cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Σ. Λύκοι Καλοχωρίου
Ο ιδρυτής: Κώστας Ηλιάδης
Ο Όμιλος Ηλιάδη υπήρξε για 15 περίπου χρόνια (1990-2004) ο σημαντικότερος κλωστοϋφαντουργικός όμιλος στην Ελλάδα. Το 2004 αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και οδηγήθηκε σε χρεωκοπία, η οποία παρέσυρε και την ποδοσφαιρική ομάδα. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 9 Αυγούστου 2009, ο Κώστας Ηλιάδης σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα σε ηλικία 59 ετών στην εθνική οδό Κατερίνης-Θεσσαλονίκης, ενώ φημολογείτο πως είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για την ΠΑΕ Άρης Θεσσαλονίκης.
1997: Άνοδος στη Β΄Εθνική
Οι Λύκοι έγραψαν τη δική τους ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αφού για μια δεκαετία περίπου (1995-2005) αγωνίστηκε στις εθνικές κατηγορίες: Β΄, Γ΄ και Δ΄ Εθνική. Την πρώτη τους σεζόν στη Γ΄ Εθνική κέρδισαν την άνοδό τους στη Β΄ Εθνική, όπου έπαιξαν δύο χρονιές, κάνοντας πρεμιέρα στισ 8 Σεπτεμβρίου 1997 στο νεότευκτο γήπεδο τους παρουσία 5.000 θεατών κόντρα στον Άρη Θεσσαλονίκης που μόλις είχε υποβιβαστεί. Ως το 2005 που διαλύθηκαν αγωνίστηκαν συνολικά δύο σεζόν στη Β΄ Εθνική, έξι σεζόν στη Γ΄ και τέσσερις στη Δ΄. Το 2002 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, όπου ηττήθηκαν από το Φοίνικα Πολίχνης με 1-2. Επίσης, το 1999 πέτυχαν μια σημαντική διάκριση στο Κύπελλο Ελλάδος, όταν έφτασαν ως τα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκαν δύσκολα από τον Ηρακλή με σκορ 1-3, 2-1. Τη σεζόν 2002-03 τερμάτισαν στη 12η θέση στη Γ' Εθνική. Αξιοσημείωτο γεγονός εκείνης της περιόδου ήταν η διακοπή του αγώνα της πρεμιέρας με τη Λάρισα λόγω τραυματισμού του επόπτη Κλημαντάκη από οπαδούς των Θεσσαλών, που οδήγησε σε τιμωρία αφαίρεσης 3 βαθμών από την ΑΕΛ.
2005: Συγχώνευση
Από τη σεζόν 2003-04 που παρουσιάστηκαν οικονομικά προβλήματα στην εταιρία του, ο Ηλιάδης προσπάθησε να επιτύχει συγχώνευση των Λύκων με τον Αγροτικό Αστέρα, κάτι που δεν έγινε. Η ΗΛΤΕΞ έπαψε να είναι χορηγός και το 2005 η ομάδα υποβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική. Την επόμενη σεζόν απορροφήθηκε από την Αναγέννηση Επανωμής.
1998-99
Πιο εντυπωσιακή ήταν η πορεία στο Κύπελλο τη σεζόν 1998-99, χρονιά που υποβιβάστηκαν άδικα από τη Β΄ Εθνική, επειδή μηδενίστηκαν σε κρίσιμα ματς. Τη χρονιά αυτή αγωνίστηκε στους Λύκους ο διεθνής Βασίλης Δημητριάδης, που έκλεισε εκεί την καριέρα του. Στο Κύπελλο με προπονητή το Γιάννη Τσεβρετζή έφτασαν ως τα προημιτελικά του θεσμού, όπου αντιμετώπισαν ως ίσος προς ίσο τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Στο γήπ. "Στ. Ηλιάδης" προηγήθηκαν με 1-0 στο 12΄, ισοφαρίστηκαν στο 18΄ και κράτησαν την ισοπαλία ως το 84΄, αν και έπαιζαν με 10 παίκτες σε όλο το β΄ ημίχρονο, κατόπιν αποβολής του Φιδάνη στο 46΄. Τελικά, ήταν άτυχοι αφού δέχτηκαν και ένα αυτογκόλ στις καθυστερήσεις. Μετά το 1-3 του πρώτου ματς, φάνηκε πως η πρόκριση είχε κριθεί υπέρ του Ηρακλή. Όμως, στη ρεβάνς, στο Καυτανζόγλειο, οι Λύκοι τρόμαξαν τον Ηρακλή. Προηγήθηκαν στο α΄ ημίχρονο με 1-0, ισοφαρίστηκαν στις αρχές του β΄, ήταν καλύτερη ομάδα στον υπόλοιπο αγώνα αλλά πέτυχαν ένα γκολ μόλις στο 90΄, που δεν ήταν αρκετό για να τους δώσει την πρόκριση.
Τίτλοι - διακρίσεις
1996]]
Έδρα
Η μεγαλύτερη προσφορά του Ηλιάδη ήταν η κατασκευή στο Καλοχώρι ενός πρότυπου ποδοσφαιρικού γηπέδου, πρωτόγνωρου για ομάδα Γ΄ εθνικής. Το γήπεδο Λύκων Καλοχωρίου "Στέλιος Ηλιάδης", στη Βιομηχανική Περιοχή Καλοχωρίου, εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 1996 και στην τελική του μορφή είχε χωρητικότητα 8.369 καθήμενων θεατών, σκεπαστές κερκίδες, χλοοτάπητα, προβολείς και σύγχρονες προπονητικές εγκαταστάσεις, που δεν υπήρχαν ούτε σε ομάδες Α΄ εθνικής. Το γήπεδο δυστυχώς πλέον έχει εγκαταλειφθεί. Από το 2019 υπήρξαν σκέψεις για επένδυση στο γήπεδο των Λύκων, με μπροστάρη τον Θόδωρο Δρακόπουλο του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με σκοπό να το ανακατασκευάσει και να μεταφέρει την έδρα του Ηρακλή.
Παλιότερες συνθέσεις
Τη φανέλα των Λύκων φόρεσαν πολλοί γνωστοί ποδοσφαιριστές των μικρών εθνικών κατηγοριών αλλά και ο διεθνής Βασίλης Δημητριάδης, στο τέλος της καριέρας του. Τη διετία 1997 - 1999 που αγωνίστηκαν στη Β΄ Εθνική και έφτασαν ως τον προημιτελικό γύρου του Κυπέλλου Ελλάδος 1999 με τους Λύκους έπαιξαν μεταξύ άλλων οι παίκτες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1982 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1982
Υδατοφράκτης και πεζογέφυρα του Ρίτσμοντ
Ο υδατοφράκτης και πεζογέφυρα του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Lock and Footbridge) επί του Τάμεση βρίσκεται στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοανατολικού Λονδίνου, και αποτελεί πολιτιστικά προστατευόμενο κτίσμα. Η λειτουργία του υδατοφράκτη γίνεται από το λιμεναρχείο του Λονδίνου, και στον περιβάλλοντα χώρο της υπάρχει σταθμός ελλιμένισης των πλωτών περιπολικών του λιμεναρχείου και φρουραρχείο. Στην κορυφή της κατασκευής υπάρχει πεζογέφυρα η οποία λειτουργεί κατά την ημέρα και συνδέει την πλευρά του Ρίτσμοντ με την πλευρά του Σαιντ Μάργκαρετς στο Τουίκεναμ.
Περιγραφή
Η κατασκευή ολοκλήρωθηκε κατά την περίοδο 1891 με 1894, με σκοπό την ρύθμιση της στάθμης των υδάτων του Τάμεση για προστασία από πλημμύρες αλλά και για την διατήρηση αναγκαίου βάθους για τα μεγαλύτερα πλοία κατά τις περιόδους άμπωτης. Ο πρωταρχικός σκοπός της κατασκευής ήταν η ύπαρξη υδατοφράκτη, ωστόσο αποφασίστηκε να κατασκευαστεί με την μορφή γέφυρας καθώς κάτι τέτοιο εξυπηρετούσε πέρα από τους πεζούς και την κατάλληλη τοποθέτηση των μηχανισμών του φράγματος.
Ξεκίνησε την λειτουργία της στις 19 Μαΐου του 1894 και εγκαινιάστηκε από τον δούκα της Υόρκης και μετέπειτα βασιλιά Γεώργιο Ε´, με το συνολικό κόστος κατασκευής της να είναι 61.000 λίρες. Η διαχείριση στο λιμεναρχείο του Λονδίνου ανατέθηκε με ψήφισμα του 1908 για την ευρύτερη περιοχή έως το Τέντιγκτον. Ο φράχτης διαθέτει 2 πύλες, με βάρος 32 τόνους, 20 μέτρα πλάτος, και 3.5 μέτρα βάθος, έκαστη.
