cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιγαντιαίο πάντα
Το πάντα, η αιλουρόποδη αρκούδα γνωστό επίσης ως το γιγαντιαίο πάντα, είναι αρκούδα που απαντάται στην κεντροδυτική και νοτιοδυτική Ασία. Αναγνωρίζεται εύκολα από τις μεγάλες, χαρακτηριστικές μαύρες κηλίδες γύρω από τα μάτια του, τα αφτιά του, και κατά μήκος του στρόγγυλου σώματός του. Αν και κατατάσσεται στην τάξη των Σαρκοφάγων τρέφεται κατά 99% με μπαμπού. Τα πάντα στην φύση σποραδικά τρώνε άλλα είδη φυτών, άγριους βολβούς, ή ακόμα και κρέας με την μορφή πουλιών, τρωκτικών ή ψοφιμιών. Στην αιχμαλωσία (εθνικά πάρκα/ζωολογικοί κήποι), μερικές φορές τρώνε μέλι, αβγά, ψάρια, γλυκοπατάτες, φύλλα θάμνων, πορτοκάλια ή μπανάνες μαζί με το ειδικά παρασκευασμένο φαγητό.
Το γιγαντιαίο πάντα ζει σε λίγα βουνά της κεντρικής Κίνας, κυρίως στην επαρχία Σετσουάν, αλλά και στις επαρχίες Σαανσί και Γκανσού. Ως αποτέλεσμα της εντατικής καλλιέργειας, της αποψιλώσεως των δασών και άλλων εξελίξεων, τα πάντα έχουν οδηγηθεί μακριά από τις πεδινές περιοχές όπου παλαιότερα κατοικούσαν.
Το πάντα είναι είδος σε κίνδυνο. Αναφορά του 2007 έδειξε ότι ζουν 239 πάντα σε αιχμαλωσία εντός της Κίνας και άλλα 27 έξω από την χώρα. Οι εκτιμήσεις του άγριου πληθυσμού ποικίλουν: Μία εκτίμηση έδειξε ότι υπάρχουν γύρω στα 1590 μεμονωμένα πάντα στην άγρια φύση, ενώ μία μελέτη του 2006 μέσω ανάλυσης του DNA υπολόγισε ότι αυτός ο αριθμός πρέπει να είναι από 2000 μέχρι 3000. Κάποιες αναφορές επίσης δείχνουν ότι ο αριθμός των πάντα στη φύση αυξάνεται. Ωστόσο, η IUCN δεν πιστεύει ότι υπάρχει αρκετή σιγουριά ακόμη, για να ανακατατάξει το είδος από κινδυνεύον σε ευάλωτο.
Αν και ο δράκος χρησιμοποιείται συχνά ως εθνικό έμβλημα της Κίνας, το πάντα χρησιμοποιείται διεθνώς τουλάχιστον εξίσου συχνά. Και σαν τέτοιο (εθνικό έμβλημα της Κίνας) χρησιμοποιείται ευρέως εντός της Κίνας σε διεθνές πλαίσιο, όπως για παράδειγμα οι πέντε μασκότ των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου. Είναι αρκετά αγαπητό ζώο, λόγω του φιλειρηνικού χαρακτήρα του, αλλά και της εμφάνισής του.
Περιγραφή
Το γιγαντιαίο πάντα έχει ασπρόμαυρο τρίχωμα. Τα ενήλικα πάντα έχουν μήκος που κυμαίνεται από 1,5 έως 1,8 μ., συμπεριλαμβανομένης της ουράς (η οποία έχει μήκος περίπου 13 εκ.), και ύψος 60-90 εκ. ως τους ώμους. Τα αρσενικά μπορεί να ζυγίζουν μέχρι και 160 κ. Τα θηλυκά (γενικώς 10-20% μικρότερα από τα αρσενικά) μπορεί να ζυγίζουν μόνο 75 κ., αλλά μπορεί να φτάσουν επίσης τα 125 κ. Το μέσο βάρος ενός ενήλικα είναι 100-115 κ.
Το γιγαντιαίο πάντα σώμα είναι χαρακτηριστικό των αρκούδων. Έχει μαύρο τρίχωμα στα αυτιά του, στα μάτια του, στην μουσούδα, στα πόδια και στους ώμους. Το υπόλοιπο τρίχωμα του είναι άσπρο. Μολονότι οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν γιατί αυτές οι ασυνήθιστες αρκούδες είναι ασπρόμαυρες, υποθέτουν ότι ο έντονος χρωματισμός εξασφαλίζει αποτελεσματικό καμουφλάζ στον διάστικτο με σκιές χιονισμένο και βραχώδη βιότοπό τους. Το πάντα έχει μεγάλους τραπεζίτες και σκληρούς μασητήρες για να συνθλίβει τα σκληρά μπαμπού.thumb|160px|left|Οστό του αριστερού άνω άκρου του γιγαντιαίου πάντα στο [[Εθνικό Μουσείο της Φύσης και της Επιστήμης, Τόκιο, Ιαπωνία.]]
Το πόδι του γιγαντιαίου πάντα έχει έναν «αντίχειρα» και πέντε δάχτυλα: ο αντίχειρας-στην πραγματικότητα ένα τροποποιημένο σησαμοειδές οστό-βοηθά το πάντα να κρατά το μπαμπού καθώς τρώει. Ο Stephen Jay Gould πραγματεύεται αυτό το χαρακτηριστικό στο βιβλίο με δοκίμια με θέμα την εξέλιξη και την βιολογία, «Ο Αντίχειρας του Πάντα».
Η ουρά του γιγαντιαίου πάντα, με μήκος 10-15 εκ., είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην οικογένεια των Αρκτιδών.(Η μεγαλύτερη ανήκει στην αρκούδα του μελιού)
Το γιγαντιαίο πάντα ζει περίπου 20 χρόνια στην φύση και 30 χρόνια στη αιχμαλωσία. Το γηραιότερο αιχμάλωτο άτομο που κατεγράφη, ένα θηλυκό ονόματι Basi, έφτασε τα 37 χρόνια.
Συμπεριφορά
Στην φύση το γιγαντιαίο πάντα είναι ένα χερσαίο ζώο και βασικά περνά την ζωή του τριγυρίζοντας και τρώγοντας στα δάση από μπαμπού των βουνών Tσινλίγκ και στην λοφώδη επαρχία Σετσουάν. Τα γιγαντιαία πάντα είναι κατά κανόνα μοναχικά, και κάθε ενήλικο άτομο έχει καθορισμένη περιοχή. Ένα θηλυκό δεν ανέχεται την παρουσία άλλων θηλυκών στην δική του περιοχή. Τα πάντα επικοινωνούν φωνάζοντας και σημαδεύοντας με οσμές τον χώρο τους τρίβοντας τα νύχια ή το κεφάλι τους σε δέντρα και ραντίζοντας με ούρα. Είναι ικανά να σκαρφαλώσουν και να βρουν καταφύγιο σε κούφια δέντρα ή σε ρωγμές βράχων, αλλά δεν φτιάχνουν μόνιμες φωλιές. Για αυτόν τον λόγο: τα πάντα δεν πέφτουν σε χειμερία νάρκη, πράγμα που είναι παρόμοιο σε άλλα υποτροπικά θηλαστικά, και στην θέση μετακινούνται σε υψόμετρα με υψηλότερες θερμοκρασίες. Τα πάντα βασίζονται πρωταρχικά σε μνήμη του χώρου παρά σε οπτική μνήμη.
Αντιμετωπίζουν κοινωνικά προβλήματα που λαμβάνουν χώρα βασικά κατά την διάρκεια της σύντομης περιόδου της αναπαραγωγής, στην οποία τα πάντα έρχονται κοντά το ένα με το άλλο. Μετά το ζευγάρωμα, το αρσενικό αφήνει το θηλυκό να αναθρέψει το νεογνό.
Αν και το πάντα θεωρείται υπάκουο, έχει γίνει γνωστό ότι επιτίθεται σε ανθρώπους, μάλλον από ερεθισμό παρά από επιθετικότητα.
