cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Machine Head (άλμπουμ)
Βραβεία
Machine Head (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 φορές πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification): 2 φορές χρυσός
Ιταλία (FIMI Certification): Χρυσός
Αργεντινή (CAPIF Certification): Πλατινένιος
Ιαπωνία (RIAJ Certification): Χρυσός
Smoke on the Water (σινγκλ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Τα μέλη των Deep Purple
Το Machine Head ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Γιάννης Δαλιανίδης
Ο Γιάννης Δαλιανίδης (31 Δεκεμβρίου 1923 - 16 Οκτωβρίου 2010) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος, από τους πιο εμπορικούς του Ελληνικού κινηματογράφου. Απεβίωσε στις 16 Οκτωβρίου 2010 σε ηλικία 87 ετών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 31 Δεκεμβρίου 1923 και μεγάλωσε με θετούς γονείς, τον Ναούμ Δαλιανίδη από τη Σιάτιστα και την Ολυμπία Κύρου-Δαλιανίδη από τη Θεσσαλονίκη. Οι βιολογικοί γονείς είχαν έρθει από την Τιφλίδα της Γεωργίας με ένα μικρό αγοράκι το οποίο πέθανε και μετά γεννήθηκε ο Γιάννης που δόθηκε για υιοθεσία όταν πέθανε ο πατέρας του.
Το όνειρο του μικρού Γιάννη υπήρξε πάντα η Βιέννη εφόσον γνώριζε ότι εκεί θα μπορούσε να κάνει τα καλλιτεχνικά του όνειρα πραγματικότητα. Με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα ξεκινάει πρώτα για Βελιγράδι, εκεί όπου διέμεναν συγγενείς του, κι αργότερα για Βιέννη.
Στη Βιέννη ευτύχησε εξαρχής να γνωρίσει ανθρώπους που θα τον βοηθούσαν όμως η οικογένεια που τον φιλοξενούσε συνελήφθη από τους Γερμανούς με την κατηγορία ότι άκουγαν ραδιοφωνικό σταθμό που εξέπεμπε από το Λονδίνο. Μαζί τους συνελήφθη και ο Γιάννης Δαλιανίδης ο οποίος στάλθηκε πρώτα στις φυλακές της πόλης Ροζαουαλέντε και έπειτα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σβέχατ. Μετά από έξι μήνες κράτησης βγήκε τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1942. Θα παραμείνει στη Βιέννη για ένα διάστημα εργαζόμενος σε χορωδία αλλά και ως χορευτής.
Στην Αθήνα
Ήταν τότε που ο Δημήτρης Αθανασιάδης θα τον εντάξει ως ηθοποιό στην ταινία του Τρία παιδιά βολιώτικα δίπλα στους Ανδρέα Μπάρκουλη και Πέτρο Βούλγαρη. Ο Δαλιανίδης όμως που διαβάζει σενάρια κινηματογραφιστών και δεν τον ικανοποιούσαν θα επιχειρήσει να γράψει το πρώτο σενάριο με τίτλο Το τρελοκόριτσο έχοντας στο μυαλό του την Αλίκη Βουγιουκλάκη ενώ τελικά το ρόλο θα τον πάρει η Τζένη Καρέζη σε μια ταινία που ο Δαλιανίδης θα δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη. Πριν γυριστεί η ταινία του ζητήθηκε να γράψει τα δύο επόμενα σενάρια, Ο Μιμίκος και η Μαίρη και Οι καβγατζήδες.
Τελικά η σκηνοθετική σταδιοδρομία του ξεκίνησε το 1959 με την ταινία Η μουσίτσα και ακολούθησαν την ίδια χρονιά οι ταινίες Λαός και Κολωνάκι και Ένας βλάκας και μισός. Μία δυσαρέσκεια μάλλον για θέματα οικονομικά θα τον οδηγήσει από την εταιρεία Αφοί Ρουσσόπουλοι, Γ. Λαζαρίδης, Δ. Σαρρής, Κ. Ψαρράς σε άλλα στούντιο, εκεί όπου η καριέρα του θα απογειωθεί.
Φίνος Φιλμ
Το 1961 ξεκίνησε η συνεργασία του με την Φίνος Φιλμ με την ταινία Ο κατήφορος. Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία και η φήμη του Δαλιανίδη εκτινάχτηκε πράγμα το οποίο επαναλήφθηκε και με την πρώτη του μουσική ταινία, Μερικοί το προτιμούν κρύο, το 1962. Στην φιλμογραφία του Δαλιανίδη διακρίνει κανείς ταινίες πολλών διαφορετικών ειδών όπως ταινίες που είναι μεταφορές από θεατρικά έργα (Ζητείται ψεύτης, Φωνάζει ο κλέφτης, Η χαρτοπαίχτρα, Ο εχθρός του λαού, Γυμνοί στο δρόμο) από μυθιστορήματα (Στεφανία, Επαναστάτης Ποπολάρος, Χωρίς ταυτότητα, Ο κυρ-Γιώργης εκπαιδεύεται), ταινίες σε σενάρια των κινηματογραφιστών Αλέκου Σακελλάριου, Νίκου Φώσκολου, Γιώργου Τζαβέλλα (Γαμπρός από το Λονδίνο, Δάκρυα για την Ηλέκτρα, Ο αστερισμός της Παρθένου), ταινίες κοινωνικού περιεχομένου σε δικό του σενάριο (Νόμος 4000, Το ανθρωπάκι, Ίλιγγος, Ιστορία μιας ζωής, Μαριχουάνα stop!, Ο τρομοκράτης), μουσικές ταινίες δύο περιόδων όταν κυριαρχούσε το ελαφρό τραγούδι (Κάτι να καίει, Κορίτσια για φίλημα) και όταν αρχίζει να επιβάλλεται το μπουζούκι στις ορχήστρες (Οι θαλασσιές οι χάντρες, Γοργόνες και μάγκες) αλλά και ταινίες για συγκεκριμένους πρωταγωνιστές (Ο σκληρός άντρας, Ο κατεργάρης, Ο ψεύτης, Ο Μικές ξαναπαντρεύεται). Στην πλειονότητά τους, οι ταινίες αυτές ασχολούνται με τη ζωή των νέων της εποχής και πρωταγωνιστούν σε αυτές νέοι κυρίως ηθοποιοί. Συνολικά έχει σκηνοθετήσει περισσότερες από 60 ταινίες, στις περισσότερες από τις οποίες έχει γράψει και το σενάριο.
Το 2005 συνέγραψε το αυτοβιογραφικό βιβλίο Ο κινηματογράφος, τα πρόσωπα κι εγώ, από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Τηλεόραση
Από την δεκαετία του 1970 εργάστηκε και στην τηλεόραση, δημιουργώντας αρκετές τηλεοπτικές σειρές, οι περισσότερες από τις οποίες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Η αρχή έγινε στις 11 Ιουλίου 1974 με το πρώτο επεισόδιο της 'ιστορικής' σειράς Λούνα Παρκ που απογειώθηκε στους πίνακες τηλεθέασης κυρίως για το ένθετο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο σε κάθε επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο δίπλα στην τηλεοπτική του σύζυγο Άννα Παϊτατζή. Ακολούθησαν τηλεοπτικές σειρές με την κρατική τηλεόραση (Τα λιονταράκια του κυρ-Ηλία, Τα καθημερινά) και την ιδιωτική τηλεόραση (Ρετιρέ, Οι μικρομεσαίοι, Τα στραβά κι ανάποδα). Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο περίφημο Τρίτο στεφάνι του Κώστα Ταχτσή μεταφορά η οποία ευτύχησε γιατί σύμφωνα με τα γραφόμενα της Ροζίτας Σώκου, Περιοδικό Τηλέραμα το 1996, "ο Δαλιανίδης είναι γνώστης του μικροαστικού περιβάλλοντος που περιγράφεται γλαφυρά στο βιβλίο του σημαντικού λογοτέχνη ''.
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Το 2002, στο Φεστιβάλ κινηματογράφου που γινόταν κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη, ο Γιάννης Δαλιανίδης τιμήθηκε για τη συνολική του προσφορά στον ελληνικό κινηματογράφο. Εισηγητής της πρότασης της βράβευσής του προς την επιτροπή υπήρξε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Φιλμογραφία
1. Κινηματογράφος
Δύο κόσμοι (ηθοποιός), 1949
Τρία κωθώνια του Συντάγματος (ηθοποιός), 1956
Τρία παιδιά βολιώτικα (ηθοποιός), 1957
Οι καβγατζήδες (ηθοποιός, σενάριο), 1958
Το κορίτσι της αμαρτίας (σενάριο), 1958
Το τρελοκόριτσο (σενάριο, βοηθός σκηνοθέτη), 1958
Το αγοροκόριτσο (σενάριο), 1959
Ερωτικά σκάνδαλα (σενάριο), 1959
Λαός και Κολωνάκι (σενάριο, σκηνοθεσία), 1959
Τρεις μάγκες στο παρθεναγωγείο (σενάριο), 1959
Το αγόρι που αγαπώ (σενάριο, σκηνοθεσία), 1960
Κρουαζιέρα στη Ρόδο (σενάριο, σκηνοθεσία), 1960
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (σενάριο [θεατρικό των Νίκου Τσιφόρου, Πολύβιου Βασιλειάδη], σκηνοθεσία), 1960
Ο ατσίδας (σενάριο [θεατρικό «Εξοχικό κέντρο ο Έρως» του Δημήτρη Ψαθά], σκηνοθεσία), 1961
Ζητείται ψεύτης (σενάριο [θεατρικό του Δημήτρη Ψαθά], σκηνοθεσία), 1961
Ο κατήφορος (σενάριο, σκηνοθεσία), 1961
Πού είναι η Μαργαρίτα (σενάριο), 1961
Ο σκληρός άντρας (σενάριο [θεατρικό του Γεώργιου Ρούσσου], σκηνοθεσία), 1961
Ο Δήμος από τα Τρίκαλα (σενάριο, [θεατρικό του Δημήτρη Γιαννουκάκη], σκηνοθεσία), 1962
Η κυρία του κυρίου (σκηνοθεσία), 1962
Μερικοί το προτιμούν κρύο (σενάριο, σκηνοθεσία), 1962
Νόμος 4000 (σενάριο, σκηνοθεσία), 1962
Ένα κορίτσι για δύο (σενάριο, [θεατρικό «Ερωτευτείτε, παρακαλώ» των Νίκου Τσιφόρου, Πολύβιου Βασιλειάδη], σκηνοθεσία), 1963
Ίλιγγος (σενάριο, σκηνοθεσία), 1963
Κάτι να καίει (σενάριο, σκηνοθεσία), 1963
Χωρίς ταυτότητα (σκηνοθεσία), 1963
Η ψεύτρα (σενάριο, σκηνοθεσία), 1963
Εγωισμός (σενάριο, σκηνοθεσία), 1964
Οι κληρονόμοι (ηθοποιός, σκηνοθεσία), 1964
Η χαρτοπαίχτρα (ηθοποιός, σενάριο [θεατρικό του Δημήτρη Ψαθά], σκηνοθεσία), 1964
Ιστορία μιας ζωής (σενάριο, σκηνοθεσία), 1965
Κορίτσια για φίλημα (σενάριο, σκηνοθεσία), 1965
Τέντυ μπόι αγάπη μου (σκηνοθεσία), 1965
Δάκρυα για την Ηλέκτρα (σκηνοθεσία), 1966
Ξυπόλυτος πρίγκηψ (σκηνοθεσία), 1966
Στεφανία (σενάριο [ιστορία της Νέλλης Θεοδώρου], σκηνοθεσία), 1966
Γαμπρός απ' το Λονδίνο (σενάριο [θεατρικό των Αλέκου Σακελλάριου, Χρήστου Γιαννακόπουλου], σκηνοθεσία), 1967
Οι θαλασσιές οι χάντρες (σενάριο, σκηνοθεσία), 1967
Νύχτα γάμου (σκηνοθεσία), 1967
Γοργόνες και μάγκες (σενάριο, σκηνοθεσία), 1968
Μια κυρία στα μπουζούκια (σενάριο, σκηνοθεσία), 1968
Ο Μικές παντρεύεται (σενάριο, σκηνοθεσία), 1968
Όλγα αγάπη μου (σενάριο, σκηνοθεσία), 1968
Το παρελθόν μιας γυναίκας (σκηνοθεσία), 1968
Ο ψεύτης (σενάριο, σκηνοθεσία), 1968
Το ανθρωπάκι (σενάριο, σκηνοθεσία), 1969
Ο γόης (σενάριο, σκηνοθεσία), 1969
Γυμνοί στο δρόμο (σενάριο [θεατρικό «Η γειτονιά των αγγέλων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη], σκηνοθεσία), 1969
Ξύπνα Βασίλη (σενάριο [θεατρικό του Δημήτρη Ψαθά], σκηνοθεσία), 1969
Όταν η πόλη πεθαίνει (σκηνοθεσία), 1969
Η Παριζιάνα (σενάριο, σκηνοθεσία), 1969
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (σενάριο, σκηνοθεσία), 1970
Μια τρελή τρελή σαραντάρα (σκηνοθεσία), 1970
Οι αμαρτωλοί (σενάριο, σκηνοθεσία), 1971
Επαναστάτης ποπολάρος (σενάριο [μυθιστόρημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου], σκηνοθεσία), 1971
Ο κατεργάρης (σενάριο, σκηνοθεσία), 1971
Η αμαρτία της ομορφιάς (σενάριο, σκηνοθεσία), 1972
Ο εχθρός του λαού (σενάριο [μυθιστόρημα του Ερρίκου Ίψεν], σκηνοθεσία), 1972
Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσας (σενάριο, σκηνοθεσία), 1972
Ο μάγκας με το τρίκυκλο (σενάριο, σκηνοθεσία), 1972
Ο αστερισμός της Παρθένου (σκηνοθεσία), 1973
Έικοσι γυναίκες κι εγώ (σενάριο, σκηνοθεσία), 1973
Η Μαρία της σιωπής (σκηνοθεσία), 1973
Αγάπη μου Ουά-Ουά (σενάριο, [θεατρικό του Francois Campaux], σκηνοθεσία), 1974
Οι εραστές του ονείρου (σκηνοθεσία, σενάριο), 1974
Ο τρομοκράτης (σενάριο, σκηνοθεσία), 1975
Ο κυρ-Γιώργης εκπαιδεύεται (σενάριο [θεατρικό «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» του Σπύρου Μελά, σκηνοθεσία), 1977
Τα τσακάλια (σενάριο, σκηνοθεσία), 1981
Βασικά καλησπέρα σας, Οι ραδιοπειρατές (σενάριο, σκηνοθεσία), 1982
Η στροφή (σενάριο, σκηνοθεσία), 1982
Οι επικίνδυνοι (σενάριο, σκηνοθεσία), 1983
Καμικάζι αγάπη μου (σενάριο, σκηνοθεσία), 1983
Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ (σενάριο, σκηνοθεσία), 1984
Περάστε φιλήστε τελειώσατε (σενάριο, σκηνοθεσία), 1986
Ισόβια (σενάριο, σκηνοθεσία), 1988
2. Βιντεοταινίες (ως Γιάννης Φωτεινός)
Φούτμπολ (σκηνοθεσία), 1985
Απόψε θα τη βρούμε (σενάριο, σκηνοθεσία), 1985
Ένα τρελό τρελό μούτρο (σκηνοθεσία), 1986
Αρέσω και κυκλοφορώ (σενάριο, σκηνοθεσία), 1986
Μάρθα, το χρονικό ενός βιασμού (σενάριο, σκηνοθεσία, μουσική επιμέλεια), 1986
Πάρτι για τρεις (σενάριο, σκηνοθεσία), 1986
Χαμένοι στο Μανχάταν (σενάριο, σκηνοθεσία), 1987
Ο μαφιόζος (σενάριο, σκηνοθεσία), 1987
Ο κουρδιστός εραστής (σενάριο, σκηνοθεσία), 1987
Μπανάνες (σενάριο, σκηνοθεσία), 1987
Οι συνένοχοι (σενάριο, σκηνοθεσία), 1988
Πώς τη λεν τη βαζελίνη τούρκικα (σκηνοθεσία), 1988
Επικίνδυνος έρωτας: Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Απρίλη (σενάριο, σκηνοθεσία), 1988
Παγίδες Ι (σενάριο, σκηνοθεσία), 1989
Παγίδες ΙΙ (σενάριο, σκηνοθεσία), 1989
3. Συνεργασίες με ηθοποιούς
Ο Γιάννης Δαλιανίδης συνεργάστηκε με πλειάδα ηθοποιών στις ταινίες που γύρισε. Ανάμεσα σε αυτούς είναι: Ζωή Λάσκαρη, Κώστας Βουτσάς, Άγγελος Μαυρόπουλο ς, Μάρθα Καραγιάννη, Ντίνος Ηλιόπουλος, Διονύσης Παπαγιαννόπουλο ς, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου, Κώστας Παπαχρήστος, Δήμητρα Σερεμέτη, Φαίδων Γεωργίτσης, Μαίρη Χρονοπούλου, Χρόνης Εξαρχάκος, Ελένη Ζαφειρίου, Γιάννης Βογιατζής, Μαίρη Μεταξά, Νόρα Βαλσάμη, Μαίρη Χρονοπούλου, Καίτη Ιμπροχώρη, Νάσος Κεδράκας, Χλόη Λιάσκου, Τασσώ Καββαδία, Σταμάτης Γαρδέλης, Θανάσης Βέγγος, Στάθης Ψάλτης, Γιώργος Γαβριηλίδης, Περικλής Χριστοφορίδης, Αλέκος Τζανετάκος, Λευτέρης Βουρνάς κ.ά.
4. Συνεργασίες με τεχνικούς
Στα κινηματογραφικά στούντιο συνεργάστηκε με...
Διευθυντές φωτογραφίας: Νίκος Δημόπουλος, Νίκος Γαρδέλης, Παύλος Φιλίππου, Νίκος Καβουκίδης, Γιώργος Αρβανίτης, Δήμος Σακελλαρίου, Πέτρος Καραβίδογλου, Βασίλης Χριστομόγλου
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Μακεδόνες
Γεωκεντρικό μοντέλο
μικρογραφία|Μια αναπαράσταση του Γεωκεντρικού μοντελου από τον πορτογάλο χαρτογράφο [[Μπαρτολομέου Βέλιο, 1568 (Bibliothèque Nationale, Paris).]] Το γεωκεντρικό μοντέλο είναι ένα κοσμολογικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η Γη βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος και όλα τα άλλα ουράνια σώματα περιφέρονται γύρω της. Το μοντέλο αυτό κυριάρχησε για σχεδόν δύο χιλιετίες στην επιστήμη αρχαίων λαών όπως οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι, με λίγες εξαιρέσεις όπως τον Αρίσταρχο τον Σάμιο, γενικά θεωρούσαν ότι όλα τα αντικείμενα του ουρανού ορατά με γυμνό μάτι περιστρέφονταν γύρω από τη Γη. Ανάμεσα στους υπέρμαχους αυτού του συστήματος ήταν ο Αριστοτέλης και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος. Κατά τον Μεσαίωνα υπήρξε η επίσημη θέση της Καθολικής Εκκλησίας. Αντίπαλη κοσμοθεωρία ήταν ο ηλιοκεντρισμός, η οποία παρόλο που έχει ρίζες από την αρχαιότητα, τελικά επικράτησε κατά την Αναγέννηση.
Κατηγορία:Κοσμολογία Κατηγορία:Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων Κατηγορία:Ιστορία της αστρονομίας Κατηγορία:Επιστημονικό μοντέλο Κατηγορία:Παρωχημένες επιστημονικές θεωρίες Κατηγορία:Αρχαία ελληνική αστρονομία
Δημήτριος Αλεξανδράκης
Το ελληνικό ονοματεπώνυμο Δημήτριος Αλεξανδράκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κηφισός (μυθολογία)
Ο Κηφισός, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία και ιδιαίτερα με τους αττικούς μύθους ήταν δευτερεύουσα θεότητα της Αττικής. Πρόκειται για αλληγορική προσωποποίηση του ομώνυμου ποταμού του Κηφισού, που συνδέεται άλλοτε με τις πλούσιες παροχές του στην γύρω περιοχή και άλλοτε με τις καταστροφές που προκαλούσε η υπερχείλισή του.
Καταφανώς, ως προστάτης των παροικούντων στις όχθες του, εμφανίζεται πατέρας της Διογένειας, της οποίας η κόρη Πραξιθέα έγινε σύζυγος του βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέως. Ο Κηφισός τιμόταν ιδιαίτερα στην αρχαία Αθήνα ως προστάτης του αθηναϊκού πεδίου ενώ παράσταση αυτού υπήρχε στο δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα που βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ποτάμιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Ρομπέρ ντε Κραόν
Ο Ρομπέρ ντε Κραόν (Robert de Craon, ... - Ιανουάριος 1149) ήταν ο δεύτερος μεγάλος μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού από τον Ιούνιο του 1136 έως το θάνατό του. Ήταν μέλος της οικογένειας Κραόν, γιος του Ρενώ Μπουργκινιόν.
Ο Ρομπέρ γεννήθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα και ήταν ο μικρότερος από τους τρεις γιους του Ρενώ ντε Κραόν. Συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία όπου και εντάχθηκε στο Τάγμα του Ναού. Ήταν διάδοχος του ιδρυτή του Τάγματος Ούγου ντε Παιν. Διετέλεσε Μεγάλος Μάγιστρος από το 1136 έως τον θάνατό του τον Ιανουάριο του 1149. Στο Τάγμα τον διαδέχθηκε ο ιππότης Εβεράρ ντε Μπαρ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες
Κινητή διακυβέρνηση
Η κινητή διακυβέρνηση ή διακυβέρνηση κινητής τηλεφωνίας (αγγλικά: mobile government ή mGovernment) αποτελεί υποκατηγορία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και αναφέρεται στη δυνατότητα παροχή υπηρεσιών δημόσιας διοίκησης στους πολίτες με τη χρήση κινητών συσκευών (κινητών τηλεφώνων, tablet) και με τη χρήση ασύρματου δικτύου σύνδεσης στο διαδίκτυο.
Δημοκρατία της Κριμαίας
Η αυτοαποκαλούμενη Δημοκρατία της Κριμαίας (ρωσικά: Республика Крым, ουκρανικά: Республіка Крим) είναι το κατοχικό καθεστώς της Ρωσίας στην Κριμαία, μετά το ρωσικό δημοψήφισμα της 16ης Μαρτίου 2014.
Στις 16 Μαρτίου 2014, η φιλορωσική κυβέρνηση της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας, που δεν αναγνωρίστηκε από την ουκρανική κυβέρνηση, πραγματοποίησε παράνομο δημοψήφισμα με την ένοπλη υποστήριξη της Ρωσίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που ανακοίνωσε η λεγόμενη επιτροπή δημοψηφίσματος, το 96,77% των ψηφοφόρων ψήφισε την ένταξη στη Ρωσία. Η Κριμαία κήρυξε την ανεξαρτησία της και ενώθηκε με τη Ρωσία δύο ημέρες μετά. Η Ουκρανία και η πλειοψηφία των κρατών μελών των Ηνωμένων Εθνών έχουν δηλώσει ρητά ότι δεν αναγνωρίζουν τη ρωσική κυριαρχία στη χερσόνησο, την προβολή ρωσικών ενεργειών - κατά τη διάρκεια και μετά το λεγόμενο δημοψήφισμα του 2014 - ως παράνομη προσάρτηση ουκρανικής επικράτειας και συνεχίζουν να αναγνωρίζουν το ουκρανικό καθεστώς δηλ. την Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας. Αναφορές από τον ΟΗΕ επέκρινε τις περιστάσεις που περιβάλλουν το δημοψήφισμα, ειδικά με την παρουσία των παραστρατιωτικών ομάδων αυτοάμυνας και αδιευκρίνιστους στρατιώτες. Η Ρωσία, με τη σειρά της, αναφέρθηκε στο Κοσσυφοπέδιο και το Νότιο Σουδάν, όταν υποστήριξε ο ΟΗΕ απόσχιση τους.
Στις 18 Μαρτίου 2014, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υπέγραψε συνθήκη προσχώρησης με τους ψευδοηγέτες της Κριμαίας, η οποία διευκρίνισε ότι η Κριμαία και η Σεβαστούπολη θα ενταχθούν στη Ρωσική Ομοσπονδία ως ξεχωριστές πολιτικές οντότητες. Στις 21 Μαρτίου, η συνθήκη προσχώρησης επικυρώθηκε και η δημιουργία δύο νέων φορέων στη Ρωσική Ομοσπονδία σημαδεύτηκε από ένα χαιρετισμό 30 όπλων κάτω από ένα εκτελεστικό διάταγμα του Ρώσου Προέδρου.
Κινητή διακυβέρνηση
Το κυριότερο πλεονέκτημα των εφαρμογών της κινητής διακυβέρνησης είναι ότι απευθύνεται σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό πολιτών, συγκριτικά με τις εφαρμογές που απαιτούν τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σταθερού δικτύου σύνδεσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση Κατηγορία:Πολιτική και τεχνολογία Κατηγορία:Ηλεκτρονική διακυβέρνηση
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1933
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1933 ή Πανελλήνιοι κυνηγετικοί αγώνες ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (Σ.Ε.Γ.Α.Σ.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Σκοπευτήριο Υμηττού στις 2 Απριλίου του 1933. Παρά τη μικρή συμμετοχή σκοπευτών, μόλις 8, η προσέλευση των θεατών ήταν πολύ μεγάλη. Αρχικά είχε προγραμματιστεί να γίνει και το τραπ 30 δίσκων, αλλά τελικά δεν έγινε. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αντώνιος Ράλλης. Στους τρεις πρώτους νικητές απονεμήθηκαν διπλώματα και μετάλλια από τον ΣΕΓΑΣ.
Δημοκρατία της Κριμαίας
Πολιτική
Η εκτελεστική εξουσία αντιπροσωπεύεται από το Κυβερνητικό Συμβούλιο, με επικεφαλής τον Κυβερνήτη (επίσημα ονομάζεται Επικεφαλής της Δημοκρατίας). Η αρχή και η λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας και το Συμβούλιο των Υπουργών της Κριμαίας που καθορίζεται από το Σύνταγμα της Κριμαίας και άλλων Κριμαίας νόμους, καθώς και από την τακτική των αποφάσεων διενεργείται από το Συμβούλιο. Το νομοθετικό σώμα είναι ένα κοινοβούλιο των 100 εδρών, μετονομάστηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας της Κριμαίας.
Η δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια, στο πλαίσιο της δικαστικής εξουσίας της Ρωσίας. Πολλοί Τάταροι της Κριμαίας ο οποίοι αρνήθηκαν να πάρουν ρωσική υπηκοότητα και να δηλώσουν Τάταροι και αυτοπροσδιορίστηκαν Τούρκοι της Κριμαίας έχουν αποκλειστεί από την κατοχή κρατικών και δημοτικών θέσεων εργασίας και έχουν χάσει τα πολιτικά δικαιώματα τους με αποτέλεσμα στη συντριπτική τους πλειοψηφία να μεταναστεύσουν στην Τουρκία.
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1933
Παραπομπές
1933 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1933
Δημοκρατία της Κριμαίας
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή της Ομοσπονδιακής περιοχής της Κριμαίας του 2014 (Ρωσικά: Перепись населения в Крымском федеральном округе (2014)), η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού ολόκληρης της χερσονήσου της Κριμαίας αυτή τη στιγμή αποτελείται από τις ακόλουθες αυτο-αναφερόμενες ομάδες:
Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας αρκετοί Τάταροι της Κριμαίας έχουν εξαφανιστεί ή έχουν βρεθεί νεκροί μετά που τους είχαν δηλώσει ως αγνοούμενους. Οι αρχές της Κριμαίας δηλώνουν αυτούς τους θανάτους και τις εξαφανίσεις ότι συνδέονται με το «κάπνισμα μιας απροσδιόριστης ουσίας» και πηγαίνουν στη Συρία ως εθελοντές στο συριακό εμφύλιο πόλεμο. Οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ισχυρίζονται ότι οι εξαφανίσεις αποτελούν μέρος μιας εκστρατείας κατά των Τατάρων της Κριμαίας.
Η Κριμαία υποδιαιρείται σε 25 περιοχές: 14 περιφέρειες και 11 δήμους, επίσημα γνωστές ως «περιοχές που κυβερνώνται από αστικά συμβούλια». Η πόλη της Σεβαστούπολης, ενώ ανήκει στην κριμαϊκή χερσόνησο, διαχωρίζεται διοικητικά από την υπόλοιπη Κριμαία και συγκροτεί έναν από τους δύο ειδικούς δήμους της Ουκρανίας.
Περιφέρειες
375px|right|Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Κριμαίας
Μείζονες πόλεις
thumb|Χάρτης της Κριμαίας με τις μείζονες [[πόλη|πόλεις.]]
Έλληνες της Κριμαίας
Στην περιοχή της Κριμαίας συναντάται ένας ιστορικός πληθυσμός Ελληνικής καταγωγής Ορθόδοξων Χριστιανών. Το μέρος του πληθυσμού που χρησιμοποιούσε για γλώσσα την ελληνική έφερε το όνομα «Ρουμέοι», ενώ το ταταρόφωνο τμήμα τους το όνομα «Ουρούμοι». Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των Ελλήνων της Κριμαίας υπέστη δραστική μείωση, με αρχή την περίοδο του τέλους του πολέμου μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν υποχρεώθηκαν σε έξοδο από την Κριμαία με κύριο προορισμό εγκατάστασης την περιοχή της Μαριούπολης. Στην ίδια περιοχή τις επόμενες δεκαετίες μετακόμισε, εκμεταλλευόμενοι ευνοϊκές ρυθμίσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων του Πόντου. Το Ουκρανικό κράτος δεν αναγνώρισε τους Έλληνες της Κριμαίας ως «γηγενείς εθνότητες», παρά μόνο τους Τατάρους και τους Καραΐτες, αν και ο πληθυσμός τους προϋπήρχε στην περιοχή. Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία τα πράγματα άλλαξαν και οι Έλληνες απολαμβάνουν πλέον πολύ καλύτερη μεταχείριση ενώ αναγνωρίζονται ως γηγενής πληθυσμός πολλές φορές μάλιστα περισσότερο από τους Τατάρους ενώ ο αριθμός τους έχει αυξηθεί σημαντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κριμαία Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Κατάλογος νομαρχών Κιλκίς
Ο Νομάρχης Κιλκίς ήταν ο διορισμένος (από το 1935 μέχρι το 1994) και εκλεγμένος (από το 1995 μέχρι το 2010) άρχων του Νομού Κιλκίς του ελληνικού κράτους. Ο νομός Κιλκίς ιδρύθηκε το 1934 και πρώτος νομάρχης ήταν ο Κωνσταντίνος Κρεββατάς, με θητεία έξι μηνών το 1935.
Οι νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 1994. Από το 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι νομάρχες ήταν αιρετοί. Ο πρώτος αιρετός νομάρχης του Κιλκίς ήταν ο Γιώργος Φλωρίδης.
Η Νομαρχία Κιλκίς σταμάτησε να υφίσταται την 31η Δεκεμβρίου 2010, όταν καταργήθηκαν οι νομαρχίες στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στις Καλλικρατικές αυτοδιοικητικές Περιφέρειες, ως Περιφερειακές Ενότητες. Η έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη του Κιλκίς.
Ως διάδοχος του νομάρχη μπορεί να θεωρηθεί ο Αντιπεριφερειάρχης Κιλκίς.
Παραπομπές
* Κιλκις
Εβεράρ ντε Μπαρ
Ο Εβεράρ ντε Μπαρ (Évrard des Barres, 1113 - 1174) ήταν Γάλλος ιππότης στον Μεσαίωνα. Συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία όπου και εντάχθηκε στο Τάγμα του Ναού. Διετέλεσε τρίτος Μεγάλος Μάγιστρος (Grand Master) του Τάγματος, διάδοχος του Ρομπέρ ντε Κραόν, από το 1149 μέχρι το 1152 που παραιτήθηκε. Στο Τάγμα τον διαδέχθηκε ο ιππότης Μπερνάρ ντε Τρεμελαί
Διογένειον
Με το όνομα Διογένειον φερόταν ένα ιδιαίτερο γυμνάσιο στην αρχαία Αθήνα που δημιουργήθηκε μετά το 229 π.Χ. προς τιμή του μεγάλου ευεργέτη της Αθήνας και φρούραρχου του Πειραιά Διογένη του Μακεδόνα.
Το Διογένειον αναφέρει μία φορά ο Πλούταρχος, πλην όμως έγινε περισσότερο γνωστό στους νεότερους χρόνους από τις πολλές και εντοιχισμένες επιγραφές παρά το λεγόμενο Βαλεριάνειο τείχος στο τμήμα του που βρισκόταν στην άλλοτε εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του Κατηφόρη. Το σημείο αυτό σήμερα εντοπίζεται στο ανατολικό τμήμα της Αγοράς, στη διασταύρωση των σημερινών οδών Αδριανού και Ερεχθέως. Πολλοί όμως είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η πραγματική θέση του γυμνασίου αυτού δεν είναι το σημείο που εντοπίστηκαν οι πινακίδες αλλά ο χώρος που βρίσκεται μεταξύ των σημερινών οδών Ευριπίδου και Μενάνδρου, δίπλα δηλαδή από τον ναό του Αγίου Ιωάννη.
Στο Διογένειο τελούνταν από τους εφήβους η αρχαία εορτή τα Διογένεια ομοίως προς τιμή του μεγάλου ευεργέτη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία γυμνάσια της Αθήνας
Γιάννης Σαχπατζίδης
Ο Ιωαννης(Γιάννης) Σαχπατζίδης (γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1993 στη Θεσσαλονίκη) είναι [Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για τον Παναθηναϊκό για την Α1 Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών. Έχει ύψος 2,19 μέτρων και είναι ένας ψηλός πάουερ φόργουορντ - σέντερ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Σαχπατζίδης έπαιξε μπάσκετ σε επίπεδο μικρότερης κατηγορίας με την ΧΑΝ Θεσσαλονίκης, μέχρι που εντάχθηκε στου Ρέθυμνο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Την ίδια χρονιά δόθηκε δανεικός στο Ηράκλειο της Β' Εθνικής, όπου είχε σχεδόν 10 πόντους κατά μέσο όρο ανά αγώνα.
Την επόμενη περίοδο εντάχθηκε στο Παγκράτι της Α2 Κατηγορίας όπου προπονήθηκε από τον Ντίνο Καλαμπάκο. Στις 18 Αυγούστου 2016, εντάχθηκε στον Κόροιβο Αμαλιάδας της πρώτης κατηγορίας, όπου τελικά έγινε αρχηγός της ομάδας. Την επόμενη χρονιά ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2018.
Το 2018 εντάχθηκε στον Ιωνικό Νικαίας της Α2 Εθνικής.
Στις 18 Ιουλίου 2020, ο Σαχπατζίδης εντάχθηκε στον Χαρίλαο Τρικούπη της Α2 Κατηγορίας. Με τον Τρικούπη κέρδισε την άνοδο στην Ελληνική Α1 Κατηγορία, ενώ ηγήθηκε της κατηγορίας σε τάπες. Ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον σύλλογο μέχρι το 2021.
Στις 15 Ιουλίου 2021 ο Σαχπατζίδης μεταπήδησε στη Λάρισα.
Σήμερ αγωνίζεται στην ομάδα του Πανιωνίου (Σεζόν 2022-2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Χαρίλαου Τρικούπη Μεσολογγίου Κατηγορία:Σέντερ
Νουτ
Η Νουτ, επίσης Νατ, Νεβέτ και Νέουτ, την οποία οι Έλληνες ταύτιζαν μερικές φορές με τη Ρέα, ήταν θεά του ουρανού στην αιγυπτιακή μυθολογία. Όπως και ο Γκεμπ έγινε αντικείμενο πραγματικής λατρείας κατά την κλασική εποχή. Δίδυμη αδελφή του Γκεμπ, ενώθηκε, σύμφωνα με τη μυθολογική αφήγηση με τον αδελφό της παρά τη θέληση του Ρα και εν αγνοία του. Όταν το έμαθε ο Ρα εξοργίσθηκε και λόγω μιας προφητειας, ότι ένα παιδί της Νουτ θα έπαιρνε τον θρόνο του, έδωσε εντολή στον Σου να χωρίσει δια της βίας τους δύο συζύγους. Αποφάσισε, επίσης η θεά να μη μπορέσει να γεννήσει «σε κανένα μήνα κανενός χρόνου». Σύμφωνα με την αφήγηση του Πλούταρχου ο Θωθ την λυπήθηκε, έπαιξε πεσσούς με τον Κονσού (θεό της Σελήνης), κέρδισε σε πολλές παρτίδες το ένα εβδομηκοστό δεύτερο από το φως της, και από αυτό δημιούργησε πέντε ολόκληρες ημέρες. Δεδομένου ότι αυτές οι εμβόλιμες ημέρες δεν ανήκαν στο επίσημο αιγυπτιακό ημερολόγιο, η Νουτ κατόρθωσε να γεννήσει τα πέντε παιδιά της: τον Όσιρι, τον Ώρο, τον Σετ, την Ίσιδα και τη Νέφθυ.
Απεικονίσεις
Η θεά του ουρανού απεικονίζεται συνήθως ως γυναίκα με επίμηκες και κυρτωμένο σώμα, στηριζόμενη στη γη μόνο με τα άκρα των δαχτύλων των ποδιών και των χεριών. Η έναστρη κοιλιά της, υποβασταζόμενη στον αέρα από τον Σου, σχηματίζει τον ουράνιο θόλο. Ενίοτε απεικονίζεται θηριομορφικά ως αγελάδα. Με τη μορφή αυτή, κατόπιν εντολής της Νουν, μετέφερε στη ράχη της τον Ρα, όταν αυτός αποφάσισε να εγκαταλείψει τη γη, μετά την εξέγερση των ανθρώπων. Για να κάμει το θέλημα του θεού, η Νουτ ψήλωσε τόσο πολύ, που καταλήφθηκε από ίλιγγο. Χρειάστηκε να στηρίξουν τα τέσσερα πόδια της τέσσερις θεοί, οι οποίοι έκτοτε θεωρούνταν στύλοι του ουρανού. Σύμφωνα με την ίδια εκδοχή, στον Σου ανατέθηκε να υποβαστάζει την κοιλιά της αγελάδας, μεταβάλλοντάς την σε στερέωμα, στο οποίο ο Ρα τοποθέτησε τα άστρα και τους αστερισμούς, για να φωτίζουν το γήινο κόσμο.
Συμβολισμοί
αριστερά|150px|μικρογραφία|Η Νουτ ως αγελάδα Αν και θεωρείτο συνήθως κόρη του Ρα, η Νουτ ήταν σε μια άλλη εκδοχή του μύθου μητέρα του Ήλιου, ο οποίος κάθε πρωί γεννάτο από τους κόλπους της με διάφορες μορφές. Όταν παριστάνεται ανθρωπομορφικά, η θεά φέρει πάνω στην κεφαλή της στρογγυλό δοχείο, ιδεόγραμμα του ονόματός της. Προστάτρια των νεκρών, απεικονίζονταν συνήθως να κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της τον νεκρό. Μέσα στο εσωτερικό των καλυμμάτων των σαρκοφάγων, το έναστρο σώμα της ζωγραφιζόταν πάνω από τη μούμια, για να επαγρυπνεί με τη μητρική φροντίδα της. Με τη μεσολάβησή της ο νεκρός αναγεννάται ως άστρο στον ουρανό. Κόρη και μητέρα ταυτόχρονα του Ήλιου στις διαφορετικές μορφές του, είναι παρούσα κατά την ανάδυση του Κεπερά από τον Κάτω Κόσμο, ενώ το αίμα του κόλπου της κατά τη γέννηση του ήλιου, του δίνει τη ροδόχροα λάμψη της αυγής
Σημαία των Κομορών
right|thumb|208px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Η σημερινή σημαία των νησιών Κομόρες. Λόγος σημαίας: 3:5]]
Η σύγχρονη σημαία των Κομορών υιοθετήθηκε το 2003. Η προηγούμενη σημαία ήταν μια ημισέληνος σε φόντο πράσινο. Το νέο σχέδιο διατηρεί την ημισέληνο, ωστόσο την τοποθετεί σε ένα πράσινο τρίγωνο. Επιπλέον, προστέθηκαν τέσσερις λωρίδες, σύμβολα των ισάριθμων νησιών του κράτους κίτρινο για το Μοελί, λευκό για τη Μαγιότ (τη διεκδικούν οι Κομόρες όμως διοικείται από τη Γαλλία), κόκκινο για το Ανζουάν και μπλε για τη Μεγάλη Κομόρα.
Νουτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εννεάδα της Ηλιούπολης
Σημαία των Κομορών
Τα τέσσερα αστέρια που βρίσκονται κοντά στην ημισέληνο, συμβολίζουν επίσης τα τέσσερα νησιά. Η ημισέληνος αποτελεί σύμβολο του Ισλάμ, το οποίο είναι η κύρια θρησκεία στις Κομόρες.
Η σημαία καθιερώθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2002 και η χώρα έχει Σύνταγμα από την ίδια αυτή ημερομηνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Κομορών Κομορες
Αφιόν Καραχισάρ
Το Αφιόν Καραχισάρ (αρχαία ελληνικά: Ακροϊνόν, ελληνιστική κοινή: Νικόπολις, νέα ελληνικά: Νικόπολη, τουρκικά: Afyonkarahisar), είναι πόλη στη δυτική Μικρά Ασία, η πρωτεύουσα της επαρχίας Αφιόν Καραχισάρ. Το Αφιόν βρίσκεται 250 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Άγκυρας κατά μήκος του ποταμού Ακάρ. Το υψόμετρο φτάνει τα 1.034 μέτρα, ενώ ο πληθυσμός τις 170.455 (απογραφή 2008). Από αυτήν την πόλη κατάγεται ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ, αλλά και ο Ιλκέρ Μπασμπούγ.
Οι χειμώνες είναι ψυχροί και οι δρόμοι συνήθως είναι παγωμένοι, κυρίως λόγω του υψόμετρου που βρίσκεται η πόλη.
Ετυμολογία
Το όνομα στα τουρκικά σημαίνει όπιο μαύρο-κάστρο, δεδομένου ότι το όπιο καλλιεργείτο ευρέως εδώ και ότι υπάρχει ένα κάστρο χτισμένο πάνω σε μαύρο βράχο. Επίσης είναι γνωστό απλά ως Αφιόν. Παλαιότερες γραφές: Karahisar-i Sahip, Afium-Kara-hissar και Αφιόν Καραχισάρ (όπως γράφεται στα ελληνικά). Η πόλη ήταν γνωστή ως Afyon (όπιο), έως ότου το όνομα άλλαξε σε Afyonkarahisar από το τουρκικό κοινοβούλιο το 2004.
Ιστορία
Η πόλη ήταν γνωστή στους Χετταίους ως Χαπανούουα, έπειτα την πόλη κατέλαβαν Φρύγες, Λυδοί, οι Πέρσες μέχρι που κατελήφθη από τον Μέγα Αλέξανδρο. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου η πόλη (τώρα γνωστή ως Ακροϊνόν) διοικήθηκε από τους Σελευκίδες και τους Βασιλείς της Περγάμου πιο μετά από την Ρώμη και τέλος από το Βυζάντιο. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας, Λέων Γ', μετά τη νίκη ενάντια των Αράβων το 740, στην ομώνυμη μάχη του Ακροηνού, μετονόμασε την πόλη σε Νικόπολη. Οι Σελτζούκοι έφτασαν το 1071 και ονόμασαν την πόλη Καραχισάρ ("μαύρο κάστρο"), από ένα αρχαίο φρούριο το οποίο βρισκόταν σε έναν ηφαιστειακό βράχο 201 μέτρα πάνω από την πόλη.
Η περιοχή ήκμασε κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ως το κέντρο παραγωγής οπίου και το Αφιόν έγινε πλούσια πόλη με το τυπικό οθωμανικό αστικό μείγμα Εβραίων, Αρμενίων, Ελλήνων και Τούρκων. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, Βρετανοί αιχμάλωτοι πολέμου, οι οποίοι είχαν συλληφθεί στην Καλλίπολη, στεγάστηκαν εδώ σε μία άδεια αρμενική εκκλησία στους πρόποδες του βράχου.
Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, η περιοχή καταλήφθηκε από γαλλικές, ιταλικές και στη συνέχεια απελευθερώθηκε από ελληνικές δυνάμεις. Η περιοχή ήταν σημείο μείζονος στρατιωτικής σημασίας για τους Έλληνες αποτελώντας μέρος της ζώνης άμυνας των ελληνικών δυνάμεων στην Δυτική Μικρά Ασία, μέχρι την κατάρρευση αυτής της ζώνης έπειτα από την αποτυχία του ελληνικού στρατού να πετύχει μια αποφασιστική νίκη στη Μάχη του Σαγγαρίου, λίγα χιλιόμετρα δυτικά από την Άγκυρα, τον Αύγουστο του 1921.
Σαρλ Καμπορέ
Ο Σαρλ Καμπορέ, γεννημένος στις 9 Φεβρουαρίου 1988 στο Μπόμπο-Ντιουλασσό (Μπουρκίνα Φάσο), είναι διεθνής ποδοσφαιριστής με την Εθνική Ομάδα της Μπουρκίνα Φάσο που αγωνίζεται στη θέση του μέσου στη Μαρσέιγ.
Σταδιοδρομία
Αγωνιζόμενος στη θέση του αμυντικού μέσου, είναι ιδιαίτερα σταθερός και ικανός να αγωνιστεί και μπροστά. Υπογράφει στις 20 Δεκεμβρίου 2007 στη Μαρσέιγ το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο διάρκειας 5 ετών, αν και έχοντας δεχτεί προτάσεις από την Τσέλσι και την Μπαρτσελόνα. Είναι, άλλωστε, κυρίως λόγω αυτών των επαφών που οι Μαρσεγιέζοι διοικούντες προτίμησαν να τον αποκτήσουν ως « joker » (κάθε σεζόν στη Γαλλία, μια ομάδα μπορεί να αποκτήσει έναν και μοναδικό ποδοσφαιριστή εκτός μεταγγραφικής περιόδου) και να μην περιμένουν την 1η Ιανουαρίου για να υπογράψουν τον νεαρό Σαρλ.
Ο πρώην Βέλγος προπονητής της Μαρσέιγ, Έρικ Γκέρετς, είχε δηλώσει λίγο καιρό μετά την άφιξη του Σαρλ Καμπορέ στην ομάδα της Μασσαλίας : "Με εκπλήσσει, είναι μια ικανοποίηση. Αλλά πριν τον χρησιμοποιήσω βασικό, θα πρέπει να δείξει εξαιρετικά στοιχεία". Ένας καλός οιωνός για τη συνέχεια της καριέρας του στη Μαρσέιγ.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2008, στην πρώτη του συμμετοχή ως βασικός στο Σταντ Βελοντρόμ απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν, πραγματοποιεί μια άκρως ικανοποιητική εμφάνιση.
Στις 22 Οκτωβρίου 2008, αγωνίζεται στο πρώτο του παιχνίδι στο Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην ΠΣΦ Αϊντχόφεν στο Στάδιο Φίλιπς μπαίνοντας στο 62ο λεπτό στη θέση του Καρίμ Ζιανί (0-2).
Πετυχαίνει το πρώτο του τέρμα στο πρωτάθλημα της Λιγκ 1 και με τα χρώματα της Μαρσέιγ στις 19 Οκτωβρίου 2008, απέναντι στη Βαλενσιέν ΦΚ (νίκη με 3-1) στη διάρκεια της 9ης αγωνιστικής.
Πετυχαίνει το πρώτο του γκολ στο Γιουρόπα Λιγκ απέναντι στην ΦΚ Κοπεγχάγης στον πρώτο αγώνα για τη φάση των 16 στις 18 Φεβρουαρίου 2010.
Στη διάρκεια του δεύτερου μισού της σεζόν 2009-2010, ο Μπενουά Σεϊρού τραυματίζεται και ο Ντιντιέ Ντεσάν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει ως βασικό τον Καμπορέ. Σιγά-σιγά, καταφέρνει να επιβληθεί και βρίσκει μια θέση βασικού στην ομάδα της Μασσαλίας.
Στις 17 Αυγούστου 2010, μετά την απόκτηση της γαλλικής εθνικότητας, κάνει την παρακάτω αντεθνική δήλωση : « Είμαι περήφανος που αποικιοκρατήθηκα από τη Γαλλία. » Αυτή η δήλωση προκαλεί, τότε, ολόκληρο σκάνδαλο στη χώρα καταγωγής του. Αυτό τερματίζεται με τον ίδιο να δηλώνει : « Θα είμαι από την Μπουρκίνα Φάσο μέχρι να αφήσω την τελευταία μου πνοή. »
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λιμπούρν-Σαιν-Σεράν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Γιώργος Μαθάς
Ο Γιώργος Μαθάς είναι ο πρώτος Έλληνας που ολοκληρώνει επίσημα τον διάπλου της Μάγχης τα τελευταία χρόνια, μετά τον Ιάσονα Ζηργάνο, που κολύμπησε τη Μάγχη πριν από περίπου 50 χρόνια.
Βιογραφία
Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, είναι οικογενειάρχης και πατέρας δυο παιδιών. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Αθηνών και διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο επιπέδου Μάστερ από πανεπιστήμιο του Βελγίου.
Ο Γιώργος ειδικεύεται στην προπόνηση αθλητών με αναπηρία, με αθλητές του να έχουν διακριθεί σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Η ενασχόλησή του, όμως, με τη μαραθώνια κολύμβηση, με την οποία ασχολείται από το 1983, του έχει χαρίσει πολλές διακρίσεις. Ο Γιώργος έχει ολοκληρώσει τον διάπλου μήκους 26 χλμ στον Τορωναίο κόλπο 14 φορές, έχει κολυμπήσει τη Λίμνη της Ζυρίχης, το γύρο του Μανχάταν, τον διάπλου του νησιού Στάρι Γκραντ στην Αδριατική, τη λίμνη Γουίντερμερ στη Βόρεια Αγγλία. Ο Γιώργος έχει συμμετάσχει στην ομάδα σκυταλοδρομίας Θεσσαλονίκης - Σκοπέλου και έχει λάβει μέρος σε 24ωρο αγώνα σε πισίνα στη Θεσσαλονίκη.
Ο Μαθάς διέπλευσε το στενό της Μάγχης το 1998 και για το επίτευγμά του αυτό βραβεύτηκε ως ένας από τους καλύτερους αθλητές της χρονιάς από τον ΠΣΑΤ.
Ο Αρης Πολύζο ς και ο Γιώργος Μαθάς συμμετείχαν στο ICE SWIMMING BLED CUP 2015 στη Σλοβενία με μεγάλη επιτυχία. Οι δύο κολυμβητές στις 21-2-2015, μετά από πρόσκληση των διοργανωτών του αγώνα, ICE SWIMMING BLED CUP της Σλοβενίας, έγιναν οι πρώτοι Έλληνες που συμμετείχαν σε αγώνες ice swimming που είναι μια παραπάνω πρόκληση από τη χειμερινή κολύμβηση (θερμοκρασία νερού 1 έως -4 C).
2023
Εκπληκτική εμπειρία και εικόνες ξεχωριστές… Στις γαλλικές Άλπεις, στο αλπικό χωριό Samoens έγινε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ice swimming με τη συμμετοχή τεσσάρων Ελλήνων.
Άρης Πολύζος, Δημήτρης Τσίκος, Χάρης Θεοδόσης και Γιώργος Μαθάς κολύμπησαν στους 3c βαθμούς κελσίου, θερμοκρασία νερού.Η προσπάθεια των Ελλήνων αθλητών συνοδεύτηκε και με αγωνιστική επιτυχία (αγωνίστηκαν σε αποστάσεις από 50 έως 1.000 m) αφού υπήρχε το αργυρό μετάλλιο του Γιώργου Μαθά στα 100μ ύπτιο (age group 60-64.
Σκοπός της συμμετοχής τους είναι η διάδοση του συγκεκριμένου αθλήματος, το οποίο σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες απεδείχθη ότι έχει πολύ ευεργετικές επιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό, τόσο βιολογικά όσο και ψυχολογικά.
Υδροφόρος ορίζοντας
Υδροφόρος ορίζοντας ονομάζεται η ανώτατη επιφάνεια των στηλών (όγκων) νερού οι οποίες σχηματίζονται όταν τα νερά της βροχής, διαπερνώντας το έδαφος, συγκρατούνται μεταξύ στρωμάτων πετρωμάτων ανόμοιας διαπερατότητας. Η στάθμη του παρουσιάζει μεγάλες εποχικές μεταβολές, είναι δηλαδή χαμηλότερη το καλοκαίρι και ψηλότερη το χειμώνα.
Κατηγορία:Υδρογεωλογία Κατηγορία:Υδρολογία Κατηγορία:Γεωτεχνική μηχανική
Solid Ball of Rock
Το Solid Ball of Rock είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Virgin".
Αυτός ήταν ο πρώτος στούντιο δίσκος του συγκροτήματος με τον μπασίστα Νιμπς Κάρτερ στη σύνθεση τους, ενώ είναι το άλμπουμ το οποίο σηματοδότησε την επιστροφή των Saxon στον ήχο ο οποίος τους έκανε γνωστούς, το κλασικό χέβι μέταλ, βασισμένο στο New Wave of British Heavy Metal.
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 4 Φεβρουαρίου 1991
Τα μέλη των Saxon
Το Solid Ball of Rock ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Saxon Κατηγορία:Άλμπουμ του 1991
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision του 1958 ήταν ο τρίτος κατά σειρά διαγωνισμός τραγουδιού του εν λόγω φορέα και έγινε στο Χίλφερσουμ της Ολλανδίας στις 12 Μαρτίου 1958. Η χώρα εκείνη είχε κερδίσει τον διαγωνισμό της προηγούμενης χρονιάς, ξεκινώντας τον θεσμό να φιλοξενείται ο διαγωνισμός από τη χώρα που αναδείχθηκε νικήτρια την προηγούμενη χρονιά. Ο θεσμός διατηρείται ως σήμερα. Ο διαγωνισμός φιλοξενήθηκε στα στούντιο AVRO, όπου ήταν η έδρα της κρατικής τηλεόρασης της Ολλανδίας. Νικήτρια αναδείχθηκε η Γαλλία με το τραγούδι "Dors, mon amour", ερμηνευμένο από τον Αντρέ Κλαβό σε στίχους του Πιέρ Ντελανοέ και σύνθεση του Ιμπέρ Ζιρό.
Τοποθεσία
Κατά τις προσεχείς δεκαετίες μετά το διακανονισμό της Ολλανδικής Ραδιοφωνίας στο Χίλφερσουμ το 1920, σχεδόν όλοι οι άλλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί στην Ολλανδία ακολουθούσαν το παράδειγμα, με την τηλεόραση να ακολουθεί τη δεκαετία του 1950, καθιστώντας το Χίλφερσουμ στο τέλος της δεκαετίας του 1950 ώριμο να προσφέρει μεγάλη εμπειρία στην οργάνωση Τις δεξιότητες και το προσωπικό για την παραγωγή και τη μετάδοση τέτοιου είδους διεθνούς τηλεοπτικής εκπομπής ως διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision, ενώ από την άλλη η τηλεόραση εξακολουθούσε να είναι μια προκλητική προηγμένη τεχνολογία γενικά στην Ευρώπη.
Ένα τέτοιο δίκτυο μέσων ενημέρωσης ήταν ο διοργανωτής της εκδήλωσης, η Nederlandse Televisie Stichting. Ο χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού ήταν το στούντιο του AVRO (Algemene Vereniging Radio Omroep ή «Γενική Ένωση Ραδιοφωνικών Εκπομπών»), ένα συγκρότημα κτιρίων για το δίκτυο των μέσων ενημέρωσης μεταξύ των κτιρίων των μέσων ενημέρωσης στο Χίλφερσουμ και το οποίο ανήκε στον ολλανδικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό στο πλαίσιο του συστήματος Nederlandse Publieke Omroep.
Μορφή
Ο διαγωνισμός διεξήχθη σε ένα από τα στούντιο του Avro. Η αίθουσα περιελάμβανε ένα πολύ μικρό σκηνικό για να λειτουργήσει ως ελαφρώς υψηλότερη στάση για τους τραγουδιστές, με το πρόγραμμα να πυροβολείται από το στάδιο του πάτωμα επάνω, που ζουν έξω από τη σκηνογραφική ταινία τα καλώδια των μικροφώνων και των άλλων τεχνικών συσκευών που πέρασαν από το στούντιο του κάτω ορόφου - στους πρόποδες της σκηνής. Η διακοσμητική έμφαση δόθηκε στο υπόβαθρο της σκηνής, στο μέτωπο της σκηνής και στην αριστερή πλευρά της σκηνής από την οπτική γωνία του θεατή - όπου βρισκόταν η ορχήστρα και όπου βγήκαν οι εκτελεστές και οι σκηνές υποδοχής. Το φόντο της σκηνής είχε μια εικόνα-πίνακα για να δείξει πίσω από κάθε τραγουδιστή, να επικεντρωθεί περιεχομενικά στίχους κάθε τραγουδιού. Το κεντρικό μέτωπο της σκηνής πριν από τους καλλιτέχνες και η αριστερή περιοχή από τη σκηνή με την είσοδο των ορχηστρών και των σκαλοπατιών, ήταν διακοσμημένα με τουλίπες, από τις οποίες είναι γνωστές οι Κάτω Χώρες.
Οι κριτές δεν ήταν στο στούντιο όπως το 1956. Για το γεγονός του 1958, παρέμειναν στις χώρες τους, ακούγοντας το γεγονός. Αφού όλα τα τραγούδια είχαν τραγουδήσει, οι επιτροπές ανακοινώνουν τα αποτελέσματά τους τηλεφωνικά με αντίστροφη σειρά παρουσίασης, όπως και το προηγούμενο έτος. Η ιταλική είσοδος δεν είχε ληφθεί σωστά σε κάποιες από τις άλλες χώρες, πράγμα που σήμαινε ότι μετά από όλα τα άλλα τραγούδια που είχαν παρουσιαστεί, ο Ντομένικο Μοντούνιο έπρεπε να εκτελέσει και πάλι το τραγούδι του. Ήταν το μόνο έτος που η χώρα υποδοχής τελείωσε στην τελευταία θέση μέχρι το 2015, και για πρώτη φορά τοποθετήθηκαν περισσότερες από μία χώρες. Η παράσταση ήταν μουσική από την Metropole Orkest, υπό τη διεύθυνση του μαέστρο Ντολφ φαν ντερ Λίντεν. Υπήρχαν δύο ενδιάμεσες εκδηλώσεις, μία στη μέση των συμμετοχών και μία μετά από όλες τις υπόλοιπες συμμετοχές.
Συμμετέχουσες χώρες
Με μια πρωτοεμφανιζόμενη (η Σουηδία) και μια αποχή (του Ηνωμένου Βασιλείου), ο αριθμός των χωρών διατηρήθηκε στις δέκα. Παρέμειναν οι ίδιοι κανονισμοί, αλλά και το ίδιο στυλ στο στήσιμο του σκηνικού: η ορχήστρα στα αριστερά, μια σκάλα στο κέντρο για τους καλλιτέχνες και ο πίνακας βαθμολογίας στα δεξιά. Το ντεκόρ περιελάμβανε 20.000 τουλίπες. Όπως και το 1956, η κριτική επιτροπή δεν βρίσκονταν στο στούντιο.
Εξαιτίας προβλημάτων με τη μετάδοση του διαγωνισμού σε πολλές χώρες, το ιταλικό τραγούδι ερμηνεύτηκε ξανά στον διαγωνισμό από τον Ντομένικο Μοντούνιο, λίγο μετά το τέλος του 10ου τραγουδιού (της Ελβετίας). Μετά τον διαγωνισμό, το τραγούδι με το οποίο συμμετείχε η Ιταλία, το "Nel blu dipinto di blu" έκανε διεθνή επιτυχία και τιμήθηκε με 2 βραβεία Γκράμι το 1959 (καλύτερου δίσκου της χρονιάς και καλύτερου τραγουδιού). Έγινε το μοναδικό ξενόγλωσσο τραγούδι που κατάφερε κάτι τέτοιο. Το τραγούδι επίσης κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του καταλόγου με τις επιτυχίες του αμερικανικού Billboard, καθιστώντας το ένα από τα πλέον επιτυχημένα τραγούδια της Eurovision στην ιστορία του διαγωνισμού. Το ίδιο άσμα ψηφίστηκε ως δεύτερο καλύτερο όλων των εποχών κατά την εκπομπή για την 50ή επέτειο "Congratulations" το 2005.
Διευθυντές ορχήστρας
Κάθε συμμετοχή είχε και έναν μαέστρο που διηύθυνε την ορχήστρα.
Χουσεΐν Χιλμί Πασάς
δεξιά|μικρογραφία|271x271εσ| Μια φωτογραφία του Χουσεΐν Χιλμί Πασά. Ο Χουσεΐν Χιλμί Πασάς (حسین حلمی پاشا, Hüseyin Hilmi Paşa) (1 Απριλίου 1855-1922) ήταν Οθωμανός πολιτικός και αυτοκρατορικός διοικητής. Ήταν δύο φορές ο Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, περίπου την περίοδο της Δεύτερης Συνταγματικής Εποχής. Υπήρξε επίσης μία φορά πρόεδρος της Τουρκικής Ερυθράς Ημισελήνου.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958
Παρουσιάστρια
thumb|Ο μαέστρος Φρανκ Πουρσέλ, η παρουσιάστρια του διαγωνισμού Χάνι Λιπς και ο νικητής του διαγωνισμού, ερμηνευτής Αντρέ Κλαβό. Η Χάνι Λιπς (Hannie Lips, πραγματικό όνομα: Hannah Phillip, 16 Ιουλ. 1924 - 19 Νοεμ. 2012) ήταν η Ολλανδή τηλεπαρουσιάστρια του διαγωνισμού. Ήταν η δεύτερη φορά στον διαγωνισμό που την παρουσίαση την έκανε μία γυναίκα.
Χουσεΐν Χιλμί Πασάς
Ο Χουσεΐν Χιλμί ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους Οθωμανούς διοικητές στα εκρηκτικά Βαλκάνια των αρχών του 20ου αιώνα και έγινε ο Γενικός Επιθεωρητής της Οθωμανικής Μακεδονίας από το 1902 έως το 1908, Υπουργός Εσωτερικών από το 1908 έως το 1909 και πρέσβης στην Αυστροουγγαρία από το 1912 έως το 1918. Συχνά θεωρείται, μαζί με τον Αχμέτ Ριζά και τον Χασάν Φεχμί Πασά, ως έναν από τους κορυφαίους πολιτικούς που ενθάρρυναν και προώθησαν τον περαιτέρω προοδευτισμό.