Από την κατασκευή της γέφυρας το 1894 έως και τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχαν διόδια για τους πεζούς που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την γέφυρα, με το αντίτιμο να είναι μια πέννα ανά διέλευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γέφυρες επί του Τάμεση Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Κανόσσα
Η Κανόσσα (ιταλικά: Canossa) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας
Η Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας (Ιταλικά : Citta Metropolitana di Venezia) είναι μία Μητροπολιτική Πόλη της Ιταλίας στην Ιταλική Περιφέρεια Βένετο, πρωτεύουσα της είναι η Βενετία. Η Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας αντικατέστησε την Επαρχία της Βενετίας, περιέχει την πόλη της Βενετίας και άλλες 43 κοινότητες. Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά με κυβερνητική μεταρρύθμιση (2010) και αναγνωρίστηκε με νόμο (15 Ιουνίου 2015), η Μητροπολιτική πόλη διοικείται από το Μητροπολιτικό συμβούλιο και τον Μητροπολιτικό δήμαρχο, πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Λουίτζι Μπρουνιάρο.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικήθηκε από τον 11ο αιώνα π.Χ., σύμφωνα με τον θρύλο ο Αντήνωρ ο Τρώας δραπέτευσε από την Τροία και οδήγησε τον λαό του από την Παφλαγονία στις ακτές της βόρειας Αδριατικής. Οι Κίμβροι και τα Γερμανικά φύλα στην περιοχή ηττήθηκαν από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (102 π.Χ.), οι Ρωμαίοι την ένωσαν στην "Περιοχή 10", "Βενετία και Ίστρια". Η ακριβής ημερομηνία που δημιουργήθηκε η Βενετία είναι άγνωστη, το σίγουρο είναι ότι γύρω στο 570 δραπέτες από τα υψόμετρα ιδιαίτερα την Ακυληία εγκαταστάθηκαν στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας για να αποφύγουν τις βαρβαρικές επιδρομές. Η περιοχή ανήκε τότε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία, συγκεκριμένα στο Εξαρχάτο της Ραβέννας. Η Βενετία ανεξαρτητοποιήθηκε σταδιακά και εξελέγη ο πρώτος Δόγης της Βενετίας Πάολο Λούτσιο Αναφέστο (697), όταν καταστράφηκε η Ερακλέα η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Ριάλτο (805).
Τον Μεσαίωνα η Δημοκρατία της Βενετίας έγινε σημαντική ναυτική δύναμη, ανεξαρτητοποιήθηκε από το Βυζάντιο και επεκτάθηκε στα υψόμετρα, η οικογένεια Ετζελίνι ηττήθηκε (1260). Με την απειλή εξωτερικών απειλών όπως ο Οίκος των Βισκόντι που κυβερνούσε το Μιλάνο η Δημοκρατία ξεκίνησε τις επιθέσεις σε γειτονικές περιοχές. Η "Περιοχή 10 Βενετία και Ίστρια" ενσωμάτωσε την Πάντοβα και την Βερόνα, από τον 16ο αιώνα κατέκτησε τις Ιουλιανές Άλπεις, την Κρέμα, την Ίστρια, την Δαλματία, την Κύπρο και τμήμα της Πελοποννήσου. Ο Ναπολέων Α΄ κατέλυσε την Δημοκρατία της Βενετίας (1797), με την Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο παραχωρήθηκε στην Αυστρία, μετά την τελική ήττα του Ναπολέοντα η Αυστριακή Αυτοκρατορία δημιούργησε την επαρχία της "Βενετίας στην Αδριατική".
Γεωγραφία
thumb|300px|left|Χάρτης του [[Βένετο με την Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας.]] Με θέα στην βόρεια Αδριατική η Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας συνορεύει βορειοανατολικά με τις επαρχίες του Ούντινε και του Πορντενόνε), νότια με την Επαρχία του Ροβίγκο και δυτικά με τις επαρχίες της Πάντοβας και του Τρεβίζο. Ο Ποταμός Μπρέντα διαρρέει την πρώην επαρχία σε μήκος 174 χιλιόμετρα από την Επαρχία του Τρένο μέχρι την Αδριατική θάλασσα λίγο νότια από την Λιμνοθάλασσα της Βενετίας. Ο ποταμός Πιάβε εκβάλει στην Αδριατική αφού περάσει πρώτα από την Ερακλέα, τον 16ο αιώνα κατασκευάστηκε ένα κανάλι από το χωριό Στρα προς την Αδριατική παρακάμπτοντας την Λιμνοθάλασσα της Βενετίας. Ένας παραπόταμος του Μπρέντα γνωστός σαν "Μεγάλο Κανάλι" συνδέει απ'ευθείας την Βενετία και την Πάντοβα. Οι περιοχές της Μητροπολιτικής πόλης που συνορεύουν με την Περιφέρεια Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια ομιλούν την διάλεκτο Φρίουλι που αναγνωρίστηκε σαν επίσημη γλώσσα υπό την προστασία του κράτους (2006).
Μητροπολιτική Πόλη
Η Μητροπολιτική πόλη επεκτάθηκε ταχύτατα τις τελευταίες δεκαετίες, περιέχει όλες τις πόλεις της Πάντοβας, του Τρεβίζο και της Βενετίας στην περιφέρεια του Βένετο με το όνομα "PATREVE". Διοικητικά περιέχει όλες τις κοινότητες των τριών επαρχιών, 104 στην επαρχία της Πάντοβας, 95 στην επαρχία του Τρεβίζο και 44 στην επαρχία της Βενετίας. Η ευρύτερη Μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό 2.600.000 κατοίκους. Η επαρχία διαθέτει έναν μεγάλο αριθμό από αξιοθέατα όπως στενά δρομάκια, χρωματιστά σπιτάκια, κυλινδρικά καμπαναριά και το Ιεσόλο με μεγάλες αμμώδεις παραλίες και νυχτερινή ζωή. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Κιότζα στο νοτιότερο σημείο της λιμνοθάλασσας έχει αμέτρητα κανάλια, γέφυρες και αρχοντικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις και δήμοι της επαρχίας της Βενετίας Βενετια
Καρπινέτι
Το Καρπινέτι (ιταλικά: Carpineti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Δρυπέτη
Η Δρυπέτη ήταν πριγκίπισσα της δυναστείας των Αχαιμενιδών. Γεννήθηκε μεταξύ 350 και 345 π.Χ. και ήταν κόρη του βασιλιά της Περσίας Δαρείου Γ' και της Στατείρας της Περσίας και σύζυγος του Ηφαιστίωνα.
Ακρωτήριο Ακρίτας
Το Ακρωτήριο Ακρίτας είναι ένα από τα νοτιότερα σημεία της ηπειρωτικής Ελλάδας, της Ευρώπης και των Βαλκανίων. Είναι το νοτιότερο άκρο της Πυλίας και της Μεσσηνίας και βρέχεται από το Ιόνιο Πέλαγος. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κορώνης και νοτιανατολικά της Μεθώνης. Μαζί με τις Μεσσηνιακές Οινούσσες (τα νησιά Σχίζα, Σαπιέντζα, Αγία Mαρίνα και Βενέτικο ) και περιοχή της νότιας Πυλίας, είναι ενταγμένο στην προστατευόμενη περιοχή του δικτύου NATURA 2000, με κωδικό GR2550003. Διοικητικά, βρίσκεται στην Κοινότητα Βασιλιτσίου, της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος.
Χατζηκεμαλεντίνογλου Αλαεντίν Πασάς
Από το 1320 (περ.) έως το θάνατό του το 1331-2, στα τελευταία χρόνια βασιλείας του Οσμάν και τα πρώτα του - μάλλον πρωτότοκου - αδελφού του Ορχάν, προΐστατο του οθωμανικού διοικητικού μηχανισμού. Είθισται γι' αυτό να αποκαλείται ως ο πρώτος μεγάλος βεζίρης, αν και τύποις το αξίωμα θεσμοθετήθηκε λίγες δεκαετίες αργότερα.
