cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καταρίνα Μπράνκοβιτς
Βιογραφία
Η Καταρίνα πέθανε το 1492 και τάφηκε στο χωριό Κόντσε, δυτικά της Στρούμιτσα στη νοτιοανατολική Βόρεια Μακεδονία σήμερα.
Σήμερα στο Ζάγκρεμπ υπάρχει το Σερβικό Γενικό Σχολείο "Καταρίνα Καντακουζινή Μπράνκοβιτς".
Πηγές
Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Καταρινα Κατηγορία:Κόμισσες του Τσέλιε
Μεθαδόνη
200px|right|thumb|Μεθαδόνη 240px|right|thumb|Μεθαδόνη
Η μεθαδόνη ανήκει σε μια κατηγορία φαρμάκων τα οποία είναι γνωστά ως οπιοειδή. Τα φάρμακα αυτά χαρακτηρίζονται από παρόμοια χημική δομή και δράση με τη μορφίνη. Στα οπιοειδή επίσης ανήκουν φυσικά και ημισυνθετικά παράγωγα, όπως η κωδεΐνη, η μορφίνη και η ηρωίνη. Τα οπιοειδή χαρακτηρίζονται ως κατασταλτικά φάρμακα, καθώς επιβραδύνουν τις λειτουργίες του νευρικού συστήματος. Η μεθαδόνη είναι ένα συνθετικό ναρκωτικό αναλγητικό που αναπτύχθηκε στη Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Οι αιτίες παρασκευής
Η παρασκευή νέων συνθετικών αναλγητικών απέβλεπε την αντιμετώπιση ενδεχόμενης έλλειψης σε ακατέργαστο όπιο κατά τον πόλεμο. Τα νέα αυτά φάρμακα θα χρησιμοποιούνταν σε στρατιωτικούς και αστικούς πληθυσμούς αντί της μορφίνης κι άλλων οπιούχων. Την περίοδο 1939-1940, η μεθαδόνη δοκιμάστηκε στον γερμανικό στρατό και διαπιστώθηκε ότι η επανειλημμένη χορήγησή της προκαλούσε εξάρτηση, με συνέπεια να καταργηθεί η χρήση της. Το 1947 μετά την εισαγωγή της μεθαδόνης στις Ηνωμένες Πολιτείες, πραγματοποιήθηκαν μελέτες στο πανεπιστήμιο Rockefeller την Νέας Υόρκης από τον καθηγητή Βίνσεντ Ντοουλ (Vincent Dole) (ιατρός-βιοχημικός) σε συνεργασία με την Μarie Nyswander (ψυχίατρο) και την Mary Jeanne Kreek (ιατρό) ανακαλύφθηκε η δυνατότητα χρήσης της στη θεραπεία ατόμων εξαρτημένων από ηρωίνη.
Ιδιότητες
Αποτελεί συνθετικό φάρμακο με ιδιότητες αμιγούς αγωνιστή των υποδοχέων οπιοειδών στο ΚΝΣ κυρίως των μ υποδοχέων (υπάρχουν οι δ, ε, μ, κ και σ) έχει αναλγητική δράση 2 φορές ισχυρότερη από την ηρωίνη και 4 φορές ισχυρότερη από τη μορφίνη. Χρησιμοποιείται σε αγωγές απόσυρσης και υποκατάστασης στερητικού συνδρόμου. Πλεονεκτήματά της είναι η δυνατότητα λήψης από του στόματος καθώς απορροφάται ισχυρά από τον εντερικό βλεννογόνο, η παρατεταμένη δράση και η σχετικά περιορισμένη ανάπτυξη αντοχής. Η δράση της διαρκεί πολύ περισσότερο από της ηρωίνης.
Η δράση της
Μια δόση της ωστόσο είναι αποτελεσματική για τουλάχιστον 24 ώρες σε σχέση με την ηρωίνη που διαρκεί λίγες μόνο ώρες. Η ημερήσια δοσολογία της κυμαίνεται συνήθως από 60 ως 120 mg σε πρώτη φάση αντιμετώπισης της εξάρτησης. Η δόση αυτή μπορεί να μειώνεται σταδιακά με αργό ρυθμό χωρίς τον κίνδυνο εμφάνισης στερητικών φαινομένων. Η μεθαδόνη στην κατάλληλη δοσολογία μειώνει τα συμπτώματα στέρησης και μειώνει την επιθυμία του ατόμου να χρησιμοποιήσει ηρωίνη. Ακόμα επαναφέρει στο φυσιολογικό κάποιες λειτουργίες του οργανισμού όπου έχουν διαταραχθεί. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η μεθαδόνη δεν αρκεί ν' αλλάξει τη ζωή ενός ατόμου καθώς είναι απαραίτητη η ψυχολογική υποστήριξη αλλά και η ιατρική παρακολούθηση. Ακόμη, όπως όλα τα φάρμακα η μεθαδόνη μπορεί να μη προκαλεί αισθήματα ευφορίας αλλά μπορεί να υπάρξουν παρενέργειες και μπορεί ακόμα να αποδειχτεί μοιραία αν δεν υπάρξει και σωστή δοσολογία. Tέλος, ας μη λησμονείται ότι όσο διάστημα χρησιμοποιεί κανείς μεθαδόνη διατηρεί τη σωματική του εξάρτηση στα οπιοειδή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπιοειδή Κατηγορία:Κετόνες Κατηγορία:Οργανικές αμίνες Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Πόλατλι
Το Πόλατλι (τουρκικά Polatlı, κοντά στο αρχαίο Γόρδιον) είναι πόλη και περιοχή στην επαρχία της Άγκυρας στην περιοχή της Περιοχή κεντρικής Μικράς Ασίας της Τουρκίας, 80 χιλιόμετρα δυτικά της τουρκικής πρωτεύουσας Άγκυρας, στον δρόμο προς το Εσκίσεχιρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2019, ο πληθυσμός της περιοχής είναι 125.075, εκ των οποίων 98.605 ζουν στην ομώνυμη πόλη. Η περιοχή καλύπτει έκταση 3.789 τ.χλμ. και το μέσο υψόμετρο είναι 850 μέτρα.
Γεωγραφία
Το Πόλατλι βρίσκεται στην καρδιά του ψηλού οροπεδίου της Ανατολίας, μεγάλης στεπώδους έκτασης καλυμμένης με γρασίδι. Καθώς βρίσκεται μακριά από θάλασσα, έχει τυπικό κλίμα στέπας. Οι χειμώνες είναι γενικά κρύοι και τα καλοκαίρια ξηρά. Η άνοιξη είναι οι πιο υγρή εποχή του χρόνου. Το Πόλατλι είναι μια από τις πιο παραγωγικές γεωργικές περιοχές στην Τουρκία και είναι γνωστή για την παραγωγή δημητριακών, ειδικά για το κριθάρι και το σιτάρι της. Διαθέτει τις μεγαλύτερες αποθήκες σιτηρών της Τουρκίας. Καλλιεργούνται επίσης ζαχαρότευτλα, πεπόνια και κρεμμύδια.
μικρογραφία|left|Αναθηματική στήλη με σκηνή συμποσίου από το Yağri, κοντά στο Πόλατλι. Περίοδος αυτοκρατορίας των Χετταίων, 14ος αιώνας π.Χ. Μουσείο Αρχαίας Ανατολής, Κωνσταντινούπολη
Ιστορία
Η αρχαία φρυγική πρωτεύουσα Γόρδιον βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από την πόλη. Εκστρατεύοντας προς ανατολάς, ο Μέγας Αλέξανδρος έκοψε εδώ τον περίφημο Γόρδιο Δεσμό, κάτι που θεωρήθηκε σημάδι για την επικείμενη κυριαρχία του σε ολόκληρη την Ασία. Ο Πεσσινούς, αρχαία πόλη στον άνω ποταμό Σαγγάριο, βρίσκεται επίσης εντός των ορίων του Πόλατλι. Ο μυθικός βασιλιάς Μίδας της Φρυγίας λέγεται ότι είχε έδρα τον Πεσσινούντα και έχει θαφτεί εδώ.
Το Πόλατλι κατέλαβε επίσης σημαντική θέση στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-1922, καθώς η Μάχη του Σαγγαρίου (23 Αυγούστου-13 Σεπτεμβρίου 1921) διεξήχθη εδώ, το πιο ανατολικό σημείο στο οποίο έφτασε ο ελληνικός στρατός στην Μικρά Ασία. Υπάρχουν δύο μνημεία για εκείνους που χάθηκαν στη μάχη. Υπάρχει επίσης ένα μνημείο για την ίδια μάχη που ονομάζεται Mehmetçik Monument και βρίσκεται 6 χιλιόμετρα δυτικά από το Πόλατλι.
left|μικρογραφία| Το κέντρο της πόλης
Η πόλη σήμερα
Σήμερα, το Πόλατλι είναι σημαντική περιοχή της Άγκυρας στον κεντρικό δρόμο που την συνδέει με τα δυτικά παράλια της Τουρκίας. Η πόλη διαθέτει πολλά εστιατόρια, μπαρ, σχολεία και άλλες σημαντικές ανέσεις, αλλά εξακολουθεί να έχει μια ήσυχη ατμόσφαιρα αγροτικής πόλης, και λίγη κοινωνική ζωή εκτός από καφετέριες, ζαχαροπλαστεία και καταστήματα. Υπάρχει λίγη βιομηχανία καθώς και μια στρατιωτική βάση και σχολή πυροβολικού, η οποία ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1940 και εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό ίδρυμα στην πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας της Άγκυρας
Πολιορκία της Προύσας
Η Πολιορκία της Προύσας έλαβε χώρα από 1317/20 μέχρι τις 6 Απριλίου 1326 και έληξε με κατάληψη της πόλης από τους Οθωμανούς. Οι Οθωμανοί δεν είχαν καταλάβει πόλεις νωρίτερα - η έλλειψη εμπειρίας και η έλειψη κατάλληλου οπλισμού σ' αυτό το στάδιο του πολέμου σήμανε την κατάληψη της πόλης μετά από 6 ή 9 χρόνια πολιορκίας. Σύμφωνα με μερικές πηγές, ο Οσμάν Α' απεβίωσε από φυσικά αίτια λίγο πριν την κατάληψη της πόλης, ενώ άλλοι θεωρούν πως έζησε αρκετά για να μάθει για την κατάληψη της πόλης στο νεκρικό του κρεβάτι και να θαφτεί στην Προύσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων
Μανωλάς
Με τις ονομασίες Μανωλάς ή Μανολάς μπορεί να αναφέρονται:
Πρόσωπα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χύτρα του Γκούντεστρουπ
Η χύτρα του Γκούντεστρουπ είναι αρχαιολογικό εύρημα από τη Δανία. Βρέθηκε το 1891 σε βάλτο κοντά στο Γκούντεστρουπ και από εκεί πήρε το όνομά του. Φιλοξενείται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε λυμένο και τοποθετημένο σε ένα ξηρό μέρος του βάλτου, ενώ πιστεύεται ότι διαμελήθηκε πριν τοποθετηθεί. Βρέθηκε το 1891 και ανασυγκροτήθηκε από τον Δανέζο αρχαιολόγο Σόφους Μίλλερ το 1982.
Περιγραφή
Είναι αργυρό σκεύος πλούσια διακοσμημένο, που εικονίζει σκηνές από τη μυθολογία των Κελτών ή Γερμανών ή Θρακών. Το υλικό είναι σχεδόν ατόφιο ασήμι, εν μέρει επίχρυσο. Αποτελείται από δεκατρία ελάσματα. Ένα στρογγυλό, πέντε μακρόστενα και επτά βραχύτερα παραλληλόγραμμου σχήματος. Λείπει ένα κομμάτι τετραγωνικών διαστάσεων. Λείπει επίσης μια λαβή, και μερικά άλλα τμήματα. Φέρει φθορές που προέρχονται από συχνή χρήση.
Διάκοσμος
Στον πυθμένα της χύτρας εικονίζεται ένα βόδι και μια γυναικεία μορφή, (θεά ή ιέρεια) που κρατάει δόρυ, έτοιμη να θυσιάσει το ζώο. Δύο άλλοι σκύλοι συμπληρώνουν τη σκηνή. Στα εξωτερικά ελάσματα εικονίζονται προτομές γυναικείων θεοτήτων και άνδρες.
Ερμηνεία και χρονολόγηση
Η χύτρα του Γκούντεστρουπ είναι το μεγαλύτερο σωζόμενο αργυρό σκεύος της εποχής του σιδήρου στην Ευρώπη. Η τεχνοτροπία φαίνεται πως είναι θρακική, ενώ ο διάκοσμος είναι κέλτικος. Πιστεύεται ότι ήταν κέλτικη παραγγελία σε θρακικό εργαστήριο. Πιθανόν να μεταφέρθηκε από Κίμβριους έμπορες που διέσχισαν τον Δούναβη με βόρεια διεύθυνση. Άλλοι όμως ερμηνεύουν το σκεύος ετούτο ως έργο Γαλατικού εργαστηρίου της εποχής του αυτοκράτορα Άυγουστου, και υποθέτουν ότι καταποντίστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα Κατηγορία:Τέχνεργα Χυτρα
Φοιτητικό κίνημα
μικρογραφία|Φοιτητές στις [[Σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη|διαδηλώσεις για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη το 2023 στην Αθήνα, τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην Ελλάδα μετά από αυτές του 2008.]] Το φοιτητικό κίνημα είναι το οργανωμένο κίνημα των φοιτητών. Εκτός από την εκπαίδευση, οι φοιτητές, μέσω των φοιτητικών κινημάτων, συχνά παίζουν κεντρικό ρόλο στον εκδημοκρατισμό της χώρας τους και την κατάκτηση των πολιτικών δικαιωμάτων στη χώρα τους, εκτός από τους αγώνες που κάνουν σχετικά με θέματα του πανεπιστημίου τους ή γενικά της εκπαίδευσης.
Τα σύγχρονα φοιτητικά ακτιβιστικά κινήματα καλύπτουν όλες τις ηλικίες, τις φυλές, το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο και τις πολιτικές προοπτικές. Ορισμένες φοιτητικές διαμαρτυρίες επικεντρώνονται στις εσωτερικές υποθέσεις ενός ιδρύματος (όπως η αποεπένδυση, η περικοπή του προϋπολογισμού, ή αποφάσεις του εκάστοτε υπουργείου παιδείας της κάθε χώρας που αφορούν τα πανεπιστήμια). ενώ άλλα διαδηλώνουν ενάντια σε πολέμους ή δικτατορίες. Ο φοιτητικός ακτιβισμός συνδέεται κυρίως με τα κόμματα της αριστεράς και τις αριστερές οργανώσεις.
Πρώιμα παραδείγματα
Ο φοιτητικός ακτιβισμός σε πανεπιστημιακό επίπεδο έχει μεγάλη ιστορία, καθώς ξεκινάει σχεδόν από την ίδρυση των πρώτων πανεπιστημίων.
Οι φοιτητές στο Παρίσι και τη Μπολόνια, ήδη από τον 13ο αιώνα, έκαναν διαμαρτυρίες σχετικά με θέματα του πανεπιστημίου
Οι διαμαρτυρίες των φοιτητών για πολιτικά ζητήματα της χώρας τους έχουν μακρά ιστορία. Στη δυναστεία των Τζόσον της Κορέας, 150 φοιτητές ης σημαντικότερης αυτοκρατορικής σχολής, του Σούνγκκιουκουάν έκαναν παράσταση διαμαρτυρίας κατά του βασιλιά το 1519 κατά των διώξεων που στόχευαν τους κορεάτες διανοούμενους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα
Μυοσφαιρίνη
Η μυοσφαιρίνη (αγγλ. Myoglobin) είναι μια σχετικά μικρού μοριακού μήκους πρωτεΐνη που αποτελείται από μια πολυπεπτιδική αλυσίδα 153 αμινοξέων. Στο μόριο της περιέχει σίδηρο (Fe) και την προσθετική ομάδα της αίμης παρόμοια με αυτή της αιμοσφαιρίνης. Αποστολή της είναι να συνδέεται με το οξυγόνο το οποίο μεταφέρει στους σκελετικούς μύες και τις λείες μυϊκές ίνες, διαμέσου των μυϊκών κυττάρων.
Χημική δομή της μυοσφαιρίνης
Έχει μοριακό βάρος 17.800 και στο πλάσμα συνδέεται ελαφρά με μια α2-σφαιρίνη. Οι σκελετικοί μύες περιέχουν μυοσφαιρίνη σε ποσότητα πάνω από 5 mg/gr ξηρού βάρους τους, με αποτέλεσμα σε εκτεταμένες βλάβες να απελευθερώνονται στην κυκλοφορία μεγάλες ποσότητες μυοσφαιρίνης. Η μέγιστη συνδετική ικανότητα του πλάσματος για την μυοσφαιρίνη είναι 20 mg/dl και ο νεφρικός ουδός για το μόριό της είναι τα 21 mg/dl. Για να ανιχνευτεί η μυοσφαιρινουρία, δηλαδή η μυοσφαιρίνη στα ούρα, θα πρέπει τα επίπεδά της στο πλάσμα να ξεπεράσουν τα 1,5 mg/dl, ποσότητα που αντιστοιχεί σε λύση 100 gr σκελετικού μυός. Για να γίνει δε ορατή στα ούρα η ποσότητά της θα πρέπει να είναι πάνω από 100 mg/dl μυοσφαιρίνης. Τα επίπεδα αυτά εξαρτώνται από την ποσότητα της μυοσφαιρίνης που απελευθερώνεται από τους μύες, την συγκέντρωσή της στο πλάσμα, τον βαθμό σύνδεσής της με τα λευκώματα στο αίμα, την σπειραματική διήθηση και την ροή των ούρων. Όταν τα επίπεδα της μυοσφαιρίνης στο αίμα είναι υψηλά ο ορός συνεχίζει να είναι καθαρός (ξανθοχρωματικός), ενώ τα ούρα γίνονται σκοτεινόχρωμα (σαν κονιάκ), διότι η μυοσφαιρίνη μετατρέπεται σε μεθυλαιμοσφαιρίνη. Το γεγονός αυτό αποτελεί σοβαρό διαφοροδιαγνωστικό στοιχείο της μυοσφαιρινουρίας από την αιμοσφαιρινουρία, όπου ο ορός είναι χρωσμένος (ροζέ), ενώ τα ούρα έχουν φυσιολογικό χρώμα [3].
