cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρουμανική εκστρατεία (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Η Ρουμανία ξανά στον πόλεμο (Νοέμβριος 1918)
Ο ρουμανικός έλεγχος της Τρανσυλβανίας, στην οποία το 31.6% των κατοίκων ήταν Ούγγροι (1.662.000 Ούγγροι), δεν έγινε δεκτός από το εθνικό κράτος της Ουγγαρίας. Η Ουγγαρία προχώρησε σε πόλεμο με το Βασίλειο της Ρουμανίας, καθώς και σε πόλεμο με τη Τσεχοσλοβακία και το Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Ο πόλεμος μεταξύ της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας έληξε με προσωρινή κατοχή της Ουγγαρίας από τους Ρουμάνους. Ο ρουμανικός στρατός άφησε τα όπλα που έλαβε από τον στρατό του Μικλός Χόρτι, ο οποίος έγινε δικτάτορας της Ουγγαρίας μετά την αποχώρηση των ρουμανικών στρατευμάτων στις αρχές του 1920.
Στρατιωτική ανάλυση της εκστρατείας
Το 1916, η αντεπίθεση ήταν απίστευτο κατόρθωμα για τον γερμανικό στρατό και για τους Στρατηγούς Φάλκενχαϊν και Μάκενσεν. Αν και ο ρουμανικός στρατός είχε πετύχει αρκετές τακτικές νίκες εκείνο το έτος, δεν μπορούσε να αποτρέψει τη γρήγορη προώθηση των Κεντρικών Δυνάμεων. Τα γερμανικά στρατεύματα ήταν καλύτερα εκπαιδευμένα και είχαν καλύτερο εξοπλισμό σε σχέση με τα ρουμανικά στρατεύματα. Τα γερμανικά στρατεύματα εκπροσωπούσαν μονάχα το 22% των στρατευμάτων των Κεντρικών Δυνάμεων που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία - συγκριτικά, οι αυστροουγγρικές δυνάμεις αποτελούσαν το 46% των στρατευμάτων, ενώ οι ενωμένες τουρκοβουλγαρικές δυνάμεις αποτελούσαν το 32%.
Είναι φανερό πως η Ρουμανία είχε διαλέξει λάθος στιγμή για να εισέλθει στον πόλεμο. Μια πιθανή είσοδος της Ρουμανίας στο πλευρό της Αντάντ το 1914 ή το 1915 θα είχε πιθανώς αποτρέψει την κατάληψη της Σερβίας. Μια πιθανή είσοδος στις αρχές του 1916 ίσως θα οδηγούσε την επίθεση του Μπρουσίλοφ σε επιτυχία. Η Ρωσία και η Ρουμανία έδειξαν δυσπιστία η μια για την άλλη, αν και η Ρωσία ήταν η μόνη μεγάλη δύναμη που μπορούσε να βοηθήσει ευθέως τη Ρουμανία - παρ' ολ' αυτά, η ρωσική παρουσία στη Δοβρουτσά και σε άλλα σημεία του μετώπου ήταν μέτρια. Το πιο πιθανό είναι πως η γεωγραφική θέση της Ρουμανίας, η οποία ήταν περικυκλωμένη από τις Κεντρικές Δυνάμεις, έκανε την ήττα της αναπόφευκτη.
Ο Στρατηγός Βίνσεντ Εσπόσιτο θεωρεί πως το Γενικό Επιτελείο της Ρουμανίας έκανε αρκετά στρατηγικά και επιχειρησιακά λάθη:
Η αποτυχία της ρουμανικής εκστρατείας οφείλεται και σε άλλους λόγους. Η αποτυχημένη επίθεση στο Μακεδονικό Μέτωπο δεν επέφερε την «εγγυημένη ασφάλεια» της Ρουμανίας από τη Βουλγαρία. Αυτή η αποτυχία μείωσε τη δύναμη των Ρουμάνων στην Τρανσυλβανία, καθώς ήταν αναγκασμένοι να διατηρούν στρατεύματα στα νότια για την άμυνα της Δοβρουτσάς. Επιπλέον, οι Ρώσοι δεν είχαν στείλει τις δυνάμεις που ζητούσαν αρχικά οι Ρουμάνοι και που ανέρχονταν στους 200.000 στρατιώτες. Η Ρουμανία βρέθηκε σε δύσκολη θέση λίγους μήνες μετά την είσοδο της στον πόλεμο, καθώς η Αντάντ δεν μπορούσε να προσφέρει την υποστήριξη που είχε υποσχεθεί νωρίτερα. Αυτοί οι παράγοντες οδήγησαν σε αδιέξοδο και όχι σε θανατηφόρο χτύπημα κατά της Αυστροουγγαρίας, όπως είχε υπολογίσει αρχικά η Αντάντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστροουγγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Η Ρωσία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μπεντεστάν
Το Μπετεστάν, για κάποιους μελετητές εκκλησία του Αγ. Νικολάου, είναι ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά κτίρια της Λευκωσίας.
Ιστορία
Βρίσκεται στην νότια πλευρά του Τέμενους Σελμιγιέ και ακριβώς στην άλλη πλευρά του δρόμου. Το Μπετεστάν είναι πρώην ορθόδοξος ναός αφιερωμένος στην Παναγία Οδηγήτρια, που χτίστηκε τον 12 αιώνα. Η εκκλησία θεωρήθηκε ότι αφιερώθηκε στον Αγ. Νικόλαο, λόγω του γεγονότος της ανεύρεσης εντός του ναού ανάγλυφης παράστασης του Αγίου. Στη συνέχεια ανακαινίστηκε, με αφορμή την κατάληψη του νησιού από τους Φράγκους.
Προέλευση της ονομασίας
Την περίοδο της Ενετοκρατίας, ο ναός χρησιμοποιήθηκε ως μητροπολιτικός για τους Ορθόδοξους. Με την κατάληψη της Κύπρου από τους Οθωμανούς το 1570, μετατράπηκε σε "Μπεντεστάν". Η ονομασία αυτή προέρχεται από την τούρκικη λέξη «μπετεστάν», που σημαίνει καλυμμένη αγορά.
Ονομάζεται έτσι, γιατί κατά την διάρκεια της τουρκικής κατοχής χρησιμοποιήθηκε κάποτε ως αγορά για πώληση υφαντών και κάποτε ως αποθήκη σιταριού.
Άγγλοι
Με την κατάληψη της Κύπρου από τους Άγγλους το 1878, διεκδίκησαν και αυτοί με την σειρά τους την εκκλησία. Τελικά όμως, η ιδέα εγκαταλείφθηκε για τους εξής λόγους:
Σήμερα, το Μπετεστάν έχει ανακηρυχθεί μεσαιωνικό αρχαιολογικό μνημείο.
Αρχιτεκτονική
Η εκκλησία του Αγ. Νικολάου έχει μια ιδιόμορφη αρχιτεκτονική. Συνδυάζει φραγκοβυζαντινό ρυθμό, δηλαδή αποτελεί μείγμα Φραγκικού (γοτθικού) και Βυζαντινού αρχιτεκτονικού τύπου, με χαρακτηριστικό γνώρισμα το συνδυασμό του οξυκόρυφου τόξου με βυζαντινό θόλο.
Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων
Το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (ΤΠκΔ) είναι δημόσιος χρηματοπιστωτικός οργανισμός που ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 1919. Αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) και είναι αυτοδιοικούμενο, υπό την εποπτεία του υπουργείου Οικονομικών. Ο σκοπός της λειτουργίας του είναι η φύλαξη και διαχείριση κάθε είδους παρακαταθήκης προς το δημόσιο και η παροχή δανείων σε δημοσίους υπαλλήλους και κοινωφελή ιδρύματα.
Μπεντεστάν
Αρχιτεκτονική
Είναι τρίκλιτη και χωρίζεται από πετρόκτιστες αψίδες. Εξωτερικά χαρακτηριστικά του Αγ. Νικολάου είναι ο ψηλός οχτάγωνος τρούλος με τα πολύχρωμα βιτρό που διακοσμούν τα παράθυρά του. Επίσης, ένα άλλο εξωτερικό χαρακτηριστικό είναι οι 3 γοτθικές θύρες με ανάγλυφα στο βόρειο μέρος τους. Τέλος, στο εσωτερικό υπάρχουν οι τοίχοι, που είναι ερημωμένοι, λόγω του ότι πολλές εικόνες, κειμήλια και πολύτιμα αντικείμενα μεταφέρθηκαν σε άλλες εκκλησίες για να προστατευτούν από την ενδεχόμενη τουρκική εισβολή. Ωστόσο, διακρίνονται ίχνη βυζαντινών τοιχογραφιών.
Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων
Ιστορία
μικρογραφία|Επιστολή προς την Βουλή από τον υπουργό Οικονομικών [[Μιλτιάδης Νεγρεπόντης|Μιλτιάδη Νεγροπόντη, σχετικά με τον σχηματισμό του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων - 1918]] μικρογραφία|Το πρώτο γραμμάτιο εισπράξεως του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων - 1919 Πριν την ίδρυση του οργανισμού, οι καταθέσεις στα δημόσια ταμεία και οι δικαστικές παρακαταθήκες διαχειρίζονταν βάσει του νόμου περί Πολιτικής Διαδικασίας της 2ας Απριλίου του 1834 στο άρθρο 734 όπου υπήρχε πρόβλεψη περί δικαστικών παρακαταθηκών στα δημόσια ταμεία. Οι διατάξεις αυτές επεκτάθηκαν στο βασιλικό διάταγμα του 1835 με τον ίδιο τίτλο, και το 1839 ιδρύθηκε το Καταθετικό Ταμείο Παρακαταθηκών, ενώ το 1882 προστέθηκε πρόβλεψη για σχετικά με τα χρονικά όρια καταθέσεις χρημάτων στα δημόσια ταμεία. Το 1915 ξεκίνησε η προετοιμασία περί συστάσεως Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων.
Μπεντεστάν
Αναφορές
Μια ενδιαφέρουσα φωτογραφία του ναού, πριν από τις εργασίες αποκατάστασης που έγιναν, βρίσκεται στην ιστοσελίδα: https://web.archive.org/web/20100131063641/http://www.panoramio.com/photo/447894
Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων
Ιστορία
Ο οργανισμός του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων ιδρύθηκε βάσει του νόμου 1608/1918 της 31ης Δεκεμβρίου 1918, ο οποίος δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ/1/Α στις 2 Ιανουαρίου του 1919. Έκτοτε, στις υπόλοιπες περιοχές της χώρας η λειτουργία του ταμείου γινόταν μέσω γραφείου στις τοπικές ΔΟΥ, με εξαίρεση τις πόλεις όπου δημιουργήθηκαν υποκαταστήματα του οργανισμού. Το πρώτο υποκατάστημα δημιουργήθηκε στον Πειραιά το 1927, και ακολούθησε δεύτερο στην Θεσσαλονίκη το 1931. Αρκετά αργότερα το 1983 δημιουργήθηκε και στην Πάτρα αντικαθιστώντας το γραφείο που στεγάζονταν στην εκεί ΔΟΥ.
Μπεντεστάν
Πηγές
Κατηγορία:Λευκωσία
Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων
Ιστορία
Η παρακατάθεση στο Δημόσιο Ταμείο χρηματικών ποσών ή αξιών είτε ήταν υποχρεωτική, σε ορισμένες περιπτώσεις, είτε χρησιμοποιούνταν για τη διασφάλιση του παρακαταθέτη αφού αναγνωρίζονταν ως εξόφληση χρέους. Η παρακατάθεση αυτή δημιουργούσε κεφάλαια τα οποία διαχειρίζονταν ο οργανισμός.
Από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, το ΤΠκΔ χρησιμοποιείται ως Ταμειακή Υπηρεσία των Δήμων και Κοινοτήτων καθώς και άλλων Νομικών Προσώπων. Η συγκέντρωση κεφαλαίων δίνει τη δυνατότητα χορήγησης δανείων σε δημόσιους υπαλλήλους και άλλους οργανισμούς. Το 2013, κυκλοφόρησαν φήμες για τη σταδιακή απομείωση του εμπορικού κομματιού του Ταμείου, οι οποίες οδήγησαν σε ερώτηση στη Βουλή για την τύχη του.
Το 2019 με αφορμή τα 100 χρόνια από την ίδρυση του οργανισμού, εκδόθηκε αναμνηστικό νόμισμα ονομαστικής αξίας 5 ευρώ από την τράπεζα της Ελλάδος με το σήμα του οργανισμού στην πρόσθια όψη, καθώς και σειρά αναμνηστικών γραμματοσήμων από τα ΕΛΤΑ.
Λογότυπο
Το σύμβολο του γρύπα ως σφραγίδα του οργανισμού επιλέχθηκε το 1927 μετά από εισήγηση προς το διοικητικό συμβούλιο του Γεωργίου Σωφρονόπουλου ο οποίος εκτελούσε χρέη διευθυντή. Βασίζεται σε παράσταση νομίσματος της αρχαίας ελληνικής αποικίας του Παντικάπαιου στην Ταυρική, όπου κατά την παράδοση εκεί κοντά ζούσε ο σκυθικός λαός των Αριμασπών οι οποίοι διέθεταν μεγάλες ποσότητες χρυσού από τα ορυχεία τους.
Σκοποί
Σκοποί του Ταμείου είναι:
Πρόεδροι
Πρόεδροι του ιδρύματος διετέλεσαν οι παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτική αγορά Κατηγορία:Τράπεζες της Ελλάδας Τ
Παναγιώτης Σπυρόπουλος
Ο Παναγιώτης Σπυρόπουλος (Αθήνα, 21 Αυγούστου 1992) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός ακραίος αμυντικός για την Γ.Σ. Δόξα Δράμας.
Ξεκίνησε την καριέρα του στην Δ' εθνική με τον Αήττητο Σπάτων, από εκεί, ο Πανιώνιος τον πήρε τον Ιούλιο του 2010 και τον ενέταξε στην ομάδα Κ-20 του συλλόγου. Το 2011 εντάχθηκε στη Νίκη Βόλου, ομάδα της Γ' Εθνικής, δανεικός από τον Πανιώνιο.
Στις 27 Αυγούστου 2012 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' κατηγορία στον νικητήριο αγώνα ενάντια στον Άρη για την πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος, ένας αγώνας που και οι δύο ομάδες χρησιμοποίησαν μόνο Έλληνες παίκτες στις βασικές τους ενδεκάδες για πρώτη φορά σε αγώνα Α' Εθνικής από το 1990.
Στις 4 Ιανουαρίου 2013, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την υπογραφή του Σπυρόπουλου σε τετραετές συμβόλαιο με ημερομηνία έναρξης τις 4 Ιουλίου 2013, τελικά όμως, στις 31 Ιανουαρίου 2013, εντάχθηκε στον Παναθηναϊκό, μιας και δεν υπολογιζόταν από τον Πανιώνιο. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2015 ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας του με τον Παναθηναϊκό.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 έγινε γνωστή η συμφωνία του με την Καλλονή, ενώ το καλοκαίρι του 2016 συμφώνησε με τη Λαμία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας
Γκάμπροβο
thumb|upright|250px|Ο μητροπολιτικός ναός του Γκάμπροβου
Το Γκάμπροβο (βουλγαρικά: Габрово) είναι πόλη της κεντρικής Βουλγαρίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Έχει πληθυσμό 58.930 κατοίκους (2012).
Βρίσκεται στους πρόποδες του κεντρικού Αίμου, στην κοιλάδα του ποταμού Γιάντρα και είναι γνωστό ως διεθνής πρωτεύουσα του χιούμορ και της σάτιρας καθώς και διάσημο για την αρχιτεκτονική του της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης. Το Γκάμπροβο είναι επίσης γνωστό ως η επιμηκέστερη πόλη της Βουλγαρίας, εκτεινόμενο 25 χλμ. κατά μήκος του Γιάντρα, με πλάτος κατά τόπους μόνο 1 χλμ. Κοντά στην πόλη βρίσκεται το γεωγραφικό κέντρο της Βουλγαρίας - Ούζανα.
Στο Γκάμπροβο το 1835 ιδρύθηκε βουλγαρική αλληλοδιδακτική σχολή (Γυμνάσιο) από τον ελληνοτραφή έμπορο Βασίλ Απρίλοφ, με την οποία εγκαινιάστηκε ουσιαστικά η βουλγαρική εθνική εκπαίδευση.
Ονομα
Σύμφωνα με τον περισσότερο διαδεδομένο θρύλο το Γκάμπροβο ιδρύθηκε από ένα σιδηρουργό ονόματι Ράτσο, δίπλα στη φωτιά του οποίου φύτρωσε ένας καρπίνος (είδος σημύδας), έτσι ο οικισμός πήρε το όνομά του από τη Σλαβική λέξη γκαμπάρ ("καρπίνος")+τη Σλαβική κατάληξη οβο.
Ιστορία
Μετά την Οθωμανική εισβολή στα Βαλκάνια το 14ο αιώνα η δημογραφική κατάσταση του Γκάμπροβο άλλαξε σημαντικά καθώς ήταν ο μόνος οικισμός σε μια αρκετά μεγάλη γεωγραφική περιοχή και ελκυστικός τόπος για τους Βούλγαρους που έφευγαν από την κατακτημένη πρωτεύουσα και τα γειτονικά φρούρια. Από χωριό μετατράπηκε σε μικρή πόλη (παλάνκα) και άρχισε να αναπτύσσεται ως οικονομικό, πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο.
Κατά την Οθωμανική κυριαρχία οι πλούσιοι έμποροι διέθεσαν άφθονους πόρους για έργα στην πόλη. Το πρώτο Βουλγαρικό κοσμικό σχολείο, το Εθνικό Γυμνάσιο Απρίλοφ, ιδρύθηκε στο Γκάμπροβο το 1835 με τη βοήθεια των Βασίλ Απρίλοφ και Νικολάι Παλαούζοφ. Το Γκάμπροβο ανακηρύχθηκε επίσημα πόλη από τις Οθωμανικές αρχές το Μάιο του 1860. Τη δεκαετία του 1870 ο Φέλιξ Κάνιτς (Ουγγροεβραίος φυσιοδίφης, γεωγράφος, εθνογράφος, αρχαιολόγος και περιηγητής) ανέφερε ότι το Γκάμπροβο είναι "ένα μεγάλο εργαστήριο" και ότι είναι μια "πόλη που ζει από το νερό" αναφερόμενος στην ευρεία χρήση της υδραυλικής ενέργειας. Η αίγλη των αγαθών του Γκάμπροβο έγινε γνωστή σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία και πέραν αυτού ακόμη και σήμερα στο Βουκουρέστι υπάρχει δρόμος με το όνομα "Γκαμπρόβενι".
Λίγο πριν και μετά την Απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878 το Γκάμπροβο αναπτύχθηκε ως βιομηχανικό κέντρο βασιζόμενο στην οικονομική του παράδοση. Ιδρύθηκαν μετοχικές εταιρείες, κατασκευάσθηκαν εργοστάσια και δημιουργήθηκαν σχέσεις με τα μεγάλα χρηματιστήρια, κάνοντας μερικούς να ονομάσουν την πόλη "Μάντσεστερ της Βουλγαρίας".
Πληθυσμός
Το Γκάμπροβο γνώρισε τη μεγαλύτερη ανάπτυξή του τα χρόνια μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο πληθυσμός του διπλασιάστηκε. Ακολουθώντας τις γενικές πληθυσμιακές τάσεις στη Βουλγαρία, ο αριθμός των κατοίκων άρχισε να μειώνεται μετά την πτώση του Κομμουνισμού στη χώρα. Οι κάτοικοι άρχισαν να μεταναστεύουν στο εξωτερικό ή στην πρωτεύουσα Σόφια. Σήμερα το Γκάμπροβο έχει πάνω από 20.000 κατοίκους λιγότερους από το μέγιστό του, που σημειώθηκε την περίοδο 1985-1991, όταν ο αριθμός τους ξεπέρασε τις 80.000. Σύμφωνα με την απογραφή του Φεβρουαρίου του 2011 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 58.950.
Εθνική σύνθεση
Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής : Σύνολο: 58.950
Πολιτισμός
Διεθνώς γνωστό ως κέντρο του χιούμορ και της σάτιρας, το Γκάμπροβο έχει δύο θέατρα, το Δημοτικό Θέατρο Ράτσο Στογιάνοφ και το κουκλοθέατρο, έναν Οίκο Χιούμορ και Σάτιρας, που λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο, ένα κέντρο, μουσείο και πινακοθήκη για τη διάδοση της κωμικής τέχνης. Υπάσρχει επίσης ένας κινηματογράφος, το Αλέκο Σίνεμα, και μερικά μουσεία και μνημειακές κατοικίες τόσο στην πόλη όσο και γύρω της, κυρίως το Αρχιτεκτονικό-Εθνογραφικό Συγκρότημα Ετάρ και το Εθνικό Μουσείο Εκπαίδευσης στο Εθνικό Γυμνάσιο Απρίλοφ. Λειτουργεί επίσης ένα πλανητάριο. Ο ιστορικός του Γκάμπροβο Δρ. Πέταρ Τσόντσεφ υπολόγισε ότι υπήρχαν πάνω από 150 τύποι παραδοσιακών πηρουνιών.
Τουρισμός
Αξιοθέατα του Γκάμπροβο είναι ο Οίκος Χιούμορ και Σάτιρας και το Εθνικό Γυμνάσιο Απρίλοφ και στην Επαρχία του Γκάμπροβο ο παραδοσιακός οικισμός Μπόζεντσι. Κατάλληλα για πεζοπορία είναι ο Εθνικός Δρυμός του Κεντρικού Αίμου και ο Εθνικός Δρυμός Μπούλγκαρκα, που περιλαμβάνει το Εθνογραφικό Συγκρότημα Ετάρ, το Μοναστήρι Ντριάνοβο, το Μοναστήρι Σοκόλσκι, το Πέρασμα της Σίπκα την περιοχή Ούζανα και για τους λάτρεις του ιστορικού τουρισμού το Μνημείο Σίπκα.
XML
δεξιά|μικρογραφία|200px|Ένα στιγμιότυπο ενός κειμένου XML Η XML (αγγλ. αρκτ. από το eXtensible Markup Language) είναι μία γλώσσα σήμανσης, που περιέχει ένα σύνολο κανόνων για την ηλεκτρονική κωδικοποίηση κειμένων. Ορίζεται, κυρίως, στην προδιαγραφή XML 1.0 (XML 1.0 Specification), που δημιούργησε ο διεθνής οργανισμός προτύπων W3C (World Wide Web Consortium), αλλά και σε διάφορες άλλες σχετικές προδιαγραφές ανοιχτών προτύπων. Η XML σχεδιάστηκε δίνοντας έμφαση στην απλότητα, τη γενικότητα και τη χρησιμότητα στο Διαδίκτυο. Είναι μία μορφοποίηση δεδομένων κειμένου, με ισχυρή υποστήριξη Unicode για όλες τις γλώσσες του κόσμου. Αν και η σχεδίαση της XML εστιάζει στα κείμενα, χρησιμοποιείται ευρέως για την αναπαράσταση αυθαίρετων δομών δεδομένων, που προκύπτουν για παράδειγμα στις υπηρεσίες ιστού. Υπάρχει μία ποικιλία διεπαφών προγραμματισμού εφαρμογών, που μπορούν να χρησιμοποιούν οι προγραμματιστές, για να προσπελαύνουν δεδομένα XML, αλλά και διάφορα συστήματα σχημάτων XML, τα οποία είναι σχεδιασμένα για να βοηθούν στον ορισμό γλωσσών, που προκύπτουν από την XML. Έως το 2009, έχουν αναπτυχθεί εκατοντάδες γλώσσες που βασίζονται στην XML, συμπεριλαμβανομένων του RSS, του SOAP και της XHTML. Προεπιλεγμένες κωδικοποιήσεις βασισμένες στην XML, υπάρχουν για τις περισσότερες σουίτες εφαρμογών γραφείου, συμπεριλαμβανομένων του Microsoft Office (Office Open XML), του OpenOffice.org (OpenDocument) και του iWork της εταιρίας Apple.
Βασική ορολογία
Το περιεχόμενο αυτής της ενότητας, βασίζεται στην προδιαγραφή XML 1.0. Δεν αποτελεί μία πλήρη λίστα όλων των όρων που υπάρχουν στη γλώσσα XML. Είναι μία εισαγωγή στα βασικά στοιχεία, που συναντώνται στην καθημερινή της χρήση.
Παράδειγμα
Το παρακάτω είναι ένα μικρό, αλλά πλήρες κείμενο XML, που χρησιμοποιεί όλες τις παραπάνω έννοιες και στοιχεία.
Υπάρχουν πέντε στοιχεία σε αυτό το κείμενο του παραδείγματος: τα,  ,  , και δύο. Τα στοιχεία, είναι παιδιά του στοιχείου  , το οποίο είναι παιδί του στοιχείου-ρίζας. Το στοιχείο  έχει δύο χαρακτηριστικά, τα   και.
Αναδενδράδιο
Το αναδενδράδιο (αναδενδράδιον) ήταν τύπος δενδροφυτευμένης πλατείας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
XML
Χαρακτήρες και διαφυγή
Τα κείμενα XML αποτελούνται εξ ολοκλήρου από χαρακτήρες Unicode. Εκτός από ένα μικρό αριθμό, ειδικά εξαιρούμενων χαρακτήρων ελέγχου, κάθε χαρακτήρας που ορίζεται στο Unicode, μπορεί να εμφανίζεται στο περιεχόμενο ενός κειμένου XML. Το σύνολο των χαρακτήρων που μπορούν να εμφανίζονται στη σήμανση, αν και κάπως περιορισμένο, παραμένει μεγάλο. Η XML παρέχει κάποιες διευκολύνσεις για την ταυτοποίηση της κωδικοποίησης των χαρακτήρων Unicode που απαρτίζουν ένα κείμενο και για την απεικόνιση χαρακτήρων που, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ευθέως.
Αναδενδράδιο
Ο όρος «αναδενδράδιον» συναντάται συχνά στο έργο του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου `Εκθεσις της Βασιλείου τάξεως, το οποίο αναφέρεται στον βυζαντινό πολιτισμό, την κυβέρνηση και τις τελετουργίες στην αυτοκρατορική Αυλή και το Μέγα Παλάτιον, που απαρτιζόταν, εκτός των κυρίως κτηρίων, από διάφορα περίπτερα (με την έννοια του ανεξάρτητου οικίσκου). Μπροστά λοιπόν από κάθε περίπτερο υπήρχε μία δενδροφυτευμένη πλατεία, το αναδενδράδιο.
Το πιο ονομαστό από τα αναδενδράδια ήταν εκείνο της Μαγναύρας, το οποίο στις μεγάλες τελετές, π.χ. για την υποδοχή ξένων ηγεμόνων, στολιζόταν με ό,τι πιο πολύτιμο διέθεταν οι ναοί, τα ανάκτορα και τα καλλιτεχνικά εργαστήρια της Κωνσταντινούπολης σε χρυσά και αργυρά αντικείμενα, πολυκάνδηλα, χαλιά, κεντητά υφάσματα και κομψοτεχνήματα άριστης τεχνικής.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός
Ίρις (βοτανική)
Η ίρις (επιστ. Iris) είναι γένος αγγειόσπερμων μονοκοτυλήδονων φυτών, της τάξης των Λειριωδών (Liliales), της οικογένειας των Ιριδοειδών που περιλαμβάνει περί τα 100 είδη πολυετών πoών στις εύκρατες χώρες.
Είναι φυτά ριζωματικά, κονδυλόρριζα με μακρά και στενά φύλα και άνθη πολύχρωμα και πολύσχημα μονομερή ή κατά ταξιανθία σε μακρά στελέχη.
Τα σπέρματα, οι ρίζες και τα φύλλα των περισσοτέρων εξ αυτών περιέχουν μια τοξική ουσία στην οποία οφείλονται πολλές φαρμακευτικές ιδιότητες καθώς και μια πτητική κετόνη, την ιράνη, στην οποία οφείλονται οι αρωματικές τους ιδιότητες.
Περιγραφή
thumb|left|210px|Τα ριζώματα μίας ίριδας. Το γένος είναι πολύ διαδεδομένο σε όλη την βόρεια εύκρατη ζώνη. Οι οικότοποί τους ποικίλλουν σημαντικά, και κυμαίνονται από τα κρύα και τα ορεινά περιοχές με χλοώδεις εκτάσεις, λιβάδια και όχθες ποταμών της Ευρώπης, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, την Ασία και σε όλη τη Βόρεια Αμερική.
Οι ταξιανθίες
Οι ταξιανθίες έχουν σχήμα βεντάλιας και περιέχουν ένα ή περισσότερα συμμετρικά με έξι λοβούς άνθη. Αυτά αναπτύσσονται με ποδίσκο ή τον στερούνται. Τα τρία σέπαλα, τα οποία εξαπλώνονται προς τα κάτω ή γέρνουν. Επεκτείνονται από τη στενή τους βάση, η οποία σε κάποιες από τις ριζωματώδεις ίριδες έχει μια «γενειάδα» (μια τούφα από μικρές όρθιες επεκτάσεις που αναπτύσσονται στην μεσαία γραμμή της), σε μία ευρύτερη μερίδα («άκρο»), συχνά διακοσμημένη με νευρώσεις, γραμμές ή τελείες. Τα τρία πέταλα στέκονται όρθια, εν μέρει πίσω από την βάση των σεπάλων. Ονομάζονται «πρότυπα». Μερικά μικρότερα είδη ίριδας έχουν και τους έξι λοβούςστραμμένους προς τα έξω, αλλά σε γενικές γραμμές, τα άκρα και τα πρότυπα διαφέρουν σημαντικά στην εμφάνιση. Είναι ενωμένα στη βάση τους σε έναν ανθικό σωλήνα που βρίσκεται πάνω από την ωοθήκη (γνωστή ως κατώτερη ωοθήκη). Ο στύλος χωρίζει προς την κορυφή σε πεταλοειδείς κλάδους. Αυτό είναι σημαντικό στην επικονίαση.
Το λουλούδι της ίριδας
Το λουλούδι της ίριδας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως παράδειγμα για τη σχέση μεταξύ ανθοφόρων φυτών και εντόμων επικονίασης. Το σχήμα του λουλουδιού, η θέση της γύρης και η στιγματοφόρος επιφάνεια στα εξωτερικά πέταλα σχηματίζουν μια επιφάνεια προσγείωσης για ένα ιπτάμενο έντομο, το οποίο περιτριγυρίζει το περιάνθιο για νέκταρ. Θα πρέπει πρώτα να έρθει σε επαφή το περιάνθιο, στη συνέχεια, με τους στιγματισμένους στήμονες σε μια σπειροειδή επιφάνεια που φέρει σε μια ωοθήκη που σχηματίζει τρεις κάψουλες. Η όμοια με ράφι εγκάρσια προβολή, στο εσωτερικό του σπειροειδούς κάτω από τους στήμονες, είναι κάτω από την εξάρτηση από τον υπερκείμενο βραχίονα του στύλου κάτω από το στίγμα, έτσι ώστε το έντομο να έρχεται σε επαφή με τη γύρη που καλύπτει την επιφάνειά του μόνο αφού περάσει το στίγμα. Καθώς απομακρύνεται από το λουλούδι θα έρθει σε επαφή μόνο με τη μη δεκτική κάτω όψη του στίγματος. Ως εκ τούτου, ένα έντομο που μεταφέρει γύρη από ένα λουλούδι, φτάνοντας στο άλλο, θα αφήσει τη γύρη στο στίγμα, καθώς απομακρύνεται έξω από ένα λουλούδι, η γύρη που φέρει δεν θα απομακρυνθεί από το στίγμα του ίδιου άνθους.
Ο καρπός της ίριδας
Ο καρπός της ίριδας είναι μια κάψουλα που ανοίγει σε τρία μέρη για να αποκαλύψει τους πολυάριθμους σπόρους μέσα. Ορισμένα είδη φέρουν περικάρπιο.
Είδη
Η Ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει 10 τέτοια είδη, τα οποία ο ελληνικός λαός τα αποκαλεί κρίνα ή κρίνους που όμως είναι μικρότερα σε μέγεθος από τον γνωστό πάλλευκο κρίνο που ανήκει στην οικογένεια των Λειριοειδών. Τα ελληνικά αυτά είδη της ίριδας είναι:
Δείτε επίσης
Ιρις Ιρις Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Άνθη
Αφρική (Ρωμαϊκή επαρχία)
Η Αφρική ήταν μία από τις πλουσιότερες επαρχίες στο δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεύτερη μόνο μετά την Ιταλία. Εκτός από την Καρχηδόνα, άλλοι μεγάλοι οικισμοί στην επαρχία ήταν το Αρδουμέτον [Hadrumetum] (σημερινή Σους [Sousse], Τυνησία), η πρωτεύουσα Bυζακηνή, και η Βασιλική Ιππών (Hippo Regius) (σύγχρονη Ανάμπα [Annaba], Αλγερία). μικρογραφία| Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την εποχή του [[Αδριανός|Αδριανού (βασ/ 117–138 μ.Χ.), που δείχνει, στη βόρεια Αφρική, τη συγκλητική επαρχία της Ανθυπατικής Αφρικής (Africa Proconsularis, Αλγερία/Τυνησία/Τριπολιτανία). Μία λεγεώνα αναπτύχθηκε το 125.]]
Ιστορία
Η πρώτη επαρχία της Ρώμης στη βόρεια Αφρική ιδρύθηκε από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 146 π.Χ., μετά την εξάλειψη της Καρχηδόνας από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό στον Γ΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο. Είναι πιθανό ότι το όνομα "Africa" προέρχεται από τη βερβερική λέξη "afer", "ifri" ή "Aourigha" (το οποίο θα προφερόταν Afarika) που όριζε μία φυλή.
Η Ιτύκη [Utica], η οποία είχε πολεμήσει στο πλευρό των Ρωμαίων στον πόλεμο, έγινε διοικητική πρωτεύουσα. Η υπόλοιπη επικράτεια αφέθηκε στην κυριαρχία του Βερβερικού Νουμίδη πελάτη-βασιλιά Mασινίσα. Εκείνη την εποχή, η ρωμαϊκή πολιτική στην Αφρική ήταν απλώς να αποτρέψει μία άλλη μεγάλη δύναμη να αναδυθεί στη βορειοδυτική Αφρική. μικρογραφία| Η Ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής το 146 π.Χ. Το 118 π.Χ. ο Νουμίδης πρίγκιπας Ιουγούρθα επιχείρησε να επανενώσει τα μικρότερα βασίλεια. Ωστόσο, μετά το τέλος του, μεγάλο μέρος της επικράτειας της Ιουγούρθα τέθηκε στον έλεγχο του Βέρβερου Μαυριτανού βασιλιά Βόκχου, και, μέχρι εκείνη την εποχή, ο εκρωμαϊσμός της Αφρικής είχε ριζώσει γερά.
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα, ο Καίσαρας δημιούργησε μία νέα αφρικανική επαρχία, από εδάφη που πήραν από τους Νουμίδες. Η αρχική επαρχία ονομαζόταν Παλαιά Αφρική [Africa Vetus] με τη νεότερη επαρχία να έχει επίθημα Νέα [Nova]. Αλλά κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Τριανδρίας, οι δύο επαρχίες ενοποιήθηκαν, πιθανώς το 35 π.Χ., ως συνέπεια των συνοριακών συγκρούσεων: οι κυβερνήτες της επαρχίας κέρδισαν τρεις θριάμβους μεταξύ 34 και 28 π.Χ. Η περαιτέρω επέκταση της επαρχίας συνεχίστηκε υπό τον Αυτοκράτορα Αύγουστο, με συγκρούσεις να καταγράφονται μέχρι 6 μ.Χ. Μέχρι 27 π.Χ., η Αφρική είχε οριστεί ως μία από τις συγκλητικές επαρχίες στους εποικισμούς του Αυγούστου και τελικά έγινε γνωστή ως ανθυπατική Αφρική [Africa proconsularis], καθώς διοικούνταν από έναν ανθύπατο, και όχι από έναν απεσταλμένο [legatus] του Αυτοκράτορα.
Μετά τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού, χωρίστηκε στην Africa Zeugitana (η οποία διατήρησε το όνομα Africa Proconsularis, καθώς διοικούνταν από έναν ανθύπατο) στα βόρεια, στην Africa Byzacena (αντιστοιχεί στην ανατολική Τυνησία) στα νότια, και στην Africa Tripolitania (αντίστοιχη προς τη νότια Τυνησία και τη βορειοδυτική Λιβύη) στα νότια και νοτιοανατολικά της Africa Byzacena, τα οποία ήταν όλα μέρος της διοίκησης Αφρικής. Η Παλαιά Αφρική (Africa Vetus), η οποία περιλαμβάνει γενικά τις περιοχές που αναφέρονται, ήταν επίσης γνωστή από τους Ρωμαίους (Πλίνιος) ως Africa Propria, της οποίας η Καρχηδόνα ήταν η πρωτεύουσα.
Η περιοχή παρέμεινε μέρος της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι τις γερμανικές μεταναστεύσεις του 5ου αι. Οι Βάνδαλοι πέρασαν στη Βορειοδυτική Αφρική από την Ιβηρική το 429 και κατέλαβαν την περιοχή το 439 και ίδρυσαν το δικό τους βασίλειο, συμπεριλαμβανομένης της Σικελίας, της Κορσικής, της Σαρδηνίας και των Βαλεαρίδων. Οι Βάνδαλοι έλεγχαν τη χώρα ως πολεμιστές-ελίτ, αλλά αντιμετώπισαν ισχυρή αντίσταση από τους γηγενείς Βερβέρους. Οι Βάνδαλοι καταδίωξαν επίσης Χαλκηδόνιους Ρωμαίους-Αφρικανούς και Βέρβερους, καθώς οι Βάνδαλοι ήταν οπαδοί του Αρειανισμού (των ημι-τριαδικών δογμάτων του Αρείου, ιερέα της Αιγύπτου). Προς τα τέλη του 5ου αι. το κράτος των Βανδάλων έπεσε σε παρακμή, εγκαταλείποντας τις περισσότερες από τις εσωτερικές περιοχές στους Μαυριτανούς και σε άλλες Βερβερικές φυλές της περιοχής.
Το 533 ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα μία δυναστική διαμάχη Βανδάλων, έστειλε στρατό υπό τον στρατηγό Βελισάριο για να ανακτήσει την Αφρική. Σε μία σύντομη εκστρατεία, ο Βελισάριος νίκησε τους Βανδάλους, μπήκε θριαμβευτικά στην Καρχηδόνα και αποκατέστησε τη ρωμαϊκή κυριαρχία στην επαρχία. Η αποκατεστημένη ρωμαϊκή διοίκηση επέτυχε να αποκρούσει τις επιθέσεις των φυλών της ερήμου Amazigh (Βερβέρων) και μέσω ενός εκτεταμένου οχυρωματικού δικτύου κατάφερε να επεκτείνει την κυριαρχία της και πάλι στο εσωτερικό.
Οι βορειοδυτικές αφρικανικές επαρχίες, μαζί με τις ρωμαϊκές κτήσεις στην Ιβηρική, συγκεντρώθηκαν στην πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής, αυτή τη φορά χωριστά από την πραιτωριανό επαρχία της Ιταλίας και μεταφέρθηκαν στην εξαρχία της Αφρικής από τον Αυτοκράτορα Μαυρίκιο. Η εξαρχία ευημερούσε και από αυτήν προέκυψε η ανατροπή του Αυτοκράτορα Φωκά από τον Ηράκλειο το 610. Ο Ηράκλειος σκέφτηκε για λίγο να μεταφέρει την αυτοκρατορική πρωτεύουσα από την Κωνσταντινούπολη στην Καρχηδόνα.
Μετά το 640, η εξαρχία κατάφερε να αποτρέψει τη μουσουλμανική κατάκτηση, αλλά το 698, ο μουσουλμανικός στρατός των Ομεϋαδών από την Αίγυπτο λεηλάτησε την Καρχηδόνα και κατέκτησε την εξαρχία, τερματίζοντας τη ρωμαϊκή και χριστιανική κυριαρχία στη βορειοδυτική Αφρική.
Ρωμαίοι Αφρικανοί
μικρογραφία|250x250εσ| Το αμφιθέατρο του Thysdrus (σύγχρονο [[Ελ Τζεμ|El Djem).]] Η ρωμαϊκή στρατιωτική παρουσία της Βορειοδυτικής Αφρικής ήταν σχετικά μικρή, αποτελούμενη από περίπου 28.000 στρατιώτες και βοηθητικούς στη Νουμιδία και στις δύο επαρχίες της Μαυριτανίας. Από τον 2ο αι. μ.Χ., αυτές οι φρουρές επανδρώνονταν κυρίως από ντόπιους κατοίκους. Αναπτύχθηκε ένας μεγάλος λατινόφωνος πληθυσμός, που ήταν πολυεθνικός στο υπόβαθρο, μοιραζόμενος την περιοχή της βορειοδυτικής Αφρικής με όσους μιλούσαν τις καρχηδονιακές και τις βερβερικές γλώσσες. Οι αυτοκρατορικές δυνάμεις ασφαλείας άρχισαν να αντλούνται από τον τοπικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των Βερβέρων.
Ο Aμπουν-Νασρ, στο Μία Ιστορία του Μαγκρέμπ, είπε ότι «αυτό που έκανε τους Βερβέρους να αποδεχθούν τον ρωμαϊκό τρόπο ζωής ακόμη πιο εύκολα, ήταν ότι οι Ρωμαίοι, αν και ένας λαός αποίκων που κατέλαβε τα εδάφη τους με τη δύναμη των όπλων τους, δεν επιδύκνυαν καμία φυλετική αποκλειστικότητα και ήταν αξιοσημείωτα ανεκτικοί με τις θρησκευτικές λατρείες των Βερβέρων, είτε ήταν αυτόχθονες, είτε προερχόμενες από τους Καρχηδονίους. Ωστόσο, στη ρωμαϊκή επικράτεια στην Αφρική διείσδυσε άνισα ο ρωμαϊκός πολιτισμός. Θύλακες μη εκρωμαϊσμένων Βερβέρων συνέχισαν να υπάρχουν σε όλη τη ρωμαϊκή περίοδο, ακόμη και στις αγροτικές περιοχές των βαθιά ρωμαϊκών περιοχών της Τυνησίας και της Νουμιδίας».
Μέχρι το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σχεδόν όλο το Μαγκρέμπ είχε εκρωμαϊστεί πλήρως, σύμφωνα με τον Μόμσεν στις Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Ρωμαίοι Αφρικανοί απολάμβαναν υψηλό επίπεδο ευημερίας. Αυτή η ευημερία (και ο ρωμαϊκός) άγγιξε εν μέρει ακόμη και τους πληθυσμούς, που ζούσαν έξω από το ρωμαϊκό σύνορο (κυρίως τους Γαράμαντες και τους Γετούλους), οι οποίοι έφτασαν με ρωμαϊκές αποστολές στην Υποσαχάρια Αφρική.
Οικονομία
μικρογραφία|250x250εσ| Ρωμαϊκό [[ασσάριο του Αδριανού, 136 μ.Χ., επιγρ.: HADRIANVS AVG, COS III, P[ater] P[atriae]. Στην πίσω όψη αλληγορία της Αφρικής ξαπλωμένη, κρατά κέρας αφθονίας και σκορπιό, μόδιος στα πόδια της, επιγρ.: AFRICA S.C.]] μικρογραφία| [[Ιόβας Β΄, βασιλιάς της Μαυριτανίας.]] μικρογραφία| Ο Θρίαμβος του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης που δείχνει το ζευγάρι σε [[Θίασος|πομπή, λεπτομέρεια από ένα τεράστιο μωσαϊκό από την Κίρτα της Ρωμαϊκής Αφρικής (π. 315–325 μ.Χ., τώρα στο Λούβρο).]] μικρογραφία|250x250εσ| [[Βέρβεροι|Bερβερικές, από ερυθρό πηλό, κανάτες και αγγεία, 2ος–4ος αι.]] μικρογραφία|250x250εσ| Ένα τυπικό απλό πιάτο [[Βέρβεροι|βερβερικού ερυθρού πηλού με απλή διακόσμηση ομόκεντρων κύκλων, 4ος αι.]] Η ευημερία των περισσότερων πόλεων εξαρτιόταν από τη γεωργία. Ονομαζόμενη «σιτοβολώνας της Αυτοκρατορίας», η Βορειοδυτική Αφρική, σύμφωνα με μία εκτίμηση, παρήγαγε ένα εκατομμύριο τόνους δημητριακών κάθε χρόνο, το ένα τέταρτο της οποίας εξαγόταν. Οι πρόσθετες καλλιέργειες περιελάμβαναν φασόλια, σύκα, σταφύλια και άλλα φρούτα. Τον 2ο αι. το ελαιόλαδο συναγωνιζόταν τα δημητριακά ως εξαγωγικό είδος. Εκτός από την καλλιέργεια σκλάβων και τη σύλληψη και μεταφορά εξωτικών άγριων ζώων, η κύρια παραγωγή και οι εξαγωγές περιελάμβαναν τα υφάσματα, το μάρμαρο, το κρασί, την ξυλεία, την κτηνοτροφία, την κεραμική (όπως τα Aφρικανικά ερυθρά κεραμεικά), και το μαλλί.
Η ενσωμάτωση των αποικιακών πόλεων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφερε έναν απαράμιλλο βαθμό αστικοποίησης σε τεράστιες περιοχές της επικράτειας, ιδιαίτερα στη Βορειοδυτική Αφρική. Αυτό το επίπεδο ταχείας αστικοποίησης είχε δομικό αντίκτυπο στην οικονομία της πόλης, και η βιοτεχνική παραγωγή στις ρωμαϊκές πόλεις συνδέθηκε στενά με τις αγροτικές σφαίρες παραγωγής. Καθώς ο πληθυσμός της Ρώμης αυξανόταν, το ίδιο αυξήθηκε και η ζήτηση για προϊόντα της βορειοδυτικής Αφρικής. Αυτό το ανθηρό εμπόριο επέτρεψε στις βορειοδυτικές αφρικανικές επαρχίες να αυξήσουν την παραγωγή χειροτεχνών σε ταχέως αναπτυσσόμενες πόλεις, καθιστώντας τις εξαιρετικά οργανωμένα αστικά κέντρα. Πολλές ρωμαϊκές πόλεις μοιράζονταν τις πτυχές πόλεων μοντέλου καταναλωτή και παραγωγού, καθώς η βιοτεχνική δραστηριότητα σχετιζόταν άμεσα με τον οικονομικό ρόλο, που έπαιζαν οι πόλεις στα εμπορικά δίκτυα μεγάλων αποστάσεων.
Ο αστικός πληθυσμός ασχολούνταν ολοένα και περισσότερο με τη βιοτεχνία και τις υπηρεσίες και λιγότερο με την αγροτική απασχόληση, έως ότου ένα σημαντικό μέρος της ζωτικότητας της πόλης προερχόταν από την πώληση ή το εμπόριο προϊόντων μέσω μεσαζόντων σε αγορές σε αγροτικές περιοχές και στο εξωτερικό. Οι αλλαγές που συνέβησαν στις υποδομές για τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων -όπως η παραγωγή ελαιολάδου και κρασιού, καθώς το εμπόριο συνέχισε να αναπτύσσεται- επηρέασαν άμεσα τόσο τις πόλεις, όσο και το εμπόριο στον όγκο της βιοτεχνικής παραγωγής. Η κλίμακα, η ποιότητα και η ζήτηση γι' αυτά τα προϊόντα έφτασε στην ακμή της στη Ρωμαϊκή Βορειοδυτική Αφρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες στην Αφρική Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαϊκή Λιβύη
Εμπάνζα Κόνγκο
Ιστορία
Όταν οι Πορτογάλοι έφτασαν στο Κονγκό, το Εμπάνζα Κόνγκο ήταν ήδη μεγάλη πόλη, ίσως η μεγαλύτερη στην υπο-ισημερινή Αφρική, και μια επιστολή από τον Πορτογάλο πρέσβη στη Λισαβόνα συνέκρινε το μέγεθος της πόλης (μέσα στα εσωτερικά τείχη) με την πορτογαλική πόλη Έβορα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλφόνσο Α΄ του Κονγκό, κατασκευάστηκαν πέτρινα κτίρια, συμπεριλαμβανομένου ενός παλατιού και αρκετών εκκλησιών. Η πόλη μεγάλωσε ουσιαστικά καθώς το βασίλειο του Κονγκό επεκτάθηκε και ένα εκκλησιαστικό έγγραφο της δεκαετίας του 1630 ανέφερε ότι 4.000-5.000 βαπτίσεις πραγματοποιήθηκαν στην πόλη και στη γύρω ενδοχώρα της (πιθανώς οι κοιλάδες που την περιβάλλουν), με βάση την οποία υπολογίστηκε συνολικός πληθυσμός 100.000 ατόμων. Από αυτούς, ίσως 30.000 ζούσαν στο βουνό και οι υπόλοιποι στις κοιλάδες γύρω από την πόλη. Μεταξύ των σημαντικών κτιρίων του ήταν περίπου δώδεκα εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένου του Σάο Σαλβαντόρ, καθώς και ιδιωτικά παρεκκλήσια και αγορευτήρια και ένα εντυπωσιακό διώροφο βασιλικό παλάτι, το μοναδικό κτίριο αυτού του είδους σε όλο το Κονγκό, σύμφωνα με τον επισκέπτη Τζιοβάνι ντα Ρόμα (1648).
Η πόλη λεηλατήθηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια των εμφύλιων πολέμων που ακολούθησαν τη Μάχη της Αμπουίλα (ή Ουλάνγκα) το 1665 και εγκαταλείφθηκε το 1678. Επανακαταλήφθηκε το 1705 από τους οπαδούς της Ντόνα Μπεατρίζ Κίμπα Βίτα και αποκαταστάθηκε ως πρωτεύουσα του Κονγκό από τον βασιλιά Πέντρο Δ΄ του Κονγκό το 1709. Δεν εγκαταλείφθηκε ξανά, αν και ο πληθυσμός της διακυμάνθηκε σημαντικά κατά τον 18ο και τον 19ο αιώνα.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ερείπια του καθεδρικού ναού του Αγίου Σωτήρα του Κονγκό Το Εμπάνζα Κόνγκο είναι γνωστό για τα ερείπια του καθεδρικού ναού του Αγίου Σωτήρα του Κονγκό (χτίστηκε το 1549), τον οποίο πολλοί κάτοικοι της Ανγκόλας ισχυρίζονται ότι είναι η παλαιότερη εκκλησία στην υποσαχάρια Αφρική. Η σημερινή εκκλησία, που ονομάζεται Σάο Σαλβαντόρ, γνωστή τοπικά ως nkulumbimbi, λέγεται τώρα ότι χτίστηκε από αγγέλους μια νύχτα. Έλαβε τον βαθμό καθεδρικού ναού το 1596. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφθηκε τον ναό κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στην Ανγκόλα το 1992.
Ένα ακόμη σημαντικό αξιοθέατο ιστορικής σημασίας είναι το μνημείο της μητέρας του βασιλιά Αλφόνσο Α΄ κοντά στο αεροδρόμιο, που τιμά τη μνήμη ενός δημοφιλούς θρύλου που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1680 ότι ο βασιλιάς είχε θάψει τη μητέρα του ζωντανή επειδή δεν ήταν πρόθυμη να εγκαταλείψει ένα «είδωλο» που φορούσε στον λαιμό της.
Άλλα σημαντικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν το Jalankuwo, το δέντρο κρίσης του Μανικόνγκο, το οποίο βρίσκεται ακόμα στο κέντρο της πόλης, μαζί με το sunguilu, μια ορθογώνια ισόγεια δομή όπου η τοπική παράδοση λέει ότι το σώμα του βασιλιά πλύθηκε πριν από την ταφή. Και τα δύο βρίσκονται στο βασιλικό παλάτι και το σημερινό Βασιλικό Μουσείο.
Το Βασιλικό Μουσείο, που ανακατασκευάστηκε πρόσφατα, στεγάζει μια εντυπωσιακή συλλογή αντικειμένων από το παλιό Βασίλειο, παρόλο που πολλά χάθηκαν από το παλαιότερο κτίριο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του 1976-2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας Κατηγορία:Πρωτεύουσες πρώην εθνών
Ντόμπρο Πόλε
Το Ντόμπρο Πόλε (Добро Поле) είναι μια μια κορυφή που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Βόρεια Μακεδονία στα σύνορα με την Ελλάδα. Το κοντινότερο χωριό είναι το Ζοβίκ στον Δήμο Νόβατσι στην περιοχή Μορίχοβο και το Λουτράκι Ποζαρ στον Βόρα στον Νομό Πέλλας.
Η Μάχη του Ντόμπρο Πόλε έγινε στο Ντόμπρο Πόλε μεταξύ 15 και 18 Σεπτεμβρίου 1918. Το Βουνό απο την Ελληνική του μεριά ανήκει στην κοινότητα Λουτρακίου Πόζαρ απο το 1965 με αγορά και Πρωτοβουλία του τότε προέδρου Σπρίτου Γεωργίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας
Αράτωρ
Ο Αράτωρ ήταν χριστιανός κληρικός από τα Μεδιόλανα. Έζησε τον 6ο μ.Χ αιώνα. Ασχολήθηκε με την ποίηση και έγραψε σε δακτυλικούς εξάμετρους στίχους τις Πράξεις των Αποστόλων παραφρασμένες με τίτλο Historia Apostolica.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Συγγραφείς στη λατινική γλώσσα
MIDI
thumb|150px|right|Καλώδιο διασύνδεσης MIDI που βρίσκουμε συνήθως σε συσκευασίες καρτών ήχου
Το MIDI (Musical Instrument Digital Interface, ελλ. Ψηφιακή Διασύνδεση Μουσικών Οργάνων) είναι ένα πρωτόκολλο που αποσκοπεί στην επικοινωνία και τον συγχρονισμό μεταξύ ηλεκτρονικών μουσικών οργάνων (όπως συνθετητές, ρυθμομηχανές, δειγματολήπτες, συσκευές χρονισμού), υπολογιστών και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών, ανεξαρτήτως κατασκευαστή.
Το πρωτόκολλο MIDI δεν μεταδίδει ηχητικό σήμα, αλλά μηνύματα που περιέχουν πληροφορίες σχετικά με το τονικό ύψος και την ένταση μιας νότας, καθώς επίσης και σήμα χρονισμού που προσδιορίζει την ταχύτητα - το tempo - ενός κομματιού.
Ιστορικό
Το διασυνδετικό MIDI δημιουργήθηκε το 1982 με κύριο αίτιο την ανάγκη εύρεσης ενός κοινά αποδεκτού τρόπου επικοινωνίας ανάμεσα στις συσκευές των διάφορων κατασκευαστών, ώστε να επιτευχθεί ένα μεγαλύτερο άνοιγμα στην αγορά που είχε βρεθεί σε αδιέξοδο. Μέχρι τότε, κάθε κατασκευάστρια εταιρεία έκανε χρήση επικοινωνιακών μεθόδων περιορισμένων και ασύμβατων με μηχανήματα άλλων κατασκευαστών, και δεν φαινόταν με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την επερχόμενη άνοδο των προσωπικών υπολογιστών, ενώ η απουσία κοινής γλώσσας επικοινωνίας των μηχανημάτων διαφορετικών εταιρειών οδηγούσε σε μια κλειστή αγορά.
Έτσι, ειδικοί προερχόμενοι από τους τότε μεγάλους κατασκευαστές ηλεκτρονικών οργάνων, συνεργάστηκαν ώστε να πετύχουν την επικοινωνία των μικροεπεξεργαστών που όλα σχεδόν τα μουσικά όργανα διέθεταν την εποχή εκείνη. Αυτό οδήγησε σε μια μεγάλη επιτυχία όπου δύο διαφορετικοί συνθετητές συνδεδεμένοι μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τα μεταδιδόμενα μηνύματα ο ένας του άλλου ώστε, να μπορούν να παιχτούν νότες και εντάσεις στο κλαβιέ (πλήκτρα) του ενός και να αναπαράγονται ταυτόχρονα από το άλλο, ακριβώς σαν να παίζονταν στα δικά του πλήκτρα.
Πλέον τα όργανα μπορούσαν να επικοινωνούν με μια κοινή γλώσσα και για πρώτη φορά, τα χαρακτηριστικά μιας μουσικής εκτέλεσης, όπως π.χ. το ύψος των ήχων που παίζονται, η έντασή τους κ.ά., μεταδίδονται υπό μορφή πληροφορίας από και προς διαφορετικές συσκευές ή προσωπικούς υπολογιστές.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 – 60 μέτρα ανδρών
Τα 60 μέτρα ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 πραγματοποιήθηκαν στις 2 Μαρτίου, ώρα 10:25 (σειρές), 19:20 (ημιτελικοί) και 20:50 (τελικός).
MIDI
Ιστορικό
Συνοπτικά:
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 – 60 μέτρα ανδρών
Γύρος 1
Πρόκριση: 3 πρώτοι από κάθε σειρά (Q) και οι 6 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q).
MIDI
Ιστορικό
Όσον αφορά τον τρόπο μετάδοσης των πληροφοριών του πρωτοκόλλου MIDI, επιλέχθηκε ο σειριακός και όχι ο παράλληλος, αν και η σειριακή μετάδοση είναι αισθητά πιο αργή από την παράλληλη.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 – 60 μέτρα ανδρών
Ημιτελικοί
Πρόκριση: Οι 2 πρώτοι από κάθε σειρά (Q) και οι 2 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019
MIDI
Υποδοχές
thumb|200px|right|MIDI υποδοχές: IN, OUT, THRU Σε μια τυπική μορφή, μια συσκευή περιλαμβάνει τρεις υποδοχές MIDI:
Ορισμένες συσκευές διαθέτουν μόνο υποδοχές MIDI IN & MIDI OUT ενώ λείπει η MIDI THRU. Ορισμένες συσκευές μπορεί να διαθέτουν περισσότερες υποδοχές MIDI IN καθώς και MIDI OUT, διευκολύνοντας πολλαπλές ή και παράλληλες συνδέσεις συσκευών χωρίς την αγορά πρόσθετου εξωτερικού διασυνδετικού (MIDI Interface).
MIDI Κανάλια
Οι προδιαγραφές του πρωτόκολλου έχουν προβλέψει ώστε οι MIDI πληροφορίες να μπορούν να μεταδοθούν σε μέχρι και 16 διαφορετικά κανάλια - Οι σύγχρονοι συνθετητές είναι εξοπλισμένα με τη δυνατότητα αυτή.
Τα MIDI κανάλια προσφέρουν την πολύ σημαντική υπηρεσία της ταυτόχρονης αναπαραγωγής 16 διαφορετικών ήχων από ένα και μόνο synthesizer αλλά και άλλες που θα δούμε παρακάτω.
Για παράδειγμα, ας πούμε ότι ένας χρήστης που συνθέτει με τη βοήθεια Η/Υ τη μουσική του, κατέχει τον παρακάτω εξοπλισμό:
Τότε, αφού συνδέσει σωστά τα σχετικά καλώδια και ελέγξει την ορθή λήψη και αποστολή των MIDI μηνυμάτων, εκκινεί το πρόγραμμα εγγραφής (Sequencer) το οποίο μπορεί να είναι ένα από τα εμπορικά προγράμματα όπως, Cakewalk,  Cubase, WinJammer Professional, ή το μη εμπορικό (ανοικτού κώδικα), Rosegarden. .
Επισημαίνουμε ότι στα προγράμματα εγγραφής, το κάθε "κανάλι" όπως λέγεται, είναι οπτικοποιημένο και αντιπροσωπεύεται από μία χρωματιστή λωρίδα η οποία στην ειδική ορολογία ονομάζεται "channel strip" (δηλ. η λωρίδα του καναλιού). Πατώντας επάνω στην κάθε λωρίδα μπορούμε να της αναθέσουμε το κανάλι που θα αντιπροσωπεύει, το όργανο που θα αναπαράγει, την ένταση και πολλά άλλα χαρακτηριστικά. Από τη στιγμή που ο συνθετητής είναι συνδεδεμένος με τον Η/Υ, τα πατήματα και οι ρυθμίσεις που γίνονται στην κάθε λωρίδα-κανάλι, ταυτόχρονα γίνονται αντιληπτά και από τον συνθετητή και αντίστροφα.
Ο χρήστης, προκειμένου να συνθέσει τη μουσική του ας πούμε (για παράδειγμα) ότι θα χρησιμοποιήσει τα εξής:
Κατά τη διαδικασία εγγραφής, ο χρήστης θα ακολουθήσει την εξής σειρά:
Έτσι, με αυτόν τον σταδιακό τρόπο, ο χρήστης μπορεί να καταγράψει ένα-ένα μέχρι και 16 όργανα (αν και υπάρχουν τρόποι ώστε στο ίδιο κανάλι να ακουστούν περισσότερα του ενός όργανα αρκεί να μην τα θέλουμε ταυτόχρονα) και κατόπιν να επιλέξει την αναπαραγωγή τους ώστε να ακουστεί ολοκληρωμένο το μουσικό έργο.
Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι, τα MIDI μηνύματα που αποστέλνονται με το πάτημα των πλήκτρων του συνθετητή και καταγράφονται στο Sequencer, δεν περιέχουν τον ήχο που ακούμε, αλλά είναι μόνο ψηφιακές πληροφορίες όπως: "ο χρήστης πάτησε τη νότα Λα της τρίτης οκτάβας". "Ο χρήστης πάτησε τη νότα Ντο της 5ης οκτάβας". "Η ένταση της νότας ήταν 75 (στην κλίμακα των 128)". "Χρησιμοποιήθηκε το κανάλι 7" κ.λ.π.
Αυτό που τελικά θα ακούσουμε όταν πατήσουμε το κουμπί αναπαραγωγής του Sequencer, δεν είναι τίποτε άλλο από τον ήχο του συνθετητή μας, καθώς θα λαμβάνει πίσω όλες μαζί τις πληροφορίες δηλ. όλα τα καταγεγραμμένα MIDI μηνύματα, που λίγο πριν έστειλε προς τον Η/Υ. Έτσι, κατά την αναπαραγωγή, το Sequencer απλώς στέλνει πίσω στο συνθετητή όλες τις καταγεγραμμένες εντολές και ελέγχει πλέον το synthesizer "δίνοντας εντολή" ώστε να παίξει την τάδε νότα, με τη συγκεκριμένη ένταση, στο τάδε κανάλι, με τον τάδε ήχο κ.ο.κ.
Σε άλλη χρήση των καναλιών MIDI είναι δυνατόν ο χρήστης αντί για Η/Υ να συνδέσει περισσότερα του ενός όργανα μέσω MIDI, τα οποία να ελέγχει μέσω του πρώτου στη σειρά.
Είναι λοιπόν δυνατό το synthesizer master, να μεταδίδει τις MIDI πληροφορίες του σε δύο ακόμη όργανα ως εξής:
Το συνθεσάιζερ Α (master) στέλνει πληροφορίες MIDI και το συνθεσάιζερ Β τις δέχεται στο κανάλι 2 ενώ το συνθεσάιζερ Γ στο κανάλι 3. Με τον τρόπο αυτό μπορεί ο χρήστης να επιλέξει ώστε το Α να αναπαράγει ήχο πιάνου, ενώ το Β ήχο από βιολιά και το Γ ήχο από βιολοντσέλα.
Με τον τρόπο αυτό ο χρήστης παράγει έναν ήχο, γεμάτο, πλήρη και ισχυρό, παίζοντας σε ένα και μόνο κλαβιέ (πλήκτρα) αλλά ελέγχοντας ταυτόχρονα 3 διαφορετικά όργανα συνδεδεμένα μέσω MIDI.
Χρησιμότητα
Ο μουσικός που θα γνωρίσει τις συγκινήσεις που προσφέρει το MIDI, είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί τον κόσμο χωρίς αυτό. Οι δυνατότητες που ανοίγονται είναι τεράστιες σε κάθε τομέα της μουσικής: διδασκαλία, σύνθεση, μάθηση, διασκέδαση. Οι δημιουργοί λογισμικού έχουν αναπτύξει κάθε δυνατή πλευρά της μουσικής μέσω ειδικών προγραμμάτων και για κάθε επίπεδο αγοραστικής δύναμης.
Οι κυριότερες κατηγορίες λογισμικού που θα μπορούσε κάποιος να βρει σήμερα είναι:
Προγράμματα μουσικής σημειογραφίας (Notation Software)
Τα προγράμματα αυτά επιτρέπουν την ηλεκτρονική εισαγωγή (μέσω MIDI) και επεξεργασία, της μουσικής σημειογραφίας. Ο παραδοσιακός τρόπος γραφής της μουσικής (πεντάγραμμο, μολύβι, σβήστρα κ.λπ.), αντικαθίστανται από τα αντίστοιχα εργαλεία στο περιβάλλον του υπολογιστή. Μπορούμε να παίξουμε την μουσική μας στο synthesizer, αυτή να καταγραφεί με κάθε λεπτομέρεια (θέση στο πεντάγραμμο, διάρκεια, ένταση κ.λπ.), και κατόπιν με το ποντίκι να διορθώσουμε τα λάθη, ή εξ αρχής με τα εργαλεία του προγράμματος να καταγράψουμε την παρτιρτούρα με την βοήθεια ποντικιού και πληκτρολογίου.
Προγράμματα μουσικής εγγραφής (Sequencer)
Τα προγράμματα αυτά επιτρέπουν στον συνθέτη να καταγράψει τη μουσική του, στον δάσκαλο να ετοιμάσει μουσικά παραδείγματα ασκήσεων ή ενορχηστρώσεων, στον μαθητή να λύσει τις μουσικές του ασκήσεις στη μουσική Θεωρία, Αρμονία, Αντίστιξη, Χορωδία κ.λπ.
Προγράμματα μουσικής εκπαίδευσης
Εδώ ανήκουν κατάλληλα προγράμματα που θα βοηθήσουν χωρίς ή και μαζί με έναν δάσκαλο, στο να αποκτηθεί το υψηλότερο δυνατό επίπεδο τεχνικής και μουσικής γνώσης με προγράμματα που:
thumb|100px|left|Προγράμματα αναγνώρισης μουσικών χαρακτήρων
Προγράμματα επεξεργασίας-ταξινόμησης ήχων
Πρόκειται για ειδικό λογισμικό που παρέχεται από τις εταιρείες που κατασκευάζουν τα μουσικά όργανα ή και από τρίτες εταιρείες και βοηθά στη γρήγορη επεξεργασία των ήχων που διαθέτει ο συνθετητής στη μνήμη του και την αποθήκευση αυτών. Ο βασικός σκοπός των προγραμμάτων αυτών είναι να παρακάμψουμε τη συνήθως μικρή οθόνη του synthesizer και τα πολλαπλά πατήματα κουμπιών που απαιτούνται και να κάνουμε όλη την εργασία στη μεγάλη οθόνη του υπολογιστή με τη βοήθεια του ποντικιού. Οι νέοι ή οι επεξεργασμένοι ήχοι μπορούν και αποθηκεύονται όπως οποιαδήποτε άλλα αρχεία σε κάποιο μαγνητικό μέσο και αποστέλλονται ξανά προς τη μνήμη του synthesizer, μέσω MIDI, όταν τους χρειαστούμε. Όταν μιλάμε για επεξεργασία ενός ήχου από συνθετητή, εννοούμε π.χ. τη διαδικασία όπου ένας ήχος πιάνου μπορεί να αλλαχτεί με την προσθήκη βάθους ή άλλου ηχητικού εφφέ.
Προγράμματα αναγνώρισης μουσικών χαρακτήρων
Εδώ περιλαμβάνεται το λογισμικό που έχει τη δυνατότητα να αναγνωρίσει πεντάγραμμα, νότες, κλειδιά και άλλα μουσικά σύμβολα όταν του εισάγουμε τη σαρωμένη εικόνα μίας παρτιτούρας. Κάτι παρόμοιο δηλ. με την λειτουργία αναγνώρισης χαρακτήρων ενός τυπωμένου κειμένου (OCR).
Πηγές
Κατηγορία:Μουσική τεχνολογία
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Μάιος
Παρατίθενται σημαντικά αθλητικά γεγονότα που έλαβαν χώρα το μήνα Μάιο του έτους 2009, συνοδευόμενα από τις πηγές που τα μετέδωσαν.