cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιβάν ο Τρομερός (ταινία, 1944)
Ανάπτυξη
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με τις δυνάμεις του Άξονα να πλησιάζουν τη Μόσχα, ο Αϊζενστάιν ήταν ένας από τους πολλούς σκηνοθέτες με έδρα τη Μόσχα που εστάλησαν στην Άλμα Άτα, στην Καζακστάν ΣΣΔ. Εκεί, ο Αϊζενστάιν σκέφτηκε για πρώτη φορά την ιδέα να γυρίσει μια ταινία για τον Τσάρο Ιβάν Δ', γνωστό και ως Ιβάν τον Τρομερό, τον οποίο ο Ιωσήφ Στάλιν θαύμαζε ως τον ίδιο λαμπρό, αποφασιστικό, επιτυχημένο ηγέτη που ο Στάλιν θεωρούσε ότι ήταν. Έχοντας επίγνωση του ενδιαφέροντος του Αϊζενστάιν για ένα έργο για τον Ιβάν, ο Στάλιν διέταξε τη δημιουργία της ταινίας με τον Αϊζενστάιν ως σεναριογράφο-σκηνοθέτη.
Το σενάριο για τον Ιβάν τον Τρομερό είχε γίνει αποδεκτό από τη Mosfilm με τη μορφή δύο ταινιών μεγάλου μήκους. Ο Αϊζενστάιν σκέφτηκε να χωρίσει το σενάριο σε τρία μέρη και το συζήτησε με τον Γκριγκόρι Αλεξάντροφ, ο οποίος ήταν αντίθετος, αλλά τελικά αγνόησε τη συμβουλή του Αλεξάντροφ και άλλαξε την ταινία από δύο μέρη σε τρία.
Ο Στάλιν και ο Αϊζενστάιν συναντήθηκαν στα τέλη Φεβρουαρίου 1947 σχετικά με το δεύτερο μέρος του Ιβάν του Τρομερού και δεν ολοκλήρωσαν ποτέ το τρίτο μέρος.
Παραγωγή
Η πρώτη ταινία, Ιβάν ο Τρομερός, Μέρος I, γυρίστηκε μεταξύ 1942 και 1944 και κυκλοφόρησε στα τέλη του ίδιου έτους. Η ταινία παρουσίασε τον Ιβάν ως εθνικό ήρωα και κέρδισε την έγκριση του Στάλιν (ακόμα και ένα Βραβείο Στάλιν ).
Η δεύτερη ταινία, Ιβάν ο Τρομερός, Μέρος II: Η συνομωσία των βογιάρων, τελείωσε τα γυρίσματα το 1946. Η ταινία που δεν προβλήθηκε δέχτηκε έντονη κριτική από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος, χαρακτηρίζοντας την ως «αντιστορική». Η ταινία κυκλοφόρησε τελικά το 1958, 10 χρόνια μετά τον θάνατο του Αϊζενστάιν.
Η κινηματογράφηση μοιράστηκε μεταξύ του Έντουαρντ Τίσε, που γύρισε τα εξωτερικά, και του Αντρέι Μόσκβιν, ο οποίος γύρισε όλες τις εσωτερικές σκηνές. Οι χρωματικές σεκάνς του 2ου Μέρους γυρίστηκαν επίσης από τον Μόσκβιν.
Την μουσική για τις ταινίες συνέθεσε ο Σεργκέι Προκόφιεφ. Ο Αϊζενστάιν παρατήρησε ότι ο Προκόφιεφ μπόρεσε να καταλάβει αμέσως τη συναισθηματική διάθεση, τον ρυθμό και τη δομή μιας σκηνής και ετοίμασε την παρτιτούρα την επόμενη μέρα.
Ολόκληρη η παραγωγή γυρίστηκε στο Καζακστάν στις σημαντικές εγκαταστάσεις παραγωγής της Mosfilm στην Άλμα Άτα. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε σε άσπρομαύρο χρώμα, υπάρχουν έγχρωμες σεκάνς στο δεύτερο μέρος, καθιστώντας την μια από τις πρώτες έγχρωμες ταινίες που έγιναν στη Σοβιετική Ένωση.
3ο Μέρος
Μια τρίτη ταινία, που ξεκίνησε η παραγωγή το 1946, σταμάτησε όταν πάρθηκε η απόφαση να μην κυκλοφορήσει η δεύτερη ταινία. Μετά τον θάνατο του Αϊζενστάιν το 1948, όλα τα πλάνα από την ταινία κατασχέθηκαν και φημολογήθηκε ότι είχε καταστραφεί (αν και μερικές φωτογραφίες και μερικά σύντομα πλάνα εξακολουθούν να υπάρχουν σήμερα).
Το σενάριο ολοκληρώθηκε και τα δημοσιευμένα αντίτυπα μπορούν να αγοραστούν διαδικτυακά. Η πλοκή ήταν να συμπεριλάβει την αυξανόμενη παράνοια του Ιβάν για τους οπαδούς του (συμπεριλαμβανομένης της προδοσίας του προς τον Φιόντορ Μπασμάνοφ) και μια μάχη εναντίον των λιβονικών στρατευμάτων την οποία ο Ιβάν κερδίζει, και έτσι αποκτά πρόσβαση στη θάλασσα για τον λαό του.
Στυλ
Ο Αϊζενστάιν έγραψε για τον τόνο του 'Ιβάν του Τρομερού, λέγοντας ότι ήθελε κυρίως να μεταδώσει μια αίσθηση μεγαλειότητας. Οι ηθοποιοί μιλούσαν με μετρημένους τόνους, συνοδευόμενοι συχνά από την υπέροχη, επίσημη μουσική του Προκόφιεφ, Ιβάν ο Τρομερός, op. 116.
Το στυλ ερμηνείας του Νικολάι Τσερκάσοφ ήταν ρεαλιστικό, αλλά πολύ στυλιζαρισμένο και έντονο. Λέγεται ότι ήταν σε κατάσταση νευρικής εξάντλησης όταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα του δεύτερου μέρους.
Συμβολισμός
Ορισμένα σύμβολα επαναλαμβάνονται συνεχώς μέσα στην ταινία. Αξιοσημείωτα παραδείγματα περιλαμβάνουν το μοναδικό μάτι που αναφέρεται στην αλήθεια. Άλλα σύμβολα περιλαμβάνουν εικόνες, οι οποίες συμβολίζουν τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, και στη συνέχεια σύγχρονες απόψεις της Εκκλησίας και της θεολογίας. Στο τέλος του 2ου Μέρους κατά τη διάρκεια της χορευτικής σκηνής, ο Φιόντορ φοράει μια μάσκα και ντύνεται ως γυναίκα, αντιπροσωπεύοντας τη σύγχυση των φύλων και την αυξανόμενη αποχαύνωση.
Ελαιώνας Σερρών
Ο Ελαιώνας είναι ημιορεινός οικισμός που βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, 11 χλμ. βορειοανατολικά από την πόλη των Σερρών, και υπάγεται διοικητικά στον δήμο Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 338 κατοίκων, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 300 κατοίκων. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν «Ντουτλή».
Ιβάν ο Τρομερός (ταινία, 1944)
Συμβολισμός
Οι σκιές χρησιμοποιούνται επίσης, για να εξηγήσουν οπτικά τη δύναμη και τον έλεγχο ενός χαρακτήρα σε άλλους χαρακτήρες. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στη σκηνή της αίθουσας του θρόνου στο 1ο Μέρος, όταν η σκιά του Ιβάν κυριαρχεί στον κόσμο, με όλους τους γύρω του να αναφέρονται στην πολιτική του ισχύ.
Ελαιώνας Σερρών
Αρχαιότητα
Υπάρχουν πληροφορίες ότι κοντά στο χωριό είχαν βρεθεί παλιότερα ελληνικές επιτύμβιες επιγραφές ρωμαϊκών χρόνων, ενώ στο ξωκλήσι της «Παναγίας» αποκαλύφτηκαν θεμέλια ρωμαϊκών χτισμάτων. Με βάση τα στοιχεία αυτά και σε συνδυασμό με την παρουσία του γειτονικού χαρακτηριστικού τοπωνυμίου «Γκραντίστα», εικάζεται η ύπαρξη εδώ ενός ρωμαϊκού οικισμού. Από τα πλούσια βοσκοτόπια στη γύρω περιοχή συμπεραίνεται ότι ο οικισμός είχε καθαρά κτηνοτροφικό χαρακτήρα. Εξάλλου, κατείχε μια πολύ στρατηγική θέση, καθώς ασκούσε έλεγχο στο ρωμαϊκό δρόμο που από την πόλη των Σερρών οδηγούσε, μέσω Βροντούς και Νευροκοπίου, στην αρχαία Νικόπολη του Νέστου, στον άνω ρου του ποταμού Νέστου.
