cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδεγαυική Αυτοκρατορία
Η Αναρχία και το ζήτημα της νορμανδικής διαδοχής
Ο Γοδεφρείδος αρχικά έστειλε τη σύζυγό του μόνο στη Νορμανδία, σε μία διπλωματική αποστολή προκειμένου να αναγνωριστεί ως δούκισσα της Νορμανδίας και να αντικαταστήσει τον Στέφανο. Έπειτα, με το στρατό του κατέλαβε γρήγορα πολλά φρούρια στη νότια Νορμανδία. Τότε, ένας ευγενής του Ανζού, ο Ροβέρτος Γ’ του Σαμπλέ, εξεγέρθηκε εναντίον του, αναγκάζοντας το Γοδεφρείδο να αποσυρθεί και να αποτρέψει μία επίθεση από τα μετόπισθεν. Όταν ο Γοδεφρείδος επέστρεψε στη Νορμανδία τον Σεπτέμβριο του 1136, η περιοχή είχε πληγεί από εσωτερικές διαμάχες μεταξύ των βαρόνων. Ο Στέφανος δεν μπορούσε να ταξιδέψει στη Νορμανδία και έτσι η κατάσταση έμεινε αμετάβλητη. Στο μεταξύ, ο Γοδεφρείδος είχε βρει νέους συμμάχους στα πρόσωπα του Κόμη του Βεντόμ, και κυρίως, του Γουλιέλμου Ι’, δούκα της Ακουιτανίας. Όντας επικεφαλής μίας νέας στρατιάς και έτοιμος για κατάκτηση, ο Γοδεφρείδος τραυματίστηκε και αναγκάστηκε να επιστρέψει ξανά στο Ανζού. Επιπλέον, ο στρατός του μαστιζόνταν από διάρροια. Ο Στέφανος έφτασε τελικά στη Νορμανδία το 1137 και αποκατέστησε την τάξη, αλλά είχε χάσει μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας του στα μάτια του κύριου υποστηρικτή του, του Ροβέρτου του Γκλόστερ, νώθου γιού του Ερρίκου, κι έτσι ο τελευταίος άλλαξε πλευρά και υποστήριξε τον Γοδεφρείδο και την ετεροθαλή αδελφή του, Ματθίλδη. Ο Γοδεφρείδος κατέλαβε την Καέν και το Αρζαντάν χωρίς αντίσταση, αλλά έπρεπε να υπεραπιστεί τις κτήσεις του Ροβέρτου στην Αγγλία ενταντίον του Στεφάνου. Το 1139, ο Ροβέρτος και η Ματθίλδη διέσχισαν τη Μάγχη και έφτασαν στην Αγγλία, ενώ ο Γοδεφρείδος κρατούσε τις θέσεις του στη Νορμανδία. Ο Στέφανος, συνελήφθη, τελικά, τον Φεβρουάριο του 1141 στη μάχη του Λίνκολν, η οποία προκάλεσε την κατάρρευση της εξουσίας του τόσο στην Αγγλία όσο και τη Νορμανδία.
Ο Γοδεφρείδος ήλεγχε πλέον σχεδόν όλη τη Νορμανδία, αλλά δεν είχε την υποστήριξη της Ακουιτανίας αφού τον Γουλιέλμο Ι’ τον διαδέχθηκε η κόρη του, Ελεονώρα, η οποία ήταν σύζυγος του Λουδοβίκου Ζ’ της Γαλλίας από το 1137. Ο Λουδοβίκος δεν ασχολήθηκε με τα γεγονότα στη Νορμανδία και την Αγγλία. Ενώ ο Γοδεφρείδος παγίωσε την εξουσία του στη Νορμανδία, η Ματθίλδη υπέστη ήττες στην Αγγλία. Στο Ουίντσεστερ, ο Ροβέρτος του Γκλόστερ, συνελήφθη ενώ κάλυπτε την υποχώρηση της Ματθίλδης, οπότε η τελευταία υποχρεώθηκε να απελευθερώσει τον Στέφανο σε αντάλλαγμα της απελευθέρωσης του Ροβέρτου.
Το 1142, ο Γοδεφρείδος έλαβε έκκληση για βοήθεια από τη Ματθίλδη αλλά αρνήθηκε καθώς ενδιαφερόταν περισσότερο για τη Νορμανδία. Μετά την κατάληψη της Αβράνς, του Μορταίν (γαλλ.: Mortain) και του Χερβούργου, η Ρουέν παραδόθηκε σε αυτόν το 1144 και στη συνέχεια ο Γοδεφρείδος έχρησε τον εαυτό του δούκα της Νορμανδίας. Σε αντάλλαγμα της παραχώρησης της Ζισόρ (γαλλ.: Gisors) στη Γαλλία, αναγνωρίστηκε επίσημα από τον Λουδοβίκο Ζ’. Ωστόσο, ο Γοδεφρείδος δεν παρείχε τη βοήθειά του στη Ματθίλδη ακόμα κι όταν η τελευταία βρισκόταν στα πρόθυρα της ήττας. Μετά την αναγνώρισή του ως δούκας της Νορμανδίας, σημειώθηκε εξέγερση στο Ανζού, στην οποία συμμετείχε ο μικρότερος αδελφός του, Ηλίας, που απαιτούσε το Μαιν για τον εαυτό του. Κατά τη διάρκεια αυτής της ταραχώδους περιόδου των Ανδεγαυών, ο Γοδεφρείδος εγκατέλειψε το αξίωμα του δούκα, παραχωρώντας το στον γιό του, Ερρίκο, το 1150, αν και εξακολουθούσε να παίζει σημαντικό ρόλο στις υποθέσεις της Νορμανδίας.
Εδαφικές επεκτάσεις της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας
Στα προηγούμενα χρόνια της βασιλείας του, ο Ερρίκος Β’ διεκδίκησε περαιτέρω εδάφη και εργάστηκε για τη δημιουργία ενός δικτύου υποτελών κρατών ως αμυντικά αναχώματα, ειδικά γύρω από την Αγγλία και τη Νορμανδία. Οι πιο προφανείς περιοχές για επέκταση, στις οποίες τέθηκαν αξιώσεις, ήταν η Σκωτία, η Ουαλία, η Βρετάνη και, ως σύμμαχος και όχι ως μία νέα κυριαρχία, η Φλάνδρα.
Ο βασιλιάς Δαυίδ Α’ της Σκωτίας είχε εκμεταλλευτεί την Αναρχία για να καταλάβει τις περιοχές Κουμπρία, Ουέστμορλαντ και Νορθουμβρία της Αγγλίας. Στην Ουαλία, εμφανίστηκαν σημαντικοί ηγέτες όπως ο Ρυς του Ντέχεμπαρθ (Rhys of Deheubarth) και ο Οουαίν Γκουίνεντ (Owain Gwynedd). Στη Βρετάνη, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο δούκας της, Όντο Β’, είχε αναγνωρίσει τη νορμανδική επικυριαρχία. Δύο ζωτικής σημασίας μεθοριακά κάστρα, του Μουλέν-λα-Μαρς και του Μπονμουλέν, βρίσκονταν στα χέρια του Ροβέρτου του Ντρε. Ο κόμης Τιερί της Φλάνδρας είχε προσχωρίσει στη συμμαχία που είχε σχηματίσει ο Λουδοβίκος Ζ’ το 1153. Πιο νότια, ο κόμης του Μπλουά είχε αποκτήσει το Αμπουάζ. Από την οπτική του Ερρίκου Β’, αυτά τα εδαφικά ζητήματα απαιτούσαν επίλυση.
Ο Ερρίκος Β’ έδειξε ότι ήταν ένας θρασύς και τολμηρός βασιλιάς καθώς και ενεργητικός και κινητικός. Ο χρονικογράφος Ρογήρος του Χόουντεν  (αγγλ.: Roger of Howden) δήλωσε ότι ο Ερρίκος ταξίδευε μεταξύ των κτήσεών τουτόσο γρήγορα που ο Λουδοβίκος Ζ’ αναφώνησε κάποτε πως «ο βασιλιάς της Αγγλίας είναι τώρα στην Ιρλανδία, τώρα στην Αγγλία, τώρα στη Νορμανδία... φαίνεται μάλλον να πετάει παρά να κινείται με άλογο ή πλοίο». Όμως, ο Ερρίκος βρισκόταν περισσότερο στη Γαλλία από ό,τι στην Αγγλία. Ο Ραλφ του Ντικέτο (Ralph de Diceto) καθηγούμενος του Καθεδρικού του Αγίου Παύλου, είπε ειρωνικά ότι "Δεν μένει τίποτα άλλο να στείλουμε για να φέρουμε τον βασιλιά πίσω στην Αγγλία εκτός από τον Πύργο του Λονδίνου".
Φρούρια και προπύργια στη Γαλλία
μικρογραφία|Η εδαφική κατάσταση το 1154 Ο Ερρίκος Β’ αγόρασε το Βερνό (γαλλ.: Vernon) και τη Νεφ-Μαρσέ (γαλλ.: Neuf-Marché) το 1154. Αυτή η νέα στρατηγική ρύθμιζε τη σχέση μεταξύ Πλανταγενετών και Καπετιδών. Ο Λουδοβίκος Ζ’ είχε αποτύχει στην προσπάθειά του καθαιρέσει τον Ερρίκο Β'. Λόγω του γεγονότος ότι οι Ανδεγαυοί είχαν υπό τον έλεγχό τους την Αγγλία, ο Γάλλος βασιλιάς δε μπορούσε να αντιταχθεί στην υπεροχή των συνολικών δυνάμεων των Ανδεγαυών έναντι αυτών των Καπετιδών. Ωστόσο, ο Ερρίκος Β' αρνήθηκε να υποχωρήσει παρά την προφανή αλλαγή πολιτικής του Λουδοβίκου έως ότου κατακτήσει για λογαριασμό της Νορμανδίας το Βεξέν (γαλλ.:  Vexin). Ο Τόμας Μπέκετ (αγγλ.: Thomas Becket), ο τότε Καγκελάριος της Αγγλίας, στάλθηκε ως πρέσβης στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1158 για να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων. Επέδειξε εκεί όλο τον πλούτο που θα μπορούσαν να παράσχουν οι Ανδεγαυοί σε έναν ανώτατο αξιωματούχο τους και, σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Φιτστήβεν (αγγλ.: William FitzStephen) που ακολουθούσε τον Μπέκετ στην αποστολή, ένας Γάλλος αναφώνησε: «Εάν ο Καγκελάριος της Αγγλίας ταξιδεύει με τόσο μεγαλείο, πώς πρέπει να είναι ο βασιλιάς του;». Η κόρη του Λουδοβίκου Ζ’, Μαργαρίτα, η οποία ήταν ακόμα βρέφος, αρραβωνιάστηκε με τον διάδοχο του Ερρίκου Β', τον μεγαλύτερο γιό του, Ερρίκο τον Νεότερο, λαμβάνοντας ως προίκα το Βεξέν. Στα πλαίσια της συμφωνίας ο Ερρίκος Β' θα παρέδιδε στους Γάλλους τα κάστρα των Μουλέν-λα-Μαρς και Μπονμουλέν. Τέλος ο Θεοβάλδος Ε’, κόμης του Μπλουά, θα του έδινε πίσω την Αμπουάζ (γαλλ.: Amboise).
Φλάνδρα
Η σχέση μεταξύ του Τιερί της Αλσατίας, κόμη της Φλάνδρας, ο οποίος είχε συμμετάσχει στις επιθέσεις εναντίον του Ερρίκου Β΄ στο πλευρό του Λουδοβίκου Ζ’, και του Ερρίκου Β’, που είχε εκδιώξει όλους τους Φλαμανδούς μισθοφόρους μετά την άνοδό του στο θρόνο, δεν ήταν αρχικά εγκάρδιες. Ωστόσο, το εμπόριο μαλλιού μεταξύ Αγγλίας και Φλάνδρας ήταν κερδοφόρο κάτι που σήμαινε ότι ο κόμης και ο Ερρίκος έπρεπε να ευνοήσουν τη δημιουργία μίας εγκάρδιας σχέσης μεταξύ τους. Αυτή η σχέση κορυφώθηκε όταν ο κόμης όρισε τον Ερρίκο ως κηδεμόνα του μεγαλύτερου γιού του, Φιλίππου, ο οποίος θα εκτελούσε χρέη αντικόμη, ώστε ο Τιερί να μπορέσει να μεταβεί στην Ιερουσαλήμ για προσκύνημα χωρίς ανησυχία το 1157. Το 1159, ο Γουλιέλμος του Μπλουά πέθανε χωρίς διάδοχο. Ήταν ο τελευταίος γιός του Στεφάνου, αφήνοντας κενούς τους τίτλους των κόμητων της Βουλώνης και του Μορταίν. Ο Ερρίκος απορρόφησε την κομητεία του Μορταίν, αλλά ήθελε να παραχωρήσει τη Βουλώνη στο δεύτερο γιό του Τιερί, τον Ματθαίο, ο οποίος παντρεύτηκε τη Μαρία της Βουλώνης. Ο τίτλος του κόμη της Βουλώνης συνοδεύτηκε με σημαντικά κτήματα στο Λονδίνο και στο Κόλτσεστερ.
Η Αγγλία εμπορευόταν μεγάλο μέρος του μαλλιού της με τη Φλάνδρα μέσω του λιμανιού της Βουλώνης. Έτσι σφραγίστηκε μία συμμαχία με αυτές τις δύο κομητείες με τον παραπάνω γάμο και τις παραχωρήσεις των κτημάτων στην Αγγλία. Το 1163, τα λίγα επίσημα έγγραφα που διασώζονται δείχνουν ότι ο Ερρίκος Β’ και ο Τιερί ανανέωσαν μία συνθήκη που είχε συναφθεί μεταξύ του Ερρίκου Α’ της Αγγλίας και του Ροβέρτου Β’ της Φλάνδρας. Η Φλάνδρα, στα πλαίσια της συνθήκης, θα προσέφερε στον Ερρίκο Β’ ιππότες ως αντάλλαγμα ενός ετήσιου αφιερώματος σε χρήματα (αγγλ.: “money-fief”).
Βρετάνη
Το 1156, η Βρετάνη επλήγη από εμφύλιες συγκρούσεις όταν πέθανε η Μπέρτα, θέτοντας τέλος στην προοπτική διαδοχής της από τον Κόναν. Εν τω μεταξύ, στη Νάντη, ο πληθυσμός προσπάθησε να εκδιώξει τον κόμη της περιοχής, τον Οέλ, και κάλεσε τον Ερρίκο Β’ για βοήθεια. Ο Γοδεφρείδος, αδελφός του Ερρίκου, τοποθετήθηκε ως κόμης από τον αδελφό του, αλλά πέθανε το 1158. Ο Κόναν Δ’, στη συνέχεια κυβέρνησε για σύντομο διάστημα ως κόμης, αλλά ο Ερρίκος του πήρε τον τίτλο την ίδια χρονιά συγκεντρώνοντας μία στρατιά στην Αβράνς για να τον απειλήσει. Το 1160, η εξαδέλφη του Ερρίκου, Μαργαρίτα της Σκωτίας, παντρεύτηκε τον Κόναν. Στη συνέχεια, ο Ερρίκος υποστήριξε την ανεξαρτησία της Βρετάνης το 1161 όταν εξασφάλισε την αρχιεπισκοπή του Ντολ. Η δικαιοδοσία της αρχιεπισκοπής της Τουρ θα περιλάμβανε τη Βρετάνη εάν ο Ερρίκος δεν είχε προσφύγει στη Ρώμη. Στη συνέχεια διόρισε ως επίσκοπο του Ντολ τον Ροζέ του Ομέτ (γαλλ.: Roger du Hommet). Χωρίς παράδοση ισχυρής διακυβέρνησης στη Βρετάνη, η δυσαρέσκεια αυξήθηκε μεταξύ των ευγενών της περιοχής τα επόμενα χρόνια, με αποκορύφωμα μία βαρονική εξέγερση την οποία κατέπνιξε ο Ερρίκος Β’ το 1166. Αρραβώνιασε, έπειτα, τον επτάχρονο γιό του, Γοδεφρείδο, με την κόρη του Κόναν, Κωνσταντία, και αργότερα υποχρέωσε τον τελευταίο να παραιτηθεί υπερ του γαμπρού του, καθιστώντας τον Ερρίκο ουσιαστικά ηγεμόνα της Βρετάνης, αλλά χωρίς να κατέχει τον τίτλο του δούκα. Οι ευγενείς αντιτάχθηκαν σθεναρά σε αυτή την ενέργεια και έλαβαν χώρα περισσότερες εισβολές τα επόμενα χρόνια μέχρι το 1173. Κάθε μία από αυτές τις εισβολές ακολουθήθηκε από δημεύσεις περιουσιών, και ο Ερρίκος εγκατέστηκε άτομα εμπιστοσύνης του στην περιοχή, τον Ουίλιαμ Φιτσέιμο (William Fitzhamo) και τον Ρολάνδο του Ντινάν (Rolland of Dinan). Παρόλο που δεν αποτελούσε κτήση των Πλανταγενετών, η Βρετάνη βρισκόταν υπό τον αυστηρό έλεγχό τους.
Σκωτία
αριστερά|μικρογραφία|[[Σφραγίδα του Γουλιέλμου Α' (του Λέοντα), βασιλιά της Σκωτίας]] Ο Ερρίκος Β’ συναντήθηκε με τον Μάλκολμ Δ’ το 1157 σχετικά με το ζήτημα των εδαφών της Κουμπρίας, του Ουέστμορλαντ και της Νορθουμβρίας τα οποία είχε καταλάβει στο παρελθόν ο παππούς του τελευταίου, Δαυίδ Α’ της Σκωτίας. Το 1149, πρωτού καταστεί ισχυρός ο Ερρίκος Β’, ορκίστηκε στον Δαυίδ ότι τα εδάφη βόρεια του Νιουκάστλ θα έπρεπε να ανήκουν για πάντα στον βασιλιά της Σκωτίας. Ο Μάλκολμ υπενθύμισε αυτόν τον όρκο στον Ερρίκο Β’ ο οποίος δε συμμορφώθηκε. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Ερρίκος Β’ έλαβε απαλλαγή από τον όρκο του από τον Πάπα αυτή τη φορά, όπως παραθέτει ο Ουίλιαμ του Νιούμπορο (αγγλ.: William of Newburgh), «θεωρώντας συνετά ότι ήταν ο βασιλιάς της Αγγλίας που είχε το καλύτερο επιχείρημα λόγω της πολύ μεγαλύτερης δύναμής του». Ο Μάλκολμ υποχώρησε και κατέβαλε φόρο τιμής σε αντάλλαγμα για το Χάτινγκτον, το οποίο είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του.
Ο Γουλιέλμος Α’, επόμενος βασιλιάς της Σκωτίας, ήταν δυσαρεστημένος με τον Ερρίκο Β’, αφού του είχε δοθεί η Νορθουμβρία από τον Δαυίδ Α’ το 1152, και ως εκ τούτου την έχασε από τον Ερρίκο Β’ όταν ο Μάλκολμ Δ’ του την παρέδωσε το 1157. Ως μέρος του συνασπισμού που δημιούργησε ο Λουδοβίκος Ζ’ της Γαλλίας, ο Γουλιέλμος εισέβαλε αρχικά στη Νορθουμβρία το 1173 και στη συνέχεια πάλι το 1174, με αποτέλεσμα να συλληφθεί κοντά στο Άλνγουικ και να υποχρεωθεί να υπογράψει τη σκληρή, για αυτόν και τη Σκωτία, Συνθήκη της Φαλαίζ. Με βάση αυτή τη συνθήκη τοποθετήθηκαν αγγλικές φρουρές στα κάστρα του Εδιμβούργου, του Ρόξμπορο, του Τζέντμπορο και του Μπέργουικ. Η νότια Σκωτία βρέθηκε τότε υπό τον αυστηρό αγγλικό έλεγχο, όπως και η Βρετάνη. Ο Ριχάρδος Α’ της Αγγλίας θα τερματίσει αργότερα τη Συνθήκη της Φαλαίζ με αντάλλαγμα χρήματα προκειμένου να χρηματοδοτήσει τη δική του σταυροφορία, θέτοντας ένα πλαίσιο για εγκάρδιες σχέσεις μεταξύ των βασιλέων της Αγγλίας και της Σκωτίας.
Ουαλία
Ο Ρυς του Ντέχεμπαρθ, ο επονομαζόμενος Άρχοντας Ρυς, και ο Οουαίν Γκουίνεντ βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις. Ο Ερρίκος Β’ χρειάστηκε να επιτεθεί στην Ουαλία τρεις φορές, το 1157, το 1158 και το 1163 για να απαντήσουν στην πρόσκλησή του προς τους Ουαλούς ευγενείς να προσέλθουν στην αυλή του. Οι Ουαλοί βρήκαν τους όρους του πολύ σκληρούς και σε μεγάλο βαθμό εξεγέρθηκαν εναντίον του. Στη συνέχεια ο Ερρίκος προχώρησε σε μία τέταρτη εισβολή το 1164, αυτή τη φορά με μία τεράστια στρατιά. Σύμφωνα με το ουαλικό «Χρονικό των Πριγκίπων» (Ουαλ.: Brut y Tywysogion), ο Ερρίκος κινητοποίησε «ένα ισχυρό πλήθος από επίλεκτους πολεμιστές της Αγγλίας και της Νορμανδίας και της Φλάνδρας και του Ανζού και της Γασκώνης και της Σκωτίας» προκειμένου να «φέρουν τη δουλεία και να καταστρέψουν όλους τους Βρετόνους».
Ο κακός καιρός, οι βροχές, οι πλημμύρες και η συνεχής παρενόχληση από τα ουαλικά στρατεύματα επιβράδυναν την προέλαση της στρατιάς των Ανδεγαυών και εμπόδισαν την κατάληψη της Ουαλίας. Ένας εξαγριωμένος Ερρίκος προέβη στον ακρωτηριασμό των Ουαλών ομήρων. Η Ουαλία θα παρέμενε ασφαλής για λίγο, αλλά η εισβολή στην Ιρλανδία πίεσε τον Ερρίκο Β’ να κλείσει το ζήτημα μέσω διαπραγματεύσεων με τον άρχοντα Ρυς.
Ιρλανδία
αριστερά|μικρογραφία|Το Κάστρο του Βασιλιά Ιωάννη, επί του ποταμού Σάνον. Υπήρχαν περαιτέρω σχέδια επέκτασης καθώς ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκου Β’ δεν είχε δικό του φέουδο. Η Αγία Έδρα πιθανότατα να υποστήριζε μία εκστρατεία στην Ιρλανδία που θα έφερνε την εκκλησία του νησιού στον χριστιανικό λατινικό κόσμο της Ρώμης. Ο Ερρίκος έλαβε την ευλογία της Ρώμης το 1155 υπό τη μορφή μίας παπικής βούλας, αλλά έπρεπε να αναβάλει την εισβολή στην Ιρλανδία εξαιτίας των προβλημάτων στις κτήσεις τους αλλά και με τους γείτονές του. Σύμφωνα με τη βούλα Laudabiliter «αξιέπαινα και επικερδώς η εκλαμπρότητά σας αναλογίζεται την επέκταση του ένδοξου ονόματός σας στη γη».
Ο Γουλιέλμος Ι’, κόμης του Πουατού, και μικρότερος αδελφός του Ερρίκου, πέθανε το 1164 χωρίς να εγκατασταθεί στην Ιρλανδία, αλλά ο Ερρίκος Β’ δεν παραιτήθηκε από την κατάκτηση της Ιρλανδίας. Το 1167, ο Διαρμάιτ του Λένστερ, ένας Ιρλανδός τοπικός βασιλιάς, αναγνωρίστηκε ως «πρίγκιπας του Λένστερ» από τον Ερρίκο Β’ και του επιτράπηκε να στρατολογήσει άνδρες στην Αγγλία και την Ουαλία προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει στην Ιρλανδία εναντίον άλλων τοπικών ηγεμόνων. Οι ιππότες γνώρισαν επιτυχίες εκεί χωρίζοντας τα εδάφη σε φέουδα που θα κέρδιζαν, γεγονός που ανησύχησε τον Ερρίκο Β’ ώστε να μεταβεί στην Ιρλανδία τον Οκτώβριο του 1171 κοντά στο Γουότερφορντ. Εκεί οι περισσότεροι τοπικοί ηγεμόνες τον αναγνώρισαν ως άρχοντά τους. Ακόμη και ο Ρόρυ Ο’Κόννορ, ο βασιλιάς του Κόνοτ και ύπατος βασιλιάς της Ιρλανδίας απέτισε φόρο τιμής  στον Ερρίκο Β’. Ο Ερρίκος τοποθέτησε μερικούς άντρες του σε φρούρια όπως στο Δουβλίνο και στο Λένστερ, καθώς ο Διαρμάιτ είχε πεθάνει. Έδωσε επίσης τα ακατανίκητα βασίλεια όπως το Κορκ, το Λίμερικ και το Όλστερ στους άνδρες του και άφησε τους Νορμανδούς να χαράξουν τα εδάφη τους στην Ιρλανδία. Το 1177 διόρισε τον γιό του, Ιωάννη, ως πρώτο άρχοντα της Ιρλανδίας, αν και ήταν πολύ νέος, φτάνοντας εκεί αργότερα, το 1185. Όμως ο Ιωάννης απέτυχε να παγιώσει την εξουσία του στο νησί και αναγκάστηκε να επιστρέψει στον πατέρα του. Μόνο 25 χρόνια αργότερα επέστρεψε στην Ιρλανδία ενώ οι Νορμανδοί ευγενείς είχαν χτίσει κάστρα για να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους εκεί.
Τουλούζη
μικρογραφία|Άποψη της [[Καρκασσόν.]] Πολύ λιγότερο βάσιμη ήταν η αξίωση για την Τουλούζη. Οι πρόγονοι της Ελεονώρας διεκδίκησαν την τεράστια κομητεία της Τουλούζης, καθώς αποτελούσε την κεντρική δύναμη του αρχαίου δουκάτου της Ακουιτανίας κατά την εποχή του Εύδη του Μεγάλου. Ο Ερρίκος Β’ και ίσως ακόμη και η Ελεονώρα ήταν πιθανώς εντελώς άσχετοι με αυτή την αρχαία γραμμή των δουκών της περιοχής, καθώς η Ελεονώρα προερχόταν από τον Οίκο των Ραμνουλφιδών ή Πουατιέ και ο Ερρίκος ήταν Ανδεγαυός.
Η Τουλούζη ήταν μία πολύ μεγάλη πόλη, βαριά οχυρωμένη και πολύ πλουσιότερη από αρκετές πόλεις της εποχής. Επίσης, ήταν στρατηγικής σημασίας καθώς βρίσκεται μεταξύ του Ατλαντικού Ωκεανού και της Μεσογείου. Η Κομητεία της Τουλούζης ήταν το μεγαλύτερο κράτος του Βασιλείου της Γαλλίας με πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα και περιλάμβανε σημαντικές πόλεις όπως τη Ναρμπόν, την Καόρ, την Αλμπί, τη Νιμ και την Καρκασσόν.
Τον Ιούνιο του 1157, οι δυνάμεις του Ερρίκου Β’ συγκεντρώθηκαν στο Πουατιέ. Αυτές περιλάμβαναν στρατεύματα από όλες τις κτήσεις του Ερρίκου, από τη Γασκώνη έως την Αγγλία, καθώς και ενισχύσεις που έστειλαν ο Τιερί και ο Μάλκολμ Δ’. Στην εκστρατεία έλαβε μέρος ακόμη και ένας Ουαλλός ηγεμόνας. Αυτή η στρατιά ήταν μεγαλύτερη από τις αντίστοιχες των κρατών της εποχής, εκτός αυτών που σχηματίστηκαν για τις μεγάλες σταυροφορίες. Ο Ερρίκος Β’ επιτέθηκε από στα βόρεια ενώ άλλοι από τους συμμάχους του, δηλαδή οι Τρανκαβέλ και ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος, άνοιξαν ένα δεύτερο μέτωπο. Ο Ερρίκος Β’ δεν μπόρεσε να καταλάβει την Τουλούζη αφού ο επικυρίαρχός του στην ηπειρωτική Ευρώπη, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ’ της Γαλλίας, είχε λάβει ο ίδιος μέρος στη άμυνά της. Έτσι, ο Ερρίκος δεν ήθελε να αποτελέσει παράδειγμα απείθειας  για τους δικούς του υποτελείς, αλλά ούτε και να πρέπει να προχωρήσει στη φυλάκηση του επικυρίαρχού του, Λουδοβίκου Ζ’. Οι συγκρούσεις του Ερρίκου με την Τουλούζη θα ονομάζονταν ως Τεσσαρακονταετής Πόλεμος  από τον Ουίλιαμ του Νιούμπορο. Ο Ερρίκος Β’ που κατέλαβε την Καόρ, αλλά και διάφορα κάστρα στην κοιλάδα του Γαρούνα (περιοχή του Κερσί), επέστρεψε το 1161 και έπειτα ήταν απασχολημένος με συγκρούσεις σε άλλες περιοχές των κτήσεών του, αφήνοντας τους συμμάχους του να πολεμούν εναντίον της Τουλούζης. Ο Αλφόνσος Β’, βασιλιάς της Αραγωνίας, έχοντας και ο ίδιος συμφέροντα εκεί, προσχώρησε στον πόλεμο. Το 1171, ο Ερρίκος Β’ προχώρησε σε συμμαχία με τον Ουμβέρτο Γ’ της Σαβοΐας, προσθέτοντας έτσι έναν ακόμα εχθρό του Ραϋμόνδου Ε’ στο στρατόπεδό του. Το 1173, στη Λιμόζ, ο Ραϋμόνδος εγκατέλειψε τελικά τον αγώνα του μετά από μία δεκαετία συνεχών μαχών. Υποχρεώθηκε να αποτίσει φόρο τιμής στο Ερρίκο Β’ και στους δύο γιούς του, Ερρίκο τον Νεότερο και Ριχάρδο. Ο τελευταίος διορίστηκε νέος δούκας της Ακουιτανίας.
Απόγειο της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας
Οι επιθέσεις εναντίον της Τουλούζης κατέστησαν σαφές ότι η ειρήνη μεταξύ του Λουδοβίκου Ζ’ και του Ερρίκου Β’ δεν ήταν πραγματική ειρήνη αλλά απλώς μία ευκαιρία για τον Ερρίκο να κάνει πόλεμο αλλού. Ο Λουδοβίκος βρισκόταν σε αμήχανη θέση: ο Ερρίκος ήταν πιο ισχυρός από αυτόν και ο Λουδοβίκος δεν είχε αρσενικό κληρονόμο. Η Κωνσταντία της Καστίλης, η δεύτερη σύζυγός του, πέθανε κατά τον τοκετό το 1160 και ο Λουδοβίκος Ζ’ ανακοίνωσε ότι θα ξαναπαντρευόταν άμεσα, υπό την επείγουσα ανάγκη απόκτησης ενός αρσενικού κληρονόμου, με την Αδέλα της Καμπανίας. Ο δίχρονος γιός του Ερρίκου Β’, Ερρίκος, παντρεύτηκε τελικά την Μαργαρίτα υπό την πίεση του πατέρα του και, όπως ανακηρύχθηκε το 1158, το Βεξέν της Νορμανδίας πέρασε σε αυτόν ως προίκα της Μαργαρίτας. Αν ο Λουδοβίκος Ζ’ πέθαινε χωρίς αρσενικό κληρονόμο, ο Ερρίκος θα ήταν ισχυρός υποψήφιος για τον γαλλικό θρόνο.
Το 1164, ο Λουδοβίκος βρήκε έναν επικίνδυνο σύμμαχο στο πρόσωπο του αρχιεπισκόπου Τόμας Μπέκετ. Ο Λουδοβίκος και ο Μπέκετ είχαν συναντηθεί προηγουμένως το 1158, αλλά τώρα οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Η Γαλλία αποτελούσε ήδη καταφύγιο για μερικούς πρόσφυγες κληρικούς και ο Λουδοβίκος ήταν γνωστός ως Rex Christianisimus (ο περισσότερο Χριστιανός βασιλιάς), σύμφωνα με τον Ιωάννη του Σόλσμπερι. Ο Μπέκετ κατέφυγε στη Γαλλία και μετά από το γεγονός αυτό σημειώθηκαν αυξανόμενες συγκρούσεις μεταξύ του Ερρίκου Β’ και του Μπέκετ. Ο Ερρίκος προκάλεσε τελικά τη δολοφονία του Μπέκετ το 1170 αφού προηγουμένως είχε δηλώσει «τί άθλιους προδότες έχω θρέψει στο σπιτικό μου που οδήγησαν τον άρχοντά τους να υποστεί τόσο επαίσχυντη περιφρόνηση από έναν κατώτερης καταγωγής γραφέα!». Η Χριστιανοσύνη κατηγόρησε τον Ερρίκο, ενώ ο Λουδοβίκος επιδοκιμάστηκε ευρέως εξαιτίας της προστασίας που προσέφερε στον Μπέκετ. Η κοσμική δύναμη του Λουδοβίκου ήταν πολύ μικρότερη από του Ερρίκου, αλλά ο Λουδοβίκος είχε πλέον το ηθικό πλεονέκτημα. μικρογραφία|Η παλαιότερη γνωστή απεικόνιση της δολοφονίας του Τόμας Μπέκετ στον [[Καθεδρικός του Κάντερμπερι|Καθεδρικό Ναό του Καντέρμπουρι, όπου ήταν αρχιεπίσκοπος.]] Το 1165, οι ελπίδες του γιού του Ερρίκου Β’ για μελλοντική άνοδό του στο θρόνο της Γαλλίας εξανεμίστηκαν, όταν η Αδέλα έφερε στον κόσμο τον γιό του Λουδοβίκου, Φίλιππο. Μετά από αυτό το γεγονός, η εύθραυση αγγλο-γαλλική ειρήνη τερματίστηκε. Το 1167, ο Ερρίκος Β’ βάδισε προς την Ωβέρνη (γαλλ.: Auvergne) και το 1170 επιτέθηκε επίσης στην Μπουρζ. Ο Λουδοβίκος Ζ’ απάντησε με επιδρομή στο Νορμανδικό Βεξέν, αναγκάζοντας τον Ερρίκο Β’ να μετακινήσει τα στρατεύματά του βόρεια, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον βασιλιά της Γαλλίας να απελευθερώσει την Μπουρζ. Σε αυτό το σημείο, ο ιστορικός Τζων Γκίλιγκχαμ (John Gillingham) στο έργο του «The Angevin Empire» αναφέρει ότι είναι πεπεισμένος πως ο Λουδοβίκος «πρέπει να αναρρωτιόταν αν θα υπήρχε ποτέ τέλος στην επιθετική επεκτατική πολιτική του Ερρίκου».
Ο Ερρίκος Β’ δεν αντιμετώπιζε τα εδάφη του ως μία συνεκτική αυτοκρατορία, αλλά ως ιδιωτικές κτήσεις τις οποίες σχεδίαζε να διανείμει στα παιδιά του. Ο Ερρίκος, «ο νεαρός βασιλιάς», στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας το 1170 (αν και δεν κυβέρνησε ποτέ). Ο Ριχάρδος έγινε δούκας της Ακουιτανίας το 1172, ο Γοδεφρείδος έγινε δούκας της Βρετάνης το 1181 και ο Ιωάννης ονομάστηκε κύριος της Ιρλανδίας το 1185. Ο Ερρίκος Β’ είχε υποσχεθεί στον Αλφόνσο Ζ’ την κόρη του Ελεωνόρα ως σύζυγο μαζί με τη Γασκώνη ως προίκα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον της Τουλούζης το 1170. Αυτή η κατανομή των εδαφών μεταξύ των παιδιών του έκανε πιο δύσκολο των έλεγχό τους από αυτόν, καθώς τώρα τα παιδιά του θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τις δικές τους πολεμικές επιχειρήσεις από τις ίδιες τις κτήσεις τους και να προσπαθήσουν να απομακρύνουν τον πατέρα τους από αυτές.
Μετά τη στέψη του το 1173, ο Ερρίκος, ο «νεαρός βασιλιάς», ζήτησε ως μέρος της κληρονομιάς του, τουλάχιστον την Αγγλία, τη Νορμανδία ή το Ανζού, αλλά ο πατέρας του αρνήθηκε. Ο νεαρός Ερρίκος συνασπίστηκε στη συνέχεια με τον Λουδοβίκο για να ανατρέψει τον πατέρα του, και η μητέρα του, Ελεωνόρα, εντάχθηκε στην εξέγερση εναντίον του Ερρίκου Β’. Τόσο ο Ριχάρδος όσο και ο Γοδεφρείδος εντάχθηκαν σύντομα στις δυνάμεις του αδελφού τους. Οι εχθροί που είχε δημιουργήσει ο Ερρίκος Β’ εισήλθαν τώρα στη σύγκρουση στην πλευρά του Λουδοβίκου, συμπεριλαμβανομένων του βασιλιά Γουλιέλμου του Λέοντα της Σκωτίας, του Φιλίππου, κόμη της Φλάνδρας, του Ματθαίου, κόμη της Βουλώνης και του Θεοβάλδου, κόμη του Μπλουά. Ο Ερρίκος Β’ όμως αναδείχθηκε νικητής. Ο πλούτος του αποδείχθηκε ότι μπορούσε να στρατολογήσει μεγάλο αριθμό μισθοφόρων. Είχε φυλακίσει τη σύζυγό του, Ελεωνόρα, και τον Γουλιέλμο τον Λέοντα, τον οποίο ανάγκασε στην υπογραφή της Συνθήκης της Φαλαίζ. Ο Ερρίκος Β’ αγόρασε την κομητεία της Μαρς και στη συνέχεια αξίωσε ότι οι Γάλλοι έπρεπε να του επιστρέψουν άμεσα το Βεξέν και την Μπουρζ. Ωστόσο, αυτή τη φορά δεν υπήρξε εισβολή για την υποστήριξη της αξίωσης αυτής.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Ανδεγαυικη
Δημήτρης Χαρισιάδης
Ο Δημήτρης Χαρισιάδης (1911-1993) ήταν Έλληνας φωτογράφος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Καβάλα στις 15 Αυγούστου 1911. Ήταν γιός του επιχειρηματία Αθανάσιου Χαρισιάδη, που ασχολούνταν με την επεξεργασία και το εμπόριο προϊόντων καπνού και είχε αναπτύξει εμπορική δραστηριότητα μέχρι την Ινδία και το Κάιρο.
Το ενδιαφέρον του για τη φωτογραφία φάνηκε από νωρίς. Χρησιμοποιούσε τη φωτογραφική μηχανή του πατέρα του και εμφάνιζε τις φωτογραφίες σε ένα αυτοσχέδιο σκοτεινό θάλαμο, στην ταράτσα του σπιτιού της οικογένειας. Σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το δεύτερο βραβείο σε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό στην Σκωτία. Ξεκίνησε να σπουδάζει χημεία στη Λωζάνη όμως αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του όταν επιδεινώθηκε η οικονομική κατάσταση της οικογένειας λόγω της αρνητικής οικονομικής πορείας των καταστημάτων του πατέρα του στην Ινδία. Εγκαταστάθηκε, μαζί με την οικογένειά του, στην Ινδία και αργότερα, όταν βελτιώθηκε η οικονομική κατάσταση του πατέρα του, επέστρεψαν οικογενειακώς στην Αθήνα. Αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ξεκίνησε να εργάζεται στο εργοστάσιο πλαστικών του πατέρα του.
Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο το 1940, όπου πήρε μέρος ως έφεδρος αξιωματικός, ήταν ο επίσημος φωτογράφος του ελληνικού στρατού. Στις φωτογραφίες του από τον πόλεμο αυτό, που είναι περίπου τριακόσιες, κυριαρχούν οι στιγμές ανάπαυλας των στρατιωτών και δεν υπάρχουν καθόλου πολεμικές σκηνές. Φωτογράφισε επίσης τοπία και ασκήσεις μάχης. Μετά την έναρξη της γερμανικής επίθεσης, στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, τον Απρίλιο του 1941, κλήθηκε να επιστρέψει στην Αθήνα καθώς ήταν γλωσσομαθής. Στη διάρκεια της Κατοχής μεταξύ άλλων αποτύπωσε τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων και οι φωτογραφίες αυτές συνέβαλαν στην επίσπευση της παροχής επισιτιστικής βοήθειας στη χώρα από το εξωτερικό. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε για ένα διάστημα ως διερμηνέας καθώς γνώριζε πολύ καλά αγγλικά. Φωτογράφησε την άφιξη και διανομή της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα ενώ υπάρχουν και φωτογραφίες του από την Απελευθέρωση, την επίσκεψη του Ουίνστον Τσόρτσιλ στην Αθήνα και τα Δεκεμβριανά. Τα επόμενα χρόνια με εντολή του Υπουργείου Ανασυγκρότησης αποτύπωσε φωτογραφικά την οικονομική ανάκαμψη της χώρας και τα μεγάλα έργα. Υπήρξε από τους ιδρυτές της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας το 1952. Πήρε μέρος μεταξύ άλλων στις εκθέσεις «The Family of Man» στη Νέα Υόρκη το 1955, «Greece seen by eleven Greek photographers» στο Σικάγο το 1957 και «The Pace of the European» στο Μόναχο το 1959. Από το 1956 έως το 1985 διατηρούσε το φωτογραφικό πρακτορείο «Δ.Α. Χαρισιάδης» με το συνεργάτη του Διονύση Ταμαρέση. Υπήρξε και φωτογράφος του Εθνικού Θεάτρου.
Ο Δημήτρης Χαρισιάδης πέθανε στις 2 Απριλίου 1993. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1997, το αρχείο του περιήλθε στο Μουσείο Μπενάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Πριαπάτιος της Παρθίας
Ο Πριαπάτιος της Παρθίας ήταν βασιλιάς των Πάρθων από τη δυναστεία των Αρσακιδών μεταξύ 191 και 176 π.Χ.. Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά των Πάρθων Αρσάκη Β', εγγονός του βασιλιά των Πάρθων Τιριδάτη Α΄ (246 - 211 π.Χ.), αδελφού του Αρσάκη Α΄ (250 - 211 π.Χ.) του ιδρυτή της αυτοκρατορίας των Πάρθων. Βασίλευσε την εποχή της επίθεσης στην Παρθία του Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχου Γ΄ του μέγα ως υποτελής βασιλιάς των Σελευκιδών, μετά την ήττα του πατέρα του από τον Αντίοχο (209 π.Χ.). Ο Πριαπάτιος ήταν πατέρας τριών βασιλέων της Παρθίας του Φραάτη Α΄, του Μιθριδάτη Α΄ και του Αρταβάνου Β΄.
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Αθανασία (όνομα)
Αθανασία, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία
Το όνομα Αθανασία είναι θηλυκός τύπος του μεταγενέστερου Αθανάσιος, το οποίο προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ἀθανασία (< ἀ- θάνατος). (Το βαφτιστικό Αθανάσιος είναι σημασιολογικά παρεμφερές με το όνομα Αμβροσίος (Αμβρόσιος < αρχαιοελληνικό επίθετο ἀμβρόσιος «άφθαρτος, αθάνατος».)
Διάδοση του ονόματος
Όνομα ιδιαίτερα δημοφιλές στον ελληνικό χώρο. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το βαφτιστικό Αθανασία παρουσιάζεται ως το 36ο πιο συχνό όνομα (26ο ανάμεσα στα γυναικεία). Αντίστοιχα, το Αθανάσιος εμφανίζεται ως το 25ο πιο συχνό όνομα (9ο ανάμεσα στα αντρικά).
Ονομαστική εορτή
Στις 18 Ιανουαρίου, † Αθανασίου, αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, και στις 2 Μαΐου, λειψάνου ανακομιδή
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα
Βούθουλας και Μπούθουλας
Και οι δύο ονομασίες Βούθουλας και Μπούθουλας ή Μπύθουλας αφορούσαν διαφορετικές περιοχές της παλιάς Αθήνας από τις ομώνυμες αντίστοιχα μικρές λίμνες, άλλοτε η δεύτερη με στάσιμα νερά, που  υπήρχαν σε αυτές.
Βούθουλα ονόμαζαν οι παλιοί Αθηναίοι τη σημερινή θέση της Αγίας Φωτεινής παρά τον Ιλισό ποταμό όπου υπήρχε μικρή λίμνη με υπερκείμενο μικρό καταρράκτη. Εκεί λέγανε ότι γινότανε ο εφοδιασμός των Αθηναίων και των άλλων Ελλήνων της Αττικής με όπλα και πυρομαχικά στη περίοδο της Επανάστασης του 1821. Έτσι στην εποχή του Όθωνα συνέχιζαν να τιμούν το χώρο με τη παρουσία τους, συχνάζοντας εκεί το βράδυ «όλοι οι απόκληροι της τότε κοινωνίας» καθιστώντας το χώρο μάλλον επικίνδυνο. Αντίθετα την ημέρα ο χώρος ήταν αρκετά ειδυλλιακός και οι νεαρές Αθηναίες κατέβαιναν και έπλεναν εκεί τα «παλάγια», όπως αποκαλούσαν τότε τα προς πλύση ρούχα τους καθώς και μικρά παιδιά που έκαναν εκεί μπάνιο. Το δε 1868 είχε σημειωθεί και πνιγμός 10χρονου παιδιού.
Η περιοχή ήταν γνωστή και ως "Βατραχονήσι" στις αρχές του 20ου αιώνα.
Μπούθουλα ή Μπύθουλα ονόμαζαν οι Αθηναίοι μέρος της σημερινής περιοχής του Κολωνού όπου και λίμναζαν στάσιμα νερά σε ξεροπόταμο που υπήρχε τότε εκεί, σε αντίθεση με τα τρεχάμενα νερά του Βούθουλα.
Η περιοχή Μπούθουλας έμεινε περισσότερο γνωστή από τη μόνιμη τότε κάτοικό της, τη λαϊκή θρυλική κοκέτα της εποχής Μαντάμ Σουσού.
Η λαϊκή φράση «ο Βούθουλας κι ο Μπούθουλας» λεγόταν για περιπτώσεις κατάδειξης διαφορετικότητας, ενώ αρκετές φορές φαίνεται ότι υπήρξε θέμα έμπνευσης στους ανά ζεύγη τίτλους παλαιών ελληνικών ταινιών.
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα
Ιεμοντάν
Το Ιεμοντάν (γαλλικά: Hyémondans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Λαϊκό κόμμα (Βουλγαρία)
Το Λαϊκό κόμμα (βουλγαρικά : Народна партия) ήταν ένα πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία μεταξύ 1894 και 1920.
Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1894 από τον Κονσταντίν Στοΐλοφ, κερδίζοντας τις εκλογές το ίδιο έτος. Το κόμμα κέρδισε και τις εκλογές του 1896 αλλά έπεσε σε μόλις δύο έδρες στις εκλογές του 1899.
Το Λαϊκό κόμμα κέρδισε 29 έδρες στις εκλογές του 1901 και 28 έδρες στις εκλογές του 1902, πριν κερδίσει τις εκλογές του 1903 με 134 από τις 189 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Ωστόσο, ο ανεξάρτητος βουλευτής Ράτσχο Πέτροφ διορίστηκε πρωθυπουργός και σχηματίζεται κυβέρνηση συνασπισμού με τα μέλη του Λαϊκού Κόμματος των Φιλελευθέρων που είχαν μόλις οκτώ έδρες.
Στις εκλογές του 1908 το κόμμα έπεσε σε δύναμη σε επτά έδρες. Ωστόσο το 1911 έκανε μια συμμαχία με το Προοδευτικό Φιλελεύθερο κόμμα και κέρδισαν με μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση τον Ιούνιο και τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 1911. Το Λαϊκό κόμμα ήταν η μεγαλύτερη από τις δύο παρατάξεις, με 99 από 190 έδρες της συμμαχίας. Ο αρχηγός του κόμματος Ιβάν Ευστρατίεφ Γκέσοφ διορίστηκε Πρωθυπουργός.
Το 1913 έχασε τις εκλογές παίρνοντας πέντε έδρες. Στις εκλογές του 1914 κέρδισε άλλες πέντε έδρες, και στις εκλογές του 1919 κέρδισε 19 έδρες. Ωστόσο, το κόμμα έπεσε σε 14 έδρες στις εκλογές του 1920. Αργότερα στο ίδιο έτος, το κόμμα συγχωνεύεται με το Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα και σχημάτισαν το των Ηνωμένο Λαϊκό Προοδευτικό κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βουλγαρίας
Ισοφθαλικό οξύ
Το Ισοφθαλικό οξύ ή βενζολο-1,3-δικαρβοξυλικό οξύ ή μετα-φθαλικό οξύ είναι μία οργανική ένωση με τον χημικό τύπο C6H4(CO2H)2. Αυτό το άχρωμο στερεό είναι ένα ισομερές του φθαλικού οξέος και του τερεφθαλικού οξέος. Αυτά τα αρωματικά δικαρβοξυλικά οξέα χρησιμοποιούνται ως αντιδρώντα (με τη μορφή χλωριούχων ακυλίων) για εμπορικά σημαντικά πολυμερή, π.χ. το πυρίμαχο υλικό Nomex. Αναμειγμένο με τερεφθαλικό οξύ, το ισοφθαλικό οξύ χρησιμοποιείται στην παραγωγή ρητινών για πόσιμες φιάλες. Το υψηλής απόδοσης πολυμερές πολυβενζιμιδαζόλη παράγεται από ισοφθαλικό οξύ.
Παρασκευή
Το ισοφθαλικό οξύ παράγεται σε δισεκατομμύρια χιλιόγραμμα τον χρόνο με οξείδωση του μεταξυλολίου χρησιμοποιώντας οξυγόνο. Η διεργασία χρησιμοποιεί έναν καταλύτη κοβαλτίου-μαγγανίου. Στο εργαστήριο, το χρωμικό οξύ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οξειδωτικό. Προκύπτει επίσης από την σύντηξη μετα-θειοβενζοϊκού καλίου, ή μετα-βρομοβενζοϊκού καλίου με μυρμηγκικό κάλιο (στην τελευταία περίπτωση σχηματίζεται επίσης τερεφθαλικό οξύ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Μονομερή
Τζέιμς Μίλνερ
Ο Τζέιμς Φίλιπ Μίλνερ (James Philip Milner, 4 Ιανουαρίου 1986) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ για τη Μπράιτον. Είναι ευέλικτος παίκτης, ο οποίος έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές διαφορετικές θέσεις, όπως ως μέσος και πιο πρόσφατα ως αμυντικός.
Ο Μίλνερ ήταν ο υπαρχηγός της Λίβερπουλ. Παλαιότερα αγωνίστηκε στη Λιντς Γιουνάιτεντ, στη Σουίντον Τάουν, στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, στην Άστον Βίλα και στη Μάντσεστερ Σίτι. Παίζοντας ως κεντρικός μέσος στην Άστον Βίλα, ο Μίλνερ ανακηρύχθηκε ως Καλύτερος Νεαρός Παίχτης της Χρονιάς και έλαβε θέση στην Ομάδα της Χρονιάς από τη PFA τη χρονιά 2009-10 - ωστόσο, μετά τη μεταγραφή του στη Μάντσεστερ Σίτι, συνήθως χρησιμοποιείτο ως winger.
Τα ταλέντα του Μίλνερ στο ποδόσφαιρο, στο κρίκετ και στο τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων αναγνωρίστηκαν από νεαρή ηλικία. Εκπροσώπησε το σχολείο του σ' αυτά τα αθλήματα και έπαιξε ποδόσφαιρο για ερασιτεχνικές ομάδες από το Ράουντον και το Χόρσφορθ. Υποστήριζε τη Λιντς Γιουνάιτεντ από μικρή ηλικία και διατηρούσε εισιτήρια διαρκείας για τα παιχνίδια της ομάδας. Το 1996 εντάχθηκε στην ακαδημία της Λιντς. Έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα το 2002 σε ηλικία 16 ετών και έλαβε αναγνώριση ως ο νεότερος παίχτης που σκόραρε σε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ.
Ενώ ήταν στη Λιντς Γιουνάιτεντ, πέρασε ένα διάστημα ως δανεικός στη Σουίντον Τάουν για να λάβει εμπειρία ως βασικός παίχτης. Μετά τη μεταγραφή στη Νιούκασλ, έπαιξε ως δανεικός στην Άστον Βίλα για μια χρονιά. Αργότερα θα γινόταν βασικός στις ενδεκάδες της Νιούκασλ, της Άστον Βίλα και της Μάντσεστερ Σίτι. Συμμετείχε σε περισσότερους από 100 αγώνες με τη φανέλα της Νιούκασλ, ενώ έχεις ρεκόρ συμμετοχών για την εθνική Αγγλίας κάτω των 21. Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ανδρών τον Αύγουστο του 2009 σε αγώνα κατά της εθνικής Ολλανδίας και συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στο Λιντς, ο Μίλνερ έπαιξε τα περισσότερα παιχνίδια της παιδικής του ηλικίας για το Δημοτικό Σχολείο του Γουέστμπρουκ Λέικ (Westbrook Lane Primary School) στο Χόρσφορθ. Αργότερα ήταν μαθητής του Horsforth School. Ο Γκρέιμ Κούλσον, προπονητής από το Ράουντον, αναγνώρισε το ταλέντο του νεαρού Μίλνερ και τον έπεισε να συμμετέχει για το Ράουντον σε αρκετές διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου μιας διοργάνωσης στο Rawdon Meadows, όπου ο Μίλνερ πέτυχε τέσσερα τέρματα στον τελικό.
Ο Μίλνερ περιγράφεται ως άριστος μαθητής στο σχολείο - έφυγε με 11 GCSEs και ένα βραβείο για την εμφάνιση του στο φυσική αγωγή. Ο Μίλνερ αναδείχτηκε και ως ταλέντο στο κρίκετ, στο sprint και στο τρέξιο μεγάλων αποστάσεων. Έπαιξε για την ομάδα κρίτετ του Yorkshire School, ήταν πρωταθλητής στο cross-country στο σχολείο του για 3 συνεχόμενα χρόνια και πρωταθλητής επαρχίας στα 100 μέτρα για δύο συνεχόμενα χρόνια. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Σπα της Βοστόνης (Boston Spa School) - η σχολή είχε διάφορες συμφωνίες με ποδοσφαιρικούς συλλόγους.
Υποστήριζε τη Λιντς Γιουνάιτεντ από νεαρή ηλικία. Η πρώτη επιτυχία που σημείωσε η ομάδα του τότε ήταν η κατάκτηση του FA Youth Cup το 1993. Αυτός και οι συμπαίκτες του, Πίτερ και Λέσλεϊ, ήταν κάτοχοι εισιτηρίων διαρκείας και ο Μίλνερ έγινε αργότερα ball boy του συλλόγου.
Όταν ήταν στην ηλικία των 10 ετών, εντάχθηκε στην Ακαδημία της Λιντς Γιουνάιτεντ, μετά από συστάσεις ενός προπονητή, ενώ ο Μίλνερ αγωνιζόταν για τους Westbrook Juniors στο Χόρσφορθ. Στην ακαδημία, ο Μίλνερ έπαιξε εναντίον σύγχρονων αντιπάλων απ' άλλες ομάδες του βορρά, όπως ο μελλοντικός επιθετικός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Γουέιν Ρούνεϊ. Είδωλο του νεαρού Μίλνερ ήταν ο γεννημένος στο Λιντς Άλαν Σμιθ, ο οποίος τότε ήταν επιθετικός της Λιντς Γιουνάιτεντ - επίσης, ο Μίλνερ εμπνεύστηκε από το παράδειγμα του Σμίθ, καθώς ο τελευταίος είχε φθάσει στην πρώτη ομάδα μέσω της ακαδημίας, κάτι που σκόπευε να κάνει και ο Μίλνερ. Έχοντας καλή πρόοδο στην ακαδημία, έγινε ασκούμενος μετά την αποφοίτηση από το σχολείο. Ωστόσο, ο πατέρας του επέμενε πως πρέπει να παρακολουθεί μια φορά την εβδομάδα τα μαθήματα του στο κολέγιο για να συνεχίσει την εκπαίδευση του. Ο Μίλνερ δήλωσε αργότερα πως προσπαθούσε να μη σκεφτεί «πως τα κατάφερε ήδη», αν και μετά δυσκολίας πίστευε πως αγωνιζόταν με ποδοσφαιριστές της πρώτης ομάδας, όπως ο Ντέιβιντ Μπάτι και ο Ολιβιέ Ντακούρ. Συνέχισε να προοδεύει στη νεανική ομάδα και έλαβε κλήσεις στις εθνικές Αγγλίας κάτω των 15 και κάτω των 17. Βοήθησε την εθνική Αγγλίας κάτω των 17 να καταλάβει το τρόπαιο σε μια θερινή διοργάνωση με αντιπάλους την εθνική Ιταλίας, την εθνική Τσεχίας και την εθνική Βραζιλίας, πετυχαίνοντας μάλιστα ένα τέρμα στα δίχτυα της τελευταίας. Ο Μίλνερ ισχυρίζεται πως δεν κατανάλωσε ποτέ στη ζωή του αλκοολούχα ποτά, παρά την πίεση που δέχθηκε από διάφορα άτομα καθώς μεγάλωνε.
Λιντς Γιουνάιτεντ
Στις 10 Νοεμβρίου 2002, ο Μίλνερ έκανε το ντεμπούτο του για τη Λιντς Γιουνάιτεντ σε αγώνα κατά της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, όταν βγήκε ως αλλαγή του Τζέισον Ουίλκοξ στα τελευταία 6 λεπτά. Αυτή η εμφάνιση τον έκανε τον δεύτερο νεότερο ποδοσφαιριστή που έπαιξε σε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ, όντας 16 ετών και 309 ημερών. Στους αγώνες του Boxing Day 2002, πέτυχε τέρμα στα πλαίσια της νίκης (2-1) κατά της Σάντερλαντ ΑΦΚ, όντας 16 ετών και 356 ημερών, με αποτέλεσμα να γίνει ο νεότερος παίχτης που πέτυχε τέρμα στη Πρέμιερ Λιγκ. Το ρεκόρ αυτό έκτοτε έχει σπάσει από τον Τζέιμς Βόγκαν της Έβερτον ΦΚ.
Σε αγώνα κατά της Τσέλσι ΦΚ, ένα μήνα αργότερα, ο Μίλνερ σκόραρε εκ νέου, αφού κατέβασε τη μπάλα και προσπέρασε τον αμυντικό της Τσέλσι Μαρσέλ Ντεσαϊγί, με αποτέλεσμα να μπορεί να σουτάρει από απόσταση 16 μέτρων. Οι δημοσιογράφοι εντυπωσιάστηκαν από την εμφάνιση του σ' αυτό τον αγώνα, κυρίως από την επιθυμία του, την αυτοπεποίθηση του και την ικανότητα να παίζει και με τα δύο πόδια. Ο προπονητής της Τσέλσι, Κλαούντιο Ρανιέρι δήλωσε πως ο Μίλνερ έπαιξε ως πολύ έμπειρος παίχτης. Αυτή η εμφάνιση οδήγησε στη σύγκριση του με τους Άγγλους διεθνείς Μάικλ Όουεν και Γουέιν Ρούνεϊ, καθώς και αυτοί είχαν γίνει διάσημοι ποδοσφαιριστές σε νεαρή ηλικία.
Μετά από αρκετές συμμετοχές με τη φανέλα της Λιντς, ο Μίλνερ υπέγραψε με τον σύλλογο πενταετές συμβόλαιο, στις 10 Φεβρουαρίου 2003. Στην αρχή της χρονιάς 2003-04, ο Μίλνερ έπαιξε ένα μήνα ως δανεικός στη Σουίντον Τάουν, η οποία αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία του πρωταθλήματος Αγγλίας. Συμμετείχε σε έξι αγώνες με τη φανέλα της Σουίντον και πέτυχε δύο τέρματα κατά της Πίτερμπορο Γιουνάιτεντ και της Λούτον Τάουν.
Νιούκασλ
Ο Μίλνερ έκανε την πρώτη του εμφάνιση για τη Νιούκασλ στα πλαίσια μιας φιλικής διοργάνωσης στην Ασία, πετυχαίνοντας το πρώτο του τέρμα σε αγώνα κατά της Kitchee SC (1-1), στο Χονγκ Κονγκ. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, όπως δήλωσε αργότερα, παρακολουθούσε στενά τις επαφές του επιθετικού Άλαν Σίρερ με τα ΜΜΕ, χάρη στις οποίες απέκτησε μια καλύτερη ιδέα για τη δική του συμπεριφορά απέναντι στα ΜΜΕ.
Το πρώτο του παιχνίδι στην Πρέμιερ Λιγκ με τη φανέλα της Νιούκασλ ήταν ο αγώνας κατά της Μίντλεσμπρο ΦΚ στις 18 Αυγούστου 2004, όπου έπαιξε ως winger στο δεξιό χώρο του γηπέδου, αν και στη Λιντς αγωνιζόταν συνήθως στ' αριστερά. Όταν ρωτήθηκε μετά τον αγώνα, δήλωσε πως δεν είχε προτιμήσεις για τη θέση του στον αγωνιστικό χώρο. Ένα μήνα αργότερα έκανε το ντεμπούτο του σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, όταν η Νιούκασλ έπαιζε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ απέναντι στη Χάποελ Μπνέι Σαχνίν (Ισραήλ), μπαίνοντας ως αλλαγή του Σολά Αμεόμπι. Εκείνο το μήνα, πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την ομάδα, επίσης ως αλλαγή, στη νίκη κατά της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον (3-1). Όλα έδειχναν πως σύντομα θα ξεκινούσε ως βασικός στη Νιούκασλ.
Ωστόσο, η κατάσταση άλλαξε για τον Μίλνερ όταν ο προπονητής της Νιούκασλ, Ρόμπι Ρόμπσον, τον οποίο ο ποδοσφαιριστής θεωρούσε μέντορά του, αντικαταστάθηκε από τον Γκρέιαμ Σούνες. Υπό τον νέο προπονητή, βγήκε στην αρχική ενδεκάδα της Νιούκασλ σε 13 αγώνες του πρωταθλήματος, αλλά δεν κατάφερε να παίξει για 90 λεπτά με τη φανέλα της Νιούκασλ μέχρι τον Απρίλιο του 2005. Ο Σούνες δεν συμπεριλάμβανε τον Μίλνερ στη βασική ενδεκάδα της Νιούκασλ και δήλωσε πως «ο σύλλογος δεν θα κερδίσει τίποτε με μια ομάδα από Τζέιμς Μίλνερ», με τον ποδοσφαιριστή να δηλώνει πως η δήλωση του προπονητή ήταν «ληξιπρόθεσμη». Ωστόσο, δήλωσε πως ήταν εξοργισμένος που δεν βγήκε ως βασικός για τα περισσότερα παιχνίδια της χρονιάς.
Στην αρχή της χρονιάς 2005-06, ο Μίλνερ πέτυχε στο Κύπελλο Ιντερτότο στον εκτός έδρας αγώνα κατά της ΜΦΚ Ντούμπνιτσα (3-1 υπέρ της Νιούκασλ), ενώ έδωσε ασίστ στον Άλαν Σίρερ για το τρίτο τέρμα της ομάδας. Στον επόμενο γύρο, πέτυχε τέρμα κατά της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Παρά τις επιτυχίες του, ο Μίλνερ αναγκάστηκε να παίξει ως δανεικός μέχρι το τέλος της χρονιάς στην Άστον Βίλα, μετά τη μεταγραφή του Νολμπέρτο Σολάνο από την Άστον Βίλα στη Νιούκασλ. Ο προπονητής της Άστον Βίλα, Ντέιβιντ Ο'Λίρι, ο οποίος προπονούσε τον Μίλνερ στη Λιντς, δήλωσε πως ήταν χαρούμενος που είχε εκ νέου τον Μίλνερ και εξέφρασε την ελπίδα να τον βελτιώσει ως ποδοσφαιριστή.
Άστον Βίλα (δανεικός)
Ο Μίλνερ έκανε το ντεμπούτο του για την Άστον Βίλα στις 12 Σεπτεμβρίου 2005, σε αγώνα της Premiership κατά της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ. Πέντε μέρες αργότερα, πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την ομάδα στον αγώνα κατά της Τότεναμ Χότσπερ (1-1). Στο Λιγκ Καπ Αγγλίας, βοήθησε την ομάδα του να ανατρέψει το εις βάρος της σκορ (3-1) στον αγώνα κατά της Wycombe Wanderers, πετυχαίνοντας δύο τέρματα στο δεύτερο ημίχρονο - ο αγώνας έληξε με σκορ 8-3 υπέρ της Άστον Βίλα. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ο Μίλνερ δήλωνε πως εμπιστεύεται τη νέα του ομάδα και εξέφρασε τη σιγουριά του πως θα βελτιώσει τα (αρχικά) κακά της αποτελέσματα.
Ο Μίλνερ θεωρήθηκε ως θετική μεταγραφή, παρά την απογοητευτική εμφάνιση της Άστον Βίλα. Ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής εξέφρασε τη χαρά του για τον δανεισμό, δηλώνοντας πως επιθυμούσε να μείνει στην Άστον Βίλα καθώς μπορούσε να γίνει βασικός, αν και εξέφρασε την άποψη πως αυτό δεν μπορούσε να το ελέγξει ο ίδιος. Ο Ντέιβιντ Ο'Λίρι επιβεβαίωσε την επιθυμία του να κρατήσει τον Μίλνερ στην ομάδα, αν και εξέφρασε την αμφιβολία του για το αν ο σύλλογος θα του έκανε τέτοια πρόταση. Αρνήθηκε να υπογράψει τον Ρόμπερτ Χουτ σε μια προσπάθεια να κρατήσει τον Μίλνερ. Λίγο πριν τη λήξη του δανεισμού ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Άστον Βίλα και της Νιούκασλ.
Ο νέος προπονητής της Νιούκασλ, Γκλεν Ρέντερ, εκτίμησε τις ικανότητες του Μίλνερ περισσότερο από τον προκάτοχο του και εξέφρασε την επιθυμία του να κρατήσει τον ποδοσφαιριστή στη Νιούκασλ. Η δήλωση αυτή, σε συνδυασμό με την αποχώρηση του Ο'Λέρι και την έλλειψη πόρων για μεταγραφές εκ μέρους της Άστον Βίλα, έκανε την παραμονή του Μίλνερ στην Άστον Βίλα να φαίνεται απίθανη. Τον Ιούνιο, η Άστον Βίλα αρνήθηκε μια προσφορά για τον Μίλνερ στα πλαίσια μιας ανταλλαγής με τον Γκάρεθ Μπάρρι. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις άλλαξαν πορεία όταν η Άστον Βίλα αποκτήθηκε από τον Αμερικανό δισεκατομμυριούχο Ράντι Λέρνερ και ο Μάρτιν Ο' Νιλ ανέλαβε ως προπονητής της ομάδας. Στις 30 Αυγούστου, η Άστον Βίλα προχώρησε σε καλύτερη προσφορά, η οποία έγινε αποδεχτή από τον πρόεδρο της Νιούκασλ, Φρέντι Σέρφερντ. Τα ΜΜΕ ανέφεραν πως η Άστον Βίλα θα έδινε 4 εκατομμύρια λίρες. Ωστόσο, την τελευταία στιγμή, η Νιούκασλ ανακάλεσε τον Μίλνερ και οι διαπραγματεύσεις έληξαν.
Επιστροφή στη Νιούκασλ
Οι παίκτες και ο προπονητής της Νιούκασλ εξέφρασαν τη χαρά τους για την επιστροφή του Μίλνερ στην αρχή της χρονιάς 2006-07. Ο Ρόεντερ επαίνεσε τον Μίλνερ για τη συμπεριφορά του μετά την ανακοίνωση της αποτυχίας της μεταγραφής στην Άστον Βίλα, αν και ασκήθηκε έντονη κριτική στον Ρόεντερ για τον χειρισμό της υπόθεσης. Ο Ρόεντερ δήλωσε πως θα χρησιμοποιήσει τον Μίλνερ σε πολλά παιχνίδια - ο Μίλνερ έγινε βασικός της Νιούκασλ για το υπόλοιπο της χρονιάς.
Η Νιούκασλ έκανε κακή αρχή τη χρονιά 2006-07 στην Αγγλία, αλλά στην Ευρώπη, ο Μίλνερ έπαιξε κύριο ρόλο στην πρόκριση της Νιούκασλ από τη φάση των ομίλων του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Μετά τη φάση των ομίλων κυκλοφόρησαν διάφορες φήμες που ήθελαν τον Μίλνερ να παίρνει μεταγραφή τον Ιανουάριο, αλλά ο Ρόεντερ και ο Μίλνερ απέρριψαν αυτές τις φήμες.
Στις 1 Ιανουαρίου 2007, ο Μίλνερ πέτυχε το πρώτο του τέρμα εκείνη τη χρονιά σε αγώνα κατά της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (2-2). Το τέρμα ήρθε μετά από δυνατό σουτ από απόσταση 23 μέτρων. Πέτυχε ακόμα δύο τέρματα στις επόμενες 3 εβδομάδες, απέναντι στη Μπέρμιγχαμ Σίτι και στη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ. Και τα δύο τέρματα επιτεύχθηκαν μετά από σουτ εξ αποστάσεως 20 μέτρων. Αργότερα, ο Ρόεντερ επαίνεσε την πρόοδο του Μίλνερ και δήλωσε πως ήταν ο πιο σκληρά προπονούμενος ποδοσφαιριστής της ομάδας. Επίσης, κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ο Μίλνερ απέδειξε πως μπορούσε να πετύχει τέρματα και με τα δύο πόδια και από τις δύο πλευρές. Ως αποτέλεσμα, ο Μίλνερ υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τη Νιούκασλ τον Ιανουάριο, το οποίο εξασφάλισε το μέλλον του στον σύλλογο μέχρι το 2011. Υπέγραψε ακόμα ένα τετραετές συμβόλαιο τον Μάη του 2007, όταν προπονητής της Νιούκασλ ανέλαβε ο Σαμ Άλαρνταϊς. Ο ποδοσφαιριστής δήλωσε πως ήταν χαρούμενος για το μέλλον του στην ομάδα και ο προπονητής δήλωσε πως οι προπονήσεις «ήταν οι καλύτερες που είχε δει στη ζωή του». Κατά τη διάρκεια της χρονιάς, ο Άλλαρνταϊς δήλωσε πως ο Μίλνερ επιθυμούσε τόσο πολύ να παίξει, με αποτέλεσμα ο προπονητής να ανησυχεί ότι ο ποδοσφαιριστής «θα καεί ψυχολογικά [και] σωματικά». Ως αποτέλεσμα, ο Μίλνερ εμφανίστηκε κυρίως ως αλλαγή στα πρώτα παιχνίδια της χρονιάς.
Στα τέλη Οκτωβρίου, πέτυχε το 500ο εντός έδρας τέρμα της Νιούκασλ στην Πρέμιερ Λιγκ στον αγώνα με τη Τότεναμ (3-1). Το δεύτερο του τέρμα επιτεύχθηκε στο ντέρμπι με τη Σάντερλαντ. Ο προπονητής επαίνεσε τον Μίλνερ κατά τη διάρκεια της χρονιάς, λέγοντας πως ήταν «πάρα πολύ έμπειρος ποδοσφαιριστής της Πρέμιερ Λιγκ».
Αφού έχασε τα τελευταία εννιά παιχνίδια της χρονιάς λόγω τραυματισμού στο πόδι, κυκλοφόρησαν φήμες πως θα ήταν μέρος μιας μεταγραφής μεταξύ της Νιούκασλ και της Λίβερπουλ ΦΚ. Αν και ξεκίνησε τη χρονιά με τη Νιούκασλ και πέτυχε τέρμα στο Λιγκ Καπ κατά της Κόβεντρι Σίτι, έγινε γνωστό πως ο Μίλνερ ζήτησε γραπτώς μεταγραφή μια εβδομάδα νωρίτερα.
Άστον Βίλα
Ο Μίλνερ υπέγραψε με την Άστον Βίλα στις 29 Αυγούστου 2008 για 12 εκατομμύρια λίρες, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο με τον σύλλογο.
Έκανε το ντεμπούτο του για την Άστον Βίλα στις 31 Αυγούστου 2008 ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με τη Λίβερπουλ. Το πρώτο του τέρμα στον δεύτερο ερχομό του στην ομάδα το πέτυχε στον τρίτο γύρο του FA Cup απέναντι στη Τζίλιγχαμ ΦΚ στο Priestfield Stadium στις 4 Ιανουαρίου 2009, στα 23α του γενέθλια, ενώ πέτυχε και το δεύτερο τέρμα της Άστον Βίλα στον αγώνα (2-1).