cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδενοϊός
Αναπαραγωγικός κύκλος
Ο κύκλος ζωής αδενοϊού διαχωρίζεται από τη διαδικασία αντιγραφής του DNA σε δύο φάσεις: μια πρώιμη και μια όψιμη φάση. Σε αμφότερες τις φάσεις, ένα πρωτεύον μεταγράφημα που ματίζεται εναλλακτικά και μπορεί να παράγει μονοσιστρονικά mRNAs συμβατά με το ριβόσωμα του ξενιστή, επιτρέποντας την μετάφρασή τους.
Τα πρώιμα γονίδια είναι υπεύθυνα για την έκφραση κυρίως μη-δομικών, ρυθμιστικών πρωτεϊνών. Ο στόχος αυτών των πρωτεϊνών είναι τριπλός: να μεταβάλλουν την έκφραση των πρωτεϊνών ξενιστή που είναι απαραίτητες για τη σύνθεση DNA, να ενεργοποιήσουν άλλα γονίδια ιών (όπως η ιική DNA πολυμεράση) και να αποφευχθεί ο πρόωρος θάνατος του μολυσμένου κυττάρου μέσω της ανοσολογικής άμυνας (σταμάτημα της απόπτωσης, παρεμπόδιση της δραστηριότητας της ιντερφερόνης και μπλοκάρισμα του Μείζονος Συμπλέγματος Ιστοσυμβατός τάξης Ι).
Μερικοί αδενοϊοί υπό εξειδικευμένες συνθήκες μπορεί να μετατρέψουν κύτταρα χρησιμοποιώντας πρώιμα προϊόντα των γονιδίων τους. Η Ε1Α (που δεσμεύει την πρωτεΐνη του ρετινοβλαστωματος) έχει βρεθεί ότι μπορεί να κάνει αθάνατα πρωτογενή κύτταρα in vitro επιτρέποντας στην Ε1Β (δεσμεύει την p53) να βοηθήσει και σταθερά να μετασχηματίσει τα κύτταρα. Παρ 'όλα αυτά, εξαρτώνται η μία από την άλλη για να κάνουν επιτυχημένα ένα κύτταρο ογκογόνο.
Η αντιγραφή του DNA διαχωρίζει στις πρώιμες και όψιμες φάσεις. Μόλις τα πρώιμα γονίδια έχουν απελευθερωθεί επαρκείς πρωτεΐνες του ιού, τα μηχανισμούς αντιγραφής και τα υποστρώματα αντιγραφής, η αντιγραφή του γονιδιώματος του αδενοϊού μπορεί να συμβεί. Μία τερματική πρωτεΐνη που είναι ομοιοπολικά συνδεδεμένη με το 5' άκρο του γονιδιώματος του αδενοϊού δρα ως εκκινητής για την αντιγραφή. Η ιική DNA πολυμεράση κατόπιν χρησιμοποιεί ένα μηχανισμό μετατόπισης κλώνου, σε αντίθεση με τα συμβατικά θραύσματα του Οκαζάκι που χρησιμοποιούνται στην αντιγραφή του DNA θηλαστικού, να αναπαράγουν το γονιδίωμα.
Η όψιμη φάση του κύκλου του αδενοϊού εστιάζεται στην παραγωγή επαρκών ποσοτήτων δομική πρωτεΐνη να συσκευάσουν όλο το γενετικό υλικό που παράγεται από την αντιγραφή του DNA. Μόλις τα ιικά συστατικά έχουν επιτυχώς αναπαραχθεί, ο ιός συναρμολογείται σε κελύφη πρωτεΐνης και απελευθερώνονται από το κύτταρο, ως με αποτέλεσμα την κυτταρική λύση.
Μετάδοση
Οι αδενοϊοί είναι ασυνήθιστα σταθεροί σε χημικούς ή φυσικούς παράγοντες και αντίξοες συνθήκες ρΗ, επιτρέποντας την παρατεταμένη επιβίωση έξω από το σώμα και το νερό. Οι αδενοϊοί μεταδίδονται κυρίως μέσω σταγονιδίων, αλλά μπορεί και μέσω της κοπρανοστοματικής οδού. Με τα δάκτυλα διασπείρεται στους οφθαλμούς.
Νόσοι
Οι αδενοϊοί μπορούν να προκαλέσουν εμπύρετες λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, εμπύρετη φαρυγγοεπιπεφυκίτιδα, οξεία αναπνευστική νόσος, πνευμονία, επιδημική κερατοεπιπεφυκίτιδα, κοκκυτοειδές σύνδρομο, οξεία αιμοραγική κυστίτιδα, γαστρεντερίτιδα, ηπατίτιδα, σοβαρά συμπτώματα σε ασθενείς με AIDS και ανοσοκατασταλμένους ασθενείς και μηνιγγίτιδα.
Θεραπευτικές χρήσεις
Οι αδενοϊοί είναι από οι πιο κοινοί φορείς που χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή τμημάτων DNA σε άλλα κύτταρα. Οι αδενοϊοί έχουν ένα πολύ αποτελεσματικό μηχανισμό εισόδου στο πυρήνα του κυττάρου, μπορούν να παραχθούν σε μεγάλες ποσότητες και να «μολύνουν» μεγάλο αριθμό κυττάρων, έχουν χαμηλή παθογονικότητα στον άνθρωπο και μπορούν να μεταφέρουν μεγάλα τμήματα γονιδίων (ακόμη και μεγαλύτερα από 30 kb), χαρακτηριστικά που τους καθιστούν πολύ χρήσιμους. Ένα από τα κύρια μειονεκτήματα που παρουσιάζει η χρήση τους είναι το γεγονός ότι οι πρωτεΐνες των αδενοϊών αναγνωρίζονται από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή, αν και οι αδενοϊοί διαθέτους μηχανισμούς μέσω των οποίων διαφεύγουν από την άμυνα του ξενιστή.
Οι αδενοϊοί, και οι συγκεκριμένα οι conditionally replicating adenoviruses (CRAds), έχουν βρεθεί ότι πέρα από το να μεταφέρουν γονίδια σε περιπτώσεις γενετικής θεραπείας, έχουν την ικανότητα να σκοτώνουν επιλεκτικά καρκινικά κύτταρα μέσω της κυτταρικής λύσης. Αφού λύσουν ένα καρκινικό κύτταρο, οι νέοι αδενοϊοί μπορούν να μολύνουν άλλα καρκινικά κύτταρα. Επίσης, μπορούν να μεταφέρουν θεραπευτικό γονίδιο στα καρκινικά κύτταρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιοί
Κολωνός
Ο Κολωνός είναι μεγάλη, ιστορική συνοικία που βρίσκεται στα βορειοδυτικά του Δήμου Αθηναίων. Συνορεύει με τις συνοικίες Μεταξουργείο, Ακαδημία Πλάτωνος, Λόφος Σκουζέ, Κολοκυνθού, Σεπόλια και Αττική ενώ τα όριά του στα δυτικά φτάνουν μέχρι τη Λεωφόρο Κηφισού. Διασχίζεται από την οδό Λένορμαν και εξυπηρετείται από τη γραμμή 2 του μετρό και τον σταθμό Λαρίσης, αλλά και από τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και τον σταθμό Αττική.
Ο Κολωνός είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή με ελάχιστους ακάλυπτους χώρους. Παρ' όλα αυτά είναι μια ζωντανή γειτονιά γεμάτη κίνηση. Ανοικοδομήθηκε έντονα κυρίως τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Ο λόφος του Ιππίου Κολωνού (37.995°N, 23.715°W) είναι τμήμα της συνοικίας.
Στην αρχαιότητα ο Κολωνός θεωρούνταν ο πιο αριστοκρατικός δήμος της αρχαίας Αθήνας. Ήταν παραποτάμιος δήμος και τον διέσχιζε ο ποταμός Κηφισός, ο οποίος σήμερα έχει υπογειοποιηθεί κάτω από τη λεωφόρο Κηφισού.
Ιστορία του Κολωνού
Ο Ίππιος (ή Ίππειος) Κολωνός βρισκόταν στην πεδιάδα του Κηφισού, 10 στάδια (2 χλμ) προς βορράν του Διπύλου και ήταν κατάφυτος από ελαιόδεντρα. Λεγόταν Ίππιος, γιατί εκεί βρισκόταν ο ναός του Ιππίου Ποσειδώνα, προστάτη του δήμου, που καταστράφηκε από τον Αντίγονο Γονατά το 265 π.Χ.. Υπήρχε επίσης βωμός της Ιππίας Αθηνάς, τέμενος των Ερινύων, ο τάφος του Οιδίποδα, καθώς και των Θησέα, Πειρίθου και Αδράστου. Εδώ ήταν και το άγαλμα του Κολωνού, που έδωσε το όνομά του στον δήμο.
Στα νεότερα χρόνια, ο Γερμανός αρχαιολόγος Λούντβιχ Ρος (Ludwig Ross, 1806 - 1859), που επισκέφτηκε την Αθήνα στα 1832-33, δίνει μια εύγλωττη περιγραφή του Κολωνού στις Αναμνήσεις του:
Η Κριστιάνα Λιτ (Christiane Lueth, 1817 - 1900), μια Δανή που έμεινε στην Αθήνα στα χρόνια του Όθωνα, μαζί με τον σύζυγό της Γερμανό θεολόγο και διδάκτορα φιλοσοφίας Άσμους Λιτ, γράφει για τον θάνατο του αρχαιολόγου Καρόλου Μύλλερ, που είναι θαμμένος στο λόφο του Κολωνού:
Και ο Δανός συγγραφέας Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, που επισκέφτηκε τον Κολωνό σ' ένα ταξίδι του στην Ελλάδα το 1841, περιγράφει τις εντυπώσεις του από το φυσικό περιβάλλον του Κολωνού:
Αξιοθέατα του Κολωνού
thumb|300px|Τα μνημεία του [[Καρλ Ότφριντ Μίλερ|Μύλλερ (βάθος) και του Λενορμάν (έμπροσθεν) στον λόφο του Κολωνού]] Στην κορυφή του λόφου του Κολωνού, πίσω από σιδερένιο κιγκλίδωμα, βρίσκονται δυο μνημεία φιλελλήνων αρχαιολόγων. Το ένα είναι πάνω στον τάφο του Γερμανού αρχαιολόγου Καρόλου Μύλλερ (1797 - 1840), που εργάστηκε και πέθανε στην Αθήνα. Είναι έργο του Δανού αρχιτέκτονα Χριστιανού Χάνσεν (1803 - 1883). Πρόκειται για μια επιτύμβια στήλη, που καταλήγει σε ανθεμωτή διακόσμηση.
Δίπλα στο μνημείο του Μύλλερ, υπάρχει και το μνημείο του Γάλλου αρχαιολόγου Σαρλ Λενορμάν (1802 - 1859), που επίσης πέθανε στην Αθήνα. Πρόκειται για μια μαρμάρινη λουτροφόρο υδρία, στο εσωτερικό της οποίας έχει ταφεί η καρδιά του. Αυτή που υπάρχει σήμερα είναι έργο του Έλληνα γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου (1889 - 1974), που στήθηκε το 1936, επειδή η πρωτότυπη είχε καταστραφεί. Στην κύρια όψη της υδρίας υπάρχει ανάγλυφη σε κυκλικό μετάλλιο η μορφή του Λενορμάν.
Στη γύρω περιοχή του Κολωνού, έναντι της πλατείας Σωτήρη Πέτρουλα, που ονομάστηκε έτσι από τον μάρτυρα της δημοκρατίας που ήταν κάτοικος της περιοχής, βρίσκεται επίσης η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου του Παλαιού επί της οδού Λένορμαν. Παρόλο που η σωστή προφορά του ονόματος είναι Λενορμάν, η οδός επικράτησε να λέγεται Λένορμαν. Στη βορειοδυτική πλαγιά του λόφου του Κολωνού υπάρχει και το εκκλησάκι της Αγίας Ελεούσας, που χτίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Στα σύνορα Κολωνού - Κολοκυνθούς στην οδό Λένορμαν βρίσκεται το Δημόσιο Καπνεργοστάσιο. Οικοδομήθηκε το 1927 και αποτελεί εξαίρετο δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής της εποχής του Μεσοπολέμου. Το Καπνεργοστάσιο αυτό ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1930. Στις εγκαταστάσεις του στεγάζονταν Καπνοβιομηχανίες, Τελωνείο και εστιατόρια για τους εργαζομένους. Στα χρόνια της ακμής του απασχολούσε περί τους 3.000 εργάτες. Το Δημόσιο Καπνεργοστάσιο έπαψε να λειτουργεί οριστικά την 1η Μαρτίου του 1978 μετά από τις έντονες διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής οι οποίες ξεκίνησαν λίγο πριν απ' τα Χριστούγεννα του 1977 και σήμερα στεγάζεται στο κτίριο αυτό μέρος της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων. Συγκεκριμένα στεγάζεται η Βιβλιοθήκη Πόλεως και προσωρινώς η Μπενάκειος Βιβλιοθήκη.
Στην οδό Ναυπλίου μεταξύ Πέτρας και Λένορμαν βρίσκεται το θέατρο Επί Κολωνώ. Το θέατρο αυτό, που ιδρύθηκε το 2000, στεγάζεται σε λιθόκτιστο κεραμοσκεπές κτίριο που κατασκευάστηκε το 1918 από το ελληνικό Δημόσιο για να στεγάσει εξατάξιο σχολείο και αποτελεί και αυτό ένα πολύ ενδιαφέρον δείγμα της αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου. Το κτίριο, μετά την κατασκευή του, παραχωρήθηκε τιμής ένεκεν σε μακεδονομάχο και μισθωμένο στο ελληνικό Δημόσιο λειτούργησε ως σχολείο μέχρι το 1996. Δύο χρόνια μετά τη μεταφορά του σχολείου σε νέο κτίριο του ΟΣΚ το κτίριο κρίθηκε διατηρητέο και σήμερα αποτελεί ένα από τα καλά παραδείγματα αναβίωσης αξιόλογου κτιρίου.
Αθλητισμός
Κύριος αθλητικοί σύλλογοι της περιοχής αποτελούν οι:
Σημαντικότερα Αξιοθέατα
Ακαδημία Πλάτωνος. Η περιοχή οφείλει την ονομασία της στον Ακάδημο, και τη φιλοσοφική σχολή, την Ακαδημία, που ίδρυσε ο Πλάτων το 387 π.Χ., η οποία λειτούργησε μέχρι την παύση της από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό το 529.
Οι ανασκαφές στην περιοχή άρχισαν από το 1929 και συνεχίζονται υπό την εποπτεία της Γ’ Εφορείας Αρχαιοτήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Ισραηλινός οικισμός
thumb|Χάρτης των ισραηλινών οικισμών στην [[Διαμέρισμα Ιουδαίας και Σαμάρειας|Ιουδαία και τη Σαμάρεια]] Διεθνώς, όταν αναφερόμαστε σε ισραηλινούς οικισμούς κατά κύριο λόγο εννοούμε τις εβραϊκές κοινότητες που βρίσκονται στα εδάφη που κατακτήθηκαν από το Ισραήλ το 1967 κατά τη διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών.
Αυτοί οι οικισμοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη Δυτική Όχθη. Στο παρελθόν υπήρχαν επίσης στο Σινά και τη Γάζα, αλλά εκκενώθηκαν εξαναγκαστικά από εκείνες τις περιοχές οι Εβραίοι κάτοικοι από τον ισραηλινό στρατό, αντίστοιχα το 1982 και το 2005. Εβραϊκές γειτονιές ή πόλεις στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τα Υψίπεδα του Γκολάν μερικές φορές ονομάζονται «οικισμοί», αλλά αποτελούν εδάφη που δεν βρίσκονται πλέον υπό ισραηλινή στρατιωτική κυριαρχία, αλλά έχουν απλώς προσαρτηθεί στο Ισραήλ.
Αμέσως μετά τον πόλεμο των έξι ημερών, η ισραηλινή κυβέρνηση ψήφισε νόμο που απαγόρευε στους Εβραίους να ζουν στις κατεχόμενες περιοχές. Ωστόσο, μετά από λίγα χρόνια αυτός ο νόμος ξεχάστηκε και κινήματα όπως το Γκους Εμουνίμ άρχισαν να δημιουργούν εβραϊκούς οικισμούς στις περιοχές αυτές. Αυτοί ήταν συνήθως θρησκευόμενοι Εβραίοι που πίστευαν ότι οι Εβραίοι είχαν βιβλικό και ιστορικό δικαίωμα να ζουν στις περιοχές. Η ισραηλινή κυβέρνηση υποστήριξε επίσης ότι η κατοχή εβραϊκών οικισμών στα κατεχόμενα εδάφη θα ήταν επωφελής από στρατηγικής πλευράς και από πλευράς ασφάλειας. Το 1982, οι Ισραηλινοί αποχώρησαν από τη χερσόνησο του Σινά και οι Εβραίοι άποικοι που ζούσαν εκεί αναγκάστηκαν να μετακινηθούν αλλού. Στον μεγαλύτερο οικισμό, που ονομάζεται Γιαμίτ, ορισμένοι θρησκευόμενοι Εβραίοι αρνήθηκαν να φύγουν και ο στρατός έπρεπε να τους αναγκάσει. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990 οι οικισμοί επεκτάθηκαν σημαντικά και υπολογίζεται ότι περίπου 400.000 Ισραηλινοί ζούσαν στα κατεχόμενα εδάφη το 1967. Ωστόσο, 200.000 από αυτούς ζουν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, η οποία είναι επίσημα πλέον μέρος του Ισραήλ. Αν και εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί Εβραίοι που ζουν στους οικισμούς για «θρησκευτικούς» λόγους, υπάρχουν και απλοί Ισραηλινοί που πηγαίνουν να ζήσουν επειδή οι τιμές των σπιτιών είναι χαμηλότερες. Σήμερα, περίπου 430.000 Εβραίοι ζουν σε αυτούς τους οικισμούς και αυτός ο πληθυσμός αυξάνεται κάθε χρόνο.
