cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οίκος των Μεδίκων
15ος-16ος αιώνας
Η συνωμοσία των Πάτσι, το 1478, ήταν μια προσπάθεια να καθαιρεθεί η οικογένεια των Μεδίκων, μέσω της δολοφονίας του Λαυρεντίου και του μικρότερου αδελφού του Ιουλιανού, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας της Ανάστασης. Η απόπειρα δολοφονίας είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του Ιουλιανού και τον τραυματισμό του Λαυρεντίου. Η συνωμοσία περιελάμβανε τις οικογένειες των Πάτσι και των Σαλβιάτι, δύο αντίπαλες τραπεζικές οικογένειες που επεδίωκαν να τερματίσουν την επιρροή των Μεδίκων, καθώς και τον Αρχιεπίσκοπο της Πίζας, αλλά ακόμη και τον Πάπα Σίξτο Δ΄. Οι συνωμότες προσέγγισαν τον Σίξτο Δ΄ με την ελπίδα να αποκτήσουν την έγκρισή του, καθώς εκείνος και οι Μεδίκοι είχαν μια μακρά αντιπαλότητα, όμως ο Πάπας δεν έδωσε καμία επίσημη κύρωση στο σχέδιό τους. Παρά την άρνηση της επίσημης έγκρισής του, ο Πάπας επέτρεψε εντούτοις τη διεξαγωγή της συνωμοσίας χωρίς να παρέμβει, ενώ μετά τη αποτυχία της δολοφονίας του Λαυρεντίου έδωσε άφεση αμαρτιών στους εγκληματίες. Μετά από αυτό, ο Λαυρέντιος υιοθέτησε τον νόθο γιο του αδελφού του Ιουλίου (1478-1535), τον μελλοντικό Πάπα Κλήμη Ζ΄. Ο γιος του Λαυρεντίου, Πέτρος Β΄ ανέλαβε την πολιτική ηγεσία της Φλωρεντίας μετά το θάνατο του πατέρα του. Ο Πέτρος αργότερα θεωρήθηκε υπεύθυνος για την απέλαση των Μεδίκων από τη Φλωρεντία το διάστημα 1494 - 1512.
Οι Μέδικοι επωφελήθηκαν επιπλέον από την ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων στυπτηρίας στην Τόλφα το 1461. Η στυπτηρία ήταν απαραίτητη για τη βαφή ορισμένων υφασμάτων και χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στη Φλωρεντία, όπου η κλωστοϋφαντουργία ήταν η κύρια βιομηχανία της. Πριν από τους Μεδίκους, οι Οθωμανοί ήταν οι μόνοι εξαγωγείς στυπτηρίας, με αποτέλεσμα η Ευρώπη να αγοράζει από αυτούς τεράστιες ποσότητες, μέχρι την ανακάλυψη στην Τόλφα. Ο Πάπας Πίος Β΄ χορήγησε στην οικογένεια των Μεδίκων το μονοπώλιο της εξόρυξης εκεί, καθιστώντας τους ως τους κύριους πρωτογενείς παραγωγούς στυπτηρίας στην Ευρώπη.
Γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας των Μεδίκων από το 1360 ως το 1743
Περιλαμβάνει του κυριότερους εκπροσώπους της οικογένειας. Έχουν αφαιρεθεί από τη λίστα παιδιά που πέθαναν ενώ ήταν ακόμη βρέφη, κάποια από τα νόθα παιδιά, και οι απόγονοι των παντρεμένων γυναικών, εκτός μικρών εξαιρέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες Κατηγορία:Παπικές οικογένειες
Κουρσαπόν
Το Κουρσαπόν (γαλλικά: Courchapon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Αλλοκήβος
Το είδος Allocebus trichotis (Αλλοκήβος ο τριχωτής), γνωστό και ως νάνος λεμούριος με τριχωτά αυτιά,  είναι νυκτόβιος λεμούριος ενδημικός στη Μαδαγασκάρη. Είναι το μόνο μέλος του γένους Αλλοκήβος (Allocebus). Μοιάζει εν γένει με τους λεμούριους ποντικούς ως προς το μέγεθος και το χρώμα, ξεχωρίζει όμως εύκολα από τις έντονες τρίχες στα αυτιά. Το είδος είχε καταχωριστεί παλαιότερα ως κρισίμως κινδυνεύον, ωστόσο δεν υπάρχουν πλέον στοιχεία για να το στηρίξουν αυτό, καθώς με τον καιρό βρέθηκε ότι η κατανομή του ήταν μεγαλύτερη. Ωστόσο, ενδέχεται να καταχωρηθεί στο εγγύς μέλλον ξανά ως απειλούμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρογαλεΐδες
Οργανισμός των Δικαστηρίων
Ο Οργανισμός των Δικαστηρίων αποτελεί το σύνολο όλων εκείνων των διατάξεων που ρυθμίζουν τη λειτουργία των δικαστηρίων όπως την έκταση των ορίων της δικαστικής λειτουργίας, το πλαίσιο των καθηκόντων και ευθυνών των δικαστικών προσώπων, τις μεταξύ των δικαστικών αρχών σχέσεις κλπ.
Ο Οργανισμός των Δικαστηρίων εκδόθηκε ως νόμος το 1834 και άρχισε η ισχύς του από 25 Ιανουαρίου 1835. Από τότε και μέχρι σήμερα ο εν λόγω οργανισμός έχει υποστεί πολλές συμπληρώσεις ή και τροποποιήσεις με νεότερους νόμους οι οποίοι και έχουν προσαρμόσει αυτόν στις σύγχρονες ανάγκες απονομής της δικαιοσύνης.
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Εφεσίων όρμος
Με την ονομασία Εφεσίων όρμος, ή Όρμος των Εφεσίων φερόταν στην αρχαιότητα όρμος του Βοσπόρου παρά την Κωνσταντινούπολη.
Ο Εφεσίων όρμος ήταν ο έβδομος και τελευταίος όρμος του Βοσπόρου κατά τον έκπλουν στον Εύξεινο Πόντο και αντίστροφα ο πρώτος από δεξιά κατά τον είσπλου από τον Εύξεινο. Η ονομασία του προέρχονταν από το πλήθος των πλοίων των Εφεσίων που κατέπλεαν σ΄ αυτόν έχοντας πιθανώς ιδιαίτερη φορολογία, ή διευκολύνσεις στη διακίνηση φορτίων. Εξ αυτού συμπεραίνεται και η μεγάλη εμπορική ναυτιλία που είχε αναπτύξει η αρχαία Έφεσος. Σε ύψωμα παρά τον όρμο αυτόν υπήρχε αρχαίος ελληνικός ναός (Αρτεμίσιο) προς τιμή της θεάς Αρτέμιδος της Φωσφορούχου, ή Φωσφόρου, εκ του γεγονότος ότι ήταν παράλληλα και αρχαίος φάρος.
Πρόκειται για τον σημερινό όρμο της άκρας Ρούμελη Φενέρι, ή Ρουμεληφενέρι, ή Τούρκελι Φενέρι.
Πηγές
Κατηγορία:Βόσπορος Κατηγορία:Γεωγραφία της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Όρμοι της Τουρκίας Κατηγορία:Έφεσος
Εμφύλιος πόλεμος της Υεμένης (2014 - )
Στις 22 Μαρτίου του 2015, η επίθεση των Χούθι ξεκίνησε με μάχες στο Κυβερνείο Ταΐζ. Μέχρι τις 25 Μαρτίου Ταΐζ, Μόκα, και Λαχίτζ έπεσαν στα χέρια των Χούθι, οι οποίοι έφθασαν στα περίχωρα του Άντεν, την έδρα της κυβέρνησης των Χαντί. Στις 25 Μαρτίου, οι Χαντί εγκατέλειψαν τη χώρα. Την ίδια ημέρα, ένας συνασπισμός καθοδηγούμενος από τη Σαουδική Αραβία, ξεκίνησε στρατιωτικές επιχειρήσεις με χρήση αεροπορικών επιδρομών για την αποκατάσταση της πρώην κυβέρνησης της Υεμένης και οι Ηνωμένες Πολιτείες παρείχαν πληροφορίες και υλικοτεχνική υποστήριξη για την εκστρατεία. Από τις 2 Μαΐου τουλάχιστον 400 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους στο Άντεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εμφ Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι
Γκότφριντ φον Κραμ
Ο Γκότφριντ φον Κραμ (γερμανικά : Gottfried Alexander Maximilian Walter Kurt Freiherr von Cramm) (Νέτλιγκεν, 7 Ιουλίου 1909 - Κάιρο, 8 Νοεμβρίου 1976) ήταν Γερμανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν Νο 2 στον κόσμο το 1934 και το 1936, και Νο 1 στον κόσμο το 1937  Εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα αντισφαίρισης της Φήμης το 1977.
Ο Κραμ αντιπροσώπευε τη Γερμανία κατά την άνοδο του ναζιστικού κόμματος στην εξουσία τη δεκαετία του 1930. Το ναζιστικό καθεστώς επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τις επιτυχίες κι επιδόσεις του ως σύμβολο της αρίας υπεροχής, αλλά αρνήθηκε να ταυτιστεί με τον ναζισμό, διώχθηκε ως ομοφυλόφιλος και φυλακίστηκε το 1938. Αργότερα ο Κραμ παντρεύτηκε την, ως έκτος σύζυγος της, Μπάρμπαρα Χάτον, της κληρονόμου του Woolworth. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι, ο Κραμ και ο οδηγός του σκοτώθηκαν σε τροχαίο ατύχημα κοντά στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1976, όταν το αυτοκίνητο του βαρώνου συγκρούστηκε με φορτηγό.
Οικογένεια
Ήταν ο τρίτος από τους επτά γιους του Βαρόνου Μπέρχαρντ φον Κραμ, από το γάμο του με την κοντέσα Γιούτα φον Στέινμπεργκ. Ο Κραμ γεννήθηκε στο οικογενειακό κτήμα κοντά στο Νέτλιγκεν της Κάτω Σαξονίας της Γερμανίας και μεγάλωσε σε ένα από τα κάστρα το Brüggen. Ένας νεότερος αδελφός του, ο Βίλχελμ Ερνστ Φρέιχερ φον Γκραμ (1917-1996), ήταν γερμανός αξιωματικός που ήταν πολλές φορές παρασημοφορημένος κατά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο ο οποίος μετά τον πόλεμο ήταν ηγέτης του γερμανικού συντηρητικού κόμματος.
Καριέρα σην Αντισφαίριση
Το 1932 ο Γκραμ κέρδισε μια θέση στη γερμανική ομάδα στο κύπελλο Ντέιβις και κέρδισε το πρώτο από τα τέσσερα συνεχόμενα γερμανικά πρωταθλήματα αντισφαίρισης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνεργάστηκε με τη Χίλντε Κράβινκελ για να κερδίσουν το 1933 τον τίτλο του μεικτού στο Γουίμπλεντον. Κέρδισε τον πρώτο του τίτλο Γκραντ σλαμ στο απλό το 1934, κερδίζοντας το Γαλλικό όπεν. Η νίκη του τον έκανε εθνικό ήρωα στην πατρίδα του. Στο κύπελλο Ντέιβις του 1935 με τη Γερμανία έχασαν τον τίτλο έναντι των ΗΠΑ, όταν ο Κραμ αρνήθηκε να πάρει πόντο σε ένα σημείο του αγώνα στο αποφασιστικό παιχνίδι, ειδοποιώντας τον διαιτητή για ένα λάθος του δίνοντας έτσι πόντο στον αντίπαλο, αν και κανείς δεν είχε δει το σφάλμα.
Στο Γουίμπλεντον έχασε στον τελικό από τον Φρεντ Πέρι το 1935 και πάλι το 1936, την επόμενη χρονιά έχασε από τον Ντον Μπατζ, και στο Γουίμπλεντον και στο Αμερικανικό όπεν. Το 1935 έχασε από τον Πέρι και στον τελικό του Γαλλικού όπεν, αλλά το επόμενο έτος νίκησε τον Πέρι κερδίζοντας το δεύτερο του γαλλικό πρωτάθλημα. Το 1937 η Γερμανική κυβέρνηση δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει στο Γαλλικό όπεν παρόλο που ήταν ο υπερασπιστής του τίτλου.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1931 ήταν πρώτος στο απλό και πρώτος στο διπλό με συμπαίκτη τον Ένριχ Κλέινσχροθ. Το 1939 ήταν πρώτος στο απλό και πρώτος στο διπλό με συμπαίκτη τον Λάζαρο Στάλιο. Το 1949 ήταν πρώτος στο απλό, πρώτος το διπλό με συμπαίκτη τον Τζακ Χάρπερ και πρώτος στο μεικτό με συμπαίκτρια την Τζόαν Κάρι.
Παρά τα παιχνίδια του σε μεγάλα τουρνουά ο Κραμ θυμάται περισσότερο ένα παιχνίδι στην Αγγλία για το κύπελλο Ντέιβις ενάντια στο Ντον Μπατζ το 1937. Ήταν μπροστά 4-1 στο τελικό σετ, όταν ο Μπατζ ανέτρεψε το αποτέλεσμα κερδίζοντας με 8-6 σε έναν αγώνα που θεωρείται από πολλούς ως η μεγαλύτερη μάχη στα annals του κυπέλλου Ντέιβις και ένας από τους κορυφαίους αγώνες σε όλα την ιστορία της αντισφαίρισης.
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε από το 1932 έως το 1953, με τη Γερμανία και μετά τη Δυτική Γερμανία, σε οκτώ διοργανώσεις με ρεκόρ 82 νίκες και 19 ήττες.
η Φυλάκιση του
Παρά τη μεγάλη δημοτικότητά του στις 5 Μαρτίου 1938 ο Κραμ συνελήφθη από τη γερμανική κυβέρνηση που τον κατηγορήσει για ομοφυλοφιλική σχέση με τον Μανασή Χερμπστ έναν νεαρό εβραΐϊο ηθοποιό και τραγουδιστή από τη Γαλικία, που είχε παίξει στην ταινία "Der Sohn des Hannibal". Αφού νοσηλεύτηκε για νευρική κατάρρευση μετά τη σύλληψή του, στις 14 Μαρτίου καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους. Ο Κραμ παραδέχτηκε τη σχέση που είχε διαρκέσει από το 1931 έως το 1934 και είχε αρχίσει λίγο πριν παντρευτεί την πρώτη σύζυγό του. Επιπλέον, κατηγορήθηκε ότι έστειλε χρήματα στον Χερμπστ, ο οποίος είχε μετακομίσει στην Παλαιστίνη το 1936. Σύμφωνα με μια έκθεση σχετικά με τη δίκη στους New York Times της 15ης Μαΐου 1938, ο δικαστής δήλωσε ότι «ο βαρόνος φον Κραμ είχε ισχυριστεί ότι η σύζυγός του είχε οδηγήσει στην αναζήτηση αυτής της διεστραμμένης αποζημίωσης για μια δυστυχισμένη παντρεμένη ζωή, το δικαστήριο έκρινε ότι αυτή η εμπειρία είχε αναστατώσει το νεαρό αστέρι του τένις ».
Η πολεμική υπηρεσία και η μεταπολεμική σταδιοδρομία του
Τον Μάιο του 1940, μερικούς μήνες μετά την έκρηξη του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο Κραμ στρατολογήθηκε ως μέλος του τμήματος της Hermann Goering. Είδε δράση στο Ανατολικό μέτωπο και του απονεμήθηκε ο Σιδηρός σταυρός. Παρά το ευγενές του υπόβαθρο, ο Κραμ κατατάχθηκε ως απλός στρατιώτης. Η μονάδα του αντιμετώπισε δύσκολες συνθήκες στο Ανατολικό Μέτωπο και ο Κραμ υπέφερε από τον παγετό ενώ μεγάλο μέρος της μονάδας του πέθαναν. Λόγω της προηγούμενης καταδίκης του απολύθηκε από τη στρατιωτική θητεία το 1942.
Ενώ ο πόλεμος στέρησε από τον Κραμ κάποια από τα καλύτερα του χρόνια ως αντισφαιριστής, κέρδισε το γερμανικό πρωτάθλημα το 1948 και πάλι το 1949, όταν ήταν 40 ετών. Συνέχισε να παίζει στο κύπελλο Ντέιβις μέχρι το 1953 και εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες από οποιοδήποτε γερμανικό μέλος της ομάδας.
Μετά την αποχώρησή του από τον ενεργό ανταγωνισμό, ο Κραμ υπηρέτησε στη Γερμανική ομοσπονδία αντισφαίρισης και έγινε επιτυχημένος εισαγωγέας βαμβακιού. Επιπλέον, διαχειρίστηκε το κτήμα που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του στο Wispenstein, στην Κάτω Σαξονία.
Γάμοι
Ο Κράμ παντρεύτηκε :
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Δυτικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Περισπωμένη
Η περισπωμένη (ή και οξυβαρεία ˆ) είναι ένα διακριτικό στη λατινική, ελληνική και κυριλλική γραφή. Η αποτύπωση στα λατινικά είναι σχήματος «ˆ», ενώ η ελληνική περισπωμένη εμφανίζεται ως: ῀.
Η περισπωμένη έχει τις ρίζες της στην πολυτονική ορθογραφία της Αρχαίας Ελληνικής, όπου σημειώνονταν μόνο σε μακρές συλλαβές, όταν ο ομιλητής έπρεπε να ανέβαζε τον τόνο της φωνής του και μετά να κατεβάσει τον τόνο της φωνής του κατά την προφορά του ίδιου φωνήεντος. Η περισπωμένη χρησιμοποιούνταν μέχρι την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος, το 1982.
Κατηγορία:Ελληνικό_αλφάβητο Κατηγορία:Ελληνική_γραμματική Κατηγορία:Διακριτικά σημάδια
Unisonic (άλμπουμ)
Το Unisonic είναι ο πρώτος στούντιο δίσκος του γερμανικού χάρντ ροκ / χέβι μέταλ συγκροτήματος Unisonic, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 30 Μαρτίου 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "earMUSIC". Το εξώφυλλο του δίσκου δημιουργήθηκε από τον Martin Haeusler.
Τραγούδια
1. Unisonic (Μέϊερ, Χάνσεν) - 3:25
2. Souls Alive (Μέϊερ) - 5:13
3. Never Too Late (Χάνσεν) - 4:30
5. Star Rider (Γουάρντ) - 4:16
6. Never Change Me (Χάνσεν) - 3:44
7. Over the Rainbow (European bonus track) (Χάνσεν) - 5:16
8. Renegade (Γουάρντ) - 4:38
9. My Sanctuary (Γουάρντ, Χάνσεν) - 4:16
10. King for a Day  (Χάνσεν) - 4:07
11. We Rise (Γουάρντ, Χάνσεν) - 4:43
13. The Morning After (Japanese bonus track) (Μέϊερ) - 4:03
14. I Want Out (live at Loud Park) (North American bonus track) (Χάνσεν) - 5:34
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Unisonic" είναι οι εξής:
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Unisonic (άλμπουμ)
Πηγές
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία των Unisonic Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Στρατηγίς Σέζερ
Η Στρατηγίς ή Στρατηγάτο Σέζερ ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 11ο αιώνα, περίπου από το 999 μέχρι το 1081.
Ήταν μικρό σε έκταση Θέμα, γι΄ αυτό και Στρατηγίς, και περιλάμβανε την πόλη Σέζερ, η αρχαία Λάρισσα Συρίας , η σημερινή Σαϊζάρ της Συρίας , και τα περίχωρα της. Η πόλη ήταν χτισμένη δίπλα στον ποταμό Ορόντη. Η Σέζερ αναφέρεται πόλη της Κασιώτιδος χώρας, προφανώς πριν γίνει ανεξάρτητο θέμα αποτελούσε μέρος του Θέματος Κασιώτιδος.
Η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα την αναφέρει σαν Στρατηγίδα, και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Ταλμούδ
Το Ταλμούδ (εβρ. תַּלְמוּד 'talmūd') είναι το βασικό κείμενο του ραββινικού Ιουδαϊσμού και αποτελεί την κύρια πηγή τού σύγχρονου εβραϊκού θρησκευτικού νόμου, της χαλακά (halakha), καθώς και της εβραϊκής θεολογίας. Το Ταλμούδ σημαίνει στα εβραϊκά «διδασκαλία» ή «μελέτη». Ώς τη σύγχρονη εποχή, σε όλες σχεδόν τις εβραϊκές κοινότητες το Ταλμούδ υπήρξε κέντρο τής εβραϊκής ζωής και θεμελιώδες στοιχείο τής εβραϊκής σκέψης· συνήθως εθεωρείτο οδηγός για την καθημερινή ζωή των απανταχού Εβραίων.
Ο όρος Ταλμούδ αναφέρεται κυρίως στην εξωβιβλική συλλογή κειμένων που προσδιορίζονται ειδικότερα ως «Βαβυλωνιακό Ταλμούδ» (Talmud Bavli), αν και υπάρχει επίσης μια συλλογή κειμένων που συγκροτήθηκε νωρίτερα και είναι γνωστή ως «Ταλμούδ τής Ιερουσαλήμ» (Talmud Yerushalmi). Ενίοτε αποκαλείται επίσης Σας (shas, εβρ. ש״ס), συντομευμένη μορφή τής φράσης shisha sedarim «έξι εντολές» τού Μισνά.
Το Ταλμούδ αποτελείται από δύο συστατικά τμήματα. 1) Το Μισνά (εβρ. משנה, περ. 200 μ.Χ.), γραπτό υπόμνημα του ραββινικού Ιουδαϊσμού στον Προφορικό Νόμο, και 2) τη Γκεμαρά (περ. 500 μ.Χ.), ερμηνευτικό κείμενο του Μισνά συνοδευόμενο από γραπτές παρατηρήσεις στην εβραϊκή Βίβλο. Ο όρος Ταλμούδ μπορεί να αναφέρεται είτε στο Μισνά είτε στη Γκεμαρά είτε σε αμφότερα.
Η πλήρης μορφή τού Ταλμούδ περιλαμβάνει 63 πραγματείες, που χωρίζεται σε έξι μέρη (sedarim). Είναι γραμμένο στη μισναϊκή Εβραϊκή (με επί μέρους τμήματα στην Αραμαϊκή, περιέχει δε τις γνώμες και τις διδαχές χιλιάδων ραββίνων (από την προχριστιανική εποχή ώς τον 5ο αι.) σε ποικιλία θεμάτων, περιλαμβανομένης της χαλακά, της εβραϊκής ηθικής, φιλοσοφίας, των ηθών και εθίμων τού εβραϊσμού κ.ά. Το Ταλμούδ συνιστά τη βάση κάθε κωδικοποίησης του εβραϊκού νόμου και παρατίθεται ευρέως στη ραββινική γραμματεία. Μετά τον Μωσαϊκό Νόμο είναι το έργο που επέδρασε όσο κανένα άλλο στη ζωή και τη σκέψη τού Ιουδαϊσμού.
Τα δύο Ταλμούδ
Μετά την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ., οι ραββίνοι της Παλαιστίνης συγκέντρωσαν κάποιες προφορικές διδασκαλίες σε ένα πρώτο κείμενο. Καθώς όμως αύξανε ο διωγμός των Ιουδαίων της Παλαιστίνης, που συνοδευόταν από άνοδο του χριστιανισμού σε πολιτική δύναμη, το κέντρο της Ταλμουδικής ανάπτυξης μετακινήθηκε στη Βαβυλώνα, που βρισκόταν σε ασφάλεια έξω από τα όρια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έτσι πραγματοποιήθηκε η παραγωγή δύο Ταλμούδ, σε δύο αυτοτελείς μορφές-παραλλαγές:
Μισνά
Το Μισνά είναι συλλογή προφορικών κατά βάση νόμων, η οποία αποδίδεται σε περίπου 120 νομοδιδασκάλους, που συμπληρώνουν και υπομνηματίζουν τους γραπτούς νόμους. Η κωδικοποίησή του ολοκληρώθηκε γύρω στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. Κάθε διδασκαλία που δεν περιλαμβάνεται στη Μισνά ονομάστηκε Μπεραϊθά («εκτός») και δηλώνει τους προφορικούς νόμους που έμειναν εκτός Μισνά. Και τα δύο Ταλμούδ περιέχουν ύλη που επιχειρεί να συμπληρώσει και να διασαφήσει διατάξεις και πραγματείες τού Μισνά. Βασίζονται στην πεποίθηση ότι στο όρος Σινά δόθηκε, μαζί με την Τορά, και ο προφορικός νόμος, καθώς και οδηγίες για τη σύνταξή του.
Γκεμαρά
Η Γκεμαρά είναι ένα είδος υπομνήματος στη Μισνά. Καθώς στην πορεία του χρόνου έγινε κατανοητό πως η Μισνά δεν ήταν αρκετή για να καλύψει τις μεταβαλλόμενες καταστάσεις, που απαιτούσαν περαιτέρω επεξεργασία και ερμηνεία, αυτό έγινε στο δεύτερο τμήμα του Ταλμούδ, που λέγεται Γκεμαρά.
Η ιστορική εξέλιξη του Ταλμούδ
Στον Ματθαίο και στον Λουκά συναντάμε συχνά την έκφραση "Γραμματείς και Φαρισαίοι", ενώ είναι γνωστό πως οι περισσότεροι από τους γραμματείς ανήκαν στην ομάδα των Φαρισαίων. Βεβαίως, η διάκριση στην έκφραση αυτή αφορά τους καθ' ύλην αρμόδιους εξηγητές του Νόμου, τους οποίους διαχωρίζει από τους υπολοίπους. Υπήρχαν "σχολές" γραμματέων με διαφορετικές τάσεις. Άλλοι διδάσκαλοι ήταν πιο συντηρητικοί και πιο κοντά στο γράμμα του ιερού κειμένου, και άλλοι περισσότερο φιλελεύθεροι. Οι διδάσκαλοι Γραμματείς οδηγούσαν τους μαθητές τους στη διδασκαλία της σωστής ερμηνείας του Νόμου με στόχο την απομνημόνευση του υλικού αυτού, επάνω στο οποίο γίνονταν συζητήσεις μέσα στη Σχολή αλλά και εκτός αυτής, ενώπιον των οπαδών της. Στους πιο προχωρημένους μαθητές, ο διδάσκαλος παρέθετε και ανέλυε τις γνώμες των προηγουμένων σε κάθε θέμα και στο τέλος, έδινε τη δική του γνώμη, που προοριζόταν για απομνημόνευση. Με τη μέθοδο αυτή, συγκεντρώθηκε σταδιακά ένας τεράστιος όγκος ερμηνευτικού υλικού, που θεωρούνταν ισόκυρο με τη Βίβλο.
Όταν το ιουδαϊκό επαναστατικό πνεύμα έσβησε μετά την εξέγερση του Βαρ-Κοχβά (132-135 μ.Χ.) σταμάτησε ο ραββινικός ακαδημισμός και είχε έλθει η ώρα για την καταγραφή αυτής της παραδόσεως. Οι γραμματείς συγκέντρωσαν όλο το υλικό που είχαν παραλάβει από την εξήγηση του Νόμου (Ματθ. 15:2, Μαρκ. 7:3.5), που στις αρχές του 3ου αιώνα πήρε γραπτή μορφή. Αυτή είναι η Μισνά.
Η ερμηνεία του Νόμου όμως δεν σταμάτησε στις αρχές του 3ου αιώνα που έγινε η καταγραφή της Μισνά. Στην Παλαιστίνη και στη Βαβυλώνα, συγκεντρώθηκε από την προφορική παράδοση, νέο, κάθε είδους ερμηνευτικό υλικό. Έτσι δημιουργήθηκαν οι Γκεμαρά, ένας τύπος εγκυκλοπαίδειας, που περιέχει αναφορές σε κάθε είδους θέμα.
Η Παλαιστινιακή Γκεμαρά μαζί με τη Μισνά αποτέλεσαν το Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ ή Παλαιστινιακό, ενώ η Βαβυλωνιακή Γκεμαρά μαζί με τη Μισνά αποτέλεσαν το Ταλμούδ της Βαβυλώνας.
Η ενασχόληση με τους ταλμουδικούς σχολιασμούς επηρέασε καθοριστικά τη σκέψη στοχαστών της πρώιμης νεότερης περιόδου της Ευρωπαϊκής ιστορίας. Τον 16ο και τον 17ο αιώνα η μελέτη του θεόδοτου πολιτεύματος της εβραϊκής πολιτείας οδήγησε στην ανακάλυψη και υιοθέτηση τριών χαρακτηριστικών ιδεών που γνώρισαν μεγάλη διάδοση στη νεωτερικότητα: της υπεροχής της αβασίλευτης διακυβέρνησης, του δικαιώματος του κράτους να αναδιανέμει τον πλούτο και της θρησκευτικής ανεκτικότητας.
Καρύκευμα
Καρύκευμα ονομάζεται ο συνδυασμός, συνήθως αποξηραμένων μπαχαρικών, που αποσκοπεί να δώσει γεύση, άρωμα ή και χρώμα στο φαγητό. Πολλές φορές είναι μαύρο πιπέρι, ρίγανη, αφυδατώμενο σκόρδο και άλλα. Τροφές που δέχονται καρύκευση είναι όλα τα κρέατα, αλλά και λαχανικά, σάλτσες και σνακς και αρτοσκευάσματα. Κάθε εθνική κουζίνα έχει τα χαρακτηριστικά της καρυκεύματα. Συγκριμένα φαγητά γίνονται γνώριμα κυρίως από το καρύκευμά τους (λ.χ. Γερμανικά λουκάνικα με συνδυασμό από μοσχοκάρυδο, άσπρο πιπέρι και πιπερόριζα, μουστοκούλουρα με κανέλλα ή γαρύφαλλο κ.ο.κ.).
Κατηγορία:Μπαχαρικά
Πίστα της Μόντσα
Η Πίστα της Μόντσα (Autodromo Nazionale di Monza) είναι ένα μια ιστορική πίστα αγώνων 5.793 km κοντά στην πόλη της Μόντσα, βόρεια του Μιλάνου, στην Ιταλία. Χτίστηκε το 1922 και είναι η τρίτη ειδικά σχεδιασμένη πίστα αγώνων αγώνων στον κόσμο μετά το Μπρούκλαντς και την Ιντιανάπολη και η παλαιότερη στην ηπειρωτική Ευρώπη. Το μεγαλύτερο γεγονός της πίστας είναι το Ιταλικό Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1. Με εξαίρεση τον αγώνα του 1980, ο αγώνας φιλοξενείται εκεί από το 1949. Χτισμένο στο πάρκο Royal Villa της Μόντσα, η τοποθεσία έχει τρεις διαδρομές - την 5.793 km διαδρομή του Γκραν Πρι, τη 2.405 km διαδρομή Junior και την 4.250 km οβάλ πίστα υψηλής ταχύτητας με απότομη κλίση που έμεινε αχρησιμοποίητη για δεκαετίες και παρέμενε σε αποσύνθεση έως ότου αποκαταστάθηκε τη δεκαετία του 2010. Τα κύρια χαρακτηριστικά της διαδρομής του Γκραν Πρι περιλαμβάνουν τη Curva Grande, τη Curva di Lesmo, τη Variante Ascari και τη Curva Alboreto (πρώην Curva Parabolica ). Η στροφή υψηλής ταχύτητας, Curva Grande, βρίσκεται μετά τη Variante del Rettifilo που βρίσκεται στο τέλος της μπροστινής ευθείας ονόματι Rettifilo Tribune.
Εκτός από τη Φόρμουλα 1, η πίστα φιλοξένησε προηγουμένως τα 1000 km της Μόντσα, έναν αγώνα αυτοκινήτων αντοχής που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Sportscar και της σειράς Le Mans. Η πίστα φιλοξένησε επίσης στο παρελθόν γύρους αγώνες μοτοσυκλέτας, WTCC, TCR International Series, Superbike World Championship, Formula Renault Series 3.5 και Auto GP. Η Μόντσα φιλοξενεί επί του παρόντος γύρους του Blancpain GT Series Endurance Cup, International GT Open και Euroformula Open Championship, καθώς και διάφορα τοπικά πρωταθλήματα όπως το TCR Italian Series, Italian GT Championship, Porsche Carrera Cup Italia και το ιταλικό πρωτάθλημα F4, καθώς και το Σόου Ράλι Μόντσα. Το 2020, η Μόντσα φιλοξένησε τον τελικό γύρο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ράλλυ το 2020, το ACI Rally Monza, με την πίστα να φιλοξενεί 10 από τις 16 ειδικές.
Η Μόντσα φιλοξενεί επίσης εκδηλώσεις ποδηλασίας και τρεξίματος, με πιο αξιοσημείωτο τον 12ωρο Ποδηλατικό Μαραθώνιο της Μόντσα και τον Ημιμαραθώνιο της Μόντσα. Ο χώρος επιλέχθηκε επίσης από τους επιστήμονες της Nike για τον αγώνα Breaking2, όπου τρεις δρομείς προσπάθησαν να σπάσουν το φράγμα των 2 ωρών για τον μαραθώνιο. Ο Ελιούντ Κιπτσόγκε έτρεξε στις 2:00:25.
Μια πολύ γρήγορη πίστα, η Μόντσα υπήρξε ο τόπος πολλών θανατηφόρων ατυχημάτων, ειδικά στα πρώτα χρόνια του παγκόσμιου πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1, και έχει στοιχίσει τη ζωή σε 52 οδηγούς και 35 θεατές. Τροποποιήσεις πίστας γίνονται συνεχώς, για να βελτιωθεί η ασφάλεια των θεατών και να μειωθούν οι ταχύτητες των στροφών, αλλά εξακολουθεί να επικρίνεται από τους οδηγούς για την έλλειψη εξόδων, κυρίως στο σικέιν που κόβει τη Variante della Roggia.
Πρώιμη ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Bundesarchiv Bild 102-01319, Italien, Monza, Autorennen.jpg/220px-Bundesarchiv Bild 102-01319, Italien, Monza, Autorennen.jpg|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Ο αγώνας του " 1st Cup Fiera di Milano " που διεξήχθη το 1925. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/Bundesarchiv Bild 102-01321, Italien, Monza, Autorennen.jpg/220px-Bundesarchiv Bild 102-01321, Italien, Monza, Autorennen.jpg|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Ένας αγώνας το 1925 με αυτοκίνητα να τρέχουν πέρα από τη γέφυρα. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3a/Monza banking 2003.JPG/220px-Monza banking 2003.JPG|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Το οβάλ, 2003. Η πρώτη πίστα κατασκευάστηκε από τον Μάιο έως τον Ιούλιο του 1922 από 3.500 εργάτες, με χρηματοδότηση από το Milan Automobile Club – η οποία δημιούργησε την Società Incremento Automobilismo e Sport (SIAS) για τη λειτουργία της πίστας. Η πίστα άνοιξε επίσημα στις 3 Σεπτεμβρίου του 1922, με τον παρθενικό αγώνα να είναι δεύτερο Ιταλικό Γκραν Πρι που πραγματοποιήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1922.
Το 1928, το πιο σοβαρό ατύχημα της πίστας μέχρι σήμερα έληξε με το θάνατο του οδηγού Εμίλιο Ματεράσι και 27 θεατών στο Ιταλικό Γκραν Πρι εκείνης της χρονιάς. Το ατύχημα οδήγησε σε περαιτέρω περιορισμό των Γκραν Πρι στο οβάλ υψηλής ταχύτητας. Για αυτούς τους λόγους το Ιταλικό Γκραν Πρι δεν πραγματοποιήθηκε ξανά μέχρι το 1931. Στο μεταξύ, το Γκραν Πρι της Μόντσα του 1930 διεξήχθη μόνο στο ρινγκ υψηλής ταχύτητας, ενώ το 1930 ο Βισιέντσο Φλόριο παρουσίασε την Πίστα Φλόριο. Το Ιταλικό Γκραν Πρι του 1933 διεξήχθη στην πλήρη διάταξη, αλλά επισκιάστηκε από τον θάνατο τριών οδηγών ( Giuseppe Campari, Baconin Borzacchini και Stanislaw Czaykowski ) στο υποστηρικτικό αγώνα που διεξήχθη την ίδια μέρα - που έγινε γνωστή ως " Μαύρη Μέρα της Μόντσα "
Υπήρξε μεγάλη ανοικοδόμηση το 1938–39, κατασκευάζοντας νέες κερκίδες και εισόδους, ξαναστρώνοντας την επιφάνεια της πίστας, αφαιρώντας το οβάλ υψηλής ταχύτητας και προσθέτοντας δύο νέες στροφές στο νότιο τμήμα της πίστας. Η διάταξη που προέκυψε έδωσε έναν γύρο 6.3 χιλιομέτρων, σε χρήση μέχρι το 1954. Το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σήμαινε ότι οι αγώνες στην πίστα διακόπηκαν μέχρι το 1948 και τμήματα της πίστας υποβαθμίστηκαν λόγω της έλλειψης συντήρησης. Η Μόντσα ανακαινίστηκε σε διάστημα δύο μηνών στις αρχές του 1948 και ένας αγώνας πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1948.
Οβάλ Υψηλής Ταχύτητας
Το 1954, άρχισαν οι εργασίες για την πλήρη ανανέωση της πίστας, με αποτέλεσμα μιας νέας πίστας μήκους 5.7 χιλιομέτρων και ένα νέο οβάλ υψηλής ταχύτητας με μήκος 4.2 χιλιόμετρα. Τα δύο σιρκουί μπορούσαν να συνδυαστούν για να δημιουργήσουν μια πίστα 10 χιλιομέτρων, με αυτοκίνητα να τρέχουν παράλληλα στην κύρια ευθεία. Η πρώτη καμπύλη Lesmo τροποποιήθηκε για να γίνει πιο γρήγορη και η υποδομές και οι εγκαταστάσεις της πίστας επίσης βελτιώθηκαν για να εξυπηρετούν καλύτερα τις ομάδες και τους θεατές.
Η Λέσχη Αυτοκινήτου της Ιταλίας διοργάνωσε έναν εκθεσιακό αγώνα ονόματι Αγώνας των Δύο Κόσμων (Race of Two Worlds), που αμάξια IndyCar αγωνιζόταν με αμάξια Φόρμουλα 1 και σπορ αμάξια. Οι αγώνες διεξήχθησαν στο οβάλ στα τέλη Ιουνίου του 1957 και 1958, με τρεις αγώνες 63 γύρων. Λόγω της ομοιότητας του με την πίστα της Ιντιανάπολις, όπου διεξάγεται το Indianapolis 500 οι αγώνες πήραν το παρατσούκλι Monzanapolis.
Εκφράστηκαν αανησυχίες μεταξύ των Ευρωπαίων οδηγών σχετικά με την οδήγηση τις πίστας πιστεύοντας ότι θα ήταν πολύ επικίνδυνο, έτσι τελικά μόνο η Ecurie Ecosse και Maserati αντιπροσώπευαν τις ευρωπαϊκές ομάδες στο πρώτο αγώνα Οι αμερικανικές ομάδες είχαν φέρει μαζί τους ειδικά ελαστικά Firestone, ενισχυμένα για να αντέχουν τέτοιου είδους καταστάσεις, αλλά το τιμόνι της Maserati επηρεάστηκε άσχημα από το μεγαλύτερο από το συνηθισμένο μέγεθος των ελαστικών, που οδήγησε στην απόσυρση της ομάδας με έδρα τη Μόντενα.
Η Φόρμουλα 1 χρησιμοποίησε την πίστα υψηλής ταχύτητας των 10 χιλιομέτρων στα Γκραν Πρι του του 1955, 1956, 1960 και 1961. Ο Στέρλινγκ Μος και ο Φιλ Χιλ κέρδισαν και οι δύο από δύο φορές ο καθένας, με τη νίκη του Χιλ στη Μόντσα να τον κάνει τον πρώτο Αμερικανό που κέρδισε έναν αγώνα Φόρμουλα 1. Ο αγώνας του 1961 είδε τον θάνατο του Βόλφγκανγκ Βον Τρίπς και δεκαπέντε θεατών όταν μια σύγκρουση με τη Λότους του Τζιμ Κλαρκ έστειλε το αυτοκίνητο του Βον Τρίπς στον αέρα και στις μπαριέρες της Parabolica.
Αν και το ατύχημα δεν συνέβη στο οβάλ τμήμα της πίστας, οι υψηλές ταχύτητες κρίθηκαν μη ασφαλείς και η χρήση του οβάλ στην F1 τερματίστηκε. μελλοντικά Γκραν Πρι διεξήχθησαν στο μικρότερο σιρκουί δρόμου, με το οβάλ να εμφανίζεται για τελευταία φορά στην ταινία Grand Prix (1966). Νέοι τοίχοι ασφαλείας, ράγες και φράκτες προστέθηκαν πριν από τον επόμενο αγώνα και τα πιτ μεταφέρθηκαν πιο μακριά από την πίστα. Σικέιν προστέθηκαν πριν από τα δύο γρήγορα τμήματα το 1966, και το μοιραίο ατύχημα στα 1000 χλμ της Μόντσα το 1968 οδήγησε στην επιπλέον πρόσθεση περιοχών εξόδου σε εκείνες στις στροφές, με τη διάταξη της πίστας να αλλάζει τον επόμενο χρόνο για να ενσωματωθούν μόνιμα τα σικέιν - επεκτείνοντας το μήκος της πίστας κατά 100 μέτρα.
Το οβάλ πραγματοποίησε τον τελευταίο αγώνα το 1969 με τα 1000 χλμ της Μόντσα. Η κατασκευή εξακολουθεί να υφίσταται, αν και σε αποσύνθεση τα χρόνια μετά τον τελευταίο αγώνα, αποφεύγοντας την κατεδάφιση τη δεκαετία του 1990. Χρησιμοποιείται μία φορά το χρόνο για το Ράλι Μόντσα, το οποίο υπηρέτησε μέρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι του 2021, το οποίο ήταν το πρώτο πρωτάθλημα της FIA μετα από το 1969 που χρησιμοποίησε το οβαλ. Το οβάλ χρησιμοποιήθηκε αρκετές φορές για κατάρριψη ρεκόρ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, ένα από τα αυτοκίνητα παραγωγής που προσπαθούσαν ρεκόρ αντοχής, όπως το Ford Corsair GT που το 1964 κατέγραψε 13 ρεκόρ.
Αλλαγές Πίστας και Εκσυγχρονισμός
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6f/Autodromo Nazionale Monza, April 22, 2018 SkySat (cropped).jpg/220px-Autodromo Nazionale Monza, April 22, 2018 SkySat (cropped).jpg|αριστερά|μικρογραφία| Δορυφορική φωτογραφία της πίστας από το 2018 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Autodromo Monza.jpg/220px-Autodromo Monza.jpg|μικρογραφία| Η ευθεία εκκίνησης-τερματισμού μήκους 1,12 χλμ. Τόσο οι αγώνες αυτοκινήτων όσο και οι αγώνες μοτοσικλετών είναι τακτικά αξιοθέατα στη Μόντσα.
Καθώς η ταχύτητα των αμαξιών αυξανόταν, δύο σικέιν προστέθηκαν το 1972 για να μειωθούν οι ταχύτητες – η Variante del Rettifilo στο μέσο της ευθείας εκκίνησης/τερματισμού, και η Variante Ascari. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επιμήκυνση της πίστας σε 5.755 μέτρα. Τα Γκραν Πρι μηχανών συνέχισαν να χρησιμοποιούν την πίστα χωρίς την επιβράδυνση έως ότου δύο σοβαρά ατυχήματα οδήγησαν σε πέντε θανάτους, συμπεριλαμβανομένων των Ρένζο Πασολίνι και Γιάρνο Σάρινεν, με αποτέλεσμα οι αγώνες μοτοσικλετών να μην επιστρέψουν στη Μόντσα μέχρι το 1981. Τα σικέιν του 1972 σύντομα φάνηκαν αναποτελεσματικά στην επιβράδυνση των αυτοκινήτων. Το σικέιν στη Vialone ανακατασκευάστηκε το 1974, και στη Curva Grande το 1976, και μια τρίτη προστέθηκε επίσης το 1976 πριν από τη Lesmo, με εκτεταμένες περιοχές εξόδου. Το μήκος της πίστας μετά από αυτές τις αλλαγές αυξήθηκε σε 5.800 μέτρα.
Καθώς η τεχνολογία εξακολουθούσε να αυξάνει την ταχύτητα των αυτοκινήτων, η πίστα τροποποιήθηκε ξανά το 1979 με πρόσθετα μέτρα ασφαλείας, όπως νέα κέρμπ, εκτεταμένες περιοχές εξόδου και μπαριέρες ελαστικών για τη βελτίωση της ασφάλειας των οδηγών εντός και εκτός της πίστας. Οι υποδομές βελτιώθηκε επίσης, με καινούρια πιτ που μπορούν να φιλοξενήσουν 46 αυτοκίνητα. Αυτές οι αλλαγές ενθάρρυναν το παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας να επιστρέψει το 1981, αλλά περαιτέρω εργασίες ασφαλείας γίναν κατά τη δεκαετία του 1980. Επίσης στη δεκαετία του 1980 τα βάθρα, τα πάντοκ, τα πιτ και οι κερκίδες είτε ξαναχτίστηκαν είτε βελτιώθηκαν.
Καθώς ο μηχανοκίνητος αθλητισμός έγινε πιο ευαισθητοποιημένος για την ασφάλεια μετά τον θάνατο των Άιρτον Σένα και Ρόλαντ Ράτζενμπεργκερ το 1994 στην Ίμολα, οι τρεις κύριες μεγάλες καμπύλες «στριμώχτηκαν» προκειμένου να εγκατασταθούν μεγαλύτερες "παγίδες" με χαλίκι, μειώνοντας τον γύρο σε 5.770 μέτρα. Το 1997 οι κερκίδες ανακατασκευάστηκαν για να επεκταθεί η χωρητικότητα τους σε 51.000. Το 2000, το σικέιν στην κύρια ευθεία άλλαξε, αλλάζοντας από ένα διπλό αριστερό-δεξί σικέιν σε ένα μονό δεξί-αριστερό σικέιν σε μια προσπάθεια να μειωθούν τα συχνά ατυχήματα στις εκκινήσεις λόγω της διαμόρφωσης της περιοχής πέδησης, αν και είναι εξακολουθεί να θεωρείται ανασφαλής όσον αφορά τους αγώνες μοτοσικλετών. Το δεύτερο σικέιν επίσης επανασχεδιάστηκε. Στο Γκραν Πρι της F1 τις ίδιας χρονιάς, ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυτά τα νέα σικέιν, ένας πυροσβέστης, ο Πάολο Γκισλιμπέρτι, σκοτώθηκε από ιπτάμενα συντρίμμια μετά από μια μεγάλη συσσώρευση στην στροφή.
Το 2007, η περιοχή εξόδου στο δεύτερο σικέιν άλλαξε από χαλίκι σε άσφαλτο. Το μήκος της διαδρομής στην τρέχουσα διαμόρφωσή της είναι 5.793 μέτρα. Στον γύρο του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Monza Superbike το 2010, ο Ιταλός αναβάτης Μαξ Μπιάτζι έκανε τον ταχύτερο γύρο στην πίστα όταν οδήγησε τη Aprilia RSV4 1000 F στην με χρόνο 1:42.121.
Στα τέλη του 2016, είχαν προγραμματιστεί οι εργασίες για μια νέα πρώτη στροφή, η οποία θα παράκαμπτε το πρώτο σικέιν και τη Curva Grande. Οι οδηγοί θα περνούσαν από μια γρήγορη δεξιά στροφη και σε ένα νέο, πιο γρήγορο σικέιν. Οι εργασίες είχαν προγραμματιστεί να ολοκληρωθούν έως το 2017 με την ελπίδα ανανέωσης του συμβολαίου με την Φόρμουλα 1. Το χαλίκι θα επέστρεφε σαν περιοχή εξόδου στην Parabolica. Ωστόσο, τα σχέδια για την αλλαγή της πίστας ανεστάλησαν επειδή η πίστα βρισκόταν στο ιστορικό πάρκο της Μόντσα.
Άνυτος (πολιτικός)
thumb|right|290px|Τρεις υπηρέτες του Άνυτου σε συμπόσιο πριν από το διάλογο του [[Μένων (διάλογος)|Μένωνα, όπου ο Σωκράτης τον επικρίνει για τις αρνητικές απόψεις του έναντι των σοφιστών χωρίς προηγουμένως να τους έχει ακούσει (Μένων 95a).]]
Η δωροδοκία της Πύλου
Ήταν στρατηγός στον Πελοποννησιακό πόλεμο, και διατάχτηκε, το 409 π.Χ. να πλεύσει με τριάντα καράβια στην Πύλο, η οποία βρισκόταν υπό αθηναϊκό έλεγχο. Την πολιορκούσαν οι Λακεδαιμόνιοι και ο Άνυτος στάλθηκε για να ενισχύσει τους πολιορκημένους. Αλλά δεν κατάφερε να περάσει τον Μαλέα, λόγω θαλασσοταραχής. Επέστρεψε στην Αθήνα άπρακτος. Κατηγορήθηκε τότε για προδοσία, και οδηγήθηκε στο δικαστήριο. Κατά τον Διογένη Λαέρτιο και τον Διόδωρο Σικελιώτη αθωώθηκε δωροδοκώντας τους δικαστές. Για τη δωροδοκία αυτή γράφει και ο Αριστοτέλης στην Αθηναίων Πολιτεία (XXVII 5). Αρχικά, προ του 404 π.Χ., ήταν με τον μετριοπαθή συντηρητικό Θηραμένη.
Συμμαχία με τους δημοκρατικούς
Όταν οι Τριάκοντα Τύραννοι πήραν την εξουσία, μετά τον θάνατο του Θηραμένη, έφυγε από την Αθήνα και πήγε με τους δημοκρατικούς. Ήταν απ΄ αυτούς που, το 403 π.Χ., μαζί με τον Θρασύβουλο, συγκεντρώθηκαν στη Φυλή, της οποίας το φρούριο κατέλαβαν και ανέτρεψαν τους Τριάκοντα. Στις συγκρούσεις τότε με τους ολιγαρχικούς, έσωσε τη ζωή κάποιων απ' αυτούς, που είχαν πιαστεί αιχμάλωτοι. Με την επαναφορά της δημοκρατίας, υποστήριξε ότι έπρεπε να δοθεί αμνηστία. Σ' εκείνους που παράνομα έκαναν κατοχή στα δικά του κτήματα, δεν άσκησε καμιά δίωξη. Ο ρήτορας Λυσίας λέει στον Κατά σιτοπωλών λόγο του ότι ο Άνυτος ήταν σιτοφύλακας το 388 π.Χ.
Άνυτος & Σωκράτης
Είναι συνομιλητής του Σωκράτη στον διάλογο του Πλάτωνα Μένων. Οι σχέσεις τους καταρχήν πρέπει να ήταν φιλικές. Αλλά διερράγησαν, επειδή ο φιλόσοφος τον είχε επικρίνει γιατί δεν άφησε τον γιό του να ασχοληθεί με τη φιλοσοφία, αλλά τον έκανε βυρσοδέψη, βάζοντάς τον στην οικογενειακή επιχείρηση. Πέραν αυτού, ο Άνυτος θεωρούσε τον Σωκράτη εχθρό της δημοκρατίας, επειδή, όταν κυβερνούσαν την Αθήνα οι Τριάκοντα Τύραννοι, έμεινε στην πόλη και απέφυγε να συμμετάσχει στον αγώνα για την επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στη δίκη του Σωκράτη ο Άνυτος ήταν ένας από τους τρεις κατηγόρους.[23e]. Οι άλλοι δύο ήταν ο Μέλητος και ο ρήτορας Λύκων. Ήταν φανατικός εχθρός όλων των σοφιστών.
Άνυτος & Αλκιβιάδης
Ο Πλούταρχος, στον Βίο του Αλκιβιάδη (4, 4-5), αναφέρει ότι κάποτε ο Άνυτος είχε καλέσει σπίτι του τον Αλκιβιάδη (πιθανώς ήταν εραστές), να του κάνει το τραπέζι. Ο Αλκιβιάδης έφτασε καθυστερημένος και έχοντας πιει αρκετά. Βλέποντας το τραπέζι γεμάτο με χρυσά και ασημένια ποτήρια, διέταξε τους δούλους του, που τον συνόδευαν, να πάρουν τα μισά και να τα πάνε στο δικό του σπίτι, κι έφυγε κι ο ίδιος. Οι συνδαιτυμόνες του Άνυτου, κατηγόρησαν τον Αλκιβιάδη για την πράξη του. Αλλά ο Άνυτος τον υπερασπίστηκε, λέγοντας ότι φέρθηκε καλά, αφού ενώ μπορούσε να τα πάρει όλα, τους άφησε τα μισά. Κατά τον Διόδωρο Σικελιώτη, οι πολίτες αργότερα σκότωσαν χωρίς δίκη τους κατηγόρους του Σωκράτη.
Σοφότερος του Σωκράτη
Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει ότι κάποιοι νέοι από τον Πόντο, επισκέφθηκαν την Αθήνα και ζητούσαν να μάθουν για τον Σωκράτη. Ο Αντισθένης ο κυνικός τους πήγε στον Άνυτο, τον οποίο τους τον παρουσίασε ως σοφότερο του Σωκράτη. Οι Αθηναίοι οργίστηκαν με το γεγονός αυτό και υποχρέωσαν τον Άνυτο να εγκαταλείψει την πόλη, το 384 π.Χ. Ο Διογένης Λαέρτιος, επίσης, αναφέρει ότι ο Άνυτος πήγε στην Ηράκλεια του Πόντου. Οι κάτοικοί της όμως είτε τον λιθοβόλησαν, είτε τον έδιωξαν. Αλλά τα περί του θανάτου του δεν τεκμηριώνονται ιστορικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί
Σονσονάτε
Η Σονσονάτε (ισπαν. Sonsonate) είναι η δέκατη τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Σονσονάτε. Έχει πληθυσμό 110.501 κατοίκων (2006).
Γεωγραφία
Η Σονσονάτε βρίσκεται δυτικά του Ελ Σαλβαδόρ και κεντρικά του Σονσονάτε. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Λος Άνχελες, νοτιοανατολικά της Ελ Κάρμεν, νοτιοδυτικά της Ελ Μοχόν και δυτικά της Καλούκο.
Δημογραφία
Η Σονσονάτε είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2006, 110.511 κατοίκους. Είναι η δέκατη τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, τη Σάντα Άνα, το Σογιαπάνγκι, το Σαν Μιγκέλ, την Απόντα, το Μεχικάνος, τη Σιουδάδ Ντελγάδο, τη Σάντα Τέκλα, το Ιλοπάνγκο, το Σαν Μαρτίν, το Κουσκατανσίνγκο και το Αουατσαπάν.
Πόλεις του Σονσονάτε
thumb|right|250px|Το Διαμέρισμα Σονσονάτε στο Ελ Σαλβαδόρ
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Διαμερίσματος Σονσονάτε, Ελ Σαλβαδόρ:
Δείτε επίσης
Πολεις
375 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Light of Dawn (album)
Το Light of Dawn είναι ο δευτερος στούντιο δίσκος του γερμανικού χάρντ ροκ / χέβι μέταλ συγκροτήματος Unisonic, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 1 Αυγούστου 2014 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "earMUSIC". Το εξώφυλλο του δίσκου δημιουργήθηκε από τον Martin Haeusler.
Τα περισσότερα τραγούδια του Light of Dawn έχουν γραφτεί από τον Ντένις Γουάρντ με μικρότερη συνεισφορά από τους Μίκαελ Κίσκε και Μάντι Μέϊερ. Ένα μουσικό βίντεο γυρίστηκε για το τραγούδι "Exceptional". Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε δυο διαφορετικές εκδόσεις (Ευρωπαϊκή και Ιαπωνική) και η κάθε μια συμπεριλάμβανε ένα διαφορετικό bonus τραγούδι. Το άλμπουμ κατέλαβε ψηλές θέσεις στα Φινλανδικά, τα Γερμανικά, τα Ελβετικά, τα Τσέχικα και τα Ιαπωνικά τσαρτ.
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Light of Dawn" είναι οι εξής:
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Light of Dawn (άλμπουμ)
Πηγές
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία των Unisonic Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Σπύρος Ευαγγελάτος
Ο Σπύρος Ευαγγελάτος (20 Οκτωβρίου 1940 – 24 Ιανουαρίου 2017) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του συνθέτη και αρχιμουσικού της Λυρικής Σκηνής Αντίοχου Ευαγγελάτου και της αρπίστριας Ξένης Μπουρεξάκη. Η καλλιτεχνική παράδοση της οικογένειας τον οδήγησε προς το θέατρο. Σπούδασε αρχικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1961. Την περίοδο 1966-1970 συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Αυστρία, τη Γερμανία, τη Γαλλία κ.ά. Σπούδαζε μάλιστα με υποτροφία θέατρο και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Συμμετοχές
Απο το 1962 είχε ιδρύσει τη «Νεοελληνική Σκηνή» ενώ το διάστημα 1971-1977 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο σκηνοθετώντας παραστάσεις στην Επίδαυρο και αλλού.
Την περίοδο 1977-1980 διετέλεσε γενικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, την περίοδο 1984-1987 διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Το 1975 ίδρυσε το "Αμφι-θέατρο" με το οποίο διοργάνωνε παραστάσεις σε όλο τον κόσμο. Τον Φεβρουάριο του 2011 ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αναστείλει τη λειτουργία του "Αμφι-θεάτρου" λόγω οικονομικών προβλημάτων, κατηγορώντας τον υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο για αδιαφορία.
Διακρίσεις
Έχει τιμηθεί με το βραβείο «Κάρολος Κουν» (1988), το βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (1994), το βραβείο Σκηνοθεσίας της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (1996), με το παράσημο του «Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος» απο τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ενώ το 2005 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1970 έγινε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής της Αθήνας και το 1989 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της ίδιας Σχολής. Το 1991 ανέλαβε την έδρα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, που μόλις είχε δημιουργηθεί. Επίσης το διάστημα 1997-1999 έγινε πρόεδρος του ίδιου τμήματος.
Προσωπική ζωή
Ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Λήδα Τασοπούλου (1953-2005), με την οποία απέκτησαν δύο τέκνα, τον Αντίοχο (1986-2010) και την Κατερίνα (1979-).
Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Ευαγγελάτος.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί του θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ευρυδίκη (Πέρι)
Η Ευρυδίκη είναι όπερα που συνέθεσε στη Φλωρεντία ο Τζάκοπο Πέρι (Jacopo Peri) σε λιμπρέτο του Οτάβιο Ρινουτσίνι (Ottavio Rinnuccini) το 1600. Παρουσιάστηκε με την ευκαιρία των γάμων του Ερρίκου Δ΄ με την Μαρία των Μεδίκων. Θεωρείται το δεύτερο χρονολογικά έργο στην ιστορία της όπερας, και το πρώτο τέτοιου είδους μουσικό δράμα που έχει επιβιώσει μέχρι την εποχή μας. Το πρώτο, η όπερα Δάφνη, γράφτηκε από τους ίδιους το 1597.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζάκοπο Πέρι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Ορφισμός
Υποξείδιο του άνθρακα
200px|thumb|Τρισδιάστατη απεικόνιση του υποξειδίου του άνθρακα
Το υποξείδιο του άνθρακα ή παρα-οξείδιο του άνθρακα ή ανυδρίτης του μηλονικού οξέος (carbon suboxide) είναι χημική ένωση άνθρακα και οξυγόνου. Παρασκευάζεται με αφυδάτωση του μηλονικού οξέος (CH2(COOH)2) με πεντοξείδιο του φωσφόρου (P2O5) σε θερμοκρασία 150ο C εν κενώ. Είναι ένα γραμμικό, συμμετρικό μόριο, της δομής
O=C=C=C=O
Είναι αέριο δύσοσμο, ιδιαίτερα ερεθιστικό για τα μάτια (χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα ως συστατικό δακρυγόνων). Είναι σχετικά ασταθής ένωση. Σε θερμοκρασίες δωματίου πολυμερίζεται προς ποικίλες ενώσεις, ενώ είναι σταθερό σε θερμοκρασίες κάτω των 78ο C. Με την επίδραση υπεριώδους ακτινοβολίας (φωτόλυση) αποσυντίθεται προς κετάλη (C20). Ως ανυδρίτης του μηλονικού οξέος αντιδρά (βραδέως) με νερό, παρέχοντας μηλονικό οξύ.
Πηγές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις άνθρακα Κατηγορία:Οξείδια
Βουλή των Λαών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Η Βουλή των Λαών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (    / Дом народа Босне и Херцеговине), ή η Βουλή των Προσώπων, είναι η Άνω βουλή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η Κάτω βουλή είναι η Βουλή των Αντιπροσώπων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ιδρύθηκε το 1995 με την υπογραφή της Συμφωνίας του Ντέιτον.
Αποτελείται από 15 έδρες που κατανέμονται ισοδύναμα μεταξύ των τριών εθνικών ομάδων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, σε 5 Βόσνιους, 5 Σέρβους και 5 Κροάτες. Για να επιτευχθεί απαρτία πρέπει να παρευρίσκονται 9 εκπρόσωποι, 3 από κάθε εθνική ομάδα.
Για την επικύρωση των νόμων είναι απαραίτητη η έγκριση της πλειοψηφίας της Βουλής των Λαών. Αν δεν επιλυθεί κάποιο ζήτημα, επειδή θίγονται τα συμφέροντα της μίας εθνικής ομάδας, τελικά υπάρχει η δυνατότητα προσφυγής στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Πανέρι Ξάνθης
Το Πανέρι ή τα Πανέρια είναι μικρό ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 720 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 18 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ξάνθη και 8 χλμ. ΝΑ. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης και τα σπίτια του, άλλα γκρεμισμένα και άλλα διατηρημένα, έχουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της περιοχής. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 2 κατοίκους.
Ολυμπιάς
Το 1987, για λογαριασμό του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, ολοκληρώθηκε η ναυπήγηση και καθέλκηση ομοιώματος αρχαίας ελληνικής τριήρους, με το όνομα ΟΛΥΜΠΙΑΣ, βάσει όλων των αρχαιολογικών στοιχείων και των νόμων ναυπηγικής μηχανικής.
Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική
Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική (αγγλ.: Evangelical Lutheran Church in America ή εν συντομία ELCA) είναι Προτεσταντικό εκκλησιαστικό δόγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με έδρα στο Σικάγο του Ιλλινόις. Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική, δημιουργήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1988, ως αποτέλεσμα της συνένωσης τριών εκκλησιών, της Λουθηρανικής Εκκλησίας στην Αμερική, της Αμερικανικής Λουθηρανικής Εκκλησίας και του Σύνδεσμου Ευαγγελικών Λουθηρανικών Εκκλησιών. Σήμερα έχει 3,363,281 βαπτισμένα μέλη σε 9,091 εκκλησίες, ενώ είναι το έβδομο μεγαλύτερο θρησκευτικό σώμα , και η μεγαλύτερη Λουθηρανική εκκλησία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ολυμπιάς
Με τη ναυπήγηση αυτή, δόθηκε οριστικό τέλος σε πολλές διαφωνίες που υπήρξαν, τόσο ως προς τις πραγματικές διαστάσεις όσο και προς τη λειτουργικότητα που είχε αυτός ο τύπος σκάφους, κατά την αρχαιότητα. Μετά την καθέλκυση (θέρος του 1987) και τις δοκιμές που ακολούθησαν, οι επιδόσεις που κατέγραψε η ΟΛΥΜΠΙΑΣ υπήρξαν αξιοσημείωτες. Κατάφερε και ανέπτυξε ταχύτητα πλεύσης, η οποία προσέγγιζε τους εννέα (9) κόμβους. Έπλευσε, επί ώρες, με ταχύτητα τεσσάρων (4) κόμβων, με τον μισό αριθμό κωπηλατών εκ περιτροπής. Εκτέλεσε στροφή πλοίου 180° σε χρόνο ενός λεπτού της ώρας και με τόξο μικρότερο των 2,5 μηκών του πλοίου. Επιπλέον, η εκπαίδευση των κωπηλατών στον συγχρονισμό της ερεσίας (κωπηλασίας) υπήρξε, σχετικά, σύντομη (δύο εβδομάδες). thumb|right|220px| Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ
Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική
Γενικά θεωρείται φιλελεύθερη εκκλησία, αν και στους κόλπους της υπάρχουν Ομολογιακές, Ευαγγελικές Καθολικές, Πιετιστικές και Χαρισματικές επιρροές. Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική βρίσκεται σε θεολογικό διάλογο με τις Ορθόδοξες εκκλησίες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ολυμπιάς
Κυριότερες δραστηριότητες
thumb|left|180px| Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ (κατάπλωρα) thumb|right|240px| Η ΟΛΥΜΠΙΑΣ στη μόνιμη εγκατάστασή της.
Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτεσταντικές εκκλησίες Κατηγορία:Λουθηρανισμός Κατηγορία:Λουθηρανισμός στην Αμερική
Ολυμπιάς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό Κατηγορία:Ιστορικά πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία