cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδελφοί Μονγκολφιέ
Ιάκωβος Στέφανος Μονγκολφιέ
Ο Ιάκωβος-Στέφανος Μονγκολφιέ αρχικά ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική. Αργότερα ανέλαβε το εργοστάσιο χαρτοποιίας του πατέρα του όπου και τελειοποίησε την παραγωγή χάρτου πολυτελείας. Το 1783 παρουσία των Μελών της Ακαδημίας του Παρισιού και της Βασιλικής Αυλής επανέλαβε το πείραμα της ανύψωσης του αερόστατου.
Στις αρχές της γαλλικής επανάστασης διορίστηκε νομάρχης της γενέτειράς του, του Αννοναί. Στη περίοδο όμως της Τρομοκρατίας καταγγέλθηκε ως ενάντιος και σώθηκε μόνο χάρη της αφοσίωσης που του έτρεφαν οι εργάτες του. Η τιμή της εφεύρεσης του αερόστατου ανήκει ομοίως και σ΄ αυτόν.
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Γάλλοι επιστήμονες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Νήσος Έλεφ Ρίνγκνες
Η νήσος Έλεφ Ρίνγκνες (αγγλικά:Ellef Ringnes Island) είναι ένα ακατοίκητο νησί στο Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος, το οποίο ανήκει στο καναδικό έδαφος Νούναβουτ. Με έκταση 11.295 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 16ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Καναδά κατηγορία:Νούναβουτ
Κουβαλάτα Κεφαλονιάς
Τα Κουβαλάτα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 59 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Πάιονηρ 5
Το Πάιονηρ 5 (επίσης γνωστή ως Alpha 1, Pioneer P-2, και Thor Able 4) ήταν ένα διαστημικό σκάφος στο πλαίσιο του προγράμματος Πάιονηρ της NASA.
Είχε ως στόχο να διερευνήσει τον διαπλανητικό χώρο ανάμεσα στις τροχιές της Γης και της Αφροδίτης. Εκτοξεύθηκε στις 11 Μαρτίου 1960 από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ στις 13:00:00 UTC με μάζας 43 kg. Έχει σχήμα σφαίρας με διάμετρο 0,66 μέτρα με τέσσερις ηλιακούς συλλέκτες 1,4 μέτρων. Το διαστημικό σκάφος επιβεβαίωσε την ύπαρξη του διαπλανητικού μαγνητικού πεδίου. Το Πάιονηρ 5 ήταν η πιο επιτυχημένη αποστολή από τις μέχρι τότε Πάιονηρ αποστολές.
Αποστολή
Η καταγραφή ψηφιακών δεδομένων έχουν διαβιβασθεί σε 1, 8 και 64 bit / s, ανάλογα με την απόσταση του διαστημικού οχήματος από τη Γη και το μέγεθος της κεραίας λήψης. Ο περιορισμός βάρους για τα ηλιακά κύτταρα εμπόδισαν τη συνεχή λειτουργία των πομπών τηλεμετρίας. Συνολικά ολοκλήρωσε 138,9 ώρες λειτουργίας, και πάνω από 3 Μbits δεδομένων ελήφθησαν. Το μεγαλύτερο τμήμα των δεδομένων έγινε δεκτός από το ράδιο τηλεσκόπιο Lovell στο παρατηρητήριο Jodrell Bank και το σταθμό παρακολούθησης της Χαβάης. Τα δεδομένα ελήφθησαν μέχρι τις 30 Απριλίου 1960, που ο θόρυβος του τηλεμετρία και αδύναμη ισχύς του σήματος έκαναν τη λήψη των δεδομένων αδύνατη. Το σήμα του διαστημικού σκάφους εντοπίστηκε από το παρατηρητήριο Jodrell Bank σε απόσταση ρεκόρ των 36.200.000 χιλιόμετρα (22,5 εκατομμύρια μίλια) στις 26 Ιουνίου 1960, αν και ήταν πάρα πολύ αδύναμη μέχρι τότε η λήψη δεδομένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Πάιονηρ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1960
Συνθήκη του Άαχεν (1668)
thumb|355px|Περιοχές και πόλεις που πήρε και έδωσε ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ στο Άαχεν το 1668 Η Συνθήκη του Άαχεν ή Συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ του 1668 τερμάτισε τον λεγόμενο Πόλεμο της Διαδοχής ή Πόλεμο της Επανακτήσεως ανάμεσα στη Γαλλία και στην Ισπανία. Υπογράφηκε από τη Γαλλία και την Τριπλή Συμμαχία στις 2 Μαΐου 1668 στο Άαχεν, ενώ η Ισπανία προσυπέγραψε στις 7 Μαΐου 1669. Η Συνθήκη του Άαχεν του 1668 συμπλήρωσε την προκαταρκτική Συνθήκη του Σαιν-Ζερμαίν του ίδιου έτους.
Η Συνθήκη διαμεσολαβήθηκε από την Τριπλή Συμμαχία της Ολλανδικής Δημοκρατίας, της Αγγλίας και της Σουηδίας, που είχαν και ρόλο εγγυητών, στην «Πρώτη Σύνοδο του Αιξ-λα-Σαπέλ». Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας επέστρεψε τρεις πόλεις, τις Καμπραί, Αιρ και Σαιντ-Ομέρ στην Ισπανία. Επίσης επέστρεψε την επαρχία Φρανς-Κοντέ. Από την άλλη, κράτησε για τη Γαλλία τις πόλεις Αρμαντιέρ, Μπεργκ, Σαρλερουά, Κουρτραί (το σημερινό Κόρτρεϊκ), Ντουαί, Φυρν (το σημερινό Βέρνε), Λιλ, Άουντενααρντε και Τουρναί. Οι Λίλ, Αρμαντιέρ, Μπεργκ και Ντουαί θεωρήθηκαν ουσιώδεις για την ενίσχυση των τρωτών βόρειων συνόρων της Γαλλίας και παραμένουν στη Γαλλία μέχρι σήμερα, ενώ η παρακράτηση των Τουρναί, Άουντενααρντε, Κουρτραί, Φυρν, Μπενς, Σαρλερουά και Ατ κρίθηκε απαραίτητη για τη διευκόλυνση μελλοντικών επιθέσεων κατά των Ισπανικών Κάτω Χωρών και της Ολλανδικής Δημοκρατίας.
Η συνθήκη άφησε στη Γαλλία όλες της κατακτήσεις της του 1667 στη Φλάνδρα. Το σχετικό άρθρο της συνθήκης ήταν ασαφές, κάτι που εκμεταλλεύθηκε μετά την Ειρήνη του Νέιμεγεν (1679) ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας, ώστε να καταλάβει μερικά χωριά και μικρές πόλεις που αποφάσισε ότι ήταν εξαρτώμενες από τις πόλεις και τα εδάφη που τού είχαν παραχωρηθεί το 1668.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες της Γαλλίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ισπανίας
Μαρία Ισαβέλλα της Αυστρίας
Η Μαρία Ισαβέλλα (γερμ. Maria Isabel von Habsburg-Lothringen, 21 Μαΐου 1834 - 14 Ιουλίου 1901) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Τράπανι.
Βιογραφία
Η Μαρία Ισαβέλλα Αννουντσιάτα Ιωάννα Ιωσηφίνα Ουμιλιτά Απολλωνία Φιλομένα Βιργινία Γαβριέλα ήταν η τρίτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης και της Μαρίας Αντωνίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1850 τον θείο της Φραγκίσκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Κόμη του Τράπανι, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Τοσκάνης Κατηγορία:Κόμισσες της Ιταλίας
Μπαρτσελόνα (χειροσφαίριση)
Η ΦΚ Μπαρτσελόνα (καταλανικά: FC Barcelona) είναι ισπανική ομάδα χειροσφαίρισης με έδρα τη Βαρκελώνη της Καταλονίας. Αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία στης Ισπανίας (Liga ASOBAL).
Το τμήμα χειροσφαίρισης της Μπαρτσελόνα, ​​ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1942 κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ενρίκε Πινιέιρο. Εξ αρχής, η ομάδα χειροσφαίρισης περιλάμβανε 11 βασικούς παίκτες, δίχως μόνιμη έδρα. Χρησιμοποιούσε κυρίως γήπεδα ποσοφαίρου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50, όταν και άρχισε να αγωνίζεται σε επίσημα παιχνίδια, με επτά παίκτες και κλειστό χώρο διεξαγωγής.
Στα πρώτα στάδια, στις διοργανώσεις κυριαρχούσαν άλλες ομάδες όπως η Ατλέτικο Μαδρίτης και η Γκρανογέρς, με την κυριαρχία τους να διακόπτεται ορισμένες φορές. Τα πράγματα άλλαξαν ριζικά με την άφιξη ενός από τους καλύτερους προπονητές στην ιστορία της χειροσφαίρισης, του Βαλέρο Ριβέρα. Με αυτόν, η ομάδα έγινε σχεδόν ασυναγώνιστη στην Ισπανία και στην Ευρώπη, φτάνοντας στο ρεκόρ των 62 τίτλων, συμπεριλαμβανομένων των 5 Κυπέλλων Ευρώπης.
Το καλοκαίρι του 2013, η ομάδα χειροσφαίρισης της Μπαρτσελόνα, με προπονητή τον Τσάβι Πασκουάλ, κέρδισε το τρόπαιο Σούπερ Γκλομπ (Super Globe), το μόνο τρόπαιο που εξακολουθεί να λύπει από την τροπαιοθήκη των άλλων σωματείων. Η ομάδα χειροσφαίρισης της Μπαρτσελόνα έκλεισε την περίοδο 2013/14 στη Liga ASOBAL με ένα νικηφόρο σερί που αποτελεί ρεκόρ. Η Μπάρσα ολοκλήρωσε εκέινη την περίοδο χωρίς να χάσει πόντους στους αγώνες, για ένα διάστημα 30 ημερών.
Η Μπαρτσελόνα υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο της το 2014 (IHF Super Globe), σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που μια ομάδα κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο της, στην τον πιο διάσημη διασυλλογική διοργάνωση χειροσφαίρισης, η οποία φιλοξενείται σε ετήσια βάση στην Ντόχα, πρωτεύουσα του Κατάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύλλογοι χειροσφαίρισης ανά χώρα Κατηγορία:Μπαρτσελόνα
Χοσέ Μαρία Μπακέλι
Ο Χοσέ Μαρία Μπακέλι Ορτέγα (Ισπανικά: José María Bacchelli Ortega, γεννημένος στις 10 Σεπτεμβρίου 1952 στη Βαρκελώνη), γνωστός επαγγελματικά ως Bacchelli, είναι Ισπανός τραγουδιστής που είναι γνωστός για τη συμμετοχή του στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το.
Γιος Ισπανίδας μητέρας και Ιταλού πατέρα, ο Bacchelli ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα συμμετέχοντας στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Benidorm το 1977. Το 1979, κυκλοφόρησε το single "Bacchelli". Το 1980 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Y slo tú, το οποίο περιελάμβανε το τραγούδι με τον ίδιο τίτλο. Το 1981, επιλέχθηκε εσωτερικά από τον τηλεοπτικό σταθμό Televisión Española ως ο Ισπανός εκπρόσωπος για τον 26ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι "Y sólo tú" ("Και μόνο εσύ"). Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 4 Απριλίου στο Δουβλίνο, όπου το "Y sólo tú" μπόρεσε να τερματίσει μόνο μέχρι στην 14η θέση από τις 20 συνολικά συμμετοχές.
Αργότερα το 1981, κυκλοφόρησε ένα δεύτερο άλμπουμ, το Prohibido. Το 1982, κυκλοφόρησε το LP Culpable. Ο Bacchelli δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί περαιτέρω την εμφάνιση του Eurovision και δεν κυκλοφόρησε νέους δίσκους στην Ισπανία.
Το 1988, ο Bacchelli κυκλοφόρησε το LP Vida mía στον Ισημερινό, με τη δισκογραφική εταιρεία Fediscos. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εγκαταστάθηκε στο Guayaquil του Ισημερινού. Το 1992, δούλεψε ως ηθοποιός στην τηλενουβέλα Isabela, στην Ecuavisa. Επιπλέον ήταν ο ερμηνευτής του θεματικού τραγουδιού της σειράς, "Seguramente tú". Από τότε, εργάστηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1981
Τζόνι Μίτσελ
Η Τζόνι Μίτσελ (αγγλ.: Roberta Joan "Joni" Mitchell, 7 Νοεμβρίου 1943) είναι Καναδή τραγουδίστρια-τραγουδοποιός της φολκ, ποπ, ροκ και τζαζ μουσικής. Ασχολείται επίσης με την ζωγραφική και την φωτογραφία.
Γάμος και μητρότητα
Τον Φεβρουάριο του 1965 η Μίτσελ, ανύπαντρη και αδέκαρη, απέκτησε μια κόρη. Λίγες εβδομάδες μετά τον τοκετό, η τραγουδίστρια παντρεύτηκε τον Αμερικανό τραγουδιστή της φολκ Τσακ Μίτσελ (Chuck Mitchell), ο οποίος, αν και δεν ήταν ο πατέρας του παιδιού, της υποσχέθηκε να την βοηθήσει στο να το μεγαλώσει. Ο γάμος όμως δεν ευδοκίμησε και κατέληξε στο διαζύγιο. Έτσι, η Μίτσελ αναγκάσθηκε να δώσει την κόρη της για υιοθεσία. Το γεγονός αυτό τής στοίχισε πάρα πολύ και το αναφέρει και σε ορισμένα τραγούδια της. Με την κόρη της συναντήθηκε τελικά το 1997.
Η καταξίωση
Το 1967 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έναν χρόνο αργότερα στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ, η μουσική της καριέρα είχε αρχίσει να ανεβαίνει με εμφανίσεις σε κλαμπ φολκ μουσικής και στην τηλεόραση. Το 1969 κέρδισε το Βραβείο Γκράμμυ για την καλύτερη μουσική παρουσία φολκ μουσικής. Αργότερα ακολούθησαν πολλά άλλα βραβεία.
Στην δεκαετία του 1970 άρχισε να πειραματίζεται αναμειγνύοντας φολκ και τζαζ. Ο δίσκος της Blue (1971) έφτασε το Νο. 15 στις λίστες των μεγαλύτερων πωλήσεων και ακολούθησαν οι δίσκοι For the Roses (Νο. 11 το 1972), Court and Spark (Νο. 2 το 1974), Miles of Aisles (Νο. 2 το 1974), The Hissing of Summer Lawns (Νο. 4 το 1975) και Hejira (Νο. 11 το 1976). Την ίδια εποχή, η Μίτσελ εμφανίσθηκε σε συναυλίες παρέα με τον Μπομπ Ντίλαν και την Τζόαν Μπαέζ. Το 1978, μετά από πρόσκλησή του, συνεργάστηκε δισκογραφικά με τον τζαζίστα Τσαρλς Μίνγκους, στο φερώνυμο άλμπουμ της, που περιέχει τρεις αυθεντικές συνθέσεις του Μίνγκους και κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1979, λίγους μήνες μετά το θάνατό του.
Στα χρόνια του '80, η Μίτσελ έδωσε συναυλίες στην Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ παρέα με μεγάλα ονόματα της ποπ και της ροκ, αλλά οι δίσκοι της δεν είχαν την εμπορική επιτυχία της προηγούμενης δεκαετίας. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990, η τραγουδίστρια στράφηκε περισσότερο προς την ποπ, αλλά και πάλι το κοινό δεν ανταποκρίθηκε. Ωστόσο, ο δίσκος Turbulent Indigo (1994) της έφερε δύο Βραβεία Γκράμμυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί Κατηγορία:Καναδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καναδοί φωτογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Ψυχιατρικοποίηση
Είδη ψυχιατρικοποίησης
Η ψυχιατρικοποίηση αποτελεί  χαρακτηριστικό παράδειγμα της έκτασης που έχει πάρει στις μέρες μας ο ψυχολογικός ντετερμινισμός των ανθρώπινων συμπεριφορών. Επιπλέον απεικονίζει τις συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει η ψυχολογιοποίηση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ψυχιατρική
Αθεϊσμός
Ο αθεϊσμός εμφανίστηκε περίπου την ίδια χρονική περίοδο στην Αρχαία Ελλάδα και την Κίνα. Επεκτάθηκε στην Αρχαία Ρώμη, αλλά εξασθένισε δραματικά κατά την περίοδο του Μεσαίωνα στην Ευρώπη. Μετά την αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, ο αθεϊσμός εμφανίστηκε ξανά στην Ευρώπη, και επηρέασε αρκετά φιλοσοφικά και πολιτικά ρεύματα του 19ου και 20ου αιώνα. Σήμερα οι άθεοι αριθμούν σημαντικά ποσοστά -αν και δύσκολο να καταμετρηθούν επακριβώς εξ αιτίας της πληθώρας ορισμών- και είναι σε ανάπτυξη κυρίως σε ευρωπαϊκές χώρες, την Αυστραλία και τον Καναδά
Τα επιχειρήματα για τον αθεϊσμό κυμαίνονται από φιλοσοφικά σε κοινωνικά και ιστορικά. Η λογική για να μην πιστεύει κάποιος σε θεό, περιλαμβάνει επιχειρήματα τα οποία δείχνουν την έλλειψη εμπειρικών δεδομένων, το πρόβλημα του κακού, το επιχείρημα της θρησκευτικής ποικιλομορφίας, την απόρριψη θέσεων που δεν μπορούν να επαληθευτούν και το Επιχείρημα από τη μη πίστη. Υπερασπιστές του αθεϊσμού ισχυρίζονται πως το βάρος της απόδειξης είναι στους ώμους των θεϊστών να αποδείξουν την ύπαρξη του θεού. Παρόλο που ορισμένοι άθεοι έχουν υιοθετήσει κοσμικές φιλοσοφίες, όπως για παράδειγμα ο ανθρωπισμός, δεν υπάρχει μία ιδεολογία ή συμπεριφορά την οποία αποδέχονται όλοι οι άθεοι. .Όπως και το αντίστροφο : στον ίδιο θεό δεν πιστεύουν όλοι οι ένθεοι.
