cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντόνιο Βιβάλντι
Στη Μάντουα, οι Τέσσερις εποχές
Αυτή την περίοδο ήταν που συνέθεσε και τις "Τέσσερις Εποχές", τέσσερα κονσέρτα δηλαδή όπου «σκιαγραφούνται» σκηνές για κάθε μια εποχή. Τρία από τα τέσσερα κονσέρτα αποτελούν πρότυπης σύλληψης ενώ το πρώτο η «Άνοιξη» δανείστηκε πρότυπα από την εισαγωγή της πρώτης πράξης της σύγχρονης όπερας Il Giustino. Έμπνευση για τη σύνθεση των κονσέρτων αποτέλεσε πιθανώς η εξοχή που περιέβαλε τη Μάντουα. Τα εν λόγω κονσέρτα αποτέλεσαν επανάσταση στο τρόπο της μουσικής σύλληψης: σε αυτά ο Βιβάλντι παρουσιάζει ρυάκια, πουλιά που κελαηδούν (διαφορετικών ειδών, καθένα από τα οποία χαρακτηρίζεται ειδικά), σκύλους που γαβγίζουν, κουνούπια που βουίζουν, ποιμενικούς σκύλους που αλυχτούν, καταιγίδες, πιωμένους χορευτές, ήσυχες νύχτες, γιορτές κυνηγιού (παρουσιαζόμενες τόσο από την πλευρά των κυνηγών όσο και από τη μεριά των θυμάτων), παγωμένα τοπία, παιδιά που κάνουν πατινάζ και ζεστές χειμερινές φωτιές. Ολόκληρο το έργο διέπεται από ποικιλία ρυθμών και τρόπων (κατ' εξοχήν απροσδόκητες μεταβάσεις από το μείζονα στον ελάσσονα τρόπο, αδοκίμαστα διαστήματα τόνων) και θα' λεγε κανείς ότι ο Βιβάλντι μοιάζει σαν να επιχειρεί εικαστική αποτύπωση των διαφόρων σκηνών. Έτσι, τα συγκεκριμένα κονσέρτα του είναι προγραμματικά και περιγραφικά, ίσως τα πρώτα σε τέτοιο βαθμό, στην ιστορία της δυτικής μουσικής. Κάθε κονσέρτο σχετίζεται με ένα σονέτο, πιθανώς από τον Βιβάλντι, το οποίο περιγράφει τις σκηνές που σκιαγραφεί η μουσική. Εκδόθηκαν το 1725 στο Άμστερνταμ από τον Le Cène, ως τα πρώτα τέσσερα σε μια συλλογή με 12 κονσέρτα και με όνομα Il cimento dell’armonia e dell’inventione (Opus 8).
Κατά τη διάρκεια της περιόδου στη Μάντουα, ο συνθέτης συνδέθηκε με μια νέα και πολλά υποσχόμενη τραγουδίστρια ονόματι Άννα Τεσσιέρι Τζίρο (Anna Tessieri Giro) που επρόκειτο να γίνει μαθήτρια, προστατευόμενη και αγαπημένη του πριμαντόνα. Η Άννα μαζί με την μεγαλύτερη ετεροθαλή αδερφή της Παολίνα εντάχθηκαν στην ακολουθία του Βιβάλντι και συστηματικά των συνόδευαν στα ταξίδια του. Υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με τη φύση της σχέσης μεταξύ του συνθέτη και της Άννας, δίχως ωστόσο να υπάρχουν αποδείξεις για τίποτε περισσότερο από καθαρά φιλική και επαγγελματική σχέση. Ο ίδιος επιπλέον, διαψεύδει κατηγορηματικά την ύπαρξη οποιουδήποτε «ρομαντισμού» στη σχέση του με την Άννα σε επιστολή του με ημερομηνία 16 Νοεμβρίου 1737 προς τον χορηγό του Μπεντιβόλιο.
Ύστερη ζωή και θάνατος
Στην ακμή της καριέρας του, ο Βιβάλντι έλαβε τιμές από Ευρωπαίους ευγενείς και βασιλικούς. Η γαμήλια καντάτα Gloria e Imeneo (RV 687) γράφτηκε για το γάμο του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Το Opus 9 του, La Cetra, ήταν αφιερωμένο στον αυτοκράτορα Κάρολο τον Στ΄. Το 1728, ο συνθέτης συνάντησε τον αυτοκράτορα σε μια επίσκεψή του στην Τεργέστη όπου πήγε για να δει την κατασκευή ενός νέου λιμανιού. Ο Κάρολος θαύμαζε τόσο τη μουσική του Βιβάλντι ώστε λέγεται ότι κατά τη συνάντησή τους μίλησε μαζί του περισσότερο απ’ όσο είχε μιλήσει με τους υπουργούς του τα τελευταία δύο χρόνια! Ο αυτοκράτορας έδωσε στο συνθέτη τον τίτλο του ιππότη, ένα χρυσό μετάλλιο και μια πρόσκληση να τον επισκεφθεί στη Βιέννη. Ο Βιβάλντι από την άλλη έδωσε στον αυτοκράτορα ένα χειρόγραφο αντίγραφο της La Cetra, ένα σύνολο κονσέρτων εντελώς διαφορετικών από εκείνο που είχε εκδοθεί ως Opus 9. Πιθανώς η έκδοση είχε ακυρωθεί και ο Βιβάλντι αναγκάστηκε να συλλέξει μια «βελτιωμένη» έκδοση για τον αυτοκράτορα.
Ο Βιβάλντι συνοδευόμενος από τον πατέρα του, ταξίδεψε στη Βιέννη και την Πράγα το 1730 όπου και παρουσιάστηκε η όπερά του "Farnace" (RV 711). Κάποιες από τις ύστερες όπερές του δημιουργήθηκαν σε συνεργασία με δύο από τους κυριότερους Ιταλούς λιμπρετίστες της εποχής. Οι όπερες L’Olimpiade και Catone in Utica γράφτηκαν (λιμπρέτο) από τον Πιέτρο Μεταστάζιο (Pietro Metastasio), τον κυριότερο εκπρόσωπο του Αρκαδικού κινήματος και ποιητή της βιενέζικης αυλής. Η La Griselda ξαναγράφτηκε από τον νεαρό Κάρλο Γκολντόνι (Carlo Goldoni) με βάση ένα παλιότερο λιμπρέτο του Απόστολο Τσένο (Apostolo Zeno).
Όπως αρκετοί συνθέτες της εποχής, έτσι και ο Βιβάλντι πέρασε τα τελευταία του χρόνια με πολλές οικονομικές δυσκολίες. Οι συνθέσεις του δεν τύγχαναν της ίδιας εκτίμησης όπως κάποτε στη Βενετία˙ τα μεταβαλλόμενα μουσικά γούστα του κοινού γρήγορα κατέστησαν τις συνθέσεις του εκτός εποχής. Ο συνθέτης έτσι αναγκάστηκε να πουλήσει μεγάλο αριθμό των χειρογράφων του σε εξευτελιστικές τιμές προκειμένου να χρηματοδοτήσει το ταξίδι του στη Βιέννη το 1740. Οι λόγοι για την αναχώρησή του είναι ασαφείς αλλά διαφαίνεται ότι μετά τη συνάντησή του με τον αυτοκράτορα Κάρολο Στ΄, ήλπιζε στην ανάληψη της θέσης του συνθέτη στην αυτοκρατορική αυλή. Ταξιδεύοντας προς τη Βιέννη φέρεται να έκανε μια στάση στο Γκρατς προκειμένου να επισκεφθεί την Άννα Τζίρο.
Φαίνεται επίσης ότι ο Βιβάλντι πήγε στη Βιέννη για να παρουσιάσει όπερες αν κρίνουμε από το γεγονός ότι η κατοικία του βρισκόταν δίπλα στο Kärntnertortheater. Σύντομα μετά την άφιξή του στη Βιέννη, ο αυτοκράτορας πέθανε και για κακή του τύχη, ο συνθέτης έμεινε δίχως βασιλική προστασία και σταθερή πηγή εισοδήματος. Ο Βιβάλντι πέθανε πένητας λίγο μετά τον αυτοκράτορα, τη νύχτα μεταξύ 27 και 28 Ιουλίου το 1741 σε ηλικία 63 ετών, εξαιτίας «εσωτερικής λοίμωξης» σε ένα σπίτι-ιδιοκτησία μιας χήρας ενός βιεννέζου κατασκευαστή σελών για άλογα. Την 28 του Ιούλη τάφηκε σε έναν απλό τάφο στο νεκροταφείο του νοσοκομείου της Βιέννης. Η κηδεία του συνθέτη έλαβε χώρα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Στέφανου όπου ο νεαρός Χάυντν συμμετείχε στην παιδική χορωδία του ναού. Τάφηκε δίπλα από την Karlskirche, σε μια περιοχή που πλέον εδράζεται το Πολυτεχνείο (Technical Institute). Το σπίτι όπου ζούσε ο συνθέτης στη Βιέννη κατεδαφίστηκε ενώ τώρα η περιοχή εν μέρει καταλαμβάνεται από το ξενοδοχείο Sacher. Αναμνηστικές πλάκες έχουν τοποθετηθεί και στις δύο τοποθεσίες όπως επίσης και ένα «αστέρι» Βιβάλντι στο βιεννέζικο Musikmeile και ένα μνημείο στην Rooseveltplatz.
Μόνο τρία πορτρέτα του Βιβάλντι είναι γνωστά στις μέρες μας: ένα χαρακτικό, μια ελαιογραφία και ένα σχέδιο με μελάνι. Το χαρακτικό φιλοτέχνησε ο Francois Morellon Le Cave το 1725 και απεικονίζει τον Βιβάλντι κρατώντας ένα φύλλο μουσικής. Το σχέδιο με μελάνι απεικονίζει μόνο το κεφάλι και τους ώμους του συνθέτη σε προφίλ και φιλοτεχνήθηκε το 1723 από τον Ghezzi. Τέλος, η ελαιογραφία που ανευρίσκεται στο Liceo Musicale της Μπολόνια μας παρέχει πιθανότατα την πιο ακριβή απεικόνιση του συνθέτη καθώς επισημαίνει τα κόκκινα μαλλιά του κάτω από την ξανθιά του περούκα.
Ύφος και επιρροές
Η μουσική του Βιβάλντι ήταν καινοτόμος στην εποχή της. Έκανε πιο ζωηρή την επίσημη και ρυθμική μορφή του κονσέρτου, στο οποίο εστίασε σε αρμονικές αντιθέσεις και καινοτόμες μελωδίες και μουσικά θέματα˙ αρκετές από τις συνθέσεις του είναι φανταχτερές, σχεδόν παιχνιδιάρικες και διαχυτικές.
Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ επηρεάστηκε βαθύτατα από τα κονσέρτα και τις άριες του Βιβάλντι γεγονός που αντανακλά στις καντάτες, στα Πάθη κατά Ιωάννη (BWV 245) και στα Πάθη κατά Ματθαίον (BWV 244). Ο Bach μετέγραψε έξι κονσέρτα του Βιβάλντι για σόλο πληκτροφόρο όργανο, τρία για τσέμπαλο και ένα για τέσσερα τσέμπαλα, έγχορδα και συνοδεύον μπάσο (basso continuo, BWV 1065) βασισμένα στο κονσέρτο για τέσσερα βιολιά, δύο βιόλες, τσέλο και συνοδεύον μπάσο (RV 580).
Υστεροφημία
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Βιβάλντι έγινε ευρέως γνωστός και σε άλλες χώρες πλην –της Ιταλίας– όπως η Γαλλία, όπου οι τάσεις για τη μουσική υπαγορεύονταν από τη μόδα, σε βαθμό μεγαλύτερο από ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Η δημοτικότητά του άρχισε ωστόσο να φθίνει: μετά την περίοδο του Μπαρόκ, τα κονσέρτα του, που είχαν ήδη εκδοθεί, άρχισαν να ξεχνιούνται και να αγνοούνται από το κοινό σε μεγάλο βαθμό, ακόμα και μετά την αναζωπύρωση των έργων του Μπαχ που επιχείρησε ο Φέλιξ Μέντελσον. Ακόμη και οι «4 εποχές» – η πιο διάσημη δουλειά του συνθέτη, ήταν άγνωστη στο ευρύ κοινό.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ένα κονσέρτο του Fritz Kreisler, σε ύφος παρόμοιο με του Βιβάλντι (σε τέτοιο βαθμό που θεωρήθηκε για κονσέρτο του Βιβάλντι), αναβίωσε το ενδιαφέρον του κοινού για το συνθέτη και συνετέλεσε στην αποκατάσταση της υπόληψής του. Το ίδιο επίσης, κινητοποίησε τον Γάλλο ακαδημαϊκό Marc Pincherle να ξεκινήσει μια μελέτη στο έργο του συνθέτη. Αρκετά χειρόγραφά του ήρθαν στο φως και περιήλθαν στην κυριότητα της Βιβλιοθήκης του Εθνικού Πανεπιστημίου του Τορίνου με τις γενναιόδωρες (εις μνήμην των υιών τους) χορηγίες των Τορινέζων επιχειρηματιών Roberto Foa και Filippo Giordano. Αυτό οδήγησε σε αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος του κόσμου σε ό,τι αφορά τον Βιβάλντι. Ειδικότερα, μεταξύ άλλων ενδιαφέρθηκαν και οι Mario Rinaldi, Alfredo Casella, Ezra Pound, Olga Rudge, Desmond Chute, Arturo Toscanini, Arnold Schering και Louis Kaufman, αρκετοί από τους οποίους συνετέλεσαν στην αναβίωση του Βιβάλντι στις αίθουσες συναυλιών στον 20ό αιώνα.
Το 1926 σε ένα μοναστήρι στο Πιεμόντε, ερευνητές ανακάλυψαν 14 συλλογές με έργα του Βιβάλντι που θεωρούνταν χαμένα κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων. Κάποιοι τόμοι ωστόσο έλλειπαν, γεγονός που ώθησε σε έρευνες στις συλλογές απογόνων του Μεγάλου Δούκα Durazzo, ο οποίος απέκτησε το σύμπλεγμα του μοναστηριού τον 18ο αιώνα. Οι τόμοι περιείχαν 300 κονσέρτα, 19 όπερες και πάνω από 100 έργα για φωνητικά και ορχηστρικά σύνολα.
Η αναβίωση των ανέκδοτων έργων του Βιβάλντι, κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, είναι αποτέλεσμα κατά κύριο λόγο των προσπαθειών του Alfredo Casella, ο οποίος το 1939 οργάνωσε την, ιστορική πλέον, Εβδομάδα Βιβάλντι, όπου και παρουσιάστηκαν τα έργα Gloria (RV 589) και L' Olimpiade. Από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, τα έργα του συνθέτη γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το 1947 ο βενετσιάνος έμπορος Antonio Fanna ίδρυσε το Instituto Italiano Antonio Vivaldi, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Gian Francesco Malipiero και κύριο στόχο την παραγωγή νέων εκδόσεων των έργων του συνθέτη, και γενικότερα την προώθηση της μουσικής του. Η φήμη του Βιβάλντι εξαπλώθηκε περισσότερο με διάφορες ιστορικές (πλέον) παρουσιάσεις του έργου του. Σήμερα και σε αντίθεση με αρκετούς σύγχρονούς του συνθέτες, των οποίων τα έργα δεν ακούγονται, παρά μόνο σε ακαδημαϊκές εκδηλώσεις, ή εκδηλώσεις ειδικού ενδιαφέροντος, η μουσική του τυγχάνει ευρείας αποδοχής.
Πρόσφατες ανακαλύψεις έργων του συνθέτη αποτελούν δύο ψαλμοί των έργων Nisi Dominus (RV 807, σε οκτώ κινήσεις) και Dixit Dominus (RV 807, σε έντεκα κινήσεις), που ανακαλύφθηκαν το 2003 και το 2005 αντίστοιχα, από τον Αυστριακό ειδικό Janice Stockigt. Ο μελετητής του συνθέτη Michael Talbot αναφέρεται στο RV 803 ως «αδιαμφισβήτητα το καλύτερο μη οπερατικό έργο του συνθέτη που ήρθε στο φως μετά ... τη δεκαετία του 1920». Η χαμένη όπερα του Βιβάλντι Agrippo (RV 697) ανακαλύφθηκε ξανά το 2006 από τον μαέστρο και τσεμπαλίστα Ondřej Macek, του οποίου η ορχήστρα παρουσίασε το έργο στο Κάστρο της Πράγας, στις 3 Μαΐου του 2008, για πρώτη φορά μετά το 1730.
Επιπλέον, μια κινηματογραφική ιταλο-γαλλική συμπαραγωγή, ονόματι Vivaldi, a Prince in Venice, με σκηνοθέτη τον Jean-Loui Guillermou και πρωταγωνιστή τον Stefano Dionisi στο ρόλο του Βιβάλντι και τον Michel Serrault στο ρόλο του επισκόπου της Βενετίας, ολοκληρώθηκε το 2005. Επίσης το 2005 το ABC Radio International παρήγαγε μια ραδιοφωνική παράσταση ονόματι «The Angel and the Red Priest» σχετική με τον Βιβάλντι. Την παράσταση έγραψε ο Sean Riley, και αργότερα μετασχηματίστηκε κατάλληλα για σκηνική παρουσίαση η οποία και πραγματοποιήθηκε Adelaide Festival of Arts (Φεστιβάλ Τέχνης Αδελαΐδας).
Τέλος, οι μουσικές των Βιβάλντι, Μότσαρτ, Τσαϊκόφσκι και Κορέλλι συμπεριλαμβάνονται από των Alfred Tomatis στις θεωρίες του περί επιδράσεων της μουσικής στην ανθρώπινη συμπεριφορά και χρησιμοποιούνται στη μουσικοθεραπεία.
Συνοπτική εργογραφία
Κάθε έργο του Βιβάλντι επισημαίνεται από τον αριθμό RV (π.χ. RV 697), ο οποίος αντιστοιχεί σε μια θέση του καταλόγου Ryom (Ryom-Verzeichnis) ή αλλιώς Rèpertoire des oeuvres d’Antonio Vivaldi, ενός καταλόγου που κατάρτισε στον 20ό αιώνα ο μουσικολόγος Peter Ryom.
Το έργο του Le quattro stagioni (οι Τέσσερις εποχές) του 1723 είναι αναμφίβολα το πλέον δημοφιλές του. Αποτελεί (όπως προαναφέρθηκε) μέρος του έργου Il cimento dell’armonia e dell’inventione («Πάλη» μεταξύ της αρμονίας και της καινοτομίας) και «σκιαγραφεί» σκηνές και «συναισθήματα» από κάθε μία από τις τέσσερις εποχές. Έχει γραφεί ότι αυτό το έργο αποτελεί ένα εξαιρετικό δείγμα «περιγραφικής» μουσικής πριν τον 19ο αιώνα.
Ο Βιβάλντι έγραψε πάνω από 500 άλλα κονσέρτα. Περί τα 350 αφορούν ορχήστρα εγχόρδων και σόλο όργανα εκ των οποίων τα 230 αφορούν (ως σόλο όργανα) κονσέρτα για φαγκότο, τσέλο, όμποε, φλάουτο, viola d’amore, φλογέρα, λαούτο και μαντολίνο. Περί τα 40 αφορούν δύο σόλο όργανα και ορχήστρα εγχόρδων, ενώ περί τα 30 αφορούν τρία ή και περισσότερα όργανα και ορχήστρα εγχόρδων.
Εκτός από 46 όπερες, ο Βιβάλντι επίσης συνέθεσε σε μεγάλη κλίμακα και θρησκευτική χορωδιακή μουσική. Άλλα έργα του αφορούν συμφωνίες, περίπου 90 σονάτες και μουσική δωματίου.
Κάποιες σονάτες για φλάουτο, τέλος, όπως η Il Pastor Fido που είχαν αποδοθεί εσφαλμένα στον Βιβάλντι, ανακαλύφθηκε ότι στην πραγματικότητα τις είχε συνθέσει ο Nicolas Chédeville.
Εκλογικό μέτρο
Με τον όρο εκλογικό μέτρο χαρακτηρίζεται ο υπολογισμός του αριθμού των βουλευτικών εδρών της Βουλής που κατανέμονται σε (ή αντιπροσωπεύουν την) κάθε εκλογική περιφέρεια.
Ως μέτρο - αριθμός, τούτο αποτελεί το πηλίκο της διαίρεσης του συνολικού αριθμού των δημοτών της επικράτειας, αριθμός που λαμβάνεται από την επίσημη τελευταία απογραφή πληθυσμού, δια του συνολικού αριθμού των βουλευτικών εδρών οι οποίες και κατανέμονται στις εκλογικές περιφέρειες.
Στη συνέχεια το πηλίκο της διαίρεσης του αριθμού των δημοτών κάθε εκλογικής περιφέρειας, αριθμός που λαμβάνεται ομοίως από τους επίσημους καταλόγους της απογραφής πληθυσμού, δια του παραπάνω προσδιορισθέντος «εκλογικού μέτρου», αριθμού, αποτελεί τον αριθμό των βουλευτικών εδρών κάθε εκλογικής περιφέρειας.
Σύμφωνα με το ελληνικό εκλογικό σύστημα ο αριθμός των βουλευτικών εδρών που κατανέμονται στις εκλογικές περιφέρειες και λαμβάνεται υπόψη στον προσδιορισμό του εκλογικού μέτρου είναι ο αριθμός 285, σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα (Π.Δ.) υπό αριθμόν 8/2023 στο Φ.Ε.Κ. τεύχος Α΄, αριθμός φύλλου 16 στις 25 Ιανουαρίου 2023.
Ελληνική νομοθεσία
Σημειώνεται ότι ο αριθμός των Βουλευτών, των βουλευτικών εδρών και το βουλευτικό μέτρο, όπως αυτό υπολογίζεται στο ελληνικό εκλογικό σύστημα, ορίσθηκαν από το άρθρο 2 του Π.Δ. 351/2003 και του άρθρου 2 του Π.Δ. 96/2007 όπως φέρονται στην τελευταία κωδικοποίηση της σχετικής νομοθεσίας του 2ου άρθρου του Π.Δ. 26/2012 (Φ.Ε.Κ. 57Α΄/15.3.2012).
Παραπομπές
Μετρο
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1986
Το 51ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1986 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας, στην Καλογρέζα, στις 9 και 10 Αυγούστου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1986. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 19 Απριλίου στη Ρόδο ταυτόχρονα με το πρωτάθλημα μαραθωνίου ανδρών. Το πρωτάθλημα επτάθλου διεξήχθη στην Καβάλα, ενώ τα 10.000μ βάδην έγιναν στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία. Από τη χρονιά αυτή τα 3.000μ αντικαταστάθηκαν από τα 5.000μ.
Βαθμολογία
*.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1986 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
AT
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων AT ή At ή Α.Τ. ή ατ (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται έι-τι) μπορεί να αναφέρεται:
Κωνσταντίνος Δαγρές
Ο Κωνσταντίνος Δαγρές (1821 - 1898) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου
Η Μάχη του Γοργοποτάμου έγινε στις 25 Νοεμβρίου 1942 από αντιστασιακούς των οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, που συνεργάστηκαν υπό το συντονισμό Βρετανών πρακτόρων, εναντίον κυρίως ιταλικών και γερμανικών δυνάμεων που υπεράσπιζαν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή της γέφυρας, μια σημαντική επιτυχία της Αντίστασης που έδρασε ενωμένη. Ο στόχος της ήταν να αποκόψουν τον ανεφοδιασμό των γερμανικών δυνάμεων στη βόρειο Αφρική. Τελικά όμως είχε συμβολική σημασία, αφού η μάχη του Ελ Αλαμέιν είχε ήδη γίνει και η τύχη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Αφρική είχε πια καθοριστεί. Το 1982, με τον Νόμο 1285, η επέτειος της μάχης καθιερώθηκε ως ετήσιος πανελλαδικός εορτασμός της Εθνικής Αντίστασης.
Κωνσταντίνος Δαγρές
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Βρομοβρύση της Αμφείας στις αρχές Ιουλίου 1821. Πατέρας του ήταν ο Αθανάσιος Δαγρές. Με τον θάνατο του πατέρα του έμεινε ορφανός σε βρεφική ηλικία σαράντα ημερών.
Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου
Ο Γοργοπόταμος έχει συνδεθεί με την Εθνική Αντίσταση εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Στις 25 Νοεμβρίου του 1942 ενωμένες αντιστασιακές δυνάμεις του ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα και του ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη, με συντονισμό από Βρετανούς πράκτορες της οργάνωσης SOE, ανατίναξαν την σιδηροδρομική γέφυρα του Γοργοποτάμου. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος 86 αντάρτες του ΕΛΑΣ, 52 του ΕΔΕΣ και 14 Αγγλοι κομάντος, ενώ την γέφυρα υπερασπιζόταν μία φρουρά αποτελούμενη από εκατό Ιταλούς στρατιώτες και πέντε Γερμανούς, οι οποίοι διέθεταν βαρύ οπλισμό. Η επιχείρηση της γέφυρας του Γοργοποτάμου αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πράξεις αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Κωνσταντίνος Δαγρές
Βιογραφικά στοιχεία
Έμαθε τα πρώτα γράμματα στον ιερέα του χωριού του χωρίς να συνεχίσει την εκπαίδευση του. Ωστόσο εξελίχθηκε σε δεινό ρήτορα.
Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου
Η καταστροφή της γέφυρας ήταν ένας από τους τρεις πιθανούς στόχους της αποστολής Χάρλινγκ (Operation Harling), που είχε σχεδιαστεί από το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Οι άλλοι στόχοι ήταν μία από τις γέφυρες Παπαδιάς, Ασωπού. Η ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας του Ασωπού έγινε τον Ιούνιο του 1943 μόνο από βρετανούς αξιωματικούς, με επικεφαλής τον Νεοζηλανδό λογαχό Στοτ. Για την αποστολή Harling έπεσαν με αλεξίπτωτα δύο ομάδες στα τέλη Σεπτεμβρίου και μία ομάδα τον Οκτώβριο. Ηγέτες της αποστολής ήταν ο συνταγματάρχης Έντι Μάγιερς και ο ταγματάρχης Κρις Γουντχάους, οι οποίοι ήλθαν σε επαφή πρώτα με τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη και στη συνέχεια με τον ΕΔΕΣ και τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Στις 12 Νοεμβρίου ο Ναπολέων Ζέρβας επικοινώνησε με τον Άρη Βελουχιώτη του ΕΛΑΣ. Συναντήθηκαν στη Βίνιανη στις 14 του μηνός, όπου του ζήτησε να συμμετάσχει στην επιχείρηση, ώστε να περαστεί το μήνυμα της συνεργασίας των αντιστασιακών δυνάμεων. Ο δύσπιστος αρχικά Βελουχιώτης, έπειτα από αρκετή ώρα, συμφώνησε και το βράδυ της 25ης προς 26η Νοεμβρίου έγινε η επίθεση για την κατάληψη της γέφυρας και στη συνέχεια η ανατίναξή της.
Κωνσταντίνος Δαγρές
Βιογραφικά στοιχεία
Εκλέχτηκε βουλευτής Καλαμών το 1851, και από τότε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής. Διετέλεσε για μεγάλο διάστημα Νομάρχης και Διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών.
Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου
Νάρκη στο Γοργοπόταμο
Στις 29 Νοεμβρίου του 1964 περίπου 10.000 άτομα, κυρίως οπαδοί της Αριστεράς, συγκεντρώθηκαν στη σιδηροδρομική γέφυρα του Γοργοπόταμου, προκειμένου να παραστούν στην τελετή για τα 22 χρόνια από την ανατίναξή της από Βρετανούς κομάντος σε συνεργασία με δυνάμεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ. Η τελετή ήταν επεισοδιακή, καθώς αποδοκιμάστηκαν αξιωματικοί και πολιτικοί της Δεξιάς. Μετά την αναχώρηση των επισήμων και ενώ αποχωρούσε το πλήθος, η έκρηξη μίας νάρκης σκόρπισε τον θάνατο. Απολογισμός 13 νεκροί (ανάμεσά τους κι ένα κοριτσάκι 12 ετών, η Κική Λιακοπούλου από τον Δομοκό). Οι τραυματισμένοι έφτασαν τους 51, πολλοί ήταν σοβαρά, ενώ φέρετρα μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Λαμίας για να εναποτεθούν σ' αυτά οι νεκροί. Το πόρισμα των ανακριτικών αρχών μιλούσε για έκρηξη παλιάς αμερικανικής νάρκης του τύπου που εχρησιμοποιείτο από το στρατό κατά τον Εμφύλιο, η οποία είχε τοποθετηθεί εκεί πριν από πολύ καιρό. Ωστόσο στα χρόνια που ακολούθησαν δεν εξασθένησαν οι υποψίες περί εσκεμμένης ενέργειας.
Κωνσταντίνος Δαγρές
Βιογραφικά στοιχεία
Έγινε πληρεξούσιος στις Εθνικές Συνελεύσεις και αγωνίστηκε με αυταπάρνηση υπέρ των λαϊκών ελευθεριών.
Επί Όθωνος ήταν από τους πρώτους που υπεράσπιζαν την ιδέα της μεταπολίτευσης. Σε κλήρωση που έγινε του ανατέθηκε ο φόνος του βασιλιά. Αρνήθηκε όμως, θεωρώντας την δολοφονία άνομη και άνανδρη πράξη και όχι αντάξια των αγωνιστών που πολεμούν με θεμιτά μέσα.
Απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου 1898.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Καλαμάτας
Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γοργοπόταμος Γοργοπόταμος Κατηγορία:Ιταλική κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:1942 Κατηγορία:Μάχες βρετανικού στρατού Κατηγορία:Σαμποτάζ
Σταθερός όρος
Στα μαθηματικά, σταθερός όρος μίας αλγεβρικής παράστασης είναι ένας όρος ο οποίος δεν περιέχει κάποια μεταβλητή. Αφού δεν περιέχει κάποια μεταβλητή σε αυτό τον όρο, σημαίνει ότι έχει την ίδια (σταθερή) τιμή, η οποία δεν εξαρτάται από τις τιμές των μεταβλητών. Για παράδειγμα, στις παρακάτω παραστάσεις ο σταθερός όρος επισημαίνεται με κόκκινο: Μία αλγεβρική παράσταση μπορεί να έχει παραπάνω από έναν σταθερό όρο, π.χ.,
Ένα πολυώνυμο γραμμένο σε κανονική μορφή έχει το πολύ έναν σταθερό όρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλγεβρα Κατηγορία:Πολυώνυμα
Νουρ Χασάν Χουσεΐν
Ο Νουρ Χασάν Χουσεΐν Αμπντί (Nur Hassan Hussein Abdi, 1938-2020) ήταν πολιτικός, που θήτευσε ως πρωθυπουργός της Σομαλίας από το 2007 ως το 2009. Ήταν περισσότερο γνωστός στο λαό ως Nur Adde,
Πολιτική καριέρα
Σπούδασε Νομικά και Οικονομικό Δίκαιο στα Πανεπιστήμια του Μογκαντίσου και της Ρώμης. Την περίοδο της πρωθυπουργίας του ήταν Γενικός Γραμματέας της Ερυθράς Ημισελήνου στη Σομαλία (SRCS).
Στις 22 Νοεμβρίου 2007 διορίστηκε από τον πρόεδρο Αμπντουλάχι Γιουσούφ Αχμέτ στην πρωθυπουργία. Διαδέχθηκε τον Αλί Μοχάμετ Γκεντί, ο οποίος είχε παραιτηθεί στις 29 Οκτωβρίου. Προσωρινά την πρωθυπουργία στο διάστημα από την παραίτηση του Γκεντί ως το διορισμό του Νουρ Χασάν Χουσεΐν στην πρωθυπουργία, άσκησε ο Σαλίμ Αλιγιάου Ιμπράου.
Ο διορισμός του Χουσεΐν στην πρωθυπουργία εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο στις 24 Νοεμβρίου 2007 με σχεδόν καθολική πλειοψηφία.
Καθαίρεση
Στις 14 Δεκεμβρίου 2008 ο πρόεδρος Αχμέτ καθαίρεσε το Νουρ Χασάν Χουσεΐν, επειδή απέτυχε να αποκαταστήσει την ασφάλεια στη χώρα του. Η σχετική δήλωση έγινε από τον ίδιο τον πρόεδρο στο Κοινοβούλιο, το οποίο στις 15 Δεκεμβρίου έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Παρ' όλ' αυτά, νέος πρωθυπουργός διορίστηκε, στις 16 Δεκεμβρίου, ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Μοχάμεντ Μοχάμουντ Γκουλέντ Γκαγκμοντέρ. Στις 24 Δεκεμβρίου ο Γκουλέντ ανακοίνωσε την παραίτησή του και ο Χουσεΐν τον συνεχάρη, τονίζοντας ότι είχε κάνει το σωστό βήμα. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ομάρ Αμπντιρασίντ Αλί Σαρμάρκε.
Θάνατος
Την 1η Απριλίου 2020, στη διάρκεια της πανδημίας κορονοϊού, ο Χουσεΐν απεβίωσε στο Λονδίνο από COVID-19. Ήταν 83 ετών.
Παραπομπές
Χουσειν
Τηλεόραση της Ρουμανίας
Η Τηλεόραση της Ρουμανίας (ρουμανικά: Societatea Română de Televiziune, TVR, ) είναι η δημόσια τηλεόραση της Ρουμανίας. Σε όλη τη Ρουμανία υπάρχει μετάδοση.
Κανάλια
Τα κανάλια είναι 7 και είναι τα εξής:
TVR1
Είναι το πρώτο και το πιο κύριο κανάλι τής Ρουμανίας. Άρχισε να εκπέμπει στις 31 Δεκεμβρίου του 1956. Το πιο σημαντικό πρόγραμμα είναι το Jurnalul TVR που μεταδίδει τής ειδήσεις και τα τρέχοντα θέματα. Το 1989, το κανάλι μετέδωσε τη Ρουμανική επανάσταση ξεκινώντας από την τελευταία ομιλία του Νικολάε Τσαουσέσκου.
TVR2
Το TVR2 είναι το δεύτερο κανάλι της Ρουμανίας. Άρχισε να εκπέμπει στις 2 Μαΐου του 1968,είναι γνωστό ως Πρόγραμμα 2. Το κανάλι είναι διαθέσιμο σε όλη τη χώρα αλλά και στη Μολδαβία μέσω καλωδιακής τηλεόρασης.
TVR3
Είναι το έκτο κατά σειρά κανάλι τής Ρουμανίας το οποίο άρχισε να μεταδίδει από τις 10 Οκτωβρίου του 2008. Πρόκειται για ένα κανάλι γενικού περιεχομένου, πού έχει στόχο τις περιφέρειες της Ρουμανίας. (Βουκουρέστι, Cluj, Κραϊόβα, Ιάσιο, Τίργκου Μούρες και Τιμισοάρα).
TVR HD
Είναι το HD κανάλι τής Ρουμανίας το οποίο μεταδίδει επιλεγμένα προγράμματα από τα πρώτα τρία κανάλια τής Ρουμανικής Τηλεόρασης.Άρχισε να εκπέμπει στις 10 Οκτωβρίου 2008.Μεταδίδει αθλητικούς αγώνες και Formula 1 αλλά και άλλα προγράμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμανία Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί
Κιθ Μίτσελ
Ο Κιθ Μίτσελ (Keith Claudius Mitchell, 1946-) είναι πολιτικός από τη Γρενάδα, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τον Φεβρουάριο του 2013 έως το 2022. Ήταν επίσης πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από τις 22 Ιουνίου του 1995 ως τις 9 Ιουλίου 2008.
Εκπαίδευση και αθλητισμός
Γεννήθηκε στην κοινότητα Μπριζάν του Σεντ Τζορτζ στις 12 Νοεμβρίου 1946. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Δυτικών Ινδιών και απέκτησε μπάτσελορ στα Μαθηματικά και στη Χημεία (1971). Απέκτησε επίσης μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης από το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ το 1975 και διδακτορικό τίτλο στα Μαθηματικά και στη Στατιστική από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο το 1979.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις γενικές εκλογές του 1984 στην περιφέρεια Σεντ Τζόρτζις Νορθ και έκτοτε εκλέγεται συνεχώς. Εξελέγη στην ηγεσία του Νέου Εθνικού Κόμματος (NNP) τον Ιανουάριο του 1989, επικρατώντας του πρωθυπουργού Χέρμπερτ Μπλέιζ. Συνακόλουθα ο Μπλέιζ απέλυσε τον Μίτσελ από υπουργό Δημοσίων Έργων και Επικοινωνιών στις 21 Ιουλίου 1989.
Πρωθυπουργία
Η πρώτη πρωθυπουργία του Μίτσελ ξεκίνησε το 1995, μετά τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές εκείνης της χρονιάς (20 Ιουνίου), στις οποίες το κόμμα του κέρδισε τις 8 από τις συνολικά 15 έδρες της Βουλής. Επεδίωξε τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών με την Κούβα. Μέλημα του Μίτσελ όταν έγινε πρωθυπουργός ήταν η βελτίωση του οδικού δικτύου, με την κατασκευή νέων δρόμων. Επίσης, μερίμνησε για την κατασκευή εθνικού σταδίου, με προορισμό τη διοργάνωση αθλητικών γεγονότων.
Το 1999 αντιμετώπισε κρίση, καθώς πολλοί βουλευτές του προσχώρησαν στο αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Εργατικό Κόμμα της Γρενάδας. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του Μίτσελ κατέρρευσε. Ωστόσο, στις εκλογές εκείνης της χρονιάς που διεξήχθησαν επτά μόλις εβδομάδες μετά την πτώση της κυβέρνησης, το κόμμα του κατέλαβε όλες τις έδρες (συνολικά 15) πετυχαίνοντας συντριπτική νίκη.
Εκλογική ήττα 2008
Στις 8 Ιουλίου του 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Γρενάδα. Στις εν λόγω εκλογές το αντιπολιτευόμενο Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο κέρδισε 11 έδρες έναντι μόνο 4 για το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα. Ως αποτέλεσμα, ο Τίλμαν Τόμας αντικατέστησε στην πρωθυπουργία τον Κιθ Μίτσελ και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 9 Ιουλίου του 2008.
Νέα εκλογική νίκη 2018
Ο Μίτσελ παρέμεινε πρωθυπουργός μετά τη νίκη του κυβερνώντος Νέου Εθνικού Κόμματος στις εκλογές του 2018. Το κυβερνών Νέο Εθνικό Κόμμα κέρδισε ξανά όλες τις έδρες του Κοινοβουλίου, συνολικά 15, πετυχαίνοντας την δεύτερη συνεχή σαρωτική νίκη, μετά τη νίκη στις εκλογές του 2013.
Εκλογές 2022 και Αρχηγός Αντιπολίτευσης
Τον Ιούνιο του 2022 ο Μίτσελ προκήρυξε πρόωρες γενικές εκλογές. Το Νέο Εθνικό Κόμμα του ηττήθηκε από το Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο του Ντίκον Μίτσελ, κερδίζοντας μόνο 6 έδρες έναντι 9 για το NDC. Συνακόλουθα ο Μίτσελ έγινε αρχηγός της Αντιπολίτευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γρενάδας
Πατραϊκός
Το όνομα Πατραϊκός μπορεί να αναφέρεται στα:
Αγία Κυριακή
Η ονομασία Αγία Κυριακή μπορεί να αναφέρεται:
στην Αγία:
στα τοπωνύμια:
επίσης στην:
Αγια Κυρι
Κάστρο του Λανζαί
To Κάστρο του Λανζαί (γαλλικά: Château de Langeais) είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο στην περιοχή Αντρ-ε-Λουάρ της Γαλλίας. Κτίστηκε σε ένα ακρωτήριο, που δημιουργήθηκε στη μικρή κοιλάδα του ποταμού Ρουμέρ, στο άνοιγμα της κοιλάδας του Λουάρ, μεταξύ Σωμύρ και Τουρ. Ιδρύθηκε το 992 από τον Φούλκωνα Γ΄ κόμη του Ανζού και σύντομα επιτέθηκε σε αυτό ο Όντο Α΄ κόμης του Μπλουά. Έπειτα από την ανεπιτυχή επίθεση, κτίστηκε ο πέτρινος κεντρικός πύργος, τώρα κατεστραμμένος. Είναι ένα από τα πρώτα χρονολογημένα δείγματα πέτρινου κεντρικού πύργου (keep). Το κάστρο πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς δύο φορές ακόμη το διάστημα 994-996. Κατά τη σύγκρουση μεταξύ των κομήτων του Ανζού και του Μπλουά, το κάστρο άλλαξε χέρια αρκετές φορές και το 1038 ο Φουλκ Γ΄ κατέλαβε πάλι το κάστρο.
Αφού καταστράφηκε κατά την περίοδο του Εκατονταετούς Πολέμου, ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας (1461-83) ξαναέκτισε το κάστρο του Λανζαί σε αυτό που τώρα είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα ύστερης μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής. Είναι ιδιαιτέρως γνωστό για τις μνημειώδεις και πολύ διακοσμημένες καπνοδόχες του. Ανακαινισμένο στα τέλη του 19ου αι., το κάστρο του Λανζαί περιήλθε στον έλεγχο του Ιδρύματος της Γαλλίας, που κατέχει την ιδιοκτησία σήμερα. Συναριθμήται στα ιστορικά Μνημεία από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού και είναι ανοικτό στο κοινό.
Δείτε επίσης
Λανζαι
BE
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων ΒΕ ή Be και ΒΕ ή βε μπορεί να αναφέρεται:
Βραβεία Γκράμι του 1994
Βραβεία Γκράμι του 1994
Νικητές των Βραβείων:
David Foster (παραγωγός) & Whitney Houston για το "I Will Always Love You"
Babyface, BeBe Winans, David Cole, David Foster, L.A. Reid, Narada Michael Walden, Robert Clivilles (παραγωγοί) & Whitney Houston για το The Bodyguard - Original Soundtrack Album
Alan Menken & Tim Rice (τραγουδοποιοί) για το "A Whole New World (Aladdin's Theme)" σε ερμηνεία Peabo Bryson & Regina Belle
Toni Braxton
Εναλλακτική Μουσική
U2 για το Zooropa
Blues
B. B. King για το Blues Summit
Buddy Guy για το Feels Like Rain
Παιδικά
Alan Menken, Tim Rice (παραγωγοί) & διάφοροι καλλιτέχνες για το Aladdin - Original Motion Picture Soundtrack
Deborah Raffin, Michael Viner (παραγωγοί) & Audrey Hepburn για το Audrey Hepburn's Enchanted Tales
Κλασική Μουσική
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας)& the Chicago Symphony Orchestra για το Bartók: The Wooden Prince
Arleen Auger για το The Art of Arleen Auger (Works of Larsen, Purcell,,Schumann, Mozart)
James Levine (διευθυντής ορχήστρας), Anne-Sophie Mutter & the Chicago Symphony Orchestra for Berg: Violin Concerto/Rihm: Time Chant
John Browning για το Barber: The Complete Solo Piano Music
Elliott Carter (Συνθέτης), Oliver Knussen (διευθυντής ορχήστρας) & the London Symphony Orchestra for Carter: Violin Concerto
Karl-August Naegler (παραγωγός), Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας), John Aler, John Tomlinson & the Chicago Symphony Orchestra & Chorus για το Bartók: The Wooden Prince & Cantata Profana
Σύνθεση και Διευθέτηση
Kenny G (Συνθέτης) για το "Forever in Love"
Alan Menken & Tim Rice (τραγουδοποιοί) για το "A Whole New World (Aladdin's Theme)" σε ερμηνεία Regina Belle & Peabo Bryson
Alan Menken (Συνθέτης) για το Aladdin σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Dave Grusin (διευθετητής) για το "Mood Indigo"
David Foster & Jeremy Lubbock (διευθετητές) για το "When I Fall in Love" σε ερμηνεία Céline Dion & Clive Griffin
Κάντρι Μουσικής
Mary Chapin Carpenter για το "Passionate Kisses"
Dwight Yoakam για το "Ain't That Lonely Yet"
Brooks & Dunn για το "Hard Workin' Man"
Linda Davis & Reba McEntire για το "Does He Love You"
Asleep at the Wheel, Chet Atkins, Eldon Shamblin, Johnny Gimble, Marty Stuart, Reuben "Lucky Oceans" Gosfield & Vince Gill για το "Red Wing"
Lucinda Williams (τραγουδοποιός) για το "Passionate Kisses" σε ερμηνεία Mary Chapin Carpenter
The Nashville Bluegrass Band για το Waitin' για το the Hard Times to Go
Folk
The Chieftains για το The Celtic Harp
Nanci Griffith για το Other Voices/Other Rooms
Gospel
Steven Curtis Chapman για το The Live Adventure
dc Talk για το Free at Last
Shirley Caesar για το Stand Still
The Winans για το All Out
Kathy Mattea για το Good News
Carol Cymbala (διευθυντής χορωδίας) για το Live...We Come Rejoicing σε ερμηνεία the Brooklyn Tabernacle Choir
Ιστορικά
Michael Lang & Phil Schaap (παραγωγοί) για το The Complete Billie Holiday on Verve 1945-1959
Τζαζ
Joe Henderson για το "Miles Ahead"
Joe Henderson για το So Near, So Far (Musings για το Miles)
Miles Davis & Quincy Jones για το Miles and Quincy Live at Montreux
Natalie Cole για το Take a Look
Pat Metheny Group για το The Road to You
Latin
Λουίς Μιγκέλ για το Aries
Γκλόρια Εστέφαν για το Mi Tierra
Σελίνα για το Live
Μουσικής Παράστασης
George Martin (παραγωγός), Pete Townshend (Συνθέτης & στιχουργός) & οι αρχικοί συντελεστές για το The Who's Tommy
Βιντεοκλίπ
Prudence Fenton ( παραγωγός), Stephen Johnson (σκηνοθέτης) & Peter Gabriel για το "Steam"
Julie Fong ( παραγωγός), Doug Nichol (σκηνοθέτης) & Sting για το Ten Summoner's Tales
New Age
Paul Winter Consort για το Spanish Angel
Συσκευασία και Σημειώσεις
David Lau (σχεδιαστής) για το The Complete Billie Holiday on Verve 1945-1959 σε ερμηνεία Billie Holiday
Buck Clayton, Joel E. Siegel & Phil Schaap (συγγραφείς σημειώσεων) για το The Complete Billie Holiday on Verve 1945-1959 σε ερμηνεία Billie Holiday
Polka
Walter Ostanek για το Accordionally Yours σε ερμηνεία Walter Ostanek & His Band
Ποπ
Whitney Houston για το "I Will Always Love You"
Sting για το "If I Ever Lose My Faith in You"
Peabo Bryson & Regina Belle για το "A Whole New World (Aladdin's Theme)"
Branford Marsalis & Bruce Hornsby για το "Barcelona Mona"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Hugh Padgham (μηχανικός ήχου) για το Ten Summoner's Tales σε ερμηνεία Sting
Rainer Maillard (μηχανικός ήχου), Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra & Chorus για το Bartók: The Wooden Prince & Cantata Profana
R&B
Ray Charles για το "A Song for You"
Sade για το "No Ordinary Love"
Janet Jackson, Jimmy Jam & Terry Lewis (τραγουδοποιοί) για το "That's the Way Love Goes" σε ερμηνεία Janet Jackson
Rap
Dr. Dre για το "Let Me Ride"
Digable Planets για το "Rebirth of Slick (Cool Like Dat)"
Reggae
Inner Circle για το Bad Boys
Rock
Meat Loaf για το "I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)"
Aerosmith για το "Livin' on the Edge"
Steve Vai για το "Sofa"
Stone Temple Pilots για το "Plush"
Ozzy Osbourne για το "I Don't Want to Change the World"
David Pirner (τραγουδοποιός) για το "Runaway Train" σε ερμηνεία Soul Asylum
Προφορικός Λόγος
Maya Angelou για το On the Pulse of Morning
George Carlin για το Jammin' in New York
Trad Ποπ
Tony Bennett για το Steppin' Out
Παγκόσμια
V. M. Bhatt & Ry Cooder για το A Meeting by the River
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Μάρκους Έρικσον
Ο Μάρκους Έρικσον (Σουηδ:Marcus Ericsson, γενν. στην Κούμλα της Σουηδίας στις 2 Σεπτεμβρίου του 1990), είναι Σουηδός οδηγός αγώνων, ο οποίος το 2014 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 με την Κέιτερχαμ Φόρμουλα 1. Είναι ο πρώτος Σουηδός που μετέχει στο συγκεκριμένο Πρωτάθλημα μετά το 1991. Το 2022 κατέκτησε το Ράλι Ιντιανάπολις 500.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κούμλα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1990. Το ντεμπούτο του στους αγώνες των μηχανοκίνητων σπορ το έκανε το 2007 και συγκεκριμένα στη Βρετανική Φόρμουλα BMW όπου πήρε τον τίτλο με την ομάδα Φόρτεκ Μότορσπορτ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στη Βρετανική Φόρμουλα 3 και αφού τερμάτισε σαν ένας από τους κορυφαίους ρούκι σ' αυτήν την κατηγορία, ο Έρικσον έστρεψε την προσοχή του στην Ιαπωνική Φόρμουλα 3, όπου κέρδισε το Πρωτάθλημα από τον πρώτο χρόνο συμμετοχής του. Το 2010 πήγε στο GP2 series. Το 2014 πήγε στην  Chaterham όπου δεν οδηγούσε καλά κι έφυγε. Είχε teammate τον Γιαπωνέζο οδηγό Καμούι Κομπαγιάσι. Το 2015 πήγε στην Sauber και οδήγησε καλά αφού ή ομάδα πήρε συνολικά 36 βαθμούς και μάλιστα είχε teammate τον Βραζιλιάνο οδηγό Φελίπε Νασρ.
Τον Μάιο του 2022 κέρδισε το Indianapolis 500 και έγινε ο δεύτερος Σουηδός που πέτυχε κάτι τέτοιο, μετά τον Κένι Μπρακ το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Καλισότα
Η Καλισότα (αγγλικά: Calisota) είναι φανταστική πολιτεία των Η.Π.Α., ένα από τα επινοήματα τού Καρλ Μπαρκς στις ιστορίες του. Στην Καλισότα είναι κτισμένη η Λιμνούπολη, η πόλη που κατοικούν ο Ντόναλντ Ντακ με τα ανίψια του, ο Σκρουτζ Μακ Ντακ και οι άλλοι χαρακτήρες της Ντίσνεϊ. Εκεί βρίσκεται και η Χινούπολη, η αντίζηλη πόλη της Λιμνούπολης, όπως και το Μίκυ Σίτι, η πόλη που κατοικεί ο Μίκυ Μάους. Ο Καρλ Μπαρκς την αναφέρει μία και μοναδική φορά, χωρίς να δώσει περισσότερες πληροφορίες. Οι φανατικοί αναγνώστες των ιστοριών του έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για το που θα μπορούσε να είναι η πολιτεία αυτή. Έτσι οι διάδοχοί του, όπως ο Ντον Ρόσα, έδωσαν περισσότερες πληροφορίες βασιζόμενοι στη θέση που θα μπορούσε να ήταν η Λιμνούπολη και όλες οι άλλες τοποθεσίες, όπως τις είχε φανταστεί ο Καρλ Μπάρκς.
Η ονομασία
Πιθανότατα ο Καρλ Μπάρκς επινόησε το όνομα χωρίς πολύ σκέψη. Οι θαυμαστές του όμως αναρωτήθηκαν τι θα μπορούσε να ήταν αυτό που τον έκανε να σκεφτεί το συγκεκριμένο όνομα. Μία απάντηση είναι ότι η ονομασία έχει προέλεθει από ανάμιξη των ονομάτων των πολιτειών Καλι-φόρνια (37°N, -120°W) και Μιννε-σότα (46°N, -94°W) των Η.Π.Α., δηλαδή Καλι-σότα, αφού ο εμπνευστής της είχε ζήσει και στις δύο πόλεις και τις ήξερε καλά. Επιπλέον επειδή η Καλιφόρνια είναι παραθαλάσσια πολιτεία και η Μιννεσότα ορεινή, η φανταστική Καλισότα, που θα ήταν συνδυασμός τους, θα ταίριαζε σε οποιοδήποτε φυσικό περιβάλλον παρουσίαζε στις ιστορίες του.
Μια άλλη εκδοχή είναι να εμπνεύστηκε από την πόλη Καλιστόγκα (Calistoga) (38.58139°N, -122.58278°W) της Καλιφόρνια που βρίσκεται βόρεια του Σαν Φρανσισκο και κοντά στις δυτικές ακτές των Η.Π.Α. Η πόλη αυτή απέχει μόνο 820 χλμ (510 μίλια), περίπου 8 ώρες, από την πόλη Σαν Τζασίντο (San Jacinto) όπου κατοικούσε ο Μπάρκς το 1952. Πολύ πιθανό να την γνώριζε και από την παράφραση του ονόματός της να προέκυψε η Καλισότα. εναλλ.=Eπειδή η Καλιφόρνια είναι παραθαλάσσια πολιτεία και η Μιννεσότα ορεινή, η φανταστική Καλισότα, που θα ήταν συνδυασμός τους, θα ταίριαζε σε οποιοδήποτε φυσικό περιβάλλον παρουσίαζε στις ιστορίες του ο Καρλ Μπαρκς.|μικρογραφία|Επειδή η Καλιφόρνια είναι παραθαλάσσια πολιτεία και η Μιννεσότα ορεινή, η φανταστική Καλισότα, που θα ήταν συνδυασμός τους, θα ταίριαζε σε οποιοδήποτε φυσικό περιβάλλον παρουσίαζε στις ιστορίες του ο Καρλ Μπαρκς.
Καρλ Μπαρκς
Αρχικά ο Καρλ Μπαρκς τοποθετούσε την κατοικία των Ντακ στην πόλη Μπέρμπανκ (34.18028°N, -118.32833°W) κοντά στο Λος Άντζελες στη νότια Καλιφόρνια όπου ήταν και οι εγκαταστάσεις της Ντίσνεϊ (Disney). Το 1944, στην ιστορία του «Παιχνίδια στο χιόνι», το χειμερινό σενάριο δεν ταίριαζε με το ζεστό κλίμα του Λος Άντζελες. Έτσι αργότερα σε μια άλλη ιστορία του, το 1944, για πρώτη φορά αναφέρει πως η κατοικία των Ντακ βρίσκεται στην Λιμνούπολη.
Τον Σεπτέμβριο του 1952, για πρώτη και μοναδική φορά, αναφέρει την Καλισότα, την πολιτεία των Η.Π.Α., όπου είναι κτισμένη η Λιμνούπολη. Η αναφορά γίνεται στην ιστορία του «The Gilden Man» στο περιοδικό «Four Color Comics». Σε ένα από τα καρέ της ιστορίας αναφέρει την διεύθυνση «''Λεωφόρος Μάλλαρντ αρ. 45, Λιμνούπολη, Καλισότα''».
Ένα άλλο στοιχείο για την Καλισότα το έχουμε από την ιστορία «The Seven Cities of Cibola» που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1954. Εκεί μας παρουσιάζεται η Λιμνούπολη να είναι σε πολύ μικρή απόσταση από την έρημο Σονόρα.
Τυφέκιο εφόδου
Το τυφέκιο εφόδου είναι ένα είδος όπλου χειρός που χρησιμοποιεί ένα ενδιάμεσο φυσίγγιο και ένα αποσπώμενο γεμιστήρα. Τέτοια τυφέκια χρησιμοποιούνται σήμερα στις περισσότερες σύγχρονες ένοπλες δυνάμεις. Παραδείγματα τέτοιων τουφεκιών είναι το Sturmgewehr 44, το AK-47 και το M16.
Καλισότα
Καρλ Μπαρκς
Τον Αύγουστο του 1953 ο Καρλ Μπαρκς παρουσίασε και έναν χάρτη των ακτογραμμών της Καλισότα στην ιστορία «Some Heir Over the Rainbow». Οι φανταστικές ακτογραμμές τις Καλισότα μοιάζουν πολύ με τις πραγματικές της βόρειας Καλιφόρνιας και πιό συγκεκριμένα η Λιμνούπολη φαίνεται να αντιστοιχεί στην πραγματική πόλη Γιουρίκα στην βόρεια Καλιφόρνια (40.80194°N, -124.16361°W).
Τυφέκιο εφόδου
Οι Γερμανοί, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το σημαντικότερο από αυτά τα γερμανικά επιθετικά τυφέκια ήταν το Sturmgewehr 44, το οποίο οι Γερμανοί παρήγαγαν σε μεγάλες ποσότητες. Εκτιμάται ότι είχαν κατασκευάσει περίπου μισό εκατομμύριο κομμάτια.
Καλισότα
Καρλ Μπαρκς
Σε μια συνεντευξή του ο Μπαρκς είχε πει για την τοποθεσία και το μέγεθος της Λιμνούπολης:«Άλλαζε σε κάθε ιστορία. Άλλοτε ήταν ένα χωριό και άλλοτε μιά μεγάλη πόλη. Άλλοτε μιά πόλη στον ωκεανό και άλλοτε μιά πόλη στην έρημο. Ήταν οπουδήποτε την χρειαζόμουν...».
Τυφέκιο εφόδου
Ορισμός
Σύμφωνα με ένα ακριβή ορισμό, ένα πυροβόλο όπλο πρέπει να έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά για να θεωρηθεί ως επιθετικό τυφέκιο:
Καλισότα
Καρλ Μπαρκς
Πάντως όπως και να έχει η Καλισότα εντοπίζεται από τους θαυμαστές του Μπάρκς κάπου μεταξύ Καλιφόρνιας και Όρεγκον. εναλλ.=Η Καλισότα εντοπίζεται από τους θαυμαστές του Μπάρκς κάπου μεταξύ Καλιφόρνιας και Όρεγκον.|μικρογραφία|Η Καλισότα εντοπίζεται από τους θαυμαστές του Μπάρκς κάπου μεταξύ [[Καλιφόρνια|Καλιφόρνιας και Όρεγκον.]]
Τυφέκιο εφόδου
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυφέκια
Καλισότα
Ντον Ρόσα
Αργότερα ο Ντον Ρόσα, θαυμαστής και συνεχιστής του Καρλ Μπαρκς, δίνει στις ιστορίες του περισσότερα στοιχεία για την Καλισότα. Μάλιστα προσπαθεί οι ιστορίες του να φαίνονται περισσότερο αληθοφανείς και συνεπείς, σε αντίθεση με αυτές του Καρλ Μπαρκς, οι οποίες ήταν πιό αόριστες και σε κάποια σημεία δεν ταίριαζαν στην συνολική εικόνα του φανταστικού έργου του.
Ο Ντον Ρόσα παρουσιάζει τις ιστορίες του πιό αληθοφανείς, εμπνεόμενος από πραγματικά ιστορικά γεγονότα, τα οποία «δένει» με προηγούμενες ιστορίες του Καρλ Μπαρκς. Για παράδειγμα παρουσιάζει στην ιστορία του «His Majesty, McDuck» το 1989, τον θαλασσοπόρο Φράνσις Ντρέικ (1540 - 1596) σαν ανθρωπόμορφο παπί. Στην ιστορική πραγματικότητα ο Φράνσις Νρέικ είχε πλεύσει στις ακτές της Καλιφόρνια. Στην ιστορία του, ο Ντον Ρόσα αναφέρει ότι ο θαλασσοπόρος δημιούργησε στρατιωτική αποικία που έφερε το όνομά του το 1579, η οποία το 1818 ονομάστηκε Λιμνούπολη από τον φανταστικό ήρωα Κορνήλιο Κούτ, τον οποίο πρώτος είχε παρουσιάσει ο Καρλ Μπαρκς. Μέσα από ιστορικά γεγονότα ο Ντον Ρόσα επιβεβαιώνει την θέση της Καλισότα.
Η φανταστική γεωγραφία της Καλισότα
Δεν είναι γνωστό που βρίσκονται οι διάφορες περιοχές της Καλισότα. Γνωρίζοντας όμως ότι η Λιμνούπολη είναι παραθαλάσσια πόλη στις δυτικές ακτές των Η.Π.Α. μπορούμε να συμπεράνουμε ότι όλες οι άλλες περιοχές βρίσκονται βόρεια, νότια ή ανατολικά της Λιμνούπολης. Γενικά οι θέσεις των πόλεων και περιοχών μπορούν να προσδιοριστούν σε σχέση με την Λιμνούπολη.
Βιομηχανικές εγκαταστάσεις
Αν και στην Καλισότα υπάρχουν μεγάλες πόλεις όπως η Λιμνούπολη, πουθενά δεν αναφέρονται εγκαταστάσεις ηλεκτροπαραγωγής.
Ελληνικές εκδόσεις
Στην Ελλάδα η ιστορία τού Καρλ Μπαρκς «The Gilden Man», όπου αναφέρεται ή Καλισότα, έχει δημοσιευθεί τέσσερις φορές με τον τίτλο «Ο Χρυσός Γίγας».
Ενδεχομένως η διεύθυνση «''Λεωφόρος Μάλλαρντ αρ. 45, Λιμνούπολη, Καλισότα''» να μην έχει μεταφραστεί «πιστά» στις ελληνικές εκδόσεις της ιστορίας «The Gilden Man», οπότε και να μην αναφέρεται η «Καλισότα». Συγκεκριμένα στο τεύχος 193 τού περιοδικού ΚΟΜΙΧ στο πρώτο καρέ της σελίδας 38 μεταφράζεται «Λεωφόρος Βαλτονέρη 45, Λιμνούπολη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Φανταστικές τοποθεσίες
Ντάνιελ Ουίλιαμς
Ο Σερ Ντάνιελ Ουίλιαμς (Sir Daniel Charles Williams) ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης της Γρενάδας από το 1996 ως το 2008. Είναι παντρεμένος με 4 παιδιά. Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γρενάδα στις 4 Νοεμβρίου 1935. Ξεκίνησε την καριέρα του ως δάσκαλος σε σχολεία στη γενέτειρά του και έφτασε στο βαθμό του υποδιευθυντή. Τις δεκαετίες του 1950 και 1960 εργάστηκε στο Λονδίνο ως δημόσιος υπάλληλος. Το 1967 απέκτησε πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και δίπλωμα δικηγόρου (Barrister-at-Law Certificate) από το Συμβούλιο Νομικής Εκπαίδευσης στο Λονδίνο. Το 1969 άρχισε να δικηγορεί ιδιωτικά. Την περίοδο από το 1970 ως το 1974 διορίστηκε εισαγγελέας στην Αγία Λουκία και το 1974-84 εργάστηκε ξανά ως ιδιώτης.
Πολιτική καριέρα
Διετέλεσε Υπουργός Υγείας, Χωροταξίας και Περιβάλλοντος, επίσης Υπουργός επί Γυναικείων Υποθέσεων (1984-1987), Υπουργός Δικαιοσύνης και γενικός εισαγγελέας (1988-89). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 εξελέγη βουλευτής. Το 1990-1995 επέστρεψε στη δικηγορία ως ιδιώτης.
Εκστρατεία του Καυκάσου
Η Εκστρατεία του Καυκάσου, (24 Οκτωβρίου 1914 – 30 Οκτωβρίου 1918), μέρος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, αποτελείται από διάφορες ένοπλες συγκρούσεις, σε κεντρικό επίπεδο, μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Γερμανικής Αυτοκρατορίας εναντίον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στην αρχή, και στη συνέχεια με τη μετεξέλιξη αυτής, μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τη Σοβιετική Ένωση. Στα ιστορικά τμήματα αυτής της εκστρατείας περιλαμβάνονται επίσης ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1914–1917) και ο Τουρκοσοβιετικός πόλεμος (1917–1918), ο οποίος αποτελεί και τμήμα του Ρωσικού εμφυλίου πολέμου. Στις συγκρούσεις αυτές, σε περιφερειακό επίπεδο, εκτός από τους δυο μεγάλους πρωταγωνιστές θα συμπεριληφθούν αργότερα, η Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν (Azerbaijan Democratic Republic, 1918–1920, Αζερμπαϊτζάν), η Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας (First Republic of Armenia, 1918–1920, Αρμενία), η Δικτατορία της Κεντρικής Κασπίας και η Βρετανική Αυτοκρατορία, ως μέρος του θεάτρου επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η εκστρατεία του Καυκάσου εκτείνεται στις περιοχές, από το Νότιο Καύκασο ως τα Αρμενικά υψίπεδα, φτάνοντας ως την Τραπεζούντα, Μπιτλίς (Bitlis), Μους (Muş) και Βαν. Ο πόλεμος επί της ξηράς συνοδεύτηκε από ναυμαχίες μεταξύ του οθωμανικού και του ρωσικού ναυτικού στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.