cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγγλική λογοτεχνία
Κοινωνικοί στοχαστές
Από την πρώιμη Βικτωριανή εποχή αναπτύχθηκε μια ξεχωριστή μορφή μη λογοτεχνικής πεζογραφίας - η «σοφή γραφή» - μια μορφή που αντιμετώπισε τα νέα και δύσκολα προβλήματα που έθετε η βιομηχανική, αστική ζωή και που πρότεινε λύσεις, συγκεκριμένους τρόπους δράσης ή πιο γενικές φιλοσοφικές αρχές. Οι συγγραφείς επιδίωξαν «να εκφράσουν αντιλήψεις για τον κόσμο, την κατάσταση του ανθρώπου και πώς πρέπει να ζει». Σημαντικοί εκπρόσωποι είναι ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι, η Τζορτζ Έλιοτ, ο Τζον Χένρι Νιούμαν και ο Τόμας Χάρντι. Ο κορυφαίος ανάμεσά τους ήταν ο Τόμας Κάρλαϊλ, ένας Σκωτσέζος δοκιμιογράφος, ιστορικός και φιλόσοφος που έγινε «ο αναμφισβήτητος επικεφαλής των αγγλικών γραμμάτων» τον 19ο αιώνα. Ο εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας επέκρινε τη Βιομηχανική Επανάσταση και εναντιώθηκε στον υλισμό με γραφή μοναδικού ύφους. Η επιρροή του στη βικτωριανή λογοτεχνία ήταν σχεδόν καθολική. Το 1855, η Έλιοτ έγραψε ότι «δεν υπάρχει σκεπτόμενος νους αυτής της γενιάς που να μην έχει επηρεασθεί από τα γραπτά του Καρλάιλ, με αποτέλεσμα ότι αν τα βιβλία του καίγονταν όλα..... θα ήταν μόνο σαν να κόβεις μια βελανιδιά αφού τα βελανίδια της έχουν δημιουργήσει ένα δάσος».
Ο Τζον Ράσκιν ήταν Αγγλο-Σκοτσέζος κριτικός τέχνης και φιλόσοφος που έγραψε με παρόμοιο τρόπο, θεωρώντας τον Καρλάιλ δάσκαλό του. Το πρώτο μέρος της καριέρας του ήταν αφιερωμένο στην αισθητική, υπερασπίσθηκε τον Ουίλλιαμ Τέρνερ και τους Προραφαηλίτες ζωγράφους. Αργότερα στράφηκε στην ηθική, εκθέτοντας ιδέες για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και την πολιτική οικονομία, που επρόκειτο να έχουν μεγάλη επιρροή στην Αγγλία και σε όλο τον κόσμο. Ο Μάθιου Άρνολντ ήταν Άγγλος ποιητής και κριτικός που θεωρείται επίσης «σοφός συγγραφέας», διάσημος για την κριτική στην υλιστική κοσμοθεωρία και την καταγγελία της αδιαφορίας για τις πολιτιστικές και αισθητικές αξίες, υπέρμαχος αξιών όπως η τέχνη και η ομορφιά, η πνευματικότητα και η διανόηση.
Βικτωριανό μυθιστόρημα
Η Ελίζαμπεθ Γκάσκελ (1810–1865) στο Βορράς και Νότος αντιπαραβάλλει τον τρόπο ζωής της βιομηχανικής βόρειας Αγγλίας με τον πιο πλούσιο νότο. Τα μυθιστορήματα του Άντονι Τρόλοπ (1815–1882), από τους επιτυχημένους συγγραφείς της εποχής, απεικονίζουν τη ζωή του κλήρου, των γαιοκτημόνων και επαγγελματιών της πρώιμης βικτωριανής Αγγλίας. Η Τζορτζ Έλιοτ με έργα ρεαλισμού και ψυχολογικής ανάλυσης όπως το Μίντλμαρτς (1871-72).
Ο Τζορτζ Μέρεντιθ, εκπρόσωπος του κωμικο-κοινωνικού μυθιστορήματος, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τις κοινωνικές αλλαγές και την ψυχολογία των χαρακτήρων του: Η δοκιμασία του Ρίτσαρντ Φέβερελ (1859) και Ο εγωιστής (1879). Έντονο ενδιαφέρον για τα αγροτικά ζητήματα και τη μεταβαλλόμενη κοινωνική και οικονομική κατάσταση της υπαίθρου εμφανίζεται στα μυθιστορήματα του Τόμας Χάρντι (1840–1928), με πιο γνωστά Ο δήμαρχος του Κάστερμπριτζ (1886) και Η Τες των ντ' Υρμπερβίλ (1891). Σημαντικός μυθιστοριογράφος του τέλους του 19ου αιώνα ο Τζορτζ Γκίσινγκ, δημοσίευσε 23 μυθιστορήματα μεταξύ 1880 και 1903: Οι κονδυλοφόροι (1891).
Η ιστορία του σύγχρονου είδους της λογοτεχνίας του φανταστικού αρχίζει με τον Σκωτσέζο Τζορτζ ΜακΝτόναλντ, συγγραφέα των Phantastes (1858) και Η Πριγκίπισσα και ο Καλικάντζαρος (1872). Στο ίδιο ύφος, είχε προηγηθεί Ο Βασιλιάς του Χρυσού Ποταμού (1841) του Τζον Ράσκιν. Τα έργα του Γουίλιαμ Μόρις, έργα επικής φαντασίας κινήθηκαν ανάμεσα στο φανταστικό, την ουτοπία και την επιστημονική φαντασία.
Το επιστολικό μυθιστόρημα του Γουίλκι Κόλινς Η Φεγγαρόπετρα (1868), θεωρείται γενικά το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα στην αγγλική γλώσσα. Ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον ήταν ένας σημαντικός Σκωτσέζος συγγραφέας στα τέλη του 19ου αιώνα, συγγραφέας επιτυχιών όπως Το νησί των θησαυρών (1883), Δόκτωρ Τζέκυλ και Κύριος Χάυντ (1886). Η συγγραφική καριέρα του Χ. Τζ. Γουέλς ξεκίνησε τη δεκαετία του 1890 με μυθιστορήματα όπως Η Μηχανή του Χρόνου (1895), Ο Αόρατος Άνθρωπος (1897) και Ο Πόλεμος των Κόσμων (1898) που τον κατατάσσουν, μαζί με τον Γάλλο Ιούλιο Βερν, ως σημαντική προσωπικότητα στην ανάπτυξη της επιστημονικής φαντασίας. Έγραψε επίσης ρεαλιστική μυθοπλασία για την κατώτερη μεσαία τάξη.
Ιστορίες μυστηρίου
μικρογραφία|Ο σερ [[Άρθουρ Κόναν Ντόυλ|Άρθουρ Κόναν Ντόιλ έγραψε 56 διηγήματα και 4 μυθιστορήματα με τον Σέρλοκ Χολμς.]] Ο κορυφαίος συγγραφέας ιστοριών μυστηρίου με φαντάσματα κατά τον 19ο αιώνα ήταν ο Σέρινταν Λε Φάνιου. Τα έργα όπως το μυθιστόρημα μυστηρίου Ο θείος Σίλας (1865) και η γοτθική νουβέλα Καρμίλα (1872) είχαν μεγάλη επίδραση στους μεταγενέστερους συγγραφείς. Μια αναγέννηση του γοτθικού μυθιστορήματος το 1897 αποτελεί και η συγγραφή του μυθιστορήματος Δράκουλας από τον Μπραμ Στόκερ.
Ο Σέρλοκ Χολμς του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ είναι ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ με έδρα το Λονδίνο, διάσημος για την πνευματική του ικανότητα. Ο Κόναν Ντόιλ έγραψε 4 μυθιστορήματα και 56 διηγήματα με τον Χολμς, τα οποία εκδόθηκαν μεταξύ 1887 και 1927. Τις περισσότερες περιπέτειες του Χολμς αφηγείται ο φίλος και βοηθός του, Δρ. Γουάτσον.
Περιπέτειες
Την εποχή που οι Δυτικοί ανακάλυπταν τα απομεινάρια χαμένων πολιτισμών σε όλο τον κόσμο, εμφανίστηκαν μυθιστορήματα εμπνευσμένα από πραγματικές ιστορίες αρχαιολογικών ανακαλύψεων, όπως Οι θησαυροί του βασιλιά Σολομώντα (1885) του Χένρυ Ράιντερ Χάγκαρντ. Μυθιστορήματα με δράση σε χώρες της Βρετανικής αυτοκρατορίας, όπως Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (1888) του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. Η ευρωπαϊκή πολιτική της εποχής και οι διπλωματικές μηχανορραφίες ενέπνευσαν στον Άντονι Χόουπ μυθιστορήματα περιπέτειας σε φανταστικές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, όπως Ο αιχμάλωτος της Ζέντα (1894).
Παιδική λογοτεχνία
Η λογοτεχνία για παιδιά αναπτύχθηκε ως ξεχωριστό είδος. Κάποια έργα έγιναν διεθνώς γνωστά, όπως Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων (1865) του Λιούις Κάρολ και η συνέχειά του Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί (1871). Το νησί των θησαυρών (1883) του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον είναι η κλασική πειρατική περιπέτεια. Στο τέλος της βικτωριανής εποχής, η Μπεατρίξ Πότερ έγραψε βιβλία με κεντρικό θέμα τα ζώα, όπως Ο Μύθος του Λαγού (1902).
Βικτωριανή ποίηση
αριστερά|μικρογραφία|242x242εσ|Ο [[Άλφρεντ Τέννυσον γύρω στο 1863]] Οι κορυφαίοι ποιητές κατά τη βικτωριανή εποχή ήταν οι Άλφρεντ Τέννυσον, Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ και Μάθιου Άρνολντ. Η ποίηση αυτής της περιόδου επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον ρομαντισμό, αλλά ακολούθησε και νέες κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη ήταν η ανάπτυξη του δραματικού μονολόγου, μια μορφή που χρησιμοποιήθηκε από πολλούς ποιητές αυτή την περίοδο, αλλά τελειοποιήθηκε από τον Ρόμπερτ Μπράουνινγκ.
Επίσης, ο Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι, ποιητής και ζωγράφος που η τέχνη του χαρακτηριζόταν από τον αισθησιασμό και τη μεσαιωνική αναβίωση. Ο Άρθουρ Κλαφ και ο Τζορτζ Μέρεντιθ συγκαταλέγονται επίσης στους σημαντικούς ποιητές αυτής της εποχής.
Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, οι Άγγλοι ποιητές άρχισαν να ενδιαφέρονται για τον γαλλικό συμβολισμό και η βικτωριανή ποίηση συνδέθηκε με το Παρακμιακό Κίνημα. Δύο ομάδες ποιητών εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1890, οι ποιητές του Κίτρινου Βιβλίου που τηρούσαν τα δόγματα του Αισθητισμού, μεταξύ των οποίων οι Άλτζερνον Τσαρλς Σουίνμπερν, Όσκαρ Ουάλντ και Άρθουρ Σάιμονς και η ομάδα της λογοτεχνικής λέσχης Ράιμερ, με σημαντικότερους τους Έρνεστ Ντάουσον, Λάιονελ Τζόνσον και τον Ιρλανδό Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, ο οποίος αργότερα έγινε σημαντικός εκπρόσωπος του μοντερνισμού στον 20ό αιώνα.
Ποίηση έγραψε επίσης ο Γουίλιαμ Σουένκ Γκίλμπερτ, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για τις κωμικές όπερες που δημιούργησε σε συνεργασία με τον συνθέτη Άρθουρ Σάλιβαν.
Ο μυθιστοριογράφος Τόμας Χάρντι έγραψε ποίηση σε όλη του τη σταδιοδρομία, αλλά η πρώτη του συλλογή δημοσιεύθηκε το 1898, έτσι ώστε τείνει να κατατάσσεται ως ποιητής του 20ού αιώνα. Τα ποιήματα του Τζέραρντ Μάνλεϊ Χόπκινς δημοσιεύτηκαν μετά θάνατον το 1918.
Βικτωριανό θέατρο
μικρογραφία|250x250εσ|Αφίσα για την κωμική όπερα [[Πολεμικό πλοίο Πίναφορ (οπερέτα)|Πολεμικό πλοίο Πίναφορ των Γκίλμπερτ και Σάλιβαν (1878)]] Στη βικτωριανή εποχή οι συγκοινωνίες βελτιώθηκαν, η φτώχεια στο Λονδίνο μειώθηκε και ο φωτισμός των δρόμων έκανε ασφαλέστερες τις μετακινήσεις τη νύχτα, έτσι ο αριθμός των θεατών στα θέατρα αυξήθηκε πολύ. Τα έργα διαρκούσαν περισσότερο και προσείλκυαν το κοινό. Στα θέατρα του Λονδίνου εμφανίστηκε μια αφθονία από φάρσες, μπουρλέσκ, υπερθεάματα και κωμικές όπερες που συναγωνίζονταν τις παραγωγές έργων του Σαίξπηρ και σοβαρά έργα από δραματουργούς όπως ο Τζαίημς Πλανσέ και ο Τόμας Ουίλιαμ Ρόμπερτσον. Μεγάλη ανανέωση στο θέαμα έφεραν οι κωμικές όπερες των Γκίλμπερτ και Σάλιβαν που έσπασαν το φράγμα των 500 παραστάσεων. Ακολούθησε η δεκαετία του 1890 με τις πρώτες εδουαρδιανές μουσικές κωμωδίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνία ανά γλώσσα
Πανεπιστήμιο Παρί-Σορμπόν
Το Πανεπιστήμιο Παρί-Σορμπόν (γαλλικά: Université Paris-Sorbonne, Paris IV ), ήταν ένα από τα δεκατρία πανεπιστήμια της πόλης του Παρισιού. Αποτελούσε το μεγαλύτερο γαλλικό ίδρυμα ανωτάτων σπουδών πλήρως αφιερωμένο στα γράμματα, τις γλώσσες, τους πολιτισμούς, τις τέχνες, τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες.
Αποτελούσε ιδρυτικό μέλος του PRES Sorbonne Universités, το οποίο από το 2010 περιλάμβανε και δύο άλλα παριζιάνικα πανεπιστήμια, το Université Panthéon-Assas και το Université Pierre-et-Marie-Curie, που παρείχαν αντίστοιχα σπουδές με αντικείμενο το Δίκαιο και τις Επιστήμες. Οι κτιριακές του εγκαταστάσεις ήταν μοιρασμένες μεταξύ μιας ιστορικής έδρας που βρίσκεται στη συνοικία του Καρτιέ Λατέν και μια σειρά από ιδρύματα-δορυφόρους του στην rive droite.
Σχίσμα του Πανεπιστημίου του Παρισιού
Το Université Paris-Sorbonne γεννήθηκε μετά από μια μεταρρύθμιση στον χώρο του πανεπιστημίου που ετοιμάστηκε από τον Εντγκάρ Φωρ το 1968. Εκείνη την ημερομηνία, το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, χωρισμένο σε πέντε σχολές, χωρίστηκε σε διάφορα αυτόνομα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Ορισμένα, εκ των οποίων το Université Paris-Sorbonne, διατηρώντας το όνομα Sorbonne και γραφεία στο ιστορικό κέντρο του Πανεπιστημίου του Παρισιού, παρέμειναν αφοσιωμένα στην διδασκαλία των γραμμάτων και των επιστημών. Το ίδρυμα δημιουργήθηκε με το διάταγμα της 23ης Δεκεμβρίου 1970, που επικυρώθηκε από το διάταγμα της 17ης Ιουλίου του 1984.
Δημιουργία του πανεπιστημίου
Καθώς οι καθηγητές του πανεπιστημίου ήταν ελεύθεροι να ενταχθούν στην σχολή της αρεσκείας τους, αρκετοί ήταν αυτοί που συγκεντρώθηκαν αρχικά σύμφωνα με τις πολιτικές τους ιδεολογίες, κυρίως λόγω των γεγονότων του Μάη του '68. Το Paris-Sorbonne συγκέντρωσε με αυτό τον τρόπο τους καθηγητές που ήταν κυρίως "δεξιών φρονημάτων" σε αντιπαράθεση με το Paris I Panthéon-Sorbonne, που έλαβε τον χαρακτηρισμό του "αριστερού". Αυτό αποτελεί εξήγηση των κακών σχέσεων ανάμεσα στις δύο πανεπιστημιακές σχολές και στους μεταξύ τους αντίθετους επιστημονικούς προσανατολισμούς. Έτσι, για παραδείγματα πάνω στην ιστορία των κοινωνιών, το Paris-Sorbonne χρησιμοποίησε μια ιστοριογραφία σύμφωνα με τις θέσεις του Ρολάν Μουνιέ, σε πλήρη αντίθεση με την μαρξιστικού τύπου ανάλυση του Μπόρις Πόρτσνεφ, στο Paris I Panthéon-Sorbonne.
Παρά την ανανέωση γενεών τόσο σε επίπεδο καθηγητών όσο και σε φοιτητών, το πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne διατήρησε την φήμη μιας "fac de droite" (σχολή της δεξιάς) που ακόμα και οι φοιτητικές απεργίες της Άνοιξης του 2009 δεν κατάφεραν να "τσαλακώσουν" σε αυτή τη σχολή. Από τον Οκτώβριο του 2009, αποτελεί ιδρυτικό μέλος μαζί με το Paris II Panthéon-Assas και το Université Pierre-et-Marie-Curie του PRES Sorbonne Universités ".Τα τρία ιδρυτικά μέλη κατέθεσαν τα καταστατικά τους στις αρχές του 2010 και το PRES αναγνωρίστηκε με υπουργικό διάταγμα στις 22 Ιουνίου 2010 υπό την μορφή ενός ιδρύματος με στόχο την επιστημονική συνεργασία. Από τις 4 Φεβρουαρίου 2012, το σύνολο των Sorbonne Universités επιλέχτηκε ως νικητής του "δεύτερου κύματος των αξιέπαινων πρωτοβουλιών".
Université Paris-Sorbonne - Abu Dhabi
Τον Φεβρουάριο του 2006, το πανεπιστήμιο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υπέγραψαν ένα σύμφωνο συνεργασίας για την δημιουργία ενός νέου πανεπιστημίου, που ονομάστηκε "Université Paris-Sorbonne-Abu Dhabi" (η πρωτεύουσα της χώρας), και τα εγκαίνιά του έγιναν στις 18 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Αυτή η συμφωνία (άρθρο 1-3) εξασφαλίζει σε αυτό το πανεπιστήμιο την αποκλειστική χρήση του ονόματος "Sorbonne" για το σύνολο της Εγγύς και της Μέσης Ανατολής. Αυτή είναι η πρώτη φορά που γαλλικό πανεπιστήμιο εγκαθίσταται στο εξωτερικό, ακολουθώντας έτσι το κίνημα διεθνοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης. Ο πρόεδρος, Ζαν-Ρομπέρ Πιτ, είχε τότε δηλώσει πως εξέταζε την δημιουργία άλλων παρόμοιου τύπου πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στο εξωτερικό, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ανατολική Ασία.
Ιστορικό των προέδρων
thumb|upright|Ο Ζωρζ Μολινιέ στη διάρκεια της απονομής των διπλωμάτων των διδακτόρων των Πανεπιστημίων της Σορβόνης στις 14 Μαΐου 2011. Από τη δημιουργία του, επτά πρόεδροι διηύθυναν το ίδρυμα για οκτώ θητείες :
Κατάλογος των προέδρων του Université Paris Sorbonne :
Συνιστώσες
Το πανεπιστήμιο ήταν οργανωμένο σε κατηγορίες εκπαίδευσης και έρευνας για τα μαθήματα του 1ου και του 2ου κύκλου. Μετρά επίσης μια εσωτερική σχολή : την Σχολή Ανωτάτων Σπουδών στις Επιστήμες Πληροφόρησης και Επικοινωνίας (CELSA).
Σχολές εκπαίδευσης και έρευνας - UFR
Το ίδρυμα παρουσιάζονταν ως η διάδοχη κατάσταση της Σχολής Γραμμάτων του Παρισιού (Faculté de lettres de Paris). Εξαιτίας αυτού, οι έδρες της βρίσκονται γενικότερα προσανατολισμένες στην ανθρωπολογία και τις ανθρωπιστικές επιστήμες, όπως το δείχνουν οι σχολές εκπαίδευσης και έρευνας :
Σχολές πτυχιούχων
Το πανεπιστήμιο διαθέτει επτά σχολές πτυχιούχων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Paris-Sorbonne Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
Νουτοπία
Με την ονομασία Νουτόπια ή Νουτοπία φέρεται μια ιδεατή (φανταστική) χώρα που συνέλαβαν και δημιούργησαν στα πλαίσια του ειρηνικού τους, αντιπολεμικού, κινήματος ο τραγουδιστής Τζον Λένον, του άλλοτε συγκροτήματος των Μπιτλς και η σύζυγός του Γιόκο Όνο.
thumb|right|250px|Ηχογραφώντας το Give Peace a Chance
Ιστορία
Στο δίσκο τους "Mind Games" περιέχεται και ο εθνικός ύμνος της ιδεατής αυτής χώρας. Ένα συμβολικό μικρό κομμάτι, μόλις τριών δευτερολέπτων, χωρίς ήχο. Η Νουτοπία είναι μια χώρα (ιδεατός χώρος), βασισμένη στην ηθική και την ελευθερία χωρίς κοσμικούς νόμους αλλά και πέραν αυτών, χωρίς διαβατήρια, χωρίς πολίτες (υπηκόους), χωρίς φόρους, χωρίς γη. Έτσι όλοι όσοι αποδέχονται την ιδεατή αυτή χώρα και επιθυμούν να συμπεριλαμβάνονται ως μέλη της γίνονται ταυτόχρονα "πολίτες - Πρεσβευτές" της Νουτοπίας (της ιδέας της). right|thumb|260px|Η είσοδος του κτιρίου Dakota όπου δολοφονήθηκε ο [[Τζων Λένον, στις 8/12/80. Σε αυτό το σπίτι του είχε αναρτήσει ταμπέλα που έγραφε ότι εκεί ήταν η πρεσβεία της χώρας.]]
Ως σημαία (σύμβολο) της Νουτοπίας ορίσθηκε το "λευκό μαντήλι" ή η "λευκή σημαία" που διεθνώς αποτελεί σύμβολο ανακωχής. Το συγκρότημα των U2 ήταν από τα πρώτα συγκροτήματα που υποστήριξαν αυτή την ιδεατή χώρα και έγιναν "Πρεσβευτές" της.
Στις συναυλίες τους έκαναν συχνά έπαρση της σημαίας της Νουτοπίας ειδικά όταν τραγουδούσαν πολιτικά πλην όμως αδέσμευτα τραγούδια και συγκεκριμένα το "Sunday Bloody Sunday", ένα τραγούδι το οποίο έχει τον ίδιο τίτλο με ένα τραγούδι του Λένον στο καθαρά πολιτικό του δίσκο με τίτλο "Some Time in New York City".
Παραπομπές
1. Γίνε Νουτοπιανός!
2. Η ίδρυση της Νουτοπίας...
Κατηγορία:Κοινωνιολογία Κατηγορία:Μικροέθνη Κατηγορία:Τζον Λένον
Βσεσλάβ του Πολότσκ
O Βσεσλάβ Μπρτισισλάβιτς, ρωσ. Всеслав Брячиславич (π. 1039 - 24 Απριλίου 1101) ο λεγόμενος προφήτης από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Πολότσκ ήταν πρίγκιπας του Πολότσκ (10440-1101) και του Κιέβου (1068-69).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Μπρίτσισλαβ πρίγκιπα του Πολότσκ & Βιτέμπσκ. Γεννήθηκε το διάστημα π. 1030-39 και βαπτίστηκε Βασίλι.
Δεν μπορούσε να αποκτήσει την πρωτεύουσά του, διότι την κατείχαν τα εξαδέλφια του πατέρα του: τρεις γιοί τού Γιαροσλάβ Α΄ πρίγκιπα του Κιέβου. Άρχισε τότε να επιδράμει στις βόρειες περιοχές των Ρώσων του Κιέβου. Το 1065 πολιόρκησε το Πσκοβ χωρίς αποτέλεσμα. Το 1066-67 λεηλάτησε το Νόβγκοροντ και το έκαψε, αφού αφαίρεσε την καμπάνα και άλλα εκκλησιαστικά αντικείμενα από τον καθεδρικό της Αγ. Σοφίας· τα μετέφερε και διακόσμησε τον δικό του, ομώνυμο καθεδρικό στο Πολότσκ.
Αυτό φόβισε τους τρεις Γιαροσλάβιτς, που έβλεπαν την περιοχή τους (στο Μέσο Δνείπερο) να αποκόπτεται από τη Βαλτική και το εμπόριό της, καθώς πωλούσαν γούνες στη Σκανδηναβία και είχαν εισόδημα και στρατιώτες. Έτσι λαφυραγώγησαν το Μινσκ, που ανήκε στην επικράτεια τού Βσεσλάβ και στη μάχη του ποταμού Νεμίγκα το 1067 τον νίκησαν. Ο Βσεσλάβ είχε αρχικά διαφύγει, αλλά στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, τον συνέλαβαν προδοτικά, παρά τους όρκους τους και τον φυλάκισαν.
Το 1069 νομάδες Κιπτσάκων νίκησαν το στρατό τού Κιέβου στο ποταμό Άλτα. Ο λαός της πόλης ζήτησε όπλα για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς, αλλά ο Ιζιασλάβ Α΄ Γιαροσλάβιτς πρίγκιπας του Κιέβου αρνήθηκε. Το πλήθος εξεγέρθηκε, έβγαλε από τη φυλακή τον Βσεσλάβ και τον έκανε πρίγκιπά του. Ο Ιζιασλάβ Α΄, αφού διέφυγε στην Πολωνία, επέστρεψε επτά μήνες μετά με στρατό και ανέκτησε το Κίεβο. Ο Βσεσλάβ έφυγε στο Πολότσκ και μετά από αγώνες εναντίον του Ιζιασλάβ Α΄, κατοχύρωσε το Πολότσκ το 1071. Τα τελευταία 30 έτη της εξουσίας του ο κύριος εχθρός του ήταν ο Βσέβολοντ Γιαροσλάβιτς πρίγκιπας του Κιέβου και ο γιος του Ροστισλάβ.
Απεβίωσε το 1101 τη Μ. Τετάρτη, σύμφωνα με το Πρώτο Ρωσικό Χρονικό και τάφηκε στον καθεδρικό της Αγ. Σοφίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1060 μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Φερνάντο Πεϊρότεο
Ο Φερνάντο Μπατίστα ντε Σεΐσας ντε Βασκονσέλος Πεϊρότεο (Fernando Baptista de Seixas de Vasconcelos Peyroteo, 10 Μαρτίου 1918 – 28 Νοεμβρίου 1978) ή απλά  Φερνάντο Πεϊρότεο (ορθή προφορά στην πορτογαλική γλώσσα: Φερνάντ Περτέο) ήταν Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Αναδείχθηκε ως ένας από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ στην παγκόσμια ιστορία του αθλήματος έχοντας τη δεύτερη υψηλότερη αναλογία τερμάτων ανά αγώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χαμπούτα της πορτογαλικής Αγκόλας, και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο σε ηλικία 14 ετών στον τοπικό σύλλογο Atletico Clube de Moçâmedes. Το 1934 μετακόμισε στην πόλη Λουμπάνγκο (τότε Σα ντα Μπαντέιρα) για να παρακολούθησει το γυμνάσιο και άρχισε να παίζει για τον σύλλογο Academico. Το 1936 ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Σπόρτινγκ Λουάντα, όπου σε 43 αγώνες σημείωσε 106 γκολ σε ένα χρόνο. Πήγε στη Λισαβόνα για να συνοδεύσει τη μητέρα του, η οποία αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας, και κατέληξε σε ένα παιδικό του φίλο, ένα παίκτη που γνώριζε ήδη τη φήμη του συμπατριώτη του ως σκόρερ. Στα 19 του αποκτήθηκε από την Σπόρτινγκ Λισαβόνας, όπου έμεινε σε όλη τη διάρκεια της 12ετούς καριέρας του. Η σωματική του διάπλαση (ύψος 1,88 μέτρα, βάρος 90 κιλά) τον είχε οδηγήσει αρχικά σε άλλα αθλήματα, όπως μπάσκετ και κολύμβηση αλλά τελικά τον βοήθησε να είναι νικητής σε όλες τις μονομαχίες με τους αντίπαλους αμυντικούς. Αναφέρεται ότι τον αποκαλούσαν «το τανκ».
Ήδη πολλά υποσχόμενος, έφτασε στη Λισαβόνα στις 26 Ιουνίου 1937 υπογράφοντας υψηλόμισθο συμβόλαιο και στο ντεμπούτο του με αντίπαλο τη Μπενφίκα το Σεπτέμβριο σημείωσε δύο από τα πέντε τέρματα της ομάδας του στο τελικό 5–3. Ήταν μέρος του επιθετικού κουιντέτου που ονομάστηκε «τα πέντε βιολιά» κερδίζοντας με την πρώτη αγωνιστική περίοδο το Κύπελλο Πορτογαλίας, ενώ ο ίδιος σημείωσε 57 γκολ σε 30 αγώνες. Το ημερολογιακό έτος 1938 σημείωσε 69 τέρματα, η καλύτερη στον κόσμο εκείνη τη χρονιά. Σκόραρε στους δέκα συνεχόμενους τελευταίους αγώνες του συλλόγου 31 τέρματα, επίδοση ρεκόρ που παραμένει, ενώ ήταν και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 34 τέρματα σε μόλις 14 αγώνες. Το 1941 ήταν και πάλι πρώτος σκόρερ του κόσμου σε επίσημους αγώνες με 52 γκολ.
Οι απανωτές ατομικές επιτυχίες του τον κατέστησαν γρήγορα τον πιο ακριβοπληρωμένο ποδοσφαιριστή στη χώρα. Κατά της σταδιοδρομίας του με τη Σπόρτινγκ κέρδισε πέντε τίτλους πρωταθλήματος, πέντε κύπελλα και την πρώτη έκδοση του Supertaça Cândido de Oliveira. Σημείωσε 9 τέρματα σε ένα παιχνίδι απέναντι στη Λέσα (22 Φεβρουαρίου 1942, αποτέλεσμα 14–0) και 8 εναντίον της Μποαβίστα και η αναλογία γκολ ανά παιχνίδι πρώτης κατηγορίας πρωταθλήματος είναι από τις καλύτερες στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο με 1,68 γκολ ανά αγώνα. Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος έξι φορές, επίδοση ρεκόρ που κατέρριψε ο Εουσέμπιο, ενώ σημείωσε συνολικά στο πρωτάθλημα 43 χατ τρικ. Η παρουσία του συνδυάστηκε με τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος του συλλόγου το 1941, ενώ η δεκαετία του 1940 θεωρείται ως η καλύτερη στην ιστορία του.
Αγωνίστηκε 20 φορές για την εθνική Πορτογαλίας για σχεδόν 11 χρόνια, σημειώνοντας 14 γκολ με την αναλογία γκολ ανά αγώνα να παραμένει η υψηλότερη στην ιστορία της Πορτογαλίας. Έκανε το ντεμπούτο του στις 24 Απριλίου 1938 σε φιλικό παιχνίδι με τη Γερμανία, στη Φρανκφούρτη (1–1), ενώ έχουν σημείωσε το πρώτο του γκολ την 1η Μαΐου του ίδιου έτους με αντίπαλο την Ελβετία. Ήταν κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων για δύο δεκαετίες μέχρι το 1966. Έτσι έχει σημειώσει 598 τέρματα σε 369 επίσημους αγώνες και αναλογία 1,62 γκολ ανά αγώνα.
Μετά την αποχώρησή από την ενεργό δράση επέστρεψε στην Αγκόλα, έχοντας αποτύχει επαγγελματικά σε προσωπική του επιχείρηση στη Λισαβόνα. Επανήλθε τελικά στη Πορτογαλία ως προπονητής της εθνικής ομάδας: μετά το δεύτερο παιχνίδι του, που συνοδεύτηκε με ήττα έκπληξη από το Λουξεμβούργο με 4–2 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962 απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του, και εγκατέλειψε εντελώς το ποδόσφαιρο. Σε εκείνο το παιχνίδι είχε δώσει την ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο του ο Εουσέμπιο. Μετά από ένα αγώνα βετεράνων στη Βαρκελώνη, αναγκάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση που έφερε επιπλοκές αργότερα, οδηγώντας στον ακρωτηριασμό του ενός ποδιού του και τελικά στο θάνατο. Η ακμή της καριέρας του στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε η αιτία για να ξεχαστεί από την ποδοσφαιρική κοινότητα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Σπόρτινγκ Λισαβόνας Ατομικές διακρίσεις
Γερμανική εισβολή στην Πολωνία
Η εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου 1939 και ουσιαστικά σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η εισβολή πραγματοποιήθηκε μία εβδομάδα μετά την υπογραφή του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης. 17 ημέρες μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής, και στα πλαίσια του συμφώνου αυτού, ακολούθησε η σοβιετική εισβολή. Στις 6 Οκτωβρίου 1939 η Πολωνία είχε πλέον υποταχθεί πλήρως.
Ιστορικό υπόβαθρο
left|thumb|250px|Γιούζεφ Πιουσούτσκι (μέσον, με το μουστάκι) και [[Γιόζεφ Γκέμπελς. Βαρσοβία, 15/06/1934]] Μια από τις πρώτες ενέργειες του Χίτλερ, όταν ανέλαβε την εξουσία, σχετικά με την εξωτερική πολιτική του ήταν η σύναψη αμοιβαίας δεκαετούς συμφωνίας μη επίθεσης με την Πολωνία (Βερολίνο, 26 Ιανουαρίου 1934). Ο τότε ηγέτης της Πολωνίας Γιούζεφ Κλέμενς Πιουσούτσκι δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για τον Χίτλερ, ήθελε, όμως, να εξασφαλίσει τη χώρα του από οποιαδήποτε εξωτερική απειλή, ενώ δεν έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση για την εξωτερική πολιτική που ακολουθούσαν στην Ευρώπη οι Γάλλοι και οι Βρετανοί. Αυτός ήταν που επέβαλε τον Γιόζεφ Μπεκ (Josef Beck) ως Υπουργό Εξωτερικών και τον Στρατάρχη Ρυτζ - Σμίγκλυ (Rydz-Smigly) ως διάδοχό του ηγέτη των Ενόπλων Δυνάμεων. Το 1934 διαπιστώνεται ότι ο Πιλσούντσκι έχει προσβληθεί από καρκίνο του ήπατος. Καλεί επειγόντως τον Μπεκ και του καθορίζει τη φύση των πιθανών κινδύνων τόσο από την ΕΣΣΔ όσο και από τη Ναζιστική Γερμανία, ενώ του υπερτονίζει την ανάγκη να διατηρήσει τη Συμμαχία της χώρας με τη Γαλλία με κάθε θυσία και, αν μπορέσει, να προσελκύσει σε αυτή τη Συμμαχία και τη Βρετανία. Ο Πιλσούντσκι πεθαίνει στις 12 Μαΐου 1935.
Η κίνηση αυτή δεν έγινε δεκτή με ιδιαίτερη θέρμη από πολλούς Γερμανούς, που δεν είχαν ξεχάσει το γεγονός ότι η Πολωνία, σύμφωνα με την Συνθήκη των Βερσαλλιών, είχε υπό την κατοχή της περιοχές όπως η Ανατολική Πρωσία, η Άνω Σιλεσία και η Βάρτα, τις οποίες πολλοί θεωρούσαν γερμανικές, επειδή είχαν, στην πλειοψηφία, πληθυσμό γερμανικής καταγωγής. Η κίνηση αυτή του Χίτλερ δεν αποσκοπούσε, φυσικά, στην διατήρηση της ειρήνης (εξάλλου υπήρχε η μόνιμη διένεξη για τον Διάδρομο του Ντάντσιχ ανάμεσα στις δύο χώρες). Απώτερος στόχος ήταν η εξουδετέρωση της πιθανής γαλλοπολωνικής συμμαχίας πριν προλάβει η Γερμανία να ολοκληρώσει τον επανεξοπλισμό της.
Η Πολωνία της εποχής προβάλλει ως διάδοχο κράτος της Γαλλίας. Θεωρώντας εαυτήν πανίσχυρη προβάλλει αξιώσεις για τη Μαδαγασκάρη (γαλλική αποικία) υποστηρίζοντας ότι "τα αναπτυσσόμενα κράτη έχουν δικαίωμα σε μια παγκόσμια ανακατανομή". Οι Πολωνικές αυτές θέσεις, όπως και η εν γένει στάση της Πολωνίας υπαγορεύονται από τις στρατιωτικές επιτυχίες του Πιλσούντσκι εναντίον του Στρατού των Μπολσεβίκων στις αρχές της δεκαετίας του 1920, (οι οποίες αρχικά δεν του αναγνωρίστηκαν). Στη στάση αυτή συμβάλλουν η Γαλλία και η Βρετανία, που συνάπτουν συμμαχία με την Πολωνία, θεωρώντας την "κράτος - μαξιλάρι" σε ενδεχόμενη επίθεση τόσο της ΕΣΣΔ όσο και της Γερμανίας και ακολουθούν τη λεγόμενη "πολιτική κατευνασμού" απέναντι στην ολοένα αυξανόμενη επεκτατικότητα του Χίτλερ. Ωστόσο οι ηγέτες της δεν έχουν ούτε το ανάστημα ούτε τη διορατικότητα του Πιλσούντσκι, ο οποίος, λίγα χρόνια πριν πεθάνει, διείδε τις πολιτικές εξελίξεις και εκμυστηρεύτηκε στην κόρη του: "Σε δέκα χρόνια θα έχετε πόλεμο. Εγώ δεν θα ζω τότε, αλλά αυτόν τον πόλεμο θα τον χάσετε". Από την άλλη, οι στρατιωτικές του αντιλήψεις παραμένουν καθηλωμένες σε αυτές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δυστυχώς αυτές μεταβιβάζει και στον διάδοχό του Ρυντζ - Σμίγκλυ. Έτσι, η ηγεσία της χώρας παραμένει μακάρια, παρά το γεγονός ότι ο Χίτλερ επανεξοπλίζεται, αγνοώντας τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η πολιτική κατευνασμού των Δυτικών κορυφώνεται το 1938, οπότε και υπογράφεται η Συμφωνία του Μονάχου.
Η Πολωνία καρπώνεται ένα μικρό τμήμα της τεμαχισμένης Τσεχοσλοβακίας και στις επισημάνσεις ότι μετά τους Τσεχοσλοβάκους θα έρθει η σειρά τους, απαντούν: "Δε φοβόμαστε τίποτα! Μας φοβούνται!". Οι Δυτικές δυνάμεις "απαντούν" στο Σύμφωνο αυτό αναλαμβάνοντας να εγγυηθούν την εδαφική ακεραιότητα της Πολωνίας. Αυτό έχει ως συνέπεια η μακαριότητα των κυβερνώντων να συνεχιστεί και ο Πολωνικός στρατός δεν υφίσταται σοβαρό εκσυγχρονισμό. Ο Πολωνός πρεσβευτής στο Βερολίνο Λίπσκι, μολονότι έχει παρακολουθήσει μεγαλειώδεις παρελάσεις Γερμανικών αρμάτων στο Βερολίνο, διαβεβαιώνει τους προϊσταμένους του ότι ένας πόλεμος εκείνη τη στιγμή θα προκαλέσει σχεδόν επανάσταση στη Γερμανία. Από την άλλη, οι Γερμανοί κάνουν ό,τι μπορούν για να "αποκοιμίσουν" τους Πολωνούς: Ο Χέρμαν Γκέρινγκ που επισκέπτεται συχνά την Πολωνία για να κυνηγήσει, τους διαβεβαιώνει ότι η Γερμανία χρειάζεται μια ισχυρή Πολωνία για να διασφαλιστεί απέναντι σε μια μέλλουσα εισβολή της ΕΣΣΔ. Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Ρίμπεντροπ, που επισκέπτεται τη Βαρσοβία το 1939 τους δίνει παρόμοιες διαβεβαιώσεις. Οι Πολωνοί θεωρούν, έτσι, εαυτούς ισχυρούς.
Στο μεταξύ η Πολωνία αναπτύσσεται οικονομικά. Η περίοδος 1936 - 1939 αποτελεί περίοδο εκβιομηχάνισης της χώρας με τη νέα βιομηχανική ζώνη να εγκαθίσταται μεταξύ των ποταμών Βιστούλα και Σαν. Είναι μια περιοχή 25.000 τετρ. μιλίων, που εκτείνεται από τα νότια της Βαρσοβίας μέχρι τα σύνορα της Σλοβακίας και απέχει εξίσου τόσο από τα γερμανικά όσο και από τα σοβιετικά σύνορα. Το αρχικό αυτό πλεονέκτημα εξανεμίζεται όταν η Γερμανία προσαρτά Βοημία και Μοραβία. Το μέσο βιοτικό επίπεδο ανεβαίνει, η ανεργία μειώνεται σημαντικά και το πλεόνασμα των εργατικών χειρών της υπαίθρου απορροφάται από τις βιομηχανίες. Ως αποτέλεσμα επέρχεται η δημογραφική αύξηση και το 1939 η χώρα έχει πληθυσμό 35 περίπου εκατομμύρια. Ωστόσο, η μόνη επάρκεια που έχει η Πολωνία είναι σε είδη διατροφής.
Στις αρχές του 1939 εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις των χιτλερικών προθέσεων: Ο Χίτλερ, στην επέτειο ανάληψης της εξουσίας (Ιανουάριος 1933) για το 1939 αναφέρεται στον λόγο του και στο Σύμφωνο μη επίθεσης του 1934, αλλά μόνο για να πει ότι οι Πολωνοί καταπιέζουν τους γερμανικούς πληθυσμούς στη χώρα τους και η Γερμανία διαμαρτύρεται έντονα γι' αυτό. Είναι ο πρόλογος των γερμανικών απαιτήσεων: Ύστερα από σύντομο διάστημα η Γερμανία ζητά την ενσωμάτωση του Ντάντσιχ στο Ράιχ και την κατασκευή αυτοκινητόδρομου μεγάλων ταχυτήτων διαμέσου του πολωνικού τμήματος της Πομερανίας. Η Βρετανία και η Γαλλία απαντούν στις αξιώσεις αυτές με εκ νέου εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας της Πολωνίας. Στις 27 Μαρτίου 1939 ο Τσάμπερλεν κάλεσε την Κυβέρνησή του να υπογράψει συμμαχία με τους Πολωνούς, εν όψει της επικείμενης γερμανικής επίθεσης, και στις 31 Μαρτίου ανήγγειλλε από το βήμα της Βουλής των Κοινοτήτων πως, σε περίπτωση χρήσης όπλων από την Πολωνία με σκοπό την υπεράσπισή της, τότε η Αγγλία θα είχε την υποχρέωση να της παρέχει κάθε δυνατή υποστήριξη. Από την πλευρά της Γαλλίας, η εγγύηση αυτή είναι γράμμα κενό: Η Γαλλία δεν έχει καμία διάθεση για νέο Πόλεμο, ύστερα από την πληθυσμιακή αφαίμαξη που υπέστη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη Βρετανία, ωστόσο, κάτι ανάλογο δεν διαφαίνεται, αν και ο Πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν φαίνεται αναποφάσιστος και προσεκτικός.
Ήδη από τα τέλη Μαΐου ο Χίτλερ έχει ζητήσει από τη στρατιωτική ηγεσία να ετοιμάσει σχέδια για την εισβολή στην Πολωνία. Τους λέγει μάλιστα: "Μην περιμένετε μια επανάληψη αυτού που έγινε στην Τσεχοσλοβακία. Αυτή τη φορά, κύριοι, θα τον έχετε τον πόλεμο...". Στα τέλη Αυγούστου οι Γερμανικές δυνάμεις είναι έτοιμες για εισβολή στο Πολωνικό έδαφος. Ο Χίτλερ διστάζει για λίγες μόνον ημέρες, αναζητώντας τρόπο να αποφύγει την επέμβαση των Βρετανών - είναι απόλυτα βέβαιος για την αδράνεια των Γάλλων. Ο Βρετανός πρεσβευτής Χέντερσον γράφει σχετικά: "Είμαι βέβαιος, από όσα έβλεπα στο Βερολίνο, ότι ο Χίτλερ είχε διατάξει την εισβολή στην Πολωνία τη νύχτα της 25ης προς 26η Αυγούστου, διαφορετικά δεν μπορώ να εξηγήσω όσα συνέβαιναν στη Γερμανία: Οι άδειες των στρατιωτικών είχαν ανακληθεί, τα αεροδρόμια είχαν κλείσει, οι εσωτερικές πτήσεις δεν γίνονταν, τα τρόφιμα είχε προβλεφθεί να μοιράζονται με δελτίο...". Διαβλέποντας την αναποφασιστικότητα του Τσάμπερλεν αποφασίζει την εισβολή. Αναζητεί πλέον την αφορμή.
Ο Δυτικοί υπολογίζουν ότι, με βάση τον πληθυσμό της, η Πολωνία έχει περίπου 80 συγκροτημένες μεραρχίες στην ξηρά. Υπολογίζουν, επίσης, ότι διαθέτει περίπου 450 αεροσκάφη. Δυστυχώς γι' αυτούς (και τους Πολωνούς) η χώρα διαθέτει περίπου τις μισές μεραρχίες συγκροτημένες, μόνο μία μηχανοκίνητη ταξιαρχία, πολλές ταξιαρχίες ιππικού, 450 αεροσκάφη, από τα οποία λίγα μπορούν να θεωρούνται σύγχρονα, αν και διαθέτει άριστα εκπαιδευμένους πιλότους: Θα το αποδείξουν διαφεύγοντας από την κατακτημένη χώρα τους και συμμετέχοντας στη Μάχη της Αγγλίας. Υπάρχουν, επίσης, περίπου 100 παλαιού τύπου θωρακισμένα, 500 αντιαεροπορικά πυροβόλα, αντί των προβλεπόμενων 2000 και το πυροβολικό, μολονότι αξιόλογο, είναι εξ ολοκλήρου ιππήλατο, αν και διαθέτει το εξαίρετο αντιαρματικό "Bofors" των 37 mm, το οποίο θα επιφέρει σημαντικές φθορές στις γερμανικές θωρακισμένες μονάδες. Το δίκτυο διαβιβάσεων είναι υποτυπώδες, οι εφεδρείες ανεπαρκείς, δεν υπάρχει εκ των προτέρων συγκροτημένο σχέδιο αντιμετώπισης ενδεχόμενης Γερμανικής εισβολής. Ο Πολωνικός στρατός παραμένει στα πρότυπα του Πρώτου Πολέμου και μετά την "αψιμαχία" του Γκλάιβιτς υπολογίζει ότι θα χρειαστούν 15 ημέρες στους Γερμανούς για να συγκεντρώσουν τα στρατεύματά τους. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι έχουν ένα στρατό "αγροτικό" (το πεζικό μετακινείται με τα πόδια ή με κάρα), ευκίνητο, προσαρμοσμένο στις εδαφικές συνθήκες της χώρας. Επιπλέον, η ελλιπής συγκρότηση των πολωνικών δυνάμεων οφείλεται και σε έναν ακόμη λόγο: Θέλουν να αποφύγουν να δώσουν αφορμή στη γερμανική επιθετικότητα.
Το Πολωνικό Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει δυνάμεις ακόμη πιο ανεπαρκείς από το Γερμανικό: Διαθέτει μερικά αντιτορπιλικά, μερικά υποβρύχια και ορισμένα σκάφη υποστήριξης.
Η εισβολή
right|thumb|250px|1939: Το Γερμανικό σχέδιο εισβολής στην Πολωνία και η διάταξη των αντίπαλων δυνάμεων
Αφορμή για εισβολή δεν υπάρχει και οι Ναζί αποφασίζουν να τη δημιουργήσουν, σύμφωνα με το σχέδιό τους (Operation Himmler). Τη νύκτα της 31 Αυγούστου του 1939, άνδρες της SS παίρνουν 150 κρατούμενους από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, τους μεταφέρουν στον συνοριακό σταθμό διαβιβάσεων του Γκλάιβιτς και τους ντύνουν με πολωνικές στολές. Αμέσως μετά τους υποχρεώνουν να καταπιούν δηλητήριο, πυροβολούν τα πτώματα, προξενούν μικρές καταστροφές στον σταθμό, ώστε να φαίνεται ότι δέχτηκε επίθεση. Το πρώτο θύμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που μόλις θα ξεκινούσε, ήταν ο Γερμανός Franciszek Honiok, ένας 43χρονος αγρότης της Σιλεσίας, τον οποίο πράκτορες των SS συνέλαβαν στις 30 Αυγούστου. Στον ασύρματο του σταθμού ένας άνδρας των SS ουρλιάζει στα Πολωνικά ότι τα στρατεύματα της Πολωνίας πρόκειται να εισβάλουν στη Γερμανία. Ο διοικητής του σταθμού συνταγματάρχης Στάινμετς αρχικά δοκιμάζει να αντισταθεί στην απάτη, αλλά οι SS του απαντούν με ένα "Fuhrerbefehl!" (διαταγή του Φύρερ). Μετά τη λήψη και σχετικών φωτογραφιών, οι SS αποχωρούν.
Με αυτό τον τρόπο ο Χίτλερ μπορεί πλέον να αναγγείλει επίσημα, την 1η Σεπτεμβρίου 1939, στο Ράιχσταγκ ότι οι Πολωνοί προσπάθησαν την προηγούμενη να εισβάλουν στο Γερμανικό έδαφος και ότι η Βέρμαχτ ανταποδίδει τα πυρά που δέχτηκε στις 4:45 το πρωί. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Ο Χίτλερ έχει διατάξει την επίθεση κατά της Πολωνίας από τις 31 Αυγούστου. Η Βέρμαχτ, με βάση λεπτομερές σχέδιο που κατάρτισαν ο Βάλτερ φον Μπράουχιτς και το Επιτελείο του, με το κωδικό όνομα Fall Weiss (λευκό σχέδιο), επιτίθεται από ξηράς, θαλάσσης και αέρος στην Πολωνία. Είναι 1 Σεπτεμβρίου 1939 και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αρχίζει στην Ευρώπη.
Γερμανικό Σχέδιο
Ομάδα Στρατιών Νότος υπό τον Γκερτ φον Ρούντστεντ : (συνολικά 21 μεραρχίες πεζικού, 3 ορεινές μεραρχίες, 4 ελαφριές μεραρχίες, 3 μηχανοκίνητες μεραρχίες και 4 μεραρχίες πάντσερ):
• 8η Στρατιά : 4 μεραρχίες πεζικού και 1 μηχανοκίνητη μεραρχία υπό τον Γιοχάνες Μπλάσκοβιτς επιτέθηκε στο Λοτζ.
• 14η Στρατιά : 6 μεραρχίες πεζικού, 2 ορεινές μεραρχίες, 1 ελαφριά μεραρχα και 2 μεραρχίες πάντσερ υπό τον Βίλχελμ Λιστ επιτέθηκε στη Κρακοβία.
• 10η Στρατιά: 6 μεραρχίες πεζικού, 3 ελαφριές μεραρχίες, 2 μηχανοκίνητες μεραρχίες και 2 μεραρχίες πάντσερ υπο τον Βάλτερ φον Ράιχεναου επιτέθηκε ανάμεσα προκειμένου να ανοίξει ένα κενό μεταξύ Λοτζ και Κρακοβίας. Μετά η αποστολή του ήταν να ενωθεί με τις κινητές δυνάμεις της 8ης Στρατιάς και να κατευθυνθεί στη Βαρσοβία.
•Ομάδα Εφεδρειών : 5 μεραρχίες πεζικού και 1 ορεινή μεραρχία
Ομάδα Στρατιών Βορράς υπό τον Φέντορ φον Μποκ : συνολικά 16 μεραρχίες και 3 ταξιαρχίες πεζικού,1 ταξιαρχία ιππικού, 2 μηχανοκίνητες μεραρχίες, 3 μεραρχίες πάντσερ ):
• 3η Στρατιά: 7 μεραρχίες και 2 ταξιαρχίες πεζικού, 1 ταξιαρχία ιππικού και 1 μεραρχία πάντσερ υπό τον Γκέοργκ φον Κύχλερ επιτέθηκε από την ανατολική Πρωσία προς νότο.
• Ομάδα Εφεδρειών: 3 μεραρχίες πεζικού, 1 μεραρχία πάντσερ Σε σύνολο, οι δυνάμεις ξηράς των Γερμανών περιλαμβάνουν περίπου 1.500.000 στρατιώτες, 2.750 άρματα μάχης και 9.000 πυροβόλα κάθε διαμετρήματος (πολλά από αυτά ακόμη ιππήλατα).
Η Luftwaffe δεν διαθέτει λιγότερο επιβλητικές δυνάμεις: Υποστηρίζει την επιχείρηση με 2.315 αεροσκάφη, κατανεμημένα σε δύο αεροστόλους (Loftflotte). Συγκριτικά ασθενέστερο είναι το Πολεμικό Ναυτικό (Kriegsmarine), το οποίο υποστηρίζει με πυρά πυροβόλων της ομάδας "Ost" (=Ανατολή) τις επιχειρήσεις και καλείται να αντιμετωπίσει το, ακόμη πιο ασθενές, Πολωνικό Ναυτικό. Στο λιμάνι του Ντάντσιχ έχει αγκυροβολήσει το "εκπαιδευτικό" καταδρομικό "Σλέσβιγκ - Χόλσταϊν". Υποστηρίζει τη χερσαία επίθεση με τα πυρά των πυροβόλων του.
left|thumb|250px|Το Γερμανικό καταδρομικό "Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν" ανοίγει πυρ. Λιμάνι Γκντανσκ, 1/9/1939
Η επιχείρηση δεν έχει παραμελήσει, επίσης, την "Πέμπτη φάλαγγα": Υπάρχει ευρύ κατασκοπευτικό δίκτυο για την αποκάλυψη των κινήσεων των πολωνικών δυνάμεων, ενώ οι Γερμανοί γνωρίζουν πολύ καλά τόσο το οδικό όσο και το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, αφού τα κατασκεύασαν οι ίδιοι. Υποστηρίζονται, επίσης, από τους γερμανικής καταγωγής πληθυσμούς που βρίσκονται στη χώρα (κυρίως στην περιοχή του Βάρτα (Wartherland)).
Δυνάμεις των Πολωνών
Οι Πολωνοί έχουν καταφέρει να κινητοποιήσουν περίπου 950.000 άνδρες (έναντι των υπολογιζόμενων 2.500.000, τους οποίους κατανέμουν σε επτά ομάδες στρατιών: Στο Μόντλιν, Στρατηγός Krukowicz-Przedrzymirski, στο Πομόρτζε, Στρατηγός Μπορτνόφσκι (Bortnowski), στο Πόζναν, Στρατηγός Κουτρζέμπα (Kutrzeba), στο Λοτζ, Στρατηγός Γιούλιους Ρόμελ (Juliusz Rómmel), Κρακοβία, Στρατηγός Ζίλινγκ (Szilling), Λούμπλιν, Στρατηγός Πίσκορ (Piskor) και στην περιοχή των Καρπαθίων, Στρατηγός Φάμπριτσι (Fabrycy). Μια ομάδα από διάφορες ομάδες είναι παραταγμένη κατά μήκος του ποταμού Νάρεβ υπό τον Στρατηγό Μλοτ-Φιγιαλκόβσκι (Mlot-Fijalkowski). Οι εφεδρείες δεν έχουν ολοκληρώσει τη συγκρότησή τους. Ο Ρυντζ - Σμίγκλυ διαπράττει, έτσι, το σοβαρό σφάλμα να θέλει να υπερασπίσει το σύνολο του εθνικού εδάφους από τα δυτικά, πράγμα που διασπά τις ήδη πενιχρές δυνάμεις του. Σε σύνολο διαθέτει περίπου 39 μεραρχίες πεζικού, 11 ταξιαρχίες Ιππικού, 3 ορεινές ταξιαρχίες, δύο θωρακισμένες - μηχανοκίνητες και μερικές μικρότερες μονάδες. Διαθέτει μόνο 695 άρματα μάχης, σχετικά ελαφρά, και 52 θωρακισμένα οχήματα, ενώ 185 άρματα μάχης παραμένουν σε εφεδρεία.
Απώλειες
Σε ανθρώπινο υλικό οι Πολωνικές απώλειες είναι τεράστιες: 65.000 νεκροί, 133.700 τραυματίες και 694.000 αιχμάλωτοι. Συγκριτικά οι γερμανικές απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό είναι ελαφρότατες: 16.343 νεκροί, 30.300 τραυματίες, 3.500 εξαφανισθέντες. Είναι ο πιο αναίμακτος (για τη Γερμανία) πόλεμος που έχει γίνει ποτέ.
Σε υλικό οι Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι, ουσιαστικά, κατεστραμμένες. Οι Γερμανικές απώλειες υλικού είναι επίσης σχετικά βαρειές, καθώς οι Γερμανοί έχασαν 350 - 400 άρματα (η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων ήταν PzKw - 1 και PzKw - 2) και περίπου 300 αεροσκάφη καταρριφθέντα, ενώ άλλα 300 υπέστησαν σοβαρές ζημιές.
Η διπλωματία κατά την εισβολή
right|thumb|240px|Νέβιλ Τσάμπερλεν, Νέβιλ Χέντερσον (δεξιά). 23/09/1938 Σε διπλωματικό επίπεδο η εισβολή στην Πολωνία προκάλεσε σημαντικές συνέπειες: Την ίδια ημέρα της εισβολής πρώτα η Βρετανική Κυβέρνηση δια του Πρεσβευτή της Νέβιλ Χέντερσον (Neville Henderson) και, σχεδόν ταυτόχρονα, η Γαλλική δια του Πρεσβευτή της Ρομπέρ Κουλόντρ (Robert Coulondre) επιδίδουν ένα μήνυμα στον Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Υπουργό Εξωτερικών του Ράιχ και του ζητούν να σταματήσει αμέσως η Γερμανική εισβολή, διαφορετικά είναι υποχρεωμένες να εκπληρώσουν την υπόσχεση που έχουν δώσει στην Πολωνία. Ο Ρίμπεντροπ ερωτά αν πρόκειται για τελεσίγραφο και οι πρεσβεις του απαντούν ότι είναι μια προειδοποίηση. Ο Χίτλερ την αγνοεί. Εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι δυτικές δυνάμεις δεν θα επέμβουν. Αν για τη Γαλλία έχει δίκιο, για τη Βρετανία πλανάται: Ο Χέντερσον επιδίδει, στις 3 Σεπτεμβρίου σε κάποιον Σμιτ, υπάλληλο του Υπουργείου Εξωτερικών (αφού ο Ρίμπεντροπ κρύβεται) διακοίνωση της Κυβέρνησης της Αυτού Μεγαλειότητος, με την οποία καλείται η Γερμανία, εντός δύο ωρών από την επίδοσή της, να σταματήσει τις εχθροπραξίες και να αποχωρήσει από το Πολωνικό έδαφος. Αν αυτό δεν συμβεί, θα υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ Βρετανίας και Γερμανικού Ράιχ. Η διακοίνωση επιδίδεται αμέσως στον Χίτλερ, ο οποίος απελπίζεται και, στρεφόμενος στον Ρίμπεντροπ τον ερωτά: "Was nun?" (κάτι σαν "τι κάνουμε τώρα;"). Παρόμοια διακοίνωση, αν και λιγότερο επιτακτική, επιδίδει και ο Κουλόντρ τρεις ώρες αργότερα. Οι διακοινώσεις αυτές σηματοδοτούν τον Παγκόσμιο χαρακτήρα του Πολέμου.
Η Γαλλία ξεκινά ράθυμα μια διείσδυση σε γερμανικές περιοχές στις 7 Σεπτεμβρίου. Ο Χίτλερ, μη θέλοντας να εμπλακεί σε διμέτωπο αγώνα, έχει δώσει εντολή στις δυνάμεις που βρίσκονται στην περιοχή απλά να αντισταθούν, εκδιώκοντας τους εισβολείς, χωρίς να εμπλακούν περαιτέρω. Η γαλλική εισβολή εξελίσσεται σε μια απλή αψιμαχία, η οποία ανακόπτεται όταν διαπιστώνεται ότι η όλη διαδικασία είναι μάταιη για την Πολωνία, καθώς, πρακτικά, δεν υπάρχει πια Πολωνία. Η Βρετανία, επίσης, δεν κινεί καμία δύναμή της, με εξαίρεση ορισμένα αεροσκάφη της RAF και παλεύει σε διπλωματικό επίπεδο.
== Αποτελέσματα ==
Γερμανία
Ο Χίτλερ πάντα αντιπαθούσε τους Πολωνούς. Όταν η Πολωνία διαμελίζεται μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, ο Χίτλερ αποφασίζει την άμεση και απλή προσάρτηση της Ανατολικής Πρωσίας, της Βάρτα (Reichsgau Wartheland) και της Σιλεσίας στο Ράιχ, με διάταγμα που εκδίδει στις 8 Οκτωβρίου. Το Ναζιστικό κράτος μεγαλώνει έτσι κατά 94.000 τ.χλμ. και πληθυσμιακά κατά 10 περίπου εκατομμύρια (μερικοί είναι γερμανικής καταγωγής, η πλειοψηφία είναι Πολωνοί). Στο υπόλοιπο τμήμα της χώρας ο Χίτλερ δημιουργεί, με ειδικό διάταγμα, στις 12 Οκτωβρίου 1939 το "Γενικό Κυβερνείο" (Generalgouvernement), ορίζοντας Κυβερνήτη τον Χανς Φρανκ. Βασικό του μέλημα, όπως δείχνει η σχετική οδηγία που εξέδωσε ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, είναι να αποδομήσει την πνευματική και πολιτιστική ζωή των Πολωνών, να καταστρέψει την ιντελιγκέντσια και να μετατρέψει την Πολωνία σε "αποθήκη εργατικών χειρών" για το Ράιχ. Χαρακτηριστικά, ο Χάιντριχ είπε σε υφισταμένους του: "Όλοι οι ευγενούς καταγωγής Πολωνοί, οι ιερείς και οι Εβραίοι πρέπει να πεθάνουν". Πριν καν δημιουργηθεί επίσημα το Γενικό Κυβερνείο, πριν ολοκληρωθεί η κατάληψη της Πολωνίας, στο Κοτσμπόροβο (τέλη Σεπτεμβρίου 1939) τέθηκε για πρώτη φορά σε εφαρμογή το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 και ακολούθησαν σύντομα παρόμοιες πράξεις στο υπόλοιπο της χώρας: Τα πρώτα πειράματα με χρήση αερίων και οχημάτων διασκευασμένων σε κινητούς θαλάμους αερίων διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου και του Νοεμβρίου του 1939 στο Πόζναν (Poznań) της Πολωνίας με ασθενείς από το ψυχιατρικό νοσοκομείο της Όβινσκα (Owińska) και τον Μάρτιο του 1940 στο νοσοκομείο της Κοτσάνοφκα (Kochanówka) κοντά στο Λοτζ. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο περίπου 26.000 ασθενών (με φυματίωση και, κυρίως, με ψυχικές παθήσεις) στην Πολωνία.
Οι αναλυτικές δραστηριότητες του Γενικού Κυβερνείου περιέχονται σε ειδικά εκπονημένο σχέδιο, το επονομαζόμενο "Generalplan Ost". Λίγο καιρό αργότερα, το Γενικό Κυβερνείο θα γίνει "αποθήκη" για τους εκτοπιζόμενους Εβραίους. Στις μεγάλες πόλεις δημιουργούνται γκέτο, στα οποία επιδιώκεται η εξόντωση των Πολωνοεβραίων με βασικό "όπλο" την πείνα. Όταν διαπιστώνεται ότι ο τρόπος αυτός είναι υπερβολικά αργός, στο έδαφος του Γενικού Κυβερνείου, που ασφυκτιά από το πλήθος των εκτοπισμένων Εβραίων και ο Κυβερνήτης του διαμαρτύρεται για τις συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή του, θα δημιουργηθούν έξι από τα επτά Στρατόπεδα εξόντωσης στα πλαίσια της Επιχείρησης Ράινχαρντ, το κύριο πεδίο δράσης και έκφρασης του Ολοκαυτώματος.
Η εξόντωση της Πολωνικής άρχουσας τάξης και πνευματικής - θρησκευτικής ηγεσίας της χώρας αποτελούν το αντικείμενο δύο επιχειρήσεων: της "Επιχείρησης Τάννενμπεργκ" (Unternehmen Tannenberg), που έχει καταστρωθεί με τη βοήθεια των γερμανοπολωνών και της "Επιχείρησης ΑΒ" (Außerordentliche Befriedungsaktion). Το αποτέλεσμά τους είναι το επιδιωκόμενο: Εξοντώνεται ή συλλαμβάνεται και φυλακίζεται η πλειοψηφία των ευγενών, των πνευματικών ανθρώπων (δασκάλων, καθηγητών, ηθοποιών, συγγραφέων κτλ) και αρκετοί ιερείς. Η χώρα υφίσταται, επίσης, συστηματική λεηλασία, με αποτέλεσμα να επικρατήσουν συνθήκες λιμού ήδη από το 1941. Η "αποθήκη εργατικών χειρών", όπως θεωρούν την Πολωνία οι Εθνικοσοσιαλιστές, γίνεται επίσης αντικείμενο εκμετάλλευσης. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής περισσότεροι από 1.000.000 Πολωνοί εργάτες μεταφέρθηκαν για εργασία σε Γερμανικές εγκαταστάσεις της πολεμικής βιομηχανίας του Ράιχ για καταναγκαστική εργασία.
Σοβιετική Ένωση
thumb|240px|Γερμανός και Σοβιετικός αξιωματικός σε χειραψία, μετά την ολοκλήρωση της κοινής εισβολής στη χώρα. Μετά την κατάρρευση της άμυνας της Πολωνίας η ΕΣΣΔ κατέλαβε περίπου το 52% του εδάφους της, στο οποίο κατοικούσαν σχεδόν 14 εκατ. άτομα, με το 38% να είναι γνήσιοι Πολωνοί, 37% Ουκρανοί, 14% Λευκορώσοι, 8,5% Εβραίοι, 1% Ρώσοι και 0,5% Γερμανοί. Υπήρχαν, επίσης, αρκετοί πρόσφυγες από τις περιοχές που είχε καταλάβει η Γερμανία (περίπου 200.000), η πλειοψηφία των οποίων ήταν Εβραίοι.
Η Γερμανία βάσιζε την πολιτική της στην κατακτημένη Πολωνία καθαρά στον ρατσισμό. Η ΕΣΣΔ, αντίθετα, βάσισε την πολιτική της στην πάλη των τάξεων και επιδίωκε τη "σοβιετοποίηση" του κατακτημένου πληθυσμού. Τα πάσης φύσεως ιδρύματα (εκπαιδευτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά κτλ) άλλαξαν ηγεσία (όλα τα στελέχη διοίκησης ήταν Ρώσοι και σε ελάχιστες περιπτώσεις Ουκρανοί ή Πολωνοί). Τα μεγάλα Πανεπιστήμια "επιανιδρύθηκαν" (όπως αυτό του Λβιβ) και άρχισαν να λειτουργούν ως Σοβιετικά Πανεπιστήμια, ενώ διαλύθηκαν τα τμήματα που σχετίζονταν με την Πολωνική λογοτεχνία και την Πολωνική γλώσσα. Παράλληλα, οι σοβιετικές αρχές προσπάθησαν να εξαλείψουν ό,τι σχετιζόταν με το Πολωνικό κράτος αλλά και με την Πολωνική κουλτούρα γενικότερα. Στις 21 Δεκεμβρίου 1939 το νόμισμα της χώρας αποσύρθηκε από την κυκλοφορία και αντικαταστάθηκε με το ρούβλι, με αποτέλεσμα ολόκληρος ο εγχώριος πληθυσμός να χάσει, μέσα σε μια νύκτα, τις αποταμιεύσεις του. Από τα σχολεία αποσύρθηκαν τα πολωνικά βιβλία. Όλα τα μέσα ενημέρωσης περιήλθαν υπό σοβιετικό έλεγχο, ενώ η σοβιετική κατοχή εγκαθίδρυσε σύστημα βασιζόμενο στον τρόμο. Τα πολιτικά κόμματα, φυσικά, καταργήθηκαν και επιτράπηκε μόνον η ύπαρξη του Κομμουνιστικού κόμματος.
Διώξεις υπέστησαν, επίσης, όλες οι θρησκείες. Οι περισσότερες εκκλησίες σταμάτησαν να λειτουργούν, οι ιερείς διώχθηκαν με κάθε τρόπο, από τη βαρειά φορολογία μέχρι την υποχρεωτική στρατολόγηση, τις συλλήψεις και τον εκτοπισμό. Όλες οι επιχειρήσεις πέρασαν στην κατοχή του κράτους και η γεωργία μετατράπηκε σε κολλεκτιβιστική. Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής δεν άργησαν να φανούν. Τον χειμώνα άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες ελλείψεις σε αγαθά, που εξελίχτηκαν, ύστερα από σύντομο διάστημα, σε λιμό.
Σύμφωνα με τον Σοβιετικό νόμο, όλοι οι κάτοικοι των προσαρτημένων περιοχών όφειλαν να λάβουν τη Σοβιετική υπηκοότητα. Επειδή, όμως, κάτι τέτοιο απαιτούσε και τη συναίνεση του κάθε πολίτη, η κατοχική διοίκηση άρχισε πιέσεις, οι οποίες έφθαναν μέχρι τον εκβιασμό, απειλώντας ότι όσοι δεν συναινούσαν θα απελαύνονταν στη Ναζιστική ζώνη κατοχής.
Η Σοβιετική κατοχή τερματίσθηκε με την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσσα, την εισβολή, δηλαδή, της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ το καλοκαίρι του 1941.