cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάνθεον (Παρίσι)
Το Πάνθεον βρίσκεται στο 5ο Διαμέρισμα, στον Λόφο της Σαιν Ζενεβιέβ, από όπου έχει θέα προς όλη την πόλη. Ο αρχιτέκτονας Ζακ-Ζερμαίν Σουφλό είχε την πρόθεση να συνδυάσει το φως και τη λεπτότητα του γοτθικού καθεδρικού ναού με τις κλασικές αρχές, αλλά ο ρόλος του κτίσματος ως μαυσωλείου απαίτησε την κατάργηση των μεγάλων γοτθικών παραθύρων.
Ιστορία
right|thumb|200px|Το εσωτερικό του θόλου right|thumb|200px|Το [[αέτωμα με την επιγραφή: Aux grands hommes, la patrie reconnaissante («Στους μεγάλους άνδρες της, η ευγνωμονούσα πατρίδα»).]] left|thumb|175px|Το άγαλμα του [[Βολταίρος|Βολταίρου στην «κρύπτη» του Πανθέου]]
Δύο φορές μετά το 1791 το οικοδόμημα μετατράπηκε και πάλι σε ναό, πριν γίνει οριστικά ένα μέρος αφιερωμένο στα μεγάλα πνεύματα της Γαλλίας.
Από το 1906 ως το 1922 το Πάνθεον φιλοξενούσε το διάσημο γλυπτό του Ωγκύστ Ροντέν Ο σκεπτόμενος.
Στα τέλη του 2006 ένα «πολιτιστικό αντάρτικο κίνημα» αυτοαποκαλούμενο «Untergunther» («les UX») ολοκλήρωσε ένα πρόγραμμα διάρκειας ενός έτους κατά το οποίο επισκεύασαν κρυφά τα παλαιά ρολόγια του Πανθέου. thumb|Η οπίσθια όψη ενός γαλλικού τραπεζογραμματίου του 1959 με προσωπογραφία του [[Βίκτωρ Ουγκώ|Βίκτωρος Ουγκώ μαζί με άποψη του Πανθέου]]
Ως τόπος ταφής
Η επιγραφή πάνω από την είσοδο αναφέρει AUX GRANDS HOMMES LA PATRIE RECONNAISSANTE («Στους μεγάλους άνδρες της, η ευγνωμονούσα πατρίδα»). Θάβοντας τους επιφανείς άνδρες του στο Πάνθεον, το έθνος αναγνωρίζει την τιμή που έλαβε από αυτούς. Η εναπόθεση σορών ή λειψάνων στο μέρος αυτό είναι αυστηρά περιορισμένη και επιτρέπεται μόνο μετά από κοινοβουλευτική πράξη για «εθνικούς ήρωες». Παρόμοιος τόπος τιμητικής ταφής είναι το Μέγαρο των Απομάχων (Les Invalides) για ιστορικούς στρατιωτικούς ηγέτες όπως οι Μέγας Ναπολέων, Ντε Τουρέν και Βωμπάν. Κάθε πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας έχει το δικαίωμα να προτείνει 1 αποθανόντα για να πάρει θέση στο Πάνθεον. Η προεδρία της δημοκρατίας και ο εκάστοτε επικεφαλής του Κέντρου Εθνικών Μνημείων για λογαριασμό της δέχονται σχετικές προτάσεις από Γάλλους πολίτες.
Ανάμεσα στους νεκρούς των οποίων τα λείψανα βρίσκονται στο Πάνθεον συγκαταλέγεται και ο Σουφλό, ο αρχιτέκτονάς του. Ο ευρύτατα διαδεδομένος θρύλος ότι τα λείψανα του Βολταίρου κλάπηκαν από το Πάνθεον το 1814 και πετάχτηκαν στα σκουπίδια είναι ψευδής. Τέτοιες φήμες προκάλεσαν το άνοιγμα του φερέτρου του το 1897, που επιβεβαίωσε ότι το λείψανό του βρισκόταν ακόμα εκεί.
Πλήρης κατάλογος των αποτεθειμένων ή τιμωμένων στο Πάνθεον
Με χρονολογική σειρά αποθέσεως. Τα λείψανα μερικών από τους παρακάτω δεν υπάρχουν ή αποσύρθηκαν για διάφορους λόγους (δείτε τα σχόλια). Υπάρχει πάντως αναμνηστική πλάκα.
''Κάτω από το πέπλο μίσους και σκότους που απλώθηκε πάνω από τη Γαλλία κατά τα έτη της Κατοχής, χιλιάδες φώτα αρνήθηκαν να σβήσουν. Αναγνωρισθέντες ως «Δίκαιοι των Εθνών» ή παραμένοντες ανώνυμοι, άνδρες και γυναίκες όλων των υποβάθρων και κοινωνικών τάξεων, έσωσαν Εβραίους από τις αντισημιτικές διώξεις και τα στρατόπεδα εξοντώσεως. Αψηφώντας τους κινδύνους, ενεσάρκωσαν την τιμή της Γαλλίας.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πανθεον Πανθεον Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Παρίσι
Αδριανούπολη
Η Αδριανούπολη ή Αδριανούπολις (τουρκικά: Edirne «Εντιρνέ», βουλγαρικά: Одрин «Όντριν») είναι ιστορική πόλη της σημερινής Τουρκίας, στην Ανατολική Θράκη, πολύ κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Ιδρύθηκε από τον Ορέστη κατά τη μυθολογία και έφερε το όνομα Ορεστιάδα. Μετονομάστηκε σε Αδριανούπολη από τον Αυτοκράτορα Αδριανό. Υπήρξε η τρίτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1363 έως το 1453, πριν η Κωνσταντινούπολη γίνει η τέταρτη και οριστική πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Αποτέλεσε μεγάλο κέντρο του Ελληνισμού με σημαντική προσφορά στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σήμερα είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας (6.276 τ. χλμ., 402.606 κάτ.). Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 165.979 κάτοικους (2014).
Το όνομα «Edirne» αποτελεί παραφθορά του Αδριανού (πόλη) > Αντρινού, που φερόταν τον 14ο αιώνα > Εντρινού > Εντιρνού καταλήγοντας στο Εντιρνέ όπου και επικράτησε. Σε οθωμανικές πηγές φέρεται επίσης και με τα ονόματα «Εντρίνους», «Εντρουνέ», «Εντρινάμπολι» καθώς και «Εντιρνομπολού» που αναμφισβήτητα όλα αποτελούν παραφράσεις του ελληνικού ονόματος που διατηρήθηκε αιώνες από τον εκεί Ελληνισμό μέχρι το 1922.
Οριοθέτηση
Βρίσκεται στο ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας, κοντά στη συμβολή τριών ποταμών, του Άρδα, του Τόντζου και του Έβρου απέχοντας 5 χλμ. από ελληνοτουρκικά σύνορα. Εξυπηρετείται από ένα πυκνό οδικό δίκτυο που τη συνδέει με την Κωνσταντινούπολη και την κεντρική Ευρώπη. Είναι σπουδαίο γεωργικό και κτηνοτροφικό κέντρο, όπου συγκεντρώνονται προϊόντα από την εύφορη θρακική παραλιακή πεδιάδα φρούτα, κρασιά, τυριά κ.α. Η βιομηχανία της περιλαμβάνει εργοστάσια παρασκευής μάλλινων και μεταξωτών υφασμάτων, σαπουνιού, επεξεργασίας δερμάτινων ειδών κλπ.
Ιστορία
Η περιοχή γύρω από την Αδριανούπολη υπήρξε το θέατρο τουλάχιστον 16 μεγάλων μαχών ή πολιορκιών από την εποχή της Αρχαίας Ελλάδας, με συνέπεια συνεχή αλλαγή εξουσίας: Μακεδόνες του Φιλίππου, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Γότθοι, Βούλγαροι, Πετσενέγκοι, Φράγκοι, Οθωμανοί, Ρώσοι, Βούλγαροι (1913), Τούρκοι, Έλληνες (1920 - 1922) και τέλος Τούρκοι (Φθινόπωρο 1922). Ο στρατιωτικός ιστορικός Τζον Κίγκαν (1934-2012) την προσδιορίζει ως το «πιο διαφιλονικούμενο σημείο του πλανήτη», πράγμα που αποδίδει στη γεωγραφική της θέση.
Αρχαιότητα
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Ορέστης, γιος του βασιλιά Αγαμέμνονα ίδρυσε την πόλη ως Ορεστιάδα, στη συμβολή των ποταμών Τόνζου (Τουρκικά Τούντζα) και Αρδίσκου (σήμερα Αρδα) με τον Εβρο. Η πόλη (επαν)ιδρύθηκε παίρνοντας το όνομά της από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αδριανό (117-138) το 125 στη θέση προγενέστερου Θρακικού οικισμού, που ονομαζόταν Ουσκουδάμα. Ήταν πρωτεύουσα των Βήσσων ή των Οδρυσών. Ο Αδριανός την έκανε πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Θράκης, την ανέπτυξε και την εξωράισε (υδραγωγεία, λουτρά, αγορά κλπ.) και η πόλη διατήρησε κατά την κατοπινή εποχή το όνομά του, παρόλο που κατά τα βυζαντινά χρόνια ξαναπήρε το όνομα Ορεστιάδα. Βρίσκεται σε καίριο κόμβο του δρόμου ο οποίος ενώνει την κεντρική Ευρώπη με την Κωνσταντινούπολη και στο σημείο όπου κατέληγαν οι δρόμοι από τα παράλια του Αιγαίου, της Προποντίδας και της Μαύρης Θάλασσας. Ήδη από τα χρόνια της ίδρυσής της εξελίχτηκε σε σπουδαίο συγκοινωνιακό, εμπορικό και στρατιωτικό κέντρο. Εδώ ο Λικίνιος νίκησε τον Μαξιμίνο (313), ο Κωνσταντίνος τον Λικίνιο (314 και 323) και ο Αυτοκράτορας Ουάλης σκοτώθηκε από τους Γότθους το 378, κατά τη Μάχη της Αδριανούπολης.
Μεσαιωνική περίοδος
thumb|Ιστορική απεικόνιση του Τσιχανουμά Κασρί (Πανοραμικό Περίπτερο), τμήματος του συγκροτήματος των Ανακτόρων της Αδριανούπολης. thumb|Ο παλαιός ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Γεωργίου. Το 813 η πόλη καταλήφθηκε από το Χαν Κρούμο της Βουλγαρίας που μετακίνησε τους κατοίκους της στα Βουλγαρικά εδάφη βόρεια του Δούναβη. Το 1189 την κυρίευσαν οι Σταυροφόροι αλλά μετά την ίδρυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης οι Σταυροφόροι ηττήθηκαν αποφασιστικά από το Βούλγαρο Αυτοκράτορα Καλογιάν στη Μάχη της Αδριανούπολης (1205). Αργότερα ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας, Δεσπότης της Ηπείρου, την κατέλαβε το 1227, αλλά τρία χρόνια αργότερα ηττήθηκε στην Κλοκοτνίτσα από τον Ασέν, Αυτοκράτορα των Βουλγάρων. Το 1346 στέφθηκε εκεί ο Ιωάννης ΣΤ´ Καντακουζηνός αλλά το 1362 η πόλη καταλήφθηκε από τον Οθωμανό Σουλτάνο Μουράτ Α΄. Αυτός με την επικρατούσα τουρκική ονομασία «Εντιρνέ» την ανακήρυξε πρωτεύουσα του το 1366. Η πόλη παρέμεινε οθωμανική πρωτεύουσα για 90 χρόνια, μέχρι το 1453, οπότε ο Μωάμεθ Β΄ μετέφερε την πρωτεύουσα στην Κωνσταντινούπολη, εξακολουθώντας ωστόσο να αποτελεί κέντρο θερινής διαμονής των μελών της οθωμανικής αυλής. Η Αδριανούπολη, παρά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1751 φημίζεται για τα πολλά τζαμιά, τρούλους, μιναρέδες, γέφυρες, μεντρεσέδες, νοσοκομεία, σκεπαστές αγορές και σεράγια της Οθωμανικής εποχής που φρόντισαν να τη στολίσουν οι κατά καιρούς διάφοροι Σουλτάνοι.
Το ελληνικό δημοτικό τραγούδι, που πρωτοδημοσίευσε ο Άγγλος Πάσλεϊ το 1837 όταν το άκουσε στην Κρήτη και επαναδημοσίευσε αργότερα ο Ν. Πολίτης, θεωρείται ότι είναι το αρχαιότερο δημοτικό μας τραγούδι το οποίο και επιγράφεται «Το κούρσος της Αντριανούπολης» ίσως αναφέρεται στην άλωση αυτή του 1362 και τη λεηλασία που ακολούθησε της οποίας όμως είχε προηγηθεί κατά το 1353 η άλωση από τους συμμάχους του Βασιλέως Καντακουζινού Τούρκους.
Νεότερη περίοδος
Κατά την εξορία του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Σουηδός βασιλιάς Κάρολος ΙΒ΄ έμεινε στην πόλη το μεγαλύτερο διάστημα του 1713.
Ελληνική Επανάσταση του 1821
thumb|δεξιά|Η σημαία των [[Ελληνική Επανάσταση στη Θράκη|Θρακών Επαναστατών του 1821.]] Στη διάρκεια της εποχής αυτής η Αδριανούπολη ήταν κέντρο Ελληνισμού. Οι Έλληνες κάτοικοι δεινοπάθησαν πολύ από τους Τούρκους με την κήρυξη της Επανάστασης του 1821. Μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε' στην Κωνσταντινούπολη, ακολούθησε στην Αδριανούπολη ο απαγχονισμός του παραιτηθέντος Πατριάρχη Κυρίλλου Στ΄ (ο οποίος είχε γεννηθεί στην Αδριανούπολη). Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, το όνομα του Κυρίλλου Στ΄ συμπεριελήφθη στο διάταγμα του Σουλτάνου με το οποίο δινόταν η εντολή να εκτελεστούν περί τους 30 ιερωμένους και προύχοντες της Αδριανούπολης. Στα μέσα περίπου του Απριλίου του 1821 σύμφωνα με τον Γάλλο περιηγητή Πουκεβίλ απαγχονίστηκαν στην Αδριανούπολη 26 (κατά άλλους 32) Έλληνες πρόκριτοι δίπλα στην πόρτα του μητροπολιτικού ναού μεταξύ των οποίων ήταν ο πρωτοσύγκελος Θεόκλητος, ο ιερομόναχος Ιάκωβος και ο Βασίλειος Σωτήρχος. Τελευταίος οδηγήθηκε σε σφαγή ο Γραμματέας της Ιεράς Μητρόπολης Δημήτριος Ζώτος, ο οποίος ήταν παρών σε όλες τις σφαγές των δεκάδων χριστιανών. Ο ίδιος αρνήθηκε τις προτάσεις των Τούρκων για εξισλαμισμό και ακολούθησε το μαρτύριό του. Οι Τούρκοι απαγόρευσαν την ταφή των νεκρών μαρτύρων την Κυριακή του Θωμά του 1821 και με εντολή τους διέταξαν να μεταφερθούν και να ριφθούν στον ποταμό Έβρο, από όπου απαγορεύτηκε η περισυλλογή και ο ενταφιασμός τους.
Το φιρμάνι, που τον κατηγορούσε ότι είχε αναμιχθεί στην επανάσταση, στάλθηκε στον Νομάρχη Αδριανουπόλεως και μεταξύ άλλων αναφέρει: «Επειδή εξηκριβώθη ότι και ο εκ της εν Κωνσταντινουπόλει Πατριαρχείας των Ρωμαίων απολυθείς και εν Αδριανουπόλει εξορισθείς Κύριλλος, ο προκάτοχος του φονευθέντος Πατριάρχου, ενέχεται επίσης εις το κίνημα το παρασκευαζόμενον μεταξύ του Ρωμαϊκού Έθνους [...] εξέδωκα μυστικώς το υψηλόν τούτο φιρμάνιον, δι' ού διατάσσω την απαγχόνισιν του ειρημένου Κυρίλλου εντός της Αδριανουπόλεως, μετά της ήν περιβάλλεται ενδυμασίας [...] άμα λάβης γνώσιν του περιεχομένου αυτού, σπεύσης και κρεμάσης αυτόν εντός της Αδριανουπόλεως με την περιβολήν του, ...». Λεπτομέρειες από τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις του Πατριάρχη και των προκρίτων αναφέρονται σε ημιτελές κείμενο του τοπικού λόγιου και δασκάλου Γ. Λαμπουσιάδη (1858-1926). .
Στις 3 Ιουνίου 1821 απαγονίστηκε στην Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους και ο Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως Δωρόθεος Πρώιος μαζί με άλλους Έλληνες Μητροπολίτες. Από την Αδριανούπολη καταγόταν και η Άννα Λαούπη Τριτζοπούλου καπετάνισσα και αγωνίστρια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821  και ο Κάρπος Παπαδόπουλος, (1790-1871) έμπορος μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, συναγωνιστής Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε από τα βασικά στελέχη της Φιλικής Εταιρείας στην οργάνωση του παραρτήματος της Αδριανούπολης, όπου πραγματοποιούσε συχνές επισκέψεις ο Εμμανουήλ Ξάνθος. Οι συναντήσεις των Φιλικών πραγματοποιούνταν στο σπίτι του Αμιρά, κοντά στη μητρόπολη της Αδριανούπολης. Στους σπουδαιότερους Αδριανουπολίτες Φιλικούς συγκαταλέγονται οι Σωτήρης Κώκιας, Δημήτριος Χατζηστάνου και Δημήτριος Λέτζογλου, οι οποίοι μυήθηκαν στο Γαλάτσι της Ρουμανίας, ο Γεώργιος Παπά ή Κούρτογλους ή Καπετάν Καραγιώργος, ο οποίος πήρε μέρος στην πολιορκία του Μεσολογγίου και στη στη μάχη στο Σκουλένι (16-17 Ιουνίου 1821) και έχασε εκεί τους πέντε αδελφούς του.
Άλλοι Αδριανουπολίτες αγνωνιστές της Επανάστασης του 1821 ήταν οι εξής: Χριστόφορος Σταυράκης, Παναγιώτης Μπάχαρης, Νικόλαος Καραχονισενλής, Αθηναίος Κυνηγός, Κωνσταντίνος Δεληολάνης, Σταύρος Σταμούλης, Χατζηγιώργης Δημητρίου, Μιχαήλ Φουντουκλής.
Η Αδριανούπολη καταλήφθηκε για λίγο από τα αυτοκρατορικά Ρωσικά στρατεύματα το 1829 κατά την Ελληνική Επανάσταση, οπότε και υπογράφηκε η Συνθήκη της Αδριανούπολης, με την οποία για πρώτη φορά οι Τούρκοι αναγνώριζαν την ύπαρξη ελληνικού κράτους κατ' εντολή και το 1878 κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878.
20ός αιώνας
Η Μεγάλη πυρκαγιά της Αδριανούπολης το 1905 προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στην πόλη. Τότε είχε περίπου 80.000 κατοίκους, από τους οποίους 30.000 ήταν Μουσουλμάνοι (Τούρκοι και μερικοί Αλβανοί, Ρομά και Τσερκέζοι), 22.000 Έλληνες, 10.000 Βούλγαροι, 4.000 Αρμένιοι, 12.000 Εβραίοι και 2.000 ακόμη πολίτες απροσδιόριστης εθνοτικής και θρησκευτικής προέλευσης. Οι περισσότεροι από τους Έλληνες που έχασαν τα σπίτια τους στην πυρκαγιά μετανάστευσαν στην Πρίγκηπο και τη Χάλκη.
Το 1912, ο πληθυσμός της Αδριανούπολης μαζί με τα προάστια Κιρισχανέ, Κιγίκιο και Ιλδιρίμι ανερχόταν σε 101.000 κατοίκους, με 43.000 Έλληνες, 38.000 Τούρκους, 12.000 Ισραηλίτες, 4.000 Αρμένιους και 4.000 Ευρωπαίους, Ρομά και Βουλγάρους.
Η Αδριανούπολη ήταν ζωτικής σημασίας οχυρό για την υπεράσπιση της Οθωμανικής Κωνσταντινούπολης και Ανατολικής Θράκης κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912–13). Καταλήφθηκε για λίγο από τους Βουλγάρους το 1913 μετά από πεντάμηνη πολιορκία. Η Οθωμανική αυτοκρατορία ωστόσο την ανακατέλαβε αμέσως μόλις άρχισε ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος.
Καταλήφθηκε από τους Έλληνες μεταξύ της Συνθήκης των Σεβρών το 1920 και του τέλους της Μικρασιατικής Εκστρατείας το 1922. Την ίδια εποχή αποχώρησε, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης και ο ελληνικός πληθυσμός της Αδριανούπολης (30.000 κάτ.) κατέφυγε στην Ελλάδα.
Τα κειμήλια από τους ελληνορθόδοξους ναούς μεταφέρθηκαν από τους πρόσφυγες στην ελεύθερη Ελλάδα, όπως τα κειμήλια του ναού των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων της συνοικίας Κιρισχανέ της Αδριανούπολης μεταφέρθηκαν από τους πρόσφυγες στη Δράμα όπου εγκαταστάθηκαν και αργότερα έκτισαν τον Ναό των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων σε ανάμνηση του ναού της πατρίδας τους.
Θρησκεία
Ο ελληνορθόδοξος μητροπολιτικός ναός της Αδριανούπολης ήταν αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Κτίσθηκε το 1704 σε επαφή με το βόρειο τείχος του κάστρου και ήταν μια μεγαλοπρεπής τρίκλιτη βασιλική με πλούσια εσωτερική. Η τελευταία λειτουργία στον ναό, τελέσθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1922 πριν οι Έλληνες εγκαταλείψουν την πόλη οριστικά. Στη συνέχεια ο ναός μετατρέπεται σε αποθήκη ξυλείας μέχρι τη δεκαετία του '60 που κατεδαφίστηκε για να χτιστεί στη θέση του, γνωστό ξενοδοχείο.
Η πόλη επίσης είναι έδρα και Αρμένιου Χριστιανού επισκόπου καθώς και μιας ανενεργής Βουλγαρικής επισκοπής. Η πόλη έχει επίσης μερικούς Προτεστάντες. Οι λίγοι Ρωμαιοκαθολικοί, κατά το πλείστον ξένοι, εξαρτώνται από την αποστολική ενορία της Κωνσταντινούπολης. Στην ίδια την Αδριανούπολη υπήρχε η ενορία του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας (ρωμαιοκαθολική) και μια σχολή θηλέων που διηύθυναν οι Αδελφές του Ελέους. Στο προάστιο του Καρααγάτς υπήρχε και μια εκκλησία (ρωμαιοκαθολική), μια σχολή αρρένων και μια θηλέων.
Στην ευρύτερη περιοχή της Αδριανούπολης υπήρχαν πολλές ελληνορθόδοξες μονές και μετόχια όπως η Μονή Αγίων Πέτρου και Παύλου Λαμπούς, ο Άγιος Στέφανος (μετόχιο Μονής Μεγίστης Λαύρας), ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος (της Μονής Σινά), η Αγία Παρασκευή (του Παναγίου Τάφου), ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος (Μονής Παντοκράτορος) κ.ά.
Γύρω στα 1850, από την άποψη των Καθολικών της Ανατολής, η Αδριανούπολη ήταν η κατοικία ενός Βούλγαρου αποστολικού εφημέριου για τους 4.600 Ουνίτες του Οθωμανικού βιλαετίου (επαρχίας) της Θράκης και, μετά το 1878, του πριγκιπάτου της Βουλγαρίας. Είχαν 18 ενορίες ή αποστολές, 6 από τις οποίες ήταν στο πριγκιπάτο, με 20 εκκλησίες, 31 ιερείς και 11 σχολεία με 670 μαθητές. Στην ίδια την Αδριανούπολη υπήρχαν μόνο πολύ λίγοι Βούλγαροι Ουνίτες, με μία Επισκοπική εκκλησία του Αγίου Ηλία και τις εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου και των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Η τελευταία λειτουργείται από το Τάγμα της Αναστάσεως, που έχουν επίσης μια σχολή 90 μαθητών. Στο προάστιο του Καρααγάτς το Τάγμα της Κοιμήσεως έχει μια ενορία και μια θελογική σχολή με 50 μαθητές. Εκτός από τους Βούλγαρους Ουνίτες οι παραπάνω στατιστικές περιελάμβαναν τις Ελληνικές Καθολικές αποστολές των Μαλγάρων και του Νταουντιλί, με 4 ιερείς και 200 πιστούς, επειδή από πολιτική άποψη ανήκαν στη Βουλγαρική Ενορία. Αργότερα όμως η Ρωμαιοκαθολική επισκοπή καταργήθηκε και υπάρχει μόνο κατ' όνομα ως τιτουλάριος μητροπολιτική αρχιεπισκοπή, με την πλήρη ονομασία Hadrianopolis in Haemimonto, για να διακρίνεται από πολλές άλλες τιτουλάριες έδρες με το όνομα «Hadrianopolis».
Κλίμα
Το κλίμα της πόλης είναι ηπειρωτικό. Οι χειμερινές θερμοκρασίες είναι συχνά κάτω από 0 °C και χαρακτηρίζεται από πολλές χιονοπτώσεις, ακόμα κι αν μειώνονται σπάνια κάτω από -10 °C. Οι χειμώνες κρατούν από τον Νοέμβριο έως τα μέσα Μαρτίου. Το καλοκαίρι, η μέση θερμοκρασία είναι περίπου 23 °C (ο μέσος όρος για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο), παρά το γεγονός ότι οι θερμοκρασίες φθάνουν μερικές φορές σε 35-40 °C στο κέντρο της πόλης. Τα καλοκαίρια κρατούν από τον Ιούνιο έως τα μέσα του Σεπτέμβρη. Κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του φθινοπώρου, οι θερμοκρασίες ποικίλλουν μεταξύ 12-22 °C. Το ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 580 mm. Γενικά η Αδριανούπολη έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa), με μακρά, ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες με σπραδικές χιονοπτώσεις.
Αξιοθέατα
Ευρισκόμενη 7 χλμ. από τα Ελληνικά και 20 χλμ. από τα Βουλγαρικά σύνορα, η Αδριανούπολη φημίζεται για τα πολλά τζαμιά, τρούλους και μιναρέδες της. Το Σελιμιγιέ Τζαμί, χτισμένο το 1575 και σχεδιασμένο από το μεγαλύτερο αρχιτέκτονα της Τουρκίας, Μιμάρ Σινάν, είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης. Το 1574, τη χρονιά της ανακατάληψης της Τύνιδας από τους Οθωμανούς, ο σουλτάνος Σελίμ Β' πέθανε μετά από πτώση στο λουτρό του σε ηλικία πενήντα ετών. Πρόλαβε όμως και επιμελήθηκε την ανέγερση του Τεμένους Σελιμιγιέ, όχι στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του, την Κωνσταντινούπολη, αλλά στην αγαπημένη του πόλη και πρώην πρωτεύουσα των Οθωμανών, την Αδριανούπολη. Το Τέμενος αποτελεί κομψοτέχνημα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής και το αρτιότερο δημιούργημα του αρχιτέκτονα Σινάν. Αξίζει να αναφερθεί ότι το κτίσμα οικοδομήθηκε αποκλειστικά από τα λάφυρα της εκστρατείας των Οθωμανών στην Κύπρο, όπως νωρίτερα το Σουλειμανίγιε (τζαμί του Σουλευμάν) είχε χτιστεί με τη λεία των εκστρατειών στο Βελιγράδι, τη Ρόδο και τη Μάλτα. Έχει τους ψηλότερους μιναρέδες στην Τουρκία, με 70,9 μ. και ένα τρούλο, ένα μέτρο περίπου ψηλότερο από εκείνο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Το τζαμί φέρει το όνομα του τότε βασιλεύοντος Οθωμανού Σουλτάνου Σελίμ Β΄ (β. 1566–1574) και έχει έργα Τουρκικής μαρμαροτεχνίας και καλύπτεται με πολύτιμα πλακίδια και ωραία έργα ζωγραφικής. Άλλα σημαντικά τζαμιά είναι το Εσκί (Παλιό) Τζαμί και το Μπουρμαλί Τζαμί (Τζαμί του Φιδιού), γνωστό και ως Ουτς Σερεφελί Τζαμί.
Η Αδριανούπολη έχει τρεις ιστορικές σκεπαστές αγορές : την Αράστα, δίπλα στο Σελιμιγιέ Τζαμί, το Μπεντεστένι, δίπλα στο Εσκί Τζαμί και το Αλί Πασά Τσαρσισί (Αγορά του Αλή Πασά).
Εκτός από τα τζαμιά υπάρχουν στην Αδριανούπολη για τον επισκέπτη αξιοθέατα, που αντανακλούν το πλούσιο παρελθόν της. Αυτό που ξεχωρίζει είναι τα Ανάκτορα της Αδριανούπολης (στα Οθωμανικά Τουρκικά «Saray-ı Cedid-i Amire», δηλ. «Νέα Αυτοκρατορικά Ανάκτορα») στη συνοικία Σαραϊτσί, χτισμένο επί της βασιλείας του Μουράτ Β΄ (β. 1421–1444). Αν και τα κτίρια των ανακτόρων και τα λουτρά τους (Kum Kasrı Hamamı) είναι σε μορφή ερειπίων, η πύλη του ανακτόρου και οι εγκαταστάσεις των μαγειριών του έχουν αναστηλωθεί. Το Kasr-ı Adalet (Κάστρο της Δικαιοσύνης), χτισμένο ως τμήμα του ανακτορικού συγκροτήματος, παραμένει ανέπαφο, δίπλα στη μικρή Γέφυρα της Πίστης, πάνω από τον ποταμό Τούντσα.
Αλλο σημαντικό κτίριο στην περιοχή είναι το Κουλίγιε Μουσείο Υγείας του Βαγιαζίτ Β΄, του Πανεπιστημίου της Θράκης, σημαντικό μνημείο, με το συγκρότημά του να περιλαμβάνει πολλές εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούντο εκείνη την εποχή.
Κοντά στα Ανάκτορα βρίσκεται το Νεκροταφείο Μνήμης των Βαλκανικών Πολέμων, με ένα μνημείο άγνωστου στρατιώτη, που παρουσιάζει έναν Οθωμανό στρατιώτη μπροστά στην είσοδό του.
Η εγκαταλελειμμένη και ερειπωμένη Μεγάλη Συναγωγή της Αδριανούπολης αναστηλώθηκε και ξανάνοιξε το Μάρτιο του 2015. Στην πόλη υπάρχουν μια Ρωμαιοκαθολική και δύο Βουλγαρικές Ορθόδοξες εκκλησίες.
Η Αδριανούπολη έχει αρκετές ιστορικές τοξωτές γέφυρες πάνω από τους ποταμούς Εβρο και Τούντσα, που ρέουν γύρω από την πόλη δυτικά και νότια. Υπάρχουν καραβανσεράι, όπως τα Ρουστέμ Πασά και Εκμεκτσίογλου Αχμέτ Πασά, που κατασκευάσθηκαν για τη φιλοξενία ταξιδιωτών το 16ο αιώνα. Ο ιστορικός σιδηροδρομικός σταθμός του Καρααγάτς στεγάζει σήμερα, μετά την ανάπλασή του, τη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου, στο ομώνυμο προάστιο της πόλης. Δίπλα του βρίσκονται το Μνημείο και το Μουσείο της Συνθήκης της Λωζάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ανατολική Θράκη
Ρούκλια Εύβοιας
Τα Ρούκλια είναι μικρό ορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά στοιχεία - Αξιοθέατα
Τα Ρούκλια βρίσκονται σε απόσταση 11 χλμ. Β. από την Κάρυστο και 125 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Το χωριό είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές της Όχης σε υψόμετρο 530 μέτρα, σε μια κατάφυτη κοιλάδα, με πηγές και τρεχούμενα νερά. Στα νότιά του περνάει ο χείμαρρος Λύκος ενώ στα ανατολικά του είναι οι σπηλιές και τα εντυπωσιακά βράχια της Τσιγκαθιάς. Η κοιλάδα των Ρουκλίων έχει χαρακτηριστεί Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους (Τ.Ι.Φ.Κ.) και είναι καλυμμένη από δάση και συστάδες με αιωνόβιες καστανιές, ηλικίας 300 και πλέον ετών, αιωνόβιοι ίταμοι, καστανιές, κερασιές, δρυς, πλατάνια και πολλά σπάνια ποώδη φυτά όπως η η παιώνια (Paeonia mascula). Κάθε χρόνο στις 26 Ιουλίου οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής πανηγυρίζουν την Αγία Παρασκευή.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρύστου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με αποτελεί την Γραμπιά και τη Μεκουνίδα αποτελούν την τοπική κοινότητα Γραμπιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γραμπιάς του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό έχει 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Ευάγγελος Καλαντζής
Ο Ευάγγελος Καλαντζής (1904 - 13 Δεκεμβρίου 1976) ήταν Έλληνας πολιτικός. Εκλέχθηκε 8 φορές βουλευτής Φθιώτιδας και διετέλεσε υπουργός του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Επί Μεταξά ήταν γενικός διοικητής της Θράκης, ενώ επί Παπάγου και Καραμανλή ήταν υφυπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για τη δημόσια τάξη και τα σώματα ασφαλείας, και το όνομά του ταυτίστηκε με το σκληρό πρόσωπο του ελληνικού μετεμφυλιακού κράτους και τις διώξεις αριστερών. Παρ' όλα αυτά ο ίδιος πέθανε φτωχός και εγκαταλελειμμένος.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1904 στο ορεινό χωριό Μεγάλη Κάψη της Φθιώτιδας, στα σύνορα με την Ευρυτανία. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία, όπου αναγορεύτηκε διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Η εμπλοκή του με την πολιτική ξεκίνησε όταν ήταν μαθητής ακόμη στο Γυμνάσιο του Καρπενησίου, στις εκλογές του 1920. Είχε ορισθεί να οδηγήσει τους ψηφοφόρους κάποιου αντιβενιζελικού κομματάρχη στα καζάνια που ήταν γεμάτα μακαρονάδα και ύστερα κατευθείαν στο εκλογικό κέντρο για να ρίξουν το σφαιρίδιο. το 1923 ήταν βασικό στέλεχος της Συνταγματικής Νεολαίας η οποία πάσχιζε να κρατήσει τον βασιλιά Γεώργιο στο θρόνο.
Διορίστηκε νομάρχης Καβάλας το 1935. Μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, διορίστηκε αρχικά γενικός γραμματέας της τότε γενικής διοικήσεως Θράκης από το 1936 ως το 1939, οπότε αναβαθμίστηκε σε υφυπουργό - γενικό διοικητή Θράκης, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1941 και την κατάκτηση της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα.
Μεταπολεμικά, εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Φθιώτιδας από το 1950 ως το 1967. Το Δεκέμβριο του 1954 ο Παπάγος τον διόρισε υφυπουργό Εσωτερικών αρμόδιο για τη δημόσια τάξη και τα σώματα ασφαλείας, θέση την οποία διατήρησε για σχεδόν 7 χρόνια, μέχρι τον Οκτώβριο του 1961, καλύπτοντας και το μεγαλύτερο τμήμα της πρώτης οκταετίας Καραμανλή. Ο Καλαντζής ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία της περιβόητης ΓΔΕΑ (Γενική Διεύθυνσις Εθνικής Ασφαλείας), που μετά το 1974 μετονομάστηκε σε ΥΠΕΑ (Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας) και τελικά καταργήθηκε το 1984 από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η ΓΔΕΑ ήταν η υπηρεσία που διατηρούσε τους φακέλους με τα πολιτικά φρονήματα εκατομμυρίων Ελλήνων.
Επίσης, ο Καλαντζής εφήρμοσε πρώτος τον περίφημο Νόμο 4000, δηλώνοντας ότι οι «τεντιμπόηδες» θα κουρεύονται σύρριζα για παραδειγματισμό.
Συνέγραψε το βιβλίο «Σαράντα χρόνια αναμνήσεις 1920-1961: Μια ζωή αφιερωμένη στην Πατρίδα» (1969).
Τιμήθηκε με διάφορα παράσημα (Ανώτερο Ταξιάρχη Φοίνικος, Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α΄, Χρυσό Μετάλλιο Προσκοπικής Αξίας κτλ.) Τέλος, είχε περάσει στην ιστορία με την περίφημη φράση "φέρε μου τον, να στον ντύσω" που έλεγε στους ψηφοφόρους του, καθώς ειδικευόταν στους διορισμούς χωροφυλάκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίας Ασφαλείας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Θράκης Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας
Δήμος Μεσσαπίων
Ο δήμος Μεσσαπίων ήταν δήμος του νομού Ευβοίας μέχρι το 2010. Το 2011 συγχωνεύτηκε στο νέο Δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού, βόρεια της πόλης της Χαλκίδας. Αποτελούσε τον μεγαλύτερο σε έκταση δήμο του νομού Ευβοίας με έκταση 433,2 τ.χλμ. Ο δήμος αποτελείτο από 14 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 13.756 κατοίκους. Έδρα του ήταν τα Ψαχνά, τα οποία μετά το 2011 έγιναν έδρα του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων.
Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι
Σημερινός δήμαρχος του δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων είναι ο Γεώργιος Ψαθάς. Πρώτος δήμαρχος του συνενωμένου δήμου ήταν ο Ιωάννης Μπουροδήμος. Προηγούμενος δήμαρχος Μεσσαπίων ήταν ο Αντώνιος Μπαζώτης του Κωνσταντίνου ο οποίος είχε εκλεγεί το 2006 και το 2002
Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών
Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών (ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ.) είναι ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα του χώρου της κεντροαριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού, το οποίο ιδρύθηκε το 2015. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος είναι ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Α. Παπανδρέου. Από το 2018 αποτελεί συνιστώσα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήματος Αλλαγής.
Το κόμμα εκπροσωπείται στη Βουλή των Ελλήνων από έναν βουλευτή, τον πρόεδρό του, μέσω του ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήματος Αλλαγής.
Ιστορικό
Η ίδρυση του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών ανακοινώθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2015, από τον Γιώργο Παπανδρέου, πρώην πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρώην πρωθυπουργό. Στο κόμμα προσχώρησαν πέντε μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (Κεδίκογλου, Μωραΐτης, Σαχινίδης, Σηφουνάκης, Τριαντάφυλλος) κι ένας ανεξάρτητος (Αηδόνης), οι πρώην υπουργοί Δημήτρης Ρέππας, Φίλιππος Πετσάλνικος και Μιχάλης Καρχιμάκης, ενώ ακολούθησε και ένας σημαντικός αριθμός κομματικών μελών του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος ανέλαβε o Γιώργος Πεταλωτής.
Η ίδρυση του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. ήταν αποτέλεσμα έντονων διαφωνιών στο εσωτερικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μεταξύ του προέδρου του κόμματος Ευάγγελου Βενιζέλου και του Γιώργου Παπανδρέου Στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. χαρακτήρισαν την πράξη αυτή «ανήθικη» και «προσωπική φιλοδοξία», ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για «λύτρωση» και όχι για «διάσπαση».
Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του ίδιου μήνα. Ο Γιώργος Παπανδρέου έβαλε υποψηφιότητα στις εκλογικές περιφέρειες Αχαΐας και Β΄ Αθηνών, ενώ ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας τοποθετήθηκε ο Ηλίας Κικίλιας, πρώην διοικητής του Ο.Α.Ε.Δ.. Ωστόσο, αν και σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες τα ποσοστά του κόμματος ήταν αρκετά υψηλά, ξεπερνώντας και αυτά του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν κατάφερε να συγκεντρώσει το απαραίτητο 3% προκειμένου να έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Ενόψει των πρόωρων εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015 το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών συμμετείχε σε συνομιλίες με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη Δημοκρατική Αριστερά για κοινή κάθοδο στις εκλογές, οι οποίες δεν τελεσφόρησαν. Παράλληλα, διεξήχθη η 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του κόμματος για τη στρατηγική που θα ακολουθηθεί ενόψει των εκλογών. Εκεί, αποφασίστηκε τελικά να μη συμμετάσχει στις εκλογές λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων.
Μετά τις εκλογές το κόμμα συμμετείχε στις διεργασίες για την ενότητα του κεντροαριστερού χώρου στην Ελλάδα. Αποτέλεσμα των διεργασιών αυτών, ήταν η ένταξη του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. στο σχηματισμό της Δημοκρατικής Συμαράταξης, διατηρώντας την οργανωτική του αυτοτέλεια, ενώ στη συνέχεια συμμετείχε στις διαδικασίες ίδρυσης του Κινήματος Αλλαγής.
Στις εθνικές εκλογές του 2019 μέσω του Κινήματος Αλλαγής εξέλεξε δύο βουλευτές, τον Γιώργο Παπανδρέου στην Αχαΐα και τον Χάρη Καστανίδη στην Α΄ Θεσσαλονίκης.
Ιδεολογία
Η δεκαεξασέλιδη ιδρυτική διακήρυξη, με την υπογραφή των 252 ιδρυτικών μελών του κινήματος, αναφέρεται στην αποτυχία των σημερινών εθνών-κρατών στο να εξανθρωπίσουν την παγκοσμιοποίηση και το διεθνές κεφάλαιο και την αδυναμία ελέγχου και ρύθμισής του. Επιπλέον, κατακρίνει τη συντηρητική πλειοψηφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης πως εισήγαγε μια διαιρετική αφήγηση περί «καλών» και «κακών» κρατών μελών, αντί να αναγνωρίσει τις ατέλειες και προβλήματα του ευρωσυστήματος και να θεωρήσει εναλλακτικές λύσεις, όπως αυτές των ευρωομολόγων. Ως καθοριστικό ρόλο προς εύρεση λύσης προτείνει τη δημιουργία μιας προοδευτικής, σοσιαλιστικής, οικολογικής Ευρώπης.
Λογότυπο και χρώματα
Το λογότυπο του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών αποτελείται από ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο κλαδί του και ένα πράσινο φύλλο με λευκά περιγράμματα, μέσα σε τετράγωνο κόκκινο φόντο. Δεξιά του σχεδίου, αναγράφεται το όνομα του κινήματος με συνδυασμό του κόκκινου και πράσινου χρώματος στα γράμματα, και τη λέξη «ΚΙΝΗΜΑ» να είναι γραμμένη με μεγάλη πλαγιογράμματη γραφή. Η επιλογή των χρωμάτων και του συμβόλου για το λογότυπο του κινήματος, παραπέμπει ευθέως στα χρώματα και τα σύμβολα της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας αλλά και στο λογότυπο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, της οποίας ο Γιώργος Παπανδρέου ηγείτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Κάστρο Τατσουόκα
Το Κάστρο Τατσουόκα (龍岡城, Tatsuoka-jō) ήταν ένα φρούριο σε σχήμα αστεριού της περιόδου Μπακουμάτσου, που βρισκόταν εκεί όπου τώρα είναι μέρος της πόλης Σάκου στο νομό Ναγκάνο. Ήταν το κύριο φρούριο του τομέα Τατσουόκα, που κυβερνήθηκε από την φυλή Ογκιού-Ματσουντάιρα. Μαζί με το Γκοριόκακου στο Χακοντάτε στο Χοκκάιντο είναι ένα από τα δύο φρούρια στην Ιαπωνία με σχήμα αστεριού, και τα ερείπια του κάστρου έχουν ανακηρυχθεί ως Εθνικός Ιστορικός Χώρος από το 1934.
Ιστορικό
Το Κάστρο Τατσουόκα βρίσκεται σε μια αγροτική περιοχή αυτού που είναι τώρα το νότιο τμήμα της πόλης Σάκου, στο ανατολικό άκρο του νομού Ναγκάνο, σε μια παράπλευρη διαδρομή του αυτοκινητόδρομου Νακασέντο, που συνδέει την επαρχία Σινάνο με την επαρχία Κάι και την επαρχία Κοζούκε.
Ιστορία
Το Κάστρο Τατσουόκα χτίστηκε από τον Ματσουντάιρα Νορικάτα (1829-1910) της φυλής Ογκιού-Ματσουντάιρα στο τέλος της περιόδου Έντο. Οι Ογκιού-Ματσουντάιρα ήταν ένας κλάδος δόκιμων της φυλής Ματσουντάιρα και παλαιότερα διέμεναν στον τομέα Οκουτόνο στην επαρχία Μικάβα. Μετά την αποστολή Πέρρι και την άφιξη του κουροφούνε (kurofune), που απειλούσε την εθνική πολιτική απομόνωσης της Ιαπωνίας, ο Ματσουντάιρα Νορικάτα διορίστηκε Ομπανγκασίρα, ή διοικητής των στρατευμάτων των Σογκουνάτων το 1863, μόλις σε ηλικία 24 ετών. Σπουδαστής του ρανγκάκου και της δυτικής στρατιωτικής επιστήμης, αποφάσισε ότι η περιοχή Οκαζάκι ήταν ευάλωτη λόγω της γειτνίασής της με την ακτή, και αποφάσισε να μεταφέρει τη θέση του στις εκμεταλλεύσεις του στην ενδοχώρα του Σάκου.
Καθώς τα αποθέματά του ήταν μικρά, δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά μια πολύ μεγάλη οχύρωση. Η θέση του ήταν επίσης χαμηλή και δεν είχε δικαίωμα να χτίσει ένα επίσημο κάστρο με τένσου, αλλά μόνο μια τζίνγια, ή οχυρή κατοικία. Το συνολικό μέγεθος του κάστρου είναι περίπου 200 μέτρα ανά πλευρά, με μια στενή τάφρο να έχει πλάτος μόλις πέντε μέτρα. Στα πέντε σημεία του άστρου υπήρχαν τοποθετήσεις όπλων και κατασκευάστηκαν πύλες στη βόρεια και την ανατολική πλευρά. Λόγω του συμπαγούς μεγέθους του και της θέσης της μεγάλης κατοικίας νταϊμιό στο κέντρο, το κάστρο είχε μικρή στρατιωτική αξία καθώς ήταν αδύνατο να υπερασπιστεί σε βάθος. Επιπλέον, ένας κοντινός λόφος έξω από το κάστρο σήμαινε ότι το εσωτερικό θα μπορούσε εύκολα να υποστεί επίθεση με πυρά πυροβολικού. Λόγω έλλειψης κεφαλαίων, μόνο η πυροβολαρχία στη νοτιοδυτική γωνία ήταν εξοπλισμένη με κανόνι. Ωστόσο, αυτό το κάστρο θεωρήθηκε επαναστατικό για την Ιαπωνία και προηγείται του πιο διάσημου Γκοριόκακου αρκετά χρόνια. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1863 και ολοκληρώθηκε το 1867.
Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, το Κάστρο Τατσουόκα κατεδαφίστηκε το 1872 και ο χώρος επανήλθε σε γεωργική γη. Αργότερα, μέσα στα απομεινάρια των τάφρων χτίστηκε το Δημοτικό Σχολείο Ταγκούτσι. Το κάστρο συμπεριλήφθηκε ως ένα από τα κορυφαία 100 ιαπωνικά κάστρα το 2017. Από τις αρχικές κατασκευές μέσα στο κάστρο, σώθηκε μόνο το κτήριο της κουζίνας. Χρησιμοποιήθηκε για την αποθήκευση αγροτικών εργαλείων και αργότερα μεταφέρθηκε στους χώρους του κάστρου, για να χρησιμοποιηθεί ως δομή του δημοτικού σχολείου το 1929. Η πρώην κατοικία νταϊμιό μεταφέρθηκε σε ναό στην πόλη Σάκου, όπου λειτουργεί ως Χόντο, η Ανατολική Πύλη μεταφέρθηκε στον ναό Γιακάσι-τζι και η Πύλη Γιακούι μεταφέρθηκε σε ένα ιδιωτικό σπίτι στην ίδια πόλη. Μπροστά από την πρώην κύρια πύλη του κάστρου βρίσκεται ένα μουσείο (το Γκοριόκακου Ντεάι νο Γιακάτα) όπου εκτίθενται υλικά που σχετίζονται με το Κάστρο Τατσουόκα. Η τοποθεσία του κάστρου απέχει περίπου 20 με 30 λεπτά με τα πόδια από το σταθμό Ουσούντα στη γραμμή JR East Koumi. Ωστόσο, δεν είναι ανοιχτό στο κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τατσουοκα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Datsun DA
Το Datsun DA ήταν το πρώτο Ι.Χ. αυτοκίνητο που κατασκεύασε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Η παραγωγή του κατάφερε να ξεκινήσει τον Νοέμβριο του 1947, δηλαδή στα 2 έτη μετά τη λήξη του πολέμου, και διατηρήθηκε έως και τα μέσα του 1948.
Το μοντέλο αυτό μπορεί να ήταν ένα λιτό αυτοκίνητο, τόσο σχεδιαστικά, όσο και στον εξοπλισμό, και μπορεί να έμεινε στην κυκλοφορία για μόλις ένα χρόνο, ωστόσο αποτέλεσε ένα από τα πρώτα σημαντικά βήματα μετά τον πόλεμο για την επανεκκίνηση της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Ο αντικαταστάτης του Datsun DA ήταν η λίγο βελτιωμένη εκδοχή Datsun DS του 1950 - 1954.
Εκδόσεις
Λόγο των ιδιαίτερα δύσκολων συνθηκών που επικρατούσαν στην χώρα μετά την λήξη του πολέμου, το Datsun DA ήταν διαθέσιμο μόνο σε μία εκδοχή αμαξώματος. Η έκδοση αυτή ήταν 2-πορτη σεντάν και ουσιαστικά αποτέλεσε την βάση για τα επόμενα αυτοκίνητα της Datsun.
Σχεδίαση
Η σχεδίαση του Datsun DA βασίστηκε στο πρώτο μεταπολεμικό φορτηγό της Datsun, το Datsun 1121, η σχεδίαση του οποίου είχε βασιστεί στο προπολεμικό Datsun 17Τ. Το αμάξωμα ήταν λιτό, τόσο στον σχεδιασμό του, όσο και στον εξοπλισμό του, ενώ δεν υπήρχε καμία επένδυση από χρώμιο. Επίσης, το καπό και το κάλυμμα του κινητήρα προέρχονταν απευθείας από το παλαιότερο Datsun 17T και όχι από το Datsun 17 sedan όπως θα φανταζόταν κανείς. Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί ότι το Datsun DA είχε ένα αρκετά τετραγωνισμένο αμάξωμα, ενώ μόνο προς τη λήξη της παραγωγής του επανασχεδιάστηκε το πίσω μέρος του, δίνοντάς του ένα πιο στρογγυλευμένο σχήμα, το οποίο χαρακτήρισε και τον διάδοχο Datsun DS.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Μηχανικά, το Datsun DA έφερε τον ίδιο τετρακύλινδρο κινητήρα βενζίνης 722 cm³ με το Datsun 17, που απέδιδε 16 ίππους στις 3.600 στροφές το λεπτό και 3,7 κιλά ροπή στις 2.000 στροφές το λεπτό. Επίσης, ίδια ήταν και όλα τα υπόλοιπα μηχανικά μέρη του οχήματος, μιας και ήταν τότε ιδιαίτερα δύσκολο να κατασκευαστούν νέας τεχνολογίας ανταλλακτικά.
Πηγές
Κατηγορία:Μοντέλα Datsun Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Φίλιππος Μελίκης
Ο Μορφωτικός Αθλητικός Όμιλος Κοινότητας Μελίκης «ο Φίλιππος» είναι αθλητικό σωματείο που ιδρύθηκε στη Μελίκη Ημαθίας το 1957 και δραστηριοποιείται κυρίως στο χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου. Ο Φίλιππος Μελίκης είναι μία απο τις ιστορικότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ημαθίας και αγωνίζεται ανελλιπώς από την ίδρυση του στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας, έχοντας επίσης συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής.
Έχει αναδείξει δεκάδες ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στις εθνικές κατηγορίες. Γνωστότεροι είναι οι Τάκης Καραγκιοζόπουλος (Βέροια, ΑΕΚ), Αντώνης Νατσούρας (Ηρακλής, Ιωνικός, Κιέβο Βερόνα κ.α.), Κώστας Παυλόπουλος (Νάουσα, ΟΦΗ, ΠΑΟ, ΑΕΚ), Γιάννης Μαλλούς (Βέροια, Άρης), Χρήστος Παναγιωτίδης (ΠΑΟΚ, Χαλκίδα), Δημήτρης Ντάμτσιος (Βέροια, Μακεδονικός Σιάτιστας), Γιώργος Ντάμτσιος (Βέροια, Ατρόμητος Αθ.), Αντώνιος Τόλιος (Αιγάλεω), Σάκης Μπουκουβάλας (Νάουσα, Αιγινιακός), Σάκης Παπαδόπουλος(Βέροια), Βασίλης Ιωάννου (Αναγέννηση Κολινδρού), Ηλίας Κακάνης (Πανσερραϊκός), Γιάννης Καρατενίζης, Σωτήρης Παραπούρας (Αναγέννηση Κολινδρού) και πολλοί ακόμη.
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Ο Φίλιππος Μελίκης ιδρύθηκε το 1957 και είναι ο πρώτος αθλητικός σύλλογος της κωμόπολης. Τα προηγούμενα χρόνια,νέοι του χωριού έφτιαξαν με προσωπική εργασία το γήπεδο,που βρίσκεται στο χώρο που είναι ακόμη σήμερα,ενώ δημιούργησαν τις πρώτες υποτυπώδεις ομάδες παικτών.
Το 1957 το όνειρο της δημιουργίας ενός αθλητικού συλλόγου στη Μελίκη παίρνει σάρκα και οστά.
Ιδρυτικά μέλη του Φιλίππου ήταν οι:
Τσιρτόπουλος Αντώνιος,Τσιμόπουλος Δημήτριος,Κορωνιάδης Κωνσταντίνος, Τσιφτσιόπουλος Δημήτριος, Μητσιόπουλος Παναγιώτης,Στάντζος Χρήστος,Ντόβας Σωτήρης,Κροκιδάς Αναστάσης,Θεοδωρακόπουλος Νίκος, Λιολιόπουλος Αθανάσιος, Πουλόπουλος Βαγγέλης,Γεωργιάδης,Καρατενιζης Κωνσταντίνος,Χατζόπουλος Γρηγόρης,Καρέλης Κωνσταντίνος,Τσιμόπουλος Βαγγέλης,Καραγκιοζόπουλος Αντώνης, Τζαφέρης Δημήτριος,Τσιμόπουλος Διονύσιος,Τρικαλόπουλος, Τζουνοπουλος, Δημητριος, Μπάμπαλος Στέφανος,Μουλαγιαννίδης Αλέκος,Ντόβας Αθανάσιος,Ζαρκάδας Αχιλλέας,Τασιόπουλος Γιάννης, Θεοδωρίδης Νίκος,Τσαραπατσάνης Αντώνης,Μαμουτόπουλος Γιώργος, Καραμουσαλίδης Γιώργος και Γιάννης,Στάχταρης Νίκος, Τσιφτσόπουλος Σωτήρης, Διαμαντόπουλος Σωτήρης.
Η πρώτη διοικούσα επιτροπή αποτελείτο από τους:
Τσιμόπουλο Δημήτριο,Μπάμπαλο Στ., Κορωνιάδη Κ.,Λιολιόπουλο Θανάση, Τσιφτσιόπουλο Δημήτρη,Παραπούρα Βασίλειο και Ζαρκάδα Αχιλλέα.
Κατά τη διάρκεια όλης της δεκαετίας του 60' ο Φίλιππος αγωνίστηκε στην β' κατηγορία της τότε Ενώσεως ποδοσφαιρικών σωματείων Κεντρικής Μακεδονίας,βάζοντας τις βάσεις για την θρυλική ομάδα που θα ακολουθήσει την επόμενη δεκαετία.
Η ένδοξη δεκαετία του '70
Αναμφίβολα η δεκαετία του '70 ήταν η πιο πετυχημένη στην ιστορία του Φίλιππου Μελίκης. Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας ως πρωταθλητής της Ένωσης Ημαθίας-Πιερίας διεκδίκησε 2 φορές την ιστορική άνοδο στην Β' Εθνική μέσω του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου το 1975 και το 1977. Επίσης τις σεζόν 1977-78 και 1978-79 αγωνίστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τότε 3η τη τάξει εθνική κατηγορία.
Πρόεδρος και μόνιμος διοικητικός παράγοντας για περίπου 20 χρόνια ο Βασίλης Παραπούρας(Κασίμης),που συνέδεσε το όνομά του με τις μεγάλες επιτυχίες αυτής της περιόδου.
Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας ο Φίλιππος αγωνίστηκε με αντιπάλους-ομάδες μεγάλων πόλεων, ενώ το γήπεδο Μελίκης ήταν πόλος έλξης χιλιάδων θαυμαστών του ποδοσφαίρου.Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο γεγονός ότι για τις επιτυχίες αυτές στηρίχθηκε σε ποδοσφαιριστές κυρίως από τη Μελίκη και τα γύρω χωριά.
Δεκαετία του '90: Τα πρωταθλήματα και η Δ' Εθνική
Ότι δεν κατάφερε το '80 ο ιστορικός Φίλιππος, το υλοποίησε στη δεκαετία του 90', όπου κατακτά το πρωτάθλημα δύο φορές με μεγάλη μάλιστα διαφορά από τον δεύτερο, τις σεζόν 1992-93 και 1996-97, και στις δύο με προπονητή τον Δημήτρη (Τάκη) Ντάμτσιο.
Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε τις σεζόν 1993-94 και 1997-98 χωρίς όμως να καταφέρνει την παραμονή, καθώς υποβιβάστηκε αμφότερα. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια σχεδόν μίας δεκαετίας από το 1990 ως και το 2000 περίπου παρουσίαζε δυνατή ομάδα και πρωταγωνιστούσε κάθε χρόνο, στην 1η κατηγορία της Ενώσεως Κεντρικής Μακεδονίας (Ημαθίας).
Δεκαετία 2000
Η επιστροφή του Δημήτρη Ντάμτσιου στο τιμόνι της ομάδας του Φιλίππου, την βρίσκει στην Β' κατηγορία μετά από δύο συνεχόμενους υποβιβασμούς.
Η επιστροφή του Σάκη Παπάζογλου και η ένταξη στην ομάδα αρκετών νέων ταλέντων,όπως οι Γιώργος και Βασίλης Ντάμτσιος,ο Δημήτρης Μαγαλιός,ο Γιώργος Παρσόπουλος(Παρίδης),οι Αλέκος και Νίκος(Νίκιτς)Χατζηθεοδώρου και άλλοι,οδηγεί το Φίλιππο με άνεση στην πρώτη κατηγορία αλλά και στον τελικό κυπέλλου (από τις ελάχιστες φορές που ομάδα Β' κατηγορίας έχει φτάσει στον τελικό),όπου χάνει από την Αλεξάνδρεια.
Η ενδυνάμωση του Φίλιππου συνεχίζεται. Χρονιά με τη χρονιά, κατακτά όλο και υψηλότερες θέσεις στη βαθμολογία, με αποκορύφωμα το 2006, όπου χάνει το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική.Σε ένα παιχνίδι το οποίο σημαδεύτηκε από έντονο παρασκήνιο και παρακολούθησαν τουλάχιστον 3000 φίλαθλοι στο γήπεδο Μελίκης, ο Φίλιππος ηττήθηκε με 0-1 από τον Εθνικό Κλειδίου. Στον προεδρικό θώκο μετά το 2005 και για μια πενταετία βρίσκεται ο Λεωνίδας Νατσούρας και στο τιμόνι της τεχνικής ηγεσίας το 2006 ο Βασίλης Ιωάννου. Την ίδια χρονιά η ομάδα θα βρεθεί και στον τελικό του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ.Ημαθίας, όπου θα ηττηθεί στην παράταση,σε ένα δραματικό τελικό,από την Αλεξάνδρεια και πάλι.
Η επόμενη χρονιά θα είναι καταστροφική αφού πέφτει πάλι στην Β' Κατηγορία,όπου και θα παραμείνει μέχρι το 2010. Την περίοδο 2009-2010 ο Φίλιππος θα καταφέρει την πολυπόθητη άνοδο από τη Β'Κατηγορία, που έχασε στο νήμα την προηγούμενη χρονιά. Πρόεδρος είναι ο Μπιτόπουλος Δημήτρης και προπονητής ο Μαμουτόπουλος Δημήτρης, με την ομάδα να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση πίσω από τη Θύελλα Σταυρού, ενώ έχασε και την πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου από την ίδια ομάδα, σε έναν ημιτελικό που κρίθηκε στα πέναλτι.
Δεκαετία 2010: Η αναγέννηση
Με την επιστροφή του ξανά στη Α' τοπική κατηγορία,μια νέα ομάδα διοικούντων ανέλαβε το Φίλιππο με επικεφαλής τον Κυριάκο Παπαϊωάννου. Τα χρόνια αυτά υπήρξε ένας οργασμός δημιουργικότητας στο Φίλιππο. Εκτός από την πολύ δυνατή ανδρική ομάδα που,με παίκτη-προπονητή το Γιώργο Ντάμτσιο,χάνει το πρωτάθλημα για ένα μόλις βαθμό από το Μακροχώρι,τελειώνοντας μάλιστα το πρωτάθλημα χωρίς ήττα για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου(ενώ είναι και φιναλίστ στον τελικό του κυπέλλου),τα τμήματα υποδομής οργανώνονται ως ακαδημία με πάνω από 100 παιδιά, ενώ παράλληλα δημιουργήθηκε και η πρώτη γυναικεία ομάδα στα χρονικά του Φίλιππου.
Ο Φίλιππος παρέμεινε δυνατός και μετά την αποχώρηση του Κυριάκου Παπαιωάννου,έχοντας στον προεδρικό θώκο το Γιάννη Ζειμπέκη και στην τεχνική ηγεσία τον Κώστα Παυλόπουλο,θα χάσει άλλο ένα πρωτάθλημα στο νήμα, αυτή τη φορά από τον ΠΑΟΚ Αλεξάνδρειας το 2013.
Στην δεκαετία του 2010 μια νέα γενιά ποδοσφαιριστών παίρνει τα σκήπτρα.Οι Τεγούσης Γιώργος, Βενιόπουλος Παναγιώτης,Πιτσάβας Αντώνης,Ανδρίτσος Θανάσης,Μηλιώτης Γιώργος,Μαμουτόπουλος Φίλιππος,Ντόβας Νίκος θα είναι παρόντες.
Εαννατούμ
Ο Εαννατούμ ήταν Σουμεριακός "Ενσί" ή βασιλιάς της Λαγκάς (περί το 2500 π.Χ. - 2400 π.Χ.), δημιούργησε μια από τις πρώτες μεγάλες αυτοκρατορίες στην ιστορία. Κατέκτησε το Ελάμ, κατέστρεψε τα Σούσα και πολλές άλλες Ιρανικές πόλεις, επέκτεινε την κυριαρχία του σε ολόκληρη την Σουμερία και το Ακκάδ. Ο Εαννατούμ γιος του Ακουργκάλ και εγγονός του Ουρ-Νάνσε κατέκτησε όλες τις μεγάλες πόλεις της Σουμερίας όπως Ουρ, Νιππούρ, Ακσάκ, Λάρσα και Ουρρούκ. Μπήκε σε σύγκρουση με την γειτονική πόλη της Ούμμας για την εύφορη πεδιάδα της Γκου-Εντίν. Ο ίδιος ο βασιλιάς βρισκόταν προσωπικά στην διοίκηση του στρατού του, νίκησε την Ούμμα και ανέτρεψε τον βασιλιά Ους, προχώρησε σε Συνθήκη με τον διάδοχο του Ενκάλ που καταγράφεται στην Στήλη των Γυπών. Ο Εαννατούμ έκανε την Ούμμα φόρο υποτελή του, πλήρωνε ετήσια ένα ποσό με σιτάρι στο θησαυροφυλάκιο της θεάς Νίνας. Επέκτεινε την εξουσία του πέρα από τα όρια της Σουμερίας, κατέκτησε το Ελάμ και την πόλη Αζ του Περσικού κόλπου, πήρε τον τίτλο του βασιλιά του Κις και ζήτησε φόρο υποτέλειας από την Μαρί. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Εναννατούμ Α΄.
Φίλιππος Μελίκης
Τμήματα υποδομών
Πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορική πορεία της ομάδας έπαιξε η παιδική της ομάδα.Το παιδικό τμήμα του Φιλίππου Μελίκης ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και έκτοτε συμμετείχε ανελλιπώς στο αντίστοιχο πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας.
Εαννατούμ
Η Στήλη των Γυπών
Η περίφημη Στήλη των Γυπών βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου, οι ανασκαφές το ανακάλυψαν στο Τέλλο του Ιράκ (1881). Η στήλη είχε ύψος 1.80 μέτρα και πλάτος 1.30 μέτρα, κατασκευάστηκε περί το 2500 π.Χ. - 2400 π.Χ. Η ανέγερση του έγινε με στόχο να γίνει μνημείο του Εαννατούμ ώστε να εορτάσει την νίκη του απέναντι στον βασιλιά της Ούμμας Ους και την συμφωνία που έκλεισε με τον διάδοχο του Ενκάλ. Στην στήλη εμφανίζονται διάφορα περιστατικά, σε ένα από αυτά ο βασιλιάς παρουσιάζεται μπροστά από τους βαριά οπλισμένους στρατιώτες του, στο δεξί του χέρι κρατάει ένα όπλο με τρεις ράβδους που ενώνονται με δακτυλίδια. Σε άλλη παράσταση ο βασιλιάς φοράει μια λωρίδα στο πρόσωπο που είναι χαραγμένο το όνομα του, οδηγεί το άρμα του και από πίσω ακολουθεί ο στρατός του με κράνη και λόγχες. Στην άλλη πλευρά της στήλης υπάρχει παράσταση του θεού του πολέμου Νινουρτά, προστάτη της Λαγκάς, αυτό δείχνει ότι αφιέρωσε την νίκη στον θεό που ήταν υπό την προστασία του. Στην νίκη καταγράφονται 3.600 νεκροί από τον στρατό της Ούμμας, ο βασιλιάς Ους σκοτώθηκε σε εξέγερση στην πόλη του.
Φίλιππος Μελίκης
Τμήματα υποδομών
Παρήγαγε πολύ σημαντικό έργο,αφού σχεδόν όλοι οι Μελικιώτες ποδοσφαιριστές γαλουχήθηκαν στο παιδικό τμήμα του Φιλίππου,που στη συνέχεια τροφοδοτούσε με ταλέντα την ανδρική ομάδα.
Εαννατούμ
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λαγκάς
Φίλιππος Μελίκης
Τμήματα υποδομών
Είναι αξιοσημείωτο ότι όλες οι φουρνιές γηγενών ποδοσφαιριστών από τη δεκαετία του 1980 και μετά προήλθαν από την παιδική ομάδα.