cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρλο του Φερδινάνδου των Μεδίκων
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερδινάνδου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Χριστίνας, κόρης του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης.
Ο Πάπας Παύλος Ε΄ τον έκανε καρδινάλιο διάκονο στο εκκλησιαστικό συμβούλιο το 1615 της Σάντα Μαρία ιν Ντομνίκα. Ήταν εκλέκτορας στις Συσκέψεις (Conclave) για την εκλογή πάπα το 1621, όπου εκλέχθηκε ο Γρηγόριος ΙΕ΄ και το 1623, όπου εκλέχθηκε ο Πάπας Ουρβανός Η΄. Το 1623 μετέφερε τη θέση του και έγινε καρδινάλιος διάκονος στον Σαν Νικόλα ιν Κάρτσερε. Ήταν καρδινάλιος πρωτοδιάκονος στη Σύσκεψη για την εκλογή πάπα το 1644, όπου εκλέχθηκε ο Ιννοκέντιος Ι΄. Έγινε για σύντομο διάστημα καρδινάλιος διάκονος στον Σαντ' Εουστάκιο και μετά, το 1644, προάχθηκε σε καρδινάλιο ιερέα στον Σαν Σίστο.
Το επόμενο έτος προάχθηκε σε καρδινάλιο επίσκοπο της Σαμπίνα, μακριά από τη Ρώμη· επτά μήνες αργότερα αντάλλαξε την επισκοπή με αυτήν του Φρασκάτι σε προάστιο της Ρώμης. Το 1652 έγινε καρδινάλιος επίσκοπος του Πόρτο ε Σάντα Ρουφίνα και αντιπρύτανης του Συμβουλίου των καρδιναλίων. Πέντε μήνες αργότερα προάχθηκε σε πρύτανη του Συμβουλίου των καρδιναλίων και καρδινάλιος επίσκοπος της Όστια ε Βελέτρι. Προήδρευσε στη Σύσκεψη για την εκλογή πάπα το 1655, όπου εκλέχθηκε ο Αλέξανδρος Ζ΄.
Απεβίωσε στη Φλωρεντία το 1666 και τάφηκε στην κρύπτη των Μεδίκων, στη βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου στη Φλωρεντία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Κώστας Βαρώτσος
μικρογραφία|360x360εσ|Άγαλμα στο λιμάνι του [[Οτράντο, στη μνήμη των θυμάτων αλβανικού πλοίου στο στενό του Οτράντο το 1997]] Ο Κώστας Βαρώτσος είναι Έλληνας γλύπτης, καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Το 1973-1976 σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Πεσκάρα και συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Ρώμη και σπούδασε με υποτροφία στη Νέα Υόρκη. Τώρα ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, καθώς το 1999 εξελέγη καθηγητής στο Πολυτεχνείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών στο οποίο διδάσκει Εικαστικές Τέχνες.
Εργογραφία
1982 1983 1987 1988 1989 1990 1992 1994 1995 1996 1996-97 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2004-2005 2005 2006 2007
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Πανδημία COVID-19 στην Υεμένη
Η τρέχουσα πανδημία της ασθένειας του κορονοϊού (COVID-19) επισήμως εξαπλώνεται στην Υεμένη από τις 10 Απριλίου 2020, όταν επιβεβαιώθηκε το πρώτο κρούσμα της στο κυβερνείο Χαντραμαούτ. Οι οργανώσεις αποκάλεσαν την κατάσταση ως ένα "εφιαλτικό σενάριο" για τους κατοίκους της Υεμένης, όταν το πρώτο κρούσμα επιβεβαιώθηκε.
Απρίλιος 2020
Το πρώτο κρούσμα επιβεβαιώθηκε στη χώρα στις 10 Απριλίου 2020. Ο ασθενής ήταν ένας εξηντάχρονος άνδρας που δούλευε στην νότια ελαιοπαραγωγική περιοχή του κυβερνείου. Παραμένει σε σταθερή κατάσταση. Από τότε, οι αρχές συμβούλευσαν τους υπαλλήλους με τους οποίους δουλεύει το κρούσμα, να μείνουν σε καραντίνα για 14 ημέρες. Τα γειτονικά κυβερνεία της Σάμπουα και του Αλ Μαχρά έκλεισαν τα σύνορά τους με το Χαντραμαούτ, εκεί όπου έχει επιβληθεί 12ωρη καθημερινή απαγόρευση.
Κάποιες πηγές είπαν στην Reuters ότι υπάρχει τουλάχιστον μία περίπτωση στο ελεγχόμενο από τους Χούθι Σαναά, αλλά το υπουργείο υγείας του κινήματος έχει αρνηθεί όλες τις εικασίες λέγοντας ότι όλες οι υποπτευόμενες περιπτώσεις έχουν ελεχθεί και έχουν βγει αρνητικές στον ιό.
Μάιος 2020
Στις 1 Μαΐου, η Υεμένη κατέγραψε το πρώτο κρούσμα στο Κυβερνείο του Ταΐζ.
Στις 2 Μαΐου, τρία ακόμα κρούσματα καταγράφηκαν, ένα στο Κυβερνείο του Ταΐζ και δύο στο Άντεν.
Στις 4 Μαΐου, δύο ακόμα κρούσματα καταγράφηκαν στο Χαντραμαούτ.
Στις 5 Μαΐου, η κυβέρνηση κατέγραψε εννέα νέα κρούσματα, οχτώ στο Άντεν, καθώς και έναν θάνατο και ένα κρούσμα στην Χαντραμαούτ. Οι Χούθι κατέγραψαν το πρώτο του κρούσμα, ένας με εθνικότητα από τη Σομαλία, ο οποίος βρέθηκε νεκρός σε ξενοδοχείο του Σανάα στις 3 Μαΐου.
Στις 6 Μαΐου, η Υεμένη κατέγραψε τρία νέα κρούσματα, συμπεριλαμβάνοντας έναν θάνατο στο Κυβερνείο του Λαχίτζ και νέο κρούσμα στο Άντεν. Η έκτακτη επιτροπή κορονοϊού είπε ότι ασθενής πέθανε από κορονοϊό στην Ταΐζ.
Στις 8 Μαΐου, η Υεμένη κατέγραψε εννέα νέα κρούσματα του κορονοϊού στο Άντεν, εκεί που τα προσωρινά γραφεία της κυβέρνησης στεγάζονται, καθώς και έναν θάνατο, και ειπώθηκε ότι ένας δεύτερος ασθενής από την επαρχία του Λαχάτζ πέθανε.
Πρόκοπ Ντίβις
Ο Πρόκοπ Ντίβισ (Václav Divíšek, λατινικά: Procopius Divisch, γερμανικά Prokop Diwisch, επίσης Prokop Devic, 1698 - 1765 ), ήταν Τσέχος μουσικός και επιστημονας καθώςκαι εφευρέτης.
Πανδημία COVID-19 στην Υεμένη
Μάιος 2020
Στις 9 Μαΐου, ένα νέο κρούσμα ανακαλύφθηκε στο Σανάα, το οποίο μεταφέρθηκε από το Άντεν, δήλωσε το υπουργείο υγείας των Χούθι.
Πρόκοπ Ντίβις
Εργογραφία
Το 1755, ο Diviš συμμετείχε σε διαγωνισμό για τον ηλεκτρισμό με την πραγματεία του Deductio theoretica de electrico igne, όπου ο αστρονόμος Johann Albrecht Euler, γιος του Leonhard Euler, κέρδισε το βραβείο. Δεδομένου ότι το έργο του Diviš Magia naturalis για τον ηλεκτρισμό απορρίφθηκε από τους λογοκριτές στη Βιέννη, το έβαλε να εκδοθεί από τον ειδικό επιθεωρητή του Herrenberg Friedrich Christoph Oetinger με τον τίτλο Procopii Divisch Theologiae Doctoris & Pastoris στο Prendiz κοντά στο Znaim στη Μοραβία το 1765 Publish Tubingen.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Φυσικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Εφευρέτες
Πανδημία COVID-19 στην Υεμένη
Παραπομπές
Υεμένη __ΜΕΠΠ__
Επίλαος
Στην ελληνική μυθολογία, ο Επίλαος ήταν πρίγκιπας της Πύλου και γιος του βασιλιά Νηλέα από την Χλωρίδα. Ήταν αδελφός της Πηρούς, του Ταύρου, του Αστέριου, του Πυλάονα, του Δηίμαχου, του Ευρύβιου, του Ευαγόρα, του Φράσιου, του Ευρυμένη, του Αλάστορα, του Νέστορα και του Περικλύμενου.
Μαζί με τον πατέρα του και άλλα αδέρφια, εκτός από τον Νέστορα, ο Επίλαος σκοτώθηκε από τον Ηρακλή κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Πύλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νηλείδες
Φραγκίσκος των Μεδίκων
O Φραγκίσκος, ιταλ. Francesco, (6 Οκτωβρίου 1614 - 25 Ιουλίου 1634) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν από τον κλάδο της Τοσκάνης και είχε ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο παλάτσο Πίτι της Φλωρεντίας και ήταν ο τέταρτος γιος του Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Μαρίας-Μαγδαληνής των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.
Μεγάλωσε μαζί με τον τριτότοκο αδελφό του Ματίας. Το 1621 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Φερδινάνδος Β΄. Αδελφές του ήταν η Μαργαρίτα, σύζυγος τού Οδοάρδο Φαρνέζε δούκα της Πάρμας και η Άννα, σύζυγος του Φερδινάνδου-Καρόλου των Αψβούργων, αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας.
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1631 επισκέφθηκε τη Βιέννη μαζί με τον αδελφό του Ματίας και τη μητέρα του, με σκοπό να συναντήσει τον θείο του Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Κατά τον Τρικονταετή Πόλεμο πολέμησε στη μάχη του Λούτσεν, αλλά οπισθοχώρησε. Ο αδελφός του Φερδινάνδος Β΄ τον επέπληξε για τη συμπεριφορά του αυτή σε μία μετέπειτα συνάντησή τους. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας, απεβίωσε από την πανώλη, το 1634, άγαμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Ναός Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα
Ο ναός Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα αποτελεί ένα από τα κορυφαία αξιοθέατα του νησιού, στο οποίο συρρέει πλήθος κόσμου καθόλη τη διάρκεια του χρόνου, τόσο για να προσκυνήσει τον τάφο του Αγίου Νεκταρίου όσο και για να θεραπευτεί. Ο ναός αυτός θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ναούς των Βαλκανίων. Το λείψανο του Αγίου Νεκταρίου θεωρείται θαυματουργό καθώς ο επίσκοπος Πενταπόλεως Νεκτάριος πιστεύεται ότι επιτέλεσε πολλά θαύματα τόσο όταν ήταν εν ζωή όσο και μετά θάνατον, και γι' αυτό το λόγο έχει ανακηρυχθεί άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι το λείψανό του παρέμεινε αναλλοίωτο για περισσότερο από 30 χρόνια παρά τις τρεις ταφές και εκταφές.
Ο ναός Αγίου Νεκταρίου βρίσκεται δίπλα στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος (γυναικείο Ιερό Ησυχαστήριο) κοντά στο χωριό Κοντός, απέναντι από τον λόφο της Παλαιοχώρας (αποκαλείται και νησιωτικός Μυστράς). Εκτός από το μοναστήρι, στην περιοχή υπάρχει η Μονή της Αγίας Αικατερίνης Αίγινας, αλλά και το εκκλησάκι του Σταυρού. Στο χώρο της μονής υπάρχει το πηγάδι του Αγίου Νεκταρίου απ' όπου αναβλύζει νερό (θεωρείται αγίασμα), ενώ το μοναστήρι διαθέτει και ξενώνες για τους επισκέπτες. Όπως σε όλα τα ελληνικά ορθόδοξα μοναστήρια, η είσοδος στον χώρο επιτρέπεται με μακρύ ρούχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αττική Κατηγορία:Αίγινα
Πανόραμα Εύβοιας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πανόραμα
Το Πανόραμα είναι πεδινός οικισμός των Φύλλων στην Περιφερειακή Ενότητα Ευβοίας σε υψόμετρο 80 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια, σε απόσταση (οδηγική) 16 χλμ. ΝΑ. της Χαλκίδας και 8,5 χλμ. ΝΑ. της Ερέτριας. Νότια του χωριού είναι ο Νότιος Ευβοϊκός κόλπος και περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αλιβερίου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Φύλλων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Καμάρι, τη Μονή Αγίου Γεωργίου Άρμα και τα Φύλλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Φύλλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ληλαντίων του Δήμου Χαλκιδέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 93 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων
Αμπάς Ερμέντζι
Ο Αμπάς Ερμέντζι (12 Δεκεμβρίου 1913 – 11 Μαρτίου 2003) ήταν Αλβανός πολιτικός, ιστορικός και εθνικιστής αγωνιστής με σοσιαλδημοκρατικές απόψεις που αντιτάχθηκε στην Αλβανική Μοναρχία και τον Κομμουνισμό.
Ιστορία
Ο Ερμέντζι γεννήθηκε στο χωριό Ερμέντζ του Σκράπαρ στις 12 Δεκεμβρίου 1913. Σπούδασε στο δημοτικό και στο γυμνάσιο του Μπεράτ. Παρακολούθησε το λύκειο στη Σκόδρα. Μεταξύ 1934 και 1938, ο Ερμέντζι πήγε στο πανεπιστήμιο στη Σορβόννη του Παρισιού και ήταν μέλος της Σχολής Φιλολογίας με ειδικότητα στην Ιστορία.
Ο Ερμέντζι επέστρεψε στην Αλβανία το 1938 και διορίστηκε καθηγητής στο Λύκειο της Κορυτσάς όπου δίδαξε μέχρι τον Νοέμβριο του 1939. Συνελήφθη στις 28 Νοεμβρίου 1939 από τους Ιταλούς ως ένας από τους διοργανωτές ενός συλλαλητηρίου κατά της φασιστικής κατοχής στην Κορυτσά. Πήγε στην εξορία στο νησί Βεντοτένε.
Το 1941, ο Ερμέντζι επέστρεψε στην Αλβανία και βοήθησε στην οργάνωση του Εθνικού Μετώπου (Μπάλι Κομπετάρ). Συμμετείχε στην οργάνωση ένοπλης αντίστασης κατά της ξένης κατοχής στην περιοχή Σκράπαρ-Μπεράτ και κατάφερε να την κρατήσει ελεύθερη από τις ιταλικές δυνάμεις.
Μετά την επιτυχία της κομμουνιστικής επανάστασης στην Αλβανία, ο Ερμέντζι αναγκάστηκε να εξοριστεί από το νέο καθεστώς. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε για τη Δημοκρατική-Εθνική Επιτροπή "Ελεύθερη Αλβανία", μια πολιτική οργάνωση που υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από δυτικές χώρες, όπου εργάστηκε με άλλους εθνικιστές και συνεργάτες στις προσπάθειες για την απελευθέρωση της Αλβανίας από το καθεστώς του Χότζα και την απελευθέρωση του Κοσσυφοπεδίου από τη Γιουγκοσλαβία. Η οργάνωση δεν ήταν επιτυχής ως αποτέλεσμα πολλαπλών συγκρούσεων μεταξύ των μελών της επιτροπής, συμπεριλαμβανομένων των αντίθετων απόψεων μεταξύ φιλοϊταλών/γερμανών συνεργατών και αντιφασιστών εθνικιστών, ανεξάρτητα από τις πολλές προσπάθειες οργάνωσης στρατιωτικής κατάληψης της Αλβανίας.
Ο Αμπάς Ερμέντζι ήταν ένθερμος υπερασπιστής των Αλβανών στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα. Δημοσίευσε πολλά άρθρα για να ευαισθητοποιήσει τα ζητήματα που αντιμετώπιζαν οι Αλβανοί υπό την ξένη κυριαρχία. Ο Ερμέντζι έγραψε το βιβλίο Ο τόπος του Σκεντερμπέη στην ιστορία της Αλβανίας, μια μελέτη για την επίδραση του Σκεντερμπέη στην ιστορία της Αλβανίας και του αλβανικού έθνους.
Επιστροφή στην Αλβανία και στην Πολιτική
Μετά την αναδημιουργία του Εθνικού Μετώπου στην Αλβανία το 1991, ο Ερμέντζι εξελέγη αρχηγός του νέου Εθνικού Μετώπου μεταξύ 1994 και 1998. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και παρά τα γηρατειά του, ο Ερμέντζι συνέβαλε σημαντικά στην καθιέρωση του αλβανικού εθνικού αισθήματος μέσω μιας σειράς συνεδρίων σε ολόκληρη τη χώρα. Στις προβληματικές εκλογές του 1996, αμφισβήτησε τα αποτελέσματα και μποϊκόταρε το νέο κοινοβούλιο, παρόλο που το κόμμα του σημείωσε κέρδη μέσω της προεκλογικής του συμμαχίας με το κυβερνών Δημοκρατικό κόμμα. Σε μια ομιλία του κατήγγειλε τις εκλογές ως κλεμμένες και αποκάλεσε τον τότε πρόεδρο Σαλί Μπερίσα δικτάτορα "Qesharak" (Χονδρικά στα αγγλικά: "Ridiculous Dictator").
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αλβανοί ιστορικοί
Εθνική Ισπανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ισπανίας (ισπανικά: Selección de fútbol de España) εκπροσωπεί την Ισπανία στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη και ελέγχεται από τη Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, το κυβερνών σώμα του ισπανικού ποδοσφαίρου. Ο τωρινός προπονητής είναι ο Λουίς Ενρίκε. Το ισπανικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα είναι γνωστό ως La Roja (Η Κόκκινη) ή La Furia Roja (Η Κόκκινη Οργή).
Η Ισπανία έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010, τρία Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου το 1964, το 2008, το 2012 και έχει φτάσει στον τελικό του Euro 1984. Τον Ιούλιο του 2008 η Ισπανία έφτασε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης εθνικών ομάδων της ΦΙΦΑ για πρώτη φορά στην ιστορία της, αποτελώντας μια από τις έξι εθνικές που έχουν πετύχει κάτι τέτοιο, και ταυτόχρονα την πρώτη εθνική που καταφέρνει κάτι τέτοιο χωρίς να έχει προηγουμένως κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μεταξύ του Νοέμβριου του 2006 και του Ιουνίου του 2009 η Ισπανία σημείωσε το ρεκόρ να μην ηττηθεί για 35 συνεχόμενους αγώνες πριν γνωρίσει την ήττα από τις ΗΠΑ, ένα ρεκόρ το οποίο μοιράζεται με τη Βραζιλία, συμπεριλαμβανομένου ενός ρεκόρ 15 συνεχόμενων νικών σε αγώνες και έτσι την κατάληψη μιας τρίτης θέσης στο κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ.
Κορυφαίοι σκόρερ
Ως τις 28 Μαρτίου 2017 οι δέκα μεγαλύτεροι σκόρερ της Ισπανίας είναι οι:
Ισπανοί παίκτες με τις περισσότερες συμμετοχές
Ως τις 28 Μαρτίου 2017 οι δέκα παίκτες με τις περισσότερες συμμετοχές για λογαριασμό της Ισπανίας είναι οι:
Προϊστορία στην Παγκόσμια Κατάταξη της FIFA
thumb|180px|Ο [[Ίκερ Κασίγιας είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της εθνικής ομάδας, με τον αριθμό-ρεκόρ των 143]]
Τρέχουσα σύνθεση
Οι παίκτες που επελέγησαν για το Μουντιάλ του 2018.
Οι συμμετοχές και τα γκολ είναι σωστά ως τις 27 Μαρτίου 2018.
Έμβλημα
Το έμβλημα της εθνικής ομάδας της Ισπανίας διαθέτει στοιχεία από το εθνόσημο της χώρας. Το 2021, η μορφή του λογότυπου διαφοροποιήθηκε σε σχέση με το παλαιότερο, με απλούστερο σχεδιασμό σε δίχρωμες εκδοχές, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί στη φανέλα το 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ισπανίας (ποδόσφαιρο)
Γιόχαν Άλτενμπουργκ
Ο Γιόχαν Ερνστ Άλτενμπουργκ (Johann Ernst Altenburg, Βάισενφελς 15 Ιουνίου 1734 – Μπίτερφελτ 14 Μαΐου 1801) ήταν Γερμανός συνθέτης, τρομπετίστας, οργανίστας και θεωρητικός του ύστερου μπαρόκ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλτενμπουργκ γεννήθηκε στην πόλη Βάισενφελς της Σαξονίας. Ο πατέρας του, Γιόχαν Κάσπαρ (1688-1761), εργαζόταν από το 1709 ως τρομπετίστας στην ορχήστρα του Γιόχαν Άντολφ ΙΙ, Δούκα του Σαξ-Βάισενφελς, και από το 1711 ως κορυφαίος (ενν. τρομπετίστας) για τον αδελφό του Κρίστιαν, επίσης Δούκα του Σαξ-Βάισενφελς. Από την ηλικία των 18 χρόνων είχε χρισθεί επίσημα ως τρομπετίστας. Εκείνη την εποχή, όμως, η «μπαρόκ» κοινωνική τάξη ήταν σε πλήρη παρακμή, με πολλές μικρές και μεγαλύτερες Αυλές να έχουν διαλυθεί, μεταξύ των οποίων και εκείνη τού Βάισενφελς (1746), ένα σημαντικό κέντρο για τους σολίστ τρομπέτας. Έτσι, ο Άλτενμπουργκ δεν εύρισκε θέση ως αυλικός τρομπετίστας. Γι’ αυτό, σπούδασε και εκκλησιαστικό όργανο για δύο χρόνια με τον Γ. Ρούμχιλτ (Johann Theodor Roemhildt) και τον Γ. Αλτνίκολ (Johann Christoph Altnikol). Επέστρεψε στο Βάισενφελς το 1766 και, ένα χρόνο αργότερα, βρήκε μια θέση ως οργανίστας στο Λάντσμπεργκ, και το 1769 στο Μπίτερφελτ. Εκεί, πέθανε πικραμένος και φτωχός, το 1801.
Έργο
Ο Άλτενμπουργκ έγινε περισσότερο γνωστός για την υπερπολύτιμη πραγματεία του Ηρωική και Μουσική Τέχνη των Τρομπετιστών και Τυμπανιστών (Versuch einer Anleitung zur heroisch-musikalischen Trompeter- und Paukerkunst), ένα έργο που, αν και υπήρχε ως χειρόγραφο, δεν είχε δημοσιευθεί μέχρι το 1795 (Halle). Θεωρείται η παλαιότερη -τυπωμένη- πραγματεία για την γερμανική τρομπέτα και είναι έτσι η πιο πολύτιμη πηγή γαι την τεχνική της μπαρόκ τρομπέτας.
Εκεί, συμπεριλαμβανόταν και ένα κοντσέρτο, με τίτλο «Κοντσέρτο για 7 κλαρινέτα και τύμπανα», ως ένα είδος προσαρτήματος της πραγματείας, στις σελίδες 133-142. Όμως, είναι πιθανόν ότι ο Άλτενμπουργκ δεν ήταν ο συνθέτης του έργου, καθώς, στην σελίδα 104, υπάρχει επίσης μια διμερής «Φούγκα σε σολ ελάσσονα», το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά, το 1676, στο έργο του Μπίμπερ, «Sonatae tam aris quam aulis servientes», οπότε υπάρχει η υποψία πως η πραγματεία περιείχε το κοντσέρτο ως υπόδειγμα δεξιοτεχνίας για την τρομπέτα, και όχι ότι ήταν δικό του έργο.
Αλέκος Αθανασιάδης
Είναι γεννημένος στην Ποντοκώμη Κοζάνης το 1949.
Γιόχαν Άλτενμπουργκ
Έργο
Ωστόσο, πέραν αυτής της χρησιμότατης πραγματείας, ο Άλτενμπουργκ συνέθεσε κάποια έργα, μεταξύ των οποίων
Αλέκος Αθανασιάδης
Εγινε ιδιαίτερα γνωστός από τις αντιρρήσεις που είχε εκφράσει αρχικά για την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος του υπουργείου Οικονομικών, που ψηφίστηκε τελικά στις 29 Ιουνίου 2011. Ο βουλευτής εξέφραζε έντονες αντιρρήσεις στις οποίες επέμενε μέχρι και την ημέρα της ψήφισης του. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης που προηγήθηκε της ψήφισης του νομοσχεδίου συνέχισε από το βήμα της βουλής να εκφράζει αντιρρήσεις. Τελικά κατά την διάρκεια της ψηφοφορίας άλλαξε τελείως στάση και ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου, μία πράξη που χαρακτηρίστηκε ως «κωλοτούμπα». Για την στάση του αυτή δέχτηκε επικριτικά σχόλια από τον τύπο και την κοινή γνώμη. Λίγες ώρες αργότερα βρέθηκε πεζός στην οδό Βουκουρεστίου οπού δέχτηκε έντονες αποδοκιμασίες από τους πολίτες που βρίσκονταν σε εκείνο το σημείο.
