cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όλα είναι δρόμος
Βιετνάμ
Ο Μάκης Τσετσένογλου, ένας πρόσφατα χωρισμένος μεσήλικας μεγαλέμπορος επίπλων πολυτελείας στο Κιλκίς δεν μπορεί να ξεπερασει ότι η Τασούλα, η γυναίκα του, πήρε το παιδί μαζί της. Για να πνίξει τον πληγωμένο του εγωισμό πηγαίνει στο επαρχιακό σκυλάδικο ονόματι Βιετνάμ όπου και είναι τακτικός θαμώνας, και αφού σπάσει όλα τα πιάτα, ραντίσει την τραγουδίστρια με καλάθια ροδοπέταλα, ξηλώσει μέχρι και τις πορσελάνες από τις τουαλέτες, αποφασίζει να σπάσει και το μαγαζί. Διαπραγματεύεται επί τόπου με τον μαγαζάτορα, δίνει όλα του τα εκατομμύρια σε επιταγή και φωνάζει τον Ηλία με την μπουλντόζα του. Το γλέντι μεταφέρεται μπροστά στο μαγαζί, τα όργανα συνεχίζουν το πρόγραμμα, ο Ηλίας καταφτάνει με την μπουλντόζα, και υπό την συνοδεία της μουσικής ισοπεδώνεται το κτίριο. Ο επιπλάς εξιλεωμένος περιλούζει τα ρούχα του με την τελευταία μπουκάλα ουίσκι, ανάβει φωτιά στη καπαρντίνα του που πάντοτε τη φοράει και δεν την βγάζει ποτέ, και με τα όργανα να ξεφαντώνουν, ενώ ο ήλιος στο βάθος ανατέλει, χορεύει το τελευταίο του ζεϊμπέκικο απομακρυνόμενος μέσα στα χωράφια.
Παραγωγή
Η μουσική της ταινίας είναι του Σταμάτη Σπανουδάκη. Μουσική τραγουδιών: Μάκης Γιαπράκας. Στίχοι: Γιώργος Λεκάκης κ.ά.
Το σκυλάδικο στο οποίο γυρίστηκε το Βιετνάμ λεγόταν "Ζυγός" και βρισκόταν στην οδό Λαγκαδά, στη δυτική έξοδο της Θεσσαλονίκης.
Η ταινία, που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Τάκη Κανελλόπουλου, απέσπασε δύο βραβεία: μακιγιάζ και Α' ανδρικού ρόλου (Γιώργος Αρμένης) στα Κρατικά Βραβεία Υπουργείου Πολιτισμού του 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ταινίες με παράλληλες ιστορίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Παντελή Βούλγαρη Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Λάδωνας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Λάδωνας (Λάδων) ήταν ο δράκος που φύλαγε τα χρυσά «Μήλα των Εσπερίδων» στο δένδρο της ζωής, μαζί με τις Εσπερίδες. Αναφέρεται συνήθως ως δράκοντας ή όφις, χωρίς το ιδιαίτερο όνομά του. Το όνομα «Λάδων» προέρχεται όπως φαίνεται από το όνομα του ομώνυμου ποταμού). Ο Λάδων αναφέρεται ως γιος της Γαίας. Ο Ησίοδος τον θεωρούσε «χθόνιον όφιν» (του εσωτερικού της γης) και στη Θεογονία του γράφει ότι ο Λάδων ήταν παιδί του Φόρκυος και της Κητούς. Σύμφωνα πάλι με άλλη παράδοση ήταν γιος του Τυφώνα και της Εχίδνης. Σε αυτή την εκδοχή είναι αδελφός του Λέοντα της Νεμέας, του Κέρβερου, της Λερναίας Ύδρας και άλλων τεράτων. Κατά την αρχαιότερη παράδοση, ο Λάδωνας ορίσθηκε από τη θεά Ήρα ως φύλακας των μήλων για να πολεμήσει αναγκαστικά με τον Ηρακλή, ή επειδή οι κόρες του Άτλαντα έκλεβαν τα μήλα. Πιθανώς όμως να ορίσθηκε στη θέση αυτή και από τον Τιτάνα Άτλαντα.
Οι αρχαίοι συγγραφείς φαντάζονταν τον Λάδωνα «υπερμεγέθη», με εκατό κεφάλια, και πίστευαν ότι είχε την ικανότητα να παραμένει συνεχώς άυπνος. Αναφέρεται και το επίθετο «πολυκάρηνος» = «πολυκέφαλος». Αλλού απαντάται ως «δράκων αθάνατος», κι όμως σκοτώθηκε από τον Ηρακλή όταν αυτός πραγματοποιούσε τον άθλο του να φέρει τα Μήλα των Εσπερίδων και μεταμορφώθηκε σε αστερισμό από τον Δία. Αυτός κατά τον Υγίνο είναι ο αστερισμός Δράκων.
Ο Λάδων απεικονίζεται σε πολλές παραστάσεις που σχετίζονται με τον μύθο των Εσπερίδων. Συνήθως είναι ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από δέντρο ή στη ρίζα του, ενώ κοντά στέκεται ο Ηρακλής με το ρόπαλό του, έτοιμος να το χτυπήσει. Παραστάσεις του Λάδωνα σώζονται σε αγγεία, τοιχογραφίες, νομίσματα (τετράδραχμα της Κυρήνης του 5ου αιώνα π.Χ.) και δακτυλιολίθους. Το φίδι απεικονίζεται συνήθως με μία κεφαλή και σπανιότερα με δύο ή με τρεις. Το αρχαιότερο από γνωστά έργα τέχνης ήταν ένα ξυλόγλυπτο ειδώλιο που απεικόνιζε ένα δέντρο με δράκοντα, έργο που είχε κατασκευάσει ο Θεοκλής ο Ηγύλου μαζί με τον γιο του και το περιγράφει ο Παυσανίας που το είδε στην Ολυμπία.
Άλλοι χαρακτήρες
Έτσι ονομαζόταν ο ποτάμιος θεός της Αρκαδίας γιος του Ωκεανού και της Τηθύος, που ταυτίζεται με τον ομώνυμο ποταμό της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με ορισμένους αρχαίους συγγραφείς, ο Λάδων απέκτησε από τη Στυμφαλίδα δύο κόρες τις νύμφες Δάφνη και Μετώπη, σύζυγο του θεού - ποταμού Ασωπού.
Πηγή
Λαδωνας
Καρχαρίνος ο βραχύουρος
Ο καρχαρίνος ο βραχύουρος ή βραχύουρος καρχαρίνος (Carcharhinus brachyurus) είναι ένα είδος καρχαρία, της οικογένειας Carcharhinidae, και το μόνο μέλος του γένους του που βρίσκεται κυρίως σε εύκρατα εύκρατα γεωγραφικά πλάτη. Διανέμεται σε έναν αριθμό ξεχωριστών πληθυσμών στο βορειοανατολικό και νοτιοδυτικό Ατλαντικό, έξω από τη νότια Αφρική, στο βορειοδυτικό και ανατολικό Ειρηνικό και γύρω από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, με διάσπαρτες αναφορές από ισημερινές περιοχές. Αυτό το είδος μπορεί να βρεθεί από υφάλμυρα ποτάμια και εκβολές, μέχρι ρηχούς κόλπους και λιμάνια, μέχρι υπεράκτια νερά βάθους 100 μέτρων (ή περισσότερο). Είναι ένα σχετικά μεγάλο είδος που φτάνει τα 3,3 μέτρα, ο χάλκινος καρχαρίας είναι δύσκολο να διακριθεί από άλλους μεγάλους καρχαρίες ρέκβιεμ. Χαρακτηρίζεται από τα στενά, άνω δόντια σε σχήμα αγκίστρου, την έλλειψη εξέχουσας κορυφογραμμής μεταξύ των ραχιαίων πτερυγίων και απλό χάλκινο χρώμα.
Ταξινομία
Λόγω του πολύ αποσπασματικού εύρους του, ο καρχαρίας χαλκού έχει περιγραφεί επιστημονικά πολλές φορές από διαφορετικές περιοχές. Η παλαιότερη έγκυρη περιγραφή θεωρείται προς το παρόν η αναφορά του Βρετανού ζωολόγου Albert Günther για τον Carcharias brachyurus στον όγδοο τόμο του καταλόγου των ψαριών του 1870 του 1870 στο Βρετανικό Μουσείο. Το παλαιότερο όνομα πίστευε κάποτε ότι ήταν το Carcharias remotus του Auguste Duméril του 1865, μέχρι που διαπιστώθηκε ότι το δείγμα τύπου που σχετίζεται με αυτό το όνομα είναι στην πραγματικότητα μαύρος καρχαρίας (C. acronotus). Έτσι, αυτός ο καρχαρίας αναφερόταν συχνά ως C. remotus στην παλαιότερη βιβλιογραφία. Ένα ακόμη παλαιότερο όνομα, το Galeolamna greyi του Ρίτσαρντ Όουεν, το 1853, έχει αμφισβητήσιμη ταξινομική κατάσταση καθώς βασίστηκε αποκλειστικά σε ένα σύνολο σαγόνων που τώρα έχουν καταστραφεί και μπορεί να ανήκαν ή να μην ανήκαν σε χάλκινο καρχαρία. Οι σύγχρονοι συγγραφείς έχουν αναθέσει αυτό το είδος στο γένος Carcharhinus.Το συγκεκριμένο επίθετο brachyurus προέρχεται από τα ελληνικά brachys («κοντό») και oura («ουρά»). Το όνομα «φαλαινοθήρας» προήλθε τον 19ο αιώνα, που εφαρμόστηκε από τα πληρώματα των φαλαινοθηρικών σκαφών στον Ειρηνικό, οι οποίοι είδαν μεγάλους καρχαρίες διαφόρων ειδών να συγκεντρώνονται γύρω από τα σφάγια φαλαινών με καμάκι. [7] Αυτό το είδος μπορεί επίσης να αναφέρεται ως φαλαινοθήρας με μαύρη άκρη, καρχαρίας κοκτέιλ ή φαλαινοθηράς κοκτέιλ ή φαλαινοθηράς της Νέας Ζηλανδίας, καθώς και με το συντομευμένο "χάλκινο", "μπρονζέ" ή "κοκτέιλ". Ο Günther αναφέρθηκε αρχικά σε τέσσερα σύντυπα: ένα παραγεμισμένο δείγμα από την Ανταρκτική και ένα άλλο από τη Νέα Ζηλανδία, που έχουν χαθεί από τότε, και δύο έμβρυα από την Αυστραλία που αργότερα ανακαλύφθηκαν ότι ήταν καρχαρίες ταύρων (C. leucas). Για λόγους ταξινομικής σταθερότητας, το 1982 ο Jack Garrick όρισε ένα θηλυκό μήκους 2,4 m που πιάστηκε από το Whanganui της Νέας Ζηλανδίας ως δείγμα νέου τύπου.
Φυλογενεση και εξέλιξη
Οι πρώτες προσπάθειες για τον προσδιορισμό των εξελικτικών σχέσεων του χάλκινου καρχαρία βασίστηκαν στη μορφολογία και επέστρεψαν ασαφή αποτελέσματα: το 1982 ο Jack Garrick τον τοποθέτησε από μόνο του ως ομάδα στο Carcharhinus, ενώ το 1988 ο Leonard Compagno τον τοποθέτησε σε μια άτυπη "μεταβατική ομάδα" που περιείχε επίσης τον μαύρο καρχαρία (C. acronotus), τον καρχαρία blackfip (C. melanopterus), τον νευρικό καρχαρία (C. cautus), τον μεταξένιο καρχαρία (C. falciformis) και τον νυχτερινό καρχαρία (C. signatus). Η μελέτη αλλοζύμων του Gavin Naylor το 1992 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πλησιέστερος συγγενής του χάλκινου καρχαρία είναι ο καρχαρίας περιστροφής (C. brevipinna), αλλά δεν μπόρεσε να λύσει τις ευρύτερες σχέσεις τους με το υπόλοιπο γένος. Απολιθωμένα δόντια από τον χάλκινο καρχαρία έχουν ανακτηθεί από τον ποταμό Pungo στη Βόρεια Καρολίνα,, από την Τοσκάνη, και από Costa Mesa στην Καλιφόρνια.
Κατανομή και βιότοπος
Ο χάλκινος καρχαρίας είναι το μόνο μέλος του γένους του που βρίσκεται σε εύκρατα και όχι τροπικά νερά, σε θερμοκρασίες άνω των 12 °C. Είναι ευρέως διανεμημένο αλλά ως αποσυνδεδεμένοι περιφερειακοί πληθυσμοί με ελάχιστη έως καθόλου ανταλλαγή μεταξύ τους. Στον Ατλαντικό, αυτός ο καρχαρίας εμφανίζεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα στο Μαρόκο και τα Κανάρια Νησιά, έξω από την Αργεντινή, και έξω από τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική (όπου μπορεί να υπάρχουν δύο ξεχωριστοί πληθυσμοί), με σπάνια αρχεία από τη Μαυριτανία, τον Κόλπο της Γουινέας, και πιθανόν τον Κόλπο του Μεξικού. Στον Ινδο-Ειρηνικό, συναντάται από τη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας μέχρι την Ιαπωνία (χωρίς το Χοκάιντο) και τη νότια Ρωσία, έξω από τη νότια Αυστραλία (κυρίως μεταξύ Σίδνεϊ και Περθ, αλλά περιστασιακά βορειότερα), και γύρω από τη Νέα Ζηλανδία, υπάρχουν επίσης ανεπιβεβαίωτες αναφορές από τις Σεϋχέλλες και τον Κόλπο της Ταϊλάνδης. Στον ανατολικό Ειρηνικό, εμφανίζεται από τη βόρεια Χιλή στο Περού και από το Μεξικό στο Point Conception, Καλιφόρνια, συμπεριλαμβανομένου του Κόλπου της Καλιφόρνιας. Ο χάλκινος καρχαρίας είναι κοινός σε περιοχές της Αργεντινής, της Νότιας Αφρικής, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας και σπάνιος αλλού. σε πολλές περιοχές το εύρος του είναι ασαφές λόγω της σύγχυσης με άλλα είδη.Οι χάλκινοι καρχαρίες μπορούν να βρεθούν από τη ζώνη σερφ μέχρι λίγο πιο πέρα ​​από την υφαλοκρηπίδα στον ανοιχτό ωκεανό, βουτώντας σε βάθη 100 μέτρων ή περισσότερο. Αυτό το είδος εισέρχεται συνήθως σε πολύ ρηχά ενδιαιτήματα, συμπεριλαμβανομένων των κόλπων, των ακτών και των λιμανιών, και επίσης κατοικεί σε βραχώδεις περιοχές και υπεράκτια νησιά. Είναι ανεκτικό σε χαμηλές και μεταβαλλόμενες αλατότητες και έχει αναφερθεί από τις εκβολές και τις χαμηλότερες εκτάσεις μεγάλων ποταμών. Οι νεαροί κατοικούν στα παράκτια νερά σε βάθος μικρότερο από 30 μέτρα καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, ενώ οι ενήλικες τείνουν να βρίσκονται πιο ανοιχτά και προσεγγίζουν τακτικά την ακτή μόνο την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν μεγάλες συσσωρεύσεις μπορούν να παρατηρηθούν εύκολα σε ρηχά νερά.Οι πληθυσμοί των καρχαριών του χαλκού και στα δύο ημισφαίρια πραγματοποιούν εποχιακές μετακινήσεις, ως απάντηση στις μεταβολές της θερμοκρασίας, τα αναπαραγωγικά γεγονότα και τη διαθεσιμότητα θηραμάτων. Τα μοτίβα κίνησης διαφέρουν ανάλογα με το φύλο και την ηλικία. Τα ενήλικα θηλυκά και τα νεαρά παιδιά περνούν τον χειμώνα στις υποτροπικές περιοχές και συνήθως μετατοπίζονται σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη καθώς πλησιάζει η άνοιξη, ενώ τα έγκυα θηλυκά κινούνται επίσης προς την ακτή για να γεννήσουν σε παράκτιες φυτώριες. Τα ενήλικα αρσενικά παραμένουν στις υποτροπικές περιοχές το μεγαλύτερο μέρος του έτους, εκτός από τα τέλη του χειμώνα ή την άνοιξη, όταν μετακινούνται επίσης σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, εγκαίρως για να συναντήσουν και να ζευγαρώσουν με τις γυναίκες μετά τον τοκετό που διασκορπίζονται από τα φυτώρια. Κατά τη διάρκεια των μεταναστεύσεων, έχουν καταγραφεί μεμονωμένοι καρχαρίες που ταξιδεύουν έως και 1.320 χιλιόμετρα. Είναι φιλοπατρικό, επιστρέφει στις ίδιες περιοχές χρόνο με το χρόνο.
Βιολογία και οικολογία
Γρήγορος και ενεργός, ο χάλκινος καρχαρίας μπορεί να συναντηθεί μόνος, σε ζευγάρια ή σε χαλαρά οργανωμένα σχολεία που περιέχουν έως και εκατοντάδες άτομα. Ορισμένες συγκεντρώσεις φαίνεται να σχηματίζονται για αναπαραγωγικούς σκοπούς, ενώ άλλες σχηματίζονται ως απόκριση σε συγκεντρώσεις τροφίμων. Αυτό το είδος μπορεί να πέσει θύμα μεγαλύτερων καρχαριών και φαλαινών δολοφόνων. Ο χάλκινος καρχαρίας τρέφεται περισσότερο προς το κάτω μέρος της στήλης του νερού από την κορυφή, καταναλώνοντας κεφαλόποδα, συμπεριλαμβανομένων των καλαμαριών, Σουπιών και χταποδιων. Οστεώδη ψάρια, συμπεριλαμβανομένων των γκουρνάδων, των μπακαλιάρων, των γρύλων, τον αυστραλιανό σολομό, των κέφαλων, τις τσιπούρες,των τόνων, των σαρδέλων και του γαύρου. Και χόνδρινα ψάρια, συμπεριλαμβανομένων των καρχαριών σκύλων .Τα κεφαλόποδα και τα χόνδρινα ψάρια γίνονται σχετικά πιο σημαντικά τρόφιμα για καρχαρίες μήκους άνω των 2 μέτρων. Οι νεαροί καρχαρίες καταναλώνουν επίσης καρκινοειδή, συμπεριλαμβανομένων των γαρίδων λάσπης και των γαρίδων πενάειδων. Η συγκέντρωση εκατομμυρίων χορτονομικών ψαριών προσελκύει πληθώρα αρπακτικών, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ειδών καρχαριών, εκ των οποίων οι χάλκινοι καρχαρίες είναι οι πιο πολυάριθμοι. Μεγάλος αριθμός καρχαριών χαλκού έχουν παρατηρηθεί να κυνηγούν μαζί με έναν φαινομενικά συνεργατικό τρόπο. Τα μικρά ψαράκια «μαζεύονται» σε μια σφιχτή μπάλα, οπότε κάθε καρχαρίας κολυμπά με τη σειρά του με το στόμα ανοιχτό για να ταΐσει. Στο False Bay της Νότιας Αφρικής, το είδος αυτό φέρεται να ακολουθεί αλιευτικά σκάφη από γρίπους. Στη Νέα Ζηλανδία, πρόσφατες αναφορές δείχνουν ότι ο χάλκινος καρχαρίας προσελκύεται από παιδιά κολύμβησης και αποτελεί κίνδυνο για εκείνους που πηδούν από σκάφη αναψυχής.
Ιστορικό ζωής :
Αλληλεπίδραση με τους Ανθρώπους
Επιθέσεις :
Οι χάλκινοι καρχαρίες επιτίθενται σπάνια στους ανθρώπους, αλλά το είδος βρίσκεται στη δέκατη θέση στον αριθμό των απρόκλητων επιθέσεων σε ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης έως το 2013, το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα απέδωσε 20 επιθέσεις στο είδος. (Σε σύγκριση, οι μεγάλοι λευκοί καρχαρίες ήταν στην κορυφή της λίστας, με 279 επιθέσεις.) Αν και μεγάλος και ισχυρός, ο καρχαρίας χαλκού δεν είναι ιδιαίτερα επιθετικός απέναντι στον άνθρωπο, εκτός εάν υπάρχει τροφή. Οι χάλκινοι καρχαρίες είναι γνωστό ότι παρενοχλούν και επιτίθενται σε ψαράδες με δόρατα σε μια προσπάθεια να κλέψουν αλιεύματα. Οι χάλκινοι καρχαρίες έχουν δαγκώσει αρκετούς κολυμβητές στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, όπου το είδος είναι κοινό. (Το είδος ονομάζεται συνήθως χάλκινοι φαλαινοθήρες σε αυτό το μέρος του κόσμου).Οι θανατηφόρες επιθέσεις που αποδίδονται στον χάλκινο καρχαρία (χάλκινο φαλαινοθήρα) περιλαμβάνουν το θάνατο ενός κολυμβητή το 2014 στην Τάτρα της Νέας Νότιας Ουαλίας, Αυστραλία και το θάνατο ενός κολυμβητή το 1976 στο Τε Καχα της Νέας Ζηλανδίας. Τρεις στις δέκα επιθέσεις καρχαριών στη Νέα Ζηλανδία αποδίδονται σε χάλκινους καρχαρίες. Οι μάρτυρες απέδωσαν επίσης μια θανατηφόρα επίθεση τον Σεπτέμβριο του 2011 στο Bunker Bay της Δυτικής Αυστραλίας σε έναν χάλκινο καρχαρία.Ένα πρόβλημα με την καταμέτρηση των επιθέσεων σε ανθρώπους είναι ότι ο χάλκινος καρχαρίας μοιάζει τόσο πολύ με άλλους καρχαρίες ρέκβιεμ. Τα θύματα και οι μάρτυρες είναι απίθανο να προσδιορίσουν σωστά ποιος τύπος καρχαρία Carcharhinus είναι υπεύθυνος για την επίθεση. Οι ειδικοί που προσπαθούν να επιβεβαιώσουν τις επιθέσεις καρχαριών κατά είδη προειδοποιούν ότι τα στατιστικά τους υπολογίζουν τον αριθμό των επιθέσεων από καρχαρίες ρέκβιεμ όπως ο χαλκός.
Αιχμαλωσία :
Συζήτηση
Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογήσει τον χάλκινο καρχαρία ως ευάλωτο παγκοσμίως. Ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός είναι άγνωστος, ο μεγάλος χρόνος ωρίμανσης και ο χαμηλός ρυθμός αναπαραγωγής αυτού του είδους το καθιστούν εξαιρετικά ευαίσθητο στην υπεραλίευση. Σε περιφερειακό επίπεδο, η IUCN έχει καταγράψει αυτό το είδος στο πλαίσιο της Ελάχιστης ανησυχίας στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότια Αφρική, όπου η αλιεία είναι γενικά καλά διαχειριζόμενη. Ο τοπικός πληθυσμός καρχαρία χαλκού για καθεμία από αυτές τις τρεις χώρες περιέχεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις αντίστοιχες Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ). Τα αναφερόμενα αλιεύματα από τη Νέα Ζηλανδία μειώθηκαν σταθερά από την κορυφή των 40 τόνων το 1995/96 σε 20 τόνους 2001/02, αν και είναι αβέβαιο αν αυτό αντανακλά μια πραγματική παρακμή ή μεταβαλλόμενες αλιευτικές συνήθειες. Στον ανατολικό Ειρηνικό, ο χάλκινος καρχαρίας είναι σπάνιος και λίγες πληροφορίες για την αλιεία είναι διαθέσιμες, οδηγώντας σε εκτίμηση του Data Deficient. Ωστόσο, οι πτώσεις αλιευμάτων σε όλα τα είδη καρχαρία και ακτίνες έχουν καταγραφεί στον πολύ αλιευμένο κόλπο της Καλιφόρνιας. Εκτός Ανατολικής Ασίας, ο χάλκινος καρχαρίας έχει αξιολογηθεί ως ευάλωτος. Αν και τα συγκεκριμένα είδη δεν είναι διαθέσιμα, οι πληθυσμοί καρχαριών συνολικά έχουν αποδεκατιστεί στην περιοχή. Ο αριθμός των μεγάλων ενηλίκων ήταν πολύ χαμηλός για να διατηρήσει τη στοχευμένη αλιεία από τη δεκαετία του 1970 και το μεγαλύτερο μέρος των σημερινών αλιευμάτων καρχαρία αποτελείται από μικρά νεαρά παιδιά. Πρόσθετες απειλές για αυτό το είδος περιλαμβάνουν την υποβάθμιση και καταστροφή των παράκτιων φυτωρίων του από ανάπτυξη, ρύπανση και υδατοκαλλιέργεια, θνησιμότητα από δίχτυα καρχαριών που χρησιμοποιούνται για την προστασία των παραλιών στη Νότια Αφρική και την Αυστραλία και διωγμούς από ιχθυοκαλλιεργητές στη νότια Αυστραλία. Το Τμήμα Διατήρησης της Νέας Ζηλανδίας έχει κατατάξει τον χάλκινο καρχαρία ως "Δεν απειλείται" στο Σύστημα ταξινόμησης απειλών της Νέας Ζηλανδίας, αλλά με τα προκριματικά "Εξαρτώμενα από τη διατήρηση", "Δεδομένα κακά" και "Ασφαλή στο εξωτερικό".
Μιρέλλα Παπαοικονόμου
Η Μιρέλλα Παπαοικονόμου είναι Ελληνίδα σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπόυδασε Αγγλική Φιλολογία στην Αγγλία και διαφήμιση, διακόσμηση εσωτερικών χώρων και σκηνογραφία στη Σχολή Βακαλό στην Αθήνα. Έχει δυο γιους.
Εργάστηκε στο χώρο της διαφήμισης ως κειμενογράφος και art director. Στον τομέα των δημοσίων σχέσεων εργάστηκε στις εταιρείες Κέδρος Εκδοτική, Infopublica, Polygram Δισκογραφική. Συνεργάστηκε με τον Θανάση Παπαγεωργίου στο Θέατρο ΣΤΟΑ και στο Εθνικό Θέατρο ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος.
Το πρώτο σενάριο το έγραψε το 1984 για την τηλεοπτική σειρά της ΕΤ1 «Μικροί μεγάλοι», με θέμα οικογενειακά προβλήματα της εποχής, σε σκηνοθεσία Άρη Παπαθεοδώρου και πρωταγωνιστές τους Θανάση Παπαγεωργίου και Λήδα Πρωτοψάλτη.
Ακολούθησε η βραβευμένη τηλεοπτική σειρά «Γυναίκες» (1991) στο Mega Channel με την Θέμιδα Μπαζάκα και την Πέμυ Ζούνη. Η σειρά διαγωνίστηκε με επιτυχία σε ευρωπαϊκό διαγωνισμό σεναρίου. Σ' αυτή τη σειρά έκαναν την πρώτη εμφάνιση τους ηθοποιοί όπως η Μαριάννα Τουμασάτου. Σκηνοθεσία: Ρέινα Εσκενάζυ.
Το 1993 - 1994 ακολούθησε η σειρά «Αναστασία» με τους Μυρτώ Αλικάκη, Άλκη Κούρκουλο και Μηνά Χατζησάββα και πάλι για το Mega Channel. Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας.
Επιστροφή στο Mega Channel με το «Μη φοβάσαι τη φωτιά», με τους Γιώργο Νινιό, Άννα Μιχαήλου και Ελευθερία Ρήγου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Σκηνοθεσία: Ανδρέας Θωμόπουλος.
Στο ίδιο κανάλι ακολουθεί ο «Απών» με τον Γιάννη Μπέζο, τη Θέμιδα Μπαζάκα και τον Μηνά Χατζησάββα. Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας. Στη συνέχεια (1996 - 1997 - Mega Channel) έρχεται το «Λόγω τιμής» με πρωταγωνιστές τον Άλκη Κούρκουλο, τη Βίκυ Βολιώτη, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τη Χριστίνα Αλεξανιάν, τον Δημήτρη Αλεξανδρή, τον Γιώργο Πυρπασόπουλο, την Αγγελική Δημητρακοπούλου κ.ά. Σκηνοθεσία: Λάμπης Ζαρουτιάδης. Για το σενάριό της αυτό παίρνει Βραβείο Σεναρίου στα Τηλεοπτικά Βραβεία Πρόσωπα.
Ακολουθεί (1998 - 1999 Mega Channel) «Η ζωή που δεν έζησα» με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, την Ταμίλα Κουλίεβα και τον Αιμίλιο Χειλάκη που αποσπά Βραβείο Σεναρίου στα Τηλεοπτικά Βραβεία Πρόσωπα.
Μετά συνεργάζεται για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στο «Έτσι ξαφνικά» (2004 - Mega Channel) όπου εμφανίζεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο η Βικτώρια Χαραλαμπίδου.
Το 2005 ξεκινάει η συνεργασία της με τον ANT1. Η σειρά «Μοβ ροζ», με πρωταγωνιστές τους Μηνά Χατζησάββα και Μαρίνα Ψάλτη, δεν γνωρίζει ανάλογη επιτυχία με τις προηγούμενες. Με την τελευταία της δουλειά, την «Ιωάννα της καρδιάς» και πάλι στον ANT1, με πρωταγωνιστές τη Ρένια Λουιζίδου, τον Άκη Σακελαρίου και την πρωτοεμφανιζόμενη Γιούλικα Σκαφιδά, επιστρέφει ξανά στις παλιές τις επιτυχίες.
Το 2010 συνεργάζεται με το Mega διασκευάζοντας το πολυβραβευμένο βιβλίο της Βικτόρια Χίσλοπ Το Νησί σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Παπαδουλάκη. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 11 Νοεμβρίου, είχε τεράστια ποσοστά τηλεθέασης και αποτέλεσε μια από τις πιο ακριβές ελληνικές παραγωγές. Πρωταγωνιστές της σειράς ήταν οι: Στέλιος Μάινας, Κατερίνα Λέχου, Γιούλικα Σκαφιδά και Ευγενία Δημητροπούλου.
Όλες οι σειρές της Μιρέλλας Παπαοικονόμου προβάλλονται και σε χώρες του εξωτερικού. Κυκλοφορούν και σε βιβλία από τις εκδόσεις Κέδρος, σε αφηγηματική απόδοση από τη Βίκυ Αλικάκη (μητέρα της ηθοποιού Μυρτούς Αλικάκη).
Από το 2005 είναι μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παπαοικονόμου
Ελένη Σπάροου
H Ελένη Σπάροου (Ουκρανικά: Елен Спарроу, 5 Iουνίου 1891 – 13 Nοεμβρίου 1970) ήταν πρωτοπόρος στην παγκόσμια δημόσια υγεία, ιατρός και μικροβιολόγος. Είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της στον έλεγχο του τύφου στην Πολωνία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά από σημαντικά εθνικά προγράμματα εμβολιασμού για διφθερίτιδα, οστρακιά, κηλιδώδη πυρετό και υπόστροφο πυρετό στην Πολωνία και την Τυνησία τη δεκαετία του 1960.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Το 1915 ασχολήθηκε ενεργά με τον έλεγχο των επιδημικών νόσων στον ρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν σταμάτησαν οι εχθροπραξίες άρχισε να εργάζεται σε κλινικές στο Ντορπάτ (σημερινό Τάρτου Εσθονίας), υπό την επίβλεψη του Καθηγητή Μπυλίνα, και σύντομα μεταφέρθηκε στο Ινστιτούτο Βακτηριολογίας του Κίεβου ως βοηθός του Βολοντιμίρ Λίντεμαν. Άρχισε να εργάζεται στον επιδημικό τύφο με τους Ολεκσίι Κροντόβσκι και Λ. Πόλεβ. Το 1920 πήγε στη Βαρσοβία για να συνεργαστεί με τον Δρ Λούντβιχ Ράτζμαν, τον Διευθυντή του Κρατικού Ινστιτούτου Υγιεινής. Το 1922 διορίστηκε Αρχηγός της Υπηρεσίας και, στη συνέχεια, το 1928 έγινε Αρχηγός της Υπηρεσίας Προληπτικών Εμβολιασμών. Στα καθήκοντά της περιλαμβάνονταν η διοργάνωση εκστρατειών εμβολιασμού και η διερεύνηση των αιτίων έξαρσης της χολέρας. Το 1923 απέκτησε ένα δεύτερο πτυχίο Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο του Πόζναν. Την περίοδο 1921-1933 εργάστηκε επίσης με τον Ρούντολφ Βέιγκλ στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ στον επιδημικό τύφο. Παράλληλα συμμετείχε στη δημιουργία 4 εργαστηρίων δημόσιας υγείας στην ανατολική Πολωνία προς όφελος των πολιτών που μετεγκαταστάθηκαν κατόπιν των εθνικών συνοριακών αλλαγών, καθώς και με την εποπτεία προγραμμάτων εμβολιασμού μεγάλης κλίμακας για διφθερίτιδα και οστρακιά στην περιοχή της Βαρσοβίας, με την υποστήριξη του Ρομπέρ Ντεμπρέ.
Το 1923 μία επιχορήγηση από την Κοινωνία των Εθνών την οδήγησε στη Γαλλία για την έναρξη της δια βίου συμμετοχής της στο Ινστιτούτο Παστέρ. Μελέτησε τη φυματίωση με τους Αλμπέρ Καλμέτ και Καμίγ Γκεράν στη Λιλ, στη συνέχεια εργάστηκε με τον Γιούλες Μπορντέ στις Βρυξέλλες και επίσης με τον Αμεντί Μπορέλ στο Ινστιτούτο Υγείας του Στρασβούργου. Το 1924 στάλθηκε εκ νέου στη Γαλλία για εκπαίδευση στη μικροβιολογία στο Ινστιτούτο Παστέρ και στο εργαστήριο του Αλεξάντρ Μπεσρέντκα. Εκεί κατά τη διάρκεια του ετήσιου συνεδρίου για τον τύφο γνώρισε τον Τσάρλς Νικόλ που άλλαξε την πορεία της ζωής της. Το 1925, το Ινστιτούτο Παστέρ χρηματοδότησε τις έρευνες της με τον Τσάρλς Νικόλ για την επιδημία τύφου στην Τυνησία. Την περίοδο 1927-28 βρισκόταν στο Ινστιτούτο Παστέρ της Τύνιδας όπου συνέχισε τις δοκιμές των εμβολιασμών για τύφο με επαναλαμβανόμενες ενέσεις μικρών δόσεων από ένα εξασθενημένο στέλεχος.
Tο 1928 ανέλαβε τη θέση της αναπληρώτριας καθηγήτριας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, παρουσιάζοντας τη διδακτορική της διατριβή με θέμα «Τα προβλήματα στους εμβολιασμούς για τον εξανθηματικό τύφο», και στη συνέχεια έγινε Καθηγήτρια Βακτηριολογίας. Τη δεκαετία του 1930 ήταν υπεύθυνη για τα μαθήματα μικροβιολογίας και συμμετείχε ενεργά σε Πολωνικές ιατρικές εταιρείες και στο υποκατάστημα της γαλλικής Société de biologie στη Βαρσοβία. Το 1931 στάλθηκε από την κυβέρνηση, μαζί με τον Τσαρλς Νικόλ, για να μελετήσει την επιδημία τύφου στο Μεξικό και τη Γουατεμάλα. Το 1933, μαζί με τον Νικόλ, βρισκόταν στο Ινστιτούτο Παστέρ της Τύνιδας ως αρχηγός εργαστηρίου και εισήγαγε την προσέγγιση Βέιγκλ για την παραγωγή εμβολίων. Η τεχνογνωσία της στην εργαστηριακή καλλιέργεια ψειρών αναδείχθηκε σημαντική για την πρόοδο στην αντιμετώπιση του τύφου. Στις έρευνες περιλαμβάνονταν η ανάπτυξη ενός εμβολίου, δοκιμές εντομοκτόνων και απομόνωση των βακτηρίων που προκαλούν τον τύφο και τους τυφοειδείς πυρετούς. Από το 1935 εργάστηκε σε έναν ιό μυινών ως πιθανή βάση για το αντι-τυφοειδές εμβόλιο, και το 1940 μαζί με τον Πολ Ντουράντ ανέπτυξαν το αντι-τυφοειδές εμβόλιο Ντουράντ-Σπάροου. Εργάστηκε επίσης στην καλλιέργεια των φορέων του κηλιδώδους πυρετού προαναγγέλοντας την ανάπτυξη ενός εμβολίου για τον κηλιδώδη πυρετό των Βραχωδών Ορών.
Της επιτράπηκε να συνεχίσει να εργάζεται στο Ινστιτούτο Παστέρ μέχρι το 1961 ως «Προϊστάμενη Υπηρεσίας», πέρα από την υποχρεωτική ηλικία συνταξιοδότησης, και από το 1949 ήταν Επικεφαλής της υπηρεσίας εμβολιασμών, ανοσοποιώντας κατά της φυματίωσης. Από το 1955 ήταν επικεφαλής των εργασιών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τον υπόστροφο πυρετό στην Αιθιοπία. Έχει συγγράψει ή συν-συγγράψει τουλάχιστον 103 επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Προσωπική ζωή
Το 1917 παντρεύτηκε τον Μπάρον Ρόμπερτ φον Κούγκελγκεν, έναν χειρουργό του ρωσικού στρατού, και απέκτησαν μια κόρη, τη Μαρία Μπόγκνα Σέιλερ φον Κούγκελγκεν. Τελικά χωρίσανε. Μετά τη μετακόμισή της στην Τύνιδα, το 1933 πολιτογραφήθηκε στη Γαλλία. Τον Οκτώβριο 1933 παντρεύτηκε τον Φιλίπ Γκέρμα, έναν γεωργό.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου φιλοξένησε Γάλλους πρόσφυγες (με συμπεριλαμβανόμενο τον Αντρέ Ζιντ) και Πολωνούς λιποτάκτες στην Τύνιδα. Ο Ζιντ ήρθε τον Δεκέμβριο 1942 ενώ η πόλη ήταν υπό κατοχή από Γερμανικά και Ιταλικά στρατεύματα, έμεινε μέχρι το Μάιο 1943 που οι Γαλλικές, Βρετανικές και Αμερικανικές δυνάμεις επανέκτησαν τον έλεγχο της πόλης οπότε μπόρεσε να ταξιδέψει στο Αλγέρι. Για αυτήν την περίοδο κατέγραψε στο ημερολόγιό του ότι η Σπάροου παρευρέθηκε σε ή αρκετές συναντήσεις για γεύματα με αμοιβαίους φίλους από τη γαλλική κοινότητα. Ο Ζιντ αφηγείται επίσης το πως η Σπάροου ίσα που γλίτωσε τον θάνατο από επιδρομές βομβαρδισμών. Την 1η Ιανουαρίου 1943, ενώ βρισκόταν εντός του κτιρίου, μια βόμβα έπεσε στο ισόγειο διαμέρισμα, όπου διέμενε η Σπάροου μαζί με την οικογένεια Μπουτελώ, αλλά ευτυχώς δεν εξερράγη. Πέντε μέρες αργότερα, την 6 Ιανουαρίου δύο παρακείμενα σπίτια καταστράφηκαν από βόμβες.
Η Σπάροου μαζί με τον δεύτερο σύζυγό της καλλιέργησαν έναν πορτοκαλεώνα στην πόλη Σούκρα, κοντά στην Τύνιδα. Στην τελευταία απόσυρση των Γάλλων από την Τύνιδα, το ζευγάρι έφυγε από την Τυνησία και αποσύρθηκε στην Κορσική. Πέθανε στο Πιετρανέρα της Κορσικής το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι βιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς»
Band of Brothers
Το Band of Brothers (ελληνικά: Στην Πρώτη Γραμμή) είναι τηλεοπτική μίνι σειρά του 2001 αποτελούμενη από δέκα μέρη, με θέμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο, γραμμένο από τον ιστορικό και βιογράφο Στέφεν Άμπροουζ. Παραγωγοί ήταν ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Τομ Χανκς, οι οποίοι είχαν συνεργαστεί στην ταινία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (1998). Τα επεισόδια μεταδόθηκαν για πρώτη φορά το 2001 στο HBO και ακόμα εκπέμπονται συχνά σε διάφορα τηλεοπτικά δίκτυα σε όλο τον κόσμο.
Η αφήγηση επικεντρώνεται στις εμπειρίες του Λόχου E ("Λόχος Easy") του 2ου Τάγματος του 506ου Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών Πεζικού εκχωρούμενο στην 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών. Η σειρά καλύπτει τη βασική εκπαίδευση του Easy στην Τοκόα, Γεωργία, τις Αμερικανικές αερομεταφερόμενες αποβιβάσεις στη Νορμανδία, την Επιχείρηση Μάρκετ Γκάρντεν, τη Μάχη της Μπαστόν και τη συνέχεια μέχρι το τέλος του πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της κατάληψης του Kehlsteinhaus.
Τα γεγονότα που απεικονίζονται βασίζονται σε έρευνα του Άμπροουζ και καταγεγραμμένες συνεντεύξεις με βετεράνους του Λόχου Easy. Ένα μεγάλο ποσό λογοτεχνικής αδείας υπάρχει στα επεισόδια, με πολλές διαφορές ανάμεσα στην καταγεγραμμένη ιστορία και την κινηματογραφική εκδοχή. Όλοι οι χαρακτήρες που απεικονίζονται βασίζονται σε πραγματικά μέλη του Λόχου Easy· πολλοί από αυτούς εμφανίζονται σε καταγεγγραμμένες από πριν συνεντεύξεις ως πρελούδιο σε κάθε επεισόδιο (οι ταυτότητες των, ωστόσο, δεν αποκαλύπτονται μέχρι το κλείσιμο στο φινάλε). Ο Σπίλμπεργκ και ο Χανκς επίσης παρήγαγαν τη συνοδή μίνι σειρά The Pacific η οποία έκανε πρεμιέρα τον Μάρτιο του 2010. Αυτή ακολουθούσε την εκστρατεία ενάντια στον Ιαπωνικό Στρατό, ο οποίος θα προτιμούσε να πεθάνει απ' ό,τι να παραδοθεί, μέχρι τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.
Τίτλος
Ο τίτλος του βιβλίου και της σειράς προέρχεται από τον περίφημο Λόγο της Ημέρας του Αγίου Κρίσπιν διατυπωμένο από τον χαρακτήρα του Ερρίκου Ε' της Αγγλίας πριν από τη Μάχη του Αζινκούρ στο έργο Ερρίκος Ε' του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Πράξη Τέταρτη, Σκηνή Τρίτη. Ένα χωρίο από τον λόγο βρίσκεται ως απόφθεγμα στην πρώτη σελίδα του βιβλίου, και επίσης παρουσιάζεται από τον Κάργουντ Λίπτον στο τελικό επεισόδιο.
2. Day of Days
Τις πρώτες πρωινές ώρες της Απόβασης, η Easy Company - με χιλιάδες άλλους αλεξιπτωτιστές της Συμμαχικής Δύναμης - πέφτουν πίσω από τις εχθρικές γραμμές στη Νορμανδία. Όμως μέσα στο χάος των γερμανικών βομβαρδιστικών οι αλεξιπτωτιστές θα εξαπλωθούν σε όλη τη Νορμανδία μακριά από τις προκαθορισμένες ζώνες ρίψης. Επειδή ο διοικητής της Easy Company είναι νεκρός, τη θέση του παίρνει ο Υπολοχαγός Γουίντερς, όπου διατάζεται να καταστρέψει ο λόχος του ένα γερμανικό καταφύγιο πυροβολικού, που βάλλει προς την παραλία, σπέρνοντας τον όλεθρο καθώς τα Συμμαχικά στρατεύματα αποβιβάζονται.
4. Replacements
Η παραμονή της Easy Company στην Αγγλία είναι πολύ μικρή, όταν διατάζεται να πάρει μέρος στην επιχείρηση Market Garden. Πέφτουν κοντά στο Αϊντχόβεν όπου οι κάτοικοι της Ολλανδίας τους υποδέχονται με μεγάλη χαρά. Μετά από τις σημαντικές απώλειες ο λόχος καλοσωρίζει τους νεοσύλλεκτους. Η κατάσταση είναι αρκετά δύσκολη για τον λοχία Μπούλ Ράντελμαν ο οποίος διαχωρίζεται από τον υπόλοιπο λόχο και αναγκάζεται να κρυφτεί σ' έναν αχυρώνα.
5. Crossroads
Ο Λοχαγός Γουίντερς οδηγεί την Easy Company σε μια επίθεση, αλλά εμφανίζονται δύο λόχοι Γερμανών SS, οι οποίοι έχουν επίσης υποστήριξη πυροβολικού. Η αποστολή είναι επιτυχής αλλά υπάρχουν σοβαρές απώλειες. Ο Γουίντερς βρίσκει τον εαυτό του και προωθείται ως Εξωτερικός Σύμβουλος του Τάγματος, παρόλο την ανησυχία για την Easy Company, ξέρει ότι βρίσκεται σε καλά χέρια. Ο λόχος βοηθάει μία ομάδα Βρετανών. Μετά, με τα Χριστούγεννα να πλησιάζουν, οι άντρες βρίσκουν τις άδειες όλες ακυρωμένες και πρέπει να κινηθούν γρήγορα προς την Μπαστόν, με έναν άλλο διοικητή.
6. Bastogne
Είναι κρύα Χριστούγεννα του 1944, όπου οι άντρες της Easy Company προσπαθούν να κρατήσουν τη γραμμή γύρω από την Μπαστόν. Δεν έχουν χειμερινά ρούχα και έχουν περιορισμένες μερίδες τροφίμων και λίγα πυρομαχικά. Για τον Γιουτζήν Ρο, ένας απ' τους νοσοκόμους, είναι ότι δεν έχει τις βασικές ιατρικές προμήθειες. Ψάχνει να βρει ζητώντας απ' τους άλλους, αλλά δεν είναι αρκετό. Βρίσκει μια Γαλλίδα νοσοκόμα, τη Ρενέ, στην Μπαστόν στην οποία της λείπουν κι αυτής οι πιο βασικές προμήθειες.
7. The Breaking Point
Η Easy Company βρίσκεται ακόμα στο δάσος των Αρδεννών, όμως οι Γερμανοί είναι σε υποχώρηση. Οι άντρες κρυώνουν και ζουν μέσα σε ορύγματα γνωρίζοντας κατα πάσα πιθανότητα να υποχρεωθούν να προσπαθήσουν να λάβουν την πόλη. Οι Γερμανοί έχουν υποχωρήσει στην πόλη της Φόϊ αλλά είναι σε καλή θέση και έχουν βαρύ πυροβολικό. Το πυροβολικό τους βάλλει στη θέση της Easy Company εμφανίζοντας άντρες σοβαρά τραυματισμένους συμπεριλαμβανομένων τον Μπιλ Γκαρνίρ και τον Τζο Τόϊ. Όταν αρχίζει η επίθεση, ο καινούργιος διοικητής δεν είναι ικανός να οδηγήσει σωστά τους άντρες, κι έτσι ο Λοχαγός Γουίντερς διατάζει τον Υπολοχαγό Σπήρς ν' αναλάβει τη διοίκηση της επίθεσης.
8. The Last Patrol
Είναι Φεβρουάριος του 1945 και η εξαντλημένη Easy Company βρίσκεται στο Χαγκενάου, στο Ρήνο της Γαλλίας, ακριβώς απέναντι από τη Γερμανία. Ο στρατιώτης Ντέιβιντ Γουέμπστερ, ο οποίος είχε τραυματιστεί στην επιχείρηση Market Garden, επιστρέφει στον λόχο αλλά διαπιστώνει ότι η απουσία του από τις μάχες της Μπαστόν τον έχει αποξενώσει από τους άλλους και τον αντιμετωπίζουν σαν ξένο. Η Easy Company έχει επίσης έναν καινούργιο αξιωματικό, τον Υπολοχαγό Τζόουνς, απόφοιτος από το Γουέστ Πόιντ ο οποίος θέλει να πάρει μέρος σε κάποια μάχη. Ο πόλεμος είναι, σαφώς, κοντά στο τέλος του και οι άντρες σκέφτονται πως θα είναι μετά. Ο Συνταγματάρχης Σινκ διατάζει τον Γουίντερς να διαλέξει 10 άτομα της Easy Company για να περάσουν τον ποταμό και να πιάσουν κρατουμένους για ανάκριση. Ένας άντρας τραυματίζεται κατά την επιδρομή κι έπειτα πεθαίνει, όμως η περίπολος χρίζεται επιτυχής. Παρ' όλα αυτά ο Συνταγματάρχης Σινκ διατάζει τον Γουίντερς να ξαναστείλει περίπολο για κι άλλους αιχμαλώτους.
9. Why We Fight
Η Easy Company είναι πλέον στη Γερμανία. Αυτό όμως που αντικρίζουν στη Γερμανία είναι οι φρικαλεότητες που διέπραξαν οι Ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
10. Points
Είναι Μάιος του 1945 και η Easy Company είναι το πρώτο Συμμαχικό στράτευμα που θα εισέλθει στο Berchtesgarden, στο καταφύγιο του Χίτλερ. Βρίσκουν μια σχεδόν έρημη πόλη με λίγους ανθρώπους στο ξενοδοχείο. Υπάρχει πια ένα μικρό χρονικό διάστημα μέχρι ν' ακουστούν τα χαρμόσυνα νέα: Ότι οι Γερμανοί παραδώθηκαν και ο πόλεμος στην Ευρώπη έχει τελειώσει. Όσοι δεν έχουν αρκετούς πόντους ενδέχεται να σταλούν στον πόλεμο του Ειρηνικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του HBO
Οσόγκοβο
Το Οσόγκοβο (Βουλγαρική γλώσσα και Σλαβομακεδονική γλώσσα: ) ή Οσόγκοβοσκα Πλανίνα (Осоговска планина ή Осоговски Планини) είναι ένα βουνό και χιονοδρομικό κέντρο μεταξύ του νοτιοδυτικού τμήματος της Βουλγαρίας (Επαρχία Κιουστεντίλ) και του βορειοανατολικού μέρους της Βόρειας Μακεδονίας (Δήμος Κότσανη και Δήμος Κρίβα Παλάνκα).
Έχει μήκος περίπου 110 χιλιόμετρα και πλάτος 50 χιλιομέτρων, ενώ η υψηλότερη κορυφή είναι η Ρούεν στα 2251 μ., η οποία αποτελεί τον κύριο ορθογραφικό κόμβο στα σύνορα μεταξύ Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας. Η πιο απότομη πλαγιά του βουνού βρίσκεται στα δυτικά και εκτείνεται από το Κάρεβ Βρβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οσόγκοβο
Εθνική Ανδόρρας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ανδόρρας αντιπροσωπεύει την Ανδόρρα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Ανδόρρας (Federació Andorrana de Basquetbol).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ομοσπονδία της Ανδόρρας αποτελεί ένα από τα πιο πρόσφατα μέλη της FIBA, καθώς η ένταξή της σε αυτή έλαβε χώρα το 1988.
Η γυναικεία εθνική ομάδα μετρά συμμετοχές μόνο στο κατώτερο τη τάξει πρωτάθλημα ευρωπαϊκής εμβέλειας, γνωστό ως «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανδορρα Γυναικες
.st
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σάο Τομέ και Πρίνσιπε Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Λακεστάδης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λακεστάδης είναι γνωστός ένας γιος του Ιππολύτου. Ο Λακεστάδης ήταν βασιλιάς της Σικυώνας στη βόρεια Πελοπόννησο κατά την εποχή της εισβολής των Δωριέων. Οι Δωριείς όμως ανεγνώρισαν τον Λακεστάδη ως έναν από τους Ηρακλείδες και έτσι τον διετήρησαν στην εξουσία της Σικυώνας.
Πηγή
Λακεσταδης
Αμυγδαλιά Εύβοιας
Η Αμυγδαλιά είναι πεδινός οικισμός του Δήμου Καρύστου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Έχει πληθυσμό 85 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και βρίσκεται 58 χλμ βορειοανατολικά της Καρύστου, στο εσωτερικό του ακρωτηρίου του Κάβο Ντόρο. Αποτελεί την κατεξοχήν περιοχή του Κάβο Ντόρο, καθώς σε αυτή ανήκει το ακρωτήρι. Απέχει 152 χλμ. από τη Χαλκίδα.
Η Τοπική Κοινότητα Αμυγδαλέας συγκροτείται από τον ομώνυμο οικισμό και τους οικισμούς Δρυμονάρι, Ζαχαριά, Θύμι, Καψούρι, Πρινιά και Σχίζαλη, με συνολικό πληθυσμό 195 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 29,632 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Περιγραφή
Είναι πεδινός οικισμός και από τους λίγους που βρίσκεται σε παραθαλάσσια περιοχή, όπου είναι ορατός ακόμα και από τα πλοία που περιπλέουν στο στενό του Κάβο ντόρο. Παλαιότερα η μεταφορά των κατοίκων προς την Κάρυστο, γινόταν μέσω θαλάσσης με αλιευτικό σκάφος που εξυπηρετούσε τους κατοίκους ως τις αρχές του 1980 οπού τότε δημιουργήθηκε το οδικό δίκτυο που τη συνέδεσε με τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής. Διαθέτει, επίσης, αμμουδιά η οποία είναι προφυλαγμένη από βορινούς ανέμους, ενώ ακόμα έχει κατασκευαστεί ένας μικρός μόλος ο οποίος χρησιμεύει ως καταφύγιο για μικρά σκάφη. Στο χωριό υπάρχουν δύο Ιεροί Ναοί, ο (Άγιος Σπυρίδων και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
.sy
.sy είναι ο top-level domain κωδικός για τη Συρία στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συρία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη
thumb|right|250px|Το λογότυπο του Μπλοκ του Πέτρο Ποροσένκο. Η Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη (ουκρανικά: Європейська Солідарність) είναι ένα Ουκρανικό πολιτικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου 2000. Τον Μάρτιο του 2001 το κόμμα ονομαζόταν επισήμως Αλληλεγγύη (ουκρανικά: Солідарність), ενώ προέκυψε ύστερα από διάσπαση στο Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ουκρανίας (ενωμένο). Το κόμμα ήταν πάντα συνδεδεμένο με τον Πέτρο Ποροσένκο. Μετά από διάφορα προβλήματα που οδήγησαν στη διάλυση του κόμματος στα τέλη του 2013, ο Ποροσένκο παρέτεινε τη ζωή του κόμματος μετονομάζοντας το κόμμα Εθνική Συμμαχία Ελευθερίας και Ουκρανικού Πατριωτισμού «Επίθεση» (ουκρανικά: Національний Альянс свободи та Українського Патріотизму «НАСТУП») σε Πανουκρανική Ένωση Αλληλεγγύη (ουκρανικά: Всеукраїнське об’єднання «Солідарність»). Στις 17 Αυγούστου 2014 το κόμμα μετονομάστηκε σε Μπλοκ του Πέτρο Ποροσένκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανικά πολιτικά κόμματα
Σπυρίδων Βελλίνης
Ο Σπυρίδων Βελλίνης (Ναύπλιο, 1818 - Σπέτσες, 3 Αυγούστου 1887) ήταν Έλληνας λόγιος και εκδότης της «Ιστορίας της Ελλάδος».
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1818. Πατέρας του ήταν ο πρωθιερέας Γεώργιος Βελλίνης, ο οποίος καταδιώχτηκε από τους Τούρκους διότι ήταν Φιλικός. Κατέφυγε στον Αλέξανδρο Υψηλάντη και έγινε μέλος του Ιερού Λόχου. Μητέρα του ήταν η Φωτεινή Παπαλεξοπούλου.
Ο νεαρός Σπυρίδων σπούδασε στο Παρίσι νομικά και επέστρεψε διδάσκοντας περί το 1846. Διορίστηκε στην δικαστική εξουσία μέχρι το 1852, οπότε πήρε σύζυγο την Ασπασία Πελώνη από τη Σύρο, παραιτήθηκε της δικαστικής θέσης του και εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο ως δικηγόρος.
Αζότ (περιοχή)
Azot (Азот) είναι μια ιστορική και γεωγραφική περιοχή στη Βόρεια Μακεδονία που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της πόλης Βελεσά στην κοιλάδα του βουνού Μπαμπούνα.
Σπυρίδων Βελλίνης
Συγγράμματα
Ο Βελλίνης εξέδωσε το 1856 την πρώτη έκδοση της «Ιστορίας της Ελλάδας από την άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι το 1821». Επανεκδόθηκε πιο ολοκληρωμένη το 1871. Έγραψε επίσης τα ποιήματα «η Κρήτη», «τα φρούρια της Κέρκυρας», «Τα πίπτοντα φύλλα του Μιλβωά» και «το Αρκάδι», καθώς και το ειδύλλιο «ο Καρασεβταλής». Απεβίωσε στις Σπέτσες στις 3 Αυγούστου 1887.
Αζότ (περιοχή)
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Βελεσών
Σπυρίδων Βελλίνης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Ιβήρων
Στη Μονή Ιβήρων ανήκει η Σκήτη Τιμίου Προδρόμου, που απλώνεται σε πλαγιά δυτικά της μονής και σε απόσταση μισής ώρας από αυτήν μέσα από δασικό δρόμο. Έχει μορφή οικισμού με καλύβες και Κυριακό και είναι ιδιόρρυθμη.Δεν είναι εξακριβωμένη η χρονολογία της συγκρότησης του οικισμού σε σκήτη. Σαν οικισμός ήταν ανεπτυγμένος τουλάχιστον από την πρώτη δεκαετία του 16ου αιώνα.
Το Κυριακό της Σκήτης Τιμίου Προδρόμου ανεγέρθηκε το 1779 και τοιχογραφήθηκε το 1799. Περιλαμβάνει ξενώνα και τράπεζα. Οι Καλύβες της Σκήτης Τιμίου Προδρόμου είναι συνολικά οκτώ αλλά οι περισσότερες είναι σήμερα ακατοίκητες. Σε καλύβες της Σκήτης έζησαν τρεις όσιοι που μαρτύρησαν στη Αδριανούπολη το 1519 και άλλοι τέσσερις που μαρτύρησαν στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 19ου αιώνα. Σε καλύβα της Σκήτης κατοικούν έξι μοναχοί. Ασχολούνται με την κατασκευή μοσχοθυμιάματος. Σε Καλύβα της Σκήτης,που σήμερα είναι ερηπωμένη κατοίκησε για ένα χρονικό διάστημα ο μακαριστός Γέρων Παΐσιος.
Λακίνιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λακίνιος είναι γνωστός ένας ήρωας της Ιαπυγίας, γιος της Κυρήνης ή Πυρήνης. Ο Λακίνιος ήταν βασιλιάς των Βρουττίων και έδωσε το όνομά του στο Λακίνιο Άκρο. Υποδέχθηκε τον εξόριστο Κρότωνα και τον πάντρεψε με την κόρη του. Ο Λακίνιος σκοτώθηκε από τον Ηρακλή, που για να εξιλεωθεί στη συνέχεια ίδρυσε το ιερό της Λακινίας Ήρας.
Πηγή
Λακινιος
.sz
.sz είναι ο top-level domain κωδικός για το Εσουατίνι (πρώην Σουαζιλάνδη) στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Θεόκλητος
Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Θεόκλητος Πασσαλής (γενν. 1932) είναι επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1932 στο Κυπαρίσσι του Νομού Γρεβενών, όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και στην συνέχεια το Γυμνάσιο Γρεβενών.
Το 1967 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κλαδορράχης Φλωρίνης και το ίδιο έτος χειροτονήθηκε Διάκονος. Το 1968 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος υπό του Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Αυγουστίνου Καντιώτη και έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.
Εξελέγη Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας στις 21 Ιανουαρίου 2000 και χειροτονήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2000 στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου της Αθήνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας
Σύνορα Καζακστάν-Κιργιζίας
Τα σύνορα Καζακστάν -Κιργιζίας έχουν μήκος 1.051 χιλιόμετρα και διέρχονται από το δρόμου του μεταξιού.
Αρχίζουν δυτικά στο σημείο που ενώνονται τα σύνορα Καζακστάν -Κιργιζίας -Ουζμπεκιστάν και φτάνουν ανατολικά στο τριπλό σύνορο Καζακστάν, Κιργιζίας και Κίνας. Ανατολικά περνούν κοντά από την κορυφή του Τζενγκίς Τσοκουσού, της λίμνης Ισσύκ-Κουλ στη Κιργιζία, και το Χαν Τενγκρί στο Καζακστάν. Περνάνε από τις επαρχίες Ταλάς, Τσούι και Ισσικόλ, στη Κιργιζία, και από τις περιφέρειες Νότιου Καζακστάν, Τζαμπούλ και Αλμάτι στο Καζακστάν.
Σιδηροδρομικό δίκτυο
Υπάρχει μόνο μια ενιαία γραμμή που συνδέει τις δύο χώρες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καζακστάν Κατηγορία:Γεωγραφία της Κιργιζίας Κατηγορία:Διεθνή σύνορα
Ιερομηνία (Αττικό δίκαιο)
Ιερομηνία ήταν η περίοδος, κατά την οποία, λόγω κάποιας θρησκευτικής γιορτής, αναστέλλονταν οι εχθροπραξίες τη πόλης, αλλά και πολλές δημόσιες λειτουργίες, όπως οι συνεδριάσεις της εκκλησίας του δήμου και των δικαστηρίων, η εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων ή κατασχέσεων κ.λ.π. Ορισμένες φορές, όπως στα Διονύσια και τα Θαργήλια, δινόταν πρόσκαιρα ελευθερία στους κρατουμένους για να μπορέσουν να συμμετάσχουν στις θρησκευτικές τελετές. Κατά τον Ησύχιο εορτάσιμος ημέρα, ιερά εορτή κατά μήνα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Κώστας Παπαμαρκίδης
Βιογραφία
Ο ηθοποιός γεννήθηκε το 1926 στο Σουδάν. Οι γονείς του ήταν Κύπριοι. Επέστρεψαν οικογενειακώς στην Κύπρο όταν ο Κώστας Παπαμαρκίδης ήταν πέντε ετών. Σε ηλικία 23 ετών έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο με τον Μορφωτικό Σύλλογο «Αναγέννηση» Παλουριώτισσας στο έργο «Σιωπηλή γυναίκα».
Από το 1949 μέχρι το 1955 δούλευε ανελλιπώς ως ηθοποιός ενώ παράλληλα και για πολλά χρονιά αργότερα δούλευε ως Ράπτης, είχε το Ραφείο του στην οδό Ερμού στην Λευκωσία. Το 1955 αποσυρεται προσωρινά από το θέατρο επειδή αρραβωνιάστηκε και έπρεπε να δουλέψει για να συντηρήσει την οικογένεια του. Ωστόσο, το 1957 επέστρεψε τυχαία στο θέατρο το 1957, στο έργο «Ηνωμένους Καλλιτέχνες», όπου αντικατάστησε σε μια παράσταση έναν ηθοποιό, ο οποίος δεν εμφανίστηκε. Την επόμενη μέρα έδωσε δύο παραστάσεις στη Λεμεσό που ήταν τόσο επιτυχημένες ώστε η εφημερίδα «Απογευματινός τύπος» έγραψε για τον ηθοποιό, ότι «γεννήθηκε ένα πηγαίο ταλέντο».
Ο ηθοποιός ενσάρκωσε ρόλους οι οποίοι αγαπήθηκαν από το κοινό. Χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του ως «Νεκατώστρας» στις «Ιστορίες του χωρκού». Πέθανε στις 26 Ιουνίου 2014 σε ηλικία 88 ετών. Ποτέ του δεν σπούδασε υποκριτική και πριν βγει στην τηλεόραση δήλωνε πως ήταν μονο Ράπτης. Είναι όμως ενας απο τους μεγαλύτερους θεατράνθρωπους της Κύπρου και κορυφαίος κωμικός ηθοποιός.
Τηλεόραση
Συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές:
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Λάκιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λάκιος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Φανταστική καταδίωξη
Η Φανταστική Καταδίωξη (αγγλικά: Innerspace) είναι ο τίτλος αμερικάνικης κωμωδίας φαντασίας του Τζόε Ντάντε με τους Ντένις Κουέιντ, Μάρτιν Σορτ.
Λάκιος
Πηγή
Λακιος Λακιος Λακιος
Φανταστική καταδίωξη
Η ταινία απέσπασε Όσκαρ οπτικών εφέ.
Πλοκή
Ο Ταγκ Πέντελτον συμμετέχει σε ένα πείραμα σμίκρυνσης και οι επιστήμονες, αφού τον έχουν σμικρύνει, ετοιμάζονται να τον βάλουν στο σώμα ενός λαγού, μέσω μιας σύριγγας. Όμως, εκείνη τη στιγμή, κάποιοι άντρες εισβάλουν στο εργαστήριο και κλέβουν το μικροτσίπ που΄είναι απαραίτητο για να μεγαλώσει πάλι ο Ταγκ. Ένας επιστήμονας ξεφεύγει και για να σώσει τον Ταγκ, τον καρφώνει σε έναν ταμία ενός σούπερ μάρκετ. Τώρα ο Ταγκ και ο άτυχος ταμίας πρέπει να βρουν το δεύτερο μικροτσίπ για να μεγαλώσει ο Ταγκ, πριν τελειώσουν τα αποθέματα οξυγόνου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Α.Ο.Κ. Κέρκυρα
Ίδρυση
150px|μικρογραφία|Το λογότυπο του συλλόγου έως το 2020 Δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2013 με συγχώνευση ή συνένωση του επαγγελματικού τμήματος ποδοσφαίρου του ΑΟ Κέρκυρα, το οποίο είχε μόλις υποβιβαστεί στη Φούτμπολ Λιγκ, και του ΑΟ Κασσιόπης (ή Κασσιώπης, με τελικό -ς) που είχε πετύχει την άνοδό του στην ίδια κατηγορία. Το νέο σωματείο φέρει το ΑΦΜ (Αριθμό Φορολογικού Μητρώου) του ΑΟ Κασσιόπης,  η δε επωνυμία του εμπεριέχει τη δική του σύμφωνα με απόφαση του τοπικού Πρωτοδικείου από τον Οκτώβριο του 2013 και σε αντίθεση με την αίτηση αναγνώρισης ως Ποδοσφαιρική & Αθλητική Ένωση «Κέρκυρα» που είχαν υποβάλει οι εμπνευστές της κίνησης.
Ιστορία
Την πρώτη αγωνιστική περίοδο της ύπαρξής του, ο ΑΟΚ αναδείχθηκε πρωταθλητής Βορείου ομίλου 2013-14 της Φούτμπολ Λιγκ και καταλαμβάνοντας τη 2η θέση μεταξύ 8 στους αγώνες κατάταξης (play-off) που ακολούθησαν, προβιβάστηκε στην ανώτερη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Την περίοδο 2015–16 τερμάτισε στη 2η θέση, εξασφαλίζοντας την επιστροφή του στην Α' Εθνική κατηγορία. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2016-17 τερμάτισε στη 10η θέση.
Την περίοδο 2017-18 τερμάτισε στη 15η θέση και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 2018-19 και 2019-20 συμμετείχε στην Β' Εθνική.