cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλοντ Γκαι
Αργότερα ο Γκαι επισκέφθηκε το Μαρόκο, τη χώρα των Τατάρων στη Ρωσία κ.ά. Το 1856 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών. Όταν πέθανε, την πλούσια βιβλιοθήκη του κληροδότησε δια της διαθήκης του στη γενέτειρά του Ντραγκινιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι βοτανολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι περιηγητές
Δημοκρατία της Σαμαρίνας
Η Δημοκρατία της Σαμαρίνας (Republica de la Samarina) ή Δημοκρατία της Πίνδου (Republica Pindului) είναι ιστοριογραφική ονομασία για την απόπειρα και την πρόταση δημιουργίας ενός αρμανικού καντονιού υπό την προστασία της Ιταλίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η διακήρυξη ανεξαρτησίας εκδόθηκε στις 29 Αυγούστου 1917 από ορισμένους Αρμάνους στη Σαμαρίνα και σε άλλα χωριά της οροσειράς της Πίνδου στη βόρεια Ελλάδα κατά τη σύντομη περίοδο κατοχής της περιοχής από την Ιταλία τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1917. Στην άμεση αποχώρηση των Ιταλών λίγες μέρες αργότερα, τα ελληνικά στρατεύματα ανέκτησαν τον έλεγχο της περιοχής που διεκδικούσε το καντόνι χωρίς να συναντήσουν αντίσταση.
Ιστορικό
Από τη συγκρότηση της Ρουμανίας το 1859, η Ρουμανία προσπάθησε να κερδίσει επιρροή στον αρμάνικο (και επίσης τον βλαχομεγλενίτικο) πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη δεκαετία του 1860 χρηματοδότησε τη δραστηριότητα του Απόστολου Μαργαρίτη, ο οποίος ίδρυσε ρουμανικά σχολεία στα οθωμανικά εδάφη της Ηπείρου και της Μακεδονίας, καθώς η αρμάνικη γλώσσα έχει πολλά κοινά με τη ρουμανική γλώσσα. Η Ρουμανία, με την υποστήριξη της Αυστροουγγαρίας, πέτυχε την αποδοχή των Αρμάνων ως ξεχωριστό μιλέτ με το διάταγμα (χατ-ι χουμαγιούν) της 22ας Μαΐου 1905 από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, έτσι ώστε το μιλλέτ Ουλά («βλάχικο μιλλέτ», για τους Αρμάνους) να μπορούσε να έχει τις δικές τους εκκλησίες και σχολεία. Αυτή ήταν μια διπλωματική επιτυχία της Ρουμανίας στην ευρωπαϊκή Τουρκία στο τελευταίο μέρος του 19ου αιώνα.
Στη συνέχεια, η Ρουμανία χρηματοδότησε την κατασκευή και λειτουργία πολλών σχολείων στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Τα σχολεία αυτά συνέχισαν τη λειτουργία τους ακόμη και όταν ορισμένα από τα εδάφη της περιοχής της Μακεδονίας και της Θράκης πέρασαν στην ελληνική εξουσία το 1912. Η χρηματοδότησή τους από τη Ρουμανία συνεχίστηκε το 1913 με τη συμφωνία του τότε πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου. Σε τέτοια ρουμανικά σχολεία, έγινε μια συντονισμένη προσπάθεια για την προώθηση της ιδέας της ρουμανικής ταυτότητας στους Αρμάνους. Οι απόφοιτοι αυτών των σχολείων που ήθελαν να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους πήγαιναν συνήθως σε εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Ρουμανία.
Μεταγενέστερα, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1916, η Αλβανία, συμπεριλαμβανομένης της Βορείου Ηπείρου, χωρίστηκε μεταξύ του Βασιλείου της Ιταλίας, που κατέλαβε το Αργυρόκαστρο και της Γαλλίας, που κατέλαβε την Κορυτσά (Curceauã, Curceao ή Curciau), ενώ η βόρεια και κεντρική Αλβανία καταλήφθηκε από στρατεύματα της Αυστροουγγαρίας.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1916, οι Γάλλοι ίδρυσαν την Αυτόνομη Αλβανική Δημοκρατία της Κορυτσάς. Σε απάντηση, η Αυστροουγγαρία κήρυξε την ανεξαρτησία της Αλβανίας ως προτεκτοράτο στις 3 Ιανουαρίου 1917, στη Σκόδρα, ενώ στις 23 Ιουνίου 1917, οι Ιταλοί ανακήρυξαν το Ιταλικό Προτεκτοράτο της Αλβανίας στο Αργυρόκαστρο. Στη συνέχεια, οι ιταλικές δυνάμεις προχώρησαν και κατέλαβαν τα Ιωάννινα (Ianina ή Enine).
Σε αυτό το περιβάλλον κατοχής και κατακερματισμού εδαφών στη Νότια Αλβανία και τη Βορειοδυτική Ελλάδα, τα ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Σαμαρίνα (Samarina, Xamarina ή San Marina) και άλλα χωριά της Πίνδου για λίγες μέρες στα τέλη Αυγούστου 1917 έως το πρώτο διήμερο του Σεπτεμβρίου 1917.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| «Terra Vlachorum», το αίτημα του 1919 για ένα αρμανικό κράτος στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού Το 1917, κατά τη διάρκεια της κατοχής των εδαφών της Αλβανίας και της Βορείου Ηπείρου, οι Ιταλοί προσπάθησαν να κερδίσουν τους Αρμάνους για να μετατρέψουν τις αρμανικές σχέσεις υπέρ της Ιταλίας, βασισμένες σε ιστορικές και γλωσσικές σχέσεις και να μετατρέψουν τους φιλορουμάνους Αρμάνους σε φιλοιταλούς Αρμάνους.
Στη σύντομη περίοδο της ιταλικής κατοχής της νότιας Αλβανίας, όταν οι ιταλικές δυνάμεις εισήλθαν επίσης στην ελληνική επικράτεια το 1917, Αρμάνοι από πολλά χωριά της Πίνδου ζήτησαν αυτονομία υπό την προστασία της Ιταλίας, στρεφόμενοι στη Ρουμανία για βοήθεια. Στάλθηκαν επιστολές σε πολλές χώρες, από δημάρχους και εκπροσώπους 13 χωριών. Στις 29 Αυγούστου 1917, εστάλη προκήρυξη από τη Σαμαρίνα υπογεγραμμένη από 7 αντιπροσώπους, οι οποίοι είχαν ρόλο προσωρινής επιτροπής και ζητούσαν βοήθεια και προστασία από το Ιταλικό Προξενείο Ιωαννίνων. Ένα από τα μέλη της προσωρινής επιτροπής, ο Αλκιβιάδης Διαμάντης, πήγε στα Ιωάννινα για να πάρει απάντηση. Υπήρξε άμεση απάντηση την επόμενη μέρα από το ρουμανικό και το ιταλικό προξενείο: Σαφής απάντηση ότι αυτές οι ενέργειες ήταν λανθασμένες και ακατάλληλες, δεν εγκρίθηκαν από κανέναν και δεν μπορούσαν να υποστηριχθούν από κανένα κόμμα.
Μια μέρα αργότερα, ο ιταλικός στρατός αναχώρησε από το ελληνικό έδαφος. Από τις 3 έως τις 7 Σεπτεμβρίου οι ελληνικές δυνάμεις μπήκαν αμαχητί σε όλα τα χωριά και στις 7 Σεπτεμβρίου συνέλαβαν επτά άνδρες στη Σαμαρίνα, δίνοντας τέλος στα γεγονότα.
Τα γεγονότα αυτά περιγράφονται σε μεταγενέστερη βιβλιογραφία ως απόπειρα σχηματισμού ενός «Πριγκιπάτου της Πίνδου», ενώ σε άλλες πηγές, δεν αποδίδεται όνομα στα γεγονότα του 1917.
Αργότερα, στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919 και το 1920, μια αρμάνικη αντιπροσωπεία ζήτησε αυτονομία για τους Αρμάνους.
Εμπλεκόμενα χωριά
Μια επιστολή προς τον Πρωθυπουργό της Ρουμανίας Ιόν Κονσταντίν Μπρατιάνου, που στάλθηκε στις 27 Ιουλίου 1917, υπογράφηκε από δημάρχους και προύχοντες των ακόλουθων χωριών: Σαμαρίνα, Αβδέλλα, Περιβόλι, Βοβούσα, Μέτσοβο, Κόνιτσα, Πάδες, Κρανέα, Δίστρατο, Λαΐστα, Ηλιοχώρι, Άρματα και Σμίξη.
Επακόλουθα
Το φθινόπωρο του 1918, μια ομάδα Αρμάνων από την Πίνδο ανακήρυξε τη «Δημοκρατία της Πίνδου» στην Κορυτσά, η οποία διήρκεσε μια μέρα. Η ομάδα αυτή αντιστάθηκε ακόμη και με στρατιωτικά μέσα στο ελληνικό στρατιωτικό απόσπασμα που αρχικά είχε πάει στο χωριό Βοβούσα για να το καταλάβει από τους αποσυρόμενους Ιταλούς.
Μια ανανεωμένη προσπάθεια για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στην Πίνδο θα πραγματοποιούταν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με το Πριγκιπάτο της Πίνδου.
Όσιος Πορφύριος
Με το όνομα Όσιος Πορφύριος αναφέρονται οι παρακάτω:
Ρασίνα
Ο Ρασίνα (σερβικά : Расина ) είναι ποταμός της Σερβίας, παραπόταμος του Δυτικού Μοράβα. Ο ποταμός έχει μήκος 92 χιλιόμετρα και η περιοχή της λεκάνης απορροής του έχει έκταση 981 τετραγωνικά χλμ.
Ο Ρασίνα δίνει στον δυτικό Μοράβα κατά μέσο όρο 9 m³ νερού ανά δευτερόλεπτο. Έχει το χαρακτήρα πλημμύρας επειδή το πλάτος της ροής του είναι πολύ έντονο. Τον Απρίλιο έχει σχεδόν 5,5 φορές περισσότερη ποσότητα νερού από ό, τι τον Αύγουστο. Το υψηλότερο ποσοστό ροής ήταν τον Απρίλιο του 1958 και ανήλθε σε 342 μ ³ νερού ανά δευτερόλεπτο. Για να μετριάσει μια τέτοια μεγάλη διαφορά και να σταματήσει τη ροή φερτών υλικών το φαράγγι Ζλατάρσκα κατασκευάστηκε το 1979 ένα φράγμα 55 μέτρα ύψος όπου σχηματίστηκε μια Λίμνη Τσέλιε.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας
Νέα Μαλεσιάδα Αιτωλοακαρνανίας
Η Νέα Μαλεσιάδα, είναι ένα ημιορεινό χωριό στα βορειοανατολικά του νομού Αιτωλοακαρνανίας, ενώ αποτελεί και το όνομα πρώην κοινότητας και πρώην διαμερίσματος του Δήμου Ινάχου και σήμερα Δημοτικού Διαμερίσματος του Δήμου Αμφιλοχίας, της επαρχίας Βάλτου του νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία-Πληροφορίες
Η Γεωγραφική του τοποθεσία βρίσκεται, βορειοανατολικά στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Απέχει 30 χιλιόμετρα από την Αμφιλοχία, 39 χιλιόμετρα από το Αγρίνιο και 75 χιλιόμετρα από το Μεσολόγγι. Επιπλέον βρίσκεται κοντά στα σύνορα του νομού Ευρυτανίας (γύρω στα 25 χιλιόμετρα).
Η Παλιά ονομασία του χωριού, ήταν Μαλεσιάδα. Με τη μετεγκατάσταση του χωριού (δεκαετία 1960-70) στη σημερινή του θέση οφείλει και το πρόθεμα "Νέα". Το χωριό βρίσκεται στον επαρχιακό δρόμο Αγρινίου - Εμπεσού. Έχει δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και ικανοποιητική αγορά. Διαθέτει επίσης αξιόλογη κτηνοτροφική μονάδα παραγωγής προϊόντων χοιρινού κυρίως κρέατος.
Ο πληθυσμός, σύμφωνα με την απογραφή του έτους 1991 ανερχόταν σε 459 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 είχε 398 κατοίκους ενώ το 2011 είχε 407 κατοίκους. Το υψόμετρο του χωριού είναι 185 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το χωριό έχει μια ικανοποιητική αγορά κυρίως σε προϊόντα κρέατος χάρη στην μικρή οικογενειακή βιομηχανική μονάδα επεξεργασίας κρέατος, που επεξεργάζεται δική της παραγωγή χοιρινών με την επωνυμία "Αϋφαντής".
Ιστορία
Από τη Μαλεσιάδα κατάγονταν και ο αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 Σταμούλης Μαλεσιάδας (το χωριό οφείλει το όνομά του στην οικογένεια), που έπεσε μαχόμενος ηρωικά στη μάχη της Πλάκας. Ο γιος του Νικόλαος συνέχισε το ηρωικό έργο του πατέρα του με τη συμμετοχή του σε διάφορες μάχες του αγώνα. Στο Μεσολόγγι, έπεσαν ακόμα μαχόμενοι και οι Μαλεσιάδας Κώστας, Μαλεσιάδας Ζώης καθώς και ο Λισγάρης Θ.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Χωριά της Ελλάδας
Ζελίν
Το Ζελίν (σερβικά : Жељин) είναι βουνό της κεντρικής Σερβίας κοντά στην πόλη της Βρνιάτσκα Μπάνια και το Κράλιεβο. Η ψηλότερη κορυφή του Ζελίν, η Ρογκάβσκα, έχει υψόμετρο 1785 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το Ζελίν οριοθετείται μεταξύ του ποταμού Ιμπάρ και του όρους Γκοτς, ανήκει στην οροσειρά Κοπαονίκ. Το Ζελίν είναι πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα, και έχει αρκετή δασική κάλυψη. Παλαιότερα από το βουνό γινόταν εξόρυξη μολύβδου. Στους πρόποδές του οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την παραγωγή πατάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας
Δήμος Ντεμπάρτσα
Ο Δήμος Ντεμπάρτσα (Дебарца ) είναι δήμος στο δυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοδυτικής Στατιστικής Περιφέρειας. Έδρα του δήμου είναι το χωριό Μπέλτσιστα.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Ντεμπάρτσα συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Ριζόκαστρο
Ριζόκαστρο αποκαλείται το τείχος της μεσαιωνικής οχύρωσης της Αθήνας, ένα μέρος του οποίου σώζεται στην βόρεια πλευρά της Ακρόπολης. Συχνά ονομάζεται έτσι και η παρακείμενη συνοικία, τμήμα της συνοικίας των Αέρηδων. Πρόσφατα ανασκάφηκε ένα νέο τμήμα του τείχους. Ονομάζεται έτσι επειδή η τοποθεσία του είναι στην ρίζα του κάστρου και όχι στην άκρη. Φαίνεται ότι στην αρχαιότητα ήταν το ασφαλές καταφύγιο των Αθηναίων κατά την απειλή διαφόρων κινδύνων. Στη βυζαντινή εποχή το κάστρο συμπληρώθηκε, επισκευάστηκε και έγινε προοχύρωμα αρκετά δυνατό για να αντέχει στις πολιορκίες.
Παραπομπές
Ρ
Άμερσφοορτ
Το Άμερσφοορτ (ολλανδικά: Amersfoort, ) είναι πόλη και έδρα δήμου της ολλανδικής επαρχίας της Ουτρέχτης. Ο δήμος έχει έκταση 63,78 χιλιόμετρα και πληθυσμό 149.653 κατοίκους (2012). Είναι η 2η σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας και η 15η της Ολλανδίας. Θεωρείται το γεωγραφικό κέντρο της χώρας.
Το Άμερσφοορτ είναι αναπτυσσόμενη πόλη, με οικονομία που βασίζεται στη βιομηχανία και στη βιοτεχνία, ενώ αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σιδηροδρομικούς κόμβους της Ολλανδίας και σημαντικό στρατιωτικό κέντρο.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Άμερσφοορτερς (Amersfoorters).
Ονοματολογία
300px|left|Άποψη της πόλης με την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου στο κέντρο
Η ονομασία της πόλης προέρχεται από τα επί μέρους συνθετικά Amer(s)+foort. Άμερ (Amer) ονομαζόταν παλαιότερα ο μικρός ποταμός Έιμ (Eem) που περνά μέσα από την πόλη. Αυτός σχηματιζόταν από τρία μικρότερα επί μέρους παρακλάδια (ρέματα) τα οποία, στο σημείο συμβολής τους, δημιουργούσαν ένα φυσικό πέρασμα/διάβαση (voorde). Έτσι, Άμερσφοορτ, σημαίνει στην κυριολεξία «διάβαση στον (ποταμό) Έιμ».
Ιστορία
Οι πρώτοι άνθρωποι (κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες) φαίνεται να εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ήδη από τη Μεσολιθική περίοδο, όπως αποδεικνύουν ανασκαφικά ευρήματα. Ίχνη οικισμών από τη Νεολιθική περίοδο, δεν έχουν ανακαλυφθεί έως σήμερα, αλλά διάφορα ευρήματα (π.χ. κούπες φαγητού) δείχνουν ότι, πιθανότατα, η κατοίκηση της περιοχής συνεχίστηκε. Αλλά και από τις Εποχές Χαλκού και Σιδήρου έχουν βρεθεί τάφοι σε λόφους όπως και ίχνη κατοίκησης.
Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή δεν φαίνεται να υπάρχουν ίχνη μόνιμης εγκατάστασης, παρά μόνον περιστασιακής.
Οι πρώτες αναφορές με το όνομα της πόλης έρχονται από το 1028, οπότε γίνεται λόγος για κάποιες εγκαταστάσεις αγροτών. Η στρατηγική θέση της περιοχής υπήρξε η αιτία που, η Επισκοπή της Ουτρέχτης, αποφάσισε να εκμεταλλευθεί την Κοιλάδα Χέλντερ (de Gelderse Vallei). Έτσι, αποφασίστηκε η επίσημη -με καταστατικό- δημιουργία οικισμού, γύρω στο πρώτο μισό του 12ου αιώνα, στη θέση που σήμερα βρίσκεται η Εκκλησία του Αγ. Γεωργίου. 360px|right|Πίνακας του 1864, όπου διακρίνονται τα σπίτια του Τείχους και ο Πύργος των Κλεφτών
Η πόλη απέκτησε Χάρτα Δικαιωμάτων το 1259, με τον χαρακτηρισμό της ως oppidum, δηλαδή οχυρό, οπότε κτίστηκαν τείχη και πύλες εισόδου. Οι αναφορές για τα τείχη έρχονται από τα τέλη του 13ου αιώνα (μήκος 1550 μέτρα και τάφροι γύρω από αυτά). Ίχνη από αυτά τα πρώτα τείχη, μπορεί κανείς να δει ακόμη και σήμερα, στο ιστορικό κέντρο της πόλης.
Το 1340 μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε τα μισά από τα οικοδομήματα της πόλης. Το 1380 άρχισε η ανέγερση νέου τείχους που ολοκληρώθηκε το 1450. Είχε συνολικό μήκος 2850 μέτρων και σχεδόν τριπλασίασε το εμβαδόν της οχυρωμένης πόλης. Τότε κτίστηκαν και οι σπουδαιότερες πύλες του Άμερσφοορτ, μερικές από τις οποίες υφίστανται μέχρι τις μέρες μας, αντίθετα με το τείχος του οποίου έχουν απομείνει λιγοστά σημεία από την αρχική κατασκευή. Πάντως, η σημερινή οικοδόμηση στην περιοχή του τότε υφισταμένου τείχους, ακολουθεί την αρχική του πορεία, όπως στην περιοχή Μύρχουιζεν (de Muurhuizen) (=Σπίτια του Τείχους).
Κατά τον Μεσαίωνα η πόλη γνώρισε οικονομική άνθηση λόγω του ότι θεωρήθηκε «θαυματουργή πόλη» -εξ αιτίας ενός αγάλματος της Παναγίας- και, πλήθη κόσμου συνέρρεαν σ' αυτήν για προσκύνημα. Κατά τη διάρκεια του Ογδοηκονταετούς Πολέμου κατελήφθη από τις Συμμαχικές Πολιτείες (Staatsen) και, ένα χρόνο αργότερα από τους Ισπανούς. Το 1579 ανακαταλήφθηκε από τους Ολλανδούς και συμπεριελήφθη στην Ένωση της Ουτρέχτης. Η οικονομία της πόλης, όμως, γνώρισε κάμψη και ο πληθυσμός έμεινε στάσιμος, αφού μέχρι τον 19ο αιώνα το Άμερσφοορτ δεν ξεπέρασε τους 8.000 κατοίκους.
Το 1850 οι πολίτες γκρέμισαν μεγάλο μέρος των τειχών και των πυλών της πόλης και το οικοδομικό υλικό χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία δρόμων και πλατειών. Κατόπιν παρέμβασης του Γουλιέλμου Β’ (Willem II) απεφεύχθη η κατεδάφιση τριών σημαντικών πυλών της πόλης (βλ. Πύλες) -σώζονται ως σήμερα- και μέρους των τειχών.
Η ανάπτυξη επέστρεψε μαζί με το σιδηρόδρομο, που ήλθε στην πόλη το 1863. Από τότε το Άμερσφοορτ αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σιδηροδρομικούς κόμβους ολόκληρης της Ολλανδίας. Το 1870 αποφασίστηκε από την κυβέρνηση, η πόλη να γίνει στρατιωτικό κέντρο, λόγω της παρουσίας σημαντικών πεδίων εκπαίδευσης στην περιοχή (Vlasakkers, Leusderheide), αλλά και των σιδηροδρομικών γραμμών που τη συνέδεαν με όλη τη χώρα.
Τον Μάιο του 1940 οι αρχές της Ολλανδίας αποφάσισαν την εκκένωση μεγάλου μέρους της πόλης (43.000 κάτοικοι), λόγω των αναμενομένων μαχών στην περιοχή, εξαιτίας του χαρακτηρισμού του Άμερσφοορτ ως υψίστης σημασίας στρατιωτική τοποθεσία. Τέσσερις μέρες μετά οι κάτοικοι επέστρεψαν, αλλά την πόλη κατέλαβαν οι Γερμανοί και ίδρυσαν στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η εβραϊκή κοινότητα της πόλης αποδεκατίστηκε (περίπου 640 άνθρωποι).
Στη δεκαετία του ’70 αποφασίστηκε να «μειωθεί» ο συσχετισμός του Άμερσφοορτ με μία καθαρά στρατιωτική πόλη και να δοθεί βάρος σε άλλους τομείς. Πράγματι άρχισαν σταδιακά να κλείνουν τα περισσότερα από τα στρατόπεδα της περιοχής, προς όφελος της οικιστικής δόμησης. Η πόλη έχει επεκταθεί αρκετά, νέες βιομηχανίες έχουν εγκατασταθεί, ενώ από τα κάποτε πολλά στρατόπεδα, σήμερα έχει απομείνει μόνον ένα.
Γεωγραφία
200px|left|Τοπογραφικός χάρτης του Άμερσφοορτ
Το Άμερσφοορτ βρίσκεται στο ΒΔ τμήμα της επαρχίας στην οποία ανήκει, στην κοιλάδα που σχηματίζει ο μικρός ποταμός Έιμ και στα κράσπεδα μιας σχετικά υψηλής -για την Ολλανδία- περιοχής (Utrechtse Heuvelrug), που χαρακτηρίζεται από την παρουσία λόφων, 22 χιλιόμετρα ΒΔ της Ουτρέχτης.
Η πόλη διαιρείται σε 22 συνοικίες.
Θρησκεία
Η πόλη υπήρξε κατά τον Μεσαίωνα τόπος προσκυνήματος Καθολικών (bedevaartsoord) (βλ. ιστορία). Μετά τη Μεταρρύθμιση, όμως, άρχισε μία σταδιακή μετατόπιση του κυρίαρχου δόγματος προς τον Προτεσταντισμό, χωρίς να υπάρχει διάρρηξη των δεσμών με το ρωμαιοκαθολικισμό. Μετά τον χαρακτηρισμό της πόλης ως το σημαντικότερο στρατιωτικό κέντρο της Ολλανδίας και την έλευση πολλών μισθοφόρων στρατιωτών, ο προτεσταντικός χαρακτήρας της πόλης ενισχύθηκε περαιτέρω και, μόνο τα τελευταία 40 χρόνια με το κλείσιμο πολλών στρατοπέδων επήλθε κάποια ισορροπία. Παρά ταύτα, η πόλη θεωρείται προτεσταντική και αυτό φαίνεται και από τα πολλά εκκλησιαστικά ιδρύματα που υπηρετούν το συγκεκριμένο δόγμα, όπως το Γυμνάσιο των Ευαγγελιστών (de Evangelische Hogeschool).
Επίσης υπάρχει και η Εβραϊκή Κοινότητα με τη Συναγωγή της, παρά τον αποδεκατισμό της κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μουσεία
260px|right|Το σπίτι (μουσείο) του Μοντριάν
Πύλες
left|thumb|450px|Η Πύλη Κόπελ
Φύση
Το 2006 το Άμερσφοορτ κατέκτησε τον τίτλο της «πιο πράσινης ολλανδικής πόλης» ('Groenste Stad van Nederland').
Φολκλόρ
200px|right|Η Πέτρα στο Άμερσφοορτ
Το Άμερσφοορτ έχει το «παρατσούκλι» Κέιστατ (Keistad=Πόλη του Βράχου) και οι κάτοικοι το -προσβλητικό για μερικούς- Κέιεντρέκκερς (Keientrekkers=Βραχοκουβαλητές).
Σύμφωνα με την παράδοση, όλα ξεκίνησαν το 1661, όταν κάποιος γαιοκτήμονας της περιοχής στοιχημάτισε ότι οι κάτοικοι της πόλης θα μπορούσαν να μεταφέρουν ένα μεγάλο βράχο (Kei) από την γύρω περιοχή της Ουτρέχτης μέσα στην πόλη. Ο γαιοκτήμονας έπεισε τους κατοίκους να το επιχειρήσουν, χωρίς όμως να τους αναφέρει τον λόγο -το στοίχημα-. Το εγχείρημα πέτυχε με τη χρήση ελκήθρου και αμαξών και ο ογκόλιθος (γρανίτης βάρους 9 τόνων) τοποθετήθηκε σε ειδικό βάθρο. Όταν όμως οι κάτοικοι έμαθαν ότι η προσπάθειά τους έγινε αναίτια, ντράπηκαν και εκνευρίστηκαν τόσο, που έθαψαν τον βράχο εκεί κοντά. Το 1903 -πάντα κατά την παράδοση- ο βράχος βρέθηκε και οι κάτοικοι 50 χρόνια μετά (1953) αποφάσισαν να τον εκθέσουν πάλι, ως τουριστικό αξιοθέατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Ουτρέχτη (επαρχία) Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1928
Έθνος Προσφύγων
Το Έθνος Προσφύγων (αγγλικά: Refugee Nation) είναι πρόταση του 2015 για τη δημιουργία ενός νέου έθνους που θα επανεγκαθιστά οικειοθελώς τον παγκόσμιο προσφυγικό πληθυσμό για την επίλυση της προσφυγικής κρίσης. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, υπήρχαν περίπου 82 εκατομμύρια πρόσφυγες και εσωτερικά εκτοπισμένοι στον κόσμο κατά τη στιγμή της πρότασης.
Πρόταση
Το Έθνος Προσφύγων ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2015 από πρόταση τον Τζέισον Μπούζι και έλαβε εκτεταμένη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης τον Ιούλιο του 2015, ξεκινώντας με ένα άρθρο στην Washington Post.
Στην πρότασή του, ο Μπούζι προσφέρει μια σειρά από εναλλακτικές λύσεις για τη δημιουργία ενός έθνους προσφύγων. Αυτά περιλαμβάνουν:
Χρηματοδότηση
Η χρηματοδότηση για το Έθνος Προσφύγων προτείνεται να γίνεται από κυβερνήσεις, ΜΚΟ, τα Ηνωμένα Έθνη ή ιδιωτικές δωρεές. Ο Τζέισον Μπούζι, ένας επιτυχημένος επενδυτής ακινήτων στην Bay Area του Σαν Φραντσίσκο, είχε κερδίσει στο παρελθόν θετική δημοσίευση από τον Τύπο ως ευεργέτης πίσω από το έργο πολλών πόλεων Hidden Cash του 2014. Με το Έθνος Προσφύγων, ο Μπούζι συνέταξε την αρχική πρόταση, δημιούργησε μια διαδικτυακή παρουσία (www.refugeenation.org) και κέρδισε την δημοσιότητα για το σχέδιό του μέσω ενός πρακτορείου δημοσίων σχέσεων.
Τον Οκτώβριο του 2015, το Έθνος Προσφύγων ξεκίνησε μια εκστρατεία crowdfunding με στόχο τη συγκέντρωση δισεκατομμυρίων δολαρίων για την αγορά γης ή νησιών ως μόνιμη κατοικία για τους πρόσφυγες του κόσμου.
Σύμβολα που προτείνονται για το έθνος
Η Γιάρα Σαΐντ περιέγραψε τη σημαία ως «αν έχεις φορέσει σωσίβιο ως πρόσφυγας, κάτι θα νιώσεις όταν δεις αυτή τη σημαία... Είναι μια δυνατή ανάμνηση».
Από τον Ιούνιο του 2021, ένα emoji της σημαίας είναι διαθέσιμο στο WhatsApp για Android και iOS.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσφυγες Κατηγορία:Προτεινόμενες χώρες Κατηγορία:Μικροέθνη
Κινηματοθέατρο Πάνθεον
Ιστορία
Στο οικόπεδο που βρίσκεται σήμερα το Πάνθεον αρχικά λειτούργησε το 1885 καφέ Σαντάν με την ονομασία Παράδεισος. Το 1900 μετατράπηκε σε ανοιχτό θέατρο με την ίδια ονομασία το οποίο λειτουργούσε μόνο το καλοκαίρι και μέχρι το 1910. Το 1923 στον ίδιο χώρο κατασκευάστηκε το Πάνθεον το οποίο λειτουργούσε στην ταράτσα του κτιρίου και ήταν θερινό ενώ το 1924 λειτουργεί και η χειμερινή αίθουσα. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα στις 28 Οκτωβρίου του 1940 το μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου καταστρέφεται αφού κτυπήθηκε από βόμβα κατά την διάρκεια του βομβαρδισμού της Πάτρας από την ιταλική αεροπορία. Έπειτα το τέλος του πολέμου ανακατασκευάζεται και στο ισόγειο λειτουργεί ο κινηματογράφος ΡΕΞ μέχρι το 1991. Στην ταράτσα του κτηρίου συνεχίζει να λειτουργεί το Πάνθεον έως το 1961 που γίνετε νέα ανακατασκευή και κτίζεται νέα αίθουσα στην ταράτσα, η οποία στεγάζει το Πάνθεον μέχρι και σήμερα. Η νέα αίθουσα έχει χωρητικότητα 1.000 θέσεων για χρήση θεάτρου αλλά και κινηματογράφου. Το Πάνθεον βρίσκεται σε λειτουργία ακόμα και σήμερα με διπλή χρήση ως θέατρο και κινηματογράφος.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πάτρα Κατηγορία:Κινηματογραφικές αίθουσες Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Ελλάδα
Εορτή της Πρωτοχρονιάς (Κινεζική Κεντρική Τηλεόραση)
Η Εορτή της Πρωτοχρονιάς, γνωστό και ως Εορτή Φεστιβάλ της Άνοιξης, συνήθως γνωστή ως Τσούνουαν στα κινέζικα, είναι εκπομπή για την Πρωτοχρονιά που παράγεται από την Κεντρική Τηλεόραση της Κίνας (CCTV). Μεταδίδεται την παραμονή της κινεζικής Πρωτοχρονιάς στα κανάλια CCTV-1, CCTV-3, το δορυφορικό κανάλι CCTV-4, το CCTV-7 και το CCTV-14 και διεθνώς μέσω του China Global Television Network. Την παρακολουθούν πάνω από 700 εκατομμύρια τηλεθεατές, καθιστώντας το ένα από τα κορυφαία τηλεοπτικά γεγονότα της Κίνας.
Η εορτή έχει το μεγαλύτερο ακροατήριο οποιασδήποτε ψυχαγωγικής εκπομπής στον κόσμο, και αναγνωρίζεται από το Βιβλίο Γκίνες ως το τηλεοπτικό πρόγραμμα με το μεγαλύτερο αριθμό θεατών στον κόσμο. Η έκδοση του 2018 συγκέντρωσε πάνω από ένα δισεκατομμύριο θεατές. Το ειδικό πρόγραμμα παρουσιάζει συχνά μουσικές, χορευτικά, κωμωδίες και θεατρικές παραστάσεις. Είναι τελετουργικό για πολλές κινεζικές οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των Κινέζων στο εξωτερικό, να συντονίζονται για να παρακολουθήσουν την εκπομπή στην παραμονή της κινεζικής Πρωτοχρονιάς. Πολλοί καλλιτέχνες του Τσουνουάν έγιναν ονόματα νοικοκυριού στην Κίνα αποκλειστικά ως αποτέλεσμα των επαναλαμβανόμενων εμφανίσεών τους στο πρόγραμμα.
Αγγελίδης
Το ελληνικό επώνυμο Αγγελίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Αγγελίδης
Χρήστος Σιμαρδάνης
Ο Χρήστος Σιμαρδάνης (Αλεξάνδρεια, 21 Μαρτίου 1956 — Αθήνα, 12 Μαρτίου 2018) ήταν Έλληνας ηθοποιός και εκφωνητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και έζησε εκεί μέχρι 6 ετών. Σπούδασε υποκριτική στο Central School of Speech and Drama στο Λονδίνο. Είχε δηλώσει πως είναι άθεος, ομοφυλόφιλος και ψηφοφόρος του ΚΚΕ. Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 61 ετων στις 12 Μαρτίου του 2018 στην Αθηνα.
Συμμετείχε σε δεκάδες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, αλλά υπήρξε δραστήριος και στο θέατρο. Μεταξύ άλλων έγινε εξαιρετικά γνωστός για τις εκφωνήσεις που πραγματοποίησε σε διαφημιστικά μηνύματα στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Επί 19 χρόνια (μέχρι το 2012) ήταν η χαρακτηριστική φωνή των διαφημιστικών μηνυμάτων προγράμματος του τηλεοπτικού σταθμού Mega, ενώ εκφώνησε και εκατοντάδες διαφημιστικά προώθησης προϊόντων. Επίσης είχε φιλανθρωπική δραστηριότητα και πραγματοποίησε αφιλοκερδώς την εκφώνηση πολλών μηνυμάτων κοινωνικού χαρακτήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες άθεοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γκέι ηθοποιοί
Φιλοζωία
μικρογραφία|Περίθαλψη θηλυκού [[Περιστέρι|περιστεριού στην Αθήνα (2019). Το εν λόγω πτηνό βρέθηκε τραυματισμένο στο ένα φτερό, κοντά σε στύλο της Δ.Ε.Η., στις 20 Μαΐου του 2019. Έπειτα από 10 ημέρες, περίπου, θεραπεύτηκε και ξεκίνησε εκ νέου τις πτήσεις της πάνω από την πόλη.]] Φιλοζωία νοείται γενικά ως η αμέριστη και αδιάκριτη αγάπη προς όλα ανεξαιρέτως τα ζώα αυτού του πλανήτη, ανεξαρτήτως του αν είναι ανεπιθύμητα ή επιβλαβή ή επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία, ασφάλεια και ζωή. Αντιπροσωπεύει την ποιότητα και το επίπεδο του πολιτισμού ενός λαού και μιας χώρας.
Ορισμός - Ετυμολογία
Φιλόζωος, -η, -ο [αρχ.] (λόγ.-σπάν.)
1. αυτός που αγαπά υπέρμετρα τη ζωή, που νοιάζεται υπερβολικά γι' αυτήν 2. (κατ' επέκτ.) αυτός που χαρακτηρίζεται από μαλθακότητα και δειλία, επειδή αγαπά και προσέχει υπερβολικά τον εαυτό του ΣΥΝ. μαλθακός, δειλός. — φιλοζωία (η) [μτγν.] φιλόζωος
2, -η, -ο [αρχ.] αυτός που αγαπά τα ζώα, που νοιάζεται για αυτά: η ~ κυρία ταΐζει τα αδέσποτα τής γειτονιάς ΣΥΝ. ζωόφιλος. — φιλοζωία (η), φιλοζωικός, -ή, -ό. φιλόζωος ή ζωόφιλος; Τα ζωόφιλος | φιλόζωος ανήκουν σε έναν μικρό αριθμό συνθέτων που εμφανίζουν διπλή μορφή: Θεόφιλος -Φιλόθεος, Θεόδωρος -Δωρόθεος κ.ά. Ωστόσο, κρίνοντας από τη σημασία τού συνθέτου («αυτός που αγαπά τα ζώα») και από παρόμοια σύνθετα, κανονικός είναι ο τ. φιλόζωος (< φιλώ «αγαπώ» + ζώο) (πβ. φιλόσοφος = αυτός που αγαπά τη σοφία, φιλέλληνας = αυτός που αγαπά τους Έλληνες, φιλελεύθερος =αυτός που αγαπά την ελευθερία, φίλεργος = αυτός που αγαπά την εργασία, φιλάνθρωπος, φιλαλήθης, φιλανθής, φιλάργυρος, φίλαθλος, φιλέρημος, φιλεργατικός κ.ά)
Διλήμματα περί φιλοζωίας
μικρογραφία|250x250εσ|Το κουτάβι της φωτογραφίας διασώθηκε από πλημμύρα και το φρόντισαν σε ένα Καταφύγιο Ζώων στη [[Δυτική Βιρτζίνια]]
Διακήρυξη των δικαιωμάτων των ζώων
Η διακήρυξη των δικαιωμάτων των ζώων υπογράφηκε στο Παρίσι (1978).
Άρθρο 1: Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης.
Άρθρο 2: Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις για το καλό των ζώων. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον άνθρωπο.
Άρθρο 3: Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική, πρέπει να γίνει στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.
Άρθρο 4: Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας) και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου, ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς, είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.
Άρθρο 5: Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο, δικαιούται να ζήσει με το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη.
Άρθρο 6: Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου, έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.
Άρθρο 8: Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός, κ.λπ. αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα, από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.
Άρθρο 9: Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου, πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου και αγωνίας.
Άρθρο 10: Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των ανθρώπων. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα, αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.
Άρθρο 11: Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου, είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή.
Άρθρο 12: Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων, αποτελεί γενοκτονία, έγκλημα απέναντι στο είδος. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.
Άρθρο 13: Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα, πρέπει να απαγορευτεί, και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων, οφείλουν να προβάλλονται
Άρθρο 15: Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ' τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλή διαβίωση των ζώων
Κινηματογράφος Παλλάς Πάτρας
Ιστορία
Το κτήριο κατασκευάστηκε το 1926 για να φιλοξενήσει την Τριάντειο Επαγγελματική Σχολή Πάτρας. Κατά την διάρκεια κατοχής φιλοξένησε τον Ερυθρό Σταυρό, ενώ έπειτα την λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου ο χώρος ανακατασκευάστηκε και μετατράπηκε σε κινηματογράφο με την ονομασία Τιτάνια μέχρι το 1957 όπου έπειτα από νέα ανακατασκευή που πραγματοποιήθηκε αλλάζει όνομα και παίρνει το σημερινό, Παλλάς. Το 1991 ο κινηματογράφος σταμάτησε να λειτουργεί μέχρι το 2006 που ανακατασκευάστηκε και επαναλειτουργεί εκ νέου.
Πηγή
Παλλας Παλλας Πατρας
Βλάσινα
μικρογραφία|Καταράκτης στον Βλάσινα Ο Βλάσινα (σερβικά : Власина) είναι ποταμός της νοτιοανατολικής Σερβίας. Πηγάζει από την τεχνητή Λίμνη Βλάσινα που κατά την κατασκευή της εγκλώβισε τις φυσικές πηγές του και μετά από 70 χλμ εκβάλει στον Νότιο Μοράβα. Έχει πολλούς παραποτάμους με σημαντικότερους τους Λούστα πέκα, Τεγκοτσίνκα, Μπίστριτσα και Λουσνίτσα. Λόγω του ορεινού περιβάλλοντος που ρέει καθώς και την έλλειψη βιομηχανικών ρύπων θεωρείται ως ένας από τους καθαρότερους ποταμούς στη Σερβία.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας
Οίκος του Μπεργκ (Γερμανία)
O Οίκος του Μπεργκ, γερμ. Haus of Berg είναι ένας κλάδος του Οίκου των Ετσονιδών, που περιλαμβάνει τους κόμητες του Μπεργκ (Berg).
Ο επιφανής Οίκος των Ετσονιδών είχε μέλη τέσσερις παλατινούς κόμητες (δούκες) της Λοθαριγγίας, έναν δούκα της Σουαβίας, έναν της Καρινθίας και έναν της Βαυαρίας. Όταν όμως ο τελευταίος, ο Κορράδος Α΄ αποπειράθηκε να σκοτώσει τον Ερρίκο Γ΄ των Σαλίων της Γερμανίας για να λάβει τον θρόνο, ο Οίκος έπεσε στην αφάνεια, εκτός από τον Αδόφλο Α΄ κόμη του Κέλνταχ και επίτροπο (Vogt) του Ντόιτς (1008-1018). Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αδόλφος Β΄ και αυτόν ο Αδόλφος Α΄, που από επίτροπος των Ντόιτς, Μπεργκ κ.ά. έγινε το 1077 κόμης του Μπεργκ.
Το 1280 οι κόμητες μετακίνησαν την έδρα τους από το ανάκτορο Μπεργκ στην πόλη Ντύσελντορφ. Η ισχύς του Οίκου δυνάμωσε το 1348 με την απόκτηση της κομητείας του Γύλιχ (Jülich). Το 1380 ο Βεγκέσλαος της Γερμανίας αναβάθμισε το Γύλιχ-Μπεργκ σε δουκάτο. Το 1509 ο Ιωάννης Γ΄, δούκας της Κλέβης & κόμης του Λα Μαρκ νυμφεύτηκε τη Μαρία, δούκισσα του Γύλιχ-Μπεργκ και πρόσθεσε την κτήση της στα εδάφη του. Το 1609 ο Ιωάννης Γουλιέλμος ήταν παράφρων και δεν είχε απογόνους· ήταν ο τελευταίος δούκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπεργκ
Παλαιό Λουτρό Μεσσηνίας
Το Παλαιό Λουτρό, αναφερόμενο επίσημα ως το Παλαιόν Λουτρόν και παλαιότερα ως το Αλικοντούζι ή το Αληκοντούζι, είναι ορεινός οικισμός, κοντά στην Χώρα και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Παλαιό Λουτρό βρίσκεται περίπου 17 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Χώρας. Έχει υψόμετρο 566 μέτρα και απέχει 23 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Παλαιό Λουτρό βρίσκονται προς τα νοτιοδυτικά του η Φλεσιάδα σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά του ο Παπαφλέσσας, σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοδυτικά του η Ποταμιά σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοανατολικά του η Κάτω Βούταινα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Πυλίας, όσο και της Τριφυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της Αρχαίας Πύλου. Βρίσκεται πολύ κοντά στη Χώρα και στο Ανάκτορο του Νέστορα. Το χωριό παλαιότερα ονομαζόταν Αλικοντούζι. Είναι ένας αρχαίος οικισμός, που η κατοίκησή του ξεκινά περίπου από το 5000 π.Χ. και συνεχίζει αδιάκοπα ως σήμερα.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Αλικοντούζι ή Αληκοντούζι (Alicondouzi). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης, τουλάχιστον σε μια, από τις διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Το χωριό Αλικοντούζι, ανήκε, το 1704, στην επαρχία της Αρκαδίας ή Αρκαδιάς (Territorio di Arcaadia), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Το χωριό, αναφερόταν ως Αλικοντούζι (Alicondouzi) στην απογραφή Pacifico/Alberghetti του 1704.
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Αλικοντούρι (Alicondouri) σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815 και Αλικοντούσι (Alikondousi) σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833.
Διοικητική ιστορία
Το Αληκοντούζι ή Αλικοντούζι προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Φλεσιάδος ή Φλεσσιάδος με έδρα αρχικά τον οικισμό Παιδεμένον (σήμερα η Φλεσιάδα) και λίγο αργότερα, από το 1840, τον οικισμό Λιγούδιστα (σήμερα η Χώρα), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, σαν Αληκοντούζι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Φλεσιάδος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 76 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Φλεσιάδος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Λυγούδιστα. Το χωριό αναφερόταν επίσημα, τουλάχιστον από το 1844 ως το 1889 ως το Αλικοντούζι και από το 1889 ως και το 1896 ως το Αλικοντούζιον. Από το 1896 ως και το 1912 αναφερόταν επίσημα και πάλι ως Αλικοντούζι. Το 1899 το χωριό, όπως και ο Δήμος Φλεσιάδος, μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το Αληκοντούζι προσαρτάται αρχικά στην Κοινότητα Παιδεμένου, με έδρα το τον οικισμό Παιδεμένον. Το 1915 η Κοινότητα Παιδεμένου και το Παιδεμένον μετονομάζονται σε Κοινότητα Φλεσιάδος και Φλεσιάδα αντίστοιχα. Το 1927 το Αληκοντούζι μετονομάζεται σε Παλαιόν Λουτρόν. Στη συνέχεια, το 1928, το Παλαιόν Λουτρόν αποσπάται από την Κοινότητα Φλεσιάδος και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Παλαιού Λουτρού (σε άλλη πηγή αναφέρεται ως έτος επίσημης δημιουργίας της κοινότητας το 1931). Στην απογραφή του 1928 το χωριό και η κοινότητα αναφέρονται, εντός παρενθέσεως, και με τις ονομασίες Αληκουτούζι και Κοινότητα Αληκουτουζίου. Το Παλαιόν Λουτρόν παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Παλαιού Λουτρού, με την αλλαγή των ονομασιών οικισμού & κοινότητας, από το 1928 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Παλαιόν Λουτρόν υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Νέστορος, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Παλαιόν Λουτρόν ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Παλαιόν Λουτρόν σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Κοινότητας του Παλαιού Λουτρού και ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Νέστορος, του Δήμου Πύλου-Νέστορος.
Πληθυσμός
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 25 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, υπάρχει επίσης κοντά στο χωριό το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Από τα σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής του χωριού είναι επίσης η Σπηλιά του Κουφιέρου, εντός της οποίας βρίσκεται και το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων. Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, εορτάζονται την 1η Ιουλίου κάθε έτους και τιμούνται στο χωριό με λαϊκό πανηγύρι. Η γιορτή αρχίζει από το βράδυ της παραμονής, 30 Ιουνίου, με εσπερινό και αρτοκλασία στον χώρο του σπηλαίου και τους χώρους έξω από αυτό, όπου συγκεντρώνεται πλήθος πιστών, από το χωριό και τις γειτονικές περιοχές, για να παρακολουθήσουν τον εσπερινό και να συμμετάσχουν στους εορτασμούς, ενώ στην συνέχεια, ανήμερα της γιορτής, μετά τη θεία λειτουργία ακολουθεί μεγάλο γλέντι.
Σπήλαιο Κουφιέρου
Απέναντι από το χωριό βρίσκεται το όρος Κουφιέρος και η ομώνυμη σπηλιά. Η ονομασία προέρχεται πιθανώς από τις λέξεις «κρυφό» και «ιερό». Η Σπηλιά του Κουφιέρου ή Σπήλαιο Κουφιέρου ή Σπήλαιο των Αγίων Αναργύρων υπήρξε τόπος κατοίκησης από την 5η προ Χριστού χιλιετία, αλλά και καταφύγιο των κατοίκων της περιοχής ως και την Επανάσταση του 1821. Κατοικήθηκε από την νεολιθική εποχή, τουλάχιστον από το 4500 π.Χ., ενώ ήταν σε αδιάλειπτη χρήση από την μυκηναϊκή εποχή έως και την βυζαντινή εποχή. Στο σπήλαιο αυτό κατέφευγαν από το 1610 σε κάθε επιδρομή Τούρκων ή Αλβανών οι κάτοικοι από τα χωριά Πάνω και Κάτω Κοντογόνι, Αληκοντούζι, Παιδεμένου, Μαργέλι, Βούταινα, Ζαπάντι κ.ά. Εκεί κατέφυγαν επίσης το 1770, στα Ορλωφικά. Κατά την περίοδο αυτή της Τουρκοκρατίας βρήκαν μέσα σε αυτό μαρτυρικό θάνατο πολλοί Έλληνες χριστιανοί, οι οποίοι κρύβονταν εκεί για να προστατευθούν, καθώς οι διώκτες τους, τους έκαψαν ζωντανούς. Μέχρι σήμερα οι τοίχοι του σπηλαίου παραμένουν μαύροι από τη φωτιά. Οι αγιογραφίες που υπήρχαν εντός του σπηλαίου καταστράφηκαν. Μόνο στην κορυφή, διακρίνονται οι μορφές των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού. Γι' αυτό και έκτοτε η σπηλιά πήρε την ονομασία «Σπήλαιο Αγίων Αναργύρων». Ο ερευνητής Πάνος Κοσμόπουλος, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή, γράφει στο έργο του «Περασμένα και τωρινά», σχετικά με τις αγιογραφίες του σπηλαίου, τις οποίες η φωτιά στη μεγάλη θυσία κατέστρεψε, τα εξής: «...ανώνυμοι αγιογράφοι έκαναν τους Άγιους προστάτες τους, στην οροφή της πελώριας Σπηλιάς. Πιάνεται η ανάσα του ανθρώπου σαν κοιτάζει προς τα πάνω και τον πιάνει ίλιγγος στη σκέψη, πως στάθηκαν ζωγράφοι δεμένοι και αιωρούμενοι στο χάος και ετελείωσαν αυτά τα αριστουργήματα πάνω στους βράχους. Κάποια πυρκαγιά αργότερα από Τούρκους επιδρομείς, που στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων αθώων υπάρξεων, έκαψε και μαύρισε ό,τι υπήρχε εκεί εκτός από τις μορφές των δύο Αγίων Κοσμά και Δαμιανού στο ψηλότερο μέρος της Σπηλιάς και αγνάντια προς το ρέμμα που γοργοκυλάει θυμωμένο το νερό στο βάθος του βαράθρου». Το 1923 εγκαινιάστηκε το εκκλησάκι, αφιερωμένο στους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό, που εορτάζει δύο φορές το χρόνο: Την 1η Ιουλίου και την 1η Νοεμβρίου και μέχρι το έτος 1936 λειτουργούσε σε αυτό ο εκάστοτε εφημέριος της κοινότητας Παπαφλέσσα, ενώ στη συνέχεια παραχωρήθηκαν τα δικαιώματα στον εφημέριο του Παλαιού Λουτρού, με αντάλλαγμα εκκλησιαστικά χωράφια. Επίσης, για το σπήλαιο και την περιοχή του, υπάρχουν διάφορες λαϊκές δοξασίες και παραδοσιακοί μύθοι της περιοχής, που μιλούν για «υπερφυσικά φαινόμενα» στην πηγή της Μαργέλαινας. Κατά καιρούς γίνεται λόγος για «γλέντια, όπου συμμετέχουν νεράιδες και ξωτικά». Σήμερα η ευρύτερη περιοχή του Σπηλαίου Κουφιέρου έχει αναγνωριστεί από το κράτος ως αρχαίο μνημείο.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.112154" longitude="21.773711" zoom="13" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ολόκληρο
Ένα ολόκληρο στη μουσική σημειογραφία είναι μια μεμονωμένη νότα που διαρκεί ή ισοδυναμεί με δύο μισά ή τέσσερα τέταρτα.
Περιγραφή
Το ολόκληρο έχει ένα κεφάλι με σχήμα κοίλου οβάλ—όπως το μισό—αλλά χωρίς ουρίτσα (βλ. Εικόνα 1). Δεδομένου ότι είναι ίσο με τέσσερα τέταρτα, καταλαμβάνει όλη τη διάρκεια ενός μέτρου σε 4/4.
Οι άλλες νότες είναι πολλαπλάσια ή κλάσματα του ολόκληρου. Για παράδειγμα, σε σχέση με το ολόκληρο, ένα διπλό ολόκληρο έχει τη διπλάσια διάρκειά του, ένα μισό έχει τη μισή του διάρκεια και ένα τέταρτο διαρκεί το ένα τέταρτο της διάρκειάς του.
Ένα σχετικό σύμβολο είναι η παύση ολοκλήρου, η οποία δηλώνει μία παύση που διαρκεί όσο ένα ολόκληρο. Οι παύσεις ολοκλήρων σχεδιάζονται ως μαύρα ορθογώνια που συνήθως κρέμονται κάτω από τη δεύτερη γραμμή από την κορυφή ενός μουσικού πενταγράμμου, αν και μπορεί περιστασιακά να τοποθετούνται κάτω από διαφορετική γραμμή (ή βοηθητική γραμμή) σε πιο περίπλοκα πολυφωνικά αποσπάσματα ή όταν τα μέρη δύο οργάνων ή τραγουδιστών είναι γραμμένα στο ίδιο πεντάγραμμο.
Το ολόκληρο επίσης να χρησιμοποιηθεί για να υποδηλώσει ένα ολόκληρο μέτρο σε μουσική ελεύθερου χρόνου, όπως το αγγλικανικό άσμα, ανεξάρτητα από το μέτρο που χρησιμοποιείται.
Ιστορία
Το σύμβολο του ολόκληρου βρέθηκε για πρώτη φορά στη μουσική σημειογραφία από τα τέλη του δέκατου τρίτου αιώνα. Προέρχεται από το στρογγυλό, χωρίς ουρίτσα semibrevis της μεσαιωνικής σημειογραφίας, εξού και η προέλευση του βρετανικού ονόματος της αξίας (semibreve).
Ονοματολογία
Ο βρετανικός όρος (semibreve) προέρχεται από το ιταλικό semibreve, το οποίο προέρχεται από τις λατινικές λέξεις semi- «μισό» και brevis «μικρό». Το αμερικανικό της όνομα (whole note) είναι μεταφραστικό δάνειο του γερμανικού ganze Note. Το όνομα της νότας σε ορισμένες άλλες γλώσσες, προέρχεται από το στρογγυλό της σχήμα, όπως το καταλανικό rodona, το γαλλικό ronde και το ισπανικό redonda. Το ελληνικό της όνομα προέρχεται από το ουσιαστικοποιημένο ουδέτερο του επιθέτου ολόκληρος, αντίστοιχο του αγγλικού whole. Οι αντίστοιχες κινεζικές, ιαπωνικές, κορεατικές και βιετναμικές ονομασίες μεταφράζονται στα αγγλικά ως whole note.
Αγγελίδου
Με το επώνυμο Αγγελίδου μπορεί να αναφέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Μάρτυρες του Ιεχωβά και Ολοκαύτωμα
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υπέστησαν θρησκευτικές διώξεις στη Γερμανία μεταξύ των ετών 1933 και 1945.
Η Ναζιστική αντιμετώπιση
Η Ναζιστική κυβέρνηση έδωσε στους κρατούμενους Μάρτυρες του Ιεχωβά την επιλογή να αποκηρύξουν την πίστη τους ως «εσφαλμένες διδασκαλίες», να υποταχθούν στην κρατική εξουσία και να υπηρετήσουν στο στρατό ώστε να αφεθούν ελεύθεροι. Στη Ναζιστική περίοδο, περίπου 10.000 Μάρτυρες, κυρίως γερμανικής καταγωγής, φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου είχαν στα ρούχα τους το διακριτικό μωβ τρίγωνο και υπολογίζεται ότι περίπου 2.500 έως 5.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά πέθαναν σε στρατόπεδα ή φυλακές. Περισσότεροι από 200 άντρες δικάστηκαν από το Γερμανικό Πολεμικό Δικαστήριο και εκτελέστηκαν επειδή αρνήθηκαν τη στρατιωτική υπηρεσία. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται και Μάρτυρες του Ιεχωβά που προέρχονταν από την Αυστρία, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία, την Ολλανδία, τη Γαλλία και από άλλες χώρες.
Η καλή διαγωγή, το φιλειρηνικό φρόνημα και η εργατικότητα των Μαρτύρων του Ιεχωβά μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είχε ως αποτέλεσμα σε ορισμένες περιπτώσεις να χρησιμοποιούνται οι γυναίκες ως εργάτριες στις φάρμες ή ως οικιακές βοηθοί και κουβερνάντες στα σπίτια των SS, αν και αρνούνταν να εκτελέσουν εργασίες που θεωρούσαν ότι αποτελούν συμβιβασμό της πίστης τους. «Μολονότι οι βασανιστές SS τις αποκαλούσαν περιφρονητικά "Bifos" [συντομογρ. του "Bibelforscher", δηλ. «Σπουδαστές της Γραφής»], «Βιβλικές Μέλισσες» και «Βιβλικά Σκουλήκια», οι Μάρτυρες κέρδισαν τον αυθόρμητο και ανομολόγητο σεβασμό, που είχε κάποιες φορές ως αποτέλεσμα την ανάθεση ελαφρύτερων εργασιών όπως ως οικιακές βοηθοί στα σπίτια των SS. Αλλά η θρησκευτική τους σχολαστικότητα αποδεικνυόταν ορισμένες φορές ριψοκίνδυνη· μια μικρή ομάδα φονταμενταλιστών στο Ράβενσμπρουκ αρνήθηκε να φάει λουκάνικα με αίμα λόγω των Βιβλικών εντολών και έτσι αυξήθηκε ο κίνδυνος υποσιτισμού και ασιτίας καθώς επίσης και των σωματικών ποινών. [...] Ο ειρηνισμός των Μαρτύρων τούς έκανε να αρνούνται να φροντίζουν κουνέλια, των οποίων η γούνα χρησιμοποιούνταν για τον στρατιωτικό ρουχισμό, με αποτέλεσμα να εκτελεστούν αρκετές γυναίκες για προδοσία». (Carol Rittner & John K. Roth, Different Voices: Women and the Holocaust, Paragon Press, 1993, σ. 229) Βλέπε, επίσης, Jadwiga Bezwinska & Danuta Czech, KL Auschwitz Seen by the SS, Interpress Publishers, 1991, σ. 77. «Χτυπητή αντίθεση —εξαιρετικά επιτυχή— αποτελούσαν οι μελετήτριες της Βίβλου, οι αποκαλούμενες "βιβλικές μέλισσες" ή "βιβλικοί σκόροι". Δυστυχώς ήταν λίγες. Παρά την περισσότερο ή λιγότερο φανατική τους φύση, ήταν πολύ επιθυμητά στοιχεία. Εργάζονταν σε σπίτια που είχαν πολλά παιδιά, στη λέσχη των αξιωματικών των SS και κατά βάση σε αγροτικά νοικοκυριά, όπως π.χ. στα πτηνοτροφεία του Χάρμενζ και σε διάφορα αγροκτήματα. Δεν ήταν αναγκαία η επιτήρησή τους, δεν χρειάζονταν φυλάκια. Εργάζονταν με επιμέλεια και προθυμία, γιατί αυτή ήταν η εντολή του Ιεχωβά. Ήταν κυρίως Γερμανίδες σε προχωρημένη ηλικία, υπήρχαν όμως και μερικές νεαρές Ολλανδέζες. Δυο ηλικιωμένες γυναίκες εργάζονταν στο οικογενειακό μου νοικοκυριό επί τρία σχεδόν χρόνια. Η σύζυγός μου έλεγε πολλές φορές ότι δεν θα μπορούσε ούτε και η ίδια να φροντίζει για όλα καλύτερα από ό,τι αυτές οι δυο μελετήτριες της Βίβλου. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η φροντίδα τους για τα παιδιά, μεγάλα και μικρά. Τα παιδιά μας είχαν δεθεί μαζί τους σαν να ήταν μέλη της οικογένειας. Αρχικά είχαμε φοβηθεί ότι θα ήθελαν να προσηλυτίσουν τα παιδιά στον Ιεχωβά, αποδείχθηκε όμως πως δεν έκαναν κάτι τέτοιο. Δεν μίλησαν ποτέ στα παιδιά για θρησκευτικά θέματα. Ήταν περίεργο, αν ληφθεί υπόψη ο φανατικός τους χαρακτήρας. [...] Μια απ' αυτές εργαζόταν σε έναν αξιωματικό των SS και τον κοίταζε στα μάτια για να μαντέψει τις επιθυμίες του. Αρνιόταν όμως, για λόγους αρχής, να καθαρίσει τη στρατιωτική του στολή, το πηλήκιο, τα παπούτσια, καθετί που είχε σχέση με το στρατό. Δεν δεχόταν ούτε και να ακουμπήσει τα αντικείμενα αυτά». (Rudolf Hoess Αυτοβιογραφία, σελ. 130, 131, εκδ. Νεφέλη, 1995)