Η μυοσφαιρίνη στο πλάσμα έχει χρόνο ημίσειας ζωής 1 - 3 ώρες και εξαφανίζεται μέσα σε 6 ώρες, οπότε η διάγνωση της ραβδομυόλυσης μπορεί να μην επιβεβαιωθεί αν η μυϊκή βλάβη είναι παροδική και όχι παρατεταμένη και αν ο ασθενής δεν επισκεφθεί σύντομα γιατρό.
Σύγκριση αιμοσφαιρίνης - μυοσφαιρίνης
Η μυοσφαιρίνη, στο παρακάτω διάγραμμα παρουσιάζει υψηλότερη συγγένεια με το οξυγόνο σε σχέση με τη φυσιολογική αιμοσφαιρίνη. Η σύγκριση του κορεσμού έγινε επί % της αιμοσφαιρίνης και της μυοσφαιρίνης σε πίεση 5 kPa. Η μυοσφαιρίνη φαίνεται πως διατηρεί το οξυγόνο μέχρι να φτάσει σε πολύ χαμηλή μερική πίεση. Η χαμηλή πίεση παρατηρείται όταν ο μυς εργάζεται πολύ σκληρά και το οξυγόνο χρησιμοποιείται με αερόβιο τρόπο. Η μυοσφαιρίνη απελευθερώνει το οξυγόνο της μόνο όταν η πίεση του είναι πολύ χαμηλή, όταν δηλαδή δεν μπορεί η αιμοσφαιρίνη να παρέχει την κατάλληλη ποσότητα αυτού αρκετά γρήγορα και στην κατάλληλη ποσότητα, διότι η ζήτηση είναι μεγάλη. Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει υψηλό ποσοστό του, μέσω της αναπνοής, όπως κατά τη διάρκεια έντονης άσκησης. Με τον τρόπο αυτό, καθυστερεί την έναρξη της αναερόβιας αναπνοής. Το οξυγόνο αντικαθίσταται κατά τη διάρκεια ηρεμίας-χαλάρωσης μετά από έντονη άσκηση άρα και κατανάλωση ενέργειας μιας και αυτός είναι ένας από τους πολλούς ρόλους που επιτελεί. Γι’ αυτό και η καμπύλη παρουσιάζει μια μετατόπιση προς τα αριστερά.
Τιμές αναφοράς
Τα φυσιολογικά ούρα δεν πρέπει να περιέχουν ερυθρά αιμοσφαίρια, ελεύθερη αιμοσφαιρίνη και μυοσφαιρίνη [1].
Η μυοσφαιρίνη ως δείκτης εμφράγματος
Το κύριο πλεονέκτημα της μυοσφαιρίνης ως δείκτη εμφράγματος του μυοκαρδίου έγκειται στο γεγονός ότι απελευθερώνεται πολύ νωρίς από τα κατεστραμμένα κύτταρα. Η συγκέντρωση της μυοσφαιρίνης στον ορό αυξάνεται μέσα στην πρώτη ώρα μετά την εμφάνιση του εμφράγματος του μυοκαρδίου και οι τιμές κορυφώνονται μεταξύ 4 - 12 ωρών. Συνεπώς η μέτρηση μυοσφαιρίνης είναι χρήσιμη κατά τις πρώτες 4 ώρες μετά την έναρξη του εμφράγματος του μυοκαρδίου. Διαγνωστικά ο προσδιορισμός της μυοσφαιρίνης είναι ο αποκλεισμός του εμφράγματος του μυοκαρδίου. Έτσι εάν η συγκέντρωση μυοσφαιρίνης παραμένει αμετάβλητη εντός των φυσιολογικών τιμών μετά από πολλαπλές μετρήσεις μέσα στις πρώτες 2 - 4 ώρες από την εμφάνιση πόνου στο στήθος αποκλείεται με βεβαιότητα 100% το έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Μυοσφαιρινουρία σε λοιμώξεις
Η ραβδομυόλυση έχει διαπιστωθεί και σε λοιμώδεις νόσους από βακτηρίδια (Τύφου, Σιγγέλα κ.α.) ή ιούς (Γρίπης, Coxsackie, Ερπητοϊοι). Αυτή πιθανώς οφείλεται είτε σε άμεση τοξική επίδραση των βακτηριδίων στους μύες ή λόγω των αιμοδυναμικών μεταβολών που συμβαίνουν κατά την σήψη, οπότε στις καταστάσεις αυτές το αίμα φεύγει από τους μύες και πάει στα ζωτικά όργανα, με αποτέλεσμα την μυϊκή νέκρωση (Hroncich 1989). Στην γρίπη είναι πιθανό η μυοσφαιρινουρία να οφείλεται σε απ' ευθείας επίδραση του ιού στις μυϊκές ίνες ή έμμεσα σε ανοσολογικό μηχανισμό [3].
Μυοσφαινουρία από έλκη κατάκλισης
Οι Marcus και συν. σε 23 ηλικιωμένους ασθενείς που βρέθηκαν ακινητοποιημένοι (οι 22 στο κρεβάτι τους και ο ένας στο δάπεδο του δωματίου), για διάστημα πλήρους ακινητοποίησης μεγαλύτερο από 12 ώρες στις περισσότερες των περιπτώσεων, διαπιστώθηκε σημαντικού βαθμού ραβδομυόλυση (αύξηση της CPK πάνω από το 5πλάσιο της ανώτερης φυσιολογικής τιμής). Ο μηχανισμός της μυϊκής βλάβης κατά τη διάρκεια της πλήρους ακινητοποίησης είναι η αύξηση της πίεσης που ασκεί το βάρος του μέλους ή του σώματος πάνω στα αρτηρίδια που τροφοδοτούν με αίμα τα μέλη σε επίπεδα τέτοια ώστε να αποφράσσονται με αποτέλεσμα να ισχαιμεί η αντίστοιχη περιοχή, η οποία γίνεται οιδηματώδης.
Μυοσφαιριναιμία από σύνδρομο καταχώσεως
Οι μηχανικές βλάβες των σκελετικών μυών κατά την διάρκεια του συνδρόμου καταχώσεως οφείλονται στην διαρροή του σαρκειλήμματος. Η αυξημένη διαπερατότητα της μεμβράνης των μυϊκών κυττάρων επιτρέπει την είσοδο μέσα σ' αυτά νατρίου, ασβεστίου και νερού από τον εξωκυττάριο χώρο, με αποτέλεσμα την μείωση του τελευταίου και την υπασβεστιαιμία. Η αύξηση του ενδοκυττάριου ασβεστίου ενεργοποιεί καταστροφικά αυτολυτικά ένζυμα των κυττάρων, με αποτέλεσμα την νέκρωση των μυϊκών κυττάρων. Τότε εξέρχονται από τα κύτταρα κάλιο, φωσφόρος, μυοσφαιρίνη και ουρικό οξύ, με αποτέλεσμα εκτός από την υπασβεστιαιμία να διαπιστώνεται και έντονη υπερκαλιαιμία, υπερουριχαιμία, υπερφωσφαταιμία και κλινικές εκδηλώσεις όπως βραδυαρρυθμίες (λόγω υπερκαλιαιμίας), καταστολή της μυοκαρδιακής λειτουργίας (λόγω υπασβεστιαιμίας), shock και ΟΝΑ (Better 1993) [3].
Η μυοσφαιρίνη στα ούρα (Μυοσφαιρινουρία)
Μικρές ποσότητες μυοσφαιρίνης ελευθερώνονται και σε μικρότερες μυϊκές καταστροφές, όπως σε μικροτραυματισμούς και θλάσεις μυών από έντονη σωματική προσπάθεια. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αυξημένη αποβολή μυοσφαιρίνης, σε ποσότητες όμως μικρογραμμαρίων, σε περίπτωση οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου, οπότε η καταστροφή των νεκρωμένων μυϊκών ινών οδηγεί σε μυοσφαιριναιμία μικρής χρονικής διάρκειας και μυοσφαιρινουρία η οποία παρατείνεται για μερικές ημέρες.
Η μυοσφαιρινουρία και η μυοαφαιριναιμία αποτελούν τελευταία ένα σημαντικό διαφοροδιαγνωστικό δείκτη, παράλληλα με τα ένζυμα του ορού και ειδικά το καρδιακό κλάσμα της κρεατινοφωσφοκινάσης, το CK-ΜΒ, σε περίπτωση υποψίας εμφράγματος του μυοκαρδίου.
Μυοσφαιρινουρία μπορεί να παρατηρηθεί στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Μέθοδοι μέτρησης μυοσφαιρίνης στα ούρα
Οι μέθοδοι αυτοί χρησιμοποιούνται για να διακριθεί αν το κόκκινο χρώμα των ούρων ή η θετική αντίδραση του αίματος στην ταινία ούρων οφείλεται στην μυοσφαιρίνη ή στην αιμοσφαιρίνη [5].
Μέθοδος προσδιορισμού μυοσφαιρίνης με διήθηση με θειοσαλικυλικό
Χρησιμοποιούνται ούρα όξινα και διαυγή. Αν τα ούρα είναι αλκαλικά προσθέτονται λίγες σταγόνες οξικού οξέος για να αποφευχθεί ψευδώς θετικό αποτέλεσμα. Μέσα σε δοκιμαστικό σωληνάριο προσθέτονται 2,5 ml ούρα και 7,5 ml θειοσαλικυλικό οξύ 3%. Ανάδευση. Διήθηση με χωνί και διηθητικό χαρτί. Αν το χρώμα οφείλεται στην μυοσφαιρίνη δεν απομακρύνεται με την διήθηση, ενώ τόσο η αιμοσφαιρίνη όσο και οι άλλες χρωμογόνες ουσίες καθιζάνουν μαζί με το λεύκωμα.
Μέθοδος προσδιορισμού μυοσφαιρίνης με βρασμό
Σε δύο δοκιμαστικά σωληνάρια τοποθετούνται από 5 ml διαυγή ούρα. Αν τα ούρα δεν είναι διαυγή τότε προσθέτονται 3 σταγόνες πυκνού οξικού οξέος ή 5 - 10 οξικού οξέος 33%. Ακολουθεί διήθηση με χωνί και διηθητικό χαρτί. Αν το χρώμα οφείλεται στην μυοσφαιρίνη δεν απομακρύνεται με την διήθηση, ενώ τόσο η αιμοσφαιρίνη όσο και οι άλλες χρωμογόνες ουσίες καθιζάνουν μαζί με το λεύκωμα.
Μέτρηση μυοσφαιρίνης με μίγμα οξειδωτικών – αναγωγικών ουσιών
Φυγοκεντρούνται 10 ml ούρα και στο ίζημα προσθέτονται 2 σταγόνες διαλύματος αναγωγικής ουσίας και 2 σταγόνες διαλύματος Η2Ο2. Η αντίδραση δίνει πράσινο έως σκούρο μπλε χρώμα, σε περίπτωση ύπαρξης αιμοσφαιρίνης. Οι αναγωγικές ουσίες που χρησιμοποιούνται είναι η βενζιδίνη, η ο-τολιδίνη και η πυραμιδόνη. Οι ουσίες αυτές πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή, γιατί είναι καρκινογόνες. Δεύτερο αντιδραστήριο που απαιτείται είναι το Η2Ο2 σε όξινο περιβάλλον (με οξικό οξύ).
Μέτρηση μυοσφαιρίνης με ταινίες ούρων
Το χρωμογόνο μίγμα συνίσταται από μια εύκολα οξειδωμένη ουσία (υπεροξείδιο του υδρογόνου Η2Ο2) που δίδει χρώμα όταν οξειδωθεί. Ο παραπάνω μηχανισμός εξηγεί μερικές αιτίες λανθασμένου αποτελέσματος:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Αετός Θεσπρωτίας
Ο Αετός (έως 1928 Πιτσάρι ) είναι χωριό του δήμου Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας εντός των ορίων της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Βρίσκεται ανατολικά των Φιλιατών και βορειοανατολικά της Ηγουμενίτσας στη κοιλάδα του Καλαμά και σε υψόμετρο 160 μ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του Αετού ανέρχεται σε 134 κατοίκους.
Ιστορικά και γενικά στοιχεία
Κοντά στον Αετό έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίου οικισμού, με στοιχεία συνεχούς κατοίκησης από τον 9ο μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. Το χωριό αναφέρεται με το όνομα Πιτσάρι κατά την οθωμανική απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 1895. Μετά την προσάρτηση του στο ελληνικό κράτος, υπήχθη στην επαρχία Φιλιατών, ενώ μέχρι τη δεκαετία του 1940 διέθετε μια σημαντική κοινότητα Τσάμηδων (ενδεικτικά, κατά την απογραφή του 1940, από τους 397 κατοίκους του χωριού οι 351 ήταν μουσουλμάνοι ).
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός του Αετού υπέστη αισθητή μείωση, η οποία συνεχίστηκε και κατά τις υπόλοιπες δεκαετίες. Από το 1997 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών, ενώ από την 1η Ιανουαρίου του 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου. Εκκλησιαστικά ο Αετός υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας και η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ναός του Ολυμπίου Διός (Ακράγαντας)
O Ναός του Ολυμπίου Διός ή Ολυμπείον είναι ο μεγαλύτερος δωρικός ναός, που έχει κατασκευαστεί, αν και ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Βρίσκεται στην Κοιλάδα των ναών στον αρχαίο Ακράγαντα (μετέπειτα Αγκριτζέντο) της Σικελίας και είναι σε μορφή ερειπίων.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Διόδωρο, έμεινε ατελείωτος, διότι το 406 π.Χ. οι Καρχηδόνιοι πολιόρκησαν και κατέλαβαν τον Ακράγαντα. Η στέγη δεν είχε ακόμη κατασκευαστεί. Τους επόμενους αιώνες οι σεισμοί ταλαιπώρησαν το μνημείο· τον 18ο αι. χρησιμοποιήθηκε σαν να ήταν λατομείο: λίθοι μεταφερόταν εκτεταμένα ως υλικό για την οικοδόμηση των σύγχρονων πόλεων Αγκριτζέντο και Πόρτο Εμπέντοκλε. Έτσι σήμερα σώζεται μόνο η κρηπίδα του και μερικοί σωριασμένοι κίονες και λίθοι.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός είχε διαστάσεις στυλοβάτη 112,7 Χ 56,3 μ. και ύψος 20 μ. Η όλη κατασκευή έγινε από μικρούς ορθογώνιους λίθους. Κατά τον Διόδωρο, στις αυλακώσεις των κολονών μπορούσε να χωρέσει ένας άνδρας. Το ύψος τους εκτιμάται σε 14,5 - 19,2 μ. Η κρηπίδα είχε πέντε βαθμίδες και ύψος 4,5 μ. από το έδαφος. H πρόσοψη είχε επτά κολώνες, κάτι που αποκλείει το να είχε ο ναός μία κεντρική θύρα και οι μακρές πλευρές είχαν 14 κολόνες. Όλες οι κολώνες ήταν ημικίονες.
Ανόμοια με τους άλλους ναούς της εποχής του, οι εξωτερικές κολώνες δεν στεκόταν μόνες τους ως περιστύλιο, αλλά ήταν προσαρτημένες σε έναν συνεχόμενο τοίχο, που χρειαζόταν για να συγκρατήσει το τεράστιο βάρος του υπερκείμενου θριγκού. Έτσι ο ναός ήταν ψευδοπερίπτερος. Μεταξύ των κολονών υπήρχαν κολοσσιαίοι λίθινοι, όρθιοι άτλαντες ύψους 7,5 μ. Οι γυμνές αυτές μορφές εναλλασσόταν μεταξύ εκείνων με γένειο και εκείνων χωρίς γένειο· στεκόταν με την πλάτη στον τοίχο και με τα χέρια επάνω από το κεφάλι τους.
Οι άτλαντες είναι ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό και ίσως ήταν μοναδικοί στην εποχή τους. Έχουν ερμηνευθεί ως σύμβολο της δουλείας των Καρχηδονίων στους Έλληνες ή σε Αιγυπτιακές επιρροές. Ο αρχιτέκτονας Γιόζεφ Ρίκβερτ σχολιάζει, πως "το μεγάλο μέγεθος του ναού μοιάζει να επιβεβαιώνει τη φημολογούμενη υπερβολή των Ακραγαντίνων, την αγάπη τους για επίδειξη".
Η παρουσία παραθύρων μεταξύ των κολονών δεν επιβεβαιώνεται. Στο εσωτερικό υπήρχαν 12 πεσσοί σε κάθε μακρά πλευρά· οι ακραίοι πεσσοί περιέκλειαν τον πρόναο και τον οπισθόδομο. Δεν γνωρίζουμε πόσες θύρες εισόδου υπήρχαν. Ο σηκός είχε επιρροές Φοινικο-Καρχηδονιακές: υπήρχαν τρία κλίτη, όπου το μεσαίο ήταν ανοικτό στον ουρανό. Τα αετώματα είχαν από ένα πλήρες σύμπλεγμα μαρμάρινων γλυπτών, αλλά η στέγη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο Διόδωρος περιγράφει με ενθουσιασμό τα αετώματα: το ανατολικό παρίστανε την Γιγαντομαχία, ενώ το δυτικό την πτώση της Τροίας. Και τα δύο συμβολίζουν τη νίκη των Ελλήνων εναντίον των βαρβάρων εισβολέων τους.
Εμπρός από το ανατολικό μέρος είναι η τεράστια βάση του βωμού, διαστάσεων 54,50 Χ 17,50.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Βεντούζα
Πριν την επίθεση της βεντούζας, εισάγεται στο σκεύος βαμβάκι που έχει εμποτιστεί με οινόπνευμα και είναι αναμμένο, με συνέπεια να αραιώνεται ο περιεχόμενος στο σκεύος αέρας. Η άμεση εφαρμογή του στομίου της βεντούζας δημιουργεί άρση (σήκωμα) του δέρματος λόγω υποπίεσης. Τα αγγεία διευρύνονται και δημιουργείται τοπική συμφόρηση.
Υπάρχει και η υγρή - αιματηρή βεντούζα. Στην περίπτωση αυτή πριν την επίθεση γίνεται λύση της συνέχειας του δέρματος με χρήση ξυραφιού ή βδέλλας. Κατά την επίθεση παρατηρείται παροχέτευση του αίματος ή συνήθως του πυώδους συριγγίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εναλλακτική ιατρική Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Κύρος Β΄ της Περσίας
Ο Κύρος Β΄ της Περσίας (𐎤𐎢𐎽𐎢𐏁, 600 π.Χ. - 4 Δεκεμβρίου 530 π.Χ.), γνωστός κοινώς ως Κύρος ο Μέγας και Κύρος ο Πρεσβύτερος, ήταν ο ιδρυτής της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας, της πρώτης Περσικής Αυτοκρατορίας.
Ήταν μεγάλος κατακτητής και ο σημαντικότερος βασιλιάς της Περσίας από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών. Η βασιλεία του σύμφωνα με τις πηγές διήρκεσε 29 ή 31 χρόνια, είναι ο ιδρυτής της μεγάλης Περσικής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών με πλήθος από τίτλους.
Ο Ξενοφών αναφέρει ότι ήταν γιος του Καμβύση Α' και της Μανδάνης, κόρης του βασιλιά των Μήδων Αστυάγη, που μεγάλωσε στην αυλή του και σε ηλικία 16 χρονών νίκησε κι έδιωξε τους Ασσύριους. Κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του παππού του Κύρου Α΄ και τελικά επικράτησε. Μεγάλωσε την έκταση του κράτους του κατακτώντας τους διάφορους γειτονικούς του λαούς, στους οποίους φέρθηκε με επιείκεια.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
Ο Σερ Ουίνστον Λέοναρντ Σπένσερ-Τσώρτσιλ (Sir Winston Leonard Spencer-Churchill, 30 Νοεμβρίου 1874 – 24 Ιανουαρίου 1965) ήταν Βρετανός πολιτικός, στρατιωτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας, πρωθυπουργός της χώρας του, κατά τις περιόδους 1940-45 και 1951-55. Ηγέτης της Μεγάλης Βρετανίας από την άνοιξη του 1940 έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945, ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες της συμμαχικής νίκης γι' αυτό και ονομάστηκε «Πατέρας της νίκης», καθώς συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του καθεστώτος των διεθνών συσχετισμών κατά την μεταπολεμική περίοδο.
Κύρος Β΄ της Περσίας
Σύμφωνα με την αφήγηση της Βίβλου, ο Κύρος περιγράφεται ως μεγάλος φιλάνθρωπος βασιλιάς των Περσών. Εξέδωσε το Διάταγμα που έδωσε τέλος στη Βαβυλώνια αιχμαλωσία και επέτρεψε στους αιχμάλωτους Ιουδαίους να επιστρέψουν στις εστίες τους. Τα ιερά σκεύη του Ναού του Σολομώντα παραδόθηκαν στους επαναπατριζόμενους, οι οποίοι μετά την επιστροφή τους ανοικοδόμησαν την Ιερουσαλήμ και τον Ναό.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τσώρτσιλ γεννήθηκε στο Ανάκτορο Μπλενχάιμ της κομητείας της Οξφόρδης και ήταν γόνος εύπορης οικογένειας ευγενών, δευτερότοκος γιος του πολιτικού Ράντολφ Χένρυ Σπένσερ Τσώρτσιλ και της Αμερικανίδας Τζένης Τζέρομ (κόρης του Λέοναρντ Τζέρομ, τραπεζίτη και ιδιοκτήτη των New York Times). Σπούδασε αρχικά στη σχολή Χάρροου, όπου επέδειξε ενδιαφέρον για την αγγλική φιλολογία και την ιστορία και κατόπιν στη στρατιωτική ακαδημία. Αξιωματικός του ιππικού από το 1895, παρακολούθησε τον ίδιο χρόνο, ως στρατιωτικός παρατηρητής, τις επαναστατικές εξελίξεις στην Κούβα και το 1896 εντάχθηκε στα βρετανικά στρατεύματα των Ινδιών. Το 1898 εντάχθηκε στις βρετανικές δυνάμεις της Αιγύπτου και πήρε μέρος στις επιχειρήσεις ανακατάληψης του Σουδάν.Τις σχετικές στρατιωτικές εμπειρίες και εντυπώσεις του κατέγραψε στο βιβλίο του «Ο ποτάμιος πόλεμος» (The River war, 2 τ., 1989). Στη συνέχεια παραιτήθηκε από το στράτευμα και διεκδίκησε χωρίς επιτυχία βουλευτική έδρα στη περιφέρεια Όλνταμ (1899). Μετά την αποτυχία του αυτή προτίμησε να φύγει στη Νότια Αφρική, όπου είχε ξεσπάσει ο πόλεμος των Μπόερς και να αναλάβει και πάλι καθήκοντα πολεμικού ανταποκριτή της εφημερίδας Morning Post του Λονδίνου.
Κύρος Β΄ της Περσίας
Ο Κύρος αναγνωρίζεται για το ότι σεβόταν τα έθιμα και τις θρησκείες των χωρών που κατέκτησε καθώς και για τα επιτεύγματά του στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αξιοσημείωτη θέση στο ιστορικό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει ο Κύλινδρος του Κύρου του 539 Π.Κ.Χ., ο οποίος έχει περιγραφεί ως «η πρώτη διακήρυξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων» της ιστορίας.
Κατακτήσεις
Οι κατακτήσεις του επεκτάθηκαν από το Αιγαίο Πέλαγος και τον Ελλήσποντο έως τον Ινδό ποταμό, ήταν η μεγαλύτερη αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη ιστορία, οι κατακτήσεις του Κύρου τον έκαναν κυρίαρχο της Ασίας. Οι σπουδαιότερες αυτοκρατορίες που κατέλαβε ήταν οι νεο - Βαβυλώνιοι, οι Μήδοι και το πανίσχυρο εκείνη την εποχή βασίλειο των Λυδών του Κροίσου το οποίο κυριαρχούσε εκείνη την εποχή σε ολόκληρη τη Μικρά Ασία. Η κατάκτηση της Λυδίας και η κατάλυση του βασιλείου του Κροίσου ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Ασίας για λογαριασμό του Κύρου, η επόμενη περιοχή που σχεδίαζε να κατακτήσει ήταν η Αίγυπτος αλλά δεν έγινε επειδή τον πρόλαβε ο θάνατος.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
Τα πρώτα χρόνια
Το 1900 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος (Τόρις) αρνούμενος να ταυτισθεί στη συνέχεια με πολλές από τις επιλογές των συντηρητικών κυβερνήσεων, όπως τις σχετικές με την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, τις αποικιακές ρυθμίσεις και κυρίως με το θεσμοθετούμενο σύστημα προστατευτικού δασμολογίου. Οι διαφωνίες του αυτές οδήγησαν στην αποχώρησή του από τη συντηρητική παράταξη (1904) και την ένταξή του στους Φιλελεύθερους με τους οποίους επανεξελέγη βουλευτής του 1906.
Κύρος Β΄ της Περσίας
Κατακτήσεις
Σύμφωνα με την ιστορία που διασώζει ο Ηρόδοτος όταν ήταν ο Κροίσος πάνω από την αναμμένη πυρά του Κύρου φώναξε τρεις φορές το όνομα του Αθηναίου σοφού Σόλωνα ο οποίος τον είχε προειδοποιήσει για τις παλινωδίες της τύχης. Ο Κύρος όταν έμαθε την ιστορία σχετικά με τη συνάντηση του Κροίσου με τον Σόλωνα χάρισε στον Λυδό βασιλιά τη ζωή και τον κράτησε σύμβουλο ολόκληρο το υπόλοιπο διάστημα της ζωής του.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
Ιδεολογικό υπόβαθρο
Φανατικός αντίπαλος των εργατικών, αλλά και πολέμιος της πολιτικής του κατευνασμού απέναντι στον φασισμό και στον ναζισμό που ακολουθούσαν ο Στάνλεϊ Μπάλντουιν (1935-37) και ο Νέβιλ Τσάμπερλεν (1937-40) έμεινε για δέκα ολόκληρα χρόνια στην αντιπολίτευση, διαφωνώντας συχνά και με το ίδιο το κόμμα του, κατακρίνοντας σε λόγους και άρθρα του με ισχυρά επιχειρήματα κάθε συμβιβασμό με τις δικτατορικές ή ολοκληρωτικές σοσιαλιστικές ιδεολογίες.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Τον Μάιο του 1940 διαδέχτηκε τον Νέβιλ Τσάμπερλεν στην αρχηγία μιας κυβέρνησης συνασπισμού και προέβη στο διάσημο διάγγελμα του προς τον Βρετανικό λαό.
Κύρος Β΄ της Περσίας
Κατακτήσεις
Μοίρασε την απέραντη αυτοκρατορία του σε σατραπείες με ανώτερο κυβερνήτη τον ίδιο τον μεγάλο βασιλιά (σάχη) ο οποίος είχε τα ανάκτορα του στις Πασαργάδες.
Θάνατος
Ο θάνατός του περιβάλλεται από πλήθος θρύλων, που αναφέρουν διάφοροι συγγραφείς κατά τον Ξενοφώντα, πέθανε μετά από τη νίκη του εναντίον των Σκυθών.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
«Δεν θα παραδοθούμε ποτέ»
Μετά την κατάρρευση και συνθηκολόγηση της Γαλλίας, η Βρετανία βρέθηκε πλέον μόνη της στον αγώνα ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία. Ο Χίτλερ επεδίωκε έναν συμβιβασμό ή συμφωνία με τη Βρετανία έχοντας κατά νου την σχεδιαζόμενη επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Παρά ταύτα η στάση του Τσώρτσιλ ήταν αδιαπραγμάτευτη. Πριν ξεκινήσει η Μάχη της Αγγλίας, προέβη σε έναν ακόμη λόγο, έξοχο δείγμα της ρητορικής του δεινότητας, με σκοπό να ανυψώσει το ηθικό των Βρετανών.
Ανέλαβε πρωτοβουλία να ενισχύσει στο εσωτερικό το πνεύμα της αντίστασης, παρά τις δυσμενείς εξελίξεις των πρώτων μηνών του πολέμου, και στο εξωτερικό να προκαλέσει την επέμβαση των ΗΠΑ στον πόλεμο (την οποία θεωρούσε καθοριστική) και να πετύχει τη συμμαχία της Σοβιετικής Ένωσης.
Κύρος Β΄ της Περσίας
Θάνατος
Σύμφωνα με τις παραδόσεις ο Κύρος πέθανε πολεμώντας. Το πτώμα του αποκεφαλίστηκε από την Τόμυρι και μεταφέρθηκε αργότερα στις Πασαργάδες όπου και θάφτηκε. Ήταν ο θεμελιωτής του μεγάλου κράτους των Περσών της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών γι'αυτό πήρε το προσωνύμιο Μέγας. Όρισε διάδοχο του τον μεγαλύτερο γιο του Καμβύση Β΄ αλλά σύμφωνα με εντολή της διαθήκης του κληροδότησε στον μικρότερο γιο του Σμέρδι τις ανατολικές σατραπείες της αυτοκρατορίας του.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
«Δεν θα παραδοθούμε ποτέ»
Μεταξύ 1941 και 1945 ο Ουίνστον Τσώρτσιλ διέσχισε τον Ατλαντικό πέντε φορές για να συσκεφθεί με τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Φραγκλίνο Ρούζβελτ. Μετέβη δύο φορές στη Μόσχα, όπου συναντήθηκε με τον Ιωσήφ Στάλιν το 1942 και τον Οκτώβριο του 1944, όταν έγινε η περίφημη διανομή, η οποία βάρυνε καθοριστικά στον καθορισμό της μεταπολεμικής τύχης της Ελλάδας και των άλλων βαλκανικών χωρών. Ακόμα μετέβη το 1943 στο Κάιρο και την Τεχεράνη για τις αντίστοιχες διασκέψεις, στη Ρώμη το 1944 όπου συναντήθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον στρατάρχη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και τον Πάπα Πίο ΙΒ΄, στη Διάσκεψη της Γιάλτας τον Φεβρουάριο του 1945 για τη διαβόητη συμφωνία μεταξύ Ρούζβελτ, Τσώρτσιλ και Στάλιν, ενώ αρκετές φορές επισκέφθηκε το δυτικό μέτωπο και τον Ιούλιο του 1945 το Πότσδαμ για την τριμερή Διάσκεψη του Πότσδαμ με τον Χάρυ Τρούμαν και τον Στάλιν.
Κύρος Β΄ της Περσίας
Ιστορικές αναφορές
Ο Κύρος καταγράφει στον Κύλινδρο ότι κληρονόμησε χωρίς προβλήματα τον θρόνο του βασιλείου του από τον πατέρα του Καμβύση Α΄ και τον παππού του Κύρο Α΄, βασιλείς του Ανσνάν. Όμως κάποιοι ιστορικοί, όπως ο Ηρόδοτος έδωσαν μια μυθολογική περιγραφή της πρώιμης ζωής του Κύρου, που ομοιάζει με τον Οιδίποδα και τους Ρωμύλο και Ρέμο. Σε μια άλλη εκδοχή, ο Κύρος περιγράφεται ως γιος μιας φτωχής οικογένειας που εργαζόταν στη Μηδική αυλή.
Ουίνστον Τσώρτσιλ
«Δεν θα παραδοθούμε ποτέ»
Με τους χειρισμούς του υπήρξε έτσι από τους καθοριστικότερους παράγοντες στην τελική νίκη των Συμμάχων, ενώ καθιέρωσε και τον χαιρετισμό της νίκης με τα δύο δάχτυλα (V). Δεν υπήρξε γεγονός στο οποίο να μην ήταν πρωταγωνιστής. Οι θέσεις του στηριζόμενες στην ρεαλιστική αναγνώριση και κοινή αποδοχή μεταξύ των πρωταγωνιστών νικητών των σφαιρών επιρροής, αποδείχθηκαν παράγοντες μιας μακροχρόνιας, αν και τεταμένης, ειρήνης μετά το τέλος του πολέμου.
Κύρος Β΄ της Περσίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Ουίνστον Τσώρτσιλ
«Δεν θα παραδοθούμε ποτέ»
Η βρετανική εξωτερική πολιτική τον έφεραν με τεθωρακισμένο όχημα από το Φάληρο στην Αθήνα, τα Χριστούγεννα του 1944, ενώ μαίνονταν οι μάχες των κυβερνητικών και των βρετανικών δυνάμεων με τον ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά. Στην Αθήνα ο Τσώρτσιλ, σε σύσκεψη της ηγεσίας μεγάλης μερίδας του ελληνικού πολιτικού φάσματος, του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού συμπεριλαμβανομένου -και παρουσία των πρεσβευτών Η.Π.Α., Ε.Σ.Σ.Δ. και Γαλλίας- δεν άφησε αμφιβολίες για το ότι η Μεγάλη Βρετανία είχε τον πρώτο λόγο στα ελληνικά πολιτικά πράγματα.
Μεταπολεμική πολιτική
Μεταπολεμικά εξεδήλωσε την πλήρη αντίθεσή του στις πολιτικές επιλογές της Σοβετικής Ένωσης και το 1946 πρώτος αυτός χρησιμοποίησε τον όρο «Σιδηρούν παραπέτασμα» :
Από την αρχή του μεταπολέμου, ο Τσώρτσιλ υποστήριξε το σχηματισμό ενωμένης Ευρώπης, η οποία δεν θα μπορούσε να συγκροτηθεί χωρίς την οικονομική βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και τη συμμετοχή της Γερμανίας. Ο Τσώρτσιλ, με διακοπή μερικών ετών, παρέμεινε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας έως τον Απρίλιο του 1955. Δεν παρέλειψε μάλιστα να γράψει τα περίφημα απομνημονεύματά του από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα οποία άρχισαν να δημοσιεύονται το 1948 και του απέφεραν το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1953.
Χαρακτηριστικές φράσεις
Ο Τσώρτσιλ ήταν δυναμικός ομιλητής και είχε την ικανότητα να εκφράζεται με εύστοχο και καίριο τρόπο, αποφεύγοντας τη φλυαρία. Μερικά από τα λόγια του έμειναν στην ιστορία, με χαρακτηριστικότερα τα ακόλουθα :
Στον Τσώρτσιλ αποδίδεται μια δήλωσή του κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο σχετικά με την σθεναρή άμυνα που προέβαλε ο ελληνικός στρατός στην Ιταλική εαρινή επίθεση, ότι στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες. Ωστόσο η φράση έχει αμφισβητηθεί ότι ειπώθηκε από τον Τσώρτσιλ ενώ δεν έχει εντοπιστεί καμία σχετική αναφορά στο αρχείο Τσώρτσιλ.
Η Σύνταξή του
Η Ελισάβετ ΙΙ προσφέρθηκε να χρήσει τον Τσώρτσιλ Δούκα του Λονδίνου, αλλά αυτό απορρίφθηκε ως αποτέλεσμα των αντιρρήσεων του γιου του Ράντολφ, ο οποίος θα είχε κληρονομήσει τον τίτλο μετά το θάνατο του πατέρα του. Δέχτηκε, ωστόσο, το Τάγμα του Garter για να γίνει ο Sir Winston. Παρόλο που υποστήριξε δημόσια, ο Τσώρτσιλ ήταν ιδιωτικά καυστικός για τον χειρισμό της κρίσης του Σουέζ από τον Έντεν και ο Κλεμεντίν πίστευε ότι πολλές από τις επισκέψεις του στις Ηνωμένες Πολιτείες τα επόμενα χρόνια ήταν απόπειρες να βοηθήσει στην αποκατάσταση των αγγλοαμερικανικών σχέσεων. Μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία, ο Τσόρτσιλ παρέμεινε βουλευτής μέχρι που αποχώρησε στις γενικές εκλογές του 1964. Εκτός από το 1922 έως το 1924, ήταν βουλευτής από τον Οκτώβριο του 1900 και είχε εκπροσωπήσει πέντε εκλογικές περιφέρειες.
Μέχρι τις γενικές εκλογές του 1959, ωστόσο, σπάνια παρευρέθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Παρά την κατολίσθηση των Συντηρητικών το 1959, η δική του πλειοψηφία στο Γούντφορντ μειώθηκε κατά περισσότερους από χίλιους. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της συνταξιοδότησής του στο Chartwell ή στο σπίτι του στο Λονδίνο στο Hyde Park Gate, και έγινε συνήθεια της υψηλής κοινωνίας στη La Pausa στη Γαλλική Ριβιέρα.
Τον Ιούνιο του 1962, όταν ήταν 87 ετών, ο Τσόρτσιλ έπεσε στο Μόντε Κάρλο και έσπασε το ισχίο του. Μεταφέρθηκε στο σπίτι σε νοσοκομείο του Λονδίνου όπου παρέμεινε για τρεις εβδομάδες. Ο Τζένκινς λέει ότι ο Τσόρτσιλ δεν ήταν ποτέ ο ίδιος μετά από αυτό το ατύχημα και τα τελευταία δύο χρόνια του ήταν κάτι σαν μια περίοδος του λυκόφωτος. Το 1963, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι, ενεργώντας με εξουσιοδότηση που χορηγήθηκε με νόμο του Κογκρέσου, τον ανακήρυξε Επίτιμο Πολίτη των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά δεν μπόρεσε να παραστεί στην τελετή του Λευκού Οίκου. Υπήρξαν εικασίες ότι έπαθε μεγάλη κατάθλιψη στα τελευταία του χρόνια, αλλά αυτό διαψεύστηκε κατηγορηματικά από τον προσωπικό του γραμματέα Anthony Montague Browne, ο οποίος ήταν μαζί του τα τελευταία δέκα χρόνια. Ο Montague Browne έγραψε ότι ποτέ δεν άκουσε τον Τσώρτσιλ να αναφέρεται στην κατάθλιψη και σίγουρα δεν έπασχε από αυτήν.
Θάνατος
Ο Τσώρτσιλ υπέστη το τελευταίο του εγκεφαλικό στις 12 Ιανουαρίου 1965. Πέθανε σχεδόν δύο εβδομάδες αργότερα στις 24, που ήταν η εβδομηκοστή επέτειος από τον θάνατο του πατέρα του. Όπως ο δούκας του Ουέλινγκτον το 1852 και ο Γουίλιαμ Γκλάντστοουν το 1898, ο Τσώρτσιλ τελέστηκε σε μια κρατική κηδεία. Ο σχεδιασμός γι' αυτό είχε ξεκινήσει το 1953 με την κωδική ονομασία "Operation Hope Not" και είχε εκπονηθεί ένα λεπτομερές σχέδιο μέχρι το 1958. Το φέρετρό του βρισκόταν σε κατάσταση στο Westminster Hall για τρεις ημέρες και η τελετή κηδείας έγινε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στις 30 Ιανουαρίου. Στη συνέχεια, το φέρετρο μεταφέρθηκε με βάρκα κατά μήκος του ποταμού Τάμεση στον σταθμό Waterloo και από εκεί με ένα ειδικό τρένο στο οικογενειακό οικόπεδο στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου κοντά στη γενέτειρά του στο Blenheim Palace.
Σε όλο τον κόσμο, πολλά μνημεία έχουν αφιερωθεί στον Τσώρτσιλ. Το άγαλμά του στην πλατεία του Κοινοβουλίου αποκαλύφθηκε από τη χήρα του Κλεμεντίνα το 1973 και είναι ένα από τα μόλις δώδεκα στην πλατεία, όλες από εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένου του φίλου του Τσώρτσιλ, Λόιντ Τζορτζ και του εχθρού του για την πολιτική της Ινδίας, Γκάντι. Αλλού στο Λονδίνο, οι αίθουσες πολεμικών υπουργείων εν καιρώ πολέμου έχουν μετονομαστεί σε Μουσείο Τσώρτσιλ και Αίθουσες Πολέμου Υπουργικού Συμβουλίου. Το Churchill College του Cambridge ιδρύθηκε ως εθνικό μνημείο του Churchill. Μια ένδειξη της υψηλής εκτίμησης του Τσώρτσιλ στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης του BBC του 2002, συγκέντρωσε 447.423 ψήφους, στην οποία ψηφίστηκε ο μεγαλύτερος Βρετανός όλων των εποχών, με τον πλησιέστερο αντίπαλό του να είναι ο Isambard Kingdom Brunel με 56.000 ψήφους πίσω. Είναι ένας από τους μόλις οκτώ ανθρώπους στους οποίους απονεμήθηκε η τιμητική υπηκοότητα των Ηνωμένων Πολιτειών. άλλοι περιλαμβάνουν τον Λαφαγιέτ, τον Ραούλ Βάλενμπεργκ και τη Μητέρα Τερέζα. Το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών τον τίμησε το 1999 ονομάζοντας ένα νέο αντιτορπιλικό κλάσης Arleigh Burke ως USS Winston S. Churchill. Άλλα μνημεία στη Βόρεια Αμερική περιλαμβάνουν το Εθνικό Μουσείο Τσώρτσιλ στο Φούλτον του Μιζούρι, η Πλατεία Τσώρτσιλ στο κέντρο του Έντμοντον, Αλμπέρτα και την οροσειρά Winston Churchill, μια οροσειρά βορειοδυτικά της λίμνης Louise, επίσης στην Αλμπέρτα, η οποία μετονομάστηκε από τον Churchill το 1956.
Συγγραφικό έργο
Ανέπτυξε αξιόλογη ιστοριογραφική δραστηριότητα εκδίδοντας αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων:
Το 1953 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας για το πεντάτομο έργου «Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος», που δημoσιεύτηκε από το 1948 έως το 1951.
Strangers in the Night (τραγούδι)
Το Strangers in the Night είναι τραγούδι που συνέθεσε ο Μπερτ Κέμπφερτ σε στίχους των Τσαρλς Σίνγκλεντον και Έντι Σνάιντερ. Ο Κέμπφερτ το χρησιμοποίησε αρχικά με τον τίτλο "Beddy Bye" ως μέρος της ορχηστρικής μουσικής για την ταινία A Man Could Get Killed (ελληνικά: Κάποιος μπορούσε να πεθάνει). Το τραγούδι έγινε γνωστό το 1966 από τον Φρανκ Σινάτρα, αν και αρχικά δόθηκε στη Μελίνα Μερκούρη, η οποία πίστευε ότι τα φωνητικά ενός άνδρα θα ταίριαζαν καλύτερα στη μελωδία και γι' αυτό αρνήθηκε να το τραγουδήσει.
Φτάνοντας στο Νο. 1 τόσο στο Billboard Hot 100 όσο και στο Easy Listening chart, ήταν το τραγούδι για το ομώνυμο άλμπουμ του Σινάτρα το 1966 Strangers in the Night, το οποίο έγινε το πιο επιτυχημένο εμπορικά άλμπουμ του. Το τραγούδι έφτασε επίσης στο Νο. 1 στο UK Singles Chart.
Η ηχογράφηση του Σινάτρα του χάρισε το βραβείο Grammy για την καλύτερη ανδρική φωνητική ερμηνεία, το βραβείο Grammy για την ηχογράφηση της χρονιάς, καθώς και ένα βραβείο Grammy για την καλύτερη ενορχήστρωση που συνοδεύει έναν τραγουδιστή ή μουσικό για τον Ernie Freeman στα Βραβεία Grammy του 1967.
Ηχόγραφηση
Το κομμάτι ηχογραφήθηκε στις 11 Απριλίου 1966, ένα μήνα πριν από το υπόλοιπο άλμπουμ. Ο Χαλ Μπλέιν ήταν ο ντράμερ και ο Γκλεν Κάμπελ έπαιζε κιθάρα. Σύμφωνα με τον Μπλέιν, χρησιμοποίησε ξανά το εμβληματικό drum beat από το " Be My Baby " των Ronettes σε μια πιο αργή και απαλή διάταξη.
Ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα και αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά του δίσκου είναι ο αυτοσχεδιασμός της μελωδίας από τον Σινάτρα (στο take two) με τις συλλαβές "doo-be-doo-be-doo" καθώς το τραγούδι ξεθωριάζει μέχρι το τέλος. Για το CD Nothing but the Best , το τραγούδι έγινε remaster και ο χρόνος εκτέλεσης είναι 2:45 αντί για το συνηθισμένο 2:35. Τα επιπλέον δέκα δευτερόλεπτα είναι απλώς μια συνέχεια του αυτοσχεδιασμού του Σινάτρα. Το 1968, το στέλεχος της τηλεόρασης του CBS, Fred Silverman, εμπνεύστηκε από το scat ενώ άκουγε την ηχογράφηση σε μια πτήση με τα κόκκινα μάτια σε μια συνάντηση ανάπτυξης για μια εκπομπή κινουμένων σχεδίων το πρωί του Σαββάτου και αποφάσισε να μετονομάσει τον χαρακτήρα του σκύλου σε "Scooby-Doo".
Κατά ειρωνικό τρόπο, ο Σινάτρα περιφρόνησε το τραγούδι, αποκαλώντας το κάποτε «ένα κομμάτι σκατά» και «το χειρότερο τραγούδι που έχω ακούσει ποτέ». Δεν φοβήθηκε να εκφράσει την αποδοκιμασία του να το ερμηνεύσει ζωντανά. Παρά την περιφρόνησή του για το τραγούδι, του έδωσε μια νούμερο ένα επιτυχία για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια και παρέμεινε στα charts για 15 εβδομάδες.
Εμπορικές πωλήσεις
Το σινγκλ πούλησε 60.000 αντίτυπα στη Βραζιλία, 600.000 αντίτυπα στη Γαλλία, μαζί πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο και πάνω από 2 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Singles της Reprise Records Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια του Φρανκ Σινάτρα Κατηγορία:Singles του 1966 Κατηγορία:Τραγούδια του 1966
Δρόμος των Μπαχαρικών - Πόλεις της Ερήμου στο Νεγκέβ
Ο Δρόμος των Μπαχαρικών - Πόλεις της Ερήμου στο Νεγκέβ είναι μια περιοχή ειδικά καθορισμένη για Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς κοντά στο τέλος του Δρόμου εμπορίου μπαχαρικών στο Νεγκέβ, στο νότιο Ισραήλ, ο οποίος συνέδεσε την Αραβία με τη Μεσόγειο κατά την Ελληνιστική-Ρωμαϊκή περίοδο, η οποία ανακηρύχθηκε ως εξαιρετικής παγκόσμιας αξίας από την UNESCO το 2005. Το εμπόριο οδήγησε στην ανάπτυξη αρχαίων πόλεων, οχυρών και καραβανσεράι καθ 'οδόν, εκτός από την αγροτική ανάπτυξη.
Τέσσερις πόλεις στην έρημο Νεγκέβ, που άκμασε κατά την περίοδο από το 300 π.Χ. έως 200 μ.Χ., συνδέονται άμεσα με τους τερματικούς σταθμούς της Μεσογείου τόσο του Δρόμου των Μπαχαρικών όσο και των διαδρομών του εμπορίου μπαχαρικών: Άβντατ, Χαλούζα, Μάμψις και Σόβατα. Ως ομάδα, αυτές οι πόλεις της ερήμου καταδεικνύουν το προσοδοφόρο εμπόριο λιβανιού και μύρου που πραγματοποιήθηκε από την Υεμένη στη Νότια Αραβία μέχρι το λιμάνι της Γάζας στη Μεσόγειο. Στο αποκορύφωμά της, η διαδρομή περιλάμβανε πόλεις, συστήματα άρδευσης Κανάτ, φρούρια και καραβανσεράι. Τα απομεινάρια αυτών των έργων είναι ακόμη ορατά και καταδεικνύουν τη χρήση της ερήμου για το εμπόριο και τη γεωργία.
Ο Δρόμος των Μπαχαρικών - Πόλεις της Ερήμου στο Νεγκέβ περιλαμβάνει το Νεγκέβ στο νότιο Ισραήλ, το οποίο συνέδεσε την Αραβία με τη Μεσόγειο κατά την Ελληνιστική - ρωμαϊκή περίοδο. Κατά τη διάρκεια της περιόδου από το 300 έως το 200 π.Χ., τέσσερις πόλεις που άκμασε στην έρημο Νεγκέβ ήταν Άβντατ, Χαλούζα, Μάμψις και Σόβοτα. Αυτές συνδέονταν απευθείας με τον μεσογειακό τερματικό σταθμό τόσο του δρόμου Incense Road όσο και του εμπορίου μπαχαρικών. Κατά την περίοδο αιχμής της ευημερίας, η διαδρομή περιλάμβανε πόλεις, συστήματα άρδευσης Qanat, φρούρια και καραβάνσερα
Ιστορία
Ο ανατολικός-δυτικός «δρόμος εμπορίου μπαχαρικών», ο οποίος λειτούργησε από το 400 π.Χ. έως το 200 μ.Χ., έφερε οικονομική πρόοδο στους Ναβαταίους. Το εμπόριο μειώθηκε όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Πέτρα, η οποία ήταν τότε η πρωτεύουσα της Ιορδανίας της Αυτοκρατορίας των Ναβαταίων. Οι Ναβαταίοι είχαν καταλάβει αυτή την περιοχή τον 6ο αιώνα π.Χ., μετά από την εγκατάλειψη της περιοχής από τους Εδωμίτες για να καταλάβουν τις πεδιάδες της Ιουδαίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη μετατροπή των Ναβαταίων από τον ημι-νομαδικό τρόπο ζωής τους στον ελληνιστικό πολιτισμό, όπου λειτουργούσαν με οργανωμένους κυβερνητικούς μηχανισμούς. Διατήρησαν το εμπόριο σκλάβων προς όφελος των Πτολεμαίων, παρόλο που καθιέρωσαν ουδέτερες διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με άλλες χώρες.
Η διαχείριση των περιοχών γίνεται από την Ισραηλινή Αρχή Φύσης και Πάρκων και από την Ισραηλινή Αρχή Αρχαιοτήτων. Η τελευταία αρχή έχει το καθήκον της συντήρησης και ανασκαφής των αναφερόμενων δομών. Οι τοποθεσίες ερημώθηκαν ως επί το πλείστον από τον 7ο αιώνα μ.Χ. και παρέμειναν αρκετά καλά διατηρημένες.
Κατάσταση Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το τέλος του δρόμου εμπορίου μπαχαρικών στο Νεγκέβ του Ισραήλ, ο οποίος περιελάμβανε πόλεις, οχυρά, καραβανσεράι και το σύστημα άρδευσης σε ερημικές περιοχές με συνδέσεις με τη Μεσόγειο, έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή πολιτιστικής κληρονομιάς του καταλόγου Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO σύμφωνα με τα Κριτήρια (iii) ως επιβεβαίωση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής σημασίας του λιβανιού για τον Ελληνιστικό-Ρωμαϊκό κόσμο και Κριτήρια (v) για ανάπτυξη κατά μήκος της διαδρομής σε σοβαρές συνθήκες ερήμου. Η περιοχή εγγράφηκε στις 15 Ιουλίου 2005 στη συνεδρίαση της Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.