cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λατινικόν
Με τον όρο Λατινικόν ορίζονταν τα μισθοφορικά στρατεύματα της Βυζαντινής Αυτορκατορίας, τα οποία προέρχονταν από περιοχές της Δυτικής Ευρώπης, όπως η Γαλλία, Αγγλία, η Καστίλη και η Καταλωνία.
Ιστορία του Λατινικού
Μισθοφορικά στρατεύματα, κατά κύριο λόγο, εξοπλισμένα με βαρύ αλυσιδωτό θώρακα και αποτελούσαν εξαίρετο στρατιωτικό σώμα, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που έλαβαν σχετικό έπαινο της Άννας Κομνηνής, κόρης του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού, η οποία έγραφε, χαρακτηριστικά, ότι η στρατιωτική ικανότητα του Λατινικού ήταν τέτοια που "εφόσον το επιθυμούσαν μπορούσαν να επιτεθούν στα τείχη της Βαβυλώνας".
Ήσαν μισθοφόροι έως έναν βαθμό, ο αριθμός των οποίων, σαφώς, ποίκιλλε, ωστόσο ήτανε πάντοτε υψηλός, ώστε να χρειάζεται η παρουσία ενός Μέγα Κοντόσταυλου ο οποίος διατελούσε και διοικητής του στρατιωτικού αυτού σώματος.
Επιπλέον, αριθμός των μελών του Λατινικού προσέφεραν τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες ως μισθοφόροι στη διάρκεια όλης τους της ζωής στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τον αυτοκράτορα, ενώ αρκετοί εξ αυτών έπειτα από ορισμένη χρονική περίοδο εισέρχονταν στο κυρίως βυζαντινό στρατό.
Ορισμένοι, μάλιστα, προχωρούσαν στην αγορά γαιών και εγκαθίσταντο μόνιμα στα εδάφη της Αυτοκρατορίας, αρχίζοντας, σταδιακά, να αποτελούν μέλη της βυζαντινής κοινωνίας.
Τα μέλη του Λατινικού, τα οποία ήσαν μισθοφόροι υψηλού επιπέδου, δεν αποτελούσαν μέλη ενός μονάχα τύπου στρατιωτικού σώματος.
Σε κάθε περίπτωση, ήσαν όλοι τους Δυτικοί φεουδαρχικοί ιππότες, οι οποίοι συνήθιζαν να πολεμούν πεζοί ως βαρύ πεζικό οπλισμένο με σπάθα ή ως ιππείς. Τα μέλη του Λατινικού ήσαν πράγματι μισθοφόροι, ωστόσο η στρατιωτική τους εξειδίκευση ήταν το ιππικό και το βαρύ πεζικό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας‎ Κατηγορία:Μισθοφορικοί σχηματισμοί
Κεφαλόβρυσο Τρικάλων
Το Κεφαλόβρυσο είναι χωριό του Δήμου Τρικκαίων, στο Νομό Τρικάλων. Είχε μόνιμο πληθυσμό 777 κατοίκους κατά την Ελληνική απογραφή 2021. Το Κεφαλόβρυσο βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Τρικάλων σε υψόμετρο 125 μέτρων και καταλαμβάνει έκταση 12.249 στρεμμάτων.
Ονομασία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν «Μέρτζιον», «Μέρτζι», «Μικρό Μέρτζι», «Μικρό Μέρτσι». Η λέξη Μέρτσι προέρχεται από την παλαιοσλαβική "μερτς" (mrc) που με τη σειρά της ανάγεται στην -πάλι- παλαιοσλάβικη λέξη "μρκ" (mrk) και σημαίνει "σκοτεινός", "μαύρος", "μαυριδερός". Άλλωστε στο Κεφαλοβρυσο υπάρχει τοπωνύμιο "μαυρόεια" δηλωτικό των χωμάτων της περιοχής. Για τη σημερινή ονομασία του χωριού υπάρχουν διάφορες προφορικές παραδόσεις. Σύμφωνα με τη γραπτή παράδοση, ένας ληστής προγενέστερης εποχής που δρούσε στην περιοχή του Μετσόβου είχε βρει ένα σπουδαίο τρόπο να κατεβάζει τα κλοπιμαία στον θεσσαλικό κάμπο αποφεύγοντας τους ελέγχους της χωροφυλακής. Έριχνε τα φλουριά και τις λίρες στο ρέμα που ξεκινούσε από το Μέτσοβο και αυτό τα κατέβαζε στη λίμνη του χωριού Μέρτσι. Εκεί το πρωτοπαλίκαρο του ληστή έκανε δήθεν ότι έπαιρνε νερό από την πηγή μαζεύοντας με τρόπο τα κλοπιμαία. Το σχέδιο λειτουργούσε για τους ληστές μέχρι τη μέρα που ένας χωρικός είδε το πρωτοπαλίκαρο να επιστρέφει από την πηγή με δυο βαριά σακιά και ενημέρωσε τη χωροφυλακή. Τότε οι χωροφύλακες ανέβηκαν στο Μέτσοβο, έπιασαν τον ληστή, τον αποκεφάλισαν και πέταξαν το κεφάλι του στο ρέμα. Έτσι την επόμενη μέρα που το πρωτοπαλίκαρο πήγε στη λίμνη να πάρει τα κλοπιμαία βρήκε αντί αυτών το κομμένο κεφάλι του καπετάνιου του. Από εκείνη τη μέρα δόθηκε στο χωριό το όνομα Κεφαλόβρυσο.
Ιστορία
Η πρώτη επίσημη αναφορά στο «χωρίον Μέρτζι» είναι σε ένα έγγραφο του 1163 για την Επισκοπή Σταγών. Ως «Μέρτζι» αναφέρεται στις επικυρώσεις της περιουσίας της Επισκοπής των ετών 1336 και 1393, και σε μια άλλη επικύρωση του μοναστηριού Πόρτα Παναγιά του 1382. Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το χωριό, όπως και η υπόλοιπη Θεσσαλία, περιήλθε στην κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε καταγραφή του 1820 για το Βιλαέτι Τρίκκης και Σταγών το «Μέρτζι Μικρόν» είχε 19 σπίτια. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους το 1881, το χωριό καταγράφεται ως συνοικισμός του Δήμου Τρικκαίων με 450 κατοίκους. Το 1912 αναγνωρίζεται ως αυτόνομη κοινότητα με την ονομασία «Κοινότης Μέρτζι-Μικρό». Στη νέα κοινότητα υπάγονται και οι συνοικισμοί Λέστενο(σημερινός Διπόταμος) και Ρόγκια. Το 1919 το Λέστενο και τα Ρόγκια αποσπώνται από την κοινότητα Μικρού Μερτσίου και συνθέτουν την κοινότητα Λεστένου. Το 1924 η κοινότητα μετονομάζεται σε «Κοινότητα Κεφαλοβρύσου Τρικάλων». Το 1999 γίνεται τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Φαλωρείας καθώς και έδρα του Δήμου. Το 2010 υπάγεται στον Δήμο Τρικκαίων ως δημοτικό διαμέρισμα της δημοτικής ενότητας Φαλώρειας.
Τοποθεσία
Γκιτζής
Ζγκάρες
Κορακοφωλιά
Λάκκα
Λιούρζα
Παλαιόμυλος
Πότοκας
Τριφυλλότοπος
Τσιαντή
Φτέρη
Φτυλιαδάκος
Εκπαίδευση
Στο Κεφαλόβρυσο λειτουργεί Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Και οι δύο εκπαιδευτικές δομές υποδέχονται παιδιά και μικρότερων γειτονικών χωριών. Το Δημοτικό Σχολείο έχει τη δική του ιστορία τόσο δομικά από το 1934 όσο και οργανωτικά από το 1880.
Θρησκεία
Πολιούχος του Κεφαλόβρυσου είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος ενώ στο χωριό υφίσταται δραστήρια Ενορία. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου (1961) αποτελεί την κεντρική εκκλησία του χωριού ενώ το εκκλησάκι του κοιμητηρίου (1987) είναι αφιερωμένο στον συμπολιούχο, Άγιο Ευθύμιο. Άξιο αναφοράς είναι και το ενοριακό πνευματικό κέντρο που έχει χτιστεί.
Οικονομία
Οι κάτοικοι του Κεφαλοβρύσου ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, παράγοντας σιτάρι, κριθάρι και καλαμπόκι. Επίσης ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων ασχολείται με τα κηπευτικά και ιδίως με τα θερμοκήπια και μια μικρή μερίδα ανθρώπων ασχολείται με τη βιολογική καλλιέργεια. Πολλοί είναι και οι κάτοικοι που εργάζονται στην κοντινή πόλη των Τρικάλων σε διάφορες ιδιωτικές επιχειρήσεις και δημόσιες υπηρεσίες. Στο Κεφαλόβρυσο εδρεύουν και εργοστάσια ξυλείας, επίπλων και σιδήρου απασχολώντας μερικούς κατοίκους του χωριού. Τέλος, ένα πλήθος Κεφαλοβρυσιωτών ζει και εργάζεται σε χώρες της Ευρώπης και κυρίως στη Γερμανία, αλλά και στην Αμερική και την Αυστραλία.
Εύρυτος
Με το όνομα Εύρυτος είναι γνωστά τα ακόλουθα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Κεφαλόβρυσο Τρικάλων
Οικονομία
Στην θέση "Λάκκα" η εταιρία ΛΗΘΑΙΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΕ εγκατέστησε μονάδα παραγωγής βιοαερίου από ζωικά και φυτικά απόβλητα προς παραγωγή ηλεκτρικής και θερμικής ενέργειας, ισχύος 3MW.
Εύρυτος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κεφαλόβρυσο Τρικάλων
Πολιτισμός
Στο Κεφαλόβρυσο η διατήρηση των παραδοσιακών αξιών, ηθών και εθίμων ανέκαθεν αποτελούσε σημαντικό μέλημα των κατοίκων. Το ρόλο της οργάνωσης πολιτιστικών εκδηλώσεων έχουν αναλάβει ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Κεφαλοβρύσου και ο Λαογραφικός-Χορευτικός Όμιλος Κεφαλοβρύσου με τη μαζική συμμετοχή των Κεφαλοβρυσιωτών και την πολύτιμη αρωγή της Κοινότητας Κεφαλοβρύσου. Το χωριό διαθέτει επίσης Κέντρο Λαογραφίας και Πολιτισμού με διάφορα εκθέματα χαρακτηριστικά του τρόπου ζωής των κατοίκων σε προγενέστερες εποχές. Μουσικές εκδηλώσεις με αθρόα προσέλευση των κατοίκων διοργανώνει η Μουσική Σχολή 'Χρυσάνθης Τσέργα-Γρηγορίου'.
Από το 2020 έχει συσταθεί η Τράπεζα Αίματος Κεφαλόβρυσου, η οποία είναι πιστοποιημένη από τον αρμόδιο εθνικό φορέα.
Ενημέρωση
Στο Κεφαλόβρυσο λειτουργεί ιστότοπος ενημέρωσης για τα τοπικά δρώμενα με την ονομασία kefalovrison.blogspot.com
Πηγές
Τα περισσότερα στοιχεία ελήφθησαν από το βιβλίο "Το Κεφαλόβρυσο Τρικάλων - Κοντά στις ρίζες" του καθηγητή φυσικής αγωγής κ. Θεόδωρου Καλογράνα, έκδοση Δήμου Φαλώρειας, Κεφαλόβρυσο 2010.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Τουρνουά της Κορίνθου
Τον Μάιο του 1304 ένα μεγάλο τουρνουά οργανώθηκε στον Ισθμό της Κορίνθου, γνωστό ως Τουρνουά της Κορίνθου, από τους πρίγκιπες της Αχαΐας, Φίλιππο και Ισαβέλλα, όπου συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από χίλιοι ιππότες των προερχόμενοι από τα Λατινικά Κράτη, σε μια μορφή κύκνειου άσματος της φραγκικής επικράτησης στον ελλαδικό χώρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αχαΐας
Σεργκέι Αϊζενστάιν
Ο Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν (Сергей Михайлович Эйзенштейн), (22 Ιανουαρίου 1898 - 11 Φεβρουαρίου 1948) ήταν Σοβιετικός σκηνοθέτης, θεωρητικός της τέχνης, της τεχνικής του κινηματογράφου και ένας από τους πρωτοπόρους του σοβιετικού αλλά και παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο Αϊζενστάιν ήταν πρωτοπόρος στη χρήση του μοντάζ και το έργο του επηρέασε σημαντικά τους πρώτους σκηνοθέτες ταινιών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρίγα της Λετονίας, από ευκατάστατους γονείς, που του εξασφάλισαν μια καλή μόρφωση. Ο πατέρας του, Μιχαήλ Αϊζενστάιν, ήταν αρχιτέκτονας βαλτικής, γερμανικής, εβραϊκής, και σουηδικής καταγωγής ενώ η μητέρα του, Γιούλια, ήταν Ρωσίδα και μέλος της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας. Ως παιδί ακόμα μιλούσε 3 ξένες γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά), ενώ αργότερα παρακολούθησε μαθήματα μηχανικής και αρχιτεκτονικής. Την ίδια εποχή έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον για τη ζωγραφική φιλοτεχνώντας αφίσες. Σύντομα ανακάλυψε το θέατρο και ανέβασε στη Μόσχα πολλά θεατρικά έργα, όπως Η αυτού μεγαλειότης η πείνα, Μάκβεθ του Σαίξπηρ, Σοφός Άνθρωπος του Οστρόβσκι και Μάσκες αερίου. Ο Αϊζενστάιν έγραψε πολλά δοκίμια στα οποία αναλύει τα έργα και την τεχνική του και διατυπώνει τις σκέψεις του για την τέχνη του κινηματογράφου. Δεν έμεινε αμέτοχος της πολιτικής. Το Μάρτιο του 1934 απηύθυνε ανοιχτή επικριτική επιστολή προς τον Γιόζεφ Γκέμπελς.
Κινηματογράφος
Το 1924 ξεκίνησε η καριέρα του στον κινηματογράφο σκηνοθετώντας το έργο Απεργία που έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, παρ' όλες τις αδυναμίες του. Το 1925 σκηνοθέτησε το αριστούργημά του, το Θωρηκτό Ποτέμκιν, σε δικό του σενάριο βασισμένο στα γεγονότα της ανταρσίας στο θωρηκτό Ποτέμκιν του ρωσικού ναυτικού το 1905. Γυρίστηκε μέσα σε λίγες μόνο βδομάδες στην πόλη και το λιμάνι της Οδησσού. Με αυτή την ταινία, στα 27 του χρόνια καθιερώθηκε ως μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες που πέρασαν από τον κινηματογραφικό χώρο.
Το 1928 σκηνοθέτησε, σε σενάριο βασισμένο στο βιβλίο του Τζον Ριντ «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο», το φιλμ Οκτώβρης ή Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο και το 1929 ολοκλήρωσε τη Γενική Γραμμή, το πιο λυρικό απ' όλα τα έργα του, που αναφέρεται με λεπτομέρειες στις αλλαγές της αγροτικής κατάστασης στη Ρωσία, μετά από την Επανάσταση του Οκτώβρη. Το 1938 σκηνοθέτησε τον Αλέξανδρο Νέφσκι και Το λιβάδι του Μπεζίν για το οποίο έκανε δημόσια αυτοκριτική και έμεινε ημιτελές εξαιτίας της ασθένειάς του.
Το 1945 σκηνοθέτησε το πρώτο μέρος από την τριλογία Ιβάν ο τρομερός, βιογραφία του Ιβάν για την οποία είχε συζήτηση με τον ίδιο τον Στάλιν. , ενώ το 1946 ολοκλήρωσε το δεύτερο μέρος της. Η πρεμιέρα της στη Σοβιετική Ένωση έγινε όμως το 1958, δέκα χρόνια μετά το θάνατό του. Το τρίτο μέρος της τριλογίας δε γυρίστηκε ποτέ καθώς στις 9 Φεβρουαρίου του 1948 ο Αϊζενστάιν πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία πενήντα χρόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Παβία
Η Παβία (ιταλικά: Pavia, λατινικά: Ticinum) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Έδρα της ομώνυμης επαρχίας, βρίσκεται σε απόσταση 35χλμ. νότια του Μιλάνου, πλησίον του ποταμού Τιτσίνο, παραποτάμου του Πάδου.
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Ο Γ΄ Συριακός πόλεμος (246-241 π.Χ.) ή Λαοδίκειος πόλεμος, ήταν μια πολεμική σύγκρουση που έφερε αντιμέτωπους τον Πτολεμαίο Ευεργέτη και τον Σέλευκο Καλλίνικο.
Παβία
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει ότι την πόλη της Παβίας ίδρυσαν δύο Λιγυρικές ή Κελτολιγυρικές φυλές, ο Κλαύδιος Πτολεμαίος τις καταγράφει ότι ανήκαν στον Κελτικό πληθυσμό Ίνσουβροι. Η Ρωμαϊκή πόλη που καταγραφόταν σαν "Τικίνουμ" είχε στρατηγική σημασία στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Άλλη ονομασία της πόλης είναι η λατινική "Παπία" (πιθανώς σχετιζόμενη με τον Πάπα), η οποία ίσως εξελίχθηκε στο σημερινό Παβία. Στην αρχή ήταν ένα μικρό στρατόπεδο στο οποίο ο Ρωμαίος Ύπατος Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων είχε υπό την φύλαξη του μια μικρή γέφυρα στις όχθες του ποταμού "Τικίνουμ" (218 π.Χ.), είχε στόχο να εμποδίσει την προέλαση του Αννίβα στην Ιταλία. Οι δυνάμεις της Ρώμης και της Καρχηδόνας συναντήθηκαν και οι Ρωμαίοι γνώρισαν την πρώτη μεγάλη συντριβή. Ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων έπεσε στην μάχη, η γέφυρα καταστράφηκε αλλά το στρατόπεδο στην Κοιλάδα του Πάδου επέζησε ωστόσο σαν σημαντικός στρατηγικός οικισμός ακόμα και όταν έληξε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος. Η θέση έγινε περισσότερο σημαντική με την επέκταση της Αιμιλίας οδού από το Ρίμινι στην Κοιλάδα του Πάδου (187 π.Χ.), διέσχιζε την Πιατσέντσα, κατόπιν το Τικίνουμ και το Λομέλλο. Από εκεί διαχωριζόταν σε δύο κλάδους, ο ένας στο Βερτσέλλι και ο άλλος στην Ιβρέα και την Αόστα, από εκεί κατέληγε στο Τορίνο. Η πόλη οικοδομήθηκε σε επίπεδο έδαφος με οικοδομικά τετράγωνα, στο ιστορικό κέντρο υπάρχουν οι αποχετευτικοί αγωγοί που λειτουργούσαν ολόκληρο τον Μεσαίωνα, μέχρι την δεκαετία του 1970. Έγινε ισχυρή στρατηγική θέση χάρη στην εύκολη πρόσβαση με την Αδριατική Θάλασσα και τις ισχυρές αμυντικές κατασκευές. Ο Μαρτίνος του Τουρ ήρθε σαν παιδί στην Παβία ακολουθώντας τον πατέρα του, έναν Ρωμαίο αξιωματούχο (325). Η Παβία ήταν η έδρα ενός σημαντικού Ρωμαϊκού νομισματοκοπείου (273 - 326).
Η βασιλεία του Ρωμύλου Αυγουστύλου του τελευταίου αυτοκράτορα στην Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σταμάτησε στην Παβία (476) με την λήξη του αυτοκρατορικού τίτλου. Ο Ρωμύλος Αυγουστύλος δεν ήταν στην πραγματικότητα ο νόμιμος αυτοκράτορας αλλά ένας σφετεριστής αφού ο πατέρας του Φλάβιος Ορέστης είχε ανατρέψει τον νόμιμο αυτοκράτορα Ιούλιο Νέπως και ανέβασε στον αυτοκρατορικό θρόνο της Ραβέννας τον γιο του (475). Ο Ρωμύλος Αυγουστύλος δεν είχε ποτέ αυτοκρατορική εξουσία, ήταν πιόνι του πατέρα του Φλάβιου Ορέστη. Η βασιλεία του κράτησε 10 μήνες κατόπιν ένας αξιωματούχος ο Οδόακρος οργάνωσε εξέγερση στην οποία δολοφονήθηκε ο Φλάβιος Ορέστης και κατέλαβε την πόλη της Παβίας. Το πρώτο καθήκον του Οδόακρου ήταν να μειώσει την φορολογία με στόχο να φέρει την ανάπτυξη στην πόλη. Ο Ρωμύλος Αυγουστύλος δεν είχε πλέον καμιά εξουσία χωρίς τον πατέρα του, ο Οδόακρος ωστόσο του χάρισε την ζωή και του παραχώρησε μισθό 6.000 Σόλιδος τον χρόνο ανακοινώνοντας την λήξη του αυτοκρατορικού τίτλου.
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Αποπομπή της Λαοδίκης.Δυναστική κρίση.
Ο Αντίοχος Β' Θεός εγκατελειψε την συζυγό του Λαοδίκη και παντρεύτηκε την κόρη του Πτολεμαίου Β' Φιλάδελφου Βερενίκη, προκειμένου οι σχέσεις μεταξύ των δυο βασιλείων να εξομαλυνθούν(253 π.Χ.).
Ο Αντίοχος Θεός πέθανε ύστερα από έξι χρόνια  (Ιούλιος του 246 π.Χ. ). Λίγο πριν πεθάνει όρισε τον διάδοχο του. Αυτός ήταν ο γιος της Λαοδίκης Σέλευκος. Ο Αντίοχος Θεός αγνόησε τα δικαιώματα του μικρού του γιού από την Βερενίκη και προχώρησε σε αυτή την πράξη προκείμενου να αποφύγει μια εσωτερική κρίση. Αυτό όμως πού ήθελε να αποφύγει έγινε επειδή η φιλόδοξη Λαοδίκη παραμέρισε τον νεαρό γιο της και αποφάσισε να κυβερνήσει η ίδια. Η Βερενίκη αντέδρασε ζητώντας από τον αδελφό της Πτολεμαίο Ευεργέτη  να επέμβει για να την βοηθήσει. Έτσι ξέσπασε νέος πόλεμος.
Παβία
Οστρογότθοι
Η βασιλεία του Οδόακρου δεν κράτησε πολύ ωστόσο στην Ιταλία, οι Οστρογότθοι επιτέθηκαν και ο σπουδαίος τους βασιλιάς Θεοδώριχος ο Μέγας επιτέθηκε και ξεκίνησε τον πόλεμο με τον Οδόακρο (488). Μετά από πέντε χρόνια σκληρών πολέμων ο Θεοδώριχος νίκησε οριστικά τον Οδόακρο σε μάχη (15 Μαρτίου 493) και στην συνέχεια τον δολοφόνησε σε ένα γεύμα που οργάνωσε με πρόσχημα ειρηνική συνθήκη. Με την εγκατάσταση των Οστρογότθων στην βόρεια Ιταλία ο Θεοδώριχος ξεκίνησε ένα μεγάλο έργο ανέγερσης δημοσίων οικοδομημάτων. Η Παβία ήταν ένα από τα κέντρα του, έκτισε ένα τεράστιο ανακτορικό συγκρότημα το οποίο χρησιμοποίησαν ως έδρα τους πολλούς αιώνες αργότερα οι Λομβαρδοί βασιλείς. Ο Θεοδώριχος ο Μέγας έκτισε επίσης στην Παβία Αμφιθέατρο και ένα μεγάλο συγκρότημα λουτρών, στην Ευρώπη εκείνη την εποχή υπήρχαν τέτοιας μορφής συγκροτήματα μόνο στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο χριστιανός φιλόσοφος Βοήθιος φυλακίστηκε σε μία από τις εκκλησίες της Παβίας λίγο πριν την εκτέλεση του για προδοσία (522-525). Στην διάρκεια που ήταν φυλακισμένος ο Βοήθιος έγραψε το έργο του "Παρηγοριά της Φιλοσοφίας". Υπήρξε το τελευταίο οχυρό των Γότθων στον αγώνα τους εναντίον του Βελισάριου. Μετά την κατάκτηση από τους Λογγοβάρδους, η Παβία έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου τους.
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Έναρξη του πολέμου. Επέμβαση του Πτολεμαίου Ευεργέτη στην Συρία.
Οι Αντιοχείς υποστήριξαν αρχικά την Βερενίκη επειδή μισούσαν την Λαοδίκη και πίστευαν ότι είχε δηλητηριάσει τον πρώην σύζυγο της πράγμα πολύ πιθανό. Η γνώμη τους όμως άλλαξε όταν ο πτολεμαϊκός στόλος κατέλαβε την Κιλικία  και   το  επίνειο  της  Αντιόχειας  την Σελεύκεια της Πιερίας (άνοιξη του 246 π.Χ. ή Σεπτέμβριος του 246 π.Χ.).
Παβία
Λομβαρδοί
Η Παβία και η Ιταλική Χερσόνησος δεν έμειναν για πολύ στους Βυζαντινούς, σύντομα εμφανίστηκαν οι Λομβαρδοί που κατέλαβαν ταχύτατα ολόκληρη την βόρεια Ιταλία. Την επίθεση ξεκίνησε ο βασιλιάς Αλβοΐνος (568), μέχρι την δολοφονία του είχε καταλάβει ολόκληρη την βόρεια Ιταλία και στέφτηκε ο πρώτος βασιλιάς των Λομβαρδών της Ιταλίας. Η καλά οχυρωμένη πόλη της Παβίας που είχε αντισταθεί σκληρά στους Βυζαντινούς έκανε τα ίδια και με τους Λομβαρδούς. Ο Παύλος ο Διάκονος στο έργο του που έγραψε περίπου 100 χρόνια μετά "πολιορκία του Τικίνουμ" έγραψε :
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Έναρξη του πολέμου. Επέμβαση του Πτολεμαίου Ευεργέτη στην Συρία.
Η Βερενίκη κατέφυγε μαζί με τον γιο της σε έναν ναό του Απόλλωνα που βρίσκονταν στο προάστιο Δάφνη της Αντιόχειας. Εκεί δολοφονήθηκε ύστερα από διαταγή της Λαοδίκης.
Παβία
Λομβαρδοί
"Η πόλη της Παβίας αντιστάθηκε σκληρά για περισσότερο από τρία χρόνια στους Λομβαρδούς, την ίδια εποχή ο Αλβοΐνος είχε κατακτήσει εύκολα ολόκληρη την Ιταλία εκτός από την Ρώμη, την Ραβέννα και μερικές παραλιακές περιοχές στην Αδριατική".
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Εισβολή του Πτολεμαίου Ευεργέτη στην Συρία
Όταν ο Πτολεμαίος Ευεργέτης πληροφορήθηκε τον θάνατο της αδελφής του εισέβαλε ο ίδιος στην Συρία έφτασε στην Κιλικία και από εκεί προχώρησε μέχρι την Μεσοποταμία (Δεκέμβριος 246 π.Χ. ή άνοιξη του 245 π.Χ.). Αναγκάστηκε όμως να επιστρέψει στο βασίλειο του (Φεβρουάριος 245 π.Χ. ) επειδή παρουσιάστηκαν  εσωτερικά προβλήματα (μια εξέγερση για την οποία τίποτα δεν είναι γνωστό).
Ο Σέλευκος Καλλίνικος για να στερεώσει την  θέση του συμμάχησε με τον βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη, στον οποίο έδωσε ως σύζυγο την αδελφή του Λαοδίκη και εδάφη στην Φρυγία και με τον βασιλιά της Καππαδοκίας Αριαράμνη,  στον γιο (Αριαράθη) του οποίου έδωσε ως σύζυγο την αδελφή του Στρατονίκη και τις περιοχές Καταονία και Μελιτηνή(245 π.Χ.).
Παβία
Λομβαρδοί
Η "πολιορκία του Τικίνουμ" έληξε με την οριστική κατάκτηση της πόλης της Παβίας (572). Η στρατηγική θέση της Παβίας και οι οχυρώσεις της είχαν σαν αποτέλεσμα να επιλεγεί την δεκαετία του 620 ως η πρωτεύουσα του βασιλείου των Λομβαρδών της Ιταλίας και η κατοικία των ίδιων των βασιλέων. Οι Λομβαρδοί βασιλείς οικοδόμησαν πολλά μοναστήρια, ναούς και εκκλησίες, ασπάστηκαν τον Αρειανισμό αλλά ήταν πολύ ανεκτικοί και στους Καθολικούς χριστιανούς, την δεκαετία του 690 υπήρχε στην Παβία Καθολικός Καθεδρικός ναός. Οι Λομβαρδοί βασιλείς για να δείξουν την ευσέβεια και τον πλούτο τους εκτός από την οικοδόμηση ανακαίνισαν και διακόσμησαν πολλούς ναούς και μοναστήρια. Σε μια περίπτωση ο Γριμοάλδος των Λομβαρδών οικοδόμησε το Σαν Αμπρότζιο, εκεί αργότερα ετάφη (671). Ο Αριπέρτος Α΄ οικοδόμησε μια νέα Βασιλική την Σαντίσσιμο Σαντατόρε (657) που έγινε το Μαυσωλείο των βασιλέων της Βαυαρικής δυναστείας. Ο Περκτάριτος και ο γιος του Κουνιπέρτος οικοδόμησαν στην Παβία ένα μοναστήρι και μια εκκλησία. Ένα από τα σημαντικότερα έργα που έκανε ο κορυφαίος βασιλιάς των Λομβαρδών Λιουτπράνδος ήταν ο ναός του "Σαν Πιέτρο σε Χρυσό Ουρανό", έγινε τόπος ταφής σημαντικών μορφών του χριστιανισμού. Η πρώτη μεγάλη μορφή που τάφηκε εκεί ήταν ο χριστιανός φιλόσοφος Βοήθιος, τάφηκε στην κρύπτη του ναού. Στον τρίτο και μεγαλύτερο τάφο του ναού του "Σαν Πιέτρο σε Χρυσό Ουρανό" βρίσκονται τα οστά του Μεγάλου Αυγουστίνου. Ο Αυγουστίνος Ιππώνος ήταν κορυφαίος θεολόγος συγγραφέας Βερβερικής καταγωγής που έζησε τον 5ο αιώνα, τα έργα του έφεραν επανάσταση στον χριστιανισμό. Οι τεχνίτες ανακάλυψαν εκ νέου τα οστά του Μεγάλου Αυγουστίνου κάτω από το πάτωμα του Καθεδρικού (1 Οκτωβρίου 1695). Ο Λιουτπράνδος είχε πάθος με την συλλογή ιερών λειψάνων, μετέφερε τα οστά του Μεγάλου Αυγουστίνου από την Σαρδηνία ώστε να είναι ασφαλή από την επίθεση των Σαρακηνών.
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Αντεπίθεση του Σέλευκου
Ο Σέλευκος Καλλίνικος υποχώρησε τελικά στις απαιτήσεις της μητέρας του και παρέδωσε τα εδάφη του κράτους του που βρίσκονταν δυτικά του όρος Ταύρος στην διακυβέρνηση του νεώτερου αδελφού του Αντίοχου Ιέρακος. Πίσω από τον Αντίοχο Ιέρακα βρίσκονταν η Λαοδίκη που ασκούσε την εξουσία. Μόνο όταν οι στρατιωτικές δυνάμεις  των δυο αδελφών ενώθηκαν ο Πτολεμαίος Ευεργέτης   αναγκάστηκε να  σταματήσει τον πόλεμο (241 π.Χ.).
Παβία
Μεσαίωνας
Σαν πρωτεύουσα του βασιλείου η Παβία έγινε στα τέλη του 7ου αιώνα το βασικό κέντρο στις προσπάθειες των Λομβαρδών να κόψουν το νόμισμα τους. Η μορφή του βασιλιά ήταν χαραγμένη στην μια όψη του νομίσματος, ο στόχος ήταν να κατανοήσουν οι ευγενείς ότι η οικονομία των Λομβαρδών και ο πλούτος βρισκόταν στα χέρια του βασιλιά. Στην Παβία βρισκόταν η βασιλική αυλή και η κεντρική διοίκηση, με τον τρόπο αυτό υπερείχε σε όλες τις υπόλοιπες πόλεις των Λομβαρδών. Την εποχή που επιτέθηκαν οι Φράγκοι η Παβία έγινε το επίκεντρο του πολέμου μαζί τους, ο Καρλομάγνος διέβη τις Άλπεις επιτέθηκε στους Λομβαρδούς και νίκησε τον τελευταίο βασιλιά τους Δεζιδέριο. Την διετία 773-774 ο Καρλομάνδος επιτέθηκε στην Παβία και την Βερόνα συντρίβοντας κάθε αντίσταση στις καλά τοιχισμένες Λομβαρδικές πόλεις. Η Παβία σαν πρωτεύουσα των Λομβαρδών από την δεκαετία του 620 έγινε η μοιραία πόλη στην οποία διαλύθηκε το βασίλειο. Με την λήξη του πολέμου ο Καρλομάγνος στέφθηκε βασιλιάς σε όλα τα εδάφη που κατείχε πριν το βασίλειο των Λομβαρδών, έγινε τμήμα της Φραγκικής αυτοκρατορίας. Το Δουκάτο του Μπενεβέντο διασώθηκε μόνο στα νότια, παρέμεινε ανεξάρτητο και αυτόνομο για πολλά χρόνια ακόμα. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την Παβία τον 8ο αιώνα, το βέβαιο είναι ότι εγκαταστάθηκαν στην πόλη πολλοί Εβραίοι. Ο Αλκουίνος της Υόρκης καταγράφει την περίοδο 750-766 μια θρησκευτική διαμάχη ανάμεσα στον Ιουδαίο Ιούλιο της Παβίας και τον χριστιανό Πέτρο της Πίζας. Ο αυτοκράτορας Λοθάριος Α΄ που διετέλεσε βασιλιάς της Ιταλίας την περίοδο 822-850 έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στις σχολές της Παβίας, εξέδωσε το καταστατικό του Σχολείου της Παβίας που ήταν υποχρεωμένες να το τηρήσουν όλες οι Ιταλικές πόλεις που βρίσκονταν υπό την εξουσία του (825). Ο έκπτωτος βασιλιάς Βερεγγάριος Α΄ της Ιταλίας οδήγησε τους Ούγγρους στην Παβία, πολιόρκησαν αλλά δεν κατέλαβαν την πόλη.
Ο Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετέφερε στην Παβία την έδρα της αυλής του πρώτα με την βασίλισσα Αδελαΐδα της Ιταλίας και κατόπιν με την σύζυγο του Θεοφανώ Σκλήραινα. Την περίοδο των Οθωνιδών γνώρισε ξανά η πόλη περίοδο μεγάλης ευημερίας επειδή έγινε εμπορικός κόμβος και ο αυτοκράτορας χρησιμοποιούσε για την μετακίνηση του τους πλωτούς δρόμους γύρω από αυτήν. Το Μιλάνο που είχε ανέβει την προηγούμενη περίοδο έπεσε ξανά σε παρακμή για χάρη της Παβίας στην οποία εγκαταστάθηκε το κεντρικό νομισματοκοπείο. Η μεγάλη ευημερία που διατηρούσε η Παβία ολόκληρο τον 10ο αιώνα είναι ξεκάθαρη από αναλυτικές περιγραφές των Αράβων περιηγητών. Στις αρχές του 11ου αιώνα γεννήθηκε στην Παβία ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας, επίσκοπος, χρονικογράφος και διπλωμάτης στις αυλές του βασιλιά Βερεγγάριου Β΄ και κατόπιν των αυτοκρατόρων Όθων Α΄ και Όθων Β΄. Ο Γουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας προσκάλεσε τον Λιουτπράνδο μετά την Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας και αναδιοργάνωσε την Αγγλική εκκλησία. Η πόλη της Παβίας έγινε η πρωτεύουσα του Ιταλικού Βασιλείου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και το κέντρο όπου γινόταν η αυτοκρατορική στέψη τον 12ο αιώνα. Ο Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατέπνιξε εξέγερση των κατοίκων της πόλης (1004) που αμφισβτούσαν την στέψη του ως βασιλέως της Ιταλίας. Στην μεγάλη διαμάχη που ξέσπασε τον 12ο αιώνα υποστήριξε τους Γιβελλίνους σε αντίθεση με το γειτονικό Μιλάνο που υποστήριζε τους Γουέλφους και τον πάπα. Ανέλαβε την υπεράσπιση απέναντι στην Λομβαρδική Ένωση που είχε δημιουργήσει συνασπισμό των παπικών κρατιδίων εναντίον του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα. Ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα γνώρισε δύο αυτοκρατορικές στέψεις στην Παβία (1155, 1162). Τους επόμενους αιώνες η Παβία εξακολουθούσε να είναι σημαντικό κέντρο, ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν αντιμετώπισε ξανά την Λομβαρδική Ένωση και η πόλη τον βοήθησε να νικήσει στην "μάχη της Κορτενούοβας" (1237).
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Η συνθήκη ειρήνης
Σύμφωνα με την συνθήκη ειρήνης ο Πτολεμαίος Ευεργέτης κρατούσε τις πόλεις της Κιλικίας, την Σελεύκεια της Πιερίας , τα παράλια της Νότιας Ιωνίας της Καρίας και της Λυκίας τις πόλεις της Θράκης Λυσιμάχεια, Σηστό, Αίνο και Μαρώνεια(και από το 230 π.Χ. και τα Κύψελα, όταν εκδίωξε τον τύραννο τους Αδαίο)  και τα νησιά Λέσβο και Σαμοθράκη. Στους Σελευκίδες παρέμενε μόνο η Βόρεια Ιωνία.
Παβία
Νεότερα χρόνια
Ο Λουδοβίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δώρισε την πόλη στους απογόνους του αδελφού του Δούκα Ροδόλφου. Τελικά, η πόλη παραχωρήθηκε στον οίκο των Βισκόντι το 1359 και έγινε σημαντικό πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο. Το 1361 ιδρύθηκε και το Πανεπιστήμιο της Παβία, προσελκύοντας φοιτητές από πολλές χώρες της εποχής. Η μάχη της Παβία (1525) οριοθέτησε τις τύχες της πόλης, μεταξύ των υποστηρικτών που Πάπα και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι πρώτοι εκφράζονταν από ένα γαλλικό κόμμα (που είχε συμμαχήσει με τον Πάπα) και οι δεύτεροι υποστηρίζοντας τον Βασιλιά της Ισπανίας Κάρολο Ε'. Τελικά, η πόλη περιήλθε στην κατοχή των Ισπανών ως το 1713, οπότε και καταλήφθηκε από τους Αυστριακούς ως το 1796, οπότε και την κατέλαβαν οι Γάλλοι με τον Ναπολέοντα Α΄. Το 1815 πέρασε πάλι σε αυστριακή διοίκηση ως την ιταλική ανεξαρτησία (1859) και την ένωση της Ιταλίας ένα χρόνο αργότερα.
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Η συνθήκη ειρήνης
Η άποψη κάποιων νεότερων ιστορικών ερευνητών ότι ο Πτολεμαίος Ευεργέτης έχασε την κυριαρχία του Αιγαίου ύστερα από ναυμαχία που έγινε στην Άνδρο (το 246 π.Χ. ή 245 π.Χ.)με αντίπαλο τον Αντίγονο Γονατά, δεν είναι καθόλου βέβαιη, καθώς η ναυμαχία αυτή τοποθετείται σύμφωνα  με απόψεις άλλων ερευνητών είτε το 258 π.Χ. είτε το 256 π.Χ. είτε το 227 π.Χ. οπότε αντίπαλος των Πτολεμαίων  στην ναυμαχία ήταν ο Αντίγονος Δώσων.
Παβία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Γ΄ Συριακός πόλεμος
Συνέπειες
Η κατάστασή αυτή δεν άφησε αδιάφορους τους Αντιγονίδες βασιλείς. Έτσι το 227 π.Χ. ο Αντίγονος Δώσων αποβιβάστηκε στην Καρία και αφού κατέλαβε ορισμένες πόλεις σύναψε συνθήκη με έναν δυνάστη που ονομάζονταν Ολύμπιχος. Οι πολιτικές εξελίξεις στην Κυρίως Ελλάδα  άφησαν την επέμβαση αυτή χωρίς συνέχεια.
Πηγές
Κατηγορία:Συριακοί πόλεμοι
Υποξανθίνη
Η υποξανθίνη είναι μια ετεροκυκλική χημική ένωση που σχηματίζεται ως ενδιάμεσο προϊόν του μεταβολισμού των πουρινών. Με επίδραση του ενζύμου ξανθινοξειδάση μετατρέπεται σε ξανθίνη, η οποία με το ίδιο ένζυμο οξειδώνεται τελικά προς ουρικό οξύ. Πολύ σπάνια εμφανίζεται ως συστατικό των νουκλεϊκών οξέων. Απαντάται σε ελεύθερη μορφή στα ούρα.
Ιδιότητες
Η υποξανθίνη εμφανίζεται με διάφορες ταυτομερείς μορφές που βρίσκονται σε ισορροπία:
Από την υποξανθίνη παράγεται η ινοσίνη.
Βιολογικός ρόλος
Η υποξανθίνη συνιστά παράγοντα ανάπτυξης μικροοργανισμών και λειτουργεί επίσης ως χρωστική ουσία για κάποια ψάρια.
Κατηγορία:Πουρίνες
Κλαμπ Ατλετίκ Μπιζερτέν
Η Κλαμπ Ατλετίκ Μπιζερτέν είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπιζέρτα της Τυνησίας. Ιδρύθηκε στις 20 Ιουνίου 1928. Έχει κερδίσει 4 φορές το πρωτάθλημα Τυνησίας, 3 φορές το κύπελλο Τυνησίας και μία φορά το Λιγκ Καπ Τυνησίας. Είναι η πρώτη ομάδα από την Τυνησία που κέρδισε ένα αφρικανικό τρόπαιαο, το CAF Cup Winners' Cup το 1988. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Stade 15 Octobre χωρητικότητας 15000 θεατών.
Εξωτερική σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε
Το Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε (τσεχικά: České Budějovice, γερμανικά: Böhmisch Budweis) είναι πόλη 95.000 κατοίκων στην Τσεχία. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας (κράι) της Νότιας Βοημίας και η πολιτική και εμπορική πρωτεύουσα της περιοχής.
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Χίρζο, έναν ιππότη του βασιλιά Οτακάρ Β΄ της Βοημίας. Τα δικαιώματα της ως πόλη χορηγήθηκαν το 1265.
Η πόλη έχει πολύ μεγάλη παράδοση στη ζυθοποιία (από τον 13ο αιώνα), με πιο γνωστή μάρκα την Budweiser.
Λίγο νοτιότερα, σε απόσταση περίπου 30 χιλιομέτρων, βρίσκεται η γοητευτική πόλη Τσεσκύ Κρούμλοβ, η οποία προστέθηκε το 1992 στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Σερμπέρ
Το Σερμπέρ (γαλλικά: Cerbère, καταλανικά: Cervera de la Marenda) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερμπεριέν (γαλλικά: Cerbériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Παραδείσι
Το Παραδείσι είναι μία παραθαλάσσια κωμόπολη στο νησί της Ρόδου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται σε υψόμετρο 10 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.632 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 μαζί με τους Βαγιές συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Παραδεισίου της Δημοτικής Ενότητας Πεταλούδων του Δήμου Ρόδου.
Γεωγραφία
Το Παραδείσι βρίσκεται 15 χλμ. ΝΔ από την πόλη της Ρόδου στη ΒΔ ακτή του νησιού και είναι ένα σύγχρονο τουριστικό θέρετρο. Έχει αναπτυχθεί κατά μήκος του παραλιακού δρόμου που οδηγεί από τη Ρόδο στις παραλίες και τα θέρετρα της Δυτικής ακτής. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία και τουριστικά καταλύματα με μεγάλη κίνηση και πολλούς επισκέπτες, επειδή βρίσκεται σχεδόν δίπλα στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Ρόδου. Από το 2013 υπάρχει ξενοδοχείο γυμνιστών.
Στο Παραδείσι υπάρχει Αστυνομικός σταθμός, Αγροτικό ιατρείο καθώς και το Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Παίδων Ρόδου "Άγιος Ανδρέας" που έχει σαν σκοπό την περίθαλψη παιδιών, από 2 έως 18 ετών και των δύο φύλων, που πάσχουν από «βαρείες μη παιδαγώγιμες διανοητικές καθυστερήσεις».
Ιστορία - Ονομασία
Το Παραδείσι, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε το 1330 από τον Γάλλο Μεγάλο Μάγιστρο Ελιόν Βιλνέβ του Τάγματος των Ιπποτών (βλ. Μοναστικό Κράτος των Ιπποτών της Ρόδου) ο οποίος έκτισε το κάστρο του σε μια κοντινή περιοχή που ονομαζόταν «Παραδείσιοι Κήποι». Επειδή οι τότε κάτοικοι αποκαλούσαν τον Ελιόν Βιλνέβ Βιλανόβα η όλη περιοχή πήρε αρχικά το όνομα Βιλανόβα.
Την περίοδο της Ιταλοκρατίας, το Παραδείσι και οι κάτοικοί του πήραν μέρος στο συλλαλητήριο που έγινε συγχρόνως σε όλη τη Ρόδο. Στις 7 Απριλίου 1919 όλη την ημέρα του Πάσχα και κατά τη δεύτερη Ανάσταση οι κάτοικοι διαδήλωναν για την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα. Στις συμπλοκές που έγιναν με τους Ιταλούς τραυματίστηκαν 18 Παραδεισιώτες και συνελήφθησαν οι δύο δάσκαλοι, οι οποίοι τελικά απελευθερώθηκαν, μετά τη συνεχιζόμενη αντίδραση των κατοίκων και τα διεθνή δυσμενή σε βάρος τους σχόλια
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Ρόδου
Κυτταρικό τοίχωμα
Κυτταρικό τοίχωμα ονομάζεται το θεμελιώδες στρώμα που περιβάλλει εξωτερικά την κυτταρική μεμβράνη ορισμένων κυττάρων. Κύριος ρόλος του είναι να παρέχει στο κύτταρο συνεκτικότητα, ακαμψία και ανθεκτικότητα απέναντι σε μηχανικές καταπονήσεις. Κυτταρικό τοίχωμα συναντάται στα κύτταρα που απαντώνται στα ανώτερα φυτά, τα φύκη, τους μύκητες, και τα βακτήρια.
είδη. Στα φυτικά κύτταρα, βασικό συστατικό του τοιχώματος είναι η κυτταρίνη, πολυμερές της γλυκόζης, ημικυτταρίνες και πηκτίνη (πηκτινικές ενώσεις). Στα βακτήρια, αντίθετα, το βασικό συστατικό είναι η πεπτιδογλυκάνη. Στα αρχαία η σύσταση του κυτταρικού τοιχώματος ποικίλλει, άλλοτε αποτελούμενο από στιβάδες γλυκοπρωτεϊνών, άλλοτε από ψευδοπεπτιδογλυκάνη και άλλοτε από πολυσακχαρίτες. Στους μύκητες το κυτταρικό τοίχωμα αποτελείται από πολυμερές της γλυκοζαμίνης που ονομάζεται χιτίνη, ενώ τα φύκη έχουν κυτταρικό τοίχωμα συνήθως από γλυκοπρωτεΐνες και πολυσακχαρίτες. Μια ιδιαίτερη ομάδα συνιστούν τα διάτομα, τα οποία διαθέτουν κυτταρικό τοίχωμα αποτελούμενο από (ορθο)πυριτικό οξύ, H4SiO4.
Δομή και λειτουργία
Όταν ένα φυτικό κύτταρο πρωτοδημιουργείται, έχει λεπτό και σχετικά εύκαμπτο κυτταρικό τοίχωμα. Με αυτό τον τρόπο έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί. Το αρχικό αυτό τοίχωμα αποκαλείται πρωτογενές (primary) κυτταρικό τοίχωμα. Όταν το κύτταρο ολοκληρώσει την ανάπτυξή του, διατηρεί το αρχικό τοίχωμα, το οποίο συνήθως υφίσταται πάχυνση, ή στο αρχικό μπορεί να αποτεθούν νέες στρώσεις διαφορετικού υλικού, δημιουργώντας το δευτερεύον κυτταρικό τοίχωμα. Στα φυτικά κύτταρα το δευτερεύον τοίχωμα αποτελείται από λιγνίνη, συστατικό που ισχυροποιεί και στεγανοποιεί το κύτταρο και σχηματίζεται στο εσωτερικό του πρωτεύοντος. Το κυτταρικό τοίχωμα είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στα φυτικά κύτταρα, καθώς είναι αυτό που τα βοηθά να ανθίστανται στο φαινόμενο της αύξησης της ωσμωτικής πίεσης οπότε διεισδύει νερό στο εσωτερικό τους.
Το κυτταρικό τοίχωμα δεν είναι ολοσχερώς κλειστό. Σε αυτό υπάρχουν μικρά ανοίγματα, τα οποία ονομάζονται πλασμοδέσμες (αγγλ. plasmodesmata). Οι πλασμοδέσμες είναι δίαυλοι μεταξύ γειτονικών κυττάρων, επιστρωμένοι µε πλασματική μεμβράνη και εξασφαλίζουν τη μεταφορά ορισμένων συστατικών από κύτταρο σε κύτταρο. Έτσι διέρχονται προς το εσωτερικό του κυττάρου θρεπτικές ουσίες και επιτυγχάνεται ανταλλαγή ιόντων με το περιβάλλον, ενώ αποβάλλονται και οι άχρηστες ουσίες. Οι πλασμοδέσμες δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της κυτταρικής διαίρεσης, όταν ίχνη του ενδοπλασματικού δικτύου "παγιδεύονται" ανάμεσα στο νέο τοίχωμα που δημιουργείται μεταξύ των διαιρούμενων κυττάρων (τελική κινητική πλάκα).
Ανάμεσα στα κύτταρα ενός φυτικού ιστού παρεμβάλλεται η μεσοκυττάρια στρώση (αγγλ. middle lamella), η οποία είναι πλούσια σε πηκτίνη. Η στρώση αυτή αποτελεί το συνδετικό σύνδεσμο μεταξύ των γειτονικών κυττάρων, που τα συγκρατεί σε ενιαία δομή.
Κυτταρικό τοίχωμα των φυτών
Γενικά στα φυτά, θεμελιώδης αποστολή των κυτταρικών τοιχωμάτων είναι να προσδίδουν υψηλή μηχανική αντοχή σε εφελκυσμό, ώστε οι ιστοί να αντέχουν τις υψηλές ωσμωτικές πιέσεις που δημιουργούνται εκ των έσω (osmotic pressures). Αυτές δημιουργούνται στα τοιχώματα με διαφορικό τρόπο (differential), όπως ορίζει η φυσική, εξαιτίας της φυσιολογικής διαφοράς μεταξύ των συγκεντρώσεων διαλυμάτων, στο εσωτερικό και το εξωτερικό περιβάλλον του κάθε τοιχώματος.
Τυπικά το ολικό πάχος κάθε κυτταρικού τοιχώματος στα φυτά διαφέρει ανάλογα το είδος, την ηλικία του και τη γεωγραφική ζώνη. Συνήθως όμως το πάχος αυτό είναι μικρότερο από 100 μικρόμετρα (µm).
Δελή
thumb|Δελής αρματωμένος (χαλκογραφία του Μέλχιορ Λόριχ, 16ος αι.) Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ντελή ή δελή (τουρκ. deli) και αργότερα ντελίλ (τουρκ. delil, δηλ. «οδηγοί») ονομαζόταν στρατιωτικό σώμα ιππέων που οργανώθηκε αρχικά στο χώρο των Βαλκανίων, περί τα τέλη του 15ου αιώνα. Η ονομασία του προερχόταν από την τουρκική λέξη deli που υποδηλώνει τον παράφρονα ή τον παράτολμο, εκείνον που προβαίνει σε ανήκουστη ανδρεία αψηφώντας το θάνατο σε μάχες ή συμπλοκές. Οι δελήδες ήταν αρχικά ακόλουθοι του Μπεηλέρμπεη της Ρούμελης. Έφεραν πανοπλία, λόγχη, ρόπαλο και στολή φτιαγμένη από δέρματα άγριων ζώων.
Κυτταρικό τοίχωμα
Κυτταρικό τοίχωμα των φυτών
Τα κυτταρικά τοιχώματα πέραν της μηχανικής υποστήριξης (στήριξης) στα φυτά εξυπηρετούν και άλλες βασικές λειτουργίες. Παρέχουν στο ζωντανό κύτταρο υποστήριξη και προστασία σε ένα έντονο χημικά περιβάλλον. Λειτουργούν ως ένα πορώδες υλικό (με την ύπαρξη βοθρίων και νανοπόρων) για την όλη κυκλοφορία και διακίνηση ύδατος, ανόργανων στοιχείων (κυρίως ασβεστίου, καλίου, μαγνησίου, νατρίου κ.α.) αλλά και θρεπτικών μοριακών δομών, λ.χ. σακχάρων. Επιπλέον, τα τοιχώματα ως δομικά στοιχεία (αγγλ. building blocks) συγκροτούν δομές ανώτερης βαθμίδωσης (κλαδιά, βλαστοί, φύλλα) παρέχοντας συνοχή και συνεκτικότητα στα φυτά. Τα κυτταρικά τοιχώματα παρέχουν επίσης χώρους αποθήκης, σε ειδικά μόρια, τα οποία δρουν ως ασπίδα προστασίας στα φυτά, είτε ανιχνεύοντας παθογόνα μικρόβια, είτε επηρεάζοντας την ανάπτυξη των φυτικών ιστών με ορμονικό τρόπο.
Δελή
Η λέξη αυτή υφίσταται σε ελληνικά επίθετα είτε ως αυτούσια (Δελής, Δελλής, Ντελής) και ως πρώτο συνθετικό σε σύνθετα επώνυμα, όπως π.χ. Δεληαργύρης, Δεληβοριάς, Δεληγεώργης, Δεληγιάννης κ.λπ. Επίσης υφίσταται και ως προσδιορισμός του παράφρονα π.χ. "μας κάνει τον ντελή" (= τον άγριο). Επί τουρκοκρατίας ως τοπωνύμιο δήλωνε περισσότερο ασφαλές πέρασμα για ιππικό. Πολλά χωριά έφεραν αυτό ως πρώτο συνθετικό της ονομασίας τους.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα Κατηγορία:Ιππικό
Κυτταρικό τοίχωμα
Κυτταρικό τοίχωμα των φυτών
Στους ανώτερους φυτικούς οργανισμούς, τα κυτταρικά τοιχώματα αποτελούνται ουσιαστικά από τρεις (3) διαφορετικές στρώσεις / τμήματα: α) Το πρωτογενές κυτταρικό τοίχωμα (primary cell wall), το οποίο δημιουργείται χρονικά πρώτο στα κύτταρα. Είναι λεπτό σε πάχος και ελαστικό. Δημιουργείται κατά την πρωταρχική ανάπτυξη των κυττάρων. Είναι πολύ φτωχό σε λιγνίνη.
β) Το δευτερογενές κυτταρικό τοίχωμα (secondary cell wall), το οποίο είναι και το κυριότερο τοίχωμα από κάθε άποψη∙ είναι πολύ παχύ, συνήθως το 60-80% του όλου κυτταρικού τοιχώματος. Βρίσκεται από την εσωτερική πλευρά του πρωτογενούς τοιχώματος και δεν απαντάται σε όλα τα είδη φυτών. Επιπλέον, το δευτερογενές τοίχωμα χαρακτηρίζει ιδιαίτερα τα τοιχώματα των δασικών δένδρων (forest trees), δηλ. το ξύλο ή ξύλωμά τους, το οποίο είναι πολύ πλούσιο σε λιγνίνη (βλ. στάδιο λιγνοποίησης των κυτταρικών τοιχωμάτων). Έτσι προσδίδει μηχανική συνοχή στα κυτταρικά τοιχώματα, ιδίως σε κύτταρα όπως τραχεΐδες και αγγεία, που είναι αγωγά κυτταρικά στοιχεία. Η λιγνίνη παρέχει επίσης και υδατοστεγανότητα στο τοίχωμα.
γ) Τη μεσοκυττάρια στρώση (middle lamella), η οποία είναι συμπληρωματική στοιβάδα και βρίσκεται πάντα μεταξύ γειτονικών κυτταρικών τοιχωμάτων. Είναι πάρα πολύ πλούσια σε πηκτινικές ουσίες ή/και σε λιγνίνη. Αυτή η στρώση παίζει στα φυτά το ρόλο της συνεκτικής στοιβάδας που συγκολλά τα κυτταρικά τοιχώματα μεταξύ τους.
Χημική σύσταση των κυτταρικών τοιχωμάτων
Στα κυτταρικά τοιχώματα των ανώτερων φυτών, τα χημικά συστατικά που κυριαρχούν είναι οι υδατάνθρακες. Ουσιαστικά, αυτά δημιουργούνται κατά τη φωτοσυνθετική διαδικασία (photosynthesis) και είναι ενώσεις οργανικές από εξόζες και πεντόζες.
Στο πρωτογενές τοίχωμα των φυτών κυριαρχούν οι ενώσεις: κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και πηκτινικές ουσίες. Δομικά, τα πολυμερή κυτταρίνης – ημικυτταρινών (κυριαρχεί η ξυλογλυκάνη που δομείται από ξυλόζη και γλυκόζη σε μοριακή αναλογία 2:1 έως 1:1) συνδυάζονται μεταξύ τους με τις πηκτινικές ουσίες να έχουν συνοδευτικό ρόλο.
Στα αγρωστώδη (δηλ. αγρωστίδες ή ποοειδή φυτά), στα κυτταρικά τοιχώματα κυριαρχούν οι ημικυτταρίνες, κυρίως οι γλυκουρονοαραβινοξυλάνες (glucuronarabinoxylan). Σε αυτά τα φυτά, μονοετή ή διετή μονοκοτυλήδονα, υπάρχουν δεσμοί υδρογόνου (hydrogen bonds) μεταξύ κυτταρίνης και πηκτινικών ενώσεων που προκύπτουν μέσα από ένα ειδικό μηχανισμό των φυτών αυτών (acid growth). Κηροί (cutin, cutan), καθαρά για προστατευτικούς λόγους, καλύπτουν σε μεγάλο ποσοστό την επιδερμίδα, που είναι το εξωτερικό τμήμα του πρωτογενούς κυτταρικού τοιχώματος στα αγρωστώδη. Ένα άλλο χαρακτηριστικό στα αγρωστώδη είναι ότι τα δευτερογενή κυτταρικά τους τοιχώματα περιέχουν ένα σημαντικό ποσοστό σε πυριτικές ενώσεις – κρυσταλλικές (2-5%).
Στα ανώτερα φυτά, τα δευτερογενή κυτταρικά τοιχώματα κυριαρχούν, καταλαμβάνοντας το 80-90% του συνολικού πάχους των τοιχωμάτων. Είναι έντονα λιγνοποιημένα, ιδίως στα κωνοφόρα είδη (με περισσότερο ποσοστό λιγνίνης, πιο υψηλού βαθμού πολυμερισμού). Στα φυτά αυτά που στην πλειονότητά τους είναι δασικά είδη, η χημική σύσταση των κυτταρικών τοιχωμάτων διαφέρει και είναι η ακόλουθη:
•Κυτταρίνη (40-50%), σε μορφή μικροϊνιδίων (microfibrils).
•Λιγνίνη (20-30%), ένα διακριτό, πολύπλοκο, εξαιρετικά ανθεκτικό πολυμερές, φαινολικού τύπου, που πέραν των άλλων, βοηθά στη δημιουργία χημικών δεσμών μεταξύ όλων των δομικών συστατικών του τοιχώματος (κυτταρίνης-ημικυτταρινών-λιγνίνη), παρέχοντας ταυτόχρονα και συνεκτικότητα και ελαστικότητα στα κυτταρικά τοιχώματα του ξυλωδών ιστών.
Πρωτεΐνες επίσης απαντώνται, σε μικρό ποσοστό (1-4%) στα κυτταρικά τοιχώματα, στα περισσότερα φυτά.
Κυτταρικά τοιχώματα στο ξύλωμα
Τα κυτταρικά τοιχώματα στο ξύλωμα (xylem) των ανώτερων δένδρων (κωνοφόρων – πλατύφυλλων) έχουν μια ιδιαίτερη δομή. Διαφέρουν και αυτά ανάλογα με την κατηγορία του δένδρου (ανώτερου φυτού).
Γενικά στο ξύλο τα κυτταρικά τοιχώματα (wood cell walls) δομούν τα λεγόμενα ξυλώδη κύτταρα, τα οποία είναι νεκρά. Μελέτες του ξυλώματος με το ηλεκτρονικό και πολωτικό μικροσκόπιο αποκαλύπτουν ότι τα δευτερογενή κυτταρικά τοιχώματα συγκροτούνται από εξαιρετικά μικρές μονάδες σε μορφή κυλινδρικών νημάτων, διαμέτρου 100-300 Ǻ (μονάδα Angstrom: 10-10 m) που ονομάζονται μικροϊνίδια. Αυτά βρίσκονται και στο πρωτογενές και στο δευτερογενές τοίχωμα των ξυλωδών κυττάρων. Η διάταξη των μικροϊνιδίων στο δευτερογενές τοίχωμα του ξύλου γίνεται σε τρεις στρώσεις: τις S1, S2, και S3. Η S2 στρώση αποτελεί περίπου το 70% του δευτερογενούς κυτταρικού τοιχώματος και συγκροτείται από 100-150 υποστρώσεις μικροϊνιδίων. Οι στρώσεις S1 και S3 στρώσεις είναι λεπτές, με αραιή διάταξη μικροϊνιδίων. Αυτές οι δομές αποτελούνται ουσιαστικά από αλυσίδες κυτταρίνης (cellulose chains). Επίσης, το πρωτογενές κυτταρικό τοίχωμα αποτελείται από αλυσίδες κυτταρίνης που διασταυρώνονται και πλέκονται μεταξύ τους
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών
Μαξ Μπέκμαν
Ο Μαξ Μπέκμαν (Max Carl Friedrich Beckmann, 12 Φεβρουαρίου 1884 - 27 Δεκεμβρίου 1950) ήταν Γερμανός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας.
Νίκος & Σωκράτης Ερήμης
Ίδρυση
Ο Νίκος & Σωκράτης Ερήμης ιδρύθηκε το 1956 κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Την εποχή εκείνη πολλά σωματεία δημιουργούνταν για την εξυπηρέτηση του αγώνα, έχοντας ως πρόσχημα την αθλητική δράση. Αρχικά το σωματείο ονομαζόταν «Δικέφαλος Αετός» και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «ΣΕΚ Ερήμης». Στη συνέχεια άλλαξε το όνομα του σε «Νίκος» και το 1975 πήρε το σημερινό του όνομα: Εθνικός Σύλλογος Νίκος & Σωκράτης Ερήμης. Τα ονόματα Νίκος και Σωκράτης προέρχονται από δύο αγωνιστές μέλη του σωματείου. Ο πρώτος είναι ο Νίκος Γεωργίου (προς τιμήν του οποίου το σωματείο είχε ονομαστεί αρχικά «Νίκος») ο οποίος ήταν αγωνιστής της ΕΟΚΑ την περίοδο 1955-1955. Έπεσε μαχόμενος το Φεβρουάριου του 1964 κατά την προσπάθεια απελευθέρωσης του αστυνομικού σταθμού Επισκοπής, ο οποίος είχε καταληφθεί από Τουρκοκύπριους στασιαστές, την περίοδο των δικοινοτικών διαταραχών. Ο δεύτερος είναι ο Σωκράτης Σωκράτους ο οποίος έπεσε μαχόμενος τον Αύγουστο του 1974 κατά την τουρκική εισβολή. Ο Σωκράτους ήταν ταυτόχρονα και μέλος του εθνικού σωματείου Ζακακίου, το οποίο επίσης πήρε το όνομα του από αυτόν (Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου).
Μαξ Μπέκμαν
Εκπαίδευση και Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αποφοίτησε το 1903 από την Ακαδημία Τέχνης της Βαϊμάρης. Τότε τον θεωρούσαν ως το σημαντικότερο νέο ζωγράφο της Γερμανίας. Η επιλογή των θεμάτων του γινόταν από τα σύγχρονα γεγονότα, όπως το ναυάγιο του «Τιτανικού» και ο σεισμός που έγινε στη Μεσσήνη. Το 1914 κατατάχτηκε εθελοντικά στο Στρατό, πιστεύοντας ότι από αυτόν θα αποκόμιζε εμπειρίες οι οποίες θα ήταν χρήσιμες για τη ζωγραφική του. Επίσης υπηρέτησε ως νοσοκομειακός στρατιωτικός στη Φλάνδρα και επηρεάστηκε έντονα από την ωμότητα και τη βιαιότητα του πολέμου. Το έργο του η «Νύχτα» που χρονολογείται από το 1919 παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη σκληρότητα. Μετά από δύο χρόνια, το 1921, ολοκλήρωσε ένα άλλο έργο με τίτλο «Αναχώρηση», το οποίο ήταν ένα αλληγορικό τρίπτυχο. Με τα αλληγορικά τρίπτυχα ασχολήθηκε ως το τέλος της ζωής του. Ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος τον επηρεάζει βαθιά και εγκαταλείπει το στρατό με σοβαρές ψυχολογικές διαταραχές. Μετά την τραυματική του εμπειρία στον πόλεμο, το ζωγραφικό του ήφος θα αλλάξει δραματικά. Επιλέγοντας θρησκευτικά, μυθολογικά και θεατρικά θέματα ασκεί έντονη κριτική στην κοινωνία της εποχής του. Το 1932 οι ναζιστές χαρακτηρίζουν την τέχνη του «εκφυλισμένη» και τον αναγκάζουν να παραιτηθεί από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Φραγκφούρτης, ενώ παράλληλα απομακρύνονται τα έργα του από τα μουσεία. Μέχρι το 1937 κατάσχονται συνολικά πάνω από 500 πίνακες.
Νίκος & Σωκράτης Ερήμης
Αγροτικό Ποδόσφαιρο
Ο Νίκος & Σωκράτης Ερήμης από την ίδρυση του έως την ένταξη του στη ΚΟΠ το 2008 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Κατέκτησε 4 κύπελλα ΠΑΑΟΚ. Το 2008 συμμετείχε στο πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ. Προκρίθηκε στον τελικό όπου έχασε στην παράταση με 2-1 από τον Κωνστάντιος & Ευριπίδης Τραχωνίου, ωστόσο η δεύτερη θέση του εξασφάλισε τη συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία.
Συμμετοχή στις διοργανώσεις της ΚΟΠ
Στην πρώτη παρουσία του στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας ο Νίκος & Σωκράτης Ερήμης κατέλαβε την έβδομη θέση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στη δεύτερη θέση και εξασφάλισε την άνοδο του στη Γ΄ κατηγορία. Στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2010-11 κατέκτησε τη δέκατη θέση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και εξασφάλισε την άνοδο του στη Β΄ κατηγορία.
Μαξ Μπέκμαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Νίκος & Σωκράτης Ερήμης
Συμμετοχή στις διοργανώσεις της ΚΟΠ
Στην πρώτη παρουσία του στη Β΄ κατηγορία τερμάτισε στην έκτη θέση. Όπως είχε προαποφασιστεί, η Β΄ κατηγορία την περίοδο 2013-14 διαχωρίστηκε σε 2 ομίλους των 8 ομάδων, με τις ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 4-8 την περίοδο 2012-13 να συμμετέχουν στο Β1 όμιλο. Έτσι, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2013-14 ο Νίκος & Σωκράτης συμμετείχε στο Β1 όμιλο, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση. Παρόλο που η πέμπτη θέση οδηγούσε σε υποβιβασμό στον Β2 όμιλο, εντούτοις αποφασίστηκε όπως η Β΄ κατηγορία επανέλθει στην ενιαία μορφή της και έτσι ο Νίκος & Σωκράτης συμμετείχε στο ενιαίο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2014-15, στο οποίο τερμάτισε στην όγδοη θέση. Την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 2016 αποχώρησε από την ΚΟΠ και στην συνέχεια ανέστειλε την λειτουργία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1956 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Χοσέ Μέγας
Ο Χοσέ Μέγας (José Megas, 1077 - 1141) ήταν ραββίνος στη Λουθένα (στην Ισπανία). Επίσης, ήταν φιλόσοφος και ποιητής. Έμεινε στην ιστορία ως μία από τις πιο εξέχουσες μορφές της Ανδαλουσίας του 12ου αιώνα.