cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κεστρίνη Θεσπρωτίας
Πληροφορίες
Ο νέος Ναός του Αγίου Μηνά θεωρείται στολίδι και φυλασσονταν εκεί τα λείψανα του Αγίου Μηνά, τα οποία κλάπηκαν το Μάιο του 2016.
Στο λόφο «Μαύρο Όρος», βρέθηκε η εικόνα του Αγίου Δονάτου, σύμφωνα με τους κατοίκους. Εκεί υπάρχει το αποτύπωμα της παλάμης του Αγίου, πάνω στο βράχο που καθόταν και ξεκουραζόταν, ο Άγιος Δονάτος. Δίπλα βρίσκεται η σπηλιά «Μαυρομαντήλα».
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.564941" longitude="20.301361" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Flairck
Οι Flairck είναι ένα ολλανδικό μουσικό σύνολο που δημιουργήθηκε το 1978 από τον βιρτουόζο κιθάρας Erik Visser. Το γκρουπ έχει ποικίλα μέλη ανάλογα με το εκάστοτε το έργο. Το μουσικό τους ύφος είναι ένα μίγμα της λαϊκής παραδοσιακής μουσικής, της τζαζ και κλασικής μουσικής δωματίου, με πινελιές από μπλουζ. Η μουσική των μελών του συνόλου συχνά επικεντρώνεται σε ένα θέμα του άλμπουμ και διανθίζεται μουσικά από μια μεγάλη ποικιλία ακουστικών οργάνων.
Όνομα
Το όνομα της μπάντας είναι ένα πρωτότυπο κράμα, που προέρχεται από τη γαλλική λέξη «flair» που σημαίνει «ταλέντο» και την ολλανδική λέξη «vlerk», που σημαίνει «ευκίνητα δάκτυλα χεριού» ή «φτερό», αλλά και «θορυβώδης νέος».
Ιστορíα του συγκροτήματος - έργο
Οι Flairck ξεκίνησαν ως συγκρότημα ορχηστρικής μουσικής, παίζοντας ακουστικά όργανα και συνθέτοντας το μεγαλύτερο μέρος του δικού τους υλικού. Παίζουν ένα είδος μουσικής δωματίου, που είναι επηρεασμένη από την κλασική μουσική και την ονομάζουν «νέα  παραδοσιακή μουσική».
Η ομάδα έπαιξε σε πολλές χώρες όπως: Ινδονησία, Ιαπωνία, Αυστραλία, και Βόρεια και Νότια Αμερική. Περιόδευσε στη Γαλλία με το Ζωρζ Μουστακί και ηχογράφησε ένα άλμπουμ με τον παραγωγό Mike Batt και τον τραγουδιστή Maggie Reilly,  ("Sleight of Hand", EMI).
Μετά από δύο χρόνια προετοιμασίας, οι Flairck κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ τους το 1978. Το «Variations on a Lady» έγινε πλατινένιος στην Ολλανδία και κέρδισε τρία βραβεία συμπεριλαμβανομένου ενός Edison. Το δεύτερο άλμπουμ τους, «The Lady's Back », το 1979, έγινε χρυσό και έλαβε αρκετές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός Edison.
Όλα αυτά τα χρόνια οι Flairck συνέθεσαν 17 άλμπουμ. Το τρίτο άλμπουμ «Live in Amsterdam» κυκλοφόρησε το 1980, το «Circus» 1981, το «Flairck and Orchestra» το 1982, το «Moustaki and Flairck» επίσης το 1982, το «Bal Masque» ηχογραφήθηκε το 1984, το «Sleight of Hand» το 1985, το «Encore» το 1986 και το «The Emigrant» το 1988. Το Φεβρουάριο του 1989 οι Flairck πήραν την "Gouden Harp '' (Χρυσή Άρπα), το ανώτερο βραβείο μουσικής στην Ολλανδία.
Το «Alive», ένα διπλό live CD, κυκλοφόρησε το 1990. Το «The Parade» το1992, βασίστηκε στα έργα ζωγραφικής του Ολλανδού ζωγράφου του Μεσαίωνα, Ιερώνυμου Μπος και το CD «Chambers» το 1994 στο έργο του Βέλγου σουρεαλιστή ζωγράφου, Ρενέ Μαγκρίτ. Το 1995 το CD «The Chilean Concerts» ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε στη Νότια Αμερική.Το «The Golden Age» το 1996, ήταν ιδέα του 17ου αιώνα και βασίζεται στην αληθινή ιστορία ενός ολλανδικού ιστιοφόρου. Το 1997 το γκρουπ πέρασε τρεις μήνες στη Χιλή, συνθέτοντας και ηχογραφώντας μουσική για το έργο του φωτογράφου Roberto Edwards, το «Cuerpos Pintados». Το 1998 στην περιοδεία με το όνομα «Lijf» γιορτάστηκε η 20ή επέτειος από τη δημιουργία των Flairck. Το 1999 το «Symphony for the Old World» ενσωματώνονται 9 μουσικοί, συμπεριλαμβανομένων 4 σολίστ από τις τέσσερις γωνιές της Ευρώπης. Το CD και το βίντεο «Symphony for the Old World» κυκλοφόρησαν το έτος 2000.
Το «Circus Hieronymus Bosch», σε συνεργασία με τη θεατρική ακροβατική ομάδα «Corpus» και με βάση τα έργα ζωγραφικής του μεσαιωνικού Ολλανδού ζωγράφου Ιερώνυμου Μπος, έκανε πρεμιέρα το 2001, στο 's-Hertogenbosch,( Ντεν Μπος ) και ακολούθησαν περισσότερες από 80 συναυλίες στην Ολλανδία και το Βέλγιο. Το «Circus Hieronymus Bosch» ηχογραφήθηκε ως DVD και κυκλοφόρησε το 2002.
Λόγω της επιτυχίας αυτού του ασυνήθιστου τσίρκο-σόου, η συνεργασία μεταξύ Flairck και Corpus συνεχίστηκε το επόμενο έτος, με την Όπερα «Lucia the Moucheron», που έκανε πρεμιέρα στις 21 Σεπτεμβρίου 2002 στο Μίντελμπουργκ, του Zeeland.
Το 2004 και το 2005 ο Erik Visser έκανε σόλο περιοδεία που ονομάστηκε «The One Man Parade» περνώντας από 45 Ολλανδικά θέατρα.
Τον Ιανουάριο του 2014 οι Flairck επιστρέφουν στη Χιλή για να οργανώσουν το «World Music Festival 2014» (Παγκόσμιο μουσικό φεστιβάλ 2014 - Festival de Músicas del Mundo 2014) και παραστάσεις στο Σαντιάγο (Viña del Mar και Concepci).
LP
1978 – Variations on a Lady (Variaties op een Dame) 1980 – The Lady's Back (Gevecht met de Engel) 1980 – Live in Amsterdam 1981 – Circus 1982 – Flairck & Orkest 1982 – Moustaki & Flairck 1984 – Bal Masqué 1986 – Sleight of Hand 1986 – Encore 1989 – Flairck 10 (The Emigrant) 1990 – Alive / Alive (2 CD Version) 1992 – The Parade (De Optocht) 1994 – Chambers (Kamers) 1995 – The Chilean Concerts (En Vivo en Chile) 1996 – The Golden Age (De Gouden Eeuw) 1998 – Cuerpos Tocados: Music for the Body 1998 – 3 Originals (the first 3 studio albums remastered) 2000 – Symphony for the Old World 2004 – One Man Parade (Eenmansoptocht) 2007 – Twenty Two (Twee en Twintig: 22 CD oeuvre box set)
DVD
2002 – Circus Hiëronymus Bosch (Flairck & Corpus)
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Flairck's website
Κατηγορία:Ολλανδικά μουσικά συγκροτήματα
Νήσοι Λουαγιοτέ
thumb|Σημαία της επαρχίας των Νήσων Λουαγιοτέ Οι Νήσοι Λουαγιοτέ (γαλλικά: Îles Loyauté) είναι ένα αρχιπέλαγος στον Ειρηνικό ωκεανό. Είναι μέρος της γαλλικής υπερπόντιας κτήσης της Νέας Καληδονίας, η ηπειρωτική χώρα της οποίας απέχει 100 χιλιόμετρα. Οι Νήσοι Λουαγιοτέ αποτελούν την επαρχία των Νήσων Λουαγιοτέ, μια από τις τρεις επαρχίες της Νέας Καληδονίας. Έχουν έκταση 1.981 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 18.297 κατοίκους το 2014. Οι ντόπιοι κάτοικοι είναι οι Κανάκ και οι Ταβουάβουα. Κύριος οικισμός των νήσων είναι το Ουέ.
Η πρώτη δυτική επαφή που καταγράφηκε αποδίδεται στον Βρετανό καπετάνιο Ουίλλιαμ Ρέιβεν (William Raven) του φαλαινοθηρικού Britannia, ο οποίος τις είδε για πρώτη φορά το 1793 καθώς πήγαινε από το Νησί Νόρφολκ στη Μπατάβια, σημερινή Τζακάρτα. Είναι πολύ πιθανό, ωστόσο, το όνομα των νησιών και η ανακάλυψη τους να έγινε από το βρετανικό πλοίο Loyalty σε ένα εμπορικό ταξίδι του στον Ειρηνικό ωκεανό από το 1789 έως το 1790.
Γεωγραφία
Το αρχιπέλαγος αποτελείται από έξι κατοικημένα νησιά: το νησί Λίφου, το νησί Μαρέ, το νησί Τίγκα, το νησί Ουβέα, το νησί Mouli και το νησί Faiava, καθώς και διάφορα μικρότερα ακατοίκητα νησιά και νησίδες. Η συνολική έκταση τους είναι 1.981 τ.χλμ. Το υψηλότερο υψόμετρο βρίσκεται στα 138 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας στο νησί Μαρέ.
Το νησί Walpole είναι γεωγραφικά μέρος των νήσων Λουαγιοτέ, αλλά διοικητικά μέρος της κοινότητας Île des Pins, της νότιας επαρχίας. Οι κάτοικοι των Νήσων Λουαγιοτέ είναι μικτής μελανησιακής και πολυνησιακής καταγωγής, με μια μικρή ευρωπαϊκή μειονότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ανήλθαν σε 17.436 κάτοικοι, δηλαδή κατά 7,9% λιγότεροι από τους 22.080, της προηγούμενης απογραφής του 2004. Ωστόσο, το 2014, ο πληθυσμός αυξήθηκε στις 18.297 κατοίκους, σημειώνοντας αύξηση 4,9%. Αρκετοί χιλιάδες περισσότεροι νησιώτες των νήσων Λουαγιοτέ ζουν στη Νουμέα, την πρωτεύουσα, και στις περιοχές εξόρυξης του κύριου νησιού, Γκραντ Τερ, της Νέας Καληδονίας. Η κύρια εξαγωγή των νήσων Λουαγιοτέ είναι η κόπρα.
Έρεν Κρούγκερ
Ο Έρεν Κρούγκερ (αγγλικά: Ehren Kruger, 5 Οκτωβρίου 1972) είναι Αμερικανός σεναριογράφος και παραγωγός. Είναι περισσότερο γνωστός για τα σενάρια που έγραψε για τις τρεις ταινίας της σειράς Transformers: Η Εκδίκηση των Ηττημένων (Revenge of the Fallen, 2099), Transformers 3 (Dark of the Moon, 2010) και Εποχή Αφανισμού (Age of Extinction, 2014). Έχει επίσης γράψει σενάρια για το είδος του τρόμου με πιο σημαντικές τις ταινίες: Scream 3 (2000), Σήμα Κινδύνου (The Ring, 2002) και τη συνέχεια Σήμα Κινδύνου 2 (The Ring 2, 2005).
Το 2022 έγραψε μαζί με τους Έρικ Γουόρεν Σίνγκερ και Κρίστοφερ Μακουάρι το σενάριο για την ταινία Top Gun: Maverick και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Πιερ Πασερώ
Βιογραφικά στοιχεία
Ελάχιστα στοιχεία διασώζονται για τη ζωή του Πασερώ, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από τη μνημειώδη μουσική εγκυκλοπαίδεια του Φρανσουά-Ζοζέφ Φετίς Biographie universelle des musiciens (1834). Ο Πασερώ αναφέρεται σε ιστορικά αρχεία ως τενόρος στη χορωδία του παρεκκλησίου του Ανγκουλέμ, ο κόμης της οποίας έμελε αργότερα να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας, ως Φραγκίσκος Α΄· από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο συνθέτης κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε το αργότερο το 1495. Επιπλέον, φαίνεται επίσης από ιστορικά αρχεία να συνδέεται με τους καθεδρικούς ναούς της Μπουρζ και του Καμπραί, τουλάχιστον μεταξύ των ετών 1525 - 1530. Ο Φετίς τον τοποθετεί ως εφημέριο της Παρισινής εκκλησίας Saint Jacques-de-la-Boucherie, κάτι όμως που δεν επιβεβαιώνεται από άλλες πηγές.
Έργο και επιρροή
Το σύνολο σχεδόν του έργου του αποτελείται από σανσόν και, καθώς οι βιογραφικές πληροφορίες είναι ελάχιστες, ο συνολικός τους αριθμός είναι ακαθόριστος. Το μόνο άλλο γνωστό του έργο είναι ένα μοτέτο με τίτλο Unde veniet auxilium michi (Ψαλμός 120, από τη Νεκρώσιμη Ακολουθία).
Οι σανσόν του Πασερώ μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία με την ιταλική φρόττολα, καθώς αμφότερα εμπίπτουν στο είδος των μουσικών ευθυμογραφημάτων, όπου κυριαρχεί το κωμικό στοιχείο και τα λογοπαίγνια. Το Il est bel et bon («είναι όμορφος και καλός») είναι ένας διάλογος δύο γυναικών, καθεμιά από τις οποίες παινεύει τον άντρα της για την ομορφιά και την καλωσύνη του, ενώ ταυτόχρονα η φλυαρία τους μπερδεύεται με το κακάρισμα από τις κότες στο προσκήνιο. Το συγκεκριμένο τραγούδι έφτασε μέχρι και τη Βενετία, ενώ αποτελεί πλέον μέρος του κλασικού ρεπερτορίου για τα σύγχρονα φωνητικά σύνολα.
Από τεχνικής πλευράς κυριαρχεί η συλλαβική μελοποίηση (μία νότα ανά συλλαβή - πρβλ. μελισματική γραφή), οι γρήγοροι και ακανόνιστοι ρυθμοί, το αντιστικτικό στοιχείο και πάνω απ' όλα η σάτιρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Φουράνιο
Το φουράνιο ή οξόλιο (αγγλικά: furan ή oxole) είναι οργανική, ετεροαρωματική (δηλαδή ετεροκυκλική και αρωματική) ένωση, που αποτελείται από άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C4H4Ο. Πιο συγκεκριμένα, είναι ένας ετεροαρωματικός αιθέρας, που το μόριό του αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο με ένα ετεροάτομο οξυγόνου. Η κλάση των ενώσεων που περιέχουν έναν τουλάχιστο τέτοιο δακτύλιο αναφέρεται επίσης ως «φουράνια» ή «οξόλια»
Στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, είναι ένα άχρωμο, εύφλεκτο, πολύ πτητικό υγρό, με θερμοκρασία βρασμού 31,3 °C, δηλαδή κοντά στη «θερμοκρασία δωματίου» (20 °C). Είναι ευδιάλυτο στους συνηθισμένους οργανικούς διαλύτες, όπως η αιθανόλη, ο διαιθυλαιθέρας και η προπανόνη, αλλά ελάχιστα διαλυτό στο νερό. Είναι τοξικό και πιθανό καρκινογόνο. Το φουράνιο χρησιμοποιήθηκε ως ενδιάμεση ύλη για την παραγωγή άλλων «εξειδικευμένων χημικών προϊόντων». Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος «φουράνο» επεκτείνεται και χρησιμοποιείται επίσης και για μια σειρά «θυγατρικών» ή υποκατεστημένων παραγώγων φουρανίων, που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) φουρανικό δακτύλιο.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία «φουράνιο», προέρχεται από τη λατινική λέξη «furfur», που σημαίνει πίτουρο, από την οποία προήλθε και η εναλλακτική ονομασία «φουρφουράνιο». Το πρώτο παράγωγο του φουρανίου ονομάστηκε 2-φουρoϊκό οξύ (πρόκειται για το α-καρβοξυφουράνιο), από τον Καρλ Βίλχελμ Σέελε (Carl Wilhelm Scheele) το 1780. Ένα άλλο σημαντικό παράγωγο, η φουρφουράλη (πρόκειται για το α-φορμυλοφουράνιο), αναφέρθηκε από τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ Ντεμπεράϊνερ (Johann Wolfgang Döbereiner) το 1831 και χαρακτηρίστηκε το 1840 από τον Τζον Στένχαουζ (John Stenhouse). Το ίδιο το φουράνιο παρασκευάστηκε για πρώτη φορά από τον Χένρυ Λίμπριχτ (Henry Limpricht), το 1870, παρ' όλο που ο ίδιος το ονόμασε «τετραφαινόλη».
Από φουρφουράλη
1. Κατά την κατεργασία φλοιών βρώμης, καλαμποκιού ή και ρυζιού με θερμό υδροχλωρικό οξύ, οι πεντοζάνες (πολυπεντοζίδια), που περιέχουν, υδρολύονται προς πεντόζες, οι οποίες στη συνέχεια υφίστανται αφυδάτωση και κυκλοποίηση, σχηματίζοντας φουρφουράλη. Με αποκαρβονυλίωση (απόσπαση CO) της φουρφουράλης με ατμό, σε αναλογία 1:5 - 1:10, στους 400 °C, προκύπτει το φουράνιο με απόδοση 90 %:
Από 1,3-βουταδιένιο
Μια άλλη δυνατότητα είναι η μερική οξείδωση του 1,3-βουταδιένιου. Η τεχνική αυτή έχει αναπτυχθεί επίσης από την DuPont, το 1957. Η αντίδραση χρησιμοποιεί τριοξείδιο του μολυβδαινίου (MoO3) ως καταλύτη στους 500 °C. Δοκιμάστηκαν επίσης και άλλοι καταλύτες, για την ίδια αντίδραση, όπως οξείδια του φωσφόρου, του βαναδίου, ή και του αντιμονίου, το τελευταίο ενισχυμένο με κασσίτερο, χαλκό η βολφράμιο. Ωστόσο, η απόδοση της αντίδρασης είναι κάτω του 15 %. Η εταιρεία DuPont συνέχισε την έρευνα για την ανάπτυξη μεθόδων βιομηχανικής παρασκευής φουρανίου και, το 1987, ανακαλύφθηκε μια διαδικασία σε χαμηλότερη θερμοκρασία (90° - 120 °C): το 1,3-βουταδιένιο εξατμίζεται και στη συνέχεια οξειδώνεται από διχλωριούχο χαλκό σε υδατικό διάλυμα χλωριούχου χαλκού, διχλωριούχου χαλκού και με την παρουσία χλωριούχου νατρίου, ιωδιούχου καλίου και υδροχλωρικού οξέος. Η απόδοση είναι περίπου 20%: 40px|Φουράνιο
Εναλλακτικές μέθοδοι
1. Το φουράνιο μπορεί να παρασκευαστεί και με αποκαρβοξυλίωση του 2-φουροϊκού οξέος στους 200 °C - 205 °C:
2. Ορισμένα υποκατεστημένα φουράνια παρασκευάζονται από άκυκλες ενώσεις με κυκλοποίηση. Για παράδειγμα, από την 2,5-εξανοδιόνη, με επίδραση P2O5 και θέρμανση, προκύπτει 2,5-διμεθυλοφουράνιο (σύνθεση Paal-Knorr, 1885): 250px
3. Από α-αλοκετόνες και β-δικαρβονυλικές ενώσεις, προκύπτουν, με τη σύνθεση Feist-Benary, παράγωγα του φουρανίου: 450px
Χημικές ιδιότητες
thumb|left|200px|Κατανομή ηλεκτρονιακής πυκνότητας στο φουράνιο Το p ατομικό τροχιακό του ενός από τα δύο μονήρη ζεύγη ηλεκτρονίων του ατόμου του οξυγόνου είναι ομοεπίπεδο με τα 2π μοριακά τροχιακά των δύο (2) διπλών δεσμών μεταξύ των ατόμων άνθρακα του φουρανίου. Ο sp² υβριδισμός των τεσσάρων (4) ατόμων άνθρκακα επιτρέπει σε ένα από τα δύο μονήρη ζεύγη ηλεκτρονίων του ατόμου του οξυγόνου να «μετατοπίζεται» και να αλληλεπιδρά με το π - σύστημα των δύο (2) εναλλάξ διπλών δεσμών μεταξύ των τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα. Το άλλο μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων του ατόμου του οξυγόνου εκτείνεται στο επίπεδο του δακτυλίου. Έτσι, το φουράνιο είναι μια αρωματική ένωση, γιατί τα 2 μονήρη ηλεκτρόνια του ατόμου του οξυγόνου, μαζί με τα 4π - ηλκετρόνια των ατόμων άνθρακα, δημιουργούν ένα ενιαίο επίπεδο σύστημα (συνολικά) 6π ηλεκτρονίων, δηλαδή ένα σύστημα που «υπακούει» στον κανόνα του Hückel (4n+2 π ηλεκτρόνια, για n=1), όπως το βενζόλιο. Εξαιτίας της αρωματικότητάς του, το μόριο του φουρανίου δεν έχει διακριτούς, δηλαδή εντοπισμένους διπλούς δεσμούς. Έτσι, ο τύπος του φουρανίου απεικονίζεται με τις ακόλουθες δομές συντονισμού: 700px|Resonance contributors of furan
Εξαιτίας της αρωματικότητάς του, η χημική συμπεριφορά του φουρανίου είναι εντελώς διαφορετική από τη συμπεριφορά των συνηθισμένων ετεροκυκλικών αιθέρων, όπως το τετραϋδροφουράνιο. Το ετεροάτομο, ωστόσο κάνει το φουράνιο πολύ δραστικότερο του βενζολίου και γι' αυτό χρησιμοποιούνται ειδικά ήπια αντιδραστήρια που εφαρμόζονται και σε άλλα δραστικά αρωματικά μόρια. Όπως φαίνεται και στην εικόνα της ηλεκτρονιακής πυκνότητας, οι α-θέσεις είναι δραστικότερες από τις β-θέσεις. Έχει την τάση να αντιδρά με ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια (Ε+) και να δίνει προϊόντα αρωματικής ηλεκτρονιόφιλης υποκατάστασης: 450px
Σουλφούρωση
Η σουλφούρωση φουρανίου γίνεται συνήθως από σύμπλοκο πυριδίνης-τριοξειδίου του θείου στους 100 °C, σχηματίζοντας 2-φουρανοσουλφονικό οξύ: 60px \mathrm{+} 55px 140px \mathrm{+} 55px
Ακετυλίωση
Η ακετυλίωση κατά Friedel-Crafts σε φουράνιο γίνεται συνήθως με οξικό ανυδρίτη και διάλυμα άλατος τριφθοριούχου βορίου σε διαιθυλαιθέρα, σχηματίζοντας 2-ακετυλοφουράνιο: 60px  110px
Διενική σύνθεση
Λειτουργεί ως διένιο στη διενική σύνθεση (αντίδραση Diels-Alder) και αντιδρά με διενόφιλα. Για πααράδειγμα όταν αντιδρά με τον 3-νιτροπροπενικό αιθυλεστέρα (2), το προϊόν είναι μίγμα ενδομορφής (3a) και εξωμορφής (3b) με αναλογία 70:30 αντίστοιχα:
600px|Αντίδραση Diels-Alder φουρανίου με αιθυλο(E)-3-νιτρακρυλικό οξύ
Μετατροπή σε πυρρόλιο
Το πυρρόλιο παράγεται βιομηχανικά με επίδραση αμμωνίας σε φουράνιο, παρουσία στερεών όξινων (κατά Λιούις) καταλυτών, όπως το Διοξείδιο του πυριτίου (SiO2) και η αλουμίνα (Al 2 O<sub resource="Αρχείο:Furfural skeletal.svg" height width>3 ) :
41x41px|Φουράνιο 55x55px|Πυρρόλιο
Εφαρμογές
Το φουράνιο χρησιμοποιείται κυρίως ως πρόδρομη ένωση για την παρασκευή άλλων ενώσεων όπως π.χ. το τετραϋδροφουράνιο που χρησιμοποιείται κυρίως ως διαλύτης του 2,5-διμεθοξυ-2,5-διυδροφουράνιου που χρησιμοποιείται στη φωτογραφία. Από το φουράνιο επίσης παρασκευάζονται διάφορα φυτοπροστατευτικά προϊόντα, όπως η ενδοθάλλη. Το φουράνιο χρησιμοποιείται επίσης για τη παρασκευή πολυμερών που χρησιμοποιούνται ως πρόσθετα σε προϊόντα καθαρισμού και απορρυπαντικά. Το πλεονέκτημα αυτών των πρόσθετων είναι ότι δεν περιέχουν άζωτο ή φωσφόρο.
Επίδραση του φουρανίου στην υγεία
Το φουράνιο σε δόση μεταξύ 2 mg/kg - 4 mg/kg σωματικού βάρους έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί καρκίνο του χοληφόρου πόρου σε αρουραίους και καρκίνο του ήπατος σε ποντίκια. Δεν έχουν όμως αναφερθεί αρκετά μακροχρόνιες δοκιμές πάνω στις επιπτώσεις του φουρανίου στην ανθρώπινη υγεία. Το φουράνιο έχει βρεθεί σε καφέδες, καθώς και σε κονσερβοποιημένα και εμφιαλωμένα τρόφιμα, συμπεριλαμβανομένων και των αντίστοιχων παιδικών τροφών.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:C4
Σέλντον Γουάιτχαουζ
Ο Σέλντον Γουάιτχαουζ (αγγλικά: Sheldon Whitehouse, 20 Οκτωβρίου 1955), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος και πρώην δικαστικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Ρόουντ Άιλαντ από τον Ιανουάριο του 2007. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 71ος Γενικός Εισαγγελέας του Ρόουντ Άιλαντ από το 1999 έως το 2003, ως ομοσπονδιακός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών για την περιοχή της πολιτείας του Ρόουντ Άιλαντ από το 1993 έως το 1998.
Βιογραφία
Ο Σέλντον Γουάιτχαουζ, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1955 στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, και μεγάλωσε στο Νιου Χάμσαϊρ. Αφού αποφοίτησε το Λύκειο "St. Paul's School" στο Κόνκορντ του Νιου Χάμσαϊρ, σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1978. Στη συνέχεια σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1982.
Καριέρα
Ολοκλήρωσε την πρακτική του άσκηση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Δυτικής Βιρτζίνια (1982-1984), και το 1984 μετακόμισε στο Ρόουντ Άιλαντ, όπου διορίστηκε ειδικός βοηθός στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα του Ρόουντ Άιλαντ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1990. Το 1991, έγινε νομικός σύμβουλος στον Κυβερνήτη του Ρόουντ Άιλαντ, καθώς και σύμβουλος πολιτικής.
Παράλληλα, από το 1992 διορίστηκε από τον τότε Κυβερνήτη Μπρούς Σάντλαν, διευθυντής στο τμήμα Επιχειρηματικών Κανονισμών της πολιτείας του Ρόουντ Άιλαντ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1993.
Ομοσπονδιακός Εισαγγελέας των ΗΠΑ (1993-1998)
Το 1993, ο Γουάιτχαουζ, διορίστηκε από τον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, ως ομοσπονδιακός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών για την περιφέρεια του Ρόουντ Άιλαντ, θέση την οποία διατήρησε έως το 1998. Στην θητεία του, κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετά εύσημα για ενέργειές του.
Γενικός Εισαγγελέας του Ρόουντ Άιλαντ (1999-2003)
Στις Εκλογές Γενικού Εισαγγελέα του 1998 στο Ρόουντ Άιλαντ, ο Γουάιτχαουζ, κατάφερε να νικήσει την τότε Ρεπουμπλικανή ανθυποψήφιά του Νάνσι Μέιγερ, με ποσοστό 66,5% των ψήφων, έναντι 33,4%. Τον Ιανουάριο του 1999, ορίστηκε ως 71ος Γενικός Εισαγγελέας του Ρόουντ Άιλαντ. Η θητεία του, ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2003.
Γερουσία των ΗΠΑ (2007-)
Στις Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών του 2006 στο Ρόουντ Άιλαντ, ο Γουάιτχαουζ, κατάφερε να κερδίσει τον εν ενεργεία Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή (και μετέπειτα Κυβερνήτη του Ρόουντ Άιλαντ) Λίνκολν Τσέιφι, με ποσοστό 53,5% έναντι 46,5% του Τσέιφι.
Ορκίστηκε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Ρόουντ Άιλαντ, στις 3 Ιανουαρίου 2007. Επανεξελέγη στο αξίωμα, στις εκλογές του 2012 (64,8%) και στις εκλογές του 2018 (61,5%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Ρόουντ Άιλαντ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτειακοί Γενικοί Εισαγγελείς (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί εισαγγελείς Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Σπύρος Καρατζαφέρης
Ο Σπύρος Καρατζαφέρης (24 Φεβρουαρίου 1938) είναι Έλληνας δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Ποταμιά της επαρχίας Μεγαλόπολης του νομού Αρκαδίας, και μεγάλωσε στην Αμφιθέα του Παλαιού Φαλήρου. Νεώτερος αδελφός του είναι ο δημοσιογράφος και πολιτικός Γιώργος Καρατζαφέρης, ο οποίος έχει διατελέσει βουλευτής και αρχηγός πολιτικού κόμματος. Αποφοίτησε από την Σχολή Δημοσιογραφίας «Όμηρος», την οποία διηύθυνε ο Ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς, και ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1959 στην εφημερίδα «Βραδυνή», στο αστυνομικό ρεπορτάζ (1959-62). Ακολούθησαν το Έθνος (1962-68, υπό την διεύθυνση του Γιάννη Καψή), η Απογευματινή (1968-75) και η Ελευθεροτυπία (1975-88).
Διακρίθηκε ιδιαίτερα στο πολιτικό ρεπορτάζ και την ερευνητική-αποκαλυπτική δημοσιογραφία στην Ελευθεροτυπία, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, με αποκαλύψεις και δημοσιεύσεις απόρρητων κρατικών σχεδίων και εγγράφων των Ενόπλων Δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών. Οι αποκαλύψεις του Καρατζαφέρη προξένησαν μεγάλη ζημιά στην τότε κυβέρνηση Καραμανλή, και πολλές φορές βρέθηκε κατηγορούμενος, με δικηγόρο τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο. Γνωστές ήταν κυρίως οι διαμάχες του με το τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Αβέρωφ και τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης στρατηγό Αναστάσιο Μπάλκο.
Το 1988 αποχώρησε από την Ελευθεροτυπία και συνεργάστηκε με τον γνωστό επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη στην έκδοση της εφημερίδας Επικαιρότητα (1988-91), στην οποία ανέλαβε διευθυντής και αρχισυντάκτης. Η Επικαιρότητα και η Αυριανή του Γιώργου Κουρή ήταν οι μόνες εφημερίδες που στήριξαν ανοιχτά τον Ανδρέα Παπανδρέου κατά την περίοδο του Ειδικού Δικαστηρίου και του λεγόμενου «βρώμικου '89». Μάλιστα ο Καρατζαφέρης προκάλεσε σάλο με τα δημοσιεύματα του εναντίον του τότε προέδρου του Αρείου Πάγου, Βασιλείου Κόκκινου, τον οποίο κατηγόρησε ως παθητικό ομοφυλόφιλο και δωρολήπτη. Τα δημοσιεύματα αυτά οδήγησαν σε δικαστική καταδίκη χωρίς αναστολή, και για να αποφύγει τον εγκλεισμό στον Κορυδαλλό, ο Σπύρος Καρατζαφέρης διέφυγε στην Κύπρο, απ'όπου παρουσίαζε καθημερινή ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο «Καλημέρα κύριε Κόκκινε», η οποία μεταδίδονταν στην Ελλάδα από τον «Ωχ FM».
Το 1990 ξεκίνησε και την έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «48 Ώρες», ενώ ταυτόχρονα εξέδιδε και το στρατιωτικό περιοδικό «Αμυντικά Θέματα», σε συνεργασία με τον απόστρατο πτέραρχο της Πολεμικής Αεροπορίας Γιάννη Μαρινάκη. Αργότερα υπήρξε εκδότης της «Αθηναϊκής», καθώς και της «Σφήνας».
Στην τηλεόραση, εργάστηκε στην ΕΡΤ, την ΥΕΝΕΔ, το Star Channel (στο οποίο επί σειρά ετών ήταν διευθυντής ειδήσεων), το Τηλεάστυ (μετέπειτα ΑΡΤ), το Extra Channel κ.α. Στο ραδιόφωνο, διατηρούσε επί σειρά ετών εκπομπή στον Flash.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
MF
Η συντομογραφία MF ή mF ή mf (προφέρεται Εμ-εφ) και μF μπορεί να αναφέρεται:
Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα
δεξιά|μικρογραφία|266x266εσ| Κρεμόντας το [[ομοίωμα των ηγετών της Συνομοσπονδίας της Ταργκοβίτσα στη Βαρσοβία το 1794, μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας (1974). Πίνακας του Ζαν-Πιερ Νορμπλάν ντε Λα Γκουρντέν.]] δεξιά|μικρογραφία|332x332εσ| Ο Ρώσος Στρατηγός [[Βασίλι Στεπάνοβιτς Πόποφ, συγγραφέας του κειμένου της συνομοσπονδίας]] Η Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα (πολωνικά: konfederacja targowicka, λιθουανικά: Targovicos konfederacija) ήταν συνομοσπονδία που ιδρύθηκε από Πολωνούς και Λιθουανούς άρχοντες στις 27 Απριλίου 1792, στην Αγία Πετρούπολη, με την υποστήριξη της Ρωσίδας Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄. Η συνομοσπονδία αντιτάχθηκε στο Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 και πολέμησε στον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας του 1792, ο οποίος οδήγησε στο δεύτερο και τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας.
Ιστορία
Η Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα αντιτάχθηκε στο Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791, το οποίο είχε εγκριθεί από τον Μείζων Σέιμ, ειδικά στις διατάξεις που περιόριζαν τα προνόμια των ευγενών. Το κείμενο της ιδρυτικής πράξης της συνομοσπονδίας συντάχθηκε από τον Ρώσο Στρατηγό Βασίλι Στεπάνοβιτς Πόποφ, Αρχηγό του Επιτελείου του Πρίγκιπα Γκριγκόρι Ποτέμκιν. Ο σκοπός του διακηρύχθηκε στη μικρή πόλη Ταργκοβίτσα και στο κτήμα του Ποτότσκι στις 14 Μαΐου 1792. Τέσσερις ημέρες αργότερα, δύο ρωσικοί στρατοί εισέβαλαν στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία χωρίς επίσημη κήρυξη πολεμου.
Οι δυνάμεις της Συνομοσπονδίας της Τραγκοβίτσα νίκησαν τα στρατεύματα που ήταν πιστά στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, στο Σέιμ και στον Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι στον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας του 1792. Ως αποτέλεσμα, ο Βασιλιάς Πονιατόφσκι προσχώρησε επίσημα στη Συνομοσπονδία. Η νίκη επιτάχυνε το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας και έθεσε το στάδιο για το τρίτο διαμελισμό και την τελική διάλυση της Κοινοπολιτείας το 1795. Αυτό το αποτέλεσμα ήταν μια έκπληξη για τους περισσότερους ηγέτες της Συνομοσπονδίας, οι οποίοι ήθελαν μόνο να αποκαταστήσουν το status quo ante και περίμεναν ότι η ανατροπή του Συντάγματος της 3ης Μαΐου θα επιτύχει αυτό το σκοπό.
Κληρονομιά
Ο όρος targowiczanin (ταργκοβιτσάνιν), που ιστορικά ισχύει για κάθε μέλος και υποστηρικτή της Συνομοσπονδίας της Ταργκοβίτσα, έγινε συνώνυμο για έναν προδότη, όπως ακριβώς το targowica είναι συνώνυμο με την προδοσία. Αυτές οι έννοιες εξακολουθούν να ισχύουν στην πολωνική γλώσσα μέχρι σήμερα.
Ηγετικά μέλη
Άλλα μέλη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικές συνομοσπονδίες Κατηγορία:Μείζων Σέιμ Κατηγορία:Διαμελισμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Απόσχιση στην Πολωνία
Anheuser-Busch InBev
Η Anheuser-Busch InBev ( στα ολλανδικά:, συντ. AB InBev) είναι πολυεθνική ποτοποιία και ζυθοποιία με έδρα στο Λέουβεν του Βελγίου. Τα πρόσθετα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στη Νέα Υόρκη, στο Σάο Πάολο, στο Σαιντ Λούις, στο Λονδίνο, στην Πόλη του Μεξικού, στο Γιοχάνεσμπουργκ, στο Τορόντο, στο Μπουένος Άιρες και σε άλλες τοποθεσίες.
Η AB InBev έχει 17 μάρκες οι οποίες παρήγαγαν έσοδα πάνω από 1 δισεκαμμύριο δολάρια έκαστη, ενώ συνολικά το 2013 είχε 200 μάρκες. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι παγκόσμιες μάρκες Budweiser, Corona και Stella Artois, οι διεθνείς Beck's, Hoegaarden και Leffe, καθώς και τοπικές όπως οι Bud Light, Skol, Brahma, Antarctica, Quilmes, Victoria, Modelo Especial, Michelob Ultra, Harbin, Sedrin, Klinskoye, Sibirskaya Korona, Chernigivske και Jupiler. Τα συνολικά έσοδα και από τις 200 μάρκες της AB InBev το 2013 ήταν 43 δις δολάρια.
Το 2015, η εταιρεία απασχολούσε 150.000 εργαζόμενους σε 24 χώρες. Μετά την ενσωμάτωση της Anheuser-Busch η εταιρεία ξεκίνησε να αναφέρει τα οικονομικά της σε δολάρια ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζυθοποιίες Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Βελγίου
Χοληστερόλη (αποσαφήνιση)
Ο όρος χοληστερίνη ή χοληστερόλη αναφέρεται στην κηρώδη ουσία χοληστερόλη.
Με το ίδιο όνομα εννοούνται συχνά και δύο λιποπρωτεΐνες:
Ρεσέν
Το Ρεσέν (Rrëshen) είναι μικρή πόλη και πρώην δήμος στον νομό της Λέζα, στη βόρεια Αλβανία.
Ιστορία
Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015, το Ρεσέν έγινε δημοτική ενότητα και έδρα του δήμου Μιρντίτα. Ήταν η διοικητική έδρα της πρώην επαρχίας Μιρντίτα. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 8.803 κάτοικοι.
Η πόλη
Ως διοικητική έδρα, η πόλη έχει σχολεία και νοσοκομείο. Μετά την κομμουνιστική εποχή, νέες υποδομές όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια και πολιτιστικά κέντρα κατασκευάστηκαν στην περιοχή. Η κύρια οδική σύνδεση από τα σύνορα του Κοσσυφοπεδίου στα Τίρανα και το Δυρράχιο περνά από το Ρεσέν, παρέχοντας καλή συγκοινωνία με την πρωτεύουσα και την Αδριατική. Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη χαρακτηριζόταν ως μικρός οικισμός, αλλά οι διοικητικές αλλαγές και η άνοδος της εξορυκτικής βιομηχανίας ενίσχυσαν το καθεστώς της πόλης, μολονότι από την πτώση του κομμουνισμού και έπειτα, τα περισσότερα από τα ορυχεία έχουν τεθεί σε αχρηστία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μαζική μετανάστευση προς τα Τίρανα και άλλα βιομηχανικά κέντρα της χώρας.
Θρησκεία
Στην πόλη βρίσκεται καθεδρικός ναός, επισκοπική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Ρεσέν, η οποία δημιουργήθηκε το 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Οικία Τσωρτς
Η Οικία Τσωρτς, κτίσμα της οθωμανικής εποχής του ΙΗ' αιώνα, ανήκε στον στρατηγό και ένθερμο φιλέλληνα από την Ιρλανδία σερ Ρίτσαρντ Τσωρτς. Το ιδιότυπο αυτό σπίτι της Αθήνας, που σώζεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας στην Πλάκα, οδός Σχολείου 5, ήταν αρχικά ιδιοκτησία του Άγγλου ιστορικού της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Τζορτζ Φίνλεϊ (George Finlay), όπου κατόπιν εγκαταστάθηκε και έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματά του ο Ρίτσαρντ Τσωρτς.
Το σπίτι δίνει την εντύπωση πύργου με την ιδιόρρυθμη καμινάδα του και τα μικρά παράθυρά του, χαρακτηριστικά γνωρίσματα της οθωμανικής καταγωγής του. Ο "πύργος" του Τσωρτς υπήρξε "καρακόλι", δηλαδή αστυνομικό φυλάκιο των Τούρκων. Επισκευάστηκε μετά την Επανάσταση.
Ο Τσωρτς (ο Τσούρτσης, όπως τον αποκαλούσαν οι Έλληνες), όταν έφθασε στην Αθήνα, φιλοξενήθηκε αρχικά στην έπαυλη του Άγγλου ναυάρχου σερ Πάλτνυ Μάλκολμ (Άσυλο Ανιάτων) στην οδό Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη και αργότερα εγκαταστάθηκε στο σπίτι του Φίνλεϊ στην Πλάκα, οδός Σχολείου 5. Σήμερα, το σπίτι αυτό του Τσωρτς έχει χαρακτηρισθεί ως "διατηρητέον μνημείον" με την ονομασία "Οικία Τσωρτς", παρόλο που η σωστή προφορά του ονόματος είναι Τσερτς (Church).
Μετά το 1830 περίπου, ο Τσωρτς έζησε στην Αθήνα, όπου και πέθανε στις 8 Μαρτίου 1873. Τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, όπου υπάρχει μνημείο με την προτομή του.
Πηγές
Τζωρτς Κατηγορία:Πλάκα
Διονύσιος Σολωμός
Ο Διονύσιος Σολωμός (Ζάκυνθος, 8 Απριλίου 1798 − Κέρκυρα, 9 Φεβρουαρίου 1857) ήταν Έλληνας ποιητής, ιδιαίτερα γνωστός για τη συγγραφή του ποιήματος «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», οι πρώτες δύο στροφές του οποίου έγιναν ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας και ύστερα της Κύπρου.
Κεντρικό πρόσωπο της Επτανησιακής σχολής, ο Διονύσιος Σολωμός θεωρήθηκε και θεωρείται ο εθνικός ποιητής των Ελλήνων, όχι μόνο γιατί έγραψε τον Εθνικό Ύμνο, αλλά και διότι αξιοποίησε την προγενέστερη ποιητική παράδοση (κρητική λογοτεχνία, δημοτικό τραγούδι) και ήταν ο πρώτος που καλλιέργησε συστηματικά τη δημοτική γλώσσα και άνοιξε το δρόμο για τη χρησιμοποίησή της στη λογοτεχνία, αλλάζοντας ακόμη περισσότερο τη στάθμη της. Σύμφωνα με τις απόψεις του δημιουργούσε «από το ρομαντισμό μαζί με το κλασικισμό ένα [...]είδος μεικτό, αλλά νόμιμο[...]».
Εκτός από τον Ύμνον εις την Ελευθερίαν, τα σπουδαιότερα έργα του είναι: Ο Κρητικός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο Πόρφυρας, Η Γυναίκα της Ζάκυθος, Λάμπρος. Πολύ γνωστά είναι επίσης: Η καταστροφή των Ψαρών, Εις Μάρκον Μπότσαρη, Η Φαρμακωμένη κ.α. Το βασικό χαρακτηριστικό της ποιητικής παραγωγής του είναι η αποσπασματική μορφή: κανένα από τα ποιήματα που έγραψε μετά τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν δεν είναι ολοκληρωμένο και με ελάχιστες εξαιρέσεις, τίποτε δεν δημοσιεύτηκε από τον ίδιο. Ο Κώστας Βάρναλης περιέγραψε εύστοχα την αποσπασματικότητα του σολωμικού έργου με τη φράση «...(Ο Σολωμός) πάντα τα έγραφε, αλλά ποτές του δεν τα έγραψε».
Η ημερομηνία θανάτου του (9 Φεβρουαρίου) έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας.
Καταγωγή και παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 8 Απριλίου 1798. Γονείς του ήταν ο κόντες Νικόλαος Σολωμός και η υπηρέτριά του, Αγγελική Νίκλη. Ο πατέρας του καταγόταν από οικογένεια Κρητικών προσφύγων, που ζούσαν στο χωριό Χανδρά, 25 χλμ. νότια της Σητείας, και εγκαταστάθηκαν στη Ζάκυνθο το 1670 μετά την κατάληψη της Κρήτης το 1669 από τους Οθωμανούς. Το οικογενειακό τους όνομα στα ιταλικά παραδίδεται με διάφορες μορφές: Salamon, Salomon, Solomon, Salomone. Η καταγωγή της μητέρας του είναι πιθανό να ήταν από τη Μάνη.
Ο κόντες Νικόλαος Σολωμός χήρεψε το 1802 από τη νόμιμη σύζυγό του, Μαρνέττα Κάκνη, με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά, τον Ρομπέρτο και την Έλενα. Από το 1796 όμως είχε δεσμό με την υπηρέτριά του, Αγγελική Νίκλη, με την οποία απέκτησε εκτός από τον Διονύσιο άλλον έναν γιο, τον Δημήτριο, μετέπειτα πρόεδρο της Ιονίου Βουλής, το 1801. Το ζευγάρι παντρεύτηκε μόλις την προπαραμονή του θανάτου του (27 Φεβρουαρίου 1807) και τα παιδιά τους απέκτησαν τα δικαιώματα των νόμιμων τέκνων.
Ο ποιητής πέρασε τα παιδικά του χρόνια ως το 1808 στο πατρικό του σπίτι στη Ζάκυνθο, υπό την επίβλεψη του δασκάλου του, Αβά Σάντο Ρόσι, Ιταλού πρόσφυγα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε την κηδεμονία του ο κόντες Διονύσιος Μεσσαλάς, ενώ η μητέρα του παντρεύτηκε στις 15 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς τον Μανόλη Λεονταράκη. Την επόμενη χρονιά ο Μεσσαλάς έστειλε τον μικρό Διονύσιο στην Ιταλία για σπουδές, σύμφωνα με τη συνήθεια των ευγενών των Επτανήσων, αλλά ενδεχομένως και λόγω του γάμου της Αγγελικής Νίκλη.
Σπουδές στην Ιταλία
thumb|right|200px|Ο Διονύσιος Σολωμός σε νεανική ηλικία. Συλλογή Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων. Ο Σολωμός αναχώρησε για την Ιταλία μαζί με τον δάσκαλό του, ο οποίος επέστρεφε στην πατρίδα του, στην Κρεμόνα. Γράφτηκε αρχικά στο Λύκειο της Αγίας Αικατερίνης στη Βενετία, όμως δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στην αυστηρή πειθαρχία του σχολείου και γι' αυτό ο Ρόσι τον πήρε μαζί του στην Κρεμόνα, όπου τελείωσε το Λύκειο το 1815. Τον Νοέμβριο του 1815 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Παβίας, από την οποία αποφοίτησε το 1817.
Δοκιμαστικός σωλήνας
thumb|300px|right| Στατώ με δύο δοκιμαστικούς σωλήνες. Ο δοκιμαστικός σωλήνας, επίσης γνωστός και σαν σωλήνας καλιέργειας, είναι ένα από τα γυάλινα όργανα του εργαστηρίου χημείας και είναι ένας γυάλινος ή πλαστικός σωλήνας στο μέγεθος ενός δακτύλου συνήθως, που είναι ανοικτός στο επάνω μέρος και κλειστός σε υοειδές σήμα στο κάτω. Οι δοκιμαστικοί σωλήνες είναι διαθέσιμοι σε διάφορα μήκη και πλάτη, συνήθως από 10 μέχρι 20 mm πλάτος και από 50 μέχρι 200 mm μήκος. Το άνοιγμα στο επάνω μέρος έχει στρογγυλευμένα χείλη, για να μας βοηθάει να χύνουμε το περιεχόμενο. Μερικοί θεωρούν ότι η ύπαρξη των στρογγυλευμένων χειλέων στο επάνω μέρος είναι αυτό που διακρίνει τον δοκιμαστικό σωλήνα από τον σωλήνα καλλιέργειας. . Ορισμένοι δοκιμαστικοί σωλήνες έχουν επίπεδη βάση και κάποιοι είναι κατασκευασμένοι ωστε να δέχονται εσμυρισμένο ή βιδωτό πώμα. Συχνά παρέχονται με μια θολή (ματ) ή άσπρη περιοχή που χρησιμεύει σαν ετικέτα.
Χρήσεις
thumb|130px|right|[[Louis Lumière με μικροσκόπιο και μερικούς δοκιμαστικούς σωλήνες.]] Οι δοκιμαστικοί σωλήνες χρησιμοποιούνται ευρέως από τους χημικούς για να τοποθετήσουν, αναμίξουν ή θερμάνουν μικρές ποσότητες στερεών ή υγρών χημικών ουσιών, κυρίως για ποιοτικά πειράματα και δοκιμασίες. Ο στρογγυλευμένος πυθμένας, και οι ευθείες πλευρές ελαχιστοποιούν τις απώλειες κατα την απόχυση, διευκολύνουν το καθάρισμα, και επιτρέπουν εύκολη παρακολούθηση του περιεχομένου. Ο μακρύς, στενός λαιμός επιβραδύνει τη διάδοση των ατμών και αερίων στο περιβάλλον.
Διονύσιος Σολωμός
Σπουδές στην Ιταλία
Δεδομένων των φιλολογικών ενδιαφερόντων του, η άνθηση της ιταλικής λογοτεχνίας δεν τον άφησε ανεπηρέαστο. Καθώς μάλιστα μιλούσε πλέον θαυμάσια την ιταλική γλώσσα, άρχισε να γράφει ποιήματα στα ιταλικά. Τα σημαντικότερα από τα πρώτα ιταλικά ποιήματα που έγραψε εκείνην την περίοδο ήταν το Ode per la prima messa (Ωδή για την πρώτη λειτουργία) και La distruzione di Gerusalemme ( Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ). Εξάλλου γνωρίστηκε με γνωστά ονόματα της πνευματικής Ιταλίας (πιθανώς Μαντσόνι, Μόντι κ.ά.) οι οποίοι μάλιστα τον περιέβαλαν με το κλίμα του γαλλικού διαφωτισμού. Ενσωματώθηκε στους λογοτεχνικούς κύκλους τους και τελειοποιούμενος στις ποιητικές κατακτήσεις του, εξελισσόταν σ' έναν καλό ποιητή της ιταλικής γλώσσας.
Δοκιμαστικός σωλήνας
Χρήσεις
Ένας αναποδογυρισμένος δοκιμαστικό σωλήνας γεμάτος με νερό σε ένα γεμάτο με νερό ποτήρι ζέσεως χρησιμοποιείται συχνά για την συλλογή των αερίων, π.χ. σε επίδειξη ηλεκτρόλυσης.
Διονύσιος Σολωμός
Επιστροφή στη Ζάκυνθο
Ο Σολωμός επέστρεψε στη Ζάκυνθο το 1818, μετά το τέλος των σπουδών του. Στη Ζάκυνθο υπήρχε αξιόλογη πνευματική κίνηση ήδη από τον 18ο αιώνα (δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλοι οι προσολωμικοί ποιητές προέρχονταν από αυτό το νησί). Γι' αυτό ο Σολωμός βρήκε έναν κύκλο από ανθρώπους με ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία, με τους οποίους γρήγορα ανέπτυξε φιλικές σχέσεις. Οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν ο Αντώνιος Μάτεσης (συγγραφέας του Βασιλικού), ο Γεώργιος Τερτσέτης, ο Διονύσιος Ταγιαπιέρας (γιατρός, δημοτικιστής, φίλος του Ιωάννη Βηλαρά) και ο Νικόλαος Λούντζης. Συγκεντρώνονταν συχνά σε φιλικά σπίτια και διασκέδαζαν με αυτοσχέδια ποιήματα. Συχνά σατίριζαν στα ποιήματά τους έναν Ζακυνθινό γιατρό, τον Ροΐδη (τα ποιήματα του Σολωμού που σατιρίζουν τον γιατρό είναι Το Ιατροσυμβούλιο, Η Πρωτοχρονιά και οι Κρεμάλες). Επίσης, αυτοσχεδίαζαν ποιήματα σε δοσμένες ομοιοκαταληξίες και θέμα. Όπως ήταν φυσικό, ο Σολωμός ξεχώριζε εξ αιτίας του ποιητικού ταλέντου του. Τα ιταλικά ποιήματα που αυτοσχεδίασε εκείνην την εποχή, εκδόθηκαν το 1822, με τον τίτλο Rime Improvvisate, η μοναδική ζώντος του Σολωμού δημοσιευμένη συλλογή. Με την επιστροφή στη Ζάκυνθο ο Σολωμός εκπληρώνει το ιδανικό του, όπως το αποκαλεί ο Κ.Θ. Δημαράς, και μαζεύει «εθνικά τραγούδια», δηλαδή δημοτικά τραγούδια από όλα τα μέρη της Ελλάδας σε μια προσπάθεια ανακάλυψης υλικού που θα εμπλουτίσει το δικό του ποιητικό σχήμα με υλικό από τη λαϊκή παράδοση κίνηση που σηματοδοτεί μια ηθελημένη στροφή της ποίησής του από την ιταλική επιρροή σε μια εθνική με σαφή παραδοσιακά στοιχεία ποίηση.
Μετρό Σάο Πάολο
thumb|right|Το σημερινό δίκτυο. Το Μετρό του Σάο Πάολο (Metropolitano de São Paulo) είναι το πρώτο και μεγαλύτερο σύστημα μετρό στη Βραζιλία, και εξυπηρετεί την πόλη του Σάο Πάολο. Με 6 γραμμές, συνολικού μήκους 104,4 χιλιομέτρων, εξυπηρετεί 91 σταθμούς και μεταφέρει 5,3 εκατομμύρια επιβάτες ημερησίως. Η πρώτη γραμμή ξεκίνησε να λειτουργεί στις 14 Σεπτεμβρίου 1974.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαο Παολο Σαο Παολο Μετρο
Διονύσιος Σολωμός
Τα πρώτα ελληνικά έργα και η συνάντηση με το Σπυρίδωνα Τρικούπη
thumb|left|170px|Ο λόγιος, ιστορικός και πολιτικός Σπυρίδων Τρικούπης. Παράλληλα με τα ιταλικά ποιήματα, ο Σολωμός έκανε και τις πρώτες απόπειρες να γράψει στα Ελληνικά. Αυτό το εγχείρημα ήταν δύσκολο, όχι μόνο επειδή ο ποιητής δεν γνώριζε καλά την ελληνική γλώσσα, αφού η παιδεία του ήταν κλασική και ιταλική, αλλά και επειδή δεν υπήρχαν πολλά αξιόλογα ποιητικά έργα στη δημοτική γλώσσα, τα οποία θα μπορούσε να αξιοποιήσει ως πρότυπο. Για να διαμορφώσει το γλωσσικό του όργανο άρχισε να μελετά συστηματικά τα δημοτικά τραγούδια, το έργο των προσολωμικών ποιητών, δημώδη και κρητική λογοτεχνία, που ήταν τα καλύτερα ώς τότε δείγματα της χρήσης της δημοτικής γλώσσας στη νεοελληνική λογοτεχνία. Τα ποιήματα που ξεχωρίζουν από τα έργα αυτής της περιόδου είναι η Ξανθούλα, η Αγνώριστη, Τα δυο αδέρφια και Η τρελή μάνα.
Σημαντική για τη στροφή του προς τη συγγραφή στα ελληνικά θεωρείται η συνάντησή του το 1822 με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη. Ο Τρικούπης επισκέφθηκε τη Ζάκυνθο το 1822 ως προσκεκλημένος του λόρδου Γκίλφορντ. Η φήμη του Σολωμού στο νησί ήταν ήδη μεγάλη και ο Τρικούπης θέλησε να τον γνωρίσει. Στη δεύτερη συνάντησή τους ο Σολωμός τού διάβασε το ιταλικό Ωδή για την πρώτη λειτουργία και ο Τρικούπης τού είπε ''«Η ποιητική σας ιδιοφυΐα σάς επιφυλάσσει μια διαλεχτή θέση στον ιταλικό Παρνασσό. Αλλά οι πρώτες θέσεις εκεί είναι πιασμένες. Ο ελληνικός Παρνασσός δεν έχει ακόμη τον Δάντη του»''. Ο Σολωμός τού εξήγησε ότι δεν γνώριζε καλά τα ελληνικά και ο Τρικούπης τον βοήθησε στη μελέτη των ποιημάτων του Χριστόπουλου. Ο αριστοκράτης Σολωμός αντίθετα από τον Κάλβο, ξεκινώντας από την ιταλική παιδεία, «ανακάλυψε τον νέο ελληνισμό σαν μια δύναμη άγνωστη, θαυμαστή και γονιμοποιό».
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Ζώη και τον Μαρίνο Σιγούρο, ο Σολωμός μελέτησε τους Έλληνες κλασσικούς, τον Όμηρο, τον Πλάτωνα, τον Θουκυδίδη και όπως σημειώνει ο Χιώτης, «γεύει αυτόν το φρόνημα των προγόνων με τη γλώσσα της αρχαίας σοφίας» υπό τις οδηγίες του διδάσκαλου του γένους, Φιλικού και μέλους της Αγγλικής Στοάς, Αναστάσιο Καραβία ο οποίος από το 1811 ήταν εγκατεστημένος στη συγγενική οικεία του άρχοντος Αντωνίου Σάββα Καραβία στη Ζάκυνθο.
Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν και η καθιέρωση του ποιητή
Ο πρώτος σημαντικός σταθμός στην ελληνόγλωσση δημιουργία του Σολωμού ήταν ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, που ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1823, ποίημα εμπνευσμένο από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Το ποίημα δημοσιεύθηκε και στην Ελλάδα (το 1824 στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι) και στην Ευρώπη (1825 στο Παρίσι, σε γαλλική μετάφραση, αργότερα και σε άλλες γλώσσες) και η φήμη του ποιητή εξαπλώθηκε πέρα από τα στενά όρια του νησιού του. Σε αυτό το έργο εξ άλλου οφείλεται και η εκτίμηση που απολάμβανε ο Σολωμός μέχρι τον θάνατό του, αφού τα υπόλοιπα έργα του ήταν γνωστά μόνο στον στενό κύκλο των θαυμαστών και «μαθητών» του. Με τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν άρχισε μια σημαντική περίοδος για τη μετέπειτα διαμόρφωση του ποιητή: είναι η εποχή στην οποία έχει κατακτήσει πλέον τη γλώσσα και προσπαθεί να δοκιμαστεί σε συνθετότερες μορφές, να διευρύνει τον κύκλο των εμπνεύσεών του και να εγκαταλείψει την ευκολία του αυτοσχεδιασμού. Καρπός των αναζητήσεων αυτής της περιόδου ήταν η Ωδή εις το θάνατο του Λόρδου Μπάιρον, ποίημα που έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον Ύμνο αλλά και πολλές αδυναμίες, Η Καταστροφή των Ψαρών, ο Διάλογος, που αναφέρεται στη γλώσσα (βλέπε παρακάτω), η Γυναίκα της Ζάκυθος.
Η εγκατάσταση στην Κέρκυρα: Τα πρώτα χρόνια
Το 1828, μετά από προστριβές και οικονομικές διαφορές με τον αδελφό του Δημήτριο για κληρονομικά ζητήματα, ο Σολωμός μετακόμισε στην Κέρκυρα, σημαντικό πνευματικό κέντρο των Επτανήσων εκείνη την εποχή. Αιτία της αναχώρησής δεν ήταν όμως μόνο τα οικογενειακά προβλήματα· ο Σολωμός σχεδίαζε ήδη από το 1825 να ταξιδέψει στο νησί. Η Κέρκυρα θα του προσέφερε όχι μόνο ένα περιβάλλον πνευματικότερο, αλλά και την απομόνωση που ταίριαζε στον μονήρη και ιδιότροπο χαρακτήρα του και η οποία ήταν απαραίτητη για τη μελέτη και την ενασχόλησή του με την ποίηση, σύμφωνα και με τις υψηλές αντιλήψεις που είχε για την Τέχνη. Γι’ αυτό και τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Κέρκυρα ήταν τα πιο ευτυχισμένα χρόνια. Την εποχή εκείνη ξεκίνησε την εντατική μελέτη της γερμανικής ρομαντικής φιλοσοφίας και ποίησης (Hegel. Schlegel, Schiller, Goethe). Επειδή δεν γνώριζε γερμανικά, τα διάβαζε από ιταλικές μεταφράσεις που εκπονούσε γι’ αυτόν ο φίλος του Νικόλαος Λούντζης. Όμως η Γερμανική αισθητική δεν πρόκειται να επιδράσει ολοκληρωτικά πάνω στην ποίηση του. Επίσης συνέχισε να επεξεργάζεται τα έργα Γυναίκα της Ζάκυθος και Λάμπρος, που είχε αρχίσει το 1826.
1833: Η δίκη και τα μεγάλα έργα της ωριμότητας
Την περίοδο 1833-1838, και ενώ οι σχέσεις με τον αδελφό του είχαν αποκατασταθεί, η ζωή του συνταράχθηκε από μια σειρά δίκες, με τις οποίες ο ετεροθαλής αδελφός του (από την πλευρά της μητέρας του) Ιωάννης Λεονταράκης διεκδικούσε τμήμα της πατρικής περιουσίας, με το επιχείρημα ότι ήταν και αυτός τέκνο του κόντε Νικόλαου Σολωμού, αφού η μητέρα του ήταν έγκυος πριν από το θάνατό του. Παρόλο που η κατάληξη της περιπέτειας ήταν ευνοϊκή για αυτόν και τον αδελφό του, η δικαστική διαμάχη οδήγησε σε αποξένωση του Σολωμού από τη μητέρα του (πληγώθηκε πολύ από τη στάση της, κυρίως επειδή την υπεραγαπούσε) και στην απόσυρσή του από τη δημοσιότητα.
Παρόλο που η δίκη επηρέασε πολύ τον ψυχισμό του ποιητή, δε στάθηκε ικανή να αναστείλει την ποιητική του δημιουργία. Το 1833 ξεκίνησε η ωριμότερη περίοδος της ποιητικής δημιουργίας του Σολωμού, αποτέλεσμα της οποίας ήταν τα (ανολοκλήρωτα) ποιήματα Ο Κρητικός (1833), Ελεύθεροι Πολιορκημένοι (έως το 1845), Ο Πόρφυρας (1847), τα οποία αναγνωρίζονται ως τα καλύτερα έργα του. Παράλληλα σχεδίαζε και άλλα έργα, τα οποία όμως έμειναν είτε στο στάδιο των σχεδιασμάτων, είτε σε πολύ αποσπασματική μορφή, όπως τα Νικηφόρος Βρυέννιος, Εις το θάνατο Αιμιλίας Ροδόσταμο, Εις Φραγκίσκα Φραίζερ, Carmen Seculare.
Ο κύκλος της Κέρκυρας
thumb|right|180px|Ο Διονύσιος Σολωμός νεκρός σε σκίτσο του Διονυσίου Βέγκια. Στην Κέρκυρα ο Σολωμός βρέθηκε σύντομα στο επίκεντρο ενός κύκλου θαυμαστών και ποιητών, ενός πυρήνα από πνευματικούς ανθρώπους με μεγάλη μόρφωση, με προοδευτικές και φιλελεύθερες ιδέες, με αισθητική κατάρτιση και με αυστηρές αξιώσεις για την τέχνη. Τα σημαντικότερα πρόσωπα με τα οποία συσχετίστηκε ο ποιητής ήταν ο Νικόλαος Μάντζαρος, ο Ιωάννης και ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος, ο Ερμάννος Λούντζης, ο Nicolo Tommaseo, ο Ανδρέας Μουστοξύδης, ο Πέτρος Βράιλας Αρμένης, ο Ιάκωβος Πολυλάς, ο Ιούλιος Τυπάλδος, ο Ανδρέας Λασκαράτος, ο Γεράσιμος Μαρκοράς.thumb|left|230px|Η διαθήκη του Δ. Σολωμού γραμμένη στην ιταλική γλώσσα.
Οι Πολυλάς, Τυπάλδος και Μαρκοράς ήταν οι «μαθητές» του Σολωμού, οι ποιητές που συγκροτούν τον κύκλο των «σολωμικών ποιητών», από τον οποίο αρχίζει η ποιητική άνοδος της ελληνικής ποίησης, πολλές δεκαετίες πριν από την Αθήνα, όπου ο Κωστής Παλαμάς επιχείρησε μια δεύτερη ποιητική αναγέννηση, ως «αρχηγός» της Νέας Αθηναϊκής Σχολής.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Σολωμός μετά το 1847 άρχισε να ξαναγράφει στα Ιταλικά. Τα έργα της περιόδου είναι ημιτελή ποιήματα και πεζά σχεδιάσματα και κάποια από αυτά ίσως σχεδίαζε να μεταφέρει στα Ελληνικά. Το 1851 εμφανίστηκαν και σοβαρά προβλήματα υγείας και ο χαρακτήρας του έγινε ακόμη πιο ιδιόρρυθμος. Αποκόπηκε από φιλικά του πρόσωπα, όπως τον Πολυλά (οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν το 1854) και μετά και την τρίτη εγκεφαλική συμφόρηση που έπαθε το 1856 δεν έβγαινε πλέον από το σπίτι. Πέθανε τελικά τον Φεβρουάριο του 1857. Ήταν τόσο γενική και στέρεη η φήμη του, ώστε όταν μαθεύτηκε ο θάνατός του, όλος ο λαός πένθησε. Το θέατρο της Κέρκυρας έκλεισε, η Ιόνιος Βουλή σταμάτησε τις εργασίες της και αποφάσισε να κηρυχθεί πένθος για τον ποιητή. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Ζάκυνθο το 1865.
Τα κυριότερα έργα
thumb|right|200px|Επίσης ένα έργο λαϊκής τέχνης, που αναπαριστά τον Διονύσιο Σολωμό. Τα πρώτα ποιήματα του Σολωμού, αυτά της Ζακυνθινής περιόδου, ήταν κυρίως σύντομα στιχουργήματα στα πρότυπα των ιταλικών ποιημάτων, στο κλίμα του αρκαδισμού (για παράδειγμα Ο θάνατος του βοσκού, Ευρυκόμη), αλλά και του πρώιμου ρομαντισμού (Τρελή μάνα). Πρώτος σημαντικός σταθμός είναι ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν (1823), χάρη στον οποίο καθιερώθηκε ως εθνικός ποιητής και απέκτησε τη φήμη που απολάμβανε ως το θάνατό του. Η δεκαετία 1823-1833 είναι καθοριστική για τη μετέπειτα εξέλιξή του. Τότε ο ποιητής προσπάθησε να εγκαταλείψει την ευκολία του αυτοσχεδιασμού και άφησε οριστικά τον νεοκλασικισμό των ποιημάτων Ύμνος εις την Ελευθερίαν, Ωδή στον θάνατο του Λόρδου Βύρωνα, και Εις Μάρκο Μπότσαρη, το μόνο ποίημα που αφιερώνεται αποκλειστικά σε αγωνιστή του '21.