cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλίας Ηλιού
Η αποχώρηση από την πολιτική και το τέλος
Τελευταία φορά στη Βουλή μίλησε στις 29 Ιουνίου 1981, κατά τη συζήτηση του νόμου για την καθιέρωση της απλής αναλογικής στις Ευρωεκλογές. Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική συνέχισε να πηγαίνει καθημερινά στα γραφεία της ΕΔΑ. Στις 26 Σεπτεμβρίου προχώρησε σε δήλωση στήριξης του ΠΑΣΟΚ. Συναντήθηκε πολλές φορές με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ καταδίκασε την εισβολή των Σοβιετικών στην Πολωνία, λέγοντας, "ο υπαρκτός σοσιαλισμός είναι σοσιαλισμός ανύπαρκτος". Το φθινόπωρο του 1984 εισήχθη στον Ευαγγελισμό λόγω επιπλοκών με τον διαβήτη και στις 25 Ιανουαρίου 1985 πέθανε στο Νοσοκομείο ΚΑΤ, αφού είχε υποστεί όλο και βαρύτερους ακρωτηριασμούς στο δεξί του πόδι. Η κηδεία του έγινε την επόμενη ημέρα δημοσία δαπάνη με τιμή υπουργού εν ενεργεία από το Α' Νεκροταφείο.
Κοινωνική δράση
Το καλοκαίρι του 1925 εκλέγεται γραμματέας στο Διοικητικό Συμβούλιο της Φιλαρμονικής Λήμνου. Το 1931 εκλέγεται αντιπρόεδρος του νεοσύστατου Παλλημνιακού Αθλητικού Ομίλου και ως γραμματέας στην αιρετή δεκαμελή επιτροπή του Παλλημνιακού Ταμείου Εκπαιδευτικής Πρόνοιας (Σεπτέμβριος 1931-Νοέμβριος 1934). Επίσης υπήρξε μέλος της Εταιρίας μελέτης και σχεδιασμού ΕΠΑΝ (Επιστήμη Ανοικοδόμησης του δημοκρατικού Συλλόγου Ελλήνων Επιστημόνων), των Δικηγορικών Συλλόγων Μυτιλήνης και Αθηνών. Πήρε μέρος στα Συνέδρια της Διεθνούς Εταιρίας Δημοκρατικών Νομικών (Βρυξέλλες 1956, Σόφια 1960) και στα Συνέδρια της Οργάνωσης για την αμνηστία στην Ελλάδα (Παρίσι 1960 και 1962).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ενωμένη Αριστερά Κατηγορία:Λήμνος Κατηγορία:Πρόεδροι της ΕΔΑ Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Κυτίνγκ (Μοζέλ)
Το Κουττίνγκ (Κούττινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ιστορία
Προηγούμενα ονόματα: Κουκτίνγκα (1328), Κυττάνζ (1476), Κούττινγκεν (1525), Κούχτινγκεν (1575), Κούτινγκεν (1600), Κίττινγκεν(1665), Κούττινγκ (1801).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Γιώργος Βελουδής
Βίος
Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1935. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας στο Μόναχο όπου δίδαξε για πολλά χρόνια. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα διετέλεσε καθηγητής στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων από το 1983, με γνωστικά αντικείμενα τη νεοελληνική και τη συγκριτική γραμματολογία. Άρθρα και μελέτες δημοσίευσε σε λογοτεχνικά περιοδικά (Αντί, Διαβάζω, Νέα Εστία, Πόρφυρας κ.ά.) και σε αθηναϊκές εφημερίδες (Το Βήμα, Η Καθημερινή, Ριζοσπάστης κ.ά.), Ήταν ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας και του περιοδικού της Σύγκριση/Comparaison και εξέδωσε τα πρώτα ελληνικά εγχειρίδια θεωρίας λογοτεχνίας, αρχικά τις "Ψηφίδες".
Απεβίωσε την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014 στην Αθήνα, έπειτα από πολυήμερη νοσηλεία στην Κλινική Αθηνών στα Εξάρχεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Πολιτικό σύστημα της Ελλάδας
Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με τον Πρωθυπουργό ως αρχηγό της κυβέρνησης μέσα σε ένα πολυκομματικό σύστημα, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αρχηγό του κράτους και με τις εξουσίες διακεκριμένες. Η νομοθετική εξουσία ανήκει στη Βουλή των Ελλήνων. Από τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1974 μέχρι τις εκλογές του 2012, οπότε και αποδυναμώθηκε ουσιαστικά ο δικομματισμός, κυριαρχούσαν δύο πολιτικά κόμματα: η συντηρητική Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) και το σοσιαλδημοκρατικό Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ). Από το 2012, αναδείχθηκε ως νέος δυνατός πολιτικός πόλος το κεντροαριστερό κόμμα Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ), το οποίο τελικώς κατάφερε να κυβερνήσει τη χώρα, από το 2015 εώς τα μέσα του 2019.
Το Σύνταγμα του 1975 περιλαμβάνει εκτενείς πολιτικές ελευθερίες και ορίζει ως αρχηγό κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που εκλέγεται από τη Βουλή. Η δομή της ελληνικής κυβέρνησης είναι παρόμοια με αυτή πολλών δυτικών δημοκρατιών, και περιγράφεται ως συμβιβασμός μεταξύ του γαλλικού και του γερμανικού μοντέλου. Ο Πρωθυπουργός και το Υπουργικό Συμβούλιο διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην πολιτική διαδικασία, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει κυρίως τελετουργικό ρόλο, με κάποιες (περιορισμένες) νομοθετικές και εκτελεστικές εξουσίες. Η ψήφος στην Ελλάδα είναι υποχρεωτική, αλλά στην πράξη, η παράλειψη της ψήφου δε διώκεται.
Εκτελεστική εξουσία
Κατά το ισχύον Σύνταγμα, η εκτελεστική λειτουργία του κράτους ασκείται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Κυβέρνηση, που περιλαμβάνει τον Πρωθυπουργό ως Πρόεδρό της και όλους τους Υπουργούς, οι οποίοι διορίζονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού και αποτελούν τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας της λειτουργίας του πολιτεύματος και του κράτους, ως ο συμβολικός Ανώτατος Άρχων. Εκλέγεται από τη Βουλή με πενταετή θητεία, μπορεί να επανεκλεγεί μόνον μία φορά. Όταν λήγει η προεδρική θητεία, η Βουλή ψηφίζει για να εκλέξει νέο Πρόεδρο. Κατά το άρθρο 32 του Συντάγματος γίνονται 5 ψηφοφορίες: στις δύο πρώτες απαιτούνται 200 ψήφοι για την εκλογή προέδρου και στην τρίτη 180 ενώ, σε περίπτωση που μετά από 3 ψηφοφορίες δεν εκλεγεί ο πρόεδρος, στην τέταρτη απαιτούνται 151 ψήφοι στη πιθανή περίπτωση πέμπτου γύρου η εκλογή του/της γίνεται κατά πλειοψηφία. Το σύστημα έχει σχεδιαστεί έτσι, ώστε να προωθεί με συναίνεση υποψήφιους Προέδρους από τα κύρια πολιτικά κόμματα.
Το πρόσωπο του Προέδρου είναι ανεύθυνο για τις πράξεις, που υπογράφει, καθώς την ευθύνη φέρει ακέραια ο αρμόδιος προσυπογράφων υπουργός (ή υπουργοί). Με την υπογραφή του εκδίδονται και δημοσιεύονται τα προβλεπόμενα διατάγματα και οι νόμοι του κράτους. Μεταξύ άλλων αρμοδιοτήτων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει τη δύναμη να διορίζει και να απαλλάσσει Υπουργούς και Κυβερνήσεις, να συγκαλεί και να διαλύει τη Βουλή, να διορίζει και να παύει τους δημόσιους υπαλλήλους, να διορίζει, να προάγει και να τοποθετεί τους δικαστικούς λειτουργούς, να άρχει των ενόπλων δυνάμεων, να κηρύττει πόλεμο, να δίνει χάρη σε καταδικασμένο και να υπογράφει σύμφωνα ειρήνης, συμμαχίας ή συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς. Τέτοιες ενέργειες ή συμφωνίες επικυρώνονται με απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κατόπιν προτάσεως της Κυβέρνησης, ενώ σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί απόλυτη πλειοψηφία ή πλειοψηφία των 3/5 όλων των βουλευτών (π.χ. η είσοδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση απαιτούσε πλειοψηφία 3/5).
