cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία και άλωση του Λάλα
Δράση των Λαλαίων πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης
Στην περιοχή του Λάλα διέμεναν Αλβανοί, οι πιο φημισμένοι σε πολεμικότητα και ανδρεία, που αποτελούσαν υπολείμματα των Αλβανών επιδρομέων του 1770 στην Ελλάδα. Είχαν δε εγκατασταθεί σε διάφορους συνοικισμούς στην κατάφυτη περιοχή της αρχαίας Φολόης. Με ορμητήριο αυτό οι Λαλαίοι επιχειρούσαν συνεχείς επιδρομές στους κάμπους της Γαστούνης και του Πύργου Ηλείας, εναντίον Ελλήνων και Τούρκων γαιοκτημόνων, καταστρέφοντας και ρημάζοντας κάθε φορά, βάζοντας φωτιά στα χωριά, στα γεννήματα, συνάζοντας τα ζώα, περνώντας τον Αλφειό προς την Αγουλινίτσα και προχωρώντας ακόμα μακρύτερα. Έτσι με τον τρόπο αυτό οι Λαλαίοι είχαν καταστεί οι κυρίαρχοι της Ηλείας και Ολυμπίας. Μάλιστα πολλοί βαλήδες της Πελοποννήσου προσπάθησαν κατά καιρούς να τους ταπεινώσουν, ιδιαίτερα ο Βελή Πασάς, αλλά δεν το κατόρθωσαν.
Δράση των Λαλαίων μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης
Στα τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου 1821, σώμα 400 Λαλαίων, με αρχηγό τον Ραΐπ αγά, πλησίασε το παλιό κάστρο Χλεμούτσι, όπου οι Τούρκοι της Γαστούνης βρίσκονταν αποκλεισμένοι από τις 27 Μαρτίου. Μόλις όμως φάνηκαν οι Λαλαίοι, οι Έλληνες σκόρπισαν. Τότε οι Λαλαίοι έκαψαν και λεηλάτησαν όλη την περιοχή, αναγκάζοντας τους ντόπιους να καταφύγουν στη Ζάκυνθο, ενώ οι Τούρκοι της Γαστούνης έφτασαν ανενόχλητοι στην Πάτρα, όπως είχε προβλέψει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Η διάλυση της πολιορκίας του Χλεμουτσίου ήταν η πρώτη ήττα των Ελλήνων μετά την έναρξη της επανάστασης. .
Τον Απρίλιο του 1821, οι Λαλαίοι επιχειρούσαν από το ορμητήριό τους συνεχείς επιδρομές εναντίον του Πύργου και της Αγουλινίτσας, σπέρνοντας τον φόβο και προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στους Έλληνες της περιοχής.
Αποκλεισμός του Λάλα
Η κατάσταση αυτή αποτελούσε ανοιχτή πληγή στα νώτα των επαναστατημένων Ελλήνων και θα μπορούσε να είχε ολέθριες συνέπειες στον αγώνα τους. Ο Βιλαέτης, εκπαιδευμένος στον αγγλικό στρατό της Επτανήσου, διείδε τον κίνδυνο από την παρουσία των Λαλαίων, καθώς θα αποτελούσαν το πολεμικό στήριγμα των ομοθρήσκων Τούρκων της περιοχής. Γι' αυτό προχώρησε σε αποκλεισμό των Λαλαίων, προσκαλώντας σε βοήθεια και άλλους οπλαρχηγούς της περιοχής μεταξύ των οποίων και τους Πλαπουταίους.
Οι Έλληνες κάτοικοι της Ηλείας προχώρησαν στην εκτέλεση του τολμηρού σχεδίου αποκλεισμού, στήνοντας στρατόπεδο σε απόσταση τριών ωρών από το Λάλα, στο χωριό Στρέφι, ενώ 100 άνδρες στάλθηκαν ως προφυλακή στο χωριό Λαντζόι, στην πεδιάδα του Λάλα. Τότε οι Λαλαίοι, γεμάτοι έκπληξη από την τολμηρή πράξη των Ελλήνων, επιτέθηκαν με σώμα 1.000 ανδρών εναντίον της ελληνικής προφυλακής, στις 10 Μαΐου 1821. Ο Βιλαέτης, με 100 άνδρες έτρεξε να βοηθήσει την προφυλακή του. Στη μάχη που ακολούθησε στον μύλο του Σμίλα, οι Ηλείοι αντιστάθηκαν πεισματικά, αλλά το ιππικό των Λαλαίων κατάφερε να αποκόψει τον Βιλαέτη, ο οποίος μόνο με 15 άνδρες, συνέχισε να πολεμάει ηρωικά μέχρι το τέλος. Ο θάνατος αυτού του ικανού αρχηγού χαιρετίστηκε με κραυγές χαράς από τους Λαλαίους. .
Στις 13 Μαΐου σώμα Γορτυνίων υπό τον Γεωργάκη Πλαπούτα και Φαναριτών υπό τους Λιμπέριο Ζαριφόπουλο και Τζανέτο Χριστόπουλο κατέλαβε ορεινή θέση σε απόσταση δύο ωρών από το Λάλα. Το εγχείρημα ήταν πιθανά καταδικασμένο σε αποτυχία, αν δεν κατέφθαναν εκείνη τη στιγμή δύναμη 500 περίπου Επτανησίων εθελοντών, καθ' υπόδειξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού. Οι Επτανήσιοι αυτοί, οι οποίοι διέθεταν και 4 κανόνια, ήταν Κεφαλονίτες, υπό τους Ανδρέα και Κωνσταντίνο Μεταξά, Βαγγέλη Πανά αλλά και Ζακυνθηνοί υπό τον Διονύσιο Σεμπρικό.
Στις 30 Μαΐου η δύναμη των Επτανήσιων, η οποία είχε εν τω μεταξύ μεγαλώσει λόγω της προσέλευσης αγωνιστών από την Ηλεία και τα Καλάβρυτα, κύκλωσε το Λάλα, καταλαμβάνοντας οχυρές θέσεις γύρω από αυτό. Μια τέτοια ήταν το βουνό Πούσι, μόλις μισή ώρα μακριά. Οι Λαλαίοι συνειδητοποίησαν για πρώτη φορά τη δυσκολότατη θέση στην οποία βρέθηκαν, όταν είδαν την αριθμητική δύναμη του αντιπάλου και τη στρατιωτική οργάνωση των Επτανησίων, η οποία είχε ήδη εντυπωσιάσει και τους Έλληνες επαναστάτες.
Η μάχη
Μεταξύ των Ελλήνων υπήρχε αναποφασιστικότητα σχετικά με την τακτική που θα ακολουθούσαν. Οι Επτανήσιοι ήθελαν να επιτεθούν αμέσως, ώστε να μη προλάβουν να προετοιμαστούν οι Λαλαίοι, ενώ οι Πελοποννήσιοι προτιμούσαν να περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία. Όταν όμως κυκλοφόρησε η φήμη ότι οι Λαλαίοι σκέπτονταν να παραδοθούν στους Κεφαλονίτες, ξέσπασε αναταραχή στο στρατόπεδο των Επτανησίων, όπου οι στρατιώτες άρχισαν να απειλούν ότι θα φύγουν. Για να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο, οι Επτανήσιοι αρχηγοί αποφάσισαν να στείλουν επιστολή στους Λαλαίους, με προτάσεις ειρηνικής αποχώρησης των δεύτερων και απειλή άμεσης επίθεσης και παράδοσής τους στους εχθρούς τους Πελοποννησίους, σε περίπτωση που δεν την αποδέχονταν. Η επιστολή έφερε την υπογραφή του ανύπαρκτου Μιχαήλ Υψηλάντη, «Κωνσταντινουπολίτη, Γενικού οπλαρχηγού της εκστρατείας» και την προσυπέγραφαν οι αρχηγοί Κωνσταντίνος Μεταξάς, Γεράσιμος Φωκάς, Ανδρέας Μεταξάς, Βαγγέλης Πανάς, Διονύσιος Σεμπρικός, Παναγιώτης Στρούζας, και ο Μιχαήλ Κουτουφάς. Οι Λαλαίοι έστειλαν ως απάντηση «ολίγα κεράσια του Λάλα και δύο ραβανιά δι' αγάπην» και προσπάθησαν να κερδίσουν χρόνο, μη απαντώντας στις προτάσεις, προφασιζόμενοι ότι έλειπαν οι αρχηγοί τους. Τελικά, μετά από δύο ημέρες, απάντησαν ειρωνικά προτείνοντας στους Επτανήσιους να αποχωρήσουν εκείνοι και τότε οι Λαλαίοι, ως φίλοι, θα τους παρείχαν τα μέσα αναχώρησής τους.
Στις επόμενες ημέρες γίνονταν διάφορες αψιμαχίες χωρίς ξεκάθαρο αποτέλεσμα. Οι Λαλαίοι άρχισαν να σκέφτονται την αποχώρησή τους, έχοντας μάθει για τη στενή πολιορκία της Τριπολιτσάς και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο στρατός του Ομέρ Βρυώνη στη Βοιωτία, ο οποίος είχε σταλεί για να συνδράμει τους Τούρκους της Πελοποννήσου. Έτσι ζήτησαν τη βοήθεια του Γιουσούφ Πασά στην Πάτρα, ο οποίος εκστράτευσε προσωπικά, επικεφαλής 1.000 έως 1.500 ανδρών, μεταξύ των οποίων 300 ιππείς (ντελήδες). Όταν η δύναμη αυτή πλησίασε στο Λάλα, στις 11 Ιουνίου, οι Λαλαίοι επιχείρησαν επίθεση από την πλευρά τους, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να βρεθούν ανάμεσα σε δύο πυρά και να δώσουν την ευκαιρία στον Γιουσούφ να μπει στο Λάλα. Μετά από αυτή την ενίσχυση των εχθρών τους, οι Πελοποννήσιοι σκέφτηκαν να μεταφέρουν το στρατόπεδό τους σε απόσταση ασφαλείας, στη Δίβρη. Ωστόσο, οι Επτανήσιοι ήταν αντίθετοι σ' αυτό, ιδιαίτερα ο Ανδρέας Μεταξάς. Τελικά οι Έλληνες αποφάσισαν να ζητήσουν ενισχύσεις από την Πελοποννησιακή Γερουσία που έδρευε στη Στεμνίτσα.
Αντίθετα με τους Έλληνες, ο Γιουσούφ δεν μπορούσε να περιμένει, καθώς φοβόταν επίθεση στην Πάτρα. Έτσι πήρε την πρωτοβουλία να επιτεθεί πρώτος με στόχο τη διάλυση του στρατοπέδου τους, την αρπαγή των κανονιών τους και την ασφαλή μεταφορά των Λαλαίων στην Πάτρα. Ακολούθησε σκληρή μάχη σώμα με σώμα, στις 13 Ιουνίου στη θέση Πούσι όπου αμύνονταν οι Έλληνες. Από τους Έλληνες διακρίθηκαν οι Ολύμπιοι του Χριστόπουλου, οι οποίοι βρέθηκαν ανάμεσα στο τουρκικό ιππικό του Γιουσούφ και τους Λαλαίους και έχασαν 30 άνδρες, και οι Επτανήσιοι που απέκρουαν με πείσμα τις προσπάθειες του Γιουσούφ να τους πάρει τα κανόνια. Έτσι οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Στη μάχη τραυματίστηκαν μαχόμενοι και ο Ανδρέας Μεταξάς με τον Διονύσιο Σεμπρικό.
Συνέπειες
Ήταν μεγάλη η σημασία της ελληνικής νίκης, καθώς οι Λαλαίοι θεωρούνταν «τα καλύτερα ντουφέκια του Μοριά». Εκτός από την ανακούφιση που επέφερε τους γειτονικούς ελληνικούς πληθυσμούς και την αναπτέρωση του ηθικού των Ελλήνων, των οποίων ο αγώνας άρχισε να εδραιώνεται στη βορειοδυτική Πελοπόννησο, επέφερε ευνοϊκή εξέλιξη του αγώνα στο κέντρο της Πελοποννήσου και την τελείως διαφορετική στάση των Αλβανών της Τριπολιτσάς.
Για τη συμμετοχή τους στη μάχη οι Επτανήσιοι διώχθηκαν από την αγγλική Διοίκηση των Ιονίων Νήσων με συλλήψεις, φυλακίσεις και δημεύσεις περιουσιών.
Λαογραφία
Σε κάποιες υπερήφανες Λαλιώτισσες, που φέρονταν να αιχμαλωτίστηκαν μετά τη μάχη αναφέρεται το ακόλουθο δημοτικό τραγούδι :
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Ηλείας
Ασόκα Τσάκρα
right|thumb|200px|Το Ασόκα Τσάκρα όπως απεικονίζεται στην [[Σημαία της Ινδίας|Ινδική σημαία.]] Το Ασόκα Τσάκρα (Τροχός του Ασόκα) είναι μια απεικόνιση του Νταρματσάκρα, του αποκαλούμενου "Τροχού του Ντάρμα" (στα Σανσκριτικά Τσάκρα αποκαλείται ο τροχός). Ο τροχός του Ασόκα έχει 24 ακτίνες.
Το σύμβολο χρησιμοποιούνταν ευρύτατα κατά την αρχαιότητα στην Ινδία και έχει βρεθεί σε πολλά ερείπια από την εποχή της βασιλείας του Ασόκα (273-232 π.Χ.). Δύο από τις πιο χαρακτηριστικές εμφανίσεις του βρίσκονται στο Στύλο του Ασόκα και στο Κιονόκρανο με Λιοντάρια του Ασόκα.
Η πιο γνωστή χρήση του στη σημερινή εποχή είναι στο κέντρο της σημαίας της Ινδίας (υιοθετήθηκε στις 22 Ιουλίου του 1947) όπου απεικονίζεται με σκούρο μπλε χρώμα σε λευκό φόντο. Αντικατέστησε το σύμβολο του Τσάκρα (κινούμενος τροχός) που χρησιμοποιούνταν στην Ινδική σημαία πριν την ανεξαρτησία. Το σύμβολο βρίσκεται επίσης στη βάση του Κιονόκρανου του Ασόκα που αποτελεί το Εθνόσημο της Ινδίας.
thumb|200px|Το κιονόκρανο του Ασόκα που ανεγέρθη το 250 π.Χ. περίπου και βρίσκεται στην κορυφή του στύλου του Ασόκα. Η παράσταση που έχει στην κορυφή της τρία [[λιοντάρι|λιοντάρια συμπληρώνεται με την εικόνα του αλόγου, που συμβολίζει την ταχύτητα, και του ταύρου, που συμβολίζει την σκληρή δουλειά, αποτελεί το εθνικό έμβλημα της Ινδίας.]]
Ιστορία
Το Ασόκα Τσάκρα δημιουργήθηκε την περίοδο της βασιλείας του αυτοκράτορα Ασόκα. Η σανσκριτική λέξη Τσάκρα εκτός από τροχός, σημαίνει κύκλος και αυτοεπαναλαμβανόμενη διεργασία. Η διεργασία συμβολίζει τον κύκλο του χρόνου και την αλλαγή που επέρχεται στο σύμπαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας Κατηγορία:Σύμβολα
Μονρόβια Μπλακ Σταρ
Η Μονρόβια Μπλακ Σταρ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μονρόβια στη Λιβερία. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 15 Μαρτίου 1980. Έδρα της ομάδας είναι το Antonette Tubman Stadium, χωρητικότητας 10000 θεατών. Το 2008, κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημ Λιβερίας αλλά και το πρώτο κύπελλο Λιβερίας στην ιστορία της. Έχει 1 συμμετοχή στον προκριματικό γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Αφρικής το 2009 και μία συμμετοχή στον προκριματικό γύρο του CAF Confederation Cup, το 2008.
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1980 Κατηγορία:Μονρόβια Μπλακ Σταρ
The Peninsula at St. Johns Center
Το The Peninsula at St. Johns Center είναι ουρανοξύστης στo Τζάκσονβιλ, στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Είναι το τέταρτο ψηλότερο κτίριο στην Τζάκσονβιλ με ύψος 133 μ. Η κατασκευή του άρχισε το 2006 και ολοκληρώθηκε το 2008. Το Peninsula βρίσκεται στην Riverplace Boulevard 1431.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Official website
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Τοξότης του Έιμσμπερι
thumb|right|350px Σύμφωνα με το δικτυακό τόπο της Αρχαιολογίας του Wessex, βρετανοί αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι τα οστά ενός τοξότη με χρυσά σκουλαρίκια που βρέθηκαν σε ένα νεκροταφείο 4.300 χρόνων στην περιοχή του Έιμσμπερι (Amesbury), στην Αγγλία, ανήκουν πιθανώς σε ένα σημαντικό πρόσωπο που έζησε κατά την περίοδο κατασκευής του Στόουνχεντζ. Οι ερευνητές προβαίνουν σε αυτόν το ισχυρισμό, εξαιτίας του γεγονότος ότι ο τάφος, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4 χλμ από το ΝΑ άκρο του φημισμένου προϊστορικού λίθινου κύκλου, είναι ο πλουσιότερος σε κτερίσματα της εποχής του Χαλκού που ανακαλύφθηκε ποτέ στη Μεγάλη Βρετανία. Ο 45χρονος περίπου αρσενικός που θάφτηκε σε αυτόν τον τάφο και ονομάζεται πια Ο Τοξότης του Έιμσμπερι, υπολογίζεται ότι πέθανε κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης φάσης της κατασκευής του μνημείου, όταν συγκεντρώνονταν ογκώδεις λίθοι από τη γύρω περιοχή και την Ουαλία για να σχηματίσουν τον περίφημο κύκλο.
Η ανασκαφή
Οι λεπτομέρειες της ανασκαφής δείχνουν ότι ο Τοξότης θάφτηκε με όλα τα εμβλήματά του, ένα περικάρπιο, μια οστέινη καρφίτσα δίπλα στο ισχίο του, η οποία συγκρατούσε κάποιο δερμάτινο επενδύτη ή υφασμάτινο μανδύα που αποσυντέθηκε εντελώς και ένα χάλκινο μαχαίρι, το οποίο φορούσε πιθανώς σε δερμάτινη θήκη κατά μήκος του στήθους του. Δίπλα στο σκελετό, οι αρχαιολόγοι βρήκαν διάφορα εργαλεία από πυριτόλιθο, όπως τσακμακόπετρες για αφή πυράς, αιχμές βελών και μεταλλικές ξύστρες. Ο «Τοξότης» είναι πολύ πιθανό να συγκέντρωνε όλα του τα εργαλεία σε ένα μικρό δερμάτινο ή υφασμάτινο σάκκο που δεν έχει διατηρηθεί. Επίσης, ανάμεσα στα άλλα ευρήματα βρέθηκαν χαυλιόδοντες κάπρων, αρχαία κύπελλα, ένα μικρότερο χάλκινο εγχειρίδιο, ένα άλλο περικάρπιο, ένα δαχτυλίδι και ένα ζευγάρι χρυσά σκουλαρίκια.
Σύμφωνα με τον Άντριου Φιτζπάτρικ (Andrew Fitzpatrick), διευθυντή του ανασκαφικού προγράμματος στο Έσσεξ, οι εργαστηριακές έρευνες έδειξαν πως ο χρυσός δεν ανήκει σε τοπικά κοιτάσματα της Ν. Αγγλίας. Το πολύτιμο μέταλλο ήρθε πιθανώς από την Ουαλία, την Ιρλανδία ή από την Ευρώπη. Αν ληφθεί υπόψιν η σπανιότητα και η αξία του μετάλλου, τότε έχουμε να κάνουμε με ένα σημαντικό πρόσωπο στη συγκεκριμένη χωροχρονική στιγμή. Ο Δρ. Fitzpatrick επιμένει ότι «ήταν σαφώς άτομο σημαντικής θέσης». Με δεδομένο ότι οι περισσότεροι τάφοι της ίδιας περιόδου δεν περιέχουν σχεδόν κανένα αντικείμενο, μάλλον έχει δίκιο στους ισχυρισμούς του. Ορισμένοι περιέχουν χαρακτηριστικά κύπελλα, ενώ άλλοι περιέχουν εργαλεία ή αιχμές βελών και πυριτόλιθους.
Αυτό που κατά τον Fitzpatrick ξεκίνησε ως ερευνητική ανασκαφή την άνοιξη του 2002, προκειμένου να δοθεί άδεια για την ανέγερση ενός νέου σχολείου στο Amesbury στο Wiltshire, έμελλε να φέρει στο φως στοιχεία απροσδόκητα. Ο άνθρωπος της εποχής του χαλκού που ανακαλύφθηκε εκεί, είχε θαφτεί κοντά στο μεγάλο ναό του Στόουνχεντζ. Ήταν κάποιος που κατείχε και μπορούσε να χρησιμοποιήσει χρυσό και χαλκό. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι μάλλον προήλθε από την κεντρική Ευρώπη, πιθανώς από τις Άλπεις.
«Η αγγειοπλαστική της πρώιμης εποχής του χαλκού μας έδειξε ότι είναι πάνω από 2.500 χρόνια παλαιότερος από τους ρωμαϊκούς τάφους», αναφέρει ο Δρ. Fitzpatrick. «Στην περιοχή του νέου σχολείου υπήρξε ένα μικρό ρωμαϊκό νεκροταφείο, αλλά τίποτα δεν έδειχνε προς την κατεύθυνση μιας διαφορετικής υπόθεσης. Ωστόσο, σε μια γωνία της περιοχής υπήρχαν δύο χαρακτηριστικές εδαφικές ανωμαλίες που φαίνονταν εντελώς διαφορετικές από εκείνες των ρωμαϊκών τάφων. Στην πορεία της ανασκαφής οι αρχαιολόγοι διαπίστωσαν ότι αυτές οι εδαφικές ανωμαλίες ήταν πράγματι τάφοι, αλλά η πρώιμη αγγειοπλαστική της εποχής του χαλκού σε ένας από αυτούς έδειξε ότι ήταν τουλάχιστον 2.500 παλαιότερος από τους ρωμαϊκούς τάφους. Ένα άλλο ασυνήθιστο χαρακτηριστικό ήταν το μέγεθος του τάφου, κατά πολύ μεγαλύτερο από εκείνο των ρωμαϊκών αντιστοίχων».
Χτενίζοντας προσεκτικά το έδαφος οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν κάτι ασυνήθιστο - ένα χρυσό σκουλαρίκι. Αυτός ο τύπος κοσμημάτων μπορεί να είναι ο παλαιότερος τύπος χρυσού αντικειμένου που κατασκευάστηκε ποτέ στα βρετανικά νησιά. Αυτά τα αντικείμενα είναι πολύ σπάνια, και εμφανίζονται συνήθως ανά ζεύγη. Όπως ήταν φυσικό η ανασκαφή δεν μπορούσε να τελειώσει, ούτε να κλείσουν οι τομές, αφήνοντας απροστάτευτο ένα τόσο πολύτιμο πεδίο. Είχαν δίκιο γιατί τα ευρήματα δεν είχαν τελειωμό. Κατ’ αρχήν το ίδιο το οστικό σύστημα του τοξότη, που βρέθηκε σε ημι-εμβρυακή στάση, υπενθυμίζοντας ταφικά έθιμα της ύστερης νεολιθικής περιόδου και της πρώιμης εποχής του χαλκού.
Τα οστά του έδειξαν ότι ήταν δυνατός άνθρωπος, που έζησε περίπου ως τα 45 χρόνια του - μια καλή ηλικία για την πρώιμη εποχή του χαλκού. Για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του χώλαινε εξ’ αιτίας ενός τραυματισμού στο αριστερό του γόνατο. Ο τραυματισμός του προκάλεσε μόλυνση η οποία ήταν επώδυνη για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Το ίδιο πόνο πρέπει να του προκάλεσε και ένα απόστημα στην κάτω γνάθο, που του διαπέρασε το οστούν. Ωστόσο επέζησε, αν και βάδιζε χωλαίνοντας και στηριζόμενος στο γερό του πόδι.
Όταν πέθανε, οι ενταφιαστές του τον έθαψαν με τρόπο χαρακτηριστικό για την εποχή. Τα κτερίσματα που τοποθετήθηκαν, εκτός από τον εξοπλισμό του κυνηγού ή του πολεμιστή περιελάμβαναν και κάποια που πιθανώς συμβόλιζαν την κοινωνική του θέση. Στο αντιβράχιο βρέθηκε ένα μαύρο δερμάτινο περικάρπιο που μάλλον προστάτευε τον καρπό του από τον έντονο κραδασμό της παλινδρόμης του τόξου που χρησιμοποιούσε. Δίπλα στο περικάρπιο βρέθηκε μια οστέινη πόρπη, πιθανώς ως μέσο στερέωσης κάποιου δερμάτινου επενδύτη ή υφασμάτινου μανδύα. Ένα χάλκινο μαχαίρι που φορούσε μάλλον κατά μήκος του στήθους του βρέθηκε εν μέρει καλυμμένο από τον κορμό του.
