cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζοζέφ-Σιμόν Γκαλιενί
Ο Ζοζέφ-Σιμόν Γκαλιενί (Joseph Simon Gallieni, 24 Απριλίου 1849-27 Μαΐου 1916) ήταν Γάλλος στρατιωτικός, υπουργός Άμυνας από το 1915 ως το 1916 και περισσότερο γνωστός ως στρατιωτικός διοικητής και κυβερνήτης στις γαλλικές αποικίες. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Του απονεμήθηκε ο βαθμός του Στρατάρχη της Γαλλίας μετά θάνατον το 1921. Ιστορικοί όπως οι Ζορζ Μπλοντ, Μπέιζιλ Λίντελλ Χαρτ και Ανρί Ισελέν αναγνωρίζουν ότι ο Γκαλιενί ήταν ο ιθύνων νους της γαλλικής νίκης στην Πρώτη Μάχη του Μάρνη το 1914. Ωστόσο, στη Μαδαγασκάρη ο Γκαλιενί απέκτησε κακή φήμη ως στρατιωτικός ηγέτης της Γαλλίας που παράνομα έστειλε στην εξορία τη βασίλισσα Ραναβαλόνα Γ' και κατάργησε τη μοναρχία στο νησί έπειτα από 350 χρόνια.
Πρώτα χρόνια και πρώιμη στρατιωτική καριέρα
Ο Γκαλιενί γεννήθηκε στο Σεν-Μπεά (Saint-Beat) του νομού της Ωτ-Γκαρόν (Haute-Garonne). Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή (Prytanée Militaire) στη Λα Φλες (La Flèche) και εν συνεχεία στην ειδική στρατιωτική σχολή του Σαιν-Συρ (École Spéciale Militaire de Saint-Cyr). Έγινε Ανθυπολοχαγός στο 3ο Σύνταγμα Πεζοναυτών προτού υπηρετήσει στο Γαλλοπρωσικό πόλεμο. Προήχθη σε Υπολοχαγό το 1873 και σε Λοχαγό το 1878. Στη συνέχεια στάλθηκε στην Αφρική στα μέσα της δεκαετίας του 1870, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές εξερευνητικές αποστολές και σε ποικίλες στρατιωτικές εκστρατείες.
Κυβερνήτης σε αποικίες
Μετά τη θητεία του στη Μαρτινίκα, ο Γκαλιενί έγινε κυβερνήτης του Γαλλικού Σουδάν και στη διάρκεια της εκεί θητείας του κατέστειλε με επιτυχία μια εξέγερση Σουδανών ανταρτών υπό το Μαμαντού Λαμέν. Την περίοδο 1892-96 υπηρέτησε στη Γαλλική Ινδοκίνα διοικώντας τη δεύτερη στρατιωτική μεραρχία του εδάφους και μετά εγκαταστάθηκε στη Μαδαγασκάρη, όπου υπηρέτησε ως κυβερνήτης ως το 1905. Για μία ακόμη φορά κατέστειλε μια επανάσταση, που είχε εκδηλωθεί αυτή τη φορά από φιλοβασιλικούς. Αποτέλεσμα ήταν να εξοριστεί η βασίλισσα και να καταργηθεί η μοναρχία στο νησί. Έκανε εφαρμογή της αντεπαναστατικής μεθόδου της "κηλίδας του λαδιού", που επιβίωσε ως τις μέρες μας.
Αν και ήταν η επιλογή για τη θέση του ανώτατου διοικητή του γαλλικού στρατού το 1911, ο Γκαλιενί παραιτήθηκε από τη θέση του υπέρ του Ζοζέφ Ζοφρ, επικαλούμενος την προχωρημένη ηλικία και τη σοβαρή κατάσταση της υγείας του.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την αποστρατεία του, το 1914, ο Γκαλιενί κλήθηκε ξανά στην υπηρεσία τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, με σκοπό να βοηθήσει τη γαλλική άμυνα πριν την πρώτη μάχη του Μάρνη. Ο Ζοφρ έθεσε κάπως στο περιθώριο το ρόλο του Γκαλιενί, καθώς ζήλευε την επιρροή και τη φήμη του στρατιωτικού. Ενώ η υπεράσπιση του Παρισιού αποδίδεται στο Ζοφρ, ορισμένοι πίστεψαν ότι η νίκη εναντίον των Γερμανών οφειλόταν στον Γκαλιενί. Ο ίδιος ο Ζοφρ είπε: "Je ne sais pas qui l'a gagnée, mais je sais bien qui l'aurait perdue." (Δεν γνωρίζω ποιος την κέρδισε [τη μάχη], όμως γνωρίζω καλά ποιος μπορούσε να ηττηθεί.").
Ο Γκαλιενί είχε την ευκαιρία να επιτεθεί εναντίον της 1ης Στρατιάς της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, όταν οι τελευταίοι στράφηκαν προς ανατολάς στις αρχές Σεπτεμβρίου. Έτσι, έστειλε τη γαλλική 6η Στρατιά για να καταφέρει πλήγμα στις γερμανικές δυνάμεις, ενισχύοντας παράλληλα με εφέδρους το μέτωπο σε απάντηση στις γερμανικές αντεπιθέσεις. Όταν είδε το "στρατό των ταξί" να στέλνουν με πορθμεία στρατό προς το μέτωπο, ο Γκαλιενί προέβη σε μία από τις πιο συχνά χρησιμοποιημένες φράσεις για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο: "Eh bien, voilà au moins qui n'est pas banal!" ("Λοιπόν, εδώ τουλάχιστον υπάρχει κάτι έξω από τα συνηθισμένα!").
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Μαδαγασκάρης
Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (Καναδάς)
Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (αγγλ. New Democratic Party, γαλλ. Nouveau Parti démocratique) είναι ένα καναδικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Τωρινός αρχηγός του κόμματος είναι ο Τζαγκμίτ Σινγκ από το 2017.
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1961 ύστερα από συγχώνευση της Συνεργατικής Ομοσπονδίας Κοινοπολιτείας με το Καναδικό Εργατικό Κογκρέσο.
Τα τοπικά παραρτήματα του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος στην Μανιτόμπα και στη Νέα Σκωτία ηγούνται των κυβερνήσεων στις επαρχίες αυτές. Στο παρελθόν, τα τοπικά παραρτήματα του κόμματος στη Βρετανική Κολομβία, στο Οντάριο στο Σασκάτσουαν και στο Γιούκον σχημάτισαν κυβερνήσεις στις επαρχίες αυτές. Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2011, το κόμμα, υπό την ηγεσία του Τζακ Λέιτον, το κόμμα βγήκε δεύτερο και έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία του αξιωματική αντιπολίτευση.
Κατηγορία:Καναδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Γεώργιος Δ. Δασκαλάκης
Ο Γεώργιος Δασκαλάκης (Αθήνα, 24 Αυγούστου 1912 – Αθήνα, 1η Μαρτίου 1994) ήταν Έλληνας νομικός, καθηγητής του Δημοσίου και Συνταγματικού Δικαίου και συγγραφέας. Διετέλεσε Πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (με πληρεξούσιο υπουργού) στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Γ. Καραμανλή καθώς και στις τρεις μετέπειτα Κυβερνήσεις του. Επίσης, διετέλεσε υπουργός των Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη στις 17 Σεπτεμβρίου του 1981.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1912 στη Αθήνα και καταγόταν από ιστορικές ελληνικές οικογένειες. 'Ηταν γιος του Δημητρίου Γ. Δασκαλάκη, γενικού οικονομικού επιθεωρητή της Τράπεζας της Ελλάδος με βαθμό γενικού γραμματέα, και δισέγγονος εκ πατρός της ηρωίδας της Κρητικής Επανάστασης του 1866 Χαρίκλειας Δασκαλάκη. Επίσης, πρόγονος του εκ μητρός (Ζωη Χ. Οδυσσεύς) είναι ο ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης Οδυσσέας Ανδρούτσος. Είχε μια αδελφή, την Καίτη Δασκαλάκη Τριανταφυλλίδη. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Αθήνα, όπου και έμαθε τα πρώτα του γράμματα, ενώ τις γυμνασιακές του σπουδές τις έκανε στην Τρίπολη και την Αθήνα. Υπηρέτησε 56 μήνες ως έφεδρος αξιωματικός εις την ζώνη των πρόσω κατά τους πολέμους 1940-1941 και καθ' όλην την διάρκεια του εμφυλίου. Είχε τιμηθεί με πολλές πολεμικές διακρίσεις.
Το 1946 νυμφεύεται την Ιφιγένεια Κ. Φωστηροπούλου, με την οποία αποκτά 2 κόρες και 4 εγγόνια: Την Ζωή (Τιτίνα) Δασκαλάκη, που θα αποκτήσει με τον βιομήχανο (ΕΒΕΠΥ και μετέπειτα ΒΙΟΜΕΛ) Αλέξανδρο Ηλιάδη δύο γιους, τους Χάρη και Γιώργο Ηλιάδη, και την Σοφία Ιουλία (Σόφη) Δασκαλάκη, σύζυγο σε πρώτο γάμο με τον δολοφονηθέντα από την 17 Νοέμβρη, Μιχαήλ Βρανόπουλο, και σε δεύτερο γάμο με τον δικηγόρο, Τρύφωνα Κουταλίδη. Από τον πρώτο της γάμο θα αποκτήσει τον Δημήτρη Βρανόπουλο και την Μαρινα Βρανοπούλου.
Σπουδές και δραστηριότητες
Ο Δασκαλάκης εργάσθηκε ως καθηγητής Εισαγωγής του Δημοσίου και του Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών από το 1943 έως και το 1981 και αποχώρησε με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.
Διετέλεσε μέλος διοικητικών συμβουλίων επιστημονικών εταιριών στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Υπήρξε επί μακρόν συνεκδότης του περιοδικού Archiv für Rechts- und Sozialphilosophie. Μετείχε διεθνών επιστημονικών συνεδρίων της Atlantic Treaty Association (A.T.A.), υπήρξε Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Πολιτικής Επιστήμης, Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ατλαντικού Συμφώνου. Επίσης Σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Κίνησης και της Εταιρίας Διοικητικών Μελετών, της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων, του Διεθνούς Συνδέσμου Πολιτικής Επιστήμης, των Αμερικανικών Ακαδημιών Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, της Αμερικανικής Εταιρίας Πολιτικής Επιστήμης, του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, νομικός σύμβουλος της UNRRA (1945-47) και των Αμερικανικών αποστολών στη Ελλάδα (1947-1953) και πολλά ακόμα.
Από το 1936 ασκούσε δικηγορία στην Αθήνα και για την προσφορά του τιμήθηκε από τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών με τον τίτλο του "Επίτιμου Δικηγόρου."
Η παρουσία του στο δημόσιο βίο της χώρας είναι έντονη. Το 1948 μετέχει ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.), στη Διάσκεψη των Παρισίων για τη σύνταξη της Διακηρύξεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Η συμμετοχή του αυτή γράφει ο ίδιος, "απετέλεσε μεγάλη στιγμή" της ζωής του. Μετέχει επίσης στην Ελληνική αντιπροσωπία το 1952 στο ΝΑΤΟ.
Ακαδημαϊκή Σταδιοδρομία
Την ακαδημαϊκή του καριέρα άρχισε στην Πάντειο, στην οποία εκλέχτηκε το 1941 καθηγητής των μαθημάτων της Εισαγωγής εις το Δημόσιο Δίκαιο και το Συνταγματικό Δίκαιο. Εκτός των μαθημάτων αυτών δίδαξε επίσης με ανάθεση τα μαθήματα της Πολιτικής Επιστήμης, Πολιτικής Ψυχολογίας, Διοικητικής Επιστήμης και Συγκριτικού Δικαίου. Με την ιδιότητα του Καθηγητή του Δημόσιου και του Συνταγματικού Δικαίου υπηρέτησε ως Συνταγματικός Σύμβουλος της Βουλής των Ελλήνων από το 1964 έως και το πραξικόπημα της 21η Απριλίου 1967. Αποχώρησε από την Πάντειο το 1981 με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.
Διδακτικό Έργο
Ο Γεώργιος Δ. Δασκαλάκης στη διδασκαλία του χρησιμοποιούσε διεπιστημονικές μεθόδους. Ιδίως η διδασκαλία του στο Συνταγματικό Δίκαιο και την Συνταγματική Ιστορία ήταν τελείως διαφορετική από τον παραδοσιακό για το ελληνικό πανεπιστήμιο νομικισμό. Εκτός από τα κλασικά δόγματα του κλάδου αυτού του Δικαίου, οι σύγχρονες θεωρίες της Πολιτικής Επιστήμης, της Κοινωνιολογίας, της ελληνικής κλασσικής Φιλοσοφίας, αλλά και αυτής των νεώτερων χρόνων μέχρι σήμερα, της Ατομικής και Κοινωνικής Πολιτικής Ψυχολογίας, αλλά και της Οικονομίας και της Διοικητικής Επιστήμης, ακόμα και η λογοτεχνία και η ποίηση, σε μια σύνθεση, και πάντα με αναφορά στην πολιτική πραγματικότητα της εποχής, έδιναν μια νέα διάσταση στη διδασκαλία του, ανοίγοντας καινούργιους δρόμους στην επιστημονική αναζήτηση.
Ουσιώδες χαρακτηριστικό της διδασκαλίας του ήταν η έλλειψη δογματισμού και προκαταλήψεως και το μήνυμα που έβγαινε από αυτήν ήταν οτι δεν υπάρχει ένας μόνο δρόμος για την αλήθεια, αλλά ούτε και μια μόνον αλήθεια. Υπηρετούσε συνειδητά το μέλλον, τον άνθρωπο και τις αξίες του. Εξέφραζε τη βαθιά πίστη του στα νιάτα ως "φορέα του αυριανού" και έβλεπε το κίνημα των νέων ως την πρωτοποριακή δύναμη για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία.
Ο τρόπος αυτός διδασκαλίας ήταν απόρροια της πολύπλευρης παιδείας την οποία είχε λάβει, αλλά και των εμπειριών του από την δικηγορία και την ενεργό συμμετοχή του στη δημόσια ζωή του τόπου, παράλληλα όμως και του πάθους του για συνεχή επιστημονική ενημέρωση.
Η ελληνική και ξένη βιβλιογραφία, σε όλους τους παραπάνω τομείς επιστημών, ήταν οικεία σε αυτόν. Η προσωπική του βιβλιοθήκη περιελάμβανε χιλιάδες τόμους, από τους οποίους 10,000 δώρισε πριν το θάνατο του στο [http://www.ikk.gr/Default.aspx?tabid=102&language=el-GR Ίδρυμα Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή].
Πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ)
Το 1964 διορίστηκε για πρώτη φορά από την Κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού. Μετά την πτώση της δικτατορίας, στις 23 Αυγούστου 1974, διορίστηκε εκ νέου πρόεδρος του ΕΟΤ από την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Με απόφαση του Πρωθυπουργού, ο βαθμός του ήταν ίσος με βαθμό Υπουργού.
Ως πρόεδρος του ΕΟΤ ανέπτυξε μία πολυσχιδή διεθνή δραστηριότητα. Την επταετία 1975 έως 1981 η Ελλάδα είχε κατορθώσει να παίζει πρωταρχικό ρόλο σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς που είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με τον τουρισμό.
Η τεχνοκρατική εμφάνιση του Τουρισμού επέτρεπε την άνετη πραγματοποίηση της - πολιτικής και οικονομικής- Βαλκανικής Πολιτικής της κυβέρνησης. Η πρώτη αποκάλυψη της σοβαρής τότε αποφάσεως της Βουλγαρίας του Προέδρου Τόντορ Ζίβκοβ να αναγνωρίσει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος έγινε στον Δασκαλάκη.
Για μία δεκαετία σχεδόν ο Δασκαλάκης ήταν ο αντιπρόσωπος της Ελλάδος στη επιτροπή του ΟΟΣΑ. Επίσης προήδρευσε της European Travel Commision (Ευρωπαϊκής Επιτροπής Τουρισμού), ανήκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο, το κύριο όργανο του Διεθνούς Οργανισμού Τουρισμού (Executive Councel of the World Tourism Organisation). Η παρουσία του ήταν αποφασιστικής σημασίας για τον Τουρισμό, όπως εκφράστηκε στην Διάσκεψη της Μανίλα (Declaration of Tourism).
Στον τομέα του Τουρισμού λειτούργησε περισσότερο με την ιδιότητα του ακαδημαϊκού δασκάλου, και μάλιστα του Συνταγματικού Δικαίου και έγινε ο θεωρητικός του ελληνικού αλλά και του Διεθνούς Συνταγματικού και Πολιτειακού Τουριστικού Δικαίου. Το πλήθος των μελετών και των άρθρων του για τον τουρισμό δίνουν στον τομέα αυτόν, που θεωρείται κατ'εξοχήν οικονομικός, μια νέα διάσταση. Διακηρύσσουν το δικαίωμα του ταξιδιού, ως δικαίωμα κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στο χώρο και το χρόνο, κατοχυρωμένο και στην εσωτερική συνταγματική τάξη, αλλά και στις Διεθνείς Διακηρύξεις και Συμβάσεις, σε μια εποχή που υψώνονταν απροσπέλαστα τείχη μεταξύ των λαών της Ευρώπης.
Εκπροσωπώντας πάντοτε την Ελλάδα, συνέπραξε στην πρώτη σύνταξη της Χάρτας του Τουρισμού (= δικαιώματα και υποχρεώσεις του τουρίστα ως επισκέπτη σε σχέση με τον ιθαγενή πληθυσμό) και στον Tourism Bill of Rights - δικαιώματα υποχρεώσεις για συνθήκες υγείας, νομικής προστασίας, προσωπικής περιουσίας και ασφαλείας των συγκοινωνιών, δυνατότητα επικοινωνίας με την πατρίδα τους κλπ.
Η Ελλάδα υπήρξε πρωτοπόρος του σήμερα αναγνωρισμένου γενικά από την επιστήμη Τουριστικού Συνταγματικού και Δημοσίου Δικαίου.
Η Σοβιετική Ένωση ενδιαφερόταν τότε να επιτύχει την "Διεθνή γενική Αναγνώριση" ορισμένων Δημοκρατιών της, επιπροσθέτως από τις υπάρχουσες έως τότε, και γι'αυτό "ανοίχθηκε" - όπως γράφτηκε στο διεθνή και ιδιαίτερα γερμανικό τύπο- σε "απλόχερες παροχές προς την Ελλάδα". Εκμεταλλευόμενος αυτό ο Δασκαλάκης υπέγραψε τετραετή-πενταετή συμφωνία κατά την οποία ότι καλύτερο είχε να προσφέρει η σοβιετική μουσική τέχνη - ιδίως τα πιο γνωστά μπαλέτα της Μόσχας και του Λένινγκραντ ήρθαν στην Ελλάδα. Ως αναγνώριση στην συμβολή του στην ανάπτυξη φιλικών σχέσεων και ανταλλαγών με την Σοβιετική Ένωση, ο Γεώργιος Δασκαλάκης τιμήθηκε από την κυβέρνηση της χώρας αυτής το 1979 με το ανώτατο παράσημο "Ηθικής Πολιτιστικής Αξίας".
Αναγνώριση της προσφοράς του στον τουρισμό, στον ελληνικό αλλά και τον διεθνή, αποτελεί η ανάδειξή του σε ανώτατα αξιώματα Διεθνών Οργανισμών, όπως για πολλά χρόνια Πρόεδρος της Διεθνής Ακαδημίας Τουρισμού, του μόνου Οργανισμού ο οποίος ασχολείται με τις ηθικές αξίες του Τουρισμού και του οποίου διατήρησε a titre personnel την ισόβιο προεδρία.
Ο Δασκαλάκης διατηρήθηκε στην Προεδρία του ΕΟΤ από τις Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας του 1974, 1977 και 1980.
Υπουργός των Εσωτερικών
Το Σεπτέμβριο του 1981, με κοινή συμφωνία όλων των πολιτικών κομμάτων και ομάδων, κλήθηκε από την Ρώμη όπου βρισκόταν σε ένα Τουριστικό Συνέδριο και ανέλαβε, ύστερα από πρόταση του Πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, τη Διεύθυνση του Υπουργείου των Εσωτερικών, για να διεξάγει τις Βουλευτικές Εκλογές του 1981, καθώς και τις πρώτες εκλογές για την Ευρωβουλή στην Ελλάδα. Όπως έγραφε ο διεθνής τύπος και όπως συνομολογήθη από κάθε πολιτική και κοινωνική πλευρά, οι εκλογές της 18.10.1981 υπήρξαν ένα "πρότυπο γνησιότητας και ειλικρίνειας της εκφράσεως του Ελληνικού Λαού".
Για πρώτη φορά έγινε χρήση computer και διαφωτιστικών εντύπων για τους δικαστικούς αντιπροσώπους. Επίσης, για πρώτη φορά έγινε ανάλυση κατά τη διάρκεια των εκλογών των μερικών ή γενικών αποτελεσμάτων με εικόνες. Ταυτόχρονα έγιναν ακριβείς μετρήσεις για το χρόνο που θα χρειάζονταν οι ψηφοφόροι να ψηφίσουν, και την "ροή τους στο τμήμα τους".
Την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκαν και οι εκλογές για την Ευρωβουλή, που και αυτές διεξήχθησαν με απόλυτη ομαλότητα. Δυτικό πρακτορείων έγραφε " οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν κατά μοναδικόν και άψογο τρόπον" γιατί "υπήρχαν πολλά και λεπτά θέματα να αντιμετωπιστούν."
Ο Γεώργιος Δ. Δασκαλάκης παραιτήθηκε από Υπουργός στις 21 Οκτωβρίου του 1981, με την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης υπό τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου.
Η θέση του στη ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα
Για τον θάνατό του, την 1η Μαρτίου 1994, ο ακαδημαϊκός Μεν. Παλλάντιος γράφει: "Μια παρουσία ενός αληθινού ευπατρίδη σε κάθε τομέα, χάθηκε από τα μάτια μας, παραχωρώντας τη θέση της τώρα της μνήμης των τόσων που τον γνώρισαν, τον έζησαν, τον συναναστράφηκαν, εκείνων που συνεργάσθηκαν μαζί του, αυτών που διδάχθηκαν από την έδρα της επιστήμης του."
Δημοσιεύσεις
Ο Γεώργιος Δ. Δασκαλάκης, έχει επίσης δημοσιεύσει παραπάνω από 200 άρθρα, δοκίμια κλπ, και ήταν τακτικότατος συνεργάτης της εφημερίδας το Βήμα, του περιοδικού Νέα Εστία, του περιοδικού Ευθύνη και σε πολλά άλλα.
Υπατία
Η Υπατία (Αλεξάνδρεια, 370 - Αλεξάνδρεια, 8 Μαρτίου 415) ήταν Ελληνίδα νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός, διευθύντρια της νεοπλατωνικής σχολής στην Αλεξάνδρεια.
Η ζωή της
μικρογραφία|180px|Ο θάνατος της Υπατίας, ελαιογραφία του Τσαρλς Γουίλιαμ Μίτσελ ([[w:en:Charles William Mitchell|Charles William Mitchell), 1885.]] Η μαθηματικός και φιλόσοφος Υπατία έζησε στην Αλεξάνδρεια από τα μέσα του 4ου αιώνα μέχρι τον βίαιο θάνατό της από έναν χριστιανικό όχλο το 415. Η ημερομηνία γέννησής της δεν είναι επιβεβαιωμένη, αλλά πιστεύεται ότι γεννήθηκε το 370 μ.Χ. Αυτό είναι γνωστό λόγω του της έκλειψης που μελετούσε ο πατέρας της το 364. Ήταν αγνή και άξια σεβασμού, καθηγήτρια μαθηματικών και της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας στην Αλεξάνδρεια. Φορώντας την κλασική χλαμύδα των φιλόσοφων, δίδασκε δημόσια σε κοινό αποτελούμενο από εθνικούς και χριστιανούς. Αποδείξεις για τη ζωή και το έργο της Υπατίας μπορούν να βρεθούν σε διάφορα ιστορικά κείμενα, όπως για παράδειγμα στα έργα του Σωκράτη του Σχολαστικού.
Ως μαθηματικός
Ό,τι γνωρίζουμε για τα μαθηματικά της είναι μόνο ένα μικρό υποσύνολο του έργου της. Σε μεγάλο βαθμό θεωρείται ως δασκάλα και λογία. Επιμελήθηκε έργα γεωμετρίας, άλγεβρας και αστρονομίας, και γνώριζε πώς να κατασκευάζει αστρολάβους και υγροσκόπια. Αν και το έργγο της χάθηκε, η παράδοση στην οποία εργάστηκε και τα κείμενα που σχολίασε αποδείχτηκε ότι ήταν η ακριβής βάση για το επόμενο βήμα στην ιστορία των μαθηματικών. Όταν τον δέκατο έβδομο αιώνα ο Βιέτ και ο Φερμά άρχισαν να διερευνούν τις κωνικές τομές, τα έργα του Διόφαντου και του Απολλωνίου ήταν ζωτικής σημασίας. Περαιτέρω συμπεράσματα για τα μαθηματικά της Υπατίας παραμένουν στην σφαίρα της εικασίας, μια πλήρης αξιολόγηση της συνεισφοράς της παραμένει πέρα από κάθε ιστορικό προσδιορισμό. Οι συνεισφορές της στην Αλεξανδρινή φιλοσοφία και η εξερεύνησή της για την πιθανή επέκταση και δημιουργία προχωρημένων μαθηματικών της αρχαιότητας αξίζουν προσεκτική μεταχείριση.
Ο Νεοπλατωνισμός
Θεωρείται ότι υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στη νεοπλατωνική φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Η φύση των μαθηματικών είναι το να δημιουργούν ιδέες παρμένες από υλικά αντικείμενα. Έτσι είναι η γεωμετρία. Παρόλο που έχει την προέλευσή της στον κόσμο της πρακτικής τοπογραφίας και των επιθεωρητών των μέτρων και των σταθμών, ξεπερνά αυτές τις αρχές. Τα Στοιχεία ασχολούνται με έναν κόσμο που δεν είναι πλέον ο κόσμος της πρακτικής, αλλά ο κόσμος των ιδεών. Έτσι, τα μαθηματικά θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως ένα παράδειγμα της εν λόγω υπέρβασης πάνω από το υλικό που ο Νεοπλατωνισμός κάλεσε.
Το γεγονός ότι η Υπατία ήταν μαθηματικός δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Η Υπατία έμαθε μαθηματικά από τον πατέρα της, τον Θέωνα. Κατάφερε να τον ξεπεράσει σε αυτό τον τομέα και να διδάξει σε πολλούς μαθητές. Μία πηγή αναφέρει ότι «Ισίδωρος επισκίασε σε μεγάλο βαθμό η Υπατία, όχι μόνο επειδή ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα εκείνη, αλλά με τον τρόπο που μια πραγματική φιλόσοφος θα ανερχόταν σε απλή γεωμέτρης.» Παρ’ όλα αυτά η γνώμη αυτή δεν κέρδισε τον έπαινο ούτε από τις γυναίκες, ούτε από τους μαθηματικούς. Επιπλέον από το Λεξικό του Σουίδα (βυζαντινό λεξικό που ήταν στηριγμένο στα έργα του Δαμασκίου) της αποδίδεται η συγγραφή τριών έργων. Τα μόνα που είναι γνωστό ότι έχει γράψει συνδέονται με τα μαθηματικά και την αστρονομία. Θεωρείται ότι έχει βασίσει τα βιβλία της στη νεοπλατωνική φιλοσοφία.
Ο Αστρονομικός Κανών
Το λεξικό του Σούδα αποκαλύπτει το γεγονός πως η Υπατία έγραψε ένα τόμο με τίτλο Ο Αστρονομικός Κανών, καθώς επιδίωκε να μελετήσει και να εμβαθύνει περισσότερο στους τομείς των μαθηματικών του πατέρα της, απ’ ότι έκανε αυτός. Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο «Αστρονομικός Κανών» ήταν απλώς μια συλλογή από αστρονομικούς πίνακες άλλοι πάλι θεωρούν ότι ήταν ένα σχόλιο σχετικά με τον Πτολεμαίο. Ένα από τα σημαντικά βιβλία του Πτολεμαίου είναι η Αλμαγέστη. Σχόλια πάνω στο Βιβλίο Τρία έχει κάνει ο Θέων, όπου λέει ότι το έργο είναι «…στην κριτική αναθεώρηση της φιλοσόφου Υπατίας, της κόρης μου». Υπάρχει η υπόθεση ότι η Υπατία είχε γράψει μέρη από αυτά τα Σχόλια.
Επιπλέον σημείωμα στο λεξικό του Σούδα αναφέρει τους τίτλους των έργων της Υπατίας, ενώ έχουν χαθεί τμήματα αυτών όπου η Υπατία ανέλυε τους κώνους του Απολλωνίου και την αριθμητική του Διόφαντου. Και τα δύο έργα αντιμετωπίζουν παραστάσεις της ανώτερης τάξης των εξισώσεων αλλά επειδή η προσέγγιση του Απολλωνίου ήταν γεωμετρική και του Διόφαντου αριθμητική, καταλαβαίνουμε ότι η Υπατία ήταν εξοικειωμένη τόσο με τις αλγεβρικές όσο και με τις γεωμετρικές αναπαραστάσεις υψηλότερης τάξης εξισώσεων.
Οι Απολλώνιοι κώνοι
Οι κώνοι του Απολλώνιου θεωρούνται από τα πιο δύσκολα έργα της αρχαιότητας και ήταν αυτοί που έθεσαν τα θεμέλια για πολλά από αυτά που στο μέλλον έγιναν γνωστά ως προβολική γεωμετρία.
Σχολιασμός Διόφαντου
Τα αλγεβρικά έργα του Διόφαντου ήταν πολύ πιο εξελιγμένα από τα προηγούμενα. Σε κάθε περίπτωση οι μαθηματικοί της Αλεξάνδρειας του τέταρτου και πέμπτου αιώνα ανέπτυξαν τα μαθηματικά που θα χρησιμοποιούσαν για την λύση ανώτερης τάξεως συστημάτων εξισώσεων. Ο μαθηματικός κόσμος του σήμερα οφείλει στην Υπατία ένα μεγάλο χρέος, διότι χωρίς εκείνη θα είχαμε πολύ λιγότερα από τα έργα του Διόφαντου. Μέσα από αυτούς τους Σχολιασμούς θα ήταν δυνατόν να δούμε ποιο έργο, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, είναι δικό της. Αυτή η σκέψη μας δημιουργείται καθώς λέγεται ότι ένας γραφέας προσπάθησε να αναμείξει αρχικό κείμενο του Διόφαντου με τα δικά της έργα. Παρ’ όλα αυτά πιο πιθανό είναι ότι οι παρεμβολές της Υπατίας είναι δύο «ασκήσεις φοιτητών» στην αρχή του Βιβλίου ΙΙ. Η πρώτη ζητά για τη λύση του ζεύγους ταυτόχρονες εξισώσεις:
όπου a, b είναι γνωστά. Η επόμενη είναι μια μικρή γενίκευση. Απαιτεί τη λύση του ζεύγους των ταυτόχρονων εξισώσεων:
όπου a, b και m είναι γνωστές παράμετροι. Υπάρχουν κάποια στοιχεία που συνδέουν αυτό το πρόβλημα με την Υπατία: μια εννέα λέξη-φράση στην αρχική ελληνική ταυτίζεται με ένα από τα Στοιχεία του Ευκλείδη, που ο πατέρας της είχε επεξεργαστεί.
Ο αστρολάβος
Μία άλλη πηγή πληροφοριών για τις μαθηματικές δραστηριότητες της Υπατίας είναι η αλληλογραφία του Συνέσιου που αποκαλύπτει ότι σπούδασε φιλοσοφία και αστρονομία κάτω από την καθοδήγηση της Υπατίας και αναφέρει τη δημιουργία κάποιων επιστημονικών οργάνων όπως ο αστρολάβος και το υγρόμετρο. Υπάρχει μια θεωρία της στερεογραφικής προβολής, ότι ο δρόμος είναι ανοικτός για την κατασκευή μιας πιο πρακτικής δισδιάστατης συσκευής. Αυτό μας δίνεται από την ιστορία του Συνέσιου Αστρολάβου, ο οποίος γράφοντας για τον Παίωνα δηλώνει ότι είχε σχεδίασε ο ίδιος τον αστρολάβο με τη βοήθεια της Υπατίας και είχε δημιουργηθεί από τα καλύτερα υλικά της αργυροχοΐας. Το συμπέρασμα είναι ότι η θεωρία του αστρολάβου και οι λεπτομέρειες της κατασκευής του είχαν περάσει κάτω από τον Πτολεμαίο, μέσω του Θέωνα, για να φτάσουν στην Υπατία, η οποία με τη σειρά της δίδαξε τον Συνέσιο.
Οι μαθητές της
Η φήμη της προσείλκυε μαθητές απ' όλη τη Μεσόγειο. Μάλιστα, πιστεύεται ότι την εποχή που πέθανε η Υπατία ήταν η καλύτερη μαθηματικός του Ελληνορωμαϊκού κόσμου, και πολύ πιθανόν και όλου του υπόλοιπου, επισκιάζοντας έτσι τον πατέρα της στη φήμη της ως δασκάλα. Αν και δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε όλους τους μαθητές της, υπάρχουν ενδείξεις ότι ήταν γενικά πλούσιοι και ισχυροί. Ο πιο γνωστός μαθητής της είναι ο Συνέσιος της Κυρήνης, ο οποίος προσπάθησε να συνδέσει τον πρόωρο χριστιανισμό με τον Νεοπλατωνισμό. Κάποια από τα γράμματά του προς αυτή έχουν διασωθεί, όπως και κάποια άλλα απεσταλμένα σε συμμαθητές του, όπου εκφράζει τον θαυμασμό του και την επιρροή που του είχε ασκήσει. Στα γράμματα του Συνέσιου μας δίνονται κάποια ονόματα μαθητών της Υπατίας που επικυρώνουν το ταλέντο και τη φήμη της. Εκτός από τον Συνέσιο, μαθητές επίσης ήταν ο μικρότερος αδερφός του (Euoptius) και ο θείος του (Αλέξανδρος), ο καλύτερός του φίλος (Herculian) με τον αδερφό του (Olympius), όπως και άλλοι (Hessychius, Athanasius,Theodosius). Για να καταλάβουμε την δύναμη και τη μόρφωση των μαθητών της, ο Συνέσιος έγινε ο Επίσκοπος της Κωνσταντινουπόλεως, ενώ ο αδερφός του έγινε ο διάδοχός του. Ο Ολύμπιος ήταν ένας πλούσιος γαιοκτήμονας από τη Σελεύκεια και ήταν καλά συνδεδεμένος με την Αλεξάνδρεια, το οποίο μάλλον ίσχυε και για τον αδερφό του, αν και αργότερα έγινε νομάρχης της Κωνσταντινουπόλεως. Ο Ησύχιος ήταν κυβερνήτης της Άνω Λιβύης, ο Αθανάσιος ήταν ένας πολύ γνωστός Αλεξανδρινός σοφιστής και ο Θεοδόσιος ήταν ένας γραμματικός, που έγραψε κανόνες για ρήματα και ουσιαστικά.
Ο θάνατός της
Για τον θάνατό της υπάρχουν πολλές θεωρίες για το ποιος ήταν υπεύθυνος και ποια ήταν τα κίνητρα, αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο. Ο θάνατος της είναι ίσως και ο λόγος που η Υπατία έμεινε αθάνατη στο πέρασμα των αιώνων. Πολλοί ερευνητές μάλιστα, χωρίζουν την εποχή του Παγανισμού από την εποχή του Χριστιανισμού σύμφωνα με την ημερομηνία του θανάτου της, το 415, έναντι του 529 που ο Ιουστινιανός έκλεισε την Αθηναϊκή Σχολή. Πολλοί θεωρούν υπεύθυνο για τον θάνατό της τον Αρχιεπίσκοπο Κύριλλο και τις διαταγές του. Η πιο αξιόπιστη πηγή για τον θάνατό της είναι από τον Σωκράτη τον Σχολαστικό, που έγραψε γι’ αυτόν 25 περίπου χρόνια αργότερα. Εκείνη την περίοδο, υπήρχε πολλή ένταση και μίσος μεταξύ των Εβραίων και των Χριστιανών της Αλεξάνδρειας· είναι η εποχή όπου ο έπαρχος Ορέστης και ο Αρχιεπίσκοπος Κύριλλος (γνωστός από τον σκληρό τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τον αιρετικό Νεκτάριο) βρίσκονταν σε αντιπαράθεση. Περίπου 500 μοναχοί έφτασαν στην πόλη για να ταχθούν στο πλευρό του Αρχιεπισκόπου. Κατηγόρησαν τον Ορέστη (ο οποίος ήταν βαπτισμένος χριστιανός) ότι είναι ειδωλολάτρης και ότι έκανε θυσίες στους Έλληνες θεούς σε αντίθεση με τον νόμο του Θεοδοσίου που απαγόρευε κάθε είδος ειδωλολατρίας. Όταν ένας μοναχός ονόματι Αμμώνιος πέθανε, επειδή είχε πετάξει μία πέτρα στον έπαρχο, ο Κύριλλος και οι άλλοι χριστιανοί στράφηκαν ενάντια στην Υπατία, η οποία ήταν εκείνη την εποχή βοηθός του. Αποκαλώντας την ειδωλολατρική μάγισσα και ιέρεια, την έγδυσαν και την έσυραν μέχρι τον Καθεδρικό ναό, όπου την σκότωσαν γδέρνοντάς και διαμελίζοντας την με κοφτερά όστρακα. Το διαλυμένο σώμα της το μετέφεραν στο Κυνάριον όπου την έκαψαν. Αν και η κυρίαρχη άποψη είναι ότι ο Κύριλλος έδωσε την διαταγή για τη θανάτωσή της, δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι αυτός έδωσε τη διαταγή ή ήξερε την πρόθεση του όχλου.
Ο φόνος της Υπατίας περιγράφεται στα γραπτά του χριστιανού ιστορικού του 5ου αιώνα Σωκράτη του Σχολαστικού ως εξής σε μετάφραση: "Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της. Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γινόταν φίλοι. Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι με υποκινητή και αρχηγό τους τον Πέτρο, έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας, παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου. Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της, την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Caesarium, την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα και έκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε, διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη της σε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν."
Η Υπατία τελικά δολοφονήθηκε, σύμφωνα με το Σωκράτη Σχολαστικό, από μερίδα πλήθους χριστιανών οι οποίοι πίστευαν ότι ήταν υπαίτια για τη μη συμφιλίωση του επάρχου Ορέστη και του Επισκόπου Αλεξανδρείας Κυρίλλου. Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωκράτης ο Σχολαστικός αναφέρει: ''«῏Ην τις γυνὴ ἐν τῇ Ἀλεξανδρείᾳ͵ τοὔνομα Ὑπατία· αὕτη Θέωνος μὲν τοῦ φιλοσόφου θυγάτηρ ἦν· ἐπὶ τοσοῦτον δὲ προὔβη παιδείας͵ ὡς ὑπερακοντίσαι τοὺς κατ΄ αὐτὴν φιλοσόφους͵ τὴν δὲ Πλατωνικὴν ἀπὸ Πλωτίνου καταγομένην διατριβὴν διαδέξασθαι͵ καὶ πάντα τὰ φιλόσοφα μαθήματα τοῖς βουλομένοις ἐκτίθεσθαι· διὸ καὶ οἱ πανταχόθεν φιλοσοφεῖν βουλόμενοι κατέτρεχον παρ΄ αὐτήν. Διὰ τὴν προσοῦσαν αὐτῇ ἐκ τῆς παιδεύσεως σεμνὴν παρρησίαν καὶ τοῖς ἄρχουσι σωφρόνως εἰς πρόσωπον ἤρχετο· καὶ οὐκ ἦν τις αἰσχύνη ἐν μέσῳ ἀνδρῶν παρεῖναι αὐτήν· πάντες γὰρ δι΄ ὑπερβάλλουσαν σωφροσύνην πλέον αὐτὴν ᾐδοῦντο καὶ κατεπλήττοντο. Κατὰ δὴ ταύτης τότε ὁ φθόνος ὡπλίσατο· ἐπεὶ γὰρ συνετύγχανε συχνότερον τῷ Ὀρέστῃ͵ διαβολὴν τοῦτ΄ ἐκίνησε κατ΄ αὐτῆς παρὰ τῷ τῆς ἐκκλησίας λαῷ͵ ὡς ἄρα εἴη αὕτη ἡ μὴ συγχωροῦσα τὸν Ὀρέστην εἰς φιλίαν τῷ ἐπισκόπῳ συμβῆναι. Καὶ δὴ συμφρονήσαντες ἄνδρες τὸ φρόνημα ἔνθερμοι͵ ὧν ἡγεῖτο Πέτρος τις ἀναγνώστης͵ ἐπιτηροῦσι τὴν ἄνθρωπον ἐπανιοῦσαν ἐπὶ οἰκίαν ποθέν· καὶ ἐκ τοῦ δίφρου ἐκβαλόντες͵ ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν ᾗ ἐπώνυμον Καισάριον συνέλκουσιν͵ ἀποδύσαντές τε τὴν ἐσθῆτα ὀστράκοις ἀνεῖλον· καὶ μεληδὸν διασπάσαντες͵ ἐπὶ τὸν καλούμενον Κιναρῶνα τὰ μέλη συνάραντες πυρὶ κατηνάλωσαν. Τοῦτο οὐ μικρὸν μῶμον Κυρίλλῳ καὶ τῇ Ἀλεξανδρέων ἐκκλησίᾳ εἰργάσατο· ἀλλότριον γὰρ παντελῶς τῶν φρονούντων τὰ Χριστοῦ φόνοι καὶ μάχαι καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια. Καὶ ταῦτα πέπρακται τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς Κυρίλλου ἐπισκοπῆς͵ ἐν ὑπατείᾳ Ὁνωρίου τὸ δέκατον͵ καὶ Θεοδοσίου τὸ ἕκτον͵ ἐν μηνὶ Μαρτίῳ͵ νηστειῶν οὐσῶν»''., οι οποίοι βρίσκονταν σε διένεξη και παρότι είχε πολλούς χριστιανούς φίλους. Ο φανατισμένος όχλος την ξεγύμνωσε, την κατέκοψε με θραύσματα αγγείων ή κοφτερά όστρακα και μετά έκαψαν τα σκορπισμένα και αιμόφυρτα μέλη της, πρακτική που ακολουθούσε ο όχλος της περιοχής και σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην περίπτωση του Πατριάρχη Προτέριου.
Η Υπατία στη χριστιανική γραμματεία και αγιογραφία
Η Υπατία αναφέρεται με ευλάβεια από χριστιανούς συγγραφείς, από την ύστερη αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ο μαθητής της Συνέσιος επίσκοπος Πτολεμαΐδος την αναφέρει με σεβασμό σε επιστολές του. Σε μία από αυτές την αποκαλεί «σεβασμιοτάτη και θεοφιλεστάτη φιλόσοφο». Επίσης την εξυμνεί ο σύγχρονός της εκκλησιαστικός συγγραφέας Σωκράτης και στιγματίζει τον φόνο της. Στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή γραμματεία αναφέρεται συνεχώς, μεταξύ άλλων και σε έργα των διδασκάλων του γένους. Στην Κωνσταντινούπολη εκφωνείτο «Υπατίας εγκώμιον» σε πανηγυρικές συναθροίσεις. Στη Λαοδίκεια της Μικράς Ασίας, κοντά στο σημερινό Ντενιζλί, υπήρχε ναός προς τιμήν της Υπατίας η οποία ταυτιζόταν με την Αγία Αικατερίνη. Στο ναό υπήρχε η εξής μαρμάρινη επιγραφή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρολόγοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Βιογραφία ελληνιστική-επέκταση Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί Κατηγορία:Βιβλιοθηκάριοι της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) στην Ελλάδα
Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ολυμπιακός Βόλου 1937 είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη του Βόλου και συγκεκριμένα στην περιοχή της Νέας Δημητριάδας. Έτος ίδρυσής του είναι το 1937 και χρώματά του είναι το κόκκινο και το λευκό. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, άρσης βαρών, κολύμβησης, πάλης και τζούντο.
Ιστορικά στοιχεία
150px|μικρογραφία|Το λογότυπο του Εθνικού Ολυμπιακού Βόλου έως το 2008 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1937 με πρώτο πρόεδρο τον Απόστολο Πούργια. Η γέννηση της ομάδας πραγματοποιήθηκε στην παραθαλάσσια γειτονιά του Βόλου, Άγιος Κωνσταντίνος. Από το 1961 (συγχώνευση με Εθνικό Βόλου) έως το 2008 ο σύλλογος ονομαζόταν Εθνικός - Ολυμπιακός Βόλου.
Ιστορικό
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού Βόλου συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Σ.ΚA.Θ. από την εποχή της ίδρυσής της. Μάλιστα κατά την πρώτη χρονιά που διοργανώθηκαν αγώνες υπό την εποπτεία της, το 1981–82, τόσο το ανδρικό τμήμα όσο και το γυναικείο τμήμα κατέκτησαν το Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Ε.Σ.ΚA.Θ.
Σε δύο διαφορετικές περιστάσεις, κατά τις περιόδους 1991-92 και 1999-00, ο σύλλογος κατέλαβε την πρώτη θέση του 1ου Ομίλου Βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών. Η πρώτη αγωνιστική περίοδος της νέας χιλιετίας βρήκε το σύλλογο στη Β' Εθνική Κατηγορία όπου παρέμεινε κατά τα έτη 2000-01 και 2001-02, προτού υποβιβαστεί.
Ακολούθησαν δυο συναπτά έτη στη Γ' Εθνική Κατηγορία, από το φθινόπωρο του 2002 μέχρι και την άνοιξη του 2005. Ακολούθησε μία νέα τριετία, στη Β' Εθνική αυτή τη φορά, χωρίς μεγάλες διακρίσεις, καθώς ο σύλλογος καταλάμβανε θέσεις στην ουρά της τελικής κατάταξης. Τελικά το 2007-08 κατέλαβε την τελευταία θέση της τελικής κατάταξης με μόλις 1 νίκη σε 30 αγώνες. Άμεσο επακόλουθο ήταν ο υποβιβασμός στη Γ' Εθνική. Η καθοδική πορεία συνεχίστηκε και την επόμενη χρονιά (2008-09) οπότε και η ομάδα του Βόλου κατετάγη 12η γνωρίζοντας τον υποβιβασμό στο τοπικό της πρωτάθλημα.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10, το σωματείο αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα ανδρών της Ε.Σ.ΚA.Θ. και συγκεκριμένα στα πλαίσια του 1ου Ομίλου της Β' Κατηγορίας Ανδρών. Καταλαμβάνοντας την 4η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα παραμένοντας στην ίδια κατηγορία. Την περίοδο 2010-11, πάντα στην ίδια κατηγορία και όμιλο, κατέλαβε την 3η θέση. Το καλοκαίρι του 2011 η διοίκηση του συλλόγου ήρθε σε επαφή με την αντίστοιχη του Θεσσαλικού, ο οποίος είχε ανέλθει στην Α1 Κατηγορία της Ε.Σ.ΚΑ.Θ., η οποία συμφώνησε να απορροφηθεί ο τελευταίος από τον Ολυμπιακό.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α1 Ε.Σ.ΚΑ.Θ. καταλαμβάνοντας την 3η θέση της τελικής βαθμολογίας.
Εξέχοντες καλαθοσφαιριστές που έκαναν τα πρώτα τους βήματα στον Ολυμπιακό Βόλου είναι οι Βασίλης Γκούμας, Νίκος Μπουντούρης και ο Παναγιώτης Λιάδελης.
Έδρα του συλλόγου είναι το Ε.Α.Κ. Βόλου, χωρητικότητας 1.200 θέσεων.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Στις επιτυχίες του συγκαταλέγεται ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, μία συμμετοχή σε τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, καθώς και τρεις συμμετοχές σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στο απώγειο της ακμής του έφτασε τη δεκαετία του 1990, οπότε και συμμετείχε σταθερά στην κορυφαία κατηγορία των ελληνικών πρωταθλημάτων. Μεγαλύτερη διάκριση η πρόκριση στις 16 ευρωπαϊκές ομάδες του Λιλιάνα Ρονκέτι την περίοδο 1994-95 με προπονητές την Ελένη Παπαθανασίου και τον Γιώργο Δεληκούρα.
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Ο Ολυμπιακός Βόλου από τις 5 Μαρτίου 2013 διαθέτει τμήμα γυναικείας πετοσφαίρισης.
Τμήμα άρσης βαρών
Το τμήμα άρσης βαρών έχει καταγράψει πολλά μετάλλια κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, περίπου 56 συνολικά.
Τμήμα κολύμβησης
Από το τμήμα της κολύμβησης, το οποίο συνεχίζει τη λειτουργία του, έχουν βγει αθλητές με ευρωπαϊκές κατακτήσεις, όπως η Έυη Μακρυγιάννη, η οποία συμμετείχε πρόσφατα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Συνολικά το τμήμα είχε 21 μετάλλια στους Χειμερινούς και την πρώτη θέση σαν σύλλογος στα Πανθεσσαλικά Ιπποκράτεια το 1995-1996.
Τμήμα πάλης
Ο Ολυμπιακός Βόλου από το 2014 διαθέτει τμήμα πάλης.
Τμήμα υδατοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα υδατοσφαίρισης έχει να επιδείξει το επίτευγμα συμμετοχής 6 πρώην παιχτών του στην Εθνική Ελλάδος το 1995.
Τμήμα χειροσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα χειροσφαίρισης κατάφερε να φτάσει στη Β' Εθνική Κατηγορία το 2007 κατακτώντας το Πρωτάθλημα Γ' Εθνικής Κατηγορίας, ωστόσο διαλύθηκε την επόμενη χρονιά.
Έμβλημα
Έμβλημα του Ολυμπιακού Βόλου αποτελεί ο δαφνοστεφανομένος έφηβος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι άρσης βαρών Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πάλης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τζούντο Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1937 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος Κατηγορία:Βόλος
Μαίρη Μπελ
Η Μαίρη Φλόρα Μπελ γεννήθηκε στις 26 Μαΐου του 1957 και είναι μια αγγλίδα που στην ηλικία των 10-11 ετών της, το 1968, στραγγάλισε έως θανάτου δύο μικρά αγόρια στο Scotswood, μια περιοχή στο West End του Newcastle upon Tyne. Καταδικάστηκε τον Δεκέμβριο του 1968 για την ανθρωποκτονία του Martin Brown (ηλικίας 4 ετών) και του Brian Howe (ηλικίας 3 ετών).
Από την απελευθέρωσή της, από τη φυλακή το 1980, έζησε κάτω από μια σειρά ψευδώνυμων. Η ταυτότητά της προστατεύεται με δικαστική απόφαση, η οποία έχει επεκταθεί και για την προστασία της ταυτότητας της κόρης της. Το 1998, η Μπελ συνεργάστηκε με τη Gitta Sereny, στην οποία περιγράφει λεπτομερώς την κακοποίηση που υπέστη ως παιδί από τα χέρια της πορνείας μητέρας της και των πελατών της.
Τα πρώτα χρόνια
Η μητέρα της Μπελ, Μπέτι Μακ Κρίκετ, ήταν μια πόρνη που συχνά ταξίδευε στη Γλασκώβη για να δουλέψει. Η Μαίρη (που την φώναζαν Μέι από το αγγλικό May που σημαίνει Μάιος) ήταν το πρώτο της παιδί και το γέννησε όταν ήταν μόλις 17 χρονών. Δεν είναι γνωστό ποιος ήταν ο βιολογικός της πατέρας. Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της πίστευε ότι ήταν ο Μπίλι Μπελ, ένας εγκληματίας που αργότερα συνελήφθη για ένοπλη ληστεία. Ο Μπελ παντρεύτηκε την Μακ Κρίκετ όταν η Μαίρη ήταν μωρό.
Η Μπέτι προσπάθησε πολλές φορές να σκοτώσει τη Μαίρη και να κάνει το θάνατό της να φανεί ατύχημα κατά τα πρώτα της χρόνια ζωής. Η οικογένειά της άρχισε να γίνεται ύποπτη όταν η Μαίρη "έπεσε" από ένα παράθυρο και όταν "κατά λάθος" κατανάλωσε υπνωτικά χάπια. Σε μια τέτοια περίπτωση, ένας τυχαίος μάρτυρας είδε τη Μπέτι να δίνει τα χάπια στην κόρη της ως γλυκά. Η ίδια η Μαίρη λέει ότι υποβλήθηκε σε επανειλημμένη σεξουαλική κακοποίηση, αφού η μητέρα της την ανάγκαζε από την ηλικία των τεσσάρων ετών να συμμετέχει σε σεξουαλικές πράξεις με άνδρες.
Κοινότητα Νέου Χωρίου Αποκορώνου
Η Κοινότητα Νέου Χωρίου Αποκορώνου είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Νέον Χωρίον. Περιλαμβάνει μόνο την έδρα της και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 556 κατοίκους. Εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Οθώνα Μαραγκουδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Μαίρη Μπελ
Τα πρώτα χρόνια
Μετά το «πέσιμο» της Μαίρης, αναφέρθηκε ότι είχε υποστεί εγκεφαλική βλάβη, αλλά τώρα αυτή η ζημία αποδίδεται στην παιδική κακοποίηση της μητέρας της. Η Μαίρη είχε βλάβη στον προμετωπιαίο φλοιό της, μια περιοχή που συνδέεται με τις εθελοντικές κινήσεις και τη λήψη αποφάσεων.
Κοινότητα Νέου Χωρίου Αποκορώνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Μαίρη Μπελ
Φόνοι
Στις 25 Μαΐου 1968, μία ημέρα πριν από τα 11α γενέθλιά της, η Μαίρη Μπελ στραγγαλίζει τον 4χρονο Μάρτιν Μπράουν σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Θεωρήθηκε ότι διέπραξε μόνο αυτό το έγκλημα. Μεταξύ αυτής και δεύτερης δολοφονίας, μία φίλη της Μαίρης, η Νόρμα Τζόις Μπελ (συνωνυμία), ηλικίας 13 ετών, διέρρηξε και βανδάλισε ένα νηπιαγωγείο στο Scotswood, αφήνοντας σημειώσεις που υποστήριζαν την ευθύνη της για τη δολοφονία. Η αστυνομία απέρριψε αυτό το περιστατικό ως φάρσα.
Στις 31 Ιουλίου 1968, τα δύο κορίτσια έλαβαν μέρος στον στραγγαλισμό του 3χρονου Brian Howe σε μια ερημιά του Scotswood. Οι αστυνομικές αναφορές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Μαίρη Μπελ επέστρεψε αργότερα στο σώμα του για να χαράξει ένα "M" στην κοιλιά του αγοριού και χρησιμοποίησε ένα ψαλίδι για να κόψει μερικά από τα μαλλιά του, να χαράξει σημάδια στα πόδια του και να ακρωτηριάσει τα γεννητικά του όργανα.
Καταδίκη και φυλάκιση
Στις 17 Δεκεμβρίου 1968, στο Newcastle Assizes, η Νόρμα Μπελ αθωώθηκε, αλλά η Μαίρη Μπελ καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία. Οι δικαστικοί συμβεβλημένοι ψυχίατροι ανέφεραν ότι παρουσίαζε «κλασικά συμπτώματα ψυχοπαθίας». Ο δικαστής Cusack την περιέγραψε ως επικίνδυνη και είπε ότι έθεσε «σε πολύ σοβαρό κίνδυνο τα άλλα παιδιά». Καταδικάστηκε στη ποινή at Her Majesty's pleasure, πράγματι μια αόριστη ποινή φυλάκισης. Αρχικά στάλθηκε στην ασφαλή μονάδα της Red Bank στο Newton-Le-Willows, Lancashire - την ίδια εγκατάσταση που θα στεγάσει τον Jon Venables, έναν από τους δολοφόνους του James Bulger, 25 χρόνια αργότερα.
Μετά την καταδίκη της, η Μπελ ήταν το επίκεντρο του βρετανικού τύπου και επίσης του γερμανικού περιοδικού Stern. Η μητέρα της πωλούσε επανειλημμένα ιστορίες γι 'αυτήν στον τύπο και συχνά έδινε στους δημοσιογράφους γραπτά που ισχυριζόταν ότι ήταν από την κόρη της. Η Μπελ βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα τον Σεπτέμβριο του 1977, όταν δραπέτευσε για λίγο από την ανοιχτή φυλακή του Moor Court, όπου είχε κρατηθεί από τη μεταφορά της από ένα νεαρό έγκλημα σε μια ενήλικη φυλακή πριν από ένα χρόνο. Η ποινή της για αυτό ήταν η απώλεια των προνομίων φυλάκισης για 28 ημέρες.
Για κάποιο διάστημα, η Μπελ έζησε επίσης στο Cumberlow Lodge στο νότιο Norwood (ένα σπίτι που χτίστηκε από τον βικτοριανό εφευρέτη William Stanley).
Ζωή μετά την φυλακή
Το 1980, η 23χρονη Μπελ απελευθερώθηκε από την ανοιχτή φυλακή του Askham Grange μετά από 12 χρόνια κράτησης και της δόθηκε ανωνυμία (συμπεριλαμβανομένου ενός νέου ονόματος), επιτρέποντάς της να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Η Μπελ φαίνεται ότι επέστρεφε επανειλημμένα στην Tyneside και είχε ζήσει εκεί για κάποιο διάστημα μετά την απελευθέρωσή της. Τέσσερα χρόνια αργότερα γέννησε μια κόρη, στις 25 Μαΐου 1984. Η κοπέλα δεν ήξερε τίποτα για το παρελθόν της μητέρας της, μέχρι που οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν το σπίτι της Μπελ το 1998.
Βιβλία σχετικά με την υπόθεση
Η Μπελ έγινε το αντικείμενο δύο βιβλίων της Gitta Sereny: "Η υπόθεση της Μαίρη Μπελ" (1972), μια αναφορά των δολοφονιών και της δίκης, και "Cries Unheard: Η ιστορία της Μαίρη Μπελ" (1998), μια βιογραφία που αναλύει σε βάθος συνεντεύξεις με την Μπελ και συγγενείς, φίλους και επαγγελματίες που την γνώριζαν κατά τη διάρκεια της φυλάκισή της και μετά από αυτή.
Η δημοσίευση του Cries Unheard ήταν αμφιλεγόμενη επειδή η Μπελ πληρώθηκε για να συμμετάσχει. Η πληρωμή επικρίθηκε από τον Τύπο και ο Τόνι Μπλερ προσπάθησε να βρει νομικά μέσα για να εμποδίσει τη δημοσίευσή του, με το σκεπτικό ότι ένας εγκληματίας δεν θα έπρεπε να επωφελείται από τα εγκλήματά του, αλλά η προσπάθεια ήταν ανεπιτυχής.
Τόνι Αϊόμι
Ο Τόνι Αϊόμι (αγγλ. πλήρες όνομα Frank Anthony Iommi) είναι Άγγλος κιθαρίστας και συνθέτης της χαρντ ροκ και χέβι μέταλ μουσικής σκηνής. Έγινε γνωστός ως ιδρυτικό στέλεχος των Black Sabbath, στους οποίους υπήρξε το μόνο σταθερό μέλος από τη δημιουργία του συγκροτήματος στα τέλη της δεκαετίας του '60 μέχρι σήμερα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τόνι Αϊόμι γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1948 στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Ο πατέρας του έπαιζε ακορντεόν επηρεάζοντας τον να ασχοληθεί ενεργά με τη μουσική, έχοντας ως αρχική επιθυμία να παίξει τύμπανα. Τελικά, αποφάσισε να παίξει ηλεκτρική κιθάρα, με τους γονείς του να του κάνουν δώρο μία "Watkins Rapier" για αριστερόχειρες. Αρχική του επιρροή ήταν οι The Shadows του Κλιφ Ρίτσαρντ, των οποίων ο κιθαρίστας Χανκ Μάρβιν αποτέλεσε το πρώτο του πρότυπο, με τον Αϊόμι να τον αντιγράφει και να μαθαίνει όλα τα κομμάτια του συγκροτήματος. Άλλες μεγάλες επιρροές του κιθαρίστα αποτέλεσαν οι Έρικ Κλάπτον, Τζίμι Χέντριξ, Γουές Μοντγκόμερι, κ.α..
Το πρώτο του συγκρότημα ήταν οι Pursuers, παράλληλα με τους οποίους βρήκε δουλειά σε εργοστάσιο της γενέτειρας του. Σε αυτή τη δουλειά έχασε τις άκρες του μεσαίου δαχτύλου και του παράμεσου του δεξιού του χεριού, την τελευταία ημέρα πριν ξεκινήσει περιοδεία σε κλαμπ της Αγγλίας με τους Pursuers. Το ατύχημα αυτό τον οδήγησε σε κατάθλιψη, αλλά όντας ιδιαίτερα επίμονος αποφάσισε να συνεχίσει να παίζει, καλύπτοντας τις κομμένες άκρες με δακτυλήθρες, αρχικά και τελικά οδηγήθηκε σε τεχνικό ιατρικής σιλικόνης για να του δημιουργήσει τις κατάλληλες άκρες για τα δάχτυλα του. Το πείραμα δούλεψε, αλλά ο Αϊόμι χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει ιδιαίτερα λεπτές και ελαφριές χορδές, ρυθμίζοντας τις χαμηλά για να ελαχιστοποιήσει την πίεση. Η αλλαγή αυτή οδήγησε στη γέννηση του χέβι μέταλ, με έναν ιδιαίτερα χαμηλό και ζοφερό ήχο, με τον μουσικό να τοποθετεί όσο πιο δυνατά γινόταν τον ενισχυτή του.
thumb|120px|Ο Τόνι Αϊόμι σε συναυλία το 1973 Μετά τους Pursuers, ο Αϊόμι έπαιξε με τους The Rockin’ Chevrolets, τους The Birds και τους The Bees, ενώ στα τέλη του 1965 έγινε μέλος των The Rest όπου γνώρισε το ντράμερ Μπιλ Γουόρντ. Τον Ιανουάριο του 1968 εντάχθηκε στους Mythology με τον Γουόρντ να ακολουθεί, ένα μήνα αργότερα. Το συγκρότημα διαλύθηκε το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς και οι Αϊόμι και Γουόρντ σχημάτισαν τους The Polka Tulk Blues Company μαζί με τον παλιό συμμαθητή του Αϊόμι, τραγουδιστή Όζι Όσμπορν, τον ρυθμικό κιθαρίστα Γκίζερ Μπάτλερ, τον κιθαρίστα Τζίμι Φίλιπς και τον σαξοφωνίστα Άλαν Κλαρκ. Το συγκρότημα άλλαξε το όνομα του σε Polka Tulk, πριν οι Φίλιπς και Κλαρκ αποχωρήσουν αφήνοντας το συγκρότημα ως τετραμελές σχήμα.
Στα τέλη του 1968, ο Αϊόμι δέχθηκε πρόταση να γίνει μέλος των Jethro Tull αντικαθιστώντας τον Μικ Άμπρααμς, παίζοντας μαζί τους το κομμάτι "Song for Jeffrey" στο "Rock And Roll Circus" των Rolling Stones, τον Δεκέμβριο του 1968. Κατά τη μικρή συνεργασία του με το συγκεκριμένο συγκρότημα η οποία διήρκεσε μόλις δύο εβδομάδες, πρόλαβε να συγγράψει το τραγούδι "Nothing Is Easy", το οποίο συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ "Stand Up" του 1969. Ο Αϊόμι αποχώρησε λόγω του ότι δεν μπορούσε να συνεργαστεί με το μάνατζμεντ των Jethro Tull.
Ο κιθαρίστας επέστρεψε στους Polka Tulk, οι οποίοι μετονομάστηκαν σε Earth και ξεκίνησαν πρόβες σε έντονους ρυθμούς. Στις αρχές του 1970, είχαν δημιουργήσει τα κομμάτια "Black Sabbath" και "Wicked World". Εκείνο το διάστημα άλλαξαν το όνομα τους σε Black Sabbath, λόγω του ότι υπήρχε ένα άλλο συγκρότημα με το όνομα Earth, το οποίο είχε ήδη γνωρίσει μικρή εμπορική επιτυχία.
Black Sabbath
Στις 13 Φεβρουαρίου 1970, κυκλοφόρησε το ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος μέσω της "Vertigo Records", ηχογραφημένο μέσα σε δύο μόλις ημέρες. Τα σόλο κιθάρας του δίσκου ήταν βασισμένα σε πεντατονικά μινόρε και μπλουζ κλίμακες, με τα ριφ να είναι βαριά και σκοτεινά. Το ταλέντο του Αϊόμι στο να δημιουργεί ριφ κιθάρας ήταν εμφανές, με το ομώνυμο κομμάτι να αποτελεί την επιτομή της δημιουργικότητας του.
Ο δίσκος ανέβηκε στο βρετανικό Top-10, με τη δεύτερη κυκλοφορία τους με τίτλο "Paranoid" να φθάνει στην κορυφή των τσαρτ της πατρίδας τους και να έχει βραβευθεί πλέον ως τετραπλά πλατινένιο. Ακολούθησε το "Master of Reality" στις αρχές του 1971, οδηγώντας το συγκρότημα για πρώτη φορά στο Top-10 του Billboard. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ, ο Αϊόμι έπαιξε εκτός από κιθάρα, φλάουτο, πλήκτρα και πιάνο. Επόμενη στούντιο ηχογράφηση των Black Sabbath ήταν το "Volume 4", με το συγκρότημα να πειραματίζεται για πρώτη φορά με τον ήχο του.