cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασουάν
Στο Ασουάν ο μαθηματικός Ερατοσθένης βρήκε τον τρόπο να τεκμηριώσει ότι η Γη δεν είναι επίπεδη αλλά καμπυλώνεται, καθώς και να μετρήσει την περίμετρό της. Εδώ έζησε και ο σατιρικός Ρωμαίος Γιουβενάλης (2ος αιώνας μ.Χ.). Πολλές φορές καταστράφηκε από ιθαγενείς της γύρω χώρας και από πανώλη. Παρ' όλα αυτά ήταν σημαντική εξαιτίας της στρατηγικής θέσης της. Κοντά στην πόλη βρίσκεται το ομώνυμο φράγμα που ανεγέρθηκε το 1970 και αποτελεί το μεγαλύτερο τεχνικό έργο της Αιγύπτου. Για την κατασκευή του δαπανήθηκαν τεράστια ποσά και πραγματοποιήθηκε από Σοβιετικούς τεχνικούς και σοβιετικά κεφάλαια. Με το φράγμα αυξήθηκε η καλλιεργούμενη γη της Αιγύπτου και η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Ραβέρσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης
Ασουάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Μένιος Κουτσόγιωργας
Μεταπολίτευση και υπουργικές θητείες
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ με το οποίο και εκλεγόταν βουλευτής Αχαΐας συνεχώς από το 1974 έως το 1989. Διατέλεσε υπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης (1981-84), Εσωτερικών (1984-87), Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Δικαιοσύνης με ευθύνη επίβλεψης και συντονισμού του κυβερνητικού έργου στον εσωτερικό τομέα (1987-88) και ξανά Υπουργός Προεδρίας Κυβέρνησης (1988-89). Τον Σεπτέμβριο του 1988 κατά τη διάρκεια της παραμονής του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο νοσοκομείο Χέρφιλντ στο Λονδίνο για διενέργεια καρδιοχειρουργικής επέμβασης, τον αντικατέστησε στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, όπου και εκφώνησε την καθιερωμένη ομιλία που εκφωνεί ο πρωθυπουργός.
Επεισόδια της 12ης επετείου Εξέγερσης του Πολυτεχνείου
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Υπουργού Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης, ο Μένιος Κουτσόγιωργας χειρίστηκε την κρίση των επεισοδίων που προέκυψαν τη 17η Νοεμβρίου 1985 κατά την περίοδο των εκδηλώσεων μνήμης για την 12η επέτειο του Πολυτεχνείου, εξαιτίας του θανάτου του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από πυροβολισμό αστυνομικού. Λίγη ώρα μετά το γεγονός αυτό ομάδες νεαρών συγκεντρώθηκαν στην περιοχή των Εξαρχείων και προέβησαν σε εκτεταμένα επεισόδια, εμπρησμούς και συγκρούσεις με την αστυνομία. Αργά τη νύχτα, κατέφυγαν και κατέλαβαν το κτίριο του Χημείου του Πανεπιστημίου Αθηνών στην οδό Σόλωνος στην Αθήνα το οποίο προστατευόταν από το πανεπιστημιακό άσυλο. Τις πρώτες πρωινές ώρες αποφασίστηκε η άρση του ασύλου από τις πρυτανικές αρχές και την επιτροπή ασύλου. Έτσι ο Μένιος Κουτσόγιωργας ως Υπουργός Δημόσιας Τάξης αποφάσισε την επιχείρηση εκκένωσης του Χημείου. Στη συνέχεια, δυνάμεις της αστυνομίας κατέλαβαν το Χημείο και συνέλαβαν αρκετούς από τους καταληψίες δίνοντας έτσι τέλος στα επεισόδια. Λόγω του τραγικού θανάτου του Μιχάλη Καλτεζά, ο Μένιος Κουτσόγιωργας υπέβαλε την παραίτησή του στον πρωθυπουργό, η οποία όμως δεν έγινε δεκτή.
Προεδρική εκλογή 1985
Η συμβολή του Μένιου Κουτσόγιωργα θεωρήθηκε ότι ήταν καθοριστικής σημασίας σχετικά με την απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου να μην προτείνει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για επανεκλογή στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 1985 και αντί αυτού να προτείνει τον Αρεοπαγίτη Χρήστο Σαρτζετάκη, διωχθέντα από το απριλιανό καθεστώς και γνωστό από την υπόθεση δολοφονίας του φιλειρηνιστή βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963. Η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βρισκόταν σε μια μορφή συγκατοίκησης με την Προεδρία Κ. Καραμανλή που είχε εκλεγεί από την προηγούμενη Βουλή τον Μάρτιο 1980. Εκτιμάται ότι χωρίς αλλαγή στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, η κυβέρνηση Παπανδρέου θα ήταν πολύ δύσκολο να προχωρήσει στην αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985/86, η οποία αφαίρεσε σημαντικές αρμοδιότητες από τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας (διάλυση της Βουλής, προκήρυξη εκλογών, εντολή σχηματισμού κυβέρνησης) οι οποίες εκτιμήθηκαν εκείνη την εποχή ως υπερεξουσίες ή βασιλικές για έναν θεσμό, όπως του Προέδρου της Δημοκρατίας, που δεν αναδεικνυόταν από άμεση λαϊκή εκλογή.
Ειδικό δικαστήριο
Ο Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας δεν συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1989 μετά από πρόταση της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και υπό το βάρος των κατηγοριών για την υπόθεση της Τράπεζας Κρήτης. Μετά τις εκλογές του Ιουνίου 1989, έγινε κοινή πρόταση παραπομπής του στο ειδικό δικαστήριο από το ΚΚΕ και τη ΝΔ για την υπόθεση του σκανδάλου Κοσκωτά. Οι κατηγορίες για τον Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα αφορούσαν παραβίαση του άρθρου 2 του Ν.Δ. 802/71 επειδή δεν έλαβε μέτρα ελέγχου της Τράπεζας Κρήτης, υπόθαλψη εγκληματία, παθητική δωροδοκία και αποδοχή προϊόντων εγκλήματος από ιδιοτέλεια. Η πρόταση υπερψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1989 για τους Ανδρέα Παπανδρέου, Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα, Δημήτρη Τσοβόλα και Γιώργο Πέτσο. Η παραπομπή του τέως πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και κορυφαίων υπουργών στο ειδικό δικαστήριο αποτέλεσε αντικείμενο οξείας πολιτικής αντιπαράθεσης καθώς και έντονης αμφισβήτησης από έγκριτους νομικούς όσο αφορούσε στη νομιμότητα της παραπομπής. Όσο αφορά την ουσία του δικαστηρίου, αμφισβητήθηκε έντονα κατά πόσο αυτό πληρούσε τους κανόνες διεξαγωγής δίκαιης δίκης υπό την έννοια ότι τελούσε κάτω από έντονες πολιτικές επιρροές. Χαρακτηριστικό είναι ότι σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο που έγινε η δίκη τον ρόλο του δημόσιου κατηγόρου και εισαγγελέα τελούσαν εν ενεργεία βουλευτές πολιτικοί αντίπαλοι των κατηγορουμένων υπουργών και του πρωθυπουργού (Κατσαρός και Κωνσταντινίδης από τη ΝΔ και Νίκος Κωνσταντόπουλος από τον Συνασπισμό). Επίσης, ο πρόεδρος του δικαστηρίου ως ανώτατος δικαστικός είχε επιλεγεί ευθέως από την τότε πολιτική ηγεσία και πάλι αντίπαλη προς του κατηγορούμενους. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, υπέρμαχος της δίκης και πρωθυπουργός κατά τη διεξαγωγή της, σε συνέντευξη του στις 25 Οκτωβρίου 2010 στην εκπομπή «Οι Νέοι Φάκελοι» του δημοσιογράφου Αλέξη Παπαχελά στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ δήλωσε «εάν κουνούσα το μικρό μου δαχτυλάκι θα είχε δικαστεί ο Ανδρέας.»
Θάνατος
Τον Οκτώβριο του 1990 αποφασίστηκε από το τριμελές συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου και τους βουλευτές κατηγόρους η προφυλάκιση μόνο του Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα (ενώ όλοι οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι της υπόθεσης παρέμειναν ελεύθεροι). Η απόφαση για την προφυλάκιση ελήφθη μέσα στο έντονα τεταμένο πολιτικό κλίμα της εποχής, παρά την κατάθεση ιατρικού φακέλου που αποδείκνυε τη σοβαρή κατάσταση της υγείας του.
Ο Κουτσόγιωργας τελικά αφέθηκε ελεύθερος μετά από τρεις μήνες, τον Ιανουάριο του 1991, καθώς το Συμβούλιο Εφετών, στο οποίο προσέφυγε, έκανε δεκτή την αίτησή του, διατάσσοντας την παύση της προσωρινής κράτησης, την οποία χαρακτήρισε καταχρηστική. Ο Κουτσόγιωργας κατέβαλλε εγγύηση 70 εκατομμυρίων δραχμών και επέστρεψε σπίτι του στις 11 Ιανουαρίου 1991.
Ακριβώς δύο μήνες μετά, τη Δευτέρα 11 Μαρτίου 1991, άρχισε η συνεδρίαση του ειδικού δικαστηρίου. Η δίκη μεταδιδόταν ζωντανά από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς και ο Κουτσόγιωργας αναμενόταν να αποτελέσει τον πρωταγωνιστή της. Ο Κουτσόγιωργας επιτέθηκε με σφοδρότητα στον αρεοπαγίτη Σπύρο Σπύρου (ο οποίος είχε εισηγηθεί την προφυλάκισή του ως ειδικός εφέτης ανακριτής), τον οποίο κατήγγειλε για τους δεσμούς του με τη χούντα, ενώ κατά γενική ομολογία κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις στην εξέταση του ελεγκτή της Τράπεζας της Ελλάδος (και βασικού μάρτυρα κατηγορίας) Ιωάννη Καμάρα, ο οποίος υπέπεσε σε έντονες αντιφάσεις μετά από πιεστικές ερωτήσεις του Κουτσόγιωργα.
Στις 11 Απριλίου, ο Κουτσόγιωργας κατέρρευσε μέσα στη δικαστική αίθουσα κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, καθώς υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ εξέταζε τον μάρτυρα Στάθη Παπαγεωργίου. Μία εβδομάδα αργότερα, στις 18 Απριλίου 1991, ώρα 11:15 πμ, ο Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας απεβίωσε. Κατά γενικό τεκμήριο, ο θάνατος του επηρέασε την συνολική τροπή και έκβαση της δίκης, μια και η μαρτυρία του θεωρούταν κρίσιμη για την αντικειμενική εκτίμηση της υπόθεσης της Τράπεζας Κρήτης. Την κηδεία του παρακολούθησε πλήθος πολιτών και πήρε τη μορφή μαζικής διαμαρτυρίας για τη δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο και τη χρήση αυτής για την εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων.
Πολιτικό έργο
Ο Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας θεωρούταν οξυδερκής πολιτικός και αποτέλεσε ένα από τα κύρια και βασικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και των ελληνικών κυβερνήσεων την περίοδο 1981-1989. Ήταν ίνδαλμα των οπαδών του ΠΑΣΟΚ και διακρινόταν για τις πολιτικές του ικανότητες. Αυτός πρότεινε και σχεδίασε την επιτυχή προσπάθεια παρεμπόδισης του Κωνσταντίνου Καραμανλή να διεκδικήσει και δεύτερη θητεία στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας το 1985, ενώ κομβικός θεωρείται ο ρόλος του στην εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από οπαδούς του Απριλιανού καθεστώτος, ιδιαίτερα ως Υπουργός Εσωτερικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.
Η πρώτη θητεία του ως υπουργού σηματοδοτήθηκε από τον ν. 1388/83 που αφορούσε την ίδρυση Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης στο πρότυπο της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης της Γαλλίας (ΕΝΑ).
Ως Υπουργός Εσωτερικών εισηγήθηκε τον εκλογικό νόμο με βάση τον οποίο διεξήχθησαν οι εκλογές του 1985 (εκλογικό σύστημα ενισχυμένης αναλογικής). Εισηγήθηκε επίσης το νομοθέτημα για την οργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης και της περιφερειακής ανάπτυξης (ν. 1622/86) που προέβλεπε μεταξύ άλλων την εθελοντική συνένωση Κοινοτήτων σε Δήμους και απετέλεσε βάση για το σχέδιο Καποδίστριας.
Κατά τη θητεία του ως υπουργού Δικαιοσύνης τέθηκαν νέοι κανόνες για τη λειτουργία των δικαστηρίων και το καθεστώς των δικαστικών λειτουργών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της οργάνωσης «Όμηρος» Κατηγορία:Αξιωματικοί της αστυνομίας πόλεων
Ο Λέων του Πειραιώς
right|250px|thumb|Το αντίγραφο του Λιονταριού στην είσοδο του κεντρικού λιμένα του Πειραιά Ο Λέων του Πειραιώς είναι ένα μαρμάρινο γλυπτό, που προσομοιάζει με τον "λέοντα της Χαιρωνείας", ύψους υπέρ των 3 μέτρων το οποίο βρισκόταν στον μυχό του λιμένα του Πειραιά μέχρι το 1687 όταν το απήγαγε ο Φραγκίσκος Μοροζίνι. Από την επιβλητική παρουσία του μνημείου, ο λιμένας ονομαζόταν και Πόρτο Λεόνε (Porto Leone). Σήμερα το γλυπτό αυτό κοσμεί την είσοδο του ναυστάθμου της Βενετίας.
Ιστορικές αναφορές
left|thumb|220px|Το Λιοντάρι του Πειραιά στον ναύσταθμο της Βενετίας Το μνημείο αυτό δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα το πότε και για ποιον λόγο κατασκευάστηκε, πότε και για ποιον λόγο τοποθετήθηκε στον Πειραιά. Όλα όσα ξέρουμε στηρίζονται κυρίως σε διηγήσεις και θρύλους. Οι μέχρι τώρα σχετικές έρευνες επικεντρώνονται σε προσωπικές μαρτυρίες όσων είδαν το λιοντάρι με τα ίδια τους τα μάτια κατά την επίσκεψή τους στον Πειραιά.
Από τους αρχαίους συγγραφείς δεν έχουμε κάποιο απόσπασμα που να κάνει λόγο για το λιοντάρι. Η πρώτη αναφορά του λιμανιού ως Πόρτο Λεόνε γίνεται σε ναυτικό χάρτη του Γενοβέζου Πέτρου Βισκόντι το 1318. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι το μνημείο δεν βρισκόταν εκεί από πιο παλιά.
Ο Παυσανίας και ο Στράβωνας οι οποίοι περιγράφουν τον Πειραιά κατά την περίοδο της παρακμής του, ενώ αναφέρονται σε πολλά μνημεία, πουθενά δεν αναφέρουν το λιοντάρι. Το γεγονός αυτό οδήγησε τον Αkerblad στο συμπέρασμα ότι φτιάχτηκε περίπου το 2ο μ.Χ. αιώνα. Άλλοι ερευνητές υποθέτουν ότι φτιάχτηκε από τον μεγάλο δούκα της Αθήνας Γκυ ντε Λα Ρος και άλλοι πως φτιάχτηκε μεταξύ 11ου και 15ου αιώνα. Οι Rafn, Watbled, Σχινάς, Αρβανιτόπουλος, καθώς και ο γλύπτης Καννόβας, που επισκέφθηκε το λιοντάρι στη Βενετία, υποστηρίζουν πως είναι έργο της κλασικής περιόδου. Παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει κάποια κοινά αποδεκτή εκτίμηση για την ηλικία του μνημείου.
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η θέση που καταλάμβανε το λιοντάρι από το 1388 δεν είναι και η αρχική και αυτό γιατί στη συγκεκριμένη θέση υπήρχαν στην αρχαιότητα οι «Στοές». Οι Amaud Fr, Guilletiere, J.-P. Babin, Spon, Wheler, Gourmenin, Robert de Dreux, Βιντσέντζο Κορονέλλι, de Combew, Comelio Magni, Anne d’ Akerjhelm αναφέρουν ότι είδαν ένα λιοντάρι στον μυχό του λιμανιού. Εκτιμάται ότι το συγκεκριμένο σημείο βρίσκεται μεταξύ του κτιρίου της Εθνικής Τράπεζας και του Τινάνειου κήπου. Οι Spon και Wheler, το 1675, αναφέρουν το ίδιο, προσθέτοντας ότι είχε μέγεθος τριπλάσιο του κανονικού. Παρατηρώντας το σωλήνα που κατέληγε στο στόμα του μέσω της ράχης, συμπέραναν ότι χρησίμευε ως κρήνη.
Η παρουσία του μνημείου στο λιμάνι του Πειραιά τερματίζεται το 1687 με την αρπαγή του από το ναύαρχο Φραγκίσκο Μοροζίνη. Μεταφέρεται στη Βενετία ως λάφυρο μαζί με άλλα τρία λιοντάρια μικρότερου μεγέθους. Τα έργα αυτά βρίσκονται μέχρι σήμερα στο ναύσταθμο της Βενετίας. Η αρπαγή των συγκεκριμένων λιονταριών δεν είναι τυχαία και αυτό γιατί έμβλημα της Βενετίας την εποχή εκείνη ήταν το λιοντάρι.
Επιγραφές του λιονταριού
thumb|right|500px|Οι επιγραφες του Λιονταριού Πολύς λόγος έχει γίνει για τις επιγραφές στη ράχη του λιονταριού, οι οποίες και μπορούν ίσως να δώσουν απάντηση στο ερώτημα που αφορά το πότε και γιατί κατασκευάστηκε. Πρώτος ο Δανός Akerblad το 1799 επικεντρώθηκε στο θέμα και εξέδωσε τα αποτελέσματα της έρευνάς του σε μια φιλολογική εσπερίδα στην Κοπεγχάγη. Πολλοί μετά απ’ αυτόν χρησιμοποίησαν ή τροποποίησαν τη συγκεκριμένη εργασία. Αξίζει να επισημάνουμε ότι ο πρώτος Έλληνας που ασχολήθηκε με τη μετάφραση των επιγραφών ήταν ο Α. Μουστοξύδης. Το πότε χαράχτηκαν οι επιγραφές αυτές είναι ένα ερώτημα που απασχόλησε πολλούς μελετητές. Ο Laborde υποστήριξε ότι οι επιγραφές χαράχτηκαν την εποχή κατά την οποία το λιοντάρι μεταφέρονταν από το Μαραθώνα στην Αθήνα. Υποστηρίζει δηλαδή ότι το μνημείο είναι δημιούργημα των Αθηναίων σε ανάμνηση της νίκης των Ελλήνων στο Μαραθώνα. Αντιθέτως, με βάση τον Bugge, οι επιγραφές χαράχτηκαν γύρω στα μέσα του 11ου αιώνα. Με αυτή την άποψη συμφωνεί και ο Γρηγορόβιος και προσθέτει πως οι επιγραφές χαράχτηκαν από την ακολουθία του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα το 1018.
Ο Grimm τοποθέτησε χρονικά τη χάραξη των επιγραφών αυτών το 12ο ή το 13ο αιώνα. Οι λόγιοι της Άρκτου υποστηρίζουν την άποψη του Γρηγορόβιου και προσθέτουν ότι οι επιγραφές χαράχτηκαν κατ’ εντολή του κόμη Καίνιξμαρκ (Konigsmark) ή από στρατιώτη του για διασκέδαση το 1688.
Οι Akerblad, Kopish, Grimm, Bugge, Γρηγορόβιος, Αρβανιτόπουλος, Χιωτέλης υποστήριξαν ότι οι επιγραφές χαράχτηκαν από Σουηδό μισθοφόρο, ο οποίος υπηρετούσε στη φρουρά των Βαράγγων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 11ο αιώνα. Ο Laborde αντιτίθεται με την εκδοχή αυτή υποστηρίζοντας ότι οι Βάραγγοι δεν είχαν ούτε τη συνήθεια αλλά ούτε και την γνώση που απαιτείται για τέτοιου είδους επιγραφές.
Η γλώσσα των επιγραφών υπήρξε πεδίο πολλών αντιπαραθέσεων και διαφωνιών. Ο Bossi και ο αρχαιολόγος D’ Hancarville διακρίνουν πελασγική γραφή. Ο Laborde υποστήριξε ότι μοιάζουν με ελληνικά, φοινικικά, σιναϊτικά γράμματα σε πρωτόγονη μορφή. Υπήρξαν πολλοί όμως, με επικεφαλής τον Akerblad, οι οποίοι έχουν την άποψη ότι τα γράμματα είναι ρουνικά. Ρουνικό αλφάβητο χρησιμοποίησαν διάφοροι βόρειοι λαοί, κυρίως σκανδιναβικοί, για πάρα πολλούς αιώνες. Δεδομένου ότι η επίσκεψη τέτοιων φύλων ήταν συνεχής στο πέρασμα των αιώνων, στον ελλαδικό χώρο, ενισχύεται η θεωρία με βάση την οποία έγιναν οι διάφορες μελέτες.
Ο πρώτος ο οποίος έδωσε πλήρη ερμηνεία των επιγραφών είναι ο Σουηδός Rafn το 1856. Μετάφραση της επιγραφής αυτής υπάρχει αυτούσια στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Κων. Παπαρηγόπουλου και είναι η εξής:
Οι ερμηνείες αυτές έχουν υιοθετηθεί από πολλούς, αλλά έχουν απορριφθεί επίσης από πολλούς. Ωστόσο το μόνο υπαρκτό πρόσωπο στην επιγραφή είναι ο Χάραλδ ο Μακρός, για τον οποίο όμως δεν υπάρχει μαρτυρία για την εμφάνισή του στον Πειραιά, παρά μόνο για τις δραστηριότητές του στην ευρύτερη περιοχή.
Θρύλοι και παραδόσεις
Το λιμάνι του Πειραιά κατά το μεσαίωνα ονομαζόταν Πόρτο Λεόνε ή Πόρτο Δράκο. Η ονομασία σύμφωνα με του θρύλους, προέκυψε γιατί θεωρούσαν τους δράκους ανθρώπους, τεράστιους σε μέγεθος, οι οποίοι είχαν τη δύναμη να μεταμορφώνονται σε ανθρωπόμορφους λέοντες.
Οι Τούρκοι, από την άλλη πλευρά, το ονόμαζαν Ασλάν Λιμάνι, δηλαδή Λιμάνι του Λιονταριού. Με βάση τον σχετικό θρύλο, κάποια Τουρκάλα που ήταν έγκυος έτυχε να κοιτάξει το άγαλμα και αμέσως γέννησε ένα τέρας με πρόσωπο λιονταριού, αυτιά όρθια σαν του λαγού και πόδια μικρού παιδιού. Πήδηξε στο έδαφος βγάζοντας κραυγές σαν γαβγίσματα σκύλου. Λέγεται ότι το σκότωσαν αμέσως και ότι απαγόρευσαν στο Γάλλο χειρούργο Fouchon, που ήταν παρών να το ταριχεύσει και να το στείλει στη Γαλλία.
Προσπάθειες επαναπατρισμού
Προσπάθειες για την επιστροφή του λιονταριού έχουν γίνει από πολύ παλιά. Ήδη σε ένα φύλλο της εφημερίδας «Φωνή του Πειραιά» του 1945 αναφέρεται ότι το θέμα της επιστροφής έχει τεθεί και από πριν τον πόλεμο από την κυβέρνηση Μεταξά. Με αφορμή το δημοσίευμα της εφημερίδας, ο τότε υπουργός Πρωτευούσης Κοτζιάς έθεσε το ερώτημα στο Υπουργείο Παιδείας, το οποίο απαντώντας γνωστοποιεί ότι η αρχαιολογική υπηρεσία έχει προβεί στην αποστολή επιστολής, ζητώντας την επιστροφή των δύο λιονταριών που κοσμούσαν το λιμάνι. Βέβαια εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι γίνεται ένα μεγάλο λάθος, γιατί ένα ήταν το λιοντάρι που κοσμούσε το λιμάνι του Πειραιά.
Στις μέρες μας γίνονται και πάλι προσπάθειες για την επιστροφή αυτού του σημαντικού μνημείου. Έχει ιδρυθεί από τον Απόστολο Δρόμβο η «Επιτροπή Επιστροφής του Λέοντος». Παράλληλα με τις προσπάθειες που γίνονται, η επιτροπή είχε αναθέσει στο γλύπτη Γιώργο Μέγκουλα την κατασκευή αντίγραφου με σκοπό την ανταλλαγή και την τοποθέτηση του πραγματικού στη θέση του. Το αντίγραφο βρίσκεται στην είσοδο του λιμανιού, στη λεγόμενη «μπούκα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιονταρι Λιονταρι
Best seller
To best seller είναι βιβλίο ή άλλο μέσο ενημέρωσης που είναι γνωστό για τις κορυφαίες πωλήσεις του, με λίστες best seller που δημοσιεύονται από εφημερίδες, περιοδικά και αλυσίδες καταστημάτων βιβλίων. Ορισμένες λίστες κατανέμονται σε ταξινομήσεις και ειδικότητες (μυθιστόρημα, βιβλίο μη μυθοπλασίας, βιβλίο μαγειρικής κ.λπ. ). Ένας συγγραφέας μπορεί επίσης να αναφέρεται ως best seller, εάν το έργο του εμφανίζεται συχνά σε μια λίστα. Οι γνωστές λίστες μπεστ σέλερ στις ΗΠΑ δημοσιεύονται από το Publishers Weekly, USA Today, The New York Times και The Washington Post. Οι περισσότερες από αυτές τις λίστες παρακολουθούν τις πωλήσεις βιβλίων από εθνικά και ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία, καθώς και πωλήσεις από μεγάλους λιανοπωλητές διαδικτύου, όπως το Amazon.com και το Barnes & Nobles.
Στην καθημερινή χρήση, ο όρος best seller συνήθως δεν σχετίζεται με ένα καθορισμένο επίπεδο πωλήσεων και μπορεί να χρησιμοποιηθεί πολύ χαλαρά στην δημοσιότητα των εκδοτών. Τα βιβλία ανώτερης ακαδημαϊκής αξίας τείνουν να μην είναι best seller, αν και υπάρχουν εξαιρέσεις. Οι λίστες δίνουν απλώς τους τίτλους με τις υψηλότερες πωλήσεις στην κατηγορία κατά την καθορισμένη περίοδο. Ορισμένα βιβλία έχουν πωλήσει πολλά περισσότερα αντίτυπα από τα τρέχοντα "best seller", αλλά για μακρά χρονική περίοδο.
Τα blockbusters για τις ταινίες και τα charts για τη μουσική είναι παρόμοιοι όροι, αν και, στην ταινία και τη μουσική, αυτά τα μέτρα σχετίζονται γενικά με τα στοιχεία πωλήσεων του κλάδου για την παρουσία, τα αιτήματα, τις εκπομπές ή τις πωλήσεις μονάδων.
Ιδιαίτερα στην περίπτωση των μυθιστορημάτων, ένας μεγάλος προϋπολογισμός και μια αλυσίδα λογοτεχνικών πρακτόρων, επιμελητών, εκδοτών, κριτικών, εμπόρων λιανικής, βιβλιοθηκονόμων και προσπαθειών μάρκετινγκ εμπλέκονται στην παραγωγή των best sellers, δηλαδή στην προσπάθεια αύξησης των πωλήσεων.
Ο Sigfrid Henry Steinberg όρισε το best seller ως ένα βιβλίο για το οποίο η ζήτηση, σε σύντομο χρονικό διάστημα από την αρχική έκδοσή του, υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που τότε θεωρείται μεγάλη πώληση.
Περιγραφή και είδη best seller
Τα best seller χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τη μυθοπλασία και τη μη μυθοπλασία. Διαφορετικοί συντάκτες λιστών έχουν δημιουργήσει πολλές άλλες υποκατηγορίες. Οι New York Times φέρεται να ξεκίνησαν την ενότητα "Βιβλία για παιδιά" το 2001 για να μετακινήσουν τα βιβλία του Χάρι Πότερ από τις θέσεις νούμερο 1, 2 και 3 στη λίστα μυθοπλασίας τους, την οποία η τότε σειρά τριών βιβλίων είχε μονοπωλήσει για πάνω από έναν χρόνο.
Τα best seller μπορούν επίσης να ταξινομηθούν ξεχωριστά για εκδόσεις σκληρού εξώφυλλου και χαρτονιού. Συνήθως, μια έκδοση με σκληρό εξώφυλλο εμφανίζεται πρώτη, ακολουθούμενη από μήνες ή χρόνια από την πολύ φθηνότερη έκδοση χαρτόδετου χαρτιού. Η κατάσταση των best seller με σκληρό εξώφυλλο μπορεί να επιταχύνει ή να επιβραδύνει την κυκλοφορία του χαρτονιού, εάν οι πωλήσεις σκληρού εξώφυλλου είναι αρκετά γρήγορες. Ορισμένες λίστες έχουν ακόμη και μια τρίτη κατηγορία, με τις κορυφαίες πωλήσεις χαρτόδετου βιβλίου.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ένα βιβλίο με σκληρό εξώφυλλο θα μπορούσε να θεωρηθεί best seller με πωλήσεις που κυμαίνονται από 4.000 έως 25.000 αντίτυπα την εβδομάδα. Στον Καναδά, τα best seller προσδιορίζονται σύμφωνα με τις εβδομαδιαίες κατατάξεις στην εθνική υπηρεσία παρακολούθησης πωλήσεων εκτύπωσης της χώρας, BNC SalesData. Υπάρχουν πολλές λίστες best seller που εμφανίζουν από 10 έως 150 τίτλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έκδοση
Difficult to Cure
Difficult to Cure είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rainbow, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1981 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor".
Σε αυτό το άλμπουμ εμφανίζεται για πρώτη φορά ο πρώην τραγουδιστής των Fandango, Τζο Λιν Τέρνερ, αντικαθιστώντας τον Γκράχαμ Μπονέτ, ο οποίος είχε ξεκινήσει να ηχογραφεί πριν αποχωρήσει. Ο Τέρνερ παρέμεινε με το συγκρότημα μέχρι τη διάλυση του, το 1984, ενώ ο κιμπορντίστας Ντον Έρεϊ και ο ντράμερ Κόζι Πάουελ αποχώρησαν μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου.
Επίσης, το δίσκο συνόδευε το 12" σινγκλ "Jealous Lover", το οποίο κυκλοφόρησε μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ανέβηκε στο Billboard 200. Το "Jealous Lover" περιείχε εκτός του ομότιτλου κομματιού, τα "Weiss Heim", "I Surrender" και "Can't Happen Here".
Τραγούδια
1. I Surrender (Ballard) - 4:10
2. Spotlight Kid (Blackmore, Glover) - 5:04
3. No Release (Blackmore, Glover, Airey) - 5:42
5. Vielleicht Das Nächste Mal (Maybe Next Time) (Blackmore, Airey) - 3:23
6. Can't Happen Here (Blackmore, Glover) - 5:09
7. Freedom Fighter (Blackmore, Glover, Turner) - 4:28
8. Midtown Tunnel Vision (Blackmore, Glover, Turner) - 4:44
9. Difficult to Cure (Beethoven's Ninth) (Beethoven arr.Blackmore, Glover, Airey) - 5:58
Βραβεία
Difficult to Cure (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Μέλη των Rainbow
Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά
Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα, μπάσο
Ντον Έρεϊ - πλήκτρα
Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο
Μπόμπι Ροντινέλι - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rainbow Κατηγορία:Άλμπουμ του 1981
Σαϊβισμός
Ο Σαϊβισμός είναι μια από τις σημαντικότερες ινδουιστικές παραδόσεις στις οποίες λατρεύεται ο Σίβα, που ονομάζεται επίσης Ρούντρα, ως το Ανώτατο Ον. Θεωρείται η παλαιότερη θρησκεία στον κόσμο. Μια από τις μεγαλύτερες θρησκείες των Ινδουιστών, ενσωματώνει πολλές υποπαραδόσεις οι οποίες κυμαίνονται από τον λατρευτικό δυϊσμό του θεϊσμού έως τον μη θεϊσμό. Θεωρεί τα κείμενα των Βέδων και των Αγκάμα ως σημαντικές πηγές της θεολογίας.
Ο σαϊβισμός αναπτύχθηκε ως αμάλγαμα των προ-Αρυακών θρησκειών και παραδόσεων που προέρχονται από την παράδοση και φιλοσοφία του Ταμίλ, οι οποίες αφομοιώθηκαν στην μη-βεδική παράδοση του Σίβα. Κατά την διαδικασία σχηματισμού του ινδουισμού, ξεκινώντας από τους τελευταίους αιώνες πΧ, αυτές οι προ-Αρυακές παραδόσεις ευθυγραμμίστηκαν με την βεδική θεότητα Ρούντρα και άλλες βεδικές θεότητες.
Τόσο ο λατρευτικός όσο και ο μονιστικός σαϊβισμός έγιναν δημοφιλείς την 1η χιλιετία μΧ και γρήγορα έγιναν η κυρίαρχη θρησκευτική παράδοση πολλών ινδουιστικών βασιλείων. Λίγο αργότερα έφτασε στην ΝΑ Ασία, οδηγώντας στην δημιουργία χιλιάδων ναών στα νησιά της Ινδονησίας, στην Καμπότζη και στο Βιετνάμ ενώ ο σαϊβισμός εξελίσσεται παράλληλα με τον βουδισμό σε εκείνες τις περιοχές.
Η θεολογία του σαϊβισμού κυμαίνεται γύρω από τον Σίβα ως τον δημιουργό, συντηρητή και καταστροφέα και καταλήγει να γίνεται ίδιος με τον Άτμαν μέσα στον εαυτό του και σε κάθε ζωντανό ον. Συνδέεται στενά με τον σακτισμό και θεωρείται η ινδουιστική παράδοση στην οποία οι περισσότεροι αποδέχονται την ασκητική ζωή και ενθαρρύνονται να ανακαλύψουν τον Σίβα μέσα τους. Οι οπαδοί του Σαϊβισμού ονομάζονται σαϊβίτες.
Πηγές
B. S. L. Hanumantha Rao, Religion in Andhra: A Survey of Religious Developments in Andhra from Early Times Upto A.D. 1325. Department of Archaeology and Museums, Government of A.P., 1993
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδουισμός
Ούγκο Μπέττι
Ο Ούγκο Μπέττι (4 Φεβρουαρίου 1892 – 9 Ιουνίου 1953) ήταν Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και διηγηματογράφος, με διεθνή ακτινοβολία, ο σημαντικότερος μετά τον Πιραντέλλο Ιταλός δραματουργός του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Ο Μπέττι γεννήθηκε στο Καμερίνο, πόλη της Κεντρικής Ιταλίας, την εποχή που ο πατέρας του, ο Τούλιο Μπέττι, ήταν αγροτικός γιατρός στην περιοχή. Το 1901 ο πατέρας του διορίστηκε στο νοσοκομείο της Πάρμας και μετακόμισαν οικογενειακώς. Φοιτούσε στη Νομική σχολή της της Πάρμας όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και κατατάχθηκε εθελοντής. Πιάστηκε αιχμάλωτος και φυλακίστηκε στο Ράστατ της Γερμανίας. Μετά το πέρας του πολέμου τέλειωσε τις σπουδές του ΄και μπήκε στον δικαστικό κλάδο.
Είχε πάθος με το ποδόσφαιρο, έγινε ποδοσφαιριστής και παράγοντας στην ομάδα της Πάρμας. Είναι μάλιστα δικής του έμπνευσης η φανέλα που φορούν ακόμη και σήμερα οι ποδοσφαιριστές της, δηλ. λευκή με μαύρο σταυρό.
Δημοσίευσε την πρώτη συλλογή ποιημάτων του το 1922, με τίτλο Ο σκεπτικός βασιλιάς (Il re pensieroso). Τα ποιήματα είχαν γραφτεί το 1917-18, όσο ήταν αιχμάλωτος πολέμου. La Padrona, το πρώτο του θεατρικό έργο ανέβηκε το 1927.
Τα έργα του σχηματοποιούν την πραγματικότητα, στηρίζονται στον συμβολισμό στοχεύοντας στο ποιητικό θέατρο. Ασχολείται με τη δυσκολία διαχωρισμού του καλού από το κακό, την απόδοση ή μη μιας σωστής και αποτελεσματικής δικαιοσύνης, την ιδέα της Δικαιοσύνης και της ευθύνης για την ενοχή. Η προσοχή του εστιάζεται πάντα στην εσωτερική διάσταση του ανθρώπου. Σκοπός του είναι η παρουσίαση μιας κατάστασης που θα οδηγήσει στην εξομολόγηση και θα κάνει τον θεατή να εξετάσει τη συνείδησή του, να εξεγερθεί, να βρει το μονοπάτι που είναι σωστό να ακολουθήσει. Παρόλο που έγραψε αρκετά έργα κατά τη διάρκεια του φασισμού, τα πιο γνωστά του έργα γράφτηκαν τη δεκαετία του '40. Ως σημαντικότερο έργο του θεωρείται, στην Ιταλία και στο εξωτερικό, το Διαφθορά στο Υπουργείο Δικαιοσύνης (Corruzione al Palazzo di giustizia). Ανέβηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1949 και κέρδισε αμέσως 2 θεατρικά ιταλικά βραβεία. Το 1975 έγινε ταινία (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με τον τίτλο Διαφθορά στο μέγαρο της δικαιοσύνης) με πρωταγωνιστές τον Φράνκο Νέρο και τον Φερνάντο Ρέι.
Στην Ελλάδα έγινε γνωστός μετά τον θάνατό του και αρχικά η κριτική δεν τον υποδέχτηκε ιδιαίτερα θερμά, στάση που άλλαξε στη συνέχεια. Το έργο του Η βασίλισσα και οι επαναστάτες ανέβηκε από τον Δημήτρη Μυράτ στο θέατρο Ρεξ. Το έργο Έγκλημα στο Κατσικονήσι, σε μετάφραση Αθανασιάδη-Νόβα, ανέβηκε το 1959 στο Εθνικό από τον Μινωτή και την Κατίνα Παξινού και παίχτηκε, με διαφορετική διανομή, στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ. Το έργο Τα όνειρά μας παίχτηκε το 1969 στο ραδιόφωνο. Το έργο του Μια όμορφη Κυριακή του Σεπτέμβρη, σε μετάφραση Αλέκας Κατσέλη ηχογραφήθηκε για το ραδιόφωνο από την Μαίρη Αρώνη και παίχτηκε αργότερα (με άλλη διανομή) στην κρατική τηλεόραση. Στην κρατική τηλεόραση παίχτηκε το 1985 το έργο Η ανταπόκριση με πρωταγωνιστές τον Νίκο Κούρκουλο και τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο.
Θέατρο
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ919103%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων που βασίστηκαν στα θεατρικά έργα του Ούγκο Μπέττι].
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς
Ημέρα της κρίσης
Χριστιανισμός
Σύμφωνα με την Αγία Γραφή, στο κεφάλαιο 20 της Αποκάλυψης, η Ημέρα της Κρίσης θα αρχίσει μετά την καταστροφή του παγκοσμίου συστήματος πραγμάτων λόγω του Αρμαγεδδώνος. Όταν θα συμβεί αυτό το γεγονός, η αόρατη μη υλικής υπόστασης πηγή του κάκου (Σατανάς ή Διάβολος) και οι αόρατοι (πνευματικοί) ακόλουθοι του, θα φυλακιστούν για 1000 χρόνια.
Έπειτα, εξυψωμένα μη υλικής υπόσταση όντα, άνθρωποι που είχανε ζήσει στη Γη, θα κυβερνήσουν μαζί με τον Χριστό για 1000 χρόνια όσους θα έχουν επιζήσει από τον Αρμαγεδδών.
Στο τέλος ο Διάβολος και οι δαίμονές του θα προκαλέσουν μια τελική δοκιμή εναντία στην ανθρωπότητα στην τελική περίοδο των 1000 ετών, που θα έχει ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή τους, καθώς όσοι άνθρωποι ταχθούν στο πλευρό τους θα ηττηθούν.
Ιουδαϊσμός
Στον Ιουδαϊσμό, οι πεποιθήσεις για την Ημέρα της Κρίσεως (Εβραϊκά: יום הדין, προφέρεται Γιομ Χα-Ντιν), ποικίλλουν. Μερικοί Εβραίοι πιστεύουν ότι θα κριθούν αμέσως μόλις πεθάνουν, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι θα κριθούν και από τον Θεό και από τον Μεσσία την Ημέρα της Κρίσης. Κάποιοι πιστεύουν ότι θα αναστηθούν για να μπορούν να κριθούν, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι μόνο όσοι είναι ηθικά καλοί θα αναστηθούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσχατολογία Κατηγορία:Βιβλικές εκφράσεις
Γερτρούδη της Νιβέλ
Η Γερτρούδη της Νιβέλ (περί το 628 - 17 Μαρτίου 659) ήταν ηγουμένη του 7ου αιώνα, ίδρυσε με την μητέρα της Ίττα το "αβαείο του Νιβέλ" στο σημερινό Βέλγιο. Η ιστορία της οικογένειας της είναι ασαφής με τις πηγές, ένας ανώνυμος ιστορικός γράφει "δεν μπορούμε να μιλήσουμε με σαφήνεια για την καταγωγή της, για όσους ζούσαν στην Ευρώπη εκείνη την εποχή δεν γνωρίζουμε τα ονόματα, τα γενεαλογικά δέντρα και τις τοποθεσίες". Ο πατέρας της Γερτρούδης ήταν ο Πεπίνος του Λάντεν, ένας ευγενής από την Φραγκία, έπεισε τον βασιλιά Χλωτάριο Β΄ να στέψει τον γιο του Δαγοβέρτο βασιλιά στην Αυστρασία (623). Η μητέρα της Ίττα του Μετς γνωρίστηκε λόγω της θέσης της στα ανάκτορα με τον Άγιο Αμάντους, επίσκοπο του Μάαστριχτ. Όταν ο Δαγοβέρτος Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του (629) ο πατέρας της Πεπίνος μετακινήθηκε στην βασιλική αυλή στην Νευστρία και έγινε Μαγιορδόμος των ανακτόρων. Ο Αρνούλφος του Μετς πιστός φίλος του πατέρα της αποφάσισε με τον θάνατο του Χλωταρίου Β΄ να αφοσιωθεί στην θρησκεία, παρέμεινε σε στενές σχέσεις με την οικογένεια της Γερτρούδης, ο γιος του Ανσέγκιζελ παντρεύτηκε την αδελφή της Αγία Μπέγκα. Πολλοί ιστορικοί ωστόσο διαφωνούν με την υπόθεση αυτή.
Γαμήλιες προτάσεις
Η πρώτη γνωστή πληροφορία για την βιογραφία της Γερτρούδης προέρχεται από ένα γεύμα που διοργάνωσε o πατέρας της όταν ήταν δέκα ετών. Ο Πεπίνος του Λάντεν προσκάλεσε τον βασιλιά που αποδέχτηκε, αυτό δείχνει την εξουσία που είχε στην αυλή. Ο Δαγοβέρτος Α΄ ρώτησε την Γερτρούδη αν θέλει να παντρευτεί "τον γιο ενός δούκα από την Αυστρασία ώστε να αποκτήσει εξουσία και αμοιβαία συμμαχία. Η μικρή Γερτρούδη το απέρριψε κατηγορηματικά και απάντησε "δεν έχω κανέναν άλλον σύντροφο παρά μονάχα τον Ιησού Χριστό"''. Οι γαμήλιες συμμαχίες ήταν εκείνη την εποχή πολύτιμες προκειμένου να αυξηθεί η ισχύς του βασιλιά χάρη στην περιουσία της συζύγου του. Η αδελφή της Γερτρούδης Μπέγκα παντρεύτηκε τον Ανσέγκιζελ, αυτό βοήθησε την Δυναστεία των Καρολιδών να αναλάβει την εξουσία στην Αυστρασία. Ο γιος τους Πεπίνος του Χέρσταλ παντρεύτηκε την Πλεκτρούδη, κληρονόμησε τις τεράστιες εκτάσεις του πεθερού του Χούγκομπερτ ανάμεσα στους ποταμούς Ρήνο, Μοζέλλα και Μεύση, η Πλεκτρούδη ήταν η μοναδική του κληρονόμος. Οι γιοι της Μπέγκας παντρεύτηκαν γυναίκες με πανίσχυρες πολιτικές συνδέσεις, απέκτησαν την εξουσία στα βόρεια και τα βορειοδυτικά. Η προσωπική επιθυμία του κοριτσιού δεν μετρούσε, πολλοί ιστορικοί γράφουν ότι αν ο Πεπίνος ζούσε περισσότερο θα είχε επιβάλει στην Πλεκτρούδη ένας ισχυρό γάμο που θα βοηθούσε τους Πεπινίδες να πάρουν την εξουσία από τους Μεροβίγγειους.
Ο Δαγοβέρτος Α΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Σιγιβέρτος Γ΄. Με τον θάνατο του πατέρα της Πεπίνου ο αδελφός της Γκρίμοαλντ ο Πρεσβύτερος έγινε Μαγιορδόμος των ανακτόρων εκδιώκοντας τον Εύδη. Όταν ο Εύδης έπεσε σε μάχη σε μιά δεκαετία "η εξουσία του Μαγιορδόμου του Σιγιβέρτου είχε επεκταθεί σε όλα τα βασίλεια της Αυστρασίας", το αξίωμα και οι εξουσίες πέρασαν οριστικά στους Πεπινίδες. Η αναφορά σχετικά με την άρνηση της Γερτρούδης είναι μοναδική για τα δεδομένα της εποχής, ο χρονικογράφος ήθελε πιθανότατα να τονίσει τον χαρακτήρα της. Η αναφορά σε γάμο με τον Ιησού είναι συνηθισμένη στους μετέπειτα Αγίους, ο μελλοντικός σύζυγος δεν δεχόταν προσβολή με την άρνηση. Με τον θάνατο του Δαγοβέρτου ο Πεπίνος του Λάντεν μετακινήθηκε ανατολικά (640) παίρνοντας μαζί του την Γερτρούδη, όταν πέθανε ο Πεπίνος έδωσε την άδεια στην κόρη του να φορέσει το πέπλο και να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Οι ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με την ημερομηνία που πέθανε ο Πεπίνος του Λάντεν, μερικοί τον καταγράφουν το αργότερο το 650, άλλοι πιο νωρίς.
Ίδρυση του Αβαείου του Νιβέλ
Τα Χρονικά αναφέρουν ότι η Ίττα προκειμένου να αποτρέψει "βίαιους απαγωγείς που ήθελαν να αρπάξουν την κόρη της με την βία" ξύρισε το κεφάλι της Γερτρούδης αφήνοντας μονάχα μια τούφα σε σχήμα στέμματος. Η πράξη δείχνει ότι προοριζόταν για την εκκλησία, υπήρχαν αμέτρητα αιτήματα από "βιαστές ψυχών" που ήθελαν να παντρευτούν την Γερτρούδη για να κερδίσουν δόξα και χρήμα. Η Ίττα αποφάσισε να ιδρύσει το "αβαείο της Νιβέλ" με στόχο να διακόψει τα συνεχή μηνύματα των υποψήφιων μνηστήρων που ήθελαν να παντρευτούν την κόρη της. Η ιστορικός Σουζάν Φοναϊ Ουέμπλ γράφει ότι η περίπτωση της Ίττας ήταν κλασσικό παράδειγμα σχετικά με τον τρόπο που ήθελαν να εξασφαλίσουν οι μητέρες την αγνότητα των θυγατέρων τους στην εποχή των Μεροβίγγειων. Οι μητέρες σύμφωνα με την Σουζάν Φοναϊ Ουέμπλ που ήθελαν να μεγαλώσουν οι κόρες τους "με υπακοή και πειθαρχεία" είχαν πάντα "τα μητρικά αισθήματα σε επαγρύπνιση". Ο βιογράφος της Αγίας Γερτρούδης γράφει ότι ανησυχούσε έντονα η Ίττα για την τύχη της κόρης της μετά τον θάνατο του συζύγου της, με συμβουλή του Αγίου Αμάντους διέταξε να οικοδομηθεί ένα μοναστήρι στο οποίο αποσύρθηκε η Γερτρούδη. Η Σουζάν Φοναϊ Ουέμπλ γράφει :
Η Ίττα έχασε το δικαίωμα αυτό μετά τον θάνατο του Πεπίνου του Λάντεν επειδή οι γιοι της είχαν ενηλικιωθεί, διατηρούσε όμως το δικαίωμα να βρει σύζυγο για την κόρη της. Η ιστορικός Κατερίνα Πιρούς γράφει ότι η Ίττα ήθελε να ιδρύσει ένα μοναστήρι για να προστατεύσει τον εαυτό της και την κόρη της σε περίπτωση που οι γιοι της πέσουν από την βασιλική εύνοια, επίσης ήθελε να προστατεύσει τα οικογενειακά εδάφη από την λεηλασία μέσω κάποιου βίαιου γάμου. Ο χριστιανισμός δεν είχε εξαπλωθεί παντού την εποχή της Γερτρούδης, είχαν εκχριστιανιστεί ωστόσο μια μεγάλη σειρά από πόλεις στις οποίες εγκαταστάθηκαν επίσκοποι και ευαγγελιστές, τον 7ο - 8ο αιώνα ιδρύθηκαν επίσης πολλά μοναστήρια. Η βιογραφία της Γερτρούδης περιγράφει αναλυτικά πως ο επίσκοπος Αμάντους ήρθε στο σπίτι της Ίττας "για να κηρύξει τον λόγο του Θεού, τελικά την έπεισε να ιδρύσει ένα μοναστήρι για την ίδια και την κόρη της στο όνομα του Ιησού". Η Ίττα ίδρυσε διπλό μοναστήρι στην Νιβέλ, ένα για άντρες και ένα για γυναίκες. Η Γερτρούδη και η μητέρα της συνάντησαν σκληρή αντίσταση από τους Μεροβίγγειους, ο σφετεριστής Εύδης προσπάθησε να αντικαταστήσει τους αδελφούς της στα αξιώματα τους δίπλα από τον βασιλιά. Η κίνηση της Γετρούδης και της μητέρας της δεν ήταν μοναδική στην εποχή της, είχαν προηγηθεί πολλές ακόμα περιπτώσεις. Η Ουέμπλ γράφει "το δεύτερο μισό του 7ου αιώνα οι γυναίκες στην Νευστρία και την Βουργουνδία ασχολήθηκαν έντονα με την δημιουργία ενός μεγάλου δικτύου μονών με στόχο την πολιτική ένωση, αντίθετα γύρω από την Μετς έδωσαν προτεραιότητα στους συμμαχικούς γάμους". Η κίνηση της Ίττας να ιδρύσει το μοναστήρι ήταν πιθανότατα ο κανόνας για εκείνη την εποχή και όχι η εξαίρεση για τις ευγενείς. Η Ίττα πέθανε περίπου 60 ετών (652), 12 χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της Πεπίνου. Η Γερτρούδη ανέλαβε την διοίκηση της μονής "μόνη της εξ΄ολοκλήρου", τις οικογενειακές υποθέσεις τις άφησε στα χέρια της "συνετής διοίκησης των αδελφών της". Διοίκησε το μοναστήρι πιθανότατα με έναν ηγούμενο, στα διπλά Φραγκικά μοναστήρια κυβερνούσαν ένας ηγούμενος και μία ηγουμένη. Η Ουέμπλ χρησιμοποίησε την Γερτρούδη σαν ένα τρανταχτό παράδειγμα της εποχής αναφέροντας ότι "γύρω στα 640" κυβερνούσε το μοναστήρι μαζί με τον Άγιο Αμάντους. Η ημερομηνία θεωρείται εσφαλμένη από πολλούς, την τοποθετούν την περίοδο 647-650.
Μοναστική ζωή
thumb|250px|right|Η Αγία Γερτρούδη της Νιβέλ σε βιτρό στο Λίμπουργκ Τα Χρονικά περιγράφουν την Γερτρούδη σαν "ήπιο χαρακτήρα, είχε θερμή καρδιά και ήταν ευγενική στους λόγους της, ήταν πολύ έξυπνη και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην περίθαλψη των φτωχών, των αρρώστων και των ηλικιωμένων". Η Γερτρούδη είχε σημαντική μνήμη στα αποσπάσματα του θείου νόμου και "πάντοτε άφηνε τους αναγνώστες της με μια εντύπωση μυστηρίου", οικοδόμησε πολλές εκκλησίες με τις οποίες φρόντισε τα ορφανά, τις χήρες, τους αιχμαλώτους και τους προσκυνητές. Όταν έγινε ηγουμένη η Γερτρούδη "διεκδίκησε με τους απεσταλμένους της ιερά αντικείμενα και οστά Αγίων από την Ρώμη και περιοχές πέρα από την θάλασσα, αναζήτησε έμπειρους άντρες για την διδασκαλία του θείου νόμου στην ίδια και τον λαό της". Ο Πολ Φουράκρε και η Τζούλι Γκέρμπερντίνγκ αναφέρουν ότι οι περιοχές πέρα από την θάλασσα ήταν η Μεγάλη Βρετανία και η Ιρλανδία, αυτό δείχνει την αξία που είχε η Ρώμη πολύ πριν στεφτεί Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο Καρλομάγνος. Το ίδιο υποστηρίζουν τα "Χρονικά του Φρεντεγκάρ" και άλλοι συγγραφείς όπως ο Πίρους και η Ουέμπλ. Υποδέχτηκε θερμά ξένους προσκυνητές όπως Ιρλανδούς μοναχούς οι οποίοι ταξίδευαν για να βαπτιστούν από τον 6ο αιώνα. Ανάμεσα στους αναρίθμητους Ιρλανδούς προσκυνητές ήταν δυο αδελφοί Ιρλανδοί μοναχοί που επισκέφτηκαν το "αβαείο του Νιβέλ" για να αναζητήσουν τον τάφο του αδελφού τους. Η Ουέμπλ γράφει "σύμφωνα με την αρχαία παράδοση και τις προφορικές πληροφορίες τα Ιρλανδικά μοναστήρια ήταν τα πιο δημοφιλή κέντρα χριστιανικής εκπαίδευσης".
Τα "Χρονικά της Αγίας Γερτρούδης" αναφέρουν μια ιστορία από Ιρλανδούς μοναχούς υπό την ηγεσία του Φοίλλαν, περιπλέκεται σε αυτήν η Γερτρούδη και το "αβαείο της Νιβέλ". Πριν ιδρυθεί το "αβαείο του Νιβέλ" Ιρλανδοί μοναχοί δραπέτευσαν από μοναστήρι της Ιρλανδίας στην Φραγκία για να γλυτώσουν τις παγανιστικές επιδρομές, τους δέχτηκε ο Μαγιορδόμος Ερτσινόαλντ, αργότερα τους έδιωξε και τους δέχτηκαν η Ίττα και η Γερτρούδη. Ο Γκρίμοαλντ ο Πρεσβύτερος τους καλοδέχτηκε και αποφάσισε να οικοδομήσει ένα μοναστήρι για να τους στεγάσει, είχαν σημαντική συμβολή η Ίτα και η Γερτρούδη, ίσως βρισκόταν στο Φος. Η συμμετοχή της Γερτρούδης στα κείμενα ήταν έντονα. Ο Φοίλλαν αποφάσισε σε λίγο καιρό να φύγει για ταξίδι μαζί με τρεις συντρόφους του, ο σκοπός του ταξιδιού σύμφωνα με την Ίαν Γουντ ήταν να επισκεφτεί τους ευεργέτες του αλλά δεν υπάρχουν πληροφορίες. Την επόμενη μέρα οι τέσσερις άντρες δολοφονήθηκαν από έναν σατανικό αγρότη που υποκρίθηκε ότι θα τους προσφέρει καταφύγιο, στην συνέχεια πούλησε τα υπάρχοντα τους. Όταν έμαθαν στο μοναστήρι την δολοφονία του Φόιλλαν οι άντρες του μοναστηριού ξεκίνησαν την αναζήτηση του, τα τέσσερα σώματα βρέθηκαν και μεταφέρθηκαν στο Νιβέλ.
"Ο Δεζιδέριος επίσκοπος του Πουατιέ και ο Μαγιορδόμος Γκρίμοαλντ ένας φωτισμένος άντρας έφτασε στην περιοχή κατά τύχη ύστερα από θείο σημάδι, οι δύο άντρες μετέφεραν τα τέσσερα σώματα στους ώμους τους. Οι άντρες συγκεντρώθηκαν στο μοναστήρι και περίμεναν να φτάσουν οι νεκροί, τους έθαψαν με τιμή στην Φος".
Θαύματα
Το πρώτο θαύμα που σχετίζεται με την Γερτρούδη παρουσιάζεται στον βωμό του πάπα Σίξτου Β΄ που η ίδια προσευχόταν "όπως στεκόταν στον βωμό πέρασε ένας μεγάλος κομήτης από φωτιά που φώτισε ολόκληρο τον βωμό". Το όραμα κράτησε μισή ώρα και στην συνέχεια το έδειξε στις αδελφές της μονής, ο ανώνυμος συγγραφέας το σχετίζει με το "όραμα του αληθινού φωτός". Το δεύτερη θαύμα παρουσιάζεται σε ένα πλοίο όταν ο ανώνυμος συγγραφέας και ο σύντροφος του ταξίδευαν σε ένα πλοίο για τις υποθέσεις της μονής, η ιστορία θέλει να τονίσει ότι ο συγγραφέας ήταν Ιρλανδός μοναχός. Μια τρομακτική καταιγίδα ξέσπασε ξαφνικά, η εμφάνιση ταυτόχρονα ενός θαλάσσιου κήτους απείλησαν να εξαφανίσουν τους επιβάτες, οι ναυτικοί που πίστευαν ακόμα στον παγανισμό προσευχήθηκαν στα είδωλα τους. Ο συγγραφέας αντίθετα και ο σύντροφος του προσευχήθηκαν στην Αγία Γερτρούδη, αμέσως η καταιγίδα υποχώρησε και το κήτος εξαφανίστηκε. Η Γερτρούδη διόρισε λίγο πριν τον θάνατο της διάδοχο στην θέση της ηγουμένης την ανεψιά της Γούλφετραντ κόρη του αδελφού της Γκρίμοαλντ, η θέση της ήταν επισφαλής επειδή ο πατέρας της είχε συγκρουστεί με τους Μεροβίγγειους. Ο Ίαν Γουντ έγραψε "η αυλή της Αυστρασίας υπέταξε την εξέγερση του Γκρίμοαλντ που ήθελε να σφετεριστεί τον θρόνο της χώρας". Τα Χρονικά συνεχίζουν "πέρα από το μίσος των βασιλέων όλοι οι ιερείς ζήτησαν να φύγει" επειδή ήθελαν να σφετεριστούν την περιουσία της, η Γούλφετραντ ήταν τότε 20 ετών. Ο διορισμός της Γούλφετραντ ήταν επιθυμία της Γερτρούδης με την διαθήκη της, η μεγάλη επίδραση της στους μοναχούς ήταν καθοριστική, η Γούφετραντ διατήρησε την θέση της "με την χάρη του θεού". Η Γερτρούδη ωστόσο στάθηκε ανίκανη να βοηθήσει "τον Γκρίμοαλντ ή την κόρη του εναντίον του Κλόβις Β΄".
Θάνατος
thumb|250px|right|Η νότια πύλη από το "αβαείο του Νιβέλ" Η Γερτρούδη ζούσε μέχρι τον θάνατο της ευσεβέστατη ζωή, από όταν φόρεσε το πέπλο (640), δεν εγκατέλειψε ποτέ το μοναστήρι και δεν ασχολήθηκε με τα πολιτικά. Στο τέλος της ζωής της ήταν εξαντλημένη από "την υπερβολική φιλανθρωπία, νηστεία και προσευχή". Η "Μεσαιωνική ιστορία του Καίμπριτζ" γράφει ότι "λόγω της υπερβολικής νηστείας το σώμα της εξαντλήθηκε και αρρώστησε". Η βιογραφία της γράφει ότι παραιτήθηκε από τον ρόλο της ηγουμένης και ασχολήθηκε ασταμάτητα με προσευχή με ένα κάλυμμα στα μαλλιά, λίγο πριν τον θάνατο της ρώτησε έναν προσκυνητή στο μοναστήρι του Φος για την ημέρα που θα πεθάνει. Ο προσκυνητής ίσως ήταν ο Ουλτάν αδελφός του Φόιλλαν, ο Πολ Φουράκρε and Τζούλι Γκέρμπερντίνγκ έχουν αμφιβολίες σχετικά με την πληροφορία ότι ο Ουλτάν διετέλεσε ηγούμενος του Φος. Ο Ούλταν προφήτευσε ότι θα πεθάνει την επόμενη μέρα, στις 17 Μαρτίου εορτή του Αγίου Πατρικίου, είπε επίσης ότι "ο ευλογημένος επίσκοπος Πατρίκιος ήταν έτοιμος να την δεχτεί με μια μεγάλη σειρά από αγγέλους". Η Γερτρούδη πέθανε πραγματικά την επόμενη μέρα ενώ όλη την νύχτα βρισκόταν σε προσευχή και κοινώνησε, αμέσως μετά τον θάνατο της το κελί της έβγαζε μια ευχάριστη οσμή. Πέθανε πάμπτωχη σε ηλικία περίπου 30 ετών (17 Μαρτίου 659), λίγο πριν τον θάνατο της ζήτησε να την θάψουν με το παλιό της πέπλο και το κάλυμμα της κεφαλής. Η ταφή της ήταν μεσαιωνικό υπόδειγμα ταπεινότητας και ευσέβειας, o θάνατος και η μεγάλη της ταπεινότητα έγιναν χριστιανικά υποδείγματα και τα ενδύματα της ιερά κειμήλια. Η ιστορικός Μπόννι Έφρος (γεν. το 1965) γράφει ότι οι τάφοι όπως της Αγίας Γερτρούδης είχαν τεράστιο κύρος στην εκκλησία, ήταν καλυμμένοι με υφάσματα και λειτουργούσαν σαν βωμοί. Τα οστά της παρουσιαζόντουσαν δημόσια σε πανηγύρια στο Νιβέλ το Πάσχα και σε πολλές άλλες ιερές μέρες.
Αγιοποίηση
Η Αγία Γερτρούδη είναι η πολιούχος της Νιβέλ και πολλών ακόμα πόλεων στην Βόρεια Βραβάντη. Είναι επίσης η προστάτιδα του "Τάγματος του Ιερού Σταυρού", στην εκκλησία του τάγματος στο Μάαστριχτ στην Ολλανδία μια μεγάλη τοιχογραφία από τον 16ο αιώνα παριστάνει σκηνές από την ζωή της του 8ου αιώνα. Οι ταξιδιώτες έχουν την Αγία Γερτρούδη ως προστάτιδα χάρη στο όραμα της με το ταξίδι στον ωκεανό, το ίδιο και οι κηπουροί χάρη στην φροντίδα της στους κήπους, ζητάνε την βοήθεια της απέναντι στους αρουραίους και τις ψυχικές ασθένειες. Ο "Γύρος της Αγίας Γερτρούδης" είναι μια παραδοσιακή μορφή παρέλασης που γίνεται γύρω από την Νιβέλ, οι ηγουμένες και τα κανόνια κάνουν ένα μακρύ ταξίδι έξω από τα τείχη της πόλης για να μιμηθούν τις περιοδείες της Αγίας Γερτρούδης όταν σίτιζε τους φτωχούς και τους ασθενείς. Πολλοί προσκυνητές ακολουθούσαν την συνοδεία, κρατούσαν ένα καλάθι με ένα οστό της αγίας. Τον Μάιο του 2004 ο "Γύρος της Αγίας Γερτρούδης" ανακηρύχτηκε "Αριστούργημα κληρονομιάς της Γαλλικής κοινότητας". Ο καρδινάλιος Ντεζιρέ-Τζόσεφ Μερσιέ ίδρυσε το δευτεροβάθμιο "Κολλέγιο της Αγίας Γερτρούδης της Νιβέλ" για να τιμήσει την αγία. Αρχικά πίστευαν ότι τα Χρονικά γράφτηκαν τον 11ο αιώνα αλλά αργότερα ανακάλυψαν ότι η έκδοση χρονολογείται τον 8ο αιώνα. Ο Μπρούνο Κρας πιστεύει ότι χρονολογούνται την περίοδο 663 - 670, αμέσως μετά τον θάνατο της σε ένα κείμενο με Λατινικούς χαρακτήρες.
Τα Χρονικά αποτελούν την καλύτερη πηγή πληροφοριών για τους προγόνους του Καρλομάγνου, τοποθετούν το "λίκνο των Καρολιδών" στον μέση της Βραβάντης, όχι στο Μοζέλ στο Λουξεμβούργο όπου είχαν κτήματα ο Πεπίνος του Χέρσταλ και η Πλεκτρούδη. Σύμφωνα με την Κατερίνα Περού πολύ πιθανό τα Χρονικά να γράφτηκαν στην εποχή της, ταιριάζει έντονα η μορφή τους με αυτό. Ο συγγραφέας δείχνει ότι γνώριζε από πρώτο χέρι τα γεγονότα, πιθανότατα ήταν μοναχός και άντρας όπως δείχνει η φράση "με κάποιον άλλον αδελφό". Η σύνδεση του Καρλομάγνου με τον Άγιο Αρνούλφο σαν άμεσο πρόγονο σχετίζεται με τους Αγίους την εποχή των Καρολιδών, πολλοί Άγιοι παρουσιάζονται τον 7ο αιώνα σύμφωνα με πολλές πηγές. Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι η στενή σχέση των τριών πηγών από την Αυστρασία με την ζωή της Γερτρούδης και τα μοναστηριακά έργα κάνουν τα χρονικά πολύ αξιόπιστα. Σύμφωνα με την Κατερίνα Περού πολύ πιθανό τα Χρονικά να γράφτηκαν στην εποχή της, ταιριάζει έντονα η μορφή τους με αυτό.