cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γαλλίας αποτελείτε από 10 έγχρωμους άντρες οι οποίοι έφτασαν στην χώρα το 1997 από την Αφρική μετά από μεγάλες περιπέτειες έφτασαν να παίζουν στην εθνική και είχαν το όνομα οι μαϊμούδες. (γαλλικά: Équipe de France de football) εκπροσωπεί τη Γαλλία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, τελεί υπό τον έλεγχο της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και αγωνίζεται ως μέλος της UEFA, η οποία περιλαμβάνει τις χώρες της Ευρώπης. Τα παραδοσιακά χρώματα της εθνικής ομάδας είναι το μπλε, το άσπρο και το κόκκινο, τα χρώματα δηλαδή της εθνικής σημαίας της Γαλλίας, γνωστή ως drapeau tricolore, ενώ ο γαλατικός κόκορας αποτελεί το σύμβολο της ομάδας. Η Εθνική Γαλλίας είναι κοινώς γνωστή ως Les Bleus (Οι Μπλε), όνομα το οποίο ισχύει για σχεδόν όλες τις εθνικές όλων των αθλημάτων της χώρας, εξαιτίας των μπλε εμφανίσεων που αυτές προτιμούν.
Η Γαλλία συγκαταλέγεται ανάμεσα στις μεγαλύτερες δυνάμεις του παγκοσμίου ποδοσφαίρου έχοντας κατακτήσει δύο Παγκόσμια Κύπελλα, δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα Συνομοσπονδιών, καθώς και ένα Ολυμπιακό Τουρνουά. Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών 2001, η Γαλλία έγινε, μαζί με την Αργεντινή, η μοναδική εθνική ομάδα που να έχει κατακτήσει τις τρεις πιο σημαντικές διοργανώσεις σε επίπεδο ανδρών που διοργανώνει η ΦΙΦΑ. Η Γαλλία έχει μεγάλη αντιπαλότητα με τη γειτονική της Ιταλία, ενώ σημαντική αντιπαλότητα είναι επίσης αυτή με το Βέλγιο, τη Βραζιλία, την Αγγλία και τη Γερμανία. Η ομάδα έπαιξε τον πρώτο της αγώνα το 1904 και σήμερα αγωνίζεται εντός έδρας κυρίως στο Σταντ ντε Φρανς του Σαιν-Ντενί, ενός προαστίου του Παρισιού.
Η εθνική ομάδα έχει γνωρίσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες της στη διάρκεια τριών μεγάλων «χρυσών γενεών»: κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1950, 1980 και 1990, που είχαν ως αποτέλεσμα σημαντικές πορείες σε μεγάλες διοργανώσεις. Η Γαλλία ήταν μία από τις τέσσερις Ευρωπαϊκές ομάδες που συμμετείχαν στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 και, αν και έχει αποκλειστεί από τα προκριματικά έξι φορές, είναι μια από τις τρεις ομάδες που έχουν συμμετάσχει σε κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο. Το 1958, η ομάδα, οδηγούμενη από τους Ρεϊμόν Κοπά και Ζυστ Φονταίν, κατάφερε να τερματίσει στην τρίτη θέση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το 1984, η Γαλλία, οδηγούμενη από το νικητή της Χρυσής Μπάλας Μισέλ Πλατινί, κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984. Υπό την αρχηγία του Ντιντιέ Ντεσάν και του τρεις φορές Παίκτη της Χρονιάς της ΦΙΦΑ Ζινεντίν Ζιντάν, η Γαλλία έγινε μια από τις οχτώ εθνικές ομάδες που να έχουν κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο και συγκεκριμένα το 1998 όταν και φιλοξένησε τη διοργάνωση. Δύο χρόνια αργότερα, η ομάδα πανηγύρισε και πάλι κατακτώντας το Euro 2000 και έγινε έτσι η κορυφαία ομάδα στην Παγκόσμια Κατάταξη FIFA για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η Γαλλία από τότε έχει προσθέσει στη συλλογή της δύο τίτλους Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, το 2001 και το 2003, όπως και μια συμμετοχή σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006, στον οποίο έχασε 5–3 στη διαδικασία των πέναλτι από την Ιταλία.
Μετά τη μη επιτυχημένη συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, μια μεγάλη αναδιοργάνωση εντός της ομοσπονδίας είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση του προέδρου Ζαν-Πιερ Εσκαλέτ και την πρόσληψη του παλιού διεθνή Λοράν Μπλαν στη θέση του προπονητή. Μετά από την πτώση της στην 27η θέση στην Παγκόσμια Κατάταξη της ΦΙΦΑ τον Σεπτέμβριο του 2010, τη χαμηλότερη θέση της στην ιστορία της, η Γαλλία βρίσκεται αυτό τον καιρό (Ιούνιος 2022) στην 2η θέση.
Γέννηση
thumb|Η ομάδα της Γαλλίας USFSA των Ολυμπιακών Αγώνων του 1900.
Από τα τέλη του 19 αιώνα, ξεκίνησε η οργάνωση αγώνων με τη συμμετοχή εθνικής ομάδας της Γαλλίας, κυρίως υπό την αιγίδα της Ένωσης Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (USFSA). Το 1895, μια «ομάδα επίλεκτων του Παρισιού», αποτελούμενη κυρίως από Βρετανούς παίκτες που διέμεναν στο Παρίσι, αντιμετώπισε μεταξύ άλλων μια ομάδα επίλεκτων από παίκτες αγγλικών συλλόγων.
Η Εθνική Γαλλίας USFSA έδωσε ανάμεσα στο 1900 και το 1904 πέντε διεθνείς αγώνες με αντιπάλους το Βέλγιο, από το οποίο έχασε με 6-2, και ερασιτέχνες Άγγλους, οι οποίοι κέρδισαν σε τέσσερις αγώνες τους Γάλλους. Στη διάρκεια του ποδοσφαιρικού τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του 1900, η εθνική της USFSA, αποτελούμενη από τους παίκτες της Κλαμπ Φρανσαί, κατόρθωσε να κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο. Παρόλα αυτά οι αγώνες αυτοί δεν λαμβάνονται υπόψιν στα επίσημα στατιστικά.
Η δημιουργία της εθνικής ομάδας της Γαλλίας συνδέεται με την ίδρυση της FIFA (FIFA) το 1904. Η επίσημη ιστορία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γαλλίας ξεκινά την 1η Μαΐου 1904 στις Βρυξέλλες, με μια ισοπαλία απέναντι στο Βέλγιο με 3-3. Ο πρώτος Γάλλος σκόρερ ήταν ο Λουί Μενιέ και ο πρώτος αρχηγός ο Φερνάν Κανέλ. Η Γαλλία έδωσε εκείνη τη χρονιά έναν δεύτερο ανεπίσημο αγώνα με αντίπαλο την Ουνιόν Σαιντ-Ζιλουάζ στις 27 Μαΐου 1904. Το 1905, η Γαλλία έδωσε τον πρώτο της εντός έδρας αγώνα με αντίπαλο την Ελβετία οπότε πέτυχε την πρώτη νίκη στην ιστορία της.
Οι χρονιές που ακολούθησαν αποδείχθηκαν λιγότερο λαμπρές. Η Αγγλία με το πιο βαρύ σκορ στην ιστορία της, 15-0. Pragma:no-cache
thumb|upright=1.5|left|Ο αγώνας Γαλλία-Ελβετία το 1905 στο Παρκ ντε Πρενς, ήταν ο δεύτερος αγώνας στην ιστορία της Εθνικής Γαλλίας.
Η αποκλεισμένη από τη ΦΙΦΑ στις 7 Ιουνίου 1908 αλλά ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (CIO), η Ένωση Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων ήταν ακόμη υπεύθυνη για την επιλογή των εθνικών ομάδων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908. Παρά αυτή την εξασθενημένη θέση, επέλεξε δύο ομάδες της Γαλλίας Α' και Β' για να εκπροσωπήσουν τη χώρα στο Λονδίνο. Οι κανονισμοί επέτρεπαν τότε τη χρήση δύο εθνικών ομάδων, αλλά η Γαλλία ήταν η μοναδική χώρα που έκανε χρήση αυτού του κανονισμού. Επιπλέον, διάφορα περιστατικά έλαβαν χώρα μεταξύ των παικτών της USFSA, ενώ αριθμός 44 Γάλλων παικτών που είχαν επιλεγεί έφτασαν ανήμερα του αγώνα στο τόπο διεξαγωγής της διοργάνωσης μετά από ένα μακρύ ταξίδι μέσω τρένου και πλοίου. Τελικά η αποτυχία ήταν ολοκληρωτική: η γαλλική ομάδα υπέστη δύο βαριές ήττες από τη Δανία με τρεις μέρες διαφορά μεταξύ τους (0-9 και 1-17) στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Αυτοί οι δύο αγώνες μετρούν ως επίσημοι αγώνες της Εθνικής Γαλλίας Α' (αγώνες 11 και 12).
Από τον αγώνα με αντίπαλο το Βέλγιο στις 9 Μαΐου 1908, τις κλήσεις κλήσεις των διεθνών αναλαμβάνει η Γαλλική Πανομοσπονδιακή Επιτροπή (CFI), ως μοναδική ομοσπονδία που αναγνωρίζεται από τη ΦΙΦΑ.
Το 1912, η CFI δεν κατάφερε να συμφωνήσει με την USFSA για να κατεβάσουν ομάδα της Γαλλίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης παρότι προσπαθούσαν μέχρι και την τελευταία στιγμή, αλλά μάταια. Τον Ιούνιο, η Γαλλία αναγκάστηκε να δηλώσει και επίσημα την αδυναμία της να κατεβάσει ομάδα. Παρά αυτές τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των διάφορων ομοσπονδιών που συνυπήρχαν στη μητροπολιτική Γαλλία, και κατέστησαν αδύνατη την επιλογή των έντεκα καλύτερων παικτών σε όλη τη χώρα, σημειώθηκαν μερικές καλές εμφανίσεις όπως η νίκη απέναντι στην Ιταλία στο Τορίνο το 1912, χάρη σε ένα χατ-τρικ του Εζέν Μες (3-4).
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος διέκοψε τις δραστηριότητες της Εθνικής Γαλλίας και επέφερε τον θάνατο 17 διεθνών της.
Η ίδρυση της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FFF) το 1919 έδωσε τη δυνατότητα στην Εθνική Γαλλίας να αναδιοργανωθεί προς το καλύτερο. Η USFSA τελικά προσαρτήθηκε από την FFF το 1921, κάτι που επέτρεψε στους Μπλε να είναι πλέον και επίσημα η Εθνική Γαλλίας και όχι απλώς μια ομάδα επίλεκτων που ανήκε στη μία ή στην άλλη ομοσπονδία. Η πρώτη νίκη απέναντι στους Άγγλους (2-1) στις 5 Μαΐου 1921 αποτέλεσε την πραγματική αρχή μιας Εθνικής Γαλλίας που πλέον χρησιμοποιούσε τους καλύτερους παίκτες στη χώρα.
Το 1923, η ομάδα της Γαλλίας γνώρισε μια μαύρη χρονιά με έξι ήττες σε έξι αγώνες, ανάμεσά τους μια βαριά ήττα (8-1) στο Άμστερνταμ από την Ολλανδία. Με στόχο να σταματήσει η αιμορραγία ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 1924 που διοργάνωνε η Γαλλία, προσελήφθη ο Βρετανός προπονητής Τσαρλς Γκρίφιθς. Παρά το πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα με μια νίκη απέναντι στο Βέλγιο στις 13 Ιανουαρίου 1924, η Γαλλία ηττήθηκε στη συνέχεια από την Ελβετία τον Μάρτιο. Ο Γκρίφιθς δέχτηκε έντονη κριτική για την επιλογή παικτών που αγωνίζονταν στην επαρχία. Εκείνη τη χρονιά πάντως, ο τελικός του Κυπέλλου Γαλλίας κατακτήθηκε για πρώτη φορά από μια επαρχιακή ομάδα: την Ολιμπίκ Μαρσέιγ με αντίπαλο μια άλλη επαρχιακή ομάδα, την ΦΚ Σετ. Για την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων, η Γαλλία αναμετρήθηκε με την Αγγλία και την αγγλική ομάδα της Γουέστ Χαμ. Μετά από μια ήττα από τους Άγγλους, η νίκη επί των ξανάδωσε δύναμη και κουράγιο στους Γάλλους.
Μετά την κλήρωση του τουρνουά ποδοσφαίρου των Ολυμπιακών Αγώνων, η Γαλλία απαλλάχθηκε από τη φάση των ομίλων και ξεκίνησε στη διοργάνωση απευθείας από τη φάση των 16. Στις 27 Μαΐου 1924, οι Tricolores κέρδισαν με άνεση τη Λετονία (7-0) και προκρίθηκαν για τα προημιτελικά του θεσμού. Εκεί αντιμετώπισαν την Ουρουγουάη, ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης. Οι Γάλλοι ηττήθηκαν με 5-1 και αποκλείστηκαν.
Δεκαετία 1930
left|thumb|Οι [[Λουσιέν Λοράν και Μαρσέλ Λανγκιγιέ στη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1930]]
Αν και παίκτες προερχόμενοι από την Ντιβιζιόν 2, οι Τεπό, Μαιρές, Αστόν, Νικολά, Ριό, Βεριέστ και Κέλερ κλήθηκαν ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1934 στην Ιταλία. Στη διάρκεια αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η Γαλλία αντιμετώπισε στον πρώτο γύρο την Αυστρία, που ήταν ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης. Στις 27 Μαΐου 1934, η Γαλλία ηττήθηκε με 3-2 μετά από παράταση. Με την επιστροφή τους στο Παρίσι, στις 30 Μαΐου 1934, οι Γάλλοι διεθνείς γνώρισαν υποδοχή ηρώων από 4.000 άτομα που ήρθαν να τους τιμήσουν.
Λίγο πριν από την έναρξη του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, η Εθνική Γαλλίας είχε μια περίοδο καλών αποτελεσμάτων. Στους δεκατρείς αγώνες που έδωσε από το 1938 ως το 1939, κέρδισε οχτώ φορές, σημείωσε τρεις ισοπαλίες, και ηττήθηκε τρεις φορές: δύο από την Ιταλία και μία από την Αγγλία. Οι Μπλε ανακάλυψαν έναν νεαρό ταλαντούχο τερματοφύλακα, τον Ζυλιέν Νταρουί, και ένα επιθετικό με εξαιρετική ντρίμπλα και πάσα, τον Λαρμπί Μπεν Μπαρέκ. Στις 28 Ιανουαρίου 1940, η Γαλλία κέρδισε την Πορτογαλία με 3-2 στον 46ο αγώνα του αρχηγού Ετιέν Ματλέρ που έγινε ο πρώτος σε συμμετοχές με την Εθνική, ενώ ήταν και ο τελευταίος αγώνας της ομάδας πριν τη στρατιωτική ήττα από τη Γερμανία και την επακόλουθη κατοχή.
Χρυσή Γενιά (Δεκαετία 1950)
Οργανωμένη κυρίως πάνω στον κορμό των παικτών που επέζησαν του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με σημαντικότερους τους Νταρουί και Μπεν Μπαρέκ, η ομάδα της Γαλλίας σύντομα πλαισιώθηκε από μια νέα ταλαντούχα γενιά αποτελούμενη από τους Μπαράτ, Μαρς, Κουισάρ, Προυφ. Η ομάδα αυτή πέτυχε επιβλητική νίκη με 0-4 μέσα στην Τσεχοσλοβακία το 1948, αλλά έχασε για λίγο την πρόκριση στο Μουντιάλ της Βραζιλίας του 1950, αποκλειόμενη από τη Γιουγκοσλαβία, μετά από έναν αγώνα νοκ άουτ που έλαβε χώρα στη Φλωρεντία (ήττα 3-2 στην παράταση).
Οι Bleus σημείωσαν πάντως ορισμένα αξιοπρόσεκτα αποτελέσματα όπως μια ισοπαλία 2-2 το 1951 απέναντι στην Αγγλία στο Χάιμπουρι. Λίγο έλειψε η Εθνική Γαλλίας των Βινιάλ, Ζονκέ, Μπαράτ και Φλαμιόν να είναι η πρώτη ομάδα της ηπειρωτικής Ευρώπης που να καταφέρει να κερδίσει τους Άγγλους στη χώρα τους, κάτι που πέτυχαν οι Ούγγροι δύο χρόνια αργότερα.
Η χρυσή γενιά των Φονταίν, Κοπά, Πιαντονί, Βενσάν, Πενβέρν, Βισνιέσκι, Ζονκέ και Σιζοφσκί έρχεται να συνεχίσει τα επιτεύγματα αυτής της γενιάς του 1951. Η Γαλλία έγινε τότε μια από τις καλύτερες εθνικές ομάδες παγκοσμίως, αν και απέτυχε να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 που έλαβε χώρα στη Σουηδία, η Εθνική Γαλλίας πραγματοποίησε καλή πορεία φτάνοντας στην τρίτη θέση της διοργάνωσης. Ο Ζυστ Φονταίν πέτυχε 13 από τα 23 τέρματα της Γαλλίας, στην οποία κανείς δεν πίστευε. Μετά από νίκες με 7-3 απέναντι στην Παραγουάη, 2-3 τη Γιουγκοσλαβία και 2-1 τη Σκωτία, η Γαλλία τέλειωσε πρώτη στον όμιλό της. Στα προημιτελικά, οι Bleus κατέβαλαν εύκολα την αντίσταση της Βορείου Ιρλανδίας (4-0). Στα ημιτελικά, που έγιναν στις 24 Ιουνίου στη Στοκχόλμη, η Γαλλία αντιμετώπισε τη Βραζιλία του νεαρού Πελέ. Ενώ αντιμετώπιζε τη Βραζιλία, η Εθνική Γαλλίας έχασε τον αρχηγό της και κεντρικό αμυντικό Ζονκέ, που τραυματίστηκε. Οι Γάλλοι τελικά ηττήθηκαν με 2-5. Τελικά τερμάτισαν στο βάθρο χάρη σε μια τελευταία επιτυχία με 6-3 επί της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που σηματοδοτήθηκε από τα τέσσερα τέρματα που πετυχαίνει ο Φονταίν στη διάρκεια αυτού του αγώνα. Η Γαλλία τερμάτισε έχοντας την καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, η Γαλλία πήρε μέρος τον Οκτώβριο του 1958 στη φάση των 16 του νεοσύστατου «Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Εθνών». Απέκλεισε την Ελλάδα και στη συνέχεια ηττήθηκε από την Αυστρία στα προημιτελικά. Η Γαλλία επιλέχθηκε να διοργανώσει την τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1960. Η Γαλλία έχασε όμως πολλούς από τους βασικούς της ομάδας του 1958: Κοπά, Πιαντονί, Φονταίν, Ρεμετέ και Ρεϊμόν Κελμπέλ. Στις 6 Ιουλίου 1960, η Γαλλία αντιμετώπισε τη Γιουγκοσλαβία ενώπιον ενός γεμάτου Παρκ ντε Πρενς (26.370 θεατές). Ενώ προηγούνταν με 4-2 δεκαπέντε λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα, τελικά ηττήθηκε με 5-4. Στις 9 Ιουλίου 1960, η Γαλλία έδωσε στη Μασσαλία τον μικρό τελικό απέναντι στην Τσεχοσλοβακία. Σε ένα άδειο στάδιο Βελοντρόμ (9.438 θεατές), η Γαλλία γνώρισε την ήττα με 2-0.
Μετά το Euro, η Γαλλία κέρδισε τη Φινλανδία στα πλαίσια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962 και στη συνέχεια παραχώρησε ισοπαλία στην Πολωνία πριν ηττηθεί με βαρύ σκορ από την Ελβετία (6-2). Μετά από αυτή την ήττα, δύο από τα τρία μέλη της αρμόδιας επιτροπής για τις κλήσεις των διεθνών, οι Αλέξ Τεπό και Ζαν Γκοτρού, παραιτήθηκαν, αφήνοντας τον Ζωρζ Βεριέστ μόνο στη λήψη αποφάσεων.
Τρέχουσα σύνθεση
Οι παρακάτω παίκτες επιλέχτηκαν για το Μουντιάλ του 2018. Οι συμμετοχές και τα γκολ ισχύουν ως την 15η Ιουλίου 2018 μετά από τον αγώνα απέναντι στην Κροατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο)
Ένωση Αρχείων και Εγγραφών
Η Ένωση Αρχείων και Εγγραφών (αγγλ. Archives and Records Association - ARA) αποτελεί τον οργανισμό, ο οποίος εκπροσωπεί όσους απασχολούνται στον τομέα των αρχείων και των εγγραφών του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας και εργάζεται για την προώθηση του έργου τους.
Σκοπός
Η ARA μέσα από το έργο της εστιάζει στην υποστήριξη του έργου όσων απασχολούνται επαγγελματικά στις εργασίες που σχετίζονται με τα αρχεία και στην προώθηση των επαγγελματικών τους συμφερόντων. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η ARA επιδιώκει να αποτελέσει την ενιαία φωνή για όλα τα θέματα που σχετίζονται με τον τομέα των αρχείων στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία. Για την επιτυχή ολοκλήρωση της αποστολής της, η ARA έχει θέσει τις εξής στρατηγικές προτεραιότητες :
Μέλη
Οργανισμοί, ιδρύματα και άτομα, τα οποία σχετίζονται με τον τομέα των Αρχείων και επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο της ARA, έχουν τη δυνατότητα να ενταχθούν σε κάποια από τις διαθέσιμες κατηγορίες μελών. Τα μέλη της ARA διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες, οι οποίες υποδιαιρούνται σε υποκατηγορίες ως εξής:
Δράση
Η ARA μέσα από τη δράση της επιδιώκει να υποστηρίξει και να ενισχύσει το επάγγελμα της αρχειακής διατήρησης και εργάζεται για την προώθηση του έργου όσων απασχολούνται στις σχετικές εργασίες του συγκεκριμένου επαγγελματικού τομέα. Αναλυτικότερα, παρέχει στα μέλη της ευκαιρίες κατάρτισης και επαγγελματικής ανάπτυξης και εκπροσωπεί τα συμφέροντα του επαγγέλματος της συντήρησης των αρχείων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Παράλληλα, εκδίδει το μηνιαίο περιοδικό με τίτλο «ARC Magazine», το οποίο διατίθεται στα μέλη της σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή και παρέχει πληροφόρηση σχετική με τον τομέα των αρχείων και το έργο της ARA. Σε ετήσια συχνότητα διεξάγει ένα συνέδριο (ARA Conference), όπου οι συμμετέχοντες ενημερώνονται για ζητήματα του χώρου και ανταλλάσσουν ιδέες και απόψεις σχετικά με τα συγκεκριμένα ζητήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Αβδελλερό
Το Αβδελλερό είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Αβδελλερό βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Λάρνακας. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με την Αθηένου, στα ανατολικά με τους Τρούλλους, στα νότια με την Αραδίππου, στα νοτιοδυτικά με την Κόσιη, στα δυτικά με τη Λουρουκίνα και στα βορειοδυτικά με το Πετροφάνι.
Ιστορία
Πιθανολογείται ότι το Αβδελλερό δημιουργήθηκε στη μέση της περιόδου της Τουρκοκρατίας (1670-1770). Το πιθανότερο είναι να δημιουργήθηκε από κάποιους βοσκούς που έκτισαν εκεί τα σπίτια και τις μάντρες τους. Η περιοχή προσφερόταν κυρίως για κτηνοτροφικούς σκοπούς.
Κύρια εκκλησία της κοινότητας είναι ο ενοριακός ναός ο οποίος είναι αφιερωμένος στην Παναγία την Αιματούσα, την επονομαζόμενη και Αβδελλερού ή Αβδελλερκώτισσα. Επιπλέον, στην κοινότητα υπάρχει και η γυναικεία Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Επιπρόσθετα, στην κοινότητα υπάρχουν διάφορα εξωκλήσια, όπως το εξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας, το εξωκλήσι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, το εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου και το Αγίασμα στο Παρεκκλήσι της Παναγίας.
Ονομασία
Για την προέλευση της ονομασίας της κοινότητας υπάρχουν δύο εκδοχές:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας αυξάνεται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες. Στην πρώτη απογραφή που έγινε στην Κύπρο, οι κάτοικοι της κοινότητας ήταν 47. Ήταν βοσκού και γεωργοί. Στις επόμενες απογραφές ο πληθυσμός παρουσιάζει αυξομειώσεις. Το 1973 παρουσίασε μεγάλη μείωση. Ωστόσο, από την απογραφή του 1992 και μετέπειτα ο πληθυσμός της κοινότητας αυξάνεται.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Μπιλ Γκόλντμπεργκ
thumb|right|220px|Ο Μπίλ Γκόλντμπεργκ το 2007.Ο Γουίλιαμ Σκοτ («Μπίλι») Γκόλντμπεργκ (William Scott "Bill" Goldberg, 27 Δεκεμβρίου 1966) είναι Αμερικανός παλαιστής Επί μία πενταετία υπήρξε επίσης, αθλητής ράγκμπι, ενώ είναι και ενεργός ηθοποιός.
Παλαιστική καριέρα
Ο "Γκόλντμπεργκ" (με αυτό το όνομα εμφανίζεται στα ρινγκ), έχει περάσει από τις δύο πιο μεγάλες εταιρείες της επαγγελματικής πάλης όλων των εποχών. Το WCW και το WWE. Είναι διάσημος για το εντυπωσιακό αήττητο σερί του (173 νίκες - 0 ήττες) σε αγώνες ένας εναντίον ενός, που έχει γίνει επίσημο από πολλούς και από άλλους είναι αμφισβητούμενο. Έχει κατακτήσει δύο φορές τον Παγκόσμιο τίτλο, μια του WCW και μια του WWE. Είναι πρωταθλητής του Ομαδικού Πρωταθλήματος WCW μια φορά με τον Μπρετ Χαρτ και έχει κατακτήσει μια φορά το Πρωτάθλημα WWE Ηνωμένων Πολιτειών. Με την επαγγελματική πάλη, ασχολήθηκε από 1997 έως το 2004. Στις 17 Οκτωβρίου 2016 έκανε την μεγάλη επιστροφή στο WWE έπειτα απο 12 χρόνια, έπειτα από πρόκληση που δέχτηκε από τον Μπροκ Λέσναρ. Οι δυο τους ήρθαν αντιμέτωποι στο Survivor Series στις 20 Νοεμβρίου 2016 με τον Γκόλντμπεργκ να φεύγει νικητής σε διάστημα μόλις 2 λεπτών.
Καριέρα στο ράγκμπι
Πριν ασχοληθεί με την πάλη, ήταν παίκτης του ράγκμπι, ένα σπορ πολύ διαδεδομένο στην Αμερική. Από το 1990 έως το 1995, αγωνίστηκε ως αμυντικός. Ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος, αλλά λόγω ενός τραυματισμού δεν κατάφερε να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο, ενώ ο ίδιος δεν είχε στόχο να πετύχει στο συγκεκριμένο άθλημα.
Ηθοποιία και άλλα
Η καριέρα ως ηθοποιός ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το 1998-1999. Έχει παίξει σε πάρα πολλές ταινίες και σειρές της τηλεόρασης. Συνήθως υποδύεται μικρούς ρόλους, ρόλους κομπάρσου, αλλά έχει περάσει και από πρωταγωνιστής. Εκτός της ηθοποιίας, έχει ασχοληθεί και με τον σχολιασμό αγώνων μεικτών πολεμικών τεχνών. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι αν ήταν μικρότερος σε ηλικία, θα ήθελε μια καριέρα στις μεικτές πολεμικές τέχνες.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Τάλσα της Οκλαχόμα. Η μητέρα του ήταν βιολονίστα και ασχολιόταν με την κηπουρική, ενώ ο πατέρας του γυναικολόγος και μαιευτήρας. Οι δυο τους δεν τα πήγαιναν καλά για πολλά χρόνια έως ότου χώρισαν. Το 2006, ο πατέρας του Γκόλντμπεργκ, έφυγε από την ζωή. Ο Μπίλι έχει ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό και δηλώνει περήφανος που είναι Εβραίος. Στις 10 Απριλίου του 2005, παντρεύτηκε την Ουάντα Φέρατον. Μαζί έχουν έναν γιο με το όνομα Κέιτζ.
Φιλανθρωπίες και επιχειρηματικότητα
Ο Γκόλντμπεργκ, είναι φιλόζωος και κάθε χρόνο συνδράμει ποσό και κάνει αγώνες για την προστασία των ζώων. Επίσης, συμμετέχει σε πρόγραμμα για την βοήθεια ανθρώπων με καρκίνο και κάθε χρόνο δίνει το παρών σε αγώνα ράγκμπι, με τα έσοδα να πηγαίνουν σε σκοπούς για το αντικαρκινικό πρόγραμμα. Στην ιδιοκτησία του, έχει γυμναστήρια διαφόρων πολεμικών τεχνών, ενώ τέλος είναι συλλέκτης παλαιών αυτοκινήτων που είναι αντίκες.
Ρόμπιν Τόμας (μαθηματικός)
Ο Ρόμπιν Τόμας (Αγγλικά: Robin Thomas, 22 Αυγούστου 1962 – 26 Μαρτίου 2020) ήταν μαθηματικός που εργαζόταν στη θεωρία γραφημάτων στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια.
Ο Thomas έλαβε το διδακτορικό του το 1985 από το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας (τώρα Τσεχική Δημοκρατία ), υπό την επίβλεψη του Jaroslav Nešetřil. Έγινε μέλος της σχολής στο Georgia Tech το 1989, και έγινε καθηγητής Regents εκεί, υπηρετώντας για λίγο ως Πρόεδρος του τμήματος.
Στις 26 Μαρτίου 2020 πέθανε από Πλάγια Αμυοτροφική Σκλήρυνση σε ηλικία 57 ετών μετά από 12 χρόνια μάχης με την ασθένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί
Γεώργιος Κορμάς
Ο Γεώργιος Κορμάς ήταν αγωνιστής του 1821. Γεννήθηκε στο χωριό Κεφαλινός του Νομού Μεσσηνίας το 1785 και απεβίωσε το 1845. Ήταν αδελφός του Οπλαρχηγού Ηλία Κορμά που έπεσε ηρωικά στο Μανιάκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Γεωργιος
Μεσιέ 41
Το Μεσιέ 41 (γνωστό και ως Μ41 και NGC 2287) είναι ανοικτό σμήνος αστέρων σε απόσταση περίπου 2.300 ετών φωτός στον αστερισμό Μέγας Κύων.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 41 ανακαλύφθηκε από τον Giovanni Batista Hodierna πριν το 1654 και πιθανότατα ήταν γνωστό στον Αριστοτέλη το 325 Π.Χ.. Το 1765 ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό του.
Περιγραφή
Το Μεσιέ 41 περιλαμβάνει περίπου 100 άστρα, συμπεριλαμβανομένων και πολλών κόκκινων και πορτοκαλί γιγάντων, ο λαμπρότερος των οποίων έχει μέγεθος 6.9 και φασματικό τύπο Κ3 και βρίσκεται κοντά στο κέντρο του σμήνους. Η ηλικία του σμήνους είναι περίπου 200 εκατομμύρια έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
41 2287 Κατηγορία:Μέγας Κύων
Όλα στον αέρα
Όλα στον αέρα είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής σειράς που προβλήθηκε από το Mega Channel τη τηλεοπτική σεζόν 2008-2009. Η σειρά αποτελεί διασκευή της ισπανικής σειράς "Fuera De Control" που προβλήθηκε το 2006 από το τηλεοπτικό δίκτυο La 1. Τη διασκευή του σεναρίου στα ελληνικά ανέλαβε ο Φίλιππος Δεσύλλας ενώ τη σκηνοθεσία η Αμαλία Γιαννίκου.
Τα πρώτα 13 επεισόδια της σειράς αποτελούν διασκευή από τη σειρά "Fuera De Control" ενώ τα υπόλοιπα 13 βασίζονται σε πρωτότυπο ελληνικό σενάριο.
Πλοκή
Η σειρά παρουσιάζει τις σχέσεις κάποιων ανθρώπων που εργάζονται στην παραγωγή μίας τηλεοπτικής εκπομπής. Η παρουσιάστρια και αρχισυντάκτρια αυτής, Σόνια Καρυδά, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην επαγγελματική και προσωπική ζωή. Στο κανάλι συναναστρέφεται με έναν κάμερα μαν τον Άρη με τον οποίο ερωτεύεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Πολυξένη (μυθολογία)
Η Πολυξένη ήταν η μικρότερη από τις κόρες του βασιλιά Πρίαμου και της Εκάβης, βασιλέων της Τροίας, αδερφή του Έκτορα, του Πάρι και της Κασσάνδρας.
Ο μύθος
Σύμφωνα με ένα μύθο, την ερωτεύτηκε ο Αχιλλέας. Το φάντασμά του εμφανίστηκε στους επιζώντες του πολέμου, ζητώντας να θυσιαστεί η Πολυξένη. Το έκανε ο ίδιος ο γιος του, ο Νεοπτόλεμος, σκοτώνοντάς την πάνω από τον τάφο του Αχιλλέα. Σε έναν άλλο μύθο, η Πολυξένη αυτοκτονεί πάνω από τον τάφο του ήρωα. Ο μύθος της Πολυξένης περιγράφεται στις τραγωδίες του Ευριπίδη Εκάβη και Τρωάδες. Τραγωδία του Σοφοκλή με τον τίτλο «Πολυξένη», δεν σώζεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Ανθρωποθυσία
Ευαγγελική Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ευαγγελική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Ορθόδοξο Χριστιανικό κίνημα με ρίζες στον Ευαγγελικό Προτεσταντισμό, και ιδιαίτερα στην σπουδαστική ιεραποστολική διακονία Campus Crusade for Christ.
Η Εκκλησία δημιουργήθηκε το 1979, από ένα δίκτυο κατ' οίκον συνάξεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, που ήδη από το 1973 είχε ξεκινήσει να αναζητά την αρχαία μορφή της χριστιανικής πίστης. Το 1987, η πεποίθηση πως υπήρχε ανάγκη Αποστολικής διαδοχής, οδήγησε τα περισσότερα μέλη να ενταχθούν στην Αμερικανική αρχιεπισκοπή του Πατριαρχείου της Αντιοχείας. Τη δεκαετία του 1990, 20 ενορίες ενώθηκαν επίσης με την Αντιοχειανή αρχιεπισκοπή, ενώ κάποιες άλλες ενώθηκαν με την αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική. Όσες εκκλησίες απέμειναν, εξακολουθούν μέχρι σήμερα να χρησιμοποιούν τον τίτλο της Ευαγγελικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Σήμερα, η Ευαγγελική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει 15 κοινότητες: 5 στις Ηνωμένες Πολιτείες, 4 στην Ρουάντα, 4 στο Μπουρούντι, 1 στον Καναδά και 1 στη Σουηδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτεσταντικές εκκλησίες Κατηγορία:Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες
Μηναίο του Μπράτκοβ
Το Μηναίο του Μπράτκοβ (σερβικά : Братков минеј) είναι μεσαιωνικό χειρόγραφο Σερβικό ορθόδοξο ημερολόγιο (μηναίον) του 13ου αιώνα. Ονομάζεται έτσι από τον συγγραφέα του, Μπράτκοβ. Είναι το παλαιότερο μηναίο στη σερβική λογοτεχνία. Είναι γραμμένο σε περγαμηνή, κατά τη εποχή του βασιλιά Βλάντιλαβ (1234-1243), στα κυριλλικά και την παλιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα.
Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα μέρη, τα οποία ομαδοποιούνται σε μία "προσευχή" για κάθε μήνα από τον Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο, γραμμένο κατά το τελευταίο τρίμηνο του 13ου αιώνα, ενώ το υπόλοιπο είναι γραμμένο στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα.
Το βιβλίο περιέχει επίσης τμήματα των προσευχών του Αγίου Ναούμ της Αχρίδας (περ. 830 - 910).
Ανήκε στα χειρόγραφα της παλιάς εθνικής βιβλιοθήκης της Σερβίας και, καθώς τα περισσότερα από τα χειρόγραφα από τα αρχεία της εξαφανίστηκαν, κλάπηκαν από τις δυνάμεις κατοχής, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατέληξε στη Γερμανία, όπου αγοράστηκε το 1969. Από τότε φυλάσσεται στα αρχεία της νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης της Σερβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα
Cosplay
Το cosplay (ιαπωνικά: コスプレ, Λατινισμός Χέπμπορν: kosupure), από τη σύμπτυξη των αγγλικών λέξεων costume play, είναι παράσταση μίμησης κοστούμια χαρακτήρων από διάφορα είδη τέχνης, συνήθως βιντεοπαιχνιδιών, κόμικ, μάνγκα ή άνιμε.
Είναι φαινόμενο περισσότερο συνηθισμένο στην Ιαπωνία, την Αμερική και τη δυτική Ευρώπη, από τα τέλη του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα.
Χαρακτηριστικά
Πολλές φορές μπερδεύεται με τις απόκριες και το Halloween, ωστόσο δεν σχετίζεται με αυτά τα γεγονότα. Τα κοστούμια cosplay είναι υψηλής ποιότητας και τιμής, και θεωρούνται σπάνια και δυσεύρετα. Σε αντίθεση με τις αποκριάτικες ενδυμασίες, τα κοστούμια του cosplay αποτυπώνουν την κάθε λεπτομέρεια της φιγούρας από την οποία αντλούν έμπνευση, και χρησιμοποιούνται σε διαγωνισμούς και εκδηλώσεις, ακόμα και για επαγγελματικούς σκοπούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Fandom Κατηγορία:Ορολογία anime και manga
Βαλδουίνος Β΄ του Κουρτεναί
thumb|right|250px|Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ' δέχεται το ακάνθινο στεφάνι απο τον Βαλδουίνο Β' - μικρογραφία 14ου αιώνα. thumb|right|250px|Ο Λατίνος αυτοκράτορας Βαλδουίνος Β΄ αποχαιρετά τον μικρό Μάρκο Πόλο με τον πατέρα του και τον θείο του οι οποίοι αναχωρούν απο την Κωνσταντινούπολη για την Ασία (1260) - Μικρογραφία (1410), Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων. thumb|right|250px|Το ακάνθινο στεφάνι του Ιησού το οποίο δόθηκε απο τον Βαλδουίνο Β' στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ'
Ο Βαλδουίνος Β΄ του Κουρτεναί (Δεκέμβριος 1217 - Οκτώβριος 1273) τελευταίος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (1228 - 1261), μέλος του Οίκου του Κουρτεναί νεώτερου κλάδου του Οίκου των Καπετιδών ήταν μικρότερος γιος και παιδί του Πέτρου Β΄ του Κουρτεναί και της Γιολάντας της Φλάνδρας.
Κληρονόμος της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης
Οι πρώτοι αυτοκράτορες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης και Ερρίκος της Φλάνδρας ήταν αδελφοί της μητέρας του Γιολάντας. Μετά τον θάνατο του τελευταίου (1216) οι Λατίνοι βαρόνοι εξέλεξαν νέο αυτοκράτορα τον πατέρα του σαν γαμπρό του προηγούμενου. Στον δρόμο για την Κωνσταντινούπολη ο πατέρας του αιχμαλωτίστηκε από τον Δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα (1217) και παρέμεινε αντιβασιλιάς η μητέρα του Γιολάντα, μετά τον θάνατο της μητέρας του (1217) και την παραίτηση του μεγαλύτερου γιου της Φιλίππου νέος αυτοκράτορας εξελέγη ο δεύτερος γιος της Ροβέρτος του Κουρτεναί. Μετά τον θάνατο του Ροβέρτου (1228) και την παραίτηση του τρίτου αδελφού Ερρίκου νέος αυτοκράτορας εξελέγη ο μικρότερος αδελφός τους Βαλδουίνος Β' ο οποίος ήταν παιδί 11 ετών.
Την αντιβασιλεία στην αρχή ανέλαβε η αδελφή του Μαρία του Κουρτεναί η οποία ήταν τότε 24 ετών αλλά πέθανε πρόωρα σε 8 μήνες, οι Λατίνοι ευγενείς στη συνέχεια εξέλεξαν αντιβασιλιά τον γηραιό στρατηγό Ιωάννη της Βρυέννης, τιτλούχο βασιλιά των Ιεροσολύμων λόγω της πρώτης συζύγου του Μαρίας του Μομφερράτου. Η Μαρία του Μομφερράτου που είχε αποβιώσει από το 1212 ήταν κληρονόμος του βασιλείου της Ιερουσαλήμ από τη μητέρα της Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ εγγονή των βασιλέων Φούλκωνος των Ιεροσολύμων και Μελισσάνθης. Ο μικρός Βαλδουίνος Β' παντρεύτηκε τη Μαρία των Μπριέν κόρη του γηραιού στρατηγού από τον τρίτο γάμο του με τη Βερενγκέλα της Λεόν κόρη του Αλφόνσου Θ΄ της Λεόν. Η Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης παρουσίασε μεγάλη κατάπτωση μετά τον θάνατο του Ερρίκου της Φλάνδρας (1216) και οι Βυζαντινοί πήραν ξανά το πάνω χέρι, οι Λατίνοι είχαν ελπίδες ότι ο έμπειρος και ικανότατος στρατηγός Ιωάννης του Μπριέν θα τους δώσει ξανά τη χαμένη τους δύναμη.
Περιοδείες στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης
Το 1237 ο Βαλδουίνος Β' έδωσε ως ενέχυρο με το ποσό των 13.134 χρυσών νομισμάτων το Ακάνθινο Στεφάνι του Ιησού σε Βενετούς εμπόρους, και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη μέσω Γερμανίας και Ουγγαρίας με μεγάλο στρατό (1240). Την επόμενη διετία (1245 - 1247) έκανε ξανά περιοδεία στις Ευρωπαϊκές αυλές για βοήθεια, την περίοδο της απουσίας του την εξουσία ασκούσαν η αυτοκράτειρα Μαρία των Μπριέν και ο Φίλιππος του Τουσί. Συναντήθηκε με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Άγιο (1249) στη Δαμιέτη και αντάλλαξε μια σειρά από πολύτιμα αντικείμενα όπως και το ακάνθινο στεφάνι με χρήματα.
Ανατροπή από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο
Η οικονομική του τραγωδία τον οδήγησε να προσφέρει σαν εγγύηση στους Βενετούς εμπόρους ακόμα και τον μοναδικό γιο του Φίλιππο ο οποίος τελικά ελευθερώθηκε με την επέμβαση του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Σοφού, ο Βαλδουίνος Β' πέρασε όλο το υπόλοιπο διάστημα της βασιλείας του μέχρι την ανατροπή του σε περιοδείες στις βασιλικές αυλές.
Τη νύχτα της 24ης Ιουλίου 1261 ο Βυζαντινός στρατός υπό την ηγεσία του Αλέξιου Στρατηγόπουλου μπήκε στην Κωνσταντινούπολη από ένα στενό πέρασμα και κατέλαβε την πόλη, ο δειλός Βαλδουίνος Β' σηκώθηκε από τον ύπνο του στο Παλάτι των Βλαχερνών και δραπέτευσε γρήγορα αφήνοντας πίσω του το στέμμα και το σκήπτρο. Ο Βαλδουίνος δραπέτευσε με μια Βενετσιάνικη γαλέρα στην Εύβοια, από εκεί κατέφυγε στην Απουλία και στη συνέχεια στη Γαλλία εξακολουθώντας να πιστεύει ότι οι δυτικοί θα τον βοηθήσουν να ανακαταλάβει τον θρόνο του. Το 1267 στην Ιταλία στήριξε όλες τις ελπίδες του στον μακρινό του ξάδελφο Κάρολο τον Ανδεγαυό. Ο Βαλδουίνος Β΄ έδωσε εντολή στον Κάρολο να ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό των Λατίνων αλλά ο Σικελικός Εσπερινός (1282) που χρεώνεται στον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας αλλά έγινε με την προτροπή του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου ματαίωσε τα σχέδια του. Τον Οκτώβριο του 1273 ο γιος του Βαλδουίνου Φίλιππος παντρεύτηκε τη Βεατρίκη κόρη του Καρόλου στη Φότζα, λίγες μέρες αργότερα πέθανε ο Βαλδουίνος στη Νάπολη, επί της βασιλείας του μειώθηκε ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης κατά 35.000 ανθρώπους.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μαρία των Μπριέν, κόρη του Ιωάννη κόμη του Μπριέν απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οίκος των Κουρτεναί Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ
Hammer Smashed Face
Το Hammer Smashed Face είναι το πρώτο single από τους Cannibal Corpse, που κυκλοφόρησε το 1993 μέσω των Metal Blade Records. Υπάρχουν δύο εκδόσεις της έκδοσης, μια ενιαία έκδοση που χαρακτηρίζει το τραγούδι τίτλου "Hammer Smashed Face" με δύο καλύμματα τραγουδιών από τους Black Sabbath και τους Possessed και την έκδοση EP που περιλαμβάνει τα τρία κομμάτια της ενιαίας έκδοσης μαζί με δύο πρωτότυπα κομμάτια των Cannibal Corpse. Η μονή έκδοση και η έκδοση EP έχουν και διαφορετικές ετικέτες εξωφύλλου.
Κρητική
Το "Hammer Smashed Face" είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του συγκροτήματος, κυρίως λόγω μιας συντομότερης έκδοσης που εμφανίζεται στην ταινία Ace Ventura: Pet Detective. Δεδομένου ότι συμπεριλήφθηκε στον τάφο του ακρωτηριασμένου, απαγορεύτηκε από τη Γερμανία μέχρι τον Ιούνιο του 2006, όταν έπαιξε στην παράσταση του 2006 στο Έσσεν.
Όταν ρωτήθηκε αν είχε ένα αγαπημένο άλμπουμ Cannibal Corpse, ο τραγουδιστής Chris Barnes χαρακτήρισε το Hammer Smashed EP ως "ένα από τα υποτιμημένα". Ο Barnes χαιρέτησε επίσης την κάλυψη του συγκροτήματος του "Zero the Hero" του Black Sabbath ως "ένα από τα μεγαλύτερα".
Παραγωγή
Το άλμουμ παράγεται από τον Scott Burns (παραγωγός δίσκων), τον Dennis Fura και τους Cannibal Corpse.
Κατηγορία:Singles του 1993
Ελληνική πανκ
Η ελληνική πανκ ροκ σκηνή ήταν μικρή αλλά δραστήρια στην Αθήνα, ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80. Μπάντες όπως οι Αδιέξοδο, οι Γενιά του χάους, οι Stress, οι Panx Romana, οι Ex-humans και άλλοι είχαν δημιουργήσει ένα πυρήνα από μπάντες με φιλικές μεταξύ τους σχέσεις και δίναν συναυλίες μαζί, στις ίδιες τοποθεσίες. Όπως και αλλού, το πανκ υιοθετήθηκε ως υποκουλτούρα και τρόπος ζωής από διαφορετικά άτομα και ομάδες, το κοινό στοιχείο όμως ήταν η νεανική οργή και ο χλευασμός του κατεστημένου οικοδομήματος, αλλά και το πάθος για ελευθερία, η αντίθεση στις προκαταλήψεις, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό. Περί τα μέσα της δεκαετίας η Θεσσαλονίκη ανέδειξε κι αυτή μια δραστήρια σκηνή με συγκροτήματα όπως οι Γκούλαγκ, οι Εκτός Ελέγχου, οι Γκρόβερ, κ.ά.
Πολλά νεότερα πανκ και hardcore συγκροτήματα όπως οι «Ναυτία» ή οι «Ξεχασμένη Προφητεία», υιοθέτησαν την πρακτική της αυτοδιαχείρισης μετά το 1990, και σταδιακά δημιουργήθηκε ένα δίκτυο αυτοδιαχειριζόμενων χώρων και ομάδων που στήριξαν και στηρίχτηκαν από τα συγκροτήματα αυτά όπως οι ξακουστές καταλήψεις «Villa Amalias» και «Λέλας Καραγιάννη» στην Αθήνα και η «Villa Varvaras» στη Θεσσαλονίκη. Το πανκ, το hardcore και το crust, μετεξελίξεις του πανκ όταν αυτό αναμείχθηκε με το metal και το hardcore, δεν είναι βέβαια τα μόνα μουσικά ιδιώματα που εμφανίζονται στην αυτοδιαχειριζόμενη μουσική σκηνή, ειδικά τα τελευταία χρόνια.
Οι σύγχρονες πανκ μπάντες σπάνια κατάφεραν να δημιουργήσουν σκηνή με συνέχεια, σε αντίθεση με την αυτοοργανωμένη μουσική σκηνή που, αν και τα συγκροτήματα ήταν συχνά βραχύβια, κατόρθωσε να επιζήσει μέχρι και σήμερα. Σε κάποιες περιπτώσεις, μια μπάντα μπορεί να γίνει περισσότερο γνωστή, δημιουργώντας φανατικούς οπαδούς, όπως συνέβη στην περίπτωση των Αντίδραση ή των Ομίχλη.
Λίγες προσπάθειες έχουν γίνει για την καταγραφή της ιστορίας του ελληνικού πανκ. Μια από αυτές ήταν μια μπροσούρα της Αναρχικής αρχειοθήκης, ενώ άλλες προσπάθειες γίνονται τα τελευταία χρόνια από διαδικτυακούς τόπους (webzines) που έχουν συγκεντρώσει αρκετό υλικό.
πανκ Κατηγορία:Πανκ μουσική
Δημήτρης Μυταράς
Ο Δημήτρης Μυταράς (Χαλκίδα, 18 Ιουνίου 1934 - Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2017) ήταν σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος με διεθνή καταξίωση και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ). thumb|260px|[[Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας. Μυταράς, "Δόξα".]]
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα τον Ιούνιο του 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1953-1958) έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην "École Supérieure des Arts Décoratifs" καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη "Métiers d'Art" στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. .
Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί "Ζυγός", "Άστορ", "Μέρλιν", αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Γένοβα κ.ά. Τον Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η Ακαδημία τον διέγραψε από την επετηρίδα της διότι μετά από ασθένεια έμεινε τυφλός.
Ένα από τα ζωγραφικά του έργα κόσμησε τον επιτυχημένο δίσκο του Γιάννη Μαρκόπουλου "Ιθαγένεια" στο οποίο τραγουδούσε ο Νίκος Ξυλούρης.
Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 2017, σε ηλικία 82 ετών. Τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Πέρδικα Ιωαννίνων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πέρδικα (αποσαφήνιση)
Η Πέρδικα Ιωαννίνων είναι ορεινό χωριό στο δήμο Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 540 μέτρων. Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα νότια από την πόλη των Ιωαννίνων. Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1954, ήταν Μούλες.
Κοινότητα
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η κοινότητα του χωριού, η Πέρδικα μαζί με τα Βασαίικα, αποτελείται από 130 μόνιμους κατοίκους (120 και 10 αντίστοιχα). Οι ασχολίες των κατοίκων παλαιότερα ήταν η κτηνοτροφία και τα λατομεία πέτρας. Σήμερα λόγω της διέλευσης σε κοντινή απόσταση της Εγνατίας και της Ιονίας οδού, έχει μια καλή προσβασιμότητα στην υπόλοιπη χώρα.
Κλίμα
Το κλίμα στη Πέρδικα Ιωαννίνων είναι εξαιρετικό σε σχέση με αυτό της υπόλοιπης κοινότητας Ιωαννίνων. Χωρίς υγρασία και με αρκετή ηλιοφάνεια. Δηλαδή το κλίμα είναι ξηρό Μεσογειακό.
Λαογραφικό Μουσείο
Από το 1995 έγινε μία μεγάλη προσπάθεια δημιουργίας κατάλληλων χώρων για φιλοξενία ιστορικών αντικειμένων και ευρημάτων, τα οποία στεγάζονται στο σχολείο της Πέρδικας το οποίο υπέστη ανακαίνιση το 2007. Στους χώρος αυτούς πραγματοποιούνται επισκέψεις σχολείων, ώστε τα παιδιά να μπορέσουν να καταλάβουν και να ερμηνεύσουν τη χρησιμότητα των εργαλείων που εξυπηρετούν τις ανάγκες τις καθημερινής ζωής. Επίσης σε αυτό το πλαίσια εξερεύνησης της ζωής του χωριού υπάρχουν και πέτρινα κτίσματα. Το καθένα από αυτά αντιπροσωπεύει το χώρο ενός τσοπάνη, ενός αμπελουργού και φούρναρη. Φιλοξενούνται επίσης στο χώρο του μουσείου φωτογραφίες και απομεινάρια από το Β΄ και Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, όπως για παράδειγμα εφημερίδες της εποχής.
Επίσκεψη
Η επίσκεψη στην επαρχία της Πέρδικας, μπορεί να συνδυαστεί με επίσκεψη στο ιστορικό χώρο του Εμίν Αγά και ύστερα με τις υπέροχες πηγές του ποταμού Λούρου και τους νερόμυλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Blue Cheer
Οι Blue Cheer ήταν αμερικάνικο ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1967 στο Σαν Φρανσίσκο. Θεωρείται ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα για τη μετέπειτα χέβι μέταλ μουσική σκηνή.
1967-1972
left|130px|thumb Οι Blue Cheer σχηματίστηκαν από τον Έρικ Αλμπρόντα στα τύμπανα, τον Λέι Στίβενς στην κιθάρα και τον Ντίκι Πίτερσον στο μπάσο και τα φωνητικά. Λίγο αργότερα, τα τύμπανα ανέλαβε ο Πολ Γουόλι με τον Αλμπρόντα να συνεχίζει στο μάνατζμεντ του συγκροτήματος.
Αφού τα μέλη των Blue Cheer παρακολούθησαν την εμφάνιση του Τζίμι Χέντριξ στο "Monterey Pop Festival", αποφάσισαν να συνεχίσουν ως τριμελές σχήμα. Η πρώτη και μεγαλύτερη τους επιτυχία ήρθε με τη διασκευή στο "Summertime Blues" του Έντι Κόχραν, το οποίο ανέβηκε στο # 14 του Billboard και το # 3 στον Καναδά, ενώ το άλμπουμ "Vincebus Eruptum" έφθασε στο # 11 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1968, την κιθάρα ανέλαβε ο Ράντι Χόλντεν μετά την κυκλοφορία του δεύτερου τους άλμπουμ με τίτλο "Outsideinside". Ακολούθησε το "New! Improved! Blue Cheer" ένα χρόνο αργότερα μέσω της "Philips Records", όντας το τελευταίο τους άλμπουμ που μπήκε στο Top-100 του Billboard. Μέσα στο 1969, τα τύμπανα ανέλαβε ο Μιτς Μίτσελ, δίνοντας λίγο αργότερα τη θέση του στον Μπρους Στίβενς, ενώ στη σύνθεση των Blue Cheer εντάχθηκε ο κιμπορντίστας Ραλφ Μπερνς Κέλογκ. Ο ήχος του συγκροτήματος μεταβλήθηκε σε πιο εμπορικό χαρντ ροκ για το άλμπουμ "Blue Cheer", στο οποίο τα τύμπανα έπαιξε ο Νόρμαν Μάγιελ, ενώ τη θέση του Στίβενς πήρε ο Γκάρι Λι Γιόντερ.
Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το "The Original Human Being" το οποίο εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1970, ακολουθούμενο από το "Oh! Pleasant Hope" τον Απρίλιο του 1971. Μετά την εμπορική αποτυχία του τελευταίου, το συγκρότημα διαλύθηκε.
1974-1979
Το 1974, πραγματοποιήθηκε μία προσωρινή επανένωση, με τη σύνθεση των Blue Cheer να περιλαμβάνει τον μπασίστα Ντίκι Πίτερσον, τους κιθαρίστες Ρούμπεν ντε Φουέντες και Τζέρι Πίτερσον, όπως και το ντράμερ Τέρι Ρέι. Η συγκεκριμένη σύνθεση συνέχισε και την επόμενη χρονιά, με τον Νικ Σεντ Νίκολας να αναλαμβάνει το μπάσο πριν διαλυθούν και πάλι μέχρι το 1978.
1984-1994
Το 1984, οι Πίτερσον, Ρένιερ και Γούολι ένωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "The Beast Is Back" μέσω της "Megaforce Records". Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στο συγκρότημα ο ντράμερ Μπρεντ Χάρκνετ, ο οποίος έδωσε τη θέση του το 1987 στον Μπίλι Καρμάσι, ο οποίος με τη σειρά του αντικαταστάθηκε από τον Έρικ Ντέιβις, ενώ ο Φουέντες επανήλθε στην κιθάρα.
Η σύνθεση των Blue Cheer άλλαξε και πάλι το 1988, με τον κιθαρίστα Άντριου ΜακΝτόναλντ και το ντράμερ Ντέιβιντ Σαλς να πλαισιώνουν τον Πίτερσον. Το συγκρότημα περιόδευσε εκτενώς στην Ευρώπη με συγκροτήματα όπως οι Ten Years After, οι Mountain, οι Groundhogs, κ.α..
Το 1989 κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο "Blitzkrieg Over Nüremberg", ενώ το 1990 εκδόθηκε το στούντιο άλμπουμ "Highlights and Lowlives", με τον Γουόλι και πάλι στα τύμπανα. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο ΜακΝτόναλντ αντικαταστάθηκε από τον Ντίτερ Σάλερ και οι Blue Cheer ηχογράφησαν το "Dining with the Sharks".
Το 1993, ο ντράμερ Γκάρι Χόλαντ πήρε τη θέση του Γουόλι, αλλά ένα χρόνο αργότερα ο Πίτερσον μετακόμισε πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Γερμανία όπου διέμενε για τέσσερα χρόνια και το συγκρότημα διαλύθηκε και πάλι.
1999-2009
Το 1999, η τριάδα Πίτερσον, ΜακΝτόναλντ και Γουόλι βγήκαν και πάλι σε περιοδεία με το όνομα Blue Cheer.
Το συγκρότημα συνέχισε μέχρι τις 12 Οκτωβρίου 2009, όταν ο Πίτερσον πέθανε από καρκίνο του προστάτη.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Σαν Φρανσίσκο
Ανασύνθεση ΟΝΡΑ
Η Ανασύνθεση ΟΝΡΑ (Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς) ήταν πολιτική οργάνωση νεολαίας που ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2015 και διαλύθηκε τον Φεβρουάριο του 2021. Συγκροτήθηκε από πρώην μέλη της Νεολαίας ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και δεν άνηκε σε κανένα κόμμα. Από τον Δεκέμβρη του 2018, συμμετείχε από κοινού με την Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και τη Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά στη Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά.
Η οργάνωση ανακοίνωσε την τυπική της διάλυση στις 12 Φεβρουαρίου 2021, προκειμένου να συμμετέχει στην Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά.
Ιστορία
Τον Σεπτέμβριο του 2015 αποχώρησε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. η πλειοψηφία της νεολαίας. Ένα μέρος των αποχωρησάντων οργανώθηκε στη Λαϊκή Ενότητα, ωστόσο η πλειοψηφία έμεινε κομματικά ανένταχτη. Τα πρώην μέλη της νεολαίας εκφραζόντουσαν διαδικτυακά μέσω του ιστοτόπου killtina.wordpress.com, ώσπου στις 19 και 20 Δεκεμβρίου του 2015 πραγματοποίησαν την ιδρυτική συνδιάσκεψη της οργάνωσης. Μετά το πέρας της διαδικασίας, εξελέγη 25μελές Πανελλαδικό Συντονιστικό και ψηφίστηκε το όνομα της νέας οργάνωσης: Ανασύνθεση ΟΝΡΑ (Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς).
Την επόμενο χρόνο, στις 17-18 Δεκέμβρη 2016, πραγματοποιήθηκε η 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της οργάνωσης, επανεπιβεβαιώνοντας, τη συνέχιση της αυτόνομης πορείας της αλλά και την ενίσχυση της επικοινωνίας της με άλλα κομμάτια της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στο πλαίσιο κοινής δράσης και πολιτικής ζύμωσης.
Στις 8-9 Δεκεμβρίου 2018, η Ανασύνθεση-ΟΝΡΑ από κοινού με την Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και τη Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά δημιούργησαν τη Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά αντιλαμβανόμενη την ανάγκη για συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων για την αναζήτηση ενός συμπαγούς αντικαπιταλιστικού σχεδίου πάνω στο έδαφος της πλήρους ήττας των ριζοσπαστικών πολιτικών ιδεών στην Ελλάδα μετά τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Στις 17-18 Απριλίου 2019, πραγματοποιήθηκε η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη στην οποία επαναβεβαιώθηκε η βούληση για στήριξη της "Συνάντησης" και διεύρυνσης της πάνω στη βάση αναζήτησης νέου στρατηγικού σχεδίου για την αντικαπιταλιστική προοπτική ενώ διαμορφώθηκε μια πρωτόλεια στρατηγική για τη Νέα Γενιά στην Ελλάδα.
Η οργάνωση εκπροσωπούνταν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ από την Αριστερή Ενότητα.
Η οργάνωση ανακοίνωσε την τυπική της διάλυση στις 12 Φεβρουαρίου 2021 προκειμένου να συμμετέχει στην Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά.
Ιδεολογία-Δράση
Η Ανασύνθεση ΟΝΡΑ διαφωνεί με τις πολιτικές του μνημονίου και με την ιδεολογική στροφή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το καλοκαίρι του 2015. Εκπροσωπεί τη ριζοσπαστική και την αντικαπιταλιστική Αριστερά και την κατάργηση των πολιτικών λιτότητας. Παλεύει για την αναδιοργάνωση του εργατικού κινήματος μέσα από τη συμμετοχή της σε πρωτοβάθμια σωματεία και την ανασύνταξη των φοιτητικών συλλόγων.