cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλαν Μάχερ
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1950 και ξεκίνησε την καριέρα του το 1969 από την Sutherland ενώ αγωνίστηκε και στην Μαρκόνι (ομάδα των Ιταλών μεταναστών του Σίδνεϊ) από το 1975 μέχρι το 1983 όταν και αποσύρθηκε. Με την Μαρκόνι κατέκτησε το Πρωτάθλημα Αυστραλίας το 1979 και με την Εθνική Ομάδα είχε συνολικά 21 συμμετοχές από το 1974 έως το 1981.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Οδός Αγίου Δημητρίου (Θεσσαλονίκη)
thumb|left|250px|Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου επί της όμωνυμης οδού.
Η οδός Αγίου Δημητρίου, η οποία στην πραγματικότητα αποτελεί λεωφόρο, είναι κεντρικός οδικός άξονας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κι ένας από τους σημαντικότερους σε όλη την πόλη. Αποτελεί την μεγαλύτερη σε μήκος λεωφόρο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, με μήκος περίπου 4 χιλιομέτρων. Ξεκινάει από την Ξηροκρήνη στο ύψος της Λεωφόρου Λαγκαδά Ξηροκρήνης και διασχίζοντας όλο το βόρειο τμήμα του κέντρου της πόλης καταλήγει στην Πλατεία Διογένους στην Τούμπα. Διασταυρώνεται -από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά- με σημαντικούς άξονες όπως οι οδοί Αρκαδιουπόλεως, Ηφαιστίωνος, Καραολή και Δημητρίου, Ελευθέριου Βενιζέλου, Αγίας Σοφίας, Εθνικής Αμύνης, 3ης Σεπτεμβρίου και Κατσιμίδη. Επί της οδού βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου, από τον οποίο έχει λάβει το όνομά της.
Αναμένεται από τον Δήμο Θεσσαλονίκη η τελική διάνοιξη της οδού ώστε να καταλήγει στην οδό Μαραθώνος.
Παραπομπές
Αγίου Δημητρίου
Θέατρο του Βάλβου
Πολύ λίγα αναφέρονται για το θέατρο στα αρχαία γραπτά. Η τοποθεσία του συζητιόταν για δεκαετίες, έως ότου τα κομμάτια τού -σε μάρμαρο σχεδιασμένου- χάρτη Forma Urbis Romae συνδυάστηκαν τελικά μαζί στη δεκαετία του 1960. Οι ανασκαφές του θεάτρου ξεκίνησαν το 1981 και συνεχίζονται ακόμη, ωστόσο, το κύριο τμήμα της κρύπτης ολοκληρώθηκε το 2000. Σήμερα ό,τι έχει ανασκαφεί μπορεί να ιδωθεί στο Museo Nazionale Romano Crypta Balbi (Εθνικό Μουσείο της Ρώμης), το οποίο βρίσκεται στη Via delle Botteghe Oscure, 31, (γωνία της Via M. Caetani).
Το μουσείο βρίσκεται σε αυτό, που ήταν η κρύπτη ή η αυλή στο πίσω μέρος του συγκροτήματος του θεάτρου, πίσω από τη σκηνή. Αυτή η αυλή είναι η μικρότερη από όλα τα μεγάλα θέατρα της Ρώμης. Εδώ οι θαμώνες έκαναν έναν περίπατο ανάμεσα στις πράξεις μίας παράστασης και αναζητούσαν αναψυχή. Ένας κατάλογος που διαμορφώθηκε στα τέλη του 4ου αι., κατέγραφε ότι η χωρητικότητα του θεάτρου ήταν 11.510 άτομα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά θέατρα Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Συριακές Ένοπλες Δυνάμεις
Οι Συριακές Ένοπλες Δυνάμεις, αποτελούνται από τον στρατό ξηράς, το ναυτικό και την αεροπορία της χώρας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Συρίας αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ο Πρόεδρος της Συρίας. Το στρατιωτικό προσωπικό αποτελείται κατά βάση από στρατεύσιμους άντρες. Πριν την έκρηξη του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου το 2011 ο χρόνος της στρατιωτικής θητείας είχε δεχτεί δραστικές μειώσεις, καθώς το 2005 η διάρκεια βρισκόταν στα δυόμιση χρόνια, ενώ το 2011 είχε φτάσει στον ενάμιση χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Συρίας
1423 Χοσέ
Ο Χοσέ (Jose) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,853. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Βέλγο αστρονόμο Ζ. Ουναέρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χοσέ εκτιμάται σε 26,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1632. Ο Χοσέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ώρες και 18 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χοσε
Αιμόπτυση
Αιμόπτυση είναι το φτύσιμο αίματος ή αιμόφυρτων πτυέλων από τους βρόγχους, το λάρυγγα, την τραχεία ή τον πνεύμονα.
Η προέλευση του αίματος μπορεί να γίνει με την Η θεραπεία της αιμόπτυσης εξαρτάται από την αιτία που την προκαλεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμπτώματα Κατηγορία:Αιμορραγία
Δημοψήφισμα του Λίχτενσταϊν του 1919
Ένα δημοψήφισμα με δύο ερωτήματα διεξήχθη στο Λίχτενσταϊν στις 2 Μαρτίου 1919. Ήταν το πρώτο δημοψήφισμα που διεξήχθη στο Πριγκιπάτο και ερωτήματα ήταν η αύξηση των μελών του Κοινοβουλίου από 12 σε 17 και η μείωση του ορίου ηλικίας για το δικαίωμα ψήφου από τα 24 στα 21 έτη. Και τα δύο ερωτήματα απορρίφθηκαν από τους ψηφοφόρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Λίχτενσταϊν
Νόρμα Σίρερ
Η Νόρμα Σίρερ (αγγλ. Edith Norma Shearer, 11 Αυγούστου 1902 – 12 Ιουνίου 1983) ήταν Καναδή ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Μετά το διαζύγιο (The Divorcee). Η ηθοποιός, που ανήκε στο ενεργητικό της εταιρείας Metro-Goldwyn-Mayer, αποσύρθηκε από τα κινηματογραφικά δρώμενα το 1942 και εμφανίστηκε σε μερικές από τις δημοφιλέστερες παραγωγές της δεκαετίας του 1930 όπως Ελεύθερες Ψυχές (A Free Soul, 1931), Όταν ξυπνά το παρελθόν (Smilin' Through, 1932), Μις Μπάρετ (The Barretts of Wimpole Street, 1934), Ρωμαίος και Ιουλιέτα (Romeo and Juliet, 1936), Μαρία Αντουανέτα, η τραγική Βασίλισσα (Marie Antoinette, 1938) και Γυναίκες (The Women, 1939). Υπήρξε παντρεμένη με τον Έρβιν Θάλμπεργκ, που ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός της εταιρίας Metro-Goldwyn-Mayer κατά τη δεκαετία του 1930.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Καναδοί μοντέλα Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί βωβών ταινιών
Λιονέλ Τερέ
Ο Λιονέλ Τερέ (Lionel Terray) (25 Ιουλίου 1921, Γκρενόμπλ – 19 Σεπτεμβρίου, 1965 Βερκόρ) ήταν Γάλλος ορειβάτης. Είναι γνωστός για μεγάλο αριθμό πρώτων αναβάσεων, με γνωστότερες εκείνη του Μακαλού στα Ιμαλάια (με τον Ζαν Κουζί στις 15 Μαΐου 1955) και του Φιτζ-Ρόι στην Παταγονία, στις Άνδεις (με τον Γκουΐντο Μανιόνε το 1952).
Βίος
Γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, ο Τερέ φέρεται πως ξεκίνησε την αναρρίχηση στην ηλικία των 5 ετών, σκαρφαλώνοντας βράχια στο πάρκο των γονιών του. Σε ηλικία περίπου 11 ετών, ξεκίνησε εύκολες αναβάσεις σε βράχια κοντά στην Γκρενόμπλ, με συμμαθητές της ηλικίας του. Μια ασθένεια του πατέρα του, τού επέτρεψε να γνωρίσει το Σαμονί σε ηλικία 12 ετών. Αναρριχήσεις με τον εξάδελφό του στην Αιγκιγιέτ ντ' Αρζεντιέρ, στη ΝΑ όψη του Μπρεβάν, στη Γκραν Σαρμόζ και την Πτιτ Βερτ τον έβαλαν για τα καλά στον κόσμο της αναρρίχησης. Ο Τερέ ασχολήθηκε επίσης σε νεαρή ηλικία με το σκι, όπου διακρίθηκε σε εθνικό επίπεδο.
Οδηγός βουνού και εκπαιδευτής σκι, ο Τερέ έλαβε μέρος σε ορεινές μάχες εναντίον των Γερμανών στη διάρκεια του Β' Π.Π.. Μετά τον πόλεμο έγινε γνωστός ως ένας από τους καλύτερους ορειβάτες και οδηγούς του Σαμονί εξαιτίας των ταχύτατων αναβάσεών του σε μερικές από τις πλέον διάσημες διαδρομές στις Γαλλικές, Ιταλικές και Ελβετικές Άλπεις. Ο Τερέ σκαρφαλώνοντας συχνά με σχοινοσύντροφο τον Λουΐ Λασενάλ, του οποίου την τεχνική φαίνεται ότι εκτιμούσε, έσπασε πολλά ρεκόρ ταχύτητας αναβάσεων.
Ορειβασία
Ο Τερέ ήταν μέλος της απόστολής του Μορίς Ερζόγκ (Maurice Herzog) το 1950 στο Αναπούρνα, την υψηλότερη και πρώτη κορυφή 8.000 μ. που είχε κατακτηθεί (αν και ορειβάτες όπως ο Τζορτζ Μάλορι, ο Άντριου Ιρβάιν, κ.ά είχαν προσεγγίσει μεγαλύτερο υψόμετρο στο Έβερεστ κατά τη δεκαετία του 1920). Ο Τερέ δεν πάτησε στην κορυφή του Αναπούρνα, αλλά μαζί με τον Σέρπα Αντζίμπα βοήθησε τους Μορίς Ερζόγκ και Λουΐ Λασενάλ που επιχείρησαν την κορυφή, να κατέβουν από το βουνό. Τόσο ο Ερζόγκ, όσο και ο Λασενάλ είχαν υποστεί κρυοπαγήματα, που τους κόστισαν ακρωτηριασμό στα κάτω άκρα Παρά τα συγκεκριμένα γεγονότα, η γαλλική ομάδα επέστρεψε στο Παρίσι θριαμβευτικά και το βιβλίο του Ερζόγκ Annapurna έγινε μπεστ σέλερ.
Ο Τερέ συμμετείχε επίσης στη μεγάλη προσπάθεια διάσωσης τεσσάρων ορειβατων που παγιδεύτηκαν στη βόρεια όψη του Άιγκερ το 1957. Αυτή η αποστολή είναι το κεντρικό θέμα του διάσημου βιβλίου του Τζακ Όλσεν Αναρρίχηση στην Κόλαση, στο οποίο αναφέρονται οι δεξιότητες και το θάρρος του Τερέ.
Στα τέλη της δεκαετίας του 50 ο Τερέ έκανε αρκετές πρώτες αναβάσεις στο Περού, ανάμεσά τους η υψηλότερη κορυφή των κεντρικών Άνδεων το Χουαντσάν. Επίσης έκανε πρώτες αναβάσεις σε χαμηλότερες αλλά δυσκολότερες κορυφές όπως η Γουΐλα Γουΐκι, η Ταουλιράγιου και η Τσακραράγιου, πιθανώς η δυσκολότερη κορυφή στις Περουβιανές Άνδεις. Μία από τις καλύτερες αναβάσεις του Τερέ έγινε στο όρος Γιάνου στο Νεπάλ, το 1962. Σκαρφάλωσε, επίσης, το Νιλγκίρις κοντά στο Αναπούρνα, και οδήγησε την επιτυχημένη πρώτη ανάβαση το 1964 του όρους Χάντιγκτον, στην Αλάσκα, από τη βορειοδυτική κόψη.
Θάνατος
Ο Τερέ πέθανε κατά τη διάρκεια μιας ευκολης σχετικά αναρρίχησης στο Βερκόρ, νότια της Γκρενόμπλ στις 19 Σεπτεμβρίου 1965, αρκετά χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου του, Κατακτητές του Άχρηστου. ο Τάφος του βρίσκεται στο Σαμονί, στη Γαλλία. Το όνομά του δόθηκε σε μια πλατεία ΝΔ της πόλης.
Χένρι Πέρσι, 3ος κόμης του Νορθάμπερλαντ
Ο Χένρι Πέρσι, 3ος κόμης του Νορθάμπερλαντ (25 Ιουλίου 1421 - 29 Μαρτίου 1461) Άγγλος ευγενής και 3ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ (1455 - 1461) ήταν μεγαλύτερος γιος του Χένρι Πέρσι, 2ου Κόμη του Νορθάμπερλαντ και της Ελεονώρας Νέβιλ δεύτερης κόρης του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ. Η κομητεία του Νορθάμπερλαντ ήταν η κορυφαία φεουδαρχική ηγεμονία στην βόρεια Αγγλία, με τον γάμο του έγινε και κόμης του Πόινινγκς, ο τίτλος τον έφερε σε σύγκρουση με την Οικογένεια Πόινινγκς και με τους γειτονικούς ευγενείς. Η σύζυγος του Ελεονώρα Πόινινγκς έζησε και μετά τον ίδιο, απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Την περίοδο του Πολέμου των Ρόδων ήταν οπαδός του Οίκου του Λάνκαστερ και είχε πολλά κέρδη από τον πατέρα του που σκοτώθηκε τα πρώτα χρόνια, δεν μπόρεσε να τα απολαύσει επειδή σκοτώθηκε και ο ίδιος στην μάχη του Τάουτον (1461).
Πρώτα χρόνια
Ο Πέρσι στέφθηκε ιππότης με τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Αγγλίας. Διορίστηκε Φύλακας των Ανατολικών Μαρς στις 1 Απριλίου 1440 στα Σκωτσέζικα σύνορα αρχικά για τέσσερα χρόνια, η θητεία του επεκτάθηκε (1444) και την επόμενη χρονιά (1445) διορίστηκε για τα επόμενα επτά χρόνια. Ανέλαβε την προστασία και την άμυνα του κάστρου του Μπέργουικ, το κράτησε μέχρι τον Μάρτιο του 1461. Τον Μάιο του 1448 ο Πέρσι, ο πατέρας του και ο Σερ Ροβέρτος Όγκλ επιτέθηκαν στην Σκωτία με πρόσχημα την άμυνα των συνόρων και έκαψαν την Ντάνμπαρ και την Ντάμφρις, οι Σκωτσέζοι για εκδίκηση επιτέθηκαν στα κάστρα του Άλνουικ και του Γουάρκγουορθ.
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έστειλε τον Πέρσι σαν λόρδο του Πόινινγκς να λεηλατήσει την ακτή του Ντάμφρις αλλά η εκστρατεία απέτυχε και επέστρεψε "μόνο με 500 βοοειδή", μετά την ήττα του πατέρα του στον ποταμό Σαρκ στις 23 Οκτωβρίου συνελήφθη αιχμάλωτος. Ο Σερ Ροβέρτος Όγκλ ήταν εκτός νόμου και με την κατάσχεση της περιουσίας του ο βασιλιάς έδωσε τα χρήματα σαν λύτρα για την απελευθέρωση του Πόινινγκς. Οι εντάσεις με την Σκωτία συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια, ο Πόινινγκς και ο πατέρας του βρέθηκαν βόρεια για να βοηθήσουν στην άμυνα και κατηγορήθηκαν για την απουσία τους από το Κοινοβούλιο. Μετά την αποτυχία για σύναψη ειρήνης με την Σκωτία ο Πόινινγκς ανέλαβε την άμυνα από τις επιθέσεις τους. Απέκρουσε με επιτυχία μια Σκωτσέζικη επίθεση στο Μπέργουικ τον Ιούλιο του 1455 από τον Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας και δέχτηκε τα συγχαρητήρια του Άγγλου βασιλιά. Οι Υορκιστές γείτονες του πατέρα του στα τέλη της δεκαετίας του 1440 συγκρούστηκαν μαζί του όπως και ο δούκας της Υόρκης με τον αδελφό του Πέρσι.
Σύγκρουση με τους Νέβιλ
Την ίδια χρονιά λόγω διαφωνίας με την κληρονομιά του γάμου του οι οπαδοί του πατέρα του έδιωξαν τους συγγενείς του κόμη Ρόμπερτ Πόινινγκς από τις βίλες τους στο Κεντ. Η επίθεση είχε σαν αποτέλεσμα την κλοπή πολλών βοοειδών και ο Ροβέρτος αναφέρει ότι ήταν τόσο βίαιη που "πέρασαν τρία χρόνια και ήταν απρόθυμος να προχωρήσει στην αποκατάσταση των ζημιών". Στις αρχές της δεκαετίας του 1450 οι σχέσεις με την ισχυρή Οικογένεια Νέβιλ βρέθηκε σε ένταση, ο αδελφός του Χένρι Πέρσι λόρδος του Έγκρεμοντ έπεσε σε παγίδα των Νέβιλ ενώ επέστρεφε από έναν γάμο κοντά στο Χάττον με μια δύναμη 1000 - 1500 ανδρών. Η σύγκρουση ήταν αρκετά αιματηρή αλλά η περιοχή στο παρελθόν είχε γίνει συνέχεια κέντρο βιαιοπραγίας. Τον Οκτώβριο του 1453 ο κόμης του Πόινινγκς, ο πατέρας του και οι αδελφοί του Έγκρεμοντ και Ριχάρδος μαζί με τον λόρδο Κλίφορντ συγκρούστηκαν με τον Τζων Νέβιλ και τον Ριχάρδο Νέβιλ στο Τοφλιφ. Ο πόλεμος συνεχίστηκε την επόμενη χρονιά, ο Πόινινγκς τον Φεβρουάριο σχεδίαζε να παραστεί στο Κοινοβούλιο με έναν μεγάλο αριθμό ανδρών, σε τρεις μήνες κλήθηκαν από τον βασιλιά στο συμβούλιο για να κλείσουν ειρήνη. Ο Τζων Νέβιλ και ο Σόλσμπερι δεν ανταποκρίθηκαν στο αίτημα.
Πόλεμος των Ρόδων
thumb|right|250px|Τα σημερινά ερείπια του κάστρου του Μπέργουικ Στον Πόλεμο των Ρόδων ορκίστηκε μαζί με τον πατέρα του να υποστηρίξουν τον Οίκο του Λάνκαστερ εναντίον του Οίκου της Υόρκης. Ο Νορθάμπερλαντ έπεσε στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν στις 22 Μαΐου 1455 και ο Χένρι Πέρσι τον διαδέχτηκε ως τρίτος κόμης του Νορθάμπερλαντ, δεν πλήρωσε καμιά αποζημίωση στο στέμμα επειδή ο πατέρας του πέθανε για τον βασιλιά, ορκίστηκε να "υποστηρίξει τον Οίκο του Λάνκαστερ". Τον Οκτώβριο του 1458 στο Λονδίνο προσπάθησε να προχωρήσει σε συμφιλίωση, έφτασε με 1.500 άντρες αλλά η πόλη του αρνήθηκε την είσοδο. Ο νέος κόμης και ο αδελφός του λόρδος του Έγκρεμοντ είχαν δεσμευτεί με 4000 λίρες να διατηρήσουν την ειρήνη. Όταν ξέσπασε πάλι η σύγκρουση παρακολούθησε στο Κοινοβούλιο του Ντέβιλ τον Οκτώβριο του 1459 την δίκη των Υορκιστών που ήταν κατηγορούμενοι για τον θάνατο του πατέρα του πριν από τέσσερα χρόνια. Στην μάχη του Γουέικφιλντ στις 30 Δεκεμβρίου 1460 ο Νορθάμπερλαντ ηγήθηκε τον νικηφόρο στρατό του Λάνκαστερ, ο στρατός μετακινήθηκε νότια λεηλατώντας τον δρόμο για το Λονδίνο. Πολέμησε στην δεύτερη μάχη του Σαιν Άλμπαν εναντίον του Ριχάρδου Νέβιλ (17 Φεβρουαρίου 1461), στην μάχη του Τάουτον στις 29 Μαρτίου 1461 ήταν αρχηγός του στρατού των Λάνκαστερ. Οι στρατιώτες του "τυφλώθηκαν από την χιονοθύελλα" και ο ίδιος σκοτώθηκε μέσα στο πεδίο της μάχης ή λίγο αργότερα, τάφηκε στο Σαιν Ντενίς της Γιορκ. Παρέστη μεταθανάτια στο Κοινοβούλιο του νικητή Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας ενώ ο γιος του επίσης Χένρι Πέρσι κρατήθηκε στον Πύργο του Λονδίνου.
Εκτάσεις και τίτλοι
thumb|right|250px|Απεικόνιση της μάχης του Τάουτον - 19ος αιώνας Τα κτήματα των κομήτων του Νορθάμπερλαντ ήταν πηγή ανθρώπινου δυναμικού και πόρων για την υποστήριξη των συνόρων, η Οικογένεια Πέρσι κέρδισε το αξίωμα τον προηγούμενο αιώνα. Ο μισθός του τρίτου κόμη ήταν σημαντικά ψηλός : 2.500 λίρες τον χρόνο σε καιρό ειρήνης και 5.000 λίρες σε καιρό πολέμου όπως και ο μισθός για την συντήρηση του Μπέργουικ που ήταν 66 λίρες σε καιρό ειρήνης και 120 λίρες σε καιρό πολέμου. Η εξασφάλιση ολόκληρου του ποσού δεν ήταν βέβαιη λόγω αδυναμίας του Υπουργείου Οικονομικών να το πληρώσει, το 1454 για παράδειγμα δεν πήρε τίποτα. Τον Ιούλιο του 1452 κέρδισε μια αμοιβή 20 ετών από το Καρλάιλ που έφτανε τις 80 λίρες ετησίως αλλά τον Ιούλιο του 1454 την έχασε για χάρη του Ριχάρδου Νέβιλ, κόμητος του Σόλσμπερυ. Την δεκαετία του 1450 ο βασιλιάς προσπάθησε έντονα να πληρώσει όσα χρωστούσε στον Πέρσι, την διετία 1456 - 1457 πληρώθηκε όλα τα ποσά του πολέμου, επειδή ήταν οπαδός των Λάνκαστερ είχε μεγαλύτερη προτεραιότητα από τον αντίπαλο του Σόλσμπερι οπαδό των Υορκιστών. Τα έσοδα από το Καρλάιλ που είχε ο Πέρσι τον Νοέμβριο του 1459 του επέτρεψαν να ακολουθήσει την αποστολή του Σόλσμπερι στο Κόβεντρι. Είχε επιπλέον κέρδη 66 λίρες τον χρόνο από την κατάσχεση της ηγεμονίας του Γουέικφιλντ στην Γιορκσάιρ, δέχτηκε και 200 λίρες από τα κέρδη του Πένριθ.
Ο Νορθάμπερλαντ σαν ανταμοιβή για την συμμετοχή του στην μεγάλη νίκη των Λάνκαστερ στην Λύνφορντ Μπρίτζ έγινε στις 22 Δεκεμβρίου 1459 ισόβια Δασάρχης βόρεια του Τρεντ και Κοντόσταυλος του κάστρου του Σκάρμπορω. Ορίστηκε στις 30 Μαίου 1460 σε μια επιτροπή ανάκρισης με στόχο την καταστολή των εξεγέρσεων και των προδοσιών στην Νορθάμπερλαντ. Δέχτηκε με δωδεκαετή μίσθωση στις 3 Ιουλίου την Γιορκσάιρ, την Ντέρμπισαϊρ και την Κεϊμπριτζσάιρ, περιοχές που ανήκαν στον Σόλσμπερυ. Οι Υορκιστές συνέλαβαν τον Ερρίκο ΣΤ΄ στην μάχη του Νορθάμπτον (1460) και κατηγόρησαν τον Πέρσι ότι λεηλάτησε τα βόρεια κτήματα τους όταν ήταν εξόριστος στην Ιρλανδία. Η κατηγορία ίσως ήταν αληθής καθώς συνέχισε να λεηλατεί αυτές τις εκτάσεις με τους λόρδους του Κλίφορντ και του Ντάκρε που βάδιζαν βόρεια στο Γουέικφιλντ τον Δεκέμβριο 1460. Τα εισοδήματα αυτά ήταν ζωτικής σημασίας για τον κόμη τόσο προσωπικά όσο και στρατιωτικά καθώς οι βόρειες κομητείες είχαν πέσει θύμα μεγάλης παρακμής το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, όταν οι κομητείες κατασχέθηκαν από το στέμμα (1461) οι καθυστερούμενες οφειλές υπολογίστηκαν στις 12.000 λίρες.
Οικογένεια
Με πρόταση του πατέρα του και του καρδιναλίου Ερρίκου Μπωφόρ (1414) παντρεύτηκε στις 25 Ιουνίου 1435 την Ελεονώρα Πόινινγκς (1422 - 1484) κόρη και διάδοχο του Σερ Ρίτσαρντ Πόινινγκς στο Πόινινγκς του Σάσσεξ και της δεύτερης συζύγου του Ελεονώρας Μπέρκλεϋ, κόρης του Σερ Τζων Μπέρκλεϋ του κάστρου του Μπέβερστον στο Γκλόστερσαιρ. Έγινε διάδοχος του παππού της Ρόμπερτ Πόινινγκς, 4ου βαρόνου του Πόινινγκς (1446) με πολλά εδάφη στα νότια της Αγγλίας. Η σύζυγος του ήταν κληρονόμος της μητέρας της Ελεονώρας, κόμισσας του Αρουντέλ, χήρας του 13ου κόμη του Αρουντέλ σύμφωνα με την διαθήκη της (1455), μαζί της απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Πέρσι Κατηγορία:Κόμητες του Νορθάμπερλαντ
Κοινότητα Παρτίρων
Συνολικά έχει 388 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Μπατζανακάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Ιστορία της Ουγγαρίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Mikl%C3%B3s_Horthy_and_Adolf_Hitler_1938.jpg|μικρογραφία|Ο Ούγγρος ηγέτης και αντιβασιλέας [[Μίκλος Χόρτι και ο Γερμανός ηγέτης Αδόλφος Χίτλερ το 1938]] Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν μέλος των δυνάμεων του Άξονα. Στη δεκαετία του 1930, το Βασίλειο της Ουγγαρίας στηρίχθηκε στην επέκταση των εμπορικών συναλλαγών με τη Φασιστική Ιταλία και τη Ναζιστική Γερμανία για να βγει από τη Μεγάλη Ύφεση και να ανακάμψει. Η ουγγρική πολιτική και εξωτερική πολιτική έγινε αυστηρά εθνικιστική το 1938 και η Ουγγαρία υιοθέτησε μια αλυτρωτική πολιτική παρόμοια με της Γερμανίας, επιχειρώντας να ενσωματώσει τις περιοχές με ουγγρική πλειοψηφία στις γειτονικές χώρες στην Ουγγαρία. Η Ουγγαρία είχε βραχύβια εδαφικά οφέλη από την ένταξη της στον Άξονα. Έγιναν διακανονισμοί σχετικά με τις εδαφικές αξιώσεις με την Τσεχοσλοβακική Δημοκρατία, τη Σλοβακική Δημοκρατία και το Βασίλειο της Ρουμανίας. Το 1940, η Ουγγαρία προσχώρησε στις δυνάμεις του Άξονα. Το επόμενο έτος, οι ουγγρικές δυνάμεις συμμετείχαν στην εισβολή στη Γιουγκοσλαβία και την εισβολή στη Σοβιετικής Ένωσης. Από την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία ενσωματώθηκαν ορισμένα εδάφη στην Ουγγαρία. Η συμμετοχή σημειώθηκε από τους γερμανούς παρατηρητές για την ιδιαίτερη βιαιότητά της, με τους κατεχόμενους λαούς να υποβάλλονται σε αυθαίρετη βία. Οι Ούγγροι εθελοντές, σύμφωνα με ορισμένες παρατηρήσεις, έκαναν "τουρισμό της δολοφονίας".
Ενώ πολεμούσε κατά της Σοβιετικής Ένωσης η Ουγγαρία είχε αρχίσει να διαπραγματεύεται εκεχειρία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Χίτλερ ενημερώθηκε για την προδοσία αυτή και τον Μάρτιο του 1944 οι Γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ουγγαρία. Όταν οι Σοβιετικές δυνάμεις άρχισαν να απειλούν την Ουγγαρία, η Ουγγαρία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν εκεχειρία με τον αντιβασιλέα Μίκλος Χόρτι να υπογράφει την εκεχειρία εκ μέρους της Ουγγαρίας. Λίγο αργότερα Γερμανοί κομάντο απήγαγαν τον γιο του Χόρτι και ο Χόρτι αναγκάστηκε να ακυρώσει την εκεχειρία. Μετά ο αντιβασιλέας Χόρτι αναγκάστηκε να παραιτηθεί ενώ ο Ούγγρος φασιστής ηγέτης Φέρεντς Σάλασι ίδρυσε μια νέα φασιστική κυβέρνηση με γερμανική υποστήριξη. Το 1945 οι Ουγγρικές και Γερμανικές δυνάμεις στην Ουγγαρία ηττήθηκαν από τον στρατό της Σοβιετικής Ένωσης.
Περίπου 300.000 Ούγγροι στρατιώτες και πάνω από 600.000 πολίτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 400.000 Εβραίων και 28.000 Ρομά. Πολλές πόλεις υπέστησαν ζημιές, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Βουδαπέστη. Οι περισσότεροι Εβραίοι στην Ουγγαρία προστατεύτηκαν από την απέλαση σε γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης για τα πρώτα χρόνια του πολέμου, παρόλο που για μια μεγαλύτερη περίοδο επηρεάζονταν από μια σειρά αντιεβραϊκών νόμων που επέβαλαν περιορισμούς στη συμμετοχή των Εβραίων στη δημόσια ζωή και την οικονομία της Ουγγαρίας. Αφού ξεκίνησε η Γερμανική κατοχή της Ουγγαρίας το 1944, οι Εβραίοι και οι Ρομά εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Μέχρι το τέλος του πολέμου, θανατώθηκαν 450.000 με 606.000 Ούγγροι Εβραίοι και περίπου 28.000 Ρομά της Ουγγαρίας. Μετά την παράδοση των Ούγγρων, τα σύνορα επέστρεψαν στα σύνορα προ του 1938 (που είναι και τα σημερινά).
Ζαν Αλαζάρ
Ο Ζαν Αλαζάρ (Jean Marie Albert Alazard, 5 Αυγούστου 1887 – 3 Οκτωβρίου 1960) ήταν Γάλλος ιστορικός της τέχνης και τεχνοκριτικός, ειδικός στην Αναγέννηση και στον Οριενταλισμό.
Ο Αλαζάρ γεννήθηκε στο χωριό Λακάλμ του Νομού Αβερόν (Aveyron) της νότιας Γαλλίας. Μετά το λύκειο σπούδασε στην Ιταλία, όπου έμεινε αρκετά χρόνια, καθιστάμενος αυθεντία στην αναγεννησιακή τέχνη, και διορίσθηκε γενικός γραμματέας του Γαλλικού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας.
Ο Αλαζάρ διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο του Αλγερίου και υπήρξε, από το 1930 μέχρι το 1960, ο πρώτος έφορος του Εθνικού Μουσείου Καλών Τεχνών του Αλγερίου, του οποίου την ίδρυση ανέλαβε το 1930. Συνέγραψε πολλά έργα πάνω στις ειδικότητές του.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί της τέχνης Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Ιμπραχίμ Φερρέρ
Βιογραφία
Το 1996 τον ανακάλυψε ο Ράι Κούντερ και κυκλοφόρησε μαζί με τον Κομπάι Σεγούντο και άλλους τον δίσκο Μπουένα βίστα Σόσιαλ Κλαμπ που απέσπασε το βαβείο Γκράμυ.
Πέθανε στις 6 Αυγούστου 2005 και κηδεύτηκε στην Αβάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Κουβανοί μουσικοί Κατηγορία:Κουβανοί τραγουδιστές
Δήμος Πολιχνίτου
Η Δημοτική Ενότητα Πολιχνίτου, του Δήμου Λέσβου, λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του νομού Λέσβου από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον Πολιχνίτο.
Βρισκόταν στα νότια του νησιού της Λέσβου, στην δυτική πλευρά της κεντρικής χερσονήσου του νησιού. Αποτελείτο από πέντε δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 5.288 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 172,6 τ.χλμ. Ο Δήμος Πολιχνίτου συνόρευε στα ανατολικά με τον δήμο Αγιάσου στα βόρεια με τον δήμο Αγίας Παρασκευής και στα νότια με τον δήμο Πλωμαρίου.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Παραπομπές
Κατηγορία:Λέσβος
Ανέτ Κέλερμαν
Η Ανέτ Κέλερμαν (Annette Marie Sarah Kelermann, 6 Ιουλίου 1887-6 Νοεμβρίου 1975) ήταν Αυστραλή επαγγελματίας αθλήτρια της κολύμβησης, ηθοποιός του "βαριετέ" και του σινεμά, χορεύτρια μπαλέτου, σχεδιάστρια μόδας και συγγραφέας. Υπήρξε μία από τις πρώτες γυναίκες παγκοσμίως που τόλμησαν να εμφανιστούν σε παραλία φορώντας ολόσωμο μαγιό, σε μια εποχή που τα ήθη ήταν πολύ αυστηρά σχετικά με τα γυναικεία πρότυπα σεμνότητας.
Βιογραφία
Η Κέλερμαν γεννήθηκε στο Μάρικβιλ στην επαρχία της Νέας Νότιας Ουαλίας της Αυστραλίας στις 6 Ιουλίου του 1887 παιδί του Frederick William Kellermann (Αυστραλός μουσικός) και της Γαλλίδας Alice Ellen Charbonnet (πιανίστα και καθηγήτρια μουσικής).
Η Κέλερμαν, ως παιδί υπέφερε από αδυναμία στα πόδια, έτσι οι γονείς της από την ηλικία των 6 ετών την έστρεψαν στην κολύμβηση. Η μικρή, σύντομα κατάφερε όχι μόνο να ενδυναμώσει το μυϊκό της σύστημα (στα 13 της χρόνια το πρόβλημα είχε ήδη εξαφανισθεί) αλλά και να αναδειχθεί σε επαγγελματίας κολυμβήτρια με σημαντικές διακρίσεις (στα 15 της κέρδισε την πρώτη της κούρσα). Ασχολούμενη παράλληλα με τον αθλητισμό, την υποκριτική και το χορό, η Κέλερμαν προκάλεσε παγκόσμιο σάλο, όταν το καλοκαίρι του 1907 εμφανίσθηκε σε μια πλαζ της Βοστόνης των ΗΠΑ φορώντας ένα –τολμηρότατο για την εποχή– ολόσωμο μαγιό και συνελήφθη από όργανα της τάξης για «προσβολή της δημόσιας αιδούς». Παραπέμφθηκε άμεσα στο δικαστήριο, όπου, απολογούμενη, τόνισε ότι στόχος της δεν ήταν να σκανδαλίσει, αλλά ως επαγγελματίας κολυμβήτρια είχε επιλέξει ένα μαγιό το οποίο τη διευκόλυνε στην προπόνησή της. Ο δικαστής δέχθηκε τους ισχυρισμούς της και την αθώωσε, με την προϋπόθεση κάτω από το μαγιό της να φορά ένα μαύρο κολάν, το οποίο δεν θα εξέθετε τα πόδια της στη δημόσια θέα.
Το παράδειγμά της ενέπνευσε πολλές γυναίκες να τη μιμηθούν, αμφισβητώντας τις έως τότε καθιερωμένες αντιλήψεις περί χρήσης ενός μαγιό το οποίο ήταν ένα απόλυτα δύσχρηστο φόρεμα που δυσχέραινε τις κινήσεις των κολυμβητριών μέσα στο νερό, καθιστώντας την κολύμβηση, ουσιαστικά, αδύνατη. Μάλιστα η Κέλερμαν ίδρυσε αργότερα έναν δικό της οίκο μόδας που σχεδίαζε είδη γυναικείων, ολόσωμων μαγιό.
Εκμεταλλευόμενη την απήχησή της, η Κέλερμαν στράφηκε και στο σινεμά, πρωταγωνιστώντας σε αρκετές ταινίες με πιο γνωστή την A Daughter of the Gods (1916) όπου εμφανίσθηκε γυμνή με μόνο τα μαλλιά της να καλύπτουν τα επίμαχα σημεία του σώματός της. Υπήρξε ακόμη συγγραφέας βιβλίων για φυσική άσκηση, παιδικών ιστοριών, ενώ άφησε και την αυτοβιογραφία της.
Στην προσωπική της ζωή ήταν παντρεμένη με τον Αμερικανό καλλιτεχνικό ιμπρεσάριο James Sullivan αλλά δεν απέκτησε παιδί. Πέθανε στην ηλικία των 88 ετών στις 6 Νοεμβρίου του 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Σχεδιαστές μόδας
Ύφαλος Ινδίας
thumb|220px|right|Χάρτης του Υφάλου Ινδίας Ο Ύφαλος Ινδίας (επίσης ονομάζεται και Ύφαλος Ιουδαίας) είναι μια ακατοίκητη, σχεδόν κυκλική ατόλλη περίπου 10 χλμ σε διάμετρο, που αντιστοιχεί σε μια συνολική έκταση (συμπεριλαμβανομένης της λιμνοθάλασσας) 80 χλμ2. Βρίσκεται στο νότιο Κανάλι της Μοζαμβίκης, περίπου στο μισό της απόστασης μεταξύ Μαδαγασκάρης (που βρίσκεται 385 χλμ στα ανατολικά) και Μοζαμβίκης, και 110 χλμ βορειοδυτικά της Νήσου Ευρώπα. Υψώνεται απότομα από τον θαλάσσιο πυθμένα 3.000 βάθους. Ο δακτύλιος του υφάλου κατά μέσο όρο είναι περίπου 100 μέτρα πλάτους και εντελώς περιβάλλει μια ρηχή λιμνοθάλασσα που έχει μέγιστο βάθος τα 15 μέτρα. Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη του των 123.700 χλμ² είναι συνεχόμενη αυτής της Νήσου Ευρώπα.
Η ατόλλη αποτελείται από 10 γυμνές βραχονησίδες, χωρίς βλάστηση, με συνολική έκταση 0,2 χλμ². Αυτές στην βόρεια και ανατολική πλευρά έχουν ύψος 2,1 έως 3 μέτρα, και εκείνες στην δυτική και νότια πλευρά 1,2 μέτρα. Ο ύφαλος καλύπτεται εντελώς από την θάλασσα 3 ώρες πριν και μετά την κορύφωση της πλυμμηρίδας της παλίρροιας. Η ακτογραμμή του υφάλου είναι 35,2 χλμ. Η περιοχή υπόκειται σε κυκλώνες. Η ατόλλη επί μακρόν είναι ένας θαλάσσιος κίνδυνος και είναι το θέατρο πολυάριθμων ναυαγίων. [[Image:Iles eparses de l'ocean Indien.png|right|thumb|250px|Θέση των Διασκορπισμένων Νησιών στον Ινδικό Ωκεανό:
• 1 : Μπάσσας ντα Ίντια
• 2 : Ευρώπα Νήσος
• 3 : Γκλοριόζος Νήσοι
• 4 : Χουάν ντε Νόβα Νήσος
• 5 : Τρομελίν Νήσος
(KM : Κομόρες, MG : Μαδαγασκάρη, MU : Μαυρίκιος, MZ : Μοζαμβίκη, RE : Ρεϊνιόν, YT : Μαγιότ)]]
Ιστορία
Ο Ύφαλος Ινδίας πρωτο-καταγράφηκε από Πορτογάλους εξερευνητές στις αρχές του 16ου αιώνα. Πρωτο-ονομάστηκε Μπάισο ντα Ζούντια, "Ύφαλος της Ιουδαίας". "Ζούντια" ήταν το όνομα του Πορτογαλικού πλοίου που προσέκρουσε στον ύφαλο. Το πλοίο ονομαζόταν "Ζούντια" (Εβραϊκό στα Πορτογαλικά), επειδή ο ιδιοκτήτης του ήταν Εβραίος έμπορος.
Προφανώς ο ύφαλος μετονομάστηκε σε Μπάσσας ντα Ίντια από κατοπινούς χαρτογράφους από λάθη στο γράψιμο τους στην λέξη "Ζούντια", μπερδεύοντας γράμματα στην αντιγραφή προηγούμενων χαρτών (Το κεφαλαίο "J" άλλαξε σε "Ι" και το "u" σε "n").
Το 1897 έγινε Γαλλική κτήση, και αργότερα τέθηκε υπό την διοίκηση ενός επιτρόπου που διαμένει στην Ρεϊνιόν από το 1968.
Υ Κατηγορία:Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη Υφαλος Ινδιας Κατηγορία:Ύφαλοι
Γιάνις Ακουράτερς
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γ. Ακουράτερς γεννήθηκε στην ενορία Ντιγκνάγια (Dignāja), στον σημερινό Δήμο Γιέκαμππιλς. Ο πατέρας του ήταν δασοκόμος.
Ο Γιάνις πήγε στο δημόσιο γυμνάσιο του Γιέκαμππιλς και μετά το σχολείο πέρασε σε έναν διαγωνισμό για δασκάλους και άρχισε να εργάζεται σε σχολεία: Το 1898 στο Elkšņi, το 1899-1901 στη Γιουμούρντα και το 1902 στη Ρίγα.
Καθώς η Λετονία ήταν τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, το 1903 ο Ακουράτερς πήγε στη Μόσχα για να σπουδάσει ιατρική. Ωστόσο προτιμούσε να παρακολουθεί μαθήματα νομικής και να μελετά ρωσική λογοτεχνία.
Το 1904 επέστρεψε στη Λετονία και άρχισε να γράφει ποίηση. Συμμετέσχε στη Ρωσική επανάσταση του 1905 και ένα από τα γνωστότερα ποιήματά του, το Ar kaujas saucieniem uz lūpām (= «Με την κραυγή της μάχης στα χείλη μας»), είναι αφιερωμένη σε αυτή. Μετά το τέλος της κρατήθηκε για λίγο από τις αρχές και μετά την απελευθέρωσή του εξέδωσε το περιοδικό τέχνης Pret Sauli. Το 1907 ο Ακουράτερς συνελήφθη και πάλι και εξορίσθηκε στην Περιφέρεια Πσκοφ. Από εκεί κατόρθωσε να διαφύγει στη Φινλανδία, από όπου πέρασε στη Σουηδία και τελικώς εγκαταστάθηκε στη Νορβηγία. Κατά την περίοδο της εξορίας του, ο Ακουράτερς έγραψε ένα από τα γνωστότερα έργα του, τις παιδικές αναμνήσεις Kalpa zēna vasara. Επέστρεψε στη Λετονία το 1908.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο λογοτέχνης κατατάχθηκε στο σώμα των «Λετονών Τυφεκιοφόρων» και πολέμησε στις λεγόμενες «Μάχες των Χριστουγέννων» κατά των Γερμανών.
Μετά τον πόλεμο η πατρίδα του έγινε ανεξάρτητη χώρα, οπότε τον ανέδειξε σε υψηλά αξιώματα. Εξάλλου είχε συμμετάσχει στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Λετονίας τη 18η Νοεμβρίου 1918 και εκλέχθηκε μέλος της προσωρινής κυβερνήσεως Tautas padome («Συμβουλίου του λαού»). Από το 1930 μέχρι το 1934 ήταν γενικός διευθυντής της Εθνικής Ραδιοφωνίας («Ράδιο Ρίγα»).
Τα έργα του
Η πρώτη δημοσίευση του Γιάνις Ακουράτερς έγινε το 1895 στο περιοδικό Austrums και ήταν το ποίημα Ziema (= «Χειμώνας»). Γνωστός έγινε κυρίως με το συναισθηματικό και αυτοβιογραφικό του διήγημα «Το καλοκαίρι ενός φτωχού αγοριού» (1908). Συνολικά δημοσίευσε όσο ζούσε δέκα ποιητικές συλλογές, από τις οποίες ξεχωρίζει η συλλογή Λετονικές μπαλάντες (1922). Επιπλέον, έγραψε 14 θεατρικά έργα, πολλά διηγήματα και αρκετά μυθιστορήματα. Η ποίησή του είναι κοντά στον Ρομαντισμό, ενώ στα πεζά του έργα κυριαρχεί ο εξπρεσιονισμός.
Ύψος
Ύψος ονομάζεται η κατακόρυφη απόσταση από τη βάση μέχρι την κορυφή ενός αντικειμένου. Με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζεται η έξαρση ενός αντικειμένου από ένα οποιοδήποτε σημείο αναφοράς (Συνήθως τη θάλασσα ή το έδαφος). Το ύψος είναι μία από τις τρεις διαστάσεις κάθε υλικού σώματος και βρίσκεται είτε με τη μέτρηση του, είτε με υπολογισμό βάσει γεωμετρικών, τριγωνομετρικών ή άλλων μεθόδων.
Γεωμετρική έννοια
μικρογραφία|Το σημείο τομής των υψών είναι το ορθόκεντρο ενός τριγώνου. Στη Γεωμετρία, τόσο στα επίπεδα σχήματα όσο και στα στερεά ύψος ονομάζεται η απόσταση από τη γραμμή ή την έδρα (αντίστοιχα) που λαμβάνεται ως βάση μέχρι του σημείου που θεωρείται ως κορυφή του σχήματος, του στερεού, της γραμμής ή της έδρας που αποτελεί την αντίθετη βάση του στερεού. μικρογραφία|Στο παραπάνω αμβλυγώνιο τρίγωνο ABC, όλα τα ύψη και το ορθόκεντρο βρίσκονται εκτός του τριγώνου. Στην Τριγωνομετρία, ύψος τριγώνου ονομάζεται η απόσταση από τη μία κορυφή του μέχρι της απέναντι βάσης του, με την οποία σχηματίζει ορθή γωνία. Το ορθόκεντρο ενός τριγώνου, δηλαδή το κοινό σημείο επαφής και των τριών υψών, βρίσκεται μέσα στο τρίγωνο αν και μόνο αν το τρίγωνο είναι οξυγώνιο (δηλαδή καμία γωνία δεν είναι μεγαλύτερη ή ίση των 90°). Γενικώς, το ύψος γίνεται να σχηματίζεται και στις προεκτάσεις των απέναντι βάσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωμετρικά μεγέθη Κατηγορία:Μήκος
Λέος Γιάνατσεκ
Ο Λέος Γιάνατσεκ (Leoš Janáček, 3 Ιουλίου 1854 – 12 Αυγούστου 1928) ήταν Τσέχος συνθέτης, θεωρητικός της μουσικής, λαογράφος και δάσκαλος. Εμπνεύστηκε από τη μοραβική και σλαβική παραδοσιακή μουσική και δημιούργησε ένα νέο πρωτότυπο και σύγχρονο μουσικό ρυθμό. Μέχρι το 1895, αφιερώθηκε στην λαογραφική έρευνα και τα πρώτα του μουσικά έργα ήταν επηρεασμένα από σύγχρονούς του συνθέτες όπως ο Αντονίν Ντβόρζακ. Τα επόμενα, πιο ώριμα έργα του, ενσωματώνουν τις προηγούμενες μελέτες του στην παραδοσιακή μουσική, με αποτέλεσμα τη δημιουργία πρωτότυπης σύνθεσης, η οποία γίνεται πρώτη φορά αντιληπτή στην όπερα Γιένουφα, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1904 στο Μπρνο. Η επιτυχία της Γένουφα στη Πράγα το 1916 έδωσε τον Γιάνατσεκ πρόσβαση στις μεγαλύτερες σκηνές όπερας ανά την υφήλιο. Η ύστερη δουλειά του Γιάνατσεκ είναι η πιο αναγνωρισμένη. Αυτή περιλαμβάνει τις όπερες Κάτια Καμπάνοβα, Sinfonietta, Η πονηρή αλεπουδίτσα, γλαγολιτική λειτουργία, Υπόθεση Μακρόπουλος κ.ά. Μαζί με τον Αντονίν Ντβόρζακ και τον Μπέντριχ Σμέτανα, θεωρείται από τους σημαντικότερους Τσέχους συνθέτες.
Βιογραφία
Ο Λέος Γιάνατσεκ, γιος του δασκάλου Γίρι (1815-1866) και της Αμαλί (γένος Γκρουλίτσοβα) Γιανάτσοβα (1819-1884), γεννήθηκε στο Χούκβαλντι, Μοραβία (τότε ανήκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία). Ήταν ταλαντούχο παιδί σε οικογένεια με περιορισμένα μέσα, και έδειξε νωρίς το ταλέντο του στη μουσική, τραγουδώντας στη χορωδία. Ο πατέρας του ήθελε να ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση και να γίνει δάσκαλος, αλλά δεν παρέβλεψε τις μουσικές δυνατότητες του Γιάνατσεκ. Το 1865, ο νεαρός Γιάνατσεκ γράφηκε ως προστατευόμενος στο Αβαείο του Αγίου Θωμά στου Μπρνο, όπου συμμετείχε στη χορωδία του Πάβελ Κριζκόβσκι και περιστασιακά έπαιζε εκκλησιαστικό όργανο. Ένας από τους συμμαθητές του, ο Φράντισεκ Νόιμαν, περιέγραψε αργότερα τον Γιάνατσεκ ως εξαιρετικό πιανίστα, ο οποίος έπαιζε τέλεια τις συμφωνίες του Μπετόβεν σε ντουέτο με συμμαθητή, υπό την επίβλεψη του Κριζκόφσκι. Ο Κριζκόφσκι τον θεώρησε δύστροπο ως μαθητή, αλλά συνέστησε την είσοδό του στην Σχολή Οργάνων της Πράγας. Ο Γιάνατσεκ αργότερα θυμόταν τον Κριζκόφσκι ως σπουδαίο δάσκαλο.
Ο Γιάνατσεκ αρχικά σκόπευε να μελετήσει το πιάνο και το εκκλησιαστικό όργανο, αλλά τελικά επέλεξε να αφιερωθεί στις συνθέσεις. Έγραψε τις πρώτες του φωνητικές συνθέσεις ενώ ήταν χοράρχης στο Σύνδεσμο Σβάτοπλουκ Αρτίσαν (1873-76). Το 1874, γράφηκε στη Σχολή Οργάνων της Πράγας, υπό τον Φράντισεκ Σκουχέρσκι και Φράντισεκ Μπλάζεκ. Οι φοιτητικές του μέρες στη Πράγα ήταν σε κατάσταση φτώχειας. Χωρίς πιάνο στην αίθουσά του, αναγκάστηκε να χρησιμοποιεί ένα πληκτρολόγιο που είχε ζωγραφίσει στο γραφείο του. Η κριτική του στην παράσταση του Σκουχέρσκι για τη γρηγοριανή λειτουργία δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 1875 στην εφημερίδα Cecilie οδήγησε στην αποβολή του από τη σχολή, όμως ο Σκουχέρσκι υποχώρησε και τις 24 Ιουλίου 1875, ο Γιάνατσεκ αποφοίτησε με το καλύτερο βαθμό στην τάξη του. Επιστρέφοντας στο Μπρνο, έβγαζε τα προς το ζην ως δάσκαλος μουσικός, ενώ διεύθυνε και διάφορες ερασιτεχνικές χορωδίες. Από το 1876, δίδασκε στο Ινστιτούτο Δασκάλων του Μπρνο. Ανάμεσα στους μαθητές του ήταν η Ζντένκα Σχούλζονα, κόρη του Εμίλιαν Σουλτς, διευθυντή του ινστιτούτου. Αργότερα παντρεύτηκε το Γιάνατσεκ. Το 1876 επίσης, έγινε μαθητής της Αμαλί Βικενχαουσέροβα-Νερούντοβα, με την οποία συνδιοργάνωσε και συμμετείχε σε συναυλίες για τα επόμενα δύο χρόνια. Το 1876, ψηφίστηκε χοράρχης της φιλαρμονικής εταιρείας Μπεσέντα μπρνένσκα. Πέρα από μια διακοπή την περίοδο 1879-1881, παρέμεινε χοραργός και συνθέτης μέχρι το 1888. thumb|left|Ο Γιάνατσεκ με τη γυναίκα του Ζντένκα το 1881 Από τον Οκτώβρη του 1879 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1880 μελέτησε πιάνο, εκκλησιαστικό όργανο και σύνθεση στο ωδείο της Λειψίας. Εκεί συνέθεσε το Thema con variazioni για πιάνο. Δυσαρεστημένος με τους καθηγητές του, και ενώ δεν έγινε δεκτός στο Καμίλ Σαιν-Σαέν στο Παρίσι, ο Γιάνατσεκ μετακόμισε στο ωδείο της Βιέννης, όπου σπούδασε σύνθεση με τον Φραντς Κρεν από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο του 1880. Έκρυψε την αντίθεσή του με τον νεορομαντισμό του Κρεν, αλλά παραιτήθηκε από τα μαθήματα το Γιόζεφ Νταχ και περισσότερα μαθήματα πιάνου, όταν δέχθηκε κριτική για τον τρόπο παιξίματος και το στυλ του. Κατέθεσε μια σονάτα για βιολί (τώρα έχει χαθεί) σε διαγωνισμό του ωδείου της Βιέννης, αλλά οι κριτές την απέρριψαν ως πολύ ακαδημαϊκή. Έφυγε από το ωδείο δυσαρεστημένος παρά τη θετική αναφορά από τον Φραντς Κρεν. Επέστρεψε στο Μπρνο, όπου στις 13 Ιουλίου 1881 παντρεύτηκε τη μαθήτριά του Ζντένκα Σούλτσοβα.
Το 1881, ο Γιάνατσεκ διορίστηκε διευθυντής στο σχολείο εκκλησιαστικό οργάνου και κατείχε τη θέση μέχρι το 1919, όταν το σχολειό έγινε το Ωδείο του Μπρνο. Στα μέσα της δεκαετίας του 1880, ο Γιάνατσεκ άρχισε να συνθέτει πιο συστηματικά. Ανάμεσα σε αυτά τα έργα βρίσκεται το έργο τέσσερις χορωδίες αντρών (1886), αφιερωμένο στον Αντονίν Ντβόρζακ, και η πρώτη του όπερα, Σάρκα (1887-88). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άρχισε να συλλέγει και μελετά παραδοσιακή μουσική, τραγούδια και χορούς. Στις αρχές του 1887 δημοσίευσε αιχμηρή κριτική στην κωμική όπερα του Κάρελ Κοβάροβιτς. Η κριτική οδήγησε σε αμοιβαία αντιπάθεια και αργότερα επαγγελματικές δυσκολίες, όταν ο Κοβάροβιτς ήταν διευθυντής στο Εθνικό Θέατρο της Πράγας και αρνήθηκε να ανεβάσει την όπερα του Γιάνατσεκ Γιένουφα.
Το 1916 άρχισε η μακροχρόνια επαγγελματικά και προσωπική σχέση με τον κριτικό θεάτρου, δραματουργό και μεταφραστή Μαξ Μπροντ. Την ίδια χρονιά, η Γιένουφα, όπως την είχε ενορχηστρώσει ο Κοβάροβιτς, έγινε τελικά δεκτή στο εθνικό θέατρο. Οι παραστάσεις στην Πράγα το 1916 σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, και ο Γιάνατσεκ για πρώτη φορά έγινε αναγνωρίσιμος, σε ηλικία 62 ετών. Μετά την πρεμιέρα στη Πράγα, είχε σχέση με τη τραγουδίστρια Γκαμπριέλα Χορβάτοβα, με αποτέλεσμα η γυναίκα του να επιχειρήσει να αυτοκτονήσει και τελικά οι δύο τους να πάρουν άτυπο διαζύγιο. Το 1917 γνώρισε την Καμίλα Στόσλοβα, μια παντρεμένη γυναίκα 38 χρόνια νεώτερή του, η οποία αποτέλεσε έμπνευση για αυτόν για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Άρχισαν να αλληλογραφούν μεταξύ τους. Από το 1917 μέχρι το 1919, συνέθεσε το ημερολόγιο αυτού που εξαφανίστηκε. Όταν ολοκλήρωσε την τελική της εκδοχή, άρχισε το επόμενο έργο του, την όπερα Κάτια Καμπάνοβα.
Το 1920, ο Γιάνατσεκ συνταξιοδοτήθηκε από διευθυντής του ωδείου του Μπρνο, αλλά συνέχισε να διδάσκει μέχρι το 1925. Το 1921 παρακολούθησε μια διάλεξη του Ινδού φιλοσόφου και ποιητή Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και χρησιμοποίησε ένα ποίημα του Ταγκόρ ως βάση για τη χορωδία ο περιπλανώμενος τρελός (1922). Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Γιάνατσεκ ολοκλήρωσε την όπερά του Η πονηρή αλεπουδίτσα, έμπνευση για την οποία ήταν μια νουβέλα η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Lidové noviny.
Στα 70-στά γενέθλια του Γιάνατσεκ (1924), δημοσιεύθηκε η βιογραφία του από τον Μαξ Μπροντ και έδωσε συνέντευξη στους New York Times.. Μετά το 1925 συνέχισε να συνθέτει και του απονεμήθηκε το πρώτο τιμητικό διδακτορικό από το πανεπιστήμιο Μασαρίκ στο Μπρνο. Την άνοιξη του 1926 συνέθεσε την όπερα Sinfonietta, ένα μνημειώδες ορχηστρικό έργο, το οποίο γνώρισε γρήγορα αναγνώρισε από τους κριτικούς. Τον ίδιο χρόνο πήγε στην Αγγλία, μετά από πρόσκληση της Ρόζα Νιουμαρτς. Κάποια από τα έργα του ανέβηκαν στο Λονδίνο. Λίγο αργότερα άρχισε να συνθέτει το σκηνικό ενός κειμένου στη παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. Το αποτέλεσμα ήταν το μεγάλης κλίμακας ορχηστρικό έργο γλαγολιτική λειτουργία. Ο Γιάνατσεκ ήταν άθεος και επικριτικός στην οργανωμένη θρησκεία, αλλά τα θέματά του είχαν συχνά θρησκευτικό χαρακτήρα. thumb|Ο τάφος του Γιάνατσεκ στο Μπρνο Το 1927, τη χρόνια που η Σινφονιέτα ανέβηκε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, το Βερολίνο και το Μπρνο, άρχισε να συνθέτει την τελευταία του όπερα, από το σπίτι των νεκρών, η τρίτη πράξη της οποία βρέθηκε στο γραφείο του όταν πέθανε. Το 1928, η Σινφονιέτα ανέβηκε σε Λονδίνο, Βιέννη και Δρέσδη. Το 1927 έγινε μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Τεχνών στο Βερολίνο, μαζί με τους Άρνολντ Σένμπεργκ και Πάουλ Χίντεμιτ. Οι όπερες και τα άλλα έργα του άρχισαν να παρουσιάζονται σε όλο τον κόσμο. Το 1928 πήγε εκδρομή στο Στράμπεργκ με την Καμίλα Στόρσλοβα και το γιοτ της Όττο, αλλά αρρώστησε με πνευμονία και πέθανε σε σανατόριο στην Όστραβα τις 12 Αυγούστου 1928. Η κηδεία του ήταν δημόσια και περιλάμβανε μουσική από την τελευταία σκηνή της «πονηρής αλεπουδίτσας», και τάφηκε στο κεντρικό κοιμητήριο του Μπρνο.
Έργο
Το 1874, ο Γιάνατσεκ έγινε φίλος με τον Αντονίν Ντβόρζακ, και άρχισε να συνθέτει με σχετικά παραδοσιακό ρομαντικό στιλ. Μετά την όπερα Σάρκα (1887-1888), άρχισε να εντάσσει στα έργα του μοραβική και σλοβακική λαϊκή μουσική. Η ένταξη του φυσιολογικού τσεχικού λόγου (μοραβική διάλεκτος) δημιούργησε τις πολύ ιδιαίτερες φωνητικές μελωδίες στην όπερα Γιένουφα (1904), της οποία η επιτυχία ήταν το σημείο καμπής της καριέρας του. Στη Γιένουφα, ο Γιάνατσεκ ανέπτυξε και εφάρμοσε στην ιδέα των μελωδικών ομιλιών, ώστε να δημιουργήσει μοναδικό μουσικό και δραματικό στιλ το οποίο ήταν ανεξάρτητο από τη βαγκνερική δραματική μέθοδο. Μελέτησε τις περιστάσεις όπου οι μελωδικές ομιλίες άλλαζαν, τη ψυχολογία και το ταμπεραμέντο των ομιλητών και τη συνοχή μέσα στο λόγο, τα οποία όλα βοήθησαν να αποδώσει τους δραματικά αληθινούς ρόλους στις ώριμες όπερές του, και έγινε το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο των έργων του. Ο Γιάνατσεκ χρησιμοποίησε αυτές τις αρχές πολύ περισσότερο από ο Μοντέστ Μουσόργκσκι, και έτσι προμηνύει τα ύστερα έργα του Μπέλα Μπάρτοκ. Η βάση των ώριμων έργων του προέρχεται από την περίοδο 1904-1918, αλλά ο Γιάνατσεκ συνέθεσε τα περισσότερα, και πιο γνωστά, έργα του στην τελευταία δεκαετία της ζωής του. Τα περισσότερα έργα του Γιάνατσεκ χαρακτηρίζονται από την πρωτοτυπία και μοναδικότητά τους. Χρησιμοποιεί εκτεταμένη άποψη της τονικότητας, χρησιμοποιεί ανορθόδοξα διαστήματα χορδών και δομές και συχνά τυπικότητα. Επίσης, χρησιμοποιεί συνοδά μοτίβα και μορφές τα οποία αποκαλούσε στσάσοβσκα στο θεωρητικό έργο του. Η χρήση επαναλαμβανόμενων μοτίβων προσομοιάζει ελαφρώς τους μινιμαλιστές συνθέτες.
Επιρροές
Το προσωπικό στυλ του Γιάνατσεκ προέρχεται από διάφορες πηγές. Ο Γιάνατσεκ επηρεάστηκε βαθύτατα από τα παραδοσιακά τραγούδια, και πιο συγκεκριμένα την παραδοσιακή μουσική της Μοραβίας, αλλά όχι από την κυριαρχούσα εξιδανικευμένη ρομαντική παραδοσιακή εκδοχή. Είχε ρεαλιστική, περιγραφική και αναλυτική προσέγγιση στο υλικό. Τα μοραβικά παραδοσιακά τραγούδια, σε σχέση με τα αντίστοιχα βοημικά, ήταν πολύ πιο ελεύθερα και ακανόνιστα όσον αφορά το μέτρο και τη ρυθμική δομή, και με πιο ποικίλα μελωδικά διαστήματα. Ο Γιάνατσεκ συνέθεσε πρωτότυπα συνοδά κομμάτια για πιάνο για περισσότερα από 150 παραδοσιακά τραγούδια, με σεβασμό στην αρχική λειτουργία και το γενικό πλαίσιο, και χρησιμοποίησε την έμπνευση από τα παραδοσιακά τραγούδια στα δικά του έργα, και ιδιαίτερα στις ώριμες συνθέσεις του. Η δουλειά του δεν ήταν μιμητική, αλλά ανέπτυξε τη δικιά του νέα πρωτότυπη μουσική αισθητική, βασισμένη στη μελέτη των αρχών της παραδοσιακής μουσικής.
Η βαθιά και μακροχρόνια συμπάθεια για τη Ρωσία και τον ρωσικό πολιτισμό ήταν άλλο ένα σημαντικό στοιχείο μουσικής έμπνευσης. Το 1888, παρακολούθησε στη Πράγα παράσταση μουσικής του Τσαϊκόφσκι και συνάντησε γηραιότερους συνθέτες. Ο Γιάνατσεκ θαύμασε τον Τσαϊκόφσκι, και συγκεκριμένα την ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μουσική σκέψη σε σύνδεση με τη χρήση ρωσικών παραδοσιακών μοτίβων. Η ρωσική επιρροή στον Γιάνατσεκ είναι ιδιαίτερα εμφανής στα ύστερα συμφωνικά έργα και τις όπερες. Παρακολουθούσε στενά στις εξελίξεις στη ρωσική μουσική από τα πρώτου χρόνια, και το 1896, μετά την πρώτη του επίσκεψη στη Ρωσία, ίδρυσε ένα ρωσικό κύκλο στο Μπρνο. Επίσης, διάβασε τους Ρώσους συγγραφείς στα ρωσικά. Η ρωσική λογοτεχνία αποτέλεσε μια τεράστια και αξιόπιστη πηγή έμπνευσης για τον Γιάνατσεκ, αν και είχε επίγνωση των προβλημάτων της ρωσικής κοινωνίας. Έγραψε το πρώτο του έργο βασισμένο σε ρωσικό σε ηλικία 22 ετών, ένα μελόδραμα, το Θάνατο, βασισμένο σε ποίημα του Μιχαήλ Λέρμοντοφ. Η ραψωδία Τάρας Μπούλμπα (1918) αναφέρεται στη σύντομη ιστορία του Νικολάι Γκόγκολ. Δύο από τις τελευταίες του όπερες ήταν βασισμένες σε ρωσικά θέματα, η Κάτια Καμπάνοβα (1921) και το τελευταίο έργο του, από το σπίτι των νεκρών, όπου μετέτρεψε το όραμα του Ντοστογιέφσκι για τον κόσμο σε δράμα.
Ο Γιάνατσεκ επίσης θαύμαζε τον Αντονίν Ντβόρζακ, στον οποίο αφιέρωσε κάποια από τα έργα του. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Γιάνατσεκ άρχισε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο με τη μουσική άλλων Ευρωπαίων συνθετών. Η όπερα Πεπρωμένο ήταν απάντησε σε ένα άλλο έργο γνωστό στη Βοημία, το Λουίζ του Γάλλου συνθέτη Γκυστάβ Σαρπαντιέ. Η επιρροή του Τζάκομο Πουτσίνι είναι εμφανές στα ύστερα έργα του Γιάνατσεκ, όπως για παράδειγμα στην όπερα Κάτια Καμπάνοβα. Αν και παρακολουθούσε προσεκτικά τις εξελίξεις στην ευρωπαϊκή μουσική, οι όπερές του είχαν τσεχικά και σλαβικά θέματα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τσέχοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 (ΟΥΕΦΑ)
Το ευρωπαϊκό τμήμα των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 της FIFA αποτελεί τη διοργάνωση των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018, που θα πραγματοποιηθεί στη Ρωσία, για εθνικές ομάδες μέλη της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Συνολικά 13 θέσεις είναι διαθέσιμες για την τελική φάση.
Η μορφή των προκριματικών επιβεβαιώθηκε από τη συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής της UEFA στις 22 με 23 Μαρτίου του 2015 στη Βιέννη.
Λογότυπο
Η UEFA παρουσίασε το λογότυπο (branding) για τα προκριματικά της στις 15 Απριλίου του 2013. Εμφανίζει μια εθνική φανέλα μέσα σε μια καρδιά, και εκπροσωπεί την Ευρώπη, την τιμή και τη φιλοδοξία. Το ίδιο το λογότυπο χρησιμοποιείται επίσης στα Ευρωπαϊκά Προκριματικά (European Qualifiers) για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2016 (UEFA Euro 2016).
Πρόγραμμα
Οι προκριματικοί αγώνες ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2016 και θα ολοκληρωθούν τον Νοέμβριο του 2017.
Κλήρωση
Η κλήρωση για τον πρώτο γύρο (φάση των ομίλων) πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της κλήρωσης για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 στις 25 Ιουλίου 2015, ξεκινώντας στις 18:00 MSK (UTC + 3), στο Μέγαρο Κονσταντινόφσκι στη Στρέλνα της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία.
Η τοποθέτηση των ομάδων βασίστηκε στην Παγκόσμια Κατάταξη ΦΙΦΑ του Ιουλίου του 2015. Οι 52 ομάδες τοποθετήθηκαν σε έξι δοχεία:
Η FIFA αναγνώρισε τα ποδοσφαιρικά έθνη του Γιβραλτάρ και του Κοσόβου μετά την κλήρωση, οπότε στις 9 Ιουνίου του 2016 αποφασίστηκε το Γιβραλτάρ να ενταχθεί στον Όμιλο Η και το Κόσοβο στον Όμιλο Θ. Επιπλέον, αποφασίστηκε ότι το Κόσοβο δεν θα αγωνιστεί εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ή της Σερβίας για λόγους ασφαλείας.
Κατάταξη ομάδων 2ης θέσης
Αυτή είναι η βαθμολογία των ομάδων που βρίσκονται στην 2η θέση. Στην βαθμολογία αυτή δεν συνυπολογίζονται οι αγώνες των ομάδων αυτών κόντρα στην τελευταία κάθε ομίλου. Οι 8 πρώτες ομάδες περνάνε στα μπαράζ ενώ η 9η αποκλείεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018
Μακάκος
Οι μακάκοι είναι γένος (Macaca) μαϊμούδων του Παλαιού Κόσμου, της υποοικογένειας των Κερκοπιθηκιδών.