cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κητώδη
Κητώδη στην ιστορία και τη λογοτεχνία
Δελφίνια αναφέρονται από την ελληνική μυθολογία στο μύθο του Αρίωνα, όπως επίσης και στην Οδύσσεια, ως έμβλημα στο πλοίο του Οδυσσέα που ο ήρωας έβαλε από ευγνωμοσύνη, γιατί ένα δελφίνι είχε σώσει το γιο του Τηλέμαχο από πνιγμό. Γνωστή είναι η συνάντηση των στρατευμάτων του Μ. Αλεξάνδρου με τις φάλαινες, τις οποίες χαρακτήρισαν ως πλωτά νησιά. Συγκινητικές ιστορίες για φιλία δελφινιού και ανθρώπου αναφέρει ο Ρωμαίος Πλίνιος, ενώ πολύ γνωστό είναι το μυθιστόρημα του Χέρμαν Μέλβιλ «Μόμπυ Ντικ», σχετικά με το πλοίο που καταδιώκει τον ομώνυμο λευκό (αλφικό=albino) φυσητήρα.
Παναγιώτης Πιπινέλης
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του 1963 και του 1964, εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών της ΕΡΕ. Στις 3 Απριλίου του 1967 ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος τον διόρισε υπουργό Συντονισμού στη κυβέρνησή του, θέση που διατήρησε για 18 ημέρες, λόγω της επιβολής της χούντας στις 21 Απριλίου του 1967.
Κητώδη
Κητώδη στην ιστορία και τη λογοτεχνία
Το πιο διάσημο «κητολογικό» τέρας είναι ο Λεβιάθαν, ο οποίος περιγράφεται στη Βίβλο. Επίσης, μια άλλη αναφορά στη Βίβλο για τα κητώδη είναι η περιπέτεια του προφήτη Ιωνά, ο οποίος παρέμεινε μέσα σε μία φάλαινα για τρεις μέρες όταν οι συνταξιδιώτες του τον πέταξαν στην θάλασσα ως υπαίτιο για την θεϊκή οργή. Όταν ξεβράστηκε στην ακτή ήταν εξαγνισμένος και αναγεννημένος χάρη σε αυτήν την εμπειρία.
Παναγιώτης Πιπινέλης
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 20 Νοεμβρίου του 1967 διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στην πρώτη χουντική κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια, θέση που διατήρησε και στην κυβέρνηση του ίδιου του Γεωργίου Παπαδόπουλου μέχρι τον θάνατό του (19 Ιουλίου 1970) από καρκίνο. Την εξωτερική πολιτική της δικτατορίας ανέλαβε στη συνέχεια ο ίδιος ο αρχηγός της, Γεώργιος Παπαδόπουλος.
Πολιτικές θέσεις
Ο Παναγιώτης Πιπινέλης διατηρούσε στενές σχέσεις με τη βασιλική οικογένεια, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους πλέον ένθερμους «Ατλαντιστές» Έλληνες πολιτικούς. Μετά την απελευθέρωση, το 1946, πρωτοστάτησε στην παλινόρθωση της Βασιλείας στην Ελλάδα με την επιστροφή του βασιλιά Γεωργίου Β΄ (άλλωστε, διατέλεσε και διευθυντής του Πολιτικού Οίκου του βασιλιά). Υπήρξε ένας από τους βασικούς παράγοντες στις συνομιλίες για το σχέδιο Μάρσαλ, ενώ συμμετείχε συχνά στις συνεδριάσεις της πολυσυζητημένης Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.
Μετά τη φυγή του Κ. Καραμανλή, μέσα στο κόμμα της ΕΡΕ έξι προσωπικότητες άρχισαν να διαδραματίζουν σημαντικούς ρόλους υπό διαφορετικές συνθήκες. Μεταξύ αυτών ήταν ο Παναγιώτης Πιπινέλης και ο πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Ροδόπουλος που επιζητούσαν «κοινοβουλευτική εκτροπή», ή «αντικοινοβουλευτική λύση» της πολιτικής κρίσης που είχε επέλθει το 1965, μετά την Αποστασία και την παραίτηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Ειδικότερα, ήδη από το 1964 ο Πιπινέλης πίστευε ότι έπρεπε «πάση θυσία» να εμποδιστεί ενδεχόμενη άνοδος στην εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου.
Στο Συμβούλιο του Στέμματος που συνεδρίασε το διήμερο 1 - 2 Σεπτεμβρίου 1965, στο οποίο ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, παρατηρώντας ότι «είμεθα στο όριο των καιρών» είχε αποδεχθεί την άμεση προκήρυξη εκλογών μέσα σε 45 ημέρες όπως ζητούσε ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Πιπινέλης που συμμετείχε (ως πρώην πρωθυπουργός), είχε διαφωνήσει έντονα με τον κομματικό αρχηγό του, υποστηρίζοντας ότι η διενέργεια εκλογών την περίοδο εκείνη ήταν αδύνατη διότι «ενθύμιζε εκείνα που συνέβησαν εις την Πράγαν ολίγους μήνας προ του Φεβρουαρίου του 1948» (τότε που οι κομμουνιστές κατέλαβαν την εξουσία στην Τσεχοσλοβακία).
Αλλά και αργότερα όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Παρασκευόπουλου τον Δεκέμβριο του 1966 μετά από συμφωνία Παπανδρέου - Κανελλόπουλου, ο Πιπινέλης σε ομιλία του στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΕΡΕ στις 23 Δεκεμβρίου του 1966, χαρακτήριζε ανίκανη τη νέα κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει «την επαναστατικήν διαδικασίαν την οποίαν εξαπέλυαν τα κηρύγματα του κυρίου Παπανδρέου». Ακολουθώντας δε την ίδια πορεία συμπλήρωνε τότε και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος σε επιστολές του «...αυτές οι εκλογές θα οδηγήσουν σε κατάλυση του ελεύθερου πολιτεύματος».
Τιμές
Ο Π. Πιπινέλης τιμήθηκε από τρεις βασιλείς, με τον Μεγαλόσταυρο Γεωργίου του Α΄ και του Φοίνικα, με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος καθώς και με ένα πολύ μεγάλο αριθμό ξένων παρασήμων, πολιτικών, στρατιωτικών, καθώς και θρησκευτικών (Πατριαρχείων).
Συγγραφικό έργο
Ο Π. Πιπινέλης υπήρξε ο ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού «Πολιτικά Φύλλα» το 1954. Στο πλούσιο συγγραφικό έργο του περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων:
Εκτός των παραπάνω ο Π. Πιπινέλης έγραψε μεγάλο αριθμό μονογραφιών επί θεμάτων που αφορούσαν διεθνείς σχέσεις, όπως για τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, το Αιγαίο, το Αλβανικό ζήτημα, τη Δυτική Θράκη, τις ελληνοβουλγαρικές σχέσεις κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Ζωγράφεια Διδασκαλεία
Τα Ζωγράφεια Διδασκαλεία ήταν ένα ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα, που λειτούργησε από το 1873 έως το 1891 στο χωριό Κεστοράτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη νότια Αλβανία. Ονομάστηκε από τον ανάδοχο του Χρηστάκη Ζωγράφο. Στα 18 χρόνια της ύπαρξής της, προσέφερε 400 καθηγητές στα ελληνικά σχολεία της Ηπείρου, καθώς και στον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο.
Ιστορικό
Η πρωτοβουλία αναλήφθηκε από τον ευεργέτη και γέννημα του Κεστοράτι, Χρηστάκη Ζωγράφο. Ο Ζωγράφος, τότε, ήταν διακεκριμένος επιχειρηματίας στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη και χρηματοδοτούσε την ανέγερση διαφόρων πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων των τοπικών ελληνικών κοινοτήτων, όπως το Ζωγράφειο Λύκειο στην οθωμανική πρωτεύουσα. Το 1869 ίδρυσε ένα πρωτοβάθμιο ελληνικό σχολείο στην πατρίδα του.
Ιδρύματα
Τα Ζωγράφεια Διδασκαλεία ιδρύθηκαν το 1873 και στόχευαν στην κατάρτιση δασκάλων για τα ελληνικά σχολεία της ευρύτερης περιοχής. Η σχολή των δασκάλων χτίστηκε δίπλα στο υπάρχον νηπιαγωγείο, στις πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες και γυναικείες σχολές, οι οποίες αποτελούσαν συνολικά μια επιβλητική δομή. Οι περισσότεροι δάσκαλοι των Ζωγράφειων Διδασκαλείων ήταν απόφοιτοι αξιόλογων ελληνικών σχολείων, όπως η Ζωσιμαία Σχολή στα Ιωάννινα και η Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη.
Ο κύριος στόχος του ιδρύματος ήταν η παροχή εθνικής και θρησκευτικής εκπαίδευσης στο προσωπικό που θα διδάσκει στα ελληνικά σχολεία της περιοχής. Επιπλέον, ο Ζωγράφος παρείχε ετήσιες υποτροφίες σε 60 φοιτητές, 30 γυναίκες και 30 άνδρες, με πλήρη κάλυψη των εξόδων διαβίωσής τους.
Διαφωνίες και λήξη της λειτουργίας
Η σχολή ήταν πεδίο πολιτισμικής σύγκρουσης μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας: από τη μία, ο Χρηστάκης Ζωγράφος, ιδρυτής και υποστηρικτής του ελληνικού χαρακτήρος της περιοχής και η διάδοση της ελληνικής παιδείας και, από την άλλη, ο Κότο Χότζι, προσωπικότητα της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης και ορισμένοι τοπικοί φιλοαλβανικοί κύκλοι στην οθωμανική διοίκηση. Η δεύτερη πλευρά υποστήριξε την αλβανική εκπαίδευση και εκτόξευσε κατηγορίες εναντίον των Ζωγράφειων Διδασκαλείων, υποστηρίζοντας ότι η διδασκαλία προωθούσε τις αντι-οθωμανικές επαναστατικές δραστηριότητες. Από την άλλη πλευρά, το τοπικό ελληνικό προξενείο και ο Ορθόδοξος Επίσκοπος του Αργυρόκαστρου, υποστήριξαν τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες της Σχολής. Τελικά, μετά την παρέμβαση του Ζωγράφου, οι οθωμανικές αρχές επέτρεψαν στο θεσμικό όργανο να συνεχίσει τη λειτουργία του.
Διαφωνίες εμφανίστηκαν όταν ο νέος Ορθόδοξος Επίσκοπος του Αργυρόκαστρου, Κοσμάς, κατηγόρησε τις το διδακτικό υλικό της Σχολής στις Οθωμανικές αρχές, ότι δεν ήταν σε θέση να παρέχει υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και περιείχε αντι-οθωμανική δραστηριότητα. Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, οι οθωμανικές αρχές έκλεισαν το θεσμό το 1891, ενώ ο θάνατος του Ζωγράφου το 1897 σήμανε το οριστικό τέλος αυτής της πρωτοβουλίας.
Μέχρι την κατάρρευση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας (1945-1989), ο Ζωγράφος αποτέλεσε αντικείμενο αρνητικής προπαγάνδας στην αλβανική ιστοριογραφία, καθώς παρουσιάστηκε ως εχθρός του έθνους της Αλβανίας, ενώ οι άνθρωποι που έφεραν το όνομα Ζωγράφος διώχθηκαν από το σοσιαλιστικό καθεστώς. Ωστόσο, σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει και οι εγκαταστάσεις της Σχολής ανακαινίστηκαν και ανοίχτηκαν εκ νέου ως μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Βασιλίτσι Μεσσηνίας
Το Βασιλίτσι, αναφερόμενο επίσημα ως Βασιλίτσιον, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Βασιλίτσι βρίσκεται νοτιοδυτικά από την Κορώνη από την οποία απέχει 7 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 33,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 152 μέτρα και απέχει από τη θάλασσα περίπου 2,5 χιλιόμετρα. Κοντά στο Βασιλίτσι βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά του η Χρυσοκελλαριά σε απόσταση 6 χιλιομέτρων, η Υάμεια σε απόσταση 10 χιλιομέτρων, προς τα βορειοανατολικά του τα Λιβαδάκια σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά του η Φανερωμένη σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοανατολικά του ο Άγιος Γεώργιος σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Κορώνης και της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν υπό τον έλεγχο της Ασίνης, της αρχαίας πόλης, η οποία μεταγενέστερα αναπτύχθηκε ως η σύγχρονη Κορώνη. Κατά την άποψη ερευνητή της τοπικής ιστορίας ανάμεσα στην Κορώνη και την παραθαλάσσια περιοχή «Φανερωμένη» του Βασιλιτσίου ήταν το αρχαίο Μεσσηνιακό Ρίο και, αργότερα, η αρχαία Μεσσηνιακή Ασίνη. Στην τοποθεσία αυτή απεικονίζουν την αρχαία Μεσσηνιακή Ασίνη και οι ιστορικοί χάρτες του 1500 και εντεύθεν. Το χωριό πιστεύεται ότι υπήρχε κατά την βυζαντινή εποχή και αναφέρεται σε διάφορες πηγές, τουλάχιστον από την εποχή της Ενετοκρατίας, με την ονομασία Βασιλίτσι. Κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας ο οικισμός αναφερόταν ως το Βασιλίτσι (Vassilichi ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Βασιλίτσι (Vassilichi), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea στην επαρχία της Κορώνης (Territorio di Coron).
Νεότερη ιστορία
Στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, το Βασιλίτσι έλαβε ενεργά μέρος και βοήθησε τον αγώνα με έμψυχο υλικό, χρήματα και τρόφιμα. Οι αγωνιστές Ηλίας Λυμπερόπουλος και Ιωάννης Μάραντος  τιμήθηκαν από τον Βασιλιά Όθωνα με αργυρό και χάλκινο αριστείο, αντίστοιχα.
Το 1922, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, το Βασιλίτσι υποδέχτηκε πρόσφυγες από τον Πόντο, στους οποίους πρόσφερε θερμή φιλοξενία. Οι πρόσφυγες αυτοί, μετά από δύο χρόνια εγκαταστάθηκαν οριστικά στην περιοχή του Κιλκίς, στην Ποντοηράκλεια την οποία αναφέρουν και ως Βασιλίτσα, σε αναγνώριση της φιλοξενίας που έτυχαν από τους κατοίκους του Βασιλιτσίου στα δύο αυτά δύσκολα χρόνια.
Μετά την πτώση του Μετώπου, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το Βασιλίτσι, έκρυψε και φυγάδευσε Νεοζηλανδούς στρατιώτες στην Αφρική. Για την πράξη τους αυτή η Κοινότητα Βασιλιτσίου έλαβε ευχαριστήρια επιστολή από τον Πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας, η οποία φυλάσσεται στο λαογραφικό μουσείο του χωριού.
Διοικητική ιστορία
Το Βασιλίτσι προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Βασιλίτσι, ενώ από το 1879 ως το 1889 ως το Βασιλίτζι. Από το 1889 ως το 1896 αναφερόταν ως το Βασιλίτζιον και από το 1896 ως το 1940 και πάλι ως το Βασιλίτσι. Από το 1940 ως σήμερα το χωριό αναφέρεται επίσημα ως το Βασιλίτσιον. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Βασιλίτσι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 129 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Βασιλιτσίου. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Λειβαδάκια και Μονή Χρυσοκελαριάς (καταργήθηκε το 1940). Το Βασιλίτσιον παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Βασιλιτσίου, με τις αλλαγές σε ονομασίες, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Βασιλίτσιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Βασιλίτσιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Βασιλίτσιον σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Κοινότητας Βασιλιτσίου, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Άγιος Γεώργιος, Κούκουρας, Λακούλες, Λιβαδάκια και Φανερωμένη.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 517 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, όπως την παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας, με την κτηνοτροφία, αλλά και με τον τουρισμό.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια υπάρχει επίσης το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγιου Βασιλειου του Μεγαλου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Ο ναός αυτός του πολιούχου του χωριού Αγίου Βασιλείου είναι λιθόκτιστος, βυζαντινού ρυθμού και μεγάλων διαστάσεων, ο οποίος βασίστηκε πάνω στα σχέδια του ναού της Υπαπαντής στην Καλαμάτα και κατασκευάστηκε, το 1938, με εθελοντική προσωπική εργασία των κατοίκων του χωριού. Διάφορες εκδηλώσεις, όπως το έθιμο της «Αποκερασιάς», διοργανώνει τακτικά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βασιλιτσιωτών «Η Φανερωμένη». Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν επίσης διάφορες τουριστικές & ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα, ενώ στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνονται οι κοντινές παραλίες, όπως της Φανερωμένης, του Καλαμακίου και της ευρύτερης περιοχής νότια της Κορώνης. Μια επίσης όχι τόσο γνωστή αλλά πανέμορφη παραλία είναι το Αμμούδι, όπου ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει 2 τεράστιες σπηλιές, οι οποίες βρίσκονται στην αμμουδιά.
Αναβίωση του εθίμου της «Αποκερασιάς»
Ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα, στην πλατεία του Αγίου Βασιλείου στο Βασιλίτσι, πραγματοποιείται η αναβίωση του εθίμου της «Αποκερασιάς», με τοπική παραδοσιακή μουσική, τραγούδια και χορούς. Το έθιμο αυτό, παλαιότερων εποχών, συμβολίζει την αναγέννηση της ζωής και της φύσης. Τη διοργάνωση του εθίμου αυτού διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βασιλιτσιωτών «Η Φανερωμένη» .
Η εκκλησία της Θεοτόκου στη Σέλιτσα
Ανάμεσα στο Βασιλίτσι και την περιοχή που είναι γνωστή ως Σέλιτσα, προς το ακρωτήριο του Ακρίτα, βρίσκονται μισοθαμμένα σε μια πλαγιά, τα ερείπια εκκλησίας γνωστής ως ο Ιερός Ναός της Θεοτόκου, ο οποίος είναι δίδυμος, καμαροσκέπαστος ναός, με δύο ημικυλινδρικές εξωτερικά κόγχες και με ορθογώνιο νάρθηκα που χρονολογείται περί την μεταβυζαντινή περίοδο.
Προσωπικότητες
Από το Βασιλίτσι κατάγονται επίσης και διάφορες σημαντικές προσωπικότητες της σύγχρονης εποχής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
(444030) 2004 NT33
Το (444030) 2004 NT33 είναι αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ που ανακαλύφθηκε το 2004. Η διάμετρός του υπολογίστηκε με βάση παρατηρήσεις από τα διαστημικά τηλεσκόπια Χέρσελ και Σπίτζερ σε περίπου 420 χιλιόμετρα. Η περίοδος περιφοράς του υπολογίστηκε σε 7,87 ώρες, αν και είναι πιθανές οι τιμές 23,52 και 3,1 ώρες.
Προς το παρόν βρίσκεται σε απόσταση 38,2 ΑΜ από τον Ήλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα Κατηγορία:Υποψήφιοι πλανήτες νάνοι
Ατομική φυσική
Η ατομική φυσική είναι ο κλάδος της φυσικής που ασχολείται με τα άτομα και τις δυνάμεις που ανταλλάσσουν μεταξύ τους.
Ιστορία της ατομικής φυσικής
Από την απαρχή του κόσμου ο άνθρωπος είχε διάφορα ερωτήματα για την φύση που τον περιβάλλει. Για τον λόγο αυτό άλλωστε αναπτύχθηκε και η Φυσική. Ο πρώτος Έλληνας που διατύπωσε θεωρίες που είναι όσο το δυνατόν πλησιέστερα στην σημερινή θεωρία ήταν ο Δημόκριτος. Ο Δημόκριτος, χωρίς να έχει τα σημερινά τεχνικά μέσα, διατύπωσε την θεωρία ότι το άτομο αποτελείται από ένα μικρό σωματίδιο στο κέντρο του (το οποίο και ονόμασε πυρήνα) και γύρω από το οποίο περιφέρονται άλλα σωματίδια.
Κατά τον Μεσαίωνα, η άποψη του Δημόκριτου υπερίσχυσε και ήταν η κοινώς αποδεκτή.
Το μόνο που ήταν γνωστό τόσο στον Δημόκριτο, όσο και στους κατοπινούς του μέχρι τον Τόμσον, ήταν ότι το άτομο εμφανίζεται ηλεκτρικά ουδέτερο. Δεν δείχνει δηλαδή προτίμηση φόρτισης με θετικά ή αρνητικά φορτία, παρά μόνο μετά την ανθρώπινη παρέμβαση (βλ. το πείραμα με το κεχριμπάρι και τα λεπτά φύλλα χαρτιού).
Το 1897 ο Τζόζεφ Τόμσον (Joseph John Thomson) κατέληξε μετά από πειράματα στο λεγόμενο "μοντέλο του σταφιδόψωμου". Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, θετικό και αρνητικό φορτίο συνυπάρχουν στο άτομο και κινούνται ελεύθερα μέσα σε αυτό. Αν παρομοιαστεί το άτομο με ένα σταφιδόψωμο, οι σταφίδες αποτελούν το αρνητικό φορτίο το οποίο κινείται ανεξέλεγκτα μέσα στο σταφιδόψωμο και το ψωμί είναι το θετικό φορτίο. Ο Τόμσον τιμήθηκε το 1906 με το Βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψη του ηλεκτρονίου, τα ισότοπα και την εφεύρεση του ατομικού φασματόμετρου.
Το επόμενο μοντέλο ήρθε από τον Νιλς Μπορ (Niels Bohr). Οι αδυναμίες του μοντέλου του Ράδερφορντ ήταν ότι:
Για τον λόγο αυτό ο Μπορ, το 1913, πρότεινε τα δύο αξιώματα που εξηγούν τις αδυναμίες του μοντέλου του Ράδερφορντ και αποτελούν το λεγόμενο Ατομικό Πρότυπο του Bohr.
Με το πέρασμα του χρόνου, διαπιστώθηκε ότι το μοντέλο του Μπορ ήταν ελλιπές και χρειαζόταν διορθώσεις. Διαπιστώθηκε από τον Γιόχαν Μπάλμερ Johann Jakob Balmer ότι κάποιες από τις γραμμές των ατομικών φασμάτων εκπομπής δεν ήταν μονές, αλλά πολλαπλές. Αποτελούνταν και από άλλες δηλαδή γραμμές παραπλήσιας συχνότητας αλλά μικρότερης έντασης από την κύρια γραμμή. Έτσι, προτάθηκε το μοντέλο ότι κάθε γραμμή (και επομένως κάθε ηλεκτρονιακή τροχιά) αποτελείται από μικρότερες, το πολύ τρεις.
Η τελική μετατροπή ήρθε από τον Γερμανό θεωρητικό φυσικό Άρνολντ Σόμερφιλντ (Arnold Johannes Wilhelm Sommerfeld). Ο Σόμερφιλντ, λαμβάνοντας υπ' όψιν την ειδική θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, πρότεινε ότι οι τροχιές των ηλεκτρονίων δεν είναι κυκλικές, αλλά ελλειπτικές. Αυτό συνεπάγεται ότι η ταχύτητα των ηλεκτρονίων μεταβάλλεται συνεχώς, κάτι που έχει ως άμεση συνέπεια το γεγονός ότι η ενέργεια των ηλεκτρονίων μεταβάλλεται συνεχώς.
Βοηθητικές έννοιες
Κβαντικός αριθμός -- Σπιν -- Κυματοσυνάρτηση -- Ατομικό φάσμα -- Λέιζερ -- Ολογραφία -- Φθορισμός -- Φωσφορισμός
Πηγές
Ατομικη
Πτολεμαΐδα φυλή
Με την ονομασία Πτολεμαΐς (αρχαία ελληνικά: Πτολεμαΐς) ή Πτολεμαΐδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Πτολεμαΐδα (γενική Πτολεμαΐδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Πτολεμαιεύς ή Πτολεμαΐτης ή Πτολεμαΐδης (αρχαία ελληνικά: Πτολεμαιεύς) ή (άρθρο πληθυντικού: οι) Πτολεμαΐδες ή Πτολεμαιείς (αρχαία ελληνικά: Πτολεμαΐδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις πρόσθετες φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Αττικής, η οποία ήρθε να συμπληρώσει τις προηγούμενες φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι κάτοικοι της οποίας κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της Πτολεμαΐδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.
Ονομασία
thumb|right|150px|Προτομή του Πτολεμαίου Γ΄ του Ευεργέτη, [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης.]] Η Πτολεμαΐδα, θεωρούμενη ως «αιγυπτιακή» φυλή της Αττικής, πήρε το όνομά της σε απόδοση τιμής προς τον Πτολεμαίο Γ΄ Ευεργέτη και πιθανόν δημιουργείται περί το 224/223 π.Χ., σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες έρευνες. Υπάρχουν, επίσης, παλιότερες πηγές-αναφορές για προγενέστερη δημιουργία, περί το 260 π.Χ. και προς τιμή του Πτολεμαίου του Φιλάδελφου, (του οποίου σύζυγοι υπήρξαν η Αρσινόη Α΄ και η Αρσινόη Β), αλλά αυτό δεν ταιριάζει χρονικά με τη δημιουργία του δήμου των Βερενικιδών, δήμου που έφερε το όνομα της συζύγου του Πτολεμαίου  Γ΄ της Βερενίκης Β΄ της Αιγύπτου και της Κυρήνης,  η οποία ήταν κόρη του Μάγα και ο οποίος δήμος δημιουργήθηκε αποκλειστικά για να ενταχθεί στην Πτολεμαΐδα φυλή.
Οι δήμοι Πτολεμαΐδος
Η φυλή Πτολεμαΐς, με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που ακολούθησε μετά από αυτήν του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, και έφεραν τις ονομασίες:
Ιστορικές ασάφειες
Υπάρχουν μερικές ιστορικές ασάφειες σχετικά με την ταύτιση ή τα ονόματα μερικών δήμων αυτής της φυλής, σε σχέση με άλλες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Πτολεμαΐδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά τη τρίτη κυρίως περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου. Ο αριθμός των βουλευτών στην Βουλή και με τη νέα τροποποίηση παρέμεινε στα 600 μέλη.
Ξενόγλωσσες
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Επειός ο Φωκεύς
Ο Επειός ήταν ήρωας της Ελληνικής μυθολογίας.
Ο μύθος
Ήταν από την Φωκίδα, γιος του Πανόπη από την πόλη Πανόπη, και πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Μετά τον θάνατο του Πάτροκλου συμμετείχε στους ταφικούς αγώνες που έγιναν και νίκησε τον Ευρύαλο -γιο του Μηκιστέα από το Άργος- στην πυγμαχία. Μάλιστα ο Όμηρος μας λέει ότι ο Επειός έριξε κάτω με μια γροθιά τον Ευρύαλο και αμέσως έτρεξε να τον σηκώσει.
Ο Επειός ήταν αυτός που κατασκεύασε, με προτροπή της Αθηνάς, τον Δούρειο ίππο με ξύλα που κόπηκαν από το όρος Ίδη. Ο Επειός μπήκε και ό ίδιος στον Δούρειο ίππο και πέρασε μέσα από τα τείχη της Τροίας. Τα εργαλεία του υπήρχαν σε ναό της Κάτω Ιταλίας,σύμφωνα με φήμη της εποχής.
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Φωκίδας [[Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας] 6. Lionel Casson Ταξίδι στον αρχαίο κόσμο, Αθήνα 2003 σ.304
Χρύσα Παππά
Η Χρύσα Παπά (Θεσσαλονίκη 11 Ιουνίου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Προσκήνιο το 2000 και από το Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2004. Εκτός από την ενασχόληση με το θέατρο και την τηλεόραση, διδάσκει υποκριτική σε παιδιά γυμνασίου λυκείου (saint paul) ανεβάζοντας ετησίως παραστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Παράλληλοι δρόμοι
Παράλληλοι δρόμοι είναι μία ελληνική καθημερινή τηλεοπτική σειρά του Mega Channel σε σενάριο Κάλης Καρατζά. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 9 Νοεμβρίου του 1992 και ολοκληρώθηκε μετά από δύο σεζόν προβολής το 1994. Η σειρά αποτελεί τη δεύτερη καθημερινή σειρά που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel, μετά τη «Δίψα» το 1990, κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του σταθμού.
Τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβαν ο Φράνσις Κάραμποτ και ο Γιώργος Νικολαΐδης. Την παραγωγή της σειράς είχε το Studio ATA. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι ο Τίτος Βανδής και ο Πέτρος Ζαρκάδης.
Μετά την ολοκλήρωσή της, η σειρά προβάλλεται σχεδόν κάθε χρόνο σε επανάληψη κατά τις πρώτες πρωινές ώρες από το ίδιο κανάλι.
Υπόθεση
Οι "Παράλληλοι Δρόμοι" είναι ένα κοινωνικό δράμα, που εξιστορεί την άνοδο και την πτώση δύο ισχυρών οικογενειών, οι οποίες συνδέονται με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Γενάρχες των δύο αυτών οικογενειών είναι ο Λουκάς Παπαγιάννης και ο Φώτης Κροντηράς. Τους δύο αυτοδημιούργητους άντρες, εκτός από τον επιχειρηματικό τους δεσμό, τους συνδέει και κάτι ακόμα: ένα συνταρακτικό μυστικό, το οποίο θα αποβεί τραγικά καθοριστικό στην παράλληλη ζωή τους. Το μυστικό αυτό δημιουργεί ρωγμές στις σχέσεις των δύο αντρών - ρωγμές που πληθαίνουν και μεταφέρονται στο βιομηχανικό κολοσσό που διοικούν και τους αναγκάζει να αποκλείουν πεισματικά κάθε ερωτικό δεσμό ανάμεσα στα μέλη των οικογενειών τους.
Πηγές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές σαπουνόπερες
ΚΡΚ Γκενκ
Η '''Κ.Ρ.Κ. Γκενκ' (ολλανδικά: KRC Genk'') είναι βελγικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης Γκενκ που βρίσκεται στην Λιμβουργία του Βελγίου. Ιδρύθηκε το 1988. Έδρα της ομάδας είναι το Κρίσταλ Αρίνα (Cristal Arena), χωρητικότητας 25.000 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου. Έχει κερδίσει 4 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα Βελγίου. Επιπρόσθετα, έχει δύο συμμετοχές στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Σήμα
Το σήμα της ομάδας άλλαξε το 2016.
Złota 44
Το Złota 44 είναι ουρανοξύστης στο κέντρο της Βαρσοβίας, στην Πολωνία. Έχει ύψος 192 μέτρα και αποτελείται από 52 ορόφους. Σχεδιάστηκε από τον Πολωνό-Αμερικανό αρχιτέκτονα Ντάνιελ Λίμπεσκιντ, σε συνεργασία με την πολωνική εταιρεία Architecture. Έχει αναπτυχθεί από την αμερικανική εταιρεία επενδύσεων ακινήτων Amstar και την πολωνική κατασκευαστική εταιρεία BBI Development, η οποία αγόρασε το κτίριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στη Βαρσοβία Κατηγορία:Σρουντμιέστσιε (Βαρσοβία)
617 Πάτροκλος
Ο Πάτροκλος (Patroclus) είναι ένας διπλός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,19. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Ο Πάτροκλος είναι ο δεύτερος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας που ανακαλύφθηκε ποτέ και ο πρώτος γύρω από το Λαγκρανζιανό σημείο L5 του συστήματος Ηλίου-Δία, είναι δηλαδή όπως λέμε ένα «επόμενο» μέλος της Τρωικής Ομάδας. Μετά την ανακάλυψη μερικών ακόμα αστεροειδών της Τρωικής Ομάδας, επεκράτησε η συνήθεια μεταξύ των αστρονόμων να δίνονται ονόματα Ελλήνων ηρώων του Τρωικού Πολέμου στα «ηγούμενα» μέλη της Ομάδας και ονόματα Τρώων στα επόμενα μέλη (του Λαγκρανζιανού σημείου L5). Στο μεταξύ όμως είχαν ονομασθεί δύο εξαιρέσεις στον κανόνα αυτόν, οι οποίες και παραμένουν, αποκαλούμενες και «κατάσκοποι»: είναι ο 624 Έκτωρ στο ελληνικό «στρατόπεδο» και ο Πάτροκλος (που ονομάσθηκε έτσι από τον σύντροφο του Αχιλλέως) στο τρωικό.
Δημήτρης Διαμαντάκος
Ο Δημήτρης Διαμαντάκος (Πειραιάς, 5 Μαρτίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην κροατική Χάιντουκ Σπλιτ.
617 Πάτροκλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πάτροκλος
Δημήτρης Διαμαντάκος
Ολυμπιακός Πειραιώς
Λίγο καιρό αργότερα και συγκεκριμένα στις 23 Αυγούστου 2014 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο ελληνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα του Ολυμπιακού, το οποίο συνδυάστηκε με γκολ, καθώς σημείωσε το δεύτερο τέρμα της ομάδας του στον νικηφόρο εντός έδρας αγώνα με αντίπαλο τη Νίκη Βόλου (3-1).
Καρλσρούη
Το καλοκαίρι του 2015 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού για έναν χρόνο στην Καρλσρούη, όμως τον Φεβρουάριο του 2016 ο γερμανικός σύλλογος προχώρησε στην απόκτηση των δικαιωμάτων του.
Μπόχουμ
Τον Ιούνιο του 2017 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τη Μπόχουμ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μπόχουμ, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει θέση στην αρχική ενδεκάδα της ομάδας.
Ζανκτ Πάουλι
Στις 25 Ιανουαρίου 2018 ο Διαμαντάκος υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2,5 χρόνων με την ομάδα της 2. Μπούντεσλιγκα ΦΚ Ζανκτ Πάουλι, διαρκείας μέχρι το καλοκαίρι του 2020, ξανασυναντώντας τον πρώην προπονητή του στην Καρλσρούη Μάρκους Καουτσίνσκι. Σκόραρε το πρώτο του γκολ με τη Ζανκτ Πάουλι στις 28 Απριλίου 2018, όταν η ομάδα επικράτησε με 3-0 της Γκρόιτερ Φυρτ στην προσπάθειά της να παραμείνει στην κατηγορία.
Εθνική ομάδα
Στις 27 Αυγούστου 2014 κλήθηκε για πρώτη φορά σε αποστολή της εθνικής Ανδρών, καθώς ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής Κλαούντιο Ρανιέρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για τον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Ρουμανίας, στα πλαίσια των προκριματικών του Euro 2016, στον οποίο (7 Σεπτεμβρίου 2014), πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του, περνώντας ως αλλαγή στη θέση του Γιώργου Σαμαρά αμέσως μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρλσρούη ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Μπόχουμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζανκτ Πάουλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ
618 Ελφρείδη
Η Ελφρείδη (Elfriede) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,09. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Λόνερτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ελφρείδης εκτιμάται σε 120,3 ± 5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0606.
Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης
Το Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης (ΠΠΕ) (Pałac Kultury i Nauki) είναι αξιόλογο πολυώροφο κτίριο στον κέντρο της Βαρσοβίας στην Πολωνία. Με συνολικό ύψος 237 μέτρων είναι το δεύτερο ψηλότερο κτήριο τόσο στη Βαρσοβία όσο και στην Πολωνία μετά το Varso, το 6ο ψηλότερο κτίριο στην Ευρωπαϊκή Ένωση (συμπεριλαμβανομένου του κωδωνοστασίου) και ένα από τα ψηλότερα στην Ευρώπη. Κατασκευάστηκε το 1955 και στεγάζει διάφορα δημόσια και πολιτιστικά ιδρύματα, όπως κινηματογράφους, θέατρα, βιβλιοθήκες, αθλητικούς συλλόγους, πανεπιστημιακές σχολές και αρχές της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 2007 έχει εγγραφεί στο Μητρώο Αντικειμένων Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Με κίνητρο την πολωνική ιστορική αρχιτεκτονική και τα αμερικανικά πολυώροφα κτίρια Αρ Ντεκό, το ΠΠΕ σχεδιάστηκε από τον Σοβιετικό Ρώσο αρχιτέκτονα Λεβ Ρούντνεφ σε στυλ «Επτά Αδερφές» και αναφέρεται ανεπίσημα ως η «Όγδοη Αδελφή». Το Παλάτι ήταν επίσης ο ψηλότερος πύργος ρολογιού στον κόσμο, μέχρι την εγκατάσταση ενός μηχανισμού ρολογιού στο κτήριο NTT Docomo Yoyogi στο Τόκιο της Ιαπωνίας.
Κατασκευή
Λίγο μετά τα εγκαίνια, το κτίριο φιλοξένησε το 5ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών. Πολλοί επισκέπτες αξιωματούχοι περιόδευσαν το Παλάτι και φιλοξένησε επίσης παραστάσεις από αξιόλογους διεθνείς καλλιτέχνες, όπως μια συναυλία του 1967 από τους The Rolling Stones, την πρώτη από ένα μεγάλο δυτικό ροκ γκρουπ πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Το 1985, φιλοξένησε την ιστορική συναυλία του Λέοναρντ Κόεν, που περιβάλλοταν από πολλές πολιτικές προσδοκίες, τις οποίες απέφυγε ο Κόεν στις παρατεταμένες εισαγωγές του κατά τη διάρκεια της τρίωρης συναυλίας.
Τέσσερα ρολόγια πρόσοψης 6,3 μέτρων προστέθηκαν στην κορυφή του κτιρίου πριν από τους εορτασμούς της χιλιετίας το 2000. Τα ρολόγια άρχισαν να λειτουργούν στις 31 Δεκεμβρίου 2000.
Παρόν
Το κτίριο λειτουργεί σήμερα ως εκθεσιακό κέντρο και συγκρότημα γραφείων. Το Παλάτι περιλαμβάνει έναν πολυκινηματογράφο με οκτώ αίθουσες (Kinoteka), τέσσερα θέατρα (Studio, Dramatyczny, Lalka and 6. piętro), δύο μουσεία (Μουσείο Εξέλιξης της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας), γραφεία, βιβλιοπωλεία, μια μεγάλη πισίνα, μια αίθουσα αμφιθέατρου για 3.000 άτομα και ένα διαπιστευμένο πανεπιστήμιο, το Collegium Civitas, στον 11ο και 12ο όροφο του κτιρίου. Η βεράντα στον 30ο όροφο, στα 114 μέτρα, είναι ένα γνωστό τουριστικό αξιοθέατο με πανοραμική θέα στην πόλη.
Η Αίθουσα Συνεδρίων φιλοξένησε τον διαγωνισμό Miss World 2006.
Το 2010, ο φωτισμός του κτιρίου εκσυγχρονίστηκε και τοποθετήθηκαν φώτα LED υψηλής ισχύος, επιτρέποντας στο παλάτι να πάρει διάφορα χρώματα τη νύχτα. Η πρώτη χρήση του νέου φωτισμού έγινε κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων του 2010, όταν το παλάτι φωτίστηκε σε πράσινο και λευκό για να θυμίζει χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τον Δεκέμβριο του 2013, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του Euromaidan, φωτίστηκε με μπλε και κίτρινο χρώμα, στα χρώματα της εθνικής σημαίας της Ουκρανίας ως ένδειξη αλληλεγγύης στους διαδηλωτές. Στις 29 Ιανουαρίου 2021, κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών του κινήματος γυναικών Ogólnopolski Strajk Kobiet, το σύμβολο του κινήματος – ένα μόνο κόκκινο μπουλόνι σε μαύρο φόντο – προβλήθηκε στο κτίριο.
Διαμάχη
Το Παλάτι του Πολιτισμού και Επιστήμης είναι ένα άκρως αμφιλεγόμενο κτίριο για ορισμένους και συχνά θεωρείται ως υπενθύμιση της σοβιετικής επιρροής στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, ειδικά λόγω της κατασκευής του κατά τη διάρκεια μαζικών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό τον Ιωσήφ Στάλιν. Ο Porozumienie Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych w Krakowie, ένας συνασπισμός βετεράνων και εθνικιστικών ομάδων, καθώς και το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη ζήτησαν την κατεδάφισή του. Το 2009, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών, Ραντόσουαφ Σικόρσκι, υποστήριξε την κατεδάφιση του Παλατιού σημειώνοντας τις δαπάνες που συνεπάγεται η συντήρησή του. Άλλοι εξέχοντες κυβερνητικοί ηγέτες συνέχισαν να υποστηρίζουν σχέδια κατεδάφισης, συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού Ματέους Μοραβιέτσκι. Ωστόσο, άλλοι απέρριψαν την ιδέα σημειώνοντας ότι με τα χρόνια το Παλάτι έγινε ένα από τα συμβολικά κτίρια της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πύργοι ρολογιών Κατηγορία:Παλάτια στη Βαρσοβία Κατηγορία:Ουρανοξύστες στη Βαρσοβία Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σοσιαλιστικός ρεαλισμός Κατηγορία:Σταλινισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Σταλινική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Σρουντμιέστσιε (Βαρσοβία) Κατηγορία:Ορόσημα στην Πολωνία
Γκιιάτ αντ-Ντιν Μασούντ
Ο Γκιιάτ αντ-Ντιν Μασούντ (c. 1108 – 13 Σεπτεμβρίου 1152) ήταν ο Σελτζούκος σουλτάνος τού Ιράκ και της δυτικής Περσίας το 1133–1152.
Βασιλεία
Ήταν γιος τού σουλτάνου Mουχάμαντ Α΄ Ταπάρ και της συζύγου του Nισταντάρ Τζαχάν Χατούν. Σε ηλικία 12 ετών (1120–1121), επαναστάτησε ανεπιτυχώς εναντίον τού μεγαλύτερου αδελφού του, Μαχμούντ Β΄, ο οποίος όμως τον συγχώρεσε. Μετά το τέλος τού Μαχμούντ το 1131, η εξουσία διεκδικήθηκε μεταξύ τού γιου τού Μαχμούντ, Νταβούντ, τού Μασούντ, του οποίου η βάση ισχύος βρισκόταν στο Ιράκ, τού Σελτζούκ-Σαχ (στο Φαρς και το Χουζιστάν) και τού Τογκρούλ Β΄. Το 1133 ο Μασούντ μπόρεσε να λάβει την αναγνώριση ως σουλτάνου από τους εμίρηδες της Βαγδάτης και να λάβει την επωνυμία από τον χαλίφη αλ-Μουσταρσίντ. Ο Toγκρούλ Β΄, ο οποίος έλεγχε τις ανατολικές επαρχίες της δυτικής Σελτζουκικής αυτοκρατορίας, ξεκίνησε μία στρατιωτική εκστρατεία, αλλά ηττήθηκε από τον Mασούντ τον Μάιο τού 1133. Ο Toγκρούλ απεβίωσε το 1134. Επίσης το 1133 ο Mασούντ υποστήριξε τον Zενγκί, πολιορκημένο από τα στρατεύματα τού αλ-Μουσταρσίντ στη Μοσούλη.
Το 1135 ο χαλίφης al-Mustarshid αμφισβήτησε την εξουσία του αλλά, στις 14 Ιουνίου του ίδιου έτους, ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε στο Daimarg, μεταξύ Χαμαντάν και Βαγδάτης, και σκοτώθηκε δύο μήνες αργότερα από τους Ασασίνους. Καθώς ο διάδοχος τού αλ-Μουσταρσίντ, αλ-Ρασίντ, επαναστάτησε επίσης με την υποστήριξη τού Zενγκί, ο Mασούντ τον πολιόρκησε στη Βαγδάτη, αναγκάζοντάς τον να καταφύγει στη Μοσούλη, όπου επίσης σκοτώθηκε από τους Ασασίνους. Αν και ήταν σε θέση να εξασφαλίσει τον έλεγχο τού Ιράκ, η εξουσία τού Μασούντ στην υπόλοιπη αυτοκρατορία των Σελτζούκων ήταν αβέβαιη: εκτός από το Χορασάν και την Υπεροξιανή, που ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα υπό τον έλεγχο τού θείου του Aχμέντ Σαντάρ, ο Νταβούντ διατήρησε τον έλεγχο του Αζερμπαϊτζάν για αρκετά χρόνια., ενώ η δυτική Περσία ουσιαστικά διοικούνταν από τον εμίρη Μποζαμπά, μέχρι που ο Μασούντ τον νίκησε, μαζί με άλλους εμίρηδες, το 1147. Το 1148 ο Mασούντ αντιμετώπισε έναν άλλο συνασπισμό εναντίον του, αυτή τη φορά με στόχο να τοποθετήσει τον Mαλίκ Σαχ στον θρόνο του.
Κατά τη διάρκεια της ενοχλητικής βασιλείας του, ο Mασούντ αναγκάστηκε να δεχτεί να εκχωρήσει την εξουσία του σε πολλούς εμίρηδες με το ικτά, ένα φορολογικό ίδρυμα που μείωνε τα αυτοκρατορικά εισοδήματα. Άλλοι έγιναν ουσιαστικά ανεξάρτητοι σουλτάνοι, όπως ο Ζενγκί. Αυτό προκάλεσε, σύμφωνα με τον ιστορικό ιμπν αλ-Ατίρ, την αρχή της απότομης παρακμής της αυτοκρατορίας των Σελτζούκων.
Οικογένεια
Μία από τις συζύγους του ήταν η Γκαβχάρ Χατούν, κόρη τού σουλτάνου Aχμάντ Σαντζάρ. Παντρεύτηκαν το 1134, μετά την άνοδό του στο θρόνο. Τη Γκαβχάρ Χατούν, την κόρη αυτής της ένωσης, την πάντρεψε ο Mασούντ με τον ανιψιό του σουλτάν Νταβούντ, γιο τού σουλτάνου Mαχμούντ Β΄. Δεν τα κατάφεραν και ο Mασούντ την έδωσε στον αδελφό τού Νταβούντ, τον σουλτάνο Mουχάμαντ Β΄. Μία άλλη σύζυγος ήταν η Zουμπαΐντα Χατούν, κόρη τού σουλτάνου Μπερκιαρούκ. Αυτή κυριάρχησε στον Mασούντ. Απεβίωσε το 1138. Το 1136–7, έδωσε σε γάμο μία από τις κόρες του στον Ντουμπαΐς, γιο τού Σαντάκ, και το 1138, ο ίδιος νυμφεύτηκε την κόρη τού Ντουμπαΐς, Σουφρά Χατούν,  6]   της οποίας η μητέρα Σαράφ Χατούν, ήταν κόρη τού Αμίντ αλ-νταουλά και της συζύγου του, Zουμπαϊντά Χατούν, κόρης τού Nιζάμ αλ-Μουλκ. Την ίδια περίπου εποχή, νυμφεύτηκε επίσης τη Μουσταζιρίγια Χατούν, την κόρη τού θείου του Καβούρτ. Μαζί της απέκτησε έναν γιο, που γεννήθηκε το 1139. Μία άλλη σύζυγος ήταν η Aράμπ Χατούν. Ήταν η μητέρα τού γιου τού Μασούντ, τού Mαλίκ-Σαχ. Μία άλλη σύζυγος ήταν η κόρη τού Αββασίδη χαλίφη Aλ-Μουκταφί. Παντρεύτηκαν το 1140. Η προίκα της ήταν εκατό χιλιάδες δηνάρια. Η γαμήλια τελετή καθυστέρησε για πέντε χρόνια, λόγω τού νεαρού της ηλικίας της. Ωστόσο, ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, λόγω τού τελικού θανάτου τού Mασούντ. Μία άλλη σύζυγος ήταν η Aμπχαζιγιά Χατούν. Ήταν κόρη ενός από τους Γεωργιανούς βασιλείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Τέλης Τουρνάς
Ο Αριστοτέλης "Τέλης" Τουρνάς, Πάτρα ? - Πάτρα 14 Οκτωβρίου 1920, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ήταν δημοσιογράφος στον "Νεολόγο των Πατρών" κι έγραφε χρονογραφήματα.
Γεννήθηκε στην Πάτρα κι είχε άλλα δύο αδέλφια τον Τάκη και την Μαριγώ. Τον Φεβρουάριο του 1900 προσλήφθηκε στον Νεολόγο και παρέμεινε εκεί έως τον Οκτώβριο του 1920 που πέθανε. Είχε συνεργαστεί στο "Πατραϊκόν ημερολόγιον του 1906", στο "Ακαδημαϊκόν ημερολόγιον του 1918" και στο ""Παναχαϊκόν ημερολόγιον του 1912" . Επίσης έγραφε και στο φιλολογικό περιοδικό Ελικών.
Σε συνεργασία με τον Μάκη Αθανασίου, από το 1910 έως το 1920, έγραψε έξι (6) επιθεωρήσεις για το θέατρο που ανέβηκαν όλες στη σκηνή από θιάσους. Από τις επιθεωρήσεις αυτές σήμερα διασώζεται μόνο η πρώτη και τμήματα, κυρίως τραγούδια, των υπολοίπων αφού καταστράφηκαν στην κατοχή. Η πρώτη επιθεώρηση ανέβηκε πρώτη φορά το 1912 από τον θίασο της Β. Στεφάνου, η δεύτερη το 1914 ανέβηκε από τον θίασο του Ν. Πλέσα, η τρίτη ανέβηκε πρώτη φορά το 1915. Η τέταρτη επιθεώρηση ανέβηκε πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1916 από τον θίασο του Ν. Πλέσα, η πέμπτη ανέβηκε από τον θίασο της Ένκελ τον Αύγουστο του 1918, και η έκτη, ενώ είχε απεβιώσει ο Τουρνάς, τον Δεκέμβριο του 1920 από τον θίασο Παντόπολου.
Απεβίωσε σε νεαρή ηλικία μετά από βαριά ασθένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες χρονογράφοι
Χριστόδουλος Κεφαλάς
thumb|right|Ο Χριστόδουλος Κεφαλάς σε νεαρή ηλικία thumb|right|Ο πατέρας του μουσικού Νικόλας Κεφαλάς Ο Χριστόδουλος Κεφαλάς ήταν Έλληνας μουσικός. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1922 και πέθανε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 2009. Πήρε τα πρώτα μαθήματα από τον βιολιστή πατέρα του Νικόλαο Κεφαλά. Ειχε αδερφη την Αμαλία Κεφαλά η οποία επαιζε κλασική κιθάρα. Στη συνέχεια μελέτησε βιολί στο Ωδείο Αθηνών με τον Γ. Λυκούδη και περάτωσε τις σπουδές του με τον Ι. Μπουστίντουι, αριστεύοντας στις διπλωματικές του εξετάσεις.
Καριέρα
Ο Χριστόδουλος Κεφαλάς για μακρά σειρά ετών διετέλεσε εξάρχων (concertino) στη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και βασικό στέλεχος της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (μονιμοποιήθηκε το 1963, ενώ προηγουμένως έπαιζε ως έκτακτος περίπου επί 15ετία). Έπαιξε κατ' επανάληψη σαν σολίστ και με αυτές τις δύο ορχήστρες και με άλλες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό και ακόμη έδωσε πολλά ρεσιτάλ στην Αθήνα και σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Επίσης, επί σειρά ετών μετείχε σε σύνολα μουσικής δωματίου. Διετέλεσε 1ο βιολί στο "Αττικό Κουαρτέτο" (δίπλα στους μουσικούς Π. Σακελλαρίδη, Β. Γιαπαλάκη-Ν. Χοτζέα και Γ. Μιλανάκη).
Η μεγάλη προσφορά του στη μουσική της χώρας είναι ότι είχε ειδικευτεί στη μουσική δωματίου. Είναι αυτός που πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Αττικού Κουαρτέτου στα 1957, ενώ είχε συνεχή παρουσία στη μουσική ζωή με συναυλίες μουσικής δωματίου σ' ολόκληρη την Ελλάδα και περιλαμβάνονταν στα προγράμματα μουσικής δωματίου της ΕΡΤ. Στις άοκνες επίσης προσπάθειές του οφείλει την συγκρότησή της η Πειραματική Συμφωνική Ορχήστρα Ρεθύμνου Κρήτης.
Διετέλεσε καθηγητής βιολιού στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών (1959-1961) και καθηγητής στο Ωδείο Πειραιώς διδάσκοντας την τέχνη του βιολιού σε νέους, που ήδη σταδιοδρομούν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μαζί του άρχισε βιολί ο Γιάννης Τζουμάνης.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
ΦΚ Βρυξέλλες
Η ΦΚ Βρυξέλλες ήταν μια βελγική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Περιοχή των Βρυξελλών. Ιδρύθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1932. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Edmond Machtens, χωρητικότητας 11266 θεατών. Συμμετέχει στη Belgian Second Division. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μαύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Βρυξέλλες Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Χρήστος Καλαβρούζος
Ο Χρήστος Καλαβρούζος (Καλαβρούζα Αιτωλοακαρνανίας, πραγματικό όνομα: Χρήστος Καλαβρουζιώτης) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Καλαβρούζα της Ναυπακτίας Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής. Έχει παίξει σε έργα της παγκόσμιας και της ντόπιας δραματουργίας, τόσο στα 15 χρόνια που βρέθηκε στο Εθνικό Θέατρο όσο και στο ελεύθερο θέατρο.
Έχει εμφανισθεί σε πάρα πολλές θεατρικές παραστάσεις, σε κινηματογραφικά έργα και σε σίριαλ της τηλεόρασης, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. . Γνωστότερες είναι οι παρουσίες του στην ταινία Μάθε παιδί μου γράμματα (1981) και στη θεατρική δημιουργία Το μεγάλο μας τσίρκο (1973) Σουλιώτες, ως Φώτος Τζαβέλας (1972).
Υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Δήμητρα Ζέζα.
Θεατρικές παραστάσεις
Συμπληρωματικός κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Καλαβρούζος ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Black Box: The Complete Original Black Sabbath (1970-1978)
Black Box: The Complete Original Black Sabbath (1970-1978) είναι ο τίτλος της συλλογής οκτώ CD και ενός DVD του χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, η οποία κυκλοφόρησε μέσω της "Rhino" τον Απρίλιο του 2004.
Η συλλογή περιλαμβάνει τα οκτώ στούντιο άλμπουμ τα οποία κυκλοφόρησε το συγκρότημα με τον Όζι Όσμπορν στα φωνητικά από το 1970 μέχρι το 1978, μαζί με το DVD "Live at the Beat Club", βιντεοσκοπημένο στις 30 Μαΐου και 26 Σεπτεμβρίου του 1970, στη Βρέμη της Γερμανίας.
Black Sabbath
1. Black Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:20
2. The Wizard (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:24
3. Behind the Wall of Sleep (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:37
4. N.I.B. (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:08
5. Evil Woman (Larry Weigand, Dick Weigand and David Wagne) - 3:25
Μεγάλη Αντικατάσταση
Η Μεγάλη Αντικατάσταση (Grand Remplacement), επίσης γνωστή ως θεωρία αντικατάστασης ή θεωρία μεγάλης αντικατάστασης, είναι μια λευκή εθνικιστική ακροδεξιά θεωρία συνωμοσίας  που διαδόθηκε από τον Γάλλο συγγραφέα Ρενώ Καμύ. Η αρχική θεωρία δηλώνει ότι, υπό την ανοχή ή συνενοχή μιας «αντικαταστατιστικής» ελίτ, οι Γάλλοι, και οι Λευκοί ευρωπαϊκοί πληθυσμοί γενικά, αντικαθίστανται δημογραφικά και πολιτιστικά με μη Λευκούς λαούς — ειδικά από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία — μέσω της μαζικής μετανάστευσης, της δημογραφικής ανάπτυξης και της πτώσης του ποσοστού γεννήσεων των Λευκών Ευρωπαίων. Έκτοτε, παρόμοιοι ισχυρισμοί έχουν προβληθεί σε άλλα εθνικά πλαίσια, ιδίως στις ΗΠΑ. Οι μελετητές έχουν απορρίψει αυτούς τους ισχυρισμούς, θεωρώντας πως βασίζονται σε μια παρανόηση των δημογραφικών στατιστικών και μια αντιεπιστημονική, ρατσιστική κοσμοθεωρία. Σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica, η Μεγάλη Αντικατάσταση «έχει γελοιοποιηθεί ευρέως για τον κατάφωρο παραλογισμό της».
Black Box: The Complete Original Black Sabbath (1970-1978)
Black Sabbath
6. Sleeping Village (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:46
Μεγάλη Αντικατάσταση
Ενώ παρόμοιες ιδέες έχουν χαρακτηρίσει διάφορες ακροδεξιές θεωρίες από τα τέλη του 19ου αιώνα, ο συγκεκριμένος όρος έγινε δημοφιλής από τον Καμύ στο βιβλίο του Le Grand Remplacement το 2011. Το βιβλίο συσχετίζει την παρουσία των Μουσουλμάνων στη Γαλλία με έναν κίνδυνο για την επιβίωση του γαλλικού πολιτισμού. Ο Καμύ και άλλοι συνωμοσιολόγοι αποδίδουν τις πρόσφατες δημογραφικές αλλαγές στην Ευρώπη σε σκόπιμες πολιτικές που προωθούνται από παγκόσμιες και φιλελεύθερες ελίτ (τους «αντικαταστατιστές») από την κυβέρνηση της Γαλλίας, την Ευρωπαϊκή Ένωση ή τα Ηνωμένα Έθνη. Το περιγράφουν ως «γενοκτονία μέσω υποκατάστασης».
Black Box: The Complete Original Black Sabbath (1970-1978)
Black Sabbath
7. Warning (Dunbar/Dmochowski/Hickling/Moorshead) - 10:28
8. Wicked World (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:43
Paranoid
1. War Pigs (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 7:57
Μεγάλη Αντικατάσταση
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δημογραφία Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Black Box: The Complete Original Black Sabbath (1970-1978)
Paranoid
3. Planet Caravan (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 4:32
4. Iron Man (Iommi/Butler/Ward/Osbourne) - 6:00