cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωστούλα Μητροπούλου
Γεννήθηκε στον Πειραιά και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Ασχολήθηκε αρχικά με δημοσίευση πεζογραφημάτων στην εφημερίδα Βραδυνή. Το 1963 έγραψε τους στίχους δύο τραγουδιών στο δίσκο «ο Δρόμος» του Μάνου Λοΐζου. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας έζησε στο Παρίσι. Εξέδωσε πάνω από 40 βιβλία και τιμήθηκε με Α' Κρατικό Βραβείο Διηγήματος το 1984 για το έργο της «Η μεγέθυνση». Για πολλά χρόνια είχε εβδομαδιαία στήλη στην εφημερίδα Έθνος. Έγραψε τους στίχους για περισσότερα από 25 τραγούδια. Ήταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.
Πέθανε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2004. Το 2008, το αρχείο της περιήλθε στο Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη.
Κατάλογος αστέρων της Περιστεράς
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Περιστεράς παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Περιστεράς κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Π *
Τζιάνι Σκίκι
Ο Τζιάνι Σκίκι (ιταλικά: Gianni Schicchi) είναι μια κωμική μονόπρακτη όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι σε λιμπρέτο του Τζιοβακίνο Φορτσάνο. Είναι το τρίτο μέρος του Τρίπτυχου, της συλλογής από τρεις μονόπρακτες όπερες του συνθέτη. Η όπερα έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη στις 14 Δεκεμβρίου 1918. Η υπόθεσή της βασίζεται σε ένα υπαρκτό πρόσωπο, τον Τζιάνι Σκίκι ντε' Καβαλκάντι, τον οποίον, ο Δάντης τοποθέτησε στην Κόλαση ως κιβδηλοποιό.
Ιστορικό σύνθεσης
Η όπερα Τζιάνι Σκίκι ανήκει στο Τρίπτυχο, μια συλλογή από 3 μονόπρακτες όπερες του Πουτσίνι, οι άλλες δυο είναι Ο μανδύας (Il tabarro) και η Αδελφή Αγγελική (Suor Angelica). Το σκεπτικό του συνθέτη ήταν να παρουσιάζονται και τα τρία έργα μαζί, κάτι που δεν γίνεται σεβαστό για δυο κυρίως λόγους: γιατί οι κριτικοί και το κοινό αμέσως εκθείασαν περισσότερο το τρίτο έργο, δηλαδή τον Τζιάνι Σκίκι, και γιατί το συνολικό ανέβασμα και των τριών έργων μαζί προϋποθέτει ένα πάρα πολύ μεγάλο καστ. Έτσι, συνήθως τα έργα αυτά παρουσιάζονται μεμονωμένα, κάποιες δε φορές συνδυάζονται με μια άλλη μονόπρακτη όπερα από διαφορετικό συνθέτη, με τον Τζιάνι Σκίκι να ανεβαίνει τελικά πιο συχνά από τις άλλες δυο όπερες του Τρίπτυχου.
Από το 1913 ο συνθέτης είχε αρχίσει να δουλεύει πάνω στην ιδέα μιας τριλογίας από μονόπρακτες όπερες. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του ήταν Ο μανδύας, ένα θαυμάσιο δείγμα βερισμού, Η Αδελφή Αγγελική, ένα ρομαντικό λυρικό έργο και ο Τζιάνι Σκίκι μια τέλεια μινιατούρα όπερας μπούφα. Η δεύτερη όπερα της τριλογίας είχε ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβριο του 1917 και μέχρι τον Απρίλιο του 1918, ο συνθέτης είχε ολοκληρώσει το προσχέδιο του Τζιάνι Σκίκι. Πάνω σ' αυτό συνέχισε να εργάζεται καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1918. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο, τέθηκε το θέμα της επιλογής θεάτρου για την παγκόσμια πρεμιέρα. Λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το έδαφος στην Ιταλία δεν ήταν ιδιαίτερα πρόσφορο. Έτσι τελικά επιλέχθηκε η Νέα Υόρκη ως καλύτερη λύση. Καθώς τα ταξίδια ακόμη δεν ήταν ασφαλή, λόγω του πολέμου, ο συνθέτης δεν παραβρέθηκε στη πρεμιέρα της Νέας Υόρκης αλλά απέστειλε λεπτομερείς σκηνικές οδηγίες στον διευθυντή ορχήστρας.
Ο Πουτσίνι, γνωστός κυρίως για τα έντονα συναισθηματικά μελοδράματά του, εξέπληξε τους πάντες με την επιτυχία με την οποία χειρίστηκε ένα κωμικό θέμα, του οποίου μάλιστα η υπόθεση είναι παρμένη από την Κόλαση Του Δάντη, θέμα διόλου κωμικό στη βάση του. Πολύ συχνά υπογραμμίζονται οι αναλογίες μεταξύ του Τζιάνι Σκίκι και του Φάλσταφ του Βέρντι αλλά κυρίως με τις όπερες του Ερμάνο Βολφ-Φεράρι, τις εμπνευσμένες από τον Γκολντόνι και την Κομέντια ντελ άρτε. . Ο κριτικός των Times της Νέας Υόρκης, James Huneker, που παρακολούθησε την παγκόσμια πρεμιέρα, έγραψε ότι ο Τζιάνι Σκίκι είναι ένα τρελό σκέρτσο, που ξεχειλίζει από εύθυμες διαβολιές, η μουσική αφρίζει και συναρπάζει σαν σαμπάνια.
Το λιμπρέτο του Τζιοβακίνο Φορτσάνο μας διηγείται μια ιστορία από τη μεσαιωνική Φλωρεντία. Μετά τον θάνατο ενός πλούσιου άνδρα, ο παμπόνηρος Τζάννι Σκίκκι βοηθά τους συγγενείς του εκλιπόντος, να βάλουν χέρι στην κληρονομιά. Με μόλις λιγοστές μουσικές πινελιές, ο συνθέτης σκιαγραφεί την καρικατούρα καθενός από τους συγγενείς και φυσικά του πρωταγωνιστή. Έτσι τονίζεται καλύτερα η απληστία των συγγενών και η αδίστακτη τόλμη του Τζιάνι Σκίκι να τους ξεγελάσει.
Ο Τζιάνι Σκίκι έμελλε να είναι η τελευταία ολοκληρωμένη όπερα του Πουτσίνι, καθώς απεβίωσε το 1924 χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει την επόμενη δουλειά του, την Τουραντότ.
Πηγή έμπνευσης
μικρογραφία |Ο πίνακας [[Δάντης και Βιργίλιος στην Κόλαση, ο Σκίκι είναι το πρόσωπο με τα κόκκινα μαλλιά, που λυσσασμένος χιμάει στους άλλους αμαρτωλούς]] Ο Τζιάνι Σκίκι εμφανίζεται στην τριακοστή ωδή της Κόλασης της Θείας Κωμωδίας του Δάντη. Ο Δάντης τον έχει τοποθετήσει στον 8ο κύκλο της κολάσεως, όπου βρίσκονται, μεταξύ άλλων απατεώνων, οι κιβδηλοποιοί. Ο Σκίκι ήταν κάτοικος της Φλωρεντίας και δεν είναι γνωστές πολλές ιστορικές πληροφορίες για τη μορφή του, αλλά ξεκινώντας από το απόσπασμα του Δάντη, οι επόμενοι σχολιαστές στοιχειοθέτησαν τη βιογραφία του. Στο λάκκο των πλαστογράφων καταδικάζεται για «παραποίηση προσώπου», δηλαδή ότι εξαπάτησε άλλους παίρνοντας τη θέση του Μπουόζο Ντονάτι του Πρεσβύτερου. Ο Σκίκι ήταν διάσημος για τις μιμήσεις ανθρώπων και όταν πέθανε ο πολύ πλούσιος χήρος και άτεκνος Μπουόζο, μετά από αίτημα του ανιψιού τού Μπουόζο, μπήκε κρυφά στο κρεβάτι του νεκρού, κάλεσε έναν συμβολαιογράφο και υπαγόρευσε μια διαθήκη υπέρ του ανηψιού, η οποία επικυρώθηκε αμέσως. Στον εαυτό του δε ο Σκίκι κληροδότησε μόνο μια φοράδα. Τη συνάντηση του Δάντη με τον αμαρτωλό Σκίκι αναπαριστά ο πίνακας Δάντης και Βιργίλιος στην Κόλαση του Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ.
Υπόθεση
Η ιστορία λαμβάνει χώρα στη Φλωρεντία, το 1299.
Ο Τζιάνι Σκίκι, γνωστός σε όλη τη Φλωρεντία για τις μιμήσεις του και το κοφτερό του μυαλό, καλείται βιαστικά από τους συγγενείς του Μπουόζο Ντονάτι, ενός πλούσιου εμπόρου που μόλις πέθανε, να επινοήσει ένα έξυπνο κόλπο για να τους σώσει από μια ατυχή κατάσταση: ο μακαρίτης, κληροδότησε τα υπάρχοντά του στο κοντινό μοναστήρι και δεν άφησε τίποτα στους συγγενείς του. Αρχικά ο Σκίκι αρνείται να τους βοηθήσει λόγω της περιφρονητικής στάσης που έχει η οικογένεια Ντονάτι, της φλωρεντινής αριστοκρατίας, προς το άτομό του και την οικογένειά του. Όμως, τα παρακάλια της κόρης του Λαουρέτας, η οποία είναι ερωτευμένη με τον Ρινούτσιο, τον νεαρό ανιψιό του Ντονάτι, τον ωθούν να αναθεωρήσει και να καταστρώσει ένα σχέδιο, το οποίο στο τέλος θα καταλήξει σε κοροϊδία. μικρογραφία |Σκίτσο για το κοστούμι του Τζιάνι Σκίκι στην Παγκόσμια Πρεμιέρα Επειδή δεν έχει ακόμη γίνει γνωστός ο θάνατος του Μπουόζο, διατάζει να μεταφερθεί η σορός του στο διπλανό δωμάτιο ώστε να χωθεί ο ίδιος κάτω από τα σκεπάσματα και από το κρεβάτι του νεκρού, μιμούμενος τη φωνή του Μπουόζο, να υπαγορεύσει νέα διαθήκη στον συμβολαιογράφο. Αυτό ακριβώς γίνεται, αφού όμως ο Σκίκι έχει προηγουμένως διαβεβαιώσει τους συγγενείς ότι θα γίνουν σεβαστές οι επιθυμίες του καθενός, υπενθυμίζοντάς τους παράλληλα την αυστηρότητα του νόμου, που καταδικάζει σε εξορία και κόψιμο του χεριού όχι μόνο όσους αντικαθιστούν άλλους σε διαθήκες και κληροδοτήματα, αλλά και τους συνεργούς τους. Τα λεγόμενά του αυτά συνοδεύει με την άρια «Αντίο Φλωρεντία…»
Ο Σκίκι υπαγορεύει, ως Μπουόζο, τις τελευταίες του επιθυμίες στον συμβολαιογράφο και όταν δηλώνει ότι αφήνει τα πιο πολύτιμα περιουσιακά του στοιχεία - το «καλύτερο μουλάρι της Τοσκάνης», το πολυπόθητο σπίτι στη Φλωρεντία και τους μύλους της Σίνια - στον «αγαπημένο, πιστό και αφοσιωμένο φίλο του Τζιάνι Σκίκι», οι συγγενείς ξεσπάνε σε έξαλλα ουρλιαχτά. Όμως ο ψεύτικος Μπουόζο τους φιμώνει σιγοτραγουδώντας την άρια της Φλωρεντίας, ως υπενθύμιση της συνενοχής τους στο κόλπο του. Τελικά τους διώχνει από το σπίτι, που έχει γίνει αποκλειστική του ιδιοκτησία. Έξω, στο μπαλκόνι, η Λαουρέτα και ο Ρινούτσιο αγκαλιάζονται τρυφερά. ενώ ο Σκίκι, χαίρεται για την ευτυχία τους και χαμογελά ικανοποιημένος για τη πονηριά του.
Άριες
Η σύντομη άρια της Λαουρέτας «O mio babbino caro» («Γλυκέ μου πατερούλη») είναι από της πιο γνωστές και πιο δημοφιλείς του Πουτσίνι. Η Μαρία Κάλλας την είχε εντάξει στο ρεπερτόριό της και την τραγουδούσε σε πολλά ρεσιτάλ της.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζάκομο Πουτσίνι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Μουτουαλισμός
Ο μουτουαλισμός (αμοιβαιότητα) είναι μια αναρχική και οικονομική θεωρία, η οποία έχει τις ρίζες της στα γραπτά του Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν. Ο μουτουαλισμός βασίζεται στην θεωρία της αξίας της εργασίας, σύμφωνα με την οποία όταν η εργασία ή το προϊόν της πωλείται, πρέπει να λαμβάνει ως αντάλλαγμα αγαθά ή υπηρεσίες οι οποίες να ενσωματώνουν «την απαιτούμενη εργασία ώστε να παραχθεί ένα αντικείμενο ακριβώς όμοιας και ίσης αξίας».
Σύμφωνα με τον μουτουαλισμό θα υπάρχει αγροτοβιομηχανική ομοσπονδία και θα λειτουργούν τράπεζες με ελεύθερη πίστωση δηλαδή μηδενικά επιτόκια. Η μισθωτή εργασία θα αντικατασταθεί με αυτοαπασχόληση ή συνεταιρισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρχισμός
Μεξ
thumb|280px thumb|280px thumb|280px thumb|280px|Το [[κανάλι Μαχμουντία]] Η Μεξ (αραβικά: المكس, Αλ Μαξ) είναι συνοικία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, η οποία ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της Αμρίγια στα δυτικά της πόλης. Δόθηκε ως όνομα διότι εκεί από τη ρωμαϊκή εποχή υπήρχε τελωνιακός σταθμός στον οποίον ελέγχονταν τα αγαθά που έρχονταν από τη δύση. Επί Αράβων και Οθωμανών ο τελώνης καλούταν "Μακκά", λέξη που συναντάται και στην προϊσλαμική εποχή. Οι τελώνες μισούνταν και στην Αίγυπτο, κι από τη λαϊκή θυμοσοφία στέλνονταν στο πυρ το εξώτερον (Ίνα Σάχεμπ ελ Μάξι φιλ Ναρ), από όπου προκύπτει και το όνομα. Τελωνιακοί σταθμοί, εκτός από την Αλεξάνδρεια, υπήρχαν και στο Κάιρο και στο Ελ Αρίς. Τα διόδια καταργήθηκαν την εποχή των Μαμελούκων. Σήμερα στη συνοικία είναι συγκεντρωμένες οι περισσότερες αλιευτικές δραστηριότητες της Αλεξάνδρειας και εκεί βρίσκεται και η κεντρική ψαραγορά της πόλης.
Το Ψαροχώρι
Η περιοχή του Μεξ είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή, καθώς σε αυτήν είναι συγκεντρωμένα τα σπίτια των περισσότερων ψαράδων της πόλης, τα οποία είναι στριμωγμένα γύρω από το νέο κανάλι Μαχμουντία, τα νερά του οποίου ρέουν από τον Νείλο στη Λίμνη Μαρεώτιδα, για να καταλήξουν στην Μεσόγειο Θάλασσα. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι ψαράδες στο επάγγελμα στο οποίο χρησιμοποιούν μικρές βάρκες που περνάνε από γενιά σε γενιά. Τα περισσότερα σπίτια έχουν πρωτόγονη αρχιτεκτονική και είναι χτισμένα παράλληλα με το κανάλι έτσι ώστε να έχουν όλα άμεση πρόσβαση στη θάλασσα. Έτσι, όλη η συνοικία έχει εμφάνιση που θυμίζει ένα μακρύ διάδρομο με μήκος 1,5 χιλιομέτρων. Όποιος επισκεφτεί την περιοχή μπορεί να παρατηρήσει από κοντά τις καθημερινές εργασίες των πολυάριθμων ψαράδων.
Αναφορές
Κατηγορία:Συνοικίες της Αλεξάνδρειας
United Center
Το United Center είναι κλειστό γήπεδο άθλησης που βρίσκεται στη συνοικία Νίαρ Γουεστ Σάιντ του Σικάγο στο Ιλλινόις των ΗΠΑ. Το United Center αποτελεί έδρα της ομάδας καλαθοσφαίρισης των Σικάγο Μπουλς (ΝΒΑ) και της ομάδας χόκεϊ επί πάγου των Σικάγο Μπλάκχοκς (NHL). Το γήπεδο πήρε την ονομασία του από την εταιρική χορηγό της πόλης, τη United Airlines.
Το σχέδιο για την κατασκευή του γηπέδου δημιουργήθηκε από τον τότε ιδιοκτήτη των Μπλάκχοκς, Μπιλ Γουάιρτζ και τον αντίστοιχο ιδιοκτήτη των Μπουλς, Τζέρι Ρέινσντορφ. Προκάτοχός του United Center ήταν το Στάδιο Σικάγο, το αρχικό «Madhouse on Madison», το οποίο κατεδαφίστηκε στις 18 Αυγούστου του 1994. Η πρώτη εκδήλωση στο United Center ήταν το WWF SummerSlam (1994).
Η ανατολική πλευρά του γηπέδου διαθέτει αγάλματα του Μάικλ Τζόρνταν (γνωστό ως «The Spirit»), του Μπόμπι Χαλ και του Σταν Μικίτα, ενώ ένα άγαλμα των Μπλάκχοκς βρίσκεται στα βόρεια της Madison Street, όπου βρίσκεται το Στάδιο Σικάγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Γήπεδα χόκεϊ επί πάγου στις Ηνωμένες Πολιτείες
Συνθετικός αναρχισμός
Ο συνθετικός αναρχισμός είναι μια μορφή αναρχικών οργανώσεων η οποία προσπαθεί να συνενώσει αναρχικούς από διαφορετικές τάσεις, κάτω από την αρχή του αναρχισμού χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς Την δεκαετία του 1920, αυτή η μορφή οργάνωσης βρήκε υποστηρικτές τους Βολίν και Sébastien Faure, φέρνοντας κοντά αναρχικούς από τρεις κύριους κλάδους: αναρχοατομιστές, αναρχοκομμουνιστές και αναρχοσυνδικαλιστές. Η βασική τους αρχή ήταν η ομοσπονδιοποίηση γύρω από μια παγκόσμια Διεθνή Αναρχικών Ομοσπονδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρχισμός
Αναρχοατομικισμός
Ο αναρχοατομικισμός αναφέρεται σε διάφορες παραδόσεις εντός του αναρχικού κινήματος οι οποίες εστιάζουν και βασίζονται στο άτομο και την ελεύθερη βούληση και όχι σε ομάδες, κοινωνίες και παραδόσεις και ιδεολογίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρχισμός
Γκρίνσμπορο (Βόρεια Καρολίνα)
Το Γκρίνσμπορο (αγγλικά: Greensboro, North Carolina), είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία της Βόρειας Καρολίνας. Αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό της Βόρειας Καρολίνας (μετά το Σάρλοτ και το Ράλεϊ), καθώς και την έδρα της κομητείας Γκίλφορντ.
Ο πληθυσμός της πόλης του Γκρίνσμπορο, ανέρχεται στους 301,094 κατοίκους (εκτιμήσεις για το 2021 ), ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Γκρίνσμπορο, ξεπερνά τους 771,851 κατοίκους (2021 ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Καρολίνας __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
The Core Artists Live/Work Co-operative
Το εγχείρημα «CORE» δημιουργήθηκε από καλλιτέχνες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στο Βανκούβερ του Καναδά.
Πιο συγκεκριμένα, το 1995, η εταιρία Al Gore Development Corporation ζήτησε από το Δήμο του Βανκούβερ την αλλαγή χρήσης μιας έκτασης που είχε αγοραστεί σε μια βιομηχανική περιοχή μέσα στην πόλη. Η εταιρία ήθελε να κατασκευάσει ένα κτίριο με μεικτή χρήση, ώστε να διαθέτει και διαμερίσματα-κατοικίες. Θα παραχωρούσε 30 διαμερίσματα σε 2 ορόφους του κτιρίου στο Δήμο ώστε να χρησιμοποιηθούν ως κατοικίες – στούντιο καλλιτεχνών.
Ο Δήμος θεωρώντας ότι αυτό θα αναβαθμίσει τις τιμές των ακινήτων όλης της περιοχής δέχθηκε την πρόταση. Στη συνέχεια, βοήθησε στη δημιουργία του Συνεταιρισμού, ο οποίος θα διαχειριζόταν τα διαμερίσματα αυτά και θα ήταν υπεύθυνος για τη λειτουργία τους. Για το λόγο αυτό δημιουργήθηκε το 1998 το The Core Artists Live/Work Co-operative.
Πρόκειται λοιπόν, για μια μονάδα που περιλαμβάνει 2 ορόφους με συνολικά 30 διαμερίσματα στο κτίριο the Edge, το οποίο βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Alexander και Gore στην ανατολική πλευρά της πόλης. Τα διαμερίσματα είναι 37-46 τμ. και διαθέτουν κουζίνα, μπάνιο και τσιμεντένιο πάτωμα. Τα περισσότερα έχουν μπαλκόνι. Οι ένοικοι έχουν επίσης πρόσβαση σε κοινόχρηστους χώρους που χρησιμοποιούνται ως καλλιτεχνικά εργαστήρια. Υπάρχουν εργαστήρια για αγγειοπλαστική, μέταλλο, ξύλο, μουσική, φωτογραφία κ.α. Υπάρχει επίσης αίθουσα συνεδριάσεων η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως αίθουσα χορού.
Το εγχείρημα διοικείται από τα μέλη του Συνεταιρισμού. Η συμμετοχή στις δραστηριότητες της κοινότητας κρίνεται απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία του Συνεταιρισμού. Τα μέλη μπορούν να διαλέξουν ανάμεσα σε μια πληθώρα Επιτροπών που έχουν δημιουργηθει προκειμένου να λαμβάνουν αποφάσεις για όλα τα θέματα, ώστε να συμμετέχουν ενεργά. Κάθε μέλος έχει μια ψήφο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων που καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας του Συνεταιρισμού.
Υπάρχει μια επιτροπή για την επιλογή νέων μελών-κατοίκων. Αυτό γίνεται σύμφωνα με συγκεκριμένα κριτήρια, όπως το εισόδημα, η αναγνώριση από τον καλλιτεχνικό κόσμο, το έργο κάθε καλλιτέχνη, η εκπαίδευσή του καθώς και το αν είναι κάτοικος της περιοχής.
The House of Dr. Edwardes
Το The House of Dr. Edwardes είναι ψυχολογικό - θρίλερ μυθιστόρημα των Τζον Πάλμερ και Χίλαρι Σέιντ Τζορτζ Σόντερς, το οποίο κυκλοφόρησε το 1927. Οι συγγραφείς το υπέγραψαν υπό το ψευδώνυμο Francis Beeding. Η πλοκή του μυθιστορήματος, αφορά μία ψυχιατρική κλινική, η οποία περιμένει έναν καινούριο ιατρό, αλλά αλλά, όπως όλα δείχνουν, δεν είναι αυτός που υποστηρίζει ότι είναι. Το μυθιστόρημα έγινε ευρέως γνωστό, όταν οι Άνγκους ΜακΦέιλ και Μπεν Χεκτ το διασκεύασαν, για την ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ, Νύχτα Αγωνίας (1945).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα μυστηρίου Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Αβίδιος Κάσσιος
Ο Γάιος Αβίδιος Κάσσιος (π. 130 – Ιούλιος 175 μ.Χ.) ήταν Σύριος Ρωμαίος στρατηγός και σφετεριστής. Γεννήθηκε στην Κύρρο και ήταν γιος του Γάιου Αβίδιου Ηλιόδωρου, ο οποίος υπηρέτησε ως κυβερνήτης (praefectus) της Ρωμαϊκής Αιγύπτου, και της Ιουλίας Κασσίας Αλεξάνδρας, που είχε σχέση με μία σειρά από βασιλικές προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένης της καταγωγής της τόσο από τον Αύγουστο όσο και από τον Ηρώδη τον Μεγάλο. Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία υπό τον Aντωνίνο Πίο, φτάνοντας στο καθεστώς τού απεσταλμένου της λεγεώνας (legatus legionis). Υπηρέτησε κατά τη διάρκεια τού Παρθικού πολέμου τού Λεύκιου Βέρου, στον οποίο διακρίθηκε, για τον οποίο ανυψώθηκε στη Σύγκλητο και αργότερα έγινε απεσταλμένος τού αυτοκράτορα. Κατά τη διάρκεια του Βουκολικού Πολέμου, τού δόθηκε ο εξαιρετικός τίτλος του Επόπτη της Ανατολής (Rector Orientis), δίνοντάς του απεριόριστη εξουσία (imperium) σε όλες τις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το 175, ο Γ. Α. Κάσσιος αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, επειδή είχε λάβει είδηση από τη σύζυγο τού Μάρκου Αυρήλιου, τη Φαυστίνα τη Νεότερη, ότι ο Αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος επρόκειτο να αποβιώσει. Έλαβε ευρεία υποστήριξη στις ανατολικές επαρχίες της Αιγύπτου, της Συρίας, της Παλαιστίνης και της Πετραίας Αραβίας, ιδιαίτερα στη Συρία, που ήταν η πατρίδα του. Παρά τον έλεγχο της ζωτικής σημασίας παραγωγής σιτηρών της Αιγύπτου και τη διοίκηση των επτά λεγεώνων του, ο Αυρήλιος τον ξεπερνούσε σε μεγάλο βαθμό. Ενώ ο Αυρήλιος συγκέντρωνε δύναμη για να νικήσει τον Κάσσιο, ένας εκατόνταρχος μίας από τις λεγεώνες τού Κάσσιου δολοφόνησε τον Κάσσιο, στέλνοντας το κεφάλι του στον Αυρήλιο ως απόδειξη.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Θεωρείται ότι ο Κάσσιος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αντωνίνου Πίου. Πιθανόν να επιλέχτηκε ως ταμίας (quaestor) το 154. Θεωρείται ότι έγινε legatus legionis μίας από τις λεγεώνες που στάθμευαν στην Κάτω Μοισία, την οποία φρουρούσε ενάντια στους Σαρμάτες, κατά τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης του Αντωνίνου (138–161), και είναι βέβαιο ότι ήταν legatus τουλάχιστον το 161μ.Χ., το τελευταίο έτος της βασιλείας τού Αντωνίνου.
Η λεγεώνα του Κάσσιου είχε εκείνη τη στιγμή απόλυτη ανάγκη από προμήθειες. Τα πρώτα σημάδια αυτού που έγινε γνωστό ως Πανώλη του Αντωνίνου εμφανίστηκαν στον στρατό του το 165. Ο Κάσσιος βάδισε πίσω στη Συρία, κουβαλώντας μαζί του τα λάφυρα, που είχε αφαιρέσει κατά την εκστρατεία του. Έστειλε λεπτομέρειες για την εκστρατεία του στη Ρώμη, για την οποία ανταμείφθηκε με αναβίβαση στη Σύγκλητο. Μεγάλο μέρος της επιτυχίας του πιστώθηκε στον αυτοκράτορα Λεύκιο Βέρο, ο οποίος, αν και ο ίδιος ήταν εξαιρετικός διοικητής, δεν φοβόταν να αναθέσει στρατιωτικά καθήκοντα σε πιο ικανούς στρατηγούς.
Τον Μάιο του 166 ο Κάσσιος έγινε ύπατος, μία θέση που κατείχε, ενώ βρισκόταν ακόμη έξω από τη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς, ο Λεύκιος Βέρος και ο Κάσσιος ξεκίνησαν μία νέα εκστρατεία κατά των Πάρθων, εισβάλλοντας στο βόρειο τμήμα του ποταμού Τίγρη, στη Μηδία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μία ψευδής φήμη έφτασε στη Ρώμη, ότι ο Κάσσιος είχε οδηγήσει τη Legio III Gallica πέρα από τον ποταμό Ινδό. Στα τέλη του 166 ο Κάσσιος διορίστηκε αυτοκρατορικός απεσταλμένος στη Συρία.
Σφετερισμός
Το 175, αφού άκουσε ψευδείς αναφορές ότι ο Μάρκος Αυρήλιος είχε υποκύψει στη βαριά ασθένειά του, ο Κάσσιος αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας, ισχυριζόμενος ότι τα στρατεύματα του Μ. Αυρηλίου στην Παννονία, όπου ο Αυτοκράτορας ηγείτο των στρατευμάτων ως μέρος του Μαρκομανικού Πολέμου, είχαν εκλέξει αυτοκράτορα τον Κάσσιο. Μερικές εκδοχές λένε ότι ο Κάσσιος εξαπατήθηκε ή πείστηκε από τη Φαυστίνα η Νεότερη, η οποία ήταν σύζυγος του Μ. Αυρήλιου, επειδή αυτή φοβόταν ότι ο Αυρήλιος θα πέθαινε, όσο ο γιος τους Κόμμοδος ήταν ακόμη ανήλικος, μία κατάσταση που πιθανότατα θα οδηγούσε κάποιον σφετεριστή να αρπάξει τον θρόνο για τον εαυτό του. Σύμφωνα με αυτές τις μαρτυρίες, η Φαυστίνα ξεγέλασε, ή έπεισε, τον Κάσσιο να επαναστατήσει, για να εξασφαλίσει ότι ο επόμενος αυτοκράτορας ήταν κάποιος της επιλογής της. Η ακριβής ημερομηνία της εξέγερσής του είναι άγνωστη, αν και είναι γνωστό ότι εξεγέρθηκε τουλάχιστον στις 3 Μαΐου, λόγω ενός εγγράφου για την "αυτοκρατορία του" από εκείνη την ημερομηνία. Ένας πάπυρος από τους Παπύρους της Οξύρρυγχου έδειξε, ότι ο Κάσσιος ήταν σίγουρος για την αιγυπτιακή υποστήριξη ήδη από τον Απρίλιο ή ακόμα και τον Μάρτιο.
Ο Μ. Αυρήλιος προσπάθησε να καταστείλει την είδηση της εξέγερσης, αλλά, όταν αυτή έγινε ευρέως διαδεδομένη σε όλο το στρατόπεδό του, προτίμησε να απευθυνθεί με μία ομιλία. Η ακριβής διατύπωση της ομιλίας του είναι άγνωστη, καθώς το αρχείο που έδωσε ο Δίων Κάσσιος πιστεύεται ότι είναι μία ελεύθερη σύνθεση, η οποία ακολουθούσε μόνο το περίγραμμα της πραγματικής ομιλίας τού Μ. Αυρήλιου. Στο αρχείο, ο Μ. Αυρήλιος θρηνεί για την προδοσία ενός αγαπημένου φίλου, και λέει ότι αν ο κίνδυνος ήταν μόνο γι' αυτόν, θα ήταν πρόθυμος να «θέσει το ζήτημα» μεταξύ τού ίδιου και τού Κάσσιου, ενώπιον της Συγκλήτου και του Στρατού, και θα παρέδιδε την Αυτοκρατορία στον Κάσσιο, αν η Σύγκλητος και ο στρατός θεωρούσαν εκείνον καλύτερο ηγέτη. Καταγράφηκε επίσης να λέει ότι ήλπιζε ότι ο Κάσσιος δεν θα σκοτωθεί ή θα αυτοκτονήσει, ώστε να μπορέσει (ο Μ. Αυρήλιος) να δείξει έλεος. Η Ιστορία των Αυγούστων, ένα έργο που εκτιμάται από τους ιστορικούς, αλλά είναι διαβόητο και για τα ψέματά του, καταγράφει ότι ο Μ. Αυρήλιος σχημάτισε μία ειρηνευτική επιτροπή μεταξύ των συμβούλων του.
Παρά τον έλεγχο ορισμένων από τα πιο σημαντικά μέρη της Ρωμαϊκής Ανατολής, ιδιαίτερα της Αιγύπτου που ήταν ένας κρίσιμος προμηθευτής σιτηρών για την πόλη της Ρώμης, ο Κάσσιος απέτυχε να κερδίσει ευρεία υποστήριξη για την εξέγερσή του. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος ανακήρυξε γρήγορα τον Κάσσιο ως δημόσιο εχθρό, και ο Πόπλιος Μάρτιος Βέρος, ο κυβερνήτης της Καππαδοκίας, ο οποίος αντιτάχθηκε σθεναρά στην εξέγερση, συγκέντρωσε την υποστήριξη τού κοινού για τον Μ. Αυρήλιο. Ο Κάσσιος, μέσω τού γάμου της κόρης του, Aβιδίας Αλεξάνδρας, με τον Tίτιο Κλαύδιο Δρυαντιανό Αντώνιο, είχε σχέση με τους Λικινίους της Λυκίας, συμπεριλαμβανομένου τού πατέρα τού Κλαυδίου Δρυαντιανού, Tιβέριου Κλαύδιου Αγριππίνου, ο οποίος ήταν ύπατος. Οι αριστοκρατικοί Λικίνιοι ήταν μία από τις πιο γνωστές οικογένειες της Λυκίας. Είναι άγνωστο πόσο ρόλο έπαιξε ο Κλαύδιος Δρυαντιανός, αν και είναι γνωστό ότι κάποιοι τον θεωρούσαν συνεργάτη τού Κάσσιου στην εξέγερση. Ο Κλαύδιος Δρυαντιανός και η Αβιδία Αλεξάνδρα έλαβαν χάρη από τον Μ. Αυρήλιο, αν και η περιουσία τού Κλαύδιου Δρυαντιανού κατασχέθηκε μετά το τέλος του.
Πολλοί ευγενείς σε όλη την αυτοκρατορία αντιτάχθηκαν στην εξέγερση: ένα παράδειγμα είναι ο Ηρώδης Αττικός, ο οποίος αναφέρεται ότι έστειλε στον Κάσσιο μία επιστολή, που περιείχε μόνο τη λέξη εμμανής (κυριολεκτικά: «είσαι τρελός»). Παρά την εκτεταμένη αυτή αντίθεση, η πρωτεύουσα Ρώμη έπεσε σε πανικό, ο οποίος ανάγκασε τον Μ. Αυρήλιο να στείλει τον Γάιο Βέττιο Σαβινιανό Ιούλιο Χόσπης, τον κυβερνήτη της Κάτω Παννονίας, με στρατεύματα για να ασφαλίσουν την πόλη. Ο Μ. Αυρήλιος αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την εκστρατεία του κατά των Ιαζύγων και να τερματίσει τον Μαρκομανικό πόλεμο. Αρκετές βαρβαρικές φυλές έστειλαν προσφορές για τη βοήθειά τους στον Μ. Αυρήλιο, οι οποίες απορρίφθηκαν όλες. Ο Μ. Αυρήλιος συγκέντρωσε στρατεύματα και ετοιμάστηκε να αναχωρήσει για την Ανατολή, για να καθαιρέσει τον Κάσσιο. Σύντομα έγινε σαφές ότι ο Μ. Αυρήλιος ήταν σε ισχυρότερη θέση, με πολύ περισσότερες λεγεώνες στη διάθεσή του από ό,τι ο Κάσσιος. Όταν τα νέα για τα σχέδια τού Μ. Αυρήλιου να εισβάλει έφτασαν στην Αίγυπτο, ένας εκατόνταρχος σκότωσε τον Κάσσιο και έστειλε το κεφάλι του στον Μ. Αυρήλιο, ο οποίος αρνήθηκε να το δει και διέταξε να το θάψουν. Πιθανότατα σκοτώθηκε τουλάχιστον στα τέλη Ιουλίου 175, καθώς η Αίγυπτος επέλεξε να αναγνωρίσει ξανά τον Μ. Αυρήλιο στις 28 Ιουλίου 175. Ο Κάσσιος είχε επαναστατήσει για τρεις μήνες και έξι ημέρες πριν σκοτωθεί. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης δεν κόπηκαν νομίσματα με την εικόνα του.
Συνέπειες
Μετά το τέλος τού Κάσσιου, ο Πόπλιος Μάρτιος Βέρος ανέλαβε γρήγορα τον έλεγχο της Συρίας και έκαψε όλη την αλληλογραφία τού Κάσσιου. Ακόμη και όταν η είδηση τού τέλους τού Κάσσιου είχε φτάσει στον Μ. Αυρήλιο, ο Αυτοκράτορας ήταν ακόμα αποφασισμένος να επισκεφτεί την ανατολή. Ξεκίνησε με ένα σώμα συμβούλων, μαζί με τη σύζυγό του Φαυστίνα, που απεβίωσε στην πορεία σε ένα χωριό στη νότια Καππαδοκία, περίπου 20 χλμ. νότια των Tυάνων, που ονομάζεται Halala. Η πόλη μετονομάστηκε σε Φαυστινόπολη προς τιμήν της από τον γιο της Κόμμοδο. Μετά το τέλος της Φαυστίνας ο Μ. Αυρήλιος έγραψε στη Σύγκλητο, ζητώντας της μία αναφορά για τους υποστηρικτές τού Κάσσιου, αλλά λέγοντας συγκεκριμένα ότι δεν ήθελε να χυθεί αίμα για να τους τιμωρήσει, καθώς είχαν ήδη γίνει πολλά αντίποινα στο όνομα τού Μ. Αυρηλίου. Μεταξύ αυτών ήταν η δολοφονία τού Αβίδιου Μαικιανού, ενός γιου τού Κάσσιου. Ο Μ. Αυρήλιος διέταξε την εξορία τού Αβίδιου Ηλιόδωρου, ενός άλλου γιου τού Κάσσιου. Η Aβιδία Αλεξάνδρα, η κόρη του Κάσσιου και ο σύζυγός της, τέθηκαν υπό την προστασία ενός "θείου από γάμο", που πιστεύεται ότι ήταν ο Κλαύδιος Τιτιανός, ένας συγκλητικός από τη Λυκία.
Προσωπική ζωή
Ο Δίων Κάσσιος μιλά με θετικά λόγια για τον Κάσσιο, λέγοντας ότι ήταν ένας «καλός άνθρωπος», του οποίου το μόνο λάθος ήταν ότι στον πατέρα του, Ηλιόδωρο, δόθηκε η θέση του Praefectus augustalis μόνο λόγω των δητορικών του ικανοτήτων. Χαρακτηρίστηκε ως αυστηρά πειθαρχικός κατά τη διάρκεια της θητείας του ως διοικητής της Legio III Gallica.
Ο Κάσσιος ήταν νυμφευμένος με τη Βολουσία Βετία Αλεξάνδρα, κόρη του Λεύκιου Βολούσιου Μαικιανού και είχε τουλάχιστον τρία παιδιά (η Historia Augusta υπονοεί, ότι μπορεί να είχε περισσότερα):
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ιρίνα Πάλεϊ
Η πριγκίπισσα Ιρίνα Παύλοβνα Πάλεϊ (21 Δεκεμβρίου 1903 - 15 Νοεμβρίου 1990) ήταν η κόρη του Μεγάλου Δούκα Παύλου Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας και της δεύτερη συζύγου του, Όλγκα Βαλεριάνοβνα Κάρνοβιτς.
Γάμοι
Ξεκίνησε μια σχέση με τον Κόμη Χούμπερτ ντε Μόμπρισον (15 Αυγούστου 1892 - 14 Απριλίου 1981) κατά τη διάρκεια του γάμου της με τον Φέοντορ και απέκτησε με τον Χούμπερτ μία κόρη, την Ειρήνη Ρομανώφ, στις 7 Μαΐου 1934, ενώ ήταν ακόμη παντρεμένη με τον Φεοντόρ. Αυτή και ο Φέοντορ χώρισαν στις 22 Ιουλίου 1936. Η Ιρίνα παντρεύτηκε τον Χούμπερτ στις 11 Απριλίου 1950 στο Παρίσι.
Η Ιρίνα πέθανε στο Παρίσι στις 15 Νοεμβρίου 1990. Ήταν το τελευταίο επιζών εγγόνι του Αλέξανδρου Β' της Ρωσίας. Και ο γιος και η κόρη της έχουν απόαπογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φήλιξ της Γένοβας
Ο Φήλιξ (ιταλικά : Felice) (... - Γένοβα, 325) ήταν επίσκοπος της Γένοβας, και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία στις 6 Νοεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μεταμοντέρνος αναρχισμός
Μεταμοντέρνος αναρχισμός ή μετα-αναρχισμός είναι μια αναρχική φιλοσοφία η οποία χρησιμοποιεί μεταδομική και μεταμοντέρνα προσέγγιση σε διάφορα θέματα. Ο μεταμοντέρνος αναρχισμός δεν είναι μια συμπαγής θεωρία αλλά αναφέρεται στο συλλογικό έργο αρκετών μεταμοντέρνων και μεταδομικών φιλοσόφων όπως ο Μισέλ Φουκώ, ο Ζιλ Ντελέζ, ο Ζακ Λακάν, ο Ζακ Ντεριντά, ο Ζαν Μπωντριγιάρ, η Τζούντιθ Μπάτλερ μαζί με το έργο κλασικών αναρχικών όπως ο Ζανγκ Ζου, η Έμμα Γκόλντμαν, ο Μαξ Στίρνερ και ο Φρίντριχ Νίτσε.
Κατηγορία:Αναρχισμός
Κονίνγκο
Οι Κονίνγκο (Koningo), είναι μια εξαφανισμένη εθνοτική και γλωσσική ομάδα της Τανζανίας, η οποία ζούσε στις πλαγιές του Όρους Μέρου (Mount Meru), στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας.
Είχαν περιγραφεί ως κοινωνία κυνηγών-συλλεκτών η οποία στα μέσα του 17ου αιώνα, προϋπήρχε των Ουαμέρου (Wameru).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες κάτοικοι στην Ανατολική Αφρική Κατηγορία:Αυτόχθονες κάτοικοι της Περιφέρειας Αρούσα Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες που έχουν εκλείψει
Σφενδόνη (εξέγερση)
εναλλ.=|μικρογραφία|420x420px|Μάχη στο προάστιο Σαιν Αντουάν, κάτω από τα τείχη της Βαστίλης, ανωνύμου, ανάκτορο Βερσαλλιών, 17ος αιώνας Η Σφενδόνη (γαλλικά: La Fronde) ήταν μια σειρά εξεγέρσεων στη Γαλλία μεταξύ 1648 και 1653, που έλαβαν χώρα εν μέσω του Γαλλο-ισπανικού πολέμου, που είχε αρχίσει το 1635. Η βασιλική εξουσία αντιμετώπισε τις συνδυασμένες εξεγέρσεις των πριγκίπων, των ευγενών, των Παρλαμέντων  και της πλειοψηφίας του γαλλικού λαού αλλά κατάφερε να τις εξουδετερώσει.
Πρόκειται για δύο εξεγέρσεις, πρώτη η Σφενδόνη του Παρλαμέντου και δεύτερη αυτή των Πριγκίπων. Η χρονική στιγμή της εκδήλωσης της πρώτης εξέγερσης της Σφενδόνης, αμέσως μετά τη συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) που έληξε τον Τριακονταετή Πόλεμο, ήταν σημαντική. Αυτή η περίοδος εξεγέρσεων σηματοδοτεί μια βίαιη αντίδραση στην άνοδο της μοναρχικής εξουσίας στη Γαλλία που άρχισε από τον Ερρίκο Δ΄, συνεχίστηκε από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ και ενισχύθηκε από τον πρωθυπουργό του τελευταίου, καρδινάλιο Ρισελιέ και τον διάδοχό του καρδινάλιο Μαζαρέν. Ο καρδινάλιος Μαζαρέν, πρωθυπουργός επί αντιβασιλείας και συνεχιστής της πολιτικής του Ρισελιέ, είχε πρωταρχικό ρόλο στην κρίση και τελικά κατάφερε να επιβληθεί.
Η Σφενδόνη άρχισε στις 15 Ιουνίου 1648 με την ανακοίνωση των 27 άρθρων του Παρλαμέντου και τελείωσε στις 3 Αυγούστου 1653 με την υποταγή της πόλης του Μπορντώ.
Αντιπροσώπευε την τελική προσπάθεια της γαλλικής αριστοκρατίας να αναμετρηθεί με τον βασιλιά, προσπάθεια η οποία απέτυχε. Μακροπρόθεσμα, η Σφενδόνη εξυπηρέτησε την ενίσχυση της βασιλικής εξουσίας αλλά εξασθένησε την οικονομία. Επίσης, διευκόλυνε την εμφάνιση της απόλυτης μοναρχίας.
Το όνομα
Οι εξεγέρσεις έλαβαν το όνομα Σφενδόνη επειδή τα πλήθη χρησιμοποιούσαν σφεντόνες με πέτρες και έσπαζαν τα παράθυρα των υποστηρικτών του καρδινάλιου-υπουργού Μαζαρέν.
Ιστορικό πλαίσιο
μικρογραφία|Ο [[καρδινάλιος Μαζαρέν (1602-1661) του Πιέρ Μινιάρ]] εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|231x231εσ|Ο [[Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΔ΄ και η μητέρα του Άννα η Αυστριακή, περ. 1639]] Όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ έγινε βασιλιάς το 1643 ήταν ακόμη παιδί και την αντιβασιλεία ανέλαβε η μητέρα του Άννα η Αυστριακή, που επέλεξε για πρωθυπουργό τον καρδινάλιο Μαζαρέν. Αυτός συνέχισε την πολιτική του Ρισελιέ που είχε πεθάνει το προηγούμενο έτος, πολιτική που είχε στόχο την αποδυνάμωση των ευγενών, τον περιορισμό των εξουσιών των Παρλαμέντων και την πορεία προς την απόλυτη μοναρχία και κατόρθωσε να αφήσει το βασίλειο, με το θάνατό του το 1661, ισχυρότερο παρά ποτέ.
Κατά την περίοδο της αντιβασιλείας της Άννας της Αυστριακής, μετά το θάνατο του Ρισελιέ το 1642 και του Λουδοβίκου ΙΓ΄ το 1643, η βασιλική εξουσία αποδυναμώθηκε  από μια δύσκολη οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση λόγω των εισφορών που ήταν αναγκαίες για την τροφοδότηση του Τριακονταετούς Πολέμου καθώς και από το πνεύμα εκδίκησης των ευγενών που είχαν υποταχθεί κάτω από την αποφασιστικότητα του Ρισελιέ.
Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η μεταγενέστερη επιμονή του Λουδοβίκου ΙΔ' στην απολυταρχική εξουσία και η στέρηση πραγματικής εξουσίας της αριστοκρατίας που επέβαλε, ήταν αποτέλεσμα αυτών των βίαιων γεγονότων που έζησε στην παιδική του ηλικία.
Οι αιτίες
μικρογραφία|320x320εσ|Υποδοχή του [[Λουδοβίκος Β΄ των Βουρβόνων-Κοντέ|Μεγάλου Κοντέ στις Βερσαλλίες μετά το τέλος της εξορίας του, Ζαν-Λεόν Ζερόμ]] Τρεις ήταν οι αιτίες των εξεγέρσεων:
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Ως καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (αγγλικά: Texas City disaster) χαρακτηρίζεται βιομηχανικό ατύχημα, το οποίο συνέβη στο λιμάνι του Τέξας Σίτυ στις 16 Απριλίου του 1947. Ήταν το πλέον πολύνεκρο ατύχημα στη βιομηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η έκρηξη που δημιούργησε την καταστροφή ήταν μια από τις μεγαλύτερες μη πυρηνικές εκρήξεις στην ιστορία. Αναφέρεται με τη χρονολογία στην οποία συνέβη, γιατί το 2005 έγινε έκρηξη σε διυλιστήριο της BP, το δεύτερο σε μέγεθος στην Πολιτεία, πάλι στο λιμάνι του Τέξας Σίτυ, με 15 συνολικά νεκρούς και 180 τραυματίες.
Σφενδόνη (εξέγερση)
Οι αιτίες
Η αυξανόμενη πίεση από τη βασιλική φορολογία
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Το Τέξας Σίτυ
Το Τέξας Σίτυ (Texas City) είναι πόλη στην Κομητεία Γκάλβεστον στην Πολιτεία του Τέξας και βρίσκεται στην ακτή του Κόλπου του Μεξικού. Απέχει από το Γκάλβεστον περίπου 14 μίλια και από το Χιούστον περίπου 40 μίλια. Με καταγεγραμμένο πληθυσμό 45.099 κατοίκων αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Κομητεία Γκάλβεστον. Η περιοχή πρωτοκατοικήθηκε από κτηματίες που έβοσκαν ζώα περί τη δεκαετία του 1830 και ονομάστηκε αρχικά "Shoal Point", όνομα που αποδόθηκε το 1878 και επίσημα με τη δημιουργία ταχυδρομικού γραφείου. Αργότερα, οι ιδρυτές και δημιουργοί του λιμένα, αδελφοί Μάιερς (Myers), την μετονόμασαν σε Τέξας Σίτυ. Σε πόλη αναγορεύτηκε το 1911, αλλά γνώρισε τεράστια ανάπτυξη από το 1940 και ύστερα, λόγω των πετρελαϊκών εγκαταστάσεών του: Το 1940 καταγράφηκαν 5.687 κάτοικοι, ενώ το 1947 ο πληθυσμός είχε σχεδόν τριπλασιαστεί, φθάνοντας τους 16.000 κατοίκους. Το 1941, το Βιβλίο Καταγραφής Λιμένων του Χιούστον κατέταξε το Τέξας Σίτυ ως το τέταρτο λιμάνι της Πολιτείας και το 16ο σε εθνικό επίπεδο, με βάση τον όγκο των διακινουμένων εμπορευμάτων κατά την περίοδο 1938 - 1939, θέση στην οποία αναρριχήθηκε από την 30ή θέση, στην οποία κατατασσόταν το 1936. Την εποχή εκείνη η πόλη διέθετε δύο εργοστάσια χημικών προϊόντων, τρία διυλιστήρια πετρελαίου, ένα χυτήριο κασσιτέρου και πληθώρα δεξαμενών πετρελαίου. Ανάμεσα στις επιχειρήσει αυτές συγκαταλέγονταν οι Carbide and Carbon Chemical Company (η μετέπειτα Union Carbide), Republic Oil Refining Company, Humble Pipe Line, Stone Oil Company, Richardson Refining και Atlantic Pipe Line, οι οποίες χαρακτήριζαν την περιοχή ως έδρα τους. Μεγαλύτερη όλων ήταν η Monsanto, εταιρεία χημικών προϊόντων που, εκείνητην εποχή, απασχολούσε περί τα 600 άτομα, άνδρες και γυναίκες. Οι επιχειρήσεις αυτές προσέφεραν πολλές θέσεις εργασίας με σχετικά υψηλούς μισθούς, γεγονός που προσείλκυσε πολλούς νέους κατοίκους σε αυτήν.
Σφενδόνη (εξέγερση)
Οι αιτίες
Η Σφενδόνη γεννήθηκε από μια γενική δυσαρέσκεια που είχε προκληθεί από την οικονομική κρίση και την αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης για την κάλυψη των δαπανών του Τριακονταετούς Πολέμου. Καθώς η αριστοκρατία αρνήθηκε να φορολογηθεί, υπερασπιζόμενη τις παλιές ελευθερίες και τα προνόμιά της, το βάρος έπεσε πάνω στην αστική τάξη.
Η αμφισβήτηση των προνομίων του Παρλαμέντου
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Το πλοίο Grandcamp
Η καταστροφή ξεκίνησε στο λιμάνι του Τέξας Σίτυ από το σκάφος Grandcamp. Αρχικά, το πλοίο αυτό ήταν αμερικανικό και έφερε το όνομα Benjamin R. Curtis όταν καθελκύστηκε στο Λος Άντζελες το 1942. Ήταν τύπου "Liberty" και είχε μήκος 133 μέτρα. Το πλοίο τέθηκε σε υπηρεσία ως συνοδευτικό στόλων στον Ειρηνικό Ωκεανό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ο Πόλεμος τερματίστηκε, η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσέφερε το πλοίο στη Γαλλία, προκειμένου να βοηθήσει στην ευρωπαϊκή ανασυγκρότηση. Το πλοίο μετονομάστηκε σε Grandcamp από το όνομα της νορμανδικής ακτής "Grandcamp-les-bains."
Το πλοίο High Flyer
Σε απόσταση 200 περίπου μέτρων από το Grandcamp βρισκόταν αγκυροβολημένο το αμερικανικό φορτηγό High Flyer, στο οποίο είχαν ήδη φορτωθεί 872 τόνοι νιτρικού αμμωνίου και 1.600 τόνοι θειαφιού. Άλλη πηγή αναφέρει 2.000 τόνους θειαφιού και 1.000 τόνους νιτρικού αμμωνίου. Ήταν ίδιου τύπου και διαστάσεων με το Grandcamp.
Σφενδόνη (εξέγερση)
Οι αιτίες
Τα Παρλαμέντα, 14 σε όλη τη Γαλλία, είχαν καθορισμένα δικαιώματα. Ειδικότερα, το Παρλαμέντο του Παρισιού είχε το δικαίωμα να περιορίζει την εξουσία του βασιλιά αρνούμενο να επικυρώνει διατάγματα αντίθετα με τα έως τότε ισχύοντα. Με τις ενέργειες του Μαζαρέν θίχτηκαν προνόμια και ελευθερίες που υπήρχαν από την ίδρυσή τους. Επίσης, είχε καθήκον να προστατέψει την ανεξαρτησία των δικαστών όταν συνελήφθησαν μέλη του.
Η πρόθεση της βασιλική εξουσίας να κυβερνήσει μόνη της στα πλαίσια μιας απόλυτης μοναρχίας
Σιδηροδρομική καταστροφή λόγω τσουνάμι στη Σρι Λάνκα (2004)
Η σιδηροδρομική καταστροφή λόγω τσουνάμι στη Σρι Λάνκα το 2004 είναι η μεγαλύτερη μεμονωμένη σιδηροδρομική καταστροφή στην παγκόσμια ιστορία με βάση τον αριθμό των νεκρών, με 1.700 θανάτους ή περισσότερους. Συνέβη όταν ένα γεμάτο επιβατικό τρένο καταστράφηκε σε παράκτια σιδηροδρομική γραμμ στη Σρι Λάνκα από τσουνάμι που ακολούθησε τον σεισμό του 2004 στον Ινδικό Ωκεανό. Το τσουνάμι προκάλεσε στη συνέχεια περισσότερους από 30.000 θανάτους και υλικές ζημιές που ανήλθαν σε δισεκατομμύρια ρουπίες στις παράκτιες περιοχές της Σρι Λάνκα.
Ο συρμός
Το τρένο # Matara Express ήταν τακτικό τρένο που εκτελούσε δρομολόγια μεταξύ των πόλεων Κολόμπο και Γκάλλε. Η διαδρομή εκτείνεται κατά μήκος της νοτιοδυτικής ακτής της Σρι Λάνκα και στο Τελβάτα (Telwatta), μόνο περίπου 200 m από τη θάλασσα. Την Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2004, τόσο κατά τη διάρκεια της βουδιστικής πανσελήνου όσο και του Σαββατοκύριακου των εορτών των Χριστουγέννων, αναχώρησε από τον σταθμό "Colombo's Fort" λίγο μετά τις 6:50΄ π.μ. με περισσότερους από 1.500 κανονικούς επιβάτες και άγνωστο αριθμό επιβατών χωρίς εισιτήριο, συμπεριλαμβανομένων αυτών με ταξιδιωτικές κάρτες (ονομάζονταν "εποχές") και κρατικές ταξιδιωτικές άδειες.
Το τρένο είχε ως μηχανή έλξης #591 Manitoba, κατηγορία M2a των Σιδηροδρόμων της Σρι Λάνκα που κατασκευάστηκε το 1956 από την General Motors Diesel του Καναδά ως μοντέλο G12.
Προσπάθειες να σταματήσει το τρένο
Ο σεισμικός σταθμός παρακολούθησης της Σρι Λάνκα στο Παλλεκέλε (Pallekele) κατέγραψε τον σεισμό μέσα σε λίγα λεπτά, αλλά δεν θεώρησε πιθανόν τσουνάμι να φθάσει ως το νησί. Όταν οι αναφορές για τσουνάμι έφτασαν για πρώτη φορά στο γραφείο ρύθμισης κυκλοφορίας στη Μαραντάνα, οι αξιωματούχοι κατάφεραν να σταματήσουν οκτώ τρένα που κινούνταν στην παράκτια γραμμή, αλλά δεν κατάφεραν να το κάνουν για το Matara Express.
Οι προσπάθειες να σταματήσει το τρένο στην Αμπαλανγκόντα (Ambalangoda) απέτυχαν, επειδή όλο το προσωπικό του σταθμού απασχολούνταν με το τρένο και κανείς δεν ήταν διαθέσιμος να απαντήσει στο τηλέφωνο μέχρι την αναχώρησή του. Οι προσπάθειες προσέγγισης του προσωπικού σε σταθμούς νοτιότερα απέτυχαν καθώς οι άνθρωποι ή είχαν τραπεί σε φυγή ή είχαν σκοτωθεί από τα κύματα.
Το τσουνάμι χτυπά το γεμάτο τρένο
Στις 9:30΄ π.μ., στο χωριό Περαλίγια (Peraliya), κοντά στην Τελβάτα, η παραλία είδε το πρώτο από τα γιγαντιαία κύματα που δημιουργήθηκαν από τον σεισμό. Το τρένο σταμάτησε καθώς το νερό πλημμύρισε τον χώρο γύρω του και σήμανε συναγερμός για να ειδοποιήσει τον πληθυσμό για την αύξηση της στάθμης του νερού. Εκατοντάδες ντόπιοι, πιστεύοντας ότι το τρένο είναι ασφαλές στις ράγες, ανέβηκαν στην κορυφή των βαγονιών για να μην παρασυρθούν. Άλλοι στάθηκαν πίσω από το τρένο, ελπίζοντας ότι θα τους προστατεύσει από τη δύναμη του νερού. Το πρώτο κύμα πλημμύρισε τα βαγόνια και προκάλεσε πανικό στους επιβάτες. Δέκα λεπτά αργότερα, ένα τεράστιο κύμα σήκωσε ολόκληρο το τρένο και το έριξε στα δέντρα και στα σπίτια που περιέβαλαν τη γραμμή, συνθλίβοντας όσους αναζητούσαν καταφύγιο πίσω του.
Τα οκτώ βαγόνια ήταν τόσο γεμάτα από κόσμο, που οι πόρτες δεν μπορούσαν να ανοίξουν ενώ γέμιζαν νερό, πνίγοντας σχεδόν όλους μέσα καθώς το νερό πέρασε από τα συντρίμμια αρκετές φορές. Οι επιβάτες στην κορυφή του τρένου εκτινάχθηκαν μακριά από τα διαλυμένα βαγόνια και οι περισσότεροι πνίγηκαν ή καταπλακώθηκαν από συντρίμμια. Η μηχανή #591 Μανιτόμπα μετακινήθηκε κατά 100 μέτρα (328 πόδια), καταλήγοντας σε έναν βάλτο. Τόσο ο μηχανικός Γιανάκα Φερνάντο (Janaka Fernando) όσο και ο βοηθός Σιβαλογκαναθάν (Sivaloganathan) πέθαναν στις θέσεις τους. Εκτιμήσεις που βασίζονται στην κατάσταση της ακτογραμμής και ένα σημάδι υψηλής στάθμης σε ένα κοντινό κτίριο τοποθετούν το τσουνάμι σε ύψος 7,5 έως 9 μέτρα (24 έως 29 πόδια) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και 2 έως 3 μέτρα (6 έως 9 πόδια) ψηλότερα από την κορυφή του τρένου.
Απώλειες
Λόγω της τεράστιας κλίμακας της καταστροφής του τσουνάμι, οι τοπικές αρχές δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν την καταστροφή και οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και ο στρατός ήταν τόσο συγκλονισμένοι που δεν ήταν δυνατή η άμεση διάσωση. Μάλιστα, οι αρχές της Σρι Λάνκα δεν είχαν ιδέα πού βρισκόταν το τρένο για αρκετές ώρες, μέχρι που εντοπίστηκε από ελικόπτερο του στρατού γύρω στις 16:00΄. Οι τοπικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης καταστράφηκαν και πέρασε πολύς χρόνος μέχρι να φτάσει η βοήθεια. Δεκάδες άνθρωποι που τραυματίστηκαν σοβαρά από την καταστροφή πέθαναν στα συντρίμμια κατά τη διάρκεια της ημέρας και πολλά πτώματα δεν ανασύρθηκαν για πάνω από μια εβδομάδα. Κάποιες οικογένειες κατέβηκαν στην περιοχή αποφασισμένες να βρουν οι ίδιοι τους συγγενείς τους. Μια ιατροδικαστική ομάδα από το Κολόμπο φωτογράφισε και έλαβε δακτυλικά αποτυπώματα στα αζήτητα πτώματα στο νοσοκομείο Μπαταπόλα (Batapola), ώστε οι καταγραφές να μπορούν να αποθηκευτούν και να εξεταστούν μετά την ταφή των σορών.
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Η πρώτη έκρηξη
Περί τις 08:30΄ η πίεση από το σύστημα ατμού που διοχετευόταν στο αμπάρι Νο 4, απασφάλισε και εκτίναξε τις καταπακτές του αμπαριού, απ' όπου βγήκε μια παχιά στήλη καπνού σε πορτοκαλί χρώμα (χαρακτηριστικό χρώμα του διοξειδίου του αζώτου, ΝΟ2), γεγονός που, μαζί με τις σειρήνες, προσείλκυσε πολλούς θεατές, αρκετές εκατοντάδες από τους οποίους βρέθηκαν περί τα 100 - 150 μέτρα από την πλώρη του πλοίου. Στην πυρκαγιά κατέφθασαν άλλα τέσσερα οχήματα της εθελοντικής πυροσβεστικής υπηρεσίας καθώς και δυνάμεις πυρόσβεσης από το διυλιστήριο της "Republic Oil Refining Company" και άρχισαν να καταιονίζουν το φλεγόμενο πλοίο με νερό. Φωτογραφία που λήφθηκε περί τις 08:45΄ δείχνει τον πίδακα νερού που εκτοξεύεται από τον πυροσβεστικό σωλήνα να ατμοποιείται μόλις έρχεται σε επαφή με το σκάφος. Αυτό που δεν γνώριζαν οι περισσότεροι, του πλοιάρχου συμπεριλαμβανομένου, είναι ότι το νιτρικό αμμώνιο δεν χρειάζεται ατμοσφαιρικό οξυγόνο για την ανάφλεξη (και συνακόλουθη έκρηξή του), καθώς θερμαινόμενο αποσυντίθεται παράγοντας (και) οξυγόνο, σύμφωνα με την αντίδραση:
Σιδηροδρομική καταστροφή λόγω τσουνάμι στη Σρι Λάνκα (2004)
Απώλειες
Σύμφωνα με τις αρχές της Σρι Λάνκα, μόνο περίπου 150 άτομα στο τρένο επέζησαν. Ο εκτιμώμενος απολογισμός των νεκρών ήταν τουλάχιστον 1.700 άτομα και πιθανώς πάνω από 2.000, αν και ανασύρθηκαν μόνο περίπου 900 πτώματα, καθώς πολλά παρασύρθηκαν στη θάλασσα ή μεταφέρθηκαν από συγγενείς. Η πόλη Περαλίγια καταστράφηκε επίσης, χάνοντας εκατοντάδες πολίτες και όλα της, εκτός από δέκα, τα κτίρια στα κύματα. Ο σεβάσμιος Baddegama Samitha, ένας βουδιστής μοναχός, βοήθησε στην εκτέλεση των τελετών της κηδείας μαζί με τους μαθητές του. Περισσότερα από 200 από τα πτώματα που ανασύρθηκαν δεν αναγνωρίστηκαν ή διεκδικήθηκαν και τάφηκαν τρεις ημέρες αργότερα σε μια βουδιστική τελετή κοντά στη διαλυμένη σιδηροδρομική γραμμή.
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Η πρώτη έκρηξη
Η ενέργεια του πλοιάρχου, συνεπώς, να χρησιμοποιήσει το σύστημα πυρόσβεσης με ατμό δεν προσέφερε απολύτως τίποτα στην όλη κατάσταση. Επιπλέον, χωρίς αυτό να είναι δυνατόν να εξακριβωθεί πλήρως, είναι πιθανόν να διέρρευσε το πετρέλαιο από τις δεξαμενές του σκάφους, καθώς βρίσκονταν μεταξύ των αμπαριών 3 και 4, γεγονός που συνέβαλε στην επέκταση της πυρκαγιάς. Στις 9:12΄ το νιτρικό αμμώνιο έφθασε το κατώφλιο θερμοκρασίας και πίεσης ώστε να εκραγεί. Το Grandcamp εξερράγη, προκαλώντας τεράστια καταστροφή στο λιμάνι και τις πέριξ αυτού περιοχές. Η έκρηξη ήταν τόσο σφοδρή, ώστε ακούστηκε σε απόσταση περί τα 150 μίλια (240 km), ένα τεράστιο μανιτάρι καπνού υψώθηκε 600 μ. πάνω από το λιμάνι, ενώ δύο μικρά αεροσκάφη που περνούσαν πάνω από το λιμάνι τη στιγμή της έκρηξης καταστράφηκαν, λόγω αλλοιώσεων στις πτέρυγές τους. Περίπου 1.00 κατοικίες ισοπεδώθηκαν, μαζί με το διυλιστήριο της Μονσάντο, την καταστροφή του οποίου ακολούθησε η ανάφλεξη των δεξαμενών πετρελαίου που βρίσκονταν κατά μήκος της ακτής. Τα κουβάρια του σπάγκου, που αποτελούσαν τμήμα του φορτίου του πλοίου μετατράπηκαν σε φλεγόμενες μπάλες, οι οποίες πυρπολούσαν τα σημεία που έπεφταν. Η άγκυρα του πλοίου εκσφενδονίστηκε στην πόλη (σήμερα αποτελεί τμήμα του μνημείου που δημιουργήθηκε για να θυμίζει το ατύχημα και τα θύματά του). Δημιουργήθηκε παλιρροϊκό κύμα ύψους 15 ποδών (4,5 μ.), το οποίο "έσκασε" στον προβλήτα και πλημμύρισε τη γύρω περιοχή. Στο Χιούστον έσπασαν τζάμια σε παράθυρα, ενώ η δόνηση της έκρηξης έγινε αισθητή στη Λουιζιάνα, 250 μίλια μακριά. Εκτός από τα σπίτια που ισοπεδώθηκαν, πολλά ακόμη υπέστησαν ζημιές, καθώς το ωστικό κύμα έσπασε πόρτες και παράθυρα και παρέσυρε τις στέγες τους. Ολική ήταν, επίσης, η απώλεια των αποθηκών που βρίσκονταν στον τερματικό σιδηροδρομικό σταθμό. Κατά συγκυρία, μόνον δύο ακόμη πλοία βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο λιμάνι του Τέξας Σίτυ, το High Flyer και το Wilson B. Keene, και τα δύο αμερικανικά και ίδιου τύπου με το Grandcamp. Υπολογίστηκε ότι περίπου 5.760 τόνοι ατσαλιού του πλοίου εκσφενδονίστηκαν στον αέρα, ορισμένα κομμάτια μάλιστα με υπερηχητικές ταχύτητες.
Σιδηροδρομική καταστροφή λόγω τσουνάμι στη Σρι Λάνκα (2004)
Συνέπειες
Οι τελετές της πρώτης επετείου πραγματοποιήθηκαν μεταξύ της ανακατασκευασμένης πόλης παράλληλα με την επισκευασμένη σιδηροδρομική γραμμή, στην οποία εξακολουθεί να λειτουργεί η σιδηροδρομική υπηρεσία Κολόμπο - Γκάλλε, απασχολώντας τον ίδιο φρουρό, τον W. Karunatilaka, ο οποίος ήταν στο τρένο και επέζησε της καταστροφής. Η μηχανή #591 Μανιτόμπα και δύο από τις κατεστραμμένα βαγόνια διασώθηκαν και ανακατασκευάστηκαν. Ένα κύμα προστέθηκε στη βαφή της μηχανής ως αναμνηστικό. Η ανακατασκευασμένη μηχανή και τα βαγόνια επέστρεψαν στην Περαλίγια στις 26 Δεκεμβρίου 2008 και έκτοτε αυτό γίνεται κάθε χρόνο, για να συμμετάσχουν σε θρησκευτική τελετή και μνημόσυνο, που τελούνταν για τη μνήμη εκείνων που έχασαν τη ζωή τους.
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Η δεύτερη έκρηξη
Η πρώτη έκρηξη είχε ως συνέπεια την ανάφλεξη του νικτρικού αμμωνίου που ήταν ήδη φορτωμένο στο παραπλήσια αγκυροβολημένο σκάφος, το High Flyer. Το πλοίο, εκτός από τους 1.000 τόνους νιτρικού αμμωνίου που είχε φορτώσει στο αμπάρι 3, ήταν φορτωμένο και με 2.000 τόνους θείου στα αμπάρια 2 και 4. Το φορτίο αυτό ήταν μεγάλης σημασίας, καθώς είναι γνωστό ότι το νιτρικό αμμώνιο γίνεται περισσότερο πτητικό παρουσία θείου, ενώ και το ίδιο το υλικό αυτό είναι εύφλεκτο. Το High Flyer δεν είχε υποστεί σημαντικές ζημιές από την έκρηξη του Grandcamp, εκτός από τα καλύμματα των αμπαριών και τους κάβους του, οι οποίοι αποκόπηκαν. Το πλοίο άρχισε, με τον τρόπο αυτό, να ολισθαίνει προς το φλεγόμενο σκάφος και ο πλοίαρχος έδωσε διαταγή να σηκώσουν την άγκυρα και να απομακρυνθεί το High Flyer. Ωστόσο, οι προσπάθειες του πληρώματος να σηκώσει την άγκυρα ήταν άκαρπες και τα παραπλέοντα ρυμουλκά δεν κατάφεραν να σύρουν το σκάφος μακριά από τον προβλήτα: Εκτός από την άγκυρα είναι πιθανόν να υπήρχε και εμπόδιο στο κάτω τμήμα του, μεταξύ καρένας και βυθού, με συνέπεια το High Flyer να μη μπορεί να απομακρυνθεί.