cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάμαρ της Γεωργίας
Ο δεύτερος γάμος
To 1187 η Τάμαρ έπεισε το συμβούλιο ευγενών να επικυρώσει το διαζύγιό της με τον Γιούρι, που κατηγορήθηκε για εθισμό στο αλκοόλ και σοδομισμό και τον έδιωξαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γιούρι, βοηθούμενος από αρκετούς ευγενείς της Γεωργίας που ήταν ανήσυχοι για τη μη ελεγχόμενη, αυξανόμενη δύναμή της, έκανε δύο πραξικοπήματα, αλλά απέτυχε και έπεσε στην αφάνεια μετά το 1191. Η βασίλισσα διάλεξε τον δεύτερο σύζυγό της η ίδια. Ήταν ο Δαβίδ Σοσλάν, ένας Αλανός πρίγκιπας, τον οποίο ο Γεωργιανός ερευνητής του 18ου αι. πρίγκιπας Βαχούστι τον αναφέρει ως απόγονο του Γεωργίου Α΄ της Γεωργίας, βασιλιά του 11ο αι. Ο Δαβίδ, ικανός στρατιωτικός ηγέτης, έγινε ο κύριος υποστηρικτής της και ήταν επιδέξιος στο να καταστείλει τους εξεγερμένους ευγενείς, που είχαν συσπειρωθεί πίσω από τον Γιούρι.
Η Τάμαρ και ο Δαβίδ είχαν δύο τέκνα: το 1192/94 απέκτησαν τον Γεώργιο (Ε΄) Λάσα και περί το 1195 τη Ρουσουντάν, που διαδέχθηκε τον αδελφό της ως βασίλισσα της Γεωργίας.
Η θέση του Δαβίδ Σοσλάν ως βασιλικού συζύγου και η παρουσία του στην τέχνη, σε καταστατικά και σε νομίσματα, υπαγορεύθηκε από την ανάγκη ενός άρρενος στην εξουσία, αλλά έμεινε δευτερεύων στην εξουσία, που μοιραζόταν τον θρόνο που προερχόταν από την Τάμαρ. Η βασίλισσα συνέχισε να αποκαλείται βασιλιάς των βασιλέων (mepeta mepe). Η Γεωργιανή γλώσσα δεν έχει γένη, έτσι το mepe δεν δηλώνει άρρενα βασιλιάαναγκαστικά· μπορεί να αποδοθεί ως ηγεμών. Το θήλυ ισοδύναμο του mepe είναι dedopali (βασίλισσα), που εφαρμόζεται στιςσυζύγους ή μικρότερες συγγενείς του βασιλιά. Η Τάμαρ απεκαλείτο dedopali περιστασιακά και dedopalta dedopali στα Γεωργιανά χρονικά και σε μερικά καταστατικά. Έτσι ο τίτλος της mepe ίσως να αναφέρεται στην Τάμαρ για να ξεχωρίσει τη μοναδική θέση της μεταξύ των γυναικών.
Οι Μουσουλμάνοι γείτονες
Μόλις η Τάμαρ επέτυχε να εδραιώσει τη δύναμή της και βρήκε αξιόπιστο στήριγμα στον Δαβίδ Σοσλάν, στους Μχαργκρντζέλι, Toρέλι και σε άλλες ευγενείς οικογένειες, αναβίωσε την επεκτατική εξωτερική πολιτική των προκατόχων της. Οι επαναλαμβανόμενες περιπτώσεις δυναστικών διαμαχών στη Γεωργία σε συνδυασμό με τις προσπάθειες περιφερειακών διαδόχων της μεγάλης επικράτειας των Σελτζούκων, όπως οι Ελντιγκουζίδες, οι σαχ του Σιρβάν και οι σαχ του Αχλάτ, είχαν επιβραδύνει τη δυναμική των Γεωργιανών, που είχε επιτευχθεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του προπάππου της Ταμάρ, Δαβίδ Δ΄, και του πατέρα της, Γεωργίου Γ΄. Ωστόσο οι Γεωργιανοί δραστηριοποιήθηκαν ξανά υπό την Tάμαρ, με πιο εμφανή τρόπο κατά τη δεύτερη δεκαετία της διακυβέρνησής της. Στις αρχές της δεκαετίας του 1190, η Γεωργιανή κυβέρνηση άρχισε να αναμειγνύεται στις υποθέσεις των Ελντιγκουζιδών και των Σιρβανσάχ, βοηθώντας τους ανταγωνιστές τοπικούς πρίγκιπες και μειώνοντας τον Σιρβάν σε υποτελές κράτος. Ο Ελντιγκουζίδης αταμπέγκ Αμπού Μπακρ προσπάθησε να ανακόψει τη Γεωργιανή προέλαση, αλλά υπέστη ήττα από τον Δαβίδ Σοσλάν στη μάχη του Σαμκόρ [14] και έχασε την πρωτεύουσά του από έναν Γεωργιανό προστατευόμενο το 1195. Αν και ο Aμπού Μπακρ μπόρεσε να ξαναρχίσει τη βασιλεία του ένα χρόνο αργότερα, οι Eλντιγκουζίδες μόλις που κατάφεραν να συγκρατήσουν περαιτέρω Γεωργιανές επιδρομές.[22][23]
Το ζήτημα της απελευθέρωσης της Αρμενίας παρέμεινε πρωταρχικής σημασίας στην εξωτερική πολιτική της Γεωργίας. Οι στρατοί της Τάμαρ με επικεφαλής δύο εκχριστιανισμένους Κούρδους στρατηγούς, τον Zακάρε και τον Iβάνε Μχατγκρντζέλι (Zακαριάν) κατέλαβαν φρούρια και πόλεις προς την πεδιάδα του Αραράτ, ανακτώντας το ένα μετά το άλλο φρούρια και περιοχές από τους τοπικούς μουσουλμάνους ηγεμόνες.
Ανησυχημένος από τις Γεωργιανές επιτυχίες, ο Σουλεϋμανσάχ Β΄, ο αυξανόμενος Σελτζουκίδης σουλτάνος ​​του Ρουμ, συγκέντρωσε τους υποτελείς του εμίρηδες και βάδισε εναντίον της Γεωργίας, αλλά το στρατόπεδό του δέχθηκε επίθεση και καταστράφηκε από τον Δαβίδ Σοσλάν στη μάχη του Μπασιάν το 1203 ή το 1204. Ο χρονικογράφος της Τάμαρ περιγράφει, πώς συγκεντρώθηκε ο στρατός στη λαξευμένη σε βράχο πόλη Βάρτζια, πριν προχωρήσει στο Μπασιάν και πώς η βασίλισσα απευθυνόταν στους στρατιώτες από το μπαλκόνι της εκκλησίας.[25] Εκμεταλλευόμενοι την επιτυχία της σε αυτή τη μάχη, μεταξύ 1203–1205 οι Γεωργιανοί κατέλαβαν την πόλη Ντβίν[26] και εισήλθαν στις κτήσεις του Αχλατσάχ δύο φορές και υπέταξαν τον εμίρη του Καρς (υποτελή των Σαλτουκιδών στο Ερζερούμ), τους Αχλατσάχ, τους εμίρηδες του Ερζερούμ και του Ερζιντζάν.
Το 1206 ο Γεωργιανός στρατός, υπό τη διοίκηση του Δαβίδ Σοσλάν, κατέλαβε το Καρς και άλλα φρούρια και οχυρά κατά μήκος του ποταμού Αράξου. Αυτή η εκστρατεία ξεκίνησε προφανώς, επειδή ο ηγεμόνας του Ερζερούμ αρνήθηκε να υποταχθεί στη Γεωργία. Ο εμίρης του Καρς ζήτησε βοήθεια από τους Αλατσάχες, αλλά οι τελευταίοι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν, έτσι σύντομα καταλήφθηκε από το σουλτανάτο των Αγιουβιδών το 1207. Μέχρι το 1209 η Γεωργία αμφισβήτησε την κυριαρχία των Aγιουβιδών στην ανατολική Ανατολία και ηγήθηκε του απελευθερωτικού πολέμου για τη Νότια Αρμενία. Ο Γεωργιανός στρατός πολιόρκησε το Αχλάτ. Σε απάντηση ο Αγιουβίδης σουλτάνος ​​αλ-Αντίλ Α' συγκέντρωσε και ηγήθηκε προσωπικά ενός μεγάλου μουσουλμανικού στρατού, που περιελάμβανε τους εμίρηδες της Χομς, της Χάμα και του Μπααλμπέκ καθώς και στρατεύματα από άλλα πριγκιπάτα των Αγιουβιδών, για να υποστηρίξουν τον αλ-Αουχάντ, εμίρη της Τζαζίρα. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, ο Γεωργιανός στρατηγός Iβάνε Μχαργκρτζέλι έπεσε κατά λάθος στα χέρια του αλ-Αβχάντ στα περίχωρα του Aχλάτ. Χρησιμοποιώντας τον Iβάνε ως διαπραγματευτή, ο αλ-Αβχάντ συμφώνησε να τον απελευθερώσει με αντάλλαγμα μια τριακονταετή ανακωχή με τη Γεωργία, τερματίζοντας έτσι την άμεση Γεωργιανή απειλή για τους Aγιουβίδες.[27] Αυτό οδήγησε τον αγώνα για τα Αρμενικά εδάφη σε αναβολή[28], αφήνοντας την περιοχή της λίμνης Βαν στους Αγιουβίδες της Δαμασκού.[29]
Το 1209, οι αδελφοί Mχαργκρζέλι ερήμωσαν το Aρνταμπίλ –σύμφωνα με τα χρονικά της Γεωργίας και των Αρμενίων– ως εκδίκηση για την επίθεση του τοπικού Μουσουλμάνου ηγεμόνα στο Aνί και τη σφαγή του χριστιανικού πληθυσμού της πόλης.[28] Σε μία μεγάλη τελική επίθεση, οι αδελφοί οδήγησαν έναν στρατό που κατευθύνθηκε σε όλες τις κτήσεις και τα υποτελή εδάφη της Τάμαρ σε μια πορεία, μέσω Nαχσιβάν και γιούλφα, στο Mαράντ, το Taμπρίζ και το Καζβίν στο βορειοδυτικό Ιράν, λεηλατώντας αρκετούς οικισμούς στο δρόμο τους.[28] Οι Γεωργιανοί έφτασαν σε χώρες, όπου κανείς δεν είχε ακούσει ούτε το όνομά τους, ούτε την ύπαρξή τους. Αυτές οι νίκες έφεραν τη Γεωργία στην κορυφή της δύναμης και της δόξας της, ιδρύοντας μία πανκαυκάσια αυτοκρατορία, που εκτεινόταν από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Κασπία και από τα βουνά του Καυκάσου έως τη λίμνη Βαν.
Η Τραπεζούντα και η Μέση Ανατολή
Μεταξύ των αξιοσημείωτων γεγονότων της βασιλείας της Τάμαρ ήταν η ίδρυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας το 1204. Αυτό το κράτος ιδρύθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Μεγάλο Κομνηνό (βασ. 1204–1222) και τον αδελφό του Δαβίδ, στις βορειοανατολικές Ποντιακές επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με τη βοήθεια Γεωργιανών στρατευμάτων. Ο Αλέξιος Α΄ και ο Δαβίδ, ανίψια της Ταμάρ,[30] ήταν φυγάδες Βυζαντινοί πρίγκιπες, που ανατράφηκαν στη Γεωργιανή αυλή. Σύμφωνα με τον ιστορικό της Τάμαρ, στόχος της Γεωργιανής εκστρατείας στην Τραπεζούντα ήταν να τιμωρήσει τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Αλέξιο Δ΄ Άγγελο (ρ. 1203–1204) για την κατάσχεση ενός φορτίου χρημάτων από τη Γεωργιανή βασίλισσα στα μοναστήρια της Αντιόχειας και του Αγίου Όρους. Ωστόσο, το εγχείρημα της Tάμαρ στον Πόντο μπορεί να εξηγηθεί καλύτερα από την επιθυμία της να επωφεληθεί από τη Δυτικοευρωπαϊκή Δ΄ Σταυροφορία κατά της Κωνσταντινούπολης, για να δημιουργήσει ένα φιλικό κράτος στην άμεση νοτιοδυτική γειτονιά της Γεωργίας, καθώς και από τη δυναστική αλληλεγγύη στους έκπτωτους Κομνηνούς.[31] Η Τάμαρ προσπάθησε να αξιοποιήσει την αδυναμία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και την ήττα των Σταυροφόρων από τον σουλτάνο Σαλαντίν των Αγιουβιδών, για να κερδίσει τη θέση της Γεωργίας στη διεθνή σκηνή και να αναλάβει τον παραδοσιακό ρόλο του Βυζαντινού στέμματος ως προστάτη των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή.[32][33] Χριστιανοί Γεωργιανοί ιεραπόστολοι δραστηριοποιούντο στον Βόρειο Καύκασο και οι ομογενείς μοναστικές κοινότητες ήταν διασκορπισμένες σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Το χρονικό της Tάμαρ επαινεί την παγκόσμια προστασία του Χριστιανισμού και την υποστήριξή της σε εκκλησίες και μοναστήρια από την Αίγυπτο μέχρι τη Βουλγαρία και την Κύπρο.[34]
Η Φεουδαρχική μοναρχία
Τα πολιτικά και πολιτιστικά κατορθώματα της Γεωργίας στην εποχή της Τάμαρ είχαν τις ρίζες τους σε ένα μακρύ και περίπλοκο παρελθόν. Τα επιτεύγματά της ήταν άμεσα αποτελέσματα στις μεταρρυθμίσεις του προπάππου της Δαυίδ Δ΄ (βασ. 1089–1125) και, πιο απομακρυσμένα, στις ενωτικές προσπάθειες του προ-προπάππου της Βαγράτ Γ΄ και του θείου αυτού Δαβίδ Γ΄, που έγιναν αρχιτέκτονες μίας πολιτικής ενότητας Γεωργιανών βασιλείων και πριγκιπάτων στην πρώτη δεκαετία του 11ου αιώνα. Η Tάμαρ μπόρεσε να κτίσει επάνω στις επιτυχίες τους [36] Μέχρι τα τελευταία χρόνια της βασιλείας της Τάμαρ, το Γεωργιανό κράτος είχε φτάσει στο ζενίθ της ισχύος και του κύρους του στο Μεσαίωνα. Το βασίλειο της Τάμαρ εκτεινόταν από την κορυφή του Μεγάλου Καυκάσου στα βόρεια, έως το Ερζερούμ στα νότια και από το Ζύγκλι στα βορειοδυτικά μέχρι την περιοχή της Γκάντζα στα νοτιοανατολικά, σχηματίζοντας μία πανκαυκάσια αυτοκρατορία, με το πιστό καθεστώς των Ζαχάριαντ στη βόρεια και κεντρική Αρμενία, το Σιρβάν ως υποτελές και η Τραπεζούντα ως σύμμαχος. Ένας σύγχρονος Γεωργιανός ιστορικός εξυμνεί την Τάμαρ ως κύριο των εδαφών «από τη Θάλασσα του Πόντου [δηλαδή τη Μαύρη Θάλασσα] μέχρι τη Θάλασσα του Γκουργκάν [δηλαδή την Κασπία Θάλασσα], από το Σπέρι μέχρι το Ντέρμπεντ και όλος ο εντεύθεν και εκείθεν Καύκασος ​​μέχρι τη Χαζαρία και τη Σκυθία.» [37] [38]
Αντίστοιχα μεγαλοποιήθηκε και ο βασιλικός τίτλος. Τώρα αντικατόπτριζε, όχι μόνο την κυριαρχία της Τάμαρ στις παραδοσιακές υποδιαιρέσεις του Γεωργιανού βασιλείου, αλλά περιλάμβανε επίσης νέα στοιχεία, δίνοντας έμφαση στην ηγεμονία του Γεωργιανού στέμματος στα γειτονικά εδάφη. Έτσι, στα νομίσματα και τις χάρτες που εκδόθηκαν στο όνομά της, η Tάμαρ προσδιορίζεται ως: [3]
"Με τη θέληση του Θεού, βασιλιάς των βασιλέων των Αμπχαζίων, Καρτβελίων, Αρρανίων, Καχετίων και Αρμενίων· σαχ του Σιρβάν, αυτοκράτωρ όλης της Ανατολής και της Δύσης, δόξα του κόσμου και της πίστης, υπερασπιστής του Μεσσία."
Πολιτισμός
Η βασίλισσα δεν απέκτησε ποτέ αυταρχικές εξουσίες και το συμβούλιο των ευγενών συνέχισε να λειτουργεί. Ωστόσο το κύρος της ίδιας της Τάμαρ και η επέκταση της patronqmoba –μίας Γεωργιανής εκδοχής του φεουδαλισμού– εμπόδιζαν τους ισχυρότερους δυναστικούς πρίγκιπες να κατακερματίσουν το βασίλειο. Αυτή ήταν μία κλασική περίοδος στην ιστορία της Γεωργιανής φεουδαρχίας.[42] Οι προσπάθειες μεταφύτευσης φεουδαρχικών πρακτικών στις περιοχές όπου προηγουμένως ήταν σχεδόν άγνωστες, δεν πέρασαν χωρίς αντίσταση. Υπήρξε μία εξέγερση μεταξύ των ορεσίβιων του Πχόβι και του Ντίντο στα βορειοανατολικά σύνορα της Γεωργίας το 1212, η οποία κατεστάλη από τον Iβάνε Μχαργκζέλι μετά από τρεις μήνες σκληρών μαχών.[43]
Με τα ακμάζοντα εμπορικά κέντρα τώρα υπό τον έλεγχο της Γεωργίας, η βιομηχανία και το εμπόριο έφεραν νέον πλούτο στη χώρα και στην Αυλή. Φόροι υποτέλειας από τους γείτονες και λάφυρα πολέμου προστέθηκαν στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο, δημιουργώντας το ρητό ότι «οι αγρότες ήταν σαν ευγενείς, οι ευγενείς σαν πρίγκιπες και οι πρίγκιπες σαν βασιλείς».
Ηλιακή έκλειψη της 8ης Αυγούστου 891
Μια ολική έκλειψη ηλίου έγινε στις 8 Αυγούστου του 891 και ήταν ορατή από την Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με Αυτοκράτορα τότε τον Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό.
Τάμαρ της Γεωργίας
Το τέλος και η ταφή
Η Τάμαρ έζησε περισσότερο από τον σύζυγό της Δαβίδ Σοσλάν και απεβίωσε από μία «καταστροφική ασθένεια» κοντά στην πρωτεύουσά της Τιφλίδα, αφού προηγουμένως είχε στέψει τον γιο της, Γεώργιο Δ΄ Lasha (Φωτεινό) ως συμβασιλιά. Ο ιστορικός της Tάμαρ αναφέρει, ότι η βασίλισσα αρρώστησε ξαφνικά, όταν συζητούσε για τις κρατικές υποθέσεις με τους υπουργούς της στο κάστρο Ναχαρμαγκέβι κοντά στην πόλη Γκόρι. Μεταφέρθηκε στην Τιφλίδα και αργότερα στο κοντινό κάστρο του Αγαράνι, όπου η Τάμαρ απεβίωσε και θρηνήθηκε από τους υπηκόους της. Τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό της Μτσχέτα και αργότερα στο μοναστήρι Γκελάτι, ένα οικογενειακό κοιμητήριο της βασιλικής δυναστείας της Γεωργίας. Η παραδοσιακή επιστημονική άποψη είναι ότι η Tάμαρ απεβίωσε το 1213, αν και υπάρχουν αρκετές ενδείξεις, ότι μπορεί να είχε πεθάνει νωρίτερα, το 1207 ή το 1210 [50].
Ηλιακή έκλειψη της 8ης Αυγούστου 891
Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περάσει ανάμεσα από την Γη και τον Ήλιο, αποκρύπτοντας έτσι ολικώς ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Η συγκεκριμένη ολική έκλειψη ηλίου διήρκεσε στην Κωνσταντινούπολη περί τις τρεις ώρες και κορυφώθηκε περί το μεσημέρι («από έκτης ώρας έως ενάτης»), με αποτέλεσμα να φανούν τα αστέρια. Φαίνεται ότι η έκλειψη αυτή προκάλεσε ανεμοθύελλα στην Πόλη και μικροζημιές που αναφέρονται στη Χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτζη και αργότερα στο Συναξάρι του Αγίου Νικοδήμου. Έτσι, αναφέρεται στον ημερήσιο συναξαριστή της Ορθόδοξης Εκκλησίας μέχρι σήμερα.
Τάμαρ της Γεωργίας
Το τέλος και η ταφή
Σε μεταγενέστερους χρόνους, ένας αριθμός θρύλων εμφανίστηκε για τον τόπο ταφής της Tάμαρ. Ένας από αυτούς λέει ότι η Tάμαρ θάφτηκε σε μία μυστική κόγχη στο μοναστήρι Γκελάτι, για να αποτρέψει τη βεβήλωση τού τάφου από τους εχθρούς της. Μία άλλη εκδοχή υποδηλώνει, ότι τα λείψανα της Tάμαρ τάφηκαν εκ νέου σε μία απομακρυσμένη τοποθεσία, πιθανώς στους Αγίους Τόπους. Ο Γάλλος ιππότης Γκτγιώμ ντε Μπλουά, σε μία επιστολή που χρονολογείται από τις αρχές του 13ου αι., που γράφτηκε στην Παλαιστίνη και απευθυνόταν στον επίσκοπο της Μπεζανσόν, ισχυρίστηκε ότι είχε ακούσει, πως ο βασιλιάς των Γεωργιανών κατευθυνόταν προς την Ιερουσαλήμ με έναν τεράστιο στρατό και είχε ήδη κατακτήσει πολλές πόλεις των Σαρακηνών. Έφερε, σύμφωνα με την έκθεση, τα λείψανα της μητέρας του, της «ισχυρής βασίλισσας Tάμαρ» (regina potentissima Thamar), η οποία δεν μπόρεσε να κάνει προσκύνημα στους Αγίους Τόπους στη ζωή της και είχε κληροδοτήσει το σώμα της να ταφεί κοντά τον Πανάγιο Τάφο [51].
Ηλιακή έκλειψη της 8ης Αυγούστου 891
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Τάμαρ της Γεωργίας
Το τέλος και η ταφή
Τον 20ο αι. η αναζήτηση του τάφου της Tάμαρ έγινε αντικείμενο επιστημονικής έρευνας, καθώς και το επίκεντρο του ευρύτερου κοινού ενδιαφέροντος. Ο Γεωργιανός συγγραφέας Γκριγκόλ Ρομπακίντζς έγραψε στο δοκίμιό του το 1918 για την Tάμαρ: "Μέχρι στιγμής, κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται ο τάφος της Tάμαρ. Ανήκει σε όλους και σε κανέναν: ο τάφος της βρίσκεται στην καρδιά του Γεωργιανού. Και σύμφωνα με την αντίληψη των Γεωργιανών, δεν είναι ένας τάφος, αλλά ένα όμορφο βάζο μέσα στο οποίο ανθίζει ένα αμάραντο λουλούδι, η μεγάλη Τάμαρ. Η ακαδημαϊκή άποψη ακόμη τοποθετεί τον τάφο της Τάμαρ στο Γκελάτι, αλλά μία σειρά αρχαιολογικών ερευνών, που άρχισαν με τον Ε. Τακαϊσβίλιβ απέτυχε να τον εντοπίσει στο μοναστήρι [53].
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1185 τον Γιούρι Μπογκολιούμπσκι πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, που τον διαζεύχθηκε το 1187.
Ηλιακή έκλειψη της 8ης Αυγούστου 891
Παραπομπές
08910808
Τάμαρ της Γεωργίας
Οικογένεια
Έπειτα η Τάμαρ έκανε δεύτερο γάμο το 1191 με τον Δαβίδ Σοσλάν (απεβ. 1207) πρίγκιπα των Αλανών και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Βιντσέντσο Ιακουίντα
Ο Βιντσέντσο Ιακουίντα (Vincenzo Iaquinta, 21 Νοεμβρίου 1979) είναι παλαίμαχος διεθνής Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πριν αποκτηθεί από τη Γιουβέντους το 2007 είχε παίξει σε πολλούς ιταλικούς συλλόγους μικρότερων κατηγοριών, πριν αποκτηθεί από την Ουντινέζε το 2000, στην οποία παρέμεινε 7 σεζόν. Καθώς δεν πραγματοποίησε καμία επίσημη συμμετοχή με τον νέο προπονητή Αντόνιο Κόντε το πρώτο μισό της σεζόν 2011-12, δόθηκε δανεικός για το υπόλοιπο της σεζόν στη Τσεζένα. Επέστρεψε στη Γιουβέντους την επόμενη χρονιά, όπου όμως λόγω τραυματισμού δεν αγωνίστηκε. Το 2013 αποσύρθηκε.
Ο Ιακουίντα είχε 40 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Ιταλίας από το 2005 μέχρι το 2010, σκοράροντας 6 φορές. Συμπεριλήφθηκε στην ομάδα που κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου το 2006 και συμπεριλήφθηκε επίσης στην ομάδα του 2010, σκοράροντας μία φορά σε κάθε διοργάνωση. Συμμετείχε επίσης στο κύπελλο συνομοσπονδιών το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΝ Καστέλ ντι Σάνγκρο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Ιωσήφ Λιμπεράλης
Ο Τζουζέπε Λιμπεράλι (Giuseppe Liberali, Κέρκυρα, 1820 - Ζάκυνθος, 17 Σεπτεμβρίου 1899), γνωστός και ως Ιωσήφ Λιμπεράλης ή Λιβεράλης ή Ελευθεριάδης, ήταν Έλληνας ιταλικής καταγωγής συνθέτης, δάσκαλος μουσικής, ιμπρεσάριος, σκακιστής και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων.
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1820 και ήταν γιος του Ιταλού αρχιμουσικού του Βρετανικού στρατού Ντομένικο Λιμπεράλι (Domenico Liberalli) και της Ζακυνθινής Αικατερίνης Μιλιοράτη. Είχε άλλα δύο αδέλφια, μία μικρότερη αδελφή και έναν μεγαλύτερο αδελφό τον Αντώνιο επίσης γνωστό μουσικοσυνθέτη. Το 1825 η οικογένεια, η μητέρα είχε πεθάνει την ίδιο έτος, μετακόμισε στο Μάντσεστερ όπου είχε μετατεθεί ο πατέρας. Λίγο καιρό αργότερα πέθανε και ο πατέρας και τα τρία αδέλφια τα μεγάλωσε η θεία τους, μάλιστα το 1828 επέστρεψαν στην Ελλάδα και στη Ζάκυνθο.
Ο Ιωσήφ πήρε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής από τον αδελφό του Αντώνιο ενώ σπούδασε στο Ωδείο Σαν Πιέτρο της Νάπολης και στο Ωδείο του Μιλάνου. Υπηρξε, επίσης, μαθητής του Νικόλαου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου. Από το 1840 δίδασκε πιάνο στην Κέρκυρα και έγινε αρχιμουσικός μπάντας της κερκυραϊκής Φιλαρμονικής (1842-1852). Επίσης, επί σειρά ετών υπήρξε ιμπρεσάριος του θεάτρου San Giacomo της Κέρκυρας. Στον Ιωσήφ Λιμπεράλη οφείλεται και η σύνθεση των παλαιότερων έργων ελληνικής πιανιστικής μουσικής "εθνικού χαρακτήρα", στα οποία γίνεται εκτεταμένη χρήση του φολκλορικού στοιχείου. Το γνωστότερο είναι το Ξύπνημα του Κλέφτη, το οποίο τυπώθηκε στο Μιλάνο το 1849. Το 1852 παντρεύτηκε με τη Ζακυνθινή Αικατερίνη Χαριάτη και εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο όπου συνέχισε να διδάσκει πιάνο. Το 1870 μετακόμισε στην Πάτρα όπου κι εκεί έκανε μαθήματα πιάνου. Στην Πάτρα ο Λιμπεράλης έκανε προσπάθειες για τη δημιουργία φιλαρμονικής μπάντας και το 1886 ήταν μέλος της επιτροπής για τη δημιουργία δημοτικής μπάντας.
Συνέθεσε πολλά έργα, σήμερα είναι γνωστά 17 έργα για πιάνο, όπερες (και μάλιστα 'εθνικού χαρακτήρα' με πλοκές αναφερόμενες στην επανάσταση του 1821), μελοποίησε πολλά εμβατήρια ανάμεσα τους και τον ύμνο του Παναχαϊκού ΓΣ, από τα έργα του σώζονται τμήματα.
Εκτός από μουσικοσυνθέτης ο Λιμπεράλης ήταν σκακιστής και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που δημοσίευσε από τον ελλαδικό χώρο σκακιστικά προβλήματα σε σκακιστικά περιοδικά άλλων χωρών πάνω από μία εικοσαετία. Δημοσίευσε πάνω από 60 σκακιστικά προβλήματα πολλά από τα οποία διασώζονται και σήμερα, είχε πάρει μέρος και στον διαγωνισμό του σκακιστικού συνεδρίου της Νέας Υόρκης το 1880. Ήταν μέλος του Κύκλου των σκακιστών της Πάτρας που έδρασε τον 19ο αιώνα.
Ο Ιωσήφ επέστρεψε στη Ζάκυνθο το 1886 και πέθανε το 1899, παιδιά του ήταν ο Αντώνιος, ο Ευστάθιος και η Μαρία.
Ηχογραφήσεις
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Παναχαϊκή Γ.Ε.
Αττικό βάρος
Το αττικό βάρος (ή Αττικό πρότυπο) ήταν νομισματικό πρότυπο το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου. Ήταν επίσης γνωστό ως Ευβοϊκό πρότυπο. Μετά την εποχή του Αλεξάνδρου του Μέγα, τα ελληνικά νομισματικά πρότυπα (εκτός από το Ροδίτικο πρότυπο) εγκαταλείφθηκαν υπέρ του αττικού προτύπου.
Με το πέρασμα του χρόνου το βάρος του αττικού προτύπου μειωνόταν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Μαργαρίτα της Φλάνδρας, δούκισσα της Βραβάντης
H Μαργαρίτα, γαλλ .Marguerite de Flandres (απεβ. 3 Ιουλίου 1285) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόρη του κόμη της Φλάνδρας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βραβάντης.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ματθίλδης, κόρης του Ροβέρτου Ζ΄ κυρίου του Μπετύν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Ερατεινό Καβάλας
Το Ερατεινό (μέχρι το 1926 Εμπελί Μαχαλεσί ή Ερετλή Μαχαλέ ) είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 649 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 8 μέτρων, στην πεδιάδα της Χρυσούπολης. Το χωριό φημίζεται για τα καρπούζια του και διοργανώνεται σε αυτό γιορτή καρπουζιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νέστου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Η Μικρή μας Πόλη
Η μικρή μας πόλη (πρωτότυπος τίτλος: Our Town) είναι τρίπρακτο θεατρικό έργο του 1938 του Βορειοαμερικανού συγγραφέα Θόρντον Ουάιλντερ. Τοποθετημένο στη φανταστική αμερικανική μικρή πόλη Γκρόβερς Κόρνερς μιλάει για την ιστορία των κατοίκων μιας συνηθισμένης πόλης των αρχών του εικοστού αιώνα, όπως απεικονίζεται στην καθημερινή ζωή τους. Παρουσιάζονται σκηνές από την ιστορία της πόλης μεταξύ των ετών 1901 και 1913. To έργο παίζεται σχεδόν χωρίς σκηνικά. Σε όλο το έργο ο Ουάιλντερ χρησιμοποιεί μεταθεατρικές τεχνικές, όπως η αφήγηση από έναν διευθυντή σκηνής. Πρώτη παράσταση στο θέατρο Μακάρτερ στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ το 1938. Την ίδια χρονιά κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για του θέατρο. Το έργο παραμένει και σήμερα δημοφιλές και είναι συχνά τα ανεβάσματα του.
Πρώτη Πράξη: Kαθημερινή Ζωή
Ο διευθυντής σκηνής εισάγει τους θεατές στη μικρή πόλη του Γκρόβερς Κόρνερς του Νιου Χάμσαϊρ και τους κατοίκους του καθώς ξημερώνει ένα πρωί του 1901. Ο Τζο Κρόουελ φέρνει τις εφημερίδες, ο Χάουι Νιούσαμ μοιράζει το γάλα και οι γειτονικές οικογένειες Γουέμπ και Γκιμπς στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο.
Δεύτερη Πράξη: Έρωτας και Γάμος
Έχουν περάσει τρία χρόνια και ο Τζορτζ και η Έμιλι ετοιμάζονται να παντρευτούν. Ο Χάουι Νιούσαμ φέρνει το γάλα ενώ βρέχει και ο Σι Κρόουελ, νεότερος αδερφός του Τζο, θρηνεί που θα σπαταληθεί το ταλέντο του Τζορτζ στο μπέιζμπολ. Ο Τζορτζ κάνει μια αμήχανη επίσκεψη στο μέλλοντα πεθερό του. Εδώ ο διευθυντής σκηνής διακόπτει τη δράση και φέρνει τους θεατές έναν χρόνο πίσω. Η Έμιλι κατηγορεί το Τζορτζ για την υπεροψία του και τρώγοντας παγωτό συζητούν για το μέλλον και τον έρωτά τους. Ο Τζορτζ αποφασίζει να μην πάει στο κολέγιο, όπως σχεδίαζε, αλλά να εργασθεί και τελικά να αναλάβει τη φάρμα του θείου του. Ακολουθεί ο γάμος, όπου ο Τζορτρζ, σε μια κρίση άγχους, λέει στη μητέρα του ότι δεν είναι έτοιμος να παντρευτεί.
Τρίτη Πράξη: Θάνατος και Αιωνιότητα
Ο διευθυντής σκηνής αρχίζει την πράξη με ένα εκτενή μονόλογο με έμφαση στην αιωνιότητα και μας μεταφέρει στο νεκροταφείο έξω από την πόλη και στους ήρωες, που έχουν πεθάνει στα εννέα χρόνια από τη Δεύτερη Πράξη: την κυρία Γκιμπς (από πνευμονία ενώ ταξίδευε), τον Ουάλι Γουέμπ (ρήξη σκωληκοειδίτιδας ενώ ήταν σε κατασκήνωση), την κυρία Σομς και τον Σάιμον Στίμσον (αυτοκτονία με απαγχονισμό). Συναντάμε τον νεκροθάφτη Τζο Στόνταρντ και τον νεαρό Σαμ Κρεγκ, που έχει γυρίσει στο σπίτι του από την κηδεία της ξαδέρφης του. Μαθαίνουμε ότι ξαδέρφη του είναι η Έμιλι, που πέθανε πάνω στη γέννα του δεύτερου παιδιού της με το Τζορτζ. Η κηδεία τελειώνει και η Έμιλι εμφανίζεται να συναντά τους νεκρούς. Τότε η κυρία Γκιμπς της λέει ότι πρέπει να υπομένουν και να ξεχάσουν τη ζωή που προηγήθηκε, αλλά η Έμιλι αρνείται. Παρά τις προειδοποιήσεις του Σάιμον, της κυρίας Σομς και της κυρίας Γκιμπς η Έμιλι αποφασίζει να επιστρέψει στη Γη για να ξαναζήσει μια μόνο μέρα, των 12ων γενεθλίων της. Τελικά το βρίσκει πολύ επώδυνο και συνειδητοποιεί πόσο θα έπρεπε να εκτιμούμε τη ζωή "κάθε, μα κάθε στιγμή". Καυστικά ρωτάει τον διευθυντή σκηνής αν υπάρχει κανένας που συνειδητοποιεί τη ζωή ενόσω ζει και παίρνει την απάντηση "Όχι. Ίσως λίγο οι άγιοι και οι ποιητές". Επιστρέφει τότε στον τάφο της, δίπλα στην κυρία Γκιμπς, παρακολουθώντας με απάθεια τον Τζορτζ να γονατίζει στο μνήμα της. Ο διευθυντής σκηνής ολοκληρώνει το έργο πιθανολογώντας την απουσία ζωής πέρα από τη γη και καληνυχτίζει τους θεατές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά θεατρικά έργα
Ερρίκος της Πρωσίας
Ο Ερρίκος της Πρωσίας μπορεί να αναφέρεται στους εξής πρίγκιπες:
Φρειδερίκος Κάρολος της Πρωσίας
Ο Φρειδερίκος-Κάρολος πρίγκιπας της Πρωσίας μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω πρίγκιπες της Πρωσίας:
Όσκαρ Κάλλας
O Όσκαρ Κάλλας (επίσης Όσκαρ Φίλιπ Κάλλας, γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1868 στη Κιρικούκουλα, Σάαρεμαα – πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 1946 στη Στοκχόλμη)  ήταν Εσθονός διπλωμάτης, γλωσσολόγος και λαογράφος. Ήταν σύζυγος της Φινλανδής συγγραφέα Άινο Κάλλας.
Εσθονική εθνική αφύπνιση
Ο Όσκαρ Κάλλας ήταν πολιτικά ενεργός ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Μαζί με τον φίλο του Γιάαν Τόνισον, ο οποίος αργότερα έγινε πολιτικός και αρχηγός κράτους της Εσθονίας, συμμετείχε στην εθνικιστική φοιτητική ένωση (Eesti Üliõpilaste Selts). Έγινε σημαντική φυσιογνωμία στις φιλοδοξίες της Εσθονίας για ανεξαρτησία εντός της Τσαρικής Ρωσίας.
Μετά την αποφοίτησή του ο Όσκαρ Κάλλας δίδαξε σε διάφορα σχολεία στη Νάρβα και την Αγία Πετρούπολη. Εκείνη την εποχή, μαζί με τον Γιάαν Τόνισον, ο Όσκαρ Κάλλας ίδρυσε την έγκριτη εφημερίδα Postimees, που αντιτάχθηκε στη ρωσικοποίηση στην Εσθονία.
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, ο Κάλλας ήρθε σε επαφή με τον λαογράφο Κάρλε Κρον, υπό την καθοδήγηση του οποίου συνέταξε τη διδακτορική του διατριβή (την οποία υπερασπίστηκε το 1901). Στις 6 Αυγούστου 1900 παντρεύτηκε την αδελφή του Κρον, την συγγραφέα Άινο Κάλλας, στη Λουθηρανική εκκλησία του Ελσίνκι. Στη συνέχεια διορίστηκε ως λέκτορας συγκριτικής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης από το 1901 έως το 1903.
Καριέρα
Το 1903 ο Κάλλας εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Postimees, καθώς και ως καθηγητής γυμνασίου στο Τάρτου. Ο Κάλλας έγινε ο πρώτος διευθυντής του πρώτου σχολείου θηλέων της Εσθονίας (το σημερινό Γυμνάσιο Μίινα Χάρμα), που ιδρύθηκε στο Τάρτου το 1906. Το 1909 ο Κάλλας ήταν ένας από τους ιδρυτές του Εθνικού Μουσείου της Εσθονίας (Eesti Rahva Muuseum) στο Τάρτου και ήταν επικεφαλής του τμήματος εθελοντών για πολλά χρόνια. Ο Κάλλας είναι ιδιαίτερα γνωστός για την έρευνά του σχετικά με τη γλώσσα και τον πολιτισμό των εσθονικών χωριών στην περιοχή Λούντζα στη Λατγαλία.
Εξορία
Ο Όσκαρ Κάλλας και η οικογένειά του διέφυγαν από τη σοβιετική κατοχή της Εσθονίας στη Σουηδία. Έζησε εκεί εξόριστος μέχρι το θάνατό του. Τον Φεβρουάριο του 1946 η σορός του θάφτηκε στο Ελσίνκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου Κατηγορία:Εσθονοί λαογράφοι Κατηγορία:Εσθονοί γλωσσολόγοι
Αλώνια Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Αλώνια (αποσαφήνιση)
Τα Αλώνια είναι πεδινό χωριό του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 106 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στις νοτιοανατολικές όχθες της τεχνητής λίμνης Στράτου σε απόσταση 10 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο. Αναφέρεται ως οικισμός από το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σπολάϊτας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Σπολάιτα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σπολάιτης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νεάπολης του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 16 κατοίκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Μαρία Βεατρίκη της Σαβοΐας (1943)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1944 στην Νάπολη και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Ιταλίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας του Βελγίου.
Η Μαρία Βεατρίκη προσπάθησε να παντρευτεί τον Ιταλό ηθοποιό Μαουρίτσιο Αρένα το 1967 αλλά εμποδίστηκε από την οικογένειά της, που υπέβαλε μήνυση ισχυριζόμενη ότι ήταν διανοητικά ανίκανη να παντρευτεί. Η δίκη έγινε στις αρχές του 1968 όταν και τελείωσε η σχέση τους.
Οικογένεια
Την 1η Απριλίου 1970 η Μαρία Βεατρίκη παντρεύτηκε τον Λουίς Ραφαέλ Ρέϊνα-Κορβαλάν ι Ντίλον (χώρισαν το 1998) στην Κουερναβάκα και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Συνοικία του Ναού
Η Συνοικία του Ναού είναι ιστορική συνοικία του Παρισιού (Γαλλία) ευρισκόμενη εντός του 3ου Δημοτικού Διαμερίσματος, το οποίο αποτελεί τμήμα του Μαραί. Οφείλει την ονομασία της στο Τάγμα των Ναϊτών το οποίο ίδρυσε στην περιοχή τον Οίκο του Ναού, από τον οποίο και πήρε το όνομά της η συνοικία. Αρκετές οδοί της συνοικίας (Οδός του Ναού, Οδός Βιέιγ-ντυ-Ταμπλ κ.ά.) αποτελούν υπενθύμιση των καταβολών της ονομασίας της.
Απεικονίσεις
Έργα του Γαλλογερμανού αρχιτέκτονα και ζωγράφου Τέοντορ Γιόζεφ Χούμπερτ Χοφφμπάουερ.
Παραπομπές
Ναου Κατηγορία:3ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού Συνοικια του Ναου
Μπαγκασλαβίσκις
Το Μπαγκασλαβίσκις (λιθουανικά: Bagaslaviškis) είναι μια πόλη στον δήμο επαρχίας Σιρβίντος, στην Κομητεία Βίλνιους της ανατολικής Λιθουανίας. Σύμφωνα με την Λιθουανική απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 110 ατόμων. Η πόλη έχει μια Καθολική εκκλησία.
Βρίσκεται 5 χλμ ανατολικά του Γκελβονάι.
Υπάρχει μια ξύλινη καθολική εκκλησία στο χωριό (που χτίστηκε το 1851), ένα ταχυδρομείο και μια βιβλιοθήκη.
Το 1910 δημιουργήθηκε το πρώτο σχολείο. Από το 1921 υπάρχει ένα δημοτικό σχολείο και από το 1957 ένα γυμνάσιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Κουμάσι
Ιστορία
Η πόλη δημιουργήθηκε όταν ο βασιλιάς των Ασάντε Οσέι Τούτου επέλεξε το σημείο για να γίνει πρωτεύουσά του. Οι διαπραγματεύσεις για τη γη έγιναν κάτω από ένα δέντρο κουμ, εξού και το όνομα της πόλης. Ο Οσέι Τούτου δημιούργησε τη συνομοσπονδία Ασάντι με γειτονικά κρατίδια και το 1701 νίκησε τους Ντενκίρα. Ο βασιλιάς του Κουμάσι έγινε βασιλιάς του Ασάντε. Το Κουμάσι, όπου βρισκόταν η βασιλική κατοικία, άκμασε ως πρωτεύουσα του βασιλείου και λόγω της θέσης του σε σημαντικούς εμπορικούς δρόμους. Μέχρι τον 19ο αιώνα, το Ασάντε είχε κατακτήσει σχεδόν ολόκληρη την περιοχή που θα αποτελούσε τη βρετανική αποικία Χρυσή Ακτή. Οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Ασάντε και το 1874 κατέλαβαν την Αυτοκρατορία των Ασάντε και έκαψαν το Κουμάσι. Η πόλη στη συνέχεια ξαναχτίστηκε και άκμασε ξανά όταν το έλεγχό της ανέλαβαν οι Βρετανοί, αν και το Κουμάσι παρέμεινε βασιλική πόλη. Οι Βρετανοί εκσυγχρόνισαν την πόλη, δημιούργησαν καλλιέργειες κακάο και το 1905 το Κουμάσι ενώθηκε σιδηροδρομικώς με το Σεκόντι-Τακοράντι. Ακολούθησε η γρήγορη πληθυσμιακή ανάπτυξη της πόλης, κυρίως λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης.
Μέχρι το 1920, το Κουμάσι είχε γίνει σημαντικό κέντρο για το εμπόριο κακάο, κόλα, καουτσούκ, βοοειδών και άλλων ζώων. Το 1924 κατασκευάστηκε η κεντρική αγορά της πόλης. Το πρώτο δευτεροβάθμια σχολείο στην πόλη λειτούργησε το 1925. Μέχρι το 1950, στη πόλη είχαν χτιστεί νοσοκομείο, ταχυδρομικό γραφείο, εργοστάσια και αθλητικό στάδιο. Το 1952 εγκαθιδρύθηκε το επιστημονικό και τεχνολογικό πανεπιστήμιο Κβάμε Νκρούμα. Το 1960 η πόλη υδροδοτήθηκε. Η πόλη έγινε γνωστή ως η «πόλη των κήπων της δυτικής Αφρικής». Την περίοδο 1971-1984 η δημογραφική ανάπτυξη της πόλης μειώθηκε στο 6,2%. Στο τέλος του 20ού αιώνα είχε περίπου ένα εκατομμύριο κατοίκους.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κουμάσι έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γκάνας κατηγορία:Πόλεις της Αφρικής
Περιοχή H I
Μια περιοχή H I ή περιοχή ουδέτερου υδρογόνου (H I region ή HI region) είναι ένα νεφέλωμα στον διαστρικό χώρο, το οποίο αποτελείται κυρίως από ουδέτερο (μη ιονισμένο) ατομικό (όχι μοριακό) υδρογόνο (H I), μαζί με την τοπική περιεκτικότητα σε ήλιο και άλλα στοιχεία της ύλης. Είναι συνηθισμένο στην αστρονομία να χρησιμοποιείται ο ρωμαϊκός αριθμός I για τα ουδέτερα άτομα, ο II για τα μία φορά ιονισμένα (H+ σε άλλες επιστήμες), ο III για τα διπλά ιονισμένα άτομα (π.χ. το οξυγόνο O III είναι O++), κλπ. )
Οι περιοχές H I δεν εκπέμπουν ανιχνεύσιμο ορατό φως, παρά μόνο σε φασματικές γραμμές από άλλα στοιχεία πλην του υδρογόνου. Παρατηρούνται όμως εύκολα από τη γραμμή των 21 εκατοστών του υδρογόνου στα ραδιοκύματα (συχνότητα 1420 MHz). Αυτή η γραμμή πάντως έχει πολύ μικρή πιθανότητα μεταπτώσεως, οπότε απαιτούνται γιγαντιαίες ποσότητες αραιού αερίου υδρογόνου για να παρατηρηθεί. Στα μέτωπα ιονισμού, όπου περιοχές H I συγκρούονται με διαστελλόμενες περιοχές ιονισμένου αερίου (όπως περιοχές H II), οι δεύτερες εκπέμπουν περισσότερο φως από όσο κανονικά. Ο βαθμός ιονισμού σε μια περιοχή H I είναι πολύ μικρός, περίπου 1 άτομο στις δέκα χιλιάδες. Σε συνηθισμένες διαστρικές πιέσεις που επικρατούν σε γαλαξίες όπως ο δικός μας, οι περιοχές HI είναι σταθερότερες σε θερμοκρασίες είτε κάτω των 100 K, είτε άνω των αρκετών χιλιάδων K: το αέριο ανάμεσα σε αυτές τις δύο θερμοκρασίες θερμαίνεται ή ψύχεται πολύ γρήγορα, φθάνοντας σε μία από τις κατηγορίες αυτές. Μέσα σε μία από αυτές τις φάσεις, το αέριο θεωρείται συνήθως ισοθερμικό, εκτός και αν βρίσκεται κοντά σε μία διαστελλόμενη περιοχή H II. Κοντά σε μία τέτοια περιοχή H II, υπάρχει μία πυκνή περιοχή H I, που διαχωρίζεται από την αδιατάρακτη περιοχή H I με ένα κρουστικό μέτωπο και από την περιοχή H II με ένα μέτωπο ιονισμού.
Παραπομπές
Περιοχη H I
Βηματοδότης
Βηματοδότης (αγγλ. articificial cardiac maker, cardiac pacemaker), ή καρδιολογικά τεχνητός καρδιακός βηματοδότης, είναι ιατρική συσκευή που δημιουργεί ηλεκτρικά ερεθίσματα τα οποία παράγονται από ηλεκτρόδια για να προκαλέσουν συστολή των μυών της καρδιάς, και ως εκ τούτου, άμεση άντληση αίματος. Έτσι η καρδιά συσπάται έντονα και επανέρχεται στον κανονικό της ρυθμό.
Γενικά, διαταραχές που σχετίζονται με καρδιακή επιβράδυνση, σε μεγάλο ποσοστό, απαιτούν επέμβαση για την τοποθέτηση ενός βηματοδότη στην καρδιά. Η επιβράδυνση αυτή είναι μια κατάσταση που εγκυμονεί σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή.
Σκοπός
Μία τέτοια συσκευή, η οποία εμφυτεύεται σε ασθενείς με αρρυθμίες, έχει ως σκοπό να ρυθμίζει τον καρδιακό παλμό και έτσι να διατηρεί τις σφίξεις (ανά λεπτό) σε ένα φυσιολογικό αριθμό, π.χ. 60-75.
Ιστορικό
Το 1950, ο Καναδός ηλεκτρολόγος μηχανικός Τζων Χοπς (John Hopps), ήταν ο πρώτος που σχεδίασε και δημιούργησε τον πρώτο εξωτερικό τεχνητό βηματοδότη, βασιζόμενος στη συνεργασία του και στις παρατηρήσεις των καρδιοχειρούργων, Wilfred Gordon Bigelow και John Callaghan, στο Γενικό Νοσοκομείο του Τορόντου στον Καναδά. Αυτή η πρωταρχική συσκευή βηματοδότη εφαρμόστηκε και δοκιμάστηκε σε σκύλους.
Αναγκαιότητα για βηματοδότη
Όταν, για κάποιο λόγο, το ηλεκτρικό σύστημα της καρδιάς υποστεί βλάβες και ο καρδιακός ρυθμός πέσει κάτω από τα φυσιολογικά όρια (<40 σφίξεις το λεπτό), διάφορα δυσάρεστα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν όπως λ.χ. ζαλάδες, δύσπνοια, μειωμένη ικανότητα για φυσική άσκηση, ή ακόμη και απώλεια αισθήσεων (λιποθυμία), χωρίς όμως να παρατηρείται πόνος.
Λειτουργία
Ένας καρδιακός βηματοδότης (ή τεχνητός βηματοδότης, ώστε να μη συγχέεται με τον φυσικό βηματοδότη της καρδιάς), είναι μια συσκευή που δημιουργεί ηλεκτρικά παλμούς με σκοπό να προκαλέσουν τους θαλάμους των καρδιακών μυών (το άνω μέρος, ή τους κόλπους ή/και τις κάτω κοιλίες της καρδιάς) να συστέλλονται και συνεπώς να αντλεί αίμα. Με αυτόν τον τρόπο, αυτή η συσκευή αντικαθιστά και ρυθμίζει τη λειτουργία του ηλεκτρικού συστήματος αγωγιμότητας της καρδιάς.
Ο πρωταρχικός σκοπός του βηματοδότη είναι η διατήρηση ενός σταθερού καρδιακού ρυθμού, είτε επειδή ο φυσικός βηματοδότης της καρδιάς δεν είναι αρκετά γρήγορος, είτε επειδή υπάρχει ένα μπλοκάρισμα στο ηλεκτρικό σύστημα αγωγής της καρδιάς. Οι σύγχρονοι βηματοδότες μπορούν να προγραμματιστούν εξωτερικά και έτσι επιτρέπουν σε έναν καρδιολόγο ή σε ηλεκτροφυσιολόγο, να επιλέξει τους βέλτιστους τρόπους βηματοδότησης για συγκεκριμένους ασθενείς. Οι σύγχρονες συσκευές είναι βηματοδότες, στους οποίους η διέγερση της καρδιάς βασίζεται στη δυναμική ζήτηση του κυκλοφορικού συστήματος.
Εμφύτευση
Η εμφύτευση του βηματοδότη σήμερα είναι μια επέμβαση ρουτίνας, με εξαιρετικά χαμηλό κίνδυνο όταν γίνεται από καρδιοχειρούργους και οπωσδήποτε, σε εξειδικευμένες νοσοκομειακές μονάδες. Ωστόσο, απαιτούνται συνθήκες χειρουργείου και η εν λόγω εμφύτευση (τεχνητού) βηματοδότη γίνεται με τοπική αναισθησία, και ο ασθενής διατηρεί τις αισθήσεις του.
Η εμφύτευση λαμβάνει χώρο σε ειδικό χώρο, που διαθέτει σύγχρονο ακτινολογικό εξοπλισμό. Γίνεται μικρή τομή ελάχιστων εκατοστών στο δέρμα και ανευρίσκεται η πλέον κατάλληλη φλέβα, διά της οποίας, με προσεκτική ακτινοσκοπική παρακολούθηση, τα ηλεκτρόδια της μικροσυσκευής τοποθετούνται στη δεξιά κοιλία ή στο δεξιό κόλπο της καρδιάς. Μετά, ο χειρούργος τσεκάρει την ορθή θέση αλλά και τη βέλτιστη λειτουργία των καλωδίων με διάφορα ηλεκτρονικά τεστ. Τέλος, σε ένα χώρο κάτω από το δέρμα, εμφυτεύεται επιφανειακά ο βηματοδότης και τοποθετούνται λίγα ράμματα στο δέρμα. Η επέμβαση διαρκεί 60 λεπτά το πολύ. Για λίγες μέρες, πρέπει να προσέχει ο ασθενής όλες τις απότομες κινήσεις και απλώς αισθάνεται ένα ελαφρύ πόνο στην τομή. Ο βηματοδότης συνήθως κρατάει για 7 έως 8 έτη και μετά δύναται να αλλαχτεί η μπαταρία του και να συντηρηθεί.
Απινιδωτής
Ένας ειδικός τύπος βηματοδότη, που ονομάζεται απινιδωτής, συνδυάζει λειτουργίες βηματοδότη και απινιδωτή σε μία μόνο εμφυτεύσιμη συσκευή, η οποία θα πρέπει να ονομάζεται απινιδωτής, για λόγους σαφήνειας. Άλλοι βηματοδότες, που ονομάζονται δισκοιλιακοί βηματοδότες έχουν πολλαπλά ηλεκτρόδια διεγείροντας διαφορετικές θέσεις, εντός των κάτω καρδιακών θαλάμων, για τη βελτίωση του συγχρονισμού των κοιλιών, των κάτω θαλάμων της καρδιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καρδιολογία
Μιλτιάδης Δάλλας
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε συνιδρυτής της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Θεσσαλών.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ευδοκία Παυλίδου, της γνωστής οικογένειας της σοκολατοβιομηχανίας.
Ο Μιλτιάδης Ι. Δάλλας και Ευδοκία Παυλίδη απέκτησαν τρεις (3) υιούς και μια (1) κόρη, τους Ιωάννη Δάλλα (Χημικό Μηχανικό), Άθω Δάλλα (Πολιτικό Μηχανικό), Ιάσονα Δάλλα (Δικηγόρο) και την Αικατερίνη (Τιτή) Σούκα - Δάλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Αγυιάς Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Ελιζαβέτα Στεκολνίκοβα
Η Ελιζαβέτα Στεκολνίκοβα (γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1974) είναι πρώην χορεύτρια καλλιτεχνικού πατινάζ που αγωνίστηκε διεθνώς για το Καζακστάν. Με τον συνεργάτη της Ντμίτρι Καζαρλίγκα, είναι οι κάτοχοι του χάλκινου μεταλλίου του Skate America του 1994, οι κάτοχοι του χάλκινου μεταλλίου της Χειμερινής Πανεπιστημιάδας του 1995 και οι πρωταθλητές των Ασιατικών Χειμερινών Αγώνων του 1996. Πήραν τη 18η θέση στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1994 και 22ος στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1998.
Η Στεκολνίκοβα συνεργάστηκε με τον Καζαρλίγκα στη Μόσχα και προπονούνταν μαζί του στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό την Νατάλια Ντούμποβα. Η συνεργασία τους έληξε το 1998.
Η Στεκολνίκοβα συνεργάστηκε με τον Αμερικανό σκέιτερ Μαρκ Φιτζτζέραλντ για μία σεζόν. Διαγωνίστηκαν τόσο στο Πρωτάθλημα Τεσσάρων Ηπείρων όσο και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Μετά τη συνταξιοδότησή της, άρχισε να εργάζεται ως προπονήτρια στο Οντάριο του Καναδά.
Αποτελέσματα
GP: Σειρά Champions (Grand Prix)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
Σταυρός Γρεβενών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το: Σταυρός (τοπωνύμια)
Ο Σταυρός είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 760 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σταυρός βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Όρλιακας και στα ανατολικά όρια του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου. Απέχει 15 χλμ. ΝΔ. από τα Γρεβενά. Στα ανατολικά του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός και δυτικά ο ποταμός Βελονιάς, παραπόταμος του Βενέτικου. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα "Βλαχοχώρια των Γρεβενών". Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή). Αξιοθέατα θεωρούνται το πέτρινο "γεφύρι της Λιάτισσας" που βρίσκεται νοτιοδυτικά του χωριού πάνω στον Βελονιά που το ενώνει με το Σπήλαιο και από το 1995 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Δυτικά βρίσκεται το μονότοξο πέτρινο "γεφύρι του Κατσογιάννη" ή "γεφύρι του Μύλου", που εξυπηρετούσε τη μετακίνηση των κατοίκων του Σπήλαιου με το χωριό και τους Μαυραναίους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Σταυρός
Κάβουρας Αντιπάρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αντιπάρου
Εθνική ΗΠΑ (σόφτμπολ γυναικών)
Η Εθνική Ηνωμένων Πολιτειών γυναικών στο σόφτμπολ είναι η εθνική ομάδα του σόφτμπολ στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Είναι από τις πιο διάσημες και επιτυχημένες ομάδες σόφτμπολ στον κόσμο. Έχει κερδίσει 3 χρυσά μετάλλια και ένα ασημένιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, 9 συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα από το 1974 έως και το 2012. Στο επόμενο πρωτάθλημα το 2012 ήταν 2οι, όπως και το 2014. Έπειτα, το 2016 ξανανίκησαν. Το ίδιο έκαναν και δύο χρόνια μετά, το 2018, που επιπρόσθετα πήραν την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020.
Γεώργιος Ροδόπουλος
Το ονοματεπώνυμο Γεώργιος Ροδόπουλος μπορεί να αναφέρεται στους:
Αλεξάντρ-Γκαμπριέλ Ντεκάν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλεξάντρ-Γκαμπριέλ Ντεκάν γεννήθηκε στο Παρίσι στις 3 Μαρτίου 1803. Το 1818 άρχισε να σπουδάζει υπό την καθοδήγηση του νεοκλασικού ζωγράφου Αμπέλ ντε Πυζόλ, τον οποίο σύντομα εγκατέλειψε και άρχισε μια καριέρα ως ελεύθερος επαγγελματίας. Μακριά από τον ακαδημαϊσμό, βρήκε την έμπνευσή του στις γειτονιές και στα χωριά των προαστίων του Παρισιού, σε επαφή με τους εργατικούς κύκλους και τη γραφική παριζιάνικη ζωή. Παράλληλα, εργάστηκε στο Λούβρο μελετώντας τα έργα των μεγάλων Φλαμανδών και Ολλανδών δασκάλων, με ιδιαίτερο θαυμασμό στον Ρέμπραντ, «τον πιο εξαιρετικό ζωγράφο».
Ταξίδεψε στην Ελβετία και στη νότια Γαλλία (1824). Εξέθεσε για πρώτη φορά στο Σαλόν το 1827. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τουρκική Περίπολος, 1831 Το 1828 συνόδευσε στην Ελλάδα τον ζωγράφο Λουί Αμπρουάζ Γκαρνερέ, σε αποστολή δημιουργίας πίνακα για τη ναυμαχία του Ναβαρίνου, και συνέχισε το ταξίδι που τον οδήγησε στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και τη Μέση Ανατολή. Αυτή η εμπειρία ήταν καθοριστική για τον Ντεκάν και μια βαθιά πηγή έμπνευσης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του, κρατούσε σημειώσεις, έκανε σκίτσα και φύλασσε τις εικόνες με τις οποίες κατά την επιστροφή του διαμόρφωσε  το όραμά του για την Ανατολή.
Στο Σαλόν του 1831, εξέθεσε με επιτυχία επτά πίνακες, μεταξύ των οποίων και την Τουρκική Περίπολο, έργο στο οποίο απεικόνισε τον αρχηγό της αστυνομίας της Σμύρνης και τους φρουρούς του να περιφέρονται στους δρόμους της πόλης. Η τολμηρή πιστότητα στη φύση και η τεχνική του που χαρακτηριζόταν από δραματικές αντιθέσεις χρωμάτων και εναλλαγές φωτός και σκιάς έκανε τα έργα του στόχο των συμβατικών κριτικών. Ωστόσο, σύντομα αναγνωρίστηκε και κατατάχθηκε εκείνη την εποχή μαζί με τον Ντελακρουά και τον Οράς Βερνέ ως ένας από τους ηγέτες της γαλλικής ζωγραφικής. Το 1839 του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Έργο
Τα θέματά του περιλαμβάνουν ένα ασυνήθιστα ευρύ φάσμα. Ως αποτέλεσμα των ταξιδιών του στη Μέση Ανατολή, ήταν ίσως ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους ζωγράφους που αναπαρέστησαν βιβλικές σκηνές με φυσικό τοπικό υπόβαθρο. Σ' αυτήν την κατηγορία είναι οι πίνακες Ο Ιωσήφ πωλείται από τους αδελφούς του (1838), Η Εύρεση του Μωυσή (1837) και σκηνές από τη ζωή του Σαμψών. Ο πιο εντυπωσιακός από τους ιστορικούς του πίνακες είναι Η Ήττα των Κίμβρων (1833). αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι Εμπειρογνώμονες (περ. 1837) Ο Ντεκάν φιλοτέχνησε επίσης μια σειρά ρωπογραφιών, κυρίως σκηνές καθημερινής ζωής από τη γαλλική και την αλγερινή ζωή. Επίσης, σε διάφορους πίνακες και σκίτσα απεικόνιζε ζώα όπως σκύλους, άλογα και μαϊμούδες με χαρακτηριστικό χιούμορ. Το πιο γνωστό από τα έργα του αυτής της κατηγορίας είναι Οι Εμπειρογνώμονες (περίπου 1837), μια έξυπνη σάτιρα της κριτικής επιτροπής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών, η οποία είχε απορρίψει αρκετά από τα προηγούμενα έργα του.
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πέρασε στα προάστια του Παρισιού. Έργα του βρίσκονται σε μουσεία όλου του κόσμου, μεταξύ των οποίων στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, στο μουσείο Κοντέ στο κάστρο του Σαντιγί και στη Συλλογή Ουάλας στο Λονδίνο.
Πέθανε στις 22 Αυγούστου 1860 μετά από πτώση από άλογο ενώ κυνηγούσε στο Φονταινεμπλώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι
Χετμάνος
Ο χετμάνος/αταμάνος (λευκορωσικά: гетман, ουκρανικά: гетьман, πολωνικά: Hetman, τσεχικά: hejtman, λιθουανικά: Hetmanas, ρουμανικά: hatman) είναι πολιτικός τίτλος από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, ο οποίος έχει ανατεθεί ιστορικά σε στρατιωτικούς διοικητές. Ήταν ο τίτλος του δεύτερου ανώτατου στρατιωτικού διοικητή στο Βασίλειο της Πολωνίας και στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα. Για μεγάλο μέρος της ιστορίας της Ρουμανίας και του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας, ο χετμάνος ήταν ο δεύτερος στην τάξη του στρατού μετά τον κυβερνώντα πρίγκιπα (ο οποίος κατείχε τη θέση του βοεβόδα). Στην Ουκρανία, ο χετμάνος ήταν επίσης ο ανώτατος στρατιωτικός αξιωματούχος στα χετμανάτα της Ουκρανίας, ο Στρατός της Ζαπορόζιας (1649-1764) και το Ουκρανικό Κράτος (1918). Ο τίτλος του χετμάνου χρησιμοποιήθηκε από τους Κοζάκους της Ουκρανίας από τον 16ο αιώνα και από τους Τσέχους στη Βοημία από τους Πολέμους των Χουσιτών (15ος αιώνας). Ο χετμάνος είναι σήμερα ο όρος για τον εκλεγμένο κυβερνήτη μιας περιοχής της Τσεχίας (κράι).
Ετυμολογία
Μια θεωρία αντλεί τη λέξη από το πρώιμο σύγχρονο άνω γερμανικό Heubtmann (σύγχρονο γερμανικό Hauptmann), με τον Heubt να σημαίνει «κεφάλι» και Mann «άνθρωπος». Το Hauptmann ήταν ένας κοινός στρατιωτικός τίτλος κατά τη μεσαιωνική εποχή, που σημαίνει κυριολεκτικά «καπετάνιος» αλλά λειτουργικά αντιστοιχούσε μάλλον στον σημερινό «στρατηγό». Επιπλέον, έχει προταθεί ότι η τσεχική γλώσσα μπορεί να έχει διατελέσει ως διαμεσολαβητής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τίτλοι
Τριανταίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Τριανταίικα είναι μεγάλο πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 90 μέτρα το οποίο βρίσκεται στον κάμπο του Αγρινίου, νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Στράτου. Απέχει 6 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο και στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Άρτας. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη το 1940 να ανήκει στην τότε κοινότητα Ελαιοφύτου. Το 1984 με το ΦΕΚ 142Α - 21/09/1984 ορίστηκε έδρα του τότε δήμου Νεάπολης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Ελαιόφυτο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελαιοφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νεάπολης του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 1.484 κατοίκους.
Από τα Τριανταίικα κατάγεται ο γνωστός ποδοσφαιριστής Σωκράτης Τριάντης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Έρικ Κνούντσεν Σκάρσχολμ
Ο Έρικ Κνούντσεν, δαν.: Erik Knudsen, (1235-1303) ήταν Δανός δούκας και σενεσάλης (drost), γιος του Κανούτου, δούκα της Εσθονίας και της Χέντβιχ Σβάντεπολκντοτερ και επομένως εγγονός του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας. Το 1277 αναφέρθηκε ως ευγενής (junker). Το 1279 έζησε στη Ζηλανδία στο αγρόκτημά του στο Σκάρσχολμ και ήταν ο επικεφαλής του συμβουλίου της κομητείας. Το 1283 διορίστηκε ως ο σενεσάλης της Δανίας. Το 1284 έγινε δούκας του Νότιου Χάλαντ. Ήταν επίσης κύριος του Σκάρσχολμ. Το 1285 ανακηρύχθηκε ιππότης από τον βασιλιά της Σουηδίας. Είναι θαμμένος στο Ρίνγκστεντ.