cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλοντ Σοτέ
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Σκηνοθετησε την πρώτη του ταινία, Bonjour Sourire, το 1955. Έλαβε διεθνή αναγνώριση με την ταινία Τα γεγονότα της ζωής, την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε, όπως και οι υπόλοιπες ταινίες του. Παρουσιάστηκε στο διαγωνισμό στο Φεστιβάλ των Καννών του 1970, όπου ήταν και υποψήφια. Η ταινία αναβίωσε επίσης την καριέρα της Ρόμι Σνάιντερ με την οποία ο Σοτέ συνεργαστηκε σε αρκετές από τις μεταγενέστερες ταινίες του. Στην επόμενη ταινία Max et les Ferrailleurs (1971) η Σνάιντερ έπαιξε την πόρνη, ενώ στην César et Rosalie (1972) υποδύθηκε μια παντρεμένη γυναίκα που αντιμετωπίζει την επανεμφάνιση ενός παλιού της έρωτα.
Η ταινία του Vincent, Paul, François, et les Autres (1974) είναι μία από τις πιο αναγνωρισμένες ταινίες του. Τέσσερις φίλοι της μεσαίας τάξης συναντώνται κάθε Σαββατοκύριακο κυρίως για να συζητήσουν τη ζωή τους. Η ταινία χαρακτήρισε ένα cast μεγάλων αστέρων του Γαλλικού κινηματογράφου:Μισέλ Πικολί, Υβ Μοντάν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ και Στεφάν Οντράν. Έκανε ακόμα πιο μεγάλη επιτυχία με το Mado (1976).
Η ταινία του 1978 Μια απλή ιστορία προτάθηκε για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Στην ταινία πρωταγωνίστησε ξανά η Σνάιντερ, αυτή τη φορά ως δυσαρεστημένη γυναίκα που εργάζεται στα 40 της, η οποία κέρδισε το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ηθοποιού για την ερμηνεία της. Στη δεκαετία του '80, Ο Σοτέ έκανε μόνο δύο ταινίες το Garçon ! (1983), ένα δράμα με πρωταγωνιστή τον Υβ Μοντάν και την κωμωδία Quelques Jours Avec Moi (1988).
Το 1993, ο Κλοντ Σιτε κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Σκηνοθέτη για την ταινία Μια καρδιά τον χειμώνα (που θεωρείται από πολλούς ότι είναι το αριστούργημά του) και πάλι τρία χρόνια αργότερα κέρδισε το Σεζάρ για την ταινία Nelly et Monsieur Arnaud. Και στις δύο ταινίες πρωταγωνίστησε η Εμμανουέλ Μπεάρ. Ο Σοτέ εκτός από τις δικές του ταινίες έγραψε και σενάρια και για άλλους σκηνοθέτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Peri
Η PERI ιδρύθηκε το 1969 και είναι σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές συστημάτων μεταλλοτύπων και ικριωμάτων παγκοσμίως. Ο όμιλος PERI παράλληλα με τα κεντρικά γραφεία του στο Weißenhorn της Γερμανίας, έχει 45 θυγατρικές εταιρείες και 100 αποθήκες υλικών ανά τον κόσμο. Απασχολεί περισσότερους από 5.000 υπαλλήλους εκ των οποίων οι 850 είναι μηχανικοί (έτος 2006). Το 2007 ο συνολικός τζίρος του ομίλου ξεπέρασε τα 1.104 εκατομμύρια Ευρώ.
Ιστορία
Η PERI ιδρύθηκε το 1969 στο Weissenhorn της Γερμανίας από τον κο. Artur Schwörer (Άρθουρ Σβόερερ). Το αρχικό προϊόν της εταιρείας ήταν η ξυλοδοκός τύπου T 70 V με υψηλή φέρουσα ικανότητα λόγω του δικτυώματος της και του πατενταρισμένου συστήματος σύνδεσης των κόμβων του. Το 1984 αντικαταστάθηκε από την ξυλοδοκό με δικτύωμα τύπου GT 24 που χρησιμοποιείται έως και σήμερα.
Το αυτόματο σύστημα αναρρίχησης ACS (Automatic Climbing System) αποτέλεσε ορόσημο στην εξέλιξη των αυτο-αναρριχόμενων συστημάτων της PERI. Χρησιμοποιείται σε κατασκευές μεγάλου ύψους χωρίς γερανό.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 η PERI πρωτοστατούσε στην χρήση αλουμινίου για τον κατασκευαστικό τομέα.
Η συγκεκριμένη τάση υπερίσχυσε του αρχικού σκεπτικισμού όταν τα εργοτάξια συνειδητοποίησαν ότι μια μείωση κατά 20% του συνολικού βάρους ενός καλουπιού ήταν σημαντικό πλεονέκτημα, ιδίως όταν μεγάλο μέρος του ξεκαλούπωματος μετά την σκυροδέτηση γίνεται με τα χέρια. Κατά την διάρκεια των τελευταίων 10 ετών ο συνολικός ετήσιος τζίρος του ομίλου PERI αυξήθηκε από 250 σε πάνω από 920 εκατομμύρια ευρώ ενώ παράλληλα ο αριθμός του προσωπικού από 1.700 σε 4.500 υπαλλήλους.
Γενική Παρουσίαση Προϊόντων
Όλη η σειρά των προϊόντων και υπηρεσιών του ομίλου περιλαμβάνει ξυλοδοκούς, συστήματα μεταλλοτύπου τοιχίων και υποστυλωμάτων, συστήματα πλακών, πλατφόρμες αναρρίχησης, πλατφόρμες εργασίας, αυτόματα συστήματα αναρρίχησης, σκαλωσιές και στύλους υποστύλωσης, σκαλωσιές εργασίας, αντηρίδες, μπετοφόρμ, αντιστηρίξεις για την σκυροδέτηση μονόπλευρων τοιχίων, συστήματα ντιζών και αγκύρωσης, συντήρηση προϊόντων, λογισμικό, τεχνική υποστήριξη και εκπαίδευση συνεργείων στο εργοτάξιο.
Έργα
Παρακάτω αναφέρονται έργα που κατασκευάστηκαν με τα συστήματα της PERI:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας
Ο Γιος του Δράκουλα
Ο Γιος του Δράκουλα (Son of Dracula) είναι μια αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1943. Σκηνοθέτης είναι ο Ρόμπερτ Σιόντμακ και το σενάριο είναι από τον Κέρτις Σιόντμακ. Πρωταγωνιστεί ο Λον Κάνι Τζούνιορ ως Κόμης Αλουκάρντ. Η ταινία αυτή είναι η συνέχεια του Ο Κόμης Δράκουλας και του Η Κόρη του Δράκουλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1943 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1989
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1989 ήταν ο 34ος ετήσιος Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαΐου 1989 στη Λωζάνη της Ελβετίας, μετά τη νίκη της Σελίν Ντιόν στο Δουβλίνο. Το πρόγραμμα παρουσιάστηκε από τη Λολίτα Μορένα και τον Ζακ Ντεσενό. Το συγκρότημα Riva, που εκπροσωπεί τη Γιουγκοσλαβία, κέρδισε με το τραγούδι "Rock Me". Αυτή ήταν η μόνη νίκη για τη Γιουγκοσλαβία ως ενοποιημένο κράτος. Επιπλέον, αυτή ήταν η πρώτη νίκη για μία από τις Βαλκανικές χώρες και αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που κέρδισε σε μια από τις σλαβικές γλώσσες.
Τοποθεσία
Η Λωζάνη είναι μια πόλη στο γαλλόφωνο τμήμα της Ελβετίας και η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη του καντονίου του Βοντ. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες της λίμνης της Γενεύης (Γαλλικά: Lac Léman ή απλά Le Léman). Είναι έναντι της γαλλικής πόλης Εβιάν-λε-Μπαιν, με την Οροσειρά του Ιούρα στα βορειοδυτικά της. Η Λωζάνη βρίσκεται 62 χιλιόμετρα (38,5 μίλια) βορειοανατολικά της Γενεύης.
Το Palais de Beaulieu, ένα συνεδριακό και εκθεσιακό κέντρο, επιλέχθηκε για να φιλοξενήσει το διαγωνισμό του 1989. Το κέντρο περιλαμβάνει την αίθουσα συναυλιών, χορού και θεάτρου 1.844 θέσεων, Théâtre de Beaulieu. Εγκαινιάστηκε το 1954, το Théâtre de Beaulieu είναι το μεγαλύτερο θέατρο στην Ελβετία. Ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision πραγματοποιήθηκε στο Hall 6 + 7 του Palais, δεξιά από την κεντρική αίθουσα και το θέατρο.
Επισκόπηση διαγωνισμού
Ο επικεφαλής του συγκροτήματος Live Report Ρέι Καρουάνα είχε θεωρήσει το τραγούδι που ήρθε 2ο ως πολύ λιγότερο άξιο τραγούδι. Η ήττα τους είχε διαφορά 7 βαθμών από το νικητήριο τραγούδι.
Δύο από τους ερμηνευτές, η Ναταλί Πακ (Nathalie Pâque) και ο Γκιλί Ναταναέλ (Gili Natanael) είχαν ηλικία 11 και 12 ετών αντίστοιχα όταν έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό. Εξαιτίας της αρνητικής δημοσιότητας αναφορικά με τη συμμετοχή τους, η EBU εισήγαγε τον κανονισμό που ορίζει ότι κανένας δεν επιτρέπεται να μετέχει στον διαγωνισμό αν δεν έχει κλείσει τα 16 του χρόνια.
Η νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς, Σελίν Ντιόν, άνοιξε το σόου με μια μίμηση από το νικητήριο της τραγούδι και με μια μίμηση από το πρώτο αγγλόφωνο σίνγκλ της, το "Where Does My Heart Beat Now". Το τραγούδι μπήκε στις πρώτες δέκα θέσεις των τσάρτ στις ΗΠΑ, εκτοξεύοντας έτσι τη φήμη της στα ύψη.
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
Μόνο μια καλλιτέχνης επέστρεψε αυτή τη χρονιά για να εκπροσωπήσει τη χώρα της για δεύτερη φορά. Η Μαριάννα Ευστρατίου της Ελλάδας που ήταν στα φωνητικά για το συγκρότημα Bang το.
Διευθυντές ορχηστρών
Κάθε συμμετοχή (εκτός από αυτές της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ισλανδίας) είναι και ένα διευθυντή ορχήστρας που διεύθυνε την ορχήστρα. Αντίθετα με τα περισσότερα χρόνια, οι διευθυντές της ορχήστρας υποκλίθηκαν μετά από κάθε τραγούδι και όχι πριν.
Δομή ψηφοφορίας
Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που απένειμε 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια. Υπήρξε επίσης αλλαγή κανόνα σε περίπτωση ισοπαλίας. Πριν από το 1989, και οι δύο χώρες θα έπαιζαν ξανά τα τραγούδια τους μέχρι να ληφθεί η τελική απόφαση. Ωστόσο, από το 1989 και μετά, εάν υπήρχε ισοπαλία στο τέλος της ψηφοφορίας, η χώρα που σημείωσε τα περισσότερα δωδεκάρια θα ανακηρυχθεί νικήτρια. Εάν υπήρχε ακόμα ισοπαλία, νικήτρια θα ήταν η χώρα που θα είχε τα περισσότερα δεκάρια. Και αν υπήρχε ισοπαλία ξανά μετά από αυτό, και οι δύο χώρες θα κηρυχθούν από κοινού νικητές.
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:
Gigatronics
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών
Ιππότες που λένε Νι!
Οι ιππότες που λένε Νι! (αγγλικά: Knights Who Say Ni!), εναλλακτικά και οι ιππότες του Νι (Knights of Ni), αποτελούν ομάδα χαρακτήρων στην ταινία Το Αδελφάτο των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης της βρετανικής ομάδας κωμικών Μόντυ Πάιθον. Οι ιππότες αυτοί επιδεικνύουν την τρομερή τους δύναμη φωνάζοντας 'Νιιι! Νιιι!' με έντονη ένρινη στριγγλιστή φωνή, τρομοκρατώντας τον βασιλιά Αρθούρο και τους συνοιδοπόρους του που βρέθηκαν στον διάβα τους, στους οποίους απαγορεύουν την διάβαση εκτός και αν κατευναστούν μέσω της προσφοράς σε αυτούς μικρού θάμνου.
Περιγραφή
Η εμφάνιση τους είναι σκιώδης ανάμεσα στις φυλλωσιές και τα δέντρα, φοράνε μακριές ρόμπες και κράνη με κέρατα ζώων, ενώ ο συνολικός αριθμός τους δεν φανερώνεται ποτέ. Αλλά είναι σίγουρα τουλάχιστον 6.
Ο αρχηγός των ιπποτών αυτών απευθύνεται στην ομάδα του βασιλιά Αρθούρου που προσπαθεί να διαβεί το πέρασμα, έχει σχεδόν το διπλάσιο ύψος από τον Αρθούρο και φοράει κράνος με κέρατα ελαφιού. Οι υπόλοιποι ιππότες του Νι! που διακρίνονται ανάμεσα στα δέντρα, έχουν κανονικό ύψος και φοράνε κράνη με κέρατα αγελάδας.
Έπειτα τους ανακοινώνει πως οι ιππότες που λένε Νι! είναι οι φύλακες των μυστικών λέξεων Νι, Πενγκ, και Νιιι-Ουόμ (Neee-Wom). Ο Αρθούρος με δέος σχολιάζει σε έναν από τους συντρόφους του πως «αυτοί που ακούν αυτά τα λόγια σπανίως επιζούν ώστε να διηγηθούν την ιστορία!»
Δοκιμασίες
Οι ιππότες του Νι! απαιτούν την τέλεση θυσίας από τον Αρθούρο, και όταν ο Αρθούρος τους λέει πως απλά το μόνο που θέλει να κάνει είναι να διαβεί το δάσος, αντιμετωπίζει την οργή των ιπποτών οι οποίοι αρχίζουν να φωνάζουν '''Νιιι! Νιιι!''' με την ομάδα του Αρθούρου να κάνει πίσω φοβισμένη. Μετά από αυτή την εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης, ο αρχηγός των Ιπποτών που λένε Νι! απειλεί πως θα ξαναπεί Νι! εκτός και αν οι ταξιδιώτες τους προσφέρουν με έναν μικρό θάμνο (shrubbery), διαφορετικά δεν θα περάσουν ποτέ από αυτό το μέρος του δάσους ζωντανοί. Ο Αρθούρος εκφράζει απορία για το τι τους ζητείται, αντιμετωπίζει και πάλι την οργή τους ακούγοντας Νιιι!.
Τελικά ο Αρθούρος και οι συνοδοιπόροι ταξιδεύουν σε ένα χωριό προς αναζήτηση κατάλληλου θάμνου, όπου ρωτώντας τους εκεί κατοίκους, ενίοτε απειλώντας τους πως θα αρχίσουν να φωνάζουν Νι! αν δεν τους δώσουν κάποιο θάμνο, καταφέρνουν να αποκτήσουν έναν θάμνο. Το θάμνο αυτόν προσφέρουν στους Ιππότες που λένε Νι!, οι οποίοι βρίσκουν πως «είναι ένας καλός θάμνος» (it is a good shrubbery).
Όμως πλέον το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να αφήσουν τον Αρθούρο να περάσει γιατί δεν είναι πλέον οι ιππότες που λένε Νι!, αλλά οι ιππότες που λένε Έκκε Έκκε Έκκε Έκκε Πτανγκ Ζου Μπόινγκ, και ο Αρθούρος πρέπει να περάσει από νέα δοκιμασία, συγκεκριμένα πως πρέπει να βρει έναν νέο θάμνο, καθώς και να κόψει ένα δέντρο χρησιμοποιώντας μονάχα μια πέστροφα. Ο Αρθούρος τους ανταπαντά πως αυτό είναι παράλογο και  δεν μπορεί να γίνει ( it  can't be done), και αμέσως οι ιππότες που μέχρι πρόσφατα έλεγαν Νι! φαίνεται να οπισθοχωρούν σαν να νιώθουν φόβο και πόνο. Ο Αρθούρος τελικά ανακαλύπτει ότι οι παράξενοι αυτοί ιππότες δεν μπορούν να αντέξουν το άκουσμα της λέξης δεν ( it στην πρωτότυπη αγγλική έκδοση), και χρησιμοποιεί την λέξη αυτοί για να τους νικήσει και επιτέλους να κάνει το πέρασμα συνεχίζοντας το ταξίδι του.
Μελέτες
Η υπόθεση των ιπποτών που λένε Νι!, πέρα από την γενική σάτιρα των υποτιθέμενων ηθών της εποχής όπου διαδραματίζεται η ιστορία, έχει περιγραφεί ως παράδειγμα της σκόπιμου παράβλεψης της ιστορικής ακρίβειας σε ότι αφορά την περιγραφή της ιστορίας από την μεταμοντερνιστική / νεομεσαιωνική οπτική, παρομοίως με την συνήθη αδιαφορία για ιστορική ακρίβεια η οποία υπάρχει στα περισσότερα έργα φαντασίας. Ωστόσο, έχει εκτιμηθεί πως η απεικόνιση και συμπεριφορά των ιπποτών στην ταινία προσεγγίζει περισσότερο τον πραγματικό μεσαιωνισμό παρά την γελοιότητα των σκηνών, καθώς πολλές από τις λεπτομέρειες της ταινίας βασίζονται σε αυθεντικά μεσαιωνικά κείμενα και ιδέες, ενώ σε ότι αφορά την χρήση του Νι! αυτό θεωρείται ως παρωδία για την δυσκολία της προφοράς της μεσαιωνικής αγγλικής γλώσσας και την μεταβατική περίοδο στα τέλη του Μεσαίωνα όταν στην αγγλική γλώσσα εμφανίστηκε σημαντική μετατόπιση φωνηέντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες
Εστέμπαν Γκουτιέρες
Ο Εστέμπαν Μανουέλ Γκουτιέρες (γεννημένος στο Μοντερρέι, Νουέβο Λεόν του Μεξικού στις 5 Αυγούστου 1991) είναι Μεξικανός οδηγός της Φόρμουλα 1, ο οποίος τρέχει με τη BMW Sauber F1 Team. Εντάχθηκε σ' αυτή την ομάδα το 2010, λίγο καιρό μετά την επαναγορά της από τον Πέτερ Ζάουμπερ, ο οποίος και την είχε ιδρύσει, και την επιστροφή στους κινητήρες της Φερράρι.
Πρώτα χρόνια
Ο Γκουτιέρες γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου του 1991 στο Μοντερρέι, της πολιτείας Νουέβο Λεόν στο δυτικό Μεξικό. Η οικογένειά του περιλαμβάνει αυτόν, άλλους τρεις αδελφούς και μία αδελφή. Ο πατέρας του Ρόμπερτ Μανουέλ Γκουτιέρες και η μητέρα του Κλάρα Γκουτιέρες, πήγαιναν συχνά να δουν το γιο τους να τρέχει σε αγώνες. Ο Εστέμπαν έτρεχε στα καρτ μαζί με τον κατά επτά χρόνια μεγαλύτερο αδερφό του Αντρές. Επίσης συμμετέχει στο πρόγραμμα νέων ταλέντων της Εσκουδερία Τέλμεξ.
Κάρτινγκ
Ο Εστέμπαν Γκουτιέρες ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα το 2004 στο Μεξικανικό Πρωτάθλημα Ρόταξ Μαξ Τσάλεντζ, όπου πήρε μέρος στους τρεις τελευταίους αγώνες. Το 2005 ξαναπήρε μέρος στο ίδιο Πρωτάθλημα και επίσης έτρεξε στα Γκραν Νάσιοναλς(σε Σάουθ Μπεντ και Ιντιάνα), όπου τερμάτισε 3ος και αυτό του εξασφάλισε μια θέση στο Γουόρλντ Φάιναλ στη Μαλαισία, όπου τερμάτισε 22ος εξ' αιτίας μηχανικών προβλημάτων. Το 2006, ο Γκουτιέρες κέρδισε και τους πέντε αγώνες του Πρωταθλήματος Κάμκαρτ Μέξικο και συμμετείχε ξανά στο Ρόταξ ΜΑξ Τσάλεντζ. Επίσης τερμάτισε 4ος στο Μεξικανικό Γκραν Νάσιοναλ, το οποίο έλαβε χώρα στην πολιτεία Σακατέκας στο Βόρειο-Κεντρικό Μεξικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Άσκολι Πιτσένο
Το Άσκολι Πιτσένο (ιταλικά: Ascoli Piceno) είναι πόλη και δήμος στα Μάρκε, στη κεντρική Ιταλία. Είναι έδρα της επαρχίας Άσκολι Πιτσένο. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται για το 2019 σε 47.982 κατοίκους. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμό Τρόντο.
Ιστορία
Το Άσκολι Πιτσένο ταυτίζεται με την αρχαία πόλη Άσκουλουμ (Asculum), πρωτεύουσα των Πικέντων, ενός ιταλικού φύλου, και του Πικένου. Η πόλη καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους το 268 π.Χ. και βρισκόταν επί της Σαλάριας οδού. Κατά τη διάρκεια του Συμμαχικού πολέμου (91-88 π.Χ.), η πόλη επαναστάτησε, μαζί με άλλες, εναντίον της Ρώμης, όμως ο Πομπήιος Στράβων την πολιόρκησε επιτυχημένα, κατακτώντας την. Ο Ιούλιος Καίσαρας την κατέλαβε το 46 π.Χ., αφότου διάβηκε τον Ρουβίκωνα. Αργότερα απέκτησε το καθεστώς ρωμαϊκής αποικίας. Το 301 μ.Χ. έγινε πρωτεύουσα του Picenum Suburbicarium. Το 545 κατέλαβε την πόλη ο Τωτίλας.
Μετά την εποχή του Καρλομάγνου, η πόλη ήταν υπό την εξουσία των επισκόπων, οι οποίοι παράλληλα είχαν τον τίτλο του πρίγκιπα. Το 1185 το καθεστώς της πόλης άλλαξε και έγινε ελεύθερη δημοκρατία, όμως οι πολλαπλές διαμάχες με το Φέρμο οδήγησαν την πόλη στην άμεση εξουσία του πάπα τον 15ο αιώνα. Ανήκε στα Παπικά Κράτη μέχρι το 1860, οπότε έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Σινγκ-Τουνγκ Γιάου
Ο Σινγκ-Τουνγκ Γιάου (κινέζικα: 丘成桐, γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1949) είναι Κινεζοαμερικανός μαθηματικός και καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ Τον Απρίλιο του 2022, ο Γιάου ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το Χάρβαρντ για να γίνει καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Tsinghua.
Ο Γιάου γεννήθηκε στο Shantou της Κίνας, μετακόμισε στο Χονγκ Κονγκ σε νεαρή ηλικία και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1969. Του απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς το 1982, σε αναγνώριση της συμβολής του στις μερικές διαφορικές εξισώσεις, την εικασία του Καλάμπι, το θεώρημα της θετικής ενέργειας και την εξίσωση Monge-Ampère Ο Γιάου θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συντελεστές στην ανάπτυξη της σύγχρονης διαφορικής γεωμετρίας και της γεωμετρικής ανάλυσης.
Βιογραφία
Ο Γιάου γεννήθηκε στο Shantou της Κίνας το 1949 από Κινέζους γονείς. Η γενέτειρα του καθηγητή Γιάου είναι η κομητεία Jiaoling της Κίνας. Η μητέρα του, Yeuk Lam Leung, ήταν από την περιοχή Meixian- ο πατέρας του, ο Chen Ying Chiu, ήταν Κινέζος μελετητής της φιλοσοφίας, της ιστορίας, της λογοτεχνίας και των οικονομικών. Ήταν το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά με καταγωγή από τη Χάκα.
Το φθινόπωρο του 1969 ο Γιάου ξεκίνησε το διδακτορικό πρόγραμμα μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ. Κατά τη διάρκεια των χειμερινών διακοπών, διάβασε τα πρώτα τεύχη του περιοδικού Journal of Differential Geometry και εμπνεύστηκε έντονα από τις εργασίες του Τζον Μίλνορ για τη γεωμετρική θεωρία ομάδων. Στη συνέχεια διατύπωσε μια γενίκευση του θεωρήματος του Πρέισμαν και ανέπτυξε περαιτέρω τις ιδέες του με τον Μπλέιν Λόουσον κατά τη διάρκεια του επόμενου εξαμήνου Χρησιμοποιώντας αυτή τη δουλειά, πήρε το διδακτορικό του το επόμενο έτος, το 1971, υπό την επίβλεψη του Σιίνγκ-Σεν Τσέρν.
Πέρασε ένα έτος ως μέλος του Ινστιτούτου Προχωρημένων Σπουδών στο Πρίνστον, πριν ενταχθεί στο Πανεπιστήμιο Stony Brook το 1972 ως επίκουρος καθηγητής. Το 1974 έγινε αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. 1976 πήρε μια θέση ως επισκέπτης καθηγητής στο UCLA και παντρεύτηκε τον φυσικό Yu-Yun Kuo, τον οποίο γνώριζε από την εποχή που ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής στο Μπέρκλεϊ. Από το 1984 έως το 1987 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο. Από το 1987 βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Τον Απρίλιο του 2022, ο Γιάου ανακοίνωσε την επικείμενη μετακίνησή του από το Χάρβαρντ στο Πανεπιστήμιο Tsinghua.
Το 1978, ο Γιάου έμεινε "άπατρις" αφού το Βρετανικό Προξενείο ανακάλεσε τη διαμονή του στο Χονγκ Κονγκ λόγω του καθεστώτος μόνιμης διαμονής του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σχετικά με το καθεστώς του όταν έλαβε το μετάλλιο Φιλντς το 1982, ο Γιάου δήλωσε: "Είμαι περήφανος να πω ότι όταν μου απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς στα μαθηματικά, δεν είχα κανένα διαβατήριο οποιασδήποτε χώρας και σίγουρα θα έπρεπε να θεωρούμαι Κινέζος." Ο Γιάου παρέμεινε " άπατρις " μέχρι το 1990, όταν απέκτησε την υπηκοότητα των Ηνωμένων Πολιτειών. .
Μαζί με τον επιστημονικό δημοσιογράφο Στιβ Νάντις, ο Γιάου έγραψε μια μη-τεχνική περιγραφή των πολλαπλών Calabi-Yau και της θεωρίας χορδών, μια ιστορία του τμήματος μαθηματικών του Χάρβαρντ, και μια αυτοβιογραφία.
Βραβεία
Ο Γιάου έλαβε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το μετάλλιο Φιλντς το 1982 για τη συμβολή του στις μερικές διαφορικές εξισώσεις, καθώς και το βραβείο Κράφοορντ το 1994, το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης το 1997 και το βραβείο Βολφ το 2010. Το 1981 έλαβε το βραβείο Oswald Veblen.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Κωνσταντίνος Μαυρογιάννης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1816 στην Κέρκυρα. Η καταγωγή του ήταν από την Ήπειρο. Στις 7 Οκτωβρίου 1843 διορίστηκε επίτιμος καθηγητής της Κλινικής Ιατρικής και της Ειδικής Παθολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 10 Νοεμβρίου 1845, οπότε και απολύθηκε. Υπήρξε από τους πρώτους γιατρούς της Ελλάδας που έκαναν ανακοινώσεις για κρούσματα οστρακιάς στην παιδική ηλικία, το 1842, σε συνεδρίαση της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών. Τότε, προχώρησε σε ανακοίνωση -την πρώτη σε παγκόσμιο επίπεδο- περί υπάρξεως εξανθηματικής νόσου, της λεγόμενης ψευδο-οστρακιάς, η οποία σαράντα χρόνια αργότερα αποκλήθηκε ως η τέταρτη εξανθηματική νόσος, το γνωστό σήμερα αιφνίδιο εξάνθημα. Τον Φεβρουάριο του 1844 σημειώθηκαν επεισόδια στο μάθημά από φοιτητές, καθώς ακολουθούσε το γαλλικό σύστημα διδασκαλίας και όχι το γερμανικό. Αποτέλεσμα ήταν η Σύγκλητος να αποδοκιμάσει τους φοιτητές, ζητώντας όμως παράλληλα από τον Μαυρογιάννη να αρχίσει να ακολουθεί την γερμανική διδασκαλία.
Απεβίωσε το 1861.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Πρωτοχώρι Κοζάνης
Το Πρωτοχώρι είναι μικρή κωμόπολη του Νομού Κοζάνης της Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Βρίσκεται 7 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Κοζάνης, σε υψόμετρο 680 μέτρα. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα Τοπικά Διαμερίσματα του Δήμου Κοζάνης, με περίπου 830 μόνιμους κατοίκους και 600 κατοίκους περίπου που μένουν εκτός χωριού, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός ανέρχεται στους 830 κατοίκους. Από το χωριό αυτό έλκουν την καταγωγή τους φημισμένοι τραγουδιστές και τραγουδοποιοί της ποντιακής παράδοσης μεταξύ των οποίων οι Αλέξανδρος Παρχαρίδης, Γεώργιος Σοφιανίδης, Παναγιώτης Θεοδωρίδης, Γεώργιος Σιαπανίδης, Ευστάθιος Παρχαρίδης, Χρίστος Παρχαρίδης, Αναστάσιος Παρχαρίδης, Χαράλαμπος Παρχαρίδης και άλλοι.
Ιστορία
thumb|Έθιμο Μωμόγερων 2008 thumb|Το έθιμο των μομόγερων στο Πρωτοχώρι 2-1-2010 Ο οικισμός επί Τουρκοκρατίας έγινε τσιφλίκι του Μπέη της περιοχής και κατοικήθηκε από Μουσουλμάνους. Στην ίδια περίοδο χρησιμοποιήθηκε ως τελωνείο και ως εμπορευματικός σταθμός της περιοχής. Ήταν το μόνο πέρασμα από τη Δυτική Μακεδονία προς τη Θεσσαλία.
1700 - 1922
Το 1700 στον οικισμό κατοικούσαν 160 οικογένειες Χριστιανών και 217 Μουσουλμάνων. Ο πληθυσμός του οικισμού ανερχόταν τότε σε περίπου παραπάνω από 1500 Χριστιανούς και Μουσουλμάνους. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Πορτοράζ σύμφωνα με τον Κώδικα Ζάβορδας και πήρε την ονομασία του από τον βασιλιά της Εράτυρας που έχτισε κάστρο προς τιμή της γυναίκας του Ρόζας. Στην είσοδο του κάστρου είχε μεγάλο πέρασμα-πόρτα ύψους 17 μέτρων. Εκεί είχε γίνει και η τελετή γάμου του βασιλιά και έτσι πήρε την ονομασία ο οικισμός Πορτοράζ (πόρτα-Ρόζας). Χαλάσματα και ερείπια κάστρου βρίσκονται στην περιοχή Αμπελώνες
Μετέπειτα, στις αρχές του 1920, ο οικισμός άρχισε να εγκαταλείπεται από τους Μουσουλμάνους και τα επόμενα χρόνια κατοικήθηκε μόνο από Χριστιανούς καθώς έφθασαν μεγάλα κύματα προσφύγων στο χωριό από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Στο χωριό υπήρχαν αποθήκες του μπέη και το παλάτι του και όλη η σοδειά της περιοχής κατέληγε στα αμπάρια του. Επίσης, υπήρχαν 4 τζαμιά και πολλοί νερόμυλοι. Ήταν πλούσιο μέρος με βλάστηση και νερά γι' αυτό είχε εγκατασταθεί ο μπέης της περιοχής στον συγκεκριμένο οικισμό.
1922 - 1950
Με την ανταλλαγή των πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η κυβέρνηση της Ελλάδας αποφασίζει να εγκατασταθούν πρόσφυγες από τις χαμένες πατρίδες, Πόντιοι, Μικρασιάτες και λίγοι από την Κωνσταντινούπολη. Οι πρώτοι πρόσφυγες Μικρασιάτες μετά από ταλαιπωρίες εγκαταστάθηκαν στον οικισμό το τον Αύγουστο του 1922. Στον οικισμό οι Μουσουλμάνοι που υπήρχαν άρχισαν σιγά σιγά με την ανταλλαγή των πληθυσμών να εγκαταλείπουν τον οικισμό. Το Δεκέμβριο του 1922 έρχονται στον οικισμό και οι Πόντιοι πρόσφυγες μετά από μεγάλη ταλαιπωρία και πλέον κατοικείται από το 1922 από Χριστιανούς πρόσφυγες. Πρώτος πρόεδρος του χωριού, μετά την εγκατάσταση των προσφύγων, ήταν ο Αμανατίδης Γρηγόριος ο οποίος ήταν πρόεδρος και στην πατρίδα του στο χωριό Καπίκιοϊ. Προσπάθησε να εγκατασταθούν στο χωριό όλοι όσοι προέρχονταν από το Καπίκιοϊ, αλλά δεν το επέτρεψαν και έτσι λιγοστοί Καπικεέτες εγκαταστάθηκαν και σε διπλανά χωριά, ενώ οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Πορτοράζ (Πρωτοχώρι) Το 1923 αρχές Μαρτίου γκρεμίζουν τα τουρκικά τζαμιά και τα 2 τούρκικα σχολεία και πάνω στα γκρεμισμένα ερείπια τον τζαμιών χτίζουν σχολείο και εκκλησία. Μέσα σε 3 χρόνια (1926) έχτισαν στο κέντρο του χωριού μεγαλοπρεπή ιερό ναό αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο εκ Πόντου και στον Χρυσόστομο Σμύρνης, και το 1927 κατασκεύασαν διώροφο μεγαλοπρεπές σχολείο με 6 μεγάλες αίθουσες και 2 γραφεία δασκάλων.
Το χωριό ήταν μεγάλο, αποτελούνταν από δύο μαχαλάδες (συνοικισμούς). Οι κάτοικοι-πρόσφυγες προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη (12 οικογένειες), Σμύρνη(17) Προύσα (12 οικογένειες), Τραπεζούντα(35) -Ματσούκα (80) οικογένειες), Αμάσεια (6 οικογένειες), Αργυρούπολη (3 οικογένειες), Σάντα (3 οικογένειες), Πλάτανα (11 οικογένειες) . Το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων ήταν Πόντιοι από την πόλη της Τραπεζούντας (συνοικία Αγ. Ευγενίου) και από το χωριό Αργαλί Τραπεζούντας και από τη Ματσούκα και κυρίως από τα χωριά Καπίκιοϊ (Καρρά-Έντιμα-Κοντού-Ζερφυρή-Λιβερά-Τσεβιζλούκ-Δανίαχα) και Χαψίκιοϊ (Γιαννακαντων), της περιοχής Ματσούκας της Τραπεζούντας. Οι Πόντιοι είχαν φέρει μαζί τους τις εικόνες των αγίων τους από την πατρίδα, την εικόνα του Αγίου Γεωργίου από το χωριό Έντιμα και τις καμπάνες από τις εκκλησίες των ενοριών τους.
Το 1927 γίνεται η διανομή αγροτικών κλήρων και χαράσσονται τα διοικητικά όρια της κοινότητας. Η Κοινότητα το 1933 ονομάζεται Πρωτοχώρι διότι οι κάτοικοι ήταν οι πρώτοι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης. Η Κοινότητα Πρωτοχωρίου πλέον ήταν ένα μεγάλο και πλούσιο χωριό εκείνης της εποχής.
Το 1940 αρχίζει η αντίστροφη πορεία: το χωριό ερημώνει πυρπολείται και εγκαταλείπεται. Λίγες οικογένειες που μείναν υπέφεραν από τους Γερμανούς, που έκαναν πολλά μπλόκα στην περιοχή. Το χωριό αντιστάθηκε στους Γερμανούς και στην κατοχή έπεσαν Πρωτοχωρίτες για την ελευθερία. Πολλές οικογένειες εγκαταλείπουν το χωριό και πάνε σε μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας (Αθήνα-Θεσσαλονίκη) και στο εξωτερικό (Αυστραλία, Γερμανία, Αγγλία, ΗΠΑ, Αργεντινή και Καναδά.
Το 1950 λόγω των έργων της ΔΕΗ το χωριό επανέρχεται, πολλοί που το είχαν εγκαταλείψει επέστρεψαν. Το χωριό μεγαλώνει και αναπτύσσεται.
Το 1991 εγγράφονται στους καταλόγους του χωριού 70 οικογένειες παλιννοστούντων και τους παραχωρείται κοινοτική έκταση για οικιστική αποκατάσταση, η οποία ξεκινάει το 2003 όταν αρχίζουν και χτίζουν της δικές τους οικίες. Επίσης το 1998 παραχωρείται κοινοτική έκταση 1000 στρεμμάτων από την Κοινότητα Πρωτοχωρίου για την δημιουργία του Οικισμού του Νέου Κλείτου, στα όρια με την Κοινότητα Αργίλου.
Από το σεισμό του 1995 το χωριό έπαθε σοβαρές ζημιές. Ο κεντρικός Ιερός Ναός έπαθε μεγάλες ζημιές και τελικά κατεδαφίστηκε το 1996 οπότε ξεκίνησε η ανέγερση του νέου με βάση το σχέδιο του Αγίου Ευγενίου Τραπεζούντος. Σήμερα είναι ένας από τους μεγαλύτερους Ιερούς Ναούς της περιοχής αφιερωμένος στον άγιο Γεώργιο εκ Πόντου & Χρυσοστόμου Σμύρνης με σχέδιο βασιλικής με τρούλο και 2 κωδωνοστάσια. Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού.
Το χωριό είναι πλέον μια σύγχρονη κωμόπολη, με ρυμοτομικό σχέδιο, μεγάλους δρόμους, πλατείες και πάρκα με καφετέριες, οικογενειακά κέντρα, συνεταιρισμό και συλλόγους. Για την ευρύτερη περιοχή είναι ένας παράδεισος λόγω πυκνής βλάστησης -που σπανίζει στην περιοχή- και λόγω των πολλών νερών, λόγω της θέσης του οικισμού και επίσης λόγω της θέας που έχει τόσο στον κάμπο της περιοχής Ελιμείας, όσο και στο όρος Βούρινος. Ο πληθυσμός του χωριού σήμερα ανέρχεται περίπου στους 1.000 μόνιμους κατοίκους και πολλοί Πρωτοχωρίτες διαμένουν, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. thumb|πασχα thumb|μωμογεροι
Οι Πρωτοχωρίτες από όλα τα μέρη του κόσμου επισκέπτονται το χωριό, τους μήνες του καλοκαιριού, στις μεγάλες χριστιανικές εορτές του Δωδεκαημέρου με το έθιμο των Μωμόγερων όπου και ήταν οι πρώτοι που το αναβίωσαν στον ελλαδικό χώρο το 1925 και το ταφικό έθιμο την Κυριακή του Θωμά μετά το Πάσχα.
Διοικητικά όρια
Μεταμόρφωσης-Αλωνακίων-Βατερού-Αργίλου-Νεου Κλείτους-Λευκόβρυσης-Καρυδίτσας-Αγίας Παρασκευής-Λευκοπηγής
Πλατείες-πάρκα
Κεντρική πλατεία-Πλατεία Παναγιάς-Κεντρική πλατεία Οικισμού Παλιννοστούντων-Παιδική Χαρά-Γήπεδο Πρωτοχωρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
ru:Шаблон:Президенты Республики Кипр
Οίκος της Γασκώνης
μικρογραφία|200εσ|Οικόσημο των κομήτων της Τουλούζης: ερυθρός λέων ορμώμενος, επί αργυρού πεδίου.
Ο Οίκος της Γασκώνης (γαλλ.: Maison de Gascogne ) ήταν ένας ευγενικός οίκος φραγκικής ή βασκικής καταγωγής, οι εκπρόσωποι του οποίου κυβέρνησαν πρώτα το δουκάτο της Βασκωνίας, αργότερα το δουκάτο της Γασκώνης. Από τον Οίκο της Γασκώνης, οι ιστορικοί συνάγουν την προέλευση πολλών δυναστειών, που κυβέρνησαν τις επαρχίες και κομητείες της Γασκώνης, όπως ο Οίκος του Αρμανιάκ, και επίσης πρόσφατα συνήγαγαν την προέλευση του βασιλικού Οίκου της Παμπλόνας (Ναβάρρας) των Iνίγεθ.
Προέλευση
Επίσης, δεν υπάρχει τεκμηριωμένη επιβεβαίωση της καταγωγής του δούκα της Βασκονίας Λούπου Β΄: η γενεαλογία του Οίκου της Γασκώνης εντοπίζεται λίγο πολύ αξιόπιστα, από τον Εύδη της Ακουιτανίας.
Ανεξάρτητοι δούκες της Βασκωνίας και της Ακουιτανίας
Σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη εκδοχή τώρα, ιδρυτής του οίκου ήταν ο Λούπος Α', δούκας της Ακουιτανίας και της Βασκωνίας από το 670 περίπου. Η ακριβής προέλευση του Λούπου Α΄ δεν είναι γνωστή. Ωστόσο, σύμφωνα με ονοματολογικά στοιχεία, είναι πιθανό ο Λούπος Α΄ να προέρχεται από οικογένεια, που ζούσε στην περιοχή της σύγχρονης Καμπανίας, και αργότερα μετακόμισε στην περιοχή της Τουλούζης. Από αυτή την οικογένεια τον 5ο - 7ο αι. προέρχονταν αρκετοί επίσκοποι και άρχοντες, που έφεραν το όνομα Λούπους.
Το 673-676 ο Λούπος Α΄ εκμεταλλεύτηκε τις εμφύλιες διαμάχες στο Φραγκικό βασίλειο για να αυξήσει τις κτήσεις του. Κατέλαβε στην Αυστρασία τις πόλεις Ροντέζ και Aλμπί. Το 675/676 ο Λούπος Α΄ προσπάθησε να καταλάβει στη Νευστρία την πόλη της Λιμόζ, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά, όπως αναφέρεται στο Miracula Sancti Martialis Lemovicensis. Δεν είναι γνωστό αν ο Λούπος Α΄ επέζησε μετά από αυτό, αλλά μετά το 676 οι πληροφορίες γι' αυτόν εξαφανίζονται. Μόλις το 700 αναφέρεται ένας νέος δούκας της Ακουιτανίας, ο Εύδης ο Μέγας, που μπορεί να ήταν γιος ή εγγονός του Λούπου Α΄. Το αποτέλεσμα της βασιλείας του Λούπου Α΄ ήταν η δημιουργία του αχανούς δουκάτου της Ακουιτανίας, που εκτείνεται από το Βιέν μέχρι τον Γαρούνα (Garonne). Επίσης, η Ακουιτανία υποτάχθηκε τελικά στη Βασκονία. Η υποταγή αυτή συνεχίστηκε μέχρι το β' μισό του 8ου αι.
Ο διάδοχος του Λούπου Α΄, ο Εύδης ο Μέγας (απεβ. 735), επέτυχε την ανεξαρτησία παίρνοντας τον τίτλο «πρίγκιπας της Ακουιτανίας» (Aquitaniae princeps) και, σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, έφερε και τον βασιλικό τίτλο. Το 721 νίκησε τους Βησιγότθους, που πολιορκούσαν την Τουλούζη. Πολέμησε εναντίον του μαγιορδόμου του φραγκικού βασιλείου Καρόλου Μαρτέλου. Σύντομα όμως ο Εύδης έπρεπε να πολεμήσει ενάντια στους Άραβες, που εισέβαλαν από την Ισπανία, πράγμα για το οποίο αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από τον Κάρολο Μαρτέλο, ο οποίος νίκησε τον αραβικό στρατό στη μάχη του Πουατιέ.
Ο Εύδης άφησε τρεις γιους και μία κόρη, τη Λαμπαγκίγια, παντρεμένη με τον Βέρβερο εμίρη Ουτμάν ιμπν Ναϊσά, με το παρωνύμιο Mουνουζά. Μετά το τέλος του Mουνουζά, η Λαμπαγκίγια περιήλθε στο χαρέμι του χαλίφη της Δαμασκού Ισάμ ιμπν Αντ αλ-Μαλίκ και δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες γι' αυτήν. Από τους γιους, ο νεότερος, ο Ρεμιστάν, ορκίστηκε πίστη στον Φράγκο βασιλιά Πεπίνο τον Βραχύ, λαμβάνοντας από αυτόν το 766 την πόλη Aργκεντόν και μέρος της κομητείας Μπουρζ (το μετέπειτα δουκάτο του Μπερύ) στον ποταμό Σερ. Το Χρονικό του Φρεδεγάρ προσθέτει ότι ο Ρεμιστάν έλαβε πλούσια δώρα από τον βασιλιά, αλλά λανθασμένα υποδεικνύει τον βαθμό συγγένειάς του με τον Ουάιφερ/Βαϊφάρ: εκ μητρός θείος του ("avunculus") αντί του εκ πατρός θείου του ("patruus"). Ωστόσο, σύντομα πήγε στο πλευρό τού ανιψιού του Ουάιφερ, ο οποίος επαναστάτησε κατά των Φράγκων. Σε απάντηση ο Πεπίνος έστειλε στρατό, ο οποίος το 768 αιχμαλώτισε τον Ρεμιστάν μαζί με τη σύζυγό του, και μετά -με εντολή του βασιλιά- ο Ρεμιστάν απαγχονίστηκε στο Μπουρζ. Τίποτε δεν λέγεται για τα παιδιά του Ρεμιστάν, ωστόσο, μεταγενέστερες γενεαλογίες αναφέρουν τον γιο του Μανσιόν Α΄ (απεβ. 765), εγγονού τού δισεγγονού του Αλντάρικ, του Μανσιόν Β΄. Επίσης, ο γιος του Μανσιόν Α΄ εμφανίζεται μερικές φορές ως Σορσόν (Ορσό), κόμης της Τουλούζης το 778-790, αντιβασιλιάς της Ακουιτανίας υπό τον ανήλικο Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή από το 781. Το 788 ο Σορσόν αιχμαλωτίστηκε από τους Βάσκους, και αναγκάστηκε να δώσει όρκο πίστης στον δούκα της Βασκωνίας, μετά τον οποίο, το 790, ο βασιλιάς Καρλομάγνος τον καθαίρεσε.
Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του Εύδη του Μεγάλου, ο Χούναλντ (Γιούναλντ) Α΄ και ο Γκατόν (Aτό), μετά το τέλος του πατέρα τους, κληρονόμησαν τα υπάρχοντά του. Την ίδια στιγμή, ο Γκατόν πήρε το Πουατιέ. Ο μαγιορδόμος Κάρολος Μαρτέλος, εκμεταλλευόμενος το τέλος του Εύδη, εισέβαλε στην Ακουιτανία και ανάγκασε τον Χούναλντ και τον Γκατόν να του ορκιστούν πίστη. Μετά το τέλος του Καρόλου το 741, ο Χούναλντ επαναστάτησε ενάντια στους κληρονόμους του, τον Πεπίνο τον Βραχύ και τον Καρλομάν, οι οποίοι νίκησαν τον Χούναλντ το 742 και το 745. Το 744, οι αδελφοί Χούναλντ και Γκατόν ήρθαν σε αντιαπαράθεση, με αποτέλεσμα ο Γκατόν να τυφλωθεί, και τα υπάρχοντά του να προσαρτηθούν σε αυτά του Χούναλντ. Το 745, μετά από μία νέα εκστρατεία του Πεπίνου και του Καρλομάν, ο Χούναλντ αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, αφήνοντας το «αρχηγείο» του στον γιο του Ουάιφερ. Υπό τον Ουάιφερ, η Aκουιτανία ανέκτησε ξανά την ανεξαρτησία της. Ο Πεπίνος ο Βραχύς, έχοντας γίνει βασιλιάς, στα χρόνια 760 - 768 ανέλαβε αρκετές εκστρατείες στην Ακουιτανία, λεηλατώντας την και καταστρέφοντάς την. Ο Ουάιφερ, με τη σειρά του, εισέβαλε στο βασίλειο του Πεπίνου περισσότερες από μία φορές. Το 768, ο Ουάιφερ σκοτώθηκε στο Περιγκέ, μετά από το οποίο η Ακουιτανία έχασε τελικά την ανεξαρτησία της και προσαρτήθηκε στο Φραγκικό βασίλειο. Ο Ουάιφερ είχε δύο γιους, τον Χούναλντ Β΄ και πιθανώς τον Λούπους. Ο Χούναλντ Β΄ προσπάθησε να ανακαταλάβει την Ακουιτανία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα: η εξέγερση καταπνίγηκε από τον Καρλομάγνο το 769, και ο ίδιος ο Χούναλντ Β΄ κατέφυγε στον δούκα της Βασκονίας, Λούπο Β΄, ο οποίος παρέδωσε αυτόν και τη σύζυγό του στον Κάρολο, προσπαθώντας να διατηρήσει τις ιδιοκτησίες του.
Συνδέσεις
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος της Γασκώνης
Βασιλική του Αγίου Μάρκου
Η Καθεδρική Πατριαρχική Βασιλική του Αγίου Μάρκου (Ιταλ. Basilica Cattedrale Patriarcale di San Marco), ευρύτερα γνωστή ως Βασιλική του Αγίου Μάρκου (Basilica di San Marco) είναι ο καθεδρικός ναός της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Βενετίας, στην βόρεια Ιταλία. Είναι η πιο διάσημη από τις εκκλησίες της πόλης και ένα από τα πιο γνωστά δείγματα ιταλοβυζαντινής αρχιτεκτονικής. Εκεί φυλάσσεται από τον 9ο αιώνα μέχρι και σήμερα το λείψανο του Ευαγγελιστή Μάρκου. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της ομώνυμης πλατείας (Piazza San Marco), δίπλα στο Παλάτι των Δόγηδων, με το οποίο συνδέεται. Αρχικά ήταν το παρεκκλήσι του Δόγη και έγινε καθεδρικός ναός της πόλης μόλις το 1807, όταν μεταφέρθηκε εκεί η έδρα του Πατριάρχη της Βενετίας, αρχιεπισκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Βενετίας, η οποία προηγουμένως ήταν στον ναό του Αγίου Πέτρου στο Καστέλο (San Pietro di Castello).
Για τον πλούσιο σχεδιασμό της, τα χρυσά ψηφιδωτά της και το καθεστώς της ως συμβόλου του βενετσιάνικου πλούτου και εξουσίας, ο ναός είναι γνωστός από τον 11ο αιώνα με το ψευδώνυμο «Χρυσή Εκκλησία» (Chiesa d'Oro).
Ιστορία
Προηγούμενος ναός προς τιμήν του Ευαγγελιστή Μάρκου, προστάτη της Βενετίας, άρχισε να χτίζεται το 830 για να στεγάσει τα λείψανα του, τα οποία μεταφέρθηκαν από τη Αλεξάνδρεια το 829. Τα έργα για την κατασκευή του σημερινού ναού ξεκίνησαν το 1063, πάνω στην προηγούμενη εκκλησία του 9ου αιώνα, η οποία είχε καταστραφεί στις εξεγέρσεις του 916. Τα έργα ολοκληρώθηκαν το 1093, οπότε ξεκίνησαν οι εργασίες διακόσμησης του εσωτερικού του, οι οποίες άδειασαν αρκετούς παλαιούς ναούς στην περιοχή. Στις εργασίες όχι μόνο συμμετείχαν βυζαντινοί καλλιτέχνες, αλλά και πολλά υλικά εισήχθησαν από το Βυζάντιο, ιδιαίτερα κίονες.
Περιγραφή
Ο ναός έχει κάτοψη σχήματος ελληνικού σταυρού εγγεγραμμένου σε ορθογώνιο, που καλύπτεται από πέντε κύριους τρούλους, έναν στο κέντρο του σταυρού και τέσσερις στους βραχίονες, που μοιάζει στη δομή της με τον ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη. Θεωρείται «ένα από τα πιο όμορφα δείγματα αρχιτεκτονικής της βυζαντινής τέχνης», διαθέτει τρεις αψίδες στην πρόσοψη, μία μεγάλη κεντρική και δυο μικρότερες στα πλάγια. Η δεξιά πλευρά στολίζεται με περιστύλιο. Ο θόλος είναι το κυρίαρχο αρχιτεκτονικό στοιχείο της στέγης, που αποτελείται στην πραγματικότητα από ένα σύνολο δεκατεσσάρων διαφορετικών τρούλων, με μεταβλητό μέγεθος μεταξύ τους, ανάλογα με την τοποθεσία τους, με τους μικρότερους να συμβάλλουν στην ελάφρυνση των φορτίων των μεγαλύτερων.
300px|thumb|right|Η οροφή του ναού Η θολωτή οροφή υποστηρίζεται από μια σειρά στερεών πυλώνων σε συνδυασμό με ένα πυκνό δίκτυο κιόνων που υποστηρίζουν το άνω μέρος της βασιλικής. Στην κύρια πρόσοψη υπάρχουν πέντε πύλες με διακοσμήσεις παρόμοιες με αυτές της ρομανικής αρχιτεκτονικής, με στήλες που υποστηρίζουν ημικύκλια ή, στην περίπτωση των πλαϊνών πυλών, μια οξυκόρυφη καμάρα. Τα τύμπανα που υπάρχουν στις πύλες έχουν διακοσμήσεις διαφόρων περιόδων και στυλ, αποκαλύπτοντας κάποια την βυζαντινή τους προέλευση από το χρυσό φύλλο με το οποίο είναι επικαλυμμένα.
Αυτό το πρώτο επίπεδο υποστηρίζει ένα κιγκλίδωμα, πίσω από το οποίο υπάρχει ένα δεύτερο με πέντε καμάρες με την ίδια διακόσμηση, με κεντρική αψίδα μεγαλύτερη από τις πλευρικές, στην οποία υπάρχει γυάλινο άνοιγμα για τον φωτισμό του εσωτερικού της βασιλικής, όπως συμβαίνει στην ρομανική και γοτθική αρχιτεκτονική.
Η πρώτη εσωτερική διακόσμηση της βασιλικής του Αγίου Μάρκου ήταν έργο ειδικών σε βυζαντινά ψηφιδωτά, αλλά τα ψηφιδωτά αυτά χάθηκαν κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς που υπέστη το κτίριο το 1106. Με εξαίρεση κάποια κομμάτια τα οποία ανακτήθηκαν μετά την πυρκαγιά, τα σημερινά ψηφιδωτά ανάγονται στον 12ο αιώνα. Ο μεγάλος αριθμός των μαρμάρινων κιόνων (500), η ποικιλία των μωσαϊκών απ` όλες τις εποχές (12ος - 15ος αι.), η ανάμειξη των ρυθμών και η πλούσια διακόσμηση κάνουν, ώστε να παρουσιάζεται ένα ιδιόμορφο, σχεδόν ανατολίτικο, σύνολο. Στο προστώο του ναού βρίσκονται τα τέσσερα χαλκόχρυσα άλογα που ο Μέγας Κωνσταντίνoς αφαίρεσε από την αψίδα του Τραϊανού (Ρώμη) και τα μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Ύστερα από την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους (1204) μεταφέρθηκαν στη Βενετία και τοποθετήθηκαν στον Άγιο Μάρκο, όπως και το σύμπλεγμα της τετραρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βενετία Κατηγορία:Βυζαντινή αρχιτεκτονική Κατηγορία:Βασιλικές
Γιάννης Μηταράκης
Ο Γιάννης Μηταράκης (1897/98- 23 Φεβρουαρίου 1963) ήταν Έλληνας ζωγράφος του εικοστού αιώνα. Παρουσίασε διάφορα έργα σε εκθέσεις στη χώρα του και στο εξωτερικό. Είχε επηρεαστεί έντονα από τον κυβισμό και κυρίως τον Πολ Σεζάν. Το 1937 βραβεύτηκε στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Δυο χρόνια αργότερα τιμήθηκε με το Βραβείο Πανελληνίου.
Έργο
Ο Μηταράκης ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία με τα τοπία της Ελλάδας να αποτελούν σημαντική πηγή έμπνευσης για το έργο του. Επίσης διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο στυλ εξπρεσιονισμού με κυρίαρχα τα ζωντανά χρώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Μπενάκη
Σιλίκοβα Μαχάλα
Το Σιλίκοβα-Μαχάλα (Шипикова махала) είναι χωριό στη Βουλγαρία. Βρίσκεται στην περιφέρεια Βιντίν, στον δήμο Μποϊνίτσα.
Το 2010 ο πληθυσμός ανέρχεται στους 6 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Βιντίν
Ρομανσική γλώσσα
Η Ρομανσική ή Ραιτορωμανική γλώσσα (γράφεται επίσης ως Romansch, Rumants(c)h, ή Romanche; ραιτορομανικά: rumantsch/rumauntsch/romontsch; γερμανικά: Rätoromanisch; ιταλικά: Romancio) είναι μια από τις τέσσερις επίσημες γλώσσες της Ελβετίας και ομιλείται στο καντόνι Γκραουμπύντεν (Graubünden). Είναι μια από τις Ραιτο-Ρωμανικές γλώσσες που πιστεύεται ότι προήλθε από την παραλλαγή της Δημώδους Λατινικής που μιλιόταν από τους κατακτητές της περιοχής στην ρωμαϊκή εποχή, και, ως τέτοια είναι σε μεγάλο βαθμό συγγενική με την Γαλλική, την Οξιτανική και την Λομβαρδική, καθώς και με άλλες Ρομανικές γλώσσες σε έναν μικρότερο βαθμό.
Στην Ελβετική Απογραφή του 2000, ομιλούνταν από 35,095 κατοίκους του καντονιού Γκραουμπύντεν (Grisons) ως "πρώτη σε χρήση" γλώσσα, και από 61,815 κατοίκους με στην κατηγορία "πρώτη σε χρήση" και "πιο συχνά ομιλούμενη". Σήμερα ομιλείται περίπου από το 0,9% από τους  7,7 εκατομμύρια κατοίκους της Ελβετίας, και είναι η λιγότερο χρησιμοποιούμενη εθνική γλώσσα στην Ελβετία όσον αφορά το αριθμό των ομιλητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ελβετίας Κατηγορία:Ιταλοδυτικές γλώσσες
Συνθήκη της Ανταρκτικής
thumb|right|Δορυφορική φωτογραφία της Ανταρκτικής. Η Συνθήκη της Ανταρκτικής και οι συναφείς συνθήκες, οι οποίες ονομάζονται συνολικά "Σύστημα Συνθηκών Ανταρκτικής" (Antarctic Treaty System ή ATS) καθορίζουν τις διεθνείς σχέσεις αναφορικά με την Ανταρκτική, η οποία αποτελεί τη μοναδική ήπειρο της Γης που δεν έχει αυτόχθονες κατοίκους. Για τους σκοπούς της συνθήκης, η Ανταρκτική ορίζεται ως όλη η ξηρά και οι πάγοι που βρίσκονται νότια του 60ού παράλληλου (60°S). Η συνθήκη έχει επικυρωθεί από 53 χώρες και διαχωρίζει την Ανταρκτική ως επιστημονική προστατευόμενη περιοχή, ελεύθερη για επιστημονική έρευνα και στην οποία απαγορεύεται κάθε στρατιωτική δράση. Ήταν η πρώτη συμφωνία για τον έλεγχο των όπλων που υπογράφηκε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.
Το σύστημα της συνθήκης της Ανταρκτικής
thumb|250px|right|Ερευνητικοί σταθμοί και εδαφικές διεκδικήσεις στην Ανταρκτική (2002).
Η κύρια Συνθήκη
Η κύρια συνθήκη τέθηκε προς υπογραφή την 1η Δεκεμβρίου του 1959 και τέθηκε επίσημα σε ισχύ στις 23 Ιουνίου του 1961. Αρχικά η συνθήκη υπογράφηκε από 12 χώρες, οι οποίες ήταν ενεργές στην Ανταρκτική κατά το Διεθνές Γεωφυσικό Έτος (IGY) του 1957-58 και ήταν πρόθυμες να δεχτούν την πρόσκληση των ΗΠΑ για συμμετοχή σε διάσκεψη με θέμα τη διαπραγμάτευση της συνθήκης. Οι χώρες εκείνες ήταν αυτές που εκείνη την περίοδο είχαν συμφέροντα στην ήπειρο: Αργεντινή, Αυστραλία, Βέλγιο, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιαπωνία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Νότια Αφρική, Σοβιετική Ένωση και Χιλή. Μεταξύ αυτών των κρατών, οι υπογράφοντες τη συνθήκη είχαν ιδρύσει περισσότερους από 50 ερευνητικούς σταθμούς της Ανταρκτικής στα πλαίσια του IGY. Η συνθήκη αποτελούσε έκφραση της διπλωματίας για λειτουργική και επιστημονική συνεργασία, η οποία είχε επιτευχθεί "στον πάγο".
Άρθρα της συνθήκης
Κύριος σκοπός της ATS είναι η εξασφάλιση με βάση το συμφέρον όλου του ανθρώπινου είδους ότι η Ανταρκτική θα πρέπει να χρησιμοποιείται για πάντα για ειρηνικούς σκοπούς και όχι να γίνει θέατρο διαφωνιών ή αντικείμενο διεθνούς διένεξης. Η συνθήκη απαγορεύει τη λήψη οποιωνδήποτε μέτρων στρατιωτικού χαρακτήρα, όχι όμως και την παρουσία στρατιωτικού προσωπικού.
Συναντήσεις
Οι ετήσιες συμβουλευτικές συναντήσεις (Antarctic Treaty Consultative Meetings ή ATCM) είναι το διεθνές φόρουμ για τη διοίκηση και τη διαχείριση της περιοχής. Οι συμμετέχοντες που λαμβάνουν τις αποφάσεις είναι οι σύμβουλοι (Consultative Parties) και, εκτός από τους 12 αρχικούς υπογράφοντες, περιλαμβάνουν 16 χώρες οι οποίες έχουν επιδείξει το ενδιαφέρον τους για την Ανταρκτική με το να έχουν διεξαγάγει σημαντική επιστημονική έρευνα στην ήπειρο.
Μέλη
400px|center|thumb|Χάρτης με τη συνθήκη της Ανταρκτικής. Συνολικά 53 χώρες έχουν γίνει μέλη της συνθήκης με τελευταία την Ισλανδία, στις 13 Οκτωβρίου 2015.
* Οι διεκδικήσεις συμπίπτουν.
Γραμματεία
Η Γραμματεία της Συνθήκης της Ανταρκτικής θεσμοθετήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής τον Σεπτέμβριο του 2004 με απόφαση της συμβουλευτικής συνάντησης (Antarctic Treaty Consultative Meeting ή ATCM). Καθήκοντα της Γραμματείας είναι:
Σήμερα 46 χώρες έχουν δικές τους βάσεις στην Ανταρκτική.
Νομικό καθεστώς
Οι κυβερνήσεις που είναι εταίροι της Συνθήκης της Ανταρκτικής και του Πρωτοκόλλου για την Περιβαλλοντική Προστασία εφαρμόζουν τα άρθρα των συμφωνιών εκείνων και των αποφάσεων που ελήφθησαν, μέσω της εθνικής νομοθεσίας. Οι νόμο αυτοί γενικά απευθύνονται στους δικούς τους πολίτες, οπουδήποτε βρίσκονται στην Ανταρκτική, και στόχος τους είναι η τήρηση των συμφωνηθέντων στις συμβουλευτικές συναντήσεις.
Αργεντινή
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Αργεντινής, οποιοδήποτε αδίκημα διαπράττεται σε ακτίνα 50 χιλιομέτρων από οποιαδήποτε αργεντίνικη βάση θα πρέπει να δικάζεται στην Ουσουάια (ως πρωτεύουσα της επαρχίας της Γης του Πυρός).
Αυστραλία
Καθώς η ανακήρυξη του Αυστραλιανού Εδάφους της Ανταρκτικής προηγήθηκε της υπογραφής της συνθήκης, μερικοί πολύπλοκοι νόμοι της Αυστραλίας σχετικοί με την Ανταρκτική ανάγονται περισσότερες από δύο δεκαετίες πριν την εποχή της συνθήκης της Ανταρκτικής. Αναφορικά με το ποινικό δίκαιο, στο Αυστραλιανό Έδαφος της Ανταρκτικής ισχύουν οι νόμοι του Εδάφους στον Κόλπο του Τζέρβις (πρόκειται για τμήμα του Εδάφους Αυστραλιανής Πρωτεύουσας).
ΗΠΑ
Η νομοθεσία των ΗΠΑ δύναται να ισχύει σε περιοχές που δεν είναι υπό τη δικαιοδοσία άλλων χωρών. Περιλαμβάνει συγκεκριμένα ποινικά αδικήματα από ή εναντίον Αμερικανών πολιτών, όπως φόνος. Σήμερα για την εφαρμογή του νόμου στην Ανταρκτική υπάρχουν ειδικοί αξιωματούχοι (U.S. Marshals). Αρκετοί αμερικανικοί νόμοι αφορούν απευθείας την Ανταρκτική, όπως η σύλληψη θηλαστικών ή πτηνών που είναι ιθαγενή στην Ανταρκτική, η εισαγωγή στην ήπειρο μη ιθαγενών φυτών ή ζώων, η είσοδος σε ειδικά προστατευμένες ή επιστημονικές περιοχές, η απόρριψη ρυπαντών στην ήπειρο ή στα νερά της και η εισαγωγή στις ΗΠΑ συγκεκριμένων αντικειμένων από την Ανταρκτική.
Η παραβίαση της Πράξης για την Ανταρκτική επισείει πρόστιμα ύψους 10.000 δολαρίων ΗΠΑ και φυλάκιση ενός έτους. Για την εφαρμογή της νομοθεσίας την ευθύνη έχουν τα αμερικανικά υπουργεία Οικονομικών, Εμπορίου, Μεταφορών και Εσωτερικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανταρκτική Α
Πρότυπο (άλγεβρα)
Ορισμός
Έστω δακτύλιος R.Μια αβελιανή ομάδα Μ εφοδιασμένη με μία απεικόνιση
την οποία θα ονομάζουμε εξωτερικό πολλαπλασιασμό ή R-δράση επί του Μ, καλείται R-πρότυπο  (R-module)  αν ισχύουν τα εξής:
για κάθε r,s \in R και m,n \in M
Παραδείγματα
Κατηγορία:Αφηρημένη άλγεβρα Κατηγορία:Αλγεβρικές δομές
Ρούντολφ Ες
Με το όνομα Ρούντολφ Ες υπάρχουν:
Άντα Λιβιτσάνου
Η Άντα Λιβιτσάνου (Αθήνα, 23 Ιουλίου 1979 -) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και επιχειρηματίας.