cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dangerous Woman (άλμπουμ)
Singles προώθησης
Το δεύτερο Single προώθησης είναι το Let Me Love You με την συμμετοχη του Lil Wayne και κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου, 2016
Το τρίτο και τελευταίο Single προώθησης είναι το Jason's Song (Gave It Away) το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Σεπτεμβρίου, 2016.
Λίστα αναπαραγωγής
1).Moonlight
3).Be alright
4).Into you
5).side to side
7).greedy
9).Everyday
10)Dad Decorations
11). talking about you
Κατηγορία:Δισκογραφία της Αριάνα Γκράντε Κατηγορία:Άλμπουμ του 2016
Ελαία (ακρωτήριο στην Κύπρο)
Η Ελαία (Zeytin Burnu) ήταν το αρχαίο όνομα για ένα ακρωτήρι της Κύπρου, κοντά στην αρχαία πόλη της Κνίδου στην βορειοανατολική Κύπρο, βόρεια της Αμμοχώστου. Το ακρωτήρι βρίσκεται στο έδαφος της μη αναγνωρισμένης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου από το 1974.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου Κατηγορία:Ακρωτήρια της Κύπρου
Jclic
thumb|To λογότυπο του JClic Το JClic είναι μια εφαρμογή δημιουργίας πολυμεσικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Πρόκειται για μια έκδοση του εκπαιδευτικού λογισμικού Clic σε Java. Εγκαθίσταται και λειτουργεί σε Linux, Mac OS X, Solaris και Windows. Αυτή τη στιγμή είναι στο μεγαλύτερο μέρος της εξελληνισμένη.
Πηγές
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Εκπαιδευτική τεχνολογία
Have You Ever Seen the Rain?
To "Have You Ever Seen the Rain?" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Creedence Clearwater Revival, του 1970, που συμπεριλήφθηκε στον έκτο δίσκο τους Pendulum (1970). Το 1971, κυκλοφόρησε και ως το πρώτο single του δίσκου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο 1 των καναδικών και των νοτιοαφρικανικών charts. Και μεταξύ άλλων υψηλών θέσεων σε διάφορα charts ανά τον κόσμο, έφτασε στο νούμερο 8 των αμερικανικών Billboard Hot 100 και στο νούμερο 36 των βρετανικών. Ενώ ήταν το όγδοο single του σχήματος που γίνεται χρυσό.
Οι στίχοι του κομματιού έχουν δημιουργήσει διάφορες υποθέσεις, όπως για παράδειγμα ότι η λέξη "rain" (βροχή) είναι ουσιαστικά μία μεταφορά για τις βόμβες, αναφερόμενοι στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Στην κριτική του στο AllMusic, ο Μαρκ Ντέμινγκ, λέει ότι το κομμάτι αφορά τον ιδεαλισμό της δεκαετίας του 1960, ο οποίος σιγά σιγά έσβηνε. Ο συνθέτης του κομματιού Τζον Φόγκερτι είπε ότι τα θέματα που υπήρχαν τη δεκαετία του 1960 συνεχίστηκαν και την επόμενη, με τους ανθρώπους πλέον να μην πολεμούν για αυτά. Σε κάθε περίπτωση, πλέον αποτελεί ένα από τα γνωστότερα κομμάτια του συγκροτήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Singles του 1971 Κατηγορία:Τραγούδια των Ramones
Ούγος Ε΄ του Σατωντάν
Ο Ούγος Ε΄, γαλλ.: Hugues IV comte de Châteaudun (απεβ. 1180) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν υποκόμης του Σατωντάν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γοδεφρείδου Γ΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Ελβίζ κυρίας του Μοντουμπλώ (Mondoubleau), κόρης του Ιλμπέρ “Παγιάν” του Μοντουμπλώ. Έγινε κύριος του Μοντουμπλώ μετά το τέλος της μητέρας του κληρονομώντας την, και απέκτησε την κυριαρχία του Σαιν-Καλαί με τον γάμο του.
Ο πατέρας του Γοδεφρείδος Γ΄, όταν ήλθε σε σύγκρουση με τον θείο του Ουρσό κύριο του Φρετεβάλ (Fréteval), αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Σώθηκε από τον Ούγο Ε΄ με τη βοήθεια του Ζοφρουά Γ΄ κόμη του Βαντόμ (Vendôme).
Ο Ούγος Ε΄ έκανε το πρώτο του ταξίδι στους Αγίους Τόπους με τον πατέρα του το 1140. Το 1059, το δεύτερο ταξίδι του Ούγου Ε΄ στους Αγίους Τόπους συνοδεύτηκε από καταπατήσεις της γης του από τον 3ο εξάδελφό του Ροτρού Δ΄ κόμη του Περς (Perche). Σε απάντηση, ο Ούγκος Ε΄ κατέλαβε τη γη του Βιλεμάν, εις βάρος της εκκλησίας και της ενορίας του Αγίου Τάφου του Σατωντάν. Ο Υβ, ηγούμενος του Σαιν-Ντενί στο Νοζάν-λε-Ροτρού, υποστήριξε τον Ροτρού Ε΄ στη διένεξη. Η υπόθεση τελείωσε το 1166 μετά από εκδίκασή της από τον Θεοβάλδο Ε΄ κόμη του Μπλουά και του αδελφού του Γουλιέλμου του Λευκόχειρα, τότε επισκόπου του Σαρτρ.
Ίδρυσε τη Διοίκηση του Αρβίλ (Commanderie d'Arville) του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών το 1135 σε γη, που είχε δωρηθεί νωρίτερα από τον πατέρα του. Η Διοίκηση παραμένει ένα μοναδικό μνημείο και μία από τις καλύτερα διατηρημένες Διοικήσεις στη Γαλλία. Το 1118 εννέα Γάλλοι ιππότες, με επικεφαλής τον Ούγο ντε Παγιάν (de Payens), δημιούργησαν μία θρησκευτική πολιτοφυλακή, που επρόκειτο να γίνει το Τάγμα του Ναού. Τα μέλη του Τάγματος ήταν μοναχοί και ταυτόχρονα στρατιώτες, που τηρούσαν τους κανόνες που είχε εκπονήσει ένα συμβούλιο, το οποίο είχε συγκληθεί στον καθεδρικό ναό του Τρουά στη Γαλλία, τον Ιανουάριο του 1128.
Οι Ναΐτες εγκαταστάθηκαν στο Aρβίλ γύρω στο 1130 σε ένα κτήμα 2500 στρεμμάτων, που είχε παραχωρηθεί στη διάθεσή τους από τον πατέρα του Ούγου Ε΄, τον Γοδεφρείδο Γ΄ (αναφέρεται ως κύριος του Mοντουμπλώ σε τοπικά ιστορικά αρχεία). Η Διοίκηση έγινε κέντρο αγροτικής καλλιέργειας, κέντρο στρατολόγησης, τόπος λατρείας και βάση εκπαίδευσης για τους ιππότες, που περίμεναν την αναχώρησή τους στους Αγίους Τόπους. Οι Ναΐτες έζησαν εδώ μέχρι τη σύλληψή τους, όταν κατηγορήθηκαν για αίρεση από τον Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας το 1307.
Οικογένεια
Το 1154 ο Ούγος Ε΄ νυμφεύτηκε τη Mαργαρίτα του Σαιν-Καλαί, κόρη του Συλβέστρου του Σαιν-Καλαί και κληρονόμο της κυριότητας του Σαιν-Καλαί. Ο Ούγος Ε΄ και η Μαργαρίτα είχαν παιδιά:
Λαμβάνοντας υπόψη τους δεσμούς της οικογένειας του Ούγου Ε΄ με τους Ναΐτες ιππότες, την κοινή χρήση του ονόματος Παγιάν και τις σχέσεις με τον Οίκο του Μοντιντιέ (βλ. Γοδεφρείδος Β΄ κόμης του Περς), είναι πιθανό ο Παγιάν του Μοντιντιέ, ένας από τους εννέα ιδρυτές ιππότες του Τάγματος, να σχετίζεται με την οικογένεια.
Ο Ούγος Ε΄ ήταν ευεργέτης του αβαείου του Τιρόν (βλ. Τάγμα του Τιρόν) και αυτός, όπως και ο πατέρας του πριν από αυτόν, τάφηκε στο μοναστήρι. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ούγος Ε΄.
Πέντρο Σαντάνα Λόπες
O Πέντρο Σαντάνα Λόπες (Pedro Miguel de Santana Lopes, ; γεννημένος στις 29 Ιουνίου 1956) είναι Πορτογάλος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από το 2004 έως το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας
Μητροπολίτης Πατρών Κύριλλος Χαιρωνίδης
Ο Κύριλλος Χαιρωνίδης διετέλεσε μητροπολίτης Πατρών την χρονική περίοδο 22 Μαΐου 1866-12 Μαρτίου 1874.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Βερσοβά της επαρχίας Αιγιαλείας, σημερινό Χρυσάνθιο Αχαΐας το 1817 ως Κωνσταντίνος Χαιρωνίδης'. Από μικρή ηλικία, 12 ετών, πήγε στην Μονή Παμμέγιστων Ταξιαρχών στο Αίγιο όπου το 1836 έγινε μοναχός με το όνομα Κύριλλος. Στη συνέχεια,αφού πέρασε τις δύο πρώτες βαθμίδες της ιεροσύνης και έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη, υπηρέτησε ως γραμματέας της Ιεράς Συνόδου και στις 22.5.1866, σε ηλικία 49 ετών, χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας. Η θητεία του στην Μητρόπολη Πατρών και Ήλείας σημαδεύτηκε από τον προσωπικό αγώνα που έκανε για την κατασκευή πτωχοκομείου στην Πάτρα. Ξεκίνησε τις προσπάθειες το 1872 με την σύσταση ενός αδελφάτου και γράφοντας μέλη του όλες τις σημαντικές οικογένειες της εποχής. Παρ όλες τις προσπάθειες του Κύριλλου το χρηματικό ποσό που μαζεύτηκε δεν ήταν επαρκές για την ίδρυση πτωχοκομείου και το θέμα έμεινε στάσιμο. Έτσι ο Κύριλλος αποφάσισε και άφησε στην διαθήκη του το σπίτι του στην διασταύρωση των οδόν Γούναρη και Καραΐσκάκη για να στεγαστή το Πτωχοκομείο Πατρών "Ο Απόστολος Ανδρέας". Την επόμενη χρονιά στις 12 Μαρτίου 1874 ο Κύριλλος πέθανε από πνευμονικό νόσημα. Το 1876 τελικά ιδρύθηκε το πτωχοκομείο και στεγάστηκε αρχικά στο σπίτι που είχε παραχωρήσει ο Κύριλλος. Το 1905 θεμελιώθηκε το δεύτερο οίκημα του Πτωχοκομείου σε ιδιόκτητο χώρο 12.000 τ.μ. στην Ακτή Δυμαίων 53 και ολοκληρώθηκε με τη συμβολή φιλάνθρωπων πατρινών και τη γενναία επιχορήγηση του Δήμου Πατρέων και εγκαινιάστηκε το 1906 και λειτούργησε μέχρι το Μάϊο του 1989. Το σημερινό τρίτο οίκημα του Ευγηρείου βρίσκεται μέσα σε ιδιόκτητο χώρο 13.212,60 τ.μ. στο "Γεροκομειό" ανατολικά της Ιεράς Μονής και θεμελιώθηκε το έτος 1982, χάριν της γενναιόδωρης προσφοράς της Μεγάλης Ευεργέτιδας Κυρίας Πηνελόπης Θεοδώρου Κωνσταντοπούλου και άρχισε να λειτουργεί επισήμως στις 21 Μαΐου 1989 ως Κωνσταντινοπούλειος οίκος Ευγηρίας και χρόνιων παθήσεων (τέως Πτωχοκομείο Πατρών "Ο Απόστολος Ανδρέας"). .
Πατριάρχης Αττικός
Ο Αττικός (θάν. 10 Οκτωβρίου 425) ήταν αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης, διαδεχόμενος τον Αρσάκιο τον Μάρτιο του 406.
Καταγόταν από τη Σεβάστεια της Αρμενίας, ήταν Αρμένιος στην καταγωγή και αρχικά είχε προσχωρήσει στην αίρεση του Μακεδονίου. Είχε μέτρια παιδεία, αλλά θαρραλέο χαρακτήρα. Ως πρεσβύτερος στην Κωνσταντινούπολη ήταν από τους μεγάλους πολεμίους του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, κατά του οποίου κατέθεσε ως κατήγορος στη Σύνοδο στη Δρυ, μαζί με τον Αρσάκιο.
Μετά την έκπτωση του Χρυσοστόμου από τον Θρόνο, και τη σύντομη Πατριαρχία του Αρσακίου, εξελέγη Πατριάρχης το 406 και εξακολούθησε τις διώξεις εναντίον των οπαδών του Χρυσοστόμου. Εκκλησιαστικοί συγγραφείς αναφέρουν ότι ήταν ευλαβής, γλυκός προς τους φίλους και φοβερός προς τους εχθρούς του. Ήταν επίσης μελετηρός, φιλόπονος και φιλάνθρωπος. Καταδίωξε τις αιρέσεις και το 415 εγκαινίασε το Ναό της Αγίας Σοφίας, ο οποίος είχε καεί το 404.
Περί το 416 άλλαξε στάση προς τον Ιωάννη το Χρυσόστομο. Μιμούμενος τον Αντιοχείας Αλέξανδρο, ο οποίος ήδη από το 413 είχε γράψει πάλι το όνομα του Ιωάννη στα Δίπτυχα, ζήτησε να μνημονεύεται στις ευχές, ενώ με επιστολή του προέτρεψε και τον Αλεξανδρείας Κύριλλο να κάνει το ίδιο.
Κατά την Πατριαρχία του, ενίσχυσε το κύρος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλως, δεν κατάφερε όμως τη διεύρυνση της διοικητικής του δικαιοδοσίας, την οποία επιχείρησε με διάταγμα του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄ του Μικρού. Έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα κάποιες επιστολές του Αττικού, όχι όμως και η πραγματεία του περί πίστεως και παρθενίας, την οποία είχε απευθύνει στις κόρες του Αυτοκράτορα Αρκαδίου.
Προαισθάνθηκε τον θάνατό του, ο οποίος συνέβη στις 10 Οκτωβρίου του 425. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 8 Ιανουαρίου.
Πηγές
Αττικός Αττικός Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Τριεθνές σημείο
thumbnail|Αμφισβητούμενο τριεθνές σημείο ανάμεσα στη [[Συρία, το Ισραήλ και την Ιορδανία]] Τριεθνές σημείο ονομάζεται κάθε γεωγραφικό σημείο στο οποίο τα σύνορα τριών χωρών συναντώνται.
Υπάρχουν περί τα 176 τριεθνή σημεία. Σχεδόν τα μισά από αυτά βρίσκονται μέσα σε ποτάμια, λίμνες ή θάλασσες. Στις περιπτώσεις που βρίσκονται στην ξηρά, τα σημεία αυτά σημαδεύονται συχνά από ορόσημα ή στήλες, και σε κάποιες περιπτώσεις από μεγαλύτερες δομές.
Υπάρχει ένα μόνο τετραεθνές σημείο, και αυτό αμφισβητούμενο. Δεν υπάρχει πενταεθνές σημείο πουθενά στη Γη, μόνο σε εσωτερικά σύνορα, μεταξύ διοικητικών διαιρέσεων της ίδιας χώρας, αλλά οι εδαφικές διεκδικήσεις 6 κρατών στην Ανταρκτική συγκλίνουν σε ένα σημείο: στον Νότιο Πόλο.
Είναι συχνά παράνομη η διάσχιση εθνικών συνόρων εκτός των συνοριακών σημείων ελέγχου και για τον λόγο αυτό είναι τυπικά παράνομο το να περπατά κάποιος γύρω από πολλά τριεθνή σημεία. Κράτη με καλές σχέσεις μεταξύ τους έχουν γενικά τα σημεία ελέγχου λίγο μετατεθειμένα από την αληθινή γραμμή των συνόρων, ώστε να επιτρέπουν στους τουρίστες να περπατούν γύρω από τα ορόσημα τριεθνών σημείων χωρίς να απασχολούν τις υπηρεσίες λαθρομετανάστευσης.
Παραδείγματα
right|thumb|175px|Το «Dreiländereck», στα σύνορα Γερμανίας, [[Γαλλίας και Ελβετίας, στη Βασιλεία]] Μερικά γνωστά τριεθνή σημεία είναι τα παρακάτω:
Διεθνείς συμφωνίες
Ενώ η ακριβής γραμμή ενός διεθνούς συνόρου καθορίζεται κανονικά με μια διμερή συνθήκη, η θέση των τριεθνών σημείων μπορεί να χρειασθεί να συμφωνηθεί με μία τριμερή συμφωνία. Π.χ. η Κίνα, η Ρωσία και η Μογγολία έχουν καθορίσει τη θέση των δύο τριεθνών τους σημείων με την τριμερή συμφωνία που υπογράφηκε στο Ουλάν Μπατόρ στις 27 Ιανουαρίου 1994. Η συμφωνία ανέφερε ειδικότερα ότι θα ανεγερεθεί ορόσημο στο ανατολικό από αυτά τα σημεία, το Tarbagan-Dakh, όπως και έγινε, αλλά όχι στο δυτικό τριεθνές σημείο, καθώς αυτό ορίζεται ως η κορυφή του βουνού Tavan-Bogdo-Ula.
Περιφέρεια Γκαό
Η Περιφέρεια Γκαό (γαλλικά: Région de Gao, αραβικά: منطقة غاو) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 170.452 τ.χλμ. και πληθυσμό 544.120 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι το Γκαό.
Γεωγραφία
Η Περιφέρεια Γκαό βρίοσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιφέρεια Κιντάλ, στα δυτικά με την Περιφέρεια Τομπουκτού και στα νότια και ανατολικά με τον Νίγηρα. Έχει έκταση 170.452 τ.χλμ..
Επαρχίες
Η Περιφέρεια Γκαό διαιρείται σε 4 επαρχίες:
Ιστορία
Το 1991 το βόρειο κομμάτι της Περιφέρειας Γκαό χωρίστηκε και έγινε η σημερινή Περιφέρεια Κιντάλ.
Αβραλία
Η Αβραλία είναι ένα γένος καλαμαριού που περιλαμβάνει περίπου 20 είδη. Έχει επίμηκες σώμα και ρομβοειδή πτερύγια. Τα πλοκάμια του (επιφυή ή μισχωτά) έχουν μυζητήρες και αρπάγες. Ζει στις θερμές θάλασσες και μόνο ένα είδος απαντάται στην Μεσόγειο. thumb|[[Abralia astrosticta]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενοπλοτευθίδες
Νικοκλής ο Σαλαμίνιος
Ήταν γιος του Ευαγόρα Α΄ και ανέβηκε στον θρόνο το 374 π.Χ. αμέσως μετά τη δολοφονία του πατέρα του και του αδελφού του Πνυταγόρα. Έκανε σπάταλη και ακόλαστη ζωή σε μια περίοδο μάλιστα που στην Κύπρο γίνονταν συνέχεια επαναστάσεις κατά της περσικής κατοχής και τα δημόσια ταμεία ήταν άδεια.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σαλαμίνας Κύπρου
Πνυταγόρας
Ο Πνυταγόρας ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σαλαμίνας στην Κύπρο από το 351 π.Χ. έως το 332 π.Χ.
Ανέβηκε στον θρόνο το 351 π.Χ. μετά από επανάσταση του λαού κατά των Περσών κατακτητών, διαδέχτηκε τον εξόριστο Ευαγόρα Β΄. Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο η Κύπρος ήταν φόρου υποτελείς στην Περσία και πλήρωνε φόρους. Η Περσία έστειλε στρατό για να καταστείλει την επανάσταση με αρχηγό τον εξόριστο Ευαγόρα Β΄, ο οποίος μετά την αποβίβασή του κινήθηκε κατά της Σαλαμίνας. Όταν οι υπόλοιπες πόλεις της Κύπρου δήλωσαν υποταγή,ο Πνυταγόρας για να αποφύγει τη σύγκρουση και σώσει το βασίλειο του συκοφάντησε τον Ευαγόρα στον Αρταξέρξη καταφέρνοντας να τον κάνει να πέσει σε δυσμένεια και να εγκαταλείψει την Κύπρο.
Όταν ο μέγας Αλέξανδρος έκανε την εκστρατεία του κατά της Περσικής αυτοκρατορίας, ο Πνυταγόρας μαζί με τους άλλους Κυπρίους βασιλείς έστειλαν βοήθεια και συμμετείχαν στην κατάληψη της Τύρου. Μάλιστα ο ίδιος ο Πνυταγόρας συμμετείχε στην επίθεση για την κατάληψη της και για να τον τιμήσει ο Αλέξανδρος του έδωσε την Ταμασό που είχε πλούσια μεταλλεία χαλκού.
Έκοψε νομίσματα με τις μορφές της Αθηνάς και της Αρτέμιδας. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Νικοκρέων, τελευταίος βασιλιάς της Σαλαμίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σαλαμίνας Κύπρου Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Ταμασσού
Λίλιαν Καλλίτση
Η Λίλιαν Καλλίτση είναι Ελληνίδα μουσικός (καθηγήτρια πιάνου), θεατρική συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έργα της έχουν παρουσιασθεί είτε από ανεξάρτητες θεατρικές ομάδες, είτε σε συνεργασία με τους δήμους Παπάγου-Χολαργού και Αγίας Παρασκευής, στo πλαίσιo πολιτιστικών εκδηλώσεων. Διεύθυνε για 25 χρόνια το Πρότυπο Ωδείο Αγίας Παρασκευής, με σημαντική προσφορά στην εκπαίδευση νέων καλλιτεχνών. Ασχολείται και με τη ζωγραφική. Αδελφός της, είναι ο συνθέτης Νίκος Καλλίτσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
416 Βατικάνα
Η Βατικάνα (Vaticana) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,89. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τον Λόφο του Βατικανού.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Βατικάνας υπολογίσθηκε σε 85,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 654 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,169 (από δεδομένα του IRAS). Η Βατικάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 22 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βατικανα
Χριστιανός του Ρόσενμπορκ
O Χριστιανός, δανικά Christian (22 Οκτωβρίου 1942 - 21 Μαΐου 2013) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ήταν πρίγκιπας της Δανίας και, μετά το γάμο του, κόμης του Ρόσενμπορκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κνουτ πρίγκιπα της Δανίας και της Κρολίνας-Μαθίλδης, κόρης του Χάραλτ πρίγκιπα της Δανίας.
Ο Χριστιανός-Φρειδερίκος-Φραγκίσκος-Κνουτ-Χάραλτ-Κάρολος-Όλουφ-Γουσταύος-Γεώργιος-Έρικ γεννήθηκε στο ανάκτορο Σόργκενφρι του Λύνγκμπυ-Τάαρμπεκ, βόρεια της Κοπεγχάγης.
Ήταν ανιψιός του Φρειδερίκου Θ΄ και εξάδελφος της Μαργαρίτα Β΄ βασιλέων της Δανίας. Επίσης εξάδελφος της Άννας-Μαρίας και 3ος εξάδελφος του συζύγου της Κωνσταντίνου Β΄ της Ελλάδας. Ο πατέρας του ήταν διάδοχος της Δανίας και θα γινόταν και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ίνγκολφ, τον οποίο ως άτεκνο θα διαδεχόταν ο Χριστιανός. Όμως το 1953 ο Φρειδερίκος Θ΄ τροποιποίησε την Πράξη Διαδοχής της Δανίας, επιτρέποντας και σε θήλεα τέκνα την διαδοχή, έτσι ο Κνουτ και ο Ίνγκολφ δεν βασίλευσαν, ούτε ο Χριστιανός έγινε διάδοχος.
Ο αδελφός του Ίνγκολφ είχε νυμφευτεί το 1968 χωρίς τη βασιλική συγκατάθεση, έτσι έχασε τον τίτλο του πρίγκιπα της Δανίας και έγινε κόμης του Ρόσενμπορκ. Τρία έτη μετά ο Χριστιανός επίσης νυμφεύτηκε χωρίς τη βασιλική έγκριση, έπαυσε να είναι πρίγκιπας της Δανίας και έλαβε τον τίτλο του κόμη του Ρόσενμπορκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1971 μοργανατικά την Άννα-Ντόρτε Μάλτοφτ-Νήλσεν, κόρη του Βίλλυ-Έντγκαρ-Βίλχελμ Μάλτοφτ-Νήλσεν και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Feldgendarmerie
thumb|200px|right|Το χαρακτηριστικό κολάρο της Feldgendarmerie, με το έμβλημα στήθους Η Φέλντζανταρμερί (γερμανικά:Feldgendarmerie, από το Γαλλικό gens d' armée, άνδρες του στρατού -> gendarmerie, χωροφυλακή και το Γερμανικό Feld, πεδίο), ήταν η στρατονομία του γερμανικού στρατού από το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Feldgendarmerie (γνωστή πλέον και με το ψευδώνυμο Kettenhunde, δηλαδή "δεμένα σκυλιά", λόγω του κολάρου που φορούσαν οι στρατονόμοι) έπαιξε σημαντικό ρόλο μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όντας υπεύθυνη για τη σύλληψη δεκάδων χιλιάδων λιποτακτών και την εκτέλεση πολλών απ' αυτούς, σύμφωνα με τη "φόρμουλα" του Χίτλερ που όριζε πως "οι στρατιώτες μπορούν να πεθάνουν, αλλά οι λιποτάκτες πρέπει να πεθάνουν".
Προς το τέλος του πολέμου, καθώς η υποστήριξη του λαού σε αμυντικές ενέργειες άρχισε να μειώνεται, ανατέθηκαν στη Feldgendarmerie αποστολές που αμαύρωσαν την εικόνα των στρατονόμων. Αυτές οι αποστολές περιελάμβαναν κυρίως την έρευνα για λιποτάκτες μεταξύ των προσφύγων και την αποστολή προσφύγων στο μέτωπο.
Σε άλλες περιοχές, μονάδες της Feldgendarmerie στάλθηκαν ως δυνάμεις κατοχής, κυρίως σε διοικητικά κέντρα της Βέρμαχτ. Ασχολούνταν επίσης με τη διευθέτηση της κυκλοφορίας, περιπολίες, εκτελέσεις αντιστασιακών και στρατιωτών του εχθρού, έλεγχο του κυνηγιού, της αλιείας και της αγροτικής παραγωγής, καθώς και παρεμπόδιση λήψης από τους τοπικούς πληθυσμούς φυλλαδίων που ρίπτονταν με εχθρικά αλεξίπτωτα.
Η συμμετοχή της Feldgendarmerie στα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι άνδρες των SS δεν έχει αποδειχθεί επίσημα, αν και αυτή η ενότητα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχει γίνει αντικείμενο πολλών δημοσιεύσεων και ερευνών.
Μεταπολεμική οργάνωση
Μετά την επανίδρυση του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στρατού (Bundeswehr), το 1955, πολλές μονάδες άλλαξαν τα ονόματά τους για να αποφεύγεται οποιαδήποτε ταύτιση με τις αντίστοιχες της Βέρμαχτ. Έτσι, η νέα στρατονομία του γερμανικού στρατού ονομάστηκε Φέλντγιέγκερ (Feldjäger), το οποίο ήταν επίσης το όνομα της παλαιάς πρωσικής στρατονομίας).
Μιχαήλ Σακελλαρίου
Ο '''Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου''' (Πάτρα, 14 Φεβρουαρίου 1912 - Αθήνα, 16 Αυγούστου 2014) ήταν Έλληνας ιστορικός, πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός.
Βίος
Ο Μιχαήλ Σακελλαρίου γεννήθηκε στην Πάτρα το 1912 και ήταν γιος του Βασιλείου Σακελλαρίου. Βαφτίστηκε με το όνομα Μιχαήλ-Ανδρέας. Ήταν παντρεμένος με την αρχαιολόγο Αγνή Ξενάκη. Ήταν εγγονός του δημοσιογράφου και διδάκτορα της Νομικής Μιχαήλ Σακελλαρίου καθώς και απόγονος του Γεωργίου Λογοθέτη Λυκούργου από την πλευρά της γιαγιάς του, Μαρίας Λυκούργου, το γένος Μαργέλου. Το 1928 εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Ήταν δημοτικιστής. Ήταν βοηθός των Ν. Α. Βέη και Γ. Αναγνωστόπουλου. Τον Δεκέμβριο του 1933 πήρε το πτυχίο του με βαθμό «άριστα». To 1934 ο Σωκράτης Κουγέας πρότεινε τον Μ. Σακελλαρίου για βοηθό του στο Ιστορικό Σπουδαστήριο της Φιλοσοφικής Αθηνών, όμως απορρίφθηκε ενώ ήταν μελετητής και ιστοριογράφος του νέου Ελληνισμού. Το 1946 μετέβη στο Λονδίνο και στο Public Record Office και φωτογράφησε βρετανικές προξενικές εκθέσεις του 16ου, 17ου και 18ου αιώνα που τις δώρισε στην Ακαδημία Αθηνών. Διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής (1965-1966), αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Κρατικού θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1964-1967), πρόεδρος της Association Lyonnaise d’ Etudes Anciennes (1974), πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1978-1985), μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1978-1985), ιδρυτής και διευθυντής του Κέντρου Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (1979-1992), μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (1992-1995), πρόεδρος του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού (1993-1995), επίσης εκ των συνδιευθυντών του δεύτερου τόμου της Ιστορίας της Ανθρωπότητας της UNESCO. Διετέλεσε πρόεδρος του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, μέλος της Accademia dei Lincei και αντεπιστέλλον μέλος της Accademia Pontaniana και της Academie des Incriptions et Belles Lettres. Είχε ασχοληθεί για πολλά χρόνια με άλλους συνεργάτες με την συγγραφή της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους (ΙΕΕ). Λίγο πριν το θάνατό του δημοσιεύθηκε η μνημειώδης πραγματεία του για τον πρόγονό του Λογοθέτη Λυκούργο, με τον τίτλο: «Ἕνας συνταγματικὸς δημοκράτης ἡγέτης κατὰ τὴν  Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Ὁ Γ. Λογοθέτης Λυκοῦργος τῆς Σάμου (1772-1850)».
Η διατριβή του Σακελλαρίου
Έγραψε ιστορικές μελέτες όπως «Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν», η οποία υποβλήθηκε ως εναίσιμος διδακτορική διατριβή στη Φιλοσοφική Αθηνών,στις 15 Ιανουαρίου 1937, αλλά τελικώς απερρίφθη με την αιτιολογία ότι ήταν επηρεασμένη από τον ιστορικό υλισμό και ότι ο συγγραφέας της έκανε χρήση δημογραφικών και οικονομικών στοιχείων. Ο Μιχαήλ Βολονάκης απέρριψε τη διατριβή με βάση την ορθή χρήση της ιστορικής μεθόδου, τη χρήση και έλεγχο των πηγών, την σαφήνεια της έκφρασης. Ο καθηγητής Χατζής από την μεριά του τον μέμφθηκε για κομμουνίζοντα επειδή παρέπεμπε στους Κορδάτο και Βλαχογιάννη. Ο Νικόλαος Βέης με τη σειρά του την εγκωμίασε ως μία των εξοχωτέρων διατριβών των όσων εγράφησαν περί της Πελοποννήσου κατά τον 18ο αιώνα. Ο Νικόλαος Εξαρχόπουλος διατύπωσε ένσταση περί του ελέγχου των πολιτικών φρονημάτων του Σακελλαρίου. Τελικά υπέρ της απόρριψής της ψήφισαν οι Χατζής, Κουκουλές, Οικονόμος, Βολονάκης, Λογοθέτης, Πεζόπουλος, Σκάσσης, Εξαρχόπουλος, Βορέας και ο κοσμήτωρ Αρβανιτόπουλος. Υπέρ της απόσυρσης και της επανυποβολής της οι Βέης, Άμαντος, Κουγέας. Ο Άμαντος ζήτησε να ξαναγραφτεί προκειμένου να τονισθούν οι εθνικοί παράγοντες συμφώνως προς το πνεύμα της Σχολής.
Σε κάθε περίπτωση μία από τις συμβολές της εργασίας αυτής ήταν η κατάρριψη της μαρξιστικής άποψης περί ύπαρξης αστικής τάξης προεπαναστατικώς. Με τη δημοσίευσή του στα 1939 έθεσε το θέμα της καλλιέργειας των οθωμανικών σπουδών στην Ελλάδα ως αναγκαία προϋπόθεση της μελέτης της περιόδου της τουρκοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Ιωάννης ο Ραίκτωρ
Ο Ιωάννης ο ραίκτωρ (άκμασε 922 - 947) ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, ο οποίος υπηρέτησε ως κύριος υπουργός (παραδυναστεύων) της Αυτοκρατορίας στις αρχές της βασιλείας τού Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού. Αντιμετωπίζοντας κατηγορίες, άφησε το αξίωμά του και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, αλλά παρέμεινε έμπιστος τού Αυτοκράτορα, για τον οποίο ανέλαβε μία λεπτή διπλωματική αποστολή στη Βουλγαρία το 929. Πιθανότατα αναγνωρίζεται ως ένας από τους συνωμότες, που το 947 σκόπευαν να καθαιρέσουν τον Κωνσταντίνο Ζ΄ και να επαναφέρουν στο θρόνο τον γιο του Ρωμανού Α΄, Στέφανο Λεκαπηνό.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Χρυσός [[σόλιδος τού Ρωμανού Α΄ με τον γαμπρό του Κωνσταντίνο Ζ΄. Επιγρ.: ΙΗS[US] XP[ISTO]S REX REGNANTIUM / ROMAN[OS] ET CONSTANT[INOS] AUGGb. 4,38 γραμ., έτος 921.]] Ο Ιωάννης αναφέρεται για πρώτη φορά το 922, στον απόηχο μίας αποτυχημένης συνωμοσίας εναντίον τού Αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού (βασ. 920–944) και τού συναυτοκράτορά του Κωνσταντίνου Ζ΄ (βασ. 913–959). Εκείνη την εποχή ήταν πρεσβύτερος, είχε τον τίτλο τού ραίκτορα και ήταν ο αρχισύμβουλος (παραδυνάστευον) τού Ρωμανού Α΄. Μετά την αποκάλυψη της συνωμοσίας από τον υπηρέτη ενός από τους συνωμότες, πήρε τον υπηρέτη στην αυτοκρατορική νοικοκυριό. Επιπλέον, υποστήριξε επιτυχώς την προαγωγή του Κωνσταντίνου Λωρικάτου, του πρωτοκάραβου (καπετάνιου τού αυτοκρατορικού δρόμωνα) και πιστού οπαδού τού Ρωμανού Α΄, στο αξίωμα του πρωτοσπαθάριου της φιάλης, που μέχρι τότε κατείχε ένας από τους εμπλεκόμενους στην συνωμοσία.
Την άνοιξη του 922 ο Ιωάννης, ο ναύαρχος Αλέξιος Μωσηλέ, ο Δομέστικος των Σχολών Πόθος Αργυρός και ο αδελφός του Λέοντας Αργυρός στάλθηκαν για να αντιμετωπίσουν μία βουλγαρική εισβολή. Στη Μάχη των Πηγών που ακολούθησε κοντά στην Κωνσταντινούπολη, ο Ιωάννης έφυγε σχεδόν αμέσως από το πεδίο και αναζήτησε καταφύγιο σε ένα κοντινό πολεμικό πλοίο, ενώ η μάχη εξελίχθηκε σε ήττα για τους Βυζαντινούς, οι οποίοι έχασαν πολλούς άνδρες και αξιωματικούς, νεκρούς και αιχμαλώτους. Λίγο αργότερα, απαγγέλθηκαν αδιευκρίνιστες κατηγορίες εναντίον του ενώπιον τού Αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄. Προσποιούμενος αρρώστια, εγκατέλειψε το αυτοκρατορικό παλάτι και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι που είχε ιδρύσει, κοντά στις Γαλακρήνες. Τον διαδέχθηκε ως παραδυναστεύων ο Ιωάννης Μυστικός.
Παρά τις κατηγορίες και το ότι έγινε μοναχός, ο Ιωάννης φαίνεται ότι διατήρησε την εμπιστοσύνη τού Ρωμανού Α΄, διότι πιθανότατα το 929 στάλθηκε σε διπλωματική αποστολή στη Βουλγαρία. Επισήμως η αποστολή του ήταν να συμφιλιώσει τον ηγεμόνα Πέτρο Α΄ (927–969) με τον μικρότερο αδελφό του Ιβάν, ο οποίος είχε επαναστατήσει ανεπιτυχώς εναντίον του και είχε αναγκαστεί να γίνει μοναχός, αλλά στην πραγματικότητα επρόκειτο να φέρει τον Ιβάν στην Κωνσταντινούπολη. Μόλις ο Ιβάν βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, εγκατέλειψε τη μοναστική του συνήθεια και νυμφεύτηκε μία Βυζαντινή αρχόντισσα. Ο Ιωάννης και ο μεγαλύτερος γιος τού Ρωμανού και συναυτοκράτορας Χριστόφορος Λεκαπηνός (921–931) ήταν παρόντες στην τελετή.
Ο Ιωάννης πιθανότατα ταυτίζεται με τον Ιωάννη τον ραίκτορα, ο οποίος τον Δεκέμβριο του 947 ήταν μέρος μίας αποτυχημένης συνωμοσίας για την καθαίρεση του Κωνσταντίνου Ζ΄, πλέον μόνου Αυτοκράτορα, και την αποκατάσταση τού νεότερου γιου τού Ρωμανού Α΄, Στέφανου Λεκαπηνού στον θρόνο. Οι συνωμότες τιμωρήθηκαν με διάφορους τρόπους: τυφλώθηκαν, τα αυτιά και οι μύτες τους κόπηκαν, ταπεινώθηκαν δημόσια στους δρόμους της πρωτεύουσας και εξορίστηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί των Βυζαντινοβουλγαρικών Πολέμων Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Παραδυναστεύοντες
Δήμος Ποταμιάς
Με το όνομα Δήμος Ποταμιάς υπάρχουν δύο δήμοι της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) είναι σοσιαλδημοκρατικό ελληνικό πολιτικό κόμμα, που αποτελεί την κύρια συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής. Ιδρύθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Το 2018 μετατράπηκε από ανεξάρτητο κόμμα, στην κύρια συνιστώσα του Κινήματος Αλλαγής (2018 - 2022), ενώ τον Απρίλιο του 2022, ο συνασπισμός μετονομάσθηκε σε ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής και η συνιστώσα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ταυτίζεται de facto με τον συνασπισμό.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. διετέλεσε ως κυβέρνηση από το 1981 μέχρι το 1989 και από το 1993 μέχρι το 1996 με πρωθυπουργό τον ιδρυτή του, Ανδρέα Παπανδρέου, από το 1996 μέχρι το 2004 με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη και από το 2009 μέχρι το 2011 με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου.
Ίδρυση
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου ανακοίνωσε την ίδρυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Σύμφωνα με την ιδρυτική Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, σκοπός της δράσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι να επιφέρει στη χώρα: εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση και δημοκρατική διαδικασία.
Ειδικότερα, με αφορμή την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το ΠΑ.ΣΟ.Κ θέτει με την ιδρυτική του διακήρυξη τα ζητήματα της απεξάρτησης της χώρας από την αμερικανική επιρροή, την τιμωρία των πρωταιτίων της Χούντας, τη σοσιαλιστική μεταρρύθμιση της ελληνικής οικονομίας και την υπεράσπιση των "μη προνομιούχων" πολιτών.
Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης Μιχάλης Σπουρδαλάκης κατατάσσει τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε τρεις κατηγορίες. Η τυπολογία του είναι σε γενικές γραμμές, αλλά όχι οικουμενικά, αποδεκτή.
1974-1981: Τα πρώτα χρόνια
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. συμμετείχε για πρώτη φορά στις εθνικές εκλογές του 1974, αποσπώντας ποσοστό 13,58%, που μεταφράστηκε στην ανάδειξη 12 βουλευτών. μικρογραφία|Το έμβλημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ κατά την εκλογική αναμέτρηση του 1981 Την εκλογική επιτυχία ακολούθησε μία τάση εσωστρέφειας και εκκαθαρίσεως των αντιφρονούντων στοιχείων. Την άνοιξη του 1975 διαγράφτηκε από το κόμμα μία ομάδα τροτσκιστών, η οποία ίδρυσε αργότερα την τροτσκιστική οργάνωση Ξεκίνημα, ενώ ακολούθησε και η διαγραφή των περισσότερων στελεχών που προέρχονταν από τη Δημοκρατική Άμυνα. Μεταξύ αυτών ήταν και οι Νίκος Κωνσταντόπουλος και Σάκης Καράγιωργας, οι οποίοι ίδρυσαν μετέπειτα τη Σοσιαλιστική Πορεία.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1977 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. διπλασίασε το ποσοστό του και εξέλεξε 93 βουλευτές, καταλαμβάνοντας τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
1981-1989: Κυβέρνηση
Τον Οκτώβριο του 1981 το ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετά από μία φορτισμένη προεκλογική περίοδο, με το σύνθημα «Αλλαγή» και «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές με ποσοστό 48% και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία με 172 βουλευτές, σχηματίζοντας την πρώτη αυτοδύναμη σοσιαλιστική κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κέρδισε και τις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν την ίδια ημέρα, με 40,12% και δέκα ευρωβουλευτές. Το 1982 διαγράφεται από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο γραμματέας Οργανωτικού του κόμματος, Νίκος Καργόπουλος. Μαζί με άλλα στελέχη του Γραφείου Οργανωτικού ίδρυσαν το Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας. Τον ίδιο χρόνο διαγράφτηκε και ο βουλευτής του κόμματος Στάθης Παναγούλης, ο οποίος ίδρυσε την Ενιαία Σοσιαλιστική Παράταξη Ελλάδας.
Το 1986 διαγράφτηκε από το κόμμα ο Γεράσιμος Αρσένης, επί σειρά ετών υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων Παπανδρέου. Ένα χρόνο αργότερα ίδρυσε το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Τον Οκτώβριο του 1989, ωστόσο, επανήλθε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το 1988, αποχωρούν οι Τάσος Ιντζές και Βασίλης Φίλιας και ιδρύουν τη Σοσιαλιστική Ένωση. Το 1989 εντάχθηκαν στο Συνασπισμό.
Η αναπτυξιακή στρατηγική που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα από τις κυβερνήσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ. την περίοδο 1984 - 1990 χαρακτηρίστηκε κυρίως από τη μεγάλη διασπορά των διαθέσιμων πόρων σε μικρά έργα υποδομής σε ολόκληρη τη χώρα. Η πολιτική αυτή στήριξε την οικονομική δραστηριότητα και διευκόλυνε τη βελτίωση του επιπέδου ζωής στις αγροτικές και περιμετρικές περιοχές. Αναβάθμισε το επαρχιακό δίκτυο μεταφορών και ενίσχυσε τον εκσυγχρονισμό των μικρών γεωργικών επιχειρήσεων και την ίδρυση ξενοδοχείων μικρού και μεσαίου μεγέθους σε πολλές περιοχές.
Το 1989, περίοδο μεγάλης πολιτικής έντασης, λόγω του οικονομικού σκανδάλου Κοσκωτά, και με τον ιδρυτή του ασθενή, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχασε τις εκλογές του Ιουνίου του 1989 καθώς και τις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν την ίδια ημέρα. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε αποχωρήσει από το κόμμα ο Αντώνης Τρίτσης, κορυφαίο στέλεχος και υπουργός των κυβερνήσεων Παπανδρέου, ιδρύοντας το Ελληνικό Ριζοσπαστικό Κίνημα.
1989-1993: Αντιπολίτευση
Μετά την εκλογική αποτυχία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την αδυναμία της Νέας Δημοκρατίας να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, συμφωνήθηκε η συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη, με τη συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας και του Συνασπισμού. Την περίοδο της κυβέρνησης Τζαννετάκη, η Βουλή, με τις ψήφους των βουλευτών της κυβέρνησης, παρέπεμψε τον πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ανδρέα Παπανδρέου και στελέχη των κυβερνήσεων του, μεταξύ άλλων το Μένιο Κουτσόγιωργα και το Δημήτρη Τσοβόλα, σε Ειδικό Δικαστήριο για τις κατηγορίες περί εμπλοκής τους στο σκάνδαλο Κοσκωτά, αλλά και για υποκλοπές τηλεφωνικών συνδιαλέξεων από την Ε.Υ.Π. (τότε Κ.Υ.Π.).
Το Σεπτέμβριο του 1990, συνήλθε το 2ο Συνέδριο του κόμματος. Παρά την κριτική που ασκήθηκε από τους συνέδρους, ο Ανδρέας Παπανδρέου επανεξελέγη δια βοής πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Στις αποφάσεις του συνεδρίου συμπεριλαμβάνεται η θέσπιση θέσης Γραμματέα, οι ποσοστώσεις γυναικών και συμμετοχή των τοπικών οργανώσεων στην επιλογή των υποψηφίων βουλευτών. Τέλος, εξελέγη νέα Κεντρική Επιτροπή, στην ψηφοφορία για την οποία παρατηρήθηκαν περιστατικά νοθείας. Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, ύστερα από πρόταση του προέδρου, εξελέγη ο Άκης Τσοχατζόπουλος.
Δουκάτο της Σουαβίας
Ενώ η ιστορική περιοχή της Σουαβίας πήρε το όνομά της από το αρχαίο Σουάβι, κατοικώντας στη γωνία που σχηματίζεται από τον Ρήνο και τον Δούναβη, το στέλεχος του Δουκάτου αποτελούσε ένα πολύ μεγαλύτερο έδαφος, που εκτείνεται από την οροσειρά των Αλσατικών Βοσγίων στα δυτικά προς τη δεξιά όχθη ο ποταμός Λεχ στα ανατολικά και μέχρι Τσιαβέννα και Πέρασμα Γκόταρντ στα νότια. Το όνομα του μεγαλύτερου στελέχους δούκα χρησιμοποιήθηκε συχνά εναλλάξ με την Αλαμανία κατά τη διάρκεια του Υψηλού Μεσαίωνα, μέχρι περίπου τον 11ο αιώνα, όταν άρχισε να κυριαρχεί η μορφή Σουαβία.
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
1993-1996: Κυβέρνηση
Τον Ιανουάριο του 1992, το Ειδικό Δικαστήριο έκρινε αθώο, με ψήφους 7 προς 6 τον Ανδρέα Παπανδρέου, και στις βουλευτικές εκλογές του 1993 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. επανήλθε στην εξουσία με ποσοστό 46,88%. Ο Ανδρέας Παπανδρέου σχημάτισε νέα κυβέρνηση.
Δουκάτο της Σουαβίας
Το Δουκάτο της Σουαβίας ανακηρύχθηκε από τον Παλατινό Κόμη Έρσενγκερ των Αχαλόφινγκ το 915. Είχε συμμαχήσει με τον αντίπαλό του Μπούρχαρτ των Χαντφράϊντινγκς και νίκησε τον Βασιλιά Κορράδο Α΄ της Γερμανίας σε μια μάχη στο Βάλβις. Η πιο αξιοσημείωτη οικογένεια που κατείχε τη Σουαβία ήταν οι Χοενστάουφεν, οι οποίοι το κράτησαν, με μια σύντομη διακοπή, από το 1079 έως το 1268. Για μεγάλο μέρος αυτής της περιόδου, οι Χοενστάουφεν ήταν επίσης Άγιοι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες.
Μετά από έναν αιώνιο αγώνα με τον Οίκο του Ζάρινγκεν, το Μαργραβάτο της Βάδης αποσπάστηκε από το Σουαβικό δουκάτο τον 12ο αιώνα. Το υπόλοιπο δουκάτο παρέμεινε μέχρι το 1268, τελειώνοντας με την εκτέλεση του τελευταίου δούκα των Χόχενσταφεν Κορραδίνο. Ο Κόμης Ροδόλφος των Αψβούργων, και εκλεγμένος Βασιλιάς των Ρωμαίων το 1273, προσπάθησε να αναβιώσει τον Σουαβικό δουκικό τίτλο, δίνοντάς τον στον μικρότερο γιο του, τον μετέπειτα Δούκα Ροδόλφο Β΄ της Αυστρίας, ο οποίος τον έδωσε στον γιο του Ιωάννη. Ο Ιωάννης πέθανε χωρίς κληρονόμο, το 1312 ή το 1313, σηματοδοτώντας το τέλος του "αναβιωμένου" τίτλου.
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
1993-1996: Κυβέρνηση
Τον Απρίλιο του 1994 διεξήχθη το 3ο Συνέδριο του κόμματος. Το συνέδριο αυτό σημαδεύτηκε από τις διεργασίες για τη «μετά Παπανδρέου εποχή», αλλά και από την προσπάθεια κατάργησης του ασυμβιβάστου της ιδιότητας του γραμματέα του κόμματος με αυτή του στελέχους της κυβέρνησης, γεγονός που θα έδινε στον Άκη Τσοχατζόπουλο τη δυνατότητα να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Τελικά η άρση του ασυμβιβάστου δεν επετεύχθη και ο Τσοχατζόπουλος εξελέγη και πάλι Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, επικρατώντας του Δημήτρη Τσοβόλα.
Τον Οκτώβριο του 1995 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εισήλθε σε μία κρίσιμη περίοδο εντάσεων και εσωκομματικών τριβών, καθώς από την Κεντρική Επιτροπή παραιτήθηκε ο Δημήτρης Τσοβόλας, για να ιδρύσει λίγους μήνες αργότερα το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα. Επίσης, μετά την είσοδο του Άκη Τσοχατζόπουλου στην κυβέρνηση, γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής εξελέγη ο Κώστας Σκανδαλίδης. Λίγες μέρες αργότερα ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήλθε στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο μετά από νέα κρίση της υγείας του.
1996-2004: Κυβέρνηση
Στις 23 Ιουνίου 1996 απεβίωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και λίγες ημέρες αργότερα διοργανώθηκε το 4ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με σκοπό την εκλογή νέου προέδρου. Υποψήφιοι ήταν ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, τον οποίον πρότειναν ενυπογράφως περισσότεροι από 2.000 σύνεδροι, και ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Τελικά πρόεδρος εξελέγη ο Κώστας Σημίτης με 53,77% έναντι 46,23% του Άκη Τσοχατζόπουλου. Στην Κεντρική Επιτροπή πρώτευσε σε σταυρούς ο Γιώργος Παπανδρέου, ενώ γραμματέας εξελέγη ο Κώστας Σκανδαλίδης. Με πρόεδρο τον Κώστα Σημίτη, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. νίκησε στις εθνικές εκλογές του 1996 και σχηματίστηκε εκ νέου αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το Μάρτιο του 1999 συνήλθε το 5ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Σε αυτό, ο Κώστας Σημίτης επανεξελέγη πρόεδρος, χωρίς ανθυποψήφιο, ενώ γραμματέας παρέμεινε ο Κώστας Σκανδαλίδης. Στις ευρωεκλογές του ίδιου χρόνου το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ηττήθηκε από τη Νέα Δημοκρατία, στην ηγεσία της οποίας είχε αναδειχθεί ο Κώστας Καραμανλής. Ωστόσο, στις εθνικές εκλογές, τον Απρίλιο του 2000, το κόμμα βγήκε πρώτο με ποσοστό 43,79% έναντι 42,74% της Νέας Δημοκρατίας και εξέλεξε 158 βουλευτές. Ο Σημίτης ορκίστηκε πρωθυπουργός για ακόμα μία τετραετία.
Τον Οκτώβριο του 2001 διεξήχθη το 6ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., παρουσία του παλαιστινίου ηγέτη Γιασέρ Αραφάτ και του πρωθυπουργού της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα. Ο Κώστας Σημίτης ήταν ο μοναδικός υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος και εξελέγη με ποσοστό 71,16%. Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής εξελέγη ο Κώστας Λαλιώτης. Ωστόσο, παραιτήθηκε το 2003 και τον διαδέχτηκε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.
Την ίδια χρονιά, ανεξαρτητοποιήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο Στέλιος Παπαθεμελής, ηγετικό στέλεχος του κόμματος και πρώην υπουργός, ιδρύοντας αργότερα τη Δημοκρατική Αναγέννηση.
Η περίοδος διακυβέρνησης του Κώστα Σημίτη χαρακτηρίζεται από μία μετριοπαθή εξωτερική πολιτική ταυτόχρονα με σταδιακή ιδιωτικοποίηση του μεγάλου ελληνικού δημόσιου τομέα, στοχεύοντας σε μία οικονομική σταθερότητα σύμφωνα με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η δεύτερη θητεία συνοδεύτηκε από την εφαρμογή μέτρων λιτότητας, με στόχο τη μείωση του πληθωρισμού και του εθνικού χρέους, καθώς και από προσπάθειες επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών για το Κυπριακό πρόβλημα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Μεταξύ των σημαντικότερων επιτυχιών της θεωρείται η ένταξη της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση το 2001. Επί πρωθυπουργίας Σημίτη κατασκευάστηκαν σημαντικά διάφορα έργα υποδομής, όπως το μετρό της Αθήνας, το νέο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η Αττική Οδός, η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου και άλλα.
Τον Ιανουάριο του 2004, ο Κώστας Σημίτης παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και μοναδικός υποψήφιος για τη θέση είναι ο γιος του Ανδρέα Παπανδρέου, Γιώργος. Ο Γιώργος Παπανδρέου, εκλέγεται πρόεδρος του κόμματος με πανελλαδική ψηφοφορία, διαδικασία που συνέβη για πρώτη φορά, στην οποία ψήφισαν περισσότεροι από 1.000.000 μέλη και φίλοι του κόμματος.
2004-2009: Αντιπολίτευση
Μετά την εκλογική ήττα του 2004, το Μάρτιο του 2005 διεξήχθη το 7ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με σκοπό την ανασυγκρότηση του κόμματος, την επικαιροποίηση του καταστατικού και την εκλογή νέων οργάνων. Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, όπως μετονομάστηκε η Κεντρική Επιτροπή, εξελέγη η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ξεκίνησε μια διαδικασία ανασυγκρότησης του κόμματος σε όλα τα επίπεδα και προσαρμογής της οργανωτικής του δομής στις απαιτήσεις της εποχής μας με έμφαση στη συμμετοχή του πολίτη, την αποκέντρωση και τη χρήση νέων τεχνολογιών. Το 2006 ο Γιώργος Παπανδρέου προχώρησε στην αναδιάρθρωση της οργανωτικής δομής του κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου ανέλαβε ο Νίκος Αθανασάκης.
Τον Μάιο του 2007 διοργανώθηκε Προγραμματικό Συνέδριο, με σκοπό τον καθορισμό και την εξειδίκευση του προγράμματος του κόμματος. Ωστόσο, στις πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν στις 16 Σεπτεμβρίου 2007, το κίνημα δεν μπόρεσε να τις κερδίσει. Στις εκλογές αυτές έλαβε το 38,1% των ψήφων και 102 έδρες. Μετά το αρνητικό αποτέλεσμα, ο πρόεδρός του, Γιώργος Παπανδρέου, ζήτησε την ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανακοίνωσε την ίδια ημέρα την υποψηφιότητά του για τη θέση του προέδρου. Επίσης υποψήφιος στις εκλογές ανάδειξης προέδρου του κόμματος, που διεξήχθησαν στις 11 Νοεμβρίου, ήταν και ο Κώστας Σκανδαλίδης. Επανεξελέγη ο Γιώργος Παπανδρέου με ποσοστό 55% έναντι 38% του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Το Μάρτιο του 2008 διεξήχθη το 8ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετά την εσωκομματική διαδικασία εκλογής προέδρου, παρουσία περισσότερων από 7.000 συνέδρων. Χαρακτηριστικό σημείο του συνεδρίου ήταν το άνοιγμα του Γιώργου Παπανδρέου προς το Συνασπισμό, κάτι ωστόσο που απέκλεισε ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας. Το συνέδριο ολοκληρώθηκε με την εκλογή των μελών του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος, γραμματέας του οποίου επιλέχθηκε ο Γιάννης Ραγκούσης.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου διέγραψε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, μετά τη διαφωνία του τελευταίου στην πρόταση διεξαγωγής δημοψηφίσματος επί της Συνθήκης της Λισαβόνας. Ωστόσο, ο Σημίτης επέστρεψε στο κόμμα το Μάρτιο του 2009.
2009-2012: Κυβέρνηση
thumb|280px|Προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην [[Θεσσαλονίκη το 2009]] Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έλαβε ποσοστό 43,92% και 160 έδρες στην Βουλή, σχηματίζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση. Γρήγορα, οι προγραμματικές προεκλογικές δεσμεύσεις του Γιώργου Παπανδρέου αναθεωρήθηκαν λόγω της άσχημης οικονομικής κατάστασης. Η κυβέρνηση υπέγραψε δανειακή σύμβαση (Μνημόνιο Αλληλοκατανόησης) με την Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τη λήψη μέτρων λιτότητας. Κατά την ψήφιση των μέτρων, διαγράφτηκαν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος οι βουλευτές Βασίλης Οικονόμου και Γιάννης Δημαράς, οι οποίοι ίδρυσαν αργότερα το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών, και η Σοφία Σακοράφα, η οποία εντάχθηκε στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α..
Η νέα κυβέρνηση, συμφώνησε στη σύναψη νέας δανειακής σύμβασης (2ο Μνημόνιο). Αρκετοί βουλευτές του κόμματος παραιτήθηκαν από την έδρα τους εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους για την οικονομική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση,  ενώ την ημέρα της ψηφοφορίας στη Βουλή, 22 βουλευτές καταψήφισαν το νομοσχέδιο, με αποτέλεσμα να διαγραφούν. Μεταξύ των βουλευτών που διεγράφησαν ήταν και κορυφαία στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των κυβερνήσεων Παπανδρέου, όπως η Λούκα Κατσέλη και ο Χάρης Καστανίδης, οι οποίοι μαζί με άλλους πέντε βουλευτές ίδρυσαν την Κοινωνική Συμφωνία, η Βάσω Παπανδρέου και η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ενώ άλλοι πέντε από τους διαγραφέντες, προσχώρησαν στη Δημοκρατική Αριστερά.
Μετά την παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου από τη θέση του Πρωθυπουργού ξεκίνησαν οι διαδικασίες και για την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος κατέθεσαν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Χρήστος Παπουτσής και ο Στέφανος Τζουμάκας. Στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στις 12 Μαρτίου του 2012, ανακηρύχθηκε υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος ο Ευάγγελος Βενιζέλος, καθώς ήταν ο μοναδικός ο οποίος κατάφερε να συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό υπογραφών. Στις 18 Μαρτίου πραγματοποιήθηκαν οι εσωκομματικές εκλογές, οι οποίες ανέδειξαν τον Βενιζέλο, τέταρτο πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Η διάλυση της Βουλής, τον Απρίλιο του 2012, και η προκήρυξη εκλογών βρήκε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με 129 βουλευτές, αποδυναμωμένο και αποψιλωμένο από στελέχη. Τον ίδιο μήνα, σε πανελλήνια δημοσκόπηση, λάμβανε ποσοστό της τάξης μόλις του 12,5%.
2012-2015: Συγκυβέρνηση με Ν.Δ. και ΔΗ.ΜΑ.Ρ.
thumb|right|180px|Το λογότυπο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (2012-2015) Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχασε τις εκλογές του Μαΐου του 2012 λαμβάνοντας 13,18% των ψήφων και τερμάτισε τρίτο, πίσω από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (16,78%) και τη Νέα Δημοκρατία (18,85%), εκλέγοντας μόλις 41 βουλευτές. Πολλά ιστορικά στελέχη του κινήματος αλλά και υπουργοί των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σημίτη βρέθηκαν μετά από πολλά χρόνια κοινοβουλευτικής πορείας εκτός κοινοβουλίου.
Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πήρε και πάλι την τρίτη θέση, εκλέγοντας 33 βουλευτές και λαμβάνοντας το 12,28% των ψήφων. Παρ' όλα αυτά, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. συμφώνησε με τη Νέα Δημοκρατία και τη Δημοκρατική Αριστερά στο σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, βάσει προγραμματικής συμφωνίας, για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (το οποίο είχε υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και απάλυνση των δυσβάσταχτων όρων που επεβλήθησαν. Πρωθυπουργός ορκίστηκε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς.
Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, κατά τη διάρκεια ψηφοφορίας στη Βουλή για έγκριση νέου πακέτου μέτρων λιτότητας, έξι βουλευτές του κόμματος (Μπόλαρης, Κασσής, Κουτσούκος, Παραστατίδης, Γκερέκου, Σκανδαλίδης) διαγράφτηκαν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., καθώς διαφοροποιήθηκαν από την κομματική γραμμή υπερψήφισης των μέτρων. Τρείς μήνες αργότερα, τέσσερις από αυτούς (Κασσής, Κουτσούκος, Γκερέκου, Σκανδαλίδης) επανεντάχθηκαν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, ο Παραστατίδης συμμετείχε στην Κοινωνία Πρώτα μαζί με βουλευτές που αποχώρησαν από τη Δημοκρατική Αριστερά, και αργότερα εντάχθηκαν στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Την επόμενη ημέρα ανεξαρτητοποιήθηκε, με δήλωσή του, ο Μίμης Ανδρουλάκης. Το Δεκέμβριο, ο Ανδρέας Λοβέρδος ίδρυσε τη Ριζοσπαστική Κίνηση Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας και διεγράφη από το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Τον Ανδρέα Λοβέρδο ακολούθησε και ο βουλευτής Δράμας, Χρήστος Αηδόνης, ο οποίος, με επιστολή του, ανεξαρτητοποιήθηκε από το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. αριστερά|μικρογραφία|257x257εσ|Ο [[Ευάγγελος Βενιζέλος]]