Μεταρρυθμιστικό έργο
Την εποχή εκείνη, οι Οθωμανοί βρίσκονταν μεν σε φάση επέκτασης, αλλά η νεοανακηρυγμένη αυτοκρατορία τους δεν ήταν ακόμη παρά ένα εύθραυστο κρατίδιο, στριμωγμένο στην κεντρική Ανατολία ανάμεσα στο σελτζουκικό Σουλτανάτο του Ρουμ και την - έστω παρακμάζουσα - Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Με τη μόρφωση και τις εξαιρετικές διοικητικές του ικανότητες, ο Αλαεντίν συνέβαλε τα μέγιστα, ώστε οι στρατιωτικές επιτυχίες του πατέρα και του αδελφού του να συνοδευτούν από τη συγκρότηση πραγματικού κράτους.
Από το μεταρρυθμιστικό έργο του, ξεχωρίζει μία δέσμη μέτρων που εισηγήθηκε στον Ορχάν το 1328-9 και περιελάμβαναν:
Στον Αλαεντίν αποδίδεται επίσης από μερικές πηγές η συγκρότηση του σώματος των Γενιτσάρων. Η αλήθεια είναι ότι είχε κάνει προσπάθεια να συγκροτήσει τακτικό πεζικό, η οποία δεν τελεσφόρησε γιατί δεν υπήρχαν ικανοί εκπαιδευτές. Μετά την αποτυχία πράγματι συγκροτήθηκαν οι Γενίτσαροι, αλλά - κατά τους περισσότερους ιστορικούς - αυτό συνέβη αρκετά αργότερα, αφού είχε πεθάνει.
Προσωπική ζωή
Ο Αλαεντίν ήταν ως προσωπικότητα σεμνός και έζησε σχετικά ταπεινά, σε αντίθεση με τον περιπετειώδη και πολεμοχαρή αδελφό του (με τον οποίο πάντως συνεργάστηκε άψογα). Αν και στο αξίωμά του περιλαμβάνονταν επίσης στρατιωτικές αρμοδιότητες, δε συμμετείχε ιδιαίτερα σε εκστρατείες. Έχτισε από την προσωπική του περιουσία δύο τζαμιά και ένα μοναστήρι δερβίσηδων.
Πέθανε σχετικά πρόωρα στην Προύσα το έτος 1331 ή 1332. Για την ακριβή ηλικία του μπορούν να γίνουν μόνο εικασίες: οι γονείς του είχαν παντρευτεί το 1280 και ο αδελφός του Ορχάν (που εμφανίζεται στις περισσότερες πηγές ως πρωτότοκος) είχε γεννηθεί το 1281, επομένως το πιο πιθανό είναι πως πέθανε γύρω στα 45 του.
Σαιν-Ροκ-συρ-Εγκρέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ροκαίν (γαλλικά: Saint-Rocains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Η σιωπηλή κραυγή
Η σιωπηλή κραυγή (ιαπωνικά: 万延元年のフットボール) είναι μυθιστόρημα του Ιάπωνα συγγραφέα Κενζαμπούρο Όε, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1967, ενώ την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το Βραβείο Τανιζάκι.
Πλοκή
Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών στις αρχές της δεκαετίας του 1960: του μονόφθαλμου Μιτσουσαμπούρο, που είναι ο αφηγητής, παντρεμένου με μια καθηγήτρια αγγλικών στο Τόκιο και του μικρότερου αδελφού του, του Τακάσι, μόλις έχει επιστρέψει από τις ΗΠΑ. Ο Μιτσουσαμπούρο και η σύζυγός του, η Νατσούμι, έχουν περάσει μια σειρά από κρίσεις. Άφησαν το σωματικά και πνευματικά ανάπηρο μωρό τους σε ένα ίδρυμα, ενώ ο φίλος του Μιτσουσαμπούρο αυτοκτόνησε. Ο Νατσούμι έχει γίνει αλκοολικός. Ο Μιτσουσαμπούρο αφήνει τη δουλειά του και όλοι πηγαίνουν στο χωριό των δυο αδελφών, που βρίσκεται σε ένα δάσος στο Σικόκου.
Η οικογένεια των αδελφών ήταν μια από τις γνωστότερες οικογένειες του χωριού. Ο Τακάσι έχει εμμονή με τη μνήμη του μικρότερου αδελφού του προπάππου τους, ο οποίος ηγήθηκε μιας αγροτικής εξέγερσης το 1860. Ο Μιτσουσαμπούρο θυμάται την υπόθεση διαφορετικά, πιστεύοντας ότι ο αρχηγός της εξέγερσης πρόδωσε τους οπαδούς του. Ομοίως, τα δυο αδέλφια διαφωνούν για τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού τους, του Ες, ο οποίος σκοτώθηκε σε μια επιδρομή στον κορεατικό οικισμό κοντά στο χωριό. Ο Τακάσι γιορτάζει τον θάνατο του πολεμιστή του, ενώ ο Μιτσουσαμπούρο θυμάται ότι σκοτώθηκε εθελοντικά ως αντίποινα για τον θάνατο ενός Κορεάτη σε μια προηγούμενη επιδρομή. Η αδερφή τους, επίσης πνευματικά ανάπηρη, είχε αυτοκτονήσει ενώ ζούσε με τον Τακάσι.
Ο Τακάσι συμφωνεί να πουλήσει την παραδοσιακή οικία-αποθήκη της οικογένειας στον «Αυτοκράτορα», έναν Κορεάτη που αρχικά είχε έρθει στο χωριό ως σκλάβος, αλλά που τώρα έχει κερδίσει οικονομική κυριαρχία, μετατρέποντας την άλλη οικία-αποθήκη του χωριού σε σούπερ μάρκετ που έχει θέσει εκτός λειτουργίας τα μικρότερα καταστήματα. Κρυφά, ο Τακάσι έχει επίσης συμφωνήσει να πουλήσει στον Αυτοκράτορα όλη τη γη της οικογένειας.
Ο Τακάσι αρχίζει να οργανώνει τους νέους του χωριού σε μια ομάδα, ξεκινώντας με προπόνηση ποδοσφαίρου. Όταν ο Μιτσουσαμπούρο ανακαλύπτει την εξαπάτηση του Τακάσι, απομονώνεται από τους άλλους, αλλά η γυναίκα του τάσσεται με τον Τακάσι.
Ο Τακάσι χρησιμοποιεί την ομάδα του για να ξεκινήσει εξέγερση ενάντια στον Αυτοκράτορα, λεηλατώντας το σούπερ μάρκετ και μοιράζοντας τα αγαθά στον λαό. Ο Τακάσι ξεκινά επίσης σεξουαλική σχέση με τη Νατσούμι και στέλνει έναν από τους ακόλουθούς του να το πει στον Μιτσουσαμπούρο. Τελικά σκοτώνεται ένα κορίτσι. Ο Τακάσι ισχυρίζεται ότι προσπάθησε να τη βιάσει και στη συνέχεια τη δολοφόνησε. Εγκαταλείπεται από την ομάδα του και περιμένει να έρθουν οι χωρικοί να τον λιντσάρουν ή να τον συλλάβουν. Ο Μιτσουσαμπούρο, ωστόσο, δεν πιστεύει την ιστορία του και λέει ότι ο Τακάσι χρησιμοποιεί τον τυχαίο θάνατο του κοριτσιού για να σχεδιάσει τον δικό του βίαιο θάνατο. Ο Τακάσι παραδέχεται στον Μιτσουσαμπούρο ότι η αδερφή τους αυτοκτόνησε στο τέλος μιας αιμομικτικής σχέσης που είχε ο ίδιος μαζί της. Ο Τακάσι αυτοπυροβολείται, γράφοντας: "Είπα την αλήθεια".
Έρχεται ο Αυτοκράτορας και αρχίζει να κατεδαφίζει το οικογενειακό οίκημα. Στην πορεία, ανακαλύπτεται ένα μυστικό υπόγειο στο οποίο ο αδερφός του προπάππου είχε περάσει το υπόλοιπο της ζωής του κρυμμένος μετά την αποτυχία της εξέγερσής του. Ο Μιτσουσαμπούρο και η Νατσούμι αποφασίζουν να προσπαθήσουν να ζήσουν ξανά μαζί, μαζί με το ανάπηρο μωρό τους και το αγέννητο παιδί του Τακάσι, το οποίο κυοφορεί η Νατσούμι. Ο Μιτσουσαμπούρο αποφασίζει να μην επιστρέψει στην παλιά του δουλειά, αντ' αυτού δέχεται μια πρόταση να εργαστεί ως μεταφραστής στην Αφρική.
