυρίστηκαν ότι υπάρχει κίνδυνος διαφθοράς και ότι η εντολή μπορεί να χειριστεί για να ωφελήσει ορισμένες χώρες, δεδομένου ότι η διαταγή λειτουργίας θεωρείται σημαντική για το αποτέλεσμα. Μετά το διαγωνισμό του 2016, οι μόνες τακτικά αμφισβητούμενες θέσεις στην τρέχουσα σειρά που δεν έχουν κερδίσει ποτέ τον διαγωνισμό είναι αριθμοί 2 και 16, με τη θέση 21 να κερδίζει για πρώτη φορά το 2016. Η θέση 17 έχει τις περισσότερες νίκες, με 7. Θέσεις 25, 26 και 27 δεν έχουν κερδίσει, αλλά υπήρξαν ελάχιστοι τελικοί με πολλούς συμμετέχοντες.
Ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ
Ο διαγωνισμός είχε μια μακροχρόνια βάση θαυμαστών στην κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ και οι διοργανωτές της Eurovision εργάστηκαν ενεργά για να συμπεριλάβουν αυτούς τους θαυμαστές από τη δεκαετία του 1990. Ο Paul Oscar έγινε ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος καλλιτέχνης του διαγωνισμού, όταν εκπροσώπησε την Ισλανδία στο διαγωνισμό του, και το ο διαγωνισμός κερδήθηκε για πρώτη φορά με ΛΟΑΤ+ καλλιτέχνη: η Dana International ήταν η πρώτη trans performer του διαγωνισμού, και κέρδισε το διαγωνισμό για το Ισραήλ με το τραγούδι "Diva". Η επιλογή της Dana International για το διαγωνισμό του 1998 στο Μπέρμιγχαμ, χαρακτηρίστηκε από αντιρρήσεις και απειλές θανάτου από ορθόδοξα θρησκευτικά τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας, και στον διαγωνισμό φέρεται ότι η διαμονή της ήταν στο μοναδικό ξενοδοχείο στο Μπέρμιγχαμ με αλεξίσφαιρα παράθυρα. Αρκετά ανοιχτά μέλη της κοινότητας LGBT+ έχουν προχωρήσει από τότε για να διαγωνιστούν και να κερδίσουν το διαγωνισμό: η Κοντσίτα Βουρστ, η τραγουδίστρια του ανοιχτού γκέι Θόμας Νιούγουιρθ, κέρδισε το διαγωνισμό του για την Αυστρία και ο ανοιχτά αμφιφυλόφιλος ερμηνευτής Ντάνκαν Λόρενς ήταν ο νικητής του διαγωνισμού του  για την Ολλανδία. Η Μαρίγια Σερίφοβιτς, η οποία κέρδισε το διαγωνισμό για τη Σερβία το, βγήκε δημόσια ως λεσβία το 2013. Αρκετά από τα ανταγωνιστικά τραγούδια και παραστάσεις έχουν συμπεριλάβει αναφορές και υπαινιγμούς σε σχέσεις ομοφυλοφίλων: ένα από τα πρώτα νικηφόρα τραγούδια του διαγωνισμού, ο νικητής του Λουξεμβούργου το, "Nous les amoureux", επιβεβαιώθηκε από τον ερμηνευτή του Jean-Claude Pascal ότι περιέχει αναφορές σε έναν ομοφυλόφιλο, στη σχέση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ζευγάρι, που θεωρούνται αμφιλεγόμενες κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις εξακολουθούν να ποινικοποιούνται.
Τα τελευταία χρόνια, διάφορες πολιτικές ιδεολογίες σε ολόκληρη την Ευρώπη συγκρούστηκαν στο πλαίσιο της Eurovision, ιδίως για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Η Τουρκία, όπου κάποτε έστελνε τακτικά συμμετοχές στον διαγωνισμό, κερδίζοντας τον κιόλας μια φορά, αποχώρησε για πρώτη φορά από το διαγωνισμό το, επικαλούμενη δυσαρέσκεια στους κανόνες ψηφοφορίας. Πιο πρόσφατα όταν ρωτήθηκε για την επιστροφή στο διαγωνισμό ο Τούρκος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός TRT ανέφερε τις παραστάσεις των ΛΟΑΤ ως έναν άλλο λόγο για το συνεχιζόμενο μποϊκοτάζ τους. Αφού αρχικά σχεδίαζε να μεταδώσει το διαγωνισμό του 2013, η TRT αποφάσισε τελικά τη μη μετάδοσή της ως απάντηση στην ερμηνεύτρια της Φινλανδίας, Κρίστα Ζίεγκφριντς, της οποίας στη σκηνική παρουσία του τραγουδιού της "Marry Me" η Κρίστα φίλησε μία από τους θηλυκούς χορευτές της. Αν και δεν δόθηκε επίσημος λόγος από τον ουγγρικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό MTVA, αναφέρθηκε ότι η ορατότητα των ΛΟΑΤ στο διαγωνισμό ήταν επίσης καθοριστικός παράγοντας όταν η Ουγγαρία επέλεξε να μην συμμετάσχει στο διαγωνισμό του εν μέσω της αύξησης του συναισθήματος κατά των ΛΟΑΤ στην ουγγρική κυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπάν.
Συμμετοχή του Ισραήλ
Το Ισραήλ έκανε ντεμπούτο για πρώτη φορά στο διαγωνισμό το και έγινε η πρώτη χώρα της Μέσης Ανατολής και η πρώτη μη Ευρωπαϊκή χώρα που συμμετείχε στο διαγωνισμό. Η συμμετοχή του στο διαγωνισμό με την πάροδο των ετών υπήρξε μερικές φορές αμφιλεγόμενη, αλλά παρέμεινε τακτικός συμμετέχων στο διαγωνισμό και στέφθηκε νικητής σε τέσσερις περιπτώσεις. Η πρώτη εμφάνιση της χώρας χαρακτηρίστηκε από αυξημένη παρουσία ασφαλείας στον χώρο του διαγωνισμού στην Πόλη του Λουξεμβούργου από ό,τι θα θεωρούσε φυσιολογικό στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αφού σε λιγότερο από έναν χρόνο πριν είχε γίνει η Σφαγή του Μονάχου, όπου 11 μέλη της ισραηλινής Ολυμπιακής ομάδας του 1972 σκοτώθηκαν από Παλαιστίνιους τρομοκράτες. Ένοπλοι φρουροί τοποθετήθηκαν στο χώρο και το κοινό που παρευρέθηκε προειδοποιήθηκε να μην σταθεί κατά τη διάρκεια της παράστασης με τον κίνδυνο πυροβολισμού.
Η συμμετοχή του Ισραήλ στο διαγωνισμό σημαίνει ότι πολλά αραβικά κράτη που είναι επιλέξιμα να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό επιλέγουν να μην το πράξουν, ωστόσο ορισμένες προσπάθειες έχουν γίνει από ορισμένες χώρες. Η Τυνησία είχε υποβάλει αίτηση συμμετοχής στο διαγωνισμό του και της είχε κληρωθεί η τέταρτη θέση ως σειρά εμφάνισης, αλλά αργότερα αποχώρησε. Το Μαρόκο συμμετείχε για πρώτη φορά, και μέχρι το 2020 τη μόνη φορά, το, όταν το Ισραήλ αποχώρησε από το διαγωνισμό, επειδή διοργανώθηκε την ίδια ημέρα με τον Yom HaShoah. Πιο πρόσφατα, ο Λίβανος είχε εγγραφεί για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό του, και είχε επιλέξει το "Quand tout s'enfuit" ως τη συμμετοχή-ντεμπούτο του, που θα εκτελούσε η Αλίν Λαχούντ. Αφού ενημερώθηκε από την EBU ότι θα έπρεπε να μεταδώσουν ολόκληρο το πρόγραμμα, συμπεριλαμβανομένης της ισραηλινής συμμετοχής, η Télé Liban απάντησε ότι δεν θα μπορούσε να το εγγυηθεί αυτό, καθώς θα ήταν ασυμβίβαστο με τον νόμο του Λιβάνου. Ως εκ τούτου, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός απέσυρε τη συμμετοχή του, με αποτέλεσμα την επιβολή κυρώσεων από την EBU λόγω της καθυστερημένης απόσυρσης.
Πιο πρόσφατα, το, εμφανίστηκαν αρκετά αμφιλεγόμενα περιστατικά πριν από τον διαγωνισμό εκείνου του έτους στο Τελ Αβίβ. Ελήφθησαν και πάλι αιτήματα από τους ορθόδοξους ηγέτες ότι ο διαγωνισμός δεν παρεμβαίνει στο Σάββατο, με μια επιστολή που γράφτηκε από τον Γιαάκοφ Λίτζμαν, αρχηγό του κόμματος υπέρ-Ορθόδοξης Ενωμένης Τορά Ιουδαϊσμού, σε διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες που απαιτούν ο διαγωνισμός να παραβιάσει τώρα την ιερή ημέρα. Οι Shalva Band, μία από τις διαγωνιστικές συμμετοχές στην εθνική επιλογή της χώρας για το διαγωνισμό της ίδιας χρονιάς, τελικά αποσύρθηκε από τον εθνικό τελικό όταν τους είπαν ότι, αν κερδίσουν, θα πρέπει να εκτελέσουν πρόβες το Σάββατο. Το συγκρότημα τελικά ήταν το "interval act" κατά τη διάρκεια του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός του 2019 στο Ισραήλ έλαβε επίσης κλήσεις από διάφορες ομάδες για μποϊκοτάζ της εκδήλωσης, η οποία περιελάμβανε υποστηρικτές του κινήματος μποϊκοτάζ, εκποίησης και κυρώσεων (BDS) ως απάντηση στις πολιτικές της χώρας έναντι των Παλαιστινίων στο τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, καθώς και σε αντίθεση με αυτό που ορισμένοι βλέπουν ως ισραηλινό «ροζ πλύσιμο». Ωστόσο, πολλοί άλλοι έκαναν εκστρατεία εναντίον του μποϊκοτάζ της εκδήλωσης, υποστηρίζοντας ότι οποιοδήποτε πολιτιστικό μποϊκοτάζ θα ήταν αντιθετικό στην προώθηση της ειρήνης στην περιοχή.
Βασισμένες εκπομπές στη Eurovision
Ένας αριθμός εκπομπών και ιμιτασιόν βασισμένων στη Eurovision έχουν παραχθεί στο πέρασμα των χρόνων, κάποιες εθνικές και κάποιες διεθνείς.
Παρόμοιοι διαγωνισμοί που έχουν γίνει, είναι οι εξής:
Βραβεία Barbara Dex
thumb|[[Σλάβκο Κάλεζιτς|Slavko Kalezić – ο νικητής του για το Μαυροβούνιο]] thumb|Nina Kraljić – νικήτρια του για την [[Συμμετοχή της Κροατίας στη Eurovision|Κροατία]] thumb|upright|Trijntje Oosterhuis – νικήτρια του για την [[Συμμετοχή της Ολλανδίας στη Eurovision|Ολλανδία]] Το Βραβείο Barbara Dex είναι ένα ετήσιο βραβείο των φαν του διαγωνισμού για τον καλλιτέχνη με το χειρότερο ντύσιμο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Έχει το όνομά της από την Μπάρμπαρα Ντεξ, η οποία εκπροσώπησε το Βέλγιο στο διαγωνισμό του, και απονεμήθηκε από τη φαν ιστοσελίδα House of Eurovision από το 1997 έως το 2016 και από μια άλλη φαν ιστοσελίδα, Songfestival.be, από το 2017.
Διευκρινήσεις Συμμετοχών
<references group="σ" />
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Eurovision
Δραστικότητα
Δραστικότητα είναι η ιδιότητα των ουσιών να αντιδρούν με άλλες ουσίες. Όσο πιο βίαια αντιδρά γενικά μια ουσία τόσο πιο δραστική θεωρείται. Η δραστικότητα μιας ουσίας δεν προσδιορίζει με ποιες ουσίες αντιδρά αυτή, αλλά μπορεί να εκτιμήσει με πόσες αντιδρά. Γενικά, μία ουσία που έχει χαμηλή δραστικότητα αντιδρά μόνο με ουσίες μεγάλης δραστικότητας.
Οι πιο δραστικές ουσίες θεωρούνται τα άτομα και οι ρίζες, ειδικά το ιόν Υδρογόνου H^{+}. Λιγότερο δραστικές ουσίες θεωρούνται τα ευγενή μέταλλα και τα ευγενή αέρια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χημικές ιδιότητες
Εθνικός Αλεξανδρούπολης (πετοσφαίριση)
Ιστορία
Αποτελεί την πρώτη επαρχιακή ομάδα σε παρουσίες στην Α1 κατηγορία (Βόλεϊλιγκ) με 42 συμμετοχές, και την 6η συνολικά (πίσω μόνο από Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, Ηρακλή, ΠΑΟΚ και Άρη). Αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στο ελληνικό βόλεϊ από άποψη δυναμικής (8 φορές στην πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος), διακρίσεων αλλά και πολλών παικτών που έχουν αναδειχθεί από το σύλλογο κάνοντας τεράστια καριέρα στο ελληνικό και παγκόσμιο βόλεϊ (π.χ. Θανάσης Μουστακίδης, Γκιούρδας, Κουμεντάκης, Ανδρεάδης, Μπάεφ, Ανέστης Δαλακούρας). Παραδοσιακά ο αγωνιστικός κορμός της ομάδας στηρίζεται σε γηγενείς παίκτες και για αυτό η Αλεξανδρούπολη και ο Έβρος θεωρούνται η «μητρόπολη του ελληνικού βόλεϊ», καθώς Εβρίτες πετοσφαιριστές στελεχώνουν για χρόνια όλες τις Εθνικές ομάδες βόλεϊ της Ελλάδας.
Δεκαετία του '70
Ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης μετείχε το 1970-71 στο πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας, που καθιερώθηκε από την ιδρυθείσα ΕΟΠΕ το 1970 αλλά μετά από μια ατυχή πορεία υποβιβάστηκε, γεγονός που αποτέλεσε πλήγμα για την πρόοδο της πετοσφαίρισης στην επαρχία.