cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζαν-Πιερ Μπουαγιέ
Καταβολή Αποζημίωσης στη Γαλλία
Ο Boyer ανυπομονούσε να εξαλείψει την απειλή από τη Γαλλία και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις. Μια συμφωνία επετεύχθη στις 11 Ιουλίου 1825, όταν ο Boyer υπέγραψε μια συνθήκη αποζημίωσης. Η συμφωνία αυτή δήλωνε ότι η Γαλλία θα αναγνωρίσει την Αϊτή ως ανεξάρτητη χώρα σε αντάλλαγμα για 150 εκατομμύρια φράγκα που θα καταβληθούν εντός πέντε ετών. Αν και το ποσό αυτό μειώθηκε αργότερα σε 90 εκατομμύρια φράγκα (το 1838), ήταν ένα συντριπτικό οικονομικό πλήγμα για την Αϊτή. Ο Boyer έπρεπε να διαπραγματευτεί ένα δάνειο από τη Γαλλία ύψους 30 εκατομμυρίων φράγκων για να πληρώσει το πρώτο μέρος της αποζημίωσης. Εν τω μεταξύ, το μεγαλύτερο μέρος του αγροτικού πληθυσμού της Αϊτής κατέφευγε σε ένα σύστημα καλλιέργειας της γης, με την σοδειά του να επαρκεί μόνο για την επιβίωσή του. Προσπάθησε να επιβάλει το ημι-φεουδαρχικό σύστημα αγρομίσθωσης (fermage) για να αυξήσει την αγροτική παραγωγή στο νησί, αλλά οι άνθρωποι αντιστάθηκαν στο να δεθούν με τα εδάφη των άλλων. Με το Rural Act (Αγροτικό Νομοσχέδιο), ο Boyer αναβίωσε ένα πρόγραμμα διανομής της γης. Διέλυσε μερικές από τις μεγάλες φυτείες και μοίρασε γη στους μικρούς αγρότες. Για να προσπαθήσει να παράγει αρκετά προϊόντα για εξαγωγή, ώστε να αποφέρει έσοδα, η κυβέρνηση «έδεσε» τον αγροτικό πληθυσμό με τις μικρές ιδιοκτησίες τους και καθόρισε ποσοστώσεις παραγωγής.
Εξορία και θάνατος
Η διακυβέρνηση του Boyer διήρκεσε μέχρι το 1843, όταν η κακή οικονομική κατάσταση επιδεινώθηκε από τον σεισμό του 1842 στο Cap-Haitien. Ο αγροτικός πληθυσμός της μειονεκτούσας  πλειονότητας εξεγέρθηκε υπό τον Charles Riviére-Hérard στα τέλη Ιανουαρίου. Στις 13 Φεβρουαρίου 1843, ο Boyer εγκατέλειψε την Αϊτή και κατέφυγε στην κοντινή Τζαμάικα. Τελικά εγκαταστάθηκε εξόριστος στη Γαλλία, όπου πέθανε στο Παρίσι το 1850. Απόγονοι του Boyer ζουν ακόμα στην Αϊτή.
Ελληνικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
Η Αϊτή ήταν η πρώτη κυβέρνηση ανεξάρτητου κράτους που αναγνώρισε την ελληνική επανάσταση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Jean-Pierre Boyer, μετά από το ελληνικό αίτημα για βοήθεια, απηύθυνε επιστολή στις 15 Ιανουαρίου 1822. Στην επιστολή που έστειλε στους Έλληνες ομογενείς που ζούσαν στη Γαλλία, τον Αδαμάντιο Κοραή, το Χριστόδουλο Κλωνάρη, τον Κωνσταντίνο Πολυχρονιάδη και τον Α. Μπογορίδη, που είχαν συστήσει μια Επιτροπή που αναζητούσε διεθνή υποστήριξη για τη συνεχιζόμενη ελληνική επανάσταση, εξέφρασε την υποστήριξή του για την ελληνική επανάσταση και συνέκρινε τον εξελισσόμενο αγώνα  πέρα από τον Ατλαντικό με τον αγώνα για ανεξαρτησία στη γη του. Ζήτησε συγγνώμη που δεν μπόρεσε να υποστηρίξει οικονομικά την Επανάσταση στην Ελλάδα, αν και ήλπιζε ότι θα μπορούσε να το κάνει στο μέλλον. Αλλά εξέφρασε την ηθική και πολιτική υποστήριξή του για την επανάσταση, κυρίως γεμίζοντας την επιστολή του με αναφορές στην κλασική ελληνική ιστορία, επιδεικνύοντας λεπτομερή γνώση αυτής της ιστορίας και αναφέροντας δυναμικά τους σύγχρονους επαναστάτες ως τους νόμιμους κληρονόμους των προγόνων τους.
Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο Boyer έστειλε επίσης στους Έλληνες 25 τόνους καφέ Αϊτής που θα μπορούσαν να πουληθούν και τα έσοδα να χρησιμοποιηθούν για την αγορά όπλων, αλλά δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτόν ή τον άλλο ισχυρισμό ότι εκατό εθελοντές από την Αϊτή ξεκίνησαν να πολεμήσουν στην Ελληνική Επανάσταση. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, στο πλοίο τους επιβιβάστηκαν πειρατές κάπου στη Μεσόγειο και αυτοί οι μαχητές υποτίθεται ότι δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.
Ακολουθεί η επιστολή προς τους Έλληνες (η επιστολή ήταν αρχικά γραμμένη στα γαλλικά):
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (LIBERTE) (η σημαία) ΙΣΟΤΗΤΑ (EGALITE)
JEAN PIERRE BOYER
Πρόεδρος της Αϊτής
Στους πολίτες της Ελλάδας Α. Κοραή, Κ. Πολυχoρονιάδη, Α. Μπογορίδη και Χ. Κλωνάρη.
Παρίσι
«Πριν λάβω την επιστολή σας από το Παρίσι, την περασμένη 20ή Αυγούστου, είχε ήδη φτάσει εδώ η είδηση για την επανάσταση των συμπολιτών σας ενάντια στον δεσποτισμό που κράτησε περίπου τρεις αιώνες. Με μεγάλο ενθουσιασμό μάθαμε ότι η Ελλάδα τελικά αναγκάστηκε να σηκώσει τα όπλα για να κερδίσει την ελευθερία της και τη θέση που κάποτε κατείχε μεταξύ των εθνών του κόσμου. Μια τόσο όμορφη και δίκαιη περίπτωση, και κυρίως, οι πρώτες επιτυχίες που τη συνόδευσαν, δεν μπορούν να αφήσουν αδιάφορους τους Αϊτινούς, γιατί εμείς, όπως και οι Έλληνες, υποβληθήκαμε για πολύ καιρό σε μια άτιμη σκλαβιά και τελικά, με τις ίδιες μας τις  αλυσίδες, σπάσαμε το κεφάλι της τυραννίας.
Ευχόμενοι στους Ουρανούς να προστατεύουν τους απογόνους του Λεωνίδα, σκεφτήκαμε να βοηθήσουμε αυτούς τους γενναίους πολεμιστές, αν όχι με στρατιωτικές δυνάμεις και πυρομαχικά, τουλάχιστον με χρήματα, τα οποία θα είναι χρήσιμα για την απόκτηση όπλων, που χρειάζεστε. Όμως γεγονότα που συνέβησαν και επέβαλαν οικονομικούς περιορισμούς στη χώρα μας, απορρόφησαν ολόκληρο τον προϋπολογισμό, συμπεριλαμβανομένου του μέρους που θα μπορούσε να διαθέσει η διοίκησή μας. Επιπλέον, αυτή τη στιγμή, η επανάσταση, που θριαμβεύει στο ανατολικό τμήμα του νησιού μας, δημιουργεί ένα νέο εμπόδιο στην υλοποίηση του στόχου μας. Στην πραγματικότητα, αυτή το κομμάτι, που ενσωματώθηκε στη Δημοκρατία της οποίας προεδρεύω, βρίσκεται σε ακραία φτώχεια και έτσι απαιτεί τεράστιες δαπάνες από τον προϋπολογισμού μας. Εάν οι συνθήκες, όπως επιθυμούμε, βελτιωθούν ξανά, τότε θα είναι τιμή μας να σας βοηθήσουμε, εσάς τους γιους της Ελλάδος, στο μέγιστο των δυνατοτήτων μας.
Πολίτες! Μεταφέρετε στους συμπατριώτες σας τις θερμές ευχές που στέλνει ο λαός της Αϊτής για λογαριασμό της απελευθέρωσής σας. Οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων προσβλέπουν στην αναζωπύρωση της ιστορίας τους, σε τρόπαια αντάξια της Σαλαμίνας. Μακάρι να αποδειχθούν σαν τους προγόνους τους και  καθοδηγούμενοι από τις εντολές του Μιλτιάδη να μπορέσουν, στα χωράφια του νέου Μαραθώνα, να πετύχουν τον θρίαμβο της ιερής υπόθεσης που έχουν αναλάβει για λογαριασμό των δικαιωμάτων τους, της θρησκείας και της πατρίδας τους. Μακάρι, επιτέλους, με τις σοφές αποφάσεις τους, να μνημονεύονται από την ιστορία ως κληρονόμοι της αντοχής και των αρετών των προγόνων τους.
Στις 15 Ιανουαρίου 1822 και το 19ο έτος της Ανεξαρτησίας»
BOYER
Παραπομπές
Κατηγορία:Αϊτινοί πολιτικοί
Αργουλιό Ρεθύμνης
Το Αργουλιό (επίσημο: το Αργουλιόν) είναι οικισμός της Κοινότητος Αγίου Μάμαντος του Δήμου Μυλοποτάμου στη Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 74 κατοίκους. Βρίσκεται 36 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 420 μ. Στη κρητική διάλεκτο η λέξη αργουλίδα σημαίνει αγριοελιά.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Arguglio, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Argulio με 147 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Arguglio. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Argulyo με 5 χαράτσια.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Αυδανιτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 40 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 δεν αναφέρεται ενώ στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Αγίου Μάμα. Το 1925 το Αργουλιό προσαρτήθηκε στη κοινότητα Αγίου Μάμαντος, όπου και παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στο δήμο Γεροποτάμου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Τριάδας και ο ναός της Αγίας Παρασκευής. Υπάγεται στην ενορία Αγίου Μάμαντος, της μητρόπολης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Ο δεύτερος στο εσωτερικό του φέρει βυζαντινές αγιογραφίες οι οποίες χρονολογούνται από τις αρχές του 14ου αιώνα. Στους πλάγιος τοίχους του ναού βρίσκονται τοιχογραφίες των επισκόπων, όπως ο Άγιος Πολύκαρπος. Στη παράσταση της Μεταμόρφωσης, τη δόξα του Ιησού κρατάει άγγελος με ροζ χιτώνα. Στο χωριό βρισκόταν μέγαρο κτισμένο μάλλον επί οθωμανικών χρόνων· ήταν απομίμηση βενετσιάνικων προτύπων.
Παραπομπές
Αργουλι Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Αγαθονίκη (μάρτυρας)
Με το όνομα Αγαθονίκη αναφέρονται δύο Χριστιανές μάρτυρες. Εκείνη για την οποία έχουμε περισσότερες πληροφορίες ήταν Μικρασιάτισσα και μαρτύρησε το 250 μ.Χ., στον διωγμό του Αυτοκράτορα Δεκίου. Σύμφωνα με μερικούς μελετητές όμως και τον ιστορικό Ευσέβιο, το έργο που αφηγείται τα του μαρτυρίου της ίδιας και των «συν αυτή», οι Πράξεις Κάρπου, Παπύλου και Αγαθονίκης, χρονολογείται από τον 2ο αιώνα, στα χρόνια του Μάρκου Αυρηλίου.
Η Αγαθονίκη αυτή ήταν αδελφή του διακόνου Παπύλου, ο οποίος είχε σπουδάσει ιατρική, όντας εύπορος και Ρωμαίος πολίτης. Τα δυο αδέλφια κατάγονταν είτε από την Πέργαμο, είτε από τα Θυάτειρα. Κάποτε πάντως που βρίσκονταν στην Πέργαμο συνοδεύοντας τον Επίσκοπο Θυατείρων Κάρπο, συνέβη ο Κάρπος και ο Πάπυλος να προσκληθούν από τον Ρωμαίο κυβερνήτη της πόλεως σε γεύμα. Αντιλαμβανόμενοι όμως ότι το κρέας ήταν ειδωλόθυτο, είχε δηλαδή προηγουμένως προσφερθεί ως θυσία σε αρχαίους θεούς, αρνήθηκαν να το φάνε, επειδή ήταν Χριστιανοί. Αφού ανακρίθηκαν, ο κυβερνήτης και ο ανθύπατος Ουαλέριος ή Όπτιμος τους διέταξε να θυσιάσουν στους θεούς εν ονόματι του Αυτοκράτορα. Και όταν αρνήθηκαν, ο ανθύπατος διέταξε να θανατωθούν, είτε ξεσχιζόμενοι με σιδερένια νύχια, είτε καιόμενοι ζωντανοί.
Η Αγαθονίκη ήταν παρούσα στη θανάτωση του Κάρπου και του αδελφού της. Ως προς αυτό και το μαρτύριό της, τα ελληνικά και τα λατινικά χειρόγραφα των Πράξεις Κάρπου, Παπύλου και Αγαθονίκης διαφέρουν στην αφήγησή τους. Στο ελληνικό κείμενο του Ευσεβίου, η Αγαθονίκη βρισκόταν μέσα στο πλήθος που παρακολουθούσε τη θανάτωση, οπότε εξήλθε από το πλήθος, ανακοίνωσε ότι είναι και εκείνη Χριστιανή και ζήτησε να τη ρίξουν και την ίδια στην πυρά. Οι παριστάμενοι της φώναξαν να λυπηθεί τον γιο της, αλλά εκείνη επέμεινε λέγοντας: «Ο Θεός θα ελεήσει το παιδί μου, γιατί Αυτός προνοεί για όλα.» Και αμέσως γδύθηκε και έπεσε μόνη της στη φωτιά φωνάζοντας: «Κύριε βοήθησέ με, σε Σένα κατέφυγα.» Στο λατινικό κείμενο, που είναι εκτενέστερο και λεπτομερέστερο, η Αγαθονίκη δεν ήταν απλώς παριστάμενη στο τέλος, αλλά κατέθεσε στη δίκη του Κάρπου. Μετά τη θανάτωση του Κάρπου, η Αγαθονίκη διατάχθηκε ξεχωριστά να θυσιάσει στα είδωλα. Αρνήθηκε παρά τις εκκλήσεις του κόσμου να λυπηθεί τα παιδιά της (εδώ υπάρχει και η διαφορά ότι είχε περισσότερα του ενός τέκνα), ξεκαθαρίζοντάς τους ότι θα τα προσέχει ο Θεός. Τότε καταδικάσθηκε ξεχωριστά και θανατώθηκε είτε με αποκεφαλισμό, είτε με φωτιά. Ανακηρύχθηκε αγία από την Ορθόδοξη Εκκλησία και η μνήμη της εορτάζεται από κοινού με εκείνη των Αγίων Κάρπου, Παπύλου και Αγαθοδώρου στις 13 Οκτωβρίου.
Η άλλη Αγαθονίκη αναφέρεται ότι ήταν παρθενομάρτυρας και ότι μαρτύρησε στην Καρχηδόνα της βόρειας Αφρικής κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, αλλά σε άγνωστο έτος και αιώνα. Τίποτε άλλο σχετικώς με τον βίο και το μαρτύριό της δεν είναι γνωστό. Αναγνωρίζεται ως αγία από την Ορθόδοξη Εκκλησία και η μνήμη της εορτάζεται στις 10 Αυγούστου.
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (1991)
Στις 10 Δεκεμβρίου 1991 έλαβε χώρα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας έλαβε χώρα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το δημοψήφισμα εγκρίθηκε από το 99.98% των ψηφοφόρων. Στο δημοψήφισμα δεν συμμετείχε η αζέρικη μειονότητα, η οποία αποτελούσε το 20% του πληθυσμού της περιοχής. Το δημοψήφισμα διεξήχθη χωρίς τη συγκατάθεση της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν και επομένως δεν αναγνωρίζεται από τα κράτη μέλη του ΟΗΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης
Μεγάλος Ωκεάνιος Δρόμος
thumb|right|250px|Ο Μεγάλος Ωκεάνιος Δρόμος
Ο Μεγάλος Ωκεάνιος Δρόμος βρίσκεται στη πολιτεία Βικτώρια, στη νότια Αυστραλία. Πρόκειται για δρόμο μήκους 240 χιλ., που κατασκευάστηκε το διάστημα 1919 -1933 και συνδέει τις πόλεις Torquay και Allansford. Για τη κατασκευή του απασχολήθηκαν Αυστραλοί στρατιώτες, που επέστρεψαν στη χώρα μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Το 2011 ο δρόμος συμπεριελήφθη στη Λίστα Εθνικής Κληρονομιάς της Αυστραλίας. και το 2020 τέθηκε σε ισχύ ο νόμος Great Ocean Road Environs Protection Act 2020 για τη προστασία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλία
Γαρίπας Ρεθύμνης
Ο Γαρίπας ή η Γαρίπα είναι οικισμός της Κοινότητας Χουμερίου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 19 κατοίκους. Βρίσκεται 33 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 400 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Garipa, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Garipa με 84 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Garipa. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Gripa με 11 χαράτσια. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Το πιθανότερο είναι να προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή. Σε έγγραφο του 1368 αναφέρεται το επίθετο Γαρίπου (Garipu).
Το 1881 ανήκε στον δήμο Αυδανιτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 33 χριστιανούς και 7 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και είχε 31 κατοίκους ενώ στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Κεραμωτών. Το 1925 ο Γαρίπας προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χουμερίου, όπου και παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Γαριπας Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Πέτρος Μιχαηλίδης
Ο Πέτρος Μιχαηλίδης είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος, δικαστής, διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος Μιχαηλίδης γεννήθηκε στον Άγιος Φώτιος στις 15 Μαρτίου 1939. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, τη γαλλική, τη γερμανική και την ιταλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής, πολιτικών επιστημών και οικονομικών επιστημών από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακές διδακτορικές σπουδές στο Συνταγματικό Δίκαιο και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Παρισιού-Σορβόννης.
Την περίοδο 1967-1971 εργάστηκε ως δικηγόρος στη Λευκωσία. Ακολούθως εργάστηκε ως δικαστής.
Την περίοδο 1981-1999 διετέλεσε πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπηρέτησε στη Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία, με παράλληλες διαπιστεύσεις στην Ισπανία, Ελβετία, Πορτογαλία, Μάλτα, Αλβανία, Σλοβακία, Σλοβενία, Κροατία, Λιχτενστάιν και Σαν Μαρίνο. Επιπλέον, διετέλεσε Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας στα Ηνωμένα Έθνη (Βιέννη), στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στον Οργανισμό Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού και στη Διεθνή Αντιπροσωπεία Ατομικής Ενέργειας.
Ακόμη, διετέλεσε ειδικός σύμβουλος, με προεδρικό διορισμό, για νομικά και θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως επίσης και αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Προγραμματισμού Πολιτικής στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Είναι μέλος του διδακτικού προσωπικού της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Νεάπολης από της ίδρυσης του.
Είναι νυμφευμένος με την Μάρω Μιχαηλίδη και έχει ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Στις 9 Μαρτίου 1978 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1980.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978
Αγαθάγγελος Μυριανθούσης
Ο Αγαθάγγελος Μυριανθούσης (1780-1852) ήταν μητροπολίτης τόσο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όσο και της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι Αγκύρας Κατηγορία:Μητροπολίτες Θηβών Κατηγορία:Μητροπολίτες Παλαιών Πατρών
Ανεστραμμένη τάξη
Η Ανεστραμμένη τάξη (Flipped classroom) είναι ένα νέο διδακτικό μοντέλο διδασκαλίας το οποίο ξεκίνησε από την Αμερική και σύντομα διαδόθηκε σε όλον τον κόσμο. Εφαρμόζεται σε όλα τα μαθήματα όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων και σε όλες τις ηλικίες. Αυτό που κάνει η Ανεστραμμένη τάξη είναι να στέλνει στο σπίτι του μαθητή το θεωρητικό κομμάτι του μαθήματος, συνήθως μέσω ενός ελκυστικού, διαδραστικού βίντεο το οποίο ο μαθητής μελετάει στον δικό του ρυθμό. Αξιοποιώντας κάποια εκπαιδευτική ψηφιακή πλατφόρμα, ο δάσκαλος καταγράφει τις απαντήσεις του μαθητή στο διαδραστικό βίντεο και παίρνει ανατροφοδότηση πριν κάνει το μάθημα στην τάξη. Μέσα στην τάξη υπάρχει περισσότερος χρόνος για ομαδοσυνεργατικές, βιωματικές δραστηριότητες ώστε να εφαρμοστεί η νέα γνώση.
Ο όρος “Flipped Learning” ή “Flipped Classroom” χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια σχετικά νέα προσέγγιση εκπαιδευτικού σχεδιασμού στα σχολεία, αντιστρέφοντας τη μέχρι σήμερα ακολουθούμενη δομή. Από τις ελληνικές εκδοχές της απόδοσης του όρου (όπως αντεστραμμένη τάξη, ανεστραμμένη διδασκαλία, αντιστρέφοντας την τάξη)  έχει επικρατήσει ο όρος «Ανεστραμμένη τάξη».
Θεμελιωτής του μοντέλου της Ανεστραμμένης τάξης θεωρείται ο Baker, ο οποίος παρουσίασε το 2000 το μοντέλο στο 11ο διεθνές συνέδριο για τη Διδασκαλία και τη Μάθηση με τίτλο: “The classroom flip: using web course management tools to become the guide by the side”. Οι πρωτοπόροι όμως στην εφαρμογή και προώθηση του μοντέλου είναι δύο καθηγητές Χημείας στο Κολοράντο, ο Jonathan Bergmann και ο Aaron Sams, οι οποίοι σχετικά πρόσφατα (2012 ) δημοσίευσαν το βιβλίο τους “Flip Your Classroom: Reach Every Student in Every Class Every Day” που αποτελεί το πιο αξιόπιστο οδηγό για την εφαρμογή του μοντέλου στην τάξη. Ξεκινά με τη διαπίστωση ότι οι μαθητές χρειάζονται τους καθηγητές τους για να τους απαντήσουν σε απορίες και να τους βοηθήσουν όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, ενώ δεν τους χρειάζονται για να ακούσουν ή να παρακολουθήσουν μία διάλεξη. Πάνω σε αυτή τη βάση «αντέστρεψαν» την τάξη τους και παρατήρησαν βαθύτερη μάθηση και καλύτερη κατανόηση από τους μαθητές τους. Έτσι συγκέντρωσαν το διαθέσιμο υλικό από την εφαρμογή του μοντέλου για τους ενδιαφερόμενους εκπαιδευτικούς. Επιπλέον ίδρυσαν και την κοινότητα Flipped Learning Network (FLN, 2014 ) που παρέχει σύγχρονη ενημέρωση και χρήσιμο υλικό σχετικά με την εφαρμογή του μοντέλου στην πράξη.
Η «Ανεστραμμένη τάξη» είναι ένα μοντέλο μεικτής μάθησης, στο οποίο οι μαθητές μαθαίνουν παρακολουθώντας βιντεοδιαλέξεις ή άλλο εκπαιδευτικό υλικό στο σπίτι, ενώ η «εργασία για το σπίτι» (homework) γίνεται στη σχολική τάξη με τον καθηγητή και τους μαθητές να συζητούν και να επιλύουν απορίες (Γαριού κ.συν.,2015 ).
Στην παραδοσιακή διδασκαλία οι μαθητές παρακολουθούν την «παράδοση» του μαθήματος και απαντούν σε τεστ στο σχολείο, ενώ μελετούν το βιβλίο τους και λύνουν τις ασκήσεις στο σπίτι. Στην Ανεστραμμένη διδασκαλία, οι μαθητές μελετούν το επόμενο μάθημα μόνοι τους στο σπίτι, συνήθως μέσα από βίντεο που έχει προετοιμάσει ο καθηγητής τους ή από υλικό που έχει βρει διαθέσιμο, και ερχόμενοι στη σχολική τάξη εφαρμόζουν τις γνώσεις τους λύνοντας προβλήματα ή συμμετέχοντας σε δραστηριότητες εμπέδωσης. Ο καθηγητής στηρίζει τους μαθητές εκεί ακριβώς που αντιμετωπίζουν δυσκολία. Ο ρόλος του μετατοπίζεται από την παραδοσιακή διάλεξη στην καθοδήγηση, στην στήριξη και στην εξατομίκευση (Gariou-Papalexiou etal, 2017 ).
Για την υλοποίηση του μοντέλου, απαιτείται η χρήση μιας πλατφόρμας online εκπαίδευσης και εδώ έρχεται η εξ αποστάσεως συμβολή της τεχνολογίας.
Ο λόγος που επιλέγεται το μοντέλο αυτό είναι ότι η Ανεστραμμένη τάξη απελευθερώνει πολύτιμο χρόνο για την κατάκτηση της γνώσης μέσω επίλυσης προβλημάτων, και αλληλεπίδρασης των μαθητών μεταξύ τους, με το δάσκαλο, και με το γνωστικό αντικείμενο.
Η χρήση του βίντεο ή άλλου ψηφιακού υλικού εκτός της τάξης από μόνο του δεν αρκεί για να συμβεί κάτι διαφορετικό μέσα στην τάξη. Η έμφαση πρέπει να δοθεί στο ότι οι μαθητές γίνονται ενεργό μέρος της ίδιας της μάθησής τους, παρά αντικείμενα διδασκαλίας.
Τα χαρακτηριστικά της «Ανεστραμμένης τάξης»
Η «Ανεστραμμένη τάξη» FLIP - στηρίζεται σε τέσσερις πυλώνες (Pearson’s School Achievement Services, 2013 ). Αυτοί είναι:
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας της Αρμενίας (1991)
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1991 έλαβε χώρα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στην Αρμενία. Το ερώτημα που τέθηκε ήταν αν οι ψηφοφόροι συμφωνούν με την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση. Στις 23 Αυγούστου 1990 η Αρμενία είχε ανακηρύξει την ανεξαρτησία της. Συνολικά το 99.5% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ ενώ η προσέλευση των ψηφοφόρων έφτασε το 95%. Η χώρα έγινε επίσημα ανεξάρτητο κράτος στις 23 Σεπτεμβρίου.
Ανεστραμμένη τάξη
F: (Flexible Environment) Ευέλικτο περιβάλλον. Η ανεστραμμένη μάθηση απαιτεί ευέλικτο περιβάλλον. Ο δάσκαλος-καθοδηγητής επανοργανώνει το χώρο και το μάθημα. Σε ένα ευέλικτο περιβάλλον μάθησης, ο δάσκαλος ενθαρρύνει, υποστηρίζει, παρακολουθεί τις δραστηριότητες μάθησης και αναπτύσσει ένα περισσότερο συμβουλευτικό/εμψυχωτικό ρόλο.
L: (Learning Culture) Μαθησιακή κουλτούρα. Στην «Ανεστραμμένη τάξη» οι μαθητές θεωρούνται ενεργοί μαθητευόμενοι “active learners” και οι δάσκαλοι επόπτες, διευκολυντές “facilitators” διαθέσιμοι όταν τους χρειάζονται οι μαθητές. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται η αυτονομία του μαθητή. Ο μαθητής ωθείται να αναγνωρίζει τις ανάγκες του, να θέτει στόχους, να αναγνωρίζει πηγές μάθησης και να αξιολογεί το βαθμό επίτευξης των μαθησιακών του στόχων
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας της Αρμενίας (1991)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης
Ανεστραμμένη τάξη
I: (Intentional Content) Στοχευμένο περιεχόμενο. Το υλικό που δίνεται για μελέτη στους μαθητές είναι από πριν καθορισμένο. Οι μαθητές δεν αφήνονται στο χάος του διαδικτύου να ανακαλύψουν τις πηγές τους. Ο εκπαιδευτικός έχει επιλέξει το διδακτικό υλικό που θα μεγιστοποιήσει την εννοιολογική κατανόηση του θέματος από τους μαθητές του. Το υλικό δίνεται για μελέτη στο σπίτι με τη μορφή συνήθως μικρών βίντεο, ώστε να αξιοποιείται ο χρόνος στην τάξη για συνεργατικές δραστηριότητες εμβάθυνσης, εξάσκησης και εμπέδωσης.
P: (Professional Educator) Εκπαιδευτικοί με επαγγελματικά προσόντα. Ο εκπαιδευτικός προκειμένου να εφαρμόσει το παραπάνω μοντέλο χρειάζεται να είναι εφοδιασμένος με περισσότερα προσόντα και δεξιότητες σε σχέση με τον εκπαιδευτικό της παραδοσιακής τάξης. Εκτός από το χειρισμό των νέων τεχνολογιών ώστε να δημιουργεί ο ίδιος το υλικό αξιοποιώντας προγράμματα καταγραφής ή να επιλέγει βίντεο από αποθετήρια εκπαιδευτικού υλικού και να διαμοιράζει το υλικό, είναι απαραίτητο να μπορεί να αξιοποιεί κατάλληλα το χρόνο μέσα στην τάξη ώστε να προάγει την κριτική σκέψη των μαθητών μέσα από τη συνεργασία και την κοινωνική αλληλεπίδραση. Ωστόσο, ενώ ο ρόλος του παραμένει πολύ σημαντικός, η παρουσία του είναι λιγότερο αισθητή στην αντεστραμμένη από ότι στην παραδοσιακή τάξη.
Τα στάδια προετοιμασίας και εφαρμογής
Το μοντέλο της «Ανεστραμμένης τάξης» περιλαμβάνει τρία στάδια προετοιμασίας και εφαρμογής πριν την τάξη (pre-class), μέσα στην τάξη (in-class) και μετά την τάξη (post-class) (Γαριού κ.συν., 2021 ). Το αρχικό και το τελικό στάδιο (πριν και μετά την τάξη) πραγματοποιούνται από τους μαθητές εξ αποστάσεως, από το σπίτι, με τη χρησιμοποίηση μίας ψηφιακής πλατφόρμας και κατάλληλου εκπαιδευτικού υλικού. Οι μαθητές μπορούν να δουν το ψηφιακό υλικό όσες φορές θέλουν, να εστιάσουν σε όποια σημεία επιθυμούν, στο δικό τους χώρο και με το δικό τους ρυθμό. Έτσι, διαβαθμίζεται η αλληλεπίδραση των μαθητών με το διδακτικό υλικό, με τρόπο που δε συμβαίνει όταν παραδίδονται διαλέξεις στην τάξη. Μετά τις δραστηριότητες της «Ανεστραμμένης τάξης» οι μαθητές μπορούν να επιστρέψουν στην πλατφόρμα και να ελέγξουν το επίπεδο των γνώσεών τους και ανάλογα με την επίδοσή τους και αφού εντοπίσουν πιθανές αδυναμίες τους να ανατρέξουν ξανά στο ψηφιακό υλικό, να παρακολουθήσουν ξανά το βίντεο – με άλλη ματιά τώρα – ή να επεκτείνουν τις γνώσεις τους παραπέρα εφόσον το επιθυμούν (Estes et al., 2014 ). Το ενδιάμεσο στάδιο (μέσα στην τάξη) πραγματοποιείται στη σχολική τάξη, κάνοντας χρήση ενεργητικών και συμμετοχικών διδακτικών τεχνικών. Στην «Ανεστραμμένη τάξη» οι μαθητές καλούνται να συνδυάσουν τις πληροφορίες που προσέλαβαν έξω από την τάξη και να αλληλεπιδράσουν με αυτές και τους συμμαθητές τους με τρόπο, που να αποδεικνύει ότι έχουν γίνει ενεργοί χρήστες των πληροφοριών, με βάση τις προσωπικές τους εμπειρίες, τις ευκαιρίες κριτικής σκέψης και την αλληλεπίδραση μέσω ομαδικών δραστηριοτήτων (Γαριού, 2015 ). Κατηγορία:Εκπαιδευτικές πρακτικές
Νίκος Παπαϊωάννου
Ο Νίκος Παπαϊωάννου είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1947. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου το 1973 στη Λάρνακα.
Την περίοδο 1982-1988 διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Λιμένων Κύπρου. Την περίοδο 1989-1990 διετέλεσε πρόεδρος του Πολεοδομικού Συμβουλίου.
Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου την περίοδο 2004-2010.
Είναι νυμφευμένος με την Λουκία Αναγνωστοπούλου.
Κατάληψη της Φαρουρίγια
Ιστορικό
Ο αλ-Μουντασίρ έγινε χαλίφης στις 11 Δεκεμβρίου 861, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, αλ-Μουταουάκιλ, από μέλη της τουρκικής φρουράς του. Αν και ήταν ύποπτος ότι συμμετείχε στη συνωμοσία για τη δολοφονία του πατέρα τπυ, μπόρεσε γρήγορα να πάρει τον έλεγχο των υποθέσεων στην πρωτεύουσα Σαμάρα και να λάβει τον όρκο πίστης από τους ηγέτες του κράτους. Η ξαφνική άνοδος του αλ-Μουντασίρ στο χαλιφάτο ωφέλησε αρκετούς από τους στενούς συνεργάτες του, οι οποίοι κατέλαβαν ανώτερες θέσεις στην κυβέρνηση. Μεταξύ αυτών ήταν ο γραμματέας του Άχμαντ ιμπν αλ-Χασίμπ, ο οποίος έγινε βεζίρης, και ο Ουασίφ, ένας ανώτερος Τούρκος στρατηγός, που πιθανότατα είχε μείζονα ρόλο στη δολοφονία του αλ-Μουταουάκιλ.
Λίγο μετά την εξασφάλιση της θέσης του, ο αλ-Μουντασίρ αποφάσισε να στείλει στρατό εναντίον των Βυζαντινών. Σύμφωνα με τον ιστορικό αλ-Ταμπαρί, αυτή η απόφαση προκλήθηκε από τον Ιμπν αλ-Χασίμπ. Ο βεζίρης είχε πρόσφατα διαφωνίσεί με τον Ουασίφ και έψαχνε να βρει μία δικαιολογία, για να τον απομακρύνει από την πρωτεύουσα. Ο Ιμπν αλ-Χασίμπ αποφάσισε τελικά, ότι ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει αυτό, ήταν να τον θέσει επικεφαλής μίας στρατιωτικής εκστρατείας. Τελικά κατάφερε να πείσει τον χαλίφη να ακολουθήσει το σχέδιο και ο αλ-Μουντασίρ διέταξε τον Ουασίφ να κατευθυνθεί προς τα αραβοβυζαντινά σύνορα.
Νίκος Παπαϊωάννου
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988 Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι
Κατάληψη της Φαρουρίγια
Προγραμματισμός και προετοιμασίες
Ανεξάρτητα από τα κίνητρα για την αποστολή του, ο Οασίφ φαίνεται ότι δεν είχε αντίρρηση στην ανάθεσή του και οι προετοιμασίες για την επιχείρηση άρχισαν σύντομα. Αν και οι παραδοσιακές ετήσιες καλοκαιρινές επιδρομές (sawaʾif) κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχαν διατηρηθεί από τοπικούς συνοριακούς διοικητές, όπως ο Αλί ιμπν Γιάχια αλ-Αρμανί και ο Αμρ αλ-Ακτά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αλ-Μουταουάκιλ, αυτή επρόκειτο να είναι η πρώτη μεγάλης κλίμακας εκστρατεία μετά από αρκετά χρόνια, που η κεντρική κυβέρνηση σχεδίαζε να στείλει εναντίον του Βυζαντίου, και ο χαλίφης ήταν έτοιμος να διαθέσει πλειάδα πόρων στο εγχείρημα.
Η εκστρατεία σχεδιάστηκε σε μεγάλη κλίμακα. Ο Ουασίφ επρόκειτο να διοικήσει περισσότερους από 10.000 στρατιώτες, που αποτελούνταν από τον τακτικό στρατό, τους mawla και τους shakiriyya. Επιπλέον ο αλ-Μουντασίρ διέταξε μία προσπάθεια στρατολόγησης για την απόκτηση εθελοντών για την εκστρατεία. Στις 13 Μαρτίου 862 εκδόθηκε μία προκήρυξη που ανήγγειλε την εκστρατεία. Χαρακτήρισε την επερχόμενη εκστρατεία ως ιερό πόλεμο και εξήρε τον Ουασίφ ως εξαιρετικό ηγέτη και πιστό υπηρέτη του χαλίφη.
Στους αξιωματικούς ανατέθηκαν συγκεκριμένοι ρόλοι: Μουζαχίμ ιμπν Χακάν τέθηκε επικεφαλής της εμπροσθοφυλακής, ο Mουχάμαντ ιμπν Ρατζάα της οπισθοφυλακής, ο αλ-Σίντι ιμπν Μπουκτασάχ της δεξιάς πλευράς και ο Nασρ ιμπν Σαΐντ αλ-Μαγριμπί των πολιορκητικών μηχανών. Ο Aμπού αλ-Ουαλίντ αλ-Τζαρίρι αλ-Μπαγιαλί διορίστηκε να χειρίζεται τις δαπάνες του στρατού και να επιβλέπει τη διανομή των λαφύρων. Συντάχθηκε ένα χρονοδιάγραμμα για την αποστολή. Ο Ουασίφ και ο στρατός επρόκειτο να φτάσουν στο συνοριακό φυλάκιο της Μαλάτειας (η ελληνική Μελιτηνή) στις 15 Ιουνίου 862 και επρόκειτο να εισβάλουν στο βυζαντινό έδαφος την 1η Ιουλίου. Αφού συνεχίσει επιθέσεις όλο το καλοκαίρι, ο Ουασίφ επρόκειτο να παραμείνει στα σύνορα και να ξεκινήσει πρόσθετες εκστρατείες τα επόμενα τέσσερα χρόνια, μέχρι να λάβει περαιτέρω οδηγίες από τον χαλίφη.
Η εκστρατεία
Έχοντας ολοκληρώσει τις προετοιμασίες τους, ο Ουασίφ και ο στρατός αναχώρησαν για τα σύνορα στις αρχές του 862. Φτάνοντας στη συριακή πλευρά της συνοριακής ζώνης, στρατοπέδευσαν εκεί προετοιμάζοντας τις επιδρομές τους στο βυζαντινό έδαφος.
Ωστόσο, πριν ο Ουασίφ είχε την ευκαιρία να κάνει κάποια σοβαρή πρόοδο, η εκστρατεία επισκιάστηκε από τα γεγονότα πίσω στην πρωτεύουσα. Μετά από μία βασιλεία μόλις έξι μηνών, ο αλ-Μουντασίρ απεβίωσε γύρω στις αρχές Ιουνίου, είτε από ασθένεια είτε από δηλητήριο. Μετά το τέλος του, ο βεζίρης Ιμπν αλ-Χασίμπ και μία μικρή ομάδα ανώτερων Τούρκων διοικητών συναντήθηκαν και αποφάσισαν να διορίσουν τον αλ-Μουσταΐν ως χαλίφη στη θέση του. Παρουσίασαν την απόφασή τους στα συντάγματα της Σαμάρας και τελικά μπόρεσαν να αναγκάσουν τους στρατιώτες να ορκιστούν πίστη στον υποψήφιο τους.
Το τέλος του αλ-Μουντασίρ δεν οδήγησε αμέσως στον τερματισμό της εκστρατείας. Ο Ουασίφ, όταν έμαθε για το τέλος του χαλίφη, αποφάσισε ότι έπρεπε να επιμείνει στην επιχείρηση και οδήγησε τις δυνάμεις του στο βυζαντινό έδαφος. Ο στρατός προχώρησε εναντίον ενός μικρού φρουρίου που ονομαζόταν Φαρουρίγια στην περιοχή της Ταρσού. Οι υπερασπιστές του φρουρίου ηττήθηκαν και το οχυρό κατακτήθηκε από τους μουσουλμάνους.
Τελικά, όμως, η μεταπολίτευση στη Σαμάρα οδήγησε την αποστολή σε πρόωρο τέλος. Η άνοδος του αλ-Μουσταΐν δεν θα μπορούσε να αγνοηθεί επ' αόριστον από τον Ουασίφ. Έχοντας ήδη χάσει την ευκαιρία να παίξει ρόλο στην επιλογή του νέου χαλίφη, έπρεπε να φροντίσει να προστατεύονται τα συμφέροντά του πίσω στην πρωτεύουσα. Ως αποτέλεσμα, αποφάσισε να εγκαταλείψει το μέτωπο και το 863 επέστρεψε στη Σαμάρα.
Συνέπεια
Το έτος που ακολούθησε την εκστρατεία, ο Βυζαντινός στρατός σημείωσε σημαντικές επιτυχίες στα σύνορα, νικώντας τους Μουσουλμάνους στην αποφασιστική μάχη του Λαλακάοντος και σκοτώνοντας τους βετεράνους διοικητές Αμρ αλ-Ακτά και Αλί ιμπν Γιάχια αλ-Αρμανί.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αραβοβυζαντινοί Πόλεμοι Κατηγορία:Μάχες του Χαλιφάτου των Αββασιδών Κατηγορία:9ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Αγάθυρνον
Το Αγάθυρνον ή Αγάθυρνα (λατ. Agathyrnum) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη βόρεια ακτή της Σικελίας, που ιδρύθηκε κατά την παράδοση από τον μυθικό ήρωα Αγάθυρνο (γιο του θεού των ανέμων Αιόλου) και πήρε το όνομά της από αυτόν («επώνυμος ήρωας»). Βρισκόταν ανάμεσα στις πόλεις Τυνδαρίδα και Καλή Ακτή (Καλάκτα).
Ωστόσο, παρά το ότι μπορεί να συμπεράνει κάποιος από τον παραπάνω «ιδρυτικό μύθο» ότι το Αγάθυρνον ήταν πανάρχαια πόλη, πιθανώς ιδρυθείσα από Δωριείς της πολύ κοντινής κωμοπόλεως Δημέννης, δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά σε αυτό στις ιστορικές πηγές πριν από την εποχή που η Σικελία κατέστη ρωμαϊκή επαρχία. Κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο η πόλη έγινε το άντρο μιας τεράστιας συμμορίας ληστών και τυχοδιωκτών λεηλατών, που επεξέτειναν τις λεηλασίες τους στη γύρω περιοχή, αλλά ο ύπατος Λαίβινος σταμάτησε τη δράση τους το 210 π.Χ. και μετέφερε 4 χιλιάδες από αυτούς στο Ρήγιο. Είναι πολύ πιθανό ότι εξαιτίας αυτού η πόλη αποστερήθηκε των δικαιωμάτων της ως δήμου, τα οποία είχαν παραχωρηθεί στις περισσότερες σικελικές πόλεις, και για αυτό ίσως δεν αναφέρεται από τον Κικέρωνα, αν και αναφέρεται από τον Στράβωνα ως μία από τις λίγες πόλεις που υπήρχαν ακόμα στη βόρεια ακτή της Σικελίας, αλλά και αργότερα από τον Πλίνιο και τον Πτολεμαίο , καθώς και τον Χάρτη του Αντωνίνου και τον Πευτιγγεριανό Πίνακα.
Θέση
Οι μελετητές ευνοούν την άποψη ότι η θέση του Αγαθύρνου ήταν κοντά στο σημερινό Κάπο ντ' Ορλάντο ή κοντά στη Σάντα Αγκάτα ντι Μιλιτέλλο. Ωστόσο το θέμα έχει συζητηθεί πολύ κατά το παρελθόν, εξαιτίας της μεγάλης ασυμφωνίας μεταξύ των αρχαίων συγγραφέων: Ο Στράβων την τοποθετεί 30 ρωμαϊκά μίλια από την Τυνδαρίδα και επίσης 30 μίλια από την Alaesa. Ο Χάρτης του Αντωνίνου δίνει 28 μίλια από την Τυνδαρίδα και 20 από την Καλή Ακτή, ενώ ο Πευτιγγεριανός Πίναξ (του οποίου οι αριθμοί φαίνονται πιο αξιόπιστοι για το μέρος αυτό της Σικελίας από εκείνους του Χάρτη του Αντωνίνου) δίνει μόνο 12 μίλια απόσταση από την Καλή Ακτή. Αν η τελευταία απόσταση θεωρηθεί η σωστή, θα συνέπιπτε ακριβώς με εκείνη από τη σημερινή Καρόνια (την Καλή Ακτή) μέχρι μια κωμόπολη που ονομάζεται σήμερα Ακουεντόλτσι, κάτω από το Σαν Φρατέλλο και περί τα 3 χιλιόμετρα δυτικά της Σάντα Αγκάτα ντι Μιλιτέλλο, όπου ο Fazello περιέγραψε ευμεγέθη ερείπια που υπήρχαν ακόμα κατά την εποχή του (αλλά ο ίδιος και ο Κλουβέριος τα θεωρούσαν ερείπια του Αλουντίου). Με δεδομένη την ανυπαρξία άλλης αρχαίας πόλεως οποιουδήποτε μεγέθους στην περιοχή, τα ερείπια αυτά του Ακουεντόλτσι θα μπορούσαν να είναι η Αγάθυρνα, ωστόσο στον πλέον πρόσφατο άτλαντα για την αρχαιότητα, εκείνον του Barrington, ταυτοποιούνται με τα ερείπια της μικρής αρχαίας κωμοπόλεως Απολλωνίας.
Πηγές
Αγαθυρνον
Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας στο Μπρασόβ
Το Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας στο Μπρασόβ (ρουμ. Universitatea Transilvania din Brașov, αρχικά UNITBV ή UniTBv) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Μπρασόβ της Ρουμανίας.
Το ίδρυμα αποτελείται από 18 σχολές, όπου φοιτούν περισσότεροι από 20.000 φοιτητές και διδάσκουν περισσότεροι από 750 επιστήμονες. Σήμερα το Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας στο Μπρασόβ είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην κεντρική Ρουμανία. Προσφέρει προγράμματα σπουδών σε ποικίλα πεδία και επιστήμες, όπως: μηχανολογία, βιομηχανική μηχανική, επιστήμη υπολογιστών, δασοκομία, τεχνολογία του ξύλου, διατροφολογία, τουρισμός, μαθηματικά, οικονομικά, ιατρική, παιδαγωγική, μουσική, λογοτεχνία, γλωσσολογία, νομική, κοινωνιολογία και κοινωνικό έργο, ψυχολογία. Συνολικά υπάρχουν 100 προπτυχιακά προγράμματα (τα 11 με διδασκαλία εξ αποστάσεως), 74 που οδηγούν σε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως (master) και 18 που οδηγούν σε διδακτορικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τρανσυλβανιας Μπρασοβ
Αλέκος Ευαγγέλου
Ο Αλέκος Ευαγγέλου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέκος Ευαγγέλου γεννήθηκε το 1939 στην Κάτω Λακατάμια. Αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας το 1957. Ακολούθως διορίστηκε στην Επαρχιακή Διοίκηση Λευκωσίας στη θέση του γραφέα αρχικά και στη συνέχεια σε ανώτερες διοικητικές θέσεις. Το 1965 ξεκίνησε σπουδές νομικής στο Γκρέις Ιν. Απέκτησε τον τίτλο του Barrister-at- Law το 1967.
Το 1972 διορίστηκε νομικός βοηθός στη Νομική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στη συνέχεια προάχθηκε στις θέσει του Δικηγόρου της Δημοκρατίας, του Ανώτερου Δικηγόρου και του Εισαγγελέα της Δημοκρατίας.
Είναι νυμφευμένος και έχει τρία παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Στις 28 Φεβρουαρίου 1993 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 8 Απριλίου 1997. Τον Μάιο του 1993, κατά τη διάρκεια της θητείας του το Υπουργείο Δικαιοσύνης μετονομάστηκε σε Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως. Τον Μάιο του 1996 στη θέση του διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός δικαιοσύνης λόγω της διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών του 1996.
Άλλες δραστηριότητες
Στη συνέχεια διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της Αρχής για την Πνευματική Ιδιοκτησία, πρώτος πρόεδρος της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου και πρώτος πρόεδρος του Συνδέσμου Εντατικής Θεραπείας.
Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος της Δικαστικής Επιτροπής Καλαθοσφαίρισης και πρόεδρος της Ανώτατης Δικαστικής Επιτροπής Αθλητισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993
Κατάκτηση της Ρόδου από τους Ιωαννίτες
Η κατάκτηση της Ρόδου από τους Ιωαννίτες Ιππότες έγινε το 1306–1310. Οι Ιωαννίτες (ή Ιππότες του Νοσοκομείου, chevaliers Hospitaliers), με επικεφαλής τον μεγάλο Μάγιστρο Φουλκ ντε Βιλαρέ, αποβιβάστηκαν στο νησί το καλοκαίρι του 1306 και κατέκτησαν γρήγορα το μεγαλύτερο μέρος του εκτός από την πόλη της Ρόδου, η οποία παρέμεινε στα χέρια των Βυζαντινών. Ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος έστειλε ενισχύσεις, οι οποίες επέτρεψαν στην πόλη να αποκρούσει τις αρχικές επιθέσεις των Ιπποτών και να αντέξει, όμως η πόλη καταλήφθηκε στις 15 Αυγούστου 1310. Οι Ιωαννίτες μετέφεραν τη βάση τους στο νησί, το οποίο έγινε το κέντρο των δραστηριοτήτων τους, έως ότου αυτό κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1522.
Πηγές
Την κατάκτηση της Ρόδου από τους Ιππότες αφηγείται ένας μεγάλος αριθμός πηγών ποικίλης λεπτομέρειας και αξιοπιστίας. Οι πιο αξιόπιστες πηγές περιλαμβάνουν :τον σύγχρονο Βυζαντινό ιστορικό Γεώργιο Παχυμέρη, του οποίου η Ιστορία εκτείνεται μόνο μέχρι το 1307, · και τις διάφορες βιογραφίες του πάπα Κλήμη Ε΄ (1305–1314), οι οποίες προσφέρουν διαφορετικές λεπτομέρειες, αλλά δεν έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους, και γενικά είναι έγκυρες πηγές. Αυτές συμπληρώνονται από μία σειρά παπικών διαταγμάτων και αλληλογραφίας στα αρχεία της Αγίας Έδρας και του Στέμματος της Αραγονίας, καθώς και από το Γαλλικό χρονικό του 14ου αι. του Ζεράρ ντε Μονρεάλ (ή Χρονικό των Ναϊτών της Τύρου) και τα Ιταλικά χρονικά του 16ου αι. των Φραντσέσκο Αμάντι και Φλόριο Μπούστρον. Αυτά αφορούν κυρίως τις υποθέσεις της Κύπρου και τις ταραγμένες σχέσεις μεταξύ των Ιπποτών και των Λουζινιάν βασιλέων του νησιού και δεν είναι πολύ αξιόπιστες ως ιστορίες, καθώς περιέχουν πολλές λαϊκές παραδόσεις και ανεκδοτολογικές ή θρυλικές πληροφορίες.
Ιστορικό
Το Τάγμα του Αγ. Ιωάννου (Orde de Saint-Jean) ή του Νοσοκομείου, που ιδρύθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1070, έγινε ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά Τάγματα, με σημαντική παρουσία όχι μόνο στα κράτη των Σταυροφόρων του Λεβάντε, αλλά και διότι ήλεγχε μεγάλες περιουσίες στη Δυτική Ευρώπη. Μετά την άλωση της Άκρας το 1291, το Τάγμα είχε μεταφέρει τη βάση του στη Λεμεσό της Κύπρου. Η θέση των Ιπποτών στην Κύπρο ήταν επισφαλής. Το περιορισμένο εισόδημά τους τούς έκανε να εξαρτώνται από δωρεές από τη Δυτική Ευρώπη και τούς ενέπλεξε σε φιλονικίες με τον βασιλιά Ερρίκο Β΄ της Κύπρου, ενώ η απώλεια της Άκρας και των Αγίων Τόπων οδήγησε σε εκτεταμένες αμφισβητήσεις για τον σκοπό των μοναστικών Ταγμάτων και προτάσεις για κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων. Σύμφωνα με τον Ζεράρ ντε Μονρεάλ, μόλις εξελέγη Μέγας Διδάσκαλος των Ιωαννιτών Ιπποτών το 1305 ο Φουλκ ντε Βιλαρέ σχεδίασε την κατάκτηση της Ρόδου, η οποία θα του εξασφάλιζε μία ελευθερία δράσης, που δεν θα μπορούσε να έχει, όσο το Τάγμα παρέμενε στην Κύπρο και θα παρείχε μία νέα βάση για τον πόλεμο κατά των Τούρκων.
Η Ρόδος ήταν ένας ελκυστικός στόχος: ήταν εύφορο νησί, βρισκόταν σε στρατηγική τοποθεσία στα νοτιοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, σταθμός στους εμπορικούς δρόμους είτε προς την Κωνσταντινούπολη, είτε την Αλεξάνδρεια και το Λεβάντε. Το νησί ήταν Βυζαντινή κτήση, αλλά έχοντας η Αυτοκρατορία καταργήσει το Ναυτικό της, ήταν αδύναμη να προστατεύσει τις νησιωτικές κτήσεις της, όπως φάνηκε από την κατάληψη της Χίου το 1304 από τον Γενοβέζο Μπενεντέτο Ζακαρία -ο οποίος εξασφάλισε την αναγνώριση της κατοχής του από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο (βασ. 1282–1328)- και από τις ανταγωνιστικές δραστηριότητες Γενουατών και Ενετών στην περιοχή των Δωδεκανήσων. Πράγματι, η ίδια η Ρόδος συχνά παραχωρείτο ως φέουδο από τους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες στους Γενουατικής καταγωγής ναυάρχους της. Έτσι ο Γενουάτης Βινιόλο ντε' Βινιόλι διεκδίκησε την κατοχή των νησιών Κω και Λέρου και το κτήμα της Λάρδου στη Ρόδο, ως Αυτοκρατορικά φέουδα. Ήδη το 1299 ο πάπας είχε προτείνει στον Φρειδερίκο Β΄ της Σικελίας να καταλάβει το νησί και ο ετεροθαλής αδερφός του Σάντσο, ένας Ιωαννίτης Ιππότης, ηγήθηκε μίας ανεπιτυχούς αποστολής στα Ελληνικά ύδατα το 1305 με στόχο να καταλάβει μερικά Βυζαντινά νησιά. Την ίδια χρονιά, ο μελετητής Ραϋμόν Λουλ προσδιόρισε τη Ρόδο ως κατάλληλη βάση για ναυτικές επιχειρήσεις, ώστε να αποτραπούν οι Χριστιανοί από το εμπόριο με τους Μουσουλμάνους και υποστήριξε την κατοχή της ως μέρος των σχεδίων του Καρόλου κόμη του Βαλουά για μία νέα Σταυροφορία στην Ανατολή. Ταυτόχρονα, οι Ενετοί κατέλαβαν μία σειρά από νησιά της περιοχής, όπως την Κάρπαθο, θέτοντας σε κίνδυνο την επιρροή των Γενουατών.
Τα Κυπριακά χρονικά υποδεικνύουν ότι ο Φουλκ ντε Βιλαρέ συνήψε συμβόλαιο με έναν Γενοβέζο, που ονομάζεται Μπονιφάτσε ντι Γκριμάλντι από τους ιστορικούς Ζεράρ ντε Μονρεάλ και Βινιόλο ντε' Βινιόλι από τα δύο Ιταλικά χρονικά τους. Τα τελευταία είναι πιθανώς σωστά, και σώζεται ένα έγγραφο με ημερομηνία 27 Μαΐου 1306, που συνήφθη μεταξύ του Βιλαρέ και άλλων εκπροσώπων του Τάγματος και του Βινιόλο. Ο τελευταίος παραχωρεί σε αυτό τα δικαιώματά του στην Κω και τη Λέρο στους Ιωαννίτες, με το δικαίωμα να διατηρήσει τη Λάρδο και ένα ακόμη κτήμα της επιλογής του στη Ρόδο. Στα άλλα νησιά κοντά στη Ρόδο που θα κατακτούσαν, το Βινιόλo θα απολάμβανε εκτεταμένα δικαιώματα ως εκπρόσωπος η δικαστής (vicarius seu justiciarius), αν και οι ίδιοι οι Ιππότες και οι υπηρέτες τους θα ήταν υπό την άμεση δικαιοδοσία του μεγάλου Μαγίστρου. Ο Βινιόλo και οι Ιππότες θα όριζαν από κοινού τους φοροεισπράκτορες για τα άλλα νησιά εκτός της Ρόδου, και θα μοίραζαν τα εισοδήματά τους, με τα δύο τρίτα να πηγαίνουν στο Τάγμα και το ένα τρίτο στον Βινιόλo. Ο πάπας Κλήμης Ε΄ κράτησε πιθανότατα μυστικά τα σχέδια των Ιωαννιτών στη Ρόδο, καθώς δεν γίνεται καμία αναφορά γι' αυτά στην αλληλογραφία της εποχής μεταξύ του πάπα και του Βιλαρέ.
Κατάκτηση του νησιού
δεξιά|μικρογραφία|Το κάστρο Φέρακλος το 2016. Στις 23 Ιουνίου, ο Βιλαρέ και ο Βινιόλo απέπλευσαν από τη Λεμεσό, με 2 πολεμικές γαλέρες και 4 άλλα σκάφη, που μετέφεραν δύναμη 35 Ιπποτών, 6 Λεβαντίνους ιππείς και 500 πεζούς. Σε αυτά προστέθηκαν μερικά Γενουατικά πλοία. Η αποστολή ξεκίνησε από το Καστελόριζο, από όπου ο Βινιόλo προχώρησε για να εξετάσει την κατάσταση στη Ρόδο. Ωστόσο οι ντόπιοι είχαν προειδοποιηθεί από έναν Έλληνα που υπηρετούσε το Τάγμα, και ο Βινιόλo μόλις που ξέφυγε· επέστρεψε στη συνάντηση με τον Βιλαρέ. Στο μεταξύ, δύο Ιππότες με 50 άνδρες είχαν καταλάβει το κάστρο της Κω, αλλά εκδιώχθηκαν ξανά από τις Βυζαντινές ενισχύσεις. Στη συνέχεια οι σύμμαχοι έπλευσαν στη Ρόδο. Τα χρονικά του Aμάντι και του Μπουστρόν παρέχουν την πιο λεπτομερή περιγραφή των μετέπειτα γεγονότων: μία πρώτη επίθεση στην πόλη της Ρόδου από ξηρά και θάλασσα απέτυχε, αλλά στις 20 Σεπτεμβρίου οι Ιππότες κατέλαβαν το (πιθανώς έρημο) κάστρο του Φεράκλου στην ανατολική ακτή του νησιού. Πέντε ημέρες αργότερα εξαπέλυσαν άλλη μία ανεπιτυχή επίθεση στην πόλη, η οποία αντιστάθηκε μέχρι τον Νοέμβριο. Στις 11 Νοεμβρίου κατέλαβαν την ακρόπολη της Φιλερήμου (αρχαία Ιαλυσός) με προδοσία ενός ντόπιου Έλληνα. Η φρουρά των 300 Τούρκων σφαγιάστηκε.
Αυτή η επιτυχία ενθάρρυνε τους Ιππότες να επαναλάβουν την πολιορκία της πρωτεύουσας, αλλά οι ντόπιοι την υπερασπίστηκαν με επιτυχία και ζήτησαν ενισχύσεις από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄. Σε μία επιστολή της 30ης Απριλίου 1307, που φυλάσσεται στα βασιλικά αρχεία της Αραγωνίας, δίνονται ορισμένες λεπτομέρειες: ο Αυτοκράτορας έστειλε 8 γαλέρες για να βοηθήσουν την πόλη και οι Ιππότες αναγκάστηκαν να άρουν την πολιορκία, αφού σκότωσαν 80 Έλληνες και έχασαν περίπου 12 δικούς τους και 40 άλογα. Την ίδια περίπου εποχή, τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο του 1307, σύμφωνα με τον Παχυμέρη, οι Ιωαννίτες έστειλαν απεσταλμένους στον Αυτοκράτορα, απαιτώντας να τους παραδώσει την πόλη της Ρόδου, ώστε να την κάνουν βάση τους στον πόλεμό τους κατά των Τούρκων. Οι Ιππότες υποσχέθηκαν να αναγνωρίσουν την επικυριαρχία του Αυτοκράτορα και να του στείλουν 300 από τους καλύτερους πολεμιστές τους, όποτε τους το ζητούσε, αλλά ο Ανδρόνικος Β΄ απέρριψε την πρότασή τους και άρχισε να προετοιμάζει περαιτέρω ενισχύσεις στη Ρόδο, για να αποκρούσει κάθε προσπάθεια κατάληψής της. Την άνοιξη του 1307 ο πάπας Κλήμης Ε΄ κάλεσε τον Βιλαρέ να επισκεφθεί την παπική αυλή στο Πουατιέ, αλλά ο τελευταίος καθυστέρησε μέχρι τον Αύγουστο, λόγω της συνεχιζόμενης κατάκτησης της Ρόδου, στην οποία ηγείτο αυτοπροσώπως. Το γεγονός ότι ο Βιλαρέ ένιωθε ότι μπορούσε να φύγει από το νησί το καλοκαίρι, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εκείνη την εποχή, το μεγαλύτερο μέρος του -εκτός από την πρωτεύουσα- ήταν στα χέρια των Ιωαννιτών. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1307 ο πάπας εξέδωσε πράξη, που επιβεβαίωνε την κατοχή του νησιού της Ρόδου από τους Ιππότες. Ωστόσο, ένα έγγραφο από τα αρχεία της Αραγονίας, με ημερομηνία έως τον Οκτώβριο του 1307 δείχνει, ότι ενώ η Λίνδος ήταν στα χέρια των Ιπποτών, η πόλη της Ρόδου φυλασσόταν από «είκοσι πλοία του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως»,  και μία επιστολή του βασιλιά Ιάκωβου Β΄ της Αραγονίας επιβεβαιώνει, ότι τον Μάρτιο του 1309 οι Ιωαννίτες δεν έλεγχαν ακόμη ολόκληρο το νησί.
Ο Βιλαρέ συνέχισε τις στενές του σχέσεις με τους Γενοβέζους, οι οποίοι δεν ήταν μόνο έμπειροι ναυτικοί και ναυπηγοί, αλλά και εξοικειωμένοι με το Αιγαίο και, όπως και οι Ιππότες, αντίπαλοι των Βενετών. Έτσι το 1308–1309 ο Βιλαρέ υπέγραψε συμβόλαιο για 12 γαλέρες και ένα μεγάλο πλοίο (navis magna) στα ναυπηγεία της Γένουας. Ο Βιλαρέ παρέμεινε στη Δύση για δύο χρόνια, αλλά μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1309 ζητούσε άδεια να επιστρέψει στην Ανατολή, για να επιβλέψει την ολοκλήρωση της κατάκτησης. Έφυγε από τη Γένουα για τη Νάπολη τον Νοέμβριο και έφτασε στο Μπρίντιζι τον Ιανουάριο του 1310. Εκεί, οι Ιωαννίτες αρνήθηκαν να στείλουν οποιοδήποτε άτομο από τον μεγάλο, άτακτο όχλο που αποτελούσε τη Σταυροφορία των Φτωχών, όπου όλοι τους είχαν επιθυμήσει να συμμετάσχουν σε μία μη εξουσιοδοτημένη Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους. Ο στόλος του Βιλαρέ φέρεται να αριθμούσε 26 γαλέρες, συμπεριλαμβανομένων Γενουατικών πλοίων, που μετέφεραν δύναμη 200–300 Ιπποτών και 3.000 πεζούς, αλλά η κακοκαιρία καθυστέρησε την αναχώρησή τους μέχρι την άνοιξη. Ο φαινομενικός στόχος αυτής της εκστρατείας ήταν να βοηθήσει την Κύπρο και το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας, αλλά ο Βιλαρέ, πιθανότατα και πάλι εν αγνοία του πάπα, τον χρησιμοποίησε για να ολοκληρώσει την κατάκτηση της Ρόδου.
Η πόλη της Ρόδου καταλήφθηκε τελικά στις 15 Αυγούστου 1310, σύμφωνα με τις βιογραφίες του Κλήμη Ε΄ και τις αναφορές του Χριστοφόρου της Κύπρου. Ο τελευταίος αναφέρει ότι οι Ιωαννίτες είχαν συγκεντρώσει 35 γαλέρες για την επέμβαση. Ωστόσο σύμφωνα με τα τρία Κυπριακά χρονικά η πόλη δεν καταλήφθηκε με τη βία, αλλά από τύχη: ένα Γενουατικό πλοίο, που είχε στείλει ο Αυτοκράτορας με τρόφιμα για την πολιορκημένη φρουρά, παρασύρθηκε εκτός πορείας στην Αμμόχωστο της Κύπρου. Ο καπετάνιος συνελήφθη από έναν Κύπριο ιππότη, τον Πέτρο τον νεότερο (Pierre le Jaune, Piero il Giovene), ο οποίος τον έφερε στη Ρόδο ενώπιον του μεγάλου Μαγίστρου. Για να γλιτώσει την εκτέλεση, ο καπετάνιος του πλοίου έπεισε τη φρουρά να παραδοθεί, με την προϋπόθεση ότι θα τους σωθεί η ζωή και η περιουσία.