cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χένρυκ Σιεμιράντζκι
Βιογραφία
Ο Σιεμιράντζκι γεννήθηκε στο χωριό Νοβομπελγκορόντ (σήμερα Πετσενέγκ), κοντά στην πόλη Χάρκοβο (Kharkiv) της Ουκρανίας και ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός γιατρός στην υπηρεσία του Ρώσου τσάρου. Σπούδασε στο γυμνάσιο του Χαρκόβου, όπου πήρε κάποια σκιώδη μαθήματα ζωγραφικής με τον Καρλ Μπριουλόφ (Karl Briullov, 1799 - 1852). Στη συνέχεια εγγράφηκε στη φυσικομαθηματική σχολή του πανεπιστημίου στο Χάρκοβο (Kharkov), συνεχίζοντας παράλληλα τα μαθήματα ζωγραφικής.
Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, εγκατέλειψε την επιστημονική σταδιοδρομία και εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου και σπούδασε ζωγραφική στην Αυτοκρατορική ακαδημία τεχνών από το 1864 ως το 1870. Κατά τα έτη 1870 – 1871, με χορηγία από την Ακαδημία, συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Μόναχο της Γερμανίας με καθηγητή το διάσημο ζωγράφο Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty, 1826 - 1886). Το 1871 επισκέφτηκε και τη Ρώμη.
Το 1873, ο Σιεμιράντζκι τιμήθηκε με τον τίτλο του ακαδημαϊκού στην Αυτοκρατορική ακαδημία τεχνών της Αγίας Πετρούπολης για τον πίνακά του «Ο Χριστός και η αμαρτωλή». Κατά τα έτη 1876 – 1879, εργάστηκε για τις τοιχογραφίες του Καθεδρικού Ναού του Χριστού Σωτήρα στη Μόσχα. Το 1879 προσέφερε ένα από τα πιο διάσημα έργα του, «Οι δάδες του Νέρωνα» (Pochodnie Nerona), που είχε φιλοτεχνήσει το 1876, στο νεοσύστατο πολωνικό εθνικό μουσείο της Κρακοβίας. Πολλά έργα του εκτίθενται σε μουσεία της Πολωνίας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Ο Σιεμιράντζκι πέθανε στο Στράλκοβο (Strzałkowo) το 1902. Ενταφιάστηκε αρχικά στη Βαρσοβία, αλλά αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο εθνικό πάνθεον Skałka στην Κρακοβία.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Μια επιλογή από τα πιο σημαντικά έργα του Χένρυκ Σιεμιράντζσκι περιλαμβάνει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αποδέκτες της Λεγεώνας της Τιμής
Φρανς φαν Μίρις ο πρεσβύτερος
Ο Φρανς φαν Μίρις ο πρεσβύτερος (ολλανδικά: Frans van Mieris de Oudere, αναγραφόμενος επίσης και ως Frans van Mieris Ι, Λέιντεν, 16 Απριλίου 1635 - Λέιντεν, 12 Μαρτίου 1681) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος δημιούργησε πορτρέτα και εικόνες της καθημερινότητας. Ηγετική μορφή σε μια οικογένεια καλλιτεχνών, οι γιοι του, Γιαν φαν Μίρις και Βίλλεμ φαν Μίρις, καθώς και ο εγγονός του, Φρανς φαν Μίρις ο νεότερος έγιναν επίσης διακεκριμένοι ζωγράφοι στη ρωπογραφία.
Βιογραφία
Ο Φρανς φαν Μίρις γεννήθηκε στο Λέιντεν. Πατέρας του ήταν ο Γιαν Μπάστιενς Μίρις (Jan Bastiaensz. Mieris), ο οποίος ήταν χρυσοχόος, όπως και οι δύο θείοι του, κόπτης ρουμπινιών και διαμαντιών.
Ο πατέρας του ήθελε να τον εκπαιδεύσει για να ακολουθήσει το δικό του επάγγελμα, γι' αυτό και τον έστειλε να εκπαιδευτεί στον εξάδελφό του, Βίλλεμ Φρανς (Willem Fransz.) κατά την περίοδο 1645-46, αλλά ο Χαουμπράκεν αναφέρει ότι τελικά τον έστειλε να σπουδάσει σχέδιο με τον σχεδιαστή και υαλογράφο Άμπραχαμ φαν Τόορενφλιτ (Abraham van Toorenvliet), κάτι που έγινε κατά την περίοδο 1649-50. Από το εργαστήριο του Τόορενφλιτ αλλά και τις εικόνες που έβλεπε στο εργαστήριο του πατέρα του, άντλησε τις εμπνεύσεις του για τις ρωπογραφίες του. Σύντομα όμως εγκατέλειψε αυτόν τον Δάσκαλο και σπούδασε με τον σημαντικό ζωγράφο Χέρριτ Ντάου, τον πρώτο από τους αποκαλούμενους fijnschilders του Λέιντεν, αργότερα πήγε στο εργαστήριο του προσωπογράφου Άμπραχαμ φαν ντεν Τέμπελ (Abraham van den Tempel), για να επιστρέψει εν τέλει στον Ντάου. Ο Ντάου τον αποκαλούσε "ο πρίγκηπας των μαθητών μου", καθώς απέκτησε ένα τρόπο που πράγματι προσέγγιζε, ως προς το "φινίρισμα" των έργων του, αυτόν των fijnschilders και όχι τόσο της Σχολής του Άμστερνταμ, δηλαδή των μαθητών του Ρέμπραντ, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Ντάου.
Σε ορισμένους πίνακές του, όπως η σκηνή πανδοχείου (1658, σήμερα στο Mauritshuis της Χάγης) και το γεύμα με στρείδια (σήμερα στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη) μπορεί να θεωρηθεί ότι ο φαν Μίρις ξεπέρασε τον διάσημο Δάσκαλό του, με τρόπο που θυμίζει τα έργα των συγχρόνων Χέραρντ τερ Μπορχ και Γιοχάννες Φερμίιρ.
Τον Μάρτιο του 1657 ο Φρανς φαν Μίρις νυμφεύτηκε την κάπως μεγαλύτερή του σε ηλικία Κούνερα φαν ντερ Κοκ (Cunera van der Cock, 1630 - 1700), με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Λέιντεν στις 14 Μαΐου 1658, μολονότι είχε ήδη δημιουργήσει και υπογράψει (ως F v Mieris ή F Van Mieris) αρκετούς πίνακες. Ο καλλιτέχνης παρέμεινε στο Λέιντεν καθ' όλη τη διάρκεια του σύντομου βίου του (απεβίωσε σε ηλικία μόλις 46 ετών). Το 1663 και το 1664 διετέλεσε hoofdman (επικεφαλής) της Συντεχνίας, ενώ το 1665 έγινε "Πρύτανίς" της.
Ο καλλιτέχνης πληρωνόταν ανήκουστα ποσά για τα δημιουργήματά του τόσο από επιφανείς πολίτες του Λέιντεν όσο και από προσωπικότητες από άλλες πόλεις και χώρες, όπως ο Αρχιδούκας Λέοπολντ Βίλλεμ και ο Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων. Ωστόσο, γραμματειακά έγγραφα τεκμηριώνουν ότι βρισκόταν συνεχώς χρεωμένος κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1660 και 1670. Επιβεβαιώνουν, επίσης, αυτό που αναφέρει και ο Χαουμπράκεν: Ο καλλιτέχνης αντιμετώπιζε πρόβλημα αλκοολισμού.
Έργο
Έχοντας υιοθετήσει το ύφος των fijnschilders (εκλεπτυσμένων ζωγράφων), ζωγράφιζε μικρών διαστάσεων πίνακες με λαμπερά χρώματα, λαμπερό φινίρισμα και ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες. Ζωγράφιζε χρησιμοποιώντας πάνελ χαλκού ή ξύλου, με διαστάσεις που σπάνια ξεπερνούσαν τη συνολική επιφάνεια των 15 τετρ. ιντσών. Πίνακες με μεγαλύτερες διαστάσεις αποδίδονται στον γιο του, Βίλλεμ. Ως θεματολογία του είχε επιλέξει την απεικόνιση καθημερινών συμβάντων στη ζωή τόσο της εργατικής τάξης όσο και στις συνήθειες των πλουσίων. Οι πίνακές του έχαιραν μεγάλης εκτίμησης κατά τη διάρκεια του βίου του, με αποτέλεσμα ο καλλιτέχνης να αποκομίσει αρκετά χρήματα, τα οποία δυστυχώς σπατάλησε στη συνήθεια του αλκοολισμού, ενώ η διαχείρισή τους δεν ήταν από τα πρωταρχικά του μελήματα. Ζωγράφισε, επίσης, μερικά πορτρέτα και ορισμένους πίνακες με αλληγορική σημασία. Ζωγράφισε και μερικές αυτοπροσωπογραφίες. Οι ιστορικοί του πίνακες ορισμένες φορές είναι δυσνόητοι. Υιοθετούσε χαρακτήρες με ιδιάζοντα, εκκεντρικά χαρακτηριστικά, με δυνατές εκφράσεις που ορισμένες φορές έφθαναν ως τους μορφασμούς, και δραματικές χειρονομίες. Αντίθετα με τους Ρέμπραντ, Ντάου και Γιαν Στέιν, ο Μίρις ποτέ δεν αποπειράθηκε να ζωγραφίσει μορφές σε πραγματικές διαστάσεις. Συχνά απεικόνιζε τη φούστα από σατέν, την οποία έφερε στο προσκήνιο ο Χέραρντ τερ Μπορχ και συχνά τον ανταγωνιζόταν στην ακριβή απεικόνιση των πλούσιων και πολύχρωμων υφών του υφάσματος. Ωστόσο, σε αυτόν τον τομέα υστέρησε απέναντι τόσο στον τερ Μπορχ όσο και στον Χάμπριιλ Μέτσου, καθώς δεν διέθετε τη δική τους αντίληψη ως προς την αρμονία και την χρωματική τεχνοτροπία. Ως προς το θέμα της σύνθεσης, πρότυπό του ήταν ασφαλώς ο Δάσκαλός του, Ντάου.
Αν και οι σύγχρονοί του αναγνώριζαν τον φαν Μίρις ως έναν από τους μεγαλύτερους Ολλανδούς ζωγράφους, οι πίνακές του περιέπεσαν σε σχετική αφάνεια κατά τον 18ο αιώνα.
Η κλοπή
Στις αρχές του 2007, ο πίνακας Ο Ιππότης (αυτοπροσωπογραφία), χρονολογούμενος κατά την περίοδο 1657-59, κλάπηκε από την Πινακοθήκη Τέχνης της Νέας Νότιας Ουαλίας στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Ο μικρός σε διαστάσεις πίνακας, 20 x 16 cm είχε δωρηθεί στην πινακοθήκη το 1993 από τον φιλάνθρωπο και άνθρωπο των ΜΜΕ Τζέιμς Φαίρφαξ (James Fairfax)
Μιχάλης Οικονόμου
Με το όνομα Μιχάλης Οικονόμου ή Μιχαήλ Οικονόμου είναι γνωστοί οι:
Επίσης, μπορεί ως ψευδώνυμο να σχετίζεται με το παρακάτω πρόσωπο:
Π.Α.Ν.Ο. Μαλλίων
δεξιά|150px Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Ναυτικός Όμιλος Μαλλίων είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στα Μάλια του Ηρακλείου στην Κρήτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1970 και χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο. Είναι μέλος της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Μαλλίων.
Ο «ΠΑΝΟΜ» ιδρύθηκε το 1970, αποτελώντας συνέχεια του «Πυθαγόρα Μαλλίων», ανεπίσημη ομάδα που προϋπήρχε στην περιοχή. Έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Το 2004 κατέκτησε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Στην Γ' Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 2004-05, όποτε και υποβιβάστηκε. Το 2000 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών, επικρατώντας του Ορφέα Σουρωτής στο στάδιο Νέας Σμύρνης. Το 2018 κατέκτησε το κύπελλο ΕΠΣ Ηρακλείου για τρίτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του ΠΟΑ. Το 2000 κατέκτησε για πρώτη φορά το κύπελλο ΕΠΣ Ηρακλείου, επικρατώντας ξανά του ΠΟΑ και το 2007 για δεύτερη φορά, επικρατώντας της Α.Ε. Κατσαμπά. Το 2018 κατέκτησε επίσης το Σούπερ Καπ Ηρακλείου, επικρατώντας του πρωταθλητή Ηρακλείου Γιούχτα Αρχανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Κρουσέβιτσα (βουνό)
Το όρος Κρουσέβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Крушевица, σερβικά λατινικά: Kruševica) είναι βουνό στα νοτιοανατολικά της Σερβίας, με υψόμετρο 910 μέτρων.
Γεωγραφία
Το όρος Κρουσέβιτσα βρίσκεται βορειοανατολικά του Λέσκοβατς και βόρεια του Βλασότιντσε. Γειτνιάζει με τον ποταμό της Βλάσινα και το κοίλωμα του Λέσκοβατς-Βλασότιντσε στα νότια και τον Νότιο Μοράβα στα δυτικά. Βρίσκεται περιτριγυρισμένο από την Όστροζουμπ στα νότια, από τα όρη Ρούι στα νοτιοανατολικά, από την Κουκάβιτσα στα δυτικά, από τα όρη της Μπάμπιτσκα Γκόρα στα βορειοδυτικά και από τα όρη της Σούβα Πλάνινα στα βορειοανατολικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Σερβίας
Λίμνη Ποταμών
Η λίμνη των Ποταμών σχηματίζεται από το φράγμα του Αμαρίου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2009. Η λίμνη έχει χωρητικότητα 23 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων και αποτελεί ένα σπουδαίο υδροβιότοπο για τη νοτιοανατολική λεκάνη της Μεσογείου, με πολλά είδη πτηνών και ζώων να έχουν εμφανιστεί στην περιοχή. Η λίμνη βρίσκεται μέσα στην καταπράσινη κοιλάδα του Αμαρίου, 25 χλμ νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου. Το φράγμα συγκεντρώνει τα νερά από το Φαράγγι της Πατσού, τη μικρή κοιλάδα της Παντάνασσας και το ρέμα της Σταυρομάνας που έρχεται από την περιοχή της Αγίας Φωτεινής. Δίπλα στον ταμιευτήρα υπάρχουν τα ερείπια του Οθωμανικού Κούλε των Ποταμών.
thumb|Η τεχνητή λίμνη Ποταμών και το φράγμα
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Κρήτης Π Κατηγορία:Νομός Ρεθύμνης
Άγιος Γεώργιος Δρακοκτόνος (β μισό 16ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Ο Άγιος Γεώργιος Δρακοκτόνος είναι μεταβυζαντινή εικόνα του β΄μισού του 16ου αι. και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.
Περιγραφή
Ο Άγιος Γεώργιος Δρακοκτόνος είναι μεταβυζαντινή εικόνα του β΄μισού του 16ου αι.διαστάσεων 0,485 Χ 0,79 μ. που μπορεί να αποδοθεί στον Κρητικό ζωγράφο Γεώργιο Κλόντζα. Άφθονα ιταλικά στοιχεία υπάρχουν στο θέμα, όπως η οχυρωμένη βενετσιάνικη πόλη, που υπονοεί μάλλον τον Χάνδακα. Το γεγονός, απηχεί μια γνωστή ιστορία του θαύματος,όπου ο Άγιος παρουσιάσθηκε καβάλα στο άσπροτου άλογο εξοντώνοντας τρομερό δράκο ο οποίος λυμαινόταν την πηγή από όπου υδρευόταν η Αλαγία ή Λασία απαιτώντας ανθρώπινη τροφή και ελευθέρωσε την βασιλοπούλα, που είχε ριχθεί βορά στον δράκο, τοποθετείται σε μεγάλη πλατεία με επίσημα οικοδομήματα και λαμπρή πυλάνθρωπη σύναξη. Φθορές έχουμε στην ουρά του αλόγου, το σπασμένο κοντάρι στο στόμα του δράκοντα. Στην όχθη κείτονται τα κόκαλα των θυμάτων.Η σύνθεση είναι πολυπρόσωπη με διαφέρουσα κλιμακα των μορφών. Δεξιά στέκεται η βασιλοπούλα με βενετσιάνικο φόρεμα και στολίδια. Πίσω της βρίσκονται τρεις κόρες με υδρίες. Ο Άγιος κάθεται σε άσπρο άλογο και με κατακόκκινο μανδύα που ανεμίζει και κυκλώνει το κεφάλι του. Στρέφει το κεφάλι του προς το μέρος της νεαρής βασίλισσας ενώ έχει το χέρι του απλωμένο σε ευλογία κατά το μέρος του παλατιού προς τα αριστερά. Στο δώμα του παλατιού αλώνονται σημαίες με δικέφαλο αετό και σάλπιγγες ηχούν. Μικρογραφημένοι διακρίνονται ο βασιλιάς Σελβίος, σύμφωνα με το συναξάρι του Αγίου, και η βασίλισσα δίνουν στον άγιο το στέμμα και τα κλειδιά της πόλης. Φρουροί, στρατιωτικά αποσπάσματα και πεζικάριοι συμπληρώνουν το πλήθος. Κυπαρίσια και άλλα πυκνόφυλλα δέντρα φαίνονται πίσω από τα κτίρια δεξιά και θαμνώδεις τόπος βρίσκεται αριστερά από την όχθη ως το παλάτι. Ο ουρανός είναι βαρύς, ασπριζει χαμηλά στον ορίζοντα.
Τεχνικά χαρακηριστικά
Η εικόνα που αγοράστηκε το 1916 είναι ζωγραφισμένη σε ορθογώνιο μακρόστενο ξύλο με προετοιμασία από χαρτί και γύψο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Κασούβιοι
Η Κασούβιοι (κασουβικά: Kaszëbi, Kaszubi, Kaschuben) είναι λεχιτική (Δυτικοί Σλάβοι) εθνοτική ομάδα γηγενής στην ιστορική περιοχή της Πομερανίας, συμπεριλαμβανομένου του ανατολικού τμήματος της που ονομάζεται Πομερέλια, στη βόρεια-κεντρική Πολωνία. Η περιοχή οικισμού τους αναφέρεται ως Κασουβία. Μιλούν την κασουβική γλώσσα, η οποία ταξινομείται ως ξεχωριστή γλώσσα, στενά συνδεδεμένη με την πολωνική.
Θερινή ώρα στο Μαρόκο
Από το 2018, η θερινή ώρα χρησιμοποιείται μόνιμα στο Μαρόκο. Προηγουμένως υπήρχε αλλαγή στην UTC+1 στις 02:00 την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου, ενώ τα ρολόγια επέστρεφαν στην UTC (χειμερινή ώρα, τοπικό όνομα: Ώρα Γκρίνουιτς) στις 03:00 την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Η πρακτική αυτή συνεχίστηκε μέχρι τον Οκτώβριο του 2018, όταν αποφασίστηκε η μόνιμη χρήση θερινής ώρας. Στον μήνα του Ραμαζανιού υπήρχε εξαίρεση κατά την οποία τα ρολόγια επέστρεφαν στην UTC (χειμερινή ώρα).
Κασούβιοι
Οι Κασούβιοι συνδέονται στενά με τους Πολωνούς και μερικές φορές ταξινομούνται ως υποομάδα τους. Οι Κασούβιοι ομαδοποιούνται με τους Σλοβινσιανούς ως Πομεράνιοι. Ομοίως, η σλοβινσιανή γλώσσα (τώρα εξαφανισμένη) και η κασουβική γλώσσα ομαδοποιούνται ως πομερανικές γλώσσες, με τη σλοβινσιανή είτε μια ξεχωριστή γλώσσα που σχετίζεται στενά με την κασουβική είτε μια κασουβική διάλεκτο.
Θερινή ώρα στο Μαρόκο
Για το 2018, οι ημερομηνίες αυτές ήταν οι παρακάτω:
Ιστορία
Ωστόσο, το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση ανακοίνωσε αλλαγή στην πολιτική, μεταφέροντας την αλλαγή της ώρας από την τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου (επόμενη ημέρα) στην τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου (27 Οκτωβρίου). Την ίδια στιγμή, η αρχή της θερινής ώρας μετακινήθηκε στην τελευταία Κυριακή του Μαρτίου (30 Μαρτίου 2014). Ως συνήθως, η αλλαγή στην θερινή ώρα (UTC+1) λάμβανε χώρα στις 02:00 και η επιστροφή στη χειμερινή ώρα (UTC) λάμβανε χώρα στις 03:00.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θερινή ώρα ανά χώρα Κατηγορία:Μαρόκο
Κασούβιοι
Σύγχρονη Κασουβία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Κασουβική γλώσσα και εθνικότητα. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η [[Κασουβία με κασουβικά τοπικά ονόματα σε εθνικό έδαφος τον 20ό αιώνα.]] Μεταξύ των μεγαλύτερων πόλεων, η Γκντίνια (Gdiniô) περιέχει τη μεγαλύτερη αναλογία ανθρώπων που δηλώνουν κασουβική καταγωγή. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πόλη της Κασουβίας είναι το Γκντανσκ (Gduńsk), η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Πομερανίας. Μεταξύ 80,3% και 93,9% των κατοίκων σε πόλεις όπως οι Λίνια, Σιερακοβίτσε, Σέμουντ, Καρτούζι, Χμιέλνο, Ζουκόβο, κ.λπ. είναι κασουβικής καταγωγής.
Οι παραδοσιακές ασχολίες των Κασούβιων έχουν υπάρξει η γεωργία και η αλιεία. Σε αυτά προστέθηκαν οι βιομηχανίες υπηρεσιών και φιλοξενίας, καθώς και ο αγροτουρισμός. Ο κύριος οργανισμός που διατηρεί την κασουβική ταυτότητα είναι η Κασουβική-Πομερανική Ένωση. Το πρόσφατα δημιουργημένο «Odroda» είναι επίσης αφιερωμένο στην ανανέωση του πολιτισμού των Κασούβιων.
Η παραδοσιακή πρωτεύουσα αμφισβητείται εδώ και πολύ καιρό και περιλαμβάνει το Καρτούζι (Kartuzë) μεταξύ των 7 διεκδικητών. Οι μεγαλύτερες πόλεις που ισχυρίζονται ότι είναι η πρωτεύουσα είναι οι: Γκντανσκ (Gduńsk), Βεϊχερόβο (Wejrowò) και Μπίτουφ (Bëtowò).
Πληθυσμός
δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ| Τοπική κασουβική φορεσιά Ο συνολικός αριθμός των Κασούβιων (Πομεράνιων) ποικίλλει ανάλογα με τον ορισμό του καθενός. Μια κοινή εκτίμηση είναι ότι πάνω από 500.000 άνθρωποι στην Πολωνία είναι της κασουβικής εθνικότητας, οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από περίπου. 500.000 έως περίπου. 570.000. Στην πολωνική απογραφή του 2002, μόνο 5.100 άτομα δήλωσαν την κασουβική εθνική ταυτότητα, αν και 52.655 δήλωσαν τα κασουβικά ως την καθημερινή τους γλώσσα. Οι περισσότεροι Κασούβιοι δηλώνουν πολωνική εθνική ταυτότητα και κασουβική εθνότητα και θεωρούνται τόσο Πολωνοί όσο και Κασούβιοι. Στην απογραφή του 2002 δεν υπήρχε επιλογή να δηλωθεί μια εθνική ταυτότητα και μια διαφορετική εθνότητα ή περισσότερες από μία εθνότητες. Στην απογραφή του 2011, ο αριθμός των ατόμων που δήλωναν «Κασούβιοι» ως τη μοναδική τους εθνότητα ήταν 16.000 και 233.000 συμπεριλαμβανομένων εκείνων που τη δήλωσαν ως πρώτη ή δεύτερη εθνότητα (μαζί με τους Πολωνούς). Σε εκείνη την απογραφή, πάνω από 108.000 άτομα δήλωσαν καθημερινή χρήση της κασουβικής γλώσσας. Ο αριθμός των ανθρώπων που μπορούν να μιλούν τουλάχιστον λίγα κασουβικά είναι μεγαλύτερος, περίπου 366.000.
Το 1890, ο γλωσσολόγος Στέφαν Ράμουουτ υπολόγισε ότι ο αριθμός των Κασούβιων (συμπεριλαμβανομένων των Σλοβινσιανών) στην Πομερέλια ήταν 174.831. Εκτίμησε επίσης ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν πάνω από 90.000 Κασούβιοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου 25.000 στον Καναδά, 15.000 στη Βραζιλία και 25.000 αλλού στον κόσμο. Συνολικά 330.000.
Ιστορία
Οι Κασούβιοι είναι ένας δυτικός σλαβικός λαός που ζει στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας. Έχουν τη δική τους μοναδική γλώσσα και παραδόσεις, αφού έζησαν κάπως απομονωμένα για αιώνες από τον κοινό πολωνικό πληθυσμό.