Η ύπαρξη αυτών των οικισμών είναι μία από τις πιο συζητημένες πτυχές της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης. Οι Παλαιστίνιοι βλέπουν την κατασκευή των οικισμών ως παράνομη πράξη και κλοπή της επικράτειάς τους. Σε διεθνές επίπεδο, το δικαίωμα των Ισραηλινών να χτίζουν οικισμούς συνήθως δεν αναγνωρίζεται. Σύμφωνα με τις περισσότερες ειρηνευτικές συμφωνίες μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων, το έδαφος στο οποίο χτίστηκαν οι οικισμοί πρέπει να γίνει μέρος ενός παλαιστινιακού κράτους και είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι οι εβραϊκοί οικισμοί θα μπορούσαν να παραμείνουν σε παλαιστινιακό κράτος. Το 2005, η ισραηλινή κυβέρνηση αποφάσισε να αποσυρθεί από τη Γάζα και οι περίπου 8.000 Εβραίοι άποικοι που ζούσαν εκεί αναγκάστηκαν να φύγουν. Οι ισραηλινοί οικισμοί της Γάζας είχαν επικριθεί ιδιαίτερα επειδή καταλάμβαναν πολύ χώρο σε μια περιοχή που είναι εξαιρετικά πυκνοκατοικημένη και φτωχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιωνισμός
Χίος VI (αρματαγωγό)
Χίος VΙ (Αρματαγωγό) / L-173
Το Α/Γ ‘ΧΙΟΣ VI’ είναι το δεύτερο Α/Γ τυπου ‘ΣΑΜΟΣ V’ που σχεδιάστηκε από Πολεμικό Ναυτικό και ναυπηγήθηκε στα Ναυπηγεία Ελευσίνας και εντάχθηκε στο Ελληνικό ναυτικό στις 16 Δεκεμβρίου 1996.
Ομοίου τύπου πλοία : ‘Σάμος V’, ‘Λέσβος V’ και ‘ Ικαρία ΙΙ’.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Αρματαγωγά
Ανθώνας Ηλείας
μικρογραφία|Η περιοχή που ταυτίζεται με τον σύγχρονο νομό Ηλείας στα 1786. Ο Ανθώνας (επίσημα: ο Ανθών) είναι ορεινός οικισμός του νομού Ηλείας, ευρισκόμενος σε υψόμετρο 380 μέτρων περίπου, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Ήλιδας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Πηνείας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Τα χωριά που βρίσκονται γύρω από τον Ανθώνα είναι τα Άγναντα, η Βουλιαγμένη, το Πανόπουλο, το Καλό Παιδί και η Ροδιά. Η τοπική οικονομία στηρίζεται στην κτηνοτροφία και την γεωργία. Βασικό προϊόν παραγωγής της περιοχής είναι το ελαιόλαδο.
Γενικά στοιχεία
Ιστορικά ο Ανθώνας χρονολογείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και η τότε ονομασία του ήταν Τατάραλι, που φημολογείται πως πήρε την ονομασία αυτή από το όνομα του τότε Τούρκου "διοικούντα" Αλή του χωριού. Μετονομάστηκε στις 19/7/1928 από Τατάραλι σε Ανθώνας. Το 1835, στην απελευθερωμένη πλέον Πηνεία, υπήχθη στο Δήμο Σελληεντίας (Τατάραλης) με έδρα τον Ανθώνα.
Ο προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος και ο Ιερός Ναός του βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Ακόμα υπάρχει και ο Ιερός Ναός της Παναγίας Θεοτόκου, που βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του χωριού.
Ανατολικά του χωριού και σε απόσταση 4 χλμ., βρίσκεται το μοναδικό επίπεδο δάσος της Ελλάδας, η Κάπελη, έκτασης 218.000 στρεμμάτων, που αποτελείται από σπερμοφυή βελανιδιά και είναι ενταγμένο στο δίκτυο NATURA 2000 λόγω της σπουδαιότητάς του, η οποία εκτιμάται από την αρχαιότητα.
Τοπική κοινότητα και δημογραφική εξέλιξη
Η τοπική κοινότητα Ανθώνος είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,312 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Καλό Παιδί.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Ρωσική Αμερική
thumb|250px|Χάρτης της Ρωσικής Αμερικής το 1860 Η Ρωσική Αμερική (ρωσικά : Русская Америка) ήταν περιφέρεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1799-1867 στη Βόρεια Αμερική, η οποία περιελάμβανε την σημερινή Αλάσκα, τις Αλεούτιες νήσους, το Αρχιπέλαγος Αλεξάντερ και μέρος της ακτής του Ειρηνικού στις σύγχρονες Ηνωμένες Πολιτείες έως την Καλιφόρνια, ενώ είχε και οχυρό στην Χαβάη με συνολική έκταση 1.518.800 τετραγωνικά χλμ.
Ιστορία
Υπάρχει μια ανεπίσημη υπόθεση, ότι oi Σλάβοι θαλασσοπόροι είχαν φθάσει στις ακτές της Αλάσκας ήδη από τον 8ο αιώνα π.X. Σύμφωνα με τον Γιούρι Κνωροζοβ η σλαβική γλώσσα έχει διατηρήσει μερικά δάνεια από τη γλώσσα Νάουατλ των Αζτέκων: корабль (πλοίο), водоросль (άλγη), толк (σκοπός, νόημα, από την αζτ. Tzolk — μετρούν).
Στις 3 Αυγούστου 1784 στο νησί Κόντιακ φθάνει η "εκστρατεία των τριών αγίων" με τρία πλοία ("τρεις άγιοι", "Άγιος Συμεών" και το "Άγιος Μιχαήλ"). Όπου άρχισαν την εξερεύνηση της νήσου, αργότερα προσπάθησαν να προσηλυτίσουν τους ντόπιους Εσκιμώους και εισήγαγαν μιας σειρά καλλιεργειών όπως πατάτες και γογγύλια. Το 1788 οι ρωσικές κτήσεις στην Αλάσκα επλήγησαν από ισχυρό τσουνάμι. Ο οικισμός στο νησί Κόντιακ, το Αρχαγκέλσκ, μετακινήθηκε το 1792 σε νέα τοποθεσία και η νέα πόλη ονομάστηκε Πάβλοβσκ. Στο 1793 στη νήσο Κόντιακ έφτασε Ορθόδοξη ιεραποστολή που αποτελείται από πέντε μοναχούς της Μονής Βαλαάμ, η οποία με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη Ιωάσαφ ίδρυση την Αρχιεπισκοπή της Κόντιακ. Αμέσως μετά την άφιξή τους οι ιεραπόστολοι αμέσως άρχισαν να χτίζουν ναό και να προσηλυτίζουν τους ντόπιους στην Ορθόδοξη πίστη. Το 1791 ιδρύθηκε το οχυρό Νικολάου και το 1792 οικισμό στις όχθες της λίμνης Ιλιάμνα και άλλο οικισμό στις όχθες του ποταμού Γιούκον.
Το 1799 ιδρύθηκε το οχυρό του Αγίου Μιχαήλ όπου εξελίχτηκε σε πόλη, Μιχαίλοβσκι, που το 1819 είχε πάνω από 200 χιλιάδες Ρώσους και ντόπιους κατοίκους. Είχε δημοτικό σχολείο, ναυπηγείο, εκκλησία, οπλοστάσιο και διάφορα εργαστήρια. Η κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν το κυνήγι για θαλάσσιες ενυδρίδες και το εμπόριο της γούνας τους.
Από την άνοιξη του 1802 άρχισαν ένοπλες συγκρούσεις με τους ντόπιους ιθαγενείς πληθυσμούς. Από το 1808 η πρωτεύουσα της Ρωσικής Αμερικής γίνεται η Νόβο Αρχανγκέλσκ. Στην πραγματικότητα η διαχείριση γίνεται από την "Ρωσοαμερικανική Εταιρεία" η οποία έχει έδρα το Ιρκούτσκ.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1812 ο Ρώσος έμπορος Ιβάν Κούσκοβ ίδρυσε το Φορτ Ρος 80 χλμ βόρεια από το σημερινό Σαν Φρανσίσκο στην Καλιφόρνια, όπου έγινε το νοτιότερο φυλάκιο του ρωσικού αποικισμού της Αμερικής. Επισήμως, αυτή η γη ανήκε στην Ισπανία αλλά ο Κουσκόβ το αγόρασε από τους Ινδιάνους. Το 1824 υπογράφηκε σύμβαση μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ για τον καθορισμό των συνόρων.
Ξεκινώντας ο Κριμαϊκός πόλεμος (1853-1856) η Ρωσία αδυνατούσε να υπερασπιστεί την Ρωσική Αμερική όπου συνόρευε με τον Βρετανικό Καναδά και για πρώτη φορά το 1857 τέθηκε η ιδέα πώλησης των εδαφών. Τον Ιανουάριο του 1841 το Φορτ Ρος πωλήθηκε σε έναν πολίτη του Μεξικού, τον Τζον Σούττερ. Το 1867 η Αλάσκα πωλείται στις ΗΠΑ για 7,2 εκατομμύρια δολάρια. Την 1 Ιανουαρίου 1868 οι τελευταίοι Ρώσοι, 69 στρατιώτες και αξιωματικοί της φρουράς του Αρχαγκέλσκ, εγκαταλείπουν την αποικία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλάσκα Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας
Κωνσταντίνος Μάνος
Με το όνομα Κωνσταντίνος Μάνος μπορεί να προσδιορίζονται οι:
Τσούτσουκε
Το Τσούτσουκε (σερβικά κυριλλικά: Чучуке) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Mazda MX-6
Το Mazda MX-6 ήταν ένα 2-πορτο 4-θέσιο σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mazda, από τον Σεπτέμβριο του 1987 έως τον Φεβρουάριο του 1997, σε δύο γενιές. Βασίστηκε στην πλατφόρμα G της Mazda, με την πρώτη γενιά του να βασίζεται στην εκδοχή GD και η δεύτερη γενιά του στην εκδοχή GE.
Πρακτικώς, το MX-6 ήταν η 2-πορτη κουπέ εκδοχή του Mazda 626 και μάλιστα είχε εμφανή αισθητική ομοιότητα με αυτό. Επίσης, μια παράλληλη έκδοση του MX-6 ήταν και το σπορ μοντέλο Ford Probe, το οποίο αποτέλεσε προϊόν συνεργασίας της αμερικανικής Ford με την Mazda, αν και η αισθητική του Probe ήταν εντελώς διαφορετική. Ως αποτέλεσμα, και τα 3 αυτά μοντέλα ήταν μπροστοκίνητα. Ειδικότερα στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία, η πρώτη γενιά του MX-6 διατέθηκε ως 626 Coupé και η ονομασία MX-6 χρησιμοποιήθηκε μόνο για τη δεύτερη γενιά του μοντέλου, η οποία εισήχθη στο Σαλόνι της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1991 και κυκλοφόρησε ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 1992.
Παραγωγή
thumb|left|Mazda MX-6 δεύτερης γενιάς στις ΗΠΑ.
Διαχρονικά, όσα Mazda MX-6 και Mazda 626 προορίζονταν για τις αγορές της Ευρώπης και της Ασίας παράγονταν από την Mazda Ιαπωνίας. Αντιθέτως, όσα Mazda MX-6, Mazda 626 και Ford Probe προορίζονταν για τη Βόρεια Αμερική παράγονταν στο εργοστάσιο του Φλατ Ροκ, Μίσιγκαν, ΗΠΑ. Μάλιστα το χρονικό διάστημα 1992 έως 2012 η παραγωγή των μοντέλων της Mazda στο εργοστάσιο αυτό γινόταν από την κοινοπραξία AutoAlliance International που ιδρύθηκε στις 1 Ιουλίου 1992 και διατηρήθηκε για 20 χρόνια. Για την ιστορία, όταν το τελευταίο αντίτυπο του Mazda 6 αμερικανικής κατασκευής κύλησε από τη γραμμή παραγωγής του Φλατ Ροκ στις 24 Αυγούστου 2012, η Mazda σταμάτησε κάθε παραγωγή στο έδαφος των ΗΠΑ και μαζί επίσης και την κοινοπραξία AutoAlliance International με την Ford.
Αν και η οριστική λήξη της παραγωγής του MX-6 έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο του 1997 και στις περισσότερες αγορές διεθνώς, μεταξύ των οποίων στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία, συνέχισε να διατίθεται έως τότε, σε αρκετές ευρωπαϊκές αγορές είχε σταματήσει να εξάγεται αρκετά νωρίτερα, λόγω ανυπαρξίας ζήτησης στα κράτη αυτά. Ενδεικτικώς, παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις στη Γαλλία, όπου η δεύτερη γενιά του μοντέλου (η μοναδική που διατέθηκε με την ονομασία MX-6 στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία) είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά μέσα στο 1992 και σε 3 μόλις έτη, μέσα στο 1995, διακόπηκε η εξαγωγή του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Mazda Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Γουόρναμπουλ
Το Γουόρναμπουλ (αγγλικά: Warrnambool, προφέρεται Γουόρ-ναμ-μπουλ) είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Βικτώριας. Η παραθαλάσσια πόλη βρίσκεται νοτιοδυτικά από τη Μελβούρνη και έχει μια πλούσια ιστορία σαν λιμάνι και εμπορικό κέντρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 29.284 κατοίκους.
Πρώην εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου (Κολόμπ)
Η πρώην εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου (γαλλικά: ancienne église Saint-Pierre-Saint-Paul) του Κολόμπ στα Ω-ντε-Σεν της Γαλλίας είναι μια ερειπωμένη εκκλησία, της οποίας το καμπαναριό είναι καταγεγραμμένο στον πρόσθετο κατάλογο ιστορικών μνημείων από το 1937.
Μούνι Ποντζ
200px|right|thumb|Κτίριο στο Μόνι Ποντζ Το Μόνι Ποντζ (αγγλικά: Moonee Ponds) είναι ένα προάστιο της Μελβούρνης. Βρίσκεται 7 περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 13.532 κατοίκους.
Πρώην εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου (Κολόμπ)
Ιστορία
Χτισμένη ως αντικατάσταση ενός παλαιότερου χώρου λατρείας, δεν παραμένει από αυτό το χτίσμα του 12ου αιώνα παρά μόνο το καμπαναριό και μερικές κιονοστοιχίες. Κατά τον 17ο αιώνα, το δυτικό τμήμα της εκκλησίας κατεδαφίστηκε ώστε να δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος για την διάνοιξη δρόμου. Το κεντρικό κλίτος ήταν κατασκευής κατά πολύ μεταγενέστερης του καμπαναριού, πιθανώς να προστέθηκε λόγω της αύξησης του πληθυσμού του χωρίου. Η εκκλησία γνώρισε πολλές τροποποιήσεις προτού κατεδαφιστεί σχεδόν ολοκληρωτικά το 1968, προκειμένου να επιμηκυνθεί η οδός. Με την ευκαιρία αυτή, σαρκοφάγοι της μεροβιγγιανής περιόδου ανακαλύφθηκαν. Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία που σώζονται μέχρι σήμερα σώθηκαν χάρη στις ενέργειες ομάδας εθελοντών.
Μούνι Ποντζ
Στα αγγλικά, το όνομα του προάστιου είναι Moonee Ponds (προφέρεται Μούνι Ποντζ) αλλά οι ελληνόφωνοι κάτοικοι ποτέ δεν χρησιμοποιούν αυτή την ονομασία, και πάντοτε αναφέρουν το "Μόνι Ποντζ".
Πρώην εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου (Κολόμπ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία
Μούνι Ποντζ
Το προάστιο είναι η έδρα του Δήμου της Κοιλάδας του Μούνι (ή και Δήμου του Μούνι Βάλεϊ). Φημίζεται για την κύρια οδό του, την οδό Πακλ, και για τα πολλά εστιατόρια του.
Κατηγορία:Μελβούρνη
Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ
Αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αφιερώθηκε στην κατάκτηση των αιθέρων της πολιτικής αεροπορίας, της οποίας είναι ιστορικά απ' τους μεγάλους προδρόμους, ήταν ηγετικός παράγων της δημιουργίας της πρώτης διεθνούς γαλλικής εμπορικής εταιρείας από την οποία ξεπήδησε η Air France, ήταν δοκιμαστής αεροπλάνων της Air France και πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην πτώση της Γαλλίας, όπου και παρασημοφορήθηκε για να σκοτωθεί τελικά το 1944. Η Γαλλία και οι γαλλόφωνες χώρες τιμούν με το όνομά του σωρεία δρόμων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Το διεθνές αεροδρόμιο της Λυών ονομάζεται Σαιντ-Εξυπερύ.
Τα βιβλία του και η ζωή του έχουν γίνει θέματα περίπου 10 ταινιών, αν και μερικές από αυτές έχουν χαθεί από τις προπολεμικές ταινιοθήκες.
