cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παραβένες
Οιστρογονική δραστηριότητα
Τα πειράματα σε ζώα έχουν δείξει ότι οι παραβένες έχουν ασθενή οιστρογόνο δράση, δρώντας ως ξενοοιστρογόνα. Σε μια in vivo μελέτη, η επίδραση του βουτυλοπαραμπέν προσδιορίστηκε σε περίπου 1/100,000 από εκείνη της οιστραδιόλης και παρατηρήθηκε μόνο σε επίπεδο δόσης περίπου 25.000 φορές υψηλότερο από το επίπεδο που χρησιμοποιείται συνήθως για τη συντήρηση προϊόντων. Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι η in vivo οιστρογονική δραστηριότητα των παραβένων μειώνεται κατά περίπου τρεις τάξεις μεγέθους σε σύγκριση με την in vitro δραστηριότητα.
Κανονισμός
Η Ευρωπαϊκή Επιστημονική Επιτροπή για την Ασφάλεια των Καταναλωτών (SCCS) επανέλαβε το 2013 ότι το μεθυλπαραμπέν και το αιθυλπαραμπέν είναι ασφαλή στις μέγιστες επιτρεπόμενες συγκεντρώσεις (έως 0.4% για έναν εστέρα ή 0.8% όταν χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό). Η SCCS κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η χρήση βουτυλοπαραμπέν και προπυλοπαραμπέν ως συντηρητικών στα τελικά καλλυντικά προϊόντα είναι ασφαλής για τον καταναλωτή, αρκεί το άθροισμα των επιμέρους συγκεντρώσεών τους να μην υπερβαίνει το 0.19%. Το ισοπροπυλπαραμπέν, το ισοβουτυλπαραμπέν, το φαινυλπαραμπέν, το βενζυλπαρμπέν και πεντυλπαραμπέν απαγορεύτηκαν με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 358/2014 της Επιτροπής.
Αμφισβήτηση
Οι ανησυχίες σχετικά με τους ενδοκρινείς διαταράκτες οδήγησαν τους καταναλωτές και τις εταιρείες να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις χωρίς παραβένες. Μια κοινή εναλλακτική λύση ήταν η φαινοξυαιθανόλη, αλλάκαι αυτή έχει τους δικούς της κινδύνους και οδήγησε σε προειδοποίηση της FDA για την προσθήκη στις κρέμες θηλών.
Περιβαλλοντική απόθεση
Η απόρριψη παραβένων στο περιβάλλον είναι συχνή λόγω της πανταχού χρησιμοποιούμενης χρήσης σε καλλυντικά προϊόντα. Μια μελέτη του 2010 σχετικά με τα προϊόντα προσωπικής φροντίδας που διατίθενται από τους καταναλωτές αποκάλυψε ότι το 44% των δοκιμασμένων προϊόντων περιέχει παραβένες. Οταν ξεπλένονται αυτά τα προϊόντα από το ανθρώπινο σώμα, συλλέγονται στα υγρά αστικά απόβλητα. Από εκεί οι παραβένες συσσωρεύονται στους υδάτινους αποδέκτες και το έδαφος. Μερικές από τις πιο κοινές παραβένες που βρίσκονται στο περιβάλλον είναι οι μεθυλοπαραμπέν, αιθυλοπαραμπέν, προπυλοπαραμπέν και βουτυλοπαραμπέν. Οι παραβένες ρέουν από τα λύματα προς τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων (WWTP), όπου είτε απομακρύνονται, ή τροποποιούνται χημικά, ή αποβάλλονται στο περιβάλλον μέσω της ιλύος ή της επεξεργασμένης εκροής. μικρογραφία|Ροή των παραβένων όπως μετακινούνται μέσω των μονάδων επεξεργασίας λυμάτων. Σε μία εγκατάσταση επεξεργασίας υγρών αποβλήτων της Νέας Υόρκης, το μαζικό φορτίο όλων των μητρικών παραγώγων παραβένων (μεθυλπαραμπέν, αιθυλπαραμπέν, προπυλπαραμπέν, βουτυλπαραμπέν κ.λπ.) από τα εισερχόμενα προς επεξεργασία λύματα βρέθηκε να είναι 176mg/ημέρα/1000 άτομα. Οταν αυτή η τιμή χρησιμοποιείται για την εκτίμηση του ποσού των παραβένων που εισέρχονται σε εγκαταστάσεις επεξεργασίας υγρών αποβλήτων από τα 8,5 εκατομμύρια ατόμων που κατοικούν σήμερα στη Νέα Υόρκη, υπολογίζεται μια τιμή περίπου 546kg παραβένων ετησίως. Επομένως, τα επίπεδα συσσώρευσης παραβένων αποδεικνύονται σημαντικά κατά τη μακροχρόνια παρακολούθηση. Οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας υγρών αποβλήτων εξαλείφουν ένα ποσοστό 92-98% παραγώγων παραβένων. Ωστόσο, μεγάλο μέρος αυτής της αφαίρεσης οφείλεται στο σχηματισμό προϊόντων αποδόμησης. Παρά τη φημισμένη υψηλή εξάλειψή τους μέσω της επεξεργασίας των λυμάτων, διάφορες μελέτες έχουν μετρήσει υψηλά επίπεδα συγκέντρωσης παραγώγων των παραβένων και προϊόντων αποδόμησης που εξακολουθούν να υπάρχουν στο περιβάλλον.
Χλωριωμένα προϊόντα
μικρογραφία|Αντίδραση μιας παραβένης με υποχλωριώδες οξύ (HClO) προς τον σχηματισμό μονο- και διχλωριωμένων προϊόντων. μικρογραφία|Μηχανισμός σχηματισμού μιας μονοχλωριωμένης παραβένης. μικρογραφία|Χλωρίωση του προπυλπαραμπέν με την πάροδο του χρόνου σε νερό στις 20 ° C ° C που περιέχει 0,5  μΜ propylparaben και 50 μΜ  μΜ ελεύθερο χλώριο. Εκτός από τα μητρικά παράγωγα παραβένων, η παρουσία στο περιβάλλον των προϊόντων αποδόμησης που σχηματίζονται σε όλα τα στάδια της επεξεργασίας λυμάτων είναι ανησυχητική, συμπεριλαμβανομένων των μονο- και διχλωριωμένων παραβένων. Οταν τα προϊόντα που περιέχουν παραβένες καταλήγουν στην αποχέτευση, έχουν τη δυνατότητα να υποστούν αντιδράσεις χλωρίωσης. Αυτή η αντίδραση μπορεί να συμβεί με ελεύθερο χλώριο που υπάρχει σε νερό βρύσης ή με υποχλωριώδες νάτριο, το οποίο χρησιμοποιείται συχνά σε εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων ως τελικό στάδιο απολύμανσης. Σε ουδέτερο νερό, η φασματοσκοπία Raman επιβεβαίωσε ότι το χλώριο υπάρχει κυρίως ως υποχλωριώδες οξύ (HClO). Οι παραβένες μπορούν να αντιδράσουν με HClO για να σχηματίσουν μονο- και διχλωριωμένα παράγωγα μέσω ηλεκτρονιόφιλης αρωματικής υποκατάστασης. Η ηλεκτρονιόφιλη προσβολή του χλωρίου σχηματίζει ένα καρβοκατιόν που σταθεροποιείται από δωρεά πυκνότητας ηλεκτρονίων από την υδροξυλομάδα του παραμπέν. Η αντίδραση αυτή είναι ενδόεργη λόγω της απώλειας αρωματικότητας, αν και η ομάδα υδροξυλίου δρα ως ομάδα ενεργοποίησης που αυξάνει τον ρυθμό. Στη συνέχεια, μια βάση μπορεί να αφαιρέσει ένα πρωτόνιο από τον άνθρακα που περιέχει το χλώριο, το οποίο ακολουθείται από επακόλουθη αποκατάσταση της αρωματικότητας από τα εμπλεκόμενα p ηλεκτρόνια. Καθώς η ομάδα υδροξυλίου ενεργοποιείται περισσότερο από την εστερική ομάδα της παραβένης, η αντίδραση θα κατευθύνει και στις δύο ορθο θέσεις, καθώς η θέση παρα έχει ήδη μπλοκαριστεί.
Η εξίσωση Arrhenius χρησιμοποιήθηκε σε μια μελέτη για τον υπολογισμό των ενεργειών ενεργοποίησης για τη χλωρίωση τεσσάρων μητρικών παραβένων (μεθυλο-, αιθυλο-, προπυλο- και βουτυλοπαραμπέν) και βρέθηκε να κυμαίνεται από 36–47 kJ/mol. Σε μια άλλη μελέτη, σε νερό της βρύσης στους 20 C που περιείχε 50–200μΜ ελεύθερο χλώριο προστέθηκαν 0.5 μΜ προπυλοπαραμπέν και το μίγμα παρατηρήθηκε για 40 λεπτά ώστε να προσδιοριστεί εάν η χλωρίωση συμβαίνει υπό αυτές τις συνθήκες. Τα αποτελέσματα της μελέτης επιβεβαιώνουν την εξαφάνιση του προπυλπαραμπέν μετά από 5 λεπτά, την εμφάνιση τόσο του 3-χλωρο-προπυλπαραμπέν όσο και του 3,5-διχλωρο-προπυλπαραμπέν μετά από 5 λεπτά, καθώς και την επιμονή του 3,5-διχλωρο-προπυλοπαραμπέν ως το κύριο είδος που επικρατεί μετά την αντίδραση. Μια παρόμοια, αν και πιο γρήγορη, τάση βρέθηκε σε μια μελέτη στην οποία η θερμοκρασία της αντίδρασης αυξήθηκε σε 35οC.
4-υδροξυβενζοϊκό οξύ (ΡΗΒΑ)
Στον μηχανισμό μεταφοράς ηλεκτρονίων, τα ηλεκτρόνια p στον διπλό δεσμό μεταξύ του οξυγόνου και του καρβονυλίου άνθρακα συντονίζονται στο οξυγόνο, αφήνοντας ένα αρνητικό φορτίο στο οξυγόνο και ένα θετικό φορτίο στον άνθρακα του καρβονυλίου. Ενα ιόν υδροξειδίου, που ενεργεί ως πυρηνόφιλο, προσβάλλει τώρα το ηλεκτρονιόφιλο άνθρακα του καρβονυλίου, αποδίδοντας sp 3 υβριδοποίηση για τον άνθρακα καρβονυλίου. Τα ηλεκτρόνια συντονίζονται πίσω για να σχηματίσουν τον διπλό δεσμό μεταξύ του οξυγόνου και του καρβονυλίου άνθρακα. Προκειμένου να διατηρηθεί η αρχική υβριδοποίηση sp 2, η ομάδα –OR θα φύγει. Η ομάδα –OR λειτουργεί ως καλύτερη ομάδα αποχώρησης από την ομάδα –OH λόγω της ικανότητάς της να διατηρεί αρνητικό φορτίο με μεγαλύτερη σταθερότητα. Τέλος, το –OR-, ενεργώντας ως βάση, θα αποπρωτονίσει το καρβοξυλικό οξύ για να σχηματίσει ένα καρβοξυλικό ανιόν.
Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι παραβένες μπορούν να υποβαθμιστούν σε PHBA εμφανίζεται βιολογικά εντός των εργοστασίων επεξεργασίας λυμάτων. Κατά τη διάρκεια της δευτερογενούς φάσης διαύγασης στην επεξεργασία λυμάτων, η λάσπη συσσωρεύεται στο κάτω μέρος της δευτεροβάθμιας καθίζησης. Κατά τον διαχωρισμό της στερεάς από την υγρή φάση της εισερχόμενης ροής, οι παραβένες έχουν μεγαλύτερη τάση να συσσωρεύονται στη λάσπη. Αυτό οφείλεται στη μέτρια υδροφοβικότητά τους, όπως ποσοτικοποιήθηκε με τιμή log Kw περίπου 1.58. Αυτή η λάσπη είναι εμπλουτισμένη σε οργανικά θρεπτικά συστατικά, και επομένως παρατηρείται πολλαπλασιασμός των μικροοργανισμών εντός της ιλύος. Ο μικροοργανισμός Enterobacter cloacae, μεταβολίζει βιολογικά τις παραβένες της ιλύος σε PHBA.
Βιοσυσσώρευση προϊόντων αποικοδόμησης στο περιβάλλον
Μέσω διαφόρων αναλυτικών τεχνικών όπως η αέρια και η υγρή χρωματογραφία, ποσοτικοποιήθηκαν τα ακριβή επίπεδα συσσώρευσης παραγώγων παραβένων και προϊόντων αποδόμησης στο περιβάλλον. Αυτά τα επίπεδα έχουν μετρηθεί με ακρίβεια σε τριτοβάθμια επεξεργασμένα λύματα και ιλύες λυμάτων, καθώς αυτές είναι οι κύριες οδοί με τις οποίες οι παραβένες και τα προϊόντα αποδόμησης τους φτάνουν στο περιβάλλον κατά την απόρριψη από εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων. μικρογραφία|Συγκεντρώσεις παραβένων σε δείγματα τριτοβάθμιας επεξεργασίας λυμάτων σε μg / L (αριστερά). Συγκεντρώσεις παραβένων σε δείγματα ιλύος λυμάτων σε μg / g (δεξιά). Η σταθερότητα των παραβένων στην ιλύ επεξεργασμένων λυμάτων είναι σχετικά υψηλή λόγω της ικανότητάς τους να δεσμεύονται στην οργανική ύλη. Οι τιμές του συντελεστή προσρόφησης του εδάφους υπολογίστηκαν από την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA) ως 1.94 (μεθυλοπαραμπέν), 2.20 (αιθυλοπαραμπέν), 2.46 (προπυλοπαραμπέν) και 2.72 (βουτυλοπαραμπέν). Oλες υποδηλώνουν ότι οι παραβένες έχουν την ικανότητα να προσκολλόνταν στο οργανικό κλάσμα του ιζήματος και της ιλύος, και συνεπώς, να εμμένουν περιβαλλοντικά.
Οι χλωριωμένες παραβένες απομακρύνονται από τα εργοστάσια επεξεργασίας λυμάτων με αποτελεσματικότητα μόνο 40% σε σύγκριση με την απόδοση 92-98% των μητρικών παραβένων. Η μείωση της αποτελεσματικότητας απομάκρυνσης μπορεί να αποδοθεί στη μειωμένη βιοαποικοδομησιμότητα των χλωριωμένων παραβένων, στην συνολικά αυξημένη σταθερότητα σε όλες τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων και στη σχετικά χαμηλή απορρόφηση στη φάση της ιλύος λόγω των χαμηλών τιμών log K w.
Oι υψηλότερες συγκεντρώσεις PHBA βρίσκονται στην εκροή της τριτοβάθμιας επεξεργασίας λυμάτων, σε σύγκριση με τα παράγωγα παραβένων, και το PHBA υπάρχει στην υψηλότερη συγκέντρωση στην ιλύ των εγκαταστάσεων. Υπάρχουν δύο λόγοι για αυτά τα επίπεδα συσσώρευσης. Ο πρώτος λόγος είναι η τάση του ΡΗΒΑ να προσροφάται σε στερεά σωματίδια, το οποίο μπορεί να ποσοτικοποιηθεί από την υψηλή τιμή Kd του βενζοϊκού οξέος που είναι περίπου 19. Το pKa του PHBA είναι 2.7, αλλά βρίσκεται σε περιβάλλον pH μεταξύ 6-9. Δεδομένου ότι το pKa είναι μικρότερο από το pΗ, το καρβοξυλικό οξύ θα αποπρωτονιωθεί. Το καρβοξυλικό άλας του επιτρέπει να δρα ως απορροφητικό επί στερεών περιβαλλοντικών αποδεκτών, ευνοώντας έτσι τη συσσωμάτωσή του σε τριτοβάθμια επεξεργασμένα απόβλητα, αλλά ειδικότερα στην ιλύ των εππεξεργασμένων λυμάτων, η οποία δρα η ίδια ως στερεός αποδέκτης. Ο δεύτερος λόγος οφείλεται στην ενδιάμεση αύξηση των επιπέδων PHBA κατά τη δευτεροβάθμια καθίζηση μέσω βιολογικών διεργασιών.
Περιβαλλοντικές ανησυχίες με προϊόντα αποικοδόμησης παραβενών
Οι επιπτώσεις της περιβαλλοντικής συσσώρευσης της PHBA χρήζουν επίσης προσοχής. Εάν τα τριτοβάθμια επεξεργασμένα απόβλητα επαναχρησιμοποιούνται ως γκρίζα νερά, η χρήση αυτή ενέχει κίνδυνο για τον άνθρωπο. Αυτοί οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν, αλλά δεν περιορίζονται σε, ανώμαλη ανάπτυξη του εμβρύου, διαταραχή της ενδοκρινούς λειτουργίας και ακατάλληλες επιδράσεις που προάγουν τα οιστρογόνα. Εάν τα τριτοβάθμια επεξεργασμένα λύματα απελευθερώνονται στο περιβάλλον σε ποτάμια και ρέματα ή εάν η ιλύς επαναχρησιμοποιείται ως λίπασμα, δημιουργείται κίνδυνος για τους περιβαλλοντικούς οργανισμούς. Είναι ιδιαίτερα τοξική για αυτούς τους οργανισμούς σε χαμηλότερα τροφικά επίπεδα, όπως για διάφορα είδη φυκών. Στην πραγματικότητα, έχει αποδειχθεί ότι το LC50 για το συγκεκριμένο είδος φυκών, Selenastrum capricornutum, είναι 0.032 μικρογραμμάρια ανά λίτρο (μg/L). Αυτό είναι μικρότερο από τη συγκέντρωση του PHBA που μετράται στα τριτοβάθμια επεξεργασμένα λύματα σε επίπεδο 0.045 μg/L, δείχνοντας έτσι ότι τα τρέχοντα επίπεδα PHBA στα τριτοβάθμια επεξεργασμένα απόβλητα μπορούν δυνητικά να εξαλείψουν περισσότερο από το 50% του Selenastrum capricornutum με το οποίο έρχεται σε επαφή.
Απομάκρυνση paraben με οζονισμό
μικρογραφία|Μηχανισμός οζονισμού των π-παραβένων. O οζονισμός είναι μια προηγμένη μέθοδος επεξεργασίας που θεωρείται ότι πιθανόν να περιορίζει την ποσότητας των παραβένων, των χλωριωμένων παραβένων και του PHBA που συσσωρεύονται στο περιβάλλον. Το όζον είναι ένα εξαιρετικά ισχυρό οξειδωτικό που οξειδώνει τις παραβένες και καθιστά ευκολότερη την απομάκρυνσή τους αφού περάσουν στη συνέχεια μέσω ενός φίλτρου. Λόγω της ηλεκτρονιόφιλης φύσης του όζοντος, μπορεί εύκολα να αντιδράσει με τον αρωματικό δακτύλιο των παραβένων για τον σχηματισμό υδροξυλιωμένων προϊόντων. Ο οζονισμός θεωρείται γενικά ως μια λιγότερο επικίνδυνη μέθοδος απολύμανσης από τη χλωρίωση, αν και αποτελεί μια πιο κοστοβόρα εφαρμογή απολύμανσης. Το όζον έχει δείξει μεγάλη αποτελεσματικότητα στην απομάκρυνση των παραβένων (98.8-100%) και μια ελαφρώς χαμηλότερη αποτελεσματικότητα 92.4% για το PHBA. Ωστόσο, παρατηρείται μετρίως χαμηλότερος ρυθμός απομάκρυνσης για τις χλωριωμένες παραβένες (59.2-82.8%). Ενας προτεινόμενος μηχανισμός αντίδρασης για την απομάκρυνση των παραβένων με οζονισμό αναλύεται μηχανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλυντικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Εστέρες
Αμαλία της Σαξονίας
H Αμαλία (γερμ. Amalia von Sachsen von Wettin, 10 Αυγούστου 1794 - 18 Σεπτεμβρίου 1870) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πριγκίπισσα της Σαξονίας. Ήταν Γερμανίδα συνθέτρια μουσικών έργων υπό το όνομα ''Α. Σερένα και δραματικών έργων υπό το όνομα Αμαλία Χάιτερ''.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μαξιμιλιανού της Σαξονίας και της Καρολίνας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Φερδινάνδου της Πάρμας.
Η Αμαλία Μαρία Φρειδερίκη Αυγούστα Καρολίνα Λουδοβίκα Ιωσηφίνα Αλοϋσία Άννα Νεπομουκίνα Φιλιππίνα Βικεντία Φραγκίσκη ντε Πάουλα Φραγκίσκη ντε Σαντάλ γεννήθηκε στο Κάστρο Πίλνιτς της Δρέσδης και έζησε εκεί όλη τη ζωή της. Ήταν μία γυναίκα με καλή παιδεία και με πνευματικές αναζητήσεις, συνέθεσε μουσική δωματίου, όπερα και εκκλησιαστική μουσική, τραγούδια, κωμωδίες· επίσης έπαιζε αρπίχορδο.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεοντείων Πολέμων ήταν παιδί και έπρεπε να φύγει από το κάστρο αρκετές φορές. Αυτή και η οικογένειά της, όταν δεν έβρισκαν καταφύγιο, έπρεπε να κοιμηθούν στα άχυρα. Συνάντησε αρκετές φορές τον Ναπολέοντα και είχε αρνητική εικόνα γι' αυτόν. Όταν ο Αυτοκράτορας των Γάλλων παρατήρησε ότι ήταν θυμωμένη μαζί του επειδή πολεμούσε εναντίον του Οίκου της, της είπε ότι θα έπρεπε να συνηθίσει την κατάσταση· εκείνη του απάντησε ότι υπάρχουν μερικά πράγματα, που δεν μπορεί κάποιος να τα συνηθίσει.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1817 τον Φρανκίσκους ντε Μερεντόνκ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Σινεμά ο Παράδεισος
Το Σινεμά ο Παράδεισος (πρωτότυπος τίτλος: Nuovo Cinema Paradiso) είναι ιταλική ταινία του 1988 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Τζουζέπε Τορνατόρε.
Πλοκή
Ρώμη, δεκαετία του 80. Ο διάσημος σκηνοθέτης Σαλβατόρε Ντι Βίτα γυρίζει σπίτι του, όπου η ερωμένη του του λέει ότι τηλεφώνησε η μητέρα του για να ενημερώσει πως πέθανε ο Αλφρέντο. Επίσης, ο Σαλβατόρε δεν έχει πάει στο χωριό του, το Τζιανκάλντο στη Σικελία, εδώ και 30 χρόνια.
Τότε αρχίζει μια ιστορική αναδρομή, που ξεκινά από τα παιδικά χρόνια του Σαλβατόρε. Στο σινεμά της γειτονιάς του, το Cinema Paradiso, ο Σαλβατόρε (Τότο) πηγαίνει συχνά και γίνεται φίλος με τον άντρα που προβάλλει τις ταινίες, τον Αλφρέντο. Στο σινεμά πηγαίνει πολύς κόσμος και ο παπάς ζητά από τον Αλφρέντο να κόβει τις σκηνές με τα φιλιά, καθώς τις θεωρεί ανήθικες.
Μία μέρα, δημιουργείται επιπλοκή και η αίθουσα που βρίσκεται ο Αλφρέντο παίρνει φωτιά. Τότε ο μικρός Τότο τρέχει και σέρνει τον Αλφρέντο έξω, σώζοντας τη ζωή του.
Μετά από μια δεκαετία, ο Σαλβατόρε είναι μαθητής λυκείου και δουλεύει στο Cinema Paradiso, προβάλλοντας ταινίες. Μια μέρα τον επισκέπτεται ο Αλφρέντο και αποκαλύπτεται πως είναι τυφλός, κάτι που του συνέβη τη νύχτα που κάηκε το σινεμά. Ο Σαλβατόρε είναι ερωτευμένος με την Έλενα, την κόρη ενός τραπεζίτη. Μετά από πολλή προσπάθεια κάνουν σχέση, όμως χωρίζουν λόγω της άρνησης του πατέρα της.
Ο Σαλβατόρε απογοητευμένος, πηγαίνει στον στρατό και στέλνει συνεχώς γράμματα στην Έλενα, χωρίς ανταπόκριση. Όταν γυρίζει στο χωριό του, ο Αλφρέντο τον παρακινεί να φύγει για πάντα από εκεί και να μην ξαναγυρίσει πίσω, ούτως ώστε να εκπληρώσει τα όνειρά του.
Πίσω στο σήμερα, ο Σαλβατόρε γυρίζει στο χωριό του για την κηδεία του Αλφρέντο. Έχει αλλάξει πολύ η όψη της περιοχής και το Cinema Paradiso είναι ένα ερείπιο. Ο ιδιοκτήτης τον πληροφορεί πως έχει κλείσει εδώ και 6 χρόνια και πως σε λίγες μέρες θα το γκρεμίσει ο δήμος για να το κάνει πάρκινγκ.
Η χήρα του Αλφρέντο του λέει πως του έχει αφήσει κάτι. Ο Σαλβατόρε το παίρνει στο σπίτι του και βλέπει πως είναι μια σειρά από φιλμς. Έπειτα, βλέπει ένα βίντεο που είχε τραβήξει παλιά, στο οποίο προβάλλεται η Έλενα, και η μητέρα του του λέει πως όσες φορές τον έχει πάρει τηλέφωνο, έχουν απαντήσει πολλές γυναίκες, όμως καμία δεν ακούγεται σαν να τον αγαπάει. Επίσης, του λέει πως δεν του κρατά κακία που δεν πήγε να την δει 30 χρόνια.
Γυρνώντας στη Ρώμη, ο Σαλβατόρε προβάλλει τα φιλμς που του άφησε ο Αλφρέντο, τα οποία περιέχουν όλες τις σκηνές με τα φιλιά που του είχε πει ο παπάς να κόψει. Ο Σαλβατόρε αισθάνεται αγαλλίαση και ξεσπά σε κλάματα.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας, τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Μέγα Βραβείο στο 42ο φεστιβάλ των Καννών (μαζί με το Πολύ όμορφη για σένα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες στη σικελική γλώσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζουζέπε Τορνατόρε Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Δημήτρης Μπρούχος
Ο Δημήτρης Μπρούχος είναι Έλληνας ποιητής, στιχουργός, συγγραφέας και σύμβουλος επικοινωνίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος του 2ου Γυμνασίου - Λυκείου (του ιστορικού Β΄ Αρρένων) Θεσσαλονίκης. Σπούδασε Επικοινωνία στο Λονδίνο (CAM Dipl.) με ειδίκευση στις Δημόσιες Σχέσεις για Εμπορικούς οργανισμούς, στη Στρατηγική Δημοσίων Σχέσεων και στη Διαχείριση πόρων και Διαφήμιση στη Νέα Υόρκη (Ι.Α.Α. Adv.Dipl.), με ειδίκευση στη Διεθνή Διαφήμιση και στις Διαφημίσεις κύρους. Λειτούργησε για πολλά χρόνια ως ανεξάρτητος Σύμβουλος Επικοινωνίας. Διετέλεσε Γραμματέας Λαϊκής Επιμόρφωσης με αρμοδιότητα σε θέματα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες. Χρημάτισε Σύμβουλος Επικοινωνίας του Τμήματος Πληροφορικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Διευθυντής παραγωγής ελληνικής δισκογραφίας. Διευθυντής παραγωγής του Θεάτρου της Άνοιξης (Κεραμεικός - Μεταξουργείο).Καλλιτεχνικός διευθυντής συναυλιακών και ευρύτερων πολιτιστικών εκδηλώσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Είναι τακτικό μέλος: Της Εθνικής Εταιρίας των Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, του Συλλόγου Μουσικών Β. Ελλάδος κ. α
Ποίηση
Έγραψε επίσης και παρουσίασε: Την "Ελεγεία για τον ξένο και αδελφό", το πολυφωνικό δρώμενο "Ανέστιος σε ξένη γη", την καντάτα "Νύχτα με Φως - Μια ιστορία για τους 3+1 Μάγους", το λιμπρέτο και τους στίχους των τραγουδιών της ροκ όπερας "Ιππότα Φηρ ...κοιμάσαι;" (που ανέβασε το "Θέατρο της Άνοιξης" στον Κεραμεικό),σε ιδέα - σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη, μουσική Γιώργου Φακανά και σκηνικά-κοστούμια Δημήτρη Κακριδά, τους στίχους τραγουδιών της βραβευμένης τηλεοπτικής σειράς της ΝΕΤ "Τα παιδιά της Νιόβης", του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη, σε μουσική Μίμη Πλέσσα και σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη, καθώς και τον ύμνο "Εσο έτοιμος" της 100ετίας (1910-2010) του Ελληνικού Προσκοπισμού), σε στίχους και μουσική δική του.
Έντυσε με στίχους τη μουσική του Άλκη Κακαλιάγκου από την ταινία "Ρομαντικό σημείωμα", του αξέχαστου Θεσσαλονικιού σκηνοθέτη Τάκη Κανελλόπουλου.
Σε πολλά από τα μελοποιημένα έργα του (θεματική εργογραφία) υπογράφει ο ίδιος και τη μουσική σύνθεση.
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
"Ποιητικός και πεζός λόγος των μελών της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (1980-2015)", ''εκδ. Ρώμη - Θεσσαλονίκη 2016, "Μετά την πανδημία-Ανθολόγιο ποιητικών και πεζών κειμένων των μελών της Ε.Λ.Θ.", εκδ. Μπαρμπουνάκης Χ.- Θεσσαλονίκη 2021, "Πόλη και Χρόνος - Κείμενα μελών της Ε.Λ.Θ.", εκδ. Ρώμη'' -Θεσσαλονίκη 2022.
Κριτική-Δημοσιεύσεις
Κριτική του έργου του, βιβλιοπαρουσιάσεις και ποιήματά του βρίσκονται δημοσιευμένα σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά ( "Μακεδονία", "Θεσσαλονίκη", "Ελληνικός Βορράς", "Eλευθεροτυπία", "Διαβάζω", "Θεύθ", "Μακεδονική ζωή", "Νέα Πορεία", "Οδός Πανός", "Τα Εκπαιδευτικά", "Τραμ", "Δίοδος" κ.α.).
Eικαστικά και χαρακτικά έργα φιλοτέχνησαν και κόσμησαν εκδόσεις του, ο Κώστας Λούστας, ο Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης, ο Περικλής Πηλείδης και ο Ξενής Σαχίνης.
Έργα του έχουν ανθολογηθεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Δισκογραφία-Συνεργασίες
Στίχοι του μελοποιήθηκαν από γνωστούς συνθέτες (Σπύρο Βλασσόπουλο, Άκη Γεροντάκη, Άλκη  Κακαλιάγκο, Λίνο Κόκοτο, Δημήτρη Παπαδημητρίου, Μίμη Πλέσσα, Γιάννη Σπανό, Κώστα Χατζή, Γιώργο Χατζηνάσιο κ.ά) και ερμηνεύτηκαν από δημοφιλείς τραγουδιστές (Ελένη Αντωνιάδου, Μελίνα Ασλανίδου, Φωτεινή Δάρρα, Μαίρη Δούτση, Σόνια Θεοδωρίδου, Μελίνα Κανά, Εύη Καπάταη, Ηλία Κλωναρίδη, Έφη Κοντού, Γιάννη Κούτρα, Χαρούλα Λαμπράκη, Λόρνα, Κλαούντια Ντελ Μερ, Μανώλη Μητσιά, Λιζέτα Νικολάου, Φίλιππο Νικολάου, Πένυ Ξενάκη, Πίτσα Παπαδοπούλου, Αντώνη Ρέμο, Κώστα Σμοκοβίτη, Κωνσταντίνο και Ματθαίο Τσαχουρίδη,                Δημήτρη Χρυσοχοΐδη κ.ά.).
Δημοσίευσε άρθρα με ποικίλο περιεχόμενο (αφιερώματα -συνεντεύξεις) και κοινωνικού προβληματισμού.
Βραβεία και διακρίσεις
Βραβεύθηκε στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (Β' Βραβείο 1994, Γ' Βραβείο 1997), στο οποίο συμμετείχε για πολλά χρόνια και κάποτε ως μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής (1991, 2005).
Έλαβε μέρος στον Ελληνικό Τελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της EUROVISION (2001).
Για την προσφορά του στα Ελληνικά Γράμματα, την Τέχνη και τον Πολιτισμό, του έχουν απονεμηθεί: Ο "Χρυσούς Σταυρός της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας του Οικουμενικού Θρόνου" (Δωδεκανησιακή Εκκλησία), ο "Χρυσούς Σταυρός Α΄ Τάξεως του Αποστόλου Παύλου", ο "Χρυσούς Σταυρός της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού", ο "Χρυσούς Σταυρός του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος" (Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων), ο "Χρυσούς Επετειακός Σταυρός των ΠΑΥΛΕΙΩΝ" (Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας), ο "Μεγαλόσταυρος του Αγίου Ηρακλειδίου της Εκκλησίας της Κύπρου" (Ιερά Μητρόπολη Ταμασού και Ορεινής), το "Χρυσούν  Μετάλλιον Α΄ Τάξεως του Αποστόλου Παύλου", το "Χρυσούν  Μετάλλιον της Σουμελιώτισσας" (Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Παναγία Σουμελά), το "Μετάλλιον της Ηρωϊκής πόλης Νάουσας", το "Μετάλλιον Υπηρεσιών προς τον Προσκοπισμό" και το "Μετάλλιον των Φίλων του Προσκοπισμού" (Σώμα Ελλήνων Προσκόπων), το "Χρυσούν Μετάλλιον Βραβείων Ευποιίας 2015" κ. ά.
Φέρει τον τίτλο PAUL HARRIS FELLOW (Εταίρος Πωλ Χάρρις), για τη συνεισφορά του στην προώθηση των Διεθνών Προγραμμάτων για τον Συνάνθρωπο και την Ειρήνη.
Τιμήθηκε ακόμα από: την Αγγλικανική Εκκλησία Αθηνών "Άγιος Παύλος",τον Δήμο Θεσσαλονίκης και το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο,το Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών του Δ.Ο.Π.Α. Ρόδου, πολλούς Δήμους της Επικράτειας και αντιστοίχως της Κύπρου, τον Ελληνικό Στρατό, την Εθνική Φρουρά Κύπρου, τον Σύνδεσμο Εκδοτών Β. Ε. και το Κέντρο Πολιτισμού και Βιβλίου Νοτιο-ανατολικής Ευρώπης και άλλους φορείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Αγία Τριάδα Ημαθίας
Η Αγία Τριάδα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Προδρόμου, της δημοτικής ενότητας Μελίκης, του δήμου Αλεξανδρείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αγία Τριάδα είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας, στον κάμπο του ποταμού Αλιάκμονα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20 μέτρων. Βρίσκεται 27 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Βέροιας.
Διοικητικές μεταβολές
Ως Κιρκάσιοι (οι)
Ως Αγία Τριάδα (Πηγή: )
Ναυμαχία της Λιμνοθάλασσας του Βιστούλα
Η Ναυμαχία της Λιμνοθάλασσας του Βιστούλα (πολωνικά: Bitwa na Zalewie Wiślanym ή Bitwa w Zatoce Świeżej) πραγματοποιήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1463 μεταξύ του ναυτικού του Τευτονικού Τάγματος και του ναυτικού της Πρωσικής Συνομοσπονδίας, η οποία είχε σύμμαχο της τον Βασιλιά της Πολωνίας, ως μέρος του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-1466). Η συγκεκριμένη ναυμαχία αποτέλεσε την σημαντικότερη του πολέμου και μία από τις δύο μάχες (μαζί με τη Μάχη του Σφιετσίνο) που καθόρισε το τελικό αποτέλεσμα του πολέμου.
Πλαίσιο
Ο Μεγάλος Μάστερ του Τευτονικού Τάγματος, Λούντβιχ φον Έρλιχσχαουζεν, ηγήθηκε του τευτονικού στόλου, σε μια προσπάθεια να έρθει για βοήθεια προς την πόλη του Μέβε (τώρα Γκνιέφ) μέσω του ποταμού Βιστούλα, που πολιορκούταν από τις πολωνικές δυνάμεις από τον Ιούλιο του 1463. Οι Τεύτονες ιππότες συγκέντρωσαν 44 πλοία, κυρίως αλιευτικά σκάφη, μαζί με διάφορες γαλέρες, στελεχωμένα από 2.500 άνδρες, εκ των οποίων περίπου οι 1.500 ήταν οπλισμένοι.
Η μάχη
Τα πρωσικά πλοία κυβερνιούνταν από τους κουρσάρους Βίνσεντ Στόλε και Μάθιου Κόλμενερ από το Ντάνζιγκ (τώρα Γκντανσκ) και τον Γιάκομπ Βοκς από το Έλμπινγκ (τώρα Έλμπλονγκ), με υποστήριξη από τα στρατεύματα του Πολωνού βασιλιά, Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Αρχικά οι ναύτες του Ντάνζιγκ, που αντιμετώπιζαν τον εισερχόμενο τευτονικό στολίσκο μόνοι τους, είχαν μόνο δέκα «σνικ» (ελαφρά ιστιοφόρα κοινά στην Βαλτική τον 15ο αιώνα), τα οποία ήταν στελεχωμένα με πεντακόσιους άνδρες οπλισμένους με βαλλίστρες και αρκεβούζια. Για να καθυστερήσουν τον εχθρό, βύθισαν μία γαλέρα σε ένα στενό μέρος του Βιστούλα, το οποίο εμπόδισε την είσοδο από τη λιμνοθάλασσα στον ποταμό. Ερχόμενοι στο εμπόδιο, ο φον Έρλιχσχαουζεν σταμάτησε αρκετά για να μπορέσουν τα πλοία του Έλμπινγκ να ενωθούν με αυτά του Ντάνζιγκ. Μαζί, οι δύο πόλεις είχαν περίπου 30 πλοία διαφόρων τύπων, 600 έως 700 ένοπλους και παρόμοιο αριθμό ναυτικών που επάνδρωναν τα ίδια τα πλοία. Ο φον Έρλιχσχαουζεν διέταξε την απόσυρση στη λιμνοθάλασσα όπου τα πλοία του συσσωρεύτηκαν κοντά στην ακτή. Τα πλοία των πόλεων από την άλλη πλευρά, βγήκαν από το ποτάμι στη λιμνοθάλασσα και παρατάχθηκαν σε σχηματισμό μισοφέγγαρου.
Παρόλο που είχαν λιγότερα πλοία, οι Πρώσοι (ως πιο έμπειροι ναυτικοί) ήταν νικηφόροι. Κέρδισαν τον έλεγχο του Βιστούλα. Μεταξύ των ιπποτών που είχαν συλληφθεί ήταν ο Χνς Χέτζελ, ο διοικητής του Μέμελ (Κλάιπεντα).
Επακόλουθα
Ως αποτέλεσμα της μάχης, το Μέβε συνθηκολόγησε με τις πολωνικές δυνάμεις το 1464 και το Τευτονικό Ναυτικό εξαλείφθηκε ως μια βιώσιμη δύναμη. Ορισμένοι μισθοφόροι στην υπηρεσία του Τάγματος, συμπεριλαμβανομένου του Μπέρναρντ Σουμπόρσκι, έφυγαν από την Τευτονική πλευρά και υπέγραψαν μια ανεξάρτητη ειρηνευτική συνθήκη με τον Πολωνό βασιλιά και οι Πολωνοί και η Πρωσική Συνομοσπονδία κατέλαβαν την πρωτοβουλία στον Δεκατριετή Πόλεμο. Ο ίδιος ο πόλεμος τελείωσε με την υπογραφή της Δεύτερης Ειρήνης του Θορν το 1466 και την ενσωμάτωση της Βασιλικής Πρωσίας, συμπεριλαμβανομένων των Γκντανσκ και Έλμπλονγκ στην Πολωνία.
Στα χρονικά και τη λογοτεχνία
Η μάχη περιγράφτηκε για πρώτη φορά από τον σύγχρονο Πολωνό χρονογράφο Γιαν Ντουούγκος. Η μάχη περιγράφεται σε πολλά έργα ιστορικής φαντασίας, μεταξύ των οποίων το Znak Salamandry (Το σημάδι της Σαλαμάνδρας) από τον Γέζι Πιεχόφσκι, το Skruszona Potęga από τον Καζίμιες Τρατσιέβιτς και το Bałtyckie Orły (Αετοί της Βαλτικής) από τον Γιούζεφ Βουιτσίτσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες της Πολωνίας Κατηγορία:Μάχες της Πρωσίας Κατηγορία:Βαλτική Θάλασσα Κατηγορία:Μάχες του Τευτονικού Τάγματος
Κόνι (Κοιλάδα της Αόστα)
Το Κόνι (γαλλικά: Cogne ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Χουάι
Η γραμμή που σχηματίζει ο Χουάι και τα βουνά Κιν-λινγκ θεωρείται συχνά ως το γεωγραφικό σύνορο ανάμεσα στη Βόρεια και τη Νότια Κίνα. Αυτή η γραμμή προσεγγίζει αρκετά την ισόθερμη των 0 °C του Ιανουαρίου και τη γραμμή ίσου υετού των 800 χιλιοστομέτρων.
Ρους
Ο ποταμός Χουάι πηγάζει από το όρος Τονγκπάι στην επαρχία Χενάν, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 32°23′17″ Βόρειο, και μήκος 113°17′05″ Ανατολικό. Διαρρέει το νότιο μέρος της Χενάν, τη βόρεια επαρχία Ανχουέι και τη βόρεια Τσιανγκσού.
Ιστορικά ο Χουάι χυνόταν στη θάλασσα περνώντας από το Πέρασμα Γιουν-τι με μεγάλο πλάτος και αργή ροή. Χρησίμευε για την άρδευση των γύρω αγρών και ήταν το κέντρο ενός εκτεταμένου δικτύου από κανάλια και παραπόταμους. Αρχίζοντας από το έτος 1194 μ.Χ. ο Κίτρινος Ποταμός στα βόρεια άλλαξε επανειλημμένα τον ρου του προς τα νότια, ώσπου συναντήθηκε με τον Χουάι. Η συνακόλουθη εναπόθεση ιζημάτων ήταν τόσο μεγάλη, ώστε μετά την επιστροφή του Κίτρινου Ποταμού στη βόρεια κοίτη του, κάτι που έγινε για τελευταία φορά το 1897, η τοπογραφία της λεκάνης του Χουάι μεταβλήθηκε σημαντικά με την δημιουργία ψηλότερου εδάφους και λιμνών. Ως αποτέλεσμα, νερό από τον μέσο ρου του ποταμού δεν μπορούσε να εισρεύσει στον κάτω ρου, ενώ το νερό στον κάτω ρου δεν μπορούσε να βρει έξοδο προς τη θάλασσα. Το πρόβλημα χειροτέρευσε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η εθνικιστική κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να ελέγξει τον ρυθμό της ιαπωνικής εισβολής, πλημμύρισε το κατώτερο μέρος της λεκάνης του Χουάι ανοίγοντας το νότιο ανάχωμα του Κίτρινου Ποταμού. Ο κύριος όγκος του Κίτρινου Ποταμού έρρεε από αυτό το άνοιγμα τα επόμενα εννέα έτη, αναστατώνοντας περαιτέρω το ποτάμιο σύστημα του Χουάι.
Το αποτέλεσμα αυτών των μεταβολών ήταν ότι το νερό του Χουάι συσσωρευόταν στη λίμνη Χονγκτζέ και τελικώς άρχισε να εκρέει προς τα νότια, κυλώντας προς τον ποταμό Γιανγκτσέ. Μικρές και μεγάλες πλημμύρες συνέβαιναν συχνά, ενώ η περιοχή υπέφερε από τις ξηρασίες μεταξύ των διαδοχικών πλημμυρών. Στην περίοδο των 450 ετών από το 1500 μέχρι το 1950, ο ποταμός Χουάι είχε κατά μέσο όρο 94 σημαντικές πλημμύρες ανά αιώνα. Η πιο πρόσφατη μεγάλη πλημμύρα σημειώθηκε τον Ιούλιο του 2003.
Οι απόπειρες για να επιλυθούν τα προβλήματα του Χουάι εστιάσθηκαν στην κατασκευή διεξόδων για τα νερά του προς τον Γιανγκτσέ και από εκεί στη θάλασσα. Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των νερών του Χουάι εκβάλλει στον Γιανγκτσέ περνώντας από τη λίμνη Χονγκτζέ. Το Κύριο Αρδευτικό Κανάλιο της βόρειας Τσιανγκσού, μήκους 168 χιλιομέτρων, διοχετεύει τα υπόλοιπα νερά του στην παλαιά ιστορική κοίτη του, μέχρι της θαλάσσης, και σχεδιάζεται να ενισχυθεί με την κατασκευή ενός νέου, παράλληλου καναλιού. Αρκετοί πρώην παραπόταμοι του Χουάι επίσης μεταφέρουν νερό μέσα από την παλαιά κοίτη προς τον ωκεανό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χουαι
Στέφανος του Ζίμμερν-Τσβάιμπρυκεν
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος (από τους επιζήσαντες) του Ρούπερτ εκλέκτορα του Παλατινάτου και βασιλιά της Γερμανίας και της Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης. Το 1410 απεβίωσε ο πατέρας του και στην επιθανάτιο κλίνη του κληροδότησε το μεγαλύτερο μέρος του Παλατινάτου στον Λουδοβίκο Γ΄, το Νόιμαρκτ στον Ιωάννη, το Ζίμερν-Τσβάιμπρυκεν στον Στέφανο και το Μόσμπαχ στον Όθωνα Α΄.
Το 1444 απεβίωσε ο πεθερός του κόμης του Βελντέντς και ο Στέφανος κληρονόμησε την κομητεία του Βελντέντς και μέρος του Σπονχάιμ, περιοχών του Ρήνου. Το 1444 παραχώρησε την επικράτειά του στους δύο γιους του: το Ζίμερν στον Φρειδερίκο και το Τσβάιμπρυκεν στον Λουδοβίκο Α΄. Το 1448 απέκτησε το Νόιμαρκτ· κράτησε ένα μέρος και το υπόλοιπο το επώλησε στον αδελφό του Όθωνα.
Απεβίωσε στο Ζίμερν το 1459. Ετάφη στο Σλόσκιρχε, πρώην ναό των Ιωαννιτών ιπποτών, κοντά στο Μάιζενχαϊμ.
Οικογένεια
Το 1410 νυμφεύτηκε την Άννα των Χόενγκέερολντσεκ, κόρη και κληρονόμο του Φρειδερίκου Γ΄ κόμη του Βελντέντς και απέκτησε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Φωκίων Μπίτσιος
Ο Φωκίων Μπίτσιος (19.. - 14 Αυγούστου 1970)  ήταν Έλληνας πολιτικός.
Σταδιοδρομία
Ήταν διορισμένος νομάρχης Πειραιά το 1967-70. Νωρίτερα ήταν και Νομάρχης Φθιώτιδας.
Πέθανε εν ενεργεία έπειτα από πολύμηνη ασθένεια στο νοσοκομείο "Αλεξάνδρα". Κηδεύτηκε στην Καρδίτσα στις 15 Αυγούστου και στην κηδεία του παρέστη ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Στυλιανός Παττακός.
Ο Δήμος Καρδίτσας έδωσε σε μία οδό της πόλης το όνομά του. .
Πηγές
Κατηγορία:Νομάρχες Πειραιά Κατηγορία:Νομάρχες Φθιώτιδας
Σάντσο Γκαρσία της Καστίλης
Ο Σάντσο Γκαρθία, ισπαν.: Sancho Garcia, (απεβ. 5 Φεβρουαρίου 1017), καλούμενος των Καλών Νόμων (στα ισπανικά, el de los Buenos Fueros), ήταν κόμης της Καστίλης και της Άλαβα από το 995 έως το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκαρσία Φερνάντεθ κόμη της Καστίλης και της συζύγου του Άβα της Ριβαγόρθα, κόρης του Ραϋμόνδου Α΄, κόμη του Παγιάρς και της Ριβαγόρθα. Ο Σάντσο επαναστάτησε εναντίον τού πατέρα του με την υποστήριξη του Αλ-Μανσούρ της Κόρδοβα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διαίρεση της κομητείας μεταξύ πατέρα και γιου, και η κομητεία δεν επανενώθηκε μέχρι το τέλος τού πατέρα του πέντε χρόνια αργότερα. Ανανέωσε την Ανακατάληψη επαναστατώντας ενάντια στον Aλμανζόρ, μαζί με τον Γκαρσία Γκόμεθ και τον κοινό τους εξάδελφο Γκαρσία Σάντσεθ Β΄ της Παμπλόνα. Ο Σάντσο ηγήθηκε του συνασπισμού, που ηττήθηκε στη Μάχη της Σερβέρα τον Ιούλιο του 1000, αλλά στις αρχές Σεπτεμβρίου απέκρουσε επιτυχώς την εισβολή της Κόρδοβας στην κομητεία του. Ο Αλμανζόρ απεβίωσε το 1002, αφήνοντας το χαλιφάτο της Κόρδοβα σε κρίση. Ο Σάντσο κυβέρνησε για άλλα 15 χρόνια. Το 1010 παρενέβη στη Ριβαγόρθα, φέρνοντας τέλος στη μουσουλμανική κυριαρχία εκεί, και οδήγησε στην παραίτηση της θείας του κόμισσας Τόδα και στη δημιουργία ενός διαχωρισμού μεταξύ του μορφωμένου στην Καστιλία Γουίλιαμ Ίσαρν -νόθου γιου του αδελφού της Τόντα και του προκατόχου του κόμη Ίσαρν- και του Ραϋμόνδου Σούνιερ από το Παγιάρς, σύζυγο της Μάγιορ, αδελφής του Σάντσο. Μετά το τέλος του το 1017, τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκαρθία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ουρράκα, η καταγωγή της οποίας δεν έχει βρεθεί στα αρχεία της εποχής. Ωστόσο, με βάση το ότι έδωσαν σε μία κόρη το όνομα ενός ιδρυτή της φυλής Μπάνου Γκόμεθ, έχει αναγνωριστεί ως αδελφή του επαναστάτη Γκαρσία Γκόμεθ και κόρη του κόμη Γκόμεθ Ντίαθ της Σαλδάνια από τη θεία τού Σάντσo, Mουνιαδόνα Φερνάντεθ της Καστίλης. Είχαν:
Μπορεί επίσης να ήταν γονείς της:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κόμητες της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος Μπένι Μαμαδούνα
Αζίνγκο
Η Αζίνγκο (Azingo) είναι λίμνη κοντά στις ακτές της Γκαμπόν, πολύ κοντά στην πόλη Λαμπαρενέ. Στην περιοχή παρά τη δυτική όχθη της Αζίνγκο κατοικούν οι φυλές ιθαγενών Μποκότα και Ουρούγκου, στην περιοχή νοτίως της λίμνης η φυλή Μπακουελέ, ενώ βορείως της λίμνης, γύρω από τον ποταμό Ογκοουέ, κατοικεί η φυλή Αντγιούμπα (Adyumba) ή Ατζυμπά (Adjumba) κατά τους Γάλλους αποικιοκράτες.
Η λίμνη Αζίνγκο περιβάλλεται από το πυκνό τροπικό δάσος. Το μέγιστο μήκος της είναι 28 χιλιόμετρα και το μέγιστο πλάτος της 12 χιλιόμετρα. Η λίμνη δέχεται νερά της λεκάνης απορροής του μεγάλου ποταμού Ογκοουέ (του τέταρτου μεγαλύτερου ολόκληρης της Αφρικής), στον οποίο καταλήγουν μέσω παραποτάμων του που ξεκινούν από τη λίμνη Αζίνγκο. Επιπλέον, η λίμνη συνδέεται με τον ποταμό Ογκοουέ με διώρυγα πλωτή για ποταμόπλοια μέσου εκτοπίσματος.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γκαμπόν Κατηγορία:Λίμνες της Αφρικής
Κώστας Λουλές
Ο Κώστας Λουλές (1906 - 28 Ιανουαρίου 1988) ήταν Έλληνας κομμουνιστής πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής με το ΚΚΕ και για μικρό χρονικό διάστημα ως διορισμένος ευρωβουλευτής (πρώτος ευρωβουλευτής του ΚΚΕ στην ιστορία του). Υπήρξε σημαίνον στέλεχος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ. Συνολικά πέρασε 28 χρόνια στη φυλακή και στην εξορία και 12 χρόνια στην προσφυγιά και στην παρανομία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Τύρναβο της Λάρισας και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Αρχικά (1924) οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ και έπειτα στο ΚΚΕ. Το 1945 εξελέγη μέλος της Κ.Ε. και από το 1970 ως το 1982 του Π.Γ. του ΚΚΕ.
Όταν κηρύχθηκε η χούντα των συνταγματαρχών, το 1967, συνελήφθη μαζί με τη σύζυγό του (από το 1945 ως το θάνατό του), Μαρία Λουλέ (1917 - 2015) και εκτοπίστηκαν στη Γιούρα ως το 1968.
Ήταν υποψήφιος βουλευτής Λαρίσης με την Ενωμένη Αριστερά στις εκλογές του 1974 και έλαβε 10.237 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας με το ΚΚΕ στις εκλογές του 1977 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1981. Στις 4 Απριλίου 1978 μιλώντας στο Κοινοβούλιο προέβλεψε ότι η Εθνική Αντίσταση θα αναγνωριζόταν "μέρα μεσημέρι".
Την 1η Ιανουαρίου 1981 διορίστηκε ευρωβουλευτής από τη Βουλή και αντικαταστάθηκε τον επόμενο μήνα από τον Κώστα Κάππο.
Ο Κώστας Λουλές, που ήταν γνωστός και ως "μπαρμπα-Κώστας", απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών τον Ιανουάριο του 1988. Είχαν 2 παιδιά με τη Μαρία, τη Νίτσα και το Δημήτρη (σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα το 1991).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Αείσιτοι
Στην Αρχαία Αθήνα αείσιτοι ονομάζονταν οι πολίτες τους οποίους η πολιτεία/δήμος ήθελε να τιμήσει ή να ανταμείψει για κάποια μεγάλη υπηρεσία που είχαν προσφέρει στην πόλη και για τον λόγο αυτόν τρέφονταν (σιτίζονταν, από όπου και η λέξη) δωρεάν σε όλη τους την υπόλοιπη ζωή με έξοδα του δημοσίου. Αυτή η προσφορά τροφής γινόταν σε συγκεκριμένο κτίσμα («δημόσιο κατάστημα») που ονομαζόταν Πρυτανείο και βρισκόταν στους βόρειους πρόποδες της Ακρόπολης, αφιερωμένο στην Πολιάδα Αθηνά.
Αχλαδερή Λέσβου
Η Αχλαδερή είναι οικισμός της Λέσβου. Δοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βασιλικών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πολιχνίτου, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου,  στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Αείσιτοι
Στη σίτιση στο πρυτανείο είχαν δικαίωμα επίσης οι πρυτάνεις, οι πρέσβεις και επίσημοι πολίτες, καθώς και οι δημόσιοι λειτουργοί των οποίων η υπηρεσία τους υποχρέωνε να μένουν στον χώρο και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Οι κυρίως αείσιτοι όμως ήταν όσοι είχαν ευεργετήσει την πόλη με μεγάλες πράξεις ή κατορθώματα. Στη σίτιση αυτή φαίνεται ότι είχαν δικαίωμα και οι απόγονοι των παραπάνω, όπως αναφέρει η εξής αρχαία επιγραφή:
Αχλαδερή Λέσβου
Γεωγραφία
Η Αχλαδερή είναι παράλιος οικισμός της κεντρικής Λέσβου. Βρίσκεται στον ανατολικό μυχό του κόλπου Καλλονής και στο ρέμα του Βαθύλακκου, πάνω στην επαρχιακή οδό Πολιχνίτου-Καλλονής και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 36 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. της Μυτιλήνης.
Αείσιτοι
Το έθιμο αυτό ήταν αρχαιότερο του 450 π.Χ. τουλάχιστον, καθώς στον Κατά Λεωκράτους λόγο αναφέρεται ότι η πόλη έδωσε ισόβια σίτιση στον Κλεομένη από τους Δελφούς και στους απογόνους του εξαιτίας μιας μεγάλης ευεργεσίας του προς την πόλη. Ο Σωκράτης στην απολογία του αντέτεινε αντί της θανατικής του καταδίκης τη σίτισή του στο Πρυτανείο. Στην ακμή του «Χρυσού Αιώνα» των Αθηνών η τιμή και η διάκριση των αεισίτων ήταν πολύ μεγάλη, και όλοι τους εκτιμούνταν από όλους τους πολίτες. Αργότερα όμως, μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ξέπεσε η αξία και του θεσμού αυτού, όπως και άλλων.
Αχλαδερή Λέσβου
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός εμφανίζεται διοικητικά το 1918 να προσαρτάται στην κοινότητα Βασιλικών της Λέσβου. Το 1928 καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βασιλικών και προσαρτήθηκε στον δήμο Πολιχνίτου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πολιχνίτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου.
Αείσιτοι
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Αχλαδερή Λέσβου
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Κουρμαγιέρ
Το Κουρμαγιέρ (γαλλικά: Courmayeur, βαλντοταίν: Croméyeui ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος του άνω τμήματος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Γεωγραφία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.224 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στους πρόποδες της νότιας πλευράς του Λευκού Όρου, το οποίο υψώνεται στα 4.810 μέτρα και αποτελεί το υψηλότερο σημείο στις Άλπεις και τη δυτική Ευρώπη (βλ. Επτά Κορυφές). Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Ντόρα Μπάλτεα (Dora Baltea), ο οποίος είναι γνωστός στα γαλλικά ως Ντουάρ Μπαλτέ (Doire baltée) και στα ελληνικά ως Δούριας, όπως τον αποκαλούσε ο Στράβων.
Το Κουρμαγιέρ μοιράζεται επίσης την πρόσβαση στην παγετωνική πίστα σκι Βαλλέ Μπλάνς με μια άλλη γαλλική πόλη, το Σαμονί, που βρίσκεται στην απέναντι, βόρεια πλευρά του ορεινού όγκου του Λευκού Όρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Τζαμπαττίστα Μποντόνι
Ο Τζαμπαττίστα Μποντόνι (Giambattista Bodoni, 26 Φεβρουαρίου 1740 – 30 Νοεμβρίου 1813) ήταν Ιταλός τυπογράφος, σχεδιαστής τυπογραφικών στοιχείων, χαράκτης και εκδότης στην Πάρμα.
Ο Μποντόνι γεννήθηκε στο Σαλούτσο. Μαζί με τον Φιρμέν Ντιντό εξέλιξε μια γραμματοσειρά που ονόμασε «Modern», στην οποία τα γράμματα έχουν μια ισχυρή αντίθεση ανάμεσα στο χονδρό και στο λεπτό μέρος των γραμμών τους. Ο Μποντόνι σχεδίασε πολλά τυπογραφικά στοιχεία, το καθένα σε μεγάλη ποικιλία μεγεθών. Θαυμάζεται ακόμα περισσότερο για τη σύνθεση σελίδων, καθώς το ευρύ φάσμα μεγεθών τυπογραφικών στοιχείων που δημιούργησε του έδωσε την ευχέρεια να συνθέτει τις σελίδες του με τη μέγιστη δυνατή ποικιλία διαστημάτων μεταξύ των γραμμάτων. Συνήθως άφηνε πλατιά περιθώρια στα κείμενα, όπως και ο Μπάσκερβιλ, και έβαζε ελάχιστη διακόσμηση ή εικονογράφηση.
100px|thumb|αριστερά|Προσωπογραφία του Μπονόνι (περ. 1805-1806) από τον Τζουζέππε Λουκατέλλι, Μουσείο Glauco Lombardi στην Πάρμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τυπογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Ντονάς (Κοιλάδα της Αόστα)
Το Ντονάς (γαλλικά: Donnas, βαλντοταίν: Alèn ), μεταξύ 1946 και 1976 γνωστό ως Ντονά (γαλλικά: Donnaz), είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Αγήσανδρος ο Ρόδιος
Με την ονομασία Αγήσανδρος ο Ρόδιος είναι γνωστός ένας ή περισσότεροι γλύπτες ελληνιστικής τεχνοτροπίας του 1ου αιώνα π.Χ./μ.Χ. από τη Ρόδο. Σε περίπτωση όπου ήταν παραπάνω από ένα άτομα με το ίδιο όνομα, είναι πολύ πιθανό πως διατηρούσαν συγγενικούς δεσμούς. Τα έργα τα οποία αποδίδονται στον Αγήσανδρο είναι το σύμπλεγμα του Λαοκόοντα καθώς και τμήματα των γλυπτών της Σπερλόνγκα, ενώ και στα 2 έργα εργάστηκε μαζί με τους γλύπτες Αθηνόδωρο και Πολύδωρο.
Γλυπτά
Η αναφορά του Αγήσανδρου σε ιστορικά έργα γίνεται μόνο από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο στη Φυσική ιστορία του, ωστόσο συναντάται ως επιγραφή σε αρκετές περιπτώσεις χωρίς να είναι βέβαιο πως πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Έως την ανακάλυψη των γλυπτών της Σπερλόνγκα το 1959, το μόνο γνωστό έργο που του αποδίδονταν ήταν το σύμπλεγμα του Λαοκόοντος, το οποίο σύμφωνα με τα γραπτά του Πλινίου, ο Αγήσανδρος έφτιαξε μαζί με τους γλύπτες Αθηνόδωρο και Πολύδωρο, και κατά μερίδα συγχρόνων ιστορικών τέχνης οι 3 αυτοί γλύπτες είτε δημιούργησαν το γλυπτό ως αντίγραφο παλαιότερου έργου, είτε η τεχνοτροπία που χρησιμοποίησαν προϋπήρχε για 2 αιώνες κατά το ελληνιστικό της ύφος.
Συγκεκριμένα η ομάδα γλυπτών στα γλυπτά της Σπερλόνγκα με τη θεματολογία της Σκύλλας, διαθέτει επιγραφή με το όνομα του Αγησάνδρου και των άλλων 2 γλυπτών με τον προσδιορισμό του πατρώνυμου τους, αν και με διαφορετική σειρά από αυτή που καταγράφει ο Πλίνιος. Θεωρείται πως οι γλύπτες έζησαν πριν το 26 π.Χ., καθώς έχει καταγραφεί πως το έτος αυτό κατέρρευσε ο χώρος όπου στεγάζονταν τα γλυπτά. Η θεματολογία των έργων αυτών είναι βασισμένη στην Οδύσσεια, και τα αγάλματα έχουν παρόμοια τεχνοτροπία με αυτό του Λαοκόοντος και των γιων του, το οποίο ωστόσο είναι ανώτερης ποιότητας, ενώ η παράσταση της ομάδας γλυπτών της Σκύλλας είναι πολύ μεγαλύτερη.
Τόσο τα γλυπτά της Σπερλόνγκα όσο και αυτό του συμπλέγματος του Λαοκόοντα πιθανώς δημιουργήθηκαν στην Ιταλική χερσόνησο για εύπορους Ρωμαίους αξιωματούχους και θαυμαστές της τέχνης μετά από σχετικές αναθέσεις των έργων, και καταγράφεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο πως τα παραπάνω έργα αποτελούσαν ιδιοκτησία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τίτου κατά την εποχή που έζησε.
Σειρά αναφοράς
Ο Αγήσανδρος αναφέρεται πρώτος από τον Πλίνιο ως ο καλλιτέχνης δημιουργός του Λαοκόοντα, με τον Αθηνόδωρο δεύτερο, και τον Πολύδωρο τρίτο. Ωστόσο στα γλυπτά της Σπερλόνγκα το όνομα του αναγράφεται δεύτερο -ως Αγήσανδρος του Παιωνίου-, μετά από αυτό του Αθηνόδωρου -ο οποίος αναφέρεται ως Αθηνόδωρος του Αγήσανδρου-, και ακολουθεί το όνομα του Πολύδωρου -Πολύδωρος του Πολυδώρου-.
Θεωρείται πως η σειρά με την οποία αναφέρονται τα ονόματα έχει ειδικό βάρος, και σε περίπτωση όπου ο Πλίνιος δεν έκανε κάποιο σφάλμα ως προς την προτεραιότητα αναφοράς των ονομάτων, πως δεν μπορεί να πρόκειται για τον ίδιο Αγήσανδρο. Στην περίπτωση αυτή, είναι πιθανό πως οι 2 Αγήσανδροι ήταν εγγονός και παππούς. Μια επιγραφή σε βάζο του 42 π.Χ., αναφέρει Αθηνόδωρος του Αγησάνδρου, αλλά και πάλι δεν είναι ξεκάθαρο πέρα αμφιβολίας το πως τα ονόματα αυτά σχετίζονται με τις υπόλοιπες αναφορές, αν και τα ονόματα θεωρούνται χαρακτηριστικά για το νησί της Ρόδου. Ο Πολύδωρος φαίνεται να είναι ο λιγότερο καταξιωμένος από τους 3, καθώς και στις 2 περιπτώσεις αναφέρεται τελευταίος. Ο Αθηνόδωρος όμως διαθέτει και αρκετές άλλες αναφορές σε βάσεις γλυπτών -με το όνομα του να αναγράφεται παρά να είναι χαραγμένο-, ενώ υπάρχουν επιγραφικά στοιχεία και για έναν ιερέα με το όνομα Αθηνόδωρος ο οποίος έζησε στη Λίνδο το 22 π.Χ. του οποίου αδερφός ήταν κάποιος Αγήσανδρος του Αγησάνδρου.
Συχνότητα εμφάνισης
Ο Αγήσανδρος του Παιονίου, εμφανίζεται συχνά ως αναφορά σε αναθηματικές επιγραφές, ανάμεσα στις οποίες και μια πολύ μεγάλη στη Ρόδο στην οποία αναφέρονται πάνω από 20 συγγενικά άτομα, και ως πατέρας του Παιονίου αναφέρεται το όνομα Αγήσανδρος. Έχουν γίνει εκτιμήσεις χρονολόγησης για τη συγκεκριμένη ομάδα επιγραφών η οποία χρονολογείται ανάμεσα στο 60 με 50 π.Χ. και θεωρείται πως ταυτοποιεί τον συγκεκριμένο Αγήσανδρο με τον δημιουργό των γλυπτών της Σπερλόνγκα.
Είναι πιθανό πως οι γλύπτες αυτοί είχαν τα ονόματα γλυπτών παλαιότερης περιόδου, ίσως ως μέλη της ίδιας οικογενείας ή/και συνέχισης της γλυπτικής παράδοσης.