cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι Συμφορές του Πολέμου
Τεχνική και ύφος
Η περιγραφή και η κατάδειξη της ασχήμιας της ζωής αποτελεί σύνηθες θέμα κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Ισπανικής τέχνης, από τους νάνους του Ντιέγκο Βελάσκεθ έως την Γκερνίκα (1937) του Πάμπλο Πικάσο. Σχολιάζοντας τις Συμφορές του Πολέμου, η βιογράφος Margherita Abbruzzese παρατηρεί ότι ο Γκόγια θέλει η αλήθεια να παρατηρηθεί ... και να παρουσιαστεί σε άλλους· συμπεριλαμβανομένων και αυτών που δεν επιθυμούν να τη δουν... Και οι τυφλοί στο πνεύμα παρατηρούν μόνο την επιφανειακή άποψη των πραγμάτων, επομένως αυτά τα επιφανειακά γνωρίσματα πρέπει να αλλοιωθούν και να παραμορφωθούν μέχρις ότου να κραυγάζουν αυτό που θέλουν να πουν. Αυτή η σειρά ακολουθεί μια ευρύτερη Ευρωπαϊκή παράδοση δημιουργίας έργων τέχνης που σχετίζονται με τον πόλεμο και τη διερεύνηση των επιπτώσεων της στρατιωτικής σύγκρουσης στις ζωές των πολιτών - κυρίως γνωστών στον Γκόγια μέσω χαρακτικών. Αυτή η παράδοση αντικατοπτρίζεται ιδιαίτερα σε Ολλανδικές απεικονίσεις του Ογδοηκονταετούς Πολέμου με την Ισπανία, και στα έργα Γερμανών ζωγράφων του 16ου αιώνα όπως ο Χανς Μπάλντουνγκ Γκριν. Πιστεύεται πως ο Γκόγια είχε ένα αντίγραφο μιας φημισμένης σειράς 18 χαρακτικών του Ζακ Καλό που είναι γνωστή ως Les Grandes Misères de la guerre (1633), που καταγράφουν το καταστροφικό αντίκτυπο του Τριακονταετούς Πολέμου του στρατού του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας στη Λωρραίνη.
Ο Γκόγια εγκαταλείπει τα χρώματα στη σειρά, πιστεύοντας ότι το φως και οι σκιάσεις παρέχουν μια πιο άμεση έκφραση της αλήθειας. Έγραψε,'' στην τέχνη δεν χρειάζεται το χρώμα. Δώσε μου ένα μολύβι και θα ζωγραφίσω το πορτραίτο σου''. Χρησιμοποιεί τη γραμμή όχι τόσο για να οριοθετήσει το σχήμα αλλά, σύμφωνα με την ιστορικό της τέχνης Αν Χόλαντερ, για να του δώσει ύπαρξη χαράσσοντάς το και μετά να το διασπάσει, όπως ένα αλλήθωρο, ημίτυφλο μάτι το αντιλαμβάνεται, για να δημιουργήσει διαστρεβλωμένα τρίμματα οπτικών ερεθισμάτων που τρεμουλιάζουν γύρω από γεγονότα που ο θεατής τα βλέπει μέσα σε μια αγωνιώδη βιασύνη... Αυτή η 'γραφική' σαφήνεια γίνεται πιο αιχμηρή όταν είναι πριονωτή. Η αμεσότητα της προσέγγισης ταιριάζει με την επιθυμία του να αποδώσει την πρωτόγονη πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Ο Γκόγια δεν είναι ο πρώτος που ασχολήθηκε με αυτό το θέμα· ο Ρέμπραντ επιζητούσε μια ανάλογη αμεσότητα, αλλά δεν είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει την ακουαντίνα. Ο Γουίλιαμ Μπλέικ και ο Χένρυ Φιούζελι, σύγχρονοι του Γκόγια, δημιούργησαν έργα με αντίστοιχο φανταστικό περιεχόμενο, αλλά όπως η Χόλαντερ σχολιάζει, αποσιώπησαν την αποκρουστική πλευρά τους με μια εξαίσια χρησιμοποιημένη γραμμικότητα...κλείνοντάς την ερμητικά στα ασφαλή οχυρά της ομορφιάς και του ρυθμού.
Στο βιβλίο σχετικά με τα χαρακτικά του Γκόγια που εξέδωσε το 1947, ο Άγγλος συγγραφέας Άλντους Χάξλεϋ παρατήρησε ότι τα έργα απεικονίζουν μια επαναλαμβανόμενη σειρά θεμάτων: σκοτεινές καμάρες, πιο μοχθηρές και από εκείνες του των Φυλακών του Πιρανέζι· στροφές δρόμων ως σκηνικά για την απανθρωπιά της ανισότητας των τάξεων· και λόφοι με νεκρούς, με ένα δέντρο να ξεχωρίζει κάποιες φορές το οποίο λειτουργεί ως αποθήκη ή αγχόνη διαμελισμένων πτωμάτων. ''Και η καταγραφή συνεχίζεται, με τη μία φρίκη μετά την άλλη, χωρίς να απαλύνονται από το μεγαλείο που άλλοι ζωγράφοι διέκριναν στον πόλεμο· επειδή, χαρακτηριστικά, ο Γκόγια ποτέ δεν απεικονίζει μία σύγκρουση, ποτέ δεν παρουσιάζει εντυπωσιακές μάζες στρατιωτών να προελαύνουν σε σειρές ή να αναπτύσσονται στη μάχη. Το μόνο που απεικονίζει είναι οι συμφορές και οι αθλιότητες του πολέμου, χωρίς ίχνος δόξας ή γραφικότητας.''
Οι Συμφορές του Πολέμου είναι η δεύτερη από τις τέσσερις μεγάλες σειρές χαρακτικών του Γκόγια, οι οποίες συνιστούν σχεδόν το πλήρες σημαντικό έργο του σε αυτή την τέχνη. Επίσης, δημιούργησε 35 χαρακτικά στην αρχή της καριέρας του - πολλά από τα οποία είναι αντίγραφα πορτρέτων του και άλλων έργων του - και περίπου 16 λιθογραφίες όσο ζούσε στη Γαλλία. Ο Γκόγια δημιούργησε την πρώτη του σειρά, τα 80 έργα της σειράς Los Caprichos (Τα Καπρίτσια), την περίοδο 1797-1799 για να καταγράψει - όπως είχε πει ο ίδιος - τις αμέτρητες ιδιορρυθμίες και ανοησίες που υπάρχουν σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, και τις κοινές προκαταλήψεις και τις παραπλανητικές πρακτικές που τα έθιμα, η αμάθεια, ή η ιδιοτέλεια τις έχουν καταστήσει συνήθεις. Τα Καπρίτσια τέθηκαν προς πώληση το 1799, αλλά σχεδόν αμέσως αποσύρθηκαν μετά από απειλές από την Ιερά Εξέταση. Στις δύο πρώτες ομάδες χαρακτικών των Συμφορών του Πολέμου ο Γκόγια απομακρύνεται ξεκάθαρα από τη φανταστική, συνθετική προσέγγιση της σειράς Τα Καπρίτσια για να απεικονίσει ρεαλιστικά πολεμικές σκηνές ζωής και θανάτου. Στην τελευταία ομάδα, η φαντασία που συναντάται στα Καπρίτσια επιστρέφει.
Την περίοδο 1815 - 1816, ο Γκόγια φιλοτέχνησε τη σειρά Tauromaquia (Ταυρομαχία), μια σειρά 33 σκηνών ταυρομαχίας, κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος από τις Συμφορές του Πολέμου. Η Ταυρομαχία δεν είχε πολιτικό περιεχόμενο, και δημοσιεύθηκε στο τέλος του 1816 σε μια έκδοση 320 έργων - για πώληση ως σειρές ή ως μεμονωμένα έργα - δίχως προβλήματα. Δεν έτυχε κριτικής ούτε εμπορικής επιτυχίας. Στη Γαλλία, ο Γκόγια ολοκλήρωσε μια σειρά τεσσάρων μεγαλύτερων λιθογραφιών, Los toros de Burdeos (Οι ταύροι της Μπορντό). Η τελευταία του σειρά, γνωστή ως Los Disparates (Τρέλες), Proverbios (Παροιμίες) ή Sueños (Όνειρα), συμπεριλαμβάνει 22 μεγάλες πλάκες και τουλάχιστον πέντε σκίτσα που φαίνεται πως ανήκουν στη σειρά αλλά δεν χαράχθηκαν ποτέ. Όταν ο Γκόγια έφυγε για τη Γαλλία, άφησε όλα αυτά τα έργα στη Μαδρίτη - προφανώς ημιτελή και ενώ είχε τυπώσει ελάχιστα (δοκιμαστικά) αντίτυπα. Είναι γνωστό ότι μια πλάκα χαράχθηκε το 1816, αλλά λίγες άλλες πληροφορίες είναι γνωστές για τον χρόνο δημιουργίας των έργων, και τα σχέδια του Γκόγια για τη σειρά.
Ο Γκόγια ασχολήθηκε με τις Καταστροφές του Πολέμου σε μια περίοδο που δημιουργούσε εικόνες κυρίως για προσωπική ικανοποίηση παρά για κάποιο σύγχρονο κοινό. Τα έργα του βασίστηκαν κυρίως στη φαντασία του και λιγότερο σε πραγματικά γεγονότα. Αρκετές από τις μεταγενέστερες πλάκες περιέχουν φανταστικά στοιχεία τα οποία μπορούν να θεωρηθούν ως επιστροφή στις απεικονίσεις των Καπρίτσιων. Εδώ, βασίζεται σε στοιχεία που πηγάζουν περισσότερο από την εσώτερη ζωή του, παρά από παραστάσεις που θα μπορούσαν να προέρχονται από πραγματικά γεγονότα ή καταστάσεις.
Ερμηνεία
Στις Συμφορές του Πολέμου, ο Γκόγια δεν δικαιολογεί από καμία άποψη τη σφαγή - οι πλάκες στερούνται την παρηγοριά της Θείας τάξης ή την απονομή ανθρώπινης δικαιοσύνης. Αυτό είναι εν μέρει αποτέλεσμα της απουσίας μελοδραματικής ή εκούσιας καλλιτεχνικής απεικόνισης που θα αποστασιοποιούσε τον θεατή από την ωμότητα των θεμάτων, όπως σε Μπαρόκ απεικονίσεις μαρτυρίων. Επιπροσθέτως, ο Γκόγια αρνείται να προσφέρει τη σταθερότητα της παραδοσιακής αφήγησης. Αντίθετα, στη σειρά χαρακτικών του τονίζονται οι πιο ενοχλητικές απόψεις του θέματος του κάθε έργου. left|thumb|250px|Η πλάκα 10, El caballo raptor (To άλογο - απαγωγέας), της σειράς [[Τρέλες (Γκόγια)|Los Disparates (Τρέλες). Σύμφωνα με τον Χιουζ, η ευφορία της γυναίκας παραπέμπει, μεταξύ άλλων πιθανών ερμηνειών, σε οργασμό.(24,4 x 35,3 εκ. (εικόνα)/ 33,7 x 50,2 εκ. (χαρτί))]] thumb|250px|Πλάκα 7: Que valor! (Τι θάρρος!). Η πλάκα απεικονίζει την Agustina de Aragón (1786–1857), την ηρωίδα της [[Σαραγόσα, που μετέφερε τρόφιμα στους κανονιέρηδες που βρίσκονταν στα αμυντικά τείχη της πόλης κατά τη διάρκεια της πολιορκίας στην οποία πέθαναν 54.000 Ισπανοί. Όταν πλέον όλοι οι κανονιέρηδες είχαν σκοτωθεί, η Agustina πυροδοτούσε η ίδια τα κανόνια. Αυτό το έργο είναι η μόνη πλάκα της σειράς στην οποία ο Γκόγια παρουσιάζει το κεντρικό πρόσωπο του έργου ως ηρωική μορφή.]] Οι πλάκες απεικονίζουν χώρους χωρίς αυστηρά καθορισμένα όρια. Η βαναυσότητα επεκτείνεται και εκτός του πλαισίου των εικόνων προς όλες τις κατευθύνσεις. Κατ' αυτόν τον τρόπο εκφράζουν την άνευ αιτίας βία που λαμβάνει χώρα παντού, και λόγω της αμεσότητας και της αγριότητάς τους έχουν παραλληλιστεί με το φωτορεπορτάζ του 19ου και του 20ου αιώνα. Σύμφωνα με τον κριτικό τέχνης Ρόμπερτ Χιουζ, όπως συμβαίνει και με την προηγούμενη σειρά χαρακτικών του Γκόγια τα Καπρίτσια, Οι Καταστροφές του Πολέμου φαίνεται πως δημιουργήθηκαν με πρόθεση κοινωνικής κριτικής. Λειτουργούν ως σάτιρα στην επικρατούσα υστερία, την κακία, την απανθρωπιά και τον παραλογισμό (και) την απουσία σωφροσύνης στην Ισπανία υπό την εξουσία του Ναπολέοντα, και αργότερα υπό την Ιερά Εξέταση. Είναι εμφανές ότι ο Γκόγια έβλεπε τον πόλεμο στην Ισπανία με απογοήτευση, και με απελπισία λόγω των βιαιοπραγιών που έβλεπε να πραγματοποιούναι γύρω του και λόγω της ήττας του φιλελεύθερου ιδεώδους που θεωρούσε πως θα αντικαθίστατο από τον στρατιωτικό παραλογισμό. Ο Χιουζ πίστευε πως η επιλογή του Γκόγια να απεικονίσει αυτά τα θέματα σε πλάκες χαρακτικών, τα οποία είναι εξ' ορισμού άχρωμα, είναι ενδεικτική των αισθημάτων υψίστης απελπισίας που βίωνε.
Τα μηνύματα που εκφράζει ο καλλιτέχνης σε προχωρημένη ηλικία έρχονται σε αντίθεση με την ανθρωπιστική άποψη για τον άνθρωπο, πως πρόκειται δηλαδή για ένα ον κατά βάση καλό που, ωστόσο, εύκολα διαφθείρεται. Φαίνεται πως υποστηρίζει ότι η βία είναι έμφυτη στον άνθρωπο, σφυρηλατημένη στην ουσία αυτού που, από τον Φρόυντ και μετά, αποκαλείται Εκείνο. Ο Χιουζ πίστευε ότι εν τέλει υπάρχει μόνο η παραβιασμένη κενότητα της παραδοχής της έκπτωτης φύσης μας: όπως στον πίνακα του Γκόγια με τον σκύλο, του οποίου ο αφέντης είναι απών όπως και ο Θεός για τον Γκόγια.
Οι Συμφορές του Πολέμου ασχολούνται θέματα όπως σακατεμένα σώματα, μη αναγνωρίσιμα σωματικά μέλη, τον ευνουχισμό και την ταπείνωση της γυναίκας. Σε κάποια από τα έργα υπάρχουν σκοτεινά ερωτικά υπονοούμενα. Ο Connel παρατηρεί την έμφυτη σεξουαλικότητα της εικόνας στο έβδομο έργο της σειράς στο οποίο η Agustina de Aragón's πυροδοτεί ένα μακρύ κανόνι. Ο ιστορικός τέχνης Lennard Davis υποθέτει πως ο Γκόγια γοητευόταν από τον ερωτισμό του διαμελισμού, ενώ ο Χιουζ έχει επισημάνει την πλάκα 10 της σειράς Τρέλα, όπου απεικονίζεται μια γυναίκα που την κουβαλάει ένα άλογο κρατώντας την με το στόμα του. Σύμφωνα με τον Χιουζ, η ευφορία της γυναίκας παραπέμπει, μεταξύ άλλων πιθανών ερμηνειών, σε οργασμό.
Επιρροή
Παρότι συμπεριλαμβάνονται στα σημαντικότερα έργα τέχνης κατά του πολέμου, Οι Συμφορές του Πολέμου δεν είχαν επίδραση στη συνείδηση των Ευρωπαίων για δύο γενιές, καθώς δεν είχαν δει τη σειρά παρά μόνο κάποιοι μικροί κύκλοι ανθρώπων στην Ισπανία, έως ότου δημοσιεύθηκε από τη Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάντο το 1863.
Από τότε, κατά τις διάφορες χρονικές περιόδους που ακολούθησαν, διαφορετικές ερμηνείες της σειράς αντικατόπτριζαν τους προβληματισμούς της κάθε εποχής. Ο Γκόγια θεωρούνταν ως ένας πρωτο-Ρομαντικός στις αρχές του 19ου αιώνα, και η παραστατική απεικόνιση διαμελισμένων πτωμάτων είχε άμεση επίδραση στον Τεοντόρ Ζερικώ, ο οποίος είναι ευρύτερα γνωστός από τον πολιτικά φορτισμένο πίνακά του Η Σχεδία της Μέδουσας (1818–19). Ο Λουίς Μπουνιουέλ ταυτίστηκε με αίσθηση του παράλογου του Γκόγια και συμπεριέλαβε αναφορές σε έργα του όπως η ταινία Χρυσή Εποχή (L' Age d'Or), στην οποία συνεργάστηκε με τον Σαλβαδόρ Νταλί, και στην ταινία του 1962 Εξολοθρευτής Άγγελος (Exterminating Angel).