Διατροφή
Παρά την συστηματική ταξινόμησή του ως Σαρκοφάγο, η διατροφή του γιγαντιαίου πάντα είναι κατά κύριο λόγο χορτοφαγική και αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από μπαμπού. Ωστόσο, το γιγαντιαίο πάντα έχει το πεπτικό σύστημα των Σαρκοφάγων, όπως και άλλα ειδικά γονίδια των Σαρκοφάγων, και έτσι παίρνει λίγη ενέργεια και λίγες πρωτεΐνες από την κατανάλωση μπαμπού. Η ικανότητά του να πέπτει την κυτταρίνη αποδίδεται στα μικρόβια που βρίσκονται στο έντερό του. Το γιγαντιαίο πάντα είναι ένα «πολύ εξειδικευμένο» ζώο με «μοναδική προσαρμοστικότητα», και ζει στα δάση από μπαμπού εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Το μέσο γιγαντιαίο πάντα τρώει περίπου 9-14 κ. βλαστούς μπαμπού την μέρα. Επειδή η διατροφή του είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε θρεπτικά συστατικά, είναι σημαντικό να κρατά το πεπτικό του σύστημα γεμάτο. Η περιορισμένη πρόσληψη ενέργειας που του επιβάλλει η διατροφή του έχει επιπτώσεις στην συμπεριφορά του. Το γιγαντιαίο πάντα τείνει να περιορίζει τις κοινωνικές του αλληλεπιδράσεις και να αποφεύγει τα επικλινή εδάφη για να περιορίσει τις ενεργειακές του δαπάνες.
Δύο από τα πιο χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, το μεγάλο μέγεθός του και το στρογγυλό κεφάλι, είναι προσαρμογές στην διατροφή του με μπαμπού. Ο ερευνητής των πάντα Russel Ciochon είπε « Όπως στον φυτοφάγο γορίλα, η επιφάνεια του κάτω μέρους του σώματος σε σχέση με τον όγκο του σώματος (του γιγαντιαίου πάντα) χαμηλού ρυθμού μεταβολισμού. Αυτός ο χαμηλός μεταβολικός ρυθμός επιτρέπει στο γιγαντιαίο πάντα να συντηρείται από φτωχές σε θρεπτικά συστατικά πηγές όπως το μπαμπού». Παρομοίως, το στρογγυλό πρόσωπο του γιγαντιαίου πάντα είναι αποτέλεσμα των ισχυρών μασητήρων του, οι οποίοι προσφύονται στην κορυφή του κεφαλιού και φτάνουν μέχρι τα σαγόνια. οι μεγάλοι τραπεζίτες συνθλίβουν και αλέθουν τα ινώδη υλικά που αποτελούν τα φυτά.
Τα πάντα τρώνε οποιοδήποτε από τα 25 είδη μπαμπού στην φύση, όπως τα είδη Forgesia dracocephala και Forgesia rufa. Μόνο όμως μερικά είδη μπαμπού ευδοκιμούν στα μεγάλα υψόμετρα όπου κατοικούν τα πάντα στις μέρες μας. Τα φύλλα των μπαμπού περιέχουν πρωτεΐνες υψηλής ποιότητας ενώ οι μίσχοι χαμηλότερης. Επειδή όλα τα μπαμπού ενός είδους ανθίζουν, πεθαίνουν και ξαναφυτρώνουν συγχρόνως, το γιγαντιαίο πάντα μπορεί να έχει τελικά στην διάθεσή του, εντός της περιοχής του, μόνο 2 είδη για να μην λιμοκτονήσει. Αν και βασικά είναι φυτοφάγο, το γιγαντιαίο πάντα έχει αρκουδίσια πόδια και τρώει κρέας, ψάρια και αυγά όταν είναι διαθέσιμα. Στην αιχμαλωσία, αν και γενικώς τα ζωολογικά πάρκα διατηρούν την διατροφή με μπαμπού του γιγαντιαίου πάντα, κάποια δίνουν στα πάντα ειδικά κατασκευασμένα μπισκότα ή άλλα συμπληρώματα διατροφής.
Γονιδιωματική
Τα γονίδια του γιγαντιαίου πάντα ταξινομήθηκαν το 2009 με την χρήση τεχνολογίας νέας γενιάς. Το γονιδίωμά του είναι οργανωμένο σε 20 ζεύγη αυτοσωμικών και ένα ζεύγος φυλετικών χρωμοσωμάτων.
Ταξινόμηση και εξέλιξη
Για πολλές δεκαετίες, η ακριβής ταξινόμηση ήταν υπό διχογνωμία, καθώς είχε κοινά στοιχεία τόσο με τις αρκούδες όσο και με τα ρακούν. Εν τούτοις μοριακές μελέτες έδειξαν ότι το γιγαντιαίο πάντα είναι μια πραγματική αρκούδα και ανήκει στην οικογένεια των Αρκτιδών, αν και διαφοροποιήθηκε ιστορικά νωρίς από τον κύριο κορμό της οικογένειας. Ο κοντινότερος επιζώντας συγγενής του γιγαντιαίου πάντα είναι η διοπτροφόρος αρκούδα που ζει στην Νότια Αμερική. Το γιγαντιαίο πάντα έχει χαρακτηριστεί ως ζωντανό απολίθωμα.
Υποείδη
Έχουν αναγνωριστεί δύο υποείδη του γιγαντιαίου πάντα επί τη βάσει των διαστάσεων του κρανίου, του χρωματισμού και της γενετικής του πληθυσμού.
Λεπτομερής μελέτη της γενετικής ιστορίας του γιγαντιαίου πάντα, που πραγματοποιήθηκε το 2012, βεβαίωσε ότι ο διαχωρισμός του πληθυσμού του Τσινλίγκ συνέβη περίπου 300.000 χρόνια πριν και απεκάλυψε ότι και ο υπόλοιπος πληθυσμός χωρίστηκε σε δύο ομάδες περίπου 2800 χρόνια πριν.
Απειλή με εξαφάνιση
Το γιγαντιαίο πάντα είναι ένα απο τα είδη τα οποία κινδυνεύουν με αφανισμό. Ανάμεσα στα διάφορα μέτρα που έχουν ληφθεί για την διατήρηση και προστασία του είδους, περιλαμβάνεται και η χρήση πορνογραφίας για πάντα.
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2016 το γιγάντιο πάντα αφαιρείται από την Κόκκινη λίστα των επαπειλούμενων ειδών της IUCN, όμως αντικαθίσταται από τον γορίλα της Ανατολής.
Το πάντα είναι το πιο προστατευόμενο ζώο στην Κίνα, καθώς το κυνήγι του τιμωρείται με θάνατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρκτίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Α.Ο. Χαϊδαρίου
Ο Αθλητικός Όμιλος Χαϊδαρίου είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Εδρεύει στο Χαϊδάρι στην Αθήνα και επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1937.
Από την σεζόν 2023-24 θα αγωνίζεται στην Γ΄ Εθνική επιστρέφοντας στις εθνικές κατηγορίες μετά από 12 χρόνια, με έδρα το δημοτικό γήπεδο Χαϊδαρίου «Τάκης Χαραλαμπίδης» χωρητικότητας 600 θεατών.
Ιστορία
Ο Αθλητικός Όμιλος Χαϊδαρίου ιδρύθηκε το 1937 και τα πρώτα χρώματα της ομάδας ήταν το κίτρινο και το μαύρο, τα οποία αντικαταστάθηκαν περίπου 40 χρόνια αργότερα από το μπλε και το κόκκινο. Το 1958 ο Α.Ο. Χαϊδαρίου αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1980 κατασκευάστηκε το πρώτο γήπεδο του Α.Ο. Χαϊδαρίου το γήπεδο «Σιδηρόπουλου» στην Ιερά Οδό. Το 1986 η ομάδα του Χαϊδαρίου ανέβηκε για πρώτη φορά στη Δ΄ Εθνική, ενώ το 1990 κατέκτησε το πρωτάθλημα και ανέβηκε για πρώτη φορά στη Γ΄ Εθνική.
Στην Γ΄ Εθνική αγωνίστηκε για 6 χρονιές, χάνοντας την άνοδο στην Β΄ Εθνική για 2 βαθμούς το 1992. Το 1993 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο νεόκτιστο δημοτικό στάδιο στο Δάσος Χαϊδαρίου. Το 1996 υποβιβάστηκε από την Γ΄ Εθνική και εν συνεχεία αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική. Το 2003 υπήρξε φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Αθηνών με αντίπαλο τον κυπελλούχο Ηλυσιακό. Το 2004 κατέκτησε το πρωτάθλημα του 8ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής και κέρδισε την επάνοδο στην Γ΄ Εθνική, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αθηνών, νικώντας στον τελικό τον Α.Σ. Σούρμενα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών, νικώντας στον τελικό τον Αιολικό Μυτιλήνης. Με την επιστροφή του στην Γ΄ Εθνική, το 2005 τερμάτισε στη 2η θέση και ως δευτεραθλητής κέρδισε την πολυπόθητη άνοδο στην Β΄ Εθνική. Στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής αγωνίστηκε τρεις συνεχόμενες περιόδους και πιο συγκεκριμένα τις σεζόν 2005-06, 2006-07 και 2007-08.
Στις 9 Νοεμβρίου του 2006, ο Α.Ο. Χαϊδαρίου πέτυχε τη σπουδαιότερη νίκη της ιστορίας του, καθώς επικράτησε της ΑΕΚ, στο γήπεδο Σταύρος Μαυροθαλασσίτης, για την φάση των 32 του Κυπέλλου Ελλάδας της περιόδου 2006-07, με 5-4 στη διαδικασία των πέναλτι. Στην επόμενη φάση του Κυπέλλου Ελλάδας το Χαϊδάρι αναμετρήθηκε με τον κάτοχο του τροπαίου, Ολυμπιακό και γνώρισε την ήττα με 3-1. Σε εκείνον τον αγώνα οι "κυανέρυθροι" είχαν προηγηθεί με τον Νικήτα Τουρνά στο 5' όμως στη συνέχεια δέχτηκαν τρία γκολ από τους Χάρη Παππά, Φέλιξ Μπόρχα και Γιάννη Οκκά.
Το 2008 ο Α.Ο. Χαϊδαρίου υποβιβάστηκε στη Γ’ Εθνική κατηγορία, το 2010   υποβιβάστηκε στο περιφερειακό Πρωτάθλημα και από το 2011   η ομάδα αγωνίζεται στην Α’ κατηγορία της  Ε.Π.Σ.Α. Το 2014 κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1ου ομίλου της Α΄ Ε.Π.Σ.Α. και προκρίθηκε στο πρωτάθλημα πρωταθλητριών Ε.Π.Σ. μέσω του οποίου διεκδίκησε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία.
Φίλαθλοι
Ο Σύνδεσμος Φίλων Α.Ο. Χαϊδαρίου West Siders έχει 600 εγγεγραμμένα μέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαιδαρι ΑΟ Χαιδαρι ΑΟ Χαιδαρι ΑΟ Χαιδαρι ΑΟ
Χλωραιθάνιο
Το χλωραιθάνιο (αγγλικά:chlorethane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και χλώριο, με μοριακό τύπο C2H5Cl ή συντομογραφικά EtCl. Με βάση το σύστημα κωδικής ονομασίας που ξεκίνησε με τους φθοροχλωράνθρακες έχει τον κωδικό HCC-160 ή R-160.. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκυλαλογονιδίων. Παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλες ποσότητες για την παραγωγή τετραιθυλομολύβδου (PbEt4), που με τη σειρά του το παλαιό αντικροτικό πρόσθετο στην επίσης παλαιά πρώην super βενζίνη. Το χημικά καθαρό χλωραιθάνιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο και εύφλεκτο αέριο, αλλά στις κανονικές συνθήκες, δηλαδή θερμοκρασία 0 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό. Έχει απαλή και γλυκιά οσμή.
Ονοματολογία
Η ονομασία «χλωραιθάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «αιθ-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «χλωρο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου χλωρίου ανά μόριο της ένωσης.
Ο κωδικός HCC-160 παράγεται ως εξής: Το HCC προέρχεται από την αγγλόφωνη λέξη HydroChloroCarbon. Το πρώτο ψηφίο (1) σημαίνει ότι η ένωση περιέχει 1+1 = 2 άτομα άνθρακα (ανά μόριο). Το δεύτερο ψηφίο (8) σημαίνει ότι η ένωση περιέχει 6 - 1 = 5 άτομα υδρογόνου. Και, τέλος, το τελευταίο ψηφίο (0), σημαίνει (εμμέσως) ότι η ένωση περιέχει ένα (1) άτομο χλωρίου, γιατί δηλώνει 0 άτομα φθορίου, ενώ λείπει ένα (1) άτομο υδρογόνου (το αιθάνιο έχει 6).
Παραγωγή
Για αρκετό χρονικό διάστημα στο παρελθόν, το χλωραιθάνιο παράγονταν από αιθανόλη και υδροχλωρικό οξύ ή και από αιθάνιο και χλώριο, αλλά αυτές οι παραγωγικές οδοί έχουν καταστεί αντιοικονομικές. Επίσης, κάποια ποσότητα χλωραιθανίου παράγεται ως παραπροϊόν της παραγωγής πολυβινυλοχλωριδίου. Βεβαίως, αν η ζήτηση του χλωραιθανίου συνεχήσει να μειώνεται, θα αυξηθεί ανάλογα και το ποσοστό της τελευταίας παραγωγής.
Υποκατάσταση υδροξυλίου από χλώριο
1. Με επίδραση υδροχλωρίου (HCl) σε αιθανόλη (CH3CH2OH) :
Υποκατάσταση φθορίου από χλώριο
Με επίδραση χλωριούχου ασβεστίου σε φθοραιθάνιο παράγεται χλωραιθάνιο:
Φωτοχημική χλωρίωση
Με φωτοχημική χλωρίωση αιθανίου :
Ακολουθεί το συνηθισμένο μηχανισμό φωτοχημικής αλογόνωσης αλκανίων. Παράγονται και πολυχλωροοπαράγωγα. Η συγκέντρωση των τελευταίων περιορίζεται με χρήση περίσσειας αιθανίου.
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Κατά την υδρόλυσή του με εναιώρημα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) σχηματίζεται αιθανόλη (CH3CH2OH) :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) σχηματίζει αιθυλαλκυλαιθέρα (CH3CH2OR) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) σχηματίζει 3-αλκίνιο (RC≡CCH2CH3). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) σχηματίζει καρβονικό αιθυλεστέρα (RCOOCH2CH3) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) σχηματίζει προπανονιτρίλιο (CH3CH2CN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλκάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει αιθανοθειόλη (CH3CH2SH) :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) σχηματίζει ιωδαιθάνιο (CH3CH2I) :
Υποκατάσταση από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε αιθυλοχλωρίδιο (CH3CH2Cl), παράγεται φθοραιθάνιο :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) σχηματίζει αιθαναμίνη (CH3CH2NH2) :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) σχηματίζει αλκυλαιθυλαμίνη (RNHCH2CH3) :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R'NHR) σχηματίζει διαλκυλαιθυλαμίνη [R'N(CH2CH3)R] :
Υποκατάσταση από τριαλκυλαμινομάδα
Με τριτοταγείς αμίνες [R'N(R)R"] σχηματίζει χλωριούχο τριαλκυλαιθυλαμμώνιο {[R'N(CH2CH3)(R)R"]Cl} :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη σχηματίζει αιθανοφωσφαμίνη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) σχηματίζει νιτραιθάνιο (CH3CH2NO2) :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται αιθυλοβενζόλιο :
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται αιθυλολίθιο :
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αργολίδας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Αργολίδας.
Χλωραιθάνιο
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αργολίδας
Α.Π.Ο. Παναργειακός
Ο Παναργειακός Α.Π.Ο. είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη του Άργους. Ιδρύθηκε το 1926. ως επικεφαλής της ιστορικής αυτής κίνησης ήταν ο λογοτέχνης Γεώργιος Λογοθέτης. Από το 1926 ως το 1933 συμμετέχει μόνο σε φιλικούς αγώνες. Το 1933 ο Παναργειακός αδρανοποιείται και επαναδραστηριοποιείται το 1945 ως «Αθλητικός Όμιλος Άργους Νέος Παναργειακός». Το 1947 συμμετέχει για πρώτη φορά σε επίσημη διοργάνωση. Ο Παναργειακός αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής, ποτέ όμως δεν κατάφερε να πετύχει τη συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής. Στην Β’ Εθνική εμφανίστηκε αρχικά τη δεκαετία του 1960, όπου και αγωνίστηκε τις χρονιές 1965-1966 και 1966-1967 και τη δεκαετία του 1970, όπου και αγωνίστηκε συνεχώς από τη χρονιά 1970-1971 μέχρι και τη χρονιά 1974-1975. Αγωνίστηκε εκ νέου στη Β΄ Εθνική τη σεζόν 1981-1982, καθώς και τη δεκαετία του 1990, όπου αγωνίστηκε συνεχώς από τη χρονιά 1990-1991 μέχρι και τη χρονιά 1997-1998. Το 1992-1993 πλησίασε την άνοδο στη Α΄ Εθνική, καθώς τερμάτισε στην 4η θέση πίσω από τον Πανιώνιο, με μόλις 1 βαθμό διαφορά από την τρίτη προνομιούχο θέση που οδηγούσε στην άνοδο, συμμετείχε είτε στο πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αργολίδας, είτε στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής. Η σεζόν 2012-2013 κατέκτησε την 4η θέση στον 7ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής προβιβάστηκε εκ νέου στη Γ΄ Εθνική. Από τη σεζόν 2013-2014, η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο γήπεδο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου (Δ.Α.Κ.) Άργους, που έχει χωρητικότητα 5.000 θέσεων. Χρώματα της ομάδας αποτελούν το πράσινο και το λευκό, όπου χρησιμοποιούνται και στις εμφανίσεις της ομάδας.
Χλωραιθάνιο
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
3. Με υδράργυρο (Hg) :
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αργολίδας
Γ.Σ. Πανναυπλιακός
Ο Πανναυπλιακός 2017 είναι αθλητικό σωματείο με έδρα το Ναύπλιο. Ιδρύθηκε το 1924 ως «Πανναυπλιακός Γ.Σ.» Το 1969 κερδίζει την ιστορική άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία θα αγωνιστεί συνεχώς για 5 χρονιές και συγκεκριμένα από τη σεζόν 1969-1970 έως και τη σεζόν 1973-1974. Τις χρονιές 1977-1978, 1980-1981 και 1981-1982 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής Κατηγορίας που αποτελούσε την τρίτη τη τάξει εθνική κατηγορίας. Τη σεζόν 1982-83 αναδείχθηκε πρωταθλητής του 4ου ομίλου, το οποίο αποτελούσε την τέταρτη τη τάξει εθνική κατηγορία, την μετέπειτα Δ΄ Εθνική και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε συνεχώς μέχρι και τη σεζόν 1987-1988. Τη σεζόν 1990-1991 αναδείχθηκε πρωταθλητής του 8ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής και κέρδισε την επάνοδο στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία, όπου και αγωνίστηκε από τη σεζόν 1991-1992 έως και τη σεζόν 1995-1996. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε κυριότερα στο πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αργολίδας με εξαίρεση τις χρονιές 1998-1999 και 2002-2003 που αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική. Τη σεζόν 2007-2008 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αργολίδας και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Συνέχισε στη Δ΄ Εθνική και τη σεζόν 2012-2013 κέρδισε τη συμμετοχή του στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας, που αποτελούσε την τρίτη τη τάξει εθνική κατηγορία. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου, χωρητικότητας 2.000 θέσεων. Χρώματα της ομάδας αποτελούν το Κόκκινο και το λευκό, όπου χρησιμοποιούνται και στις εμφανίσεις της ομάδας. Για τους Ναυπλιείς, ο Πανναυπλιακός είναι σημείο αναφοράς και αγάπη προς τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.
Χλωραιθάνιο
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
4. Με μόλυβδο (Pb) : ή
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αργολίδας
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αργολίδας
Χλωραιθάνιο
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται αιθάνιο :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται αιθάνιο :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται αιθάνιο :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1-χλωροβουτάνιο (CH3CH2CH2CH2Cl) :
3. Η αντίδραση του χλωραιθανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη) (1,2-προσθήκη) (3,4-προσθήκη) 4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1-χλωροπεντάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει αιθοξυ-2-χλωραιθάνιο : 30 px
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροχλωρίου (HCl) από χλωραιθάνιο παράγεται αιθένιο :
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 1-χλωροπροπάνιου ~60% και 2-χλωροπροπάνιου ~40%.
Εφαρμογές
Ξεκινώντας από το 1922 και συνεχίζοντας κατά το μεγαλύτερο ποσοστό του 20ού αιώνα, η κύρια εφαρμογή του χλωραιθανίου ήταν η παραγωγή του τετραιθυλομολύβδου (PbEt4, TetraEthylLead, TEL), ένα αντικροτικό πρόσθετο για την (τότε super) βενζίνη. Όταν η βενζίνη έγινε αμόλυβδη, η ζήτηση του TEL και κατ' επέκταση και του χλωραιθανίου μειώθηκε πολύ. Το χλωραιθάνιο, όμως, αντιδρά επίσης με το μεταλλικό αλουμίνιο (Αl) παράγοντας αιθυλαργυλιοενημιχλωρίδιο (Et2AlCl•EtAlCl2), ένα ενδιάμεσο για την παραγωγή πολυμερών και άλλων χρήσιμων οργανοαλουμινικών ενώσεων.
Όπως και άλλοι χλωριωμένοι υδρογονάνθρακες, το χλωραιθάνιο χρησιμοποιήθηκε ως ψυκτικό, ως προωθητικό αερολυμάτων και αφρού, αλλά και ως αναισθητικό. Για ένα χρονικό διάστημα (στο παρελθόν) χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή αιθυλοβενζολίου (PhEt), που είναι η πρόδρομη ένωση για την παραγωγή στυρενίου. Στον παρόντα χρόνο, όμως, δεν χρησιμοποιείται (πλέον) πολύ αυτή η εφαρμογή.
Το χλωραιθάνιο παρέχεται ως υγρό σε φυάλη αερολύμματος, που προωθείται από τη δική του τάση ατμών. Λειτουργεί ως ήπιο τοπικό αναισθητικό, με την ψυκτική επίδραση που προκαλεί όταν ψεκάζεται στο δέρμα, όταν (για παράδειγμα) πρέπει να γίνει αφαίρεση θραυσμάτων σε κλινικό περιβάλλον: Το υγρό χλωραιθάνιο που ψεκάζεται βράζει με την επαφή του με τους ιστούς, αφαιρώντας έτσι θερμότητα, οπότε παράγεται τοπική ψύξη. Εφόσον, μάλιστα, η (κανονική) θερμοκρασία βρασμού του είναι μεγαλύτερη από 0 °C, το χλωραιθάνιο δεν αποτελεί κίνδυνο για κρυοπαγήματα. Ωστόσο, οι ατμοί του είναι εύφλεκτοι και ναρκωτικοί, οπότε η χρήση του χρειάζεται προσοχή.
Το χλωραιθάνιο χρησιμοποιήθηκε ως ειπνεόμενο ψυχαγωγικό ναρκωτικό, παρόλο που δεν πρέπει να συγχέεται με το Duster, που είναι ένας όρος που περιγράφει τον «εμφυαλωμένο αέρα» (canned air) και αναφέρεται σε χαμηλού μοριακού βάρους φθοριωμένους υδρογονάνθρακες, όπως τα τετραφθοραιθάνια, το διχλωροφθορομεθάνιο (CHCl2F) και άλλα παρόμοια αέρια. Όπως τα poppers το χλωραιθάνιο χρησιμοποιήθηκε ως εισπνεόμενο huffed κατά τη διάρκεια σεξουαλικής επαφής, κυρίως από ομοφυλόφιλους άνδρες. Στη Βραζιλία, το χλωραιθάνιο είναι παραδοσιακό, αν και παράνομο, ναρκωτικό που λαμβάνεται κατά τη διάρκεια καρναβαλικών παρελάσεων, γνωστό ως lança-perfume
Στην οδοντιαντρική, το χλωραιθάνιο χρησιμοποιήθηκε ως ένα μέσο διάγνωσης «νεκρού στόματος», δηλαδή διάγνωσης για το σε αν κάποιο δόντι ο πολφός του έχει νεκρωθεί: Μια μικρή ποσότητα χλωραιθανίου τοποθετείται πάνω σε ένα «ύποπτο» δόντι με μια μπατονέτα. Το χλωραιθάνιο δημιουργεί τοπικό ήπιο αίσθημα ψύχους στον «ασθενή», εφόσον το δόντι περιέχει ζωντανό πολφό.