Γιόχαν Άλτενμπουργκ
Πηγές
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Τρομπετίστες Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Αλέκος Αθανασιάδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης
Μουσείο Γαλλικού Στρατιωτικού Νεκροταφείου Ζέιτενλικ
Το Μουσείο Γαλλικού Στρατιωτικού Νεκροταφείου Ζέιτενλικ (γαλλικά: Musée de la nécropole militaire française de Zeïtenlick) ιδρύθηκε το 2015 ως αποτέλεσμα πρωτοβουλίας του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, σε συνέχεια της ολικής ανακαίνισης του γαλλικού τμήματος του Στρατιωτικού Κοιμητηρίου του Ζέιτενλικ (2011-2013).
Το μουσείο αυτό έχει ως στόχο να αποτελέσει χώρο μνήμης που υπενθυμίζει στις νεότερες γενιές την αδελφότητα των χωρών της Αντάντ και τις κοινές αξίες τους.
Η δημιουργία του εντάχθηκε στο πλαίσιο εκδηλώσεων της επετείου εκατονταετηρίδας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Το μουσείο έχει διαδραστική λειτουργία χάρη στη χρήση κωδίκων QR που δίδουν πρόσβαση σε βίντεο και σε μεταφράσεις (πέρα από την γαλλική και ελληνική, στη σερβική και αγγλική) και χάρη στην προβολή ενός ντοκιμαντέρ.
Το πρώτο τμήμα του μουσείου είναι αφιερωμένο στο ίδιο το νεκροταφείο. Το δεύτερο τμήμα είναι αφιερωμένο στο Μακεδονικό Μέτωπο. Η τρίτη ενότητα εστιάζεται στη Θεσσαλονίκη και ειδικότερα στην καθημερινή ζωή των περίπου 300.000 Γάλλων στρατιωτών που πέρασαν από το 1915 μέχρι το 1918 από την πόλη. Παρουσιάζει τη συμβολή των Γάλλων στρατιωτών στην έκβαση του πολέμου και στην ανάπτυξη της πόλης και του λιμανιού της, καθώς και ολόκληρης της Μακεδονίας (κατασκευή δρόμων, καταπολέμηση λοιμωδών νόσων, εισαγωγή νέων μεθόδων αγροτικής καλλιέργειας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζέιτενλικ Θεσσαλονικη
Πλατανόβρυση Μεσσηνίας (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Πλατανόβρυση Μεσσηνίας μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ) - Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Το Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ άρχισε να λειτουργεί τον Ιανουάριο του 1989, με την επωνυμία Πολιτιστικό Κέντρο Βορείου Ελλάδος της Εθνικής Τράπεζας. Με την αρχική αυτή μορφή λειτούργησε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1997. Στο πρώτο αυτό διάστημα, το Κέντρο έδωσε το δικό του διακριτό στίγμα στην πνευματική και καλλιτεχνική ζωή της Θεσσαλονίκης, παρουσιάζοντας εκθέσεις: Παράλληλα, το Κέντρο συνεργάστηκε με άλλους πολιτιστικούς φορείς για την παρουσίαση εκθέσεων φιλολογικού, ιστορικού και εικαστικού περιεχομένου, διοργάνωσε εκδηλώσεις λόγου και μαθήματα ιστορικής τοπογραφίας και εξέδωσε καταλόγους ως συνοδευτικά έντυπα των εκδηλώσεων αυτών. Μια από τις σημαντικότερες και χρονικά εκτενέστερες συνεργασίες ήταν με την Αγιορειτική Φωτοθήκη, που κατέληξε στην παρουσίαση τεσσάρων εκθέσεων με φωτογραφικό υλικό μεγάλης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας.
Η υπαγωγή στο ΜΙΕΤ
Το 1997 η Εθνική Τράπεζα υπήγαγε τα πολιτιστικά της κέντρα στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα στην αρμοδιότητα του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης. Έκτοτε, το Πολιτιστικό Κέντρο αναπτύσσει τις δραστηριότητές του κυρίως με εκθέσεις στον τομέα των εικαστικών. Το 1997, πρώτο χρόνο της υπαγωγής του στο ΜΙΕΤ, το Κέντρο συνεργάστηκε με την Πολιτιστική Πρωτεύουσα Θεσσαλονίκη 1997, παρουσιάζοντας σημαντικές εκθέσεις (Φρανθίσκο Γκόγια, Άλμπιν Μπρουνόφσκι). Αρχικά, πολιτική του Κέντρου ήταν να διευκολύνει πολιτιστικούς φορείς της Θεσσαλονίκης που δεν διέθεταν τον αναγκαίο χώρο για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους. Στο πλαίσιο αυτό συνεργάστηκε, ήδη από το 1994, αδιαλείπτως με τη μεγάλη διεθνή φωτογραφική διοργάνωση «Φωτοσυγκυρία» και υποδέχτηκε εκθέσεις διακεκριμένων Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών φωτογράφων. Το Κέντρο έχει οργανώσει εκθέσεις από κοινού με το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, το Γερμανικό Ινστιτούτο Γκαίτε, το Βρετανικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης, το Μουσείο Φωτογραφίας Καλαμαριάς Χρήστος Καλεμκερής, το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, το Μουσείο Μπενάκη, καθώς και το Μουσείο Αλμπέρ-Καν (Παρίσι). Εκτός από την εκθεσιακή του λειτουργία, το Κέντρο περιλαμβάνει στο πρόγραμμά του εκδηλώσεις λόγου, είτε στο πλαίσιο των εκθεσιακών του δραστηριοτήτων είτε σχετικές με τις εκδόσεις του ΜΙΕΤ, καθώς και προβολές. Επίσης, από τον Φεβρουάριο του 2000 στο Κέντρο λειτουργεί πωλητήριο, ενημερωμένο με όλες τις εν κυκλοφορία εκδόσεις του ΜΙΕΤ, του ΕΛΙΑ, της Εθνικής Τράπεζας και του Ιστορικού της Αρχείου. Το Κέντρο αξιοποιεί κάθε προσφερόμενο μέσο προκειμένου να προβάλλει τις δραστηριότητές του σε όσο το δυνατόν ευρύτερο τμήμα της κοινής γνώμης. Ακόμη, αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην προσέλκυση νεανικού κοινού, την οποία επιδιώκει σε συνεργασία με τις Επιθεωρήσεις Στοιχειώδους και Μέσης Εκπαίδευσης, καθώς και με τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Φιλοξένησε την έκθεση «Still Life, Still Alive», στο πλαίσιο της Μπιενάλε Νέων Μεσογείου 2011.
Το ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ
Το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο, πιο γνωστό ως ΕΛΙΑ, αποτελεί τμήμα του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης από τον Οκτώβριο του 2009. Ως βασικό στόχο έχει τη διάσωση, συλλογή, ταξινόμηση, μελέτη, έκθεση και έκδοση αρχεικού και έντυπου υλικού του 19ου, 20ού και 21ου αιώνα, το οποίο αφορά κυρίως την ιστορική εξέλιξη και πνευματική ανάπτυξη της Ελλάδας. Παράλληλα, στοχεύει στη στήριξη της έρευνας και τη διάδοση της γνώσης και της πληροφορίας σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών και ακαδημαϊκών κατευθύνσεων. Ιδρύθηκε το 1980 από τον Μάνο Χαριτάτο και τον Δημήτρη Πόρτολο. Στα χρόνια της δραστηριότητάς του έχει εντοπίσει και συγκεντρώσει πολύτιμο υλικό που, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, ίσως να χανόταν για πάντα.
Το ΕΛΙΑ στη Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε το 1997. Από το 1997 έως το 2000 φιλοξενήθηκε στην Εταιρεία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Το 2000 απέκτησε δική του στέγη στην οδό Θεοφίλου 13, στην Άνω Πόλη. Μετά την ενσωμάτωση του ΕΛΙΑ στο ΜΙΕΤ, και από την άνοιξη του 2011, στεγάζεται στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ, στη Βίλα Καπαντζή. Διαθέτει τμήμα αρχείων, βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο. Στη συλλογή αρχείων φυλάσσονται αρχεία ιστορικού, λογοτεχνικού και οικονομικού ενδιαφέροντος, που προέρχονται είτε από απευθείας δωρεές προς το ΕΛΙΑ στη Θεσσαλονίκη ή από μεταφορά από την Αθήνα αρχείων που αφορούν τη βόρεια Ελλάδα. Ενδεικτικά είναι τα αρχεία των Κλείτου Κύρου, Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου, Ανέστη Ευαγγέλου, Ζωής Καρέλλη, Κάρολου Τσίζεκ, του δημάρχου Θεσσαλονίκης Χαρίσιου Βαμβακά, το αρχείο Βουλγαρικής Κατοχής στη Μακεδονία και Θράκη, τα αρχεία των Μωρίς Σαλτιέλ, Βασίλη Τατάκη, Ξενοφώντα Κοκόλη, Αλέκας Γερόλυμπου, της οικογένειας Πλατσούκα και της καπνοβιομηχανίας Χατζηγεωργίου. Ακόμη, το αρχείο προφορικών μαρτυριών για την περίοδο της Αντίστασης και του Εμφυλίου Πολέμου. Μοναδικό απόκτημα για την ιστορία της Θεσσαλονίκης είναι η ψηφιοποιημένη συλλογή καρτποστάλ του Άγγελου Παπαϊωάννου που περιλαμβάνει περισσότερες από 1000 καρτποστάλ της οθωμανικής περιόδου. Χιλιάδες ψηφιακές εικόνες της πόλης περιλαμβάνει και η συλλογή Ιορδάνη Βλαχόπουλου. Σημαντικά φωτογραφικά τεκμήρια για τη Θεσσαλονίκη από τα τέλη του 19ου έως τα μέσα του 20ού αιώνα περιέχει η Συλλογή του Γιώργου Δέλλιου. Ανάμεσά τους, δύο από τις παλιότερες φωτογραφίες της πόλης, χρονολογημένες στα 1873 και πολλές φωτογραφίες από την πυρκαγιά του 1917[2].
Το κτίριο: η Βίλα Καπαντζή
Το Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ έχει το προνόμιο να στεγάζεται στη Βίλα Καπαντζή (Βασιλίσσης Όλγας 108), ένα μοναδικό κτίριο της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα. Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα αρχοντικά της παλιάς Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει συνδεθεί κατά καιρούς με πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της πόλης. Είναι χτισμένο στην περιοχή των Εξοχών –ή συνοικία Χαμιδιέ όπως ονομαζόταν κατά την εποχή της δημιουργίας της–, έξω από τα παλιά τείχη της πόλης, μέρος των οποίων κατεδαφίστηκε μεταξύ 1870 και 1890. Η Συνοικία των Εξοχών δημιουργήθηκε κυρίως μετά την πυρκαγιά του 1890. Αργότερα, μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, οι περισσότερες επαύλεις κατεδαφίστηκαν και στη θέση τους χτίστηκαν πολυκατοικίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Αρχεία στη Θεσσαλονίκη
Επιτροπή Εθνικής Παιδείας
Η Επιτροπή της Εθνικής Παιδείας (αγγλικά: Commission of National Education, πολωνικά: Komisja Edukacji Narodowej, λιθουανικά: Edukacinė komisija, λευκορωσικά: Адукацыйная камісія) ήταν η κεντρική εκπαιδευτική αρχή κατά την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, που δημιουργήθηκε από τη βουλή Σέυμ και τον βασιλιά Στάνισουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι στις 14 Οκτωβρίου 1773. Λόγω της μεγάλης εξουσίας και αυτονομίας που είχε, θεωρείται το πρώτο Υπουργείο Παιδείας στην ευρωπαϊκή ιστορία και ένα σημαντικό κατόρθωμα του πολωνικού διαφωτισμού.
Μέλη
Τα μέλη της Επιτροπής Εθνικής Παιδείας ήταν :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Πολωνία Κατηγορία:Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
Σιβρί-λα-Φορέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιβριέν (γαλλικά: Civryens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ίστβαν Τίσα
Καταγωγή και νεανικά χρόνια
Υιός του κόμη Κάλμαν Τίσα, Πρωθυπουργού της Ουγγαρίας μεταξύ του 1875 και του 1890, ήταν γόνος καλβινιστικής οικογένειας της ήσσονος τάξης των ευγενών και δίχως κάποιον τίτλο ευγενείας (αρκετά συχνά θεωρούμενο ως αντίστοιχο της βρετανικής τζέντρι), καταγόμενης από την Τρανσυλβανία. Ως αποτέλεσμα, σε σχετική σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκε έμμεσα εκλεγμένος εντός αριθμού διοικητικών συμβουλίων ουγγρικών επιχειρήσεων, ενώ, στη συνέχεια, το 1898, κληρονόμησε την περιουσία του θείου του.
Ο Τίσα υπήρξε φοιτητής στην Οξφόρδη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880, με αποτέλεσμα να ομιλεί πολύ καλά τα αγγλικά, πράγμα σπάνιο για μία περίοδο κατά την οποία τα γαλλικά, και, εντός της Αυστροουγγαρίας, τα γερμανικά αποτελούσαν τις διεθνώς γλώσσες, των οποίων ο Ίστβαν Τίσα είχε ευχέρεια στη χρήση, παράλληλα με τα ουγγρικά.
Κληρονόμησε την πολιτική επιρροή του πατέρα του, αναλαμβάνοντας την ηγεσία του Φιλελεύθερου Κόμματος, ισχυρού πολιτικού κόμματος, το οποίο και βρισκόταν, αδιαλείπτως, στην εξουσία του Βασιλείου της Ουγγαρίας από το 1867 έως και το 1905. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον τελευταίο, είχε επαφές με τους υποστηρικτές της βιομηχανικής ανάπτυξης του βασιλείου.
Σταδιοδρομία
Ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού το 1903, ωστόσο, απομακρύνθηκε της εξουσίας κατά τη διάρκεια των διαδοχικών κοινοβουλευτικών κρίσεων οι οποίες έλαβαν χώρα εντός του βασιλείου μεταξύ του 1903 και του 1905. Τελικώς, ο ίδιος απομακρύνθηκε της εξουσίας από κυβέρνηση συνασπισμού, η οποία και ανέλαβε την πολιτική ηγεσία του κράτους το 1906. Παράλληλα, οι επιχειρηματικές σχέσεις του διευκόλυναν τις εναντίον του επιθέσεις εκ μέρους των πολιτικών αντιπάλων του.
Εκμεταλλευόμενος την πολιτική κρίση η οποία και οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης συνασπισμού που βρισκόταν στην εξουσία στη Βουδαπέστη, ο ίδιος επανήλθε στην εξουσία, αρχικώς υποστηρίζοντας πολιτικά σειρά πρωθυπουργών δίχως ιδιαίτερο πολιτικό χώρισμα, ενώ, με σημείο εκκίνησης το 1913, επανήλθε, εκ νέου, ως πρωθυπουργός. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, αποτέλεσε υποστηρικτή του Στέμματος, ενώ, παράλληλα, αποδέχθηκε το καθεστώς του 1867, επιθυμώντας, ωστόσο, την περαιτέρω ενίσχυση της ουγγρικής επιρροής εντός της Δυαδικής Μοναρχίας.
Προσωπικότητα
Τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό βίο του, ο κόμης Τίσα εμφανίζεται ως ένας ιδιαιτέρως επιθετικός κι εριστικός άνθρωπος, ο οποίος έδωσε και κέρδισε αριθμό μαχών απέναντι σε πολιτικούς, οικονομικούς ή άλλης φύσεως αντιπάλους του.
Αδιαφορώντας για τη μετριοφροσύνη, όντας ο ίδιος εξαίρετος αθλητής, ο Τίσα θεωρούσε πως ενσάρκωνε όλες τις αρετές της ουγγρικής ζωής, ενώ, παράλληλα, ήταν εντόνως αντίθετος σε οποιαδήποτε περαιτέρω επέκταση του εκλογικού σώματος, καθώς, προ του 1918, στην Ουγγαρία, μόνον ποσοστό της τάξεως του 6 % επί του συνόλου του ανδρικού πληθυσμού (και καμία γυναίκα) διέθετε δικαίωμα ψήφου, χαίροντας, ταυτόχρονα, θέσης διοικητικής εργασίας.
Έλεγχος της πολιτικής ζωής της Ουγγαρίας από το 1910 έως και τον θάνατό του
Άνθρωπος σκληρός και δίχως οποιονδήποτε ενδοιασμό, ο Τίσα κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της Ουγγαρίας κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, χρησιμοποιώντας, σε σημαντικό βαθμό, ως μέθοδο την εκλογική δωροδοκία, η οποία και του επέτρεπε την επίτευξη των στόχων του.
Έλεγχος του Βασιλείου της Ουγγαρίας
Με σημείο εκκίνησης τις εκλογές του 1910, ο Τίσα έθεσε υπό τον άμεσο έλεγχό του την πολιτική ζωή της χώρας. Συγκεκριμένα, έχοντας επανεκλεγεί ως μέλος του Κοινοβουλίου μετά το πέρας των εκλογών, ανέλαβε τα καθήκοντα του προέδρου, όπου και πέτυχε την υπερψήφιση αυξήσεως των στρατιωτικών δαπανών, καθώς και του στρατιωτικού δυναμικού το οποίο θα βρισκόταν ετοιμοπόλεμο εν καιρώ ειρήνης, ευνοώντας, ως συνέπεια, την περαιτέρω ενίσχυση του στρατιωτικού μηχανισμού της Δυαδικής Μοναρχίας.
Παράλληλα, ο Τίσα χρησιμοποίησε αρκετά συχνά την προσωπική επιρροή του ενώπιον της αυλής, προκειμένου να πετύχει την παραχώρηση τίτλων ευγενείας σε εύπορες οικογένειες εβραϊκής καταγωγής, ιδιαιτέρως εκείνες των οποίων τα μέλη ήσαν βιομήχανοι και τραπεζίτες. Θεωρητικά, η προσωπική εξουσία του ήταν περιορισμένη από τη σχετική ελευθερία της οποίας έχαιρε ο ουγγρόγλωσσος Τύπος, καθώς και τα δικαστήρια, ωστόσο, εντός των πόλεων όπου υπήρχε η απαραίτητη ελευθερία των εκλογών, τα εκλογικά αποτελέσματα νοθεύονταν ανελέητα, μέσω της χρήσης, μεταξύ άλλων, εκφοβισμού εκ μέρους της αστυνομίας. Εντός των «αθλίων κωμοπόλεων», παρόμοιες πρακτικές ήσαν σχεδόν αχρείαστες. Μέσω των συγκεκριμένων πρακτικών, πετύχαινε να ασκεί πραγματική κηδεμονία επί της πολιτικής ζωής της Ουγγαρίας, δίχως, ωστόσο, να αποτρέπει τη διεξαγωγή εκλογών, αν και το τελικό αποτέλεσμα των τελευταίων ήταν εξασφαλισμένο, με συνέπεια να έχει στη διάθεσή του όλα τα απαραίτητα εχέγγυα για την επίτευξη των πολιτικών σκοπιμοτήτων του, δίχως να χρειαστεί να θεσμοθετήσει, βάσει σχετικού νόμου, ένα δικτατορικό καθεστώς ή να χρειαστεί να προχωρήσει σε διάλυση του κοινοβουλίου.
Όντας μη ικανοποιημένος με τον πλήρη έλεγχο της πολιτικής ζωής της περιοχής της Υπερλειθανίας, ο πρωθυπουργός επεχείρησε να επεκτείνει τον έλεγχό του και επί του Βασιλείου της Κροατίας-Σλαβονίας, το οποίο και βρισκόταν υπό καθεστώς προσωπικής ενώσεως με την Ουγγαρία από το 1102. Ωστόσο, οι προσωπικές επιδιώξεις του βρήκαν απέναντί τους την πολιτική εξυπνάδα της σερβοκροατικής εκλογικής συμμαχίας η οποία αναδειχθεί νικήτρια κατά τη διάρκεια των εκλογών του Δεκεμβρίου του 1913.
Σχέσεις με τον αυτοκράτορα
Ο Τίσα έχαιρε της εμπιστοσύνης του βασιλέα, Φραγκίσκου Ιωσήφ, ο οποίος είχε πειστεί από την αφοσίωσή του προς το πρόσωπό του. Ωστόσο, η συγκεκριμένη εμπιστοσύνη δεν τον εμπόδισε από τη μόνιμη υπεράσπιση της θέσεως της Ουγγαρίας, έχοντας επίγνωση της σημασίας για το βασίλειο της ενώσεως με την Αυστρία.
Παράλληλα, έχαιρε της υποστήριξης του Βασιλέα της Ουγγαρίας, καθώς, όντας πρόεδρος του συμβουλίου, πέτυχε να λάβει από το κοινοβούλιο της Βουδαπέστης όσα επιθυμούσαν ο μονάρχης και οι στενοί συνεργάτες του, πιο συγκεκριμένα τη σταδιακή αύξηση του στρατιωτικού προϋπολογισμού και την περαιτέρω ενίσχυση σε στρατιωτικό δυναμικό του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού. Ωστόσο, όντας αντίθετος σε εδαφικές προσαρτήσεις εις βάρος της Σερβίας, διαδραμάτισε κατευναστικό ρόλο μεταξύ των Αυστροούγγρων αξιωματούχων, οι οποίοι ήσαν, στην πλειοψηφία τους, υποστηρικτές μίας ένοπλης σύγκρουσης με το μικρό βασίλειο, κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της Κρίσεως του Ιουλίου.
Ένας σημαντικός παράγοντας της πολιτικής ζωής της Δυαδικής Μοναρχίας
Ο συγκεκριμένος πλήρης έλεγχος της πολιτικής ζωής της Ουγγαρίας τον κατέστησε ως έναν σημαντικό πολιτικό παράγοντα, του οποίου η πολιτική ηγεσία της Βιέννης ήταν υποχρεωμένη να επιδιώξει την υποστήριξη, στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής της.
Λακ Λονγκ Κουάν
Ο Λακ Λόνγκ Κουάν (κυριολεκτικά "Δράκοντας Λόρδος του Λακ"; επίσης ως Χούνγκ Χιέν Βουόνγκ) είναι ο δεύτερος βασιλέας της δυναστείας Χόνγκ Μπάνγκ του αρχαίου Βιετνάμ (γνωστό τότε ως Βάν Λάνγκ και πριν ως Ξιχ Κούι). Ο Κουάν ήταν ο γιος και ο μόνος διάδοχος του βασιλέα Ντουόνγκ Βουόνγκ (ο πρώτος βασιλιάς των Χούνγκ) που κυβέρνησε το Ξιχ Κούι. Εκτιμάται ότι έγινε βασιλιάς το έτος 2793 π.Χ.
Ίστβαν Τίσα
Ένας σημαντικός παράγοντας της πολιτικής ζωής της Δυαδικής Μοναρχίας
Ως αποτέλεσμα, κατά τη διάρκεια των αμέσως προηγούμενων μηνών προ του ξεσπάσματος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμμετείχε στις διαβουλεύσεις οι οποίες και οδήγησαν στον καθορισμό της εξωτερικής πολιτικής της Δυαδικής Μοναρχίας. Εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, μετά το πέρας του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο ίδιος υπήρξε υποστηρικτής μίας διπλωματικής σύγκλισης με τη Βουλγαρία, ενώ, παράλληλα, κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 2013, υπήρξε υποστηρικτής μίας πολιτικής αυστηρότητας απέναντι στη Σερβία.
Λακ Λονγκ Κουάν
Σήμερα,η ζωή του έχει δημιουργήσει πολλούς θρύλους. Η σύζυγος του, Άου Κο, γέννησε 100 αυγά με τα οποία γεννήθηκαν 100 παιδιά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τα σημερινά 100 βιετναμέζικα οικογενειακά ονόματα. Μια μέρα, ο βασιλιάς, ταξίδεψε μέσω θαλάσσης με τα μισά παιδιά, ενώ η σύζυγος του πήγε στην ορεινή περιοχή με τα άλλα 50 παιδιά που είχαν απομείνει. Ο μεγαλύτερος γιος, που ακολούθησε την μητέρα του,  αργότερα έγινε ο διάδοχός του.
Ίστβαν Τίσα
Ρόλος κατά την Κρίση του Ιουλίου του 1914
Παράγοντας του ξεσπάσματος της σύγκρουσης (υπήρξε υποστηρικτής, με σημείο εκκίνησης το φθινόπωρο του 1912, της λήψης αυστηρών μέτρων απέναντι στη Σερβία), είχε υπό τον άμεσο έλεγχό του την ουγγρική πολιτική κατά τη διάρκεια των πρώτων τριών ετών της σύγκρουσης, εξασφαλίζοντας, ως αποτέλεσμα, τη συνταγματική τάξη εντός του Βασιλείου του Αγίου Στεφάνου, υπό τις ίδιες συνθήκες οι οποίες και προϋπήρχαν κατά την άνοδό του στην εξουσία, το 1913.
Ανακουφισμένος από τον αφανισμό του Φραγκίσκου Φερδινάνδου, αλλά ανήσυχος εμπρός στην πιθανότητα διπλωματικών εντάσεων με τη Ρουμανία, αντιτάχθηκε, μέσω προσωπικών εκκλήσεών του για προσοχή, απέναντι στις πολεμικές βλέψεις στρατιωτικών, οι οποίες, σε σύντομο χρονικό διάστημα, ακολούθησαν της δολοφονίας του πρίγκιπα διαδόχου των στεμμάτων της Αυστρίας και της Ουγγαρίας, καθώς, παράλληλα, παρακολουθούσε την κατάσταση στην Τρανσυλβανία και τις αλυτρωτικές τάσεις του τοπικού ρουμανικού πληθυσμού της περιοχής, δικαιολογώντας τη στάση του μέσω σχετικής διπλωματικής διακοίνωσης την οποία και παρέδωσε στον αυτοκράτορα, στις 8 Ιουλίου. Η πεποίθηση του τελευταίου για την εμπλοκή της Δυαδικής Μοναρχίας σε μία ένοπλη σύγκρουση εναντίον της Σερβίας (και, ως συνέπεια, της Ρωσίας) αποτέλεσε το αντικείμενο των συζητήσεων του Συμβουλίου του Στέμματος κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της 7ης Ιουλίου 1914, καθώς και της πολιτικής των υπολοίπων αξιωματούχων της Δυαδικής Μοναρχίας κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ημερών.
Παρομοίως, αντιτάχθηκε στην επιθυμία των στρατιωτικών της Δυαδικής Μοναρχίας να προβούν στη σύλληψη και φυλάκιση των πολιτικών ηγετών της σερβοκροατικής κυβερνητικής συμμαχίας, η οποία και κατείχε την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο του Βασιλείου της Κροατίας. Από κοινού με τον μπάνο του βασιλείου, προχώρησε στη σύλληψη και, στη συνέχεια, στη μεταφορά των σημαντικότερων ηγετών του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού στη Βουδαπέστη, όπου και θα ήσαν ασφαλείς, διευκολύνοντας, ως αποτέλεσμα, σε σημαντικό βαθμό την εξορία τους εκτός των εδαφών του Βασιλείου της Κροατίας-Σλαβονίας. Ο ίδιος, είχε πλήρη επίγνωση της εσωτερικής και εξωτερικής καταστάσεως της Δυαδικής Μοναρχίας κατά τις απαρχές του καλοκαιριού του 1914. Κατά τη διάρκεια της συνεδριάσεως του υπουργικού συμβουλίου της Αυστροουγγαρίας της 7ης Ιουλίου 1914, στην οποία παρευρίσκονταν οι πρόεδροι του αυστριακού και του ουγγρικού συμβουλίου, οι κοινοί υπουργοί και στρατιωτικοί ιθύνοντες της παραδουνάβιας μοναρχίας, παρουσιάστηκε, εκ νέου, ως υποστηρικτής μίας περισσότερο προσεκτικής πολιτικής στάσης.
Λακ Λονγκ Κουάν
Γενεαλογία
Ο πατέρας του Λακ Λόνγκ Κουάν ήταν ο Κινχ Ντουόνγκ Βουόνγκ.
Αράχοβα Αρκαδίας
Ο Άνω οικισμός έχει εντονότερη την παραδοσιακή πετρόχτιστη αρχιτεκτονική της περιοχής, καθώς επίσης και στο άνω μέρος του χωριού βρίσκεται η κεντρική εκκλησία και η κεντρική πλατεία του χωριού.
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, λόγω της μορφολογίας του εδάφους, αλλά και με τη γεωργία. Εικάζεται επίσης πως προέρχονται από την Αράχωβα Βοιωτίας.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε 208 μόνιμους κατοίκους ενώ ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 223 κάτοικοι.
Λακ Λονγκ Κουάν
Στην βιετναμική βιβλιογραφία
Τα βιβλία Đại Việt sử ký toàn thư (του 15ου αιώνα) και το Lĩnh Nam chích quái (του 14ου αιώνα) αναφέρονται στον θρύλο της Άου Κο.
Αράχοβα Αρκαδίας
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Αράχοβα συνδέεται οδικά με δρόμο 3 χιλιομέτρων με τον Ράφτη, με δρόμο 4 χιλιομέτρων με την Μελισσόπετρα και με χωματόδρομο 4,5 χιλιομέτρων με τον Λυκούρεση. Ο οικισμός απέχει 20 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια, 16 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα και 70 χιλιόμετρα από την Τρίπολη.
Ίστβαν Τίσα
Ρόλος κατά την Κρίση του Ιουλίου του 1914
Παράλληλα, ήταν υπέρ της αναμονής έως ότου παρουσιαστεί η κατάλληλη ευκαιρία προκειμένου να επιδοθεί στην κυβέρνηση του Βελιγραδίου σημείωμα το οποίο θα προέβαλε τις αξιώσεις της Δυαδικής Μοναρχίας εντός του πλαισίου της δολοφονίας του προσώπου το οποίο θα είχε αποτελέσει τον μετέπειτα μονάρχη της. Προκειμένου να πετύχει να πείσει τους Αυστριακούς ομολόγους του για την ορθότητα των θέσεών του, καθώς οι τελευταίοι ήσαν επιφυλακτικοί, έθεσε υπό συζήτηση το ενδεχόμενο παραίτησής του.
Σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, ο πρωθυπουργός Τίσα υπήρξε αντίθετος σε τυχόν εδαφικές προσαρτήσεις εις βάρος των Βασιλείων της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Στις 19 Ιουλίου, προπαραμονή της επίδοσης του τελεσιγράφου στο Βελιγράδι, ο Μπέρχτολντ του υπενθύμισε τους αποκλειστικά πολιτικούς και οικονομικούς στόχους της πολεμικής εμπλοκής της Δυαδικής Μοναρχίας.
Από τη στιγμή κατά την οποία ο ίδιος πείσθηκε για την αναγκαιότητα της σύγκρουσης με τη Σερβία, με σημείο εκκίνησης τις 14 Ιουλίου, υπερασπίστηκε την ιδέα μίας ταχείας στρατιωτικής επέμβασης εναντίον του συγκεκριμένου βασιλείου, έπειτα από την επίδοση του τελεσιγράφου της 23ης Ιουλίου.
Πρόεδρος του Συμβουλίου ενός βασιλείου εν καιρώ πολέμου
Έγινε δεκτός με επευφημίες από τα μέλη του κοινοβουλίου κατά την ανακοίνωση της κήρυξης πολέμου εναντίον της Σερβίας. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1915, αντιθέτως, ο πρόεδρος του συμβουλίου κλήθηκε να αντιμετωπίσει τις πολιτικές φιλοδοξίες των αντιπάλων του, οι οποίοι επιθυμούσαν τη συμμετοχή τους σε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας, όμως η προσωπική φιλοδοξία του να αποτελέσει τον ηγέτη της τελευταίας οδήγησε σε αποτυχία τις διαπραγματεύσεις με τους πολιτικούς ηγέτες της αντιπολίτευσης, δίχως να κινδυνεύσει η εξουσία του. Το αμέσως επόμενο έτος, η θέση του αποδυναμώθηκε περαιτέρω λόγω της έλλειψης αντιδραστικότητάς του κατά τη διάρκεια της ρουμανικής στρατιωτικής παρέμβασης.
Ως Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ουγγαρίας, διετέλεσε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της Δυαδικής Μοναρχίας με τους Γερμανούς εταίρους της, έχοντας συνείδηση των διαφορών μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών, τόσο επί της πολιτικής που θα ακολουθείτο αναφορικά με τα ζητήματα της Πολωνίας και της Ρουμανίας, όσο και σχετικά με τη θέση που θα είχε η Δυαδική Μοναρχία στο πλαίσιο των γερμανικών επεκτατικών σχεδίων στην Ευρώπη. Υπενθύμισε, σε αρκετές περιπτώσεις, τις διαφορές μεταξύ της Δυαδικής Μοναρχίας και του Ράιχ, ενώ, παράλληλα, αντιτάχθηκε, σε πρώτη φάση, κατά τη διάρκεια των πρώτων χρονικά διαπραγματεύσεων με την Ιταλία, στην παραχώρηση ορισμένων εδαφών της Δυαδικής Μοναρχίας στην Ιταλία ως αποζημίωση για τις πιθανές εδαφικές επεκτάσεις στην περιοχή των Βαλκανίων, προτού, εμπρός στον άμεσο κίνδυνο μίας ιταλικής στρατιωτικής παρέμβασης στο πλευρό της Αντάντ, αλλάξει γνώμη και ωθήσει τον κοινό υπουργό εξωτερικών υποθέσεων, Στέφαν Μπούριαν φον Ράγιετς, στην πραγματοποίηση εδαφικών παραχωρήσεων απέναντι στη συγκεκριμένη μετέπειτα μαχόμενη δύναμη. Το 1916, αντιθέτως, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων των πολιτικών ιθυνόντων των Κεντρικών Δυνάμεων με τη Ρουμανία, αντιτάχθηκε, παρά τις αυστριακές και γερμανικές πιέσεις, στην παραχώρηση εδαφών στην περιοχή της Τρανσυλβανίας.
Ως Πρόεδρος του Συμβουλίου, χρησιμοποίησε υπέρ των πολιτικών θέσεών του τον θάνατο του Φραγκίσκου Ιωσήφ προκειμένου να πετύχει τη στέψη εντός συντόμου χρονικού διαστήματος του διαδόχου του, καθώς, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης τελετής, ο νέος βασιλέας υποχρεούται να ορκιστεί πίστη στη διατήρηση του συντάγματος του βασιλείου. Ως συνέπεια, ο Τίσα ήταν ο συντάκτης της άδειας ενάρξεως των εργασιών το οποίο παραχωρήθηκε από τον νέο βασιλέα στο κοινοβούλιο της Βουδαπέστης.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τίσα αποτελούσε μόνιμο πολέμιο οποιασδήποτε περαιτέρω διεύρυνσης του εκλογικού σώματος, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, των βετεράνων του πολέμου, ενώ, παράλληλα, επέμεινε στην πολιτική του για υποταγή σε πολιτικό επίπεδο των μειονοτήτων εντός του βασιλείου. Εμπρός στα σχέδια μεταρρυθμίσεων του νέου μονάρχη, υπέβαλε την παραίτησή του στον βασιλέα Κάρολο Δ΄, στις 23 Μαΐου 1917.
Διατήρηση της επιρροής του έπειτα από την παραίτησή του
Παραιτηθείς, ο Τίσα, χαίροντας της υποστήριξης του Εθνικού Εργατικού Κόμματος, συνέχισε να ασκεί ένα πραγματικό δικαίωμα αρνησικυρίας εμπρός στην εξέλιξη της πολιτικής ζωής στη Βουδαπέστη, ωθώντας στην παραίτηση τον διάδοχό του, Μόριτς Εστερχάζι, και, στη συνέχεια, έχοντας υπό τον έλεγχό του την ακολουθούμενη πολιτική του Σάντορ Βέρκελε, ο οποίος και διαδέχθηκε τον τελευταίο,.
Εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, ο Τίσα συνέχισε να μπλοκάρει τις όποιες μεταρρυθμίσεις τόσο εντός της Ουγγαρίας όσο και εντός του συνόλου των εδαφών της Δυαδικής Μοναρχίας έως και το τέλος του πολέμου, καθώς το κόμμα το οποίο ήλεγχε πλήρως διέθετε τη σημαντικότερη ως προς τον αριθμό των βουλευτών κοινοβουλευτική ομάδα στο κοινοβούλιο της Βουδαπέστης. Ως αποτέλεσμα, ο Σάντορ Βέρκελε εισηγήθηκε μία περιορισμένης έκτασης εκλογική μεταρρύθμιση, προκειμένου να μην έρθει σε σύγκρουση με τις απόψεις του πλειοψηφικού κόμματος, το οποίο εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Τίσα. Έως και το τέλος της σύγκρουσης, αντιτάχθηκε στα σχέδια μεταρρυθμίσεων του βασιλέα, ενώ, παράλληλα, ο τελευταίος δεν ήταν σε θέση προκειμένου να περιορίσει την επιρροή του, παρά τα σχετικά αιτήματα των στενών συνεργατών και υπουργών του. Με σημείο εκκίνησης την αποτυχία της ύστατης αυστροουγγρικής επίθεσης στην Ιταλία, οι όλο και περισσότερο προχωρημένες μεταρρυθμιστικές προτάσεις του αυτοκράτορα απορρίπτονταν στο σύνολό τους από την ουγγρική πολιτική τάξη, της οποίας ο ίδιος υπήρξε κύριος υπερασπιστής και καθοδηγητής, συμβάλλοντας στην αγκύλωση και, στη συνέχεια, διάλυση του δυαδικού συστήματος διακυβέρνησης.
Κατά τη διάρκεια των δύο θητειών του, η κρατική γραφειοκρατία γνώρισε σχετική αύξηση, ενώ, παράλληλα, ο πολιτικός και οικονομικός ρόλος της ήσσονος τάξης των ευγενών σταδιακά περιορίστηκε. Εμπρός στη συγκεκριμένη κατάσταση, η ήσσων τάξη των ευγενών επεχείρησε να πετύχει την είσοδο των περισσότερων δυνατών αριθμών μελών της εντός των διαφόρων θέσεων του κρατικού μηχανισμού.
Τελευταία χρόνια
Τον Οκτώβριο του 1918, κατά τη διάρκεια της ύστατης φάσης της διάλυσης της μοναρχίας, ο ίδιος συνέχισε να αντιτίθεται τόσο απέναντι στα σχέδια μεταρρυθμίσεων του βασιλέα Καρόλου Δ΄ όσο και στην ακολουθούμενη πολιτική του προέδρου του συμβουλίου ο οποίος και είχε οριστεί από τον τελευταίο, τον Μιχάλι Κάρολι, ο οποίος επεχείρησε να προσεταιριστεί τις νικηφόρες κατά τη διάρκεια του πολέμου δυνάμεις της Αντάντ. Ωστόσο, τελικώς, συμφώνησε με τον Κάρολι, ο οποίος και διαφαινόταν πως θα αναλάμβανε τη θέση του προέδρου του συμβουλίου του Βασιλείου της Ουγγαρίας, ενώ, παράλληλα, στις 16 Οκτωβρίου, αναγνώρισε πως η Δυαδική Μοναρχία έχασε τον πόλεμο, παραμένοντας, όμως, άφθαρτος εκπρόσωπος της ουγγρικής τάξης ευγενών, η οποία, καθώς αδυνατούσε να αντιληφθεί πως το κράτος θα διαμελιζόταν, εξακολουθούσε να αρνείται την οποιαδήποτε παραχώρηση. Το γεγονός αυτό οδήγησε στη σημαντική αντιδημοφιλία του μεταξύ του τοπικού πληθυσμού, ο οποίος τον θεωρούσε ως υπεύθυνο της ήττας, των στερήσεων, καθώς και της διάλυσης του κράτους. Σε ηλικία 57 ετών, δολοφονήθηκε στη Βουδαπέστη από στασιαστές στρατιώτες, στην κατοικία του, κατά τη διάρκεια της Επαναστάσεως των Χρυσανθέμων.