cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάριο Μάντζουκιτς
Διεθνής καριέρα
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 σημείωσε δύο γκολ κατά του Καμερούν στην νίκη της Κροατίας με 4-0. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη φάση των "16" ισοφάρισε στον αγώνα εναντίον της Δανίας την 1η Ιουλίου, και μετά την ισοπαλία 1-1 μετά από παράταση, η Κροατία υπερίσχυσε 3-2 στο αποτέλεσμα της με πέναλτι. Στον προημιτελικό εναντίον της γηπεδούχου Ρωσίας στις 7 Ιουλίου, έδωσε την ασίστ για το γκολ της ισοφάρισης. Στον ημιτελικό με αντίπαλο την Αγγλία στις 11 Ιουλίου, σημείωσε το νικητήριο γκολ στο 109ο λεπτό για να δώσει στην Κροατία τη νίκη με 2-1, στέλνοντας την ομάδα στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά στην ιστορία. Στον τελικό εναντίον της Γαλλίας στις 15 Ιουλίου, έγινε ο πρώτος παίκτης που σημείωσε αυτογκόλ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μετά από σουτ του Γκριεζμάν. Αργότερα σημείωσε το δεύτερο γκολ της Κροατίας κυνηγώντας και εκμεταλλευόμενος ένα λάθος από τον Γάλλο τερματοφύλακα αλλά ο αγώνας τελείωσε τελικά με ήττα 4-2. Με αυτό το γκολ, ο Μάντζουκιτς έγινε ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου που σκόραρε και για τις δύο ομάδες σε έναν αγώνα. Με αυτό τον τρόπο έκλεισε τη διεθνή του σταδιοδρομία ως δεύτερος σκόρερ στη ιστορία της Εθνικής του ομάδας με 33 γκολ.
Ομαδικοί
Ατλέτικο Μαδρίτης
🇮🇹 Γιουβέντους
Μπάγερν Μονάχου
Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Μαρσόνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Υπηρέτρια Κυρά
Η Υπηρέτρια Κυρά (ιταλικά: La serva padrona) είναι διάσημο κωμικό ιντερμέδιο (intermezzo buffo) του Τζοβάννι Μπαττίστα Περγκολέζι. Αποτελεί τη γνωστότερη λυρική δημιουργία του συνθέτη, πρότυπο της ιταλικής κωμικής όπερας (opera buffa).
Ντύνοντας μουσικά ένα λιμπρέττο του Τζενάρο Αντόνιο Φεντερίκο, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο του Αγίου Βαρθολομαίου στη Νάπολη στις 28 Αυγούστου 1733, ως ιντερμέδιο στη δραματική όπερα «Il prigionier superbo», επίσης του Περγκολέζι. Η κωμική όπερα επισκίασε τελικά το μεγαλύτερο σε έκταση έργο και σήμερα χαίρει μεγάλης αναγνώρισης ως μεταβατικό έργο ανάμεσα στη μπαρόκ και την κλασική περίοδο της ιστορίας της μουσικής. Το 1752 παρουσιάστηκε στην Όπερα του Παρισιού εγκαινιάζοντας την περιβόητη «Querelle des Bouffons». Σήμερα συνηθίζεται να παρουσιάζεται ως αυτόνομο έργο παρά τη μικρή έκτασή του.
Το ίδιο λιμπρέττο χρησιμοποιήθηκε εκ νέου από τον Τζοβάννι Παϊζιέλλο για να δημιουργήσει μια ομώνυμη κωμική όπερα.
Πλοκή
Ο Ουμπέρτο, ένας εργένης προχωρημένης ηλικίας, είναι εξοργισμένος με τη νεαρή υπηρέτριά του, τη Σερπίνα, επειδή είναι ατίθαση και δεν του δείχνει τον παραμικρό σεβασμό. Πράγματι, όταν ο Ουμπέρτο διατάζει να του φέρουν το καπέλλο, την περούκα και το παλτό του για να βγει, η Σερπίνα τον εμποδίζει να φύγει, υποστηρίζοντας πως εκείνος θα πρέπει από δω και στο εξής να ακούει τις εντολές της. Ο Ουμπέρτο, για να της δώσει ένα καλό μάθημα, διατάζει τον υπηρέτη του, Βεσπόνε, να του βρει μία σύζυγο, η οποία θα εξοστρακίσει τη Σερπίνα από το σπίτι. Η τελευταία προτείνει τον εαυτό της, αλλά ο Ουμπέρτο αρνείται.
Η Σερπίνα λαμβάνει το Βεσπόνε με το μέρος της και μαζί σχεδιάζουν να ξεγελάσουν τον κύριό τους ώστε να την παντρευτεί. Έτσι η Σερπίνα εμφανίζεται στον Ουμπέρτο ανακοινώνοντας πως πρόκειται να φύγει από το σπίτι για να παντρευτεί έναν στρατιωτικό που ονομάζεται Τεμπέστα. Πράγματι καταφθάνει ο Βεσπόνε μεταμφιεσμένος, ο οποίος και αξιώνει ένα υπέρογκο ποσό για προίκα. Ο Ουμπέρτο αρνείται να το καταβάλλει, επιλέγοντας να παντρευτεί ο ίδιος την κοπέλα. Η Σερπίνα και ο Βεσπόνε αποκαλύπτουν την απάτη, αλλά ο Ουμπέρτο αντιλαμβάνεται πως αγαπούσε το κορίτσι από την αρχή. Τελικά παντρεύονται και η Σερπίνα από υπηρέτρια γίνεται η πραγματική κυρία του σπιτιού.
Άριες
Οι άριες που εμφανίζονται στο έργο είναι οι ακόλουθες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Ποσοτική Γεωγραφία
Στο τέλος του Β´ Παγκόσμιου Πόλεμου, η Ευρώπη, και όλες οι χώρες που είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο, νικητές -πλην των ΗΠΑ- και ηττημένοι, ήταν ένας σωρός από ερείπια. Παρά ταύτα, οι ρυθμοί ανάπτυξης υπήρξαν φρενήρεις. Οι πόλεις είχαν ανάγκη πολεοδόμησης (Κουρλιούρος 2008). Η οικονομία είχε μπει στους ρυθμούς του φορντισμού, που είχε εισαχθεί μαζί με την αμερικανική πολεμική και οικονομική βοήθεια στην Ευρώπη.
Ο φορντισμός ήταν ο τρόπος παραγωγής που είχε εισαγάγει ο Henry Ford (Χένρυ Φορντ), με κύριο γνώρισμα του την αυτοματοποιημένη παραγωγή. Ο εργάτης δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη ειδίκευση, διότι έκανε απλές επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Αποτέλεσμα ήταν να λογίζεται σαν απλό ένσαρκο μηχάνημα (Λεοντίδου 2011). Συνέχεια του φορντισμού ήταν ο τεϋλορισμός, το σύστημα εκείνο που διαχώρισε το εργατικό δυναμικό σε επιτελικά ή διοικητικά στελέχη και σε απλούς εργάτες. Για πρώτη φορά η βιομηχανία παρήγαγε προϊόντα ανεξαρτήτως της ζήτησης που υπήρχε. Τα παραγόμενα προϊόντα αποθηκεύονταν και αναζητούνταν αγορές ή δημιουργούνταν τεχνητές καταναλωτικές συνήθειες για την απορρόφησή τους (Λεοντίδου 2011).
Ο Homo economicus (το ανθρωπολογικό μοντέλο που βρισκόταν στη βάση αυτού του προγράμματος) τελικά κατέληξε να είναι ένα ορθολογικό ανδράποδο που σαν σκοπό του είχε τη μεγιστοποίηση της παραγωγής και των κερδών. Ανάλογη ήταν και η στάση του αναφορικά με τη χωροθέτηση των αναγκών του. Στις χώρες που επικράτησε το καπιταλιστικό σύστημα, η βιομηχανική παραγωγή συγκεντρώθηκε σε αστικές, κυρίως, περιοχές. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί συνωστισμός δραστηριοτήτων σ’ αυτές και να έχουμε χωρικές ανισορροπίες (Κουρλιούρος 2008). Οι κυβερνήσεις προσπάθησαν βέβαια να δώσουν κίνητρα προκειμένου να αποκατασταθούν οι ανισότητες, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι.
Αυτές τις ανάγκες προσπάθησε να χωροθετήσει και να αναλύσει η Ποσοτική ή Θετικιστική Γεωγραφία. Οι απαρχές της συναντούνται στην γερμανική γεωγραφική σχολή όπου ο χώρος αντιμετωπίζεται και προσλαμβάνεται με απλοϊκό τρόπο σαν ένα στατικό σύνολο σημείων, αποστάσεων και μεταφορικών ροών (Κουρλιούρος 2008:157). Η Ποσοτική Γεωγραφία έφτασε στο απόγειο της τις δεκαετίες του 1950 και 1960, βοηθούμενη βεβαίως από τις τεχνολογικές ανακαλύψεις, ειδικά στο χώρο των ηλεκτρονικών εγκεφάλων. Οι γεωγράφοι που ενστερνίστηκαν τη θεωρία της Ποσοτικής Γεωγραφίας επηρεάστηκαν από το επιστημολογικό κίνημα των θετικιστών. Παρακάτω θα εξετάσουμε τον τρόπο επηρεασμού τους.
Η λεγόμενη και ποσοτική επανάσταση είχε την αφετηρία της στις Η.Π.Α. και ήταν επακόλουθο της διαμάχης μεταξύ Richard Hartshorne (Ρίτσαρντ Χάρτσχορν) και Fred Schaefer (Φριντ Σέιφερ), με τον πρώτο να θεωρείται περιφερειακός/ποσιμπιλιστής γεωγράφος, και τον δεύτερο να ασπάζεται τις απόψεις του θετικισμού. Ο Hartshorne πίστευε ότι ο γεωγράφος θα έπρεπε απλώς να περιγράφει το ιδιόμορφο και μοναδικό, κάθε φορά, περιβάλλον, ενώ ο Schaefer ότι η γεωγραφία έπρεπε να γίνει νομοθετική και να επιβάλλει καθολικούς κανόνες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης (Λεοντίδου 2011). Η διαμάχη έληξε με την επικράτηση του Schaefer και των πιστεύω του. Το έργο του Schaefer ενίσχυσε ο Walter Isard, καθηγητής οικονομικών, που διατύπωσε την σκέψη της παραδοσιακής οικονομίας ότι «κόσμος χωρίς χωρικές διαστάσεις» δεν μπορεί να κατανοηθεί (Κουρλιούρος 2008:158), προσπαθώντας να εξηγήσει με γεωγραφικούς όρους χωροθέτησης την οργάνωση των οικονομικών δραστηριοτήτων. Στην ποσοτική θεωρία του Schaefer βάσισαν τις απόψεις τους πολλοί γεωγράφοι και καθηγητές οικονομικών.
Στην ιδιογραφική τάση της περιφερειακής γεωγραφίας, του Richard Hartshorne και των οπαδών του, μελετούνται τα κατά τόπους γεωγραφικά φαινόμενα, χωρίς να υπακούουν σε καθολικούς νόμους, και το ενδιαφέρον εστιάζεται στην εξήγηση των φαινομένων υπό το πρίσμα των τοπικών περιβαλλοντικών και ιστορικών συνθηκών. Οι τοπικές συνθήκες -ιστορικές, κοινωνικές, οικονομικές- κάνουν τα φαινόμενα σε κάθε τόπο μοναδικά. Με αυτό τον τρόπο, το ερευνητικό βάρος δίνεται στην κατά περίπτωση εξέταση των φαινομένων και όχι στην διατύπωση καθολικών νόμων (Λεοντίδου 2011). Αντίθετα στην ποσοτική γεωγραφία, του Fred Schaefer και των οπαδών του, ο θετικισμός επιβάλλει να βρεθεί και να αποδειχθεί εμπειρικά η καθολικότητα των φαινομένων.
Ο θετικισμός, πολύ χονδρικά, είναι ένα κίνημα στον χώρο της Φιλοσοφίας της Επιστήμης, που ξεκινώντας από τη Βιέννη στις αρχές του 20ού αιώνα, διατύπωσε τη θεωρία ότι η εγκυρότητα ενός επιστημονικού συλλογισμού μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από τη λογική ανάλυση των επιστημονικών θεωριών και την εμπειρική θεμελίωση της επιστήμης. Αποδεκτός επιστημονικός τρόπος σκέψης, ως κυρίαρχος, γίνεται ο επαγωγικός (που προχωρά από το μερικό στο γενικό).
Στόχος των θετικιστών είναι να διατυπώσουν τους κανόνες της επιστημονικής μεθόδου, το πώς και πότε μια μέθοδος δράσης ή μια θεωρητική διατύπωση χαρακτηρίζεται επιστημονική. Έχει, λοιπόν, κανονιστικό χαρακτήρα. Βασικό στοιχείο αποτελεί η ποσοτικοποίηση, απαραίτητο στοιχείο για το πέρασμα στη βάσανο της επαλήθευσης. Ενώ, τέλος, κρίσεις και ιδεολογήματα δεν έχουν θέση στην επιστήμη, διότι δεν μπορούν να επαληθευτούν εμπειρικά (Κουρλιούρος,2008). Στη θετικιστική γεωγραφία έχουμε εκετενέστατο κατακερματισμό σε υποκατηγορίες. Ενώ αρχικά η γεωγραφική επιστήμη χωριζόταν σε δυο είδη, την Ανθρωπογεωγραφία και τη Φυσική Γεωγραφία, μετά το 1960, ειδικά η Ανθρωπογεωγραφία χωρίστηκε σε πολλές επιμέρους κατηγορίες, όπως: την οικονομική γεωγραφία, την κοινωνική, την ιστορική κ.α. . Οι θετικιστές βάζουν στεγανά μεταξύ των ειδών επιστημονικής έρευνας και δεν δέχονται η μια κατηγορία να υπεισέρχεται στην άλλη. Παραδείγματος χάριν, η οικονομική γεωγραφία μπορεί να μελετά και να διατυπώνει απόψεις μόνο πάνω στην παραγωγή και διανομή των αγαθών χωρίς να ενδιαφέρεται για την κοινωνία που τα παράγει ή τα καταναλώνει (Λεοντίδου 2011).
Στον κλάδο της οικονομικής γεωγραφίας, κατά το αρχικό στάδιο ο σκοπός ήταν η συγκέντρωση στοιχείων που βοηθούσαν στις επενδύσεις, στην ανάπτυξη του εμπορίου, στην κατανομή των πλουτοπαραγωγικών πηγών κ.α. (Λεοντίδου 2011). Κύριο μέλημα ήταν η ανάλυση των περιβαλλοντικών και τεχνολογικών συνθηκών προκείμενου να αξιοποιηθούν από τον άνθρωπο στην παραγωγική εργασία. Η καθεαυτή διαδικασία παραγωγής δεν συμπεριλαμβανόταν στα υπό εξέταση θέματα. Η συμπεριφορά του επιχειρηματία και της επιχείρησης μέσω της λογικής του Homo economicus ήταν το βασικό συστατικό της οικονομικής θεωρίας τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του 1970.
Η κοινωνική θεωρία έχει τις απαρχές της μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Αρχικά, προσπάθησε να προσδιορίσει τον χώρο που λαμβάνει χώρα η αναπαραγωγή και η κατανάλωση, χωρίς να ενδιαφέρεται για την παραγωγή. Δέχθηκε την επιρροή του θετικιστικού κατακερματισμού, όπως είδαμε παραπάνω, και υποδιαιρέθηκε σε επιμέρους κατηγορίες: πληθυσμιακή, πολιτιστική, αγροτική κ.α. Προσπάθησε να μελετήσει τις κατανομές των κοινωνικών ομάδων μέσα από τεχνικές ανάλυσης του χώρου που αυτές δρουν. Αντιπαρατέθηκε, ωστόσο, στην οικονομική γεωγραφία, υποστηρίζοντας ότι ο άνθρωπος θα έπρεπε να μελετάται σαν «κοινωνικό υποκείμενο» και όχι οικονομικό (Λεοντίδου 2011).
Βιβλιογραφία
Βαλλιάνος Περικλής. Η Επιστημονική Επανάσταση και η Φιλοσοφική Θεωρία της Επιστήμης, ΕΑΠ, 2008
Κουρλιούρος Ηλίας. Ευρωπαϊκές γεωγραφίες, τεχνολογία και υλικός πολιτισμός, ΕΑΠ, 2008
Λεοντίδου Λίλα. Ευρωπαϊκές γεωγραφίες, τεχνολογία και υλικός πολιτισμός, ΕΑΠ, 2008
Λεοντίδου Λίλα. Αγεωγράφητος χώρα, εκδόσεις Προπομπός, 2011
1232
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1232 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μεταπαγετώδης άνοδος
Στη γεωλογία και τη φυσική της Γης, ο όρος μεταπαγετώδης άνοδος περιγράφει την ανύψωση του εδάφους, κατά μερικά χιλιοστά το χρόνο, σε περιοχές που κάποτε ήταν καλυμμένες με πάγο κατά την εποχή των παγετώνων. Το φαινόμενο αυτό είναι έντονο σε βόρεια γεωγραφικά πλάτη, και ειδικά στη Σιβηρία, τη Σκανδιναβία και τμήματα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά.
Το στρώμα πάγου που κάποτε κάλυψε μεγάλο τμήμα του Βόρειου Ημισφαίριου, είχε πάχος έως και 3 χιλιόμετρα. Το τεράστιο βάρος αυτού του στρώματος προκάλεσε σταδιακή υποχώρηση της λιθόσφαιρας (του ανώτερου στρώματος του φλοιού της Γης) και βύθισή της μέσα στο μανδύα. Όταν, πριν από 40.000 χρόνια, ο πάγος άρχισε να λιώνει, η λιθόσφαιρα άρχισε να επανέρχεται προς την αρχική της θέση. Η κίνηση αυτή όμως είναι πολύ αργή, καθώς το μεγάλο ιξώδες του μανδύα ασκεί μια δύναμη αντίθετη προς την άνοδο.
Έτσι, στα 10.000 χρόνια που πέρασαν από το ολοκληρωτικό λιώσιμο των παγετώνων, το έδαφος έχει ανέβει περίπου κατά 500 μέτρα. Αυτό υποστηρίζεται από την εύρεση θαλάσσιων οργανισμών που βρέθηκαν σε αυτό το υψόμετρο στη Σκανδιναβία, αλλά και θεωρητικούς υπολογισμούς. Με βάση δε μετρήσεις της ισοστατικής ανωμαλίας, της απόκλισης δηλαδή της επιτάχυνσης της βαρύτητας από το θεωρητικό αποτέλεσμα για την περιοχή, αλλά και του σημερινού ρυθμού ανόδου, προβλέπεται ότι η άνοδος θα συνεχιστεί για περίπου 200 μέτρα ακόμη, ή 4.000 χρόνια. Σε άλλες περιοχές, η μεταπαγετώδης άνοδος υπολογίζεται να τελειώσει σε 7-10.000 χρόνια
Η μεταπαγετώδης άνοδος προκαλεί ήδη προβλήματα σε κτίρια του 17ου και 18ου αιώνα, καθώς -όντας ανομοιόμορφη- επηρεάζει το έδαφος θεμελίωσης. Στη Σουηδία και Νορβηγία, αρκετά λιμάνια αναγκάζονται να αλλάξουν θέση με την πάροδο των δεκαετιών. Στα Βρετανικά Νησιά, όπου καλυμμένο με παγετώνες ήταν το βόρειο τμήμα τους, η ανύψωση της Σκωτίας και των γύρω περιοχών προκαλεί τη βύθιση του Νότιου τμήματος του νησιού.
Κατηγορία:Γεωμορφολογία Κατηγορία:Παγετωνολογία Κατηγορία:Γεωδυναμική Κατηγορία:Φυσική της Γης
Σκιαδικά
Ως Σκιαδικά έμειναν στην ιστορία τα σοβαρά επεισόδια που έγιναν στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα στις 10 και 11 Μαΐου του 1859.
Τα γεγονότα
Την επόμενη ημέρα φοιτητές και πλήθος λαού συγκεντρώθηκαν μπροστά στα προπύλαια του Πανεπιστημίου. Ακολούθησε διαδήλωση η οποία κατέληξε στο Υπουργείο Εσωτερικών. Εκεί οι διαδηλωτές απαίτησαν από τον υπουργό την παύση του διευθυντή της αστυνομίας Δημητριάδη. Η απάντηση του υπουργού ότι το θέμα θα εξεταζόταν δεν ικανοποίησε τους συγκεντρωμένους που ζήτησαν να εμφανισθούν και ενώπιον του Όθωνα για το ίδιο θέμα, ο βασιλιάς όμως αρνήθηκε προβάλλοντας ορισμένες δικαιολογίες, γεγονός που εξερέθισε ακόμα περισσότερο τα πνεύματα. Ο κόσμος επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο και καθώς η συγκέντρωση άρχισε να παίρνει απειλητικότερο χαρακτήρα ο φρούραρχος της Αθήνας, Μιχαήλ Σούτσος έδιωξε τους συγκεντρωμένους με στρατιωτική δύναμη. Την ίδια μέρα παύθηκε ο Δημητριάδης και αποφυλακίσθηκαν οι συλληφθέντες.
Πηγή
Κατηγορία:Ταραχές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταραχές στην Αθήνα Κατηγορία:Προστατευτισμός
Μιχαήλ Μελάς
Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Μιχαήλ Κ. Μελάς, Μιχαήλ Π. Μελάς.
Ο '''Μιχαήλ Γ. Μελάς''' (Ερμούπολη, 1833- Αθήνα, 17 Ιουνίου 1897) ήταν Έλληνας πολιτικός και έμπορος. Πολιτικά ήταν προσκείμενος στον Τρικούπη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σύρο και ήταν γιος του Γεωργίου Μελά, μέλους της Φιλικής Εταιρείας και γόνου μεγάλης ηπειρώτικης οικογένειας. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και ασχολήθηκε σε νεαρή ηλικία με το εμπόριο, από το οποίο απέκτησε μεγάλη περιουσία. Συγκεκριμένα εισήγαγε ρωσικά σιτηρά στο Λονδίνο και τη Μασσαλία της Γαλλίας.
Το 1874 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου σύντομα διακρίθηκε μεταξύ των μελών της αθηναϊκής κοινωνίας. Το 1875, συμμετείχε στην ίδρυση, ύστερα από δική του πρωτοβουλία, της Αθηναϊκής Λέσχης, της οποίας και διετέλεσε πρόεδρος την περίοδο από το 1882 έως το 1886, καθώς και από το 1888 έως το 1897. Το 1890, εκλέχτηκε βουλευτής Αττικής, ενώ την περίοδο από το 1891 έως το 1894 χρημάτισε δήμαρχος Αθηναίων. Το 1894 παύθηκε από δήμαρχος με εντολή της κυβέρνησης Δηλιγιάννη, με τον οποίο είχε περιέλθει σε σύγκρουση. Είχε συμμετάσχει ως υποψήφιος δήμαρχος και στις δημοτικές εκλογές του 1883, χάνοντας όμως από τον Δημήτριο Σούτσο. Το 1878, διετέλεσε ταμίας της Εθνικής Άμυνας, το 1897 πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας, ενώ ήταν και μέλος στο ιδρυτικό διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, του οποίου υπήρξε και ευεργέτης. Ο Μιχαήλ Μελάς ήταν από τους πρώτους οικιστές της Κηφισιάς. Επίσης διέθετε μεγάλη συλλογή από έργα γνωστών ζωγράφων της εποχής του, ενώ για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του Γαλλικού Καλλιτεχνικού Συλλόγου στη Μασσαλία. Την περίοδο από το 1886 έως το 1888, χρημάτισε πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας.
Ήταν νυμφευμένος με την Ελένη Βουτσινά και είχε επτά παιδιά, τη Μαρία, σύζυγο του Έκτορα Ρωμανού, αυλάρχη του πρίγκιπα Νικόλαου, την Άννα, σύζυγο του κτηματία Απόστολου Παπαδόπουλου, τον Γεώργιο (1866-1931), δικηγόρο και ιδιαίτερο γραμματέα του βασιλιά Κωνσταντίνου Α', τον Παύλο, αξιωματικό του στρατού και μακεδονομάχο, τον Λέοντα, δικηγόρο και βουλευτή, τον Κωνσταντίνο, αξιωματικό του Ναυτικού και βουλευτή και τον Βασίλειο, αξιωματικό του στρατού και πρόεδρο της Αθηναϊκής Λέσχης.
Το 1897 αρρώστησε αιφνιδίως και πέθανε από ολιγοήμερη ασθένεια, σε ηλικία 64 ετών.
Φριτς Ζάουκελ
Ο Ερνστ Φρίντριχ Κρίστοφ Ζάουκελ (Ernst Friedrich Christoph Sauckel, Χάσφουρτ, 27 Οκτωβρίου 1894 - Νυρεμβέργη, 16 Οκτωβρίου 1946) ήταν Γερμανός εθνικοσοσιαλιστής πολιτικός και πληρεξούσιος του Τρίτου Ράιχ σχετικά με τον ανεφοδιασμό της βιομηχανίας του Ράιχ με εργάτες καταναγκαστικής εργασίας από το 1942 μέχρι το 1945.
Πολιτική σταδιοδρομία
Αφού το 1923 προσχώρησε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών (NSDAP), έγινε το 1925 πρόεδρος της κομματικής οργάνωσης του κρατιδίου της Θουριγγίας, μετά την πτώση του πρώην υπεύθυνου Άρθουρ Ντίντερ, την οποία οργάνωσε ο ίδιος.
Με τις πρώτες εκλογικές επιτυχίες του NSDAP το 1929 ο Ζάουκελ έγινε μέλος της κρατιδιακής Βουλής της Θουριγγίας, όπου ανέλαβε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Αφού το 1932 το NSDAP έγινε δυνατότερο κόμμα του Ράιχσταγκ, η Δ’ κρατιδιακή Βουλή της Θουριγγίας τον εξέλεξε στις 26 Αυγούστου 1932 Υπουργό Εσωτερικών του κρατιδίου. Στις 5 Μαΐου 1933 ορίστηκε Reichstatthalter της Θουριγγίας. Το νέο αυτό αξίωμα του Τρίτου Ράιχ του εξασφάλιζε ελεγκτική, παρεμβατική και καθοδηγητική δύναμη στη Θουριγγία. Στις 12 Νοεμβρίου 1933 έγινε βουλευτής του Ράιχσταγκ. Επίσης το 1933 δέχτηκε επίτιμα αξιώματα από τα SA και την SS.
Στις 17 Μαΐου 1936 ίδρυσε στη Βαϊμάρη το Ίδρυμα Βίλχελμ Γκούστλοφ (de facto επιχείρηση όπλων), και ορίστηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ διευθυντής της. Στις 21 Μαρτίου 1942 έγινε πληρεξούσιος σχετικά με τον ανεφοδιασμό κυρίως της βιομηχανίας του Ράιχ με άτομα για καταναγκαστική εργασία.
Στις 2 Αυγούστου 2000 η γερμανική Βουλή αποφάσισε την οικονομική αποζημίωση των θυμάτων της καταναγκαστικής εργασίας μέσω του ιδρύματος "Erinnerung, Verantwortung und Zukunft" ("Μνήμη, Ευθύνη και Μέλλον").
thumb|300px|right|Οκτώ κατηγορούμενοι στην δίκη της Νυρεμβέργης. Στην πρώτη σειρά (από πάνω προς τα κάτω) οι [[Χέρμαν Γκέρινγκ, Ρούντολφ Ες, Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Βίλχελμ Κάιτελ. Στην δεύτερη σειρά: Καρλ Ντένιτς, Έριχ Ρέντερ, Μπάλντουρ φον Σίραχ, Φριτς Ζάουκελ]]
Ο Ζάουκελ και η Δίκη της Νυρεμβέργης
Μεταξύ των κατηγορουμένων ο Ζάουκελ ήταν ο μόνος εργάτης. Κατά τη διάρκεια της δίκης έγινε αξιοπρόσεχτος κυρίως για τα άσχημα γερμανικά που μιλούσε. Το συντακτικό του ήταν σε τέτοιο βαθμό λανθασμένο, ώστε οι προτάσεις του συχνά ήταν ακατανόητες για διερμηνείς και δικαστές, οι οποίοι επανειλημμένα ζήτησαν να μιλήσει πιο καθαρά.
Η υπεράσπιση του Ζάουκελ προσπάθησε μάταια να αποδείξει ότι η υπό φοβερές συνθήκες πραγματοποιηθείσα απαγωγή ξένων και η χρησιμοποίηση τους για καταναγκαστική εργασία δεν ήταν παράνομη αλλά ούτε και απάνθρωπη. Υποστήριξε ότι ο Ζάουκελ δεν είχε την πλήρη εξουσιοδότηση στην πραγματοποίηση των σχεδίων αυτών και ότι σε καμία περίπτωση δεν ήταν απάνθρωπος χαρακτήρας αλλά "απλά έκανε το καθήκον του". Το ότι ήταν όμως πληρεξούσιος αποδεικνύει το γραπτό διάταγμα του ίδιου του Χίτλερ (Reichsgesetztblatt I/1942, σελ. 179), το οποίο στάθηκε λόγος για την απαγωγή εκατομμυρίων Ευρωπαίων και τη χρησιμοποίηση τους ως εργατικό δυναμικό της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας.
Όταν καταδικάστηκε σε θάνατο, ο Ζάουκελ αρχικά είπε απλά ότι ποτέ του δεν ήταν απάνθρωπος. Αργότερα άρχισε να κλαίει. Μέχρι την εκτέλεσή του στις 16 Οκτωβρίου πίστευε ότι η καταδίκη του σε θάνατο ήταν λάθος μετάφραση του διερμηνέα και ότι δε θα εκτελούνταν. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο υπουργός Εξοπλισμών και υψηλότερος βιομηχανικός ηγέτης του Τρίτου Ράιχ, ο Άλμπερτ Σπέερ, βάσει εντολών του οποίου ανεφοδίαζε την πολεμική βιομηχανία όλο με περισσότερους ανθρώπους για καταναγκαστική εργασία, την γλίτωνε απλά με ποινή φυλάκισης.
Επαγγελματίας οπλίτης
Ο Επαγγελματίας Οπλίτης νοείται Υπαξιωματικος ο οποίος κατατάσσεται για την αντιμετώπιση των αναγκών των Ενόπλων Δυνάμεων σε μόνιμα στελέχη, προκειμένου να καλυφθούν θέσεις επιχειρησιακών και τεχνικών ειδικοτήτων, οι οποίες απαιτούν σημαντική εκπαίδευση και εξειδίκευση. Κατατάσσονται και υπηρετούν ως Μόνιμοι Υπαξιωματικοί μετά το πέρας επτά ετών. Κατατάσσονται και εξελίσσονται βαθμολογικά ως Υπαξιωματικοι στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας τους στο στράτευμα.
Πρόσληψη
Η πρόσληψη γίνεται ύστερα από προκήρυξη πλήρωσης θέσεων από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, μετά από έγκριση του Γενικό Επιτελείο Στρατού. Με την προκήρυξη καθορίζονται οι ειδικότητες και ο χρόνος υποβολής τους.
Προσόντα
Ως Επαγγελματίες Υπαξιωματικοι θα πρέπει να έχουν κάποια ειδικά προσόντα και προϋποθέσεις για να καταταγούν:
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
1231
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1231 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άγιος Ιωάννης (τοπωνύμια)
Ελλάδα & Κύπρος
Το όνομα Άγιος Ιωάννης είναι κοινό ελληνικό τοπωνύμιο. Παρακάτω αναφέρονται δήμοι, διοικητικά διαμερίσματα και οικισμοί που βρίσκονται στην Ελλάδα. Σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχουν νομοί με δύο και τρεις τοποθεσίες με το όνομα του Αγίου Ιωάννη.
Οικισμοί (ανά γεωγραφικό διαμέρισμα)
Ήπειρος
Θεσσαλία
Θράκη
Κρήτη
Μακεδονία
Νησιά Αιγαίου Πελάγους
Νησιά Ιονίου Πελάγους
Πελοπόννησος
Στερεά Ελλάδα
Δείτε επίσης
2837 Γκριμπογιέντοφ
Ο Γκριμπογιέντοφ (Griboedov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου διπλωμάτη, συγγραφέα και συνθέτη Αλεξάνδρου Γκριμπογιέντοφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκριμπογιέντοφ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκριμπογιεντοφ
Παλαιοχώρι Γαστούνης Ηλείας
Το χωριό Παλαιοχώρι ανήκει στο Δήμο Πηνειού, που παλαιότερα αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα και έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Γαστούνης. Βρίσκεται πολύ κοντά στη Γαστούνη και στα Σαβάλια. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 394 κατοίκους και βρίσκεται πλησίον της εκβολής του ποταμού Πηνειού (περιοχή Μπούκα) στον Χελωνίτη κόλπο, σε εύφορη περιοχή της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, νοτιοδυτικά της Πάτρας. Είναι ένα εύπορο και όμορφο χωριό με καλή δόμηση και χωροταξία με μεγάλη κεντρική πλατεία. Στο χωριό υπάρχει επίσης και ποδοσφαιρική ομάδα.
Κατά την οθωμανική περίοδο έφερε το όνομα Σελίμ Τσαούς (που σημαίνει το χωριό του Λοχία Σελίμ). Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο χωριό είναι καταγεγραμμένη σε κείμενα περιηγητών του 18ου αιώνα. Κοντά στο χωριό υπάρχει έως και σήμερα γέφυρα με την ονομασία "Γεφύρι της Ντουάνας", που παραπέμπει σε ενετικό τελωνειακό σημείο για το πέρασμα του ποταμού Πηνειού.
Το χωριό βρίσκεται σε εύφορη πεδιάδα, όπου καλλιεργείται ντομάτα, καλαμπόκι, κηπευτικά, καρπούζι, πιπέρι, βαμβάκι (παλαιότερα κυρίως), ελιές και αμπέλια. Διαθέτει γεωργικούς συνεταιρισμούς, αλλά και οινοποιεία.
Σε μικρή απόσταση, βρίσκεται η θάλασσα. Υπάρχει μία τεράστια σε μήκος αμμώδης παραλία, όπου κοντά έχει χτιστεί οικισμός από κατοίκους του Παλαιοχωρίου και της Γαστούνης. Επίσης, κοντά στη θάλασσα βρίσκεται και το "Περιαστικό Δάσος Παλαιοχωρίου", που αποτελείται κυρίως από πεύκα. Πλησίον του δάσους βρίσκεται πεδίο βολής των αεροσκαφών της 117 Π.Μ. της Πολεμικής Αεροπορίας. Ο θόρυβος από τα μαχητικά και τις βολές τους, αλλά και ο κίνδυνος ατυχήματος (στο παρελθόν, (έχουν πέσει πολλές φορές βλήματα στο χωριό, χωρίς ευτυχώς θύματα), έχει αναγκάσει τους κατοίκους να προβούν σε διαμαρτυρίες και απαιτήσεις για απομάκρυνση του πεδίου βολής.
Ζιποίτης Α΄ της Βιθυνίας
Ο Ζιποίτης ή Ζιβοίτης (βασ. 326 – 278 π.Χ.), ήταν ο δεύτερος κατά σειρά ανεξάρτητος ηγεμόνας της Βιθυνίας, στην Ανατολία. Πατέρας του ήταν ο Βας, τον οποίο και διαδέχτηκε γύρω στο 326 π.Χ. Αποτελεί τον πρώτο ηγεμόνα της Βιθυνίας που διεκδίκησε τον τίτλο του «βασιλέως», γύρω στο 297 π.Χ., τίτλο που έφεραν έκτοτε και οι απόγονοί του.
Βασιλεία
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του διεξήγαγε επιτυχείς πολέμους ενάντια στους Διαδόχους του Αλεξάνδρου του Μέγα, θανατώνοντας ένα στρατηγό του Λυσιμάχου και απομακρύνοντας επιτυχώς έναν δεύτερο. Ομοίως νίκησε και τον Αντίοχο Α' το Σωτήρα, ηγεμόνα των Σελευκιδών, γιο του Σέλευκου Α' του Νικάτορα.
Ο Ζιποίτης ίδρυσε μια πόλη στην οποία έδωσε το όνομά του, Ζιποίτιον, στα πόδια του όρους Λύπεδρον. Τόσο η ακριβής τοποθεσία της πόλης όσο και του βουνού είναι σήμερα άγνωστες.
Ο Ζιποίτης απέκτησε τέσσερα παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος του, ο Νικομήδης, τον διαδέχτηκε το 278 π.Χ., όταν απεβίωσε σε ηλικία εβδομήντα έξι ετών, έχοντας κυβερνήσει για 48 χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βιθυνίας
Πάνος Κούτρας
Ο Πάνος Κούτρας είναι Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και αρχικά, σπούδασε κινηματογράφο στο Λονδίνο, στη σχολή London International Film School και ύστερα στη Σορβόννη. Ύστερα, άρχισε την κινηματογραφική του καριέρα σκηνοθετώντας ταινίες μικρού μήκους.
Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ήταν Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά, μία πειραματική ταινία, η οποία σατίριζε τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Το 2004 προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, η Αληθινή ζωή, με πρωταγωνιστές τη Θέμιδα Μπαζάκα, τον Νίκο Κουρή και Άννα Μουγκλαλί. Το 2009 δημιούργησε τη Στρέλλα, μία ιδιαίτερη και τολμηρή ταινία, που προκάλεσε αίσθηση στο κοινό και στους κριτικούς, καθώς καταπιανόταν με ένα θέμα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, τα τρανς άτομα. To 2014 σκηνοθέτησε την ταινία Ξενία, την πρώτη του ταινία με διεθνή αναγνωρισιμότητα. Αυτή η ταινία διαγωνίστηκε στο τμήμα Ένα κάποιο βλέμμα και ήταν υποψήφια για το βραβείο Queer Palm στο 67ο φεστιβάλ των Καννών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κουτρας Πανος Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
1233
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1233 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
2838 Τακάσε
Ο Τακάσε (Takase) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,6. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιάπωνα αστρονόμου Μπουνσίρο Τακάσε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τακάσε είναι άγνωστα.
Αναπνευστικό σύνδρομο της Μέσης Ανατολής
Το αναπνευστικό σύνδρομο της Μέσης Ανατολής (ΑΣΜΑ, MERS ), επίσης γνωστό με τον όρο γρίπη της καμήλας, είναι ιογενής αναπνευστική λοίμωξη την οποία προκαλεί ο κορονοϊός του αναπνευστικού συνδρόμου της Μέσης Ανατολής (MERS-CoV). Τα συμπτώματα ποικίλουν από ήπια έως σοβαρά. Τα τυπικά συμπτώματα που εμφανίζει ένας ασθενής με ΑΣΜΑ περιλαμβάνουν: πυρετός, βήχας, διάρροια και δύσπνοια. Τα σοβαρότερα συμπτώματα εμφανίζονται σε άτομα με προβλήματα υγείας. Η θνητότητα του ιού είναι περίπου 33%.
Ο κορονοϊός του αναπνευστικού συνδρόμου της Μέσης Ανατολής είναι βητακορονοϊός ο οποίος προέρχεται από τις νυχτερίδες. Αν και οι καμήλες έχουν αντισώματα στο συγκεκριμένο είδος κορονοϊού, δεν έχει εντοπιστεί η ακριβής πηγή μόλυνσης στις καμήλες. Πιστεύεται ότι οι καμήλες έχουν ρόλο στη μετάδοση του ιού σε ανθρώπους, ωστόσο δεν είναι γνωστό πως. Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί από σε άνθρωπο σε άνθρωπο μόνο εφόσον υπάρξει στενή επαφή με ένα μολυσμένο άνθρωπο. Η εξάπλωσή του ιού είναι ασυνήθιστη εκτός των νοσοκομείων. Έτσι, επί του παρόντος, ο κίνδυνος για τον παγκόσμιο πληθυσμό θεωρείται αρκετά χαμηλός.
Σήμερα (Ιούλιος 2020), δεν υπάρχει εμβόλιο ή θεραπεία για τη νόσο. Ωστόσο, έχει γίνει εξέταση πάνω σε μια σειρά αντιικών φαρμάκων. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά: εφόσον ένας άνθρωπος έρθει σε επαφή με καμήλες, πρέπει να πλένουν συχνά τα χέρια τους και να μην αγγίζουν άρρωστες καμήλες Τα τρόφιμα που προέρχονται από τη καμήλα πρέπει να μαγειρεύονται καλά. Σε όσους έχουν μολυνθεί, πρέπει να δίνονται θεραπείες που βοηθούν στην άμβλυνση και ίαση των συμπτωμάτων.
Μέχρι τις 4 Απριλίου 2017 έχουν αναφερθεί σχεδόν 2.000 κρούσματα. Το ποσοστό θνητότητας πλησιάζει το 36%. Ωστόσο, η πιθανότητα θανάτου από τη νόσο μπορεί να είναι χαμηλότερη καθώς αρκετοί που έχουν ήπια συμπτώματα του ιού δεν έχουν διαγνωστεί. Το πρώτο κρούσμα εντοπίστηκε το 2012 στη Σαουδική Αραβία, ενώ τα περισσότερα κρούσματα κατάγονται από την αραβική χερσόνησο. Το 2015 ξέσπασε επιδημία του ιού στη Νότια Κορέα, ενώ το 2018 ξέσπασε άλλη επιδημία επηρεάζοντας τη Σαουδική Αραβία, τη Νότια Κορέα και άλλες χώρες. Ωστόσο ο χαμηλότερος αριθμός κρουσμάτων του ιού στη Σαουδική Αραβία καταγράφηκε το 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες
Ελ Άμπρα
μικρογραφία|258x258εσ|Πετρογλυφικό στο Ελ Άμπρα, [[Κολομβία]] Το Ελ Άμπρα είναι το όνομα που δίνεται σε έναν εκτεταμένο αρχαιολογικό χώρο, που βρίσκεται στην ομόνυμη κοιλάδα. Το Ελ Άμπρα βρίσκεται στα ανατολικά του δήμου Ζιπακουιρά που εκτείνεται στο δυτικότερο τμήμα του Τοκανσίπα στο τμήμα Κουντιναμάρκα της Κολομβίας. Η σειρά από καταφύγια πετρών εκατοντάδων μέτρων βρίσκεται στα βόρεια της σαβάνας Μπογκοτά, στο Αλτιπάνο Κουντιμπογιακένσε, στις ανατολικές σειρές των Κολομβιανών Άνδεων σε υψόμετρο 2.570 μέτρα (8.430 πόδια). Το καταφύγιο και το σπήλαιο είναι ένα από τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία του ανθρώπινου οικισμού στην Αμερική, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τους ανθρώπους της εποχής του Ύστερου Πλειστόκαινου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κολομβίας
Ελληνικό Παρθεναγωγείο Αικατερίνης Λασκαρίδου
Ιστορική αναδρομή
Ιδρύθηκε το 1864 με το όνομα «Ελληνικό Παρθεναγωγείο». Πρώτη διευθύντρια ήταν η σεβασμία και ένθερμη φιλέλλην Φ. Μ. Χιλλ. Υποδιευθύντρια ήταν από την αρχή η Αικατερίνη Λασκαρίδου, η οποία διαδέχτηκε την κυρία Χιλλ και ανέλαβε το 1867 την διεύθυνση της σχολής.
Στο Ελληνικό Παρθεναγωγείο δίδαξαν ο Μεθόδιος, αργότερα επίσκοπος Σύρου, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Ι. Πανταζίδης, Α.Δ. Κυριακός, Β. Λάκων, Τ. Αργυρόπουλος και Σ. Σακελλαρόπουλος, καθώς και οι κύριοι Ι. Μοσχάκης, Αργυριάδης, Γραμματικόπουλος, Σπαθάκης, Μυλωνάς και άλλοι πολλοί.
Η κυρία Λασκαρίδου διέμεινε ενάμιση έτος στην Ευρώπη για να γνωρίσει από κοντά την λειτουργία των ευρωπαϊκών εκπαιδευτηρίων, και αφού επέστρεψε, εισήγαγε την Φροβελιανή μέθοδο διδασκαλίας, η οποία αρχικά δεν ήταν αναμφισβήτητη στην Ελληνική κοινωνία.
Στο σχολείο αυτό μαθήτευσε η Καλλιόπη Κεχαγιά (1839-1905), πρωτοπόρος εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα. Διετέλεσε αργότερα και η ίδια διευθύντρια του Παρθεναγωγείου Χιλλ στα έτη 1875 ως 1888.
Έπαψε την λειτουργία του το 1970
Πηγές
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα
Σπυρίδων Ζάππας
Ο Σπυρίδων Ζάππας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε οικονομικά. Την περίοδο 1970 - 1971 διετέλεσε υπουργός εμπορίου στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Ζ
Δήμος Γαστούνης
Ο Δήμος Γαστούνης ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πηνειού. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 11.523 κατοίκους και καταλάμβανε έκταση 59.325 στρεμμάτων. Έδρα του ήταν η κωμόπολη Γαστούνη, από την οποία πήρε και την ονομασία του.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 7 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ Δ *
Λίβερπουλ ΦΚ
Η Λίβερπουλ ΦΚ (αγγλικά: Liverpool F.C.) ή απλά Λίβερπουλ, είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη του Λίβερπουλ, αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ και είναι μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες του κόσμου. Έχει κερδίσει 19 φορές το πρωτάθλημα Αγγλίας, 8 φορές το Κύπελλο, 9 το Λιγκ Καπ και 16 φορές το Community Shield, ενώ εκτός συνόρων έχει κερδίσει 6 φορές το Τσάμπιονς Λιγκ, 3 φορές το Γιουρόπα Λίγκ, 1 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και 4 φορές το Σούπερ Καπ Ευρώπης.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 3 Ioυνίου του 1892. Ιδρυτής ήταν ο ιδιοκτήτης του γηπέδου Άνφιλντ (Anfield) Τζον Χούλντινγκ, ο οποίος αποφάσισε την ίδρυση ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου όταν η Έβερτον έφυγε από το γήπεδο του λόγω ασυμφωνίας στο ενοίκιο. Η Λίβερπουλ πήρε μέρος στο Αγγλικό πρωτάθλημα 2 χρόνια αργότερα.
Ιστορία πρώτων χρόνων
140px|left|thumb|Ο [[Τζον ΜακΚένα ([John McKenna]), πρώτος προπονητής της Λίβερπουλ.]] Η Λίβερπουλ ιδρύθηκε ύστερα από μία διαφωνία μεταξύ των μελών της Έβερτον και του προέδρου της Τζον Χούλντινγκ, που είχε και τα δικαιώματα του Άνφιλντ. Η Έβερτον είχε ιδρυθεί το 1878 και έπαιζε στο Άνφιλντ από το 1884. Το 1891 ο Τζον Χούλντινγκ, απέκτησε τα δικαιώματα του Σταδίου από τον Τζον Όρελ και ζήτησε αύξηση του ενοικίου, από £100 σε £250 το χρόνο. Μετά από μία συνέλευση, τα μέλη της Έβερτον, έδιωξαν τον Χούλντινγκ και αρνήθηκαν να πληρώσει η ομάδα το νέο ενοίκιο, μετακομίζοντας στο Γκούντισον Παρκ.
Με ένα άδειο γήπεδο και με μόνο 3 παίκτες να παραμένουν, ο Χούλντινγκ αποφάσισε την ίδρυση ενός νέου ποδοσφαιρικού συλλόγου και έτσι γεννήθηκε η Λίβερπουλ στις 15 Μαρτίου του 1892. Ο Τζον ΜακΚένα διορίστηκε προπονητής και υπέγραψε 13 Σκωτσέζους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Ο πρώτος αγώνας της ομάδας ήταν ένας φιλικός αγώνας εναντίον της Rotherham Town. Η Λίβερπουλ νίκησε με 7-1. Το πρώτο γκολ της ομάδας σημείωσε ο Μάλκομ ΜακΒιν (Malcolm McVean).
Το αρχικό όνομα της νέας ομάδας ήταν Everton F.C. and Athletic Grounds, Ltd., ή εν συντομία Everton Athletic. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία αρνήθηκε να τους αναγνωρίσει με αυτό το όνομα και έτσι τον Ιούνιο του 1892 άλλαξε το όνομά της σε Liverpool F.C..
Από την πρώτη στιγμή η Λίβερπουλ έκανε αίτηση συμμετοχής στο εθνικό πρωτάθλημα η οποία όμως απορρίφθηκε. Έτσι αρχικά έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα του Λάνκασιρ. Το πρώτο της επίσημο παιχνίδι ήταν εναντίον της Higher Walton, όπου η Λίβερπουλ επικράτησε με 8-0. Την πρώτη χρονιά χρίστηκε πρωταθλήτρια και τη δεύτερη κυπελλούχος κερδίζοντας την Έβερτον στον τελικό. Μετά από αυτές τις επιτυχίες κλήθηκε στο εθνικό πρωτάθλημα (1893). Πλέον έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία του αγγλικού πρωταθλήματος, τερμάτισε το πρωτάθλημα αήττητη και κέρδισε την άνοδο στην πρώτη κατηγορία.
160px|right|thumb|Ο [[Ιλάιζα Σκοτ (Elisha Scott), τερματοφύλακας της Λίβερπουλ από το 1912 έως το 1934.]] Το 1896, με την έλευση του πρώην προπονητή της Σάντερλαντ, Τομ Γουάτσον (Tom Watson), τα χρώματα της ομάδας αλλάζουν από μπλε και άσπρο σε κόκκινο και άσπρο. Με τον Γουάτσον η Λίβερπουλ θα κερδίσει και για πρώτη φορά, το 1901, το πρωτάθλημα Αγγλίας, δύο βαθμούς μπροστά από τη Σάντερλαντ. Το 1904 η ομάδα υποβιβάστηκε ξανά στη δεύτερη κατηγορία, αλλά κατάφερε να επιστρέψει, κατακτώντας την πρώτη θέση το 1905. Την επόμενη χρονιά (1906) θα καταφέρει ξανά να κερδίσει το πρωτάθλημα Αγγλίας. Επίσης, με τον Γουάτσον, έφτασε για πρώτη φορά σε τελικό Κυπέλλου Αγγλίας το 1914. Ήταν η τελευταία φορά που ο τελικός έλαβε χώρα στο γήπεδο της Κρίσταλ Πάλας και η πρώτη φορά που τον παρακολούθησε ο βασιλιάς της Βρετανίας. Τελικά η Λίβερπουλ έχασε από την Μπέρνλεϊ με 0-1. Ο Γουάτσον έμεινε στη Λίβερπουλ μέχρι το 1915, όταν και απεβίωσε. Τη χρονιά εκείνη έλαβε χώρα και ένα από τα πρώτα σκάνδαλα στο ποδόσφαιρο της Αγγλίας, που αφορούσε έναν αγώνα μεταξύ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Λίβερπουλ στο Ολντ Τράφορντ. Ο αγώνας έληξε με νίκη των γηπεδούχων με 2-0, αλλά και με κάποιους από τους παίκτες των δύο ομάδων να επωφελούνται οικονομικά από στοιχήματα που είχαν γίνει για αυτό το αποτέλεσμα. Τρεις παίκτες της Μάντσεστερ και τέσσερις της Λίβερπουλ τιμωρήθηκαν με ποινή ισόβιου αποκλεισμού από το πρωτάθλημα, ποινές που παραγράφηκαν μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τις περιόδους 1921–22, με προπονητή τον Ντέιβιντ Άσγουορθ (David Ashworth) και 1922–23, με προπονητή αρχικά τον Άσγουορθ και στο τέλος του πρωταθλήματος τον Ματ ΜακΚουίν (Matt McQueen), η Λίβερπουλ κέρδισε για πρώτη φορά σερί πρωταθλήματα. Μετα ακολούθησε η πιο άσχημη περίοδος του συλλόγου, αφού δεν κέρδισε κανέναν τίτλο μέχρι το πρωτάθλημα του 1947, όταν προπονητής της ήταν ο Τζορτζ Κέυ (George Kay), που είχε έρθει στην ομάδα από τη Σαουθάμπτον το 1936. Με τον Κέυ η ομάδα κατάφερε να φτάσει ξανά και σε τελικό κυπέλλου Αγγλίας το 1950, στο Γουέμπλεϊ, αλλά για μία ακόμα φορά έχασε, αυτή τη φορά από την Άρσεναλ με 2-0. Ο Κέυ έμεινε στην ομάδα μέχρι το 1951.
Η εποχή του Μπιλ Σάνκλι
Μετά τον Κέυ, προπονητής στην ομάδα έγινε ο Ντον Γουέλς (Don Welsh — από το 1951 έως το 1956) με τον οποίον η ομάδα έπεσε στη δεύτερη κατηγορία. Η μη άνοδος της ομάδας στην πρώτη κατηγορία το 1956 οδήγησε τη διοίκηση να διώξει τον Γουέλς. Αυτός ήταν και ο πρώτος προπονητής της Λίβερπουλ που διώχτηκε από την ομάδα. Τον αντικατέστησε ο Φιλ Τέιλορ (Phil Taylor — από το 1956 έως το 1959). Αν και ο στόχος ήταν η επάνοδος στην πρώτη κατηγορία, ούτε με αυτόν η ομάδα κατάφερε να τον επιτύχει, ενώ επί ημερών του γνώρισε και μια από τις χειρότερες στιγμές της, όταν αποκλείστηκε από το FA cup, με 2-1 τον Ιανουάριο του 1959, από τη Worcester City, ομάδα που δεν συμμετείχε στο εθνικό πρωτάθλημα αλλά αγωνιζόταν στο τοπικό πρωτάθλημα του Μπέρμιγχαμ (Southern League).
260px|μικρογραφία|δεξιά|Άγαλμα του Μπιλ Σάνκλι έξω από το Άνφιλντ. Τον Νοέμβριο του 1959 ο Τέιλορ θα απολυθεί και τον Δεκέμβριο ο Μπιλ Σάνκλι θα πάρει τη θέση του. Με τον Σάνκλι η Λίβερπουλ θα γίνει μια από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη.
Ο Σάνκλι έδιωξε από την ομάδα 24 παίκτες. Στην ομάδα ήρθαν παίκτες όπως ο Ian St. John από τη Motherwell, ο Ron Yeats από την Dundee United και οι Roger Hunt, Ian Callaghan και Gerry Byrne. Την περίοδο 1961-62, την τρίτη περίοδο του Σάνκλι στην ομάδα, η Λίβερπουλ κατέκτησε την πρώτη θέση στη δεύτερη κατηγορία και επέστρεψαν στην πρώτη. Το 1964 η ομάδα υιοθετεί την κατακόκκινη σημερινή της εμφάνιση. Την ίδια χρονιά κατακτά και το πρωτάθλημα μετα απο 17 χρόνια. Αν και δεν κατάφεραν να κατακτήσουν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το πρωτάθλημα το 1965, κατέκτησαν για πρώτη φορά το Kύπελλο Αγγλίας (FA cup), με νίκη 2-1 επί της Λιντς Γιουνάιτεντ. Τη χρονιά εκείνη έπαιξαν και για πρώτη φορά στο Κύπελλο πρωταθλητριών, φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά όπου έχασαν από την Ίντερ. Το 1966 θα κατακτήσουν ξανά το πρωτάθλημα και θα φτάσουν μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου κυπελλούχων, όπου θα χάσουν με 2-1 από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της θα έρθει το 1973, όταν θα κατακτήσει το κύπελλο UEFA, νικώντας την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, στους διπλούς αγώνες με τελικό αποτέλεσμα 3-2 (νίκησε 3-0 στο Λίβερπουλ και έχασε με 2-0 στο Μενχενγκλάντμπαχ). Την ίδια χρονιά θα κατακτήσει και άλλο ένα πρωτάθλημα στην Αγγλία, αλλά και το Κύπελλο Αγγλίας το 1974, νικώντας 3-0 τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Μετά από αυτό, ο Σάνκλι θα ανακοινώσει την αποχώρησή του από τον σύλλογο (12 Ιουλίου 1974). Οι οπαδοί και οι παίκτες του θα προσπαθήσουν να τον μεταπείσουν, όμως ο Σάνκλι θα εμμείνει στην απόφαση του και προπονητής της Λίβερπουλ θα γίνει ο βοηθός του, Μπομπ Πέισλι.
Πρωταθλήτρια Ευρώπης
Ο Μπομπ Πέισλι (Bob Paisley) θα αποδειχθεί ο πιο πετυχημένος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου, αλλά και ένας από τους πιο πετυχημένους γενικότερα του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Στα εννέα χρόνια που παρέμεινε στην ομάδα (1974-1983), ο Πέισλι θα κατακτήσει κάθε χρονιά και κάποιον τίτλο, με εξαίρεση την πρώτη του χρονιά στην ομάδα (1974-1975). Το 1976 κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα Αγγλίας και επίσης το κύπελλο UEFA εκείνης της περιόδου κόντρα στην Κλαμπ Μπρυζ (συνολικό σκορ 4-3). Το 1977 η Λίβερπουλ κατέκτησε το πρώτο της Κύπελλο Πρωταθλητριών, νικώντας στον τελικό της Ρώμης την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ με σκορ 3-1, σε ένα παιχνίδι που ήταν το τελευταίο για τον Κέβιν Κίγκαν. Το 1978 θα καταφέρει να διατηρήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Έγινε έτσι η πρώτη Αγγλική ομάδα που κατακτά το τρόπαιο 2 φορές. Στον τελικό του Λονδίνου νίκησε την Κλαμπ Μπριζ με 1-0. Το 1981 θα επαναλάβει για τρίτη φορά την επιτυχία της στην Ευρώπη. Στον τελικό του Παρισιού νίκησε την ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης με 1-0. Με τον Πέισλι η Λίβερπουλ κατέκτησε συνολικά 6 πρωταθλήματα (1976, 1977, 1979, 1980, 1982 και 1983), 3 Κύπελλα πρωταθλητριών (1977, 1978, 1981), 1 κύπελλο UEFA (1976), 4 συνεχόμενα Λιγκ Καπ (1981, 1982, 1983, 1984) και 4 φορές το Charity Shield (1976, 1979, 1980, 1982).
Μετά το τέλος της συνεργασίας με τον Πέισλι, προπονητής της έγινε ο Τζόε Φάγκαν (Joe Fagan). Την πρώτη του χρονιά, η Λίβερπουλ έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που κατέκτησε τρεις μεγάλους τίτλους την ίδια χρονιά, το πρωτάθλημα, το Λιγκ καπ κόντρα στην Έβερτον και το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στον τελικό της Ρώμης, εναντίον της ΑΣ Ρόμα (1-1, η Λίβερπουλ κέρδισε στα πέναλτι με 4-2). Στον τελικό αυτό, σημειώθηκαν και κάποια επεισόδια μεταξύ των Άγγλων και των Ιταλών οπαδών.
Η δεύτερη και τελευταία χρονιά του Φάγκαν στην ομάδα σημαδεύτηκε από τα γεγονότα στο Χέιζελ, στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών κόντρα στη Γιουβέντους (29 Μαΐου 1985). Πριν από την έναρξη του αγώνα, οπαδοί της Λίβερπουλ επιτέθηκαν στους οπαδούς της Γιουβέντους. Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων ένα μέρος της εξέδρας έπεσε και καταπλάκωσε ένα μέρος των οπαδών. Συνολικά 39 άνθρωποι, κυρίως Ιταλοί, πέθαναν και πάνω από 350 τραυματίστηκαν. Ο αγώνας συνεχίστηκε κανονικά και η Γιουβέντους κέρδισε τη Λίβερπουλ. Τα γεγονότα αυτά έκαναν την UEFA να τιμωρήσει τις Αγγλικές ομάδες με αποκλεισμό από τα διεθνή παιχνίδια, για 5 χρόνια και τη Λίβερπουλ για έξι.
1985-2004
Μετά την απόσυρση του Φάγκαν, προπονητής στην ομάδα έγινε ο παίκτης της Κέννυ Νταλγκλίς. Ο Νταλγκλίς ήταν ο πρώτος της προπονητής που ήταν και ταυτόχρονα παίκτης της, τουλάχιστον για την πρώτη του χρονιά (1985-86). Η χρονιά αυτή ήταν επιτυχημένη καθώς η Λίβερπουλ κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο στην Αγγλία, για πρώτη φορά την ίδια σεζόν. Η επόμενη χρονιά πάντως ήταν χωρίς κάποιον τίτλο, ενώ και το αστέρι της ομάδας, ο Ίαν Ρας πουλήθηκε στη Γιουβέντους. Το 1988 η Λίβερπουλ κατέκτησε το πρωτάθλημα, με τον αντικαταστάτη του Ρας, Τζον Άλντριτζ να είναι πρώτος σκόρερ της ομάδας. Όμως η χρονιά έκρυβε και μια δυσάρεστη για τη Λίβερπουλ έκπληξη, καθώς έχασε στον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας από τη Γουίμπλετον, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας, με 1-0.
Το 1989 ο Ρας επέστρεψε στη Λίβερπουλ. Τη χρονιά εκείνη η Λίβερπουλ κατέκτησε άλλο ένα κύπελλο Αγγλίας, αλλά κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης θα συμβεί άλλο ένα τραγικό περιστατικό, αυτή τη φορά στο γήπεδο Χίλσμπορο. Στις 15 Απριλίου του 1989 στο Σέφιλντ, στον ημιτελικό του κυπέλλου με τη Νότιγχαμ Φόρεστ, 96 οπαδοί της Λίβερπουλ θα χάσουν την ζωή τους, όταν υπεράριθμοι οπαδοί της ομάδας θα εισέλθουν στη βόρεια κερκίδα του γηπέδου (ύστερα από λάθη των υπευθύνων) με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος από αυτούς να ποδοπατηθούν. Το γεγονός αυτό θα οδηγήσει την ομοσπονδία της Αγγλίας στο να λάβει αυστηρότερα μέτρα, που αργότερα έγιναν γνωστά ως Football Spectators Act, μεταξύ αυτών και στην υποχρεωτική χρήση καθισμάτων σε όλα τα γήπεδα της Αγγλίας.
Το 1990 κατέκτησε το τελευταίο της πρωτάθλημα πριν την εποχή της Πρέμιερ Λιγκ, και το τελευταίο της για τριάντα ολόκληρα χρόνια. Αν και η ποινή των Αγγλικών ομάδων έληξε το 1990, στη Λίβερπουλ επιβλήθηκε άλλη μία χρονιά επιπλέον. Τον Φεβρουάριο του 1991 ο Νταλγκλίς ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ομάδα και τη θέση του πήρε αρχικά ο Ρόνι Μόραν (Ronnie Moran) και λίγο αργότερα ο Γκρέιαμ Σούνες (Graeme Souness). Το 1992 η Λίβερπουλ κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας, νικώντας 2-0 τη Σάντερλαντ. Τα επόμενα χρόνια λανθασμένες μεταγραφικές επιλογές δεν θα οδηγήσουν την ομάδα σε κάποιο τίτλο. Πάντως, αρκετοί καλοί παίκτες από τις ακαδημίες της ομάδας όπως ο Ρόμπι Φάουλερ, ο Στιβ ΜακΜάναμαν και ο Τζέιμι Ρέντναπ ανέβηκαν στην πρώτη ομάδα. Το 1994 ο Ρόυ Έβανς αντικατέστησε τον Σούνες. Ο Έβανς, που ήταν στην ομάδα από την εποχή του Σάνκλι έμεινε στην ομάδα μέχρι το 1998. Κατά τη διάρκεια της θητείας του η Λίβερπουλ κατέκτησε το 1995 το Λιγκ Καπ, νικώντας την Μπόλτον Γουόντερερς με 2-1 στον τελικό, ενώ έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας το 1996, όπου έχασε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 1-0. Το 1998 αντικαταστάθηκε από τον Ζεράρ Ουγιέ. Ο Ουγιέ οδήγησε τη Λίβερπουλ σε άλλο ένα ευρωπαϊκό τίτλο το 2001, όταν η ομάδα κατέκτησε το κύπελλο UEFA, στον συγκλονιστικό αγώνα ενάντια στην ισπανική Αλαβές, όπου η Λίβερπουλ νίκησε στην παράταση με 5-4. Κατέκτησε επίσης το Λιγκ Καπ, το κύπελλο Αγγλίας και το FA Charity Shield, ενώ κέρδισε και στο Super Cup την Μπάγερν Μονάχου κερδίζοντας έτσι 5 τρόπαια σε μια ημερολογιακή χρονιά, ένα ρεκόρ που κράτησε μέχρι το 2009, όταν η Μπαρτσελόνα κατέκτησε έξι. Τη χρονιά αυτήν ο Ουγιέ αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα στη καρδιά που τον κράτησε τρεις μήνες μακριά από την ομάδα. Το 2003 κέρδισε το Λιγκ Καπ, αλλά η αμυντική τακτική του Ουγιέ και τα κακά αποτελέσματα το 2004 έκαναν την ομάδα να διώξει τον Γάλλο προπονητή και στη θέση του να αποκτήσει τον Ισπανό Ραφαέλ Μπενίτεθ.