cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιπ Ζιμπάρντο
Το πείραμα φυλάκισης
Την τρίτη μέρα του πειράματος, επιτράπηκε επισκεπτήριο για τους φίλους και τις οικογένειες. Η επίσκεψη αυτή παρακολουθήθηκε στενά και ήταν καθορισμένη χρονικά με πολλούς κανόνες και περιορισμούς.
Το επόμενο συμβάν που προστέθηκε στο πείραμα φυλάκισης ήταν ένα φημολογούμενο σχέδιο διαφυγής, το οποίο οι κρατούμενοι θα έθεταν σε εφαρμογή μετά το επισκεπτήριο. Ένας κρατούμενος επρόκειτο να συγκεντρώσει κάποιους φίλους του για να εισβάλλουν μέσα στην φυλακή και να ελευθερώσουν όλους τους φυλακισμένους. Αφού ένας από τους φρουρούς άκουσε αυτό το σχέδιο, τοποθετήθηκε ένας πληροφοριοδότης ανάμεσα στους κρατούμενους και η απόδραση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Οι κρατούμενοι, που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την οργάνωση της απόδρασης, τιμωρήθηκαν και επιβαρύνθηκαν με περισσότερες κάμψεις και τον καθαρισμό της τουαλέτας.
Σε κάποιο σημείο, ακόμα και οι κρατούμενοι που είχαν θεωρηθεί ως πρότυπα συμπεριφοράς, εκείνοι που υπάκουσαν σε όλες τις εντολές των φρουρών, τιμωρήθηκαν. Η χρησιμοποίηση της τουαλέτας θεωρήθηκε προνόμιο και όχι ανάγκη, και για εκείνους που ενήργησαν εναντίον των φρουρών υπήρχε ένας κουβάς στο κελί τους για τις σωματικές τους ανάγκες.
Το ένα τρίτο των φρουρών αξιολογήθηκε ότι εμφάνισε "γνήσιες" σαδιστικές τάσεις, ενώ πολλοί κρατούμενοι υπέστησαν συναισθηματικά τραύματα και πέντε έπρεπε να απομακρυνθούν από το πείραμα νωρίς.
Ο ίδιος ο Ζιμπάρντο είχε αρχίσει να ενδίδει στους ρόλους της κατάστασης. Έπρεπε να του δείξει την πραγματικότητα του πειράματος η Κριστίνα Μάζλακ (Christina Maslach), η κοπέλα του και μελλοντική του σύζυγος, η οποία είχε μόλις λάβει το διδακτορικό της στην ψυχολογία.
Στο τέλος του πειράματος, αφού όλοι οι κρατούμενοι είχαν απελευθερωθεί και οι φρουροί είχαν αποχωρήσει, επέστρεψαν όλοι στο ίδιο δωμάτιο για αξιολόγηση και για να είναι σε θέση να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ανοιχτά ο ένας προς τον άλλον. Ηθικές ανησυχίες γύρω από το διάσημο πείραμα συχνά προβαίνουν σε σύγκριση με το Πείραμα Μίλγκραμ, το οποίο διεξήχθη το 1961 στο Πανεπιστήμιο Γέιλ από τον Στάνλεϊ Μίλγκραμ, πρώην φίλο του Ζιμπάρντο από το λύκειο.
Παρόμοια πειράματα
Υπήρχαν πολλά ηθικά ζητήματα και ζητήματα έρευνας σχετικά με το αρχικό πείραμα. Μεταγενέστερα πειράματα με καλύτερους ελέγχους και ηθικά πρότυπα δεν έχουν αναπαράγει τα αποτελέσματα του πειράματος του Στάνφορντ. Αυτό έχει σημασία διότι η αναπαραγωγιμότητα είναι ένα σημαντικό μέρος της επιστημονικής διαδικασίας. Ένα από αυτά τα πειράματα εξέτασε τη δύναμη των ρόλων σε επιλεγμένες περιπτώσεις.
Τα αποτελέσματα του πειράματος του BBC ήταν ότι υπήρχαν περισσότερες από μια συγκρούσεις στο εσωτερικό των δύο ομάδων από ό,τι μεταξύ των δύο ομάδων. Ο Ζιμπάρντο επέκρινε το πείραμα του BBC, ισχυριζόμενος ότι κάτι πρέπει να έγινε λάθος, δεδομένου ότι τα αποτελέσματα ήταν διαφορετικά και επίσης, ότι είπαν ψέματα για το πώς επιλέχθηκαν ποιοι θα είναι οι φυλακισμένοι και ποιοι οι φύλακες.
To Φαινόμενο του Εωσφόρου
Το βιβλίο του Ζιμπάρντο, To Φαινόμενο του Εωσφόρου (The Lucifer Effect), πήρε τον τίτλο του από τη μεταμόρφωση του Εωσφόρου σε Σατανά. Σύμφωνα με τη χριστιανική θεολογία, ο Εωσφόρος ήταν κάποτε ο αγαπημένος άγγελος του Θεού, μέχρι που αμφισβήτησε την εξουσία του Θεού και ρίχτηκε στην κόλαση με όλους τους υπόλοιπους έκπτωτους αγγέλους. Έτσι, ο Ζιμπάρντο χρησιμοποίησε αυτόν τον τίτλο για να εξηγήσει πώς οι καλοί άνθρωποι γίνονται κακοί. Ο κύριος συλλογισμός του Ζιμπάρντο σχετικά με το γιατί οι καλοί άνθρωποι κάνουν απαίσια πράγματα, είναι ότι συμβαίνει αυτό λόγω των περιστασιακών επιρροών και της δύναμης που δίνει η εξουσία.
Το Φαινόμενο του Εωσφόρου γράφτηκε ως απάντηση στα ευρήματά του, στο Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ. Ο Ζιμπάρντο πιστεύει ότι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας θα μπορούσαν να παίξουν έναν ρόλο στο πώς εκδηλώνονται βίαιες ή παθητικές ενέργειες. Στο βιβλίο, ο Ζιμπάρντο λέει ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να οριστούν ως «καλοί» ή «κακοί», επειδή έχουμε την ικανότητα να ενεργούμε ως και τα δύο, αναλόγως την κατάσταση. Σύμφωνα με τον Ζιμπάρντο, «Οι καλοί άνθρωποι μπορούν να προκληθούν, να παρασυρθούν, και να μυηθούν σε κακές συμπεριφορές. Μπορούν επίσης να οδηγηθούν στο να ενεργούν με παράλογους, ανόητους, αυτοκαταστροφικούς, αντικοινωνικούς και απερίσκεπτους τρόπους όταν είναι βυθισμένοι σε "σύνολο καταστάσεων" που έχει αντίκτυπο στην ανθρώπινη φύση, με τρόπους που προκαλούν την δική μας αίσθηση της σταθερότητας και τη συνοχή της ατομικής προσωπικότητας, του χαρακτήρα και της ηθικής.»
Επισημαίνει, επίσης, ότι εμείς, ως άνθρωποι, θέλουμε να πιστεύουμε στην αμετάβλητη καλοσύνη των ανθρώπων και στη δύναμη που έχουμε για να αντισταθούμε σε περιστασιακές και εξωτερικές πιέσεις και πειρασμούς. Στο κεφάλαιο 12, «Διερευνώντας την Κοινωνική Δυναμική: Ισχύς, συμμόρφωση και υπακοή»,  ο Ζιμπάρντο αναφέρει ότι  η κοινωνική πίεση, η επιθυμία να είναι κάποιος άνετος (cool), ο φόβος της απόρριψης και απλά το να είναι μέρος μιας ομάδας, είναι τα κομβικά σημεία για  την παράλογη συμπεριφορά  στο χαρακτήρα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι
508 Πρινστονία
Η Πρινστονία (Princetonia) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής που κινείται στο εξωτερικό μέρος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,24. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον των ΗΠΑ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πρινστονίας εκτιμάται σε 142,35 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,044 (από δεδομένα του IRAS). Η Πρινστονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 52,8 ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρινστονια
Καζιγκουλού
Το Καζικουλού (Καζκουλού) (επίσης, Γκαζκουλού) είναι χωριό και δήμος της επαρχίας Τοβούζ στο Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 702 κατοίκων.
Ιωάννης ντε Καστίγια ι Άρο
Ο Ιωάννης ο μονόφθαλμος, ισπαν. Juan el tuerto (απεβ. 31 Οκτωβρίου 1326) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν κύριος του Κουέγιαρ (1319-25) και της Μπισκάγια (1322-26).