Ασφάλεια
Το χλωραιθάνιο είναι το λιγότερο τοξικό από τα χλωραιθάνια (που περιλαμβάνουν όλα τα χλωροπαράγωγα του αιθανίου). Όπως και οι άλλοι χλωριωμένοι υδρογονάνθρακες, το χλωραιθάνιο είναι κατασταλτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος, αν και με μικρότερο (σχετικό) δυναμικό σε σύγκριση με πολλές άλλες παρόμοιες ενώσεις. Άνθρωποι που εισπνέοουν ατμούς χλωραιθανίου σε συγκέντρωση μικρότερη από 1% συνήθως δεν αισθάνονται κανένα σύμπτωμα. Σε συγκεντρώσεις 3% - 5%, τα θύματα συνήθως εμφανίζουν συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της μέθης από αιθανόλη. Η εισπνοή ατμών χλωραιθάνιου σε συγκέντρωση πάνω από 15% είναι συχνά θανατηφόρα, αλλά οι περισσότερες φιάλες σπρέϋ που διακινούνται εμπορικά περιέχουν συνολικά 30% κατ' όγκο υγροποιημένους ατμούς χλωραιθανίου, που κανονικά διαχέονται στον εξωτερικό αέρα όταν χρησιμοποιούνται.
Σε περίπτωση έκθεσης ανθρώπων σε συγκεντρώσεις ατμών χλωραιθανίων 6% - 8% τα θύματα χάνουν τις αισθήσεις τους, ενώ μειώνεται ο καρδιακός ρυθμός τους. Μπορεί, όμως, να συνέρθουν με φυσική επαφή ή με δυνατό θόρυβο. Από το σημείο αυτό, συνιστάται η απομάκρυνση από την περιοχή της έκθεσης, ώστε να επιστρέψει το θύμα σε ενσυνείδητη κατάσταση. Τα αποτελέσματα πιο μακροχρόνιας έκθεσης, δηλαδή για μια περίοδο πάνω από τέσσερεις (4) ώρες, μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα παρόμοια με μέθη από αλκοόλη, σε συνδυασμό με αφυδάτωση, δηλαδή ζαλάδα, απώλεια της καθαρής όρασης, και προσωρινή απώλεια συνείδησης, που μπορεί να διαρκέσουν από μία (1) ώρα και πάνω. Και πάλι, αν διακοπεί η έκθεση στο αέριο, το θύμα συνέρχεται γρήγορα. Η ανάρρωση μπορεί να υποβοηθηθεί με την πρόσληψη επιπλέον υγρών, βιταμινών και σακχάρων.
Η τοξική υπερέκθεση σε χλωραιθάνιο αρχίζει σε συγκεντρώσεις ατμών του από 9% -12%, οπότε ο καρδιακός ρυθμός μειώνεται επιπλέον, το θύμα μπορεί να έχει περισσότερη αναπνοή από το στόμα ή και να πάψει εντελώς να αναπνέει. Πλέον δεν αντιδρά σε εξωτερικά ερεθίσματα και μπορεί να αρχίσει να λαχανιάζει ακούσια, να ρεύεται, να κάνει εμετό, με κίνδυνο εισρόφησης, αν το θύμα δεν γυρίσει στο πλάι. Αυτό πλέον συνιστά ιατρικά επείγον περιστατικό και απαιτεί άμεση ειδική αντιμετώπιση. Συνιστάται η μετακίνηση του θύματος σε καθαρό αέρα και διαχείρηση τεχνητής αναπνοής, ώστε αναγκαστούν οι πνεύμονές του να αποβάλλουν τους τοξικούς ατμούς. Αν το θύμα αναρρώσει πολύ γρήγορα, ίσως η νοσηλεία σε νοσοκομείο να μην είναι (πλέον) απαραίτητη, αλλά θα απαιτηθεί ιατρική εξέταση, ώστε να επαναληθευθεί ότι δεν υπάρχει κάποια οργανική βλάβη.
Σε συγκεντρώσεις ατμών χλωραιθανίου πάνω από 12%, η καρδιά, οι πνεύμονες και τα νεφρά του θύματος αρχίζουν να καταρρέουν. Άμεση καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση που ακολουθείται από μέτρα ιατρικής υποστήριξης ίσως απαιτούνται για να αποφευχθεί θανατηφόρα ανεπάρκεια στα παραπάνω αναφερόμενα όργανα. Σε κάποιες μελέτες αναφέρεται ότι η μακροχρόνια έκθεση σε χλωραιθάνιο μπορεί να προκαλέσει βλάβες στο ήπαρ ή στα νεφρά, ακόμη και καρκίνο της μήτρας σε ποντίκια, αλλά ττα δεδομένα αυτά είναι δύσκολο να επαληθευθεί αν ισχύουν και για τους ανθρώπους.
Πρόσφατες πληροφορίες, όμως, υποστηρίζουν ότι είναι εν δυνάμει καρκινογόνο, καθώς έχει επισημανθεί ως ACGIH κατηγορία A3, δηλαδή «...επιβεβαιωμένο καρκινογόνο για τα ζώα με άγνωστη συσχέτιση (ασθένειας - ουσίας) για τους ανθρώπους». Ως αποτέλεσμα του παραπάνω, η Πολιτεία της Καλιφόρνιας έχει ενσωματώσει το χλωραιθάνιο στην «Πρόταση 65» (Proposition 65), ως γνωστό καρκινογόνο. Ωστόσο, χρησιμοποιείται, ακόμη, στην ιατρική ως τοπικό αναισθητικό.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Αλαιθάνια Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Ψυκτικά Κατηγορία:Αναισθητικά
Τράπεζα Θεμάτων
Στην εκπαίδευση στην Ελλάδα, η Τράπεζα Θεμάτων Διαβαθμισμένης Δυσκολίας αποτελεί βάση πληροφοριών. Ως θεσμός του Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής εφαρμόστηκε για πρώτη φορά τη σχολική χρονιά 2013-2014 στην Α' Τάξη και Β' Τάξη του Γενικού και Επαγγελματικού Λυκείου. Εφαρμόστηκε ξανά στις ίδιες πάλι τάξεις, για τις εξετάσεις του σχολικού έτους 2021-2022. Σύμφωνα με τον νόμο Ν.4186/13, η Τράπεζα Θεμάτων έχει το ρόλο να κληρώνει το 50% των θεμάτων στις εξετάσεις των Λυκείων για όλα τα μαθήματα που εξετάζονται γραπτά.
Αυτός ο θεσμός είχε δημιουργήσει πολλές αντιδράσεις, καθώς το 1/5 των εξεταζόμενων μαθητών την πρώτη χρονιά της εφαρμογής του επανεξετάστηκε στις επαναληπτικές εξετάσεις του Σεπτεμβρίου. Είχε καταργηθεί τον Μάρτιο του 2015, ενώ είχε επανέλθει με τον νόμο 4692/20, για την σχολική χρονιά 2020-2021. Δεν είχε εφαρμοστεί, όμως, λόγω του κλεισίματος των σχολείων, το οποίο και προέκυψε από την πανδημία του κορωνοϊού. Εφαρμόστηκε εκ νέου τη χρονιά 2021-2022, παρά τις έντονες αντιρρήσεις της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας.
Η Τράπεζα Θεμάτων εφαρμόζεται και σε άλλα εξεταστικά συστήματα, όπως εξετάσεις πιστοποίησης γνώσης Η/Υ, διπλώματος οδήγησης, ξένων γλωσσών κλπ.
Τον Μάιο του 2023, το σύστημα δέχθηκε κυβερνοεπίθεση, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει και να παρακωλυθεί η διαδικασία κλήρωσης θεμάτων για τις ενδοσχολικές και απολυτήριες εξετάσεις των Γενικών και Επαγγελματικών Λυκείων. Σύμφωνα με το ΕΔΥΤΕ, δέχθηκε επίθεση DDoS.
Τρίοπας
Στην ελληνική μυθολογία ο Τρίοπας ήταν ήρωας που συνδέεται με πολλές γενεαλογίες και τόπους, ιδιαίτερα με το Άργος ή με τους αποικισμούς από τη Θεσσαλία και τη Ρόδο.
Αυτός κατέστρεψε το ναό της Δήμητρας, προκειμένου να αποκτήσει τα υλικά για τη στέγη του σπιτιού του και τιμωρείθηκε με ακόρεστη πείνα, καθώς και από ένα φίδι που το δηλητηρίαζε.
Τελικά η Δήμητρα τον τοποθέτησε μαζί με το φίδι ανάμεσα στα αστέρια στον αστερισμό Οφιούχος για να θυμίζει το έγκλημα και την τιμωρία του.
Μια πόλη στην Καρία ονομάστηκε Τριόπιον παίρνοντας το όνομά του.
Ο Τρίοπας, μαζί με τους αδελφούς του, Μακαρέα, Ακτίνο και Κάνδαλο, ήταν ζήλευαν τον πέμπτο αδελφό τους, τον Τεναγέα, ο οποίος είχε μεγάλη επιδεξιότητα στις επιστήμες και τον σκότωσε. Όταν το έγκλημά τους αποκαλύφθηκε, ο Τρίοπας διέφυγε στην Καρία σε ένα ακρωτήρι που έλαβε το όνομά του (το Τριόπιο Ακρωτήριο).
Αργότερα ίδρυσε την πόλη της Κνίδου. Υπήρχε ένα άγαλμά του και το άλογό του στους Δελφούς, μια προσφορά από τους ανθρώπους της Κνίδου.
Κατά μία εκδοχή ήταν ο πατέρας της Μεσσήνης, του Ίασου, Ξάνθου, Αγήνωρα, και Πελασγού. Εναλλακτικά, ο Τρίοπας ήταν γιος του Πείρανθου (ο ίδιος ο γιος του Άργους και ο αδελφός του Κρίασου). Ανήκε στον οίκο του Φορωνέα.
ή μπορεί να είναι ο ανθρώπινος αντιπρόσωπός του.
Τριοπας Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Κοινός κρόσσαρχος
Ο κοινός κρόσσαρχος (Κρόσσαρχος ο σκοτεινόχρους-Crossarchus obscurus), επίσης γνωστός ως μακρύρρινος κρόσσαρχος είναι ένας μικρός ημερόβιος κρόσσαρχος. Από τις τρεις υποοικογένειες των Ερπηστιδών (Ερπηστίνες, Μουνγκοτίνες και Γαλιδιίνες) ο κρόσσαρχος ανήκει στις Μουνγκοτίνες, οι οποίες είναι μικρές και πολύ κοινωνικές.
Περιγραφή
Ο κοινός κρόσσαρχος έχει σωματότυπο παρόμοιο με της νυφίτσας με σκούρα ή κοκκινωπή καστανή παχιά γούνα, με συρμάτινη υφή στο κάτω μέρος της πλάτης, και λεπτή και απαλή στην κοιλιά. Έχει μακριά μουσούδα, κοντά πόδια, μικρή, σχετικώς δύσκαμπτη ουρά η οποία λεπταίνει σε ένα σημείο, μακριά νύχια, μικρά αυτιά, μικρά, σκουρόχρωμα μάτια, και επιμήκη μύτη. Τα ενήλικα άτομα έχουν συνήθως περίπου 33 εκατοστόμετρα μήκος και βάρος περίπου 1 χιλιόγραμμο.
Συμπεριφορά
Μπορεί να σκαρφαλώνει, αλλά τείνει να περιορίζει τις δραστηριότητές του στο έδαφος. Είναι πολύ εδαφικός, οριοθετεί την επικράτεια της ομάδας με οσμές από τους πρωκτικούς του αδένες του και την υπερασπίζεται σθεναρά ενάντια στους εισβολείς, ακόμη και αν είναι μεγαλύτεροι. έχει μεγάλη ποικιλία από απειλητικές επιδείξεις όπως γρυλίσματα και ρουθουνίσματα, τινάγματα κυρτώσεις της πλάτης και σήκωμα των τριχών. Η ομάδα είναι νομαδική, δεν μένει για πολύ χρόνο σε μια συγκεκριμένη περιοχή της επικράτειάς της. Καθώς μετακινούνται από τόπο σε τόπο, βρίσκουν καταφύγιο σε κουφάλες δέντρων, λαγούμια άλλων ζώων, ή αναχώματα τερμιτών.
Καθώς δεν καταλαμβάνουν μόνιμες φωλιές, τα μικρά δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την ομάδα για αρκετές εβδομάδες και πρέπει να μεταφέρονται σε διαφορετικά σημεία τροφοληψίας. Τα άτομα της ομάδας αναλαμβάνουν εκ περιτροπής να μεταφέρουν τα μικρά από τόπο σε τόπο και επίσης να τα βοηθούν να φάνε.
Κατανομή και βιότοποι
Ο κοινός κρόσσαρχος απαντάται στις χώρες της Δυτικής Αφρικής, Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού, Μπενίν, Λιβερία και Σιέρα Λεόνε, και έχει εξαχθεί σε διάφορες άλλες χώρες για το εμπόριο κατοικίδιων ζώων.
Διαφέρει από τις άλλες μαγκούστες κυρίως στην επιλογή των βιοτόπων της, οι οποίοι είναι γενικά δασικές εκτάσεις κοντά σε νερό, ενώ τα περισσότερα είδη μαγκουστών τείνουν να προτιμούν ανοικτά λιβάδια, ή ημιάνυδρους θαμνοτόπους. Μπορεί να βρεθεί σε υψόμετρο 1000 μ.
Διατροφή
Οι κρόσσαρχοι είναι δραστήριοι θηρευτές, και άριστοι εκσκαφείς, τρεφόμενοι με μια ευρεία ποικιλία πραγμάτων. Είναι κυρίως σαρκοφάγοι, και η διατροφή τους αποτελείται από έντομα, προνύμφες, καβούρια του γλυκού νερού, μικρά ερπετά και μικρά τρωκτικά. Έχουν εξαιρετική όραση και οξεία όσφρηση, που τους καθιστούν μικρούς έμπειρους κυνηγούς θηραμάτων. Προτιμούν να σκοτώνουν το θήραμά τους με μια δαγκωματιά στο πίσω μέρος του λαιμού. Τρέφονται επίσης, σε μικρές ποσότητες, με διάφορα είδη οπωροφόρων δένδρων και θάμνων.
Όταν οι κρόσσαρχοι ζουν κοντά σε ανθρώπινους πληθυσμούς, θεωρούνται ως«φυσικά παρασιτοκτόνα».
Αναπαραγωγή
Λόγω της ιεραρχικής κοινωνικής δομής τους, μόνο τα ανώτερα μέλη της μιας οικογενειακής ομάδας επιτρέπεται να αναπαραχθούν. Οι κατώτεροι απόγονοι συχνά σκοτώνονται και τρώγονται από τα κυρίαρχα μέλη της ομάδας. Ωριμάζουν σεξουαλικά μεταξύ εννέα μηνών και ενός έτους. Τα θηλυκά έρχονται σε οίστρο μέχρι και εννέα φορές ετησίως. Τα αρσενικά αρχίζουν και τερματίζουν το ζευγάρωμα χωρίς πολύ φλερτ. Η κύηση κρατά περίπου οκτώ εβδομάδες και κάθε γέννα έχει κατά μέσο όρο 2-4 μωρά, παρά το γεγονός ότι έχουν έξι θηλές. Τα θηλυκά δύνανται να γεννήσουν τρεις φορές ετησίως. Τα μωρά γεννιούνται περίπου με μήκος 13 χιλιοστόμετρα, με τα μάτια τους κλειστά και ένα παχύ υπόστρωμα γούνας. Μετά από περίπου δώδεκα ημέρες, αρχίζουν να ανοίγουν τα μάτια τους και να εξερευνούν το περιβάλλον τους. Σε περίπου τρεις εβδομάδες η μητέρα τους σταματά να τα θηλάζει, το εξωτερικό τρίχωμα αρχίζει να μεγαλώνει και κυνηγούν μόνα τους. Αποκτούν το μέγεθος ενήλικα περίπου στους 6-9 μήνες ηλικίας. Η διάρκεια ζωής του κοινού κροσσάρχου σε αιχμαλωσία είναι 10 έτη.
Στην αιχμαλωσία
Λόγω της ευκολίας εκπαιδεύσεως και της κοινωνικής φύσεώς του, ο κοινός κρόσσαρχος είναι συνήθως διαθέσιμος στο εμπόριο εξωτικών κατοικιδίων ζώων και απαντάται σε πολλούς ζωολογικούς κήπους σε όλο τον κόσμο. Τείνει να γίνεται αρκετά συνδεδεμένος με τον ιδιοκτήτη του, και δεν αλληλεπιδρά καλά με οποιοδήποτε άλλο είδος κατοικίδιων ζώων. Είναι πολύ ενεργητικός και απαιτεί πολύ χώρο για να κορέσει το φυσικό ένστικτό περιπλάνησης που έχει. Χωρίς αυτό, έχει την τάση να δρα με επιθετικότητα. Οι διατροφικές ανάγκες του μπορούν να καλυφθούν με ένα μείγμα από διάφορα πράγματα, όπως εμπορικά διαθέσιμους γρύλους, αλευροσκούληκα, ή ποντίκια, μαζί με καλής ποιότητας γατοτροφές.
Στην αιχμαλωσία, ο κίνδυνος της παχυσαρκίας είναι υψηλός, και θα πρέπει να δοθεί προσοχή ώστε να διασφαλιστεί ότι η διατροφή του έχει ποικιλία και ότι ασκείται αρκετά. Η αναπαραγωγή σε αιχμαλωσία δεν είναι συνηθισμένη αλλά έχει πραγματοποιηθεί.
Κατάσταση διατηρήσεως
Ο κοινός κρόσσαρχος δεν αναφέρεται ως απειλούμενος ή κινδυνεύων, και ενώ δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία του πληθυσμού στην φύση, δεν θεωρείται ότι είναι σε κίνδυνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερπηστίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Ελληνικό Παρθεναγωγείο Σοφίας Σιμοπούλου
thumb|right|350px|Σκίτσο του Παρθεναγωγείου Σιμοπούλου από το περιοδικό [[Ποικίλη Στοά (περιοδικό)|Ποικίλη Στοά του 1888.]] Το Ελληνικό Παρθεναγωγείο της κυρίας Σοφίας Σιμοπούλου ήταν Ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Αθήνα του 19ου αιώνα.
Περιγραφή
Το Ελληνικό Παρθεναγωγείο ιδρύθηκε από την κυρία Σοφία σύζυγο του Ιωάννη Σιμοπούλου. Μετά την παύση της λειτουργίας του παλαιότερου Παρθεναγωγείου της κυρίας Αικατερίνης Λασκαρίδου ήταν το μόνο ίδρυμα του είδους του.
Στο διδακτικό πρόγραμμα ήταν τα Ελληνικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Αγγλικά και Ιταλικά. Επίσης ο χορός, η γυμναστική, και η ζωγραφική. Πέρα αυτών η κοπτική, ραπτική και η μαγειρική.
Το παρθεναγωγείο στεγαζόταν στην «Οικία Καζανόβα».
Πηγές
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα
Χωριό Καλύμνου
Το Χωριό Καλύμνου είναι χωριό το οποίο βρίσκεται στο νησί της Καλύμνου. Βρίσκεται δίπλα στο χωριό Άργος Καλύμνου και πολύ κοντά στον κρατικό αερολιμένα Καλύμνου. Το Χωριό έχει πληθυσμό 3.311 κατοίκων. Το χωριό βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, σε υψόμετρο 101 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καλύμνου
Λεόν Κονιέ
Ο Λεόν Κονιέ (Léon Cogniet, Παρίσι, 29 Αυγούστου 1794 - 20 Νοεμβρίου 1880) ήταν Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος και λιθογράφος του 19ου αιώνα. Εκτός από καλλιτέχνης υπήρξε και καθηγητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1794 στο Παρίσι και ήταν γιος σχεδιαστή ταπετσαριών. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού όπου υπήρξε μαθητής του Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν και από το 1817 ως το 1822 δούλεψε στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης. Από το 1822 μέχρι το 1855 παρουσίαζε τα έργα του στα Σαλόν του Παρισιού ενώ συμμετείχε σε σημαντικά διακοσμητικά έργα όπως στο ανάκτορο του Saint-Cloud (1826), στο Λούβρο (1833), στο Δημαρχείο του Παρισιού (1830 και 1859) κλπ.
Διετέλεσε καθηγητής στο Λύκειο Λουί λε Γκραν, στο Πολυτεχνείο του Παρισιού και στη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε αντιγραφή χειρογράφων. Μεταξύ των μαθητών του συμπεριλαμβάνονται οι Ζαν Πωλ Λωράν, Σαρλ Μιούλερ, Εβαρίστ Βιτάλ Λουμιναί, ο Λεόν Μπονά κλπ. Πέθανε το 1880 στο Παρίσι. Αδελφή του ήταν η ζωγράφος Μαρί Αμελί Κονιέ.
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Κονιέ ειδικεύτηκε στον τομέα της ιστορικής ζωγραφικής και της προσωπογραφίας ενώ διακρίθηκε για την ευρηματικότητα των τοπίων, την επιλογή των χρωμάτων και την απόδοση των προσώπων. Σημαντικός αριθμός των έργων του δωρήθηκε μετά το θάνατό του στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ορλεάνης από τη γυναίκα του.
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι λιθογράφοι
Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Το Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης είναι το μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα και ιδρύθηκε το 1998 στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
Ιστορικό
thumb|alt=Alt text|Το Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης.|left Ιδρύθηκε το 1998, με την ονομασία Μουσείο Αθλητισμού  μετά από πρωτοβουλία και συνεργασία του Υπουργείου Πολιτισμού, της Ειδικής Γραμματείας Αθλητισμού Μακεδονίας-Θράκης και τη συμμετοχή εκπροσώπων Αθλητικών Ομοσπονδιών και Ενώσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Κατά το 2004, έτος διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, το μουσείο μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο κοντά στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, στην ευρύτερη περιοχή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το νέο, σύγχρονο και μοντέρνο κτίριο, επιφάνειας 4500 τ.μ. εγκαινιάστηκε το ίδιο έτος από τον Πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Ζακ Ρογκ.
Στις 30 Ιανουαρίου 2008 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, μετά από σχετική εισήγηση της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής αναγνωρίζοντας την προσφορά του Μουσείου Αθλητισμού στον αθλητικό και πολιτιστικό χώρο, το μετονόμασε σε Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Το Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης είναι μέλος της ISHA (Διεθνής Ένωση Αθλητικής Κληρονομιάς), του ICOM (Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων ) και του Δικτύου Ολυμπιακών Μουσείων ενώ συνεργάζεται με διάφορους ευρωπαϊκούς φορείς αθλητικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Εκθέσεις και άλλες δραστηριότητες
Η έκθεση αποτελείται από ιστορικά αρχεία και αντικείμενα όλων των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, αντικείμενα Ελλήνων Ολυμπιονικών, μετάλλια, δάδες, ενθυμήματα από τις ολυμπιακές διοργανώσεις και εξοπλισμό των αθλημάτων. Νέα αποστολή του Μουσείου αποτελεί όχι μόνο η καταγραφή και ανάδειξη της αθλητικής κληρονομιάς, αλλά επίσης, η διαφύλαξη και προβολή της ολυμπιακής ιστορίας της χώρας και η ανάδειξη του ολυμπιακού ιδεώδους. Στην επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου φιλοξενούνται οι δύο ψηφιακές διαδραστικές εκθέσεις με θέματα τους Παραολυμπιακούς Αγώνες και τα Μετάλλια και τις Δάδες. Παράλληλα το μουσείο πραγματοποιεί εξωστρεφείς δράσεις, εκδίδει εφημερίδα ενώ στην εκδοτική του δραστηριότητα εντάσσονται οι ειδικοί κατάλογοι των εκθέσεών του όπως και τα πρακτικά των διαφόρων συνεδρίων που κατά καιρούς οργανώνει.
Μόνιμη Έκθεση
Ολυμπιακοί Αγώνες
Μεγάλης Διάρκειας Περιοδικές Εκθέσεις
Το Σκάκι και η Ιστορία του (15/1/ 1998 - 28/2/1999)
Έκθεση Ελλήνων Ολυμπιονικών: ‘’1896-1996…100 χρόνια Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες’’ (24/3/2000 - 23/7/2000)
Έκθεση Ναυταθλημάτων: ‘’Ιστιοπλοία – Κωπηλασία – Κάνοε-καγιάκ’’ (2/12/2001 -  2/12/2002)
Έκθεση Στίβου: ‘’Λάβετε θέσεις…’’ - (3/3/2006 - 15/7/2008)
Εκθέσεις Ιστορικού Ενδιαφέροντος
Αρχαία Στάδια και Αγώνες στην Αρχαιότητα (5/11/2005 - 5/10/2007)
Τεκμήρια και Γραμματόσημα από τους Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες, Αθήνα, 1906 (16-30/6/2006)
Αρχαία Θέατρα της Ανατολικής Μεσογείου (21/11/2007 - 30/6/2009)
Εικαστικές Εκθέσεις
Το δείπνο / πράξη 32 (15/10/2007 – 10/11/2007)
Περιοδεύουσες Εκθέσεις
Αρχαία Στάδια και Αγώνες στην Αρχαιότητα
Αρχαία Θέατρα της Ανατολικής Μεσογείου
Διαδραστικές Εκθέσεις
Η επιστήμη των αθλημάτων (Από 27/6/2007)
Ψηφιακές Εκθέσεις
Παραολυμπιακοί Αγώνες (Από 13/3/2009)
Μετάλλια και Δάδες (Από 13/3/2009)
Εξωτερικοί σύνδεσμη
Κατηγορία:Μουσεία στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Μουσεία αθλητισμού στην Ελλάδα
Γραφή (Αττικό δίκαιο)
Η Γραφή, σύμφωνα με το Αττικό δίκαιο, όπως ονομάσθηκε γιατί η καταμήνυση έπρεπε να γίνεται πάντα εγγράφως, ήταν κάθε δίκη που εφάπτονταν του δημοσίου συμφέροντος. Τη γραφή μπορούσε να παρουσιάσει (γράφεσθαι) όχι μόνο ο αδικηθείς, αλλά ο βουλόμενος Αθηναίων οις έξεστι (και ο κάθε Αθηναίος σε περιπτώσεις που επιτρέπονταν), εκτός από τα φονικά που δικαιούνταν να εισάγουν μόνο οι συγγενείς του παθόντος.
Ο Πολυδεύκης απαριθμεί 24 είδη ή αντικείμενα γραφής στα οποία άλλα άλλοι προσθέτουν. Οι κυριότερες γραφές ήταν:
Άλλες γραφές ήταν: Προδοσίας, Ύβρεως, Μοιχείας, Δωροδοκίας (Δώριον), Δεκασμού δικαστών.
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Ντρακόβιτσι
Το Ντρακόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Драковићи) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Ντανίλοβγκραντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Ντανίλοβγκραντ
Τζίμης Μακούλης
Ο Τζίμης Μακούλης γεννήθηκε στίς 12 Απριλίου 1935 στήν - Αθήνα, και απεβίωσε στίς 28 Οκτωβρίου 2007 ) ήταν Έλληνας μοντέρνος τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός . Ακολούθησε από μικρός μουσικές σπουδές και στα 1948 πραγματοποίησε την πρώτη του καλλιτεχνική εμφάνιση. Συνεργάσθηκε με σπουδαίους Έλληνες συνθέτες και υπολογίζεται ότι έχει ερμηνεύσει και ηχογραφήσει περισσότερα από 60 τραγούδια ενώ οι συνολικές πωλήσεις των δίσκων του ξεπερνούν τον αριθμό των εκατό εκατομμυρίων. Υπήρξε καλλιτέχνης διεθνούς ακτινοβολίας καθώς τις δεκαετίες του '50 και του '60 εργάσθηκε στο εξωτερικό (Γερμανία, ΗΠΑ) με κορυφαία ονόματα της μουσικής, ενώ στα 1961 ήταν ο πρώτος Έλληνας που λάμβανε μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, για λογαριασμό της Αυστρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αυστρία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1961 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Οπτικός δίσκος (ανατομία)
thumb|right|250px|Σχηματικό διάγραμμα ανθρώπινου ματιού. Ο οπτικός δίσκος φαίνεται στο κάτω μέρος. Ο οπτικός δίσκος ή κεφαλή του οπτικού νεύρου ή οπτική θηλή είναι η περιοχή όπου οι άξονες των γαγγλιακών κυττάρων βγαίνουν από το μάτι για να σχηματίσουν το οπτικό νεύρο. Δεν υπάρχουν φωτοευαίσθητα ραβδία ή κωνία στο σημείο αυτό, κι έτσι η περιοχή είναι γνωστή και σαν "τυφλό σημείο" ή "ανατομικό τυφλό σημείο". Το κενό που προκύπτει έτσι στο οπτικό πεδίο λέγεται "φυσιολογικό τυφλό σημείο" ή απλά "τυφλό σημείο". Η κεφαλή του οπτικού νεύρου σε ένα φυσιολογικό ανθρώπινο μάτι συγκεντρώνει 1-1,2 εκατομμύρια νευρώνες που συνδέουν το μάτι με τον εγκέφαλο.
Κλινική εξέταση
Το μάτι είναι μοναδικό από την άποψη ότι το οπτικό του μέσο είναι διαφανές. Έτσι σχεδόν όλες οι δομές στο εσωτερικό του μπορούν να εξεταστούν με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Η χρήση ενός σύγχρονου οφθαλμοσκόπιου δίνει μια άποψη του οπτικού δίσκου με βάση την αρχή της αναστρεψιμότητας του φωτός. Μια βιομικροσκοπική εξέταση των ματιών με σχισμοειδή λυχνία σε συνδυασμό με τον κατάλληλο ασφαιρικό φακό μπορεί να δώσει μια λεπτομερή εικόνα του οπτικού δίσκου και άλλων δομών στο εσωτερικό του ματιού.
Η εξέταση του οπτικού δίσκου με οφθαλμοσκόπιο ή σχισμοειδή λυχνία μπορεί να δώσει ενδείξεις για την υγεία του οπτικού νεύρου. Συγκεκριμένα, ο οφθαλμίατρος παρατηρεί το χρώμα, το μέγεθος, την ευκρίνεια του περιγράμματος, τυχόν οιδήματα, αιμορραγίες, σημάδια στα τοιχώματα του οφθαλμού και τυχόν άλλες ανωμαλίες. Μια τέτοια εξέταση είναι χρήσιμη στη διάγνωση του γλαυκώματος και άλλων οπτικών νευροπαθειών, όπως οπτική νευρίτιδα, πρόσθια ισχαιμική οπτική νευροπάθεια, οίδημα οπτικής θηλής (δηλαδή το οίδημα του οπτικού δίσκου λόγω αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης). Οι γυναίκες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη με προεκλαμψία θα πρέπει να κάνουν οφθαλμολογική εξέταση του οπτικού δίσκου για πρώιμες ενδείξεις αύξησης της ενδοκρανιακής πίεσης.
بصری قرص
Τάφος
Τάφος ονομάζεται ο τόπος στον οποίο έχει θαφτεί ένας άνθρωπος, αλλά και γενικότερα η κατασκευή που βρίσκεται στο σημείο αυτό. Σε περιπτώσεις που η κατασκευή είναι μεγάλη σε μέγεθος και είναι μνημειακού χαρακτήρα, αποκαλείται και ταφικό μνημείο.
Συνήθως οι τάφοι είναι συγκεντρωμένοι σε τόπους οι οποίοι ονομάζονται νεκροταφεία.
Για τους Χριστιανούς, μέρος του τάφου είναι σταυρός, πάνω στον οποίο αναγράφεται το όνομα του θαμμένου σε αυτόν.
Σε τάφους άλλων θρησκειών, το όνομα αναγράφεται σε πλάκα τοποθετημένη και αυτή μπροστά από τη θέση του κεφαλιού.
Ως τάφοι χαρακτηρίζονται και κατασκευές όπως:
Τάφοι στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα οι τάφοι συνήθως φτιάχνονται με μάρμαρο. Μέρος τους είναι αρκετές φορές ανθοδοχεία και θέση για καντήλι / θυμιατό.