Οι άθεοι αναλόγως των επιχειρημάτων που εκφράζουν μπορούν να ταξινομηθούν σε διάφορες κατηγορίες, σκληρός ή μαλακός αθεϊσμός (σκληρός δηλώνει καταφατικά πως δεν υπάρχουν Θεοί ή Θεός, ενώ μαλακός περιλαμβάνει τις υπόλοιπες μορφές αθεϊσμού). "Νέοι άθεοι" ονομάζεται μια ομάδα άθεων συγγραφέων οι οποίοι προσέλκυσαν τα φώτα της δημοσιότητας με την επιθετική τους γλώσσα απέναντι στις θρησκείες. Οι άθεοι σήμερα τονίζουν την ανάγκη για εκκοσμίκευση του κράτους και της εκπαίδευσης, η οποία, πρέπει να σταματήσει να χρησιμοποιείται ως εργαλείο για κατήχηση των παιδιών σε θρησκείες.
Ορισμοί
Αθεϊσμός: (atheism) Ο όρος κυμαίνεται από την ανυπαρξία πίστης στον Θεό, έως την πίστη πως δεν υπάρχει θεός. Ο πρώτος ορισμός συμπεριλαμβάνει και τον αγνωστικισμό, ενώ ο δεύτερος όχι. Ετυμολογικά προέρχεται από γαλλική «athéisme», το οποίο προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ἄθεος, είναι δηλαδή αντιδάνειο.
Αγνωστικισμός: (agnosticism) προέρχεται από το «α» το στερητικό και τη λέξη «γνώση». Ο αγνωστικισμός είναι η θέση που πρεσβεύει πως δε μπορούμε να ξέρουμε αν υπάρχει ή όχι θεός.
Ντεϊσμός: (deism), ετυμολογικά προέρχεται από το Λατινικό «deus», το οποίο σημαίνει Θεός. Ο Ντεϊσμός είναι η φιλοσοφική θέση που πρεσβεύει πως ο θεός υπάρχει μεν, αλλά δεν επεμβαίνει στην ιστορία του ανθρώπου και του κόσμου. Ως εκ τούτου, απορρίπτει τις προφητείες ή τις «εξ αποκαλύψεως» αλήθειες. Θεωρεί πως μέσα από τη λογική και την παρατήρηση του φυσικού κόσμου, μπορούμε να καταλήξουμε πως υπάρχει ένας δημιουργός του Κόσμου.
Θεϊσμός: (theism) είναι η πίστη στην ύπαρξη θεού ή θεοτήτων. Στην τυπική καθομιλουμένη αφορά τις μονοθεϊστικές και τις πολυθεϊστικές θρησκείες.
Αθρησκία: (irreligion) είναι η απουσία, η αδιαφορία, η απόρριψη ή η εχθρότητα προς τη θρησκεία. Μπορεί να περιλαμβάνει μορφές θεϊσμού, όπως τον ντεϊσμό.
Ετυμολογία
thumb|left|Η Ελληνική λέξη αθεοι όπως εμφανίζεστε στην Επιστολή προς Εφέσιους. (Καινή Διαθήκη)
Στα πρώιμα αρχαία Ελληνικά, το επίθετο άθεος'' (από το α-στερητικό και τη λέξη Θεός) σήμαινε κάποιον χωρίς Θεό. Χρησιμοποιήθηκε πρώτα ως όρος για κάποιον που δεν έδειχνε σεβασμό στα θεία. Τον 5ο αιώνα, η λέξη ξεκίνησε να εκφράζει πιο συγκεκριμένη έννοια, όπως «διακοπή των σχέσεων με τους θεούς» ή «άρνηση των θεών». Ο όρος «ασεβής» εμφανίστηκε αργότερα για να περιγράψει αυτούς που δεν σέβονταν ή αρνούνταν την ύπαρξη των θεοτήτων. Σύγχρονες μεταφράσεις των κλασικών κειμένων, μεταφέρουν τη λέξη átheos'' σε αθεϊστικός «atheistic». Ως αφηρημένο ουσιαστικό, υπάρχει επίσης και το ἀθεότης (atheotēs), "atheism". Ο Κικέρωνας μετέφερε την ελληνική λέξη στα λατινικά átheos. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρκετά στους διαλόγους που είχαν οι πρώιμοι χριστιανοί με τους οπαδούς της παραδοσιακής θρησκείας, η κάθε μια όμως τον χρησιμοποιούσε υποτιμητικά, αποδίδοντας τον στους άλλους.
Ο όρος άθεος, (από το γαλλικό athée), με την έννοια «αυτός ο οποίος…αρνιέται την ύπαρξη του Θεού ή θεοτήτων» Προϋπάρχει του αγγλικού «atheism» στα αγγλικά, το οποίο βρίσκεται για πρώτη φορά το 1566, και ξανά το 1571. «Άθεος» σαν σήμανση της πρακτικής αθεΐας χρησιμοποιήθηκε από το 1577. Ο όρος αθειμός, από τη γαλλική λέξη atheism η οποία προήλθε από το γαλλικό athéisme, και εμφανίζεται στα αγγλικά το 1587. Μια εργασία του 1534, χρησιμοποίησε τον όρο ‘’atheonism’’. Παρόμοιες ορολογίες εμφανίστηκαν αργότερα: ‘’deist’’, (ντεϊσμός), το 1621, ‘’theist’’ (θεϊστής) το 1662, ντεϊσμός (deism) το 1675, και θεϊσμός το 1678. Εκείνη την εποχή, οι λέξεις ντεϊστής, ντεϊσμός μετέφεραν το σημερινό νόημα.
Η Karen Armstrong γράφει ότι «Κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα, η λέξη «άθεος» χρησιμοποιούνταν με πολεμικό τρόπο, ο όρος ήταν υβριστικός. Κανένας δεν ήθελε να αποκαλέσει τον εαυτό του άθεο.»
Ο «Αθεϊσμός» ξεκίνησε να χρησιμοποιείται τον 18ο αιώνα για να περιγράψει μια παραδοχή με συγκεκριμένο χαρακτηρισμό την άρνηση του μονοθεϊστικού Αβρααμικού Θεού. Τον 20ο αιώνα, η παγκοσμιοποίηση βοήθησε στο να κυριαρχήσει η έννοια πως ο αθεϊσμός είναι άρνηση όλων των θεοτήτων, αν και στη Δύση περιγράφει απλώς την «αμφισβήτηση του Θεού»
Ιστορία του αθεϊσμού
Παρόλο που η πρώτη χρήση της λέξης «αθεϊσμός» εντοπίζεται τον 16ο αιώνα μ.Χ. στη Γαλλία, ιδέες που σήμερα θα αναγνωρίζονταν ως αθεϊστικές υπήρχαν στην αρχαια Ινδία και αρχαία Ελλάδα.
Πρώιμη Ινδική Θρησκεία
Αθεϊστικές σχολές σκέψεις βρίσκονται στην ιστορία της Ινδίας από την εποχή της βεδικής περιόδου ,
Ανάμεσα στις έξι ορθόδοξες σχολές ινδουιστικής φιλοσοφίας, η αρχαιότερη, η Samkhya, δεν αποδέχεται Θεό, και η πρώιμη Mimamsa επίσης απορρίπτει την έννοια του θεού.
Η πλήρως υλιστική και αντιθεϊστική φιλοσοφία Cārvāka (ή Lokāyata) εμφανίστηκε στην Ινδία περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ. και είναι η πλέον αθεϊστική φιλοσοφία στην Ινδία, παρόμοια με την ελληνική Κυρηναϊκή σχολή. Αυτός ο κλάδος της Ινδικής φιλοσοφίας χαρακτηρίζεται ως ετερόδοξος, λόγω της απόρριψης της εξουσίας του Βέδα, και άρα δεν εντάσσεται στις έξι ορθόδοξες σχολές του Ινδουισμού, αλλά είναι αξιοσημείωτη ως τεκμήριο του υλιστικού κινήματος εντός του Ινδουισμού.
Ο Satischandra Chatterjee, εξηγεί πως η κατανόηση μας για τη φιλοσοφία της Cārvāka είναι αποσπασματική, βασισμένη κυρίως στην κριτική από άλλες σχολές, καθώς έχει πλέον εκλείψει ως ζώσα φιλοσοφία.
Άλλες ινδικές θρησκείες που θεωρούνται αθεϊστικές είναι η κλασσική Samkhya και η πούρβα μιμάμσα. Η απόρριψη ενός προσωπικού θεού- δημιουργού στην Ινδία, συναντάται και στον Τζαναϊσμό και τον Βουδισμό.
Κλασική Αρχαιότητα
thumb|upright|Στην [[Απολογία Σωκράτους (Πλάτων)|Απολογία του Πλάτωνα, ο Σωκράτης (εικονίζεται) κατηγορείται από τον Μέλητο, ότι δεν πιστεύει στους θεούς]]
Ο δυτικός αθεϊσμός έχει τις ρίζες του στην αρχαιοελληνική προσωκρατική φιλοσοφία αλλά ο αθεϊσμός με τη σύγχρονη έννοια ήταν ανύπαρκτος ή εξαιρετικά σπάνιος στην Αρχαία Ελλάδα. Οι προσωκρατικοί ατομικοί φιλόσοφοι, όπως ο Δημόκριτος προσπάθησαν να εξηγήσουν τον κόσμο με ένα εντελώς υλιστικό τρόπο και ερμήνευσαν τη θρησκεία ως ανθρώπινη προσπάθεια να κατανοήσει τα φυσικά φαινόμενα. αλλά δεν αρνήθηκε ξεκάθαρα την ύπαρξη των θεών. Στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ., ο λυρικός ποιητής Διαγόρας ο Μήλιος, καταδικάστηκε σε θάνατο στην Αθήνα, υπό την κατηγορία ότι ήταν άθεος, αφότου είχε κοροϊδέψει τα Ελευσίνια μυστήρια, αλλά έφυγε από την πόλη για να ξεφύγει της τιμωρίας. Κατοπινοί συγγραφείς τον χαρακτήρισαν ως τον «πρώτο άθεο», αλλά μάλλον δεν ήταν με τη σύγχρονη έννοια της λέξης.
Ένα απόσπασμα από το χαμένο αρχαίο σατυρικό έργο Σίσυφος, το οποίο αποδίδεται στον Κριτία και τον Ευριπίδη, ισχυρίζεται πως ένας έξυπνος άνθρωπος επινόησε «τον φόβο των θεών» ώστε να φοβίσει τους ανθρώπους ώστε να συμπεριφέρονται ηθικά. Αυτή η δήλωση όμως, δεν σήμαινε πως οι θεοί ήταν ανύπαρκτοι αλλά ότι οι δυνάμεις τους ήταν περιορισμένες έως ανύπαρκτες. Αθεϊστικές σκέψεις έχουν αποδοθεί στον προσωκρατικό φιλόσοφο Πρόδικο. Ο Φιλόδημος αναφέρει ότι ο Πρόδικος πίστευε ότι «οι θεοί στους οποίους πιστεύει ο λαός, δεν υπάρχουν, αλλά ο πρωτόγονος άνθρωπος τους λάτρεψε, από θαυμασμό για τα δώρα της φύσης.». Ο Πρωταγόρας έχει θεωρηθεί από μερικούς ως άθεος, αλλά μάλλον εξέφραζε αγνωστικιστικές αντιλήψεις: «''για τους θεούς δε μπορώ να ξέρω ούτε αν υπάρχουν ούτε αν δεν υπάρχουν ούτε ποια είναι η μορφή τους. Γιατί πολλά πράγματα εμποδίζουν τη γνώση: η αδηλότητα των θεών και η βραχύτητα του ανθρωπίνου βίου''»
Το Αθηναϊκό κοινό συνέθεσε τον Σωκράτη με τάσεις που εξέφραζαν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι προς μια υλιστική αναζήτηση και απόρριψη των θείων εξηγήσεων για διάφορα φυσικά φαινόμενα. Το κωμικό έργο του Αριστοφάνη, Νεφέλες (εκτελέστηκε το 423 π.Χ.) παρουσιάζει τον Σωκράτη να διδάσκει τους μαθητές του πως οι παραδοσιακές ελληνικές θεότητες δεν υπάρχουν. Ο Σωκράτης αργότερα δικάστηκε και εκτελέστηκε με την κατηγορία ότι δεν πίστευε τους παραδοσιακούς θεούς, αλλά λάτρευε ξένους θεούς. Ο Σωκράτης αρνήθηκε τις κατηγορίες στη δίκη.. Ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος πίστευε πως οι Θεοί ήταν παλιοί βασιλιάδες, οι οποίοι μετά τον θάνατο τους θεοποιήθηκαν μέσα από τους μύθους, επειδή βοηθούσαν και την άρχουσα πολιτική τάξη να διατηρεί την ηγεμονία της. Αν και δεν ήταν σαφές ότι ήταν άθεος, ο Ευήμερος κατηγορήθηκε πως «εξάπλωσε τον αθεϊσμό σ όλη την κατοικημένη γη».
Ο σημαντικότερος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος για την ανάπτυξη του Αθεϊσμού ήταν ο Επίκουρος ο οποίος ο οποιος έζησε περίπου το 300 π.Χ.. Αντλώντας ιδέες από τον Δημόκριτο και άλλους ατομιστές φιλόσοφους, δημιούργησε μια υλιστική φιλοσοφία σύμφωνα με την οποία το σύμπαν κυβερνάται από νόμους χωρίς την ανάγκη θείας επέμβασης. Αν και ο Επίκουρος υποστήριζε πως οι θεοί υπάρχουν,  πίστευε πως δεν τους απασχολούσαν οι ανθρώπινες υποθέσεις. Ο στόχος της επικουριανής φιλοσοφίας είναι να διατηρήσουν την αταραξία ως τρόπο ζωής και ένας τρόπος για να το επιτύχουν ήταν να αποδείξουν πως ο φόβος για τη θεία καταδίκη ως παράλογο. Επίσης, οι επικουριανοί φιλόσοφοι αρνούνταν την ύπαρξη ζωής μετά τον θάνατο και άρα δεν έπρεπε κάποιος να φοβάται την τιμωρία. Τον 3o αιώνα π.Χ., οι Έλληνες φιλόσοφοι Θεόδωρος ο Άθεος και ο Στράτων ο Λαμψακηνός δεν πίστευαν στην ύπαρξη Θεών. Ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σέξτος ο Εμπειρικός δεν ισχυρίζονται πως κάποιος θα πρέπει να μην κάνει κρίσεις για κάθε είδους πίστης, ένα είδος σκεπτικισμού, γνωστό ως Πυρρωνισμός. Το έργα του επηρέασαν μετέπειτα φιλοσόφους.
Από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση
Στην Ευρώπη, οι αθεϊστικές απόψεις ήταν πολύ σπάνιες κατά τον Μεσαίωνα· η μεταφυσική και η θεολογία ήταν τα κύρια σημεία στα οποία εστιαζόταν το ενδιαφέρον εκείνης της εποχής. Υπήρξαν ωστόσο κινήματα ή και αυτόνομοι μελετητές οι οποίοι εξέφρασαν ετερόδοξες απόψεις π.χ. κατά πόσο μπορούμε να γνωρίζουμε τον Θεό, για τη φύση κ.α. Αυτό οδήγησε αργότερα σε διαχωρισμό της θρησκείας από τη λογική και επηρέασε το έργο επόμενων θεολόγων όπως οι Μαρτίνος Λούθηρος, Jan Hus κ.α.
Κατά την Αναγέννηση διευρύνθηκαν τα όρια της ελεύθερης σκέψης. Άτομα όπως τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, αναζήτησαν πειραματική επιβεβαίωση των θεωριών και αρνήθηκαν την επίκληση της αυθεντίας των θρησκευτικών θεωρημάτων. Άλλοι κριτικοί της θρησκείας και της εκκλησίας τότε ήταν οι Νικολό Μακιαβέλι, Bonaventure des Périers, Μονταίνιος, και Φρανσουά Ραμπελαί.
Πρώιμη μοντέρνα εποχή
Ο ιστορικός Geoffrey Blainey έγραψε πως η προτεσταντική μεταρρύθμιση, με τις επιθέσεις της στην Καθολική Εκκλησία άνοιξε τον δρόμο για τους άθεους, το οποίο με τη σειρά του «ενέπνευσε άλλους φιλόσοφους να επιτεθούν στην εξουσία των νέων προτεσταντικών εκκλησιών». Ο ντεϊσμός εμφανίστηκε στις Γαλλία, Πρωσία και Αγγλία. Ο φιλόσοφος Μπαρούχ Σπινόζα ήταν «πιθανότητα ο πρώτος πολύ γνωστός ημι-άθεος ο οποίος το εξέφρασε δημόσια σε Χριστιανική τη μοντέρνα εποχή» σύμφωνα με τον Blainey. Ο Σπινόζα πίστευε ότι οι φυσικοί νόμοι εξηγούν το πως δουλεύει το σύμπαν. Το 1661 εξέδωσε τη Μικρή Πραγματεία για τον Θεό.
Η κριτική στον Χριστιανισμό έγινε πιο συχνή κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, ιδίως στη Γαλλία και Αγγλία, όπου είχαν θρησκευτική απέχθεια σύμφωνα με ορισμένες σύγχρονες πηγές. Μερική προτεστάντες διανοητές όπως ο Τόμας Χομπς υποστήριξαν μια υλιστική φιλοσοφία και ήταν σκεπτικιστές απέναντι στα υπερφυσικά φαινόμενα, ενώ ο Σπινόζα απέρριψε επέμβαση του Θεού στον κόσμο, υποστηρίζοντας ένα πανθεϊστικό νατουραλισμό. Ως το τέλος του 17ου αιώνα, ο ντεϊσμός υιοθετήθηκε ανοικτά από διανοητές όπως ο Ιρλανδός φιλόσοφος John Toland ο οποίος επινόησε τον όρο «πανθεϊστής».
Ο πρώτος ξεκάθαρα άθεος ήταν ο Γερμανός Matthias Knutzen με τρία γραπτά του το 1674. Ακολούθησαν δυο άλλοι εμφανώς άθεοι, ο πολωνός Καζίμιες Ουιστσίνσκι και ο Γάλλος ιερέας Ζαν Μεσλιέ. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, άλλοι ανοικτά άθεοι εμφανίστηκαν όπως ο Βαρόνος του Χόλμπαχ, ο Jacques-André Naigeon, και άλλοι Γάλλοι υλιστές.. Αντιθέτως, ο Τζον Λοκ, παρότι ήταν γενικά υπέρ της θρησκευτικής ανεκτικότητας, καλούσε τις αρχές να μην ανέχονται τον αθεϊσμό, πιστεύοντας πως η άρνηση της ύπαρξης του θεού θα οδηγήσει σε κοινωνική αναστάτωση και χάος.
Ο φιλόσοφος Ντέιβιντ Χιουμ ανέπτυξε μια επιστημολογία βασισμένη πάνω στον εμπειρισμό ενώ η φιλοσοφία του Ιμμάνουελ Καντ αμφισβήτησε κάθε πιθανότητα για μεταφυσική γνώση. Και οι δυο φιλόσοφοι υπέσκαψαν τη μεταφυσική βάση της φυσικής θεολογίας και έκαναν κριτική στα κλασσικά επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού.
thumb|left|upright|Η [[Η ουσία του Χριστιανισμού (βιβλίο)|ουσία του Χριστιανισμού (1841) του Λούντβιχ Φόιερμπαχ θα επηρέαζε αρκετά εντονα φιλοσόφους όπως τους Ενγκελς, Μαρξ, Ντάβιντ Στράους, Νίτσε και Μαξ Στίρνερ. Εκτιμούσε πως ο Θεός ήταν ανθρώπινη επινόηση ενώ οι θρησκευτικές δραστηριότητες ήταν επιθυμίες των ανθρώπων. Για αυτούς τους λόγους, θεωρείται ο θεμελιωτής της ανθρωπολογίας της θρησκείας.]]
Ο Blainey σημειώνει ότι, παρόλο που ο Βολταίρος θεωρείται από πολλούς ότι έχει συνεισφέρει σημαντικά στην αθεϊστική σκέψη κατά την Επανάσταση, ταυτόχρονα έχει αποθαρρύνει τους ανθρώπους να μην λαμβάνουν υπόψιν τον φόβο του Θεού: «Αν ο θεός δεν υπήρχε, θα ήταν απαραίτητο να τον επινοήσουμε». Ο φιλόσοφος Edmund Burke στο έργο του «Αντανακλάσεις στην Επανάσταση στη Γαλλία » (Reflections on the Revolution in France) το 1790, απέρριψε τον αθεϊσμό, γράφοντας πως μια αφορούσε μια «φιλολογική κλίκα» η οποία «''πριν μερικά χρόνια έφτιαξε κάτι σαν πλάνο για την καταστροφή της Χριστιανικής θρησκείας. Αυτός ο στόχος τον οποίο κυνηγούνε με ζήλο, μέχρι σήμερα έχει ανακαλυφθεί μόνο από ορισμένους...Αυτοί οι αθεϊστικοί πατέρες είναι φανατικοί...» αλλά ο Burke κατέληξε «ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ένα θρησκευόμενο ζώο» και «ο αθεϊσμός δεν είναι μόνο εναντίον της λογικής αλλά και τον ενστίκτων μας....δεν θα επικρατήσει για πολύ» ''
Ως τα τέλη του 19ου αιώνα, ο αθεϊσμός άνθισε υπό την επήρεια του ορθολογισμού. Πολλοί γνωστοί φιλόσοφοι αυτής της εποχής αρνήθηκαν την ύπαρξη του θεού ή άλλων θεοτήτων, όπως οι Λούντβιχ Φόιερμπαχ, Άρθουρ Σοπενχάουερ, Μαξ Στίρνερ, Καρλ Μαρξ, and Φρίντριχ Νίτσε.
Από το 1900
Ο αθεϊσμός, κυρίως ο πρακτικός αθεϊσμός, προχώρησε σε πολλές κοινωνίες του 20ου αιώνα. Η αθεϊστική σκέψη εντάχθηκε σε μια σειρά από άλλες γενικότερες φιλοσοφίες όπως τον υπαρξισμό, τον αντικειμενισμό της Άυν Ραντ, τον μηδενισμό, τον μαρξισμό, τον φεμινισμό, τον αναρχισμό, τον θετικισμό. και στο γενικότερο επιστημονικό και ρασιοναλιστικό κίνημα.
Επιπλέον, ο αθεϊσμός από το κράτος αναδύθηκε στην Ανατολική Ευρώπη και Ασία αυτή την περίοδο, ιδίως στη Σοβιετική Ένωση υπό τον Βλαντίμιρ Λένιν, τον Ιωσήφ Στάλιν και στην κομμουνιστική Κίνα υπό τον Μάο Τσετούνγκ. Μετά τον Μάο, το κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας παραμένει αθεϊστικό, αλλά δεν απαγορεύει τις θρησκευτικές εκδηλώσεις στην Κίνα.
thumb|upright|Ο Βρετανός φιλόσοφος [[Μπέρτραντ Ράσελ]]
Παρόλο που ο ιστορικός Geoffrey Blainey έγραψε πως οι περισσότεροι ηγέτες του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν άθεοι και εχθρικοί προς τον Ιουδαϊσμό και Χριστιανισμό ο Richard Madsen υποδεικνύει πως τόσο ο Χίτλερ όσο και ο Στάλιν, βοήθησαν να ανοίξουν εκκλησίες ως μέσω αύξησης της δημοτικότητάς τους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι Blackford και Schüklenk έγραψαν: ''«αναμφισβήτητα η Σοβιετική Ένωση ήταν αθεϊστικό κράτος το ίδιο ισχύει και για τη Μαοϊκή Κίνα και τους φανατικούς Χμερ του Πολ Ποτ που κυβερνούσαν την Καμπότζη τη δεκαετία του 70. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι φρικαλεότητες που διέπραξαν αυτά τα απολυταρχικά καθεστώτα ήταν αποτέλεσμα της αθεϊστικής σκέψης, ούτε έγιναν στο όνομα του αθεϊσμού ή πραγματοποιήθηκαν εξ αιτίας αθεϊστικών πτυχών του κομμουνισμού.»''
Ο Λογικός θετικισμός και επιστημονισμός άνοιξαν τον δρόμο για τον νεοθετικισμό, την αναλυτική φιλοσοφία, τον στρουκτουραλισμό και τον νατουραλισμό. Ο Νεοθετικισμός και η αναλυτική φιλοσοφία απέρριψαν τον κλασσικό ρασιοναλισμό και τη μεταφυσική, αποδεχόμενοι τον αυστηρό εμπειρισμό και τον επιστημονικό νομιναλισμό. Υπέρμαχοι φιλόσοφοι όπως ο Μπέρτραντ Ράσελ απέρριψαν με εμφατικό τρόπο την πίστη στον Θεό. Σε πρώιμα του έργα ο Βιτγκενστάιν, προσπάθησε να ξεχωρίσει τη μεταφυσική και υπερφυσική γλώσσα από τη ρασιοναλιστική σκέψη. Ο A. J. Ayer τόνισε την έλλειψη επαληθευσιμότητας και τις κενές νοήματος θρησκευτικές αφηγήσεις για να υποστηρίξει τη στήριξη του στις εμπειρικές επιστήμες. Ο στρουκτουραλισμός του Λεβί Στρος (Lévi-Strauss) συνέδεσε τη θρησκευτική γλώσσα με το ανθρώπινο υποσυνείδητο, απορρίπτοντας μεταφυσικά νοήματα. Οι J. N. Findlay και J. J. C. Smart επιχειρηματολόγησαν πως η ύπαρξη του θεού δεν είναι λογικά, απαραίτητη. Νατουραλιστές και υλιστές μονιστές όπως ο Τζον Ντιούι υποστηρίζουν πως ο φυσικός κόσμος είναι η βάση για τα πάντα, αρνούμενοι την ύπαρξη του θεού ή της αιώνιας ζωής.
Άλλες εξελίξεις στον 20ο αιώνα
Στην Ινδία, ο άθεος ακτιβιστής Periyar E. V. Ramasamy αγωνίστηκε εναντίον του Ινδουισμού και των Βραχμάνων για διακρίσεις και διαχωρισμό των ανθρώπων στο όνομα της κάστας και της θρησκείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το 1956, όταν κατά την ανέγερση ενός αγάλματος ενός ινδουιστή θεού, με μια σεμνή ομιλία έκανε αντιθεϊστικές δηλώσεις
Ο άθεος Vashti McCollum κέρδισε μια σημαδιακή δικαστική νίκη το 1948 στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ προκαλώντας πλήγμα στη θρησκευτική εκπαίδευση στα δημόσια σχολεία της Αμερικής. Η Madalyn Murray O'Hair ίσως η Αμερικανίδα άθεη με τη μεγαλύτερη επίδραση οδήγησε στο Ανώτατο Δικαστήριο το 1963 την υπόθεση Murray v. Curlett στην οποία απαγορεύτηκε η υποχρεωτική προσευχή στα δημόσια σχολεία. To 1966, το περιοδικό Time ρώτησε «Είναι ο Θεός νεκρός;» ως απάντηση στο αντιθρησκευτικό κίνημα μιας και τότε ο μισός πληθυσμός της Γης περίπου, ζούσε υπό αντιθρησκευτικές κυβερνήσεις, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι στην Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική δεν ήξεραν τον χριστιανικό θεό και τη χριστιανική θεολογία. Το ίδρυμα Freedom From Religion Foundation (ίδρυμα για την ελευθερία από τη θρησκεία) ιδρύθηκε από κοινού από την Anne Nicol Gaylor και την κόρη της, Annie Laurie Gaylor, το 1976 στις ΗΠΑ και έχει παναμερικανική δράση από το 1978. Υποστηρίζει τον διαχωρισμό του κράτους από την εκκλησία.
Το 2010 μια μελέτη βρήκε ότι αυτοί που χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ως αγνωστικιστές ή άθεους, έχουν γενικότερα καλύτερη γνώση της θρησκείας παρά από τους πιστούς των κύριων θρησκειών. Οι μη πιστοί είχαν καλύτερα αποτελέσματα για δόγματα κεντρικά στην καθολική και προτεσταντική πίστη. Μόνο οι Μορμόνοι και οι Εβραίοι είχαν τόσο καλά αποτελέσματα, όσο οι άθεοι και οι αγνωστικιστές.
Το 2012, το πρώτο συνέδριο «γυναίκες στην κοσμικότητα» πραγματοποιήθηκε στο Άρλινγτον της Βιρτζίνια..
Το αθεϊστικό φεμινινιστικό κίνημα αύξησε την εστίαση του εναντίον του σεξισμού και της σεξουαλικής κακοποίησης εντός του αθεϊστικού κινήματος. Τον Αύγουστο του 2012 η Jennifer McCreight ίδρυσε ένα κίνημα γνωστό ως «Αθεϊσμός Συν» ( Atheism Plus, ή A+), το οποίο «κοιτάζει κριτικά τα πάντα, από κοινωνικά θέματα, όπως σεξισμό, ρατσισμό, πολιτική, φτώχια και έγκλημα».
Το 2013 ανεγέρθηκε το πρώτο αθεϊστικό μνημείο σε κυβερνητικό έδαφος στις ΗΠΑ, στη Φλόριντα, όπου ένα γρανιτένιο παγκάκι 680 κιλών, αποκαλύφθηκε στο Bradford County με επιγραφές από φράσεις του Τόμας Τζέφερσον, Βενιαμίν Φραγκλίνου, και της O'Hair.
Νέος Αθεϊσμός
thumb|right|Οι «τέσσερις καβαλάρηδες» του Νέου Αθεϊσμού: [[Ρίτσαρντ Ντόκινς, Κρίστοφερ Χίτσενς, Σαμ Χάρις και Ντάνιελ Ντένετ.]]
Νέος αθεϊσμός είναι το όνομα που δόθηκε σε ένα κίνημα από ορισμένους συγγραφείς στις αρχές του 21ου αιώνα οι οποίοι θεωρούν πως «η θρησκεία δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή, αλλά να αντιμετωπίζεται, να κριτικάρεται και να αποκαλύπτεται με λογικά επιχειρήματα όποτε αυξάνει την επιρροή της»." Το κίνημα σχετίζεται με τους συγγραφείς : Ρίτσαρντ Ντόκινς, Κρίστοφερ Χίτσενς, Σαμ Χάρις και τον καθηγητή φιλοσοφίας Ντάνιελ Ντένετ. Πολλά βιβλία με εξαιρετικές πωλήσεις έχουν εκδοθεί από τους τέσσερις αυτούς συγγραφείς από το 2004 έως το 2007, τα οποία αποτελούν τη βάση του νέου αθεϊσμού.
Επιχειρήματα
thumb|Ο [[Βαρόνος του Χόλμπαχ υπήρξε υποστηρικτής του αθεϊσμού τον 18ο αιώνα. «Η πηγή της δυστυχίας του ανθρώπου, είναι η άγνοια του για τη Φύση. Η επιμονή με την οποία προσκολλάται σε τυφλά σε απόψεις στις οποίες έχει εμποτιστεί από τη βρεφική του ηλικία, γίνεται συνυφασμένη με την ύπαρξη του του και του εμποδίζει να αναπτυχθεί, τον καθιστά να είναι σκλάβος της μυθοπλασίας του και τον καταδικάζει σε συνεχή σφάλματα.»]]
Επιστημονολογικά επιχειρήματα
Ο επιστημονικός νατουραλισμός απορρίπτει τον θεϊστικό ισχυρισμό ότι μπορούμε να δούμε και κατανοήσουμε κάποιο Θεό χρησιμοποιώντας δυο πηγές: α) τον θρησκευτικό νατουραλισμό (δηλαδή τη λογική μας μαζί με τις αισθήσεις μας) και β)την Αποκάλυψη (από κάποια αυθεντία η οποία συνήθως πραγματοποιεί θαύματα).. Το επιστημονολογικό επιχείρημα αρθρώνεται από 3 προτάσεις: Ι)Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πράγματα τα οποία δεν εντοπίζονται στον χωρόχρονο. ΙΙ)Αν κάτι δεν είναι αντικείμενο το οποίο μπορούμε να γνωρίζουμε άμεσα, η γνώση του απαιτεί μια αιτιώδη σχέση μεταξύ αυτού και εμάς, και ΙΙΙ)Τα αντικείμενα τα οποία δεν βρίσκονται εντός του χωροχρόνου, δεν μπορούν να έχουν αιτιώδη σχέση με όσους είναι εντός του χώρου και χρόνου.
Οι άθεοι έχουν επιχειρηματολογήσει ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να γνωρίζουν ή να αποδείξουν την ύπαρξη θεού. Σε διάφορες θρησκευτικές φιλοσοφίες, η θεότητα είναι αδιαχώριστη από τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του σώματος, του μυαλού και της συνείδησης η οποία είναι κλεισμένη μέσα στο κάθε ον ξεχωριστά. Στον ρασιοναλιστικό αγνωστικισμό του Ιμμάνουηλ Καντ και της εποχής του Διαφωτισμού, η γνώση προέρχεται από την ανθρώπινη λογική· σύμφωνα με αυτή τη γραμμή σκέψης του αθεϊστικού αγνωστικισμού, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν υπάρχουν θεοί. Ο Σκεπτικισμός, βασισμένος πάνω στις ιδέες του Ντέηβιντ Χιούμ, ισχυρίζεται πως η βεβαιότητα για οτιδήποτε είναι αδύνατη, έτσι κανένας δεν μπορεί να ξέρει αν ο θεός ή όχι υπάρχει. Ο Χιουμ, ωστόσο, παρατήρησε πως μεταφυσικές έννοιες, για τις οποίες δεν έχουμε παρατηρήσεις, πρέπει να απορριφθούν ως «σοφιστείες και ψευδαισθήσεις». Πάντως το αν ο αγνωστικισμός πρέπει να προσμετράται ως αθεϊσμός, είναι κάτι που αμφισβητείται, καθώς από ορισμένους θεωρείται ως ανεξάρτητη κοσμοθεωρία.
Άλλα επιχειρήματα για τον αθεϊσμό τα οποία μπορούν να ταξινομηθούν ως επιστημονολογικά ή οντολογικά, συμπεριλαμβάνουν τον ιγνωστικισμό, σύμφωνα με τον οποίο υπάρχει έλλειψη ή δυσκολία του νοήματος της έννοιας του θεού και φράσεων όπως όπως «ο θεός είναι πανίσχυρος». Σύμφωνα με τη Θεολογική αγνωσία, η φράση «ο Θεός υπάρχει» δεν εκφράζει μια θέση αλλά είναι κενή νοήματος. Παρόλο που υπάρχει διχογνωμία αν αυτές οι θέσεις κατατάσσονται στον αθεϊσμό ή αγνωστικισμό, οι φιλόσοφοι A. J. Ayer και Theodore M. Drange απορρίπτουν την κατηγοριοποίηση αυτή καθώς και οι δύο αποδέχονται ότι η φράση «ο Θεός υπάρχει» έχει νόημα, (αλλά είτε δεν την αποδέχονται ή την αμφισβητούν) και θέτουν την αγνωσία σαν ξεχωριστή κατηγορία
Μεταφυσικά επιχειρήματα
Ο μεταφυσικός αθεϊσμός συμπεριλαμβάνει όλες τις σχολές σκέψεις οι οποίες σχετίζονται με τον μονισμό (ομοιογένεια της πραγματικότητας). Ο μεταφυσικός αθεϊσμός μπορεί να είναι α)απόλυτος- ρητή άρνηση της ύπαρξης του θεού και σχετίζεται με τον υλιστικό μονισμό (όλων των ειδών υλιστικού μονισμού, από τα αρχαία χρόνια ως τη σύγχρονη εποχή) και β) σχετικός- μη σαφής άρνηση του Θεού σε κάθε φιλοσοφία που ενώ αποδέχεται την ύπαρξη ενός απόλυτου Όντος, δεν του αποδίδουν τις ιδιότητες που συνήθως χαρακτηρίζουν τον θεό: υπερβατικός, πρόσωπο, ενότητα. Αυτή η ιδεαλιστική μορφή μονισμού σχετίζεται με τον ντεϊσμό και πανθεϊσμό"
thumb|left|Στον [[Επίκουρος|Επίκουρο αποδίδεται το πρώτο παράδειγμα του προβλήματος του κακού. Ο Ντέιβιντ Χιούμ στο έργο του Διάλογοι για τη φυσική θρησκεία το 1779 παρέπεμψε στον Επίκουρο για το επιχείρημα του, καταγεγραμμένο υπό μορφή σειράς ερωτήσεων: «Θέλει ο Θεός να εμποδίσει το κακό αλλά δεν είναι ικανός; Τότε δεν είναι παντοδύναμος. Μπορεί αλλά δε θέλει; Τότε δεν είναι πανάγαθος. Και θέλει και μπορεί; Τότε γιατί υπάρχει το κακό; Δεν θέλει ούτε μπορεί; Τότε γιατί να τον αποκαλούμε Θεό;»]]
Λογικά Επιχειρήματα
Μερικοί άθεοι εκτιμούν πως διάφορες θεωρίες για τους θεούς, όπως ο προσωπικός θεός του Χριστιανισμού, δεν παρουσιάζουν λογική συνοχή. Αυτού του είδους η επιχειρηματολογία, παρουσιάζει μια σειρά από επαγωγικά επιχειρήματα τα οποία εξετάζουν ορισμένες ιδιότητες, όπως η τελειότητα του θεού, το ενδεχόμενο να δημιούργησε το σύμπαν, τον ισχυρισμό ότι δεν υπόκειται σε αλλαγές, την πρόταση ότι είναι πάνσοφος, ή ότι είναι πανταχού παρών, ή παντοδύναμος ή πανάγαθος, ή υπερβατικός, το ότι είναι Ον (πρόσωπο), το ότι είναι άυλος, δίκαιος και φιλέσπλαχνος.
Άθεοι που ασχολούνται με τη θεοδικία, πιστεύουν ότι ο κόσμος όπως τον γνωρίζουμε δεν μπορεί να εξηγηθεί με τις ιδιότητες οι οποίες συνήθως αποδίδονται στον Θεό. Υποστηρίζουν πως ένας πάνσοφος, παντοδύναμος και πανάγαθος θεός είναι ασύμβατος με τον κόσμο όπου υπάρχει το πρόβλημα του κακού και ο ανθρώπινος πόνος, ενώ η θεία αγάπη κρυμμένη από αρκετούς ανθρώπους.
Μειωτικά επιχειρήματα
Ο φιλόσοφος Λούντβιχ Φόιερμπαχ και ο ψυχαναλυτής Σίγκμουντ Φρόυντ υποστήριξαν πως ο θεός, και άλλες παρόμοιες ιδέες είναι ανθρώπινες επινοήσεις, οι οποίες δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν ψυχολογικές και συναισθηματικές ανάγκες ή επιθυμίες. Οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, επηρεασμένοι από το έργο του Φόιερμπαχ, επιχειρηματολόγησαν πως η θρησκεία αποτελεί ανακούφιση για τον καταπιεσμένο λαό, σύμφωνα με τον Φρόυντ είναι μια ψυχωτική φαντασία και σύμφωνα με τον Φρίντριχ Νίτσε είναι η εκδίκηση του αδύναμου κατά του δυνατού. Σύμφωνα με τον Μιχαήλ Μπακούνιν, «η ιδέα του θεού σημαίνει την αφαίρεση της ανθρώπινης λογικής και δικαιοσύνης· είναι η πιο αποφασιστική άρνηση της ανθρώπινης ελευθερίας και αναγκαστικά καταλήγει στη σκλαβιά της ανθρωπότητας, στη θεωρία και στην πράξη». Ο Μπακούνιν, ανέστρεψε τον διάσημο αφορισμό του Βολταίρου «Αν ο Θεός πραγματικά υπήρχε, θα έπρεπε να τον καταργήσουμε»
Τύποι και ταξινομήσεις αθεϊσμού
μικρογραφία|Διάγραμμα που δείχνει τη σχέση του Σκληρού (Strong) Αθεϊσμού με τον Συνειδητό (Explicit) και Ασυνείδητο (Implicit) Αθεϊσμό. Α) Οι σκληροί Συνειδητοί Άθεοι λένε: Δεν υπάρχει ούτε ένας θεός Β) Οι μαλακοί Συνειδητοί Άθεοι λένε: δεν πιστεύουν πως υπάρχει θεός, αλλά ούτε και λένε πιστεύω πως δεν υπάρχει ούτε ένας θεός. Γ) Οι Ασυνείδητα Άθεοι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, χωρίς όμως να απορρίψουν την ύπαρξη του, π.χ. τα νεογέννητα. (το μέγεθος των συνόλων δεν αναλογεί με την πληθυσμιακή τους κατάσταση)
Συνειδητός - Ασυνείδητος Αθεϊσμός
Ο Συνειδητός Αθεϊσμός αντιπροσωπεύει την απουσία θεϊστικών πιστεύω εξ αιτίας της συνειδητής απόρριψης τους, ενώ Ασαφής αθεϊσμός σημαίνει την απουσία θεϊστικών πιστεύω χωρίς συνειδητή απόρριψη τους. Ο όροι επινοήθηκαν από τον Τζορτζ Σμίθ (George H. Smith) το 1979.
Ο Τζωρτζ Σμιθ ορίζει τον «Ασυνείδητος αθεϊσμό» ως «την απουσία θεϊστικής πεποίθησης χωρίς συνειδητή απόρριψη των θεοτήτων». Η «απουσία θεϊστικής πεποίθησης» περιλαμβάνει όλες τις μορφές μη-πίστης στις θεότητες: α) τους ενήλικες που δεν έχουν ποτέ ακούσει για την έννοια των θεοτήτων, β) τους ενήλικες που έχουνε ακούσει αλλά δεν έχουνε εξετάσει τις θεωρίες περί θεοτήτων γ) τα παιδιά και τα βρέφη και δ) τους αγνωστικιστές.
Ο Συνειδητός Αθεϊσμός, χωρίζεται σε 3 υποκατηγορίες, σύμφωνα με τον Σμιθ, ανάλογα με την αιτία που δηλώνει πως τον οδήγησε στην αθεΐα. α) δηλώνει «δεν πιστεύω στην ύπαρξη θεοτήτων ή υπερφυσικών όντων», β) δηλώνει «δεν υπάρχει θεός» ή «είναι αδύνατον να υπάρχει θεός» και γ) δηλώνει «η ιδέα της ύπαρξης θεών είναι ανόητη».
Ο Γκράχαμ Όππυ, ταξινομεί όσους δεν έχουν θεϊστική πεποίθηση επειδή δεν γνωρίζουν την έννοια του Θεού, ως αθώους. Σε αντιδιαστολή με τους άθεους και αγνωστικιστές, οι αθώοι δεν απαντήσανε στο ερώτημα αν υπάρχει θεός, επειδή δεν μπορούνε να σκεφτούνε την ερώτηση αν υπάρχει Θεός. Ο Όππυ δίνει για παράδειγμα τα παιδιά μερικών μηνών, τους ασθενείς με προχωρημένη άνοια, με σοβαρό τραύμα στον εγκέφαλο, είναι αθώοι.
Θετικός - Αρνητικός
Θετικός Αθεϊσμός (ή δυνατός ή σκληρός) είναι η μορφή του αθεϊσμού που δηλώνει πως δεν υπάρχει Θεός ή θεότητες.
Αρνητικός Αθεϊσμός (ή αδύναμος ή μαλακός) είναι κάθε άλλη μορφή αθεϊσμού, π.χ. ένας άνθρωπος που δηλώνει πως δεν πιστεύει σε κάποια θεότητα αλλά δεν δηλώνει ρητώς πως δεν υπάρχει θεός (εξ ου και το αρνητικός). Δηλαδή δεν πιστεύουν δυνατά στη μη ύπαρξη θεοτήτων.
Νέος Αθεϊσμός
μικρογραφία|251x251εσ|Οι «4 καβαλάρηδες» του Νέου Αθεϊσμού: [[Ρίτσαρντ Ντόκινς, Κρίστοφερ Χίτσενς, Ντάνιελ Ντέννετ, και Σαμ Χάρρις.]] Σύμφωνα με τον Ρ. Ντόκινς, «Έίμαστε όλοι άθεοι για τους περισσότερους θεούς που πίστεψαν ποτέ οι κοινωνίες. Μερικοί από μας πάνε ένα βήμα παραπάνω» ]] Νέος Αθεϊσμός, (κατά τους κριτικούς: ευαγγελικός αθεϊσμός, ή στρατευμένος αθεϊσμός ή φονταμενταλιστικός αθεϊσμός)  είναι αθεϊστικό κίνημα το οποίο εμφανίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα και υποστηρίζει πως η θρησκεία δεν πρέπει να είναι ανεκτή όποτε προσπαθεί να επηρεάσει την κυβέρνηση, την εκπαίδευση ή την πολιτική γενικότερα. Η φράση πρωτοεμφανίστηκε σε άρθρο στο περιοδικό Wired το 2006. Οι Νέοι Άθεοι ταυτίζονται με τον κοσμικό Ανθρωπισμό, ιδίως στην κριτική της εκπαίδευσης που επιτρέπει την κατήχηση των παιδιών σε θρησκείες. Η δριμεία κριτική κατά των θρησκειών πάντως δεν είναι κάτι νέο. Υπήρξαν αρκετοί παλιότεροι με έντονη κριτική κατά των θρησκειών (Λούντβιχ Φόιερμπαχ, Βλαδίμηρος Λένιν, Φρίντριχ Νίτσε, Καρλ Μαρξ, Μπέρτραντ Ράσελ, Μαρκ Τουαίην κα).
Οι νέοι αθεϊστές τείνουν να μοιράζονται ένα γενικό σύνολο υποθέσεων και απόψεων. Αυτές οι θέσεις αποτελούν το υπόβαθρο θεωρητικό πλαίσιο που είναι γνωστό ως ο νέος αθεϊσμός. Οι νέοι άθεοι συγγραφείς μοιράζονται την κεντρική πεποίθηση ότι δεν υπάρχει καμία υπερφυσική ή θεϊκή πραγματικότητα οποιουδήποτε είδους. Ισχυρίζονται πως η θρησκευτική πίστη είναι παράλογη. Και τέλος, εκτιμούν ότι υπάρχει ένα καθολικό και αντικειμενικό κοσμικό ηθικό πρότυπο. Αυτό το ηθικό στοιχείο τις ξεχωρίζει από άλλους εξέχοντες ιστορικούς αθεϊστές όπως ο Νίτσε και διαδραματίζει βασικό ρόλο στα επιχειρήματά τους, διότι χρησιμοποιείται για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η θρησκεία είναι κακή με διάφορους τρόπους.
Οι νέοι αθεϊστές κάνουν ουσιαστική χρήση των φυσικών επιστημών τόσο στις επικρίσεις τους για θεωρητική πίστη όσο και στις προτεινόμενες εξηγήσεις για την προέλευση και την εξέλιξή τους. Χρησιμοποιούν την επιστήμη για τις συνιστώμενες εναλλακτικές λύσεις στη θρησκεία. Πιστεύουν ότι η εμπειρική επιστήμη είναι η μόνη (ή τουλάχιστον η καλύτερη) βάση για γνήσια και αληθινή γνώση του κόσμου και επιμένουν ότι μια πεποίθηση μπορεί να δικαιολογηθεί επιστημολογικά μόνο αν βασίζεται σε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία. Το συμπέρασμά τους είναι ότι η επιστήμη αδυνατεί να αποδείξει ότι υπάρχει ένας Θεός και υποστηρίζει ακόμη και τον ισχυρισμό ότι ένα τέτοιο όντας πιθανότατα δεν υπάρχει. Αυτό που η επιστήμη θα δείξει για τη θρησκευτική πίστη, ισχυρίζονται, είναι ότι αυτή η πίστη μπορεί να εξηγηθεί ως προϊόν της βιολογικής εξέλιξης. Επιπλέον, πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να ζήσουν μια ικανοποιητική μη θρησκευτική ζωή βάσει των κοσμικών ηθών και των επιστημονικών ανακαλύψεων.
Αθεϊσμός+
Ο Αθεϊσμός+, (Atheism+), είναι ο αθεϊσμός που κρατάει την πολεμική ρητορική του Νέου Αθεϊσμού, αλλά απορρίπτει τις θέσεις του «Νέου Αθεϊσμού» που θεωρεί ως συντηρητικές (ρατσισμός, ισλαμοφοβία, ανωτερότητα λευκής φυλής) και στη θέση τους προβάλλει την υπεράσπιση προοδευτικών πολιτικών όπως της κοινωνικής δικαιοσύνης, του φεμινισμού, αντιρατσισμού, υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και χρησιμοποιούν κριτική σκέψη και σκεπτικισμό. Ο όρος επινοήθηκε το 2012 από μια blogger, την τότε μεταπτυχιακή φοιτήτρια Βιολογίας Τζεν Μακρεητ (Jen McCreight), στο ιστολόγιο της. Ο Αθεϊσμός+ διαφέρει από τον Ανθρωπισμό στην επιθετική τακτική που υιοθετεί κατά των αντιπάλων του.
Αντιθεϊσμός
Ο όρος Αντιθεϊσμός χρησιμοποιείται με δυο έννοιες. Η πρώτη, καλύπτει όσους θεωρούν τον θεϊσμό ως επικίνδυνο, καταστρεπτικό ή ενθαρρύνει την επιβλαβή συμπεριφορά. Ο Κρίστοφερ Χίτσενς προσφέρει ένα παράδειγμα αυτής της προσέγγισης στο «Γράμματα σε ένα Νέο Αντιθετιστή» («Letters to a Young Contrarian») (2001), στο οποίο γράφει: «Δεν είμαι καν αθεϊστής όσο είμαι αντιθεϊστής · δεν ισχυρίζομαι μόνο ότι όλες οι θρησκείες είναι εκδόσεις της ίδιας ψευδαίσθησης, αλλά πιστεύω ότι η επιρροή των εκκλησιών και η επίδραση των θρησκευτικών πεποιθήσεων είναι επιζήμια».
Η δεύτερη σημασία της λέξης αντιθεϊσμός λαμβάνει μια διαφορετική θέση. Ο αντιθεϊσμός δηλώνει πως υπάρχει ένας θεός, ο οποίος είναι απολύτως κακός. Όμως αυτή η σημασία είναι θεϊστική παρά αθεϊστική.
Ανθρωπισμός
Ο όρος Ανθρωπισμός, (αγγλικά: Humanism) (ή «κοσμικός ανθρωπισμός» ως αντιδιαστολή με τον θρησκευτικό αθεϊσμό των προηγούμενων αιώνων) περιγράφει μια έννοια η οποία δεν είναι ταυτόσημη με τον αθεϊσμό, όμως συσχετίζεται μαζί του. Παρόλο που οι ανθρωπιστές συνήθως είναι είτε άθεοι είτε αγνωστικιστές, ο Ανθρωπισμός προπαγανδίζει τη θρησκευτική αδιαφορία και το κοσμικό, άθρησκο, κράτος, ενώ προβάλλει τις ηθικές του αρχές σαν βάση λειτουργίας της κοινωνίας. Οι Ανθρωπιστές βρίσκονται σε αντιδιαστολή με τους «Νέους Άθεους» αφού ακολουθούνε την Ανθρωπιστική παρά Επιστημονολογική τάση του αθεϊσμού και δίνουν έμφαση στις πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης, αντιρατσισμού και ανεκτικότητας.
Ο Ανθρωπισμός δεν έλαβε την επιθετική στάση του Νέου Αθεϊσμού εναντίον των θεϊστών, αντιθέτως, υπήρξαν φωνές που καλούσαν τους ήπιους θεϊστές να ενταχθούν στο Ανθρωπιστικό κίνημα για επιδίωξη κοινών στόχων.