Αρχή της αεροπορικής καριέρας
Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1900 στη Λυών, ανάμεσα σε τέσσερα άλλα αδέλφια στο ευτυχισμένο περιβάλλον μιας παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας μίας καταγωγής η οποία χανόταν κάπου στον 5ο μ.Χ. αιώνα. Ο Εξυπερύ γεννήθηκε την ίδια εποχή που γεννιόταν και το αεροπλάνο, τότε που τα κατορθώματα του Μπλεριό έκαναν τον κόσμο να θαυμάζει, καθώς διέσχιζε τη Μάγχη με ένα αεροπλάνο που έμοιαζε περισσότερο με φτερωτό ποδήλατο. Ο μικρός Αντουάν έφτιαξε ο ίδιος φτερά από χαρτόνι και τα κόλλησε στο ποδήλατό του, στριφογυρίζοντας αδιάκοπα στον κήπο του και μιμούμενος το βούισμα εκείνου του θαύματος των αιθέρων. Η σημαδιακή στιγμή για εκείνον ήρθε στα 12 χρόνια του, όταν κατά τη διάρκεια κάποιων διακοπών παρακολουθούσε μία μικρή ομάδα μηχανικών να συναρμολογούν ένα αεροπλάνο μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του. Όταν το αεροπλάνο ολοκληρώθηκε, οι μηχανικοί τον προσκάλεσαν να πετάξει μαζί τους. Ο ενθουσιασμός από την αίσθηση της πτήσης ήταν φυσικό να αιχμαλωτίσουν για πάντα τη φαντασία του μικρού Αντουάν. Το 1918 τελειώνοντας το γυμνάσιο αρραβωνιάστηκε μία οικογενειακή τους φίλη, τη Λουίζ Βιλλερμπάν (Louise Villerban), παρακολουθώντας ταυτόχρονα με ενθουσιασμό τα νέα από τις μεγάλες πτήσεις Γάλλων αεροπόρων και ειδικά του Ντιντιέ Ντορά, ο οποίος κάλυψε πρώτος τη διαδρομή Τουλούζη - Ραμπάτ (Γαλλία - Μαρόκο). Το 1921 ήρθε η ώρα να υπηρετήσει τη θητεία του στις Ένοπλες Δυνάμεις. Η οικογένειά του τον συμβούλευσε να επιλέξει το ναυτικό, που θεωρείτο πιο αριστοκρατικό σώμα, αλλά μετά από την αποτυχία του στις εξετάσεις δεν αναρωτήθηκε καθόλου ποια θα ήταν η επόμενη επιλογή του, οπότε υπέβαλε την αίτησή του στην αεροπορία, όπου και έγινε δεκτός με την ειδικότητα του μηχανικού, ενώ παράλληλα έπαιρνε και μαθήματα πιλότου με ιδιωτικό εκπαιδευτή. Η ανυπομονησία του ήταν τόσο μεγάλη που πολλές φορές τον οδηγούσε σε σφάλματα, τα οποία κατέληγαν σε μικροατυχήματα. Παρά τις δυσκολίες θα καταφέρει να πάρει το πτυχίο του και στη συνέχεια θα εκπαιδευτεί και στα στρατιωτικά αεροσκάφη, έως ότου στις 10 Οκτωβρίου του 1922, με τον βαθμό του ανθυποσμηναγού είχε πλέον αποκτήσει και το πτυχίο του πιλότου μαχητικών. Όταν πια το όνειρο μίας ζωής φαινόταν να έχει πραγματοποιηθεί, η κακοτυχία χτύπησε τον 22χρονο Εξυπερύ σε κάθε τομέα της ζωής του. Στη βάση Λε Μπουρζέ των Παρισίων παθαίνει το πρώτο σοβαρό ατύχημα της ζωής του. Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση που υπέστη ήταν τόσο σοβαρή, ώστε από θαύμα απέφυγε τον θάνατο. Η επιμονή του να συνεχίσει στην αεροπορία προκάλεσε την παρέμβαση του πεθερού του, ο οποίος τον ανάγκασε να αλλάξει επάγγελμα και να γίνει εμπορικός υπάλληλος το 1923. Ο Εξυπερύ μετά από μια περίοδο αφόρητης ανίας και απογοητεύσεων, ενώ εν τω μεταξύ τον εγκατέλειψε και η αρραβωνιαστικιά του, θα πιάσει για πρώτη φορά την πένα βρίσκοντας εκεί μια υπέροχη διέξοδο με το να περιγράφει στο χαρτί στιγμές που χάνονταν «...στον υπέροχο ήρεμο ουρανό σε ύψος 4000μ...», όπως έγραφε στη μητέρα του. Τα κείμενα αυτά οδήγησαν το 1926 στην έκδοση του πρώτου βιβλίου του «Ο Αεροπόρος» και στην απόφαση να αναζητήσει για πάντα την καριέρα του στην πολιτική αεροπορία.
Το Ταχυδρομείο του Νότου
thumb|αριστερά|200px|Ο Α. Σαιντ-Εξυπερύ, Σμηναγός πιλότος του αναγνωριστικού σμήνους 2/33, [[Κορσική 1944]]
Αναζήτησε εργασία σε μια πρωτοποριακή εμπορική γαλλική εταιρεία τη «Λατεκέρ» (Latecoere) που εκτελούσε ταχυδρομικές πτήσεις μεταξύ Τουλούζης και Β. Αφρικής και προϊστάμενός του ήταν ο ίδιος ο Ντιντιέ Ντορά. Μέσα στα αεροπορικά υπόστεγα που συχνά έπαιρνε μέρος στη συντήρηση των αεροπλάνων έβρισκε την ώρα να γράφει αποτυπώνοντας στο χαρτί την ανθρώπινη αναμέτρηση με την πρόσκληση του κινδύνου και την απόφαση του ανθρώπου να ξεπερνάει τα όριά του. Οι τότε φυσικά συνθήκες της αεροπλοΐας ήταν κάτι περισσότερο από μια περιπέτεια στο άγνωστο: πιλότοι χάνονταν από απλές βλάβες των εμβρυακών ακόμα τότε αεροπλάνων, άλλοι έπεφταν θύματα των άγριων νομαδικών φυλών ενώ ο κακός καιρός αρκούσε για να προκαλέσει την οριστική απώλεια αεροπλάνου και πιλότου. Αλλά, όπως έγραφε: «...το ταχυδρομείο έπρεπε πάντα να περάσει...».
Το βιβλίο αυτό τον κάνει ετούτη τη φορά πολύ γνωστό, το όνομά του ακούγεται με εξαιρετικά φιλολογικά σχόλια και οι συνάδελφοί του τον θεωρούν ως τον άνθρωπο που τους χαρίζει την αναγνώριση. Ο Ντιντιέ Ντορά τον επισκέπτεται στον εκδοτικό οίκο που παρουσιάζει το βιβλίο του και του αποσπά ένα αυτόγραφο. Τον Οκτώβριο του 1927 τον διορίζει σταθμάρχη της Λατεκέρ στο Καπ Ζουμπί, στη μέση της Ισπανικής Σαχάρας. Το Καπ Ζουμπί ήταν για πολλούς λόγους ένας σταθμός ζωτικής σημασίας για τα αεροπλάνα της εταιρείας που εκτελούσαν το δρομολόγιο Καζαμπλάνκα - Ντακάρ: εκεί θα σταματούσε κάποιος πιλότος για να ανεφοδιαστεί σε καύσιμα προκειμένου να συνεχίσει το ταξίδι του, εκεί θα κατέφευγε κάποιο αεροπλάνο που είχε υποστεί βλάβη πάνω από την έρημο, και εκεί θα αναζητούσε σωτηρία κάποιος για να σωθεί από τους Άραβες που τον κυνηγούσαν. Η ομαλή λειτουργία της αερογραμμής αλλά και η ζωή πολλών συναδέλφων του, στηριζόταν αποκλειστικά επάνω του. Η νέα του μετάθεση δεν διέφερε πρακτικά από εξορία αλλά αυτό του έδωσε την ευκαιρία μιας νέας εποικοδομητικής αυτοσυγκέντρωσης. Παράλληλα, χάρις σε εκείνο τον σταθμό, η μικρή «Λατεκέρ» επεκτάθηκε και εξελίχθηκε στην «Αεροποστάλ» (Aeropostal) την πρώτη επιβατική γαλλική αεροπορική εταιρεία που τώρα είχε 24 αεροπλάνα – μεταφοράς ταχυδρομείου μεν αλλά και με θέσεις για 10 επιβάτες. Η συμβολή του Εξυπερύ στην εταιρεία αυτή αλλά και η παράλληλη αναγνώρισή του στον φιλολογικό τομέα του απέφεραν μια κρατική αναγνώριση, τον Σταυρό των Ιπποτών της Λεγεώνας της Τιμής.
Μια περίοδος επαγγελματικής και λογοτεχνικής περιπέτειας
Το 1929 η Αεροποστάλ επεκτείνεται στη Νότια Αμερική με πτήσεις μεταξύ Ρίο ντε Τζανέιρο και Μπουένος Άιρες και ο Εξυπερύ ορίζεται σταθμάρχης της εταιρείας στην Αργεντινή. Σε μια αποστολή ο φίλος του Γκυγιωμέ θα χαθεί για μέρες στις χιονισμένες Άνδεις και ο Εξυπερύ θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να τον βρει τελικά, κάτω από απίστευτα άγριες συνθήκες, σε μια χώρα που έχει ως λαϊκό απόφθεγμα πως: «Τον χειμώνα οι Άνδεις δεν επιστρέφουν τις ψυχές που παίρνουν». Την ίδια ώρα ο Μερμόζ δοκιμάζει με επιτυχία νυκτερινές πτήσεις μεταξύ Γαλλίας και Αργεντινής, που για εκείνη την εποχή θεωρούνται ως μοναδικό επίτευγμα τόλμης και πρωτοπορίας. Ο Εξυπερύ θα σημαδευτεί για πάντα από εκείνες τις στιγμές της δοκιμασίας και της φιλίας για όλη του τη ζωή με ένα πνεύμα που σύντομα θα αποτυπώνει συνέχεια στα βιβλία του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1931 γνώρισε την Κονσουέλο Σουνσίν, μία γυναίκα που τον εντυπωσίασε και αποφάσισε να την κατακτήσει σε μια ασυνήθιστη πτήση πάνω απ' το Μπουένος Άιρες. Την παντρεύτηκε σύντομα αν και διέφεραν ως χαρακτήρες παρόλο που ενώ κι εκείνη σύχναζε σε φιλολογικούς κύκλους την ενδιέφεραν περισσότερο οι πεζές πραγματικότητες της ζωής και δεν κατάφερε ποτέ να αποτελέσει τη μούσα μιας ψυχής σαν του Εξυπερύ. Το 1933 η Αεροποστάλ αντιμετώπισε οικονομική κρίση και αγοράστηκε από ένα όμιλο, ο οποίος μετονομάστηκε σε Air France. Ο Εξυπερύ δεν συμφώνησε με την τότε διοίκηση και αποφάσισε να φύγει αν και αυτό σήμαινε ότι άρχιζαν γι αυτόν οι οικονομικές δυσκολίες. Θα αποφασίσει να βρει διέξοδο στα βιβλία του και συγγράφει το έργο του Νυχτερινή Πτήση που αποσπά λογοτεχνικό βραβείο και ένα συμβόλαιο για μια παραγωγή του Χόλλυγουντ, ταινία που γυρίζεται με πρωταγωνιστή τον Κλαρκ Γκαίημπλ με τον εμπορικότερο τίτλο: «Άνεμος, Άμμος και Άστρα».
Πιλότος Πολέμου
Στην Αμερική τον βρίσκουν τα νέα της κήρυξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αποφασίζει να προσφερθεί για υπηρεσία και προτιμά τη δίωξη αλλά ο στρατιωτικός γιατρός τον βρίσκει πολύ ηλικιωμένο και αρκετά αδύναμο για τέτοια καθήκοντα. Ο Εξυπερύ θα χρησιμοποιήσει τη φήμη του και τα μέσα του, καθώς είναι ο διασημότερος Γάλλος αεροπόρος την ώρα εκείνη. Τελικά συμβιβάζεται με τη θέση του Σμηναγού Αναγνώρισης. Στις 3 Νοεμβρίου 1939 παρουσιάστηκε στον Επισμηναγό Ρενέ Γκαβουάλ της 2/33 Μοίρας Αναγνώρισης, στο αεροδρόμιο του Ορκόντ στην περιοχή της Καμπανίας, νοτιοδυτικά της Ρενς. Η σύντομη εκείνη περίοδος τον γεμίζει με περισσότερη εμπειρία για τους χαρακτήρες και τη μοίρα των ανθρώπων καθώς οι συνθήκες που αντιμετωπίζει είναι ιδιαίτερα απογοητευτικές. Τα αεροπλάνα της Μοίρας του είναι ελάχιστα για να φυλάξουν ένα μέτωπο από την Ελβετία ως τον Ατλαντικό και οι επιδόσεις τους μπροστά στα γερμανικά: «...εξασφαλίζουν μόνο μια ευκαιρία για δόξα...» έλεγε ειρωνικά, εννοώντας τον βέβαιο θάνατο. Παρόλα αυτά παίρνει μέρος σε όλες τις απελπισμένες προσπάθειες να ενημερώσει τη γαλλική ανώτατη διοίκηση για τα σημεία που οι Γερμανοί περνούν τα σύνορα έστω κι όταν τον περιζώνουν επικίνδυνα τα πολύ ικανά και γρήγορα Μέσσερσμιτ δίνοντάς του ολοένα και λιγότερες ευκαιρίες να ξεφεύγει. Σε μια από αυτές τις αποστολές στο Αρράς διακινδυνεύει τόσο πολύ που οι συνάδελφοί του τον θεωρούν ήδη νεκρό αλλά εκείνος έχει καταφέρει να διαφύγει πετώντας εξαιρετικά χαμηλά και κρυπτόμενος μέσα στους πυκνούς καπνούς από τις εκρήξεις των βομβών. Η τελευταία του αποστολή είναι στην Αμπεβίλ κατά την υποχώρηση στη Δουνκέρκη. Οι παρατηρήσεις που κάνει δίνουν την ευκαιρία στον Γάλλο διοικητή στο έδαφος να κατορθώσει, έστω και πρόσκαιρα, την ανακοπή της γερμανικής επίθεσης: ο αξιωματικός εκείνος λέγεται Σαρλ Ντε Γκωλ.
Μετά την πτώση της Γαλλίας ο Εξυπερύ είναι οργισμένος από την απαράδεκτη γαλλική διοίκηση που φάνηκε ανύπαρκτη σε κάθε ενέργειά της παρόλο που αριθμητικά και υλικά η Γαλλία υπερτερούσε της Γερμανίας. Όταν η διάδοχη Κυβέρνηση του Βισύ τον μεταθέτει σε μια βάση στο Μπορντώ το θέαμα που βλέπει τον κάνει να μείνει άφωνος. Υπάρχει σωρεία καινούργιων αεροπλάνων που δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ στη μάχη, πιστεύει ότι η Γαλλία βρίσκεται σε μια κατάσταση αποχαύνωσης και προδοσίας και αποφασίζει να την εγκαταλείψει. Η κυβέρνηση του Βισύ του προσφέρει μια θέση στη Βουλή με σκοπό να εκμεταλλευτεί το όνομά του αλλά εκείνος αρνείται. Αμέσως τα βιβλία του απαγορεύονται και πέφτει σε δυσμένεια. Προσπαθεί να δραπετεύσει μέσω της φρανκικής Ισπανίας αλλά τότε θυμούνται τα αντιφρανκικά του άρθρα κατά τον εμφύλιο πόλεμο και του απαγορεύουν τη διέλευση. Τελικά θα βρει ευκαιρία να φύγει για τις ΗΠΑ, με τις οποίες η Γαλλία του Βισύ επίσημα δεν βρίσκεται σε πόλεμο.
Στις ΗΠΑ ο Εξυπερύ θα συγγράψει σε βιβλίο τις πρόσφατες πολεμικές του εμπειρίες, το «Πιλότος Πολέμου», ένα βιβλίο που γεμίζει ανθρωπιά, έντονη φιλοσοφία και απογοήτευση για τη Γαλλία. Αλλά ένα τέτοιο έργο γραμμένο από έναν που μόλις γύρισε απ' τον πόλεμο έχει μεγάλο εκδοτικό ενδιαφέρον ενώ ταυτόχρονα του προτείνουν το γύρισμα ταινίας με θέμα τον «Μικρό Πρίγκιπα». Ενώ έτσι τα οικονομικά του βελτιώνονται αισθητά του φτάνουν ξαφνικά τα νέα του θανάτου του Γκιγιωμέ που εβλήθη, πιθανόν κατά λάθος, από ιταλικό μαχητικό. Ο εσωτερικός του κόσμος γκρεμίζεται ενώ την ίδια ώρα η γυναίκα του γκρινιάζει περισσότερο για τις τουαλέτες που άφησε πίσω στη Γαλλία και νοιώθει πολύ λίγο να νοιάζεται για τον Αντουάν. Εκείνος κρατάει πάντα στα χέρια του την εικόνα των φίλων του απ' το Ταχυδρομείο του Νότου κι όταν η Κονσουέλο του υπενθυμίζει ότι αυτοί είναι πια νεκροί της απαντά με πόνο «Όχι... οι νεκροί είμαστε εμείς...». Στις μέρες που ακολουθούν ο Ντε Γκωλ καλεί όλους τους Γάλλους εκτός Γαλλίας να στρατευθούν μαζί του και του γίνονται προτάσεις να τον υποστηρίξει. Ο Εξυπερύ πιστεύει ότι μόνο αν η Αμερική μπει στον πόλεμο υπάρχει σοβαρή ελπίδα για τη Γαλλία και αρνείται, χαμένος πιθανόν και στην προσωπική του απογοήτευση, αλλά αυτό εκνευρίζει αφάνταστα τον Ντε Γκωλ και από τότε οι άλλοτε συμπολεμιστές θα παραμείνουν για πάντα εχθροί μεταξύ τους.
Επιστροφή στον πόλεμο και τελευταία αποστολή
Όταν το 1943 οι Αμερικανοί αποβιβάζονται στη Βόρεια Αφρική, ο Εξυπερύ νοιώθει ότι η στιγμή να επιστρέψει στη μάχη ήρθε, αλλά η πολιτική κατάσταση της Γαλλίας που χωρίζεται σε Γκωλικούς και πρώην ανθρώπους του Βισύ που δειλά τώρα παρουσιάζονται ως αντι-γερμανοί, τού προκαλεί αποστροφή και τον φέρνει σε δύσκολη θέση. Επιπλέον η φυσική του κατάσταση δεν του επιτρέπει πάντα να γίνει δεκτός ως πιλότος, έχοντας μάλιστα φτάσει και στην ηλικία των 44 ετών. Θα χρειαστεί να βάλει φίλους του να ζητήσουν απ' την Αμερικανική κυβέρνηση να τον βοηθήσουν μέχρι που επεμβαίνει ο ίδιος ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ που προτιμά, όπως δήλωσε, να αφήσει τον Εξυπερύ επιτέλους να πετάει στον αέρα παρά να του βάζει μπελάδες στο έδαφος. Του επιτρέπουν να επιστρέψει στο παλιό του σμήνος 2/33, που τώρα εδρεύει στο Οράν. Οι παλιοί του φίλοι και συμπολεμιστές, κι ειδικά ο πρώην και νυν διοικητής του 2/33, Ρενέ Γκαβουάλ, τον υποδέχονται με πολύ ενθουσιασμό και αγάπη τόσο που ξανανιώνει μετά από πολύ καιρό να ζει και πάλι σε ένα ζεστό συντροφικό περιβάλλον. Πολιτικά ωστόσο αρνείται να εκφρασθεί υπέρ του ενός η του άλλου πολιτικού γαλλικού στρατοπέδου που αντιπροσωπεύουν οι στρατηγοί Ζιρώ και Ντε Γκωλ. Ο Ντε Γκωλ ειδικά δεν θέλει να ακούσει γι αυτόν και σε κάποια στιγμή θυμού, απαγορεύει ακόμα και τη διάδοση των βιβλίων του, κάτι που εξοργίζει και αγανακτεί τον συγγραφέα που ανακράζει «...αυτοί οι Γκωλικοί κι ο πολύς πατριωτισμός τους μου δίνουν στα νεύρα... φορώ τη γαλλική στολή και κινδυνεύω να σκοτωθώ όσο κι ο οποιοσδήποτε άλλος Γάλλος ...». Εκείνη την περίοδο ο Εξυπερύ κάνει πολλούς εχθρούς που τον κατηγορούν από αντι-πατριώτη ως και φιλοναζιστή. Ο ίδιος τραυματισμένος ψυχικά αποφασίζει να κλειστεί ακόμα περισσότερο στον εαυτό του και θεωρεί ότι η μόνη πραγματική συντροφιά του είναι οι πιλότοι στο σμήνος του.
Το 2/33 του μεταφέρεται στην Κορσική και εκείνος αναλαμβάνει αποστολές αναγνώρισης πάνω απ' την υπό κατοχή ακόμα Γαλλία. Ο Αμερικανός όμως γενικός διοικητής των συμμαχικών μοιρών τον περιορίζει να τερματίσει μετά την 5η του αποστολή καθόσον το αεροπλάνο που του δίνουν να πετάξει ένα P38F-5B, έχει μέγιστο όριο ηλικίας για τους πιλότους του το 28ο έτος. Ο Γκαβουάλ δεν τολμά όμως να το εφαρμόσει από φόβο ότι αυτό θα τον συντρίψει ψυχικά. Το αεροπλάνο εκείνο προκαλεί όντως μεγάλες δυσκολίες στον παλαίμαχο πιλότο γιατί είναι φτιαγμένο για πολύ μεγάλα ύψη και μια-δύο φορές ο Εξυπερύ χάνει τις αισθήσεις του από έλλειψη οξυγόνου ενώ τα παλιά του τραύματα δεν τον αφήνουν να ησυχάσει από τους πόνους. Ο Γκαβουάλ τον παρακολουθεί θορυβημένος, ο Εξυπερύ έχει πάντα μέσα στο χειριστήριό του τη φωτογραφία των νεκρών του φίλων απ' την εποχή του Ταχυδρομείου του Νότου, είναι πολύ αφηρημένος και τα βράδια ξενυχτάει γράφοντας. Εκείνη την εποχή ο συγγραφέας, μέσα στα ατέλειωτα χαρτιά που γεμίζουν το ακατάστατο δωμάτιό του έχει αρχίσει άλλα δύο έργα, το «Κάστρο» (Citadelle) και το «Γράμμα σε ένα όμηρο». Την 31/07/1944, νωρίς το πρωί, ο πίνακας επιχειρήσεων του 2/33 έχει προγραμματισμένο τον Εξυπερύ σε μια αναγνωριστική πτήση στην παραλία Γένοβας - Αντζιο, καθώς επίκειται η εκεί απόβαση. Ο Γκαβουάλ ελπίζει ότι ο ξενυχτισμένος Εξυπερύ απλά δεν θα παρουσιαστεί αλλά εκείνος εμφανίζεται πανέτοιμος και μάλιστα του εμπιστεύεται τα γραπτά του. Ο Γκαβουάλ δεν το θεωρεί αυτό καλό σημάδι και κυριολεκτικά πανικοβάλλεται όταν διαπιστώνει ότι το δωμάτιο του Εξυπερύ είναι τακτοποιημένο και το κρεβάτι άθικτο, απόδειξη ότι ο συγγραφέας δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ. Τρεις και μισή ώρες μετά την απογείωση ο Εξυπερύ θεωρείται αγνοούμενος και ο Γκαβουάλ υποψιάζεται αυτοκτονία. Επί κάπου 50 και περισσότερα χρόνια οι έρευνες για να βρεθεί το αεροπλάνο εκείνο δεν καρποφόρησαν και δημιούργησαν μεγάλο θόρυβο γύρω από την εξαφάνιση εκείνη, που ως ένα βαθμό εκμεταλλεύτηκαν και τουριστικά ορισμένοι καθώς η φήμη του Εξυπερύ έφτασε το αποκορύφωμά της στη μεταπολεμική εποχή. Τελικά το μπρασελέ του Εξυπερύ που του είχε χαρίσει η Κονσουέλο ανακαλύφθηκε από ένα ψαρά (Ζαν-Πώλ Μπιάνκο) δυτικά της Τουλόν τον οποίο αρχικά δεν πίστεψε κανείς, μιας και βρέθηκε πολύ πιο μακριά από τη θέση που προέβλεπε η διαδρομή της τελευταίας αποστολής του Εξυπερύ. Αλλά το αεροπλάνο αυτή τη φορά εντοπίστηκε και αναγνωρίστηκε από τον αριθμό του (228233) από τον δύτη-αρχαιολόγο Luc Vanrell. Τα συντρίμμια του αεροπλάνου του συγγραφέα εκτίθενται σήμερα στο Μουσείο Αεροπορίας του Λε Μπουρζέ (Παρίσι).
Από μια τυχαία φράση που βρέθηκε ανάμεσα στα τελευταία του χειρόγραφα και έλεγε: …«Κάποια μέρα θα χαθώ πάνω σε έναν μαρτυρικό σταυρό που θα είναι η Μεσόγειος»… σχεδόν όλοι πίστεψαν ότι ο Εξυπερύ αυτοκτόνησε καθώς ήταν πολλαπλά λυπημένος απ' την απώλεια των συντρόφων του, την αδιαφορία της γυναίκας του και τη στάση του Στρατηγού Ντε Γκωλ, ο οποίος είχε πεισματωθεί από την αρχική άρνηση του συγγραφέα να ενταχθεί στο Γκωλικό στρατόπεδο. Εντούτοις στις αρχές του 2008, ένας παλαίμαχος Γερμανός πιλότος, ο Χορστ Ρήπερτ, 88 ετών, δήλωσε ότι πολύ πιθανόν αυτός ήταν εκείνος που τον κατέρριψε συνδυάζοντας τη μέρα και τον τόπο όπου εντοπίστηκε το αεροπλάνο του Εξυπερύ. Δήλωσε μάλιστα ότι ως νέος θαύμαζε τον συγγραφέα και θα ευχόταν τελικά να μην ήταν εκείνος που τον είχε καταρρίψει.
Ο Μικρός Πρίγκιπας
Το βιβλίο του «Ο Μικρός Πρίγκιπας» γράφηκε μεν για παιδιά, αλλά είναι ένα αρκετά φιλοσοφημένο έργο το οποίο κατακρίνει και ειρωνεύεται τον κόσμο των μεγάλων. Τα σχέδια του βιβλίου είναι δικά του.
Το βιβλίο λοιπόν, είναι αντιπολεμικό και μιλά για την αγάπη και τη φιλία, οι οποίες για να αναπτυχθούν πρέπει να υπάρχει ειρήνη. Είναι ένα συμβολικό παραμύθι που γράφτηκε στην Αμερική, όπου είχε καταφύγει ο συγγραφέας μετά την υποταγή των Γάλλων από τους Γερμανούς. Το περιεχόμενό του είναι ένα μήνυμα στη δοκιμαζόμενη πατρίδα του μακριά απ' την οποία νιώθει εξόριστος, χαμένος, όπως ο μικρός πρίγκιπας μακριά απ' τον πλανήτη του. Υπάρχουν παραμυθικοί ρόλοι: πρίγκιπας, τριαντάφυλλο, αλεπού, καθώς και συμβολισμοί που υποκρύπτουν: βαθμιαία πορεία προς τη γνώση μέσω της κοινωνικοποίησης, μετάβαση από τον κόσμο του παιδιού στη ζωή, στις σχέσεις και υποχρεώσεις του ενηλίκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι λογοτέχνες Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Ικαρία ΙΙ (αρματαγωγό)
Ικαρία ΙΙ (Αρματαγωγό) / L-175
Το Α/Γ ‘ΙΚΑΡΙΑ ΙΙ’ είναι το τέταρτο Α/Γ τυπου ‘ΣΑΜΟΣ V’ που  σχεδιάστηκε από Πολεμικό Ναυτικό και ναυπηγήθηκε στα Ναυπηγεία Ελευσίνας και εντάχθηκε στο Ελληνικό ναυτικό τον Οκτώβριο του 1999. Καθελκύστηκε τον Οκτώβριο του 1998.
Ομοίου τύπου πλοία : ‘Σάμος V’, ‘Χίος VI’, ‘Λέσβος V’ και ‘Ικαρία ΙΙ’.
Ολικό μήκος : 116μ. – Μέγιστο πλάτος : 15.3μ – Μέγιστο βύθισμα : 4.6 μ. – Εκτόπισμα έκφορτο : 4.930 ΤΝ. – Εκτόπισμα άφορτο : 2.770 ΤΝ. – Κύριες μηχανές : 2 κατασκευής WARTSILA τύπου NOHAB 1625 3650 KW κάθε μία 900 RPM. – Ταχύτητα : 17 Knots. – Πλήρωμα : 116 άτομα. – Οπλισμός : OTO MELARA 76/62 BOFORS K70 RHEINMETALL, πυροβόλα RHEINMETALL 20MM, 2 εξαπλούς εκτοξευτήρες SRBOC, SDS τύπου VEGA, ΟΚ τύπου PANTA.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Αρματαγωγά
Ιρλανδική θάλασσα
thumb|right|300px|Δορυφορική εικόνα της Ιρλανδικής θάλασσας. thumb|right|300px|Χάρτης της Ιρλανδικής θάλασσας. thumb|right|300px|Η επιφάνεια της Ιρλανδικής θάλασσας.
Η Ιρλανδική θάλασσα (αγγλικά: Irish Sea, ιρλανδικά: Muir Éireann, μανξ: Y Keayn Yernagh, σκωτικά: Erse Sea, σκωτικά γαελικά: Muir Èireann, ουαλικά: Môr Iwerddon) είναι η θάλασσα που χωρίζει το νησί της Ιρλανδίας από το νησί της Μεγάλης Βρετανίας. Στο νότο μέσω του πορθμού του Αγίου Γεωργίου συνδέεται με την Κελτική θάλασσα ενώ στο βορρά μέσω του Βορείου Καναλιού συνδέεται με τον Ατλαντικό ωκεανό. Το μεγαλύτερο νησί στη Ιρλανδική θάλασσα είναι το Άνγκλεσι ενώ το αμέσως μεγαλύτερο είναι η Νήσος του Μαν. Σπάνια η θάλασσα αυτή αναφέρεται και ως θάλασσα Μανξ (ιρλανδικά: Muir Meann, μανξ: Mooir Vannin, σκωτικά γαελικά: Muir Mhanainn). Έχει μεγάλη οικονομική σημασία για το περιφερειακό εμπόριο, τη ναυτιλία τις μεταφορές, την αλιεία, την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με τη μορφή της αιολικής ενέργειας. Η ετήσια κίνηση μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας ανέρχεται σε πάνω από 12 εκατομμύρια επιβάτες και 17 εκατομμύρια τόνους αγαθών.
Γεωγραφική θέση
Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός καθορίζει τα όρια της Ιρλανδικής θάλασσας ως εξής: Η Ιρλανδική θάλασσα είναι ευρύτερη στο κέντρο της, περίπου 230 χιλιόμετρα (143 μίλια) από το Μπλάκροκ της Ιρλανδίας έως το Μοουρκέιμπ στην ανατολική ακτή της Αγγλίας. Ενώ είναι στενότερη στα βόρεια, περίπου 20 χιλιόμετρα (12 μίλια) στο σημείο που χωρίζει τη Βόρεια Ιρλανδία από τη Σκωτία. Η θάλασσα συνορεύει και με τις τέσσερις περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου (Αγγλία, Ουαλία, Σκωτία και Βόρεια Ιρλανδία), καθώς και με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας αλλά και την Νήσο του Μαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ατλαντικός Ωκεανός Κατηγορία:Θάλασσες της Ευρώπης Κατηγορία:Γεωγραφία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Κυψέλη Στράτου Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Κυψέλη (αποσαφήνιση)
Η Κυψέλη είναι πεδινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 55 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κυψέλη βρίσκεται ανάμεσα στη λίμνη Οζερός και την τεχνητή λίμνη Στράτου. Το χωριό απέχει 16 χλμ. ΒΑ. από το Αγρίνιο και 24,5 Ν.-ΝΑ. από την Αμφιλοχία. και μέσα από αυτό περνάει η εθνική οδός Αγρινίου - Άρτας. Στα βόρεια του χωριού ξεκινάει το καταφύγιο άγριας ζωής Πεταλά (Θύαμος) που είναι γνωστό για τα άγρια άλογα του τα οποία λέγεται ότι ανήκουν στη φυλή της Πίνδου. Η παλιά του ονομασία ήταν Σφήνα. και σύμφωνα με την τοπική παράδοση οφείλεται είτε από έναν βράχο που υπάρχει στο βουνό δίπλα στο χωριό και είναι σαν "σφήνα" είτε από το "σφήνωμα" (δηλαδή εγκατάσταση) των Πόντιων προσφύγων από το Τιβάν και τα Κοτύλια Κερασούντος που το 1923 μετοίκησαν μετά τη γενοκτονία στην περιοχή. Το Δεκαπενταύγουστο γίνεται στο χωριό, σύμφωνα με τα ποντιακά έθιμα, μεγάλο πανηγύρι προς τιμή της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Διοικητικά
Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1940 με το όνομα Σφήνα ως μέρος της τότε κοινότητας Λεπενούς. Μετονομάστηκε σε Κυψέλη το 1986. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κυψέλης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στράτου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 374 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός: Κυψέλη Μακρινούς
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Ο Άγιος Βασίλειος είναι χωριό του Δήμου Κορινθίων, στο μέσο της παλαιάς εθνικής οδού Κορίνθου – Άργους και σε απόσταση 25 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Κορίνθου. Έχει 1.025 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2021.
Ρωμαϊκή Εποχή
Το Αδριάνειο υδραγωγείο περνούσε μέσα από το χωριό Άγ. Βασίλειος. Ίχνη του σώζονται ακόμη σήμερα νoτια του χωριού στην είσοδο της «Χούνης» καθώς και μέσα στο χωριό, στις οικiες Μ. Καφαντάρη και A. Βαρδάκα (Κράσου). Κέντρο της ρωμαϊκής εποχής ήταν ο λόφος των Αρχαίων Κλεωνών,ο οποίος εχει κατοικηθεί από την ομηρική εποχή, βορειοδυτικά του Αγ. Βασιλείου. Ο Όμηρος αποκαλεί τις Κλεωνές «καλοκτισμένες». Τα τείχη τους σώζονται ακόμα και σήμερα στα βόρεια του λόφου (Ακρόπολη) των Αρχαίων Κλεωνών. Πρόσφατη ανασκαφική έρευνα στη θέση Βαρελά, βορειοανατολικά των Κλεωνών, αποκάλυψε αγρέπαυλη με θαυμάσια ψηφιδωτά.