cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος πρωθυπουργών του Καναδά
Η ημερομηνία κατά την οποία αρχίζει να θεωρείται πρωθυπουργός ή η στιγμή που έχει καθοριστεί να αποκαλείται πρωθυπουργός είναι από την στιγμή της λήψης του χαρτοφυλακίου, ενώ ορκωμοσία για την λήψη του γραφείου του πρωθυπουργού δεν απαιτείται. Ωστόσο, αρχής γενομένης το 1957, ο νέος πρωθυπουργός άρχιζε να δίνει τον όρκο ως πρωθυπουργός και από το 2006 αυτή η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Πριν από το 1920, οι παραιτήσεις των πρωθυπουργών γίνονταν αμέσως δεκτές από τον Γενικό Κυβερνήτη και υπολογίζονταν ως η τελευταία ημέρα παράδοσης κάθε υπουργικής θέσης, η ημέρα αποβιώσεώς ή η ημέρα παραίτησής του πρωθυπουργού. Από το 1920, ο απερχόμενος πρωθυπουργός παραιτείται επισήμως μόνο όταν η νέα κυβέρνηση είναι έτοιμη να σχηματιστεί. Η Ερμηνευτική Διάταξη του 1967 (Interpretation Act of 1967) ορίζει ότι όταν η θέση [του πρωθυπουργού] αρχίζει και τελειώνει μια συγκεκριμένη ημέρα, η εντολή αυτή θεωρείται ότι έχει ξεκινήσει ή έχει ολοκληρωθεί μετά το τέλος αυτής της ημέρας. Παρά το γεγονός ότι, παραδοσιακά, ο απερχόμενος Πρωθυπουργός παραιτείται επισήμως μόνο λίγες ώρες πριν προσέλθει ο επόμενος πρωθυπουργός για να ορκιστεί, οι θέσεις ανταλλάσσονται στην πραγματικότητα τα μεσάνυχτα της προηγούμενης μέρας. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, συμπεριλαμβανομένου και του Κοινοβουλίου του Καναδά, η εφαρμογή αυτής της άτυπης συμφωνίας γίνεται ήδη από το 1917.
Πρωθυπουργοί
{| class="wikitable" style="width:100%;" ! width=20|Αρ. ! width=75|Εικόνα ! width=250|Ονοματεπώνυμο (Ημερ. γέννησης-θανάτου) Εκλογική περιφέρεια ! Πρωθ. ! colspan="2"|Περίοδος ! Εντολή ανάληψης καθηκόντων (Εθνοσυνελεύσεις) ! Πολιτικό κόμμα
! rowspan="2" style="background:#99f;"| 1ος (John A. Macdonald) (1815-1891) Βουλευτής του Κίνγκστον (Kingston), ΟΝ
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 2ος (Alexander Mackenzie) (1822-1892) Βουλευτής του Λάμπτον (Lambton), ΟΝ (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:#99f;"| - (John A. Macdonald) (1815-1891) Βουλευτής της Βικτώρια (Victoria), BC (1878-1882) Βουλευτής του Κάρλετον (Carleton ), ON (1882-1887) (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια) Βουλευτής του Κίνγκστον (Kingston), ON (1887-1891) (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:#99f;"| 3ος (John Joseph Caldwell Abbott) (1821-1893) Γερουσιαστής του Κεμπέκ
! rowspan="2" style="background:#99f;"| 4ος (John Sparrow David Thompson) (1845-1894) Βουλευτής του Αντιγκόνις, NS (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 7ος (Wilfrid Laurier) (1841-1919) Βουλευτής του Ανατολικού Κεμπέκ (Québec-Est), QC (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="3" style="background:#99f;"| 8ος (Robert Borden) (1854-1937) Βουλευτής του Χάλιφαξ (Halifax), NS]] (έως το 1917) Βουλευτής του Κινγκς (Kings), NS (από το 1917) (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:#99f;"| 9ος (Arthur Meighen) (1874-1960) Βουλευτής του Πορτάζ λα Πραιρί (Portage la Prairie), MB (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:#99f;"| 11ος (Richard Bedford Bennett) (1870-1947) Βουλετής του Δυτικού Κάλγκαρυ (Calgary-Ouest), AB
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| - (William Lyon Mackenzie King) (1874-1950) Βουλευτής του Πρινς Άλμπερτ (Prince Albert), SK (έως το 1945 Βουλευτής του Γλενγκάρυ (Glengarry), ON (από το 1945) (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 12ος (Louis St. Laurent) (1882-1973) Βουλευτής του Ανατολικού Κεμπέκ (Québec-Est), QC (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:#99f;"| 13ος (John Diefenbaker) (1895-1979) Βουλευτής του Πρινς Άλμπερτ (Prince Albert), SK
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 14ος (Lester Bowles Pearson) (1897-1972) Βουλευτής της Ανατολικής Αλγκόμα (Algoma-Est), ON
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 15ος (Pierre Elliot Trudeau) (1919-2000) Βουλευτής του Μον-Ρουαγιάλ (Mount Royal), QC
Société Juste"), Κρίση του Οκτωβρίου, Νομοθετική "Πράξη Μέτρων Πολέμου" (War Measures Act/Loi des mesures de guerre), Νόμος των Επίσημων Γλωσσών, Σύναψη διπλωματικών σχέσεων με την Κίνα, Ίδρυση του Petro-Canada, Είσοδος στους G7 ; Εισαγωγή του μετρικού συστήματος.
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| - (Pierre Elliot Trudeau]) (1919-2000) Βουλευτής του Μον-Ρουαγιάλ (Mount Royal), QC
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 17ος (John Turner) (1929-2020) Δεν αποτελούσε μέλος του Κοινοβουλίου το διάστημα της πρωθυπουργίας του.
! rowspan="2" style="background:#99f;"| 18ος (Brian Mulroney) (1939- ) Βουλευτής του Μανικουαγκάν (Manicouagan), QC (έως το 1988) Βουλευτής του Σαρλεβουά (Charlevoix), QC (από το 1988) (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:#99f;"| 19ος (Kim Campbell) (1947- ) Βουλευτής του Κεντρικού Βανκούβερ (Central Vancouver/Vancouver-Centre), BC
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 20ος (Jean Chrétien) (1934- ) Βουλευτής του Σεν-Μορίς (Saint-Maurice), QC (πρώην ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια)
! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 21ος (Paul Martin) (1938- ) Βουλευτής του Λασάλ-Εμάρ (LaSalle—Émard), QC
! rowspan="2" style="background:cornflowerblue;"| 22ος (Stephen Harper) (1959- ) Βουλευτής του Νοτιοδυτικού Κάλγκαρυ (South-West Calgary/Calgary-Sud-Ouest), AB ! rowspan="2" style="background:lightcoral;"| 23ος (Justin Trudeau) (1971- ) Βουλευτής του Παπινώ (Papineau), QC
Σημείωση:
Ζώντες πρώην πρωθυπουργοί
Μέχρι τον Νοέμβριο του 2015, υπάρχουν επτά ζώντες πρώην Πρωθυπουργοί του Καναδά, με μεγαλύτερο σε ηλικία τον Τζον Τέρνεν (γεν. 1929). Ο πιο πρόσφατα αποθανών πρώην Πρωθυπουργός ήταν ο Πιέρ Έλιοτ Τρυντώ (1968–1979, 1980–1984), στις 28 Σεπτεμβρίου 2000. Οι Τζον Α. Μακντόναλντ (1867–1873, 1878–1891), και Τζον Τόμσον (1892–1894) είναι οι μόνοι που πέθαναν ενόσω ήταν εν ενεργεία πρωθυπουργοί.
Σμαλκαλδικά Άρθρα
Τα Σμαλκαλδικά Άρθρα (γερμ.: Schmalkaldische Artikel) είναι μια περίληψη της Λουθηρανικής διδασκαλίας, γραμμένη από τον Μαρτίνο Λούθηρο το 1537 για μια συνάντηση της Ένωσης της Σμαλκαλδίας που έγινε στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μία προβλεπόμενη Οικουμενική Σύνοδο της Εκκλησίας. Σήμερα έχουν ενσωματωθεί στο Βιβλίο της Ομόνοιας και χρησιμοποιούνται ευρέως από τους Λουθηρανούς ως ομολογία πίστεως.
Κατάλογος πρωθυπουργών του Καναδά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Καναδά  Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τον Καναδά
Σμαλκαλδικά Άρθρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουθηρανισμός
Kamov Ka-50
Το Kamov Ka-50 "'Black Shark" (Ρωσικά:Чёрная акула,ονομασία ΝΑΤΟ:Hokum A) είναι ένα μονοθέσιο επιθετικό ελικόπτερο ρωσικής κατασκευής που φέρει ομοαξονικό σύστημα διπλών αντιπεριστρεφόμενων στροφείων σήμα κατατεθέν του γραφείου σχεδιασμού Kamov. Σχεδιάστηκε το 1980 και εγκρίθηκε για την υπηρεσία του ρωσικού στρατού το 1995.Φέρει βαρύ οπλισμό και χρησιμοποιείται επίσης ως αναγνωριστικό ελικόπτερο.
Σχεδιασμός
Το ελικόπτερο έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει σημαντικό οπλισμό σε τέσσερα εξωτερικά σημεία και σε ακόμη δύο εξωτερικά σημεία που βρίσκονται στις άκρες των πτερυγίων που διαθέτει. Συνολικά μπορεί να φέρει έως και 2000kg οπλισμό. Ο βασικός οπλισμός του Ka-50 είναι 12 αντιαρματικοί πύραυλοι τύπου 9K121 Vikhr οι οποίοι είναι καθοδηγούμενοι με laser. Το σύστημα laser του ελικοπτέρου έχει τη δυνατότητα αυτόματης καθοδήγησης των 9K121 Vikhr προς τον στόχο κάτι που επιτρέπει την άμεση απεμπλοκή του ελικοπτέρου και τη διενέργεια ελιγμών αμέσως μετά την εκτόξευση. Επίσης το Ka-50 μπορεί να μεταφέρει και άλλα είδη πυραύλων συμπεριλαμβανομένων των S-13 και S-8. Το πυροβόλο των 30mm βρίσκεται στερεωμένο στην πλευρά του ελικοπτέρου σε ημι-μόνιμη βάση παρέχοντας μεγαλύτερο βεληνεκές και βελτιωμένη ακρίβεια βολής.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Kamov Ka-50 έχει εμπλακεί σε διάφορες επιχειρήσεις αναγνώρισης και καταστροφής εχθρικών στόχων και αποθηκών πολεμικού υλικού κυρίως στην περιοχή της Τσετσενίας. Επίσης έχει λάβει μέρος σε στρατιωτικές ασκήσεις με κυριότερη την "Boundary 2004" στο Κιργιστάν. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει παρουσιάσει η Ινδία καθώς το 2008 ήλθε σε συμφωνία με τη Ρωσία για την απόκτηση του ελικοπτέρου. Η συμφωνία τελικά ακυρώθηκε και η ινδική πλευρά επανήλθε ζητώντας αναθεώρηση των όρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά ελικόπτερα
Άγιος (αποσαφήνιση)
Άγιος ονομάζεται κάποιος άνθρωπος, ο οποίος έχει ανακηρυχθεί από την Εκκλησία ότι είναι καθαγιασμένος.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαρία Αμαλία του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
μικρογραφία|Το Ντίλενμπουργκ το 1575, όπου φαίνεται το παλαιό κάστρο στην κορυφή του λόφου και η εκκλησία του Αγ. Γιοχάνις κάτω από αυτό. μικρογραφία|Το κάστρο Γκράιφεσταϊν, έργο του Ματέους Μέριαν το 1655.
Η Μαρία Αμαλία, ολλανδ.: Maria Amalia van Nassau-Dillenburg (27 Αυγούστου 1582 - 31 Οκτωβρίου 1635) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ζολμς-Μπράουνφελς. Οι απόγονοί τους κυβέρνησαν την περιοχή για πολλές επόμενες γενιές.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κάστρο Ντίλενμπουργκ το 1582 ως πέμπτη κόρη (1η από τουν 2ο γάμο) του Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της 2ης συζύγου του Κουνιγούνδης-Ιακωβαίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του κόμη του Παλατινάτου-Ζίμερν.
Στην ηλικία των 18, στις 22 Αυγούστου 1600 στο Ντίλενμπυργκ, η Μαρία-Αμαλία παντρεύτηκε τον 30χρονο εξάδελφό της Γουλιέλμο Α΄ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς (1570-1635). Ήταν γιος του Κόνραντ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς και της Eλισάβετ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, που ήταν θεία της Μαρίας-Αμαλίας. Αυτός ο γάμος πραγματοποιήθηκε με ειδικό αίτημα του Φιλίππου-Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.
Μετά το τέλος του Κόνραντ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς το 1592, η κομητεία Ζολμς-Μπράουνφελς διαχωρίστηκε από το Ζολμς-Γκράιφενσταϊν και το Ζολμς-Χούνγκεν. Από το 1592 ο Γουλιέλμος Α΄ ήταν κόμης του Ζολμς-Γκράιφενσταϊν και με το γάμο της η Μαρία-Αμαλία έγινε κόμισσα. Μεταξύ 1602 και 1606, εντός 44 μηνών, γέννησε τρεις κόρες και έναν γιο. Στα επόμενα 14 έτη γέννησε άλλα έξι παιδιά.
Μετά το τέλος του πατέρα της Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ το 1606, ως μέρος της κληρονομιάς, η Μαρία-Αμαλία έλαβε το ποσό των 2.000 γκίλντερς. Το 1629 η Mαρία-Αμαλία απέκτησε αποκλειστικά το Ζόλμσερ Χοφ στο Έντιγκεν της Έσσης, που σήμερα είναι ένα από τα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στο Ζινν της Έσσης.
Το 1619 μια δεύτερη κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ παντρεύτηκε έναν κόμη του Ζολμς: στις 8 Φεβρουαρίου 1619 η Γιουλιάνα (1565-1630), κόρη της πρώτης συζύγου του Ιωάννη ΣΤ΄ Ελισάβετ του Λόιχτενμπεργκ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Αλβέρτο Α΄ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς.
Από το 1618 έως το 1648 ολόκληρη η Γερμανία, μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη, μπήκε στον Τριακονταετή Πόλεμο. Κατά το έτος της πανώλης 1635- 1636 απεβίωσε η Μαρία-Αμαλία, ο σύζυγός της Γουλιέλμος Α΄ και ο μεγαλύτερος γιος τους.
Το 1635 ο Γουλιέλμος Β΄ ακολούθησε τα βήματα των πατέρων του και ήταν κυβερνήτης του Ζολμς-Γκράιφενσταϊν μέχρι το 1676. Ο γιος του Βίλχελμ-Μόριτς (1651-1720) επανένωσε τις κομητείες Ζολμς-Γκράιφενσταϊν και Ζολμς-Μπράουφελς, την οποία κυβέρνησε μέχρι το 1720. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος (1696–1761), ο οποίος έγινε πρίγκιπας της Γερμανικής αυτοκρατορίας το 1742.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1600 τον εξάδελφό της Γουλιέλμο Α΄ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς και είχε τα ακόλουθα τέκνα:
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ογκίεγκ
Οι Οκίεκ Okiek (Ogiek: [oɡiɛk]), που μερικές φορές ονομάζονται Ογκίεκ (Ogiek) ή Άκιεκ (Akiek) (αν και ο όρος Άκιεκ (Akiek) μερικές φορές αναφέρεται σε μια διακριτή υποομάδα), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα που έχει την βάση της στη Βόρεια Τανζανία, τη Νότια Κένυα (στο Δάσος Μάου) και τη Δυτική Κένυα (στο Δάσος του Όρους Έλγκον).
Το 2000, ο εθνοτικός πληθυσμός των Οκίεκ (Okiek), εκτιμάται σε 36.869 άτομα, αν και ο αριθμός αυτών που μιλούν την γλώσσα Άκιεκ (Akiek) ήταν με τα βίας 500 άτομα. Πολλοί ομιλούντες τα Ογκίεκ (Ogiek), έχουν υιοθετήσει τις γλώσσες των γειτονικών λαών: οι Άκιεκ (Akiek) στη βόρεια Τανζανία τώρα μιλούν την γλώσσα των Μαασάι και οι Άκιεκ (Akiek) από το Κινάρε (Kinare), στην Κένυα, τώρα ομιλούν τα Γκικούϋου (Gikuyu).
Οι Ογκίεκ (Ogiek), είναι μία από τις διάφορες ομάδες των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών στην Κένυα και την Τανζανία, στους οποίους έχει εφαρμοστεί ο όρος «Ντορόμπο» («Dorobo» ή «Ndorobo» - όρος προέλευσης των Μαασάι και που τώρα θεωρείται υποτιμητικός).
Κτηματικές Αντιπαραθέσεις
Οι Ογκίεκ (Ogiek) έχουν υποβάλλει πολλές αξιώσεις εναντίον της κυβέρνησης της Κένυα, προβάλλοντας την άδικη μεταχείριση, ειδικότερα ότι έχουν διωχθεί παρανόμως από τα εδάφη τους. Η Timsales Ltd. εδώ και πολύ καιρό, ασχολείται με την αποψίλωση των δασών στην περιοχή. Ανήκει εν μέρει στους συγγενείς των πρώην προέδρων Κενυάτα (Kenyatta) και Μόι (Moi).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Κυνηγοί-συλλέκτες της Αφρικής Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Κένυα
Force India
Η Σαχάρα Φορσε Ίντια ήταν Ινδική ομάδα που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1. Η έδρα της βρισκόταν στο Σίλβερστοουν της Μεγάλης Βρετανίας.
Εξαγορά της ομάδας απ' τον Καναδό μεγαλοεπιχειρηματία Λόρενς Στρολ
Στις 8 Αυγούστου του 2018 ανακοινώθηκε απ' τη διοίκηση της ομάδας πως η πλοιοψηφία των μετοχών της πέρασε σε μια ομάδα επιχειρηματιών της οποίας ηγείται ο Καναδός μεγαλοεπιχειρηματίας Λόρενς Στρολ. Ο Ινδός Βιτζάι Μαλία θα έχει πλέον μόνο το 20% των μετοχών της ομάδας και θα έχει απλώς συμβουλευτικό ρόλο. Ο Αμερικανο-Ρουμάνος Ότμαρ Σαφνάουερ θα έχει πλέον το ρόλο του Αγωνιστικού Διευθυντή της ομάδας η οποία άλλαξε και ονομασία. Από Σαχάρα Φορς Ίντια μετονομάστηκε σε Racing Point F1. Επίσης ο Γάλλος οδηγός της ομάδας Εστεμπάν Οκόν θα χάσει σύντομα τη θέση του και θα αντικατασταθεί απ' το γιο του Στρολ τον Λανς Στρολ. Ο λόγος αυτής της εξαγοράς ήταν το σκάνδαλο για οικονομικές απάτες στην εταιρεία του και η καταδίκη του από το διεθνές δικαστήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Νικήτας Σιώρης
Ο Νικήτας Σιώρης (1924 - 2003 ) ήταν Έλληνας πολιτικός από την Πάτρα που έχει διατελέσει επί επταετίας υπουργός κι υφυπουργός στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του ιατρού και συγγραφέα Δημήτρη Σιώρη, γεννήθηκε στην Πάτρα όπου τελείωσε το Β' Γυμνάσιο Πατρών και σπούδασε οικονομολόγος. Στην κατοχή αναφέρεται ότι ήταν διερμηνέας του Γερμανικού Φρουραρχείου Πατρών κι είχε σχέσεις, συνεργαζόταν με το τοπικό τάγμα ασφαλείας και το επιτελείο της στρατιωτικής διοίκησης Πατρών. Στις 20 Ιουνίου 1968 και επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπαδόπουλου διετέλεσε αρχικά υφυπουργός Οικονομικών, θέση που διατήρησε έως την 1 Φεβρουαρίου 1969, οπότε διορίστηκε υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων έως τις 29 Ιουνίου 1970. Μετά την παραίτησή του, αναβαθμίζεται αρχικά σε θέση αναπληρωτή υπουργού στο ίδιο υπουργείο έως την 21η Ιουλίου 1970, και έπειτα αναβαθμίζεται σε θέση του υπουργού στο ίδιο υπουργείο. Στις 16 Φεβρουαρίου 1971, μετακινείται ως υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, θέση που διατηρεί μέχρι τις 8 Οκτωβρίου 1973, οπότε αρχίζει η δικτατορική κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη. Είχε διοριστεί επίσης πρέσβης στη Δυτική Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Σ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
Χέρμαν Φρανκ
Ο Χέρμαν Φρανκ (Herman Frank), γεννημένος το 1950, είναι Γερμανός κιθαρίστας, γνωστός ως μέλος των Accept και των Victory.
Καριέρα
Ο Φρανκ εντάχθηκε στους Accept το 1982, λίγο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ "Restless and Wild" και παρ' όλο που δεν συμμετείχε στις ηχογραφήσεις του δίσκου, αναφέρεται στα μέλη του συγκροτήματος. Η πρώτη του επίσημη ηχογράφηση μαζί τους ήταν στον δίσκο "Balls to the Wall", ο οποίος έγινε χρυσός στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Τα Χριστούγεννα του 1983, ο Γιοργκ Φίσερ επέστρεψε στο συγκρότημα παίρνοντας τη θέση του Φρανκ.
left|thumb|180px|Ο Φρανκ στο Kavarna Rock Fest του 2013 Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν οι Sinner του τραγουδιστή Ματ Σίνερ, με τους οποίους κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Touch of Sin" το 1985. Ο Φρανκ αποχώρησε πριν την κυκλοφορία του επόμενου δίσκου τους και αντικατέστησε τον Τζον Λόκτον στους Γερμανούς Victory. Μαζί τους κυκλοφόρησε το "Don't Get Mad... Get Even" το 1986, με το "Hungry Hearts" να ακολουθεί έναν χρόνο αργότερα. Το "Culture Killed the Native" του 1989 έφθασε στο # 29 στη Γερμανία και το # 182 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ και το "Temples Of Gold" μπήκε στο Top-30 της πατρίδας τους. Ο Φρανκ παρέμεινε στους Victory μέχρι το 1995, όταν αντικαταστάθηκε από τον Τζέικ Πάλαντ.
Το 1995 έγινε μέλος των Moon'Doc, ηχογραφώντας το ομώνυμο άλμπουμ το 1995, το "Get Mooned" το 1996 και το "Realm of Legends" το 2000. Ακολούθησαν οι Saeko της πιανίστριας Σάεκο Κιταμάε, με τους οποίους ηχογράφησε τα άλμπουμ "Above Heaven, Below Heaven" και "Life", ενώ ταυτόχρονα επέστρεψε στους Victory ηχογραφώντας τους δίσκους "Instinct" και "Fuel to the Fire". Το 2009 και το 2010, συμμετείχε στα "Let's Get Ruthless" των Thomsen και "Virtual Sin" των Poison Sun αντίστοιχα, ενώ κυκλοφόρησε δύο προσωπικούς δίσκους, τα "Loyal to None" και "Right in the Guts".
Το 2009, οι Accept επανενώθηκαν με τον Χέρμαν Φρανκ και τον Βολφ Χόφμαν στις κιθάρες, τον Πέτερ Μπάλτες στο μπάσο, τον Στέφαν Σβάρτσμαν στα τύμπανα και τον Μαρκ Τορνίλο στα φωνητικά. Πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το "Blood of the Nations" το οποίο σκαρφάλωσε στο # 4 των γερμανικών τσαρτ, ακολουθούμενο από το "Stalingrad" δύο χρόνια αργότερα. Το 2014, κυκλοφόρησαν το "Blind Rage" ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στην καριέρα τους στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών της πατρίδας τους.
Την ίδια χρονιά, ο Φρανκ μαζί με το ντράμερ των Accept, Στέφαν Σβάρτσμαν και τον μπασίστα και τραγουδιστή των Destruction, Μάρσελ "Schmier" Σίρμερ, δημιούργησαν το πρότζεκτ Panzer ηχογραφώντας τον δίσκο "Send Them All to Hell".
Δισκογραφία
{|width="80%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Κιθαρίστες
Χαρδακιώτισσα (συνοικία Κυθρέας)
Η Χαρδακιώτισσα είναι συνοικία του Δήμου Κυθρέας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Κυθρέας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα
Είναι γνωστή για τη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας "Μισρ" η μεγαλύτερη δημόσια κλωστοϋφαντουργία της χώρας όπου μαζί με τη βιοϊατρική εταιρεία απασχολούν πάνω από 27.000 εργαζόμενους.
Χαρδακιώτισσα (συνοικία Κυθρέας)
Τοποθεσία
Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με τη Συργανιά, στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Ανδρόνικο, στα νότια με τον Άγιο Γεώργιο, στα δυτικά με τον Κουτσοβέντη και στα βορειοδυτικά με την Κλεπίνη.
Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα
Είναι η γενέτειρα του άγιου Κύριλλου (περ. 378 - περ. 444) που υπήρξε επίσκοπος Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 412 και 444. Ήταν κεντρική μορφή της συνόδου της Εφέσου το 431, που οδήγησε στην απομάκρυνση του Νεστόριου από τον αρχιεπισκοπικό θώκο της Κωνσταντινούπολης.
Χαρδακιώτισσα (συνοικία Κυθρέας)
Ιστορικό
Η συνοικία πήρε το όνομα της από την εκκλησία της Παναγίας Χαρδακιώτισσας. Η ονομασία Χαρδακιώτισσα πιθανόν να προέρχεται από το γεγονός ότι η εκκλησία ήταν κτισμένη σε χαράδρα και έτσι η αρχική ονομασία της ήταν Χαραδρακιώτισσα. Η εκκλησία αυτή είναι η μεγαλύτερη στον Δήμο Κυθρέας. Οικοδομήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα.
Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα
Ιστορία
Η πόλη ήταν ένα μικρό χωριό όταν το 1927 κατασκευάστηκε η κλωστοϋφαντουργία Μισρ, έγινε εγκατάσταση πολλών εργαζομένων και σταδιακά εξελίχθηκε σε πόλη.
Χαρδακιώτισσα (συνοικία Κυθρέας)
Ιστορικό
Στη Χαρδακιώτισσα βρίσκεται το Δημοτικό Σχολείο των άνω ενοριών, δηλαδή της Χαρδακιώτισσας και της Συργανιάς.
Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Χαρδακιώτισσα (συνοικία Κυθρέας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Κυθρέας
Αβρούπα
Η Αβρούπα είναι ημερήσια εφημερίδα που δημοσιεύεται στην ΤΔΒΚ. Αρχισυντάκτης του εντύπου είναι ο Σενέρ Λεβέντ (Şener Levent). Υποστηρίζει την επανένωση της Κύπρου εμπλέκοντας αριστερές αξίες, και η θέση της χαρακτηρίζεται ως ριζοσπαστικά αριστερή.
Ντιλιντζάν
Το Ντιλιντζάν (αρμενικά: Դիլիջան, παλαιότερα γνωστό ως Χοβκ ) είναι πόλη της Αρμενίας, ευρισκόμενη εντός του μαρζ του Ταβούς. Ευρισκόμενη σε απόσταση 99 χιλιομέτρων από το Ερεβάν, η συγκεκριμένη πόλη, της οποίας η οικονομία βασίζεται κυρίως στη βιοτεχνική βιομηχανία, το 2008, αριθμούσε 15,656κατοίκους.
Αβρούπα
Η Αφρίκα και η προεδρία του Ντενκτάς
Η εφημερίδα δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 17 Σεπτεμβρίου 1997 με την ονομασία Αβρούπα (Avrupa) Ευρώπη στα Τουρκικά. Η εφημερίδα αντιτέθηκε στις πολιτικές του Ραούφ Ντενκτάς, τότε προέδρου της Βόρειας Κύπρου, καθώς και τον ρόλο που διαδραμάτισε η Τουρκία στο Κυπριακό. Αυτό οδήγησε σε περισσότερες από 100 αγωγές εναντίον της εφημερίδας και προσπάθεια κλεισίματος με κατάσχεση της περιουσίας της.
Ντιλιντζάν
Η αρμενική κυβέρνηση σχεδιάζει να μετατρέψει Ντιλιτζάν σε ένα περιφερειακό οικονομικό κεφάλαιο, αρχίζοντας με την μετακίνηση των περισσότερων δραστηριοτήτων της Κεντρικής Τράπεζας στο Ντιλιτζάν το 2013.
Αβρούπα
Η Αφρίκα και η προεδρία του Ντενκτάς
Στις 29 Δεκεμβρίου 1999, στην εφημερίδα επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 120 δισεκατομμυρίων τουρκικών λιρών (TL) ως αποτέλεσμα των αγωγών που άσκησε ο Ντενκτάς. Με τους τόκους, τα πρόστιμα ανήλθαν συνολικά σε 200 δισεκατομμύρια TL το 2001. Υποστηρίχθηκε, επίσης, ότι η εφημερίδα δεν κατέβαλε φόρους και ότι μέρος του εξοπλισμού της κατασχέθηκε για αυτόν τον λόγο τον Νοέμβριο του 2001. Στις 12 Δεκεμβρίου 2001, όλα τα περιουσιακά στοιχεία στα γραφεία της εφημερίδας κατασχέθηκαν και όλα τα έσοδα που θα προέκυπταν από πωλήσεις κατασχέθηκαν μέσω της διανέμουσας εταιρείας YAYSAT. Επιπλέον, ο Λεβέντ ισχυρίστηκε ότι ορισμένα μέλη της δημοσιογραφικής του ομάδας «μεταφερθεί σε κάποιο σημείο» και απειλήθηκαν από μια ομάδα που ονομάζεται «Εθνικό Λαϊκό Κίνημα».
Σχέδιο Ανάν
Στις 6 Νοεμβρίου 2004 το γραφείο της εφημερίδας δέχτηκε επίθεση από πλήθος 60 εθνικιστών λόγω της υποστήριξής της στο πρόσφατα αποτυχημένο σχέδιο Ανάν. Οι διαμαρτυρόμενοι φώναζαν διάφορα συνθήματα και απειλές θανάτου, ενώ έριξαν αυγά, με τα κυριότερα συνθήματα να είναι «μη δοκιμάζεις την υπομονή μας Αφρίκα», «να σπάσουν τα χέρια εκείνων που παρεμποδίζουν τους Τούρκους» και «η μοίρα σας θα είναι χειρότερη από των Ρωμιών».
Οι τίτλοι για την Αφρίν
Στις 21 Ιανουαρίου 2018, η εφημερίδα κατέληξε σε διαμάχη με την Τουρκία λόγω της κριτικής της για την επιχείρηση στην Αφρίν, με τίτλο «Άλλη μία εισβολή από την Τουρκία». Το άρθρο περιελάμβανε αναφορές και ομοιότητες της επιχείρησης με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Μετά τις προκλητικές παρατηρήσεις του Ερντογάν για την εφημερίδα, με τη δήλωση «οι συμπατριώτες του στη Βόρεια Κύπρο θα πρέπει να δώσουν την απαραίτητη απάντηση σε αυτό», ένα πλήθος 500 διαδηλωτών βανδάλισε τα γραφεία της εφημερίδας χτυπώντας με αυγά, πέτρες και μπουκάλια νερού. Η αστυνομία παρούσα, παρακολουθούσε το περιστατικό χωρίς να επεμβαίνει. Ο Μουσταφά Ακιντζί (Mustafa Akınci), πρόεδρος της ΤΔΒΚ, καταδίκασε την επίθεση και μετέβη επιτόπου για να ζητήσει πρόσθετη ασφάλεια για την εφημερίδα, δεχόμενος ο ίδιος επίθεση. Το «Μάρτιος για την Ειρήνη και τη Δημοκρατία» οργανώθηκε από την κοινωνία των πολιτών ως απάντηση στην επίθεση. Η Ε.Ε. καταδίκασε την επίθεση κατά της εφημερίδας.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Μέσα ενημέρωσης της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
Ντιλιντζάν
Το Ντιλιτζάν σήμερα είναι το ταχύτερα αναπτυσσόμενο αστικό οικιστικό συγκρότημα στην Αρμενία.
Ετυμολογία
Ο γλωσσολόγος Hrachia Adjarian ανέφερε μια εξήγηση για το Ντιλιτζάν στο "Λεξικό της Κυρίων Ονομάτων της αρμενικής γλώσσας", όπου έγραψε: "Dilijan (αρσενικό) από την περσική φόρμα "η καρδιά της ψυχής", που επίσης αναφέρεται μια φορά ως Tilijan σε έγγραφο του 1544. Το ίδιο ισχύει για το όνομα του οικισμού κοντά στην λίμνη Σεβάν, επίσης ένα χωριό στο δρόμο από το Γκουμ στο Σεπαχάν στο Ιράν".
Σε μια αρχαία λαϊκή παράδοση, το όνομα της η πόλη το πήρε από το όνομα ενός βοσκού που ονομάζονταν Ντίλι. Ο βοσκός Ντίλι ήταν ερωτευμένος με την κόρη του αφέντη, ωστόσο ο πατέρας της ήταν εναντίον του και διέταξε να σκοτώσει τον ποιμένα. Για πολλές μεγάλες και σκοτεινές μέρες, η δύστυχη μητέρα ήταν στο πένθος αναζητώντας τον μοναδικό υιό της σε όλη την περιοχή και κλαίγοντας απεγνωσμένα φώναζε, "Ντίλι τζαν, Ντίλι τζαν .. " ("Jan είναι ένα περσικός όρος στοργής που προστίθεται στο όνομα ενός φίλου ή μέλους της οικογένειας). Σύμφωνα με το μύθο η περιοχή που έγινε αργότερα γνωστή από το όνομά του.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της μεσαιωνικής περιόδου, η περιοχή του Ντιλιτζάν ήταν γνωστή ως Hovk. Το Hovk ήταν ένα από τα αγαπημένα δάση και καλοκαιρινό θέρετρο για τους Αρσακίδες βασιλείς που ήθελαν να δείξουν τις ικανότητές τους στο κυνήγι. Ο οικισμός Μπουγιούρ Ντίλι ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα, κοντά στην περιοχή της σύγχρονης πόλης του Ντιλιτζάν. Τα μοναστήρια του Χαγαρτσίν και Γκοσαβάνκ χτίστηκαν μεταξύ του 10ου και του 13ου αιώνα. Το μοναστηριακά συγκροτήματα έχουν αναπτυχθεί και έχουν υπηρετήσει ως πολιτιστικά και εκπαιδευτικά κέντρα. Το Χαγαρτσίν είναι ένα από τα εμβληματικά παραδείγματα για την ανάπτυξη της αρμενικής αρχιτεκτονικής κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Πολλά άλλα σημαντικά θρησκευτικά και εκπαιδευτικά κέντρα του Μεσαίωνα έχουν διασωθεί στο Ντιλιτζάν, όπως το μοναστήρι Τζουχτάκ Βανκ και το μοναστήρι Ματοσαβάνκ.
Στο 1666, το όνομα Ντιλιατζάν αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις σημειώσεις του γάλλου περιηγητή Ζαν Σαρντέν. Από τότε η πόλη περιήλθε κάτω από την ρωσική κυριαρχία στο 1801, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σταδιακά. Το 1868 άνοιξε το πρώτο δημόσιο σχολείο στο Ντιλιτζάν. αριστερά|μικρογραφία|Παραδοσιακά σπίτια Ευοίωνες συνθήκες για την πολιτιστική ανάπτυξη, εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Πολλές θεατρικές ομάδες οργανώθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1890 και η πρώτη βιβλιοθήκη της πόλης άνοιξε το 1908.
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το Ντιλιτζάν έγινε γνωστό ορεινό θέρετρο και η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά. Από το τέλος του 19ου αιώνα, πολλά από τα διασκεδαστικά κέντρα άνοιξαν στην πόλη, και το περίφημο υπαίθριο θέατρο - γνωστό ως Ροτόντα κτίστηκε το 1900. Το θέατρο έγινε ένα αγαπημένο μέρος για τους ντόπιους και από τις επισκέψεις Ρώσων διανοουμένων. μικρογραφία|Το Ντιλιτζάν μετά από μια βροχερή μέρα Εκείνη την περίοδο, πολλά σύγχρονα σπίτια είχαν κατασκευαστεί μ' ένα μοναδικό παραδοσιακό αρχιτεκτονικό ύφος. Πολλοί πλούσιοι Αρμένιοι από την Τιφλίδα και σε άλλες περιοχές της Υπερκαυκασίας άρχισαν να χτίζουν τις δικές τους βίλες στο Ντιλιτζάν. Η αρχιτεκτονική στο Ντιλιτζάν έχει χαρακτηριστεί με δίρριχτη κεραμοσκεπή, ευρέως διαμορφωμένη προεξοχή και ασβεστωμένους τοίχους. Το στυλ γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλα τα χωριά στην κοιλάδα του ποταμού Αγστέβ.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, πολλές παραδοσιακές τέχνες που έχουν αναπτυχθεί στο Ντιλιτζάν, συμπεριλαμβανομένης της σιδηρουργίας, της ύφανση χαλιών, των καλών τεχνών, της ξυλογλυπτικής και άλλα είδη λαϊκής χειροτεχνίας.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Δάση του Ντιλιτζάν Το Ντιλιτζάν βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Αγστέβ με μήκος πάνω από 20 χλμ. και σε ύψος 1.500 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η κοιλάδα περιβάλλεται από τα βουνά του Μικρού Καύκασου από το βορρά, και το ορεινό πέρασμα Σεμιονόβκα από το νότο. Οι ορεινές περιοχές είναι όλες καλυμμένες με πυκνά δάση που καταλαμβάνουν περιοχή άνω των 34.000 εκταρίων. Φτάνοντας μέχρι τις υψηλότερες κορυφές των βουνών, τα δάση μετατρέπονται σε Αλπικά λιβάδια. Εκτός από τον ποταμό Αγστέβ, πολλοί άλλοι παραπόταμοι ρέουν μέσα από την πόλη.
Το κλίμα στο Ντιλιτζάν είναι δροσερό το καλοκαίρι και κρύο με χιόνια το χειμώνα. Με το Αλπικό κλίμα του, το Ντιλιτζάν είναι μια πόλη θέρετρο, με ευνοϊκό καθεστώς οξυγόνου, τα μοναδικά χαρακτηριστικά του τοπίου του και το θεραπευτικό μεταλλικό νερό.
Εθνικό Πάρκο του Ντιλιτζάν
αριστερά|μικρογραφία|Εθνικό Πάρκο του Ντιλιτζάν μικρογραφία|Λίμνη Παρζ Τα δάση του Ντιλιτζάν καλύπτουν περιοχή μεγαλύτερη από 34.000 εκτάρια. Για τον εμπλουτισμό της φυσικής ζωής γύρω από το Ντιλιτζάν, το κρατικό δασικό απόθεμα ιδρύθηκε το 1958 για να γίνει γνωστό ως Εθνικό Πάρκο Ντιλιτζάν αργότερα, το 2002. Δάση καλύπτουν το 94% της περιοχής του πάρκου με περίπου 40 είδη δέντρων και 18 είδη θάμνων, κυρίως βελανιδιές, οξιές, γαύρος, σφεντάμια, φτελιές, ιτιές, κ.λπ.
Το εθνικό πάρκο είναι επίσης πλούσιο σε πανίδα, συμπεριλαμβανομένων της καφέ αρκούδας, του λύκου, το κουνάβι, η βίδρα, ο λύγκας, sylvan γάτα, ο περσικός σκίουρος, sylvan ποντίκι, ο σκαντζόχοιρος, το αγριόγιδο, το κόκκινο ελάφι, ο αγριόχοιρος, ο φασιανός, το ορτύκι, η πέρδικα, η κασπιανή γαλοπούλα, η περιστερίδα, ο φαλακρός αετός, ο γυπαετός, οι πυγμαίοι αετοί, ο χρυσαετός και άλλα.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πλειοψηφία του πληθυσμού σε Ντιλιτζάν είναι Αρμένιοι στην εθνικότητα που ανήκουν στην αρμενική Αποστολική Εκκλησία. Ανήκουν στην Επισκοπή του Ταβούς της αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας με έδρα το Ιτζεβάν.
Εδώ είναι το χρονοδιάγραμμα του πληθυσμού του Ντιλιτζάν από το 1976:
Πολιτισμός
Το Ντιλιτζάν έχει μια πλούσια ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά. Κατά τη διάρκεια της των ανασκαφών σε κοντινές περιοχές στα προϊστορικά νεκροταφεία του Golovino και Papanino, βρέθηκαν χάλκινα αντικείμενα από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια παλιά, μαζί με πανοπλίες, μαχαίρια, στάμνες, δαχτυλίδια και άλλα. Όλα αυτά τα αντικείμενα μπορείτε να τα βρείτε είτε στο Ντιλιτζάν είτε στο Μουσείο Ερμιτάζ.
Το 1932 το Κρατικό Θέατρο ιδρύθηκε στο Ντιλιτζάν, υπό την επίβλεψη του τιμημένου από την ΕΣΣΔ καλλιτέχνη Hovhannes Sharambeyan, ενώ το σχολείο της μουσικής ιδρύθηκε το 1946.
Στις 26 Ιανουαρίου 2013, το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Αρμενίας και η Κεντρική Τράπεζας της Αρμενίας, εγκαινίασε μια νέα state-of-the-art βιβλιοθήκη στο Κέντρο Ανάπτυξης της Γνώσης στο Ντιλιτζάν. την ίδια ημέρα, το υποκατάστημα στο Ντιλιτζάν της Tumo Center for Creative Technologies άνοιξε τις πόρτες του στο κέντρο ανάπτυξης.
Διεθνείς σχέσεις
μικρογραφία|Άποψη της πόλης
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ντιλιτζάν είναι αδελφοποιημένη πόλη με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστικές κοινότητες του Ταβούς
Κρήνη της Παλλάδας Αθηνάς
Η Athenebrunnen (ή Κρήνη της Παλλάδας Αθηνάς στα ελληνικά) είναι μία κρήνη που πήρε το όνομά της θεάς Αθηνάς και βρίσκεται στο Jean-Amery-Weg προς το Karlshöhe της Στουτγάρδης στις Δυτικές συνοικίες της πόλεως. Φιλοτεχνήθηκε το 1911 από τον γλύπτη Karl Donndorf (1870-1941). Αυτό το σημαντικό πολιτιστικό και ιστορικό σιντριβάνι είναι πλήρως λειτουργικό από το 2011.
Το Karlshöhe είναι επίσης το όνομα της περιοχής νότια του Höhe στην νότια περιοχή της Στουτγάρδης.
Ιστορικό
Η κρήνη ανήκε αρχικά στο άλσος της έπαυλης που χτίστηκε το 1870 από τον βιομήχανο Gustav Siegle (1840-1905). Η χήρα του Julie ανέθεσε την κατασκευή του νεοκλασικού σιντριβανιού στον γλύπτη Karl Donndorf στη βόρεια πλαγιά του Karlshöhe. Βρισκόταν στο άλσος πάνω από την έπαυλη Siegle  στους πρόποδες του Karlshöhe, και κάτω από την εξοχική  οικία  της οικογένειας "Sonnenschlösschen", το οποίο βρισκόταν σε λόφο.μικρογραφία|Κρήνη της Παλλάδας Αθηνάς  - (χειμερινή φωτογραφία)
Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ολόκληρο το πάρκο υπέστη σοβαρότατες ζημιές. Η έπαυλη καταστράφηκε το 1944 και τα ερείπια κατεδαφίστηκαν το 1953. Το εξοχικό σπίτι επίσης γκρεμίστηκε το 1961 και αντικαταστάθηκε από μία πανοραμική βεράντα με ένα μπαρ που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Η κρήνη της Αθηνάς ήταν επίσης σε άθλια κατάσταση. Το 1989, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Verschönerungsverein Stuttgart, ο οποίος κατέχει μεγάλο μέρος του Karlshöhe, αποκατέστησε τις δεξαμενές και το σύστημα των φρεατίων.
«Για την 150η επέτειο το 2011, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Verschönerungsverein Stuttgart αποκατέστησε τα αγάλματα της Αθηνάς, της Πανδώρας, του Προμηθέα και το κεφάλι του Διός  και το σύστημα των φρεατίων». Το σιντριβάνι λειτουργεί κανονικά εκ τότε.
Εμφάνιση
μικρογραφία|Κρήνη της Παλλάδας Αθηνάς Στο κέντρο του νεοκλασικού σιντριβανιού δεσπόζει το άγαλμα της θεάς Αθηνάς τη στιγμή της γεννήσεώς της. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία - ΗΣΙΟΔΟΣ - Θεογονία (886-900), αναδύθηκε από το κεφάλι του πατέρα της με πλήρη πανοπλία. Το λίθινο άγαλμα της Αθηνάς φέρει μια μεταλλική ασπίδα, δόρυ, θώρακα και περικεφαλαία. Εμφανίζεται μόνο το κεφάλι του Διός που χρησιμεύει ως βάση για το άγαλμα της θεάς.
Συμβολισμός
Είναι αξιομίσητο ότι το σύστημα φρεατίων συμβολίζει την διπλή αξία κάθε ανθρώπινης προσπάθειας για Γνώση. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Προμηθέας έφερε τη φωτιά στους ανθρώπους και τιμωρήθηκε σκληρά για την πράξη του από τον Δία. Η Πανδώρα, από την άλλη πλευρά, έφερε στην ανθρωπότητα όλα τα κακά και τους αφησε μόνο την Ελπίδα.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1914, ο γλύπτης Karl Donndorf ανέλαβε άλλο έργο με θέμα την ανάμιξη του καλού και του κακού με την κατασκευή της κρήνης της Μοίρας της Στουτγάρδης που αποτελείται από τη Θεά της Μοίρας στο κέντρο του ημικυκλίου, στα αριστερά το άγαλμα της αλληγορίας του πόνου και της θλίψης, στα δεξιά το άγαλμα της αλληγορίας της χαράς και της αγάπης.
Βιβλιογραφία
Κρήνη της Παλλάδας Αθηνάς : Bernd Langner και Wolfgang Kress: Θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Για τα 150 χρόνια του Συλλόγου Schönerungsverein Stuttgart. V. 1861-2011. Σκέψεις για μελλοντικά έργα του Erhard Bruckmann. Στουτγάρδη: Schönerungsverein Stuttgart, 2011ISBN 9783000174599, σελίδα 171.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στουτγκάρδη Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αγάλματα της Αθηνάς
Κοκκωτοί Μαγνησίας
Το χωριό Κοκκωτοί ανήκει νομό Μαγνησίας χτισμένο στις νότιες πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 560 μέτρων.
Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αλμυρού της Περιφέρειας Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010, την περίοδο εφαρμογής του Σχεδίου Καποδίστρια, παρέμεινε ανεξάρτητη κοινότητα του νομού Μαγνησίας όπως και πριν την εφαρμογή του σχεδίου.
Απέχει 54 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, τον Βόλο.Από τον Αλμυρό 18 χιλιόμετρα και η Μονή Άνω Ξενιά απέχει από το χωριό 5 χιλιόμετρα.Είναι στους πρόποδες του ιστορικού Όρους Όθρυς που αποτελεί καταφύγιο θηραμάτων και παρατηρείται πυκνή βλάστηση: το πλούσιο φυσικό περιβάλλον έχει αναδείξει το βουνό τα τελευταία χρόνια ως προορισμό οικοτουρισμού. Ψηλότερη κορυφή είναι το Γερακοβούνι (1726), που υψώνεται ανάμεσα σε άλλες  κορυφές όπως τον Πήλιουρα και το Γκιούζι.
Στα ψηλότερα σημεία απαντώνται κωνοφόρα όπως έλατα και μεγάλες εκτάσεις κατάφυτες με φτέρη. Οι κορυφές <mapframe latitude="39.085837" longitude="22.772598" zoom="2" width="200" height="100" align="right" />του όρους είναι πετρώδες όπου ευδοκιμεί το τσάι του Βουνού.
Στην ελληνική μυθολογία, το όρος Όθρυς είναι το βουνό των Τιτάνων, στο οποίο είχαν οχυρωθεί κατά τη σύγκρουσή τους με τους θεούς του Ολύμπου. Από εκεί πετούσαν γιγάντιους βράχους προς τον Όλυμπο.
Την 5η Φεβρουαρίου 1991 έπεσε στην Όθρυ, στην κορυφή Τσατάλι, μεταγωγικό αεροσκάφος C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι επιβαίνοντες αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και σμηνίτες, συνολικά 63 άτομα.
Το χωριό Κοκκωτοί αποτελείται κυρίως από κτηνοτροφία και παραγωγή αρωματικών φυτών Τσαγιού και Ρίγανης που είναι γνωστά για την ποιότητα και την αξία τους με τα πρωτεία πανελλαδικός μαζί με το διπλανό χωριό Βρύναινα.
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Κουκουτών-Κοκωτίου το 1920- (το 1940 το όνομα της κοινότητας διορθώθηκε σε Κοκκωτών) Λαρίσης συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Κουκουτοί από το δήμο Πλατάνου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Το 1942 αποσπάστηκε στο νομό Μαγνησίας και λειτούργησε ως κοινότητα ως το 1997, οπότε καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στο δήμο Αλμυρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας
Κομητεία της Έδεσσας
Η κομητεία της Έδεσσας ήταν ένα από τα Σταυροφορικά κράτη του 12ου αιώνα. Η έδρα της ήταν η πόλη Έδεσσα (η σημερινή Σανλιούρφα της Τουρκίας). Κατά την ύστερη Βυζαντινή περίοδο, η Έδεσσα έγινε το κέντρο της πνευματικής ζωής της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έτσι έγινε επίσης το κέντρο για τη μετάφραση της Αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας στη Συριακή γλώσσα, και παρείχε το μέσο για τις επακόλουθες μεταφράσεις στην Αραβική γλώσσα. Κατά την εποχή των Σταυροφοριών εξακολουθούσε να είναι αρκετά σημαντική για να αποτελέσει το δέλεαρ μιας παράλληλης εκστρατείας μετά την Πολιορκία της Αντιόχειας.
Ίδρυση
thumb|250px|right|Τα [[Σταυροφορικά κράτη (1135)]] Ο Βαλδουίνος της Βουλώνης εγκατέλειψε τον Σταυροφορικό στρατό (1098) που βάδιζε προς την Αντιόχεια και την Ιερουσαλήμ. Πήγε νότια στην Κιλικία όπου τον υποδέχθηκε ο ηγεμόνας της περιοχής Θεόδωρος Χετάμης, τον έπεισε να τον ορίσει θετό γιο και διάδοχο του. Ο Βαλδουίνος παντρεύτηκε την κόρη του Θεόδωρου Χετάμη Άρντα της Αρμενίας και έγινε η πρώτη βασίλισσα της Ιερουσαλήμ. Ο Θεόδωρος Χετάμης είχε ασπαστεί την Ορθόδοξη Εκκλησία αν και Αρμένιος, αυτό δυσαρέστησε έντονα τους υπηκόους του που ανήκαν στην Αρμενική Αποστολική Εκκλησία με αποτέλεσμα την πτώση του τον Μάρτιο του 1098. Ο Βαλδουίνος έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ όταν πέθανε ο αδελφός του Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν (1100). Στην κομητεία της Έδεσσας τον διαδέχθηκε ο ξάδελφος του Βαλδουίνο του Μπούρκ. Συμμάχησε με τον Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας που έγινε κύριος του κάστρου του Τυρμπεσέλ στον Ευφράτη, ένα σημαντικό σημείο στις μάχες απέναντι στη Δυναστεία των Σελτζούκων. Οι λόρδοι των Φράγκων είχαν καλές σχέσεις με τους Αρμένιους υπηκόους τους που εκφράστηκαν μέσω των γάμων, οι τρείς πρώτοι κόμητες παντρεύτηκαν γυναίκες από την Αρμενία. Η πρώτη σύζυγος του κόμητος Βαλδουίνου πέθανε (1091) και όταν τη διαδέχθηκε στην Έδεσσα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Άρντα εγγονή του Κωνσταντίνου Α΄ της Αρμενίας από τον Οίκο των Ρουπενιδών. Ο Βαλδουίνος του Μπούρκ παντρεύτηκε τη Μορφία της Μελιτηνής κόρη του Γαβριήλ της Μελιτήνης και ο Ζοσλέν Α΄ του Κουρτεναί παντρεύτηκε τη Βεατρίκη της Αρμενίας επίσης κόρη του Κωνσταντίνου.
Συγκρούσεις με γείτονες Μουσουλμάνους
Ο Βαλδουίνος Β΄ βρέθηκε σύντομα σε εμπλοκή με τις υποθέσεις στη Συρία και τη Μικρά Ασία. Βοήθησε να ελευθερωθεί ο Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας που είχε αιχμαλωτιστεί από τους Δανισμενδίδες (1103), σε συμμαχία με την Αντιόχεια επιτέθηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία στην περιοχή της Κιλικίας (1104). Η Έδεσσα δέχτηκε επίθεση από την Μοσούλη, ο Βαλδουίνος και ο Ζοσλέν ηττήθηκαν στη "μάχη του Χαρράν" και αιχμαλωτίστηκαν στα τέλη του 1104. Ο ξάδελφος του Βοημούνδου Ταγκρέδος, πρίγκιπας της Γαλιλαίας έγινε αντιβασιλιάς της Έδεσσας αν και κυβερνούσε την περιοχή ο Ριχάρδος του Σαλέρνο μέχρι την εποχή που ο Βαλδουίνος και ο Ζοσλέν ελευθερώθηκαν από την αιχμαλωσία (1108). Ο Βαλδουίνος είχε στόχο να πολεμήσει για να κερδίσει τον έλεγχο στην πόλη, ο Ταγκρέδος ηττήθηκε αν και ο Βαλδουίνος είχε συμμαχήσει με μερικούς τοπικούς Μουσουλμάνους κυβερνήτες. Ο Ατάμπεης της Μοσούλης κατέκτησε όλα τα εδάφη ανατολικά του Ευφράτη, δεν ακολούθησε λεηλασία της Έδεσσας επειδή οι Μουσουλμάνοι ήθελαν να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους. Ο Βαλδουίνος Α΄ πέθανε (1118) και τον διαδέχθηκε ο ξάδελφος του Βαλδουίνος Β΄, ο μεγαλύτερος αδελφός του Βαλδουίνου Α΄ Ευστάθιος Β΄ της Βουλώνης είχε περισσότερα κληρονομικά δικαιώματα αλλά βρισκόταν στη Γαλλία και δεν μπορούσε να κληρονομήσει τον θρόνο. Η Έδεσσα δόθηκε στον Ζοσλέν (1119) αλλά αιχμαλωτίστηκε (1122), ο Βαλδουίνος Β΄ ήρθε να τον ελευθερώσει αλλά αιχμαλωτίστηκε και ο ίδιος, το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ έμεινε χωρίς βασιλιά. Ο Ζοσλέν Α΄ τελικά δραπέτευσε (1123) και πέτυχε και την απελευθέρωση του ίδιου του Βαλδουίνου την επόμενη χρονιά. Ο Ζοσλέν Α΄ τραυματίστηκε θανάσιμα στη διάρκεια μιας πολιορκίας (1131), τον διαδέχθηκε ο γιος του Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας. Την ίδια εποχή ο Ιμαντεντίν Ζενγκί ένωσε το Χαλέπι με τη Μοσούλη και απείλησε την Έδεσσα. Ο Ζοσλέν Β΄ έδωσε μικρή προσοχή στην ασφάλεια της κομητείας του και ήρθε σε συμφωνία με την Κομητεία της Τρίπολης που είχε αρνηθεί να έρθει να τον βοηθήσει.
Πτώση της κομητείας
Ο Ζενγκί πολιόρκησε την πόλη και την κατέλαβε (24 Δεκεμβρίου 1144). Ο Ζοσλέν Β΄ συνέχισε να κυβερνά τα εδάφη του δυτικά του Ευφράτη, με τον θάνατο του Ζενγκί τον Σεπτέμβριο του 1146 βρήκε την ευκαιρία να ανακτήσει και να κερδίσει την παλιά του πρωτεύουσα. Η πόλη χάθηκε ξανά τον Νοέμβριο και ο Ζοσλέν δραπέτευσε. Αργότερα (1150) κατακτήθηκε από τον γιο του Ζενγκί Νουρεντίν Ζενγκί και φυλακίστηκε στο Χαλέπι όπου και πέθανε (1159). Η σύζυγος του πούλησε την Τυρμπυσέλ και κατέφυγε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μανουή Α΄ Κομνηνό αλλά αργότερα κατακτήθηκαν τα εδάφη από τον Νουρεντίν, την ίδια χρονιά κατακτήθηκε και το Σουλτανάτο του Ρουμ. Η Έδεσσα ήταν το πρώτα από τα Σταυροφορικά κράτη που δημιουργήθηκαν και το πρώτο που έπεσε.
Δημογραφικά στοιχεία
Η Έδεσσα ήταν το μεγαλύτερο Σταυροφορικό κράτος σε έκταση και το μικρότερο σε πληθυσμό με 10.000 κατοίκους, το μεγαλύτερο τμήμα του ήταν καλυμμένο με φρούρια. Η περιοχή της επεκτεινόταν δυτικά μέχρι τον Ευφράτη και ανατολικά είχε τη μεγαλύτερη επέκταση, στα βόρεια έφτανε μέχρι την Αρμενία και στα νότια βρίσκονταν οι πανίσχυρες πόλεις Χαλέπι και Μοσούλη. Οι κάτοικοι ήταν στην πλειοψηφία τους Σύριοι Ορθόδοξοι και Αρμένιοι Ορθόδοξοι χριστιανοί και λίγοι Έλληνες Ορθόδοξοι και Άραβες Μουσουλμάνοι, οι Λατίνοι ήταν λίγοι και είχαν Καθολικό πατριάρχη. Η πτώση της Αντιόχεια ήταν καταλυτικό γεγονός το οποίο ερέθισε την Ευρώπη για να πραγματοποιήσει τη Β΄ Σταυροφορία.
Πηγές
Εδεσσα
Ματιέ Μολέ (1584-1656)
Ο Ματιέ Μολέ (γαλλικά: Mathieu Molé), (1584 – 3 January 1656) ήταν Γάλλος πολιτικός. Πρώτος πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Παρισιού, έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εξεγέρσεις της Σφενδόνης και αργότερα έγινε Σφραγιδοφύλακας.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ανδριάντας του Ματιέ Μολέ στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] μικρογραφία|334x334εσ|Ο Πρόεδρος Μολέ και οι εξεγερμένοι, πίνακας του [[Φρανσουά-Αντρέ Βενσάν, 1779]] Ο Ματιέ Μολέ σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης. Το 1606 εισήλθε ως σύμβουλος στο Κοινοβούλιο του Παρισιού (ανώτατο δικαστήριο), έγινε πρόεδρος αιτημάτων το 1610, γενικός εισαγγελέας το 1614 και συμμετείχε στη συνέλευση των Ανωτέρων που συγκλήθηκε στη Ρουέν το 1617.
Ήταν αυτός που φυλάκισε τον ποιητή Τεοφίλ ντε Βιώ στην Κονσιερζερί το 1623, με τις κατηγορίες της βλασφημίας και αθεΐας που του απέδωσαν οι Ιησουίτες. Αντιτάχθηκε ανεπιτυχώς στη δημιουργία ειδικών δικαστηρίων για την εκδίκαση πολιτικών υποθέσεων.
Τον Νοέμβριο του 1641, ο Μολέ διορίστηκε πρώτος Πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Παρισιού, με τον προκαταρκτικό όρο να μην επιτρέψει τη γενική συνέλευση των δικαστηρίων παρά μόνο με ρητή εντολή του βασιλιά. Μετά το θάνατο του Ρισελιέ, η κοινοβουλευτική αναταραχή αυξήθηκε. Τα μέλη του Κοινοβουλίου διαμαρτυρήθηκαν για τις αυξημένες εξουσίες των εκπροσώπων και του Συμβουλίου του βασιλιά. Το 1648, το Κοινοβούλιο συνεδρίασε με τα άλλα κυρίαρχα δικαστήρια - το Δικαστήριο της Βοήθειας, το Μεγάλο Συμβούλιο και το Λογιστικό Επιμελητήριο - και, για να θέσουν περιορισμούς στη βασιλική αυθαιρεσία, πρότειναν για βασιλική κύρωση 27 άρθρα που ουσιαστικά ισοδυναμούσαν με τη θέσπιση νέου συντάγματος. Στη μακρά διαπραγμάτευση που ακολούθησε μεταξύ της αντιβασίλισσας Άννας της Αυστρίας και του Κοινοβουλίου, ο Μολέ, χωρίς να παραχωρήσει κανένα δικαίωμα δικαιοδοσίας, έπαιξε συμβιβαστικό ρόλο.
Οι συμβουλές του Μολέ για σύνεση δεν απέτρεψαν την εξέγερση της Σφενδόνης του Παρλαμέντου, αλλά διαπραγματεύτηκε την ειρήνη της Ρυέιγ το 1649 και απέφυγε τη σύγκρουση μεταξύ υποστηρικτών του Λουδοβίκου Β΄ των Βουρβόνων-Κοντέ και αυτών του καρδιναλίου του Ρετς εντός του δικαστηρίου.
Ο Ματιέ Μολέ αρνήθηκε τιμές και ανταμοιβές για τον εαυτό του και την οικογένειά του, από τον γάμο του είχε αποκτήσει δέκα παιδιά, αλλά διορίστηκε Σφραγιδοφύλακας της Γαλλίας από το 1651. Παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι τον θάνατό του στις 3 Ιανουαρίου 1656.
Τα Απομνημονεύματά του εκδόθηκαν το 1855 από την Εταιρεία της Ιστορίας της Γαλλίας σε 4 τόμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος Κατηγορία:Γάλλοι απομνημονευματογράφοι
Κόκκινη μπανάνα
Οι κόκκινες μπανάνες (Red bananas), στην Αυστραλία, επίσης γνωστές και ως κόκκινες μπανάνες της Ντάκα (Red Dacca bananas), είναι μια ποικιλία μπανάνας με κοκκινωπή-μωβ φλούδα. Είναι μικρότερες και πιο παχουλές, από την κοινή μπανάνα Κάβεντις (Cavendish). Όταν ωριμάσουν, οι κόκκινες μπανάνες έχουν μια σάρκα που έχει χρώμα κρεμ προς ανοιχτό ροζ. Επίσης, είναι ηπιότερες και γλυκύτερες από τις κίτρινες ποικιλίες Cavendish, με μία ελαφρά γεύση μάνγκο. Πολλές κόκκινες μπανάνες εισάγονται από παραγωγούς στην Ανατολική Αφρική, την Ασία, τη Νότια Αμερική και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Είναι ένα από τα αγαπημένα στην Κεντρική Αμερική, αλλά πωλούνται σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ταξινομική και ονοματολογία
thumb|right|300px|Διάφορες ποικιλίες μπανανών. Η κόκκινη μπανάνα είναι μια τριπλοειδής ποικιλία της άγριας μπανάνας Musa acuminata, η οποία ανήκει στον όμιλο Cavendish (ΑΑΑ).
Η επίσημη ονομασία της είναι Musa acuminata (Όμιλος AAA) «κόκκινη Ντάκα».
Τα συνώνυμα περιλαμβάνουν: • 2 Είναι γνωστή στα Αγγλικά ως κόκκινη Ντάκα, κόκκινη μπανάνα, μπανάνα Claret, μπανάνα Cavendish "κόκκινη Κουβανή", κόκκινη Τζαμαϊκανή μπανάνα και κόκκινη μπανάνα Cavendish. Είναι επίσης γνωστή υπό μία ποικιλία κοινών ονομασιών σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των εξής: