cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τεύθις
αναφορές
2   Η ιστορία έχει ως εξής[Παυσανίας, VIII, 28 (4-6)] : Κατά τον Τρωϊκό Πόλεμο, οι τοπικοί Αρκάδες της Τεύθιδας έστειλαν στρατό στην Αυλίδα μαζί με τους άλλους Έλληνες. Ο αρχηγός τους ονόματι Τεύθις (κατ'άλλους Όρνυτος), εκνευρισμένος από την μεγάλη αναμονή για ούριο άνεμο, φιλονίκησε με τον Αγαμέμνονα και θέλησε να γυρίσει με τους δικούς του Αρκάδες πίσω. Τότε, λένε, η Αθηνά μεταμορφώθηκε σε άνδρα - τον Μέλανα, γυιό του Ὦπος - προσπαθώντας να τον εμποδίσει να φύγει. Ο Τεύθις, τότε, μέσα στο θυμό του, χτύπησε με το δόρυ του τη θεά στο μηρό και τελικά οδήγησε τους άνδρες του πίσω στην Τεύθιδα. Μόλις όμως γύρισε στην πατρίδα, λένε οτι είδε σε όραμα τη θεά πληγωμένη στο μηρό. Απο εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ανίατο νόσημα στον Τεύθι, ενώ η γή της πόλης του έπαψε να δίνει καρπούς - μόνη αυτή σε όλη την Αρκαδία. Αργότερα, ένας χρησμός του μαντείου της Δωδώνης υπέδειξε στους Τευθίδες τον τρόπο για να εξευμενίσουν τη θεά. Μεταξύ άλλων, έκαναν και άγαλμα της Αθηνάς με τραύμα στο μηρό. (Ο Παυσανίας γράφει οτι είδε αυτό το άγαλμα,  το οποίο είχε τυλιγμένο τον μηρό με βυσσινί επίδεσμο.)
3   Η ("Μαινάλια") Θεισόα δεν πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη πόλη της Παρρασίας στα νοτιοδυτικά, κοντά στην Ανδρίτσαινα.
4   Παυσανίας, VIII, 27 (4)
5   Antoine Bon, "La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe", Paris, De Boccard 1969, p.394
7   Sir William Gell, "Itinerary of the Morea", London, Rodwell & Martin 1817, pp. 118-119
8   M.E. Puillon Boblaye, "Expédition Scientifique de Morée. Recherches Géographiques sur les Ruines de la Morée", Paris, Levrault 1835,  pp.151-152
9   Ludwig Ross, "Reisen und Reiserouten durch Griechenland", erster Theil: "Reisen im Peloponnes", Berlin, Reimer 1841, p.114
11 Ferdinand Aldenhoven, "Itineraire Descriptif de l'Attique et du Péloponèse", Athènes 1841, p. 244
12 Jean Pierre Eugène F. Peytier, "Carte de la Morée - Atlas de l' Expédition Scientifique de Morée", Paris, 1832
14 William Martin Leake, "Travels in the Morea", London, J. Murray 1830, vol. II, p. 63
15 Rev. J.A. Cramer, "A Geographical and Historical Description of Ancient Greece", Oxford, Clarendon Press 1828, vol. III, p. 328
16 Alfred Philippson, "Der Peloponnes - Landeskunde auf geologischer Grundlage", Berlin, Friedländer 1892, p. 114
17 Heinrich Lattermann, in F.F.H. von Gaertringen & H. Lattermann "Arkadische Forschungen", Berlin, Verlag der Königl 1911, pp. 25-26
18 Heinrich Kiepert, "Neuer Atlas von Hellas", Berlin 1872, IV
19 Peter Levi, transl. "Pausanias Guide to Greece", Penguin Books, London 1971, vol. 2, p. 444
20 James George Frazer, "Pausanias's Description of Greece", London, Macmillan 1898, vol. IV, pp. 311-312
21 Hugo Blűmner, "Karte von Griechenland zur Zeit des Pausanias", Zűrich 1911
22 Josiah Conder, "The Modern Traveller", London, J. Duncan 1830, vol. 16, Greece II, p. 235
23 William Smith, Edit.,"Dictionary of Greek and Roman Geography", London 1854; on-line at http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0064%3Aalphabetic+letter%3DT%3Aentry+group%3D6%3Aentry%3Dteuthis-geo
24 Conrad Bursian, "Geographie von Griechenland", zweiter Band: Peloponnesos und Inseln, Leipzig, Teubner 1868, p. 232
25 William Hughes, Map of the Peloponnese Peninsula, eng. G.E. Sherman, print. J. Bien, New York  N.Y. 1867
26 R. Howell, "A Survey of Eastern Arcadia in Prehistory", The Annual of the British School at Athens, Vol. 65 (1970) p. 100
27 M. Jost, "Sanctuaires et Cultes d' Arcadie", Paris, J. Vrin 1985, p. 212
28 Χρ. Χρυσανθόπουλος, "Η φυσιογνωμία και η διοικητική εξέλιξη των ορεινών οικισμών της Γορτυνίας (1832-1862)" παρουσ. συνεδρ. "Το ορεινό τοπείο. Χρήσεις και προσλήψεις ενός μεταβαλλόμενου χώρου", Ελάτη, Σεπτ. 2012,  από το έργο του ΕΙΕ - Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών / Τομέα Νεοελληνικών Ερευνών,  "Ιστορία  των Οικισμών της Ελλάδας (15ος-20ός αι.) :  3) Γορτυνία: αρχειακός εντοπισμός" βλ. http://www.eie.gr/nhrf/institutes/inr/structure/section_b2-gr.html ; βλ. επίσης ΦΕΚ 16Α 1835 "περι σχηματισμού των δήμων του Νομού Αρκαδίας" http://www.et.gr/ (λείπουν πίνακες τριών επαρχιών!!)
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας
Ολιβιέ Μπουμάλ
Ο Ολιβιέ Μπουμάλ (γαλλ. Olivier Boumale) είναι Καμερουνέζος ποδοσφαιριστής ο οποίος σήμερα αγωνίζεται με τον Πανιώνιο.
Αγωνίστηκε και με τα χρώματα της Εθνικής Καμερούν U20 στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άστρα Τζιούρτζιου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κ20 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Ψαχνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιοκοχάμα Φ. Μαρίνος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Ελαιών
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Κρίκοι ανδρών
Οι κρίκοι ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες, όλες με ελεύθερο στυλ. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά προσπάθεια και έως 45 στο σύνολο.
Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των τριών πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Χέρμαν Γκλας με 45 βαθμούς, το ασημένιο ο Γουίλιαμ Μερζ με 35 και το χάλκινο ο Έμιλ Βόιγκτ με 32.
Πηγές
Κρίκοι
Νικόλαος Λεβογιάννης
Ο Νικόλαος Λεβογιάννης είναι Έλληνας πολιτικός.
Διετέλεσε βουλευτής Κυκλάδων του ΠΑΣΟΚ τα διαστήματα 1981 - 1989 και 1996 - 2004, και χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τον Δεκέμβριο του 1988 μέχρι τον Ιούλιο του 1989, στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Κάβος
Με το όνομα Κάβος είναι γνωστοί οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πιερ Μπελόν
thumb|right|250px|Συγκριτική αναπαράσταση των σκελετών ανθρώπου και πτηνού αντίστοιχα, από την πραγματεία του L' histoire de la nature des oyseaux Ο Πιέρ Μπελόν ή Πέτρος Βελώνιος (γαλλικά: Pierre Belon), (Σουλετιέρ, 1517 - Παρίσι, Απρίλιος 1564) ήταν Γάλλος φυσιοδίφης του 16ου αιώνα και ένας από τους πρώτους περιηγητές της Ελλάδας, Αιγύπτου, Παλαιστίνης και Μικράς Ασίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Γαλλία και συγκεκριμένα στο χωριό Σουλετιέρ του νομού Σαρτ το 1517. Υπό την προστασία του επισκόπου του Μαν σπούδασε ιατρική στο Παρίσι, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου παρακολούθησε μαθήματα βοτανικής. Επιστρέφοντας στο Παρίσι συνέχισε τις έρευνες του με τη βοήθεια των καρδιναλίων της Τουρνόν, της Λωρραίνης και της Κλερμόν. Ο τελευταίος του χορήγησε την αναγκαία χρηματική συνδρομή για μια μεγάλη εξερευνητική αποστολή στην Ανατολή. Σκοπός του ταξιδιού ήταν να σπουδάσει τα φυτά που μελέτησε ο Θεόφραστος και ο Διοσκουρίδης, καθώς και τα ζώα που αναφέρει ο Αριστοτέλης στους τόπους της πατρίδας τους. Ακόμα είχε την εντολή να μελετήσει τα ιατρικά φυτά και βότανα, καθώς και άλλες ύλες χρήσιμες στην ιατρική και τη βιομηχανία, και την εμπορική τους αξιοποίηση. Το τολμηρό για την εποχή εκείνη ταξίδι του Μπελόν υμνήθηκε από τον ποιητή Πιέρ ντε Ρονσάρ (γαλλικά: Ronsard).
Περιήγηση στην Ελλάδα
Η συγγραφή των περιηγήσεών του είναι η μοναδική πηγή ειδήσεων περί της κοινωνικής και της πολιτικής κατάστασης πολλών ηπειρωτικών και νησιωτικών ελληνικών χωριών του 16ου αιώνα. Τις πρώτες αναφορές για τα μεταλλεία (ορυχεία) της Χαλκιδικής μας τις παρέχει ο Γάλλος περιηγητής Πιέρ Μπελόν, ο οποίος στα μέσα του 16ου αι. επισκέφθηκε την περιοχή και στη συνέχεια εξέδωσε σχετική μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Παρίσι το 1555. Σε αυτή περιγράφει τη λειτουργία περίπου 500-600 καμίνων, των οποίων η παραγωγή φαίνεται να ήταν σημαντική, καθόσον ο φόρος που αποδιδόταν κυμαινόταν ανάμεσα στα δεκαοκτώ και τριάντα χιλιάδες δουκάτα τον μήνα.
Από τη Γαλλία ο Μπελόν αναχώρησε το 1549. Πρώτη στάση έκανε στην Κρήτη, όπου φαίνεται να έμεινε αρκετό καιρό, αφού αναφέρει πολλά για το νησί. Μας περιγράφει τις πόλεις της Κρήτης, καταγράφει το φυτικό και ζωικό της βασίλειο, απεικονίζει το ψάρι «σκάρο» για πρώτη φορά, καθώς και τα άγρια ερίφια της Κρήτης, περιγράφει τα ήθη και έθιμα των κατοίκων, και μεταξύ των άλλων τον πυρρίχιο χορό.
Μετά τη Λήμνο περιηγήθηκε τα παράλια της Μακεδονίας και Θράκης από την Θεσσαλονίκη ως την Κωνσταντινούπολη, καταγράφοντας ό,τι αξιοπερίεργο έβλεπε, μεταξύ των άλλων τα μεταλλεία της Σιδεροκάψας και την κατασκευή της στυπτηρίας και τα υπολείμματα της μεγάλης ρωμαϊκής Εγνατίας Οδού.
Από τη Θράκη πήγε στη Λέσβο, τη Χίο και τη Ρόδο, για να συνεχίσει το ταξίδι του στην Αλεξάνδρεια, το Κάιρο και τη Μέση Ανατολή.
Επιστρέφοντας μετά από τρία χρόνια στο Παρίσι εξέδωσε τις παρατηρήσεις του με τον τίτλο Les observations de plusieurs singularitez et choses mémorables trouuées en Crèce, Asie, Judée, Egypte, Arabie etc. Paris 1554.
Εξέδωσε και πολλά άλλα έργα περί ιχθύων, πτηνών και φυτών.
Απεβίωσε το 1564 θύμα δολοφονίας κατά την ώρα της εργασίας του.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι Κατηγορία:Φυσιοδίφες Κατηγορία:Γάλλοι περιηγητές
Βραζιλιάνικη αλεπού
thumb|Μια βραζιλιάνικη αλεπού (Lycalopex vetulus) στα βόρεια της [[Βραζιλίας]] Η βραζιλιάνικη αλεπού (Lycalopex vetulus) είναι είδος λυκαλώπεκος ή «ψευδούς» αλεπούς ενδημικής στη Βραζιλία. Σε αντίθεση με πολλές άλλες αλεπούδες, τρέφεται κυρίως με μικρά ασπόνδυλα όπως έντομα.
Περιγραφή
Η βραζιλιάνικη αλεπού έχει μικρό ρύγχος, μικρά δόντια, κοντό τρίχωμα, και λεπτά άκρα. Το άνω μέρος του σώματος είναι γκρίζο, και η κάτω πλευρά του σώματος είναι κρεμ ή φαιοκίτρινη. Η ουρά είναι μαύρη στην άκρη με μια σκουρόχρωμη λωρίδα σημαδεμένη κατά μήκος της ανώτερης επιφάνειας, η οποία στα αρσενικά μπορεί να εκτείνεται ολότελα κατά μήκος της πλάτης στον αυχένα του λαιμού. Τα αφτιά και το εξωτερικό μέρος των ποδιών είναι κοκκινωπό ή καστανόξανθο, και η κάτω γνάθος είναι μαύρη. Έχουν καταγραφεί επίσης ορισμένες μελανιστικές βραζιλιάνικες αλεπούδες.
Είναι μικρή για αλεπού, ζυγίζοντας μόνο 3 έως 4 κιλά, με μήκος κεφαλής και σώματος 58 έως 72 εκατοστών, και ουράς 25 έως 36 εκατοστών. Μαζί με τη λεπτή της μορφή, το μικρό μέγεθος της βραζιλιάνικης αλεπούς την καθιστά ευκίνητο και γρήγορο ζώο, ενώ τα σχετικά αδύναμά της δόντια την προσαρμόζουν να τρέφεται με ασπόνδυλα παρά με μεγαλύτερα θηράματα.
Αναπαραγωγή
Τα θηλυκά γεννούν συνήθως δύο έως τέσσερα κουτάβια τον Αύγουστο έως τον Σεπτέμβριο, μετά από περίοδο κύησης περίπου 50 ημερών. Η αναλογία φύλου των κουταβιών είναι ίση μεταξύ αρσενικών και θηλυκών. Το θηλυκό προετοιμάζει μια φωλιά για να γεννήσει, μερικές φορές χρησιμοποιώντας τα λαγούμια άλλων ζώων. Ο απογαλακτισμός πραγματοποιείται σε ηλικία 4 μηνών περίπου. Και οι δύο γονείς συμμετέχουν στην ανατροφή των κουταβιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Λυκαλώπηξ
Ιωάννης Φρειδερίκος Β΄ της Σαξονίας
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σίβυλλας των Λα Μαρκ, κόρης του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Κλέβης.
Οικογένεια
Το 1558 ο Ιωάννης-Φρειδερίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Έντουαρντ Λίαρ
Ο Έντουαρντ Λίαρ (Edward Lear) ή Ἐδουάρδος Λῦαρ, όπως ο ίδιος έγραφε το όνομά του στα ελληνικά, (Λονδίνο, 12 Μαΐου 1812 – Σαν Ρέμο, 29 Ιανουαρίου 1888) ήταν Άγγλος συγγραφέας και ζωγράφος. Είναι γνωστός κυρίως για τη συνεισφορά του στο είδος της παράδοξης λογοτεχνίας ή λογοτεχνίας της ανοησίας (nonsense literature) και της σατιρικής ποίησης. Με τα nonsense Limericks που συνέθεσε, δηλ. τα «ανοησιολογήματα» ή «στιχουργικά παραδοξολογήματά» του, καθώς και τις ιδιόμορφες ζωγραφιές που τα πλαισίωναν, ο Λίαρ αναγνωρίστηκε και καθιερώθηκε ως ηγετική φυσιογνωμία αυτού του λογοτεχνικού είδους, ως ο «μαιτρ της ανοησίας».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χάιγκεϊτ, τότε ένα προάστιο του βόρειου Λονδίνου και υπήρξε το νεότερο από τα 21 παιδιά του χρηματιστή Τζερεμάια Λίαρ (1788-1833) και της Αν Κλαρκ Σκέριτ (1766-1844). Τέσσερα χρόνια μετά τη γέννηση του Έντουαρντ, η οικογένεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πολυτελή ζωή στην οποία είχε συνηθίσει, μετά από αποτυχία του πατέρα του στο χρηματιστήριο. Την ανατροφή του ανέλαβε στη θέση της μητέρας του η μεγαλύτερη αδελφή του, Αν Λίαρ, ενώ στην εκπαίδευσή του συνέβαλε επίσης η αδελφή του Σάρα. Οι δύο αδελφές του τον έφεραν σε πρώτη επαφή με την κλασική λογοτεχνία και τη ρομαντική ποίηση, όπως και με τη ζωγραφική. Από την ηλικία των δεκαπέντε ετών ασχολήθηκε με το σχέδιο για βιοποριστικούς λόγους. Εργάστηκε στο Βρετανικό Μουσείο, όπου φιλοτέχνησε σχέδια πτηνών, συνεργαζόμενος με τον ορνιθολόγο Τζον Γκουλντ, με τον οποίο ταξίδεψε στο Άμστερνταμ, στο Ρότερνταμ, στη Βέρνη και στο Βερολίνο. Καθόλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Λίαρ υπέφερε από επιληψία και κατάθλιψη, ενώ στο τέλος της ζωής του αντιμετώπισε επίσης προβλήματα με την όρασή του. Υπήρξε δεινός ταξιδευτής, με την Ιταλία, την Ελλάδα, την Αλβανία, την Παλαιστίνη, τη Συρία, την Αίγυπτο και την Ινδία να αποτελούν μερικούς από τους πολυάριθμους σταθμούς των περιπλανήσεών του. Φιλοτέχνησε πολλές τοπιογραφίες, κυρίως υδατογραφίες, καθώς και τοπογραφικά σχέδια υψηλής ακρίβειας, καταγράφοντας τις περιπλανήσεις του και εκδίδοντας ταξιδιωτικά κείμενα με σημαντικότερο το Journals of a Landscape Painter in Albania, &c. (1851). Ως ζωγράφος, φαίνεται πως έχαιρε εκτίμησης, ενώ υπήρξε δάσκαλος της βασίλισσας Βικτωρίας για σύντομο χρονικό διάστημα, από την οποία πληροφορούμαστε πως ο Λίαρ ήταν εξαιρετικός στη διδασκαλία του. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, όπου πέθανε τον Ιανουάριο του 1888.
Το έργο του
Το συγγραφικό έργο του συγκρίνεται συχνά με αυτό του Λιούις Κάρολ, μαζί με τον οποίο συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους συγγραφείς παραδοξολογημάτων της Βικτοριανής εποχής. Στα πιο γνωστά έργα του Λίαρ ανήκει η πρώτη συλλογή παραδοξολογημάτων του Book of Nonsense (1846), στην οποία επιδίωξε να συνθέσει στίχους "α-νόητους, διαυγείς και απόλυτους". Κάθε ποίημα ακολουθεί την ίδια δομή, ξεκινώντας συνήθως με τη χαρακτηριστική στροφή "There was an old man of [...]", που ενίοτε παραλλάσσεται ελαφρά. Ο Λίαρ δεν επινόησε αυτή τη στιχουργική μορφή, ωστόσο την υιοθέτησε ως ένα εύκολο μέσο για να συνθέσει διασκεδαστικές ρίμες. Όπως και στην περίπτωση του Κάρολ, τα παιδαριώδη γραπτά τού Λίαρ έγιναν αντικείμενο εκτενέστερης ανάλυσης, σε μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί κάποιο κρυφό νόημα και βαθύτεροι συμβολισμοί, παρά το γεγονός πως ο ίδιος ο συγγραφέας ανέφερε χαρακτηριστικά πως επιδίωξε να καταστήσει το έργο του ακατάλληλο για τέτοιου είδους παρερμηνείες. Ο Τζορτζ Όργουελ διέκρινε στον Λίαρ την ικανότητα να αποφεύγει το χυδαίο, παρομοιάζοντας το χιούμορ του με κακοποιό πνεύμα που παρεμβαίνει στην κοινή λογική. Το 1886, αναγνωρίζοντας την αξία τού έργου του, ο κριτικός και συγγραφέας Τζον Ράσκιν, συμπεριέλαβε τον Λίαρ στην κορυφή ενός προσωπικού καταλόγου με τους σημαντικότερους συγγραφείς, ο οποίος δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Pall Mall Gazette. Εκτός από χιουμοριστικούς στίχους, ο Λίαρ συνέθεσε επίσης μία σειρά από παραδοξολογήματα, όπως την παράδοξη βοτανική (Nonsense Botany) στην οποία εικονογράφησε φανταστικά είδη δικής του ονοματολογίας, και το παράδοξο αλφάβητο. Μελοποίησε επίσης ποιήματά του, ωστόσο σημαντικό μέρος της μουσικής που συνέθεσε έχει χαθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι περιηγητές Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Βρετανοί περιηγητές
Μετς (Γαλλία)
thumb|right|Moyen Pont Η Μετς (Metz, ορθή προφορά στα γαλλικά Μες) είναι πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας, πρωτεύουσα του νομού του Μοζέλλα, ενός εκ των τεσσάρων της περιφέρειας της Λωραίνης. Ενώ η ιστορική πρωτεύουσα του Δουκάτου της Λωραίνης είναι η Νανσύ, σήμερα διοικητική πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η Μετς. Στην πόλη ομιλούνται η Γαλλική και η Γερμανική γλώσσα και έχει πληθυσμό περίπου 125.721 κατοίκων (2007).
Ιστορία
Η Μετς ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους ως Divodurum, ενώ το σημερινό όνομα προέρχεται από την φυλή Mettis των Κελτών. Από το 1871 έως το 1918 ανήκε στη Γερμανική αυτοκρατορία, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν πάντα Γαλλική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης
Αλλαντικό
Τα αλλαντικά είναι παρασκευάσματα συντηρημένου κρέατος, όπως το σαλάμι ή το λουκάνικο. Το συντηρημένο κρέας παρασκευάζεται από κομμάτια κρέατος τα οποία καθίστανται διατηρητέα κατόπιν επεξεργασίας με μία από τις επιτρεπόμενες μεθόδους συντήρησης, όπως αλιπάστωση και κάπνισμα. Αλλαντικά είναι το ζαμπόν, η μορταδέλα, τα λουκάνικα, το σαλάμι, το προσούτο, η πανσέτα, το μπέικον, το χοιρομέρι. Διατίθενται πακεταρισμένα αεροστεγώς ή κονσερβοποιημένα στα σουπερμάρκετ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Προγκρές Μ-03Μ
Το Προγκρές Μ-03Μ (η NASA το ονόμασε Progress 35P ή 35P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2009 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 15 Οκτωβρίου 2009 (01:14 UTC) και συνδέθηκε με με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 18 Οκτωβρίου (01:40 UTC). Στο φορτίο που μετέφερε περιλαμβάνονταν τρόφιμα, καύσιμα και νερό. Το Προγκρές Μ-03Μ αποσυνδέθηκε από τον σταθμό στις 22 Απριλίου 2010 και αξιοποιήθηκε για την διεξαγωγή επιστημονικών πειραμάτων μέχρι την καταστροφή του στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, στις 27 Απριλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2009
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2005
Το 91ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2005 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας από τις 10 ως τις 11 Ιουνίου μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2005. Μετείχαν 955 αθλητές και αθλήτριες από 127 σωματεία. Οι αγώνες ήταν αφιερωμένοι και πάλι στη μνήμη του πρωτεργάτη του γυναικείου στίβου Ηλία Μισαηλίδη, παλιού πρωταθλητή του Πανιωνίου και βαλκανιονίκη, τον οποίο ο ΣΕΓΑΣ έχει ανακηρύξει μια από τις πέντε σπουδαιότερες αθλητικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Για την προσέλκυση περισσότερων φιλάθλων ο ΣΕΓΑΣ, σε συμφωνία με τον ΟΑΣΑ, προώθησε την δωρεάν μεταφορά στο στάδιο με την επίδειξη σχετικής κάρτας είτε με τον ΗΣΑΠ είτε με την ειδική λεωφορειακή γραμμή Χ-14 "Σύνταγμα-Ολυμπιακό Στάδιο". Όμως, μετά το σκάνδαλο Κεντέρη-Θάνου, οι εξέδρες ήταν εντυπωσιακά άδειες.
Είχαν προηγηθεί σε ξεχωριστές ημερομηνίες τα πρωταθλήματα του δρόμου 10χλμ εντός σταδίου, των 50 και 20 χλμ βάδην και του δεκάθλου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 6 Νοεμβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο. Η διοργάνωση προσέλκυσε μεγάλο πλήθος δρομέων -τερμάτισαν 2.202 Έλληνες και ξένοι δρομείς- και την εκκίνηση έδωσε ο Ιταλός ολυμπιονίκης του 2004 Στέφανο Μπαλντίνι, που είχε καταρρίψει και το ρεκόρ κλασικής διαδρομής που κρατούσε 35 έτη. Ο πανελληνιονίκης Γεράσιμος Κόκοτος στη γενική κατάταξη ήταν έβδομος και πρώτος Ευρωπαίος, αφού οι έξι πρώτοι ήταν τέσσερις Κενυάτες, ένας Αιθίοπας και ένας Ιάπωνας.
Στη μάχη της βαθμολογίας για 15η συνεχόμενη χρονιά επικράτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με μεγάλη διαφορά από τους άλλους συλλόγους και συμπλήρωσε 36 τίτλους συνολικά. Παράλληλα, έκανε το 14ο συνεχόμενο "νταμπλ" και 17ο συνολικά, αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν οι 12 πρώτοι κάθε αγωνίσματος.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2005 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Φτελιά Δράμας
Η Φτελιά είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Φτελιά βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε απόσταση 9 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της πόλης και περίπου 4 χιλιόμετρα από το Δοξάτο (έδρα του δήμου). Έχει υψόμετρο 78 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας σε γεωγραφικό πλάτος 41,0791638868 και γεωγραφικό μήκος 24,1879841628. Διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και ανήκει στο Δήμο Δοξάτου με έδρα το Δοξάτο. Η τέως κοινότητα της Φτελιάς είχε συσταθεί με το Διάταγμα της 11/6/1924 και προήλθε από την κοινότητα Δοξάτου η οποία είχε ιδρυθεί το 1919 και περιλάμβανε και τον οικισμό Φτελιά με το όνομα Εφτελιά. Το 1927 μετονομάζεται σε Φτελιά. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Δήμου Καλαμπάκιου στον οποίο προσαρτήθηκε το 1997, ενώ πλέον ανήκει στο Δήμο Δοξάτου από το 2010.
Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι απόγονοι προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη) και τον Πόντο. Συγκεκριμένα α) από την περιοχή Ναιπκιοϊ (Naipköy) της Ανατολικής Θράκης, β) από την πόλη Ορτάκιοϊ της Ανατολικής Ρωμυλίας (ή Ορτάκιο, που σήμερα ονομάζεται Ιβαήλοβγκραντ και βρίσκεται στη Βουλγαρία), γ) από την πόλη Κάβζα και χωριά των περιοχών Κάβζας, Πάφρας, Τραπεζούντας και Σαμψούντας του Πόντου. Μεταγενέστερα στην περιοχή εγκαταστάθηκαν πολλές οικογένειες Σαρακατσαναίων. Ο πληθυσμός του το 1920 αριθμούσε 90 κατοίκους και το 1923 εγκαταστάθηκαν 310 πρόσφυγες από την ανταλλαγή πληθυσμών.
Οι κάτοικοι είναι κυρίως αγρότες που καλλιεργούν καπνά και βαμβάκι. Διαθέτει ομάδα ποδοσφαίρου, τον Άρη Φτελιάς που μετέχει στο τοπικό πρωτάθλημα του νομού Δράμας. Επίσης, λειτουργεί και πολιτιστικός σύλλογος (με παιδικό τμήμα και τμήμα ενηλίκων) που συμμετέχει και στα τοπικά δρώμενα αλλά και σε πανελλαδικά φεστιβάλ. Στον οικισμό εικάζεται ότι υπήρχε ρωμαϊκή κώμη. Ανακαλύφθηκαν επιγραφές που δείχνουν ότι ο οικισμός αυτός υπαγόταν στην ρωμαϊκή αποικία των Φιλίππων.
Κεντρική εκκλησία του χωριού και ενορία είναι οι Άγιοι Ταξιάρχες. Υπάρχει και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Από τη Φτελιά κατάγεται η τηλεπαρουσιάστρια Τατιάνα Στεφανίδου.
Παραπομπές
Φτελια Κατηγορία:Δήμος Δοξάτου
Επαρχία Κατονκαραγκάι
Κοντά στο χωριό Μπερέλ (συντεταγμένες 49.37321°N, 86.43803°W ) ανασκαφές αρχαίων τύμβων έχουν δείξει πληροφορίες σχετικά με την ζωή των νομαδικών πληθυσμών του 3ου και 4ου αιώνα π.Χ.
Δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια
Ο δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας δολοφονήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010, έξω από το σπίτι του, στην Ηλιούπολη. Ο Γκιόλιας πυροβολήθηκε 13 φορές από μικρή απόσταση. Την ευθύνη ανέλαβε η τρομοκρατική οργάνωση Σέχτα Επαναστατών ενώ έως σήμερα οι δράστες της επίθεσης παραμένουν ασύλληπτοι.
Η ζωή και το έργο του Σωκράτη Γκιόλια
Ο Γκιόλιας γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1973, στη Γερμανία. Ήταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας Ελλήνων μεταναστών, η οποία επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Από 19 ετών άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, στον τηλεοπτικό σταθμό New Channel και συνεργάστηκαν έως και τον Οκτώβριο του 2008. Επίσης εργάστηκε σε αθλητικές εφημερίδες καλύπτοντας για χρόνια ρεπορτάζ στίβου. Το διάστημα πριν από τη δολοφονία του εργαζόταν ως συντάκτης στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα και ήταν διευθυντής στον ραδιοφωνικό σταθμό Θέμα 9,89.
Το 2003 παντρεύτηκε τη σύζυγό του Αδαμαντία και απέκτησαν 2 παιδιά.
Δολοφονία
Το πρωί της 19ης Ιουλίου 2010, έξω από το σπίτι του Γκιόλια στην Ηλιούπολη, οι δράστες χτύπησαν το κουδούνι και του ζήτησαν να κατέβει κάτω με την πρόφαση ότι του κλέβουν το αυτοκίνητο. Μόλις κατέβηκε στην είσοδο, οι δράστες τον πυροβόλησαν από μικρή απόσταση. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή το θύμα δέχτηκε και τις 13 σφαίρες στο σώμα. Οι περισσότερες είχαν πύλη εισόδου από πίσω ενώ δέχτηκε και τρεις σφαίρες στο κεφάλι.
Από την έρευνα της αστυνομίας προέκυψε ότι τα δύο όπλα των δραστών χρησιμοποιήθηκαν σε προηγούμενες επιθέσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης Σέχτα Επαναστατών.
Η Σέχτα Επαναστατών ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία του δημοσιογράφου με προκήρυξη της που στάλθηκε στην εφημερίδα Τα Νέα στις 27 Ιουλίου. Οι δράστες παραμένουν ασύλληπτοι μέχρι σήμερα. Ο αδελφός του Σωκράτη Γκιόλια φωτογράφισε τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ως ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του Σωκράτη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στην Ελλάδα Κατηγορία:2010 Κατηγορία:Δολοφονημένοι δημοσιογράφοι
Τζον Μπαρντίν
Ο Τζον Μπαρντίν (John Bardeen, 23 Μαΐου 1908 – 30 Ιανουαρίου 1991) ήταν Αμερικανός φυσικός και ηλεκτρολόγος μηχανικός, ο μόνος άνθρωπος στην Ιστορία που τιμήθηκε δύο φορές με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής: το 1956 για το τρανζίστορ (μαζί με τους Σόκλεϋ και Μπράταιην) και το 1972 για τη θεωρία της υπεραγωγιμότητας (μαζί με τους Κούπερ και Σρίφερ, γι' αυτό και ονομάσθηκε Θεωρία BCS, από τα αρχικά τους).
Βιογραφία
Ο Τζον Μπαρντίν γεννήθηκε στο Μάντισον του Ουισκόνσιν, ως ο δεύτερος γιος του Δρα. Τσαρλς Ρ. Μπαρντίν και της Αλθαία Χάρμερ-Μπαρντίν (Althea Harmer-Bardeen). Είχε 4 αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής της ανατομίας και κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν στο Μάντισον. Η μητέρα του είχε διδάξει στο Dewey Laboratory School και διοικούσε μια επιχείρηση εσωτερικών διακοσμήσεων, ενεργός στην καλλιτεχνική ζωή μετά τον γάμο της.
Το ταλέντο του Τζον για τα Μαθηματικά αναγνωρίσθηκε από νωρίς και ο διδάσκων το αντικείμενο στην Α΄ γυμνασίου τον ενεθάρρυνε για προχωρημένες σπουδές. Ο Μπαρντίν απεφοίτησε από το σχολείο σε ηλικία 15 ετών, και θα το έκανε ακόμα νωρίτερα αν δεν μεσολαβούσε ο θάνατος της μητέρας του. Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν στο Μάντισον το 1923, από όπου πήρε το πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανικού το 1928 και συνέχισε με μάστερ στο ίδιο πεδίο (1929). Είχε ως κύριο καθηγητή του στη Φυσική τον Τζον βαν Βλεκ.
Στη συνέχεια ο Μπαρντίν εργάσθηκε επί τριετία στα Gulf Research Laboratories, τον ερευνητικό κλάδο της εταιρείας Gulf Oil, στο Πίτσμπουργκ. Μόλις το ενδιαφέρον του για την εργασία εκεί έπεσε, έκανε αίτηση και έγινε δεκτός στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Εκεί μελέτησε και Φυσική, και κατέληξε να εκπονήσει το διδακτορικό του πάνω σε πρόβλημα της Φυσικής Στερεάς Καταστάσεως υπό την επίβλεψη του Γιουτζίν Γουίγκνερ. Πριν ολοκληρώσει τη διατριβή του, του είχε ήδη προσφερθεί θέση Junior Fellow στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1935. Εκεί πέρασε τα επόμενα 3 χρόνια συνεργαζόμενος με τον παλιό του δάσκαλο, τον Τζον βαν Βλεκ. Πήρε το διδακτορικό του στη Μαθηματική Φυσική από το Πρίνστον το 1936.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Δήμος Πειραιά
Ο Δήμος Πειραιά αποτελεί τον κεντρικό δήμο της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά και έδρα της ομώνυμης Περιφερειακής Ενότητας, στην Περιφέρεια Αττικής. Η έκτασή του είναι περίπου 10,8km2 και ο πληθυσμός του 163.688 κάτοικοι (Απογραφή 2011 ).
Ιστορία
Ο Δήμος Πειραιώς ιδρύθηκε το 1835 και αποτέλεσε έναν από τους δήμους στους οποίους διαιρέθηκε αρχικά η Αττική. Τα αρχικά όρια του δήμου διατηρήθηκαν σχεδόν αμετάβλητα για περίπου έναν αιώνα. Το 1925 αποσπάστηκε από τον δήμο ο οικισμός Νέο Φάληρο που ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Νέου Φαλήρου. Το 1934 αποσπάστηκε ο οικισμός Κουτσικάρι από τον Δήμο Αθηναίων και εντάχθηκε στον Δήμο Πειραιώς. Τα επόμενα χρόνια πραγματοποιήθηκαν αποσπάσεις οικισμών από τον Δήμο Πειραιώς και σύσταση νέων δήμων. Το 1933 αποσπάστηκε ο οικισμός Νέα Κοκκινιά που ορίστηκε έδρα του Δήμου Νέας Κοκκινιάς (μετέπειτα Δήμος Νίκαιας). Την ίδια χρονιά αποσπάστηκε επίσης το Πέραμα που ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Περάματος. Στην Κοινότητα Περάματος εντάχθηκε επίσης ο οικισμός Νέο Ικόνιο. Την επόμενη χρονιά αποσπάστηκε ο οικισμός Κουτσικάρι που ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Κορυδαλλού και την ίδια χρονιά αποσπάστηκε ο οικισμός Ταμπούρια που ορίστηκε έδρα του νεοσύστατου δήμου Ταμπουρίων. Στον Δήμο Ταμπουρίων εντάχθηκαν επίσης οι οικισμοί Αμφιάλη, Ανάληψη, Ανάσταση, Ευγενία και Άγιος Γεώργιος Κερατσινίου. Το 1950 αποσπάστηκε ο οικισμός Δραπετσώνα και ορίστηκε έδρα της Κοινότητας Δραπετσώνος. Το 1968 επανήλθε στον Δήμο Πειραιά το Νέο Φάληρο καθώς ο Δήμος Νέου Φαλήρου καταργήθηκε. Τα επόμενα χρόνια ο Δήμος Πειραιά έμεινε αμετάβλητος και διατηρήθηκε αμετάβλητος και μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης το 2010.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο Δήμος Πειραιά χωρίζεται σε 5 διαμερίσματα (κοινότητες).
Συνοικίες & Περιοχές
Αναλυτικά οι συνοικίες και περιοχές στα διοικητικά όρια του Δήμου Πειραιά:
Διάρθρωση υπηρεσιών του Δήμου
Η δομή των δημοτικών υπηρεσιών καθορίζεται με βάση τον εκάστοτε ισχύοντα Οργανισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας (Ο.Ε.Υ.).
Οι υπηρεσίες του Δήμου Πειραιά διαρθρώνονται ως εξής :
Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Στα όρια του Δήμου Πειραιά λειτουργούν 46 νηπιαγωγεία και 49 δημοτικά σχολεία, μεταξύ των οποίων και κάποια ειδικής αγωγής (1 νηπιαγωγείο και 4 δημοτικά). Επίσης, λειτουργούν 20 γυμνάσια (1 εσπερινό, 1 μουσικό σχολείο), 15 γενικά λύκεια (1 εσπερινό) και 12 επαγγελματικά (κάποια εκ των οποίων ειδικής επαγγελματικής εκπαίδευσης).
Ανώτερη και Ανώτατη εκπαίδευση
Στον Δήμο Πειραιά εδρεύουν:
Υγεία & Κοινωνικές Υπηρεσίες
Εντός των ορίων του δήμου Πειραιά εδρεύουν οι κάτωθι υγειονομικές μονάδες:
Πολιτισμός
Στα όρια του Δήμου Πειραιά βρίσκονται σημαντικά μουσεία, αρχαιολογικοί και πολιτιστικοί χώροι, από τους οποίους ξεχωρίζουν:
Αθλητισμός
Στον Πειραιά υφίστανται αθλητικές εγκαταστάσεις εθνικής σημασίας, όπως:
Αθλητικά Σωματεία
Από το Δήμο του Πειραιά έχουν αναδειχθεί πολλοί αθλητικοί Σύλλογοι, με τον δημοφιλέστερο μέχρι σήμερα να είναι ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς και ακολουθεί ο Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς - Φαλήρου.
Άλλοι γνωστοί Σύλλογοι του Δήμου Πειραιά είναι ο Ατρόμητος Πειραιώς, ο Αργοναύτης Πειραιώς, ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, ο Όμιλος Ερετών, ο Φοίβος Πειραιώς και άλλοι.
Αναλυτικά τα αθλητικά Σωματεία του Δήμου Πειραιά είναι τα εξής:
Γέφυρα των Λιμύρων
Η Γέφυρα των Λιμύρων (τουρκικά: Kırkgöz Kemeri, "γέφυρα των σαράντα αψίδων") είναι μια υστερορωμαϊκή γέφυρα κοντά στην αρχαία πόλη Λίμυρα της Λυκίας, στη σημερινή νοτιοδυτική Τουρκία, και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα παραδείγματα γέφυρας με καταβιβασμένα τόξα στον κόσμο. Έχει μήκος 360 μέτρα και 26 αψίδες, οι οποίες με αναλογία ύψους προς πλάτος 1:5,3 της προσδίδουν ένα εξαιρετικά επίπεδο προφίλ. Η αρχιτεκτονική αυτή ιδιαιτερότητα κάνει τη συγκεκριμένη γέφυρα να ξεχωρίζει, καθώς παρόμοιες αναλογίες δεν επετεύχθησαν ξανά παρά κατά τον ύστερο Μεσαίωνα. Παρόλα αυτά, η γέφυρα παραμένει σχετικά άγνωστη. Μόλις τη δεκαετία του 1970 γερμανοί αρχαιολόγοι διεξήγαγαν τη μοναδική μέχρι σήμερα επί τόπου μελέτη του κτίσματος.
Αρχαιολογική διερεύνηση
thumb|left|Αρχαίο πλακόστρωτο. Θέα προς τα ανατολικά.
Οι αρχαίες πηγές δεν αναφέρουν τίποτα σχετικά με τη γέφυρα, η οποία έγινε γνωστή μόνο από αναφορές ευρωπαίων περιηγητών το 19ο αιώνα. Ο βρετανός αρχαιολόγος Τσαρλς Φέλλοους (Charles Fellows) ήταν ο πρώτος που εξερεύνησε την περιοχή της Λυκίας, επισκεπτόμενος τη γέφυρα το Μάιο του 1840. Ο Φέλλοους, καθώς και οι Τ.Α.Μπ. Σπραττ (T.A.B. Spratt) και Έντουαρντ Φορμπς (Edward Forbes), που επισκέφτηκαν το χώρο δυο χρόνια αργότερα, αναφέρουν ότι η γέφυρα είχε 25 αψίδες. Το 1882, μια αυστριακή αποστολή, που περιλάμβανε το φημισμένο αρχαιολόγο Όττο Μπένντορφ (Otto Benndorf), ερμήνευσε τη γέφυρα ως τμήμα της ρωμαϊκής οδού που συνέδεε τα Λίμυρα με την επαρχιακή πρωτεύουσα, την Αττάλεια, στα ανατολικά. Δυστυχώς η εν λόγω αποστολή παρέλειψε να δημοσιεύσει σχέδια ή σκίτσα του μνημείου. Η πρώτη, και προς το παρόν μοναδική, επιστημονική διερεύνηση της τοποθεσίας διεξήχθη από τους γερμανούς αρχαιολόγους Βόλφγκανγκ Βούρστερ (Wolfgang W. Wurster) και Γιόαχιμ Γκάντσερτ (Joachim Ganzert) εντός δύο ημερών το Σεπτέμβριο του 1973, με συμπληρωματικές επισκέψεις κατά τα επόμενα έτη. Τα αποτελέσματα της έρευνάς τους δημοσιεύτηκαν το 1978 στο περιοδικό Archäologischer Anzeiger του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Στη δημοσίευσή τους, οι δύο αρχαιολόγοι έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για την διάσωση του έως τότε σχεδόν ανέπαφου κτίσματος:
Τοποθεσία
thumb|Το ρέμα Alakır Çayı, κάτω από την πρώτη καμάρα.
Η γέφυρα διασχίζει το ρέμα Alakır Çayı, του οποίου η αρχαία ονομασία είναι άγνωστη, 3,2 χλμ ανατολικά από τα ερείπια των Λιμύρων (η απόσταση έχει μετρηθεί από το θέατρο της πόλης) και 3,8 χλμ βορείως της σημερινής ακτογραμμής, κοντά στο σύγχρονο δρόμο που οδηγεί από Τουρούντσοβα (Turunçova) προς Κουμλούτζα (Kumluca). Η μορφολογία του εδάφους καθορίζεται από το σμίξιμο των προποδών της οροσειράς Τοτσάκ Νταγού (Toçak Dağı) με την προσχωσιγενή πεδιάδα του Κόλπου της Φοινίκης. Η γέφυρα χτίστηκε σε αυτή τη μεταβατική περιοχή, ακριβώς στο σημείο όπου η στενή κοιλάδα του ποταμού ανοίγει στην πεδιάδα και όπου το πέρασμα θα εμποδιζόταν από την υψηλή στάθμη του νερού κατά την περίοδο των βροχών. Ενώ το ανατολικό άκρο της γέφυρας οδηγεί στην χαλικόστρωτη πεδιάδα, στο δυτικό άκρο ακουμπά απευθείας στον κάθετο βράχο, πιθανώς για προστασία από πλημμύρες. Η επακόλουθη απότομη στροφή του δρόμου μπορούσε να αξιοποιηθεί και στην περίπτωση που χρειαζόταν να μπλοκαριστεί ο δρόμος. Ένα φράγμα, το Alakır Barajı, έχει κατασκευαστεί πιο πάνω στο ποτάμι για άρδευτικούς και αντιπλημμυρκούς λόγους.
Σε αντίθεση με άλλες ρωμαϊκές επαρχίες, η Λυκία δεν διέθετε ιδιαίτερα ανεπτυγμένο οδικό δίκτυο. Η συγκοινωνία στον άξονα βορρά-νότου διεξαγόταν κυρίως διαμέσω κοιλάδων ποταμών, ενώ οι διαδρομές με προσανατολισμό ανατολή-δύση ακολουθούσαν συνήθως τις κορυφογραμμές των βουνών. Ο συγκεκριμένος δρόμος, οδηγώντας από τα Λίμυρα στην γειτονική περιοχή της Παμφυλίας και την Αττάλεια, θα πρέπει ως εκ τούτου να ήταν εξαιρετικής σημασίας, ιδιαίτερα καθώς οι δύο περιοχές αποτελούσαν την ενιαία επαρχία «Λυκίας και Παμφυλίας» ως τον 4ο αιώνα. Σε σύγκριση με τους κύριους οδικούς άξονες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πάντως, οι δρόμοι της Λυκίας, με πλάτος 3-4 μέτρα, ήταν μάλλον μέτριοι, και περιορίζονταν στην εξυπηρέτηση πεζών και υποζυγίων. Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται από την πλήρη απουσία ιχνών από ρόδες στο οδόστρωμα της γέφυρας, καθώς και από την έλλειψη στηθαίου ή κάποιας άλλης μορφής κιγκλιδώματος στη γέφυρα.
Κατασκευαστικά χαρακτηριστικά
Με μήκος 360 μέτρα, η γέφυρα των Λιμύρων αποτελεί το μεγαλύτερο σωζόμενο αρχιτεκτινικό επίτευγμα της Αρχαιότητας στην επαρχία της Λυκίας. Η γέφυρα στέκεται επί εικοσιέξι ομοιόμορφων αψίδων αποτελούμενων από μια διπλή σειρά ακτινικά τοποθετημένων πλίνθων. Στο ανατολικό άκρο, η αρχική 27η αψίδα αντικαταστάθηκε αργότερα από δύο μικρότερες, ημικυκλικές αψίδες (27a και 27b), κατασκευασμένες με μονή σειρά από πλίνθους. Ίχνη των άκρων της αρχικής, πιο επίπεδης αψίδας, διατηρούνται στους πυλώνες εκατέρωθεν.
Την εποχή της επίσκεψης των Βούρστερ και Γκάντσερτ στο σημείο, ολόκληρη η γέφυρα ήταν θαμμένη από τις προσχώσεις του ποταμού ως το ύψος γένεσης των τόξων. Οι δύο επιστήμονες δεν έκαναν κάποια προσπάθεια να ξεθάψουν τις αψίδες. Μόνο δύο εκ των 28 αψίδων ήταν αρκετά εκτεθειμένες ώστα να ληφθούν άμεσες μετρήσεις του ανοίγματός τους και του πλάτους των βάθρων, κατέστη όμως δυνατό να υπολογιστούν έμμεσα οι διαστάσεις των υπολοίπων αψίδων δια των εκτεθειμένων τμημάτων τους.
Αρχιτεκτονική
thumb|300px|Διαστάσεις μιας τυπικής καμάρας.
Τα διαστήλια διαστήματα κυμαίνονται από 11,60 μέτρα έως 14,97 μέτρα (στις αψίδες αρ. 2 και 26 αντίστοιχα). Με βάση τα διαστήλια διακρίνονται τέσσερις ομάδες καμαρών, με τις ακόλουθες μέσες τιμές:
Ο λόγος που εμφανίζεται αυτή η ομαδοποίηση είναι άγνωστος. Σίγουρα δεν μπορεί να εξηγηθεί ως μια προσπάθεια να ακολουθηθεί η διαμόρφωση της κοίτης. Θα μπορούσε όμως να αποτελεί ένδειξη της επαναχρησιμοποίησης των ίδιων ψευδοκατασκευών κατά την κατασκευή των θολοτών αψίδων (δες διάγραμμα).
Μόνο σε μία περίπτωση, μεταξύ των αψίδων 26 και 27, κατέστη δυνατό να μετρηθεί το πλάτος ενός στύλου: 2,10 μέτρα. Αφαιρώντας την τιμή αυτή από το διαστήλιο των 12,75 μέτρων, προκύπτει ένα ελεύθερο πλάτος 10,65 μέτρων. Μιας και όλες οι αψίδες έχουν ύψος 2 μέτρα, προκύπτει ένας ασυνήθιστος λόγος πλάτους προς ύψος, με τιμή 5,3 προς 1. Τέτοιες επίπεδες αψίδες ήταν εξαιρετικά σπάνιες για λιθόκτιστες γέφυρες την εποχή εκείνη, και δεν ξεπεράστηκαν παρά με την επανεμφάνιση των καμαρωτών γεφυρών στην Ιταλία το 14ο αιώνα. Για τη μεγαλύτερη δε αψίδα της γέφυρας των Λιμύρων, η αναλογία είναι ακόμα πιο μεγάλη, με το πλάτος 6,4 φορές το ύψος της. Αντίθετα, οι δύο ύστερες αψίδες, με έναν λόγο 2,7:1, είναι συνήθεις ημικυκλικές αψίδες.
Το ολικό ύψος της γέφυρας δεν μπορούσε να μετρηθεί λόγω των προσχώσεων που έχουν θάψει το μεγαλύτερο μέρος του κτίσματος, αλλά η απόσταση μεταξύ των βάσεων των αψίδων και του οδοστρώματος μετρήθηκε σε μόλις 3,25 μέτρα.
Η επιφάνεια της γέφυρας είναι σχεδόν εντελώς επίπεδη: μεταξύ των αψίδων 1 έως 20, το οδόστρωμα βρίσκεται σε ύψος 20,05–20,55 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ στην ανατολική απόληξη, μεταξύ των αψίδων 21 έως 26, πέφτει στα 19,94–19,66 μέτρα. Καθώς δεν υπάρχουν ενδείξεις για καθίζηση της γέφυρας, αυτή η ομοιομορφία ύψους αποτελεί τεκμήριο προσεκτικής ισοπέδωσης και γερής θεμελίωσης των πυλώνων κατά την κατασκευή της γέφυρας. Αντίθετα, ο κατά μήκος άξονας της γέφυρας εμφανίζει συχνά σημαντική απόκλιση από καμάρα σε καμάρα.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η γραμμή στήριξης του νεκρού φορτίου της γέφυρας ταυτίζεται σχεδόν με την καμπύλη των καμαρών. Από πλευράς στατικής επάρκειας, η γέφυρα επιδεικνύει μεγάλη ικανότητα φορτίου:
Υλικά
thumb|Λεπτομέρεια τόξου: διπλή στρώση πλίνθων δεμένων με κονίαμα. Κατασκευαστικά, η γέφυρα αποτελείται από πλίνθους στα τόξα, λιθοδομή στα τύμπανα και χαλίκια ως γέμισμα.
Η διπλή στρώση των τόξων επέτρεψε την αποδοτικότερη χρήση των ξυλοτύπων, καθώς ήδη με την ολοκλήρωση της πρώτης στρώσης αυτοί μπορούσαν να αφαιρεθούν και να χρησιμοποιηθούν σε μια νέα αψίδα:
thumb|500px|center|Υποθετική αναπαράσταση της διαδικασίας κατασκευής της γέφυρας, με την κατασκευή των αψίδων σε δύο φάσεις, που επέτρεψε την αφαίρεση και επαναχρησιμοποίηση των ίδιων ξυλοτύπων. thumb|Η βόρεια πλευρά της 12ης αψίδας
Απ' ότι μπορούσε να προσδιοριστεί από τους Βούρστερ και Γκάντσερτ, μεταξύ των αψίδων 2 και 21 οι πτερυγότοιχοι της γέφυρας αποτελούνται από μια τετραπλή στρώση τούβλων επί της οποίας ακολουθεί ακανόνιστη λιθοδομή από αλάξευτες πέτρες ενωμένες με κονίαμα. Αντίθετα, μεταξύ των αψίδων 22 και 26 καθώς και στις δύο ράμπες, οι πτερυγότοιχοι αποτελούνται από λαξευμένους τετράγωνους λίθους. Στις ύστερες αψίδες 27a και 27b η εξωτερική επένδυση τηε υπερκατασκευής διακρίνεται για το μικρό μέγεθος των λίθων και για την ακανόνιστη ενσωμάτωση των πλίνθων στην λιθοδομή. Στο εσωράχιο (η κάτω, εκτεθειμένη πλευρά της αψίδας) της καμάρας 26 υπάρχουν ακόμα οι δοκοθήκες για τις σκαλωσιές των ξυλοτύπων. Η εσωτερική υπερκατασκευή, μεταξύ των πτερυγότοιχων, αποτελείται από ένα μίγμα θρυμματισμένων λίθων και βοτσάλων από το ποτάμι, ενωμένων με ασβεστοκονίαμα.
Το κατάστρωμα της γέφυρας, σε ύψος μόλις 30–40 εκατοστών πάνω από τις κορυφές των αψίδων, αποτελείται από πλακόστρωτο με μεγάλες και ακανόνιστου σχήματος πλάκες, που προεξέχει 10 εκατοστά και από τις δυο πλευρές της γέφυρας. Στα δύο ύστερα τόξα, η χρησιμοποίηση μικρών βοτσάλων καταδεικνύει ξανά τον χαρακτήρα τους ως επισκευών επί του υπάρχοντος κτίσματος. Το κατάστρωμα έχει πλάτος 3,55 ως 3,70 μέτρα, που αυξάνεται στα δύο άκρα στα 4,30 μέτρα.
Χρονολόγηση
thumb|Προεξέχον κάνιστρο πάνω από την 3η αψίδα.
Η χρονολογική τοποθέτηση της γέφυρας δυσχεραίνεται από τον μοναδικό της χαρακτήρα εντός της ρωμαϊκής κατασκευαστικής παράδοσης και την έλλειψη συγκριτικών μελετών ρωμαϊκών γεφυρών. Ως σημεία εκκίνησης οι Βούρστερ και Γκάντσερτ επέλεξαν τα εξής χαρακτηριστικά της γέφυρας:
Κάρλο Ρούμπια
Ο Κάρλο Ρούμπια (Carlo Rubbia) είναι σύγχρονος Ιταλός πειραματικός φυσικός στοιχειωδών σωματίων, που μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1984 με τον Σίμον βαν ντερ Μέερ.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1961 ο Ρούμπια επέστρεψε στην Ευρώπη, με τις ευκαιρίες εργασίας που προσέφερε το νεοϊδρυθέν CERN, όπου και εργάσθηκε. Το CERN είχε μόλις θέσει σε λειτουργία ένα νέο τύπο επιταχυντή (Intersecting Storage Rings), με αντίθετης φοράς συγκρουόμενες ακτίνες πρωτονίων. Ο Ρούμπια και οι συνεργάτες του πειραματίστηκαν με αυτό, μελετώντας και πάλι την ασθενή δύναμη.
Το 1970 ο Ρούμπια διορίσθηκε Καθηγητής της Φυσικής στην έδρα Higgins στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου περνούσε ένα εξάμηνο τον χρόνο ενώ το άλλο εξάμηνο συνέχιζε την έρευνα στο CERN. Το 1989 διορίσθηκε γενικός διευθυντής του Εργαστηρίου του CERN.
Συμβολή στη Φυσική
Για την επίτευξη ενεργειών αρκετά υψηλών για την παραγωγή αυτών των σωματίων, ο Ρούμπια πρότεινε, μαζί με τον Ντέιβιντ Κλάιν και τον Πίτερ Μακιντάιρ, ένα ριζικά διαφορετικό σχεδιασμό επιταχυντή, τον δακτύλιο συγκρούσεως πρωτονίων-αντιπρωτονίων. Αυτός ο επιταχυντής στο CERN κυριάρχησε στο πεδίο της Φυσικής υψηλών ενεργειών από την πρώτη λειτουργία του το 1981 μέχρι το 2002, οπότε τον ρόλο του ανέλαβε το Τέβατρον στο Φέρμιλαμπ. Τα ερευνητικά του αποτελέσματα ανέδειξαν μία εντελώς νέα φαινομενολογία των συγκρούσεων υψηλής ενέργειας, με τα γκλουόνια και τα μποζόνια W και Z να κυριαρχούν.
Αυτές οι ανακαλύψεις απέδειξαν ότι οι θεωρητικοί φυσικοί βρίσκονταν στον σωστό δρόμο για την περιγραφή της Φύσης στο πιο βασικό της επίπεδο, μέσα από το λεγόμενο «Standard Model». Τα δεδομένα για τα ενδιάμεσα μποζόνια επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις της θεωρίας για την «ηλεκτρασθενή δύναμη», που έδωσε το βραβείο Νόμπελ του 1979 στους Στήβεν Βάινμπεργκ, Σέλντον Γκλάσοου και Αμπντούς Σαλάμ. Η θεωρία αυτή ενώνει τις 2 από τις 4 θεμελιώδεις δυνάμεις στη Φύση, την ασθενή πυρηνική και την ηλεκτρομαγνητική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιταλοί Νομπελίστες
Κρίστιαν Λίντεμανς
Ο Κρίστιαν Λίντεμανς (Christiaan Antonius Lindemans, γνωστός και ως Freddi Desmet, Ρότερνταμ, 24 Οκτωβρίου 1912 – Σεβενίνγκεν, Χάγη, 18 Ιουλίου 1946) ήταν Ολλανδός αντιστασιακός κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και κατάσκοπος (διπλός πράκτορας) ο οποίος ενέχεται για προδοσία στους Γερμανούς του συμμαχικού σχεδίου της επιχείρησης «Κομήτης», το οποίο εφαρμόστηκε κατά τη Μάχη του Άρνεμ. Ο ρόλος του αποκαλύφτηκε, ο ίδιος συνελήφθη και καταδικάστηκε αλλά, πριν εκτελεστεί, προέβη σε αυτοκτονία. Παραμένει αμφιλεγόμενο πρόσωπο, καθώς λόγω της δράσης του κατά των Γερμανών κατακτητών της χώρας του, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των συμπατριωτών του και είχε περιβληθεί με την αχλή του θρύλου. Λόγω δε του εντυπωσιακού παρουσιαστικού του (ύψος 2 μ., βάρος 130 κιλά) τον αποκαλούσαν με το προσωνύμιο «Κινγκ Κονγκ», το οποίο παραπέμπει στο γνωστό, τερατώδη πρωταγωνιστή του ομώνυμου κινηματογραφικού έργου (1933).
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κρίστιαν ήταν ο τέταρτος υιός του ζεύγους Joseph Hendrik Lindemans και της Christina Antonia van Uden. Λόγω της μεγάλης φυσικής ανάπτυξής του, απασχολήθηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων από πολύ μικρός, μαζί με έναν από τους αδελφούς του στο συνεργείο του πατέρα τους, στο Ρότερνταμ. Σε ηλικία 24 ετών υπέστη έναν τραυματισμό σε χέρι και πόδι, που του άφησε μία μόνιμη, αλλά σχεδόν ανεπαίσθητη δυσχέρεια στο βάδισμα. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με την πυγμαχία.
Αντιστασιακή δράση
Μιλούσε καλά Γερμανικά και Γαλλικά, όπως και λίγα Αγγλικά, γεγονός που του επέτρεψε το να προσληφθεί σαν πληροφοριοδότης των Βρετανών. Δύο χρόνια μετά (1940) βρέθηκε στην κατεχόμενη Γαλλία, συνδέθηκε με τη Γαλλική Αντίσταση και γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του, Gilberte Yvonne Letuppe, την οποία νυμφεύτηκε το 1941. Πρωταγωνίστησε σε δεκάδες σαμποτάζ και δολιοφθορές, ενώ δεν δίσταζε να δρα ακάλυπτος, δίχως την παραμικρή προφύλαξη. Τελικά, σε μία συμπλοκή, ένας Γερμανός φρουρός τον πυροβόλησε στην κοιλιακή χώρα, για να συλληφθεί και να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. Ωστόσο, στη συνέχεια, μία ομάδα 50 συντρόφων του τον απελευθέρωσε με μεγάλες απώλειες, αφού μόνο ο Λίντεμανς και δύο ακόμη άνδρες κατάφεραν να διαφύγουν. Ο Λίντεμανς συγκέντρωνε, ακόμη, πολύτιμα τιμαλφή και χρήματα για την ενίσχυση του συμμαχικού αγώνα, αλλά σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις υπήρξαν μαρτυρίες τρίτων, ότι κάποια κοσμήματα βρέθηκαν στην κατοχή δύο γυναικών που σχετίζονταν με τον εχθρό.
Προδοσία και σύλληψη
Καθώς ο Λίντεμανς δρούσε ως σύνδεσμος των Συμμάχων στην κατεχόμενη Ολλανδία, ενώ φήμες ήθελαν ο ίδιος να συνδέεται στενά με Σοβιετικές υπηρεσίες πληροφοριών, του ανατέθηκε ο ρόλος να προπαρασκευάσει από την πλευρά της Ολλανδικής Αντίστασης, την συνδρομή κατά την επιχείρηση ρίψης αλεξιπτωτιστών, που πραγματοποιήθηκε από τις 17 Σεπτεμβρίου έως την 26 Σεπτεμβρίου του 1944. Η επιχείρησε απέτυχε και οι υποψίες που αναπτύχθηκαν στη Βρετανική πλευρά έτειναν στην πιθανότητα κάποιος προδότης να είχε ενημερώσει τους Γερμανούς. Λίγο καιρό μετά (Οκτώβριος 1944), κατά την απελευθέρωση του Αϊντχόφεν, οι Βρετανοί συνέλαβαν έναν τοπικό πράκτορα της «Αμπβέρ» ο οποίος ομολόγησε πως ο Λίντεμανς ήταν εκείνος που είχε ενημερώσει τη Γερμανική αντικατασκοπεία για την επιχείρηση. Θεωρείται ότι ο Λίντεμανς δρούσε για λογαριασμό των Σοβιετικών, προκειμένου να μην τερματιστεί ο πόλεμος πριν οι δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού ολοκληρώσουν τη δική τους προέλαση στην Ευρώπη, καταλαμβάνοντας τις χώρες που επιθυμούσαν. Έχοντας ήδη τις αποδείξεις που ζητούσε, ο Ολλανδός επικεφαλής της αντικατασκοπείας συνταγματάρχης Ορέστης Πίντο (1889 – 1961) οργάνωσε μία παγίδα, προσκαλώντας το Λίντεμανς στο συμμαχικό στρατηγείο, με σκοπό (δήθεν) να τον τιμήσουν με μετάλλιο ανδρείας για τη δράση του. Λόγω των βαρύτατων κατηγοριών που αντιμετώπιζε, ο Λίντεμανς ήταν πια βέβαιο πως θα εκτελείτο. Το Δεκέμβριο 1944 κλείστηκε στις φυλακές της Μπρέντα έως το Μάρτιο του επόμενου έτους, αναμένοντας να δικαστεί. Ακολούθως οδηγήθηκε στη φυλακή του προαστίου Σεβενίνγκεν όπου παρέμεινε έως και το καλοκαίρι του 1946, οπότε καταδικάστηκε σε θάνατο από την Ολλανδική Κυβέρνηση.