cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φραντσέσκο Α΄ Γκαττιλούζιο
Συμμαχία με τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο
Στις πρώτες ιστορικές πηγές ο Φραντσέσκο Α΄ εμφανίζεται να ασχολείται με την Πειρατεία, προσάραξε στην Τένεδο (1354) την εποχή που κατοικούσε στο νησί ο Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος, ένας από τους τρεις Συναυτοκράτορες του Βυζαντίου. Οι άλλοι δύο Συναυτοκράτορες ήταν ο πεθερός του Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός και ο κουνιάδος του Ματθαίος Καντακουζηνός, ο Ιωάννης Ε΄ βρισκόταν σε σύγκρουση με την οικογένεια της συζύγου του εκείνη την εποχή. Ο Φραντσέσκο Α΄ και ο Ιωάννης Ε΄ συμμάχισαν, ο Φραντσέσκο θα βοηθούσε τον Ιωάννη να ανακτήσει τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης, σε αντάλλαγμα θα έπαιρνε σύζυγο την αδελφή του Μαρία Παλαιολογίνα. Στις αρχές του Δεκεμβρίου του 1354 ο Φραντσέσκο έφτασε με τον στόλο του στην Κωνσταντινούπολη προσποιούμενος ότι χρειάζεται βοήθεια. Ο Φραντσέσκο είπε στους κατοίκους ότι ένα από τα πλοία του βυθίστηκε, τους ζήτησε να σώσουν το φορτίο από το Ναυάγιο και σε αντάλλαγμα θα τους έδινε μερίδιο. Οι κάτοικοι άνοιξαν τις πύλες, 500 Γενοβέζοι άντρες περικύκλωσαν τα Τείχη της Κωνσταντινούπολης και ξεσήκωσαν τον λαό της πόλης υπέρ του νόμιμου αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄. Οι εκκλήσεις έφεραν θετικό αποτέλεσμα, ο Ιωάννης Ε΄ εισήλθε πανηγυρικά σαν μόνος αυτοκράτορας και ο Ιωάννης Καντακουζηνός αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι (4 Δεκεμβρίου 1354).
Άρχοντας της Λέσβου
Ο Φραντσέσκο Α΄ απέκτησε τον έλεγχο της Βυζαντινής πρωτεύουσας και την παρέδωσε στον Ιωάννη Ε΄, ο αυτοκράτορας εκπλήρωσε την υπόσχεση του και του έδωσε σύζυγο την αδελφή του. Ο Ιωάννης Ε΄ του έδωσε επιπλέον δώρο τον τίτλο του Άρχοντα της Λέσβου (17 Ιουλίου 1355), το νησί πήρε σαν προίκα η αδελφή του. Ο Αμεδαίος ΣΤ΄ της Σαβοΐας, ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας και ο Φραντσέσκο A΄ Γκαττιλούζι συμμάχησαν σε εκστρατεία με στόχο να αποκαταστήσουν την σταθερότητα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Μετά από δύο μέρες μάχης νίκησαν τον Μουράτ Α΄ και κατέκτησαν την Χερσόνησο της Καλλίπολης από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Σε νέα εκστρατεία τον Οκτώβριο στην Μαύρη Θάλασσα στις ακτές της Βουλγαρίας κατέκτησαν πολλές πόλεις όπως Σωζόπολη, Μεσημβία, Αίμος και Αγχίαλος. Ο Φραντσέσκο A΄ Γκαττιλούζι συνόδευσε τον Ιωάννη Ε΄ στο ταξίδι του στην Ρώμη, τους ακολούθησε ο Δημήτριος Κυδώνης, ο αυτοκράτορας ασπάστηκε το Καθολικό δόγμα ώστε να εξασφαλίσει υποστήριξη για την εξασθενημένη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Την Λέσβο έπληξε ισχυρότατος Σεισμός (6 Αυγούστου 1384), βρήκαν τον θάνατο ο Φραντσέσκο Α΄, η σύζυγος του Μαρία και οι δύο μεγαλύτεροι γιοι τους Ανδρόνικος και Δομήνικος, επέζησε μόνο ο μικρότερος γιος του Φραντσέσκο Β΄ Γκαττιλούζι που τον διαδέχθηκε σαν Άρχοντας της Λέσβου. Ο Κυδώνης περιγράφει ότι οι νύφες των δύο μεγαλύτερων γιων του έτρεχαν πανικόβλητες μέσα στα ερείπια για να βρουν τα πτώματα των αγαπημένων τους αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Μαρία Παλαιολογίνα της Λέσβου αδελφή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ απέκτησε :
Γενεαλογία
Γενεαλογία Γκαττιλούζι (Γατελούζοι)
Πηγές
Φραντσεσκο Φραντσεσκο Α Κατηγορία:Μεσαιωνικοί πειρατές
Άγγελος Μεσσάρης
Ο  Άγγελος Μεσσάρης (1910 - 6 Ιουνίου 1978) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής το 1910 και η οικογένειά του, με κεφαλλονίτικη καταγωγή, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα το 1924.
Πέθανε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 1978.
Σε συλλογικό επίπεδο
Την πρώτη του επαφή με το άθλημα απέκτησε στη γενέτειρά του μέσω Βρετανών εποίκων. Υπήρξε ικανότατος δεξιός μεσοεπιθετικός. Στην Ελλάδα αγωνίστηκε από το 1925 στον ΑΠΟ Γουδή.
Μία διετία αργότερα, η ομάδα του Παναθηναϊκού βρισκόταν σε διαδικασία ανανέωσης υπό την τεχνική ηγεσία του Μίκλος Φόρνερ. Αναζητήθηκαν νεαροί ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές και το 1927 εντάχθηκε στο σύλλογο ο Μεσσάρης, μαζί με τον κεντρικό μέσο και μεγαλύτερο αδελφό του Απόστολο. Σύντομα εξελίχθηκε στον πρώτο, χρονικά, μεγάλο αστέρα της ιστορίας του συλλόγου ως ιδιαίτερα δημοφιλής στο φίλαθλο κόσμο, συχνά τον αποκαλούσαν Ξανθό Άγγελο. Κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών 1928-29, το αντίστοιχο όμως Πανελλήνιο ματαιώθηκε.
Το 1930, υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος στη "χρυσή" ομάδα των πράσινων που δημιούργησε ο Ούγγρος προπονητής Γιόζεφ Κίνσλερ. Αυτή στέφθηκε αήττητη πρωταθλήτρια Ελλάδας 1929-30 με 3 νίκες και μία ισοπαλία στην τελική φάση της διοργάνωσης και αρχισκόρερ της τον 20χρονο παίκτη (7 γκολ σε 4 παιχνίδια). Με μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της σύντομης καριέρας του και 2 τέρματα σε 5 λεπτά, ο Μεσσάρης βοήθησε τον Παναθηναϊκό να επιβληθεί 8-2 του Ολυμπιακού, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη σε έκταση νίκη της ιστορίας στα ντέρμπι των "αιωνίων" αντιπάλων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Νωρίτερα την ίδια χρονιά, είχε κατακτήσει εκ νέου το αθηναϊκό πρωτάθλημα όπου αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με (13 γκολ).
Το 1931 αναδείχθηκε πρωταθλητής Αθηνών για τρίτη συνεχή φορά και αρχισκόρερ για δεύτερη (13 τέρματα σε 6 εμφανίσεις), πριν αποφασίσει το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας σε ηλικία 21 ετών και για αιτίες μη πλήρως διευκρινισμένες.
Στην εθνική Ελλάδας
Χρίστηκε 4 φορές διεθνής με την ομάδα των Ανδρών, πρώτη δε στις 7 Απριλίου 1929 για την παρθενική της συνάντηση από την ίδρυση της ΕΠΟ (Ελλάδα-Β' Ιταλίας 1-4) και δίπλα στο μεγαλύτερο αδελφό του Απόστολο. Σημείωσε 2 τέρματα, αμφότερα στη νίκη 6-1 επί της Βουλγαρίας κατά το 1ο Βαλκανικό κύπελλο, αποτελώντας χρονικά τον δεύτερο (έπειτα το Γιώργο Ανδριανόπουλο) που έφτασε τον αριθμό αυτό για λογαριασμό της Εθνικής και τον πρώτο στον ίδιο αγώνα (σε διάστημα μάλιστα 5 λεπτών μεταξύ 10' και 15'), ρεκόρ που ο συμπαίκτης του σε συλλογικό επίπεδο Αντώνης Τσολίνας ισοφάρισε στο 50' (και κατέρριψε ένα λεπτό αργότερα με το πρώτο ελληνικό χατ τρικ, για να πετύχει τελικά στο 56' τα πρώτα "καθαρό" χατ τρικ και καρέ γκολ στην ιστορία της Εθνικής).