Πίσω από την πλάτη του υπήρχε ένα κύπελλο με χαυλιόδοντες κάπρων και πυριτόλιθους που χρησιμοποιούνταν ως εργαλεία. Μαζί τους βρέθηκε και μια μαύρη πέτρα, (πέτρα-μαξιλάρι), βασικό εργαλείο των μεταλλουργών εκείνης της περιόδου. Φαίνεται πως ο χρυσός και ο χαλκός ήταν τα νέα και εξωτικά υλικά, που πέρασαν στη Μεγάλη Βρετανία της χάλκινης εποχής. Τα ευρήματα όμως δε σταμάτησαν εδώ. Μια σπάτουλα από κέρατο ελαφιού για την επεξεργασία του πυριτόλιθου και άλλο ένα χάλκινο μαχαίρι βρέθηκαν σκορπισμένα στον τάφο. Γύρω από τον Τοξότη, στο ύψος της μέσης και στα πόδια, βρέθηκαν 15 αιχμές βελών, που μας οδηγούν στην υπόθεση ότι οι ενταφιαστές απίθωσαν το τόξο και τα βέλη στη μέση και το σώμα του, αλλά το τόξο και ο κορμός των βελών αποσυντέθηκαν με την πάροδο του χρόνου.
Στα γόνατά του βρέθηκε ένα άλλο περικάρπιο, ένα τρίτο χάλκινο μαχαίρι, ένα δαχτυλίδι από σχιστόλιθο και δύο χρυσά «σκουλαρίκια». Ενώ τα περισσότερα από τα αντικείμενα στον τάφο προέρχονται από την ευρύτερη περιοχή του Στόουνχεντζ, τα αντικείμενα από τα γόνατά του έρχονται από μακριά. Η χημική ανάλυση του μαχαιριού δείχνει ότι το μέταλλο προήλθε από την Ισπανία, ενώ ο χρυσός θα μπορούσε να ανήκει σε πετρώματα της ηπειρωτικής Ευρώπης. Η πηγή του ψαμμίτη στο περικάρπιο βρίσκεται πάνω από 50 χλμ μακριά, ενώ ο σχιστόλιθος του δακτυλιδιού προέρχεται από το Κίμεριτζ (Kimmeridge), το οποίο βρίσκεται σε παρόμοια απόσταση.
Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής βρέθηκε και ένας άλλος τάφος - πιθανώς της ίδιας ημερομηνίας - στον οποίο είχε θαφτεί ένας νέος άνδρας περίπου 20-25 χρονών. Καθαρίζοντας προσεκτικά το σκελετό του, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν έκπληκτοι ένα ίδιο ζευγάρι σκουλαρίκια μέσα στο στόμα του νέου. Το πώς βρέθηκαν εκεί είναι άγνωστο, αλλά το γεγονός μπορεί να ανάγει σε ταφικά έθιμα ή να είναι μια απλή σύμπτωση. Αντικείμενα αξίας τοποθετούνταν στο στόμα του νεκρού ως πληρωμή για τον περαματάρη, αλλά τέτοιου είδους συνήθειες ανήκουν μάλλον σε ύστερες περιόδους.
Η μελέτη των σκελετών των δύο ατόμων αποκάλυψε ότι μοιράζονταν ένα ασυνήθιστο γνώρισμα. Ορισμένα οστά στην κορυφή των ταρσών τους δεν αρθρώνονταν κανονικά. Αυτό απ’ ό,τι φαίνεται δεν τους προκάλεσε κάποια δυσχέρεια, αλλά ως χαρακτηριστικό είναι πολύ σπάνιο. Αν τώρα βρεθούν δύο άτομα θαμμένα στον ίδιο τάφο με το ίδιο γνώρισμα, τότε είναι πολύ φυσιολογικό να θεωρήσει κανείς ότι σχετίζονται. Η ραδιοχρονολόγηση τοποθετεί χρονικά το δεύτερο ενταφιασμό λίγο αργότερα από εκείνον του «Τοξότη», αλλά δε μας είναι γνωστός προς το παρόν ο βαθμός συγγενείας τους.
Η τεχνολογία στην ανασκαφή
Η ανάλυση ισοτόπων οξυγόνου του οδοντικού σμάλτου μπορεί να βοηθήσει στον καθορισμό του τόπου προέλευσης ενός ατόμου. Τούτο, γιατί το σμάλτο των δοντιών αποθηκεύει το χημικό αρχείο του περιβάλλοντος κατά την παιδική ηλικία του ιδιοκτήτη τους, όπως το τοπικό κλίμα και η γεωλογία. Κάθε δόντι ανοίγει ένα παράθυρο στον κόσμο της πληροφορίας, που καλύπτει το σύντομο χρόνο του σχηματισμού του οδοντικού σμάλτου. Το ορυκτό απατίτης που αποτελεί τη δομή των δοντιών και των οστών μας είναι το κύριο συστατικό του σμάλτου των οδόντων. Η χημική σύνθεσή του είναι ασβέστιο, φωσφόρος, οξυγόνο και αρκετά ιχνοστοιχεία, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται το στρόντιο και ο μόλυβδος. Από αυτά τα στοιχεία τα ισότοπα του οξυγόνου και του στροντίου είναι οι ισχυρότεροι ανεξάρτητοι δείκτες που διαθέτουμε για το τοπικό φυσικό περιβάλλον.
Σχεδόν όλο το οξυγόνο που χρησιμοποιεί ο οργανισμός μας για το σχηματισμό των οδόντων και των οστών αντλείται από το νερό που πίνουμε και ουσιαστικά όλο το πόσιμο ύδωρ έρχεται ως βροχή ή χιόνι, άρα σχετίζεται με τις κλιματικές συνθήκες και το φυσικό μας περιβάλλον. Τώρα, το στοιχείο οξυγόνο υπάρχει σε τρεις διαφορετικές μορφές που ονομάζονται ισότοπα. Χημικά τα ισότοπα είναι ίδια, αλλά έχουν ελαφρά διαφορετικές φυσικές ιδιότητες εξαιτίας μιας μικρής διαφοράς στο βάρος τους.
Η ανάλυση των ισοτόπων οξυγόνου του οδοντικού σμάλτου από τους δύο ενταφιασμούς του Έιμσμπερι δείχνει ότι ο «Τοξότης» προέρχεται από μια ψυχρότερη κλιματικά περιοχή από αυτήν της Μ. Βρετανίας, ενδεχομένως από τις ορεινές περιοχές της κεντρικής Ευρώπης - η σκούρα γαλαζοπράσινη περιοχή στο χάρτη ισοτόπων οξυγόνου. Ένα πρόωρα διαμορφωμένο δόντι από το νεαρότερο άνδρα αποδίδει τιμές ισοτόπων οξυγόνου συμβατές με περιπτώσεις διαβίωσης στη νότια Αγγλία ή την Ιρλανδία, αλλά οι τιμές που λαμβάνονται από τους φρονιμίτες του δείχνουν ότι είναι δυνατόν να μεγάλωσε ακόμη και στη Μεσόγειο ή τη βορειοανατολική Σκωτία. Με άλλα λόγια, τα αποτελέσματα των εργαστηριακών αναλύσεων για το νεότερο άνδρα δεν αποκλείουν την ευρωπαϊκή προέλευση.
Ραδιοχρονολόγηση
Το πρώτο στάδιο για τη χρονολόγηση του άνθρακα14 είναι η συλλογή υλικού από το οστούν στο εργαστήριο με τη βοήθεια ενός μικρού ηλεκτρικού τρυπανιού. Πριν τρυπηθεί το οστούν καθαρίζεται προσεκτικά και κατόπιν αφαιρούνται περίπου 500 χιλιοστόγραμμα υλικού σε μορφή σκόνης. Το υλικό καθαρίζεται με μια μέθοδο επεξεργασίας που διαρκεί περίπου τέσσερις ημέρες. Αρχικά χρησιμοποιείται ένα αραιό οξύ για να αφαιρεθούν τα ανθρακικά άλατα του οστού, το οποίο αποτελεί περίπου 75% της μάζας του. Σχετικές έρευνες έχουν δείξει ότι αυτό το υλικό είναι αναξιόπιστο για τη χρονολόγηση άνθρακα14. Κατόπιν, το κολλαγόνο απομονώνεται και καθαρίζεται με τη χρήση φίλτρων. Το καθαρισμένο κολλαγόνο του Τοξότη ζύγιζε περίπου 30 χιλιοστόγραμμα. Αυτό το κολλαγόνο καίγεται σε ειδικό φούρνο και μετατρέπεται τελικά σε γραφίτη, πριν χρονολογηθεί ως άνθρακα14.
Η μονάδα επιταχυντών άνθρακα14 της Οξφόρδης έχει εγκαταστήσει πρόσφατα μια νέα συσκευή AMS (Φασματομετρία Επιταχυντή Μάζας). Τούτη η νέα συσκευή επιτρέπει να μετρείται άμεσα κάθε άτομο άνθρακα14 και έτσι η διαδικασία μέτρησης διαρκεί περίπου μία ώρα. Η ηλικία του άνθρακα14 συγκρίνεται με γνωστά χρονολογικά πρότυπα δειγμάτων για μεγαλύτερη αξιοπιστία. Τόσο ο Τοξότης όσο και ο σύντροφός του χρονολογήθηκαν δύο φορές, και τα αποτελέσματα συμφώνησαν μεταξύ τους προς ικανοποίηση του Δρ Higham αποδίδοντας το χρονικό βάθος του μέσου της τρίτης χιλιετίας π.Χ. (2400-2200 π.Χ.). Ο τρίτος τάφος έδωσε τιμές που οδήγησαν σε μεταγενέστερη χρονολόγηση, περίπου το 300 μ.Χ.
Συμπεράσματα
Πολλά έχουν να γίνουν ακόμη. Προς το παρόν δε γνωρίζουμε γιατί ο Τοξότης του Έιμσμπερι έφτασε ως το Στόουνχεντζ. Ήταν ένας μακρινός σύμμαχος, ένας συνεργάτης, ήταν άποικος ή προσκυνητής; Ή μήπως ήταν ένας ξένος με τις μαγικές δεξιότητες της αλχημείας των μετάλλων; Οι αρχαιολόγοι δε γνωρίζουν όλες τις απαντήσεις. Ωστόσο, τα δεδομένα επί του παρόντος δείχνουν πως ο Τοξότης ήταν ένας δυνατός άνθωπος που υπερνίκησε τον πόνο και την αναπηρία. Επίσης, κατείχε τη γνώση που του επέτρεπε να χρησιμοποιεί τα νέα και εξωτικά μέταλλα. Οι ενταφιαστές του τον στόλισαν με τα πλουσιότερα κτερίσματα της εποχής του. Μεγάλωσε στην κεντρική Ευρώπη, αλλά πέθανε κοντά σε ένα από τα μεγαλύτερα μεγαλιθικά μνημεία των βρετανικών νησιών. Δε γνωρίζουμε αν ήταν βασιλιάς, ή κάποιο πρόσωπο με σημαντική θέση στην κοινωνική διαστρωμάτωση της εποχής του. Ωστόσο, η περίπτωσή του είναι μια πρόκληση για τους αρχαιολόγους και τους ανθρωπολόγους, που καλούνται πλέον να γίνουν βιογράφοι ενός ανθρώπου της χάλκινης εποχής.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα
Πέτερ Σάρνακ
Ο Πέτερ Κλάιβ Σάρνακ (γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1953) είναι μαθηματικός νοτιοαφρικανικής και αμερικανικής υπηκοότητας. Ο Σάρνακ είναι μέλος του μόνιμου διδακτικού προσωπικού της Σχολής Μαθηματικών του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών από το 2007. Είναι επίσης καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον από το 2002, ως διάδοχος του Άντριου Γουάιλς, και συντάκτης του περιοδικού Annals of Mathematics (Χρονικά των Μαθηματικών). Είναι γνωστός για το έργο του στην αναλυτική θεωρία αριθμών. Είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου Κριτών και της επιτροπής επιλογής για το βραβείο Μαθηματικών, το οποίο απονέμεται υπό την αιγίδα του Βραβείου Σάου (Shaw).
Παιδεία
Ο Σάρνακ είναι εγγονός ενός από τους κορυφαίους ραβίνους του Γιοχάνεσμπουργκ και έζησε στο Ισραήλ για τρία χρόνια όταν ήταν παιδί. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βιτουότερσαντ (BSc 1975, BSc(Hons) 1976) και από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ (PhD 1980), υπό τη διεύθυνση του Πολ Κοέν. Η πολύ αναφερόμενη εργασία του Σάρνακ (με τους Α. Λουμπότζκι και Ρ. Φίλιπς) εφάρμοσε θεμελιώδη αποτελέσματα της θεωρίας αριθμών σε γράφους Ραμανουτζάν, με συνδέσεις με τη συνδυαστική και την επιστήμη των υπολογιστών.
Έρευνα
Ο Σάρνακ συνέβαλε σημαντικά στην ανάλυση και τη θεωρία αριθμών. Είναι ευρέως αναγνωρισμένος διεθνώς ως ένας από τους κορυφαίους θεωρητικούς αναλυτικών αριθμών της γενιάς του. Η πρώιμη εργασία του σχετικά με την ύπαρξη μορφών κορυφής οδήγησε στην διάψευση μιας εικασίας του Άτλε Σέλμπεργκ. Έχει επιτύχει τα ισχυρότερα γνωστά όρια προς τις εικασίες Ραμανούτζαν-Πέτερσον για αραιά γραφήματα και ήταν ένας από τους πρώτους που αξιοποίησε τις συνδέσεις μεταξύ ορισμένων ζητημάτων της θεωρητικής φυσικής και της αναλυτικής θεωρίας αριθμών. Υπάρχουν θεμελιώδεις συνεισφορές στο αριθμητικό κβαντικό χάος, έναν όρο που εισήγαγε, και στη σχέση μεταξύ της θεωρίας τυχαίων πινάκων και των μηδενικών των συναρτήσεων L. Η εργασία του σχετικά με την υποκυρτότητα για τις συναρτήσεις Rankin-Selberg L οδήγησε στην επίλυση του ενδέκατου προβλήματος του Χίλμπερτ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει διατελέσει σε πολλές θέσεις, μεταξύ των οποίων:
Βραβεία και διακρίσεις
Ο Πέτερ Σάρνακ τιμήθηκε με το Βραβείο Pólya της Εταιρείας Βιομηχανικών και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών το 1998, το Βραβείο Οστρόφσκι το 2001, το Βραβείο Λεβί Λ. Κόναντ το 2003, το Βραβείο Φρανκ Νέλσον Κόουλ για τη Θεωρία Αριθμών το 2005 και το Βραβείο Λέστερ Ρ. Φορντ το 2012. Είναι ο αποδέκτης του Βραβείου Βολφ για τα Μαθηματικά το 2014. Το Πανεπιστήμιο του Βιτγουότερσαντ αναγόρευσε τον καθηγητή Πέτερ Σάρνακ σε επίτιμο διδάκτορα στις 2 Ιουλίου 2014 για τη διακεκριμένη συμβολή του στον τομέα των μαθηματικών.
Ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών (ICM) το 1990 στο Κιότο και ομιλητής ολομέλειας στο ICM το 1998 στο Βερολίνο.
Εκλέχθηκε επίσης μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (ΗΠΑ) και μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 2002[3]. 2008 έγινε μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας. Το 2010 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ. Του απονεμήθηκε επίσης τιμητικός διδακτορικός τίτλος από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 2015. Εξελέγη στην τάξη των υποτρόφων της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας το 2018. Το 2019 έγινε ο 10ος μη Βρετανός πολίτης που τιμήθηκε ποτέ με το μετάλλιο Συλβέστερ της Βασιλικής Εταιρείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Γιογκιακάρτα
thumb|250px|To μνημείο Τούγκου το 2007 Η Γιογκιακάρτα (Ινδονησιακά: Yogyakarta), προφέρεται και Τζιογκτζιακάρτα, είναι πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας της Ειδικής Περιοχής της Γιογκιακάρτα (Daerah Istimewa Yogyakarta), στη κεντρική Ιάβα, Ινδονησία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 388.088 κατοίκους και η μητροπολιτική περιοχή της 2.389.200 κατοίκους. Είναι γνωστή ως κέντρο των τεχνών της Ιάβας, με παραστάσεις θεάτρου σκιών, μουσικής, μπαλέτου και μπαλίκ. Το όνομά της σημαίνει «Πλούσια και Καλότυχη».
Η Γιογκιακάρτα ήταν η πρωτεύουσα της Ινδονησίας κατά τη διάρκεια του αγώνα για την απελευθέρωση της Ινδονησίας (1945-1949). Μια από τις συνοικίες της Τζιόγκτζιακάρτα, η Κότα Γκεντέ, ήταν πρωτεύουσα του Σουλτανάτου Ματαράμ από το 1575 μέχρι το 1640. Σήμερα η Γιογκιακάρτα είναι μια πανεπιστημιούπολη, έδρα του πανεπιστημίου Γκαντζάχ Μάντα, ενός από τα καλύτερα στην Ινδονησία, καθώς και άλλων δημόσιων και ιδιόκτητων πανεπιστημίων. Η πόλη είναι σημαντικό τουριστικό κέντρο της Ινδονησίας. Θεωρείται ο δεύτερος μεγαλύτερος τουριστικός προορισμός της Ινδονησίας μετά το Μπαλί. Βρίσκεται κοντά στο Μπορομπουντούρ, τη μεγαλύτερη βουδιστική στούπα στη Γη. Το κέντρο της πόλης είναι το παλάτι του Σουλτάνου. Σημερινός Σουλτάνος είναι ο Χαμενγκουμπουόνο Ι΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Συμμετοχή της Ισπανίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Ισπανία συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, οι οποίοι αρχικά είχαν προγραμματιστεί να διεξαχθούν από τις 24 Ιουλίου έως τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά αναβλήθηκαν για τις 23 Ιουλίου στις 8 Αυγούστου του 2021, λόγω της πανδημίας του COVID-19. Από το επίσημο ντεμπούτο της χώρας το 1920, Ισπανοί αθλητές συμμετείχαν σε κάθε διοργάνωση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων, με εξαίρεση τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στη Ναζιστική Γερμανία (από τους οποίους απήχαν λόγω του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου ) και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη, ως διαμαρτυρία κατά της σοβιετικής εισβολής στην Ουγγαρία. Η Ισπανία έχει συμμετάσχει μέχρι σήμερα σε όλα τα αθλήματα, εκτός από το μπέιζμπολ, το ράγκμπι, την πάλη και το σερφ.
Η χώρα συγκέντρωσε στους Αγώνες 17 μετάλλια: 3 χρυσά, 8 ασημένια και 6 χάλκινα. Δύο από τα χρυσά μετάλλια της Ισπανίας ήταν σε αθλήματα που έκαναν φέτος την παρθενική τους εμφάνιση σε Ολυμπιακούς: το καράτε (Σάντρα Σάντσεζ) και η αθλητική αναρρίχηση (Αλμπέρτο Γκινές Λόπεζ).
Συμμετέχοντες
Στην παρακάτω λίστα, αναγράφονται αναλυτικά οι αθλητές που συμμετείχαν σε κάθε άθλημα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χώρες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es)
Νικόλαος Κουπαρούσος
Ο Νικόλαος Κουπαρούσος (1888 - 25 Φεβρουαρίου 1966) ήταν Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κοζάνης.
Πρώτα χρόνια και εργασία
Γεννήθηκε στην Κοζάνη και εργάστηκε ως φαρμακοποιός. Εντάχθηκε στον βενιζελικό χώρο, όμως είχε εκδώσει ανακοίνωση κατά των προσφύγων τονίζοντας προς το εθνικό κέντρο ότι η περιουσία τους "εκινδύνευε εκ μέρους προσφύγων" και απειλούσε αργότερα ο ίδιος να διώξει για τη Βραζιλία τους πρόσφυγες, εάν δεν συμμορφωθούν.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 1930 ως το 1941 εξέδιδε την εφημερίδα "Μακεδονικόν Βήμα". Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κοζάνης με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων στις εκλογές του 1926, με το με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1928 και με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα στις εκλογές του 1932 και του 1933. Αργότερα εξελέγη ξανά βουλευτής Κοζάνης το 1950 με το Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων και για τελευταία φορά το 1951 με την ΕΠΕΚ. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών και κηδεύτηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1966.
Οικογένεια
Ο γιος του, Γιώργος, ήταν κι αυτός φαρμακοποιός (στην Αργαλαστή). Εντάχθηκε στην Αριστερά και υπέστη διώξεις κατά την περίοδο της χούντας. Είχε μεταφέρει σε κρησφύγετο το 1967 τον Μίκη Θεοδωράκη μεταμφιεσμένο σε ιερέα και σκοτώθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1981 σε τροχαίο δυστύχημα κοντά στην Αταλάντη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες φαρμακοποιοί Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ
Eredivisie CV
Η ECV είναι επιφορτισμένη με τη διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, όπως και τις συμφωνίες όσον αφορά τις χορηγίες του πρωταθλήματος. Στις 8 Αυγούστου του 2012 δόθηκε στη δημοσιότητα η είδηση ότι ο αμερικανικής καταγωγής Αυστραλός μεγιστάνας Ρούπερτ Μέρντοχ είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα του Ολλανδικού Πρωταθλήματος (Eredivisie) για 12 χρόνια έναντι ενός δις ευρώ, αρχής γενομένης από την περίοδο 2013-14. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα αθλητικά σωματεία του Ολλανδικού Πρωταθλήματος θα κερδίζουν πάνω από 4 εκατομμύρια ευρώ ετησίως καθ' όλη τη διάρκεια της σύμβασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ολλανδία
Δημήτριος Καλούδης
Ο Δημήτριος Καλούδης του Σπυρίδωνος και της Βαρβάρας (27 Μαΐου 1929 - 8 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Αρίλλα Εσπερίων Κέρκυρας. Οι γονείς του ήταν κτηματίες αγρότες με καταγωγή από την Κέρκυρα. Τελειώνοντας τη βασική και μέση παιδεία στην Κέρκυρα, μετέβη στην Αθήνα όπου και εργαζόμενος σε διάφορες δουλειές λόγω των οικονομικών δυσχερειών της εποχής, κατάφερε και τελείωσε την Νομική σχολή Αθηνών και στη συνέχεια το οικονομικό τμήμα της ίδιας σχολής. Παντρεύτηκε την Ειρήνη Κουτσούρη του Ιωάννου το 1964 με την οποία απέκτησε δύο γιούς τον Σπύρο και τον Γιάννη Καλούδη. Διορίστηκε Δικηγόρος στον Σύλλογο Αθηνών και προήχθη σε Δικηγόρο Αρείου Πάγου το 1969. Το 1974 με την μεταπολίτευση στην Ελλάδα εκλέχθηκε βουλευτής Κερκύρας με τη Νέα Δημοκρατία και το ίδιο συνέβη και το 1977. Στη Βουλή των Ελλήνων υπήρξε εισηγητής δεκάδων νομοσχεδίων αλλά και πρώτος σε αριθμό ομιλιών από τους βουλευτές της Ν.Δ. τα πρώτα πέντε χρόνια της θητείας του. Το 1981 ήλθε 2ος σε σταυρούς προτίμησης και δεν προσέφυγε στο εκλογοδικείο για να ακυρώσει την εκλογή του πρώτου που εκλέχθηκε, λόγω κωλύματος εκλογιμότητας ως προϊσταμένου του συντονιστικού Επιτελείου του Υπουργείου Δημόσιας Τάξεως (θέση που επηρέαζε σε σταυρό προτίμησης τα σώματα ασφαλείας). Υπήρξε ένας εκ των λίγων πολιτικών που έφυγε φτωχότερος εξερχόμενος από την πολιτική ζωή του τόπου. Επέστρεψε στη δικηγορία που με συνέπεια υπηρέτησε μέχρι και την συνταξιοδότησή του το 1997 μετά από 45 χρόνια ασφάλισης στο Ταμείο Νομικών. Διέμενε στον Αρίλλα της βορειοδυτικής Κέρκυρας, γράφοντας και δημοσιεύοντας άρθρα κατά βάση πολιτικού περιεχομένου σε διάφορες εφημερίδες, πνευματικά δραστήριος και στοχαζόμενος σε θέματα πολιτικής, φιλοσοφίας και πραγματικής ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Εθνική Κοσσυφοπεδίου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Κοσσυφοπεδίου εκπροσωπεί το Κοσσυφοπέδιο στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Κοσσυφοπεδίου, η οποία αποτέλεσε το νεοεισελθόν μέλος της UEFA παίρνοντας την έγκριση στις 3 Μαΐου του 2016 στο ετήσιο κογκρέσο που πραγματοποιήθηκε στη Ζυρίχη. Ως εκ τούτου, η ομάδα έχει το δικαίωμα να συμμετέχει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μέχρι πρότινος έχει συμμετάσχει μόνο σε φιλικά παιχνίδια, ενώ το πρώτο επίσημο παιχνίδι ορίστηκε για τα Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018. Έδρα της ομάδας είναι το Σταντιούμι ι Κιτέτιτ στην Πρίστινα και το Σταντιούμι ι Τρέπτσες στην Μιτρόβιτσα.
Ιστορία
Η εθνική ομάδα σχηματίστηκε μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ενώ αγωνίστηκε σε μια σειρά από φιλικούς αγώνες. Τα περισσότερα από αυτά τα φιλικά παιχνίδια ήταν εναντίον συλλόγων, αν και ένας αριθμός παιχνιδιών ήταν εναντίον εθνικών ομάδων άλλων χωρών. Στις 6 Μαΐου του 2008, το Κόσοβο υπέβαλε αίτηση για ένταξη στη FIFA. Η προσχώρηση του Κοσόβου συζητήθηκε στο Συνέδριο της FIFA στη Ζυρίχη τον Οκτώβριο του 2008, όταν και απορρίφθηκε η αίτηση για ένταξη του Κοσόβου στην FIFA και δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε φιλικούς αγώνες καθώς κρίθηκε ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν σύμφωνο με το άρθρο 10 του καταστατικού της FIFA, στο οποίο αναφέρεται ότι μόνο «ένα ανεξάρτητο κράτος αναγνωρισμένο από τη διεθνή κοινότητα» μπορεί να προσχωρήσει στη FIFA. Η FIFA ανέτρεψε την εν λόγω απόφαση στις 22 Μαΐου του 2012, αναφέροντας ότι το Κόσοβο μπορεί να αγωνίζεται εναντίον άλλων χωρών σε διεθνή φιλικά, σύμφωνα με το άρθρο 79 του καταστατικού της FIFA.
Το Σεπτέμβριο του 2012, ο Αλβανός διεθνής Λορίκ Τσάνα, μαζί με τους Ελβετούς διεθνείς Σερντάν Σακίρι, Γκρανίτ Τσάκα και Βαλόν Μπεχράμι (όλοι Κοσοβάροι αλβανικής καταγωγής) παρέδωσε μία επιστολή στον πρόεδρο της FIFA, Σεπ Μπλάτερ, ζητώντας του να επιτρέψει στην εθνική ομάδα του Κοσόβου να μετέχει σε φιλικούς αγώνες. Η επιστολή υπογράφηκε επίσης από οκτώ άλλους αλβανούς ποδοσφαιριστές, με καταγωγή από το Κόσοβο, τους Λορίκ Τσάνα, Αρμέντ Νταλίκου, Μερτζίμ Μαβράι, Σαμίρ Ουικάνι, Αλμπάν Μέχα, Μπουρίμ Κουκέλι, Ετρίτ Μπερίσα και Αχμέντ Γιανούζι. Σε μια συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε το Μάιο του 2012, η FIFA αποφάσισε να επιτρέψει τη συμμετοχή του σε φιλικούς αγώνες, μια απόφαση που αργότερα ανακάλεσε μετά από διαμαρτυρία που εξέδωσε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Σερβίας. Μια νέα συνάντηση είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί από τη FIFA στις 27 και 28 Σεπτεμβρίου στην οποία το ζήτημα του Κοσόβου ήταν και πάλι προγραμματισμένο να συζητηθεί, η οποίο στη συνέχεια αναβλήθηκε μέχρι το Δεκέμβριο. Το Φεβρουάριο του 2013, η FIFA ανακοίνωσε ότι θα επέτρεπε στο Κόσοβο να αγωνίζεται ενάντια σε άλλα έθνη σε μη επίσημους αγώνες υπό την προϋπόθεση ότι δε θα εμφανίζει εθνικά σύμβολα.
Στις 13 Ιανουαρίου του 2014, δόθηκε άδεια από τη FIFA, ώστε η εθνική ομάδα να αγωνίζεται ενάντια σε εθνικές ομάδες των ενώσεων μελών της FIFA σε διεθνή φιλικά, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση των «αντιπροσωπευτικών ομάδων των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας». Ακόμα και οι σύλλογοι είχαν πλέον τη δυνατότητα να μετέχουν σε φιλικούς αγώνες μετά τη συνεδρίαση της έκτακτης επιτροπής της FIFA. Ωστόσο, ορίστηκε ότι «σύλλογοι και αντιπροσωπευτικές ομάδες της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Κοσόβου, δεν μπορούν να εμφανίζουν τα εθνικά σύμβολα (σημαίες, εμβλήματα, κλπ) ή να πραγματοποιούν ανάκρουση εθνικών ύμνων». Το πράσινο φως δόθηκε μετά από συναντήσεις μεταξύ της Σερβικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και του Μπλάτερ. Ο πρωθυπουργός Χασίμ Θάτσι χαιρέτισε την απόφαση και εξέφρασε την ελπίδα ότι η χώρα θα είναι πλήρες μέλος της FIFA και της UEFA στο εγγύς μέλλον. Μετά την απόφαση της FIFA, ανακοινώθηκε ότι ο πρώτος επίσημος διεθνής αγώνας του Κοσόβου θα ήταν ενάντια στην Αϊτή στις 5 Μαρτίου στη Μιτρόβιτσα.
Το Μάρτιο του 2015, ο Μισέλ Πλατινί, πρόεδρος της UEFA, δήλωσε ότι το Κόσοβο θα γινόταν πιθανά δεκτό στη UEFA το 2016.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 στην εκτελεστική συνεδρίαση της επιτροπής στη Μάλτα, η UEFA ενέκρινε το αίτημα της ομοσπονδίας για την προσχώρηση στην UEFA, για το επόμενο Τακτικό Συνέδριο που θα πραγματοποιούνταν στη Βουδαπέστη στις 3 Μαΐου του 2016. Στο Τακτικό Συνέδριο στις 3 Μαΐου του 2016, το Κόσοβο έγινε δεκτό στην UEFA μετά από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας με 28-24 υπέρ του Κοσόβου.
Στις 13 Μαΐου του 2016, το Κόσοβο έγινε δεκτό στη FIFA κατά τη διάρκεια του 66ου συνεδρίου της στο Μεξικό με 141 ψήφους υπέρ και 23 κατά. Η ομοσπονδία εντάχθηκε μαζί με το Γιβραλτάρ ως 210ο και 211ο μέλος της FIFA, αντίστοιχα.
Χρώματα
Χρώματα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Κοσόβου αποτελούν το μπλε και το λευκό. Στο παρελθόν η ομάδα αγωνιζόταν με χρώματα το κόκκινο και το μαύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κοσσυφοπεδίου (ποδόσφαιρο)
Αντόν Γιέλτσιν
Ο Αντόν Βίκτωροβιτς Γιέλτσιν (Анто́н Ви́кторович Ельчи́н, 11 Μαρτίου 1989 - 19 Ιουνίου 2016) ήταν Ρώσος ηθοποιός με καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου του 1989 στο Λένινγκραντ. Αργότερα έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ο Γιέλτσιν σκοτώθηκε από το ίδιο του το αυτοκίνητο όταν αυτό κύλησε προς τα πίσω καρφώνοντας τον στο χτιστό ταχυδρομικό κουτί και τον φράκτη ασφαλείας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί ρωσικής καταγωγής
Αταλάντη (όπερα)
Η Αταλάντη (Atalanta), έργο HWV 35, είναι βουκολική όπερα σε τρεις πράξεις, του συνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ, που συντέθηκε το 1736. Αναφέρεται στη δρομέα της ελληνικής μυθολογίας Αταλάντη. Το λιμπρέτο, που είναι γραμμένο στην ιταλική γλώσσα από άγνωστο στιχουργό, βασίζεται στο βιβλίο του Βελισάριου Βαλεριάνι La Caccia in Etolia (= Το κυνήγι στην Αιτωλία).
Ο Χαίντελ συνέθεσε την όπερα στα πλαίσια των εορτασμών (στο Λονδίνο) των γάμων του Φρειδερίκου, πρωτότοκου γιου του Βασιλιά Γεωργίου Β΄ με την Πριγκίπισσα Αυγούστα της Σαξονίας-Γκότα. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου έλαβε χώρα στις 12 Μαΐου 1736 στο Κόβεντ Γκάρντεν. Η παράσταση έκλεισε με μία θεαματική επίδειξη πυροτεχνημάτων, που ήταν πολύ δημοφιλή στο Λονδίνο. Η παράσταση επαναλήφθηκε αρκετές φορές εκείνο το έτος, συνοδευόμενη από ρίψη πυροτεχνημάτων.
Από την όπερα αυτή ακούγεται συχνά και σήμερα σε συναυλίες ένα αριόζο, το «Care selve».
Πηγές
Κατηγορία:Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Οικονομία του Μονακό
Η οικονομία του Μονακό, της μικρής πόλης-κράτους που βρίσκεται στην ακτή της Μεσογείου Θάλασσας, στηρίζεται κατά βάση στον τουρισμό, καθώς αποτελεί ένα δημοφιλές θέρετρο, που προσελκύει τουρίστες λόγω των καζίνων του και του μεσογειακού κλίματός του.
Το Πριγκιπάτο προσπάθησε με επιτυχία να διαφοροποιήσει τις υπηρεσίες του και τις μικρές, υψηλής προστιθέμενης αξίας, μη ρυπογόνες βιομηχανίες του. Το κράτος δεν έχει φόρο εισοδήματος και με τη χαμηλό ποσοστό του φόρου επιχειρήσεων ευδοκιμεί ως φορολογικό καταφύγιο τόσο για τα άτομα που έχουν εγκατασταθεί εκεί όσο και για ξένες εταιρείες που εδραίουν σε αυτό. Το κράτος διατηρεί μονοπώλια σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένου του καπνού, του τηλεφωνικού δικτύου και της ταχυδρομικής υπηρεσίας.
Το Μονακό δεν δημοσιεύει στοιχεία σχετικά με το εθνικό εισόδημα και γενικότερα επίσημες οικονομικές στατιστικές. Ωστόσο, εκτιμήσεις για το έτος 2011 τοποθετούν το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν στα 5,748 δισεκατομμύρια δολάρια και το κατά κεφαλήν εισόδημα στα 188.409 δολάρια. Το ποσοστό ανεργίας το 2012 κυμαινόταν στο 2%. Το βιοτικό επίπεδο είναι υψηλό και σχεδόν συγκρίσιμο με εκείνο των ευημερούντων γαλλικών μητροπολιτικών περιοχών.
Φορολογικός παράδεισος
Το Μονακό δεν επιβάλλει φόρο εισοδήματος σε ιδιώτες. Η απουσία φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων στο πριγκιπάτο, έχει προσελκύσει πολλούς πλούσιους υπηκόους άλλων ευρωπαϊκών χωρών, που αντλούν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους από δραστηριότητες εκτός του Μονακό. Διασημότητες όπως οι οδηγοί της Formula 1 προσελκύουν το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των πλουσίων είναι λιγότερο γνωστοί επιχειρηματίες.
Το 2000 μια έκθεση των Γάλλων βουλευτών, Αρνώ Μοντεμπού και Βινσέν Πιγιόν, υποστήριξε ότι το Μονακό είχε χαλαρές πολιτικές όσον αφορά τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της περίφημης χαρτοπαικτικής λέσχης του, και ότι η κυβέρνηση του Μονακό ασκούσε πολιτική πίεση στο δικαστικό σώμα προκειμένου τέτοια εικαζόμενα εγκλήματα να μην διερευνούνται ορθά.
Το 1998 ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) εξέδωσε μια πρώτη έκθεση σχετικά με τις συνέπειες των χρηματοπιστωτικών συστημάτων των φορολογικών παραδείσων. Το Μονακό δεν εμφανίστηκε στον κατάλογο αυτών των εδαφών μέχρι το 2004, όταν ο ΟΟΣΑ κατήγγειλε το Μονακό, καθώς και την Ανδόρα, το Λίχτενσταϊν, τη Λιβερία και τις Νήσους Μάρσαλ, υπογραμμίζοντας την έλλειψη συνεργασίας όσον αφορά την αποκάλυψη και τη διαθεσιμότητα των χρηματοοικονομικών πληροφοριών.
Το 2000, η ​​Ομάδα Οικονομικής Δράσης για το Ξέπλυμα Βρώμικου Χρήματος (FATF) δήλωσε ότι: «το σύστημα καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες στο Μονακό είναι περιεκτικό. Ωστόσο, χώρες που διεξάγουν έρευνες για σοβαρά εγκλήματα που συνδέονται και με φορολογικά ζητήματα αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο Μονακό». Το 2003, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) χαρακτήρισε το Μονακό, μαζί με άλλες 36 χώρες, ως φορολογικό παράδεισο. Στον ίδιο χαρακτηρισμό έχει προβεί και το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Φορεσιά της Βεργίνας
Στο Μουσείο Μπενάκη διασώζεται μέχρι σήμερα μια φορεσιά με το όνομα της Βεργίνας, η φορεσιά της Βεργίνας, της περιοχής στο νομό Ημαθίας που βρίσκεται 11 χλμ. από τη Βέροια. Η παραπάνω ονομασία σίγουρα δεν είναι αυθαίρετη αφού από την αγορά της εμφανίζεται έτσι σε όλα τα μητρώα (Αριθμός φορεσιάς 171, αγοράστηκε στις 28 Αυγούστου 1939).
Το ποκάμισο
Το ποκάμισο είναι ραμμένο με βαμβακερό ύφασμα του αργαλειού, ενώ στα στριφώματα έχει κόκκινο γαϊτάνι, βαμβακερό, στερεωμένο με κίτρινη, μεταξωτή κλωστή. Στην τραχηλιά, μέσα από το στρίφωμα έχει τριπλή σειρά τετραγωνάκια με κίτρινο, κρεμεζί, σκούρο και μαύρο μετάξι, κεντημένο με τη βελονιά ζικ- ζακ. Παρόμοιο κέντημα βρίσκουμε και στον όρθιο γιακά του. Τα κεντήματα του ποκαμίσου της φορεσιάς της Βεργίνας, που αναφέρονται με λεπτομέρεια από τη λαογράφο Αγγελική Χατζημιχάλη στο βιβλίο της «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ» ΤΟΜΟΣ 2, είναι καταστάλαγμα συμβολικών καταβολών και ιστορικών επιδράσεων της περιοχής. Η τραχηλιά ήταν ξεχωριστή και φορέθηκε πάνω από το ποκάμισο, όμως αυτή που βρίσκουμε σήμερα είναι μεταγενέστερη αυτής που φορέθηκε με το ποκάμισο της προαναφερθείσας φορεσιάς που διασώθηκε.
Το καβάδι
Το καβάδι έμπαινε πάνω από το ποκάμισο και κάτω από το σαγιά. Ήταν ραμμένο με άσπρο ύφασμα του αργαλειού και αυτό, ενώ στα μέρη που αποκαλύπτονταν κάτω από το σαγιά είχε μεταξωτό, κόκκινο, ριγωτό ύφασμα, το ικάτ, αγορασμένο από τη Θεσσαλονίκη.
Ο σαγιάς και τα πρόσθετα μανίκια
Ο σαγιάς, που έμπαινε πάνω από το καβάδι, είναι ραμμένος με τον ίδιο τρόπο όπως και η σαγκία της φορεσιάς της Επισκοπής. Τα μανίκια του είχαν στην εσωτερική τους μεριά ένα κατακόρυφο άνοιγμα και ήταν φοδραρισμένα με κόκκινο μπουχασί, ώστε όταν αναδιπλώνονταν σχημάτιζαν τα μανικέτια. Στο τελείωμα του λαιμού, ο σαγιάς ήταν ρελιασμένος στο μπροστινό του άνοιγμα μ’ ένα κρεμεζί γαϊτάνι, που στην τραχηλιά σχημάτιζε θηλιές. Και εδώ συναντούμε την αναδίπλωση του ποδόγυρου του σαγιά και έτσι βρίσκουμε περίτεχνα σχέδια. Τα πρόσθετα μανίκια έμπαιναν κάτω από το σαγιά και ήταν ραμμένα με ύφασμα από τον αργαλειό άσπρο, σκεπασμένο με σταμπωτό βελούδο στο μεγαλύτερο μέρος τους. Είχαν κέντημα στο εξωτερικό τους άνοιγμα από ζικ- ζικ ασημί σειρήτι και μαύρο γαϊτάνι με θηλιές, και ανάμεσά τους σφαιρικές μεταλλικές χάντρες που χρησίμευαν και ως κουμπιά.
Το γιλέκι
Το γιλέκι που φορούσαν το χειμώνα οι γυναίκες της Βεργίνας, πάνω από το σαγιά, ήταν ραμμένο με μαύρο, μάλλινο ύφασμα, χωρίς μανίκια, σταυρωτό. Το διπλό κλείσιμο του (και προς τα αριστερά και προς τα δεξιά) μας παραπέμπει στην εικασία ότι ίσως φοριόταν και από γυναίκες και από άντρες.
Η ποδιά, το ζουνάρι και οι κάλτσες
Η ποδιά ήταν μάλλινη, πολύχρωμη, ριγωτή με μαύρο στημόνι και χρώματα που σχημάτιζαν ρίγες, ενώ την έσφιγγαν στη μέση, σουρώνοντάς την πάνω από το καβάδι και σπανιότερα πάνω από το σαγιά. Το μάλλινο υφαντικό ζουνάρι που κρατούσε την ποδιά ήταν μια στενή, ριγωτή λωρίδα σε μαύρο κάμπο. Οι κάλτσες ήταν επίσης μαύρες, μάλλινες, ριγωτές πλεγμένες πάντα στο χέρι και ανάμεσα παό τις ρίγες είχαν περίτεχνα σχέδια (πουλάκια, λουλούδια κτλ). Κατέληγαν, κάτω από το γόνατο σε θηλιές για να δένονται στα πόδια.
Από τη φορεσιά αυτή δεν διασώζονται δυστυχώς τα παπούτσια, ο κεφαλόδεσμος και τα κοσμήματα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές