cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός
Αυτοκρατορικά Γενικά Επιτελεία και ισχύς του Αυτοκράτορα στην περίοδο Σόβα
Σύμφωνα με τους ιστορικούς Γιοσιάκι Γιοσίμι και Σεΐγια Ματσούνο, ο Χιροχίτο εξουσιοδότησε, με συγκεκριμένες εντολές που διαβιβάστηκαν μέσω του Επιτελάρχη του Στρατού, όπως ο πρίγκιπας Καν'ιν ή ο Χαζίμε Σουγκιγιάμα, τη χρήση χημικών όπλων εναντίον Κινέζων πολιτών και στρατιωτών. Για παράδειγμα, ο Χιροχίτο ενέκρινε τη χρήση τοξικού αερίου σε 375 διαφορετικές περιπτώσεις κατά την εισβολή του Γουχάν το 1938. Τέτοια όπλα επιτράπηκαν επίσης κατά την εισβολή του Τσανγκντέ.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς Ακίρα Φουζιβάρα και Ακίρα Γιαμάντα, ο Χιροχίτο παρενέβη ακόμη και στο σχεδιασμό ορισμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, ο Χιροχίτο πίεσε τον αρχιστράτηγο Χαζίμε Σουγκιγιάμα, τέσσερις φορές τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1942, να αυξήσει τη δύναμη των στρατευμάτων και να πραγματοποιήσει επίθεση στο Μπαταάν. Τον Αύγουστο του 1943, κατηγόρησε τον Σουγκιγιάμα ότι δεν μπόρεσε να σταματήσει την αμερικανική πρόοδο στα νησιά του Σολομώντα και ζήτησε από τον στρατηγό να εξετάσει άλλα σημεία επίθεσης.
Μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις ιδιαίτερης σημασίας λήφθηκαν αποφάσεις από το αυτοκρατορικό συμβούλιο. Η Αυτοκρατορική κυβέρνηση χρησιμοποίησε αυτόν τον ειδικό θεσμό για να επιβάλει κυρώσεις στην εισβολή της Κίνας, στον πόλεμο της Ευρύτερης Ανατολικής Ασίας και στην παράδοση της Ιαπωνίας. Το 1945, εκτελώντας απόφαση που εγκρίθηκε στο Αυτοκρατορικό συμβούλιο, ο αυτοκράτορας Σόβα, ως επιτελάρχης, διέταξε, για μοναδική φορά απευθείας μέσω καταγεγραμμένων ραδιοφωνικών εκπομπών σε όλη την Ιαπωνία, την παράδοση στις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών.
Δύναμη Χερσαίας Αυτοάμυνας
Το άρθρο 9 του Ιαπωνικού Συντάγματος ακύρωνε το δικαίωμα χρήσης βίας ως μέσο επίλυσης των διαφορών. Αυτό θεσπίστηκε από τους Ιάπωνες προκειμένου να αποφευχθεί ο μιλιταρισμός, ο οποίος είχε οδηγήσει σε συγκρούσεις. Ωστόσο, το 1947 δημιουργήθηκε η Δύναμη Δημόσιας Ασφάλειας. Αργότερα το 1954, στα πρώτα στάδια του Ψυχρού Πολέμου, η Δύναμη Δημόσιας Ασφάλειας αποτέλεσε τη βάση της νεοσύστατης Δύναμης Χερσαίας Αυτοάμυνας. Αν και σημαντικά μικρότερη από τον πρώην Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό και αποκλειστικά για αμυντικούς σκοπούς, η δύναμη αυτή αποτελεί το σύγχρονο στρατό της Ιαπωνίας.
Συνεχιζόμενη αντίσταση
Ορισμένοι στρατιώτες του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού συνέχισαν να μάχονται σε απομονωμένα νησιά του Ειρηνικού έως τουλάχιστον τη δεκαετία του 1970, με τον τελευταίο γνωστό Ιάπωνα στρατιώτη να παραδίδεται το 1974. Ο αξιωματικός της υπηρεσίας πληροφοριών Χίρου Ονόντα, ο οποίος παραδόθηκε στο νησί Λουμπάγκ στις Φιλιππίνες τον Μάρτιο του 1974, και ο Τερούο Νακαμούρα, ο οποίος παραδόθηκε στο νησί Μοροτάι στην Ινδονησία τον Δεκέμβριο του 1974, φαίνεται ότι ήταν οι τελευταίοι.
Απώλειες
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού, εκατομμύρια στρατιώτες είτε σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν είτε καταγράφηκαν ως αγνοούμενοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Στρατος
In Utero (άλμπουμ)
Το In Utero είναι το 3ο studio album του αμερικανικού grunge συγκροτήματος Nirvana. Πρόκειται για το τελευταίο τους studio album, λόγω του θανάτου του Κερτ Κομπέιν στις 5 Απριλίου 1994.
Σχετικά
Κυκλοφόρησε στις 21 Σεπτεμβρίου 1993 από την DGC Records. Ηχογραφήθηκε μεταξύ 12-26 Φεβρουαρίου του 1993 από τον μουσικό και παραγωγό Στηβ Αλμπίνι, ενώ η μίξη πραγματοποιήθηκε από τον Σκοτ Λιτ. Το άλμπουμ έφτασε στην 1η θέση στο Billboard. Έγινε 5 φορές πλατινένιος, ενώ έχει πουλήσει περισσότερα από 15 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το 2013 κυκλοφόρησε μια επετειακή έκδοση του In Utero για τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του. Περιέχει 2 CD με mix και ανέκδοτο υλικό κι ένα CD & DVD με την MTV Live & Loud συναυλία των Nirvana. To DVD έχει κομμάτια από άλλες συναυλίες τους και την ακυκλοφόρητη director's cut εκδοχή του βίντεο κλιπ του Heart-Shaped Box.
Τίτλος & εξώφυλλο
Αρχικά, ο Κομπέιν ήθελε να ονομάσει το άλμπουμ "I Hate Myself and I Want to Die". Ωστόσο, ο μπασίστας των Nirvana, Κριστ Νοβοσέλικ, κατάφερε να πείσει τον Κομπέιν να αλλάξει τον τίτλο, λόγω προβλημάτων που θα επέρχονταν. Υποψήφιος τίτλος ήταν το "Verse Chorus Verse", τίτλος ενός κομματιού του συγκροτήματος που όμως δεν συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ. Ο τελικός τίτλος, In Utero, πάρθηκε από ένα ποίημα της συζύγου του Κομπέιν, Κάρτνεϊ Λαβ. Όσο για το εξώφυλλο, σχεδιάστηκε από τον Ρόμπερτ Φίσερ.
Singles
Η κυκλοφορία του Pennyroyal Tea ήταν σχεδιασμένη για τον Απρίλιο του 1994, αλλά ακυρώθηκε λόγω του θανάτου του Κερτ Κομπέιν. Κυκλοφόρησε μετά από 20 χρόνια, ανήμερα της Record Store Day.
Συντελεστές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Nirvana Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (γαλλικά: Le Conseil de l'Union Européenne, γερμανικά: Rat der Europäischen Union, λατινικά: Consilium Unionis Europaeae) αποτελεί μαζί με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το κύριο όργανο λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ασκεί νομοθετική και δημοσιονομική εξουσία σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και συντονίζει ή χαράζει τις γενικές πολιτικές των κρατών μελών.
Έδρα του Συμβουλίου είναι οι Βρυξέλλες, εκτός από τους μήνες Απρίλιο, Ιούνιο και Οκτώβριο, κατά τους οποίους οι συνεδριάσεις του διεξάγονται στο Λουξεμβούργο και οι επίσημες γλώσσες στις οποίες πραγματοποιούνται οι εργασίες του περιλαμβάνουν τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά. Συμμετέχουν σε αυτό υπουργοί από κάθε κράτος μέλος και συχνά αναφέρεται για αυτό το λόγο ως Συμβούλιο των Υπουργών.
Η Προεδρία του Συμβουλίου ασκείται σύμφωνα με μία ομόφωνα προκαθορισμένη σειρά, από κάθε κράτος, για μία περίοδο έξι μηνών. Η προετοιμασία των εργασιών του και η εκτέλεση των αποφάσεων ανατίθενται σε μία επιτροπή αποτελούμενη από τους μόνιμους αντιπροσώπους των κρατών μελών.
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ταυτίζεται με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο συνεδριάζει τέσσερις φορές το χρόνο και απαρτίζεται από τους αρχηγούς κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ούτε με το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Σύνθεση
Ανάλογα με τα θέματα που εξετάζονται, η σύνθεση του Συμβουλίου διαφοροποιείται. Έχουν καθιερωθεί δέκα διαφορετικές συνθέσεις (ή δέκα διαφορετικά συμβούλια) με συμμετοχή υπουργών ή υφυπουργών που έχουν την ευθύνη για τους σχετικούς τομείς:
Ψηφοφορία
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης λαμβάνει αποφάσεις με ψηφοφορία στην οποία συμμετέχουν οι υπουργοί των κρατών μελών. Ο τρόπος διεξαγωγής της ψηφοφορίας διαφέρει ανάλογα με τα θέματα που τίθενται σε ψηφοφορία. Για διαδικαστικές αποφάσεις τηρείται απλή ψηφοφορία, ενώ για άλλες εφαρμόζεται ψηφοφορία ειδικής πλειοψηφίας, δηλαδή στάθμιση των ψήφων ανάλογα με τον πληθυσμό των κρατών, ή διαδικασία ομοφωνίας, κυρίως για τομείς εξωτερικής πολιτικής.
