cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρτζαλι
Ιστορία
Αργότερα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Θρακικές φυλές και ανέπτυξαν εξαιρετικά προηγμένο πολιτισμό. Ανήγειραν πολλά ιερά, αφιερωμένα στους θεούς του ήλιου και της Γης. Κοντά στο χωριό Νένκοβο (βορειοδυτικά του Κάρτζαλι) βρέθηκε ένα τεχνητό σπήλαιο το 2001. Εχει το σχήμα γυναικείας μήτρας. Ακριβώς το μεσημέρι, όταν ο ήλιος είναι στην ψηλότερη θέση του στον ουρανό, μία ακτίνα φωτός περνάει μέσα από μια σισμή του βράχου, σχηματίζοντας μια φαλλική σκιά στο σπήλαιο. Σύμφωνα με τις Θρακικές δοξασίες, αυτό είναι η σύλληψη του νέου θεού ήλιου. Το σπήλαιο αυτό θεωρείται σύνθετη αστρονομική εγκατάσταση (συγκρινόμενη με το Στόουνχεντζ στη Μεγάλη Βρετανία), καθώς η ακτίνα φωτός εισέρχεται στο σπήλαιο μια μόνο ημέρα του χρόνου.
Υπάρχουν πολλά κάστρα και ανάκτορα από πέτρα, που έχτισαν στην περιοχή οι Θράκες - Πέρπερεκ, Ούστρα, Βίσεγκραντ. Μεγαλοπρεπέστερο είναι το Περπέρικον, όπου κατοικούσε ένας Θράκας βασιλιάς. Το μέρος αυτό γίνεται όλο και δημοφιλέστερο, αφότου οι πρόσφατες αρχαιολογικές εργασίες απέφεραν πληθώρα τεχνουργημάτων.
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο το Κάρτζαλι ήταν το κέντρο της Χριστιανικής επισκοπής Αχρίδος. Κατά τη βασιλεία της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, το Κάρτζαλι ήταν γνωστό ως Ζέρκοβο, όνομα που χρησιμοποιείτο από τους Βουλγάρους μέχρι το 17ο αιώνα. Το Μοναστήρι του Ιωάννη του Προδρόμου χτίστηκε τον 6ο-8ο αιώνα και αποτελεί σήμερα μνημείο μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής.
Δύο άλλα μοναστήρια χτίστηκαν αυτή τη περίοδο, που διατηρήθηκαν μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Η περιοχή ήταν στρατηγικής σημασίας για τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία κατά το Μεσαίωνα και ακόμη είναι ορατά απομεινάρια αρκετών Μεσαιωνικών φρουρίων διάσπαρτα στους γύρω λόφους.
Η πόλη αναπτύχθηκε κυρίως λόγω της θέσης της στους εμπορικούς δρόμους κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας. Εντούτοις παρέμεινε μικρή πόλη. Κατά το 18ο αιώνα Τούρκοι ληστές χρησιμοποιούσαν ως κρησφύγετο και κέντρο προμηθειών την απομακρυσμένη αυτή πόλη, που πήρε το όνομά της από τον αρχηγό τους Κίρτσα Αλί. Η γνωστότερη από αυτές τις ομάδες είχε αρχηγό τον Πασβάνογλου Οσμάν Πασά, που κυβερνούσε τα περισσότερα εδάφη της βορειοανατολικής Βουλγαρίας και το δέλτα του Δούναβη μέχρι το 1807.
Το Κάρτζαλι και η γύρω περιοχή αποτέλεσαν τμήμα της αυτόνομης επαρχίας της Ανατολικής Ρωμυλίας κατά τους όρους του Συνέδριου του Βερολίνου το 1878, αλλά μετά την επανένωση του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1885, προσαρτήθηκε πάλι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ως δήμος του σαντζακίου της Κομοτηνής του βιλαετίου της Αδριανούπολης. Η Οθωμανική κυριαρχία τερματίστηκε με τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, όταν η πόλη και η γύρω περιοχή απελευθερώθηκαν από το Βούλγαρο Στρατηγό Βασίλ Ντέλοφ στις 21 Οκτωβρίου 1912, μετά την ομώνυμη μάχη.Η ημέρα αυτή εορτάζεται με συναυλίες και επετειακές εκδηλώσεις ως δημοτική γιορτή από το 1937. Το Κάρτζαλι ανακηρύχτηκε πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, όταν αυτή δημιουργήθηκε από το νοτιότερο τμήμα της επαρχίας Στάρα Ζαγόρα το 1949.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Κάρτζαλι έχει πληθυσμό 43.880, ενώ ο δήμος του Κάρτζαλι (που εκτός από την πόλη περιλαμβάνει επίσης 117 χωριά) έχει πληθυσμό 67.846.
Κατά την Οθωμανική κυριαρχία πριν το 1912 το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήταν Μουσουλμάνοι - Τούρκοι, Βούλγαροι Μουσουλμάνοι και Ρομά Μουσουλμάνοι. Μετά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταστάθηκαν στο Κάρτζαλι Βούλγαροι Χριστιανοί πρόσφυγες από την Ανατολική και τη Δυτική Θράκη. Αρκετοί Τούρκοι μετακινήθηκαν αμέσως στη, μικρότερη πια, Οθωμανική αυτοκρατορία το 1913, σε ανταλλαγή της εγκατάστασης των Βουλγάρων στις περιοχές τους. Περαιτέρω μετανάστευση στην Τουρκία συνεχίστηκε μέχρι το 1989. Αυτή περιελάμβανε δύο μεταναστευτικά κύματα των δεκαετιών του 1930 και του 1950, ως αποτέλεσμα συνθηκών μεταξύ Βουλγαρίας και Τουρκίας, και ιδιαίτερα το 1989, μετά το κρατικό Πρόγραμμα Αναγέννησης, που προέβλεπε τον αναγκαστικό εκβουλγαρισμό των εθνολογικά Τούρκων.
Μετά το 1990 η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών στη Βουλγαρία (και ιδιαίτερα στην περιοχή) κατά την μετακομμουνιστική μετάβαση οδήγησε σε σημαντική μετανάστευση τόσο Βουλγάρων όσο και Τούρκων, με τους Βούλγαρους να μετακινούνται σε άλλα μέρη της χώρας και στο εξωτερικό και τους Τούρκους κυρίως στην Τουρκία.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 η Επαρχία του Κάρτζαλι, είναι η Βουλγαρική επαρχία με το υψηλότερο ποσοστό εθνολογικά Τούρκων, αν και ο δήμος του Κάρτζαλι και η ίδια η πόλη έχουν χαμηλότερο ποσοστό Τούρκων από ότι η υπόλοιπη επαρχία. Σύμφωνα με το προαιρετικό ερώτημα για την εθνική ταυτότητα η πόλη έχει Βουλγαρική πλειοψηφία 61 %, ενώ οι Τούρκοι είναι 35 % και άλλοι και μη δηλώσαντες 4 %. Ο δήμος του Κάρτζαλι έχει Τουρκική πλειοψηφία 55,5 %, ενώ οι Βούλγαροι είναι 40,5 %. Η δημοτική αρχή είναι κυρίως στα χέρια του Τουρκικού Κινήματος Δικαιωμάτων και Ελευθεριών.
Το Δεκέμβριο του 1989 και τον Ιανουάριο του 1990 έγινε στο Κάρτζαλι σειρά διαδηλώσεων κατά της φιλελευθεροποίησης των αντιτουρκικών νόμων. Ιδιαίτερο αντικείμενο διαμάχης ήταν αν η Τουρκική γλώσσα θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία ως μάθημα επιλογής. Αντιδρώντας οι Τούρκοι μαθητές μποϋκόταραν τα σχολεία, μέχρι που καταργήθηκε η απαγόρευση χρήσης της μητρικής τους γλώσσας.
Οικονομία
Παλιότερα το Κάρτζαλι ήταν κέντρο επεξεργασίας καπνού, αλλά για οικονομικούς λόγους αρκετά από τα εργοστάσια της κομμουνιστικής περιόδου δεν λειτουργούν πια. Τα μεγάλα αποθέματα μεταλλευμάτων μολύβδου και ψευδαργύρου στην περιοχή καθιστούν την πόλη ελκυστική για μεταλλουργία και βιομηχανία κατασκευής μηχανημάτων. Το λιανικό εμπόριο και οι υπηρεσίες αποτελούν το μεγαλύτερο τομέα της τοπικής οικονομίας. Η αφθονία πολιτιστικών και φυσικών αξιοθέατων στην περιοχή της δίνουν τουριστικές προοπτικές.
Πολιτισμός και τουρισμός
Ένα τζαμί και ο τάφος του ιδρυτή της νεότερης πόλης Κιρτσαλί βρίσκονται στην παλιά πόλη κοντά στην αγορά.
Η Θρακική πόλη Περπερικόν βρίσκεταο κοντά στην πόλη σε ένα βράχο πάνω από την κοιλάδα. Παρουσιάζει ενδιαφέρον το γεγονός ότι είναι σκαμμένη στο βράχο.
Στη Συνοικία Βεσέλτσανε της πόλης βρίσκεται ένα μοναστήρι του 11ου αιώνα, που ανακαινίστηκε το 2000, οπότε χτίστηκε και νέο καμπαναριό.
Ο πύργος του ρολογιού είναι μοναδικός στη Βουλγαρία, γιατί κάθε μία ώρα ηχεί Βουλγαρικά επαναστατικά τραγούδια.
Στο φράγμα υπάρχουν πολλά υπαίθρια εστιατόρια, που προσφέρουν ποικιλία ποτών και κοκτέιλ την καλοκαιρινή περίοδο. Είναι δημοφιλές μέρους για τους λάτρεις των υδάτινων σπορ και του ψαρέματος.
Η πόλη έχει δύο θέατρα - "Ντιμιτάρ Ντίμοφ" και "Καντρίε Λιατίφοβα", ένα κουκλοθέατρο και ένα ιστορικό μουσείο-μεντρεσέ και μια πινακοθήκη.
5 χλμ. από το Κάρτζαλι, κοντά στο χωριό Ζίμζελεν, υπάρχει σειρά διαβρωμένων λευκών γεωλογικών σχηματισμών από ηφαιστειακό τόφφο, που αναφέρονται ως "Πυραμίδες του Κάρτζαλι". Σε κάθε σύνολο έχει δοθεί όνομα ανάλογα με το τι μοιάζει, όπως "τα Μανιτάρια" και "Πέτρινος Γάμος".
Η πεζοπορική διαδρομή Δρόμος των Σουλτάνων (από τη Βιέννη μέχρι την Κωνσταντινούπολη) περνάει από το φράγμα, το κέντρο της πόλης και πολλά χωριά.
Φράγματα
Η πόλη βρίσκεται στις δύο όχθες του ποταμού Αρδα και συνορεύει δυτικά με το Φράγμα Κάρτζαλι και ανατολικά με το Φράγμα Στούντεν Κλάντενετς. Στο μέγιστό τους τα νερά του Φράγματος Στούντεν Κλάντενετς φτάνουν στα βάθρα της παλιάς γέφυρας Βεσέλτσανε. Το Φράγμα Κάρτζαλι βρίσκεται μόνο 2 χλμ. ανάντι αυτής της γέφυρας. Οι όχθες του ποταμού μέσα στην πόλη έχουν αναμορφωθεί με την πρόσφατα αποπερατωμένη Τεχνητή Λίμνη Υδάτινο Καθρέφτη, δημιουργώντας περιβάλλον για υδάτινα σπορ και δραστηριότητες αναψυχής.
Τη δεκαετία του 1970 η λίμνη του Φράγματος Κάρτζαλι εμπλουτίστηκε τεχνητά με γουλιανούς, από τους οποίους σήμερα μπορεί να βρεθούν να φτάνουν τα 100 κιλά. Τα επόμενα χρόνια εισήχθησαν επίσης στη λίμνη 45.000 κυπρίνοι. Πιο πρόσφατα εμπλουτίστηκε τεχνητά με πέρκα από το φράγμα Οβτσάριτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Παναθηναϊκός (υδατοσφαίριση)
Ίδρυση
Ο Παναθηναϊκός δημιούργησε για πρώτη φορά τμήμα πόλο το 1933. Η έλλειψη κολυμβητηρίου οδήγησε στη διάλυση της ομάδας. Το 1948 παίρνει μέρος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, χωρίς επιτυχία. Τα επόμενα χρόνια αν και η κολυμβητική ομάδα δυνάμωσε και κατέκτησε πολλά πρωταθλήματα, ο Παναθηναϊκός δεν κατεβάζει ομάδα υδατοσφαίρισης. Το 1950 ξεκίνησε η κατασκευή κολυμβητηρίου στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Το 1960 το τμήμα επανιδρύθηκε και συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας, το οποίο και κατέκτησε.
1962–1976
Έως το 1975 με πρωταγωνιστές τους Μαρσέλο, Κασιδόκωστα και Πομώνη, ο Παναθηναϊκός είχε καθιερωθεί στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος. Το 1976 αποσύρεται από το πρωτάθλημα και υποβιβάζεται αυτομάτως.
1977–1990
right|180px|thumb|Η είσοδος του κολυμβητηρίου της [[Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης|Λεωφόρου]]
Το 1977 επιστρέφει στην αγωνιστική δράση και μετέχει στη νεοσύστατη Β΄ Εθνική. Κερδίζει αμέσως την άνοδο και το 1978 επιστρέφει στην Α΄ Εθνική όπου τερματίζει 4ος, μένοντας ανταγωνιστικός αν και νεοφώτιστος. Το 1979, αποδυναμωμένος τερματίζει στην 7η θέση και παραμένει στην Α΄ κατηγορία μετά από αγώνες μπαράζ με αντιπάλους τους ΠΑΟΚ και Καλαμάκι.
1991–2002
Το καλοκαίρι του 1990 γίνεται μια ιδιότυπη «ανταλλαγή» του αρχηγού τότε του ΠΑΟ αλλά και της εθνικής ομάδας Δημήτρη Σελετόπουλου, με τον μπασκετμπολίστα Φραγκίσκο Αλβέρτη. Η ομάδα υδατοσφαίρισης αποδυναμώνεται και ακολουθεί μια πενταετία συνεχούς καθοδικής πορείας. Το 1991 καταλαμβάνει την 8η θέση μεταξύ 10 ομάδων και παραμένει στην Α1. Το 1992 κατέλαβε τη 10η και τελευταία θέση, και κερδίζει την παραμονή του μετά από αγώνες μπαράζ. Το 1993 έρχεται ο πρώτος αγωνιστικός υποβιβασμός στην ιστορία του τμήματος, καθώς υστερούσε στην ισοβαθμία με τον Ποσειδώνα Ιλισίων που παρέμεινε στην Α1 παρόλα αυτά βρέθηκε κοντά στο να κερδίσει τον πρωταθλητή Ολυμπιακό στο δεύτερο γύρο αφού στο τρίτο επτάλεπτο το σκορ ήταν 11–8 υπέρ του, προτού λήξει 12–12.
Το 1994 (10ος) καθώς και το 1995 (12ος) αγωνίζεται στην Α2. Το 1995 μάλιστα τερμάτισε στην τελευταία θέση με 22 ήττες σε ισάριθμους αγώνες, και υποβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική.
Το 1996 κερδίζει το πρωτάθλημα της Β' Εθνικής με το απόλυτο των νικών (15), το 1997 είναι 3ος στην Α2 (χάνει την άνοδο στην διαφορά τερμάτων) και το 1998 κερδίζει την άνοδο στην Α1 ως πρώτος.
Τη σεζόν 1998–99 με πρωταγωνιστή τον κορυφαίο σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος Ντμίτρι Απανασένκο αναδεικνύεται 5ος ενώ πετυχαίνει και τις παρθενικές του νίκες απέναντι στον Εθνικό με 12–8 και 10–19 στον Πειραιά. Την επόμενη χρονιά (1999–00) με πρωταγωνιστές τους Τεο Λοράντο, Τάσο Παπαναστασίου και Κώστα Λούδη κατακτά την 4η θέση ενώ για πρώτη φορά εξασφαλίζει την έξοδο στην Ευρώπη. Στο κύπελλο κατάφερε να κερδίσει τον Ολυμπιακό με 12–10 στον Πειραιά (26/1/2000) αλλά στον επαναληπτικό του ΟΑΚΑ απέτυχε να τον αποκλείσει και να προκριθεί στο φάιναλ φορ. Το 2001 τερματίζει δεύτερος στην κανονική διάρκεια αλλά αποκλείεται στους ημιτελικούς από την Βουλιαγμένη παρά το πλεονέκτημα έδρας ενώ θα χάσει την τρίτη θέση από τον Εθνικό τερματίζοντας 4ος, παρόλα αυτά παρέμεινε αήττητος εντός έδρας στην κανονική διάρκεια, ενώ κέρδισε τον πρωταθλητή Ολυμπιακό 7–6 στο πρωτάθλημα (17/2/2001) με πρωταγωνιστές τους Παπαναστασίου και Λοράντο ενώ με τον Αμερικανό Κρις Χάμπερτ, ο οποίος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ την επόμενη περίοδο (2001-02) κατέκτησε ξανά την τέταρτη θέση ενώ στο κύπελλο μετείχε στο φάιναλ φορ του Βόλου.
2003–2010
Το 2003 η φυγή πολλών παικτών λόγω οικονομικών προβλημάτων οδηγεί την ομάδα στην Α2. Αμέσως επανέρχεται στην Α1 όπου αγωνίζεται το 2005, για να υποβιβαστεί ξανά. Το 2006 κατέλαβε τη 2η θέση στην Α2 και το 2007 βρίσκεται και πάλι στην Α1. Τις αγωνιστικές περιόδους 2006–07 και 2007–08 αγωνίζεται για την παραμονή στην Α1 κατηγορία.
Το 2009 ο Παναθηναϊκός κατακτά την 5η θέση και την έξοδο στο Λεν Τρόφι. Στο κύπελλο αγωνίστηκε στο Φάιναλ–4, όπου ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό με 8–4 στον ημιτελικό.
Το 2010 κατέλαβε την 6η θέση στο πρωτάθλημα. Αγωνίστηκε για 2η συνεχόμενη χρονιά στο Φάιναλ–4 του Κυπέλλου και αποκλείστηκε στον ημιτελικό από τον Πανιώνιο με σκορ 7–6. Στο Λεν Τρόφι, ο Παναθηναϊκος προκρίθηκε στην 2η φάση της διοργάνωσης τερματίζοντας 3ος σε όμιλο 7 ομάδων.
2011–2019
Την περίοδο 2010–11 ήρθαν στον Παναθηναϊκό τα αδέρφια Γιώργος και Ζάχος Αφρουδάκης. Η ομάδα τερμάτισε στην τρίτη θέση της Α1, εξασφαλίζοντας για πρώτη φορά το δικαίωμα να αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ στο Κύπελλο Ελλάδος αγωνίστηκε στο Φάιναλ–4.
Την περίοδο 2011–12 συμμετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία του στο Τσάμπιονς Λιγκ, και προκρίθηκε στη Β' φάση, επικρατώντας μάλιστα της Πρωταθλήτριας Ευρώπης του 2009, Πρίμορατς Κότορ, με 11–8 μέσα στην έδρα της. Στο πρωτάθλημα κατέλαβε την τέταρτη θέση.
Τις επόμενες δύο αγωνιστικές περιόδους ο Παναθηναϊκός θα καταλάβει στο πρωτάθλημα της Α1 την πέμπτη (2013) και την τρίτη (2014) θέση.
Το 2015, υπό τις οδηγίες του Κώστα Λούδη, πραγματοποίησε την καλύτερή του σεζόν καθώς κατάφερε να φτάσει για πρώτη φορά στον τελικό του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου Ελλάδας κατακτώντας και στους δύο τη δεύτερη θέση.
Το 2016 τερμάτισε τρίτος και το 2017 έκτος. Το καλοκαίρι εκείνο η ομάδα αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α2 εθνικής κατηγορίας, λόγω οικονομικών προβλημάτων, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Το 2019 η ομάδα κατέκτησε το Πρωτάθλημα της δεύτερης τη τάξει κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α1.
2020–
To 2020 η διοίκηση επέλεξε και πάλι να αποσυρθεί από την Α1, όπου είχε καταταχθεί τελευταίος χωρίς όμως να υποβιβαστεί. Έτσι το 2021 τον βρίσκει ξανά στην Α2, όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο. Το 2022 ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του με τη δωδέκατη θέση και την παραμονή στην Α1. Το 2023 μετείχε στο φάιναλ φορ του κυπέλλου αποκλείοντας το Περιστέρι στα προημιτελικά με 9–8 ενώ στο φάιναλ φορ της Πάτρας επιβλήθηκε του Εθνικού με 6–5 στον ημιτελικό κερδίζοντας τη δεύτερη συμμετοχή του σε τελικό, ηττηθείς όμως από τον Ολυμπιακό.
Παρουσία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Ο Παναθηναϊκός έχει αγωνιστεί στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε τέσσερις αγωνιστικές περιόδους (2001–02, 2002–03, 2009–10, 2011–12). Συνολικά έχει μία παρουσία στο Πρωτάθλημα Ευρώπης (Τσάμπιονς Λιγκ) (2011–12) και 4 παρουσίες στο Κύπελλο Ευρώπης (Euro Cup, παλαιότερα ΛΕΝ Τρόφι) τις περιόδους 2001–02, 2002–03, 2009–10 και 2011–12 όταν υποβιβάστηκε σε αυτό από το Τσάμπιονς Λιγκ.
<references group="σ."/>
Τρέχουσα σύνθεση
Η τρέχουσα σύνθεση για την περίοδο 2023-2024 είναι :
Τμήμα γυναικών
Ιδρύθηκε το 1979, υπήρξε το πρώτο γυναικείο τμήμα υδατοσφαίρισης στην Ελλάδα και στόχο του αποτέλεσε η παροχή διεξόδου για συνέχιση της ενασχόλησης με τον υγρό στίβο στις κολυμβήτριες πάνω των 15 ετών, ηλικία κατά την οποία σημειώνεται πλήθος αποχωρήσεων εξαιτίας έλλειψης χρόνου. Πηγές που πραγματεύονται την ιστορία του συλλόγου αναφέρουν ίδρυση του τμήματος το 1988, με την έναρξη δηλαδή του πρωταθλήματος Ελλάδας από την Ελληνική Κολυμβητική Ομοσπονδία Φιλάθλων (ΕΚΟΦ, πλέον ΚΟΕ). Στην εναρκτήρια διοργάνωση ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε για την τελική φάση όπου κατατάχθηκε 4ος, ενώ τις ερχόμενες 4 αγωνιστικές περιόδους μετείχε στη νεοσυσταθείσα Α΄ Εθνική. Την περίοδο 1997–98 αγωνιζόταν στον 4ο όμιλο του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας με αντιπάλους τους ΚΟ Ηρακλείου, ΦΟΤ Χαλανδρίου, Ρόδο και Σύρο, χωρίς να πετύχει την πρόκριση για την τελική φάση. Το τμήμα παρέμεινε ανενεργό για πολλά χρόνια αλλά τον Σεπτέμβριο του 2022 επανιδρύθηκε σε επίπεδο ακαδημιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υδατοσφαιριση ανδρων Παναθηναικος
Άγιος Γεώργιος Παλαιοκαρυάς Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 150 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας, ανάμεσα στο Θέρμο και το Αγρίνιο. Μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Παραβόλας - Θέρμου και απέχει 15 χλμ. Α. από το Αγρίνιο και 17 χλμ. ΒΔ. από το Θέρμο. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1961 ως μέρος της τότε κοινότητας Παλαιοκαρυάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Παλαιοκαρυά αποτελούν την τοπική κοινότητα Παλαιοκαρυάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παραβόλας του Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 92 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Κλεισορρευμάτων, Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου και Άγιος Γεώργιος Καλυβίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Κωνσταντίνος Λ. Εμπειρίκος
Ο Κωνσταντίνος Εμπειρίκος ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του Λινάρδου Μπιρίκου, γόνου της Οικογένειας Εμπειρίκου. Το 1862 εξελέγη πληρεξούσιος κατά την Συνέλευση του 1862 και βουλευτής το 1872 και 1874. Το 1866 εξελέγη δήμαρχος Άνδρου. Κατέθεσε σημαντικό ποσό για να ιδρυθεί το «Εμπειρίκειο Γηροκομείο και Νοσοκομείο» στην Άνδρο, την ιδιαίτερη πατρίδα του.
Είχε αποκτήσει πολλά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Επαμεινώνδα Εμπειρίκο, υπουργό, εφοπλιστή και τραπεζίτη, και τον Γιώργο Εμπειρίκο, δήμαρχο Άνδρου. Εγγονός του είναι ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Βουλευτές Άνδρου Κατηγορία:Δήμαρχοι Άνδρου Κατηγορία:Οικογένεια Εμπειρίκου
Αντριάνο (Ιταλία)
Το Αντριάνο (ιταλικά: Andriano, ) ή Άντριαν (γερμανικά: Andrian, ) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 1,042 κατοίκους στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο. Βρίσκεται χτισμένο στη δεξιά όχθη του Αδίγη στις Δολομιτικές Άλπεις και στους πρόποδες του "Monte Macaion" στα 1.866 μέτρα.
Ιστορία
Το όνομα του αναφέρεται για πρώτη φορά το 1186 ως "Άντριαν" και το 1240 ως "Aendrian", προερχόμενο από το ρωμαϊκό ανδρικό όνομα Andrius ή Andraeus. Αξιοσημείωτα είναι τα ερείπια του κάστρου Festenstein, που αναφέρεται ότι κατασκευάστηκε το 1220 και στέκεται σε ένα βράχο πάνω από το χωριό.
Δημογραφία
Το 97,32% των κατοίκων έχει μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 2,55% τα Ιταλικά κι ένα 0,13% τα Λαδινικά. Το 1921 είχε 410 κατοίκους, για να γνωρίσει μεγάλη αύξηση το 1971 σε 602 και το 1991 σε 758 κατοίκους.
Οικονομία
Η οικονομία του Αντριάνο στηρίζεται στον τουρισμό και υπάρχουν εγκαταστάσεις τόσο για χειμερινό, όσο και για θερινό τουρισμό. Άλλη κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία, ενώ υψηλό ποσοστό εργάζεται στις γύρω πόλεις, όπως το Μπολτσάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Μπελ κάντο
Ο μουσικός όρος μπελ κάντο (ιταλ. bel canto) αναφέρεται σε φωνητική τεχνική της Ιταλίας του 18ου αιώνα. Έμφαση δίνεται λιγότερο στην έκφραση ή το συναίσθημα και περισσότερο στην ομορφιά του ήχου και την αρτιότητα της ερμηνείας. Η εμφάνιση του μπελ κάντο υπήρξε άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιταλική όπερα σέρια (seria).
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπερα Κατηγορία:Μουσική ορολογία
Αλίσα Γκαλιάμοβα
Σταδιοδρομία
Η Γκαλιάμοβα κέρδισε το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Παίδων-Κορασίδων τα έτη 1987-1988. Το 1988 κέρδισε επίσης το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νεανίδων.
Τον Δεκέμβριο 1997, κέρδισε στο Τουρνουά Υποψηφίων για το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών που πραγματοποιήθηκε στο Χρόνινγκεν Ολλανδίας. Ήταν προγραμματισμένο να παίξει μία παρτίδα με την Ζίε Ζουν, η οποία τερμάτισε δεύτερη, τον Αύγουστο 1998, και ο νικητής του αγώνα θα έπαιζε μία παρτίδα το Νοέμβριο 1998 με την Ζούζα Πόλγκαρ για το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα γυναικών.
Στη συνέχεια, η FIDE είχε προγραμματίσει έναν αγώνα μεταξύ της Ζίε Ζουν και της Ζούζα Πόλγκαρ για τον Νοέμβριο 1998. Ωστόσο, η Πόλγκαρ δήλωσε ότι δεν μπορούσε να παίξει εκείνο τον καιρό, επειδή ήταν έγκυος. Μετά την γέννηση του γιου της, Τομ, τον Μάρτιο του 1999, η FIDE προσπάθησε εκ νέου να προγραμματίσει έναν αγώνα, αλλά αυτή τη φορά η Πόλγκαρ δεν μπορούσε να παίξει επειδή θήλαζε.
Τελικά, μετά από επανειλημμένες προσπάθειες για τη διοργάνωση ενός αγώνα που έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί από το 1998, η FIDE δήλωσε ότι η Πόλγκαρ είχε εκπέσει τον τίτλο της ο οποίος ήταν πλέον κενός. Η FIDE επέτρεψε την επάνοδο της Γκαλιάμοβα στον κύκλο και διοργάνωσε έναν αγώνα μεταξύ αυτής και της Ζίε Ζουν για το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα γυναικών 1999. Αυτή τη φορά, η Γκαλιάμοβα ήταν πρόθυμη να παίξει επειδή το αρχικό αίτημά της ικανοποιήθηκε και η Ρωσία δέχτηκε να χρηματοδοτήσει τον μισό αγώνα, ο οποίος διεξήχθη στο Καζάν Ρωσίας και το Σενγιάνγκ Κίνας τον Αύγουστο 1999, όπου κέρδισε η Ζίε Ζουν με 8,5 - 6,5.
Τον Μάρτιο 2006 η Γκαλιάμοβα έφτασε και πάλι στον τελικό του Παγκόσμιου Σκακιστικού Πρωταθλήματος Γυναικών του FIDE, όπου διαγωνίστηκε με την Ζου Γιούχουα.
Το 2017, ήρθε τρίτη στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών στη Ρίγα.
Προσωπική ζωή
Η Αλίσα Γκαλιάμοβα παντρεύτηκε τον Ουκρανό Διεθνή γκρανμαίτρ Βασίλι Ιβαντσούκ, έναν κορυφαίο παίκτη στην βαθμολογία παγκόσμια. Χώρισαν το 1996.
Pleasure to Kill
Pleasure to Kill είναι ο τίτλος του δεύτερου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Kreator, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Noise Records".
Ο Μίλε Πετρόζα έχει δηλώσει ότι κατά την σύνθεση των κομματιών εμπνεύστηκε από την αμερικάνικης παραγωγής ταινία "Ο άνθρωπος, αυτό το κτήνος" του 1978. Επίσης, αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος, στο εξώφυλλο του οποίου εμφανίστηκε η ανώνυμη, δαιμονικής μορφής μασκότ των Kreator.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στο στούντιο "Musiclab" του Βερολίνου, με παραγωγούς τον Χάρις Τζονς και τον Ραλφ Χούμπερτ.
Δημοκρατία της Κίνας (αποσαφήνιση)
Ο όρος Δημοκρατία της Κίνας μπορεί να αναφέρεται σε:
Pleasure to Kill
Θέσεις τσαρτ
Pleasure to Kill (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Νοέμβριος 1986
Τα μέλη των Kreator
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Pleasure to Kill" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Kreator Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986
Μεθυλενογερμανάνιο
Το μεθυλενογερμανάνιο (αγγλικά: methylenegermane) είναι οργανομεταλλική ένωση, που περιέχει άνθρακα, γερμάνιο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο είναι CH4Ge, αν και αποδίδεται επίσης αναλυτικότερα με τον ημισυντακτικό του τύπο CH2=GeH2. Είναι η απλούστερη ακόρεστη οργανική ένωση του γερμανίου.
Δομή
Η δομή του ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του αιθενίου. Ωστόσο οι δεσμοί C-Ge και Ge-H είναι πολωμένοι κατά την έννοια Cδ--Geδ+ και Geδ+-Hδ-, αντίστοιχα, γιατί το γερμάνιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (2,01 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling).
Χημική συμπεριφορά
Το μεθυλενογερμανάνιο συνδυάζει τις ιδιότητες των αλκενίων με εκείνες των γερμανανίων. Είναι πολύ πιο δραστικό από το αιθένιο και από το μεθυλενοσιλάνιο (CH2=SiH2), γιατί ο διπλός δεσμός C=Ge είναι πολύ λιγότερο σταθερός από τους δεσμούς C=C και C=Si.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις γερμάνιου Κατηγορία:C1
Ξενία Μυκόνου
Το «Ξενία» Μυκόνου είναι ξενοδοχειακή μονάδα η οποία ανεγέρθηκε υπό την εποπτεία του Ε.Ο.Τ στα πλαίσια εκσυγχρονισμού της Μυκόνου και της τουριστικής ανάπτυξης της χώρας στα μέσα του 20ου αιώνα. Η μονάδα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη και εγκαινιάστηκε το 1960 ως ένα συγκρότημα που αποτελείται από μικρά ανεξάρτητα κτήρια γύρω από έναν πυρήνα που περιλαμβάνει τους χώρους υποδοχής και εστίασης.
Μετά από πολλά χρόνια κρατικής λειτουργίας, σήμερα αποτελεί ιδιωτική ξενοδοχειακή μονάδα, με το όνομα Mykonos Theoxenia, η οποία διατηρεί τα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής του μεταπολεμικού Μοντερνισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουριστικό Πρόγραμμα «Ξενία»
Ιωάννης Παπάφης
Ο Ιωάννης Παπάφης ή Παπαφής ή Παππαφής (Θεσσαλονίκη, 1792 - Βαλέτα, 1886), υπήρξε Εθνικός Ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γόνος εύπορης οικογένειας. Ο πατέρας του Νικόλαος Παπαφής ήταν έμπορος και η μητέρα του ανήκε στη γνωστή οικογένεια του Δημήτριου Αναστασιάδη. Αφού μορφώθηκε ικανοποιητικά, ασχολήθηκε με το εμπόριο μεταβαίνοντας στη Σμύρνη, κοντά στον πατέρα του. Έπειτα από δύο χρόνια παραμονής του στην πόλη, με τον ξαφνικό χαμό του πατέρα του (1810), θα αναζητήσει στήριγμα στον αδελφό της μητέρας του Ιωάννη Αναστάση, ο οποίος ζούσε στην Αλεξάνδρεια. Έτσι εργάστηκε για κάποιο διάστημα στο εμπορικό κατάστημα του θείου του, αναπτύσσοντας τις ικανότητές, ενώ στη συνέχεια έφυγε στη Μάλτα, όπου δημιούργησε τις δικές του επιχειρήσεις. Εκεί ασχολήθηκε μεταξύ άλλων και με την τροφοδοσία του αγγλικού στόλου της Μεσογείου.
Ο Ιωάννης Παπαφής παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του στη Μάλτα και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην πόλη Ραμπάτ. Πέθανε άτεκνος στις 16 Φεβρουαρίου 1886 σε ηλικία 94 ετών, έχοντας δημιουργήσει τεράστια περιουσία και λαμβάνοντας αρκετά δημόσια αξιώματα. Παράλληλα με τις εμπορικές του δραστηριότητες πραγματοποίησε σημαντικές δωρεές προς την πατρίδα του αλλά και προς τη Μάλτα.
==Οι δωρεές του ==
Η διαθήκη του και η ίδρυση του Παπάφειου ορφανοτροφείου
Και αυτό όμως το κληροδότημα το τακτοποίησε ενώ ακόμη ζούσε, γιατί το Δεκέμβριο του 1879 και τον Απρίλιο του 1880 επέτυχε να εγγράψει στο δημόσιο χρέος της Γαλλίας υπέρ των ευαγών καταστημάτων της Θεσσαλονίκης ετήσιο εισόδημα 12.000 φράγκων.
Επιπλέον στη δεύτερη διαθήκη εκφράζει τη στοργή του προς τη Θεσσαλονίκη με την επιθυμία ιδρύσεως ασύλου, το οποίο θα ονομαζόταν "Γηροκομείο Μελίτη". Σ' αυτό θα κατέφευγαν προς συντήρηση τελείως γέροντες και των δυο φύλων, πτωχοί ή ανίκανοι για εργασία ανήκοντες στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Για την ίδρυση του Γηροκομείου του προσδιόριζε τα τοκομερίδια εισοδήματος 4.000 φράγκων που είχε εγγράψει σε χρεώγραφα γαλλικού δημοσίου εκτός των προαναφερθέντων 12.000 φράγκων. Επί πλέον έδινε εντολή στους εκτελεστές της διαθήκης του, ό,τι θα έμενε από τις πληρωμές και υποχρεώσεις κατά την εκκαθάριση της περιουσίας του να το χρησιμοποιούσαν για πρόσθετη εγγραφή σε γαλλικά χρεώγραφα, των οποίων το εισόδημα θα προοριζόταν και πάλι υπέρ των ιδρυμάτων της Θεσσαλονίκης.
Οι έφοροι του μιλούσαν για τις οικονομικές δυσχέρειες εξαιτίας των οποίων κινδύνευε η λειτουργία των Εκπαιδευτηρίων και κατ' επέκταση η ολεθρίως επαπειλουμένη προγονική γλώσσα. Περί των "αριπρεπών καί φωτιστικών" κέντρων όλης της πολυπαθούς Μακεδονίας του έγραφε και ο Θεσσαλονίκης Καλλίνικος. Όλοι δηλαδή του υποδείκνυαν τα Σχολεία ως τον αξιολογότατο χώρο πού έπρεπε να αρδεύει το πλήρωμα της αγάπης του. Και όντως έλαβε σοβαρά υπόψη του τις υποδείξεις και προτροπές.
Με επιστολή του που την απηύθυνε στις 10 Οκτωβρίου 1884 ΄΄προς τον αξιότιμον κύριον Πρόεδρον και τους κυρίους Αντιπροσώπους της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητος "Θεσσαλονίκης. Εξέφραζε "την εγκάρδιον ευχαρίστησίν" του για τις διαβεβαιώσεις που του παρείχαν γύρω από τις "ευνοϊκές" συνθήκες ιδρύσεως ορφανοτροφείου, γιατί έτσι πλέον του δινόταν η ευκαιρία να υλοποιήσει ό,τι ποθούσε η καρδιά του.
Εξουσιοδοτούσε τελικά τους γενικούς κληρονόμους του ό,τι είχε προορίσει για την ίδρυση γηροκομείου να το διαθέσουν για "την κατάρτισιν ορφανοτροφείου διαρκούς ''. Η επιστολή επέχει θέση και ισχύ διαθήκης, διότι γράφηκε ιδιοχείρως και η γνησιότητα της υπογραφής, κατ' επέκταση και της βουλήσεως, βεβαιώθηκε αυθημερόν από το συμβολαιογράφο Μάλτας Παύλο Βασάλου.
Μεσογειακή χελώνα
Η μεσογειακή χελώνα, Testudo hermanni Gmelin, 1789 είναι ένα είδος χερσαίας χελώνας της οικογένειας Testudinidae που απαντάται στην Ευρώπη. Η επιστημονική ονομασία του είδους έχει δοθεί προς τιμήν του Γάλλου φυσιοδίφη Johann Hermann.
Γεωγραφική κατανομή
Η γεωγραφική κατανομή του είδους περιλαμβάνει τη Ν. Ευρώπη, συγκεκριμένα την Α. Ισπανία, Ν. Γαλλία, Κ. Ιταλία, την Βαλκανική χερσόνησο (Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Ελλάδα, Κροατία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία, Ρουμανία, Σερβία) και αρκετά νησιά της Μεσογείου (Σικελία, Σαρδηνία, Κορσική, Βαλεαρίδες Νήσοι). Η κατανομή του είδους στην Ελλάδα περιλαμβάνει την ηπειρωτική Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Εύβοια και νησιά του Ιονίου.
Περιγραφή
Η Μεσογειακή χελώνα είναι μικρού-μεσαίου μεγέθους με μαύρο-κίτρινο χέλυο, αν και στα ενήλικα ζώα η φωτεινότητα των χρωμάτων μπορεί να εξασθενήσει σε λιγότερο ευδιάκριτο γκρίζο-κίτρινο χρώμα. Έχει ελαφρώς γαμψή άνω γνάθο και όπως και άλλες χελώνες, δεν διαθέτει δόντια. Τα άκρα της είναι γκριζωπά έως καφέ και η ουρά της φέρει ένα φύμα στο άκρο της. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν ιδιαίτερα μακριές και παχιές ουρές και καλά αναπτυγμένα φύματα, τα οποία τα διακρίνουν από τα θηλυκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπετά της Ελλάδας Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης
Κωνσταντίνος Σεβαστόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Σεβαστόπουλος ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ομογενής από τη Χίο. Πλούτισε στο εξωτερικό. Ευεργέτησε γενναιόδωρα πολλά ιδρύματα στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη.
Χορήγησε επίσης σεβαστό ποσό στη Γεωργική Εταιρεία «για να δοθεί ενίσχυση στη γεωργική τάξη του λαού μας» όπως ακριβώς όρισε. Ίδρυσε επίσης τη «Σεβαστουπόλεια Εργατική Σχολή».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Βλαντίμιρ Γκόροβιτς
thumb|Ο Βλαντίμιρ Γκόροβιτς σε νεαρή ηλικία. Ο Βλαντίμιρ Σαμόιλοβιτς Γκόροβιτς (Владимир Самойлович Горовиц, 1 Οκτωβρίου/18 Σεπτεμβρίου 1903, Κίεβο - 5 Νοεμβρίου 1989, Νέα Υόρκη) ήταν Ουκρανός κλασικός πιανίστας και συνθέτης. Η βιρτουόζικη τεχνική του, το ύφος του και το ευρύ ρεπερτόριό του τον καθιστούν ως έναν από τους σημαντικότερους ερμηνευτές όλων των εποχών, ενώ πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως τον μεγαλύτερο πιανίστα που υπήρξε ποτέ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκόροβιτς γεννήθηκε στο Κίεβο, περιφερειακή πόλη της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας και σημερινή πρωτεύουσα της Ουκρανίας. Ήταν ο νεότερος από τα τέσσερα παιδιά του Σαμουήλ Γκόροβιτς, και της Σοφί Μπόντικ, αμφότεροι εβραϊκής καταγωγής. Γεννημένος μέσα σε ένα μουσικό και γενικότερα καλλιτεχνικό περιβάλλον, έλαβε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής σε τρυφερή ακόμη ηλικία, αρχικά από τη μητέρα του, που υπήρξε επίσης πιανίστα. Το 1912 εισήχθη στην Εθνική Μουσική Ακαδημία Τσαϊκόφσκι της Ουκρανίας, όπου και μαθήτευσε πλάι στον Βλαντιμίρ Πουκάλσκι, τον Σεργκέι Ταρνόφσκι και τον Φέλιξ Μπλάμενφελντ, δίνοντας τα πρώτα του ρεσιτάλ στο Χάρκοβο το 1920.
Η αυξανόμενη φήμη του τον οδήγησε σε περιοδείες στη ρωσική επικράτεια, όπου έδινε ρεσιτάλ, συχνά αμειβόμενος με ψωμί, βούτυρο και σοκολάτα αντί χρημάτων, καθώς ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος είχε αφαιμάξει οικονομικά τη χώρα. Μόνο την περίοδο 1922-1923 συμμετείχε σε 23 συναυλίες με 11 διαφορετικά προγράμματα, στο πάλαι ποτέ Πέτρογκραντ. Παρά την πρόσκαιρη επιτυχία του ως πιανίστας, ο ίδιος δήλωνε την πρόθεσή του να γίνει συνθέτης και πως έδινε συναυλίες μόνο και μόνο για να βοηθήσει την οικογένειά του, που έχασε όλη της την περιουσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης.
Τον Δεκέμβριο του 1925 ο Γκόροβιτς περνάει τα δυτικά σύνορα και επιδιώκει επίμονα να σπουδάσει περαιτέρω με τον Αυστριακό πιανίστα Αρτούρ Σνάμπελ. Χωρίς σκοπό να επιστρέψει στη Ρωσία, ο Γκόροβιτς χρηματοδοτεί τα πρώτα του ρεσιτάλ με χρήματα που λαθραία είχε κρύψει στις σόλες των παπουτσιών του, όπως δηλώνει πολλά χρόνια αργότερα σε συνέντευξή του.
Καριέρα στη Δύση
Το ντεμπούτο του στις ΗΠΑ λαμβάνει χώρα στις 12 Ιανουαρίου του 1928, στο περίφημο Κάρνεγκι Χολ, με ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει το 1ο Κοντσέρτο για πιάνο του Τσαϊκόφσκι, σε διεύθυνση ορχήστρας του -επίσης πρωτοεμφανιζόμενου στην Αμερική- Σερ Τόμας Μπίτσαμ. Σε μεταγενέστερη εποχή, ο Γκόροβιτς δηλώνει πως οι δύο καλλιτέχνες είχαν διαφορετική άποψη όσον αφορά στο τέμπο και πως ο Μπίτσαμ διηύθηνε το έργο «από μνήμης, χωρίς όμως να ξέρει το κομμάτι». Η επιτυχία του και η αποδοχή από το κοινό υπήρξε τεράστια· ο μουσικοκριτικός των New York Times Όλιν Ντάουνς ήταν επικριτικός για τον συντονισμό μεταξύ του μαέστρου και του σολίστα, απέδωσε όμως τα εύσημα στον Γκόροβιτς, επευφημώντας τον λυρικό του τόνο και την τρομερή τεχνική του, παρομοιάζοντας τον πιανίστα με «κυκλώνα που ξεσπάει από τις στέππες». Όπως φάνηκε από τη συναυλία αυτή, ο Γκόροβιτς κατόρθωσε να καθηλώσει το κοινό του, κάτι που διατήρησε σε ολόκληρη την καριέρα του. Ο Ντάουνς σχολιάζει, «πάνε πολλά χρόνια από τότε που ένας πιανίστας συνεπήρε με τέτοιο πάθος το κοινό αυτής της πόλης» και συμπληρώνει πως αυτός ο πιανίστας «διαθέτει τα περισσότερα αν όχι όλα τα στοιχεία ενός μεγάλου ερμηνευτή».
Βένδις
Στην ελληνική μυθολογία η Βένδις ή Βένδεια ήταν χθόνια τοπική θεότητα της Θράκης. Η λατρεία της γινόταν σε βαθιές σπηλιές κι οι γιορτές της είχαν οργιαστικό χαρακτήρα, μοιάζοντας με αντίστοιχες φρυγικές τελετές προς τιμήν του Σαβάζιου, με τον οποίο συσχετίζεται σε αρκετές πηγές της αρχαιότητας.
Βλαντίμιρ Γκόροβιτς
Καριέρα στη Δύση
Το 1933 συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον περίφημο μαέστρο Αρτούρο Τοσκανίνι, ερμηνεύοντας το 5ο Κοντσέρτο για πιάνο ("Αυτοκρατορικό") του Μπετόβεν. Η συνεργασία τους έμελε να γίνει ισόβια, τόσο επί σκηνής όσο και σε ηχογραφήσεις. Μέχρι το 1939 ο Γκόροβιτς είχε εγκατασταθεί στις ΗΠΑ, λαμβάνοντας την αμερικανική υπηκοότητα το 1944.
Βένδις
Όταν η λατρεία της εισήχθη στην υπόλοιπη Ελλάδα ως χθόνια ή σεληνιακή θεότητα ταυτιζόταν με την Περσεφόνη ή την Εκάτη, ενώ ως θεά του κυνηγιού ταυτίστηκε με την Άρτεμη ή χρησιμοποιήθηκε ως προσωνύμιό της (Άρτεμις Βενδίδα).
Βλαντίμιρ Γκόροβιτς
Καριέρα στη Δύση
Παρά το εκστασιασμένο του κοινό, ο Γκόροβιτς ολοένα και έδειχνε αβέβαιος για τις πιανιστικές του δεξιότητες· σε αρκετές περιπτώσεις χρειάστηκε να τον οδηγήσουν με τη βία στη σκηνή, ενώ συχνά ακύρωνε τις εμφανίσεις του. Το τηλεοπτικό του ντεμπούτο πραγματοποιήθηκε από το Κάρνεγκι Χωλ την 1η Φεβρουαρίου 1968 και μεταδόθηκε σε μαγνητοσκόπηση από το δίκτυο CBS στις 22 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους.
Ηχογραφήσεις
μικρογραφία|Ο Γκόροβιτς την εποχή των πρώτων του ηχογραφήσεων. Το 1926 ο Γκόροβιτς κάνει τους πρώτους του κυλίνδρους για πιάνο, στα στούντιο της Welte-Mignon στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας. Οι πρώτες του ηχογραφήσεις για γραμμόφωνο πραγματοποιούνται δύο χρόνια αργότερα στις ΗΠΑ, από την εταιρεία RCA Victor. Λόγω της Ύφεσης του 1929, η εταιρεία δίνει άδεια στους καλλιτέχνες της να πραγματοποιούν ευρωπαϊκές ηχογραφήσεις με την συνεργάτιδα εταιρεία στο Λονδίνο His Master's Voice (HMV). Έτσι, το 1930 ο Γκόροβιτς ηχογραφεί το 3ο Κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ, με μαέστρο τον Άλμπερτ Κόουτς και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, σε παγκόσμια πρώτη ηχογράφησης. Μέχρι το 1936 οι ηχογραφήσεις για την HMV είναι πολυάριθμες, συμπεριλαμβανομένης της περίφημης σονάτας σε σι ελλάσονα του Φραντς Λιστ. Οι αρχές του 1940 τον βρίσκουν και πάλι στα στούντιο της Αμερικής, ηχογραφώντας το 2ο Κοντσέρτο για πιάνο του Μπραμς και το 1ο Κοντσέρτο για πιάνο του Τσαϊκόφσκι, αμφότερα με την Συμφωνική Ορχήστρα του NBC υπό τη μπαγκέτα του Τοσκανίνι. Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, το 1959, κυκλοφορεί η ηχογράφηση του 1943 με το κοντσέρτο του Τσαϊκόφσκι του διδύμου Γκόροβιτς-Τοσκανίνι, μια εκτέλεση που θεωρείται ανώτερη της εμπορικής εκτέλεσης και επιλέγεται για το Grammy Hall of Fame. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης απόσυρσής του το 1953, ο Γκόροβιτς ηχογραφεί μια σειρά έργων στην έπαυλή του στη Νέα Υόρκη, που περιλαμβάνουν κομμάτια του Αλεξάντερ Σκριάμπιν και του Μούτσιο Κλεμέντι. Η πρώτη του στέρεο ηχογράφηση, το 1959, ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στις σονάτες του Μπετόβεν.
Βένδις
Κατά τους κλασσικούς χρόνους, οι Θράκες που είχαν μετοικήσει στην Αθήνα γιόρταζαν στον Πειραιά τα Βενδίδεια τη 19η ημέρα του μήνα Θαργηλιώνα, γιορτή στην οποία αναφέρεται ο Πλάτων στην Πολιτεία του. Στη Μουνιχία, άλλωστε, υπήρχε ναός αφιερωμένος στη Βένδιδα, αλλά και στη Μουνιχία Άρτεμη.
Βλαντίμιρ Γκόροβιτς
Ηχογραφήσεις
Το 1962 σηματοδοτεί την εκκίνηση μιας σειράς βραβευμένων ηχογραφήσεων για την Columbia Records. Οι πιο αξιοσημείωτες είναι αυτή της ζωντανής συναυλίας στο Κάρνεγκι Χωλ το 1965 και η τηλεοπτική ηχογράφηση του 1968, και πάλι από το Κάρνεγκι Χωλ. Από τις ηχογραφήσεις σε στούντιο, η «Κραϊσλεριάνα» του Ρόμπερτ Σούμαν (1969) λαμβάνει το λαμπρό γαλλικό βραβείο Prix Mondial du Disque.
Από το 1975, ο Γκόροβιτς επιστρέφει στην RCA, για την οποία ηχογραφεί ζωντανές συναυλίες μέχρι το 1982. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1985, υπογράφει συμβόλαιο με τη γερμανική Deutsche Grammophon, για την οποία πραγματοποιεί ηχογραφήσεις μέχρι το 1989, συμπεριλαμβανομένης της μοναδικής του ηχογράφησης του 23ου Κοντσέρτου για πιάνο του Μότσαρτ. Από την περίοδο αυτή καταγράφονται και τέσσερα μαγνητοσκοπημένα ντοκυμανταίρ, στα οποία συμπεριλαμβάνεται το ρεσιτάλ της 20ής Απριλίου 1986 στη Μόσχα. Η τελευταία του ηχογράφηση, για την κλασική σειρά της Sony, ολοκληρώνεται τέσσερις μόλις ημέρες πριν τον θάνατό του, και συναποτελείται από έργα του ρεπερτορίου του που δεν είχαν ηχογραφηθεί στο παρελθόν.
Πλέον, όλες οι ηχογραφήσεις του Γκόροβιτς διατίθενται σε CD, ορισμένες μάλιστα σε πολλαπλή επανέκδοση. Με την άνοδο της δισκογραφικής βιομηχανίας, κυκλοφόρησε ανέκδοτο υλικό, όπως αποσπάσματα από ιδιωτικά ρεσιτάλ του μεγάλου πιανίστα, στο Κάρνεγκι Χωλ της περιόδου 1945-1951.
Προσωπική ζωή
Το 1933, ο Γκόροβιτς παντρεύεται με πολιτικό γάμο την κόρη του Τοσκανίνι, Βάντα. Το ότι ο Γκόροβιτς ήταν Εβραίος και η Βάντα καθολικών πεποιθήσεων, δεν υπήρξε εμπόδιο στον γάμο τους, ενώ καθώς ο ένας δεν μιλούσε τη γλώσσα του άλλου, η μεταξύ τους επικοινωνία γινόταν στα γαλλικά. Απέκτησαν ένα παιδί, τη Σόνια Τοσκανίνι-Γκόροβιτς (1934-1975), η οποία έπεσε θύμα υπερβολικής δόσης ναρκωτικών· αδιευκρίνιστο παρέμεινε το κατά πόσο ο θάνατός της υπήρξε αποτέλεσμα ατυχήματος ή απόπειρας αυτοκτονίας.
Παρά το έγγαμο του βίου του, υπήρχαν έντονες φήμες για τον ομοφυλοφιλικό του προσανατολισμό. Στα λόγια του Αρτούρ Ρούμπινστάιν «όλοι τον γνώριζαν και τον δεχόντουσαν ως ομοφυλόφιλο», ενώ ο πιανίστας David Dubal στα απομνημονεύματά του αναφέρει πως ο ογδοντάρης Γκόροβιτς δεν ήταν σεξουαλικά ενεργός, αλλά «δεν υπήρχε αμφιβολία για την δυνατή έλξη του από το ανδρικό σώμα, κάτι που του δημιουργούσε ανησυχία σε όλη του τη ζωή». Ο Ντουμπάλ διακρίνει τον υφέρποντα ερωτισμό στην ερμηνεία του Γκόροβιτς, κάτι που προδίδει τα σεξουαλικά του ένστικτα. Ο ίδιος ο Γκόροβιτς αρνήθηκε τον χαρακτηρισμό, χαριτολογώντας «υπάρχουν τρία είδη πιανιστών: Εβραίοι πιανίστες, ομοφυλόφιλοι πιανίστες, και κακοί πιανίστες».
Στη δεκαετία του 1940 ο Γκόροβιτς άρχισε ψυχιατρικές συνεδρίες, οι οποίες, σύμφωνα με πηγές, αποτέλεσαν απόπειρα διόρθωσης του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Στις επόμενες δεκαετίες του 1960 και 1970, νέες θεραπείες με ηλεκτροσόκ έλαβαν χώρα, αυτή τη φορά για την καταπολέμηση μείζωνος καταθλιπτικής διαταραχής.
Κραυξίδας ο Κρανώννιος
Ο Κραυξίδας ο Κρανώννιος (7ος αιώνας π.Χ.) ή Κραξίλας, ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την πόλη Κραννών της Θεσσαλίας, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα του κέλη στους 33ους (648 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του κέλη‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Αυστρασία
Η Αυστρασία αποτελούσε το βορειοανατολικό μέρος του Βασιλείου των Μεροβίγγειων Φράγκων, εδάφη τα οποία το αποτελούσαν σήμερα ανήκουν στη Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Ολλανδία. Η πρωτεύουσά της ήταν το Μετς, αν και κάποιοι βασιλιάδες της Αυστρασίας κυβέρνησαν από την Ρεν, το Τριρ και την Κολωνία.
Ιστορία
Μετά το θάνατο Φράγκου βασιλιά Χλωδοβίκου Α΄ το 511, οι γιοι του διαμοίρασαν το βασίλειο μεταξύ τους, με τον Θεοδώριχος Α΄ να παίρνει τα εδάφη που αργότερα θα αποτελούσαν την Αυστρασία. Μια σειρά βασιλιάδων απόγονοι του Θεοδώριχου βασίλευσαν στην Αυστρασία ως το 555, όταν και αυτή ενώθηκε με τα άλλα Φραγκικά βασίλεια, τα οποία ως το 558 είχε κληρονομήσει ο Χλωτάριος Α΄. Αυτός ξαναχώρισε την Φραγκική επικράτεια μεταξύ τον τεσσάρων γιων του, αλλά τα τέσσερα αυτά βασίλεια κατέληξαν σε τρία με το θάνατο του Χαριβέρτου Α΄ το 567: η Αυστρασία πήγε στον Σιγιβέρτο Α΄, η Νευστρία στον Χιλπέριχο Α΄, και η Βουργουνδία στον Γκούντραμ. Τα τρία αυτά βασίλεια χαρακτήριζαν την πολιτική διάσπαση της Φραγκίας μέχρι την άνοδο των Καρολιδών και ακόμα και μετά.
Από το 567 ως το θάνατο του Σιγιβέρτου Β΄ το 613 η Νευστρία και η Αυστρασία ήταν σε σχεδόν συνεχή σύγκρουση μεταξύ τους, με την Βουργουνδία σε ρόλο μεσολαβητή. Οι διενέξεις αυτές κορυφώθηκαν με τους πολέμους μεταξύ της Μπρουνχίλντα και της Φρεδεγούνδη, βασίλισσες της Αυστρασίας και Νευστρίας αντίστοιχα. Τελικά το 613, μια επανάσταση της αριστοκρατίας εναντίον της Μπρουνχίλντα κατέληξε στην προδοσία της και την παράδοσή της στον ανιψιό και αντίπαλό της στη Νευστρία Χλωτάριο Β΄. Ο Χλωτάριος Α΄ πήρε τον έλεγχο και των δύο βασιλείων, και ίδρυσε ένα ενωμένο Φραγκικό βασίλειο με την πρωτεύουσα στο Παρίσι. Κατά αυτήν την περίοδο εμφανίστηκαν οι πρώτοι majores domus ή Κύριοι του Παλατιού. Αυτοί ήταν αξιωματούχοι που ενεργούσαν ως μεσολαβητές μεταξύ του βασιλιά και του λαού του κάθε βασιλείου. Οι πρώτοι Αυστρασιανοί Μαγιορδόμοι προερχόταν από την οικογένεια των Πεπινιδών, η οποία γνώρισε μια αργή, αλλά σταθερή άνοδο μέχρι που τελικά εκτόπισε τους Μεροβίγγειους από το θρόνο.
Το 623 η Αυστρασιανοί ζήτησαν από τον Χλωτάριο Β΄ έναν βασιλιά για αυτούς, και εκείνος διόρισε για να τους κυβερνήσει το γιο του Δαγοβέρτο Α' με αντιβασιλέα τον Πεπίνο τον Πρεσβύτερο (Pepin de Landen). Η διακυβέρνηση του Δαγοβέρτου στην Αυστρασία ήταν ευρέως αξιέπαινη. Το 629 κληρονόμησε την Νευστρία και την Βουργουνδία. Η Αυστρασία παραμελήθηκε πάλι, έως ότου το 633 ο λαός απαίτησε από το γιο του βασιλιά να γίνει πάλι δικός τους βασιλιάς. Ο Δαγοβέρτος συναίνεσε, και έστειλε τον μεγαλύτερο γιο του Σιγιβέρτο Γ΄ στην Αυστρασία. Οι ιστορικοί συχνά κατατάσσουν τον Σιγιβέρτο ως τον πρώτο roi fainéant ("βασιλιά τεμπέλη" σε ελεύθερη μετάφραση) της Δυναστείας των Μεροβίγγειων. Στην Αυλή του κυριαρχούσαν οι Μαγιορδόμοι. Το 657, ο Μαγιορδόμος Γκρίμοαλντ ο Πρεσβύτερος (Grimoald the Elder) πέτυχε να ανεβάσει στο θρόνο το γιο του Χιλδεβέρτο τον Υιοθετημένο (Childebert the Adopted), όπου και παρέμεινε ως το 662. Από κει και πέρα η Αυστρασία ήταν κυρίως βασίλειο των μαγιοδόμων των Αρνούλφων. Στη μάχη του Τερτρύ το 687 ο Πεπίνος του Χέρσταλ νίκησε τον βασιλιά της Νευστρίας Θεοδέριχο Γ΄, και εδραίωσε την κυριαρχία του σε όλα τα Φραγκικά βασίλεια. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε από τους συγχρόνους του ως η αρχή της "βασιλιάς" του. Επίσης, σηματοδότησε την κυριαρχία της Αυστρασίας στην Νευστρία, που θα διαρκούσε μέχρι το τέλος της Μεροβίγγειας περιόδου. Το 718, ο Κάρολος Μαρτέλος, με την υποστήριξη της Αυστρασίας εναντίον της Νευστρίας - με κάθε από αυτές τις δύο περιοχές να προσπαθούν να ενώσουν τη Φραγκία υπό την ηγεμονία τους- διόρισε κάποιον Χλωτάριο Δ΄ για να διοικήσει την Αυστρασία. Αυτός ήταν ο τελευταίος Φράγκος ηγεμόνας που δεν βασίλευε σε όλους τους Φράγκους. Το 719 η Φραγκία ενώθηκε μόνιμα υπό Αυστρασιανή ηγεμονία.
Άλλες χρήσεις του όρου
Υπό τους Καρολίδες και κατόπιν, ο όρος Αυστρασία κάποιες φορές χρησιμοποιείται ως προσδιοριστικός για το ανατολικό μέρος της επικράτειάς τους, της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως συνώνυμο για την Ανατολική Φραγκία, κάτι όμως που είναι κάπως ανακριβές.
Πηγές
Κατηγορία:Φράγκοι Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Ρομάν Σαρόνοφ
Ο Ρομάν Σεργκέιβιτς Σαρόνοφ (ρωσικά. Роман Сергеевич Шаронов) γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1976 στη Μόσχα και είναι κεντρικός αμυντικός, ο οποίος παίζει στην Ρουμπίν Καζάν. Έπαιξε για την εθνική Ρωσίας στον αγώνα του Euro 2004 απέναντι στην εθνική Ισπανίας - σ' αυτό τον αγώνα, ο Σαρόνοφ έλαβε κόκκινη κάρτα και η εθνική Ρωσίας ηττήθηκε με σκορ 1:0.
Ο Σαρόνοφ είχε παίξει στις ΦΚ Σίννικ, Μεταλλούργκ Κρασνογιάρσκ, Τέρεκ Γκρόζνι και Σανγκάι Φουμπάο ΦΚ.
Διακρίσεις
Ρουμπίν Καζάν
ΦΚ Σίννικ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τέρεκ Γκρόζνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σίνικ Γιαροσλάβλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Νέο Εράσμιο Ξάνθης
To Νέο Εράσμιο είναι οικισμός του δήμου Τοπείρου στο νομό Ξάνθης. Βρίσκεται 29,2 χιλιόμετρα νότια της Ξάνθης μέσω Δεκάρχου. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 865 κατοίκους (2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Κάκβα
Κάκβα - είναι ποταμός της Ρωσίας, στην περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με μήκος περίπου 133 χλμ. το δικαίωμα εισροής της Σόσβας. Πηγάζει κοντά στην Κάκβινσκι Πέτρα και εκβάλλει στην Σόσβα.
Στις όχθες του ποταμού βρίσκεται η πόλη Σερόβ και κ Τεχνητή λίμνη Κισελιόβσκοε, πουέχει δημιουργηθεί εμ την κατασκευή του υδροηλεκτρικού σταθμού και του φράγματος της Κισελιόβσκαγια. Η τεχνητή λίμνη μετά τις καταστροφικές πλημμύρες του 1993, που προκάλεσε τεράστιες ζημιές στο Σερόβ γίνονται έργα αποκατάστασης της.
Αξιοθέατα
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας Κατηγορία:Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Νίκος Φίλης
Ο Νίκος Φίλης (Αθήνα, 1960) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής (2015-2023) και υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων (2015-2016).
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο Μεσολογγίτης δικηγόρος και πολιτευτής Αριστοτέλης Φίλης. Υπήρξε φοιτητής στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία όμως δεν αποφοίτησε. Παράλληλα, παρακολούθησε μαθήματα βιολιού. Αργότερα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία συνεργαζόμενος με πληθώρα ραδιοφωνικών σταθμών (Flash, Βήμα FM, ΕΡΑ 4, Πόλις), εφημερίδων (Επικαιρότητα και Εποχή) και περιοδικών (Αντί και Ο Πολίτης). Παράλληλα ήταν συνεργάτης της εγκυκλοπαίδειας του Ελληνικού Τύπου. Από το 2008 μέχρι το 2015 κατείχε τη θέση του διευθυντή της εφημερίδας Αυγή. Διετέλεσε επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών καθώς και του διοικητικού συμβουλίου του μορφωτικού ιδρύματος του σωματείου. Είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του οργανώθηκε στον χώρο της Αριστεράς, ενώ ανέπτυξε πολιτική δράση και κατά τα φοιτητικά του χρόνια όντας δραστήριο μέλος του φοιτητικού κινήματος. Παράλληλα, διετέλεσε γραμματέας της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος (νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού). Μετά τη διάσπαση του κόμματος συμμετείχε στο ΚΚΕ Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά και το 1989 προσχώρησε στον Συνασπισμό.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια της Α΄ Αθήνας συγκεντρώνοντας 16.344 ψήφους. Εξελέγη εκ νέου κατά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, οι οποίες διεξήχθησαν με λίστα. Τοποθετήθηκε στη θέση του υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και διατήρησε αυτό το αξίωμα μέχρι τις 5 Νοεμβρίου του 2016. Επανεξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του 2019.