cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έρικ ο Μακροσκελής του Λάνγκελαντ
Βιογραφία
Στις 3 Φεβρουαρίου 1296 συνήφθη συμβιβασμός στο Βόρτινγκμποργκ, στον οποίο ο βασιλιάς υποσχέθηκε να παραδώσει την κληρονομιά της Σοφίας, αλλά οι περιουσίες της οικογένειας των δουκών στο νότιο Φούνεν, που ανήκαν στο παρελθόν στον Άβελ κύριο του Λάνγκελαντ, κρατήθηκαν από τον βασιλιά νόμιμα, καθώς τις είχε αποκτήσει από την κόρη του Άβελ. Μόνο η πόλη Ρούντκεμπινγκ μεταφέρθηκε για να γίνει μέρος του φέουδου του Λάνγκελαντ και ο Έρικ επιβεβαίωσε τα δικαιώματα της πόλης την ίδια ημέρα.
Οικογένεια
Νεύτηκε τη Σοφία του Κέρφουρτ, κόρη του Μπούρχαρντ Η΄, κόμη του Κέρφουρτ-Ρόζενμπουργκ, μπουργκράβου του Μαγδεμβούργου και της Γιούτας της Σαξονίας, χήρας του Ερρίκου Δ' της Δανίας. Ο γάμος ήταν άτεκνος.
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Γκούναρ Κάνγκρο
Ο Γκούναρ Φρομχόλντοβιτς Κάνγκρο (Gunnar Kangro, Гуннар Фромхольдович Кангро, 21 Νοεμβρίου 1913 – 25 Δεκεμβρίου 1975, Τάρτου) ήταν Σοβιετικός Εσθονός μαθηματικός. Εργάστηκε κυρίως στη θεωρία άθροισης. Δίδαξε διάφορα μαθήματα για τη μαθηματική ανάλυση, τη συναρτησιακή ανάλυση και την άλγεβρα στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου και έχει γράψει πολλά πανεπιστημιακά εγχειρίδια.
Βιογραφία
Ο Γκούναρ Κάνγκρο γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1913 στο Τάρτου ως το τρίτο και μικρότερο παιδί ενός μηχανικού και εργολάβου οικοδομών. Μετά την αποφοίτησή του από το Σχολείο Δευτεροβάθμιας Επιστήμης Τάρτου (Tartu Reaalgümnaasium) το 1931 έγινε δεκτός στη Σχολή Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Τάρτου, για να σπουδάσει μαθηματικά. Αφού αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 1935 και τελείωσε την υποχρεωτική θητεία στις Εσθονικές Άμυνας, διορίστηκε ως κατώτερος βοηθός στο Εργαστήριο Μαθηματικών και Μηχανικής στο Τεχνικό Ινστιτούτο του Τάλιν (σήμερα Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τάλιν). Υποστήριξε τη μεταπτυχιακή του διατριβή το 1938 υπό την επίβλεψη του καθηγητή Χέρμαν Γιάακσον στο Πανεπιστήμιο Τάρτου. Το 1940 πήρε υποτροφία για διδακτορικές σπουδές από το Πανεπιστήμιο Τάρτου.
Τον Ιούλιο του 1941, ο Κάνγκρο κλήθηκε στον Κόκκινο Στρατό. Υπηρέτησε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1942, όταν στάλθηκε στο Ινστιτούτο Γεωργικής Μηχανοποίησης του Τσελιάμπινσκ. Στα τέλη του 1943, μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, όπου συνέχισε την έρευνά του για την απόκτηση διδακτορικού διπλώματος.
Ο Κάνγκρο επέστρεψε στην Εσθονία το φθινόπωρο του 1944 και από τον Νοέμβριο και μετά άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Τάρτου. Το 1946 έγινε αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μαθηματικής Ανάλυσης. Το 1947–48 ήταν κοσμήτορας της Φυσικομαθηματικής Σχολής. Υπερασπίστηκε τη διδακτορική του διατριβή τον Ιούλιο του 1947 και έγινε καθηγητής το 1951. Μεταξύ των ετών 1948 και 1950, ο Γκούναρ Κάνγκρο έγραψε ένα δίτομο βιβλίο για την ανώτερη άλγεβρα, το οποίο επανεκδόθηκε το 1962. Μεταξύ των ετών 1965 και 1968 εκδόθηκαν τα βιβλία του Μαθηματική Ανάλυση I και II. Το 1952-1959 ήταν επικεφαλής της Έδρας της Γεωμετρίας, από το 1959 μέχρι το θάνατό του το 1975 ήταν επικεφαλής της Έδρας Μαθηματικής Ανάλυσης.
Έρευνα
Στη διδακτορική του διατριβή δημιούργησε μια νέα θεωρία σύγκλισης, η οποία γενίκευσε τη θεωρία άθροισης Μπορέλ και την εφάρμοσε στη μελέτη προβλημάτων, που συνδέονται με τη σύγκλιση σύνθετων σειρών ισχύος. Καθόρισε νέες μεθόδους άθροισης και τις χρησιμοποίησε, για να χαρακτηρίσει τις ιδιότητες του αθροίσματος των σειρών ισχύος και την αναλυτική του συνέχεια. Οι τομείς αθροίσματος σε σχήμα αστεριού των σειρών ισχύος, που αποκτήθηκαν με αυτές τις νέες μεθόδους άθροισης του επέτρεψαν να πάρει αποτελέσματα, που επεκτείνουν τις εφαρμογές των μεθόδων άθροισης Μπορέλ στη θεωρία συναρτήσεων.
Πολυχρόνης Στεργιώτης
Ο Πολυκαρπος-Καρολος (Πολης) Στεργιώτης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1950 ως το 1958.
Γκούναρ Κάνγκρο
Έρευνα
Στη δεκαετία του 1950, έθεσε τις βάσεις στη συστηματική αντιμετώπιση των παραγόντων αθροίσματος μαζί με τους Γερμανούς μαθηματικούς Αλεξάντερ Πεγιερίμχοφ και Βόλφγκανγκ Γιούρκατ. Συνδύασε τις ιδέες της σύγχρονης λειτουργικής ανάλυσης με την κλασική ανάλυση. Μαζί με τον μαθητή του Σίμσον Μπάρον άρχισε να περιγράφει τους συντελεστές αθροίσματος για διπλές σειρές.
Πολυχρόνης Στεργιώτης
Καριέρα
Ο Στεργιώτης εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1950 και ξεκίνησε να αγωνίζεται με την πρώτη ομάδα την σεζόν 1951-52, παίζοντας στον φιλικό αγώνα του Άρη με την Ραπίντ Βιέννης στις 20 Ιανουαρίου 1952. Πήρε θέση βασικού το 1952-53, πετυχαίνοντας το νικητήριο γκολ της ομάδας του τρία λεπτά πριν την λήξη του αγώνα μπαράζ για τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης με αντίπαλο τον Ηρακλή. Αγωνίστηκε σε όλους τους αγώνες της τελικής φάσης του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση.
Αρχικά, αγωνιζόταν ως επιτελικός επιθετικός, αλλά στην συνέχεια τοποθετήθηκε στον χώρο του κέντρου. Έπαιξε στους περισσότερους αγώνες του Άρη μέχρι το τέλος της καριέρας του, κερδίζοντας το πρωτάθλημα βορείου ομίλου του 1956, ενώ την ίδια χρονιά έφθασε μέχρι την ημιτελική φάση του κυπέλλου.
Γκούναρ Κάνγκρο
Διδασκαλία
Μετά τον πόλεμο ο Κάνγκρο είχε μεγάλη επιρροή στον εκσυγχρονισμό της διδασκαλίας των μαθηματικών στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Τα μαθήματά του για την άλγεβρα και τη μαθηματική ανάλυση αντανακλούσαν τις αλλαγές, που συνέβαιναν σε αυτούς τους τομείς κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα: η θεωρία συναρτήσεων των πολυωνύμων αντικαταστάθηκε από την αφηρημένη άλγεβρα, η μαθηματική ανάλυση βασίστηκε σε αξιωματικές μεθόδους και στη θεωρία συνόλων. Το μάθημά του στη λειτουργική ανάλυση έγινε το σημείο εκκίνησης για μια νέα ερευνητική κατεύθυνση στις αριθμητικές μεθόδους στο Τάρτου.
Πολυχρόνης Στεργιώτης
Καριέρα
Το 1956-57, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδος, ενώ στην τελευταία του χρονιά με τον Άρη έπαιξε σε εννέα από τους έντεκα συνολικά αγώνες των "κίτρινων" για το τοπικό πρωτάθλημα.
Γκούναρ Κάνγκρο
Διδασκαλία
Η κύρια συμβολή του Κάνγκρο ήταν η ανατροφή μιας νέας γενιάς μαθηματικών. Έχει επιβλέψει 23 υποψήφιους διδάκτορες στα μαθηματικά. Εκτός από τη μαθηματική ανάλυση, έχει επίσης συμβάλει στην ανάπτυξη της άλγεβρας, των αριθμητικών μεθόδων και της γεωμετρίας στην Εσθονία. Αξιοσημείωτη είναι η πρωτοβουλία του για την αναδιοργάνωση της μαθηματικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου τη δεκαετία του 1960 σε σχέση με την αυξημένη ανάγκη για ειδικούς υπολογιστών.
Πολυχρόνης Στεργιώτης
Καριέρα
Μετά τον Άρη έπαιξε στην Κομοτηνή, ολοκληρώνοντας την καριέρα του στην ομάδα της Θράκης.
Γκούναρ Κάνγκρο
Κληρονομιά
Έχει θεσπιστεί το βραβείο Γκούναρ Κάνγκρο Εγχειρίδιο Κολεγίου, που απονέμεται από την Εσθονική Μαθηματική Εταιρεία και τη Σχολή Μαθηματικών και Πληροφορικής του Πανεπιστημίου του Τάρτου. Απονέμεται για τη συγγραφή πανεπιστημιακών εγχειριδίων στην Εσθονική γλώσσα.
Πολυχρόνης Στεργιώτης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Γκούναρ Κάνγκρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί Κατηγορία:Εσθονοί επιστήμονες
Αχιλλέας Έξαρχος
Ο '''Αχιλλέας Δ. Έξαρχος''' (1867 - ;) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αρδάνιο και ήταν γιος του οπλαρχηγού Δημήτριου Έξαρχου που εἰχε λἀβει μἐρος στην "Εξἐγερση του Πηλἰου" του 1878. Σπούδασε ιατρική με υποτροφἰα του Ελληνικοὐ κρἀτους. Διετέλεσε δήμαρχος του Δήμου Παραληθαίων. Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1915.
Είχε αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Νικόλαο Έξαρχο και τον Γεώργιο Έξαρχο, στέλεχος της Αγροτικής Τράπεζας. Εγγονοί του ήταν οι Θόδωρος Έξαρχος, ηθοποιός, και Αχιλλέας Γ. Έξαρχος, διπλωμάτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Άγγελος Παπαγγέλου
Ο Άγγελος Παπαγγέλου ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1951 ως το 1956.
Καριέρα
Ο Παπαγγέλου ξεκίνησε να αγωνίζεται στον Άρη το 1951, ενώ παράλληλα αγωνιζόταν στους «κίτρινους», ως αναπληρωματικός τερματοφύλακας ο αδελφός του, Βασίλης. Οι δύο τους συνυπήρξαν στην ενδεκάδα του Άρη στον αγώνα κυπέλλου με την ΠΑΕ Διοικητηρίου στις 18 Νοεμβρίου 1951, όπου κέρδισαν με 2-1.
Την επόμενη σεζόν, αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός, ενώ το 1952-53 έλαβε πιο ενεργό ρόλο στην ομάδα, κατακτώντας το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και σκοράροντας το μοναδικό τέρμα του Άρη στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου οι «κίτρινοι» κατέλαβαν την τρίτη θέση.
Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1953-54, ξεκίνησε σαν βασικός πετυχαίνοντας συνολικά έξι τέρματα, τα δύο εκ των οποίων στην πρεμιέρα με αντιπαλο τον ΠΟ Ξηροκρήνης. Συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι το 1956, με την απόδοση του να φθίνει. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μην αγωνιστεί καθόλου την σεζόν 1956-57 και το καλοκαίρι του 1957 μεταγράφηκε στον Μακεδονικό, μαζί με τον αδελφό του, ο οποίος είχε αγωνιστεί μόλις σε έξι αγώνες του Άρη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Τάργκα (περιοδικό)
right|200px|thumb|Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους (3 Ιουλίου 1952) σε εικονογράφηση Βύρωνα Απτόσογλου Το Τάργκα (ή Τάργκα, το Ατρόμητο Ελληνόπουλο) ήταν εβδομαδιαίο αφήγημα περιπέτειας στις ζούγκλες της Αφρικής που εκδόθηκε σε 22 εβδομαδιαία φυλλάδια το 1952 από τους Γ. Γεωργιάδη και Σ. Ανεμοδουρά (μετέπειτα εκδοτικός οίκος Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις ΟΕ). Εντάσσεται στο είδος των περιοδικών της λεγομένης Λαϊκής Λογοτεχνίας ή Παραλογοτεχνίας για παιδιά. Κυκλοφόρησε την περίοδο Ιουλίου-Νοεμβρίου του 1952 και εξέδωσε 22 τεύχη των 32 σελίδων.
Πρωταγωνιστής
Ο κεντρικός χαρακτήρας του αφηγήματος, ο Τάργκα, που δάνεισε το όνομά του στον τίτλο του περιοδικού, υπήρξε πνευματικό δημιούργημα του δημοσιογράφου και συγγραφέα λαϊκών αναγνωσμάτων Στέλιου Ανεμοδουρά, ο οποίος το υπέγραψε με το ψευδώνυμο Θάνος Αστρίτης, ενώ η εικονογράφησή του στο εξώφυλλο και στις εσωτερικές σελίδες ήταν από τον Βύρωνα Απτόσογλου.
Δευτερεύοντες ήρωες
Σύντροφοι του Τάργκα στις περιπέτειές του ήταν η ξανθή καλλονή Μοάνα, της οποίας το πρότυπό της ανιχνεύεται στο μοντέλο των αντιστοίχων «βασιλισσών της ζούγκλας» των αμερικανικών pulps, ο νέγρος «Ατσίδας» που δίνει το κωμικό στοιχείο και ο ελέφαντας «Ζούμπο», παραφθορά του σουαχίλλι «Jumbo» και είναι μάλλον εμπνευσμένος από τον τίτλο αμερικανικού περιοδικού κόμικς εκείνης της εποχής με περιπέτειες ζούγκλας.
Περιβάλλον
Τόσο ο ήρωας του αναγνώσματος, ο Τάργκα, όσο και ο χώρος δράσης του, η αφρικανική ζούγκλα, στις αρχές της δεκαετίας του '40, περιέχουν στοιχεία σαφώς εμπνευσμένα από τις περιπέτειες στη ζούγκλα και από τους αντίστοιχους χαρακτήρες του αμερικανικού λαϊκού αναγνώσματος, που ανθούσε εκείνη την εποχή με ήρωες που ονομάζονται κλωνικοί γόνοι του Ταρζάν, του παγκοσμίως δημοφιλούς ήρωα «βασιλέα της ζούγκλας» που είχε δημιουργήσει ο Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ το 1912.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά κόμικς Κατηγορία:Έλληνες χαρακτήρες κόμικς
Άνκα Κρίζμανιτς
Η Άνκα Κρίζμανιτς, επίσης γνωστή ως Άνκα Κρίζμανιτς-Πάουλιτς (1896–1987) ήταν Κροάτισσα ζωγράφος και χαράκτης και αργότερα επιστημονική εικονογράφος. Ήταν ενεργή μεταξύ 1910-1946.
Σαρτ (νομός)
Η Σαρτ (γαλλικά: Sarthe) είναι γαλλικός νομός της διοικητικής περιοχής Περιοχή του Λίγηρα. Ο νομός έλαβε το όνομά του από τον ποταμό Σαρτ που τον διασχίζει. Το έδαφος του νομού αποτελούσε το ανατολικό μισό της ιστορικής επαρχίας Μαιν.
Άνκα Κρίζμανιτς
Ζωή
Παρακολούθησε μία ιδιωτική σχολή ζωγραφικής, τη Σχολή Ζωγραφικής του Κρίζμαν, στο Ζάγκρεμπ, σπουδάζοντας υπό τον Τόμισλαβ Κρίζμαν. Συνέχισε τις σπουδές της από το 1913 έως το 1917 στην επαγγελματκή σχολή τεχνών στη Δρέσδη της Γερμανίας και ακολούθησε σπουδές στο Παρίσι από το 1920 έως το 1930. Το 1921 και το 1922, εργάστηκε για τη δημιουργία λιθογραφικών χαρτών του Ντουμπρόβνικ, ενώ έμενε σε αυτήν την πόλη. Το έργο ζωγραφικής της είχε δύο μεγάλες σειρές, μία από τις οποίες ήταν «χορός» και εμπνεύστηκε από χορευτές, όπως η Άννα Παύλοβα, η Γκρέτε Βίσενθαλ και η Γερτρούδη Λάιστικοφ. Η άλλη σειρά ήταν «εραστές».
