cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόβλημα υπόσχεσης
Στη θεωρία υπολογιστικής πολυπλοκότητας, ένα πρόβλημα υπόσχεσης είναι μια γενίκευση κάποιου προβλήματος απόφασης, για το οποίο μάς δίνεται η διαβεβαίωση ότι δέχεται εισόδους από ένα συγκεκριμένο υποσύνολο όλων των πιθανών εισόδων. Σε αντίθεση με τα προβλήματα απόφασης, τα ναι στιγμιότυπα (οι είσοδοι για τις οποίες ο αλγόριθμος πρέπει υποχρεωτικά να επιστρέψει ναι) και τα όχι στιγμιότυπα δεν εξαντλούν το σύνολο όλων των πιθανών εισόδων. Διαισθητικά, ο αλγόριθμος έχει λάβει τη διαβεβαίωση (υπόσχεση) ότι η είσοδος θα ανήκει σε κάποιο σύνολο ναι στιγμιοτύπων ή όχι στιγμιοτύπων. Μπορεί όμως να υπάρχουν και είσοδοι που δεν είναι ούτε ναι ούτε όχι. Εάν δοθεί στον αλγόριθμο μια τέτοια είσοδος για την επίλυση κάποιου προβλήματος υπόσχεσης, τότε αυτός μπορεί να επιστρέψει οτιδήποτε, ή ακόμα και να τερματίσει.
Παραδείγματα
Πολλά φυσικά προβλήματα είναι στην πραγματικότητα προβλήματα υπόσχεσης. Για παράδειγμα, θεωρήστε το ακόλουθο πρόβλημα: «Δεδομένου ενός κατευθυνόμενου ακυκλικού γράφου, να αποφανθείτε αν ο γράφος αυτός διαθέτει μονοπάτι μήκους 10». Τα ναι στιγμιότυπα είναι κατευθυνόμενοι ακυκλικοί γράφοι με μονοπάτι μήκους 10, ενώ τα όχι στιγμιότυπα είναι κατευθυνόμενοι ακυκλικοί γράφοι που δε διαθέτουν κανένα μονοπάτι μήκους 10. Η υπόσχεση είναι το σύνολο των κατευθυνόμενων ακυκλικών γράφων. Σε αυτό το παράδειγμα η υπόσχεση μπορεί εύκολα να ελεγχθεί. Πιο συγκεκριμένα, είναι ιδιαίτερα εύκολο να ελέγξουμε αν κάποιος δοσμένος γράφος είναι κυκλικός. Παρ' όλα αυτά, θα μπορούσε να είναι αρκετά δύσκολο να ελέγξουμε την υποσχόμενη ιδιότητα. Για παράδειγμα, θεωρήστε το πρόβλημα: «Δεδομένου ενός Χαμιλτονιανός γράφος, να αποφανθείτε αν ο γράφος αυτός περιέχει κύκλο μήκους 4». Τώρα ο έλεγχος της υπόσχεσης αποτελεί ένα NP-hard πρόβλημα, αλλά το πρόβλημα υπόσχεσης είναι αρκετά εύκολο να επιλυθεί αφού ο έλεγχος ύπαρξης κύκλων μεγέθους 4 μπορεί να γίνει σε πολυωνυμικό χρόνο.
Μελέτες
Κατηγορία:Θεωρία υπολογισμού Κατηγορία:Μαθηματικά προβλήματα
Ντέπυ Μαρτίνη
H Ντέπυ (Δέσποινα) Μαρτίνη (1937 – 30 Ιανουαρίου 2023) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και μοντέλο. Κέρδισε το 1955 τον τίτλο της Β´ Σταρ Ελλάς, ενώ, την ίδια χρονιά, κατάφερε να λάβει και την 3η θέση στον διαγωνισμό 'Μις Ευρώπη'. Από το 1959 άρχισε να λαμβάνει μέρος και σε κινηματογραφικές ταινίες με σημαντικότερη τον Εφιάλτη (1961) του πρωτοεμφανιζόμενου Ερρίκου Ανδρέου, όπου εντυπωσίασε ως Εύη Λινάρδου. Συμμετείχε επίσης σε ταινίες όπως: Νύχτες στο Μιραμάρε (1960), Το ποτάμι (1960), Φαίδρα (1962). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ήταν επιχειρηματίας και παντρεμένη με τον Γιώργο Βουμβλινόπουλο.
Απεβίωσε στις 30 Ιανουαρίου του 2023 σε ηλικία 86 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άννα Μαρία του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Η Άννα-Μαρία, γερμ. Anna Maria von Hohenzollen von Brandenburg-Ansbach (28 Δεκεμβρίου 1526 - 20 Μαΐου 1589) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεβέργης.
Βιογραφία
Η Άννα-Μαρία γεννήθηκε στο Γιάγκερντορφ (τσεχ.: Κρνοφ), ως η μεγαλύτερη κόρη του Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της δεύτερης συζύγου του Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Καρόλου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς. Η Άννα-Μαρία μεγάλωσε ως Λουθηρανή και στις 24 Φεβρουαρίου 1544 έγινε σύζυγος του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης. Αργότερα ενήργησε ως επίτροπος του ανήλικου γιου της Λουδοβίκου Γ΄ δούκα της Βυρτεμβέργης στις αρχές της βασιλείας του. Μετά το τέλος τού συζύγου της Χριστοφόρου έζησε 21 έτη στο κάστρο του Nύρτινγκεν και απεβίωσε εκεί.
Αφού έχασε τόσο τον σύζυγό της όσο και τον μεγαλύτερο γιο της το 1568, η Άννα-Μαρία ερωτεύτηκε τρελά τον νεαρό Γεώργιο Α΄ λάτγκραβο της Έσσης-Ντάρμσταντ (1547–1596). Λίγο αργότερα έπαθε ψυχική σύγχυση και έζησε κλειδωμένη. Ο Γεώργιος αργότερα νυμφεύτηκε την κόρη της Ελεονόρα.
Απεβίωσε το 1589 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Τύμπινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1544 το Χριστόφορο δούκα της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας
Η πραιτοριανή επαρχία της Ιταλίας (Praefectura praetorio Italiae, στην πλήρη μορφή της [μέχρι το 356] praefectura praetorio Italiae, Illyrici et Africae), ήταν ένας από τις τέσσερις πραιτωρινές επαρχίες στους οποίους χωρίστηκε η Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αποτελούσε την ιταλική χερσόνησο, τα δυτικά Βαλκάνια, τις παραδουνάβιες επαρχίες και τμήματα της Βόρειας Αφρικής. Η έδρα της πραιτωριανής επαρχίας μεταφέρθηκε από τη Ρώμη στο Μεδιόλανο, και τέλος στη Ραβέννα.
Δομή και ιστορία
Η πραιτωριανή επαρχία ιδρύθηκε στη διαίρεση της Αυτοκρατορίας μετά το τέλος τού Κωνσταντίνου Α΄ το 337 και αποτελούνταν από διοικήσεις (dioceses). Αρχικά αυτές ήταν η διοίκηση Αφρικής, η διοίκηση Ιταλίας, η διοίκηση Παννονίας, η διοίκηση Δακίας και η διοίκηση Μακεδονίας (οι δύο τελευταίες ήταν ξεχωριστές μέχρι το 327, οπότε ενώθηκαν στη διοίκηση Μοισίας). Τελικά η διοίκηση Ιταλίας χωρίστηκε σε δύο, τη διοίκηση της Προαστιακής Ιταλίας (Italia suburbicaria: "Η Ιταλία κάτω από την πόλη", αναφέρεται επίσης ως "διοίκηση της πόλης της Ρώμης") και την διοίκηση της Αννοναρικής Ιταλίας (Italia annonaria: " προμηθειών Ιταλίας").
Το 347 ιδρύθηκε η πραιτωριανή επαρχία του Ιλλυρικού, αποτελούμενη από τις διοικήσεις Παννονίας, Δακίας και Μακεδονίας. Έπαρχος ήταν ο Βουλκάνιος Ρουφίνος, 347–352. Η νέα πραιτωριανή επαρχία καταργήθηκε το 361 από τον Ιουλιανό και επανιδρύθηκε το 375 από τον Γρατιανό. Η επικράτειά της αμφισβητήθηκε μεταξύ των δύο ημίσεων της Αυτοκρατορίας, μέχρι την τελική διχοτόμηση το 395, όταν η διοίκηση της Παννονίας αποσχίστηκε από το Ιλλυρικό και ενώθηκε με τη Δυτική Αυτοκρατορία και την πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας ως διοίκηση Ιλλυρικού.
Παρά το τέλος της Δυτικής Αυτοκρατορίας το 476, τα γερμανικά διάδοχα κράτη υπό τον Οδόακρο και τον Θεοδώριχο Α΄ συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον ρωμαϊκό διοικητικό μηχανισμό, καθώς και να είναι ονομαστικά υπήκοοι του ανατολικού Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι η πραιτωριανή επαρχία επέζησε και περιήλθε ξανά στα χέρια των Ρωμαίων μετά τον Γοτθικό Πόλεμο του Ιουστινιανού Α΄. Ωστόσο, με την εισβολή των Λομβαρδών το 568, η ρωμαϊκή κυριαρχία περιορίστηκε σε κατακερματισμένα και απομονωμένα εδάφη και η πραιτωριανή επαρχία έδωσε τη θέση του στο εξαρχάτο της Ραβέννας, που ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαυρίκιο.
Οι πραιτωριανοί έπαρχοι συνεχίζουν ωστόσο να μαρτυρούνται μέχρι και τον 7ο αι. Ο τελευταίος βεβαιωμένος κάτοχος εμφανίζεται το 639, και δύο σφραγίδες που φέρουν τον τίτλο έπαρχος σώζονται από τα τέλη του 7ου αι., αν και έχει προταθεί ότι αποτελούν λάθος τύπωμα για τον έξαρχο.
Γερμανική κυριαρχία
Υπό τον Oδόακρο:
Υπό τους Οστρογότθους:
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:6ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:5ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:6ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Quadrivium
Στην Εκπαίδευση των Ελευθέρων Τεχνών, το Quadrivium (πληθυντικός: Quadrivia) περιλαμβάνει τα τέσσερα αντικείμενα των Μαθηματικών Τεχνών: Αριθμητική, Γεωμετρία, Μουσική, Αστρονομία και διδασκόταν έπειτα από την εκμάθηση του απλούστερου Trivium. Η λέξη είναι λατινική και σημαίνει τέσσερις τρόποι/οδοί και η χρήση της για τα τέσσερα θέματα αποδίδεται στον Βοήθιο ή τον Κασσιόδωρο, λόγιους του 5ου-6ου αι. Μαζί τα δύο αυτά, το Trivium και το Quadrivium, αποτελούσαν τις επτά ελεύθερες (ie διανοητικές) Τέχνες, που ξεχώριζαν από τις πρακτικές Τέχνες: την Ιατρική και την Αρχιτεκτονική.
Η τετράδα αυτή των μαθημάτων αποτελείτο από την Αριθμητική, τη Γεωμετρία, τη Μουσική και την Αστρονομία. Έπονταν της προπαρασκευαστικής εργασίας της τριάδας της Γραμματικής, της Λογικής και της Ρητορικής. Η τετράδα αυτή, με τη σειρά της, εθεωρείτο η βάση για τη σπουδή της Φιλοσοφίας (της κατ'εξοχήν ελεύθερης Τέχνης) και της Θεολογίας. Η τετράδα ήταν η ανώτερη διαίρεση της Μεσαιωνικής εκπαίδευσης και τα μαθήματά της σχετιζόταν με τη μέτρηση του αριθμού (Αριθμητική), του χώρου (Γεωμετρία), του χρόνου (Μουσική) και του χώρου-και-χρόνου (Αστρονομία). Έδινε στον εκπαιδευόμενο τις ουσιαστικές δεξιότητες διανόησης της κλασικής αρχαιότητας.
Η προέλευση
Η τετράδα αυτή των μαθημάτων αποτελούσε το δεύτερο μέρος των σπουδών, όπως την περιγράφει ο Πλάτων στην Πολιτεία του, στο 7ο βιβλίο της με την εξής σειρά: Αριθμητική, Γεωμετρία, Αστρονομία, Μουσική. Η τετράδα υπονοείται στα πρώιμα γραπτά των Πυθαγορίων και στο Περί του γάμου της Φιλολογίας με τον Ερμή του Μαρτιανού Καπέλλα (5ος αι.). Ωστόσο ο όρος quadrivium δεν χρησιμοποιήθηκε, παρά στις αρχές του 6ου αι. από τον Βοήθιο.
Όπως γράφει ο Πρόκλος, "οι Πυθαγόριοι διαιρούσαν όλη τη μαθηματική επιστήμη σε τέσσερα μέρη. Το ήμισυ αυτης σχετιζόταν με την ποσότητα, το άλλο με το μέγεθος και κάθε ήμισυ υποδιαιρούνταν σε δύο μέρη: η ποσότητα μπορεί να θεωρηθεί σε σχέση με τον εαυτό της ή σε σχέση με άλλη· το μέγεθος είναι ακίνητο ή σε κίνηση. Έτσι με την ποσότητα ως προς τον εαυτό της ασχολείται η Αριθμητική, με τις ποσότητες μεταξύ τους (αναλογίες) η Μουσική, με το ακίνητο μέγεθος η Γεωμετρία και με το μέγεθος που εκ φύσεως κινείται ασχολούνται τα Σφαιρικά (η Αστρονομία)".
Πηγές
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Τέχνες
Τζωρτζ Ρομέρο
Ο Τζωρτζ Άντριου Ρομέρο ή Τζορτζ Ρομέρο  (αγγλικά: George Andrew Romero, 4 Φεβρουαρίου 1940 – 16 Ιουλίου 2017) ήταν Αμερικανοκαναδός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και μοντέρ του κινηματογράφου, γνωστός για τις ταινίες τρόμου που σκηνοθέτησε με θέμα μια φανταστική κυριαρχία των ζόμπι. Ξεκίνησε με την ταινία Η νύχτα των ζωντανών νεκρών (1968), η οποία θεωρείται συχνά η απαρχή της δημοσιότητας των ζόμπι στον σύγχρονο πολιτισμό. Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες Ζόμπι, το ξύπνημα των νεκρών (Dawn of the Dead, 1978) and Η μέρα των ζωντανών νεκρών (Day of the Dead, 1985). Πέρα από αυτή την τριλογία ταινιών, οι οποίες θεωρούνται «καλτ», άλλες ταινίες του είναι και οι Καραντίνα: Ο ουρανός έβρεξε θάνατο (The Crazies, 1973), Martin, Creepshow (1982), Άγριο ένστικτο (Monkey Shines, 1988), Το σκοτεινό Εγώ (The Dark Half, 1993) και Εκδικητής δίχως πρόσωπο (Bruiser, 2000).
Απαρχές και προσωπική ζωή
Ο Ρομέρο γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, από πατέρα Κουβανό και μητέρα λιθουανικής καταγωγής. Ο πατέρας του εργαζόταν ως γραφίστας. Ο Τζωρτζ Ρομέρο μεγάλωσε στο Μπρονξ και συχνά δανειζόταν μπομπίνες ταινιών από το Μανχάταν για να τις δει στο σπίτι του. Σπούδασε στο καλό Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον, στο Πίτσμπεργκ.
thumb|Επέλαση των ζόμπι από τη [[Η νύχτα των ζωντανών νεκρών|Νύχτα των ζωντανών νεκρών. Ας σημειωθεί ότι η λέξη «ζόμπι» δεν αναφέρεται ούτε μία φορά μέσα σε αυτή την ταινία.|247x247px]] Μετά την αποφοίτησή του (1960) άρχισε τη σταδιοδρομία του σκηνοθετώντας ταινίες μικρού μήκους και διαφημίσεις. Μαζί με εννέα φίλους του ίδρυσε τη μικρή εταιρεία «Image Ten Productions», που παρήγαγε τη Νύχτα των ζωντανών νεκρών (1968) σε σκηνοθεσία δική του και σενάριο από τον ίδιο και τον Τζων Α. Ρούσο.
Ο Τζωρτζ Ρομέρο είχε νυμφευθεί τρεις φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Νάνσυ, με την οποία χώρισαν το 1978. Το 1980 ο Romero πήρε ως σύζυγό του την ηθοποιό Κριστίν Φόρεστ, την οποία είχε γνωρίσει στα γυρίσματα της ταινίας του Season of the Witch (1973). Η Κριστίν είχε μικρούς ρόλους στις περισσότερες από τις ταινίες του, απέκτησαν μαζί δύο παιδιά, τον Άντριου και την Τίνα Ρομέρο, και χώρισαν το 2010, μετά από τρεις δεκαετίες γάμου. Ο Ρομέρο γνώρισε την τρίτη σύζυγό του, τη Suzanne Desrocher, γυρίζοντας την ταινία του Η Γη των ζωντανών νεκρών (Land of the Dead, 2005). Παντρεύτηκαν τον Σεπτέμβριο του 2011 στο Μάρθαζ Βίνγιαρντ, αλλά έζησαν στο Τορόντο, με τον Ρομέρο να έχει πάρει και την καναδική υπηκοότητα από το 2009. Ο γιος του, ο Κάμερον Ρομέρο, έχει γυρίσει την ταινία Origins (2015) , το πρήκουελ της to Νύχτας των ζωντανών νεκρών.
Ο Ρομέρο πέθανε στον ύπνο του στο Τορόντο σε ηλικία 77 ετών, μετά από μία «σύντομη αλλά επιθετική μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα», σύμφωνα με δήλωση του παραγωγού του, P. Grunwald, με την τρίτη σύζυγό του και την κόρη του Τίνα στο πλευρό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μονή Βελλάς
Η Μονή Βελλάς ή Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βελλάς βρίσκεται στην Ήπειρο σε απόσταση 35 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 2,5 χλμ. Ν. από το Καλπάκι.
Ιστορία
Για ένα μεγάλο διάστημα, από τον 13ο έως τον 17ο αιώνα, στην Μονή Βελλάς λειτουργούσε σχολή, όπου οι νέοι διδάσκονταν εκκλησιαστικά μαθήματα αλλά και μαθήματα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Το 1863 έγινε Σταυροπηγιακή και το 1885 μετατράπηκε σε ενοριακή. Είχε δε μετόχι τη Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρα στη Ρουμανία. Το 1936 ενώθηκε με τη Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως και Πωγωνιανής και σήμερα είναι ενταγμένη στη Μητρόπολη Ιωαννίνων. Η μονή απετέλεσε από το 13ο αιώνα και για 400 χρόνια περίπου μεγάλο πνευματικό κέντρο, ενώ διέθετε και μεγάλη περιουσία. Το 1817 σχεδόν ερημώθηκε, αφού οι μοναχοί αρνούμενοι να δώσουν την περιουσία τους στον Αλή Πασά, μετέβησαν στην Κέρκυρα. Μερικοί κατέφυγαν σε ορεινή περιοχή του νομού Αχαΐας και σε ανάμνηση της γενέτειράς τους έδωσαν στο νέο οικισμό το όνομα Βελλά (Αχαΐας), ενώ άλλοι κατέφυγαν στο σημερινό νομό Φθιώτιδας όπου μέχρι και τις μέρες μας υπάρχουν τοπωνύμια Βελλά και γέφυρα Βελλά.
Την Μονή ανέστησε ξανά το 1911 ο τότε Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων Βλάχος, με την ίδρυση Ιεροδιδασκαλείου. Από εκεί αποφοιτούσαν δάσκαλοι και ιερείς. Χτίστηκαν μεγάλα κτήρια με αίθουσες διδασκαλίας και οικοτροφείο, όπου έμεναν δωρεάν οι σπουδαστές. Το ιεροδιδασκαλείο λειτούργησε μέχρι το 1989, αποδίδοντας στον ελληνικό δημόσιο βίο πλήθος διαπρεπών πολιτικών, νομικών και επιστημόνων.
Αρχιτεκτονική
Το καθολικό της Μονής είναι τρίκλιτη βασιλική διακοσμημένη με αγιογραφίες, όπου ανάμεσα τους υπάρχουν η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βελλαϊτισας και οι μορφές αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων (Πλάτων, Αριστοτέλης, Σόλων, Πλούταρχος). Το τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο με επίχρυσες λεπτομέρειες, ένα έργο του 16ου - 17ου αιώνα.
Διοικητικά
Από το 1919 απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός και αναφέρεται στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νεγράδων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τους Νεγράδες υπάγεται στην τοπική κοινότητα Νεγράδων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 11 κάτοικοι.
Παραπομπές
Βελλας
Schneider Electric
Η Schneider Electric είναι μία Γαλλική πολυεθνική που δραστηριοποίείται στον τομέα της διαχείρισης ενέργειας και του αυτοματισμού.
Ιστορία
thumb|Ο Ευγένιος Σνάιντερ Ιδρύθηκε το 1836 από δύο αδέλφια, τον Ευγένιο και τον Αδόλφο Σνάιντερ. Στο πρώτο μέρος του 20ού αιώνα, η Schneider συνεργάστηκε με το διεθνή, εκείνη την εποχή, όμιλο Westinghouse Systems με στόχο την κατασκευή ηλεκτρικών κινητήρων και ατμομηχανών.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δραστηριότητες στον τομέα των εξοπλισμών εγκαταλείφθηκαν και η εταιρία ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τον ηλεκτρολογικό εξοπλισμό, τα χυτήρια και την επεξεργασία χάλυβα. Η εταιρία παρέμεινε στον τομέα αυτό μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Το 1981, το Groupe Schneider χωρίστηκε και έμφαση δόθηκε στον ηλεκτρολογικό εξοπλισμό και έλεγχο της βιομηχανίας. Ακολούθησε μία στρατηγική εξαγορών, της Telemecanique (1988), της Square D (1991) και της Merlin Gerin (1992), επωνυμίες των οποίων τα προϊόντα αποτελούν την κύρια προσφορά της εταιρίας.
Το 1999, το Groupe Schneider μετονομάστηκε σε Schneider Electric. Τον ίδιο χρόνο η εταιρίας απέκτησε και τον όμιλο Lexel.
Σήμερα, η εταιρία κατέχει ηγετική θέση και αποτελεί έναν παγκόσμιο ειδικό στη διαχείριση ενέργειας, μέσω μίας σειράς εξαγορών: Veris Industries, ένα κατασκευαστή ηλεκτρονικών αισθητήρων, το 1999, της Power Measurement and ELAU το 2005, της MGE UPS Systems, της Clipsal, της TAC, της Nulec, της Andover Controls, της GET plc και Citect το 2006, της American Power Conversion (APC) και της Pelco, ενός κατασκευαστή συστημάτων βιντεοπαρακολούθησης και ασφαλείας, το 2007, της Gutor Electronic LLC το 2008, και το τμήμα διανομής (AREVA D) της AREVA T & D το 2010.
Schneider Electric στην Ελλάδα
Η εμπορική δραστηριότητα έχει 2 κέντρα πωλήσεων και εξυπηρέτησης πελατών στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και ένα κέντρο Εκπαίδευσης Πελατών στην Αθήνα. Η βιομηχανική, διαθέτει εργοστάσιο παραγωγής Μετασχηματιστών στα Οινόφυτα Βοιωτίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας Κατηγορία:Επιχειρήσεις ενέργειας
Μαρία Λουίζα της Γαλλίας (1728-1733)
Η Μαρία Λουίζα της Γαλλίας ((28 Ιουλίου 1728–19 Φεβρουαρίου 1733) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Μαρία Λετσίνσκα.
Ζωή
Γεννημένη στις Βερσαλλίες, το τρίτο παιδί του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της βασίλισσα Μαρίας Λετσίνσκας, ήταν γνωστή ως Τρίτη Κυρία μέχρι τη βάπτισή της λίγες εβδομάδες πριν από το θάνατό της. Η γέννησή της δεν έγινε δεκτή με πολύ ενθουσιασμό λόγω του φύλου της. Ο πατέρας της ήθελε γιο και κληρονόμο στον θρόνο. Όταν ήταν σαφές ότι γεννήθηκε ένα κορίτσι, οι προβλεπόμενες γιορτές για τον αναμενόμενο Δελφίνο ακυρώθηκαν και η Λουίζα είχε μόνο έναν εκκλησιαστικό ψαλμό στην Εκκλησία των Βερσαλλιών προς τιμήν της.
Μεγάλωσε στις Βερσαλλίες με τις μεγαλύτερες αδερφές της, τις δίδυμες Ελισάβετ και Άννα Εριέττα. Την επόμενη χρονιά, το 1729, γεννήθηκε ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος.
Η βασιλική οικογένεια έκανε έναν άλλο γιο το 1730, τον Φίλιππο. Το χειμώνα του 1733, η Λουίζα αρρώστησε. Μια επιδημία έλαβε χώρα ταυτόχρονα στις Βερσαλλίες. Το παιδί τέθηκε υπό τη φροντίδα του γιατρού Monsieur Bouillac, ο οποίος χορήγησε φάρμακα και το παιδί αιμορράγησε. Η Τρίτη Κυρία βαφτίστηκε γρήγορα στις Βερσαλλίες κι έλαβε το όνομα Μαρία Λουίζα. Πέθανε στις Βερσαλλίες εξαντλημένη και θάφτηκε στο Βασιλικό Νεκροταφείο του Αγίου Ντενί.
Το πορτρέτο της ζωγράφισε ο Πιερ Γκομπέρτ γύρω στο 1730. Το 1734 απεικονίστηκε σε ένα μεταθανάτιο πορτρέτο από τον Κάρολο-Ιωσήφ Νατουάρ. Απεικονιζόταν με την αδερφή της, τη μελλοντική Μαρία Αδελαΐδα.
Είχε ονομαστεί Λουίζα με την πάροδο του χρόνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι πολωνικής καταγωγής
Λαγκαδιά Τρικάλων
Η Λαγκαδιά είναι μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Η Λαγκαδιά βρίσκεται στις νότιες πλαγιές των Ορέων Αντιχάσια σε υψόμετρο 450 μέτρα ενώ απέχει περίπου 14 χλμ. Β.-ΒΑ. από το κέντρο των Τρικάλων. Σε κοντινή απόσταση, νοτιοδυτικά του χωριού είναι η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου ή Μονή Κορμπόβου που μαζί με το παρεκκλήσι της Μεταμορφώσης του Σωτήρος έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
Μονή Κορμπόβου
Η μονή είναι κτισμένη στο χείλος μικρού απόκρημνου βράχου αν και αρχικά είχε κτισθεί σε απότομο γκρεμό ενώ το 1336 αναφέρεται σε χρυσόβουλο ως μετόχι της ακμάζουσας τότε Μονής Ζαβλαντίων. Η μονή "διατηρεί το καθολικό της και ένα παρεκκλήσιο. Το καθολικό, αθωνίτικου τύπου, διατηρεί λείψανα τοιχογραφιών καθώς και εγχάρακτη επιγραφή που αναφέρει ως έτος ανοικοδόμησης το 1809.Το ξυλόγλυπτο τέμπλο χρονολογείται το 1838. Το παρεκκλήσι της Μεταμορφώσεως ευρίσκεται νότια, εκτός του περιβόλου, είναι μονόχωρο με τοιχογραφίες, το οποίο, σύμφωνα με επιγραφή τοποθετείται στο 1660."
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά της ονομασία από την εποχή της Τουρκοκρατίας ως Κόρμποβο, να προσαρτάται στον τότε δήμο Παραληθαίων. Το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Λαγκαδιά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Λιόπρασο αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Παληοκάστρου του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 48 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή - Βασιλικά Θεσσαλονίκης
Η Ιερά Μονή (Ησυχαστήριο) του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου βρίσκεται στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, κοντά στα Βασιλικά και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Κασσανδρείας. Είναι γυναικεία μονή και ιδρύθηκε το 1967. Βρίσκεται περίπου 18 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Θεσσαλονίκη.
Πνευματικός καθοδηγητής της Μονής υπήρξε ο Άγιος Παΐσιος. Το καλοκαίρι του 1966, λόγω επιδείνωσης της κατάσταση της υγείας του, ο Γέροντας Παΐσιος πήγε στην Θεσσαλο­νίκη για εξετάσεις, οι οποίες ἐδειξαν ὁτι ἐπρεπε να χειρουργηθεί στους πνεύμονες και εισήχθη στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βορείου Ελλάδος (σήμερα Νοσοκομείο Παπανικολάου). Τότε τον γνώρισαν κάποιες νέες κοπέλες, οι οποίες ήθελαν από χρόνια να ιδρύσουν Μοναστήρι, αλλά συναντούσαν δυσκολίες. Οι νέες αυτές τον επισκέπτονταν καθημερινά. Από τότε ο Γέροντας τις θεωρούσε αδελφές του και ανέλαβε να τις βοηθήσει. Βρήκε τον τόπο για να κτιστεί το Μοναστήρι και σε εναν χρόνο εγκαταστάθηκαν εκεί οι πρώτες μοναχές. Ἐτσι ιδρύθηκε τὸ Ησυχα­στήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτὴ - Βασιλικά Θεσσα­λονίκης, το οποίο ο Γέροντας Παΐσιος βοηθούσε πνευματικὰ μέ­χρι τον θάνατό του.
Στο Ησυχαστήριο φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη και εκεί ετάφη και ο Άγιος Παΐσιος, το μνήμα του οποίου επισκέπτονται χιλιάδες πιστοί Χριστιανοί για να προσκυνήσουν.
Παραπομπές
Ιωαννη Θεολογου
Οι Γκρινιάρηδες (ταινία)
Οι γκρινιάρηδες (αγγλικά: Grumpy Old Men) είναι μια αμερικανική ρομαντική κωμωδία του 1993 σε σκηνοθεσία Ντόναλντ Πέτρι, σενάριο Μαρκ Στίβεν Τζόνσον και με πρωταγωνιστές τους Τζακ Λέμον, Γουόλτερ Ματάου, Αν Μάργκρετ, Μπέρτζες Μέρεντιθ, Ντάριλ Χάνα, Κέβιν Πόλακ, Όσι Ντέιβις και Μπακ Χένρι. Την ακολουθεί το σίκουελ Γρουσούζηδες, μα τρελά ερωτευμένοι.
Πλοκή
Στη Γουαμπάσα της Μινεσότας, οι γείτονες συνταξιούχοι Τζον Γκούσταφσον και Μαξ Γκόλντμαν τσακώνονται μεταξύ τους. Ζώντας μόνοι τους, περνούν το χρόνο τους ψαρεύοντας στον πάγο και κάνοντας χοντροκομμένες φάρσες ο ένας στον άλλον, όπως έκανε ο Τζον όταν άφησε ένα νεκρό ψάρι στο φορτηγό του Μαξ. Ο ανταγωνισμός τους εκνευρίζει τον φίλο τους, τον Τσακ, ιδιοκτήτη του καταστήματος δολωμάτων του χωριού, και τον γιο του Μαξ, τον Τζέικομπ, ο οποίος είναι υποψήφιος δήμαρχος. Αποφεύγοντας τις προσπάθειες του εφοριακού Έλιοτ Σνάιντερ να εισπράξει ένα σοβαρό χρέος, ο Τζον υποστηρίζει την κόρη του, Μέλανι, όταν εκείνη χωρίζει με τον σύζυγό της, Μάικ.
Ο Τζον και ο Μαξ έλκονται και οι δύο από τον Έιριελ Τρούαξ, μια καθηγήτρια αγγλικών με ελεύθερο πνεύμα, που μετακομίζει στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Ο Τσακ τρώει την Ημέρα των Ευχαριστιών με την Έιριελ, ωθώντας τον Τζον και τον Μαξ να διαγωνιστούν για την αγάπη της. Ο Τσακ πεθαίνει και ο Μαξ ανακαλύπτει το χρέος του Τζον στην εφορία. Ο Τζον περνά χρόνο με την Έιριελ, αποκαλύπτοντας ότι αυτός και ο Μαξ ήταν παιδικοί φίλοι. Ο Τζον και η Έιριελ κάνουν σεξ – την πρώτη του φορά από το 1978 – και ο ζηλιάρης Μαξ πηγαίνει το υπόστεγο ψαρέματος του Τζον σε λεπτό πάγο, από τον οποίο ο Τζον γλιτώνει παρά τρίχα. Ζητά τον λόγο από τον Μαξ και αποκαλύπτεται η πηγή της εχθρότητάς τους: ο Μαξ αγανακτεί με τον Τζον επειδή παντρεύτηκε την αγαπημένη του Μαξ στο γυμνάσιο. Ο Τζον εξηγεί ότι ήταν άπιστη και ο Μαξ ήταν πιο ευτυχισμένος με τη γυναίκα που παντρεύτηκε, αλλά ο Μαξ υπενθυμίζει στον Τζον ότι δεν θα έχει τίποτα να προσφέρει στην Έιριελ μόλις πάρει το σπίτι του η εφορία. Με αυτή τη σκέψη, ο Τζον τελειώνει τη σχέση του με την Άριελ. Στη συνέχεια η Έιριελ συμβουλεύει τον Τζον προειδοποιώντας τον ότι θα μετανιώσει για τα ρίσκα που δεν πήρε στη ζωή του.
Ο Τζέικομπ εκλέγεται δήμαρχος και ο Μαξ συνεχίζει να φλερτάρει την Άριελ. Τα Χριστούγεννα, έρχεται επίσκεψη η Μέλανι και ο Τζον αναστατώνεται όταν μαθαίνει ότι έχει συμφιλιωθεί με τον Μάικ. Δίνοντας στη Μέλανι την ίδια προειδοποίηση που του έδωσε η Έιριελ, την προειδοποιεί ότι θα μετανιώσει για τα ρίσκα που δεν πήρε στη ζωή της και μετά ο Τζον πηγαίνει στο τοπικό μπαρ. Κατόπιν αιτήματος της Μέλανι, ο Τζέικομπ ζητά από τον Μαξ να τα ξαναβρεί με τον Τζον, αλλά οι πατεράδες δεν μπορούν να επιλύσουν τη διαφωνία τους και ο Τζον βγαίνει από το μπαρ. Ο Μαξ τον ακολουθεί σύντομα και τον βρίσκει στο χιόνι, έχοντας υποστεί καρδιακή προσβολή. Στο νοσοκομείο, ο Μαξ δηλώνονει ότι είναι φίλος του Τζον. Λέει στην Έιριελ τι συνέβη και εκείνη συμφιλιώνεται με τον Τζον καθώς αναρρώνει.
Ο Μαξ προσπαθεί να λύσει το θέμα με το χρέος του Τζον, αλλά ο σκληρός εφοριακός Σνάιντερ ετοιμάζεται να βγάλει στο σφυρί το σπίτι και τα υπάρχοντα του Τζον. Περιφράσσοντας το σπίτι, ο Μαξ αφήνει ένα ψάρι στο αυτοκίνητο του Σνάιντερ και τον θάβει στο χιόνι, ενώ ο Τζέικομπ καταφέρνει να εμποδίσει προσωρινά την κατάσχεση του ακινήτου. Μπαίνει η άνοιξη και ο Τζον και η Έιριελ παντρεύονται. Ως γαμήλιο δώρο, ο Μαξ ενημερώνει τον Τζον ότι αυτός και ο Τζέικομπ έχουν τακτοποιήσει το χρέος. Οι νεόνυμφοι φεύγουν, αλλά όχι πριν ο Τζον ανακαλύψει ότι ο Μαξ έχει αφήσει ένα ψάρι στη γαμήλια λιμουζίνα. Ο Μαξ φεύγει για να βρει δικό του ταίρι, καθώς ο Τζέικομπ και μια επίσημα χωρισμένη Μέλανι ξεκινούν ένα νέο ειδύλλιο μεταξύ τους.
Παραγωγή
Το σενάριο της ταινίας Οι γκρινιάρηδες γράφτηκε από τον Μαρκ Στίβεν Τζόνσον, φοιτητή κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο Γαουαϊνόνα (Μινεσότα). Ο Τζον Ντέιβις και ο Ρίτσαρντ Σ. Μπέρμαν έδωσαν το σενάριο του Τζόνσον στον Μπιλ Γκέρμπερ. Ο Τζόνσον οραματίστηκε ως πρωταγωνιστές της ταινίας τους Τζακ Λέμον, Γουόλτερ Ματάου και Σοφία Λόρεν. Ο Ματάου αρχικά δίσταζε να δεχτεί τον ρόλο, αλλά πείστηκε από τον Λέμον και τον γιο του, Τσαρλς Ματάου. Η Αν Μάργκρετ επιλέχθηκε ως αντικείμενο του πόθου, αλλά η Λόρεν πήρε αυτόν τον ρόλο στο σίκουελ.
Ηθοποιοί και το συνεργείο πήγαν στη Μινεσότα τον Ιανουάριο του 1993, αλλά έπρεπε να περιμένουν για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου, λόγω έλλειψης χιονόπτωσης. Οι εσωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στα στούντιο του Πέσλεϊ Παρκ ενώ η πόλεις Σεντ Πολ, Φάριμπολτ και Σέντερ Σίτι έπαιξαν ως Γουαμπάσα. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν στις 23 Ιουνίου 1993, μετά από καθυστέρηση αρκετών μηνών όταν ο Ματάου προσβλήθηκε από πνευμονία ενώ γύριζε μια σκηνή μάχης με τον Λέμον σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν.
Κυκλοφορία
Οι γκρινιάρηδες ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες-έκπληξη της χρονιάς την εποχή της κυκλοφορίας τους. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 25 Δεκεμβρίου 1993, με έσοδα το Σαββατοκύριακο 3.874.911 δολάρια. Κέρδισε συνολικά 70 εκατομμύρια δολάρια στην εγχώρια αγορά, πολύ πάνω από τον προϋπολογισμό των 35 εκατομμυρίων δολαρίων. Η ταινία κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 27 Μαΐου 1994.
Κριτικές
Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 63% με βάση 40 κριτικές, με μέσο όρο βαθμολογίας 5,8/10. Στο Metacritic, η ταινία έχει βαθμολογία 53 στα 100, με βάση 16 κριτικές, υποδεικνύοντας "μεικτές ή μέσες κριτικές". Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση του CinemaScore έδωσε στην ταινία μέση βαθμολογία "Α" σε μια κλίμακα από Α+ έως F.
Σίκουελ
Ένα σίκουελ, με τίτλο Γρουσούζηδες, μα τρελά ερωτευμένοι, κυκλοφόρησε το 1995, με τους Λέμον, Ματάου, Μπέρτζες Μέρεντιθ και Αν Μάργκρετ να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους και τον Μαρκ Στίβεν Τζόνσον να γράφει το σενάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μινεσότα Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι
Μοριακή μηχανή
Μια μοριακή μηχανή, νανίτης ή νανομηχανή είναι ένα μοριακό συστατικό που παράγει οιονεί μηχανικές κινήσεις (έξοδος) ως απόκριση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα (είσοδος). Στην κυτταρική βιολογία, οι μακρομοριακές μηχανές εκτελούν συχνά εργασίες απαραίτητες για τη ζωή, όπως η αντιγραφή του DNA και η σύνθεση του ΑΤΡ. Η έκφραση εφαρμόζεται συχνά γενικότερα σε μόρια που απλώς μιμούνται λειτουργίες που συμβαίνουν σε μακροσκοπικό επίπεδο. Ο όρος είναι επίσης συνηθισμένος στη νανοτεχνολογία, όπου έχουν προταθεί διάφορες εξαιρετικά πολύπλοκες μοριακές μηχανές που αποσκοπούν στην κατασκευή ενός μοριακού συναρμολογητή.
Η κινεζίνη που βαδίζει πάνω σε ένα μικροσωληνίσκο είναι μια μοριακή βιολογική μηχανή που χρησιμοποιεί τη δυναμική των πρωτεϊνικών περιοχών σε νανοκλίμακα Τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο οι χημικοί όσο και οι φυσικοί έχουν προσπαθήσει, με διαφορετικό βαθμό επιτυχίας, να σμικρύνουν τις μηχανές που βρίσκονται στον μακροσκοπικό κόσμο. Οι μοριακές μηχανές βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της έρευνας της κυτταρικής βιολογίας. Το Νόμπελ Χημείας του 2016 απονεμήθηκε στους Jean-Pierre Sauvage, Sir J. Fraser Stoddart και Bernard L. Feringa για τον σχεδιασμό και τη σύνθεση μοριακών μηχανών.
Τύπος
Οι μοριακές μηχανές μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τεχνητές και βιολογικές. Γενικά, οι τεχνητές μοριακές μηχανές (ΑΜΜ) αναφέρονται σε μόρια που σχεδιάζονται και συντίθενται τεχνητά, ενώ οι βιολογικές μοριακές μηχανές βρίσκονται συνήθως στη φύση και έχουν εξελιχθεί στις μορφές τους μετά την αβιογένεση στη Γη.
Τεχνητές
Μια μεγάλη ποικιλία τεχνητών μοριακών μηχανών (ΑΜΜ) έχει συντεθεί από χημικούς, οι οποίες είναι μάλλον απλές και μικρές σε σύγκριση με τις βιολογικές μοριακές μηχανές. Η πρώτη ΑΜΜ, μια μοριακή άκατος, συντέθηκε από τον Sir J. Fraser Stoddart. Μια μοριακή άκατος είναι ένα μόριο ροταξάνης όπου ένας δακτύλιος είναι μηχανικά συνδεδεμένος πάνω σε έναν άξονα με δύο ογκώδη πώματα. Ο δακτύλιος μπορεί να μετακινηθεί μεταξύ δύο θέσεων πρόσδεσης με διάφορα ερεθίσματα όπως το φως, το pH, οι διαλύτες και τα ιόντα. Όπως σημείωσαν οι συγγραφείς αυτής της δημοσίευσης του 1991 στην JACS: "Στο βαθμό που καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της κίνησης του ενός μοριακού συστατικού σε σχέση με το άλλο σε ένα ροταξάνι, θα προκύψει η τεχνολογία για την κατασκευή μοριακών μηχανών", οι μηχανικά αλληλοσυνδεόμενες μοριακές αρχιτεκτονικές πρωτοστάτησαν στο σχεδιασμό και τη σύνθεση ΑΜΜ καθώς παρέχουν κατευθυνόμενη μοριακή κίνηση. Σήµερα υπάρχει µια µεγάλη ποικιλία ΑΜΜ, όπως αναφέρεται παρακάτω.
Μοριακές μηχανές
Οι μοριακοί κινητήρες είναι μόρια ικανά για κατευθυνόμενη περιστροφική κίνηση γύρω από έναν απλό ή διπλό δεσμό. Οι περιστροφικοί κινητήρες μονού δεσμού ενεργοποιούνται γενικά με χημικές αντιδράσεις, ενώ οι περιστροφικοί κινητήρες διπλού δεσμού τροφοδοτούνται γενικά από το φως. Η ταχύτητα περιστροφής του κινητήρα μπορεί επίσης να ρυθμιστεί με προσεκτικό μοριακό σχεδιασμό. Έχουν επίσης παραχθεί νανοκινητήρες νανοσωλήνων άνθρακα.
Μοριακή έλικα
Ένας μοριακός έλικας είναι ένα μόριο που μπορεί να κινεί ρευστά όταν περιστρέφεται, λόγω του ειδικού του σχήματος που έχει σχεδιαστεί κατ' αναλογία με τους μακροσκοπικούς έλικες. Διαθέτει πολλά πτερύγια μοριακής κλίμακας προσαρτημένα σε ορισμένη γωνία βήματος γύρω από την περιφέρεια ενός άξονα νανοκλίμακας. Βλέπε επίσης μοριακό γυροσκόπιο.
Μοριακός διακόπτης
Ο μοριακός διακόπτης είναι ένα μόριο που μπορεί να μετατοπιστεί αντιστρεπτά μεταξύ δύο ή περισσότερων σταθερών καταστάσεων. Τα μόρια μπορούν να μετατοπιστούν μεταξύ των καταστάσεων σε απόκριση σε αλλαγές του pH, του φωτός (φωτοδιακόπτης), της θερμοκρασίας, ενός ηλεκτρικού ρεύματος, του μικροπεριβάλλοντος ή της παρουσίας ενός ligand.
Μοριακή μετακίνηση
Μια μοριακή άκατο είναι ένα μόριο ικανό να μεταφέρει μόρια ή ιόντα από μια θέση σε μια άλλη. Μια κοινή μοριακή άκατος αποτελείται από ένα ροταξάνιο, όπου ο μακροκύκλος μπορεί να μετακινηθεί μεταξύ δύο θέσεων ή σταθμών κατά μήκος της ραχοκοκαλιάς του δακτυλίου.
Nanocar
Τα νανοαυτοκίνητα είναι μονομοριακά οχήματα που μοιάζουν με μακροσκοπικά αυτοκίνητα και είναι σημαντικά για την κατανόηση του τρόπου ελέγχου της μοριακής διάχυσης σε επιφάνειες. Τα πρώτα νανοαυτοκίνητα συντέθηκαν από τον James M. Tour το 2005. Είχαν ένα σασί σε σχήμα H και 4 μοριακούς τροχούς (φουλερένια) προσαρτημένους στις τέσσερις γωνίες. Το 2011, ο Ben Feringa και οι συνεργάτες του συνέθεσαν το πρώτο μηχανοκίνητο νανοαυτοκίνητο το οποίο είχε μοριακούς κινητήρες προσαρτημένους στο πλαίσιο ως περιστρεφόμενους τροχούς. Οι συγγραφείς μπόρεσαν να επιδείξουν την κατευθυνόμενη κίνηση του νανοαυτοκινήτου σε μια επιφάνεια χαλκού παρέχοντας ενέργεια από μια άκρη μικροσκοπίου σάρωσης σήραγγας. Αργότερα, το 2017, πραγματοποιήθηκε στην Τουλούζη ο πρώτος αγώνας Nanocar Race στον κόσμο.
Μοριακή ισορροπία
Μια μοριακή ισορροπία είναι ένα μόριο που μπορεί να μεταστρέφεται μεταξύ δύο και περισσότερων διαμορφωτικών ή διαμορφωτικών καταστάσεων ως απόκριση στη δυναμική πολλαπλών ενδο- και διαμοριακών κινητήριων δυνάμεων, όπως οι δεσμοί υδρογόνου, τα διαλυτοφοβικά/υδρόφοβα φαινόμενα, οι π αλληλεπιδράσεις και οι στερικές αλληλεπιδράσεις και οι αλληλεπιδράσεις διασποράς. Οι μοριακές ισορροπίες μπορεί να είναι μικρά μόρια ή μακρομόρια όπως οι πρωτεΐνες. Οι συνεργατικά διπλωμένες πρωτεΐνες, για παράδειγμα, έχουν χρησιμοποιηθεί ως μοριακά ισοζύγια για τη μέτρηση των ενεργειών αλληλεπίδρασης και των τάσεων διαμόρφωσης.
Σίντνεϊ Χάουαρντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
Μοριακή μηχανή
Μοριακές λαβίδες
Οι μοριακές λαβίδες είναι μόρια ξενιστές ικανά να συγκρατούν αντικείμενα μεταξύ των δύο βραχιόνων τους. Η ανοικτή κοιλότητα της μοριακής λαβίδας δεσμεύει αντικείμενα χρησιμοποιώντας μη ομοιοπολικούς δεσμούς, όπως δεσμούς υδρογόνου, συντονισμό μετάλλων, υδρόφοβες δυνάμεις, δυνάμεις van der Waals, αλληλεπιδράσεις π ή ηλεκτροστατικές επιδράσεις. Έχουν αναφερθεί παραδείγματα μοριακών τσιμπίδων που έχουν κατασκευαστεί από DNA και θεωρούνται μηχανές DNA.
Μοριακός αισθητήρας
Ένας μοριακός αισθητήρας είναι ένα μόριο που αλληλεπιδρά με έναν αναλύτη για να προκαλέσει μια ανιχνεύσιμη αλλαγή. Οι μοριακοί αισθητήρες συνδυάζουν τη μοριακή αναγνώριση με κάποια μορφή αναφοράς, ώστε να μπορεί να παρατηρηθεί η παρουσία του στοιχείου.
Μοριακή λογική πύλη
Μια μοριακή λογική πύλη είναι ένα μόριο που εκτελεί μια λογική πράξη σε μία ή περισσότερες λογικές εισόδους και παράγει μια ενιαία λογική έξοδο. Σε αντίθεση με έναν μοριακό αισθητήρα, η μοριακή λογική πύλη θα δώσει έξοδο μόνο όταν υπάρχει ένας συγκεκριμένος συνδυασμός εισόδων.
Μοριακός συναρμολογητής
Ο μοριακός συναρμολογητής είναι μια μοριακή μηχανή ικανή να καθοδηγεί χημικές αντιδράσεις τοποθετώντας αντιδρώντα μόρια με ακρίβεια.
Μοριακή άρθρωση
Ένας μοριακός μεντεσές είναι ένα μόριο που μπορεί να μεταβεί επιλεκτικά από τη μία διαμόρφωση στην άλλη με αντιστρεπτό τρόπο. Τέτοιες διαμορφώσεις πρέπει να έχουν διακριτές γεωμετρίες- για παράδειγμα, οι ομάδες αζοβενζολίου σε ένα γραμμικό μόριο μπορούν να υποστούν cis-trans ισομερισμούς όταν ακτινοβοληθούν με υπεριώδες φως, προκαλώντας μια αντιστρεπτή μετάβαση σε μια καμπύλη διαμόρφωση ή διαμόρφωση σχήματος V. Οι μοριακές αρθρώσεις συνήθως περιστρέφονται με μια κίνηση που μοιάζει με στρόφαλο γύρω από έναν άκαμπτο άξονα, όπως ένας διπλός δεσμός ή ένας αρωματικός δακτύλιος. Ωστόσο, έχουν επίσης συντεθεί μακροκυκλικές μοριακές αρθρώσεις με μηχανισμούς που μοιάζουν περισσότερο με σφιγκτήρες.
Βιολογικές
Αυτές οι βιολογικές μηχανές θα μπορούσαν να έχουν εφαρμογές στη νανοϊατρική. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον εντοπισμό και την καταστροφή καρκινικών κυττάρων. Η μοριακή νανοτεχνολογία είναι ένα εικαστικό υποπεδίο της νανοτεχνολογίας σχετικά με τη δυνατότητα μηχανικής κατασκευής μοριακών συναρμολογητών, βιολογικών μηχανών που θα μπορούσαν να αναδιατάξουν την ύλη σε μοριακή ή ατομική κλίμακα. Η νανοϊατρική θα χρησιμοποιούσε αυτά τα νανορομπότ, που εισάγονται στο σώμα, για την επιδιόρθωση ή την ανίχνευση βλαβών και λοιμώξεων. Η μοριακή νανοτεχνολογία είναι σε μεγάλο βαθμό θεωρητική, επιδιώκοντας να προβλέψει τις εφευρέσεις που θα μπορούσε να αποφέρει η νανοτεχνολογία και να προτείνει μια ατζέντα για τη μελλοντική έρευνα. Τα προτεινόμενα στοιχεία της μοριακής νανοτεχνολογίας, όπως οι μοριακοί συναρμολογητές και τα νανορομπότ, υπερβαίνουν κατά πολύ τις σημερινές δυνατότητες.
Έρευνα
Η κατασκευή πιο πολύπλοκων μοριακών μηχανών αποτελεί ενεργό πεδίο θεωρητικής και πειραματικής έρευνας. Ένας αριθμός μορίων, όπως οι μοριακές προπέλες, έχουν σχεδιαστεί, αν και οι πειραματικές μελέτες αυτών των μορίων εμποδίζονται από την έλλειψη μεθόδων για την κατασκευή αυτών των μορίων. Σε αυτό το πλαίσιο, η θεωρητική μοντελοποίηση μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη για την κατανόηση των διαδικασιών αυτοσυναρμολόγησης/αποσυναρμολόγησης των ροταξάνων, που είναι σημαντικές για την κατασκευή μοριακών μηχανών που κινούνται με φως. Αυτή η γνώση σε μοριακό επίπεδο μπορεί να προωθήσει την υλοποίηση όλο και πιο πολύπλοκων, ευέλικτων και αποτελεσματικών μοριακών μηχανών για τους τομείς της νανοτεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένων των μοριακών συναρμολογητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Συσκευές εργαστηρίου Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Δωροθέα Αικατερίνη του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη (3η από τον 3ο γάμο) του Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1484-1543) από τον 3ο γάμο του με την Αιμιλία των Βέττιν (1516–1591), κόρη του Ερρίκου δούκα της Σαξονίας.
Από τον γάμο της η Δωροθέα-Αικατερίνη απέκτησε τέσσερις γιους, που όλοι έλαβαν το όνομα Ερρίκος. Γεννήθηκαν μεταξύ 1557 και 1567 και όλοι απεβίωσαν στην παιδική ηλικία.
Η Δωροθέα-Αικατερίνη απεβίωσε το 1604 και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της στην ορεινή εκκλησία του Σλάιτς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1556 τον Ερρίκο Ε΄ κύριο του Πλάουεν και μπουργκράβο του Μάισσεν και είχε τέκνα:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μαργραβίνες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Κατάλογος χαρακτήρων της σειράς Silent Hill
μικρογραφία|330x330εσ|Το λογότυπο της σειράς. Το Silent Hill είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών επιβίωσης τρόμου που διαθέτει μια μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων. Οι χαρακτήρες των παικτών του παιχνιδιού ανήκουν στην κατηγορία των "καθημερινών" ανθρώπων χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες και δεξιότητες όσον αφορά τη δράση και την επιβίωση, σε αντίθεση με άλλα βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης τρόμου όπως η σειρά Resident Evil. Σχεδόν το σύνολο των παιχνιδιών διαδραματίζονται στην επώνυμη φανταστική αμερικανική πόλη της σειράς με συγκεκριμένες παραλλαγές κάθε φορά.
Σχεδιασμός
Οι χαρακτήρες του πρώτου Silent Hill σχεδιάστηκαν από τον Τακαγιόσι Σάτο. Οι χαρακτήρες του Silent Hill 2 σχεδιάστηκαν επίσης από τον ίδιο, ενώ τα τέρατα από τον Μασαχίρο Ίτο. Η δημιουργία των χαρακτήρων πέρασε αρκετές διαφορετικές εννοιολογικές φάσεις πριν τα τελικά σχέδια που εμφανίστηκαν στα παιχνίδια.
Η Heather Mason, πρωταγωνίστρια του Silent Hill 3, βασίστηκε στα μοντέλα των Σοφί Μαρσό, Σάρλοτ Γκέινσμπρο και Βανεσά Παραντί.
Harry Mason
Ο Harry Mason (ιαπωνικά: ハリー・メイソン, Χέπμπορν: Harī Meison) είναι ο χαρακτήρας του παίκτη του πρώτου Silent Hill. Είναι χήρος συγγραφέας μη μυθοπλασίας. Μαζί με τη σύζυγό του, Jodie, βρήκε σε ένα δρόμο και υιοθέτησε ένα μωρό κοριτσάκι, το οποίο η Jodie ονόμασε Cheryl, επτά χρόνια πριν τα γεγονότα του παιχνιδιού. Στην αρχή του παιχνιδιού, ο Harry επιστρέφει οδηγώντας στο σπίτι μαζί με τη Cheryl, μέσα από την πόλη Silent Hill. Στην προσπάθεια να αποφύγει ένα κορίτσι που εμφανίζεται στον δρόμο, την Alessa, συγκρούεται, και πέφτει λιπόθυμος. Όταν ξυπνά, βλέπει ότι η κόρη του λείπει, έτσι αποφασίζει να την ψάξει, στη φαινομενικά εγκαταλελειμμένη πόλη. Πέφτει πάνω στην αστυνομικό Cybil Bennett, η οποία τον βοηθά να βρει τη Cheryl. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο Harry μαθαίνει για την αίρεση της πόλης, το Order (Τάγμα), το οποίο θέλει να γεννήσει τον Θεό του μέσα από την Alessa, όμως αυτή χώρισε την ψυχή της στη μέση κατά τη διάρκεια της τελετής μύησης, το ένα μισό της οποίας μετενσαρκώθηκε στη Cheryl.
Καθώς η Alessa και η Cheryl είναι αιχμαλωτισμένες από το Τάγμα, η αίρεση πυροδοτεί να γίνουν ένα αγγελικό πλάσμα με το όνομα Incubator, με το οποίο ο παίκτης πρέπει να πολεμήσει μαζί αντί με την κακή του πλευρά, τον δαιμονικό Incubus, ανάλογα με την τροπή του παιχνιδιού. Αν ο Harry πολεμήσει τον Incubator, το παιχνίδι τελειώνει με τον ίδιο να πεθαίνει στο αμάξι του, υπονοώντας ότι τα γεγονότα του παιχνιδιού ήταν απλά μία εμπειρία επικείμενου θανάτου, ή ότι πενθεί για τον χαμό της κόρης του στον Otherworld. Αν πολεμήσει τον Incubus, τότε ο Incubator εμφανίζει στον Harry ένα μωρό, που μετενσαρκώθηκε από την Alessa και τη Cheryl, και ο ίδιος απεδρά από το Silent Hill μόνος, ή με τη Cybil.
Ο Harry κάνει cameo στο Silent Hill 3, όπου πρωταγωνιστεί η Heather, η υιοθετημένη του κόρη και μετενσάρκωση της Alessa. Η Heather επιστρέφει στο σπίτι της μετά την εμπειρία περίεργων γεγονότων σε ένα μικρό εμπορικό κέντρο, και ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της έχει δολοφονηθεί άγρια από το Τάγμα, το οποίο έχει βγάλει την καρδιά του. Επίσης, το Τάγμα αφήνει στη Heather ένα μήνυμα να έρθει στο Silent Hill. Θυμωμένη για τον θάνατο του πατέρα της, η Heather πηγαίνει στο Silent Hill και ανακαλύπτει την καταγωγή της.
Επιπρόσθετα, ο Harry είναι ο πρωταγωνιστής του Silent Hill: Shattered Memories, το οποίο υπηρετεί ως reimagining του αρχικού παιχνιδιού, και ξεκινά με παρόμοιο τρόπο. Ωστόσο, αποκαλύπτεται αργότερα στο παιχνίδι, ότι ο Harry έχει πεθάνει εδώ και καιρό, και το ταξίδι του στο Silent Hill γίνεται, στην πραγματικότητα, στο μυαλό της Cheryl, η οποία καταρρέει ότι οι γονείς της χωρίζουν, και τελικά ο Harry πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ενώ η Cheryl έχει στο μυαλό της τον Harry ως τον ιππότη της, οι πολλαπλοί τερματισμοί αποκαλύπτουν ότι ήταν αλκοολικός, δειλός, και γυναικάς, πιθανοί λόγοι για τους οποίους τον χώρισε η σύζυγός του.
Στο πρώτο Silent Hill, στον Harry δίνει τη φωνή του ο Μάικλ Γκ., ενώ στο Shattered Memories ο Κερκ Θόρντον.
Στις ταινίες, ο ρόλος του Harry είναι χωρισμένος στους δύο χαρακτήρες, Rose και Christopher da Silva. Οι δύο τους είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που έχει υιοθετήσει τη Sharon (το αλλαγμένο όνομα της Cheryl) από ένα ορφανοτροφείο. Στην πρώτη ταινία, ο ρόλος του Harry παίζεται από τη Rose, η οποία εξερευνά την πόλη Silent Hill, με σκοπό να βρει τη χαμένη της κόρη. Στο τέλος της ταινίας, οι δύο είναι αποκλεισμένες στην πόλη, και δεν μπορούν να συναντηθούν με τον Christopher. Στο Silent Hill: Revelation, η Sharon προσπαθεί να εισέλθει στον πραγματικό κόσμο με τη Σφραγίδα του Metatron, ενώ η Rose βρίσκεται ακόμη στο Silent Hill. Τότε, ο Christopher αναλαμβάνει τον ρόλο του Harry, μετακομίζοντας με τη Sharon στο Πόρτλαντ και παίρνει το όνομα "Harry Mason". Η απαγωγή του Christopher από το Τάγμα παρακινεί τη Sharon (η οποία πλέον ονομάζεται Heather) να πάει στο Silent Hill. Στο τέλος της ταινίας, ο Christopher αποφασίζει να πάει στο Silent Hill για να βρει τη Rose.
Cheryl Mason
Η Cheryl Mason είναι η υιοθετημένη κόρη του Harry Mason (πρωταγωνιστή) και της Jodie Mason. Η ίδια εξαφανίζεται αφού ο Harry τρακάρει το αυτοκίνητό του στον δρόμο για το Silent Hill. H εύρεση της από τον πρωταγωνιστή αποτελεί τον κύριο στόχος καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Ο Cheryl περιγράφεται ως ένας ώριμος, υπομονετικός, και κατανοητός άνθρωπος. Είναι στενά συνδεδεμένη με τον πατέρα της και παρόλο που είναι απογοητευμένη για τον λίγο χρόνο που περνάει μαζί του συχνά λόγω της δουλειάς, ωστόσο η ίδια ξέρει ότι το κάνει αυτό για χάρη της.
Jodie Mason
Η Jodie Mason είναι σύζυγος του Harry και θετή μητέρα της Cheryl, στην οποία έδωσε η ίδια το όνομά της. Ήταν το φλερτ του Harry στο λύκειο, και ο γάμος τους έχει χαρακτηριστεί ως "μήνας του μέλιτος εννέα χρόνων". Η Jodie προσβλήθηκε από μία ασθένεια που την έκανε ανίκανη να αποκτήσει παιδιά, και πέθανε κάποια στιγμή στα επτά χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ την εύρεση της Cheryl και της αρχής του παιχνιδιού.
Dahlia Gillespie
Η Dahlia Gillespie (ダリア・ギレスピー, Daria Giresupī) είναι η αρχηγός του Τάγματος του Silent Hill. Είναι η βασική ανταγωνίστρια στα πρώτα δύο παιχνίδια Silent Hill και στο Silent Hill: Origins. Είναι η μητέρα της Alessa, την οποία κακοποιούσε και από την οποία απαιτούσε να γεννήσει τον Θεό, καθώς είχε υπερφυσικές δυνάμεις συνδεδεμένες με το Silent Hill. Κάποια στιγμή, έμαθε επίσης τα διδάγματα του Τάγματος στα παιδιά του ορφανοτροφείου Wish House, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Silent Hill: ένα από αυτά τα παιδιά ήταν ο Walter Sullivan, ο οποίος τελικά απέκτησε τις δυνάμεις του Valtiel και έγινε μανιακός δολοφόνος στην πόλη Ashfield. Στο Silent Hill: Origins, ως μέρος της τελετής γέννησης, η Dahlia θυσίασε την Alessa, καίγοντάς στη φωτιά που έβαλε στο σπίτι τους, γεγονός το οποίο αντιλαμβάνεται ο Travis Grady, και βγάζει την Alessa από το σπίτι. Η Dahlia και ο βοηθός της, Dr. Kaufmann, σχεδόν καταφέρνουν τη γέννηση του Θεού, αλλά το Flauros χωρίζει την ψυχή της Alessa στα δύο. Το ένα από αυτά τα κομμάτια μετενσαρκώνεται σε ένα μικρό κοριτσάκι, το οποίο υιοθετεί το ζεύγος Mason, και ονομάζει Cheryl. Στο Silent Hill, η Dahlia παρουσιάζεται στον Harry Mason ως μία φιλική παρευρισκόμενη, αλλά αργότερα αποκαλύπτει την πραγματική της προσωπικότητα ως αυτή που διέταξε την απαγωγή της Cheryl. Καταφέρνει να συμπτύξει τη Cheryl και την Alessa, δημιουργώντας τον Incubator. Ο Incubator εξοβελίζεται από τον Kaufmann ως το Incubus, το οποίο καίει την Dahlia, πριν σκοτωθεί από τον Harry.
Η Dahlia και η σύζυγος του Harry, Jodie, ενώνονται στο Silent Hill: Shattered Memories, και γίνονται η Dahlia Mason, η πρώην σύζυγος του Harry και μητέρα της Cheryl. Χώρισε με τον Harry χρόνια πριν τα γεγονότα του παιχνιδιού, πράγμα που έκανε την κόρη της να τη μισήσει. Αργότερα, η Dahlia συμφιλιώνεται με τη Cheryl, όταν η δεύτερη αποδέχεται τον χαμό του Harry. Επίσης, η Dahlia εμφανίζεται στην πρώτη ταινία Silent Hill, όπου παρουσιάζεται ως πιο καλός χαρακτήρας, τον οποίο κοροϊδεύουν ώστε να δώσει την Alessa στην αδερφή της Christabella, ως μέρος της τελετής του Τάγματος. Η Dahlia επιβιώνει στη μαζική δολοφονία του Τάγματος που ξεκινά η Alessa, καθώς την αγαπούσε ως μητέρα. Στη δεύτερη ταινία, Silent Hill: Revelation, η Dahlia εμφανίζεται σε ένα μικρό ρόλο, όπου δίνει αινιγματικές προειδοποιήσεις στην Heather, τη μετενσάρκωση της Alessa, για το Silent Hill.
Στο πρώτο Silent Hill, τη φωνή της Dahlia δίνει η Λιζ Μαμόρσκι, στο Origins η Λόρενς Μπουβάρντ και στο Shattered Memories η Λόρα Μπέιλι.