cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club Ninja
Club Ninja είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 10 Δεκεμβρίου του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia".
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα Bearsville Studios, τα Boogie Hotel Studios, τα Tallysin Studios και τα Warehouse Studios της Νέας Υόρκης το 1985, με παραγωγό τον Σάντι Πέρλμαν.
Το συγκρότημα επιχείρησε να επανέλθει στην εμπορική επιτυχία των αρχών της δεκαετίας του '80, χωρίς όμως να τα καταφέρει, αφού το "Club Ninja" πούλησε μόνο 175.000 αντίτυπα και η Columbia το χαρακτήρισε ως εμπορική αποτυχία. Ανέβηκε στο # 63 του Billboard και το Top-50 στη Σουηδία, χωρίς να καταφέρει να μπει στον βρετανικό κατάλογο επιτυχιών. Παράλληλα, το σινγκλ "Dancin' in the Ruins" γνώρισε μικρή επιτυχία, φθάνοντας ως την ένατη θέση της λίστας των Hot Mainstream Rock Tracks.
Αυτός υπήρξε ο μοναδικός στούντιο δίσκος τους στον οποίο δεν συμμετείχε ο κιμπορντίστας Άλεν Λάνιερ, του οποίου τη θέση πήρε ο Τόμι Ζβόντσεκ, ενώ τα τύμπανα ανέλαβε ο Τζίμι Γουίλκοξ, παραμένοντας μαζί τους ως το 1987.
Θέσεις τσαρτ
Club Ninja (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 10 Δεκεμβρίου 1985
Τα μέλη των Blue Öyster Cult
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Club Ninja" είναι οι εξής:
Αφροδίτη του Βίλλεντορφ
thumb|upright=1|Αφροδίτη του Βίλλεντορφ Το 1908, κατά τη διάρκεια ανασκαφών υπό την εποπτεία των αρχαιολόγων Josef Szombathy, Hugo Obermaier και Josef Bayer, κοντά στο χωριό Βίλλεντορφ (Willendorf), στην Κάτω Αυστρία (Lower Austria), βρέθηκε ένα αγαλματίδιο γυναίκας, της Παλαιολιθικής Περιόδου. Σύμφωνα με νεώτερες αναλύσεις η προέλευσή του είναι από την Ιταλία και έφθασε στην Αυστρία από κάποιοιν κάτοικο μετανάστη ή ταξιδιώτη.
Το αγαλματίδιο αυτό είναι κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο, είναι βαμμένο με κόκκινη ώχρα, έχει ύψος 11 εκ. και χρονολογείται ανάμεσα στο 28.000 π.Χ. και στο 25.000 π.Χ. Πολύ λίγα είναι γνωστά σχετικά με την προέλευσή του, την μέθοδο κατασκευής του και και τη σημασία του για τον πολιτισμό που την κατασκεύασε. Έχει τονισμένα σημεία του γυναικείου σώματος που συνδέονται με την εγκυμοσύνη όπως το στήθος, τους μηρούς και την κοιλιά, και διάφοροι ερευνητές πιστεύουν ότι απεικονίζει κάποια θεότητα της γονιμότητας. Δεν έχει πρόσωπο, ενώ στο κεφάλι υπάρχουν κυκλικές οριζόντιες ζώνες που πιθανόν είναι κάποιο είδος κόμμωσης.
Τέτοια γυναικεία αγαλματίδια, της Παλαιολιθικής Περιόδου, με τονισμένο στήθος, μηρούς και κοιλιά, έχουν βρεθεί σε διάφορα μέρη της Ευρώπης και στη Σιβηρία και είναι γνωστά ως Παλαιολιθικά ειδώλια Αφροδίτης. Έτσι και το συγκεκριμένο που βρέθηκε στην Αυστρία είναι γνωστό ως Αφροδίτη του Βίλλεντορφ (είναι γνωστό επίσης και ως Γυναίκα του Βίλλεντορφ).
Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης (Naturhistorisches Museum).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη Κατηγορία:Αγάλματα
Σοφία Τρέντσοφσκα
Η Σοφία Τρέντσοφσκα (Софија Тренчовска, Στρώμνιτσα, 9 Οκτωβρίου 1975) είναι συγγραφέας, συντάκτρια, παραγωγός, φιλόλογος και ακτιβίστρια από τη Βόρεια Μακεδονία, που ζει στη Μεγάλη Βρετανία.
Οι εξειδικεύσεις της είναι η διατήρηση, η ψηφιοποίηση και η προώθηση της λογοτεχνίας. Είναι η αρχισυντάκτρια του έργου Ράστκο - Μακεδονία, ψηφιακή βιβλιοθήκη του πολιτισμού και κληρονομιάς της Βόρειας Μακεδονίας από το 2007.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη Σχολή Φιλολογίας "Μπλάζε Κονέσκι" - Τμήμα Μακεδονικής και Νότιας Σλαβικής Λογοτεχνίας (με γενική και συγκριτική λογοτεχνία ως μεγάλες εταιρείες) στο Πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθόδιου στα Σκόπια. Υπεράσπισε τη θέση του μεταπτυχιακού της τίτλου «Μυθοποιητική στα πρώτα έργα του Τζόρνταν Πλέβνς» το 2015 στην ίδια Σχολή. Τελείωσε τη Σχολή Διδακτορικών Σπουδών στο ίδιο Πανεπιστήμιο και τώρα είναι υποψήφια διδάκτορας με τη διατριβή στον τομέα της λογοτεχνίας και της δραματουργίας.
Για αρκετό καιρό, δούλεψε ως δημοσιογράφος στην καθημερινή εφημερίδα Ve sectioner (στο πολιτιστικό τμήμα), όπου έχει γράψει πολλά άρθρα σχετικά με την εκπαίδευση, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, το θέατρο και τις παραστατικές τέχνες, καθώς και συνεντεύξεις από καλλιτέχνες και καλλιτέχνες.
Ασχολήθηκε με διάφορα εκδοτικά έργα. Διετέλεσε αρχισυντάκτης του έργου Ράστκο - Μακεδονία, ψηφιακή βιβλιοθήκη του πολιτισμού και κληρονομιάς της Βόρειας Μακεδονίας από την ίδρυσή της το 2007. Συμμετέχει σε διεθνή συμπόσια και επιστημονικά συνέδρια. Ερευνά και γράφει κείμενα, κριτικές, μελέτες και δοκίμια σε περιοδικά και βιβλία.
Μεταφράζει από αγγλικά, σερβικά, κροατικά και βουλγάρικα στα σλαβομακεδονικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Φιλόλογοι Κατηγορία:Ιστορικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μαρία Ντάνου
Σταδιοδρομία
Η Ντάνου τερμάτισε 72η στα 10 χιλιόμετρα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες 2010 στο Βανκούβερ. Το 2018, τερμάτισε 76η στα 10 χιλιόμετρα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες 2018 στο Πιόνγκτσανγκ.
Στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Νορδικού σκι 2009 στο Λίμπερετς της Τσεχίας, τελείωσε 82η στο ατομικό σπριντ 15 χλιομέτρων. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νορδικού Σκι 2017 στο Λάχτι, τερμάτισε 8η στον προκριματικό αγώνα 5 χιλιομέτρων. Έχει διακρίσεις σε βαλκανικό και εθνικό επίπεδο.
Προσωπική ζωή
Η Ντάνου γεννήθηκε στη Βέροια, πόλη με μεγάλη παράδοση στα χειμερινά αθλήματα. Σπούδασε Οικονομική Επιστήμη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αποφοίτησε το 2012.
Αυτοκράτορας Ούντα
Ο Αυτοκράτορας Ούντα (宇多天皇, Uda-tennō, 10 Ιουνίου 866 – 3 Σεπτεμβίου 931) ήταν ο 59ος eΑυτοκράτορας of Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακη σειρά διαδοχής.
Η βασιλεία του Ούντα διήρκεσε από το 887 έως το 897.
Όνομα και απόγονοι
Πριν από την άνοδό του στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Σαντάμι ή Τσότζιν-τέι.
Ο Αυτοκράτορας Ούντ ήταν ο τρίτος γιος του Αυτοκράτορα Kόκο. Η μητέρα του ήταν η χήρα αυτοκράτειρα Χάνσι, κόρη του πρίγκιπα Nακάνo (ο οποίος ήταν και ο ίδιος γιος του Αυτοκράτορα Kάνμου). Ο Ούντα είχε πέντε αυτοκρατορικές συζύγους και 20 αυτοκρατορικά παιδιά. Ιδιαίτερα σημαντικοί γιοι είναι οι:
Ιστορικό υπόβαθρο
Στην αρχαία Ιαπωνία, υπήρχαν τέσσερα ευγενή γένη, τα γκεμπεϊτόκιτσου (源平藤橘). Ένα από αυτά τα γένη, το γένος Μιναμότo (源氏), είναι επίσης γνωστό ως γκέντζι. Μερικά από τα εγγόνια του Ούντα έλαβαν το επίθετο Mιναμότo (το Mιναμότo είναι το πιο χρησιμοποιούμενο επίθετο για τους πρώην ιάπωνες βασιλείς). Προκειμένου να διακριθούν οι απόγονοι του Ούντα από άλλες οικογένειες του γένους Mιναμότo (源氏) ή Γκέντζι, έγιναν γνωστοί ως Ούντα Γκέντζι (宇多源氏). Μερικοί από τους Ούντα Γκέντζι μετακόμισαν στην επαρχία Όμι και το γένος τους είναι γνωστό ως γένος Σασάκι (佐々木氏) ή Όμι Γκέντζι (近江源氏).
Μεταξύ των Ούντα Γκέντζι, ο Mιναμότo νo Mασαζανε (源雅信), γιος του πρίγκιπα Aτσούμι (敦実親王) επέτυχε στην αυλή. Ο Μασαζάνε έγινε σανταϊτζίν (υπουργός της Αριστεράς). Μία από τις κόρες του Mασαζάνε, η Mιναμότo νo Ρίνσι (源倫子) παντρεύτηκε τον Φουτζιβάρα νo Mιτσινάγκα και από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν τρεις αυτοκράτειρες και δύο αντιβασιλείς (sesshō).
Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής 2008-2009 (Άνδρες)
Τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου του 2008 ξεκίνησε το πρωτάθλημα της Α' ΕΣΚΑ, με τη συμμετοχή 16 ομάδων, αρκετές από τις οποίες είναι αποτέλεσμα συγχώνευσης (Αετός Εξαρχείων, Ένωση Ιλίου, ΕΦΟΑ/Σπύρος Λούης, Νεοπεντελικός, Απόλλων Αθηνών, Αίολος/Ταύρος, Γαλάτσι/Κυπριάδου, Χολαργός, Κερατέα, Σπάτα, Άρης Πετρούπολης, Αθηναϊκός, Αργοναύτης Τριγλίας Ραφήνας, Νίκη Αμαρουσίου, Α.Ο. Μαρκοπούλου και Ηράκλειο/Τυφώνας).
Αυτοκράτορας Ούντα
Ιστορικό υπόβαθρο
Από το Mασανόμπου, προήλθαν αρκετές οικογένειες κούγκε, συμπεριλαμβανομένων των Nιβάτα, Aγιανοκότζι, Iτσουτσούτζι, Όχαρα και Τζικότζι. Από τον τέταρτο γιο του Σουκεγιόσι, προήλθε το γένος Σασάκι, και έτσι προήλθε το γένος Κιογκόκου. Αυτοί οι απόγονοι είναι γνωστοί ως Όμι Γκέντζι σήμερα. Από αυτή τη γραμμή, ο Σασάκι Τακούτζι έκανε επιτυχία στο σογκουνάτο Mουρομάτσι και η φυλή Aμάγκo προήλθε από τον αδελφό του.
Γεγονότα της ζωής του Ούντα
Ο πατέρας του Ούντα, ο Αυτοκράτορας Kόκο, υποβάθμισε τους γιους του από τη βαθμίδα των αυτοκρατορικών βασιλέων σε αυτή των υπηκόων,για να μειώσει τα κρατικά έξοδα, καθώς και την πολιτική επιρροή τους. Ο Σαντάμι έλαβε το όνομα της φυλής Mιναμότo και ονομάστηκε Mιναμότo νo Σαντάμ. Αργότερα, το 887, όταν ο Kόκο χρειάστηκε να διορίσει τον διάδοχό του, ο Σαντάμι προήχθη για άλλη μία φορά στην τάξη του αυτοκρατορικού πρίγκιπα με την υποστήριξη του καμπάκου Φουτζιβάρα νo Moτοτσούνε, αφού ο Σαντάμι υιοθετήθηκε από μία ετεροθαλή αδελφή του Moτοτσούνε. Μετά το τέλος τού πατέρα του τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Σαντάμι-σιννό ανέβηκε στον θρόνο.
μικρογραφία|250x250εσ| Ένας κήπος στο Nινάτζι.
Στις αρχές της βασιλείας του Ούντα, ο Moτοτσούνε κατείχε το αξίωμα του καμπάκου (ή καγκελαρίου). Η βασιλεία του αυτοκράτορα Ούντα σηματοδοτείται από έναν παρατεταμένο αγώνα για την επανεγκατάσταση της εξουσίας από την Αυτοκρατορική Οικογένεια, μακριά από την αυξανόμενη επιρροή των Φουτζιβάρα, ξεκινώντας με τον θάνατο του Moτοτσούνε το 891. Τα αρχεία δείχνουν ότι λίγο αργότερα, ο Αυτοκράτορας Ούντα διόρισε τους μελετητές Σουκέγιο και Kιγιογούκι, υποστηρικτές του Moτοτσούνε, σε επαρχιακές θέσεις στις απομακρυσμένες επαρχίες Mούτσου και Χόγκo αντίστοιχα. Εν τω μεταξύ, αξιωματούχοι που δεν ήταν Φουτζιβάρα, κυρίως από την οικογένεια Mιναμότo, προήχθησαν σε εξέχουσες βαθμίδες, ενώ ο έμπιστος σύμβουλός του, Σουγκαβάρα νo Mιτσιτζάνε, ανέβηκε γρήγορα στη θέση μέσα σε πέντε χρόνια, για να φτάσει στην τρίτη θέση στην αυλή και στην επίβλεψη της Οικίας του πρίγκιπα διαδόχου. Εν τω μεταξύ, ο γιος και κληρονόμος του Moτοτσούνε, Φουτζιβάρα νo Toκιχίρα, ανέβηκε στη θέση του, αλλά μόνο τόσο, ώστε να αποτρέψει μία ανοιχτή μάχη εξουσίας.
Εν τω μεταξύ, ο αυτοκράτορας Ούντα προσπάθησε να επαναφέρει την πολιτική της Αυλής στο αρχικό πνεύμα, που οραματίστηκε στους Κώδικες Ριτσουργιό, ενώ αναζωογόνησε το πνευματικό ενδιαφέρον για το δόγμα και τον πολιτισμό του Κομφούκιου. Τον έβδομο μήνα του 896, ο αυτοκράτορας Ούντα έστειλε τον Σουγκαβάρα νo Mιτσιζάνε για να ελέγξει τους κρατούμενους στην πρωτεύουσα και να παράσχει γενική αμνηστία για τους άδικα κατηγορούμενους, σύμφωνα με τις κινεζικές πρακτικές. Ο αυτοκράτορας Ούντα εξέδωσε επίσης διατάγματα, που ενίσχυαν τα δικαιώματα των αγροτών από την καταπάτηση ισχυρών οικογενειών στην πρωτεύουσα ή τα μοναστικά ιδρύματα, ενώ ήλεγχε τις εισπράξεις φόρων στις επαρχίες.
Ο αυτοκράτορας Ούντα σταμάτησε την πρακτική της αποστολής πρεσβευτών στην Κίνα ("κεν-τόχ-σι" 遣唐使). Η απόφαση του Αυτοκράτορα λήφθηκε από αυτό που κατάλαβε ως πειστική συμβουλή από τον Σουγκαβάρα Μιτσιζάνε.
Το Ειδικό Φεστιβάλ του Ναού Kάμο πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ούντα.
Τρία χρόνια αργότερα, εισήλθε στο βουδιστικό ιερατείο σε ηλικία 34 ετών το 900. Έχοντας ιδρύσει το ναό στο Nινά-τζι, ο Ούτα τον έκανε το νέο του σπίτι, μετά την παραίτησή του. αριστερά|μικρογραφία| Διακοσμητικά εμβλήματα (kiri) του γένους Χοσοκάβα βρίσκονται στο [[Ryōan-ji|Ργιόαν-τζι. Ο Ούντα είναι μεταξύ έξι άλλων αυτοκρατόρων, που ενταφιάστηκαν κοντά σε αυτό, που ήταν η κατοικία του Χοσοκάβα Κατσουμότo πριν από τον πόλεμο του Όνιν.]] Το βουδιστικό του όνομα ήταν Kινγκό Κάκου. Μερικές φορές ονομαζόταν «ο Μοναστηριακός Αυτοκράτορας του Τεΐτζι (亭子の帝)», επειδή το όνομα της βουδιστικής αίθουσας όπου διέμενε, αφού έγινε ιερέας, ονομαζόταν Tεΐτζιν.
Ο Ούντα απεβίωσε το 931 (Shōhei 1, 19η ημέρα του 7ου μήνα) σε ηλικία 65 ετών.
Η πραγματική τοποθεσία του τάφου του Ούντα είναι γνωστή. Αυτός ο Αυτοκράτορας τιμάται παραδοσιακά σε ένα μνημείο Σιντοϊσμού (misasagi) στο Κιότο.
Η Υηρεσία Αυτοκρατορικής Οικίας αναφέρει αυτήν την τοποθεσία ως το μαυσωλείο του Ούντα. Ονομάζεται επίσημα Kαγκουραγκαόκα νo Χιγκάσι νο μισασάγκι.
Ο πρώην Αυτοκράτορας είναι θαμμένος ανάμεσα στους "Επτά Αυτοκρατορικούς Τάφους" στο ναό Ργιόαν-τζι στο Κιότο. Ο τύμβος που τιμά τη μνήμη του Αυτοκράτορα Χοσοκάβα Ούντα ονομάζεται σήμερα O-ουτσιγιάμα. Ο τόπος ταφής τού Αυτοκράτορα θα ήταν αρκετά ταπεινός, την περίοδο μετά το τέλος του Ούντα. Αυτοί οι τάφοι έφτασαν στη σημερινή τους κατάσταση ως αποτέλεσμα της αποκατάστασης των αυτοκρατορικών τάφων τον 19ο αι., που παραγγέλθηκε από τον Αυτοκράτορα Mέιτζι.
Σύζυγοι και παιδιά
Σύζυγος (Nγιόγκο): Φουτζιβάρα νo Όνσι (藤原温子; 872–907), κόρη του Φουτζιβάρα νo Moτοτσούνε
Σύζυγος ( Nyōgo ): Tατσιμπάνα νο Γιοσίκο / Γκίσι (橘義子), κόρη του Tατσιμπάνα νο Χιρόμι
Σημειώσεις
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό kamon — ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου]]
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Μαρία Σπυροπούλου
Η Μαρία Σπυροπούλου είναι πειραματική φυσικός στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια. Είναι μέλος της επιστημονικής ομάδας του πειράματος Συμπαγές Μιονικό Σωληνοειδές στο Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων όπου το 2012 ανακαλύφθηκε το μποζόνιο του Χιγκς.
Βιογραφία
Η Μαρία Σπυροπούλου σπούδασε φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου αποφοίτησε το 1993. Συνέχισε τις σπουδές της, ολοκληρώνοντας το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 2000. Για το θέμα της διατριβής, εφάρμοσε για πρώτη φορά σε επιταχυντές αδρονίων μια μέθοδο διπλής τυφλής ανάλυσης για την αναζήτηση τεκμηρίωσης για την υπερσυμμετρία.
Η Σπυροπούλου είναι ο συγγραφέας του "Πού είναι ο Αϊνστάιν;", το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου "Ο Αϊνστάιν: Δοκίμια από Είκοσι-τέσσερις κορυφαίους στοχαστές περί του ανθρώπου, του έργου και της κληρονομιάς του".
Το 2014 εξελέγη στο διευθυντικό συμβούλιο του φόρουμ Διεθνούς φυσικής της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικής, ενώ προγραμματίζεται η προαγωγή της σε πρόεδρο το 2016. Είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Φυσικής του Φέρμιλαμπ και από τις αρχές του 2016 είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Φυσικής Υψηλής Ενέργειας στο Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών.
Η Σπυροπούλου είναι ακαδημαϊκό δισέγγονο του Ενρίκο Φέρμι, μέσω του Τζον Χαθ και του επιβλέπων καθηγητή του, Όουεν Τσάμπερλεν.
Βραβεία
Το 2008, Σπυροπούλου εξελέγη Υπότροφος της Αμερικανικής ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης. Το 2014, εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Διεθνές Αεροδρόμιο του Κουτάισι
Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κουτάισι (IATA: KUT, ICAO: UGKO) επίσης γνωστό ως Διεθνές Αεροδρόμιο του Κουτάισι Δαβίδ ο Χτίστης είναι ένα αεροδρόμιο που βρίσκεται 14 χιλιόμετρα δυτικά του Κουτάισι, το οποίο είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας, η νομοθετική πρωτεύουσα της χώρας, καθώς και η πρωτεύουσα της δυτικής περιφέρειας Ιμερέτι. Αποτελεί έναν από τους τρεις διεθνείς αερολιμένες που λειτουργούν στη χώρα, μαζί με το Διεθνές Αεροδρόμιο της Τιφλίδας που εξυπηρετεί την πρωτεύουσα της Γεωργίας και το Διεθνές Αεροδρόμιο Μπατούμι κοντά στο ομώνυμο θέρετρο στη Αζαρία της Μαύρης Θάλασσας. Το αεροδρόμιο είναι στον έλεγχο της κρατικής επιχείρησης των Ηνωμένων Αεροδρομίων της Γεωργίας.
Ιστορία
Ο αερολιμένας έκλεισε για ανακαίνιση το Νοέμβριο του 2011. Η τελετή για την επαναλειτουργία του πραγματοποιήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2012. Την παρακολούθησε ο Πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, ο Βίκτορ Ορμπάν και ο διευθύνων σύμβουλος της Wizz Air Γιόζεφ Βάραντι.
Για τις εργασίες προετοιμασίας, για την ανάθεση του αεροδρομίου και την εκπαίδευση του προσωπικού, η γαλλική εταιρεία Vinci Airports υπέγραψε σύμβαση. Υπάρχει ένα κατάστημα αδασμολόγητων ειδών και δύο καφέ που λειτουργούν στο αεροδρόμιο. Το αεροδρόμιο συνδέεται επί του παρόντος με τα προγραμματισμένα μαρσρούτκα που εκτελούνται από τα Γεωργιανά Λεωφορεία, με δρομολόγια προς το Κουτάισι, την Τιφλίδα και το Μπατούμι μετά από κάθε άφιξη. Ο τερματικός σταθμός του αεροδρομίου βρίσκεται δίπλα στον κεντρικό δρόμο μεταξύ του Κουτάισι και του Μπατούμι, οπότε είναι δυνατή η μεταφορά σε αυτές τις πόλεις και από το μαρσρούτκα.
Επί του παρόντος, βρίσκονται σε εξέλιξη μεγάλα έργα επέκτασης του αεροδρομίου καθώς αναμένονταν 1 εκατομμύριο επιβάτες το 2020. Επίσης, ένας σιδηροδρομικός σταθμός χτίζεται μπροστά από τον τερματικό σταθμό, ο οποίος θα συνδέει απευθείας το αεροδρόμιο με την Τιφλίδα, το Μπατούμι και οποιαδήποτε άλλη πόλη της Γεωργίας που εξυπηρετείται από τους Γεωργιανούς Σιδηροδρόμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στη Γεωργία
Βλαντίμιρ Αλεξέεφ (ναύαρχος)
μικρογραφία| Ο τάφος του Βλαντίμιρ Αλεξέεφ Ο Βλαντίμιρ Νικολάεβιτς Αλεξέεφ (Влади́мир Никола́евич Алексе́ев) (8 Σεπτεμβρίου [ Ι.Η. 26 Αυγούστου] 1912, Κιμίλτεφ, Ρωσική Αυτοκρατορία – 24 Ιουλίου 1999, Μόσχα, Ρωσία) ήταν Σοβιετικός ναύαρχος.
Πρώιμη ζωή
Έγινε ναύτης στο εμπορικό ναυτικό στα 15 του. Το 1933, εντάχθηκε στο Σοβιετικό Πολεμικό Ναυτικό και αποφοίτησε από τη Ναυτική Ακαδημία το 1935 για να γίνει πλοηγός υποβρυχίων. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως επικεφαλής αξιωματικός πλοήγησης του 3ου στολίσκου στον Στόλο του Ειρηνικού. Τον Αύγουστο του 1938 απολύθηκε και συνελήφθη στη Μεγάλη Εκκαθάριση, αλλά αποκαταστάθηκε το 1939. Κατά τη διάρκεια του 1940 διορίστηκε αρχηγός του επιτελείου του θωρακισμένου στολίσκου στον Στόλο του Ειρηνικού και εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1941.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Απρίλιο του 1944 διορίστηκε ως αξιωματικός επιχειρήσεων του Βόρειου Στόλου, αλλά επέμεινε να ενταχθεί σε μια μαχητική μονάδα. Ο Αλεξέεφ έλαβε τη διοίκηση της 3ης Μοίρας Τορπιλοφόρων. Κατά την Επιχείρηση Πέτσαμο-Κίρκενες, στις 21 Οκτωβρίου, η μονάδα του βύθισε 17 εχθρικά πλοία εφοδιασμού χωρίς να έχει απώλειες. Για αυτό το επίτευγμα, στον Αλεξέεφ απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης και το Τάγμα του Λένιν στις 5 Νοεμβρίου 1944. Συμμετείχε στην Παρέλαση της Νίκης.
Μεταπολεμική καριέρα
Μετά τον πόλεμο, ο Αλεξέεφ συνέχισε να υπηρετεί στο ναυτικό και προήχθη σε υποναύαρχο στις 27 Ιανουαρίου 1951. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Βοροσίλοφ το 1953 και έγινε αντιναύαρχος στις 26 Απριλίου 1962. Ο Αλεξέεφ υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του επιτελείου των δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στο Ρουμανικό Πολεμικό Ναυτικό και από το 1965 ως Αναπληρωτής Αρχηγός του Ναυτικού Επιτελείου για την Οργάνωση. Από το 1967 έως το 1975 διετέλεσε Πρώτος Αναπληρωτής, προήχθη στο βαθμό του ναυάρχου στις 11 Ιουνίου 1970. Το 1980 έλαβε το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ για τη δουλειά του στο βιβλίο «Άτλας των Ωκεανών». Συνταξιοδοτήθηκε το 1986, αφού πέρασε μια δεκαετία ως ανώτερος σύμβουλος στην Ακαδημία Γενικού Επιτελείου.
Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης (Υγρός Στίβος)
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης «ο Ηρακλής» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο το οποίο εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1908 και αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα εν ενεργεία αθλητικά σωματεία στην Ελλάδα.
Αποτελεί τον παλαιότερο εν ενεργεία αθλητικό σύλλογο της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας, και θεωρείται ως η ομάδα των συντηρητικών παλαιών Θεσσαλονικέων. Τα προσωνύμια που τον ακολουθούν είναι «Γηραιός» και «Ημίθεος».
Ο Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει επίσης ολυμπιακά αθλήματα του υγρού στίβου, και συγκεκριμένα την υδατοσφαίριση, την κολύμβηση, την καλλιτεχνική κολύμβηση και τις καταδύσεις.
Τμήμα Υδατοσφαίρισης Ανδρών
Το ανδρικό τμήμα υδατοσφαίρισης αυτή τη στιγμή αγωνίζεται στη Β΄ Εθνική Κατηγορία στην προσπάθεια που κάνει να βρει την αίγλη που είχε τα παλιότερα χρόνια. Τα τμήματα υποδομής στο Εθνικό Κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης προσπαθούν να αναγεννηθούν και το 2022 κατέβασε για πρώτη χρονιά ηλικιακό (μίνι παίδων) μετά από χρόνια. Από τις ακαδημίες του Ηρακλή Θεσσαλονίκης βγήκαν μεγάλοι παίκτες τα παλαιότερα χρόνια όπως ο Νίκος Βενετόπουλος (υπήρξε και προπονητής του Ηρακλή Θεσσαλονίκης), ο Χρήστος Μαντζουρίδης (υπήρξε και προπονητής του Ηρακλή Θεσσαλονίκης με τον οποίο ο σύλλογος πανηγύρισε την τελευταία του άνοδο το 2015), ο Δημήτρης Κιούκας κλπ. Συγχρόνως έχουν παίξει στην Εθνική Ελλάδας όντας αθλητές του Ηρακλή Θεσσαλονίκης οι Νίκος Βενετόπουλος, Δημήτρης Κιούκας, Φίλιππος Τοτογιάννης και Χρήστος Μαντζουρίδης.
Τμήμα Υδατοσφαίρισης Γυναικών
Η γυναικεία ομάδα υδατοσφαίρισης κατέκτησε την τέταρτη θέση στην Α1 Εθνική Κατηγορία Γυναικών 2009–2010 και αγωνίστηκε στο Len Trophy Γυναικών.
Τμήμα Kολύμβησης
Το τμήμα κολύμβησης του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1923 και έχει αναδείξει μια μεγάλη μορφή του ελληνικού αθλητισμού τον Γεώργιο Ιβάνοφ, ο οποίος γεννήθηκε στην Πολωνία και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Ο Γεώργιος Ιβάνοφ-Σαϊνόβιτς υπήρξε πολλές φορές πρωταθλητής και ρέκορντμαν Ελλάδας στην κολύμβηση αλλά και ποδοσφαιριστής και υδατοσφαιριστής του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Ο Γεώργιος Ιβάνοφ το 1944 πέρασε στο πάνθεον των ηρώων αφού εκτελέστηκε από τους Ναζιστές Γερμανούς για την δράση του ως σαμποτέρ. Το όνομα του έχει δοθεί στο κλειστό γήπεδο του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, το γνωστό Ιβανώφειο Κλειστό Γυμναστήριο.
Το κολυμβητικό τμήμα είναι ένα από τα σημαντικότερα τμήματα του συλλόγου. Ιδρυτικό μέλος της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (Κ.Ο.Ε.) (πρώην Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων) από το 1928, είτε στα μπλόκια του Θερμαϊκού κόλπου είτε στα κολυμβητήρια της Θεσσαλονίκης γράφει την δική του ιστορία. Από τις διαδρομές του συλλόγου όλα αυτά τα χρόνια έχουν περάσει χιλιάδες Θεσσαλονικείς και στα μητρώα έχουν καταγραφεί πολλοί επιφανείς άνθρωποι της Θεσσαλονίκης. Εξέχουσα φυσιογνωμία αποτελεί για όλους η παρουσία του Γεωργίου Ιβάνοφ κολυμβητή του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης και ήρωα της Αντίστασης κατά των Γερμανών.
Η ιστορία του τμήματος μπορεί να χωρισθεί σε δύο μέρη. Το πρώτο περιλαμβάνει τα πρώτα και δύσκολα χρόνια. Τα μπλόκια στον Θερμαϊκό κόλπο, τις παράγκες τους ρομαντικούς εραστές του αθλητισμού, την λειτουργία μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, και τελειώνει με την κατασκευή και λειτουργία του πρώτου κολυμβητηρίου στη Θεσσαλονίκη το 1975. Το δεύτερο ξεκινά από την μεταστέγαση του τμήματος στο εθνικό κολυμβητήριο και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όλα αυτά τα χρόνια όμως το τμήμα εξακολουθεί να υπηρετεί τα ίδια ιδανικά και να προσφέρει σε όλα τα μέλη του εκμάθηση της κολύμβησης, αθλητισμό ή και τον πρωταθλητισμό.
Τα πρώτα στοιχεία για το κολυμβητικό τμήμα έρχονται από το 1914, όταν ο σύλλογος διοργανώνει τους 1ους ναυτικούς αγώνες με κολυμβητικά αγωνίσματα ταχύτητας, αντοχής, καταδύσεων, λεμβοδρομίες αλλά και κάποια πρωτότυπα όπως το κυνήγι πάπιας. Το 1925 ξαναοργανώνει τους ίδιους αγώνες. Πιο έντονη παρουσία έχουμε από το 1928 και μετά με την σύσταση της Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων (Ε.Κ.Ο.Φ.). Εκπρόσωπος του συλλόγου στην Ε.Κ.Ο.Φ. γίνεται ο αντιναύαρχος Δ. Λούνδρας. Η ελληνική ομοσπονδία αναθέτει στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης την διοργάνωση αγώνων όπως το πρωτάθλημα Βορείου Ελλάδος, και συμμετέχει ανελλιπώς στα πανελλήνια πρωταθλήματα που διεξάγονται στην Αθήνα.
Ένα από τα μόνιμα προβλήματα του τμήματος ήταν η έλλειψη χώρων άσκησης. Τα ξύλινα παραπήγματα που στήνονταν στις παραλίες έπαιζαν τον ρόλο των αποδυτηρίων και γκρεμιζόταν συνεχώς. Η κακοκαιρία έφερνε σκουπίδια και ξύλα στον χώρο προπόνησης με αποτέλεσμα να διακόπτονται οι προπονήσεις για μεγάλα διαστήματα. Τα πρώτα χρόνια φιλοξενείται από τη Χ.Α.Ν.Θ. και το 1927 χτίζει ένα παράπηγμα στην παραλία Τζουβανάκη (κεραμοποιείο Αλλατίνη).
Ένα άλλο χαρακτηριστικό των προπολεμικών χρόνων ήταν ότι οι κολυμβητές έπαιζαν και πόλο και συνήθως το χειμώνα ασχολούνταν και με τον στίβο. Αθλητές που ξεχωρίζουν είναι οι Στάνιτσας, Κολτσάκης, Ρωμανός, Μουζενίδης, Καραμπάτης, Μικέ Αλντιντσά, Άντιλοπ, Καρμπέτης, Κονταξάκης, Μαυρομάτης, Γαλλόπουλος, Μιτσούλης. Κοντά στα τέλη της δεκαετίας του 1930 έχουμε τις αναφορές στον Γεώργιο Ιβάνοφ, ο οποίος διεκδικείται και από άλλους συλλόγους. Παίρνει μέρος σε κολυμβητικούς αγώνες κυρίως στο ελεύθερο, σε αγώνες υδατοσφαίρισης και πολλές φορές αναλαμβάνει και την εκγύμναση των αθλητών. Η κολυμβητική δραστηριότητα σταματά το 1939 λόγω των πολέμων. Αναφορές έχουμε ξανά από το 1946 και μετά. Συνεχείς μετεγκαταστάσεις σε χώρους είναι το χαρακτηριστικό της περιόδου.
Το 1945 το πρώτο παράπηγμα στο χώρο του παλιού Κυβερνείου (Γερμανική Σχολή) το οποίο χρησιμοποιείται σαν αποδυτήρια. Το 1947 απομακρύνεται από εκεί και μεταφέρεται στη περιοχή «Σχολή Τυφλών». Το 1955 ξαναφεύγει και πάει στο Καραμπουρνάκι της Καλαμαριάς στο σημείο που είναι σήμερα ο Ναυτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης κάτω από αντίξοες συνθήκες. Τελευταία μετεγκατάσταση έγινε στις αρχές της δεκαετίας το 1960 στην περιοχή του γηπέδου Ανατόλια κάτω από τη σημερινή οδό Σοφούλη. Αυτή ήταν και η τελευταία έδρα του τμήματος πριν από την έναρξη λειτουργίας του εθνικού κολυμβητηρίου.
Το 1953 καθιερώνεται η τέλεση πανθεσσαλονικείων αγώνων προς τιμήν του ήρωα Γεωργίου Ιβάνοφ. Τη δεκαετία του 1960 δεσπόζει η μορφή του Άγγελου Χριστοφορίδη, στην εφορία του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης, πατριάρχη της κολύμβησης του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Καταφέρνει να συγκεντρώσει στα μητρώα του συλλόγου πολλούς αξιόλογους κολυμβητές, να δημιουργήσει μια ομάδα ανταγωνιστική που θα φέρει στον σύλλογο πολλές διακρίσεις. Με την βοήθεια και άλλων ιστορικών στελεχών (Καβακά, Κοσμόπουλου, Γαρέζου) αλλά και των κολυμβητών βελτιώνει τις εγκαταστάσεις της περιοχής Ανατόλια με πλωτές εξέδρες, διαδρομές με φελλούς αλλά και το πιο σημαντικό να συνδέσει με την ύδρευση τα αποδυτήρια για να πλένονται οι κολυμβητές. Αθλητές της περιόδου εκείνης που ξεχώρισαν ήταν οι Αντώνιος Κυπριώτης, Γρηγόρης Μουρούζης, Θέμης Τζούμας (πρωταθλητές και προπονητές του συλλόγου επί σειρά ετών), Γιάννης Καζινιέρης, Πάρης Χασεκίογλου, Β. Κιρκοριάν, Γ. Βασιλείου, Χ. Τσαβαρτζίδης, αδελφές Ανδρικοπούλου, Λάσκαρη, Σοφία Παπαθανασίου, Β. Τσιριγκάνου.
Με την έναρξη της λειτουργίας του εθνικού κολυμβητηρίου Θεσσαλονίκης ξεκινά μια νέα εποχή για το τμήμα. Η δυνατότητα λειτουργίας όλο το χρόνο οδηγεί τον σύλλογο στη αναδιοργάνωση του τμήματος, στη δημιουργία υποδομών και στην πρόσληψη μονίμων προπονητών. Τον ρόλο των προπονητών τα πρώτα χρόνια αναλαμβάνουν παλιοί κολυμβητές του συλλόγου όπως ο Γρηγόρης Μουρούζης, ο Θέμης Τζούμας, ο Πάρης Χασεκίογλου, και ο Γιάννης Καζινιέρης. Ο Άγγελος Χριστοφορίδης παρόν και αυτός σε αυτή τη μεταβατική περίοδο στη θέση του εφόρου. Κολυμβητές που διακρίνονται τα πρώτα χρόνια με μετάλλια στα πανελλήνια πρωταθλήματα είναι ο Δημήτρης Κιούκας, ο Κυριάκος Κοσμίδης, ο Παναγιώτης Γιαννακόπουλος η Κάρεν Ντάουμπερ και ο μικρός Παναγιώτης Βαρδουκέλης.
Το 1978 ιδρύεται ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων με πρώτο πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Κοντό. Ένας θεσμός που παίζει σημαντικό ρόλο μέχρι και σήμερα, βοηθώντας το τμήμα οικονομικά αλλά και λειτουργικά. Οι καλές σχέσεις και η συνεργασία συλλόγου γονέων και εφορίας έφερε συχνά εντυπωσιακά αποτελέσματα όμως δεν έλειψαν και οι περίοδοι έντασης όπως το 1988 όταν τα προβλήματα αποδεκάτισαν το σύλλογο. Πρόεδροι του συλλόγου γονέων που ξεχώρισαν για την προσφορά τους ήταν ο πρώτος πρόεδρος Κωνσταντίνος Κοντός, ο Βίκτωρ Παπαθανασίου, ο Θανάσης Σιούτας, ο Θανάσης Παράσχος, ο Δημήτρης Θερμός, και ο σημερινός πρόεδρος Γιώργος Κοσμίδης. Πολλοί από τους προέδρους του συλλόγου γονέων διετέλεσαν και έφοροι του τμήματος.
Την τελευταία δεκαετία προπονητής του συλλόγου είναι ο Γιώργος Χουζούρης. Από το 1998 έχει ξεκινήσει μια συνεχόμενη και διαρκής ανοδική πορεία με πολλές διακρίσεις και σημαντικότερη την κατάκτηση του πανελληνίου πρωταθλήματος στην κατηγορία παίδων (13 έως 16 ετών) το 2007 και του πρωταθλήματος εφήβων (17 και 18 ετών) το 2008, αλλά και θέσεις στην τριάδα άλλων κατηγοριών από το 2003 μέχρι και το 2007. Πρωταθλητές Ελλάδας αναδεικνύονται οι Ειρήνη Σηφάκη, Δημήτρης Χαλκιάς, Χαράλαμπος Γεωργίου, Ανέστης Αραμπατζής, Γιώργος Ορτίτζιος, Κώστας Ζυγούρας, Γιώργος Κατερίνης, Αντωνία Παπαδοπούλου. Συμμετοχή στην εθνική ομάδα είχαν οι Ειρήνη Σηφάκη, Χαράλαμπος Γεωργίου, Ανέστης Αραμπατζής, Γιώργος Ορτίτζιος, Δημήτρης Χαλκιάς και πανελλήνια ρεκόρ κατέρριψαν η Ειρήνη Σηφάκη, ο Δημήτρης Χαλκιάς και ο Ανέστης Αραμπατζής.
Σήμερα το κολυμβητικό τμήμα αριθμεί περίπου 400 κολυμβητές σε όλα τα επίπεδα, 90 κολυμβητές στις αγωνιστικές κατηγορίες, 17 προπονητές, 4 μέλη στις εθνικές ομάδες και διεκδικεί με αξιώσεις την κατάκτηση του πανελληνίου πρωταθλήματος στην κατηγορία εφήβων.
=== Τίτλοι ===
Τμήμα Kαλλιτεχνικής Kολύμβησης
Το τμήμα καλλιτεχνικής (συγχρονισμένης) κολύμβησης ιδρύθηκε το 1997. Η ομάδα αρχικά είχε στο δυναμικό της 10 αθλήτριες, ενώ σήμερα περισσότερες από 30 σε όλες τις κατηγορίες ηλικιών.
Προπονήτρια από το 2001 είναι η Νίνο Μποτσοροσβίλι, η οποία διετέλεσε πρωταθλήτρια Γεωργίας και μέλος της εθνικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης. Η ομάδα έχει την τιμή να συγκαταλέγει στο δυναμικό της την ολυμπιονίκη Εύη Κουτσούδη, η οποία επί χρόνια διετέλεσε μέλος της Εθνικής Ομάδας. Από τις τωρινές αθλήτριες η Αλεξάνδρα Τρακασοπούλου είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας.
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα OPEN 2008 η ομάδα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο ντουέτο με τις αθλήτριες Κουτσούδη και Τρακασοπούλου.
Τμήμα Kαταδύσεων
Ο Ν.Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης 1908 αναδείχθηκε τροπαιούχος στο Κύπελλο Άνοιξης, που διοργανώθηκε με απόλυτη επιτυχία το Σαββατοκύριακο (8-9/4/2023) στο κλειστό κολυμβητήριο Βόλου «Ιάσων Ζηργάνος». Η ομάδα της Θεσσαλονίκης συγκέντρωσε τέσσερα χρυσά μετάλλια, όσα και οι πέντε κύκλοι, αλλά είχε επτά ασημένια μετάλλια και κατέκτησε το Κύπελλο Άνοιξης.
Social Media – Επίσημες σελίδες
Κατηγορία:Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι συγχρονισμένης κολύμβησης
Άνω Ρήνος
Ο Άνω Ρήνος (γαλλικά: Haut-Rhin, αλσατικά: ‘s Iwerlànd) είναι νομός στην περιοχή Γκραντ-Εστ στα ανατολικά της Γαλλίας, στα σύνορα με τη Γερμανία. Είναι τμήμα της ιστορικής και πολιτιστικής περιοχής της Αλσατίας μαζί με το νομό Κάτω Ρήνος. Η πρωτεύουσα και το Νομαρχιακό συμβούλιο βρίσκονται στο Κολμάρ αν και η μεγαλύτερη πόλη στο νομό είναι η Μυλούζ.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 68.
Οι κάτοικοι του νομού αναφέρονται ως Ω-Ρενουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Η περιοχή της [[Αλσατία|Αλσατίας]] μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του Άνω Ρήνου στην περιοχή [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ]] Ο νομός Άνω Ρήνος είναι τμήμα της διοικητικής περιοχής Γκραντ-Εστ. Έχει έκταση 3.525 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διοικητικά αποτελείται από 4 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 366 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 762.743 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Πρωτεύουσα είναι το Κολμάρ και κυριότερες πόλεις οι υπονομαρχίες Μυλούζ, Αλτκίρς και Ταν.
Συνορεύει στα βόρεια με το νομό Κάτω Ρήνο, στα δυτικά με το νομό Βοζ και το Έδαφος του Μπελφόρ, στα νότια με την Ελβετία και ανατολικά με τη Γερμανία. Έχει συνολικά 66,44 χιλιόμετρα σύνορα με τη Γερμανία (Βάδη-Βυρτεμβέργη) κατά μήκος του Ρήνου και 78,37 χλμ. με την Ελβετία. Το υψηλότερο σημείο του νομού είναι το Γκραν Μπαλόν, το υψηλότερο σημείο των Βοσγίων σε υψόμετρο 1424 μέτρων και το χαμηλότερο σημείο στα 179 μέτρα κατά μήκος του Ρήνου.
Ο Άνω Ρήνος καταλαμβάνει το νότιο τμήμα της Αλσατίας. Το μεγαλύτερο μέρος του νομού βρίσκεται στην πεδιάδα της Αλσατίας, προς τα ανατολικά, με τις φυσικές περιοχές Ριντ στα βορειοανατολικά και Αρντ στα νοτιοανατολικά. Στα δυτικά υψώνονται τα Βόσγια όρη και στο νότιο τμήμα, το Συνγκώ, εκτείνεται η οροσειρά Ζυρά.
Ο νομός πλήττεται ολοένα και περισσότερο από την ξηρασία, με κίνδυνο την απώλεια χιλιάδων δένδρων κάθε χρόνο. Η ξηρασία έπληξε το 40% της γης της Αλσατίας το 2018, έναντι δεκαετούς φυσιολογικού ρυθμού 15%.
Κλίμα
Το κλίμα του Άνω Ρήνου είναι ημι-ηπειρωτικό ή ορεινό, χαρακτηριζόμενο από ψυχρούς και ξηρούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια, λόγω της δυτικής προστασίας που προσφέρουν τα Βόσγια όρη. Αυτή η προστασία από την επίδραση του foehn, έχει ως συνέπεια ότι η περιοχή του Κολμάρ κυρίως να είναι μία από τις ξηρότερες στη Γαλλία (χαμηλή βροχόπτωση). Στα νότια, η περιοχή Συνγκώ είναι πολύ πιο υγρή, αντιμετωπίζοντας το κενό του Μπελφόρ, που δεν προστατεύεται από τα Βόσγια.
Γλώσσα
Στις αρχές του 19ου αιώνα, τα πρακτικά του νομού Άνω Ρήνου ανέφεραν ότι τα αλσατικά εξακολουθούσαν να είναι το ιδίωμα ενός σημαντικού μέρους του νομού. Εξηγώντας ότι αυτή η διάλεκτος είναι παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιείται στην Ελβετία. Όσον αφορά το τμήμα του νομού στα Βόσγια όρη, μιλούσαν μια «διάλεκτο της Λωρραίνης».
Στην ύπαιθρο του Μον-Τερίμπλ και στην περιοχή του Μπελφόρ, χρησιμοποίησαν μια «διάλεκτο» που περιγράφηκε τότε ως αποτελούμενη από γαλλικές, λατινικές και κελτικές λέξεις που ονομαζόταν ρομανικά.
Τα γαλλικά ήταν, ωστόσο, ιδιαίτερα στις πόλεις, η «συνηθισμένη γλώσσα» των κατοίκων, γιατί από τη Γαλλική επανάσταση η χρήση αυτής της γλώσσας είχε επικρατήσει στο Άνω Ρήνο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Οδοδείκτης ανάμεσα στον Άνω και Κάτω Ρήνο ανάμεσα στις κοινότητες Σαιν-Ιππολίτ (Άνω Ρήνος) et Ορσβιλέρ (Κάτω Ρήνος) Ο νομός Άνω Ρήνος είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Το 1798, η Δημοκρατία της Μυλούζ, εντός του εδάφους του Άνω Ρήνου, ψήφισε τη ένωσή της με τη Γαλλία και αποτέλεσε τμήμα του Άνω Ρήνου. Από το 1800 έως το 1816, ο νομός περιλάμβανε την Μαντέρ και τις κοινότητες του πρώην πριγκιπάτου του Μονμπελιάρ που πλέον ανήκουν στο νομό Ντου της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ. Μέχρι το 1871, το Έδαφος του Μπελφόρ ήταν διαμέρισμα του νομού Άνω Ρήνου. Μετά την προσάρτηση της Αλσατίας-Λωρραίνης στη Γερμανική αυτοκρατορία, το Μπελφόρ έμεινε στη Γαλλία και αποτέλεσε μόνο του νομό από το 1922, χωρίς να επιστρέψει ποτέ στον Άνω Ρήνο ούτε στην Αλσατία. Αργότερα περιελήφθη στη διοικητική περιοχή Φρανς-Κοντέ (από το 2016 Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ).
Τα σύνορα του νομού έχουν τροποποιηθεί πολλές φορές:
μικρογραφία|280x280εσ|[[Μυλούζ|Μυλούζ, η οικονομική πρωτεύουσα του νομού]] Στις 7 Απριλίου 2013 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα για την πιθανή δημιουργία τοπικής αρχής στην Αλσατία με τη συγχώνευση των δύο τμημάτων Άνω Ρήνος και Κάτω Ρήνος. Οι ψηφοφόροι του Άνω Ρήνου (όπως επίσης και του Κάτω Ρήνου) απέρριψαν αυτή τη δυνατότητα σε ποσοστό 55,74%.
Από το 1960 έως το 2015 ο νομός αποτελούσε μαζί με το νομό Κάτω Ρήνος τη διοικητική περιοχή της Αλσατίας. Μετά τη συγχώνευση των διοικητικών περιοχών που ψηφίστηκε το 2015, από την 1η Ιανουαρίου 2016 ο Άνω Ρήνος ενσωματώθηκε στη νέα διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ που αποτελείται από την Αλσατία, την Καμπανία-Αρδέννες και τη Λωρραίνη.
Παρά το απορριπτικό δημοψήφισμα του 2013, η εδαφική κοινότητα του Άνω Ρήνου θα συγχωνευθεί με αυτή του Κάτω Ρήνου το 2021. Η συνένωση αυτή θα οδηγήσει στη δημιουργία της «Ευρωπαϊκής κοινότητας της Αλσατίας». Όπως και οι νομοί της Κορσικής, ο Άνω Ρήνος θα συνεχίσει να υπάρχει ως νομός.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|324x324εσ|Τα διοικητικά διαμερίσματα του Άνω Ρήνου Ο Άνω Ρήνος χωρίζεται σε 4 διοικητικά διαμερίσματα, 17 καντόνια και 366 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ με τον Άνω Ρήνο στα ανατολικά]] Οι κυριότερες πόλεις του νομού:
Οικονομία
Ο Άνω Ρήνος είναι ένας από τους πλουσιότερους γαλλικούς νομούς. Η Μυλούζ είναι η έδρα του εργοστασίου αυτοκινήτων της Peugeot, κατασκευάζοντας τα μοντέλα 106 και 206. Στη νότια περιοχή Συνγκώ σημειώνεται το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στη Γαλλία (περίπου 2%). Πολλοί εργάζονται στην Ελβετία, ειδικά στις χημικές βιομηχανίες της Βασιλείας, αλλά μετακινούνται από τη Γαλλία όπου το κόστος διαβίωσης είναι χαμηλότερο. Η ύπαιθρος χαρακτηρίζεται από λόφους διάσπαρτους από αμπελώνες.
Δημογραφικά και οικονομικά, στην περιοχή του Άνω Ρήνου κυριαρχεί το αστικό κέντρο της Μυλούζ: το 40% του πληθυσμού του Άνω Ρήνου ζει στην αστική περιοχή της Μυλούζ ενώ η ζώνη απασχόλησης της Μυλούζ καλύπτει 431.337 κατοίκους ή 57 % του πληθυσμού του νομού.
Νομικό καθεστώς
Η Αλσατία και ο παρακείμενος νομός Μοζέλ διαθέτουν ένα νομικό σύστημα ελαφρώς διαφορετικό από το υπόλοιπο της Γαλλίας. Τα εν λόγω καταστατικά χρονολογούνται από την περίοδο 1871 - 1919, όταν η περιοχή ήταν μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Με την επιστροφή της Αλσατίας-Λωρραίνης στη Γαλλία το 1919, το Παρίσι δέχτηκε ότι η Αλσατία και ο νομός Μοζέλ πρέπει να διατηρήσουν ορισμένους τοπικούς νόμους όσον αφορά ορισμένα θέματα, ιδίως όσον αφορά το κυνήγι, την οικονομική ζωή, τις σχέσεις τοπικής αυτοδιοίκησης, την ασφάλιση υγείας και τα κοινωνικά δικαιώματα. Περιλαμβάνει κυρίως την απουσία οποιουδήποτε τυπικού διαχωρισμού μεταξύ Εκκλησίας και Κράτους, όπως ισχύει στην υπόλοιπη Γαλλία από το 1905: έτσι οργανισμοί της Χριστιανικής εκκλησίας επωφελούνται από κρατική χρηματοδότηση, σε αντίθεση με τις αρχές που εφαρμόζονται στην υπόλοιπη Γαλλία.
Ο δρόμος του κρασιού
μικρογραφία|250x250εσ|Ο δρόμος του κρασιού Ο δρόμος του κρασιού της Αλσατίας είναι μια τουριστική διαδρομή που περνάει από την περιοχή του κρασιού για να ανακαλύψει τα κρασιά και την παραγωγή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί του Γκραντ Εστ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν
μικρογραφία|304x304εσ| Εθνότητες του Αζερμπαϊτζάν Τα αζέρικα είναι η μόνη επίσημη γλώσσα στο Αζερμπαϊτζάν και ομιλείται από την πλειονότητα του πληθυσμού, ωστόσο, υπάρχουν και πολλές μειονοτικές γλώσσες στη χώρα. Οι μεγαλύτερες μειονοτικές γλώσσες είναι τα λεζγκικά, τα αρμενικά, τα ταλίς, τα αβάρ, τα ρωσικά και τα τατ. Υπάρχουν επίσης και άλλες γλώσσες που μιλιούνται από ένα πολύ μικρό ποσοστό του πληθυσμού, όπως τα τσακούρ και χιναλούγκ.
Γενικά
Η κύρια και επίσημη γλώσσα του Αζερμπαϊτζάν είναι το αζέρικα, μια τουρκική γλώσσα που σχετίζεται στενά και είναι εν μέρει αμοιβαία κατανοητή με τα σύγχρονα τουρκικά. Μαζί με τα τουρκικά, τα τουρκμενικά και γκαγκάουζ, τα αζέρικα είναι παρακλάδι της νοτιοδυτικής ομάδας της τουρκικής οικογένειας γλωσσών. Αν και τα αζέρικα χρησιμοποιούνται στη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν, τη Νότια Ρωσία (Νταγκεστάν) και το Βόρειο Ιράν, αυτές οι διάλεκτοι είναι διαφορετικές. Επιπλέον, τα αζέρικα αναγνωρίζονται ως επίσημη γλώσσα διδασκαλίας στο Νταγκεστάν και στο Αζερμπαϊτζάν, ωστόσο, δεν είναι επίσημη γλώσσα στο Βόρειο Ιράν. Η αζέρικη γλώσσα που ομιλείται στο Ιράν είναι πολύ διαφορετική από τη γλώσσα που ομιλείται στο Βόρειο Αζερμπαϊτζάν. Η ιρανική κυβέρνηση αποθάρρυνε και μάλιστα απαγόρευσε τη χρήση της γλώσσας για αρκετές δεκαετίες.
Σήμερα
Σύμφωνα με την απογραφή της χώρας το 2009, τα αζέρικα ομιλούνται ως μητρική γλώσσα από το 92,5% του πληθυσμού, ενώ τα ρωσικά και τα αγγλικά κατέχουν σημαντικό ρόλο ως γλώσσες εκπαίδευσης και επικοινωνίας. Περισσότεροι από τους μισούς ομιλητές αζέρικων είναι μονόγλωσσοι. Ο πολυπληθής αρμενόγλωσσος πληθυσμός του Ναγκόρνο Καραμπάχ δεν είναι πλέον υπό κυβερνητικό έλεγχο. Τα λεζγκικά, τα ταλίς, τα αβάρ, τα γεωργιανά, τα μπουντούχ, τα γιουχουρί, τα χιναλούγκ,  τα κριτς,  τα τζεκ,  τα ρουτούλ,  τα τσαχούρ,  τα τατ  και τα ούντι  ομιλούνται όλα από μειονότητες. Όλα αυτά (με εξαίρεση τα αρμενικά, τα λεζγκικά, τα ταλίς, τα αβάρ και τα γεωργιανά, που έχουν πολύ μεγαλύτερο αριθμό ομιλητών εκτός του Αζερμπαϊτζάν, αλλά παρ' όλα αυτά ο αριθμός των ομιλητών τους μειώνεται σταθερά στο Αζερμπαϊτζάν) οι προαναφερθείσες γλώσσες είναι απειλούμενες γλώσσες οι οποίες απειλούνται με εξαφάνιση, καθώς ομιλούνται από λίγα (λιγότερα από 10.000) ή πολύ λίγα (λιγότερα από 1.000) άτομα και η χρήση τους μειώνεται σταθερά με τη μετανάστευση και τον εκσυγχρονισμό.
Σύμφωνα με μια έρευνα του 2019, η γνώση της αγγλικής γλώσσας στο Αζερμπαϊτζάν ήταν η χαμηλότερη μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών που εκπροσωπήθηκαν στην ίδια έρευνα.
Ένα ολόκληρο τεύχος (198) του επιστημονικού περιοδικού International Journal of the Sociology of Language, που εκδίδεται από την Jala Garibova, ήταν αφιερωμένο στο θέμα των γλωσσών και των γλωσσικών επιλογών στο Αζερμπαϊτζάν το 2009.
Το Αζερμπαϊτζάν δεν έχει επικυρώσει τον Ευρωπαϊκό Χάρτη των Περιφερειακών ή Μειονοτικών Γλώσσών τον οποίο συνυπέγραψε το 1992, υπό το Λαϊκό Μέτωπο. Το 2001, ο τότε πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Χεϊντάρ Αλίγιεφ εξέδωσε δήλωση σύμφωνα με την οποία "η Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν δεν έχει την εξουσία να εγγυηθεί την εφαρμογή των κανονισμών του Χάρτη έως ότου απελευθερωθεί το έδαφος της που καταλαμβάνεται από τη Δημοκρατία της Αρμενίας".
Ιστορία
Ο συγγραφέας του Μεσαίωνα Ibn al-Nadim, στο βιβλίο του Al-Fihrist αναφέρει ότι όλα τα μεσαία και περσικά εδάφη της αρχαιότητας (συμπεριλαμβανομένης της σημερινής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν) μιλούσαν κοινή γλώσσα.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν
Τζιοβάννι Ανιέλλι
Ο Τζιοβάννι Ανιέλλι (ιταλικά: Giovanni Agnelli), (13 Αυγούστου 1866 - 16 Δεκεμβρίου 1945), ήταν Ιταλός επιχειρηματίας και ο ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας FIAT το 1899.
Βιογραφία
Ο Τζιοβάννι Ανιέλλι ήταν γιος του Εντουάρντο Ανιέλι και της Ανισέτα Φρισέτι και γεννήθηκε το 1866 στη Βίλα Περόζα, μια μικρή πόλη κοντά στο Πινερόλο του Πιεμόντε, που εξακολουθεί να είναι η κύρια κατοικία καθώς και οι τάφοι της οικογένειας Ανιέλι.
Σπούδασε στο Collegio San Giuseppe στο Τορίνο και μετά ξεκίνησε μια στρατιωτική καριέρα μέχρι το 1893 όταν επέστρεψε στη Βίλα Περόζα, όπου ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και έγινε δήμαρχος το 1895, ένα αξίωμα που κατείχε μέχρι το θάνατό του.
Ο Ανιέλι έμαθε για την εφεύρεση της (τότε) νέας άμαξας μεταφοράς και αμέσως είδε μια ευκαιρία για να χρησιμοποιήσει τις τεχνικές του και τις επιχειρηματικές δεξιότητές του. Το 1898 συναντήθηκε με τον Κόμη Εμανουέλε Κατσεράνο του Bricherasio, ο οποίος αναζητούσε επενδυτές για την επιχείρηση του με τις αμάξες. Ο Ανιέλι αισθάνθηκε τότε την ευκαιρία.
Καριέρα
Στις 11 Ιουλίου 1899, ο Ανιέλι συμμετείχε στην ομάδα ιδρυτικών μελών της "Fabbrica Italiana di Automobili Torino", η οποία σύντομα λεγόταν Fiat και κατέβαλε 400 δολάρια για τη συμμετοχή του το 1899, αξίας περίπου 11.500 δολαρίων σε σημερινές τιμές.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Ανιέλι ήταν διευθύνων σύμβουλος της νέας εταιρείας και έγινε πρόεδρος το 1920. Το πρώτο εργοστάσιο της Fiat άνοιξε το 1900 με 35 υπαλλήλους να κατασκευάζουν 24 αυτοκίνητα. Η εταιρεία ήταν γνωστή από την αρχή για το ταλέντο και τη δημιουργικότητα του προσωπικού της. Μέχρι το 1903, η Fiat είχε ένα μικρό κέρδος και παρήγαγε 135 αυτοκίνητα που ανέρχονταν σε 1.149 αυτοκίνητα μέχρι το 1906. Στη συνέχεια, η εταιρεία πραγματοποίησε δημόσια πώληση μετοχών μέσω του χρηματιστηρίου του Μιλάνου. Ο Ανιέλι άρχισε να αγοράζει όλες τις μετοχές που θα μπορούσε για να αυξήσει το ποσοστό συμμετοχής του στη FIAT. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ξεπέρασε τα σκάνδαλα και τα εργασιακά προβλήματα που υπήρχαν.
Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, η Fiat σημείωσε άνοδο από την 30η θέση στην τρίτη  θέση μεταξύ των ιταλικών βιομηχανιών. Το πρώτο εργοστάσιο της Ford άνοιξε τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυση της Fiat. Το 1906, ο πρώτος αντιπρόσωπος αυτοκινήτων της Fiat στις Η.Π.Α. ανοίξε ένα καταστήμα στο Μανχάταν.
Ο Ανιέλλι διορίστηκε Γερουσιαστής το 1923 και κατέλαβε πολλές άλλες αξιόλογες θέσεις μεταξύ των δύο πολέμων. Έμεινε προσηλωμενος και προώθησε τη Fiat στη διεθνή σκηνή. Δραστηριοποιούνταν ενεργά ακόμη με τη Fiat στην αρχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου και πέθανε αμέσως  μετά το τέλος το 1945 σε ηλικία 79 ετών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Οικογένεια Ανιέλλι
Αρμένοι Χανίων
Οι Αρμένοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι Αρμένοι έχουν 345 κατοίκους. Βρίσκονται σε υψόμετρο 50 μέτρων, στις όχθες του ποταμού Ξιδέ, και διαθέτει άφθονες πηγές. Απέχει 21 χιλιόμετρα από τα Χανιά.
Ιστορικά στοιχεία
Όπως υποδηλώνει το όνομά του, στο χωριό εγκαταστάθηκαν μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961, Αρμένιοι στρατιώτες, τμήμα του βυζαντινού στρατού. Στο χωριό υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την παλαιοχριστιανική εποχή. Γύρω από τον ναό της Παναγίας βρέθηκε παλαιοχριστιανική βασιλική. Σε ανασκαφές στον ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου βρέθηκε ότι στη θέση τού ναού υπήρχε βασιλική τής οποίας το ψηφιδωτό χρονολογήθηκε στο β΄μισό του 6ου αιώνα και αποδόθηκε στο συνεργείο που κατασκεύασε το δάπεδο της βασιλικής στην Αλμυρίδα.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Armenus στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Armenus με 233 κατοίκους, ονομασία την οποία χρησιμοποιεί και ο Βασιλικάτα το 1630. Κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1821, οι Αρμένοι ορίστηκαν έδρα της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης Κρήτης και στις 22 Μαΐου 1822, στους Αρμένους υπογράφηκε από τους οπλαρχηγούς το σύνταγμα της Επιδαύρου. Το χωριό ονομάστηκε τότε Ελευθερούπολη. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1897, στις 26 Ιουνίου, η Πρώτη Επαναστατική Συνέλευση συνήλθε στους Αρμένους, προτού μετακινηθεί στις Αρχάνες στις 30 Ιουνίου.
Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834, στο χωριό κατοικούσαν 60 χριστιανικές και 15 μουσουλμανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 679 κατοίκους (595 χριστιανούς και 84 μουσουλμάνους) και ήταν έδρα ομώνυμου δήμου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: