cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βία μελών της Χρυσής Αυγής
Υπόθεση Παναγιώτη Μπαντέμη (Μεταξουργείο)
Στις 28 Οκτωβρίου 2011 στο Μεταξουργείο, δύο γυναίκες με καταγωγή από το Δέλβινο της Αλβανίας δέχτηκαν επίθεση από ομάδα χρυσαυγιτών με συνέπεια να υποστούν βαριές σωματικές βλάβες. Επικεφαλής της επίθεσης ήταν ο Παναγιώτης Μπαντέμης, πρώην πυρηνάρχης της Χρυσής Αυγής στη Δράμα, μετέπειτα στέλεχος του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου και μέλος της ελληνικής Εθνοφυλακής.
Για την επίθεση συνελήφθησαν συνολικά πέντε άτομα, δύο εκ των οποίων ήταν ανήλικα και καταδικάστηκαν από το αρμόδιο δικαστήριο. Τον Ιούνιο του 2015, για τις κατηγορίες της ληστείας κατά συναυτουργία, της απόπειρας ληστείας, της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά συρροή και της παράνομης οπλοφορίας & οπλοχρησίας, το Γ' Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων καταδίκασε πρωτόδικα τον Παναγιώτη Μπαντέμη & τον Alexander Steven James σε κάθειρξη 14 ετών & 10 μηνών και τον Γιώργο Φουρνάρο σε κάθειρξη 15 ετών & 6 μηνών, χωρίς αναστολή και με επιπλέον στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για 3 χρόνια.
Επίθεση εναντίον αντιεξουσιαστών (Βέροια)
Τον Ιούνιο του 2012 οκτώ μέλη της Χρυσής Αυγής, ανάμεσα στα οποία και υποψήφιος βουλευτής του κόμματος, εισέβαλαν σε καφενείο που σύχναζαν αντιεξουσιαστές στη Βέροια και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για απρόκλητη σωματική βλάβη, εξύβριση, απειλή και φθορά ξένης περιουσίας. Η υπόθεση είχε πάρει δύο αναβολές και εκδικάστηκε στις 27 Ιουνίου 2012. Το δικαστήριο έκρινε άκυρη τη δίωξη των 7 από τους 8 χρυσαυγίτες, επειδή η πολιτική αγωγή δεν είχε πληρώσει ένα παράβολο 100 ευρώ, ενώ ο όγδοος καταδικάστηκε σε φυλάκιση 4 μηνών.
Επίθεση εναντίον Αιγυπτίων αλιεργατών (Πέραμα)
Στις 12 Ιουνίου 2012, τέσσερις Αιγύπτιοι ψαράδες δέχθηκαν επίθεση από κουκουλοφόρους στη μονοκατοικία όπου διέμεναν στο Πέραμα, με αποτέλεσμα ένας από τους τέσσερις να τραυματιστεί σοβαρά. Ένας από τους ενοίκους κατήγγειλε ότι ένας από τους επιτιθέμενους φορούσε μπλούζα της Χρυσής Αυγής. Σε ομιλία του λίγες ώρες πριν την επίθεση, ο τότε υποψήφιος βουλευτής Γιάννης Λαγός είχε δηλώσει ότι οι Αιγύπτιοι ψαράδες "θα δίνουν λογαριασμό στη Χρυσή Αυγή και στους Έλληνες πολίτες".
Επίθεση εναντίον δημοτικού συμβούλου ΚΚΕ (Αγία Παρασκευή)
Στις 12 Ιούνιου 2012, λίγο πριν τις επαναληπτικές εκλογές, ο χρυσαυγίτης Βαγγέλης Στεφανάκης επιτέθηκε μαζί με ένα ακόμα άτομο κι ένα σκυλί ράτσας πίτμπουλ στο προεκλογικό περίπτερο του ΚΚΕ στην Αγία Παρασκευή, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του δημοτικού συμβούλου της Λαϊκής Συσπείρωσης Γιώργο Τσιμπουκάκη. Τον Δεκέμβριο του 2018 καταδικάστηκε σε δεύτερο βαθμό σε 28 μήνες φυλάκιση για επικίνδυνη σωματική βλάβη και οπλοχρησία. Η υπόθεση έχει συμπεριληφθεί στη δικογραφία για τη δίκη της Χρυσής Αυγής.
Ο ίδιος καταδικάστηκε επίσης το 2014 σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία της 23χρονης Φαίης Μπλάχα το 2013.
Επιθέσεις εναντίον μικροπωλητών (Ραφήνα & Μεσολόγγι)
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2012 ομάδες υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής επιτέθηκαν σε αλλοδαπούς μικροπωλητές σε λαϊκές αγορές στη Ραφήνα και το Μεσολόγγι και κατέστρεψαν τους πάγκους τους. Μετά από αίτημα του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η Βουλή ήρε την ασυλία του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Μπαρμπαρούση, που ήταν επικεφαλής της επίθεσης στο Μεσολόγγι και εναντίον του ασκήθηκε δίωξη για παράνομη βία, απρόκλητη φθορά, αντιποίηση αρχής, και παραβίαση του νόμου 927/1979 περί φυλετικών διακρίσεων.
Ο αστυνομικός που τον φρουρούσε, που συμμετείχε στην επίθεση, τέθηκε σε διαθεσιμότητα και οι βουλευτές Γερμενής και Ηλιόπουλος, επικεφαλής στα επεισόδια της Ραφήνας, έχουν παραπεμφθεί στην ολομέλεια της Βουλής με πρόταση άρσης της ασυλίας τους. Στις 10 Σεπτεμβρίου, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης απέσυρε τους αστυνομικούς που φρουρούσαν τους βουλευτές του κόμματος, αναφέροντας ότι διαφορετικά θα έπρεπε να τους συλλαμβάνουν. Η δίκη του Μπαρμπαρούση και άλλων εννέα κατηγορούμενων για το επεισόδιο στη λαϊκή αγορά στο Μεσολόγγι πήρε αρκετές αναβολές ως το Νοέμβριο του 2014. Στο δικαστήριο δεν παρέστη πολιτική αγωγή ή τα θύματα της επίθεσης, προσήλθε μόνο μία μάρτυρας κατηγορίας και δεν προβλήθηκε το βίντεο από κάμερα τοπικής εφημερίδας που είχε καταγράψει την επίθεση. Τελικά το δικαστήριο ολοκληρώθηκε κρίνωντας αθώο τον βουλευτή Κώστα Μπαρμπαρούση για όλες τις κατηγορίες. Αθώοι για όλες τις κατηγορίες που τους αποδίδονταν κρίθηκαν και όλοι οι υπόλοιποι οι κατηγορούμενοι.
Επιθέσεις εναντίον Πακιστανών (Μεταμόρφωση)
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2012 δύο άτομα εισέβαλαν στο κουρείο πακιστανού μετανάστη, ξυλοκόπησαν πακιστανό εργαζόμενο, κι έβαλαν φωτιά στο κουρείο ενώ βρισκόταν μέσα ο εργαζόμενος. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2012 ομάδα τουλάχιστον τεσσάρων ατόμων πραγματοποίησε τρεις διαδοχικές επιθέσεις σε πακιστανούς, τους οποίους λήστεψαν και μαχαίρωσαν.
Για τα περιστατικά αυτά συνελήφθη ο χρυσαυγίτης Κωνσταντίνος Κοντομούς με τις κατηγορίες της απλής συνέργειας σε απόπειρα ανθρωποκτονίας, συναυτουργίας σε ληστεία, επικίνδυνες σωματικές βλάβες, εμπρησμό κ.α.. Στις 9 Νοεμβρίου 2017 καταδικάστηκε τελεσίδικα από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών σε κάθειρξη 13 ετών και 4 μηνών.
Επίθεση εναντίον της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας Πειραιά (Πλάκα)
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2012, τέσσερα μέλη της Χρυσής αυγής επιτέθηκαν με ξύλα, γροθιές & κλωτσιές σε άτομα που μοίραζαν φυλλάδια της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας Πειραιά στην Πλάκα, τραυματίζοντας έναν άντρα. Για την επίθεση καταδικάστηκαν στις 24 Απριλίου 2018 οι Νικόλαος Αποστόλου & Νεκτάριος Σαλούφας σε 5 μήνες φυλάκιση με αναστολή. Οι άλλοι δύο δράστες αναγνωρίστηκαν αργότερα ως οι Γρηγόριος Δεμέστιχας & Θεόδωρος Κολιογιάννης.
Επεισόδια στο θέατρο «Χυτήριο»
Στις 11 Οκτωβρίου 2012 ανέβηκε στο θέατρο Χυτήριο η παράσταση Corpus Christi, έργο που είχε προκαλέσει αντιδράσεις ήδη στις ΗΠΑ, καθώς παρουσιάζει τον Ιησού ως ομοφυλόφυλο και ηδονιστή. Μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων και της Χρυσής Αυγής συγκεντρώθηκαν έξω από το θέατρο και προκάλεσαν επεισόδια έξω από θέατρο όπου θα ανέβαινε η παράσταση Corpus Christi με αποτέλεσμα να ματαιωθεί η παράσταση, ενώ βουλευτής της Χρυσής Αυγής απέσπασε από τους αστυνομικούς προσαχθέντα διαμαρτυρόμενο. Με αφορμή τα συμβάντα, ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος δημοσίευσε κείμενο στο οποίο αποδοκίμαζε την παράσταση, αλλά κατηγορούσε τη Χρυσή Αυγή ότι "διώκει, προσβάλλει και εξευτελίζει καθημερινά [το Χριστό] στα πρόσωπα των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών". Για το κείμενο αυτό δέχτηκε απειλές για τη σωματική του ακεραιότητα. Στις 15 Νοεμβρίου ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά των συντελεστών και ηθοποιών του «Corpus Christi». Με τις κατηγορίες για καθύβριση θρησκεύματος και κακόβουλη βλασφημία από κοινού και κατ' εξακολούθηση βρίσκονται αντιμέτωποι οι συντελεστές και οι ηθοποιοί της παράστασης. Η ποινική δίωξη ασκήθηκε από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας, ύστερα από μήνυση του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ μαζί με Κλιμάκιο βουλευτών του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή αποτελούμενο από τους Χρήστο Παππά, Πολύβιο Ζησιμόπουλο, Παναγιώτη Ηλιόπουλο και Ευστάθιο Μπούκουρα.
Υπόθεση Γιώργου Αποστολόπουλου (Παλαιό Φάληρο)
Στις 28 Ιανουαρίου 2013, λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, ο 21χρονος φοιτητής Θεολογίας και γιος πρώην διοικητή των ΕΚΑΜ Γιώργος Αποστολόπουλος με συνεργό τον ανήλικο Αλέξανδρο Χατζηπαυλίδη επιτέθηκαν με μαχαίρι και τραυμάτισαν στον λαιμό και το πρόσωπο τον 16χρονο Φοίβο Δ. έξω από το σχολείο του στο Παλαιό Φάληρο.
Οι δύο δράστες καθώς και η τότε σύντροφος του Αποστολόπουλου και συμμαθήτρια του θύματος Άρτεμις Καμπιώτη η οποία επίσης εμπλέκεται στην υπόθεση, ήταν μέλη του Μετώπου Νεολαίας της Χρυσής Αυγής. Στο δωμάτιο του Αποστολόπουλου βρέθηκαν χουντικά και ναζιστικά σύμβολα. Οι ίδιοι υποστήριζαν ότι το περιστατικό δεν επρόκειτο για επίθεση αλλά για συμπλοκή για τα μάτια μιας κοπέλας. Από τις καταθέσεις προέκυψε ότι το θύμα είχε δεχθεί στο παρελθόν απειλές λόγω της αντιφασιστικής του νοοτροπίας. Απειλητικά τηλεφωνήματα δέχονταν επίσης μετά το συμβάν οι γονείς του ίδιου και συμμαθητών του.
Ο Αποστολόπουλος προφυλακίστηκε και τον Απρίλιο του 2014 ξεκίνησε η δίκη του η οποία έληξε δύο μήνες μετά, καταδικάζοντάς τον κατά πλειοψηφία σε κάθειρξη 10 ετών και έξι μηνών για απόπειρα ανθρωποκτονίας τελεσθείσας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση με ενδεχόμενο δόλο. Στην έφεση η οποία εκδικάστηκε τον Ιούνιο του 2015 η ποινή μειώθηκε σε κάθειρξη 6 ετών και 6 μηνών και τριετή στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, ενώ οι κατηγορίες μετατράπηκαν σε βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, οπλοφορία και οπλοχρησία.
Επίθεση εναντίον δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη (Σύνταγμα)
Στις 2 Μαΐου 2013 (Μεγάλη Πέμπτη) η Χρυσή Αυγή προσπάθησε να οργανώσει διανομή τροφίμων "μόνο για Έλληνες" στο Σύνταγμα της Αθήνας. Ο Δήμαρχος Αθήνας χαρακτήρισε την διανομή "αυθαίρετη και παράνομη" αλλά και "πρόκληση", "συσσίτιο μίσους" που δεν ταιριάζει στον εορτασμό του Πάσχα. Η διανομή τροφίμων της Χρυσής Αυγής την Μ. Πέμπτη αποτράπηκε. Στην συνέχεια ο Δήμαρχος Αθήνας δέχτηκε επίθεση από του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Γεώργιο Γερμενή την ώρα που ο δήμαρχος συμμετείχε σε διανομή αγαθών σε άπορες οικογένειες στο φρουραρχείο στη περιοχή του Σταθμού Λαρίσης (κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου Αθηναίων). Ο Γερμενής στην προσπάθεια να γρονθοκοπήσει τον Δήμαρχο χτύπησε στο πρόσωπο ένα 12χρονο κοριτσάκι. Στην συνέχεια την ώρα που η προσωπική φρουρά του Δημάρχου τον απομάκρυνε από το χώρο αποπειράθηκε να χρησιμοποιήσει όπλο το οποίο έφερε μαζί του. Την Τετάρτη 8 Μαΐου ο Δήμαρχος έκανε μήνυση κατά του Γερμενή για απόπειρα σωματικής βλάβης και εξύβριση. Στην μήνυση γίνεται αναφορά στην απόπειρα να χρησιμοποιήσει το όπλο του.
Επίθεση εναντίον μελών του ΚΚΕ (Πέραμα)
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2013, περίπου 50 Χρυσαυγίτες με λοστούς και καδρόνια επιτέθηκαν σε ομάδα περίπου 30 ατόμων του ΚΚΕ που διενεργούσε αφισοκόλληση στο Πέραμα. Η εφημερίδα Guardian χαρακτήρισε την επίθεση ως τη σοβαρότερη βιαοπραγία της Χρυσής Αυγής μετά την είσοδό της στο Κοινοβούλιο. Την επίθεση καταδίκασαν όλα τα κόμματα, πλην της Νέας Δημοκρατίας. Αρκετά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ παρευρέθηκαν στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργάνωσε το ΚΚΕ στο Πέραμα το απόγευμα της Παρασκευής, 13 Σεπτεμβρίου 2013. Η αστυνομία δεν προέβη σε καμία σύλληψη από τα 24 άτομα που προσήγαγε.
Επίθεση εναντίον μελών του ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ (Κερατσίνι)
Στις 25 Ιανουαρίου 2015 (ημέρα εκλογών), τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής με επικεφαλής τον υποψήφιο βουλευτή Νεκτάριο Σαλούφα επιτέθηκε εις βάρος μελών του εκλογικού συνδυασμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ έξω από το σχολείο του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, το οποίο την ημέρα εκείνη λειτουργούσε ως εκλογικό κέντρο. Οι δράστες χτύπησαν τέσσερα άτομα (τρεις άντρες & μία γυναίκα) με γροθιές & με κράνη, τραυματίζοντάς τους στο κεφάλι. Η αστυνομία προσήγαγε τους Θεόδωρο Κολιογιάννη & Εμμανουήλ Παπαδάκη. Ο πρώτος καταδικάστηκε στις 8 Μαρτίου 2019 σε 20 μήνες φυλάκιση με αναστολή για επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού και κατά συρροή, ενώ ο δεύτερος απεβίωσε πριν τη διεξαγωγή της δίκης.
Υπόθεση Ματθαίου Μερμηγκούση (Χίος)
Στις 6 Ιουνίου 2016, ο νοσηλευτής Γιάννης Κουτσοδόντης δέχτηκε επίθεση από τον χρυσαυγίτη Ματθαίο Μερμηγκούση κατά τη διάρκεια επεισοδίων που προκλήθηκαν από ακροδεξιούς έπειτα από πυρκαγιά στον καταυλισμό προσφύγων & μεταναστών της Σούδας. Τον Απρίλιο του 2019, ο Μερμηγκούσης καταδικάστηκε πρωτόδικα από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χίου σε 15 μήνες φυλάκιση με αναστολή για πρόκληση επικίνδυνης σωματικής βλάβης με ρατσιστικά χαρακτηριστικά.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2016, ο Μερμηγκούσης επιτέθηκε στον δημοσιογράφο Γιάννη Στεβή κατά τη διάρκεια διαδήλωσης για το μεταναστευτικό. Τον Μάιο του 2018, καταδικάστηκε από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χίου σε 6 μήνες φυλάκιση με αναστολή και πρόστιμο 2.000 ευρώ για εξύβριση, φθορά ξένης περιουσίας & πρόκληση ελαφρών σωματικών βλαβών.
Στις 20 Απριλίου 2017, ο Μερμηγκούσης συμμετείχε σε επίθεση εις βάρος μεταναστών. Καταδικάστηκε πρωτόδικα με τη διαδικασία του αυτώφορου σε 18 μήνες φυλάκιση & 5.000 ευρώ πρόστιμο για δημόσια υποκίνηση βίας με βάση τη φυλετική διάκριση (αντιρατσιστικός νόμος) & πρόκληση σωματικών βλαβών εις βάρος μεταναστών. Το εφετείο έχει οριστεί για τον Νοέμβριο του 2019.
Επίθεση εναντίον ανήλικων Αφγανών (Κόνιτσα)
Στις 17 Μαρτίου 2019 στην Κόνιτσα, ανήλικοι πρόσφυγες αφγανικής καταγωγής δέχτηκαν επίθεση από πέντε άτομα με ρόπαλα. Ως δράστες ταυτοποιήθηκαν τρεις ανήλικοι 17 ετών & ένας άνδρας 30 ετών, μέλος της Χρυσής Αυγής. Από τον ίδιο άνδρα είχε δεχτεί σωματική βία και απειλές τον Οκτώβριο του 2018 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Βασίλης Νιτσιάκος. Για τους τέσσερις δράστες σχηματίστηκε δικογραφία για απρόκλητη σωματική βλάβη, απειλή, εξύβριση & κλοπή κατά συναυτουργία, με ρατσιστικό κίνητρο.
Επεισόδια στο Μελιγαλά
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2013 εκατοντάδες χρυσαυγίτες και ολόκληρη η ΚΟ, εκτός από το Μιχαλολιάκο, προσήλθαν στο Μελιγαλά της Μεσσηνίας στο μνημόσυνο για τα θύματα της «πηγάδας», όπου παρατάχθηκαν σε στρατιωτικό σχηματισμό. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, χρυσαυγίτες προπηλάκισαν μέλη του ΛΑΟΣ, ο Λαγός μαζί με το Γερμενή γρονθοκόπησαν έναν αποχωρήσαντα από τη ΧΑ, ενώ ο Παναγιώταρος έδιωξε από το βήμα το δήμαρχο Μελιγαλά, προκαλώντας την αποχώρηση της οργανωτικής επιτροπής, και η ΧΑ ανέλαβε τη συνέχεια της εκδήλωσης, δίνοντάς της κομματικό χαρακτήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρυσή Αυγή
Γιάνγκσαν
Το Γιάνγκσαν (κορεατικά: 양산시) είναι μια πόλη στην Επαρχία Νότιου Γκιόνγκσανγκ (Γκιόνγκσανγκναμ-ντο) στη Νότια Κορέα. Στις 31 Μαρτίου 2014 το Γιάνγκσαν είχε πληθυσμό 282.371 κατοίκων.
Αξιοθέατα
Στο Γιάνγκσαν βρίσκονται πολλά αξιοθέατα, όπως ο ναός Τόνγκντοσα, ο Πύργος και το Στάδιο Γιάνγκσαν.
Μεταφορές
μικρογραφία|250x250εσ|Ο σταθμός Γιάνγκσαν (Γραμμή 2 του μετρό του Μπούσαν)
Σιδηρόδρομοι
Το Γιάνγκσαν έχει δύο σταθμούς στη γραμμή Γκιόνγκμπου: τον σταθμό Μούλγκουμ (물금역) και σταθμό Ουόντονγκ (원동역). Οι πλησιέστεροι σταθμοί ΚΤΧ είναι ο σταθμός Ούλσαν στην ομώνυμη πόλη και ο σταθμός Γκούπο στο Μπούσαν.
Μετρό
Η Γραμμή 2 του Μετρό Μπούσαν εξυπηρετεί την πόλη, με πέντε σταθμούς: τους σταθμούς Γιάνγκσαν, Νάμιανγκσαν, τον Σταθμό της Πανεπιστημιούπολης Γιάνγκσαν του Εθνικού Πανεπιστημίου Μπούσαν (Σταθμός Τζούνγκσαν) και τον σταθμό Χόπο. Ένας επιπλέον σταθμός είναι επί του παρόντος προγραμματισμένος.
Λεωφορεία
Η πόλη του Γιάνγκσαν εξυπηρετείται από τοπική συγκοινωνία. Εκτός από το ότι εξυπηρετεί την ίδια την πόλη, υπάρχουν μεγάλων αποστάσεων τοπικά λεωφορεία προς το Μπούσαν, καθώς και γραμμές που το συνδέουν με το Ούλσαν, το Τσανγουόν, το Γκιόνγκτζου και πολλές άλλες πόλεις.
Αυτοκινητόδρομοι
Ο αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας Γκιόνγκμπου και η γραμμή κλάδου του αυτοκινητόδρομου ταχείας κυκλοφορίας Τζούνγανγκ περνούν από την πόλη του Γιάνγκσαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Χειμαδιό Ηλείας
Το Χειμαδιό είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας  και βρίσκεται 15,40 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 153 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου  και έχει 480 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Διοικητικές μεταβολές
Με το Φ.Ε.Κ. 156Α της 08/08/1928 μετονομάστηκε από Ρετεντού σε Χειμαδιόν.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Διαστημική πτήση
Η διαστημική πτήση είναι βαλλιστική πτήση προς ή μέσω του εξώτερου διαστήματος. Διαστημική πτήση μπορεί να πραγματοποιηθεί με διαστημικό σκάφος, με ή χωρίς ανθρώπους επί του σκάφους. Παραδείγματα επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων περιλαμβάνουν την αμερικανική προσγείωση του Απόλλωνα στη σελήνη και τα προγράμματα του Διαστημικού Λεωφορείου και το ρωσικό πρόγραμμα Soyuz, καθώς και ο συνεχιζόμενος Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Παραδείγματα μη επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων περιλαμβάνουν διαστημοσυσκευές που αφήνουν την τροχιά της Γης, ​​καθώς και οι δορυφόροι σε τροχιά γύρω από τη Γη, όπως οι δορυφόροι επικοινωνιών. Αυτά λειτουργούν είτε με τηλερομποτικό έλεγχο είτε είναι πλήρως αυτόνομα.
Διαστημικές πτήσεις χρησιμοποιούται στην εξερεύνηση του διαστήματος, καθώς και σε εμπορικές δραστηριότητες, όπως ο διαστημικός τουρισμός και οι δορυφορικές τηλεπικοινωνίες. Επιπρόσθετες μη εμπορικές χρήσεις των διαστημικών πτήσεων περιλαμβάνουν διαστημικά παρατηρητήρια, δορυφόρους και άλλους δορυφόρους παρατήρησης της Γης.
Μια διαστημική πτήση συνήθως ξεκινά με ένα πύραυλο εκτόξευσης, ο οποίος παρέχει την αρχική ώθηση για να υπερνικήσει τη δύναμη της βαρύτητας και ωθεί το διαστημόπλοιο από την επιφάνεια της Γης. Μόλις φτάσει στο διάστημα, η κίνηση ενός διαστημικού σκάφους, τόσο όταν δεν έχει πρόωση όσο και όταν είναι υπό πρόωση καλύπτεται από την περιοχή μελέτης που ονομάζεται αστροδυναμική. Μερικά διαστημικά οχήματα παραμένουν στο χώρο επ'αόριστον, μερικά διασπώνται κατά την ατμοσφαιρική επανείσοδο, και άλλα φτάνουν σε μια πλανητική ή σεληνιακή επιφάνεια για προσγείωση ή πρόσκρουση.
Κατηγορία:Διάστημα Κατηγορία:Διαστημική τεχνολογία
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο
thumb|Θέσεις στην Piazza Grande για προβολή ταινίας.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο (ιταλικά: Festival internazionale del film di Locarno) είναι διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στην πόλη του Λοκάρνο, στην Ελβετία, στο καντόνι του Τιτσίνο. Το φεστιβάλ ιδρύθηκε το 1946, και διεξάγεται κάθε Αύγουστο.
Επίσημος συνεταίρος του Διεθνές Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Λοκάρνο είναι η εταιρία XDC.
Νικητές της Χρυσής Λεοπάρδαλης
thumb|Η οθόνη στην Piazza. Η Χρυσή Λεοπάρδαλη (Pardo d'oro) απονέμεται από το 1968. Το χρηματικό έπαθλο των 90.000 Ελβετικών φράγκων απονέμεται εξ ημισείας στον σκηνοθέτη και τον παραγωγό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λοκάρνο Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελβετία
Άγιος Ισίδωρος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Άγιος Ισίδωρος μπορεί να αναφέρεται στα λήμματα:
Οικισμοί
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σιμπόιγκαν Ρεντ Σκινς
Ιστορία
Οι Ρεντ Σκινς ιδρύθηκαν το 1933 και τα πρώτα χρόνια αγωνίστηκαν με ονόματα χορηγών από τοπικές επιχειρήσεις. Εντάχθηκαν στο πρωτάθλημα του NBL το 1938 με την ονομασία Σιμπόιγκαν Ρεντ Σκινς και αγωνίστηκαν εκεί έως και το 1949. Σε αυτό το διάστημα, έφτασαν μέχρι τους τελικούς της διοργάνωσης πέντε φορές, καταφέρνοντας να κατακτήσουν τον τίτλο τη σεζόν 1942-43 απέναντι στους Φορτ Γουέιν Πίστονς.
Παρ'όλα αυτά, η ομάδα αποσύρθηκε από το NBA αμέσως μετά το τέλος της περιόδου και μετακόμισε για τη σεζόν 1950-51 στο National Professional Basketball League (NPBL). Μετά το τέλος και αυτής της περιόδου, το εν λόγω πρωτάθλημα διαλύθηκε, ενώ την ίδια τύχη είχε τελικά και ο σύλλογος ένα χρόνο αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανενεργές ομάδες του NBA Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1933 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1933
Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα (Βόρεια Ιρλανδία)
Το Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα (αγγλ. Social Democratic and Labour Party, ιρλ. Páirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre) είναι σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα της Βόρειας Ιρλανδίας. Διατηρεί δεσμούς και με άλλα Ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, όπως το Ιρλανδικό Εργατικό Κόμμα και το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα, από τα οποία κανένα δεν έχει συμμετάσχει σε εκλογές της Βόρειας Ιρλανδίας. Είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Το κόμμα έχει ως βασική του αρχή την επανένωση της Ιρλανδίας και την περαιτέρω παραχώρηση δυνάμεων στο κοινοβούλιο της Βόρειας Ιρλανδίας, όσο εκείνη παραμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κατά τις Φασαρίες (The Troubles), το Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα ήταν το δημοφιλέστερο ιρλανδικό ρεπουμπλικανικό κόμμα της Βόρειας Ιρλανδίας, αλλά από το 1994, όταν ο Προσωρινός Ιρλανδικός Ρεπουμπλικανικός Στρατός (Provisional IRA) ανακοίνωσε κατάπαυση του πυρός, το κόμμα έχασε έδαφος από το Σιν Φέιν, το οποίο έγινε το δημοφιλέστερο ιρλανδικό ρεπουμπλικανικό κόμμα για πρώτη φορά στην ιστορία του. Κατά τις Φασαρίες, μία σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων ήταν η άρνηση του Σοσιαλδημοκρατικού και Εργατικού Κόμματος σχετικά με τη χρήση βίας, εν αντιθέσει με το Σιν Φέιν που στήριζε τον Προσωρινό Ιρλανδικό Ρεπουμπλικανικό Στρατό.
Το κόμμα εκπροσωπείται αυτή τη στιγμή από 12 βουλευτές στην Εθνοσυνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας.
Έδρες σε κοινοβούλια
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βόρειας Ιρλανδίας Κατηγορία:Εργατικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1972-73
Την περίοδο 1972-73 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η ΑΚ Μίλαν κερδίζοντας στον τελικό την Λιντς Γιουνάιτεντ, στο Εθνικό Καυτανζόγλειο Στάδιο στη Θεσσαλονίκη.
Η κάτοχος του τροπαίου Ρέιντζερς Γλασκώβης ήταν επιλέξιμη να συμμετάσχει στη διοργάνωση, αλλά απαγορεύτηκε η συμμετοχή της σε ευρωπαϊκή διοργάνωση την περίοδο 1972-73 λόγω βίαιης συμπεριφοράς στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων 1971-72.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
Άλωση της Τριπολιτσάς
Άλωση της Τριπολιτσάς ή σφαγή της Τριπολιτσάς   ονομάζεται στη νεότερη ελληνική ιστορία η κατάληψη της πόλης της Τρίπολης στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, έξι μήνες μετά από την έναρξη της επανάστασης του 1821. Την κατάληψη ακολούθησε σφαγή του πληθυσμού, παρά την αντίθεση του Κολοκοτρώνη και των περισσότερων καπεταναίων. Από την σφαγή εξαιρέθηκαν οι Αλβανοί υπερασπιστές της πόλης, οι οποίοι είχαν στο μεταξύ συνθηκολογήσει με τους Έλληνες. Για το ίδιο γεγονός χρησιμοποιείται ο συνοπτικός τίτλος Απελευθέρωση της Τριπολιτσάς.
Με την άλωση της Τριπολιτσάς εδραιώθηκε η δυναμική της Ελληνικής Επανάστασης, δεδομένου ότι έφερε την επικράτηση των Ελλήνων σε όλη την Πελοπόννησο, πλην ορισμένων φρουρίων. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, μετά από την αποτυχημένη εκστρατεία του Μαχμούτ Πασά Δράμαλη, ο οποίος επιχείρησε την ανακατάληψη της Πελοποννήσου τον Ιούλιο του επομένου έτους, τελικά πέτυχε να ανακαταλάβει την πόλη της Τρίπολης τον Ιούνιο του 1825 με τον Ιμπραήμ Πασά, αποτέλεσμα το οποίο ανέτρεψε η κατοπινή Ναυμαχία του Ναυαρίνου.
Η Τριπολιτσά πριν την Άλωση
Η Τριπολιτσά ήταν την εποχή εκείνη το σημαντικότερο διοικητικό, στρατιωτικό και οικονομικό κέντρο της Πελοποννήσου με ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, καθώς ήλεγχε τις οδούς προς τις άλλες μεγάλες πόλεις της Πελοποννήσου. Η σημερινή πρωτεύουσα της Αρκαδίας ιδρύθηκε ως Τρίπολις περίπου τον 14ο αιώνα στη θέση τριών ερειπωμένων οικισμών: της Μαντίνειας, της Τεγέας και των Αμυκλών ή του Παλλαντίου και ήδη από το 1786 ήταν έδρα του βιλαετιού του Μοριά με διοικητή τον Πασά του Μορέως.
Οι Έλληνες είχαν δοκιμάσει να την πολιορκήσουν για πρώτη φορά το 1770 κατά τα Ορλωφικά που όμως έληξαν άδοξα και οδήγησαν στη σφαγή του ελληνικού πληθυσμού.
Γεγονότα πριν από την πολιορκία
Σύμφωνα με τον Τόμας Γκόρντον, οι κάτοικοι της πόλης πριν από την επανάσταση, ανέρχονταν σε 15.000, εκ των οποίων 7.000 Έλληνες και 1.000 Εβραίοι. Σύμφωνα με άλλη εκτίμηση, κατά το 1821 κατοικούσαν στην πόλη 13.000 Έλληνες, 7.000 Τούρκοι καθώς και 400 Εβραίοι, ενώ έτερη εκτίμηση αναφέρει πως οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν περίπου το 1/4 του συνολικού πληθυσμού της πόλης. Μόλις άρχισαν οι εχθροπραξίες, οι Έλληνες έφυγαν και πολλοί Τούρκοι κατέφυγαν στην Τριπολιτσά, όπως και σε άλλες οχυρές πόλεις, με συνέπεια να διπλασιαστεί ο πληθυσμός της και να φτάσει στους τριάντα χιλιάδες κατοίκους τουλάχιστον. Η πόλη δεν είχε επάρκεια τροφίμων, αλλά, παρά το ότι οι Έλληνες κατέστρεψαν τα υδραγωγεία, τα νερά των πηγαδιών της ήταν άφθονα και πόσιμα. μικρογραφία|Η Τριπολιτσά κατά την Οθωμανική περίοδο Διοικητής της Πελοποννήσου στην περίοδο της κήρυξης της επανάστασης ήταν ο Χουρσίτ Πασάς, απασχολημένος όμως τον καιρό εκείνο εναντίον του Αλή πασά στην Ήπειρο. Όταν έμαθε για την πολιορκία, ο Χουρσίτ έστειλε στην Τριπολιτσά 3.500 στρατιώτες υπό τον Κεχαγιάμπεη. Άλλοι ηγέτες των Τούρκων ήταν ο Δεφτερντάρης, ο Σιέχ Νετσίπ εφέντης και ο Κιαμήλμπεης της Κορίνθου, όλοι Πελοποννήσιοι. Διοικητές της πόλης ήταν ο Κεχαγιάμπεης και ο καϊμακάμης Σελίχ Μεχμέτ, αλλά μεγάλη ήταν η επιρροή της γυναίκας του Χουρσίτ. Η δύναμη των ενόπλων ήταν 10.000 άντρες, Αλβανοί, Ασιάτες και Πελοποννήσιοι Οθωμανοί.
Πριν ακόμη εκραγεί η Επανάσταση είχαν έλθει στην Τριπολιτσά αρκετοί αρχιερείς και προεστοί, ύστερα από διαταγή των Τούρκων οι οποίοι είχαν πληροφορίες για την σχεδιαζόμενη εξέγερση, με κάποια πρόφαση διοικητικών ρυθμίσεων. Έμειναν εκεί ως όμηροι σε όλο το διάστημα της πολιορκίας, υπό μαρτυρικές συνθήκες διαβίωσης.
Τη στρατηγική σημασία της κατάληψης της Τρίπολης περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον είχε κατανοήσει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Χάρη στην επιμονή του οι Έλληνες απέφυγαν την πολυδιάσπαση που είχε προταθεί από άλλους οπλαρχηγούς που στόχευαν στα μικρά μεσσηνιακά κάστρα και επικεντρώθηκαν σε έναν μεγάλο και κεντρικό στόχο, που θα βοηθούσε στον ουσιαστικό έλεγχο της Πελοποννήσου. Είχαν άλλωστε προηγηθεί οι νίκες του στο Βαλτέτσι (12 Μαΐου) και στα Δολιανά (18 Μαΐου).
Εντός των τειχών βρίσκονταν συγκεντρωμένοι περισσότεροι από τριάντα χιλιάδες άμαχοι Τούρκοι, Εβραίοι καθώς και αρκετές χιλιάδες ενόπλων. Όταν η κατάσταση των πολιορκημένων έγινε δύσκολη από την έλλειψη τροφίμων αλλά και από τις συνεχόμενες ήττες των τουρκικών στρατευμάτων σε μάχες στο Λεβίδι, στο Βαλτέτσι, στα Δολιανά και στη Γράνα και διαφαινόταν η κατάληψή της, ορισμένοι από αυτούς άρχισαν ιδιωτικές διαπραγματεύσεις με τους πολιορκητές για την ασφαλή έξοδό τους από την πολιορκημένη πόλη. Μέχρι την τελευταία στιγμή, οι πλουσιότερες οικογένειες προσέγγιζαν οπλαρχηγούς και με το κατάλληλο αντίτιμο εξαγόραζαν την προστασία τους φεύγοντας από την Τριπολιτσά, αρκετοί με τα κινητά τους υπάρχοντα. Ο Ρεϊμπώ αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι Μαυρομιχαλαίοι, η Μπουμπουλίνα, ο Κολοκοτρώνης και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί κατάφεραν να κάνουν περιουσίες μέσα σε λίγες μέρες με αυτές τις "κατάπτυστες δοσοληψίες". Ως μοναδική εξαίρεση σε αυτό το όργιο χρηματισμού αναφέρεται ο Νικηταράς. Με ξεχωριστή συμφωνία οι Αλβανοί της πόλης έφυγαν για την Ήπειρο υπό την προστασία του Κολοκοτρώνη. Την συμφωνία αυτή θέλησε να παραβιάσει ο Ανδρέας Λόντος, επειδή οι Αλβανοί αυτοί είχαν λεηλατήσει την Βοστίτσα, εμποδίστηκε όμως από τον Πλαπούτα.
Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, οι Έλληνες προσπαθούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους για το μοίρασμα των λαφύρων. Όταν έπεφτε η πόλη οι στρατιώτες, οι οποίοι δεν είχαν πληρωθεί από την αρχή της πολιορκίας, θα λάμβαναν τα τρία τέταρτα της λείας ενώ το υπόλοιπο ένα τέταρτο θα πήγαινε στο Εθνικό θησαυροφυλάκιο. Η μοιρασιά μεταξύ των ανδρών θα ήταν ισότιμη: η οπισθοφυλακή θα λάμβανε όσα και η εμπροσθοφυλακή. Μερίδια είχαν προβλεφθεί ακόμα και για τις οικογένειες των νεκρών κατά τη διάρκεια της μάχης. Παράλληλα θεσπίστηκαν ειδικές αμοιβές για κάθε αιχμάλωτο Τούρκο, ενώ μέχρι τότε πληρώνονταν μόνο για τα κομμένα κεφάλια που έφερναν στο στρατόπεδο (τρεις πιάστρες). Ο Μαξίμ Ρεϊμπώ πάντως αναφέρει ότι τα κομμένα κεφάλια παρέμεναν στο στρατόπεδο, όπου προκαλούσαν μεγάλη δυσοσμία και δεν είχαν παραδοθεί για χρήματα.
Η πολιορκία
Τέσσερα μεγάλα σώματα πολιορκητών σχημάτιζαν ημικύκλιο γύρω από την Τριπολιτσά. Το αριστερό κατείχε ο Κολοκοτρώνης με 2.500 άντρες, το δεξιό ο Γιατράκος με 1.500, το κέντρο με 1.000 ο Αναγνωσταράς και πίσω από το δεξιό και το κέντρο βρισκόταν ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με 1.500 άντρες. Οι δρόμοι προς Άργος και Λεοντάρι φυλάγονταν από 150 και τριακόσιους άντρες αντίστοιχα. Αρχιστράτηγος ανακηρύχθηκε ο Πετρόμπεης υπό την υπέρτατη ηγεσία του Δημητρίου Υψηλάντη, αλλά πραγματικός αρχηγός ήταν ο Κολοκοτρώνης.
Μέχρι τον Αύγουστο λάμβαναν χώρα ακροβολισμοί μεταξύ των εμπολέμων, στους οποίους υπερτερούσαν οι Έλληνες όταν είχαν ν’ αντιμετωπίσουν το πεζικό των Τούρκων. Αλλά κι όταν επετίθετο το ιππικό τους, αποσύρονταν στους πρόποδες των βουνών και πάλι προξενούσαν βλάβη στους Τούρκους προστατευμένοι από την μορφολογία του εδάφους.
Τον Αύγουστο μαθεύτηκε ότι ο Κιαμήλμπεης θα μετέφερε ενισχύσεις και πολεμοφόδια στην επίσης πολιορκούμενη Κόρινθο. Ο Κολοκοτρώνης διέταξε κι ανοίχθηκε τάφρος (γράνα) πάνω στον δρόμο που θ’ ακολουθούσαν οι Τούρκοι, αλλά ο Κιαμήλμπεης δεν βγήκε τελικά. Βγήκαν όμως στις 10 Αυγούστου πάνω από τέσσερις χιλιάδες Τούρκοι και συγκέντρωσαν άφθονα τρόφιμα από τα γύρω χωριά. Στην επιστροφή τους προσβλήθηκαν από τους ενεδρεύοντες στην τάφρο Έλληνες, υπέστησαν βαριές απώλειες και όλες οι τροφές και τα ζώα έπεσαν στα χέρια των πολιορκητών. Η μάχη αυτή, της Γράνας λεγόμενη, έφερε σε απόγνωση τους πεινασμένους ήδη Τούρκους.
Τέλη Αυγούστου έφτασε από την Μασσαλία με πλοίο του ο Σκώτος φιλέλληνας Τόμας Γκόρντον, με Έλληνες και φιλέλληνες εθελοντές, τρία πυροβόλα και εξακόσια τουφέκια. Αλλά το πυροβολικό των Ελλήνων πολύ μικρή ζημιά μπόρεσε να προκαλέσει στον εχθρό, παρά τις προσπάθειες των ξένων εθελοντών, μεταξύ των οποίων και ο Ρεϊμπώ.
Τότε ο Υψηλάντης, και ενώ είχαν ήδη εκδηλωθεί επιδημίες στην πόλη, πρότεινε παράδοση της πόλης υπό ευνοϊκούς όρους, αλλά αυτή απερρίφθη υπεροπτικά από τους Τούρκους.
Στις 26 Αυγούστου διαδόθηκε η φήμη ότι ο τουρκικός στόλος έφερνε στην Πάτρα 10.000 στρατιώτες για απόβαση, ενώ στην πραγματικότητα είχε μόνο 1.000 Αλβανούς. Δεδομένου ότι υπήρχε φόβος ότι τα στρατεύματα αυτά θα ενίσχυαν την πολιορκούμενη Τριπολιτσά, ο Υψηλάντης εξεστράτευσε στον Κορινθιακό κόλπο με 500 άντρες του Κολοκοτρώνη, μεταξύ των οποίων ο ανιψιός του Αποστόλης και οι γιοι του Πάνος και Γενναίος. Ο Οθωμανικός στόλος αγκυροβόλησε στη Ζάκυνθο, εφοδιάστηκε από τις ουδέτερες Αρχές του νησιού και στις 7 Σεπτεμβρίου κατέπλευσε στην Πάτρα. Περί τα μέσα Σεπτεμβρίου έγινε απόβαση 700 Αλβανών του στόλου, οι οποίοι μπήκαν στο εγκαταλελειμμένο Αίγιο και το κατέκαψαν, ενώ διασκορπίστηκαν σε όλη την επαρχία λαφυραγωγούντες. Στις 19 Σεπτεμβρίου ο τουρκικός στόλος έπλευσε προς το Γαλαξίδι, όπου αιχμαλώτισε 34 πλοία, κατέστρεψε τα υπόλοιπα, έσφαξε λίγους γέροντες που είχαν μείνει στην πόλη και την έκαψε. Τελικά όμως ο στόλος δεν ανακούφισε τους πολιορκημένους της Τριπολιτσάς. Σκοπός του ήταν να διευκολύνει την μετάβαση στρατευμάτων προς την Πελοπόννησο αλλά η εκστρατεία αυτή απέτυχε λόγω της ήττας των Τούρκων στην μάχη των Βασιλικών. Εν τω μεταξύ παραδόθηκαν στους Έλληνες τα φρούρια της Μονεμβασιάς και του Ναβαρίνου.
Δεδομένου ότι «η εκ περάτων της Πελοποννήσου υπερσωρευθείσα πληθύς ηπείλει διαρπαγήν γενικήν» κατά Φιλήμονα, αποφασίστηκε ότι οι στρατιώτες, οι οποίοι δεν είχαν πληρωθεί από την αρχή της πολιορκίας, θα λάμβαναν τα δύο τρίτα της λείας ενώ το υπόλοιπο ένα τρίτο θα πήγαινε στο Εθνικό Θησαυροφυλάκιο. Η μοιρασιά μεταξύ των ανδρών θα ήταν ισότιμη: η οπισθοφυλακή θα λάμβανε όσα και η εμπροσθοφυλακή. Μερίδια είχαν προβλεφθεί ακόμα και για τις οικογένειες των νεκρών κατά τη διάρκεια της μάχης. Παράλληλα θεσπίστηκαν ειδικές αμοιβές για κάθε αιχμάλωτο Τούρκο, ενώ μέχρι τότε πληρώνονταν μόνο για τα κομμένα κεφάλια που έφερναν στο στρατόπεδο (τρεις πιάστρες). Οι Κεχαγιάμπεης, Κιαμήλμπεης και άλλοι επίσημοι Τούρκοι επικηρύχθηκαν.
Οι Τούρκοι σε απόγνωση
Οι στρατιωτικές ήττες έκαναν τους εντός της Τρίπολης Οθωμανούς να διαιρεθούν σε τρεις φατρίες: τους εντόπιους Τούρκους με αρχηγό τον Κιαμήλμπεη, τους Τούρκους που είχαν έλθει από την Ασία με αρχηγούς τον Κεχαγιάμπεη και τον Καϊμακάμη, και τους Αλβανούς που είχε στείλει ο Χουρσίτ -τέσσερις χιλιάδες κατά τον Φωτάκο και είχαν αρχηγό τους τον Ελμάσμπεη. Κατά τον Τρικούπη, η πρώτη ομάδα ζητούσε ασφάλεια, η δεύτερη τιμή και η τρίτη χρήματα. Και οι τρεις έβλεπαν κάθε αντίσταση μάταια, αφού έμαθαν ότι ηττήθηκε στα Βασιλικά η βοήθεια που ερχόταν από ξηράς. Αλλά οι μεν, περί τον Κεχαγιάμπεη, Οθωμανοί της Ασίας πρότειναν έξοδο και διαφυγή προς το Ναύπλιο, οι Αλβανοί δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν κατά την έξοδο (ξέροντας μάλιστα ότι αν έφευγαν οι υπόλοιποι θα έρχονταν εύκολα σε συμφωνία με τους Έλληνες), οι δε εντόπιοι Τούρκοι δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν την ασφάλεια των οικογενειών τους και ήταν συνεπώς υπέρ ενός συμβιβασμού, βασιζόμενοι και στις σχέσεις τους με τους Έλληνες προκρίτους. Οι Ασιάτες και οι Αλβανοί δεν είχαν οικογένειες να φροντίσουν.
Εν τω μεταξύ οι Αλβανοί έκαναν μαύρη αγορά τροφίμων και νερού και πήραν τους καθυστερούμενους μισθούς τους, αφού απέκλεισαν τον Κεχαγιάμπεη στο σαράι του. Οι δε Έλληνες πολιορκητές είχαν φτάσει «επ’ ελπίδι λαφυραγωγίας» τις 15.000 και κάποιοι απ’ αυτούς πουλούσαν τη νύχτα εφόδια στους πολιορκημένους. Οι Έλληνες έδιναν στους πολιορκούμενους τρόφιμα και έπαιρναν όπλα και πολύτιμα αντικείμενα. Οι οπλαρχηγοί έβλεπαν αυτές τις συναλλαγές αλλά έκαναν τα στραβά μάτια γιατί οι περισσότεροι Έλληνες ήταν άοπλοι. Όπως λέει ο Φωτάκος, μερικοί πολεμούσαν "με τη βουκέντρα του βοδιού τους".
Οι υπέρ του συμβιβασμού Τούρκοι υποκίνησαν τις γυναίκες, κάτι που συνηθιζόταν στους Οθωμανούς σε περιόδους κρίσεως, κι έτσι στις 6 Σεπτεμβρίου συγκεντρώθηκαν αυτές κάτω από το σαράι και απαιτούσαν έντονα συμβιβασμό γιατί πέθαιναν από την πείνα και την δίψα. Σε σύσκεψη που έγινε αμέσως μετά, ο Κεχαγιάμπεης αναγκάστηκε να υποχωρήσει κι αποφασίστηκε να γίνουν προς τους Έλληνες προτάσεις συμβιβασμού μέσω των αρχιερέων και προεστών που κρατούνταν ως όμηροι στην Τρίπολη.
Λόγω του θερμού και υγρού καιρού και των εκατοντάδων νεκρών που θάπτονταν πρόχειρα μέσα και γύρω από την πόλη, ξέσπασε επιδημία τύφου που αφάνισε μεγάλο μέρος των πολιορκημένων αρχικά. Με την άλωση η επιδημία εξαπλώθηκε και στους Έλληνες και κατά ορισμένες εκτιμήσεις το χειμώνα του 1821 πέθανε το 1/4 του πληθυσμού της Πελοποννήσου. Τα περιστατικά της επιδημίας περιγράφει μεταξύ άλλων ο Πολωνός ιατρός Κουτζόφσκι που συνόδευε τον Υψηλάντη.
Οι όμηροι
Οι αρχιερείς και οι πρόκριτοι ήταν στην αρχή απλώς σε περιορισμό μέσα στην πόλη. Στις αρχές Απριλίου οι Τούρκοι αφόπλισαν και φυλάκισαν δεκαοκτώ σωματοφύλακες των ομήρων που είχαν μπει μαζί τους στην πόλη και στις 16 Απριλίου αποκεφάλισαν τον ανιψιό ενός προεστού και έναν από τους ανθρώπους τους ως συνεννοούμενους με τους πολιορκητές. Αμέσως μετά το πλήθος των Τούρκων όρμησε κατά των ομήρων αλλά αποκρούστηκε από την φρουρά. Στις 17 οι όμηροι φυλακίστηκαν «εις καθησύχασιν του όχλου» αλλά την επομένη δολοφονήθηκαν οι δεκαοκτώ σωματοφύλακες προκειμένου να ελευθερωθεί η αλυσίδα στην οποία ήταν δεμένοι ώστε στη συνέχεια να δεθούν σ' αυτήν οι ιερωμένοι.
Οι όμηροι έζησαν πέντε μήνες σε τραγικές συνθήκες. Όταν τους αποφυλάκισαν οι Τούρκοι για να τους χρησιμοποιήσουν στις διαπραγματεύσεις, είχε πεθάνει ήδη ένας μητροπολίτης και ένας διάκονος. Έξι ακόμη πέθαναν αμέσως μετά την αποφυλάκιση σε μια μόνο μέρα και δύο ύστερα από λίγο. Οι Τούρκοι δικαιολογήθηκαν ότι τους είχαν φυλακίσει για να τους προστατεύσουν από τον όχλο και τους υπαγόρευσαν επιστολές προς τους πολιορκητές. Όταν οι Τούρκοι κατάλαβαν ότι πλησιάζει η κατάληψη της πόλης, έδειξαν μεταμέλεια για τη μεταχείριση των ομήρων και άρχισαν να περνούν έξω από τη φυλακή, να τους χαιρετούν και να τους επισκέπτονται. Ζήταγαν απ' τους φυλακισμένους να μή δείξουν μνησικακία γιατί ό,τι συνέβη ήταν "ταξιράτι" (πεπρωμένο) και ζήταγαν να πουν καλά λόγια γι' αυτούς.
Οι επίσημες διαπραγματεύσεις
Οι διαπραγματεύσεις γίνονταν με επιστολές, αλλά αυτές ήταν απειλητικές περισσότερο παρά συμβιβαστικές. Οι Τούρκοι καλούσαν τους Έλληνες να καταθέσουν τα όπλα και να επικαλεστούν το έλεος του Σουλτάνου, διαφορετικά θα πωλούνταν όπως άλλοτε πουλήθηκαν οι Σέρβοι προς τρία γρόσια ο άνθρωπος. Ρωτούσαν τέλος τί ζητούσαν. Οι Έλληνες απάντησαν ότι διασφαλίζουν τη ζωή και την τιμή των Τούρκων και ότι τους επιτρέπουν να μεταβούν αλλού. Οι Τούρκοι ζήτησαν συνάντηση πληρεξουσίων, οι πολιορκητές συμφώνησαν και έγινε ανακωχή.
Αμέσως ξεχύθηκε πλήθος πεινασμένων γυναικών και παιδιών από την πόλη. Οι Αλβανοί που στέκονταν στις πύλες τους απογύμνωναν από ό,τι είχαν. Οι Έλληνες δέχτηκαν τους πρώτους που βγήκαν, αλλά τουφέκιζαν και απωθούσαν το δεύτερο κύμα εξερχομένων. Ταυτόχρονα όμως τους απωθούσαν και οι Τούρκοι πυροβολώντας από τα τείχη. Τελικά αφέθηκαν όσοι είχαν βγει από τα τείχη να μένουν στα μετόπισθεν του στρατοπέδου, στον δρόμο προς Καλάβρυτα και να διατρέφονται όπως μπορούσαν.
Στις 15 Σεπτεμβρίου στήθηκε σκηνή στην πεδιάδα έξω από την πόλη, κατά τον Άγιο Αθανάσιο, όπου προσήλθαν οι πληρεξούσιοι των τριών φατριών για διαπραγματεύσεις με τους Έλληνες. Η ελληνική πλευρά επανέλαβε τις προηγούμενες απαιτήσεις της και οι Τούρκοι επέστρεψαν στην πόλη για συνεννοήσεις. Έγινε και δεύτερη συνάντηση, κατά την οποία οι Τούρκοι ζήτησαν να τους δοθούν 1800 ζώα για να μεταφερθούν ένοπλοι στους Μύλους του Ναυπλίου και 40 ευρωπαϊκά πλοία για να τους περάσουν σε ασφαλή τόπο. Οι Έλληνες δέχτηκαν την μεταφορά των Τούρκων με τα πλοία, αλλά αόπλων. Δήλωσαν ότι τους άφηναν την (κινητή) περιουσία τους, αλλά ζητούσαν πενήντα εκατομμύρια γρόσια για την καταστροφή της Πελοποννήσου και ως πολεμική αποζημίωση. Σε τρίτη συνάντηση δεν επήλθε συμφωνία και οι εχθροπραξίες ξανάρχισαν.
Οι ιδιωτικές συμφωνίες
Δεδομένου ότι οι Αλβανοί εν γένει θεωρούνταν προσκείμενοι στον Αλή πασά των Ιωαννίνων, Σουλιώτες απεσταλμένοι -σύμμαχοι πλέον του Αλή- πρότειναν να συναφθεί χωριστή συμφωνία με τους Αλβανούς της Τριπολιτσάς. Έτσι και η άμυνα της πόλης θα αποδυναμωνόταν και ο Αλής θα ενισχυόταν απ’ αυτούς στον αγώνα του κατά των σουλτανικών στρατευμάτων, προς όφελος της Επανάστασης.
Όταν έμαθαν οι εντόπιοι Τούρκοι την συμφωνία των Αλβανών, πανικοβλήθηκαν. Οι Αλβανοί και οι Ασιάτες θα έφευγαν και θα έμεναν μόνοι, αυτοί και οι οικογένειές τους, απέναντι στους επαναστάτες. Άγριες φιλονικίες με αλληλοπυροβολισμούς ξέσπασαν μεταξύ Αλβανών και Τούρκων, κι άρχισαν οι τελευταίοι να έρχονται σε συμφωνία με τους Έλληνες είτε μεμονωμένα είτε σε ομάδες, να βγαίνουν από την πόλη και να δηλώνουν ότι παραδίνονται στους γνωρίμους τους, με τις οικογένειες και τα αγαθά τους.
Αλλά και από πλευράς Ελλήνων υπήρχαν έντονα παράπονα. Έβλεπαν ότι τα αναμενόμενα λάφυρα, και πρωτίστως οι θησαυροί των Αλβανών, έφευγαν από τα χέρια τους.
Ο Ρεϊμπώ αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι Μαυρομιχαλαίοι, η Μπουμπουλίνα, ο Κολοκοτρώνης και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί κατάφεραν να κάνουν περιουσίες μέσα σε λίγες μέρες με αυτές τις "κατάπτυστες δοσοληψίες". Ως μοναδική εξαίρεση σε αυτό το όργιο χρηματισμού αναφέρεται ο Νικηταράς. Σύμφωνα με τους ξένους συγγραφείς η Μπουμπουλίνα πήρε πλούσια δώρα από τις πλούσιες Εβραίες «έναντι αορίστων επαγγελιών». Αυτή η φήμη για τον Κολοκοτρώνη διαψεύδεται από αυτούς που επιμελήθηκαν τα απομνημονεύματά του, δημοσιεύοντας επιστολή του Κολοκοτρώνη που τον Δεκέμβριο του '21, στην οποία παρακαλεί να του στείλουν λίγο ύφασμα για να φιάξει εσώρουχα "ότι δεν έχει διόλου" και χαρτί για γράψιμο.
Τη συμφωνία για την αποχώρηση των Αλβανών θέλησε να παραβιάσει ο Ανδρέας Λόντος, επειδή οι Αλβανοί αυτοί είχαν λεηλατήσει την Βοστίτσα, εμποδίστηκε όμως από τον Πλαπούτα. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, οι Έλληνες προσπαθούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους για το μοίρασμα των λαφύρων. Όταν έπεφτε η πόλη οι στρατιώτες, οι οποίοι δεν είχαν πληρωθεί από την αρχή της πολιορκίας, θα λάμβαναν τα τρία τέταρτα της λείας ενώ το υπόλοιπο ένα τέταρτο θα πήγαινε στο Εθνικό θησαυροφυλάκιο. Η μοιρασιά μεταξύ των ανδρών θα ήταν ισότιμη: η οπισθοφυλακή θα λάμβανε όσα και η εμπροσθοφυλακή. Μερίδια είχαν προβλεφθεί ακόμα και για τις οικογένειες των νεκρών κατά τη διάρκεια της μάχης. Παράλληλα θεσπίστηκαν ειδικές αμοιβές για κάθε αιχμάλωτο Τούρκο, ενώ μέχρι τότε πληρώνονταν μόνο για τα κομμένα κεφάλια που έφερναν στο στρατόπεδο (τρεις πιάστρες). Ο Μαξίμ Ρεϊμπώ πάντως αναφέρει ότι τα κομμένα κεφάλια παρέμεναν στο στρατόπεδο, όπου προκαλούσαν μεγάλη δυσοσμία και δεν είχαν παραδοθεί για χρήματα.
Ως μέρα αναχώρησης των Αλβανών ορίστηκε η 23 Σεπτεμβρίου. Τα πράγματά τους τα έστειλαν προς φύλαξιν στην σκηνή του Κολοκοτρώνη.
Η άλωση
Από τα χαράματα της 23ης όλη η Τριπολιτσά ήταν σε μεγάλη αναστάτωση: οι Αλβανοί ετοιμάζονταν να βγουν ενώ οι Πελοποννήσιοι Τούρκοι συζητούσαν για νέες διαπραγματεύσεις με τους Έλληνες. Συνέπεια αυτής της αναστάτωσης ήταν να μείνει αφρούρητο το κανονοστάσιο της πύλης της Ναυπλίας.
Σύμφωνα με τον Τρικούπη, τις εννέα η ώρα το πρωί πενήντα άντρες, με δική τους πρωτοβουλία, ανέβηκαν στο τείχος πατώντας ο ένας στους ώμους του άλλου, άνοιξαν την πύλη και ύψωσαν την ελληνική σημαία. Οι Τούρκοι σήμαναν συναγερμό, οι Έλληνες άνοιξαν κι άλλες πύλες, κι όρμησαν όλοι μέσα στην πόλη. Από αυτούς που «εισεπήδησαν το τείχος» ο Τρικούπης αναφέρει μόνο το όνομα του αγωνιστή Παναγιώτη Κεφάλα. μικρογραφία|Δερμάτινο πορτοφόλι με ιδιόγραφες σημειώσεις του Ιωάννη Πύρλα, από την Τριπολιτσά. "Στις 24 Σεπτέμβρη κάναμε το ρεσάλτο Τριπολιτσάς". Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά.
Κατά τον Φιλήμονα πρωτεργάτης της άλωσης ήταν ο Εμμανουήλ Δούνιας και κατά τον Φωτάκο οι Εμμανουήλ Δούνιας και ο Σπετσιώτης Αυραντίνης. Αυτοί είχαν συνδεθεί με φιλία με ένα Τούρκο πυροβολητή που τους ανεβοκατέβαζε συχνά στο τείχος με σχοινιά. Επωφελούμενος της αναστάτωσης της ημέρας ο Δούνιας ανέβηκε πάλι με σχοινί που του έριξε ο Τούρκος φίλος του, τον συνέλαβε και κάλεσε με χειρονομίες τους Έλληνες που βρίσκονταν κοντά, οι οποίοι ανέβηκαν στο τείχος όπως περιγράφει και ο Τρικούπης. Ύστερα έστρεψε τα πυροβόλα κατά της πόλης και άρχισε να κτυπά το σαράι.
Παραπλήσια, ή με συνδυασμό των δύο εκδοχών, ή κάπως διαφορετικά, αφηγούνται τα γεγονότα οι άλλοι συγγραφείς. Κατά τον Τούρκο ιστορικό Αχμέτ Δζεβδέτ πασά, οι πολιορκητές μπήκαν στην πόλη όταν άνοιξαν οι πύλες για να βγουν οι Αλβανοί.
Όταν οι Έλληνες πλημμύρισαν την πόλη, οι Αλβανοί συγκεντρώθηκαν όλοι στο σαράι, αμέτοχοι των συγκρούσεων, επικαλούμενοι τη συνθήκη που είχαν κάνει. Παρά το ότι η συνθήκη αυτή μπορούσε να θεωρηθεί άκυρη μετά την άλωση, ο Κολοκοτρώνης φρόντισε για την ασφαλή αποχώρησή τους υπό τον Πλαπούτα που τούς είχε δοθεί ως όμηρος, παραδίδοντάς τους και την αποσκευή τους που ήταν στην φύλαξή του.
Η σφαγή
Η σφαγή που ακολούθησε την κατάληψη της πόλης από τον στρατό του Κολοκοτρώνη ήταν τρομακτική: επί τρεις ημέρες οι Έλληνες σφαγίαζαν τους αμάχους Τούρκους και Εβραίους, τις γυναίκες, τα παιδιά και τα βρέφη, αφού προηγουμένως βασάνισαν, εκπαραθύρωσαν, έκαψαν και λεηλάτησαν. Υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν 2.000 Εβραίοι και 30.000 Τούρκοι. Κατά τον Τζ. Μ. Ουόγκσταφ τα θύματα αριθμούσαν "ανάμεσα σε 10000 και 15000". Κατά την Σύγχρονο Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη οι σφαγιασθέντες ανέρχονταν σε περίπου 12.000. Σύμφωνα με τον συνεκδότη της Encyclopedia Americana Τόμας Γκαμαλιέλ Μπράντφορντ τα θύματα ήταν 8.000, ενώ κατά τον Τόμας Κέρτις τα θύματα ήταν 6.000.
Οι Τούρκοι προσπάθησαν ν’ αντισταθούν αλλά μάταια. Μερικοί κλείστηκαν στην Μεγάλη Τάπια, την ακρόπολη δηλαδή, άλλοι στο τουρκικό σχολείο και πολλοί οχυρώθηκαν στα σπίτια τους. Ελάχιστοι παραδόθηκαν. Οι περισσότεροι σκοτώθηκαν ή «εκάησαν μέσα εις αυτά με της φαμίλιαις των παρά να παραδοθούν εις τους δούλους των». Ο Δελήμπασης (αρχηγός του ιππικού) του Χουρσίτ έβαλε φωτιά στο σαράι για να κάψει τα χαρέμια αλλά οι Έλληνες πρόλαβαν να σβήσουν την φωτιά και οι γυναίκες των πασάδων παραδόθηκαν στην φύλαξη του Πετρόμπεη. Όλοι οι Τούρκοι αρχηγοί αιχμαλωτίστηκαν. Αλλά το πλήθος των Τούρκων έμελλε να σφαγεί ανηλέητα.
''«Γυναίκες...νεανίδες...βρέφη...νέοι, γέροντες, άντρες, ανάμικτοι κατέκειντο θέαμα βαρυπενθές, και οιονεί διεμαρτύροντο κατά της διαιρούσης την ανθρωπότητα πολιτικής τυραννίας και θρησκευτικής ετεροδοξίας. Ιδίως δε η εκ της πύλης των Καλαβρύτων μέχρι του σατραπείου λεωφόρος από λιθοστρώτου μετεσχηματίσθη, ιν’ είπωμεν, εις πτωματόστρωτον, και ουθ’ ο πεζός, ουθ’ ο ίππος επάτει επί της γης, αλλά επί πτωμάτων»''. Είναι η εικόνα που δίνει ο Φιλήμων.
Και οι αυτόπτες. Κολοκοτρώνης : ''«Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη...Το ασκέρι όπου ήτον μέσα, το ελληνικό, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριάνταδύο χιλιάδες... Ένας Υδραίος έσφαξε ενενήντα... Όταν εμβήκα εις την Τριπολιτσά με έδειξαν εις το παζάρι τον πλάτανο οπού εκρέμαγαν τους Έλληνας, αναστέναξα και είπα: «Άϊντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάστηκαν εκεί». Και εδιέταξα και τον έκοψαν· επαρηγορήθηκα και δια τον σκοτομόν των Τούρκων.» Φωτάκος : «Ακόμα και τώρα έρχεται στο νού μου το λιάνισμα και το τρίξιμο των κοκκάλων και ανατριχιάζω. Τους επαρακάλεσα να παύσουν την σφαγή αλλά δεν εκατόρθωσα τίποτα, μάλιστα εφοβήθηκα μη μου δώσουν και εμένα καμία πληγήν. Τόσην ήτο η μέθη των δια να σκοτώνουν Τούρκους...» Ρεϊμπώ (ο μόνος αυτόπτης από τους ξένους συγγραφείς): «σ’ ένα μόνο νόμο υπάκουαν, σ’ αυτόν της καταστροφής· σ’ ένα σύνθημα, της σφαγής»''
Πλην του Φωτάκου «πολλοί καπεταναίοι και άλλοι Έλληνες από φιλανθρωπίαν ήθελαν να σώσουν κανένα Τούρκον». Κατά τον Ρεϊμπώ οι Κολοκοτρώνης και Γιατράκος προσπάθησαν να σταματήσουν την σφαγή και οι Ρόδιος, Πάτροκλος και κάποιοι Πελοποννήσιοι χωρικοί έσωσαν Τούρκους. Μάταιες όμως ήταν οι προσπάθειες των αρχηγών. Τρεις μέρες κράτησε η σφαγή και η λεηλασία. Στις 26 Σεπτεμβρίου, για να σταματήσει το κακό, ο Κολοκοτρώνης διόρισε αστυνόμο τον Ανδρέα Παπαδιαμαντόπουλο και του έδωσε 200 άνδρες ώστε «να περιέρχεται έσωθεν της πολιτείας εις τους δρόμους και εις τα οσπήτια και εις ταις πόρταις δια να μη ακολουθούν αταξίαι, αρπαγαί, και φερσίματα αλλόκοτα από τους ατάκτους, τους οποίους να παιδεύη αυστηρώς».
Την τρίτη μέρα θανατώθηκαν όσοι Τούρκοι είχαν καταφύγει πεινασμένοι στο στρατόπεδο των Ελλήνων πριν από την άλωση. Η δε λεηλασία ήταν τόσο δεινή «ώστε αι πλείσται των οικιών εγυμνώθησαν και αυτής της ξυλώσεώς των».
Ο αριθμός των ελληνικών απωλειών κατά την άλωση ποικίλλει κατά τους συγγραφείς : από 100 έως 700. Εξ ίσου μεγάλη αμφισβήτηση υπάρχει για τον αριθμό των Τούρκων και Εβραίων που εξοντώθηκαν. Οι αριθμοί του Κολοκοτρώνη και του Παπατσώνη (32.000 και 30.000) θεωρούνται υπερβολικοί. Ο Τρικούπης και ο Φιλήμων υπολογίζουν τα θύματα σε 10.000, αριθμό που ο Σιμόπουλος θεωρεί πλησιέστερο προς την αλήθεια.