cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nasdaq
2000-σήμερα
Για να μπορεί να εγγραφεί στο χρηματιστήριο, μια εταιρεία πρέπει να είναι εγγεγραμμένη στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ (SEC), πρέπει να διαθέτει τουλάχιστον τρεις διαμορφωτές αγοράς (χρηματοπιστωτικές εταιρείες που ενεργούν ως μεσίτες ή αντιπρόσωποι συγκεκριμένων τίτλων) και πρέπει να πληρούν τις ελάχιστες απαιτήσεις όσον αφορά περιουσιακά στοιχεία, κεφάλαιο, μετοχές και μετόχους.
Τον Φεβρουάριο του 2011, μετά την ανακοίνωση της συγχώνευσης της NYSE Euronext με την Deutsche Börse, οι κερδοσκοπικές εξελίξεις ανέδειξαν ότι η NASDAQ OMX και η Intercontinental Exchange (ICE) θα μπορούσαν να προσφέρουν δική τους αντίθεση για τη NYSE. Την εποχή εκείνη, η αξία της NYSE Euronext ήταν 9,75 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Nasdaq εκτιμήθηκε στα 5,78 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ η ICE αποτιμήθηκε στα 9,45 δισεκατομμύρια δολάρια. Αργά μέσα στο μήνα, αναφέρθηκε ότι η Nasdaq σκέφτεται να ζητήσει είτε από το ICE είτε από το Χρηματιστήριο Εμπορευμάτων του Σικάγου να συμμετάσχουν σε κάτι που πιθανώς θα έπρεπε να είναι, αν προχωρούσε, μια αντισταθμιστική δόση ύψους 11 έως 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Τον Δεκέμβριο του 2005, η NASDAQ εξαγόρασε το Instinet για 1,9 δισ. δολάρια, διατηρώντας το Inet ECN, και στη συνέχεια πώλησε τα πρακτορεία διαμεσολάβησης στις Silver Lake Partners και Instinet.
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συστήματος Τιμολογίων (EASDAQ) ιδρύθηκε ως ευρωπαϊκή ισοτιμία με το Nasdaq Stock Market. Αγοράστηκε από τη NASDAQ το 2001 και έγινε η «NASDAQ Europe». Το 2003, έκλεισε ως αποτέλεσμα της dot-com bubble. Το 2007, η NASDAQ Europe αναβίωσε πρώτα ως Equiduct, και αργότερα εκείνη την χρονιά, εξαγοράστηκε από την "Börse Berlin".
Στις 18 Ιουνίου 2012, η ​​Nasdaq OMX έγινε ιδρυτικό μέλος της Πρωτοβουλίας για τα Αειφόρα Χρηματιστήρια των Ηνωμένων Εθνών στις παραμονές της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Rio + 20).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματιστήρια
Μαντάμ Μποβαρύ
Η Μαντάμ Μποβαρύ ή Η κυρία Μποβαρύ (πλήρης τίτλος στα γαλλικά: Madame Bovary: Mœurs de province: Η κυρία Μποβαρύ: Επαρχιακά ήθη) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Γκυστάβ Φλωμπέρ.
Κύριο πρόσωπο του βιβλίου είναι η Έμμα Μποβαρύ, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξεφύγει από τη βαρετή και άδεια επαρχιακή ζωή, δημιουργεί εξωσυζυγικές σχέσεις, καταχρεώνεται σε δαπάνες για περιττές πολυτέλειες, χρεοκοπεί τον σύζυγό της και στο τέλος αυτοκτονεί.
Το μυθιστόρημα πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό Revue de Paris σε συνέχειες στα τέλη του 1856. Το θέμα του μυθιστορήματος (συζυγική απιστία) προκάλεσε σκάνδαλο, με αποτέλεσμα ο συγγραφέας, ο διευθυντής του περιοδικού και ο τυπογράφος να κατηγορηθούν για προσβολή των δημοσίων ηθών. Στη δίκη που επακολούθησε, ο Φλωμπέρ αθωώθηκε, ενώ το μυθιστόρημα έγινε διάσημο και γνώρισε εμπορική επιτυχία τεράστια για την εποχή του.
Πρόσωπα και πλοκή
Το μυθιστόρημα Μαντάμ Μποβαρύ διαδραματίζεται στη βόρεια Γαλλία, κοντά στη Ρουέν της Νορμανδίας. Το Α΄ Μέρος του μυθιστορήματος ξεκινά με τον Κάρολο Μποβαρύ (Charles Bovary), έναν ντροπαλό έφηβο που γίνεται περίγελως των συμμαθητών του και των δασκάλων του λόγω της επαρχιώτικης προφοράς, των φτωχικών ρούχων και των μετρίων έως ισχνών ικανοτήτων του. Ο Κάρολος προσπαθεί να αποκτήσει δίπλωμα γιατρού και, χάρη στην επιμονή και βοήθεια της μητέρας του, γίνεται επίτροπος στην Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας. Παντρεύεται τη γυναίκα που η μητέρα του επέλεξε γι' αυτόν, την άσχημη, γκρινιάρα, αλλά δήθεν πλούσια χήρα Ελοΐζ Ντιμπίκ (Héloïse Dubuc), και εγκαθίσταται ως γιατρός στο χωριό Τοστ (Tostes).
Κάποια ημέρα, ο Κάρολος επισκέπτεται έναν κτηματία με σπασμένο πόδι. Εκεί συναντά την Έμμα Ρουό (Emma Rouault), κόρη του τραυματία,. Η Έμμα είναι νέα, όμορφη, καλοντυμένη και με καλή εκπαίδευση σε οικοτροφείο για καλόγριες. Ο Κάρολος ελκύεται απ' αυτήν και επισκέπτεται τον τραυματία πατέρα της πολύ πιο συχνά απ' ό,τι είναι απαραίτητο, μέχρις ότου η ζήλια της Ελοΐζ τον αναγκάζει να σταματήσει τις επισκέψεις. Όταν η Ελοΐζ πεθαίνει απροσδόκητα, ο Κάρολος περιμένει κἀποιο διάστημα προτού ζητήσει την Έμμα σε γάμο. Ο πατέρας της Έμμας δίνει τη συγκατάθεσή του και η Έμμα και ο Κάρολος παντρεύονται.
Η Έμμα και ο Κάρολος Μποβαρύ την ώρα του δείπνου. Από έκδοση του 1905 με εικονογράφηση του Αλφρέντ ντε Ρισμόν (Alfred de Richemont).|220px|right|thumb Με τον γάμο, ο Κάρολος αποδεικνύεται καλοπροαίρετος· λατρεύει τη σύζυγό του, αλλά είναι αδέξιος και βαρετός. Η Έμμα λαχταρά την πολυτέλεια, ενώ η σκέψη της είναι επηρρεασμένη από την ανάγνωση λαϊκών ρομαντικών μυθιστορημάτων. Μετά τη συμμετοχή του ζεύγους στον χορό του μαρκησίου ντ' Αντερβιλιέ (d'Andervilliers), η Έμμα βρίσκει τη συζυγική ζωή μουντή και άχαρη. Ο Κάρολος αποφασίζει ότι η σύζυγός του χρειάζεται αλλαγή περιβάλλοντος και γι' αυτό μετακομίζουν στο μεγαλύτερο χωριό Γιονβίλ (Yonville-l'Abbaye ή απλά Yonville).
Στο Β΄ Μέρος, η Έμμα γεννά στη Γιονβίλ μια κόρη, την Μπέρτα (Berthe). Όμως και η μητρότητα αποδεικνύεται απογοήτευση για την Έμμα, που εξακολουθεί να ονειρεύεται μεγάλη ζωή. Συναναστρέφεται έναν έξυπνο νεαρό που συναντάει στη Γιονβίλ, τον εκπαιδευόμενο φοιτητή νομικής Λεόν Ντιπουί (Léon Dupuis), που συμμερίζεται το πάθος της για τη λογοτεχνία και τη μουσική. Ανησυχώντας για την εικόνα της ως σύζυγος και μητέρα, η Έμμα δεν εκδηλώνει τα αισθήματά της στον Λεόν και αποκρύπτει την περιφρόνησή της για τον Κάρολο. Ο Λεόν απελπισμένος αναχωρεί για σπουδές στο Παρίσι.
Όταν η Έμμα αναρρώνει σχεδόν πλήρως, πηγαίνει μαζί με τον Κάρολο στην κοντινή Ρουέν για να παρακολουθήσουν παράσταση όπερας. Η όπερα ξαναζωντανεύει τα πάθη της Έμμας όταν εκεί συναντά τον Λεόν, ο οποίος τώρα εκπαιδεύεται και εργάζεται στην πόλη.
Στο Γ΄ Μέρος του μυθιστορήματος, ο Λεόν και η Έμμα ξεκινούν ερωτική σχέση. Ενώ ο Κάρολος νομίζει ότι η Έμμα παρακολουθεί μαθήματα πιάνου, η σύζυγός του πάει στη Ρουέν κάθε εβδομάδα για να συναντήσει τον Λεόν, πάντα στο ίδιο δωμάτιο του ίδιου ξενοδοχείου, το οποίο οι δύο αρχίζουν να βλέπουν σαν το σπίτι τους. Η ερωτική σχέση είναι εκστατική στην αρχή, αλλά ο Λεόν αρχίζει να βαριέται τις συναισθηματικές υπερβολές της Έμμας, ενώ η Έμμα αρχίζει να αμφιβάλει για τον Λεόν. Η Έμμα απολαμβάνει τη φαντασίωσή της για είδη πολυτελείας με αγορές που γίνονται με πίστωση από τον πονηρό έμπορο κύριο Λερέ (Monsieur Lheureux), ο οποίος τη βοηθάει να αποκτήσει πληρεξούσιο για την περιουσία του Καρόλου. Με το πληρεξούσιο, το χρέος της Έμμας αυξάνεται μέσα σε λίγα χρόνια από 1.000 σε 8.000 φράγκα.
Όταν ο Λερέ ζητάει να πληρωθεί για το χρέος των Μποβαρύ, η Έμμα προσπαθεί να βρει χρήματα από πολλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των Λεόν και Ροδόλφου, αλλά όλοι την απορρίπτουν με διάφορες προφάσεις. Σε απόγνωση, η Έμμα πείθει τον βοηθό του τοπικού φαρμακοποιού να της δώσει «αρσενικό» δήθεν για να εξολοθρεύσει αρουραίους, το τρώει και πεθαίνει με τρομερούς πόνους μερικές ώρες αργότερα, παρά τις προσπάθειες του συζύγου της και το ευχέλαιο του αββά Μπουρνιζιέν (Bournisien).
Ο Κάρολος, αποκαρδιωμένος, παραδίδεται στη θλίψη και διατηρεί το δωμάτιο της Έμμας όπως ήταν, για να κρατήσει τη μνήμη της ζωντανή. Κατόπιν σταματά να εργάζεται και ζει με την πώληση των περιουσιακών στοιχείων του. Τα υπόλοιπα αγαθά του κατασχέθηκαν για να αποπληρώσουν τον Λερέ. Όταν βρίσκει τις ερωτικές επιστολές του Ροδόλφου και του Λεόν, καταρρέει εντελώς. Πεθαίνει, και η εφτάχρονη κόρη του Μπέρτα μετακομίζει στη γιαγιά της, η οποία όμως πεθαίνει λίγο καιρό αργότερα. Η Μπέρτα ζει έπειτα με μια φτωχή θεία της, που τη στέλνει να δουλέψει στην υφαντουργία. Το βιβλίο κλείνει με λίγα λόγια για τον τοπικό φαρμακοποιό Ομέ (Homais), που έκανε κρυφό ανταγωνισμό εναντίον του Καρόλου κερδίζοντας την εύνοια των ανθρώπων της Γιονβίλ, και ο οποίος τιμάται από το κράτος με παράσημο.
Έμπνευση
220px|thumb|right|upright=0.8|Σελίδα από το χειρόγραφο της Μαντάμ Μποβαρύ. Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο, κατά κάποιον τρόπο, από την πραγματική ιστορία του Ευγένιου Ντελαμάρ (Eugène Delamare) και της Ντελφίν Κουτιριέ (Delphine Couturier) από το χωριό Ρυ της Νορμανδίας. Ο πρώτος ήταν επίτροπος Υγείας (officier de santé) και μαθητής του πατέρα του Φλωμπέρ. Ο Ντελαμάρ παντρεύτηκε μια χήρα, η οποία πέθανε λίγο καιρό μετά τον γάμο. Κατόπιν παντρεύτηκε τη νεαρή Ντελφίν, που τον απατούσε, τον καταχρέωσε και πέθανε στα 27 της αφήνοντας πίσω μια μικρή κόρη. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε και ο ίδιος ο Ντελαμάρ. Οι γαλλικές εφημερίδες της εποχής έγραφαν για πολύ καιρό γι' αυτό το δράμα.
Το 1849, οι φίλοι του Φλωμπέρ Λουί Μπουγέ (Louis Bouilhet) και Μαξίμ Ντι Καν (Maxime Du Camp), πρότειναν στον συγγραφέα πιάσει κάποια «πεζό θέμα» και να το μετατρέψει σε μυθιστόρημα με «τόνο φυσικό». Ταυτόχρονα τού πρότειναν την τραγωδία του ζεύγους Ντελαμάρ–Κουτιριέ ως την πλέον κατάλληλη ιστορία. Ωστόσο, το ζεύγος Ντελαμάρ–Κουτιριέ δεν αναφέρεται πουθενά στις επιστολές ή στις σημειώσεις του Φλωμπέρ. Άλλες πιθανές πηγές έμπνευσης του Φλωμπέρ είναι κάποια κυρία Λαφάρζ (Mme Lafarge), που είχε δηλητηριάσει τον βάναυσο σύζυγό της και είχε γίνει θέμα στις εφημερίδες της εποχής, και η Λουίζα Πραντιέ (Louise Pradier), νεαρή σύζυγος του γλύπτη Τζέιμς Πραντιέ (James Pradier), η οποία ήταν φίλη και πιθανώς ερωμένη του Φλωμπέρ. Τέλος, στο πρόσωπο της Έμμας, η κριτική βρίσκει στοιχεία των άλλων ερωμένων του συγγραφέα: της Ελἰζας Σλεσιγκέρ (Élisa Schlésinger) και της Λουίζας Κολέ (Louise Colet).
Ύφος
Μολονότι ο Φλωμπέρ απέφυγε το ύφος του Μπαλζάκ, η Μαντάμ Μποβαρύ έγινε αδιαμφισβήτητα πρότυπο του λογοτεχνικού ρεαλισμού. Η Έμμα θεωρείται ως η ενσάρκωση ενός ρομαντικού προσώπου και κατά κάποιο τρόπο ο Φλωμπέρ έχει ταυτιστεί με αυτήν. Όμως ο Φλωμπέρ συχνά χλευάζει τη ρομαντική ονειροπόληση και τον παραλογισμό στη λογοτεχνία. Σήμερα η ακρίβεια της φράσης του «Η κυρία Μποβαρύ είμαι εγώ» («Madame Bovary, c'est moi») αμφισβητείται, ενώ ο ίδιος είχε γράψει πως στο μυθιστόρημά του «δεν υπήρχε τίποτα» από όσα του άρεσαν.
Δημοσίευση και δίκη
Ο Φλωμπέρ ξεκίνησε να γράφει το Μαντάμ Μποβαρύ στις 18 Σεπτεμβρίου 1851 και το ολοκλήρωσε τεσσεράμισι χρόνια αργότερα, στις 30 Απριλίου 1856. Αμέσως μόλις το τελείωσε, το έστειλε στο λογοτεχνικό περιοδικό Revue de Paris (Παρισινή Επιθεώρηση), όπου και δημοσιεύθηκε σε έξι συνέχειες, ανά δεκαπενθήμερο από την 1η Οκτωβρίου έως και τις 15 Δεκεμβρίου 1856.
Ο Μαξίμ Ντι Καν, που μεσολάβησε για τη δημοσίευση στο Revue de Paris, βρήκε πως το μυθιστόρημα ήταν υπερβολικά μεγάλο και συντόμευσε ορισμένα μέρη. Επίσης, για τον φόβο των αστυνομικών Αρχών, ο γραμματέας του περιοδικού περιέκοψε τη σκηνή της ερωτικής συνεύρεσης της Έμμας με τον Λεόν μέσα στην άμαξα και μερικά άλλα μέρη του μυθιστορήματος. Οι περικοπές εκνεύρισαν τον Φλωμπέρ και τον έκαναν να προσθέσει μια σημείωση στην τελευταία συνέχεια ότι δημοσιεύθηκαν «μόνον αποσπάσματα» και όχι το συνολικό έργο.
Παρά την αυτολογοκρισία, ο συγγραφέας, ο διευθυντής του περιοδικού Λεόν Λοράν-Πισά (Léon Laurent-Pichat) και ο τυπογράφος του περιοδικού Αύγουστος-Αλέξης Πιλέ (Auguste-Alexis Pillet) συνελήφθησαν με την κατηγορία των ανήθικων δημοσιεύματα που προσβάλλουν τα δημόσια και θρησκευτικά ήθη. Η δίκη έγινε στο Παρίσι από τις 29 Ιανουαρίου έως τις 7 Φεβρουαρίου 1857.
Κυκλοφορία και εμπορική επιτυχία
Η δίκη είχε ως συνέπεια να γίνει πολύ γνωστό το μυθιστόρημα. Ο Φλωμπέρ υπέγραψε συμβόλαιο με τον εκδοτικό οίκο του Μισέλ Λεβί (Michel Lévy) για 800 φράγκα και το μυθιστόρημα βγήκε σε βιβλίο, σε 15.000 αντίτυπα τον Απρίλιο του 1857.
Κριτικές και αναγνώριση
220px|thumb|right|upright=0.8|«Ο Φλωμπέρ ανατέμνει τη Μαντάμ Μποβαρύ». Γελοιογραφία που δημοσιεύθηκε στο γαλλικό περιοδικό La Parodie το 1869. Το μυθιστόρημα Μαντάμ Μποβαρύ έγινε αρχικά δεκτό με πολύ άσχημα σχόλια από τους λογοτεχνικούς κύκλους του Παρισιού. Ο Σαιντ-Μπεβ (Charles-Augustin Sainte-Beuve) αναγνώρισε τη λογοτεχνική δεινότητα του Φλωμπέρ, αλλά ταυτοχρόνως τον κατηγόρησε ότι ήταν ιδιαίτερα «σκληρός». Άλλοι πάλι τον κατηγόρησαν ότι μιμήθηκε τον Μπαλζάκ, πως η τέχνη του ήταν «δεύτερης κατηγορίας», για «βαρβαρισμούς και σολοικισμούς» στη γλώσσα και για «κακό ύφος». Δεν έλειψαν και οι πολιτικές επικρίσεις όπως εκείνη του ντε Πονμαρτέν (Armand de Pontmartin): «''Ο κ. [Εντμόν] Αμπού είναι η μπουρζουαζία. Ο κ. Φλωμπέρ είναι η δημοκρατία στο μυθιστόρημα. […] Η Μαντάμ Μποβαρύ είναι η αρρωστημένη ανάταση των αισθήσεων και της φαντασίας στη δυσαρεστημένη δημοκρατία.''»
Οι μόνοι σύγχρονοι του Φλωμπέρ που αναγνώρισαν την αξία της Μαντάμ Μποβαρύ ήταν ο Βίκτωρ Ουγκώ και ο Μπωντλαίρ. Ο μεν πρώτος είπε πως «η Μαντάμ Μποβαρύ είναι [μεγάλο] έργο» («une œuvre»). Ο δεύτερος είπε πως το μυθιστόρημα εκφράζει «τα πλέον ζεστά, τα πλέον καυτά αισθήματα σε μια περιπέτεια πλέον τετριμμένη».
H Μαντάμ Μποβαρύ καθιερώθηκε ως ένα από τα σπουδαιότερα έργα μυθοπλασίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1914, ο Χένρι Τζέιμς έγραψε: «Η Μπαντάμ Μποβαρύ έχει μια τελειότητα που όχι μόνο σφραγίζει, αλλά […] ενθουσιάζει όσο και αψηφά την κρίση.» Ο Μαρσέλ Προυστ επαίνεσε την «καθαρότητα» του στυλ του Φλωμπέρ, ενώ ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ σημείωσε ότι «στυλιστικά είναι η πεζογραφία που κάνει ό,τι υποτίθεται πρέπει να κάνει η ποίηση».
Κατά τους Τζόρτζιο ντε Κίρικο και Τζούλιαν Μπαρνς, η Μαντάμ Μποβαρύ είναι το τελειότερο μυθιστόρημα όλων των εποχών. Τέλος, ο Μίλαν Κούντερα έγραψε στον πρόλογο του βιβλίου του Το Αστείο: «''Με τη δουλειά του Φλωμπέρ η πεζογραφία έχασε το στιγματισμό της αισθητικής κατωτερότητας. Από τότε, η τέχνη του μυθιστορήματος θεωρήθηκε ίση με την τέχνη της ποίησης.''»
Μεταφορά στο θέατρο και τον κινηματογράφο
Λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του μυθιστορήματος, ο Φλωμπέρ προσεγγίστηκε από ανθρώπους του γαλλικού θεάτρου που ήθελαν να μεταφέρουν το έργο στη σκηνή. Όμως ο Φλωμπέρ δεν συμφωνούσε με την ιδέα. Το μυθιστόρημα ανέβηκε στο θέατρο για πρώτη φορά στη Ρουέν το 1906, 26 χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα, χωρίς να σημειώσει σημαντική επιτυχία.
Στον κινηματογράφο, βγήκε για πρώτη φορά το 1932, στα Αγγλικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τίτλο Ανίερη αγάπη (Unholy Love) και σε σκηνοθεσία του Άλμπερτ Ρέι. Το 1934, κυκλοφόρησε η γαλλική ταινία Μαντάμ Μποβαρύ, σε σκηνοθεσία του Ζαν Ρενουάρ. Το 1936 το έργο ανέβηκε στο θέατρο Μονπαρνάς του Παρισιού, με σκηνοθέτη τον Γκαστόν Μπατί (Gaston Baty). Ακολούθησαν άλλες περίπου δέκα κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές στη Γερμανία, στην Αργεντινή, στην Ιταλία, στην Ινδία κ.ά. που βασίζονται, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο, στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα του Φλωμπέρ) . Η πιο πρόσφατη κινητογραφική μεταφορά της Μαντάμ Μποβαρύ έγινε το 2014 από τη σκηνοθέτρια Σοφί Μπαρτ, με την Πολωνή ηθοποιό Μία Βασικόβσκα στον ομώνυμο ρόλο.
Η Μαντάμ Μποβαρύ ἐχει γίνει επίσης όπερα (Γαλλία, 1951) και βιβλίο-κόμικ (Ηνωμένο Βασίλειο, 1999).
Κυκλοφορία στην Ελλάδα
thumb|200px|Εξώφυλλο α΄ έκδοσης στα Ελληνικά σε μετάφραση [[Κωνσταντίνος Θεοτόκης|Κ. Θεοτόκη (1923)]] Στην Ελλάδα, το μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στην εφημερίδα Νέα Ελλάς το 1913-1914, χωρίς να αναφέρεται το όνομα του μεταφραστή. Ακολούθησε η έκδοση σε βιβλίο, σε δύο τόμους από τον αθηναϊκό εκδοτικό οίκο του Γεωργίου Ι. Βασιλείου το 1923-1924. Ως μεταφραστής και των δύο τόμων αναφέρεται ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης. Όμως ο β΄ τόμος μάλλον μεταφράστηκε από άλλον, αφού στο μεταξύ ο Θεοτόκης είχε πεθάνει.
Στην Αθήνα, παραμονές του Ελληνοϊταλικού Πολέμου 1940-1941, το Θέατρο Κοτοπούλη ανέβασε τη Μαντάμ Μποβαρύ, σε διασκευή του Γκαστόν Μπατί, μετάφραση του Λέοντα Κουκούλα και σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν. Οι παραστάσεις του έργου διακόπηκαν γρήγορα εξαιτίας του πολέμου.
Το 1957, με αφορμή τα 100 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία της Μαντάμ Μποβαρύ, ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος έγραψε ότι με το έργο αυτό θεμελιώθηκε «ο ψυχογραφικός και αντικειμενοπαθής ρεαλισμός». Και ο Γιώργος Πράτσικας έγραψε στη Νέα Εστία πως η Έμμα είναι μια διαχρονική ηρωίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Σεξουαλικότητα και κοινωνία
Γκέρχαρτ της Φρισίας
Ο Γκέρχαρτ, γερμ. Gerhart (2ο ήμισυ 9ου αι.) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Φρισίας.
Ιωάννης Τορνίκιος
Ο Ιωάννης Τορνίκης (γεωργιανά : თორნიკე ერისთავი) ήταν στρατηγός του βασιλείου της Ιβηρίας και αργότερα μοναχός που έγινε περισσότερο γνωστός ως ιδρυτής της Μονής Ιβήρων στο όρος Άθως. Απεβίωσε το 985 και σήμερα είναι άγιος της γεωργιανής ορθόδοξης εκκλησίας.
Γκέρχαρτ της Φρισίας
Βιογραφία
Την εποχή εκείνη η Φρισία ήταν μέρος του βασιλείου των Καρολιδών και μετά τη Συνθήκη του Βερντέν του 843, μερος της Μέσης Φραγκίας. Ο Γκέρχαρτ ήταν υποτελής του Λουδοβίκου Α΄ και διοικούσε την επαρχία Βέστεργκοα. Ιστορικοί, βασισμένοι σε έγγραφα των αββαείων της Φούλντα, του Βερντέν και του Κορβέυ, υποθέτουν ότι ο Γκέρχαρτ και οι κόμητες της Φρισίας κατάγονται από τον Ρέντμπαντ, τελευταίο ανεξάρτητο ηγεμόνα των Φρισίων, που ηττήθηκε από τον Καρλομάγνο (πατέρα του Λουδοβίκου Α΄). Ο ιστορικός Χούγκο Τζέκελ τον θεωρεί γιο του Γκέρουλφ Α΄ κόμη της Φρισίας και πατέρα του Βίγκινκ.
Ιωάννης Τορνίκιος
Ο Ιωάννης καταγόταν από οικογένεια με γεωργιανές ή αρμενικές ρίζες χωρίς να είναι αποδεδειγμένο αν ανήκε στην Οικογένεια Τορνικίων με αρμενικές ρίζες ή ήταν κάποιος κλάδος της στην Γεωργία. Ο πατέρας του Χοντνβανέλι ήταν στην αυλή του Ίβηρα πρίγκιπα Ασότ Β΄ του κουροπαλάτη. Ο ίδιος έκανε καριέρα δικαστικού και στρατηγού στο Βασίλειο της Ιβηρίας και το 979 βοήθησε τον βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ στην καταστολή της Στάσης του Βάρδα Φωκά. Για την υπηρεσία του αυτή του απονεμήθηκε ο βυζαντινός τίτλος του πατρικίου.
Το 963 παραιτήθηκε, έγινε μοναχός με το όνομα Ιωάννης κι αποσύρθηκε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στο άγιο όρος. Επανήλθε μόνο το 979 για να καταστείλει τη στάση του Φωκά. Ο Ίβηρας πρίγκιπας Δαβίδ Γ΄ του Τάο ο κουροπαλάτης του παραχώρησε εκτάσεις στη βορειοανατολική Ανατολία και έγινε βοηθός πατριάρχη. Επιστρέφοντας στο Άγιο όρος, ο Ιωάννης, και με τα λάφυρα που είχε αποκομίσει από τους πολέμους ανακατασκεύασε και επέκτεινε τη σημερινή μονή Ιβήρων και δημιούργησε μια Μονή αποκλειστικά με γεωργιανούς μοναχούς.
Γκέρχαρτ της Φρισίας
Βιογραφία
Ο Γκέρχαρτ, ο γιος του Βίγκινκ και άλλοι ευγενείς από την περιοχή παραχώρησαν γη και αγαθά από μερικές επαρχίες (pagi) της Φρισίας στο αββαείο της Φούλντα.
Ιωάννης Τορνίκιος
Αναφορές
Ιωαννης Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Γεωργιανοί άγιοι Κατηγορία:Γεωργιανοί ευγενείς Κατηγορία:Γεωργιανοί κληρικοί
Γκέρχαρτ της Φρισίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μάλλον μία κόρη του Βίγκμανν κόμη του Χάμαλαντ, διότι το όνομα του δεύτερου γιου του, τού Βίγκινκ, μοιάζει με το όνομα Βίγκμανν και διότι η οικογένειά του εμφανίζεται να κάνει δωρεές σε αββαεία του Χάμαλαντ. Είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Καμπίρ
Ο Καμπίρ (Χίντι: कबीर) ήταν Ινδός μυστικιστής, ποιητής και ιερή μορφή του 15ου αιώνα. Τα γραπτά του επηρέασαν το ινδουιστικό κίνημα Μπάκτι και τα ποιήματα του ενσωματώθηκαν στο Αντί Γκραντ, ιερό βιβλίο των Σιχ.
Μεγάλωσε σε μουσουλμανική οικογένεια, αλλά δέχτηκε ιδιαίτερη επιρροή από τον δάσκαλο του, τον ινδουιστή Ραμανάντα. Άσκησε κριτική τόσο ενάντια στον Ινδουισμό όσο και στο Ισλάμ, υποστηρίζοντας πως και οι 2 θρησκείες παραπλανιόνταν από τα αντίστοιχα ιερά κείμενα τους, τις Βέδες και το Κοράνι, και αμφισβήτησε το νόημα των τελετών στις θρησκείες αυτές όπως το ουπαγιάνα (ιερό νήμα) και το χιτάν (περιτομή). Κατά την διάρκεια της ζωής του απειλήθηκε και από τους ινδουιστές και από τους μουσουλμάνους για τις απόψεις του. Ωστόσο μετά τον θάνατο του, οι οπαδοί των 2 θρησκειών τους οποίους είχε εμπνεύσει, τον προσεταιρίστηκαν αντίστοιχα ως ακόλουθο της δικής τους θρησκείας. Ο Καμπίρ υποστήριζε πως ο Αληθινός Θεός είναι με το μέρος του ανθρώπου που βρίσκεται στον δρόμο της αρετής, που θεωρεί όλα τα πλάσματα στη γη ως τον ίδιο του τον εαυτό, και που είναι παθητικά απομακρυσμένος από όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Για να γνωρίζει κάποιος τον Θεό, ο Καμπίρ πρότεινε να διαλογίζεται επαναλαμβάνοντας την φράση Ράμα, Ράμα.
Οι διδασκαλίες του Καμπίρ εφαρμόζονται και συνεχίζονται μέσω του κινήματος Καμπίρ πανθ (μονοπάτι του Καμπίρ), θρησκευτική κοινότητα η οποία τον θεωρεί ιδρυτή της και τα μέλη της είναι γνωστά ως Καμπίρ πάνθις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ινδοί ποιητές
Ντμίτρο Σούροβ
Ο Ντμίτρο Σούροβ (ουκρανικά:Дмитр горович Шров, γεν. στις 31 Οκτωβρίου 1981) είναι Ουκρανός πιανίστας, συνθέτης και τραγουδιστής-τραγουδοποιός, με έδρα το Κίεβο. Ήταν επίσης κριτής στην ουκρανική έκδοση της τηλεοπτικής εκπομπής X-Factor για τον όγδοο και ένατο κύκλο. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκπομπής, επέλεξε να σπάσει την κιθάρα ενός παίκτη, η οποία ήταν δώρο από τον πατέρα του. Ο Σούροβ ήταν πιανίστας στα συγκροτήματα Okean Elzy (2001–2004), Esthetic Education (2004–2008) και Ζεμφίρα (2006–2009).
Τα πρώτα χρόνια
Ο Σούροβ γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1981 στη Βίνιτσα. Ο πατέρας του, Ιγκόρ Σούροβ, είναι ποιητής και ζωγράφος και η μητέρα του δασκάλα και μουσικός. Ο Ντμίτρο άρχισε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών.
Καριέρα
Ο Σούροβ εντάχθηκε στο συγκρότημα Okean Elzy ως μέλος του το 2000. Αργότερα, το 2001, έγινε μόνιμο μέλος του συγκροτήματος και κέρδισε δημοτικότητα δίπλα στο ολοένα και πιο δημοφιλές συγκρότημα. Το 2004, ο Σούροβ έφυγε από το συγκρότημα για να ενταχθεί σε ένα νεοσύστατο συγκρότημα, με το όνομα Esthetic Education, μαζί με ένα ακόμη μέλος των Okean Elzy, τον μπασίστα Yuriy Khustochka. Οι Esthetic Education παρέμειναν ενεργοί μέχρι το 2008. Το 2009, ο Σούροβ ξεκίνησε το δικό του συγκρότημα που ονομάζεται "Pianoбой".
Ο Σούροβ ήταν ένας από τους συνδιοργανωτές του φεστιβάλ Moloko Music Fest του Κιέβου το 2008 και το 2009 ως μέρος του Gogolfest. Συνέθεσε μουσική για πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της Khottabych αλλά και για τη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Υπηρέτης του λαού, καθώς και για κωμωδίες και επιδείξεις μόδας. Είναι brand ambassador της Yamaha Corporation στην Ουκρανία. Τον Απρίλιο του 2021, ενώ ενεργούσε ως κριτής για το X-Factor Ukraine, ο Σούροβ έσπασε μια κιθάρα που ανήκε στον διαγωνιζόμενο Σεργκέι, επειδή θεωρούσε ότι η απόδοσή του ήταν κατώτερη του επιτρεπτού. Ο Σεργκέι είχε κληρονομήσει την κιθάρα από τον εκλιπώντα πατέρα του και ήταν ένα από τα λίγα αντικείμενα που είχε από εκείνον ως κειμήλιο. Ο Σούροφ δεν ζήτησε συγγνώμη ούτε αποζημίωσε τον Σεργκέι, παρά το συμβόλαιό του το οποίο έλεγε ότι οι κριτές δεν είχαν το δικαίωμα να αγγίξουν τα αντικείμενα των διαγωνιζομένων χωρίς άδεια, πόσο μάλλον να τα καταστρέψουν.
Προσωπική ζωή
Ο Σούροβ παντρεύτηκε την Όλγα Ταρακάνοβσκα το 2002. Στις 23 Αυγούστου 2003, η Όλγα γέννησε έναν γιο, τον Λεβ Σούροβ. Η οικογένεια ζει στο Κίεβο.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ουκρανοί πιανίστες Κατηγορία:Ουκρανοί μουσικοί
Ιωάννης Ιωαννίδης (Κύπριος βουλευτής)
Ο Ιωάννης Ιωαννίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Ιωάννης Ιωαννίδης γεννήθηκε στο Κοιλάνι στις 1934. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο ιατρικής με ειδικότητα στην παθολογία και στην καρδιολογία. Εργαζόταν ως παθολόγος-καρδιολόγος.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το Δημοκρατικό Κόμμα για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 1991 αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, επειδή το 1993 ο βουλευτής εκλογικής Περιφέρειας του ΔΗΚΟ, Ντίνος Μιχαηλίδης, διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, καθήκοντα βουλευτή ανέλαβε ο Ιωάννης Ιωαννίδης στις 4 Μαρτίου 1993 ως ο πρώτος επιλαχών, για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι παθολόγοι Κατηγορία:Κύπριοι καρδιολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Πόνι
μικρογραφία| Ένα πόνυ των Χάιλαντ, που εμφανίζει τα χαρακτηριστικά στιβαρά οστά, χοντρή χαίτη και ουρά, μικρό κεφάλι και μικρό συνολικό μέγεθος μικρογραφία| Ένα πόνυ των Σέτλαντ Ένα πόνι, πόνυ ή πόνεϊ είναι ένα μικρό άλογο (Equus ferus caballus). Ανάλογα με το πλαίσιο, ένα πόνι μπορεί να είναι ένα άλογο με ύψος στο ακρώμιο κάτω από ένα κατά προσέγγιση ή ακριβές όριο ή ένα μικρό άλογο με συγκεκριμένη διαμόρφωση και ιδιοσυγκρασία. Σε σύγκριση με ένα μεγαλύτερο άλογο, ένα πόνυ μπορεί να έχει παχύτερο τρίχωμα, χαίτη και ουρά, με αναλογικά πιο κοντά πόδια, φαρδύτερο θώρακα, βαρύτερα οστά, πιο χοντρό λαιμό και πιο κοντό, πιο φαρδύ κεφάλι. Η λέξη πόνι προέρχεται από την παλιά γαλλική λέξη poulenet, που σημαίνει πουλάρι, ένα νεαρό άλογο.
Τα μικρά άλογα και τα πόνι χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά για ιππασία, οδήγηση και μεταφορές φορτίων. Κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης, ιδιαίτερα στη Μεγάλη Βρετανία, πολλά χρησιμοποιήθηκαν μεταφέροντας φορτία άνθρακα στα ορυχεία. Στη σύγχρονη εποχή μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως παιδικά άλογα, για ψυχαγωγική ή ανταγωνιστική ιππασία ή οδήγηση, ή για πολιτιστικούς λόγους ή λόγους διατήρησης.
Τα πόνυ θεωρούνται γενικά έξυπνα και φιλικά. Μερικές φορές περιγράφονται επίσης ως πεισματάρικα ή πονηρά. Τα σωστά εκπαιδευμένα πόνυ είναι κατάλληλα για παιδιά που μαθαίνουν να ιππεύουν. Τα μεγαλύτερα πόνι μπορούν να ιππευτούν από ενήλικες, καθώς τα πόνι είναι συνήθως δυνατά για το μέγεθός τους.
Ορισμένοι οργανισμοί μπορούν να ορίσουν ένα πόνι ως ένα ώριμο άλογο με ύψος στο ακρώμιο κάτω από ένα ορισμένο όριο: αυτό μπορεί να ποικίλλει από περίπου 142 εκατοστά σε σχεδόν 150 εκατοστά. Ορισμένες ράτσες ταξινομούν ένα ζώο είτε ως άλογο είτε ως πόνυ με βάση το γενεαλογικό και το φαινότυπο, ανεξάρτητα από το ύψος του.
Ορισμός
Για πολλές μορφές διαγωνισμού, ο επίσημος ορισμός του πόνι είναι ένα άλογο που έχει ύψος μικρότερο από 14,2 χέρια (147 εκατοστά) στο ακρώμιο. Τα τυπικά άλογα είναι 14,2 ή μεγαλύτερα. Η Διεθνής Ομοσπονδία Ιππασίας ορίζει το επίσημο όριο στα 148 εκατοστά χωρίς πέταλα και 149 εκατοστά με πέταλα, αν και επιτρέπει στους διαγωνισμούς άλογα μέχρι έως και 150 εκατοστά χωρίς πέταλα, ή 151 εκατοστά με πέταλα. Ωστόσο, ο όρος πόνυ μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενικά (ή στοργικά) για οποιοδήποτε μικρό άλογο, ανεξάρτητα από το πραγματικό μέγεθος ή τη ράτσα του. Επιπλέον, ορισμένες ράτσες αλόγων μπορεί να έχουν άτομα που ωριμάζουν κάτω από αυτό το ύψος, αλλά εξακολουθούν να ονομάζονται άλογα και τους επιτρέπεται να αγωνίζονται ως άλογα. Στην Αυστραλία, άλογα που έχουν μέγεθος από 142 με 152 εκατοστά είναι γνωστά ως «γκαλογουέι» και τα πόνυ στην Αυστραλία είναι κάτω των 142 εκατοστών.
Ιστορία
Τα εξημερωμένα πόνυ όλων των φυλών αρχικά αναπτύχθηκαν κυρίως από την ανάγκη για ένα ζώο εργασίας που θα μπορούσε να ικανοποιήσει συγκεκριμένες τοπικές ανάγκες έλξης και μεταφοράς ενώ επιβιώνει σε σκληρά περιβάλλοντα. Η χρησιμότητα του πόνυ εντοπίστηκε από τους αγρότες που παρατήρησαν ότι ένα πόνυ μπορούσε να ξεπεράσει τις επιδόσεις ενός αλόγου έλξης σε μικρές φάρμες.
Μέχρι τον 20ο αιώνα, πολλές ράτσες πόνι διαστραυρώθηκαν με αραβικά άλογα και άλλες ράτσες για να γίνουν κατάλληλες για ιππασία.
Χρήσεις
μικρογραφία| Ένα αυστραλιανό πόνι Σε πολλά μέρη του κόσμου τα πόνι χρησιμοποιούνται ως ζώα εργασίας, ως ζώα μεταφοράς και για την έλκη διαφόρων οχημάτων. Χρησιμοποιούνται σε πολλές διαφορετικές ιππικές επιδιώξεις. Ορισμένες ράτσες, όπως το πόνι Χάκνεϊ, χρησιμοποιούνται κυρίως για έλξη καρότσας, ενώ άλλες ράτσες, όπως το πόνυ Κονεμάρα και το αυστραλιανό πόνι, χρησιμοποιούνται κυρίως για ιππασία. Άλλα, όπως το ουαλικό πόνυ, χρησιμοποιούνται τόσο για ιππασία όσο και για έλξη. Δεν υπάρχει άμεση συσχέτιση μεταξύ του μεγέθους ενός αλόγου και της εγγενούς αθλητικής του ικανότητας.
Χαρακτηριστικά
Οι ράτσες πόνυ έχουν αναπτυχθεί σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα σε ψυχρά και σκληρά κλίματα όπου χρειάζονταν ανθεκτικά, εύρωστα ζώα εργασίας. Είναι αξιοσημείωτα δυνατά για το μέγεθός τους. Ράτσες όπως το πόνι Κονεμάρα αναγνωρίζονται για την ικανότητά τους να μεταφέρουν έναν ενήλικο αναβάτη πλήρους μεγέθους. Τα πόνυ αναλογικά με το βάρος τους μπορούν να τραβήξουν και να φέρουν περισσότερο βάρος από ένα άλογο. Τα πόνυ μπορούν να τραβούν φορτία σημαντικά μεγαλύτερα από το δικό τους βάρος, με μεγαλύτερα πόνυ ικανά να τραβούν φορτία συγκρίσιμα με αυτά που έλκονται από άλογα έλξης πλήρους μεγέθους και ακόμη και τα πολύ μικρά πόνυ μπορούν να τραβούν έως και το 450 τοις εκατό του ίδιο βάρος.
Σχεδόν όλες οι ράτσες πόνυ είναι πολύ ανθεκτικές, εύκολες στη φύλαξη που μοιράζονται την ικανότητα να ευδοκιμούν με πιο περιορισμένη διατροφή από αυτή ενός αλόγου κανονικού μεγέθους, απαιτώντας το μισό σανό για το βάρος τους σε σχέση με το άλογο και συχνά δεν χρειάζονται καθόλου σιτηρά. Ωστόσο, για τον ίδιο λόγο, είναι επίσης πιο ευάλωτα στη λαμινίτιδα και στο σύνδρομο Κούσινγκ. Μπορεί επίσης να έχουν προβλήματα με υπερλιπαιμία.
Τα πόνυ θεωρούνται γενικά έξυπνα και φιλικά, αν και μερικές φορές περιγράφονται επίσης ως πεισματάρικα ή πονηρά. Οι διαφορές απόψεων προκύπτουν συχνά από τον βαθμό σωστής εκπαίδευσης ενός μεμονωμένου πόνι. Τα πόνι που εκπαιδεύονται από άπειρα άτομα ή που οδηγούνται μόνο από αρχάριους, μπορεί να γίνουν κακομαθημένα επειδή οι αναβάτες τους συνήθως δεν διαθέτουν την εμπειρία για τη διόρθωση κακών συνηθειών. Τα σωστά εκπαιδευμένα πόνυ είναι κατάλληλα για παιδιά που μαθαίνουν να ιππεύουν. Τα μεγαλύτερα πόνυ μπορούν να ιππευτούν από ενήλικες, καθώς τα πόνυ είναι συνήθως δυνατά για το μέγεθός τους.
Για λόγους επίδειξης, τα πόνυ συχνά ομαδοποιούνται σε μικρά, μεσαία και μεγάλα μεγέθη. Τα μικρά πόνυ είναι 127 εκατοστά (12,2 χέρια) και κάτω, τα μεσαία πόνυ είναι μεταξύ 12,2 και 13,2 χεριών (137 cm), και τα μεγάλα πόνυ είναι μεταξύ 13,2 χεριών και 14,2 χεριών (147 cm).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλογα
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1954
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 1954.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
NCAA Football 2000
Το NCAA Football 2000 είναι ένα αθλητικό βιντεοπαιχνίδι που κυκλοφόρησε το 1999 από την EA Sports. Ο αθλητής του εξωφύλλου είναι ο Ricky Williams.
Υποδοχή
Το παιχνίδι έλαβε γενικά καλές κριτικές σύμφωνα με τον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών GameRankings.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 2000 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Electronic Arts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999
Currents (άλμπουμ των Tame Impala)
Το "Currents" είναι το τρίτο άλμπουμ των Tame Impala. Κυκλοφόρησε στις 17 Ιουλίου του 2015 από την Interscope Records. Όπως έγινε και με τα άλλα δυο άλμπουμ της μπάντας, το Currents γράφτηκε, ηχογραφήθηκε, ερμηνεύθηκε και παράχθηκε από τον Kevin Parker. Επίσης για πρώτη φορά, ο Parker ανέλαβε το μίξινγκ. Ο Parker, γνωστός τελειομανής, στην προσπάθεια του να διορθώσει την κάθε λεπτομέρεια όλων των τραγουδιών, οδήγησε στο να κυκλοφορήσει το άλμπουμ 2 μήνες αργότερα από το αναμενόμενο. Στο άλμπουμ σημειώνεται μια αλλαγή προς μια πιο χορευτική μουσική. Θεματικά, το άλμπουμ αφορά τη διαδικασία μιας προσωπικής μεταμόρφωσης, την οποία πολλοί κριτικοί έκριναν ότι αφορούσε ένα ρομαντικό χωρισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Βιρτζίνια Ράγκι
Η Βιρτζίνια Ράγκι (Virginia Elena Raggi ; 18 Ιουλίου 1978) είναι Ιταλίδα δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως δήμαρχος της Ρώμης από το 2016 έως το 2021. Εκπροσωπώντας το αντιπολιτευόμενο Five Star Movement (M5S) ; η Ράγκι είναι η πρώτη υποψήφια από το κόμμα της και η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε δήμαρχος της Ρώμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλίδες δικηγόροι
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1955
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 1955.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
NHL 2K (2000 video game)
Το NHL 2K, γνωστό στην Ευρώπη ως Sega Sports NHL 2K, είναι ένα βιντεοπαιχνίδι υπό ανάπτυξη από την Black Box Games και εκδόθηκε από τη Sega για το Dreamcast το 2000.
Κοινότητα Σοκαρά
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Τάντας Ιβανάουσκας
Ο Τάντας Ιβανάουσκας (16 Δεκεμβρίου 1882 – 1 Ιουνίου 1970) ήταν εξέχων Λιθουανός ζωολόγος και βιολόγος και ένας από τους ιδρυτές του Πανεπιστημίου Βιτάουτας Μάγκνους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λεμπιόντκα Μάνορ (σήμερα Halavičpolie στη Λευκορωσία) ως τρίτο παιδί του Λέοναρντ Ιβανόφσκι και της Γιαντβίγκα Ράιχελ. Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο της Βαρσοβίας το 1901, ο Ιβανάουσκας μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, όπου σπούδασε στο 1ο γυμνάσιο της πόλης. Το 1903 σπούδασε στο τμήμα φυσικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης. Γνώρισε και έγινε φίλος με Λιθουανούς μαθητές εδώ και έμαθε τη λιθουανική γλώσσα.
Το 1905, μετακόμισε στο Παρίσι, σπούδασε στη σχολή Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και αποφοίτησε το 1909. Από το 1904 ήταν μέλος της λιθουανικής εταιρείας Lituania. Μαζί με έναν άλλο Λιθουανό ακτιβιστή των αρχών του εικοστού αιώνα, τον Μίχαλ Ρόμερ, ο Ιβανάουσκας έδωσε διαλέξεις για τη Λιθουανία στο Παρίσι το 1905.
Το 1909 μπήκε ξανά στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, καθώς η Ρωσική Αυτοκρατορία δεν αναγνώριζε ξένα διπλώματα, και τελείωσε με δίπλωμα πρώτης τάξης το 1910. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, δραστηριοποιήθηκε στη Λιθουανική φοιτητική κοινωνία και εξελέγη πρόεδρος.
Το 1910, στην Αγία Πετρούπολη, ίδρυσε το εργαστήριο οπτικών συσκευών φυσικών επιστημών Zootom, το οποίο παρασκεύαζε διάφορες βιολογικές, βοτανικές, ανατομικές και ορυκτολογικές συσκευές. Το καλοκαίρι, ταξίδευε στη Λιθουανία συλλέγοντας υλικό για τις συσκευές του. Το 1914 και το 1917, ο Ιβανάουσκας συμμετείχε σε επιστημονικές αποστολές στη Βόρεια Ρωσία (Μούρμανσκ και Αρχάγγελσκ) και τη Νορβηγία. Το 1918 ο Ιβανάουσκας επέστρεψε στη Λιθουανία και μαζί με τη σύζυγό του Χονοράτα άνοιξαν ένα λιθουανικό σχολείο.
Το 1920, μετακόμισε στο Κάουνας και εργάστηκε ως σύμβουλος στο Υπουργείο Γεωργίας της Λιθουανίας, βοήθησε επίσης στην οργάνωση ανώτερων μαθημάτων, που αργότερα έγινε το Πανεπιστήμιο της Λιθουανίας. Μαζί με τον Κωνσταντίνας Ρέγκελης οργάνωσαν το Βοτανικό Πάρκο του Κάουνας το 1923. Μαζί με τη σύζυγό του, ξεκίνησε να διοργανώνει την ετήσια Εθνική Ημέρα Πτηνών και Δενδροφύτευσης.
Ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λιθουανίας (αργότερα Πανεπιστήμιο Βιτάουτας Μάγκνους) από το 1922 έως το 1940 και το 1929 έγινε επικεφαλής του Τμήματος Ζωολογίας. Έγινε καθηγητής στο ανασυσταθέν Πανεπιστήμιο του Βίλνιους μεταξύ 1940 και 1941. Επέστρεψε στη θέση αυτή το 1944, την οποία κράτησε μέχρι το 1956. Ταυτόχρονα κατείχε θέση καθηγητή στο Ιατρικό Ινστιτούτο του Κάουνας από το 1954 έως το 1970.
Μεταξύ των άλλων επιτευγμάτων του, είναι γνωστός για το άνοιγμα ενός από τους πρώτους σταθμούς συγκροτήματος πουλιών στην Ευρώπη, στο Cape Vente το 1929. Ίδρυσε επίσης το Ζωολογικό Μουσείο το 1918, τον βοτανικό κήπο του Κάουνας το 1923, το καταφύγιο Ζουβίντας το 1937 και τον ζωολογικό κήπο του Κάουνας το 1938.
Ιθαγένεια
Γεννημένος ως Ταντέους Ιβανόφσκι στη Λεμπιόντκα, στην περιοχή Γκρόντνο της σημερινής Λευκορωσίας, σε μια καθολική λιθουανική οικογένεια ευγενών, πιστή στην κληρονομιά του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, δεν γνώριζε τη λιθουανική γλώσσα μέχρι το 1905. Ακόμα κι έτσι, ο Ιβανάουσκας θεωρούσε τον εαυτό του Λιθουανό και αφιέρωσε τη ζωή του στη Λιθουανία. Άνοιξε το πρώτο λιθουανικό σχολείο με τη γυναίκα του το 1918. Υπήρξε ένα αξιοσημείωτο επεισόδιο κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Λιθουανικού Πολέμου, καθώς ένας από τους αδερφούς του κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας μετέφερε τη συλλογή ταριχευμένων ζώων του Τάντας μέσω της πρώτης γραμμής στη Λιθουανία.
Τα άλλα τρία αδέρφια του Ιβανάουσκας ταυτίστηκαν με τις άλλες δύο εθνικότητες της πρώην Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, τα δύο (Τζέρζυ Ιβανόφσκι, πολιτικός και μηχανικός και Στανίσουαφ Ιβανόφσκι, δικηγόρος) επέλεξαν να γίνουν Πολωνός ενώ ο Βατσλάου Ιβανούσκι (πολιτικός) επέλεξε να γίνει Λευκορώσος (αν και έζησε στην Πολωνία του Μεσοπολέμου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί επιστήμονες
ESPN MLS GameNight
Το ESPN MLS GameNight είναι βιντεοπαιχνίδι αθλητικού είδους που κυκλοφόρησε το 2000 από την Konami και την Saffire. Το παιχνίδι θεωρείται ότι είναι ένα βελτιωμένο ριμέικ του ISS Pro Evolution, που επίσης εκδόθηκε από την Konami. Είναι το μόνο παιχνίδι MLS που έχει κυκλοφορήσει στο PlayStation εκτός από το FIFA 2000. Η συνέχεια, ESPN MLS ExtraTime 2002, κυκλοφόρησε για το PlayStation 2 το 2001 και για τοGameCube και Xbox το 2002.
Το παιχνίδι διέθετε επίσης τη δυνατότητα επιλογής είτε αγγλικού σχολιασμού (παρέχεται από τον Bob Ley ) είτε ισπανικού σχολιασμού (παρέχεται από τον Luis Omar Tapia).
Παιχνίδι
Έχει τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε 12 ομάδες από το MLS είτε 53 διεθνείς ομάδες για ένα γρήγορο, φιλικό παιχνίδι Έκθεσης. Στη λειτουργία Season Mode, ο παίκτης συμμετέχει σε μια πλήρη σεζόν 32 παιχνιδιών Major League Soccer, όπου έχει την αποστολή να αντιμετωπίσει ρεαλιστικούς τραυματισμούς, απρόβλεπτες καιρικές συνθήκες και ανταλλαγές στη μέση της σεζόν.
Υπάρχει επίσης μια λειτουργία Custom League και μια επιλογή προσαρμοσμένου παίκτη που επιτρέπει στον παίκτη να δημιουργήσει έως και 22 πρωτότυτπους παίκτες.
Υποδοχή
Το παιχνίδι έλαβε μέτριες κριτικές σύμφωνα με τον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Metacritic. Το Game Informer του έδωσε μια ευνοϊκή κριτική, σχεδόν δύο μήνες πριν από την κυκλοφορία του παιχνιδιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια μουσικής Άκιρα Γιαμαόκα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Konami Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000
Κήποι Τίβολι (Παρίσι)
thumb|Η θέση των κήπων Τίβολι, 1826, από το Panorama de la ville de Paris par AM Perrot Οι κήποι του Τίβολι στο Παρίσι ήταν πάρκα αναψυχής κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα ο σταθμός Σαιν Λαζάρ. Πήραν το όνομά τους από τους περίφημους κήπους της Βίλα ντ'Έστε στο Τίβολι, κοντά στην Ρώμη. Υπήρχαν διάφοροι κήποι διαδοχικά την περίοδο 1795-1842, αλλά κανένας τους δεν σώζεται σήμερα.
Folie-Boutin ή Μεγάλο Τίβολι (1795-1810)
Το 1766, ο Σιμόν Γκαμπριέλ Μπουτέν (1720-1794), γιος του πλούσιου μισθωτή δημοσίων προσόδων Μπουτέν, δημιούργησε ένα πάρκο οκτώ εκταρίων διακοσμημένο με σπάνια φυτά, αγγλικούς, ιταλικούς και ολλανδικούς κήπους, χώρο για υπαίθριο μπόουλινγκ, διάσπαρτα βράχια και καταρράκτη. Έχτισε επίσης διάφορα οικήματα, μιμήσεις ερειπωμένων ναών, πύργων κττ. (folies). Ονόμασε την περιοχή Τίβολι από την ομώνυμη πόλη της περιοχής της Ρώμης, που φιλοξενεί περίφημους κήπους και ιδιαίτερα αυτούς της Βίλας ντ'Έστε. Το Folie Boutin, όπως αποκαλούνταν συχνά, έγινε γρήγορα γνωστό για τους λαμπρούς κήπους του. Η κύρια είσοδός του βρισκόταν στην οδό Clichy, και η δευτερεύουσα στην οδό Saint-Lazare. Δύο κύρια κτίρια βρισκόταν στον αριθμό 102 της οδού Saint-Lazare, και στον αριθμό 27, της οδού Clichy. Ένα περίπτερο, αποδιδόμενο στον αρχιτέκτονα Φρανσουά Ντομινίκ Μπαρώ ντε Σεφντεβίλ (Barreau de Chefdeville) (1725-1765), στέγαζε ορυκτολογική συλλογή. Εκεί κάθε Πέμπτη ο Μπουτέν υποδεχόταν τους φίλους τους, στους οποίους περιλαμβανόταν ο ζωγράφος Υμπέρ Ρομπέρ και ο αρχιτέκτονας Αλεξάντρ-Τεοντόρ Μπρονιάρ (Brongniart).
Ο Μπουτέν καρατομήθηκε στις 17 Ιουλίου 1794, κατά την διάρκεια της Τρομοκρατίας, και το πάρκο δημεύτηκε. Το 1795, το Folie Boutin άνοιξε για το κοινό, παίρνοντας επισήμως το όνομα του Τίβολι και έγινε πρόγονος των σύγχρονων πάρκων αναψυχής. Την περίοδο που ήταν δημόσιος κήπος, αποτελούσε αγαπημένο σημείο αναψυχής για την Παριζιάνικη αριστοκρατία. Στο πάρκο λάμβαναν χώρα παραστάσεις με πανοράματα, μαριονέτες και μαγικούς φακούς. Την περίοδο 1796-1797 μια αντεπαναστατική ομάδα, με την ονομασία Clichy, κατέλαβε τον χώρο, αλλά οι κληρονόμοι του Μπουτέν ανέκτησαν το Τίβολι ύστερα από δίκη το 1797. Το 1799, εγκαινιάστηκε στον χώρο ένα λουτρό (Les eaux thermales et minérales de Tivoli - Τα θερμά και μεταλλικά νερά του Τίβολι). Μετά την καταστροφή που προκλήθηκε από την στρατοπεδεία των δυνάμεων του Ναπολέοντος πριν την αναχώρησή τους για την Ισπανία, ο κήπος έκλεισε στις 30 Αυγούστου 1810.
Folie-Richelieu ή Δεύτερο Τίβολι (1810-1826)
thumb|Χάρτης του κήπου Τίβολι το 1823 Μετά το κλείσιμο του πρώτου Τίβολι, ο μουσικός Μπανώ το άνοιξε ξανά με πιο λιτό περιεχόμενο ως Folie-Richelieu ή Δεύτερο Τίβολι, μεταξύ των αριθμών 18 και 38 της οδού Clichy, έως την οδό Blanche, σε μια περιοχή που δημιουργήθηκε το 1730 από τον στρατάρχη Ρισελιέ για την προσωπική του ψυχαγωγία, ενώ στη συνέχεια ανήκε στην Φορτουνέ Αμελέν (Fortunée Hamelin). Το 1812, ενώθηκε με τον χώρο του Μεγάλου Τίβολι. Μέρος της γης πωλήθηκε στον τραπεζίτη Πιερ-Λωράν Αινγκερλό και στη συνέχεια στην ισπανική πρεσβεία. Το Δεύτερο Τίβολι εξαφανίστηκε το 1825, μετά από γιορτή για την στέψη του Καρόλου Ι΄ στις 7 Ιουνίου. Στις 2 Φεβρουαρίου 1826, οι κληρονόμοι του Μπουτέν πούλησαν το κτήμα στους Jonas-Philip Hagerman και τον Συλβαίν Μινιόν, και έγινε το Quartier de l'Europe (Η συνοικία της Ευρώπης).
Folie-Bouxière ή Νέο Τίβολι (1826-1842)
Ο Ετιέν Γκασπάρ Ρομπέρ (Étienne-Gaspard Robert) άνοιξε το τρίτο Τίβολι το 1826. Διατηρήθηκε μέχρι το 1842 όταν κατασκευάστηκαν η οδός Ballu και άλλες. Επρόκειτο για ένα πραγματικό πάρκο αναψυχής με περιστρεφόμενες ρόδες, παντομίμες, λαβυρίνθους και πυροτεχνήματα από τον αρχιτεχνίτη Claude Ruggierri. Το 1831 εισήχθη από την Αγγλία η σκοποβολή σε περιστέρια, η οποία είχε αποτέλεσμα τον θάνατο 300.000 περιστεριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρίσι
Qissa (ταινία)
Η Qissa (αγγλικός τίτλος: Qissa: The Tale of a Lonely Ghost) είναι Παντζάμπι Ινδο-Γερμανική δραματική ταινία παραγωγής 2013, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ανούπ Σινγκ. Η ταινία προβλήθηκε το 2013 στο τμήμα «Σύγχρονου Παγκόσμιου Κινηματογράφου» του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, όπου κέρδισε το βραβείο Netpac για την «Παγκόσμια ή Διεθνή Ασιατική» ταινία. Στις 20 Φεβρουαρίου 2015, κυκλοφόρησε ταυτόχρονα στις Ινδικές κινηματογραφικές αίθουσες, σε DVD και Video on Demand.
Το θέμα της ταινίας επικεντρώνεται στην επιθυμία ενός Σιχ άντρα να αποκτήσει γιο, ώστε να συνεχιστεί το όνομα της οικογένειάς του.
Πλοκή
Ο Σιχ Ούμπερ Σινγκ, έχοντας ήδη τρεις κόρες, είναι δυσαρεστημένος με το γεγονός πως δεν έχει αποκτήσει έναν γιο ο οποίος θα συνεχίσει το όνομα της οικογένειάς του. Λέει στη γυναίκα του, Μεχάρ, πως είναι αισιόδοξος πως το επόμενο παιδί τους θα είναι αγόρι, αλλά η Μεχάρ φοβάται πως θα είναι και πάλι κορίτσι και ο Ούμπερ θα την εγκαταλείψει. Όταν το παιδί γεννιέται, λόγω της έντονης επιθυμίας του να αποκτήσει γιο, ο Ούμπερ ανακοινώνει γεμάτος ευτυχία πως το παιδί είναι αγόρι, αλλά όταν το παίρνει στα χέρια της η Μεχάρ συνειδητοποιεί πως είναι κορίτσι. Η Μεχάρ του λέει πως θα ήταν προτιμότερο να σκότωνε το παιδί παρά να το μεγαλώσει ως αγόρι, αλλά εκείνος την αγνοεί και, ευτυχισμένος μέσα στην άρνησή του, ονομάζει το παιδί Κανβάρ Σινγκ.
Ο Ούμπερ μεγαλώνει την Κανβάρ ως γιο και τη θέλει να αποκτήσει δύναμη, αντοχή και την ικανότητα να πυροβολεί όπως θα έκανε ένα αγόρι. Με την πάροδο του χρόνου, η Κανβάρ εμφανίζει σημάδια κοριτσίστικης συμπεριφοράς και την πρώτη της περίοδο, πράγματα τα οποία ο πατέρας της προσπαθεί να καταστείλει και αγνοήσει. Όταν μια φορά πάνω στο παιχνίδι με τις αδελφές της πέφτει και σπάει το πόδι της, ο Ούμπερ κτυπάει μανιωδώς τα άλλα τρία κορίτσια επειδή πλήγωσαν τον «γιο» του. Η Μεχάρ τον σταματάει κι εκείνος δηλώνει πως αν συμβεί κάτι στον «γιο» του, θα σκοτώσει τις κόρες του.
Μετά την τελετή τούρμπαν και αφού ο Κάνβαρ γίνεται ένας «πλήρως λειτουργικός άντρας», αρχίζει να συναναστρέφεται ένα κορίτσι με το όνομα Νέλι, η οποία είναι και η κόρη ενός από τους κοντινούς φίλους του Ούμπερ. Καθώς τα δύο κορίτσια περνάνε όλο και περισσότερο χρόνο μαζί, ο Ούμπερ βλέπει πως ο «γιος» του είναι ευτυχισμένος και αποφασίζει να ζητήσει το χέρι της Νέλι από τον πατέρα της, ώστε τα παιδιά τους να παντρευτούν. Σύντομα μετά τον γάμο, η Νέλι μαθαίνει πως ο Κάνβαρ δεν έχει πέος αλλά δεν γνωρίζει πως στην πραγματικότητα είναι κορίτσι, καθώς ο Ούμπερ της λέει πως ο Κάνβαρ είχε ένα 'ατύχημα' όταν ήταν μικρός. Η Νέλι είναι απογοητευμένη ξέροντας πως δεν θα μπορέσει να αποκτήσει ποτέ παιδιά με τον Κάνβαρ κι ένα βράδυ προσπαθεί να το σκάσει, αλλά ο Ούμπερ την σταματά και την παρακαλά να επιστρέψει. Όταν εκείνη αρνείται, ο Ούμπερ την αρπάζει και επιχειρεί να τη βιάσει. Όταν ο Κάνβαρ ακούει την αναταραχή και ανακαλύπτει τι γίνεται, παρακαλεί τον Ούμπερ να σταματήσει αλλά εκείνος λέει πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να γεννηθεί ένα αγόρι στην οικογένεια. Η Κάνβαρ μη ξέροντας πώς να τον σταματήσει, τον σκοτώνει.
Μετά την κηδεία, η Μεχάρ αναγκάζει την Κάνβαρ και τη Νέλι να το σκάσουν και να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή μαζί στο εγκαταλελειμμένο σπίτι του πατέρα της. Τα δύο κορίτσια ομολογούν την αγάπη τους, την οποία αποδέχονται ως αδελφική. Ζώντας μαζί ως γυναίκες, η Νέλι προσπαθεί να βοηθήσει την Κάνβαρ να αποβάλει τα αντρικά χαρακτηριστικά που εξανάγκασε πάνω της ο Ούμπερ και να αγκαλιάσει το γεγονός πως βιολογικά είναι μία γυναίκα.
Έπειτα από λίγο καιρό, η Κάνβαρ αποφασίζει να πάει πίσω στο σπίτι για να φέρει τη μητέρα της να μείνει μαζί τους. Όταν φτάνει όμως, βλέπει πως το σπίτι τους έχει καεί και η μητέρα της μαζί με τις δύο αδελφές της έχουν πεθάνει. Επέζησε μόνο η μεγαλύτερη αδελφή της, η Μπαάλι, η οποία όμως έχει χάσει τα λογικά της και λέει πως πρέπει «να φτιάξει δείπνο για τον Ούμπερ και να του καθαρίσει το δωμάτιο». Καθώς η Κάνβαρ εξερευνά το σπίτι, βλέπει το πνεύμα του πατέρα της στον καθρέφτη, το οποίο και συνεχίζει να την στοιχειώνει σε όλη τη διάρκεια της επιστροφής. Ο Ούμπερ της λέει πως θα πρέπει να διορθώσουν τα πράγματα, αλλά η Κάνβαρ του λέει πως δεν μπορεί να κρύβει άλλο πως είναι γυναίκα. Όταν ένα βράδυ βγάζει τα ρούχα της πρεσβεύοντας το ότι είναι γυναίκα, οι άνθρωποι στην πόλη το μαθαίνουν και δεν εγκρίνουν την πράξη της. Επιχειρούν να εισβάλουν στο σπίτι και η Νέλι της λέει να φύγει και να μην επιστρέψει, αλλιώς θα σκοτώσουν και τις δύο.
Η Κάνβαρ φεύγει και καθώς περιπλανιέται στην έρημο, βλέπει και πάλι τον πατέρα της. Διαλυμένη, παραδίδεται στο πνεύμα του κι εκείνος την πνίγει σε μια όαση. Ο Ούμπερ επιστρέφει στο χωριό και «μασκαρεμένος» ως Κάνβαρ, αποδεικνύει στους χωρικούς πως είναι άντρας. Στη συνέχεια, πηγαίνει τη Νέλι πίσω στο καμένο σπίτι λέγοντάς της πως θα ξεκινήσει μια ζωή από την αρχή. Η Νέλι αυτοκτονεί αφήνοντάς τον να περιπλανιέται ως μία χαμένη ψυχή με ανεκπλήρωτη την επιθυμία του να αποκτήσει έναν γιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Παντζάμπι ταινίες Κατηγορία:Ινδικές ταινίες Κατηγορία:Ινδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ινδικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