Ιβάν ο Τρομερός (ταινία, 1944)
Συμβολισμός
Τα χρώματα χρησιμοποιούνται με ακρίβεια για να προσθέσουν στη συνολική ατμόσφαιρα. Σχεδόν όλη η ταινία είναι ασπρόμαυρη, αλλά στο τέλος του 2ου Μέρους, χρησιμοποιείται μόνο για 10 λεπτά έγχρωμο φιλμ για να τονίσει τη μετάβαση από το καλό στο κακό καθώς και τη γενική σημασία αυτών των σκηνών. Στο τέλος του έγχρωμου μέρους, ο Ιβάν αποφασίζει να βάλει τον ξάδερφό του κάτω από το μαχαίρι του δολοφόνου ληστεύοντάς τον με την αμφίεση του τσάρου. Η χρήση του ασπρόμαυρου χρώματος είναι και εδώ μια οπτική ένδειξη για να βοηθήσει στη δυαδική ανάλυση των χαρακτήρων και των προσωπικοτήτων τους. Ορισμένοι χαρακτήρες φορούν χρώματα για να αναφέρονται στην προσωπικότητά τους, όπως η Ευφροσύνη που φοράει μαύρα για να υπαινίσσεται οπτικά την κακιά της φύση. Πέρα από αυτό, οι κύκνοι εμφανίζονται σε δύο γιορτές μέσα στην ταινία - η πρώτη είναι λευκοί, που αντιπροσωπεύει την αθωότητα και την καλοσύνη, ενώ την δεύτερη είναι μαύροι, αντιπροσωπεύοντας το κακό που συνέβη.
Ελαιώνας Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Ιβάν ο Τρομερός (ταινία, 1944)
Συμβολισμός
Οι περισσότεροι από τους κύριους χαρακτήρες απεικονίζονται ως ζώα μέσω των χειρονομιών του προσώπου και του σώματος, καθώς και μέσω της ομιλίας τους:
Κριτικές
Το πρώτο και δεύτερο μέρος έχουν αναγνωριστεί μεταξύ των θεατών, συμπεριλαμβανομένων και των δύο καταλόγων «Πενήντα χειρότερες ταινίες όλων των εποχών» (και πώς έγιναν έτσι) των Χάρι Μέντβεντ και Ράντι Λόουελ και 1001 ταινίες που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις, του Στίβεν Σνάιντερ.
Ωστόσο, οι ταινίες έτυχαν έκτοτε μεγάλης εκτίμησης, οι οποίες βραβεύτηκαν με 4 στα 4 αστέρια από τον κριτικό Ρότζερ Ίμπερτ και συμπεριλήφθηκαν στη λίστα του με τις "Great Movies". Στην κριτική του το 2012, ο Ίμπερτ έγραψε ότι τα δύο μέρη του «Ιβάν του Τρομερού» του Αϊζενστάιν είναι επικά σε εμβέλεια, φοβερά οπτικά και ανούσια στην ιστορία. Είναι από εκείνα τα έργα που έχουν προχωρήσει κατευθείαν στο status της Μεγάλης Ταινίας χωρίς να περάσει από το ενδιάμεσο στάδιο του το να είναι καλή ταινία. Ελπίζω οι ειλικρινείς σπουδαστές του κινηματογράφου να με συγχωρήσουν όταν λέω ότι κάθε σοβαρός κινηματογραφόφιλος πρέπει να το δει μια φορά.
Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα ανέφερε αυτή την ταινία ως μία από τις 100 αγαπημένες του ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1944 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Mosfilm Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες
Εγκλινί
Το Εγκλινί (γαλλικά: Égligny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εγκλινισιέν (γαλλικά: Églignyciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μακεδονική τέχνη
Η Μακεδονική τέχνη είναι η τέχνη της Μακεδονικής Αναγέννησης στη Βυζαντινή τέχνη. Η περίοδος ακολούθησε το τέλος της Βυζαντινής εικονομαχίας και διήρκεσε μέχρι την πτώση της Μακεδονικής δυναστείας, η οποία κυβέρνησε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 867 έως το 1056, που είχε αρχίσει στη Μακεδονία στα Βαλκάνια. Συνέπεσε με την Οθωνική Αναγέννηση στη Δυτική Ευρώπη. Τον 9ο και 10ο αιώνα η στρατιωτική κατάσταση της βυζαντινής αυτοκρατορίας βελτιώθηκε και η τέχνη και η αρχιτεκτονική αναβίωσε.
Ζωγραφική και ψηφιδωτά
Νέες εκκλησίες ανατέθηκαν ξανά, και η τεχνοτροπία των ψηφιδωτών της βυζαντινής εκκλησίας έγινε τυποποιημένη. Τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα είναι στη Μονή του Οσίου Λουκά στην ηπειρωτική Ελλάδα και το Καθολικό της Νέας Μονής στο νησί της Χίου. Οι πολύ ελεύθερα ζωγραφισμένες νωπογραφίες στο Καστελσέπριο της Ιταλίας συνδέονται από πολλούς ιστορικούς τέχνης με την τέχνη της Κωνσταντινούπολης της εποχής.
Υπήρξε μια αναβίωση του ενδιαφέροντος για το κλασικό ελληνιστικό στιλ και θέματα, από τα οποία το Παρισινό Ψαλτέρ είναι μια σημαντική διαθήκη και χρησιμοποιήθηκαν πιο εξελιγμένες τεχνικές για την απεικόνιση ανθρώπινων μορφών. Υπήρχε επίσης ένα νατουραλιστικό στυλ και πιο περίπλοκες τεχνικές αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης αναμεμειγμένες με χριστιανικά θέματα που χρησιμοποιούνται στην τέχνη.
Κατηγορία:Βυζαντινή τέχνη Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων
Εγκρεβίλ
Το Εγκρεβίλ (γαλλικά: Égreville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εγκρεβιλουά (γαλλικά: Égrevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πεντάπολη Σερρών
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πεντάπολη Φωκίδας
Η Πεντάπολη, επίσημα Πεντάπολις (παλαιότερες ονομασίες: Ξυλοπήγαδο και Σαρμουσακλή), είναι μεγάλος πεδινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών σε υψόμετρο 130 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Πεντάπολη βρίσκεται στον κάμπο των Σερρών και τους πρόποδες του όρους Μενοίκιο. Απέχει 14,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από τις Σέρρες και 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Εμμανουήλ Παππά. Στην περιοχή υπάρχουν ευρήματα αρχαίας κατοίκησής της. Νότια από τη δεξαμενή του χωριού έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός καθώς και 3,5 χλμ. βορειοανατολικά στη τοποθεσία "Αλώνια", υστερορωμαϊκό νεκροταφείο με ευρήματα προϊστορικά και ελληνιστικά. Την περίοδο του Βυζαντίου είχε παραχωρηθεί σε αξιωματούχους και σε βυζαντινή απογραφή ως πρώτος ιδιοκτήτης της Πεντάπολης αναφέρεται απόγονος της οικογένειας των Παλαιολόγων. Τον 13ο αιώνα αναφέρεται σε οθωμανικά αρχεία (συμβούλιο προεδρίας της Κωνσταντινούπολης) με το βυζαντινό όνομα «Ξυλοπήγαδο» και στη συνέχεια με το όνομα «Σαρμουσακλή». Οι κάτοικοί της ήταν πάντα Έλληνες Χριστιανοί που στις τότε φορολογικές καταστάσεις απέδιδαν φόρους στον Σουλτάνο. Μαζί με το Νέο Σούλι, το Άγιο Πνεύμα, το Χρυσό και τον Eμμανουήλ Παππά ανήκει σε μια ομάδα σερραϊκών χωριών γνωστών ως "Δαρνακοχώρια" ή '' Νταρνακοχώρια". Κατά τα ύστερα χρόνια της Τουρκοκρατίας, στο χωριό λειτουργούσαν δύο ελληνικά σχολεία (νηπιαγωγείο και αστική σχολή).
Διοικητικά
Ο οικισμός Σαρμουσακλή αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα το 1920 με το ΦΕΚ 2Α΄/4-1-1920. Συγκροτήθηκε, αρχικά, από τους οικισμούς Σαρμουσακλή (Πεντάπολη), Κάκαρα (Μεσοκώμη) και Βερνάρ (Παραλίμνιο).  Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α΄/14-5-1928 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Πενταπόλεως και ο οικισμός σε Πεντάπολις.  Το 1997 με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καποδίστριας», η Κοινότητα Πενταπόλεως καταργήθηκε και ο οικισμός προσαρτήθηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Εμμανουήλ Παππά του Νομού Σερρών. Η πρώην Κοινότητα Πενταπόλεως αποτέλεσε το Δημοτικό Διαμέρισμα Πενταπόλεως του καποδιστριακού δήμου. Το 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», το Δημοτικό Διαμέρισμα Πενταπόλεως αντικαταστάθηκε από την Τοπική Κοινότητα Πενταπόλεως, που υπαγόταν στη Δημοτική Ενότητα Eμμανουήλ Παππά του Καλλικρατικού Δήμου Eμμανουήλ Παππά της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Το 2019 με την εφαρμογή του Προγράμματος Κλεισθένης Ι, επανασυστάθηκε η Κοινότητα Πενταπόλεως, ενώ με τον Νόμο 4804/2021 αντικαταστάθηκε από την Δημοτική Κοινότητα Πενταπόλεως, που σήμερα υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Eμμανουήλ Παππά του Δήμου Eμμανουήλ Παππά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά Κατηγορία:Δαρνακοχώρια
Γεώργιος Σούλιος
Ο Γεώργιος Βάσου Σούλιος (Ορμάν Τσιφλίκι, περ. 1885 - Μαρίνα Φλώρινας, 1927) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός από το Ορμάν Τσιφλίκι της Κορυτσάς της Αλβανίας. Διακρίθηκε για τη συμμετοχή του στον Μακεδονικό και στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα. Τον Μάρτιο του 1914 υπήρξε ένας από τους ηγέτες της αποτυχημένης εξέγερσης της Κορυτσάς.
Μακεδονικός Αγώνας - Βαλκανικοί Πόλεμοι
Ο Σούλιος γεννήθηκε το 1885 στο χωριό Ορμάν Τσιφλίκι στα βόρεια της Κορυτσάς. Από τα μέσα του 1906 συμμετείχε ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα εγκαινιάζοντας τη δράση του στην περιοχή του Νεστορίου, πρώτα υπό τον Τσόντο - Βάρδα και έπειτα μαζί με τον Λάκη Νταηλάκη με τον οποίο έδρασε και στην Βίγλιστα. Το επόμενο έτος συμμετείχε ως οπλαρχηγός στα σώματα του Γρηγορίου Φαληρέα και του καπετάν Φούφα, δρώντας κατά κύριο λόγο στην περιοχή της Καστοριάς και των Καστανοχωρίων. Στα Καστανοχώρια παρέμεινε κατά την τελευταία περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα ως επικεφαλής ομάδας ανταρτών, από κοινού με τον Γ. Μπέλο. Τον Μάιο του 1908 συμμετείχε στην επίθεση κατά των κομιτατζήδων της Ιεροπηγής και στη μάχη που ακολούθησε με τις οθωμανικές δυνάμεις. Κατά τα επόμενα χρόνια διετέλεσε σωματοφύλακας του μητροπολίτη Κορυτσάς, Γερμανού ενώ αργότερα συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως αρχηγός αντάρτικου σώματος, λαμβάνοντας μέρος στην κατάληψη της Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό τον Δεκέμβριο του 1912.
Η εξέγερση της Κορυτσάς
Το 1914 συμμετείχε ενεργά στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα, προσχωρώντας στις δυνάμεις της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου. Μάλιστα ήταν μέλος της Επαναστατικής Επιτροπής της Κορυτσάς που πραγματοποίησε την αποτυχημένη εξέγερση των Ελλήνων της πόλης, αναλαμβάνοντας την οργάνωση των ενόπλων που προέρχονταν από τους γειτονικούς οικισμούς αλλά και την γενική αρχηγία της επιχείρησης.
Το βράδυ της 19ης προς 20ης Μαρτίου του 1914, διέταξε ομάδα ανταρτών να αποκόψουν τις τηλεγραφικές επικοινωνίες ενώ ο ίδιος συγκέντρωσε τις δυνάμεις του στις ανατολικές παρυφές της πόλης. Με την εκδήλωση της επίθεσης οι άνδρες του Σούλιου κατέλαβαν το νεκροταφείο και τον λόφο του Προφήτη Ηλία και στη συνέχεια κινήθηκαν προς το κέντρο της πόλης, σε συνεννόηση με τους ντόπιους επαναστάτες αλλά και τα υπόλοιπα ένοπλα σώματα που βρίσκονταν ήδη στην Κορυτσά ή αναμένονταν από τις γειτονικές περιοχές. Σύντομα οι ελληνικές δυνάμεις επιβλήθηκαν μέσω του αιφνιδιασμού στο μεγαλύτερο μέρος της πόλης, περιορίζοντας τους Αλβανούς χωροφύλακες και τους Ολλανδούς αξιωματικούς που είχαν αναλάβει την οργάνωσή τους στο διοικητήριο της χωροφυλακής. Ο Σούλιος ηγήθηκε της επίθεσης κατά του κτηρίου, όμως στη συμπλοκή που ακολούθησε τραυματίστηκε στον δεξιό βραχίονα και μεταφέρθηκε στη Βίγλιστα. Ο τραυματισμός και η αποχώρηση του Σούλιου επηρέασαν αρνητικά τους εξεγερθέντες ενώ παράγοντες όπως η καθυστέρηση των ενισχύσεων, η έλλειψη πυρομαχικών και η άφιξη πολυάριθμων αλβανικών δυνάμεων έγειραν την πλάστιγγα προς την αντίπαλη πλευρά, η οποία επικράτησε οριστικά στις 23 Μαρτίου.
Ύστερα χρόνια
Όταν κατά τα τέλη του 1916 δημιουργήθηκε υπό την γαλλική κηδεμονία η αλβανική Δημοκρατία της Κορυτσάς, ο Σούλιος ( όπως και άλλοι Έλληνες της Κορυτσάς ) αρχικά φυλακίστηκε και στη συνέχεια εκτοπίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Γαλλίας. Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Απεβίωσε στις 15 Ιουλίου του 1927 στη Μαρίνα Φλώρινας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 20ου αιώνα Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Συμμετέχοντες στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα
Εμεραινβίλ
Το Εμεραινβίλ (γαλλικά: Émerainville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εμεραινβιλουά (γαλλικά: Émerainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ορτάκιοϊ (αποσαφήνιση)
Το Ορτάκιοϊ (μεταφράζεται ως Μεσοχώρι από τα Τούρκικα) μπορεί να αναφέρεται:
Εσμπλί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εσμπλιζουά (γαλλικά: Esblygeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Εμάν
Το Εμάν (γαλλικά: Esmans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εμαναί (γαλλικά: Esmanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ετρεπιγί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Ετρεπιγί (γαλλικά: Étrépilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Νεάνδρεια Τρωάδος
Η Νεάνδρεια (αλλιώς και Νεανδρία), ήταν παραλιακή πόλη της Τρωάδος, μεταξύ της Αλεξανδρείας (από την οποία και απείχε 13 χιλιόμετρα) και της Λαρίσης. Φαίνεται να ιδρύθηκε από Αιολείς αποίκους, το 700 π.Χ. Αναφερόταν στους αρχαίους καταλόγους της ναυτικής συμμαχίας μεταξύ Αττικής και Δήλου. Η πόλη εκκενώθηκε στα ελληνιστικά χρόνια, όταν κατά διαταγή του Αντιγόνου, οι Νεανδρείς κλήθηκαν να μετοικήσουν στην γειτονική Αντιγόνεια το 306 π.Χ. Το πιο σημαντικό μνημείο της πόλης είναι ο ναός του Απόλλωνος. Τα τείχη της πόλης, που είναι 3.200 μέτρα μήκος και 3 μέτρα πλάτος κτίστηκαν με πολυγωνική μορφή. Είναι σε καλή κατάσταση σήμερα. Επιπρόσθετα το ιερό του Δία, οι οικίες της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου, η νεκρόπολη με τις σαρκοφάγους και τους τάφους, αποτελούν τα διασωθέντα μνημεία της Νεανδρείας. Η ακρόπολη της πόλης είναι 500 μέτρα ύψος. Η τοποθεσία ανακαλύφθηκε ξανά από τον Γερμανό αρχαιολόγο Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ το 1899.
Εβερλί
Το Εβερλί (γαλλικά: Everly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εβερλιτουά (γαλλικά: Everlytois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Φίλιπ Σπίτα
Ο Φίλιπ Σπίτα (Philipp Spitta, Βέχολντ, 7 Δεκεμβρίου 1841 Βερολίνο, 13 Απριλίου 1894) ήταν Γερμανός ιστορικός της μουσικής με σημαντική συμβολή στον τομέα της μουσικολογίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Σε νεαρή ηλικία έκανε μαθήματα πιάνου, εκκλησιαστικού οργάνου και σύνθεσης. Σπούδασε θεολογία και κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή, με θέμα τον Τάκιτο, το 1864. Εργάστηκε ως δάσκαλος ελληνικών και λατινικών, αρχικά στο Ρέβαλ (σημ. Τάλιν), για ένα διάστημα στο Ζοντερχάουζεν και τελικά στη Λειψία. Το 1875 διορίστηκε καθηγητής μουσικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και διοικητικός διευθυντής της Ανώτατης Μουσικής Σχολής (Hochschule für Musik).
Στο Γκέτινγκεν έγραψε μια σύντομη βιογραφία του Ρόμπερτ Σούμαν. Εντρύφησε στο έργο και το βίο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, δημοσιεύοντας τον πρώτο τόμο της βιογραφίας του το 1873. Η μελέτη του για τον Μπαχ ξεχωρίζει για την έμφαση που δίνει στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής του συνθέτη.
Ο Σπίτα διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην καθιέρωση της μουσικολογίας ως διακριτού ακαδημαϊκού τομέα και έθεσε τα θεμέλια μιας ιστορικής-κριτικής προσέγγισης στη μουσικολογική έρευνα. To 1885 ίδρυσε το ακαδημαϊκό περιοδικό Vierteljahrsschrift für Musikwissenschaft. Οι αντιλήψεις του γύρω από την αισθητική είναι επηρεασμένες από τη νεοκαντιανή φιλοσοφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί της μουσικής
Πιονία Μυσίας
Η Πιονία ήταν αρχαία πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία. Λεγόταν αλλιώς και Πιονίαι. Ιδρύθηκε από τον Πιόνιο, απόγονο του Ηρακλέους. Βρισκόταν μεταξύ του Κοκυλίου και των Γαργάρων. Πρόκειται για τη σημερινή Gömeniç της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Χρυσή πέννα
Μέχρι τη βασιλεία του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας (1216–1272), οποιαδήποτε ανάγκη στην Αγγλία για νομίσματα αξίας μεγαλύτερης από μία πέννα, την εποχή εκείνη το αργυρό νόμισμα, καλυπτόταν με τη χρήση βυζαντινών ή αραβικών χρυσών και αργυρών νομισμάτων, που κυκλοφορούσαν μεταξύ των εμπόρων και των πωλητών. Ωστόσο καθώς αυξανόταν το εμπόριο, αυξήθηκε και η ανάγκη για νομίσματα υψηλότερης αξίας. Το 1257 ο Ερρίκος έδωσε εντολή στον χρυσοχόο του, Γουίλιαμ του Γκλώστερ, να παράγει ένα νόμισμα από καθαρό χρυσό.
Η χρυσή πέννα δεν ήταν δημοφιλής. Ο Tόμας Καρτ, στο Μία γενική ιστορία της Αγγλίας, λέει ότι οι πολίτες του Λονδίνου έστειλαν αντιπρόσωπο στον βασιλιά στις 24 Νοεμβρίου 1257 και ότι «ο βασιλιάς ήταν τόσο πρόθυμος να τους ικανοποιήσει, ώστε δημοσίευσε μία διακήρυξη, δηλώνοντας ότι κανείς δεν ήταν υποχρεωμένος να την πάρει [τη χρυσή πέννα]. Και όποιος το έκανε, θα μπορούσε να τη φέρει σε ανταλλαγή και να λάβει εκεί την αξία, με την οποία είχε κυκλοφορήσει, αφαιρώντας μόνο μισή πέννα από την καθεμία, πιθανότατα για έξοδα νομισμάτων».
Σε σύγκριση με το βάρος του, το νόμισμα ήταν υποτιμημένο. Μέχρι το 1265 ο χρυσός στο νόμισμα άξιζε 24 πέννες αντί για είκοσι, και πιστεύεται ότι τα περισσότερα από τα νομίσματα λιώνοντο για κέρδος από ιδιώτες. Χρυσά νομίσματα δεν κόπηκαν ξανά στην Αγγλία μέχρι τη βασιλεία του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ περίπου 70 χρόνια αργότερα.
Καθώς όλα τα νομίσματα τα ανακαλούσαν και τα έλιωναν, η χρυσή πέννα εξαφανίστηκε εντελώς από το οπτικό πεδίο, και κάθε γνώση της προηγούμενης ύπαρξής της ξεχάστηκε. Ωστόσο στη δεκαετία του 1700, ήρθε στο φως τεκμηρίωση, που έδειχνε ότι είχε κοπεί. Αναπόφευκτα, μερικά νομίσματα ξέφυγαν από το λιώσιμο, ίσως χάθηκαν. Οκτώ παραδείγματα είναι πλέον γνωστό ότι σώζονται.
Ψευταίικα Αχαΐας
Τα Ψευταίικα είναι οικισμός της Αχαΐας και βρίσκεται σε υψόμετρο 193 μέτρων, κοντά στα όρια των νομών Αχαΐας και Ηλείας. Εγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί Αγία Μαρίνα, Δάφνη, Κάνδαλος και Μιχόι. Αποτελεί στην ουσία συνοικία του Μιχοΐου της Δημοτικής Ενότητας Λαρισσού (Λαρίσου) και ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Δυτικής Αχαΐας.
Αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1991, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες κατοικούνται από παλιά αλλά μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισαν να απογράφονται αυτόνομα κατόπιν της αναγνώρισής τους ως οικισμού. Κατά την απογραφή του 2011 είχαν 4 κατοίκους.
Ιστορία
Οι οικιστές της περιοχής έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή των Καλαβρύτων και της Τοπόλοβας. Το όνομα του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό.
Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Ανόρθωσις Μουτταγιάκας
Η Ανόρθωση Μουτταγιάκας είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Μουτταγιάκα της επαρχίας Λεμεσού.
Ιστορία
Η Ανόρθωση Μουτταγιάκας ιδρύθηκε στις 31 Αυγούστου 1989. Έμβλημα της ομάδας είναι ο δικέφαλος αετός. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το λευκό.
Από το 1989 συμμετέχει στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Το 2022 εξασφάλισε μέσα από το Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2022 την άνοδο της στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2022-23. Ωστόσο, μετά από απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της ΣΤΟΚ, ο αγώνας που έκρινε την άνοδο κατακυρώθηκε υπέρ του αντιπάλου της. Η Ανόρθωση στη συνέχεια διαγωνίστηκε για τις θέσεις 5-8 κατακτώντας την 5η θέση, όντας η πρώτη επιλαχούσα σε περίπτωση που κενωνόταν μία θέση στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ. Μετά την ενοποίηση Αχυρώνα Λιοπετρίου και Ονήσιλου Σωτήρας 2014 στη Β΄ κατηγορία, προκλήθηκαν διάφορες αλλαγές στην κατηγορία με αποτέλεσμα να κενωθεί μία θέση στη Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2022-23, την οποία κατέλαβε η Ανόρθωση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1989 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Μουτταγιάκα
Ζωονόσος
thumb|Σκύλος με [[λύσσα.]] Η ζωονόσος είναι μια μολυσματική ασθένεια που προκαλείται από ένα παθογόνο (ένας μολυσματικός παράγοντας, όπως ένα βακτήριο, ιός, παράσιτο ή πράιον) που έχει μεταπηδήσει από ένα ζώο (συνήθως ένα σπονδυλωτό) σε έναν άνθρωπο. Τυπικά, ο πρώτος μολυσμένος άνθρωπος μεταδίδει τον μολυσματικό παράγοντα σε τουλάχιστον έναν άλλο άνθρωπο, ο οποίος, με τη σειρά του, μολύνει άλλους.
Οι ζωονόσοι έχουν διάφορους τρόπους μετάδοσης. Στην άμεση ζωονόσο η ασθένεια μεταδίδεται απευθείας από τα ζώα στον άνθρωπο μέσω μέσων όπως ο αέρας (γρίπη) ή μέσω δαγκωμάτων και σάλιου (λύσσα). Αντίθετα, η μετάδοση μπορεί επίσης να συμβεί μέσω ενός ενδιάμεσου είδους (αναφέρεται ως φορέας), που φέρει το παθογόνο της νόσου χωρίς να αρρωσταίνει. Όταν οι άνθρωποι μολύνουν ζώα, ονομάζεται αντίστροφη ζωονόσος ή ανθρωπονόσος. Ο όρος προέρχεται από τα ελληνικά: ζῷον και νόσος.
Η γενετική του ξενιστή παίζει σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του ποιοι ζωικοί ιοί θα είναι σε θέση να δημιουργήσουν αντίγραφα του εαυτού τους στο ανθρώπινο σώμα. Οι επικίνδυνοι ζωικοί ιοί είναι εκείνοι που απαιτούν λίγες μεταλλάξεις για να αρχίσουν να αναπαράγονται στα ανθρώπινα κύτταρα. Αυτοί οι ιοί είναι επικίνδυνοι αφού οι απαιτούμενοι συνδυασμοί μεταλλάξεων ενδέχεται να προκύψουν τυχαία στη φυσική δεξαμενή.
Αιτίες
Η εμφάνιση των ζωονόσων προήλθε από την εξημέρωση των ζώων. Η μετάδοση μιας ζωονόσου μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε πλαίσιο στο οποίο υπάρχει επαφή ή κατανάλωση ζώων, ζωικών προϊόντων ή ζωικών παραγώγων. Αυτό μπορεί να συμβεί σε συντροφικό (κατοικίδια), οικονομικό (γεωργία, εμπόριο, κρεοπωλεία κ.λπ.), θηρευτικό (κυνήγι, σφαγή ή κατανάλωση άγριων θηραμάτων) ή ερευνητικό πλαίσιο.
Πρόσφατα, παρατηρείται αύξηση της συχνότητας εμφάνισης νέων ζωονόσων. Μια μελέτη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ντέιβις εκτιμάει ότι υπάρχουν περίπου 1,67 εκατομμύρια ιοί που δεν έχουν περιγραφεί σε θηλαστικά και πτηνά, έως και οι μισοί από τους οποίους εκτιμάται ότι έχουν τη δυνατότητα να διαχυθούν στους ανθρώπους. Σύμφωνα με μια έκθεση από το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών Ζωικού Κεφαλαίου, μεγάλο μέρος των αιτιών είναι περιβαλλοντικές, όπως η κλιματική αλλαγή, η μη βιώσιμη γεωργία, η εκμετάλλευση της άγριας ζωής και η αλλαγή χρήσης γης. Άλλες συνδέονται με αλλαγές στην ανθρώπινη κοινωνία, όπως μεγαλύτερη κινητικότητα. Οι οργανώσεις προτείνουν σειρά μέτρων για να σταματήσει η αύξηση.
Μόλυνση της παροχής τροφίμων ή νερού
Τα πιο σημαντικά ζωονοσογόνα παθογόνα που προκαλούν τροφιμογενείς ασθένειες είναι τα Escherichia coli O157:H7, Campylobacter, Caliciviridae και Salmonella.
Το 2006 ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο επικεντρώθηκε στο ζήτημα των επιπτώσεων των ζωονοσογόνων παθογόνων στην ασφάλεια των τροφίμων, προτρέποντας την κρατική παρέμβαση και τη δημόσια επαγρύπνηση έναντι των κινδύνων μόλυνσης από τροφιμογενείς ασθένειες σε γεύματα με υλικά κατευθείαν από τον παραγωγό.
Πολλές τροφιμογενείς επιδημίες μπορεί να συνδέονται με ζωονοσογόνα παθογόνα. Πολλά διαφορετικά είδη τροφίμων που έχουν ζωική προέλευση μπορεί να μολυνθούν. Ορισμένα κοινά τρόφιμα που συνδέονται με ζωονόσους περιλαμβάνουν τα αυγά, τα θαλασσινά, το κρέας, τα γαλακτοκομικά, ακόμη και ορισμένα λαχανικά.
Οι εστίες που αφορούν μολυσμένα τρόφιμα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται στα σχέδια ετοιμότητας για την πρόληψη εκτεταμένων εστιών και τον αποτελεσματικό περιορισμό των εστιών.
Γεωργία και κτηνοτροφία
Η επαφή με ζώα εκτροφής μπορεί να οδηγήσει σε ασθένειες σε αγρότες ή σε άλλους που έρχονται σε επαφή με μολυσμένα ζώα εκτροφής. Η μάλη ή μελιοείδωση επηρεάζει κυρίως όσους συνεργάζονται στενά με άλογα και γαϊδούρια. Η στενή επαφή με τα βοοειδή μπορεί να οδηγήσει σε δερματικό άνθρακα, ενώ η λοίμωξη από εισπνεόμενο άνθρακα είναι πιο συχνή στους εργαζόμενους σε σφαγεία, βυρσοδεψεία και μαλλί. Η στενή επαφή με πρόβατα που γέννησαν πρόσφατα μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση με το βακτήριο Chlamydia psittaci, προκαλώντας κλαμυδίωση (και ενζωοτική άμβλωση σε έγκυες γυναίκες), καθώς και αύξηση του κινδύνου για πυρετό Q, τοξοπλάσμωσης και λιστερίωσης, σε εγκύους ή σε ανοσοκατεσταλμένους. Η εχινόκοκκωση προκαλείται από ένα παράσιτο το οποίο μπορεί να εξαπλωθεί από μολυσμένα πρόβατα με τροφή ή νερό που έχει μολυνθεί από κόπρανα ή μαλλί. Η γρίπη των πτηνών είναι κοινή στα κοτόπουλα και, αν και σπάνια στους ανθρώπους, η κύρια ανησυχία για τη δημόσια υγεία είναι ένα στέλεχος της γρίπης των πτηνών να ανασυνδυαστεί με έναν ιό της ανθρώπινης γρίπης και προκαλέσει μια πανδημία όπως η ισπανική γρίπη του 1918. Το 2017, τα κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής στο Ηνωμένο Βασίλειο διατάχθηκαν προσωρινά να παραμείνουν μέσα λόγω της απειλής της γρίπης των πτηνών. Τα βοοειδή αποτελούν σημαντική δεξαμενή κρυπτοσποριδίωσης που προσβάλλει κυρίως τους ανοσοκατεσταλμένους. Οι αναφορές έχουν δείξει ότι το βιζόν μπορεί επίσης να μολυνθεί. Στις δυτικές χώρες, η ηπατίτιδα Ε οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έκθεση σε ζωικά προϊόντα και το χοιρινό κρέας είναι σημαντική πηγή μόλυνσης, από αυτή την άποψη.
Οι κτηνίατροι εκτίθενται σε μοναδικούς επαγγελματικούς κινδύνους όταν πρόκειται για ζωονόσους. Στις ΗΠΑ, μελέτες έχουν επισημάνει αυξημένο κίνδυνο τραυματισμών και έλλειψη επίγνωσης αυτών των κινδύνων από τους κτηνιάτρους. Η έρευνα έχει αποδείξει τη σημασία της συνεχούς κλινικής εκπαίδευσης κτηνιάτρου σχετικά με τους επαγγελματικούς κινδύνους που σχετίζονται με μυοσκελετικούς τραυματισμούς, δαγκώματα ζώων, βελόνες και κοψίματα.
Εμπόριο άγριων ζώων ή επιθέσεις ζώων
Το εμπόριο άγριων ζώων μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο διάχυσης επειδή αυξάνει άμεσα τον αριθμό των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των ζωικών ειδών, μερικές φορές σε μικρούς χώρους. Η προέλευση της πανδημίας COVID-19  έχει εντοπιστεί σε αγορά με άγρια ζώα στην Κίνα.
Κατοικίδια
Τα κατοικίδια μπορούν να μεταδώσουν μια σειρά από ασθένειες. Οι σκύλοι και οι γάτες εμβολιάζονται τακτικά κατά της λύσσας. Τα κατοικίδια μπορούν επίσης να μεταδώσουν δερματόφυτα και Giardia, τα οποία είναι ενδημικά τόσο σε ζωικούς όσο και σε ανθρώπινους πληθυσμούς. Η τοξοπλάσμωση είναι μια κοινή μόλυνση των γατών, και στους ανθρώπους είναι μια ήπια ασθένεια αν και μπορεί να είναι επικίνδυνη για τις έγκυες γυναίκες. Η διροφιλαρίαση προκαλείται από το Dirofilaria immitis μέσω κουνουπιών που έχουν μολυνθεί από θηλαστικά όπως οι σκύλοι και οι γάτες. Η νόσος εξ ονύχων γαλής προκαλείται από τα βακτήρια Bartonella henselae και Bartonella quintana, τα οποία μεταδίδονται από ψύλλους που είναι ενδημικοί στις γάτες. Η τοξοκαρίαση είναι η μόλυνση των ανθρώπων από οποιοδήποτε είδος νηματώδους σκουληκιού, συμπεριλαμβανομένων ειδών ειδικά για σκύλους (Toxocara canis) ή γάτες (Toxocara cati). Η κρυπτοσποριδίωση μπορεί να μεταδοθεί στους ανθρώπους από κατοικίδιες σαύρες, όπως το γκέκο. Το Encephalitozoon cuniculi είναι ένα μικροσποριδιακό παράσιτο που μεταφέρεται από πολλά θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένων των κουνελιών, και είναι ένα σημαντικό ευκαιριακό παθογόνο σε άτομα ανοσοκατεσταλμένα από HIV/AIDS, μεταμόσχευση οργάνων ή ανεπάρκεια CD4+ Τ-λεμφοκυττάρων.
Έκθεση
Τα εξάρσεις ζωονόσων έχουν εντοπιστεί στην ανθρώπινη αλληλεπίδραση με και την έκθεση σε άλλα ζώα σε πανηγύρια, αγορές ζωντανών ζώων, ζωολογικούς κήπους και άλλα περιβάλλοντα. Το 2005, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) εξέδωσαν μια ενημερωμένη λίστα συστάσεων για την πρόληψη της μετάδοσης ζωονόσων σε δημόσιους χώρους. Οι συστάσεις, που αναπτύχθηκαν σε συνδυασμό με την Εθνική Ένωση Κτηνιάτρων Κρατικής Δημόσιας Υγείας, περιλαμβάνουν εκπαιδευτικές ευθύνες των χειριστών του χώρου, τον περιορισμό της επαφής του κοινού με τα ζώα και τη φροντίδα και διαχείριση των ζώων.
Αποψίλωση, απώλεια βιοποικιλότητας και υποβάθμιση του περιβάλλοντος
Η Κέιτ Τζόουνς, Πρόεδρος Οικολογίας και Βιοποικιλότητας στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου, λέει ότι οι ζωονόσοι συνδέονται όλο και περισσότερο με την περιβαλλοντική αλλαγή και την ανθρώπινη συμπεριφορά. Η διαταραχή των παρθένων δασών λόγω της υλοτομίας, της εξόρυξης, της κατασκευής δρόμων μέσω απομακρυσμένων τοποθεσιών, της ταχείας αστικοποίησης και της πληθυσμιακής αύξησης φέρνει τους ανθρώπους σε στενότερη επαφή με ζωικά είδη που μπορεί να μην είχαν έρθει ποτέ πριν. Η προκύπτουσα μετάδοση ασθενειών από την άγρια ζωή στους ανθρώπους, λέει, είναι πλέον «ένα κρυφό κόστος της ανθρώπινης οικονομικής ανάπτυξης». Σε ένα άρθρο, που δημοσιεύθηκε από το IPBES, ο Πρόεδρος της EcoHealth Alliance και ο ζωολόγος Πίτερ Ντάσζακ, μαζί με τρεις συμπροέδρους της Έκθεσης Παγκόσμιας Αξιολόγησης 2019 για τις Υπηρεσίες Βιοποικιλότητας και Οικοσυστήματος, Γιόσεφ Σέτελε, Σάντρα Ντίαζ και Εντουάρντο Μπροντίτσιο, έγραψαν ότι «Η αχαλίνωτη αποψίλωση των δασών, η ανεξέλεγκτη επέκταση της γεωργίας, η εντατική γεωργία, η εξόρυξη και η ανάπτυξη υποδομών, καθώς και η εκμετάλλευση άγριων ειδών έχουν δημιουργήσει μια «τέλεια καταιγίδα» για τη μετάδοση ασθενειών από την άγρια ζωή στους ανθρώπους».
Ζωρζ Πεκλέ
Ο Ζωρζ Πεκλέ (γαλλικά: Georges Peclet), (27 Ιουλίου 1897 - 11 Ιανουαρίου 1974), ήταν Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου.
Ζωονόσος
Αποψίλωση, απώλεια βιοποικιλότητας και υποβάθμιση του περιβάλλοντος
Οι Τζόσουα Μουν, Κλερ Γουέναμ και Σόφι Χάρμαν είπαν ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι η μειωμένη βιοποικιλότητα έχει επίδραση στην ποικιλομορφία των ξενιστών και στη συχνότητα των αλληλεπιδράσεων ανθρώπου-ζώου με πιθανότητα παθογόνου μετάδοσης.
Ζωρζ Πεκλέ
Μεταξύ του 1919 και 1957 ο Πεκλέ επαιξε ως ηθοποιός σε 95 ταινίες (συμπεριλαμβάνωμένων και αρκετές μικρού μήκους). Στη αρχή ξεκίνησε ως βοηθός σκηνοθέτη το 1927 και μετά το 1928 άρχισε να σκηνοθέτει ο ιδιος. Σκηνοθέτησε συνολικά 16 ταινίες με την τελευταία να είναι το 1960. Επίσης εγράψε και 5 σενάρια από τις ταινίες του και ήταν παραγωγός σε μια ταινία του.
Ζωονόσος
Αποψίλωση, απώλεια βιοποικιλότητας και υποβάθμιση του περιβάλλοντος
Μια μελέτη του Απριλίου 2020, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Proceedings of the Royal Society, διαπίστωσε ότι τα αυξημένα συμβάντα μετάδοσης του ιού από τα ζώα στον άνθρωπο μπορεί να συνδεθούν με την απώλεια βιοποικιλότητας και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, καθώς οι άνθρωποι καταπατούν περαιτέρω τις άγριες περιοχές για να ασχοληθούν με τη γεωργία, το κυνήγι και την εξόρυξη πόρων εκτίθενται σε παθογόνα που κανονικά θα παρέμεναν σε αυτές τις περιοχές. Τέτοια συμβάντα μετάδοσης τριπλασιάζονται κάθε δεκαετία από το 1980. Μια μελέτη του Αυγούστου 2020, που δημοσιεύτηκε στο Nature, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ανθρωπογενής καταστροφή των οικοσυστημάτων με σκοπό την επέκταση της γεωργίας και των ανθρώπινων οικισμών μειώνει τη βιοποικιλότητα και επιτρέπει μικρότερα ζώα, όπως νυχτερίδες και αρουραίους, τα οποία είναι πιο προσαρμόσιμα στις ανθρώπινες πιέσεις και επίσης φέρουν τις περισσότερες ζωονόσους, να πολλαπλασιάζονται. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες πανδημίες.
Κλιματική αλλαγή
Σύμφωνα με μια έκθεση από το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και το Διεθνές Ινστιτούτο Έρευνας Ζώων, με τίτλο «Πρόληψη της επόμενης πανδημίας – Ζωονόσοι και πώς να σπάσουμε την αλυσίδα μετάδοσης», η κλιματική αλλαγή είναι μία από τις 7 ανθρώπινες αιτίες της αύξησης του τον αριθμό των ζωόνοσων. Το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ εξέδωσε μια μελέτη, τον Μάρτιο του 2021, που εξετάζει παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα επιδημιών και πανδημιών όπως η πανδημία COVID-19. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι «η πίεση στα οικοσυστήματα, η κλιματική αλλαγή και η οικονομική ανάπτυξη είναι βασικοί παράγοντες» για την αύξηση. Περισσότερες ζωονόσοι εντοπίστηκαν σε χώρες υψηλού εισοδήματος.
Ιστορία
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης προϊστορίας, οι ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών ήταν πιθανώς πολύ μικρές. Τέτοιες ομάδες πιθανότατα ερχόντουσαν σε επαφή με άλλες τέτοιες ομάδες μόνο σπάνια. Τέτοια απομόνωση θα είχε προκαλέσει τον περιορισμό των επιδημικών ασθενειών σε οποιονδήποτε δεδομένο τοπικό πληθυσμό, επειδή η εξάπλωση και η επέκταση των επιδημιών εξαρτάται από τη συχνή επαφή με άλλα άτομα που δεν έχουν αναπτύξει ακόμη επαρκή ανοσολογική απόκριση. Για να παραμείνει σε έναν τέτοιο πληθυσμό, ένα παθογόνο πρέπει είτε να είναι μια χρόνια λοίμωξη, να παραμένει παρόν και δυνητικά μολυσματικό στον μολυσμένο ξενιστή για μεγάλες περιόδους, είτε να έχει άλλα πρόσθετα είδη ως δεξαμενή όπου μπορεί να διατηρηθεί έως ότου έρθει σε επαφή με νέους ευαίσθητους ξενιστές και τους μολύνει. Στην πραγματικότητα, για πολλές «ανθρώπινες» ασθένειες, ο άνθρωπος αποτελεί τυχαίο θύμα και αδιέξοδο φορέα. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τη λύσσα, τον άνθρακα, την τουλαραιμία και τον ιό του Δυτικού Νείλου. Έτσι, μεγάλο μέρος της ανθρώπινης έκθεσης σε μολυσματικές ασθένειες ήταν ζωονόσοι. μικρογραφία| Πιθανότητες μετάδοσης ζωονοσογόνων νοσημάτων Πολλές ασθένειες, ακόμη και επιδημικές, έχουν ζωονοσογόνο προέλευση και η ιλαρά, η ευλογιά, η γρίπη, ο HIV και η διφθερίτιδα αποτελούν ιδιαίτερα παραδείγματα. Διάφορες μορφές του κοινού κρυολογήματος και της φυματίωσης είναι επίσης προσαρμογές στελεχών που προέρχονται από άλλα είδη. Ορισμένοι ειδικοί έχουν προτείνει ότι όλες οι ανθρώπινες ιογενείς λοιμώξεις ήταν αρχικά ζωονόσοι.
Οι ζωονόσοι παρουσιάζουν ενδιαφέρον επειδή είναι συχνά μη αναγνωρισμένες στο παρελθόν ασθένειες ή έχουν αυξημένη μολυσματικότητα σε πληθυσμούς που δεν έχουν ανοσία. Ο ιός του Δυτικού Νείλου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1999, στην περιοχή της Νέας Υόρκης. Η βουβωνική πανώλη είναι μια ζωονόσος όπως και η σαλμονέλωση, ο κηλιδωτός πυρετός των Βραχωδών Βουνών και η βορρελίωση.
Ένας σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει στην εμφάνιση νέων ζωονοσογόνων παθογόνων στους ανθρώπινους πληθυσμούς είναι η αυξημένη επαφή μεταξύ των ανθρώπων και της άγριας ζωής. Αυτό μπορεί να προκληθεί είτε από εξάπλωση της ανθρώπινης δραστηριότητας σε περιοχές άγριας φύσης είτε από μετακίνηση άγριων ζώων σε περιοχές ανθρώπινης δραστηριότητας. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το ξέσπασμα του ιού Νίπα στη χερσόνησο της Μαλαισίας, το 1999, όταν ξεκίνησε εντατική χοιροτροφία εντός του οικοτόπου μολυσμένων νυχτερίδων των φρούτων. Η μη αναγνωρισμένη μόλυνση αυτών των χοίρων ενίσχυσε τη δύναμη της μόλυνσης, μεταδίδοντας τον ιό στους αγρότες και προκαλώντας τελικά 105 θανάτους ανθρώπων.
Χρήση σε εμβόλια
Το πρώτο εμβόλιο κατά της ευλογιάς από τον Έντουαρντ Τζένερ το 1800 ήταν από μόλυνση ενός ζωονοσογόνου ιού των βοοειδών που προκάλεσε μια ασθένεια που ονομάζεται δαμαλίτιδα. Ο Τζένερ είχε παρατηρήσει ότι οι γαλατάδες ήταν ανθεκτικοί στην ευλογιά. Οι γαλατάδες είχαν προσβληθεί από μια ηπιότερη εκδοχή της νόσου από μολυσμένες αγελάδες που προσέφεραν διασταυρούμενη ανοσία στην ανθρώπινη ασθένεια. Ο Τζένερ αφαίρεσε ένα μολυσματικό παρασκεύασμα «ευλογιάς των αγελάδων» και στη συνέχεια το χρησιμοποίησε για να εμβολιάσει άτομα κατά της ευλογιάς. Ως αποτέλεσμα, η ευλογιά έχει εξαλειφθεί παγκοσμίως και ο μαζικός εμβολιασμός κατά αυτής της ασθένειας σταμάτησε το 1981.
Εβρί-Γκρεζί-συρ-Γιέρ
Το Εβρί-Γκρεζί-συρ-Γιέρ (γαλλικά: Évry-Grégy-sur-Yerre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εβρισιέν (γαλλικά: Évryciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ντώσον (Γιούκον)
Το Ντώσον (αγγλικά: Dawson City) είναι κωμόπολη στο καναδικό έδαφος του Γιούκον. Συνδέεται άρρηκτα με τον Πυρετό Χρυσοθηρίας του Κλόνταϊκ (1896–99). Ο πληθυσμός του ήταν 1.375 κάτοικοι από την απογραφή του 2016, καθιστώντας την τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Γιούκον.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2016, η πόλη αποτελείται κατά κύριο λόγο από Ευρωπαίους Καναδούς κατά το 76,7% του πληθυσμού, με τα Πρώτα Έθνη να αντιπροσωπεύουν το 15,3% του πληθυσμού και οι Φιλιππινέζοι να αντιπροσωπεύουν το 4,4%. Καμία άλλη ορατή μειονότητα δεν υπερβαίνει το 2% του πληθυσμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Γιούκον
Παλατινή Βιβλιοθήκη (Πάρμα)
Η Παλατινή Βιβλιοθήκη της Πάρμας (ιταλικά: Biblioteca Palatina di Parma) είναι δημόσια βιβλιοθήκη που βρίσκεται μέσα στο παλάτι Pilotta. Πήρε το όνομά της από το Ναό του Απόλλωνα Παλατινού στη Ρώμη.
Η πρόσβαση γίνεται με την ανάβαση της Αυτοκρατορικής Σκάλας, μιας μεγαλοπρεπούς διπλής σκάλας που οδηγεί επίσης στην Εθνική Πινακοθήκη, το Θέατρο Φαρνέζε και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αρχικά ονομαζόταν Βασιλική Βιβλιοθήκη της Πάρμας, κατά την περίοδο του Ναπολέοντα πήρε τις ονομασίες Bibliothèque Imperiale και Bibliothèque de la Ville de Parme, ενώ στα χρόνια της βασιλείας της Μαρίας Λουίγια ονομάστηκε Δουκική Βιβλιοθήκη και μετά την ενοποίηση της Ιταλίας Εθνική Βιβλιοθήκη.
Ιστορία
μικρογραφία|281x281εσ|Η αυτοκρατορική σκάλα που οδηγεί στην Παλατινή βιβλιοθήκη. Η Παλατινή Βιβλιοθήκη βρίσκεται στο παλάτι Pilotta και η δημιουργία της χρονολογείται από τον 18ο αιώνα. Ιδρύθηκε το 1761 από τον μεταρρυθμιστή υπουργό Γκιγιόμ-Λεόν Ντι Τιλλό και εγκαινιάστηκε τον Μάιο του 1769. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της ήταν γνωστή με διάφορες ονομασίες: Reale Biblioteca Parmense, Biblioteca Nazionale, Bibliothèque Imperiale, Biblioteca de la Ville de Parme, Biblioteca Ducale και Biblioteca Nazionale.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μαρίας Λουκίας της Αυστρίας η βιβλιοθήκη αναπτύχθηκε. Η βασίλισσα αγόρασε και δώρισε τη συλλογή του Τζιαν Μπερνάρντο Ντε Ρόσι, που περιελάμβανε αρχαία εβραϊκά βιβλία. Το 1834 ανέθεσε στον Nicola Bettoli να κτίσει μια νέα νότια πτέρυγα του παλατιού: Η Αίθουσα της Μαρία Λουίζα.
Το 1889 ιδρύθηκε μουσικό τμήμα.
Συλλογές
μικρογραφία|278x278px|Ο [[Προμηθέας κλέβει τη φωτιά με τη βοήθεια της Αθηνάς  - Φραντσέσκο Σκαραμούτσα|αριστερά]] Από 40.000 τόμους που αριθμούσε αρχικά, η Παλατινάτα κατέχει σήμερα 708.000 τόμους, φυλλάδια, μονόφυλλα, περιοδικά που καταργήθηκαν, 250 τρέχοντα περιοδικά, 6.620 χειρόγραφα, 75.000 αρχεία αλληλογραφίας, 3.042 αρχέτυπα, 52.470 γκραβούρες και σχέδια και μια πολύ μεγάλη συλλογή εβραϊκών χειρογράφων, ίσως τη μεγαλύτερη στον κόσμο που φυλάσσεται σε δημόσια βιβλιοθήκη. Το μουσικό τμήμα του Ωδείου Αρρίγκο Μπόιτο λειτουργεί από το 1889. Διαθέτει πάνω από 160.000 αντικείμενα και σημαντικές ιστορικές συλλογές. Μεταξύ των σημαντικότερων εγγράφων είναι η αλληλογραφία μεταξύ του Τζουζέπε Βέρντι και του Τζούλιο Ρικόρντι.
Το 2008 δημιουργήθηκε ο σύλλογος "Φίλοι της Παλατίνας". Σκοπός του είναι η προώθηση πρωτοβουλιών που σχετίζονται με την ενίσχυση, τη γνώση και τη λειτουργία της Βιβλιοθήκης Palatina και του Μουσείου Bodoniano στην Πάρμα. Ο σύλλογος διοργανώνει διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις λογοτεχνικού, ιστορικού και μουσικού χαρακτήρα.
Μεταξύ των σημαντικότερων χειρογράφων της συλλογής είναι: η Ατλαντική Βίβλος (ms. Pal.386), το ελληνικό τετραβαγγέλιο του 11ου αιώνα (ms. Pal. 5), το Breviary της Βαρβάρας του Βρανδεμβούργου (ms. Pal. 6), γαλλικά και φλαμανδικά ωρολόγια βιβλία και η συλλογή Μπεκαντέλι. Η εβραϊκή εικονογραφημένη Βίβλος, η οποία εκτίθεται στο κοινό με την ευκαιρία της Ευρωπαϊκής Ημέρας Εβραϊκού Πολιτισμού 2019, είναι η παλαιότερη γνωστή έκδοση της Αγίας Γραφής στην Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες Β Π
Φαρμουτιέ
Το Φαρμουτιέ (γαλλικά: Faremoutiers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαρμονταί (γαλλικά: Faremontais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Φαβιέρ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Φαβιέρ (γαλλικά: Favières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαβιερουά (γαλλικά: Favièrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Βολοντίμιρ (Ουκρανία)
Το Βολοντίμιρ (Володи́мир, από το 1944 έως το 2021 Βολοντίμιρ-Βολίνσκι (Володи́мир-Воли́нський)) είναι πόλη στο Όμπλαστ του Βολίν της βορειοδυτικής Ουκρανίας. Λειτουργώντας ως το διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Βολοντίμιρ-Βολίνσκι, η ίδια η πόλη ορίζεται επίσης ως ξεχωριστός δήμος εντός της περιφέρειας ως πόλη περιφερειακής σημασίας. Η πόλη είναι το ιστορικό κέντρο της περιοχής της Βολυνίας και η ιστορική πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Βολυνίας.
Το μεσαιωνικό λατινικό όνομα της πόλης «Λοδομερία» έγινε το ομώνυμο αυστροουγγρικού Βασιλείου της Γαλικίας και της Λοδομερίας του 19ου αιώνα, της οποίας η ίδια η πόλη δεν ήταν μέρος. 5 χιλιόμετρα νότια από το Βολοντίμιρ βρίσκεται το Μοναστήρι του Ζίμνε, το παλαιότερο ορθόδοξο μοναστήρι στη Βολυνία.
Όνομα
Η πόλη ονομάστηκε Volodymyr, από τον Πρίγκιπα Βλαδίμηρο Α΄ του Κιέβου (γεννημένος στο χωριό Μπουντιατίτσι, περίπου το 20 χλμ από το Βολοντίμιρ-Βολίνσκι), και αργότερα επίσης με συντομογραφία Lodymyr. Από το 1795 ονομαζόταν Volodymyr-Volynskyi, για να ξεχωρίσει από το Βλαντίμιρ στη Ρωσία. Το όνομα δεν χρησιμοποιήθηκε μεταξύ 1919 και 1939, όταν η πόλη ήταν στην Πολωνία. Το 1944, το όνομα Βολοντίμιρ-Βολίνσκι αποκαταστάθηκε.
Την 1η Οκτωβρίου 2021, το δημοτικό συμβούλιο ψήφισε την κατάργηση του περιφερειακού προσδιορισμού και την αλλαγή του ονόματος της πόλης σε απλώς Βολοντίμιρ. Η απόφαση έπρεπε να επικυρωθεί από το εθνικό κοινοβούλιο της Ουκρανίας (Βερχόβνα Ράντα) για να τεθεί σε ισχύ. Στις 14 Δεκεμβρίου 2021 το κοινοβούλιο ενέκρινε την αλλαγή του ονόματος (υποστηρίχτηκε από 348 βουλευτές). Η (προαναφερθείσα) ρωσική πόλη Βλαντίμιρ ήταν κατά της αλλαγής του ονόματος, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να υπάρχει μόνο μία πόλη που ονομάζεται Βλαντίμιρ. Δεν υπάρχει άλλη πόλη στην Ουκρανία που να ονομάζεται Βολοντίμιρ.
Στο πέρασμα των αιώνων οι κάτοικοι και οι ηγεμόνες της έχουν χρησιμοποιήσει διάφορα ονόματα:
Ιστορία
Η πόλη είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Ουκρανίας και της ιστορικής Ρουθηνίας (ή Ρως). Αρχικά ήταν ένα οχυρό που ίδρυσε ο Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου στα εδάφη που πήραν από τους Πολωνούς Λένδιους γύρω στο 981. Το 988 η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου του Βολοντίμιρ και η έδρα μιας Ορθόδοξης επισκοπής, όπως αναφέρεται στο Πρώτο Χρονικό.
Το 1160 ολοκληρώθηκε το κτήριο του Συνοδού της Κοιμήσεως της Παναγίας της Θεοτόκου. Τον 13ο αιώνα, η πόλη έγινε μέρος της Γαλικίας-Βολυνίας ως μία από τις σημαντικότερες εμπορικές πόλεις της περιοχής. Με την κατάκτηση του Μπατού Χαν το 1240, η πόλη υποτάχθηκε στη Μογγολική Αυτοκρατορία μαζί με άλλα ρουθηνικά πριγκιπάτα. Το 1241, ο μογγολικός στρατός συγκεντρώθηκε κοντά στην πόλη πριν από την πρώτη μογγολική εισβολή στην Πολωνία. Τον 14ο αιώνα, ο Μητροπολίτης Θεόγνωστος του Κιέβου διέμενε στην πόλη για αρκετά χρόνια πριν μετακομίσει στη Μόσχα. αριστερά|μικρογραφία| Αναχώματα του πρώην κάστρου Το 1349, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας κατέλαβε την πόλη και στη συνέχεια έγινε μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας. Ο Πολωνός βασιλιάς άρχισε να χτίζει ένα κάστρο, που καταστράφηκε από τους Λιθουανούς μετά το 1370, και ίδρυσε μια Καθολική επισκοπή στο Βουοντζίμιες, που αργότερα μεταφέρθηκε στο κοντινό Λουτσκ, το οποίο τον 15ο αιώνα αντί για τον Βολοντίμιρ έγινε η κορυφαία πόλη και πρωτεύουσα της Βολυνίας. Το 1370 καταλήφθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας (μετά το 1386 μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Ένωσης) και επέστρεψε στο Στέμμα της Πολωνίας μόνο με την Ένωση του Λούμπλιν του 1569. Εν τω μεταξύ, η πόλη έλαβε τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου το 1431. Το 1491 και το 1500 δέχτηκε εισβολή από Τάταρους. Από το 1566 έως το 1795 ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Βολυνίας (1569-1795). Ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας. Τα περισσότερα από τα ορόσημα της πόλης χτίστηκαν εκείνη την εποχή, όπως η μπαρόκ εκκλησία του Αγίου Ιωακείμ και της Αγίας Άννας, η εκκλησία των Ιησουιτών, το μοναστήρι των Δομινικανών και το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωσαφάτ.