cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opel Tigra
Tigra B (Twin-Top)
Η δεύτερη γενιά του Tigra διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Μάιο του 2009 και μετά διακόπηκε οριστικά, λόγω τεράστιας πτώσης της ζήτησης σε όλες τις αγορές όπου διατέθηκε, με τη συνολική παραγωγή της να φτάνει τα 90.874 αντίτυπα. Ειδικότερα στη Γερμανία, πωλήθηκαν 35.645 Opel Tigra Twin-Top από το 2004 έως το 2010, με το μέγιστο ετήσιο νούμερο να καταγράφεται το 2005, δηλαδή το πρώτο πλήρες έτος που διατέθηκε στην αγορά, όταν και έφτασε τα 13.263 αντίτυπα, ενώ στη συνέχεια οι πωλήσεις κατέρρευσαν σε ελάχιστες χιλιάδες αντίτυπα ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Tigra Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Δουκάτο της Γκουαστάλα
Με τη Συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ (1748), η Γκουαστάλα εντάχθηκε στο Δουκάτο της Πάρμας, που κυβερνούταν από τους Ισπανούς Βουρβόνους. Προστέθηκε στη Δημοκρατία της Σισαλπίνης το 1802, αλλά έγινε αυτόνομο δουκάτο το 1806. Επιστράφηκε το 1815 στο Δουκάτο της Πάρμας και παρέμεινε μέχρι το 1847 υπό την κυριαρχία της Πάρμας. Με το θάνατο το 1847 της Μαρίας Λουίζας, Δούκισσας της Πάρμας, το δουκάτο στη συνέχεια πέρασε στο Δουκάτο της Μόντενα και αργότερα στο ενοποιημένο Βασίλειο της Ιταλίας.
Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Αθανάσιος Μπαρμπεράκης
Ο Αθανάσιος Νικολάου Μπαρμπεράκης (1841 - 1925 ) ήταν Κρητικός αγωνιστής και οπλαρχηγός από την Ιεράπετρα, γνωστός ως Καπετάν Θανάσης. Συναγωνιστής του Λακέρδα και του καπετάν Γιακουμή, συμμετείχε στις κρητικές επαναστάσεις του 1866-69, του 1878, του 1889 και του 1896-97.
Αγωνιστική δράση
Φέρεται να είχε γεννηθεί στο χωριό Πισκοπή του Ηρακλείου. Διέμενε μόνιμα στην Ανατολή Λασιθίου. Το Μάιο του 1868 διορίστηκε διακοσίαρχος από το Γενικό Αρχηγείο των 6 ανατολικότερων επαρχιών της Κρήτης, σε αναγνώριση της προσφοράς του. Το 1878 προήχθη σε οπλαρχηγό και το 1889 συνεχίζει να πολεμά και συνεργάζεται με τον οπλαρχηγό Μπαριτάκη. Το Φεβρουάριο του 1897 συμμετείχε στην πολιορκία του φρουρίου της Ιεράπετρας. Την ίδια χρονιά διορίστηκε αρχηγός της πολιτοφυλακής στην περιφέρεια Ανατολής και Καλαμαύκας (απόφαση 17/7/1897) και διορίστηκε οπλαρχηγός από την Επαρχιακή Διοικητική Επιτροπή της Ιεράπετρας.
Το 1900, όταν είχε κλείσει πια τα 60 χρόνια, κατέστη ανίκανος να εργαστεί (εξαιτίας των κακουχιών που υπέστη κατά την πολεμική του δράση) με βεβαίωση από το Δήμο Ανατολής.
Το 1909 ο Μπαρμπεράκης κατατάχθηκε στην Α΄ Τάξη των αγωνιστών, από την "Προς Κατάταξιν των Αγωνιστών Επιτροπεία". Την αίτηση την είχε κάνει ο ίδιος, με ημερομηνία 27/8/1908.
Θάνατος
Ο Αθανάσιος Μπαρμπεράκης με βάση τα έγγραφα από το Δήμο Ανατολής της επαρχίας Ιεράπετρας, ήταν εν ζωή τον Αύγουστο του 1908. Η ανδρεία του καταγράφτηκε σε λαϊκά ποιήματα τοπικών ποιητών.
Παιδιά
Γιος του ήταν ο Νικόλαος Μπαρμπεράκης, περισσότερο γνωστός στους ντόπιους ως "Μπαρμπερονικολής".
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Συνθήκη της Οττάβα
thumb|350px|{{legend|#0078ac|Οι χώρες μέλη της συνθήκης της Οττάβα}} Η Συνθήκη της Οττάβα ή Συνθήκη για την Απαγόρευση των Ναρκών, είναι συνθήκη, που απαγορεύει πλήρως τις νάρκες κατά προσωπικού. Η συνθήκη υπογράφηκε στην Οττάβα του Καναδά το 1999. Η επίσημη ονομασία της είναι «Συνθήκη για την απαγόρευση της χρήσης, αποθήκευσης, παραγωγής και διακίνησης ναρκών κατά προσωπικού και για την καταστροφή τους» (Convention on the Prohibition of the Use, Stockpiling, Production and Transfer of Anti-Personnel Mines and on their Destruction).
Γκοτσαίικα Μοίρας Αχαΐας
Τα Γκοτσαίικα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μοίρας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον «καλλικρατικό» Δήμο Πατρέων.
Συνθήκη της Οττάβα
Εφαρμογή
Πέρα από τον τερματισμό της παραγωγής και της ανάπτυξης ναρκών κατά προσωπικού, κάθε μέλος της συνθήκης πρέπει να καταστρέψει όλες τις νάρκες αυτού του τύπου μέσα σε μία τετραετία. Μόνο ένας μικρός αριθμός ναρκών έχει τη δυνατότητα να παραμείνει και αυτός για καθαρά εκπαιδευτικούς σκοπούς, όπως είναι η ανίχνευση ναρκών και η αποναρκοθέτηση. Σε χρονικό ορίζοντα δεκαετίας από την υπογραφή της συνθήκης κάθε χώρα οφείλει να ολοκληρώσει τον καθαρισμό των ναρκοθετημένων της περιοχών. Το τελευταίο είναι δύσκολο να επιτευχθεί για ορισμένες χώρες, αλλά στις ετήσιες συναντήσεις των μελών της συνθήκης υπάρχει η δυνατότητα να ζητηθεί παράταση ή και βοήθεια. Η συνθήκη καλύπτει μόνο τις νάρκες κατά προσωπικού. Διάφοροι άλλοι τύποι ναρκών όπως είναι οι αντιαρματικές, οι τηλεκατευθυνόμενες, οι μικτού τύπου καθώς και διάφορες άλλες παρεμφερείς συσκευές δεν περιλαμβάνονται σε αυτή.
Καταστροφή των αποθεμάτων
Με βάση την αναφορά της Διεθνούς Εκστρατείας για την Απαγόρευση των Ναρκών για το Μάιο του 2006, αρκετές χώρες δήλωσαν την ύπαρξη αποθεμάτων ναρκών ξηράς, που ξεπερνά τα 160 εκατομμύρια, 39,5 από τα οποία έχουν πλέον καταστραφεί από τις χώρες της συνθήκης. 74 χώρες δήλωσαν ότι έχουν καταστρέψει το σύνολο των αποθεμάτων τους σε νάρκες και άλλες 64 ότι δε διαθέτουν απόθεμα για να καταστρέψουν.
Γκοτσαίικα Μοίρας Αχαΐας
Διοικητική εξέλιξη
Ο οικισμός των Γκοτσαίικων αναγνωρίστηκε την 19/03/1961, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μοίρας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον «καποδιστριακό» Δήμο Πατρέων ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μοίρας.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Συνθήκη της Οττάβα
Υπογράφοντες
Υπάρχει μία ρήτρα της συνθήκης, το Άρθρο 3, το οποίο επιτρέπει στις χώρες να διατηρούν απόθεμα ναρκών για εκπαιδευτικούς σκοπούς ή για την ανάπτυξη αντίμετρων. 64 χώρες έχουν εκμεταλλευτεί την ευκαιρία. Συνολικά 289.000 νάρκες έχουν κριθεί διατηρήσιμες από διάφορες χώρες με βάση το άρθρο 3. Επιπλέον 23 χώρες έχουν δηλώσει μηδενικό αριθμό ναρκών.
Ετήσιες συναντήσεις
Οι ετήσιες συναντήσεις των κρατών μελών της συνθήκης διεξάγονται σε διαφορετικές περιοχές σε ολόκληρο τον κόσμο. Στις συναντήσεις αυτές δίνεται η δυνατότητα να καταγραφεί τι ακριβώς έχει επιτευχθεί, να εντοπιστούν τα σημεία στα οποία απαιτείται περισσότερη προσπάθεια και να αναζητηθεί κάθε βοήθεια που μπορεί να χρειάζεται. Οι συναντήσεις αυτές είναι οι εξής:
Ο ρόλος της πριγκίπισσας Νταϊάνα
Η συνθήκη της Οττάβα υποστηρίχτηκε ιδιαίτερα από την πριγκίπισσα Νταϊάνα. Η Νταϊάνα επισκέφτηκε την Αγκόλα τον Ιανουάριο του 1997 και διέσχισε ένα ναρκοπέδιο, δύο φορές, ώστε να σιγουρευτεί ότι όλα τα παριστάμενα μέσα ενημέρωσης κατέγραψαν την κίνησή της αυτή. Την περίοδο αυτή ο πληθυσμός της χώρας ήταν περίπου 10 εκατομμύρια και υπήρχαν σε αυτή 10-20 εκατομμύρια νάρκες ξηράς, απομεινάρι του εμφυλίου πολέμου. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους επισκέφτηκε τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη με το Δίκτυο Επιζώντων από Νάρκες Ξηράς. Το ενδιαφέρον της επικεντρώθηκε στα θύματα των ναρκών, και κυρίως στα παιδιά που παίζουν γύρω από αυτές.
Χάρη στο μέγεθος της επιρροής της, ο θάνατός της τον Αύγουστο του 1997 ώθησε την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείο και άλλων κρατών να υπογράψουν και να επικυρώσουν τη συνθήκη. Όταν έλαβε χώρα ο δεύτερος απολογισμός σχετικά με τις νάρκες στη Βουλή των Κοινοτήτων, ο υπουργός εξωτερικών, Ρόμπιν Κουκ επαίνεσε και απένειμε φόρο τιμής στο έργο της Νταϊάνα σχετικά με τις νάρκες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οτταβα Κατηγορία:Νάρκες
Ιουλία η Νεότερη (αδελφή του Καίσαρα)
Η Ιουλία η Νεότερη, λατιν. Julia Minor (101 - 51 π.Χ.) από το γένος των Ιουλίων, ήταν η μικρότερη αδελφή της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, αδελφή του Ιουλίου Καίσαρα και εκ μητρός γιαγιά του Αυγούστου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γαΐου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ ανθυπάτου και της Αυρηλίας Κόττας, κόρης του Λεύκιου Αυρήλιου Κόττα υπάτου το 119 π.Χ. Κατά τη συνήθεια των Ρωμαίων, όλες οι κόρες έφεραν το ίδιο όνομα (nomen), αυτό της γενιάς τους· δεν είχαν μικρό όνομα (prenomen). Αν ήταν δύο, προσδιοριζόταν ως "η Πρεσβύτερη" και "η Νεότερη", αλλιώς prima, secunda, tertia, κ.ο.κ.
Το 61 π.Χ. ο Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ μεταμφιέστηκε σε γυναίκα και εισήλθε στο σπίτι του Ιουλίου Καίσαρα, όπου μόνο γυναίκες εόρταζαν την Αγαθή Θεά (Bona Dea). Όταν ανακαλύφθηκε, ο Π. Κ. Πούλερ κατηγορήθηκε για ασέβεια και η Ιουλία η Νεότερη (ή η αδελφή της) μαζί με τη μητέρα της κατέθεσαν εναντίον του, δίνοντας ακριβή περιγραφή του τι έγινε. Ένεκα του σκανδάλου, ο Καίσαρας διαζεύχθηκε τη σύζυγό του.
Παντρεύτηκε τον Μάρκο Άτιο Βάλβο πρωτεύοντα (praetor) και επίτροπο (commissarius), που προερχόταν από οικογένεια συγκλητικών, πληβείας καταγωγής. Έκανε κόρες: την Ατία Βάλβα Πρίμα, Ατία Βάλβα Σεκούνδα (μητέρα της Οκταβίας της Νεότερης, μητέρας του Αυγούστου), Ατία Βάλβα Τέρτια.
Οικογένεια
Η Ιουλία η Νεότερη παντρεύτηκε τον Μάρκο Άτιο Βάλβο (πρωτεύοντα το 62 π.Χ) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Κυρία Αρσενία σ' αγαπώ
Το Κυρία Αρσενία σ' αγαπώ ήταν ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς, η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ στις αρχές του 1983, φυσικά έγχρωμη.
Παραγωγή
Το σενάριο και η σκηνοθεσία της σειράς, είχε αναλάβει ο Παύλος Μάτεσις. Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1983, ενώ στις 13 Φεβρουαρίου η σειρά διακόπηκε απότομα, λόγω κυβερνητικής παρέμβασης όταν είχε μόλις παιχτεί το 6ο επεισόδιο από τα 13 που είχαν προγραμματιστεί να μεταδοθούν. Η παραγωγή έγινε από την εταιρεία ΑΣΟΣ TV. Έπαιξαν οι ηθοποιοί:
Κυβερνητική παρέμβαση και διακοπή
Ο Βασιλικός τότε, ένα βράδυ τηλεφώνησε στον Παύλο Μάτεσι και του είπε πως η σειρά έπρεπε να διακοπεί άμεσα, όμως αυτός αρνήθηκε και, τότε αιφνιδίως, μετά την προβολή και του 6ου επεισοδίου, το βράδυ της Κυριακής 13 Φεβρουαρίου 1983, η σειρά κόπηκε και δεν ξαναπροβλήθηκε. Μάλιστα 1 χρόνο μετά, στις 4 Απριλίου 1984, η σειρά διαγράφηκε, με σκοπό να μην υπάρξει ποτέ επαναπροβολή. Ως αποτέλεσμα, δεν διασώζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ, κάτι σπάνιο για έγχρωμη σειρά, καθώς σχεδόν όλες οι έγχρωμες της κρατικής τηλεόρασης έχουν διασωθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Διονύσιος Βούρβαχης
Ο Διονύσιος Βούρβαχης (γαλ: Constantin Denis Bourbaki) ήταν Έλληνας αξιωματικός του γαλλικού στρατού και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Σκοτώθηκε την 27η Ιανουαρίου στη μάχη του Καματερού. Ήταν γυναικαδελφός (κουνιάδος) του πολιτικού Ανδρέα Μεταξά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού
Λεωφόρος Βουλιαγμένης
Η Λεωφόρος Βουλιαγμένης (ή Εθνική Οδός 80, ΕΟ80) είναι λεωφόρος της Αττικής. Είναι ο κύριος οδικός άξονας των Νοτίων Προαστίων. Το συνολικό μήκος της είναι 15,3 χιλιόμετρα.
Ξεκινά από το κέντρο, σχεδόν, της Αθήνας και καταλήγει στις αρχές του Δήμου Βουλιαγμένης, σε σύνδεση με την Λεωφόρο Ποσειδώνος. Η Λεωφόρος Βουλιαγμένης δεν έχει ενιαίο σχεδιασμό καθώς ξεκινά με δύο διαφορετικούς δρόμους στο ύψος του Παγκρατίου, για να γίνει ενιαία Λεωφόρος στο ύψος του Αγίου Δημητρίου.
Διαθέτει τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση ενώ υπάρχουν παράλληλα και εσωτερικοί δρόμοι για την εξυπηρέτηση της τοπικής κίνησης. Το μεγάλο μειονέκτημά της βρίσκεται στην παρουσία δεκάδων φαναριών, ενώ υπάρχουν μόλις δυο ανισόπεδοι κόμβοι σε όλη της την εκταση, στο ύψος της Αργυρούπολης και στην είσοδο του Ανατολικού Αεροσταθμού του πρώην Αεροδρομίου του Ελληνικού. Πάνω στον άξονα βρίσκονται εκατοντάδες εμπορικές επιχειρήσεις και το εμπορικό κέντρο Athens Metro Mall που λειτούργησε για πρώτη φορά το 2011.
Ιστορία
Όπως και άλλες λεωφόροι στην πρωτεύουσα έτσι και η Βουλιαγμένης έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Σε θέση παράλληλη με την σημερινή υπήρχε ένας μεγάλος δρόμος ο οποίος κατέληγε στα νότια παράλια της Αθήνας.
Πρόκειται για την Αστική οδό, όπως ονομαζόταν από τους αρχαίους, η οποία ήταν ο κύριος οδικός άξονας στην περιοχή δυτικά του Υμηττού και διατηρήθηκε ως τους νεότερους χρόνους - όπως αποδεικνύουν χάρτες του 19ου αιώνα. Η σημερινή μορφή της Λεωφόρου Βουλιαγμένης ολοκληρώθηκε την δεκαετία του 1950 από τον τότε Υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή, μετέπειτα πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Πριν από τη διάνοιξη του μεγάλου σημερινού δρόμου, δεν υπήρχε οδικός άξονας που να ενώνει το κέντρο της πόλης με τα νότια παράλια, αλλά διάφοροι μικροί οδικοί άξονες. Με την διάνοιξή της, η λεωφόρος άρχισε να προσελκύει χιλιάδες νέους κατοίκους πέριξ της διαδρομής της. Ακόμα και μέχρι σήμερα η οικοδομική δραστηριότητα στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης είναι εφικτή, καθώς υπάρχουν ακόμα ανοιχτοί χώροι για την ανάπτυξη κτιριακών συγκροτημάτων.
Γύρω από τον οδικό άξονα αναπτύχθηκαν οι Δήμοι Αγίου Δημητρίου, Ηλιούπολης, Αργυρούπολης-Ελληνικού, Αλίμου, Γλυφάδας και Βούλας-Βουλιαγμένης. Τις προηγούμενες δεκαετίες η Λ. Βουλιαγμένης ήταν σημαντική λόγω της παρουσίας του Αεροδρομίου του Ελληνικού, ενώ στον Ανατολικό Αεροσταθμό που βρισκόταν πάνω σχεδόν στη λεωφόρο πραγματοποιούνταν οι πτήσεις από και προς το εξωτερικό. Αυτή η κατάσταση ίσχυε μέχρι το 2001, όταν το αεροδρόμιο σταμάτησε να λειτουργεί και η Λεωφόρος Βουλιαγμένης ανακουφίστηκε κυκλοφοριακά.
Σήμερα
Σήμερα η Λεωφόρος είναι σε φάση αναμονής. Το μεγάλο έργο που την αφορά είναι η ανάπλαση του Ελληνικού. Το έργο περιλαμβάνει την αξιοποίηση του χώρου του παλιού αεροδρομίου, που πρόκειται να γίνει το νέο σημείο αναφοράς της πόλης με την κατασκευή μίας ολόκληρης νέας πόλης μέσα στην πόλη, και το δημιουργία του μεγάλου Μητροπολιτικού Πάρκου.
Ταυτόχρονα, για να μπορέσει να αντέξει το μελλοντικό συγκοινωνιακό φορτίο, μελετάται η επέκταση της Δυτικής Περιφερειακής Υμηττού (προέκταση της Αττικής Οδού) μέχρι τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος της Αργυρούπολης. Πάνω στον άξονα της Λεωφόρου λειτουργούν 7 σταθμοί της γραμμής 2 του Μετρό της Αθήνας (κόκκινη γραμμή): Άγιος Ιωάννης, Δάφνη, Άγιος Δημήτριος, Ηλιούπολη, Άλιμος, Αργυρούπολη, Ελληνικό.
Στα μελλοντικά σχέδια υπάρχει πρόβλεψη για περαιτέρω επέκταση της γραμμής 2 του Μετρό μέχρι την περιοχή της Γλυφάδας, ενώ ένας κλάδος του τραμ θα ενώσει την παραλιακή Λεωφόρο Ποσειδώνος με τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο Σταθμό Μετρό Αργυρούπολη.
Παραπομπές
Βουλιαγμένης Βουλιαγμένης Βουλιαγμένης
Τσετσίνα (Ιταλία)
Η Τσετσίνα (ιταλικά: Cecina) είναι ιταλική πόλη στην επαρχία του Λιβόρνο, στην Τοσκάνη, η οποία αριθμεί πληθυσμό 28.112 κατοίκους. Βρίσκεται πλησίον της Θάλασσας της Λιγουρίας, στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Πληθυσμός
{"version":2,"width":497,"height":264,"data":[{"name":"table","values":[{"x":1861,"y":3530},{"x":1871,"y":4231},{"x":1881,"y":5091},{"x":1901,"y":7044},{"x":1911,"y":8035},{"x":1921,"y":8880},{"x":1931,"y":10974},{"x":1936,"y":10527},{"x":1951,"y":12539},{"x":1961,"y":16590},{"x":1971,"y":21369},{"x":1981,"y":24336},{"x":1991,"y":24636},{"x":2001,"y":26515},{"x":2009,"y":28126},{"x":2018,"y":28112}]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}]}
Αδελφοποιήσεις
Η Τσέτσινα είναι αδελφοποιημένη με τις εξής πόλεις:
Κουρελέικα Φθιώτιδας
Τα Κουρελέικα είναι ορεινός οικισμός του Γαρδικίου στη Στερεά Ελλάδα και τα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στον δήμο Μακρακώμης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Γαρδίκι και την Κουτσούφλιανη αποτελούν την τοπική κοινότητα Γαρδικίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 32 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ντίνος Θεοδωρόπουλος
Ο Ντίνος Θεοδωρόπουλος (1890 - 1975) ήταν μεγάλος Έλληνας καραγκιοζοπαίχτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Καλογεράς και γεννήθηκε στην Αγγελώνα της Μάνης το 1890. Σε νεαρή ηλικία μετανάστευσε στην Αμερική. Γυρίζοντας στην Ελλάδα αρχικά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και άρχισε να παίζει καραγκιόζη. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Πάτρα. Εισήγαγε πολλές καινοτομίες στο θέατρο σκιών όπως, οι έγχρωμες και διάφανες φιγούρες από ζελατίνα. Πρόσθεσε και δεύτερο πανί στην σκηνή και κατασκεύαζε φανταχτερά σκηνικά. Εισήγαγε το μικρόφωνο και την μουσική από φωνογράφο, κι επίσης ήταν ο πρώτος που διαφήμιζε τις παραστάσεις του με φειβολάν τα οποία μία φορά τα είχε πετάξει από αεροπλάνο. Οι νεωτερισμοί του είχαν τόση μεγάλη επιτυχία που έπαιζε σε θέατρο με 800 καθίσματα (Αχίλλειο). Έγραφε ο ίδιος τα τραγούδια αλλά και τα σενάρια των παραστάσεών του και πολλά παίζονται ακόμα και σήμερα. Πέθανε στην Πάτρα σε μεγάλη ηλικία.
Παραστάσεις
Παραστάσεις του είναι μεταξύ άλλων οι εξής:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Καραγκιοζοπαίκτες
Θεόδωρος Χετάμης
thumb|Ο Βαλδουίνος της Βουλώνης εισέρχεται στην Έδεσσα, τον Φεβρουάριο του 1098. Παρίστανται και χαιρετίζεται από τους Αρμένιους κληρικούς, οι οποίοι καλωσόρισαν το τέλος της κηδεμονίας της Κωνσταντινούπολης Ο Θεόδωρος Χετάμης (αρμενικά: Թորոս կուրապաղատ, Θόρος ο κουροπαλάτης ή Θόρος γιος του Χετάμ) ήταν ένας Αρμενικής καταγωγής Βυζαντινός Διοικητής της Έδεσσας κατά τη στιγμή της Πρώτης Σταυροφορίας. Ο Θόρος ήταν πρώην αξιωματικός (κουροπαλάτης) στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αξιωματικός του Φιλαρέτου Βραχαμίου όταν αυτός ημιανεξαρτοποιήθηκε από την αυτοκρατορία. Ήταν αρμενικής καταγωγής, αλλά ήταν ελληνορθόδοξος στην πίστη.
Το Χρονικό του Ματθαίου της Έδεσσας αναφέρει ότι "ο Θόρος γιος του Χετάμ" διορίστηκε ως κυβερνήτης της Έδεσσας, την ίδια εποχή που ο Τουτούχ είχε νικήσει και σκοτώσει τον εμίρη Μπουζάν κι κατέλαβε το εμιράτο κατά το Αρμενικό έτος 543 (26 Φεβρουαρίου του 1094 - 25 Φεβρουαρίου 1095). Σύμφωνα με τον Στρούντζα, ο πατέρας του Χετούμ [Ι] καταγόταν από την Οικογένεια Παχλαβουνί, μια σημαντική οικογένεια του Καυκάσου στην Αρμενία. Ο Στήβεν Ράνσιμαν αποκαλεί τον Θεόδωρο ως "γιος σε δικαίου" του Γαβριήλ της Μελιτηνής.
Γύρω στο 1094, ο Σελτζούκος εμίρης της Δαμασκού Τουτούχ κατέλαβε την Έδεσσα και άφησε τον Θεόδωρο ως κυβερνήτη της. Ο Θεόδωρος αμέσως προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο της πόλης για τον εαυτό του. Όταν ο Yaghi-Siyan, εμίρης της Αντιόχειας, και ο Ριντβάν, εμίρης του Χαλεπίου, κατέφυγαν στην Έδεσσα, μετά την ήττα από τον Μαλίκ Σαχ Α΄, ο Θεόδωρος προσπάθησε να πάρει λύτρα αιχμαλωτίζοντας τους. Όμως οι ευγενείς της Έδεσσας δεν συμφώνησαν μαζί του και αφέθηκαν ελεύθεροι. Ο Θεόδωρος τότε διώχνει την τουρκική φρουρά της πόλης. Οι Τούρκοι πολιόρκησαν την πόλη για δύο μήνες, αλλά δεν κατάφεραν να την καταλάβουν και αποχώρησαν, τότε ο Θεόδωρος αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος άρχοντας της πόλης.
Ως Έλληνας ορθόδοξος χριστιανός, δεν αγαπήθηκε από τους Αρμένιους της Έδεσσας. Αντιστάθηκε στις επιθέσεις από τους Σελτζούκους, αλλά στο 1098 έπρεπε να ζητήσει βοήθεια από τους Σταυροφόρους, οι οποίοι ασχολούνταν με την πολιορκία της Αντιόχειας.
Ο Βαλδουίνος της Βουλώνης ήρθε στην Έδεσσα αλλά δεν βοήθησε την Έδεσσα που πολιορκούνταν, πιθανώς αναζητούσε να κερδίσει κάποια εδάφη για τον εαυτό του. Ο Θεόδωρος έπειτα τον κάλεσε στην Έδεσσα και έκανε μια συμμαχία μαζί του τον Φεβρουάριο του 1098. Ο Βαλδουίνος σταδιακά έπεισε τον Θεόδωρο να τον υιοθετήσει ως γιο και διάδοχό του, αλλά πριν γίνει αυτό, ο Βαλδουίνος επιτέθηκε στον Θεόδωρο και τον πολιόρκησε στην ακρόπολη. Ο Θεόδωρος συμφώνησε να του παραδώσει την πόλη και έκανε σχέδια για να φύγει με την οικογένειά του στην Μελιτηνή, αλλά λίγο αργότερα, στις 9 Μαρτίου, ο Θεόδωρος είχε δολοφονηθεί από τους Αρμένιους κατοίκους της πόλης, πιθανώς με εντολή του Βαλδουίνου, και ο Βαλδουίνος έγινε ο πρώτος λατίνος διοικητής της Έδεσσας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Εδέσσης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Ατφίχ
Ιστορία
Το αρχαίο Αιγυπτιακό της όνομα είναι "Πνε μπτε φε", που σημαίνει «πρώτη από τις αγελάδες» αναφερόμενο στη θεά Άθωρ. Το όνομα αυτό έγινε "Πετπέχ" στα Κοπτικά. Η αρχαία πόλη είναι επίσης γνωστή και με ελληνορωμαϊκό της όνομα ως "Αφροδιτόπολις" οπότε ανήκε στην 22η νομή της Άνω Αιγύπτου. Η Άθωρ λατρευόταν εκεί με τη μορφή της ουράνιας ιερής αγελάδας.
Στη φαραωνική εποχή η πόλη βρισκόταν στον εμπορικό δρόμο από την Μπαχαρίγια στο Δέλτα του Νείλου.
Στην πόλη υπάρχει ένα τζαμί που λέγεται ότι έχει το «αποτύπωμα» του βιβλικού Μωυσή στην κόγχη του τεμένους του. Το 1834 η Ατφίχ αναφέρεται ως μικρό χωριό που βρισκόταν απέναντι από το χωριό Κετέχ.
Μνημεία
Ανάμεσα στα μνημεία που ανακαλύφθηκαν στην Ατφίχ είναι μια νεκρόπολη ζώων, ελληνορωμαϊκοί οικογενειακοί τάφοι και τάφοι αγελάδων σε γιγαντιαίους τάφους ασβεστόλιθου. Μία στήλη από βασάλτη βρέθηκε κοντά στην εκκλησία "Ντέιρ ελ Ροσέλ". Αυτή η στήλη ήταν το υπέρθυρο της πύλης του ναού. Το ανάγλυφο περιέχει μια διπλή σκηνή που δείχνει τον Ραμσή Β΄ να κάνει μια προσφορά στη θεά Άθωρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Ελίζαμπεθ Άλαν
Η Ελίζαμπεθ Άλαν (αγγλικά: Elizabeth Allan, 9 Απριλίου 1910 - 27 Ιουλίου 1990) ήταν Αγγλίδα ηθοποιός, η οποία εμφανίστηκε τόσο σε ταινίες του Χόλιγουντ, όσο και σε βρετανικές, συμμετέχοντας σε πάνω από 50 ταινίες. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες, στις οποίες συμμετείχε, πρέπει να θεωρούνται το Men In White (1934), το David Copperfield (1935), το Mark of the Vampire (1935), το Υπό την Σκιάν της Λαιμητόμου (1935), το A Woman Rebels (1936) και το Η κυρία με τις καμέλιες (1936). Επέστρεψε στη γενέτειρά της, το 1938, μετά από μία επιτυχημένη μήνυση στην εταιρεία παραγωγής MGM, όταν αντικαταστάθηκε δις στις ταινίες Γκρεμισμένα Είδωλα (1938) και Αντίο, Ωραία Νιάτα (1939). Στην πρώτη από τις προαναφερθείσες ταινίες, την είχε γνωρίσει ο Κλαρκ Γκέιμπλ, με τον οποίον είχε κρυφή σχέση για περίπου δύο χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Χαρουτιούν Γκαλέντς
Βιογραφία
μικρογραφία|Αφιερωμένο στην 100η επέτειο της γέννησης του Χαρουτιούν Κάλεντς: Το πορτρέτο της ηθοποιού Χμάρα, Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας, Γερεβάν. Ο Γκαλέντς γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1910 στην πόλη Γκιουρούν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Τουρκία). Ο πατέρας του Τιρατούρ διέθετε ένα εργοστάσιο βαφής μαλλιών που άφησε μια βαθιά εντύπωση στον Γκαλέντς. Το 1915, κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Αρμενίων, ο πατέρας του Γκαλέντς απομακρύνθηκε από τους Τούρκους στρατιώτες και δεν τον είδε ποτέ ξανά. Ο Γκαλέντς μαζί με τους τρεις αδελφούς του και τη μητέρα της διέφυγαν στο Χαλέπι της Συρίας. Λίγες μέρες μετά το δύσκολο ταξίδι τους στο Χαλέπι, η μητέρα τους πέθανε από λιμοκτονία και κόπωση. Ο Γκαλέντς και οι τρεις αδελφοί της πέρασαν την παιδική τους ηλικία και τη εφηβεία τους σε ορφανοτροφείο της πόλης. Παρά τις δυσκολίες της ζωής στο ορφανοτροφείο, ο Γκαλέντς άρχισε να καλλιεργεί το πάθος της για τις τέχνες εν μέρει με ενθάρρυνση από μία από τις αδερφές των ορφανοτροφείων. Συχνά το έσκαγε από το ορφανοτροφείο για να περιπλανηθεί γύρω από τις αγορές του Χαλεπίου και να ζωγραφίσει. Γάλλοι ιστορικοί τέχνης τον ονόμασαν ως "Ο άνθρωπος που δεν είχε παιδική ηλικία".
Το 1922, στην ηλικία των 12 ετών, ο Γκαλέντς έφυγε από το ορφανοτροφείο για να γίνει μαθητευόμενος ως λιθογράφος και αργότερα έλαβε την στοιχειώδη καλλιτεχνική του εκπαίδευση από τον Ονίκ Αβετισιάν στο Χαλέπι. Στη συνέχεια ακολούθησε τους αδελφούς του στην Τρίπολη του Λιβάνου, όπου είχαν ανοίξει ένα φωτογραφικό στούντιο. Ο Γκαλέντς ζωγράφιζε υπόβαθρα για να χρησιμοποιηθούν σε συνεδρίες φωτογραφίας. Από το 1929 έως το 1933, ο γάλλος ζωγράφος Κλωντ Μισουλέ ήταν καθηγητής του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βηρυτού, όπου στη συνέχεια δίδαξε ζωγραφική μέχρι το 1939.
Ο Γκαλέντς έλαβε το Μετάλλιο Αξίας από το προεδρείο των Διεθνών Εκθέσεων στη Νέα Υόρκη το 1939 και το τιμητικό βραβείο της κυβέρνησης του Λιβάνου για τα ανάγλυφα του στο περίπτερο του Λιβάνου που παρουσιάστηκε στη διεθνή έκθεση της Νέας Υόρκης.
Το 1938 πήρε στη μαθητεία μια νεαρή γυναίκα με το όνομα Αρμίν Παρονιάν (Γκαλέντς), την οποία παντρεύτηκε αργότερα στις 2 Μαΐου 1943. Η Αρμίν έγινε εξέχων αρμενικός ζωγράφος μαζί με τον σύζυγό της. Είχαν δύο γιους, τον Αρμέν και τον Σάρο (1946-2017), ο οποίος ήταν επίσης ζωγράφος.
Ο Γκαλέντζ και η οικογένειά του έφυγε για το Γερεβάν της Αρμενίας τον Ιούνιο του 1946. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ομαδική έκθεση που διοργάνωσε για να παρουσιάσει έργα νεοαφιχθέντων ζωγράφων. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις που διοργάνωσε η Ένωση Καλλιτεχνών, της οποίας ήταν μέλος από το 1947. Έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις τόσο στο Γερεβάν όσο και στη Μόσχα και βραβεύτηκε μεταθανάτια με το Κρατικό Βραβείο της Αρμενικής ΣΣΔ το 1967.
Ο Αλεξάντερ Γκίτοβιτς αφιέρωσε ένα από τα ποιήματά του στον Γκαλέντς. Ο Γκαλέντς είναι ένας από τους ήρωες του "Άνθρωποι χωρίς παιδική ηλικία" του Αντρανίγκ Ντζαρουγκιάν.
Σήμερα, το σπίτι του Γκαλέντς στο Γερεβάν είναι μουσείο. Πίνακές του βρίσκονται επίσης στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης της Αρμενίας (Γερεβάν), του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Γερεβάν, του Υπουργείου Πολιτισμού της Δημοκρατίας της Αρμενίας καθώς και ιδιωτικών συλλογών στη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη, την Τιφλίδα, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι, τη Βιέννη, τη Βηρυτό, το Κέιμπριτζ, το Σαν Φρανσίσκο, το Λος Άντζελες και αλλού.
Στις 27 Απριλίου 2010 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Χαρουτιούν και Αρμίν Γκάλεντς στο Ερεβάν, στην οδό Γκάλεντς 18. Υπάρχουν 200 καμβάδες και πάνω από 200 γραφικά έργα στο μουσείο, συμπεριλαμβανομένου του αρχειακού υλικού. Το μουσείο έχει δύο ορόφους. Τα έργα του Χαρουτιούν Γκάλεντς εκτίθονται στον πρώτο όροφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι
Τόμας Φόρστνερ
Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αυστρία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1989 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1991
Ησαύ Μπουοντελμόντι
Ο Ησαύ Μπουοντελμόντι (Esau de' Buondelmonti, ... - 6 Φεβρουαρίου 1411) ήταν δεσπότης της Ηπείρου από το 1385 έως τον θάνατό του το 1411.
Η ζωή του
Ο Ησαύ ήταν γιος ευγενούς από την Φλωρεντία και αδελφός της Μαγδαληνής Μπουοντελμόντι, χήρας του Λεονάρδου Τόκκου της Κεφαλονιάς. Ήρθε στην Ελλάδα ως τυχοδιώκτης και μισθοφόρος, όμως το 1379 αιχμαλωτίστηκε από τον Δεσπότη Θωμά Β΄ Πρελιούμπο, μετά από συμπλοκή. Μετά από αρκετά χρόνια αιχμαλωσίας ο Ησαύ διαδέχτηκε τον Θωμά, αφού παντρεύτηκε την χήρα του Μαρία Νεμάνιτς, τον Φεβρουάριο του 1385.
Ανακάλεσε πολλές από τις τυραννικές ρυθμίσεις του Θωμά Β΄: ανακάλεσε τον εξορισμένο μητροπολίτη Ματθαίο, επέστρεψε όλη την εκκλησιαστική περιουσία στην Μητρόπολη, άδειασε τις φυλακές και μείωσε τους φόρους. Ο ίδιος προσπαθούσε να επιλύσει με ειρηνικό τρόπο προβλήματα με γειτονικούς λαούς και κράτη, όπως με διάφορα αλβανικά φύλα αλλά ιδιαίτερα με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 1386 βυζαντινή πρεσβεία του απένειμε επίσημα το αξίωμα του Δεσπότη, μολονότι ήταν κάτι εντελώς τυπικό και δεν σήμαινε κάποια μορφή υποτέλειας, ήταν όμως κάτι που ανέβασε ιδιαίτερα το κύρος του. Παρ' όλα αυτά, το 1385 δεν κατόρθωσε να πείσει τα αλβανικά φύλα να δεχτούν κάποια ειρηνική λύση. Οι Αλβανοί επιτέθηκαν στα Ιωάννινα, όμως η επίθεση αποκρούστηκε. Στην εποχή του το Δεσποτάτο αναζητούσε συμμάχους προκειμένου να επιβιώσει από τις πολεμικές συγκρούσεις με γειτονικά κράτη. Τότε διαφάνηκε και ο ηγετικός ρόλος των Οθωμανών στην ευρύτερη περιοχή. Ο Ησαύ προσέγγισε και συμμάχησε με τους Οθωμανούς του σουλτάνου Μουράτ Α', κάτι που ενίσχυσε την θέση του στις συγκρούσεις κατά των Αλβανών.
Όταν επέστρεψε μετά από 14 μήνες (1399-1400) παραμονής στην αυλή του Οθωμανού σουλτάνου Βαγιαζήτ Α', υποστηρίχθηκε από τους Τούρκους και πέτυχε σημαντικές νίκες κατά των Αλβανών. Τον Ιανουάριο του 1396 παντρεύτηκε μια κόρη Αλβανού φυλάρχου, την Ειρήνη, και επιτεύχθηκε έτσι προσωρινά ειρήνη.
Το 1399 εξεστράτευσε εναντίον κάποιου Αλβανού φυλάρχου που κατείχε τότε το Αργυρόκαστρο, του Ιωάννη Ζενεβέση. Όμως αιχμαλωτίστηκε και κρατήθηκε επί 15 μήνες, μέχρι να του δοθούν οι απαραίτητες εκτάσεις και τα απαραίτητα χρηματικά ποσά ως λύτρα από τους τραπεζίτες συγγενείς τού Ησαύ στην Ιταλία. Μετά την απελευθέρωσή του επανήλθε στα Ιωάννινα το 1400 και κυβέρνησε το Δεσποτάτο ειρηνικά μέχρι το θάνατό του στις 6 Φεβρουαρίου 1411. Τον διαδέχθηκε ο υιός του Γεώργιος, που ήταν νήπιο. Οι τοπικοί άρχοντες όμως παρέδωσαν τη χώρα στον ανηψιό του Ησαύ, τον Κάρολο Α΄ Τόκκο κόμη της Κεφαλληνίας.
Οικογένεια
Ο Ησαύ δεν είχε παιδιά από την πρώτη σύζυγό του Μαρία, ούτε από την δεύτερη σύζυγό του Ειρήνη. Με την τρίτη σύζυγό του Γειβντοκίγια Μπάλσιτς (Jevdokija Balšić) είχε τρία παιδιά, ένα από τα οποία ήταν ο
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου
Πάπας Κλήμης ΙΑ΄
Ο Πάπας Κλήμης ΙΑ΄ (Papa Clemente XI, 23 Ιουλίου 1649 – 19 Μαρτίου 1721), γεννημένος ως Giovanni Francesco Albani, ήταν Πάπας από το 1700 έως το θάνατό του το 1721.