Η επίδραση που είχε στον Νταλί είναι εμφανής στον πίνακά του Μαλακή κατασκευή με βραστά φασόλια (προαίσθημα Εμφυλίου Πολέμου), που ζωγράφισε το 1936 ως απάντηση στα γεγονότα που οδήγησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Εδώ, τα παραμορφωμένα άκρα, η βάναυση καταστολή, οι αγωνιώδεις εκφράσεις και τα δυσοίωνα σύννεφα θυμίζουν την πλάκα 39, ''Grande hazaña! Con muertos! (Μεγάλα ανδραγαθήματα! Πάνω στους νεκρούς!)'', στην οποία ακρωτηριασμένα σώματα παρουσιάζονται με φόντο ένα άγονο τοπίο.
Το 1993, οι Jake και Dinos Chapman του κινήματος Young British Artists φιλοτέχνησαν 82 γλυπτά - μινιατούρες, βασισμένα στις Συμφορές του Πολέμου. Τα έργα έτυχαν ευρείας αποδοχής και αγοράστηκαν μέσα στον ίδιο χρόνο από την γκαλερί Tate. Για αρκετές δεκαετίες, η σειρά χαρακτικών του Γκόγια υπήρξε σταθερό σημείο αναφοράς για τους αδερφούς Chapman. Συγκεκριμένα, δημιούργησαν μια σειρά από παραλλαγές της πλάκας 39. Το 2003, οι αδερφοί Chapman παρουσίασαν μια έκθεση με μια εναλλακτική εκδοχή των Συμφορών του Πολέμου. Αγόρασαν μία πλήρη σειρά από αντίτυπα των Συμφορών του Πολέμου, πάνω στα  οποία ζωγράφισαν δαιμονικούς κλόουν και κεφάλια από κουτάβια. Τα έργα τους δέχθηκαν ανάμικτες κριτικές κάποιες από τις οποίες ήταν ιδιαίτερα αρνητικές - όπως για παράδειγμα η κριτική που άσκησε ο Χιουζ. Οι αδερφοί Chapman υποστήριξαν πως μέσα από τα έργα τους ήθελαν πρωτίστως να καταδείξουν την ανεπάρκεια της τέχνης ως ενός μέσου διαμαρτυρίας κατά του πολέμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαρακτικά του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Τέχνη του πολέμου Κατηγορία:Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Κουάγκα
Το Κουάχα είναι ένα εξαφανισμένο υποείδος της ζέβρας. Κάποτε αριθμούσε τεράστια κοπάδια στην Νότια ακτή της Αφρικής. Διέφερε από τα άλλα είδη ζέβρας επειδή είχε ρίγες μόνο στο μπροστινό μέρος του σώματος του ενώ το πίσω μέρος ήταν εντελώς καφέ. Η λέξη Κουάχα σημαίνει ζέβρα στην γλώσσα των Κόικόι. Το μόνο Κουάχα που φωτογραφήθηκε ζωντανό ήταν ένα αρσενικό στον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου το 1875. Το τελευταίο Κουάχα πέθανε στον ζωολογικό κήπο του Άμστερνταμ το 1883.
Τα κουάχα εξαφανίστηκαν ύστερα από ανελέητο κυνήγι καθώς ανταγωνίζονταν τα ζώα εκτροφής. Οι φροντιστές σε ζωολογικούς κήπους ανέφεραν ότι ήταν πιο ήρεμα και υπάκουα ζώα σε σχέση με τις ζέβρες. Κάποια κουάγκα χρησιμοποιούνταν και για να σέρνουν άμαξες.
Κατηγορία:Ιππίδες Κατηγορία:Εξαφανισμένα ζώα
Αστυνομικό Αριστείο Ανδραγαθίας (Ελλάδα)
Το Αστυνομικό Αριστείο Ανδραγαθίας είναι ανώτατο αστυνομικό μετάλλιο που απονέμεται στο αστυνομικό προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας για έξοχη πράξη ανδραγαθίας.
Το Αστυνομικό Αριστείο Ανδραγαθίας απονέμεται επίσης στο αστυνομικό προσωπικό με τις ίδιες προϋποθέσεις για έξοχη πράξη ανδραγαθίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη διάσωση της ζωής άλλου ατόμου, το οποίο κινδύνευε. Επίσης, ανεξάρτητα από την ύπαρξη κενών οργανικών θέσεων, όλοι οι τιμηθέντες με Α.Α.Α. προάγονται «επ’ανδραγαθία» στον αμέσως επόμενο βαθμό. Χρονολογικά το πρώτο Αστυνομικό Αριστείο Ανδραγαθίας της Ελληνικής Αστυνομίας που δόθηκε για αποδεδειγμένα «ηρωική πράξη» απονεμήθηκε το 1998 στον αξιωματικό της Ελληνικής Αστυνομίας Άγγελο Γραμμένο χωρίς όμως ο εν λόγω αστυνομικός να τύχει της άνω προαγωγής, λόγω μη πρόβλεψης αναδρομικότητας του σχετικού νόμου. Μοναδική εξάλλου είναι και η περίπτωση του Υπαρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας Αντιστρατήγου Ιωάννη Ραχωβίτσα ο οποίος έχει τιμηθεί δύο φορές με το Αστυνομικό Αριστείο Ανδραγαθίας.
Σχετικές νομικές διατάξεις
π.δ. 622/1985, π.δ.144/1991. π.δ. 24/1997, π.δ. 239/1999, Άρθρο 39 ν.1481/1984
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνική Αστυνομία
New Deal
Τα μέτρα
Η πρώτη σειρά τέτοιων μέτρων, που ορισμένοι ιστορικοί αποκαλούν ως «Πρώτο New Deal», ψηφίστηκε μεταξύ 1933 και 1934.
Τα πρώτα μέτρα ξεκίνησαν λίγο μετά την εκλογή του Ρούσβελτ (τις λεγόμενες «Πρώτες 100 ημέρες»). Εντατικοποιήθηκαν με νόμους, όπως η λεγόμενη «Έκτακτη Τραπεζική Πράξη» (Emergency Banking Act, 9 Μαρτίου 1933), σχετικά με την άδεια λειτουργίας τραπεζών στις ΗΠΑ μόνο εγκεκριμένων από το Ομοσπονδιακό Ταμείο και την δημιουργία του Federal Deposit Insurance Corporation για την εξασφάλιση των καταθέσεων μέχρι 2.500 δολαρίων, την «Οικονομική Πράξη του 1933» (Economy Act of 1933, 20 Μαρτίου 1933), ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής που αφορούσε την μείωση των μισθών και οικονομικών προνομίων των δημοσίων υπαλλήλων με σκοπό την μείωση του ελλείμματος, την «Πράξη για τα Αποθέματα Χρυσού» (Gold Reserve Act, 30 Ιανουαρίου 1934) με την οποία όλα τα αποθέματα χρυσού του Ομοσπονδιακού Ταμείου παραδόθηκαν στο Υπουργείο Οικονομικών, καταφέροντας να αυξήσει την τιμή του χρυσού από τα 20,67 δολάρια στα 35 δολάρια ανά ουγγιά και πράξεις όπως η «Πράξη των Χρεογράφων του 1933» (Securities Act of 1933) και η «Πράξη Διαπραγμάτευσης Χρεογράφων του 1934» (Securities Exchange Act of 1934), σχετικές με την αυστηροποίηση των διαδικασιών γύρω από την ασφάλεια των χρεογράφων που διαπραγματεύονταν στις χρηματαγορές της χώρας.
Η δεύτερη σειρά μέτρων, «Δεύτερο New Deal», πάρθηκαν μεταξύ του 1935 και του 1938. Υπήρξε πιο φιλελεύθερη από την πρώτη και ταυτόχρονα πιο αμφιλεγόμενη.
Στις 14 Αυγούστου 1935 υπογράφηκε η «Πράξη Κοινωνικής Ασφάλειας» (Social Security Act) με την οποία θεσπίστηκαν οικονομικές παροχές για διάφορες ευπαθείς ομάδες πληθυσμού όπως οι ηλικιωμένοι, οι οικογένειες με παιδιά και οι άνεργοι. Οι παροχές χρηματοδοτούνταν με φόρο στις μισθωτές υπηρεσίες.
Στις 6 Ιουλίου 1935 υπογράφηκε η «Πράξη για τις Εθνικές Εργασιακές Σχέσεις» (National Labor Relations Act) με την οποία διασφαλίζονταν δικαιώματα των εργαζομένων και η συμμετοχή τους σε συνδικάτα, ενώ με την υπογραφή της «Πράξης των Δίκαιων Προτύπων Εργασίας του 1938» (Fair Labor Standards Act of 1938) ορίζονταν οι μέγιστες ώρες εργασίας (στις 44 ανά εβδομάδα) και οι κατώτεροι μισθοί (στα 25 σεντς ανά ώρα) για τις περισσότερες κατηγορίες εργατών, ενώ έθετε απαγορεύσεις σχετικά με την παιδική εργασία.
Νέα μεγάλα δημόσια έργα πραγματοποιήθηκαν για την καταπολέμηση της ανεργίας, όπως νοσοκομεία, σχολεία και μεγάλες οδικές αρτηρίες, στα οποία απασχολήθηκαν πάνω από 8,5 εκατομμύρια εργάτες, υπό τη εποπτεία μιας νέας μεγάλης κεντρικής υπηρεσίας, της «Works Progress Administration».
Ο Ρούσβελτ προσπάθησε, επίσης, να τροποποιήσει το φορολογικό σύστημα με σκοπό την αναδιανομή του πλούτου:
Αντίθετα, μεγάλα εισπρακτικά οφέλη αποσκοπούσε ο αμφιλεγόμενος «Φόρος Αναδιανομής των Κερδών» (Undistributed profits tax) του 1936, με τον οποίο θεσπιζόταν η αρχή πως τα διατηρούντα εταιρικά κέρδη θα μπορούσαν να φορολογηθούν. Σκοπός του φόρου ήταν να πιέσει τις εταιρίες να διανέμουν τα κέρδη τους σε μερίσματα και μισθούς, αντί στην εξοικονόμηση ή σε επανεπενδύσεις. Τελικά, συνάντησε την αντίδραση διαφόρων κύκλων και τελικά, αφού πρώτα οι συντελεστές του μειώθηκαν το 1938, καταργήθηκε το 1939.
Δικαστικές αντιδράσεις
Καθώς αρχικά πολλές από τις αλλαγές της Νέας Συμφωνίας είχαν θεωρηθεί αντισυνταγματικές, ο Ρούσβελτ, για να επιτύχει τη λήψη ευνοϊκότερων αποφάσεων από το Ανώτατο Δικαστήριο για τις νέες οικονομικές πολιτικές του, πρότεινε το 1937 ένα νέο νομοσχέδιο προς ψήφιση από το Κογκρέσο, για την αύξηση του αριθμού των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η κεντρικότερη και πιο αμφιλεγόμενη διάταξη του νέου νομοσχεδίου ήταν η δυνατότητα που δινόταν στον Πρόεδρο των ΗΠΑ να ορίσει έναν επιπλέον δικαστή, κάθε φορά που ένας από τους υπάρχοντες δικαστές έφτανε την ηλικία των 70 ετών και δεν είχε συνταξιοδοτηθεί σε διάστημα 6 μηνών. Αν και ο νόμος δεν πέρασε στην ψηφοφορία, οδήγησε στην αλλαγή στάσης του δικαστή Όουεν Ρόμπερτς (Owen Roberts) υπέρ της «Νέας Συμφωνίας» και βοήθησε στην έγκριση των νέων μέτρων.
Η Ύφεση του 1937-38 και ο οριστικός τερματισμός της
Η ύφεση επανήλθε το 1937. Η ανεργία αυξήθηκε από 14,3% το 1937 σε 19% το 1938. Το κλίμα στην Αμερική ήταν ιδιαίτερα πολωμένο. Οι Συντηρητικοί Ρεπουμπλικάνοι κατηγόρησαν τη «Νέα Συμφωνία» πως ήταν εχθρική απέναντι στην ανάπτυξη των επιχειρήσεων, πως είχε απειλήσει διάφορες πολιτικές κατά των μονοπωλίων και είχε προκαλέσει μεγάλες απεργίες. Επικρίσεις δέχτηκε και από Δημοκρατικούς, όπως ο Χιούι Λονγκ. Από την πλευρά του ο Ρούσβελτ κατηγορούσε τις μεγάλες επιχειρήσεις πως πολεμούσαν τη «Νέα Συμφωνία». Τελικά αποφάσισε την άνοιξη του 1938 να εγκαταλείψει τις προσπάθειες για την εξισορρόπηση του προϋπολογισμού και να προχωρήσει σε ένα πρόγραμμα δαπανών 5 δισ. δολαρίων για να αυξήσει την αγοραστική δύναμη.
Τελικά, η Ύφεση τερματίστηκε οριστικά με την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς υπό τις νέες έκτακτες συνθήκες οι δαπάνες για τον πόλεμο διπλασίασαν το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας. Οι επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να προσλαμβάνουν περισσότερους εργάτες ακόμα και χωρίς τις κατάλληλες εργασιακές δεξιότητες, οι συμβάσεις της κυβέρνησης με εταιρίες επιταχύνθηκαν χωρίς την υποχρέωση διαγωνισμού για χαμηλότερες τιμές, ενώ νέο εργατικό δυναμικό στα εργοστάσια της χώρας προήλθε από πρώην αγρότες, νοικοκυρές ή μαθητές, με την κυβέρνηση να πληρώνει τα έξοδα για την εκπαίδευση του εργατικού δυναμικού.
Κατηγορία:Μεσοπόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της οικονομίας Κατηγορία:Φραγκλίνος Ρούζβελτ Κατηγορία:Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Εθνική Αυστρίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Παγκόσμιο Κύπελλο
Έχει προκριθεί σε επτά περιπτώσεις σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, με πιο πρόσφατη το 1998. Η πρώτη της συμμετοχή ήταν το 1934, όταν έφτασε στον μικρό τελικό, όπου έχασε από τη Γερμανία, καταλαμβάνοντας έτσι την 4η θέση. Στη δεύτερη συμμετοχή της, το 1954, κατάφερε να νικήσει στον μικρό τελικό την Ουρουγουάη και να πάρει την 3η θέση. Αυτές είναι και οι δύο καλύτερες πορείες της. Το 1958, 1990 και το 1998 έμεινε στη φάση των ομίλων, ενώ το 1978 και το 1982 κατάφερε να φτάσει ως τη δεύτερη φάση.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα έχει μόνο μια συμμετοχή σε τελική φάση, το 2008, όταν συνδιοργάνωσε τον θεσμό μαζί με την Ελβετία. Αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων, μαζεύοντας μόνο έναν βαθμό.
Στατιστικά
Πρώτος ποδοσφαιριστής σε συμμετοχές για την εθνική Αυστρίας είναι ο Αντρέας Χέρζογκ, με 103 συμμετοχές, ενώ πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Άντον Πόλστερ με 44 τέρματα. Η καλύτερη θέση που έχει πάρει στην κατάταξη της ΦΙΦΑ είναι η 17η τον Μάιο του 1999, ενώ η χειρότερη είναι η 105η τον Ιούλιο του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Αυστρίας (ποδόσφαιρο)
Κωνσταντίνος Α΄ του Καχέτι
Ο Κωνσταντίνος Α΄, კონსტანტინე I, γνωστός και ως Κωνσταντίνος Χαν,, γεωργιανά: კონსტანტინე ხანი, Κονσταντίν Μιρζά, ή Κονσταντίλ / Κουσταντίλ Μιρζά (1567 – 22 Οκτωβρίου 1605), από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Kαχέτι στην ανατολική Γεωργία από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο του 1605.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄ τού Καχέτι από τη σύζυγό του Tινατίν, το γένος Aμιλαχβάρι, ο Κωνσταντίνος μεταφέρθηκε από την παιδική του ηλικία στην Περσία, όπου ασπάστηκε το Ισλάμ, μεγάλωσε στην εκεί αυλή και έζησε για πολλά χρόνια. Όταν απεσταλμένοι τού πατέρα του Αλέξανδρου Β΄, οι Σίμων Α΄ τού Κάρτλι και Μανουχίρ Β΄ τού Σάμτσχε έφτασαν στην αυλή των Σαφαβιδών μεταξύ 1596 και 1597 με πολλά δώρα, συμπεριλαμβανομένων σκλάβων αγοριών και κοριτσιών, ο Κωνσταντίνος τους διασκέδασε. Υπηρέτησε ως νταρούγκα (νομάρχης) της βασιλικής πόλης τού Καζβίν και στη συνέχεια τού Ισπαχάν (1602–1603). Το 1604 ο σάχης Αμπάς Α΄ της Περσίας τον διόρισε κυβερνήτη και διοικητή τού Σιρβάν για να πολεμήσει τις Οθωμανικές δυνάμεις εκεί και τον διέταξε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή των Καχετών στην εκστρατεία. Καθώς ο Αλέξανδρος Β΄ ήταν απρόθυμος να συμμετάσχει σε αυτή τη σύγκρουση, ο Κωνσταντίνος, συνοδευόμενος από μία αξιόλογη περσική συνοδεία, έφτασε στο Καχέτι, τον οποίο συνάντησε τιμητικά ο πατέρας και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γεώργιος σε ένα στρατόπεδο κοντά στην πόλη Zαγκέμ (Bazari).
Στις 12 Μαρτίου 1605, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ο Κωνσταντίνος δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Β΄ και τον Γεώργιο και αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς τού Καχέτι. Ωστόσο, οι υπήκοοί του αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν έναν πατροκτόνο και επαναστάτησαν. Επικεφαλής της εξέγερσης ήταν η Κετεβάν, χήρα τού άλλου αδελφού τού Κωνσταντίνου, τού Δαβίδ Α΄, η οποία ζήτησε βοήθεια από τον συγγενή του, βασιλιά Γεώργιο Ι΄ τού Κάρτλι. Ο Κωνσταντίνος επέτυχε να δωροδοκήσει μερικούς από τους επαναστάτες ευγενείς και, με εντολή τού σάχη, οδήγησε έναν συνδυασμένο στρατό Καχετίων-Κιζιλμπάς εναντίον τού Σιρβάν. Κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης πολιορκίας της Σεμάχα, οι Καχέτιοι βοηθοί εξεγέρθηκαν και έκαναν τον Κωνσταντίνο να τραπεί σε φυγή. Οι επαναστάτες έστειλαν απεσταλμένους στον σάχη Αμπάς και υποσχέθηκαν πίστη, υπό την προϋπόθεση ότι ο Αμπάς θα επιβεβαίωνε τον υποψήφιο τους, τον γιο της Κετεβάν, τον Τεϊμουράζ Α΄, ως χριστιανό βασιλιά τού Καχέτι. Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις του Καρτλί υπό τον πρίγκιπα Παπούνα Αμιλαχβάρι επενέβησαν και προκάλεσαν αποφασιστική ήττα στον στρατό του Κωνσταντίνου στις 22 Οκτωβρίου 1605. Ο Κωνσταντίνος σκοτώθηκε στη μάχη και ο Αμπάς αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον Τεϊμουράζ Α΄ ως βασιλιά.
Σύμφωνα με το πρόσφατα ανακαλυφθέν χρονικό του Φαζλί Κουζανί, ενός σύγχρονου Πέρση αξιωματούχου και ιστορικού, ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε, π. 1604, την ίδια του την ανιψιά, κόρη τού Μοχάμεντ Χαν, ενός ισχυρού αρχηγού των Κιζιλμπάς, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με μία κόρη του Αλέξανδρου Β΄. Ο γιος του Μοχάμεντ Χαν, Μπεκτάς (που ήταν επομένως κουνιάδος και εξάδελφος του Κωνσταντίνου ταυτόχρονα ), συνόδευσε τον Κωνσταντίνο στο Καχέτι και αργότερα έγινε ηγεμόνας της επαρχίας, μέχρι να ανατραπεί σε μία εξέγερση υπό τον Νταβίτ Γιαντιέρι το 1615.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Ερόικα (ταινία)
Το Ερόικα είναι μία ελληνική δραματική ταινία του 1962, σε παραγωγή και σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.
Πλοκή
Μια παρέα παιδιών σε μια ελληνική επαρχία περνάει από την εφηβεία στην ωριμότητα, μέσα από την οδυνηρή εμπειρία του θανάτου τους Ανδρέα, ενός φίλου τους, και κάτω από την επίδραση της παρουσίας της όμορφης κόρης του Άγγλου πρόξενου.
Οι απόφοιτοι του τοπικού λυκείου, με αρχηγό τον Λοΐζο, οργανώνουν ένα πυροσβεστικό σώμα και διάγουν λιτή ζωή, όπως οι αρχαίοι Έλληνες. Στενοί φίλοι του Λοΐζου είναι ο Αλέκος, ο Δημήτρης και ο Ανδρέας. Όταν ο Νέστωρ, ένας απόφοιτος του καθολικού σχολείου, προκαλεί άθελά του το θάνατο του Ανδρέα, ο Λοΐζος αρχίζει να σκέφτεται με ποιο τρόπο θα τον εκδικηθεί.
Στο μεταξύ, όλοι τους γοητεύονται από τη γλυκιά Μόνικα, την όμορφη κόρη του άγγλου πρόξενου, ιδιαίτερα δε ο Αλέκος. Στον χορό μεταμφιεσμένων που δίνεται στο σπίτι της, ο Αλέκος γίνεται φίλος με τον παράξενο αδελφό της, τον Σεμπάστιαν, ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι στη Μόνικα αρέσει ο Λοΐζος κι υπόσχεται να βοηθήσει στο να τα «φτιάξουν» μεταξύ τους. Ο Λοΐζος που πληροφορείται ότι ο Σεμπάστιαν είναι γιος ενός πλούσιου διπλωμάτη που υπήρξε εραστής της μακαρίτισσας μητέρας του, φεύγει από το νησί, ακολουθώντας μια ώριμη τραγουδίστρια της επιθεώρησης. Τώρα, ο Αλέκος γίνεται ο αρχηγός της παρέας, αλλά είναι τόσο άπειρος ώστε βάζει κατά λάθος φωτιά στο σπίτι του Νέστορα κι αναγκάζει τη Μόνικα να κάνει έρωτα μαζί του. Στη συνέχεια, παριστάνει την «αδέσποτη γάτα» και σκοτώνεται από τα πυρά του Σεμπάστιαν.
Πληροφορίες
Το Ερόικα γυρίστηκε στ' αγγλικά, μια λεπτομέρεια που ενόχλησε κάπως το κοινό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Οι ξένοι τίτλοι της ταινίας είναι: Our last spring (διεθνής), Der letzte Frühling (Γερμανία).
Τα περισσότερα γυρίσματα της ταινίας έγιναν σε ένα αρχοντικό της Κηφισιάς. Όλοι οι έφηβοι που πρωταγωνιστούν εκτός από τον Νικηφόρο Νανέρη ήταν ερασιτέχνες. Υπάρχουν, όμως, αρκετές αποτυπώσεις άλλων τοποθεσιών όπως η Τρούμπα, το Ναύπλιο, το Τολό, το κάστρο της Ασίνης και ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα.
Στην ταινία εμφανίζονται ως κομπάρσοι ο Αμερικανός ποιητής Γκρέγκορι Κόρσο, ο Γιώργος Παπαστεφάνου, ο Γιάννης Βόγλης (ο οποίος στα γυρίσματα γνώρισε τη σκωτσέζικης καταγωγής μελλοντική του σύζυγο Μιράντα), ο Δήμος Σκουλάκης κ.ά.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 19 Ιανουαρίου 1962. Κόβοντας 18.968 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 34η θέση ανάμεσα σε 68 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αργύρη Κουνάδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μιχάλη Κακογιάννη
Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ (Louis XIV, 5 Σεπτεμβρίου 1638 - 1 Σεπτεμβρίου 1715), γνωστός και ως «Βασιλιάς Ήλιος» από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας από το 1643 έως τον θάνατό του το 1715. Η βασιλεία του επηρέασε σημαντικά τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη.
Γέννηση
thumb|Ο Λουδοβίκος ως Δελφίνος, πορτρέτο του [[Φιλίπ ντε Σαμπέν (περ. 1642).]]
Ο Λουδοβίκος Θεόδοτος γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1638 στο Κάστρο του Σαιν Ζερμέν αν Λαι. Η γέννηση έγινε δεκτή ως χαρμόσυνο γεγονός από του συγχρόνους του, επειδή ο γάμος των γονέων του, Λουδοβίκου ΙΓ΄ και Άννας της Αυστρίας, κόρης του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας, παρέμενε άτεκνος επί 23 χρόνια. Μετά από μερικές αποβολές το ζευγάρι είχε αποξενωθεί και η θρησκευόμενη Άννα απέδωσε τη γέννηση του επί μακρόν επιθυμητού διαδόχου στην επέμβαση του Αγίου Φιακρίου, οπότε το νεογέννητο πήρε το δεύτερο όνομα Dieudonné (Θεόδοτος). Το 1640 ακολούθησε η γέννηση του δεύτερου γιου, του Φιλίππου. Η καθυστερημένη γέννηση δύο γιων εξασφάλισε τη δυναστική συνέχεια των Βουρβόνων και κατέστησε τη διαδοχή από τον Γκαστόν, Δούκα της Ορλεάνης, ισχνό ενδεχόμενο. Πάντως ο γάμος του Λουδοβίκου και της Άννας παρέμεινε δυστυχής, επειδή ο Βασιλιάς αμφισβητούσε την προέλευση των παιδιών του και κατηγορούσε τη σύζυγό του ότι κέρδιζε τη συμπάθεια του Διαδόχου.
Αντιβασιλεία
thumb|200px|Η Άννα της Αυστρίας, πορτραίτου ανωνύμου ([[Μουσείο του Πράδο, Μαδρίτη).]] 200px|thumb|Ο [[Καρδινάλιος Μαζαρέν, πορτρέτο του Φιλίπ ντε Σαμπέν (Μουσείο Κοντέ, Σαντιγύ).]]
Το 1635 η Γαλλία προσχώρησε στον Τριακονταετή Πόλεμο στο πλευρό της Σουηδίας, με κύριο στόχο να εξασθενίσει τους Αψβούργους. Οι δυνάμεις της Γαλλίας μάχονταν κατά του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των συμμάχων του, καθώς και εναντίον του Ισπανού βασιλιά. Οι γαλλικές δυνάμεις είχαν στρατιωτικές επιτυχίες· παρόλα αυτά, η σύγκρουση επιβάρυνε σημαντικά τα δημόσια οικονομικά.
Η πτώση του Φουκέ
Με τον θάνατο του Μαζαρέν, στις 9 Μαρτίου 1661, το πρώτο βήμα που έκανε ο Λουδοβίκος, ήταν να μειώσει τις αρμοδιότητες και στη συνέχεια να καταργήσει τον θεσμό του Πρωθυπουργού και να πάρει προσωπικά τα ηνία της διακυβέρνησης του γαλλικού βασιλείου. Έξι μήνες αργότερα, στις 5 Σεπτεμβρίου 1661, την ημέρα που έγινε 23 ετών, ακολουθώντας τις συμβουλές του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, διέταξε να συλλάβουν τον Νικολά Φουκέ, ο οποίος ήταν τότε υπουργός Οικονομικών. Παράλληλα, μείωσε και τις αρμοδιότητες του υπουργού Οικονομικών. Ο Νικολά Φουκέ υπήρξε όμως ικανός υπουργός και χάρη σε αυτόν η Γαλλία κατάφερε να ξεπεράσει τη δίνη της οικονομικής καταστροφής, που είχε επιφέρει ο Τριακονταετής Πόλεμος. Ωστόσο ο βασιλιάς είχε ανάγκη να πάρει όλη την εξουσία στο πρόσωπό του και να μην αφήσει σε κανέναν άλλον δικαιώματα εξουσίας.
Μετά από τρία χρόνια, τη θέση του Φουκέ ανέλαβε ο εξίσου ικανός Κολμπέρ.
Μεγάλες μεταρρυθμίσεις
Η πρώτη περίοδος της βασιλείας του Λουδοβίκου σημαδεύτηκε από μεγάλες διοικητικές μεταρρυθμίσεις. Είναι η πρώτη φορά που τα καθήκοντα του ανώτερου δικαστή τα παίρνει ο βασιλιάς, όπως επίσης και τα ανώτερα διοικητικά καθήκοντα. Ενώ καγκελάριος, αυτός δηλαδή που είχε τα ανώτερα δικαστικά καθήκοντα, επρόκειτο να είναι ο Φρανσουά Μισέλ Λε Τελιέ, τη θέση του κατέλαβε ο ίδιος ο βασιλιάς, ενώ ο Λε Τελιέ ασχολήθηκε με τα στρατιωτικά θέματα. Ο Λουδοβίκος δημιούργησε τον "Λουδοβίκειο Κώδικα" (Code Louis) το 1667, ένα είδος αστικού κώδικα, τον "Εγκληματικό Κώδικα" (Code Criminel) το 1670, το έδικτο σχετικά με το ναυτικό το 1669, και τη συνθήκη εμπορίου το 1673.
Οικονομική πολιτική
Τη διαχείριση των οικονομικών την ανέθεσε στον Κολμπέρ, τον ανώτερο υπουργό του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου, η Γαλλία έγινε η πιο ισχυρή από οικονομική άποψη χώρα της Ευρώπης. Ο Κολμπέρ ήταν οπαδός του μερκαντιλισμού: δεν επέτρεπε τα προϊόντα από το εξωτερικό να εισέλθουν στις γαλλικές αγορές, ενώ ταυτόχρονα εξασφάλισε διαθέσιμες αγορές για την πώληση γαλλικών προϊόντων στις αποικίες. Επίσης, προστέθηκαν στους ήδη υπάρχοντες φορείς άλλοι δύο, οι οποίοι, σε συνδυασμό με τα προηγούμενα οικονομικά μέτρα, έφεραν σημαντικά έσοδα στα ταμεία του κράτους. Την ίδια εποχή η Γαλλία διέθετε έναν από τους ισχυρότερους στόλους του κόσμου. Η αναδιοργάνωση του βασιλικού ναυτικού ανατέθηκε και αυτή στον Κολμπέρ. Εκατοντάδες νέα πλοία κατασκευάστηκαν και νέα λιμάνια χτίστηκαν. Το γαλλικό ναυτικό μπορούσε να συγκριθεί ακόμη και με το Βασιλικό Βρετανικό Ναυτικό.
right|thumb|200px|Προσωπογραφία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ (1660-1670).
Ο Κολμπέρ πήρε τα ακόλουθα μέτρα:
Το ναυτικό
Όταν πέθανε ο Μαζαρέν, η κατάσταση του γαλλικού ναυτικού ήταν απελπιστική. Υπήρχαν μόνο 12 πλοία. Την ίδια περίοδο, το αγγλικό ναυτικό μετρούσε πάνω από 150 πλοία και ο στόλος της Ολλανδίας αποτελούνταν από 84 πλοία.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ από το 1662 άρχισε να βελτιώνει το γαλλικό ναυτικό σε συνεργασία με τον Κολμπέρ. Δημιούργησε έναν στόλο εμπορικό και έναν πολεμικό, ενώ είχε στόχο να κάνει τον ναυτικό στρατό εξίσου ισχυρό με τον στρατό ξηράς.
Το 1669 διόρισε Υπουργό Ναυτιλίας τον Κολμπέρ και στο εξής ο Κολμπέρ, μαζί με τον γιο, του προσπάθησαν να ενισχύσουν τον στόλο.
Ο Μαύρος Κώδικας
Τον Μάρτιο του 1685, ο Λουδοβίκος έθεσε σε ισχύ τον Μαύρο Κώδικα, δηλαδή την απόλυτη χρήση των σκλάβων για οποιεσδήποτε δουλειές. Πριν από τον Μαύρο Κώδικα, οι σκλάβοι θεωρούνταν κινητά αντικείμενα, όπως για παράδειγμα μια καρέκλα, ενώ με τον Κώδικα τους δίνεται το περιορισμένο δικαίωμα κάποιας ιδιοκτησίας, το περιορισμένο αλλά υπαρκτό δικαίωμα σωστής μεταχείρισης από τους αφέντες τους και πολύ λίγα ακόμη δικαιώματα.
Εξωτερική πολιτική
Ο Λουδοβίκος επεδίωκε συνεχώς να αυξήσει τη δύναμη της Γαλλίας και ταυτόχρονα να μειώσει τη δύναμη και την πολιτική ισχύ των άλλων κρατών της Ευρώπης. Τα μισά χρονιά της βασιλείας του τα πέρασε σε εμπόλεμη κατάσταση. Η Γαλλία έγινε η πιο ισχυρή στρατιωτικά χώρα, με πάνω από 300.000 στρατιώτες διαθέσιμους στην υπηρεσία του μεγάλου μονάρχη.
Το 1667, εισέβαλε στις Κάτω Χώρες και στο Βέλγιο επικαλούμενος δικαιώματά του από τον γάμο του με τη Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας, κόρη του Βασιλιά της Ισπανίας. Μέχρι το 1668 είχε καταφέρει να κερδίσει 11 επαρχίες στο Βέλγιο και στη Φλάνδρα. Το 1672 όμως συνέχισε αυτόν τον πόλεμο και στην ειρήνη της Νιμέγκ (Nimègue, ολλανδ. Nijmegen) το 1678 κέρδισε ακόμη μια επαρχία στα βορειοανατολικά της χώρας. Η Γαλλία είχε γίνει η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Ευρώπης.
Οι πόλεμοι συνεχίστηκαν, όταν το 1689 η Ένωση της Αυγούστας συμμάχησε με την Αγγλία και προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Λουδοβίκο να προσαρτήσει στη Γαλλία περιοχές της Λωρραίνης και της Αλσατίας. Μετά από οκτώ χρόνια πολέμου, η Γαλλία αναγκάστηκε να υπογράψει ειρήνη, με την οποία έχανε όλες τις περιοχές στην Αλσατία και στη Λωρραίνη, εκτός από το Στρασβούργο. Τα ταμεία του κράτους ήταν άδεια, καθώς ο πόλεμος αυτός ήταν πολύ δαπανηρός και διήρκεσε μέχρι το 1697.
Λουδοβίκος ο φιλοπόλεμος
thumb|right|250px|Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ το 1674 στο [[Μπεζανσόν.]]
Ο Λουδοβίκος θεωρούσε ότι η αξιοπρεπέστερη και πιο ευχάριστη απασχόληση των ηγεμόνων ήταν να φροντίζουν για τη δύναμη και τη δόξα τους. Έβλεπε τον πόλεμο σαν ένα μέσο για να επιβάλει την κυριαρχία της Γαλλίας στην Ευρώπη και όχι μόνο. Έτσι έχουμε:
Παρ' όλα τα έξοδα, αυτοί οι πόλεμοι μεγάλωσαν κατά πολύ τη Γαλλία σε έκταση. Η Αλσατία, η Φλάνδρα, το Μετς, το Ρουσσιγιόν και πολλές άλλες περιοχές που ανήκουν σήμερα στο γαλλικό κράτος κατακτήθηκαν τότε από τον Λουδοβίκο. Για να καλυφθούν τα έξοδα για τους πολλούς πολέμους του Λουδοβίκου επιβλήθηκαν βαρείς φόροι στο γαλλικό λαό αλλά και στους ευγενείς. Προς το τέλος της βασιλείας του, η Γαλλία άρχισε να χάνει σταδιακά την κυρίαρχη θέση που κατείχε στην Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια, καθώς η Μεγάλη Βρετανία αναπτύχθηκε σε υπερδύναμη και σημαντικό ανταγωνιστή της Γαλλίας.
Θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις
Ο Λουδοβίκος ήταν υπέρμαχος του γαλλικανισμού, δηλαδή μιας Γαλλίας αυστηρά καθολικής, αλλά ανεξάρτητης από τον πάπα. Στις 13 Δεκεμβρίου 1660, ανακοίνωσε στο κοινοβούλιο πως είναι αποφασισμένος να εξαλείψει τον γιανσενισμό, ένα χριστιανικό δόγμα. Πολέμησε σχεδόν φανατικά και τον προτεσταντισμό.
Η Ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης
Ο Λουδοβίκος επιχείρησε να ενοποιήσει τη Γαλλία από θρησκευτική άποψη. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, οι προτεστάντες στη Γαλλία αποτελούσαν πολύ μικρή μειονότητα. Όλοι σχεδόν οι ευγενείς της βασιλικής αυλής αναγκάζονταν να είναι καθολικοί, αλλιώς έχαναν τους τίτλους ευγενείας τους. Το βασίλειο της Γαλλίας χαρακτηριζόταν την περίοδο βασιλείας του Βασιλιά Ήλιου ως "ένας βασιλιάς, μία πίστη, ένας νόμος" ("un roi, une foi, une loi").
Πολιτιστική ανάπτυξη, Βερσαλλίες
Κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου, του Βασιλιά Ήλιου όπως τον αποκαλούσαν, σημειώθηκε πολύ μεγάλη ανάπτυξη στις τέχνες, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τις επιστήμες. Παράλληλα, αξιοσημείωτη πρόοδο σημείωσαν τα γαλλικά γράμματα και το θέατρο, ενώ τα γαλλικά έγιναν η γλώσσα του υψηλού πνεύματος και της υψηλής μόρφωσης στην Ευρώπη. Μολιέρος, Ρακίνας, Ντεκάρτ και Κορνέιγ είναι μερικές από τις εξέχουσες προσωπικότητες του "Χρυσού" 17ου αιώνα. Ο Λουδοβίκος ίδρυσε το 1663 τη Βασιλική Ακαδημία των Γραμμάτων, το 1664 την Ακαδημία Γλυπτικής και Ζωγραφικής, το 1666 τη Βασιλική Ακαδημία Επιστημών και τέλος το 1671 τη Βασιλική Ακαδημία της Αρχιτεκτονικής.
Επιπλέον κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, χτίστηκαν και δημιουργήθηκαν πολλά κτίρια και διάφορα άλλα έργα, όπως το Κανάλι του Μιντί, το 1681, που ενώνει τον Ατλαντικό Ωκεανό με τη Μεσόγειο, και περνάει μέσα από την Τουλούζη. Το 1680 δημιουργείται η "Γαλλική Κωμωδία" (Κομεντί Φρανσαίζ), ή αλλιώς "Γαλλικό Θέατρο".
Τον Νοέμβριο του 1682 ο Λουδοβίκος θέτει το έκτοτε διάσημο κολέγιο που φέρει το όνομά του (Lycée Louis-le-Grand) υπό την προστασία του. Το 1702 στο Παρίσι δημιουργείται αστυνομικό σώμα ενώ τίθεται σε λειτουργία ο δημόσιος φωτισμός.
Οι Βερσαλλίες, το πολυτελές ανάκτορο του Λουδοβίκου ΙΔ΄, αλλά και των επόμενων Γάλλων βασιλέων, έγινε επισήμως το 1682 η έδρα του βασιλιά και της βασιλικής αυλής. Είναι το πιο μεγάλο και το πιο πολυτελές παλάτι στην Ευρώπη, ένα αριστούργημα της αρχιτεκτονικής που χτίστηκε αποκλειστικά για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Στις Βερσαλλίες τα πάντα είναι από χρυσό, μάρμαρο και κρύσταλλο ενώ δεσπόζουν εξαίσιες τοιχογραφίες και πίνακες ζωγραφικής. Ο πλούτος και η δύναμη προσωποποιούνται στις Βερσαλλίες, το κέντρο της βασιλείας και της απολυταρχίας. Εκτιμάται πως κόστισε μέχρι το τέλος της μοναρχίας περί τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Ο Λουδοβίκος είχε στη διάθεσή του 4.000 υπηρέτες, η συνολική επιφάνεια του ανακτόρου φτάνει τα 70.000 τετραγωνικά μέτρα, με 700 δωμάτια, 2.513 παράθυρα, 67 εσωτερικές σκάλες από πρώτης διαλογής μάρμαρο και 483 καθρέφτες. Τεράστιοι κήποι απλώνονται έξω από τις Βερσαλλίες με έκταση 800 εκταρίων, σιντριβάνια, κανάλια, πάρκα, τη Βασιλική Όπερα και τη Βασιλική Εκκλησία. Η καθημερινή ζωή στην αυλή των Βερσαλλιών αποτελούνταν από φαντασμαγορικές δεξιώσεις, χορούς, γιορτές και πολυτελή γεύματα. 5.000 ευγενείς έμεναν γύρω από τις Βερσαλλίες.
Το κέντρο των Βερσαλλιών ήταν η Αίθουσα των Κατόπτρων (Galerie des Glaces), ένας διάδρομος μήκους 75 μέτρων με χιλιάδες κρύσταλλα και εκατοντάδες χρυσά κεριά που φώτιζαν τις πανάκριβες δεξιώσεις, καθώς και τοιχογραφίες.
Το απόγειο της βασιλείας
Η πολιτική και στρατιωτική υπερίσχυση του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της Γαλλίας απέναντι στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες ενισχύθηκε με την ειρήνη της Νιμέγης. Οι Γάλλοι διπλωμάτες κυριαρχούσαν στο πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης, η Γαλλία είχε τον ισχυρότερο στόλο στην Ευρώπη, πολεμικό και εμπορικό, τη στιγμή που το 1660 δεν υπήρχαν πάνω από 2 πολεμικά πλοία, η δύναμη και ο τεχνικός εξοπλισμός του στρατού της ήταν πέρα από τα όρια της εποχής εκείνης, η οικονομία άνθιζε και ολόκληρη η Ευρώπη μιμούνταν τη γαλλική κουλτούρα. Στα χρόνια πριν, ο Λουδοβίκος ήταν απασχολημένος όχι μόνο με την εδαφική επέκταση της Γαλλίας, αλλά και με την επέκταση των αποικιών της. Εκτός από τη Νέα Γη στον Καναδά που ιδρύθηκε στα πρώτα χρόνια του 1600, ίδρυσε αποικίες στην Ινδία. Το 1682 ιδρύθηκε η πρώτη αποικία στον ποταμό Μισισιπή, στη Βόρεια Αμερική, και ονομάστηκε "Λουιζιάνα", προς τιμή του Βασιλιά Ήλιου. Το 1660 ιδρύθηκε η αποικία της Αϊτής, και αργότερα η Μαδαγασκάρη, η σημερινή Γαλλική Γουιάνα και πολλές αποικίες στη δυτική ακτή της Αφρικής.
Η ζωή στις Βερσαλλίες υπό τον Βασιλιά Ήλιο
thumb|250px|Το τεράστιο συγκρότημα των Βερσαλλιών στο τέλος της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ (1715).
Το παλάτι των Βερσαλλιών ήταν το θέατρο στο οποίο διαδραματιζόταν η ζωή της γαλλικής βασιλικής αυλής, η οποία έλαμπε κυριολεκτικά και είχε γίνει πρότυπο και για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές βασιλικές αυλές. Σχεδόν κάθε μέρα διοργανώνονταν φαντασμαγορικές γιορτές, οι οποίες κόστιζαν πολλές χιλιάδες φράγκα.
Από τον Οκτώβριο και ως το Πάσχα, κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Πέμπτη δημιουργήθηκαν ξεχωριστά απογεύματα, αφιερωμένα από τις 7 ως τις 10 το βράδυ σε χορούς, πάρτι μασκέ, γεύματα και χαρτοπαιξία. Μέσα στα πολυτελέστατα δωμάτια του Βασιλιά, μαζεύονταν πολλοί ευγενείς. Η Αίθουσα του Απόλλωνα ήταν η αίθουσα για μουσική και χορό, ενώ στην Αίθουσα του Ερμή παίζονταν υπέρογκα χρηματικά ποσά σε καζίνο και τυχερά παιχνίδια. Στο σαλόνι της Άρτεμης εγκαταστάθηκε ένα τεράστιο τραπέζι για μπιλιάρδο. Στο Σαλόνι της Αφροδίτης βρίσκονταν 3 πολυτελέστατοι μπουφέδες με πάστες, τούρτες, γλυκά, δροσιστικά ποτά όπως λικέρ, κρασιά, χυμοί φρούτων κτλ. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, τα ποσά που χάνονταν στον τζόγο ήταν πρωτοφανή: Κάποτε η εγγονή του Βασιλιά Ήλιου, Δούκισσα της Βουργουνδίας, έχασε ένα βράδυ 600.000 φράγκα, ενώ ο παππούς της Λουδοβίκος ακόμη και 4.000.000 φράγκα σε μια βραδιά. Πολλές μαρτυρίες λένε για τον απέραντο πλούτο σ' αυτές τις γιορτές, καθώς και για τα πανάκριβα ρούχα που φορούνταν. Ο διάσημος θεατρικός συγγραφέας Μολιέρος ήταν ο κύριος διοργανωτής των διασκεδάσεων της βασιλικής αυλής μέχρι το 1673.
Το 1673 διοργανώθηκαν οι "Μεγάλες Γιορτές", στο απόγειο της βασιλείας του Μεγάλου Βασιλιά. Ολόκληρη η Ευρώπη κοιτούσε έκπληκτη τον πλούτο που επιδείχτηκε τις 6 μέρες που διήρκεσαν οι γιορτές. Θεατρικές παραστάσεις, όπερες, μπαλέτα, χοροί μεταμφιεσμένων, βόλτες στα κανάλια των Βερσαλλιών με χρυσές βάρκες, παρελάσεις αλόγων και ξένων πρεσβειών, γεύματα από τα οποία το "Μεγάλο Γεύμα" είναι ανεπανάληπτο στην Ιστορία: 300 πορσελάνινα πιάτα με φρούτα, 600 ποτήρια γεμάτα κρασί και λικέρ, φρούτα από την Αφρική μέχρι την Ινδία, ακόμη και παγωτό σερβιρίστηκε στους υψηλούς καλεσμένους.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολυτέλειας του Βασιλιά Ήλιου, είναι ότι ένα χρόνο πριν πεθάνει, το 1714, υποδέχτηκε τους πρεσβευτές του Σιάμ στις Βερσαλλίες, φορώντας ένα κοστούμι γεμάτο από διαμάντια, το οποίο ζύγιζε μόνο του 20 κιλά. Υπολογίζεται ότι κόστισε 12.500.000 λίβρες, δηλαδή 2.500.000 δολάρια.
Προσωπικότητα
thumb|250px|left|Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ το 1715-20. Δεξιά η προτομή του πατέρα του, Λουδοβίκου ΙΓ΄, και αριστερά η προτομή του πάππου του, Ερρίκου Δ΄. Δεξιά του ο γιος του, Λουδοβίκος, Μεγάλος Δελφίνος, αριστερά του ο εγγονός του, Λουδοβίκος. Τον δισέγγονό του, μέλλοντα [[Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκο ΙΕ΄, κρατά η γκουβερνάντα του, Κυρία ντε Βενταντούρ.]]
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ φημιζόταν για τη γοητεία και τη φιλικότητα του. Ήταν επίσης αρκετά ευγενικός. Τα μεγαλύτερό του προτέρημα ήταν η γνώση των ανθρώπων και η επιτυχής επιλογή προσώπων. Δεν κουραζόταν εύκολα και δούλευε πολλές ώρες την ημέρα. Στις συνεδριάσεις άκουγε με προσοχή όλους όσοι μιλούσαν. Αντιμετώπιζε τον θάνατο με αυτοκυριαρχία και δεν φοβόταν εύκολα. Παρόλα αυτά, διακρινόταν επίσης και για τον μεγάλο εγωισμό του και την αίσθηση ότι αυτός ήταν ο καλύτερος και πάσχιζε να έχει μεγάλη φήμη και δόξα.
Όσον αφορά τα ερωτικά θέματα, ασκούσε πολύ μεγάλη γοητεία στις γυναίκες. Η οικογένεια ήταν γι' αυτόν πολύ σημαντική και πρόσεχε ιδιαίτερα τα παιδιά του, όχι μόνο τα νόμιμα, αλλά και αυτά που είχε αποκτήσει με ερωμένες.
Του άρεσαν οι διασκεδάσεις και οι γιορτές. Μάλιστα, μέχρι τα 30 χρόνια του χόρευε υπέροχα, έτρεφε μεγάλη αγάπη για το θέατρο, τη μουσική και την ιππασία.
Ο ήλιος ως έμβλημα
===Οικογένεια και ερωμένες === Το 1660 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων, κόρη του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας, και είχε τέκνα:
Το 1683 απεβίωσε η Μαρία Θηρεσία και ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ έκανε ερωμένη του την γκουβερνάντα των νόθων τέκνων του, Φρανσουάζ ντ' Ωμπινέ, Μαρκησία ντε Μαιντενόν (1635 - 1719). Παντρεύτηκαν μυστικά το 1684.
BMW i3
To αρχικό BMW i3 είναι ένα πολυτελές ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο πόλης, της supermini κατηγορίας B, με συνολικό μήκος αμαξώματος στα 4 μέτρα και αποκλειστικά 5-πορτο hatchback, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Σεπτέμβριο του 2013 έως τα τέλη Ιουλίου του 2022. Υπήρξε το πρώτο ηλεκτρικό μοντέλο μαζικής παραγωγής στην ιστορία της BMW, καθώς και το πρώτο, χρονολογικά, που εισήγαγε το παρακλάδι της εταιρείας που ονομάζεται BMW i και ασχολείται ειδικά με τη δημιουργία ηλεκτροκίνητων μοντέλων.
Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας
Ο ήλιος ως έμβλημα
Από την ερωμένη του Λουίζ ντε Λα Βαλιέρ (1644-1710) είχε φυσικά τέκνα:
BMW i3
Επίσης, το i3 είναι από τα λίγα μοντέλα της σύγχρονης ιστορίας της αυτοκίνησης που έχει αμάξωμα «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα, αντί για αυτοφερόμενο, δηλαδή ενιαίο δομικό σύνολο (δείτε την παρακάτω φωτογραφία). Συνολικά παρήχθησαν 250.000 αντίτυπα σειράς i3 από τη γερμανική εταιρεία κατά τη διάρκεια ζωής του μοντέλου. Αν και δεν θα υπάρξει διάδοχος του μοντέλου, το όνομα i3 δεν θα διακοπεί, καθώς η BMW θα ονομάζει έτσι την ηλεκτρική έκδοση της Σειράς 3, η οποία θα προσφέρεται τόσο σε σεντάν, όσο και σε Touring (station wagon) έκδοση.
Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας
Ο ήλιος ως έμβλημα
Από την ερωμένη του Φρανσουάζ Ατεναϊς, Μαρκησία του Μοντεσπάν (1641-1707), είχε φυσικά τέκνα:
Από την ερωμένη του Κλωντ ντε Βεν, Κυρία ντεζ Αιγιέ (1637-1687), είχε φυσικό τέκνο:
Από την ερωμένη του Μαρί Ανζελίκ ντε Σκοράιγ, Δούκισσα ντε Φοντάνζ (1661 - 1681), είχε:
Άλλες ερωμένες του ήταν η Μπον ντε Πονζ ντ' Εντικούρ, η Κατρίν Σαρλότ ντε Γκραμόν, η Ανν ντε Ροάν-Σαμπό και η Ιζαμπέλ ντε Λυντρ (Isabelle de Ludres).
BMW i3
Αρχικά
Το μοντέλο κυκλοφόρησε αρχικά στη Γερμανία στις 16 Νοεμβρίου 2013, ενώ ειδικά στις ΗΠΑ στις 2 Μαΐου 2014 για τη σεζόν (model year) του 2015. Έως τον Σεπτέμβριο του 2019, η συνολική παραγωγή του BMW i3 είχε φτάσει τα 150.000 αντίτυπα. Κατά την εισαγωγή του και τα πρώτα χρόνια παραγωγής του, το i3 έφερε μια μπαταρία χωρητικότητας 22,6 kWh και 60 Ah, που του προσέφερε αυτονομία γύρω στα 150 με 160 χιλιόμετρα, αναλόγως με τις συνθήκες οδήγησης και την εξωτερική θερμοκρασία.