ΕΤΑ
Η ΕΤΑ (βασκικά: Euskadi Ta Askatasuna, που σημαίνει Βασκική γη Και Ελευθερία) ήταν βασκική αυτονομιστική οργάνωση, που έδρασε στη Ισπανία, όπου υιοθετώντας πολλές φορές βίαιες μεθόδους στην εκστρατεία που ανέλαβε για αναγνώριση βασκικού κράτους, χαρακτηρίστηκε από τις ΗΠΑ και την ΕΕ ως τρομοκρατική οργάνωση. Την άνοιξη του 2018 ανακοίνωσε την οριστική της διάλυση.
Ιωάννης ντε Καστίγια ι Άρο
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη του της Ταρίφα πρίγκιπα της Καστίλης (γιου του Αλφόνσου Ι΄) και της Μαρίας Ντίαθ Α΄ ντε Άρο, κόρης και κληρονόμου του Λόπε Ντίαθ Γ΄ ντε Άρο κυρίου της Μπισκάγια.
ΕΤΑ
Ιστορικό
Στη σημαντικότερη πόλη της περιοχής - χωρας των Βάσκων, στη Β. Ισπανία το Μπιλμπάο, περί τις αρχές της δεκαετίας του 1950 κάποιοι Βάσκοι άρχισαν να εκδίδουν μια εφημερίδα με την ονομασία «Ekin» (= εκκίνηση, δράση) που αφορούσε την περιοχή αλλά και που «έσπειρε» τις πρώτες ιδέες για αυτονόμηση. Βέβαια η εφημερίδα αυτή επί εποχής Φράνκο κηρύχθηκε παράνομη και οι εκδότες και οπαδοί της βλέποντας ότι και το δικό τους τοπικό υπερεθνικιστικό πολιτικό κόμμα τους χαρακτηριζόταν από μετριοπάθεια, περί το 1959, αναδιοργανώθηκαν από ομάδα Ekin σε ομάδα «Πατρίδα και Ελευθερία» ΕΤΑ.
Ιωάννης ντε Καστίγια ι Άρο
Βιογραφία
Το χρονικό της βασιλείας του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης (γιου του εξαδέλφου του Φερδινάνδου Δ΄) περιγράφει πως η περίοδος ανηλικιότητας του βασιλιά ήταν εποχή έντασης και βίας, όπου οι ισχυροί ιππότες και βαρόνοι καταπίεζαν τους ασθενέστερους από αυτούς. Το 1325 ο βασιλιάς δήλωσε ότι διώχνει τους επιτρόπους του, που εκμεταλλεύτηκαν την εξουσία τους και αναλαμβάνει την εξουσία. Πολλοί υπήκοοι είχαν διαφύγει σε γειτονικά βασίλεια και όλοι έλπισαν ότι θα αποκατασταθεί η τάξη. Ο Ιωάννης όμως ετοιμάστηκε για αντιπαράθεση.
ΕΤΑ
Ίδρυση ΕΤΑ
Στις 5 Σεπτεμβρίου του 2010 η οργάνωση - που στο μεταξύ είχε αποδυναμωθεί από τον τελευταίο κύκλο συλλήψεων μελών της σε Γαλλία και Ισπανία - ανακοίνωσε μονομερή κατάπαυση πυρός. Πρόκειται για την τρίτη φορά που η οργάνωση προχωρά σε μια τέτοια δέσμευση, καθώς οι προηγούμενες δύο αθετήθηκαν από πλευράς της. Με νέα ανακοίνωση η οργάνωση δεσμεύτηκε να προχωρήσει σε μόνιμη κατάπαυση του πυρός, η οποία όμως θεωρείται προς το παρόν μη επαρκής από την Ισπανική κυβέρνηση.
Ιωάννης ντε Καστίγια ι Άρο
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλα κυρία της Πενέλα, κόρη του Αλφόνσου κυρίου του Πορταλέγρε (γιου τού Αλφόνσου Γ΄ της Πορτογαλίας) και είχε τέκνο:
ΕΤΑ
Ίδρυση ΕΤΑ
Στις 21 Οκτωβρίου 2011, η ETA ανακοίνωσε την παύση της ένοπλης δραστηριότητας της οργάνωσης.
Ιωάννης ντε Καστίγια ι Άρο
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
ΕΤΑ
Ίδρυση ΕΤΑ
Η ΕΤΑ έκανε γνωστή στις 2 Μαΐου 2018 μάι επιστολή με ημερομηνία 16 Απριλίου 2018 σύμφωνα με την οποία "είχε διαλύσει τελείως όλες τις δομές της και τερμάτισε την πολιτική της πρωτοβουλία".
Παραπομπές
Κατηγορία:Χώρα των Βάσκων Ε Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Βασκικός εθνικισμός
1009
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1009 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Θανάσης Αραβοσιτάς
Ο Θανάσης Αραβοσιτάς γεννήθηκε το 1903 και απεβίωσε το 1971. Υπήρξε αθλητής και ιδρυτικό μέλος των τμημάτων του χόκεϊ και σκοποβολής του Παναθηναϊκού, καθώς και αθλητής του ποδοσφαίρου, αλλά και του τμήματος πετοσφαίρισης.
Σταδιοδρομία
Ασχολήθηκε με το ποδοσφαιρό και η θέση του ήταν στην άμυνα. Αγωνίστηκε την ομάδα ποδοσφαίρου του Αθηναϊκού με τον οποίο συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ελλάδος 1923-1924. Από το 1926 εντάχθηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού με τον οποίο αγωνίστηκε έως το 1930 και κατέκτησε το Πρωτάθλημα Αθήνας το 1926 και το 1927. Το 1927 αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του τμήματος χόκεϊ επί χόρτου του Παναθηναϊκού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκοπευτές ΠΑΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του χόκεϊ επί χόρτου Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Ιλαρίων Μακαριουπόλεως
Ο Ιλαρίων Μακαριουπόλεως ή Μακαριοπόλσκι (βουλγ. Иларион Макариополски, 1812-1875) ήταν Βούλγαρος επίσκοπος, από τους αρχικούς πρωτεργάτες των προσπαθειών για την ίδρυση αυτόνομης εθνικής Βουλγαρικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Ο Ιλαρίων γεννήθηκε στη μικρή πόλη Ελένα της Βουλγαρίας με το κατά κόσμο όνομα Στογιάν Στογιάνοβ Μιχαηλόφσκι (Стоян Стоянов Михайловски). Οι Μιχαηλόφσκι ήταν εξέχουσα οικογένεια της περιοχής και φρόντισαν ο γιος τους να λάβει ευρεία για την εποχή μόρφωση, στέλνοντάς τον στο ελληνικό σχολείο στο Αρμπανάσι. Ο Στόγιαν έγινε μοναχός σε ηλικία είκοσι ετών στη σερβική Μονή Χιλανδαρίου στο Άγιον Όρος, ωστόσο μετά συνέχισε τις σπουδές του: στη σχολή του διαφωτιστή Θεόφιλου Καΐρη στην Άνδρο, και αργότερα επί δύο χρόνια στην Αθήνα. Επιστρέφοντας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, γνώρισε και έγινε στενός φίλος του Γκεόργκι Ρακόφσκι, μετά την απόδραση του οποίου στη Γαλλία εξαιτίας επαναστατικών δραστηριοτήτων, το 1841, ο Ιλαρίων αποφάσισε να συνεχίσει τον αγώνα του στο εκκλησιαστικό πεδίο. Από το 1844 άρχισε να προπαγανδίζει στην Κωνσταντινούπολη την ίδρυση ανεξάρτητης Βουλγαρικής Εκκλησίας μαζί με τον Νεόφυτο Μποζβέλι, έναν παλαιότερο μοναχό στο Χιλανδάρι επηρεασμένον από τον σερβικό διαφωτισμό, αναγκαζόμενος να καταφύγει στο Άγιο Όρος από το 1845 μέχρι το 1850. Το 1858 ωστόσο χειροτονήθηκε επίσκοπος, με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης επισκοπής Μακαριουπόλεως.
Στις 3 Απριλίου 1860, κατά την πασχαλινή Θεία Λειτουργία στην Κωνσταντινούπολη, ο Ιλαρίων σκοπίμως δεν μνημόνευσε το όνομα του Οικουμενικού Πατριάρχη Κυρίλλου Ζ΄, κάτι που, σύμφωνα με το Κανονικό Δίκαιο, συνιστά άρνηση της εξουσίας του όταν γίνεται στο έδαφος της επισκοπής του. Μετά από λίγο καιρό, μία απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξόρισε τον Ιλαρίωνα στο Άγιο Όρος, από το 1861 ως το 1864, μαζί με τους επισκόπους που τόλμησαν να τον υποστηρίξουν, τον Βελεσσών Αυξέντιο και τον Φιλιππουπόλεως Παΐσιο (Παΐσιι Πλοβντίβσκι).
Ωστόσο, μετά από έντονη παρασκηνιακή δραστηριότητα του Ρώσου πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη Νικολάι Ιγνάτιεφ, που ασκούσε μεγάλη επιρροή στον Σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ, ένα σουλτανικό φιρμάνι στις 28 Φεβρουαρίου (παλ. ημερολ.) 1870, αγνοώντας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ίδρυσε την αυτόνομη «Βουλγαρική Εξαρχία» με έδρα την Κωνσταντινούπολη, της οποίας όμως ο εκάστοτε εκλεγόμενος έξαρχος θα διοριζόταν μετά από οθωμανικό βεράτιο, και με επικύρωση του οικουμενικού πατριάρχη. Ο Ιλαρίων έγινε τότε μέλος του «Προσωρινού Μεικτού Εξαρχικού Συμβουλίου» και της πρώτης Συνόδου της αντι-κανονικής αυτής Εκκλησίας. Ως πρώτος έξαρχός της ορίσθηκε το 1872 ο Ιλαρίων Α΄ (κατά κόσμο Ιβάν Ιβάνοφ), μητροπολίτης Λόβετς, που δεν πρέπει να συγχέεται με τον Ιλαρίωνα Μακαριουπόλεως, δεν έγινε όμως αποδεκτός από τον Σουλτάνο και έτσι παραιτήθηκε μετά 4 ημέρες. Κατά την επαναληπτική εκλογή που ακολούθησε, ως έξαρχος επιλέχθηκε ο τότε μητροπολίτης του Βιντίμ, Άνθιμος Α΄ (Αντίμ, κατά κόσμο Ατανάς Σακαλόφ), ένας ιδιαίτερα μορφωμένος ιεράρχης με σπουδές στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, ο οποίος ήταν μοναχός μαζί με τον Ιλαρίωνα Μακαριουπόλεως στη Μονή Χιλανδαρίου.
thumb|right|255px|To μνημείο του Ιλαρίωνος Μακαριοπόλσκι στη [[Σόφια.]] Τρεις μόλις μήνες μετά, τον Μάιο του 1872, ο Άνθιμος Α΄, πιθανώς υπό τις προτροπές του Ιλαρίωνα Μακαριουπόλεως, ανεκήρυξε μονομερώς, κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων, την πλήρη ανεξάρτησία της Εξαρχίας ως αυτοκέφαλης Εκκλησίας (Μάιος 1872). Σε αυτό ίσως να είχε επηρεάσει τους ελληνομαθείς αυτούς αρχιερείς το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος, που αναγνωρίσθηκε το 1850 και από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. `Ομως, αντίθετα με την Ελλάδα, η Βουλγαρία δεν ήταν ακόμα ανεξάρτητο κράτος, αλλά απλό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τον κανόνα 36 της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, προϋπόθεση για ύπαρξη ανεξάρτητης Εκκλησίας είναι η ύπαρξη προηγουμένως πολιτικής ανεξαρτησίας. Τότε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άνθιμος ΣΤ΄, στις 13 Μαΐου, «εν μεγάλη συνόδω», προέβη στην καθαίρεση του Εξάρχου Ανθίμου και των συνεργατών αυτού επισκόπων και άλλων κληρικών της Εξαρχίας, και επιπλέον ειδικότερα αναθεμάτισε τον Μακαριουπόλεως Ιλαρίωνα, ανακοινώνοντας την πράξη αυτή προς όλες τις Εκκλησίες. Οι τότε αυτοκέφαλες εκκλησίες αναγνώρισαν όλες την ορθότητα και την κανονικότητα της πράξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εκτός βέβαια από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ρωσίας. Η ύπαρξη αυτής της σχισματικής «Βουλγαρικής Εκκλησίας», της Εξαρχίας, στάθηκε ο σημαντικότερος παράγοντας για την εθνική συνειδητοποίηση των Βουλγάρων και ο πυρήνας για τη δημιουργία του βουλγαρικού εθνικισμού, που οδήγησε στον Μακεδονικό Αγώνα.
Μετά από αυτό, ο Ιλαρίων διορίσθηκε από τη σχισματική Εξαρχία μητροπολίτης Ταρνόβου στις 25 Μαΐου 1872, ωστόσο απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη, στις 4 Ιουνίου 1875, και τάφηκε στο προαύλιο του Βουλγαρικού Ναού του Αγίου Στεφάνου στο Φανάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι επίσκοποι
Εξαπλά
Τα Εξαπλά αποτελούν έργο του διακεκριμένου και πολυγραφότατου λόγιου Ωριγένη. Τα Εξαπλά αποτελούσαν μια κολοσσιαία "πολύγλωττη" (πολυγλωσσική) έκδοση των Εβραϊκών Γραφών σε 50 τόμους και γράφτηκαν γύρω στο 245 Κ.Χ. Ο Ωριγένης ταξινόμησε τα Εξαπλά σε έξι παράλληλες στήλες οι οποίες περιείχαν: (1) το εβραϊκό και το αραμαϊκό κείμενο σε τετράγωνη γραφή, (2) το ίδιο κείμενο με ελληνικούς χαρακτήρες, (3) την ελληνική μετάφραση του Ακύλα, (4) την ελληνική μετάφραση του Συμμάχου, (5) τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα την οποία αναθεώρησε ο Ωριγένης σημειώνοντας τις αποκλίσεις της (προσθήκες ή παραλείψεις) από το εβραϊκό ώστε να καταδείξει τη σχέση των δύο κειμένων και (6) την ελληνική μετάφραση του Θεοδοτίωνα.
Ο λόγιος των χειρογράφων της Αγίας Γραφής Τζον Χορτ σχολιάζει: «Με αυτόν το συνδυασμό κειμένων, ο Ωριγένης έλπιζε ότι θα έριχνε φως στο νόημα πολλών περικοπών οι οποίες είτε θα δημιουργούσαν σύγχυση στον Έλληνα αναγνώστη είτε θα τον παροδηγούσαν αν είχε διαθέσιμη μόνο τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα». Αντιθέτως, ο καθ. Καλαντζάκης θεωρεί ότι μία από τις αιτίες της αναθεώρησης ήταν να χρησιμοποιηθεί για την αντίκρουση από μέρους των χριστιανών των περί αναξιοπιστίας της Μεταφράσεως των Ο' ιουδαϊκών διαβολών.
Σήμερα σώζονται μόνο μερικά αποσπάσματα από αυτό το τεράστιο έργο, το οποίο εξαφανίσθηκε μετά την αραβική κατάκτηση της Καισάρειας της Παλαιστίνης το έτος 638 μ.Χ..
Μια επιστημονική Αναδημοσίευση των αποσπασμάτων των Εξαπλών είναι τώρα στην προετοιμασία από το "Hexapla Institute".
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Επαρχία του Τρεβίζο
Η Επαρχία του Τρεβίζο (ιταλικά: Provincia di Treviso) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία, έχει πρωτεύουσα το Τρεβίζο. Η έκτασή της επαρχίας είναι 2.476,68 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 874.748 κατοίκους (2008). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 95 Δήμους. Συνορεύει βόρεια με την Επαρχία του Μπελούνο, ανατολικά με την περιφέρεια του Φρίουλι-Βενέτια Τζιούλια (Επαρχία του Πορντενόνε), νότια με τις επαρχίες της Βενετίας και της Πάδοβας και δυτικά με Επαρχία της Βιτσέντσα.
Την επαρχία διαρρέει ο ποταμός Πιάβε και έχει σημαντική παραγωγή κρασιού. Η επαρχία του Τρεβίζο ιδρύθηκε από τους Κέλτες αλλά κατακτήθηκε από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και πήρε το όνομα "Ταρβίσιουμ", επόμενοι κατακτητές ήταν οι Ούνοι, οι Οστρογότθοι και οι Λομβαρδοί. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος υπέστη μεγάλες καταστροφές από τον Αυστριακό στρατό. Ο "Μαραθώνιος του Αγίου Αντωνίου" είναι ένα διάσημο γεγονός που γίνεται την τελευταία Κυριακή κάθε Απριλίου, οι δρομείς ξεκινούν από την πόλη της επαρχίας Βεντελάγκο, περνούν οκτώ διαφορετικές πόλεις και καταλήγουν στην Πάντοβα. Οι κυριότερες βιομηχανικές δραστηριότητες της επαρχίας είναι η επιπλοποιία, η αμπελουργία, η υποδηματοποιία και η παραγωγή αθλητικών ειδών. Σε ένα δασάκι της επαρχίας παράγεται άφθονη ποσότητα ξύλου που χρησιμοποιούσε η Δημοκρατία της Βενετίας για να κατασκευάσει τα πλοία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τρεβιζο
Θρουντρ
Στη Σκανδιναβική μυθολογία η Θρουντρ (σωστότερα Θρουδρ,Þrúðr) ήταν κόρη του Θωρ και της Σιφ. Ήταν μια βαλκυρία που υπηρετούσε τους εϊνχέργιαρ στη Βαλχάλλα.
Η Θρουντρ δόθηκε ως υπόσχεση στον Άλβις, ένα νάνο, και ως αντάλλαγμα ο Άλβις κατασκεύασε όπλα για τους θεούς. Ο Θωρ μηχανεύτηκε ένα σχέδιο για να εμποδίσει τον γάμο μεταξύ του Άλβις και της κόρης του. Του είπε πως εξαιτίας του μικρού του ύψους έπρεπε να αποδείξει πως διέθετε σοφία. Ο Άλβις συμφώνησε και ο Θωρ τον έβαλε σε δοκιμασίες που διήρκεσαν ως την ανατολή του ηλίου. Όλοι οι νάνοι όμως που εκτίθενται στο ηλιακό φως μετατρέπονται σε πέτρες και έτσι ο Άλβις απολιθώθηκε και η Θρουντρ παρέμεινε ανύπαντρη.
Η Θρουντρ αναφέρεται στην Έντα του Σνόρρι Στούρλουσον.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Πλάθιντο Ντομίνγκο
Ο Πλάθιδο Ντομίνγκο (ισπανική γλώσσα: José Plácido Domingo Embil, προφορά ΔΦΑ : [ˈplaθiðo ðoˈmiŋɡo], 21 Ιανουαρίου 1941) είναι Ισπανός τενόρος και μαέστρος, γνωστός για την ευέλικτη και ισχυρή φωνή του, που διαθέτει έναν ηχηρό και δραματικό τόνο σε όλο το εύρος της. Ως το τέλος του 2013, έχει τραγουδήσει 144 διαφορετικούς ρόλους.
Ένας από τους «Τρεις Τενόρους» (μαζί με τον Χοσέ Καρρέρας και τον Λουτσιάνο Παβαρόττι), τελευταία αναλαμβάνει τη διεύθυνση όπερας και συναυλιών, και είναι ο γενικός διευθυντής της Όπερας του Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Τενόροι
509 Ιολάνδη
Η 509 Ιολάνδη (Iolanda) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,40. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ιολάνδης εκτιμάται σε 53 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 160 περίπου τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2747 (από δεδομένα του IRAS). Η Ιολάνδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 18 λεπτά.
Πύργος Γκουινίτζι
Ο πύργος Γκουινίτζι (ιταλ. Torre Guinigi) αποτελεί τον σημαντικότερο πύργο της πόλης Λούκα στην Τοσκάνη της κεντρικής Ιταλίας. Η πρόσβαση σε αυτόν είναι δυνατή από τον αριθμό 45 της via Sant'Andrea.
Ο τοσκανικός αυτός πύργος είναι ένα από τα τελευταία μνημεία που σώζονται εντός των τειχών της πόλης και ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά της Λούκα. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η παρουσία ενός κρεμαστού κήπου στην οροφή του.
Πληροφορίες
Via Sant'Andrea, 41, 55100 Lucca LU, Ιταλία
1011
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1011 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Κακάπο
Το Κακάπο είναι ψιττακόμορφο πτηνό της οικογενείας των Ψιττακιδών (παπαγάλοι), που απαντά αποκλειστικά σε αυστηρά ελεγχόμενες περιοχές της Νέας Ζηλανδίας. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Strigops habroptila και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Το κακάπο ανήκει σε εκείνα τα πτηνά που έχουν κινήσει το ενδιαφέρον των ερευνητών -και όχι μόνον- για τα μορφολογικά χαρακτηριστικά και τις «παραδοξότητες» της ηθολογίας τους, στοιχεία που, σε συνδυασμό με τον ελάχιστο εναπομείναντα πληθυσμό του, προκάλεσαν την κινητοποίηση όλων των εμπλεκομένων φορέων για την σωτηρία του. Στις κυριότερες «αποκλίσεις» του από τους άλλους παπαγάλους συμπεριλαμβάνονται:
Το κακάπο είναι είδος Άκρως Απειλούμενο (CR). Τον Ιούλιο του 2012, μόνον 124 άτομα είχαν απομείνει, τόσο λίγα, που στα περισσότερα από αυτά έχουν δοθεί ονόματα. Η προσπάθεια για τη διάσωση του πτηνού είναι πολύ παλαιά. Λόγω της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας στην Πολυνησία και την εισαγωγή θηρευτών όπως γάτες, αρουραίοι, νυφίτσες και κουνάβια, το κακάπο σχεδόν αφανίστηκε. Οι προσπάθειες διατήρησης ξεκίνησαν στη δεκαετία του 1890, αλλά δεν ήσαν πολύ επιτυχείς, μέχρι την εφαρμογή του «Σχεδίου για την Ανάκαμψη του Κακάπο» (Kakapo Recovery Plan), στη δεκαετία του 1980. Από τον Απρίλιο του 2012, όλα τα σωζόμενα πουλιά φυλάσσονται σε κάποια νησιά, προσεκτικά επιλεγμένα χωρίς θηρευτές, το Κόντφις (Codfish), το Άνκορ (Anchor) και το Λιτλ Μπάριερ (Little Barrier), όπου τελούν υπό στενή προστασία και παρακολούθηση. Επίσης, δύο μεγάλα νησιά από την περιοχή Φιόρντλαντ, τα Ρεζολούσιον (Resolution) και Σεκρετέρι (Secretary), έχουν αποτελέσει το αντικείμενο, μεγάλης κλίμακας, δραστηριοτήτων οικολογικής αποκατάστασης, μέσω προετοιμασίας αυτοσυντηρούμενων οικοσυστημάτων με κατάλληλο βιότοπο για το είδος. Η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας είναι πρόθυμη να παραχωρήσει τα συγκεκριμένα νησιά γι’ αυτό το σκοπό.
Ονοματολογία
Η συνολική επιστημονική ονομασία του πτηνού «συμπυκνώνεται» με ακρίβεια σε τέσσερις ελληνικές λέξεις, οι οποίες παραπέμπουν σε κάποιες από τις πολλές του ιδιαιτερότητες: Strigops < Στριξ «κουκουβάγια» + Όψις, habroptila < Αβρός «μαλακός» + Πτίλον «πτερό». Σε ελεύθερη μετάφραση: «το πτηνό με πρόσωπο κουκουβάγιας και μαλακό πτέρωμα», δηλαδή από μόνη της η απόδοση της ονομασίας, δίνει μία αδρή περιγραφή του είδους.
Η λαϊκή και παγκοσμίως καθιερωμένη του ονομασία Κακάπο, είναι η απ’ ευθείας απόδοση της λέξης kākāpō, των ιθαγενών της Νέας Ζηλανδίας Μάορι, και προέρχεται από τις λέξεις kākā «παπαγάλος» + pō «νύκτα». Το πολυνησιακό kākā και η παραλλαγή ʻāʻā, ήσαν όροι που περιέγραφαν τις Ψιττακίδες του Ν. Ειρηνικού. Για παράδειγμα, οι γηγενείς ονόμαζαν έτσι, το εξαφανισμένο σήμερα Cyanoramphus zealandicus της Ταϊτής, και γενικότερα τα μέλη του γένους Cyanoramphus της Νέας Ζηλανδίας.
Συστηματική ταξινομική
thumb|right|300px|Η ιστορική Κατανομή του κακάπο. Με λαδί χρώμα οι περιοχές όπου βρέθηκαν απολιθώματα Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1845, από τον Άγγλο ορνιθολόγο Τζόρτζ Ρόμπερτ Γκρέι (George Robert Gray), στη Νότια Νήσο της Νέας Ζηλανδίας. Έχει τόσο πολλά ασυνήθιστα χαρακτηριστικά που τοποθετήθηκε αρχικά στη δική του «φυλή» (tribe), Strigopini. Πρόσφατες φυλογενετικές μελέτες έχουν επιβεβαιώσει τη μοναδική θέση του γένους, καθώς και τη συγγένειά του με το Nestor, επίσης από τη Νέα Ζηλανδία. Κάποιοι ερευνητές, θεωρούν ότι τα χαρακτηριστικά του είναι τέτοια που, πρέπει να τοποθετηθεί στην ξεχωριστή οικογένεια Γλαυκοπίδες (Strigopidae). Ωστόσο, κανένας σημαντικός φορέας δεν έχει κάνει ακόμη αποδεκτή αυτή την πρόταση, όπως η ITIS και η IUCN, γι’ αυτό ακολουθείται επί του παρόντος η κατά Howard & Moore ταξινομική, που εξακολουθεί να κατατάσσει το είδος στην οικογένεια Psittacidae. . Ο κοινός πρόγονος των γενών Strigops και Nestor είχε αποσπαστεί από τα υπόλοιπα είδη παπαγάλων, όταν η Νέα Ζηλανδία διαχωρίστηκε από την Γκοντβάνα, περίπου 82 εκατομμύρια χρόνια πριν. Περίπου 70 εκατομμύρια χρόνια πριν, διαχωρίστηκαν και τα δύο γένη μεταξύ τους. Παλαιότεροι ορνιθολόγοι θεωρούσαν ότι το κακάπο ενδέχεται να σχετίζεται με τους παπαγάλους του γένους Pezoporus της Αυστραλίας, λόγω του παρόμοιου χρωματισμού τους, αλλά αυτό έρχεται σε αντίφαση με πρόσφατες μελέτες και, το κρυπτικό (καμουφλάζ) χρώμα φαίνεται να είναι η προσαρμογή στις εδαφικές συνθήκες, δηλαδή υπήρξε εξελικτική σύγκλιση (convergent evolution) στα δύο γένη.
Βιότοπος
Φαίνεται ότι το κακάπο -όπως και πολλά άλλα είδη πτηνών της Νέας Ζηλανδίας- έχει εξελιχθεί για να καταλαμβάνει ένα συγκεκριμένο οικολογικό θώκο, που συνήθως βρίθει από διάφορα είδη θαλασσίων θηλαστικών (τα μόνα μη-θαλάσσια θηλαστικά στη Νέα Ζηλανδία είναι τρία είδη μικρών νυχτερίδων). Πριν από την άφιξη του ανθρώπου, το κακάπο βρισκόταν και στα τρία κύρια νησιά της Νέας Ζηλανδίας σε ποικιλία ενδιαιτημάτων, συμπεριλαμβανομένων εδαφών με τοπικά αγρωστώδη (tussocklands), αλλά και σε θαμνώδεις ή παράκτιες περιοχές. Επίσης κατοικούσε στα δάση, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κυριαρχούνται από την οικογένεια Ποδοκαρπίδες, δηλαδή τα κωνοφόρα του Νοτίου Ημισφαιρίου (Rimu, Matai, Kahikatea, Totara), οξιές, τάουα (Beilschmiedia tawa) και ράτα (Metrosideros umbellata). Μάλιστα, στο Φιόρντλαντ (Fiordland) της Νέας Ζηλανδίας, περιοχές διαβρωμένες από χιονοστιβάδες, γεμάτες σάρες υπό κλίση, με αναγεννητική και καρποφόρα βλάστηση -μερικά ντόπια φυτά ονομάζονται Tutu, Hebes και Coprosmas- είναι γνωστές ακόμη και σήμερα ως «Κήποι του Κακάπο».
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 1990-1991
Το  Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης παίδων του 1991 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ και διεξήχθη στο Λουτράκι. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο ΠΑΟΚ για τέταρτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Κακάπο
Μορφολογία
thumb|right|300px|Πορτρέτο ενήλικου κακάπο
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 1990-1991
Συμμετοχές
Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι πέντε φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής:
Κακάπο
Ανατομία
Ο σκελετός του κακάπο διαφέρει από εκείνον των άλλων παπαγάλων, σε διάφορα σημεία που σχετίζονται με την απώλεια πτητικής ικανότητας:
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 1990-1991
Πηγές
1990 1991 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κορινθία
Κακάπο
Γενικά
Το κακάπο είναι ένα μεγάλος παπαγάλος με «στρουμπουλό» παρουσιαστικό. Τα ώριμα ενήλικα άτομα έχουν μήκος σώματος 59-64 εκατοστά. Αφού είναι ανίσχυρες για πτήση, οι πτέρυγες χρησιμοποιούνται για ισορροπία, στήριξη, ή ανάσχεση τυχόν μεγάλης πτώσης, όταν το πουλί πηδάει από δέντρο σε δέντρο. Σε αντίθεση με άλλα πουλιά που ζουν στο έδαφος, τα κακάπο μπορούν να συσσωρεύουν μεγάλες ποσότητες σωματικού λίπους ως αποθηκευτικό ενεργειακό μέσο, καθιστώντας τα ως τους βαρύτερους παπαγάλους.
Επειδή τα φτερά, που συνθέτουν τις πτέρυγές του, δεν έχουν τη δύναμη και την ακαμψία που απαιτούνται για να υποστηρίξουν πτήση, είναι εξαιρετικά απαλά, δικαιολογώντας απόλυτα το όνομα του είδους, habroptila. Το κακάπο έχει εμφανή δίσκο προσώπου που τον συνθέτουν συγκεκριμένα μικρά φτερά, δίνοντάς του κάποια όψη κουκουβάγιας. Έτσι, δικαιολογείται και η ονομασία του γένους, Strigops (βλ. και Ονοματολογία). Μάλιστα, οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι που κατέφθασαν στη Νέα Ζηλανδία, ονόμασαν το κακάπο «κουκουβάγια-παπαγάλο» (owl-parrot), ονομασία που χρησιμοποιείται ακόμη και στις μέρες μας. Το ράμφος περιβάλλεται από λεπτές σμήριγγες, κάποιες διακριτές τρίχες δηλαδή εν είδει μουστακιού, που τις χρησιμοποιεί το πουλί για να ανιχνεύει το έδαφος κατά την «πλοήγηση», καθώς περπατά με το κεφάλι χαμηλωμένο. Η κάτω γνάθος (γναθοθήκη) έχει περίπου το χρώμα του ελεφαντόδοντου (ivory), ενώ η άνω (ρινοθήκη) είναι μπλε-γκρι. Τα πόδια είναι μεγάλα, φολιδωτά και, όπως όλοι οι παπαγάλοι, τα κακάπο ανήκουν στην ομάδα των ζυγοδάκτυλων πτηνών, έχουν δηλαδή τους δύο δακτύλους να στρέφονται προς τα εμπρός και τους άλλους δύο προς τα πίσω. Τα νύχια των ποδιών είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένα, χρήσιμα για αναρρίχηση. Τα άκρα των πηδαλιωδών φτερών της ουράς, συχνά φθείρονται από τη συνεχή επαφή τους με το έδαφος. Η ίριδα των οφθαλμών είναι σκούρα καφέ. thumb|right|300px|Ενήλικο κακάπο Στα κακάπο εμφανίζεται φυλετικός διμορφισμός, με τα θηλυκά να είναι ελαφρύτερα, ενώ έχουν πιο στενό και λιγότερο «θολωτό» κεφάλι, στενότερο και, αναλογικά μακρύτερο ράμφος, μικρότερο κήρωμα και ρουθούνια, λεπτότερους ταρσούς και πόδια, χρώματος ροζ- γκρι και, ουρά αναλογικά μακρύτερη. Ενώ το χρώμα των φτερών της θηλυκιάς δεν είναι πολύ διαφορετικό από εκείνο του αρσενικού, ο τόνος είναι πιο αχνός, με λιγότερο κίτρινο και ποικιλία στις αποχρώσεις. Έχει την τάση να αντιστέκεται περισσότερο και να είναι πιο επιθετική από ό, τι τα αρσενικά, όταν την χειρίζονται οι επιστήμονες στις έρευνές τους. Τέλος, τα θηλυκά που ωοτοκούν διαθέτουν ένα χαρακτηριστικό «μπάλωμα» στο γυμνό δέρμα της κοιλιάς.
Τα νεαρά άτομα ξεχωρίζουν από τους ενήλικες, επειδή το πτέρωμά τους είναι γενικά πιο θαμπό λαδί με λεπτότερες, πιο ομοιόμορφες, μαύρες ρίγες και λιγότερο κίτρινο. Η ουρά και οι πτέρυγες είναι συγκριτικά μικρές, επίσης και το ράμφος είναι μικρότερο με πιο έντονη καμπύλη κοντά στο άκρο, απ’ ό, τι στους ενήλικες. Έχουν μόνο τρεις πρωτογενείς αντηρίδες (struts) στην κάτω επιφάνεια της γναθοθήκης, αντί για τις πέντε των ενηλίκων. Το πρόσωπό τους είναι πιο ανοιχτόχρωμο γκρι, με πιο σκουρόγκριζους χαλινούς(lores). Ο οφθαλμικός δακτύλιος είναι πιο ανοικτόχρωμος και περιβάλλεται από μικρά φτερά που μοιάζουν με βλεφαρίδες, που δεν εμφανίζεται στους ενήλικες. Τέλος, τα πρωτεύοντα ερετικά φτερά είναι μικρότερα από εκείνα των ενηλίκων με μυτερές άκρες.
Μάζα
Το κακάπο είναι ο πιο ογκώδης και διμορφικός παπαγάλος, με τα αρσενικά να ζυγίζουν 30%-40% περισσότερο από τα θηλυκά. Το βάρος του ενήλικα κυμαίνεται εποχιακά, αντανακλώντας την εναπόθεση και τη χρήση των αποθεμάτων λίπους για αναπαραγωγή. Το μέγεθος αυτών των διακυμάνσεων του βάρους φαίνεται να είναι μεγαλύτερο από ό, τι σε οποιοδήποτε άλλο επίγειο πουλί, με εποχική αύξηση κατά μέσο όρο 25%, αλλά μερικές φορές να φθάνει μέχρι το 100%, στα πτηνά με ελεύθερη διαβίωση, χωρίς συμπληρωματική τεχνητή τροφή.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές: Οι διαστάσεις σε εκατοστά, το βάρος σε κιλά)
Τροφή
thumb|right|200px|Συγκριτικό μέγεθος κακάπο και ανθρώπου Το ράμφος του κακάπο είναι προσαρμοσμένο για να «αλέθει» την τροφή του σε πολύ λεπτά κομμάτια. Για το λόγο αυτό, έχει πολύ μικρό μυώδη στόμαχο (gizzard) σε σύγκριση με άλλα πτηνά του μεγέθους του. Είναι γενικά φυτοφάγο και τρέφεται με διάφορα ενδημικά φυτά, σπόρους, φρούτα, γύρη, ακόμη και και το σομφό των δέντρων. Μελέτη του 1984, έδειξε ότι στη διατροφή του κακάπο περιλαμβάνονται 25 διαφορετικά είδη φυτών. Αγαπά ιδιαιτέρως τον καρπό του δένδρου Ριμού (Dacrydium cupressinum), μάλιστα αποτελεί την αποκλειστική τροφή του στην εποχή της καρποφορίας του.
Το κακάπο κάνει αλλαγές στη διατροφή του ανάλογα με την εποχή. Τα φυτά που καταναλώνονται πιο συχνά κατά τη διάρκεια του έτους περιλαμβάνουν είδη, όπως τα Lycopodium ramulosum, L. fastigium, Schizaea fistulosa, Blechnum minus, B. procerum, Cyathodes juniperina, Dracophyllum longifolium, Olearia colensoi και Thelymitra venosa. Μεμονωμένα φυτά του ίδιου είδους, συχνά αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο. Το πτηνό αφήνει εμφανή στοιχεία στις περιοχές σίτισης, που έχουν εμβαδόν από 10 × 10 μέτρα έως 50 × 100 μέτρα. Πιστεύεται, ότι ο πρόλοβος του πτηνού διαθέτει ειδική χλωρίδα (βακτηρίδια) που βοηθάει στη ζύμωση και πέψη της φυτικής ύλης.
Ηθολογία
Η ηθολογία του κακάπο παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον σε όλες τις εκφάνσεις της. Κατ΄αρχήν, είναι κυρίως νυκτόβιο είδος. Κουρνιάζει υπό κάλυψη στα δέντρα ή στο έδαφος κατά τη διάρκεια της ημέρας και κινείται γύρω από τα εδάφη του κατά τη διάρκεια της νύκτας. Αν και δεν μπορεί να πετάξει, είναι εξαιρετικός αναρριχητής ανεβαίνοντας μέχρι το θόλο των ψηλότερων δένδρων. Όταν κατεβαίνει από αυτά, χρησιμοποιεί μια τεχνική που λέγεται κατ’ ευφημισμόν «κατάβαση-αλεξίπτωτο»: ανοίγει τις πτέρυγές του και κάνει μικρές, διαδοχικές πτώσεις από ένα ψηλότερο σε ένα χαμηλότερο κλαδί, μέχρι να φθάσει στο έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί και «πετάει» για λίγα μέτρα, πάντοτε προς τα κάτω και υπό γωνία μικρότερη από 45°.
Τα νεαρά πτηνά έχουν τη συνήθεια, όταν παλεύουν παίζοντας, να «κλειδώνουν» συχνά το λαιμό του αντιπάλου κάτω από το πηγούνι τους. Επίσης, τα κακάπο είναι περίεργα από τη φύση τους και, έχει γίνει γνωστό ότι συναναστρέφονται με τους ανθρώπους. Το προσωπικό και οι εθελοντές στα καταφύγια προστασίας των πτηνών, έχουν αναπτύξει πολύ καλές σχέσεις με κάποια άτομα, τα οποία έχουν ξεχωριστή προσωπικότητα.
Το κακάπο έχει τη χαρακτηριστική συνήθεια να κρατάει κάποιο φύλλο με το ένα πόδι και να το απογυμνώνει από τα θρεπτικά του μέρη, χρησιμοποιώντας το ράμφος του και, αφήνοντας ένα σβώλο από φυτικές ίνες. Αυτά τα μικρά συσσωματώματα φυτικών ινών είναι ένα διακριτό σημάδι της παρουσίας του πουλιού. Ένα ακόμη, από τα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία του πτηνού, είναι η καλά ανεπτυγμένη αίσθηση της όσφρησης, που έρχεται να συμπληρώσει τις νυκτερινές του συνήθειες. Μπορεί να διακρίνει διαφορετικές οσμές όταν αναζητεί την τροφή του, μια ιδιότητα που έχει παρατηρηθεί μόνο σε αυτό και ακόμη ένα είδος παπαγάλου.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του κακάπο είναι η δυνατή και ευχάριστη μυρωδιά που αναδίδει, η οποία έχει περιγραφεί ως «η μυρωδιά που βγαίνει από παλαιά και υγρά αντικείμενα» (musty). Μάλιστα, δεδομένης της καλά ανεπτυγμένης αίσθησης της όσφρησης, αυτή η μυρωδιά μπορεί να λειτουργεί ως κοινωνικό χημειοερέθισμα (chemosignal). Ωστόσο, η συγκεκριμένη μυρωδιά λειτουργεί και εις βάρος του πτηνού, ειδοποιώντας συχνά κάποια αρπακτικά για την παρουσία του.
Φωνή
Όπως πολλοί παπαγάλοι, το κακάπο έχει ποικιλία στις φωνές που αρθρώνει. Εκείνο, όμως, που αποτελεί καθοριστικό διαφοροποιητικό στοιχείο για το είδος, είναι το χαρακτηριστικό του κάλεσμα προς τα θηλυκά, όταν βρίσκεται στα εδάφη αναπαραγωγής και συγκεκριμένα στην «αρένα επίδειξης». Το κάλεσμα αυτό είναι μοναδικό, όχι μόνον ανάμεσα στα πτηνά, αλλά και σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο (βλ. Αναπαραγωγή).
Λεκ, Μπόουλ και Μπουμ
Το κακάπο είναι ο μοναδικός μη-ιπτάμενος παπαγάλος στον κόσμο και το μοναδικό πτηνό, γενικά, με απώλεια πτητικής ικανότητας που χρησιμοποιεί «αρένα επίδειξης», το λεκ (lek), κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Η λέξη λεκ προέρχεται από το σουηδικό lekställe «χώρος ζευγαρώματος» και αυτή με τη σειρά της από το επίθημα -lek «παιγνιά», που απαντά σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες (λ.χ. αγγλ. –loch).
Ζευγάρωμα
Τα θηλυκά προσελκύονται από τα «μπουμς» των ανταγωνιζομένων αρσενικών και, όπως εκείνα, μπορεί να χρειαστεί να περπατήσουν αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το έδαφός τους, μέχρι να φθάσουν στα «λεκ». Μόλις κάποιο θηλυκό εισέλθει στην αρένα επίδειξης, το πλησιέστερο αρσενικό εκτελεί μια σειρά από επιδεικτικές κινήσεις (displays), μετακινούμενο από τη μία πλευρά στην άλλη και παράγοντας θορύβους με το ράμφος του. Κατόπιν, γυρίζει την πλάτη του στο θηλυκό, απλώνει τις πτέρυγές του και περπατά προς τα πίσω, προς το μέρος της. Στη συνέχεια ακολουθεί το ζευγάρωμα που, αναλόγως, μπορεί να διαρκέσει από 2 έως 14 λεπτά. Αμέσως μετά, το θηλυκό επιστρέφει στην επικράτειά του για να ωοτοκήσει και να μεγαλώσει τους νεοσσούς. Το αρσενικό, όμως, συνεχίζει τα «μπουμς», με σκοπό να προσελκύσει το επόμενο θηλυκό.
Ωοτοκία
Το θηλυκό κακάπο γεννά έως 3 αυγά σε κάθε περίοδο αναπαραγωγής, στο έδαφος, κάτω από φυτική κάλυψη ή σε κοιλότητες όπως κουφάλες δένδρων. Το θηλυκό επωάζει τα αυγά έχοντας πάντοτε το νου της σ’ αυτά, αλλά αναγκάζεται να τα αφήνει για λίγο κάθε βράδυ, όταν φεύγει σε αναζήτηση τροφής. Οι θηρευτές βρίσκουν τότε την ευκαιρία να φάνε τα αυγά, αλλά μπορεί και τα έμβρυα να πεθάνουν από το κρύο κατά την απουσία της μητέρας. Αν όλα πάνε καλά. η εκκόλαψη πραγματοποιείται μέσα σε 30 ημέρες. Οι γκριζόχρωμοι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και αρκετά αβοήθητοι. Μετά την εκκόλαψη των αυγών, το θηλυκό τροφοδοτεί τους νεοσσούς για τρεις μήνες, αλλά αυτοί εξακολουθούν να παραμένουν με την μητέρα για μερικούς μήνες ακόμη -μέχρι και 6-, μετά την ανάπτυξη του πρώτου πτερώματος. Είναι εξίσου ευάλωτοι στα αρπακτικά, όπως τα αυγά και, πολλοί έχουν σκοτωθεί από τα ίδια αρπακτικά που επιτίθενται στους ενήλικες.
Σεξουαλική ωριμότητα
Επειδή το κακάπο είναι εξαιρετικά μακρόβιο (βλ. Προσδόκιμο ζωής), τείνει να έχει μια «εφηβεία» πριν από την έναρξη της αναπαραγωγικής ωριμότητας. Έτσι, τα αρσενικά δεν αρχίζουν να «μπουμάρουν» μέχρι να γίνουν περίπου 5 ετών, ενώ για τα θηλυκά πιστευόταν ότι φθάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία 9 ετών. Αυτή όμως η άποψη καταρρίφθηκε το 2008, όταν δύο 6-χρονα θηλυκά, η Apirama και η Rakiura εναπόθεσαν αυγά. Βέβαια, σε γενικές γραμμές, τα θηλυκά αρχίζουν να αναζητούν αρσενικά μεταξύ 9 και 11 ετών.
Η σχέση μεταξύ αναλογίας των φύλων και μητρικής διατροφής έχει επιπτώσεις στη διατήρηση του είδους, επειδή σε ένα πληθυσμό σε αιχμαλωσία, παρέχεται διατροφή υψηλής ποιότητας, οπότε θα παράγονται λιγότερα θηλυκά και ως εκ τούτου λιγότερα πολύτιμα άτομα για τη μακρόχρονη ανάκαμψη του είδους.
Προσδόκιμο ζωής
Το κακάπο είναι από τους μακροβιότερους παπαγάλους -οι οποίοι ούτως ή άλλως ζουν πολύ- και από τα μακροβιότερα όντα στη Φύση. Το προσδόκιμο επιβίωσης ενός υγιούς ατόμου είναι 95 χρόνια. Αυτός ο αριθμός, ωστόσο, είναι ο μέσος όρος διότι έχουν καταγραφεί άτομα που έχουν επιβιώσει για 120 έτη.
Θηρευτές
Το κακάπο υπήρξε πολύ επιτυχημένο είδος της Νέας Ζηλανδίας, στην προ-ανθρώπου εποχή, διότι είχε αναπτύξει ειδικές προσαρμογές για να αποφεύγει αποτελεσματικά τη θήρευση από τα τότε ιθαγενή αρπακτικά πτηνά, τα οποία ήσαν οι μόνοι θηρευτές του στο παρελθόν. Ωστόσο, αυτές οι ικανότητες δεν είχαν καμία χρησιμότητα όταν τα πουλιά ήρθαν αντιμέτωπα με τα αρπακτικά θηλαστικά τα οποία εισήχθησαν στη Νέα Ζηλανδία, μετά την εγκατάσταση του ανθρώπου, διότι αυτά κυνηγούσαν με διαφορετικούς τρόπους. Ως κυνηγοί, τα πουλιά συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά από τα θηλαστικά, έχοντας ως βασικό όπλο την ισχυρή τους όραση για να βρουν το θήραμα και ως εκ τούτου, συνήθως, (με την εξαίρεση τις κουκουβάγιες) κυνηγούν την ημέρα. Εκτός από τα δύο σωζόμενα αρπακτικά πτηνά της Νέας Ζηλανδίας, το Falco novaeseelandiae και το Circus approximans, υπήρχαν δύο άλλα αρπακτικά πτηνά πριν καταφθάσουν οι πρώτοι άνθρωποι στα νησιά: το †Harpagornis moorei και το †Circus eylesi. Τα τέσσερα αυτά είδη έψαχναν για θήραμα στο φως της ημέρας και, για να τα αποφύγουν, οι πρόγονοι του κακάπο εξέλιξαν σταδιακά, καμουφλαρισμένο πτέρωμα και έγιναν νυκτόβια πτηνά. Επιπλέον, όταν το κακάπο αισθάνεται να απειλείται, ακινητοποιείται ακαριαία, έτσι ώστε να είναι πιο αποτελεσματικό το καμουφλάρισμά τους. Βέβαια, δεν ήταν απόλυτα ασφαλές τη νύχτα, με την κουκουβάγια †Sceloglaux albifacies, όπως αποδεικνύεται από απομεινάρια των φωλιών της σε ασβεστολιθικές αποθέσεις του Canterbury και, φαίνεται ότι το κακάπο ήταν μεταξύ των θηραμάτων της.
Όμως τα θηλαστικά, σε αντίθεση με τα πουλιά, βασίζονται στην αίσθηση της όσφρησης και της ακοής για να βρουν θήραμα και, συχνά κυνηγούν τη νύχτα, οπότε οι προσαρμογές του κακάπο ήσαν άχρηστες εναντίον των καινούργιων θηρευτών του. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για την τεράστια μείωση των πληθυσμών του, μετά την εισαγωγή σκύλων, γατών και μουστελιδών. Άλλωστε, μια τυπική παλαιότερη μέθοδος κυνηγιού των κακάπο από τους ανθρώπους, ήταν η απελευθέρωση ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων.
Το Κακάπο και ο Άνθρωπος
thumb|right|300px|Βαλσαμωμένο κακάπο σε μουσείο της Γερμανίας Ο πρώτος, χρονικά και, κυριότερος παράγοντας για την παρακμή του κακάπο ήταν αναμφίβολα η άφιξη των πρώτων ανθρώπων στη Νέα Ζηλανδία και τα γύρω νησιά. Στη λαογραφία των Μάορι αναφέρεται ότι το είδος ήταν κοινό σε όλη τη χώρα, όταν οι Πολυνήσιοι έφτασαν για πρώτη φορά εκεί, περίπου 700 χρόνια πριν, κάτι στο οποίο συνηγορούν και τα απολιθώματα. Οι Μάορι άρχισαν να κυνηγούν τα κακάπο για να τα φάνε, αλλά και για το δέρμα και τα φτερά τους, με τα οποία έφτιαχναν πανωφόρια. Επίσης χρησιμοποίησαν τα αποξηραμένα κρανία των πουλιών σαν στολίδια για τα αυτιά. Λόγω της ανικανότητάς του να πετάξει, της έντονης οσμής που αναδίδει και της συνήθειάς του να ακινητοποιείται όταν απειλείται, το κακάπο υπήρξε πολύ εύκολη λεία για τους Μάορι και τα σκυλιά τους. Τα αυγά και νεοσσοί του, επίσης, καταστρέφονταν από το Κιόρε Rattus exulans, έναν αρουραίο που έφεραν οι Μάορι στη Νέα Ζηλανδία. Επιπλέον, η εσκεμμένη εκκαθάριση της βλάστησης από τους Μάορι μείωσε τα ενδιαιτήματα του πτηνού. Παρά το γεγονός ότι τα κακάπο είχαν ήδη εξαφανιστεί σε πολλές περιοχές της Νέας Ζηλανδίας, όταν κατέφθασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι, ήσαν ακόμη παρόντα στο κεντρικό τμήμα του Βόρειου Νησιού (North Island) και σε κάποιες δασώδεις περιοχές του Νότιου.
Στη δεκαετία του 1840, οι Ευρωπαίοι άποικοι εκκαθάρισαν τεράστιες εκτάσεις γης για καλλιέργεια και βόσκηση, προκαλώντας περαιτέρω μείωση των οικοτόπων του είδους. Έφεραν μαζί τους περισσότερα σκυλιά και άλλα αρπακτικά θηλαστικά, όπως κατοικίδιες γάτες, αρουραίους και νυφίτσες. Οι Ευρωπαίοι γνώριζαν λίγα πράγματα για το κακάπο, μέχρι που ο Τζόρτζ Ρόμπερτ Γκρέι (George Robert Gray), το περιέγραψε και το καταχώρησε ως νέο είδος, το 1845. Δεδομένου ότι οι Μάορι σιγά-σιγά άρχισαν να μειώνονται, οι Ευρωπαίοι και τα σκυλιά τους πήραν τη θέση τους. Έτσι, στα τέλη του 19ου αιώνα, το κακάπο δεν ήταν παρά ένα «αξιοπερίεργο» της φύσης και, χιλιάδες αιχμαλωτίστηκαν ή σκοτώθηκαν για ζωολογικούς κήπους, μουσεία ή συλλέκτες. Τα περισσότερα αιχμαλωτισθέντα άτομα έχαναν τη ζωή τους μέσα σε λίγους μήνες. Από το 1870, τουλάχιστον, οι συλλέκτες γνώριζαν ότι ο πληθυσμός των κακάπο είχε μειωθεί δραματικά, αλλά αντί να ξεκινήσουν τη διάσωσή τους, πρωταρχικό μέλημά τους ήταν να συλλέξουν όσο το δυνατόν περισσότερα «δείγματα» πριν το πουλί να εξαφανιστεί.
Στη δεκαετία του 1880, μεγάλος αριθμός από μουστελίδες (κουνάβια και νυφίτσες) εισήχθησαν στη Νέα Ζηλανδία για να βοηθήσουν στη μείωση του αριθμού των κουνελιών, που όντως ήσαν πραγματική μάστιγα για τη χώρα, εκείνα όμως έτρωγαν, επίσης σε μεγάλο βαθμό, πολλά ενδημικά είδη συμπεριλαμβανομένου του κακάπο. Άλλα ξενικά προς τη χώρα εισηγμένα ζώα, όπως ελάφια, ανταγωνίζονταν με το πτηνό για την τροφή, αλλά και προκάλεσαν την εξαφάνιση κάποιων, προτιμώμενων από το κακάπο, φυτικών ειδών. Το τελευταίο κακάπο φαίνεται να πιάστηκε στο Βόρειο Νησί, το 1895.
Πρώτες προσπάθειες
Το 1891, η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας ανακήρυξε τη νήσο Ρεζολούσιον (Resolution) ως καταφύγιo για το είδος. Το 1894, η κυβέρνηση διόρισε τον Ρίιτσαρντ Χένρι (Richard Henry) ως επιτηρητή, έναν οξυδερκή φυσιοδίφη ο οποίος γνώριζε ότι πολλά αυτόχθονα είδη ήταν σε πτωτική τάση, και άρχισε να συλλαμβάνει και να μετακινεί κακάπο αλλά και κίβι από την ηπειρωτική χώρα στο προστατευόμενο νησί. Σε έξι χρόνια, πάνω από 200 κακάπο είχαν μεταφερθεί στη νήσο Ρεζολούσιον. Όμως, μέχρι το 1900, αρκετές νυφίτσες είχαν κολυμπήσει μέχρι το νησί και το αποίκησαν, αφανίζοντας τον εκεί πληθυσμό μέσα σε 6 χρόνια.
Το 1903, τρία κακάπο μεταφέρθηκαν από τη νήσο Ρεζολούσιον στο καταφύγιο του νησιού Λιτλ Μπάριερ (Little Barrier Island), ΝΑ του Όκλαντ, αλλά άγριες γάτες βρίσκονταν στην περιοχή και τα συγκεκριμένα άτομα εξοντώθηκαν. Το 1912, επίσης τρία κακάπο μεταφέρθηκαν σε ένα άλλο καταφύγιο, το νησί Κάπιτι (Kapiti) ΒΔ του Ουέλλινγκτον. Ένα από αυτά επέζησε τουλάχιστον μέχρι το 1936, παρά την παρουσία αδέσποτων γατών. Μέχρι το 1920, το κακάπο είχε εξαφανιστεί από το Βόρειο Νησί της Νέας Ζηλανδίας, ενώ η επικράτεια και οι αριθμοί του στο Νότιο Νησί, ήταν σε πτωτική τάση. Ένα από τα τελευταία καταφύγια του είδους ήταν η άγρια περιοχή Φιόρντλαντ (Fiordland). Εκεί, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, κάποιοι είχαν συχνά δει ή ακούσει το πτηνό και, μερικές φορές, θηρευόταν από κυνηγούς ή εργάτες. Μέχρι το 1940, οι αναφορές για το πτηνό είχαν αρχίσει να σπανίζουν.
Από το 1950 μέχρι το 1980
Στη δεκαετία του 1950, ιδρύθηκε η Υπηρεσία Άγριας Ζωής της Νέας Ζηλανδίας (New Zealand Wildlife Service) και άρχισε να κάνει τακτικές αποστολές για να αναζητήσει το κακάπο, ως επί το πλείστον στο Φιόρντλαντ και εκεί που είναι τώρα το Εθνικό Πάρκο Καχουράνγκι (Kahurangi) στο βορειοδυτικό Νότιο Νησί. Μετά από επτά αποστολές στο Φιόρντλαντ, μεταξύ 1951 και 1956, βρέθηκαν μόνο λίγες ενδείξεις. Τέλος, το 1958 ένα (1) άτομο πιάστηκε και απελευθερώθηκε στο Μίλφορντ Σάουντ (Milford Sound) του Φιόρντλαντ. Έξι ακόμη άτομα πιάστηκαν το 1961. Το ένα απελευθερώθηκε και τα υπόλοιπα μεταφέρθηκαν στο Καταφύγιο Πτηνών του Όρους Μπρους (Bruce Bird Reserve) κοντά στο Μάστερτον (Masterton), στο Βόρειο Νησί. Μέσα σε λίγους μήνες, τέσσερα από τα πουλιά είχαν πεθάνει και το πέμπτο πέθανε μετά από περίπου τέσσερα χρόνια. Στα επόμενα 12 χρόνια, οι αποστολές βρήκαν μερικά σημάδια του πτηνού, υπογραμμίζοντας ότι οι αριθμοί εξακολουθούσαν να μειώνονται. Μόνο ένα πουλί συνελήφθη το 1967, που πέθανε το επόμενο έτος.
Στις αρχές του 1970, δεν ήταν πλέον βέβαιο ότι το κακάπο ανήκε ακόμη στα υπάρχοντα είδη. Όμως, στο τέλος του 1974, επιστήμονες εντόπισαν αρκετά αρσενικά και έκαναν τις πρώτες επιστημονικές παρατηρήσεις για τα καλέσματα, «μπουμς», του πτηνού. Οι παρατηρήσεις αυτές οδήγησαν τον ερευνητή του είδους Ντον Μέρτον (Don Merton) να προβεί στις πρώτες αναφορές ότι, το κακάπο έχει ένα σύστημα αναπαραγωγής «λεκ». Από το 1974 έως το 1976, 14 άτομα ανακαλύφθηκαν, αλλά όλα ήσαν αρσενικά. Αυτό ήγειρε την υποψία ότι το είδος θα εξαφανιζόταν, γιατί μπορεί να μην υπήρχαν επιζώντα θηλυκά. Ένα αρσενικό πουλί που πιάστηκε στην περιοχή Μίλφορντ το 1975, βαφτίστηκε " Richard Henry" και μεταφέρθηκε στο νησί Μοντ (Maud). Όλα τα πουλιά που εντόπισε η Υπηρεσία Άγριας Ζωής, μεταξύ 1951-1976, βρίσκονταν σε απομονωμένες σε σχήμα U παγετωνικές κοιλάδες, πλαισιωμένες από σχεδόν κάθετους βράχους και περιβάλλονταν από ψηλά βουνά. Τέτοιες «ακραίες» περιοχές είχε επιβραδύνει τον αποικισμό από τα θηλαστικά. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, νυφίτσες ήσαν παρούσες και, από το 1976, τα κακάπο είχαν εξαφανιστεί από τη βάση των κοιλάδων και, μόνο λίγα αρσενικά επιζούσαν ψηλά, στα πιο απόμακρα σημεία των γκρεμών.
Οι μουστελίδες δεν είχαν αποικίσει ποτέ τη νήσο Στιούαρντ (Steward), αλλά άγριες γάτες ήσαν παρούσες. Κατά τη διάρκεια έρευνας, βρέθηκε ότι οι γάτες σκότωναν τα πουλιά με ποσοστό θήρευσης 56% ετησίως. Με το ρυθμό αυτό, τα πουλιά δεν μπορούσαν να επιβιώσουν στο νησί και ως εκ τούτου, εφαρμόστηκε εντατικός έλεγχος των γατών το 1982, μετά τον οποίο δεν σημειώθηκε κάποιος θάνατος κακάπο από αυτή την αιτία. Ωστόσο, για να εξασφαλιστεί η επιβίωση των υπόλοιπων πτηνών, οι επιστήμονες αποφάσισαν αργότερα ότι αυτός ο πληθυσμός θα πρέπει να μεταφερθεί σε νησιά χωρίς θηρευτές, κάτι που έγινε πραγματικότητα μεταξύ του 1982 και του 1997.