Πρώιμος βίος
Ο Αλμπάνι γεννήθηκε στο Ουρμπίνο, μέλος της ευγενούς οικογένειας η οποία είχε εγκατασταθεί εκεί από την βόρεια Αλβανία τον 15ο αιώνα και ήταν αρχικά στρατιώτες του Σκεντέρμπεη εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά την θητεία του ως Πάπα συνεγράφη το Illyricum Sacrum, το οποίο σήμερα είναι μία από τις κύριες πηγές στο πεδίο της Αλβανολογίας με πάνω από 5000 σελίδες σε διάφορους τόμους, γραμμένους από τον Ντανιέλε Φαρλάτι και τον πατέρα Κολέττι.
Ήταν κυβερνήτης του Ριέτι και του Ουρμπίνο, και έγινε Καρδινάλιος Διάκονος της Σάντα Μαρία στο Ακουίρο από τον Αλέξανδρο Η΄, τον οποίο διαδέχθηκε ως Πάπας στις 23 Νοεμβρίου 1700. left|thumb|Μετάλιο που απεικονίζει τον Κλήμεντα ΙΑ΄.
Ποντιφικάτο
Σύντομα μετά την άνοδο του, ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής. Παρά την διφορούμενη ουδετερότητα που κράτησε αρχικά, ο Κλήμης αργότερα αναγκάσθηκε να ονομάσει τον Κάρολο, Αρχιδούκα της Αυστρίας, ως Βασιλιάς της Ισπανίας, αφότου ο αυτοκρατορικός στρατός είχε κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Ιταλίας και απειλούσε τη Ρώμη την ίδια (Ιανουάριος 1709).
Με την Συνθήκη της Ουτρέχτης που έληξε τον πόλεμο, τα Παπικά Κράτη έχασαν την επικυριαρχία τους στο Δουκάτο της Πάρμα και της Πιατσέντσα των Φαρνέζε για χάρη της Αυστρίας, και έχασε το Κομάτσιο επίσης. Ήταν ένα χτύπημα από το οποίο το διαλυόμενο κύρος των Παπικών Κρατών δεν θα ανέκαμπτε ποτέ.
Το 1713 εκδόθηκε η βούλα Unigenitus. Η βούλα ενόχλησε ευρέως την γαλήνη της Γαλλικανικής (Γαλλικής) εκκλησίας. Καταδίκασε 101 προτάσεις από τα έργα του Κεσνέλ ως αιρετικός και ως πανομοιότυπες με προτάσεις στα γραπτά του Γιάνσεν.
Η αντίσταση πολλών Γάλλων εκκλησιαστικών και η άρνηση των Γάλλων κοινοβουλευτικών να συνυπογράψουν τη βούλα οδήγησαν σε αμφιβολίες που επεκτάθηκαν κατά το μεγαλύτερο μέρος του 18ου αιώνα. Επειδή οι τοπικές κυβερνήσεις δεν έλαβαν επίσημα τη βούλα, δεν ήταν, τεχνικά, σε ισχύ σε αυτές τις περιοχές – ένα παράδειγμα της επέμβασης των κρατών στα θρησκευτικά ζητήματα κοινό πριν τον 20ό αιώνα.
Ο Κλήμης ΣΤ΄ πέθανε στη Ρώμη το 1721 και τάφηκε στο πεσοδρόμιο της Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Κατασκευαστική δραστηριότητα και πατρονία
Ο Πάπας Κλήμης απέφυγε τον νεποτισμό. Ο ανιψιός του Αννιμπάλε έγινε καρδινάλιος, αλλά μόνο μέσω προσωπικής αξίας.
Ως κτίστης προσέθεσε ένα διάσημο ηλιακό ωρολόγιο στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλι Αντζέλι ε ντέι Μαρτίρι και ανέγειρε έναν οβελίσκο στην Piazza del Pantheon και με έναν ποτάμιο λιμένα στον Ποταμό Τιβέρη.
Εμπλούτισε επίσης την Βιβλιοθήκη του Βατικανού με πολυάριθμους Ανατολίτικους κώδικες και πατρόναρε τις πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές στις Ρωμαϊκές κατακόμβες. Στη γενέτειρα του Ουρμπίνο αποκατέστησε πολυάριθμα οικοδομήματα και ίδρυσε δημόσια βιβλιοθήκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 18ου αιώνα
Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας
Το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας (Λατινικά: Ducatus Curlandiæ et Semigalliæ; Γερμανικά: Herzogtum Kurland und Semgallen; Λετονικά: Kurzemes un Zemgales hercogiste; Λιθουανικά: Kuršo ir iriemgalos kunigaikštystė; Πολωνικά: Księstwo Kurlandii i Semland) ήταν τότε γνωστό ως Λιβονία, που υπήρχε από το 1561 έως το 1569 ως ονομαστικά υποτελές κράτος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και στη συνέχεια έγινε έδαφος του Στέμματος του Πολωνικού Βασιλείου από το 1569 έως το 1726 και ενσωματώθηκε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1726. Στις 28 Μαρτίου 1795, προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στο τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας.
Υπήρχε επίσης μια βραχύβια πολεμική πολιτεία που υπήρχε από τις 8 Μαρτίου έως τις 22 Σεπτεμβρίου 1918 με το ίδιο όνομα. Τα σχέδια για να γίνει μέρος του Ενωμένου Δουκάτου της Βαλτικής, υπό την επιφύλαξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, αποτρέπονται από την παράδοση της Γερμανίας από την περιοχή της Βαλτικής στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η περιοχή έγινε μέρος της Λετονίας στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λετονίας
Αλέξανδρος Γ΄ της Καχετίας
Ο Αλί-Μιρζά, ალი-მირზა, γεννημένος Αλέξανδρος, γεωργιανά: Aλεξάντρε, (απεβ. στις 23 Νοεμβρίου 1737 ή 1739 ) ήταν πρίγκιπας από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι τού βασιλείου τού Καχέτι, που κυβέρνησε στις επαρχίες Κάρτλι (κεντρική Γεωργία) και Καχέτι (ανατολική Γεωργία), για τον σάχη τού Ιράν στα τέλη της δεκαετίας τού 1730. Όπως ο πατέρας του βασιλιάς Δαβίδ Β΄ (Iμάμ Κουλί-Χαν) και τα αδέλφια του, ο Aλί-Μιρζά ήταν προσήλυτος στο Ισλάμ. Ως ηγεμόνας τού Καχέτι, είναι μερικές φορές γνωστός στη σύγχρονη ιστοριογραφία με το χριστιανικό του όνομα Αλέξανδρος και την αρίθμηση «Γ΄». Παρά το γεγονός ότι η εξουσία του προερχόταν από τον σάχη, ο Αλί Μιρζά ακολούθησε την καθιερωμένη γεωργιανή παράδοση, και αυτοχαρακτηρίστηκε «βασιλιάς των βασιλέων».
Ουαλί του Καρτλί και του Καχετίου
Ο Aλί-Μιρζά έγινε αντιβασιλέας (βαλής, wali) στην Τιφλίδα, την πρωτεύουσα τού βασιλείου τού Kάρτλι, τον Αύγουστο του 1735, από τον Ιρανό πολέμαρχο Nαντέρ μετά τη νίκη επί των Οθωμανών. Ο Πέρσης αξιωματικός Σαφί Χαν διορίστηκε να τον παρακολουθεί και ο μουσουλμάνος Γεωργιανός Aλί Κουλί-Μπεκ Αμιρετζιμπί τοποθετήθηκε υπεύθυνος για τη συλλογή φόρων. Ο Aλί-Μιρζά απέτυχε να κερδίσει έδαφος στην ταραχώδη επαρχία και περιήλθε σε αντίθεση με τον Σαφί Χαν. Τον Οκτώβριο του 1736, ο Nαντέρ, τώρα σάχης τού Ιράν, αντικατέστησε τον Aλί-Μιρζά με τον μουσουλμάνο Γεωργιανό πρίγκιπα Aμπντουλάχ Μπεγκ, μεταφέροντάς τον στη διακυβέρνηση τού Kαχέτι, από όπου ο εκ πατρός θείος του Tεϊμουράζ Β΄ είχε απομακρυνθεί από τον Nαντέρ και μετά συνόδευσε τον σάχη στον δρόμο για το Κανταχάρ.
Μη μπορώντας να κερδίσει δημοτικότητα στον τοπικό πληθυσμό και αντιμετωπίζοντας μία αναταραχή, ο Aλί-Μιρζά ήταν εξίσου ενοχλημένος από την πίεση από τους Ιρανούς επικυριάρχους του. Το 1736 έγραψε μάλιστα στην Αυτοκράτειρα Άννα της Ρωσίας, περιγράφοντας τις δύσκολες συνθήκες της βασιλείας του και ζητώντας της προστασία. Νιώθοντας ότι ο σάχης τώρα ευνοούσε τον πιο ικανό Tεϊμουράζ Β΄, ο Aλί-Μιρζά, υπό την επιρροή του πρίγκιπα Άβελ Αντρονικασβίλι, σκέφτηκε μία εξέγερση στο Kαχέτι. Για τον σκοπό αυτόν, προσπάθησε, αλλά απέτυχε να ζητήσει την υποστήριξη της συζύγου τού Τεϊμουράζ Β΄, Τάμαρ, που φοβόταν για τη μοίρα τού συζύγου και τού γιου της Ηρακλή (Β΄). Η Τάμαρ, μέσω της υπηρεσίας τού πρίγκιπα Γκίβι Χολοκασβίλι, εξασφάλισε την πίστη των Kιζίκι και Πσάβι, αποτρέποντας τον Aλί-Μιρζά από το σχέδιό του. Σε κατάσταση απόγνωσης, ο Αλί-Μιρζά μετέβη στο στρατόπεδο τού Νάντερ στην Κανταχάρ, όπου ανέλαβε τη διοίκηση των γεωργιανών συνταγμάτων τού σάχη και απεβίωσε σε μία μάχη το 1737 ή το 1739.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Mαριάμ, κόρη τού Shanshe II, δούκα του Kσάνι. Σύμφωνα με τη γενεαλογία τού Κύριλ Τουμάνοφ, ο Aλί-Μιρζά είχε δύο παιδιά, τα οποία αποσύρθηκαν και απεβίωσαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία:
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Α.Π.Σ. Εθνικός Σαγέικων
Ο Εθνικός είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της δυτικής Αχαΐας. Έδρα του είναι το χωριό Σαγέικα Αχαΐας κι αγωνίζεται σε ιδιόκτητο γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1968 με χρώματα το μπλε και το άσπρο κι ανήκει στη δύναμη της ΕΠΣ Αχαΐας με αρ.μητρώου ΕΠΟ 1520. Θεωρείται φυσική συνέχεια του Ολυμπιακού Σαγέικων που υπήρχε από το 1931 σαν ανεξάρτητο σωματείο.
Ξεκίνησε από την Γ' κατηγορία το 1971 και σε δύο χρόνια, το 1973, έπαιζε στην Α΄κατηγορία. Στην Α' κατηγορία αγωνίστηκε με ένα μικρό διάλειμμα την περίοδο 1981-82 έως το 1985 όπου υποβιβάστηκε. Στην Α επέστρεψε το 1991, το 1993 , κι από το 1995 έως σήμερα αγωνίζεται στην Α΄κατηγορία.
Ο Εθνικός έχει κατακτήσει τρεις φορές το πρωτάθλημα Αχαΐας. Πρώτη φορά την αγωνιστική περίοδο 1990-91, έπειτα την περίοδο 1997-98 και 2008-09. Στο κύπελλο Αχαΐας είναι δύο φορές νικητής την περίοδο 1974-75 όπου στον τελικό νίκησε τον Απόλλων Εγλυκάδος με 1-0. Και την περίοδο 1975-76 όπου νίκησε στον τελικό τον Παναιγιάλειο με 2-1. Φιναλίστ ήταν το 2009-10 όπου έχασε με 4-0 από τον Ατρόμητο Λάππα.
Γήπεδο
Το πρώτο γήπεδο του συλλόγου ήταν οικόπεδο που είχε παραχωρήσει ιδιώτης γι' αυτό τον σκοπό, εκεί αγωνίστηκε ο Εθνικός έως το 1985. Το σημερινό γήπεδο κατασκευάστηκε με ενέργειες του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου κι η ομάδα αγωνίζεται από την περίοδο 1989-90. Το 2009 τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1964
Το N΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1964 διεξήχθη από τις 28 ως τις 30 Αυγούστου 1964 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1964. Ήταν η τελευταία φορά που διεξήχθησαν στο ιστορικό στάδιο της Αθήνας, στο οποίο είχαν ξεκινήσει το 1896, αφού από το επόμενο έτος μεταφέρθηκαν στο εκσυγχρονισμένο Στάδιο Καραϊσκάκη. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για δέκατη συνεχόμενη χρονιά.
Χρονικό
Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 280 περίπου αθλητές από 25 σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 13 Μαΐου, σε μια πρωτότυπη διαδρομή, που δεν είχε δοκιμαστεί ξανά. Συγκεκριμένα ο ΣΕΓΑΣ είχε την απίθανη ιδέα η εκκίνηση να γίνει στην πλατεία του Μαραθώνα, οι αθλητές να τρέξουν ως το Πικέρμι και να επιστρέψουν για τερματισμό πάλι στο Μαραθώνα. Εκτός από τον μαραθώνιο, διαχωρίστηκε από τη διοργάνωση και το πανελλήνιο πρωτάθλημα δεκάθλου. Τα αποτελέσματά τους μέτρησαν στην βαθμολογία.
Δεν συνέβη το ίδιο με το βάδην του οποίου δεν εντοπίζεται επίσημος αγώνας πρωταθλήματος αν και το επόμενο έτος αναφέρεται ως νικητής των πανελληνίων του 1964 ο Δ. Μποντικούλης ή Δ. Ποντικούλης του Παναθηναϊκού και μάλιστα με ρεκόρ αγώνων. Ο ίδιος συμπεριλήφθηκε στην Εθνική ομάδα για τους βαλκανικούς αγώνες, ενώ είχε σημειώσει πανελλήνιο ρεκόρ στα 15.000μ βάδην με 1:14.03.6 σε επίσημο αγώνα στις 27 Μαρτίου. Ο ίδιος νίκησε σε αγώνα 25.000μ βάδην που έγινε στις 24 Ιουνίου στους αγώνες στη μνήμη Καλαφάτη με ρεκόρ 2:26.35.6, καθώς και σε νέο αγώνα 15 χλμ βάδην που διεξήχθη στις 15 Ιουλίου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με πολύ μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο σύλλογο. Οι αθλητές του πέτυχαν 9 πρώτες νίκες, που ήταν νέο ρεκόρ αγώνων και συγκέντρωσαν 168 β., μόλις ένα βαθμό λιγότερο από το ρεκόρ των 169 β.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 19 σωματεία.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1964 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ευθύμιος Μαστροκώστας
Ο Ευθύμιος Μαστροκώστας (Ιτέα Φωκίδας, 1915 - 20 Αυγούστου 1998, Αθήνα), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευθύμιος Μαστροκώστας, γεννήθηκε στην Ιτέα Φωκίδας το 1915. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου και απεφοίτησε το 1938. thumb|left|Φοιτητική ταυτότητα του αρχαιολόγου Ευθύμιου Μαστροκώστα (1915-1998). Αρχικά διορίστηκε δάσκαλος, και στη συνέχεια υπηρέτησε στο στρατό όπου τιμήθηκε με μετάλλια πολέμου και εξαιρέτων πράξεων. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1955-1957). Διετέλεσε επιμελητής αρχαιοτήτων (1960-1963), και έφορος αρχαιοτήτων από το 1963. Σαν έφορος αρχαιοτήτων υπηρέτησε στους Δελφούς, Αχαϊα, Αιτωλοακαρνανία και Αττική. Πήρε μέρος σε αρχαιολογικές ανασκαφές στη Φωκίδα, Αχαϊα, Αιτωλοακαρνανία και Αττική. Υπήρξε ιδρυτής των Μουσείων Αγρινίου και Θυρρείου.
Δημοσίευσε πλήθος συγγραμμάτων, και αρχαιολογικών μελετών, με έμφαση στην επιγραφική, αλλά και ζητήματα τέχνης, ιδίως πλαστικής, τοπογραφίας, αρχιτεκτονικής και επιμέρους θεμάτων της αρχαιολογίας των προϊστορικών έως και νεότερων χρόνων. Η πλούσια βιβλιοθήκη του δωρίστηκε μετά θάνατο και μοιράστηκε μεταξύ του Επιγραφικού Μουσείου και του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στον Βόλο.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 20 Αυγούστου 1998.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων
Απουλήιος
Ο Λούκιος Απουλήιος (123 - 170) ο επιλεγόμενος Πλατωνικός και Σοφιστής, υπήρξε φιλόσοφος, ποιητής και ρήτορας. Γεννημένος από πλούσιους γονείς στη Μαδαύρα –το Μ 'Νταουρούς της σημερινής Αλγερίας. Τμήμα του βασίλειου του Σύφακος αρχικά η Μαδαύρα δόθηκε στους Ρωμαίους από τον σύμμαχό τους Μασινίσσα. Έτσι έγινε μία από τις ρωμαϊκές βορειο-αφρικανικές αποικίες και αναπτύχθηκε κάτω από την κυριαρχία των Αντωνίνων. Ο πατέρας του Απουλήιου ήταν ο ένας εκ των δύο αρχόντων της πόλης, το μεγαλύτερο δικαστικό αξίωμα στη Μαδαύρα. Μετά το θάνατο του πατέρα του ο Απουλήιος έγινε στη θέση του άρχων κληρονομώντας ταυτόχρονα τμήμα της πατρικής περιουσίας που ανερχόταν στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 2 εκατομμυρίων σηστερσίων.
Βιογραφία
Ο Απουλήιος είναι γνωστός στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό περισσότερο από το διάσημο έργο του Μεταμορφώσεις ή ο Χρυσός Γάιδαρος, όπως έγινε γνωστό από την εποχή του Αυγουστίνου. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι ταξίδεψε πολύ ως νέος και μορφώθηκε στην Καρχηδόνα, την Ελλάδα και τη Ρώμη. Στην Καρχηδόνα, παιδί ακόμη, διδάχθηκε τη γραμματική και τη ρητορική. Τις σπουδές του τελειοποίησε στην Αθήνα, όπου ήρθε για να μάθει την ελληνική γλώσσα, αλλά στην πορεία του χρόνου, μελετώντας φιλολογία, ρητορική, ποίηση και φιλοσοφία, απ’ ό,τι φαίνεται κέρδισε το δικαίωμα να αποκαλείται πλατωνικός φιλόσοφος. Η Ρώμη μάλλον δεν του άρεσε καθόλου, είτε γιατί ήταν ιδιαίτερα πολυπληθής και πολύβουη, ή γιατί δεν είχε σωστούς διδάσκαλους. Παρόλο που η Μαδαύρα ήταν ευημερούσα ρωμαϊκή αποικία, ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του μισό Νουμιδό και μισό Γαιτουλιανό, καθώς η γενέτειρά του βρισκόταν ανάμεσα στα σύνορα των δύο βασιλείων, της Νουμιδίας και της Γαιτουλίας.
Καθώς οι ερευνητές θεωρούν τον Χρυσό Γάιδαρο, ένα από τα έργα του, τουλάχιστον εν μέρει αυτοβιογραφικό, υποθέτουμε ότι το πλήρες όνομά του ήταν Λούκιος Απουλήιος ή Αππουλήιος, το όνομα του πατέρα του Θησέας και το όνομα της μητέρας του Σάλβια. Αν συνεχίσουμε την υπόθεση, γνωρίζουμε, επίσης, ότι η μητέρα του καταγόταν από θεσσαλική οικογένεια και ότι ήταν απόγονος του επιφανούς Πλούταρχου. Άλλες πιθανές πληροφορίες που μπορεί να αντλήσει κανείς από το έξοχο διήγημα είναι ότι δε γνώριζε τα Λατινικά έως ότου έφθασε στη Ρώμη. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως ήταν δίγλωσσος από την παιδική του ηλικία. Γόνος πλούσιας οικογένειας, πρέπει να γνώριζε τουλάχιστον τα Λατινικά και τα τοπικά Καρχηδονιακά, μια σημιτική διάλεκτο, αν και ο ίδιος ισχυρίζεται ότι μητρική του γλώσσα ήταν τα Ελληνικά.
Επιχείρησε αρκετά ταξίδια στην Ανατολή, προκειμένου να σιγάσει το πάθος και τη δίψα του για γνώση και την αληθινή θρησκεία. Για αυτό το σκοπό —όντας στην Ελλάδα— ζήτησε και κατόρθωσε να μυηθεί στη θρησκευτική διδασκαλία και τα ελληνικά μυστήρια. Αργότερα το ίδιο έκανε και στη Ρώμη, όπου έμεινε για αρκετό καιρό εργαζόμενος ως συνήγορος. Εκεί το 153 Κ.Ε. έγραψε και τις Μεταμορφώσεις του. Απ' ό,τι φαίνεται κατόρθωσε σε λίγο σχετικά χρονικό διάστημα να ξοδέψει στα ταξίδια του την πατρική περιουσία, αφού έπρεπε να πουλήσει και τα ρούχα του ακόμη για να μυηθεί στα μυστήρια της Ίσιδας και του Οσίριδος. Αργότερα επέστρεψε στην πατρίδα του και νυμφεύθηκε μια πλούσια χήρα την Αιμιλία Πουντεντίλα από την Οία, μια από τις τρεις πόλεις της αφρικανικής Τρίπολης. Ο Σινίκιος Ποντιανός, ένας νεαρός φίλος του από τη σχολή των Αθηνών, προσκάλεσε τον Απουλήιο να επισκεφθεί τη μητέρα του, μια πλούσια χήρα που ονομαζόταν Αιμιλία Πουντεντίλα. Η Πουντεντίλα είχε προσβληθεί μάλλον από χρόνια κατάθλιψη και οι γιατροί της είχαν συστήσει ως θεραπεία το γάμο. Ο Ποντιανός ήθελε ο νέος σύζυγος της μητέρας του να είναι άνθρωπος της δικής του επιλογής και επέμενε να γίνει ο Απουλήιος πατριός του. Η Πουντεντίλα δεν ήταν ούτε νέα ούτε όμορφη, αλλά ήταν ενάρετη, ευγενής και πολύ πλούσια. Με τη σειρά του ο Απουλήιος είχε ξοδέψει το μεγαλύτερο κομμάτι της πατρικής κληρονομιάς σε ταξίδια και μελέτες ή δώρα σε δάσκαλους και φίλους. Αποφάσισε, λοιπόν, να νυμφευθεί τη χήρα.
Όμως, πριν το γάμο, ο Ποντιανός είχε παντρευτεί την κόρη κάποιου Ρουφίνου, ο οποίος περισσότερο εποφθαλμιούσε το μερίδιο της περιουσίας που θα κληρονομούσε από την εύπορη χήρα. Φυσικό ήταν λοιπόν να αντιτίθεται στο γάμο του Απουλήιου με την Πουντεντίλα. Ο Ρουφίνος άσκησε τέτοια επιρροή στον Ποντιανό, ώστε ο παλιός συμμαθητής του Απουλήιου άλλαξε γνώμη και αντιτέθηκε με τη σειρά του στο γάμο. Η Πουντεντίλα, όμως, επέμενε στην απόφασή της να παντρευτεί τον Απουλήιο, παρά τις διαμαρτυρίες του γιου της και του πεθερού του. Λίγο μετά το γάμο ο Ποντιανός πέθανε και στη θέση του ο Ρουφίνος βρήκε συμπαραστάτη στα σχέδια του να καταστρέψει τον Απουλήιο τον θείο του γαμβρού του Αιμιλιανό.
Ισχυρίστηκαν ότι ο Απουλήιος ήταν μάγος, ότι είχε δηλητηριάσει τον Ποντιανό και ότι είχε χρησιμοποιήσει σκοτεινές τέχνες για να κερδίσει την εύνοια της Πουντεντίλας. Και ως να μην έφθαναν οι χαρακτηρισμοί τον έσυραν στα δικαστήρια με την κατηγορία της μαγείας. Το δικαστήρια έγινε στη Σαβράτα το 168 μ.Χ. ενώπιον του Κλαύδιου Μάξιμου ανθύπατου επί αυτοκράτορος Αντωνίνου του Ευσεβούς. Βέβαια, τούτο το δικαστήριο έγινε και η αιτία να γραφεί η Απολογία του ή pro se de magia liber, όπως είναι ο ακριβέστερος τίτλος του βιβλίου. Απ’ ό,τι φαίνεται ο Απουλήιος δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα για την έκβαση της δίκης και ρίχτηκε με ενθουσιασμό στην όλη υπόθεση, που την έβλεπε ως ευκαιρία επίδειξης της γνώσης και της ρητορικής του τέχνης.