cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2-σιλυλοπροπάνιο
Ισοπροπυλοσιλανοθειόλη
Με επίδραση θειόλης (RSH) σε ισοπροπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στη θειόλη αλκάνιο (RH) και ισοπροπυλοσιλανοθειόλη
Αλκυλοθειισοπροπυλοσιλάνιο
Με επίδραση θειαιθέρα (RSR) σε ισοπροπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο στο θειαιθέρα αλκάνιο (RH) και αλκυλοθειισοπροπυλοσιλάνιο [CH3CH(SiH2SR)CH2]
Ισοπροπυλοσιλιλαλογονίδιο
Με επίδραση αλκυλαλογονίδιου (RX) σε ισοπροπυλοσιλάνιο παράγεται το αντίστοιχο αλκάνιο (RH) και ισοπροπυλοσιλυλαλογονίδιο [CH3CH(SiH2X)CH2]
Ισοπροπυλοσιλαναμίνες
1. Με επίδραση αμμωνίας (NH3) σε ισοπροπυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και ισοπροπυλοσιλαναμίνη:
2. Με επίδραση πρωτοταγούς αμίνης (RNH2) σε ισοπροπυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και Ν-αλκυλισοπροπυλοσιλαναμίνη [CH3CH(SiH2NHR)CH2]:
3. Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (R2NH) σε ισοπροπυλοσιλάνιο παράγεται υδρογόνο και Ν,N-διαλκυλισοπροπυλοσιλαναμίνη [CH3CH(SiH2NR2)CH2]:
Προσθήκη
1. Προσθήκη σε διπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθένιο δίνει 2-αιθυλοσιλυλοπροπάνιο:
2. Προσθήκη σε τριπλούς δεσμούς.. Π.χ. με αιθίνιο δίνει ισοπροπυλοσιλυλαιθένιο:
3. Προσθήκη σε συζηγείς διπλούς δεσμούς. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 δίνει 1-ισοπροπυλοσιλυλοβουτένιο-2:
4. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει 2-προπυλοσιλυλοπροπάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με εποξυαιθάνιο δίνει ισοπροπυλοσιλυλοξυαιθάνιο : 30 px
Πηγές
Κατηγορία:Σιλυλαλκάνια
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1992-1993
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1992-93 διεξήχθη σε δύο ομίλους με τη συμμετοχή 36 ομάδων.
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλισαν η Καλλιθέα, η Καλαμάτα, η Αναγέννηση Καρδίτσας και η Βέροια.
Στη Δ΄ Εθνική υποβιβάστηκαν οι ομάδες: Ηλυσιακός, Κέρκυρα, Ποσειδώνας Ηρακλείου, Α.Ο. Σπάρτης, Διαγόρας Ρόδου, Χαλκίδα, Οδυσσέας Κορδελιού, Αναγέννηση Χαλκηδόνας, Πόντιοι Κοζάνης, Ποσειδώνας Νέας Μηχανιώνας, Αναγέννηση Άρτας και Φωκικός.
Βαθμολογίες
Η Καλαμάτα ισοβάθμησε στην τελική βαθμολογία με τον Πανηλειακό και τον Εθνικό Αστέρα, αλλά κέρδισε την άνοδο, επειδή στους μεταξύ τους αγώνες είχε συκεντρώσει 8 βαθμούς (2 νίκες στην Καλαμάτα και 2 ισοπαλίες σε Πύργο και Καισαριανή).
Η Βέροια ισοβάθμησε στην τελική βαθμολογία με την Αναγέννηση Κολινδρού, αλλά κέρδισε την άνοδο, επειδή στους μεταξύ τους αγώνες είχε μία νίκη στη Βέροια (με 3-2) και μια ισοπαλία στον Κολινδρό (0-0).
Το Αιγάλεω τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών επειδή δεν κατέβηκε να αγωνιστεί στον αγώνα με την Καλαμάτα στη Μεσσηνιακή πρωτεύουσα και η Χαλκίδα τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών, επειδή δεν κατέβηκε να αγωνιστεί στους αγώνες με τον Ηρόδοτο και τον Ποσειδώνα Ηρακλείου.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1992-1993
Μανώλης Σαρμάνης
Ο Μανώλης Σαρμάνης είναι Έλληνας πυγμάχος. Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1962 στην Αθήνα.
Το 1982 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο πυγμαχίας στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα αντρών στην κατηγορία 60 κιλών. Την ίδια χρονιά τον Οκτώβριο κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στου Βαλκανικούς Αγώνες Πυγμαχίας Αντρών, στην κατηγορία των 60 κιλών. Κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα το 1983 στην κατηγορία 60 κιλών, και το 1984 στην κατηγορία 63,5 κιλών.
Το 1982-1983 ήταν μέλος της Εθνικής Ομάδας Πυγμαχίας, ενώ το 1984 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο Μετάλλιο στο Προολυμπιακό Τουρνουά στη Γερμανία, στην κατηγορία των 63,5 κιλών.
Στον Παναθηναϊκό εντάχθηκε στο τμήμα πυγμαχίας το 1975, ενώ από το 2013 είναι ο έφορος της Ομάδας Πυγμαχίας του Παναθηναϊκού.
Σε ψηφοφορία της ιστοσελίδας leoforos το 2015 για τον πολυτιμότερο πυγμάχου του Παναθηναϊκού, ο Σαρμάνης ψηφίστηκε στην πέμπτη θέση με 28 ψήφους
Ο Μανώλης Σαρμάνης συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο με το «Παναθηναϊκό Κίνημα» ως υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στην Αθήνα στις δημοτικές εκλογές του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Πυγμάχοι ΠΑΟ
Σίμων του Μονφόρ (αποβιώσας το 1188)
Ο Σίμων (Δ΄) του Μονφόρ (γαλλικά: Simon (IV) de Montfort, αποβιώσας το 1188) ήταν Άρχοντας του Μονφόρ-λ'Αμωρί μεταξύ του 1181 και του 1188. Ήταν υιός του Σίμωνα Γ΄ του Μονφόρ, Κόμη του Εβρέ και Άρχοντα του Μονφόρ-λ'Αμωρί, και της Ματθίλδης.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σίμωνα Γ΄ κυρίου τού Μονφόρ & κόμη τού Εβρέ και της Ματίλντας.
Ο πατέρας του και ο πάππος του ήταν για το Μονφόρ υποτελείς του βασιλιά της Γαλλίας και για το Εβρέ ήταν υποτελείς τού βασιλιά της Αγγλίας, ο οποίος ήταν και δούκας της Νορμανδίας, καθώς το Εβρέ βρισκόταν στη Νορμανδία. Οι δύο βασιλείς ήταν συχνά σε πόλεμο μεταξύ τους και έτσι Μονφόρ βρισκόταν σε δύσκολη θέση: όποιον και να υποστήριζαν, θα πρόδιδαν τον άλλο. Ο Σίμων Γ΄ έλυσε το πρόβλημα κληροδοτώντας το Εβρέ στον πρωτότοκο Αμωρί Γ΄ και το Μονφόρ στον δευτερότοκο Σίμωνα Δ΄. Όμως ο βασιλιάς της Αγγλίας ανάγκασε τον τελευταίο να νυμφευτεί μία Αγγλίδα ευγενή, έτσι διατήρησε έναν βαθμό επιρροής επάνω του.
Με τον γάμο τού Σίμωνα Δ΄ με την κόρη τού κόμη τού Λέστερ, η κομητεία τού Λέστερ περιήλθε στον Οίκο τού Μονφόρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1170 την Αμισίε των Μπωμόν, κόρη τού Ροβέρτου Γ΄ 3ου κόμη τού Λέστερ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Καπέτος Σίλβιος
Ο Καπέτος ή Καπέτος Σίλβιος, λατιν.: Capetus ή Capetus Silvius (λέγεται ότι βασίλευσε το διάστημα 934-921 π.Χ.) ήταν 8ος απόγονος του Αινεία και 8ος από τους θρυλικούς Λατίνους βασιλείς της Άλμπα Λόνγκα. Ήταν γιος του Κάπυος και πατέρας του Τιβερίνου, από τον οποίο ονομάστηκε ο ποταμός Τίβερης.
Κοιλάδα με τις χρυσές μούμιες
Η κοιλάδα με τις χρυσές μούμιες είναι μεγάλη νεκρόπολη, στην όαση Μπααρία στην Λιβυκή έρημο της Αιγύπτου. Ανακαλύφθηκε από τον Αιγύπτιο αιγυπτιολόγο Ζαχί Ουαβάς το 1996. Ο Ουαβάς και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν γύρω στις 250 μούμιες από διάφορες ιστορικές εποχές. Στην ίδια τοποθεσία λέγεται ότι υπάρχουν πάνω από 10.000 μούμιες.
Καπέτος Σίλβιος
Βιβλιογραφία
Geoffrey of Monmouth History of the Kings of Britain Σε παρένθεση Εκδόσεις Medieval Latin Series Cambridge, Ontario 1999 σελίδα 27.
Κοιλάδα με τις χρυσές μούμιες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Καπέτος Σίλβιος
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Άλβα Λόνγκα
Ρουμπαί
Η Ρουμπαί (γαλλ. Roubaix, ΔΦΑ [ʀuˈbɛ], ολλ. Robaais, ΔΦΑ [roʊˈbeɪ]) είναι παλιά βιομηχανική πόλη στη βόρεια Γαλλία, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο. Βρίσκεται στο νομό του Νορ και είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς, μετά από τις πόλεις Λιλ και Αμιέν, με πληθυσμό 95.866 κατοίκων το 2013. Το Ρουμπαί σχηματίζει μαζί με τα Λιλ, Τουρκουάν και Βιλνέβ-ντ'Ασκ μια ευρύτατη αστική περιοχή, που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Μητρόπολη της Λιλ, της οποίας ο πληθυσμός ξεπερνάει το 1,1 εκατομμύριο κατοίκους.
Με την άνοδο των βιομηχανιών μαλλιού και κλωστοϋφαντουργίας κατά το 19ο αιώνα η πόλη του Ρουμπαί έγινε ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της Γαλλίας. Εκείνη την εποχή η πόλη ονομαζόταν και «Γαλλική Μάντσεστερ» ή «Η πόλη των χιλίων καμινάδες», ενώ ο πληθυσμός του έφτασε τις 8.091 το 1800 και τις 124.661 το 1896. Όμως στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η πόλη πλήττεται από την αποβιομηχάνιση, με βαριές συνέπειες στην οικονομική και κοινωνική ζωή.
Διάσημη για την αρχιτεκτονική της κληρονομιά που χρονολογείται από τη βιομηχανική επανάσταση, η πόλη απέκτησε επίσημα τον τίτλο «Πόλη Τεχνών και Ιστορίας» στις 13 Δεκεμβρίου 2000. Το Ρουμπαί έγινε διεθνώς γνωστοί όχι μόνο για του ποδηλατικού αγώνα Παρίσι – Ρουμπαί, αλλά και για το Μουσείο Τέχνης και Βιομηχανίας που ονομάζεται «Λα Πισίν».
Σαμ Κλάφλιν
Ο Σάμιουελ Τζορτζ Κλάφλιν (αγγλικά: Samuel George Claflin) (γενν. 27 Ιουνίου 1986) είναι Άγγλος ηθοποιός. Μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου το 2009, ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός στην τηλεόραση και είχε τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο ως Philip Swift στο Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011).
Ο Κλάφλιν έγινε ευρύτερα γνωστός παίζοντας τον Finnick Odair στη σειρά ταινιών «The Hunger Games» (2013–2015) και για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη ρομαντική κωμωδία Πριν Έρθεις Εσύ (2016). Έκτοτε πρωταγωνίστησε στις ταινίες Adrift (2018) και The Nightingale (2018) και υποδύθηκε τον Όσβαλντ Μόσλι στην τηλεοπτική σειρά Peaky Blinders (2019–2022) και τον Mycroft Holmes στην ταινία μυστηρίου Enola Holmes (2020).
Πρώτα χρόνια
Ο Κλάφλιν γεννήθηκε στο Ίπσουιτς του Σάφολκ από τον Μαρκ, έναν οικονομικό υπάλληλο, και τη Σου Κλάφλιν (το γένος Κλαρκ), βοηθό διδασκαλίας. Έχει δύο μεγαλύτερα αδέρφια, τον Benjamin και τον Daniel, και έναν μικρότερο αδερφό, τον Joseph (γεννημένος το 1989), ο οποίος είναι επίσης ηθοποιός. Μεγάλωσε στο Νόριτς του Νόρφολκ.
Ως παιδί έδειχνε ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο. Έπαιζε σε όλη του την παιδική ηλικία μέχρι που έσπασε τον αστράγαλό του, ένας τραυματισμός που θεωρούσε ότι θα τον εμπόδιζε να παίξει επαγγελματικά. Μετά από την παρακίνηση από τους γονείς του και έναν δάσκαλο στον οποίο είχε κάνει εντύπωση κατά τη διάρκεια του γυμνασίου του, στο Λύκειο Costessey, ακολούθησε την υποκριτική.
Μέλος της Σχολής Αριστείας της Πόλης του Νόριτς, το 2003, ανέλαβε τις Υποκριτική Τέχνη στο Κολλέγιο του Νόριτς Σίτι. Ο Κλάφλιν αποφοίτησε στη συνέχεια από την Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου το 2009.
Καριέρα
δεξιά|μικρογραφία| Ο Κλάφλιν στην πρεμιέρα του [[Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε άγνωστα νερά τον Μάιο του 2011]] Ο Κλάφλιν έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός το 2010, όταν εμφανίστηκε σε δύο τηλεοπτικές μίνι σειρές—στο The Pillars of the Earth ως Richard και στο Any Human Heart ως νεαρός Logan Mountstuart. Τον Μάρτιο του 2011, επιλέχτηκε ως Thomas στο Seventh Son, μια κινηματογραφική μεταφορά του The Spook's Apprentice, αλλά αποσύρθηκε για άγνωστους λόγους και αντικαταστάθηκε από τον Ben Barnes. Η επόμενη εμφάνισή του ήρθε τον Απρίλιο του 2011, όταν υποδύθηκε τον ποδοσφαιριστή Ντάνκαν Έντουαρντς στο τηλεοπτικό δράμα του BBC United, το οποίο επικεντρώθηκε στα γεγονότα του αεροπορικού δυστυχήματος της “Munich air” το 1958, κατά το οποίο ο Έντουαρντς πέθανε λόγω των τραυματισμών του.
Τον Απρίλιο του 2010, επιλέχτηκε για να υποδυθεί τον Philip Swift, έναν ιεραπόστολο που ερωτεύεται τη γοργόνα Σειρήνα (που υποδύεται η Àstrid Bergès-Frisbey ), στο οι Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε άγνωστα νερά, τη τέταρτη ταινία της σειράς ταινιών Οι Πειρατές της Καραϊβικής. Για την ταινία, έλαβε υποψηφιότητα στα 17α Empire Awards για τον «Καλύτερο Νεοεμφανιζόμενο Άνδρα». Το 2012, εμφανίστηκε ως Τζακ στη μίνι σειρά έξι επεισοδίων White Heat. Αργότερα το ίδιο έτος, έπαιξε στην ταινία του 2012 Snow White and the Huntsman, ως William, παιδικός φίλος της Χιονάτης. Έλαβε υποψηφιότητα στα Teen Choice Awards 2012 για την κατηγορία "Best Movie Breakout". Επίσης, το 2012, επιλέχθηκε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Hammer Films ' The Quiet Ones, το οποίο γυρίστηκε στα μέσα του 2013 και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2014
Στις 22 Αυγούστου 2012, η Lionsgate ανακοίνωσε ότι ο Κλάφλιν είχε επιλεγεί ως ο Finnick Odair στη σειρά ταινιώνThe Hunger Games, ξεκινώντας με το The Hunger Games: Φωτιά. Ο σκηνοθέτης του Catching Fire, Φράνσις Λόρενς, δήλωσε σχετικά με την ερμηνεία του Κλάφλιν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων: «Ο Finnick είναι ένας ενδιαφέρον χαρακτήρας. Στην αρχή υπάρχει λίγη σεξουαλική ένταση, αλλά στην πραγματικότητα ερωτεύεσαι τον χαρακτήρα του και βλέπεις ότι υπάρχει μια πραγματικά βαθιά συναισθηματική πλευρά του.Ένας από τους λόγους που τον προσέλαβα από την αρχή ήταν ότι εκεί πηγαίνει ο χαρακτήρας του στις επόμενες ιστορίες και νομίζω ότι έκανε φανταστική δουλειά." Η ταινία κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2013 και η ερμηνεία του Φίννικ από τον Κλάφλιν έλαβε θετικές κριτικές.  Ο Κλάφλιν επανέλαβε τον ρόλο στο The Hunger Games: Επανάσταση - Μέρος 1, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2014 και στο Μέρος 2, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2015.
Το 2016, ο Κλάφλιν επανέλαβε τον ρόλο του ως William, παιδικού φίλου της Χιονάτης, σε πολλές σκηνές του σίκουελ The Huntsman: Winter's War. Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε στο Πριν Έρθεις Εσύ, την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος, στο οποίο έπαιξε τον William Traynor. Ο Κλάφλιν κέρδισε περαιτέρω αναγνώριση από τους κριτικούς για τον ρόλο του Captain Stanhope στο πολεμικό δράμα Journey's End (2017) και Adrift (2018).
Το 2018, ο Κλάφλιν εντάχθηκε στην πέμπτη σεζόν του τηλεοπτικού δράματος του BBC Peaky Blinders, ως ο Βρετανός φασίστας πολιτικός Όσβαλντ Μόσλι. Πρωταγωνίστησε στο The Corrupted το 2019. Τον Σεπτέμβριο του 2020, συμπρωταγωνίστησε στην ταινία του Netflix Enola Holmes ως Mycroft Holmes, μεγαλύτερος αδερφός της ομώνυμης χαρακτήρα.
Προσωπική ζωή
Το 2011, ο Κλάφλιν άρχισε να βγαίνει με την ηθοποιό Λόρα Χάντοκ, την οποία είχε γνωρίσει σε μια ακρόαση για το Επτά Μέρες με τη Μέριλιν. Οι δυο τους παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 2013 σε μια ιδιωτική τελετή. Έχουν έναν γιο, που γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 2015, και μια κόρη, που γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 2018 Στις 20 Αυγούστου 2019, ο Κλάφλιν και η Χάντοκ ανακοίνωσαν τον χωρισμό τους.
Ντούνια Βέιζοβιτς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας στις 20 Οκτωβρίου 1943. Άρχισε τη σταδιοδρομία της με το εθνικό θέατρο του Ζάγκρεμπ. Μετά από τις περαιτέρω μελέτες στη Στουτγάρδη, έγινε μέλος της όπερας της Νυρεμβέργης, όπου και εμφανίστηκε στους ρόλους της Κάρμεν, της Αφροδίτης, της Azucena, της Amneris και της Δαλιδά. Η διεθνής σταδιοδρομία της άρχισε το 1978 στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, όπου για τρία καλοκαίρια υποδύθηκε την Κούντρυ στην όπερα Πάρσιφαλ. Στις 9 Οκτωβρίου 1978 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην Μετροπόλιταν Όπερα, ως Αφροδίτη μαζί με τον Jess Thomas.
Το 1980 και 1981 ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν την προσέλαβε για να εμφανιστεί στην όπερα Πάρσιφαλ στο φεστιβάλ του Σάλτζμπουργκ, όπου και είχε μεγάλη επιτυχία. Το 1984, υποδύθηκε την Όρτρουντ στην όπερα Λόενγκριν, επίσης στο ίδιο φεστιβάλ. Σε συνεργασία με τον Ρόμπερτ Γουίλσον ερμήνευσε τους ρόλους της Αλτσέστε και της Κούντρυ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Κροάτες τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Κροάτες καλλιτέχνες Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι τραγουδιστές
Κυπριακό διαβατήριο
Τα κυπριακά διαβατήρια εκδίδονται στους πολίτες της Κύπρου για διεθνή ταξίδια. Κάθε Κύπριος πολίτης είναι επίσης πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κυπριακό διαβατήριο, μαζί με την κυπριακή ταυτότητα, επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή σε οποιοδήποτε από τα κράτη της ΕΕ και τον ΕΟΧ, καθώς και την Ελβετία.
Σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Θεωρήσεων του Μαΐου 2018, οι Κύπριοι πολίτες μπορούν να επισκεφθούν 171 χώρες χωρίς θεώρηση ή με θεώρηση κατά την άφιξη, κατατάσσοντας το κυπριακό διαβατήριο στην 14η θέση στον κόσμο. Οι Κύπριοι πολίτες μπορούν να ζήσουν και να εργαστούν σε οποιαδήποτε χώρα εντός της ΕΕ ως αποτέλεσμα του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής που προβλέπεται στο άρθρο 21 της Συνθήκης ΕΕ.
Εφαρμογή
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Απαιτήσεις θεώρησης για τους Κύπριους πολίτες Το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης του Υπουργείου Εσωτερικών είναι υπεύθυνο για την έκδοση και ανανέωση των κυπριακών διαβατηρίων.
Γλώσσα
Παρά τη συνεχιζόμενη διαίρεση της Κύπρου λόγω της τουρκικής εισβολής του 1974, όλα τα κυπριακά διαβατήρια περιέχουν κείμενο στα ελληνικά, τουρκικά και αγγλικά, καθώς τα ελληνικά και τουρκικά είναι επίσημες γλώσσες της Κυπριακής Δημοκρατίας (σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, Σύνταγμα της Κύπρου). Οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να αποκτήσουν κυπριακά διαβατήρια και δελτία ταυτότητας εάν μπορούν να αποδείξουν την προέλευσή τους από πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Τούρκοι έποικοι στο βόρειο τμήμα της Κύπρου δεν έχουν δικαίωμα για κυπριακή υπηκοότητα.
Εξωτερική εμφάνιση
Τα βιομετρικά διαβατήρια εκδίδονται από τις 13 Δεκεμβρίου 2010 και περιλαμβάνουν κείμενο σε όλες τις επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φέρνουν μικροτσίπ που περιέχει βιομετρικά δεδομένα, όπως δακτυλικά αποτυπώματα, βιομετρική φωτογραφία και ψηφιακή υπογραφή. Στο εσωτερικό, σε διαφορετικές σελίδες, υπάρχουν εικόνες από ένα άγαλμα της θεάς Αφροδίτης που εκτίθεται στο Κυπριακό Μουσείο, ένα περιστέρι που φέρει ένα κλαδί ελιάς , το κυπριακό αγρινό και το καράβι της Κερύνειας.
Απαιτήσεις για θεωρήσεις
Τον Μάιο του 2018, οι Κύπριοι πολίτες είχαν πρόσβαση χωρίς θεώρηση ή θεώρηση κατά την άφιξη σε 171 χώρες και εδάφη, κατατάσσοντας το κυπριακό διαβατήριο στην 14η θέση όσον αφορά την ελευθερία ταξιδιού σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Θεωρήσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακή Κυβέρνηση
Toyota Celica
Το Toyota Celica είναι ένα σπορ αυτοκίνητο που κατασκευαζόταν από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota από τον Δεκέμβριο του 1970 έως τις 21 Απριλίου 2006. Στο χρονικό αυτό διάστημα, κυκλοφόρησαν συνολικά 7 γενιές. Η ονομασία «Celica» προέχεται από το λατινικό coelica, που σημαίνει ουράνιος. Όλα τα μοντέλα Celica παράχθηκαν αποκλειστικά στο εργοστάσιο της Toyota στο Aichi της Ιαπωνίας.
Καθ' όλη τη διάρκεια ζωής του, το Celica είχε τροφοδοτηθεί από διάφορους τετρακύλινδρους σε σειρά (I4) κινητήρες. Η πιο σημαντική αλλαγή επήλθε τον Αύγουστο του 1985, όταν η διάταξη κίνησης του αυτοκινήτου άλλαξε από πισωκίνητη σε μπροστοκίνητη. Από το 1986 έως το 1999, η τετρακίνητη έκδοση με υπερτροφοδότηση ονομαζόταν GT-Four σε όλες τις αγορές παγκοσμίως. Ο μεταβλητός χρονισμός βαλβίδων εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ορισμένα ιαπωνικά αντίτυπα τον Δεκέμβριο του 1997, ενώ έγινε στάνταρ σε όλα τα μοντέλα από το έτος 2000 και μετά. Έχοντας διαρκέσει 7 γενιές, το μοντέλο έχει περάσει από πολλές αναθεωρήσεις και επανασχεδιασμούς επί δεκαετίες. Ωστόσο, σε όλες τις γενιές του διατήρησε σταθερά τη φιλοσοφία ενός 2-πορτου / 3-πορτου, τετραθέσιου σπορ κουπέ με τετρακύλινδρο κινητήρα σε σειρά.
1η γενιά
thumb|left|250px|Toyota Celica 1.
Η πρώτη γενιά του Celica παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο τον Οκτώβριο του 1970 μαζί με το Toyota Carina πρώτης γενιάς και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο εμπόριο τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Το Celica ήταν ένα 2-πορτο hardtop coupé που τόνισε το στυλ και την οδηγική απόλαυση, αν και είχε βασιστεί στην ίδια πλατφόρμα με το Carina σεντάν. Για τις εξαγωγικές αγορές, το Celica προσφέρθηκε σε τρία διαφορετικά επίπεδα LT, ST και GT. Τα ιαπωνικά μοντέλα GT είχε πολλές διαφορές από την ET, LT και ST. Υπήρχε επίσης και η βασική έκδοση GTV. Ειδικότερα τα μοντέλα για εξαγωγή στην Ευρώπη, εφοδιάζονταν με κινητήρα 1.6 λίτρων. Η ιαπωνική έκδοση είχε κινητήρες στα 1.6 και στα 2.0 λίτρα, αλλά ποτέ μεγαλύτερους, με σκοπό να συμμορφώνεται με τους τότε ιαπωνικούς κανονισμούς όσον αφορά το μέγεθος του κυβισμού, επιτρέποντας έτσι στους αγοραστές να αποφύγουν τον πρόσθετο φόρο που θα είχε ένας κινητήρας μεγαλύτερου κυβισμού.
Το πρώτο Celica για τη Βόρεια Αμερική, εν έτει 1971, ήταν το Celica ST που έφερε κινητήρα 1.9 λίτρων. Τα μοντέλα του 1972 - 1974 είχαν κινητήρες 2.0 λίτρων. Τα έτη 1975 - 1977, ο κινητήρας για την βορειοαμερικανική Celica ήταν ο 20R των 2.2 λίτρων. Τα μοντέλα Celica GT και LT εισήχθησαν στις ΗΠΑ για τη σεζόν (model year) του 1974. Επίσης, τον Απρίλιο του 1973 το μοντέλο υπέστη μια ανανέωση σε όλες τις αγορές όπου διατέθηκε.
Τον Οκτώβριο του 1975, έγινε ένα μεγάλο λίφτινγκ στο αρχικό Celica και το μεταξόνιο τότε αυξήθηκε από τα 2.425 χιλιοστά στα 2.495 χιλιοστά, αν και η επιμήκυνση αυτή αφορούσε μόνο το μπροστινό μέρος του σασί και όχι το σαλόνι και την ευρυχωρία για τους επιβάτες. Ο λόγος για αυτό ήταν η εγκατάσταση ενός ακόμα μεγαλύτερου κινητήρα για την αγορά των ΗΠΑ.
Η παραγωγή της πρώτης γενιάς έληξε τον Δεκέμβριο του 1977. Σε επτά χρόνια, η Toyota παρήγαγε συνολικά 1.210.951 αντίτυπα του αρχικού Celica.
2η γενιά
thumb|right|Toyota Celica 2.
Η δεύτερη γενιά του Celica κυκλοφόρησε το 1978 και ήταν και πάλι διαθέσιμη σε δύο μορφές: Coupe και Liftback. Σχεδιάστηκε στις ΗΠΑ από το studio Calty Σχεδιασμός & Έρευνα της Toyota στην Καλιφόρνια και κέρδισε σημαντικά σε μέγεθος ως προς την πρώτη γενιά, καθώς είχε συνολικό μήκος 4,41 μέτρα, έναντι 4,17 μέτρων της πρώτης Celica του 1970. Από το 1979 έως το 1981, η εταιρεία Griffith στις ΗΠΑ προσέφερε ένα στυλ Targa. Ο κινητήρας για τα μοντέλα της Βορείου Αμερικής ήταν ο 20R των 2.2 λίτρων τόσο για τα ST, όσο και για τα GT. Στην Ιαπωνία και άλλες αγορές, οι κινητήρες ήταν 1.6 και 1.8 και 2.0 λίτρων. Αυτή η νέα γενιά προσέφερε περισσότερη ασφάλεια, ισχύ και οικονομία καυσίμου από ό,τι τα προηγούμενα μοντέλα, και μάλιστα της απονεμήθηκε το βραβείο «Αυτοκίνητο της Χρονιάς» του αμερικανικού περιοδικού Motor Trend για το 1978. Στις αρχές του 1980 το μοντέλο υπέστη μια αισθητική ανανέωση, με εμφανέστερη διαφορά το ότι οι αρχικοί διπλοί κυκλικοί μπροστινοί προβολείς άλλαξαν σε διπλούς ορθογώνιους.
3η γενιά
thumb|right|Toyota-Celica GT-TS.
Τον Αύγουστο του 1981 ξεκίνησε η παραγωγή του Celica τρίτης γενιάς. Σχεδιαστικά, ήταν η πρώτη γενιά που καθιέρωσε, από την ανανέωση του 1983 και μετά, αναδιπλούμενα μπροστινά φώτα. Το αυτοκίνητο ήταν αρχικά διαθέσιμο σε εκδοχές coupe και liftback, με πολλούς αγοραστές να προτιμούν την liftback. Ο κινητήρας του ήταν ένας 2.4 λίτρων 22R ή 22R-E, ο μεγαλύτερος 4-κύλινδρος κινητήρας που υπήρξε ποτέ σε Celica. Άλλοι κινητήρες ήταν ο 4Α 1.8 λίτρων, ο 2Τ των 1.6 λίτρων, ο 3Τ των 1.8 λίτρων, ο 4T των 1.8 λίτρων, ο 1S των 1.8 λίτρων, ο 2S των 2.0 λίτρων, ο 18R-G των 2.0 λίτρων και ο 21R των 2.0 λίτρων, ανάλογα με την αγορά. Η Celica υπέστη μια ελαφρά ανανέωση τον Αύγουστο του 1983, για τη σεζόν του 1984, με αναδιπλούμενα μπροστινά φώτα, επανασχεδιασμό στη μπροστινή γρίλια και ανανέωση στα πίσω φώτα.
4η γενιά
thumb|right|Toyota Celica ST162 του 1987 - 1989.
Χουσεΐν Μπαζίρ
Ο Χουσεΐν Μπαζίρ είναι αρχαιολόγος με ειδίκευση στις Πυραμίδες της Γκίζας. Είναι διευθυντής των ανασκαφών στην κοιλάδα με τις χρυσές μούμιες στην όαση Μπααρία. Σπούδασε αιγυπτιολογία στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, όπου αποφοίτησε το 1994. Συνέχισε τις σπουδές του στην Μέριλαντ των ΗΠΑ και αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Έγινε μέλος της ερευνητικής ομάδας του Ουαβάς και πήρε μέρος σε αρχαιολογικές ανασκαφές σε όλη την Αίγυπτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Toyota Celica
5η γενιά
thumb|right|Toyota Celica GT-S (ST184) liftback του 1990, σε φωτογραφία στο [[Μόντρεαλ του Καναδά τον Απρίλιο του 2007.]] thumb|right|Toyota Celica GT convertible του 1991 - 1993 στις ΗΠΑ.
Η πέμπτη γενιά του Celica μπήκε στη μαζική παραγωγή το Σεπτέμβριο του 1989, για τη σεζόν (model year) του 1990 και μάλιστα πωλήθηκε σε ορισμένες αγορές ως το Toyota 2000 VX, ενώ διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το Σεπτέμβριο του 1993. Η Celica αυτής της γενιάς, αν και ήταν εξέλιξη της προηγούμενης και είχε βασιστεί στην ίδια πλατφόρμα, έλαβε μια νέα, ακόμα πιο καμπυλωτή αισθητική, ιδιαίτερα φουτουριστική, που ονομάστηκε New Aeroform, η οποία και προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στον Τύπο και στο κοινό για τα στάνταρ της τότε εποχής. Επίσης, η ανάρτηση είχε βελτιωθεί και το μοντέλο έλαβε και πιο εξελιγμένους τροχούς και ελαστικά, πιο ισχυρή τετρακίνητη έκδοση GT-Four με καλύτερο σύστημα ψύξης, ενώ από το 1990 προσφέρθηκαν, στην ιαπωνική αγορά μόνο, και τετρακίνητες εκδόσεις turbo 4WD. Το styling της πέμπτης γενιάς προσέλκυσε μεγάλο αριθμό αγοραστών και μάλιστα ήταν η γενιά που γνώρισε την μεγαλύτερη απήχηση στο ευρύ κοινό, σε βαθμό που η γενικότερη αυτή σχεδιαστική φιλοσοφία μεταγενέστερα αντιγράφτηκε μετά και από άλλους κατασκευαστές. Στο GT-4 υπήρχε intercooler αέρα και το CT26 είχε twin turbo. Η ευρωπαϊκή Celica διατέθηκε στις εκδόσεις 1.6 ST-i, 2.0 GT-i 16, και GT-Four. Ειδικότερα τα αντίτυπα για τις Ηνωμένες Πολιτείες έφεραν εξ αρχής στάνταρ αερόσακο οδηγού.
6η γενιά
thumb|right|Toyota Celica του 1999.
Τον Οκτώβριο του 1993, η Toyota ξεκίνησε την παραγωγή της έκτης γενιάς του Celica και το μοντέλο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μέσα στον ίδιο μήνα, για τη σεζόν (model year) του 1994. Σχεδιαστικά, το Celica αυτό ήταν ιδιαίτερα δυναμικό, παρά την κατάργηση των αναδιπλούμενων φώτων και την αντικατάστασή τους από διπλούς κυκλικούς βαθουλωτούς προβολείς, και θεωρείται επίσης και αυτό σήμα κατατεθέν της ιστορίας του μοντέλου. Το ST είχε έναν νέο κινητήρα 1.8 λίτρων 7A-FE, ο οποίος μπορούσε επίσης να βρεθεί στο Toyota Corolla, ενώ το GT τροφοδοτήθηκε από τον κινητήρα 2.2 λίτρων 5S-FE, που είχε ληφθεί από το μεγαλύτερο Toyota Camry. Ο υπερτροφοδοτούμενος δεν ήταν πλέον διαθέσιμος στις ΗΠΑ. Ειδικότερα τα αντίτυπα για τις ΗΠΑ έφεραν εξ αρχής στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους οδηγού και συνοδηγού, ενώ στις άλλες χώρες διεθνώς στάνταρ ήταν εξ αρχής ο αερόσακος οδηγού και το ABS, και ο αερόσακος συνοδηγού καθιερώθηκε τελικώς το 1996. Η έκτη γενιά διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Ιούνιο του 1999.
Τον Σεπτέμβριο του 1994 κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία και μια καμπριολέ εκδοχή, που από τα τέλη του 1995, για τη σεζόν (model year) του 1996, προστέθηκε στην αγορά των ΗΠΑ, ενώ μετά διατέθηκε και στην Ευρώπη, σε κάπως λιγότερα αντίτυπα. Ήταν διαθέσιμη μόνο στην έκδοση GT με τον κινητήρα 2.2 λίτρων.
Το 1996, το Celica υποβλήθηκε σε λίφτινγκ, με μια μικρή αναδιαμόρφωση του μπροστινού προφυλακτήρα (δεν συνέβη στην έκδοση GT-Four). Στη θέση της μεγάλης εισαγωγής αέρα, τοποθετήθηκαν δύο μικρές στα πλάγια, όπου υπήρχαν και τα φώτα ομίχλης, και μία μεγαλύτερο στη μέση. Τα κρύσταλλα των φλας άλλαξαν από πορτοκαλί σε λευκά. Επίσης, ένα τρίτο φως φρένων προστέθηκε στην πόρτα του χώρου αποσκευών σε όλες τις χώρες διεθνώς. Ο αερόσακος συνοδηγού έγινε στάνταρ σε όλα τα κράτη οριστικά.
Τον Δεκέμβριο του 1997, η έκτη γενιά του Celica ανανεώθηκε ελαφρά και ο κινητήρας 12S-GE εισήγαγε την τεχνολογία VVT-i (μεταβλητός χρονισμός βαλβίδων) και η ιπποδύναμη αυξήθηκε κατά 3 ίππους. Ο μεταβλητός χρονισμός βαλβίδων τελικώς έγινε στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις από το 2000, δηλαδή στην έβδομη και τελευταία γενιά του.
Toyota Celica GT - Four ST205: Η παραγωγή του GT-Four, συνεχίστηκε για την Ιαπωνία, την Αυστραλία, και τα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και τη βρετανική αγορά. Αυτή η έκδοση ST205 ήταν η πιο ισχυρή Celica μέχρι σήμερα, με ισχύ 239 hp η εξαγωγική έκδοση και 251 hp στην Ιαπωνία.
7η γενιά
Τον Ιούλιο του 1999, η Toyota ξεκίνησε την παραγωγή, και μέσα στο καλοκαίρι και τις πωλήσεις, του Celica έβδομης γενιάς, για τη σεζόν (model year) του 2000. Το μοντέλο ήταν ένα σχέδιο της Toyota Genesis και είχε μια σαφώς πιο επιθετική αισθητική, σε μια προσπάθεια να φέρει νεότερους σε ηλικία αγοραστές στην μάρκα στις ΗΠΑ. Η Toyota πήρε χρόνο για να ελαφρύνει το αυτοκίνητο και να μειώσει το κόστος όπου αυτό ήταν δυνατόν, προσδίδοντάς του μια ξεχωριστή σχεδίαση εξωτερικά. Όλα τα ευρωπαϊκά μοντέλα έφεραν μηχανικό κιβώτιο 6 ταχυτήτων και κινητήρες 1.8 VVT-i ισχύος 143 hp και 1.8 VVTL-i ισχύος 192 hp (ή T-Sport), που συνδυάζονταν με τις εκδόσεις GT και GT-S, αντίστοιχα. Αναλόγως με τον κινητήρα και με τη χώρα, η γενιά αυτή διατέθηκε με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο και 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Το φθινόπωρο του 2002, η έβδομη γενιά του Celica έλαβε ένα ελαφρύ λίφτινγκ μπροστά και πίσω.
Τον Ιούλιο του 2004, η Toyota ανακοίνωσε την οριστική διακοπή του Celica, καθώς και του Toyota MR2, για μετά τη λήξη της σεζόν του 2005, λόγω του αυξανόμενου ανταγωνισμού και των ανεπαρκών πωλήσεων, αν και τελικώς η παραγωγή τους παρατάθηκε για λίγο ακόμα. Ενδεικτικώς, οι πωλήσεις του Celica είχαν φτάσει τα 52.406 αντίτυπα το 2000, αλλά κατρακύλησαν στα 14.856 αντίτυπα το 2003, στα 8.710 αντίτυπα το 2004 και στα μόλις 3.113 αντίτυπα το 2005. Οι εξαγωγές του Celica σταμάτησαν τον Ιούλιο του 2005 και τα τελευταία Celica πωλήθηκαν μόνο στην Ιαπωνία και, σε ελάχιστα αντίτυπα, στην Ευρώπη, ενώ το τελευταίο αντίτυπο του Celica κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 21 Απριλίου 2006 και το MR2 αποσύρθηκε από την παραγωγή τον Ιούλιο του 2007.
Μηχανοκίνητος Αθλητισμός
thumb|right|Το αγωνιστικό Toyota Celica GT-Four Turbo που κέρδισε το Safari Rally του 1995.
Στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, το Celica είναι γνωστό για την επιτυχή πορεία του στο ράλλυ. Το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι (WRC) για την Celica ήταν το 1972, όταν RAC Rally Ove Andersson οδήγησε το 1600 GTV (ΤΑ22) στην ένατη θέση. Η πρώτη νίκη ήρθε το 1982 στο Ράλλυ της Νέας Ζηλανδίας με την 2000GT (RA63). Από το 1983 έως το 1986 κέρδισε και τους έξι αγώνες του WRC. Η Celica GT-Four αγωνίστηκε στην ομάδα Α Ράλι από το 1988 έως το 1997, με την Celica GT-Four, και κέρδισε δύο τίτλους κατασκευαστή και τέσσερις τίτλους οδηγού. Ο Κάρλος Σάινθ ήταν ο πιο επιτυχημένος οδηγός, κερδίζοντας τίτλους WRC με το ST165 το 1990 και το ST185 το 1992. Η ST185 κέρδισε επίσης τον τίτλο το 1993 και το 1994, με τους Juha Kankkunen και Didier Auriol, αντίστοιχα. Η τέταρτη συνεχόμενη νίκη Safari Rally της ST185 ήρθε το 1995, η οποία ήταν επίσης και η 8η νίκη της Toyota στην εκδήλωση αυτή. Λίγο μετά την εισαγωγή του ST205, το 1995, πυροδοτήθηκε μια σκανδαλώδης διαμάχη όταν η Toyota Team Europe είχε αποκλειστεί για 12 μήνες από την WRC, λόγω μιας εξαπάτησης (χρήση παράνομων turbo περιοριστή αέρος). Κάποια στιγμή μετά την απαγόρευση, η ομάδα μεταπήδησε στο λίγο μικρότερο μοντέλο Toyota Corolla WRC.
Ειδικές εκδόσεις του GT
Τέσσερα μοντέλα παρήχθησαν για το κοινό σε εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό, μόλις 5.000 αντίτυπα, για τις απαιτήσεις WRC homologation. Θεωρούνται άκρως συλλεκτικά από αρκετούς ενθουσιώδες οπαδούς. Η έκδοση homogolation του ST185 ονομάζεται GT-Four RC στην Ιαπωνία, ομάδα Α Rallye στην Αυστραλία ή Carlos Sainz Limited Edition (CS, μετά του οδηγού) στην Ευρώπη και γενικά στις διεθνείς αγορές. Σε αγωνιστικά ράλλυ, το Celica είχε αγωνιστεί με την ομάδα του Dan Gurney του All American Racers τα έτη 1983 έως 1988. Η ομάδα κατέλαβε πολλές νίκες στην κατηγορία και στο πρωτάθλημα GTO το 1987.
Το Celica έβδομης γενιάς, επίσης, κατάφερε επιτυχή καριέρα στη σειρά NHRA Sport Compact Drag Racing στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Celica Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Στάμεν Γκριγκόροβ
Ο Στάμεν Γκριγκόροβ (Stamen Gigov Grigorov, βουλγαρικά: Стамен Гигов Григоров, 27 Οκτωβρίου 1878 – 27 Οκτωβρίου 1945) ήταν Βούλγαρος γιατρός και μικροβιολόγος. Ανακάλυψε τον βάκυλο Lactobacillus bulgaricus, που χρησιμοποιείται στην παρασκευή του γιαουρτιού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Studen Izvor (σημασία "Κρύα Άνοιξη"), του δήμου Τραν, της επαρχίας Πέρνικ της Βουλγαρίας. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στις φυσικές επιστήμες στο Μονπελιέ της Γαλλίας και στην ιατρική στη Γενεύη της Ελβετίας. Το 1905, σε ηλικία 27 ετών, ο Γκριγκόροβ προχώρησε στην ανακάλυψη για την οποία έγινε ευρέως γνωστός. Στο μικροβιολογικό εργαστήριο του καθηγητή Léon Massol στη Γενεύη, ανακάλυψε ότι ένα συγκεκριμένο συστατικό του βάκιλου είναι η βάση για το γιαούρτι. Ως αναγνώριση, το συστατικό αυτό ονομάστηκε από την επιστημονική κοινότητα Lactobacillus bulgaricus.
Πέρα από την ανακάλυψη του Lactobacillus bulgaricus, ο Γκριγκόροβ συνείσφερε στη δημιουργία μιας θεραπείας για τη φυματίωση το 1906, μαζί με τον Αλμπέρ Καλμέτ. Αυτή η θεραπεία χρησιμοποιούσε ως βάση τους μύκητες της πενικιλίνης. Μέσω των επιστημονικών πειραμάτων σε εργαστηριακά ζώα κι αργότερα σε ανθρώπους ασθενείς, ο Γκριγκόροβ απέδειξε τα θεραπευτικά αποτελέσματα των μυκήτων της πενικιλίνης στη θεραπεία της φυματίωσης.
Ο Γκριγκόροβ πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1945, στα 67α γενέθλιά του.
Κληρονομιά
Ο Παγετώνας Γκριγκόροβ στη Νήσο Μπράμπαντ στο Αρχιπέλαγος Πάλμερ της Ανταρκτικής πήρε το όνομά του από τον Πάλμερ Γκριγκόροβ.
Στις 27 Οκτωβρίου 2020, ο Γκριγκόροβ τιμήθηκε από την Google με το Google Doodle της ημέρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι ιατροί
Αχμέτ Φάκρυ
Ο Αχμέντ Φάκρυ (1905-1973) ήταν Αιγύπτιος αιγυπτιολόγος.
Εργάστηκε στην δυτική έρημο της Αιγύπτου και διενήργησε ανασκαφές σε διάφορους αρχαιολογικούς τόπους, όπως στο El Haiz, στην όαση Σίβα και στην νεκρόπολη στο Dahshur.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Νύχτες με τον εχθρό μου
Η Ρόμπερτς υποδύεται μια γυναίκα που προσποιείται το θάνατό της και καταφέρνει να ξεφύγει από τον καταχρηστικό σύζυγό της, ωστόσο βρίσκει τη νέα της ειρηνική ζωή να διακόπτεται όταν ο σύζυγος της ανακαλύπτει τις ενέργειές της και την εντοπίζει στο Κέιπ Κοντ στους Καταρράκτες της Αϊόβα.
Οι "Νύχτες με τον εχθρό μου" κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 8 Φεβρουαρίου 1991, όπου έλαβε αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς, αλλά γνώρισε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, συγκεντρώνοντας 175 εκατομμύρια δολάρια στο box office με προϋπολογισμό παραγωγής 19 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία έσπασε επίσης το ρεκόρ εκείνη την εποχή για το υψηλότερο εγχώριο άνοιγμα για ταινία με γυναικεία πρωταγωνίστρια, με εισπράξεις 13 εκατομμυρίων δολαρίων το πρώτο Σαββατοκύριακο της, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχε το Aliens, το οποίο είχε εισπράξεις 10 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο Σαββατοκύριακο.
Πλοκή
Η Λώρα Μπάρνεϊ έχει μια φαινομενικά ειδυλλιακή ζωή και τέλειο γάμο με τον Μάρτιν, έναν επιτυχημένο επενδυτικό σύμβουλο της Βοστώνης. Κάτω από τη γοητευτικη, όμορφη εξωτερική εμφάνιση του Μάρτιν, ωστόσο, κρύβεται ένα εμμονικό και ελεγχόμενο άτομο που κακοποίησε σωματικά , συναισθηματικά και σεξουαλικά τη Λόρα καθ' όλη τη διάρκεια του σχεδόν τετραετούς γάμου τους. Στη συνέχεια, σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, της στέλνει απολογούμενος λουλούδια και δώρα.
Ο Μάρτιν αποδέχεται την πρόσκληση του γείτονά τους, ενός γιατρού, για ένα βραδινό μπάνιο, παρόλο που γνωρίζει ότι η Λώρα φοβάται το νερό και δεν μπορεί να κολυμπήσει. Καθώς μια σφοδρή καταιγίδα ξεσπά απροσδόκητα, ο Μάρτιν και ο γιατρός αγωνίζονται να ελέγξουν το σκάφος. Η Λώρα παρασύρεται στη θάλασσα. Μετά από εκτεταμένη έρευνα του Λιμενικού Σώματος, η Λώρα θεωρείται νεκρή από πνιγμό και ο Μάρτιν είναι απαρηγόρητος.
Η Λώρα αποκαλύπτεται ότι είναι πραγματικά ζωντανή. Αφού έμαθε κρυφά να κολυμπάει, σχεδίασε να προσποιηθεί τον θάνατο της για να γλιτώσει από την κακοποίηση του Μάρτιν. Κατά τη διάρκεια της καταιγίδας, πήδηξε στη θάλασσα, κολύμπησε στην ακτή και επέστρεψε στο σπίτι. Έκοψε τα μαλλιά της, φόρεσε μια περούκα, πήρε τα κρυμμένα υπάρχοντά της και τα χρήματά της και κατευθύνθηκε προς το σταθμό των λεωφορείων.
Η Λώρα μετακομίζει στο Cedar Falls της Αϊόβα . Προηγουμένως, είχε πει στον Μάρτιν ότι η τυφλή, με προβλήματα εγκεφαλικού, μητέρα της, Κλόε, είχε πεθάνει, αλλά η Λώρα είχε μεταφέρει κρυφά την Κλόε σε έναν οίκο ευγηρίας στην Αϊόβα. Η Λώρα νοικιάζει ένα σπίτι, βρίσκει δουλειά και εγκαθίσταται σε μια νέα ζωή ως «Σάρα Γουότερς».
Ο Μάρτιν λαμβάνει πληροφορίες που δείχνουν ότι η Λώρα μπορεί να είναι ζωντανή. Αυτό επιβεβαιώνεται όταν βρίσκει τη βέρα της Λόρα στην τουαλέτα στο παραλιακό σπίτι. Στη βιασύνη της να φύγει, η Λόρα είχε παραμελήσει να επιβεβαιώσει ότι το δαχτυλίδι είχε κοκκινίσει από αίμα όπως ήθελε. Ο Μάρτιν ταξιδεύει στο γηροκομείο της Κλόε, υποδυόμενος τον ντετέκτιβ, και μαθαίνει ότι ο «ανιψιός» της Κλόε μόλις την επισκέφτηκε. Η Λώρα, μεταμφιεσμένη σε άντρα, βρίσκεται επίσης στο γηροκομείο και μετά βίας χάνει να συναντήσει τον Μάρτιν. Ο Μάρτιν ανακαλύπτει που βρίσκεται η Λώρα και μαθαίνει για τον Μπεν. Παρασύρει το ζευγάρι στο σπίτι της Λώρα και εισβάλλει ενώ εκείνη και ο Μπεν είναι έξω. Η Λώρα παρατηρεί τις μικρές ενδείξεις που άφησε ο Μάρτιν εσκεμμένα μέσα στο σπίτι - οι πετσέτες χεριών ευθυγραμμισμένες τέλεια και τα περιεχόμενα των ντουλαπιών της κουζίνας ευθυγραμμισμένα σύμφωνα με τα αυστηρά πρότυπα του Μάρτιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1991 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέρι Γκόλντσμιθ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νότια Καρολίνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βόρεια Καρολίνα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Βοστώνη
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824 - 1879) ήταν επικός ποιητής του αρματολισμού - ένας από τους πιο διακεκριμένους Επτανήσιους ποιητές του 19ου αιώνα και πολιτικός.
Οικογενειακή κατάσταση
Μετά από συχνά ταξίδια που πραγματοποιούσε στη Βενετία, γνωρίστηκε με τον Αιμίλιο Τυπάλδο, την κόρη του οποίου, Ελοΐζα, παντρεύτηκε στις 10 Ιουνίου 1852. Στις 9 Αυγούστου 1857 απέκτησε ένα γιο, τον Αιμίλιο, ο οποίος σπούδασε στην Ιένα φιλολογία και φυσιολογία αλλά πέθανε στη Μαδέρα από φυματίωση. Επίσης στις 18 Μαρτίου 1869 την κόρη του Όλγα Αναστασία Άννα. Τέλος, μια ακόμα κόρη του γεννημένη το 1870 στη Λευκάδα, η Ναθαλία, πέθανε στις 15 Οκτωβρίου 1875. Συνολικά από το γάμο του απέκτησε επτά παιδιά.
Η πολιτική του δράση στην Ιόνιο Βουλή
Από αρκετά νωρίς ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης εμπλέχθηκε στην πολιτική, και το 1857 εξελέγη στην Ιόνιο Βουλή, τασσόμενος με το κόμμα των Ριζοσπαστών και αγωνιζόμενος για την ένωση των Ιονίων νήσων με την Ελλάδα. Στα πλαίσια της ενωτικής κίνησης των Ιταλών και της ίδρυσης διαφόρων κομιτάτων τα οποία σαν αντανάκλαση των Ιταλικών ενεργειών θα προκαλούσαν ανάλογα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στη Βαλκανική, ιδρύεται από τον Βαλαωρίτη στη Λευκάδα παρόμοιο κομιτάτο. Ο Βαλαωρίτης μετέβη στην Ήπειρο και τον Ιούνιο του 1862 στο Μαυροβούνιο ως εκπρόσωπος κομιτάτων, μεταφέροντας χρήματα υπέρ του αγώνος των Μαυροβουνίων.
Κεφάλι (αποσαφήνιση)
Με τη λέξη Κεφάλι μπορεί να αναφέρεται κανείς στο:
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Η πολιτική του δράση μετά την Ένωση
Μετά δε την ένωση, στάλθηκε ως αντιπρόσωπος των Επτανήσων στην Ελληνική Εθνοσυνέλευση. Διακρίθηκε με τη δήλωση που έκανε ότι οι συντοπίτες του θα συνεργάζονταν χωρίς προτίμηση για το ένα ή το άλλο κόμμα με το καταλληλότερο ή ικανότερο πρωθυπουργό αλλά και το πιο ανιδιοτελή. Εκλέχθηκε δύο φορές (1865, 1868) βουλευτής με το κόμμα του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, αλλά κρατήθηκε μακριά από την ενεργό πολιτική και απέρριψε τρεις κυβερνητικές προτάσεις για ανάληψη υπουργικών χαρτοφυλακίων. Η αντίδρασή του στη φορολογική αφομοίωση των Επτανήσων με το φορολογικό σύστημα του Ελληνικού κράτους-έλεγε σε μια ομιλία του: «Το φορολογικόν σύστημα επαχθέστατο εν Ελλάδι δεν δύναται να εφαρμοσθή παρ΄ημίν» Μέριμνά του είναι η ενότητα του Ελληνικού έθνους γι’ αυτό προβάλει μέσα από τις ομιλίες του στο κοινοβούλιο ,την προσήλωση στο θεσμό της μοναρχίας, ως παράγοντα εξισορρόπησης. Έτσι πολύ καλή ήταν η ιδιωτική και δημόσια σχέση που είχε με τον βασιλιά Γεώργιο. Οι διαβόητες για τη νοθεία τους εκλογές του 1868, οι αυθαιρεσίες της κυβερνητικής παράταξης κατά την επικύρωση των αποτελεσμάτων από τη βουλή, καθώς κι ένα επεισόδιο ανάμεσα στον ποιητή και τους αδελφούς Ιακωβάτους (στη συνεδρίαση της 5ης Ιουνίου 1868, ο Βαλαωρίτης δεν θα διστάσει να ραπίσει τον Χαράλαμπο Τυπάλδο-Ιακωβάτο ενώ αντάλλαξε και γρονθοκοπήματα με τον Γεώργιο Τυπάλδο-Ιακωβάτο) κατέληξε σε αποδοκιμασία της Βουλής για το άτομό του.
Κεφάλι (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Η πολιτική του δράση μετά την Ένωση
Και ως μέλος της Ελληνικής Βουλής συνεχίζει να δρα για την προώθηση των εθνικών δικαίων. Στα τέλη του 1866 γίνεται μέλος της ‘’Κεντρικής υπέρ των Κρητών Επιτροπής’’ χρηματίζοντας και γραμματέας αυτής. Τέλη Σεπτεμβρίου του 1868 κατέρχεται μυστικώς στην Κρήτη.
Η μετά την απόσυρση του Βαλαωρίτη από την πολιτική δράση
Απογοητευμένος από τα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας αποσύρθηκε στο νησί Μαδουρή, όπου ασχολήθηκε με την συγγραφή ποιημάτων και ιστορικών μελετών. Πέθανε στις 24 Ιουλίου του 1879 λόγω καρδιακής προσβολής.
Ο Βαλαωρίτης υπέρμαχος του Μεγαλοϊδεατισμού
Δεν ήταν μόνο η ποίηση που αντανακλούσε τη μεγαλοϊδεατική εθνική ιδεολογία. Στις πολιτικές του ομιλίες, μαχόμενος τον ‘’μικροελλαδισμό’’, προβάλλει την άποψη πως «η κατάρτησις του Ελληνικού Βασιλείου υπήρξεν ο πρώτος θεμέλιος λίθος και ουχί το οικοδόμημα της μεγάλης Ελληνικής Εθνότητος». Και σε άλλο λόγο του, «Συμπυκωθέντες ήδη εντός στενοτάτου κύκλου, αγανακτούμεν, πάσχομεν ως εκ δυσπνοίας, η ατμόσφαιρα της ελευθέρας Ελλάδος, δεν αρκεί πλέον να διαθρέψει τους πνεύμονάς μας». Το εθνικό αυτό ιδεώδες και μεγαλείο δεν θα μπορούσε να υπηρετηθεί καλύτερα, από την απουσία κοινωνικών συγκρούσεων, έλεγε: «Παρήλθεν ο καιρός των κοινωνικών επαναστάσεων. Ο κόσμος όλος προβαίνει σήμερον εις την κατάκτησιν του μέλλοντος, ουχί διά των όπλων[…] Πας εμφύλιος σπαραγμός, πάσα διατάραξις της δημοσίας τάξεως, ισοδυναμεί με σεισμόν, κλονίζοντα τα θεμέλια του Εθνικού μεγαλείου».
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ποίησης του Βαλαωρίτη-επιρροές
Τα γνωρίσματα του ποιητικού του έργου ήταν: ο πραγματισμός, η αφηγηματικότητα, η ιστορική, εθνοκεντρική, πατριδολατρική και λανθανόντως μεγαλοϊδεατική θεματική, η ρητορικότητα, η ροπή προς τον διδακτισμό, η εμποτισμένη από το δημοτικό τραγούδι της ηπειρωτικής Ελλάδας γλώσσα. Ως προς τη χρήση της ιστορίας στην ποίηση του, «εξαντλείται στην ιστορική στιγμή: η ποίησή του πηγαίνει να συναντήσει τα ιστορικά πρόσωπα, τα οποία προέρχονται κυρίως από το μαρτυρολόγιο των ηρώων του 1821». Ο ίδιος δεν αυτοπροσδιοριζόταν ως ρομαντικός, αλλά ως ιστορικός. Είχε διαλέξει την «πραγματολογική ιστορία για βάση της ποιητικής του έμπνευσης. Όμως αυτή η προσέγγιση από τον ίδιο του έργου του δεν εμπόδισε «την κυριαρχία του ρομαντικού ιστορισμού στην ποίησή του». Ως προς το πραγματολογικό υλικό του αυτό δεν σχετίζεται με την προσωπική ζωή του ποιητή, με τη σύγχρονή του κοινωνική πραγματικότητα της Λευκάδας και του ελεύθερου κράτους. Τα θέματά του αντλούνται από την Επαναστατική και προεπαναστατική εποχή, την Λατινοκρατία, τους αγώνες των κλεφτών, των αρματολών και των Σουλιωτών. «Οι ήρωες ενεργούν μέσα σε ένα κλίμα αφύσικα υψωμένο […]» Κυρίαρχο μέτρο στην ποίησή του είναι ο δημοτικός ομοιοκατάλληκτος δεκαπεντασύλλαβος, ο οποίος στα τελευταία του ποιήματα εγκαταλείπεται. Ο Βαλαωρίτης είναι από τους πρώτους λογοτέχνες που θεματογραφεί ηθογραφικά στοιχεία στην Ελληνική λογοτεχνία.
Ο Βαλαωρίτης και η Επτανησιακή σχολή
Ο Βαλαωρίτης κρατάει φανερή απόσταση από το έργο και το πρότυπο του Σολωμού. Πλήρης είναι η ρήξη του με τις γλωσσικές αρχές του σολωμικού κύκλου, αφού στην πρώτη κιόλας ποιητική του συλλογή, Στιχουργήματα (1847) υιοθετεί τα γλωσσικά και αισθητικά πρότυπα του αθηναϊκού-φαναριώτικού ποιητικού προτύπου των δύο προηγούμενων δεκαετιών. Απορριπτικές είναι οι κρίσεις του Βαλαωρίτη για το μεγαλύτερο μέρος της σολωμικής ποίησης, αν και έγραψε μάλιστα δύο ποιήματα στην μνήμη του. Η αντισολωμική στάση του Βαλαωρίτη δεν αποσκοπούσε παρά στη διεκδίκηση της θέσης του εθνικού ποιητή που οι άλλοι επτανήσιοι προόριζαν για τον Σολωμό. Ο Βαλαωρίτης διαδήλωσε την πνευματική συγγένειά του με την ανύπαρκτη ‘’ηπειρώτικη σχολή’’-κι αυτό για να τον δεξιωθούν οι λόγιοι της Αθήνας. Κινήται πέραν της σολωμικής παράδοσης αλλά και πέραν της απαισιοδοξίας των Αθηναίων ρομαντικών. Το επικορομαντικό στοιχείο στοιχείο στην ποίησή του κυριαρχεί.
Ο Βαλαωρίτης και η δημοτική γλώσσα
Η ποίησή του ήταν πάντοτε γραμμένη στη δημοτική, οι πρόλογοι όμως και τα σχόλια που τα συνόδευαν γραμμένα στην καθαρεύουσα. Αυτή η αντίθεση τεκμηρίωνε έστω και έμμεσα την πεποίθησή του πως η δημοτική αδυνατούσε να εκφράσει βαθύτερες έννοιες.
Η πρόσληψη του Βαλαωρίτη
Η πρόσληψή και η κριτική που έγινε στο ποιητικό έργο του Βαλαωρίτη ήταν αντιφατική: από την πλήρη άρνηση ως την αποδοχή. Με την έκδοση της πρώτης του συλλογής, των Μνημοσύνων, του ασκείται κριτική από την Κερκυραϊκή εφημερίδα Η παλιγγενεσία κριτική για την άκρα δημοτική του, μα που τελικό στόχο έχει τις πολιτικές του απόψεις. Το 1867 χαρακτηρίστηκε η δημοτική ως πολύ απέχουσα από την ομιλουμένη. Το 1872 με αφορμή τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Γρηγορίου Ε' έξω από το Πανεπιστήμιο,  προσκαλείται να το προσαγορεύσει με ένα ποίημά του  γραμμένο στη δημοτική. Ο Παναγιώτης Πανάς τονίζει την πλαστότητα του λαϊκού στοιχείου και τις ρομαντικές υπερβολές του. Συγγράφει δύο ποιήματα, ‘’Μήνυσις της Δημοτικής Ποιήσεως ενώπιον της Κριτικής’’ και ‘’Ποιητικήν Συνταγήν’’ σατιρικά των πηγών εμπνεύσεως του ποιητή: «Τρεις τόνους Πίνδο. Τέσσαρους χιόνι/μία λιτρ’ ανάσασι και ένα αηδόνι,/ δεμάτια τέσσεραδάφνες, μυρτούλες/ράσα ξεσκλίδια γύφτους αυγούλες […] Το 1866 ο Ανδρέας Λασκαράτος -φίλος του από το 1859- σε επιστολή του προς τον Δανό ιερέα Θεόδωρο Χάνσεν, συστήνει την αναθεώρησή των ποιημάτων του Βαλαωρίτη από τον ίδιο το δημιουργό τους «για να είναι στ΄αλήθεια καλά και λαμπρά». Το 1874 στην εφημερίδα ‘’Εξέγερσις’’ δημοσιεύεται η σάτιρα με τίτλο ‘’προς τον Εθνικόν ποιητήν’[…] Αμανές’’-σάτιρα του ποιήματός του προς τιμήν του Γρηγορίου Ε’ : «Πως μας θωρείς σαν άλλαλος; Που τρέχει το μυαλό σου;/οι φτερωτές ελπίδες σου της δόξας, …τα΄όνειρό σου/ακόμα δεν ξεδούλιανε….; ακόμη δε σε φθάνει ατήνο το περήφανο του Παρνασσού στεφάνι, […]» Η πολεμική του Πανά εναντίον του Βαλαωρίτη, με τον οποίο αρχικά ήταν ομόφρονες πολιτικά και λογοτεχνικά, ήταν αποτέλεσμα  λογοτεχνικών (η πολεμική του Βαλαωρίτη σε βάρος του Σολωμού που ο Πανάς εκτιμούσε) και πολιτικών αιτίων (ο Βαλαωρίτης ευνοούσε το κόμμα του Κουμουνδούρου, ενώ ο Πανάς ήταν αντιπολιτευόμενος αυτού). Ο Δημήτριος Βερναρδάκης επέκρινε τον ρομαντικό στόμφο του ποιήματος για τον Γρηγόριο Ε'. και την ‘’ψευτοδημοτική’’ γλώσσα του. Θα ακολουθήσει ο Ιάκωβος Πολυλάς με άρθρο του στην εφημερίδα ‘’Ο Κώδων’’ με τίτλο, ‘’Η λόθρα και η καταβόθρα (Επίκριση της Ωδής του Αρ. Βαλαωρίτη στον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄)’’. Θα το χαρακτηρίσει ‘’αποσιωποποίημα’’ λόγω της κατάχρησης αποσιωπητικών στο συγκεκριμένο ποίημα, της τάσης του να παρομοιάζει τα μεγάλα πράγματα με τα μικρά ,όπως στο στίχο ‘’η ανατριχίλα βαθιά μας βόσκει την καρδιά’’ που για τον Πολυλά η έννοια της ανατριχίλας --κάτι στιγμιαίο- δε συμβιβάζεται με την έννοια του ρήματος βόσκω-κάτι διαρκές). Ο ελάσσων ποιητής Κωνσταντίνος Τυπάλδος Πρετεντέρης μιμείται τον Βαλαωρίτη και αυτό το εντοπίζουμε στο διακείμενό του, στην τυποτεχνική αποτύπωση των ιδεών και συναισθημάτων του με τη σωρεία αποσιωπητικών και θαυμαστικών. Ο Εμμανουήλ Ροΐδης στα 1877 προβάλει δημόσια την άποψη πως ποίηση στην Ελλάδα δεν υπάρχει, εκείνη την περίοδο, αλλά μόνο τον Βαλαωρίτη ξεχώριζε από τους εν ζωή ποιητές. Δυο χρόνια αργότερα θα εκφράσει την άποψη πως ο Βαλαωρίτης είναι εθνικός ποιητής μια αντιηρωικής εποχής.
Νεώτεροι ποιητές αναγνωρίζουν τις οφειλές τους στον Βαλαωρίτη, όπως ο Άγγελος Σικελιανός με τις ποιητικές τους συνθέσεις και ομιλίες.