Ιστορικός πληθυσμός
Μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της Πομερανίας ήταν σλαβόφωνοι, αλλά η επαρχία ήταν αρκετά αραιοκατοικημένη, με μεγάλες εκτάσεις καλυμμένες από δάση και χέρσες εκτάσεις. Κατά τον 13ο αιώνα, η γερμανική Όστζιντλουνγκ ξεκίνησε σε αυτή την περιοχή. Σλάβοι δούκες της Πομερανίας, όπως ο Μπάρνιμ Α΄ της Πομερανίας (1220–1278) – παρόλο που αυτοαποκαλούνταν dux Slavorum et Cassubie – συνέβαλε πολύ στην αλλαγή της εθνοτικής δομής προωθώντας τη γερμανική μετανάστευση και παραχωρώντας γη σε Γερμανούς ευγενείς, μοναχούς και κληρικούς. Η ίδια η σλαβική δυναστεία άρχισε να παντρεύεται με Γερμανίδες πριγκίπισσες και με την πάροδο του χρόνου γερμανοποιήθηκε πολιτιστικά. Οι Βένεδοι αποξενώθηκαν στη γη τους και ο πολιτισμός τους αντικαταστάθηκε από αυτή των νεοφερμένων. Όλα αυτά οδήγησαν στη γερμανοποίηση των περισσότερων Σλάβων Πομεράνιων και στο σταδιακό θάνατο της σλαβικής γλώσσας τους, με τη γενική κατεύθυνση της αφομοίωσης και της γλωσσικής μετατόπισης από τη δύση στην ανατολή.
Ο Γιοχάνες Μπουγκενχάγκεν έγραψε ότι στις αρχές του 16ου αιώνα τα γερμανο-σλαβικά γλωσσικά σύνορα ήταν κοντά στο Κοσάλιν. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, τα σύνορα μεταξύ περιοχών με κυρίως γερμανόφωνους και κυρίως σλαβόφωνους πληθυσμούς περνούσαν λίγο πολύ κατά μήκος των σημερινών συνόρων μεταξύ των βοεβοδάτων Δυτικής Πομερανίας και Πομερανίας.
Το έτος 1612, ο χαρτογράφος Άιλχαρτ Λούμπινους – ενώ εργαζόταν στον χάρτη του της Πομερανίας – ταξίδεψε από την κατεύθυνση του Πόλνοφ προς το Τρέμπλιν στο δρόμο του προς το Ντάντσιχ. Καθώς έμενε στο αρχοντικό του Στανίσλαους Στένσελ φον Πούτκαμερ στο Τρέμπλιν, σημείωσε στο ημερολόγιό του: «Μπήκαμε σε εδάφη που κατοικούνται από Σλάβους, κάτι που μας έχει εκπλήξει πολύ». Αργότερα, ενώ επέστρεφε από το Ντάντσιχ στο Στέτιν, ο Λούμπινους κοιμήθηκε στη Βιέλκα Βιές κοντά στο Στολπ, και σημείωσε: «σε ολόκληρο το χωριό, δεν μπορούμε να βρούμε ούτε έναν γερμανόφωνο» (πράγμα που προκάλεσε προβλήματα επικοινωνίας). Ο Λούμπινους ταξίδεψε επίσης από το Χοτσιμίνο μέσω του Σφιέζνο στο Τρέμπλιν, εισήλθε σε εδάφη που κατοικούνταν από Σλάβους. Σε ένα άλλο ταξίδι, κοντά στο Βιεσχοτσίνο, δεν κατάφερε να βρει ούτε ένα γερμανόφωνο άτομο.
Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, το 1772-1778, την περιοχή επισκέφτηκε ο Γιόχαν Μπερνούλι. Σημείωσε ότι τα χωριά που ανήκουν στον Όττο Κρίστοφ φον Πόντεβιλς – όπως το Ντόχοφ, το Ζίπκοφ και το Βαρμπέλιν – κατοικούνταν εξ ολοκλήρου από σλαβόφωνους. Σημείωσε επίσης ότι οι ντόπιοι ιερείς και οι ευγενείς έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να εξαλείψουν τη σλαβική γλώσσα και να μετατρέψουν τους υπηκόους τους σε Γερμανούς.
Ίσως τα πρώτα στοιχεία απογραφής για την εθνοτική ή εθνική δομή της Δυτικής Πρωσίας και της Ανατολικής Πομερανίας είναι από το 1817–1823. Ο Καρλ Άντρεε, στο Polen: in geographischer, geschichtlicher und culturhistorischer Hinsicht (Λειψία 1831), δίνει τον συνολικό πληθυσμό της Δυτικής Πρωσίας σε 700.000 – συμπεριλαμβανομένων 50% Πολωνών (350.000), 47% Γερμανών (330.000) και 3% Εβραίων (20.000). Οι Κασούβιοι συμπεριλαμβάνονται με τους Πολωνούς, ενώ οι Μενονίτες με τους Γερμανούς.
Σύγχρονες εκτιμήσεις του πληθυσμού των Κασούβιων στη Δυτική Πρωσία στις αρχές του 19ου αιώνα, ανά νομό, δίνονται από τους Λέσεκ Μπέλζιτ και Γιαν Μορντάφσκι: Σύμφωνα με τον Γκέοργκ Χάσελ, υπήρχαν 65.000 σλαβόφωνοι σε ολόκληρη την Επαρχία της Πομερανίας το 1817-1819. Οι σύγχρονες εκτιμήσεις για τα ακριβώς ανατολικά τμήματα της, τη Δυτική Κασούβια, στις αρχές του 1800 κυμαίνονται μεταξύ 40.000 (Λέσεκ Μπέλζιτ) και 25.000 (Γιαν Μορντάφσκι, Ζίγκμουντ Σούλτκα). Ο αριθμός μειώθηκε μεταξύ 35.000 και 23.000 (Ζίγκμουντ Σούλτκα, Λέσεκ Μπέλζιτ) τα έτη 1827–1831. Στη δεκαετία του 1850-1860, υπολογίζεται ότι είχαν απομείνει 23.000 έως 17.000 σλαβόφωνοι στην Επαρχία της Πομερανίας, και 15.000 το 1892 σύμφωνα με τον Στέφαν Ράμουουτ. Ο αριθμός μειώνονταν λόγω της γερμανοποίησης. Ο κύριος όγκος του σλαβικού πληθυσμού στην Πομερανία του 19ου αιώνα ήταν συγκεντρωμένος στις ανατολικότερες κομητείες της: ιδιαίτερα στο Μπίτουφ (Bütow), στο Λέμπορκ (Lauenburg) και στο Σουούπσκ (Stolp).
Καταγωγή
Οι Κασούβιοι κατάγονται από τις σλαβικές πομερανικές φυλές, οι οποίες είχαν εγκατασταθεί μεταξύ των ποταμών Όντερ και Βιστούλα μετά την περίοδο της μετανάστευσης και ήταν σε διάφορες περιόδους υποτελείς των Πολωνών και των Δανών. Ενώ οι περισσότεροι Σλάβοι Πομεράνιοι αφομοιώθηκαν κατά τη διάρκεια του μεσαιωνικού γερμανικού οικισμού της Πομερανίας (Ostsiedlung), ειδικά στην Ανατολική Πομερανία (Πομερέλια), κάποιοι κράτησαν και ανέπτυξαν τα έθιμά τους και έγιναν γνωστοί ως Κασούβιοι.
Ο πολυταξιδεμένος Άραβας συγγραφέας του 19ου αιώνα, Αλ Μασουντί – ο οποίος είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τους μη μουσουλμανικούς λαούς, συμπεριλαμβανομένων των διάφορων Σλάβων της Ανατολικής Ευρώπης – αναφέρει έναν λαό που αποκαλεί Kuhsabin, οι οποίοι πιθανώς ήταν οι Κασούβιοι. Η παλαιότερη γνωστή σαφής αναφορά του «Κασουβία» χρονολογείται στις 19 Μαρτίου 1238, όπου ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ έγραψε για τον Μπόγκισλαβ Α΄ της Πομερανίας ως dux Cassubie – δούκας της Κασουβίας. Η παλαιότερη αναφορά χρονολογείται από τον 13ο αιώνα (σφραγίδα του Μπάρνιμ Α΄ από τον Οίκο της Πομερανίας, Δούκα της Πομερανίας-Στέτιν). Ως εκ τούτου, οι Δούκες της Πομερανίας χρησιμοποίησαν το «Δούκας της Κασουβίας» στους τίτλους τους, περνώντας το στο Σουηδικό Στέμμα που διαδέχθηκε τη Σουηδική Πομερανία όταν ο Οίκος της Πομερανίας εξαφανίστηκε.
