cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθολογία του Πλανούδη
Η Ανθολογία του Πλανούδη αποτελεί μέρος της γνωστής σήμερα ως Ελληνικής ανθολογίας. Τα 397 επιγράμματα που δεν υπάρχουν στην Παλατινή Ανθολογία (αναφέρονται και ως 395 αλλά και συχνά 388   ), περιλαμβάνονται σε εκδόσεις της Ελληνικής ανθολογίας (όπως Epigrammatum Anthologia Palatina cum Planudeis et appendice nova του Dübner, 1864-1890, The Greek anthology with an English translation του Patton, 1918, Anthologia Graeca του Beckby, 1957 και Anthologie Grecque, R. Aubreton, F. Buffière, Les Belles Lettres, 1980) και χαρακτηρίζονται ως Πλανούδειο Παράρτημα (Appendix Planudea) ή ακόμη και με τον σύντομο τίτλο «Ανθολογία του Πλανούδη».
Περιεχόμενο
Παρόλο που είναι φανερό ότι η Ανθολογία του Πλανούδη βασίζεται στην Ανθολογία του Κεφαλά, η σύγκριση με την Παλατινή Ανθολογία δείχνει ότι αφενός παραλείφθηκαν αρκετά ποιήματα, αφετέρου σε άλλα έχουν γίνει λάθη και έχουν συμπληρωθεί από τον ίδιο. Συγκεκριμένα, ενώ στην αρχή η μεταγραφή έχει γίνει καλά, από ένα σημείο και πέρα οι παραλείψεις γίνoνται περισσότερες σαν να έχασε το ενδιαφέρον του ο συντάκτης ή σαν να πιεζόταν να τελειώσει. Ως αποτέλεσμα, όταν ανακαλύφθηκε η Παλατινή Ανθολογία, η Ανθολογία του Πλανούδη έχασε το ενδιαφέρον των ερευνητών. Μόνο σημαντικό στοιχείο της από τότε ήταν τα 397 επιγράμματα, τα οποία θεωρείται ότι ήταν μέρος της Ανθολογίας του Κεφαλά, αλλά άγνωστο γιατί δεν είχαν καταγραφεί στην Παλατινή Ανθολογία.
Ο Πλανούδης είχε αλλάξει τη σειρά στα επιγράμματα των προηγούμενων ανθολογιών και τα εξέδωσε με εννοιολογική σειρά (Εις αγώνας, εις άμπελον, εις αναθήματα κλπ.).
Η Ανθολογία του Πλανούδη αποτελείται από επτά κεφάλαια («βιβλία») :
Χειρόγραφα
Τα χειρόγραφα της Ανθολογίας του Πλανούδη είναι τα εξής (σε παρένθεση αναφέρεται όπου υπάρχουν πληροφορίες ο λόγιος στην κατοχή του οποίου ήταν το χειρόγραφο ή ο οποίος έχει κάνει σχόλια πάνω στο χειρόγραφο, όχι απαραίτητα ο γραφέας)
«Παράδοση D του Πλανούδη»
Εκδόσεις
Το παλαιότερο διαθέσιμο χειρόγραφο βρίσκεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, με αριθμό 16409 και είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο:
Η Ανθολογία του Πλανούδη εκδόθηκε πολλές φορές από το 1494 (πρώτη έκδοση) μέχρι τον 19ο αιώνα. Η πρώτη έντυπη έκδοση της Ανθολογίας του Πλανούδη (editio princeps) έγινε από τον Ιανό Λάσκαρη (Φλωρεντία, 1494) με τον τίτλο «Anthologia Graeca», τυπωμένη με κεφαλαία γράμματα:
Αντίτυπα από αυτή την έκδοση και άλλες μετέπειτα, υπάρχουν σε πολλές βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο όπως φαίνεται από σχετικό κατάλογο της Βρεταννικής Βιβλιοθήκης.
Την Ανθολογία του Πλανούδη εξέδωσαν και οι : Άλδος Μανούτιος (Βενετία 1503, 1521, 1551), Badius Ascensius ή Josse Bade (Παρίσι 1531):
Στη συνέχεια την Ανθολογία εκτύπωσαν οι P. και J.-M. Nicolini (Βενετία 1550):
που επανεκδόθηκε το 1600.
Ο Ερρίκος Στέφανος εκτύπωσε το Epigrammata Graeca, selecta ex Anthologia στο Παρίσι το 1566:
Μεταξύ 1795 και 1822 τυπώθηκε η έκδοση του Ιερώνυμου ντε Μπος στην Ουτρέχτη 1795-1822 σε πέντε τόμους με λατινική μετάφραση του Γκρότιους με τίτλο «Anthologia Graeca cum versione Latina Hugonis Grotii». Η έκδοση αυτή, εκτός από τα κείμενα του χειρογράφου του Πλανούδη είχε και άλλα κείμενα μετά το μέσον του τρίτου βιβλίου και σήμερα είναι διαθέσιμη για ανάγνωση στο διαδίκτυο.
Αναφορές
Κατηγορία:Ανθολογίες  Κατηγορία:Βιβλιογραφία Κατηγορία:Χειρόγραφα
Ζακ Μαρέν
thumb|right|300px|Ζακ Μαρέν: "Φιλανθρωπία, μητέρα με παιδιά". Βρυξέλλες, Παρκ Ρουαγιάλ Ο Ζακ Μαρέν (Jacques Marin, Βρυξέλλες 1877 – Νιβέλ 1950) ήταν Βέλγος γλύπτης. Σπούδασε, με αρκετές διακοπές των σπουδών του, από το 1889 ως το 1906 στη Βασιλική Ακαδημία των Βρυξελλών, ενώ έπαιρνε παράλληλα μέρος σε πολλούς επίσημους διαγωνισμούς. Κέρδισε το βραβείο της Βασιλικής Ακαδημίας των Βρυξελλών το 1895 και το 1901, καθώς και το τρίτο (1897, 1906) και το δεύτερο (1903) Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome).
Το ταλέντο του Ζακ Μαρέν σύντομα αναγνωρίστηκε, ενώ το ύφος των έργων του θυμίζει αυτό του Βέλγου γλύπτη Ζεφ Λαμπώ (Jef Lambeaux, 1852 - 1908). Ιδιαίτερη προτίμηση είχε σε γλυπτές απεικονίσεις γυναικών, παιδιών ή εφήβων. Παράλληλα με την καλλιτεχνική του δημιουργία, ο Ζακ Μαρέν είχε πλούσια ακαδημαϊκή καριέρα: διευθυντής της Ακαδημίας της βελγικής πόλης Τιρλεμόν (Tirlemont) από το 1912 ως το 1935, καθηγητής της Ακαδημίας των Βρυξελλών από το 1919 ως το 1947, καθώς και διευθυντής της Ακαδημίας από το 1941 ως το 1944.
Τα πιο αξιόλογα έργα του
Στα πιο αξιόλογα έργα του, που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους των Βρυξελλών, ανήκει το γλυπτό «Φιλανθρωπία, μητέρα με παιδιά» (Βασιλικό Πάρκο, Βρυξέλλες), σε λευκό μάρμαρο, όπου παριστάνεται μια μάνα να αγκαλιάζει στοργικά τα τρία παιδιά της. Ένα δεύτερο έργο του είναι η «Κρήνη του Βαρόνου Ορτά», που φιλοτεχνήθηκε από τον Ζακ Μαρέν το 1923 προς τιμήν του διάσημου Βέλγου αρχιτέκτονα Βικτόρ Ορτά (Victor Horta, 1861 - 1947). Αποτελείται από ένα ανάγλυφο σε γκρίζο μάρμαρο, με σαφείς αναφορές στο βελγικό στυλ της αρ-νουβώ, όπου απεικονίζονται δυο ναϊάδες να αδειάζουν ένα δοχείο με νερό, ενώ οι δυο πλευρές της βάσης του κοσμούνται με δυο μπρούντζινα παιδάκια (putti) πάνω σε γιγάντιες χελώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι γλύπτες
Γεώργιος Ζέβλης
Ο Γεώργιος Ζέβλης ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821
Καταγόταν από τα Ψαρά, μία από τις τρεις θαλασσομάχους νήσους στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, όπου και διακρίθηκε σε πολλές ναυμαχίες του Αγώνα. Συγκαταλέγεται μεταξύ των ικανότερων πυρπολητών. Αδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Ζέβλης, επίσης σπουδαίος πυρπολητής.
In Legend
Οι In Legend είναι γερμανικό συγκρότημα heavy metal που ιδρύθηκε το 2010 από τον ντράμερ του φωνητικού συγκροτήματος Van Canto. Το μουσικό ύφος τους διαφέρει εξαιτίας της αντικατάστασης της ηλεκτρικής κιθάρας από το πιάνο. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι οι: Bastian Emig (πιάνο και φωνή), Daniel Wicke (μπάσο), Dennis Otto (ντράμς) and Daniel Schmidle(keytar).
Ίδρυση και Pandemonium EP
Ο ιδρυτής Bastian Emig, ντράμερ του συγκροτήματος Van Canto, έχει υπάρξει μέλος πολλών συγκροτημάτων του είδους, όπως για παράδειγμα των Γερμανών Jester's Funeral. Μέσω των Van Canto, γνωρίστηκε με τον μουσικό παραγωγό Charlie Bauerfeind από τον οποίο επηρεάστηκε μουσικά σε μεγάλο βαθμό. Με την βοήθειά του, ο Bastian ηχογράφησε τα ντραμς για τα πρώτα τραγούδια των In Legend (αργότερα αυτές οι ηχογραφήσεις τελειοποιήθηκαν με την βοήθεια του Jürgen Lusky στα HOFA Studios). Αρχικά οι In Legend συστήθηκαν στο κοινό ως τρίο (Bastian Emig, Daniel Wicke, Dennis Otto) ενώ ο Daniel Schmidle έκανε την πρώτη του εμφάνιση με το συγκρότημα σε μία συναυλία, στις 24 Σεπτεμβρίου του 2011. Η πρώτη δισκογραφική δουλειά των In Legend, το Pandemonium EP, κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2010 σε μία περιορισμένη έκδοση των 500 αντίτυπων και διανεμήθηκε κατά τη διάρκεια της ανοιξιάτικης περιοδίας των Van Canto. Το EP επίσης κυκλοφόρησε και ήταν διαθέσιμο για free download στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος.
Ballads 'n' Bullets
Το άλμπουμ του συγκροτήματος ηχογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 από την δισκογραφική εταιρία SPV GmbH. Το Ballads 'n' Bullets κυκλοφόρησε στις 20 Μαϊου του 2011. Περιέχει 14 τραγούδια, τέσσερα εκ των οποίων περιέχονται επίσης και στο Pandemonium EP. Συνεχίζοντας την παράδοση του Pandemonium EP, το συγκρότημα χρησιμοποίησε την επίσημη ιστοσελίδα του αλλά και τα κοινωνικά δίκτυα για να παρουσιάσει και να προωθήσει το άλμπουμ στους ακροατές ελέυθερα. Επίσης διέθεσε στην επίσημη ιστοσελίδα τα βίντεο κλιπ για free download. Τον Ιούνιο του 2012, ο Bastian Emig δήλωσε σε συνέντευξή του στο ελληνικό, ηλεκτρονικό περιοδικό Hardcity ότι ετοιμάζει νέα τραγούδια και πως ελπίζει η νέα δισκογραφική δουλειά των In Legend θα κυκλοφορήσει μέσα στο έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά heavy metal συγκροτήματα
Δημήτρης Αγραβάνης
Ο Δημήτρης Αγραβάνης (γενν. 20 Δεκεμβρίου 1994, Μαρούσι) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ για τον Παναθηναϊκό. Συμμετείχε στο NBA Ντραφτ 2015, όπου επιλέχθηκε 59ος από τους Ατλάντα Χοκς.
Πρώτα χρόνια/Πανιώνιος
Ο Αγραβάνης ξεκίνησε να ασχολείται με την καλαθοσφαίριση ύστερα από παρότρυνση του πατέρα του, στην ακαδημία νέων του Γ.Σ. Αμαρουσίου, υπογράφοντας εν τέλει επαγγελματικό συμβόλαιο για την περίοδο 2010-11. Από τους κιτρινόμαυρους αποχώρησε το καλοκαίρι του 2012 με προορισμό τον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε εκτός από την Α1 Εθνική και σε έναν αγώνα του EuroCup. Το Μάρτιο του 2013, συμμετείχε στο All-Star Game ως μέλος της ομάδας Κ18.
Ολυμπιακός
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, κατόπιν δύσκολων διαπραγματεύσεων, έλαβε μεταγραφή στον Ολυμπιακό του Γιώργου Μπαρτζώκα. Με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε το πρώτο του τρόπαιο τον Οκτώβριο του 2013 και συγκεκριμένα το Διηπειρωτικό Κύπελλο της FIBA. Τον ίδιο μήνα πραγματοποίησε και το ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα και συγκεκριμένα στην Κωνσταντινούπολη εναντίον της Γαλατάσαραϊ.
Προμηθέας Πατρών
Τον Αύγουστο του 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Προμηθέα Πατρών.
Γ.Σ. Περιστερίου
Το καλοκαίρι του 2022, ο Αγραβάνης μετακινήθηκε στον σύλλογο Γ.Σ. Περιστερίου
Εθνική ομάδα
Ως μέλος των «μικρών» εθνικών Ελλάδας, ο Αγραβάνης συμμετείχε στις εξής διοργανώσεις: στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 του 2010, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2011, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2012, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2013 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2014.
Αγραβάνης υπήρξε επίσης μέλος της Εθνικής Ελλάδας ανδρών. Επιλέχθηκε στο ρόστερ 12 ανδρών της Ελλάδας για το Προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης του 2016 στο Τορίνο. Επίσης, έχει αγωνιστεί στα Ευρωμπάσκετ του 2017 και του 2022.
Προσωπική ζωή
Ο αδερφός του, Γιάννης, είναι επίσης καλαθοσφαιριστής.
Τίτλοι
Ολυμπιακός Πειραιώς
Προμηθέας Πατρών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Μουσείο του Λονδίνου
To μουσείο του Λονδίνου τεκμηριώνει την ιστορία του Λονδίνου από την προϊστορία έως τη σύγχρονη εποχή. Το μουσείο βρίσκεται στο Λόντον Γουόλ, κοντά στο Μπάρμπικαν ως τμήμα ενός συμπλέγματος κτηρίων που δημιουργήθηκαν στις δεκαετίες 1960 και 1970 ως ανανεωτική προσέγγιση στην ανάπτυξη της κατεστραμμένης από τους βομβαρδισμούς περιοχή της πόλης του Λονδίνου.
Βρίσκεται βόρεια του Καθεδρικός του αγίου Παύλου, κοντά στο τείχος της ρωμαϊκής πόλης και το αρχαιότερο τμήμα του Λονδίνου, κύριο οικονομικό κέντρο της σύγχρονης εποχής. Σχετίζεται κυρίαρχα με την κοινωνική ιστορία του Λονδίνου και των κατοίκων του. Το μουσείο διευθύνεται και χρηματοδοτείται από τη δημοτική αρχή της πόλης του Λονδίνου και τις αρχές του μείζονος Λονδίνου.
Περιγραφή
Το 1964 συμφωνήθηκε η συγχώνευση των συλλογών που διατηρούσε η δημοτική αρχή της Πόλης του Λονδίνου στο μουσείο Γκίλντχολ και το μουσείο του Λονδίνου, που βρισκόταν στο ανάκτορο Κένσινγκτον. Η «Συμφωνία του Μουσείου του Λονδίνου» υπογράφτηκε τον επόμενο χρόνο.
Το μουσείο άνοιξε τον Δεκέμβριο του 1976 ως τμήμα του Μάρμπικαν. Αρχιτέκτονες του κτηρίου ήταν Φίλιπ Πάουελ και Χιλντάγκο Μόγια, οι οποίοι υιοθέτησαν ανανεωτική γραμμή στη σχεδίαση του μουσείου, παρατάσσοντας τις συλλογές σε μία και μοναδική διαδρομή από την προϊστορική περίοδο έως τους νεότερους χρόνους.
Οι εκθέσεις του σύγχρονου Λονδίνου αύξησαν τον εκθεσιακό χώρο του μουσείου κατά 25% περιλαμβάνοντας την επίδειξη 7.000 αντικειμένων. Εντυπωσιακή έκθεση είναι η ανακατασκευή των γεωργιανών κήπων αναψυχής, το ξύλινο εσωτερικό του κελλιού των οφειλετών, στη φυλακή «Wellclose», ένας «art deco» ανελκυστήρας των καταστημάτων Selfridges και οι κούκλες της παιδικής εκπομπής του BBC «Andy Pandy» και «Bill and Ben».
Η έκθεση "Αναπτυσσόμενη Πόλη" καλύπτει την περίοδο 1660 έως 1850. Η έκθεση "Πόλη του Λαού" καλύπτει την περίοδο 1850 έως το 1940 περιλαμβάνοντας έναν "βικτωριανό περίπατο" με ανακατασκευασμένα καταστήματα, δημόσια κτήρια και τομείς του Γουέστ Εντ, των σουφραζετών, του Α' Π.Π. και του Β' Π.Π., καθώς και της καθημερινής ζωής.
Ο νέες εκθέσεις δίνουν έμφαση στο σύγχρονο Λονδίνο αλλά και στη σύγχρονη συλλογή. Η έκθεση "Παγκόσμια Πόλη" αφηγείται την ιστορία του Λονδίνου από το 1950 έως τη σημερινή εποχή. Η μόδα εδώ παίρνει διαστάσεις με την επίδειξη τυπικών ενδυμάτων του 1950, το σουίνγκ φόρεμα της Μαίρη Κουάντ στη δεκαετία του '60, τη χίπικη ενδυμασία της δεκαετίας '70 και τα σκισμένα παντελόνια της μόδας πανκ.
Στην αίθουσα Σάκλερ βρισκεται μια ελλειπτική LED οθόνη όπου προβάλλεται το έργο νέων κινηματογραφιστών σε συνεργασία της επιτροπής του μουσείου με το Film London.
Μουσείο του Λονδίνου Ντόκλαντς
Το 2003, το Μουσείο του Λονδίνου Ντόκλαντς (πρότερα «Μουσείο στο Ντόκλαντς») άνοιξε για πρώτη φορά κατά τον 19ο αι. σε μια αποθήκη κοντά στο Κάναρυ Γουάρφ του νησιού των Σκύλων. Το μουσείο Ντόκλαντς χαρτογραφεί την ιστορία του Λονδίνου ως λιμάνι, εκκινώντας πριν από 2.000 περίπου χρόνια με το ρωμαϊκό εμπόριο των ακτών του Τάμεση και ακολουθώντας την ανάπτυξη του Λονδίνου σε έναν από τους μεγαλύτερους λιμένες του κόσμου. Τον Νοέμβριο του 2007, άνοιξε η πρώτη μόνιμη έκθεση στην οποία παρουσιάζεται η εμπλοκή του Λονδίνου στο υπερατλαντικό εμπόριο σκλάβων, με τίτλο «Λονδίνο, Ζάχαρη & Δουλεία».
Αρχαιολογικό μουσείο του Λονδίνου
Άλλοτε τμήμα του Μουσείου του Λονδίνου το Αρχαιολογικό μουσείο του Λονδίνου (MOLA) έγινε ανεξάρτητη δωρεά τον Νοέμβριο του 2011 και διοικείται από τη «Επιτροπή δωρεών της Αγγλίας και της Ουαλλίας». Το μουσείο έχει τη δική του επιτροπή διαχείρισης αλλά συνεχίζει να συνεργάζεται με το μουσείο του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουσεια Κατηγορία:Μουσεία στο Λονδίνο
Eurodisco
Η Euro Disco (Eurodisco, Euro-disco ή και "80s European dance") είναι ένας μουσικός όρος που χρησιμοποιήθηκε πρώτα στη δεκαετία του 1970 για να περιγράψει τις τότε χορευτικές παραγωγές, που δεν είχαν έδρα τη Μεγάλη Βρετανία και τις Η.Π.Α. Επί της ουσίας, ήταν η 70s μετάλλαξη της τότε 60s/70s Ευρωπαϊκής Ποπ, σε μία πιο χορευτική μορφή. Κατά τη δεκαετία του 1980, όταν κάποιος ανέφερε "Eurodisco" εννοούσε κυρίως τις γαλλικές, γερμανικές και ιταλικές disco παραγωγές της δεκαετίας του 1970, στις μέρες μας όμως αυτό έχει αλλάξει.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο όρος "Eurodisco" απέκτησε μία πιο γενική έννοια που περιλαμβάνει όλες τις μη Αγγλικές Disco παραγωγές της δεκ. του 1970 και 1980, την Italo Disco (και στην Ιταλική και στη Γερμανική εκδοχή της), τη βρετανική Eurobeat, κάποιες Καναδικές Disco παραγωγές του 1978-1984, κάποιες Hi-NRG επιτυχίες, τη γαλλική Space Disco και την 1980s εξέλιξή της (που οι αμερικανοί - πολλά χρόνια μετά - την ονόμασαν "Spacesynth"), κάποια Ευρωπαϊκά New Wave τραγούδια της δεκαετίας του 1980 και κάποιες dance pop επιτυχίες της δεκ. του 1980 και των αρχών της δεκ. του 1990. Στα τέλη της δεκ. του 1990, από την Ιταλία, ξεκίνησε μία προσπάθεια διαχωρισμού της έννοιας της "Euro Disco" από την "Italo Disco". Ωστόσο είναι καταγεγραμένο στις μουσικές εκπομπές της Κρατικής Ιταλικής τηλεόρασης (RΑΙ), ότι τότε στην Ιταλία αυτό που κατόπιν ονομάστηκε στην Ευρώπη "Italo Disco" και Space Synth, ονομάζονταν "rock electronico" και "Bailandi Discoteka" ("ηλεκτρονική ροκ" και "χορευτική μουσική της ντικοτέκ"). Κατά τη δεκαετία του 2000, ο όρος "70s Eurodisco" άρχισε να χρησιμοποιείται για να περιγράψει την αρχική έννοια του ορισμού, και ο όρος "80s Eurodisco" για να περιγράψει το σύνολο των eurodisco-ειδών της δεκαετίας του 1980, αλλά και κάποιων ελάχιστων παραγωγών του 1990-1992, κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη.
Οι ρίζες της Euro-Disco
Η Euro Disco είναι ουσιαστικά η χορευτική εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Pop των δεκαετιών 1950 - 1970. Εδώ να αναφέρουμε ότι η τότε Ευρωπαϊκή Pop, ήταν επί της ουσίας ένας μιμητισμός της αντίστοιχης Αμερικανικής μουσικής εκείνων των δεκαετιών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι αυτή η "Ευρωπαϊκή Pop" αναπτύχθηκε κυρίως σε χώρες όπως η Ιταλία και η Γερμανία, όπου τελούσαν υπό αμερικανικό έλεγχο μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο.
Η Ευρωπαϊκή Pop, βρήκε έκφραση στον διαγωνισμό της Eurovision, κυρίως κατά τη δεκαετία του 1970. Το ορόσημο για την εμφάνιση της Euro disco, ήταν η νίκη του Σουηδικού συγκροτήματος ABBA στην Eurovision του 1974, με το τραγούδι Waterloo. Το συγκεκριμένο τραγούδι, ένας τυπικός εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ποπ της δεκαετίας του 1970, διέθετε χορευτικό χαρακτήρα και αποτέλεσε το έναυσμα για την άμεση και μαζική παραγωγή εκατοντάδων αντίστοιχων τραγουδιών ανά την Ευρώπη, που συνδύαζαν Ποπ ακούσματα με χορευτική διάθεση. Αυτό δημιούργησε μια ολόκληρη μουσική βιομηχανία στην Ευρώπη, ενώ εμφανίστηκε και ένα είδος κοινωνικού χορού (χορού "πίστας") το Discofox (η Ευρωπαϊκή παραλλαγή του Hustler).
Η λέξη Euro Disco και η ιστορία της
Η λέξη "Euro Disco", εμφανίστηκε γύρω στο 1975, αρχικά σε Γερμανία και Αγγλία: Στη Γερμανία η λέξη δημιουργήθηκε μηχανικά: απλά κάποιοι κόλλησαν το "euro" από την Eurovision με τη λέξη Disco (ο λόγος αναφέρεται παρακάτω). Στην Αγγλία ο όρος χρησιμοποιήθηκε ειρωνικά για τις Ευρωπαϊκές Disco παραγωγές, στις οποίες η προφορά των μη Άγγλων τραγουδιστών που αυτές χρησιμοποιούσαν, τους ξένιζε.
Στις Η.Π.Α. τον όρο "Euro Disco" μετέφερε πρώτος (και με ειρωνική διάθεση) ο μουσικός συντάκτης Robert Christgau, σε άρθρα που έγραψε για την εφημερίδα The Village Voice.
Η λέξη "Disco" στην Ευρώπη, δεν χαρακτήριζε αρχικά κάποιο είδος μουσικής. Οι Ευρωπαίοι τη χρησιμοποιούσαν κατά κόρο τη δεκαετία του 1960 σε Γαλλία, Γερμανία και τις κάτω χώρες, ως "αργκό" συντομία της λέξη "Discotheque". Οι Ντισκοτέκ (Discotheques), υπήρχαν στη Γαλλία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και διαδόθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1960.
Στην τότε Ευρώπη (και στον γαλλόφωνο Καναδά), οι Ντισκοτέκ (Discotheques) και οι Ντίσκο (Disco) ήταν αυτό που λέμε σήμερα "Clubs" στην Ελλάδα και στη Μεγάλη Βρετανία. Ακόμα και σήμερα, σε Γερμανία, Πολωνία και Ρουμανία, λένε "Disco" αυτά που ονομάζουμε εμείς σήμερα "Club". Στην Ιταλία και την Ισπανία, η λέξη "Discoteka" ή "Discotheque" σημαίνει club με "mainstream" μουσική, δηλαδή μαγαζιά που παίζουν "εμπορικά ξένα" σε ελεύθερη μετάφραση. Στην Ελλάδα σήμερα, όταν λέμε Ντισκοτέκ (Discotheque) εννοούμε τα Club που παίζουν "ρετρό" μουσική από τις δεκαετίες του 60-70 και 80.
Η Eurodisco τη δεκαετία του 1970
Η πρώτη έννοια της "Eurodisco" αφορούσε τις πρώτες ευρωπαϊκές disco παραγωγές της δεκ. του 1970 (οτιδήποτε δηλαδή δεν είχε παραγωγή σε Αγγλία και Αμερική). Τέτοια παραδείγματα είναι οι Σουηδοί ABBA, οι Γερμανοί Boney M., Silver Convention και Dschinghis Khan, οι Γάλλοι Cerrone και Ottawan, οι Δανοί Snoopy, οι Ολλανδοί Teach In, οι ισπανίδες Baccara, ο δικός μας (από μάνα Ελληνίδα εξ Αιγύπτου) Alec R. Costandinos, κ.α. Η Ευρωπαϊκή Disco άμεσα παρουσίασε διάφορες εκδοχές της. Οι πλέον άξιες αναφοράς ήταν μια γαλλική σχολή που ονομάστηκε Space Disco (αποτελεί τον πατέρα της Italo Disco) και μία γαλλο-ιταλική εκδοχή, που δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο όνομα ή παρατσούκλι. Σε αυτήν την εκδοχή, ακούγονται διάφορες latin επιρροές, με κλασικούς εκπροσώπους την Ιταλίδα Ραφαέλα Καρά και τους Γάλλους Gibson Brothers.
Η Eurodisco τη δεκ. του 1980
Στη δεκαετία του '80, η Eurodisco - κυρίως στη space disco εκδοχή της - εξελίχθηκε σε αυτό που γενικότερα ονομάστηκε τότε στην Ελλάδα ως "Italo disco". Η Italo Disco είναι μία πολύ ευρεία μουσική έννοια, που περιλαμβάνει πολλά είδη 80ς χορευτικής μουσικής από όλη την Ευρώπη και τον Καναδά. Η Italo-Disco ήταν η πρώτη μορφή της Eurodisco κατά τη δεκαετία του 1980 και πιθανώς και για αυτό, ότι ακολούθησε στην Ευρώπη συνέχισε να ονομάζεται από τους Ευρωπαίους ως "Italo Disco". Η μόνη εξαίρεση ήταν κάποιες μεταγενέστερες βρετανικές παραγωγές, που ονομάστηκαν "Eurobeat".
Η πρώτη μορφή της Italo-Disco εμφανίστηκε στην Ιταλία γύρω στο 1982, με συγκροτήματα και καλλιτέχνες όπως ο Gazebo, ο Kano και ο Gary Low (γενικά οι παραγωγές της ιταλικής "Baby Records").
Το 1984 ακολούθησε στη Γερμανία μία δεύτερη μορφή της Italo Disco, με συγκροτήματα όπως οι Bad Boys Blue και οι Modern Talking. Την εκδοχή αυτή οι Γερμανοί τη χόρευαν σε στυλ "Disco Fox" όπως την 1970s Eurodisco, για αυτό και η γερμανική εκδοχή της Italo Disco σήμερα έχει αποκτήσει το παρατσούκλι "Disco Fox" (τότε όμως κανένας δεν την ονόμαζε έτσι).
Το 1986, εμφανίστηκε μία εμπορική βρετανική μορφή της Italo Disco, που ονομάστηκε "Eurobeat" (ο "ρυθμός της Ευρώπης" δηλαδή). Αν και ως Eurobeat είχαν τότε χαρακτηριστεί και κάποια electropop συγκροτήματα με χορευτικό ήχο (τύπου Pet Shop Boys), εντούτης ο όρος αυτός αφορά κατά 98% τις παραγωγές των Stock Aitken Waterman. Η Κάιλι Μινόγκ, η Sonia, ο Jason Donovan και ο Rick Astley αποτελούν χαρακτηριστηκά παραδείγματα αυτού του ήχου. Γύρω στο 1987-1988, εμφανίστηκαν στην Ευρώπη κάποιες ίταλο-βρετανικές παραγωγές, από καλλιτέχνες όπως η Spagna (κάποιες φήμες την θέλουν Ελληνίδα) και η Sabrina Salerno. Οι παραγωγές αυτές συνδύαζαν το Italo Disco και Eurobeat και πιθανώς είναι αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε σήμερα καθαρό 1980s Eurodisco (τότε όμως όλοι το έλεγαν "Italodisco").
Η Εurodisco τη δεκ. του 1990
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, Eurodisco μουσική εξακολουθούσε να παράγεται στην Ευρώπη, ωστόσο κανένας δεν την ονόμαζε τότε έτσι. Η Ισπανία συνέχισε να βγάζει Eurodisco κομμάτια, όπως και η χώρα μας η Ελλάδα, μόνο που εμείς τα λέγαμε Ελληνικά ποπ και -όταν ειχαν κιθάρα- Ελληνικά Ροκ. Οι παραγωγές αυτού του ήχου στην Ελλάδα σταμάτησαν το 1992, ωστόσο συνέχισαν στην ανατολική Ευρώπη και στη Ρωσία (στην Πολωνία π.χ. δημιουργήθηκε μια τοπική Euro Disco εκδοχή, που ονομάστηκε "Disco Polo").
Μεταξύ του 1987 - 1992, εμφανίστηκε μια "σπινταρισμένη" μορφή της Eurodisco, που δανείζονταν αρκετά στοιχεία και ενορχήστρωση από τη Βρετανική Eurobeat. Αυτή η εκδοχή, βρήκε μεγάλη αποδοχή στις gay κοινότητες της Ευρώπης και κατόπιν της Αμερικής. Δειγματα αυτής μουσικής εξέλιξης, είναι οι London Boys και ο Ελληνο-Αυστραλός Paul Lekakis. Στην Αμερική, αυτή η εκδοχή της Eurodisco μετονομάστηκε και εντάχθηκε στην τοπική "Hi-NRG" μουσική βιομηχανία.
Στην Ευρώπη, το τελευταίο τραγούδι που χαρακτηρίστηκε επισήμως ως "Eurodisco" ήταν των Londonbeat το 1991, με το Hit "I've been thinking about you".
Από τεχνικής πλευράς, η τελευταία μορφή της Eurodisco, είναι η French House, ένα γαλλικό είδος μουσικής που εμφανίστηκε γύρω στο 1995 και σταδιακά επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη. Η French House (γνωστή και ως Neu Disco, Disco House και French Touch), αποτελεί μια επιστροφή στις ρίζες της Eurodisco της δεκαετίας του 1970, πριν την εμφάνιση της Italo disco και των εκδοχών της. Κυρίως εμπνέεται από τη Space Disco, την αμερικανική Hi-NRG disco, την Canadian Disco και το P-Funk. Στη σύγχρονη Disco House εκδοχή της, οι περισσότερες επιρροές προέρχονται από τις 1970s παραγωγές του Alec R Costandinos
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Disco
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1961
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1961 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ πραγματοποιήθηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής μεταξύ 3 και 4 Ιουνίου του 1961. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναγιώτης Λιναρδάκης του Ο.Φ.Κ.Ο. με 139 επιτυχίες.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Παραπομπές
1961 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1961
Μήλο
Το μήλο είναι φρούτο, καρπός του δέντρου μηλιά (επιστ.: Μηλέα η ήμερος, λατ. Malus domestica) της οικογένειας των Ροδοειδών (Rosaceae). Είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα και ευρύτατα καλλιεργούμενα φρούτα. Το δέντρο είναι φυλλοβόλο και φτάνει τα 5-12 μέτρα ύψος με φύλλα που έχουν ελλειψοειδές σχήμα και μυτερή άκρη. Ανθίζει την άνοιξη με άσπρα άνθη (ελαφρά ροζ στην αρχή), 2.5-3.5 cm σε διάμετρο, με πέντε πέταλα. Τα φρούτα ωριμάζουν το φθινόπωρο και συνήθως έχουν διάμετρο 5-9 cm (και σπάνια μέχρι και 15 cm). Η μηλιά ήταν γνωστή από τους προϊστορικούς χρόνους, τόσο σε άγρια όσο και σε καλλιεργούμενη μορφή. Η καταγωγή της τοποθετείται στην περιοχή νότια του Καυκάσου. Το δέντρο καλλιεργείται από την αρχαιότητα στην Ασία και στην Ευρώπη. Η καλλιεργούμενη μηλιά αναφέρεται από το Θεόφραστο τον 3o αι. π.Χ.. Το γένος malus, εκτός της κοινής μηλιάς, συμπεριλαμβάνει και άλλα είδη, μεταξύ των οποίων και τα ακόλουθα: Malus baccata (Μ. η ραγοφόρος), Malus fusca (Μ.η φαιά), Malus orientalis (Μ. η ανατολική), Malus prunifolia (Μ. η προυμνόφυλλος), Malus pumila (Μ. η νανοφυής), Malus sylvestris (Μηλέα η δασική), Malus spectabilis (Μ. η έκλαμπρος). Με την ανακάλυψη του νέου κόσμου και την εγκατάσταση αποίκων πολλές ευρωπαϊκές ποικιλίες μεταφέρθηκαν στην Αμερική.
Γενικά
Η μηλιά είναι το πιο διαδεδομένο οπωροφόρο παγκοσμίως, αντιπροσωπεύει το 50% των φυλλοβόλων οπωροφόρων δέντρων, με παγκόσμια ετήσια παραγωγή περί τα 60 εκατομμύρια τόνους. Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής μήλων παγκοσμίως αποτελείται από επιτραπέζιες ποικιλίες. Οι ποικιλίες πολλαπλής χρήσεως αρχίζουν να γίνονται συνεχώς δημοφιλέστερες. Παλιότερα σε κάθε τόπο καλλιεργούνταν διαφορετικές ποικιλίες μήλων. Οι απαιτήσεις όμως για αυξημένη παραγωγή και υψηλή ποιότητα καρπών, συνέβαλαν στη δημιουργία και διάδοση νέων ποικιλιών που καλλιεργούνται σήμερα σε διάφορα μέρη με παρόμοιες κλιματικές συνθήκες. Οι πιο διαδεδομένες ποικιλίες είναι η Golden Delicious και οι διάφορες κόκκινες ποικιλίες Delicious αμερικανικής προέλευσης, η Mutsu ιαπωνικής προέλευσης και η Granny Smith αυστραλιανής προέλευσης. Η καλλιέργεια της μηλιάς είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο. Μηλεώνες απαντώνται ακόμη και στη Σιβηρία όπου η θερμοκρασία κατά τους χειμερινούς μήνες μπορεί να πέσει στους -40 βαθμούς Κελσίου. Μέχρι το 1940 η παραγωγή μήλων στην Ελλάδα ήταν πολύ μικρή. Σήμερα η καλλιεργούμενη έκταση είναι περίπου 150.000 στρέμματα και η ετήσια παραγωγή ανέρχεται σε 350.000 τόνους, αποτελώντας τη δεύτερη σπουδαιότερη καλλιέργεια από τα φυλλοβόλα οπωροφόρα μετά τη ροδακινιά. Η καλλιέργεια της μηλιάς σε μορφή συστηματικών οπωρώνων εντοπίζεται κυρίως στην κεντρική και δυτική Μακεδονία, στη Θεσσαλία και στην Πελοπόννησο. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση δέντρων μηλιάς βρίσκεται στην περιοχή του Βερμίου. Καλλιεργείται επίσης στους νομούς Ημαθίας, Πέλλας, Καστοριάς, Μαγνησίας, Λάρισας και Αρκαδίας. Η Μηλέα η οικιακή (Malus domestica), καθώς αναφέρεται, προήλθε από το είδος Μηλέα η χαμηλή ή Μηλέα η νανοφυής (Malus pumila), αλλά στην εξέλιξή της, όπως είναι παραδεχτό σήμερα, συνέβαλε το είδος Μηλέα η δασική (Malus sylvestris), καθώς και πολλά άλλα είδη. Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν γύρω στις 7.5 χιλιάδες ποικιλίες μήλων.
Βοτανικά χαρακτηριστικά
Η μηλιά είναι δέντρο φυλλοβόλο, μεγάλου μεγέθους, πλαγιόκλαδο ή ορθόκλαδο και μακρόβιο.
Ρίζα: Το ριζικό σύστημα της μηλιάς αποτελείται από πολλές πλάγιες ρίζες και καταλαμβάνει έκταση διπλάσια από εκείνη που καταλαμβάνει η προβολή της κόμης του δέντρου. Το μεγαλύτερο ποσοστό του ριζικού συστήματος βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια του εδάφους αλλά η ρίζα μπορεί να φθάσει σε βάθος μέχρι 3 μέτρων και πάνω.
Φύλλα: Τα φύλλα είναι απλά, κατ’ εναλλαγή, ωοειδή, οδοντωτά, βραχύμισχα, με την κάτω επιφάνεια χνουδωτή. Το μέγεθος και το πάχος των φύλλων επηρεάζονται από την ποικιλία, τις καλλιεργητικές συνθήκες, το χρόνο εμφάνισής τους και τη ζωηρότητα του δέντρου. Ο μίσχος των φύλλων φέρει μερικές φορές κοντά στη βάση δύο μικρά παράφυλλα.
Οφθαλμοί: Οι οφθαλμοί είναι πεπλατυσμένοι, χνουδωτοί και εφάπτονται του βλαστού. Οι καρποφόροι οφθαλμοί είναι μικτοί (όταν ανοίγουν δίνουν βλάστηση μικρού μήκους 0,5 – 3 εκ., που φέρει πλάγια φύλλα και επάκρια άνθη) και ο καθένας περικλείει πέντε με έξι άνθη. Η διαφοροποίηση των οφθαλμών σε βλαστοφόρους και μικτούς αρχίζει τον Ιούλιο – Αύγουστο και ολοκληρώνεται την επόμενη άνοιξη πριν από την άνθηση.
Άνθη: Από κάθε μικτό οφθαλμό αναπτύσσονται περίπου πέντε άνθη σε ταξιανθία κορύμβου. Το κεντρικό άνθος καλείται βασιλικό, ανοίγει πρώτο και ακολουθείται από τα δύο άνθη της βάσης και εν συνεχεία από τα δύο ενδιάμεσα άνθη. Τα άνθη αποτελούνται από πέντε σέπαλα, πέντε πέταλα, είκοσι στήμονες με κίτρινους ανθήρες και έναν ύπερο αποτελούμενο από την ωοθήκη και πέντε στύλους που συμφύονται σε κοινή βάση. Τα άνθη είναι εντομόφιλα. Σε μερικές ποικιλίες όπου οι στήμονες είναι μακρύτεροι από τους στύλους, οι μέλισσες μπορούν να συλλέγουν γύρη χωρίς να γίνεται επικονίαση.
Καρπός: Ο καρπός της μηλιάς είναι ψευδής. Το βρώσιμο τμήμα αποτελείται από ιστούς που προέρχονται από την πάχυνση της βάσης του κάλυκα, της στεφάνης και των στημόνων. Έχει ποικίλο σχήμα, από σφαιρικό έως επίμηκες, σάρκα τραγανή ή αλευρώδη, εύχυμη, γλυκιά, όξινη ή υπόξινη και τα σπέρματα είναι καφέ απόχρωσης.
thumb|left|250px|Διάφορες ποικιλίες μήλων
Κλιματολογικές απαιτήσεις
Η μηλιά είναι δέντρο κυρίως των ψυχρών και υγρών περιοχών. Απαιτεί δροσερό καλοκαίρι και αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη διακοπή του λήθαργου των οφθαλμών της και το δροσερό καλοκαίρι για παραγωγή μήλων υψηλής ποιότητας. Παρόλα αυτά κατά την περίοδο της ανθοφορίας κινδυνεύει από παγετούς. Παραθαλάσσιες και παραλίμνιες περιοχές ευνοούν την καλλιέργεια της μηλιάς γιατί ο κίνδυνος πρόκλησης ζημιών από παγετό μειώνεται σημαντικά λόγω της υδάτινης επιφάνειας που συντελεί στη διατήρηση της θερμοκρασίας σε επιθυμητά επίπεδα. Σε ανεμόπληκτες παραθαλάσσιες περιοχές μπορεί να προκληθούν ζημιές από τα σταγονίδια της θάλασσας στα φύλλα και τους καρπούς της.
Θερμοκρασία: Η θερμοκρασία του καλοκαιριού επηρεάζει την εμφάνιση του κόκκινου χρώματος των καρπών και κατά συνέπεια την ποιότητα της παραγωγής. Η άριστη μέση θερμοκρασία κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο είναι 20 – 21 βαθμοί Κελσίου. Οι πολύ υψηλές θερμοκρασίες, όταν συνοδεύονται και από σημαντική έλλειψη εδαφικής υγρασίας, προξενούν σοβαρές ζημιές στην παραγωγή. Οι κατ’ εξαίρεση χαμηλές θερμοκρασίες (κάτω των -25 βαθμών Κελσίου) μπορεί να προξενήσουν ζημιές στα δέντρα κυρίως όταν είναι απότομες. Η ανθεκτικότητα στις χαμηλές θερμοκρασίες διαφέρει από ποικιλία σε ποικιλία. Η μηλιά έχει μεγαλύτερες ανάγκες σε χαμηλές θερμοκρασίες από οποιοδήποτε άλλο φυλλοβόλο καρποφόρο είδος. Η επιτυχής της καλλιέργεια εξαρτάται άμεσα από αυτό τον παράγοντα, σε θερμές περιοχές ή όπου οι χειμώνες είναι θερμοί δημιουργούνται προβλήματα όπως για παράδειγμα πολλοί οφθαλμοί δεν εκπτύσσονται, η βλάστηση είναι αδύνατη, η άνθηση χρονικά ανώμαλη, η καρποφορία περιορισμένη και η ωρίμανση των καρπών ασύγχρονη.
Βροχόπτωση: Ευδοκιμεί σε περιοχές με ετήσιο ύψος βροχόπτωσης πάνω από 500 χιλ., που κατανέμεται σε όλη τη διάρκεια της βλαστικής περιόδου. Σε περιοχές με λιγότερη βροχόπτωση χρειάζεται άρδευση. Η υψηλή σχετική ατμοσφαιρική υγρασία κατά την περίοδο της καρποφορίας μπορεί να προκαλέσει ασθένειες, κυρίως σκωριάσεις. Η μηλιά ανέχεται την εδαφική υγρασία αλλά και την απαιτεί, ιδιαίτερα τη θερινή περίοδο. Όταν οι ανάγκες της δεν ικανοποιούνται από τις βροχοπτώσεις τότε πρέπει να αρδεύεται. Η άρδευση γίνεται συχνότερα σε βαριά εδάφη όπου οι ρίζες είναι επιπόλαιες. Το υπερβολικό πότισμα όμως πρέπει να αποφεύγεται γιατί δημιουργεί προβλήματα και προκαλεί ασθένειες.
Ηλιοφάνεια: Το άφθονο φως είναι απαραίτητο γιατί επηρεάζει σημαντικά το χρώμα των καρπών, χαρακτηριστικό που σε ορισμένες περιπτώσεις καθορίζει την ποιότητά τους.
Εδαφολογικές απαιτήσεις
Η μηλιά προτιμά εδάφη γόνιμα, βαθειά, καλά αποστραγγιζόμενα και με επαρκή περιεκτικότητα σε ασβέστιο. Οι μεγαλύτερες αποδόσεις επιτυγχάνονται στις πεδινές περιοχές, όπου υπάρχει η δυνατότητα εντατικής εκμετάλλευσης και η καλύτερη ποιότητα στις ημιορεινές ή ορεινές περιοχές λόγω πιο ευνοϊκού κλίματος.
Πολλαπλασιασμός
Η μηλιά πολλαπλασιάζεται είτε εγγενώς με σπόρο είτε αγενώς με μοσχεύματα, καταβολάδες, παραφυάδες και εμβολιασμό. Ο τελευταίος είναι ο συνηθέστερος τρόπος πολλαπλασιασμού της μηλιάς.
Θρεπτική αξία
μικρογραφία Ένα μέτριου μεγέθους μήλο, φρέσκο με φλούδα, περιέχει κατά μέσον όρο : Οι περιεκτικότητες αυτές είναι ενδεικτικές και μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την ποικιλία ή το στάδιο ωριμότητας του φρούτου.
Το μήλο έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε θερμίδες και είναι κατάλληλο για όσους κάνουν δίαιτα. Επίσης είναι καλή πηγή ινών, ειδικά αν καταναλωθεί με τη φλούδα. Περιέχει μόνο ίχνη από νάτριο και λίπη. Πέρα από τις βιταμίνες C και A περιέχει επίσης φυλλικό οξύ, βιοτίνη, μηλικό οξύ.
Ποικιλίες
Στην Ελλάδα επικρατούν οι ποικιλίες της ομάδας Red Delicious, μεταξύ των οποίων είναι η Golden Delicious (μπανανόμηλα), Red Chief, Gala, Fugi, Pink Lady, Granny Smith κ.ά. Στην Ελλάδα υπάρχουν περιοχές όπου παράγονται μήλα με το ευρωπαϊκό σύστημα της Προστατευμένης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) ή Προστατευμένης Γεωγραφικης Ένδειξης (ΠΓΕ). Αυτά είναι τα "Μήλα Ζαγοράς Πηλίου", τα "Μήλα Ντελίσιους Πιλαφά Τριπόλεως" και τα "Μήλα Καστοριάς".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Αμυγδαλοειδή
Πείρος
Ο Πείρος είναι ποταμός της Αχαΐας που πηγάζει από τον Ερύμανθο και εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο. Το μήκος του ανέρχεται σε 42,6 χιλιόμετρα, στοιχείο που τον καθιστά μεγαλύτερο σε μήκος ποταμό της Αχαΐας και έναν από τους μεγαλύτερους γενικότερα της βόρειας Πελοποννήσου. Η επιφάνεια της λεκάνης απορροής του καλύπτει έκταση 578 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Περιγραφή
Στο πιο μεγάλο μέρος της διαδρομής του ως επί το πλείστον φύονται πλατάνια στις όχθες του. Το ποτάμι έχει ψάρια, χέλια αλλά κι αγριοπούλια, πάπιες και χήνες, με τα κάποια από αυτά βέβαια παλαιότερα να είναι πιο διαδεδομένα συγκριτικά με σήμερα.
Παραπόταμοι
Ο μεγαλύτερος παραπόταμος του είναι ο Παραπείρος (Τυθεύς/Τευθέας), που πηγάζει από τον Ερύμανθο, στην περιοχή της Τριταίας, κοντά στα χωριά Αλεποχώρι και Σπαρτιά.
Άλλοι σημαντικοί παραπόταμοι είναι: Η Σερδινή που οι κύριες πηγές τις βρίσκονται στο βουνό Πεζούλισες κοντά στο χωριό Φλόκα, στην χαμηλή οροσειρά της νότιας και ανατολικής Μόβρης και την βόρεια περιοχή του όρους Σκόλλις, ενώ χύνεται στον Πείρο λίγο πριν τις εκβολές του. Επίσης, ο Βορίλας (ή Μέγας Μελάς) που ενώνεται με τον Πείρο στην Βαλμαντούρα και έχει δύο κύριες πηγές, η μία σε θέση στο σύμπλεγμα νότιων πρόβουνων του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού κοντά στο χωριό Καταρράκτης και η άλλη στον Ερύμανθο κοντά στο χωριό Μπούγα.
Κάποιοι μικρότεροι χείμαρροι που εκβάλουν στον Πείρο είναι οι εξής : α) στο ορεινό τμήμα της λεκάνης του ποταμού: ο χείμαρρος Πόρος, το Κακό Λαγκάδι, το ρέμα της Λαχίδας, τα Δύο Λαγκάδια, ο χείμαρρος Πλάκα, το ρέμα του Ταξιάρχη, το ρέμα του Απιδία. β) στο ημιορεινό και στο πεδινό τμήμα της λεκάνης του ποταμού: το Μισολάγκαδο, το Πουρναρολάγκαδο, το Τρανολάγκαδο. γ) πλησιάζοντας προς τις εκβολές του ποταμού: το Παλιουρολάγκαδο.
Ονομασία
Υπάρχουν πολλές εκδοχές και παραδόσεις για την ονομασία του ποταμού. Κατά μια εκδοχή προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει «διαπερνώ» (ή «διασχίζω») όπως δηλαδή ο ποταμός διαπερνά τον ορεινό όγκο του Ερυμάνθου. Μία άλλη εκδοχή συνδέει τον ποταμό με τον βασιλιά της Ηπείρου Πύρρο, έναν από τους σπουδαιότερους ηγεμόνες της πρώιμης ελληνιστικής περιόδου, ο οποίος αναφέρεται ότι προσπαθώντας να περάσει το ποτάμι στην περιοχή της Βαλμαντούρας ήταν τόση η ορμητικότητα του νερού που παρέσυρε την χρυσή του άμαξα.
Κατά καιρούς και κατά τόπους ο ποταμός είχε διάφορα ονόματα όπως Καμενίτσα, Μέλλας, Πρέβεδος, Πίερος, Νεζερίτικο και κατά την αρχαιότητα Αχελώος, ενώ κάποια από αυτά διατηρούνται και σήμερα.
Το όνομα Καμενίτσα χρησιμοποιούταν τον μεσαίωνα κυρίως και οφείλεται στο χωριό Καμενίτσα που βρίσκεται δίπλα στις όχθες του ποταμού και είναι από τα τελευταία χωριά που συναντάει στην πορεία του πριν εκβάλει στον Πατραϊκό κόλπο. Κατά τα μεσαιωνικά χρόνια αποκαλούνταν και με το όνομα Πρέβεδος, λόγω της ομώνυμης παρακείμενης θέσης του. Νεζερίτικο αναφέρεται λόγω του ότι περνά από τα λεγόμενα Νεζεροχώρια αλλά και πηγάζει στην περιοχή αυτών των χωριών. Αχελώος φαίνεται να λεγόταν στην αρχαιότητα και η ονομασία αυτή προέρχεται από την ρίζα «αχ» που σημαίνει «νερό» και το συγκριτικό επίθετο «λώων» που σημαίνει «καλύτερος», επίσης σύμφωνα με την μυθολογία, Αχελώος είναι και η ονομασία σημαντικού ποτάμιου θεού.
Αρχαιότητα - Μυθολογία
Στο έργο του Ησίοδου Ηοίαι (απόσπ. 13) αναφέρεται πως στις όχθες του Πείρου ζούσε και είχε το σπίτι της, η Περίβοια από την Ώλενο, κόρη του βασιλιά Ιππόνου, μητέρα του βασιλιά Τυδέα και αδερφή του Καπανεύς, ενός από τους ήρωες των Επτά επί Θήβας.
Από την αρχαιότητα το ποτάμι στις εκβολές του είχε δάση με πολλά πλατάνια και λευκές (αιγείρες) όπου είχαν τόσο βαθιές κουφάλες που έτρωγαν κι κοιμόντουσαν πολλοί άνθρωποι μαζί μέσα σε αυτές.
Φράγμα Πείρου-Παραπείρου
Δίπλα στα χωριά Αστέρι και Κριθαράκια, βρίσκεται το Φράγμα Πείρου - Παραπείρου που κατασκευάστηκε με κύριο σκοπό την ύδρευση της Πάτρας, της ΒΙ.ΠΕ. Πατρών και της δυτικής και βορειοδυτικής Αχαΐας. Εκεί, κατά την περίοδο 2006-2020, κατασκευάστηκε το κυρίως μέρος του τεχνικού έργου του φράγματος απατελούμενο από χωμάτινο φράγμα ταμίευσης υδάτων ενώ στην περιοχή της Βαλμαντούρας κατασκευάστηκε αντίστοιχα το συμπληρωματικό χαμηλό φράγμα υδροληψίας από σκυρόδεμα καθώς και αγωγός μεταφοράς νερού από χαλυβδοσωλήνες για να οδηγεί τη συλλεγόμενη ποσότητα νερού από τον Πείρο στον κυρίως ταμιεύτηρα του Παραπείρου.
Η τεχνητή λίμνη Αστερίου κατέκλυσε το 2020 το χώρο όπου βρισκόταν το παλιό, απαλλοτριωμένο και ερημωμένο από το 2009 χωριό Τόσκες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Τριταίας
Αχερδούς
Ο Αχερδούς (Ἀχερδοῦς), (ο δήμος: Αχερδούντος) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, πιθανώς, από την λέξη «άχερδος» (ἄχερδος), δηλαδή την «αγραπιδιά» (άγρια αχλαδιά). Ο Δανιήλ ο Μάγνης, αναφέρει δυο δήμους με παραπλήσιο όνομα, και οι δυο της Ιπποθοωντίδας φυλής:
Προφανώς, ο δήμος ήταν ένας και για την ονομασία Αχραδούς, η όποια αναφορά πιθανώς είναι είτε μεταγενέστερη διπλή ονομασία είτε παραφθορά του αρχικού ονόματος, σύμφωνα και με τον ερευνητή Διονύσιο Σουρμελή.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος του Αχερδούντος, ήταν δήμος της Παραλίας. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι βρίσκεται είτε στην περιοχή Γκοριτσά του Δήμου Ασπροπύργου, κοντά στον Ασπρόπυργο (πρώην «Καλύβια Χασιάς»), όπου έχουν βρεθεί λείψανα αταύτιστου αρχαίου οικισμού, είτε σε περιοχές κάπου μέσα στο Θριάσιο Πεδίο, κοντά στην Ελευσίνα ή στην Δεκέλεια, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού παραμένει άγνωστη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Αχερδούντος
Ο δημότης του αρχαίου Αχερδούντος ονομαζόταν Αχερδούσιος.
Προσωπικότητες από τον Αχερδούντα
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο του Αχερδούντος, όπως ο βουλευτής Δημήτριος ο Αχερδούσιος, ο βουλευτής Δημήτριος ο Αχερδούσιος γιος του Μενεκλέους, ο Διαγόρας ο Αχερδούσιος γιος του Ολυμπίχου, ο θεσμοθέτης Δίφιλος ο Αχερδούσιος κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Γενικές εκλογές στην Παραγουάη (2008)
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στην Παραγουάη στις 20 Απριλίου 2008 νικητής με σχεδόν 41% των ψήφων αναδείχθηκε ο Φερνάντο Λούγο έναντι περίπου 31% για την Μπλάνκα Οβελάρ. Για πρώτη φορά έπειτα παραπάνω από μισό αιώνα, ηττήθηκε το Κόμμα Κολοράδο.
Βουλευτικές εκλογές 2008
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις προεδρικές, στις 20 Απριλίου του 2008.
Παραπομπές
2008
Θέμης Αδαμαντίδης
Ο Θέμης Αδαμαντίδης (Καισαριανή Αττικής, 28 Σεπτεμβρίου 1957) (πραγματικό όνομα: Ευθύμιος Αδαμαντίδης ) είναι Έλληνας τραγουδιστής του λαϊκού και ελαφρολαϊκού ρεπερτορίου.
Βιογραφία
Μετανάστευσε για τρία χρόνια στη Σουηδία (1977-1980), όπου τραγουδούσε για την ομογένεια σε ελληνικό κέντρο διασκέδασης. Ευρισκόμενος για διακοπές στην Ελλάδα πήρε μέρος -αφού τον είχε κρυφά δηλώσει η γιαγιά του- στην εκπομπή ανάδειξης νέων ταλέντων «Να η Ευκαιρία» της ΕΡΤ, όπου τραγούδησε το «Θα με θυμηθείς» (στιχουργός Πυθαγόρας, συνθέτης Γιάννης Σπανός) και απέσπασε το πρώτο βραβείο. Ακολούθησαν σύντομα προτάσεις για δισκογραφικό συμβόλαιο (από Columbia, Lyra και Minos), κάτι που τον οδήγησε σε οριστική επιστροφή στην πατρίδα και υπογραφή συμβολαίου με την Columbia. Πολύ σύντομα ξαναεμφανίστηκε στο "Να η Ευκαιρία", ως τραγουδιστής πλέον, με το τραγούδι "Ατέλειωτη αγάπη", επενδύοντας ένα μουσικό διάλειμμα του διαγωνιστικού μέρους.
Επαγγελματικά η πρώτη εμφάνιση μετά τον επαναπατρισμό του ήταν στο «μικρό Διογένη» στη Λεωφόρο Συγγρού, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Σταμάτη Κόκοτα. Παράλληλα κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά (1980) από την Columbia και το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο «Αγάπησέ με», που έτυχε αμέσως θετικής υποδοχής, φτάνοντας τις 300.000 πωλήσεις.
Έχοντας στα πρώτα του βήματα ερμηνεύσει μεταξύ άλλων τραγούδια του Καζαντζίδη, για τον οποίο έτρεφε ιδιαίτερο θαυμασμό, επεδίωξε να τον γνωρίσει από κοντά. Αυτό συνέβη τελικά μετά από μια τυχαία συνάντηση και ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής είδε με ιδιαίτερη συμπάθεια τον ταλαντούχο νεαρό, ώστε αποφάσισε να τον βοηθήσει στην καριέρα του. Μάλιστα το 1986 έγινε και κουμπάρος στο γάμο του. Από το γάμο αυτό ο Αδαμαντίδης απέκτησε δύο γιους, τον Μάρκο (1987) και τον Αντώνη (1993). Από το 1998 ο Αδαμαντίδης βρίσκεται σε διάσταση με τη σύζυγό του, χωρίς να έχουν προχωρήσει σε διαζύγιο. Ο Αδαμαντίδης έχει αποκτήσει με δύο μετέπειτα συντρόφους τους άλλους τρεις γιους του, τον Θεμιστοκλή, τον Θέμη και τον Γιώργο.
Ο Θέμης Αδαμαντίδης τραγούδησε μαζί με παλιούς ρεμπέτες, αλλά και ερμηνευτές του λαϊκού τραγουδιού, όπως ο Σπύρος Καλφόπουλος, η Ρόζα Εσκενάζυ, η Άννα Χρυσάφη, ο Δημήτρης Μητροπάνος και ο Δημήτρης Μπάσης, ενώ συνεργάστηκε με αξιόλογους συνθέτες, όπως ο Μάριος Τόκας και ο Χρήστος Νικολόπουλος. Με τραγούδια αφιερωμένα στην αξιοσύνη, αλλά και στον έρωτα και με καλόγουστες εμφανίσεις, έγινε αγαπητός στο ευρύ κοινό και μια λαϊκή φωνή σήμα κατατεθέν των 80's.
Ένα από τα πολύ γνωστά τραγούδια του είναι το «Η νύχτα μυρίζει γιασεμί» του 1982. Το τραγούδι «Μα πού να πάω» του 1999 επανέφερε τον Αδαμαντίδη στο προσκήνιο, ενώ ακολούθησε μια σειρά από άλλες επιτυχίες, όπως τα ζεϊμπέκικα «Η Βομβαρδισμένη πολιτεία», «Είναι φονιάς ο χωρισμός», «Χάρτινα όνειρα», «Χαρταετός» κ.ά.
Λάνασσα (κόρη του Αγαθοκλή)
Η Λάνασσα (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν Ελληνίδα πριγκίπισσα της ελληνιστικής περιόδου, κόρη του Αγαθοκλή, τυράννου των Συρακουσών. Υπήρξε με τη σειρά βασίλισσα της Ηπείρου, ως σύζυγος του περιβόητου βασιλιά Πύρρου (318 – 272 π.Χ.), και κατόπιν βασίλισσα της Μακεδονίας, ως σύζυγος του Δημητρίου του Πολιορκητή (337 – 283 π.Χ.)
Βιογραφικά στοιχεία
Για πολιτικούς λόγους, ο Πύρρος παντρεύτηκε τα επόμενα χρόνια δύο ακόμη γυναίκες, μια κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων και τη Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλλιος, ηγεμόνα των Ιλλυριών. Η Λάνασσα δυσαρεστήθηκε με το γεγονός, θεωρώντας ότι ο σύζυγός της έδινε περισσότερη σημασία στις άλλες γυναίκες του που ήταν βαρβαρικής καταγωγής. Έτσι το 290 π.Χ. εγκατέλειψε τον Πύρρο με προορισμό την Κέρκυρα, όπου αποφάσισε να πάρει την εκδίκησή της. Προσκάλεσε στο νησί τον βασιλιά της Μακεδονίας, Δημήτριο τον Πολιορκητή, ο οποίος βρισκόταν σε συνεχή πόλεμο με τον Πύρρο, και τον έπεισε να την παντρευτεί. Ο Δημήτριος ήταν πρόθυμος κι έτσι πέρασε η Κέρκυρα στον έλεγχό του.
Τα επόμενα δύο χρόνια, όταν οι Διάδοχοι είχαν συνασπιστεί ενάντια στον Δημήτριο επικοινώνησαν με τον Πύρρο προκειμένου να ενώσει τα όπλα του στον κοινό σκοπό. Ανάμεσα στα επιχειρήματά τους ήταν και η προοπτική της εκδίκησης για το ζήτημα της Λάνασσας και της απώλειας της Κέρκυρας. Τελικά ο Πύρρος ανέκτησε τον έλεγχο του νησιού το 281 π.Χ. με τη βοήθεια στρατιωτών από τον Τάραντα, ωστόσο στις αρχαίες πηγές δεν γίνεται κάποια αναφορά σχετικά με την τύχη της Λάνασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Αιακιδών Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Σικελίας Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Ηπείρου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Τίβατ
Το Τίβατ (σερβικά και μαυροβουνιακά: Тиват / Tivat, ιταλικά: Teodo, αρχαία ελληνικά: Θείοδος) είναι μια παραθαλάσσια πόλη στο νοτιοδυτικό Μαυροβούνιο, που τοποθετείται στην Κόλπο του Κότορ. Tο 2011 o πληθυσμός της πόλης ήταν 9.367 κάτοικοι.
Ονομασία
Στην σερβική και μαυροβουνιακή γλώσσα η πόλη ονομάζεται Tivat / Тиват. Στην ιταλική και βενετική γλώσσα ονομάζεται Teodo, όνομα που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό Θείοδος.
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η περιοχή είχε κατοικηθεί από τους προϊστορικούς χρόνους. Κατά την αρχαιότητα φαίνεται να υπήρχαν διάφοροι ελληνικοί και ρωμαϊκοί οικισμοί. Ανάμεσα στα ευρήματα υπάρχουν τάφοι και επιτύμβιες στήλες.
Το Τίβατ βρισκόταν υπό τον ενετικό έλεγχο από το 1420 ως το 1797. Αυτή την περίοδο απόλαυσε οικονομική ανάπτυξη που προσέλκυσε πολλούς Σέρβους πρόσφυγες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όμως δοκιμάστηκε από τις συνεχείς τουρκικές επιθέσεις. Ορισμένα ενετικά κτίρια διατηρούνται ανέπαφα ακόμα και σήμερα.
Το 1797 είναι το έτος που θα σταματήσει η ενετική κυριαρχία στην πόλη. Έπειτα, αφού περάσει στον έλεγχο διάφορων άλλων αρχών, θα παραμείνει υπό Αυστριακή κυριαρχία για πάνω από 100 έτη. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα θα ξεκινήσει μια ταχεία ανάπτυξη του Τίβατ, με τη δημιουργία μικρών βιομηχανιών.