cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάκωβος Ναυπλιώτης
Διδασκαλίες και ύφος
Οι περισσότεροι από τους 14 Πατριάρχες καθώς και οι πολυάριθμοι ιεράρχες που έζησαν την ψαλτική σταδιοδρομία του Ιάκωβου, ήταν σταθεροί υποστηρικτές της παραδοσιακής ψαλμωδίας του. Εκείνοι που ήταν αμαθής έφτασαν μέχρι και να τον αντικαταστήσουν. Κατά τη διάρκεια αυτού του επεισοδίου και μετά τη συνταξιοδότησή του, ορισμένες περιοχές της Ελλάδας, όπως η Χίος, πρότειναν να συνεισφέρουν στη σύνταξη του, ώστε να συνεχίσει να τους τιμά με το σοβαρό, ηγεμονικό και προσευχές του άσμα.
Σύμφωνα με τον Άγγελο Βουδούρη, ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης ήταν ένα πρότυπο της ψαλτικής που αναγνώριζαν και σέβονταν οι περισσότεροι άλλοι ψάλτες, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι θα συναντιόνταν στην πατριαρχική εκκλησία περίπου μία φορά το μήνα, ώστε να συνεχίσουν να επωφελούνται από τις γνώσεις του. Λίγοι ήταν οι ψάλτες που ήταν τόσο παραδοσιακοί. Τόσο ο Άγγελος Βουδούρης, όσο και ο Στυλιανός Τσολακίδης αναφέρουν τον παραδοσιακό Γεώργιο Μπίνακη (πρώτος ψάλτης του Αγίου Ιωάννη της Χίου στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμποροι της Χίου, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ψάλλοντας στη Μητρόπολη της Χίου,συνείσφεραν στην σύνταξη του). Από την άλλη πλευρά, πολλοί ήταν αυτοί που είχαν προσωπικές ιδέες για χειρόγραφα και συνθέσεις ασμάτων ως σύνολο (συμπεριλαμβανομένης και της χορωδιακής ψαλμωδίας), εκ των οποίων οι πιο διάσημοι ήταν ο Κωνσταντίνος Ψάχος και ο Νηλέας Καμαράδος.
Ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης σε αντίθεση με άλλες σχολές ψαλμωδίας (Γαλατά, Καμαράδου, κ.α.)
Παρόλο που η ψαλμωδία του Ιάκωβου Ναυπλιώτη χαρακτηρίστηκε ως «μοναδική», θα μπορούσε να ταξινομηθεί σε αυτό που είναι κοινώς γνωστό ως «Πατριαρχικό ύφος». Αυτή ακριβώς η κατηγορία αποτελεί μέρος μιας τρέχουσας συζήτησης, δεδομένου ότι ορισμένοι μουσικολόγοι δεν θεωρούν ότι η Πατριαρχική ψαλμωδία κατά τη δεκαετία του 1800 είναι παρόμοια με εκείνη που υπήρχε πριν από την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453). Παρά τα ανωτέρω, ο καλύτερος εκπρόσωπος του «Πατριαρχικού ύφους», όπως αναφέρεται από τον Βουδούρη, ήταν ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης.
Στα έργα του, ο Άγγελος Βουδούρης παραμένει πολύ επικριτικός και ανάλογα με το θέμα στο οποίο επικεντρωνόταν, θα περιέγραφε ένα δεδομένο ψάλτη ως παραδοσιακό κατά περιόδους, ενώ μη παραδοσιακό σε άλλους. Ενδεικτικό παράδειγμα, είναι η υποτιθέμενη αντιπαλότητα μεταξύ της «Σχολής του Γαλατά» [που επικεντρώνεται στον Γεώργιο Ραιδεστηνό Β '(1870) και διαιωνίζεται από το γιο του Νικόλαο Ραιδεστηνό] και την Παλαιά Πατριαρχική Σχολή, όπως εκπροσωπείται από τον δάσκαλο του Ιάκωβου, το Νικόλαο Στογιάνοβιτς. Αν και κάποιες δυσάρεστες σκηνές μεταξύ του Γεωργίου Ραιδεστηνού Β' και του Νικολάου Στογιάνοβιτς θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως σύγκρουση μεταξύ των δύο σχολών, οι διαφορές μεταξύ τους ήταν μικρές και η απόδειξη είναι ότι ο Βουδούρης ισχυρίζεται αλλού ότι ο Γεώργιος Μπινάκης (φοιτητής της αποκαλούμενης «Σχολής του Γαλατά») ήταν ένας εξαιρετικός και παραδοσιακός ψαλτής, μια τέτοια αναφορά που ήταν πολύ σπάνια στα απομνημονεύματά του. Περαιτέρω απόδειξη, είναι ότι ο Στυλιανός Τσολακίδης, μαθητής του Ιακώβου, αναγνώρισε πατριαρχικά ακούσματα στη ψαλμωδία του Αλέξανδρου Μαρδά (φοιτητής του Νικολάου Χατζησταμάτη, φοιτητή του Γεωργίου Μπινάκη, τον οποίο και ο Στυλιανός είχε ως δάσκαλο).
Ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης για τον Σίμωνα Καρά
Ο Ιάκωβος συναντήθηκε και άκουσε τον Σίμων Καρά, μουσικό ερευνητή του οποίου οι ιδέες και το στυλ ψαλμωδίας είναι γνωστές παγκοσμίως, αλλά αμφισβητείται από πολλούς (συγκεκριμένα από την Ένωση Υπερμάχων) στην Ελλάδα. Ο Σίμων Καράς είναι ένας από τους λίγους μουσικούς που ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης, ο οποίος ήταν κατά τα άλλα πολύ λιγομίλητος, ακόμα και με τον αριθμό των λέξεων που είπε, επικρίνει κατηγορηματικά λέγοντας τα εξής: "Ο δάσκαλος έχει σχηματίσει τη γνώμη πώς ο Σίμων Καράς είναι ένας λόγιος με την επιθυμία να δουλέψει πάνω στα ζητήματα της μουσικής μας, της οποίας συμβαίνει να είναι θιασώτης και υποστηρικτής, αν και δεν τη γνωρίζει."
Η γνώμη του Ιάκωβου Ναυπλιώτη βρίσκεται στο κέντρο μίας φλεγόμενης σημερινής διαβούλευσης, καθώς ο Σίμωνας Καράς είχε συλλέξει πληροφορίες σχετικά με την προφορική παράδοση, κατά τον ίδιο τρόπο όπως και άλλοι διάσημοι μουσικολόγοι της εποχής του (για παράδειγμα, ο Σπυρίδων Περιστέρης στην Αθήνα και ο Καλλίνικος Θεόδουλος στην Κύπρο). Παρά τη διεθνή αναγνώριση των μουσικολογικών θέσεων του Σίμωνα Καρά, οι οποίες αναγγέλλονται από πολλούς από τους μαθητές και τους οπαδούς του, πολλοί είναι εκείνοι που κρέμονται στη γνώμη του Ιάκωβου, δεδομένης της υπεροχής του στην εξάσκηση της ψαλτικής τέχνης.
Π.Α.Ο. Διοικητηρίου
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Διοικητηρίου είναι αθλητικός και ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη συνοικία του Διοικητηρίου του Δήμου Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1929, χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό και έμβλημα του το τετράφυλλο τριφύλλι. Διατηρεί ενεργά τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης, ενώ στο παρελθόν διατηρούσε και τμήμα πετοσφαίρισης. Το ποδοσφαιρικό τμήμα και το τμήμα μπάσκετ είναι και τα πιο διακεκριμένα του συλλόγου, έχοντας αγωνιστεί αμφότερα στις Εθνικές κατηγορίες. Ο σύλλογος είναι ευρέως γνωστός με την επωνυμία «ΠΑΟΔ», σύντμηση της ονομασίας του.
Ιάκωβος Ναυπλιώτης
Πληροφορίες για τη ζωντανή παράδοση των βυζαντινών ψαλμωδιών
Κατηγορία:Μουσικοί της βυζαντινής μουσικής Κατηγορία:Ψάλτες
Π.Α.Ο. Διοικητηρίου
Ιστορικό
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1929 με την ονομασία «Ένωση Διοικητηρίου» και κατόπιν μετονομάστηκε σε «Ποδοσφαιρικός Όμιλος Προφήτη Ηλία». Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Διοικητηρίου» και λίγα χρόνια αργότερα έλαβε τη σημερινή του ονομασία, «Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Διοικητηρίου». Εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και έκτοτε αγωνίζεται στις διοργανώσεις της. Κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας το 1966 για πρώτη φορά και το 2006. Επίσης κατέκτησε 3 φορές (2008, 2009 και 2010) το κύπελλο Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
Έκτοτε μέχρι και σήμερα αγωνίζεται στις τοπικές διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Το 2018 κέρδισε την επάνοδο στην Α' Κατηγορία του πρωταθλήματος της Μακεδονίας.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Διοικητηρίου το 1958 ίδρυσε τμήμα καλαθοσφαίρισης. Έδρασε συνεχώς μέχρι και το 2000 όποτε και ανέστειλε τη λειτουργία του και επανιδρύθηκε στα μέσα της ίδιας δεκαετίας.
Υψηλότερη διάκριση του συλλόγου είναι οι συμμετοχές του στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής τις χρονιές 1984-85 και 1985-86 και στο πρωτάθλημα της νεοσύστατης τότε Α2' Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε για 6 συνεχή χρόνια τις χρονιές 1986-87, 1987-88, 1988-89, 1989-90, 1990-91 και 1991-92. Μάλιστα κατέχει και το ρεκόρ της μεγαλύτερης εκτός έδρας νίκης στην ιστορία της Α2' Εθνικής, όπου σημειώθηκε τη σεζόν 1988-89 επικρατώντας εκτός έδρας την 11η αγωνιστική (07/01/1989) της ΜΕΝΤ Θεσσαλονίκης στο γήπεδο Μίκρας με σκορ 114-61.
Κατόπιν ξεκίνησε η καθοδική πορεία της ομάδας με τελευταίες παρουσίες της στις εθνικές κατηγορίες τη σεζόν 1995-96 στην Β' Εθνική και τη σεζόν 1996-97 στην Γ' Εθνική. Ανέστειλε τη λειτουργία του το 2000 αγωνιζόμενος πλέον στην Α' ΕΚΑΣΘ και έπειτα από την επανίδρυση του στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο «ΠΑΟΔ» αγωνίζεται μόνιμα στις τοπικές κατηγορίες της ΕΚΑΣΘ.
Πηγές
Δ
Μονή Κορώνης
Η μονή Κορώνας ή Κορώνης είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στον δήμο Λίμνης Πλαστήρα, Θεσσαλία. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 800 πάνω στα Άγραφα. Η μονή έχει συνδεθεί με τη δράση του Αγίου Σεραφείμ του Νέου Ιερομάρτυρα (π. 1601), του οποίου η κάρα φυλάσσεται στο μοναστήρι. Η μονή ιδρύθηκε το 1123 αλλά τα σημερινό της συγκρότημα άρχισε να οικοδομείται τον 16ο αιώνα. Γιορτάζει στο Γενέσιο της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) και στη μνήμη του Αγίου Σεραφείμ του Νέου Ιερομάρτυρα (4 Δεκεμβρίου).
Ιστορία
Η μονή ιδρύθηκε το 1123 από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνό, μετά την ανακάλυψη της εικόνας της Παναγίας της Κορώνης εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το παρεκκλήσι της Παναγίας των Αγγέλων. Η μονή αναγνωρίστηκε ως πατριαρχική και στραυροπηγιακή με σιγιλία των Πατριαρχών Ιωάννη Θ΄ Ιερομνήμωνος, Λέοντα Στυππή και Μιχαήλ Β´ Κουρκούα. Η μονή αυτή παρήκμασε και τελικά καταστράφηκε. Σώζονται μόνο μερικά θραύσματα από το γλυπτό διάκοσμο αυτού του βυζαντινού μοναστηριού. αριστερά|μικρογραφία|Ιερά μονή Κορώνης Η μονή ανασυστάθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα από τον Ανδρέα Μπούνο, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή που σώζεται στο εσωτερικό του ναού. Επίσης σώζεται άλλη επιγραφή η οποία αναφέρει ότι η αγιογράφηση του ναού έγινε από τον μοναχό Δανιήλ τον Αύγουστου του έτους 7395 από κτήσεως κόσμου, που αντιστοιχεί στο έτος 1587 ΠΚΕ. Το παρεκκλήσι είναι μεταγενέστερη προσθήκη και σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή είναι έργο του Αποστολάκη εκ Βρανιανών και ολοκληρώθηκε το αψλε΄ (=1735).
Στα μέσα του 16ου αιώνα μόνασε στη Μονή Κορώνης ο Άγιος Σεραφείμ, ο οποίος αργότερα χειροτονήθηκε μητροπολίτης Φαναρίου και Νεοχωρίου. Βασανίστηκε και θανατώθηκε από τους Οθωμανούς στις 4 Δεκεμβρίου 1601. Η κάρα του φυλάσσεται στο μοναστήρι. Η περιοχή των Αγράφων άκμασε μετά τη συνθήκη του Ταμασίου το 1525 και αναδείχθηκε σε εκπαιδευτικό κέντρο για τους Έλληνες. Στη μονή Κορώνης λειτουργούσε σχολή του Γένους στην οποία δίδαξαν, μεταξύ άλλων, ο Αναστάσιος Γόρδιος και ο Κοσμάς ο Αιτωλός.
Η μονή ονομαζόταν στο παρελθόν Μονή Κρυεράς Πηγής, αλλά στη συνέχεια επικράτησε η ονομασία Μονή Κορώνης, του οποίου παλαιότερη μνεία γίνεται σε έγγραφο του 1718. Ο μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος πρότεινε το 1929 ότι το όνομα Κορώνη οφείλεται στη θέση της μονής, καθώς φαίνεται από μακριά ως κορόνα. Από τη άλλη ο Αναστάσιος Ορλάνδος πρότεινε ότι μπορεί να σχετίζεται με το πουλί κουρούνα (κορώνη).
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, η μονή παρείχε βοήθεια στις δυνάμεις αντίστασης με αποτέλεσμα οι Γερμανοί να πυρπολήσουν τον ναό της μονής τις 3 Δεκεμβρίου 1943. Από τη φωτιά καταστράφηκαν βιβλία και στασίδια, αλλά το ξυλόγλυπτο τέμπλο, τα προσκυνητάρια και η εικόνα της Παναγίας δεν υπέστησαν ιδιαίτερες ζημιές.
Περιγραφή
thumb|250px|Το καθολικό της μονής Η μονή βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Μεσενικόλας και Μοσχάτο, από το οποίο απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα. Το συγκρότημα της μονής έχει περίπου ορθογώνιο σχήμα, με διώροφα κελιά να βρίσκονται στον περίβολο και στο κέντρο της αυλής βρίσκεται το καθολικό της μονής. Τα κελιά διαθέτουν ξύλινο εξώστη. Ο ναός της μονής είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο και διαθέτει κόγχες στην επέκταση των σκελών του σταυρού, μια μορφή που ονομάζεται αθωνικού τύπου. Ο τρούλος του ναού εσωτερικά υποστηρίζεται από τέσσερις κίονες. Ο σταυρός στεγάζεται εσωτερικά με καμάρες ενώ τα γωνιακά τμήματα με σταυροθόλια. Το ιερό του ναού έχει τρεις ημιεξαγωνικές κόγχες. Στα δυτικά βρίσκεται ο νάρθηκας, ο οποίος χωρίζεται σε τρία τμήμα με τόξα που εδράζονται σε ημικίονες. Το καθολικό εσωτερικά είναι κατάγραφο με τοιχογραφίες αγιορείτικου τύπου. Το τέμπλο του ναού χρονολογείται στις αρχές του 18ου αιώνα και είναι ξυλόγλυπτο, διακοσμημένο με φυτικά και ζωικά μοτίβα. Στα θωράκια έχει ανάγλυφα που απεικονίζουν τον θρήνο των πρωτοπλάστων με τον διωγμό από τον παράδεισο, τη θυσία του Αβραάμ. Οι εικόνες στο τέμπλο χρονολογούνται από τον 16ο και τον 18ο αιώνα.
Στη βορειοδυτική γωνία του ναού βρίσκεται προσκολλημένο μονόκλιτο παρεκκλήσι με σφαιρικό θόλο, αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο. Στο εσωτερικό σώζεται η κτητορική επιγραφή η οποία γράφει ''Νέος κτήτωρ έκ χωρίου Βρανιανών Άποστο-λάκη. Έτει από Χριστού αψλε'(=1735)''. Ο κτήτορας απεικονίζεται ενδεδυμένος με κεντητούς πόδηρες και κόκκινο πανωφόρι με παρυφή μαύρης γούνας. Στο εσωτερικού του παρεκκλησίου απεικονίζεται τοπικοί άγιοι όπως ο Άγιος Σεραφείμ ο Νεομάρτυρας, ο Βησσαρίων Λαρίσης, ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, ο Άγιος Χαράλαμπος Χαριτοβλήτης, ο Οσιομάρτυς Δαμιανός ο Νέος και ο άγιος Μιχαήλ εκ Γρανίτσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορωνη
KakaoTalk chatrooms του Τζονγκ Τζουν-γιονγκ
Ως KakaoTalk chatrooms του Τζονγκ Τζουν-γιονγκ (κορεατικά: 정준영 카카오톡 채팅방) αναφέρεται ένα σεξουαλικό σκάνδαλο που έλαβε χώρα στη Νότια Κορέα και δημοσιοποιήθηκε το 2019, και αποτελεί μέρους του έτερου μεγάλου σεξουαλικού σκανδάλου Burning Sun. Τα δύο σκάνδαλα αυτά είναι άρρηκτα συνδεδεμένα καθώς και στα δύο υπήρξαν αναφορές για μηνύματα και αρχεία στο KakaoTalk, όπου αποκαλύφθηκαν και προκάλεσαν κατηγορίες για σεξουαλικά εγκλήματα που αφορούσαν το Burning Sun nightclub, όπου εμπλεκόμενοι υπήρξαν αστέρες της K-pop, όπως ο Τζονγκ Τζουν-γιονγκ και φίλοι του.
Το προαναφερθέν σκάνδαλο προέκυψε μετά από έρευνα που έγινε στο σκάνδαλο του Burning Sun, το οποίο εμπεριείχε αρκετά είδωλα της K-pop, όπως τον Seungri των Big Bang, με τις συνομιλίες του Τζονγκ — και φίλων του — να βγαίνουν κι αυτές στην επιφάνεια μετά από τις έρευνες που διεξήχθησαν. Έτσι, δημιουργήθηκε παράλληλα κι αυτό το δεύτερο σκάνδαλο, το οποίο έφερε στην επιφάνεια ισχυρισμούς που αφορούσαν βιασμό και κρυφών καμερών, όταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης παραδέχτηκε ότι βιντεοσκοπούσε τον εαυτό του τη στιγμή της συνεύρεσης χωρίς συγκατάθεση από τη σύντροφό του. Στις 12 Μαρτίου του 2019, ο Τζονγκ, παραιτήθηκε από όλα τα συμβόλαια που είχε στη μουσική βιομηχανία. Και συνελήφθη στις 21 Μαρτίου. Το εν λόγω σκάνδαλο έφερε ξανά στην επιφάνεια το διαδεδομένο σεξουαλικό σκάνδαλο της Νότιας Κορέας, που αποκαλείται molka (φωτογραφίες ή βίντεο σεξουαλικών περιπτύξεων και μη από γυναίκες χωρίς το γνωρίζουν).
Το δεύτερο σκάνδαλο που προέκυψε από τις έρευνες πήγαινε πίσω στο 2015 και το 2016, όπου η αστυνομία βρήκε σχετικό υλικό και μηνύματα, τα οποία οι αστυνόμοι χρησιμοποίησαν για τους ισχυρισμούς και ομαδικού βιασμού. Ερευνήθηκαν δε και συνομιλίες άλλων τεσσάρων φίλων του και καλλιτεχνών, του Τσόι Τζονγκ-χουν, ενός Κιμ, υπαλλήλου του νυχτερινού κέντρου, ενός επιχειρηματίας ονόματι Κουόν, και ο Χέο, ένας πρώην εργαζόμενος της εταιρείας YG Entertainment. Επισήμως ο Τζονγκ κατηγορήθηκε για έντεκα αρχεία τα οποία γυρίστηκαν (κρυφά) και μοιράστηκαν (sharing). Κατά τη διάρκεια των εν λόγω σκανδάλου, κατηγορίες προέκυψαν και για άλλους καλλιτέχνες και σχηματίστηκαν δικογραφίες για τους Ρόι Κιμ και Έντι Κιμ, για διακίνηση φωτογραφιών στο chatroom του Τζονγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλικά σκάνδαλα Κατηγορία:Έγκλημα στη Νότια Κορέα
Μαρίνα Τσβετάγεβα
Η Μαρίνα Ιβάνοβνα Τσβετάγεβα ή Τσβετάγιεβα (Мари́на Ива́новна Цвета́ева, 8 Οκτωβρίου 1892 - 31 Αυγούστου 1941) ήταν Ρωσίδα συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μόσχα το 1892. Ο πατέρας της ήταν καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Από το 1902 μέχρι το 1906 έζησε στη Γένοβα. Το 1906 πήγε σχολείο στη Λωζάνη και το 1908 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει ιστορία της φιλολογίας. Το 1910 τύπωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή. Παντρεύτηκε το 1912. Το 1917 έζησε τη Ρώσικη επανάσταση, ενώ ο άντρας της πολεμούσε ενάντια στους Μπολσεβίκους. Το 1920 έχασε τη μια της κόρη. Το 1922 έφυγε για το Βερολίνο και την Πράγα και το 1925 πήγε με την οικογένειά της στο Παρίσι, όπου έμεινε για 14 χρόνια. Το 1939 γύρισε στη Ρωσία, όπου το περιβάλλον ήταν ιδιαίτερα εχθρικό. Το 1941 οδηγήθηκε στη Γελαμπούγκα (Ταταρστάν) όπου και αυτοκτόνησε.
Τα ποιήματά της ήταν επηρεασμένα από την περίπλοκη προσωπικότητά της, τις σχέσεις της και τα συναισθήματά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων
Αυτός είναι ένας κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων και αναφέρει κωμοπόλεις και χωριά της χώρας ανά ενορία:
Άλλες πόλεις
Αγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες
Λουτσίντιο Σεντιμέντι
Ο Λουτσίντιο Σεντιμέντι (Lucidio Sentimenti, Μπομπόρτο, 1 Ιουλίου 1920 - Τορίνο, 28 Νοεμβρίου 2014) ήταν Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Ο τέταρτος (εξου και το παρωνύμιό του "IV") από πέντε αδέλφια -Ένιο, Αρνάλντο, Βιτόριο και Πρίμο, όλοι ποδοσφαιριστές- και ο μόνος από αυτούς που έπαιξε στην Εθνική ομάδα της χώρας του (9 φορές, από το 1945 έως το 1953) αγωνίστηκε κατά σειρά στις Μοντένα (όπου αναδείχτηκε ο πρώτος γκολκίπερ στα χρονικά που εκτέλεσε με επιτυχία πέναλτι, μάλιστα αναφέρεται ότι σκόραρε σε βάρος του αδελφού του Αρνάλντο Σεντιμέντι, ο οποίος αγωνιζόταν σε αντίπαλη ομάδα και προερχόταν από 9 συνεχόμενες αποκρούσεις), Γιουβέντους, Λάτσιο (όπου υπήρξε συμπαίκτης με τον αδελφό του Βιτόριο Σεντιμέντι), Βιτσέντσα, Τζενίσια και Τορίνο.
Παραπομπή
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μόντενα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτσέντσα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Αταλάντη (μυθολογία)
Η Αταλάντη είναι μυθολογικό πρόσωπο με ισχυρές παραδόσεις τόσο στη Θήβα όσο και στην Αρκαδία, που και οι δυο διεκδικούν την καταγωγή της.
Ο μύθος
Κόρη του Σχοινέα (γιου του Αθάμαντα) και της Κλυμένης (κόρης του Μινύου). Η Αταλάντη ήταν ωραιότατη, αλλά και περίφημη δρομέας. Απέφευγε τη συναναστροφή με άλλες παρθένες και τρόμαζε στην ιδέα του γάμου. Επειδή όμως πολλοί ζητούσαν να την παντρευτούν, εκείνη δήλωσε ότι θα παντρευόταν εκείνον που θα κατάφερνε να την παραβγεί σε αγώνα δρόμου και ότι θα φόνευε στη συνέχεια τον όποιον ηττημένο από αυτήν. Αν και οι όροι ήταν βαρείς, πολλοί ήταν και οι μνηστήρες και ως εκ τούτου πολλά υπήρξαν και τα θύματα. Μέχρι που τη νίκησε ο Ιππομένης ή ο Μελανίων, που το κατόρθωσε χάρη σε τρία μήλα των Εσπερίδων που είχε λάβει ως δώρο από τη θεά Αφροδίτη, με τη ρητή εντολή να τα χρησιμοποιήσει μόνο όταν θα κινδύνευε να χάσει στον αγώνα, ρίχνοντας ένα ένα πλάγια. Πράγματι η Αταλάντη, πιστεύοντας ότι σίγουρα θα νικήσει, λοξοδρομούσε κάθε φορά για να κυνηγήσει το μήλο.
Τη διήγηση αυτού του μύθου μας διέσωσε ο Ησίοδος στους καταλόγους του. Εκτός όμως από αυτόν, υπήρχαν και άλλοι μύθοι, με διάφορες παραλλαγές. Όπως ότι η Αταλάντη συμμετείχε σε κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου, όπου και πέτυχε να λαβώσει πρώτη το ζώο και να λάβει σε αναγνώριση το δέρμα του ζώου από τον Μελέαγρο.
Ο δεύτερος αυτός μύθος μάλλον πρόκειται για συγχώνευση δύο μύθων με συνώνυμες ηρωίδες η μία κυνηγός και η άλλη δρομέας. Η κυνηγός ζούσε στα Αρκαδικά όρη και ανήκε στην ακολουθία της Άρτεμης, φερόμενη ως κόρη του Μαίναλου ή του Ιάσιου (του Άργους) (Οδύσσεια Σ 246). Σχετικά με τη δεύτερη μάλιστα, μυθολογείται ότι ο πατέρας της διαψευσθείς ότι θα αποκτούσε γιο, την άφησε πολύ μικρή στο βουνό, όπου την υιοθέτησε και τη μεγάλωσε μια αρκούδα. Αργότερα την πήραν κάποιοι κυνηγοί κι έζησε καιρό μαζί τους, μαθαίνοντας έτσι ότι χρειάζεται το κυνήγι. Έτσι έμμεσα αλλά σαφέστατα ο μύθος μας δίνει την Αταλάντη αυτή ως προστατευόμενη της Αρτέμιδας, χωρίς καν να αναφέρει τη θεά, και όπως φυσικά και αναμενόμενο η Αταλάντη συνεχίζει να ζει ως προστατευόμενή της, χωρίς να θέλει να την αγγίξει άνδρας (το μόνο κοινό με τη συνώνυμό της, τη δρομέα).
Ωοθήκη
thumb|right|300px|Η ωοθήκη Στη βιολογία, ωοθήκη ονομάζεται το αναπαραγωγικό όργανο του θηλυκού οργανισμού στο οποίο παράγονται τα ωάρια. Στα φυτά αποτελεί μέρος του άνθους. Εκτός από αναπαραγωγική, έχει επίσης ενδοκρινική λειτουργία, παράγοντας θηλυκές ορμόνες.
Στη γυναίκα, οι ωοθήκες είναι οι γεννητικοί αδένες που βρίσκονται από μια δεξιά και αριστερά της μήτρας. Το μέγεθος της μεταβάλλεται ανάλογα με το σε ποια ωοθήκη θα γίνει ωοθυλακιορηξία αλλά και σε ποια φάση του έμμηνου κύκλου βρίσκεται.
Δομή
Σε διατομή, η ωοθήκη εμφανίζει από έξω προς τα μέσα μια στιβάδα αποπλατυσμένου κυβοειδούς έως χαμηλού κυλινδρικού επιθηλίου, φλοιώδη μοίρα και μυελώδη μοίρα.
Η φλοιώδης μοίρα αποτελείται από εξειδικευμένο στρώμα και ωοθυλάκια σε διάφορα στάδια ανάπτυξης ή ατρησίας. Υπολογίζεται, μάλιστα, πως κατά τον τοκετό ενός θηλυκού παιδιού στην ωοθήκη του υπάρχουν περίπου 200.000 ωοθυλάκια σε κάθε ωοθήκη(!)
Από αυτά τα ωοθυλάκια, μόνο τα 400(!) θα φθάσουν σε ωρίμανση και ονομάζονται ωοθυλάκια του Graaf (Γρααφιανά). Εσωτερικά της φλοιώδους μοίρα ο συνδετικός ιστός σχηματίζει το ονομαζόμενο στρώμα της ωοθήκης, όπου υπάρχουν τα κοκκώδη κύτταρα.
Η μυελώδης μοίρα καταλαμβάνει ένα μικρό τμήμα της ωοθήκη. Αποτελείται από χαλαρό συνδετικό ιστό, αγγεία, νεύρα και λεμφαγγεία που εισέρχονται εκεί από τον κρεμαστήρα σύνδεσμο, ο οποίος καταφύεται στο πάνω μέρος της ωοθήκης.
Φυσιολογία
Η αιμάτωση της ωοθήκης γίνεται από την ωοθηκική αρτηρία (η οποία είναι κλάδος της κοιλιακής αορτής) και από κλάδους της μητριαίας αρτηρίας. Οι φλέβες της ωοθήκης σχηματίζουν ένα πλέγμα το οποίο εκβάλλει με την ωοθηκική φλέβα δεξιά στην κάτω κοίλη φλέβα και αριστερά στην νεφρική φλέβα. Τα λεμφαγγεία βρίσκονται μέσα στον κρεμαστήρα σύνδεσμο κατά μήκος των ωοθηκικών αγγείων και νεύρων.
Ωοθηκικός κύκλος
Η εμφάνιση της εμμηνορυσίας σε κανονικά διαστήματα είναι ένας έμμεσος δείκτης της κανονικής λειτουργίας του άξονα Υποθάλαμος-Υπόφυση-Ωοθήκες και πολύ λεπτές ισορροπίες ρυθμίζουν τη φυσιολογική εμφάνιση της εμμηνορρυσίας. Ψυχογενείς και διατροφικοί παράγοντες μπορεί να επηρεάσουν αυτήν την ισορροπία με αποτέλεσμα την εμφάνιση λειτουργικής υποθαλαμικής αμηνόρροιας, δηλαδή να υπάρχει απουσία εμμήνου ρύσεως.
Η πρώτη φάση του ωοθηκικού κύκλου είναι όταν ωριμάζει το ωοθυλάκιο. Ονομάζεται ωοθυλακική φάση και τότε το ωοθυλάκιο προοδευτικά αυξάνεται σε μέγεθος και ωριμάζει. Καθώς ωριμάζει το ωοθυλάκιο, αυξάνεται το ωοκύτταρο σε μέγεθος και τα κοκκώδη κύτταρα που είχαν πλακώδη εμφάνιση αποκτούν τώρα κυβοειδή μορφολογία. Η πρώτη αυτή φάση πριν την ωοθυλακιορρηξία, μπορεί να ποικίλλει σε διάρκεια και είναι εκείνη που συνήθως καθορίζει τη διάρκεια του κύκλου. Σε φυσιολογικές συνθήκες, 14 μέρες περίπου πριν από την επόμενη εμμηνορρυσία, κάτω από την επίδραση της LH, γίνεται η ωοθυλακιορρηξία.
Μετά τη ρήξη του ωοθυλακίου ακολουθεί η δεύτερη φάση του ωοθηκικού κύκλου και σε αυτή το ραγέν ωοθυλάκιο μετατρέπεται σε ωχρό σωμάτιο (ωχρινική φάση). Σε αυτή τη φάση από το ωχρό σωμάτιο εκκρίνονται προγεστερόνη και οιστρογόνα, γι' αυτό και η φάση αυτή μπορεί να ονομαστεί και οιστρογονο-προγεστερανική φάση. Η προγεστερόνη αυξάνεται προοδευτικά και παίζει ουσιαστικό ρόλο στις δομικές και βιοχημικές μεταβολές του ενδομητρίου. Προς το τέλος του κύκλου, τώρα, η λειτουργία του ωχρού σωματίου σταματά προοδευτικά (ζει κατά μέσο όρο 14 μέρες). Τα επίπεδα της προγεστερόνης και των οιστρογόνων ελαττώνονται και αυτά προοδευτικά.
Η πτώση της προγεστερόνης και των οιστρογόνων στο τέλος της δεύτερης φάσης του κύκλου, ευθύνεται για την αύξηση της FSH και την έναρξη ενός νέου κύκλου. Οι ορμονικές διακυμάνσεις στη διάρκεια του κύκλου παίζουν σημαντικό ρόλο τόσο στα όργανα στόχους, όσο και στις αλλαγές της ψυχικής διάθεσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινο γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα Κατηγορία:Γυναικολογία Κατηγορία:Γυναικεία υγεία
ΣΤ΄ Σταυροφορία
Η Έκτη Σταυροφορία, κοινώς γνωστή ως Σταυροφορία του Φρειδερίκου Β΄ (1228-1229), ήταν μια στρατιωτική αποστολή για την ανακατάληψη της Ιερουσαλήμ. Ξεκίνησε επτά χρόνια μετά την αποτυχία της Πέμπτης Σταυροφορίας και περιλάμβανε πολύ λίγες πραγματικές μάχες. Ο διπλωματικός ελιγμός του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Βασιλιά της Σικελίας, Φρειδερίκου Β΄, είχε ως αποτέλεσμα το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ να ανακτήσει κάποιο έλεγχο στην Ιερουσαλήμ για μεγάλο μέρος των επόμενων δεκαπέντε ετών (1229-1239, 1241-1244) όπως και σε άλλες περιοχές των Αγίων Τόπων.
Ο Φρειδερίκος Β΄ και ο Πάπας
Ο Φρειδερίκος Β΄, Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας ενεπλάκη στην Πέμπτη Σταυροφορία στέλνοντας στρατεύματα από τη Γερμανία, αλλά δεν συνόδευσε προσωπικά τον στρατό παρά την ενθάρρυνση του Ονώριου Γ΄ και αργότερα του Γρηγόριος Θ΄, καθώς έπρεπε να εδραιώσει τη θέση του στη Γερμανία και την Ιταλία πριν ξεκινήσει μια σταυροφορία. Ωστόσο, ο Φρειδερίκος και πάλι υποσχέθηκε να πάει σε μια σταυροφορία μετά τη στέψη του ως αυτοκράτορα το 1220 από τον Πάπα Ονώριος Γ΄.
Τον Ιούνιο του 1228 ο Φρειδερίκος έκανε την τελευταία του προσπάθεια να συμφιλιωθεί με τον Γρηγόριο, στέλνοντας τον Αρχιεπίσκοπο Αλβέρτο του Μαγδεμβούργου και δύο Σικελούς δικαστές να μιλήσουν με τον Πάπα. Δεν είχε καμία επίδραση και ο αφορισμένος Φρειδερίκος απέπλευσε από το Βρινδήσιο στις 28 Ιουνίου. Ο στόλος ήταν υπό τη διοίκηση του Ναύαρχου Ερρίκου της Μάλτας, και οι Αρχιεπίσκοποι των πόλεων Παλέρμο, Ρέτζιο, Κάπουα και Μπάρι τον συνόδευαν. Είχε μόνο μια μικρή δύναμη μαζί του, αφού η κύρια δύναμη είχε αποπλεύσει τον Αύγουστο του 1227 και οι ενισχύσεις κατέφθασαν τον Απρίλιο του 1228.
Ενδιάμεση στάση στην Κύπρο
Η διαδρομή του στόλου του Φρειδερίκου μπορεί να ανιχνευθεί μέρα με τη μέρα. Στις 29 Ιουνίου σταμάτησε στο Οτράντο, και από την Αδριατική Θάλασσα έφτασε στους Οθωνούς στις 30 Ιουνίου. Έφτασε στην Κέρκυρα την επομένη, στο πόρτο Γυισκάρδο στη Κεφαλονιά στις 2 Ιουλίου, στην Μεθώνη στις 4 Ιουλίου, στο Πορτοκάλιε κοντά στο Ακρωτήριο Ταίναρο στις 5 Ιουλίου, στα Κύθηρα στις 6 Ιουλίου και έφτασε στον Κόλπο της Σούδας στη Κρήτη στις 7 Ιουλίου. Ο στόλος κινήθηκε αργά κατά μήκος της Κρητικής ακτής, σταματώντας για μια ολόκληρη μέρα στο Ηράκλειο πριν διασχίσει το Αιγαίο Πέλαγος στη Ρόδος κατά τη διάρκεια του τετραημέρου 12-15 Ιουλίου. Έπλευσαν κατά μήκος της μικρασιατικής ακτής προς τη Φοινίκη, όπου έμειναν στις 16-17 Ιουλίου όπου τροφοδοτήθηκαν με προμήθειες νερού. Ο στόλος στη συνέχεια διέσχισε τη θάλασσα στην Κύπρο, φτάνοντας στη Λεμεσό στις 21 Ιουλίου.
Το Βασίλειο της Κύπρου ήταν αυτοκρατορικό φέουδο από την εποχή του Ερρίκου ΣΤ΄, πατέρα του Φρειδερίκου. Ο Ερρίκος αποδέχθηκε την τιμή του Αμωρί των Λουζινιάν και τον έκανε βασιλιά στις παραμονές της Γερμανικής Σταυροφορίας το 1196. Ο αυτοκράτορας έφτασε με τη σαφή πρόθεση να σφραγίσει την εξουσία του στο Βασίλειο, αλλά αντιμετωπίστηκε εγκάρδια από τους γηγενείς βαρόνους μέχρις ότου προέκυψε διαμάχη με τον Ιωάννη του Ιμπελέν. Ο Φρειδερίκος ισχυρίστηκε ότι η αντιβασιλεία του ήταν παράνομη και απαίτησε την παράδοση του φέουδου του Ιωάννη στη Βηρυτό στον αυτοκρατορικό θρόνο. Εδώ έσφαλε, γιατί ο Ιωάννης επεσήμανε ότι τα βασίλεια της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ ήταν συνταγματικά χωριστά και δεν μπορούσε να τιμωρηθεί για αδικήματα στην Κύπρο με τη κατάσχεση της Βηρυτού. Αυτό θα είχε σημαντικές συνέπειες για τη σταυροφορία, καθώς αποξένωσε τον ισχυρό οίκο του Ιμπελέν, στρέφοντάς την εναντίον του αυτοκράτορα.
Στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ
Η Άκρα, ως ονομαστική πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ και έδρα του Λατινικού Πατριαρχείου, διαιρέθηκε στην υποστήριξή του για τον Φρειδερίκο. Ο στρατός του Φρειδερίκου και των Τευτόνων Ιπποτών τον υποστήριξε, αλλά ο Πατριάρχης Γεράλδος της Λωζάνης (και ο κλήρος) ακολούθησε την εχθρική παπική γραμμή. Μόλις οι ειδήσεις για τον αφορισμό του Φρειδερίκου εξαπλώθηκαν, η δημόσια υποστήριξη γι ' αυτόν μειώθηκε σημαντικά. Η θέση των Οσπιτάλιων και των Ναϊτών Ιπποτών ήταν περίπλοκη. Αν και αρνήθηκαν να ενταχθούν άμεσα στον στρατό του αυτοκράτορα, υποστήριξαν τη σταυροφορία μόλις ο Φρειδερίκος συμφώνησε να αφαιρέσει το όνομά του από επίσημες εντολές. Οι γηγενείς βαρόνοι χαιρέτησαν αρχικά τον Φρειδερίκο με ενθουσιασμό, αλλά ήταν επιφυλακτικοί για το ιστορικό του αυτοκράτορα ως προς τις θέσεις του υπέρ του συγκεντρωτισμού και της επιθυμίας του να επιβάλει αυτοκρατορική εξουσία. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μεταχείριση του Φρειδερίκου του Ιωάννη του Ιμπελέν στην Κύπρο και στην προφανή περιφρόνησή του για τις συνταγματικές ανησυχίες των βαρόνων.
Διπλωματική συμφωνία με τον Σουλτάνο αλ-Καμίλ
Ακόμη και με τον στρατό να βρίσκεται στα σκάφη, η δύναμη του Φρειδερίκου ήταν μια απλή σκιά του στρατού που είχε συσσωρευτεί όταν έγινε το κάλεσμα της σταυροφορίας. Συνειδητοποίησε ότι η μόνη ελπίδα επιτυχίας στους Αγίους Τόπους ήταν να διαπραγματευτεί για την παράδοση της Ιερουσαλήμ, καθώς δεν είχε το ανθρώπινο δυναμικό για πολεμήσει εναντίον των Αγιουβιδών. Ο Φρειδερίκος ήλπιζε ότι μια επίδειξη δύναμης, μια απειλητική πορεία κάτω από την ακτή, θα ήταν αρκετό για να πείσει τον αλ-Καμίλ, σουλτάνο της Αιγύπτου, να δεχτεί μια προτεινόμενη συμφωνία που είχε διαπραγματευτεί μερικά χρόνια νωρίτερα, πριν από το θάνατο του αλ-Μουαζάμ, κυβερνήτη της Δαμασκού. Ο Αιγύπτιος σουλτάνος, απασχολημένος με μια πολιορκία στη Δαμασκό της Συρίας εναντίον του ανιψιού του αν-Νασίρ Νταούντ, συμφώνησε να παραχωρήσει την Ιερουσαλήμ στους Φράγκους, μαζί με ένα στενό διάδρομο προς την ακτή.
Επιπλέον, ο Φρειδερίκος πήρε τη Ναζαρέτ, τη Σιδώνα, την Ιάφα, και την Βηθλεέμ. Άλλες περιοχές ίσως επέστρεψαν υπό χριστιανικό έλεγχο, αλλά οι πηγές διαφωνούν. Ήταν, ωστόσο, μια συνθήκη συμβιβασμού. Οι μουσουλμάνοι διατήρησαν τον έλεγχο τους πάνω στο όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ (μαζί με την περιοχή γύρω από αυτό), στο τέμενος αλ-Άκσα και στο Θόλο του βράχου. Τα υπεριορδανικά κάστρα παρέμειναν στα χέρια των Αγιουβιδών, και αραβικές πηγές υποστηρίζουν ότι ο Φρειδερίκος δεν του επετράπη να αποκαταστήσει τις οχυρώσεις της Ιερουσαλήμ, αν και οι Σταυροφόροι στην πραγματικότητα αποκατέστησαν τα αμυντικά τείχη της Ιερουσαλήμ. Η συνθήκη συνήφθη στις 18 Φεβρουαρίου 1229 και περιλάμβανε επίσης μια δεκαετή εκεχειρία.
Ένα από τα αποτελέσματα της Συνθήκης ήταν ότι οι Εβραίοι αποκλείστηκαν και πάλι από το δικαίωμα κατοίκησης της Ιερουσαλήμ.
Η συμφωνία είναι γνωστή μερικές φορές ως η Συνθήκη της Ιάφας και του Τελ Ατζούλ [./ΣΤ΄_Σταυροφορία#cite_note-Boas-1 [1] ], συμπεριλαμβάνοντας την συμφωνία που υπέγραψαν αγιουβίδες κυβερνήτες στο Τελ Ατζούλ κοντά στη Γάζα, εκ των οποίων, από την πλευρά του αλ-Καμίλ, η συνθήκη με τον Φρειδερίκο ήταν απλώς μια προέκτασή της. Η συμφωνία αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με την συνθήκη της Ιάφφας που υπέγραψε ο Σαλαντίν και ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.
Στην Ιερουσαλήμ
μικρογραφία|Χάρτης του βασιλείου της Ιερουσαλήμ μετά την έκτη Σταυροφορία Ο Φρειδερίκος εισήλθε στην Ιερουσαλήμ στις 17 Μαρτίου 1229 και παρακολούθησε τελετή στην οποία φόρεσε το στέμμα την επόμενη μέρα. Είναι άγνωστο αν σκόπευε με αυτή τη τελετή να ενθρονιστεί στο θρόνο της Ιερουσαλήμ. Σε κάθε κάθε περίπτωση η απουσία του Πατριάρχη, Γεράλδου, κατέστησε την τελετή αμφισβητήσιμη. Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι το στέμμα που φορούσε ο Φρειδερίκος ήταν στην πραγματικότητα το αυτοκρατορικό, αλλά σε κάθε περίπτωση η διακήρυξη της εξοχότητάς του πάνω από την Ιερουσαλήμ ήταν μια προκλητική πράξη. Νομικά, στην πραγματικότητα ήταν απλά ο αντιβασιλέας της Ιερουσαλήμ μαζί με την γυναίκα του Ισαβέλα, για λογαριασμό του γιου του Κορράδου Δ΄ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος γεννήθηκε λίγο πριν την αναχώρηση του Φρειδερίκου το 1228. Οι μητρικοί παππούδες του Κορράδου ήταν η Μαρία του Μομφερράτου και ο Ιωάννης του Μπριέν.
Κληρονομιά
Καθώς ο Φρειδερίκος είχε υποθέσεις στην πατρίδα, αναχώρησε από την Ιερουσαλήμ τον Μάιο. Το 1229 ο Πάπας αναίρεσε τον αφορισμό.
Η δεκαετής λήξη της Συνθήκης του Φρειδερίκου με τον αλ-Καμίλ οδήγησε τον Πάπας Γρηγόριος Θ΄ στο να προκηρύξει μια νέα σταυροφορία για να εξασφαλίσει τους Αγίους Τόπους στα χριστιανικά χέρια πέρα από το 1239. Αυτό οδήγησε στη Σταυροφορία των βαρόνων, μια αποδιοργανωμένη υπόθεση που τελείωσε με σχετικά περιορισμένη υποστήριξη τόσο από τον Φρειδερίκο όσο και από τον Πάπα, αλλά ανέκτησε για τους Χριστιανούς περισσότερη γη απ'όση ανέκτησε η έκτη σταυροφορία.
Ο Φρειδερίκος είχε δημιουργήσει προηγούμενο, πετυχαίνοντας να κάνει μια επιτυχημένη σταυροφορία χωρίς παπική συμμετοχή. Πέτυχε στον σκοπό του και χωρίς μάχη, καθώς δεν είχε ανθρώπινο δυναμικό για να εμπλακεί σε μάχη με τους Αγιουβίδες. Αυτό οφειλόταν στη δέσμευση των Αγιουβιδών με την εξέγερση στη Συρία. Ορισμένοι μεταγενέστεροι βασιλιάδες ξεκίνησαν και εκείνοι σταυροφορίες, όπως ο Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρας (Σταυροφορία των βαρόνων), ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας (Έβδομη και Όγδοη Σταυροφορία), και ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας (Ένατη Σταυροφορία), επιδεικνύοντας μια διάβρωση της παπικής εξουσίας.
Στο στρατόπεδο των Αγουβιδών η συνθήκη επέτρεψε στον αλ-Καμίλ και τον αδερφό του αλ-Ασράφ Μουσά να επικεντρωθούν στην νίκη εναντίον του ανιψιού τους αν-Νασίρ Νταούντ (Κυβερνήτης της Δαμασκού), καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσα του τον Ιούνιο του 1229, μετά από πολιορκία (1228-1229). Ο Νταούντ αφέθηκε υποτελής του αλ-Καμίλ και έγινε επικεφαλής της κτήσης του Κεράκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μαρίνος Κόνσολος
Ο Μαρίνος Κόνσολος (Λάρνακα, 26 Ιουλίου 1987) είναι Ελληνοκύπριος ηθοποιός και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1987 στην Λάρνακα της Κύπρου όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Είναι ο μικρότερος από τα τρία παιδιά της οικογένειάς του. Τελειώνοντας το σχολείο πήγε στον Κυπριακό στρατό για δύο χρόνια ενώ ολοκληρώνοντας τη θητεία του αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Το 2007, σε ηλικία 20 ετών, έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ξεκινώντας τις σπουδές του. Αποφοίτησε από εκεί τρία χρόνια μετά και επέστρεψε στην Κύπρο.
Τηλεόραση
Το 2011, ύστερα από οντισιόν, πήρε έναν από τους βασικούς ρόλους στην καθημερινή δραματική σειρά του SIGMA Άσπρα μπαλόνια. Εκεί υποδύθηκε τον Ορέστη παραμένοντας στο καστ της σειράς και τις δύο σεζόν μετάδοσής της. Το 2012, παράλληλα με τη σειρά, έλαβε μέρος στο μουσικοχορευτικό talent show επωνύμων DanSing for you στο MEGA Κύπρου φτάνοντας μέχρι τον τελικό όπου και κατέκτησε την πρώτη θέση. Ακόμη την ίδια περίοδο εμφανίστηκε σε δύο ιστορίες της τηλεοπτικής σειράς αυτοτελών επεισοδίων Κυπριώτικον σκετς.
Τη σεζόν 2013-2014 είχε το ρόλο του Αντώνη Σταυρίδη στο καστ της καθημερινής σειράς Μπρούσκο στον ΑΝΤ1. Παρέμεινε στη σειρά μέχρι τις αρχές του δεύτερου κύκλου αποχωρώντας από τη σειρά τον Νοέμβριο του 2014. Αμέσως μετά ακολούθησε του Βάκη στη κωμική σειρά Πρώτη σταγόνα. Η παρουσία του εκεί συνεχίστηκε και τη σεζόν 2015-2016 έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το 2016 εγκαταστάθηκε ξανά στην Ελλάδα, ύστερα από πρόταση του Alpha Κύπρου και του Alpha TV, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινή κωμική σειρά του σταθμού Έλα στη θέση μου. Έτσι τη σεζόν 2016-2017 ξεκίνησε να παίζει στη σειρά υποδυόμενος τον Αχιλλέα Σοφοκλέους Καλατζή και συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη, την Αθηνά Οικονομάκου και την Ευαγγελία Συριοπούλου. Η παρουσία του στη σειρά του Alpha συνεχίζεται μέχρι και σήμερα για πέμπτη συνεχόμενη σεζόν έχοντας συνεχή παρουσία στο πρωταγωνιστικό καστ της σειράς.
Ραδιόφωνο, Θέατρο και Κινηματογράφος
Το 2010 πρωταγωνίστησε στη θεατρική παράσταση Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Τη σεζόν 2013-2014 έλαβε μέρος στην παράσταση Κορίτσια ημερολογίου στο Θέατρο Λέξη. Τη σεζόν 2019-2020 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Βίκυ Σταυροπούλου στη θεατρική παράσταση Μάμα Ρόζα στο θέατρο Αλίκη.
Το 2012 ξεκίνησε να παρουσιάζει εκπομπή στο ραδιοφωνικό σταθμό LOVE FM 100.7 στην Κύπρο όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Το καλοκαίρι του 2017 επέστρεψε στο δυναμικό του σταθμού παρουσιάζοντας καθημερινή εκπομπή στο καλοκαιρινό πρόγραμμα του σταθμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου
Σφαιροβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Αξιοσημείωτα
Μέχρι το 1968 στα χρυσά μετάλλια κυριαρχούσαν οι αθλητές των ΗΠΑ με μικροεξαιρέσεις. Στη συνέχεια κατά κανόνα επικρατούν Ευρωπαίοι ρίπτες. Στις γυναίκες κυριαρχούν οι αθλήτριες της ΕΣΣΔ και της Ανατολικής Ευρώπης γενικότερα.
Φυσιογνωμίες του αθλήματος με δυο συνεχόμενα χρυσά μετάλλια κι ένα ασημένιο υπήρξαν οι Αμερικανοί Ραλφ Ρόουζ (1904, 1908 και ασημένιο το 1912) και Πάρι Ο’ Μπράιεν (1952, 1956 και ασημένιο το 1960). Στις γυναίκες δύο χρυσά κατέκτησε η Σοβιετική Ταμάρα Πρες (1960, 1964), που πήρε και ένα χρυσό στη δισκοβολία (1964) και η Αυστραλή Βάλερι Άνταμς με δύο χρυσά (2008, 2012) και τέσσερα συνολικά.
Η Ελλάδα έχει ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα. Τα κατέκτησαν οι Μιλτιάδης Γκούσκος και Γεώργιος Παπασιδέρης αντίστοιχα το 1896 στην Α΄ Ολυμπιάδα.
Άνδρες
thumb|Ο Ράιαν Κράουζερ, δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης και κάτοχος του Ολυμπιακού ρεκόρ
Γυναίκες
thumb|Οι Σοβιετικές Ταμάρα Πρες (αριστερά) και Γκαλίνα Ζίμπινα (δεξιά) στο βάθρο των νικητών των Ολυμπιακών του 1964
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σφαιροβολία Κατηγορία:Σφαιροβολία
1017
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1017 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Αθλητικός Ναυτικός Όμιλος Αργυρούπολης
Ο '''Α.Ν.Ο. Αργυρούπολης, γνωστός και ως Αθλητικός Ναυτικός Όμιλος Αργυρούπολης''', είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην Αργυρούπολη του νομού Αττικής.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1984 και ασχολείται με τον υγρό στίβο και απασχολεί τμήματα διάφορων αθλημάτων: κολύμβησης, καταδύσεων και υδατοσφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κατάδυσης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης
Νεκρή φύση
Ο όρος νεκρή φύση περιγράφει ένα έργο τέχνης που απεικονίζει συνήθως μία σύνθεση από άψυχα αντικείμενα, που μπορεί να είναι είτε φυσικά, όπως τρόφιμα, λουλούδια ή νεκρά ζώα, είτε τεχνητά, όπως βάζα, διάφορα σκεύη ή βιβλία.
Ιστορική αναδρομή
Στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη ήταν δημοφιλείς οι τοιχογραφίες που απεικόνιζαν φρούτα, ψάρια και πουλερικά και ονομάζονταν "ξένια", δηλαδή δώρα για τον καλεσμένο, καθώς υπήρχε η συνήθεια να προσφέρουν παρόμοια αντικείμενα κατά την υποδοχή τους.
Στον Μεσαίωνα παρατηρείται μία πιο ευρεία γκάμα αντικειμένων και σταδιακή βελτίωση της τεχνικής απεικόνισης προς μία πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα αντικείμενα έχουν κυρίως συμβολικό χαρακτήρα (π.χ. η απεικόνιση μίας νεκρής φύσης με κρίνο σε έναν Ευαγγελισμό, συμβολίζει την αγνότητα της Παναγίας).
Μετά το 1600, ένα έντονο ενδιαφέρον από τους καλλιτέχνες και τους πατρόνους της τέχνης θα ανανεώσει το είδος και θα του δώσει μία ξεχωριστή θέση στην τέχνη. Εμφανίζονται, για πρώτη φορά, οι Νεκρές φύσεις ως ξεχωριστό είδος και γίνονται ιδιαίτερα αγαπητές από το κοινό. Πρωτοπορούν οι Κάτω Χώρες που με τη νέα τεχνική του λαδιού καταφέρνουν να αποδώσουν τεχνικά άψογα μία μεγάλη ποικιλία από υφές.
Το δέκατο ένατο και τον εικοστό αιώνα, μοντέρνοι καλλιτέχνες, όπως ο Σεζάν και ο Πικάσο, δίνουν νέα διάσταση στο είδος. Χρησιμοποιούν τα αντικείμενα για να πειραματιστούν με τη σύνθεση, τη φόρμα και το χρώμα. Εξάλλου, καθώς είναι εύκολο να βρεθούν τα αντικείμενα που απεικονίζονται στις νεκρές φύσεις και έχουν χαμηλό κόστος, βοηθούν τον καλλιτέχνη στην εξάσκηση και στην τελειοποίηση της τεχνικής του.
Πηγές
Κατηγορία:Είδη τέχνης
KakaoTalk
Το KakaoTalk (κορεατικά: 카카오톡), το οποίο αναφέρεται και ως KaTalk στη Νότια Κορέα, είναι μία ελεύθερη εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων και αρχείων για smartphones, με δωρεάν επιπλέον χαρακτηριστικά όπως κλήσεις και άλλα. Η εφαρμογή ανήκει στην εταιρεία Kakao. Πρώτη φορά έγινε διαθέσιμο στις 18 Μαρτίου 2010 και έως τώρα είναι διαθέσιμο στα iOS, Android, Bada OS, BlackBerry, Windows Phone, Nokia Asha, Windows και macOS. Έως τον Μάιο του 2017, το KakaoTalk είχε καταγράψει 220 εκατομμύρια εγγραφές και 49 εκατομμύρια χρήστες μηνιαίως. Είναι διαθέσιμο σε 15 γλώσσες. Το 93% των χρηστών είναι από τη Νότια Κορέα και είναι το δημοφιλέστερο messaging app της χώρας.
Πέρα από τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά στην εφαρμογή οι χρήστες μπορούν να στείλουν βίντεο, φωνητικά μηνύματα, τοποθεσία, συνδέσμους, καθώς και πληροφορίες επικοινωνίας. Στην εφαρμογή οι χρηστές μπορούν να συνομιλήσουν με έναν άλλον χρήστη ή σε ομάδες, με τις ομάδες να μην έχουν όριο συμμετεχόντων χρηστών. Η εφαρμογή είναι διαθέσιμη σε WiFi, 3G ή LTE. Ενώ μερικές αεροπορικές εταιρείες επιτρέπουν την ελεύθερη χρήση του. Η εφαρμογή επίσης διαθέτει αυτόματο συγχρονισμό επαφών με την εφαρμογή. Η εφαρμογη ωστόσο δεν είναι δεσμευτική με τις επαφές και ένας χρήστης μπορεί να βρει έναν άλλο με το μοναδικό KakaoTalk ID. Στην εφαρμογή επίσης οι χρήστες μπορούν να μεταφέρουν μηνύματα ή και να τα αποθηκεύσουν.
Αν και ξεκίνησε ως εφαρμογή συνομιλιών, πλέον οι χρήστες μπορούν να κατεβάσουν και να παίξουν παιχνίδια. Όντας διαθέσιμο σε 15 γλώσσες, έχει κυκλοφορήσει σε 130 χώρες. Πέρα από τη Νότια Κορέα, η εφαρμογή είναι ευρέως γνωστή και στην Ιαπωνία. Γενικά η εταιρεία έχει ως στόχο τη Νοτιοανατολική Ασία, όπου πολλές χώρες δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη εφαρμογή μεγάλης προτίμησης, όπως η Μαλαισία, οι Φιλιππίνες και η Ινδονησία. Οι διαφημίσεις εκεί, καρποφόρησαν στην Ινδονησία, όπου είναι η δεύτερη δημικοτικότερη εφαρμογή συνομιλίας. Μερικά από τα αρνητικά της εφαρμογής είναι ο περιορισμός των 20 MB στα αρχεία και μη αποθήκευσης συνομιλιών, μεταξύ άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Λογισμικό iOS Κατηγορία:Λογισμικό Windows Phone Κατηγορία:Instant messengers Κατηγορία:Διαλειτουργικό λογισμικό Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά εμπορικά σήματα
Αβδαλώνυμος
Ο Αβδαλώνυμος υπήρξε βασιλιάς της φοινικικής Σιδώνος (ή της Τύρου), με καταγωγή από βασιλικό γένος της πόλης αυτής, αλλά με μη εξακριβωμένες πληροφορίες για την ιστορικότητα του προσώπου του.
Αναφέρεται και με τις εναλλακτικές ονομασίες Αβδολώνυμος, Αβδολώνιμος, Αβδαλώνιμος, Αλώνυμος και Βαλλώνυμος.
Εκδοχές
Η ιστορική φήμη του Αβδαλώνυμου οφείλεται στο γεγονός, ότι παρόλο που ήταν ένας φτωχός και άσημος κηπουρός, τοποθετήθηκε στο ανώτατο ιεραρχικό αξίωμα, επειδή ήταν απόγονος παλαιάς βασιλικής οικογένειας από τη Σιδώνα. Την ιστορία αυτή υποστηρίζει ο Ιουστίνος (ΙΑ’, 10).
Υπάρχει όμως και η εκδοχή του Διόδωρου Σικελιώτη, ο οποίος αναφέρει ότι κάποιος με το όνομα Βαλλώνυμος είχε φθάσει στο αξίωμα του βασιλέως, τοποθετώντας την ιστορία στην -επίσης φοινικική- πόλη της Τύρου (Diodorus Siculus Hist., Bibliotheca historica (lib. 1-20) Book 17, chapter 46, section 6, line 8).
Διήγηση
Ο Διόδωρος Σικελιώτης μας πληροφορεί ότι, μετά την κατάληψη της Τύρου, ο Μέγας Αλέξανδρος έδιωξε τον βασιλιά Στράτωνα (332 π.Χ.), επειδή είχε συμμαχήσει με τον Δαρείο, αλλά έδωσε εντολή στον Ηφαιστίωνα να τοποθετήσει κάποιο καινούργιο βασιλιά της αρεσκείας του. Εκείνος, μετά την απόρριψη της πρότασης που έκανε σε κάποιον πλούσιο κάτοικο της πόλης, απευθύνθηκε στον Αβδαλώνυμο κατόπιν πληροφοριών που είχε ότι, παρόλο φτωχός, ήταν εξαιρετικά έντιμος και σοφός. Ο Αβδαλώνυμος δέχθηκε το αξίωμα και, μάλιστα, το γεγονός πανηγυρίστηκε από τους κατοίκους της Τύρου, βλέποντας στο πρόσωπο ενός πτωχού ανθρώπου το ρόλο που μπορεί να ασκήσει η μοίρα στον καθένα από αυτούς.
Συμπεράσματα
Ο Πλούταρχος τοποθετεί το συγκεκριμένο γεγονός στην Πάφο της Κύπρου με αναφορά σε κάποιον Αλώνυμο (de Alex. Fort. B’ 8) (βλ. και Βιβλιογραφικές αναφορές), που ενισχύει την άποψη ότι μάλλον πρόκειται περί μύθου, ενώ ο Πολυδεύκης αναφέρεται σε κάποιον Αβδελώνυμο, ο οποίος απέστειλε στον Αλέξανδρο μύρο «εκ κύπρου και κρίνου» (Πολυδ. ΣΤ’ 105).
Πηγές
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Κατάλογος δημάρχων Δυτικής Μάνης
Κατάλογος Κοινοταρχών Καρδαμύλης από το 1979 μέχρι το 1998, Κατάλογος Δημάρχων Λεύκτρου από το 1999 μέχρι το 2010 και Κατάλογος Δημάρχων Δυτικής Μάνης από το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι Ελλήνων δημάρχων
Ανδρέας Ζαρμπαλάς
Ο Ανδρέας Ζαρμπαλάς (γενν. 1941) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης.
Σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ζαρμπαλάς γεννήθηκε το 1941 στο χωριό Λαζάτι του δήμου Φοινίκης, κοντά στους Αγίους Σαράντα της βορείου Ηπείρου (νότιας Αλβανίας). Σπούδασε παιδαγωγικά και αρχικά υπηρέτησε ως δάσκαλος ελληνικών στα σχολεία της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας ενώ στη συνέχεια διετέλεσε δημοσιογράφος αλλά και διευθυντής στην ελληνόφωνη αλβανική εφημερίδα του Αργυροκάστρου, Λαϊκό Βήμα. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος της Αλβανίας υπήρξε παράλληλα διευθυντής της εφημερίδας Ελευθερία και συνεργάτης επί σειρά ετών του ελληνικού περιοδικού Αντί. Ζει μόνιμα στους Αγίους Σαράντα.
1018
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1018 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ανδρέας Ζαρμπαλάς
Πολιτική
Ο Ζαρμπαλάς υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ομόνοιας και πρώτος πρόεδρός της κατά την περίοδο 1991-1992. Στις εκλογές του 1991 εξελέγη μέλος του αλβανικού κοινοβουλίου με το ΚΕΑΔ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Αλβανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Λόις Λέιν
H Λόις Λέιν είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίζεται σε αμερικανικά κόμικς που εκδίδονται από την DC Comics. Δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Τζέρι Σίγκελ και τον καλλιτέχνη Τζο Σάστερ, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Action Comics #1 (Ιούνιος 1938). Η Λόις είναι μια βραβευμένη δημοσιογράφος για την εφημερίδα Μιτρόπολις Daily Planet και το πρωταρχικό ερωτικό ενδιαφέρον του υπερήρωα Σούπερμαν και του alter ego του, Κλαρκ Κεντ. Στη συνέχεια της DC, είναι επίσης η σύζυγός του και η μητέρα του γιου τους, Τζον Κεντ, του νεότερου Superboy στο DC Universe.
Η φυσική εμφάνιση της Λόις βασίστηκε αρχικά στην Τζοάν Κάρτερ, ένα μοντέλο που προσέλαβε ο Τζο Σάστερ. Για τον χαρακτήρα της, η Τζέρι Σίγκελ εμπνεύστηκε από την ερμηνεία της ηθοποιού Γκλέντα Φάρελ του φανταστικού ρεπόρτερ Τόρτσι Μπλέιν σε μια σειρά ταινιών. Ο Σίγκελ πήρε το όνομά της από την ηθοποιό Λόλα Λέιν. Επηρεάστηκε επίσης από τη δημοσιογράφο της πραγματικής ζωής Ελίζαμπεθ Κόχραν.
Οι απεικονίσεις του χαρακτήρα ποικίλουν καλύπτοντας τα κόμικς και άλλες προσαρμογές μέσων. Η αρχική έκδοση της Λόις Λέιν στη Χρυσή Εποχή, καθώς και οι εκδοχές της από τη δεκαετία του 1970 και μετά, απεικονίζουν τη Λόις ως μια ατρόμητη δημοσιογράφο και πνευματικά ίση με τον Σούπερμαν. Κατά τη διάρκεια της Silver Age of Comics, ήταν η πρωταγωνίστρια του Superman's Girl Friend, Lois Lane, μιας σειράς κόμικς που είχε ελαφρύ και χιουμοριστικό τόνο. Ξεκινώντας το 2015, είναι η πρωταγωνίστρια στη σειρά μυθιστορημάτων για νέους ενήλικες, Lois Lane, της συγγραφέας Γκουέντα Μποντ.
Η Λόις έχει εμφανιστεί σε διάφορες διασκευές μέσων και συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο γνωστών γυναικείων χαρακτήρων κόμικ. Η ηθοποιός Νοέλ Νιλ υποδύθηκε αρχικά τη Λοις Λέιν στη σειρά ταινιών Superman της δεκαετίας του 1940 και αργότερα επανέλαβε τον ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά Adventures of Superman της δεκαετίας του 1950, αντικαθιστώντας τη Phyllis Coates από τη δεύτερη σεζόν. ΗΜάργκοτ Κίντερ έπαιξε τον χαρακτήρα σε τέσσερις ταινίες του Σούπερμαν τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, η Κέιτ Μπόσγουορθ στην ταινία του 2006 Superman: Η Επιστροφή και η Έιμι Άνταμς στο Εκτεταμένο Σύμπαν της DC. Η Τέρι Χάτσερ υποδύθηκε τη Lois στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1990 Lois &amp; Clark: The New Adventures of Superman and Έρικα Ντούρανς στη σειρά Smallville του 2000. Η Ελίζαμπεθ Τούλοχ υποδύεται αυτήν τη στιγμή τον χαρακτήρα στην τηλεοπτική σειρά Arrowverse Superman &amp; Lois. Οι ηθοποιοί που έχουν εκφράσει τη φωνή της Lois σε προσαρμογές κινουμένων σχεδίων είναι η Τζοάν Αλεξάντερ στη σειρά ταινιών κινουμένων σχεδίων Fleischer Superman και η Ντάνα Ντελάνι στο Superman: The Animated Series, μεταξύ άλλων.
Παράπομπές
Κατηγορία:Superman Κατηγορία:Χαρακτήρες της DC Comics
Κορησός (αποσαφήνιση)
Η παρούσα σελίδα είναι σελίδα αποσαφήνισης για τις λέξεις Κορησσός, Κορησσία και ομόηχα αυτών. Συχνά συναντάται η χρήση ενός ή δυο σίγμα στην ορθογραφία. Οι λέξεις αυτές μπορεί να αναφέρονται:
Σαντζάκι του Μαυροβουνίου
Το σαντζάκι του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά και σερβικό κυριλλικό: Санџак Црне Горе/Sandžak Crne Gore, τουρκικά: Karadag Sancağı) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.