cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιζέρ (ποταμός)
Κοιλάδες
Η κατώτερη κοιλάδα αποτελεί τμήμα της πεδιάδας της Βαλάνς (που ονομάζεται επίσης Βαλαντινουά) και χαρακτηρίζεται από τον ποταμό. Αντί να διευρύνει τις όχθες του με την πάροδο του χρόνου, ο ποταμός έχει σκάψει βαθύτερα την κοίτη του, σχηματίζοντας κλιμακωτές επιφάνειες, αναβαθμίδες. Η κοιλάδα έχει σαφώς καθορισμένα σύνορα και είναι σχετικά στενή και δεν υπερβαίνει τα 2 χιλιόμετρα σε πλάτος.
Η επανάληψη της αλουβιακών αποθέσεων κατά τη διάρκεια των παγετώνων της τεταρτογενούς περιόδου και η υπερβολική αποσάθρωση οδήγησε στο σχηματισμό αρκετών κλιμακωτών αναβαθμίδων στην κάτω κοιλάδα του ποταμού. Αυτό συνέβη μέσα από τη μαζική συσσώρευση προσχώσεων από τον ποταμό πάνω σε στρώματα μειοκαινική ς μολάσσας. Σήμερα, αυτές οι αναβαθμίδες εξακολουθούν να ορίζουν τη γεωγραφία της πεδιάδας της Βαλάνς.
Πόλεις
Ο ποταμός Ιζέρ διέρχεται από 3 νομούς και αρκετές κοινότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Μήτρος Βλαχοθανάσης
Ο Μήτρος Βλαχοθανάσης ήταν περίφημος αρματολός των ετών 1730 - 1772.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την Βουνιχώρα της Ρούμελης. Υπήρξε ένας των κυριότερων εργατών της επανάστασης του 1770, αν και ήταν γηραιότατος. Υπό την αρχηγία του Ανδρούτσου, τον οποίο άλλοτε είχε υπό τις διαταγάς του πήρε μέρος στην περίφημη μάχη της Μονής των Βαρδουσίων και διεύθυνε αυτοπροσώπως την μάχη επιφέροντας λαμπρή νίκη πάνω από το χωριό Πεντερίτσα. Πήρε μέρος και στην εκστρατεία του Ανδρούτσου κατά της Ναυπάκτου και φονεύτηκε μαχόμενος έξω από τα τείχη της πόλης κατά του Μουχτάρ πασά.
Πηγές
Κατηγορία:Αρματολοί
Πέρασμα Δράμας
Το Πέρασμα είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας σε υψόμετρο 400 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία. Απέχει 53 χλμ. Β. από τη Δράμα (μέσω Βώλακα) και 29 χλμ. Α. από το Κάτω Νευροκόπι (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένο στις βόρειες πλαγιές του όρους Φαλακρό και τις νότιες όχθες της τεχνητής λίμνης Θησαυρού που σχηματίζεται στον ποταμό Νέστο. Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, με την παλιά ονομασία Ιστράνε το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τσερεσόβου (Παγονερίου). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Πέρασμα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Μικροκλεισούρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μικροκλεισούρας που υπάγεται στο Δήμου Κάτω Νευροκοπίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 26 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Γεώργιος Ιωάννης του Λύτσελσταϊν & Γκούττενμπεργκ
Ο Γεώργιος-Ιωάννης Β΄, γερμ. Georg-Johann (24 Ιουνίου 1586 – 29 Σεπτεμβρίου 1654) ήταν συγκυβερνήτης του Βελντέντς (1592-98), παλατινός κόμης του ημίσεως του Γκούττενμπεργκ (1598-1601), παλατινός κόμης του Γκούττενμπεργκ (1601-54) και παλατινός κόμης του Λύτσελσταϊν (1611-54).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου-Ιωάννη παλατινού κόμη του Βελντέτς και της Άννας-Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.
Το 1654 απεβίωσε και τον κληρονόμησε ο ανιψιός του Λεοπόλδος-Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1613 τη Σουζάνα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Όθωνα-Ερρίκου παλατινού κόμη του Ζούλτσμπαχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κάμιανετς-Ποντίλσκι
Το Κάμιανετς-Ποντίλσκι (Ка́м'яне́ць-Поді́льський, Kamieniec Podolski, Camenița) είναι πόλη στον ποταμό Σμότριτς στη δυτική Ουκρανία, στα βορειοανατολικά του Τσερνιβτσί. Παλαιότερα ήταν το διοικητικό κέντρο του Όμπλαστ Χμελνίτσκι και τώρα η πόλη είναι το διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Κάμιανετς-Ποντίλσκι. Ο πληθυσμός του είναι 97.908 κάτοικοι (εκτίμηση 2021)
Το 1919-1920, κατά τη διάρκεια του εκτυλισσόμενου Ουκρανο-Σοβιετικού Πολέμου, η πόλη χρησίμευσε επίσημα ως προσωρινή πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας.
Όνομα
αριστερά|μικρογραφία|129x129εσ| Ιστορικό οικόσημο του Κάμιανετς Το πρώτο μέρος του διπλού ονόματος της πόλης προέρχεται από το kamin' (камiнь) ή kamen, που σημαίνει «πέτρα» στα παλαιά σλαβικά. Το δεύτερο μέρος του ονόματός του σχετίζεται με την ιστορική περιοχή της Ποδολίας (Подíлля), της οποίας το Κάμιανετς-Ποντίλσκι θεωρείται η ιστορική πρωτεύουσα.
Γεωγραφία
Το Κάμιανετς-Ποντίλσκι βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Όμπλαστ Χμελνίτσκι, που βρίσκεται στη δυτική ουκρανική περιοχή Ποδολία. Ο ποταμός Σμότριτς, παραπόταμος του Δνείστερου, διαρρέει την πόλη. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 27,84 χλμ2. Η πόλη βρίσκεται περίπου 101 χιλιόμετρα από το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας, το Χμελνίτσκι.
Κλασική αρχαιότητα
Αρκετοί ιστορικοί θεωρούν ότι μια πόλη σε αυτό το σημείο ιδρύθηκε από τους αρχαίους Δάκους, οι οποίοι ζούσαν στη σημερινή Ρουμανία, στη Μολδαβία και σε περιοχές της Ουκρανίας. Οι ιστορικοί γράφουν ότι οι ιδρυτές ονόμασαν τον οικισμό Πετρίδαβα ή Κλεπίδαβα, που προέρχονται από την ελληνική λέξη πέτρα ή τη λατινική λάπις «πέτρα» και τη δακική δάβα «πόλη».
Ρως του Κιέβου και Τάταροι (11ος αι.–1241)
Το σύγχρονο Κάμιανετς-Ποντίλσκι αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1062 ως πόλη του Ρως του Κιέβου. Το 1241 καταστράφηκε από τους Μογγόλους εισβολείς.
Πολωνική κυριαρχία (1352–1672)
Το 1352, προσαρτήθηκε από τον Πολωνό βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα. Το 1378 έγινε έδρα Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής. Το 1432, ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας παραχώρησε δικαιώματα στην πόλη Καμιένιετς Ποντόλσκι. Το 1434 έγινε πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Ποδολιάς και έδρα της τοπικής πολιτικής και στρατιωτικής διοίκησης. Το αρχαίο κάστρο ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε ουσιαστικά από τους Πολωνούς βασιλείς για να υπερασπιστεί το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας από τα νοτιοδυτικά ενάντια στις επιδρομές των Οθωμανών και των Τάταρων, έτσι ονομάστηκε πύλη προς την Πολωνία. αριστερά|μικρογραφία| Η Πύλη [[Στέφανος Μπάτορυ είναι μέρος του παλιού οχυρωματικού συγκροτήματος της πόλης.]] Κατά την περίοδο των ελεύθερων εκλογών στην Πολωνία, το Κάμιανετς-Ποντίλσκι, ως μια από τις πόλεις με τη μεγαλύτερη επιρροή στο κράτος, απολάμβανε δικαιώματα ψήφου (μαζί με τις Βαρσοβία, Κρακοβία, Πόζναν, Γκντανσκ, Λβουφ, Βίλνο, Λούμπλιν, Τόρουν και Έλμπλονγκ).
Οθωμανική κυριαρχία (1672-1699)
Μετά τη Συνθήκη του Μπούτσατς του 1672, το Κάμιανετς-Ποντίλσκι ήταν για λίγο μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πρωτεύουσα του Εγιαλετιού της Ποδολίας. Ήταν επίσης σαντζάκι του πασά (κεντρικό σαντζάκι) αυτού του εγιαλέτου. Για να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή για την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ο Βασιλιάς Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι έχτισε ένα φρούριο σε κοντινή απόσταση. Το 1687, η Πολωνία προσπάθησε να ανακτήσει τον έλεγχο των Κάμιανετς-Ποντίλσκ και Ποδολίας, όταν το φρούριο πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς από τους Πολωνούς με επικεφαλής τον Πρίγκιπα Ιάκωβο Λουδοβίκο Σομπιέσκι. δεξιά|μικρογραφία| Το Κάστρο του Κάμιανετς-Ποντίλσκι το 2012
Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (1699-1793)
Το 1699, η πόλη δόθηκε πίσω στην Πολωνία υπό τον Βασιλιά Αύγουστο Β΄ το Δυνατό, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς. Το φρούριο διευρύνονταν συνεχώς και θεωρούνταν ως το ισχυρότερο στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Τα σωζόμενα ερείπια του φρουρίου περιέχουν ακόμη τις σιδερένιες οβίδες που έχουν κολλήσει μέσα τους από διάφορες πολιορκίες.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κάμιανετς-Ποντίλσκι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1897-1898
Το 1897-1898 διοργανώθηκε το δέκατο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών. Η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της. Αυτό παραμένει και το τελευταίο μέχρι και σήμερα για την ομάδα από το Σέφιλντ. Η Άστον Βίλα πρώτη στο πρωτάθλημα του 1896-1897 τερμάτισε έκτη.
Στο τέλος του πρωταθλήματος έγινε πρωτάθλημα κατάταξης ανάμεσα στις δύο τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας, με τις δύο πρώτες της δεύτερης κατηγορίας.
Βαθμολογία
1Έπαιξαν μίνι πρωτάθλημα με τις Μπέρνλεϊ και την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ.
Η Στόουκ Σίτι παρέμεινε στην κατηγορία και ανέβηκε η Μπέρνλεϊ για την επόμενη σεζόν. Αντίθετα η Μπλάκμπερν Ρόβερς υποβιβάστηκε και η Νιούκασλ Γιουνάιτεντ παρέμεινε στη δεύτερη κατηγορία. Με καινούρια απόφαση τελικά η Μπλάκμπερν Ρόβερς παρέμεινε και η Νιούκασλ Γιουνάιτεντ ανέβηκε λόγω της αύξησης των ομάδων της επόμενης σεζόν από δεκάξι σε δεκαοκτώ.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Μάχη της Βλαχοκερασιάς
Η μάχη της Βλαχοκερασιάς ήταν πολεμική συμπλοκή της επανάστασης του 21.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Μετά την διάλυση του Ελληνικού στρατοπέδου της Καρύταινας ο Θεόδωρος Κολοκορώνης κατόρθωσε να συγκεντρώσει γύρω από την Τρίπολη διάφορα στρατόπεδα. Ένα από αυτά αποτελείτο από Λάκωνες και Αρκάδες υπό τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και Αν. Νικολόπουλο, τοποθετήθηκε κοντά στην Βλαχοκερασιά Αρκαδίας. Την ημέρα του Πάσχα 10 Απριλίου 1821, λόγω της γιορτής και ενώ το στρατόπεδο δεν βρίσκονταν συντεταγμένο δέχτηκε επίθεση τριων χιλιάδων Τούρκων και διαλύθηκε. Προς βοήθεια τους έσπευσε ο Κολοκοτρώνης, πού άκουσε του κρότους των όπλων, αλλά έφτασε αργά. Ο Νικολόπουλος και ο Βενετσιανάκος φονεύτηκαν στην συμπλοκή, τους έκοψαν τα κεφάλια μαζί με άλλους ένδεκα σκοτωμένων, και τα περιφέρανε οι Τούρκοι στην Τριπολιτσά.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Αρκαδίας
Λεονάρντο Βίντσι
Ο Λεονάρντο Βίντσι (Leonardo Vinci, Στρόνγκολι 1690 – Νάπολη 27 Μαΐου 1730) ήταν Ιταλός συνθέτης των αρχών του 18ου αιώνα, γνωστός κυρίως για τις όπερές του, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ναπολιτάνικης σχολής συνθετών όπερας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βίντσι γεννήθηκε στο Στρόνγκολι της Καλαβρίας, το 1690. Από το 1708, σπούδασε με δάσκαλο τον Γ. Γκρέκο (Gaetano Greco) στο Conservatorio dei Poveri di Gesù Cristo «Ωδείο των Φτωχών του Ιησού Χριστού». Το 1719 διορίστηκε αρχιμουσικός (maestro di cappella) στο Σανσεβέρο, στην υπηρεσία του πρίγκηπα Π. ντι Σάνγκρο (Paolo di Sangro) και, ταυτόχρονα, παρέδιδε μαθήματα στον ανιψιό του Ραϋμόνδο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγραψε τις πρώτες του ελαφρές όπερες, στη ναπολιτάνικη διάλεκτο, που είχαν πολύ καλή υποδοχή: Lo cecato fauzo και Le ddoje lettere. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι, σε αυτές τις πρώτες όπερες του Βίντσι, υπάρχουν άριες που επηρέασαν τη μουσική του Χέντελ Αυτή, η καλή αρχή σήμαινε ότι, ο Βίντσι άρχισε να γίνεται ένας από τους πιο δημοφιλείς συνθέτες όπερας της ναπολιτάνικης σκηνής, μαζί με τον Λ. Λέο (Leonardo Leo). Αξιοσημείωτη επιτυχία είχε και το έργο Li zite ‘n galera που ανέβηκε στο θέατρο San Bartolomeo. Το έργο αυτό είναι η παλαιότερη κωμική όπερα, της οποίας έχει διατηρηθεί ατόφια η παρτιτούρα. Στη συνέχεια, συνέθεσε κι άλλες ελαφρές όπερες για το Νέο Θέατρο (La mogliera fedele, η τελευταία κωμωδία του, και La festa di Bacco), προτού αφοσιωθεί στη σοβαρή όπερα Publio Cornelio Scipione.
Όταν απέκτησε φήμη, προσκλήθηκε στη Ρώμη το 1724, όπου παρουσίασε την όπερα Farnace, σε λιμπρέτο Λουκίνι. Σ’ αυτό το έργο, που ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στο θέατρο Alibert, τραγούδησαν οι Ν. Γκίτσι (Domenico Gizzi) βιρτουόζος τενόρος στο βασιλικό παρεκκλήσιο της Νάπολης στον φερώνυμο ρόλο, και ο Κ. Μπρόσι (Carlo Broschi). Την ίδια χρονιά έγραψε δύο όπερες για τη Νάπολη και, το 1725, συνέθεσε το Ifigenia in Tauride για τη Βενετία. Το 1725, μέχρι τον θάνατό του, εργάστηκε ως αρχιμουσικός στο βασιλικό παρεκκλήσιο της Νάπολης. Στο καρναβάλι του 1726, παρουσίασε στο θέατρο delle Dame της Ρώμης, ένα από τα αριστουργήματά του, την όπερα Didone Abbandonata σε λιμπρέτο του Μεταστάζιο. Το 1728 εντάχθηκε στην Αδελφότητα Ροζάριο της εκκλησίας Santa Caterina a Formiello στη Νάπολη και, την ίδια χρονιά, μετά το θάνατο του Γκρέκο, πήρε τη θέση του αρχιμουσικού στο Ωδείο dei Poveri di Gesù Cristo, όπου, ανάμεσα στους μαθητές του ήταν και ο Περγκολέζι. Αυτή η θέση, ωστόσο, ήταν βραχύβια, διότι τον Οκτώβριο του ιδίου έτους, ο Βίντσι αντικαταστάθηκε από τον Φ. Ντουράντε (Francesco Durante).
Ακσάι Βενκατές
Ο Ακσάι Βενκατές (Akshay Venkatesh FRS, γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1981) είναι Αυστραλός μαθηματικός και καθηγητής (από τις 15 Αυγούστου 2018) στη Σχολή Μαθηματικών του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα είναι στα πεδία της αρίθμησης, των προβλημάτων ισοκατανομής σε αυτομορφικές μορφές και της θεωρίας αριθμών, ιδίως της θεωρίας αναπαραστάσεων, των τοπικά συμμετρικών χώρων, της εργοδικής θεωρίας και της αλγεβρικής τοπολογίας.
Λεονάρντο Βίντσι
Βιογραφικά στοιχεία
Το τελευταίο έργο του, η όπερα Artaserse, ανέβηκε το 1730 στη Ρώμη. Την ίδια χρονιά ο Βίντσι έχασε τη ζωή του εντελώς αιφνίδια και, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Επειδή, ήταν λάτρης της καλής ζωής, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των Μεταστάζιο και Φρουγκόνι (Carlo Innocenzo Frugoni), μπορεί να πέθανε από τροφική δηλητηρίαση. Όμως, σύμφωνα με άλλη, αναπόδεικτη εκδοχή, δηλητηριάστηκε από τον σύζυγο κάποιας υποψήφιας ερωμένης του. Ενταφιάστηκε στην εκκλησία Santa Caterina a Formiello, με συγκέντρωση χρημάτων για την κάλυψη των δαπανών, δεδομένου ότι, έφυγε πτωχός.
Ακσάι Βενκατές
Είναι ο μόνος Αυστραλός που έχει κερδίσει μετάλλια τόσο στη Διεθνή Ολυμπιάδα Φυσικής όσο και στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα, κάτι που έκανε σε ηλικία 12 ετών.
Λεονάρντο Βίντσι
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Η παραγωγή του Βίντσι περιλαμβάνει, κυρίως, κωμικές και σοβαρές όπερες, καθώς και θρησκευτική μουσική, παστίτσια και ενόργανες συνθέσεις. Συνέθεσε περίπου 40 όπερες, από τις οποίες 25 για τη Νάπολη και 11 για τη Ρώμη. Το 1758, εκδόθηκαν στο Λονδίνο άριες από αυτές τις όπερες με τον αγγλικό τίτλο Collection of Songs «Συλλογή Τραγουδιών». Έγραψε, επίσης, ορατόρια, λειτουργίες και μοτέτα.
Η ναπολιτάνικη Comedia per Musica του Βίντσι, το οπερατικό είδος που καλλιέργησε ο Βίντσι στην αρχή της καριέρας του, είναι μεγάλης διάρκειας, κωμική όπερα που κάνει χρήση της ναπολιτάνικης διαλέκτου. Επομένως, διαφέρει από τα μικρής διάρκειας, σατυρικά intermezzi που, μέχρι τότε, παρεμβάλλονταν στις όπερες και η χρήση της γλώσσας γινόταν στα ιταλικά της Τοσκάνης. Πάντως, με την πάροδο του χρόνου η διάλεκτος της Νάπολης έδωσε, σταδιακά, τη θέση της στα επισημότερα ιταλικά της Τοσκάνης.
Ακσάι Βενκατές
Το 2018, του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Φιλντς για τη σύνθεση της αναλυτικής θεωρίας αριθμών, της ομογενούς δυναμικής, της τοπολογίας και της θεωρίας αναπαραστάσεων. Είναι ο δεύτερος Αυστραλός και το δεύτερο άτομο ινδικής καταγωγής που κερδίζει το Μετάλλιο Φιλντς Ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής Μαθηματικών Επιστημών για το Βραβείο Infosys το 2020.
Λεονάρντο Βίντσι
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Στις όπερές του υπάρχει σχεδόν πάντοτε, μια μακριά «αλυσίδα» από άριες da capo (γύρω στις 30 σε αριθμό), που συνδέονται μεταξύ τους με ρετσιτατίβα. Η ενορχήστρωση γίνεται με χρήση βιολιών unisono στη μελωδία, ενώ τα υπόλοιπα όργανα αναλαμβάνουν την εναρμόνιση και τη ρυθμική στήριξη, πολλές φορές με καθαρά μηχανικό τρόπο. Πάντως, το ταλέντο του Βίντσι να δημιουργεί μελωδίες που «κολακεύουν» τη φωνή των τραγουδιστών, όπως και τα αυτιά των ακροατών ήταν, πιθανότατα, ο λόγος της μεγάλης επιτυχίας που γνώρισαν οι όπερές του.
Ακσάι Βενκατές
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Ο Ακσάι Βενκατές γεννήθηκε στο Δελχί της Ινδίας και η οικογένειά του μετανάστευσε στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας σε ηλικία δύο ετών. Φοίτησε στο Σκωτσέζικο κολλέγιο. Η μητέρα του, Σβέθα, είναι καθηγήτρια πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Deakin. Παιδί-θαύμα, ο Ακσάι παρακολούθησε μαθήματα εξωσχολικής εκπαίδευσης για προικισμένους μαθητές στο πλαίσιο του κρατικού προγράμματος μαθηματικών ολυμπιάδων και το 1993, ενώ ήταν μόλις 11 ετών, συμμετείχε στην 24η Διεθνή Ολυμπιάδα Φυσικής στο Γουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια, κερδίζοντας ένα χάλκινο μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά, έστρεψε την προσοχή του στα μαθηματικά και, αφού κατέλαβε τη δεύτερη θέση στην Αυστραλιανή Μαθηματική Ολυμπιάδα, κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο στην 6η Μαθηματική Ολυμπιάδα της Ασίας και του Ειρηνικού, προτού κερδίσει ένα χάλκινο μετάλλιο στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα του 1994 που πραγματοποιήθηκε στο Χονγκ Κονγκ. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του την ίδια χρονιά, κλείνοντας τα 13 του χρόνια προτού εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας ως ο νεότερος φοιτητής του. Ο Βενκατές ολοκλήρωσε το τετραετές πρόγραμμα σπουδών σε τρία χρόνια και έγινε, στα 16 του, το νεότερο άτομο που πήρε Άριστα στα καθαρά μαθηματικά από το πανεπιστήμιο. Του απονεμήθηκε το Βραβείο J. A. Woods Memorial ως ο πιο εξαιρετικός απόφοιτος της χρονιάς από τις Σχολές Επιστημών, Μηχανικής, Οδοντιατρικής ή Ιατρικής. Όσο ήταν στο UWA ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Honours Cricket Association.
Έρευνα
Ο Ακσάι ξεκίνησε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1998 με καθηγητή τον Πίτερ Σάρνακ, το οποίο ολοκλήρωσε το 2002, με τη διατριβή Limiting forms of the trace formula. Επιδοτήθηκε από την υποτροφία Hackett για μεταπτυχιακές σπουδές. Στη συνέχεια του απονεμήθηκε μια μεταδιδακτορική θέση στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτής του C.L.E. Moore. Στη συνέχεια, ο Βένκατες ήταν κάτοχος ερευνητικής υποτροφίας Clay Research Fellowship από το Clay Μαθηματικό Ινστιτούτο από το 2004 έως το 2006, και ήταν αναπληρωτής καθηγητής στο Courant Institute of Mathematical Sciences του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ την 1η Σεπτεμβρίου 2008. Αφού υπηρέτησε ως διακεκριμένος επισκέπτης καθηγητής στο IAS την περίοδο 2017-2018, έγινε μόνιμο μέλος του διδακτικού προσωπικού του IAS τον Αύγουστο του 2018.
Λεονάρντο Βίντσι
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Επίσης, ένα από τα χαρακτηριστικά της μουσικής τού Βίντσι, είναι η έντονη μελωδικότητα, με διαφορετικό τρόπο δόμησης από την τυπική ναπολιτάνικη σχολή. Στις όπερές του, αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές, δεδομένου ότι, η μικρή χρήση της αντιστικτικής κίνησης στα μπάσα επιτρέπει στην πάνω φωνή να ξεχωρίζει.
Ακσάι Βενκατές
Συνεισφορές στα μαθηματικά
Χρησιμοποιώντας εργοδικές μεθόδους, ο Βενκατές, από κοινού με τον Τζόρνταν Έλενμπεργκ, σημείωσε σημαντική πρόοδο στην αρχή του Χάσε για τις ολοκληρωτικές αναπαραστάσεις τετραγωνικών μορφών από τετραγωνικές μορφές.
Σε μια σειρά κοινών εργασιών με τους Μάνφρεντ Αϊνσιέντλερ, Έλον Λίντενστραους και Φιλίπ Μισέλ, ο Βενκατές επανεξέτασε την εργοδική μέθοδο Λίνικ και έλυσε μια μακροχρόνια εικασία του Γιούρι Λίνικ σχετικά με την κατανομή των τροχιών τόρου που συνδέονται με κυβικά αριθμητικά πεδία.
Ο Ακσάι Βενκατές παρείχε επίσης έναν νέο και πιο άμεσο τρόπο για την καθιέρωση εκτιμήσεων υπο-κυρτότητας για τις συναρτήσεις L σε πολλές περιπτώσεις, υπερβαίνοντας τις θεμελιώδεις εργασίες των Χάρντι-Λίτλγουντ-Γουέιλ, Μπέρτζες και Ντιουκ-Φρίντλαντερ-Ιβάνιεκ που ασχολήθηκαν με σημαντικές ειδικές περιπτώσεις. Αυτή η προσέγγιση οδήγησε τελικά στην πλήρη επίλυση από τον Βενκατές και τον Φιλίπ Μισέλ του προβλήματος υπο-κυρτότητας για τις συναρτήσεις L των GL(1) και GL(2) πάνω από γενικά αριθμητικά πεδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αυστραλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Άγιος Ιωάννης Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αντρέας Παγουλάτος
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Συμμετείχε ενεργά στη γέννηση και την εξέλιξη του ποιητικού κινήματος του γλωσσοκεντρισμού κατά την παραμονή του στο Παρίσι (1970 έως 1988). Τη δεκαετία του '70 εξέδωσε δύο ποιητικά βιβλία (Επίμαχα, Κορμί κείμενο), τα οποία, μαζί με δημοσιευμένα σε γαλλικά περιοδικά ποιήματά του, θεωρούνται από τα πρώτα γλωσσοκεντρικά κείμενα. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών '70-'80 ίδρυσε αρχικά το περιοδικό Χνάρι και στη συνέχεια τα Χνάρια (το τελευταίο με συνδιευθυντή τον ζωγράφο Γιώργο Λαζόγκα). Ακολούθησαν τα περιοδικά Συντέλεια (εκδ. Εξάντας) και Νέα Συντέλεια (εκδ. 'Αγκυρα), που αμφότερα διηύθυνε από κοινού με τον ομότεχνό του Νάνο Βαλαωρίτη. Διετέλεσε επί πολλά έτη υπεύθυνος του τομέα ποίησης στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα και εκπροσώπησε την ελληνική ποίηση σε φεστιβάλ στο εξωτερικό. Δοκίμιά του δημοσιεύθηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά, εφημερίδες, καθώς και σε εκδόσεις των Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης & Δράμας. Ως ερευνητής-σεναριογράφος εργάστηκε σε εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης με αντικείμενο την τέχνη της φωτογραφίας.
Υπέστη οξύ εγκεφαλικό και απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 2010. Το αρχείο του μετά τον θάνατό του δωρήθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ).
Λίμνη Βιβάρι
Η λίμνη Βιβάρι είναι μικρή σε έκταση λίμνη και βρίσκεται στο δήμο Ευρώτα Λακωνίας.
Ιστορικά στoιχεία
Κατά την Τουρκοκρατία η πεδιάδα του Έλους έγινε τουρκική ενώ οι Χριστιανοί κάτοικοι περιορίστηκαν στα άγονα και στα βαλτώδη. Ακόμη και η Σουλτάνα είχε στην κατοχή της τρία ολόκληρα χωριά, καθώς και τα τρία ιχθυοτροφεία της πεδιάδας, όπως φαίνεται από σχετική Έκθεση του Κράτους:
Β
Άγιος Ιωάννης Κονίσκης Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία δείτε: Άγιος Ιωάννης Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Ιωάννης (τοπωνύμια)
Ο Άγιος Ιωάννης, είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 710 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα βορειοδυτικά της λίμνης Τριχωνίδας και δυτικά του Εύηνου ποταμού. Απέχει 45 χλμ. δυτικά από το Αγρίνιο και 16 χλμ. βορειοανατολικά από το Θέρμο. Το 1912 αποσπάσθηκε από τον τότε δήμο Παρευηνίων και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κονίσκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κονίσκα και τον Πούλινο αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Κονίσκης που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 70 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Ρούντολφ Μπέστερ
Ο Ρούντολφ Μπέστερ (Rudolf Bester, ‎γεννήθηκε 19 Ιουλίου 1983) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τη Ναμίμπια που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 13 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Ναμίμπια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ναμίμπια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ορλάντο Πάιρετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φρι Στέιτ Σταρς ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κατάλογος χωρών ανά ποσοστό αθρησκίας
Μέθοδοι
Κάθε δημοσκόπηση χρησιμοποιεί διαφορετικές ερωτήσεις και μεθόδους:
Οι αριθμοί προέρχονται από διαφορετικά χρόνια και ενδέχεται να μην είναι ακριβείς για χώρες με κυβερνήσεις που απαιτούν ή προτρέπουν τη θρησκεία ή τον κοσμικισμό.
Live at Wembley '86
Live at Wembley '86 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Μαΐου του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Parlophone" στην Ευρώπη και της "Hollywood" στην Βόρεια Αμερική.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1986 στο στάδιο Γουέμπλεϊ, σε μία περίοδο όπου το συγκρότημα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην πατρίδα του, αφού το άλμπουμ "A Kind of Magic" είχε ανέβει στο # 1 του καταλόγου επιτυχιών, το ομώνυμο σινγκλ είχε σκαρφαλώσει στο Top-10, το σάουντρακ της ταινίας "Χαϊλάντερ" ακουγόταν σε όλο τον κόσμο και η εμφάνιση τους στο φιλανθρωπικό φεστιβάλ "Live Aid" την προηγούμενη χρονιά υπήρξε θριαμβευτική. Αυτό οδήγησε σε sold-out των δύο εμφανίσεων τους, όπως και την πρόταση για μία τρίτη συναυλία, όπου ο μάνατζερ τους αρνήθηκε, με σκοπό μία εμφάνιση στο Knebworth Park.
Οι συναυλίες στο Γουέμπλεϊ ηχογραφήθηκαν και βιντεοσκοπήθηκαν, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει μία βίντεοκασέτα το 1990 με τίτλο "Real Magic", ακολουθούμενη από το διπλό άλμπουμ δύο χρόνια αργότερα.
Θέσεις τσαρτ
Live at Wembley '86 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 26 Μαΐου 1992
Βραβεία
Live Magic (άλμπουμ)
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Wembley '86" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Ελληνικό Σχέδιο
μικρογραφία|Το κολοσσιαίο "Ανάκτορο Πέλλας" στις όχθες του [[Νέβας|Ποταμού Νέβα ονομάστηκε έτσι από τη γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου]] Το λεγόμενο Ελληνικό Σχέδιο ή Ελληνικό Έργο (Greek Project, στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία, ρωσικά Греческий проект) ήταν μια πρόταση για τη λύση του Ανατολικού Ζητήματος, η οποία αναπτύχθηκε από την Αικατερίνη τη Μεγάλη της Ρωσίας, περί το 1780. Προέβλεπε τη διχοτόμηση και διανομή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μεταξύ της Ρωσικής και της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, την οποία θα ακολουθούσε αποκατάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με κέντρο την Κωνσταντινούπολη.
Ιστορικό περίγραμμα
Το σχέδιο της επέκτασης της Ρωσίας προς το νότο και του σχηματισμού μιας μεγάλης ανατολικής αυτοκρατορίας υπήρχε από την εποχή που ο Μέγας Πέτρος κατέκτησε το λιμάνι του Αζόφ στη Μαύρη Θάλασσα το 1696. Ο κόμης Α.Ι. Όστερμαν επεξεργάστηκε την ιδέα μετά το θάνατο του Πέτρου και το 1737 σχεδίασε το διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο κόμης B.C. Münich, τυχοδιώκτης και στενός συνεργάτης του Πέτρου, ισχυρίστηκε ότι ο τσάρος, από το 1762 που έκανε την πρώτη του επίθεση στο Αζόφ "μέχρι την ώρα του θανάτου του, το μεγάλο σχέδιο [του Πέτρου] ... ήταν να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη, να διώξει τους άπιστους Τούρκους και Τατάρους από την Ευρώπη, και έτσι να επανιδρύσει την Ελληνική μοναρχία". Όπως και οι προκάτοχοί της, η Αικατερίνη ενδιαφέρθηκε προσωπικά για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς που βρίσκονταν υπό Οθωμανική κυριαρχία. Η ίδια οργάνωσε επίσης της επανάσταση των Ορλωφικών στο Μοριά κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1768-1774, και κάλεσε πολλούς Έλληνες, όπως ο Ιωάννης Βαρβάκης να εγκατασταθούν στη Ρωσία, κυρίως στην Κριμαία και την Νέα Ρωσία. Φαίνεται ότι απέκτησε το ενδιαφέρον για ένα "ελληνικό σχέδιο" το 1779. Ονόμασε τον δεύτερο εγγονό της Κωνσταντίνο, τον οποίο μερικές φορές αποκαλούσε και Κωνσταντίνο Β', και τον προόριζε για τον πρώτο αυτοκράτορα του αναγεννημένου Βυζαντίου. Τον ανάθρεψε με Έλληνες παιδαγωγούς και αυτός έμαθε να μιλάει ελληνικά πριν από τα ρωσικά. Κόπηκαν νομίσματα που μνημόνευαν τη γέννηση και τον προορισμό του. Ένας άλλος σημαντικός στόχος της Ρωσίας ήταν η ελεύθερη πρόσβαση στην Μεσόγειο Θάλασσα μέσω του Βοσπόρου, που έλεγχαν οι Οθωμανοί.
Για να πετύχει το σχέδιο, θα έπρεπε να συμφωνήσουν οι μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις και να συνεργαστούν οι δυνάμεις του Δούναβη. Τον Μάιο του 1780, η Αικατερίνη κανόνισε μια μυστική συνάντηση με τον Ιωσήφ Β', τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στο Μογκιλιόφ. Σε μια σειρά επιστολών από τον Σεπτέμβριο του 1781, η Αικατερίνη και ο Ιωσήφ συζήτησαν τα σχέδια διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την αποκατάσταση της Βυζαντινής. Η Αυστρο-ρωσική συμμαχία επισημοποιήθηκε το Μάιο του 1781. Ένα σενάριο του σχεδίου ήταν η κατάκτηση από τη Ρωσία μέρους της ακτής της Μαύρης Θάλασσας, προσάρτηση της Κριμαίας και κατάκτηση μερικών νησιών του Αιγαίου. Στην περίπτωση αυτή η Αυστρία θα προσαρτούσε μέρος της Σερβίας. Ένα άλλο σενάριο ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου βασιλείου της Δακίας, στο έδαφος των ηγεμονιών της Βλαχίας και Μολδαβίας. Το τρίτο σενάριο ήταν η πλήρης διάλυση της Τουρκίας και η επανίδρυση της αρχαίας Ελληνικής αυτοκρατορίας υπό τον Μεγάλο Πρίγκηπα Κωνσταντίνο. Η Αικατερίνη σύντομα έκανε επίσημη πρόταση εφαρμογής του σχεδίου με ιδιόχειρη επιστολή της προς τον Ιωσήφ την 10/12 Σεπτεμβρίου 1782. Ο Ιωσήφ, περισσότερο διστακτικός και νευρικός από την Αικατερίνη, απάντησε εκφράζοντας αμφιβολίες αν το σχέδιο μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τη συγκατάθεση της Γαλλίας. Εκτός από τη Γαλλία, επίσης η Αγγλία και η Πρωσία ήταν σε θέση ή είχαν λόγους να είναι αντίθετες στο σχέδιο.
Ιθύνων νους του Ελληνικού Σχεδίου ήταν ο Πρίγκιπας Ποτέμκιν που έδωσε ελληνικά ονόματα στις νεοϊδρυθείσες πόλεις της Νέας Ρωσίας (π.χ., την Οδησσό και τη Χερσώνα). Ο βυζαντινός συμβολισμός τονίστηκε στις νέες εκκλησίες όπως π.χ. στον καθεδρικό ναό της Χερσώνας. Επίσης στη διαμόρφωση του σχεδίου είχε συμμετάσχει ο κόμης Μπεζμπορόντκο. Προγραμματίστηκε άλλη μια συνάντηση της Ρωσίδας  και του Αυστριακού μονάρχη ως μέρος της περιοδείας της Αικατερίνης στην Κριμαία το 1787. Και οι δύο χώρες κήρυξαν τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αργότερα το ίδιο έτος. Ο θάνατος του Ιωσήφ το 1790, και οι συνθήκες του Ιασίου και της Σίστοβα, που ακολούθησαν, από τις οποίες η Αυστρία αποκόμισε μικρά οφέλη, ουσιαστικά τερμάτισε αυτή τη συμφωνία. Πιστεύεται ότι το "Ελληνικό Σχέδιο" υπήρξε ένας πολιτικός στόχος αλλά δεν είχαν καταστρωθεί συγκεκριμένα σχέδια δράσης. Ωστόσο, η ρωσο-αυστριακή συνθήκη του 1795 περιείχε μυστικό όρο, που δέσμευε τα δύο μέρη στα βασικά σημεία της επιστολής της Αικατερίνης της 10/12 Σεπ. 1782.
Ονοματοδοσία πόλεων με ελληνικά ονόματα
μικρογραφία|Ο Καθεδρικός ναός της Σοφίας στο [[Τσάρσκογιε Σελό είχε σχεδιαστεί ως ένα μικρής κλίμακας αντίγραφο της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης.]] Οι ακόλουθες μεγάλες πόλεις πήραν ελληνικά ονόματα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Μερικές από αυτές ήταν νέες, ενώ άλλες μετονομάστηκαν.
Ρίο Ράντσο (Νέο Μεξικό)
Το Ρίο Ράντσο (ισπανικά: Río Rancho· αγγλικά: Rio Rancho) είναι η μεγαλύτερη και η μοναδική πόλη στην κομητεία Σανδοβάλ, μέρος της ευρείας μητροπολιτικής περιοχής της Αλμπουκέρκης, στην πολιτεία του Νέου Μεξικού των ΗΠΑ. Ένα μικρό τμήμα της πόλης εκτείνεται στη βόρεια κομητεία Μπερναλίλλο.
Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Νέο Μεξικό και μία από τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες. Από την απογραφή του 2010, το Ρίο Ράντσο είχε πληθυσμό 87.521 κατοίκους. Το όνομα Ρίο Ράντσο προέρχεται από το Λος Ράντσος, τα ισπανικά αποικιακά ράντσο που ιδρύθηκαν κατά μήκος του Ρίο Γκράντε στο λεκανοπέδιο της Αλμπουκέρκης, και σε όλο το ιστορικό Νουέβο Μέχικο. Υπήρχαν μεγάλα ράντζα και στο γειτονικό Κορράλες. Από τα τέλη του 20ου αιώνα, αναπτύχθηκε ως προάστιο της Αλμπουκέρκης.
Παραπομπές
Ριο Ραντσο
Δουβλίνο (Γαελική Αθλητική Ομοσπονδία)
Η ομάδα γαελικού ποδοσφαίρου του Δουβλίνου είναι η πιο δημοφιλής ομάδα στο γαελικό αθλητισμό όσον αφορά την προσέλευση φιλάθλων, ενώ το 2015 αποτελούνταν από 286 συλλόγους. Η ομάδα και οι οπαδοί της είναι γνωστοί ως "The Dubs" ή "The Jacks". Οι οπαδοί έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με την κερκίδα Hill 16 του Κρόουκ Παρκ.
Διοίκηση
Το Κομητειακό Συμβούλιο της Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας στο Δουβλίνο είναι αρμόδιο για την περιοχή που συνδέεται με την παραδοσιακή Κομητεία του Δουβλίνου. Υπάρχουν 9 αξιωματικοί στο συμβούλιο, συμπεριλαμβανομένου του Cathaoirleach (Προέδρου). Το συμβούλιο υπόκειται στο Επαρχιακό Συμβούλιο της Γαελικής Αθλητικής Ομοσπονδίας στο Λένστερ.
Οι ομάδες του Δουβλίνου διεξάγουν τους εντός έδρας αγώνες τους στο Πάρνελ Παρκ του Ντόνικαρνεϊ στο βόρειο τμήμα της πόλης, αν και το Κρόουκ Παρκ χρησιμοποιείται για σημαντικούς αγώνες κατόπιν αιτήματος της GAA. Το Πάρνελ Παρκ φιλοξενεί επίσης όλα τα σημαντικά παιχνίδια στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και χέρλινγκ των συλλόγων του Δουβλίνου.
Αντιπαλότητες
Στο γαελικό ποδόσφαιρο, η μεγαλύτερη αντιπαλότητα του Δουβλίνου ήταν με το κοντινό Μιθ. Και οι δύο κομητείες ήταν οι ισχυρότερες στο Λένστερ κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980. Η αναμέτριση του 1991 αύξησε την ένταση μεταξύ των δύο κομητειών. Η ομάδα γαελικού ποδοσφαίρου του Δουβλίνου έχει επίσης αντιπαλότητα με τη γειτονική Κιλντέαρ. Λιγότερες τοπικές αντιπαλότητες υπάρχουν με τις κοντινές Γουίκλοου, Λαις και Γουεστμίθ.
Η ομάδα χέρλινγκ του Δουβλίνου έχει σε μικρότερο βαθμό αντιπαλότητα με τις αντίστοιχες ομάδες Κιλκένι, Όφαλι και Ουέξφορντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιρλανδία
Ίγκο Έτριχ
Ο Ίγκνατς «Ίγκο» Έτριχ (25 Δεκεμβρίου 1879 στο Χόρνι Στάρε Μέστο, Τρούτνοφ, Βοημία – 4 Φεβρουαρίου 1967 στο Σάλτσμπουργκ, Αυστρία) ήταν Αυστριακός πρωτοπόρος της αεροπορίας, πιλότος και κατασκευαστής αεροσκαφών σταθερών πτερύγων.
Εκπαίδευση
Ο Έτριχ πήγε σχολείο στη Λειψία, όπου ήρθε σε επαφή με τα έργα του Ότο Λίλιενταλ. Το κύριο ενδιαφέρον του ήταν η αεροπορία, τα προβλήματα της πτήσης των πτηνών. Με τον πατέρα του, έναν ιδιοκτήτη εργοστασίου, έχτισε ένα εργαστήριο για την ανάπτυξη αεροπλάνων. Μετά τον θάνατο του Λίλιενταλ, ο πατέρας του Έτριχ απέκτησε μερικά προηγμένα ανεμόπτερα.
Αεροπορία
μικρογραφία| Το Έτριχ σπορ-Περιστέρι στο Εθνικό Τεχνικό Μουσείο (Πράγα). Ο καθηγητής Άλμπορν είχε δημοσιεύσει μια εργασία το 1897, στην οποία είχε περιγράψει τον ιπτάμενο σπόρο του Zanonia macrocarpa. Ο Έτριχ και ο συνεργάτης του Φραντς Ξάβερ Βελς σχεδίασαν ένα μη επανδρωμένο ανεμόπτερο παρόμοιας μορφής και το πέταξαν με επιτυχία το 1904. Οι προσπάθειες για προσθήκη κινητήρα απέτυχαν, αλλά ένα επιτυχημένο επανδρωμένο ανεμόπτερο πετάχτηκε το 1906.
Συνεργάστηκε επίσης με τον Καρλ Ίλνερ.
Ο επόμενος σταθμός ήταν η Βιέννη, όπου ο Έτριχ είχε το δεύτερο εργαστήριό του στο Βίνερ Πράτερ στο Ροτούντε. Το 1907, έχτισε εκεί το Έτριχ I, το Praterspatz (Σπουργίτι Πράτερ). Λόγω της χαμηλής ισχύος του κινητήρα (24 ίπποι) και του περιορισμένου χώρου για πτήσεις, το αεροσκάφος ήταν ανεπιτυχές.
Το 1909, το πρώτο αεροδρόμιο στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία ιδρύθηκε στο Βίνερ Νόιστατ. Ο Έτριχ νοίκιασε δύο υπόστεγα αεροσκαφών και συνέχισε να αναπτύσσει το σχέδιό του, το Taube (Περιστέρι). Εν τω μεταξύ, ο Γουέλς επισκέφτηκε το Παρίσι για να μελετήσει το αεροσκάφος των αδελφών Ράιτ και διαφώνησε με τον Έτριχ σχετικά με το ερώτημα, αν θα κατασκευαστεί μονοπλάνο ή διπλό αεροπλάνο.
Το 1910, το Έτριχ II, ή Taube, έκανε την παρθενική του πτήση. Σε μια πρώιμη πτήση, ο Έτριχ παραλίγο να σπάσει την πλάτη του, όταν συνετρίβη. Από τότε, ο Καρλ Ίλνερ έκανε όλες τις δοκιμαστικές πτήσεις του Έτριχ. Ο Έτριχ συνέχισε να βελτιώνει το Taube έτσι ώστε να πληροί τις προδιαγραφές του στρατού, που περιελάμβαναν την απαίτηση να μπορεί να προσγειωθεί σε ένα πρόσφατα οργωμένο χωράφι.
Το 1912 ίδρυσε την Εργοστάσιο Αεροπορίας Έτριχ (Etrich Fliegerwerke) στο Λιμπάου (σήμερα Λουμπάφκα, Πολωνία) και σχεδίασε ένα αεροσκάφος με κλειστή καμπίνα για τους επιβάτες, το οποίο ονόμασε Luft-Limousine (Λιμουζίνα του Αέρα).
Αργότερα μετακόμισε στη Γερμανία, ιδρύοντας το Εργοστάσιο Αεροσκαφών του Βρανδεμβούργου (Brandenburgische Flugzeugwerke), η οποία έγινε Χάνσα-Βρανδεμβούργο, αφού το πούλησε στον Καμίλο Καστιλιόνι το 1914. Από το Λιμπάου, ο Έτριχ πήρε μαζί του τον επικεφαλής σχεδιαστή του, Ερνστ Χάινκελ.
Ένας άλλος σχεδιαστής αεροσκαφών, ο Έντμουντ Ρούμπλερ, τροποποίησε ελαφρώς το σχέδιο του Taube, ισχυρίστηκε ότι ήταν ο κατασκευαστής και αρνήθηκε να πληρώσει τέλη αδειοδότησης στον Έτριχ. Με την έλευση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Έτριχ έκανε το σχέδιο για το Taube του ελεύθερα διαθέσιμο και απέσυρε την αγωγή του.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Έτριχ μετακόμισε στο Τραουτενάου (τώρα Τρούτνοφ) στη νεοϊδρυθείσα Τσεχοσλοβακία και δημιούργησε το Sport-Taube (Σπορ-Περιστέρι). Υποστηρίχτηκε ότι ήταν πιο γρήγορο με τον κινητήρα του των 40 hp σε σχέση με τα τσεχοσλοβακικά στρατιωτικά αεροπλάνα της εποχής. Οι αρχές ισχυρίστηκαν ότι κατασκεύασε το αεροπλάνο για λαθρεμπόριο και κατέσχεσαν το αεροπλάνο του. Ο Ίγκο Έτριχ ήταν τόσο απογοητευμένος, που εγκατέλειψε τα αεροναυτικά του έργα και αφιερώθηκε στην παραγωγή κλωστοϋφαντουργικών μηχανημάτων.
Νομίσματα
Ο Ίγκο Έτριχ επιλέχθηκε πρόσφατα ως το κύριο μοτίβο για ένα συλλεκτικό νόμισμα ευρώ, το αναμνηστικό νόμισμα της Αυστριακής Αεροπορίας, που κόπηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2007. Αυτή η πίσω όψη του νομίσματος δείχνει το «Έτριχ-Τάουμπε», το ανεμόπτερο «Ζανόνια» καθώς επίσης και τον Ίγκο Έτριχ να κάθεται στο ανοιχτό πιλοτήριο ενός αεροπλάνου και να χαιρετάει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Στάκα
Η στάκα είναι γαλακτοκομικό προϊόν το οποίο παρασκευάζεται παραδοσιακά στην Κρήτη από γάλα προβάτων ή κατσικιών. Η στάκα προέρχεται από την τσίπα (κρέμα) του γάλακτος, η οποία σχηματίζεται στην επιφάνεια του συλλεγμένου γάλακτος. Υπόκειται αυτόματα σε ζύμωση, δημιουργώντας μια ξινή κρέμα.
Η ξηρή μάζα της στάκας κυμαίνεται μεταξύ του 50% και 75% κατά βάρος και το ποσοστό λίπους μεταξύ 30% και 50%. Στην στάκα αναπτύσσονται γαλακτοβάκιλλοι, όπως Λακτοβάκιλλοι, Εντερόκοκκοι, Aerococcus viridans και ο στρεπτόκοκκος ο θερμόφιλος, που είναι υπεύθυνοι για τη ζύμωσή της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλακτοκομικά προϊόντα ζύμωσης κατηγορία:Κρητική κουζίνα
Λόιντ Μπρίτζες
Ο Λόιντ Βέρνετ Μπρίτζες Τζούνιορ (15 Ιανουαρίου 1913 – 10 Μαρτίου 1998) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης που πρωταγωνίστησε σε μια σειρά τηλεοπτικών σειρών και εμφανίστηκε σε περισσότερες από 150 ταινίες μεγάλου μήκους. Ήταν πατέρας τεσσάρων παιδιών, μεταξύ των οποίων οι ηθοποιοί Μπο Μπρίτζες και Τζεφ Μπρίτζες. Ξεκίνησε την καριέρα του ως συμβασιούχος ερμηνευτής για την Columbia Pictures, εμφανιζόμενος σε ταινίες όπως Σαχάρα (1943), Προγεφύρωμα σφαγής (1945), Little Big Horn (1951) και Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (1952). Στην τηλεόραση, πρωταγωνίστησε στο Sea Hunt από το 1958 έως το 1961. Μέχρι το τέλος της καριέρας του, είχε ξαναεφεύρει τον εαυτό του και είχε επιδείξει κωμικό ταλέντο σε ταινίες παρωδίας όπως το Μια απίθανη... απίθανη πτήση (1980), Στραβοί πιλότοι σε F-16 (1991) και Η μαφία της Τζέιν Όστεν! (1998). Μεταξύ άλλων διακρίσεων, ο Μπριτζες ήταν δύο φορές υποψήφιος για βραβείο Emmy. Έλαβε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ την 1η Φεβρουαρίου 1994.
Καριέρα
Ο Μπρίτζες είχε μικρούς απροσδιόριστους ρόλους στις ταινίες Freshman Love (1935) και Dancing Feet (1936).
Θέατρο
Ο Μπρίτζες έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ το 1937 σε μια βραχύβια παραγωγή του Οθέλλου του Σαίξπηρ, με πρωταγωνιστές τους Γουόλτερ Χιούστον και Μπράιαν Αχέρν.
Columbia Pictures και Αμερικανική Ακτοφυλακή
Το 1940, ο Μπρίτζες εντάχθηκε στην εταιρεία της Columbia Pictures με 75 δολάρια την εβδομάδα, όπου έπαιζε μικρούς ρόλους.
Έφυγε από την Columbia Pictures κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να καταταγεί στην Ακτοφυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά την απόλυσή του, επέστρεψε στην υποκριτική.
Μεταπολεμική καριέρα
Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Μπρίτζες ήταν στη σειρά Secret Agent X-9 (1945) που έγινε για την Universal.
Ο Μπρίτζες είχε κάποιους υποστηρικτικούς ρόλους σε ανεξάρτητες ταινίες. Το 1947 εμφανίστηκε σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία του Σέσιλ Ντε Μιλ Εκείνος που δεν νικήθηκε ποτέ.
Πρωταγωνιστής
Επέστρεψε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους με τον Secret Service Investigator (1948). Ο Μπρίτζες είχε υποστηρικτικό ρόλο στο Moonrise (1948) του Φρανκ Μπορζέιγκι. αριστερά|μικρογραφία| Στο Πύραυλος XM (1950)
Μαύρη λίστα
Ο Μπρίτζες μπήκε για λίγο στη μαύρη λίστα τη δεκαετία του 1950 αφού παραδέχτηκε στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων ότι ήταν κάποτε μέλος μιας ομάδας που βρέθηκε ότι είχε δεσμούς με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Επέστρεψε στην υποκριτική αφού απέσυρε την ιδιότητα του μέλους και υπηρέτησε ως συνεργάσιμος μάρτυρας, επιτυγχάνοντας τη μεγαλύτερη επιτυχία του στην τηλεόραση.
Μια απίθανη... απίθανη πτήση
μικρογραφία| Ο Μπρίτζες στα [[Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1988|61α Όσκαρ το 1989]] Ο Μπρίτζες είχε τη μεγαλύτερη κινηματογραφική του επιτυχία εδώ και πολύ καιρό στο Μια απίθανη... απίθανη Πτήση (1980), μια παρωδία ταινιών καταστροφής. Εμφανίστηκε σε μια σειρά από μίνι σειρές όπως Ανατολικά της Εδέμ (1981). Έπαιξε ως φιλοξενούμενος σε εκπομπές όπως το Το πλοίο της αγάπης (1981).
Ο Μπρίτζες επανέλαβε τον ρόλο από το Μια απίθανη... απίθανη Πτήση στην ταινία Μια απίθανη πτήση Νο 2: Το θεότρελο ταξίδι (1982).
Προσωπική ζωή
αριστερά|μικρογραφία| Ο Μπρίτζες και ο γιος του [[Μπο Μπρίτζες|Μπο στα 44α Βραβεία Emmy, 30 Αυγούστου 1992]] Ο Μπρίτζες γνώρισε τη σύζυγό του, Ντόροθι Μπρίτζες (το γένος Σίμπσον), στην αδελφότητά του. Παντρεύτηκαν το 1938 στη Νέα Υόρκη. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τους ηθοποιούς Μπο Μπρίτζες (γεννημένος το 1941) και Τζεφ Μπρίτζες (γεννημένος το 1949), μια κόρη, τη Λουσίντα Λουίζ Μπρίτζες (γεν. Οκτώβριο 1953). και έναν άλλο γιο, τον Γκάρετ Μάιλς Μπρίτζες, ο οποίος πέθανε από σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου στις 3 Αυγούστου 1948.
Θάνατος
Στις 10 Μαρτίου 1998, ο Μπρίτζες πέθανε από φυσικά αίτια σε ηλικία 85 ετών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άγιος Ιωάννης Ηλείας
Την ονομασία Άγιος Ιωάννης φέρουν δύο οικισμοί στην Ηλεία:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μολάοι
Οι Μολάοι είναι κωμόπολη του Νομού Λακωνίας και έδρα του καλλικρατικού Δήμου Μονεμβασίας. Ο οικισμός βρίσκεται 61 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Σπάρτης, χτισμένος σε υψόμετρο 200 μέτρων, δυτικά της ομώνυμης πεδιάδας. Ο πληθυσμός είναι 2.534 κάτοικοι, που σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το όνομα του οικισμού προέκυψε από παραφθορά της λατινικής λέξης mola που σημαίνει μύλος.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|200px|Εικόνα από το Φαράγγι του Λάρνακα. Ο οικισμός, με μια μικρή παραφθορά του ονόματος - στον τύπο Mola - απαντάται για πρώτη φορά σε κείμενο του 1209 και συγκεκριμένα στη λεγόμενη Συνθήκη της Σαπιέντζας. Η συνθήκη αυτή είχε συναφθεί ανάμεσα στο Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο, ηγέτη των Φράγκων, και στους Βενετούς οι οποίοι βοήθησαν τους Σταυροφόρους στην κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στην κατάκτηση του Μορέως. Στη Συνθήκη αυτή οριοθετούνται το Πριγκηπάτο και οι κτήσεις των Βενετών, και σε κάποιο σημείο της ο Γοδεφρείδος δηλώνει ότι "... έχει ήδη στην κατοχή του την πόλη Mola, ενώ το σύνολο της Λακεδαίμονος..."1
Στην διάρκεια των Ορλωφικών οι Μολάοι έπαθαν μεγάλες καταστροφές από τις επιδρομές των Τουρκαλβανών. Απελευθερώθηκαν σχεδόν με το ξεκίνημα της επανάστασης του 1821, άλλα καταστράφηκαν το 1825 από επιδρομή του Ιμπραήμ στην περιοχή. Με την απελευθέρωση της Ελλάδας, εξελίσσονται σε διοικητικό κέντρο, αρχικά ως έδρα του Δήμου Ασωπού και από το 1864 ως έδρα της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς. Πρόσφατα υπήρξαν έδρα του ομώνυμου δήμου, ενώ από το 2011 αποτελούν έδρα του καλλικρατικού Δήμου Μονεμβασιάς.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Αν και έχει σήμερα την όψη μιας τελείως σύγχρονης πόλης, υπάρχουν παράλληλα αρκετά σημεία της που μας πείθουν ότι έχει τις ρίζες της βαθιά μέσα στην ιστορία. Τέτοια είναι: τάφοι και πλούσια μυκηναϊκά ευρήματα στη Θέση Γκαγκανιά, ο μεταλλευτικός ορυκτός πλούτος της στην ίδια θέση, ο λόφος Βίγκλα με λείψανα αρχαίας ακρόπολης στην κορυφή του, ο "παλιόπυργος"- ένα Μεσαιωνικό κτίσμα πάνω στον κοκκινωπό βράχο της Αγίας Παρασκευής, αλλά κυρίως το φαράγγι με την ονομασία Λάρνακας που διασχίζει την πόλη. Στο χώρο αυτό του φαραγγιού, ο οποίος μάλιστα διέθετε και δικό του πηγαίο νερό - από την πηγή την ονομαζόμενη "μάνα" - φαίνεται ότι αναπτύχθηκε ο πρώτος οικιστικός πυρήνας, ο οποίος αργότερα, στα Βυζαντινά χρόνια, εξελίχτηκε σ΄ένα αρκετά μεγάλο και οικονομικά εύρωστο οικισμό. Διέθετε μάλιστα και κάστρο, στο οποίο κατέφευγαν οι κάτοικοι σε περιπτώσεις εχθρικών επιδρομών και από το οποίο ήλεγχαν την πεδιάδα μέχρι τη Μονεμβασιά.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λακωνίας
Avion III
Το Avion III (ή αλλιώς Aquilon ή Éole III) ήταν πρωτοποριακό ατμοκίνητο αεροσκάφος, κατασκευασμένο από τον Κλεμάν Αντέρ μεταξύ 1892 και 1897, με την οικονομική υποστήριξη του Γαλλικού Υπουργείου Πολέμου.
Διατηρώντας τη βασική διάταξη σε σχήμα νυχτερίδας που διέθετε και το Éole, το Avion III ήταν εξοπλισμένο με δύο κινητήρες οι οποίοι κινούσαν δύο έλικες. Ενώ το πρώτο αεροσκάφος δεν είχε μέσα ελέγχου της κατεύθυνσης, το συγκεκριμένο διέθετε μικρό πηδάλιο κατεύθυνσης.
Οι δοκιμές του αεροσκάφους ξεκίνησαν στη στρατιωτική βάση του Σατορύ κοντά στις Βερσαλλίες στις 12 Οκτωβρίου 1897, με το αεροσκάφος να τροχιοδρομεί σε κυκλική τροχιά. Η πρώτη πτήση επιχειρήθηκε στις 14 Οκτωβρίου και οι περισσότερες πηγές συμφωνούν πως κατέληξε σε συντριβή στο έδαφος αμέσως μόλις απογειώθηκε. Αργότερα, ο Αντέρ υποστήριξε πως πραγματοποιήθηκε πτήση 100 μέτρων την ημέρα αυτή, και ανέφερε πως δύο αυτόπτες μάρτυρες μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Ό,τι και να συνέβη, ο γαλλικός στρατός δεν εντυπωσιάστηκε από την επίδειξη και ακύρωσε την περαιτέρω χρηματοδότηση.
Η ιπτάμενη μηχανή διατηρείται στο Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων του Παρισιού, έχοντας υποστεί εργασίες αποκατάστασης τη δεκαετία του 1980.
Χαρακτηριστικά
thumb|Η ατμομηχανή του Eole III (από μπροστά), στο Μουσείο Τεχνών και Επαγγελμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροσκάφη
Ναός του Δελφινίου Απόλλωνος (Αθήνα)
Ο Ναός του Δελφινίου Απόλλωνος, επίσης γνωστός ως Δελφίνιον, ήταν αρχαίος ελληνικός ναός, αφιερωμένος στη λατρεία του Δελφινίου Απόλλωνος και της Δελφινίας Αρτέμιδος, επί του ποταμού Ιλισού, στην Αθήνα.
Ιστορία
Το Δελφίνιον ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της κλασικής περιόδου, πιο συγκεκριμένα προς το 450 π.Χ., ωστόσο, πιθανολογείται πως στη θέση του προϋπήρχε παλαιότερης ημερομηνίας ιερό, χτισμένο κατά την αρχαϊκή ή τη μυκηναϊκή περίοδο. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η τοποθεσία του ναού πιστεύεται πως ήταν εκείνη του παλατιού του Αιγέα, ο οποίος αναγνώρισε τον Θησέα, έπειτα από την επιστροφή του τελευταίου στην Αθήνα από την Τροιζήνα, ως υιό του. Παράλληλα, οι ιστορικές καταβολές του συγκεκριμένου ναού αποδίδονται στον Αιγέα. Από την πλευρά του, ο Παυσανίας αναφέρει πως ο ναός βρισκόταν υπό ανέγερση κατά την επιστροφή του Θησέα. Το Δελφίνιον ήταν συσχετιζόταν με τον εορτασμό των Δελφινίων, των οποίων η τελετουργική πομπή κατέληγε στο συγκεκριμένο ναό.
Το Δελφίνιον λειτουργούσε, επίσης, ως δικαστήριο, το οποίο ασχολείτο με υποθέσεις φόνων, όπου ο κατηγορούμενος ισχυριζόταν πως η από πλευράς του δολοφονία ήταν δικαιολογημένη ή πως επρόκειτο για απόπειρα κατά του ιδίου. Παράλληλα, εντός του ίδιου κτιρίου λάμβανε χώρα τελετουργικό το οποίο συνόδευε την απόκτηση της αθηναϊκής υπηκοότητας. Το κτίριο του δικαστηρίου ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της αρχαϊκής περιόδου, πιο συγκεκριμένα κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., ενώ, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, οι καταβολές του αποδίδονται στον Θησέα, ο οποίος φέρεται να είχε αθωωθεί είτε για τους φόνους των ληστών Σκίρωνα και Προκρούστη, κατά τη διαδρομή του προς τον Ισθμό της Κορίνθου, είτε για την θανάτωση των Παλλαντιδών, είτε και για τα δύο αυτά εγκλήματα.
Το 258, ο ναός, καθώς και ο προαύλιος χώρος του, καταστράφηκαν, μαζί με άλλα κτίρια της ευρύτερης περιοχής, από τον αυτοκράτορα Βαλεριανό, με απώτερο σκοπό την ανέγερση τείχους εντός της συγκεκριμένης περιοχής, υπό τον φόβο πιθανών επιθέσεων των Γότθων και των Έρουλων. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και του 1960, αρχαιολογικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν εντός της συγκεκριμένης περιοχής.
Κτίρια και ευρήματα
Ο ναός του Δελφινίου βρισκόταν σε κοντινή απόσταση του Ναού του Ολυμπίου Διός, πιο συγκεκριμένα στα νότια αυτού. Ήταν δωρικού αρχιτεκτονικού ρυθμού, ενώ επρόκειτο για περίπτερο ναό, δίστυλο με παραστάδες (δίστυλος εν παραστάσι) σε κάθε άκρο του. Τα θεμέλια του ναού είχαν διαστάσεις, περίπου, 15 x 33 μέτρα, ενώ είχαν έξι κίονες στις μικρότερες πλευρές τους και δεκατρείς στις μεγαλύτερες πλευρές τους. Ο ναός ήταν χτισμένος από συνδυασμό ασβεστόλιθου και πωρόλιθου, ενώ ήταν διακοσμημένος με μαρμάρινες μετόπες, καθώς και τριγωνικού σχήματος αετώματα και ακροκέραμα. Βάσει των έως σήμερα αρχαιολογικών ευρημάτων, η πιθανότητα ύπαρξης ζωγραφικού διακόσμου έχει αποκλειστεί.