cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Αθηναίος
Καριέρα
Σαν προσκεκλημένος αρχιμουσικός έχει διευθύνει μέχρι σήμερα πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές ορχήστρες, όπως τη Philharmonia Orchestra του Λονδίνου, με την οποία εμφανίσθηκε το 1989 στο Ηρώδειο σε δύο συναυλίες στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, την Royal Philharmonic Orchestra του Λονδίνου, την English Chamber Orchestra, την Ορχήστρα της Όπερας της Φρανκφούρτης, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Μονάχου, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Αμβούργου, τη Sinfonia Varsovia, την Ορχήστρα Gustav Mahler της Πράγας, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Σόφιας, την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Βουλγαρικής Ραδιοφωνίας και πολλές άλλες, συμπράττοντας με μεγάλους σολίστες (Mstislav Rostropovich, Αγνή Μπάλτσα, Misha Maiski, David Garet, Lars Vogt, Kolja Blacher κλπ) Έχει επίσης επανειλημμένα συνεργασθεί με όλες τις σημαντικές ελληνικές ορχήστρες, όπως με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, την Ορχήστρα της ΕΛΣ, την Καμεράτα Αθηνών, τη Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών, τη Συμφωνική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και την Ορχήστρα Πατρών.
Ξεχωριστές παραστάσεις – Διακρίσεις
1994: Δύο διαδοχικές συναυλίες στο Poznan της Πολωνίας και στη Φρανκφούρτη του Όντερ στα πλαίσια της ανάπτυξης φιλικών σχέσεων Γερμανίας – Πολωνίας μετά την πτώση του τείχους, με την 8η Συμφωνία του Gustav Mahler («Συμφωνία των χιλίων») και τη σύμπραξη των ορχηστρών των δύο πόλεων, δύο μεγάλων χορωδιών (Βερολίνου και Poznan) και την παιδική χορωδία του Poznan (650 άτομα, συνολικά, επί σκηνής)
2001 : Gala Concert με τη συμμετοχή της Αγνής Μπάλτσα στο θέατρο Alte Oper της Φρανκφούρτης για το άνοιγμα της Έκθεσης Βιβλίου του 2001 (Frankfurt Book Fair 2001) αφιερωμένης στην Ελλάδα.
2002 : Συναυλία που δόθηκε στη Χρυσή Αίθουσα του Συλλόγου Φίλων Μουσικής στη Βιέννη το 2002, επ’ ευκαιρία της ανάληψης της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ελλάδα, επί κεφαλής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών με σολίστ την Αγνή Μπάλτσα. Για τη συναυλία αυτή, που υπήρξε και η πρώτη έξοδος της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών εκτός Ελλάδος, προτάθηκε για το μεγάλο βραβείο της Ενώσεως Κριτικών Μουσικής και Θεάτρου.
2007 : Συναυλία με την Ορχήστρα του Πεκίνου, την Αγνή Μπάλτσα και τον Βαγγέλη Χατζησίμο για την έναρξη του Πολιτιστικού Έτους της Ελλάδας που προηγήθηκε των Ολυμπιακών Αγώνων (Πεκίνο 2008).
2009 : Βραβείο του Διεθνούς Μουσικού Σωματείου "Gina Bahauer" για το σύνολο της προσφοράς του στα μουσικά δρώμενα της χώρας.
Συνθετικό έργο
Παράλληλα με την καριέρα του ως διευθυντής ορχήστρας, ο Νίκος Αθηναίος έχει παρουσιάσει ένα αξιόλογο συνθετικό έργο. Στα κυριότερα έργα του συμπεριλαμβάνονται: "6 μικρά κομμάτια" για πιάνο (1973-74), η "Τοκάτα" (1976) για πιάνο, το "Νονέτο" για κουαρτέτο εγχόρδων και 5 πνευστά (1976), η "Συμφωνία σε ένα μέρος" (1978), η "Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων" (1976/ β' γραφή 2010), η "Ιθάκη", κύκλος 6 τραγουδιών σε ποίηση Κ. Καβάφη για σοπράνο, βαρύτονο και μεγάλη συμφωνική ορχήστρα (2004-2006), ο "Κύκλος Ελύτη", για σοπράνο και μεγάλη συμφωνική ορχήστρα (2011), “Concerto” για ορχήστρα...
Σημερινή θέση & ενασχόληση
Σήμερα, ο Νίκος Αθηναίος είναι Διευθυντής του Ωδείου Αθηνώνκαι παράλληλα είναι ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής και αρχιμουσικός της Ορχήστρας ACADEMICA Αθηνών ενώ συνεχίζει να εμφανίζεται, ως προσκεκλημένος μαέστρος, με σημαντικές ορχήστρες της Ελλάδος και του Εξωτερικού.
Πηγές
http://www.bsof.de/?s=3.1
http://www.bsof.de/?s=11&zuf=
http://www.tch.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=44&id=2055
http://www.athensconservatoire.gr/%CF%89%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%89%CE%BD/%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%83%CE%B7/
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προσωπική ιστοσελίδα: http://athineos.net/nikos-athineos/viografia/
Δισκογραφία: https://www.amazon.com/s/ref=sr_pg_1?rh=n%3A5174%2Ck%3ANikos+Athinaos&keywords=Nikos+Athinaos&ie=UTF8&qid=1493208932
Συνέντευξη στο Classical Radio: http://www.classicalradio.gr/gr/topstory/id/691 Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Τζούλια ντα Βαράνο
Η Τζούλια ντα Βαράνο, ιταλ.: Giulia da Varano, επίσης γνωστή μετά τον γάμο της ως Τζούλια ντα Βαράνο ντελλα Ρόβερε (24 Μαρτίου 1523 – 18 Φεβρουαρίου 1547) ήταν Ιταλίδα ευγενής και μέλος της οικογένειας ντα Βαράνο. Ήταν ιδίω δικαιώματι (suo jure) δούκισσα του Καμερίνο κατά την περίοδο 1527–1539 (υπό την επιτροπεία της μητέρας της μέχρι το 1535) και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ουρμπίνο από το 1534 μέχρι το τέλος της.
Καταγωγή και νεανικά χρόνια
Γεννημένη στο Καμερίνο στις 24 Μαρτίου 1523, η Τζούλια ήταν το μόνο τέκνο του Τζιοβάννι-Μαρία ντα Βαράνο, κυρίου, και από το 1515 δούκα, του Καμερίνο και της Κατερίνας Τσύμπο. Οι γονείς τού πατέρα της ήταν ο Τζούλιο-Τσέζαρε ντα Βαράνο, κύριος του Καμερίνo και η Τζιοβάννα Μαλατέστα (κόρη του Σιγισμόνδο-Παντόλφο κυρίου του Ρίμινι και του Φάνο, γνωστού με το παρωνύμιο "ο λύκος της Ρομάνια"). Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Φραντσεσκέτο Τσύμπο δούκας του Σπολέτo (νόθος γιος του πάπα Ιννοκέντιου Η΄) και η Μαγδαληνή των Μεδίκων (κόρη του Λαυρέντιου Α΄ κυρίου της Φλωρεντίας, του λεγόμενου "Μεγαλοπρεπούς" από τους συγχρόνους του, καθώς ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς και ενθουσιώδης προστάτες του ρεύματος της Αναγέννησης στην Ιταλία). Λίγο μετά τη γέννησή της, η Τζούλια βαπτίστηκε από τον επίσκοπο Βαρίνο Φαβορίνο.
Δούκισσα του Καμερίνο
Ο Τζιοβάννι-Μαρία ντα Βαράνο απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 1527. Η Τζούλια, ως το μοναδικό του νόμιμο παιδί, τον διαδέχθηκε ως κυρίαρχη δούκισσα του Καμερίνο, αφού έλαβε την επίσημη αποδοχή από τον πάπα Κλήμη Ζ΄ των Μεδίκων. Η μητέρα της Κατερίνα Τσύμπo ενήργησε ως επίτροπος για την ανήλικη δούκισσα. Πριν από το τέλος του, ο πατέρας της Τζούλια είχε κανονίσει τον αρραβώνα μεταξύ αυτής και του Mαττία, γιου του Έρκολε ντα Βαράνο, μέλους του κλάδου Φερρανέζε της οικογένειας ντα Βαράνο και με στενούς δεσμούς με τον Οίκο των Έστε. Με αυτόν τον τρόπο ο Τζιοβάννι-Μαρία ήθελε να εξασφαλίσει την εξουσία της κόρης του με την υποστήριξη των δουκών της Φερράρα και επίσης να παραμείνει το Καμερίνο στα χέρια της οικογένειας ντα Βαράνο. Ωστόσο, η μητέρα της Τζούλια αρνήθηκε να εκπληρώσει τη βούληση του εκλιπόντος συζύγου της. Προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα της κόρης της έναντι των συγγενών της από τη Φερράρα, η Κατερίνα Τσύμπo υποσχέθηκε την κόρη της σε γάμο με τον Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε, διάδοχο του δουκάτου του Ουρμπίνο. Στις 14 Δεκεμβρίου 1527 υπογράφηκε συμφωνία στο Τόντι, σύμφωνα με την οποία όταν έφτανε σε ηλικία γάμου η Τζούλια, έπρεπε να παντρευτεί τον Γκουιντομπάλντο Β΄ και να φέρει μία προίκα 30.000 δουκάτων. Βάσει αυτής της συμφωνίας, ο σύζυγός της έγινε επίσης συγκυβερνήτης του δουκάτου του Καμερίνο με το μισό εισόδημα από την ιδιοκτησία ως προσωπική του περιουσία.
Σε αυτόν τον γάμο αντιτάχθηκε ο πάπας Παύλος Γ΄ Φαρνέζε, ο οποίος σχεδίαζε να παντρέψει τη Τζούλια με τον εγγονό του Οττάβιο Φαρνέζε. Παρά την αντίθεση της Αγίας Έδρας, στις 11 Οκτωβρίου 1534 η χήρα δούκισσα και επίτροπος του Καμερίνο πάντρεψε την 11χρονη κόρη της με τον 20χρονο πρίγκιπα διάδοχο του Ουρμπίνο. Αμέσως μετά ο ποντίφικας ζήτησε να επιστραφεί το δουκάτο του Καμερίνο στα Παπικά Κράτη. Το 1539 η Τζούλια αναγκάστηκε να δώσει την κυριότητα του δουκάτου του Καμερίνο στον πάπα Παύλο Γ΄ έναντι 78.000 σκούδων. Μετά από έντονη πίεση από την Αγία Έδρα το 1542, ο Γκουιντομπάλντο Β΄ (τότε δούκας του Ουρμπίνο) αναγνώρισε επίσης την προσάρτηση του δουκάτου του Καμερίνο στα Παπικά Κράτη.
Οικογένεια
Ο γάμος της Τζούλια ντα Βαράνο και του Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε έφερε δύο παιδιά: το πρώτο απεβίωσε λίγο μετά τη γέννησή του και το δεύτερο ήταν μία κόρη, η:
Η Τζούλια ντα Βαράνο απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 1547 σε ηλικία 23 ετών στο Φοσσομπρόνε και ετάφη στην εκκλησία του μοναστηριού της Σάντα Κιάρα στο Ουρμπίνo. Κατά την εκταφή των λειψάνων της δούκισσας το 1999 οι ερευνητές βρήκαν, ότι ήταν θαμμένη με ένα πολυτελές νεκρικό φόρεμα.
Πορτρέτα
Το Πορτρέτο της Τζούλια ντα Βαρανο ντελλα Ρόβερε από τον Τιτσιάνο των ετών 1545–47 φυλάσσεται στην "Παλατινή Πινακοθήκη και Βασιλικά Διαμερίσματα" στο Παλάτσο Πίττι-Μέντιτσι της Φλωρεντίας. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν, ότι ο ζωγράφος απεικόνισε τη δούκισσα του Ουρμπίνο και στον πίνακα Κορίτσι με γούνα των ετών 1536–38, τώρα στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη και στον πίνακα Αφροδίτη του Ουρμπίνο (ολοκληρώθηκε το 1534, αλλά δεν πωλήθηκε μέχρι το 1538), τώρα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι στη Φλωρεντία. Στις συλλογές της Πινακοθήκης και του Μουσείου της πόλης του Καμερίνo υπάρχει ένα παιδικό πορτρέτο της Τζούλια ντα Βαράνο από τον Ντόσσο Ντόσσι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο
Thank U, Next (τραγούδι)
Το "Thank U, Next" αναγνωρίστηκε κριτικά, με τους κριτικούς να επαινούν την ελκυστικότητα και το θετικό του μήνυμα. Έχει καταχωριστεί ως ένα από τα 100 τραγούδια που καθόρισε τη δεκαετία του 2010 από τον Billboard. Το τραγούδι έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο ένα στο Billboard Hot 100 στις Ηνωμένες Πολιτείες, και έγινε το πρώτο νούμερο ένα της Γκράντε. Διεθνώς, ξεπέρασε τα charts στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Εσθονία, τη Φινλανδία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία, τον Λίβανο, τη Μαλαισία, το Μεξικό, τις Κάτω Χώρες, τη Νέα Ζηλανδία, την Πορτογαλία και τη Σιγκαπούρη, τα δέκα κορυφαία στην Αυστρία, το Βέλγιο, την Κόστα Ρίκα, η Τσεχική Δημοκρατία, η Δανία, η Γουατεμάλα, η Ουγγαρία, η Ισλανδία, η Νορβηγία, η Σλοβακία, η Σουηδία και η Ελβετία, και οι κορυφαίες είκοσι στη Γαλλία, τη Γερμανία και τον Παναμά.
Το μουσικό βίντεο, σε σκηνοθεσία της Hannah Lux Davis, αναφέρεται στις ταινίες Mean Girls, Bring It On, 13 Going on 30 και Legally Blonde. Κυκλοφόρησε στις 30 Νοεμβρίου 2018 και στη συνέχεια έσπασε πολλά αρχεία στο YouTube και στην Vevo εκείνη τη στιγμή. Προτάθηκε για το Video of the Year στα Βραβεία MTV Video Music 2019.
Ιστορικό και έκδοση
Στις 2 Νοεμβρίου 2018, η τραγουδίστρια έγραψε τους στίχους ενός μυστηριώδους κομματιού, αφού ο πρώην αρραβωνιαστικός της, η Pete Davidson αστειεύτηκε για τη σπασμένη τους δέσμευση στο Saturday Night Live. Την επόμενη μέρα, η Grande έγραψε περισσότερους στίχους, αποκαλύπτοντας ότι ανήκουν πράγματι σε ένα κομμάτι που ονομάζεται "Thank U, Next", το οποίο περιέγραψε ήταν το στίχο και εννοιολογικά το αντίθετο του κομματιού της Dangerous Woman "Knew Better". Η τραγουδίστρια αποκάλυψε επίσης ότι το "Thank U, Next" θα χρησιμεύσει ως το πέμπτο όνομα άλμπουμ της, το οποίο είχε πειράξει για μήνες στο Twitter.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2018, χωρίς προηγούμενη επίσημη ανακοίνωση ή προώθηση.
Σύνθεση και στίχοι
Η Γκράντε εξήγησε σε μια συνέντευξή της ότι το "Thank U, Next ..." είναι μια φράση που χρησιμοποιούν και αυτή η τραγουδίστρια / τραγουδοποιός Victoria Monét. Οι στίχοι αναγνωρίζουν τέσσερις από τις προηγούμενες σχέσεις της: «Thought I'd end up with Sean/But he wasn't a match/Wrote some songs about Ricky/Now I listen and laugh/ Even almost got married/And for Pete, I'm so thankful/Wish I could say 'Thank you' to Malcolm/'Cause he was an angel» ανατρέξτε στους Big Sean, Ricky Alvarez, Pete Davidson και τον αείμνηστο Μακ Μίλερ, αντίστοιχα.
Σύνοψη
Το επόμενο κλιπ τοποθετείται σε ένα μπάνιο και δείχνει την Γκράντε, ως Torrance, και το ενδιαφέρον της Cliff (που απεικονίζεται από τον Matt Bennett) να βουρτσίζει τα δόντια τους, παρόμοια με μια σκηνή από την ταινία Bring It On (2000), η οποία μετά μεταβαίνει την Γκράντε ως μαζορέτα, συμπεριλαμβανομένης της Daniella Monet εναντίον της άλλης ομάδας, συμπεριλαμβανομένων των τραγουδιστών-τραγουδοποιών Victoria Monét και Tayla Parx, οι οποίοι συνεισφέρουν τα φωνητικά στο παρασκήνιο. Στη συνέχεια, η σκηνή βλέπει την Γκράντε να βοηθάει έναν γάμο, όπου εμφανίζεται ως η Τζένα που παίζει με ένα κουκλόσπιτο που θυμίζει μια σκηνή στο 13 Going on 30 (2004). Μια μαγική μετάβαση μεταφέρεται στην ακόλουθη σκηνή όπου η Grande οδηγεί ένα μετατρέψιμο με την πινακίδα με την ένδειξη "7 RINGS", προβάλλοντας το επόμενο single από το άλμπουμ Thank U, Next. Στην επόμενη σκηνή, η Γκράντε πάει έξω από το όχημα με τον σκύλο της, την Τουλούζη Γκράντε, με ένα ροζ δερμάτινο μπουφάν, αναφέροντας την Έλε Γουντς από το Legally Blonde (2001). Η κάμερα εκτείνεται σε πολλές λήψεις της Γκράντε περπατώντας σε ένα μονοπάτι με ένα πλάνο της σε μια πισίνα, μια άλλη αναφορά στην ταινία. Ακολουθεί μια άλλη αναφορά στην ταινία καθώς η μουσική σταματά να δείχνει μια σκηνή της Γκράντε στο σαλόνι ομορφιάς με τον μανικιουρίστα Paulette (που απεικονίζεται από την Jennifer Coolidge στον αρχικό της ρόλο) μιλώντας για προηγούμενες σχέσεις για το πώς τα "μεγάλα μπροστινά δόντια" μπορούν να επηρεάσουν την εμφάνιση κάποιου. ολόκληρη η σκηνή περιλαμβάνει πολλές αναπαράσταση άλλων σκηνών του Legally Blonde, όπως το "Bend and Snap". Αρκετές λήψεις της Γκράντε εμφανίζονται να τρέχουν στον διάδρομο, με όλες τις σκηνές που είχαν προηγουμένως στο βίντεο και στη συνέχεια ολοκληρώθηκαν σε μία που περιελάμβανε κάποιες λήψεις πίσω από τη σκηνή και μια σκηνή με τον Coolidge και τη συνάντηση του UPS παράδοσης (ο ρόλος αρχικά απεικονίστηκε από τον Bruce Thomas) αναφέροντας μια άλλη σκηνή που είναι από την αρχική ταινία. Στη συνέχεια, το βίντεο ολοκληρώνεται με τοην Γκράντε και τους μαζορέτες να χορεύουν, με τον τραγουδιστή να αφήνει ένα κόκκινο ίχνος κραγιόν φιλώντας το έγκυο στομάχι του Ballinger και την Τζένερ, κρατώντας την κάμερα, λέγοντας "Thank u, next bitch!" στο απόλυτο σουτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Dance-pop τραγούδια
Εθνική Ισπανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Ιταλία το 1993, καθώς και η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Τσεχία το 2010.
Πηγές
Ισπανια Γυναικων
Κλουμπ ντε Κάμπο Βίγια ντε Μαδρίδ
Η Κλουμπ ντε Κάμπο Βίγια ντε Μαδρίδ (ισπανικά: Club de Campo Villa de Madrid, CCVM) είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Ιδρύθηκε το 1929 και θεωρείται ως ένας από τους πιο διάσημους συλλόγους στη χώρα. Διαθέτει ευρύ φάσμα αθλητικών εγκαταστάσεων, όπως γήπεδα γκολφ, χόκεϊ επί χόρτου, αντισφαίρισης και πισίνες.
Χόκεϊ επί χόρτου
Ο σύλλογος φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών 2006, το οποίο κέρδισε η Ολλανδία.
Γκολφ
Η σειρά μαθημάτων Negro του Χαβιέρ Αράνα άνοιξε το 1956 και είναι ο τόπος διεξαγωγής του τρέχοντος ευρωπαϊκού τουρνουά, των Madrid Masters, ενώ φιλοξένησε πολλές φορές το Open de Madrid και το Open de España.
Αντισφαίριση
Ο σύλλογος φιλοξένησε τον τελικό του Fed Cup του 2008, όταν η Ρωσία νίκησε την Ισπανία με 4–0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύλλογοι χόκεϊ επί χόρτου Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ισπανίας‎
Ζακ ντε Κλάου
δεξιά|μικρογραφία| Vanitas Ο Ζακ ντε Κλάου (Jacques de Claeuw ή Grieff, Μάιος 1623, Ντόρντρεχτ – 7 Νοεμβρίου 1694, Λέιντεν), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν μαζί με τον Γιάκομπ Χέρριτς Κόυπ, τον 'Ισαακ φαν Χάσσελτ (Isaac van Hasselt) και τον Κορνέλις Τεχελμπερχ (Cornelis Tegelberg), βοήθησε να διαχωριστεί η Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Ντόρντρεχτ από την παλαιά Gild van de vyf Neringen (Συντεχνία των πέντε επαγγελμάτων) το 1642.
Σύμφωνα με το RKD ήταν μέλος της Συντεχνίας του Ντόρντρεχτ το 1642-46, το 1646 έγινε μέλος της συντεχνίας στη Χάγη και το 1651 νυμφεύτηκε και μετακόμισε στο Λέιντεν, όπου έγινε πατέρας του ζωγράφου Άντριεν ντε Χράιφ (Adriaen de Grijef). Καταγράφεται επίσης στο Χάαρλεμ το 1687.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κυριάκος Τσιέττης
Ο Κυριάκος Τσιέττης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κυριάκος Τσιέττης γεννήθηκε στο Τρίκωμο το 1926. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ήταν συνδικαλιστής.
Αρχικά έγινε μέλος τη Ένωσης Αγροτών Κύπρου (μετέπειτα Ένωση Κυπρίων Αγροτών) και του ΑΚΕΛ Αμμοχώστου. Τον Δεκέμβριο του 1955 το ΑΚΕΛ τίθεται εκτός νόμου από τη βρετανική διοίκηση της Κύπρου. Δεκάδες μέλη του, μεταξύ των οποίων και ο Κυριάκος Τσιέττης, συλλαμβάνονται και φυλακίζονται έως το 1957.
Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου 2019.
Πολιτική διαδρομή
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην εκλογική περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, μετά την παραίτηση του βουλευτή του ΑΚΕΛ εκλογικής περιφέρειας Αμμοχώστου, Χαμπή Μιχαηλίδη, ο Κυριάκος Τσιέττης ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 18 Μαΐου 1988 ως ο επόμενος επιλαχών για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μαγδαληνή των Μεδίκων (1473-1528)
Η Μαγδαληνή, ιταλ.: Maddalena de' Medici (Μανταλένα ντε' Μεντίτσι, 25 Ιουλίου 1473–2 Δεκεμβρίου 1528) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του κυρίου της Φλωρεντίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σπολέττο.
Βιογραφία
Το 1488 αγόρασε ένα θέρετρο με ιαματικά λουτρά στο Στιλιάνο. Ανακαίνισε το ακίνητο και το μετέτρεψε σε κερδοφόρο θέρετρο.
Η Μαγδαληνή έζησε στη Ρώμη μετά την εκλογή του αδελφού της Τζιοβάννι ως πάπα Λέοντα Ι΄ το 1513. Λίγο μετά την εκλογή του, ο πάπας Λέων Ι΄ έκανε τον γιο της Ιννοκέντιο καρδινάλιο. Η Μαγδαληνή έλαβε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα και ένα επίδομα από τον αδελφό της το 1515. Μερίμνησε για να παντρέψει όλα τα παιδιά της με ευγενείς οικογένειες. Συνέχισε στο ρόλο της ως μαικήνα, διαπραγματευόμενη με τον Πάπα Λέοντα Ι΄ και τον ανιψιό της Λαυρέντιο Β΄ κύριο της Φλωρεντίας για να εξασφαλίσει την προστασία καλλιτεχνών, χρήματα για την απελευθέρωση από τη φυλακή και την επιστροφή από την εξορία. Απεβίωσε στη Ρώμη και τάφηκε στη βασιλική του Αγίου Πέτρου με εντολή του εξαδέλφου της, πάπα Κλήμη Ζ΄ των Μεδίκων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φραντσεσκέτο Τσύμπο δούκα του Σπολέτο και απέκτησαν επτά παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Τζιμ Κλάιμπερν
Ο Τζέιμς Ίνος Κλάιμπερν (αγγλικά: James "Jim" Enos Clyburn, 21 Ιουλίου 1940), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 6η περιφέρεια της Νότιας Καρολίνας από το 1993. Από το 2019, υπηρετεί ως Υφηγητής της Πλειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Υπηρέτησε ξανά ως Υφηγητής της Πλειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, από το 2007 έως το 2011. Ενώ επίσης, υπηρέτησε και ως Επικεφαλής των Δημοκρατικών Βουλευτών της Βουλής των Αντιπροσώπων, από το 2006 έως το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Νότια Καρολίνα Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αφροαμερικανοί
Σιμπέλ Κεκιλί
Η Σιμπέλ Κεκιλί (Sibel Kekilli, 16 Ιουνίου 1980) είναι Γερμανίδα ηθοποιός και πρώην πορνοστάρ.
C7H6O2
Ο μοριακός τύπος C7H6O2, με μοριακή μάζα 122,12 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 122,036779 amu), μπορεί να αναφέρεται σε ισομερείς οξυγονούχες οργανικές ενώσεις με βαθμό ακορεστότητας 5, και πιο συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων και) στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Σιμπέλ Κεκιλί
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1980 στο Αμβούργο από Τούρκους γονείς. Πριν γίνει ηθοποιός, είχε εξασκήσει πολλά επαγγέλματα, μεταξύ αυτών και πρωταγωνίστρια σε ταινία πορνογραφικού περιεχομένου.
C7H6O2
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο
Σιμπέλ Κεκιλί
Βιογραφία
Στη συνέχεια, έπαιξε στην ταινία Ο Ξένος και κέρδισε ξανά το ίδιο βραβείο.
Στην τηλεόραση, έπαιξε από το 2011 ως το 2014 στο Game of Thrones, όπου υποδύθηκε τη Σέι. Επίσης, έχει παίξει και στη γερμανική σειρά Tatort.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γερμανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί τουρκικής καταγωγής Κατηγορία:Γυναίκες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινίων
Άγγελος (όνομα)
Το όνομα Βαγγελης προέρχεται από τον άγγελο (αυτός που φέρνει ειδήσεις) και από το ρήμα αγγέλω που σημαίνει: φέρνω είδηση, προμηνύω. Υποκοριστικά του ονόματος είναι: Αγγελής,Αγγελούκος. Γιορτάζει 8 Νοεμβρίου.
Ετυμολογία
Στην αρχαία Ελλάδα η έννοια άγγελος χαρακτήριζε κάποιον ο οποίος μετέδιδε ειδήσεις, πληροφορίες ή αγγελίες. Ο Όμηρος στα έργα του ήδη εμφανίζει τη λέξη με αυτή την έννοια, ενώ και οι Ηρόδοτος[1] και Ξενοφών[2] την χρησιμοποιεί για να περιγράψει ειδικούς απεσταλμένους μεταφοράς μηνυμάτων ή πληροφοριών. Επίσης οι άγγελοι χρησιμοποιούνται και σε άλλα καθήκοντα, όπως σύναψη συνθηκών ή είσπραξη χρημάτων. Ως θεϊκή ή υπερβατική παρουσία η έννοια άγγελος εμφανίζεται για πρώτη φορά στο πρόσωπο του Ερμή, ο οποίος προσφωνείται ως άγγελος της Περσεφόνης από τον Όμηρο[3]. Επίσης κατά τον Πλάτωνα[4] ο Κάτω Κόσμος έχει τους αγγέλους του, οι οποίοι καλούνται «άγγελοι καταχθόνιοι».
Στα Εβραϊκά η αντίστοιχη λέξη מלאך‎ mal'akh χρησιμοποιείται για να δηλώσει είτε θείο είτε ανθρώπινο αγγελιαφόρο. Η λατινική εκδοχή, εντούτοις, διακρίνει τον θείο ή πνευματικό αγγελιαφόρο από τον άνθρωπο με τις έννοιες angelus (δάνειο από την Ελληνική γλώσσα) και legatus «απεσταλμένος».
Αγγελος
Μπερκιαρούκ
Συγκρούσεις διαδοχής
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του δημιουργήθηκαν πολλά προβλήματα στη διαδοχή του θρόνου του Σελτζούκικου Σουλτανάτου με τον πρόωρο θάνατο των δύο αδελφών του Δαυίδ (1082) και Αχμάντ (1088), η μητέρα τους ήταν η Σουλτάνα Τουρκάν Χατούν από το Χανάτο των Καραχανιδών. Ο πατέρας του είχε άλλον έναν γιο με την Τουρκάν Χατούν τον Μαχμούτ που προοριζόταν για διάδοχος, ο μεγάλος βεζίρης Νιζάμ αλ-Μουλκ και το μεγαλύτερο μέρος του στρατού των Σελτζούκων προτιμούσαν τον Μπαρκιγιαρούκ. Η Τουρκάν Χατούν συμμάχησε με έναν άλλον Πέρση τον Τατζ αλ-Μουρκ, οργάνωσαν τη δολοφονία του Νιζάμ αλ-Μουλκ (1092) με αποτέλεσμα ο Μπαρκιγιαρούκ να χάσει τον βασικότερο οπαδό του. Ο πατέρας τους πέθανε σε λίγο και η Τουρκάν Χατούν βρήκε την ευκαιρία να ανεβάσει Σουλτάνο τον 4χρονο γιο της Μαχμούτ Α΄, ο Μπαρκιγιαρούκ ανακηρύχτηκε ξεχωριστά σουλτάνος από τους οπαδούς του δολοφονημένου βεζίρη.
Σουλτάνος
Ο Μαχμούτ Α΄ δεν ήταν ο μοναδικός διεκδικητής του θρόνου των Σελτζούκων, εμφανίστηκαν και άλλοι όπως ο αδελφός του Μουχάμαντ Α΄ Ταπάρ και ο θείος του Τουτούς. Ο Τατζ αλ-Μουρκ που τοποθετήθηκε από τη Τουρκάν Χατούν δολοφονήθηκε από τους οπαδούς του Νιζάμ αλ-Μουλκ, ακολούθησε η δολοφονία του Μαχμούτ Α΄ και της μητέρας του (1094). Την επόμενη χρονιά (1095) ο Μπαρκιγιαρούκ νίκησε και θανάτωσε τον άλλο διεκδικητή, τον θείο του Τουτούς. Ο Μπαρκιγιαρούκ πέθανε πρόωρα σε ηλικία 26 ετών στο Λορεστάν (1105), τον διαδέχτηκε ο γιος του Μαλίκ Σαχ Β΄ σε βρεφική ηλικία. Την εποχή που ήταν σουλτάνος ο Μπαρκιγιαρούκ κυβέρνησαν πέντε διαφορετικοί βεζίρηδες οι τρεις από τους οποίους ήταν γιοι του Νιζάμ αλ-Μουλκ. Προσπάθησε να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση του Σουλτανάτου περιορίζοντας τις κρατικές σπατάλες.
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Πωλ Πελισόν
Ο Πωλ Πελισόν (Paul Pellisson, 30 Οκτωβρίου 1624 – 7 Φεβρουαρίου 1693) ήταν Γάλλος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και ιστοριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μια προτεσταντική οικογένεια, σπούδασε νομικά στην Τουλούζη και έκανε την άσκησή του στην πόλη Καστρ. Παρουσιάστηκε στα μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας με συστατικές επιστολές του Βαλεντέν Κοράρ  (Valentin Conrart, 1603-1675) και άρχισε να γράφει το πρώτο ιστορικό έργο, την Ιστορία της γαλλικής Ακαδημίας από την ίδρυση της μέχρι το 1652 (Histoire de l’Académie française depuis son établissement jusqu’en 1652). Όταν τη διάβασαν οι Ακαδημαϊκοί αποφάσισαν να του χορηγήσουν το δικαίωμα – μοναδικό στην ιστορία της Ακαδημίας – να παρίσταται στις συνεδρίες της, με όλα τα δικαιώματα ενός ακαδημαϊκού εν αναμονή της εκλογής του στην επόμενη κενή θέση, γεγονός που πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1653. Έξι χρόνια αργότερα, η αποτυχία των προσπαθειών του κατά του διορισμού στη Γαλλική Ακαδημία του μεγαλύτερου αδελφού του Νικολά Μπουαλώ, που είχε επικρίνει τη φίλη του Πελισόν Μαντλέν ντε Σκυντερύ, τον έκανε να σταματήσει να πηγαίνει στην Ακαδημία και επέστρεψε μόνο μετά το θάνατο του Ζιλ Μπουαλώ..
Γραμματέας του Νικολά Φουκέ, υπουργού Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄, φυλακίστηκε στη Βαστίλη το 1661 όταν ο κύριός του έπεσε σε δυσμένεια. Παρέμεινε φυλακισμένος για τέσσερα χρόνια, καθώς αρνήθηκε να αποκηρύξει τον Φουκέ, και έγραψε ένα ''Λόγο στο βασιλιά, από έναν από τους πιστούς του σχετικά με τη δίκη του κ. Φουκέ, (Discours au roi, par un de ses fidèles sujets sur le procès de M. de Fouquet) και στη συνέχεια μια Δεύτερη υπεράσπιση του κ. Φουκέ'' (Seconde défense de M. Fouquet).
Ελευθερώθηκε το 1666 και έγινε επίσημος ιστοριογράφος του βασιλιά και με την ιδιότητα αυτή έγραψε ένα αποσπασματικό Ιστορικό του Λουδοβίκου ΙΔ΄ που κάλυπτε τα έτη 1660 έως 1670. Το 1670 μεταστράφηκε στον καθολικισμό και έλαβε πλούσιες εκκλησιαστικές απολαβές.
Εμφανίζεται στα μυθιστορήματα της στενής του φίλης Μαντάμ ντε Σκυντερί με τη μορφή του Herminius και του Acante. Ήταν, επίσης, φίλος με τον εξάδελφο και αλληλογράφο της Μαντάμ ντε Σεβινιέ, τον ντε Μπυσύ-Ραμπυτέν, που είπε γι 'αυτόν ότι ήταν ένα ωραίο πνεύμα αλλά ακόμη περισσότερο πληρούσε τα κριτήρια του "έντιμου και ευγενικού ανθρώπου" (encore plus honnête homme que bel esprit). Ο Βολταίρος τον περιέγραψε σαν " μέτριο ποιητή αλλά άνθρωπο εξαιρετικά μορφωμένο και πολύ εύγλωττο. "
Μελετώντας τον Ζαν Σερμόν (Jean Sirmond, 1589-1649), συγγραφέα, ιστοριογράφο του Λουδοβίκου ΙΓ΄, άρχισε να "αγαπά με πάθος" η γαλλική γλώσσα και να πιστεύει ότι "με το πνεύμα, το χρόνο και την εργασία, θα μπορούσαν να την καταστήσουν ικανή για τα πάντα."
Έργα
Ο Πελισόν έγραψε στίχους που μελοποιήθηκαν από διάφορους συνθέτες της εποχής : Bertrand de Bacilly, Michel Lambert, Sébastien Le Camus,  Jean-Baptiste Lully, Louis Mollier. Είναι συγκεντρωμένοι στις Συλλογές από τους πιο όμορφους στίχους  τραγουδιών (Recueils des plus beaux vers mis en chant). Επίσης στη Συλλογή αβρών κομματιών σε πρόζα και στίχο, (Recueil de pièces galantes, en prose et en vers, de Mme la Ctesse de La Suze et de M. Pélisson ) Διαθέσιμα στα Gallica.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
Fieseler Fi 156
To Fieseler Fi 156 Storch (πελαργός) ήταν ελαφρύ μονοκινητήριο αεροσκάφος στρατιωτικής συνεργασίας με δυνατότητες βραχείας αποπροσγείωσης (Short Takeoff and Landing, STOL) το οποίο αναπτύχθηκε στη Γερμανία από την εταιρεία Fieseler πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρήχθη σε σημαντικούς αριθμούς τόσο στη Γερμανία όσο και σε άλλες χώρες κατά τη διάρκεια του πολέμου αλλά και μεταπολεμικά.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1935 το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ (Reichsluftfahrtministerium, RLM) ζήτησε την υποβολή προτάσεων για την απόκτηση ενός σύγχρονου αεροσκάφους στρατιωτικής συνεργασίας και μεταφοράς ασθενών/τραυματιών. Εκτός από την πρόταση της Fieseler συμμετείχαν επίσης στον διαγωνισμό τα Messerschmitt Bf 163 και Siebel Si 201.
Το αεροσκάφος της πρώτης, δημιούργημα των Ράινχολντ Μέβες (Reinhold Mewes) και Έριχ Μπάχεμ (Erich Bachem), είχε κατά πολύ ανώτερες δυνατότητες όσον αφορά την αποπροσγείωση. Επρόκειτο επί της ουσίας για ένα αεροσκάφος βραχείας αποπροσγείωσης (STOL). Επρόκειτο για ένα μονοκινητήριο μονοπλάνο με σταθερό σύστημα προσγείωσης, το οποίο μπορούσε να απογειωθεί από απροετοίμαστους διαδρόμους (πολύ συχνά αγρούς και χωμάτινες επιφάνειες) μέσα σε λίγα μέτρα. Τα δύο κύρια σκέλη προσγείωσης διέθεταν αμορτισέρ στα οποία εν πολλοίς οφείλονταν η δυνατότητα χρήσης του από τραχιές επιφάνειες. Οι πτέρυγες του ήταν αναδιπλούμενες προκειμένου να εξοικονομείται χώρος και να είναι δυνατή η μεταφορά ή ακόμα και η ρυμούλκησή του με φορτηγό.
Παραγωγή
Το Fi 156 παρήχθη σε σημαντικούς αριθμούς τόσο στη Γερμανία όσο και σε τρίτες χώρες. Περίπου 2.900, τα περισσότερα της έκδοσης C, κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο της Fieseler στο Κάσσελ. Το 1942 ξεκίνησε η παραγωγή στο εργοστάσιο της Morane-Saulnier στο Puteaux της Γαλλίας. Σταδιακά η Fieseler ανέλαβε υποκατασκευαστικό έργο που αφορούσε στην κατασκευή των μαχητικών Bf 109 και Fw 190, με συνέπεια η κατασκευή των Fi 156 να μεταφερθεί στο Leichtbau Budweis στην κατεχόμενη Τσεχοσλοβακία. Η παραγωγή του συνεχίστηκε εκεί και μεταπολεμικά, μέχρι το 1949, φθάνοντας στις 138 μονάδες. Εγχώρια το αεροσκάφος ονομάζονταν K-65 Čáp.
Η παραγωγή ξεκίνησε επίσης στο εργοστάσιο της ICAR στο Βουκουρέστι. Ολοκληρώθηκαν μονάχα δέκα Fi 156 πριν την καταστροφή του εργοστασίου από βομβαρδισμό τον Μάιο του 1944. Στα τέλη του ίδιου έτους επανεκκινήθηκε η διαδικασία, όμως ολοκληρώθηκαν μονάχα έξι. Την περίοδο 1945-46 παραδόθηκαν ακόμα 64 μονάδες.
Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας το 1944, η παραγωγή του Fi 156 συνεχίστηκε κανονικά στο εργοστάσιο της Morane-Saulnier, αυτή τη φορά για να καλυφθούν οι ανάγκες της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας (Armée de l'Air). Τα αεροσκάφη, που ονομάζονταν εγχώρια MS 500, ολοκληρώθηκαν με υπάρχοντες κινητήρες Argus. Σταδιακά παρουσιάστηκαν διάφορες παραλλαγές του αρχικού αεροσκάφους, με διαφορετικούς κινητήρες και ονομασίες. Όταν χρησιμοποιήθηκαν σε επιχειρήσεις στη Γαλλική Ινδοκίνα, κατέστη σαφές πως οι ξύλινες πτέρυγες ήταν ανεπαρκείς και στη συνέχεια αποφασίστηκε να αντικατασταθούν από μεταλλικές. Επίσης αφαιρέθηκε το οπίσθιο πολυβόλο και έγιναν διάφορες τροποποιήσεις. Συνολικά κατασκευάστηκαν στη Γαλλία 141 αεροσκάφη πριν την απελευθέρωση και άλλα 925 μεταπολεμικά.
Στα πλαίσια του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ που σύναψαν ΕΣΣΔ και Γερμανία το 1939, η δεύτερη χώρα παραχώρησε διάφορους τύπους αεροσκαφών στην πρώτη. Βάσει της συμφωνίας η ΕΣΣΔ είχε το δικαίωμα είτε να παράγει παρόμοια σχεδιαστικά αεροσκάφη είτε πανομοιότυπα με τα γερμανικά. Ανάμεσα στους τύπους περιλαμβάνονταν και το Fi 156C, το οποίο οι Σοβιετικοί επέλεξαν να αξιοποιήσουν χωρίς αλλαγές. Σχεδίαζαν να κατασκευάσουν δύο εκδόσεις, το αεροσκάφος στρατιωτικής συνεργασίας SS και το νοσοκομειακό αεροσκάφος Ν-2. Ένα πρωτότυπο ολοκληρώθηκε εντός του 1940 στο Κάουνας της ΣΣΔ Λιθουανίας, όμως το όλο εγχείρημα δεν προχώρησε εξαιτίας της γερμανικής επίθεσης τον Ιούνιο του 1941. Επίσης το Σχεδιαστικό Γραφείο Αντονόφ είχε αναπτύξει ένα αντίστοιχο αεροσκάφος, το οποίο ήταν μεν πολύ βαρύτερο και χρειάζονταν πολύ μεγαλύτερη έκταση για να απογειωθεί ή να προσγειωθεί αλλά είχε επίσης σημαντικά ανώτερη ακτίνα δράσης και ικανότητα μεταφοράς φορτίου.
Σύγχρονες εκδοχές του Storch
Λόγω των εξαιρετικών χαρακτηριστικών STOL του, επιχειρήθηκε πολλές φορές η επαναδημιουργία του Storch στη σημερινή εποχή. Οι απόπειρες αφορούν συνήθως μοντέλα σε κλίμακα ¾, όπως το Pazmany PL-9 Stork και το RagWing RW19 Stork του Roger Mann.
Επίσης στην κλίμακα των ¾ είναι το Slepcev Storch, το οποίο αρχικά κατασκευαζόταν στην Αυστραλία και αργότερα στη Σερβία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Τα Storch ήταν αναπόσπαστο κομμάτι των γερμανικών δυνάμεων σε όλα τα μέτωπα της Ευρώπης και της Βορείου Αφρικής, από την αρχή μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο στρατάρχης Ρόμελ (Erwin Rommel) χρησιμοποιούσε συνεχώς ένα Fi 156 προκειμένου να έχει άμεση εικόνα της κατάστασης στο πεδίο της μάχης. Κατά τη διάρκεια του πολέμου πέρασαν στην κατοχή των Συμμάχων πολλά από τα Fieseler. Ο Βρετανός στρατάρχης Μοντγκόμερυ (Bernard Law Montgomery), όπως και οι αντιπτέραρχοι Arthur Coningham και Harry Broadhurst επίσης προτίμησαν τα αιχμαλωτισμένα γερμανικά αεροσκάφη. Η Γαλλία παρέλαβε σημαντικό αριθμό αιχμαλωτισμένων αεροσκαφών ως πολεμική αποζημίωση.
Η πιο γνωστή επιχείρηση που αφορά το Storch είναι ίσως η διάσωση του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Ο Μουσολίνι αφού ανετράπη ήταν φυλακισμένος σε ορεινή τοποθεσία κοντά στο Γκραν Σάσο. Αυτό δεν εμπόδισε μια ομάδα ενενήντα Γερμανών αλεξιπτωτιστών υπό τον Ότο Σκορτσένυ (Otto Skorzeny) να το διασώσουν και να τον μεταφέρουν στη Γερμανία. Προσεδαφίστηκαν με ανεμόπτερα στην περιοχή, που φυλάσσονταν από ιταλικά στρατεύματα και απελευθέρωσαν τον Μουσολίνι. Η αποχώρησή του όμως, που έπρεπε να γίνει από αέρος, θα ήταν ανέφικτη χωρίς το Fi 156. Αρχικά δοκιμάστηκε ένα ελικόπτερο Focke-Achgelis Fa 223, όμως παρουσίασε βλάβη ενώ κατευθύνονταν προς στην περιοχή. Έτσι, ο Μουσολίνι διέφυγε επιβένοντας σε ένα Storch μαζί με τον Σκορτσένυ. Το μικρό αεροσκάφος παρόλο που ήταν υπερφορτωμένο απογειώθηκε διασχίζοντας απόσταση μόλις 80 m.
Ένα Fi 156 το οποίο προσγειώθηκε στο Βερολίνο στις 26 Απριλίου 1945 είναι από τα τελευταία αεροσκάφη που έφτασαν στην πόλη πριν την πτώση της. Στα χειριστήρια ήταν η Χάνα Ράιτς (Hanna Reitsch) η οποία μετέφερε τον στρατάρχη φον Γκράιμ (Robert Ritter von Greim) στην πόλη για να συναντηθεί με τον Αδόλφο Χίτλερ. Ο Γκράιμ ενημερώθηκε ότι θα αντικαθιστούσε τον Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring) ως ανώτατο διοικητή της Luftwaffe.
Μεταπολεμική χρήση
Η Γαλλική Πολεμική Αεροπορία (Armée de l'Air) και η Αεροπορία του Γαλλικού Στρατού (Aviation Légère de l’Armée de Terre) αξιοποίησαν επιχειρησιακά το Criquet, την εκδοχή του Fi 156 που παράγονταν εγχώρια. Από το 1945 μέχρι και το 1958 τα ελαφρά αεροσκάφη παρείχαν πολύτιμες υπηρεσίες τόσο κατά τον Πόλεμο της Ινδοκίνας όσο και στον Πόλεμο της Αλγερίας. Η Ελβετική Πολεμική Αεροπορία καθώς και οι δυνάμεις άλλων ορεινών χωρών αξιοποίησαν τα Storch ως μέσα αεροδιάσωσης. Η επιλογή αυτή οφείλονταν στις εξαιρετικές δυνατότητες STOL. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν πολλά πλήρως λειτουργικά Fi 156 (ή γαλλικά Criquet) τα οποία συμμετέχουν και σε αεροπορικές επιδείξεις.
Βιβλιογραφία
Fi 156 Κατηγορία:Αεροσκάφη στρατιωτικής συνεργασίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη συνδέσμου
Παλαιά Φλωριάδα Αιτωλοακαρνανίας
Η Παλαιά Φλωριάδα είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 494 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παλαιά Φλωριάδα βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, σε απόσταση 51 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αμφιλοχία και 29 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Άρτα. Είναι κτισμένη στις βόρειες πλαγιές του Μακρυνόρους σε περιοχή με πυκνή βλάστηση και πολλά νερά. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε από ντόπιους κατοίκους και νομάδες Ηπειρώτες που ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Ονομαζόταν αρχικά Μαυροχώρι και μετά Φλωριάδα. Με το όνομα αυτό αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θυάμου. Το 1912 συστάθηκε κοινότητα Φλωριάδας με έδρα τον οικισμό. Το 1978 μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα με το όνομα να προέρχεται από τον ομώνυμο ενοριακό ναό του χωριού. Το 1982 με το ΦΕΚ 6Α - 15/01/1982 μετονομάζεται σε Παλαιά Φλωριάδα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Φλωριάδα, το Ελαιόφυτο, το Καθαροβούνι, την Καστριώτισσα, την Χρυσοπηγή, το Παλαιόκαστρο και τη Χρυσορράχη αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φλωριάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 70 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Άνω Σύμη Λασιθίου
Γεωγραφία
Η Άνω Σύμη είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 890. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς της Μαδάρας, ακριβώς απέναντι από την Κάτω Σύμη, η οποία όμως ανήκει στον νομό Ηρακλείου. Απέχει 63 χλμ. περίπου ΝΔ. του Αγίου Νικολάου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Κουζίνα
Η κουζίνα είναι ο τρόπος μαγειρικής ο οποίος γίνεται διακριτός από τα ξεχωριστά συστατικά, τεχνικές και πιάτα, τα οποία συνήθως συνδέονται με ένα συγκεκριμένο πολιτισμό ή γεωγραφική περιοχή. Συχνά οι τοπικές παραδόσεις ετοιμασίας του φαγητού, τα έθιμα και τα συστατικά συνδυάζονται δημιουργώντας πιάτα που εμφανίζονται μόνο σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.
Μια κουζίνα επηρεάζεται κυρίως από τα συστατικά που είναι διαθέσιμα τοπικά ή μέσω εμπορίου. Τα συστατικά μπορούν να γίνουν ξεχωριστή ομάδα συστατικών εφόσον γίνουν δημοφιλή σε μια περιοχή (π.χ. Ιαπωνικό ρύζι στην ιαπωνέζικη κουζίνα και Τσίλι του Νέου Μεξικού στην κουζίνα του Νέου Μεξικού).
Οι θρησκευτικοί νόμοι για το φαγητό μπορούν να ασκήσουν σημαντική επιρροή στη κουζίνα (π.χ. ο Ινδουισμός στην Ινδική κουζίνα, ο Σιχισμός στην Παντζαμπική κουζίνα, ο Βουδισμός στην Ασιατική κουζίνα, το Ισλάμ στην Μεσανατολίτικη κουζίνα και ο Ιουδαϊσμός στην Ισραηλινή κουζίνα).
Κουμουλένιο
Σύνθεση
Η πρώτη σύνθεση κουμουλενίου που αναφέρθηκε ήταν η σύνθεση τετραφαινυλοβουτατριένιου, το 1921. Η πιο κοινή συνθετική μέθοδος για σύνθεση κουμουλενίων βασίστηκε στην αναγωγική σύζευξη 1,1-διαλοβινυλιδενίων. Το 1977, αναφέρθηκε ότι συνθέθηκε τετραφαινυλοβουτατριένιο με ομοσύζευξη του 2,2-διφαινυλο-1,1,1-τριβρωμοαιθανίου, παρουσία στοιχειακού χαλκού, σε  διμεθυλοφορμαμίδιο (ως διαλύτη).
Δομή
Η ακαμψία στα κουμουλένια προκύπτει από το γεγονός ότι υπάρχει σε αυτά ένα (τουλάχιστον) εσωτερικό άτομο άνθρακα που σχηματίζει δύο διπλούς δεσμούς. Αυτά τα εσωτερικά άτομα άνθρακα βρίσκονται σε sp υβριδισμό και τα  (νοητά) επίπεδα διπλών δεσμών τους είναι κάθετα μεταξύ τους. Τα κουμουλένια με ζυγό αριθμό συνεχόμενων διπλών δεσμών και δύο (τουλάχιστον) ανόμοιους υποκαταστάτες μπορεί να είναι χειρόμορφα, αν και δεν έχουν κλασσικού τύπου στερεοκεντρικό σημείο. Από την άλλη πλευρά, τα κουμουλένια με μονό αριθμό συνεχόμενων διπλών δεσμών και δύο (τουλάχιστον) ανόμοιους υποκαταστάτες μπορεί να παροσιάσουν cis–trans ισομέρεια.
Γερμανοσοβιετικές συνομιλίες για τον Άξονα
μικρογραφία| Ο [[Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ|Γιοαχίμ φον Ρίμπεντροπ αποχαιρετά τον Βιατσεσλάβ Μολότοφ από το Βερολίνο, 14 Νοεμβρίου 1940]] Γερμανοσοβιετικές συνομιλίες για τον Άξονα πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1940 και αφορούσαν την πιθανή είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης ως τέταρτης δύναμης του άξονα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι διαπραγματεύσεις, οι οποίες έλαβαν χώρα κατά την εποχή του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, περιελάμβαναν μια διήμερη διάσκεψη στο Βερολίνο, από τις 12 έως τις 14 Νοεμβρίου 1940, μεταξύ του Σοβιετικού Υπουργού Εξωτερικών, Βιάτσεσλαβ Μολότοφ, του Αδόλφου Χίτλερ και του Γερμανού Υπουργού Εξωτερικών Γιόακιμ φον Ρίμπεντροπ. Οι συνομιλίες ακολουθήθηκαν από αμοιβαίες γραπτές προτεινόμενες συμφωνίες.
Κουμουλένιο
Κουμουλένια με μεταβατικά μέταλλα
Το πρώτο αναφερόμενο τέτοιο σύμπλοκο περιείχε ένα βινυλιδένιο ως συναρμοτή και ήταν η ένωση με μοριακό τύπο Ph2C2Fe2(CO)8, δηλαδή ο 1,1-διφαινυλοβινυλοκτακαρβονυλοδισίδηρος,  που προέρχεται από την αντίδραση διφαινυλοκετένης (Ph2C=C=O) και πεντακαρβονυλοσιδήρου [Fe(CO)5]. Δομικά, αυτό το μόριο είναι παρόμοιο με τον εννεακαρβονυλοδισίδηρο [Fe2(CO)9], όπου ένας συναρμοτής μ-CO αντικαθίσταται από 1,1-διφαινυλοβινυλιδένιο. Το πρώτο μονομεταλλικό σύμπλοκο βινυλιδενίου ήταν το (C5H5)Mo(PPh3)(CO)2[C=C(CN)2]Cl, που ονομάζεται δικαρβονυλοκυκλοδικυανοβινυλοπενταδιενυλοτριφαινυλοφωσφινοχλωρομολυβδαίνιο.
Γερμανοσοβιετικές συνομιλίες για τον Άξονα
Ύστερα από τις διαπραγματεύσεις, η Γερμανία παρουσίασε στους Σοβιετικούς ένα σχέδιο γραπτής συμφωνίας του Άξονα που όριζε τις σφαίρες επιρροής των τεσσάρων προτεινόμενων δυνάμεων του Άξονα (Γερμανία,Ιταλία, Ιαπωνία και Σοβιετική Ένωση). Ο Χίτλερ, ο Ρίμπεντροπ και ο Μολότοφ προσπάθησαν να δημιουργήσουν γερμανικές και σοβιετικές σφαίρες επιρροής. Ο Χίτλερ ενθάρρυνε τον Μολότοφ να κοιτάξει νότια προς το Ιράν και εν τέλει προς την Ινδία, προκειμένου να διατηρηθεί η γερμανική πρόσβαση στους πόρους της Φινλανδίας και να αφαιρεθεί η σοβιετική επιρροή στα Βαλκάνια.
Ο Μολότοφ παρέμεινε ακλόνητος και προσπαθούσε να αφαιρέσει τα γερμανικά στρατεύματα από τη Φινλανδία και να αποκτήσει ένα λιμάνι στη Βαλτική. Οι υπολογισμοί της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής βασίζονταν στην ιδέα ότι ο πόλεμος θα ήταν ένας μακροχρόνιος αγώνας και έτσι οι γερμανικοί ισχυρισμοί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα ηττηθεί γρήγορα αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό. Επιπλέον, ο Στάλιν προσπάθησε να διατηρήσει την επιρροή του τόσο στη Βουλγαρία όσο και στη Γιουγκοσλαβία. Αυτοί οι παράγοντες οδήγησαν στο να παραμείνει ακλόνητη η θέση του Μολότοφ.
Σύμφωνα με μελέτη του σοβιετικού ιστορικού Αλεξάντερ Νέκριχ, στις 25 Νοεμβρίου του 1940, οι Σοβιετικοί υπέβαλαν γραπτή αντιπρόταση την οποία είχε συντάξει ο Στάλιν, όπου αποδεχόταν το σύμφωνο των τεσσάρων δυνάμεων, αλλά περιλαμβάνοντας τα σοβιετικά δικαιώματα στη Βουλγαρία και μια παγκόσμια σφαίρα επιρροής, να επικεντρωθεί στη περιοχή γύρω από το Ιράκ και το Ιράν. Η Γερμανία δεν απάντησε και άφησε τις διαπραγματεύσεις άλυτες.
Σχετικά με την αντιπρόταση, ο Χίτλερ ανέφερε στους ανώτατους στρατιωτικούς του αρχηγούς πως ο Στάλιν «απαιτεί όλο και περισσότερα», «είναι ψυχρός εκβιαστής» και «μια γερμανική νίκη έχει γίνει αφόρητη για τη Ρωσία», ώστε «πρέπει να γονατίσει ως το ταχύτερο δυνατό." Η Γερμανία τερμάτισε το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ τον Ιούνιο του 1941 εισβάλλοντας στη Σοβιετική Ένωση.
Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου, το 1948, ο Στάλιν δημοσίευσε το βιβλίο "Παραποιητές της Ιστορίας" στο οποίο ανέφερε πως μέσα από τις γερμανοσοβιετικές επαφές ενδόμυχα εξέταζε τον αντίπαλο του. Αυτή παρέμεινε και η επίσημη θέση της Σοβιετικής ιστοριογραφίας μέχρι την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Ιστορικό
δεξιά|μικρογραφία| ο Ρίμπεντροπ και ο Στάλιν κατά την υπογραφή του γερμανοσοβιετικού συμφώνου μη επίθεσης.
Γερμανοσοβιετικές συμφωνίες του 1939 και παλαιότερες εχθροπραξίες
Το Καλοκαίρι του 1939, αφού διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με μια βρετανο-γαλλική συμμαχία και με τη Γερμανία σχετικά με πιθανές στρατιωτικές και πολιτικές συμφωνίες, η Σοβιετική Ένωση επέλεξε τη Γερμανία, η οποία σύναψε μια εμπορική συμφωνία στις 19 Αυγούστου που προέβλεπε το εμπόριο ορισμένου γερμανικού στρατιωτικού και πολιτικού εξοπλισμού σε αντάλλαγμα για πρώτες ύλες από τη Σοβιετική Ένωση. Ύστερα από τέσσερις ημέρες, υπεγράφη το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, το οποίο περιείχε μυστικά πρωτόκολλα που χώριζαν τα κράτη της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης σε γερμανικές και σοβιετικές σφαίρες επιρροής.
Λίγο πριν από την υπογραφή των συμφωνιών, οι δύο πλευρές είχαν αναφερθεί σε παλαιότερες εχθροπραξίες, με τον Γερμανό Υπουργό Εξωτερικών Γιοάχιμ Ρίμπεντροπ να λέει στους Σοβιετικούς διπλωμάτες ότι «δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας που δεν θα μπορούσε να λυθεί μεταξύ μας». Διπλωμάτες και από τις δύο χώρες εξέφρασαν το κοινό τους έδαφος δηλώνοντας ότι «υπάρχει ένα κοινό στοιχείο στην ιδεολογία της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Σοβιετικής Ένωσης: η αντίθεση στις καπιταλιστικές δημοκρατίες», «ούτε εμείς ούτε η Ιταλία έχουμε τίποτα κοινά με την καπιταλιστική δύση» και «μας φαίνεται μάλλον αφύσικο πως ένα σοσιαλιστικό κράτος θα σταθεί στο πλευρό των δυτικών δημοκρατιών».
Γερμανός αξιωματούχος εξήγησε ότι η προηγούμενη εχθρότητά τους απέναντι στον σοβιετικό μπολσεβικισμό είχε υποχωρήσει με τις αλλαγές στην Κομιντέρν και την αποκήρυξη των Σοβιετικών από μια παγκόσμια επανάσταση. Σοβιετικός αξιωματούχος χαρακτήρισε τη συνομιλία «εξαιρετικά σημαντική». Κατά την υπογραφή, ο Ρίμπεντροπ και ο Στάλιν είχαν θερμές συνομιλίες, αντάλλαξαν προπόσεις και συζήτησαν περαιτέρω τις προηγούμενες εχθροπραξίες μεταξύ των χωρών που έλαβαν χώρα τη δεκαετία του 1930.
Ο Ρίμπεντροπ δήλωσε πως η Μεγάλη Βρετανία πάντα προσπαθούσε να διαταράξει τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, ήταν «αδύναμη» και ήθελε «να αφήσει τους άλλους να πολεμήσουν για την αλαζονική της αξίωση προς την παγκόσμια κυριαρχία». Ο Στάλιν συμφώνησε προσθέτοντας πως: «Εάν η Αγγλία κυριαρχούσε στον κόσμο, αυτό οφειλόταν στη βλακεία των άλλων χωρών που πάντα άφηναν τον εαυτό τους να μπλοφάρει». Ο Ρίμπεντροπ δήλωσε ότι το Σύμφωνο Αντικομιντέρν δεν στρεφόταν κατά της Σοβιετικής Ένωσης αλλά των δυτικών δημοκρατιών και «φόβισε κυρίως το Σίτι του Λονδίνου [τους Βρετανούς χρηματοδότες] και τους Άγγλους καταστηματάρχες». αριστερά|μικρογραφία| Γερμανοί και Σοβιετικοί στρατιώτες κατά τη διάρκεια της επίσημης μεταφοράς της [[Μπρεστ (Λευκορωσία)|Βρέστης στο σοβιετικό έλεγχο μπροστά από εικόνα του Στάλιν.]] Πρόσθεσε πως οι Βερολινέζοι αστειεύονταν πως ο Στάλιν θα ενταχθεί ακόμη και ο ίδιος στο Σύμφωνο κατά της Κομιντέρν. Ο Στάλιν έκανε πρόποση στον Χίτλερ, και τόσο ο ίδιος όσο και ο σοβιετικός υπουργός Εξωτερικών Βιάτσεσλαβ Μολότοφ, έκαναν προπόσεις επανειλημμένα για το γερμανικό έθνος, το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και τις σοβιετογερμανικές σχέσεις. Ο Ρίμπεντροπ απάντησε με μια πρόποση για τον Στάλιν και μια πρόποση για τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.
Σχέσεις κατά τη διαίρεση της Πολωνίας
Μια εβδομάδα μετά την υπογραφή του γερμανοσοβιετικού συμφώνου μη επίθεσης, η διχοτόμηση της Πολωνίας ξεκίνησε με τη γερμανική εισβολή στη δυτική Πολωνία.
Η Κομιντέρν ανέστειλε κάθε αντιναζιστική και αντιφασιστική προπαγάνδα εξηγώντας ότι ο πόλεμος στην Ευρώπη ήταν θέμα επιθέσεων μεταξύ καπιταλιστικών κρατών για ιμπεριαλιστικούς σκοπούς.
Όταν ξέσπασαν αντιγερμανικές διαδηλώσεις στην Πρωτεύουσα της Τσεχοσλοβακίας, την Πράγα, η Κομιντέρν διέταξε το Κομμουνιστικό Κόμμα Τσεχίας να χρησιμοποιήσει όλες του τις δυνάμεις προκειμένου να παραλύσει τα «σοβινιστικά στοιχεία». Σύντομα η Μόσχα υποχρέωσε τόσο το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα όσο και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας να αποκτήσουν αντιπολεμική θέση.
Δύο εβδομάδες μετά τη γερμανική εισβολή, η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην ανατολική Πολωνία σε συντονισμό με τις γερμανικές δυνάμεις. Στις 21 Σεπτεμβρίου, οι Σοβιετικοί και οι Γερμανοί υπέγραψαν μια επίσημη συμφωνία για τον συντονισμό των στρατιωτικών κινήσεων στην Πολωνία, συμπεριλαμβανομένης της «εκκαθάρισης» των σαμποτέρ. Την ίδια περίοδο, κοινή γερμανοσοβιετική παρέλαση πραγματοποιήθηκε στις πόλεις Λβιβ και Μπρέστ.