cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμερική
Τοπογραφία
Το δυτικό τμήμα της ηπείρου από τις Αμερικανικές Κορδιλιέρες, μια οροσειρά που διατρέχει σχεδόν όλη τη δυτική ακτή, με τις Άνδεις στο δυτικό τμήμα της Νότιας Αμερικής και τα Βραχώδη όρη και άλλες οροσειρές στο αντίστοιχο τμήμα της Βόρειας. Τα Απαλάχια Όρη, μήκους 2.300 χιλιομέτρων, διατρέχουν την ανατολική ακτή της Βόρειας Αμερικής από την Αλαμπάμα έως τη Νέα Γη. Βόρεια από τα Απαλλάχια, η Αρκτική Κορδιλλιέρα καλύπτει το ανατολικό τμήμα του Καναδά.
Ανάμεσα στις οροσειρές που διατρέχουν τις ακτές βρίσκονται τεράστιες πεδιάδες. Οι Κεντρικές Πεδιάδες της Βόρειας Αμερικής καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του τμήματος αυτού της ηπείρου, προσδίδοντας χαμηλό ανάγλυφο, και πολλά πλεονεκτήματα όσον αφορά τις καλλιέργειες. Η Καναδική Ασπίδα καλύπτει σχεδόν 5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα και σε γενικές γραμμές είναι σχεδόν επίπεδη. Όμοια, το βορειοανατολικό τμήμα της Νότιας Αμερικής καλύπτεται από την επίπεδη λεκάνη του Αμαζονίου. Το ορεινό τμήμα της Βραζιλίας, στην ανατολική ακτή, είναι σχετικά επίπεδο με μικρές μεταβολές στο ανάγλυφο, ενώ πιο νότια βρίσκονται οι μεγάλες πεδιάδες του Γκραν Τσάκο και των πάμπας.
Οι οροσειρές στα δυτικά είναι αποτέλεσμα τεκτονικής δραστηριότητας, και συγκεκριμένα της σύγκρουσης μεταξύ της Ειρηνικής Πλάκας και της Πλάκας Νάζκα με αυτές της Βόρειας και Νότιας Αμερικής. Αντίθετα, οι πεδιάδες είναι αρχέγονα εδάφη που αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα για τη δημιουργία της Αμερικανικής ηπείρου.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Αμερικής φτάνει τους 1.037.000.000 κατοίκους σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών για το 2022 και διαιρείται σε:
Εθνολογία
Ο πληθυσμός της Αμερικής αποτελείται από τους απογόνους οκτώ μεγάλων εθνοτικών ομάδων και των συνδυασμών τους:
Από αυτή την άποψη, δίκαια η Αμερική θεωρείται «χωνευτήρι του κόσμου».
Η πλειοψηφία του πληθυσμού ζει στη Λατινική Αμερική, που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία δύο γλωσσών, της ισπανικής και της πορτογαλικής, που προέρχονται από τα λατινικά. Αντίθετα, στη Βόρεια Αμερική, ουσιαστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά επικρατεί η αγγλική γλώσσα, που προέρχεται από τα γερμανικά. Στο Καναδά (κυρίως στο Κεμπέκ) ομιλείται και η λατινογενής γαλλική γλώσσα. Οι δύο αυτές χώρες έχουν βασικά αγγλικές ρίζες και διαφέρουν όχι μόνο από γλωσσολογική, αλλά και από πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική άποψη από τις άλλες χώρες της Αμερικής.
Δείτε επίσης
Αμερική
Η Νύχτα του Κυνηγού
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Ρόμπερτ Μίτσαμ και η Σέλλεϊ Γουίντερς σε σκηνή της ταινίας]] Η Νύχτα του Κυνηγού (αγγλ. The Night of the Hunter) γνωστή και ως Ο Θανατοποινίτης με το Σημάδι είναι ταινία τρόμου και Φιλμ νουάρ παραγωγής 1955 σε σκηνοθεσία Τσαρλς Λότον και με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Μίτσαμ, Σέλλεϊ Γουίντερς και Λίλιαν Γκις. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντέιβις Γκραμπ, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη ο Τσαρλς Λότον κι ο Τζέιμς Άγκι. Η ταινία, όπως και το μυθιστόρημα βασίζονται στην αληθινή ιστορία του εγκληματία Χάρι Πάουερς, που καταδικάστηκε σε απαγχονισμό το 1932 για τη δολοφονία δυο γυναικών και τριών παιδιών.
Το 1992 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υπόθεση
Ένας άνδρας ο Χάρι Πάουελ (Ρόμπερτ Μίτσαμ), κάνει τους άλλους να πιστέψουν ότι είναι ιεροκήρυκας. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα ψυχοπαθή δολοφόνο, ο οποίος προσεγγίζει γυναίκες οι οποίες έχουν χηρέψει αποσκοπώντας στην περιούσια τους. Όταν πια έχει πάρει αυτό που θέλει τις σκοτώνει. Το επόμενο του θύμα είναι μια γυναίκα (Σέλλεϊ Γουίντερς) της οποίας ο άνδρας εκτελέστηκε πρόσφατα για ληστεία και φόνο. Ο άνδρας της πριν τον συλλάβουν είχε αφήσει, εν αγνοία της, τα χρήματα της ληστείας στα δυο μικρά τους παιδιά. Όταν ο Πάουελ ενημερώνεται για την ύπαρξη των χρημάτων, ξεγελά και παντρεύεται τη χήρα και ξεκινά το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού με τα δυο μικρά παιδιά της.
Πληροφορίες
Πρώτο και μοναδικό σκηνοθετικό εγχείρημα του ηθοποιού Τσαρλς Λότον η ταινία ήταν παταγώδης αποτυχία κατά την πρώτη της προβολή. Με την πάροδο του χρόνου η ταινία έλαβε τεράστια φήμη ώστε σήμερα να θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του παγκοσμίου κινηματογράφου. Μετά την αποτυχία της ταινίας, ο Λότον δεν ασχολήθηκε ξανά με τη σκηνοθεσία. Πρώτη επιλογή για τον ρόλο του ιεροκήρυκα Χάρι Πάουελ ήταν ο Γκάρι Κούπερ, αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην ταινία και τη θέση του πήρε ο Ρόμπερτ Μίτσαμ. Στην ταινία συμμετείχε και ο θρύλος του βωβού κινηματογράφου Λίλιαν Γκις στον ρόλο της ηλικιωμένης κυρίας που θα πάρει τα παιδιά υπό την προστασία της.
Ο Τσαρλς Λότον συνεργάστηκε με τον σεναριογράφο Τζέιμς Άγκι και το αποτέλεσμα ήταν μια ταινία επηρεασμένη από τον εξπρεσιονισμό των γερμανικών ταινιών της δεκαετίας του '20. Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Γουόλτερ Σούμαν, ο οποίος με τη βοήθεια του Λότον συνέθεσε ένα μουσικό θέμα με νοσταλγικά και εξπρεσιονιστικά περάσματα.
Το στυλ και τα μοτίβα της ταινίας πηγάζουν από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό (αλλόκοτες σκιές, σουρεαλιστικά σετ και παράξενες γωνίες λήψης) για να δημιουργήσουν ένα απλουστευμένο και διαταραγμένο κλίμα που αντανακλά στην ψυχοσύνθεση και την προσωπικότητα του Χάρι Πάουελ, στους εφιαλτικούς φόβους των παιδιών και στη γλυκύτητα της Ρέιτσελ που πρόκειται να τους προσφέρει σωτηρία και λύτρωση.
Κριτικές
Ο κριτικός κινηματογράφου Ρόμπερτ Έμπερτ έγραψε για την ταινία: ''Πρόκειται για μια από τις τρομακτικότερες ταινίες όλων των εποχών, με έναν κακοποιό που μένει χαραγμένος στη μνήμη και μια μουσική επένδυση που σε στοιχειώνει ακόμη... τέσσερις δεκαετίες αργότερα .''
Διαχρονικότητα
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 34η θέση, στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Επίσης κατέταξε τον Χάρι Πάουελ του Ρόμπερτ Μίτσαμ στην 29η θέση στη λίστα με τους κινηματογραφικούς κακούς.
Το περιοδικό κινηματογράφου Empire κατέταξε την ταινία στην 71η θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Η ταινία επηρέασε μεταγενέστερους κινηματογραφιστές όπως ο Ντέιβιντ Λιντς, ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Τέρενς Μάλικ, ο Τζιμ Τζάρμους, ο Σπάικ Λι, ο Ρομπ Ζόμπι και οι Αδερφοί Κοέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Δυτική Βιρτζίνια Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Σγουροκεφάλι Ηρακλείου
Το Σγουροκεφάλι (επίσημο: Σγουροκεφάλιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης σε υψόμετρο 330 μέτρα. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η θέση του είναι στο 19,3 χλμ. του δρόμου προς τη Μονή Αγκαράθου. Βόρεια είναι η Επισκοπή και νοτιοδυτικά η Μυρτιά. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αμπελοκαλλιέργεια και η ελαιοκομία. Παράγει σταφίδα, λάδι και κρασί.
Ονομασία
Σύμφωνα με την παράδοση, το όνομα του χωριού οφείλεται σε έναν βοσκό, ο οποίος ονομαζόταν Σγουρός. Αυτός είχε κτίσει το σπίτι του στην κορυφή του λόφου, ο οποίος λέγεται στην Κρήτη κεφάλι. Από αυτό προήλθε η ονομασία Του Σγουρού το Κεφάλι>Σγουροκεφάλι. Στην ενετική απογραφή του 1583 αναφέρεται Sgourochieffali με 62 κατοίκους. To 1881 ζούσαν 320 Χριστιανοί (και μόνον).
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σγουροκεφαλίου και προσαρτήθηκε στο δήμο Επισκοπής. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί πάλι την κοινότητα Σγουροκεφαλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Επισκοπής του Δήμου Χερσονήσου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 474 κατοίκους.
Κοινότητα Σγουροκεφαλίου
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Σγουροκεφαλίου έχει 474 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Κοινοτάρχες Σγουροκεφαλίου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Σγουροκεφαλίου.
Παραπομπές
Σγουρο Σγουρο Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Γιώργης Σιάντος
Η πρώιμη δράση του
Ο Σιάντος γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1890 και καταγόταν από φτωχή οικογένεια. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο, σε ηλικία 13 ετών ξεκίνησε να εργάζεται ως καπνεργάτης. Στη δεκαετία από το 1911 ως το 1920 υπηρέτησε ως υπαξιωματικός στον Ελληνικό Στρατό και πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο ενδιάμεσο, το 1916, συμμετείχε στο βενιζελικό κίνημα της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη. Μετά την απόλυσή του από το στρατό εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ, που αργότερα μετονομάστηκε ΚΚΕ. Αναμείχθηκε ενεργά στο συνδικαλιστικό κίνημα και εξελέγη Γραμματέας της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας της Ελλάδας.
Τα πρώτα χρόνια στην καθοδήγηση του ΚΚΕ
Το 1927 στο 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ ο Σιάντος εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος. Τα αμέσως επόμενα χρόνια, συμμετείχε ενεργά στη λεγόμενη φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές που ξέσπασε στους κόλπους του ΚΚΕ, συγκροτώντας την αριστερή τάση του Κόμματος με τους συνδικαλιστές Κώστα Θέο, Μήτσο Παπαρήγα και Διονύση Πυλιώτη. Την περίοδο 1929-31 η ομάδα των συνδικαλιστών Σιάντου-Θέου ήρθε σε σφοδρή σύγκρουση με την ομάδα του τότε Γενικού Γραμματέα του κόμματος Ανδρόνικου Χαϊτά, Ευτυχιάδη και Κολοζώφ, οδηγώντας το κόμμα στα πρόθυρα της διάλυσης.
Ο Σιάντος ήταν το μοναδικό από τα κορυφαία στελέχη του ΚΚΕ που δεν είχε φοιτήσει στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ).
Τα χρόνια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου
Λίγους μήνες μετά την εκλογή του Σιάντου στο κοινοβούλιο, επιβλήθηκε η Δικτατορία της 4ης Αυγούστου υπό τον Ιωάννη Μεταξά. Ο Μεταξάς με πρόφαση τον "κομμουνιστικό κίνδυνο" εγκαθίδρυσε ένα αυταρχικό καθεστώς φασιστικού τύπου, που εξαπέλυσε μια αδυσώπητη αντικομμουνιστική εκστρατεία, στηριζόμενος στον Ιδιώνυμο νόμο που είχε θέσει σε ισχύ το 1929 ο Ελευθέριος Βενιζέλος για την καταστολή συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών, συλλαμβάνοντας πολλά μέλη του ΚΚΕ που τελούσε πλέον εκτός νόμου. Ο Σιάντος συνελήφθη και εξορίστηκε στην Ανάφη από όπου δραπέτευσε το 1937.
Τον Απρίλιο του 1938, μετά τη σύλληψη της τριμελούς Γραμματείας (Νεφελούδης-Παρτσαλίδης-Σκλάβαινας) που είχε την καθοδήγηση του ΚΚΕ, ο Σιάντος ηγήθηκε της διαδικασίας ανασυγκρότησης του ανώτατου καθοδηγητικού οργάνου του κόμματος, της λεγόμενης Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ), μαζί με το Νίκο Πλουμπίδη.
Η ΠΚΕ ήρθε σε σφοδρή αντιπαράθεση με την Προσωρινή Διοίκηση (ΠΔ), που είχε συγκροτηθεί προς τα τέλη του 1939 από την ασφάλεια του Μανιαδάκη και την καθοδήγηση της οποίας είχαν οι πρώην βουλευτές του ΚΚΕ Μιχάλης Τυρίμος και Μανώλης Μανωλέας. Τα δύο καθοδηγητικά όργανα που εξέδιδαν και δικό τους Ριζοσπάστη κατηγορούσαν το ένα το άλλο για χαφιεδισμό και προκάλεσαν τρομερή σύγχυση στις τάξεις των κομμουνιστών. Μέσα σ' αυτό το πρωτοφανές κλίμα σύγχυσης κι αυτός ακόμα ο Ζαχαριάδης συντάχθηκε με την Προσωρινή Διοίκηση κατηγορώντας την καθαρή Παλιά Κεντρική Επιτροπή. Τα πράγματα ξεκαθάρισαν το καλοκαίρι του 1941 όταν συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή από στελέχη του ΚΚΕ που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους.
Ωστόσο, ο Σιάντος δεν κατόρθωσε να αποφύγει τη δεύτερη σύλληψη το Νοέμβρη του 1939 και τη φυλάκισή του στις φυλακές της Κέρκυρας στην Ακτίνα Θ', μαζί με το Ζαχαριάδη. Το Σεπτέμβρη του 1941, όταν απέδρασε, η Ελλάδα βρισκόταν ήδη υπό γερμανο-ιταλική Κατοχή.
Πρωταγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης
Ο Σιάντος αμέσως μετά τη δραπέτευσή του και μετά τη διάλυση της καχυποψίας των συντρόφων του χάρη στις διαβεβαιώσεις του ακροναυπλιώτη Γιάννη Ιωαννίδη, ανέλαβε την ηγεσία του ανασυγκροτημένου ΚΚΕ στα τέλη του 1941, καθώς ο γραμματέας του Ν. Ζαχαριάδης είχε παραδοθεί από το μεταξικό καθεστώς στους Γερμανούς και είχε μεταφερθεί αιχμάλωτος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου στη Γερμανία. Ο Σιάντος αντικατέστησε τον γ.γ του ΚΚΕ Ανδρέα Τσίπα και κατόρθωσε να ανασυγκροτήσει το κόμμα, ενώ παράλληλα συμμετείχε στην οργάνωση του ΕΑΜ. Από τα μέσα του 1942 ο Σιάντος μαζί με τον Γιάννη Ιωαννίδη θα αποτελέσουν το ηγετικό δίδυμο του ΚΚΕ που θα το καθοδηγήσουν μέχρι την επιστροφή του Ζαχαριάδη από το Νταχάου, τον Μάιο του 1945.
Τον Μάιο του 1943 ο Σιάντος συναντήθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου (ο οποίος είχε αποφυλακιστεί από τις φυλακές Αβέρωφ με παρέμβαση του φίλου του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού) και του πρότεινε να αναλάβει την ηγεσία του ΕΑΜ. Ο Παπανδρέου αρνήθηκε, εκτιμώντας ότι θα βρισκόταν υπό τον ασφυκτικό πολιτικό έλεγχο του ΚΚΕ.
Το Μάρτιο του 1944 πρωταγωνίστησε στη συγκρότηση της ΠΕΕΑ στο χωριό Βίνιανη της Ευρυτανίας, στην πρώτη προσωρινή διοίκηση της οποίας ανέλαβε Γραμματέας Εσωτερικών και Επισιτισμού της Ελεύθερης Ελλάδας. Κατά το σχηματισμό της τελικής σύνθεσης της Επιτροπής διατήρησε τη θέση του Γραμματέα Εσωτερικών.
Παρά τις αρχικές και έντονες αμφιβολίες του για τη Συμφωνία του Λιβάνου προκαλώντας ουσιαστικά την Πολιτική κρίση Καΐρου (1944), τελικά υπό τις συστάσεις και Ρώσων επιτετραμμένων, στις 15 Αυγούστου του 1944, αποδέχθηκε τη συμμετοχή στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γ. Παπανδρέου, καθώς και στη συνέχεια και τους όρους της Συμφωνίας της Καζέρτας που ακολούθησε.
Πρελούδιο της Εμφύλιας σύγκρουσης - Δεκεμβριανά
Μετά την Απελευθέρωση ο Σιάντος εξέφρασε τη διαφωνία του απέναντι στη θέση της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου για διάλυση των ενόπλων τμημάτων του ΕΛΑΣ χωρίς την παράλληλη διάλυση της 3ης Ορεινής ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου, καθώς διέβλεπε μια βίαιη αντιεαμική στάση σε συνδυασμό με αμνηστία στους δοσίλογους πρώην συνεργάτες των Γερμανών. Μετά την παραίτηση των υπουργών του ΕΑΜ από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, το ΕΑΜ στις 3 Δεκεμβρίου διοργάνωσε διαδήλωση κατά της κυβέρνησης και στις 4 Δεκεμβρίου απεργία. Η μαζικότητα της διαδήλωσης κινήθηκε μεταξύ 100.000 και 500.000 διαδηλωτών, χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος αριθμός από την ιστοριογραφία. Η διαδήλωση χτυπήθηκε βίαια από τις αρχές ασφαλείας υπό τον Άγγελο Έβερτ διοικητή της Αστυνομίας Πόλεων και υπήρξαν 33 δολοφονηθέντες διαδηλωτές και εκατοντάδες τραυματίες. Την επόμενη μέρα, 4 Δεκεμβρίου, η απεργία που είχε προκηρύξει το ΕΑΜ είχε καθολική συμμετοχή. Δεν λειτούργησε καμία δημόσια υπηρεσία ούτε ιδιωτική επιχείρηση και με αφορμή την κηδεία των διαδηλωτών έγινε νέα μεγάλη πορεία από τη Μητρόπολη μέχρι το Α΄ Νεκροταφείο με κεντρικό σύνθημα:
"Όταν ο Λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα".
Η νέα πορεία διαλύθηκε και αυτή με νέες δολοφονίες διαδηλωτών από την αστυνομία αλλά και από ταγματασφαλίτες που διέμεναν σε ξενοδοχεία γύρω από την Ομόνοια. Ακολούθησαν για 33 μέρες οι μάχες στην Αθήνα και τον Πειραιά, τα λεγόμενα Δεκεμβριανά, με ήττα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Ο Σιάντος και η ηγεσία του ΚΚΕ δεν κατάφεραν να διαχειριστούν το βάρος της ένοπλης σύγκρουσης ή το κράτησαν σκόπιμα υπό συνθήκες ένοπλης αντίστασης δίχως να επιτρέψουν την γενίκευση των συγκρούσεων όπως επιθυμούσε το Γ.Σ του ΕΛΑΣ με τους Βελουχιώτη, Σαράφη και Μακρίδη. Επιπλέον, μετά τη λήξη της σύγκρουσης ο Σιάντος ήταν συγκαταβατικός ως προς τη Συνθήκη της Βάρκιζας και ήταν ένα από τα 3 μέλη της αντιπροσωπείας του ΕΑΜ που την υπέγραψαν, μαζί με τον Μήτσο Παρτσαλίδη και τον Ηλία Τσιριμώκο.
Μετά τη Βάρκιζα και θάνατος
Αποτέλεσμα και της Συνθήκης της Βάρκιζας και της ενδοτικότητας της ηγεσίας του ΚΚΕ ήταν το βίαιο ξέσπασμα της Λευκής Τρομοκρατίας από κρατικά όργανα και δεξιές ένοπλες οργανώσεις κατά του εαμικού κόσμου. Ο Σιάντος χρεώθηκε την αποτυχία των πολιτικών χειρισμών από την πλευρά του ΕΑΜ-ΚΚΕ.
Χασάν Ντιάμπ
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στη Βηρυτό την 1η Ιουνίου 1959. Έχει πτυχίο στη μηχανική επικοινωνιών, το οποίο έλαβε από το Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Λιντς το 1981. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό στη μηχανική συστημάτων από το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ το 1982, και διδακτορικό στη μηχανική υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο του Μπαθ το 1985.
Γιώργης Σιάντος
Μετά τη Βάρκιζα και θάνατος
Ο Σιάντος ήταν παντρεμένος με το μέλος του ΚΚΕ Βαγγελιώ Σιάντου, χωρίς να αποκτήσουν ποτέ παιδιά.
Χασάν Ντιάμπ
Ακαδημαϊκή καριέρα
Ο Ντιάμπ δίδαξε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού ως καθηγητής ηλεκτρολόγων μηχανικών το 1985. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 150 άρθρα και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και επιστημονικά συνέδρια. Αποκάλεσε τον εαυτό του υποστηρικτή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στο Λίβανο και συνέταξε βιβλία για το θέμα. Διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος περιφερειακών εξωτερικών προγραμμάτων στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Ιούνιο του 2011.
Γιώργης Σιάντος
Πολιτική κληρονομιά
Λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Σιάντου, η καθοδήγηση του ΚΚΕ υπό τον Νίκο Ζαχαριάδη διακήρυξε πως ο Σιάντος ήταν πράκτορας της Ιντέλλιτζενς Σέρβις, δίχως όμως να φανερώσει στοιχεία που να αποδεικνύουν ξεκάθαρα κάτι τέτοιο. Ωστόσο, το 1957 ένα χρόνο μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη και την υπέρβαση του λεγόμενου ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος, ειδικό τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ αποκατέστησε τη μνήμη του Γιώργου Σιάντου, μιας φιγούρας άλλοτε πρωτοπόρας και άλλοτε αντιφατικής του ΚΚΕ.
Χασάν Ντιάμπ
Ακαδημαϊκή καριέρα
Στις 13 Ιουνίου 2011 ο Ντιάμπ διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ως μέλος του υπουργικού συμβουλίου του Νατζίμπ Μικάτι, αντικαθιστώντας τον Χασάν Μνέινε. Του διαδέχτηκε ο Ελίας Αμπού Σάαμπ ως υπουργός Παιδείας. Η θητεία του Ντιάμπ έληξε στις 15 Φεβρουαρίου 2014.
Γιώργης Σιάντος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Παλλαϊκό Μέτωπο Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Χασάν Ντιάμπ
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ντιάμπ είναι ανεξάρτητος, δεν υποστηρίζει καμία πολιτική ομάδα και είχε χαμηλό δημόσιο προφίλ τη στιγμή του διορισμού του.
Η νέα κυβέρνηση του Λιβάνου συστάθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2020 μετά τη συνάντηση του Ντιάμπ και του προέδρου της Βουλής Ναμίχ Μπέρι με τον πρόεδρο της χώρας Μισέλ Αούν. Στη συνέχεια, ο Ντιάμπ ανακοίνωσε το νέο υπουργικό συμβούλιο των είκοσι μελών που αποτελείται από τεχνοκράτες λέγοντας ότι θα εργαστεί για έναν νέο εκλογικό νόμο, επιδιώκοντας ένα ανεξάρτητο δικαστικό σώμα και την επιστροφή των λεηλατημένων δημόσιων πόρων. Κατά την πρώτη συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου, ο Ντιάμπ ανακοίνωσε ότι οι πρώτες επίσημες επισκέψεις του θα γίνονταν σε χώρες "στην αραβική περιοχή, ειδικά στον Κόλπο". Δεν είπε τίποτα για την τήρηση των μεταρρυθμίσεων που υποσχέθηκε ο Χαρίρι και επέλεξε να διατηρήσει το υπουργείο Πληροφοριών, το οποίο ο προκάτοχός του είχε υποσχεθεί να καταργήσει. Στις 3 Φεβρουαρίου ο Ντιάμπ υπέγραψε τον κρατικό προϋπολογισμό του 2020, μειώνοντας τις δαπάνες κατά 700 εκατομμύρια δολάρια και στις 6 Φεβρουαρίου το υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε ένα σχέδιο οικονομικής διάσωσης για παρουσίαση στο κοινοβούλιο.
Στις 7 Μαρτίου 2020 ο Ντιάμπ ανακοίνωσε ότι ο Λίβανος κινδύνευε με χρεοκοπία λόγω του δημόσιου χρέους για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Έπειτα από την εθνική τραγωδία που έγινε τον Αύγουστο, με τις εκρήξεις στη Βηρυτό που είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν εκατοντάδες ατόμων, και τις ταραχές και διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης που ακολούθησαν, ο Ντιάμπ υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του στις 10 Αυγούστου και ζήτησε από τον πρόεδρο Μισέλ Αούν να προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Από τις 10 Αυγούστου 2020 παραμένει πρωθυπουργός υπηρεσιακά.
Παραπομπές
Ντιαμπ Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Βάκχαι (τραγωδία)
Το έργο Βάκχαι έχει γνήσια Διονυσιακή υπόθεση, εξιστορεί δηλαδή την έλευση του Βάκχου (Διονύσου) στη Θήβα κατά την οποία ο Πενθέας φονεύεται από την μητέρα του Αγαύη, διότι αντιστάθηκε στη λατρεία του νέου θεού.
Μερικοί στηριζόμενοι σε κάποιες εσωτερικές μαρτυρίες και αναφορές πιστεύουν πως το έργο γράφτηκε για να διδαχτεί σε δραματικούς αγώνες που οργάνωσε ο Μακεδόνας βασιλιάς προς τιμή των Μουσών και του Διονύσου.
Η Τραγωδία αυτή παίχτηκε και στην παρθική βασιλική αυλή όπως ιστορεί ο Πλούταρχος (Κράσ. 33).
Η υπόθεση του έργου
Στο έργο του Ευριπίδη, συνυπάρχουν το τραγικό, το δραματικό και το θεατρικό στοιχείο. Είναι το μοναδικό έργο της αρχαιότητας, όπου ο Διόνυσος πρωταγωνιστεί ως ανθρωποποιημένος θεός, καθώς αυτό αποτελεί το δράμα του θεού, που είναι το δράμα του ανθρώπου. Δραματοποιούνται τα Θεοφάνια του Διονύσου και εξανθρωπίζεται το θείο. Μια καινούργια θρησκεία απειλεί, μια νέα δύναμη εισχωρεί που θέλει να επιβάλει τη δική της λατρεία.
Ο Διόνυσος, γιος του Δία και της κόρης του Κάδμου Σεμέλης, φτάνει στη Θήβα με μορφή ανθρώπου, για να επιβάλει τη λατρεία του. Οι κόρες του Κάδμου αμφισβητούν τη θεϊκή του καταγωγή αλλα τρελαίνονται από αυτόν και ως μαινάδες πια πηγαίνουν και παραμένουν στο Κιθαιρώνα λατρεύοντας. Ο βασιλιάς Πενθέας, εγγονός του Κάδμου και γιος της Αγαύης, αποφασίζει να στραφεί ενάντια στις μαινάδες. Συλλαμβάνει τον Διόνυσο, αλλ' αυτός ελευθερώνεται και με σεισμό καταστρέφει το παλάτι. Στη συνέχεια ο Πενθέας μεταβαίνει στο βουνό, αλλά εκεί οι μαινάδες, με πρώτη τη μητέρα του, την Αγαύη, τον διαμελίζουν. Η Αγαύη επιστρέφει θριαμβευτικά στην πόλη, αλλά ο Κάδμος την κάνει να συνειδητοποιήσει τι έπραξε. Το έργο κλείνει με την εμφάνιση του Διονύσου ως θεού και το μένος που πέφτει στην περιοχή. Δεν υπάρχει πρόσωπο στο έργο που δεν θα μεταμορφωθεί, ο ίδιος ο θεός μεταμορφώνεται από ζώο σε θνητό, ο Πενθέας από βασιλιάς γίνεται μαινάδα, ηδονοβλεψίας, αδύναμο παιδί, ελάφι σφάγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ευριπίδη Κατηγορία:Θηβαϊκός κύκλος
Σημαία των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων
thumb|right|Η σημαία των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων Η σημαία των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων καθιερώθηκε το 1922. Αποτελείται από μία απλοποιημένη μορφή της Μεγάλης Σφραγίδας των ΗΠΑ και εκατέρωθεν αυτής βρίσκονται τα αρχικά γράμματα των νησιών, V και I (Virgin Islands). Ο αετός κρατάει ένα κλαδί ελιάς στο ένα του νύχι, σύμβολο ειρήνης, ενώ στο άλλο κρατάει βέλη, όσα και τα τρία νησιά: Άγιος Θωμάς, Άγιος Ιωάννης και Σαιντ Κρουά (Άγιος Σταυρός).
Σχεδιάστηκε από τον αξιωματικό του ναυτικού Π. Γ. Σπαρκς το 1917. Η ιδέα για τη σημαία προέρχεται από το εθνόσημο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι Κατηγορία:Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι
Ρουζ
μικρογραφία|ρουζ Το Ρουζ είναι ένα καλλυντικό για τον χρωματισμό των μάγουλων σε διαφορετικές αποχρώσεις. Εφαρμόζεται ως σκόνη ή κρέμα. μικρογραφία|Βαμμένη γυναίκα Το ρουζ γενικά αποτελείται από μια κόκκινη χρωματισμένη σκόνη με βάση ταλκ που εφαρμόζεται με ένα πινέλο στα μάγουλα για να τα τονίσει. Ο χρωματισμός είναι συνήθως είτε τα πέταλα του safflower, είτε ένα διάλυμα καρμίνης σε υδροξείδιο του αμμωνίου. Μια παραλλαγή με βάση την κρέμα είναι η σκούδα, ένα άχρωμο μείγμα αλλοξάνης με κρύα κρέμα, το οποίο επίσης χρωματίζει το δέρμα.
Σήμερα, το ρουζ είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για όλα τα χρώματα. Δεν χρησιμοποιείται συνήθως για την αναγνώριση κραγιόν, ωστόσο, ορισμένοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον όρο για να αναφερθούν στο κόκκινο χρώμα του προϊόντος.
Κατηγορία:Κοσμητική
Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης
Η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ), έως το 2022 γνωστή ως Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (Ο.Α.Ε.Δ.), είναι ΝΠΔΔ.
Οι κυριότεροι στόχοι του είναι να προωθήσει την απασχόληση, να ασφαλιστούν οι άνεργοι και να προστατευτούν η οικογένεια και η μητρότητα. Σε τοπικό επίπεδο, οι υπηρεσίες απασχόλησης και ασφάλισης παρέχονται από τα Κέντρα Προώθησης της Απασχόλησης (ΚΠΑ2) του Ο.Α.Ε.Δ. Επίσης, πυλώνας του οργανισμού είναι η κατάρτιση και η επαγγελματική εκπαίδευση μέσω των ΕΠΑ.Σ. που λειτουργεί.
Ιστορία
Τον Σεπτέμβριο του 1922 είχαν κάνει την εμφάνισή τους τα πρώτα Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας χωρίς να υπόκεινται σε κάποιο νομοθετικό πλαίσιο. Με το ΝΔ 2961/54 ιδρύεται ο Οργανισμός Απασχολήσεως και Ασφαλίσεως Ανεργίας (ΟΑΑΑ), με συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο. Στις 14 Ιουνίου 1969, με το Ν.Δ. 212/69 αντικαθίσταται από τον ΟΑΕΔ και δύο χρόνια αργότερα, τα Γραφεία Ευρέσεως αντικαταστάθηκαν από τα Γραφεία Εργασίας. Το 1996 κατέστη Εθνικός Φορέας Απασχόλησης. Με τον ν.4921/2022 – ΦΕΚ τεύχος Α 75/18.04.2022 ο ΟΑΕΔ μετονομάστηκε σε Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης.
Διοίκηση
Η ΔΥΠΑ βρίσκεται υπό την εποπτεία του Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων. Διοικείται από τον Διοικητή και το Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ.).
Στο Δ.Σ. συμμετέχουν :
Πρόεδρος του Δ.Σ. και διοικητής της ΔΥΠΑ, από τις 3 Σεπτεμβρίου 2019, είναι ο Σπύρος Πρωτοψάλτης, PhD.
Ευαγγελιστής Μάρκος
thumb|200px|Ευαγγελιστής Μάρκος
Ο Μάρκος (20 - 68) ήταν μαθητής του Αποστόλου Παύλου και, αργότερα, του Πέτρου και παραδοσιακά θεωρείται ο συγγραφέας του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου, το οποίο περιλαμβάνεται στην Αγία Γραφή.
Το αρχικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Το ρωμαϊκό όνομα Μάρκος, του δόθηκε αργότερα. Ήταν γιος της Μαρίας, μιας χριστιανής από την Ιερουσαλήμ, στης οποίας το σπίτι συναθροίζονταν χριστιανοί για να προσευχηθούν. Ήταν ανιψιός του Βαρνάβα. Ο Πέτρος τον αποκαλεί γιο του, κάτι που δείχνει τη σχέση που είχαν μεταξύ τους.
Ο Μάρκος συνόδεψε τον Παύλο και τον Βαρνάβα στην αρχή του πρώτου τους ιεραποστολικού ταξιδιού, μέχρι την Πέργη της Παμφυλίας απ' όπου επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ. Αργότερα, στο δεύτερο ιεραποστολικό ταξίδι, υπήρξε διαφωνία μεταξύ του Βαρνάβα και του Παύλου σχετικά με το αν θα έπρεπε να πάρουν μαζί τους τον Μάρκο. Ως αποτέλεσμα της διαφωνίας οι δύο απόστολοι χωρίστηκαν, με τον Βαρνάβα να πηγαίνει στην Κύπρο με τη συνοδεία του Μάρκου, και τον Παύλο μαζί με το Σίλα να ξεκινούν περιοδεία η οποία κατέληξε στη Μακεδονία. Αργότερα στη Ρώμη, ο Παύλος κατά τη διάρκεια της πρώτης φυλάκισής του, βρέθηκε πάλι μαζί με τον Μάρκο. Αργότερα ο Παύλος ζήτησε από τον Τιμόθεο να φέρει τον Μάρκο στη Ρώμη. Επίσης, ο Μάρκος ήταν μαζί με τον Πέτρο στη Ρώμη όταν έγραφε την πρώτη επιστολή του.
Κατά την παράδοση ο Μάρκος αργότερα κατέληξε στην Αίγυπτο, όπου ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα, ιδρύοντας την εκκλησία της Αλεξάνδρειας, την οποία ποίμανε από το 43 μέχρι το 68 μ.Χ.. Είχε μαρτυρικό θάνατο όταν τη Κυριακή του Πάσχα του 68 μ.Χ. ενώ βρισκόταν στην εκκλησία της συνοικίας του Βουκόλου, όχλος από ειδωλολάτρες ήρθε και τον έσυρε στους δρόμους όπου και τον σκότωσε. Το λείψανό του φυλασσόταν κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας στον Βουκόλου της Αλεξάνδρειας μέχρι το 828, οπότε μεταφέρθηκε από δύο εμπόρους στη Βενετία και έκτοτε φυλάσσεται στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Έχει εκφρασθεί η άποψη πως ο Μάρκος ο συνοδός του Πέτρου στη Ρώμη και ο Μάρκος ο συνοδός του Βαρνάβα στην Κύπρο είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, που όμως δεν έχει αποδειχθεί.
Ο Ευσέβιος Καισαρείας αναφέρει ότι ο Μάρκος μετέβη από τη Ρώμη στην Αλεξάνδρεια για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης και εκεί μαρτύρησε αφού τον διαπόμπευσαν στους δρόμους της πόλης.
Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 25 Απριλίου. Θεωρείται επίσης άγιος από την Καθολική, την Λουθηρανική, την Αγγλικανική και μερικές ακόμα Προτεσταντικές Εκκλησίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρκος Μαρκος * Μάρκος Μάρκος Μάρκος Μαρκος
Νίνο (τραγουδιστής)
Ο Στέφανος-Σακελλάριος Ξυπολιτάς, (Στοκχόλμη, 29 Ιουνίου 1981) γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Νίνο, είναι Έλληνας τραγουδιστής. Έγινε γνωστός από το τηλεοπτικό talent show Fame Story 1, το 2002. Έχει κυκλοφορήσει πέντε στούντιο άλμπουμ και αρκετά  singles. Επίσης, έχει συνεργαστεί με ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως οι Άννα Βίσση, Πέγκυ Ζήνα, Σταμάτης Γονίδης, Πασχάλης Τερζής, Έλενα Παπαρίζου, Λευτέρης Πανταζής και Κωνσταντίνος Αργυρός.
Καριέρα
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και μεγάλωσε στη Ρόδο. Επαγγελματικά ασχολείται με το τραγούδι από 16 χρονών. Ήδη από τα σχολικά χρόνια, ο Νίνο δείχνει την αγάπη του για το τραγούδι και τη μουσική. Μέχρι την ηλικία των 16 χρόνων ήξερε να παίζει αρμόνιο, κιθάρα (ηλεκτρική, κλασική), ντραμς, φυσαρμόνικα, ακορντεόν, μπάσο (αυτοδίδακτος).
Πριν μπει στο Fame Story είχε ήδη αρχίσει εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα, τόσο στη Ρόδο, όσο και στην Αθήνα και την Πάτρα. Η καριέρα του άρχισε αμέσως μετά την αποχώρησή του από το talent show, με την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου, Νίνο*Νίνο*Νίνο.
Προσωπική ζωή
Τον Δεκέμβριο του 2012 παντρεύτηκε την Χρυσή Βαρδινογιάννη, κόρη του επιχειρηματία Γιώργου Βαρδινογιάννη και της Αγάπης Πολίτη, με την οποία έγιναν ζευγάρι το 2010. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Γιώργο (γενν. 2013) και την Κάρεν-Αγάπη (γενν. 2014). Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 2017.
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κραγιόν
μικρογραφία|Γυναίκα βάφεται Το lipstick είναι ένα καλλυντικό προϊόν που περιέχει χρωστικές ουσίες, έλαια, κεριά και μαλακτικά που εφαρμόζουν χρώμα, υφή και προστασία στα χείλη. Υπάρχουν πολλά χρώματα και είδη lipstick. Ορισμένα lipstick είναι επίσης βάλσαμα για τα χείλη, προσθέτουν χρώμα και ενυδάτωση.
Ιστορία
μικρογραφία|Η [[Ελίζαμπεθ Τέιλορ βοήθησε στη διάδοση του κόκκινου κραγιόν.]] Το σκούρο κόκκινο κραγιόν ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς αποχρώσεις κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα, ειδικά στη δεκαετία του 1920. Οι παγιδευτές φορούσαν κραγιόν για να συμβολίσουν την ανεξαρτησία τους. Το κραγιόν φοριόταν γύρω από τα χείλη για να σχηματίσει ένα "τόξο του Cupid", εμπνευσμένο από την ηθοποιό Clara Bow.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η Elizabeth Arden άρχισε να εισάγει διαφορετικά χρώματα κραγιόν. Έχει εμπνεύσει άλλες εταιρείες να δημιουργήσουν μια ποικιλία αποχρώσεων κραγιόν. Στη δεκαετία του 1930, το κραγιόν θεωρήθηκε σύμβολο της σεξουαλικότητας των ενηλίκων. Τα κορίτσια στην πίστευαν ότι το κραγιόν ήταν σύμβολο της γυναικείας ζωής, όμως οι ενήλικες το είδαν ως πράξη εξέγερσης. Μια μελέτη το 1937 έδειξε ότι πάνω από το 50% των έφηβων κοριτσιών καβγάδισαν με τους γονείς τους επειδή φορούσαν κραγιόν.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1940, πολλά βιβλία και περιοδικά εφήβων τόνισαν ότι οι άνδρες προτιμούν τις γυναίκες χωρίς μακιγιάζ. Βιβλία και περιοδικά επίσης προειδοποίησαν τα κορίτσια ότι η χρήση καλλυντικών θα μπορούσε να καταστρέψει τις πιθανότητες δημοτικότητας και καριέρας τους. Η επιρροή αυτών των άρθρων ήταν ότι το ροζ κραγιόν ήταν προκλητικά για τους άνδρες. Παρά την αυξημένη χρήση των καλλυντικών, εξακολουθεί να συνδέεται με την πορνεία και γι αυτό οι έφηβες αποθαρρύνονταν να φορούν καλλυντικά, φοβούμενα ότι θα θεωρηθούν πόρνες
Μέχρι τη δεκαετία του 1950, οι κινηματογραφικές ηθοποιοί Marilyn Monroe και Elizabeth Taylor βοήθησαν να ξαναφέρουν στην μόδα τα σκούρα κραγιόν. Μια έρευνα του 1951 αποκάλυψε ότι τα δύο τρίτα των έφηβων κοριτσιών φορούσαν κραγιόν.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μια καλλυντική εταιρεία που ονομάζεται Gala εισήγαγε ανοιχτό κραγιόν. Αργότερα, η Max Factor δημιούργησε ένα δημοφιλές χρώμα κραγιόν που ονομάζεται Strawberry Meringue. Οι κατασκευαστές κραγιόν άρχισαν να δημιουργούν κραγιόν σε λεβαντί, ανοιχτό ροζ, λευκό και ροδακινί. Το λευκό ή σχεδόν λευκό κραγιόν ήταν δημοφιλές στη δεκαετία του 1960. Rock ομάδες, όπως οι Ronettes και το Shirelles, βοήθησαν στη διάδοση του λευκού κραγιόν. Στη δεκαετία του 1960, το κραγιόν συνδέθηκε με τη θηλυκότητα. Οι γυναίκες που δεν φορούσαν κραγιόν θεωρούταν ψυχασθενείς ή λεσβίες.
Στη δεκαετία του '70, αρκετές εταιρείες καλλυντικών παρουσίασαν κραγιόν σε πιο ασυνήθιστα χρώματα, όπως το απαλό γαλάζιο (Kanebo), τον παγωμένο ασβέστη (Conga Lime by Revlon) και το ασημένιο αστραφτερό μπλε.
Το μαύρο κραγιόν έγινε δημοφιλές στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στη δεκαετία του 1990. Στη δεκαετία του 1950, το μαύρο κραγιόν είχε φορεθεί από ηθοποιούς που πρωταγωνιστούν σε ταινίες τρόμου.
Στη δεκαετία του 1990, τα χρώματα κραγιόν έγιναν ημι-ματ. Οι αποχρώσεις του καφέ ήταν πολύ δημοφιλείς. Αυτές οι αποχρώσεις εμπνεύστηκαν από διάφορες εκπομπές, όπως "Τα φιλαράκια". Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στον 21ο αιώνα, τα κραγιόν δεν ήταν πλέον ματ ή ημι-ματ, ήταν λαμπερά.
Το κραγιόν έχει επίσης πολλές παραλλαγές συμπεριλαμβανομένων των βερνικιών για τα χείλη και των μολυβιών.
Κατηγορία:Κοσμητική
Σάανιτς (Βρετανική Κολομβία)
Η Περιοχή του Σάανιτς (αγγλικά: Saanich) είναι περιοχή δήμου στη Νήσο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά, εντός της περιοχής της Ευρύτερης Βικτώριας. Ο πληθυσμός ήταν 114.148 στην απογραφή του 2016, καθιστώντας τον τον πιο πυκνοκατοικημένο δήμο στο Γεωγραφικό Διαμέρισμα Κάπιταλ και τη Νήσο Βανκούβερ, και τον όγδοο πιο πυκνοκατοικημένο στην επαρχία. Η περιοχή υιοθέτησε το όνομά της από το Πρώτο Έθνος των Σάανιτς, που σημαίνει «αναδυόμενη γη» ή «αναδυόμενοι άνθρωποι». Η Περιοχή λειτουργεί ως αμιγώς οικιστική κοινότητα ακριβώς βόρεια της Βικτώριας της Βρετανικής Κολομβίας.
Με έκταση 103,44 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτελεί τον μεγαλύτερο δήμο στην Ευρύτερη Βικτώρια. Ο δήμος περιέχει μια μεγάλη ποικιλία αγροτικών και αστικών τοπίων και γειτονιών που εκτείνονται βόρεια προς τη χερσόνησο Σάανιτς. Το Σάανιτς φιλοξενεί τμήμα του Πανεπιστημίου της Βικτώριας, το οποίο είναι διχοτομημένο από τον γειτονικό δήμο του Όουκ Μπέι. Η τοπογραφία του δήμου είναι κυματοειδής με πολλά παγετώδη επανθήματα βράχων. Τα υψόμετρα κυμαίνονται από τη στάθμη της θάλασσας έως τα 229 μέτρα. Το φυσικό περιβάλλον επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το νερό. Υπάρχουν 8,1749 τετραγωνικά χιλιόμετρα λιμνών γλυκού νερού και 29,61 χιλιόμετρα θαλάσσιας ακτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετανικής Κολομβίας
Βασιλικό Σώμα Τυφεκιοφόρων
Το Βασιλικό Σώμα Τυφεκιοφόρων (αγγλικά: King's Royal Rifle Corps, KRRC) αποτελούσε σχηματισμό επιπέδου συντάγματος του Βρετανικού Στρατού, το οποίο έδρασε αρχικά στη Βόρεια Αμερική, ως «Βασιλικό Αμερικανικό Σύνταγμα» (Royal American Regiment), γνωστό ως «Βασιλικοί Αμερικανοί» (Royal Americans) και συγκροτήθηκε από τη Βρετανική Βόρεια Αμερική, στον επταετή πόλεμο και στην αμερικανική επανάσταση.
Αργότερα, κατατάχθηκε ως 60ο Σύνταγμα (60th Regiment of Foot), υπηρετώντας για περισσότερα από 200 χρόνια σε όλη τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Το 1966 το σύνταγμα συγχωνεύτηκε με τους 1ους Πρασινοχιτώνες (1st Green Jackets) και με την Ταξιαρχία Τυφεκιοφόρων (Rifle Brigade) για να γίνει το 2ο Τάγμα των 1ων Πρασινοχιτώνων.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Βρετανικές ένοπλες δυνάμεις
Eye liner
μικρογραφία|Γυναίκα φορώντας τυρκουάζ eyeliner Το eyeliner είναι ένα καλλυντικό. Εφαρμόζεται γύρω από τα περιγράμματα των ματιών για να δημιουργήσει μια ποικιλία αισθητικών αποτελεσμάτων.
Χρήση
Στα τέλη του εικοστού και στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, η χρήση έχει συνδεθεί με τη μόδα Goth και τη μόδα Punk.
Το eyeliner χρησιμοποιείται συνήθως για καθημερινό μακιγιάζ. Το makeup μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για τη δημιουργία διαφορετικών εμφανίσεων καθώς και για την επισήμανση διαφορετικών χαρακτηριστικών των ματιών. Το eyeliner μπορεί να τοποθετηθεί σε διάφορα μέρη του ματιού για να δημιουργήσει διαφορετική εμφάνιση με φτερωτή επένδυση ματιών ή σφιχτά επενδεδυμένη στην ίσαλο γραμμή.
Κατηγορία:Κοσμητική
Άγκυρα
Η Άγκυρα (τουρκικά: Ankara «Άνκαρα») είναι η πρωτεύουσα της Τουρκίας και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με πληθυσμό 5.782.285  (2022), μετά την Κωνσταντινούπολη. Αποτελεί επίσης πρωτεύουσα της επαρχίας Άγκυρας. Βρίσκεται στην κεντρική Τουρκία.
Ιστορία
Οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής γύρω από την πόλη ήταν οι Χετταίοι, που ζούσαν στην περιοχή την εποχή του Χαλκού. Στην ευρύτερη περιοχή, πάντως, έχουν βρεθεί ευρήματα από την Νεολιθική εποχή. Η πόλη αναπτύχθηκε κάτω από την κυριαρχία των Φρυγών, γύρω στο 1000 π.Χ., ύστερα από μαζική μετανάστευση κατοίκων από το Γόρδιο. Σύμφωνα με την παράδοση των Φρυγών, ο βασιλιάς Μίδας ήταν ο ιδρυτής της πόλης. Τα επόμενα χρόνια η πόλη έχασε τον περισσότερο πληθυσμό της και την αξία της. Την πόλη κατέλαβαν οι Λυδοί, οι Πέρσες και αργότερα ο Μέγας Αλέξανδρος με τον στρατό του (334 π.Χ. ). Μετά τον θάνατό του η πόλη πέρασε κάτω από την κυριαρχία του Αντίγονου. Γνώρισε μια νέα περίοδο ανάπτυξης κατά την Ελληνιστική περίοδο, όταν εγκαταστάθηκαν Έλληνες από τον Πόντο, που θέλησαν να κάνουν την πόλη εμπορικό κέντρο μεταξύ Μαύρης θάλασσας και Κριμαίας.
Το 278 π.Χ. καταλαμβάνεται από τους Γαλάτες και η πόλη γίνεται ένα από τα κέντρα τους, δημιουργώντας το όπιντουμ της φυλής των Τεκτοσάγων (oppidum Tectosagum Ancyra). . Το 25 π.Χ. κατέλαβε την πόλη ο Οκταβιανός, κάνοντάς την μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πρωτεύουσα της επαρχίας της Γαλατίας. Μεταξύ του 25 και του 20 π.Χ. ιδρύθηκε στην πόλη και το Monumentum Ancyranum (Ναός του Αυγούστου και της Ρώμης). Η πόλη απέκτησε μεγάλη σημασία εκείνη την εποχή καθώς ήταν κέντρο τόσο των Γαλατών όσο και των Φρυγών της περιοχής.
Το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα την πόλη κατέλαβαν οι Γότθοι και, αργότερα, οι Άραβες. Το 272 οι Ρωμαίοι κατέλαβαν ξανά την Άγκυρα, ενώ κατά τα τέλη του 3ου αιώνα καταγράφονται στην πόλη και τη γύρω περιοχή κάποιοι πρώτοι χριστιανοί μάρτυρες. Στα μέσα του 3ου αιώνα η πόλη έχει μετατραπεί σε Χριστιανική. Το 314 έγινε στην πόλη η Σύνοδος της Άγκυρας. Τον 4ο αιώνα στην πόλη αναπτύχθηκε διαμάχη μεταξύ των οπαδών του Αρειανισμού και των υπόλοιπων Χριστιανών. Μαζί με τα υπόλοιπα ανατολικά εδάφη περνά στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Μετά τον 6ο αιώνα, η πόλη έπεσε αρκετές φορές στα χέρια των Αράβων. thumb|Κειμήλια [[Μικρασιάτες|Μικρασιατών: χρυσοκέντητος ενεπίγραφος επιτάφιος, εργασμένος από τη φημισμένη κεντήστρα Δεσποινέτα το 1682, με προορισμό τον μητροπολιτικό ναό της ελληνικής κοινότητας στην Άγκυρα της Μικράς Ασίας (σήμερα στο Μουσείο Μπενάκη).]] Κατά τη βυζαντινή εποχή η πόλη κατακτάται το 1073 από τους Σελτζούκους Τούρκους (η πόλη εκείνη την εποχή θα πάρει το όνομα Άνγκορα) ενώ το 1354 καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους. Το 1402 γίνεται η μάχη της Άγκυρας και η πόλη περνά στα χέρια του Ταμερλάνου, αλλά οι Οθωμανοί θα την επανακτήσουν την επόμενη χρονιά. Το 1923 αποφασίστηκε από τον Κεμάλ Ατατούρκ η μετακίνηση της πρωτεύουσας του Τουρκικού Κράτους από την Κωνσταντινούπολη στην Άγκυρα (13 Οκτωβρίου). Το 1930 μετονομάστηκε σε Άνκαρα, ενώ μέχρι τότε συνηθιζόταν το Ενγκούριε. Τα επόμενα χρόνια γνώρισε τεράστια ανάπτυξη. μικρογραφία|Το μαυσωλείο του [[Ατατούρκ, του ιδρυτή της Τουρκίας, Άγκυρα]]
Κλίμα
Το κλίμα της Άγκυρας είναι ηπειρωτικό και ξηρό (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: BSk). Τα καλοκαίρια είναι ήπια, ξηρά και ηλιόλουστα, και κρατούν από τον Ιούνιο έως τα μέσα του Σεπτέμβρη. Η μέση θερμοκρασία ανά μήνα κυμαίνεται μεταξύ 0,3° C και 23,5° C, με την μέση μέγιστη θερμοκρασία να μην ξεπερνά τους 31° C (Ιούλιο - Αύγουστο) και τη μέση ελάχιστη τους -3° C (Ιανουάριο), εξαιτίας του μεγάλου υψομέτρου και της πολύ χαμηλής υγρασίας. Οι χειμώνες αντιθέτως είναι δριμείς και μακροί, από τις αρχές Δεκεμβρίου μέχρι και τον Μάρτιο, με πολύ χιόνι και θερμοκρασίες που κυμαίνονται μεταξύ -10° C και -1° C. Η πιο βροχερή εποχή του χρόνου είναι η άνοιξη.
Σημαντικότερα Αξιοθέατα
Σημαντικά αξιοθέατα είναι το Ανίτκαβμπιρ (με το μαυσωλείο του Ατατούρκ), το Εθνογραφικό Μουσείο της Άγκυρας και το Μουσείο του Πολιτισμού της Ανατολής. Επίσης υπάρχουν και διάφορες ρωμαϊκές αρχαιότητες. Για τους τουρίστες ενδιαφέρουσα είναι και η αγορά Τσουκρουκτσουλάρ Γιοκουσού (Çıkrıkçılar Yokuşu), ένα παραδοσιακό παζάρι.
Συγκοινωνία
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Εσένμπογκα απέχει 28 χλμ από την πόλη, και είναι συνδεδεμένο με τον κυκλικό αυτοκινητόδρομο O-20.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Μάνκο Κάπακ
Ο Μάνκο Κάπακ (κέτσουα: Manqo Qhapaq "θαυμάσιο εύρημα", Manku Qhapaq, ισπ. Manco Cápac) στη μυθολογία των Ίνκας, ήταν ο πρώτος βασιλιάς του Κούσκο. Για την προέλευσή του, υπάρχουν διάφοροι μύθοι.
Ο μύθος σχετικά με τον θεό Ίντι
Σύμφωνα με αυτο τον μύθο, ο Μάνκο Κάπακ ήταν γιος του θεού ήλιου Ίντι και της Μάμα Κίγια, και αδερφός του Πατσακάμακ, ενώ λατρευόταν ως θεός του ήλιου και της φωτιάς. Ο Μάνκο Κάπακ και τα αδέρφια του στάλθηκαν στη γη με ένα χρυσό ραβδί, που ονομαζόταν tapac-yauri. Το ραβδί βυθίστηκε στην περιοχή του Κούσκο, μέχρι την οποία ταξίδεψαν μέσω υπόγειων σπηλαίων κι έχτισαν ναό προς τιμήν του θεού ήλιου και πατέρα τους. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κάποιο ή κάποια από τα αδέρφια του Μάνκο Κάπακ μεταμορφώθηκε σε Ουάκα.
Ο μύθος σχετικά με τον θεό Βιρακότσα
Σε αυτό τον μύθο, ο Μάνκο Κάπακ είναι γιος του Βιρακότσα. Μαζί με τα αδέρφια του ζούσε στο Πακάρι Τάμπου, κοντά στο Κούσκο. Ενώθηκαν μαζί με άλλες φυλές, με τις οποίες ήρθαν σε επαφή στα ταξίδια τους, με σκοπό να κατακτήσουν τις φυλές της Κοιλάδας του Κούσκο. Και σε αυτή την ιστορία υπάρχει ο μύθος του χρυσού ραβδιού. Επίσης, σύμφωνα με κάποιες εκδοχές του μύθου, ο νεαρός Μάνκο Κάπακ πρόδωσε από ζήλεια τους μεγαλύτερους αδερφούς του, τους σκότωσε κι έγινε ο ηγέτης του Κούσκο.
Η ζωή του
Ο Μάνκο Κάπακ ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Ουρίν και βασίλευσε στη φυλή των Ίνκας για περίπου σαράντα χρόνια. Αυτός οδήγησε τον λαό του από το Πακάρι Τάμπου στην περιοχή του Κούσκο. Οι λόγοι που ανάγκασαν τους Ίνκας να αναζητήσουν νέα πατρίδα ήταν η έλλειψη εύφορης γης για καλλιέργεια αλλά και οι απειλητικές διαθέσεις των γειτονικών τους λαών. Στο Κούσκο ο Μάνκο Κάπακ καθιέρωσε σύστημα νόμων, ενώ θεωρείται ότι κατάργησε τις ανθρωποθυσίες. Οι Ίνκας, με επικεφαλής τον Μάνκο Κάπακ και με βάση τη νέα τους πατρίδα, άρχισαν να εισχωρούν στις γειτονικές περιοχές για να επεκτείνουν τις αγροτικές εκτάσεις τους. Ο πρώτος ηγεμόνας των Ίνκας παντρεύτηκε την αδερφή του, Μάμα Όκλιο, κι ο γιος του, Σίντσι Ρόκα, έγινε ο επόμενος Σάπα Ίνκα. Πιθανολογείται ότι βασίλεψε μέχρι το 1230 ή το 1250 αρκετοί όμως τοποθετούν τον θάνατο του πολύ νωρίτερα, το 1107. Από τα χρονολογικά στοιχεία δεδομένα που να οριοθετούν τη βασιλεία του δεν έχουν βρεθεί ακόμα.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες των Ίνκας Κατηγορία:Μυθολογία Ίνκα Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Ευαγγελία Σχοιναράκη-Ηλιάκη
Η Βαγγελιώ Σχοιναράκη-Ηλιάκη (γεννήθηκε ως Ευαγγελία Ηλιάκη) ήταν η Νομάρχης Ηρακλείου από το 2006 ως το 2010. Εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πετροκεφάλι Καινουργίου και κατάγεται από πολύτεκνη οικογένεια. Ο πατέρας της μετανάστευσε στη Γερμανία. Είναι παντρεμένη με το δάσκαλο Γεώργιο Σχοιναράκη και έχουν έναν γιο και μία κόρη.
Σπούδασε Παιδαγωγικά στην Αθήνα και είναι Πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας του Π.Τ.Δ.Ε Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης είναι Διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο νομό Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2000. Επανεξελέγη το 2004. Ήταν επίσης Κοσμήτορας στο Προεδρείο της Βουλής (Μάρτιος 2004 - Οκτώβριος 2006) και μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Απόδημου Ελληνισμού,της Ειδικής Επιτροπής Βιβλιοθήκης της Βουλής (2004 -2006) και της Διεθνούς Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (2004 - 2006). Εξάλλου, υπηρέτησε και ως Πρόεδρος της Επιτροπής Ορθοδοξίας και Θρησκευμάτων της Βουλής (2001 - 2004).
Ειδικότερα στο ΠΑΣΟΚ, η Σχοιναράκη υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής (1996-2005) και του Προεδρείου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος το 2002-2004 και αναπληρώτρια γραμματέας του Τομέα Οργανωτικού. Το 2005 εξελέγη μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.
Στο χώρο της ΑΔΕΔΥ, υπηρέτησε στο Γενικό Συμβούλιο και στη Γραμματεία Γυναικών από το 1995 ως το 2000.
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Στις νομαρχικές εκλογές εξελέγη Νομάρχης Ηρακλείου τον Οκτώβριο του 2006. Το Φεβρουάριο του 2007 εξελέγη στην Ένωση Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδος.
Νωρίτερα, υπηρέτησε στη θέση της Β' Γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Νομού Ηρακλείου από το 1993 ως το 1996 και της νομαρχιακής συμβούλου στον ίδιο νομό από το 1995 ως το 1998.
Εκπαιδευτική δραστηριότητα
Ανέλαβε το 2004 Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Επιμόρφωσης από την ίδρυσή του και χρημάτισε Αντιπρόεδρος στο Δ.Σ της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) από το 1997 ως το 2000. Υπήρξε αιρετός εκπρόσωπος δασκάλων και νηπιαγωγών στο ΠΥΣΠΕ Ηρακλείου από το 1990 έως το 1994. Την τριετία 1997 - 2000 ήταν Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Παιδαγωγικών Ερευνών και Μελετών της ΔΟΕ.
Αστεροσκοπείο Παρανάλ
Το Αστεροσκοπείο Παρανάλ βρίσκεται στην έρημο Ατακάμα στη βόρεια Χιλή και συγκεκριμένα 120 km νοτίως της Αντοφαγάστα. Είναι χτισμένο επί του όρους Παρανάλ σε υψόμετρο 2.635 m και λειτουργεί υπό την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (European Southern Observatory, ESO). Αθροιστικά, πρόκειται για το μεγαλύτερο αστεροσκοπείο στο φάσμα του ορατού φωτός και τον υπερύθρων στο νότιο ημισφαίριο καθώς και για τη δεύτερη μεγαλύτερη εγκατάσταση αυτού του είδους παγκοσμίως, μετά από το Αστεροσκοπείο στο Μάουνα Κέα στη Χαβάη.
Το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT), είναι το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στο Παρανάλ, αποτελείται δε από τέσσερα ανεξάρτητα τηλεσκόπια των 8,2 m. Επιπλέον τα τέσσερα κύρια τηλεσκόπια της εγκατάστασης λειτουργώντας από κοινού συνδυάζονται για να συγκροτήσουν ένα ακόμα όργανο, το Very Large Telescope Interferometer (VLTI). Τέσσερα επιπλέον βοηθητικά τηλεσκόπια των 1,8 m συνδράμουν το VLTI όταν τα κύρια όργανα αξιοποιούνται για άλλους σκοπούς.
Στο Παρανάλ υπάρχουν επίσης το VLT Survey Telescope, διαμέτρου 2,6 m, καθώς και το VISTA των 4,0 m, που παρέχουν τη δυνατότητα ομοιόμορφης παρατήρησης μεγάλων τμημάτων του ουρανού.
Very Large Telescope
Το Very Large Telescope (VLT) αποτελείται από τέσσερα τηλεσκόπια των 8,2 m και κάνει παρατηρήσεις στο φάσμα του ορατού φωτός και των υπερύθρων. Μαζί με τα βοηθητικά τηλεσκόπια λειτουργεί ως οπτικό ιντερφερόμετρο συγκεκριμένες νύχτες στη διάρκεια του έτους. Και τα τέσσερα όργανα των 8,2 m έχουν δυνατότητες προσαρμοστικής οπτικής και πλήρη σετ οργάνων.
VISTA Survey Telescope
Το VISTA (Visible & Infrared Survey Telescope for Astronomy) παρέχει δυνατότητες επισκόπησης μεγάλων τμημάτων του ουρανού στο φάσμα των υπερύθρων. Κατασκευάστηκε κατόπιν συνεργασίας 18 πανεπιστημίων από το Ηνωμένο Βασίλειο και παραδόθηκε στο ESO το 2009.
VLT Survey Telescope (VST)
Το VST είναι τηλεσκόπιο των 2,6 m το οποίο υποστηρίζει τα VLT.