Ο Πρόεδρος έχει στη διάθεσή του επίσης κάποιες έκτακτες εξουσίες, οι οποίες πρέπει να υπογραφούν από τον αντίστοιχο Υπουργό ή να εγκριθούν από το Κοινοβούλιο. Η αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986 περιόρισε σημαντικά τις προεδρικές αρμοδιότητες χωρίς προσυπογραφή. Συνεπώς, ο Πρόεδρος δεν μπορεί πλέον να παύει την Κυβέρνηση, να συγκαλεί το Υπουργικό Συμβούλιο, να συγκαλεί το Συμβούλιο της Δημοκρατίας και να κυρώνει τους νόμους, που ψηφίζει η Βουλή. Επίσης, δεν μπορεί πλέον να διαλύει το Κοινοβούλιο και να απευθύνει διαγγέλματα προς το λαό, χωρίς την προσυπογραφή του Πρωθυπουργού ή του Υπουργικού Συμβουλίου. Ακόμη, δεν μπορεί πλέον να προκηρύσσει δημοψήφισμα για κρίσιμο εθνικό ζήτημα, να χορηγεί αμνηστία για πολιτικά εγκλήματα, να αναστέλλει την ισχύ άρθρων του Συντάγματος ή να κηρύξει κατάσταση πολιορκίας χωρίς την έγκριση της Βουλής.
Η Κυβέρνηση
Ο Πρωθυπουργός είναι συνήθως ο αρχηγός του κόμματος που ελέγχει την απόλυτη πλειοψηφία των Βουλευτών. Αν κανένα κόμμα δεν έχει την απόλυτη πλειοψηφία της Βουλής, ο Πρόεδρος δίνει στον αρχηγό του κόμματος με τη σχετική πλειοψηφία διερευνητική εντολή, δηλαδή του δίνει εντολή να εξετάσει αν σε συνεργασία με άλλα κόμματα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση, που να μπορεί να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρωθυπουργός διαφυλάττει την ενότητα της κυβέρνησης και κατευθύνει τις δραστηριότητες αυτής. Είναι το ισχυρότερο πρόσωπο του ελληνικού πολιτικού συστήματος και προτείνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το διορισμό ή την παύση των Υπουργών και των Υφυπουργών. Έτσι, η κυβέρνηση διατηρείται ακόμη και εάν ο Πρωθυπουργός ανανεώσει όλα τα κυβερνητικά μέλη, ενώ ακόμη και εάν διατηρηθούν στην εξουσία τα ίδια κυβερνητικά πρόσωπα, η κυβέρνηση αλλάζει, όταν αλλάζει το πρόσωπο του Πρωθυπουργού.
Ο ελληνικός κοινοβουλευτισμός βασίζεται στην αρχή της δεδηλωμένης, που αφορά στη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της Βουλής στην Κυβέρνηση. Συνεπώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να διορίσει για Πρωθυπουργό πρόσωπο, που θα λάβει την ψήφο εμπιστοσύνης από την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών, η οποία δεν μπορεί να είναι μικρότερη από τα δύο πέμπτα το όλου αριθμού αυτών (δηλ. τουλάχιστον 120 ψήφους υπέρ, παρουσία 239 βουλευτών). Η Κυβέρνηση μπορεί ανά πάσα στιγμή να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Και αντιστρόφως, ένας αριθμός Βουλευτών, όχι μικρότερος του ενός έκτου αυτών (δηλ. τουλάχιστον 50 βουλευτές) και όχι νωρίτερα από έξι μήνες αφότου η Βουλή απέρριψε μια πρόταση δυσπιστίας, εκτός εάν υπογραφεί από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού αυτών (τουλάχιστον 151 βουλευτές), μπορεί να ζητήσει αιτιολογημένα ψήφο δυσπιστίας (πρόταση μομφής), η οποία, για να περάσει, πρέπει να συγκεντρώνει την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών (δηλαδή τουλάχιστον 151 ψήφους κατά της κυβέρνησης). Η ανομοιομορφία στις ζητούμενες πλειοψηφίες εξηγείται από το γεγονός, ότι ορισμένες φορές οι κυβερνήσεις μπορούν να στηρίζονται χάρη στην αποχή ορισμένων βουλευτών, οι οποίοι δε στηρίζουν φανερά την κυβέρνηση, ενώ αντίθετα η συνθήκη ανατροπής μια κυβέρνησης θα πρέπει να είναι πιο αυστηρή από εκείνη της συντήρησής της.
Πρόταση μομφής προς οποιοδήποτε μέλος της Κυβέρνησης συνεπάγεται πρόταση δυσπιστίας προς όλη την Κυβέρνηση, η οποία παραιτείται συνολικώς, εφόσον η μομφή γίνει δεκτή από τη Βουλή. Τότε, εφόσον υπάρχουν οι απαιτούμενες κοινοβουλευτικές ισορροπίες, μπορεί να σχηματιστεί δεύτερη κυβέρνηση από άλλα πρόσωπα. Καταψήφιση ή παραίτηση δεύτερης κυβέρνησης εντός της αυτής κοινοβουλευτικής περιόδου χωρίς σταθερές κοινοβουλευτικές ισορροπίες είναι οι αναγκαίες (αλλά όχι ικανές) συνθήκες προς διάλυση της υφιστάμενης βουλής, σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης και προκήρυξη εκλογών, για την ανανέωση της λαϊκής εντολής και την ανάδειξη νέων κοινοβουλευτικών συσχετισμών με δυνατότητα σχηματισμού μιας νέας, βιώσιμης κυβέρνησης. Αυτό το μέτρο προτείνεται, ώστε να προλαμβάνονται φαινόμενα διολίσθησης του πολιτεύματος, μέσω αλλεπάλληλων σχηματισμών κυβερνήσεων μειοψηφίας, που δεν μπορούν να απολαύουν μακροχρόνια την εμπιστοσύνη της Βουλής.
Η παραίτηση του Πρωθυπουργού για προσωπικούς λόγους (π.χ. για λόγους υγείας) διαφέρει από την παραίτηση της Κυβέρνησης συνολικά, εντούτοις και οι δύο σηματοδοτούν τη λήξη της τρέχουσας και το σχηματισμό μιας νέας Κυβέρνησης. Όταν ο Πρωθυπουργός παραιτηθεί προσωπικά (ή εκλείψει), τότε το Σύνταγμα προβλέπει το σχηματισμό νέας κυβέρνησης από το κόμμα του παραιτηθέντος ή εκλιπόντος Πρωθυπουργού χωρίς εκλογές, αφού η προηγούμενη Κυβέρνηση (ως κόμμα) δεν έχασε την εμπιστοσύνη της στη Βουλή. Εάν, όμως, ο Πρωθυπουργός οδηγήσει σε παραίτηση την Κυβέρνησή του ή αυτή καταψηφισθεί, τότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας την απαλλάσσει από τα καθήκοντά της και αναθέτει εντολή σχηματισμού ή διερευνητική εντολή στο επόμενο κοινοβουλευτικά ισχυρότερο κόμμα της παρούσας Βουλής, όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Νομοθετική εξουσία
Τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων, εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία όλων των πολιτών άνω των 17 ετών. Έχει 300 μέλη που εκλέγονται σε 4-ετή θητεία με σύστημα ενισχυμένης αναλογικής σε 48 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, 8 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και ένα ψηφοδέλτιο επικρατείας. 288 από τους 300 Βουλευτές εκλέγονται απευθείας από το λαό, καθώς οι πολίτες μπορούν να δηλώσουν την προτίμησή τους "σταυρώνοντας" το όνομα του Βουλευτή στο ψηφοδέλτιο. Οι υπόλοιπες 12 θέσεις εκλέγονται από ψηφοδέλτια επικρατείας ξεκινώντας από την κορυφή του κάθε ψηφοδελτίου και με βάση το ποσοστό της ψήφου που το αντίστοιχο κόμμα έλαβε στις εκλογές.
Ο παρών εκλογικός νόμος ορίζει ένα πολύπλοκο σύστημα ενισχυμένης αναλογικής εκπροσώπησης, που δεν ευνοεί την είσοδο μικρών κομμάτων, αλλά επιτρέπει κοινοβουλευτική πλειοψηφία ακόμη και αν το πρώτο σε ψήφους κόμμα δεν έλαβε την απόλυτη πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου. Το κάθε κόμμα πρέπει να λάβει τουλάχιστον το 3% των συνολικών, έγκυρων ψήφων για να εκλέξει βουλευτές. Το εκλογικό σύστημα και οι εκλογικές περιφέρειες μπορούν να μεταβληθούν μόνο με νέο εκλογικό νόμο, ο οποίος ψηφίζεται είτε με απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές, είτε με αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 των Βουλευτών (200 υπέρ), οπότε τίθεται άμεσα σε ισχύ από τις επόμενες εκλογές. Αυτή η δικλείδα τίθεται, ώστε να αποτρέπει την εκάστοτε κυβέρνηση να περάσει εύκολα έναν ευνοϊκό για εκείνη εκλογικό νόμο χωρίς τη σύμπραξη της εκάστοτε αντιπολίτευσης, κάθε (ισχυρό) κόμμα της οποίας εποφθαλμιά τη νίκη στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, οπότε δεν έχει συμφέρον να συμπράξει.
Δικαστική εξουσία
Η δικαστική εξουσία στην Ελλάδα ασκείται από τακτικά δικαστήρια, τα οποία διακρίνονται σε διοικητικά, πολιτικά (αστικά) και ποινικά. Τα δικαστήρια αυτά αποτελούνται από ισόβιους δικαστές, που έχουν αποφοιτήσει από την Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και απολαμβάνουν προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία. Στην ελληνική δικαιοσύνη, οι δικαστικές υποθέσεις μπορούν να εξετάζονται σε δύο βαθμούς: πρωτόδικα και κατ' έφεσιν, ενώ αμφιβολίες και ενστάσεις επί της διαδικασίας επιλύονται τελεσίδικα από το αντίστοιχο ανώτατο δικαστήριο. Έτσι, υπάρχουν τρία ανώτατα δικαστήρια: το Συμβούλιο της Επικρατείας (διοικητικό), ο Άρειος Πάγος (πολιτικό και ποινικό) και το Ελεγκτικό Συνέδριο (ειδικό). Δικαστές των τριών αυτών δικαστηρίων συνθέτουν και άλλα ειδικά δικαστήρια, όπως το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο.
Σε αντίθεση με τις άλλες εξουσίες, η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη της εκτελεστικής και της νομοθετικής, ακόμη και της ίδιας της δικαστικής, αφού οι αποφάσεις κάθε δικαστηρίου δε δεσμεύονται από εκείνες άλλων ή ανώτερων δικαστηρίων. Ωστόσο, αυτές μπορούν αργότερα να ανατραπούν ή να αναιρεθούν από ανώτερο δικαστήριο. Επίσης, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, οι προαγωγές, οι τοποθετήσεις, οι μεταθέσεις, οι αποσπάσεις και οι μετατάξεις των δικαστικών λειτουργών ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται ύστερα από απόφαση ανώτατου δικαστικού συμβουλίου, το οποίο συγκροτείται από τον Πρόεδρο του οικείου ανώτατου δικαστηρίου και από κληρωτά μέλη του ίδιου δικαστηρίου, όπως νόμος ορίζει. Ωστόσο, οι Πρόεδροι και Αντιπρόεδροι των τριών ανώτατων δικαστηρίων επιλέγονται από το Υπουργικό Συμβούλιο μεταξύ των εν ενεργεία μελών του κάθε ανώτατου δικαστηρίου και διορίζονται με προεδρικό διάταγμα. Παρόμοια, επιλέγονται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μεταξύ των μελών του Αρείου Πάγου και των αντεισαγγελέων του, ο Γενικός Επίτροπος των διοικητικών δικαστηρίων μεταξύ των μελών της αντίστοιχης Γενικής Επιτροπείας και των προέδρων εφετών των διοικητικών δικαστηρίων και ο Γενικός Επίτροπος του Ελεγκτικού Συνεδρίου μεταξύ των μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου και της αντίστοιχης Γενικής Επιτροπείας, όπως νόμος ορίζει.
Τοπική αυτοδιοίκηση
Η διαίρεση της χώρας διαμορφώθηκε από το Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι και ισχύει από την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Σύμφωνα με αυτή, η χώρα διαιρείται σε επτά αποκεντρωμένες διοικήσεις, δεκατρείς περιφέρειες και 332 δήμους, οι οποίοι με τη σειρά τους σε 4783 Κοινότητες. Οι περιφέρειες και οι δήμοι είναι αυτοδιοικούμενα νομικά πρόσωπα, δηλαδή οι αρχές τους εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία από τους εγγεγραμμένους δημότες και με τη σειρά τους διαιρούνται σε 74 Περιφερειακές ενότητες.
Γιώργος Βούρος
Ο Γιώργος Βούρος (3 Μαΐου 1956 - 27 Αυγούστου 2020) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, ηθοποιός, μεταφραστής, και καθηγητής υποκριτικής.
Βιογραφικό
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1976 και έχει παίξει από τότε στην Ελλάδα, στην Αγγλία και στην Αμερική. Μεταξύ άλλων έχει ερμηνεύσει τους ρόλους του Ιάσονα, του Προμηθέα, του Μαλβόλιο και του Φάλσταφ.
Σαν σκηνοθέτης, μετά από τετραετείς σπουδές στο Λονδίνο, ξεκίνησε από το Εθνικό Θέατρο το 1979, εργαζόμενος σαν εισηγητής δραματολογίου και βοηθός σκηνοθέτης επί διευθύνσεως Αλέξη Μινωτή και Αλέξη Σολομού. Στο Εθνικό Θέατρο συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τον Δημήτρη Ροντήρη, τον Αλέξη Μινωτή, τον Αλέξη Σολομό, τον Σπύρο Ευαγγελάτο, τον Μίνω Βολανάκη, τον Μιχάλη Κακογιάννη, τον Κώστα Μπάκα και τον Γιώργο Μιχαηλίδη.
Μαθήτευσε επίσης κοντά στον Μίνω Βολανάκη για μια δεκαπενταετία, πρώτα σαν βοηθός σκηνοθέτης και ηθοποιός και αργότερα σαν σκηνοθέτης, συν-σκηνοθετώντας μαζί του τέσσερις παραστάσεις σε κρατικά και ιδιωτικά θέατρα. Υπήρξε στενός του συνεργάτης του από το 1979 έως το 1991. Το 1987 δημιούργησε μαζί με τον Μίνω Βολανάκη την πρώτη επαγγελματική απόδοση αρχαίας τραγωδίας στην αγγλική γλώσσα υπό την αιγίδα του ΕΟΤ ενώ το 1984 είχε συμμετάσχει σαν company manager και βοηθός σκηνοθέτης του Μίνου Βολανάκη στο κλιμάκιο του Εθνικού Θεάτρου που με τον Οιδίποδα Τύραννο (Οιδίπους ο Νίκος Κούρκουλος) αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο Φεστιβάλ Τεχνών των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες.
Το 1991 εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες, όπου συνεργάσθηκε με ηθοποιούς όπως η Γκλέντα Τζάκσον και η Έρθα Κιτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Παγκόσμια Λίγκα Υδατοσφαίρισης
Η Παγκόσμια Λίγκα Υδατοσφαίρισης (αγγλικά: Water Polo World League) ήταν μία ετήσια διοργάνωση μεταξύ εθνικών ομάδων υδατοσφαίρισης, υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κολύμβησης (FINA). Η πρώτη διοργάνωση για τις ανδρικές ομάδες πραγματοποιήθηκε το 2002, ενώ για τις γυναικείες ομάδες το 2004. Τον Οκτώβριο του 2022 η Διεθνής Ομοσπονδία ανακοίνωσε ότι από το 2023 η Παγκόσμια Λίγκα καταργείται ως αυτόνομη διοργάνωση και ενσωματώνεται στο Παγκόσμιο κύπελλο υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών αντίστοιχα, το οποίο θα λάβει καινούρια μορφή.
Το ιστορικό της διοργάνωσης
Η πρώτη Παγκόσμια Λίγκα διεξήχθη στην Πάτρα από τις 28 Ιουνίου μέχρι τις 4 Αυγούστου 2002, και στην οποία συμμετείχαν μόνο ανδρικές ομάδες. Η Εθνική Ελλάδας κατέλαβε την 4η θέση, χάνοντας στο μικρό τελικό από την Ουγγαρία, με 13–6. Το Χρυσό μετάλλιο στους άνδρες στην πρώτη Παγκόσμια Λίγκα κατέκτησε η Ρωσία, κερδίζοντας την Ισπανία με 10–8. Πολυνίκης του θεσμού είναι η Εθνική Σερβίας με 10 κατακτήσεις σε 20 διοργανώσεις.
Η πρώτη διοργάνωση γυναικείων ομάδων διεξήχθη στο Λονγκ Μπιτς των ΗΠΑ από τις 23 Ιουνίου μέχρι τις 27 Ιουνίου 2004 με νικήτρια την εθνική ομάδα των ΗΠΑ, η οποία στον τελικό κέρδισε την εθνική Ουγγαρίας με 12–10. Η Εθνική Ελλάδας ήρθε 3η στον όμιλό της, αγωνίστηκε για τις θέσεις 1-8, και τελικά κατέαβε την 6η θέση. Πολυνίκης του θεσμού είναι η ομάδα των ΗΠΑ με 14 κατακτήσεις σε 18 διοργανώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στον κόσμο
Σκύλλα της Μεσσήνης
μικρογραφία|Άποψη της Σκύλλας, με το Κάστρο Ρούφφο να δεσπόζει από το ύψωμα. Η Σκύλλα (ιταλικά: Scilla) είναι πόλη και δήμος της περιοχής της Καλαβρίας στην Ιταλία. Κατά παράδοση θεωρείται το ιστορικό λημέρι του μυθικού πλάσματος Σκύλλα της ελληνικής μυθολογίας.
Η Σκύλλα απέχει 22 χλμ από το διοικητικό της κέντρο, το Ρέτζο-Καλάμπρια, και βρίσκεται βόρεια των Στενών της Μεσσήνης. Αποτελείται από δύο κύριους οικισμούς, την κυρίως πόλη (η αντίστοιχη Χώρα σε ελληνικά νησιά) -όπου εδρεύουν οι δημόσιες υπηρεσίες- και τη Μαρίνα (Marina di Scilla), το παραλιακό δηλαδή μέτωπο, όπου φιλοξενεί ξενοδοχεία και άλλες τουριστικές εγκαταστάσεις.
Κύριο αξιοθέατο της Σκύλλας είναι το Κάστρο Ρούφφο, το οποίο υπήρξε φρούριο του Δούκα της Καλαβρίας, από το οποίο μπορεί κανείς να ατενίσει τη θέα προς τη θάλασσα. Αξιοσημείωτο γεγονός υπήρξε και ο σεισμός του 1783, τα θύματα του οποίου υπολογίζονται πως ξεπέρασαν τις 50.000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας
Μόρος
Στην ελληνική μυθολογία, ο Μόρος ήταν η θεότητα-προσωποποίηση της επικείμενης μοίρας, που οδηγεί τους θνητούς στο θανάσιμο πεπρωμένο τους.
Οικογένεια
Ο Υγίνος γράφει ότι πατέρας του Μόρου ήταν ο Έρεβος, αλλά στη Θεογονία του Ησιόδου αφήνεται να εννοηθεί ότι η Νυξ γέννησε τον Μόρο, όπως και τα άλλα αδέλφια του, από μόνη της.
Μύθοι
Στην τραγωδία Προμηθεύς Δεσμώτης του Αισχύλου ο ομώνυμος Τιτάνας αναφέρει ότι έδωσε στους ανθρώπους το πνεύμα της Ελπίδας, προκειμένου να τους βοηθήσει να αγνοούν το αναπόφευκτο του Μόρου. Επίσης ο Μόρος αναφέρεται ως ο «καταστροφέας θεός, ο οποίος, ακόμη και στο βασίλειο του Άδη, δεν αφήνει το θύμα του ελεύθερο», κάτι που υποστηρίζει την εικόνα του ως αντιπροσώπου του αναπόφευκτου του θανάτου.
Παραπομπές
Μορος
Στη Γη του Άγριου Μελιού
Το Στη Γη του Άγριου Μελιού ή Η γη του μέλιτος (σλαβοβουλγαρικά: Медена земја Μέντενα ζέμια, αγγλικά: Honeyland) είναι ντοκιμαντέρ του 2019 από τη Βόρεια Μακεδονία της Ταμάρα Κοτέβσκα και του Λιούμπομιρ Στεφάνοφ. Επικεντρώνεται στη Χατιτζέ Μουράτοβα, την τελευταία μελισσοκόμο στη χώρα, της οποίας ο συνδεδεμένος με τη φύση τρόπος ζωής σε ένα εγκαταλελειμμένο ορεινό χωριό δοκιμάζεται. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία των Κοτέβσκα και Στεφάνοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες από Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Τουρκόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019
7 π.Χ.
''Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 7 π.Χ. κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο ''
Γεννήσεις
Πιθανή ημερομηνία γέννησης του Ιησού, σύμφωνα με την εμφάνισή του μίας τριπλής Σύνοδο του πλανήτη Δίας και Κρόνος στο ζώδιο των Ιχθύων (στα δυτικά γης ) το Μάιο μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους από το 854 χρόνων, με τη σταθεροποίηση στη 12 Νοεμβρίου, 7 π.Χ.. Επίσης ήταν και μία Ηλιοκεντρική Σύνοδος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Εκλογές στην Γκαμπόν
Στην Γκαμπόν που είναι Προεδρική Δημοκρατία, διεξάγονται εκλογές για Πρόεδρο και για Κοινοβούλιο. Αρχηγός Κράτους και κυβέρνησης είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, του οποίου η θητεία είναι επταετής και απεριόριστη.
Πρόσφατες (2016)
Ο Αλί Μπόνγκο επανεξελέγη στις πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν τον Αύγουστο του 2016.
1961
Στις πρώτες προεδρικές εκλογές στην γκαμπονέζικη ιστορία, ο Λεόν Μπα εξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο με το 100% των ψήφων και με τη σημαία του Δημοκρατικού Μπλοκ της Γκαμπόν.
1967
Ο Μπα ήταν ξανά ο μοναδικός υποψήφιος και επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 100% στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 19 Μαρτίου 1967. Πέθανε όμως λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία του για νέα θητεία και αντικαταστάθηκε από τον Ομάρ Μπονγκό. Η προσέλευση στις κάλπες έφτασε το 99,4%.
1973
Ο νέος πρόεδρος Ομάρ Μπονγκό στερέωσε την εξουσία του και παγίωσε το μονοκομματικό καθεστώς. Εξελέγη πρόεδρος στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 25 Φεβρουαρίου 1973 χωρίς αντίπαλο, με ποσοστό 100% και με συμμετοχή 97,8%.
1979
Οι προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν για πρώτη φορά ξεχωριστά από τις βουλευτικές, στις 30 Δεκεμβρίου 1979. Πρόεδρος επανεξελέγη ο μοναδικός υποψήφιος Ομάρ Μπονγκό με 100% και με προσέλευση 99,9%.
1986
Ο Ομάρ Μπόνγκο κέρδισε ξανά τις προεδρικές εκλογές, στις 9 Νοεμβρίου 1986, πάλι ως ο μοναδικός υποψήφιος. Το ποσοστό προσέλευσης στην κάλπη ήταν 99,9% και εκείνες ήταν οι τελευταίες εκλογές που διεξήχθησαν υπό μονοκομματικό καθεστώς.
1993
Οι προεδρικές εκλογές του 1993 διενεργήθηκαν στις 5 Δεκεμβρίου και ήταν οι πρώτες με τη συμμετοχή περισσότερων από έναν υποψήφιο, με τον Ομάρ Μπονγκό να διεκδικεί νέα θητεία, με αντιπάλους άλλους 12 υποψήφιους. Το ποσοστό συμμετοχής ήταν 88,1%. Ο Μπονγκό κέρδισε από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 51,2% των ψήφων. Το αποτέλεσμα αμφισβητήθηκε από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, Πολ Μπα Αμπεσολέ, ο οποίος απείλησε να σχηματίσει μόνος του αντίπαλη κυβέρνηση. Ξέσπασαν ταραχές το 1994 στη χώρα. Τελικά κυβέρνηση και αντιπολίτευση έκαναν συνομιλίες και μετά τη διάσκεψη ειρήνευσης, σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού, μέχρι τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 1996.
1998
Στις επόμενες προεδρικές εκλογές στις 6 Δεκεμβρίου 1998, ο Ομάρ Μπόνγκο κέρδισε ξανά, με ποσοστό 66,8% έναντι 16,54% για τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, Πιέρ Μαμπουντού. Ο Μαμπουντού αμφισβήτησε έντονα το αποτέλεσμα κάνοντας λόγο μεταξύ άλλων για "εκλογικό πραξικόπημα". Μετά τις εκλογές, ο ίδιος κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση έστειλε κομάντος να τον δολοφονήσουν στις 12 Δεκεμβρίου 1998.
2005
Ο Ομάρ Μπόνγκο, όντας από το 1967 στην εξουσία, διεκδίκησε και κέρδισε νέα επταετή θητεία στις εκλογές που έγιναν στις 27 Νοεμβρίου 2005. Ο βετεράνος πρόεδρος εξελέγη με ποσοστό 79,18% των ψήφων και με προσέλευση 63,6%. Ορκίστηκε για μια νέα 7ετή θητεία στις 19 Ιανουαρίου 2006. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία, εξαγορά ψήφων και ατασθαλίες, καλώντας σε γενική απεργία. Στα τέλη του 2005, η αντιπολίτευση άσκησαν έφεση εναντίον του αποτελέσματος των εκλογών. Το Συνταγματικό Δικαστήριο απέρριψε τις εφέσεις στις 5 Ιανουαρίου 2006, although it did annul the results from a singleπαρότι ακύρωσε το αποτέλεσμα σε ένα εκλογικό τμήμα στην Κουλαμουτού εξαιτίας ενός "σοβαρού περιστατικού" στο τμήμα εκείνο, αναφορικά με τα ποσοστά που έλαβαν οι υποψήφιοι (φαίνονταν μόνον ο Μπόνγκο και ο Μιμποτό να έχουν λάβει ψήφους παρότι έλαβαν μέρος στις εκλογές άλλοι 3 υποψήφιοι).
2009
Οι εκλογές του 2009 έγιναν πρόωρα στις 30 Αυγούστου μετά τον θάνατο του επί 42 χρόνια προέδρου, Ομάρ Μπονγκό. Στις εκλογές εξελέγη ο πρόεδρος ο γιος του Ομάρ Μπονγκό, ο Αλί Μπονγκό, με 41,73% των ψήφων έναντι 25,88% για τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Αντρέ Μπα Ομπάμε και 25,22% για τον αντιπολιτευόμενο ριζοσπάστη Πιερ Μαμπουντού.
Εθνοσυνέλευση
Το Κοινοβούλιο αποτελείται από δύο σώματα. Η Κάτω Βουλή ή Εθνοσυνέλευση απαρτίζεται από 120 μέλη, εκ των οποίων τα 111 εκλέγονται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες και 9 μέλη διορίζονται από τον πρόεδρο.
Πριν την ανεξαρτησία
Οι Γκαμπονέζοι πριν η χώρα γίνει ανεξάρτητη ψήφιζαν στις γαλλικές βουλευτικές εκλογές. Ειδικότερα, ψήφισαν σε βουλευτικές εκλογές το 1945, τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο του 1946, το 1951 και το 1956. Τον Δεκέμβριο του 1946 και τον Ιανουάριο του 1947 έγιναν εκλογές για αντιπροσώπους. Το 30μελές Συμβούλιο των Αντιπροσώπων εξέλεξε 12 αντιπροσώπους από το Πρώτο Εκλεκτορικό Σώμα και άλλους 18 από το Δεύτερο Εκλεκτορικό Σώμα. Τον Μάρτιο του 1952 διενεργήθηκαν εκλογές για Εδαφική Συνέλευση, με την Δημοκρατική και Σοσιαλιστική Ένωση της Γκαμπόν να κερδίζει τις 14 από τις συνολικά 24 έδρες. Τις ίδιες έδρες (14) κατέλαβε η ίδια Ένωση και στις επόμενες εδαφικές εκλογές, στις 31 Μαρτίου 1957, επί συνόλου 40 εδρών.
1961
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 12 Φεβρουαρίου 1961, ταυτόχρονα με τις προεδρικές. Το Δημοκρατικό Μπλοκ της Γκαμπόν και η Δημοκρατική και Σοσιαλιστική Ένωση της Γκαμπόν κατήλθαν με κοινή λίστα, υπό την ονομασία "Εθνική Ένωση", κερδίζοντας όλες τις 67 έδρες της Εθνοσυνέλευσης χωρίς αντίπαλο. Η συμμετοχή ήταν 98,7%.
1964
Στις βουλευτικές εκλογές στις 12 Απριλίου 1964, το Δημοκρατικό Μπλοκ της Γκαμπόν κέρδισε τις 31 από τις συνολικά 47 έδρες της Εθνοσυνέλευσης, έναντι 16 για την Δημοκρατική και Σοσιαλιστική Ένωση της Γκαμπόν με ποσοστό συμμετοχής 85%. Οι εκλογές επισκιάστηκαν από τη δωροδοκία των ψηφοφόρων από τον Λεόν Μπα με χαρτονομίσματα και από σοβαρές εκλογικές παρατυπίες.
1967
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές συνέπεσαν με τις προεδρικές. Το Δημοκρατικό Μπλοκ της Γκαμπόν κατέλαβε όλες τις 47 έδρες της Εθνοσυνέλευσης, ενώ λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, απεβίωσε ο πρόεδρος Μπα και τον διαδέχθηκε ο Ομάρ Μπόνγκο.
1973
Και οι εκλογές του 1973 έγιναν υπό καθεστώς μονοκομματισμού, παράλληλα με τις προεδρικές. Το Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν, ως το μόνο νόμιμο, κέρδισε όλες τις 70 έδρες της διευρυμένης Εθνοσυνέλευσης.
1980
Στις βουλευτικές εκλογές του 1980 (24 Φεβρουαρίου) η συμμετοχή ήταν 108%, επειδή οι ψηφοφόροι μπορούσαν να εγγραφούν την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών. Το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα εκείνης της περιόδου, το Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν κέρδισε και τις 89 έδρες της Εθνοσυνέλευσης.
1985
Σε δύο φάσεις, στις 17 Φεβρουαρίου και στις 3 Μαρτίου, διενεργήθηκαν οι βουλευτικές του 1985, με την νέα εκλογική νομοθεσία. Ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από 89 σε 111 και όλες κερδήθηκαν από το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα εκείνης της περιόδου, το Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν. Η προσέλευση έφτασε το 95,6%.
1990
Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές (με τη συμμετοχή συνολικά 13 κομμάτων και 553 υποψηφίων) στην ιστορία της χώρας, στις 16 Σεπτεμβρίου 1990,σημειώθηκαν διαμαρτυρίες. Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου ακυρώθηκαν στις 32 από τις 120 εκλογικές περιφέρειες έπειτα από καταγγελίες από το λαό για νοθεία υπέρ του Δημοκρατικού Κόμματος της Γκαμπόν. Επαναληπτικές εκλογές έγιναν στις 21 Οκτωβρίου, με έναν δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 28 Οκτωβρίου. Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα παρέμεινε πρώτο στο Κοινοβούλιο, κερδίζοντας τις 63 από τις συνολικά 120 έδρες.
1996
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 15 και στις 29 Δεκεμβρίου 1996. Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν κέρδισε τις 85 επί συνόλου 120 εδρών στην Εθνοσυνέλευση.
2001
Σε άλλη μία νίκη του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος της Γκαμπόν κατέληξαν οι βουλευτικές εκλογές του 2001, οι οποίες έγιναν σε δύο γύρους, στις 9 και στις 23 Δεκεμβρίου 2001. Το κυβερνών κόμμα κέρδισε τις 86 από τις συνολικά 120 έδρες της Εθνοσυνέλευσης.
2006
Στις εκλογές για Εθνοσυνέλευση, που διεξήχθησαν στις 17 Δεκεμβρίου και στις 24 Δεκεμβρίου του 2006, κέρδισε το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν του Ομάρ Μπονγκό. Εξελέγησαν 4 ανεξάρτητοι βουλευτές.
2011
Εκλογές για εθνοσυνέλευση διεξήχθησαν στις 17 Δεκεμβρίου 2011. Καθώς η Αντιπολίτευση κήρυξε αποχή, το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν (PDG) κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία, με 114 επί συνόλου 120 εδρών. Ήταν οι πιο πολλές έδρες που κέρδισε κόμμα από τότε που ξεκίνησε ο πολυκομματισμός, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τις υπόλοιπες έδρες κατέλαβαν λίγα κόμματα: ο Συναγερμός για την Γκαμπόν (RPG) πήρε 3 έδρες, ενώ από 1 έδρα απέσπασαν ο Κύκλος των Φιλελεύθερων Μεταρρυθμιστών (CLR), το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα (PSD) και η Ένωση για τη Νέα Δημοκρατία (UPRN).
Η συμμετοχή ήταν μόνο 34,8% καθώς πολλοί οπαδοί της αντιπολίτευσης προτίμησαν να μην προσέλθουν στην κάλπη.
Γερουσία
Η Γερουσία (Sénat) είναι η άνω βουλή, ένα από τα δύο σώματα που συναποτελούν το Κοινοβούλιο της Γκαμπόν. Αποτελείται από 102 μέλη, τα οποία εκλέγονται για εξαετή θητεία σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες από τοπικούς και επαρχιακούς συμβούλους. Από τις εκλογές του 2009 και μετά, σε μερικές εκλογικές περιφέρειες εκλέγονται και 2 γερουσιαστές.
Ο πρώτος πρόεδρος της Γερουσίας ήταν ο Ζωρζ Ραβιρί  (Georges Rawiri,  1932-2006), στενός συνεργάτης του προέδρου Μπονγκό. Ο Ραβιρί πέθανε εν ενεργεία το 2006 και τον αντικατέστησε ο Ρενέ Ραντεμπίνο Κονικέ (René Radembino Coniquet).
Συμμετοχή σε γαλλικά δημοψηφίσματα
Πριν την ανεξαρτησία, οι Γκαμπονέζοι ψήφισαν σε γαλλικά δημοψηφίσματα (που έγιναν στην περιοχή της σημερινής Γκαμπόν). Στις 21 Οκτωβρίου 1945 ενέκριναν το Γαλλικό Σύνταγμα με ποσοστό 89,3% και συμμετοχή 68,1%. Παρόμοια δημοψηφίσματα έγιναν τον Μάιο του 1946 (το 63,8% καταψήφισε το νέο σύνταγμα), τον Οκτώβριο του 1946 (καταψηφίστηκε από το 72%) και τον Σεπτέμβριο του 1958 (το νέο σύνταγμα υπερψηφίστηκε από το 92,6% των ψηφισάντων, με ποσοστό προσέλευσης 78,7%).
Αδελφοί Γιοσίντα
Οι Αδελφοί Γιοσίντα (吉田兄弟 Yoshida Kyōdai, Αγγλικά:Yoshida Brothers) είναι Γιαπωνέζοι μουσικοί γνωστοί για παραγωγή μουσικής η οποία συνδυάζει το παραδοσιακό είδος του Τσουγκάρου σαμισέν, μαζί με μουσική από άλλα μέρη του κόσμου, τις πλείστες φορές απο την δύση.
Βιογραφία
Ο Ριοτσίρο Γιοσίντα (吉田良一郎 Yoshida Ryōichirō), γεννημένος στις 26 Ιουλίου 1977, και ο Κενίτσι Γιοσίντα (吉田健一 Yoshida Ken'ichi), γεννημένος στις 16 Δεκέμβριου 1979, μεγάλωσαν στο Νομποριμπέτσου του Χοκκάιντο στην Ιαπωνία, ξεκινώντας να παίζουν σαμισέν απο μικρή ηλικία. Απο πεντέ χρονών αρχισάν να μαθαίνουν να παίζουν Μινιό Σαμισέν, με δάσκαλο τον Κόκα Αντάτσι. Μετά, απο το 1989, αρχισάν να μαθαίνουν Τσουγκάρου Σαμισέν, με δάσκαλο τον Τακάσι Σασάκι. Το Τσουγκάρου Σαμισέν είναι είδος μουσικής, όπως επίσης και μουσικό όργανο, το οποίο προέρχεται απο το βόρειο Χονσού.
Στα τέλη της εφηβείας αποφάσισαν να ακολουθήσουν καριέρα στην μουσική σκηνή. Το όνομα "Αδελφοί Γιοσίντα" ήταν ήδη ξακουστό στο Χοκκάιντο όσο ήταν στο λύκειο, γι'αυτό πήγαν στο Τόκυο, να δοκιμάσουν την τύχη τους. Ήθελαν να δείξουν στους ανθρώπους που είχαν αρνητική απόψή για το σαμισέν, λόγω οτι το σαμισέν θεωρείται "παλίο" όργανο, το μεγαλείο του.
Το 1999 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους δίσκο, Ibuki, ο οποίος πώλησε 100,000 αντίτυπα στην Ιαπωνία. Ενα γεγονός που ξαφνιασε και τους ίδιους τους αδελφούς. Το 2003 έκαναν το ντεπούτο τους παγκόσμια, κυκλοφορώντας το δίσκο Yoshida Brothers. Από τότε, έχουν προσελκύσει θαυμαστές από όλα τα μέρη του κόσμου.
Οι διαφημίσεις για την κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών Wii της Nintendo, οι οποίες προβάλλοταν στη Βόρεια Αμερική το Νοέμβριο του 2006 χρησιμοποιούσαν το τραγούδι των Αδελφών Γιοσίντα "Kodo (Inside the Sun Remix)". Επίσης, στο δίσκο Nightmare Revisited, ο οποίος περιέχει διασκευές τραγουδιών απο το Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης (The Nightmare Before Christmas), έκαναν διασκευή του τραγουδιού Nabbed.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες μουσικοί Γ
Penny Dreadful
To  Penny Dreadful  είναι μια τηλεοπτική σειρά τρόμου, η οποία δημιουργήθηκε για το Showtime από τον John Logan με εκτελεστικούς παραγωγούς τους Logan και Sam Mendes.
Στις 4 Ιουνίου 2014, το Showtime ανανέωσε το Penny Dreadful για μια δεύτερη σεζόν αποτελούμενη από δέκα επεισόδια που θα προβληθεί το 2015.
Στις 16 Ιουνίου 2015, το Showtime ανανέωσε τη σειρά και για 3η σεζόν, η οποία θα προβληθεί το 2016.
Παραγωγή και ανάπτυξη
Τον Ιανουάριο του 2013 ανακοινώθηκε ότι το Showtime είχε κάνει μια σειρά δεσμεύοντας το έργο. Οι Τζον Λόγκαν και Σαμ Μέντες προηγουμένως είχαν αναμειχθεί μαζί στην παραγωγή του Skyfall. Η παραγωγή ξεκίνησε στο Λονδίνο κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2013. Ο πρόεδρος του Showtime, David Nevins δήλωσε ότι το ύφος του συνόλου της σειράς θα είναι "πολύ ρεαλιστικό και πολύ προσγειωμένο, όχι Μπέλα Λουγκόζι. Όλα υπάρχουν σε ανθρώπινη μορφή." Αυτό αντικατοπτρίζεται επίσης κατά την παραγωγή του ήχου για την σειρά, όπου ο Logan θα τραβήξει πολλές φορές τα πράγματα προς τα πίσω προς περισσότερο ρεαλισμό. Ο Logan, ένας δια βίου οπαδός των λογοτεχνικών τεράτων, έγραψε το έργο για τις κερδοσκοπικές και θέληση σενάριο κάθε επεισόδιο της σειράς. Αρχικά προβλεπόταν ότι ο Mendes θα σκηνοθετούσε επεισόδια, αλλά ο προγραμματισμός απέτρεψε κάτι τέτοιο.
Τον Μάρτιο του 2013 ανακοινώθηκε ότι η σειρά θα γυριστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, αντικρύζοντας την νέα βρετανική φορολογική πίστωση για υψηλής ποιότητας τηλεοπτικές παραγωγές που προσφέρει έκπτωση 25%. Ωστόσο, αναφέρθηκε τον Αύγουστο ότι η παραγωγή θα λάβει χώρα στα Ardmore Studios στο Bray και άλλες τοποθεσίες γύρω από το Δουβλίνο, Ιρλανδία, λόγω του άρθρου 481 στα φορολογικά κίνητρα της χώρας. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 7 Οκτωβρίου και διήρκεσε 5 μήνες. Οι εκθέσεις δείχνουν ότι η αλλαγή αυτή έγινε διότι δεν υπήρχε επαρκής χώρος διαθέσιμος λόγω των γυρισμάτων κινηματογραφικών ταινιών στο Λονδίνο
Τον Δεκέμβριο του 2013, η Showtime ανακοίνωσε για πρώτη φορά το ιστολόγιο παραγωγής της για μια σειρά με την έναρξη του The Penny Dreadful Production Blog. Ο χώρος δίνει στους θεατές μια online, ματιά behind-the-scenes στην παραγωγή της σειράς από τα πρώτα στάδια των γυρισμάτων στην Ιρλανδία μέχρι το τέλος της πρώτης σεζόν, ​​με συνεντεύξεις με το καστ και το πλήρωμα. Το ιστολόγιο έχει δική του ιστοσελίδα και τα βίντεο θα κυκλοφορήσουν στο YouTube.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2014 Showtime κυκλοφόρησε το πρώτο επίσημο trailer πλήρους μήκους για τη σειρά.
Θεαματικότητα
Η σειρά έκανε το ντεμπούτο της με 872.000 τηλεθεατές (1.44 εκατ. συμπεριλαμβανομένου των επαναλήψεων). Αυτός ο αριθμός δεν περιλαμβάνει τους 900.000 θεατές που παρακολούθησαν τη σειρά στο Showtime on Demand και το Showtime app.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Showtime
Τέμενος Γκιουλ
Ο Ναός της Αγίας Θεοδοσίας ήταν βυζαντινός ναός στην Κωνσταντινούπολη. Το 16ο αιώνα μετατράπηκε σε οθωμανικό τέμενος και είναι σήμερα γνωστό ως Γκιουλ Τζαμί (τουρκ. Gül Camii). Βρίσκεται στο δήμο Φατίχ και ειδικότερα στη συνοικία Αγιάκαπου, γνωστή κατά τη βυζαντινή περίοδο ως «τα Δεξιοκράτους».
Περιγραφή του ναού
Αν και ταυτίζεται με τη μονή της Αγίας Θεοδοσίας, η αρχική αφιέρωση του βυζαντινού ναού δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Έχει επίσης ταυτιστεί με το καθολικό της μονής του Χριστού Ευεργέτη. Ο ναός είναι ένα ψηλό επιβλητικό σύμπλεγμα. Ο τύπος του είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος μετά τρούλου και υπερώων αλλά συχνά κατατάσσεται και στις μεταβατικές τρουλαίες βασιλικές. Ο οκταγωνικός τρούλος του στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς και αποτελεί νεότερη κατασκευή, στη διάρκεια επισκευών μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ο νάρθηκας του ναού και τα πλάγια κλίτη έχουν υπερώα.
thumb|left|350px|Χαρακτικό του Τεμένους το 1877. Σήμερα ο ναός βρίσκεται περικυκλωμένος μέσα σε οικισμό. Ο Λεονκλάβιος υποστηρίζει ότι στη μονή φυλάσσονταν το σώμα της Αγίας, και ότι μαζί με άλλα λείψανα οι Οθωμανοί κατακτητές το πέταξαν στους δρόμους κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Κατά μια άλλη εκδοχή, το λείψανο της Αγίας ευρίσκετο στην μονή του Δεξιοκράτους.
Ιστορία
Αν και πρόκειται για ένα μεγάλο και υπέροχο κτίσμα, δεν έχουμε πληροφορίες για το ποιος έκτισε την εκκλησία αυτή. Ο Λεονκλάβιος παραδίδει πως η εκκλησία μετατράπηκε σε τέμενος με το όνομα «Χασάν πασά τζαμί». Σήμερα ονομάζεται «Γκιούλ τζαμί», δηλαδή «τέμενος του ρόδου». Κατά μία μάλλον ανακριβή παράδοση, ονομάστηκε έτσι επειδή η ημέρα της άλωσης της πόλης στις 29 Μαΐου του 1453 ταυτίστηκε με τον εορτασμό της μνήμης της Αγίας Θεοδοσίας και η εκκλησία ήταν τότε στολισμένη με ρόδα. Χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς ως αποθήκη μηχανημάτων και εφοδίων του οθωμανικού στόλου. Μετατράπηκε σε τέμενος πιθανώς επί σουλτάνου Σελήμ Β' (1566-1574).
Πηγή
Θεοδοσια
Αθηένου
Η Αθηένου είναι δήμος της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους έξι δήμους της επαρχίας Λάρνακας.
Τοποθεσία
Η Αθηένου είναι χτισμένη σε υψόμετρο 135 μέτρων, στα νότια της πεδιάδας της Μεσαορίας. Ο οικισμός βρίσκεται εντός της νεκρής ζώνης.
Πριν την τουρκική εισβολή του 1974 η οδική απόσταση της Αθηένου από τη Λευκωσία ήταν 21 χιλιόμετρα (μέσω Πυρόι) και από τη Λάρνακα 26 χιλιόμετρα. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το Πυρόγι βρίσκεται σε εδάφη που δεν ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται εναλλακτικός αυτοκινητόδρομος, με αποτέλεσμα η οδική απόσταση της Αθηένου από τη Λευκωσία να αυξηθεί στα 38 χιλιόμετρα. Η οδική απόσταση της Αθηένου από τη Λάρνακα αυξήθηκε στα 33 χιλιόμετρα. Ο Δήμος Αθηένου επιθυμεί και προσπαθεί ώστε να ανοίξει το οδόφραγμα στο Πυρόι, ώστε η οδική απόσταση από τη Λευκωσία να μειωθεί.
Ονομασία
Σχετικά με την προέλευση της ονομασίας Αθηένου υπάρχουν τρεις εκδοχές:
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Χάνι του Μεστάνα, ένα πανδοχείο του 19ου αιώνα Σύμφωνα με ευρήματα αρχαιολογικών ανασκαφών, η περιοχή της Αθηένου κατοικείτο τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα π.Χ. Τον 12ο αιώνα π.Χ. Αχαιοί από την πόλη Σικυώνα (Πελοπόννησος) έφτιαξαν αποικία στην περιοχή. Η αποικία ονομάστηκε Γόλγοι είτε από το όνομα του Γόλγου, αρχηγό των Αχαιών, είτε από το επίθετο της Γολγίας Αφροδίτης, για την οποία υπήρχε ιερό στην περιοχή. Παρόλο που οι Γόλγοι παρήκμασαν τους επόμενους αιώνες, ο οικισμός διατηρήθηκε με άγνωστο όνομα έως και τα βυζαντινά χρόνια.
Η ονομασία Αθηένου εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Χρονικό του Λεόντιου Μαχαιρά, Κύπριου χρονογράφου, ο οποίος έζησε την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1192-1489).
Την περίοδο της τουρκοκρατίας η Αθηένου άνηκε διοικητικά στον καζά ή κατηλίκη της Αμμοχώστου, δηλαδή στην επαρχία Αμμοχώστου και στο ναχιέ (διαμέρισμα) της Μεσαορίας. Το 1878 ξεκίνησε η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Μετά από κάποια περίοδο η Αθηένου υπήχθη στην επαρχία Λευκωσίας και στο διαμέρισμα Κυθρέας. Την 1η Σεπτεμβρίου 1927 η Αθηένου υπήχθη στην επαρχία Λάρνακας, μετά από δημοψήφισμα των κατοίκων κατόπιν αίτησης του δημοτικού συμβουλίου Αθηένου. Ο λόγος της αίτησης αυτής ήταν η πεποίθηση ότι αν η Αθηένουν υπαγόταν στην επαρχία Λάρνακας, θα ικανοποιείτο ευκολότερα το αίτημα των κατοίκων για κατασκευή ασφαλτοστρωμένου δρόμου που μέσω Αθηένου, θα ένωνε τη Λευκωσία με τη Λάρνακα.
Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974, ο τουρκικός στρατός κατέλαβε την Αθηένου. Στη συνέχεια ο τουρκικός στρατός αποσύρθηκε από την περιοχή και οι κάτοικοι της Αθηένου επέστρεψαν στα σπίτια τους το 1975. Ωστόσο, το 65% της διοικητής έκτασης της Αθηένου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Στην Αθηένου γεννήθηκαν ο φωτογράφος Θεόδουλος Τουφεξής (1872-1948), ο ιερομόναχος και αγιογράφος Καλλίνικος Σταυροβουνιώτης (1920-2011) και ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος Γ΄.
Δημαρχείο
Τον Δεκέμβριο του 1922, εβδομήντα κάτοικοι της Αθηένου αιτούνται μέσω επιστολής προς τον Μέγα Αρμοστή (Κυβερνήτη της Κύπρου) ίδρυση δημαρχείου στο χωριό τους. Το αίτημα τους απορρίφθηκε επειδή θεωρήθηκε ότι το δημαρχείο θα είχε ανεπαρκή έσοδα. Επαναδιατυπώνεται ίδιο αίτημα τον Οκτώβριο του 1924, το οποίο γίνεται αποδεκτό και η Αθηένου μετεξελίσσεται σε δήμο. Οι πρώτες εκλογές προκηρύχθηκαν για τον Μάρτιο του 1926 αλλά επειδή υποβλήθηκε αριθμός υποψηφιοτήτων ίσος με τις θέσεις, δεν διεξήχθησαν εκλογές για ανάδειξη δημοτικού συμβουλίου. Πρώτος δήμαρχος ήταν ο Ιωάννης Αντωνίου Λύτρας.
Τον Μάρτιο του 1935 οι κάτοικοι αποστέλλουν επιστολή στον Άγγλο Κυβερνήτη για κατάργηση του Δήμου Αθηένου, λόγω μειωμένων εσόδων και ανικανότητας ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις του. Με διάταγμα, ο Δήμος Αθηένου καταργείται την 1η Απριλίου 1935.
Το 1942 οι κάτοικοι με επιστολή τους προς τον Κυβερνήτη υποβάλλουν αίτηση για επαναλειτουργία του δημαρχείου, η οποία απορρίπτεται. Οι προσπάθειες συνεχίστηκαν με αποκορύφωμα ένα συλλαλητήριο το Δεκεμβρίου του 1947. Ο Κυβερνήτης αποδέχεται την επαναλειτουργία του δημαρχείου. Ου πρώτες εκλογές μετά την απόφαση αυτή έγιναν το 1948.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, οι Αθηένου κατοικείτο πάντα από Ελληνοκύπριους. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στην Αθηένου εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της Κύπρου, σε προσφυγικό οικισμό 39 κατοικιών που οικοδομήθηκε στην περιοχή.
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Αθηένου διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Ιεροί ναοί
μικρογραφία|Η παλαιά εκκλησία Παναγίας Ελεούσας Στην Αθηένου υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Αθηένου προχώρησε σε διαδικασία αδελφοποίησης με τον Δήμο Νεάπολης Αιτωλοακαρνανίας το 2008. Ωστόσο, μετά την ενοποίηση του δήμου αυτού με άλλους δήμους και τη δημιουργία του Δήμου Αγρίνιου το 2011, η αδελφοποίηση δεν ολοκληρώθηκε.
Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις
Γνωστά αθλητικά σωματεία της περιοχής είναι ο Οθέλλος Αθηαίνου (με συμμετοχή στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου) και ο Ορφέας Αθηένου (με συμμετοχή στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου). Έδρα του Οθέλλου είναι το Στάδιο Οθέλλος Αθηαίνου και έδρα του Ορφέα το Στάδιο Ηλίας Παστού.
Ένα άλλο αθλητικό σωματείο της περιοχής είναι η Ένωση Νεολαίας Αθηένου (Ε.Ν.Α.) το οποίο διατηρεί ομάδες χειροσφαίρισης και ποδοσφαίρου σάλας. Το σωματείο χρησιμοποιεί την Κλειστή Αίθουσα Αθλοπαιδιών Αθένου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λάρνακας
8 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ντίνο Ρίζι
Ο Ντίνο Ρίζι (Μιλάνο 23 Δεκεμβρίου 1916 – Ρώμη 7 Ιουνίου 2008) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης. Μαζί με τον Λουίτζι Κομεντσίνι και τον Μάριο Μονιτσέλι θεωρείται πατέρας της επονομαζόμενης «κωμωδίας αλά ιταλικά». Συνεργάστηκε με σπουδαίους Ιταλούς ηθοποιούς όπως ο Βιτόριο Γκάσμαν, ο Βιττόριο ντε Σίκα, ο Ούγκο Τονιάτσι και η Σοφία Λόρεν και πολλές ταινίες του άφησαν εποχή, όπως Τα τέρατα και Ο φανφαρόνος.
Βιογραφία
Ο Ντίνο Ρίζι γεννήθηκε και σπούδασε στο Μιλάνο. Αφού τέλειωσε την ιατρική, δεν συνέχισε τις σπουδές του στην Ψυχιατρική όπως ήθελαν οι γονείς του, αλλά άρχισε να ασχολείται με την 7η τέχνη, αρχικά ως βοηθός σκηνοθέτη. Από το 1946 έως το 1950 γύρισε είκοσι ταινίες μικρού μήκους, όπως το Barboni και το Buio in sala, με θέματα κυρίως από την πόλη του Μιλάνου, η οποία έφερε ακόμη έντονα τα σημάδια του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου. Την τελευταία από αυτές τις ταινίες την αγόρασε ο παραγωγός Κάρλο Πόντι και τότε ο Ρίζι αποφάσισε να μετακομίσει στη Ρώμη και να αφοσιωθεί πλήρως στον κινηματογράφο.
Η πρώτη του δουλειά είναι συν-σεναριογράφος στην ταινία Άννα του Αλμπέρτο Λατουάντα το 1951. Την ειδικότητα του συν-σεναριογράφου διατήρησε στις περισσότερες ταινίες του. Το 1951 γύρισε και την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, το Vacanze col gangster, στην οποία έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στα δώδεκά του χρόνια ο ηθοποιός Τέρενς Χιλλ. Πρώτη του επιτυχία είναι η ταινία Ψωμί, έρωτας και..., τρίτο σίκουελ των ταινιών του Λουίτζι Κομεντσίνι Ψωμί, έρωτας και φαντασία και Ψωμί, έρωτας και ζήλια με πρωταγωνιστή σε όλες τον Βιττόριο ντε Σίκα. Η κωμωδία Φτωχοί αλλά ωραίοι, που γύρισε το 1956 με περιορισμένο μπάτζετ, θα γίνει ιδιαίτερα αγαπητή στο ιταλικό κοινό και καθιερώνει τον Ρίζι ως σκηνοθέτη κωμωδιών.
Το 1960 η ταινία του Ο βασιλιάς της κομπίνας, με πρωταγωνιστή τον Βιτόριο Γκάσμαν, γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Είναι η πρώτη συνεργασία μεταξύ του Ρίζι και του Γκάσμαν, θα ακολουθήσουν το 1962 Ο φανφαρόνος και La marcia su Roma, το 1963 Τα τέρατα, το 1964 Il gaucho, το 1967 Πιάστε τον τίγρη από την ουρά, το 1968 Ένας προφήτης δονζουάν, το 1971 100 λεπτά αλήθεια, το 1974 Άρωμα γυναίκας, το 1976 Το καρνέ με τα πονηρά τηλέφωνα, το 1977 Anima persa, το 1978 Μοντέρνα τέρατα, το 1979 Αγαπημένε μου πατέρα, το 1980 Γδύσου και μη μιλάς και τελευταίο το Tolgo il disturbo του 1990. Η ταινία Άρωμα γυναίκας έλαβε δυο υποψηφιότητες στα Όσκαρ του 1976, Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου. Στο Φεστιβάλ των Καννών του 1975 ο Γκάσμαν πήρε το Βραβείο Ανδρικού ρόλου και στα Βραβεία Σεζάρ το 1976 η ταινία πήρε το βραβείο της καλύτερης ξένης ταινίας.