Στον παρακάτω πίνακα κατατάσσεται η ισχύς του κάθε κράτους-μέλους στις αποφάσεις του Συμβουλίου, παραθέτοντας στοιχεία για τον πληθυσμό τους (το τρίτο κριτήριο) και τη στάθμιση των ψήφων (κριτήριο δύο) μαζί με κυβερνώντα κόμματα και συνεργασίες με ευρωπαϊκά κόμματα τους.
Αρμοδιότητες
Οι κύριες αρμοδιότητες του Συμβουλίου είναι οι εξής:
Οι περισσότερες από τις αρμοδιότητες αυτές αφορούν τον «κοινοτικό τομέα» - δηλαδή τομείς δραστηριότητας όπου τα κράτη μέλη έχουν αποφασίσει να ασκήσουν την κυριαρχία τους από κοινού και να εκχωρήσουν εξουσίες λήψης αποφάσεων στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Ο τομέας αυτός αποτελεί τον «πρώτο «πυλώνα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, οι τελευταίες δύο αρμοδιότητες αφορούν σε μεγάλο βαθμό τομείς στους οποίους οι χώρες της ΕΕ δεν έχουν εκχωρήσει τις εξουσίες τους αλλά απλώς συνεργάζονται στο πλαίσιο της αποκαλούμενης «διακυβερνητικής συνεργασίας» η οποία καλύπτει το δεύτερο και τρίτο «πυλώνα» της ΕΕ.
thumb|200px|Αίθουσα συνεδριάσεων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Δίκαιο Κατηγορία:Βρυξέλλες
Μαθηματική Οικονομική
Μαθηματική Οικονομική είναι ο κλάδος των μαθηματικών που χρησιμοποιεί τη μαθηματική ανάλυση ως μεθοδολογικό εργαλείο στα πλαίσια της οικονομικής ανάλυσης. Έτσι όλες οι νέες θεωρίες (αλλά και η μεταγραφή των παλιών) χρησιμοποιούν μαθηματικούς συμβολισμούς στην προσπάθειά τους να γενικεύσουν τα συμπεράσματά τους σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εμπειρική εξήγηση της πραγματικότητας.
Ένα σύστημα αξιωμάτων όπως π.χ. ο ορθολογισμός του καταναλωτή ή η αξιωματική διατύπωση της συμπεριφοράς υπό συνθήκες κινδύνου κλπ παράγει θεωρήματα τα οποία αποτελούν προτάσεις της οικονομικής θεωρίας.
Η μαθητική οικονομική ελέγχει την εσωτερική συνέπεια των θεωριών αυτών, με προεκτάσεις οι οποίες μπορούν να διαπεράσουν όλα τα επίπεδα της οικονομικής θεωρίας.
Κατηγορία:Εφαρμοσμένα μαθηματικά
Λανσάνα Κουγιατέ
Ο Λανσάνα Κουγιατέ  (Lansana Kouyaté, 1950-) είναι πολιτικός, που χρημάτισε πρωθυπουργός της Γουινέας από το 2007 έως τον Μάιο του 2008.
Μάικλ (Νήσος του Μαν)
Η Μάικλ (αγγλικά: Michael, μανξ: Maayl) είναι μια από τις 6 περιφέρειες της νήσου του Μαν. Πρωτεύουσα είναι η Μπάλαφ (Ballaugh). Η Μάικλ βρίσκεται στο κεντρο-δυτικό τμήμα της χώρας.
Λανσάνα Κουγιατέ
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κομπά στις 15 Ιουλίου 1950 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κονακρί. Ακολούθησε πολιτική και διπλωματική καριέρα. Το 1992 έγινε μόνιμος απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών στη Γουινέα. Το 1997 ανέλαβε Γραμματέας της Δυτικοαφρικανικής Οικονομικής Κοινότητας (ECOWAS), αξίωμα που κατείχε μέχρι το 2002. Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τη Λεγεώνα της Τιμής.
Μάικλ (Νήσος του Μαν)
Σύνορα
Η Μάικλ συνορεύει στα βόρεια και τα ανατολικά με την Άυρ, στα ανατολικά με τη Γκαρφ και στα νότια με τη Γκλενφάμπα.
Λανσάνα Κουγιατέ
Πρωθυπουργία
Ο Κουγιατέ διορίστηκε πρωθυπουργός στις 26 Φεβρουαρίου 2007. Ο διορισμός του είχε αποτέλεσμα να τερματιστεί η κρίση της κυβέρνησης με τα συνδικάτα, τα οποία άλλωστε πρότειναν τον Κουγιατέ στον πρόεδρο Λανσάνα Κοντέ.
Μάικλ (Νήσος του Μαν)
Πόλεις
Κατηγορία:Νήσος του Μαν
Λανσάνα Κουγιατέ
Πρωθυπουργία
Ο Κουγιατέ έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές του 2010, στον πρώτο γύρο και ήρθε 4ος με ποσοστό 7,04%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γουινέας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Διπλωμάτες
Ιωάννης ΣΤ΄ της Νάπολης
Ο Ιωάννης ΣΤ΄, (πέθανε περίπου το 1120-1123), από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης περίπου από το 1107 έως το θάνατο του.
ήταν γιος και διάδοχος του Σέργιου ΣΤ΄, η Θητεία του παραμένει πολύ σκοτεινή λόγω της έλλειψης πηγών. Διαδέχτηκε τον πατέρα του με τον οποίο συνκυβέρνησε από το 1090 και συνεχίζει την πολιτική συμμαχίας του με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των Νορμανδών, και επίσης λαμβάνει τον τίτλο του πρωτοσέβαστου'. Παντρεύτηκε την Έυα (ή την Άννα), κόρη του Γκοντφρουά Ριντέλ, η οποία του έδωσε τουλάχιστον έναν γιο τον διάδοχό του, τον τελευταίο Δούκα της Νάπολης, τον Σέργιο Η΄.
Γκέρχαρντ Χετς
Ο Γκέρχαρντ Χετς (Gerhard Hetz, 13 Ιουλίου 1942 - 19 Μαΐου 2012) ήταν Γερμανός κολυμβητής.
Στις 12 Οκτωβρίου του 1963 κατέρριψε στο Τόκιο το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μ. μικτής, με επίδοση 4'50"2.
Μάγιστρος
thumb|right|250px|Τα εμβλήματα του μάγιστρου των οφφικίων: ο κωδίκελλος του διορισμού του σε βάθρο, ασπίδες με τα εμβλήματα των σχολών και οπλισμός από τα κρατικά εργοστάσια. Εικόνα από το [[Notitia Dignitatum.]] Ο μάγιστρος ήταν ανώτατο αξίωμα της πολιτείας στην ύστερη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Το αξίωμα ανάγεται στις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού και του Κωνσταντίνου. Κατά την υστερορωμαϊκή/πρωτοβυζαντινή περίοδο, ο μάγιστρος των οφφικίων (λατινικά: magister officiorum) ήταν επικεφαλής της παλατινής γραμματείας, των τεσσάρων ιερών σκρινίων (sacra scrinia). Η θέση του μάγιστρου είχε ιδιαίτερη σημασία λόγω του ελέγχου του επί των λεγόμενων μαγιστριανών (agentes in rebus), των διαβόητων ειδικών πρακτόρων της κεντρικής κυβέρνησης. Σταδιακά το αξίωμα ενισχύθηκε εις βάρος των υπάρχων του πραιτωρίου, και ο μάγιστρος ανέλαβε επιπλέον την επιστασία της αυτοκρατορικής φρουράς των σχολών, του δημοσίου δρόμου, των κρατικών εργοστασίων (fabricae) και των παραμεθόριων στρατευμάτων (limitanei). Κατά τον 6ο αιώνα, ο μάγιστρος μαζί με τον ύπαρχο της Ανατολής αποτελούσαν τους δυο πιο ισχυρούς υπουργούς του βυζαντινού κράτους. Τον ύστερο 7ο ή τον 8ο αιώνα, με την πολυδιάσπαση των μεγάλων υστερορωμαϊκών υπουργείων σε αυτόνομα «σέκρετα», και την απώλεια των στρατιωτικών του αρμοδιοτήτων, ο μάγιστρος χάνει την ισχύ του. Μέχρι το β΄ ήμισυ του 9ου αιώνα υπήρχαν ένας ή δύο μάγιστροι ως οι πιο σημαντικοί σύμβουλοι του αυτοκράτορα, εκ των οποίων ο πρεσβύτερος ονομαζόταν πρωτομάγιστρος. Μετά ο τίτλος μετατράπηκε σε καθαρά τιμητικό αξίωμα («αξία δια βραβείου»), που παρέμεινε όμως ο υψηλότερος μη αυτοκρατορικός τίτλος στην βυζαντινή ιεραρχία μέχρι το β΄ ήμισυ του 10ου αιώνα. Ο τίτλος του μάγιστρου συναντάται συνήθως μαζί με άλλα αξιώματα. Έτσι ο επί Θεοφίλου Μανουήλ ο Αρμένιος και ο Βάρδας, θείος του Μιχαήλ Γ΄, υπήρξαν μάγιστροι και δομέστικοι των σχολών, επί Λέοντος Στ΄ ο Στυλιανός Ζαούτζης ήταν μάγιστρος και λογοθέτης του δρόμου πριν γίνει βασιλεοπάτωρ, και ο Ρωμανός Λεκαπηνός ήταν μάγιστρος και μέγας εταιρειάρχης πριν γίνει βασιλεοπάτωρ. Σταδιακά πολλαπλασιάστηκαν οι κάτοχοί του, από 12 επί Λέοντος Στ΄ σε 24 επί Νικηφόρου Φωκά, όταν και υπερκεράστηκε από άλλα αξιώματα, τον πρόεδρο και τον σεβαστοφόρο. Παύει να αναφέρεται μετά τις αρχές του 12ου αιώνα. Μεταξύ των τελευταίων συγκαταλέγεται ο Αλέξιος ο Μάγιστρος (11ος-12ος αι.), μαθητής του Συμεών του Νέου Θεολόγου. Ο Αλέξιος τιμήθηκε με το κρατικό αξίωμα του Μαγίστρου των θείων βασιλικών οφφικίων των τάξεων του ιερού παλατίου.
Αρετή
Με την έννοια της λέξης αρετή, εννοείται η ηθική αριστεία. Ο Όμηρος εφαρμόζει τον όρο αδιάκριτα για τους Έλληνες και Τρώες ήρωες, θεμελιωμένο στον ηρωικό εθιμικό κώδικα, όπως και για γυναίκες (βλ. Πηνελόπη), θεμελιωμένο σε έναν άλλο εθιμικό κώδικα, αυτόν του οίκου. Τον χρησιμοποιεί, επίσης, για να αποδώσει την έννοια της ευημερίας, τις θεϊκές ιδιότητες ή την ποιότητα συγκεκριμένων πράξεων. Για τον Ηρόδοτο η έννοια συνδέεται με την ηρωική δράση. Φαίνεται πως ενάρετος άνδρας ή γυναίκα στον ομηρικό κόσμο είναι εκείνος ή εκείνη που χρησιμοποιεί όλες τις ικανότητές του, προκειμένου να επιτύχει το σκοπό του. Η αρετή, ως έννοια, περιλαμβάνει αρκετές από τις διαθέσιμες δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης. Στην κλασική περίοδο ο Πλάτων επανειλημμένα επέστρεφε στο θέμα και τα στοιχεία της πρώιμης γραφής του δείχνουν ότι ο Σωκράτης, ο δάσκαλός του, βασανίστηκε εξίσου με το ζήτημα της αρετής. Η συστηματοποίηση των περιφερειακών ιδιοτήτων της έννοιας αρετή επιχειρήθηκε από τον Αριστοτέλη, τον μαθητή του Πλάτωνα, κυρίως στα Ηθικά Νικομάχεια, όσο και στα Ηθικά Ευδήμια και τα Ηθικά μεγάλα, χωρίς ωστόσο να γίνει δυνατή η προσέγγιση μιας αμετάβλητης ουσίας της έννοιας, η οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αδιαμφισβήτητη δογματική θέση.
Η διαφοροποίηση της αρετής από τα πάθη
Σύμφωνα με τον φιλόσοφο τα συμβαίνοντα στην ανθρώπινη ψυχή είναι τρία: τα πάθη, δηλαδή τα συναισθήματα όπως για παράδειγμα ο φόβος, η οργή και γενικά τα συναισθήματα που συνδέονται με την ηδονή ή τον πόνο, οι δυνάμεις, δηλαδή η ικανότητα που έχουμε εκ φύσεως να βιώνουμε τα συναισθήματα και οι έξεις, ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε τα πάθη και ο οποίος συμβαίνει με δική μας προαίρεση όπως όταν ο σφόδρα οργιζόμενος έχει κακή και ο μετρίως οργιζόμενος έχει καλή προδιάθεση προς τα πάθη. Αποκλείοντας τα πάθη και τις δυνάμεις –κάπως αυθαίρετα και με βάση τον κοινωνικό έπαινο ή τον ψόγο, δηλαδή κοινωνικές δυνάμεις μεταβλητές- ο Αριστοτέλης καταλήγει ότι οι αρετές είναι έξεις. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι οι αρετές δεν είναι πάθη, γιατί δε μας επαινούν ή μας κατηγορούν για τα συναισθήματα, αλλά για τις αρετές ή τα ελαττώματά μας. Επίσης, γινόμαστε ακούσια συναισθηματικοί, όταν μας καταλαμβάνουν τα πάθη, ενώ οι αρετές απαιτούν συνειδητό σκοπό και συνεπώς εκούσια διαχείριση. Τέλος, τα πάθη μας συγκινούν, ενώ οι αρετές όχι.
Οι αρετές δεν μπορούν να είναι δυνάμεις, γιατί δε μας επαινούν, ούτε μας κατηγορούν επειδή έχουμε την ικανότητα (δυνατότητα) να βιώνουμε τα συναισθήματα. Επίσης, οι δυνάμεις προσδίδονται στον άνθρωπο από τη φύση, ενώ οι αρετές είναι προϊόν «εθισμού» (καλλιέργειας μέσω της εκπαίδευσης). Το συμπέρασμα, βέβαια, δια της μεθόδου του αποκλεισμού είναι ότι οι αρετές είναι έξεις, γεγονός που καθορίζει και το γένος της ουσίας της αρετής. Το ζήτημα είναι αν, διακρίνοντας τα είδη και το γένος της αρετής, μας οδηγεί ο φιλόσοφος στην ουσία της έννοιας της αρετής καθεαυτήν. Αμφίβολο, εκτός αν συμφωνήσουμε ότι το κέντρο βάρους της φιλοσοφίας του είναι η «έννοια του γίγνεσθαι ως πραγμάτωση της ουσίας μέσα στα φαινόμενα»!
Βάσει των παραπάνω η αρετή είναι μια επίκτητη και όχι εγγενής ποιότητα ενδεικτική της ψυχοσύνθεσής μας, που αποκαλύπτεται ή εκδηλώνεται σε δεδομένους τύπους συμπεριφοράς. Συμπεραίνοντας ότι η αρετή είναι κατάσταση του χαρακτήρα, έχουμε καθορίσει τι είδους πράγμα είναι αρετή. Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ότι ο Αριστοτέλης δε λαμβάνει υπόψιν του τις αναμνήσεις, τις εικόνες, τις ικανότητες και άλλα περιεχόμενα του νου, αντίθετα από τον δάσκαλό του, πιθανώς επειδή εστιάζεται σε εκείνα τα περιεχόμενα που συνδέονται με τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα είναι καταστάσεις του νου που εμπεριέχουν κάποιο συναίσθημα. Αλλά δεδομένου ότι περιλαμβάνουν και γνωστικές πτυχές, θα μπορούσαν λογικά να επηρεαστούν, κάτι που φαίνεται ότι ο φιλόσοφος θεωρεί κρίσιμο για τον καθορισμό της πορείας των ενάρετων ενεργειών.
Η αρετή λοιπόν είναι έθος ή επίκτητη ικανότητα επιλογής και το κεντρικό χαρακτηριστικό της -όπως θα δούμε- είναι η μεσότητα ή τήρηση του μέσου, όπως καθορίζεται από τον λόγο. Ο φιλόσοφος, βέβαια, δεν αρκείται στον προσδιορισμό του γένους της αρετής, ως έξη, αλλά τη συνδέει με την έννοια του έργου που επιτελεί. Χρησιμοποιεί την έννοια αρετή ως δηλωτική της αξίας εμψύχων και αψύχων όντων κατά τη στιγμή της τελείας και ολοκληρωμένης μορφής τους. Η αξία ενός πράγματος εξαρτάται από το έργο που επιτελεί. Έτσι, καθετί που δημιουργείται από τη φύση έχει δυναμική και σκοπό να επιτελέσει ένα συγκεκριμένο έργον. Η επίτευξη του έργου είναι ουσιαστικά και η εκπλήρωση του σκοπού της ύπαρξης. Προκειμένου να αποδείξει τη θέση του, χρησιμοποιεί το παράδειγμα του οφθαλμού, που γίνεται ενάρετος όταν βλέπει καλά και του ίππου, που γίνεται ενάρετος όταν τρέχει γρήγορα ή μεταφέρει με επιτυχία τον αναβάτη στο πεδίο της μάχης. Ο άνθρωπος, μέσω της αρετής που επιδεικνύει στην παραγωγή έργων, γίνεται αγαθός και τελειοποιείται για να περατώσει το έργο για το οποίο είναι ταγμένος σε σχέση με την κάθε αρετή.
Η αρετή επομένως, κατά τον Αριστοτέλη, δεν είναι φυσική προδιάθεση αλλά είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης και συνειδητής δραστηριότητας, που γίνεται εν τέλει σταθερή ιδιότητα της ψυχής με την επίμονη άσκηση και τον εθισμό. Όλα αυτά βέβαια σε σχέση με την ιδιότητα του ελεύθερου πολίτη, ο οποίος στο κοινωνικό πλαίσιο της εποχής του έχει τη σχετική δυνατότητα να ασκεί την ελεύθερη βούλησή του. Για τους δούλους τα ανδράποδα δηλαδή και τους χειρώνακτες η επίδειξη της αρετής έγκειται στην υπακοή τους στην κεφαλή του οίκου.
Η θεωρία του Αριστοτέλη για τη μεσότητα και η εφαρμογή της
(Το παρόν κείμενο βγάζει ελάχιστο νόημα στον μέσο αναγνώστη, ακόμη και ύστερα απο αρκετή προσπάθεια, λόγω των αλλεπάλληλων επαναλήψεων των εννοιών, για να αποδείξει το νόημά του): Η αναζήτηση της αρετής είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη, όπως φαίνεται, με την έννοια της μεσότητας καταρχήν, του έθους, της ευδαιμονίας και της φρόνησης. Αλλά τι εννοεί ο Αριστοτέλης όταν χρησιμοποιεί τις συγκεκριμένες έννοιες; Ο φιλόσοφος υποστηρίζει ότι ένας δίκαιος και σώφρων άνθρωπος είναι εκείνος που ενεργεί δίκαια και με σώφρονα τρόπο. Επίσης, υποστηρίζει ότι μπορούμε να γίνουμε δίκαιοι και σώφρονες πράττοντας απλώς το δίκαιο και το σώφρον. Πρέπει όμως να είναι κανείς ήδη δίκαιος και σώφρων προκειμένου να δρά με σωφροσύνη και δικαιοσύνη; Αν ναι, τότε περνάμε σε ένα φαύλο κύκλο αιτίου και αιτιατού, που μοιάζει πολύ με τη λαϊκή διλημματική ρήση «αν γέννησε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα». Ο Αριστοτέλης έντεχνα σπάζει αυτόν τον κύκλο και επιλύει το πρόβλημα. Ο γραμματικός δεν είναι απλά εκείνος που μιλά ορθά, γιατί αυτό μπορεί να γίνει και τυχαία, αλλά εκείνος που κατέχει τη γραμματική γνώση, όπως και ο μουσικός. Οποιοσδήποτε μπορεί να μάθει να μιλά σωστά ή να αρχίζει να παίζει μουσική πριν γίνει μουσικός. Αλλά για να είναι μουσικός ή γραμματικός οφείλει να κατέχει την ανάλογη γνώση –που έρχεται μέσω της επαναληπτικής δυναμικής του έθους και φυσικά της επιλογής ή προαίρεσης. Όταν ο Αριστοτέλης μιλούσε για τις ηθικές αρετές, μιλούσε ουσιαστικά για τον ανθρώπινο χαρακτήρα, έτσι όπως διαμορφώνεται μέσω της δράσης. Θεώρησε ότι ο χαρακτήρας δεν είναι εγγενές χαρακτηριστικό, αλλά αποτέλεσμα της μάθησης μέσω της επαναλαμβανόμενης εμπειρίας. Βασικά, η ηθική φιλοσοφία του θα μπορούσαμε να πούμε ότι μπορεί να συμπυκνωθεί στη φράση «η αρετή είναι το μέσο μεταξύ δύο άκρων». Αλλά, όταν Αριστοτέλης μιλά για την αρετή ως μέσον, δε σκέφτεται τον μαθηματικό μέσο όρο, παρά το μαθηματικό του παράδειγμα. Δεν μπορούμε να καθορίσουμε την υπερβολή, το μέσον και την έλλειψη με μαθηματικούς κανόνες, καθώς τούτες οι ποιότητες εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από το χαρακτήρα του εκάστοτε συναισθήματος ή πράξης που εξετάζουμε. Η ορθή διαχείριση των ανθρώπινων πράξεων βρίσκεται πάντα κάπου ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη, αλλά αυτό δεν είναι αντικειμενικό ή αντικειμενικά λειτουργικό κριτήριο. Είναι σχετικό και όχι απόλυτο. Τούτη η σχετική μεσότητα ερμηνεύεται ή εξετάζεται ανάλογα με την περίσταση. Συνεπώς το σχετικό δεν είναι αυθαίρετο –και τούτο έχει πιθανώς ιδιαίτερη σημασία- άλλα κάτι που πρέπει να καθοριστεί σε συμφωνία με την πραγματική κατάσταση και τη στιγμή. Σε ορισμένες περιπτώσεις πιθανώς χρειάζεται να κλίνει κανείς προς την πλευρά της υπερβολής ή το αντίθετο. Εδώ χρειάζεται να τονιστεί ότι δεν μπορούμε να εκλάβουμε το αριστοτέλειο δόγμα της μεσότητας ως παρότρυνση ή εξύμνηση της μετριοπάθειας στην ηθική ζωή, καθώς σε ό,τι αφορά στην ουσία της –και όχι στον ορισμό της μόνον- η ίδια η αρετή φαίνεται να είναι μια υπερβολή, μια ακρότητα.
Γκουκούνι Ουεντέι
Ο Γκουκούνι Ουεντέι (Goukouni Oueddei, 1944-) είναι πολιτικός από το Τσαντ. Ήταν αρχηγός κράτους του Τσαντ από το 1979 ως το 1982. Σήμερα ζει στην εξορία.
Αλκαμένης ο Λακεδαιμόνιος
Ο Αλκαμένης ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης, που καταγόταν από το γένος των Αγιαδών.
Γκουκούνι Ουεντέι
Καταγωγή και εμφύλιος πόλεμος
Κατάγεται από το βόρειο Τσαντ και είναι γιος του αξιωματούχου (derde) της Τεντά. Άρχισε να ασχολείται με τα πολιτικά από τα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν ήταν μαχητής του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης της χώρας του (FROLINAT) με ηγέτη τον Αμπά Σιντίκ. Το FROLINAT ήταν έντονα δυσαρεστημένο με την πολιτική κυριαρχία που απολάμβαναν οι νότιοι επί της προεδρίας του Φρανσουά Τομπαλμπαγιέ και υποστήριζαν τη συμμετοχή των κατοίκων του κέντρου και του βορρά. Ο ίδιος ο Γκουκούνι έβλεπε το καθεστώς του Τομπαλμπαγιέ ως επίδειξη της γαλλικής ηγεμονίας στο Τσαντ. Έπειτα από τη δολοφονία του Τομπαλμπαγιέ το 1975, οι εντάσεις ανάμεσα στους βόρειους και στους νότιους κλιμακώθηκαν σε εμφύλιο πόλεμο, με τη συμμετοχή αρκετών πολιτικών ομάδων από το Τσαντ, της Λιβύης, των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Ο πόλεμος διήρκεσε ως τη δεκαετία του ' 80.
Αλκαμένης ο Λακεδαιμόνιος
Ήταν γιος του Τηλέκλου, τον οποίο διαδέχθηκε μετά το φόνο του από Μεσσήνιους στο ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος.
Γκουκούνι Ουεντέι
Αρχηγός κράτους
Ο Γκουκούνι, ο οποίος υποστήριζε τη Λιβύη, ανέλαβε αρχηγός κράτους στις 23 Μαρτίου 1979. Στις 10 Νοεμβρίου 1979 τέθηκε επικεφαλής (Πρόεδρος) της Μεταβατικής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας (GUNT), η οποία στόχευε στη συμφιλίωση ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές. Εκτός από τον Γκουκούνι, στην κυβέρνηση συμμετείχαν ο μετριοπαθής του Νότου Ουαντέλ Αμπντελαντέρ Καμουγκέ ως αντιπρόεδρος, ο Χισέν Χαμπρέ, φιλοδυτικός από το Βορρά ως υπουργός Άμυνας και ο Ασίλ Αχμάτ, ένας Άραβας που υποστήριζε σθεναρά τη Λιβύη, ως υπουργός Εξωτερικών.
Αλκαμένης ο Λακεδαιμόνιος
Κατά τη περίοδο της βασιλείας του οι Σπαρτιάτες ξεκίνησαν πόλεμο με τους Μεσσηνίους (πρώτος Μεσσηνιακός Πόλεμος). Ένα σημαντικό κατόρθωμα του Αλκαμένη έγινε κατά το δεύτερο έτος της ένατης Ολυμπιάδας, (738 π.Χ.) όπου οι Λακεδαιμόνιοι με ηγέτη τον ίδιο έκαναν νυχτερινή επίθεση στην Άμφεια, από την οποία ελάχιστοι Μεσσήνιοι κατάφεραν να ξεφύγουν. Αυτή ήταν μία από τις πρώτες εχθροπραξίες του πρώτου Μεσσηνιακού πολέμου.
Γκουκούνι Ουεντέι
Αρχηγός κράτους
Εξαιτίας προσωπικών αντιθέσεων στους κόλπους της κυβέρνησης (ιδίως ανάμεσα στον Γκουκούνι και στο Χαμπρέ), ο Ουεντέι θεωρήθηκε από πολλούς ως αναποφάσιστη μαριονέτα του Λίβυου ηγέτη Μοαμάρ Καντάφι. Η Λιβύη μάλιστα είχε προτείνει την προσάρτηση του Τσαντ. Σε μια τελευταία προσπάθεια να σώσει την κυβέρνησή του που βαλλόταν από παντού, ο Γκουκούνι διόρισε τον Τζιντιγκάρ Ντονό Νγκαρντούμ στην πρωθυπουργία, στις 19 Μαΐου 1982. Το μεταβατικό συμβούλιο όμως ανατράπηκε από πιστούς στον Χαμπρέ στις 7 Ιουνίου 1982. Ο Γκουκούνι έφυγε από την Ντζαμένα μέσω του ποταμού Σαρί για το Καμερούν. Εν τέλει εξορίστηκε στην Τρίπολη της Λιβύης. Ο Ασίλ πέθανε σε δυστύχημα και ο Καμουγκέ απώλεσε σε μεγάλο βαθμό τη βάση του καθώς ο Χαμπρέ συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες και το πολίτευμα μετατράπηκε σε στρατιωτική δικτατορία.
Αλκαμένης ο Λακεδαιμόνιος
Μέσα στα επόμενα χρόνια ο Αλκαμένης πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του, ο Πολύδωρος.
Γκουκούνι Ουεντέι
Μετά την ανατροπή
Πριν το 1983 ο Γκουκούνι επέστρεψε στο Τσαντ και ξεκίνησε ανταρτοπόλεμο με τη βοήθεια της Λιβύης, με σκοπό να ανατρέψει το καθεστώς του Χαμπρέ. Ο πρώην πρόεδρος απαιτούσε επανειλημμένα τη θέσπιση νέου Συντάγματος και τη νομιμοποίηση όλων των πολιτικών κομμάτων, αιτήματα που δεν εισακούστηκαν από το Χαμπρέ.
Αλκαμένης ο Λακεδαιμόνιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Γκουκούνι Ουεντέι
Μετά την ανατροπή
Τον Οκτώβριο του 1986 ο Ουεντεΐ συνελήφθη από τη λιβυκή αστυνομία και ενώ τον μετέφεραν, τον πυροβόλησαν στο στομάχι. Έπειτα οι σχέσεις του με τους Λίβυους επιδεινώθηκαν και ο ίδιος επέλεξε το Αλγέρι ως νέο τόπο εξορίας, το Φεβρουάριο του 1987. Ωστόσο, μερικοί ήγειραν ερωτηματικά για το αν πραγματικά είχε διακόψει τις σχέσεις του με τους Λίβυους, με τον ίδιο τον Γκουκούνι να δηλώνει (Ιούλιος 1987) ότι ήταν καλές οι σχέσεις του με αυτούς.
Ο Γκουκούνι συναντήθηκε στη Λιμπρεβίλ της Γκαμπόν με τον πρόεδρο του Τσαντ Ιντρίς Ντεμπί στις 17 Απριλίου 2007 και συζήτησε μαζί του τρόπους για να τερματιστεί η εμφύλια σύρραξη στη χώρα. Εξέφρασε μάλιστα την επιθυμία του να του επιτραπεί να επιστρέψει στη χώρα του. Στις 19 Απριλίου οι ηγέτες 2 αντάρτικων παρατάξεων απέρριψαν την προσφορά του Ουεντεΐ να μεσολαβήσει.
Αρετή
Η θεωρία του Αριστοτέλη για τη μεσότητα και η εφαρμογή της
Ο Αριστοτέλης, συνεχίζοντας τη θεωρία του για τη μεσότητα και τις εφαρμογές της στην πραγματική ζωή, προβαίνει στη διαπίστωση ότι δεν εμπίπτει στη σφαίρα επιρροής της μεσότητας κάθε πράξη και κάθε πάθος. Μιλώντας για πάθη όπως η επιχαιρεκακία, η αδιαντροπιά και ο φθόνος θεωρεί ότι είναι κοινώς αποδεκτά ως αρνητικά και ποταπά. Επίσης, ως προς τις πράξεις δηλώνει ότι δεν εμπεριέχουν στην εκδήλωσή τους το καλό ή το κακό ούτε διαφοροποιούνται σε σχέση με τον τρόπο, τον χρόνο ή τον σκοπό. Επιπλέον, τονίζει ότι η υπερβολή ή η έλλειψη που προκύπτει από την αναζήτηση της μεσότητας -ως προς τα πράγματα και ως προς εμάς- δεν μπορεί να εμπεριέχεται στη διαδικασία αναζήτησης της μεσότητάς των πραγμάτων. Ως ακραίες καταστάσεις τόσο η έλλειψη όσο και η υπερβολή είναι αρνητικές. Έτσι σε ό,τι αφορά σε αρετές όπως είναι η σωφροσύνη ή η ανδρεία, δεν μπορεί να αναζητηθεί η μεσότητά τους, γιατί η όποια απόκλιση από τη μεσότητα τείνει ή προς την έλλειψη ή προς την υπερβολή, με αποτέλεσμα η αρετή να μετατρέπεται σε κακία και να χάνει την ισορροπία της.
Ο αριστοτελικός ορισμός της αρετής
Η υψηλότερη ανθρώπινη δυνατότητα είναι η γνώση και όλες οι άλλες ανθρώπινες δυνατότητες προέρχονται από αυτή την κεντρική ικανότητα. Η αρετή στις φιλοσοφικές αναζητήσεις του Αριστοτέλη συνδέεται αξεδιάλυτα με την ανθρώπινη σοφία, στην οποία εντοπίζει ο φιλόσοφος το ύψιστο ανθρώπινο δυναμικό. Εάν η αρετή είναι γνώση και μελέτη, η υψηλότερη ανθρώπινη γνώση είναι η γνώση για την ίδια τη γνώση. Υπό αυτή την έννοια η θεωρητική μελέτη της ανθρώπινης γνώσης, την οποία αποκαλεί ο Αριστοτέλης θεωρείν, δηλαδή «ενατένιση», είναι η υψηλότερη ανθρώπινη δυνατότητα και ευδαιμονία, και εδώ πιστεύουμε πως ο Αριστοτέλης βρίσκεται σε απόλυτη συμφωνία με το δάσκαλό του.
Γκουκούνι Ουεντέι
Μετά την ανατροπή
Ο Ουεντεΐ επέστρεψε στο Τσαντ στις 30 Ιουλίου 2007, μαζί με περί ους 20 άλλους εξόριστους αντικαθεστωτικούς. Έπειτα από συζήτηση με τον πρόεδρο Ντεμπί για το πώς θα επιλυθεί η εμφύλια σύρραξη, αναχώρησαν για την Γκαμπόν λίγες ώρες αργότερα.
Αρετή
Ο αριστοτελικός ορισμός της αρετής
Αν και καθοδηγείται από τη σαφή νοησιαρχία και τον ηθικό ευδαιμονισμό της εποχής του, τον οποίο ακολουθεί ως ένα σημείο, διαφοροποιείται όμως ως προς την ηθική έννοια της αρετής με την ιδέα του έθους. Οι αρετές δεν υπάρχουν μέσα μας εκ φύσεως, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ανθρώπινη φύση είναι αντίθετη προς τη γέννησή τους. Μπορεί εκ φύσεως να είναι επιδεκτικός ο άνθρωπος στις αρετές, αλλά μπορεί να τελειωθεί σε αυτές μόνο με τη διαδικασία του έθους. Οι διανοητικές και οι ηθικές αρετές αντιπροσωπεύουν τα είδη της ουσίας της αρετής.
Γκουκούνι Ουεντέι
Μετά την ανατροπή
Έπειτα από τη Μάχη της Ντζαμένα το 2008, συναντήθηκε με τον πρόεδρο του Νίγηρα Τάντζα Μαμαντού στις 4 Μαρτίου 2008.
Αρετή
Ο αριστοτελικός ορισμός της αρετής
Η εναγώνια αυτή αναζήτηση των φιλοσόφων για την έννοια της αρετής δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα άλλο από αναζήτηση των διαφορετικών λειτουργιών της ψυχής, μιας έννοιας που υπεισέρχεται με διάφορους τρόπους τόσο στους πλατωνικούς διαλόγους όσο και στην αριστοτέλεια θεώρηση. Ακόμη και ο όρος ευδαιμονία, ο τελικός σκοπός της επιστημονικής έρευνας σύμφωνα με τον Αριστοτέλη εμπεριέχει στο συστατικό του δαίμων (δηλαδή του θείου), την ιδέα της ψυχής.
Γκουκούνι Ουεντέι
Μετά την ανατροπή
Εν μέσω των ταραχών στο Μπουρούντι το 2015, οι Αφρικανοί ηγέτες μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος του Τσαντ Ντεμπί, διόρισαν τον Γκουκούνι βς ειδικό απεσταλμένο στην Περιοχή των Μεγάλων Λιμνών στις 25 Μαΐου 2015 για να βοηθήσει στην επίλυση της κρίσης στο Μπουρούντι.
Αρετή
Ο αριστοτελικός ορισμός της αρετής
Η συστηματική μελέτη της έννοιας της αρετής στον Αριστοτέλη απαιτεί επί της ουσίας πραγματευτική ικανότητα και σαφείς θεμελιακές γνώσεις στο αντικείμενο της φιλοσοφίας, κάτι εγείρει πολλά ερμηνευτικα ζητήματα. Από τα παραπάνω, ωστόσο, μπορούμε να συνοψίσουμε με σχετική ασφάλεια πως η αρετή είναι τμήμα του καθορισμού της ευτυχίας και είναι εν μέρει διανοητική, εν μέρει ηθική. Η διανοητική αρετή ενθαρρύνεται με τη διδασκαλία και απαιτεί εμπειρία και χρόνο. Η ηθική αρετή είναι το αποτέλεσμα του έθους. Διατηρώντας κατά νου ότι η αναζήτηση του Αριστοτέλη δεν είναι μόνον θεωρητική αλλά και πρακτική, βλέπουμε ότι ο έσχατος σκοπός της έρευνάς του είναι το πώς μπορεί να γίνει ο άνθρωπος ενάρετος. Τούτο το επιτυγχάνει με τον κανόνα του μέσου, ενός μέσου όμως που είναι κατ’ ανάγκην σχετικό για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη και καθορίζεται από τη λογική και τη φρόνηση του ατόμου.
Ο ορισμός του Αριστοτέλη για την αρετή «ως μέσον ανάμεσα σε δύο ακρότητες» είναι σχετικός και ρευστός -όπως και η ίδια η φύση της ηθικής επιστήμης- και δεν αποδίδει την καθαρή ουσία της έννοιας της αρετής. Καθορίζει μεν σε πρακτικό επίπεδο τον τρόπο επίτευξής της, αλλά της αποδίδει τον ευκαιριακό χαρακτήρα του εκάστοτε χωρικού και χρονικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο επιδιώκεται και από το οποίο απορρέει ταυτόχρονα.
Γκουκούνι Ουεντέι
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Τσαντ
Αρετή
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σοφά λόγια για την αρετή
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική Κατηγορία:Ηθική αρετή
Ιουλιέτα (δορυφόρος)
Η Ιουλιέτα (αγγλικά: Juliet) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Ονομάστηκε έτσι από τη γνωστή ηρωίδα του σαιξπηρικού έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XI (Uranus XI, δηλαδή ο ενδέκατος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1986 U 2. Ανακαλύφθηκε από φωτογραφίες που λήφθηκαν από το Βόγιατζερ 2 και στις οποίες η Ιουλιέτα εμφανίζεται ως ένα επιμηκυμένο σώμα με το χρώμα της επιφάνειά της να είναι γκρι. Η Ιουλιέτα μπορεί να συγκρουστεί με τη Δεισδαιμόνα μέσα στα επόμενα 100 εκατομμύρια χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιουλιετα
Γ΄ Σταυροφορία
Η Τρίτη Σταυροφορία (1189 - 1192), γνωστή και ως Σταυροφορία των Βασιλέων, ήταν μία προσπάθεια των Ευρωπαίων ηγετών να ανακαταλάβουν τους Αγίους Τόπους από τον Σαλαντίν. Ήταν σε μεγάλο βαθμό επιτυχημένη, αλλά δεν επέτυχε τον απώτερο σκοπό της, που ήταν η ανάκτηση της Ιερουσαλήμ.
Μετά την αποτυχία της Β΄ Σταυροφορίας, η Δυναστεία των Ζενγκιδών είχε υπό τον έλεγχό της μία ενωμένη πλέον Συρία και συμμετείχε σε συγκρούσεις με τους ηγέτες της Αιγύπτου, γεγονός το οποίο οδήγησε στην απόλυτη ένωση των αιγυπτιακών και συριακών δυνάμεων υπό τις διαταγές του Σαλαντίν, ο οποίος τις χρησιμοποίησε για να αντιμετωπίσει τα Χριστιανικά κράτη και να ανακαταλάβει την Ιερουσαλήμ το 1187. Ωθούμενοι από θρησκευτικό ζήλο, ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας και ο Φίλιππος Β΄ Αύγουστος της Γαλλίας σταμάτησαν τη μεταξύ τους σύγκρουση, για να οδηγήσουν μία νέα Σταυροφορία· με το τέλος του Ερρίκου Β΄ το 1189 το αγγλικό στράτευμα τέθηκε υπό την ηγεσία του Ριχάρδου Α΄ του Λεοντόκαρδου. Ο ηλικιωμένος αυτοκράτορας της Γερμανίας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα απάντησε στο κάλεσμα των όπλων και οδήγησε έναν τεράστιο στρατό μέσα από τη Μ. Ασία, αλλά πνίγηκε σε ένα ποτάμι στη Μικρά Ασία στις 10 Ιουνίου 1190, πριν φτάσει στους Αγίους Τόπους. Το τέλος του δημιούργησε τη μεγαλύτερη θλίψη στους Γερμανούς Σταυροφόρους. Οι περισσότεροι από τους αποθαρρυμένους πλέον στρατιώτες έφυγαν για την πατρίδα.
Η κατάσταση στην Ανατολή πριν το 1187
Τα χρόνια πριν το 1187 υπήρξε αύξηση της ισχύος ενός μουσουλμάνου ηγέτη, του Σαλαντίν, που κατάφερε μέχρι το 1186 να ενώσει όλους τους μουσουλμάνους, από την Αίγυπτο μέχρι τη Μεσοποταμία και να αναδειχθεί στον πιο επικίνδυνο ηγέτη, που είχαν να αντιμετωπίσουν οι σταυροφόροι μέχρι τότε. Αντίθετα με την πρωτοφανή σύμπνοια και ενότητα που είχαν οι μουσουλμάνοι, το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ σπαρασσόταν από εσωτερικές αντιπαλότητες. Ο Βαλδουίνος Δ΄ απεβίωσε το 1185. Μην έχοντας εμπιστοσύνη στον επ' αδελφή γαμπρό του, Γκυ των Λουζινιάν, μετά την άρνηση εκείνου να τον βοηθήσει σε μία επίθεση κατά των μουσουλμάνων, είχε ορίσει διάδοχό του τον πεντάχρονο ανιψιό του, τον Βαλδουίνο Ε΄ το 1183. Ο Βαλδουίνος Ε΄ ανέβηκε στον θρόνο, αλλά επειδή ήταν ανήλικος, ο θείος του πριν αποβιώσει όρισε αντιβασιλιά, τον Ραϋμόνδο της Τρίπολης. Το 1186 όμως ο Βαλδουίνος Ε΄ απεβίωσε. Ο Ραϋμόνδος προσπάθησε να σταματήσει την άνοδο στον θρόνο της μητέρας του Βαλδουίνου Ε΄, Σιβύλλας, και του συζύγου της, Γκυ των Λουζινιάν. Σε αυτό συμφωνούσαν οι περισσότεροι φεουδάρχες και αξιωματούχοι του βασιλείου. Ο υποψήφιος, που ο Ραϋμόνδος πρότεινε για το θρόνο της Ιερουσαλήμ, ήταν ο σύζυγος της Ισαβέλλας, αδελφής της Σιβύλλας και του Βαλδουίνου Δ΄, ο Ονφρουά ντε Τορόν. Η προσπάθεια του Ραϋμόνδου όμως δεν απέδωσε. Ο Ονφρουά δήλωσε πίστη στον Γκυ, και αυτό ανάγκασε τους περισσότερους φεουδάρχες να δεχθούν ως βασιλιά τους τον Γκυ. Ο Ραϋμόνδος αποσύρθηκε στην Τρίπολη.
Την ίδια περίοδο ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του Γκυ, ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν, κύριος του Κεράκ και παλαιότερα πρίγκιπας της Αντιόχειας, άρχισε να επιτίθεται στα καραβάνια των προσκυνητών -που περνούσαν από το Κεράκ προς την Μέκκα- και να τα λεηλατεί. Ο Σαλαντίν διαμαρτυρήθηκε και ζήτησε από τον Γκυ να σταματήσει τις επιθέσεις του Ραϋνάλδου και να ελευθερώσει τους αιχμάλωτους προσκυνητές. Ο Γκυ συμφώνησε και διέταξε την απελευθέρωση των αιχμαλώτων, αλλά ο Ραϋνάλδος αρνήθηκε να υπακούσει. Έτσι ξεκίνησε νέα σύγκρουση μεταξύ του Σαλαντίν και των σταυροφόρων.
Μάχη του Χαττίν
Στις αρχές του 1187 ο στρατός του Σαλαντίν στρατοπέδευσε στην Τιβεριάδα. Ο Ραϋμόνδος, μπροστά στον κίνδυνο μίας νέας μουσουλμανικής επίθεσης, συμφιλιώθηκε με τον Γκυ και τον αναγνώρισε ως βασιλιά. Τότε ο Γκυ αποφάσισε να συγκεντρώσει όλο τον σταυροφορικό στρατό και να εκστρατεύσει εναντίον του Σαλαντίν. Ο Ραϋμόνδος προσπάθησε να τον αποτρέψει, με το επιχείρημα ότι ο Σαλαντίν αυτό ακριβώς ήθελε να κάνουν οι σταυροφόροι. Τον συμβούλεψε να συγκρατηθεί και να διατάξει τον στρατό να κρατήσει τις θέσεις του στα κάστρα. Έτσι ο Σαλαντίν θα αναγκαζόταν να υποχωρήσει, διότι θα ήταν πολύ δύσκολο να συντηρήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα τον στρατό του σε εχθρικό έδαφος. Ο Ραϋμόνδος κατηγορήθηκε γι' αυτές του τις συμβουλές για δειλία, και αναγκάστηκε να δεχθεί το σχέδιο του Γκυ.
Το σύνολο του σταυροφορικού στρατού με όλους τους σημαντικούς αρχηγούς του και τον Τίμιο Σταυρό προέλασε στην Τιβεριάδα εκτός των σταυροφορικών ταγμάτων, τα οποία πήγαν στην Αντιόχεια και από εκει στις χώρες τους, καθώς κατάλαβαν πως θα έχαναν. Όμως στις 3 Ιουλίου του 1187 ο σταυροφορικός στρατός εγκλωβίστηκε από τομ στρατό του Σαλαντίν σε μία άνυδρη πεδιάδα. Την επόμενη ημέρα, οι μουσουλμάνοι άναψαν φωτιές γύρω από τις θέσεις των σταυροφόρων και -προστατευμένοι από τον καπνό- τούς έριχναν συνεχώς βέλη. Όλες οι προσπάθειες του σταυροφορικού στρατού να σπάσει τον κλοιό των μουσουλμάνων απέτυχαν και στο τέλος της ημέρας παραδόθηκαν όλοι, εξαντλημένοι από τη δίψα. Ελάχιστοι γλύτωσαν από αυτήν την καταστροφή. Ο Σαλαντίν χάρισε στον Γκυ τη ζωή του, αλλά όχι και στον Ραϋνάλδο, τον οποίο σκότωσε ο ίδιος. Ο Σαλαντίν, μετά από αυτή τη σημαντική του επιτυχία, κατέλαβε τα περισσότερα κάστρα και όλες σχεδόν τις πόλεις που κατείχαν οι σταυροφόροι, εκτός από την Τύρο, την Τρίπολη και την Αντιόχεια. Μπήκε θριαμβευτικά στην Ιερουσαλήμ στις 2 Οκτωβρίου, που παραδόθηκε μετά από σύντομη πολιορκία. Έτσι 88 χρόνια μετά την κατάληψη της πόλης από Χριστιανούς στη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας, η Ιερουσαλήμ έπεσε ξανά στα χέρια των μουσουλμάνων. Ο Σαλαντίν είχε κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένος.
Κήρυξη μίας νέας Σταυροφορίας
Τα νέα της πτώσης της Ιερουσαλήμ συντάραξαν την Ευρώπη. Όπως λέγεται, ο Πάπας Ουρβανός Γ΄ απεβίωσε συγκλονισμένος από την είδηση αυτή. Ο νέος πάπας, Γρηγόριος Η΄, εξέδωσε παπικό διάταγμα (βούλα) για μία νέα σταυροφορία και κάλεσε τους Χριστιανούς σε νηστεία και μετάνοια. Ιταλοί υπό τον μαρκήσιο του Μομφερράτου, Κορράδο, έσπευσαν να βοηθήσουν τους Χριστιανούς της Παλαιστίνης, ενώ ο πάπας Γρηγόριος Η΄ έστειλε ως λεγάτο τον καρδινάλιο Ερρίκο του Αλμπάνο στη Γαλλία και στη Γερμανία. Ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα, που ήταν και βετεράνος της Β΄ Σταυροφορίας, απάντησε θετικά στο κάλεσμα του πάπα και ανέλαβε τον σταυρό το Μάρτιο του 1188.
Παράλληλα, ο αρχιεπίσκοπος της Τύρου Γιόσκιους (Ιωσίας) πήγε στην Ευρώπη, για να ζητήσει βοήθεια. Στις 22 Ιανουαρίου του 1189 στη Νορμανδία κήρυξε τη Σταυροφορία μπροστά στον βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκο Β΄, τον Γάλλο βασιλιά, Φίλιππο Β΄ και άλλους ισχυρούς φεουδάρχες από την Αλσατία, τις Κάτω Χώρες, και αλλού. Ο Άγγλος βασιλιάς άρχισε αμέσως τις προετοιμασίες για τη Σταυροφορία και μάλιστα επέβαλλε στους υπηκόους του έναν καινούργιο φόρο, τη δεκάτη του Σαλαδίνου, αλλά απεβίωσε πολύ σύντομα. Στον θρόνο τον διαδέχθηκε ο γιος του, Ριχάρδος Α΄, που συνέχισε τις προετοιμασίες.
Η πορεία του Φρειδερίκου Α΄
Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα ξεκίνησε τον Μάιο του 1189 ως επικεφαλής ενός ισχυρού στρατεύματος που περιελάμβανε Τεύτονες Ιππότες, έχοντας προηγουμένως κάνει συμφωνία με τον βασιλιά Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο. Ο Φρειδερίκος Α΄ διέσχισε ειρηνικά την Ουγγαρία. Τα γερμανικά στρατεύματα πέρασαν στη Μικρά Ασία από την Καλλίπολη, με τη βοήθεια του βυζαντινού στόλου. Οι Γερμανοί συνέχισαν την πορεία τους με κάποιες μικροσυμπλοκές με τους Βυζαντινούς, μέχρι που εισήλθαν στην τουρκική επικράτεια. Ο Φρειδερίκος Α΄ νίκησε τους Σελτζούκους του Ικονίου σε τρεις μάχες, στο Φιλομήλιο, στο Γιγκλάριο και στο Ικόνιο. Στις αρχές Ιουνίου οι Γερμανοί στρατοπέδευσαν στην όχθη του ποταμού Καλύκαδνου. Όμως στις 10 Ιουνίου ο Φρειδερίκος Α΄ πνίγηκε στο ποτάμι προσπαθώντας να το διαβεί έφιππος. Την ηγεσία του στρατεύματος ανέλαβε ο γιος του Φρειδερίκος της Σουηβίας και οι σταυροφόροι κατάφεραν να φτάσουν στην Αντιόχεια. Μετά πήγαν στην Άκρα, όπου συνάντησαν τους υπόλοιπους Ευρωπαίους και ενίσχυσαν την πολιορκία.
Η πορεία του Ριχάρδου Α΄ και του Φιλίππου Β΄
Οι δύο άλλοι Ευρωπαίοι βασιλείς που επρόκειτο να συμμετάσχουν στη σταυροφορία, ο Ριχάρδος Α΄ και ο Φίλιππος Β΄ ήταν δύο ολότελα διαφορετικοί χαρακτήρες. Είχαν καταφέρει όμως να συμβιβάσουν τις αγγλο-γαλλικές διαφορές και ξεκίνησαν από τη νότια Γαλλία ως φίλοι. Στη συνέχεια ακολούθησαν διαφορετικές πορείες: ο Ριχάρδος Α΄ συναντήθηκε με τον στόλο του στην Μασσαλία, ενώ ο Φίλιππος Β΄ με τον στρατό του κατευθύνθηκε στη Γένοβα, και βρέθηκαν πάλι στην Μεσσήνη της Σικελίας τον Σεπτέμβριο του 1190. Ο προηγούμενος βασιλιάς της Σικελίας, Γουλιέλμος Β΄, που είχε αποβιώσει τον προηγούμενο χρόνο, ήταν σύζυγος της αδελφής του Ριχάρδου Α΄, Ιωάννας. Όταν έφτασε ο Ριχάρδος Α΄ και ο Φίλιππος Β΄ στη Σικελία άφησαν τα μισά στρατεύματα να επιστρέψουν στις χώρες τους, ανάμεσά τους και τα σταυροφορικά τάγματα, αφού είχαν 100.000 στρατιώτες ο καθένας.
Οι δύο στρατοί, αφού τακτοποιήθηκαν οι εκκρεμότητες στη Σικελία, αναχώρησαν από εκεί για την Παλαιστίνη, στις 30 Μαρτίου ο Γαλλικός, και στις 10 Απριλίου ο Αγγλικός. Ο στόλος του Ριχάρδου Α΄, μετά από μία καταιγίδα, προσορμίστηκε στην Κύπρο. Είχαν χάσει μερικά καράβια από την καταιγίδα και σε ένα από αυτά βρίσκονταν η Ιωάννα, η Βερεγγάρια (μέλλουσα σύζυγος του Ριχάρδου Α΄) και ένα μεγάλο τμήμα των χρημάτων, που είχαν συγκεντρωθεί για τη σταυροφορία. Λίγες ημέρες αργότερα ανακάλυψαν ότι οι επιβάτες (και μαζί τους τα χρήματα) είχαν αιχμαλωτιστεί από τον ηγεμόνα της Κύπρου, τον Ισαάκιο Κομνηνό, τον άνθρωπο που απέσπασε την Κύπρο από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Ριχάρδος Α΄ τότε κυρίευσε την Κύπρο, απελευθέρωσε τους δικούς του, αιχμαλώτισε τον Ισαάκιο Κομνηνό και πώλησε αμέσως το νησί στους Ναΐτες Ιππότες. Πριν φύγει από την Κύπρο, ο Ριχάρδος Α΄ τέλεσε τους γάμους του με την Βερεγγάρια.
Ο Φίλιππος Β΄ έφτασε στην Άκρα στις 20 Μαΐου 1191 για να ενισχύσει τους σταυροφόρους, που ήδη πολιορκούσαν την πόλη. Ο Ριχάρδος :Α΄ έφτασε στην Άκρα στις 8 Ιουνίου 1191.
Πολιορκία της Άκρας
Η Άκρα ήταν ένα σπουδαίο λιμάνι και πολύ πλούσιο κέντρο του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, που είχε πέσει αμαχητί στα χέρια του Σαλαντίν το Σεπτέμβριο του 1187.
Τον Απρίλιο του 1189 ο Σαλαντίν απελευθέρωσε τον Γκυ των Λουζινιάν, του οποίου η χρησιμότητα είχε εκμηδενιστεί. Αφού απελευθερώθηκε, ο Γκυ προσπάθησε να εγκαταστήσει την έδρα του στην Τύρο. Ο Κορράδος του Μομφερράτου, ο οποίος είχε ηγηθεί της επιτυχημένης άμυνας στην πολιορκία από τον Σαλαντίν, αρνήθηκε να του την παραδώσει, με τη δικαιολογία ότι μαζί με την Ιερουσαλήμ ο Γκυ είχε χάσει και το βασιλικό αξίωμά. Μετά την αποτυχία του στην Τύρο, ο Γκυ αποφάσισε να επιτεθεί στην Άκρα. Η αιφνιδιαστική επίθεση του Γκυ απέτυχε και αποφάσισε να πολιορκήσει την Άκρα. Η είδηση της πολιορκίας της Άκρας εξαπλώθηκε με μεγάλη ταχύτητα σε όλη την Ευρώπη και πολλοί ξακουστοί και ισχυροί φεουδάρχες έσπευδαν να λάβουν μέρος σε αυτή. Ταυτόχρονα ο ίδιος ο Σαλαντίν έσπευσε στην Άκρα, για να βοηθήσει την πολιορκούμενη φρουρά της. Στρατοπέδευσε στα περίχωρα της Άκρας προσπαθώντας να περνά τρόφιμα και εφόδια μέσα στην πόλη, ενώ εμπόδιζε τον δια ξηράς ανεφοδιασμό των πολιορκητών από την Τύρο. Οι σταυροφόροι προσπάθησαν να τον απωθήσουν, αλλά απέτυχαν.
Εν τω μεταξύ ενισχύσεις κατέφθαναν συνεχώς από την Ευρώπη. Στο στρατόπεδο των σταυροφόρων άρχισαν να αντιμετωπίζουν προβλήματα σίτισης και πολλές αρρώστιες εκδηλώθηκαν ανάμεσα στους πολιορκητές. Από ασθένεια απεβίωσε η σύζυγος του Γκυ, βασίλισσα Σιβύλλα, γεγονός που πυροδότησε νέες δυναστικές έριδες. Ο Κορράδος του Μομφερράτου νυμφεύθηκε την αδελφή της, Ισαβέλλα, για να αποκτήσει δικαιώματα στον θρόνο της Ιερουσαλήμ. Από ασθένεια απεβίωσαν τον χειμώνα του 1190-1191 ο Λατίνος πατριάρχης της Ιερουσαλήμ Ηράκλειος, ο Φρειδερίκος της Σουηβίας -το τέλος του οποίου άφησε προσωρινά τα γερμανικά στρατεύματα χωρίς ηγεσία- και πολλοί άλλοι διοικητές και απλοί στρατιώτες. Τον Απρίλιο του 1191 έφτασε στην Άκρα ο Λεοπόλδος δούκας της Αυστρίας και ανέλαβε την ηγεσία του γερμανικού στρατεύματος. Ο Ερρίκος της Καμπανίας μόλις που γλύτωσε.
Στις 20 Μαΐου έφτασε στο στρατόπεδο των πολιορκητών ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ με το κύριο σώμα των 50.000 Γάλλων σταυροφόρων και στις 8 Ιουνίου του 1191 ο Ριχάρδος Α΄ με τους με άλλους 50.000 Άγγλους σταυροφόρους. Οι δυσκολίες συνεχίστηκαν, αλλά όλα έδειχναν ότι το τέλος της πολιορκίας πλησίαζε. Η φρουρά της αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει και να παραδώσει την Άκρα στις 12 Ιουλίου του 1191. Έτσι τελείωσε η επική πολιορκία. Η νίκη όμως κηλιδώθηκε από τη σφαγή 2.700 αιχμαλώτων τον Αύγουστο από τον Ριχάρδο Α΄.
Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄, μετά το τέλος της πολιορκίας, αποφάσισε να επιστρέψει στη Γαλλία. Αλλά και ο δούκας Λεοπόλδος γύρισε πίσω στην Αυστρία προσβεβλημένος από τον Ριχάρδο Α΄. Έτσι ο Ριχάρδος Α΄ έμεινε ο μοναδικός ανώτατος διοικητής των σταυροφορικών δυνάμεων.
Μάχη του Αρσούφ
Μετά την πολιορκία της Άκρας οι σταυροφόροι αποφάσισαν να προχωρήσουν νότια και να καταλάβουν τη Γιάφα, από όπου θα μπορούσαν να συνεχίσουν προς το εσωτερικό της Παλαιστίνης και την Ιερουσαλήμ. Στις 7 Σεπτεμβρίου ο Σαλαντίν επιτέθηκε στο στρατό των σταυροφόρων στο Αρσούφ, λίγο πιο βόρεια από τη Γιάφα. Οι σταυροφόροι κράτησαν τις θέσεις τους και προκάλεσαν μεγάλες απώλειες στο στρατό του Σαλαντίν, που αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Η μάχη έληξε με νίκη των σταυροφόρων δίνοντας τους μεγάλη υπερηφάνια, αφού ήταν η πρώτη φορά που νικούσαν τους Σαρακηνούς σε μάχη μετά το Χαττίν. Ο δρόμος για τη Γιάφα ήταν ανοικτός.
Διαπραγματεύσεις και συνέχεια των εχθροπραξιών
Παράλληλα, τους σταυροφόρους απασχολούσε η διαμάχη του Γκυ με τον Κορράδο για τον θρόνο της Ιερουσαλήμ. Ο Ριχάρδος Α¨ κατάλαβε ότι κανένας αξιωματούχος του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ δεν ήθελε να έχει ξανά για βασιλιά του τον Γκυ και απέσυρε την υποστήριξή του από αυτόν. Τον Απρίλιο του 1192 οι Ναΐτες Ιππότες επέστρεψαν την Κύπρο στον Ριχάρδο Α΄, επειδή ο τοπικός πληθυσμός είχε εξεγερθεί εναντίον της σκληρής διακυβέρνησής τους και της βαριάς φορολογίας που είχαν επιβάλει. Λίγο αργότερα ο Ριχάρδος Α΄ πώλησε την Κύπρο στον έκπτωτο Γάλλο βασιλιά της Ιερουσαλήμ Γκυ των Λουζινιάν, με αντάλλαγμα την παραίτηση του Γκυ από τα δικαιώματά του στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ.
Στις 28 Απριλίου του 1192, λίγες ημέρες μετά την αναγνώρισή του ως βασιλιά της Ιερουσαλήμ, ο Κορράδος δολοφονήθηκε από δύο Ασασίνους. Οι Ασασίνοι είχαν διαφορές μαζί του. Ο Κορράδος λίγο καιρό νωρίτερα είχε αρπάξει εμπόρευμα, που ανήκε στους Ασασίνους και αρνιόταν να το επιστρέψει. Αρκετοί σταυροφόροι κατηγόρησαν τον Ριχάρδο Α΄ ότι βρισκόταν πίσω από τη δολοφονία. Τίποτε όμως δεν αποδείχθηκε. Λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Ερρίκο της Καμπανίας, για να μη μείνουν οι σταυροφόροι της περιοχής ξανά χωρίς βασιλιά.