cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιμάνα
Ετυμολογία
thumb|Γλυπτό της Βιμάνα Πουσπάκα, ως ναός που πετά στον ουρανό. Η Σανσκριτική λέξη vi-māna (विमान) σημαίνει «μετρώ, διασχίζω» ή «έχω μετρηθεί». Ο Μονιέρ Μονιέρ-Ουίλιαμς περιγράφει το Βιμάνα ως «άμαξα ή άρμα των θεών, κάθε μυθικό αυτοκινούμενο εναέριο όχημα το οποίο μερικές φορές λειτουργεί ως θέση ή θρόνος, μερικές φορές κινούμενο μόνο του μεταφέρει τον κάτοχο του μέσω αέρος. Άλλες αναφορές περιγράφουν το Βιμάνα ως οικία ή παλάτι, και ένα είδος της λέγεται πως έχει ύψος επτά ορόφων», και παραθέτει το Βιμάνα Πουσπάκα του Ραβάνα ως παράδειγμα. Ίσως δηλώνει οποιαδήποτε άμαξα ή όχημα, ειδικά ένα νεκροκρέβατο ή ένα πλοίο καθώς και ένα αυτοκρατορικό παλάτι, ειδικά με επτά ορόφους. Σε μερικές σύγχρονες Ινδικές γλώσσες όπως η Τελούγκου, η λέξη vimana σημαίνει «αεροσκάφος», για παράδειγμα στις πόλες Βιμαναπούρα (προάστιο της Μπανγκαλόρ) και Βιμανναγκάρ, πόλη στο Πούνε. Σε μια διαφορετική προσέγγιση, Βιμάνα είναι λεπτομέρεια στην αρχιτεκτονική των Ινδουιστικών ναών.
Βέδες
thumb|Το βιμάνα πουσπάκα αναπαρίσταται τρεις φορές στην εικόνα, δύο πετώντας στον αέρα και την τρίτη να είναι προσγειωμένη στο έδαφος. Οι προκάτοχοι των ιπτάμενων βιμάνα των Σανσκριτικών επικών ποιημάτων είναι τα ιπτάμενα άρματα που χρησιμοποιούσαν διάφορι θεοί στις Βέδες: ο Ήλιος (άρμα του Ήλιου), η Ίντρα και πολλές άλλες Βεδικές θεότητες μεταφέρονται από ιπτάμενα άρματα με τροχούς που έλκονται από ζώα, συνήθως άλογα.
Οι παρούσες εκδόσεις της Ριγκβέντα δεν αναφέρονται στα Βιμάνα, αλλά οι στίχοι RV 1.164.47-48 έχουν θεωρηθεί ως αποδεικτικά στοιχεία της ιδέας των «μηχανικών πτηνών» :
Ο Σουάμι Νταγιανάντα Σαρασβάτι μετέφρασε αυτούς τους στίχους ώστε να σημαίνουν:
Ινδουιστική επική ποίηση
thumb|Ο Ραβάνα στο Βιμάνα πουσπάκα του.
Ραμαγιάνα
Στη Ραμαγιάνα, το βιμάνα πουσπάκα («ανθηρή») του Ραβάνα περιγράφεται ως ακολούθως:
Αποτελεί το πρώτο ιπτάμενο βιμάνα που αναφέρεται στα υφιστάμενα κείμενα της Ινδικής μυθολογίας (σε αντιδιαστολή με τα σχεδιασμένα ιπτάμενα άρματα αλόγων των θεών).
Το πουσπάκα κατασκευάστηκε αρχικά από τον Βισουακάρμα για τον Βράχμα, τον θεό της δημιουργίας της Ινδουιστικής θρησκείας. Αργότερα ο Βράχμα την έδωσε στον Κουμπέρα, τον Θεό του πλούτου, αλλά αργότερα εκλάπη, μαζί με το Λάνκα, από τον ετεροθαλή αδελφό του, βασιλιά Ραβάνα.
Τζαϊνιστική λογοτεχνία
Το Vimāna-vāsin ('κάτοικος στην vimāna') είναι τάξη θεοτήτων που υπηρέτησαν τον tīrthaṃkara Mahā-vīra. Αυτές οι θεότητες της κατοικούν στους παραδείσους Ούρντβα Λόκα (Ūrdhva Loka).
Σύμφωνα με το Κάλπα Σούτρα (Kalpa Sūtra) του Μπάντρα-μπάχου (Bhadra-bāhu), ο 24ος tīrthaṃkara Mahā-vīra αναδύθηκε από τη μεγάλη vimāna Puṣpa-uttara, ενώ ο 22ος tīrthaṃkara Ariṣṭa-nemi αναδύθηκε από τη μεγάλη vimāna Aparijita.
Και οι δύο, οι tīrthaṃkara-s Abhinandana (4ος) και Sumati-nātha (5ος) ταξίδεψαν στον αέρα με το "Jayanta-vimāna", ήτοι τη μεγάλη βιμάνα Σάρβα-άρθα-σίντι (Sarva-artha-siddhi), η οποία ανήκε στις θεότητες Τζαγιάντα. Ενώ ο tīrthaṃkara Dharma-nātha (15ος) ταξίδεψε στον αέρα με το βιμάνα Βιτζάγια (Vijaya-vimāna). Ένα βιμάνα μπορεί να είναι μέρος ενός ονείρου, όπως το nalinī-gulma.
Τελτς
Το Τελτς (τσέχικα: Telč, Teltsch) είναι πόλη στην Περιοχή Γιχλαβά, στο Κράι Βίσοτσινα της Τσεχίας. Έχει περίπου 5.300 κατοίκους. Η πόλη είναι γνωστή για το ιστορικό της κέντρο, το οποίο προστατεύεται με νόμο ως αστικό μνημείο και αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Γεωγραφία
Το ρεύμα Τέλτσκι ρέει μέσα από την πόλη και συμβάλλει στο Μοραβικό Τάγια στο νότο. Ο ποταμός Μοραβικός Τάγια αποτελεί εν μέρει τα ανατολικά σύνορα της δημοτικής επικράτειας. Υπάρχουν πολλές λίμνες, το σύνολο των λιμνών Στσεπνίτσκι, Ουλίτσκι και Σταρομέστσκι βρίσκεται στην αστική περιοχή.
Ιστορία
Σύμφωνα με έναν τοπικό μύθο, η πόλη ιδρύθηκε το 1099, ωστόσο η πρώτη γραπτή αναφορά είναι από το 1335. Το γοτθικό κάστρο, τα γοτθικά σπίτια και η οχύρωση του νερού χτίστηκαν στα μέσα του 14ου αιώνα. Η ανάπτυξη τελείωσε κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουσιτών. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Χουσίτες, αλλά το κάστρο αντιστάθηκε.
Ο Τελτς ανέκαμψε σιγά σιγά και μια άλλη περίοδος ευημερίας σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ζαχαρία του Χραντέτς. Στα μέσα του 16ου αιώνα, είχε ξαναχτίσει το μεσαιωνικό κάστρο σε αναγεννησιακό στυλ. Είχε επίσης ξαναχτίσει τα γοτθικά σπίτια σε αναγεννησιακά σπίτια με στοές και διακοσμημένες προσόψεις. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε σύντομα από το Σουηδικό Στρατό. Η αντιμεταρρύθμιση έφερε τους Ιησουίτες στην πόλη, οι οποίοι έχτισαν την Εκκλησία του Ονόματος του Ιησού το 1667 και ίδρυσαν τη Σχολή Λατινικής Γραμματικής των Ιησουιτών.
Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, η πόλη επωφελήθηκε από πλούσιους κατοίκους της πόλης που έχτισαν αγάλματα, σιντριβάνια, παρεκκλήσια και στήλες των Μαριανών. Το 1773, τα δικαιώματα του Τάγματος των Ιησουιτών ακυρώθηκαν. Από το 1785, το Τελτς γερμανοποιήθηκε. Κατά τον 19ο αιώνα, αναπτύχθηκε η βιομηχανία. Ο σιδηρόδρομος κατασκευάστηκε το 1898.
Αξιοθέατα
μικρογραφία| Κάστρο του Τελτς Το ιστορικό κέντρο της πόλης βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Στσεπνίτσκι και Ουλίτσκι και επίσης οριοθετείται από τα τείχη της πόλης. Το ιστορικό κέντρο προστατεύεται ως αστικό μνημείο και το τμήμα της Παλιάς Πόλης του Τελτς είναι μια ζώνη αστικού μνημείου. Από το 1992, το Τελτς αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Η πλατεία της πόλης είναι ένα μοναδικό συγκρότημα μεγάλης αστικής πλατείας με καλά διατηρημένα αναγεννησιακά και μπαρόκ σπίτια με ψηλά αετώματα και στοές. Τα σπίτια έχουν ανακατασκευαστεί ομοιόμορφα σε στυλ της Αναγέννησης και αργότερα τα αετώματα και οι προσόψεις ορισμένων από αυτά αναδιαμορφώθηκαν ξεχωριστά, στις περισσότερες περιπτώσεις σε στυλ μπαρόκ.
Το αναγεννησιακό κάστρο του 17ου αιώνα με ένα πάρκο αγγλικού στιλ είναι ένα από τα κύρια ορόσημα της πλατείας και ολόκληρης της πόλης. Ένα από τα πιο πολύτιμα μέρη είναι το παρεκκλήσι των Αγίων Πάντων με γυψομάρμαρο. Υπάρχουν πολλές εκθεσιακές διαδρομές και το κάστρο στεγάζει επίσης ένα παράρτημα του Μουσείου Βισότσινα με εθνογραφικές, ιστορικές και αρχαιολογικές συλλογές.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το 1963, ο Βόιτσεχ Γιασνί γύρισε την ταινία Μια μέρα ένας γάτος (Az prijde kocour) στο Τελτς. Το 1979, ο Βέρνερ Χέρτζογκ γύρισε την ταινία Βόιτσεκ στο Τελτς.
Πολλές τσέχικες ταινίες παραμυθιού γυρίστηκαν στο Κάστρο του Τελτς, με τις πιο γνωστές να είναι Η περήφανη πριγκίπισσα (1952) ή η Z pekla štěstí («Ευτυχία από την κόλαση», 1999).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τσεχία Κατηγορία:Κάστρα στην Τσεχία
Κολόνζ-σου-Σαλέβ
Το Κολόνζ-σου-Σαλέβ (γαλλικά: Collonges-sous-Salève) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κολονζουά (γαλλικά: Collongeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κουιντζέντολε
Το Κουιντζέντολε (ιταλικά: Quingentole) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Κομπλού
Το Κομπλού (γαλλικά: Combloux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κομπλοράν (γαλλικά: Comblorans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Τιμόθεος Ματθαιάκης
Ο Τιμόθεος (κατά κόσμον Σταύρος Ματθαιάκης) του Εμμανουήλ ήταν θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 1914. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου και έλαβε το πτυχίο το 1935. Εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Πεντέλης. Τον Αύγουστο του 1937 χειροτονήθηκε διάκονος στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Ακαδημίας από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Α'. Στις 13 Απριλίου 1940 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον ίδιο ναό από τον Επίσκοπο Ταλαντίου Παντελεήμονα και τοποθετήθηκε Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ιερού Ναού Αγίας Ειρήνης οδού Αιόλου.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940 επιστρατεύθηκε και υπηρέτησε ως έφεδρος στρατιωτικός ιερέας και επανήλθε στα καθήκοντά του στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης, ενώ τον Δεκέμβριο του 1941 μετετέθηκε στον Ιερό Ναό Προφήτου Ηλιού Παγκρατίου. Επίσης υπηρέτησε ως Εφημέριος και παιδαγωγός των Τεχνικών Σχολών Λέρου (1949 - 1950), Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου και γραμματέας, προϊστάμενος και εν συνέχεια Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του Χριστιανικού Ομίλου Νέων Αθηνών και διαφόρων άλλων ευαγών ιδρυμάτων. Το έτος 1948 ταξίδεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο με ειδική αποστολή, ενώ έλαβε μέρος ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και στη Α΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη Ρόδου.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1951 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Επίσκοπος (της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής) Μυρέων, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Στις 26 Μαρτίου 1954 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής και στις 25 Μαΐου 1974 Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας.
Τιμήθηκε με ανώτερα παράσημα, ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικα, καθώς και των Οικουμενικού Πατριαρχείων, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Ομιλούσε την αγγλική γλώσσα. Απεβίωσε στις 14 Φεβρουαρίου 1992 στη Νέα Ιωνία.
Συγγράμματα
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται πολλά βιβλία με λόγους και ομιλίες, θεολογικές μελέτες και διάφορα θρησκευτικά άρθρα.
Παραπομπές
Τιμοθεος Κατηγορία:Επίσκοποι Μυρέων Τιμοθεος
Κεραμεικός Ακαμαντίδας
Ο Κεραμεικός ή Κεραμικός ή οι Κεραμείς (Κεραμεῖς), (ο δήμος: Κεραμεικού, Δήμος Κεραμέων) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Ακαμαντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Στην επικράτεια του δήμου υπήρχε η σημαντική ομώνυμη νεκρόπολη του Κεραμεικού.
Ονομασία
Ο δήμος, σύμφωνα με τον Παυσανία, πιθανώς πήρε το όνομά του από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Κέραμο γιο του Διονύσου και της Αριάδνης, ενώ σύμφωνα με τον Ηρόδοτο το όνομα προέρχεται από τη λέξη «κέραμος» (κέραμος), λόγω των πολυάριθμων καταθέσεων από πηλό ή/και τα κεραμικά εργαστήρια στην περιοχή αυτή ή ονομάσθηκε «εκ της τέχνης της κεραμεικής κατά τον μέγαν Ετυμολόγον και άλλους».
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
thumb|left|350 px|Χάρτης της Αθήνας του 200 μ.Χ., ο οποίος εμφανίζει πάνω αριστερά τον δήμο του Κεραμεικού, στα βορειοδυτικά του άστεως εντός και εκτός του [[Θεμιστόκλειο τείχος|Θεμιστοκλείου τείχους.]] Ο δήμος του Κεραμεικού ήταν δήμος του Άστεως. Βρισκόταν στο κέντρο της αρχαίας Αθήνας, βορειοανατολικά της πύλης, γνωστής ως Δίπυλον, και τα εδάφη του δήμου εκτείνονταν τόσο μέσα, όσο και έξω από τα τείχη της πόλης, τα οποία είναι γνωστά και ως το Θεμιστόκλειο τείχος. Ο αρχαίος Κεραμεικός τοποθετείται από τους σύγχρονους ερευνητές σε θέση βορειοδυτικά του Διπύλου, στην Αθήνα, η οποία υπάγεται σήμερα στον Δήμο Αθηναίων.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ακαμαντίδας φυλής, συμμετείχε με 6 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 6 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Κεραμεικού
Ο δημότης του αρχαίου Κεραμεικού ονομαζόταν Κεραμεύς ή με τη χρήση της φράσης «εκ Κεραμέον». Υπήρχαν δύο Κεραμείς, ο ένας εντός και ο άλλος εκτός της πόλης της αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι συναποτελούσαν τον δήμο αυτόν, ο οποίος ονομαζόταν Δήμος Κεραμέων.
Ο τόπος του δήμου ήταν μια από τις πιο όμορφες τοποθεσίες της Αθήνας και ήταν σημαντικός για την διεξαγωγή των Παναθήναιων. Επίσης από εκεί ξεκινούσε η πομπή έξω από την πύλη του Διπύλου, για τα Ελευσίνια Μυστήρια, καθώς και οι λαμπαδηδρομίες οι δρομείς των οποίων περνούσαν από εδώ πριν φτάσουν στην Ακρόπολη.
Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ σκοτώθηκε ο Ανδρόγεως, γιος του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα και της Πασιφάης, του οποίου η δολοφονία οδήγησε στο έθιμο της ετήσιας θυσίας επτά αγοριών και επτά κοριτσιών στον Μινώταυρο. Από αυτόν τον «φόρο αίματος» απάλλαξε την Αθήνα ο Θησέας, σκοτώνοντας τον Μινώταυρο, ενώ αργότερα, οι Αθηναίοι, ανακηρύξαν τον Ανδρόγεω ήρωα και έφτιαξαν βωμό του στο Φάληρο, ενώ τελούσαν στη μνήμη του και «επιτάφιους» αθλητικούς αγώνες στον Κεραμεικό, που τους ονόμαζαν «αγώνες επ' Ευρυγύη».
Ο Διογένης έζησε στον δήμο αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα και, σύμφωνα με το μύθο, κάποτε προσευχήθηκε στα πολλά αγάλματα που υπήρχαν στον δήμο προκειμένου να είναι σε θέση να αντέχει την ήττα.
Επίσης, σε αυτόν τον δήμο ο τύραννος Ίππαρχος σκοτώθηκε από τον Αρμόδιο και τον Αριστογείτονα και προς τιμήν τους στήθηκε ένα άγαλμα στην πύλη του δήμου.
Αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού
Ο αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού, αποτελεί μικρό μόνο μέρος του δήμου των Κεραμέων, και περικλείεται σήμερα από τις οδούς Ερμού, Πειραιώς και Ασωμάτων. Ο χώρος υπήρξε αφενός περιοχή εγκατάστασης αγγειοπλαστών και αγγειογράφων και ο κύριος τόπος παραγωγής των περίφημων αττικών αγγείων και αφετέρου, καθώς η παραποτάμια περιοχή του Κεραμεικού πλημμύριζε συνεχώς και δεν ευνοούσε την κατοίκηση, ο τόπος αυτός άρχισε να χρησιμοποιείται και ως χώρος ταφής και σταδιακά έγινε η σημαντικότερη Νεκρόπολις-νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας.
Πομπείο
Στον έσω Κεραμεικό, μεταξύ του Διπύλου και της Ιεράς Πύλης, από την οποία ξεκινούσε η Ιερά Οδός, δυτικά της αρχαίας Αγοράς, υπήρχε το Πομπείον, οικοδόμημα των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ. Στο κτίριο αυτό φυλάσσονταν τα απαραίτητα αντικείμενα για τη διεξαγωγή διαφόρων γιορτών ή δρώμενων, όπως τα Παναθήναια ή/και τα Ελευσίνια Μυστήρια, καθώς επίσης χρυσά και αργυρά δοχεία, τα ονομαζόμενα «πομπεία», τα οποία χρησιμοποιούνταν στις διάφορες πομπές.
Μυρικούντα
Η Μυρικούντα (αρχαία ελληνικά:  ) ήταν αρχαία πόλη της παραλιακής Τρωάδος, μεταξύ Νεανδρείας και Τροίας. Βρισκόταν απέναντι από την Τένεδο. Την ύπαρξη της Μυρικούντος πιστοποιεί ο Στέφανος ο Βυζάντιος.
Κεραμεικός Ακαμαντίδας
Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού
Σημαντικά ευρήματα από τις περιοχές και την ομώνυμη Νεκρόπολη του δήμου στεγάζονται και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού, το οποίο βρίσκεται εντός του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού στην Αθήνα.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών δεκαετίας 1970
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν την δεκαετία του 1970.
Κεραμεικός Ακαμαντίδας
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Κεραμεικός
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών δεκαετίας 1970
Η ταινία "Ο Θίασος" ήταν αυτήν που κέρδισε τα περισσότερα βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με 7 βραβεία συνολικά, μεταξύ άλλων της Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Α' Γυναικείου ρόλου, Α' Ανδρικού ρόλου. Ακολούθησε το "Happy Day" με 5 βραβεία, οι ταινίες "Αναπαράσταση" και "Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα" με 4 βραβεία, το "Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση" με 3 βραβεία, η "Ιφιγένεια" και "Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας" με 2 βραβεία και τέλος η "Ευδοκία" με 1 βραβείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά δεκαετία
Φιλολογική γραφή
thumb|right|250px|Ο [[Πάπυρος της Αρτεμισίας, το αρχαιότερο δείγμα φιλολογικής γραφής.]] Η φιλολογική γραφή των βιβλίων ή βιβλιακή γραφή είναι σύμφωνα με την ελληνική παλαιογραφία ο γενικός γραφικός χαρακτήρας των χειρογράφων στον οποίον είναι γραμμένα συνήθως, αλλά όχι πάντα τα λογοτεχνικά έργα χάριν εμπορίου. Συναντάται σε όλες τις περιόδους της ελληνικής χειρόγραφης γραφής και είναι, μαζί με την επισεσυρμένη γραφή, το ένα από τα δύο βασικά είδη γραφής που χρησιμοποιούνται παράλληλα.
Χαρακτηριστικά δείγματα φιλολογικής γραφής διαφόρων εποχών είναι ο Πάπυρος της Αρτεμισίας, του Φαίδωνος του Πλάτωνος, η πραγματεία περί διαλέκτων και άλλοι.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία
Σασσανιδική Ιβηρία
Η Σασσανιδική Ιβηρία (სასანური ქართლი sasanuri kartli, γνωστή σε Μεσαιωνικές Περσικές πηγές ως Wirōzān/Wiruzān/Wiručān) αναφέρεται στην εποχή που το Βασίλειο της Ιβηρίας (Κάρτλι, ανατολική Γεωργία) ήταν υπό την κυριαρχία της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Στην περίοδο αυτή η περιοχή διοικήθηκε από τους Μαρζμπάνους (κυβερνήτες) που διορίστηκαν από τον ιρανό βασιλιά των Σασσανιδών, και αργότερα από το Πριγκιπάτο της Ιβηρίας. Η επαρχία υπήρξε το 255/6-299, το 363-580 και το 580-627.
Ιστορία
Τα γεωργιανά βασίλεια αμφισβητήθηκαν μεταξύ των Σασσανιδών και της γειτονικής Ρωμαϊκής-Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τον 3ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια των επόμενων εκατοντάδων ετών, τόσο οι Βυζαντινοί όσο και οι Σασανίδες κατάφεραν να εδραιώσουν την ηγεμονία των περιοχών αυτών. Κατά περιόδους, οι Γεωργιανοί βασιλιάδες κατάφεραν να διατηρήσουν την αυτονομία τους. Η Σασσανιδική διακυβέρνηση εγκαθιδρύθηκε για πρώτη φορά νωρίς στην Σασσανιδική εποχή, κατά τη βασιλεία του βασιλιά Σαπώρη Α΄ (240-270). Το 284, οι Σασσανίδες εξασφάλισαν το Ιβηρικό θρόνο για ένα Ιρανό πρίγκιπα από τον Οίκο Μιχράν, που στη συνέχεια ήταν γνωστός με το δυναστικό του όνομα Μιριάν Γ΄. Έτσι, ο Μιριάν Γ΄ έγινε ο πρώτος επικεφαλής αυτού του κλάδου της οικογένειας των Μιχρανιδών στο Βασίλειο της Ιβηρίας, γνωστή ως δυναστεία των Χοσροϊδών (γνωστοί και ως Ιβέριοι Μιχρανίδες ή Μιχρανίδες της Ιβηρίας), της οποίας τα μέλη θα κυβερνούσαν την Ιβηρία στον 6ο αιώνα. Το 363, η Σασσανιδική κυριαρχία αποκαταστάθηκε από τον βασιλιά Σαπώρη Β΄ (έζησε το 309-379) όταν εισέβαλε στην Ιβηρία και εγκατέστησε το Ασπακύρο Β΄ ως υποτελή του στο Ιβηρικό θρόνο.
Η συνεχιζόμενη αντιπαλότητα μεταξύ του Βυζαντίου και της Σασσανιδικής Περσίας για την υπεροχή στον Καύκασο και η ανεπιτυχής εξέγερση (523) των Γεωργιανών υπό τον Γκουργκέν είχαν σοβαρές συνέπειες για τη χώρα. Στη συνέχεια, ο βασιλιάς της Ιβηρίας είχε μόνο ονομαστική δύναμη, ενώ η χώρα κυβερνόταν πραγματικά από τους Πέρσες. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Βεζάν Μπουζμίχρ ως μαρζμπάνο της Ιβηρίας, οι αγιογραφίες της περιόδου υπονοούσαν ότι οι «βασιλείς» στην Τιφλίδα είχαν μόνο το καθεστώς του μαμασαχλίσι, που σημαίνει "επικεφαλής του (βασιλικού) οίκου". Όταν πέθανε ο Μπακούρ Γ΄ το 580, η Σασσανιδική κυβέρνηση των Περσών υπό τον Χορμίζντ Δ΄ (578-590) κατέλαβε την ευκαιρία να καταλύσει την Ιβηρική μοναρχία. Η Ιβηρία έγινε μια περσική επαρχία, διοικούμενη μέσω της άμεσης εξουσίας της από διορισμένους μαρζμπάνους, που στην πραγματικότητα ήταν, όπως δηλώνει ο καθηγητής Ντόναλντ Ρέιφιλντ, "μια ντε γιούρε συνέχιση της ντε φάκτο κατάργησης της Ιβηρικής βασιλείας από το 520.
Οι Ιβηρικοί ευγενείς συμφώνησαν σε αυτή την αλλαγή χωρίς αντίσταση, ενώ οι κληρονόμοι του βασιλικού οίκου αποχώρησαν στα ορεινά φρούρια τους - την κύρια γραμμή των Χοσροϊδών στο Καχέτι και το νεότερο κλάδο των Γκουαραμιδών στο Κλαρτζέτι και το Τζαβαχέτι. Ωστόσο, ο άμεσος έλεγχος των Περσών προκάλεσε βαριά φορολογία και ενεργητική προώθηση του Ζωροαστριανισμού σε μια χριστιανική χώρα. Ως εκ τούτου, όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μαυρίκιος ξεκίνησε μια στρατιωτική εκστρατεία κατά της Περσίας το 582, οι Ιβέριοι ευγενείς ζήτησαν να βοηθήσει στην αποκατάσταση της μοναρχίας. Ο Μαυρίκιος απάντησε και, το 588, έστειλε τον προστατευόμενο του, τον Γκουαράμ Α΄ των Γκουαραμιδών ως νέο κυβερνήτη της Ιβηρίας. Ωστόσο, ο Γκουαράμ δεν στέφθηκε ως βασιλιάς, αλλά αναγνωρίστηκε ως προϊστάμενος πρίγκιπας και του απονεμήθηκε ο βυζαντινός τίτλος του κουροπαλάτη. Η Συνθήκη Βυζαντινών-Σασσανιδών του 591 επιβεβαίωσε αυτή τη νέα αναδιάταξη, αλλά άφησε την Ιβηρία να χωριστεί σε μέρη που κυριαρχούσαν οι Βυζαντινοί και οι Σασσανίδες στην πόλη της Τιφλίδας. Η Μτσχέτα τέθηκε υπό βυζαντινό έλεγχο.
Ο διάδοχος του Γκουάραμ, ο δεύτερος προϊστάμενος πρίγκιπας Στέφανος Α΄ (Στεφάνοζ Α΄), αναπροσανατόλισε την πολιτική του προς την Περσία σε μια προσπάθεια να επανασυνδέσει μια διαιρεμένη Ιβηρία, έναν στόχο που φαίνεται να είχε καταφέρει, αλλά αυτό του κόστισε τη ζωή όταν ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος επιτέθηκε στην Τιφλίδα το 626, κατά τη διάρκεια του Βυζαντινού-Σασσανιδικού πολέμου του 602-628, σηματοδοτώντας την οριστική βυζαντινή κυριαρχία στο μεγαλύτερο μέρος της Γεωργίας από το 627-628 εις βάρος των Σασσανιδών μέχρι την κατάκτηση της Περσίας από τους μουσουλμάνους.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας
Κονταμίν-Σαρζέν
Το Κονταμίν-Σαρζέν (γαλλικά: Contamine-Sarzin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κονταμινουά (γαλλικά: Contaminois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ντέζι Αρνάζ
Ο Ντέζι Αρνάζ (με πλήρες ονοματεπώνυμο Desiderio Alberto Arnaz y de Acha III, Σαντιάγο ντε Κούβα, 2 Μαρτίου 1917 – 2 Δεκεμβρίου 1986) γνωστότερος σαν Desi Arnaz ή Desi Arnaz, Sr., ήταν Αμερικανός (κουβανικής καταγωγής) μουσικός, ηθοποιός, τηλεοπτικός παραγωγός, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έγινε πασίγνωστος περισσότερο λόγω της συμμετοχής του στην Αμερικανική τηλεοπτική σειρά «I Love Lucy», όπου συμπρωταγωνιστούσε με τη Λουσίλ Μπολ της οποίας την ίδια περίοδο, ήταν σύζυγος. Επίσης, ήταν διεθνώς αναγνωρίσιμος ως επικεφαλής μιας μπάντας Λατινοαμερικανικής μουσικής, της «Desi Arnaz Orchestra».
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ντέζι Αρνάζ ήταν γιος του Desiderio Alberto Arnaz y de Alberni II (1894 – 1973) και της Dolores de Acha (1896 – 1988). Ο πατέρας του υπήρξε ο νεότερος δήμαρχος της πόλης του Σαντιάγο και μέλος της Κουβανικής Βουλής των Αντιπροσώπων. Σύμφωνα με τον ίδιο το Ντεζί Αρνάζ (στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «A Book», 1976) η οικογένειά του διέθετε τρία ράντσα, μια πολυτελή κατοικία και μια εξοχική οικία σε ιδιωτικό νησί στην παραλία του Σαντιάγο. Ωστόσο, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1933 που ανέτρεψε τον πρόεδρο της χώρας Gerardo Machado και έφερε στην εξουσία το δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα (Fulgencio Batista), ο Alberto Arnaz φυλακίστηκε για 6 μήνες, ενώ ολόκληρη η περιουσία του κατασχέθηκε. Μετά την αποφυλάκιση του πατέρα, η οικογένεια μετοίκησε στο Μαϊάμι των ΗΠΑ, όπου ο Ντεζί γράφτηκε στο Καθολικό Γυμνάσιο St. Patrick. Το καλοκαίρι του 1934 συνέχισε τις σπουδές του, για να βελτιώσει τα αγγλικά του, στο ίδρυμα Saint Leo Prep, κοντά στην Τάμπα.
Δημοκρίτειο Ψηφιακό Οπτότυπο Όρασης
μικρογραφία|486x486εσ|Αρχική σελίδα wDDART
Ντέζι Αρνάζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Δημοκρίτειο Ψηφιακό Οπτότυπο Όρασης
Το Δημοκρίτειο Ψηφιακό Οπτότυπο Όρασης ή αλλιώς DDART αποτελεί μια καινοτόμα διαδικτυακή εφαρμογή, μέσω της οποίας μπορεί να εκτιμηθεί οπτική οξύτητα σε όλα τα εστιακά σημεία (μακρινή, ενδιάμεση και κοντινή οπτική οξύτητα). Αναπτύχθηκε και εγκυροποιήθηκε από την ερευνητική ομάδα της Πανεπιστημιακής Οφθαλμολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης (ΠΓΝΑ) υπό την αιγίδα του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, με επιστημονικά υπεύθυνο τον Καθηγητή Οφθαλμολογίας κ. Γεώργιο Λαμπίρη, σε συνεργασία με το Τμήμα Πληροφορικής με Εφαρμογές στη Βιοϊατρική του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Η μελέτη εγκυροποίησης πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις της Οφθαλμολογικής Κλινικής του ΠΓΝΑ.
Δομή
Το DDART αρχικά αναπτύχθηκε και εγκυροποιήθηκε ως μια εφαρμογή για τα MS Windows. Το γεγονός αυτό περιόριζε τη δυνατότητα πρόσβασης σε χρήστες με διαφορετικά λειτουργικά συστήματα, ενώ ταυτόχρονα καθιστούσε δυσκολότερη την ταυτόχρονη αναβάθμιση του σε πολλές περιφερειακές μονάδες του Συστήματος της Υγείας. Προκειμένου να διευκολυνθεί η προσβασιμότητα στο DDART αναπτύχθηκε και εγκυροποιήθηκε η διαδικτυακή μορφή του. To αναβαθμισμένο DDART αποτελεί μία διαδικτυακή εφαρμογή (web-application) που δε χρειάζεται εγκατάσταση και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οποιοδήποτε σύγχρονο υπολογιστή από το 2018 και μετά.
Κλινικοί δείκτες του DDART
Οι παράμετροι που υπολογίζει είναι οι εξής:
Reading speed: η ταχύτητα ανάγνωσης της τρέχουσας πρότασης (σε λέξεις ανά λεπτό – wpm). Υπολογίζεται με τον παρακάτω τύπο:
Readingspeed = 60 × (10 – λάθη) / (χρόνος σε δευτερόλεπτα)
όπου σφάλμα είναι ο αριθμός των λαθών που έχει κάνει ο ασθενής στην τρέχουσα πρόταση και χρόνος είναι το χρονικό διάστημα ανάγνωσης της πρότασης αυτής (σε δευτερόλεπτα)
Reading acuity (RA): το μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς που μπορεί εύκολα να διαβαστεί από τον ασθενή (σε logMAR). Υπολογίζεται με τον παρακάτω τύπο:
RA = 1.4 - (προτάσεις × 0.1) + (λάθη× 0.01)
Maximum Reading Speed (MRS): ορίζεται ως η μέγιστη ταχύτητα ανάγνωσης του ασθενούς (σε wpm), δηλαδή η ταχύτητα ανάγνωσης όταν δεν περιορίζεται από το μέγεθος γραμματοσειράς. Υπολογίζεται από το μέσο όρο της ταχύτητας ανάγνωσης των προτάσεων με μέγεθος γραμματοσειράς μεγαλύτερο από το Critical Print Size (CPS).
Critical Print Size (CPS): ορίζεται ως το μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς (σε logMAR) που μπορεί να διαβαστεί με τη μέγιστη ταχύτητα ανάγνωσης, δηλαδή με ταχύτητα μεγαλύτερη ή ίση με τη μέση ταχύτητα ανάγνωσης των μεγαλύτερων από αυτή μεγεθών γραμματοσειράς μείον 1.96 φορές την τυπική απόκλιση της ταχύτητας ανάγνωσης των προτάσεων αυτών.
Reading Accessibility Index (ACC): ορίζεται ως η μέση ταχύτητα ανάγνωσης των 10 μεγαλύτερων γραμματοσειρών του οπτότυπου MNREAD στα 40 cm (1.3 έως 0.4 logMAR), διαιρούμενης με 200 λέξεις ανά λεπτό, που είναι η μέση ταχύτητα ανάγνωσης ατόμων φυσιολογικής όρασης ηλικίας 18 έως 39 ετών. Η παράμετρος αυτή αντικατοπτρίζει την ικανότητα ανάγνωσης κειμένου με τα 10 πιο συνηθισμένα μεγέθη γραμματοσειράς.
Visual Acuity (VA): Η οπτική οξύτητα στο θεωρητικό άπειρο
Critical Visual Acuity (CVA): H οπτική οξύτητα στο θεωρητικό άπειρο που όμως λαμβάνει υπόψη το χρόνο απόκρισης του εξεταζόμενου και τον αριθμό των λαθών του.
Προσβασιμότητα / ασφάλεια δεδομένων στο DDART
Η Υπηρεσία Δικτύων του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης είναι υπεύθυνη για την προσβασιμότητα και την ασφάλεια των δεδομένων της εφαρμογής DDART. Η εφαρμογή είναι προσβάσιμη μέσω του κεντρικού  διαδικτυακού εξυπηρετητή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου στη διεύθυνση. Δεν αποθηκεύονται δεδομένα (δημογραφικά ή άλλα) στον κεντρικό διαδικτυακό εξυπηρετητή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου, ενώ στον τοπικό υπολογιστή δίνεται η δυνατότητα αποθήκευσης της εξέτασης σε μορφή pdf, xls ή jpeg.
Οι κλινικές εφαρμογές του DDART
Η χρήση του DDART σε μονάδες παροχής υπηρεσιών της Υγείας (νοσοκομεία, κέντρα Υγείας, ιδιωτικά ιατρεία) συνεχώς αυξάνεται. Σειρά κλινικών μελετών που στηρίζονται στο DDARTέχουν δημοσιευθεί στο διεθνή επιστημονικό τύπο. Όμως η ευκολία πρόσβασης και η αξιοπιστία των μετρήσεων του DDART το καθιστούν ιδανικό για τον πρoσυμπτωματικό έλεγχο πληθυσμιακών ομάδων όπως είναι οι πρόσφυγες ή τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας.
Κουιστέλλο
Το Κουιστέλλο (ιταλικά: Quistello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Μπουακίλα Τσίνι
Η Μπουακίλα Τσίνι (αγγλ./σουαχ.: Bwakila Chini) είναι η νέα ονομασία του χωριού που παλαιότερα ονομαζότανε Ντουτούμι (αγγλ./σουαχ.: Dutumi). Η Μπουακίλα Τσίνι είναι Αγροτικό Τμήμα και βρίσκεται στην Αγροτική Περιοχή Μορογκόρο (Morogoro Rural District), στην Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), της Τανζανίας.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Καματερού
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Καματερού ήταν σιδηροδρομικός σταθμός στην Αθήνα, επί της γραμμής Πειραιά - Πάτρας, έναντι του δημαρχείου Καματερού. Ο σταθμός λειτούργησε ορισμένη χρονική στιγμή κατά το διάστημα λειτουργίας της γραμμής από το 1884 έως το 2007. Το 2004 είχε προταθεί η επαναλειτουργία της γραμμής Πελοποννήσου με ελαφρύ μετρό (LRT) από Σταθμό Λαρίσης ή Κάτω Πατήσια προς Ελευσίνα μέσω του σταθμού Δημαρχείο Καματερού που θα αντικαθιστούσε τον σταθμό Καματερού.
Παραπομπές
Kαματερό Καματερό Καματερό Καματερό
Μπουακίλα Τσίνι
Η σημερινή Μπουακίλα Τσίνι (Bwakila Chini), βρίσκεται εντός του Καταφυγίου Θηραμάτων Σέλους (Selous Game Reserve).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή του 2012 στην Τανζανία, ο πληθυσμός στο Αγροτικό Τμήμα Μπουακίλα Τσίνι (Bwakila Chini), ήταν 13.718 άτομα.
Η Μπουακίλα Τσίνι (Bwakila Chini) ή Ντουτούμι (Dutumi) βρίσκεται στα Ουλουγκούρου Όρη σε υψόμετρο μόλις 134 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας. και το κλίμα του είναι αυτό της τροπικής σαβάνας και βροχερό (wet).
Ιστορία
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην γύρω περιοχή που ήταν γνωστή ως Ντουτούμι (Dutumi), διαδραματίστηκε η Μάχη του Ντουτούμι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρεια Μορογκόρο Κατηγορία:Αγροτική Επαρχία Μορογκόρο
Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας
Το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας (Polska Zjednoczona Partia Robotnicza ), συχνά με συντομογραφία ΠΚΕΕ, ήταν το κομμουνιστικό κόμμα που κυβέρνησε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας από το 1948 έως το 1990. Το ΠΚΕΕ είχε ηγηθεί δύο άλλων νόμιμα επιτρεπόμενων δευτερευόντων κομμάτων μαζί ως Μέτωπο Εθνικής Ενότητας και αργότερα Πατριωτικό Κίνημα Εθνικής Αναγέννησης. Ιδεολογικά, βασίστηκε στις θεωρίες του Μαρξισμού-Λενινισμού, με μεγάλη έμφαση στον αριστερό εθνικισμό. Το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας είχε τον απόλυτο έλεγχο των δημόσιων ιδρυμάτων στη χώρα, καθώς και του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού, των υπηρεσιών ασφαλείας UB-SB, της αστυνομικής δύναμης της Πολιτοφυλακής και των μέσων ενημέρωσης.
Οι παραποιημένες πολωνικές βουλευτικές εκλογές του 1947 παρείχαν στην ακροαριστερά πλήρη πολιτική εξουσία στη μεταπολεμική Πολωνία. Το ΠΚΕΕ ιδρύθηκε αμέσως τον Δεκέμβριο του 1948 μέσω της ενοποίησης δύο προηγούμενων πολιτικών οντοτήτων, του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος (ΠΕΚ) και του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΠΣΚ). Από το 1952, η θέση του «Πρώτου Γραμματέα» του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας ήταν ισοδύναμη με αυτή του δικτάτορα, του προέδρου ή του αρχηγού κράτους σε άλλες χώρες του κόσμου. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του, το ΠΚΕΕ διατήρησε στενούς δεσμούς με ιδεολογικά παρόμοια κόμματα του Ανατολικού Μπλοκ, κυρίως με το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας, το Κομμουνιστικό Κόμμα Τσεχοσλοβακίας και το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης. Μεταξύ 1948 και 1954, σχεδόν 1,5 εκατομμύρια άτομα εγγράφηκαν ως μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας και τα μέλη αυξήθηκαν σε 3 εκατομμύρια μέχρι το 1980.
Μέσα στις συνεχιζόμενες πολιτικές και οικονομικές κρίσεις, το κίνημα της Αλληλεγγύης αναδείχθηκε ως ένα σημαντικό αντιγραφειοκρατικό κοινωνικό κίνημα που επεδίωκε την κοινωνική αλλαγή. Με τη χαλάρωση της κομμουνιστικής κυριαρχίας στις γειτονικές χώρες, το ΠΚΕΕ έχασε συστηματικά την υποστήριξη και αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί με την αντιπολίτευση και να τηρήσει τη Πολωνική Συμφωνία Στρογγυλής Τραπέζης, η οποία επέτρεπε ελεύθερες δημοκρατικές εκλογές. Οι εκλογές της 4ης Ιουνίου 1989 αποδείχθηκαν νικηφόρες για την Αλληλεγγύη, θέτοντας έτσι ένα τέλος στην 40χρονη κομμουνιστική κυριαρχία στην Πολωνία. Το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας διαλύθηκε τον Ιανουάριο του 1990.
Πρόγραμμα και στόχοι
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Καταστατικό του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας, έκδοση 1956 Μέχρι το 1989, το ΠΚΕΕ κατείχε δικτατορικές εξουσίες (η τροπολογία στο σύνταγμα του 1976 ανέφερε «μια ηγετική εθνική δύναμη») και έλεγχε μια δυσκίνητη γραφειοκρατία, τον στρατό, τη μυστική αστυνομία και την οικονομία. Ο κύριος στόχος του ήταν να δημιουργήσει μια κομμουνιστική κοινωνία και να βοηθήσει στη διάδοση του κομμουνισμού σε όλο τον κόσμο. Στα χαρτιά, το κόμμα οργανώθηκε στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ο οποίος αναλάμβανε τον δημοκρατικό διορισμό των αρχών, τη λήψη αποφάσεων και τη διαχείριση της δραστηριότητάς του. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, τους βασικούς ρόλους έπαιξαν η Κεντρική Επιτροπή, το Πολιτικό Γραφείο και η Γραμματεία της, που υπόκειντο στον αυστηρό έλεγχο των αρχών της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτές οι αρχές αποφάσισαν για την πολιτική και τη σύνθεση των κύριων οργάνων, αν και σύμφωνα με το καταστατικό ήταν ευθύνη των μελών του συνεδρίου που γινόταν κάθε 5 ή 6 χρόνια. Μεταξύ των συνεδριάσεων γίνονταν κομματικές διασκέψεις των περιφερειακών, νομαρχιακών και εργασιακών επιτροπών. Η μικρότερη οργανωτική μονάδα του ΠΚΕΕ ήταν η Θεμελιώδης Κομματική Οργάνωση (ΘΚΟ), η οποία λειτουργούσε σε χώρους εργασίας, σχολεία, πολιτιστικά ιδρύματα, κ.λπ.
Τον κύριο ρόλο στο ΠΚΕΕ έπαιξαν επαγγελματίες πολιτικοί, ή ο λεγόμενος «σκληρός πυρήνας του κόμματος», που σχηματίστηκε από ανθρώπους στους οποίους συνιστώνταν να διαχειρίζονται τους κύριους κρατικούς θεσμούς, κοινωνικές οργανώσεις και συνδικάτα. Στην κορύφωση της ανάπτυξης του ΠΚΕΕ (τέλη της δεκαετίας του 1970) αποτελούνταν από πάνω από 3,5 εκατομμύρια μέλη. Το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής, η Γραμματεία και οι περιφερειακές επιτροπές διόρισαν τις βασικές θέσεις όχι μόνο εντός του κόμματος αλλά και σε όλες τις οργανώσεις που είχαν το «κράτος» στο όνομά τους – από κεντρικά γραφεία μέχρι και μικρές κρατικές και συνεταιριστικές εταιρείες. Ονομάστηκε νομενκλατούρα σύστημα διαχείρισης του κράτους και της οικονομίας. Σε ορισμένους τομείς της οικονομίας, π.χ. στη γεωργία, το σύστημα νομενκλατούρας ελέγχονταν με την έγκριση του ΠΚΕΕ και από τα συμμαχικά του κόμματα, το Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα (γεωργία και παραγωγή τροφίμων) και το Δημοκρατικό Κόμμα (εμπορική κοινότητα, μικρές επιχειρήσεις, ορισμένοι συνεταιρισμοί). Μετά την έναρξη του στρατιωτικού νόμου, ιδρύθηκε το Πατριωτικό Κίνημα Εθνικής Αναγέννησης για να οργανώσει αυτά και άλλα κόμματα.
Περίοδος ίδρυσης και σοβιετοποίησης
Το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας ιδρύθηκε στο ενωτικό συνέδριο του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος και του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος κατά τη διάρκεια συνεδριάσεων που πραγματοποιήθηκαν από τις 15 έως τις 21 Δεκεμβρίου 1948. Η ενοποίηση ήταν δυνατή επειδή οι ακτιβιστές του ΠΣΚ που αντιτάχθηκαν στην ενοποίηση (ή μάλλον στην απορρόφηση στο Εργατικό Κόμμα) είχαν εξαναγκαστεί να φύγουν από το κόμμα. Ομοίως, τα μέλη του ΠΕΚ που κατηγορήθηκαν για «δεξιά-εθνικιστική απόκλιση» (odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne) εκδιώχθηκαν. Έτσι, για όλες τις προθέσεις και σκοπούς, το ΠΚΕΕ ήταν το ΠΕΚ με νέο όνομα.
Η «δεξιά-εθνικιστική απόκλιση» ήταν ένας όρος πολιτικής προπαγάνδας που χρησιμοποιούσαν οι Πολωνοί σταλινικοί ενάντια σε εξέχοντες ακτιβιστές, όπως ο Βουαντίσουαφ Γκομούουκα και ο Μάριαν Σπιχάλσκι που αντιτάχθηκαν στη σοβιετική ανάμειξη στις πολωνικές εσωτερικές υποθέσεις, καθώς και στον διεθνισμό που επιδείχθηκε από τη δημιουργία της Cominform και της επακόλουθη συγχώνευση που δημιούργησε το ΠΚΕΕ. Πιστεύεται ότι ήταν ο Ιωσήφ Στάλιν που άσκησε πίεση στους Μπολέσουαφ Μπιέρουτ και Γιάκουμπ Μπέρμαν να απομακρύνουν τους Γκομούουκα και Σπιχάλσκι, καθώς και τους οπαδούς τους από την εξουσία το 1948. Υπολογίζεται ότι πάνω από το 25% των σοσιαλιστών απομακρύνθηκαν από την εξουσία ή εκδιώχθηκαν από την πολιτική ζωή.
Ο Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, πράκτορας του ΛΚΕΥ και σκληροπυρηνικός σταλινικός, υπηρέτησε ως πρώτος Γενικός Γραμματέας του κυβερνώντος ΠΚΕΕ από το 1948 έως το 1956, διαδραματίζοντας ηγετικό ρόλο στην επιβολή του κομμουνισμού και στην εγκατάσταση του κατασταλτικού καθεστώτος του. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος από το 1944 (αν και σε προσωρινή βάση μέχρι το 1947). Αφού ένα νέο σύνταγμα κατάργησε την προεδρία, ο Μπιέρουτ ανέλαβε πρωθυπουργός, θέση που κράτησε μέχρι το 1954. Παρέμεινε αρχηγός του κόμματος μέχρι το θάνατό του το 1956.
Ο μυστηριώδης θάνατος του Μπιέρουτ στη Μόσχα το 1956 (λίγο μετά τη συμμετοχή του στο 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης), οδήγησε σε πολλές εικασίες για δηλητηρίαση ή αυτοκτονία και σηματοδότησε συμβολικά το τέλος της εποχής του σταλινισμού στην Πολωνία.
Αυταρχικός κομμουνισμός του Γκομούουκα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο [[Βουαντίσουαφ Γκομούουκα, στο απόγειο της δημοτικότητάς του, στις 24 Οκτωβρίου 1956, απευθυνόμενος σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη Βαρσοβία, ζήτησε να σταματήσουν οι διαδηλώσεις και να επιστρέψουν στην εργασία τους. «Ενωμένο με την εργατική τάξη και το έθνος», κατέληξε, «το Κόμμα θα οδηγήσει την Πολωνία σε έναν νέο δρόμο σοσιαλισμού».]] Το 1956, λίγο μετά το 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, η ηγεσία του ΠΚΕΕ χωρίστηκε σε δύο φατρίες, που ονομάστηκαν Νατολίνοι και Πουλάβιοι. Η φατριά των Νατολίνων – που πήρε το όνομά της από τον τόπο όπου γίνονταν οι συνεδριάσεις της, σε μια κυβερνητική βίλα στο Νατόλιν – ήταν ενάντια στα μετασταλινικά προγράμματα απελευθέρωσης (Πολωνικός Οκτώβρης) και διακήρυξαν απλά εθνικιστικά και αντισημιτικά συνθήματα ως μέρος μιας στρατηγικής για την απόκτηση εξουσίας. Τα πιο γνωστά μέλη ήταν οι Φραντσίσεκ Γιούσφιακ, Βίκτορ Κουοσιέβιτς, Ζένον Νόβακ, Αλεξάντερ Ζαβάτσκι, Βουαντίσουαφ Ντβορακόφσκι και Χιλάρι Χεουχόφσκι.
Η φατριά των Πουλάβιων - το όνομα προέρχεται από την οδό Πουουάφσκα (Puławska) στη Βαρσοβία, στην οποία ζούσαν πολλά από τα μέλη - επεδίωξε μεγάλη φιλελευθεροποίηση του σοσιαλισμού στην Πολωνία. Μετά τα γεγονότα του Ιουνίου στο Πόζναν, υποστήριξαν με επιτυχία την υποψηφιότητα του Βουαντίσουαφ Γκομούουκα για Πρώτο Γραμματέα του κόμματος, επιβάλλοντας έτσι μια μεγάλη οπισθοδρόμηση στους Νατολίνους. Μεταξύ των πιο επιφανών μελών ήταν ο Ρόμαν Ζαμπρόφσκι και ο Λέον Κάσμαν. Και οι δύο φατρίες εξαφανίστηκαν προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Αρχικά πολύ δημοφιλής για τις μεταρρυθμίσεις του και αναζητώντας μια «πολωνική οδό προς τον σοσιαλισμό», βρέθηκε κάτω από την σοβιετική πίεση. Στη δεκαετία του 1960 υποστήριξε τη δίωξη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και των διανοουμένων (κυρίως τον Λέσεκ Κοουακόφσκι που αναγκάστηκε να εξοριστεί). Συμμετείχε στην επέμβαση του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Εκείνη την εποχή ήταν επίσης υπεύθυνος για τη δίωξη των φοιτητών, καθώς και για την σκληρή λογοκρισία στα μέσα ενημέρωσης. Το 1968, υποκίνησε μια εκστρατεία αντισιωνιστικής προπαγάνδας, ως αποτέλεσμα της αντίθεσης του σοβιετικού μπλοκ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών.
Τον Δεκέμβριο του 1970, μια αιματηρή σύγκρουση με εργάτες ναυπηγείων, κατά την οποία πυροβολήθηκαν θανάσιμα αρκετές δεκάδες εργάτες, τον ανάγκασε να παραιτηθεί (επίσημα για λόγους υγείας, καθώς στην πραγματικότητα είχε υποστεί εγκεφαλικό). Ένας δυναμικός νεότερος άνδρας, ο Έντβαρντ Γκιέρεκ, ανέλαβε την ηγεσία του Κόμματος και οι εντάσεις εκτονώθηκαν.
Οικονομικό άνοιγμα του Γκιέρεκ
αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Πρώτος Γραμματέας του ΠΚΕΕ, [[Έντβαρντ Γκιέρεκ (αριστερά), με τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων Καρλ Άλμπερτ (δεξιά), Ουάσινγκτον, 1974]] Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Έντβαρντ Γκιέρεκ είχε δημιουργήσει μια προσωπική βάση εξουσίας και έγινε ο αναγνωρισμένος ηγέτης της νεανικής τεχνοκρατικής φατρίας του κόμματος. Όταν ξέσπασαν ταραχές για τις οικονομικές συνθήκες στα τέλη του 1970, ο Γκιέρεκ αντικατέστησε τον Γκομούουκα ως πρώτος γραμματέας του κόμματος. Ο Γκιέρεκ υποσχέθηκε οικονομική μεταρρύθμιση και θέσπισε ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της βιομηχανίας και αύξησης της διαθεσιμότητας καταναλωτικών αγαθών, πράττοντάς το κυρίως μέσω ξένων δανείων. Οι καλές του σχέσεις με τους δυτικούς πολιτικούς, ιδιαίτερα με τον Γάλλο Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν και τον Δυτικογερμανό Χέλμουτ Σμιτ, ήταν καταλύτης για τη λήψη βοήθειας και δανείων από τη Δύση.
Το βιοτικό επίπεδο βελτιώθηκε στην Πολωνία τη δεκαετία του 1970, η οικονομία, ωστόσο, άρχισε να παραπαίει κατά τη διάρκεια της πετρελαϊκής κρίσης του 1973 και μέχρι το 1976 έγιναν αναγκαίες αυξήσεις τιμών. Νέες ταραχές ξέσπασαν τον Ιούνιο του 1976, και παρόλο που κατεστάλησαν βίαια, οι προγραμματισμένες αυξήσεις τιμών ανεστάλησαν. Τα υψηλά εξωτερικά χρέη, οι ελλείψεις τροφίμων και η ξεπερασμένη βιομηχανική βάση ανάγκασαν έναν νέο γύρο οικονομικών μεταρρυθμίσεων το 1980. Για άλλη μια φορά, οι αυξήσεις των τιμών πυροδότησαν διαμαρτυρίες σε ολόκληρη τη χώρα, ειδικά στα ναυπηγεία του Γκντανσκ και του Στσέτσιν. Ο Γκιέρεκ αναγκάστηκε να παραχωρήσει νομικό καθεστώς στην Αλληλεγγύη και να παραχωρήσει το δικαίωμα στην απεργία. (Συμφωνία του Γκντανσκ).
Λίγο αργότερα, στις αρχές Σεπτεμβρίου 1980, ο Γκιέρεκ αντικαταστάθηκε από τον Στανίσουαφ Κάνια ως Γενικός Γραμματέας του κόμματος από την Κεντρική Επιτροπή, εν μέσω πολλών κοινωνικών και οικονομικών αναταραχών. Ο Κάνια παραδέχτηκε ότι το κόμμα είχε κάνει πολλά οικονομικά λάθη και υποστήριξε τη συνεργασία με καθολικές και συνδικαλιστικές ομάδες αντιπολίτευσης. Συναντήθηκε με τον αρχηγό της Αλληλεγγύης, Λεχ Βαλέσα και άλλους επικριτές του κόμματος. Αν και ο Κάνια συμφώνησε με τους προκατόχους του ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα πρέπει να διατηρήσει τον έλεγχο της Πολωνίας, ποτέ δεν διαβεβαίωσε τους Σοβιετικούς ότι η Πολωνία δεν θα ακολουθούσε ενέργειες ανεξάρτητες από τη Σοβιετική Ένωση. Στις 18 Οκτωβρίου 1981, η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος του απέσυρε την εμπιστοσύνη και ο Κάνια αντικαταστάθηκε από τον Πρωθυπουργό (και Υπουργό Άμυνας) Στρατηγό Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι.
Αυταρχική διακυβέρνηση του Γιαρουζέλσκι
Στις 11 Φεβρουαρίου 1981, ο Γιαρουζέλσκι εξελέγη πρωθυπουργός της Πολωνίας και έγινε ο πρώτος γραμματέας του ΠΚΕΕ στις 18 Οκτωβρίου 1981. Πριν ξεκινήσει το σχέδιο καταστολής της Αλληλεγγύης, το παρουσίασε στον Σοβιετικό πρωθυπουργό Νικολάι Τιχόνοφ. Στις 13 Δεκεμβρίου 1981, ο Γιαρουζέλσκι επέβαλε στρατιωτικό νόμο στην Πολωνία.
Το 1982, ο Γιαρουζέλσκι αναζωογόνησε το Μέτωπο Εθνικής Ενότητας, την οργάνωση που χρησιμοποιούσαν οι κομμουνιστές για να διαχειρίζονται τα κόμματα-δορυφόρους τους, ως Πατριωτικό Κίνημα Εθνικής Αναγέννησης.
Το 1985, ο Γιαρουζέλσκι παραιτήθηκε από πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας και έγινε πρόεδρος του Πολωνικού Συμβουλίου Επικρατείας, θέση ισοδύναμη με εκείνη του προέδρου ή δικτάτορα, με την εξουσία του να επικεντρώνεται και να είναι σταθερά εδραιωμένη στην ομάδα των στρατηγών και των κατώτερων αξιωματικών του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού.
Κτίριο
Η Κεντρική Επιτροπή είχε την έδρα της στο Σπίτι του Κόμματος, ένα κτίριο που ανεγέρθηκε με υποχρεωτική συνδρομή από το 1948 έως το 1952 και στην καθομιλουμένη ονομάζεται Λευκός Οίκος ή Σπίτι των Προβάτων. Από το 1991 σε αυτό το κτίριο βρίσκεται το Τραπεζικό-Χρηματοοικονομικό Κέντρο «Νέος Κόσμος». Από το 1991–2000 το Χρηματιστήριο της Βαρσοβίας είχε επίσης την έδρα του εκεί.
Ηγέτες του κόμματος
Μέχρι το έτος 1954, ο επικεφαλής του κόμματος ήταν ο πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικό Μπλοκ Κατηγορία:Κόμματα μονοκομματικών συστημάτων
Κονταμίν-συρ-Αρβ
Το Κονταμίν-συρ-Αρβ (γαλλικά: Contamine-sur-Arve) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κονταμινουά (γαλλικά: Contaminois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λε Κονταμίν-Μονζουά
Το Λε Κονταμίν-Μονζουά (γαλλικά: Les Contamines-Montjoie, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κονταμινάρ (γαλλικά: Contaminards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ριβαρόλο Μαντοβάνο
Το Ριβαρόλο Μαντοβάνο (ιταλικά: Rivarolo Mantovano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Ρόντιγκο
Το Ρόντιγκο (ιταλικά: Rodigo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
P.Y.T. (Pretty Young Thing)
Το P.Y.T. (Pretty Young Thing) είναι τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον. Η αρχική εκδοχή του κομματιού γράφτηκε από τον Τζάκσον και τον Γκρεγκ Φίλλινγκεϊνς. Είναι το έκτο single από το έκτο solo άλμπουμ του Τζάκσον, Thriller (1982). Ο Κουίνσι Τζόουνς, στον οποίο δεν άρεσε το τραγούδι αλλά του άρεσε ο τίτλος, μαζί με τον Τζέιμς Ίνγκραμ έγραψαν νέο τραγούδι με τον ίδιο τίτλο. Δύο από τις αδερφές του Τζάκσον, η Τζάνετ και η Λα Τόγια, εκτέλεσαν backing φωνητικά στο P.Y.T.
Το P.Y.T. (Pretty Young Thing) κυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου 1983, ως το έκτο single από το Thriller. Το single έφθασε στη 10η θέση του Billboard Hot 100 και στη 46η θέση του R&B Singles Chart, και έγινε το έκτο Top 10 hit από το άλμπουμ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κομμάτι έφθασε στην 11η θέση. Το single ήταν πιο επιτυχημένο στο Βέλγιο, όπου έφθασε στην 6η θέση. Το P.Y.T. (Pretty Young Thing) επανεκτελέστηκε από διάφορους καλλιτέχνες, όπως Μόνικα, Τζάστιν Γκουαρίνι και Κάνι Γουέστ. Το αρχικό demo επανεκτέλεστηκε ως remix από τον will.i.am, μέλος του συγκροτήματος The Black Eyed Peas, για το Thriller 25.
Το P.Y.T. (Pretty Young Thing) δεν εκτελέστηκε ποτέ ζωντανά από τον Τζάκσον.
Ηχογράφηση
Ο Τζέιμς Ίνγκραμ αργότερα περιέγραψε τη συνεργασία με τον Τζάκσον και τον Τζόουνς λες και ήταν από το The Wonderful Wizard of Oz. «Είναι λες και είχα την ευκαιρία να πάω στον Οζ και ο Κούνσι ήταν ο Μάγος του Οζ και ο Μάικλ Τζάκσον ήταν αυτός με τον οποίο μοιραζόταν τον κόσμο του. Η ηθική εργασίας τους ήταν απίστευτη». Σημείωσε πως ο Τζόουνς αργότερα θα κοιμόταν, για να ξυπνήσει απαντώντας σε μια ερώτηση. «Εργαζόταν πολύ στην κατάσταση Άλφα», πρόσθεσε ο Ίνγκραμ. Δύο από τις αδερφές του Τζάκσον, η Τζάνετ και η Λα Τόγια, εκτέλεσαν backing φωνητικά στο κομμάτι. Οι δύο αδερφές τραγούδισαν τον στίχο na na na προς το τέλος του κομματιού.
Κυκλοφορία και υποδοχή
Το P.Y.T. (Pretty Young Thing) κυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου 1983, ως το έκτο (και προτελευταίο) single από το Thriller. Το single έφθασε στη 10η θέση του Billboard Hot 100 και στη 46η θέση R&B Singles Chart, και έγινε το έκτο Top 10 hit από το Thriller. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κομμάτι έφθασε στην 11η θέση. Το τραγούδι τα πήγε καλύτερα στο Βέλγιο, όπου έφθασε στην 6η θέση. Το single έφθασε στη 13η θέση στην Ολλανδία και στη 14η θέση στις Κάτω Χώρες. Το P.Y.T. (Pretty Young Thing) έφθασε στη 24η θέση στον Καναδά και στην 51η θέση στη Γερμανία.