cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πασχάλης Τερζής
Βιογραφικό
Ακολουθεί ένα promo σε χρονολογία 2010, με στίχους-μουσική Νίκου Καρβέλα με τίτλο “Δεν έχει η κόλαση φωτιές”, ενώ τον Ιανουάριο του 2011 ετοίμασε ένα τραγούδι επανεκτέλεση του Θοδωρή Παπαδόπουλου με τίτλο “Βροχή”.
Στις αρχές του 2015, ο Πασχάλης Τερζής επιστρέφει στα μουσικά δρώμενα, με το “Ένα θα σου πω”. Τη μουσική υπογράφει ο Λάκης Παπαδόπουλος και τους στίχους ο Κυριάκος Ντούμος.
Άυλα αγαθά βιομηχανικής ιδιοκτησίας
Εξουσιαστικό δικαίωμα άυλων αγαθών
Η φύση του δικαιώματος βιομηχανικής ιδιοκτησίας, ως δικαιώματος αποκλειστικού που συνιστά περιορισμό του ανταγωνισμού, έχει ως συνέπεια ότι η μη άσκησή του οδηγεί στην απόσβεσή του. Από την άποψη αυτή, συνεπώς, σε αντίθεση με τα εξουσιαστικά δικαιώματα πάνω στα υλικά αντικείμενα, μπορούμε να μιλάμε για υποχρεωτική άσκησή του.
Μανώλης Σκούφαλης
Βιογραφικά στοιχεία
Έπειτα από παρουσία στον Παναρκαδικό από το καλοκαίρι,ref>Μεταγραφή στον Παναρκαδικό ως τον Δεκέμβριο του 2013 και στον Αχαρναϊκό από εκεί μέχρι το τέλος της σεζόν 2013-14, το καλοκαίρι του 2014 μεταγράφηκε στον Θεσπρωτό, από όπου αποχώρησε τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς τερματίζοντας ταυτόχρονα την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Άυλα αγαθά βιομηχανικής ιδιοκτησίας
Άυλα αγαθά και δίκαιο
Το δικαίωμα στα άυλα αγαθά της βιομηχανικής ιδιοκτησίας ρυθμίζεται από ειδικά νομοθετήματα. Γενικό δίκαιο άυλων αγαθών δεν υπάρχει. Το έργο ως άυλο αγαθό είναι αντικείμενο της πνευματικής ιδιοκτησίας. Η διάκριση μεταξύ άυλου αγαθού και υλικού φορέα είναι γνωστή και διατρέχει όλο το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας. Το φωνογράφημα ως υλικός φορέας αποτελεί ενσώματο αντικείμενο και βρίσκεται έξω από το χώρο της πνευματικής ιδιοκτησίας, σε αντίθεση με τη μουσική σύνθεση που έχει εγγραφεί πάνω σ’ αυτόν. Το ίδιο ισχύει και για το βιβλίο. Με την πνευματική ιδιοκτησία δεν προστατεύεται το έντυπο αυτό καθεαυτό αλλά το λογοτεχνικό έργο που αποτυπώνεται πάνω σ’ αυτό. Οι έννομες σχέσεις που αφορούν το υλικό αντικείμενο διέπονται κυρίως από τις διατάξεις του αστικού δικαίου, ενώ οι έννομες σχέσεις που αναφέρονται στο έργο ρυθμίζονται από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας.
Μανώλης Σκούφαλης
Βιογραφικά στοιχεία
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Πασσαρώνα Ροδοτοπίου, ομάδας της Α' Κατηγορίας της ΕΠΣ Ηπείρου, όπου συνέχισε και την επόμενη σεζόν.
Άυλα αγαθά βιομηχανικής ιδιοκτησίας
Άυλα αγαθά και δίκαιο
Ξεκινώντας όμως, από τη φύση του δικαιώματος ως απόλυτου και αποκλειστικού (εξουσιαστικού) δικαιώματος πάνω σε άυλο αγαθό, δικαιώματος μάλιστα περιουσιακού και συνεπώς μεταβιβαστού, πρέπει να δεχθούμε την αναλογική εφαρμογή διατάξεων για την κυριότητα. Εξάλλου, λαμβάνοντας υπόψη τον ασώματο χαρακτήρα των αντικειμένων αυτών δεν μπορούμε παρά, όπου αυτό είναι δυνατό, να προκρίνομε και την αναλογική εφαρμογή διατάξεων σχετικών με άλλα ασώματα αντικείμενα και κυρίως διατάξεων του κοινού δικαίου που ρυθμίζουν το δικαίωμα γενικά. Έτσι, δεν αποκλείεται, π.χ., η αναλογική εφαρμογή των διατάξεων του κοινού δικαίου που αφορούν την εκχώρηση των απαιτήσεων και στη μεταβίβαση των άυλων αγαθών της βιομηχανικής ιδιοκτησίας.
Άυλα αγαθά και ελεύθερος ανταγωνισμός
Τα άυλα αγαθά της βιομηχανικής ιδιοκτησίας συνιστούν τα εργαλεία με τα οποία ασκείται η ανταγωνιστική δραστηριότητα. Συνεπώς, από μία άποψη, η διαμόρφωσή τους και η άσκηση των δικαιωμάτων στα άυλα αυτά αγαθά πρέπει να περιορίζονται στα πλαίσια του θεμιτού ανταγωνισμού. Από την άλλη, η φύση αυτών ως δικαιωμάτων που παρέχουν στο φορέα τους εξουσία αποκλειστική και συνεπώς ως δικαιωμάτων που περιορίζουν τον ανταγωνισμό, θέτει αναπόφευκτα ζήτημα οριοθέτησης του κλάδου αυτού του δικαίου προς το δίκαιο του ελεύθερου ανταγωνισμού.
Μανώλης Σκούφαλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Βύρωνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φ.Σ. Κοζάνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναρκαδικού Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αχαρναϊκού Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Θεσπρωτού Ηγουμενίτσας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Άυλα αγαθά βιομηχανικής ιδιοκτησίας
Άυλα αγαθά και ελεύθερος ανταγωνισμός
Για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού θα ληφθούν υπόψη οι αρχές που έχουν διατυπωθεί στα πλαίσια του κοινοτικού δικαίου από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ). Εκεί λέχθηκε ότι στα πλαίσια του δικαίου αυτού έγινε, κατ’ αρχή, δεκτό ότι τα άρθρα 85 και 86 (σήμερα 81 και 82) δεν εφαρμόζονται στα δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας, αφού κάτι τέτοιο συνάγεται από το άρθρο 36 (σήμερα 30).
Αργότερα, όμως, το ΔΕΚ διέκρινε ανάμεσα στην υπόσταση των δικαιωμάτων και στην άσκησή τους και αυτό για να δεχθεί ότι με το πρώην άρθρο 36 (σήμερα 30) προστατεύεται η υπόσταση των δικαιωμάτων αυτών. Προκειμένου το Δικαστήριο να προσδιορίσει την «την υπόσταση» αναζήτησε το ουσιώδες περιεχόμενο ή, όπως αλλιώς λέχθηκε, το ειδικό αντικείμενο του δικαιώματος βιομηχανικής ιδιοκτησίας. Το ειδικό αυτό αντικείμενο το προσδιόρισε με βάση τη λειτουργία του δικαιώματος βιομηχανικής ιδιοκτησίας που συνιστά και τον πυρήνα του δικαιώματος. Για την ευρεσιτεχνία «ειδικό αντικείμενο» που πρέπει να διαφυλαχθεί κατά το άρθρο 36 είναι ό,τι κατά τον εθνικό νόμο συνιστά το περιεχόμενο του σχετικού δικαιώματος. Για το σήμα, η λειτουργία προέλευσης. Έτσι το ΔΕΚ έθεσε τον κανόνα ότι το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού δεν μπορεί να βλάψει το ειδικό αντικείμενο που αναγνωρίζει η εθνική νομοθεσία στα δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας. Εξειδικεύοντας τον κανόνα αυτό έκανε δεκτό ότι ο φορέας του δικαιώματος βιομηχανικής ιδιοκτησίας μπορεί να απαγορεύσει την εισαγωγή στη χώρα του μόνο προϊόντων που έχουν παραχθεί βάσει του δικού του διπλώματος ευρεσιτεχνίας ή έχουν σημανθεί με το σήμα του και κυκλοφορήσει στην αλλοδαπή χωρίς τη δική του συναίνεση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία Κατηγορία:Αγαθά
Μπέλλες
Ιστορικά στοιχεία
Η οροσειρά του Μπέλλες ταυτίζεται με τη δασώδη και ακατοίκητη Κερκίνη, που μνημονεύεται από τον Θουκυδίδη στην περιγραφή της πορείας του Σιτάλκη, βασιλιά των Θρακών Οδρυσών, κατά την εκστρατεία του εναντίον της Μακεδονίας (το 429 π.Χ.). Επίσης, ταυτίζεται με τον Δυτικό Όρβηλο ή καλύτερα αποτελούσε παρακλάδι του, αφού σύμφωνα με τον Ηρόδοτο υψωνόταν πλάι στην αρχαία λίμνη Πρασιάδα (σημ. Δοϊράνη).
Η περιοχή έγινε πεδίο σημαντικών μαχών κατα την βυζαντινή περίοδο. Η Μάχη του Κλειδίου διεξήχθη στις 29 Ιουλίου 1014 μεταξύ της Βυζαντινής και της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή μεταξύ των οροσειρών της Κερκίνης και του Δυτικού Ορβήλου, κοντά στο χωριό Κλειδίον (σήμερα στη Βουλγαρία) και έληξε με νίκη των Βυζαντινών. Η αποφασιστική μάχη έγινε με επίθεση των Βυζαντινών, υπό την ηγεσία του στρατηγού Νικηφόρου Ξιφία, και είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή των Βουλγάρων.
Η Μάχη του Δημητρίτζη διεξήχθη στην περιοχή της Σιντικής Σερρών το 1185, μεταξύ των δυνάμεων του Βυζαντινού στρατού και των Νορμανδών του Βασιλείου της Σικελίας, οι οποίοι είχαν πρόσφατα αλώσει τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τη Θεσσαλονίκη. Ήταν καθοριστική βυζαντινή νίκη, η οποία τερμάτισε οριστικά τη νορμανδική απειλή για την Αυτοκρατορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κερκίνη (οροσειρά) Κατηγορία:Βουνά των Σερρών Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας Κατηγορία:Φυσικά πάρκα της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βουνά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας
Ιωάννης Αργύρης
Ο Ιωάννης Αργύρης, μέλος του FRS, (Βόλος, 19 Αυγούστου 1913 – Στουτγκάρδη, 2 Απριλίου 2004) ήταν Έλληνας επιστήμονας που διακρίθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο στην εφαρμοσμένη πληροφορική και την μηχανολογία. Ο Αργύρης ήταν γνωστός εκτός Ελλάδας ως '''John Η. Argyris'''. Ήταν ένας από τους δημιουργούς της μεθόδου των πεπερασμένων στοιχείων (FEM) και αργότερα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης και διευθυντής του Ινστιτούτου Στατικής και Δυναμικής των Αεροδιαστημικών Δομών.
Εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Βόλο το 1913 και η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα περίπου μια δεκαετία αργότερα. Γονείς του ήταν ο Νικόλαος Χατζηαργύρης και η Λουκία Καραθεοδωρή, ανιψιά του διάσημου μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο για τέσσερα χρόνια και στη συνέχεια στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου πήρε το δίπλωμα του πολιτικού μηχανικού. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ο Ιωάννης Αργύρης βρίσκεται στο Βερολίνο για μεταπτυχιακές σπουδές. Εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου συνέχισε τις σπουδές του στο ETH Ζυρίχης και πήρε το διδακτορικό του το 1942.
Καριέρα
Ο Αργύρης συμμετείχε και ανέπτυξε σε μεγάλο βαθμό τη Μέθοδο των Πεπερασμένων Στοιχείων μαζί με τους Ray William Clough και Olgierd Zienkiewicz μετά από μια αρχική μαθηματική προεργασία του Richard Courant.
Προσωπική ζωή
Απεβίωσε στις 2 Απριλίου 2004, σε ηλικία 90 ετών. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου στην πόλη Βάρμπεργκ της Σουηδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Οικογένεια Καραθεοδωρή
Κουμπί
μικρογραφία| Κουμπιά από ορείχαλκο από τη στολή ενός Δανού υπολοχαγού πυροβολικού του [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α' Παγκοσμίου Πολέμου]] δεξιά|μικρογραφία|216x216εσ| Σύγχρονα κουμπιά από [[φυτικό ελεφαντόδοντο]] Στη σύγχρονη σχεδίαση ρούχων και μόδας, το κουμπί είναι ένα μικρό κούμπωμα, που συνήθως φτιάχνεται από πλαστικό, αλλά μπορεί επίσης να είναι κατασκευασμένο από μέταλλο, ξύλο ή κοχύλι, το οποίο ενώνει δύο κομμάτια υφάσματος. Στην αρχαιολογία, ένα κουμπί μπορεί να είναι ένα σημαντικό τέχνεργο. Στις εφαρμοσμένες τέχνες και στη βιοτεχνία, ένα κουμπί μπορεί να είναι ένα παράδειγμα λαϊκής τέχνης, χειροτεχνίας ή ακόμη και ένα μικροσκοπικό έργο τέχνης.
Τα κουμπιά συνδέονται συχνότερα με είδη ρούχων, αλλά μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε πορτοφόλια και τσάντες. Ωστόσο, τα κουμπιά μπορούν επίσης να ράβονται σε ρούχα και παρόμοια αντικείμενα αποκλειστικά για διακοσμητικούς σκοπούς. Τα κουμπιά που λειτουργούν ως κουμπώματα λειτουργούν περνώντας μέσα από ένα βρόχο από ύφασμα ή νήμα ή σύροντας μέσα από μια κουμπότρυπα. Άλλοι τύποι κουμπωμάτων περιλαμβάνουν φερμουάρ, Velcro και μαγνήτες.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Ισπανικό κουμπί από το 1650-1675 (περίπου 12 χιλ.). Κουμπιά και αντικείμενα που μοιάζουν με κουμπιά που χρησιμοποιούνται ως στολίδια ή σφραγίδες και όχι ως κουμπώματα έχουν ανακαλυφθεί στον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού κατά την περίοδο του Κοτ Ντιτζί (περίπου 2800-2600 π.Χ.), ένα μαύρο κουμπί από αλβερτίτη στον Τάφο των Αετών στην Σκωτία (2200-1800 π.Χ.),  καθώς και σε τοποθεσίες της Εποχής του Χαλκού στην Κίνα (περίπου 2000-1500 π.Χ.) και στην Αρχαία Ρώμη.
Κουμπιά κατασκευασμένα από κοχύλι χρησιμοποιήθηκαν στον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού για διακοσμητικούς σκοπούς έως το 2000 π.Χ.. Μερικά κουμπιά σκαλίστηκαν σε γεωμετρικά σχήματα και είχαν τρύπες μέσα τους έτσι ώστε να μπορούν να προσαρτηθούν σε ρούχα με νήμα. Ο Ίαν ΜακΝίλ (1990) υποστηρίζει ότι «το κουμπί, στην πραγματικότητα, χρησιμοποιήθηκε αρχικά περισσότερο ως στολίδι παρά ως κούμπωμα, όπου το παλαιότερο γνωστό βρέθηκε στο Μοχέντζο-ντάρο στην κοιλάδα του Ινδού ποταμού. Είναι κατασκευασμένο από καμπύλο κέλυφος και ηλικίας περίπου 5000 ετών».
Η δέκατη όγδοη δυναστεία Φαραώ της Αιγύπτου άφησε πίσω περίτεχνα καλύμματα περούκας, κατασκευασμένα με κουμπιά ραψίματος από πολύτιμα μέταλλα σε λωρίδες υλικού υποστήριξης.
Δερμάτινα είδη από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ενσωματώνουν μερικές από τις πρώτες οπές κουμπιών, με το λεγεωνικό Loculus (τσάντα) να κλείνει με την εισαγωγή μεταλλικής πόρπης ή κουμπιού σε δερμάτινη σχισμή. Ένας μηχανισμός που θα λειτουργούσε αργότερα στα πρώιμα μεσαιωνικά είδη υποδημάτων.
Τα κουμπιά εμφανίστηκαν ως μέσο για να κλείσουν μανσέτες στην ανατολική ρωμαϊκή και βυζαντινή αυτοκρατορία και να κουμπώνουν τους λαιμούς των αιγυπτιακών χιτώνων, όχι αργότερα από τον 5ο αιώνα μ.Χ..
Λειτουργικά κουμπιά με οπές για στερέωση ή κλείσιμο ρούχων εμφανίστηκαν στη Γερμανία τον 13ο αιώνα. Σύντομα εξαπλώθηκαν με την άνοδο των κατάλληλων ενδυμάτων στην Ευρώπη του 13ου και 14ου αιώνα.
Ως δοχεία
Από τουλάχιστον τον δέκατο έβδομο αιώνα, όταν κατασκευάστηκαν μεταλλικά κουμπιά τύπου κουτιού ειδικά για το σκοπό αυτό, τα κουμπιά ήταν ένα από τα αντικείμενα στα οποία οι λαθρέμποροι ναρκωτικών προσπάθησαν να κρύψουν και να μεταφέρουν παράνομες ουσίες. Τουλάχιστον ένας σύγχρονος λαθρέμπορος προσπάθησε να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μέθοδο.
Επίσης, κάνοντας χρήση των δυνατοτήτων αποθήκευσης των μεταλλικών κουμπιών, κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Πολέμου δημιουργήθηκαν στρατιωτικά κουμπιά μπρελόκ για τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, που περιείχαν μικροσκοπικές λειτουργικές πυξίδες.
Υλικά και κατασκευή
δεξιά|μικρογραφία| Μηχανή σφράγισης κουμπιών στο εργοστάσιο κουμπιών Χένρι Γιαμόρσκι στο [[Παρίσι, 1919]] Επειδή τα κουμπιά έχουν κατασκευαστεί από σχεδόν κάθε πιθανό υλικό, φυσικό και συνθετικό, καθώς και συνδυασμούς και των δύο, η ιστορία της υλικής σύνθεσης των κουμπιών αντικατοπτρίζει το χρονοδιάγραμμα της τεχνολογίας υλικών.
Τα κουμπιά μπορούν να δημιουργηθούν μεμονωμένα από τεχνίτες, χειροτέχνες ή καλλιτέχνες από πρώτες ύλες ή από διάφορα αντικείμενα (για παράδειγμα απολιθώματα), ή από συνδυασμό και των δύο. Εναλλακτικά, μπορούν να είναι το προϊόν μικρών βιομηχανιών χαμηλής τεχνολογίας ή μπορούν να παραχθούν μαζικά σε εργοστάσια υψηλής τεχνολογίας. Τα κουμπιά που δημιουργούνται από καλλιτέχνες είναι αντικείμενα τέχνης, γνωστά στους συλλέκτες κουμπιών ως «κουμπιά στούντιο» (ή απλά «στούντιο», από το στούντιο τέχνης).
Το 1918, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποίησε μια εκτενή έρευνα για τη διεθνή αγορά κουμπιών, η οποία απαριθμούσε κουμπιά από φυτικό ελεφαντόδοντο, μέταλλο, γυαλί, γαλάλιθο, μετάξι, λινό, πλεκτό κάλυμμα από βαμβάκι, μόλυβδο, σούστα, υαλώδες σμάλτο, φυσικό καουτσούκ, ελαφοκέρατο, ξύλο, κέρατο, κόκαλο, ζωικό δέρμα, χαρτί, πεπιεσμένο χαρτόνι, μαργαριταρόριζα, κελουλοΐτη, πορσελάνη, συνθετικό, κασσίτερο, ψευδάργυρο, ξυλονίτη, πέτρα, ξύλινες φόρμες καλυμμένες με ύφασμα και παπιέ μασέ. Το φυτικό ελεφαντόδοντο λέγεται ότι είναι το πιο δημοφιλές για κοστούμια και πουκάμισα και το παπιέ μασέ μακράν το πιο κοινό είδος κουμπιού παπουτσιών.
Σήμερα, το σκληρό πλαστικό, το κοχύλι, τα μέταλλα και το ξύλο είναι τα πιο συνηθισμένα υλικά που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή κουμπιών, με τα υπόλοιπα να τείνουν να χρησιμοποιούνται μόνο σε εκλεκτά ενδύματα ή αντίκες, ή βρίσκονται σε συλλογές.
Πάνω από το 60% της προμήθειας κουμπιών στον κόσμο προέρχεται από το Τσιάοτοου της Επαρχίας Γιονγκτζιά στην Κίνα.
Τεχνικές διακόσμησης και επίστρωσης
Ιστορικά, η μόδα στα κουμπιά αντικατοπτρίζει επίσης τις τάσεις στην εφαρμοσμένη αισθητική και τις εφαρμοσμένες εικαστικές τέχνες, με κατασκευαστές κουμπιών που χρησιμοποιούν τεχνικές από την κοσμηματοποιία, την κεραμική, τη γλυπτική, τη ζωγραφική, τη χαρακτική, μεταλλουργία, την ύφανση και άλλα. Οι παρακάτω είναι μερικές από τις τεχνικές κατασκευής και διακόσμησης που έχουν χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή κουμπιών:
• Πορσελάνη Ιμάρι
• Κλουαζονέ
• Νταγκεροτυπία
• Ηλεκτρολυτική επιμετάλλωση
• Κεντητική
• Φιλιγκράν
• Βαθυτυπία
• Λιθογραφία
• Μινιατούρα πρωσοπογραφίας
• Αγγειοπλαστική Σατσούμα
Μεγέθη κουμπιών
Το μέγεθος του κουμπιού εξαρτάται από τη χρήση του. Τα κουμπιά πουκάμισων είναι γενικά μικρά και απέχουν μεταξύ τους, ενώ τα κουμπιά παλτών είναι μεγαλύτερα και απέχουν περισσότερο. Τα κουμπιά μετρώνται συνήθως σε λιν (γαλλικά: ligne), με 40 λινς να ισούνται ίση με 1 ίντσα. Για παράδειγμα, ορισμένα τυπικά μεγέθη κουμπιών είναι 16 λινς (10.16 χιλ., τυπικό κουμπί ανδρικών πουκάμισων) και 32 λινς (20.32χιλ., τυπικό κουμπί σε κοστούμι).
Η Αμερικανική Εθνική Κοινωνία Κουμπιών (American National Button Society, NBS) έχει το δικό της σύστημα μεγέθους κουμπιών που χωρίζει τα μεγέθη των κουμπιών σε «μικρά», «μεσαία» και «μεγάλα».
Σε μουσεία και γκαλερί
δεξιά|μικρογραφία|298x298εσ| Τα κουμπιά του Πίτερ Καρλ Φαμπερζέ στο Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ Ορισμένα μουσεία και γκαλερί τέχνης διαθέτουν πολιτιστικά, ιστορικά, πολιτικά ή/και καλλιτεχνικά σημαντικά κουμπιά στις συλλογές τους. Το Μουσείο Βικτώριας και Αλβέρτου έχει πολλά κουμπιά, ιδιαίτερα στη συλλογή κοσμημάτων του, όπως και το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν.
Η Hammond Turner & Sons, μια εταιρεία κατασκευής κουμπιών στο Μπέρμιγχαμ, φιλοξενεί ένα διαδικτυακό μουσείο με γκαλερί εικόνων και ιστορικά άρθρα που σχετίζονται με κουμπιά, συμπεριλαμβανομένου ενός άρθρου του 1852 σχετικά με τη δημιουργία κουμπιών από τον Κάρολο Ντίκενς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεγάλες συλλογές κουμπιών προβάλλονται δημόσια στο Μουσείο Κουμπιών του Γουότερμπερι στο Γουότερμπερι του Κονέκτικατ, στο «Keep Homestead Museum» στο Μόνσον της Μασαχουσέτης, το οποίο φιλοξενεί επίσης ένα εκτεταμένο αρχείο κουμπιών και στο «The Button Room» στο Γκέρνι του Ιλινόι.
Στην πολιτική
δεξιά|μικρογραφία| Κουμπιά σούστες του Στρατηγού [[Γκρεγκόριο ντελ Πιλάρ, Μουσείο Μαρσέλο, Φιλιππίνες]] Η κυρίως αμερικανική παράδοση των πολιτικά σημαντικών κουμπιών ενδυμάτων φαίνεται να ξεκίνησε με την πρώτη ορκωμοσία του Τζορτζ Ουάσινγκτον το 1789. Γνωστά στους συλλέκτες ως «Washington Inaugurals», ήταν κατασκευασμένα από χαλκό, ορείχαλκο ή πλάκα Σέφιλντ, σε μεγάλα μεγέθη για παλτά και μικρότερα μεγέθη για γάντια. Κατασκευασμένα σε είκοσι δύο σχέδια και σφραγισμένα στο χέρι, είναι πλέον εξαιρετικά πολύτιμα πολιτιστικά τεχνουργήματα.
Μεταξύ περίπου του 1840 και του 1916, κουμπιά ενδυμάτων χρησιμοποιήθηκαν σε αμερικανικές πολιτικές εκστρατείες και εξακολουθούν να υπάρχουν σε συλλογές σήμερα. Αρχικά, αυτά τα κουμπιά ήταν κατά κύριο λόγο κατασκευασμένα από ορείχαλκο (αν και υπάρχουν κουμπιά από κέρατο και καουτσούκ με σφραγισμένα ή χυτά σχέδια) και είχαν στελέχη βρόχων. Γύρω στο 1860, άρχισε να εμφανίζεται το στυλ κατασκευής της κονκάρδας, το οποίο αντικατέστησε τα στελέχη με μακριά καρφίτσες, πιθανώς για χρήση σε πέτα και γραβάτες.
Μία κοινή πρακτική που έχει επιζήσει μέχρι τις μέρες μας σε κουμπιά εκστρατείας και κονκάρδες ήταν να συμπεριλάβει την εικόνα του Τζορτζ Ουάσινγκτον με την εικόνα του εν λόγω υποψηφίου.
Μερικά από τα πιο διάσημα κουμπιά εκστρατείας είναι αυτά που φτιάχτηκαν για τον Αβραάμ Λίνκολν. Αναμνηστικά κουμπιά για τον εορτασμό της ορκωμοσίας του Λίνκολν και άλλες εκδηλώσεις ζωής, συμπεριλαμβανομένης της γέννησης και του θανάτου, δημιουργήθηκαν επίσης, και θεωρούνται επίσης πολύ συλλεκτικά.
Φοβία
Η κουμποφοβία, ο φόβος για τα κουμπιά, είναι μια εκπληκτικά κοινή φοβία. Οι πάσχοντες αναφέρουν συχνά ότι αποκρούονται από τη θέα των κουμπιών, ακόμη και σε άλλα άτομα, και ότι δεν μπορούν να φορούν ρούχα μαζί με αυτά. Οι πάσχοντες αναφέρουν επίσης ότι τα κουμπιά είναι βρώμικα και μυρίζουν. Η φοβία μπορεί να έχει κάποια ομοιότητα με την τρυποφοβία και την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, αλλά είναι ξεχωριστή και διακριτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξεσουάρ Κατηγορία:Τύποι κοσμημάτων Κατηγορία:Μέρη του ενδύματος Κατηγορία:Ραπτική Κατηγορία:Ιστορία της ένδυσης
MiG
Η Ρωσική Αεροπορική Επιχείρηση ΜιΓΚ (Российская самолетостроительная корпорация «МиГ»), ή RSK MiG, είναι μια Ρωσική εταιρεία. Προηγουμένως γνωστή ως Γραφείο Σχεδιασμού Μικογιάν και Γκούριεβιτς (Микоян и Гуревич, МиГ), μετά απλώς ως Μικογιάν, είναι ένα γραφείο σχεδιασμού στρατιωτικών αεροσκαφών, που σχεδιάζει κυρίως μαχητικά αεροσκάφη. Η έδρα της είναι στη Μόσχα. Η εταιρία ξεκίνησε ως γραφείο σχεδιασμού της ΕΣΣΔ. thumb|MiG-15 thumb|MiG-29 Με την ονομασία MiG, αναφέρεται και όλη η σειρά αεροσκαφών που παρήγαγε το γραφείο/εταιρία. Ο σειρά σχεδιάστηκε από τους Σοβιετικούς αεροναυπηγούς Ιβάνοβιτς Μικογιάν και Μιχαήλ Γκιουρέβιτς απ΄ όπου, από τα αρχικά των ονομάτων τους, έλαβε και την ονομασία του MiG. Αρχικά ξεκίνησε ως ελικοφόρο για ρίψη τορπιλών, στη συνέχεια όμως εξελίχθηκε σε αεριωθούμενο με στροβιλοκινητήρα. Το πρώτο μοντέλο αυτού του τύπου φέρεται να κατασκευάστηκε το 1940. Ακολούθησαν νεότερα μοντέλα όπως αυτό του τύπου MiG-9 που έγινε γνωστό στη Δύση όταν Ρώσος πιλότος διέφυγε από τη χώρα του και προσγειώθηκε στη Σουηδία, λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια του λεγόμενου ψυχρού πολέμου.
Το δε μοντέλο MiG-11 φέρεται να ήταν ήδη σε χρήση το 1947. Στη δεκαετία του 1950 φέρεται να κατασκευάστηκε το MiG-15. Αεροπλάνα αυτού του τύπου παραχώρησαν οι Ρώσοι στους Κινέζους και στους Κορεάτες κομμουνιστές όπου και έλαβαν μέρος στο Πόλεμο της Κορέας.
Από τότε η σειρά εξελίχθηκε με νεότερα ακόμα μοντέλα όπως τα MiG-17, MiG-19, MiG-21, MiG-23, MiG-25, MiG-27, MiG-29, MiG-31, MiG-33 και MiG-35, πολλά εκ των οποίων φέρονται και σε διάφορες παραλλαγές, ενώ το τελευταίο χαρακτηρίζεται πολλαπλών χρήσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών
Ραμόν Μουντανέ
thumb|200 px|right|Μια σελίδα από το Χρονικό του Ραμόν Μουντανέρ Ο Ραμόν Μουντανέ (Ramon Muntaner, 1265 - 1336) ήταν Καταλανός στρατιωτικός και συγγραφέας που έγραψε το Crònica, ένα χρονικό της ζωής του, περιλαμβάνοντας τις περιπέτειες του ως διοικητής της Καταλανικής Εταιρείας.
Γεννήθηκε στην Παρελάδα, στην Κομητεία της Χερόνας, το 1265 και πέθανε στην Ίμπιζα, στο βασίλειο της Μαγιόρκας, το 1336. Συνέγραψε το Καταλανικό Χρονικό, που αρχίζει από την εποχή του Ιάκωβου Α΄ του Κατακτητή (1207) μέχρι την στέψη του Αλφόνσου του Δ´ της Αραγωνίας (1328).
Υπήρξε μέλος της Καταλανικής Εταιρείας. Μαζί τους εξεστράτευσε κατά των Τούρκων υπό τις διαταγές του Ροζέ ντε Φλορ (Roger de Flor) και αργότερα κατά των Φράγκων και των Ελλήνων του Βυζαντίου.
Ο Μουντανέ συνέγραψε το χρονικό του σε λίγο παραπάνω από τρία χρόνια. Είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο, με τρόπο απλό χωρίς πολλά ρητορικά στολίδια. Αποτελεί ασυνήθιστο γεγονός ότι ταυτόχρονα ήταν στρατιώτης που λάμβανε μέρος στις μάχες και ιστορικός που τις κατέγραφε. Το Χρονικό του Ραμόν Μουντανέ έχει σημαντικές ιστορικές ημερομηνίες και είναι απαραίτητο για την ανάλυση της ιστορίας της αντίστοιχης περιόδου του Στέμματος της Αραγωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Καταλανική Εταιρεία Μουντανέ
Κέρβερος
Στην Ελληνική μυθολογία, ο Κέρβερος αντιπροσωπεύει τον φύλακα του Άδη και έχει συνήθως την μορφή ενός σκύλου συνηθέστερα με τρία κεφάλια και με ουρά που απόληγε σε κεφαλή δράκου. Στη Θεογονία αναφέρεται «Κέρβερος ωμηστής Αΐδεω κύων χαλκεόφωνος πεντηκοντακέφαλος», (= Κέρβερος άγριος σκύλος του Άδη, με ηχηρή φωνή και 50 κεφάλια), ενώ ο Όμηρος γνωρίζει μεν τον σκύλο αυτό αλλά όχι το όνομά του. Σύμφωνα με τον Αισχύλο, γεννήθηκε από την ένωση δυο τεράτων, του Τυφώνα και της Έχιδνας και ήταν αδελφός του Όρθρου (παραπλήσιου μυθικού άγριου σκύλου), της Χίμαιρας καθώς και της Λερναίας Ύδρας. Σύμφωνα με τον Ακουσίλαο τον Αργείο, αδελφός του ήταν και ο αετός που έτρωγε το συκώτι του Προμηθέα. Η παρουσία του εξασφαλίζει την παραμονή των νεκρών στον Κάτω Κόσμο αλλά και την αδυναμία των ζωντανών να εισέλθουν σε αυτόν.
Οι αρχαίοι συγγραφείς περιγράφουν συχνά τον Κέρβερο με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχουν εκδοχές που τον εμφανίζουν ως ένα συνηθισμένο σκύλο, αλλά και με πόδια λιονταριού, ουρά ερπετού ή φίδια σε όλο του το σώμα.
Χαρακτηριστικές αναφορές στον Κέρβερο υπάρχουν:
Επίσης εκτός από τον Ηρακλή τον Κέρβερο επεχείρησαν να συλλάβουν και να απαγάγουν ο Πειρίθους και ο Θησέας που όμως απέτυχαν. Μόνο ο Ορφέας κατάφερε με τους ήχους της μαγικής λύρας του να τον εξημερώσει έτσι ώστε να τον αφήσει να παραλάβει την Ευρυδίκη από τον Άδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογικά κυνοειδή Κατηγορία:Μυθολογικοί σκύλοι Κατηγορία:Άθλοι του Ηρακλή Κατηγορία:Εκφράσεις
Μονισμός
Ο μονισμός ή ενισμός είναι η θεωρία που ανάγει την ποικιλία του κόσμου σε μία ενότητα μέσω του πνεύματος. Ο μονισμός δέχεται μια μόνο αρχή των όντων και αντιτίθεται απόλυτα στο δυϊσμό ή στις θεωρίες "περί πολλών ουσιών". Υποστηρίζει δηλαδή τη μοναδικότητα της πραγματικότητας και την ύπαρξη μιας μόνο ουσίας στο σύμπαν. Έτσι, μονιστές π.χ. ήταν οι Ίωνες φιλόσοφοι οι οποίοι έκαναν αναγωγή όλων των πραγμάτων σε μια πρώτη ύλη, ο Θαλής ο Μιλήσιος στο νερό, ο Αναξιμένης στον αέρα, ο Ηράκλειτος στη φωτιά. Οι δύο σημαντικότερες κατηγορίες του μονισμού, είναι ο υλισμός και ο ιδεαλισμός. Για τον πρώτο, μοναδική ουσία του σύμπαντος είναι η ύλη, ενώ για το δεύτερο το πνεύμα.
Ο ερμηνευτικός μονισμός επιχειρεί την ερμηνεία μιας σειράς φαινομένων με αναγωγή τους σε μια αρχή, σε ένα και μόνο παράγοντα. Παρ' όλα αυτά η πλουραλιστική θεώρηση και ερμηνεία των φαινομένων θεωρείται από πολλούς πιο σωστή και αντικειμενική. Ο αξιολογικός μονισμός έγκειται στη μονομερή κατάφαση μιας και μόνης αξίας και στην παραγνώριση των άλλων (π.χ. αποδοχή μόνο της θρησκευτικής ή μόνο της αισθητικής αξίας).
Αντίθετες προς το μονισμό θεωρίες είναι η διαρχία και ο πλουραλισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεολογία Κατηγορία:Θεωρία του νου
Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ
Το 'Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ' (ολλανδικά: Anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp) είναι ομαδικό πορτρέτο του Ρέμπραντ που βρίσκεται στο Mauritshuis (Mauritshuis, Br. 403) στη Χάγη και θεωρείται ένα από τα θαύματα της ζωγραφικής τέχνης. Η ελαιογραφία φιλοτεχνήθηκε σε φυσικό μέγεθος το 1632 και αποτελεί ένα είδος ιστορικής καταγραφής των μαθημάτων ανατομίας που παραδόθηκαν τον Ιανουάριο του ίδιου έτους από τον καθηγητή ανατόμο Νικολάες Τουλπ.
Περιγραφή
Παριστά τον Τουλπ που επιδεικνύει επί πτώματος την ανατομία του βραχίονα στους από δεξιά του φερώνυμους μαθητές του. Τα πρόσωπα όλων των εικονιζόμενων παρουσιάζονται σε πλήρη έκφραση. Ο ίδιος ο καθηγητής φέρεται με ύφος αυστηρό και επεξηγηματικό ενώ οι μαθητές του βρίσκονται σε στάση και έκφραση δίψας για μάθηση, εκτός του τελευταίου πίσω που δείχνει ελαφρά στάση αποκρουστική. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά ομαδικά πορτρέτα, απεικονίζει τα πρόσωπα όχι το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά γύρω από το υπό εξέταση πτώμα. Τόσο οι μύες όσο και οι τένοντες του χεριού, απεικονίζονται ρεαλιστικά και σύμφωνα με τις ανατομικές γνώσεις της εποχής. Θεωρείται πιθανό πως ο Ρέμπραντ απέκτησε κάποιες βασικές γνώσεις γύρω από την ανατομία του ανθρώπινου σώματος, πιθανώς έχοντας μελετήσει το έργο του Αντρέα Βεσάλιους, του οποίου γύψινα εκμαγεία χεριών βρέθηκαν στα υπάρχοντα του Ρέμπραντ μετά το θάνατό του.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι από τους πρώτους πίνακες του Ρέμπραντ που φέρουν υπογραφή με το όνομά του (Rembrandt f[ecit]) σε αντιδιαστολή με τη χρήση των αρχικών RHL που συναντάται σε προγενέστερες συνθέσεις του, γεγονός που ερμηνεύεται συχνά ως έκφραση της αυτοπεποίθησης που είχε αποκτήσει. Φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του ίδιου του καθηγητή ο οποίος και στη συνέχεια μετά την παραλαβή του τον δώρισε στη συντεχνία των χειρουργών του Άμστερνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ρέμπραντ Κατηγορία:Ιστορία της ανατομίας
Επτά Μέρες με τη Μέριλιν
Επτά Μέρες με τη Μέριλιν (αγγλικά: My Week with Marilyn) είναι βρετανικό βιογραφικό δράμα, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Σάιμον Κέρτις και σε σενάριο του Άντριαν Χότζις. Πρωταγωνιστούν οι Μισέλ Γουίλιαμς, Κένεθ Μπράνα, Έντι Ρέντμεϊν, Ντάγκρεϊ Σκοτ, Έμμα Γουάτσον και Τζούντι Ντεντς. Η ταινία είναι βασισμένη στα δύο βιβλία του Κόλιν Κλαρκ και απεικονίζει τα γυρίσματα της ταινίας Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια (The Prince and the Showgirl, 1957), στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Μέριλιν Μονρόε και Λόρενς Ολίβιε. Εστιάζει στην εβδομάδα που πέρασε η Μονρόε στη Βρετανία με τον Κλαρκ, όταν ο σύζυγός της, Άρθουρ Μίλερ, έφυγε από τη χώρα.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 23 Νοεμβρίου 2011 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις 25 Νοεμβρίου 2011 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Μισέλ Γουίλιαμς κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Πλοκή
Το καλοκαίρι του 1956, ο Κόλιν Κλαρκ δουλεύει ως βοηθός στα γυρίσματα της ταινίας Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια (The Prince and the Showgirl), στην οποία πρωταγωνιστούν οι Λόρενς Ολίβιε και Μέριλιν Μονρόε, η οποία είναι στο μήνα του μέλιτος με το νέο της σύζυγο, το συγγραφέα Άρθουρ Μίλερ. Όταν ο Μίλερ φεύγει από τη Βρετανία, ο Κλαρκ συστήνει τη Μονρόε στη βρετανική ζωή και περνούν μία εβδομάδα μαζί, κατά τη διάρκεια της οποίας η Μέριλιν δραπετεύει από τη ρουτίνα του Χόλιγουντ και την πίεση της δουλειάς της.
Ανάπτυξη
Η ταινία Επτά Μέρες με τη Μέριλιν είναι βασισμένη στα βιβλία του Κόλιν Χανκ "The Prince, The Showgirl and Me" και "My Week with Marilyn" τα οποία καταγράφουν το χρόνο που πέρασε στα γυρίσματα της ταινίας Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια το 1957 και τις μέρες που πέρασε με τη Μονρόε. Αφού διάβασε τα δύο βιβλία το 2004, ο Σάιμον Κέρτις προσέγγισε τον παραγωγό Ντέιβιντ Πάρφιτ για τη δημιουργία ταινίας βασισμένη στα βιβλία αυτά. Ο Πάρφιτ είπε ότι η ιδέα αυτή άρεσε σε όλους, αλλά επειδή η Μονρόε είναι τόσο οικεία στον κόσμο, αναρωτήθηκαν τι έχει απομείνει να ειπωθεί. Ο Άντριαν Χότζις, που προσάρμοσε τα βιβλία και έγραψε το σενάριο, είπε: "Αν μου έλεγες ότι κάποια μέρα θα έγραφα μια ταινία για αυτήν, θα έμενα έκπληκτος, επειδή δεν θα ήξερα από που να αρχίσω". Οι Κέρτις και Πάρφιτ έπρεπε να περιμένουν δεκαοχτώ μήνες ώστε να αποκτήσουν τα δικαιώματα των βιβλίων και άλλουν έξι μήνες να γράψει ο Χότζις το σενάριο. Μόλις όλα τακτοποιήθηκαν ξεκίνησε η διαδικασία χρηαμτοδότησης της ταινίας και του κάστινγκ. Ο Κέρτις πήγε στον Χάρβεϊ Γουαϊνστάιν και του είπε την ιδέα του. Ο Γουαϊνστάιν είπε ότι είχε διαβάσει τα βιβλία, αλλά ποτέ δεν θεώρησε ότι μπορούσαν να γίνουν ταινία. Διάβασε το σενάριο του Χότζις, το οποίο περιέγραψε αρκετά καλό. Ο Γουαϊνστάιν δέχτηκε να χρηματοδοτήσει την ταινία καθώς ήθελε να συνεργαστεί ξανά με τη Μισέλ Γουίλιαμς, μετά το Blue Valentine (2010).
Κάστινγκ
Τον Αύγουστο του 2009, δημοσιεύτηκε ότι η Σκάρλετ Τζοχάνσον ήταν η πρώτη επιλαχούσα να υποδυθεί τη Μονρόε στην ταινία. Οι Κέιτ Χάντσον, Έιμι Άνταμς και Μισέλ Γουίλιαμς θεωρούνταν επίσης υποψήφιες. Τρεις μήνες αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι η Γουίλιαμς βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για το ρόλο. Το Νοέμβριο του 2011, ο Κέρτις αποκάλυψε ότι ήθελε τη Γουίλιαμς για το ρόλο και ήταν η μόνη ηθοποιός που συναντήθηκε με τους παραγωγούς. Η Γουίλιαμς δέχτηκε το ρόλο δύο χρόνια πριν η ταινία ξεκινήσει γυρίσματα. Η ηθοποιός ξόδεψε έξι μήνες διαβάζοντας βιογραφίες, ημερολόγια, γράμματα, ποιήματα και σημειώσεις της Μονρόε. Επίσης παρακολούθησε τις ταινίες της, πήρε βάρος και δούλεψε με χορογράφο ώστε να τη βοηθήσει να τελειοποιήσει το περπάτημα της Μονρόε.
Πάνω από σαράντα ηθοποιοί έκαναν δοκλιμαστικό για το ρόλο του Κλαρκ. Το Σεπτέμβριο, ανακοινώθηκε ότι ο Έντι Ρέντμεϊν πήρε το ρόλο. Τον ίδιο μήνα ανακοινώθηκε και η συμμετοχή της Έμα Γουάτσον στο μικρό ρόλο της Λούσι. Ο Κένεθ Μπράνα ήταν σε διαπραγματεύσεις για ρόλο του Λόρενς Ολίβιε τον Ιούλιο του 2010 μετά την αποχώρηση του Ρέιφ Φάινς και λίγο καιρό μετά πήρε τελικά το ρόλο.
Box office
Με προϋπολογισμό 6,4 εκατομμύρια λίρες, το Επτά Μέρες με τη Μέριλιν έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 12η θέση με 1,7 εκατομμύρια δολάρια. Στην Αμερική συνολικά απέφερε 14,6 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο 20,4 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως συγκέντρωσε 35 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής BBC Films Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αλεξάντρ Ντεσπλά Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Ο θρίαμβος της θέλησης
thumb|right|300px|Στιγμιότυπο από το συνέδριο του 1934 Ο θρίαμβος της θέλησης (γερμ. Triumph des Willens, αγγλ. Triumph of the Will) είναι κινηματογραφικό έργο σε σκηνοθεσία Λένι Ρίφενσταλ που καταγράφει σε στιγμιότυπα το Κομματικό συνέδριο της Νυρεμβέργης του 1934.
Πλοκή
Η ταινία καταγράφει την συγκέντρωση του Ναζιστικού κόμματος, που έλαβε μέρος από τις 5 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 1934 στην Νυρεμβέργη. Το συνέδριο αυτό ονομάστηκε αργότερα Συνέδριο της Ενότητας και της Ισχύος, Συνέδριο της Δύναμης και Νίκη της Θέλησης (γερμ. Reichsparteitag der Einheit und Stärke, Reichsparteitag der Macht καιTriumph des Willens). Λίγους μήνες πριν από το συνέδριο, την λεγόμενη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, ο Χίτλερ είχε δώσει εντολή μαζικής δολοφονίας όλων των πολιτικών του αντιπάλων, ώστε να είναι η μοναδική πολιτική δύναμη στη χώρα. Στην ταινία παρουσιάζονται σκηνές από την προετοιμασία και την διεξαγωγή του συνεδρίου και των παρελάσεων. Στο συνέδριο εμφανίζονται όλοι οι σημαντικοί παράγοντες του Εθνικοσοσιαλισμού σε ομιλίες τους.
Εισαγωγή
Στην αρχή του έργου εμφανίζονται επιγραμματικοί πίνακες με διάφορες χρονικές αναφορές, από την απαρχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου μέχρι την ημέρα του συνεδρίου.
3η ημέρα
Η ημέρα ξεκινάει με παρέλαση της Χιτλερικής νεολαίας. Ο Μπάλντουρ φον Σίραχ αναγγέλλει την ομιλία του Χίτλερ. Ο Χίτλερ απευθύνεται στη νεολαία και της εμπνέει θάρρος και τόλμη. Ακολουθεί παρέλαση του ιππικού και των μοτοσικλετιστών του γερμανικού στρατού. Το βράδυ ο Χίτλερ κάνει νυχτερινή ομιλία, στην οποία εκθέτει τους λόγους, για τους οποίους το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα έμεινε αβλαβές, παρά τις πρόσφατες εξελίξεις.
4η ημέρα
Την τέταρτη ημέρα, ο Χίτλερ, μπροστά σε 150 χιλιάδες άνδρες της Ες-Α και των Ες-Ες, οδοιπορεί στο μνημειώδες πεδίο της Νυρεμβέργης και καταθέτει στεφάνι στο ηρώο των πεσόντων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ακολουθεί ομιλία του Χίτλερ, ενώ ο Λούτσε αποτίει φόρο τιμής στον Χίτλερ. Ο Χίτλερ αγιάζει τις σημαίες των αγωνιστών. Παρέλαση των Ναζί με όλες τις μονάδες. Ο Χίτλερ ξανά ομιλεί στα πλήθη. Ο Ες κλείνει την συνέλευση αποθεώνοντας τον Χίτλερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1934 Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Προπαγανδιστικές ταινίες Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Γερμανικές ιστορικές ταινίες
Πύλη για τη Δύση
Η Πύλη για τη Δύση (Gateway Arch) είναι το ψηλότερο χαλύβδινο μνημείο του κόσμου. Βρίσκεται στο Σαιντ Λούις της πολιτείας Μισούρι. Η ύψους 192 μ. αψίδα ολοκληρώθηκε το 1965 προς τιμήν των πρωτοπόρων που εγκατέλειψαν το Σαιντ Λούις και εγκαταστάθηκαν στην αμερικανική Δύση μετά το 1803. Είναι φτιαγμένη από πλάκες ανοξείδωτου χάλυβα που ανακλούν το φως. Το πλάτος της αψίδας είναι ίσο με το ύψος της. Επίσης υπάρχουν δύο θέατρα και ένα μουσείο στην βάση της αψίδας. Υπάρχει και ένα τροχιοδρομικό όχημα που μεταφέρει τους επισκέπτες σε ένα παρατηρητήριο στην κορυφή της.
Άγιος Κωνσταντίνος Αχαΐας
Με το όνομα Άγιος Κωνσταντίνος υπάρχουν τρεις οικισμοί στην Αχαΐα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κάλπις (αγγείο)
thumb|right|250px|Κάλπις Attische Kalpis, [[Κώμος με γυναίκα που ουρεί. Έργο της σχολής του Δικαίου περ. 500 π.Χ.]]
Με τον όρο κάλπις εννοείται αγγείο με στρογγυλό σώμα, τρεις λαβές και συνεχή καμπύλη από τα χείλη, στοιχεία που συνιστούν και τα βασικά χαρακτηριστικά του αγγείου. Το όνομα κάλπις φαίνεται να έχει το ίδιο νόημα με εκείνο της υδρίας, αν και η σύγχρονη έρευνα το χρησιμοποιεί και για άλλα σχήματα. Η παραγωγή του συγκεκριμένου αγγείου ήταν συνεχής, από το τέλος του 6ου αι. έως το τέλος του ερυθρόμορφου ρυθμού. Η διακοσμητική σκηνή αποτυπώνεται στο σώμα, σπανιότερα σε πλαίσιο. Οι διαστάσεις ποικίλλουν ως προς το ύψος από τα 30-60 εκ.
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγγεία ανά είδος
Καύκωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Καύκωνας (Καύκων) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγή
Καυκωνας Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Πολιτιστικός μονισμός
Πολιτιστικός μονισμός ονομάζεται η αντίληψη σύμφωνα με την οποία οι εθνικές μειονότητες πρέπει να ενταχθούν στον κυρίαρχο πολιτισμό της κοινωνίας προκειμένου η κοινωνία να καταστεί πολιτιστικά ομοιογενής και να αποφευχθούν οι τριβές και εντάσεις μεταξύ των επιμέρους υποσυνόλων ή των υποσυνόλων και του επικρατούντος εθνικού στοιχείου.
Ο πολιτιστικός μονισμός αντιτίθεται στην πολιτιστική πολυμορφία.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνικές θεωρίες
Παναγιώτης Δαγκλής
Ο Παναγιώτης Δαγκλής (Αταλάντη, 30 Αυγούστου 1853 - Αθήνα, 9 Μαρτίου 1924 ) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός καθώς και δημιουργός του ορειβατικού πυροβόλου Σνάιντερ - Δαγκλή.
Βιογραφικό σημείωμα
Γεννήθηκε στην Αταλάντη σύμφωνα με τα απομνηνεύματα του ιδίου. Γιος του υποστρατήγου πεζικού Γεωργίου Π. Δαγκλή (1809-1896). Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ονομάστηκε ανθυπασπιστής πυροβολικού το 1877. Μετά από ένα εξάμηνο, έλαβε μέρος στα πολεμικά επεισόδια του 1878, με τις τόσο ευνοϊκές εθνικές συνέπειες, προβιβάστηκε σε ανθυπολοχαγό και υπηρέτησε σε μονάδες πυροβολικού στην επαρχία. Υπολοχαγός το 1880 και λοχαγός το 1883, στάλθηκε στο Βέλγιο (Βρυξέλλες, Λιέγη) για μετεκπαίδευση με δικά του έξοδα στο πυροβολικό την περίοδο 1883 - 1Με την επιστροφή του, το 1884, τοποθετήθηκε ως υπασπιστής στο επιτελείο του Γάλλου υποστρατήγου Βίκτωρ Βοσσέρ, αρχηγού της Γαλλικής Οργανωτικής Στρατιωτικής Αποστολής (1884-1887), που μετακλήθηκε από την κυβέρνηση Τρικούπη.
Το 1902 προβιβάστηκε σε αντισυνταγματάρχη και το 1903 τοποθετήθηκε ως υποδιοικητής του υπό τον πρίγκηπα Νικόλαο 1ου Συντάγματος Πυροβολικού. Από το 1904 μετατέθηκε στο νέο Σώμα των Γενικών Επιτελών της 1ης Μεραρχίας (Λαρίσης), στην οποία υπηρέτησε μέχρι το 1909. Κατά το διάστημα αυτό προώθησε το από το 1893 επινοημένο σχέδιο λυόμενου ορειβατικού πυροβόλου 7,5 εκ., γνωστού ως πυροβόλο Schneider-Δαγκλή, από τα ονόματα της κατασκευάστριας πολεμικής βιομηχανίας και του σχεδιαστή του.
Συνταγματάρχης το 1907, ανέλαβε κατά την τελευταία περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα την απόρρητη υπηρεσία του Διευθυντή του Ανατολικού Τμήματος του Μακεδονικού Κομιτάτου (Φεβρ. 1908) και της Πανελληνίου Οργανώσεως (Σεπτ. 1908), η οποία το διαδέχτηκε και στην οποία υπάχθηκε και η Οργάνωσις Κωνσταντινουπόλεως. Ο Δαγκλής προσέφερε σπουδαίες υπηρεσίες στις δύο οργανώσεις για τη διάσωση του αλύτρωτου ελληνισμού μέχρι τον Νοέμβριο του 1909. Μετά το Στρατιωτικό Κίνημα του Αυγούστου 1909 και τα νέα οργανωτικά στρατιωτικά μέτρα, μεταξύ των οποίων ήταν και η κατάργηση του Σώματος Γενικών Επιτελών, ο Δαγκλής, όπως και όλοι όσοι υπηρετούσαν σε αυτό, επανήλθαν στα όπλα τους. Ανέλαβε τότε τη διοίκηση της Σχολής Ευελπίδων (1910) και στη συνέχεια, τη διοίκηση της 1ης Μεραρχίας (Λαρίσης), την αρχηγία της Χωροφυλακής (1911) και τέλος, τη διοίκηση της 2ης Μεραρχίας (Αθηνών).
Το 1911 προβιβάστηκε σε υποστράτηγο κατ' απόλυτον εκλογήν. Τον Αύγουστο του 1912 τοποθετήθηκε αρχηγός της Επιτελικής Υπηρεσίας Στρατού (Γενικού Επιτελείου Στρατού) και από την κήρυξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου, αρχηγός του Επιτελείου του Στρατού της Θεσσαλίας-Μακεδονίας. Από τη θέση του επιτελάρχη του Γενικού Στρατηγείου Θεσσαλίας διηύθυνε τη σχεδίαση των επιχειρήσεων, παρακολούθησε τη νικηφόρα πορεία του στρατού και εισήλθε μαζί με τον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο στη Θεσσαλονίκη. Μετά τη λήξη της εκστρατείας στο μακεδονικό χώρο, χρησιμοποιήθηκε ως τεχνικός σύμβουλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις συζητήσεις του Λονδίνου (Νοέμβριος 1912-Ιανουάριος 1913).
Τον Ιούλιο του 1916 ανέλαβε την προεδρία του Εθνικού Συνδέσμου των Ελλήνων Επιστράτων και από την εκδήλωση του βενιζελικού Κινήματος Εθνικής Αμύνης (Χανιά, Σεπτέμβριος 1916) προσχώρησε σε αυτό και ορίστηκε μέλος της τριμελούς Επαναστατικής Προσωρινής Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος  (17 Σεπτεμβρίου 1916). Με γαλλικό πολεμικό πλοίο πήγε στην Κρήτη και στις 26 του ίδιου μήνα, εγκαταστάθηκε με τη λοιπή κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη, συμμετέχοντας υπεύθυνα στο πολιτικό και διοικητικό έργο της και στη συγκρότηση του Στρατού Εθνικής Άμυνας, σε συνεργασία με τις γαλλικές δυνάμεις που είχαν αποβιβαστεί στη Μακεδονία.
Μετά την επικράτηση του επαναστατικού καθεστώτος της Θεσσαλονίκης, την απομάκρυνση του βασιλιά Κωνσταντίνου και το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου (14 Ιουνίου 1917), μολονότι ήταν έφεδρος, ανακλήθηκε στην ενέργεια και διορίστηκε αρχηγός του Στρατού (20 Ιανουαρίου 1918), με καθήκοντα ευρύτατα αλλά όχι επιχειρησιακά, αφού την ανώτατη επιχειρησιακή ευθύνη στο μέτωπο είχαν οι συμμαχικές αρχές. Από την αρχηγία του Στρατού απαλλάχθηκε το Νοέμβριο του 1918 και αντικαταστάθηκε από τον αντιστράτηγο Λεωνίδα Παρασκευόπουλο. Τον Οκτώβριο του 1920 αποστρατεύθηκε και πάλι.
Στις βουλευτικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 πέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Μετά την αναχώρηση του Ελευθερίου Βενιζέλου ανέλαβε την προεδρία της Διευθύνουσας Επιτροπής του Κόμματος Φιλελευθέρων. Τη θέση αυτή διατήρησε σε όλο το δραματικό χρονικό διάστημα που επακολούθησε, ακόμη και μετά τη διενέργεια των εκλογών της Δ΄ Εθνικής (Συντακτικής) Συνέλευσης (16 Δεκ. 1923). Στις 22 Φεβρουαρίου 1924 παραιτήθηκε από την προεδρία του κόμματος των Φιλελευθέρων (αφού δεν τελεσφόρησε ο σχηματισμός κυβέρνησης υπό την προεδρία του στις 10 Ιανουαρίου του 1924, επειδή οι Δημοκρατικοί Φιλελεύθεροι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν ) και στις 9 Μαρτίου 1924 πέθανε στην Αθήνα έπειτα από σύντομη ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες εφευρέτες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες παίκτες του Μπριτζ Κατηγορία:Οικογένεια Μελά Κατηγορία:Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής
Τήνος
εναλλ.=Η Τήνος από το πλοίο|μικρογραφία|Το λιμάνι της ΤήνουΗ Τήνος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων (έκταση 197 τ.χλμ.) μετά τη Νάξο και την Άνδρο. Έχει 8.636 κατοίκους (απογραφή 2011 ) μοιρασμένους σε 62 οικισμούς. Ανήκει στις βόρειες Κυκλάδες και βρίσκεται νοτιοανατολικά της Άνδρου και βορειοδυτικά της Μυκόνου.
Η απόσταση από την Άνδρο, το λεγόμενο στενό Άνδρου - Τήνου, είναι 1/2 μίλι, ενώ η κοντινότερη απόσταση από τις ακτές της Μύκονου είναι περίπου 5 μίλια και 9 μίλια από λιμάνι σε λιμάνι. Νοτιοδυτικά του νησιού και σε απόσταση 12 μιλίων βρίσκεται η Σύρος, και η πρωτεύουσα του νομού Κυκλάδων, η Ερμούπολη.
Ο Τσικνιάς που βρίσκεται στα ανατολικά είναι το ψηλότερο βουνό του νησιού με 726 μ. ύψος. Στο κεντρικό τμήμα δεσπόζει ο απόκρημνος βράχος του Εξώμβουργου (ή Ξώμπουργο) με 641 μ. ύψος με την αρχαία και βενετική πόλη, του οποίου το ανώτερο τμήμα είναι απρόσβλητο γιατί είναι απόκρημνο από τις τρεις πλευρές και το οροπέδιο του Πατέλα ή «κάμπος πολέμου». Το σχήμα του νησιού είναι επίμηκες τριγωνικό. Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής, που παρουσιάζει πλούσιο οριζόντιο και κάθετο διαμελισμό, με πολλούς όρμους και ακρωτήρια, υπολογίζεται συνολικά σε 114 χιλιόμετρα μαζί με τις βραχονησίδες Καλόγεροι στο βόρειο άκρο, και τις νησίδες Πλανήτης, Δρακονήσι και Πρασονήσια στις βόρειες ακτές, ενώ ο περίπλους των παραλίων της σε μικρή απόσταση από την ακτή φθάνει τα 37 περίπου ναυτικά μίλια.
Κλίμα
Το κλίμα είναι γενικά εύκρατο μεσογειακό. Ο χειμώνας είναι ήπιος και το καλοκαίρι δροσερό και με αρκετούς ανέμους, κυρίως βοριάδες (άνεμοι που δυσκολεύουν την προσέγγιση στο κεντρικό λιμάνι του νησιού) κατά την περίοδο των μελτεμιών. Το θερμόμετρο το χειμώνα σπάνια κατεβαίνει στο μηδέν και το καλοκαίρι σπάνια ξεπερνά τους 37° Κελσίου. Οι μέγιστες βροχοπτώσεις σημειώνονται τον Ιανουάριο και οι ελάχιστες τον Ιούλιο. Κατά τη θερινή περίοδο επικρατεί συνήθως ξηρασία. Παρόλα αυτά η υγρασία είναι έντονη ανεξαρτήτως εποχής.
Μορφολογία
thumb|right|250px|Εξώμβουργο Το έδαφος γενικά είναι ορεινό με υψόμετρο που δεν ξεπερνά τα 729 μέτρα. Δεν υπάρχουν δάση και μεγάλες πεδινές εκτάσεις. Χαρακτηριστικό είναι το επικλινές του εδάφους στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού, έτσι ώστε οι αγροί να παρουσιάζουν εικόνα μεγάλων σκαλοπατιών, τα λεγόμενα «πεζούλες» ή «χαλιά», που διαχωρίζονται από χαμηλούς μαντρότοιχους, τους τράφους από «ξερολιθιές». Γι' αυτό το χαρακτηριστικό της η Τήνος χαρακτηρίστηκε από τον Κορνήλιο Καστοριάδη ως «χειροποίητο νησί». Πεδινή έκταση συναντάται στον κάμπο της Κολυμπήθρας, στο βόρειο μέρος του νησιού, όπου καλλιεργούνται οπωροκηπευτικά και εσπεριδοειδή.
Τα ψηλότερα βουνά είναι κατά σειρά ο Τσικνιάς (729 μ.) στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού, η Πατέλα ή Πολέμου Κάμπος (616 μ.) στο δυτικό τμήμα του νησιού και το Κεχροβούνι (604 μ.) με τη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου και το Όρος (375 μ.).
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του νησιού είναι οι πολλοί και με αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική περιστεριώνες και τα εκατοντάδες εξωκλήσια του. Συνολικά, εκκλησίες και εξωκλήσια μαζί φτάνουν τα 750.
Χλωρίδα - πανίδα
Η χλωρίδα αποτελείται από μικρά θαμνώδη φυτά όπως οι κέδροι, μυρτιές, πουρνάρια, σπάρτα και θαμνολιβαδικά κατάλληλα για αφέψημα και μαγειρική όπως φασκόμηλο, τσάι βουνού, αγριομέντα, ρίγανη, κάπαρη, θυμάρι κ.α. Στην Τήνο υπάρχουν άγρια μανιτάρια σε πολλές ποικιλίες, κάποια από τα οποία τρώγονται. Τα πιο γνωστά είναι οι αρναδικές ή αρναδκίτες.Επίσης υπάρχουν οι αγκαθίτες, οι κοκκινομανίτες και οι γλιστρίτες.Οι αρνα(δ)κίτες ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τα πλευρώτους που κυκλοφορούν ευρέως και η επιστημονική τους ονομασία είναι Pleurotus eryngii var. ferulae.
Από πλευράς πανίδας υπάρχουν αγριοπερίστερα, λαγοί, αγριοκούνελα, σαύρες, φίδια κι άλλα ερπετά, αγριοκάτσικα, πέρδικες και διάφορα αποδημητικά πουλιά (τρυγόνια, ορτύκια, αγριόπαπιες κ.α) με πέρασμα τους μήνες Σεπτέμβριο μέχρι και Φεβρουάριο.
Ιστορία
thumb|250px|Χάρτης της Τήνου, χαλκογραφία του [[Όλφερτ Ντάπερ, 17ος αιώνας]] thumb|250px|Το όρος [[Εξώμβουργο στην Τήνο, χαρακτικό του Όλφερτ Ντάπερ, 17ος αιώνας]]
Προέλευση ονόματος
Η Τήνος έλαβε το όνομά της από τον πρώτο οικιστή της, τον Τήνο, αρχηγό Ιώνων αποίκων από την Καρία της Μικράς Ασίας που εγκαταστάθηκαν πρώτοι στο νησί.
Σχετικά προσωνύμια που αναφέρονται στο κυριότερο χαρακτηριστικό του νησιού, το αποκαλούν «Υδρούσσα», αντί Δρυούσσα εξαιτίας της άφθονης δενδροκάλυψής του, αλλά και «Οφιούσσα» ή «Φιδούσσα» από το πλήθος των «φίδων» ή «εφίδων» ένα είδος κέδρου που ευδοκιμούσε στο νησί (σήμερα το συναντούμε µόνο στην περιοχή του Πανόρμου). Μάλιστα, την ξεχωριστή θέση που κατέχει αυτό το φυτό-θάμνος στη ζωή των Τηνιακών, μπορούµε να τη διαπιστώσουµε από την ευρεία χρήση του σε οικοδομήματα, όπως σπίτια και στάβλους, αφού είναι γερό και ανθεκτικό σε υγρασία και σκώρο. Στην αρχαιότητα η Τήνος αναφέρεται, επίσης, από τον Αριστοφάνη ως «Σκορδοφόρος» για τα εκλεκτά της σκόρδα, από τον Καλλίμαχο ως «Αγαθούσσα» από σύγχυση με τη νήσο Τήλο, από τον Αριστοτέλη ως «Υδρούσσα» και από τον Δημοσθένη και τον Αισχίνη ως «Ερούσσα» ή Ερεικούσσα. Σήμερα, η Τήνος φέρει και το προσωνύμιο «νησί του Αιόλου» για τους δυνατούς βοριάδες της.