Μεταφράσεις
Η σιωπηλή κραυγή έχει μεταφραστεί στην ελληνική γλώσσα από τον Γιούρι Κοβαλένκο και κυκλοφόρησε το 1994 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Κοκντάλα
Η Κοκντάλα (απλοποιημένα κινέζικα: 可克达拉, παραδοσιακά Κινέζικα: 可克達拉; πινγίν: Kěkèdálā; Ουιγουρικά: كۆكدالا شەھىرى, Көкдала‎, ULY: Kökdala) είναι πόλη στο βόρειο τμήμα του Σιντζιάνγκ στην Κίνα. Διοικητικά, είναι πόλη κομητειακού επιπέδου κάτω από την άμεση διαχείριση της περιφερειακής κυβέρνησης, αν και γεωγραφικά βρίσκεται στον Αυτόνομο Καζακικό Νομό Ιλί. Στις 18 Μαρτίου, 2015, η πόλη δημιουργήθηκε ως η όγδοη πόλη του Σώματος Παραγωγής και Κατασκευής του Σιντζιάνγκ. Η πόλη καλύπτει έκταση 980 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό περίπου 80.000 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Σαιν-Σωβέρ-ντε-Καρούζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σαλβατοριέν (γαλλικά: Saint-Salvatoriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Μωρίς Γκατσονίδης
Ο Μωρίς Μάους Γκατσονίδης (ολλανδικά: Maurice Maus Gatsonides, 14 Φεβρουαρίου 1911 Γκομπόνγκ, Ιάβα – 29 Νοεμβρίου 1998, Χέεμστεντε, Ολλανδία) ήταν Ολλανδός οδηγός αγώνων ταχύτητας, σχεδιαστής αυτοκινήτων, και εφευρέτης της πρώτης κάμερας παρακολούθησης ταχύτητας αυτοκινήτων οι οποίες αργότερα έγιναν γνωστές ως Gatso.
Περιγραφή
Γεννήθηκε στην Ιάβα των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών -σημερινή Ινδονησία-, με τον πατέρα του να είναι Ολλανδός διπλωμάτης ελληνικής καταγωγής και αντικυβερνήτης της περιοχής, ενώ η μητέρα του Ινδονήσια. Μεγαλώνοντας είχε έντονο ενδιαφέρον για τους αγώνες ταχύτητας με αυτοκίνητα και πειραματιζόμενος με τις γνώσεις μηχανικής που διέθετε δημιούργησε μια κάμερα για την μέτρηση της ταχύτητας του κατά τις δοκιμές του αυτοκινήτου του. Καθώς εκδηλώθηκε ευρύτερο ενδιαφέρον για την κατασκευή αυτή, ίδρυσε την εταιρεία Gatsometer BV στην Ολλανδία το 1958 και άρχισε το εμπόριο των συσκευών αυτών, γνωστών ως Gatso, οι οποίες πλέον χρησιμοποιούνται διεθνώς.
Το 1949 κατασκεύασε το δικό του όχημα προσδίδοντας του αεροδυναμικό σχεδιασμό, με τον τίτλο Gatso1500. Κατά την επίδειξη του το αυτοκίνητο είχε πολύ θετικό σχολιασμό, ωστόσο το πούλησε αργότερα για να καλύψει κάποια χρέη που είχε.
Κατά την ενασχόληση του ως οδηγός αγώνων ταχύτητας, κέρδισε την πρώτη θέση στο ράλλυ του Μόντε Κάρλο το 1953 οδηγώντας ένα Ford Zephyr.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδηγοί Αγωνιστικών Αυτοκινήτων Ράλι Κατηγορία:Ολλανδοί μηχανικοί Κατηγορία:Ολλανδοί εφευρέτες
Συμμετοχή της Αιθιοπίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Αιθιοπία θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 37 αθλητές.
Παραπομπές
Αιθιοπία Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αιθιοπία
Αδελαΐδα της Σαβοΐας (1052-1079)
Η Αδελαΐδα, ιταλ.: Adelaide of Savoy, Adelheid von Turin (π. 1050/2 - 1079), από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κόμη της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σουηβίας από περίπου το 1062 έως το 1079. Ο σύζυγός της ήταν διεκδικητής βασιλιάς της Γερμανίας το 1077.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας και της Aδελαΐδας των Αρντουινιδών, κόρης του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ κόμη του Τορίνο και μαρκησία της Σούζα. Η μεγαλύτερη αδελφή της Μπέρτα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας το 1055.
Σύμφωνα με τη γενεαλογία Eυρωπαϊκοί Βασιλικοί Οίκοι, παντρεύτηκε για πρώτη φορά με τον Γκιγκ Α΄ κόμη του Αλμπόν, αν και αυτή η υπόθεση φαίνεται πολύ απίθανη. Στην πραγματικότητα η Αδελαΐδα, περί το 1060/62 και ηλικίας περίπου δέκα, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, δούκα της Σουαβίας.
Το 1069 ο Ροδόλφος προσπάθησε να αποκηρύξει την Αδελαΐδα για μία υποτιθέμενη σχέση με τον Βέρνερ Α΄ κόμη του Χάμπσμπουργκ. Το 1071 η Αδελαΐδα απαλλάχθηκε από την κατηγορία της μοιχείας παρουσία του πάπα Αλεξάνδρου Β΄ και ο Ροδόλφος υποχρεώθηκε να συμφιλιωθεί με την Αδελαΐδα. Ταυτόχρονα ο Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να αποκηρύξει την αδελφή της Μπέρτα, επίσης χωρίς επιτυχία.
Το 1077 μία συνέλευση εξεγερμένων Γερμανών πρίγκιπων εξέλεξε τον Ροδόλφο βασιλιά της Γερμανίας. Στέφθηκε από τον Ζήγκφρηντ Α΄ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς στις 26 Μαρτίου, μαζί με τη σύζυγό του Αδελαΐδα. Όταν ξεκίνησε η Μεγάλη Σαξονική Εξέγερση, η Αδελαΐδα παρέμεινε στη Σουαβία, υπερασπιζόμενη τα εδάφη του συζύγου της, ενώ ο Ροδόλφος έκανε εκστρατεία εναντίον του Ερρίκου Δ΄ στη Σαξονία.
Η Αδελαΐδα απεβίωσε κατά την περίοδο του Πάσχα του 1079, μακριά από τον σύζυγό της, στο Κάστρο Χόεντβηλ. Τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Μπλάζιεν.
Αυστριακά ταχυδρομεία στην Κρήτη
Αυτό το άρθρο παρέχει μια επισκόπηση της παρουσίας Αυστριακών ταχυδρομείων στην Κρήτη και τη χρήση της γαλλικών νομισμάτων στην Αυστριακή γραμματόσημα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Αδελαΐδα της Σαβοΐας (1052-1079)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1060/62 τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Αυστριακά ταχυδρομεία στην Κρήτη
Ταχυδρομική ιστορία
Μαζί με πολλά άλλα έθνη, η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία διατήρησε δικά της ταχυδρομεία στην Κρήτη στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα. Λειτουργούσε 3 ταχυδρομεία, ένα για τις πόλεις Χανιά, Ηράκλειο και Ρέθυμνο. Λειτουργούσαν από το 1890 μέχρι το 1914 και διαδέχθηκαν τους προηγούμενους αυστριακούς ταχυδρομικούς οργανισμούς που είχαν ξεκινήσει εργασίες στην περιοχή από το 1837.
Αδελαΐδα της Σαβοΐας (1052-1079)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Αυστριακά ταχυδρομεία στην Κρήτη
Σφραγίδα θέματα
Τα γραφεία χρησιμοποιούσαν αυστριακά γραμματόσημα τα οποία εκφράζονταν με διάφορες νομισματικές μονάδες (Λομβαρδοενετικό σόλντι, τουρκικά παρά και γρόσια, γαλλικά σαντίμ και φράγκα).
Εκδόσεις που εκφράζονταν με γαλλικά νομίσματα
Προκειμένου να ανταγωνιστούν καλύτερα τα γαλλικά ταχυδρομεία, τακτικά Αυστριακά γραμματόσημα κόβονταν σε γαλλικό νόμισμα από το 1903 (με τιμές από 5 σαντίμ έως 4 φράγκα). Το τελευταίο σετ (1908-1914) περιλάμβανε γραμματόσημα για τον εορτασμό της 60ής επετείου της ενθρόνισης του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρητική Πολιτεία Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη
Σαιν-Συλπίς-συρ-Ριλ
Το Σαιν-Συλπίς-συρ-Ριλ (γαλλικά: Saint-Sulpice-sur-Risle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Τόμας Κρόμγουελ
O Τόμας Κρόμγουελ, 1ος Κόμης του Έσσεξ (Thomas Cromwell, 1485 – 28 Ιουλίου 1540) ήταν Άγγλος νομομαθής, δικαστικός, δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε επικεφαλής υπουργός του βασιλιά Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας (1532-1540).
Σαιν-Συλπίς-συρ-Ριλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Συλπισιέν (γαλλικά: Saint-Sulpiciens).
Τόμας Κρόμγουελ
Ο Κρόμγουελ υπήρξε από τους ισχυρότερους υποστηρικτές της αγγλικής Μεταρρύθμισης. Βοήθησε στην ακύρωση του γάμου του βασιλέα με την βασίλισσα Αικατερίνη της Αραγονίας, ώστε ο Ερρίκος Η΄ να παντρευτεί νόμιμα την Άννα Μπολέιν. Ο Ερρίκος απέτυχε να λάβει την έγκριση του Πάπα για την ακύρωση του γάμου το 1534. Το Κοινοβούλιο ενέκρινε το αίτημα του βασιλέα να είναι υπέρτατη κεφαλή της εκκλησίας, παρέχοντάς του έτσι την εξουσία να ακυρώσει τον γάμο του. Στη συνέχεια ο Κρόμγουελ σχεδίασε ευαγγελική και ρεφορμιστική πορεία για την Εκκλησία της Αγγλίας από τις μοναδικές θέσεις του επίσημου διοικητικού αναπληρωτή (vicegerent) και του γενικού εφημέριου :658, υποσημείωση 2.
Σαιν-Συλπίς-συρ-Ριλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Τόμας Κρόμγουελ
Κατά την διάρκεια της ανόδου του στην εξουσία ο Κρόμγουελ έκανε πολλούς εχθρούς, συμπεριλαμβανομένης της πρώην συμμάχου του Άννας Μπολέυν, καθώς έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πτώση της. Αργότερα εξέπεσε της δύναμής του, μετά τη διευθέτηση του γάμου του βασιλιά με την Γερμανίδα πριγκίπισσα Άννα της Κλέβης. Ο Κρόμγουελ ήλπιζε ότι ο γάμος θα δώσει νέα πνοή στην αγγλική Μεταρρύθμιση, αλλά ο Ερρίκος βρήκε τη νέα νύφη του μη ελκυστική και η υπόθεση υπήρξε καταστροφική για τον Κρόμγουελ, καταλήγοντας σε ακύρωση έξι μήνες αργότερα. Ο Κρόμγουελ, κατόπιν αφαίρεσης των πολιτικών του δικαιωμάτων, εκτελέστηκε για προδοσία και αίρεση στον Πύργο του Λονδίνου, στις 28 Ιουλίου 1540. Ο βασιλέας αργότερα εξέφρασε τη λύπη του για την απώλεια του επικεφαλής υπουργού του.
Μέχρι την δεκαετία του 1950, οι ιστορικοί μείωναν τον ρόλο του Κρόμγουελ, αποκαλώντας τον δογματικό. Ωστόσο ο Geoffrey Elton τον χαρακτήρισε κεντρικό πρόσωπο στην επανάσταση των Τυδόρ στο The Tudor Revolution (1953). Ο Elton περιγράφει τον Κρόμγουελ ως ιδιοφυΐα, που διαχειρίστηκε τη ρήξη με τη Ρώμη και προώθησε νόμους και διοικητικές εντολές, οι οποίες αναδιαμόρφωσαν τη μεταρρυθμιστική Αγγλία. Γράφει επίσης, ότι Κρόμγουελ ήταν υπεύθυνος για τη μετάφραση της βασιλικής εξουσίας σε κοινοβουλευτικούς όρους, δημιουργώντας ισχυρά νέα κυβερνητικά όργανα που ανέλαβαν τη διαχείριση των εκκλησιαστικών γαιών. Επίσης, φέρεται ως υπεύθυνος για την αφαίρεση των μεσαιωνικών χαρακτηριστικών της κεντρικής κυβέρνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Σαιν-Σεμφοριέν-ντε-Μπρυγιέρ
Το Σαιν-Σεμφοριέν-ντε-Μπρυγιέρ (γαλλικά: Saint-Symphorien-des-Bruyères) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σεμφερινολαί (γαλλικά: Saint-Symphérinolais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σαιντ-Σερόν-λε-Μορτάνι
Το Σαιντ-Σερόν-λε-Μορτάνι (γαλλικά: Sainte-Céronne-lès-Mortagne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεροναί (γαλλικά: Céronnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Φορτουνάτος Β΄ της Νάπολης
Ο Φορτουνάτος (ιταλικά : Fortunato II, λατινικά : Fortunatus II), (απεβίωσε το 600), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως περίπου από το 593 έως το 600. .
Βιογραφία
Ο επίσκοπος Φορτουνάτος είναι γνωστός από αρκετές επιστολές του Πάπα Γρηγορίου Α' του Μεγάλου. Ο ίδιος ήταν ο αποδέκτης μιας παπικής επιστολής του Νοεμβρίου ή Δεκεμβρίου του 598.
Δεν έχουν διατηρηθεί αξιόπιστες πληροφορίες σε ιστορικές πηγές σχετικά με την προέλευση και τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ίσως να γεννήθηκε στη Ρώμη.
Τον Σεπτέμβριο του 591, για άγνωστους στην πραγματικότητα λόγους, ο Πάπας Γρηγόριος Α' καθαίρεσε τον Επίσκοπο Νεάπολης Δημήτριο. Ο Πάπας ευχήθηκε ο Παύλος, που ήταν ήδη τότε Επίσκοπος της πόλης Νέπι, να δεχτεί την επισκοπή Νεάπολης. Ωστόσο η ενέργεια αυτή του Γρηγορίου Α' προκάλεσε αρχικά δυσαρέσκεια στους Ναπολιτάνους και στη συνέχεια εξέγερση, εξαιτίας της οποίας ο Παύλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη το 592. Οι προσπάθειες του Γρηγορίου Α' να λάβει τη συγκατάθεση των ευγενών και των κατοίκων της Νάπολης για την επιστροφή του Παύλου απέτυχαν. Εξαιτίας αυτού, η επισκοπική έδρα έμεινε κενή για ένα χρόνο και τρεις μήνες. Μόλις το 593 εξελέγη ο Φορτουνάτος Β' νέος επικεφαλής της επισκοπής Νεάπολης. Πιθανώς, να ήταν άνθρωπος του Γρηγορίου Α'. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Παύλο του Νεπίου, ο νέος Ναπολιτάνος ​​επίσκοπος έγινε δεκτός με μεγάλη εύνοια από το ποίμνιό του.
Όντας κοντά στον Γρηγόριο Α' πρόσωπο, ο Φορτουνατος έλαβε επανειλημμένα σημαντικές αναθέσεις από τον Πάπα. Συμπεριλαμβανομένου, μαζί με άλλους τέσσερις επισκόπους, συμμετείχε στην κηδεία του Άγκνελo της Νάπολης, ο οποίος πέθανε στις 14 Δεκεμβρίου 596, ο οποίος αργότερα ανακηρύχθηκε άγιος.
Από τις επιστολές του Γρηγορίου Α' που γράφτηκαν το φθινόπωρο του 598, είναι γνωστό για τη σύγκρουση μεταξύ του Φορτουνάτου και των εκπροσώπων των ευγενών της πόλης. Αιτία της ήταν μια διαμάχη για την ιδιοκτησία της περιουσίας, την οποία διεκδίκησαν τόσο ο επίσκοπος όσο και κοσμικοί. Σύμφωνα με τις επιστολές του Πάπα, ο Φορτουνάτος ζήτησε να μεταφερθούν στην επισκοπή του πολλά δημόσια κτίρια στη Νάπολη. Σε αυτό αντιτάχθηκε μέρος των ευγενών της πόλης, με επικεφαλής τον Θεόδωρο, ο οποίος έκανε ένα ταξίδι στη Ρώμη και έκανε τον Γρηγόριο Α' να καταδικάσει τις ενέργειες του επισκόπου. Επιπλέον, ο πάπας ζήτησε από τον Φορτουνάτο να επιστρέψει όλη την περιουσία της πόλης που είχε προηγουμένως οικειοποιηθεί, δίνοντας εντολή στον Βυζαντινό αρχηγό του στρατού Μαυρέντιο να ελέγξει την εκτέλεση της διοίκησης του. Το αν ο επίσκοπος συμμορφώθηκε με την παπική εντολή δεν είναι γνωστό.
Ο Φορτουνάτος Β' πέθανε τον Απρίλιο ή τον Ιούλιο του 600 μετά από επτά χρόνια και έντεκα ημέρες διακυβέρνησης της επισκοπής της Νάπολης. Διάδοχός του στον επισκοπικό βαθμό ήταν ο Πασχάλιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Super Cup ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2019
Το Super Cup ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2019 ήταν η 50η έκδοση του Super Cup Κύπρου. Στον αγώνα συμμετείχαν o πρωταθλητής Κύπρου, ΑΠΟΕΛ, και η κυπελλούχος Κύπρου, ΑΕΛ. Το παιχνίδι έγινε στο Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος στη Λάρνακα.
Ο ΑΠΟΕΛ κέρδισε τον αγώνα νικώντας την ΑΕΛ με 1-0.
Ο αγώνας μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τον Alpha. Ο αγώνας ήταν αφιερωμένος στη μνήμη του πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2019 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2019
Γιόχαν Αμπρόζιους Μπαχ
Ο Γιόχαν Αμπρόζιους Μπαχ (Johann Ambrosius Bach, Ερφούρτη, 22 Φεβρουαρίου 1645 - Άιζεναχ, 20 Φεβρουαρίου 1695) ήταν Γερμανός μουσικός, γιος του Κρίστοφ Μπαχ και δίδυμος αδελφός του Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ.
Πριν εγκατασταθεί στο Άιζεναχ το 1671 για να εργαστεί ως μουσικός διευθυντής της πόλης (γερμ. Hausmann), ήταν μουσικός (Stadtpfeifer) στο Άρνσταντ και από το 1667 βιολιστής σε μουσική εταιρεία της γενέτειράς του Ερφούρτης. Όπως και πολλά άλλα μέλη της οικογένειας των Μπαχ δραστηριοποιήθηκε κυρίως ως εκτελεστής. Δεν διασώζονται συνθέσεις του και αν ασχολήθηκε με τη σύνθεση θα πρέπει να το έκανε στο περιθώριο των καθηκόντων του ως μουσικού στις πόλεις που εργάστηκε.
Για τις εξαιρετικές και πολύπλευρες ικανότητές του ως εκτελεστή σε διάφορα όργανα μας πληροφορεί ο χρονογράφος του Άιζεναχ Ντρέσλερ. To 1684 τού προσφέρθηκε υψηλή θέση στην Ερφούρτη, την οποία αναγκάστηκε να αρνηθεί μετά από απροθυμία του δούκα του Άιζεναχ να στερηθεί των υπηρεσιών του.
Την 1η Απριλίου 1678 παντρεύτηκε την Μαρία Ελίζαμπετ Λέμερχιρτ, με την οποία απέκτησε οκτώ παιδιά, τέσσερα από τα οποία διακρίθηκαν ως μουσικοί, με κορυφαίο τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Μετά το θάνατο της Λέμερχιρτ από άγνωστη αιτία τον Μάιο του 1694, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά στις 27 Νοεμβρίου 1694, την Μπάρμπαρα Ελιζαμπέτα.
Ένα πορτρέτο του, που αποδίδεται στον Johann David Herlicius, βρίσκεται σήμερα στο Αρχείο Μπαχ της Λειψίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί βιολιστές Κατηγορία:Οικογένεια Μπαχ
Βαλάνς (Ντρομ)
Η Βαλάνς (γαλλικά: Valence, οξιτανικά: Valença) είναι η πρωτεύουσα του γαλλικού νομού Ντρομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Η πόλη βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Ροδανού απέναντι από το Γκιλεράν-Γκρανζ του νομού Αρντές και αποτελεί βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο. Έχει πληθυσμό 62.477 κατοίκους (απογραφή 2016).
Ιδρύθηκε μετά την κατάκτηση της περιοχής το 121 π.X. από τους Ρωμαίους στην κοιλάδα του Ροδανού και γρήγορα έγινε σημαντική πόλη χάρη στη θέση της στο σταυροδρόμι των ρωμαϊκών δρόμων, φθάνοντας στο καθεστώς ρωμαϊκής αποικίας. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, η πόλη αναπτύχθηκε και εξαπλώθηκε. Πολλά απομεινάρια της μεσαιωνικής περιόδου, της Αναγέννησης, αλλά και των 17ου -19ου αιώνα είναι ορατά στο κέντρο της πόλης. Η πόλη, στα σύνορα της παλαιάς επαρχίας της Προβηγκίας, της οποίας θεωρείται η βόρεια πύλη, αποτελούσε τμήμα της επαρχίας Ντωφινέ, της οποίας ήταν η δεύτερη πόλη μετά τη Γκρενόμπλ.
Η Βαλάνς έχει πολλά ιστορικά μνημεία, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται στην Παλιά Βαλάνς. Υπάρχουν, επίσης, μονοπάτια και χώροι περιπάτου κατά μήκος των πάρκων και των καναλιών που τη διασχίζουν από τους ρωμαϊκούς χρόνους, σε μήκος πάνω από 17 χιλιόμετρα.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Βαλαντινουά (ζ).
Τοπωνυμία
Η πόλη, που ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους μεταξύ 50 και 30 π.Χ. στο δρόμο που οδηγούσε στη Βιέν, φέρει φυσικά λατινική ονομασία: Βαλέντια (Valentia), μετοχή του ρήματος valere: «η γενναία», «αυτή που έχει αξία».
Στα οξιτανικά, το όνομα της πόλης είναι Valença και στα τοπικά Προβηγκινιανά Valinço.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Θέση της Βαλάνς στην [[Κοιλάδα του Ροδανού (Γαλλία)|κοιλάδα του Ροδανού|εναλλ.=]] Η Βαλάνς βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νομού Ντρομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Ήταν μέρος της πρώην διοικητικής περιοχής Ρον-Αλπ, πλέον Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι η πρωτεύουσα του νομού, με πληθυσμό 62.477 κατοίκους (2016) και το κέντρο της ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 180.075 κατοίκους (2016).
Η πόλη είναι κτισμένη σε διαδοχικές αναβαθμίδες στην αριστερή όχθη του ποταμού Ροδανού, σε υψόμετρο 106 έως 190 μέτρων. Η έκτασή της είναι 36,69 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Αναφέρεται συχνά ως «η πύλη της νότιας Γαλλίας». Βρίσκεται στο κέντρο της κοιλάδας του Ροδανού, στις αρχές της κοιλάδας του ποταμού Ιζέρ που αποτελεί πύλη προς τις Άλπεις, στα δυτικά της ιστορικής επαρχίας Ντωφινέ, στην ιστορική και φυσική περιοχή του Βαλαντινουά και στα όρια του νομού Αρντές, από τον οποίο χωρίζεται από τον Ροδανό. Η πόλη περιβάλλεται από αρκετές οροσειρές, στα δυτικά βρίσκονται η οροσειρά του Μασίφ Σαντράλ και τα υψώματα της Αρντές και στα ανατολικά ο ορεινός όγκος των Προάλπεων. Βρίσκεται σχεδόν σε ίση απόσταση (περίπου 100 χιλιόμετρα) από τη Λυών, τη Γκρενόμπλ και το Σαιντ-Ετιέν.
Η πόλη αναπτύχθηκε σε τέσσερις αλλουβιακές αναβαθμίδες που ανεβαίνουν στην αριστερή όχθη του Ροδανού:
Εκτός του Ροδανού, την πόλη διασχίζει επίσης ο παραπόταμός του Επερβιέρ, ένας ποταμός μήκους 2,6 χιλιομέτρων, που σχηματίστηκε κυρίως από τη συμβολή των περισσότερων καναλιών της Βαλάνς.
Τα κανάλια της Βαλάνς
μικρογραφία|Το μνημειακό συντριβάνι Φυσική και οικολογική κληρονομιά μοναδική στη Γαλλία τα κανάλια, μήκους 17 χιλιομέτρων, συνοδεύουν τη Βαλάνς από τη ρωμαϊκή εποχή. Εκείνη την εποχή, τα υδάτινα αυτά ρεύματα επέτρεπαν στους κατοίκους να ικανοποιήσουν πολλές ανάγκες και δραστηριότητες: αλιεία, άρδευση, πλύσιμο, μετακίνηση, κινητήρια δύναμη για τους μύλους. Από τον 19ο αιώνα, τα κανάλια έχασαν τη σημασία τους και θα είχαν ξεχαστεί, κρυμμένα κάτω από τα πολυώροφα κτίρια και τους δρόμους. Αλλά, εδώ και μερικά χρόνια, ο δήμος ανέλαβε την αναβάθμιση των δρόμων, γεμάτων λεύκες και ιτιές, κατά μήκος αυτών των καναλιών. Σήμερα είναι χώροι περιπάτου.
Κλίμα
Η Βαλάνς έχει μεσογειακό κλίμα, το κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι ένας σχεδόν μόνιμος άνεμος που φυσάει κατά μήκος της κοιλάδας του Ροδανού. Ονομάζεται μιστράλ όταν προέρχεται από το βορρά, φέρνει δροσιά το καλοκαίρι, αλλά παγερό κρύο το χειμώνα. Όταν έρχεται από το νότο, συνήθως τον ακολουθούν καταιγίδες. Το καλοκαίρι, ο νότιος άνεμος μπορεί να κάνει την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Η ταχύτητα των ανέμων μπορεί να υπερβεί τα 110 χιλιόμετρα την ώρα.
Ιστορία
μικρογραφία|Παρεκκλήσι των Κορδελιέρων (Φραγκισκανών), 12ος αι. μικρογραφία|Η είσοδος του μεγάρου Ντυπρέ-Λατούρ, 1522 Η κατάκτηση της περιοχής το 121 π.X. κατέστησε την κοιλάδα του Ροδανού βασική διαδρομή επικοινωνίας Βορρά-Νότου που συνέδεε τις ρωμαϊκές κτήσεις με τη Μεσόγειο Θάλασσα. Πολλές αποικίες ιδρύθηκαν, μεταξύ των οποίων η Βαλέντια, λατινική ονομασία της Βαλάνς, στο έδαφος της γαλατικής φυλής των Σεγκουελόνων. Η πόλη της Βαλέντια ιδρύθηκε σε μια αναβαθμίδα στην αριστερή όχθη του Ροδανού, 5 χιλιόμετρα νότια της συμβολής του ποταμού Ιζέρ και περίπου 15 χιλιόμετρα από εκείνη του ποταμού Ντρομ.
Στις αρχές του 5ου αιώνα, η πόλη ζούσε μέσα στην προστασία των τειχών της. Οι Βησιγότθοι την κατέλαβαν το 413 μ.Χ. και ακολούθησαν οι Βουργουνδοί στα τέλη του 5ου αιώνα, όταν έγιναν κύριοι της κοιλάδας του Ροδανού. Η περιοχή περιήλθε στο Φραγκικό βασίλειο το 533. Αυτές οι διαδοχικές εισβολές έσβησαν σχεδόν όλα τα ίχνη της Ρωμαϊκής εποχής.
Στον μεσαίωνα, η πόλη παρέμεινε εντός των ρωμαϊκών τειχών, ενισχυμένα το 1570 από τον Κάρολο Θ'. Παρέμεινε για αιώνες ένα σημαντικό σημείο στον εμπορικό άξονα του Ροδανού, καθώς και στα σύνορα μεταξύ Γαλλίας και Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορία ς, της οποίας ήταν τμήμα μέχρι τον 15ο αιώνα.
Το 1452 ιδρύθηκε στην πόλη ιδρύθηκε πανεπιστήμιο.
Η πόλη έδωσε το όνομά της σε μια σαφώς καθορισμένη γεωγραφική και ιστορική περιοχή στην οποία ανήκε, την κομητεία του Βαλαντινουά. Μετά την εξαφάνιση της κομητείας, που ενσωματώθηκε στην επαρχία Ντωφινέ, η Βαλάνς ενσωματώθηκε στο Ντωφινέ. Το 1419 η περιοχή της πωλήθηκε στον δελφίνο της Γαλλίας, μελλοντικό Κάρολο Ζ'. Το Βαλαντινουά συνδέθηκε με το στέμμα της Γαλλίας το 1424.
Στον 16ο αιώνα ο Προτεσταντισμός εξαπλώθηκε ελεύθερα υπό τον επίσκοπο Ζαν ντε Μονλύκ και η Βαλάνς έγινε το κέντρο των Προτεσταντών της επαρχίας το 1563. Η πόλη οχυρώθηκε από τον Φραγκίσκο Α', πριν την ανάρρησή του στο θρόνο, και αναπτύχθηκαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων έζησε καταστροφές, η δε ανάκληση του διατάγματος της Νάντης προκάλεσε θανατηφόρο πλήγμα στη βιομηχανία, το εμπόριο και τον πληθυσμό της.
Κατά τον 17ο αιώνα, εγκαταστάθηκαν στην πόλη διάφορα θρησκευτικά τάγματα. Ενισχύοντας τις στρατιωτικές, διοικητικές και θρησκευτικές λειτουργίες, το κέντρο της πόλης παρέμεινε με μια μεσαιωνική αισθητική, η οποία εξακολουθεί να υφίσταται.
Μόλις τον 19ο αιώνα η πόλη ξεπέρασε τα τείχη της που αντικαταστάθηκαν από λεωφόρους, το 1860. Το 1854 έγινε η σύνδεση της πόλης με τη σιδηροδρομική γραμμή.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, πολλοί Αρμένιοι μετανάστες έφτασαν στη Βαλάνς. Οι απόγονοί τους αντιπροσωπεύουν το 10% του σημερινού πληθυσμού της πόλης, γεγονός που αντανακλάται σε πολλές κοινωνικο-πολιτισμικές πτυχές.
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η Βαλάνς υπέστη βομβιστικές επιθέσεις, ιδιαίτερα εκείνες του 1944, οι οποίες κατέστρεψαν τις γέφυρες πάνω στον Ροδανό.
Μεταφορές
μικρογραφία|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Βαλάνς Η Βαλάνς βρίσκεται σε μια προσχωσιγενή πεδιάδα, στην αριστερή όχθη του ποταμού Ροδανού. Αυτός ο ποταμός και η κοιλάδα του αποτελούν τις βασικές οδούς επικοινωνίας του πληθυσμού. Οι αυτοκινητόδρομοι Α7 και Α49, το RN7, η γραμμή τρένων μεγάλης ταχύτητας TGV Παρίσι / Μασσαλία, καθώς και ο ποταμός Ροδανός, είναι οι κύριες οδοί μεταφοράς και επικοινωνίας.
Επιπλέον, η πόλη Βαλάνς διαθέτει ένα εμπορικό και ένα τουριστικό λιμάνι, δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς (Valence-Ville και Valence-TGV), αεροδρόμιο και μια περιφερειακή οδό.
Από το 2010, η πόλη διαθέτει ένα σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων με αυτοεξυπηρέτηση που ονομάζεται Libélo. Περιλαμβάνει 160 ποδήλατα με 20 σταθμούς και 200 ποδήλατα για μεγαλύτερη διάρκεια ενοικίασης.
Οικονομία
μικρογραφία|Το Δημαρχείο της Βαλάνς Η οικονομική δραστηριότητα της πόλης επικεντρώνεται κυρίως στους τομείς της γεωργίας και της βιομηχανίας. Η Βαλάνς είναι επίσης κέντρο μεταφόρτωσης γεωργικών προϊόντων.
Οι βιομηχανίες της πόλης περιλαμβάνουν μονάδες μεταλλουργικών προϊόντων, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, δερμάτινων ειδών, κοσμημάτων και πυρομαχικών και επίσης μονάδες επεξεργασίας και εμπορίας για τη γύρω αγροτική περιοχή.
Υπάρχουν εργοστάσια εξειδικευμένα στην αεροδιαστημική βιομηχανία,τη νανοτεχνολογία, την άμυνα και την πληροφορική, εργοστάσια αθλητικού εξοπλισμού, εργοστάσια παραγωγής ποτών και κονσερβοποίησης φρούτων, εργοστάσια κατασκευής κονσερβοποιημένων φρούτων και γλυκών μπισκότων, μονάδες παραγωγής και διανομής ελαστικών. Υπάρχουν επίσης συγκροτήματα εργοστασίων και εταιρειών μεταλλουργίας, ηλεκτρονικής, μηχανικής ακριβείας και αγροτικής βιομηχανίας.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Πλας ντε Κλερκ μικρογραφία|250x250εσ|Ο καθεδρικός ναός Σαιντ-Απολλιναίρ εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Το Σαν ντε Μαρς και το μουσικό περίπτερο Πενέ Η Παλιά πόλη της Βαλάνς βρίσκεται κυρίως γύρω από την Πλας ντε Κλερκ και περιλαμβάνει επίσης την χαμηλότερη προς τον ποταμό συνοικία. Η πόλη επεκτάθηκε τον 19ο αιώνα και τα τείχη της αντικαταστάθηκαν από λεωφόρους το 1860. Στη συνέχεια, αναπτύχθηκε γύρω από το ιστορικό κέντρο της. Σ' αυτή την περιοχή που αποτελεί το ιστορικό κέντρο της Βαλάνς, υπάρχουν πολλά μνημεία και αξιοθέατα, όπως:
Η Βαλάνς συμπεριλαμβάνεται στο δίκτυο «Πόλεων και Χωρών Τέχνης και Ιστορίας» και βρίσκεται στον κατάλογο των «Πόλεων και των Χωριών που ανθίζουν στη Γαλλία», καθώς της έχουν απονεμηθεί «4 άνθη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ
Beeldenstorm
μικρογραφία|360x360εσ| Απεικόνιση της καταστροφής στην Εκκλησία της Παναγίας στην Αμβέρσα, η «εκδήλωση υπογραφής» του Beeldenstorm, 20 Αυγούστου 1566, από τον Φρανς Χόχενμπερχ (Frans Hogenberg) Το Beeldenstorm (στα ολλανδικά κατά προσέγγιση "θύελλα εικόνων" ή "θύελλα αγαλμάτων") και στα γερμανικά Bildersturm είναι όροι που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την καταστροφή θρησκευτικών εικόνων που συνέβη στην Ευρώπη τον 16ο αιώνα, όρος γνωστός στα αγγλικά ως Μεγάλη Εικονοκλασία. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων της εικονοκλασίας, η καθολική τέχνη και πολλές μορφές εκκλησιαστικών καλλιτεχνημάτων και διακοσμήσεων καταστράφηκαν σε ανεπίσημες ή μαζικές ενέργειες από πλήθη Καλβινιστών Προτεσταντών ως τμήμα της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Το μεγαλύτερο μέρος της καταστροφής έγινε σε έργα τέχνης σε εκκλησίες και δημόσιους χώρους. μικρογραφία| Προτεσταντική πολεμική αναπαράσταση που εξυμνεί την καταστροφή, 1566 Ο ολλανδικός όρος αναφέρεται συγκεκριμένα στο κύμα των άτακτων επιθέσεων το καλοκαίρι του 1566, που εξαπλώθηκε γρήγορα στις Κάτω Χώρες από τον νότο στον βορρά. Παρόμοια κρούσματα εικονοκλασίας σημειώθηκαν και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, ιδίως στην Ελβετία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά την περίοδο μεταξύ 1522 και 1566, ιδίως σε Ζυρίχη (το 1523), Κοπεγχάγη (1530), Μύνστερ (1534), Γενεύη (1535), και Άουγκσμπουργκ (1537).
Στην Αγγλία πραγματοποιήθηκε αφαίρεση εικόνων, που χρηματοδοτήθηκε από την κυβέρνηση, και επίσης έγιναν και αυθόρμητες επιθέσεις από το 1535 και μετά, και στη Σκωτία από το 1559 Στη Γαλλία υπήρξαν πολλά κρούσματα στο πλαίσιο των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων από το 1560 και μετά.
Ιστορικό
Η πληγείσα περιοχή ήταν ίσως η πλουσιότερη στην Ευρώπη, αλλά εξακολουθούσε να υπάρχει οικονομική δυσφορία μεταξύ τμημάτων του πληθυσμού, ο οποίος είχε κακή συγκομιδή και σκληρό χειμώνα. Ωστόσο, οι πρόσφατοι ιστορικοί είναι γενικά λιγότερο διατεθειμένοι να δουν το κίνημα ως κίνητρο αυτών των παραγόντων από ό, τι συνέβαινε πριν από μερικές δεκαετίες. μικρογραφία|400x400εσ| Υπαίθριο κήρυγμα ( Το κήρυγμα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή ) που απεικονίζεται από τον [[Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος|Πίτερ Μπρούγκελ τον Πρεσβύτερο, προφανώς το 1565, ένα έτος πριν από την έναρξη του κινήματος του Μπέλντενστερ.]] Το Beeldenstorm μεγάλωσε από την αλλαγή συμπεριφοράς των Προτεσταντών των Κάτω Χωρών από το 1560, οι οποίοι έγιναν όλο και πιο ανοιχτοί στη θρησκεία τους, παρά τις ποινικές κυρώσεις. Τα κηρύγματα από καθολικούς ιεροκήρυκες εμποδίστηκαν και οργανώθηκαν επιδρομές για τη διάσωση των Προτεσταντών κρατουμένων από τη φυλακή, οι οποίοι στη συνέχεια συχνά διέφυγαν σε εξορία στη Γαλλία ή στην Αγγλία. Οι προτεσταντικές απόψεις διαδόθηκαν από μια μεγάλη κίνηση "επιτόπιων κηρυγμάτων" ή υπαίθριων κηρυγμάτων (hagepreken) τα οποία διεξήγοντο εκτός πόλεων και, επομένως, εκτός της δικαιοδοσίας των αρχών τους. Το πρώτο πραγματοποιήθηκε στο Κλόστερφελτ (Cloostervelt) κοντά στο Χοντσόοτε (Hondschoote), σε αυτό που είναι τώρα το διαμέρισμα (arrondissement) της Δουνκέρκη ς στη Γαλλική Φλάνδρα, πολύ κοντά στο σημείο όπου άρχισαν οι επιθέσεις και η πρώτη που ήταν ένοπλη πραγματοποιήθηκε κοντά στο Μπουσέπε (Boeschepe) στις 12 Ιουλίου 1562, δύο μήνες μετά το θρησκευτικό πόλεμο που ξέσπασε ξανά στα (τότε) γαλλικά σύνορα που βρίσκονται πολύ κοντά.
Αυτές οι υπαίθριες λειτουργίες, ως επί το πλείστον από τους Αναβαπτιστές ή τους Μεννονίτες ιεροκήρυκες, εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα, προσελκύοντας τεράστια πλήθη, αν και όχι απαραίτητα εκείνων που έκλιναν προς τον Προτεσταντισμό, και σε πολλά μέρη προηγήθηκαν αμέσως οι εικονοκλαστικές επιθέσεις του Αυγούστου του 1566. Οι διώξεις για αίρεση συνεχίστηκαν, ειδικά στο νότο, αν και ήταν ακανόνιστες, και σε ορισμένα σημεία κληρικοί "αιρετικών" απόψεων  διορίστηκαν σε εκκλησίες. Μέχρι το 1565 οι αρχές φαίνεται να είχαν συνειδητοποιήσει ότι η δίωξη δεν ήταν η απάντηση, και το επίπεδο των διώξεων επιβραδύνθηκε, και οι προτεστάντες απέκτησαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στην ύπαιθρο. Επιστολή της 22ας Ιουλίου 1566, από τοπικούς αξιωματούχους προς τον αντιβασιλέα, προειδοποίησε ότι «επικρατούσε η σκανδαλώδης λεηλασία εκκλησιών, μοναστηριών και μονών».
Οι εικονοκλαστικές επιθέσεις στις Κάτω Χώρες το 1566
μικρογραφία|445x445εσ| Μπλε: Η εξάπλωση του Beeldenstorm στις Κάτω Χώρες. Brown: η ανεξάρτητη Επισκοπή της Λιέγης (Luik). Στις 10 Αυγούστου 1566, την ημέρα της γιορτής του Αγίου Λαυρεντίου, στο τέλος του προσκυνήματος από την Χοντσόοτε στο Στέινφοντε, το εκκλησάκι του Sint-Laurensklooster μισοκαταστράφηκε από πλήθος που εισέβαλε στο κτίσμα. Έχει προταθεί ότι οι ταραχοποιοί συνέδεαν τον Άγιο ειδικά με τον Φίλιππο Β ', του οποίου το μοναστικό ανάκτορο του Εσκοριάλ κοντά στη Μαδρίτη ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Λαυρέντιο, και κόντευε να ολοκληρωθεί το 1566. Οι εικονοκλαστικές επιθέσεις εξαπλώθηκαν ραγδαία προς τα βόρεια και είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή όχι μόνο εικόνων αλλά και κάθε είδους διακόσμησης και επίπλων σε εκκλησίες και άλλη εκκλησιαστική περιουσία και επιθέσεις σε κληρικούς. Ωστόσο, υπήρξε σχετικά μικρή απώλεια ζωών, σε αντίθεση με παρόμοια συμβάντα στη Γαλλία, όπου οι κληρικοί συχνά σκοτώνονταν, όπως και ορισμένοι εικονοκλάστες.