cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζαννής Τζαννετάκης
Ο Τζαννής Τζαννετάκης (13 Σεπτεμβρίου 1927 — 1 Απριλίου 2010) ήταν πολιτικός του συντηρητικού χώρου (Νέα Δημοκρατία), ο οποίος διετέλεσε και Πρωθυπουργός της Ελλάδας για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του κατείχε σημαντικές κυβερνητικές θέσεις (Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Υπουργός Εξωτερικών, κ.ά.) σε κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γύθειο Λακωνίας την Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 1927 και ήταν γιος του Αρεοπαγίτη Πέτρου Τζαννετάκη. Αδελφός του ήταν ο δημοσιογράφος, οικονομολόγος και πολιτικός Παναγιώτης Τζαννετάκης. Καταγόταν από την παλαιά πολιτική οικογένεια Τζαννετάκη της Μάνης και ήταν μικρανηψιός του Χαρίλαου Τζαννετάκη, βουλετή Γυθείου και απόγονος, μεταξύ άλλων, του Πιέρρου Τζαννετάκη, βουλευτή και επάρχου Επιδαύρου Λιμηράς, και του Τζαννήμπεη Γρηγοράκη.
Διακρίθηκε ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, υπηρετώντας στο Βασιλικό Ναυτικό την περίοδο 1949-1967 και φθάνοντας μέχρι τον βαθμό του πλωτάρχη το 1961. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1945-1949), στη Σχολή Ηλεκτρονικού Πολέμου των ΗΠΑ (1957) και στη Σχολή Πολέμου (1967), ενώ έλαβε πτυχίο Κυβερνήτη Υποβρυχίων το 1963. Από το 1959 έως το 1960 διετέλεσε κυβερνήτης της κανονιοφόρου "Λάσκος", ενώ την περίοδο 1963-1967 ήταν κυβερνήτης υποβρυχίων. Παραιτήθηκε στις 22 Απριλίου 1967 λόγω της αντίθεσής του με τη Δικτατορία.
Τον Ιούλιο του 1969 συνελήφθη και εξορίστηκε από το δικτατορικό καθεστώς στα Κύθηρα, όπου και παρέμεινε εκτοπισμένος κατά το διάστημα 1969-1971.
Την 30ετία 1977-2007 ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική, από την οποία αποχώρησε πριν τις εθνικές εκλογές του 2007, αφού πρώτα είχε θητεύσει ως Υπουργός σε σειρά κυβερνήσεων, φτάνοντας στο αξίωμα του Πρωθυπουργού.
Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό Φοίνικος, τον Μεγαλόσταυρο Τιμής, τον Μεγαλόσταυρο του Λουξεμβούργου και τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄.
Απεβίωσε την Μεγάλη Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010, στην Αθήνα. Ήταν κάτοικος Κηφισιάς και ομιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εκλεγόταν Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας αδιαλείπτως, καθόλη την περίοδο 1977 - 2007. Ειδικότερα, εξελέγη στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών στις εκλογές του 1977, του 1981, του 1985, του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), του 1990 και του 1993, καθώς και στην Β΄ Περιφέρεια Αθηνών στις εκλογές του 1996, του 2000 και του 2004.
Ήταν επίσης, υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων στις Δημοτικές Εκλογές του 1982, με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας του Ευάγγελου Αβέρωφ.
Διετέλεσε Πρωθυπουργός και ταυτόχρονα Υπουργός Εξωτερικών και Υπουργός Τουρισμού της Κυβέρνησης Συνεργασίας μεταξύ ΝΔ και Συνασπισμού της Αριστεράς, από τις 2 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου του 1989. Μια από τις ιστορικές στιγμές της θητείας του ήταν το κάψιμο των φακέλων κοινωνικών φρονημάτων που διατηρούσε έως τη Μεταπολίτευση η Ασφάλεια, ενώ την ίδια περίοδο ιδρύθηκε και η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα.
Θήτευσε ως:
Ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, προώθησε σειρά μεγάλων έργων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την κινητή τηλεφωνία.
right|thumb|255px|Ο πύργος Τζαννετάκη στην Κρανάη Γυθείου, σήμερα μουσείο Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Υπουργός Πολιτισμού, προσέφερε (δώρησε) στον Ε.Ο.Τ. τον οικογενειακό του πύργο, που βρίσκεται στη νήσο Κρανάη στο Γύθειο, προς εκμετάλλευση. Κατά την περίοδο που ήταν Πρωθυπουργός έγινε μεγάλη αναπροσαρμογή των μισθών των στρατιωτικών και των αστυνομικών έπειτα από μια υπερδεκαετή καθήλωση.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε τρία βιβλία:
Επίσης, στα τέλη του 1972 ολοκλήρωσε την ελληνική μετάφραση του βιβλίου Μάνη (α΄ έκδ. στα αγγλικά: 1958), του προσωπικού του φίλου Πάτρικ Λη Φέρμορ. Σύμφωνα με δήλωση του συγγραφέα, η έκδοση αυτή, εμπλουτισμένη με νέο υλικό και η μοναδική μετάφραση σε οποιαδήποτε γλώσσα που έχει την απόλυτη έγκρισή του, κατέχει θέση πρωτότυπου και «αντικαθιστά τις προηγούμενες εκδόσεις στ' Αγγλικά και στις άλλες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Τουρισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας Κατηγορία:Οικογένεια Γρηγοράκηδων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Δημήτρης Ζήσης
Ο Δημήτρης Ζήσης (Πρέβεζα, 2 Φεβρουαρίου 1994) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, που αγωνίζεται με τη φανέλα του Παναθηναϊκού στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του λίμπερο.
Διεθνείς Τίτλοι - Διακρίσεις
'''Μεσογειακοί Αγώνες
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Παμβοχαϊκού Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Φοίνικα Σύρου
Αγία Θεοδώρα (συνοικία Άρτας)
μικρογραφία Η συνοικία της Αγίας Θεοδώρας στην Άρτα είναι η περιοχή που περιβάλλει και τον Ιερό βυζαντινό ναό της Αγίας Θεοδώρας. Συνορεύει με τις συνοικίες του Πλατάνου των Ταμπακιάδων την συνοικία του Γεφυρόπουλου και την συνοικία του Ελιγιασβέη. Θεωρούνταν η πλέον χριστιανική συνοικία της πόλης καθώς οι κάτοικοι ήταν μεγαλωμένοι δίπλα στον βυζαντινό ναό της Αγίας Θεοδώρας πολιούχο της πόλης.
Κατηγορία:Άρτα
Νησάκι Χάλκης
Το Νησάκι ή η Νήσος είναι βραχονησίδα του Αιγαίου στη Χάλκη των Δωδεκανήσων με έκταση 0,313 τ.χλμ. η οποία βρίσκεται στα ανατολικά του κόλπου της Χάλκης. Το 1948, μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, αναφέρεται επίσημα στον σχετικό πίνακα "Νήσων, νησίδων και νησιδίων" του ΦΕΚ Α 39/1948. Το 2011 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Μουστακοτσιροβάκος (Sylvia rueppelli). Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Χάλκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Χάλκης
Μαριλένη της Οράγγης-Νάσσαου
Η Μαριλένη της Οράγγης-Νάσσαου (Marilène van Orange-Nassau, γεννημένη ως Μαρία Ελένη Άντζελα φαν ντεν Μπρουκ Marie Hélène Angela van den Broek, 4 Φεβρουαρίου 1970 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Μαυρίκιου της Οράγγης-Νασσάου, φαν Φόλενχοφεν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1970 στο Ντίρε, και είναι κόρη του Χανς φαν ντεν Μπρουκ και της Γιόσεε φαν Σχέντελ.
Απέκτησε το δίπλωμα γυμνασίου (προ-πανεπιστημιακή δευτεροβάθμια εκπαίδευση) στο Βάσενααρ το 1988. Σπούδασε από το 1988 έως το 1994 στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν, όπου έλαβε το πτυχίο MSc στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εργάζεται στο Ρέικσμουζεουμ Άμστερνταμ, ένα ολλανδικό εθνικό μουσείο αφιερωμένο στην τέχνη, τη χειροτεχνία και την ιστορία.
Στις 29 Μαΐου 1998 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Πρίγκιπα Μαυρίκιο της Οράγγης-Νασσάου, φαν Φόλενχοφεν στο Άπελντοορν και την επόμενη μέρα 30 Μαΐου έγινε και ο θρησκευτικός τους γάμος. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ολλανδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης-Νάσσαου
Γερόντιος (μάγιστρος του στρατού)
Ο Γερόντιος (απεβ. το 411) ήταν στρατηγός της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (με τον βαθμό του magister militum), που αρχικά υποστήριξε τον σφετεριστή Κωνσταντίνο Γ΄, αλλά αργότερα του αντιτάχθηκε, υπέρ ενός άλλου σφετεριστή, του Μάξιμου της Ισπανίας.
Ο σφετερισμός του Κωνσταντίνου Γ΄
μικρογραφία|300x300εσ| Αργυρή [[σίλικα του Κωνσταντίνου Γ'. Ο Γερόντιος πήγε στην Hispania ως στρατηγός τού γιου τού Κωνσταντίνου Γ΄, του καίσαρα Κώνστα (Β'), για να καταστείλει την εξέγερση ορισμένων μελών του Οίκου των Θεοδοσίου, που ήταν πιστά στον Ονόριο. Μετά το τέλος της εξέγερσης ο Γερόντιος επαναστάτησε, και πολέμησε για τρία χρόνια εναντίον του Κώνστα Β΄, αιχμαλωτίζοντάς τον στη Βιέννη και σκοτώνοντάς τον.]] Ο Γερόντιος, πιθανότατα Βρετανός στην καταγωγή, ήταν ένας από τους υποστηρικτές του Κωνσταντίνου Γ', ενός Ρωμαίου στρατηγού που εξεγέρθηκε κατά του Δυτικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ονώριου το 407, καταλαμβάνοντας τη Βρετανία, τη Γαλατία, τη Γερμανία και την Hispania.
Ο έλεγχος του Κωνσταντίνου στην Ισπανία αμφισβητήθηκε από την εξέγερση του Διδύμου και του Βερενιανού, εξαδέλφων του Ονώριου και ως εκ τούτου μελών του Οίκου του Θεοδοσίου. Το 408 ο Κωνσταντίνος έστειλε στρατό εναντίον των επαναστατών. Ο επίσημος αρχηγός του ήταν ο γιος του Κώνστας (Β΄), πρόσφατα διορισμένος ως καίσαρας, αλλά ο Γερόντιος ήταν ο πραγματικός αρχιστράτηγος. Αφού έχασε την πρώτη του μάχη ενάντια στους επαναστάτες, ο Γερόντιος ανακάλεσε πρόσθετες δυνάμεις από τη Γαλατία και κέρδισε μία σημαντική νίκη στη Λουζιτανία, όπου αιχμαλωτίστηκαν ο Δίδυμος και ο Βερενιανός. Ο Κώνστανς Β΄ συνόδευσε τους αιχμαλώτους πίσω στη Γαλατία, ενώ ο Γερόντιος παρέμεινε στην Ισπανία, επικεφαλής των τοπικών στρατευμάτων.
Ο σφετερισμός του Μαξίμου
Στα τέλη της άνοιξης του 409, ο Γερόντιος επαναστάτησε εναντίον του Κωνσταντίνου Γ', ορίζοντας ως αυτοκράτορα τον Μάξιμο, έναν από τους συγγενείς του. Μετακόμισε στο Tarraco, αλλά άφησε την πόλη για να αντιταχθεί στην εισβολή του Κώνστα. Ο Κωνσταντίνος είχε μόλις διορίσει τον Κώνστα ως Αύγουστο και τον έστειλε στην Ισπανία με πιστά στρατεύματα, για να καταστείλει την εξέγερση του Γερόντιου. Οι λόγοι της εξέγερσης του Γερόντιου είναι ασαφείς. Είναι πιθανό ότι η προώθηση του Κώνστα στον θρόνο ήταν αποτέλεσμα της εξέγερσης του Γερόντιου, αλλά είναι επίσης πιθανό ο στρατηγός να επαναστάτησε μόνο και μόνο λόγω του διορισμού του Κώνστα.
Για να αντιμετωπίσει τον Κωνσταντίνο, ο Γερόντιος συμμάχησε με τους Βάνδαλους, τους Αλανούς και τους Σουήβους, οι οποίοι είχαν εισέλθει στη Γαλατία το 407. Μία Φραγκική εξέγερση προκατέλαβε τον Κωνσταντίνο, ο οποίος αναγκάστηκε να μειώσει την πίεσή του στον Γερόντιο και οι Φράγκοι και οι σύμμαχοί τους μπήκαν στην Ισπανία, όπου έγιναν όχληση για τον Γερόντιο.
Πέρασε το έτος 410 αμυνόμενος κατά του Κώνστα και το 411 ο Γερόντιος επέτυχε να πολιορκήσει τον νεαρό Αύγουστο στη Βιέννη, να τον αιχμαλωτίσει και να τον σκοτώσει. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Αρελάτη, όπου πολιόρκησε τον Κωνσταντίνο. Ωστόσο, ενώ ο Κωνσταντίνος αντιστεκόταν ακόμη, ο στρατηγός του Ονώριου Κωνστάντιος έφτασε από την Ιταλία με στρατό. Οι περισσότεροι στρατιώτες του Γερόντιου τον εγκατέλειψαν και πήγαν στον Κωνστάντιο (Γ΄). Έτσι ο Γερόντιος υποχρεώθηκε να καταφύγει πίσω στην Ισπανία με λίγους πιστούς υποστηρικτές.
Όταν τα ισπανικά στρατεύματα έμαθαν την ήττα του Γερόντιου, αποφάσισαν να τον ξεφορτωθούν. Σύμφωνα με τον Σωζομενό, τα ισπανικά στρατεύματα απέκλεισαν τον Γερόντιο και τους συνεργάτες του σε μία οικία. Ο Γερόντιος κράτησε μακριά τους επιτιθέμενους, πυροβολώντας τους με βέλη από τη στέγη της οικίας, αλλά όταν τα βέλη του τελείωσαν, οι στρατιώτες έβαλαν φωτιά στο σπίτι. Ακόμη και αν μπορούσε να είχε διαφύγει, ο Γερόντιος αρνήθηκε να το κάνει, επιλέγοντας να πεθάνει με τη γυναίκα του. Πρώτα σκότωσε τη γυναίκα του και τον πιστό του συνεργάτη Άλαν και μετά αυτοκτόνησε.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αλέξανδρος Γ΄ της Ιμερετίας
Ο Αλέξανδρος Γ΄, ალექსანდრე III, (1609 – 1 Μαρτίου 1660), ήταν Γεωργιανός μονάρχης της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας, ο οποίος βασίλευσε ως βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1639 έως το 1660.
Βασιλεία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Alexander_III_of_Imereti%27s_mail_shirt.JPG/220px-Alexander_III_of_Imereti%27s_mail_shirt.JPG|αριστερά|μικρογραφία| [[Ταχυδρομείο (πανοπλία)|Θώρακας τού Αλέξανδρου Γ΄.]] Ο Αλέξανδρος διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο Γ΄ τού Ιμερέτι μετά το τέλος εκείνου το 1639. Το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του πέρασε στον αγώνα ενάντια στον ισχυρό πρίγκιπα της Μινγκρέλια, Λέβαν Β΄ Νταντιάνι, ο οποίος αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον βασιλιά τού Ιμερέτι ως κύριό του και φιλοδοξούσε να τον εκτοπίσει από τον θρόνο του. Σε μία από τις μάχες, ο Νταντιάνι συνέλαβε και τύφλωσε τον ενεργητικό αδελφό τού Αλέξανδρου, τον Μαμούκα, φέρνοντας τον βασιλιά στα όρια της απόγνωσης. Ο πεθερός τού Αλέξανδρου, ο Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι, ο οποίος είχε διαφύγει από την περσική εισβολή των Σαφαβιδών στη χώρα του στο Ιμερέτι, προσπάθησε να μεσολαβήσει στη σύγκρουση, αλλά δεν προέκυψε κάτι από αυτό.
Τόσο οι Μινγκελιανοί, όσο και οι Ιμερετιανοί ηγεμόνες αναζήτησαν τη ρωσική υποστήριξη στην υπόθεσή τους. Απεσταλμένοι από τη Μόσχα επισκέφθηκαν τη Μινγκρελία το 1639/40, χωρίς ωστόσο να έχουν κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Σε απάντηση μίας έκκλησης τού Αλεξάνδρου, μία άλλη πρεσβεία έφτασε στην πρωτεύουσα τού Ιμερέτι Κουτάισι το 1651 και, στις 9 Οκτωβρίου, ο Αλέξανδρος ορκίστηκε πίστη στον Τσάρο Αλέξιο. Καθώς οι Ρώσοι ήταν ακόμη πολύ μακριά από τον Νότιο Καύκασο, αυτή η κίνηση δεν είχε ουσιαστικά κάποια επίδραση στην εξέλιξη των γεγονότων. Μόλις απεβίωσε ο Λέβαν το 1657, ο Αλέξανδρος μπόρεσε να εκδικηθεί τις προηγούμενες αποτυχίες του. Αμέσως βάδισε στη Μινγκρελία, υπέταξε τους ευγενείς της και τοποθέτησε τον δικό του υποψήφιο, τον Βάμεκ, ως πρίγκιπα-Νταντιάνι. Το 1659 παρενέβη επίσης στο πριγκιπάτο της Γκουρίας και αντικατέστησε τον σκληροτράχηλο πρίγκιπα Kαϊχοσρό Α΄ με τον προστατευόμενό του Ντεμέτρε Γκουριέλι. Έτσι για σύντομο χρονικό διάστημα αποκαταστάθηκε η εξουσία τού στέμματος τού Ιμερλετι σε όλη τη δυτική Γεωργία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Tαμάρ, κόρη τού Μαμία Β΄ Γκουριέλι, την οποία πήρε ο Αλέξανδρος το 1618 και τη χώρισε το 1620. Νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, το 1629, τη Νεστάν-Νταρεγιάν, κόρη τού Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Όλα του τα παιδιά γεννήθηκαν από τον πρώτο γάμο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γεώργιος Σκίπης
Ο Γεώργιος Σκίπης (? - Μανωλιάσσα Ιωαννίνων, 1/12/1912) ήταν Έλληνας Ηπειρώτης Στρατιωτικός.
Βιογραφικά
Ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, σε ηλικία 16 ετών ακολούθησε στρατιωτική εκπαίδευση. Ως αξιωματικός διακρίθηκε ιδιαίτερα λαμβάνοντας Ιταλικό παράσημο, το 1911.
Στην Ελληνική εκστρατεία του Α΄ Βαλκανικού πολέμου έδωσε το «παρών» υπηρετώντας ως υπολοχαγός, διοικητής του 6ου λόχου, του 7ου συντάγματος, της 2ας Μεραρχίας.
Συμμετείχε σε όλες τις μάχες του σώματος από το Σαραντάπορο μέχρι και τη μάχη των Γιαννιτσών όπου και εκτέλεσε με επιτυχία τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν.
Στη μάχη της Μανωλιάσσας έχασε τη ζωή του από έκρηξη οβίδας.
Ο ποιητής και αδελφός του, Σωτήρης, αρθρογραφώντας στην εφημερίδα Σκριπ μετά από λίγες μέρες, και αφού είχε μάθει τα κακά νέα από τους τραυματίες στρατιώτες του, τον αποχαιρετά με αυτά τα λόγια : «''Δὲ λυπᾶμαι τὸ σκοτωμό σου. Σὲ μακαρίζω ποῦ ἐχάρηκες τὴν ἀπολύτρωσί σου ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἐγκόσμιας ζωῆς μὲ τὸν ὑπέρτερο τῶν θανάτων, - θάνατο ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν''».
Συμφωνία ζωνών δράσης (1917)
Η Συμφωνία ζωνών δράσης ήταν μυστική αγγλογαλλική συμφωνία που συνομολογήθηκε στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1917 στη διάρκεια του Α' Π.Π. η οποία απέβλεπε τόσο κατά τον πόλεμο όσο κυρίως για μετά αυτόν στη διασφάλιση των γεωγραφικών συμφερόντων τους στη Βαλκανική, ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.
Ιστορικό
Από την αρχή της έκρηξης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ μεταξύ των άλλων είχαν συμφωνήσει και τις ζώνες δράσης - επιρροής, εκάστης, καλύπτοντας ιδιαίτερους στόχους και συμφέροντα (Συμφωνία Σάικς - Πικώ (1916)). Στη διάρκεια όμως του πολέμου συνέβη η Οκτωβριανή Επανάσταση η οποία κυριολεκτικά κατέστησε επιβεβλημένη την αναθεώρηση και τον επαναπροσδιορισμό των ζωνών δράσης των Μεγάλων Δυνάμεων συμμάχων της Αντάντ αφού πλέον η Ρωσία από σύμμαχος χώρα είχε καταστεί σχεδόν εχθρική, (ιδιαίτερα για τη Γαλλία). Κατόπιν αυτής της εξέλιξης στις 10 Δεκεμβρίου/23 Δεκεμβρίου (ν. ημ.) του 1917 εκπρόσωποι της Αγγλίας και Γαλλίας συνήλθαν στο Παρίσι όπου και επαναπροσδιόρισαν τις ζώνες δράσης στο νοτιοανατολικό μέτωπο και Μέση Ανατολή διαμοιράζοντας ουσιαστικά τη ζώνη δράσης που προβλεπόταν από προηγούμενα για την τσαρική Ρωσία.
Ζώνες δράσης
Οι ζώνες δράσης που συνομολογήθηκαν για κάθε μία των Μεγάλων Δυνάμεων περιελάμβαναν αντίστοιχα τις ακόλουθες περιοχές :
Παρατηρήσεις
Συνέχεια αυτής της συμφωνίας και αμέσως μετά τη συνομολόγηση της συνθήκης του Μούδρου όπου και ανοίχθηκαν τα Δαρδανέλια και διήλθε ο συμμαχικός στόλος, το διασυμμαχικό συμβούλιο της Αντάντ στο Παρίσι συνήλθε τον Νοέμβριο (1918), εξετάζοντας τα θέματα του ανατολικού μετώπου όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί. Έτσι στις 10 Δεκεμβρίου (1918) συνομολογήθηκε νέα συμφωνία ζωνών δράσης, ειδικότερα για τη Ρωσία, με την οποία και αποφασίσθηκε η αγγλογαλλική Εκστρατεία της Κριμαίας. Σ' αυτήν τελικά συμμετείχε και η Ελλάδα με δύο μεραρχίες (αντί τριών αρχικά), που διατέθηκαν εθελοντικά από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Ε. Βενιζέλο αποκομίζοντας εξ αυτού προφορικές μόνο διαβεβαιώσεις περί μελλοντικής εδαφικής επέκτασης και υποστήριξης των ελληνικών θέσεων στην Ιωνία, χωρίς όμως καμία δεσμευτική πράξη.
Πηγές
Ζώνες Ζώνες Κατηγορία:Ιστορία της Μέσης Ανατολής
Κόμμα της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας
Το Κόμμα της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας (Πορτογαλικά: Partido da Social Democracia Brasileira) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Με 1.379.337 μέλη τον Μάιο του 2020, είναι το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Η μασκότ του κόμματος είναι ένα τουκάν, και οι οπαδοί του κόμματος αποκαλούνται «τουκάνοι».
Ίδρυση
Μετά τις εκλογές του 1986, κατά την διάρκεια των εργασιών της Συντακτικής Συνέλευσης που ετοίμαζε το Σύνταγμα του 1988, μία κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΒΔΚ σχημάτισε έναν ενδοκομματικό αριστερό πυρήνα, και τελικά διασπάστηκε και ίδρυσε το Βραζιλιάνικο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Οι ιδρυτές προέρχονταν κυρίως από το Σάο Πάολο και το Μίνας Ζεράις, ήταν δυσαρεστημένοι από την κυβέρνηση του Ζοζέ Σάρνεϊ και το σύνθημά τους ήταν: «Πέρα από τα επίσημα οφέλη, πλησιέστερα στην οδό των περισσότερων ανθρώπων, ιδρύθηκε το νέο κόμμα για να ανθήσει η ελπίδα ξανά». Το Κόμμα της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας ιδρύθηκε στις 25 Ιουνίου του 1988 και εγγράφηκε στους καταλόγους του ΑΔΕ στις 24 Αυγούστου 1989, με αριθμό κόμματος «45». Αρχικά, μία προσωρινή επιτροπή ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος: οι Μοντόρο, Φ. Ε. Καρντόσο, Μ. Κόβας, Ζ. Ρίσα και Πιμέντα ντα Βέιγκα. Πρώτος πρόεδρος του κόμματος έγινε ο Φράνκο Μοντόρο. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Από την ίδρυση του κόμματος: οι Καρντόσο, Μάριο Κόβας και Αφόνσο Αρίνος στις 25 Ιουνίου 1988. Κατά την ίδρυσή του, το ΚΒΣΔ είχε ήδη 7 γερουσιαστές και 37 ομοσπονδιακούς βουλευτές, και ήταν το τρίτο κόμμα στο Κογκρέσο. Παρά το όνομά του, σύντομα το κόμμα κατέστησε σαφές ότι δεν ήταν ένα εκ των πραγμάτων σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, όπως αυτά της μεταπολεμικής Ευρώπης. Στο πρόγραμμα του κόμματος, που δημοσιεύθηκε στις 6 Ιουλίου 1988, στην παραμονή για την έκδοση του νέου Συντάγματος (Οκτώβριος 1988), διευκρινίστηκε με σαφήνεια ότι ιδεολογικά το κόμμα ήταν: «Αρκετά ευρύ ώστε να επιτρέψει τη συμβολή διαφορετικών πτυχών της σύγχρονης πολιτικής σκέψης, όπως: φιλελεύθερους προοδευτικούς, Χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες, δημοκρατικούς σοσιαλιστές». Χαρακτηρίστηκε ως νεοφιλελεύθερο κόμμα που ευνοεί τις ιδιωτικοποιήσεις.
Κυβέρνηση του Καρντόσο
To 1992 το ΚΒΣΔ συμμετείχε στην κινητοποίηση που ζήτησε καθαίρεση του τότε Προέδρου Φερνάντο Κόλορ, και όταν αυτός παραιτήθηκε, το κόμμα υποστήριξε την κυβέρνηση του Ιταμάρ Φράνκο και ο γερουσιαστής Φ.Ε.Καρντόσο έγινε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων. Το 1993 ο Καρντόσο έγινε Υπουργός Οικονομίας και ξεκίνησε εργασίες για την υλοποίηση του «Πραγματικού Σχεδίου». Στο δημοψήφισμα του 1993 για τη μορφή του πολιτεύματος, το ΚΒΣΔ παρότρυνε τους οπαδούς του να ψηφίσουν για κοινοβουλευτισμό. Την 1η Ιουλίου του 1994 το Πραγματικό Σχέδιο τέθηκε σε ισχύ: έλυσε τα προβλήματα υπερπληθωρισμού και κερδοσκοπίας, αποκαθιστώντας την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και την εμπιστοσύνη των Βραζιλιάνων σε μια πιο δίκαιη, εύπορη και μεγαλύτερη χώρα. Μετά από αυτήν την επιτυχία, ο Καρντόσο έβαλε υποψηφιότητα για Πρόεδρος στις εκλογές και κέρδισε από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας 34 εκατομμύρια ψήφους (54,3%).
Ο Καρντόσο έγινε ο 34ος Πρόεδρος της Βραζιλίας, και αφού επανεκλέχτηκε στις εκλογές του 1998, διετέλεσε δύο θητείες: από την 1η Ιανουαρίου 1995 ως την 1η Ιανουαρίου 2003. Η κυβέρνησή του πέτυχε ρυθμό ανάπτυξης 19,39% του ΑΕΠ (μέσος: 2,42%) και 6,99% του κατά κεφαλήν εισοδήματος (μέσος: 0,87%). Έριξε τον πληθωρισμό από 22,41% σε 12,53%. Προχώρησε σε πολλές ιδιωτικοποιήσεις, κυρίως όπου προηγουμένως υπήρχαν ελλείμματα: στον πάροχο τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών Τελεμπράς, στην εταιρεία εξορύξεων Βάλε, σε υπηρεσίες παροχής οικονομικών υπηρεσιών και ηλεκτρικής ενέργειας. Το 2000 υπογράφηκε ο Νόμος για Δημοσιονομική Υπευθυνότητα, για τον έλεγχο των δαπανών από τις κρατικές και ομοσπονδιακές υπηρεσίες, με τον οποίο εισήχθηκαν αρκετές καινοτομίες σε ζητήματα λογιστικής του δημοσίου και εφαρμογής του προϋπολογισμού. Θέσπισε νόμους για την προστασία του περιβάλλοντος, βάσει των οποίων επιβάλλονται ποινές και κυρώσεις στους παραβάτες. To 2002 υπέγραψε το Πρωτόκολλο του Κιότο, για τη μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση της αλλαγής του κλίματος. Η πρόσβαση μαθητών στα σχολεία αυξήθηκε κατά 25%, το ποσοστό αναλφάβητου πληθυσμού έπεσε κατά 25,7% και διπλασιάστηκε ο αριθμός των φοιτητών στα πανεπιστήμια. Τα περιστατικά μητρικής θνησιμότητας στην εγκυμοσύνη ελαττώθηκαν κατά 34% και η παιδική θνησιμότητα κατά 33%. Το ποσοστό ιατρικού προσωπικού αυξήθηκε κατά 15%, που ισοδυναμεί με 1,37 επαγγελματίες του τομέα υγείας ανά 1000 Βραζιλιάνους. Εφαρμόστηκε μία πολιτική ενημέρωσης για τους κινδύνους του καπνίσματος και προστασίας των μη καπνιστών από τους καπνιστές.
Ιδεολογία
Το 1996 ο Πρόεδρος Καρντόσο δημοσίευσε ένα εγχειρίδιο με οδηγίες για τους υποψήφιους των δημοτικών εκλογών, στο οποίο ενσωμάτωσε τον ορισμό του για τη σοσιαλδημοκρατία: «ένα πολιτικό ρεύμα που θέλει να επιδιορθώσει τις κοινωνικές αδικίες και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων, μέσω μεταρρυθμίσεων που επιτρέπονται ελεύθερα από μία κοινωνία με δημοκρατικό καθεστώς».
Φίλιππος του Αρτουά του Ε
thumb|250px|left|Γάμος του Φιλίππου του Αρτουά του Ε με τη [[Μαρία του Μπερί ]] Ο Φίλιππος του Αρτουά, κόμης του Ε (γαλλικά: Philip of Artois, Count of Eu, 1358 – 16 Ιουνίου 1397), κόμης του Ε (1387 - 1397) ήταν δεύτερος γιος του Ιωάννη του Αρτουά, κόμητος του Ε, και της Ισαβέλλας του Μελύν. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Ροβέρτο Δ΄. Υπήρξε λαμπρός και ενεργητικός αξιωματικός, κυριεύοντας το 1383 την πόλη Μπουρμπούρ (Bourbourg) από τους Άγγλους. Σε ένα προσκύνημα που έκανε στους Αγίους Τόπους, αιχμαλωτίστηκε από τον σουλτάνο της Αιγύπτου και απελευθερώθηκε με την παρέμβαση των Βενετών. Το 1390 συμμετείχε στην ανεπιτυχή εκστρατεία του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Μπουρμπόν κατά της Μαχντίγια στην Τυνησία. Αργότερα (1392) διετέλεσε Κοντόσταυλος της Γαλλίας. Συμμετείχε εκ μέρους των Γάλλων και στη μάχη της Νικόπολης, όπου αιχμαλωτίστηκε εκ νέου και πέθανε σε αιχμαλωσία στις 16 Ιουνίου 1397.
Οικογένεια
Το 1393 νυμφεύτηκε τη Μαρία του Μπερί (1367 – 1434) δούκισσα του Ωβέρν, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ & Ωβέρν και παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ε Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Κόμμα της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνικα πολιτικά κόμματα
Γιουρούκι Φλώρινας
Το Γιουρούκι είναι μικρό παραμεθόριο χωριό της Ελλάδας στον Νομό Φλώρινας, με πληθυσμό 31 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 720 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 20 χιλιομέτρων περίπου ανατολικά-βορειοανατολικά από την πόλη της Φλώρινας, στους πρόποδες του όρους Βόρας. Από τη γραμμή των συνόρων με τη Βόρεια Μακεδονία απέχει 1,4 χιλιόμετρα σε ευθεία.
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Γιουρουκιού είναι πλάτος 40°51,5΄ Βόρειο και μήκος 21°36΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Αχλάδα Φλώρινας και η Άνω Αχλάδα Φλώρινας, που βρίσκονται προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Γιουρουκιού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Ο ενοριακός ναός του χωριού τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου.
Από το 2011 το ιδιωτικό Λιγνιτωρυχείο Αχλάδας, που τροφοδοτεί τον ατμοηλεκτρικό σταθμό Μελίτης της ΔΕΗ, έχει επεκταθεί με σκάμμα σε μήκος άνω του 1 χιλιομέτρου και στο Γιουρούκι. Σε έκθεση του ΤΕΕ/Τμήμα Δυτικής Μακεδονίας το 2011, αναφέρεται κατά λέξη: «Για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος Αχλάδας είναι απαραίτητη η άμεση μετεγκατάσταση του ομώνυμου χωριού, που είναι αναπτυγμένο σε τρεις επιμέρους Οικισμούς (κατά σειρά Γιουρούκι, Αχλάδα, Άνω Αχλάδα)». Στις αρχές του 2015 η εταιρεία κατέθεσε αίτηση για την αναγκαστική απαλλοτρίωση των οικισμών, εκτιμάται όμως ότι η διαδικασία θα είναι μακρόχρονη και δύσκολη ελλείψει χρημάτων.
Πηγές
Γιουρουκι Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Lubuntu
Το Lubuntu είναι ανοικτού κώδικα, ελεύθερο και δωρεάν λειτουργικό σύστημα βασισμένο στη διανομή Linux Ubuntu, το οποίο χρησιμοποιεί το ελαφρύ γραφικό περιβάλλον εργασίας LXQt. (Aπό την έκδοση 18.04) Το Lubuntu έχει αναγνωρισθεί ως επίσημη παραλλαγή του Ubuntu, ξεκινώντας από την έκδοση 11.10 που παρουσιάστηκε στις 13 Οκτωβρίου 2011.
Κύριο μέλημα στην ανάπτυξη του Lubuntu είναι οι όσο το δυνατόν μικρότερες απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους και ειδικά σε κύρια μνήμη. Παρόμοια κατεύθυνση έχει και το Xubuntu, που επίσης βασίζεται στο Ubuntu αλλά χρησιμοποιεί διαφορετικό γραφικό περιβάλλον εργασίας. Οι πολύ χαμηλές απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους επιτρέπουν την χρήση του Lubuntu σε συστήματα με περιορισμένες δυνατότητες.
Το όνομα «Lubuntu» είναι σύντμηση των «LXDE» και «Ubuntu». Η ονομασία «LXDE» προέρχεται από τα αρχικά «Lightweight X11 Desktop Environment», ενώ η λέξη «Ubuntu» είναι αφρικανικής προέλευσης και η σημασία της θα μπορούσε να αποδοθεί ως «ανθρωπιά προς τους άλλους».
Χαρακτηριστικά
Το Lubuntu είναι διανομή βασισμένη στο Ubuntu, με κύριους στόχους την ελαχιστοποίηση των απαιτήσεων σε υπολογιστικούς πόρους και την εξοικονόμηση ενέργειας, χωρίς όμως να απολεσθεί η χρηστικότητα και οι δυνατότητες που προσφέρονται από μια κύρια διανομή σαν το Ubuntu. Το γεγονός αυτό επιτρέπει την καθημερινή χρήση για την κάλυψη όλων των αναγκών ενός χρήστη, ακόμα και σε συστήματα περιορισμένων δυνατοτήτων, όπως σε υπολογιστές παλαιότερης τεχνολογίας ή σε φορητούς υπολογιστές. Κύριο συστατικό του Lubuntu είναι το χαμηλών απαιτήσεων γραφικό περιβάλλον εργασίας LXDE. Η υλοποίηση των γραφικών είναι μια από τις πιο απαιτητικές σε υπολογιστικούς πόρους εργασίες. Εκτός από το LXDE, αξιοποιούνται και άλλα προγράμματα χαμηλών απαιτήσεων, όπως το πρόγραμμα διαχείρισης παραθύρων Openbox και το πρόγραμμα διαχείρισης αρχείων PCMan File Manager. Οι χρήστες έχουν φυσικά την δυνατότητα αντικατάστασης των προγραμμάτων αυτών.
Η πλειοψηφία των πακέτων λογισμικού που χρησιμοποιούνται στο Lubuntu είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο κυρίως με την GNU General Public License (GNU GPL) και την GNU Lesser General Public License (GNU LGPL). Και οι δύο άδειες δίνουν στον χρήστη τη δυνατότητα να έχει αντίγραφο του πηγαίου κώδικα καθώς και τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει το πρόγραμμα, να το αντιγράψει, να το μελετήσει (δηλαδή να μελετήσει τον πηγαίο κώδικα) να το τροποποιήσει και να αναπτύξει νέο λογισμικό, το οποίο μπορεί να διανείμει πάλι με την ίδια άδεια.
Οι χρήστες μπορούν να επιλέξουν να εγκαταστήσουν λογισμικό από πληθώρα πηγών. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος εγκατάστασης/απεγκατάστασης προγραμμάτων είναι με χρήση του Lubuntu Software Center, όπου συγκεντρώνονται και κατηγοριοποιούνται εκατοντάδες προγράμματα. Αν και τα περισσότερα προγράμματα που διατίθενται είναι ελεύθερο λογισμικό, διατίθενται και προγράμματα κλειστού κώδικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανομές Linux Lubun
Καζασκέρης
Ο Καζασκέρης (τουρκ. kadıasker) ήταν στρατιωτικός και θρησκευτικός τίτλος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είναι σύνθετη λέξη που προέρχεται από το καδής (=ιεροδικαστής) και ασκέρ (= στρατός), και αντιστοιχεί περίπου σε σύγχρονο ανώτατο στρατοδίκη. Ο θεσμός του καζασκέρη χρονολογείται από το 2ο/8ο αιώνα, όταν ο κυβερνήτης της Αιγύπτου Σαλίχ ιμπν Αλί (π. 132/750), οργάνωσε στρατιωτική εκστρατεία διορίζοντας ένα δικαστή για κάθε μονάδα του στρατού. Κατά τη δυναστεία των Αγιουβιδών, τέθηκε σε χρήση από τον Σαλαντίν (1138-93), ενώ ο ίδιος θεσμός χρησιμοποιήθηκε επίσης από τους Σελτζούκους.
Ο Καζασκέρης στην περίοδο της σουλτανικής Τουρκίας θεωρούνταν ανώτατος θρησκευτικός λειτουργός και κατείχε στην ιεραρχία την ενδιάμεση θέση μεταξύ του Σεϊχουισλάμη και των Καδήδων και ανήκε στην ακολουθία του σουλτάνου, τόσο στις εκστρατείες όπου συμμετείχε αυτοπροσώπως, όσο και στις διάφορες περιοδείες του στην ύπαιθρο, προκειμένου να παρέχει συμβουλές σε διάφορα ζητήματα που προέκυπταν. Η ημερήσια αμοιβή του ανερχόταν στους 500 ακτσέδες, αλλά του αναλογούσε επιπλέον το 15 τοις χιλίοις της λείας των στρατιωτών. Μέχρι τον 11ο/17ο αιώνα διοριζόταν με πρόταση του Μεγάλου Βεζίρη και αργότερα από τον μουφτή της Κωνσταντινούπολης. Η θητεία του είχε διάρκεια ενός έτους. Από τα μέσα του 16ου αιώνα η επιρροή τους μειώθηκε σημαντικά, αν και παρέμειναν μέλη του αυτοκρατορικού συμβουλίου (διβάνι) μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Οι τίτλοι των καζασκέρηδων Ρούμελης και Ανατολίας ενοποιήθηκαν το 1914.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι
Τέταρτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (Καθολική Εκκλησία)
Συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄ τον Μακεδόνα, με την υποστήριξη του Πάπα Αδριανού Β΄. Στη Σύνοδο καθαιρέθηκε ο Φώτιος Α´, που είχε οριστεί Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και επανέφερε τον προκάτοχό του Ιγνάτιος.
Η Σύνοδος επαναβεβαίωσε επίσης τις αποφάσεις της Δεύτερης Συνόδου της Νίκαιας για την υποστήριξη των εικόνων και των ιερών εικόνων και απαιτούσε την εικόνα του Χριστού να έχει σεβασμό ίση με εκείνη του βιβλίου του Ευαγγελίου.
Μία μεταγενέστερη Σύνοδος, η Τέταρτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, πραγματοποιήθηκε μετά την αποκατάσταση του Φωτίου με εντολή του Αυτοκράτορα. Σήμερα, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναγνωρίζει τη Σύνοδο του 869-870 ως "Τέταρτη Σύνοδο Κωνσταντινούπολης", ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει τη Σύνοδο του 879-880 ως "Τέταρτη Σύνοδο Κωνσταντινούπολης" και τιμά τον Φώτιο ως Άγιο. Το αν και κατά πόσο επιβεβαιώθηκε η Τέταρτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τον Πάπα Ιωάννη Η΄ είναι θέμα διαφωνίας. Υπάρχουν ουσιαστικές αποδείξεις ότι στην πραγματικότητα το δέχτηκε, αναθεματίζοντας τη Σύνοδο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας του 869 στις επιστολές του προς τους Αυτοκράτορες Βασίλειο, Λέοντα ΣΤ΄ και Αλέξανδρο, οι οποίες διαβάστηκαν στη δεύτερη σύνοδο (Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας) του 879/80, σε επιστολή του προς τον Φώτιο  και το κοινό του. Ο Φράνσις Ντβόρνικ έχει υποστηρίξει ότι οι επόμενοι Πάπες δέχτηκαν τη Σύνοδο του 879 ως δεσμευτική, επιλέγοντας μόνο τη Σύνοδο του 869-70 ως Οικουμενική, 200 χρόνια αργότερα μετά το Σχίσμα του 1054, λόγω ζητημάτων με ορισμένους κανόνες (δηλαδή την καταδίκη του Filioque). Ο Σιεσιένσκι διαφωνεί με την εκτίμηση του Ντβόρνικ. Οι προηγούμενες επτά Οικουμενικές Σύνοδοι αναγνωρίζονται ως οικουμενικές και έγκυρες τόσο από τους Ορθόδοξους όσο και από τους Ρωμαιοκαθολικούς Χριστιανούς.
Ιστορικό
Με την στέψη του Καρλομάγνου από τον Πάπα Λέων Γ΄ το 800, ο παπισμός είχε αποκτήσει έναν νέο προστάτη στη Δύση. Αυτό απελευθέρωσε τους ποντίφικες σε κάποιο βαθμό από την εξουσία του Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά οδήγησε επίσης σε σχίσμα, επειδή οι Αυτοκράτορες και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης ερμήνευαν τους εαυτούς τους ως τους πραγματικούς απογόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αφού ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας απομάκρυνε συνοπτικά τον Ιγνάτιο από την θέση του Πατριάρχη, ο Πάπας Νικόλαος Α΄ αρνήθηκε να αναγνωρίσει ως διάδοχό του τον Πατριάρχη Φώτιο Α´. Ο Φώτιος δεν έθεσε σε αυτή τη φάση το θέμα του Filioque. Η Σύνοδος καταδίκασε τον Φώτιο και απέκλεισε τους υποστηρικτές του από τον κλήρο.
Φώτειο σχίσμα
Το 858, Φώτιος, ένας ευγενής λαϊκός από μια τοπική οικογένεια, διορίστηκε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, την ανώτερη επισκοπική θέση εκτός από εκείνη της Ρώμης. Ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄ είχε εκθρονίσει τον προηγούμενο Πατριάρχη, τον Ιγνάτιο. Ο Ιγνάτιος αρνήθηκε να παραιτηθεί, δημιουργώντας ένα αγώνα εξουσίας μεταξύ του Αυτοκράτορα και του Πάπα Νικόλαου Α΄. Η Σύνοδος του 869-870 καταδίκασε τον Φώτιο Α´ και τον καθαίρεσε από Πατριάρχη και επανέφερε τον προκάτοχό του Ιγνάτιο. Κατέταξε επίσης το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως πριν από τα άλλα τρία Ανατολικά Πατριαρχεία της Αλεξανδρείας, της Αντιοχείας και των Ιεροσολύμων.
Υπεράσπιση των αγιογραφιών και των ιερών εικόνων
Ένα από τα βασικά στοιχεία της Συνόδου ήταν η επαναβεβαίωση των αποφάσεων της Δεύτερης Συνόδου της Νίκαιας για την υποστήριξη των αγιογραφιών και των ιερών εικόνων. Η σύνοδος έτσι βοήθησε να εξαλειφθεί κάθε εναπομείνασα όψη της βυζαντινής Εικονομαχίας. Συγκεκριμένα, ο τρίτος Κανόνας του απαιτούσε η ιερή εικόνα του Χριστού να έχει λατρεία ίση με αυτή του βιβλίου του Ευαγγελίου:
Διατάσσουμε ότι η ιερή εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του ελευθερωτή και Σωτήρα όλων των ανθρώπων, πρέπει να τιμάται με την ίδια τιμή που αποδίδεται στο βιβλίο των ιερών Ευαγγελίων. Διότι, όπως μέσω της γλώσσας των λέξεων που περιέχονται σε αυτό το βιβλίο, όλοι μπορούν να φτάσουν στη σωτηρία, έτσι, λόγω της δράσης που ασκούν αυτές οι εικόνες με τα χρώματά τους, όλες σοφές και απλές, μπορούν να αντλήσουν κέρδος από αυτές. Για το τι μεταδίδει ο λόγος με λέξεις, οι εικόνες ανακοινώνουν και αναδεικνύουν με χρώματα.
Η Σύνοδος ενθάρρυνε επίσης την λατρεία των ιερών εικόνων της Παναγίας, των Αγγέλων και των Αγίων: Αν κάποιος δεν λατρεύει την εικόνα του Χριστού του Κυρίου μας, ας στερηθεί να τον δει με δόξα στη Δευτέρα Παρουσία Του. Η εικόνα της Παναγίας Μητέρας Του και οι εικόνες των Αγίων αγγέλων καθώς και οι εικόνες όλων των Αγίων είναι εξίσου αντικείμενο τιμής και λατρείας μας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Καθολικισμός  Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Γούκας Φαμπιάνσκι
Ο Γούκας Μάρεκ Φαμπιάνσκι (Łukasz Marek Fabiański, γενν. 18 Απριλίου 1985) είναι Πολωνός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην Γουέστ Χαμ. Μέχρι τον Αύγουστο του 2021 έπαιζε και στην Εθνική Πολωνίας.
Γεννήθηκε στο Κόστζιν ναντ Όντρα. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Πολωνίας (2006) και το Κύπελλο Αγγλίας (2014).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεχ Πόζναν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Μπροντνίτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ19
Έλυτρο (εντομολογία)
thumb|250px|Εικ. 1: κολεόπτερο Melolontha melolontha Στα έντομα, υπάρχει περίπτωση οι πρόσθιες πτέρυγες να είναι περισσότερο χιτινισμένες και σκληρυμένες με την πρωτεΐνη σκληρωτίνη. Τέτοιες πτέρυγες ονομάζονται έλυτρα. Έλυτρα συναντούμε ιδιαίτερα στις τάξεις των κολεόπτερων και δερμάπτερων. Στην πιο συνηθισμένη περίπτωση τα έλυτρα σχηματίζουν ένα προστατευτικό κάλυμμα της νωτιαίας πλευράς του εντόμου μετά το πρόνωτο, δηλαδή καλύπτουν το μεσοθώρακα, το μεταθώρακα και την κοιλία.
Ως βάση του ελύτρου εννοείται η άκρη όπου το έλυτρο εκφύεται από το μεσοθώρακα. Η άκρη όπου τα δυο έλυτρα σμίγουν όταν αναπαύεται το έντομο λέγεται ραφή (Sutura) και επίπλευρες (Epipleura) ονομάζονται οι εξωτερικές άκρες που κάμπτονται προς τα κάτω και μέσα.
Υπάρχει η εκδοχή στην οποία μόνο το μισό των πτερύγιων είναι σκληρυμένο, πράγμα που συναντάται στα ημίπτερα. Τότε ονομάζονται ημιέλυτρα (Hemielytra). Τα μπροστινά φτερά στις κατσαρίδες λέγονται ψευδέλυτρα.
Στην Εικόνα 1 τα καστανά έλυτρα είναι σηκωμένα και φαίνονται οι συνήθως κρυμμένοι και ελάχιστα χιτινισμένοι (σκληρυμένοι) τεργίτες. Τα πισινά φτερά σχεδόν δε φαίνονται σε αυτή τη φωτογραφία. Η μεγάλη μαύρη ασπίδα μεταξύ κεφαλιού και φτερών είναι το πρόνωτο. Το μικρό βαρύ χιτινισμένο (σκληρυμένο) μαύρο τμήμα του μεσοθώρακα πίσω από το πρόνωτο που περιβάλλεται από τρίχες είναι ο θυρεός (Scutellum). Ο θυρεός είναι αρκετά μεγάλος στους κοριούς. Στην Εικόνα 2 ο θυρεός είναι το κεντρικό πράσινο τρίγωνο στο οποίο η μεσαία άκρη προεκτείνεται προς το πίσω μέρος και έχει τις τρεις γωνιές άσπρες. Δίπλα του, τα σκληρυμένα μέρη των ημιελύτρων φαίνονται με ανοιχτόχρωμο καφέ χρώμα και μαρμάρινες σκιάσεις. Στα κολεόπτερα ο θυρεός είναι μικρός και μπορεί επίσης να μη φαίνεται άμεσα, αν βρίσκεται κάτω από τη βάση των ελύτρων.
Στα κολεόπτερα τα έλυτρα σμίγουν, σχηματίζοντας μία "ραφή" μεταξύ τους. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, λ.χ. στη Εικόνα 5 φαίνεται ένα κολεόπτερο από την οικογένεια των Oedemeridae χωρίς ραφή. Σε μερικά είδη στα θηλυκά έντομα τα έλυτρα σμίγουν, ενώ στα αρσενικά δεν σμίγουν στο πίσω άκρο. Σε μερικά κολεόπτερα τα έλυτρα είναι ενωμένα στη ραφή. Αυτά τα ζώα φυσικά δεν μπορούν να πετάξουν. Υπάρχουν όμως και κολεόπτερα που τα έλυτρά τους καλύπτουν μόνο ένα μέρος του οπίσθιου σώματος ή σε σπάνιες περιπτώσεις απουσιάζουν τελείως. Στις Εικόνες 3 και 4 φαίνονται δύο κολεόπτερα από την οικογένεια των Staphylinidae. Στην Εικόνα 3 τα σκούρα γαλάζια μέρη είναι το κεφάλι και τα έλυτρα ενώ πορτοκαλί είναι το πρόνωτο και το μεσαίο μέρος της κοιλίας. Το τελευταίο μέρος της κοιλίας είναι μαύρο. Στην Εικόνα 4 διακρίνεται καλά ο μαύρος θυρεός στη βάση των ελύτρων. Αυτά τα έντομα μοιάζουν περισσότερο με δερμάπτερα παρά με κολεόπτερα. Στην Εικόνα 5 φαίνεται μία φορφικούλη από την τάξη των δερμάπτερων.
Η βασική λειτουργία των ελύτρων είναι η προστασία των οπίσθιων φτερών. Γι' αυτό έχουν σκληρυνθεί. Ανοίγουν μόνο για το πέταγμα. Κατά την πτήση τα έλυτρα δεν κινούνται, συντελούν όμως στην ισορροπία. Στην οικογένεια Cetonidae τα ζώα πετούν με κλειστά έλυτρα, που στην πλευρά τους έχουν ένα άνοιγμα γι´αυτό το λόγο. Μερικές οικογένειες κολεοπτέρων, ιδιαίτερα οι Cantharidae έχουν μαλακά έλυτρα.
Η ποικιλία της επιφάνειας των ελύτρων είναι μεγάλη.
Τα έλυτρα μπορεί να έχουν ανοίγματα προς τους αδένες.
Το χρώμα των ελύτρων μπορεί να προέρχεται από χημικές ουσίες στη χιτίνη, από τη γεωμετρική δομή της χιτίνης ή από το χρώμα τριχών ή λεπιών που καλύπτουν τα έλυτρα εξ ολοκλήρου ή κατά ένα μέρος. Ο χρωματισμός μπορεί να είναι καθοριστικός για την αναγνώριση κάποιου είδους, αλλά πολλές φορές συναντούνται διάφορα σχήματα σε ένα είδος. Στην Εικόνα 6 φαίνονται δύο από τους πολλούς χρωματισμούς που υπάρχουν στο είδος Adalia bipunctata. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό, αποτελεί ακόμη το αντικείμενο ερευνών.
Ιδιαίτερα τα γυαλιστερά έλυτρα των Chrysomelidae χρησιμοποιούνται όχι μόνο για κοσμήματα και για παραδοσιακή διακόσμηση στην Ασία, αλλά και από σύγχρονους καλλιτέχνες. Στον ΙΘ΄ αιώνα εμφανίζονται στη φορεσιά των κυριών της καλής κοινωνίας.
Αναφορές
H. Freude, K. W. Harde, G. A. Lohse: Die Käfer Mitteleuropas, Bd.1. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier 1966, ISBN 3-8274-0683-8
Ελυτρα
Ρώσοι στη Γερμανία
μικρογραφία|Ρωσικό περίπτερο στο Βάλτροπ μικρογραφία|Ρωσικά τρόφιμα σε σουπερμάρκετ στο Χέρφορντ μικρογραφία|Σχετική συχνότητα της ρωσικής υπηκοότητας σε επαρχιακό επίπεδο το 2014 σε σχέση με άλλους ξένους πληθυσμούς μικρογραφία|Σχετική συχνότητα της ουκρανικής υπηκοότητας σε επαρχιακό επίπεδο το 2014 σε σχέση με άλλους ξένους πληθυσμούς Υπάρχει ένας σημαντικός Ρωσικός πληθυσμός στη Γερμανία (Γερμανική: Deutsch-Russen ή Russischsprachige in Deutschland). Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 οδήγησε σε μαζική μετανάστευση προς τη Δύση, με τη Γερμανία να είναι ο κορυφαίος προορισμός, κυρίως για οικονομικούς και εθνοτικούς λόγους, λόγω της μεγάλης γερμανικής μειονότητας στη Ρωσία και το Καζακστάν. Οι Ρώσοι είναι οι 3η μεγαλύτερη ομάδα μεταναστών στη Γερμανία.
Σοβιετική και μετασοβιετική μετανάστευση από τη Ρωσία
Τα γερμανικά στοιχεία του 2012 περιλαμβάνουν 1.213.000 Ρώσους μετανάστες που ζουν στη Γερμανία, περιλαμβάνοντας τους τρέχοντες και πρώην πολίτες της Ρωσικής Ομοσπονδίας καθώς και πρώην πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης. Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει ότι περίπου 3.500.000 ομιλητές της ρωσικής γλώσσας ζουν στη Γερμανία, οι οποίοι ανήκουν σε μεγάλο βαθμό σε τρεις εθνοτικές ομάδες:
Η μετανάστευση στη Γερμανία αυξήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σύμφωνα με την Έρευνα της Παγκόσμιας Επιτροπής για τη Διεθνή Μετανάστευση, "στη δεκαετία του 1990 οι εθνοτικοί Γερμανοί και Εβραίοι αποτελούσαν τα μεγαλύτερα συστατικά της μετανάστευσης και οι πιο ελκυστικοί προορισμοί μετανάστευσης ήταν η Γερμανία, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες." Από το 1992 έως το 2000 η Γερμανία έλαβε 550.000 μετανάστες από τη Ρωσία σύμφωνα με την έρευνα, το 60% του συνολικού αριθμού μεταναστών στους τρεις κύριους προορισμούς.
Αουσζίντλερ από τη Ρωσία
Κυρίως από τον 17ο αιώνα και έπειτα, ένας αριθμός Γερμανών μετανάστευσαν στη Ρωσία. Το άρθρο 116 του Βασικού Νόμου της Γερμανίας, που εγκρίθηκε το 1949, παρέχει στα άτομα γερμανικής κληρονομιάς το δικαίωμα επιστροφής στη Γερμανία και τα μέσα για να αποκτήσουν τη γερμανική υπηκοότητα εάν έχουν υποστεί διώξεις μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της γερμανικής κληρονομιάς τους. Ως αποτέλεσμα, περίπου 3.6 εκατομμύρια Γερμανοί μετακόμισαν στη Δυτική Γερμανία μεταξύ 1950 και 1996. Αυτοί οι απόγονοι Γερμανών ζητούσαν σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς από τον Πρώτο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης Νικήτα Χρουστσόφ να τους επιτρέψει να μεταναστεύσουν στη Γερμανία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζον Γκλαντ, μέχρι το 1957 η ροή των παλλινοστούντων Γερμανών, κοινώς γνωστοί ως " <i id="mwTA">Aussiedler</i> " (ενικός και πληθυντικός) ή μεταφερόμενοι άποικοι, κατέθεσαν πάνω από 100.000 αιτήσεις ετησίως για να μεταναστεύσουν στη Δυτική Γερμανία. Αρκετές χιλιάδες επέστρεψαν στη δεκαετία του 1970. Η ροή των Aussiedler αυξήθηκε με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Για παράδειγμα, μεταξύ 1992 και 2007, συνολικά 1.797.084 Γερμανοί από την πρώην ΕΣΣΔ μετανάστευσαν στη Γερμανία. Από αυτούς 923.902 ήταν από το Καζακστάν, 693.348 ήταν από τη Ρωσία, 73.460 ήταν από τη Κιργιζία, 40.560 από την Ουκρανία, 27.035 από το Ουζμπεκιστάν και 14.578 από το Τατζικιστάν. Οι αριθμοί κορυφώθηκαν το 1994 όταν 213.214 Γερμανοί παλλινόστησαν, με τον αριθμό να μειώνεται σταδιακά τα επόμενα χρόνια. Ο αριθμός των μη Γερμανών συγγενών που μετανάστευσαν μαζί τους δεν είναι γνωστός, αλλά πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, είναι πιθανώς μέλη της κοινότητας των Ρώσων της Γερμανίας. Ο αριθμός των Αουσζίντλερ είναι μεταβλητός καθώς πολλοί διατηρούν κατοικία στην πρώην Σοβιετική Ένωση—κάποιοι μάλιστα έχουν επιστρέψει στις κατοικίες τους στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.
Σοβιετικοί Εβραίοι
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο εβραϊκός πληθυσμός της Γερμανίας ήταν 15.000 άτομα, ένα μικρό ποσοστό του προπολεμικού εβραϊκού πληθυσμού των 500.000 Εβραίων που ζούσε στη Γερμανία πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 30.000 άτομα στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Στη συνέχεια, μεταξύ των ετών 1991 και 2005, περισσότεροι από 200.000 Εβραίοι από την πρώην Σοβιετική Ένωση μετακόμισαν στη Γερμανία. Οι περισσότεροι Ρωσοεβραίοι που μετανάστευσαν την εποχή εκείνη έφυγαν για το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Συνολικά, η εβραϊκή τράπεζα δεδομένων Μπέρμαν εκτιμά ότι πάνω από 225.000 Εβραίοι από την πρώην Σοβιετική Ένωση (Ρωσία και λοιπές δημοκρατίες) μετανάστευσαν στη Γερμανία μεταξύ των ετών 1989 και 2012. Πολλοί, μιλώντας γίντις εκτός από τα ρωσικά, έμαθαν τα γερμανικά γρήγορα (τα γίντις είναι μείγμα γερμανικών με εβραϊκά, η κύρια γλώσσα πολλών Εβραίων της Ευρώπης). Η εβραϊκή τράπεζα δεδομένων Μπέρμαν εκτιμά ότι "ο κύριος εβραϊκός πληθυσμός της Γερμανίας είναι 118.000 άτομα το 2013", εκ των οποίων όλοι εκτός από περίπου 5.000-6.000 είναι μετασοβιετικοί μετανάστες. Η κοινότητα αριθμεί περίπου 250.000 άτομα αν συμπεριληφθούν οι μη χαλαχικοί Εβραίοι συγγενείς." Η ανάπτυξη της κοινότητας άρχισε να μειώνεται το 2005 όταν η γερμανική κυβέρνηση αντικατέστησε τον ειδικό νόμο περί ποσοστώσεων μετανάστευσης (Kontingentsflüchtlingsgesetz) με πιο περιοριστικούς κανόνες (Zuwanderungsgesetz)
Λοιποί Ρωσόφωνοι
Άλλοι Ρωσόφωνοι στη Γερμανία εμπίπτουν σε μερικές διαφορετικές κατηγορίες. Η Γερμανική Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει τα ακόλουθα στοιχεία για τους Ρωσόφωνους για το 2000: νόμιμοι αλλοδαποί (365.415), άτομα με πολιτικό άσυλο (20.000), φοιτητές (7.431), μέλη οικογενειών Γερμανών πολιτών (10.000-15.000), ειδικοί εργαζόμενοι στους τομείς της επιστήμης και του πολιτισμού (5.000-10.000) και μέλη του διπλωματικού σώματος (5.000). Το μεγαλύτερο ποσοστό προέρχεται από την κατηγορία "νόμιμοι αλλοδαποί". Η συντριπτική πλειοψηφία των νόμιμων αλλοδαπών, οι οποίοι είναι κυρίως Ρώσοι (με μικρότερο αριθμό Λευκορώσων, Ουκρανών, και άλλων εθνικοτήτων) είναι μέλη της οικογένειας επαναπατρισθέντων (Αουσζίντλερ και Σοβιετικοί Εβραίοι), αλλά δεν έχουν ακόμη λάβει γερμανική υπηκοότητα.
Ένταξη στη γερμανική κοινωνία
Οι περισσότεροι Ρωσογερμανοί έχουν αφομοιωθεί και ενσωματωθεί καλά στη γερμανική κοινωνία. Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες άλλες ομάδες μεταναστών, εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένα σύγχρονα ζητήματα. Οι γερμανικές αρχές ανησυχούν ότι ο μεγάλος αριθμός Ρώσων μεταναστών που αυτοδιαχωρίζονται σε ορισμένες γειτονιές εμποδίζει την κοινωνική ένταξη. Αυτό έχει οδηγήσει σε περιορισμούς στη μετανάστευση ατόμων από τη Ρωσία και τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Άλλα κοινωνικά θέματα που αφορούν τη ρωσογερμανικκή κοινότητα είναι η εγκληματικότητα, τα ναρκωτικά, η φτώχεια και η ανεργία.