cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουίντσορ (Οντάριο)
Το Γουίντσορ, γνωστό και ως Ουίντσορ ή Ουίνδσορ (αγγλικά: Windsor), είναι πόλη στο νοτιοδυτικό Οντάριο του Καναδά, στη νότια όχθη του Ποταμού Ντιτρόιτ, ακριβώς απέναντι από το Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία βρίσκεται στην κομητεία Έσσεξ. Είναι η νοτιότερη πόλη του Καναδά και σηματοδοτεί το νοτιοδυτικό άκρο του διαδρόμου Πόλης του Κεμπέκ-Γουίντσορ. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 217.188 στην απογραφή του 2016, καθιστώντας την την τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στο Νοτιοδυτικό Οντάριο, μετά το Λόντον και το Κίτσενερ. Η αστική περιοχή του Ντιτρόιτ-Γουίντσορ είναι το πιο πυκνοκατοικημένο διασυνοριακό αστικό συγκρότημα της Βόρειας Αμερικής, και η συνοριακή διέλευση της Γέφυρας Αμπάσαντορ είναι η πιο πολυσύχναστη εμπορική διέλευση στα σύνορα Καναδά-Ηνωμένων Πολιτειών.
Η πόλη του Γουίντσορ συμβάλλει σημαντικά στην αυτοκινητοβιομηχανία του Καναδά και είναι πολιτισμικά διαφορετική. Γνωστή ως η «Αυτοκινητιστική Πρωτεύουσα του Καναδά», η βιομηχανική και κατασκευαστική κληρονομιά του Γουίντσορ είναι υπεύθυνη για το πώς η πόλη έχει εξελιχθεί με τα χρόνια.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γουίντσορ έχει αρκετές αδελφοποιήσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Μόραντ Μπέι
Η Μόραντ Μπέι (αγγλικά: Morant Bay) είναι πόλη της Τζαμάικα και πρωτεύουσα της Ενορίας του Αγίου Θωμά. Έχει πληθυσμό 11.121 κατοίκων (2010).
thumb|right|250px|Δρόμος στην Μόραντ Μπέι
Γεωγραφία
Η Μόραντ Μπέι βρίσκεται νοτιονατολικά της Τζαμάικα και του Αγίου Θωμά. Βρίσκεται ανατολικά της Τσερτς Κάμερ και δυτικά της Πορτ Μόραντ. Στα νότιά της βρίσκεται ο ομώνυμος κόλπος.
Δημογραφία
Η Μόραντ Μπέι έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2010 11.121 κατοίκους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μόραντ Μπέι
Έφεσος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Έφεσος ή Έφεσσος μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σάντα Φε (Αργεντινή)
Ιστορία
Η Σάντα Φε ιδρύθηκε από τον Ισπανό Χουάν ντε Γκαράι το 1573 στην περοχή που σήμερα βρίσκεται η Καγιαστά και λειτουργούσε ως λιμάνι για την υποστήριξη πλοίων που πήγαιναν στην Ασουνσιόν. Η πόλη μετακινήθηκε στην σημερινή θέση εξαιτίας των συνεχών επιθέσεων ιθαγενών, των ακρίδων και των πλημμυρών στη σημερινή θέση την 21η Απριλίου 1649. Η μετακίνηση ολοκλήρωθηκε μετά από μία περίπου δεκαετία. Η παλιά πόλη σήμερα είναι επισκέψη στο αρχαιολογικό Πάρκο Santa Fe la Vieja (Παλιά Σάντα Φε). Το 1662 η Ισπανική διοίκηση όρισε τη πόλη ως Puerto Preciso, δηλαδή ένα λιμάνι όπου το πλοία να καταγράφονται όταν περνούν από αυτό, βοηθώντας την ανάπτυξη της πόλης. Το προνόμιο καταργήθηκε το 1780. Το 1853 επικηρώθηκε στην Σάντα Φε το σύνταγμα της Αργεντινής. Το 1889 ιδρύεται στην πόλη το Επαρχιακό Πανεπιστήμιο της Σάντα Φε από τον κυβερνήτη Χοσέ Γάλβες, το οποίο το 1919 μετονομάστηκε σε Universidad Nacional del Litoral.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Οικογένεια Μπαλτατζή
Η οικογένεια Μπαλτατζή ή Βαλτατζή είναι παλιά οικογένεια της Χίου, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στο εμπόριο, τον τραπεζικό τομέα, τις τέχνες και την πολιτική. Υπήρξε μέλος του Χιώτικου δικτύου και διασπάστηκε σε αρκετούς κλάδους με έδρες τη Σμύρνη, τη Μασσαλία, την Οδησσό, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Παρίσι, την Αθήνα, το Λονδίνο, την Κωνσταντινούπολη κ.αλ.
Γενικές πληροφορίες
Η καταγωγή της είναι από την Βενετία. Τον 18ο αιώνα ο Μαρίνος Μπαλτατζής κάλεσε τον ανηψιό του, Δημήτριο, στη Σμύρνη, για να τον βοηθήσει στις εμπορικές επιχειρήσεις. Οι απόγονοι του τελευταίου δημιούργησαν τους υπάρχοντες κλάδους της οικογένειας. Συνδέθηκαν με επιγαμίες με αρχοντικές οικογένειες της Χίου και, γενικότερα, της Ελλάδας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα
Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα ονομάζεται το εύρος της περιοχής συχνοτήτων που καλύπτουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα εκτείνεται θεωρητικά από σχεδόν μηδενικές συχνότητες έως το άπειρο. Με βάση κάποιες χαρακτηριστικές ιδιότητες των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα χωρίζεται σε επιμέρους ζώνες. Αυτές είναι τα ραδιοκύματα, τα μικροκύματα, η υπέρυθρη ακτινοβολία, η ορατή ακτινοβολία (φως), η υπεριώδης ακτινοβολία, οι ακτίνες Χ και οι ακτίνες γ.
Ραδιοκύματα
Τα ραδιοκύματα είναι ηλεκτρομαγνητικά κύματα χαμηλών σχετικά συχνοτήτων. Καλύπτουν περιοχή συχνοτήτων 0-300MHz. Η ενέργεια των φωτονίων τους είναι πολύ χαμηλή και φτάνει μέχρι τα 10-6 eV. Παράγονται από κεραίες και χρησιμοποιούνται ευρύτατα στις τηλεπικοινωνίες. Χωρίζονται σε επιμέρους κατηγορίες με βάση την συχνότητα τους ή ισοδύναμα με βάση το μήκος κύματός τους. Η χαμηλότερη ζώνη συχνοτήτων των ραδιοκυμάτων είναι η περιοχή των βιομηχανικών κυμάτων και η υψηλότερη ζώνη είναι η περιοχή των υπερβραχέων.
Μικροκύματα
Τα μικροκύματα θεωρούνται και αυτά τμήμα των ραδιοκυμάτων λόγω του ότι παράγονται από κεραίες και έχουν πλήθος εφαρμογών στις τηλεπικοινωνίες. Παρουσιάζουν όμως και διαφορετικές ιδιότητες σε σχέση με τα υπόλοιπα ραδιοκύματα, λόγω της υψηλότερης ενέργειας των φωτονίων τους. Τα μικροκύματα καλύπτουν περιοχή συχνοτήτων από 300MHz -300GHz και η ενέργεια των φωτονίων τους κυμαίνεται από 10-6 - 10-3 eV. Χωρίζονται και αυτά σε τρεις επιμέρους ζώνες. Την ζώνη των δεκατομετρικών μικροκυμάτων ή UHF, στην ζώνη των εκατοστομετρικών μικροκυμάτων ή SHF και στην ζώνη των χιλιοστομετρικών μικροκυμάτων EHF
Υπέρυθρη ακτινοβολία
Η Υπέρυθρη ακτινοβολία καλύπτει ζώνη συχνοτήτων από 300GHz - 400THz και η ενέργεια των φωτονίων της είναι από 10-3 - 1,6eV. Υπέρυθρη ακτινοβολία εκπέμπουν όλα τα σώματα λόγω θερμότητας. Βρίσκει πολλές εφαρμογές στην τεχνολογία. Οι υπέρυθρες ακτίνες χρησιμοποιούνται στα οπτικά ηλεκτρονικά μέσα όπως τα CD player, στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες με οπτικές ίνες αλλά και με ασύρματη εκπομπή υπερύθρων. Πολύ σημαντική εφαρμογή έχει η υπέρυθρη φωτογραφία που βρίσκει εφαρμογές στην αρχαιολογία, τη γεωργία, την οικολογία, τη δασοπονία, τη γεωλογία και την υδρολογία
Ορατό φως
Η ζώνη του ορατού φωτός είναι μία στενή ζώνη του φάσματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, στην οποία είναι ευαίσθητο το αισθητήριο της όρασης του ανθρώπου, δηλαδή ο ανθρώπινος οφθαλμός. Καλύπτει περιοχή συχνοτήτων 400THz-800THz και η ενέργεια των φωτονίων κυμαίνεται από 1,6 - 3,2 eV. Το ορατό φάσμα χωρίζεται σε επιμέρους ζώνες τις οποίες το ανθρώπινο μάτι τις αντιλαμβάνεται ως διαφορετικά χρώματα.
Ακτινοβολία Χ
Η ακτινοβολία Χ εκτείνεται από 3· 10 17Hz - 5· 10 19 Hz και η ενέργεια των φωτονίων της είναι 1200 eV - 2,4 ·105 eV. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος παραγωγής ακτίνων Χ είναι μέσω της επιτάχυνσης ηλεκτρονίων από δυναμικό τάξης μεγέθους των δεκάδων χιλιάδων βολτ και πρόσπτωσή τους σε στόχο ο οποίος αποτελείται από μεταλλικό υλικό μεγάλου ατομικού αριθμού.
Ακτινοβολία γ
Η ακτινοβολία γ είναι ακτινοβολία εξαιρετικά υψηλής συχνότητας που κυμαίνεται από 5 ·10 19Hz - 3· 10 22Hz. Οι ενέργειες των φωτονίων της είναι πολύ υψηλές και κυμαίνονται 10 5eV - 10 7eV. Οι ακτίνες γ παράγονται από ραδιενεργούς πυρήνες και από αστέρια στο διάστημα
Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και ατμόσφαιρα
380px|right|thumb|Η αδιαφάνεια και η διαφάνεια της ατμόσφαιρας για τις διάφορες ζώνες του φάσματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας Η ατμόσφαιρα της γης λειτουργεί σαν προστατευτική ασπίδα για τις επικίνδυνες ακτινοβολίες πολύ υψηλής συχνότητας. Η ατμόσφαιρα απορροφά το μεγαλύτερο μέρος των κοσμικών ακτίνων αλλά και της υπεριώδους ακτινοβολίας. Αντίθετα επιτρέπει πλήρως την διέλευση των ραδιοκυμάτων υψηλής συχνότητας, των μικροκυμάτων χαμηλότερης συχνότητας, του φωτός και ενός τμήματος της υπέρυθρης ακτινοβολίας. Τα ραδιοκύματα χαμηλών συχνοτήτων ανακλώνται σ' ένα μεγάλο ποσοστό στο ατμοσφαιρικό στρώμα της ιονόσφαιρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυματικά φαινόμενα
Τιτάνας (τύπος πύραυλου)
Οι πύραυλοι τύπου Τιτάνα, αρχικά διηπειρωτικής αποστολής, κατασκευάζονταν από την εταιρεία Martin Marietta Corporation, και τέθηκαν ως επί το πλείστον σε διαστημικές αποστολές. Η κατασκευή τους ξεκίνησε ως εφεδρικά για διηπειρωτικούς πυραύλους τύπου Άτλαντα. Από τις τροποποιήσεις όμως αναδείχθηκε τελικά νέος τύπος πυραύλου, διηπειρωτικής και διαστημικής αποστολής.
Οι Τιτάνες I, II και II Gemini
thumb|left|120px|Εκτόξευση Τιτάνα II προς δοκιμαστική πτήση. Η εξέλιξη του Τιτάνα Ι ξεκίνησε το 1955. Μειονεκτούσε τεχνικά ως προς το θέμα αξιοπιστίας και για λόγους αποφυγής εκρήξεως έπρεπε να βγαίνει από το οχυρό αποθήκευσης πολύ πριν από την εκκίνηση και να προετοιμαστεί εντατικά, πράγμα που δεν τον καθιστούσε κατάλληλο για αντικρουστικό πύραυλο.
Ακόμα πριν την αποπεράτωση των δοκιμαστικών του Τιτάνα Ι ξεκίνησε η εξέλιξη του Τιτάνα ΙΙ και χάρη σε βελτιωμένα καύσιμα πέτυχε την εκτόξευση μέσα από οχυρωμένο σιλό.
Όσον αφορά το φορτίο, ο Τιτάνας ΙΙ ήταν ο ισχυρότερος πύραυλος της εποχής, αφού σήκωνε μέχρι 3,6 τόνους. Εκτός από τους στρατιωτικούς ενδιαφέρθηκε η NASA και τον Νοέμβριο του 1963 επέλεξαν τον τύπο αυτό για το επανδρωμένο πρόγραμμα Gemini καθώς και άλλες μη επανδρωμένες στρατιωτικές διαστημικές αποστολές.
Οι Τιτάνες IIIA, IIIB και 34B
thumb|left|120px|Εκτόξευση Τιτάνα ΙΙΙΒ με [[Agena-D για κορυφή και κατασκοπευτικό δορυφόρο KH-8]]
Με την πρόσθεση ενός τρίτου τμήματος το 1962 ο Τιτάνας ΙΙ εξελίχθηκε και ονομάστηκε Τιτάνας ΙΙΙ. Προοριζόταν για την US Air Force και το πρόγραμμα Transtage, χωρίς όμως μετά από τα δοκιμαστικά να μπει σε λειτουργία.
Παράλληλα, ο τροποποιημένος Τιτάνας ΙΙΙΒ εκτοξεύτηκε πολλές φορές με τμήμα Agena-D μεταφέροντας κατασκοπευτικούς δορυφόρους στο διάστημα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 βελτιώθηκε η ποσότητα καυσίμων και η τροποποίηση ονομάστηκε Τιτάνας 34Β.
Οι Τιτάνες IIIC και IIID
Το επόμενο βήμα στην εξέλιξη έγινε με την ανάρτηση δύο μεγάλων πλαϊνών βοηθητικών πυραύλων Booster στο μοντέλο Τιτάνας ΙΙΙC, και βελτίωση της πρώτης εκρηκτικής βαθμίδας. Επίσης βελτιώθηκε και ο έλεγχος πυροδοτήσεως των βαθμίδων, που μέχρι τότε τις πυροδοτούσαν όλες ταυτόχρονα. Οι μετατροπές αυτές επέτρεπαν την μεταφορά φορτίου άνω των 12 τόνων σε χαμηλή γήινη τροχιά. Κατά την εκκίνηση πυροδοτούσαν τους βοηθητικούς πυραύλους, ενώ την πρώτη βαθμίδα την πυροδοτούσαν αργότερα λίγο πριν αδειάσουν τα καύσιμα των πρώτων βοηθητικών.
Ο Τιτάνας IIIC χρησιμοποιήθηκε από το 1965 με την τελική βαθμίδα Transtage για την εκτόξευση δορυφόρων κατευθείαν στην γεωσύγχρονη τροχιά.
Ακολούθησε ο Τιτάνας IIID από το 1971 για την μεταφορά κατασκοπευτικών δορυφόρων σε χαμηλές τροχιές.
Ο Τιτάνας IIIE Κένταυρος
thumb|160px|Ο Τιτάνας IIIE Κένταυρος εκτοξεύει τον δορυφόρο [[Βόγιατζερ 2]] Ο πύραυλος Κένταυρος σχεδιάστηκε και τέθηκε ως τελική βαθμίδα του Τιτάνα ΙΙΙΕ. Ο Κένταυρος, πύραυλος ισχυρότερος του Transtage καταπέλτιζε το φορτίο του Τιτάνα σε υψηλότερη τροχιά από αυτή του Τιτάνα ΙΙΙC. Ήταν σε θέση να μεταφέρει 15 τόνους σε χαμηλή τροχιά ή 3,4 τόνους σε γεωσύγχρονη τροχιά.
Χρησιμοποιήθηκε από την NASA την εποχή 1974-1977 στις αποστολές Ήλος, Βίκιγκ και Βόγιατζερ.
Ο Τιτάνας 34D
Εκτοξεύτηκε για πρώτη φορά στις 30 Οκτωβρίου 1982 και είχε χωρητικότητα φορτίου 14,5 τόνων για χαμηλή τροχιά.
Ο Τιτάνας 23G
thumb|160px|Ο Τιτάνας III Commercial (εμπορικής χρήσης) εκτοξεύει τον δορυφόρο παρατηρητή του Άρη [[Mars Observer.]] thumb|left|120px|Εκτόξευση του Τιτάνα 23G με NOAA-M. Το 1986 η κατασκευαστής εταιρεία Martin Marietta Corporation έλαβε την αίτηση, να μεταποιήσει τους αποσυρμένους διηπειρωτικούς πυραύλους τύπου Τιτάνα ΙΙ και τους μετατρέψει σε διαστημικούς. Τα συγκροτήματα εκτοξεύσεων Τιτάνων ΙΙΙΒ στο Vandenberg τροποποιήθηκαν, το πλοηγικό σύστημα των Τιτάνων ΙΙ εκσυγχρονίσθηκε και το εξωτερικό κάλυμμα του φορτίου ανακαινίσθηκε. Το αποτέλεσμα ονομάστηκε Τιτάνας 23G. Η πρώτη εκτόξευση πραγματοποιήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1988, και τελικά μετά από σύνολο 13ων εκτοξεύσεων το πρόγραμμα αποπερατώθηκε με τελευταία εκτόξευση στις 18 Οκτωβρίου 2003.
Ο Τιτάνας III Commercial (εμπορική έκδοση)
Η εμπορική έκδοση του Τιτάνα ΙΙΙ επήλθε με την μετατροποίηση των δυο πρώτων βαθμίδων εκτόξευσης και αναβαθμισμένο εξωτερικό κάλυμμα του φορτίου. Κατά τα άλλα επρόκειτο για Τιτάνα τύπου 34D και ήτανε συμβατός με διάφορες τελικές βαθμίδες. Η πρώτη εκτόξευση έγινε την 1 Ιανουαρίου 1990. Τό πρόγραμμα διήρκεσε δύο εκτοξεύσεις μόνο και αποσύρθηκε για εμπορικούς οικονομικούς λόγους.
Ο Τιτάνας IVB
Τελικό μέλος του προγράμματος ήταν ο Τιτάνας IVB, σχεδιασμένος για την μεταφορά ιδιαίτερα βαρέων φορτίων. Είχε σε σύγκριση με τον Τιτάνα IVA ακόμα μεγαλύτερή, ισχυρότερη και πιο σύγχρονη κινητήρια δύναμη και στρεφόμενους κατευθυντήρες ώθησης. Η δύναμή του ήταν μεταφορά φορτίου 21 τόνων σε χαμηλή τροχιά και 5,5 τόνων στην γεωσύγχρονη τροχιά. Πρώτη εκτόξευση έγινε στις 23 Φεβρουαρίου 1997. Η δεύτερη πτήση, συνδυασμένη με πύραυλο Κένταυρο ήτανε αυτή της εκτόξευσης του δορυφόρου Cassini-Huygens με προορισμό τον Κρόνο, της κατά τα άλλα μοναδικής μη στρατιωτικής αποστολής του πυραύλου αυτού. Εικάσθηκε, ότι τα έξοδα της εκτόξευσης αυτής ανήλθαν στα 433 εκατομμύρια δολλαρια
Το τέλος του προγράμματος Τιτάνων
thumb|right|Η τελευταία εκτόξευση, Τιτάνας IVB Για τελευταία φορά εκτοξεύθηκε πύραυλος Τιτάνας IVB στις 30 Απριλίου 2005. Η εκτόξευση έγινε στο Κανάβεραλ. Το τέλος του προγράμματος έγινε με την εκτόξευση ενός Τιτάνα IV από την στρατιωτική βάση Vandenberg στις 19 Οκτωβρίου 2005.
Ο Πύραυλος Τιτάνας αντικαταστήθηκε από τους πιο οικονομικούς πυραύλους τύπου Delta IV Heavy και Άτλας V.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ Κατηγορία:Πρόγραμμα Τζέμινι
Σαμπιονά Νασιονάλ
Το Σαμπιονά Ντε Φρανς Νασιονάλ (γαλλικά: Championnat de France National συχνά συντομευμένο σε Νασιονάλ, μερικές φορές αναφερόμενο ως Ντιβιζιόν III, σε σχέση με την προηγούμενη κατηγορία σε αυτό το επίπεδο) είναι το τρίτο τη τάξει ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στη Γαλλία, πίσω από τη Λιγκ 1 και τη Λιγκ 2. Αποτελεί το υψηλότερο επίπεδο στο οποίο μπορούν να συμμετέχουν ερασιτεχνικές ομάδες.
Ιστορία
Το Σαμπιονά Νασιονάλ ιδρύθηκε το 1993 υπό το όνομα « Νασιονάλ 1 » μετά από μια αναδιάρθρωση των διοργανώσεων. Αντικατέστησε την παλιά Ντιβιζιόν 3, ιδρυμένη το 1970. Από το 1993-94 μέχρι και το 1996-97, η Νασιονάλ 1 αποτελείται από δύο γκρουπ των 18 ομάδων αντικαθιστώντας τα 6 γκρουπ των 16 ομάδων της παλιάς Ντιβιζιόν 3. Από τη σεζόν 1997-98 μέχρι και τη σεζόν 2009-2010 η « Νασιονάλ » (χωρίς πλέον την παρουσία του αριθμού "1") περιλαμβάνει ένα μοναδικό γκρουπ είκοσι ομάδων.
Για την σεζόν 2010-2011, μετά την συμπερίληψη την τελευταία στιγμή από την DNCG της ΡΚ Στρασμπούρ (που έπρεπε να έχει υποβιβαστεί στο CFA για οικονομικούς λόγους), η Νασιονάλ είχε 21 ομάδες.
Μακροβιότητα
Η ΑΣ Κάννες ήταν παρούσα σε αυτή την κατηγορία από την σεζόν 2001-2002 και μέχρι το τέλος της σεζόν 2010-2011. Διατηρεί το ρεκόρ περισσότερων συμμετοχών στη Νασιονάλ.
Το 2011, μετά τον δικαστικό υποβιβασμό της, η Παρί ΦΚ καθώς και η ΑΣ Μποβέ Ουάζ, μοιράζονται το ρεκόρ γιατί βρίσκονται στην κατηγορία από την σεζόν 2006-2007, προερχόμενες από την CFA.
Καλύτεροι παίκτες
Από την σεζόν 2009-2010, απονέμεται βραβείο για τον καλύτερο παίκτη της σεζόν στην Νασιονάλ. Ο παίχτης αναδεικνύεται από τους προπονητές οι οποίοι δίνουν 3 και 1 πόντο στους δύο καλύτερους παίκτες της αντίπαλης ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου τρίτης κατηγορίας στην Ευρώπη Ν
Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄
Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄ (Grégoire XI, 1329 - 27 Μαρτίου 1378) ήταν Πάπας από τις 30 Δεκεμβρίου του 1370 έως το θάνατό του το 1378.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μωμόν, στη σύγχρονη κοινότητα (commune) του Rosiers-d'Égletons, στη Λιμοζέν το 1329. Διαδέχθηκε τον Ουρβανό Ε΄ (1362–70) το 1370 και ήταν ο τελευταίος από τους Πάπες της Αβινιόν.
Κατά το ποντιφικάτο του δραστικά μέτρα λήφθηκαν εναντίον των αιρέσεων που είχαν αναπτυχθεί στη Γερμανία, την Αγγλία και άλλα μέρη της Ευρώπης· μια ειλικρινής προσπάθεια έγινε επίσης να προκληθεί μια μεταρρύθμιση στα διάφορα μοναστικά τάγματα. Οι δεκαεννέα προτάσεις του Τζον Ουίκλιφ (περ. 1320–84) και τα δεκατρία άρθρα του Sachsenspiegel καταδικάσθηκαν επίσης από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄ το 1377.
Η επιστροφή του στη Ρώμη στις 17 Ιανουαρίου 1377, αποδίδεται εν μέρει στις συγκινητικές λέξεις της Αικατερίνης της Σιένα. Αυτό προσπαθήθηκε από τον προκάτοχο του Γρηγορίου, Ουρβανό Ε΄, χωρίς επιτυχία. Η επιχείρηση αναβλήθηκε από μια σύγκρουση μεταξύ του πάπα και της Φλωρεντίας, γνωστή ως "ο Πόλεμος των Οκτώ Αγίων" για τους "Οκτώ για τον Πόλεμο," οι Φλωρεντινοί δικαστές υπεύθυνοι για τη διεξαγωγή του πολέμου. Ο Πάπας έθεσε τη Φλωρεντία υπό απαγόρευση για μια περίοδο.
Ο Γρηγόριος ΙΑ΄ δεν επιβίωσε μακράν από αυτήν την αφαίρεση, πεθαίνοντας στις 27 Μαρτίου 1378. Μετά τον θάνατό του το Κολλέγιο των Καρδιναλίων πιέσθηκε από τον Ρωμαϊκό όχλο, ο οποίος εισέβαλε στην αίθουσα της ψηφοφορίας, να ψηφίσει έναν Ιταλό Πάπα για τον παπικό θρόνο. Αυτός ο Ιταλός Πάπας ήταν ο Ουρβανός ΣΤ΄. Λίγο μετά την εκλογή του, ο Ουρβανός κέρδισε την εχθρότητα των Καρδιναλίων. Με την ενθάρρυνση του Γάλλου βασιλιά, οι καρδινάλιοι επέστρεψαν στην Αβινιόν και το 1378 εξέλεξαν έναν Γάλλο πάπα, τον Κλήμεντα Ζ΄.
Αργότερα, το Δυτικό Σχίσμα δημιουργημένο από την επιλογή ενός αντίπαλου πάπα έβαλε τους κατοίκους της Ευρώπης σε ένα δίλημμα παπικής πίστης. Αυτό το σχίσμα δεν επιλύθηκε πλήρως έως τότε που συγκλήθηκε η Σύνοδος της Κωνσταντίας (1414-1418) από μια ομάδα των καρδιναλίων. Η σύνοδος τολμηρά εκθρόνισε τους τρέχοντες πάπες και το 1417 εξέλεξε τον Μαρτίνο Ε΄ ως διάδοχό τους. Το χάος του Δυτικού Σχίσματος έτσι επέφερε μεταρρυθμιστικές συνόδους και τους έδωσε τη δύναμη για το ποιος εκλεγόταν, αντικαθιστώντας (για μια περίοδο) το Κολλέγιο των Καρδιναλίων.
Αναφορές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Γάλλοι Πάπες Κατηγορία:Πάπες 14ου αιώνα
NGC 2516
Το NGC 2516 ή  Caldwell 96 είναι ανοικτό σμήνος τύπου I3r με φαινόμενο μέγεθος +3,80 το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό Τρόπις. Απέχει περίπου 1.300 έτη φωτός και έχει διάμετρο δώδεκα ετών φωτός. Η ηλικία του εκτιμάται στα 135 εκατομμύρια χρόνια. Ο Γάλλος αστρονόμος Νικολά Λουί ντε Λακάιγ (Nicolas Louis de Lacaille) ανακάλυψε το NGC 2516 στα 1751-52.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2516 Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Τρόπις (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
Περσική γλώσσα
Η Περσική γλώσσα, γνωστή και ως Φαρσί, είναι ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που ομιλείται στο Ιράν, το Αφγανιστάν, το Τατζικιστάν, την Αρμενία, την Τουρκία, το Ιράκ, το Πακιστάν, τη Συρία, το Ουζμπεκιστάν, την Κιργιζία, σε όμορες χώρες και αλλού. Αποτελεί γόνο της Αρχαία Περσικής γλώσσας και είναι τμήμα του ιρανικού κλάδου της ινδοϊρανικής γλωσσικής οικογένειας. Η γλώσσα καλείται Φαρσί στο Ιράν, το είδος που ομιλείται στο Αφγανιστάν καλείται Νταρί, ενώ στο Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν και την κεντρική Ασία το είδος της περσικής γλώσσας που ομιλείται καλείται Τατζίκ.
Πριν τον βρετανικό αποικισμό, η Περσική χρησιμοποιούνταν ευρέως ως δεύτερη γλώσσα στην Ινδική υποήπειρο. Κυριάρχησε ως γλώσσα πολιτισμού και εκπαίδευσης σε αρκετές ισλαμικές αυλές στην υποήπειρο κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα και έγινε η επίσημη γλώσσα υπό τη διακυβέρνηση των Μουγκάλ αυτοκρατόρων. Το 1832 η βρετανική αποικιοκρατική δύναμη άρχισε να χρησιμοποιεί την Αγγλική αντί της παραδοσιακής Περσικής. Μαρτυρία για την εκτεταμένη χρήση της στη περιοχή αποτελεί η επίδρασή της στα Χίντι, τα Μπενγκάλι και τα Ουρντού, όπως και το γεγονός ότι παραμένει δημοφιλής στην περιοχή η περσική λογοτεχνία. Η Περσική και οι διάλεκτοί της αποτελούν επίσημες γλώσσες στο Ιράν, το Αφγανιστάν και το Τατζικιστάν. Σύμφωνα με το Βιβλίο της CIA, υπάρχουν 71 εκατομμύρια γηγενείς ομιλητές της Περσικής στο Ιράν, το Αφγανιστάν, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν και ο ίδιος αριθμός ανθρώπων που μπορούν να μιλήσουν την Περσική σε όλον τον κόσμο. Ανήκει στις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες τύπου με σειρά των όρων της πρότασης υποκείμενο–αντικείμενο–ρήμα. Έγινε αίτηση στην UNESCO να επιλέξει την Περσική ως μία από τις γλώσσες της το 2006.
Ιστορία
Η Περσική ως μέλος της οικογένειας των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών ανήκει στον Ινδοϊρανικό κλάδο των σάτεμ γλωσσών. Οι ακαδημαϊκοί πιστεύουν ότι ο υποκλάδος των Ιρανικών αναπτύχθηκε βάσει της παρακάτω χρονολογικής σειράς: Αρχαία Ιρανική (Αβέστα και Αρχαία Περσική) → Μέση Ιρανική (Παχλαβί Μέση περσική γλώσσα και αρκετές άλλες γλώσσες) → Σύγχρονη Ιρανική (Περσική, Παστού γλώσσα, Κουρδική, και αρκετές άλλες γλώσσες), περ. 900 έως σήμερα.
Η ίδια η γλώσσα αναπτύχθηκε στο πέρασμα των αιώνων. Εξαιτίας της τεχνολογικής ανάπτυξης νέες λέξεις και εκφράσεις δημιουργήθηκαν και εισήχθησαν στην Περσική, όπως και σε κάθε άλλη γλώσσα. Στην Τεχεράνη η Ακαδημία της Περσικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας είναι ένα κέντρο που αξιολογεί τις νέες λέξεις και διαμορφώνει τις περσικές αντίστοιχες. Στο Αφγανιστάν, η Ακαδημία Επιστημών του Αφγανιστάν διαμορφώνει και αξιολογεί αναλόγως για την Περσική γλώσσα στο Αφγανιστάν.
Εκτός από το καθεστώς επίσημης γλώσσας στο Αφγανιστάν, το Ιράν και -πρόσφατα- στο Τατζικιστάν- η Περσική επί μακρόν θεωρείτο η μόνη ή η επίσημη γλώσσα η κατάλληλη και για τους σκοπούς του Ισλάμ στο Πακιστάν σύμφωνα με το Κίνημα για τη Γλώσσα του Πακιστάν ως ενοποιητική δύναμη του Ισλαμικού ομοσπονδιακού συστήματος σε σχέση με τους δυτικούς γείτονές του σε ιστορική, γεωγραφική και πολιτισμική βάση. Αυτός είναι και ο λόγος που τα Ούρντου, μια μορφή της ινδουστανικής γλώσσας με πάρα πολλά δάνεια από τα περσικά και τα αραβικά, υιοθετήθηκε ως εθνική γλώσσα του Πακιστάν. Η περσική γλώσσα έχει αποτελέσει συχνά την κρατική γλώσσα των μουσουλμανικών κρατών στην ινδική υποήπειρο.
Ζητήματα ορολογίας
Ο όρος Περσικά, είναι ο ευρύτερα χρησιμοποιούμενος και προέρχεται από τον Λατινικό *Persianus < Λατινικά Persia < Ελλ. Πέρσης, ελληνοποιημένη λέξη της περσικής Parsa. Ο όρος Φαρσί είναι αραβοποιημένη μορφή του Παρσί, εξαιτίας της έλλειψης του φωνήματος /p/ στην πρότυπη αραβική. Οι γηγενείς ομιλητές την αποκαλούν τυπικά 'Φαρσί'. Ωστόσο, η γλώσσα είναι ιστορικά γνωστή ως Περσική. Μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1979 πολλοί Ιρανοί μεταναστεύοντας στη Δύση συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο Φαρσί για τη γλώσσα τους σε σημείο που ο όρος έγινε κοινός τόπος σε αγγλόφωνες χώρες.
Η Ακαδημία της Περσικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας ανήγγειλε επισήμως ότι ο όρος "Περσική" είναι ο πλέον κατάλληλος, καθώς έχει την μεγαλύτερη παράδοση στις δυτικές γλώσσες ως ένδειξη πολιτισμικής και εθνικής συνέχειας. Από την άλλη, απαντάται συχνά στην γλωσσολογία ο όρος "Φαρσί" τόσο από Ιρανούς όσο και αλλοεθνείς συγγραφείς. Η διεθνής προτυποποίηση ISO 639-1 χρησιμοποιεί τον κωδικό "fa", που βασίζεται σε τοπικές ονοματολογίες. Ο ISO 639-3 χρησιμοποιεί το "Περσική" (κωδικός "fas") για την ("μακρογλώσσα") που ομιλείται στο Ιράν και το Αφγανιστάν, αλλά "Ανατολική Φαρσί" και "Δυτική Φαρσί" για δύο από τις υποδιαιρέσεις τους (σχεδόν συμπίπτουν με τα ιδιώματα που χρησιμοποιούνται στο Αφγανιστάν και το Ιράν αντίστοιχα). Το Ethnologue, με τη σειρά του, περιλαμβάνει τα "Ανατολικά Φαρσί" και "Δυτικά Φαρσί" ως δύο διακριτές καταχωρήσεις και καταλογογραφεί αντίστοιχα το "Περσική" και "Παρσί" ως εναλλακτικές ονομασίες, εκτός του "Ιρανί" για τη δυτική και "Νταρί" για την ανατολική μορφή αντίστοιχα. Παρόμοια ορολογία, αλλά με πολύ περισσότερες υποδιαιρέσεις υιοθετήθηκε από τον "Κατάλογο του Γλωσσολόγου", όπου η "Περσική" εμφανίζεται ως υποομάδα των "Νοτιοδυτικών Ιρανικών γλωσσών". Επί του παρόντος στα ΜΜΕ που διαθέτουν υπηρεσίες στην Περσική γλώσσα (π.χ. VOA, BBC, DW, RFE/RL, κ.λπ.) χρησιμοποιείται το "Περσική" αντί του "Φαρσί". Τον ίδιο όρο χρησιμοποιεί η Αμερικανική Ένωση Διδασκάλων της Περσικής, το Κέντρο Προώθησης της Περσικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας και πολλοί λόγιοι που ασχολούνται με τη συγκεκριμένη γλώσσα.
Διάλεκτοι και συγγενείς γλώσσες
Το Ethnologue χρησιμοποιεί διαφορετική ταξινόμηση για τις διαλέκτους της περσικής γλώσσας. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, στις διαλέκτους αυτής της γλώσσας περιλαμβάνονται οι παρακάτω:
Οι γλώσσες που ακολουθούν είναι ορισμένες από τις αλληλοσυνδεόμενες γλώσσες των διάφορων ιρανικών λαών στο σύγχρονο Ιράν:
Ορθογραφία
Η μεγάλη πλειονότητα των σύγχρονων ιρανικών κειμένων είναι γραμμένη σε μια μορφή του αραβικού αλφαβήτου. Στη σύγχρονη εποχή το λατινικό αλφάβητο χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τεχνολογικούς ή λόγους διεθνοποίησης. Η Τατζικική, που θεωρείται από πολλούς γλωσσολόγους ως περσική διάλεκτος επηρεασμένη από τη Ρωσική, γράφεται με Κυριλλικό αλφάβητο στο Τατζικιστάν.
Περσικό αλφάβητο
Η σύγχρονη περσική γλώσσα γράφεται με μια τροποποιημένη εκδοχή του αραβικού αλφάβητου, με διαφορετική προφορά των γραμμάτων.
Υιοθέτηση της γραφής
Με την μεταστροφή της Περσίας στο Ισλάμ, χρειάστηκαν περίπου 150 χρόνια για να υιοθετήσουν οι Πέρσες το αραβικό αλφάβητο έναντι των αρχαιότερων χρησιμοποιούμενων. Προγενέστερα χρησιμοποιούντο δύο διαφορετικά αλφάβητα η Παχλαβί γραφή (Μέση Περσική, τροποποιημένη εκδοχή του αραμαϊκού αλφάβητου, και το γηγενές Ιρανικό αλφάβητο (Ντινταπιράκ>Ντιν Νταμπίρε (κυριολεκτικά: θρησκευτική γραφή).
Προσθήκες
Εξαιτίας του γεγονότος ότι υπάρχουν φθόγγοι που δεν υφίστανται στην Αραβική λόγω διαφορετικών γλωσσικών οικογενειών, στην περσική εκδοχή του έχουν προστεθεί τέσσερα γράμματα. Ορισμένοι αποκαλούν το τροποποιημένο αλφάβητο Περσοαραβικό. Τα τέσσερα επιπρόσθετα γράμματα είναι:
Διαφοροποιήσεις
Πολλές περσικές λέξεις με αραβική ρίζα προφέρονται διαφορετικά από την αρχική αραβική λέξη. Το Άλεφ με κάτω χάμζα ( إ ) αλλάζει πάντα σε άλεφ ( ا ). Το τεχ μαρμπούτα ( ة ) συνήθως, αλλά όχι πάντα, αλλάζει σε τεχ ( ت ) ή χεχ ( ه ), ενώ λέξεις που χρησιμοποιούν διαφορετικά χάμζα συλλαβίζονται με ένα άλλο είδος χάμζα (έτσι το مسؤول γίνεται مسئول).
Τα διαφορετικά ως προς το σχήμα γράμματα είναι:
Τα διακριτικά σημεία που χρησιμοποιούνται στην αραβική γραφή, χαρακάτ, χρησιμοποιούνται και στην Περσική, αν και ορισμένα από αυτά έχουν διαφορετική προφορά. Για παράδειγμα το αραβικό Ντάμμα προφέρεται /u/, ενώ το περσικό προφέρεται /o/.
Η περσική εκδοχή, επίσης, προσθέτει ένα ψευδοδιάστημα στην αραβική γραφή, που ονομάζεται Zero-width non-joiner (ZWNJ) στην προτυποποίηση Unicode. Λειτουργεί ως διάστημα που ξεχωρίζει δύο συνδεόμενα γράμματα, αλλά δεν έχει οπτικό εύρος.
<!--
Word boundaries
In written text, words are usually separated by a space. Compounds and detachable morphemes (i.e., morphemes following a word ending in final form character), however, are written without a space separating them. In other words, the two parts of a compound appear next to each other but the first element in the compound will usually end in a final form character, hence it would be possible to recognize the two parts of the compound. This format is not very consistent, however, and sometimes words can appear without a space between them. If the first word ends in a character that has a final form, then we can easily distinguish the word boundary. But if the first word ends in one of the characters that have only one form, the end of the word is not clear. Although this latter case is usually avoided in written text, it is not rare. Furthermore, a space is sometimes inserted between a word and the morpheme. In such cases, the morpheme needs to be reattached (or the space eliminated) before proceeding to the morphological analysis of the text.
Extensions to other languages
The features of the Persian variant have been taken for other languages, such as Pashto or Urdu, and have sometimes been further extended with new letters or punctuation.
Α.Ο. Άγιος Δημήτριος Πατρών
Ο '''Α.Ο. Αγίου Δημητρίου''' είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας με έδρα την συνοικία Άνω Πόλης του Αγίου Δημητρίου, στην οποία οφείλει και το όνομα του. Ο σύλλογος διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και παλιότερα και καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1972 με χρώματα το κόκκινο και άσπρο.
Περσική γλώσσα
Λατινικό αλφάβητο
The Universal Persian (UniPers / Pârsiye Jahâni) Alphabet is a Latin-based alphabet created over 50 years ago in Iran and popularized by Mohamed Keyvan, who used it in a number of Persian textbooks for foreigners and travellers. It sidesteps the difficulties of the traditional Arabic-based alphabet, with its multiple letter shapes and ambiguous spellings, and fits particularly well in contemporary electronically written media.
Α.Ο. Άγιος Δημήτριος Πατρών
Τμήμα ποδοσφαίρου
Το τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε το 1972 και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας με αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 1865. Έχει αγωνιστεί μια χρονιά στην Γ' Εθνική.
Ξεκίνησε την αγωνιστική του παρουσία από την Γ' κατηγορία το 1972-73 και μετά από δύο χρόνια ανέβηκε στην Β'. Στην Β' κατηγορία έπαιξε μόλις μία περίοδο, το 1974-75, και ανέβηκε την ίδια περίοδο στην Α' κατηγορία, στην οποία έπαιξε μέχρι το 1984. Στην Α' κατηγορία έπαιξε άλλη μια χρονιά, και τελευταία, το 1994.
Περσική γλώσσα
Λατινικό αλφάβητο
Το "Διεθνές περσικό αλφάβητο" (IPA2), commonly called Pársik, is another Latin-based alphabet developed in recent years mainly by A. Moslehi, a comparative linguist, as a project defined and maintained under the authority of Persian Linguistics Association. It is claimed to be the most accurate and regular one among Latin-based Persian alphabets in which many linguistic aspects of Modern Persian have been observed; however, its rules are not as simple as those of UniPers.
Α.Ο. Άγιος Δημήτριος Πατρών
Τμήμα ποδοσφαίρου
Η μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου ήρθε την περίοδο 1978-79, όταν ως πρώτος του Α' ομίλου του πρωταθλήματος Αχαΐας αντιμετώπισε σε τελικό αγώνα τον πρώτο του Β' ομίλου Δόξα Νιφορέικων. Ο τελικός έγινε στα Προσφυγικά μπροστά σε 6.000 θεατές και ο Άγιος Δημήτριος νικώντας με σκορ 1-0 κέρδισε την άνοδο σε εθνική κατηγορία. Ο Σύλλογος έπαιξε στον αγώνα με τους: Π. Φιλόπουλο, Π Φιλόπουλο, Βγενόπουλο, Γαρταγάνη, Φωτόπουλο, Π. Πεφάνη, Α. Κολλυρόπουλο, Μούζιο, Γ. Σκληβανιώτη, Τοφταρόπουλο, Μερλίγκα, Σχοινά, Κατσιγιάννη και Χαραλαμπακόπουλο, με προπονητή τον Γ. Γερογιάννη. . Πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Γιώργος Κωστένης και προπονητής αρχικά ο Αντώνης Μαυρίας μέχρι τέσσερις αγωνιστικές πριν την λήξη, οπότε ανέλαβε ο Γιώργος Γερογιάννης.
Περσική γλώσσα
Λατινικό αλφάβητο
Fingilish, or Penglish, is the name given to texts written in Persian using the Basic Latin alphabet. It is most commonly used in chat, emails and SMS applications.
Κυριλλικό αλφάβητο
Tajik language written in the Cyrillic alphabet was introduced in the Tajik Soviet Socialist Republic in the late 1930s, replacing the Latin alphabet that had been used since the Bolshevik revolution. After 1939, materials published in Persian in the Perso-Arabic script were banned from the country.
Α.Ο. Άγιος Δημήτριος Πατρών
Τμήμα ποδοσφαίρου
Την αγωνιστική περίοδο 1979-80 ο Άγιος Δημήτριος αγωνίστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τη σημερινή Γ' Εθνική. Έπαιξε στον Β' όμιλο με άλλους 20 συλλόγους από όλη την Πελοπόννησο την Κρήτη και την Ήπειρο. Σε 38 αγώνες σημείωσε 14 νίκες, 6 ισοπαλίες και 16 ήττες. Κατέλαβε την 13η θέση και υποβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία του πρωταθλήματος Αχαΐας.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αγίου Δημητρίου έχει παρουσίες μόνο στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΣΚΑ-Η. Τα τελευταία χρονια έχει σταθερή παρουσία στο πρωτάθλημα της Γ΄1 ΕΣΚΑ-Η χωρίς κάποια ιδιαίτερη διάκριση.
Περσική γλώσσα
Φωνολογία
Note that ' and ' are affricates, not stops.
Α.Ο. Άγιος Δημήτριος Πατρών
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1972 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1972 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Περσική γλώσσα
Grammar
Suffixes predominate Persian morphology, though there are a small number of prefixes. Verbs can express tense and aspect, and they agree with the subject in person and number. There is no grammatical gender for nouns, nor are pronouns marked for natural gender.
Normal declarative sentences are structured as “(S) (PP) (O) V”. This means sentences can be comprised of optional subjects, prepositional phrases, and objects, followed by a required verb. If the object is specific, then the object is followed by the word r: and precedes prepositional phrases: “(S) (O + “r:”) (PP) V”
Vocabulary
There are many loanwords in the Persian language, mostly coming from Arabic, English, French, and the Turkic languages.
Persian has likewise influenced the vocabularies of other languages, especially Indo-Iranian languages and Turkic languages. Many Persian words have also found their way into the English language. See List of English words of Persian origin. -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικές γλώσσες  Κατηγορία:Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Γλώσσες του Αφγανιστάν Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράκ Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράν Κατηγορία:Γλώσσες του Μπαχρέιν Κατηγορία:Γλώσσες του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γλώσσες του Τατζικιστάν Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας Κατηγορία:Ιρανικές γλώσσες
Σύνοδος της Φλωρεντίας
Η Σύνοδος της Φλωρεντίας, ονομαζόμενη και Σύνοδος της Φερράρας - Φλωρεντίας, λέγεται η σύνοδος, που από μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας θεωρείται ότι είναι η συνέχεια της συνόδου της Βασιλείας, που είχε αρχίσει το 1431 από τον πάπα Μαρτίνο τον Ε΄. Κατά την διάρκεια της συνόδου της Βασιλείας ο πάπας Μαρτίνος Ε΄ πέθανε και στην θέση του στην Ρώμη εξελέγη ο Ευγένιος Δ΄. Οι περισσότεροι επίσκοποι που ήταν παρόντες στην σύνοδο της Βασιλείας αρνήθηκαν την εξουσία του Ευγενίου Δ΄ επί της συνόδου και τον καθαίρεσαν, εκλέγοντας στη θέση του τον Φήλικα Ε΄. Οι επίσκοποι της συνόδου της Βασιλείας, άλλωστε, εμφορούντο από το πνεύμα του λεγόμενου «συνοδικού κινήματος», που ζητούσε την επιστροφή της Εκκλησίας στο συνοδικό σύστημα διοίκησης. Έτσι η Δυτική Εκκλησία βρέθηκε να έχει δύο αντιπάλους πάπες. Ο Ευγένιος Δ΄, για αντιπερισπασμό, μετέφερε σε πρώτη φάση την σύνοδο, με όσους επισκόπους τού ήταν πιστοί, στη Φερράρα το 1438 και αργότερα (λόγω πανώλης εκεί), το 1439 στη Φλωρεντία, όπου και εκεί συζητήθηκε το ζήτημα της Ένωσης των Εκκλησιών -Ανατολικής και Δυτικής- υπό την ηγεσία του. Προφανώς μέσω της Ένωσης ο Ευγένιος Δ΄ ήθελε να ενισχύσει το κύρος του έναντι της συνόδου της Βασιλείας και όσων επισκόπων δεν τον αναγνώριζαν. Το αποτέλεσμα της Συνόδου ήταν να ψηφισθεί η Ένωση των δυο Εκκλησιών, αλλά εξαιτίας αντιδράσεων από τον λαό και τον κλήρο στη Κωνσταντινούπολη να μην γίνει πράξη ποτέ.
thumb|right|Από το έργο του [[Μπενότσο Γκοτσόλι το ταξίδι των Μάγων, που θεωρείται ότι απεικονίζει τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο.]]
Η προϊστορία της Συνόδου
Η Σύνοδος της Βασιλείας είχε προγραμματιστεί ήδη από το 1424 να γίνει σε 7 χρόνια από τον πάπα Μαρτίνο Ε΄ αλλά αυτός πέθανε λίγους μήνες πριν αρχίσει. Ο διάδοχός του Βενετσιάνος καρδινάλιος, που σαν Πάπας ονομάστηκε Ευγένιος Δ΄ (1431-1447) συνέχισε την προετοιμασία όπως είχε προγραμματιστεί και πρόεδρο των συνεδριάσεων τοποθέτησε τον έμπιστό του Τζουλιάνο Τσεζαρίνι. Η Βασιλεία επιλέχτηκε από μια ομάδα καρδιναλίων κι αρχόντων της πόλης που ήθελαν να είναι εκτός του πεδίου άμεσης επιρροής του Πάπα, δηλ. τις ιταλικές πόλεις και την Αβινιόν. Η ομάδα αυτή αμφισβητούσε την κυριαρχία του κι ήθελε περισσότερη δύναμη, ζητώντας πολιτική στήριξη από το Γερμανό βασιλιά Σιγισμόνδο. Η Σύνοδος της Βασιλείας ανήκε σε μια σειρά συνόδων για την μεταρρύθμιση της καθολικής εκκλησίας αλλά και την καταδίκη των όλο και συχνότερα εμφανιζομένων αιρετικών, όπως των Χουσιτών στη Βοημία. Ένα μεγάλο θέμα ήταν για πολλούς η καθαίρεση του ίδιου του Ευγένιου Δ΄. Η πλειοψηφία αυτή επέβαλε στον Πάπα να στέψει στη Ρώμη στις 31 Μαϊου 1433 το Σιγισμόνδο αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τότε ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος, που είχε αναγκαστεί λόγω της περικύκλωσης της Πόλης από τους Οθωμανούς να διαπραγματευθεί την υποταγή του με την ένωση των εκκλησιών για στρατιωτική βοήθεια των Δυτικών Πάπα, αρχικά σκέφτηκε να προσεγγίσει την ομάδα αυτή υπό το Σιγισμόνδο, που έδειχνε να κερδίζει το παιχνίδι εξουσίας. Γι' αυτό έστειλε στη Βασιλεία το νεαρό ηγούμενο της μονής του Αγ.Δημητρίου Ισίδωρο (αργότερα μητροπολίτη του Κιέβου). Ο Πάπας Ευγένιος άδραξε την ευκαιρία για να ισχυροποιήσει την θέση του, αντιπρότεινε ότι αυτός παραμένει ο δυνατός επίσκοπος Ρώμης και διάδοχος του Αγ.Πέτρου, με το οποίο συμφωνούσε περισσότερο ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Ιωσήφ Β'. Αλλά κι οι υπόλοιποι Έλληνες δεν ήθελαν ένα τόσο μακρινό μέρος όσο η Βασιλεία. Κάποιοι πρότειναν την Αβινιόν, η ιταλική πλευρά τότε πρότεινε τη Φερράρα, σε συνεννόηση με τον άρχοντα της πόλης Μαρκήσιο του Έστε. Η πόλη ήταν κοντά και στο λιμάνι που θα έφταναν οι Έλληνες, τη Βενετία, κι έγινε αμέσως αποδεκτή. Το 1437 ο Σιγισμόνδος αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα (και τελικά πέθανε στη Βοημία στις 9 Δεκεμβρίου). Ο πάπας, που προς το τέλος της Συνόδου με τη βοήθεια του Τσεζαρίνι κέρδιζε όλο και περισσότερους καρδιναλίους με το μέρος του όπως τον Νικόλαο Κουζάνο, χρησιμοποίησε την δικαιολογία αυτή στα τέλη του 1437 για να φύγει από τη Βασιλεία, να διακόψει τις συνεδριάσεις της Συνόδου και να πάει στην Φερράρα, όπου είχε πολύ μεγαλύτερη επιρροή. Για το σκοπό αυτό έστειλε τον Οκτώβρη καρδιναλίους στην Κωνσταντινούπολη, ανάμεσά τους και το Νικόλαο Κουζάνο. Οι Βυζαντινοί συμφώνησαν και με μεγάλη προετοιμασία απέπλευσαν στις 27 Νοεμβρίου από τις Βλαχέρνες της Πόλης, κι έφτασαν στη Βενετία το Γενάρη του 1438. Η σύνοδος της Βασιλείας συνεχίστηκε και παρόλο που τυπικά καθαίρεσε τον Ευγένιο Δ΄ το 1439, δεν κατόρθωσε να τον πλήξει ουσιαστικά.
Στη Φερράρα
Η πρώτη δημόσια συνεδρίαση της Φερράρας πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1438. Κήρυξε και επίσημα την μεταφορά της συνόδου από την Βασιλεία στην Φερράρα και ακύρωσε τις αποφάσεις των διαβουλεύσεων που κάποιοι επίσκοποι συνέχιζαν στην Βασιλεία ερήμην του πάπα. Στην δεύτερη δημόσια συνεδρίαση ο πάπας Ευγένιος Δ΄ αφόρισε τους επισκόπους αυτούς που παρά τις διαταγές του συνέχιζαν να διαβουλεύονται στη Βασιλεία.
Οι Έλληνες, έχοντας αποδεχθεί την σύνοδο της Φερράρας ως νόμιμη, αναχώρησαν από την Κωνσταντινούπολη επιβιβαζόμενοι σε βενετικά πλοία στο τέλος Νοεμβρίου του 1437. Η αντιπροσωπεία είχε αρχηγούς τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η', τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωσήφ Β΄ και τον Μητροπολίτη Πασών των Ρωσιών Ισίδωρο (τότε ακόμα η Ρωσία δεν είχε δικό της αυτοκέφαλο πατριάρχη αλλά μητροπολίτη υπαγόμενο στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως). Η αρχική αντιπροσωπεία περιελάμβανε τον Μάρκο Ευγενικό, μητροπολίτη Εφέσου, ο οποίος ορίστηκε και εκπρόσωπος (τοποτηρητής) του πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ενώ ήταν ακόμη ιερομόναχος. Ο Αντιοχείας όρισε αρχικά τοποτηρητή τον Εφέσου Ιωάσαφ, ο οποίος απεβίωσε κατά την διάρκεια των προετοιμασιών του ταξιδιού, και τον πνευματικό Γρηγόριο, ο Ιεροσολύμων τον Σάρδεων Διονύσιο, και τον Ρωσίας Ισίδωρο, που ήταν και αυτοί τότε ιερομόναχοι. Τοποτηρητές όλων των Αγιορειτών ορίστηκαν οι ιερομόναχοι Μωυσής από την μονή της Λαύρας και Δωρόθεος από την μονή Βατοπεδίου. Τελικά ορίστηκαν ως τοποτηρητές του Αλεξανδρείας ο Ηρακλείας και ο πνευματικός Γρηγόριος, του Αντιοχείας ο Εφέσου και ο Ρωσίας και του Ιεροσολύμων μόνον ο Σάρδεων
Η αντιπροσωπεία αποτελείτο συνολικά από σχεδόν 700 άτομα, που εκπροσωπούσαν ολόκληρη την ελληνική διανόηση της εποχής. Οι εργασίες της Συνόδου άρχισαν στις 9 Απριλίου 1438 στον καθεδρικό ναό του Αγίου Γεωργίου της Φερράρας. Η σύνοδος αποφάσισε να συνέρχονται τρεις φορές την εβδομάδα στον ναό του Αγίου Ανδρέα της Φερράρας. Από ελληνικής πλευράς λάμβαναν μέρος οι Μητροπολίτες Εφέσου, Μονεμβασίας, Νίκαιας, Αγχιάλου, ο μέγας χαρτοφύλακας, ο μέγας εκκλησιάρχης, ο ηγούμενος της Μονής Παντοκράτορα, ο ηγούμενος της Μονής Καλέως και ο ιερομόναχος Μωυσής. Από τη μεριά των Λατίνων υπήρχαν δυο καρδινάλιοι, δύο μητροπολίτες, δύο επίσκοποι και 4 κληρικοί. Οι πρώτες συνεδριάσεις κράτησαν μέχρι τις 17 Ιουλίου του 1438. Συζητήθηκαν όλες οι διαφορές που είχαν προκύψει από το Σχίσμα του 1054, όπως ο γάμος των κληρικών, το καθαρτήριο των ψυχών και κυρίως η προέλευση του Αγίου Πνεύματος (Filioque), το δυσκολότερο σημείο των συνομιλιών.
Η επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη
Οι βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Φλωρεντία στις 19 Οκτωβρίου του 1439. Φθάνοντας στην Κωνσταντινούπολη την 1η Φεβρουαρίου 1440 λαός και κλήρος τους αποδοκίμασε έντονα. Ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος που τόλμησε να αναγνώσει την ενωτική διακήρυξη προσθέτοντας στο Πιστεύω την φράση «εκ του Πατρός δια του Υιού εκπορευόμενον» αποκλείστηκε από τη δημόσια ζωή και σύντομα εγκατέλειψε τη βασιλεύουσα για την Ιταλία. Θα ακολουθήσει εμφύλιος διχασμός, οι πάντες θα χωριστούν σε «ενωτικούς» και «ανθενωτικούς». Ηγέτης των τελευταίων υπήρξε ο Μάρκος ο Ευγενικός και μετά το θάνατό του ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος. Ο αδελφός του αυτοκράτορα, αρνούμενος την ένωση, θα κάνει με την βοήθεια των Τούρκων πραξικόπημα για να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Η Ένωση, τελικά, επισημοποιήθηκε λίγους μήνες πριν την Άλωση, από τον τελευταίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο, ο οποίος εκ του λόγου αυτού δεν είχε ορίσει Πατριάρχη.
Αμέσως μετά την Άλωση, ο ίδιος ο Μωάμεθ διόρισε τον υπό αυτοκρατορική δυσμένεια ανθενωτικό πατριάρχη. Για την ακρίβεια επέλεξε σαν νέο Οικουμενικό Πατριάρχη τον ηγέτη των Ανθενωτικών μοναχό Γεννάδιο (τον γνωστό κατά κόσμον Γεώργιο Σχολάριο), που λέγεται ότι ήταν «αιχμάλωτος στην Αδριανούπολη», τον οποίο και εγκαθίδρυσε πολιτικά με τις δέουσες τιμές, όπως ακριβώς έκαναν οι βυζαντινοί Βασιλείς σε ανάλογες περιπτώσεις. Το 1480 σε σύνοδο που θα γίνει στον πατριαρχικό ναό της Παμμακαρίστου στη Κωνσταντινούπολη η σύνοδος της Φλωρεντίας θα κηρυχθεί αντικανονική και οι αποφάσεις της άκυρες. Επίσης την Σύνοδο της Φλωρεντίας είχαν αποδοκιμάσει (πριν την Άλωση) και τα πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων καθώς και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας (μετά την Άλωση) το 1484. Αντίθετα αυτών οι Καθολικοί θεωρούν τη Σύνοδο της Φλωρεντίας ως τη μόνη μετά το σχίσμα Οικουμενική Σύνοδο. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναγνωρίζει σαν «Οικουμενικές» και άλλες μετά το Σχίσμα (1054) αποκλειστικά δικές της Συνόδους.
Παράλληλες επιδράσεις
Η Σύνοδος της Φλωρεντίας παρόλο που δεν είχε τελικά πολιτικά οφέλη για την ελληνική πλευρά, έφερε κοντά τους λόγιους των δυο πολιτισμών και βοήθησε στην δημιουργία του κινήματος της Αναγέννησης της Δύσης. Με την παρουσία στη Φλωρεντία του ανθού της ελληνικής λογιοσύνης όπως του Γεώργιου Γεμιστού ή Πλήθωνα, του Μητροπολίτη και αργότερα Καρδινάλιου Βησσαρίωνα, του Ιωάννη Αργυρόπουλου και πολλών άλλων θεολόγων και νομομαθών αλλά και με την ύπαρξη του Κόζιμο των Μεδίκων και της αυλής του στη Φλωρεντία εκείνη την εποχή - ενός άρχοντα διάσημου για την πατρωνία και την οικονομική υποστήριξη των λογίων- δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για τη δημιουργική ανάμιξη των δυο πολιτισμών. Παράλληλα με τις συνεδριάσεις, οι λόγιοι συζητούσαν για τον Αριστοτέλη και κυρίως τον Πλάτωνα που ο Πλήθωνας θα κάνει γνωστό στους Ιταλούς λογίους. Έτσι θα ξεκινήσει- με τη βοήθεια των Ελλήνων λογίων και θεολόγων- η αναζήτηση από μέρους των δυτικών των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, η μετάφρασή τους στα λατινικά,η διδαχή τους από Έλληνες καθηγητές στα ιταλικά πανεπιστήμια, η σύνταξη ελληνικών γραμματικών και λίγο αργότερα και η έκδοση βιβλίων με τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς που θα προωθήσει όσο τίποτε άλλο, το πνεύμα και το ήθος της Αναγέννησης.
Εκτός της σημασίας της στην εκκλησιαστική ιστορία και θεολογική σκέψη, η Σύνοδος της Φλωρεντίας έπαιξε τελικά σημαντικότατο ρόλο και ως προς τη στάση της πλειονότητας των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης στην επελθούσα στη συνέχεια Άλωση της Πόλης και πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δικαιολογώντας τις τύψεις τους, πότε με το «Ήτανε θέλημα Θεού η Πόλη...», και πότε με το «Σώπαινε Κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις...».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ιταλία Κατηγορία:Συνθήκες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι Κατηγορία:Φλωρεντία
Γκέργκελι Ρούντολφ
Ο Γκέργκελι Ρούντολφ (Rudolf Gergely) είναι Ούγγρος ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1985 στην Ουγγαρία και έχει ύψος 1,77 ενώ ζυγίζει 70 κιλά.
Καριέρα
Ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην Νιρεγκίχαζα. Δεύτερος σταθμός της καριέρας του ήταν η γαλλική Νανσί. Το 2005 αγωνίστηκε στη πρώτη ομάδα και στο Σαμπιονά, έχοντας πέντε συμμετοχές, ενώ δεν κατάφερε να σημειώσει κάποιο γκολ. Το 2007 επέστρεψε στη πατρίδα του για την Ντέμπρετσενι, όπου σε 3 σεζόν που αγωνίστηκε σε 52 ματς σημείωσε 25 γκολ. Το 2010 πήρε μεταγραφή στη Τζένοα και εκεί πέτυχε ένα τέρμα σε 12 παιχνίδια. Την μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου δόθηκε δανεικός στη Μπάρι και σημείωσε άλλα δύο γκολ σε 13 ματς. Το 2011 ο Παναθηναϊκός τον απέκτησε με την μορφή δανεισμού για ένα χρόνο. Παράλληλα είναι και 21 φορές διεθνής με την εθνική Ουγγαρίας, όπου έχει πετύχει και 7 γκολ από το 2008. Τη σεζόν 2011-2012 δε μπόρεσε να πάρει πολλές συμμετοχές στην ομάδα του Παναθηναϊκού λόγω των συνεχών τραυματισμών του.
Πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέμπρετσενι ΒΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιόσγκιορι ΒΤΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Σάβα Σουμάνοβιτς
Ο Σάβα Σουμάνοβιτς (Сава Шумановић) (22 Ιανουαρίου 1896 - 30 Αυγούστου 1942) ήταν Σέρβος ζωγράφος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Σέρβους ζωγράφους του 20ού αιώνα. Το έργο του Σουμάνοβιτς περιλαμβάνει περίπου 800 πίνακες, καθώς και 400 σχέδια και σκίτσα. Εκτελέστηκε κατά τη Γενοκτονία των Σέρβων στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|165x165εσ| Ο Σάβα Σουμάνοβιτς ως παιδί Ο Σάβα Σουμάνοβιτς γεννήθηκε στο Βινκόβτσι, της Αυστροουγγαρίας (τώρα στην Κροατία) το 1896 όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός. Ο Σουμάνοβιτς καταγόταν από πλούσια και ισχυρή οικογένεια, που καταγράφηκε στο Σιντ από τον 18ο αιώνα. Όταν ο Σουμάνοβιτς ήταν τεσσάρων ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στο Σιντ (σύγχρονη Σερβία). Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Ζέμουν, όπου εισήχθη για πρώτη φορά στην τέχνη της ζωγραφικής και στο έργο καλλιτεχνών όπως ο Βίνσεντ βαν Γκογκ και ο Πωλ Σεζάν. Αργότερα εγγράφηκε στο Κολλέγιο Τεχνών και Τεχνών στο Ζάγκρεμπ και λίγο μετά έζησε στο Παρίσι για αρκετά χρόνια, από το 1920. Ο καθηγητής του στο Παρίσι ήταν ο Αντρέ Λοτ. Ο Σουμάνοβιτς έγινε φίλος με τον Αμεντέο Μοντιλιάνι, τον Μαξ Τζέικομπ και διάφορους Σέρβους καλλιτέχνες και συγγραφείς με έδρα το Παρίσι, όπως ο Ράστκο Πέτροβιτς. Το 1924 ο Σουμάνοβιτς έγραψε δύο αξιοσημείωτα δοκίμια, το Slikar o slikarstvu i Zašto volim Pusenovo slikarstvo.