Η διαμάχη με τον Νικολαΐδη
Από το 1931, ο Νικόλαος Ξηρός διατελούσε πρόεδρος στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο. Οι σχέσεις του Απόστολου Νικολαΐδη, ισχυρού του παράγοντα τότε και για δεκαετίες, με τον παίκτη ήταν τεταμένες λόγω και της υποστήριξης του τελευταίου στον Σταμάτη Μερκούρη (πατέρα της Μελίνας Μερκούρη), αντιπολιτευόμενο προς τη διοίκηση Ξηρού, αλλά και μίας γενικότερης διαφωνίας μεταξύ αθλητών και διοικούντων σχετικά με τον ερασιτεχνισμό ή επαγγελματισμό στο ποδόσφαιρο. Ο Αλέξανδρος Κιτροέφ αναφέρει ότι ο πιθανότερος λόγος της σύγκρουσης ήταν η υποψία του Μεσσάρη ότι παράγοντες του Παναθηναϊκού είχαν μεσολαβήσει για να αποτύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις του Πολυτεχνείου έτσι ώστε να μην εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο.
Ως συνέπεια, ο νεαρός αποφάσισε την αποχώρησή του προς όφελος των σπουδών του στο Πολυτεχνείο. Η αναταραχή στο σύλλογο οδήγησε τελικά στην κρίση του 1932, με την πλευρά Ξηρού/Νικολαΐδη να διαγράφει όλους τους διαφωνούντες παίκτες και παράγοντες, ανάμεσα τους το Μεσσάρη (αλλά και τον ιδρυτή του Γιώργο Καλαφάτη).
Οι φίλαθλοι αντιμετώπισαν με δυσαρέσκεια την αποπομπή του και εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον αδιαμφισβήτητο εκείνη την εποχή ηγέτη της ομάδας. Το τίμημα της απομάκρυνσης Μεσσάρη κρίνεται εκ των υστέρων βαρύ για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, καθώς περιήλθε σε κατάσταση παρακμής και μόνο ξανά το 1949 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας, έπειτα 19 χρόνια και 12 διοργανώσεις του. Ο ίδιος αγωνίστηκε μόλις μία φορά στη συνέχεια και αυτό για φιλανθρωπικούς σκοπούς, συγκεκριμένα σε ένα φιλικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ το 1935.
Οι λεπτομέρειες της διαμάχης του με το Νικολαΐδη δεν έχουν γίνει γνωστές, ενώ και οι ίδιοι απέφευγαν να αναφερθούν στο ζήτημα, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν διάφορες φήμες και εκδοχές (π.χ περί κομμουνιστικής δράσης του νέου που έβρισκε αντίθετο τον παράγοντα κ.ά.).
Τίτλοι
thumb|200px|Πρωταθλητής Ελλάδος με τον Παναθηναϊκό το 1930 Με τον Παναθηναϊκό
1 Πανελλήνιο πρωτάθλημα: 3 πρωταθλήματα ΕΠΣ Αθηνών: μία φορά 1ος σκόρερ Πανελλήνιου πρωταθλήματος: δύο φορές 1ος σκόρερ πρωταθλήματος ΕΠΣ Αθηνών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
pao.gr, επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ Παναθηναϊκός
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του χόκεϊ επί χόρτου
Έρημος και ημιέρημος του Κόλπου του Ομάν
Η έρημος και ημιέρημος του Κόλπου του Ομάν είναι μια παράκτια οικοπεριοχή στον Περσικό Κόλπο και στον Κόλπο του Ομάν στο Ομάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο βορειοανατολικό άκρο της Αραβικής Χερσονήσου. Το κλίμα είναι ζεστό και ξηρό, με χαλκόστρωτες πεδιάδες και σαβάνες με ακανθώδεις ακακίες από την ακτή. Κατά μήκος της ακτής υπάρχουν μείγματα οικότοποων που περιλαμβάνουν μαγγρόβιους βάλτους, λιμνοθάλασσες και λασπότοπους. Οι μαγγρόβιες περιοχές κυριαρχούνται από τα Avicennia marina και η σαβάνα από Prosopis cineraria και Vachellia tortilis. Το νησί Μασίρα είναι μια σημαντική περιοχή αναπαραγωγής για τη θαλάσσια χελώνα caretta caretta, καθώς και για άλλες θαλάσσιες χελώνες που εμφανίζονται επίσης εδώ, καθώς και μια μεγάλη ποικιλία πουλιών, μερικών μόνιμων και μερικών μεταναστευτικών. Υπάρχουν ορισμένες προστατευόμενες περιοχές, αλλά σε γενικές γραμμές τα ενδιαιτήματα έχουν υποβαθμιστεί από τη βόσκηση ζώων, ιδίως καμηλών και κατσικών. Κινδυνεύουν επίσης από πετρελαιοκηλίδες, οδήγηση εκτός δρόμου και λαθροθηρία.
Τοποθεσία και περιγραφή
Στο Ομάν, αυτή η οικοπεριοχή περιλαμβάνει τη Χερσόνησο Μουσαντάμ, τον θύλακα του Ομάν εντός των ΗΑΕ στα στενά του Ορμούζ, την είσοδο στον Περσικό Κόλπο. Στο κύριο τμήμα του Ομάν περιλαμβάνει την παράκτια πεδιάδα της περιοχής Αλ Μπατίνα στον Κόλπο του Ομάν, συνεχίζοντας κατά μήκος του Μουσκάτ μέχρι τις παραλίες και τους αμμόλοφους της Περιοχής Ας Σαρκίγια. Από το σημείο Ρας αλ Χαντ διασχίζει νότια κατά μήκος την ακτή μέχρι το έρημο νησί Μασίρα. Περιλαμβάνει επίσης μια χερσαία λωρίδα που εκτείνεται στα νοτιοδυτικά των Όρων Αλ Χατζάρ. Στα ΗΑΕ καλύπτει τις πεδιάδες γύρω από τα Όρη Αλ Χατζάρ στα ανατολικά, στα εμιράτα του Ντουμπάι, Σάρτζα και Ρας αλ-Χαϊμά, και της ακτής Αλ Μπατίνα της χώρας γύρω από τη Φουζαΐρα.
Αυτή η ξηρή οικοπεριοχή περιέχει ένα μείγμα οικοτόπων, όπως μαγγρόβιους βάλτους, λιμνοθάλασσες και λασπότοπους στην ακτή, χαλκόστρωτες πεδιάδες και σαβάνες με ακανθώδη δέντρα ακακίας στην ενδοχώρα με φόντο τα όρη Μουσαντάμ και Αλ Χατζάρ. Το κλίμα είναι ζεστό και ξηρό με θερμοκρασίες έως 49 βαθμούς Κελσίου (120 ° F) και λίγες βροχοπτώσεις, ειδικά στις ακτές του Περσικού Κόλπου των ΗΑΕ. Υπάρχουν περισσότερες βροχοπτώσεις στον Κόλπο του Ομάν που παρέχουν υγρασία και στις δύο ακτές.
Χλωρίδα
Το παράκτιο μαγγρόβιο αποτελείται από Avicennia marina, τα δέντρα της εσωτερικής σαβάνας περιλαμβάνουν τα Ziziphus spina-christi, Prosopis cineraria και Acacia tortilis, ενώ τα βουνά φιλοξενούν το Ficus cordata salicifolia και το Acacia tortilis. Τέλος, η παραδοσιακή χλωρίδα της ακτής Αλ Μπατίνα είναι το Acacia tortilis και το Prosopis cineraria. Μερικά από αυτά τα είδη βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο στο Ιράν.
Πανίδα
Ο μεγαλύτερος πληθυσμός στον κόσμο της θαλάσσιας χελώνας (Caretta caretta) αναπαράγεται στο νησί Μασίρα και άλλες χελώνες που έρχονται σε αυτές τις ακτές περιλαμβάνουν τις Lepydochelys olivacea, πράσινη χελώνα (Chelonia mydas) και την απειλούμενη χελώνα γεράκι (Eretmochelys imbricata). Η περιοχή είναι εξαιρετικά πλούσια σε πτηνά, συμπεριλαμβανομένης μιας μεγάλης μετανάστευσης μεταξύ Ασίας και Αφρικής. Τα ενδημικά πτηνά περιλαμβάνουν ένα είδος πτυχωτή αλκυόνα. Στα θηλαστικά περιλαμβάνονται η απειλούμενη αραβική λεοπάρδαλη (Panthera pardus nimr) στα βουνά και ο αραβικός τράγος, καθώς και τα καρακάλ, αλλά όλα αυτά είναι ευάλωτα στο κυνήγι.
Απειλές και διατήρηση
Οι βιότοποι υποβαθμίστηκαν από τη βόσκηση ζώων, ιδίως καμηλών και κατσικών. Η παράκτια λωρίδα Αλ Μπατίνα του Ομάν είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της χώρας και καλλιεργείται εντατικά, εν μέρει από τη μεγάλη κοινότητα του Ομάν, των Βαλούχων με πακιστανική καταγωγής. Οι αστικές περιοχές σε αυτήν την οικοπεριοχή του Ομάν περιλαμβάνουν την πρωτεύουσα και τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το ιστορικό λιμάνι του Μουσκάτ και τις ψαροπόλεις Barka και Σοχάρ, που θρυλείται πως είναι θρυλικά το σπίτι του Σεβάχ, και το θέρετρο του Αλ Σαουάντι. Άλλα τουριστικά αξιοθέατα κατά μήκος αυτής της ακτής περιλαμβάνουν τα ιστορικά κάστρα του Φρουρίου Ναχάλ και του Ρουστάκ, τους αμμόλοφους Σαρκίγια και τις παραλίες χελώνων στο Ρας αλ-Χαντ και Ρας αλ-Ζουναΐζ. Οι πόλεις των ΗΑΕ σε αυτήν την οικοπεριοχή περιλαμβάνουν το τεράστιο εμπορικό κέντρο του Ντουμπάι και την κοντινή πόλη της Σάρτζα. Μια δημοφιλής εκδρομή από το Ντουμπάι είναι στον θύλακα των Όρων Αλ Χατζάρ στη Χάτα.
Άλλες απειλές για την οικοπεριοχή περιλαμβάνουν πετρελαιοκηλίδες στη θάλασσα, λαθροθηρία άγριων ζώων και οδήγηση εκτός δρόμου σε τοποθεσίες όπως η Ουάντι Μπάνι Άουφ. Οι προστατευόμενες περιοχές περιλαμβάνουν το Ρας Αλ Κορ στο Ντουμπάι, διάσημο για τα χειμερινά φλαμίνγκο του και μια μαγγρόβια περιοχή στο Φυσικό Καταφύγιο Κορ Κάλμπα στον Κόλπο του Ομάν στα ΗΑΕ, κοντά στα σύνορα με το Ομάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έρημοι του Ομάν Κατηγορία:Έρημοι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Έρημοι και ξερικοί θαμνότοποι Κατηγορία:Οικοπεριοχές του Ομάν Κατηγορία:Οικοπεριοχές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Οικοπεριοχές της Ασίας Κατηγορία:Αφροτροπικές οικοπεριοχές
Δήμος Μηχανιώνας
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Θεσσαλονίκης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Κτίριο Νικολάου Γύζη
Το Κτίριο Νικολάου Γύζη είναι διατηρητέο κτίριο στο Δήμο Χαϊδαρίου, το οποίο έχει ζωγραφισμένο στο εσωτερικό του το έργο «Τέσσερις Εποχές» του γνωστού ζωγράφου Νικολάου Γύζη. Στον περίβολο του κήπου που ανήκει στην έπαυλη Παλατάκι, επί της Λεωφόρου Αθηνών στην συμβολή της με την Στρατάρχου Καραϊσκάκη, βρίσκεται σήμερα αναπαλαιωμένο το κτίριο του Νικολάου Γύζη, όπως είναι γνωστό στους περισσότερους. Πρόκειται για τον πάλαι ποτέ ξενώνα του Πύργου, στον οποίο είχε ζήσει ανά διαστήματα ο γνωστός ζωγράφος, ως φιλοξενούμενος του Νικολάου Νάζου (ιδιοκτήτη της έπαυλης από το 1865 έως και 1888 και μετέπειτα πεθερό του), και τον οποίο φιλοτέχνησε με τις «Τέσσερις Εποχές», που σώζονται τμηματικά έως σήμερα.
Εσωτερικά (το έργο)
Στους τοίχους αποτυπώνονται οι τέσσερις εποχές: Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας, με τον τελευταίο να λείπει, αφού την θέση του πήρε ένας φεγγίτης κατά τις καταστροφικές δεκαετίες του νεοκλασικισμού. Το έργο αποκαλύπτει λεπτομέρειες του περιβάλλοντος χώρου την περίοδο που διέμενε σε αυτό ο Νικόλαος Γύζης (από το 1865 ως το 1870).
Εξωτερικά
Το κτίριο διαθέτει περιβάλλοντα χώρο 8,5 στρεμμάτων. To νεοκλασικό αυτό αρχιτεκτόνημα αποτελούσε συμπληρωματικό κτίριο του κεντρικού πύργου και χρησίμευε γενικά για τη φιλοξενία των επισκεπτών. Ο περιβάλλων χώρος -ένας κήπος με οπωροφόρα δέντρα, περίτεχνο ανθώνα και υπεραιωνόβιους φοίνικες- ήταν ενιαίος με το Παλατάκι και απεικονίζεται γλαφυρά στις τοιχογραφίες του Ν. Γύζη, εντός του κτιρίου. Το κτίριο με το πέρασμα των χρόνων παραμελήθηκε από τους μετέπειτα ιδιοκτήτες του μέχρι την τελική του κακοποίηση, όντας χώρος για βιοτεχνική χρήση (εργαστήριο) κατά την δεκαετία 1990-2000. Κατά την διάρκεια των περασμένων δεκαετιών χρησιμοποιήθηκε και αυτό, όπως και ο πύργος Παλατάκι ως παραρτήματα της ψυχιατρικής κλινικής Δρομοκαΐτειο, οπότε και υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές. Βέβαια, μέσα στην συνολική ζημιά, συνέβη και κάτι θετικό, αφού εξαιτίας της κάλυψης από σοβά και χρώμα των τοιχογραφιών και της οροφογραφίας, τα πρώιμα αυτά έργα του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου προστατεύθηκαν, παραμένοντας θαμμένα έως το 2002.
Η Αποκατάσταση
Μετά την απόκτηση το έτος 1985 και την αποκατάσταση του κεντρικού πύργου με τον περιβάλλοντα χώρο των επτά στρεμμάτων, ο Δήμος Χαϊδαρίου έθεσε στόχο την απόκτηση και της συνεχόμενης υπόλοιπης έκτασης με το νεοκλασικό κτίριο και τους υπεραιωνόβιους φοίνικες. Έτσι το 2000, επί δημαρχίας Κυριάκου Ντηνιακού, ο Δήμος απέκτησε έκταση 2,5 στρεμμάτων με δικές του δαπάνες και τον Δεκέμβριο του 2001 έκταση πέντε στρεμμάτων με δαπάνες του Υπουργείου Πολιτισμού. Συνολικά πληρώθηκαν πάνω από 800 εκατομμύρια δραχμές για την απόκτηση της έκτασης και του κτιρίου. Με φροντίδα του Δήμου και σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού το 2002 εκπονήθηκε η μελέτη αποκατάστασης του κτιρίου και διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου. Ειδικότερα τη μελέτη αποκατάστασης του νεοκλασικού έχει εκπονήσει ο αρχιτέκτονας-γλύπτης Γρηγόρης Ριζόπουλος με τη συνεργασία της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου και την έγκριση της Εφορίας Νεωτέρων Μνημείων και του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Τον Μάιο του 2002 ανακαλύφθηκαν οι τοιχογραφίες του Ν. Γύζη με θέμα τις Τέσσερις Εποχές, οι οποίες ήταν κρυμμένες κάτω από νεότερους επιχρωματισμούς. Η αίθουσα με τις Τέσσερις Εποχές είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στην ανάδειξη των τοιχογραφιών του Νικόλαου Γύζη, ενώ στους υπόλοιπους χώρους του κτιρίου στεγάζεται το Κέντρο Πληροφόρησης Νέων, οι Σχολικές Επιτροπές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς και το τμήμα Δια Βίου Μάθησης, της Διεύθυνσης Νεολαίας Αθλητικών και Πολιτιστικών Υπηρεσιών. .
Με την απόκτηση από τον Δήμο Χαϊδαρίου σχεδόν όλης της έκτασης με τον Πύργο και τα νεοκλασικά κτίρια, η πολιτιστική κληρονομιά και η ιστορία της πόλης μας αποτυπώνονται αυθεντικά στο υποβλητικό αυτό τοπίο, που συνδυάζει την υψηλή αισθητική με τη σύγχρονη λειτουργικότητα.
Βασιλική Χωροφυλακή της Ιρλανδίας
Η Βασιλική Χωροφυλακή της Ιρλανδίας (αγγλικά: Royal Irish Constabulary, RIC, ιρλανδικά: Constáblacht Ríoga na hÉireann) ήταν η ένοπλη αστυνομική δύναμη του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ιρλανδία, από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα μέχρι το 1922. Μία ξεχωριστή αστυνομική δύναμη, η άοπλη Μητροπολιτική Αστυνομία του Δουβλίνου έλεγχε την πρωτεύουσα, ενώ οι πόλεις Ντέρι και Μπέλφαστ, αρχικά με τις δικές τους αστυνομικές δυνάμεις, αργότερα είχαν ειδικά τμήματα εντός της RIC. Περίπου το εβδομήντα πέντε τοις εκατό των χωροφυλάκων της RIC ήταν Ρωμαιοκαθολικοί και περίπου το είκοσι πέντε τοις εκατό ήταν από διάφορες Προτεσταντικές ομολογίες. Οι Καθολικοί ήταν κυρίως χωροφύλακες ενώ οι αξιωματικοί Προτεστάντες. Το επιτυχημένο σύστημα αστυνόμευσης της RIC επηρέασε την ένοπλη καναδική Βορειοδυτική Έφιππη Αστυνομία (προκάτοχος της Βασιλικής Καναδικής Έφιππης Αστυνομίας), την ένοπλη δύναμη της Αστυνομίας της Βικτώριας στην Αυστραλία και την ένοπλη Βασιλική Χωροφυλακή της Νέας Γης στη Νέα Γη. Ως συνέπεια της Αγγλοϊρλανδικής Συνθήκης, η RIC διαλύθηκε το 1922 και αντικαταστάθηκε από την Garda Síochána στο Ιρλανδικό Ελεύθερο Κράτος και τη Βασιλική Χωροφυλακή του Όλστερ στη Βόρεια Ιρλανδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας Χ
Πορκία (αδελφή του Κάτωνα του Νεότερου)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λεύκιο Δομίτιο Αηνόβαρβο V, ο οποίος ήταν ύπατος το 54 π.Χ. και σύμμαχος τού αδελφού της Κάτωνα. Απέκτησαν έναν γιο, που ονομαζόταν Γναίος Δομίτιος Aηνόβαρβος VI. Μάλλον είχαν επίσης έναν άλλο γιο, που δόθηκε σε υιοθεσία σε κάποιον Ατίλιο Σερανό.
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων αναφέρει ότι η Πορκία και ο σύζυγός της ήταν στη Νάπολη το 49 π.Χ., όταν ο σύζυγός της πολιορκήθηκε στο Κονφίνιον (Corfinium) από τον Ιούλιο Καίσαρα. Το 48 π.Χ. η Πορκία έχασε τον σύζυγό της στη μάχη των Φαρσάλων. Η Πορκία απεβίωσε προς τα τέλη τού 46 π.Χ. έως τις αρχές τού 45 π.Χ. Ο επικήδειος λόγος της εκφωνήθηκε από τον Κικέρωνα, ο οποίος επαίνεσε πολύ τις αρετές της.
Νεοφασισμός
Ο νεοφασισμός είναι μεταπολεμική ιδεολογία που περιλαμβάνει σημαντικά στοιχεία του φασισμού. Ο νεοφασισμός περιλαμβάνει συνήθως υπερεθνικισμό, φυλετική υπεροχής, λαϊκισμό, αυταρχισμό, μητρικισμό και αντίθεση στη μετανάστευση, καθώς και αντίθεση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, του κοινοβουλευτισμού, του καπιταλισμού, του μαρξισμού, του κομμουνισμού και του σοσιαλισμού. Οι ισχυρισμοί ότι μια ομάδα είναι νεο-φασίστες μπορεί να είναι αμφιλεγόμενη, ειδικά αν ο όρος χρησιμοποιείται ως πολιτικό επίθετο. Μερικά μεταπολεμικά καθεστώτα έχουν ονομαστεί νεοφασιστικά λόγω του αυταρχικού χαρακτήρα, και μερικές φορές λόγω της γοητείας και της συμπάθεια προς τη φασιστική ιδεολογία και τις τελετουργίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικισμός Κατηγορία:Ακροδεξιά Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Νεοφασισμός
Κύπελλο Λίχτενσταϊν ποδοσφαίρου ανδρών 2008-09
Το Κύπελλο ποδοσφαίρου ανδρών του Λίχτενσταϊν 2008-09 ήταν η 64η διοργάνωση του ετήσιου Κυπέλλου του κράτους του Λίχτενσταϊν. Η νικήτρια του θεσμού, Βαντούζ κέρδισε το εισιτήριο για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2009-10.
Πρώτος Γύρος
Στον πρώτο γύρο αγωνίστηκαν 12 ομάδες: η κανονική ομάδα Τρίσεν, οι δεύτερες ομάδες Έσεν/Μάουρεν Β΄, Βαντούζ Β΄, Τρίσενμπεργκ Β΄, Ρούγκελ Β΄, Τρίσεν Β΄, Μπάλζερς Β΄ και Σάαν Ατσούρι, καθώς και οι τρίτες ομάδες Μπάλζερς Γ΄, Βαντούζ Πόρτουγκεσε, Τρίσεν Γ΄ και Έσεν/Μάουρεν Γ΄. Οι αγώνες έγιναν το τριήμερο 26-27 και 28 Αυγούστου 2008.
Δεύτερος Γύρος
Οι έξι νικητές του πρώτου γύρου, μαζί με τις Τρίσενμπεργκ και Σάαν αγωνίστηκαν στον δεύτερο γύρο. Οι αγώνες έγιναν στις 17 και 19 Σεπτεμβρίου 2008.
Προημιτελικοί
Οι τέσσερις νικητές, μαζί με τις πρώτες ομάδες Μπάλζερς, Έσεν/Μάουρεν, Ρούγκελ και Βαντούζ αγωνίστηκαν στα προημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 21, 22, 28 και 29 Οκτωβρίου 2008.
Ημιτελικοί
Οι τέσσερις νικητές των προημιτελικών αγωνίστηκαν στα ημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 28 και 29 Απριλίου 2009.
Τελικός
Ο τελικός, ανάμεσα στη Βαντούζ και στην Έσεν/Μάουρεν έγινε στο Ράινπαρκ Στάντιον. Η Βαντούζ κατέκτησε το κύπελλο νικώντας με 2-1. Ο τελικός έγινε στις 21 Μαΐου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Λίχτενσταϊν (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2008-2009
Τιτυός
Στην ελληνική μυθολογία ο Τιτυός ήταν ένας από τους Γίγαντες ή, σύμφωνα με άλλους μυθογράφους, ένας από τους Τιτάνες.
Ο μύθος
Ο Τιτυός γενεαλογείται είτε ως γιος του Δία και της Ελάρης (κόρης του Ορχομενού ή του Μινύα), είτε, κατά την Οδύσσεια, ως γιος της Γαίας. Κατοικία του Τιτυού κατά τον Όμηρο ήταν η Εύβοια. Ο Τιτυός έλαβε μέρος στη Γιγαντομαχία. Επίσης επιτέθηκε στη Λητώ όταν εκείνη περνούσε από την πόλη που είχε καταλάβει ο Τιτυός, την Πανοπέα της Φωκίδας, για να μεταβεί στους Δελφούς. Στην επίκληση της μητέρας τους προσέτρεξαν τότε ο Απόλλων και η Άρτεμις, που σκότωσαν τον Τιτυό.
Μετά τον θάνατό του, ο πελώριος αυτός Γίγαντας καταδικάστηκε να βρίσκεται τεντωμένος σε μήκος εννέα πλέθρων στον Κάτω Κόσμο και δύο γύπες να τρώνε ακατάπαυστα το ήπαρ του. Ο τάφος του Τιτυού υποτίθεται ότι υπήρχε στην Εύβοια ή στη Βοιωτία.
Πηγές
Κατηγορία:Γίγαντες Κατηγορία:Τιτάνες
Λαιμός Φλώρινας
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Ράμπη ή Σαούφτσι. Επί τουρκοκρατίας στο Λαιμό κατοικούσαν κυρίως Έλληνες αλλά και κάποιοι μουσουλμάνοι Αλβανοί. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι χριστιανοί κάτοικοι του Χέρσου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα λειτουργούσε Ελληνικό σχολείο. Το 1903 με την Εξέγερση του Ίλιντεν καταστράφηκαν πολλά σπίτια από τους κομιτατζήδες και τον Οθωμανικό στρατό. Στις 3 Αυγούστου του ίδιου έτους, τσέτα κομιτατζήδων δολοφόνησε τον ντόπιο Έλληνα ιερέα Σπύρο Παπαναούμ και τον 17χρονο εγγονό του. Στη συνέχεια πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να προσχωρήσουν στη Βουλγαρική Εξαρχία. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν με σπουδαιότερο τον οπλαρχηγό Σπύρο Παρασκευαΐδη. Μετά την απελευθέρωση του 1912 οι μουσουλμάνοι κάτοικοι έφυγαν στην Τουρκία και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν 27 οικογένειες από τον Ποντιακό Καύκασο καθώς και 6 οικογένειες από τα χωριά που παραχωρήθηκαν στην Αλβανία, δυτικά της Μεγάλης Πρέσπας. Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου, από το Δεκέμβρη του 1947 λειτούργησε στο Λαιμό η Σχολή Αξιωματικών Γενικού Αρχηγείου (ΣΑΓΑ) του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος των ανταρτών.Εκεί μεταξύ των περιοχών Λαιμός - Αγ. Γερμανός στις πλαγιές του βουνού γίνονταν οι ασκήσεις της Σχολής. Μετά το τέλος του εμφυλίου 44 οικογένειες κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία ενώ 43 οικογένειες κατέφυγαν σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Κατόπιν τούτων η πολιτεία, προς ενίσχυση του πληθυσμού, εγκατέστησε 20 οικογένειες Βλάχων από την Ήπειρο.
Γεωγραφία
Ο Λαιμός είναι χτισμένος στις δυτικές πλαγιές του Βαρνούντα (Περιστερίου) σε περίοπτη θέση με εξαιρετική θέα στις Πρέσπες. Βρίσκεται δίπλα στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Έως τη δεκαετία του 1960 ήταν το εμπορικό κέντρο της περιοχής, καθώς υπήρχε συνοριακή σύνδεση με τη Γιουγκοσλαβία. Το χωριό διασχίζει ο ποταμός Παλιόρεμα, μήκους 10 χιλιομέτρων που χύνεται στη Μεγάλη Πρέσπα. Υπάρχουν 3 γέφυρες του Παλιορέματος εντός του Λαιμού. Στα νερά του ζουν ενδημικές πέστροφες, ενώ για τις ανάγκες της αναπαραγωγής, τον επισκέπτονται κάθε Μάιο και για ένα μήνα, σκουμπούζια (Chondrostoma vardarensis) και μπριάνες (Barbus barbus) από τη Μεγάλη Πρέσπα.
Σήμερα
Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη Γεωργία (δραστηριότητα) των διάσημων φασολιών Πρεσπών, την κτηνοτροφία, την αλιεία και τον τουρισμό. Στα αξιοθέατα του Λαιμού συγκαταλέγονται ο λόφος του Αγίου Ιωάννη με την εξαιρετική θέα και το ηλιοβασίλεμα, τον ομώνυμο ναό, καθώς και οι ναοί της Αγίας Παρασκευής του 1896 και της Υπαπαντής του Κυρίου (15ος αιώνας). Οι περισσότερες οικίες είναι κτισμένες από πλίνθους και λίθους. Κατά μήκος του ποταμού Παλιόρεμα υπάρχουν πολλοί υδρόμυλοι.
Στο Λαιμό λειτουργεί Δημοτική Βιβλιοθήκη και Λαογραφική Συλλογή με αντικείμενα από την περιοχή των Πρεσπών. Την 4n μέρα του Πάσχα πραγματοποιείται πανηγύρι στο λόφο του Αγίου Ιωάννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πρεσπών Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας
Τζον Άνταμς
Ο Τζον Άνταμς (John Adams, Jr., 30 Οκτωβρίου 1735 – 4 Ιουλίου 1826) ήταν ο πρώτος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και 2ος Πρόεδρος της χώρας μετά τον Τζορτζ Ουάσινγκτον. Ήταν σύζυγος της πολιτικού Άμπιγκεϊλ Άνταμς.
Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1735 και πέθανε στις 4 Ιουλίου 1826, την ίδια ημέρα με τον Τόμας Τζέφερσον.
Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας
Ο πρώτος του ξάδελφος Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας πέθανε με τη σύζυγο του έγκυο (1328), ο πλησιέστερος συγγενής του ήταν ο ανιψιός του Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας που η μητέρα του Ισαβέλλα της Γαλλίας ήταν αδελφή του Καρόλου Δ΄. Ο Σαλικός νόμος απαγόρευε τη διαδοχή στον Γαλλικό θρόνο από κόρες ή αδελφές βασιλιάδων, η διαδοχή συνεπώς πήγαινε αυτόματα στον πρώτο ξάδελφο του τελευταίου βασιλιά Φίλιππο Βαλουά. Η χήρα βασίλισσα Ιωάννα του Εβρέ γέννησε σε λίγους μήνες κόρη με αποτέλεσμα ο Φίλιππος Βαλουά να ανακηρυχτεί νέος βασιλιάς ως Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας αρχικά το δέχτηκε σεβόμενος τον Σαλικό νόμο αλλά σταδιακά μετά από συγκρούσεις με τον Φίλιππο αποφάσισε να τον ανατρέψει και να διεκδικήσει ο ίδιος τον θρόνο χάρη στα δικαιώματα της μητέρας του, το αποτέλεσμα ήταν η έκρηξη του Εκατονταετούς Πολέμου (1337). Μετά από μερικές επιτυχίες των Γάλλων αρχικά στη θάλασσα ο στόλος του Φιλίππου συνετρίβη στη Ναυμαχία του Σλούς (1340) και ο πόλεμος μεταφέρθηκε στην ηπειρωτική Γαλλία. Οι Άγγλοι προχώρησαν σε άλλο ένα σκληρό χτύπημα στους Γάλλους στη μάχη του Κρεσί (26 Αυγούστου 1346), η Μαύρη πανώλη που χτύπησε τη Γαλλία την ίδια χρονιά αποδεκάτισε πλήρως τη χώρα. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ αγόρασε το Ντωφινέ από τον Ουμβέρτο Β΄ της Βιέννης και έδωσε τη διοίκηση στον εγγονό του Κάρολο, πέθανε την επόμενη χρονιά και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης ο Αγαθός.
Νέος βασιλιάς της Γαλλίας
Δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες για τα παιδικά χρόνια του Φιλίππου επειδή δεν είχε άμεση σχέση με τη βασιλική οικογένεια. Ο πατέρας του Κάρολος Βαλουά ήταν μικρότερος αδελφός του Φιλίππου του Ωραίου αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή να γίνει βασιλιάς αλλά δεν το κατάφερε ποτέ. Πέθανε (1325) αφήνοντας τον μεγαλύτερο γιο του Φίλιππο κληρονόμο στο Ανζού, το Μέιν και το Βαλουά. Ο πρώτος ξάδελφος του Κάρολος Δ΄ πέθανε (1328) αφήνοντας τη χήρα του Ζαν ντ΄ Εβρέ έγκυο. Οι δυο μεγάλοι διεκδικητές του θρόνου ήταν ο ίδιος ο Φίλιππος και ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας σαν γιος της αδελφής των τελευταίων βασιλέων, το μεγάλο ερώτημα ήταν αν θα μπορούσε να έχει κληρονομικά δικαιώματα η Ισαβέλλα. Η συνέλευση των βαρόνων και ευγενών που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού αποφάσισε να διατηρηθεί κατά γράμμα ο Σαλικός νόμος και να αποκλειστούν από τη διαδοχή η Ισαβέλλα και τα παιδιά της. Ο Φίλιππος Βαλουά που διατηρούσε την πρωτογένεια σαν μεγαλύτερος εγγονός του Φιλίππου του Τολμηρού εξελέγη νέος βασιλιάς.
Οι Γάλλοι ήταν σε αναμονή επειδή η χήρα βασίλισσα ήταν έγκυος, αν γεννούσε γιο θα ήταν αναμφισβήτητα ο νέος βασιλιάς, ο Φίλιππος ανέλαβε την αντιβασιλεία (9 Φεβρουαρίου 1328). Η Ζαν γέννησε τελικά κόρη τη Λευκή της Γαλλίας (1 Απριλίου 1328). Με την ανακοίνωση των νέων ο Φίλιππος Βαλουά στέφτηκε νέος βασιλιάς ως Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας στον Καθεδρικό Ναό της Ρενς (29 Μαΐου 1328). Μετά την άνοδο του στον θρόνο ο Φίλιππος ΣΤ΄ έστειλε αμέσως τον ηγούμενο του Φέκαμπ Πιέρ Ρότζερ στον νεαρό Εδουάρδο Γ΄ και τον κάλεσε να δώσει όρκο υποτέλειας για την Ακουιτανία και τη Γασκώνη. Μετά τη δεύτερη κλήση ο Εδουάρδος Γ΄ έφτασε στον Καθεδρικό ναό της Αμιένης (6 Ιουνίου 1329) και έδωσε όρκο υποτέλειας στον Φίλιππο ΣΤ΄ με τέτοιο τρόπο που προκάλεσε πολλές κριτικές στο μέλλον.
Ετοιμασίες για την έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου
Η βασιλεία του Φιλίππου ΣΤ΄ πέρασε μεγάλες κρίσεις αλλά ξεκίνησε με μια μεγάλη επιτυχία σε εκστρατεία στη Φλάνδρα, νίκησε τον Αύγουστο του 1328 στη μάχη του Κασέλ και αποκατέστησε τον Λουδοβίκο Α΄ της Φλάνδρας που είχε ανατραπεί με λαϊκή εξέγερση. Η σύζυγος του Ιωάννα της Βουργουνδίας έδειξε τις ικανότητες της σαν αντιβασιλιάς όταν έλλειπε από τη χώρα. Οι σχέσεις του με τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας ήταν αρχικά φιλικές, σχεδίασαν μάλιστα να κάνουν μαζί Σταυροφορία (1332) που δεν πραγματοποιήθηκε τελικά ποτέ. Οι εντάσεις ξεκίνησαν σχετικά με τις απαιτήσεις του Φιλίππου να του δίνει ο Εδουάρδος όρκο υποτέλειας για το δουκάτο της Ακουιτανίας. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ πρόσφερε άσυλο στον δραπέτη Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας κάτι που εξόργισε σε τέτοιο βαθμό τον Εδουάρδο που το 1336 ήταν έτοιμοι για πόλεμο. Ο Φίλιππος κατάφερε τον Ιούλιο του 1337 να αποτρέψει μια συμφωνία ανάμεσα στον πάπα και στον Γερμανό αυτοκράτορα Λουδοβίκο Δ΄ της Βαυαρίας με αποτέλεσμα ο Λουδοβίκος να συμμαχήσει με τον μπατζανάκη του Εδουάρδο Γ΄.
Η τελική αφορμή για την έκρηξη του πολέμου ήταν το άσυλο που πρόσφερε ο Εδουάρδος Γ΄ στον Ροβέρτο Γ΄ του Αρτουά πρώην έμπιστο σύμβουλο του Φιλίππου που προσπάθησε με πλαστογραφία να τον ανατρέψει από τον θρόνο και δραπέτευσε. Το γεγονός επιδείνωσε τις σχέσεις των δυο βασιλέων σε απίστευτο βαθμό, ο Φίλιππος ΣΤ΄ με επιστολή απαίτησε από τον Άγγλο βασιλιά να του παραδώσει τον προδότη (26 Δεκεμβρίου 1336) αλλά ο Εδουάρδος το αρνήθηκε. Ο Φίλιππος εξοργισμένος κήρυξε την κατάσχεση της Ακουιτανίας (24 Μαΐου 1337), αυτό ήταν η έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου, ο Εδουάρδος Γ΄ με τη σειρά του ζήτησε το Γαλλικό στέμμα για λογαριασμό της μητέρας του.
Επιτυχίες τα πρώτα χρόνια
thumb|right|150px|Ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας και η πρώτη σύζυγος του Ιωάννα της Βουργουνδίας Ο Φίλιππος ΣΤ΄ ξεκίνησε τον Εκατονταετή Πόλεμο με ισχυρότατα πλεονεκτήματα, η Γαλλία ήταν περισσότερο πλούσια, δημοφιλής και βρισκόταν στο απόγειο της δόξας της, τα πρώτα χρόνια του πολέμου ο θρίαμβος των Γάλλων ήταν για όλους βέβαιος. Οι Γάλλοι κυριάρχησαν κατά κράτος στη θάλασσα καίγοντας και λεηλατώντας όλες τις ακτές της νότιας Αγγλίας. Οι Άγγλοι έκαναν και αυτοί σποραδικές επιδρομές, σε μια από αυτές έκαψαν τον Γαλλικό στόλο στη Βουλώνη αλλά οι Γάλλοι εξακολουθούσαν να έχουν το πάνω χέρι. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ διέταξε τελική εισβολή στην Αγγλία με τη συγκέντρωση του Γαλλικού στόλου στην ακτή του Σλους. Στη Ναυμαχία του Σλους που ακολούθησε τον Ιούνιο του 1340 οι Γάλλοι δέχτηκαν το πρώτο σκληρό χτύπημα αφού οι Άγγλοι έκαψαν τον στόλο τους τερματίζοντας τις απειλές εισβολής.
Ο Εδουάρδος Γ΄ μετέβη στη Φλάνδρα για να συγκεντρώσει συμμάχους με διπλωματία και γάμους, μια επιδρομή στην Πικαρδία τελείωσε άδοξα αφού ο Φίλιππος αρνήθηκε να δώσει μάχη. Τα οικονομικά του Εδουάρδος Γ΄ ωστόσο ήταν σε τραγική κατάσταση, δεν είχε χρήματα να πληρώσει τον στρατό του και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αγγλία, επέστρεψε τον Ιούνιο του 1340 και ξεκίνησε την πολιορκία του Τουρνέ. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου τα οικονομικά του Εδουάρδου βρέθηκαν πάλι σε τραγική κατάσταση και αναζήτησε από τον Φίλιππο ειρήνη.[16] Μετά μια βδομάδα παραμονή στο Μπουβίν ο Φίλιππος ΣΤ΄ έστειλε την Ιωάννα του Βαλουά (1294-1352) για να συζητήσει τους όρους, τελικά έκλεισε ανακωχή εννέα μηνών (23 Σεπτεμβρίου 1340). Ο πόλεμος μέχρι τότε πήγαινε αρκετά καλά για τον Φίλιππο, κατάφερε με μεγάλη επιδεξιότητα να εκμεταλλευτεί τα οικονομικά προβλήματα του Εδουάρδου, αποφεύγοντας τις προκλήσεις του για μονομαχίες με 200 επιλεγμένους ιππότες. Ο Πόλεμος της Βρετανικής διαδοχής (1341) επέτρεψε στον Εδουάρδο Γ΄ να τοποθετήσει ισχυρές φρουρές στη Βρετάνη αλλά οι Γάλλοι εξακολουθούσαν να έχουν πλεονέκτημα. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ αρνήθηκε την πρόταση με τη διαιτησία του πάπα (1343) να τερματίσει τον πόλεμο και να κρατήσει σαν αντάλλαγμα δικό του το Δουκάτο της Ακουιτανίας.
Η συντριβή του Κρεσί
thumb|right|250px|Ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας Στην επόμενη Αγγλική εκστρατεία ο Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ επιτέθηκε στην Αζάν και κατέλαβε το Ανγκουλέμ ενώ Αγγλικές δυνάμεις με τον στρατηγό Σερ Τόμας Ντάγκουορτ (1276 - 1352) ήταν επίσης νικητές. Οι Γάλλοι απάντησαν με οργανωμένη επίθεση στην Ακουιτανία υπό την ηγεσία του δελφίνου Ιωάννη του Αγαθού. Με λανθασμένη συμβουλή του Χαρκούρτ Γκοντφρέ ο πόλεμος μεταφέρθηκε από την Ακουιτανία στη Νορμανδία με τραγικές συνέπειες αφού οι Νορμανδοί δεν ήταν έτοιμοι για πόλεμο και οι περισσότεροι έλλειπαν στην Αγκιγιόν. Ο Εδουάρδος Γ΄ κυρίευσε και έκαψε τα βόρεια, κατέλαβε την Καέν και προχώρησε για το Πουασί πριν συγκεντρωθούν οι Γάλλοι στο Παρίσι, συγκέντρωσε τον στρατό του στο Κρεσί έτοιμος να δώσει τη μεγάλη μάχη.
Ο Φίλιππος επέλεξε να αποσυρθεί τη νύχτα και να ελέγξει τις Αγγλικές θέσεις την επόμενη μέρα, τα στρατεύματα του ωστόσο διασκορπίστηκαν και οι Άγγλοι απέκλεισαν όλους τους δρόμους διαφυγής, ο Φίλιππος είδε επίσης έκπληκτος τους χωρικούς να υποστηρίζουν τους Άγγλους για να εκδικηθούν. Ακολούθησε η μάχη του Κρεσί (26 Αυγούστου 1346) στην οποία οι Γάλλοι γνώρισαν τη μεγαλύτερη συντριβή, ο στρατός τους αποδεκατίστηκε και ο ίδιος ο Φίλιππος ΣΤ΄ βαριά τραυματισμένος μόλις μπόρεσε να δραπετεύσει. Οι Άγγλοι απέκτησαν από εκείνη τη μέρα πανηγυρικά το πάνω χέρι σε βάρος των Γάλλων. Μετά το πλεονέκτημα των Άγγλων ο στρατός στη Νορμανδία αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει, ο Κάρολος του Μπλουά συνελήφθη από τον Σερ Τόμας Ντάγκουορτ. Μετά τον θρίαμβο του Κρεσί ο Εδουάρδος Γ΄ ξεκίνησε την πολιορκία του Καλαί, η πόλη αντιστάθηκε σκληρά αλλά ο Άγγλος βασιλιάς ήταν αποφασισμένος και αρκετά εξοπλισμένος με προμήθειες σε αντίθεση με την πολιορκία του Τουρναί. Με τη λεηλασία της Νορμανδίας και το νέο φορολογικό νομοσχέδιο ο Εδουάρδος Γ΄ συγκέντρωσε αρκετά χρήματα και μπορούσε ο στρατός του να περιμένει απεριόριστο χρόνο την επίθεση του Φιλίππου που δεν τολμούσε να κάνει, ο Φίλιππος έφυγε τον Αύγουστο και η πόλη παραδόθηκε αμέσως μετά.
Τελευταία χρόνια
Μετά τη συντριβή του Κρεσί και την απώλεια του Καλαί οι Γαλλικές κοινότητες αρνήθηκαν να χρηματοδοτήσουν τον Φίλιππο ΣΤ΄ για νέο πόλεμο με τους Άγγλους. Η Μαύρη Πανώλη την επόμενη χρονιά θέρισε το ένα τρίτο του Γαλλικού πληθυσμού, ένα από τα θύματα ήταν και η βασίλισσα Ιωάννα, η έλλειψη του εργατικού δυναμικού έφερε έκρηξη του πληθωρισμού, ο Φίλιππος ανέβασε τις τιμές αποδυναμώνοντας τη χώρα. Το επόμενο μεγάλο ατόπημα του Φιλίππου ήταν ο δεύτερος γάμος του με την αρραβωνιαστικιά του γιου του Λευκή της Ναβάρρας, επικρίθηκε έντονα από όλους τους ευγενείς και συγκρούστηκε με τον δελφίνο.
Το τελευταίο μεγάλο κατόρθωμα του Φιλίππου ΣΤ΄ ήταν η ανάκτηση του Ντωφινέ και της περιοχής του Μονπελιέ (1349), όταν πέθανε η Γαλλία ήταν διαλυμένη και διαιρεμένη χώρα. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ πέθανε στο αβαείο του Κολόμπ στο διαμέρισμα Έουρ-ε-Λουάρ (22 Αυγούστου 1350) και τάφηκε στη βασιλική του Σαιν Ντενίς με τη δεύτερη σύζυγο του Λευκή της Ναβάρρας, τα σπλάχνα του τάφηκαν ξεχωριστά στη μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι. Τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννης ο Αγαθός.
Οικογένεια
thumb|right|220px|Ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας Παντρεύτηκε το 1313 σε πρώτο γάμο την Ιωάννα, κόρη του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής της Γαλλίας της μικρότερης κόρης του προπάππου του Λουδοβίκου του Αγίου. Η έξυπνη και ικανή Ιωάννα ήταν, όχι μονάχα αντιβασίλισσα της Γαλλίας όταν έλλειπε ο σύζυγος της, αλλά η πραγματική δύναμη πίσω από τον θρόνο. Μαζί της απέκτησε:
Φιλμογραφία
Ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας είναι πρωταγωνιστής στο σπουδαίο μυθιστόρημα του Μωρίς Ντρυόν Οι καταραμένοι βασιλείς, τον ρόλο του στις Γαλλικές τηλεοπτικές σειρές έπαιξαν ο Μπενουά Μπριόν (1972) και ο Μαλίκ Ζιντί (2005).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Σαμανέρα (βουδισμός)
Ετυμολογία
Το "σαμανέρα" (sāmaṇera) είναι μια Πάλι λέξη που ισοδυναμεί με τον σανσκριτικό όρο σραμανέρα (śrāmaṇera), που υποδηλώνει τον ασκητή. Ως εκ τούτου, το σαμανέρα μπορεί να θεωρηθεί ότι σημαίνει «μικρός ή νεαρός ασκητής». Σε ορισμένες βουδιστικές παραδόσεις της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας, ο όρος αναφέρεται σε κάποιον που έχει πάρει τους αρχικούς όρκους πραβράγια αλλά όχι την ουπασαμπάντα ή την πλήρη χειροτονία. Οι κανόνες πρατιμόκσα δεν ισχύουν γι' αυτούς και δεν συμμετέχουν στην απαγγελία των κανόνων της ουποσάθα (Βουδιστική ημέρα υπακοής).
Ιστορία
εναλλ.=Σαμανέρα κατά την παράδοση του Κορεατικού Βουδισμού.|μικρογραφία|Σαμανέρα κατά την παράδοση του [[Κορέα (περιοχή)|Κορεατικού Βουδισμού.]] Ο απολογισμός που παρέχεται στη βιβλιογραφία του Βουδισμού της Νοτίου Ασίας (και υιοθετήθηκε από άλλες βουδιστικές αιρέσεις) είναι ότι όταν ο γιος του Γκαουτάμα Βούδα, ο Ραούλα, ήταν επτά ετών, ακολούθησε τον Βούδα, λέγοντας "Δώσε μου την κληρονομιά μου.". Ο Βούδας κάλεσε τον Σαριπούτρα (έναν από τους κορυφαίους μαθητές του Βούδα) και του ζήτησε να χειροτονήσει τον Ραούλα, ο οποίος έγινε ο πρώτος σαμανέρα. "Ο Βασιλιάς (Σουντχοντάνα), ανακαλύπτοντας ότι τώρα ο εγγονός του και ορισμένοι νεαροί άνδρες στη βασιλική οικογένεια ζήτησαν χειροτονία, ζήτησε από τον Βούδα να χειροτονεί ανηλίκους μόνο με τη συγκατάθεση των γονέων ή των κηδεμόνων τους. Ο Βούδας συμφώνησε. Αυτός ο κανόνας επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει τους συζύγους εκείνων που προτίθενται να ενταχθούν στο Τάγμα μοναχών και καλογριών'."
Eπισκόπηση
Κατά τα Βινάγια (μοναστικοί κανονισμοί) που χρησιμοποιούνται από πολλές βουδιστικές σέκτες της Νότιας Ασίας, ένας άντρας κάτω των 20 δεν μπορεί να χειροτονηθεί ως μπίκου (μοναχός) αλλά μπορεί να χειροτονηθεί ως σαμανέρα. Οι σαμανέρα (και οι σαμανέρι - ο ισοδύναμος όρος για τα κορίτσια) διατηρούν τους Δέκα Κανόνες ως κώδικα συμπεριφοράς τους και αφιερώνονται στη θρησκευτική ζωή κατά τη διάρκεια των διακοπών από την κοσμική σχολική εκπαίδευση, ή σε συνδυασμό με αυτήν εάν αφιερώνονται στην επίσημη καθολική χειροτονία. Σε άλλους πολιτισμούς και βουδιστικές παραδόσεις (ιδιαίτερα στη Βορειοανατολική Ασία, και στη Δύση που προέρχονται από αυτές τις γενεαλογίες), οι μοναχοί παίρνουν διαφορετικά σύνολα όρκων και ακολουθούν διαφορετικούς συνήθεις κανόνες. εναλλ.=Σαμανέρα στην Ταϊλάνδη σκουπίζουν την αυλή του ναού.|μικρογραφία|Σαμανέρα στην Ταϊλάνδη σκουπίζουν την αυλή του ναού. Οι Δέκα Κανόνες που τηρούνται απο τους σαμανέρα είναι:
Η χειροτονία διαφέρει μεταξύ των σαμανέρα (αρσενικών) και των σαμανέρι (θηλυκών).
Μετάβαση σε πλήρη χειροτονία
Μετά από ένα χρόνο ή σε ηλικία 20 ετών, ο σαμανέρα θα θεωρείται έτοιμος για την υψηλότερη χειροτονία ως μπίκου. Μερικά μοναστήρια απαιτούν από ανθρώπους που θέλουν να χειροτονηθούν ως μοναχοί να είναι στον αρχάριο μοναστικό βαθμό για μια καθορισμένη χρονική περίοδο, ως περίοδο προετοιμασίας και εξοικείωσης. Μια γυναίκα πρέπει να χειροτονηθεί, σύμφωνα με τα παραδοσιακά βινάγια, τόσο από έναν μοναχό όσο και από μια καλόγρια, πρώτα ως σαμανέρι και αργότερα ως μπικούνι (θηλυκό του μπίκου).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βουδιστική ορολογία Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί Κατηγορία:Βουδιστές μοναχοί
Κιγκινάτος
Ο Λεύκιος Κουίνκτιος Κιγκινάτος (Lucius Quinctius Cincinnatus ή απλώς Cincinnatus) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της αρχαίας Ρώμης, του οποίου η απέραντη αρετή εξαίρεται ως παροιμιώδης στη Ρωμαϊκή ιστορία.
Βιογραφία
Ήταν πατρίκιος και ανήκε στην οικογένεια των Κοϊντίων.
Το 460 π.Χ. έγινε ύπατος. Ήταν πολύ δίκαιος, τόσο ώστε να μην ανακαλέσει από την εξορία το γιο του, Καίσωνα, που τον είχε εξορίσει η προηγούμενη αρχή. Στον Καίσωνα είχε επιβληθεί μεγάλο χρηματικό πρόστιμο, το οποίο για να πληρώσει ο πατέρας του έμεινε φτωχός σ' όλη του τη ζωή. Τελειώνοντας τη θητεία του, δεν δέχτηκε να επανεκλεγεί στο αξίωμα αυτό, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα ήταν παράνομο. Είχε ένα μικρό χωράφι πέρα από τον Τίβερη και ασχολήθηκε με την καλλιέργειά του.
Το 458 π.Χ. ανακηρύχθηκε από την Σύγκλητο δικτάτορας, με την εντολή να πολεμήσει τους Αικούους, οι οποίοι πολιορκούσαν το στρατόπεδο του υπάτου Μινούκιου στο όρος Άλγιδο του Λατίου, το σημερινό Καστέλο ντ' Άλιο. Εν σώματι οι συγκλητικοί, φορώντας τις τηβέννους τους, πήγαν στον Κιγκινάτο να του αναγγείλουν ότι ανακηρύχθηκε δικτάτορας. Τον βρήκαν να καλλιεργεί το χωράφι του. Τους ζήτησε να περιμένουν, πήγε στο σπίτι του και φόρεσε την τήβεννό του κι έπειτα βγήκε να μιλήσουν. Την άλλη μέρα ξεκίνησε να πολεμήσει, νίκησε τους Αικούους και απεγκλώβισε τον Μινούκιο. Επέστρεψε στη Ρώμη, έκανε θρίαμβο και κατόπιν παραιτήθηκε από το αξίωμα του δικτάτορα. Ο χρόνος από την ανακήρυξή του σε δικτάτορα μέχρι την παραίτησή του ήταν 16 μέρες.
Πληροφορία μεταγενέστερων συγγραφέων σύμφωνα με την οποία το 439 π.Χ. ο Κιγκινάτος ανέλαβε, για δεύτερη φορά, δικτάτορας εναντίον του στασιαστή Σπουρίου Μαιλίου, αμφισβητείται. Και μάλλον εξυπηρετεί σκοπιμότητα: να καλυφθεί με το όνομα του Κιγκινάτου ο άδικος φόνος του Σπουρίου Μαιλίου, που συγκέντρωσε υποψίες όταν σε κάποια σιτοδεία φέρθηκε με υπερβολική ελευθεριότητα στο πλήθος. Παρέστησαν λοιπόν τον Μαίλιο ως στασιαστή και τον Κιγκινάτο ως τον δικτάτορα που κατέστειλε τη στάση κι επέβαλε το νόμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαίοι δικτάτορες Κατηγορία:Δικτάτορες
687 Τινέτ
Η Τινέτ (Tinette) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,541. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τινέτ δεν είναι γνωστή με ακρίβεια. Ο φασματικός τύπος της είναι X. Η Τινέτ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 24 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τινετ
Μισέλ Ζαζί
Ο Μισέλ Ζαζί (Michel Jazy, 13 Ιουνίου 1936 - ...) ήταν Γάλλος δρομέας μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 1.500 μέτρα (με χρόνο 3.38.4). Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1962 κέρδισε χρυσό μετάλλιο με επίδοση 3.40.9, ενώ το 1966 κέρδισε ένα χρυσό στα 5.000 μέτρα (13.42.8) και ένα αργυρό στα 1.500 (3.42.2.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Τούρνος
Στη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα Τούρνος (Turnus) είναι γνωστός ένας βασιλιάς των Ρουτύλων της Αρδέας. Ο Τούρνος ήταν γιος του Δαύνου και αποτελεί έναν από τους ήρωες της Αινειάδας του Βιργιλίου (βιβλία ΙΧ, Χ, ΧΙΙ).
Ο Τούρνος ήταν ο κυριότερος μνηστήρας της Λαβινίας, κόρης του βασιλιά Λατίνου. Μετά την απόβαση του Αινεία στην Ιταλία όμως, ο Λατίνος υποσχέθηκε τη Λαβινία στον Αινεία. Γι' αυτό, ο Αινείας και οι σύντροφοί του δέχθηκαν επίθεση από τον Τούρνο, τον οποίο νίκησαν και στις δύο μάχες που δόθηκαν, παρά τη γενναιότητα που επέδειξε ο Τούρνος. Τελικώς ο αγώνας κρίθηκε κατά τον Βιργίλιο από τη μονομαχία των δύο αρχηγών, κατά την οποία σκοτώθηκε ο Τούρνος. Ο τελευταίος στίχος της Αινειάδας περιγράφει το πέρασμα του Τούρνου στον Κάτω Κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της ρωμαϊκής μυθολογίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1980
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1980 διεξήχθη στις 17 Φεβρουαρίου στο Ναύπλιο με συμμετοχή 1500 αθλητών από 102 συλλόγους. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φιλίππου του Γ.Σ. Ευαγόρας Αμμόχωστου (απόσταση 12.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1980 Κατηγορία:Ναύπλιο
Ράντι Πέτροβιτς
Ο Ράντι Πέτροβιτς (σερβικά: Радич Петровић), (1738 ή 1740 - 1816 ), ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης.
Γεννήθηκε μεταξύ 1738 και 1740 στο χωριό Σιόκοβτσου του ναχαγιέ της Γιαγκόντινα. Είναι γνωστό ότι μετά από πρόσκληση της αυστριακής κυβέρνησης πολλοί Σέρβοι εγκατέλειψαν την Οθωμανική Σερβία και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των συνόρων στο πλαίσιο της προετοιμασίας για πόλεμο με τους Οθωμανούς. Ο Πέτροβιτς τότε εγκαταστάθηκε στο χωριό Γιάκοβο του Σρεμ και κατατάχτηκε στον Αυστριακό στρατό.
Τον Νοέμβριο του 1787 μαζί με 200 εθελοντές πέρασε τον Δούναβη στην περιοχή του Ζεμούν και κινήθηκαν προς το Βελιγράδι. Στο Βελιγράδι άνοιξαν τις πύλες κι ανέμεναν τα Αυστριακά πλοία που λόγω των κακών καιρικών συνθηκών και της πυκνής ομίχλης δεν ήρθαν κι αναγκάστηκε να φύγει. Για μια τόσο μεγάλη και επιτυχημένη επιχείρηση έλαβε το βαθμό του καπετάνιου.
Για τη συμμετοχή του στον Αυστρο-τουρκικό πόλεμο τιμήθηκε με παράσημο από τον Αυστριακό Βασιλέα το 1792. Στη συνέχεια πήρε μέρος με τον αυστριακό στρατό κατά των Γάλλων και ήρθε σε επαφή με τους νέες τακτικές πολέμου των Γάλων και Αυστριακών στρατηγών, αυτή την πλούσια εμπειρία μετακύλησε στους συναδέλφους του Σέρβους, διδάσκοντας τους τους τρόπους του σύγχρονου πολέμου.
Το 1816 με το ξέσπασμα της δεύτερης Σερβικής εξέγερσης ο Ράντι Πέτροβιτς επέστρεψε στη Σερβία. Η επιστροφή του δεν άρεσε στον Μίλος Ομπρένοβιτς γιατί ήταν γνωστός για τη μεγάλη φιλία του με τον Καραγιώργη και φοβόταν πιθανή εξέγερση. Πολύ σύντομα μετά την άφιξή του, συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους Τούρκους, ήταν περίπου ογδόντα ετών.
Ήταν παντρεμένος τρεις φορές, από τον πρώτο του γάμο είχε δύο γιους και μια κόρη από τον τρίτο.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Αγωνιστές της Β΄ Σερβικής εξέγερσης
Τράμβηλος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τράμβηλος αναφέρεται ένας γιος του βασιλιά της Σαλαμίνας Τελαμώνα και της Ησιόνης, θυγατέρας του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και αδελφής του Πριάμου. Ο Τράμβηλος ήταν ομοθαλής αδελφός του Τεύκρου και ετεροθαλής αδελφός του Αίαντα (μητέρα του Αίαντα ήταν η Ερίβοια).
Πηγές
Τραμβηλος
Προκρούστης
Στην ελληνική μυθολογία, ο Προκρούστης (ή Πολυπήμων) (ή Δαμάστης) ήταν μυθικός ληστής της Αθήνας και πατέρας του Σίνη του «Πιτυοκάμπτη». Το λημέρι του ήταν στην περιοχή Δαφνί στο Χαϊδάρι. Προσκαλούσε κάθε διαβάτη να ξαπλώσει σε ένα σιδερένιο κρεβάτι, γνωστό ως Προκρούστειος κλίνη. Αν το θύμα ήταν ψηλό κι εξείχε από το κρεβάτι, ο Προκρούστης έκοβε το περίσσιο τμήμα του σώματός του. Αντιθέτως, αν το θύμα ήταν πιο κοντό, τότε τραβούσε τα άκρα του μέχρι να φτάσουν στο μήκος του κρεβατιού.
6 Αυγούστου
5 Αυγούστου | 6 Αυγούστου | 7 Αυγούστου
Η 6η Αυγούστου είναι η 218η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (219η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 147 ημέρες.