Σαρτ (νομός)
Το INSEE και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 72. Πρωτεύουσα είναι το Λε Μαν.
Άνκα Κρίζμανιτς
Ζωή
Το 1935, γνώρισε τον Γερμανό ζωγράφο Λούντβιχ Γουένινγκερ (1904-1945) και ξεκίνησε ένα ειδύλλιο μεταξύ τους. Στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (περίπου 1939), η σχέση έληξε.
Σαρτ (νομός)
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Σαρτουά και Σαρτουάζ.
Άνκα Κρίζμανιτς
Ζωή
Το 1946, έγινε επιστημονική εικονογράφος για τη Σχολή Ιατρικής στο Ζάγκρεμπ και μείωσε τον χρόνο που ζωγράφιζε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι Κατηγορία:Χαράκτες Κατηγορία:Γυναίκες εικονογράφοι
Σαρτ (νομός)
Η πρωτεύουσά του Λε Μαν οφείλει την παγκόσμια φήμη της στις 24 ώρες του Λε Μαν, γνωστό γεγονός στον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|O Λουάρ στην κοινότητα Λα Φλες Ο νομός Σαρτ βρίσκεται στο βόρειο άκρο της διοικητικής περιοχής Περιοχή του Λίγηρα. Βρίσκεται νότια της Νορμανδίας και στο νότιο άκρο της οροσειράς της Αρμορικής. Συνορεύει με τους νομούς: στο βορά με τον Ορν, βορειοανατολικά με Ερ-ε-Λουάρ, ανατολικά με Λουάρ-ε-Σερ, νότια με Αντρ-ε-Λουάρ και Μαιν-ε-Λουάρ και τέλος, δυτικά με Μαγιέν.
Ο νομός βρίσκεται στην είσοδο της κοιλάδας του Λίγηρα μεταξύ της οροσειράς της Αρμορικής στα δυτικά και της λεκάνης του Παρισιού στα ανατολικά. Σηματοδοτείται από μια σημαντική δασώδη κάλυψη, με τέσσερα δημόσια δάση, ο νομός είναι κατά κύριο λόγο αγροτικός.
Με σχεδόν 4.000 χιλιόμετρα υδάτινων ρευμάτων, ο νομός Σαρτ διαθέτει ένα πολύ πυκνό υδρογραφικό δίκτυο, το οποίο οργανώνεται γύρω από τρεις κύριους ποταμούς: Λουάρ, Σαρτ, από τον οποίο έλαβε το όνομά του και Ουίν.
Έχει πληθυσμό 567.561 κατοίκους (2016). Με μέτρια πληθυσμιακή ανάπτυξη, ο νομός είναι ο δεύτερος με μικρότερο πληθυσμό στην Περιοχή του Λίγηρα. Έχει τέσσερις πόλεις με περισσότερους από 10.000 κατοίκους: την πρωτεύουσα Λε Μαν, καθώς και τις κοινότητες Λα Φλες, Σαμπλέ-συρ-Σαρτ και Αλόν. Η πρωτεύουσα και η αστική περιοχή της φιλοξενούν περισσότερο από το μισό πληθυσμό, περίπου 300.000 άτομα, ενώ ο υπόλοιπος νομός είναι αραιοκατοικημένος και διατηρεί αγροτικό χαρακτήρα, με τη γεωργία να αποτελεί το κύριο τμήμα της οικονομίας.
Η άφιξη των σιδηροδρόμων το 1854 ενίσχυσε το εμπόριο για την τοπική οικονομία. Μια σύνδεση TGV κατασκευάστηκε το 1989, συνδέοντας την κοινότητα με τη μεταφορά υψηλής ταχύτητας.
Όσον αφορά τις οδικές συνδέσεις, το A11 autoroute, το οποίο κατασκευάστηκε το 1978, ενισχύει τη στρατηγική θέση του νομού Σαρτ ως πύλη προς τη γαλλική δύση.
Κλίμα
Ο νομός Σαρτ, χάρη στην εγγύτητα της Μάγχης και του Ατλαντικού Ωκεανού, έχει ωκεάνιο κλίμα. Ωστόσο, λόγω της απόστασης από τις ακτές, έχει κάποια ηπειρωτική επιρροή, η οποία χαρακτηρίζεται από μικρότερη βροχόπτωση από την ακτή και θερμότερα καλοκαίρια.
Ιστορία
Αντιστοιχεί ουσιαστικά στην ιστορική περιοχή Μαιν και συγκεκριμένα στο μισό ανατολικό τμήμα της, το Άνω Μαιν. Το νοτιοδυτικό τμήμα του νομού που αντιστοιχεί στην κοιλάδα του Λουάρ ήταν τμήμα της ιστορικής περιοχής Ανζού και ονομάζεται «Ανδεγαυική Μαγιέν» (Mayenne Angevin).
Από το 1955 ο νομός αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Περιοχή του Λίγηρα.
Προϊστορία και αρχαιότητα
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Ντολμέν ντε Λομ, στην περιοχή της Σαρτ]] Τα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης στην περιοχή του νομού Σαρτ είναι πολύ παλιά. Κατά τη διάρκεια της Νεολιθικής εποχής, κατασκευάστηκαν πολλά μεγαλιθικά μνημεία, όπως το ντολμέν ντε Λομ. Στην περιοχή υπάρχουν 28 ντολμέν και 46 μενίρ, πολλά από τα οποία είναι καταχωρημένα ως Ιστορικά Μνημεία της Γαλλίας. Αρκετοί νεολιθικοί οικισμοί ανακαλύφθηκαν στο νομό, όπως και πέτρινα τσεκούρια στο Λε Μαν.
Από τον 5ο αιώνα π.Χ., μια κελτική φυλή κατέλαβε το σημερινό έδαφος της Σαρτ: οι Ωλέρκοι Σενομάνοι. Ο Τάκιτος τους αναφέρει μεταξύ αυτών που εισέβαλαν στην Ιταλία τον 6ο αιώνα π.Χ. υπό την ηγεσία του Μπελοβέσου και εγκαταστάθηκαν στο βόρειο τμήμα της ιταλικής χερσονήσου. Κυριότερα κέντρα της περιοχής αποτελούσαν οι δύο αστικοί κόμβοι, το Βίντουνουμ- σημερινό Λε Μαν και το Νοβιοντούνουμ-σημερινό Ζυμπλαίν. Κατά τη διάρκεια του γαλατικού πολέμου (58-52 π.Χ.), o εκατόνταρχος του Ιούλιου Καίσαρα, Πόπλιος Λικίνιος Κράσσο ς, υπέταξε τη φυλή, η οποία λίγα χρόνια αργότερα, το 52 π.Χ., συμμετείχε στην εξέγερση των γαλατικών φυλών με επικεφαλής τον Βερκιγγετόριξ, αποστέλλοντας 5.000 άνδρες στη μάχη της Αλέσιας. μικρογραφία|264x264εσ Μετά την κατάκτηση της Γαλατίας, τα εδάφη των Ωλέρκων Σενομάνων επισυνάφθηκαν στη ρωμαϊκή επαρχία της Λουγδουνικής Γαλατίας και το Βίντουνουμ βρισκόταν στο κέντρο ενός μεγάλου δικτύου ρωμαϊκών δρόμων ανάμεσα στις μεγάλες πόλεις της περιοχής. Αυτοί οι δρόμοι ήταν εφοδιασμένοι με σταθμούς ανάπαυσης και πανδοχεία, τόποι που αργότερα εξελίχθηκαν σε οικισμούς, όπως η κοινότητα Βας.
Με τις αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν αποκαλυφθεί πολλά ερείπια της ρωμαιογαλατικής περιόδου στην περιοχή. Τα ρωμαϊκά τείχη του Λε Μαν χτίστηκαν στα τέλη του 3ου αιώνα για να αντέξουν τις βαρβαρικές επιδρομές, που από τον 3ο αιώνα διατάραξαν την Pax Romana. Στην κοινότητα Ωμπινιέ-Ρακάν στα νότια του νομού, ο αρχαιολογικός χώρος της Σερέ περιλαμβάνει θέατρο, φόρουμ, ναό, λουτρά και υδραγωγείο. Στο Λε Μαν, στις όχθες του ποταμού Ουίν, ανακαλύφθηκε ένας θησαυρός 152 χρυσών γαλατικών νομισμάτων στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Πρώιμος Μεσαίωνας
μικρογραφία|260x260εσ|Ο καθεδρικός ναός του [[Λε Μαν]] Ο Χριστιανισμός εισήχθη στη Σαρτ από τον 4ο αιώνα αρχικά κατά μήκος των ρωμαϊκών δρόμων, χάρη σε ιεραποστόλους και σταδιακά διαδόθηκε γύρω από το Λε Μαν, με το κήρυγμα του Αγίου Ιουλιανού, πρώτου επισκόπου του Λε Μαν.
Στα τέλη του 5ου αιώνα, ένας Φράγκος αρχηγός με το λαό του εγκαταστάθηκε στο Λε Μαν, παίρνοντας τον τίτλο του βασιλιά. Εκθρονίστηκε και δολοφονήθηκε από τον Κλοβίς το 510. Για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους, οι Φράγκοι βασίστηκαν στους επισκόπους, που είχαν πραγματική εξουσία στην πόλη. Εκείνη την εποχή, ιδρύθηκαν πολλά μοναστήρια στην περιοχή, όπως το αββαείο του Σαιν-Βενσάν στο Λε Μαν.
Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου του Ευσεβή το 840, ξέσπασε δυναστική διαμάχη ανάμεσα στους τρείς γιους του για την εξουσία στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών και η περιοχή έγινε πεδίο μαχών. Ο επίσκοπος Αλντρίκ έφυγε από το Λε Μαν για να ακολουθήσει τον Κάρολο τον Φαλακρό καθώς τα στρατεύματα του Λοθάριου κατέστρεφαν τα προάστια της πόλης. Η σχετική ησυχία επανήλθε μετά τη συνθήκη του Βερντέν, το 843.
Η πρώτη εισβολή των Βίκινγκς στο Λε Μαν το 865 είχε ως αποτέλεσμα τη λεηλασία της πόλης και την καταστροφή του καθεδρικού ναού. Τον επόμενο χρόνο, οι Βίκινγκς λεηλάτησαν την πόλη και πάλι, αλλά χτυπήθηκαν στο δρόμο της επιστροφής από τον Ροβέρτο τον Ισχυρό στην μάχη του Μπρισάρτ. Τα ρωμαιογαλατικά τείχη αποκαταστάθηκαν από το 869. Οι Βίκινγκς επιχείρησαν να πάρουν πάλι την πόλη το 875, αλλά απέτυχαν. Συνέχισαν όμως τις επιδρομές τους στην περιοχή προκαλώντας μεγάλες καταστροφές.
10ος-13ος αιώνας
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το αββαείο Επώ Μεταξύ του 10ου και του 11ου αιώνα, η κομητεία Μαιν σηματοδοτήθηκε από τους αγώνες εξουσίας μεταξύ κομήτων και αρχιεπισκόπων του οίκου Μπελέμ.
Κατά το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, για την επικυριαρχία στην περιοχή εκδηλώθηκαν αντιπαλότητες ανάμεσα στου κόμητες του Ανζού και τους δούκες της Νορμανδίας. Από το 1040, ο Γοδεφρείδος Β΄ του Ανζού, κόμης του Ανζού, κατέλαβε την περιοχή. Ο κόμης του Μαιν επεδίωξε την υποστήριξη του Γουλιέλμου, δούκα της Νορμανδίας, ο οποίος και επεκράτησε τελικά στη διαμάχη και το 1063 εγκατέστησε τον γιο του Ροβέρτο Β΄ της Νορμανδίας επί κεφαλής της κομητείας.
Το 1090, οι τοπικοί άρχοντες εξεγέρθηκαν εναντίον της εξουσίας των Νορμανδών και κάλεσαν τον Ούγο Ε΄ για να κυβερνήσει ως κόμης του Μαιν. Αυτός, ανίκανος ηγεμόνας, το 1092 πούλησε το Μαιν στον ξάδερφό του Ελί ντε λα Φλες. Ο Ελί πάντρεψε την κόρη του Ερμενγάρδη με τον Φούλκωνα Ε', συνδέοντας έτσι οριστικά το Μαιν με το Ανζού.
Από την ένωση μεταξύ της Ερμενγάρδης και του Φούλκωνα γεννήθηκε ο Γοδεφρείδος Ε΄ του Ανζού, ιδρυτής της δυναστείας των Πλανταγενετών. Ο γιος του Ερρίκος Β ', γεννήθηκε στο Λε Μαν το 1133 και έγινε βασιλιάς της Αγγλίας το 1154. Στις αρχές του 13ου αιώνα, ο Φίλιππος Αύγουστος κατέσχεσε την κομητεία του Μαιν και την παραχώρησε στη Βερεγγάρια της Ναβάρρας, χήρα του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου. Η βασίλισσα αυτή έμεινε στο Λε Μαν μέχρι το θάνατό της, όπου, το 1229 ίδρυσε το αββαείο Επώ. Το 1246, ο Λουδοβίκος Θ' παραχώρησε το Μαιν σαν πρόσοδο (apanage) στον αδελφό του Κάρολο τον Ανδεγαυό.
Ο Εκατονταετής πόλεμος
μικρογραφία|426x426εσ|Ο [[Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας|Ιωάννης Β' ο Αγαθός]] Το Μαιν συνδέθηκε με το γαλλικό Στέμμα το 1328, όταν ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας, κόμης του Μαιν και του Ανζού, έγινε βασιλιάς της Γαλλίας. Διέμενε με τη σύζυγό του Ιωάννα της Βουργουνδίας στο κάστρο κοντά στο Λε Μαν, όπου γεννήθηκε ο γιος τους, ο οποίος έγινε βασιλιάς ως Ιωάννης Β΄ ο Αγαθός. Ο Ιωάννης απομάκρυνε και πάλι την κομητεία του Μαιν από το στέμμα και την παραχώρησε σαν πρόσοδο (apanage) στον αδελφό του Λουδοβίκο Α΄ του Ανζού.
Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η κομητεία Mαιν επλήγη ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Μετά τη γαλλική ήττα στη μάχη του Πουατιέ το 1356, ο Ιωάννης Β΄ ο Αγαθός αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους, που μπήκαν στην περιοχή, κατέλαβαν φρούρια και κατέστρεψαν τα προάστια του Λε Μαν. Το 1370, ο κοντόσταυλος Μπερτράν ντε Γκεσλέν κέρδισε μια αποφασιστική νίκη επί των Άγγλων στη μάχη του Πονβαλλαίν. Την επόμενη μέρα κατέλαβε το Βας και απομάκρυνε τους Άγγλους στα νότια του Λίγηρα.
Στο 1417, ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας αποβιβάσθηκε στη Νορμανδία και κατέλαβε το βόρειο τμήμα της κομητείας. Μετά τη μάχη του Βερνέιγ το 1424, οι Άγγλοι ολοκλήρωσαν την κατάκτηση του Μαιν και κατέλαβαν το Λε Μαν και τα άλλα οχυρά της περιοχής το 1425, που παρέμειναν υπό αγγλική κυριαρχία έως την απελευθέρωση το 1448. Το 1481, ο τελευταίος κόμης Κάρολος Δ΄ του Ανζού, κληροδότησε το Μαιν στον εξάδελφό του Λουδοβίκο ΙΑ΄ Βαλουά και η περιοχή προσαρτήθηκε στο γαλλικό βασίλειο.
Νεότερη εποχή
Κατά τη Γαλλική επανάσταση και στο τέλος του 1793, κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βανδέας, η Σαρτ επηρεάστηκε από την εκστρατεία του στρατού της Βανδέας που ξεκινώντας από την Βανδέα, επεχείρησε να φθάσει στη Γκρανβίλ στη Μάγχη, όπου περίμενε ενισχύσεις από την Αγγλία. Στην περιοχή έγιναν πολλές μάχες και εξεγέρσεις, όπως η εξέγερση των Σουάνων, που έλαβαν τέλος στην περίοδο της Α' Αυτοκρατορίας.
Μετά την πτώση του Ναπολέοντα στη μάχη του Βατερλώ το 1815, ο νομός κατελήφθη από πρωσικά στρατεύματα. Μια πρώτη ταξιαρχία έφτασε στο Λε Μαν στις 3 Αυγούστου, ακολουθούμενη από δύο άλλες ταξιαρχίες που προορίζονταν για στρατόπεδα στην περιοχή Λα Φλες και Μαμέρς. Η κατοχή διήρκεσε σχεδόν δύο μήνες, μέχρι την αναχώρηση των Πρώσων στις 28 Σεπτεμβρίου.
Σύγχρονη εποχή
αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ|Λα Μανσέλ, εφεύρεση του Αμεντέ Μπολέ, 1878 μικρογραφία|230x230εσ|Ο Γουίλμπουρ Ράιτ στο Λε Μαν, 1908 Η Β' Αυτοκρατορία τελείωσε με τον γαλλο-πρωσικό πόλεμο του 1870. Μετά τη μάχη του Σεντάν, όπου οι Γάλλοι νικήθηκαν την 1η Οκτωβρίου, το 1870, ο Λεόν Γκαμπετά σχημάτισε τον στρατό του Λίγηρα για να συνεχίσει τον πόλεμο κατά των Πρώσων. Οι πρώτες μάχες στο νομό Σαρτ έγιναν τον Νοέμβριο γύρω από την κοινότητα Λα Φερτέ-Μπερνάρ. Μετά τη γαλλική ήττα σε Ορλεάνη και Λουανί στις αρχές Δεκεμβρίου, ο στρατός του Λίγηρα αναδιοργανώθηκε και αποφασίστηκε να αναδιπλωθεί πίσω στο Λε Μαν. Στις 25 Δεκεμβρίου οι Πρώσοι επιτέθηκαν και λεηλάτησαν την κοινότητα Σαιν-Καλαί, στα ανατολικά του νομού. Η μάχη του Λε Μαν άρχισε από τις 9 Ιανουαρίου, το 1871, αλλά μετά από μερικές ημέρες αντίστασης, ο γαλλικός στρατός αναγκάστηκε να υποχωρήσει στη Λαβάλ και στη δεξιά όχθη του Μαγιέν, ενώ υπογράφονταν η ανακωχή που έληγε τον πόλεμο. Έτσι άρχισε η δεύτερη πρωσική κατοχή του νομού Σαρτ και ο πρωσικός στρατός κατέλαβε το νομό.
Η άφιξη του σιδηροδρόμου στην περιοχή το 1854 ενίσχυσε το εμπόριο για την τοπική οικονομία.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, το Λε Μαν έγινε πρότυπο στον τομέα των μεταφορών, με τις εφευρέσεις στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας των αδελφών Λεόν και Αμεντέ Μπολέ, και τις πρώτες αεροπορικές πτήσεις των αδελφών Ράιτ.
Από το 1923, πραγματοποιείται στο Λε Μαν κάθε χρόνο τον Ιούνιο ο αγώνας αυτοκινήτων 24 ώρες του Λε Μαν, γνωστό γεγονός στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Είναι ένας από τους τρεις πιο διάσημους αγώνες στον κόσμο με το Γκραν Πρι του Μονακό και το Ράλι Ιντιανάπολις 500.
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί έφτασαν στο Λε Μαν στις 18 Ιουνίου 1940, και κατέλαβαν τις κοινότητες Λα Φλες και Λυντ, νότια του νομού, την επόμενη μέρα. Το Λε Μαν απελευθερώθηκε στις 8 Αυγούστου 1944 και ο υπόλοιπος νομός στις 10 Αυγούστου.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|280x280εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Σαρτ Ο νομός Σαρτ αποτελείται από 3 διοικητικά διαμερίσματα, 21 καντόνια και 354 κοινότητες.
Πόλεις
μικρογραφία|420x420εσ|Θέση του νομού στην [[Περιοχή του Λίγηρα]] Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Σαρτ είναι:
Οικονομία
Στην περιοχή της πρωτεύουσας Λε Μαν υπάρχει ανεπτυγμένη βιομηχανία, με μονάδες ηλεκτρονικών, ηλεκτρομηχανών, αυτοκινητοβιομηχανία, κινητήρων, υφασμάτων, παρασκευής τροφίμων κ.α. Η οικονομία του υπόλοιπου νομού στηρίζεται στη γεωργία, με καλλιέργεια σιτηρών και πατάτας, και κτηνοτροφία, κυρίως με βοοειδή.
Αξιοθέατα
Στο νομό Σαρτ, η αρχιτεκτονική και πολιτιστική κληρονομιά περιλαμβάνει 408 κτίρια καταχωρημένα ως ιστορικά μνημεία. Η μεσαιωνική κληρονομιά είναι πολύ πλούσια, ιδιαίτερα στο Λε Μαν. Στο ιστορικό κέντρο, υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά μεσαιωνικά σπίτια με ξυλοδεσιές. Η στρατιωτική αρχιτεκτονική είναι επίσης παρούσα με αρκετά μεσαιωνικά φρούρια και κάστρα, διάσπαρτα σε όλο το νομό. Στις περισσότερες κοινότητες υπάρχουν επίσης παλιές εκκλησίες και αββαεία, θαυμάσια δείγματα της θρησκευτικής μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής.
Α με περισπωμένη (Κυριλλικό)
Το Α με περισπωμένη (А̃ а̃, πλάγια γραφή: А̃ а̃) είναι γράμμα του Κυριλλικού αλφαβήτου. Σε όλες τις μορφές του, είναι ολόιδιο με το αντίστοιχο λατινικό γράμμα Α με περισπωμένη (Ã ã, πλάγια γραφή: Ã ã).
Το A με περισπωμένη χρησιμοποιείται μόνο στο αλφάβητο της Χιναλούγκ γλώσσας και αντιπρωσοπεύει τον ήχο /ɑ/.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυριλλικό αλφάβητο
Γεώργιος Α΄ της Ιμερετίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην οικογένεια του Βαγράτ Α΄ του δούκα (και πρώην βασιλιά) του Ιμερέτι, και της συζύγου του από την οικογένεια Τζακέλι του Σάμτσχε. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλέξανδρο Α΄μετά το τέλος εκείνου και έγινε βασιλιάς της Ιμερέτης. Ο Αλέξανδρος Α΄ είχε αυτοανακηρυχτεί βασιλιάς, αφού είχε αυτονομηθεί από τον βασιλιά Βαγκράτ Ε΄ της Γεωργίας, επωφελούμενος την εισβολή του Τιμούρ Λενκ στη χώρα. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο Γεώργιος Α¨ είχε αρχικά μεγαλύτερη επιτυχία στην εδραίωση της εξουσίας του στο Ιμερέτι: περισσότερα φρούρια κατασχέθηκαν από τους πιστούς του Βαγράτ και ο προστατευόμενοός του, ο Άρσεν, εγκαταστάθηκε ως Καθολικός της Γεωργιανής Εκκλησίας το 1390. Το 1392 οδήγησε τον στρατό του για να υποτάξει τον Βάμεκ Α΄ Νταντιάνι, δούκα της Mινγκρέλια, αλλά υπέστη συντριπτική ήττα και σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Μετά από πρόσκληση του Βάμεκ, ο γιος τού Μπαγκράτ Ε', ο Γεώργιος Ζ΄, κατέλαβε το Ιμερέτι, ενώνοντάς το ξανά με το βασίλειο της Γεωργίας. Ο αδερφός του Γεωργίου, Κωνσταντίνος, και ο ανιψιός του, Δημήτριος, γιος του Αλεξάνδρου Α΄ του Ιμερέτι, κατέφυγαν στον Βόρειο Καύκασο, στα εδάφη των Βαλκάρων (Basiani στις Γεωργιανές πηγές).
Νικόλαος Γερβέλιος
Ο Νικόλαος Γερβέλιος ή Nikolaus Gerbel ή Nikolaus Gerbellius (1485 περ. – 1560) ήταν Γερμανός ανθρωπιστής της Αναγέννησης, νομικός και διδάκτωρ του Αστικού και Κανονικού Δικαίου.
Ο Νικόλαος Γερβέλιος ήταν μέλος ενός κύκλου λογίων που ζούσαν στο Στρασβούργο. Είναι γνωστός για τη φιλία του με τον Λούθηρο, για την αλληλογραφία του με το Έρασμο και τον Μελάγχθονα, καθώς και την υποστήριξή του προς τον Γιόχαν Ρόιχλιν (Johann Reuchlin) στη διαμάχη του τελευταίου με τον Γιοχάνες Πφέφερκορν (Johannes Pfefferkorn).
Γεννήθηκε στο Πφόρτσχαϊμ του Μέλανα Δρυμού και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από το 1502 έως το 1505, στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας από το 1505 έως το 1506, στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν από το 1508 έως το 1512 και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Δίδαξε για πολλά χρόνια ως καθηγητής του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, όπου και πέθανε σε προχωρημένη ηλικία.
Δημοσίευσε πολλά έργα σχετικά με τη ρωμαϊκή ιστορία, καθώς και την αρχαία ελληνική γεωγραφία, όπως το γνωστό: Nicolai Gerbelij in descriptionem Graeciae Sophiani, praefatio, που εκδόθηκε στη Βασιλεία, το 1545. Η έκδοση αυτή είναι μία Περιγραφή της Ελλάδος του Κερκυραίου Νικολάου Σοφιανού με σχόλια του Γερβέλιου, στην οποία συμπεριλαμβάνονται είκοσι μία ξυλογραφίες εντός του κειμένου, που απεικονίζουν, με φανταστικό τρόπο και γοτθικό ύφος, αρχαίες αλλά και σύγχρονες ελληνικές πόλεις και τοποθεσίες. Τα επεξηγηματικά κείμενα αντλούν πληροφορίες από αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς. Από τις αρχικές εκδόσεις του Σοφιανού δεν σώζεται καμία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί ανθρωπιστές Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Γδύσου και μη μιλάς
Η κινηματογραφική ταινία Γδύσου και μη μιλάς είναι κωμωδία γυρισμένη το 1980, σε συμπαραγωγή Ιταλίας και Γαλλίας, και έχει διάρκεια 108 λεπτά. (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: SONO FOTOGENICO).
Υπόθεση
Ο Antonio (Renato Pozzetto) ζει στο Laveno, στις όχθες της λίμνης Maggiore, και στη ζωή του έχει ένα πάθος: το σινεμά. Μεγάλη του φιλοδοξία είναι να γίνει ηθοποιός, όπως τα είδωλά του που παρακολουθεί ανελλιπώς στη μεγάλη οθόνη. Αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να πάει στη Ρώμη, όπου ερωτεύεται μια καλλονή, την Cinzia (Έντβιτζε Φένεκ), μα γρήγορα διαπιστώνει ότι ο κόσμος του κινηματογράφου δεν είναι όπως τον είχε φανταστεί. Ο Antonio, αναζητώντας τη δόξα, θα θέσει από νωρίς ως στόχο το Hollywood, μα δεν θα αργήσει να καταλάβει πως το Laveno είναι το πιο κατάλληλο μέρος για αυτόν...
Βασικοί συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Renato Pozzetto, Edwige Fenech, Aldo Maccione, Julien Guiomar, Michel Galabru, Livia Ermolli Σενάριο: Massimo Franciosa, Marco Risi, Dino Risi - Σκηνοθεσία: Dino Risi
Trivia
Στα αξιοσημείωτα της ταινίας είναι οι σύντομες εμφανίσεις, σε κάποιες σεκάνς της, μεγάλων ονομάτων του ιταλικού σινεμά. Πρόκειται για τους: Barbara Bouchet, Vittorio Gassman, Ugo Tognazzi, Mario Monicelli, κ.α.. Προφανώς ο σπουδαίος σκηνοθέτης της ταινίας αξιοποίησε τις γνωριμίες του μαζί τους, λόγω της κοινής τους πορείας στον χώρο της 7ης τέχνης. Άλλωστε η εν λόγω ταινία αποτελεί μια σάτιρα για τα τεκταινόμενα στον χώρο του ιταλικού σινεμά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Κομέντια αλ'ιταλιάνα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνο Ρίζι
Το Σύνδρομο της Κίνας
Το Σύνδρομο της Κίνας (The China Syndrome) είναι δραματικό θρίλερ αμερικανικής παραγωγής του 1979, σε σκηνοθεσία Τζέιμς Μπρίτζες και σενάριο των Μπρίτζες, Μαικ Γκρέι και Τ.Σ. Κουκ. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιν Φόντα, Τζακ Λέμον και ο Μάικλ Ντάγκλας.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 1979, όπου διαγωνίστηκε για τον Χρυσό Φοίνικα, ενώ ο Τζακ Λέμον παρέλαβε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού. Κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 16 Μαρτίου 1979, δώδεκα ημέρες πριν από το Πυρηνικό ατύχημα του Θρι Μάιλ Άιλαντ στην επαρχία Dauphin της Πενσυλβανίας, που έδωσε στο θέμα της ταινίας μια απροσδόκητη προφητεία. Μετά την κυκλοφορια της, η ταινία ήταν μια κρίσιμη και εμπορική επιτυχία με τους κριτικούς να επαινούν τα σκηνικά, την σκηνοθεσία και τις ερμηνείες της Φόντα και του Λέμον. Έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες στην 52η τελετή απονομής των Όσκαρ: Α' Ανδρικού Ρόλου (Λέμον), Α' Γυναικείου Ρόλου (Φόντα), Καλύτερου σχεδιασμού παραγωγής (Τζένκινς, Πάρκερ) και Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου.
Πλοκή
Κατά την επίσκεψη στο πυρηνικό εργοστάσιο της Βεντανα έξω από το Λος Άντζελες, η τηλεοπτική ρεπορτέρ Κίμπερλι Γουελς, ο εικονολήπτης Ρίτσαρντ Ανταμς και ο ηχολήπτης τους Χέκτορ Σάλας γινινται μάρτυρες μιας ισχυρής σεισμικής δονησης. Ο επόπτης βάρδιας Τζακ Κόντελ παρατηρεί μια ασυνήθιστη δόνηση στο φλιτζάνι καφέ του.
Ψάχνοντας να βρει την απάντηση διαπιστώνει ότι ένας μετρητής δείχνει υψηλά επίπεδα νερού μέσα στον αντιδραστήρα, τότε ο Γκοντελ αρχίζει να αφαιρεί νερό από τον πυρήνα, αλλά ο μετρητής παραμένει υψηλός καθώς οι χειριστές ανοίγουν περισσότερες βαλβίδες για να αφαιρέσουν το νερό. Ένας άλλος χειριστής παρατηρεί ένα δεύτερο μετρητή που δείχνει χαμηλά επίπεδα νερού. Ο Γκοντελ βγάζει εκτός λειτουργίας τον πρώτο μετρητή, ο οποίος αμέσως αποκολλάται και πέφτει για να δείξει πολύ χαμηλά επίπεδα. Οι υπάλληλοι αντλούν επειγόντως νερό πίσω δείχνοντας ανακούφιση για την επαναφορά του αντιδραστήρα ξανά υπό έλεγχο. Ο Ρίτσαρντ μαγνητοσκοπήσει το περιστατικό παρά το γεγονός ότι του ζητείται να μην το κανυει για λόγους ασφαλείας. Η προϊστάμενη του Κίμπερλι, προσπαθει να το δημοσιοποιησει αλλά οι υπεύθυνοι του τηλεοπτικού σταθμού την καλούν να μην αναφέρει το τι συνέβη. Ο Ρίτσαρντ κλέβει το φιλμ και το δείχνει σε εμπειρογνώμονες που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το εργοστάσιο ήρθε επικίνδυνα κοντά σε ένα πυρηνικό ατύχημα αποκαλώντας το «το σύνδρομο της Κίνας».
Κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης του εργοστασίου πριν από την επαναφορά του στο δίκτυο, ο Γκοντελ ανακαλύπτει μια λακκούβα ραδιενεργού νερού που προφανώς διαρρέει από μια αντλία. Πιέζει για να καθυστερήσει την επανεκκίνηση του αντιδραστήρα, αλλά ο επικεφαλής του εργοστασίου δεν θέλει τίποτα να σταθεί στο δρόμο της επανεκκίνησης. Ο Γκοντελ διαπιστώνει ότι μια σειρά ακτινογραφιών που υποτίθεται ότι επιβεβαιώνουν τις συγκολλήσεις στη διαρροή της αντλίας είναι ολοιδιες και πιστευει οτι ο εργολάβος απλά συνέχισε να επαναλάβει την ίδια ακτινογραφία. Φέρνει τα στοιχεία στον υπεύθυνο εργοστασίου, ο οποίος τον απομακρύνει ως παρανοϊκό, δηλώνοντας ότι οι νέες ακτινογραφίες θα κοστίζουν 20 εκατομμύρια δολάρια. Ο Γκοντελ ερχεται αντιμετωπος τον Royce, έναν υπάλληλο της εταιρείας Foster-Sullivan που δημιούργησε τον αντιδραστήρα, ο οποίος είναι εκείνος που υπέγραψε για τις ακτινογραφίες. Ο Γκοντελ απειλεί να πάει στην Επιτροπή Ρυθμισης Πυρηνικής Ενέργειας, αλλά ο Royce τον απειλεί.Η Κίμπερλι και ο Ρίτσαρντ προσέρχονται στο σπίτι του Γκοντελ ο οποιος και εκφράζει τις ανησυχίες του. Η Κίμπερλι και ο Ρίτσαρντ τον καλούν να καταθέσει στις ακροάσεις του NRC σχετικά με τα σχέδια της Foster-Sullivan για την κατασκευή ενός άλλου πυρηνικού εργοστασίου. Ο Γκοντελ συμφωνεί να το κανει μολις αποκτήσει, μέσω του Χέκτορ, τις ψευδείς ακτινογραφίες.
Το αυτοκίνητο του Χέκτορ εκτρέπεται από το δρόμο και δυο αντρες παίρνουν τις ακτινογραφίες. Ο Γκοντέλ κυνηγάται από άντρες που περιμένουν έξω από το σπίτι του. Κατορθώνει και φτανει στο εργοστάσιο όπου βρίσκει καταφύγιο, και διαπιστώνει ότι ο αντιδραστήρας βρισκεται σε πλήρη ισχύ. Παιρνοντας ένα όπλο από έναν φρουρό, τον εξαναγκάζει, συμπεριλαμβανομένου και του φίλου και συναδέλφου του Τεντ Σπίντλερ, να αποχωρήσουν απο την αίθουσα ελεγχου και ζητά να γίνει συνέντευξη από την Κίμπερλι σε ζωντανή μεταδοση. Οι υπευθυνοι του εργοστασιου συμφωνουν με τη συνέντευξη προκειμένου να κερδισουν χρόνο καθώς προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο του εργοστασίου.
Κατά την διάρκεια της μετάδοσης, οι τεχνικοί του αντιδραστηρα σκόπιμα προκαλούν μια δόνηση, έτσι ώστε να μπορούν να αποσπάσουν την προσοχή του Γκοντέλ και να επανακτήσουν την αίθουσα ελέγχου. Μια ομάδα SWAT κανει την εμφάνιση της, το τηλεοπτικό καλώδιο κόβεται και ο Γκοντέλ πυροβολείται. Πριν πεθάνει, αισθάνεται και πάλι την ασυνήθιστη δόνηση. Η δόνηση που προκύπτει τίθεται υπό έλεγχο μόνο από τα αυτόματα συστήματα του εργοστασίου και το εργοστάσιο υφίσταται σημαντική ζημιά καθώς η αντλία λειτουργεί δυσλειτουργικά. Οι αξιωματούχοι του πυρηνικού αντιδραστήρα προσπαθούν να εμφανίσουν τον Γκοντέλ ως συναισθηματικά διαταραγμένο, αλλά τους αντεπιτίθεται ενας συναισθηματικα φορτισμενος Σπιντλερ σε ζωντανή μετάδοση λέγοντας ότι ο Γκοντέλ δεν ήταν τρελός και δεν θα είχε πάρει ποτέ τέτοιες αποφασεις αν δεν υπήρχε κάτι λάθος. Μια κουρασμένη Κίμπερλι ολοκληρώνει την μετάδοση της και οι ειδήσεις περνούν στο εμπορικό.
Παραγωγή
Η αναφορά των γεγονότων στην ταινία βασίζεται σε γεγονότα που συνέβησαν το 1970 στο σταθμό παραγωγής της Δρέσδης έξω από το Σικάγο. Σε αυτή την περίπτωση, ο δείκτης κολλήθηκε χαμηλά και οι χειριστές ανταποκρίθηκαν προσθέτοντας όλο και περισσότερο νερό.
Αντίδραση της πυρηνικής βιομηχανίας
Η κυκλοφορία της ταινίας τον Μάρτιο του 1979 αντιμετωπίστηκε με τις αντιδράσεις από την βιομηχανίας πυρηνικής ενέργειας λέγοντας ότι «είναι καθαρή μυθοπλασία και δολοφονία χαρακτήρων ολόκληρης της βιομηχανίας».
Δώδεκα μέρες αργότερα, το πυρηνικό ατύχημα του Θρι Μάιλ Άιλαντ συνέβη στο Dauphin County της Πενσυλβάνια. Ενώ μερικοί πίστευαν ότι το χρονοδιάγραμμα κυκλοφορίας της ταινίας συνέπεσε με αυτό του ατυχήματος για να πουλήσουν τα εισιτήρια, το στούντιο προσπάθησε να αποφύγει να εμφανιστεί σαν να εκμεταλλευόταν το ατύχημα, το οποίο περιελάμβανε την αποσυρση της ταινίας από κάποιες αιθουσες.
Box office
Η ταινία με προϋπολογισμό παραγωγής 5,9 εκατομμύρια δολάρια ειχε εισπράξεις κατα την διαρκεια κυκλοφοριας της σε ολο το 1979 συνολικα 51,7 εκατομμύρια δολάρια καθιστωντας την μια εμπορικη επιτυχια.
Κριτικές
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 85%, με βάση 33 κριτικές και μέση βαθμολογία 6/10
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Η ταινία συμπεριλήφθηκε στον ετήσιο κατάλογο των "Tων 10 Καλύτερων ταινίων" του Εθνικού Συμβουλίου Αναθεώρησης, και έλαβε πολλά βραβεία και υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιμς Μπρίτζες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Άλμπερτ Μπαντούρα
Ο Άλμπερτ Μπαντούρα (Albert Bandura, 4 Δεκεμβρίου 1925 -26  Ιουλίου 2021) είναι Καναδοαμερικανός ψυχολόγος που φέρει τον τίτλο "Ντέιβιντ Σταρ Τζόρνταν Ομότιμος Καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ".
Ο Μπαντούρα είχε συνεισφορά στον τομέα της εκπαίδευσης και σε πολλούς τομείς της ψυχολογίας, όπως την κοινωνικογνωστική θεωρία, την ψυχοθεραπεία και την ψυχολογία της προσωπικότητας, και επηρέασε τη μετάβαση μεταξύ συμπεριφορισμού και γνωστικής ψυχολογίας. Είναι γνωστός ως ο εισηγητής της θεωρίας κοινωνικής μάθησης και της θεωρίας αυτοαποτελεσματικότητας και είναι υπεύθυνος για το πείραμα του 1961 με την κούκλα Μπόμπο (Bobo Doll experiment).
Μια έρευνα το 2002 κατέταξε το Μπαντούρα ως τον τέταρτο πιο συχνά επικαλούμενο ψυχολόγο όλων των εποχών, πίσω από τον Μπ.Φ.Σκίνερ (B.F.Skinner), τον Σίγκμουντ Φρόυντ (Sigmund Freud) και τον Ζαν Πιαζέ (Jean Piaget), και ως τον πιο επικαλούμενο εν ζωή. Ο Μπαντούρα περιγράφεται ως ο σπουδαιότερος εν ζωή ψυχολόγος και ένας απ’ τους πιο σημαίνοντες ψυχολόγους όλων των εποχών.
Το 2008 ο Μπαντούρα κέρδισε το βραβείο Grawemeyer στην Ψυχολογία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπαντούρα γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη (Μουντάρ) της Αλμπέρτα του Καναδά, με πληθυσμό περίπου τετρακοσίων ανθρώπων. Ήταν το μικρότερο παιδί και ο μόνος γιος σε μια οικογένεια των οχτώ. Ο Μπαντούρα έχει καταγωγή από Ουκρανία και Πολωνία.
Το καλοκαίρι όταν τελείωσε το λύκειο, ο Μπαντούρα δούλεψε στο Γιούκον (Yukon) για να προστατεύσει την εθνική οδό της Αλάσκας απ’ το να βυθιστεί. Αργότερα, απέδωσε την αρχή του ενδιαφέροντος του για την ανθρώπινη ψυχοπαθολογία στη δουλειά του στη βόρεια τούντρα.
Ο Μπαντούρα είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Εκπαίδευση και ακαδημαϊκή καριέρα
Η πρώτη επαφή του Μπαντούρα με την ακαδημαϊκή ψυχολογία έγινε τυχαία. Καθώς είχε λίγα να κάνει ως φοιτητής τα πρωινά, πήρε ένα μάθημα ψυχολογίας για να περνάει την ώρα και στο τέλος το ερωτεύτηκε. Αποφοίτησε σε τρία χρόνια, το 1949, απ’ το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, κερδίζοντας το βραβείο Μπόλοκαν (Bolocan Award) στην ψυχολογία και μετά πήγε στο τότε επίκεντρο της θεωρητικής ψυχολογίας, το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, απ’ όπου πήρε το μεταπτυχιακό του το 1951 και το διδακτορικό του το 1952. Ο Άρθουρ Μπέντον (Arthur Benton) επέβλεψε τη διδακτορική εργασία του Μπαντούρα στην Αϊόβα, ενώ οι Κλαρκ Χαλ (Clark Hull) και Κένεθ Σπενς (Kenneth Spence) υπήρξαν σημαίνοντες συνεργάτες. Κατά τη διάρκεια των χρόνων του στην Αϊόβα, οδηγήθηκε στο να υποστηρίζει ένα είδος ψυχολογίας που επιζητούσε να ερευνήσει ψυχολογικά φαινόμενα μέσω επαναλαμβανόμενων, πειραματικών δοκιμών. Η συμπερίληψη του τέτοιων νοητικών φαινομένων ως εικόνες και αναπαράσταση και η ιδέα του για την αμοιβαία αιτιοκρατία, που προϋπέθετε μια σχέση αμοιβαίας επιρροής μεταξύ ενός παράγοντα και του περιβάλλοντος του, σημάδεψαν μια ριζική απομάκρυνση από το κυρίαρχο συμπεριφορισμό της εποχής. Το επεκταμένο σύνολο των γνωστικών εργαλείων του Μπαντούρα επέτρεψε μια πιο ισχυρή μοντελοποίηση τέτοιων φαινομένων ως μάθηση μέσω παρατήρησης και αυτορύθμιση και προμήθευσε τους ψυχολόγους με ένα πρακτικό τρόπο να θεωρητικολογούν για νοητικές διεργασίες, σε αντίθεση με τις νοητικές κατασκευές της ψυχανάλυσης.
Μεταδιδακτορική δουλειά
Κατόπιν της αποφοίτησης του, συμμετείχε ως ειδικευόμενος στο Κέντρο Συμβουλευτικής της Γουίτσιτα στο Κάνσας (Wichita Kansas Guidance Center). Τον επόμενο χρόνο, το 1953, δέχτηκε μια θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, την οποία κατέχει μέχρι και σήμερα. Το 1974 η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία τον εξέλεξε ως πρόεδρο.
Έρευνα
Ο Μπαντούρα αρχικά επηρεάστηκε από τη δουλειά του Ρόμπερτ Σίαρς (Robert Sears) στο οικογενειακό ιστορικό της κοινωνικής συμπεριφοράς και της αποζημιωτικής μάθησης. Ο Μπαντούρα στην αρχική του έρευνα έδωσε βάση στο ρόλο της κοινωνικής μοντελοποίησης στο κίνητρο, τη σκέψη και την πράξη. Σε συνεργασία με τον Ρίτσαρντ Γουόλτερς (Richard Walters), το πρώτο μαθητή του για διδακτορικό, προχώρησε σε μελέτες για την κοινωνική μάθηση και την επιθετικότητα. Οι κοινές προσπάθειες τους ανέδειξαν το σημαντικό ρόλο της μοντελοποίησης στην ανθρώπινη συμπεριφορά και οδήγησαν σε ένα πρόγραμμα για έρευνα των μηχανισμών της μάθησης μέσω παρατήρησης.
Θεωρία της Κοινωνικής Μάθησης
Στην αρχική φάση της έρευνας του ο Μπαντούρα ανέλυσε τα θεμέλια της ανθρώπινης μάθησης και την κλίση των παιδιών και των ενηλίκων να μιμούνται συμπεριφορές που παρατηρούν σε άλλους. (Είναι ένα κοινό λάθος, ακόμα και από ψυχολόγους, να συγχέουν τις λέξεις “μιμούμαι” και “διαμορφώνω”. Για παράδειγμα, ένα παιδί αντιγράφει, αλλά δε διαμορφώνει τη συμπεριφορά του βλέποντας κάποιον άλλο. Εκδηλώνει ή μιμείται μια “νέα” συμπεριφορά παρατηρώντας ένα πρότυπο.)
Το πείραμα με την κούκλα Μπόμππο
Το 1961 ο Μπαντούρα διεξήγαγε ένα αμφιλεγόμενο πείραμα, γνωστό ως το πείραμα με την κούκλα Μπόμπο, για να μελετήσει μοντέλα συμπεριφοράς, μέσω της θεωρίας κοινωνικής μάθησης, και ότι παρόμοιες συμπεριφορές έχουν αποκομισθεί από άτομα μορφοποιώντας τη δική τους συμπεριφορά με βάση πράξεις κάποιων προτύπων. Το πείραμα επικρίθηκε από κάποιους για ηθικούς λόγους, όπως το ότι εκπαιδεύει τα παιδιά προς την επιθετικότητα. Τα αποτελέσματα του Μπαντούρα από το πείραμα άλλαξαν την πορεία της σύγχρονης ψυχολογίας και τους αποδόθηκε ευρέως ότι βοήθησαν να αλλάξει η εστίαση στην ακαδημαϊκή ψυχολογία από το συμπεριφορισμό στη γνωστική ψυχολογία. Το πείραμα είναι μεταξύ των πιο εγκωμιασμένων ψυχολογικών πειραμάτων.
Κοινωνικογνωστική θεωρία
Στα μέσα της δεκαετίας του 80’, η έρευνα του Μπαντούρα πήρε μια πιο ολιστική κλίση και οι αναλύσεις του έτειναν να δίνουν μια πιο κατανοητή επισκόπηση της ανθρώπινης νόησης στο πλαίσιο της κοινωνικής μάθησης. Η θεωρία, την οποία επέκτεινε από τη θεωρία κοινωνικής μάθησης έγινε σύντομα γνωστή ως κοινωνικογνωστική θεωρία.
Κοινωνικά θεμέλια Σκέψης και Πράξης
Το 1986 ο Μπαντούρα εξέδωσε το Social Foundations of Thought and Action: A Social Cognitive Theory, στο οποίο αναθεώρησε ότι τα άτομα οργανώνονται μόνα τους, παίρνουν μέτρα εκ των προτέρων, προβληματίζονται και θέτουν κανόνες στον εαυτό τους, σε αντίθεση με τις ανορθόδοξες απόψεις ότι οι άνθρωποι κυβερνώνται από εξωτερικές δυνάμεις. Ο Μπαντούρα ανέπτυξε ιδέες για τριαδική αμοιβαιότητα, η οποία καθορίζει τις συνδέσεις μεταξύ ανθρώπινης συμπεριφοράς, περιβαλλοντικούς παράγοντες και προσωπικούς παράγοντες, όπως γνωστικά, συναισθηματικά και βιολογικά συμβάντα, και για αμοιβαία αιτιοκρατία, η οποία καθορίζει τις αιτιώδεις σχέσεις μεταξύ αυτών των παραγόντων. Η έμφαση του Μπαντούρα στην ικανότητα των ατόμων να οργανώνονται και να θέτουν κανόνες στον εαυτό τους θα οδηγούσε τελικά στο αργότερο έργο του για την αυτοαποτελεσματικότητα.
Αυτοαποτελεσματικότητα
Το 1963 ο Μπαντούρα εξέδωσε το Social Learning and Personality Development. Το 1974 το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ τον βράβευσε με μια προικισμένη θέση και έγινε David Starr Jordan Professor of Social Science στην ψυχολογία. Το 1977 εξέδωσε το φιλόδοξο βιβλίο του, Social Learning Theory, το οποίο άλλαξε την κατεύθυνση της ψυχολογίας στη δεκαετία του 80’.
Το 1997 ο Μπαντούρα εξέδωσε Self-efficacy: The exercise of control.
Βραβεία
Ο Μπαντούρα έχει λάβει πάνω από δεκαέξι τιμητικά διπλώματα, περιλαμβανομένων αυτών από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, το Πανεπιστήμιο του Άλφρεντ, το Πανεπιστήμιο της Ρώμης, το Πανεπιστήμιο του Λέθμπριτζ, το Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα στην Ισπανία, το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, το Πανεπιστήμιο του Νέου Μπρούνσουικ, το Πανεπιστήμιο Πεν Στέιτ, το Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, το ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, το Πανεπιστήμιο Τζέιμς Ι στην Ισπανία, το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και το Πανεπιστήμιο της Κατάνια. Εκλέχθηκε ως συνεργάτης (Fellow) της Αμερικανής Ακαδημίας των Τεχνών και Επιστημών το 1980. Το 1999 έλαβε το βραβείο Θορνντάικ για Διακεκριμένες Συνεισφορές της Ψυχολογίας (Thorndike Award for Distinguished Contributions of Psychology) στην Εκπαίδευση από τον Αμερικανικό Ψυχολογικό Οργανισμό και το 2001 έλαβε το βραβείο Επιτεύγματος Ζωής (Lifetime Achievement Award) από την Εταιρεία για την Προώθηση της Θεραπείας της Συμπεριφοράς (Association for the Advancement of Behavior Therapy). Έλαβε επίσης το βραβείο Εξαιρετικής Συμβολής Ζωής στην Ψυχολογία από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία, το βραβείο Επιτεύγματος Ζωής από τη Δυτική Ψυχολογική Εταιρεία, το βραβείο Τζέιμς Μακίν Κατέλ (James McKeen Cattell Award) από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία, και το βραβείο Χρυσού Μεταλλίου για Εξαιρετική Συμβολή Ζωής (Gold Medal Award for Distinguished Lifetime Contribution) στην Ψυχολογική Επιστήμη από το Αμερικανικό Ψυχολογικό Ίδρυμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καναδοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Καναδοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Νικόλαος Έξαρχος
Ο Νικόλαος Έξαρχος (1897 - 1976) ήταν Έλληνας πολιτικός.