cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα
Ιστορική εξέλιξη
Από το 1958 όμως, η άνοδος του στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ στο προεδρικό αξίωμα δυσχέρανε την πρόοδο των εργασιών. Η πρώτη κρίση ήρθε το 1963. Στις 14 Ιανουαρίου ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ ήταν κατηγορηματικός σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Μέγαρο των Ηλυσίων: "Η είσοδος της Μεγάλης Βρετανίας και άλλων χωρών εις την Κοινήν Αγοράν θα μετέβαλλεν εξ ολοκλήρου τον χαρακτήρα της ΕΟΚ, ως εφαντάσθη ταύτην η Γαλλία. Μία Ευρώπη επτά ή ένδεκα ή δεκαοκτώ χωρών θα ισοδυνάμει με κολοσσιαίαν ατλαντικήν κοινότητα, τελούσαν υπό την εξάρτησιν και τον έλεγχον των Ηνωμένων Πολιτειών, αι οποίαι θα έτεινον εις το να απορροφήσουν την ευρωπαϊκήν κοινότητα". Στο Λονδίνο, οι δηλώσεις αυτές του στρατηγού ντε Γκωλ έπεσαν σαν "βόμβα". Τρεις μέρες αργότερα, η Γαλλία προέβαλε βέτο στο θέμα της συνέχισης των διαπραγματεύσεων Ε.Ο.Κ.-Μεγάλης Βρετανίας. Η απογοήτευση ήταν διάχυτη στους τίτλους των βρετανικών εφημερίδων. "Όλα τελείωσαν" έγραψαν η Ντέιλι Μέιλ και η Ντέιλι Εξπρές. "Η Γαλλία αποκλείει τη Βρετανία από την Κοινή Αγορά" ανέφερε ψυχρά ο Guardian. Προφητική ήταν μόνο η λαϊκή Ντέιλι Μίρορ: "Όλα τελείωσαν; Η ιστορία θα περιμένει!" έγραψε στο πρωτοσέλιδό της. Η άρνηση της Γαλλίας επαναλήφθηκε το 1967. Η κρίση θα γίνει εντονότερη μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων για την ΚΑΠ. Οι αντιθέσεις θα επιχειρηθεί να συμβιβαστούν το Σεπτέμβριο του 1965 με την εισαγωγή της αρχής της ομοφωνίας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Τελικά μετά την άνοδο του Πομπιντού θα επαναληφθούν οι συζητήσεις.
Το 1965 με τη Συνθήκη Συγχώνευσης τα όργανα των ΕΚΑΧ, ΕΟΚ και ΕΥΡΑΤΟΜ θα συγχωνευθούν. Το Δεκέμβριο του 1969 θα συγκληθεί διάσκεψη κορυφής στη Χάγη, με την οποία θα αρχίσει η εφαρμογή της τελικής φάσης των προβλέψεων της συνθήκης της Ρώμης. Στη συνάντηση αυτή θα καθοριστούν οι οικονομικοί πόροι της Κοινότητας, οι όροι χρηματοδότησης της ΚΑΠ, το εύρος των εξουσιών των κοινοτικών οργάνων και οι όροι διεύρυνσης της Κοινότητας.
left|180px|thumb|Η ΕΟΚ της Συνθήκης του ΜάαστριχτΣτη διάσκεψη των Παρισίων το 1974 συμφωνήθηκε η ίδρυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης. Λίγο αργότερα (1976) ιδρύεται και το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα. Από το 1985 εγκαινιάζεται η εις βάθος τροποποίηση των ιδρυτικών συνθηκών με σκοπό την εμβάθυνση της ενοποίησης. Το 1986 υιοθετείται από την επιτροπή η ευρωπαϊκή σημαία. Το Φεβρουάριο του 1986 υπογράφεται η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη με την οποία θεσμοθετούνται οι αναγκαίες ρυθμίσεις για την εγκαθίδρυση της ενιαίας αγοράς. Παράλληλα παραχωρούνται περισσότερες εξουσίες στα κοινοτικά όργανα για τη διαμόρφωση πολιτικής.
Παράλληλα κατά τις δεκαετίες του '70 και του '80 η ΕΟΚ σταδιακά επεκτείνεται με την ένταξη σ' αυτήν του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιρλανδίας και της Δανίας το 1973, της Ελλάδας το 1981 και της Ισπανίας και της Πορτογαλίας το 1986.
Το Φεβρουάριο του 1992 στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας υπογράφεται από τις αντιπροσωπείες των 12 κρατών μελών η ομώνυμη συνθήκη με την οποία ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την ίδια συνθήκη αφαιρείται από τον τίτλο της Κοινότητας ο προσδιορισμός Οικονομική, σηματοδοτώντας τη μετεξέλιξή της στο σπουδαιότερο τμήμα του πρώτου από τους τρεις πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εθνική Πράσινου Ακρωτηρίου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Πράσινου Ακρωτηρίου αντιπροσωπεύει το Πράσινο Ακρωτήριο στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Ελέγχεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου του Πράσινου Ακρωτηρίου (FCF). Το Πράσινο Ακρωτήριο απέκτησε την ανεξαρτησία του από την Πορτογαλία το 1975. Ο πρώτος αγώνας της εθνικής ομάδας ήταν η ήττα με 0-3 από τη Γουινέα-Μπισσάου το 1979 στο Κύπελλο Αμίλκαρ Καμπράλ (Taça Amílcar Cabral). Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου του Πράσινου Ακρωτηρίου ιδρύθηκε το 1982 και εντάχθηκε στη FIFA το 1986.
Οι άνθρωποι με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο στο εξωτερικό, που είναι περισσότεροι από τον πληθυσμό του νησιού, είναι η κύρια πηγή της εθνικής ομάδας. Οι περισσότεροι διεθνείς ποδοσφαιριστές αγωνίζονται εκτός της χώρας (κυρίως στην Ευρώπη αλλά και στην Ασία) και πολλοί έχουν γεννηθεί εκτός της χώρας. Πολλοί ποδοσφαιριστές από το Πράσινο Ακρωτήριο επιλέγουν να αγωνίζονται με άλλες εθνικές ομάδες.
Τρέχουσα σύνθεση
κ.ά.
Σοφία του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ
Η Σοφία του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ (Sophie von Schönburg-Waldenburg, 21 Μαΐου 1885 - 3 Φεβρουαρίου 1936) ήταν η σύζυγος του Γουλιέλμου, Πρίγκιπα της Αλβανίας.
Εθνική Πράσινου Ακρωτηρίου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Πράσινου Ακρωτηρίου (ποδόσφαιρο)
Σοφία του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ
Βιογραφία
Η Σοφία Ελένη Καικιλία γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1885 στο Πότσδαμ, και ήταν κόρη του Βίκτωρα, Κληρονομικού Πρίγκιπα του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ, και της Λουκίας του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Μπέρλεμπουργκ.
Στις 30 Νοεμβρίου 1906 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Πρίγκιπα της Αλβανίας, στο Βάλντενμπουργκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Η πριγκίπισσα Σοφία ήταν κοντά στη θεία του συζύγου της, Ελισάβετ της Ρουμανίας, την οποία γνώριζε από τότε που μετακόμισε στη Ρουμανία μετά το θάνατο των γονιών της. Η πριγκίπισσα Σοφία και η βασίλισσα Ελισάβετ τραγούδησαν, ζωγράφισαν, συνθέταν και έπαιξαν μουσικά όργανα μαζί.
Η βασίλισσα Ελισάβετ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να πάρει ο σύζυγος της πριγκίπισσας Σοφίας, Γουλιέλμος τον αλβανικό θρόνο, ζητώντας από τον Τάκε Ιονέσκου να πείσει τις μεγάλες δυνάμεις να επιλέξουν τον Γουλιέλμο.
Πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1936 στο Φάντανελε σε ηλικία 50 ετών. Είναι θαμμένη στον Ευαγγελικό Καθεδρικό Ναό του Βουκουρεστίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Αλβανοί ευγενείς
EC
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων EC ή Ec ή ec (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-σι) μπορεί να αναφέρεται:
Dogville
Το Dogville είναι μια ταινία του 2003, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Λαρς φον Τρίερ, με πρωταγωνιστές τους Νικόλ Κίντμαν, Πολ Μπέτανι, Λορίν Μπακόλ, Stellan Skarsgård, Τζέιμς Κάαν και άλλους. Αποτελεί μια παραβολή που χρησιμοποιεί ένα αρκετά μινιμαλιστικό σκηνικό για να διηγηθεί την ιστορία της Grace (Νικόλ Κίντμαν), που έχει διαφύγει από εγκληματίες και η οποία φτάνει στην μικρή πόλη Dogville, όπου της παρέχεται άσυλο, με αντάλλαγμα όμως να προσφέρει βοήθεια στους κατοίκους με τις καθημερινές δουλειές τους.
Το Dogville αποτελεί την πρώτη ταινία της τριλογίας USA - Land of Opportunities, ακόλουθες είναι η Manderlay (2005) και η Wasington (2007).
Η ταινία ήταν συνυποψήφια για το σημαντικό βραβείο Χρυσού Φοίνικα το 2003, στο Φεστιβάλ των Καννών, αλλά το Elephant του Γκας Βαν Σαντ κέρδισε τελικά το βραβείο.
Γενικά Στοιχεία
Ο Τζον Χερτ αφηγείται την ιστορία του Dogville. Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα αρκετά μινιμαλιστικό σκηνικό. Αν και υπάρχουν μερικοί τοίχοι και έπιπλα, το υπόλοιπο σκηνικό υπάρχει μόνο σαν λεπτές ζωγραφισμένες γραμμές/περιγράμματα, τα οποία, επιπλέον, έχουν γραμμένο σαν ετικέτα πάνω τους, το αντικείμενο το οποίο αντιπροσωπεύουν. Για παράδειγμα, υπάρχουν σχεδιασμένα τα περιγράμματα κάποιων θάμνων με φραγκοστάφυλα σε έναν κήπο, ενώ συγχρόνως υπάρχει εγγραμμένο δίπλα σε αυτό το περίγραμμα η επιγραφή Gooseberry Bushes (Θάμνοι με φραγκοστάφυλα).
Αν και η συγκεκριμένη πρακτική είναι συνήθης στο μαύρο θέατρο, δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ σε ταινία (με εξαίρεση το Γουέστερν μιούζικαλ του 1954 Red Garters). Αυτή η μορφή δημιουργίας καταφέρνει να επικεντρώσει την προσοχή του θεατή στην υποκριτική και στην αφήγηση της ιστορίας, ενώ επιπλέον υπενθυμίζει στον θεατή την τεχνικότητα του έργου. Επιτρέπει δε την παρακολούθηση της δράσης σε πολλά επίπεδα. Ως αποτέλεσμα, είναι αρκετά επηρεασμένο από το θέατρο του Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Η ταινία γυρίστηκε σε video υψηλής ευκρίνειας με μια κάμερα Sony HDW-F900 σε στούντιο στο Trollhättan της Σουηδίας.
Tagline: A quiet little town not far from here.
Περίληψη της Ιστορίας
Η ιστορία στο Dogville χωρίζεται σε 9 κεφάλαια και έναν πρόλογο.
Πρόλογος
Το Dogville είναι μια πολύ μικρή πόλη στα Βραχώδη Όρη. Υπάρχει μόνο ένας δρόμος που οδηγεί στην πόλη. Παραπέρα υπάρχει μόνο το βουνό.
Η ταινία ξεκινά με μια γνωριμία με τους λιγοστούς κατοίκους της πόλης. Παρουσιάζονται ως αξιαγάπητοι, καλοί άνθρωποι, με μικρά ψεγάδια που όμως είναι εύκολο να συγχωρεθούν.
Η πόλη παρουσιάζεται από το μάτι του Tom (Paul Bettany), ενός φιλόδοξου συγγραφέα, που όμως το μόνο με το οποίο ασχολείται, είναι να καλεί συνέχεια τους κατοίκους της πόλης σε συναντήσεις. Σε αυτές τις συναντήσεις προσπαθεί να τους εμβαθύνει στα σημαντικά θέματα της ηθικότητας.
Δεύτερο Κεφάλαιο
Με την προτροπή του Tom, η Grace προσφέρει τις υπηρεσίες της στους κατοίκους του Dogville.
Τρίτο Κεφάλαιο
Με σιωπηρή συμφωνία η Grace συνεχίζει να ασχολείται με τις μικροδουλειές, που κάνει ευχάριστα, και μάλιστα αρχίζει να πληρώνεται με μικρά ποσά για τις υπηρεσίες της. Μάλιστα αρχίζει να κάνει φιλίες με πολλούς.
Ο τίτλος του Κεφαλαίου αφορά την καταλάθος και σχετικά απότομη/νευρική παρότρυνση της Grace στον Jack McKay να παραδεχτεί το πρόβλημα με την όρασή του. Ο Jack από τότε σέβεται την Grace.Ακόμα με το πέρας δύο εβδομάδων λαμβάνει χώρα η ψηφοφορία για το αν η Grace είναι από όλους τους κατοίκους του Dogville ευπρόσδεκτη,πράγμα το οποίο γίνεται.
Πέμπτο Κεφάλαιο
Παρόλα αυτά, τα πράγματα συνεχίζουν κανονικά μέχρι την Τετάρτη Ιουλίου και τους εορτασμούς της ημέρας της ανεξαρτησίας της Αμερικής. Ο Tom φανερώνει, κάπως αδέξια, την αγάπη του στην Grace. Παράλληλα οι κάτοικοι αποδέχονται πως ο τόπος είναι καλύτερος χάρη σε αυτήν.
Όμως, η αστυνομία ξαναφθάνει, και αντικαθιστά το πόστερ "Αναζητείται" με ένα "Καταζητείται", με πάλι την φωτογραφία της Grace. Όπως εξηγεί ο αστυνομικός, η Grace καταζητείται για ληστεία τράπεζας.
Όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να είναι αθώα αφού η τις μέρες της ληστείας η Grace ήταν μαζί τους.
Παρόλα αυτά, και μιας και υπάρχει ο φόβος της αστυνομίας, νομικά υποθάλπουν μια καταζητούμενη, ο Tom προτείνει η Grace να κάνει περισσότερες δουλειές για κάθε κάτοικο στον ίδιο χρόνο. Ως αποτέλεσμα όμως, η βοήθεια που με χαρά έδινε η Grace μεταμορφώνεται σε εξαναγκασμό. Η Grace αν και νιώθει άβολα με την ιδέα, συμφωνεί για να ευχαριστήσει τον Tom και τους κατοίκους.
Έκτο Κεφάλαιο
Ως αποτέλεσμα του υπερβολικού φόρτου εργασίας η Grace αρχίζει να κάνει λάθη στις δουλείες της και οι κάτοικοι αρχίζουν να εκνευρίζονται μαζί της.
Οι καταστάσεις γίνονται σιγά-σιγά χειρότερες. Οι άντρες της πόλης αρχίζουν να κάνουν σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ενώ οι γυναίκες γίνονται αρκετά υβριστικές.
Ακόμα και τα μικρά παιδιά παραλογίζονται: ο Jason, ο 10-χρονος γιος των Chuck και Vera, ζητά από την Grace να τον χτυπήσει στα πισινά (κάτι που η μητέρα του δεν κάνει ποτέ και δεν επιτρέπει άλλον να το κάνει στα παιδιά της). Η Grace δεν συμφωνεί αλλά μετά από σχετικό εκβιασμό ότι ο Jason θα πει στην μητέρα του πως τον χτύπησε αν δεν το κάνει, η Grace αναγκάζεται να τον υπακούσει.
Λίγο μετά από το προαναφερθέν συμβάν, η αστυνομία ξαναέρχεται στο Dogville. Ο Chuck που μόλις έχει επιστρέψει από τα χωράφια εκβιάζει την Grace πως θα βγει να τα πει όλα στην αστυνομία, και τελικά την βιάζει.
Έβδομο Κεφάλαιο
Και ενώ τα προβλήματα συνεχίζονται ο Tom συζητά με την Grace ένα σχέδιο απόδρασης από την πόλη... και ζητά χρόνο για να το κανονίσει.
Με τα σύμβολα της αγάπης της για την πόλη κατεστραμμένα, η Grace αποφασίζει πως πρέπει να φύγει. Με την βοήθεια του Tom και του Ben, του φορτηγατζή, προσπαθεί να ξεφύγει μέσα στο φορτίο με τα μήλα. Απεναντίας όμως, και αφού ο Ben την βιάζει μέσα στο φορτηγό ("It's not personal. I just...have to take due payment, that's all"), επιστρέφεται στην πόλη.
Με την επιστροφή της, και αφού έγινε γνωστό ότι τα λεφτά που πλήρωσε τον Ben για να την φυγαδεύσει αποτελούσαν λεφτά του πατέρα του Tom...όλοι την θεωρούν κλέφτρα. Ο Tom δεν φανερώνει την αλήθεια γιατί όπως λέει...πρέπει να μην το κάνει για να μπορεί να την βοηθήσει μετέπειτα.
Η πόλη αποφασίζει ότι δεν πρέπει να την αφήσουν να αποδράσει πάλι. Η Grace πια, παίρνει πάνω της την καθαρή εικόνα της σκλάβας, μαζί και με μια αλυσίδα γύρω από τον λαιμό της, που την κρατάει αλυσοδεμένη με μια τεράστια σιδερένια ρόδα Επιπλέον, της βάζουν ένα κουδουνάκι στο κολάρο της για να φανερώνεται η παρουσία της παντού.
Σε αυτό το σημείο η Grace αποτελεί την σκλάβα του χωριού, και το σεξουαλικό αντικείμενο όλων. (ο μόνος που δεν την έχει βιάσει παραμένει ο Tom)
Όγδοo Κεφάλαιο
Όλα τα προηγούμενα οδηγούν τελικά σε μια συνάντηση όλης της πόλης στην οποία η Grace - μετά από παρότρυνση του Tom - φανερώνει όλα αυτά που είχε υπομείνει από τους πάντες στην πόλη.
Οι κάτοικοι, αμήχανοι και σε απόλυτη άρνηση, αποφασίζουν να απαλλαχτούν από αυτήν.
Έπειτα ο Tom, πικραμένος με τους κατοίκους, ενημερώνει την Grace για τα γεγονότα (έφυγε από την συνάντηση αφού είπε την αλήθεια για να μπορέσουν να μιλήσουν όλοι ελεύθερα) και προτείνει να φύγουν μαζί από την πόλη. Στην συνέχεια επιθυμεί να κάνει sex μαζί της' η Grace προτείνει να περιμένουν μέχρι να βρίσκονται σε καλύτερες καταστάσεις...όταν θα έχουν φύγει(παράλληλα φανερώνει μερικές αλήθειες για τον Tom τον ίδιο).
Ένατο Κεφάλαιο
Στους θεατές γίνεται φανερό με μια συζήτηση, μέσα στην λιμουζίνα, ότι η Grace είναι η κόρη του αρχι-μαφόζιου που υποδύεται ο Τζέιμς Κάαν. Η Grace το είχε σκάσει από τον πατέρα της γιατί είχαν διαφορετικές απόψεις σχετικά με την εξουσία, το ήθος και το αν πρέπει να κατηγορείς ανθρώπους για λάθη που κάνουν. Η Grace πιστεύει ότι τα λάθη που κάνουν οι φυσιολογικοί άνθρωποι, τα διαπράτουν γιατί βρίσκονται σε συγκεκριμένες συνθήκες, συνθήκες που αν βρίσκονταν ο πατέρας της και η ίδια, πιθανόν θα έκαναν τα ίδια.
Ο πατέρας της την κατηγορεί για ύβρη...την κατονομάζει ότι ενώ κρατάει υψηλά κριτήρια για τον εαυτό της και τις πράξεις της, δεν χρησιμοποιεί ποτέ τα ίδια κριτήρια για τους άλλους, την κατηγορεί ότι δικαιολογεί τα πάντα, σχεδόν σαν θεός, ξεχνά πως είναι και αυτή άνθρωπος.
Ο πατέρας της της λέει πως την αγαπά και της κάνει πάλι την προσφορά να μείνει μαζί του. Η Grace εξέρχεται από το αμάξι και παρακολουθεί την πόλη σκεπτόμενη.
Καθώς βλέπει την πόλη με τα ψεγαδιασμένα κτίρια και τους ακόμα πιο ψεγαδιασμένους κατοίκους της, καταλαβαίνει... και συμφωνεί.
Επιστρέφει κοντά στον πατέρα της, και η πρώτη της εντολή είναι η δολοφονία των κατοίκων και το κάψιμο της πόλης. Εκδικούμενη τη Βέρα, διατάζει να σκοτώσουν ένα-ένα τα παιδιά της, όπως κι αυτή έσπασε τις πορσελάνινες φιγούρες της. Η πόλη καταστρέφεται μέσα σε λίγη ώρα, και η Grace προσωπικά σκοτώνει τον Tom.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες Κατηγορία:Φινλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λαρς φον Τρίερ Κατηγορία:Δανικές ταινίες Κατηγορία:Δανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ολλανδικές ταινίες Κατηγορία:Νορβηγικές ταινίες Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ολλανδικές δραματικές ταινίες
Εντουάρντο Σοριάνο
Ο Εντουάρντο Σοριάνο (λατινικό αλφάβητο : Eduardo Soriano), ήταν Αργεντινός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν αθλητής του συλλόγου "Μπουένος Άιρες Λόουν τένις κλαμπ".
Στα τουρνουά γκραντ σλαμ η μεγαλύτερη πορεία του στο απλό ήταν στο Γαλλικό όπεν στους 32 το 1961 και το 1964.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1961 ήταν φιναλίστ στον τελικό του διπλού με συμπαίκτη τον Χοσέ Έντισον Μανταρίνο.
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε σε 6 διοργανώσεις από το 1958 έως το 1969 με ρεκόρ 17 νίκκες και 15 ήττες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί αθλητές της αντισφαίρισης
Λοΐζος
Το ελληνικό επώνυμο Λοΐζος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Γκόρνια Μπίσνια
Η Γκόρνια Μπίσνια (σερβικά κυριλλικά: Горња Бишња) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 352 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι, :
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η Γκόρνια Μπίσνια ήταν τμήμα της τοπικής κοινότητας της Μπίσνια, η οποία αριθμούσε 2,265 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Λοΐζου
Το ελληνικό επώνυμο Λοΐζου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γκιγιέρμο Βίλας
Ο Γκιγιέρμο Βίλας (αγγλικά : Guillermo Vilas), γεννημένος στις 17 Αυγούστου 1952, είναι πρώην Αργεντινός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν Νο 1 στον κόσμο το 1974, 1975 και το 1977. Κέρδισε επτά Grand Prix τίτλους Super Series και 62 τίτλους της ATP. Εισήχθη στην Διεθνή αίθουσα της φήμης της αντισφαίρισης το 1991. Ήταν ο δεύτερος αντισφαιριστής που κέρδισε πάνω από 900 αγώνες και έχοντας επιτυχίες ιδιαίτερα σε χωμάτινα γήπεδα. Το 2005, το περιοδικό "Tennis magazine" τον κατέταξε ως το 15ο καλύτερο παίκτη των προηγούμενων 40 ετών. .
Καριέρα
Ο Βίλας μεγάλωσε στο παραθαλάσσιο θέρετρο του Μαρ ντελ Πλάτα και έπαιξε το πρώτο του τουρνουά το 1969. Ήταν ειδικός σε χωμάτινα γήπεδα αλλά έπαιζε εξίσου καλά σε γήπεδα με γρασίδι και σκληρά.
Κέρδισε τέσσερις τίτλους Γκραντ σλαμ: το Γαλλικό Όπεν το 1977, το Αμερικανικό όπεν το 1977, το Αυστραλιανό Όπεν του 1978 και το 1979. Ήταν επίσης φιναλίστ στο γαλλικό όπεν τρεις φορές το 1975, 1978 και 1982, και στο Αυστραλιανό όπεν το 1977. Το 1974 κέρδισε το "Masters Grand Prix", επιπλέον κέρδισε επτά τίτλους "Grand Prix Super Series" (1975-80) οι πρόδρομοι των σημερινών Masters 1000.
Το καλύτερο έτος της καριέρας του ήταν το 1977, όταν κέρδισε δύο από τα τέσσερα πρωταθλήματα Γκραντ σλαμ στο απλό και 16 από τους 31 τουρνουά της ΑΤΡ. Το ρεκόρ του για το 1977 ήταν 145 νίκες έναντι 14 ηττών. Με εξαίρεση το πρωτάθλημα του Masters στο τέλος του έτους, κέρδισε 72 από τους τελευταίους 73 αγώνες του ATP το 1977. Η υψηλότερη επιτυχία του αυτή την χρονιά ήταν η νίκη του στον τελικό του αμερικανικού όπεν επί του Τζίμι Κόνορςε με 2-6, 6-3, 7 -6 (7-4), 6-0.
Παρόλο που κέρδισε 16 ατομικούς τίτλους ATP, μεταξύ των οποίων το Γαλλικό όπεν και το Αμερικανικό όπεν και ήταν φιναλίστ στο Αυστραλιανό όπεν το 1977 ποτέ δεν του δόθηκε από την ATP το Νο 1 στον κόσμο κατά τη διάρκεια του 1977, λόγω του γεγονότος ότι οι βαθμολογίες κατά το χρόνο αυτό βασίστηκαν στον μέσο όρο των αποτελεσμάτων ενός παίκτη. Αντίθετα ήταν Νο 2 πίσω από τον Τζίμι Κόνορς ο οποίος κέρδισε το Masters και έξι άλλους τίτλους και ήταν φιναλίστ στο Γουίμπλεντον και το Αμερικανικό όπεν το 1977. Ο Αργεντινός δημοσιογράφος Eduardo Puppo και ο Ρουμάνος μαθηματικός Marian Ciulpan διερεύνησαν τα αρχεία των τουρνουά του Βίλας και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Βίλας έπρεπε να κατατάσσεται στην πρώτη θέση για πέντε εβδομάδες το 1975 καθώς και κατά τις δύο πρώτες εβδομάδες του 1976. Τον Μάιο του 2015 η ATP ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να μην χορηγήσει στον Βίλας τη θέση Νο 1, επειδή συνέβη στο διάστημα μεταξύ της δημοσίευσης των επίσημων βαθμολογιών.
Ο Βίλας αποχώρησε από την περιοδεία του ATP το 1989, αλλά εξακολουθούσε να παίζει στο ATP Challenger Series μέχρι το 1992. Εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα της φήμης το 1991.
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε σε 14 διοργανώσεις από το 1970 έως το 1984 με ρεκόρ 57 νίκκες και 24 ήττες, με την Αργεντινή το 1981 ήταν φιναλίστ στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
Σοφία Μπους
Η Σοφία Άννα Μπους (Sophia Anna Bush, 8 Ιουλίου 1982) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ντον
Ο Ντον (Ρωσικά: Дон, αρχαίο όνομα: ο Τάναϊς) είναι ποταμός της Ρωσίας, με μήκος 1.960 χλμ. Πηγάζει κοντά στην πόλη Νοβομοσκόφσκ, ΝΑ της Μόσχας σε απόσταση από αυτή 150 χιλιομέτρων και εκβάλλει στη Αζοφική Θάλασσα, στα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας.
Η λεκάνη απορροής του καλύπτει 422.600 τ.χλμ. και είναι πλωτός σε μήκος 1.360 χιλιομέτρων από την Αζοφική θάλασσα προς τα ανάντη. Ο Ντον ρέει αρχικά προς νότο και λίγο αργότερα αλλάζει πορεία προς τα ανατολικά. Στο σημείο της μέγιστης ανατολικής απόκλισής του κοντά στην περιοχή του Βόλγογκραντ (πρώην Στάλινγκραντ) συνδέεται τεχνητά με τον Βόλγα μέσω του καναλιού Ντον-Βόλγα δημιουργώντας έτσι ένα πλωτό υδάτινο δίκτυο που ενώνει την Μαύρη θάλασσα με την Κασπία Θάλασσα. Αμέσως μετά, αλλάζει πάλι πορεία, προς τα νοτιοδυτικά αυτή τη φορά, και αφού δεχθεί τα νερά του μεγαλύτερου παραποτάμου του, του Ντόνετς και διασχίσει την πόλη Ροστόφ επί του Ντον, χύνεται στην Αζοφική Θάλασσα σχηματίζοντας Δέλτα έκτασης 340 τ.χλμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας
Πυραζιναμίδη
Η πυραζιναμίδη είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της φυματίωσης. Για ενεργή φυματίωση, χρησιμοποιείται συχνά με ριφαμπικίνη, ισονιαζίδη και είτε στρεπτομυκίνη είτε αιθαμβουτόλη. Γενικά δεν συνιστάται για τη θεραπεία της λανθάνουσας φυματίωσης. Λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, απώλεια όρεξης, πόνους στους μυς και στις αρθρώσεις και εξάνθημα. Οι πιο σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν ουρική αρθρίτιδα, τοξικότητα στο ήπαρ και ευαισθησία στο φως του ήλιου. Δεν συνιστάται σε άτομα με σημαντική ηπατική νόσο ή πορφυρία. Δεν είναι σαφές εάν η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι ασφαλής, αλλά είναι πιθανό εντάξει κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Η πυραζιναμίδη ανήκει στην αντιμικροβακτηριακή κατηγορία φαρμάκων. Το πώς λειτουργεί δεν είναι απολύτως σαφές.
Η πυραζιναμίδη κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1936, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε ευρέως μέχρι το 1972. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Η πυραζιναμίδη διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Προφάρμακα Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Ετεροκυκλικές οργανικές ιμίνες Κατηγορία:Κετόνες Κατηγορία:Αμίνες
Επιβραδυντής νετρονίων
Ο όρος πυρηνικός επιβραδυντής ή επιβραδυντής νετρονίων περιγράφει το περιεχόμενο του πυρήνα ενός πυρηνικού αντιδραστήρα και σκοπός της ύπαρξής του είναι να επιβραδύνει τα λεγόμενα "γρήγορα νετρόνια" που δεν μπορούν να συνεισφέρουν στην αλυσιδωτή αντίδραση και να τα επιβραδύνει ώστε να γίνουν "θερμικα νετρόνια". Οι πυρηνικοί επιβραδυντές αποτελούνται συνήθως από νερό ή βαρύ ύδωρ (νερό του οποίου τα νουκλίδια του υδρογόνου αποτελούνται στο μεγαλύτερό τους ποσοστό από δευτέριο), ενώ χρησιμοποιούνται και άλλα υλικά όπως ο μόλυβδος αν και έχει τονιστεί πως η χρήση του μπορεί να αποβεί επικίνδυνη, όπως στο πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ όπου μεταξύ των άλλων οι πλάκες γραφίτη πήραν φωτιά γεγονός που συνετέλεσε στην αύξηση του μεγέθους του ατυχήματος.
Κατηγορία:Πυρηνικοί αντιδραστήρες
Η επίδραση της αύξησης της θερμοκρασίας στα θαλάσσια αγγειόσπερμα
H μεταβολή της θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας και των ωκεανών εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, αναμένεται να έχει πολλαπλές επιδράσεις στους οργανισμούς του πλανήτη, χερσαίους και μη. Η επίδραση της αύξησης της θερμοκρασίας στα θαλάσσια αγγειόσπερμα αναμένεται να προκαλέσει μεταβολές στη σύσταση, την πυκνότητα και την κατανομή των λειμώνων θαλάσσιων αγγειόσπερμων (ή αλλιώς "θαλάσσιων φανερόγαμων") παγκοσμίως.
Η επίδραση της αυξανόμενης θερμοκρασίας
Η αύξηση της θερμοκρασίας των υδάτων θα επηρεάσει άμεσα το μεταβολισμό και τη συντήρηση ενός θετικού ανθρακικού ισοζυγίου των φυτών , κάτι που μπορεί να καταλήξει σε αλλαγές στα εποχικά πρότυπα, καθώς και στην αφθονία και γεωγραφική εξάπλωση των ειδών.
Επειδή οι κοινότητες των αγγειόσπερμων αποτελούνται τόσο από τα ίδια τα αγγειόσπερμα, όσο και από ποικίλους άλλους οργανισμούς που ζουν πάνω ή μέσα σε αυτά, σε συνθήκες ευτροφισμού τα αγγειόσπερμα έρχονται συχνά αντιμέτωπα με την εκτόπισή τους από φύκη, ως αποτέλεσμα ανταγωνισμού. Το μέγεθος και το εύρος αυτού του ανταγωνισμού ενδέχεται να έχει στενή συσχέτιση με τη θερμοκρασία του νερού. Τα επιφυτικά φύκη επηρεάζουν την παραγωγικότητα των αγγειόσπερμων περιορίζοντας τη διαθεσιμότητα φωτός και άνθρακα στις επιφάνειες των φύλλων. Όπως έχει ήδη συμβεί σε αρκετές περιπτώσεις οι μεγαλύτεροι ρυθμοί αύξησης των επιφυτικών φυκών μπορούν να οδηγήσουν στην εξαφάνιση των αγγειόσπερμων σε εύτροφα εκβολικά συστήματα. Η κλιματική αλλαγή, λοιπόν, μπορεί μακροχρόνια να προκαλέσει την επίσπευση του ευτροφισμού και την ταχύτερη απώλεια του φυσικού περιβάλλοντος των φανερόγαμων σε ρηχά, εκβολικά συστήματα.
Καθώς η μέση θερμοκρασία και η στάθμη του νερού ανεβαίνουν, ακραία καιρικά φαινόμενα όπως οι κυκλώνες (αλλά και γενικότερα οι καταιγίδες) είναι πιθανό να ενταθούν, κάτι που έχει σχετιστεί με μείωση των λειμώνων φανερόγαμων σε διάφορες περιοχές παγκοσμίως. Οι άμεσες επιδράσεις των καταιγίδων στους λειμώνες περιλαμβάνουν τη διάβρωση εξαιτίας των κυμάτων, τη σκίαση από το αιωρούμενο ίζημα και τον ενταφιασμό τους από την απόθεση ιζήματος.
Οι συχνότερες και ισχυρότερες καταιγίδες προκαλούν επίσης την αύξηση των απορροών στα ποτάμια, μεταβάλλοντας το καθεστώς κυκλοφορίας του ύδατος, τη θερμική στρωμάτωση και το φορτίο των αιωρούμενων σωματιδίων στα εκβολικά συστήματα.
Πηγές
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Θαλάσσια βιολογία
Πατέρες και γιοι (μυθιστόρημα)
Πατέρες και γιοι ( Ρωσικά: Отцы и дети) είναι μυθιστόρημα του Ιβάν Τουργκένιεφ που δημοσιεύθηκε το 1862.
Το έργο πραγματεύεται την εμφάνιση μιας επαναστατικής νοοτροπίας στην Τσαρική Ρωσία το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και τις αυξανόμενες διαμαρτυρίες ενάντια στο ισχύον καθεστώς και τη συντηρητική νοοτροπία της κοινωνίας. Ο τίτλος παραπέμπει στην ιδεολογική σύγκρουση των γενεών παρουσιάζοντας τις σχέσεις της παλιάς με τη νέα γενιά, η οποία εμψυχώνεται από ανατρεπτικά ιδανικά που σχετίζονται με την κοινωνικοπολιτική πρόοδο. Είναι ένα από τα κλασικά μυθιστορήματα της ρωσικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα.
Η δημοσίευση του μυθιστορήματος πυροδότησε έντονες λογοτεχνικές διαμάχες και αντιδράσεις τόσο από συντηρητικούς όσο και από προοδευτικούς κύκλους. Η ριζοσπαστική νεότερη γενιά του επιτέθηκε με πικρία ως έργο συκοφαντικό και οι συντηρητικοί το καταδίκασαν ως πολύ επιεικές προς τον μηδενισμό. Όλα αυτά ανάγκασαν τον Τουργκένιεφ να εγκαταλείψει τη χώρα του.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα αρχίζει τον Μάιο του 1859, όταν ο Νικολάι Κιρσάνοφ καλωσορίζει στο υποστατικό του τον γιο του Αρκάντι που μόλις αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο. Τον συνοδεύει ο Γεβγκένι Μπαζάροφ, φοιτητής ιατρικής που εμφορείται από υλιστικές και αντι-παραδοσιακές ιδέες.
Οι δύο νεαροί μένουν στο κτήμα για μερικές εβδομάδες και μετά από μια θυελλώδη συζήτηση με τον θείο Πάβελ, φεύγουν. Επισκέπτονται έναν συγγενή του Αρκάντι και ανάμεσα στους τοπικούς ευγενείς, συναντούν την Άννα Οντίντσοβα, μια 29χρονη σαγηνευτική πλούσια γυναίκα, που διαφέρει από τους συμβατικούς τύπους της τοπικής επαρχιακής κοινωνίας. Και οι δύο τη θαυμάζουν, και εκείνη, γοητευμένη από τον Μπαζάροφ, τους προσκαλεί να περάσουν μερικές μέρες στο κτήμα της, όπου γνωρίζουν την 20χρονη αδελφή της Κάτια. Ο Αρκάντι αρχίζει να απομακρύνεται σταθερά από την επιρροή του Μπαζάροφ. Ο Μπαζάροφ, σε αντίθεση με τις μηδενιστικές του πεποιθήσεις, ερωτεύεται την Άννα και της δηλώνει τον έρωτά του αλλά αυτή τον απορρίπτει επειδή δεν βλέπει την πιθανότητα μέλλοντος μαζί του. Οι δύο φίλοι φεύγουν και πηγαίνουν στο σπίτι των γονιών του Μπαζάροφ, οι οποίοι ενσαρκώνουν τις παραδοσιακές αξίες της Ρωσίας.
Πολλά Νερά Ημαθίας
Τα Πολλά Νερά είναι ένα χωριό, οικισμός τoυ Δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας της Ημαθίας στην Κεντρική Μακεδονία.  Κατά την απογραφή του 2011 τα Πολλά Νερά είχαν 139 κατοίκους.
Πατέρες και γιοι (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Στο σπίτι του Μπαζάροφ γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό. Ο κυνισμός του Γεβγκένι ωστόσο εξακολουθεί να εμφανίζεται και πληγώνει συχνά τους γονείς του που τον λατρεύουν. Ο Αρκάντι προσπαθεί να ευχαριστήσει τον πατέρα Μπαζάροφ διαβεβαιώνοντάς τον ότι ο Γεβγκένι θα έχει ένα λαμπρό μέλλον και επιπλήττει τον φίλο του για την ωμότητα και τις ειρωνίες του. Από την πλευρά του, ο Μπαζάροφ επικρίνει τον Αρκάντι επειδή εκφράζεται πολύ ρομαντικά. Ο Αρκάντι απορρίπτει ανοιχτά τα ιδανικά του Μπαζάροφ. Μετά από μια σύντομη παραμονή, προς μεγάλη απογοήτευση των γονιών, αποφασίζουν να επιστρέψουν στο κτήμα του Αρκάντι.
Πολλά Νερά Ημαθίας
Ονομασία
Στις 15 Νοεμβρίου 1926 έγινε η επίσημη μετονομασία του χωριού, από Φέτιτσα σε Πολλά Νερά.
Πατέρες και γιοι (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Ο Αρκάντι μένει μόνο λίγες μέρες και με μια δικαιολογία πάει ξανά στο κτήμα της κ. Οντίντσοβα. Εκεί, συνειδητοποιεί ότι είναι ερωτευμένος με την Κάτια. Ο Μπαζάροφ μένει στο κτήμα για να κάνει επιστημονικές έρευνες και η ένταση μεταξύ αυτού και του Πάβελ αυξάνεται. Ο Μπαζάροφ συναντά συχνά τη Φένιετσκα και παίζει με το παιδί της. Μια μέρα τη φιλάει, παρά τη θέλησή της, ο Πάβελ τον βλέπει και τον προκαλεί σε μονομαχία. Ο Πάβελ τραυματίζεται και ο Μπαζάροφ φεύγει, πηγαίνοντας στο σπίτι των γονιών του. Στο μεταξύ, ο Αρκάντι και η Κάτια έχουν αρραβωνιαστεί.
Μένοντας στο σπίτι του, ο Μπαζάροφ εργάζεται ως επαρχιακός γιατρός. Καθώς κάνει μια εξέταση, κόβεται και μολύνεται από τύφο. Στέλνει να βρουν την Άννα, η οποία φθάνει και κλαίει στο προσκέφαλό του. Ο Μπαζάροφ πεθαίνει την επόμενη μέρα.
Στον επίλογο, ο Αρκάντι παντρεύεται την Κάτια και αποκτούν έναν γιο. Ο Αρκάντι αναλαμβάνει τη διαχείριση της περιουσίας του πατέρα του και καταλαμβάνεται από πάθος για τη γεωργία και τη βελτίωση του κτήματος και ο Νικολάι ταξιδεύει για να προωθήσει τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις και την υποστήριξη των αγροτών. Ο Πάβελ πηγαίνει ταξίδι στο εξωτερικό και ο Νικολάι παντρεύεται τη Φένιετσκα και χαίρεται που γεφυρώθηκε η απόσταση με τον μεγάλο γιο του. Και σε ένα απομακρυσμένο νεκροταφείο, οι συντετριμμένοι γονείς του Μπαζάροφ πηγαίνουν συχνά και θρηνούν πάνω στο μνήμα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιβάν Τουργκένιεφ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Πολλά Νερά Ημαθίας
Γεωγραφία
Τα Πολλά Νερά βρίσκονται στο βόρειο άκρο του νομού Ημαθίας, κοντά στα όρια με τον Νομό Πέλλας και σε απόσταση 2 χλμ. από το Λουτροχώρι, 26 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Βέροιας και σε υψόμετρο περίπου 150 μέτρα.
Ανήκει στην Κοινότητα Μαρίνας η οποία μέχρι το 1997 ήταν αυτόνομη οπότε και συνενώθηκε στον Δήμο Ανθεμίων.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του οικισμού αποτελείται από Πόντιους πρόσφυγες προερχομένους από την περιοχή της Σεβάστειας του Πόντου.
Οικονομία
Κύρια πηγή εισοδήματος είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Κύριες καλλιέργειες είναι τα ροδάκινα, κεράσια, σιτηρά, αμπέλια, δαμάσκηνα, ακτινίδια και τα τελευταία χρόνια και ελιές. Το ζωικό κεφάλαιο αποτελείται από αίγοπρόβατα και βοοειδή.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Νάουσας
Νάστος
Το επώνυμο Νάστος πιθανόν αναφέρεται στους:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Synnefo
Το Synnefo έχει αναπτυχθεί από το ΕΔΕΤ (Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας) και χρησιμοποιείται σε δύο από τις δημόσιες υπηρεσίες cloud τις οποίες αυτό παρέχει· τον ~okeanos, η οποία απευθύνεται προς την ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα, και τον ~okeanos global, η οποία είναι προσβάσιμη σε όλα τα μέλη του Ευρωπαϊκού ακαδημαϊκού δικτύου GÉANT.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό προγραμματισμένο σε Python
Μεσολιθική Ελλάδα
Με τον όρο μεσολιθική Ελλάδα εννοούμε τη μεσολιθική περίοδο για την Ελλάδα, όπως αυτή προκύπτει από την επιστημονική μελέτη και ανάλυση των ευρημάτων των ερευνών αυτής περιόδου, που είναι εντοπισμένες στον ελληνικό γεωγραφικό χώρο. Σημειώνεται ότι η μεσολιθική περίοδος (περίπου 10000-6000 π.Χ.) είναι η ενδιάμεση ανάμεσα στην παλαιολιθική (περίπου 40000-10000 π.Χ. για την Ελλάδα), και τη νεολιθική περίοδο (περίπου 6000-2600 π.Χ. για την Ελλάδα), και δεν πρέπει να συγχέεται με τη μέση παλαιολιθική ή τη μέση νεολιθική περίοδο.
Ιστορικό των ερευνών
Για πολύ καιρό υπήρχαν επιφυλάξεις και αμφιβολίες για το κατά πόσο ο ελληνικός γεωγραφικός χώρος ήταν κατοικημένος κατά τη μεσολιθική περίοδο, που βασίζονταν στην απουσία αρχαιολογικών μαρτυριών για αυτήν την περίοδο. Είχε διατυπωθεί, δηλαδή, η άποψη ότι υπήρχε κενό ανάμεσα στην παλαιολιθική κατοίκηση της Ελλάδας, που είχε τεκμηριωθεί με έρευνες από τη δεκαετία του 1960 και μετά, και τη νεολιθική κατοίκηση, που ήταν γνωστή και πλούσια τεκμηριωμένη, ήδη από τις αρχές του αιώνα. Την έναρξη του νεολιθικού πολιτισμού εξηγούσαν με αθρόες μετακινήσεις πληθυσμών από τα ανατολικά, όπου είχαν ήδη αναπτυχθεί νεολιθικοί πολιτισμοί, και εγκατάστασή τους στην Ελλάδα, που παρουσιάζονταν σαν έρημη χώρα.
Η έρευνα της μεσολιθικής εποχής για τον ελληνικό χώρο δεν γίνεται μέχρι τώρα συστηματικά και είναι ακόμα στα πρώτα της βήματα.
Αρχαιολογικές θέσεις
Ελάχιστες είναι οι γνωστές θέσεις της μεσολιθικής περιόδου. Τα ευρήματα είναι, όπως και για την παλαιολιθική εποχή, εργαλεία λίθινα ή από πυριτόλιθο, όπλα, μικρόλιθοι, λεπίδες και όστρεα. Σημαντικές μεσολιθικές θέσεις μπορούν να θεωρηθούν το: και οι υπαίθριοι οικισμοί:
Συμπεράσματα
Η έναρξη της μεσολιθικής εποχής, που τοποθετείται χρονικά στο 10000 π.Χ., σηματοδοτεί και τη μετάβαση από τη γεωλογική περίοδο του Πλειστοκαίνου, στη γεωλογική περίοδο του Ολοκαίνου. Η γεωλογική αυτή μεταβολή δεν συνέβη για τη Ελλάδα τόσο απότομα, ούτε συνοδεύτηκε από καταστροφές στο γεωφυσικό περιβάλλον όπως αλλού, με αποτέλεσμα και οι πολιτιστικές μεταβολές από τη νεότερη παλαιολιθική στη μεσολιθική εποχή, να είναι λιγότερο έντονες και άρα και λιγότερο αναγνωρίσιμες.
Η κατοίκηση του ελληνικού χώρου, που μαρτυρείται ήδη από την παλαιολιθική εποχή, έχει τεκμηριωθεί ότι συνεχίζεται κανονικά και κατά τη μεσολιθική περίοδο. Δεν υπάρχουν μόνιμες εγκαταστάσεις και ο πληθυσμός αποτελείται από εποχιακά μετακινούμενους κυνηγούς και τροφοσυλλέκτες.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία Κατηγορία:Μεσολιθική περίοδος
Κάστρο της Βαντούζ
thumb|right|250px|Τα αμπέλια και το κάστρο στα υψίπεδα της Βαντούζ 400px|right|thumb|Πανόραμα του κάστρου Το κάστρο της Βαντούζ (Schloss Vaduz, παλιότερα ονομασμένο Hohenliechtenstein) είναι η επίσημη κατοικία της πριγκιπικής οικογένειας του Λίχτενσταϊν. Βρίσκεται σε μια προεξοχή βράχου πάνω από την Βαντούζ, την πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου του Λίχτενσταϊν, ανάμεσα στην Ελβετία και την Αυστρία. Είναι μια ιδιωτική οικία που δεν είναι επισκέψιμη από το κοινό. Ο κυβερνών πρίγκιπας δέχεται εκεί τους επίσημους καλεσμένους του.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά του κάστρου βρίσκεται στο συμβόλαιο πώλησης του κόμη Ρούντολφ φον Βέρντενμπεργκ-Σαργκάν (Sargans) στον Ούλριχ φον Ματς για το ποσό των 400 μάρκων. Ο πύργος που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και ένα μέρος της δυτικής του πλευράς είναι τα παλαιότερα τμήματα του κάστρου. Το κομιτάτο του Βαντούζ δημιουργήθηκε το 1342 στη συνέχεια μιας μοιρασιάς στα πλαίσια διαδοχής. Ο κόμης Χάρτμανν Γ' εγκαταστάθηκε στο κάστρο του Βαντούζ που έγινε εκείνη την εποχή η κατοικία των αρχόντων.
Το κάστρο του Βαντούζ περιήλθε στην πριγκιπική οικογένεια του Λίχτενσταϊν το 1712 όταν αγόρασε το κομιτάτο της Βαντούζ. Εκείνη την εποχή, ο Κάρολος Ζ', αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένωσε το φέουδο του Σέλενμπεργκ και το κομιτάτο της Βαντούζ για να δημιουργήσει το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν. Το κάστρο χρησιμοποίησε ως έδρα της κυβέρνησης στη διάρκεια της περιόδου 1712-1732 και έπειτα ως φρούριο από το 1838.
Το κάστρο αναπαλαιώθηκε ανάμεσα στο 1905 και στο 1920 στη διάρκεια της βασιλείας του Πρίγκιπα Ιωάννη Β' του Λίχτενσταϊν, και επεκτάθηκε στη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1930 από τον Πρίγκιπα Φραγκίσκο-Ιωσήφ Β' του Λίχτενσταϊν. Από το 1938, η πριγκιπική οικογένεια το χρησιμοποιεί ως κατοικία. Το κάστρο αποτελεί σήμερα ένα από τα εθνικά σύμβολα του Λίχτενσταϊν. Αμπέλια που ανήκουν στην πριγκιπική οικογένεια έχουν φυτευτεί γύρω από το κάστρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαντουζ Καστρο Βαντουζ Καστρο
Διομήδης με Παλλάδιο
Ο Διομήδης με Παλλάδιο, που φιλοξενείται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου, είναι έργο της αρχαίας Ελληνικής τέχνης.
Περιγραφή
Εικονίζει τον Διομήδη που κρατάει στα χέρια του το Παλλάδιο της Τροίας.
Χρονολόγηση
Πρόκειται για έργο των χρόνων του Αδριανού, αντίγραφο αρχαιότερου ελληνικού πρότυπου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Γλυπτοθήκη του Μονάχου
Θεοδώριχος Β΄ της Λωρραίνης
Θεοδώριχος Β΄ ο Βίαιος (Thierry II de Lorraine, 1040/1070 - 30 Δεκεμβρίου 1115) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν δούκας της Λωρραίνης (1070 - 1115).
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Γεράρδου Δ΄ δούκα της Αλσατίας. Μερικές φορές αναφέρεται ως Θεοδώριχος Α΄, αν οι δούκες από τον οίκο των Αρντέν που κυβέρνησαν την Άνω Λωρραίνη θεωρηθούν προγενέστεροι των δουκών της Λωρραίνης. Το δουκάτο διεκδικούσε ο Λουδοβίκος, γιος της Σοφίας των Αρντέν-Μπαρ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Άνω Λωρραίνης, αλλά ο αυτοκράτορας Ερρίκος Δ΄ είχε προτιμήσει τον Θεοδώριχο Β΄. Γι' αυτό τον λόγο υπήρξε ο Θεοδώριχος Β΄ πιστός στον αυτοκράτορα σε όλη τη ζωή του και πολέμησε μαζί με εκείνον εναντίον των Σαξόνων (1070, 1078), ενώ αντιτάχθηκε στους πάπες Γρηγόριο Ζ΄ και Ουρβανό Β΄, που ήρθαν σε σύγκρουση με τον αυτοκράτορα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ (απεβ. 1085/90), κόρη του Φρειδερίκου κόμη του Φόρμπαχ. Η Χέντβιχ, από τον προηγούμενο γάμο της, ήταν μητέρα του Λοθαρίου Β΄ της Γερμανίας και Γ΄ της Ιταλίας. Ο Θεοδώριχος Β΄ και η Χέντβιχ είχαν τέκνα:
Όταν απεβίωσε η Χέντβιχ, ο Θεοδώριχος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Γερτρούδη, κόρη του Ροβέρτου Α΄ κόμη της Φλάνδρας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Θεοδώριχος Β΄
Δούσκο
Το Δούσκο, γνωστό και ως Μερόπη, Αεροπός και Νεμέρτσικα (Nemërçkë) είναι βουνό στα ελληνοαλβανικά σύνορα στην περιοχή της Ηπείρου. Η ψηλότερη κορυφή του βουνού βρίσκεται στο αλβανικό τμήμα και έχει ύψος 2.455 μέτρα ενώ η ψηλότερη κορυφή του στο ελληνικό έδαφος έχει υψόμετρο 2.198 μέτρα. Το ελληνικό του τμήμα ανήκει στον νομό Ιωαννίνων. Στις πλαγιές του Δούσκου βρίσκονται τα χωριά του δήμου Πωγωνίου, με κυριότερα τις Δρυμάδες, τον  Κακόλακκο, τη Μερόπη, τον Παλαιοπυργο, την Κάτω Μερόπη και το Κεφαλόβρυσο. Στην αλβανική πλευρά βρίσκεται μεταξύ Πρεμετής και Αργυροκάστρου.
Γεωλογικά, πρόκειται για ασβεστολιθικό βουνό που σχηματίζει ένα τεράστιο αντίκλινο ανάμεσα στην κοιλάδα του ποταμού Αώου. Το βουνό αποτελεί το νότιο τμήμα της ορεινής αλυσίδας Τρεμπέσιν-Ντέμπελ-Νεμέρτσικα. Στα βόρεια, η Νεμέρτσικα χωρίζεται από το αλβανικό τμήμα της Πίνδου από τον ποταμό Αώο. Το βουνό χαρακτηρίζεται από απότομους βράχους και δασώδεις πλαγιές. Οι ανατολικές πλαγιές ξεκινούν από τον ποταμό Αώο, 2.000 μέτρα χαμηλότερα.
Το Δούσκο ανήκει στην οικοπεριοχή των μικτών δασών της Πίνδου, παλαιαρκτικής προέλευσης. Στα δάση του Δούσκου φύονται δρύες, οστρυές, γάβροι, σφενδάμια, λεπτοκαρύες. Υπάρχουν επίσης αρκετά υποαλπικά λιβάδια.
Οι νοτιοδυτικές πλαγιές του βουνού έχουν χαρακτηριστεί Βιότοπος CORINE ενώ το βόρειο τμήμα του ανήκει στο Γεωπάρκο Βίκου – Αώου και είναι Natura2000.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Βουνά των Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουνά της Αλβανίας Κατηγορία:Πίνδος
Αγνή Όζμαν
Η Αγνή Όζμαν (Agnes Ozman, 1870 - 1937) ήταν Αμερικανίδα πεντηκοστιανή.
Γεννήθηκε στο Άλμπανι του Ουισκόνσιν και υπήρξε μαθήτρια στο Βιβλικό Κολλέγιο της Βαιθήλ του Κάρολου Πάρχαμ στο Τοπέκα του Κάνσας. Όταν ήταν σε νεαρή ηλικία, η οικογένειά της μετακόμισε στη Νεμπράσκα, ενώ ως έφηβη μαθήτευσε σε διάφορες θρησκευτικές σχολές πριν γνωρίσει τον Πάρχαμ.
Κατά την παράδοση του Πεντηκοστιανισμού, στις 1 Ιανουαρίου 1901 μέσα από αυτήν εγκαινιάστηκε η "Όψιμη Βροχή" του Αγίου Πνεύματος, όταν άρχισε να γλωσσολαλεί, γεγονός που θεωρείται ορόσημο στην ιστορία του σύγχρονου Πεντηκοστιανισμού στην Αμερική. Σύμφωνα με μαρτυρία του Πάρχαμ, η Όζμαν, κατά τη διάρκεια προσευχής, «ξεκίνησε να μιλά κινέζικα, ενώ δεν ήταν σε θέση να μιλήσει αγγλικά για τρεις ημέρες». Ένας άλλος αυτόπτης μάρτυρας και μαθητής του Πάρχαμ, αμφισβήτησε το γεγονός, υποστηρίζοντας πως επρόκειτο για ακατάληπτη ομιλία. Η Αγνή Όζμαν αποκήρυξε την εμπειρία της αρκετά χρόνια αργότερα. Εργάστηκε ως ιεραπόστολος στην Όμαχα της Νεμπράσκας. Παντρεύτηκε τον ευαγγελικό Φιλίμον Λαμπέρζ το 1911 και συνδέθηκε με τις Συνάξεις του Θεού το 1917.
Πέθανε από καρδιακό πρόβλημα το 1937.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Πεντηκοστιανισμός Κατηγορία:Αμερικανοί
Το πνεύμα των νόμων
thumb|Το πνεύμα των νόμων, εξώφυλλο πρώτης έκδοσης 1748.
Τα δεκατρία πρώτα βιβλία, που αποτελούν το πρώτο μέρος του έργου, αναπτύσσουν τη γνωστή θεωρία των τριών τύπων διακυβέρνησης, που ανάγεται στον Αριστοτέλη, δηλαδή τη δημοκρατία, τη μοναρχία και το δεσποτισμό. Το δεύτερο μέρος, από το 14ο έως το 19ο βιβλίο, πραγματεύεται τις υλικές και φυσικές επιδράσεις (έδαφος, κλίμα κλπ) στα ήθη και τους θεσμούς της ανθρώπινης κοινωνίας. Τέλος, το τρίτο μέρος του έργου, από το 20ο μέχρι το 26ο βιβλίο, μελετά διαδοχικά την επίδραση των κοινωνικών παραγόντων, του εμπορίου, του νομίσματος κλπ., πάνω στα ήθη, τα έθιμα και τους νόμους. Πέραν αυτών υπάρχουν και τα τελευταία βιβλία, που αναφέρονται στη μελέτη της φεουδαλικής νομοθεσίας και περιέχουν σειρά ιστορικών εικόνων και παραδειγμάτων.
Αρκετές από τις ιδέες που εμπεριέχονται στο πνεύμα των νόμων χρησιμοποιήθηκαν στη σύνταξη του γαλλικού συντάγματος, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, κυρίως η θεωρία του διαχωρισμού των εξουσιών, ενώ και το αμερικανικό σύνταγμα δανείστηκε ιδέες από το έργο αυτό του Μοντεσκιέ.
Στο πνεύμα των νόμων ο Μοντεσκιέ θεωρεί ως το ιδανικό πολίτευμα όχι τη δημοκρατία, αλλά ένα αριστοκρατικό, αλλά πολύ φιλελεύθερο πολίτευμα. Πριν το κάνει αυτό όμως αναλύει εις βάθος όλους τους νόμους, τόσο εκείνης της εποχής, όσο και των προηγούμενων εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πνευμα των νομων Κατηγορία:Ιστορία της πολιτικής φιλοσοφίας
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2011-2012
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12 (γνωστό και ως Football League 2 ΟΠΑΠ) διεξήχθη σε δύο ομίλους με τη συμμετοχή 23 ομάδων, 11 στον πρώτο όμιλο και 12 στον δεύτερο. Την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλισαν απευθείας οι πρωταθλητές των δύο ομίλων και ακόμα μία ομάδα έπειτα από τη διαδικασία των play off. Στη Δ΄ Εθνική υποβιβάστηκαν οι δύο τελευταίες ομάδες του κάθε ομίλου και ακόμα μία έπειτα από αγώνα play out.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 27 Νοεμβρίου 2011 με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Επιπλέον το πρωτάθλημα αντιμετώπισε μία προσωρινή διακοπή τον Φεβρουάριο, έπειτα από αποχή που κήρυξαν οι ποδοσφαιριστές διεκδικώντας πλήρη ασφάλιση σε αγώνες και προπόνηση. Μετά από από διακοπή δύο εβδομάδων το πρωτάθλημα ξανάρχισε, αν και δεν είχαν δοθεί ακόμα λύσεις στα προβλήματα. Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ολοκληρώθηκε στις 27 Μαΐου 2012.
Πρωταθλητής στον πρώτο όμιλο αναδείχθηκε ο Απόλλων Σμύρνης που επέστρεψε στη Β΄ Εθνική έπειτα από επτά χρόνια. Στον δεύτερο όμιλο λόγω αναβολής του αγώνα Εθνικός Γαζώρου–Τύρναβος για την προτελευταία αγωνιστική, εξαιτίας επίθεσης που είχε δεχτεί το πούλμαν της ομάδας του Τυρνάβου, μεταβαίνοντας στον νομό Σερρών, παρέμενε σε εκκρεμότητα η ομάδα που θα καταλάμβανε την πρώτη θέση. Ο Εθνικός Γαζώρου δικαιώθηκε στα πειθαρχικά δικαιοδοτικά όργανα, κέρδισε τον αγώνα στα χαρτιά 3–0 και στέφθηκε πρωταθλητής του 2ου ομίλου. Επίσης στον δεύτερο όμιλο, η Α.Ε.Π. Ηρακλής 1908 αντικατέστησε την Μορφωτική Αθλητική Ένωση Ποντίων Κατερίνης που είχε ξεκινήσει στο πρωτάθλημα, έπειτα από συγχώνευση της ομάδας στις 20 Ιανουαρίου 2012 με τον Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Play off ανόδου
Στα Play off ανόδου συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τη δεύτερη και την τρίτη θέση στον όμιλό τους. Από τον πρώτο όμιλο πήραν μέρος ο Πανηλειακός και η Ζάκυνθος και από τον στον δεύτερο όμιλο ο Οικονόμος Τσαριτσάνης και η Νίκη Βόλου. Οι ομάδες ξεκίνησαν με τους εξής βαθμούς:
Την άνοδο εξασφάλισε η Νίκη Βόλου.
Αγώνας μπαράζ για μία θέση στα Play out
Στον αγώνα μπαράζ για μία θέση στα Play out συμμετείχαν ο Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας και ο Οδυσσέας Αναγέννησης που ισοβαθμήσαν στη 10η θέση του δεύτερου ομίλου. Επικράτησε ο Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας με σκορ 4-1. Ο Οδυσσέας Αναγέννησης υποβιβάστηκε.
Σέρρες, Δημοτικό Στάδιο Σερρών
Play out υποβιβασμού
Στα Play out υποβιβασμού συμμετέχουν οι ομάδες που κατέλαβαν την 9η θέση του πρώτου ομίλου και την 10η του δευτέρου ομίλου (τρίτες από το τέλος). Αντίπαλοι ήταν η Προοδευτική και ο Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας. Ο Μέγας Αλέξανδρος ηττήθηκε και υποβιβάστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011-2012
Αθανασούλας
Το επώνυμο Αθανασούλας πιθανόν αναφέρεται στους:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Θόδωρος Κεφαλόπουλος
Ο Θόδωρος Κεφαλόπουλος (1894-1987) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1894 στα Βρύουλα της Μικράς Ασίας.
Η πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή έγινε το 1915. Γράφτηκε στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.) λίγους μήνες μετά την ίδρυσή του το 1917. Ηθοποιός περιοδευόντων κυρίως θιάσων, έπαιξε σε όλα τα είδη του θεάτρου (δράμα, κωμωδία, επιθεώρηση κλπ). Συγκρότησε επανειλημμένως δικούς του θιάσους και περιόδευσε μαζί με τη σύζυγό του Σοφία Κεφαλοπούλου (1894-19;;) σε ολόκληρη την ελληνική επαρχία. Το 1920 συμμετείχε σε συνεταιρικό θίασο που έδωσε παραστάσεις στο Λουτράκι. Λίγο αργότερα, το 1924, τον συναντούμε, και πάλι με συνεταιρικό θίασο, του Ηλία Βεργόπουλου. Ερμήνευσε τον Πρίγκιπα στους "Απάχηδες των Αθηνών", τον μπαρμπα-Αντώνη στο "Φιντανάκι" του Παντελή Χορν, κ.ά. Το 1928 συνεργάστηκε με τον περιοδεύοντα θίασο του Νικόλαου Κυριακίδη.