cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι
Εξελίξεις
Επί των παραπάνω φέρεται επίσης ο Σφόρτσα να είχε δηλώσει με έντονο κυνισμό: "Όταν ανήλθον εις την εξουσίαν τον Ιούλιον του 1920 και έλαβον γνώσιν της ανωτέρω Συμφωνίας, την οποίαν ο Τιττόνι ετήρει μυστικήν, δεν ηδυνήθην να εννοήσω εις τι θα εχρησίμευεν εις την Ιταλίαν η Συμφωνία αυτή. Δεικνύων ολίγην έλλειψιν μετριοφροσύνης, εθεώρησα τουλάχιστον ως απρεπές δια μίαν Μεγάλην Δύναμιν όπως η Ιταλία, ότι υπέγραψε μίαν Συμφωνίαν τοιαύτην: ότι η Ελλάς θα υπεστήριζε, παν ουσιώδες συμφέρον της Ιταλίας εις την Αλβανίαν...".
Πηγές
Βενιζελου Τιτονι Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ελληνοϊταλικές σχέσεις Κατηγορία:Συνθήκες της Ιταλίας
Η θεία μου η χίπισσα
Η θεία μου η χίπισσα είναι μια κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1970 σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου.
Υπόθεση
Η κυρα-Λένη (Ρένα Βλαχοπούλου), μια καθαρίστρια ξενοδοχείου σπουδάζει την κόρη της σττις ΗΠΑ. Καθώς μαθαίνει πως η Κάθριν (Νόρα Βαλσάμη), η κόρη της, έρχεται αιφνιδιαστικά, κανονίζει με τον Στέφανο Κριεζή (Ανδρέας Μπάρκουλης), έναν πλούσιο ένοικο του ξενοδοχείου, να την βοηθήσει να παραστήσει την πλούσια, καθώς η ίδια έχει κρύψει τη φτώχεια της από την Κάθριν, για να μην τη στενοχωρήσει.
Ερχόμενη η Κάθριν με τον χίπη μνηστήρα της Τζόνι (Βασίλης Τσιβιλίκας) και τον Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία πατέρα του, Πιτ (Γιάννης Μιχαλόπουλος), απογοητεύεται από τη μητέρα της και το σκάει από την Αθήνα μαζί με τον Τζόνι. Οι δυο νέοι καταλήγουν στα Μάταλα της Κρήτης, που είναι τόπος συνάντησης για τους χίπηδες εκείνη την εποχή. Οι γονείς τους, ανήσυχοι, τους ακολουθούν μέχρι εκεί, ντύνονται και οι ίδιοι χίπηδες για να μπορέσουν να μπουν στο κοινόβιο, αλλά φτάνοντας διαπιστώνουν ότι τα παιδιά τους έχουν χωρίσει.
Πίσω στο ξενοδοχείο, η κυρα-Λένη αποκαλύπτει την αλήθεια για την οικονομική της κατάσταση στην Κάθριν, η οποία στο μεταξύ τα έχει φτιάξει με τον Στέφανο. Παράλληλα, την κυρα-Λένη φλερτάρει ο Πιτ. Μόλις εκείνη μαθαίνει ότι έχει κληρονομήσει απρόσμενα μια μεγάλη περιουσία από τον σύζυγό της, δέχεται να γίνει ο γάμος.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 23 Νοεμβρίου 1970. Κόβοντας 481.598 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Ο Σακελλάριος είχε διηγηθεί το εξής περιστατικό από τα γυρίσματα, αναφερόμενος στο αυτοσχεδιαστικό ταλέντο της Βλαχοπούλου:"«Θυμάμαι είχαμε μια σκηνή που κάνει την καθαρίστρια και επειδή δεν ήθελε να τη δει και να την αναγνωρίσει ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, πρέπει να κρυφτεί κάτω από ένα τραπέζι μέχρι να φύγει. Αφού λοιπόν της είπα τι πρέπει να κάνει και πώς πρέπει να κινηθεί, ξεκινήσαμε το γύρισμα. Η Ρένα, κρατώντας τον κουβά στα χέρια, καθώς γυρίζαμε τη σκηνή, βάζει τον κουβά στο κεφάλι, σκοντάφτει, πέφτει κάτω, γλιστράει στα νερά και τέλος πάντων προσπαθούμε όλοι να δούμε που θα τελειώσει όλο αυτό το αυτοσχέδιο πανδαιμόνιο που δημιούργησε. Ο καμεραμάν ρωτάει απορημένος: -Τι να κάνω; Να σταματήσω ή να συνεχίσω να τραβάω; – Τράβα, του κάνω. Η σκηνή τελείωσε μετά από αρκετή ώρα και πραγματικά ήταν ένα αριστούργημα. Δεν πετάξαμε τίποτα από το φιλμ»."
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Βασίλειο της Ρουμανίας
thumb|250px|Η εξέλιξη των συνόρων της Ρουμανίας από το 1859 μέχρι σήμερα Το Βασίλειο της Ρουμανίας (ρουμανικά: Regatul României) ήταν συνταγματική μοναρχία, η οποία εγκαθιδρύθηκε το 1881 και συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 1947. Το βασίλειο της Ρουμανίας άρχισε με τη βασιλεία του Καρόλου Α΄, ο οποίος κέρδισε την ανεξαρτησία της Ρουμανίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον πόλεμο της ρουμανικής ανεξαρτησίας, τμήμα του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877-1878, και έληξε με την παραίτηση του Μιχαήλ της Ρουμανίας από τον θρόνο, μετά από πιέσεις της Σοβιετικές Ένωσης με τη μυστική συναίνεση των συμμάχων (ως αποτέλεσμα της συμφωνίας της Γιάλτας) και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας. Ως όρος, το βασίλειο της Ρουμανίας είναι διακριτό από το Παλιό Ρουμανικό Βασίλειο, το οποίο αναφέρεται αυστηρά στην περίοδο της βασιλείας του Καρόλου Α΄, από τις 14 Μαρτίου (Π.Η.) 1881 μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου (Π.Η.) 1914.
Από το 1859 μέχρι το 1877, η Ρουμανία μετεξελίχθηκε από προσωπική ένωση δύο υποτελών πριγκιπάτων (της Μολδαβίας και της Βλαχίας) υπό ένα μόνο πρίγκιπα σε πλήρως ανεξάρτητο βασίλειο με μονάρχη του Οίκου των Χοεντσόλερν. Την περίοδο 1918-1920, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Τρανσυλβανία, η Ανατολική Μολδαβία (Βεσσαραβία) και η Βουκοβίνα ενώθηκαν με το βασίλειο της Ρουμανίας, σχηματίζοντας τη Μεγάλη Ρουμανία. Το 1940 η Βεσσαραβία και η Βόρεια Βουκοβίνα, η Βόρεια Τρανσυλβανία και η Νότια Δοβρουτσά προσαρτήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, Ουγγαρία και Βουλγαρία αντίστοιχα, μετά το τελεσίγραφο της Σοβιετικής Ένωσης στη Ρουμανία και τη Συμφωνία της Βιέννης, που υπαγορεύθηκε από τη ναζιστική Γερμανία. Από αυτά μόνο η Βόρεια Τρανσυλβανία επεστράφη στη Ρουμανία μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1947 ο βασιλιάς Μιχαήλ εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί και η μοναρχία αντικαταστάθηκε από σοσιαλιστική δημοκρατία υπό την κυριαρχία του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ενοποίηση και μοναρχία
Μετά την ανεπιτυχή επανάσταση του 1848, οι Μεγάλες Δυνάμεις απέρριψαν το αίτημα των Ρουμάνων να ενωθούν σε ένα κράτος. Βαριά φορολογημένοι και υπό την κακή οθωμανική διοίκηση, αντιπρόσωποι της Μολδαβίας και της Βλαχίας εξέλεξαν το 1859 τον ίδιο πρίγκιπα, τον Αλέξανδρο Ιωάννη Κούζα. . Η ανάδειξή του ως ηγεμόνα τόσο της Μολδαβίας όσο και της Βλαχίας υπό την κατ' όνομα επικυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συνένωσε ένα διακριτό ρουμανικό έθνος υπό ενιαία ηγεσία. Στις 5 Φεβρουαρίου του 1862 (24 Ιανουαρίου με το Παληό Ημερολόγιο) οι δύο ηγεμονίες ενώθηκαν επίσημα για να σχηματίσουν το Πριγκιπάτο της Ρουμανίας, με πρωτεύουσα το Βουκουρέστι.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1866 ένας αποκληθείς Τερατώδης συνασπισμός, αποτελούμενος από Συντηρητικούς και ριζοσπάστες Φιλελευθέρους, ανάγκασε τον Κούζα να παραιτηθεί. Ο Γερμανός πρίγκιπας Κάρολος του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν διορίστηκε ως πρίγκιπας της Ρουμανίας, σε μια κίνηση εξασφάλισης της γερμανικής υποστήριξης για την ενότητα και της μελλοντικής ανεξαρτησίας. Αυτός υιοθέτησε αμέσως τη ρουμανική γραφή του ονόματός του, Carol, και οι απόγονοί του κυβέρνησαν τη Ρουμανία μέχρι την ανατροπή της μοναρχίας το 1947.
Η Ρουμανία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμου του 1877-1878, όταν πολέμησε στο πλευρό της Ρωσίας. Στη συνθήκη του Βερολίνου το 1878, η Ρουμανία αναγνωρίστηκε επισήμως από τις Μεγάλες Δυνάμεις ως ανεξάρτητο κράτος. Σε αντάλλαγμα η Ρουμανία έδωσε στη Ρωσία τη νότια Βεσσαραβία Μπουντζάκ για την πρόσβαση στα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας και απέκτησε τη Δοβρουτσά. Στις 15 Μαρτίου 1881 το Ρουμανικό κοινοβούλιο αναβάθμισε το πριγκιπάτο σε βασίλειο και ο πρίγκιπας Κάρολος στέφθηκε βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Ρουμανίας στις 10 Μαΐου.
Το νέο κράτους, συμπιεσμένο ανάμεσα στην Οθωμανική, την Αυστροουγγρική και τη Ρωσική Αυτοκρατορία, με Σλαβικούς πληθυσμούς στα νοτιοδυτικά, νότια και βορειοανατολικά σύνορά του, τη Μαύρη Θάλασσα στα ανατολικά και τους Ούγγρους γείτονες στα δυτικά και βορειοδυτικά σύνορά του, απέβλεπε στη Δύση, ιδιαίτερα τη Γαλλία, ως πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και διοικητικό πρότυπο.
Απέχοντας από τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Βασίλειο της Ρουμανίας εισήλθε στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, τον Ιούνιο του 1913 κατά του Βασιλείου της Βουλγαρίας. 330.000 ρουμανικά στρατεύματα πέρασαν από τον Δούναβη στη Βουλγαρία. Μια στρατιά κατέλαβε τη Νότια Δοβρουτσά και μια άλλη στράφηκε στη βόρεια Βουλγαρία να απειλήσει τη Σόφια, βοηθώντας στον τερματισμό του πολέμου. Με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 η Ρουμανία απέκτησε έτσι την εθνικά μικτή περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς, που για χρόνια επιθυμούσε.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τον Αύγουστο του 1914, η Ρουμανία ανακήρυξε ότι θα παρέμεν ουδέτερη. Δύο χρόνια αργότερα, μετά από την πίεση της Αντάντ (και ιδιαίτερα της Γαλλίας), στις 14/27 Αυγούστου 1916, η Ρουμανία συντάχθηκε με τους Συμμάχους, οι οποίοι είχαν υποσχεθεί να υποστηρίξουν την ολοκλήρωση της εθνικής ενότητας, όπως για παράδειγμα την αναγνώριση των δικαιωμάτων των Ρουμάνων στη Τρανσυλβανία, η οποία τότε ήταν από την κυριαρχία της Αυστροουγγαρίας. Η Ρουμανία κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστοουγγαρία. Η ρουμανική εκστρατεία έληξε καταστροφικά για τη Ρουμανία, καθώς οι Κεντρικές Δυνάμεις κατέκτησαν τα δύο τρία της χώρας (τη Βλαχία και της Δοβρουτσά, συμπεριλαμβανομένου του Βουκουρεστίου και των στρατηγικής σημασίας πετρελαιοπηγών) και αιχμαλώτισαν ή σκότωσαν σχεδόν όλο τον ρουμανικό στρατό μέσα σε τέσσερις μήνες. Παρόλα αυτά, η Μολδαβία παρέμεινε σε ρουμανικά χέρια. Το 1917, παρά τη σφοδρή ρουμανική αντίσταση, ειδικά στο Μαρασέστι, λόγω της αποχώρησης της Ρωσίας από τον πόλεμο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Ρουμανία, που περιβαλλόταν σχεδόν ολοκληρωτικά από τις Κεντρική Δυνάμεις, αναγκάστηκε και αυτή να αποσυρθεί από τον πόλεμο, υπογράφοντας την Ανακωχή της Φωξάνης και την επόμενη χρονιά, τον Μάιο του 1918, τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Όμως, μετά την επιτυχημένη επίθεση στο Μέτωπο της Θεσσαλονίκης, που έθεσε τη Βουλγαρία εκτός μάχης, η κυβέρνηση της Ρουμανίας έσπευσε να ανακτήσει τον έλεγχο και να επαναφέρει στο μέτωπο μια στρατιά στις 10 Νοεμβρίου 1918, μια ημέρα πριν από το τέλος του πολέμου στη Δυτική Ευρώπη. Μετά την ανακήρυξη της ένωσης της Τρανσυλβανίας με το Βασίλειο της Ρουμανίας την 1η Δεκεμβρίου 1918, από τους εκπροσώπους των Ρουμάνων της Τρανσυλβανίας που συγκεντρώθηκαν στην Άλμπα Ιούλια, η Τρανσυλβανία σύντομα ενώθηκε με το Βασίλειο, όπως νωρίτερα η Βεσσαραβία το 1918, καθώς το κενό εξουσίας στη Ρωσία, που προκλήθηκε από τον εκεί εμφύλιο πόλεμο, επέτρεψε στο Sfatul Țării, ή Εθνικό Συμβούλιο, να κηρύξει την Ένωση της Βεσσαραβίας με τη Ρουμανία. Ο πόλεμο με την Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία το 1919 είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Βουδαπέστης από ρουμανικά στρατεύματα και τον τερματισμό του Μπολσεβικικού καθεστώτος του Μπέλα Κουν.
Ένωση με Τρανσυλβανία, Βεσσαραβία και Βουκοβίνα
Η Μεγάλη Ρουμανία περιλάμβανε πλέον σημαντικό πληθυσμό μειονοτήτων, ιδιαίτερα Ούγγρων, και αντιμετώπισε τη δυσκολία της αφομοίωσης. Αντίθετα το προπολεμικό Ρουμανικό κράτος είχε μόνο μία πραγματική μειονότητα, τους Εβραίους, αλλά παρ 'όλα αυτά ο αντισημιτισμός ήταν διαδεδομένος.
Η Τρανσυλβανία είχε σημαντικό Ουγγρικό και Γερμανικό πληθυσμό, με μακροχρόνια περιφρονητική στάση προς τους Ρουμάνους, που πλέον φοβόταν αντίποινα. Και οι δύο ομάδες αποκλείστηκαν αποτελεσματικά από την πολιτική, καθώς το μεταπολεμικό ρουμανικό καθεστώς πέρασε ένα διάταγμα που προέβλεπε ότι όλο το προσωπικό που απασχολείτο στο κράτος έπρεπε να μιλάει ρουμανικά. Το νέο ρουμανικό κράτος ήταν επίσης ιδιαίτερα συγκεντρωτικό, έτσι ήταν απίθανο η ουγγρική ή η γερμανική μειονότητα να ασκήσουν πολιτική επιρροή χωρίς προσωπικές διασυνδέσεις με την κυβέρνηση στο Βουκουρέστι. Η ρουμανική πολιτική έναντι των Ούγγρων και των Γερμανών ήταν αρκετά ισορροπημένη και είχαν και οι δύο το δικαίωμα να έχουν τα σχολεία στις αντίστοιχες γλώσσες τους και την ελευθερία να δημοσιεύουν γραπτό υλικό. Δικαστικές ακροάσεις μπορούσαν επίσης να διεξάγονται στη μητρική επίσημη γλώσσα τους.
Οι μικρότερες μειονότητες δεν είχαν εξ ίσου καλή μεταχείριση λόγω του μικρού μεγέθους τους και επειδή δεν είχαν καμία εξωτερική δύναμη για να τις υποστηρίξει. Οι Εβραίοι ειδικότερα ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλείς. Παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν λιγότερο από το 10% του ρουμανικού πληθυσμού, είχαν δυσανάλογ έλεγχο των μικρών επιχειρήσεων, των τραπεζών, των καταστημάτων, των εργοστασίων, των ειδικευμένων τεχνιτών και των βιοτεχνιών. Επιπλέον, ένας ουσιαστικά αστικός πληθυσμός, αυτός στα νέα εδάφη είχε πολιτιστικά αφομοιωθεί από τις πρώην αυτοκρατορίες, έχοντας ελάχιστη επαφή με τους ως επί το πλείστον αγρότες Ρουμάνους.
Η Ρουμανική εκπαίδευση εμφάνιζε ανάμεικτη εικόνα. Ενώ η αριστοκρατία είχε μια μακρά παράδοση αποστολής των γιων της στα καλύτερα σχολεία της Ευρώπης, οι μορφωμένοι ήταν μια μικρή μειονότητα. Η Τρανσυλβανία είχε τον περισσότερο μορφωμένο πληθυσμό στη Ρουμανία, ενώ Βεσσαραβία το λιγότερο. Ενώ όλα τα παιδιά στη Ρουμανία ήταν υποχρεωμένα να παρακολουθήσουν τουλάχιστον τέσσερα χρόνια σχολείου, λίγα το έκαναν πραγματικά και το σύστημα ήταν σχεδιασμένο για να διαχωρίζει αυτούς που θα ακολουθούσαν την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν και αυτό ήταν εν μέρει απαραίτητο λόγω των περιορισμένων πόρων, διασφάλιζε επίσης ότι οι αγρότες δεν είχαν σχεδόν καμία πιθανότητα να μορφωθούν.
Η δευτεροβάθμια και η ανώτερη εκπαίδευση στη Ρουμανία διαμορφώθηκε κατά το πρότυπο των γαλλικών σχολείων. Οι μαθητές ακολουθούσαν ένα άκαμπτο πρόγραμμα σπουδών που βασιζόταν στις τις φιλελεύθερες τέχνες και όποιος μπορούσε να το ολοκληρώσει ήταν πολύ καλά εκπαιδευμένος. Ωστόσο η Ρουμανία υπέφερε από το ίδιο πρόβλημα με την υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη, που ήταν ότι οι περισσότεροι φοιτητές προτιμούσαν θεωρητικές σπουδές όπως θεολογία, φιλοσοφία, λογοτεχνία, εικαστικές τέχνες και δίκαιο (στη φιλοσοφική παρά στην εφαρμοσμένη μορφή του) αντι για πρακτικές, όπως επιστήμες, επιχειρήσεις και μηχανικής.
Ο αγροτικός πληθυσμός ήταν μεταξύ των φτωχότερων στην περιοχή, κατάσταση που επιδεινωνόταν από ένα από τα υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη. Όπως και αλλού, οι αγρότες παντού ήταν πεπεισμένοι ότι η αγροτική μεταρρύθμιση θα έλυνε τα προβλήματά τους και μετά τον πόλεμο άρχισαν να πιέζουν έντονα για αυτό, πράγμα που οδήγησε στην αγροτική μεταρρύθμιση του 1921. Αλλά αυτό συνέβαλε ελάχιστα στη βελτίωση της παραγωγικότητας, ιδίως δεδομένου ότι ο πλούτος του ρουμανικού εδάφους ακυρωνόταν από την έλλειψη σύγχρονων τεχνικών καλλιέργειας. Οι εξαγωγές γεωργικών προϊόντων δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν αυτές της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής και η έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης προκάλεσε την κατάρρευση των αγορών τους.
Το 1919 ένα εντυπωσιακό 72% των Ρουμάνων ασχολούντο με τη γεωργία. Και λόγω ενός από τα υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη το ένα τέταρτο του πληθυσμού της υπαίθρου περίσσευε. Η γεωργία ήταν πρωτόγονη και τα μηχανήματα και τα χημικά λιπάσματα σχεδόν άγνωστα. Η Regat (προπολεμικά Ρουμανία) ήταν παραδοσιακά μια χώρα μεγάλων κτημάτων που τα καλλιεργούσαν αγρότες που είτε δεν είχαν δική τους γη. Η κατάσταση στην Τρανσυλβανία και τη Βεσσαραβία ήταν οριακά καλύτερα. Οταν οι εκκλήσεις των αγροτών για αγροτική μεταρρύθμιση κατέληξαν σε χιονοστιβάδα, ο Bασιλιάς Φερδινάνδος αναγκάστηκε να υποχωρήσει, ειδικά καθώς η Ρωσική Επανάσταση είχε ενθαρρύνει τους αγρότες να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Τελικά δεν έκανε τίποτα για να διορθώσει τα βασικά προβλήματα του αγροτικού υπερπληθυσμού και της τεχνολογικής καθυστέρησης. Τα αναδιανεμημένα αγροτεμάχια ήταν κατά κανόνα πολύ μικρά για να θρέψουν τους ιδιοκτήτες τους και οι αγρότες, επίσης, δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν την παράδοσή τους της καλλιέργειας σιτηρών αντί για εμπορεύσιμα προϊόντα. Καθώς σπάνιζαν τα μεγάλα, για να μην πούμε τίποτα για μηχανήματα, η πραγματική παραγωγικότητα της γεωργίας ήταν χειρότερη από ό, τι πριν.
Παρά τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις, οι γαιοκτήμονες κατείχαν ακόμη το 30% του εδάφους της Ρουμανίας, που περιλάμβανε επίσης τα δάση που χρειάζονταν οι αγρότες για καύσιμα. Η Ρουμανία είχε επίσης ελάχιστες δυνατότητες να εξάγει γεωργικά προϊόντα καθώς τα περισσότερα όπως τα σιτηρά δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τους παραγωγούς στις Ηνωμένες Πολιτείες ή οπουδήποτε αλλού.
Η ρουμανικής βιομηχανία ήταν αρκετά ανεπτυγμένη λόγω της αφθονίας των φυσικών πόρων, ιδίως του πετρελαίου. Ξύλο και διάφορα ορυκτά παράγονταν κυρίως για εξαγωγή, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανίας ανήκε σε ξένες εταιρείες, πάνω από 70% κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου.
Με τη Συνθήκη του Τριανόν το 1920 η Ουγγαρία παραιτήθηκε υπέρ της Ρουμανίας από όλες τις αξιώσεις της Αυστροουγγρικής Μοναρχίας επί της Τρανσυλβανίας. Η ένωση της Ρουμανίας με τη Βουκοβίνα επικυρώθηκε το 1919 με τη Συνθήκη Αγίου Γερμανού και το 1920 ένα μέρος των Δυτικών Δυνάμεων αναγνώρισε τη ρουμανική κυριαρχία στη Βεσσαραβία με τη Συνθήκη των Παρισίων.
Χρόνια του μεσοπολέμου
thumb| Malaxa Prime, ατμομηχανή Ρουμανικής κατασκευής από σφυρήλατο χάλυβα Παρά τις καταστροφές που προκλήθηκαν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ρουμανική βιομηχανία πέτυχε σημαντική ανάπτυξη, ως αποτέλεσμα νέων εγκαταστάσεων και ανάπτυξης των παλαιότερων. Η MALAXA, βιομηχανική, μηχανική και κατασκευαστική εταιρεία ιδρύθηκε το 1921 από τον Ρουμάνο βιομήχανο Nικολάε Μαλάξα και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη συντήρηση και κατασκευή τροχαίου υλικού. Αναπτύχθηκε γρήγορα και το 1930 η Ρουμανία είχε καταφέρει να σταματήσει τελείως την εισαγωγή μηχανών για τρένα και όλο το απαιτούμενο τροχαίο υλικό το παρείχε η τοπική βιομηχανία. Βιομηχανικές εγκαταστάσεις που αποκτήθηκαν μαζί με τις νέες επαρχίες, όπως τα εργοστάσια Ρέσιτσα, συνέβαλαν επίσης στην ταχεία ανάπτυξη της ρουμανικής βαριάς βιομηχανίας. Άλλες σημαντικές εγκαταστάσεις ήταν τα εργοστάσια Κόπσα Μίτσα, που παρήγαν μη σιδηρούχα μέταλλα και η Ρουμανική Επιχείρηση Οπτικών. Αναπτύχθηκαν επίσης οι κατασκευές και ανεγέρθηκαν μεγάλα μνημεία, όπως ο Σταυρός του Καραϊμάν (1928), η Αψίδα του Θριάμβου (1936) και το Μαυσωλείο του Μαρασέστι (1938). Η βιομηχανία πετρελαίου επεκτάθηκε επίσης σε μεγάλο βαθμό, καθιστώντας τη Ρουμανία ένα από τους κορυφαίους εξαγωγείς πετρελαίου από τα τέλη της δεκαετίας του '30, προσελκύοντας επίσης το γερμανικό και το ιταλικό ενδιαφέρον.
Τα μεσοπολεμικά χρόνια
Η ρουμανική έκφραση România Mare ( «Μεγάλη Ρουμανία») αναφέρεται γενικά στο ρουμανικό κράτος κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και, κατ 'επέκταση, στην επικράτεια της Ρουμανίας την εποχή εκείνη. Η Ρουμανία πέτυχε την εποχή εκείνη τη μεγαλύτερη εδαφική της έκταση (σχεδόν 300.000 τ.χλμ.). Στην απογραφή του 1930 υπήρχαν πάνω από 18 εκατομμύρια κάτοικοι στη Ρουμανία. thumb|Το Ρουμανικό περίπτερο στην EXPO, Παρίσι, 1937. Η «Μεγάλη Ρουμανία» που προέκυψε δεν επιβίωσε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το 1938 οι κυβερνήσεις της Ρουμανίας διατήρησαν τη μορφή, αν όχι πάντα την ουσία, μιας φιλελεύθερης συνταγματικής μοναρχίας. Το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, κυρίαρχο στα χρόνια αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε ολοένα και πιο πελατειακό και εθνικιστικό και το 1927 αντικαταστάθηκε από το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα. Μεταξύ 1930 και 1940 υπήρξαν πάνω από 25 κυβερνήσεις. Σε αρκετές περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η αντιπαλότητα μεταξύ της φασιστικής Σιδηράς Φρουράς και άλλων πολιτικών σχηματισμών προσέγγισε το επίπεδο εμφυλίου πολέμου.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, βασιλιά Φερδινάνδου, το 1927, ο πρίγκιπας Κάρολος εμποδίστηκε να τον διαδεχθεί εξαιτίας προηγούμενων συζυγικών σκανδάλων που είχαν ως αποτέλεσμα την παραίτηση του από τα δικαιώματα του θρόνου. Αφού έζησε τρία χρόνια στην εξορία, με τον αδελφό του Νικόλαο να υπηρετεί ως αντιβασιλέας και τον μικρό του γιο Μιχαήλ ως βασιλιά, ο Κάρολος άλλαξε γνώμη και με την υποστήριξη του κυβερνώντος Εθνικού Αγροτικού Κόμματος επέστρεψε και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς.
Ο Γιούλιου Μανίου, αρχηγός του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος, σχεδίασε την επιστροφή του Καρόλου με βάση μια υπόσχεση ότι θα εγκατέλειπε την ερωμένη του Μάγδα Λουπέσκου και ότι η ίδια η Λουπέσκου είχε συμφωνήσει. Ωστόσο, κατέστη σαφές στην πρώτη συνάντηση του Καρόλου με την πρώην σύζυγό του Έλενα ότι αυτός δεν ενδιαφερόταν για την επανασύνδεσή τους και σύντομα κανόνισε την επιστροφή της Μάγδας Λουπέσκου στο πλευρό του. Η αντιδημοτικότητά της στη Ρουμανία, που κατά πάσα πιθανότητα οφειλόταν, σε μεγάλο βαθμό, στον Εβραίο πατέρα της, θα ήταν θηλιά γύρω από τον λαιμό του Καρόλου για το υπόλοιπο της βασιλείας του, ιδιαίτερα επειδή εκείνη θεωρείτο ευρέως ως η στενότερη σύμβουλός και έμπιστή του.
Η οικονομική κρίση του 1929 έπληξε σημαντικά τη Ρουμανία και οι αρχές της δεκαετίας του 1930 σημαδεύτηκαν από κοινωνική αναταραχή, υψηλή ανεργία και απεργίες. Σε πολλές περιπτώσεις, η ρουμανική κυβέρνηση κατέστειλε βίαια τις απεργίες και τις ταραχές, ιδίως την απεργία των ανθρακωρύχων του 1929 στη Βάλεα Γιούλουι και την απεργία στα σιδηροδρομικά συνεργεία της Γκρίβιτσα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 η ρουμανική οικονομία ανέκαμψε και η βιομηχανία αναπτύχθηκε σημαντικά, αν και περίπου το 80% των Ρουμάνων εργάζονταν ακόμα στη γεωργία.
Κατά την πάροδο της δεκαετίας του 1930, η ήδη κλονιζώμενη δημοκρατία της Ρουμανίας διολίσθησε αργά προς τη φασιστική δικτατορία. Το σύνταγμα του 1923 παρείχε στον βασιλιά το δικαίωμα να διαλύει το κοινοβούλιο και να προκηρύσσει εκλογές κατά βούληση. Έτσι η Ρουμανία βίωσε περισσότερες από 25 κυβερνήσεις σε μια μόνο δεκαετία.
Όλο και περισσότερο, στις κυβερνήσεις αυτές κυριαρχούσαν πολλά αντισημιτικά, υπερεθνικιστικά και, ως επί το πλείστον, τουλάχιστον οιονεί φασιστικά κόμματα. Το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα σταθερά έγινε πιο εθνικιστικό από το φιλελεύθερο, αλλά παρ 'όλα αυτά έχασε την κυριαρχία του στη ρουμανική πολιτική. Εξαφανίστηκε από κόμματα όπως το (σχετικά μετριοπαθές) Εθνικό Αγροτικό Κόμμα και το πιο ριζοσπαστικό παρακλάδι του Ρουμανικό μέτωπο, την Εθνική-Χριστιανική Αμυντική Συμμαχία (LANC) και τη Σιδηρά Φρουρά. Το 1935, η LANC συγχωνεύθηκε με το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα για να σχηματίσει το Εθνικό Χριστιανικό Κόμμα (NCP). Η οιονεί μυστικιστική φασιστική Σιδηρά Φρουρά ήταν προηγούμενο παρακλάδι της LANC που εκμεταλλευόταν, ακόμη περισσότερο από αυτά τα άλλα κόμματα, τα εθνικιστικά συναισθήματα, τον φόβο του κομμουνισμού και τη δυσαρέσκεια για την προβαλλόμενη κυριαρχία στην οικονομία των ξένων και των Εβραίων.
Ήδη η Σιδηρή Φρουρά είχε ενστερνιστεί την πολιτική των δολοφονιών και διάφορες κυβερνήσεις είχαν αντιδράσει κατά το μάλλον ή ήττον παρομοίως. Στις 10 Δεκεμβρίου 1933 ο Φιλελεύθερος πρωθυπουργός Ιον Ντούκα «διέλυσε» τη Σιδηρά Φρουρά, συλλαμβάνοντας χιλιάδες. Το αποτέλεσμα ήταν 19 μέρες αργότερα να δολοφονηθεί από τους λεγεωνάριους της Σιδηράς Φρουράς.
Καθ 'όλη τη δεκαετία του 1930 αυτά τα εθνικιστικά κόμματα είχαν μια σχέση αμοιβαίας δυσπιστίας με τον Βασιλιά Κάρολο Β'. Παρ 'όλα αυτά τον Δεκέμβριο του 1937 ο βασιλιάς διόρισε τον ηγέτη της LANC, τον ποιητή Οκταβιαν Γκογκα, πρωθυπουργό. Εκείνο το διάστημα ο Κάρολος συναντήθηκε με τον Αδόλφο Χίτλερ, που εξέφρασε την επιθυμία του να δει μια ρουμανική κυβέρνηση με επικεφαλής τη φιλοναζιστική Σιδηρά Φρουρά. Αντίθετα, στις 10 Φεβρουαρίου του 1938 ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ χρησιμοποίησε την ευκαιρία μιας δημόσιας προσβολής του Γόγκα προς τη Λούπεσκου ως λόγο για να απολύσει την κυβέρνηση και να θεσπίσει μια βραχύβια βασιλική δικτατορία, που επικυρώθηκε δεκαεπτά μέρες αργότερα με ένα νέο σύνταγμα, σύμφωνα με το οποίο ο βασιλιάς όριζε προσωπικά όχι μόνο τον πρωθυπουργό αλλά και όλους τους υπουργούς.
Τον Απρίλιο του 1938, ο Βασιλιάς Κάρολος συνέλαβε και φυλάκισε τον ηγέτη της Σιδηράς Φρουράς Κορνήλιο Ζέλεα Κοντρεάνου. Τη νύχτα 29-30 Νοεμβρίου 1938 ο Κοντρεάνου και αρκετοί άλλοι λεγεωνάριοι σκοτώθηκαν ενώ υποτίθεται ότι προσπαθούσαν να δραπετεύσουν από τη φυλακή. Είναι γενικά αποδεκτό ότι δεν υπήρξε τέτοια απόπειρα απόδρασης, αλλά ότι δολοφονήθηκαν σε αντίποινα για μια σειρά δολοφονιών από κομάντος της Σιδηράς Φρουράς.
Το 1939 η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν το Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ, που αναγνώριζε, μεταξύ άλλων, το σοβιετικό «ενδιαφέρον» για τη Βεσσαραβία. Μετά τις εδαφικές απώλειες του 1940 και χάνοντας συνεχώς δημοτικότητα, ο Κάρολος αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να ονομάσει τον στρατηγό Ιον Αντονέσκου νέο πρωθυπουργός με πλήρη εξουσία να κυβερνά το κράτος με βασιλικά διατάγματα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1938, ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ κατήργησε το σύνταγμα και κυβέρνησε ως δικτάτορας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ρουμανία προσπάθησε ξανά να παραμείνει ουδέτερη, αλλά στις 28 Ιουνίου 1940 παρέλαβε σοβιετικό τελεσίγραφο το οποίο υπονοούσε εισβολή σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Υπό την πίεση Μόσχας και Βερολίνου, η ρουμανική διοίκηση και ο στρατός αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τη Βεσσαραβία και τη βόρεια Βουκοβίνα για να αποφύγουν τον πόλεμο. Αυτό, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, οδήγησαν την κυβέρνηση να συνταχθεί με τον Άξονα. Στη συνέχεια, η νότια Ντοβρουτσά δόθηκε στη Βουλγαρία, ενώ η Ουγγαρία παρέλαβε τη βόρεια Τρανσιλβανία ως αποτέλεσμα διαιτησίας του Άξονα. Εξαιτίας της απώλειας των εδαφών μέσω κακής διπλωματίας, ο στρατός κατέλαβε την εξουσία τις 6 Σεπτεμβρίου 1940 και επικεφαλής τέθηκε ο Ίον Αντονέσκου. Τον Ιούνιο το 1941, η Ρουμανία, στο πλευρό του Άξονα, κήρυξαν τον πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση για να ανακτήσουν τη Βεσσαραβία και τη Βουκοβίνα. Η Ρουμανία ήταν η κύρια πηγή πετρελαίου για τον Άξονα και γι'αυτό ήταν στόχος βομβαρδισμών από τους Συμμάχους. Ο Αντονέσκου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Σύμφωνα με διεθνή επιτροπή, η δικτατορία Αντονέσκου στη Ρουμανία ήταν υπεύθυνη για τη δολοφονία περίπου 280.000 με 380.000 Εβραίων στις εκτάσεις της Ρουμανίας και στις ζώνες πολέμου. Ο ρουμανικός στρατός μέτρησε περίπου 300.000 απώλειες στον πόλεμο.
Στις 20 Αυγούστου 1944, ο Σοβιετικός Ερυθρός Στρατός διέσχισε τα σύνορα της Ρουμανίας και τρεις μέρες αργότερα, ο Αντονέσκου ανατράπηκε και συνελήφθη από τον Μιχαήλ της Ρουμανίας. Ο Ερυθρός Στρατός εισήλθε στο Βουκουρέστι στις 31 Αυγούστου 1944. Με τον Ερυθρό Στρατό να παραμένει στρατευμένος τη χώρα και de facto να ελέγχει τη χώρα, οι Κομμουνιστές και τα συμμαχικά του κόμματα έλαβαν το 80% των ψήφων μέσω χειραγώγησης, αποκλεισμού και υποχρεωτικής συγχώνευσης των αντιπάλων κομμάτων, με αποτέλεσμα να γίνουν η κυρίαρχη δύναμη.
Στο συνέδριο για την ειρήνη στο Παρίσι το 1947, η βόρεια Τρανσυλβανία επεστράφη στη Ρουμανία.
Δημογραφικά
thumb|Eθνοτικός χάρτης (απογραφή 1930) thumb|Ποσοστό [[Αλφαβητισμός|αλφαβητισμού στη μεταπολεμική Ρουμανία (1930)]] Σύμφωνα με τη Ρουμανική απογραφή του 1930 η Ρουμανία είχε πληθυσμό 18.057.028. Οι Ρουμάνοι αποτελούσαν το 71,9% και 28,1% του πληθυσμού ήταν εθνικές μειονότητες. Πληθυσμός της Ρουμανίας κατά εθνοτικές ομάδες το 1930:
Πόλεις
thumb|Βασίλειο της Ρουμανίας 1939, γεωφυσικός Μεγαλύτερες πόλεις με την απογραφή του 1930:
Διοικητική διαίρεση
thumb|Διοικητικός χάρτης της Ρουμανίας το 1930 Μετά την ανεξαρτησία, το Ρουμανικό Παλαιό Βασίλειο διαιρέθηκε σε 33 νομούς.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλαίσιο του νόμου περί διοικητικής ενοποίησης του 1925, η χώραχωρίστηκε σε 71 νομούς, 489 επαρχίες (plaşi) και 8.879 κοινότητες.
Το 1938 ο Βασιλιάς Κάρολος Β΄ εξέδωσε νέο Σύνταγμα και στη συνέχεια άλλαξε τη διοικητική διαίρεση της ρουμανικής επικράτειας. Δημιουργήθηκαν 10 ținuturi (περιφέρειες), με τη συγχώνευση των νομών, που διοικούντο από rezidenți regali («βασιλικούς εκπροσώπους») - διοριζόμενους απευθείας από τον βασιλιά. Αυτή η διοικητική μεταρρύθμιση δεν κράτησε πολύ και οι νομοί αποκαταστάθηκαν μετά την πτώση του καθεστώτος του Καρόλου.
Χρονολόγιο (1859–1940)
thumb|Η Ρουμανική επικράτεια κατά τον 20ό αιώνα: το μωβ δείχνει το Παλαιό Βασίλειο πριν το 1913, το πορτοκαλί δείχνει τις περιοχές της Μεγάλης Ρουμανίας, που ενώθηκαν ή προσαρτήθηκαν μετά τον [[Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος|Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά χάθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το ροζ δείχνει τις περιοχές που εντάχθηκαν στη Ρουμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρέμειναν έτσι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.]] thumb|right|Χρονολόγιο των συνόρων της Ρουμανίας μεταξύ 1859–2010
Σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ 2008 (Βουκουρέστι)
Η Σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ για το 2008 έλαβε χώρα το διάστημα μεταξύ 2 - 4 Απριλίου στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Κύρια θέματα συζήτησης ήταν η πρόοδος των συμμαχικών επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν και το Κόσοβο, η περαιτέρω διεύρυνση της Συμμαχίας, οι σχέσεις ΝΑΤΟ - Ρωσίας, καθώς και διάφορα άλλα ζητήματα ήσσονος σημασίας (ενδυνάμωση συμμαχίας, αντιπυραυλική άμυνα κ.α). Η σύνοδος αυτή ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας ως προς τον αριθμό των χωρών και των διεθνών οργανισμών που μετείχαν. Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Γιάπ ντε χοπ Σέφερ είχε χαρακτηρίσει τη σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι απρόβλεπτη.
Γενικές πληροφορίες
Κατά τη διάρκεια της άτυπης συνάντησης των υπουργών εξωτερικών των μελών του ΝΑΤΟ, στις 27 Απριλίου 2007 στο Όσλο, ο γενικός γραμματέας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ ανακοίνωσε επισήμως ότι το Βουκουρέστι της Ρουμανίας θα φιλοξενήσει τη σύνοδο κορυφής των ηγετών των μελών του ΝΑΤΟ για το 2008. Στις 11 Ιανουαρίου του 2008 ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ Τράιαν επισκέφθηκε το Βουκουρέστι όπου και συναντήθηκε με τον πρόεδρος της Ρουμανίας, Τραϊάν Μπασέσκου, καθώς και με τους πρωθυπουργό και υπουργό άμυνας της Ρουμανίας, προκειμένου να ενημερωθεί για τις ετοιμασίες ενόψει της συνόδου κορυφής. Τον επόμενο μήνα, και συγκεκριμένα στις 7 Φεβρουαρίου, οι υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ συναντήθηκαν για να συζητήσουν για τα θέματα της επικείμενης συνόδου κορυφής και στις 6 Μαρτίου στις Βρυξέλλες οι υπουργοί εξωτερικών προκειμένου να καθορίσουν την ατζέντα της συνόδου.
Στις 19.00 ώρα Ρουμανίας οι 26 ηγέτες των κρατών-μελών προσήλθαν σε δείπνο εργασίας στο «παλάτι του λαού» προσκεκλημένοι του προέδρου της Ρουμανίας.
Στο περιθώριο της συνάντησης με κοινή ανακοίνωση έγινε γνωστή η συνεργασία Τσεχίας - ΗΠΑ για εγκατάσταση στο έδαφος της πρώτης αντιπυραυλικής ασπίδας, κίνηση την οποία οι Σύμμαχοι αποφάσισαν να στηρίξουν καλώντας παράλληλα τη Ρωσία να μην σταθεί εμπόδιο. Επίσης ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί επιβεβαίωσε τις φήμες περί αποφάσεως μέσα στο 2008 για επιστροφή της Γαλλίας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, από το οποίο είχε αποχωρήσει το 1966.
Επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν
Το θέμα των επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν ήταν ένα από τα βασικά ζητήματα που απασχόλησαν τη σύνοδο κορυφής και συζητήθηκε τη δεύτερη μέρα της συνόδου. Ο Αφγανός υπουργός Άμυνας Αμπντούλ Ραχίμ Ουαρντάκ είχε απευθύνει έκκληση πριν από την έναρξη της συνόδου για αποστολή περισσοτέρων στρατευμάτων προκειμένου να ενισχυθεί ο αφγανικός στρατός ενώ ισχυρές πιέσεις για ενίσχυση του νατοϊκού στρατού είχε ασκήσει και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζωρτζ Μπους.
Στη συζήτηση έλαβαν μέρος οι Χαμίντ Καρζάι, πρόεδρος του Αφγανιστάν, Μπαν Κι- Μουν, Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Παγκόσμιας Τράπεζας κ.α. Ο Τεοντόρ Μελεσκάνου, υπουργός Άμυνας της Ρουμανίας, δήλωσε ότι: «Πολλά από τα κράτη-μέλη του NATO τάχτηκαν υπέρ της ενίσχυσης των δυνάμεων της Συμμαχίας στο Αφγανιστάν» ενώ ο πρόεδρος Μπους ανήγγειλε την αποστολή 3.500 Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν. Ο Καναδάς αποφάσισε την παραμονή των 2.500 στρατιωτών του υπό την προϋπόθεση να ενισχυθεί από νατοϊκές δυνάμεις, πράγμα και το οποίο αποφασίστηκε να γίνει από τη Συμμαχία, η Ρουμανία ανήγγειλε την αποστολή άλλων 120 στρατιωτών, υπό την προϋπόθεση ότι θα στείλουν και άλλες χώρες στρατεύματα, ενώ η Γαλλία δια στόματος Νικολά Σαρκοζί είχε ανακοινώσει πριν τη σύνοδο την πρόθεσή της να αποστείλει γύρω στους 700 στρατιώτες στο Αφγανιστάν.
Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας
Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (συνταγματικό όνομα: Δημοκρατία της Μακεδονίας) είχε εκφράσει από καιρό την πρόθεσή της για να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Εκκρεμούσε όμως το πρόβλημα της ονομασίας της που προέβαλε η ελληνική πλευρά και το οποίο δεν είχε λυθεί παρά τις διαπραγματεύσεις που είχαν πραγματοποιηθεί τις προηγούμενες ημέρες υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Η ελληνική κυβέρνηση είχε δηλώσει πριν από τη σύνοδο κορυφής την πρόθεσή της να ασκήσει βέτο στην ένταξη της ΠΓΔΜ.
Παρά τις πιέσεις των ΗΠΑ ο Έλληνας πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής στο επίσημο δείπνο εργασίας της πρώτης ημέρας της συνόδου ξεκαθάρισε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δεχτεί την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ από τη στιγμή που δεν έχει εξευρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση και ότι οποιαδήποτε λύση βρεθεί θα πρέπει να έχει την έγκριση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και να είναι μόνιμη και όχι προσωρινή. Την ελληνική θέση στήριξε η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γερμανία και η Γαλλία. Μάλιστα ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί δήλωσε χαρακτηριστικά: ''«είμαστε αλληλέγγυοι με τους Έλληνες, πιστεύουμε ότι πρέπει να βρεθεί λύση. Έχω ουγγαρέζικες ρίζες, αλλά έχω και ελληνικές και τις αποδέχομαι πλήρως»''. Την αντίθεσή τους στη στάση της Ελλάδας έδειξαν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Εσθονία και η Λιθουανία ενώ οι υπόλοιπες χώρες κράτησαν σχετικά ουδέτερη στάση.
Ο εκπρόσωπος του τύπου του ΝΑΤΟ δήλωσε: «Η Ελλάδα ξεκαθάρισε πως παρά το γεγονός ότι θα επιθυμούσε και η ίδια να δει το συντομότερο δυνατό την ΠΓΔΜ να εντάσσεται στο ΝΑΤΟ, δεν είναι δυνατόν να συναινέσει στο βαθμό που παραμένει ανεπίλυτο το ζήτημα της ονομασίας» ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζωρτζ Μπους εξέφρασε τη λύπη του για τη μη πρόσκληση της ΠΓΔΜ εκφράζοντας παράλληλα την ευχή για γρήγορη λύση. Το τελικό ανακοινωθέν της Συνόδου ανέφερε ότι η ένταξη της ΠΓΔΜ εξαρτάται απο την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας και ότι αυτό εύχονται (οι 26 ηγέτες) να γίνει σύντομα. Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ δήλωσε: «Συμφωνήσαμε ότι η πρόσκληση στη FYROM θα υπάρξει μόλις επιτευχθεί μία αμοιβαία αποδεκτή λύση για το ζήτημα της ονομασίας».
Ο υπουργός Εξωτερικών της Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Αντόνιο Μιλόσοσκι, δήλωσε ότι «παρ´όλο που η Μακεδονία εκπλήρωσε όλα τα απαραίτητα κριτήρια για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, η υποψηφιότητά της μπλοκαρίστηκε από την Ελλάδα… Όλες οι χώρες υποστήριξαν την ένταξη της Μακεδονίας, με εξαίρεση την Ελλάδα» ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της ΠΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ υποστήριξε ότι παραβιάστηκε η ενδιάμεση συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ. Αν και αρχικά είχε αποφασιστεί η αντιπροσωπεία της ΠΓΔΜ να αποχωρήσει πριν από τη λήξη της Συνόδου, τελικά ύστερα από συνάντηση του προέδρου Τζωρτζ Μπους με τον ομόλογό του, Μπράνκο Τσερβενκόφσκι, και τον πρωθυπουργό, Νίκολα Γκρούεβσκι, αποφασίστηκε να παραμείνουν μέχρι και τη λήξη. Τέλος ο Μιλόσοσκι προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε μελλοντική αποσταθεροποίηση στην περιοχή θα είναι απότοκος της όλης στάσης της Ελλάδας.
Αλβανία - Κροατία
Οι 26 ηγέτες των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ αποφάσισαν να ξεκινήσει η διαδικασία ένταξης της Αλβανίας και της Κροατίας.
Αναφορικά με τις εξελίξεις ο πρόεδρος της Αλβανίας Μπαμίρ Τόπι δήλωσε ότι η χώρα του υπογράφει την πλέον σημαντική συνθήκη στην ιστορία της ενώ ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Σαλί Μπερίσα εξέφρασε τη βαθιά του ευγνωμοσύνη προς τους ηγέτες των μελών του ΝΑΤΟ για την ιστορική απόφαση που έλαβαν ενώ τόνισε ότι η ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ αποτελεί απόδειξη ότι πέτυχαν οι προσπάθειες των Αλβανών να περάσει η χώρα από το κομμουνιστικό καθεστώς στη δημοκρατία και την ελευθερία.
Γεωργία - Ουκρανία
Το θέμα της ένταξης της Γεωργίας και της Ουκρανίας απασχόλησε ιδιαίτερα τους 26 ηγέτες των κρατών μελών του ΝΑΤΟ κυρίως λόγω των αντιδράσεων της Ρωσίας. Οι δύο χώρες άνηκαν στο Ανατολικό μπλοκ και γι´αυτό και η Ρωσία αντιτίθετο στην ένταξή τους.
Ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Γκριγκόρι Καράσιν, είχε δηλώσει ότι: «Η είσοδος της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα προκαλέσει μια βαθειά κρίση στις ρωσο-ουκρανικές σχέσεις, και αυτό θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή ασφάλεια» ενώ ο γ.γ. του ΝΑΤΟ, Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ, τόνισε ότι είναι δύσκολο να προβλεφθεί ποια θα είναι τα αποτελέσματα στις περιπτώσεις της Ουκρανίας και της Γεωργίας. Την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε προσπάθεια ένταξης των δύο αυτών χωρών είχε επισημάνει και ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, Φρανσουά Φιγιόν, ο οποίος είχε προτείνει πρώτα διάλογο με τη Μόσχα, και η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Υπερ της ένταξης είχαν ταχθεί οι ΗΠΑ, με τον πρόεδρό τους να ασκεί συνεχείς πιέσεις.
Στη σύνοδο η Γαλλία και η Γερμανία εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας μη θέλοντας να συγκρουστούν με τη Ρωσία και θεωρώντας παράλληλα ότι είναι πολύ νωρίς για να ενταχθούν. Ο εκπρόσωπος τύπου του ΝΑΤΟ, Τζέιμς Απατουράι δήλωσε ότι «η γενική αίσθηση είναι ότι το σχέδιο δράσης για ένταξη είναι θέμα όχι του εάν, αλλά του πότε». Από την πλευρά του ο γ.γ. του Νάτο Σέφερ επισήμανε ότι το ΝΑΤΟ χαιρετίζει τις ευρω-ατλαντικές φιλοδοξίες της Ουκρανίας και της Γεωργίας και οι ηγέτες του ΝΑΤΟ δεσμεύτηκαν ότι αυτές οι δύο χώρες θα γίνουν μία μέρα μέλη της Συμμαχίας.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Γεωργίας, Νταβίτ Μπακράτζε δήλωσε ότι το έγγραφο αυτό αποτελεί ένα ιστορικό επίτευγμα στις σχέσεις μεταξύ Γεωργίας και Συμμαχίας ενώ ο πρόεδρος της χώρας Μιχαήλ Σαακασβίλι άφησε σαφείς αιχμές για τη μελλοντική στάση της Ρωσίας.
Άλλα ζητήματα
Την τρίτη ημέρα της Συνόδου ήταν προγραμματισμένη η συνάντηση ΝΑΤΟ - Ρωσίας παρουσία του προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Στη συνάντησή αυτή που χαρακτηρίστηκε από τον γ.γ. του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ ως θετική, ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν επέκρινε το ΝΑΤΟ για τις υποσχέσεις ένταξης που έδωσε προς την Ουκρανία και τη Γεωργία ενώ ζήτησε να εξέλθει από την απομόνωση το Ιράν. Σημαντική επίσης ήταν και η συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ των δύο πλευρών για διέλευση μη στρατιωτικού υλικού από το ρωσικό έδαφος προς τις νατοϊκές δυνάμεις του Αφγανιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΝΑΤΟ Κατηγορία:Σύνοδοι κορυφής Κατηγορία:2008 Κατηγορία:Ρουμανία Κατηγορία:Βουκουρέστι
Σπορτ Μπόις
Η Σπορτ Μπόις είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Περού. Ιδρύθηκε στις 28 Ιουλίου 1927, την ημέρα ανεξαρτησίας της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Miguel Grau, χωρητικότητας 15000 θεατών. Συμμετέχει στην Peruvian Segunda Division. Έχει κερδίσει 6 πρωταθλήματα Περού. Συμμετείχε 6 φορές στο Κόπα Λιμπερταδόρες και 1 στο Κόπα CONMEBOL.
Γκαζοχώρι Πάτρας
Η ονομασία Γκαζοχώρι ή και Γκάζι περιγράφει παλιά γειτονιά της Πάτρας.
Τοποθεσία
Το Γκαζοχώρι βρισκόταν σε κεντρικό τμήμα του οικισμού της Πάτρας, στη λεγόμενη Άνω Πόλη. Πιο συγκεκριμένα, βρισκόταν στην αρχή των οδών Βότσαρη και Παπαδιαμαντόπουλου, στα νοτιοανατολικά της ακρόπολης της Πάτρας.
Ονομασία
Η ονομασία της συνοικίας οφείλεται στο ότι στην περιοχή βρισκόταν σταθμός «αφής και σβέσεως των δι' αεριόφωτος φανών». Την ονομασία «Γκάζι» έφεραν τις παλιότερες δεκαετίες και οι περιοχές στις οποίες βρίσκονταν τα εργοστάσια αεριόφωτος της πόλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Ρετιρέ
250px|thumb|right|Η πολυκατοικία της φωτογραφίας στην [[πλατεία Κυψέλης, χτισμένη την δεκαετία του 1960 διαθέτει ένα μόνον όροφο με ρετιρέ, τον έκτο]]
Ρετιρέ (από τη γαλλική λέξη retiré με την έννοια αποτραβηγμένος*) ονομάζεται συνήθως ο όροφος ή το διαμέρισμα του οποίου ο εξωτερικός τοίχος βρίσκεται εσωτερικότερα από αυτόν της προσόψεως της υπόλοιπης οικοδομής ή των λοιπών διαμερισμάτων. Το διαμέρισμα δηλαδή βρίσκεται στην εσοχή του ορόφου. Το γεγονός αυτό επιτρέπει στα ρετιρέ να διαθέτουν μεγαλύτερους εξώστες σε σχέση με αυτούς των υπόλοιπων ορόφων και τότε συνήθως αυτοί αποκαλούνται βεράντες. Η εφαρμογή των ρετιρέ καθορίζεται από τον νόμο.
Τα ρετιρέ είναι συχνά στις πολυκατοικίες και βρίσκονται επί το πλείστον στους τελευταίους ορόφους. Αυτό, καθώς και ότι τα ρετιρέ παρέχουν μεγαλύτερο υπαίθριο χώρο και ότι ο αριθμός τους είναι περιορισμένος, τα καθιστούν, παρά τα μειονεκτήματά τους (καθυστερημένη και μικρότερης διάρκειας θέρμανση καθώς και υπερβολική έκθεση στον ήλιο & την υγρασία αν πρόκειται για ρετιρέ τελευταίου ορόφου), ακριβότερα σε σχέση με τα ακίνητα τα οποία βρίσκονται χαμηλότερα και διαθέτουν μπαλκόνια. Από την περίοδο της αστικοποίησης της Ελλάδας στα τέλη της δεκαετίας '60 με αρχές δεκαετίας '70 η ιδιοκτησία διαμερίσματος ρετιρέ αποτελούσε ένδειξη αστικής ευμάρειας, κάτι που κατά κύριο λόγο εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
Kungsvåning
Πετρονόμισμα
Το Πετρονόμισμα είναι ένας Νεολογισμός που χρησιμοποιείται με τρεις διακριτές έννοιες, που συχνά συγχέονται:
Επαρχία Πεδιάδος
Η Επαρχία Πεδιάδος κατείχε το βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Ηρακλείου. Αποτελούσε τη δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση Επαρχία της Κρήτης. Ανατολικά συνόρευε με την Επαρχία Μιραμπέλου και με την Επαρχία Λασιθίου, στα δυτικά με την Επαρχία Τεμένους, στα νότια με την Επαρχία Μονοφατσίου και την Επαρχία Βιάννου. Στα βόρεια βρεχόταν από το Κρητικό Πέλαγος. Τα κύρια προϊόντα που παρήγαγε ήταν λάδι, κρασί, σταφίδα και κηπευτικά. Η ονομασία της προερχόταν από το πεδινό της έδαφος και ειδικότερα από την πεδιάδα του Καστελλίου. Υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης.
Ιστορικά στοιχεία
Η Επαρχία αναφέρεται το 1271 σε έγγραφο με την ονομασία Castro di Pediada και όχι Castello, όπως όλα τα άλλα. Από αυτό μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι στη θέση του castello di Pediada κτίστηκε από τους Βυζαντινούς φρούριο, καθώς οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τα φρούρια κάστρα. Ανακαινίστηκε από τους Βενετούς και αποτέλεσε έδρα του castellano της castellania di Pediada και αργότερα ως χώρος αποθήκευσης των σιτηρών του Λασιθίου. Σήμερα δε σώζεται τίποτε. Στη θέση του κάστρου αυτού περίπου είναι η θέση του σημερινού Γυμνασίου στο Καστέλλι. Διασώθηκε μόνο το όνομα του χωριού. Το 1821 δόθηκε η ονομασία Χερρόνησος στην Επαρχία, ωστόσο δεν επικράτησε.
Βιβλιογραφία
Πεδ
Πολυσύμπαν
225px|μικρογραφία|Μια από τις υποθέσεις είναι τα "σύμπαντα φυσαλίδες" όπου: Το σύμπαν μας είναι μόνο μια από τις φυσαλίδες. Ο κάθε δίσκος είναι ένα σύμπαν φυσαλίδα. Τα Σύμπαντα αρ. 1 έως 6 είναι διαφορετικές φυσαλίδες. Έχουν φυσικές σταθερές που είναι διαφορετικές από αυτές στο σύμπαν μας. Το Πολυσύμπαν (ή Μετασύμπαν) είναι το υποθετικό σύνολο των άπειρων ή πεπερασμένων δυνατών Συμπάντων (που περιέχει και το ιστορικό σύμπαν όπου βιώνουμε) που περιλαμβάνει όλα όσα υπάρχουν και όλα όσα θα μπορούσαν να υπάρχουν: τα σύνολα του διαστήματος, του χρόνου, της ύλης και της ενέργειας, καθώς και τους φυσικούς νόμους και σταθερές που τα περιγράφουν. Τα διάφορα σύμπαντα μέσα στο πολυσύμπαν συχνά ονομάζονται και παράλληλα σύμπαντα.
Η δομή του πολυσύμπαντος, η φύση του κάθε σύμπαντος μέσα του και οι σχέσεις μεταξύ των διαφόρων συστατικών σύμπαντων, εξαρτώνται από τη συγκεκριμένη υπόθεση που έθεσε το πολυσύμπαν. Έχουν υποτεθεί πολλαπλά σύμπαντα στην κοσμολογία, τη φυσική, την αστρονομία, τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την ψυχολογία και τη μυθολογία, και ιδίως στην επιστημονική φαντασία και γενικά τη φαντασία. Σε αυτά τα πλαίσια, τα παράλληλα σύμπαντα παίρνουν μεταξύ άλλων και ονομασίες όπως "εναλλακτικά συμπάντα", "κβαντικά σύμπαντα", "παράλληλες διαστάσεις", "παράλληλοι κόσμοι", "εναλλακτικές πραγματικότητες", "εναλλακτικά χρονοδιαγράμματα" και "πλάνα διαστάσεων". Ο όρος «Πολυσύμπαν» επινοήθηκε το 1895 από τον Αμερικανό φιλόσοφο και ψυχολόγο Γουΐλιαμ Τζέιμς σε ένα διαφορετικό όμως πλαίσιο.
Διαφωνίες των φυσικών και κύρια άποψη
Η υπόθεση για το πολυσύμπαν είναι μια πηγή διαφωνίας εντός της κοινότητας των φυσικών. Οι φυσικοί διαφωνούν τόσο για το αν υπάρχει το πολυσύμπαν, όσο και για αν το πολυσύμπαν είναι γενικά αντικείμενο επιστημονικής έρευνας. Μεταξύ των υποστηρικτών κάποιων από τις θεωρίες πολυσυμπάντων είναι οι Στήβεν Χώκινγκ, Στήβεν Βάινμπεργκ, Μαξ Τέγκμαρκ, Μπράιαν Γκριν και Αλεξάντερ Βιλένκιν. Σε αντίθεση, κάποιοι επικριτές όπως οι Ντέιβιντ Γκρος, Πωλ Στάινχαρντ και Πωλ Ντέιβις υποστήριξαν ότι το ερώτημα για το πολυσύμπαν είναι φιλοσοφικό και όχι επιστημονικό, επιπροσθέτως μερικοί υποστήριξαν ότι η υπόθεση για το πολυσύμπαν είναι επιβλαβής και ψευδοεπιστημονική.
Η άποψη που φαίνεται επικρατέστερη από την επιστημονική κοινότητα είναι πώς αν υπάρχει η έννοια των παράλληλων συμπάντων, τότε οι καταστάσεις εκεί θα ήταν ίσως άκρως αντίθετες από αυτές που βιώνουμε στο δικό μας σύμπαν. Για παράδειγμα, το ίδιο άτομο σε ένα παράλληλο σύμπαν θα είχε τελείως διαφορετική εξέλιξη από ότι σε ένα άλλο. Έτσι αντιλαμβανόμαστε πως αφού οι προσωπικότητες των ανθρώπων αλλάζουν, τότε θα υφίστανται αλλαγή και πολλές άλλες σταθερές του σύμπαντος, όπως οι νόμοι της φύσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμπαν Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία Κατηγορία:Αστρονομικές θεωρίες Κατηγορία:Κβαντική μηχανική Κατηγορία:Αρχές Κατηγορία:Επιστημονική φαντασία
Toni Erdmann
To Toni Erdmann είναι γερμανοαυστριακή κωμική-δραματική ταινία του 2016, σε σενάριο, σκηνοθεσία και συμπαραγωγή της Μάρεν Άντε. Πρωταγωνιστούν οι Πέτερ Σίμονισεκ και Σάντρα Χούλερ.
Πλοκή
Τις φορές που βλέπει την Ίνες εργάζεται και να συναντά συνεργάτες της, ο Βίνφριντ φορά περούκα και ψεύτικη οδοντοστοιχία. Η Ίνες αρχικά αδιαφορεί, αλλά στη συνέχεια εκνευρίζεται. Οι δυο τους διαφωνούν για το τι είναι σημαντικό στη ζωή και ο Βίνφριντ της ανακοινώνει πως θα φύγει.
Λίγες μέρες μετά, η Ίνες είναι έξω με δύο φίλες. Ο Βίνφριντ τους παρουσιάζεται μεταμφιεσμένος και συστήνεται σαν Τόνι Έρντμαν. Η Ίνες ταράζεται και δεν του μιλά. Στη συνέχεια, εμφανίζεται πολλές φορές σαν Τόνι Έρντμαν μπροστά της και εκείνη τελικά μπαίνει στο παιχνίδι και τον αποκαλεί και εκείνη έτσι. Τον συστήνει στους συναδέλφους της και στους Ρουμάνους πελάτες.
Μία μέρα, ο Βίνφριντ πηγαίνει με την Ίνες σε ένα σπίτι υποδυόμενος τον Γερμανό πρέσβη. Η Ίνες στην αρχή είναι σφιγμένη, όμως στην πορεία παρασύρεται και τραγουδά το Greatest Love of All της Γουΐτνει Χιούστον, το οποίο παίζει ο πατέρας της στο πιάνο.
Μία μέρα που η Ίνες είναι σπίτι της, καλεί τους συναδέλφους της. Της χτυπούν το κουδούνι, αλλά δεν μπορεί να βάλει το φόρεμά της και ανοίγει την πόρτα γυμνή, λέγοντας πως η συνάντηση είναι μόνο για όσους δε φοράνε ρούχα. Μετά από λίγο, εμφανίζεται ο πατέρας της ντυμένος από πάνω μέχρι κάτω σαν γορίλας χωρίς να φαίνεται το πρόσωπό του.
Στο τέλος, ο πατέρας και η κόρη συναντιούνται ξανά στην κηδεία της μητέρας του Βίνφριντ. Εκεί, η Ίνες δηλώνει πως έχει φύγει από την εταιρία πλέον δουλεύει για μία άλλη στη Σιγκαπούρη. Όταν μένουν οι δυο τους, η Ίνες φορά τα ψεύτικα δόντια του Βίνφριντ και βάζει ένα αστείο καπέλο στο κεφάλι της. Ο Βίνφριντ πάει να πάρει την κάμερα την φωτογραφίσει και όσο η Ίνες τον περιμένει, τα βγάζει και τα δύο.