Σήμερα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Πολωνο-Καναδοί φορώντας παραδοσιακές κασουβικές στολές στο Βίλνο του [[Οντάριο, τον παλαιότερο πολωνικό οικισμό στον Καναδά.]] Το 2005, ένας Κασούβιος ήταν η πρώτη φορά το επίσημο θέμα στις πανπολωνικές εξετάσεις ματούρα (περίπου ισοδύναμη με τις πανελλήνιες εξετάσεις). Αυτή η εξέλιξη θεωρήθηκε ως ένα σημαντικό βήμα για την επίσημη αναγνώριση και καθιέρωση της γλώσσας. Σήμερα, σε ορισμένες πόλεις και χωριά στη βόρεια Πολωνία, τα κασουβικά είναι η δεύτερη γλώσσα που ομιλείται μετά τα πολωνικά, και διδάσκεται σε ορισμένα περιφερειακά σχολεία.
Από το 2005, η κασουβική γλώσσα απολαμβάνει νομικής προστασίας στην Πολωνία ως επίσημη περιφερειακή γλώσσα. Είναι η μόνη γλώσσα στην Πολωνία με αυτό το καθεστώς. Εγκρίθηκε με πράξη του Πολωνικού Κοινοβουλίου στις 6 Ιανουαρίου 2005. Ο παλιός κασουβικός πολιτισμός έχει επιβιώσει εν μέρει στην αρχιτεκτονική και τις λαϊκές τέχνες όπως η κεραμική, το πλέξιμο, το κέντημα, η κατεργασία κεχριμπαριού, η γλυπτική και η υαλογραφία.
Στην απογραφή του 2011, 233.000 άνθρωποι στην Πολωνία δήλωσαν την ταυτότητά τους ως Κασούβιοι, 216.000 τη δήλωσαν μαζί με την πολωνική και 16.000 ως τη μοναδική εθνική-εθνοτική τους ταυτότητα. Η Κασουβική Ένωση είναι μια ένωση ανθρώπων που έχουν την τελευταία άποψη.
Γενετική
Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2015, μακράν η πιο κοινή απλοομάδα Y-DNA μεταξύ των Κασούβιων (n=204) που ζουν στην Κασουβία, είναι η απλοομάδα R1a, την οποία φέρει το 61,8% των αρσενικών Κασούβιων. Ακολουθούν σε συχνότητα τα I1 (13,2%), R1b (9,3%), I2 (4,4%), E1b1b (3,4%), J (2,5%), G (2%) και N1 (1,5%). Άλλες απλοομάδες είναι 2%. Μια άλλη μελέτη από το 2010 (n=64), ανακάλυψε παρόμοια ποσοστά των περισσότερων απλοομάδων (R1a - 68,8%, I1 - 12,5%, R1b - 7,8%, I2 - 3,1%, E1b1b - 3,1%), αλλά βρήκε επίσης Q1a στο 3,1% των Κασούβιων. Αυτή η μελέτη δεν ανέφερε σημαντικές διαφορές μεταξύ των Κασούβιων από την Πολωνία και άλλους Πολωνούς όσον αφορά τον πολυμορφισμό του χρωμοσώματος Υ. Όταν πρόκειται για απλοομάδες μιτοχονδριακού DNA, σύμφωνα με μια μελέτη του Ιανουαρίου 2013, οι πιο κοινές κύριες γενεαλογίες mtDNA μεταξύ των Κασούβιων, καθεμία από τις οποίες φέρει τουλάχιστον το 2,5% του πληθυσμού τους, περιλαμβάνουν τις J1 (12,3%), H1 (11,8%), H * (8,9%), T* (5,9%), T2 (5,4%), U5a (5,4%), U5b (5,4%), U4a (3,9%), H10 (3,9%), H11 (3,0%), H4 (3,0%), Κ (3,0%), V (3,0%), H2a (2,5%) και W (2,5%). Συνολικά αντιπροσωπεύουν σχεδόν τα 8/10 της συνολικής ποικιλότητας mtDNA των Κασούβιων.
56,3% R1a, 17,7% R1b, 8,2% I1, 7,6% I2, 3,8% E1b1b, 1,9% N1, 1,9% J και 2% άλλων απλοομάδων.
Διασπορά
Οι Κασούβιοι μετανάστες διατήρησαν μια ξεχωριστή ταυτότητα μεταξύ των Πολωνοκαναδών και των Πολωνοαμερικανών.
Το 1858, οι Πολωνο-Κασούβιοι μετανάστευσαν στον Άνω Καναδά και δημιούργησαν τον οικισμό Βίλνο, στην κομητεία Ρένφρου του Οντάριο, ο οποίος εξακολουθεί να υπάρχει. Σήμερα οι Καναδοί Πολωνοί-Κασούβιοι επιστρέφουν στη Βόρεια Πολωνία σε μικρές ομάδες για να μάθουν για την κληρονομιά τους.
Κασούβιοι μετανάστες ίδρυσαν την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία του Αγίου Ιωσαφάτ στο Λίνκολν Παρκ του Σικάγο στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς και την ενορία της Αγνής Καρδιάς της Παναγίας στο Έρβινγκ Παρκ, η γειτονιά της οποίας ονομάστηκε «Μικρή Κασουβία». Στη δεκαετία του 1870, ιδρύθηκε ένα ψαροχώρι στο Τζόουνς Άιλαντ στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν, από Κασούβιους μετανάστες. Οι άποικοι ωστόσο δεν κατείχαν τίτλους στη γη και η κυβέρνηση του Μιλγουόκι τους έδιωξε ως καταληψίες τη δεκαετία του 1940, με την περιοχή αμέσως μετά να μετατρέπεται σε βιομηχανικό πάρκο. Το τελευταίο ίχνος αυτού του ψαροχωριού του Μιλγουόκι που είχαν εγκατασταθεί Κασούβιοι στο Τζόουνς Άιλαντ, βρίσκεται στο όνομα του μικρότερου πάρκου της πόλης, του Kaszube's Park. κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ| [[Πάρκο Τοπίου Κασουβίας, θέα από το Όρος Ταμόβα, κοντά στο Καρτούζι και στις λίμνες Κουόντνο, Μπιάουε Γεζιόρο και Ρεκόβο.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Πομερανίας Κατηγορία:Λεχίτες Κατηγορία:Σλαβικά έθνη
Ουιλί Ουιλιάμ
Ο Ουιλί Ουιλιάμ (γεννημένος στις 14 Απριλίου 1981 στο Σαμπανιέ ) είναι Γαλλοτζαμαϊκανός τραγουδιστής και μουσικός παραγωγός. Ξεκίνησε την μουσική του καριέρα εντός του συγκροτήματος Collectif Métissé, προτού αποχωρήσει από το τελευταίο προκειμένου να ξεκινήσει την προσωπική του καριέρα.
Βιογραφία
Το Νοέμβριο του 2015, ο Ουιλί Ουιλιάμ κυκλοφόρησε το Ego το οποίο βρέθηκε μεταξύ των κορυφαίων σε πωλήσεις singles στη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ιταλία. Ένα δεύτερο single υπό τον τίτλο On s'endort, σε συνεργασία με τον Keen'V, αποτέλεσε την συνέχεια της προώθησης της κυκλοφορίας του πρώτου του δίσκου υπό τον τίτλο Une seule vie.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές
Ig Nobel Prize
thumb|Ένας ζωντανός βάτραχος [[μαγνητική αιώρηση|αιωρείται μαγνητικά, ένα πείραμα που χάρισε στον Sir Andre Geim από το Πανεπιστήμιο του Ναϊμέχεν και τον Sir Michael Berry από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ το βραβείο Ig Νόμπελ Φυσικής. Ο Geim κέρδισε το 2010 το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για το έργο του στο γραφένιο.]] Τα Ig Nobel Prizes είναι μια παρωδία των Βραβείων Νόμπελ και δίνονται κάθε χρόνο στις αρχές του Οκτώβρη για δέκα ασυνήθιστα ή ασήμαντα επιτεύγματα στην επιστημονική έρευνα.
Ο δεδηλωμένος στόχος των βραβείων είναι να «τιμήσουν τα επιτεύγματα που πρώτα κάνουν τους ανθρώπους να γελούν, και στη συνέχεια να τους κάνουν να σκεφτούν». Τα βραβεία είναι μερικές φορές καλυμμένη κριτική (ή ήπια σάτιρα), αλλά χρησιμοποιούνται επίσης για να επισημάνουν ότι ακόμη και οι πιο παράλογες στο άκουσμα οδοί της έρευνας μπορούν να επιφέρουν χρήσιμη γνώση. Διοργανώνονται από το επιστημονικό χιουμοριστικό περιοδικό Annals of Improbable Research (AIR - Χρονικά της Απίθανης Έρευνας), παρουσιάζονται από μια ομάδα που περιλαμβάνει Νομπελίστες σε μια τελετή στο Θέατρο Σάντερς του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, και ακολουθούνται από μια σειρά από δημόσιες ομιλίες από τους νικητές στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης.
Το όνομα είναι ένα λογοπαίγνιο με τη λέξη ignoble ("επαίσχυντoς, ευτελής") και το Βραβείο Νόμπελ. Η προφορά που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της τελετής είναι /ˌɪɡnoʊˈbɛl/, όχι σαν τη λέξη "ignoble".
Ιστορικό
Τα πρώτα Ig Νόμπελ δημιουργήθηκαν το 1991 από τον Marc Abrahams, συντάκτη και συνιδρυτή του Annals of Improbable Research, και τελετάρχη σε όλες τις επόμενες τελετές απονομής βραβείων. Τα βραβεία απονεμήθηκαν εκείνη την εποχή για ανακαλύψεις "που δεν μπορούν, ή δεν πρέπει να αναπαραχθούν". Δέκα βραβεία απονέμονται κάθε χρόνο σε πολλές κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένων των κατηγοριών των Βραβείων Νόμπελ φυσικής, χημείας, φυσιολογίας/ιατρικής, λογοτεχνίας, και ειρήνης, αλλά και άλλες κατηγορίες, όπως η δημόσια υγεία, μηχανική, βιολογία, και διεπιστημονική έρευνα. Τα βραβεία Ig Nobel αναγνωρίζουν γνήσια επιτεύγματα, με εξαίρεση τρία βραβεία που απονεμήθηκαν κατά το πρώτο έτος στους εικονικούς επιστήμονες Josiah Carberry, Paul DeFanti, και Thomas Kyle.
Τα βραβεία είναι μερικές φορές καλυμμένη κριτική (ή ήπια σάτιρα), όπως τα δύο βραβεία που δόθηκαν για την ομοιοπαθητική έρευνα, βραβεία για την "επιστημονική εκπαίδευση της επιστήμης" στα πολιτειακά συμβούλια εκπαίδευσης του Κάνσας και Κολοράντο για τους στάση σχετικά με τη διδασκαλία της εξέλιξης, και το βραβείο που απονεμήθηκε στο περιοδικό Social Text μετά την υπόθεση Σόκαλ. Τις περισσότερες φορές, όμως, επιστήνουν την προσοχή σε επιστημονικά άρθρα που έχουν κάποια χιουμοριστική ή απροσδόκητη πτυχή. Παραδείγματα κυμαίνονται από την ανακάλυψη ότι η παρουσία του ανθρώπου τείνει να διεγείρει σεξουαλικά τις στρουθοκαμήλους, στη δήλωση ότι οι μαύρες τρύπες πληρούν όλες τις τεχνικές απαιτήσεις για να είναι η θέση της κόλασης, στην έρευνα για τον «κανόνα πέντε δευτερολέπτων», μια ειρωνική πεποίθηση ότι τα τρόφιμα που πέφτουν στο πάτωμα, δεν θα μολυνθούν αν σηκωθούν μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα.
Το 2010, ο Sir Andre Geim έγινε το πρώτο πρόσωπο που του απονεμήθηκε τόσο το βραβείο Νόμπελ (φυσικής) όσο και ένα ατομικό βραβείο Ig Νόμπελ.
Τελετή
Τα βραβεία παρουσιάζονται από πραγματικούς Νομπελίστες, αρχικά σε μια τελετή στην αίθουσα διαλέξεων του MIT, αλλά τώρα στο Θέατρο Sanders στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Περιέχει μια σειρά από συνεχόμενα αστεία, συμπεριλαμβανομένης της Μις Sweetie Poo, ένα μικρό κορίτσι που φωνάζει επανειλημμένα, "Παρακαλώ σταματήστε: έχω βαρεθεί», με υψηλό τόνο φωνής εάν οι ομιλητές ξεπερνούν το χρόνο τους.. Η τελετή απονομής των βραβείων παραδοσιακά κλείνει με τη φράση: «Αν δεν έχετε κερδίσει ένα βραβείο - και ειδικά αν το κάνατε - καλύτερη τύχη την επόμενη χρονιά!"
Η τελετή συγχρηματοδοτείται από τη Harvard Computer Society, τη Harvard–Radcliffe Science Fiction Association και τη Harvard–Radcliffe Society of Physics Students.
Εξωστρέφεια
Η τελετή μαγνητοσκοπείται και μεταδίδεται από το National Public Radio και μεταδίδεται ζωντανά μέσω του Διαδικτύου. Η μαγνητοσκόπηση μεταδίδεται κάθε χρόνο, την Παρασκευή μετά από την Ημέρα των Ευχαριστιών στις ΗΠΑ, στο δημόσιο ραδιοφωνικό πρόγραμμα Science Friday. Σε αναγνώριση αυτού του γεγονότος, το κοινό ψάλλει το όνομα του κεντρικού παρουσιαστή της ραδιοφωνικής εκπομπής, Ira Flatow.
Μια Περιοδεία Ig Nobel είναι ένα ετήσιο μέρος της Εθνικής Επιστημονικής εβδομάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 2003. Η περιοδεία έχει επίσης ταξιδέψει στην Αυστραλία αρκετές φορές, το Πανεπιστήμιο του Ώρχους στη Δανία τον Απρίλιο του 2009, την Ιταλία και τις Κάτω Χώρες.
Υποδοχή
Ένα άρθρο του Σεπτεμβρίου 2009 στο The National με τίτλο "Μια ευγενής πλευρά των Ig Νόμπελ», λέει ότι, αν και τα βραβεία Ig Νόμπελ είναι καλλυμένη κριτική της τετριμμένης έρευνας, η ιστορία δείχνει ότι τετριμμένη έρευνα οδηγεί μερικές φορές σε σημαντικές ανακαλύψεις.   Για παράδειγμα, το 2006, μια μελέτη δείχνει ότι ένα από τα κουνούπια που προκαλούν ελονοσία (anopheles gambiae) έλκεται εξίσου από τη μυρωδιά του τυριού limburger και τη μυρωδιά των ποδιών του ανθρώπου,t  κέρδισε το βραβείο Ig Nobel στον τομέα της βιολογίας. Ως άμεσο αποτέλεσμα αυτών των ευρημάτων, παγίδες με δόλωμα αυτό το τυρί έχουν χρησιμοποιηθεί σε στρατηγικά σημεία σε μερικά μέρη της Αφρικής για την καταπολέμηση της επιδημίας της ελονοσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειρωνικά και Χιουμοριστικά βραβεία
Δημήτριος Παλαιολόγος Μετοχίτης
Ο Δημήτριος Μετοχίτης (απεβ. 29 Μαΐου 1453) ήταν ευγενής και υψηλόβαθμος αξιωματούχος στη Ρωμανία. Έγινε ο τελευταίος Ρωμαίος Έπαρχος (Κυβερνήτης) της Κωνσταντινούπολης.
Βιογραφία
Ήταν γιος ενός Μετοχίτη και μίας Παλαιολογίνας. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1433 να κατέχει τη θέση του πρωτοβεστιαρίτη και να συμμετέχει σε Ρωμαϊκή πρεσβεία. Αυτή εστάλη στη Σύνοδο της Βασιλείας, όπου αποφασίστηκε η ένωση της Ρωμαϊκής (Ορθόδοξης) με την Καθολική Εκκλησία. Όταν όμως επέστρεψε, οι έντονες αντιδράσεις του κλήρου και λαϊκών έθεσαν τέρμα στη διπλωματική του σταδιοδρομία. Ο Αυτοκράτορας πάντως π. το 1436 τον έκανε μέγα πριμμικήριο και κυβερνήτη της Λήμνου, ενός μεγάλου νησιού της Ρωμαϊκής επικράτειας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτοβεστιάριοι Κατηγορία:Έπαρχοι Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Παλαιολόγοι εκ θηλυγονίας Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες
Ματθαίος Παλαιολόγος Ασάνης
Ο Ματθαίος Ασάνης (π. 1403 - απεβ. 29 Μαρτίου 1467) από τον Οίκο των Ασέν ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης και αξιωματούχος.
Βιογραφία
Εμφανίζεται για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1423, όταν εστάλη με τον αδελφό του ως απεσταλμένος προς τον Σιγισμούνδο της Ουγγαρίας, Βοημίας (μετά και της Γερμανίας). Το 1442 οι Τούρκοι πολιόρκησαν ανεπιτυχώς την Κωνσταντινούπολη και ο Δημήτριος με τον Ματθαίο έπρεπε να ακολουθήσουν. Οι δύο συνελήφθησαν με διαταγή του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου, μεγαλύτερου αδελφού του Δημητρίου, αλλά δραπέτευσαν, βρίσκοντας καταφύγιο στον Γαλατά των Γενουατών.
Έπειτα συνόδευσε τον Δημήτριο στη νέα θέση τού δεσπότη της Λήμνου και μετά τού Μωρέως. Το 1452 παρέσυρε τον Οθωμανικό στρατό τού Αχμέτ μπέη από το Λεοντάρι σε ένα στενό πέρασμα, όπου έπεσαν οι περισσότεροι Τούρκοι και αιχμαλώτισε τον αρχηγό τους.
Από το 1454 ήταν κυβερνήτης της Κορίνθου, ώσπου παρέδωσε την πόλη το 1458 στον Μωάμεθ Β΄. Στα μέσα Μαΐου 1460 ο σουλτάνος ζήτησε να συναντήσει τον υποτελή του Δημήτριο. Αυτός φοβήθηκε και έστειλε αντιπρόσωπο τον Ματθαίο, που ήξερε ότι ο Μωάμεθ Β΄ τον σεβόταν, με πλούσια δώρα. Ο σουλτάνος θύμωσε και συνέλαβε τον Ματθαίο, ενώ βάδισε εναντίον του Μυστρά. Ο Δημήτριος παρέδωσε την πρωτεύουσα του Μωρέως στις 29 Μαΐου 1460· αυτό ήταν το τέλος του δεσποτάτου. Σε αποζημίωση ο Δημήτριος έλαβε την Αίνο της Θράκης ως εισόδημα και πέρασε εκεί τα επόμενα επτά έτη με τη σύζυγό του Θεοδώρα και τον Ματθαίο. Έπειτα έπεσαν στη δυσμένεια του Μωάμεθ Β΄, που τους έδιωξε. Ο Γεώργιος Σφραντζής ιστορεί την εξήγηση: ο Ματθαίος, υπεύθυνος για το μονοπώλιο άλατος, επέτρεπε στους υφισταμένους του να εξαπατούν τους φορολογικούς υπαλλήλους του σουλτάνου.
Από εκεί μετέβησαν στο Διδυμότειχο, όπου έζησαν με μεγάλη πενία. Ο Ματθαίος απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 1467. Ο Μωάμεθ Β΄ λυπήθηκε τον Δημήτριο και τη Θεοδώρα και τους επέτρεψε να εγκατασταθούν κοντά στην κόρη τους Ελένη στην Αδριανούπολη, προσφέροντάς τους μία μικρή επιδότηση ως το 1470, που απεβίωσαν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία κόρη του Μεσάζοντος (Πρωθυπουργού) Ευδαιμονογιάννη. Μάλλον είχε τέκνο:
Ο Μποτζίλοβ θεωρεί ότι ο Θωμάς Ασάνης Παλαιολόγος κύριος της Κορίνθου και μετά εξόριστος στη Νάπολη, ήταν εγγονός του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων - Ασέν Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες
Αλή Χαλίτ Ριζά
Ο Χαλίτ Αλή Ριζά (τουρκικά: Halit Ali Rıza· μεταγρ. του επωνύμου σε λατινικό αλφάβητο: Riza ) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλή Χαλίτ Ριζά γεννήθηκε στη Πάφο το 1925. Ομιλεί, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και εργαζόταν ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Εθνικού Τουρκικού Μετώπου την περίοδο 1960-1961 και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ανεξάρτητης Τουρκικής Ομάδας την περίοδο 1961-1963.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ραφαέλ Βινιόλι
μικρογραφία|Η γέφυρα (Laguna garzón) Ο Ραφαέλ Βινιόλι Μπεσέιρο (1 Ιουνίου 1944 - 2 Μαρτίου 2023) ήταν Ουρουγουανός αρχιτέκτονας. Είναι ο διευθυντής της εταιρίας Ραφαέλ Βινιόλι Αρκιτεκτς, την οποία ίδρυσε το 1983. Η εταιρεία έχει γραφεία στη Νέα Υόρκη, το Πάλο Άλτο, το Λονδίνο, το Μάντσεστερ, το Άμπου Ντάμπι και το Μπουένος Άιρες.
Συχνά αναφέρεται ως «αρχιτέκτονας αστέρι», ένα άτομο με μεγάλη αρχιτεκτονική επιρροή, αναγνωρισμένη από τους κριτικούς της αρχιτεκτονικής ελίτ, της οποίας οι τάξεις περιλαμβάνουν επίσης τη Ζάχα Χαντίντ και τον Φράνκ Γκέρι, ο Βινιόλι έχει κερδίσει τη φήμη ως «γαλήνιος λειτουργιστής και αυθέντης του θεσμικού σχεδιασμού», όπως το έθεσε ένα άρθρο στο περιοδικό Μετρόπολις (Metropolis), σημειώνοντας ότι «σχολεία, αστικά κτίρια, συνεδριακά κέντρα και άλλα παρόμοια ήταν από καιρό ο βασικός άξονας της πρακτικής του Βινιόλι»."Με ενδιαφέρει πολύ η έλλειψη αίγλης!" λέει, στο ίδιο άρθρο. Αναφέρει επίσης πως η ανθρώπινη χρήση και λειτουργία των κτιρίων είναι πιο σημαντική από τη μνημειακή αρχιτεκτονική. Ο Τζον Γκραβόι, γράφοντας σε ένα περιοδικό (ΗΑΕ National News), επικρότησε τη «συγκίνηση του Βινιόλι για τις αδύναμες, εργατικές προκλήσεις του σχεδιασμού περίπλοκης θεσμικής αρχιτεκτονικής»: νοσοκομεία, ένα ινστιτούτο νανοσυστημάτων, ένα κέντρο έρευνας για τον καρκίνο. Τα κτίριά του συχνά φαίνονται σχεδιασμένα για να μην φωτογραφίζονται αλλά για χρήση και εμπειρία - τόσο από μέσα όσο και από έξω. Και επιδεικνύει την συνήθεια να σχεδιάζει κατασκευές που "σέβονται τους γείτονές τους". Επίσης, παρατήρησε ο Γκραβόι, αποδοκιμάζει «την πονηριά της σύγχρονης αρχιτεκτονικής κουλτούρας», ξεχωρίζοντας για κριτική κτίρια «που τείνουν να κάνουν μόνο ένα πράγμα, που είναι να δημιουργούν την αίσθηση της φήμης».
Ο Βινιόλι αναδείχθηκε διεθνής αρχιτέκτονας με το Διεθνές Φόρουμ του Τόκιο. Ανασκοπώντας την έκθεση μοντέλων και σχεδίων του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης για το κτίριο ενώ ήταν ακόμη υπό κατασκευή, ο κριτικός αρχιτεκτονικής των Νιού Υόρκ Τάιμς (New York Times), Χέρμπερτ Μαστσάμπ, αποκάλεσε το σχέδιο του Βινιόλι ως «μνημείο στην ιδέα της ανοιχτότητας» που «αναβιώνει την πίστη στην αρχιτεκτονική ως όργανο πνευματικής διαύγειας».
Απεβίωσε στις 2 Μαρτίου 2023
Νεανικά χρόνια
Ο Βινιόλι γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης το 1944 από τον Ρομάν Βινιόλι Μπαρέτο, σκηνοθέτη κινηματογράφου και θεάτρου, και τη Μαρία Μπεσέιρο, καθηγήτρια μαθηματικών. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, λαμβάνοντας πτυχίο Αρχιτεκτονικής (1968) και μάστερ αρχιτεκτονικής (1969) από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Πολεοδομίας.
Καριέρα
Το 1964, ίδρυσε αρχιτεκτονικό γραφείο στο Μπουένος Άιρες με έξι συνεργάτες (Φλώρα Μαντεόλα, Ιγκνάθιο Πετσέρσκι, Χαβιέρ Σάντσε Γκόμεθ, Ζοζεφίνα Σάντος και Ούστο Σολσόνα). Αυτή η δράση, η οποία έγινε γνωστή ως M/SG/S/S/S, ή MSGSSS, θα εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες αρχιτεκτονικές δράσεις στη Νότια Αμερική, ολοκληρώνοντας σημαντικά έργα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Το 1978, ο Βινιόλι και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για ένα σύντομο διάστημα, υπηρέτησε ως προσκεκλημένος λέκτορας σε τμήμα του πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Harvard Graduate School of Design). Το 1979 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νέα Υόρκη όπου, το 1983, ίδρυσε την εταιρεία του (Rafael Viñoly Architects PC). Το πρώτο του μεγάλο έργο στη Νέα Υόρκη ήταν το κολλέγιο Τζον Τζέι, που ολοκληρώθηκε το 1988. Το 1989, κέρδισε έναν διεθνή διαγωνισμό για το σχεδιασμό του Διεθνούς Φόρουμ του Τόκιο, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1996. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του για περίπου 40 χρόνια, ο Βινιόλι εργάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Ο Βινιόλι είναι Μέλος του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων, Διεθνής Μέλος του Βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανών Αρχιτεκτόνων και μέλος του Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων της Ιαπωνίας και της Κεντρικής Εταιρείας Αρχιτεκτόνων της Αργεντινής.
Αξιόλογα Έργα
μικρογραφία|Ο πύργος του Γουόκι Τόκι (The Wakie Takie tower)
Αργεντινή (1968-1979)
Σχεδιάστηκε το 1968 και ολοκληρώθηκε το 1974, τα κεντρικά γραφεία της Βιομηχανικής Ένωσης Αργεντινής στο Μπουένος Άιρες, η κορυφαία ομάδα υπεράσπισης της χώρας για τους βιομηχανικούς κατασκευαστές, ήταν το πρώτο αξιοσημείωτο επίτευγμα του Βινιόλι ("Edificio, the Carlos Pellegrini Building"). Ο γυάλινος τοίχος του κτιρίου παρέχει στο προσωπικό και στους επισκέπτες εκπληκτική θέα της πόλης και του λιμανιού· τη νύχτα, γίνεται εξαιρετικά διαφανές, προσφέροντας εξίσου αξιοθαύμαστη θέα προς την αντίθετη κατεύθυνση, αποκαλύπτοντας τους χώρους και τις δραστηριότητες μέσα. Το «πρίσμα καθαρού γυαλιού ύψους 120 μέτρων», το οποίο χρησίμευε ως έδρα της UIA μέχρι το 2001, θεωρείται πλέον ως χαρακτηριστικό γνώρισμα του ορίζοντα της πόλης.
μικρογραφία|Το κολλέγιο Τζον Τζέι (John Jay college) Για να τιμήσει την 90ή επέτειό της (για την ακρίβεια, την επέτειο της εθνικοποίησης και της μεταφοράς της τράπεζας, το 1888, στην πόλη), η Τράπεζα της πόλης του Μπουένος Άιρες ανέθεσε μια νέα, πιο σύγχρονη έδρα στο MSGSSS. Το έργο ολοκληρώθηκε σε μόλις έξι μήνες καθώς χτίστηκε από 1000 εργάτες κατανεμημένους σε τρεις καθημερινές βάρδιες προκειμένου να είναι έτοιμο για τα προγραμματισμένα εγκαίνια του κτιρίου το 1968. Εγκαινιάστηκε στις 23 Μαΐου 1968. Το κεντρικό γραφείο της τράπεζας χρησιμοποίησε έναν πρωτοποριακό σχεδιασμό: η εκτεταμένη χρήση γυάλινων τούβλων (μοντερνιστικό εμπορικό σήμα) και ένα γυάλινο πάνελ, υποδηλώνουν θεσμική διαφάνεια καθώς και προσβασιμότητα σε όλους τους Αργεντινούς, ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικής τάξης. Το κτίριο «κέρδισε γρήγορα διεθνή αναγνώριση για τη διαφανή χρήση του φωτός και του χρώματος και για την ισχυρή ογκομετρική του άρθρωση», γράφει ο Στέφεν Σένοτ (Stephen Sennott), σε γνωστή εγκυκλοπαίδεια (Encyclopedia of Twentieth Century Architecture).
Το συγκρότημα κατοικιών Ριόχα που τέθηκε σε λειτουργία το 1969 και ολοκληρώθηκε το 1973, χρηματοδοτήθηκε από την Τράπεζα της πόλης του Μπουένος Άιρες ως επιδοτούμενη στέγαση για 440 οικογένειες εργαζομένων. Ενσωματώνει εμπορικά ακίνητα, κοινοτικούς χώρους και ιδιωτικές κατοικίες σε επτά μονάδες 18 ορόφων που συγκεντρώνονται μεταξύ τους και συνδέονται με 10 γέφυρες για να διευκολύνουν την κυκλοφορία. Ο σχεδιασμός, "ενθαρρύνει την αλληλεπίδραση μεταξύ των κατοίκων του συγκροτήματος", σύμφωνα με τον Βινιόλι.
Ο Βινιόλι και τα άλλα μέλη του Στούντιο Αρχιτεκτονικής (Estudio de Arquitectura) (αργότερα, MSGSSS) άντλησαν αισθητική καθώς και λειτουργική έμπνευση από τον Μεταβολισμό, ένα ιαπωνικό κίνημα στην αρχιτεκτονική και τον πολεοδομικό σχεδιασμό που πήρε τα σημάδια του από τις φυσικές μορφές και τα "οργανικά πρότυπα ανάπτυξης". Οι Μεταβολιστές υποστήριξαν τον αρθρωτό σχεδιασμό που βασίζεται σε «μια κατασκευή πυρήνα ικανή να διακλαδίζεται», να μοιάζει με δέντρο «και να επεκτείνεται με την πάροδο του χρόνου» για να δημιουργήσει «ευέλικτα αστικά περιβάλλοντα» ικανά να συμβαδίζουν με την αύξηση του πληθυσμού και τις μεταβαλλόμενες ανάγκες μιας συνεχώς μεταβαλλόμενης κοινωνίας. Δίνοντας έμφαση στην ευέλικτη χρήση, τη διαδραστικότητα και την εύκολη κυκλοφορία των πεζών (μεταξύ εμπορικών, οικιστικών και δημόσιων χώρων).
Κτίρια
Βασικό Άρθρο: Λίστα των Έργων του Ραφαέλ Βινιόλι.
Τα σημαντικότερα έργα του Βινιόλι περιλαμβάνουν τη λεωφόρο 432 Πάρκ, την οδό Φέντσερς (Fenchurch) 20 και το καμπύλο θέατρο (Curve Theatre).
Κριτική
Το κτίριο 20 Φέντσερτς Στρίτ στο Λονδίνο κέρδισε το Κύπελλο Καρμπάνκλ 2015 για την ασχήμια του.
Ο πύργος "Γουόκι Τόκι", στην οδό Fenchurch 20
Δύο από τους ουρανοξύστες που σχεδίασε ο Βινιόλι, ο Βντάρα (Vdara) στο Λας Βέγκας και αυτός στην οδό Φέντσερτς (Fenchurch street) 20 στο Λονδίνο, αντιμετώπισαν προβλήματα ανακλαστικότητας στον ήλιο ως αποτέλεσμα των κοίλων κυρτών γυάλινων εξωτερικών τους όψεων, που λειτουργούν, αντίστοιχα, ως κυλινδρικοί και σφαιρικοί ανακλαστήρες. Το 2010, το Las Vegas Review Journal ανέφερε ότι το φως του ήλιου που αντανακλάται στον πύργο του Βντάρα με νότιο προσανατολισμό θα μπορούσε να κάνει τους κολυμβητές στην πισίνα του ξενοδοχείου να ζεσταθούν υπερβολικά και ήταν γνωστό ότι λιώνει πλαστικά ποτήρια και σακούλες για ψώνια. Οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου αναφέρθηκαν στο φαινόμενο ως "ακτίνα θανάτου Ραντάρ". Στο Λονδίνο, το φως του ήλιου που αντανακλούσε στην οδό Φέντσερτς 20 κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2013 έλιωσε μέρη σε μια σταθμευμένη Τζάγκουαρ και έκαψε το χαλί ενός κοντινού κουρείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί αρχιτέκτονες
Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου
Η Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου (, Олимпијски комитет Косова / Olimpijski komitet Κόσοβο) είναι η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή που εκπροσωπεί το Κοσσυφοπέδιο. Αν και ιδρύθηκε το 1992, η ΟΕΚ έγινε πλήρες μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και του Ολυμπιακού Κινήματος στις 9 Δεκεμβρίου του 2014. Είναι υπεύθυνη για την συμμετοχή του Κοσσυφοπεδίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το Κοσσυφοπέδιο συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015, στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Η τζουντόκα Μαϊλίντα Κελμέντι έγινε η πρώτη αθλήτρια του Κοσσυφοπεδίου που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 52 κιλών.
Επίσης, σχεδιάζεται ίδρυση Παραολυμπιακής Ομοσπονδίας.