cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
UGG
Εμπορικό Σήμα
Στις αρχές του 2000 η ζήτηση για μπότες από δέρμα προβάτου με το σήμα UGG αυξήθηκε, εν μέρει λόγω της υποστήριξης των διασημοτήτων. Οι Αυστραλοί κατασκευαστές άρχισαν να πωλούν μέσω του Διαδικτύου μπότες από δέρμα προβάτου οι οποίες έφεραν σήματα πανομοιότυπα η παρόμοια με το σήμα UGG. Η εταιρεία τότε ξεκίνησε μια σοβαρή προσπάθεια να σταματήσει την παραβίαση του σήματός της και απέστειλε προειδοποιητικές επιστολές στους Αυστραλούς κατασκευαστές προκειμένου να απέχουν από τη χρήση και παραβίαση των δικαιωμάτων της επί του σήματος. Κατόπιν διαιτησίας σχετικά με τη χρήση του domain name, απαγορεύθηκε στους ανταγωνιστές να κάνουν χρήση της λέξης UGG ως ονομασία ιστοτόπων. Το Αυστραλιανό Γραφείο Σημάτων απείλησε σχετικώς τις εν λόγω αυστραλιανές επιχειρήσεις.
Σχετικά με την ισχύ του εμπορικού σήματος UGG έχουν γίνει δικαστικοί αγώνες στην Αυστραλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, την Ευρώπη και την Τουρκία. Δικαστικές αποφάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, την Ολλανδία, την Τουρκία και την Κίνα απέρριψαν τον ισχυρισμό ότι η λέξη UGG είναι κοινόχρηστη και επικύρωσαν την καταχώρηση του εμπορικού σήματος UGG. Στις ΗΠΑ η Deckers άσκησε αγωγή για να απαγορεύσει στους αντιδίκους της να χρησημοποιούν τον όρο «μπότες ug». Οι εναγόμενοι υποστήριξαν ότι το εμπορικό σήμα UGG είχε καταστεί κοινόχρηστο. Το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό, δηλώνοντας ότι οι εναγόμενοι προσήγαγαν μόνον αστεία αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με το ότι ο όρος «μπότες ug» χρησιμοποιείται ευρέως από πάρα πολλούς σε πλήθος περιπτώσεων. Το Δικαστήριο προσέθεσε ότι οι εναγόμενοι αγνόησαν τα αποτελέσματα της έρευνας τα οποία υποβλήθηκαν και από τις δυο πλευρές και τα οποία εμφανώς αποδεικνύουν ότι ο όρος UGG δεν είναι κοινόχρηστος ..84% όσων απάντησαν στην έρευνα πίστευαν ότι το UGG αποτελεί εμπορικό σήμα προϊόντος. Τέλος, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι, ακόμα και αν ο όρος είναι κοινόχρηστος στην Αυστραλία, δεν έχει επίδραση στην ισχύ του εμπορικού σήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Επίσης απεφάνθη ότι το εμπορικό σήμα UGG της Deckers έχει εξαιρετικά διακρίνουσα δύναμη.
Στην υπόθεση της Ολλανδίας, ο Δικαστήριο αποφάσισε ότι το UGG αποτελεί έγκυρο εμπορικό σήμα. Απέρριψε τον ισχυρισμό του αντιδίκου ότι «έχει καταστεί κοινόχρηστο στην Αυστραλία» και έκρινε ότι κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι ο όρος αυτός έχει καταστεί κοινόχρηστη λέξη στο Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο βασιζόμενος στη γνώμη μιας η περισσοτέρων εταιρειών της Αυστραλίας. Το Δικαστήριο δεν είχε λόγο να αμφισβητήσει ότι το UGG δεν αποτελεί πασίγνωστο εμπορικό σήμα στις χώρες της Μπενελούξ.
Στην υπόθεση της Τουρκίας, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι το σήμα δεν αποτελούσε κοινόχρηστο η περιγραφικό όρο αλλά ήταν πράγματι ιδιαίτερα γνωστό στους Τούρκους καταναλωτές ως δηλωτικό προέλευσης του προϊόντος. Σύμφωνα με τον Τουρκικό Νόμο, λέξεις οι οποίες έχουν περιγραφική έννοια σε άλλες γλώσσες θα αποκλείονται από καταχώρηση ως εμπορικά σήματα μόνον αν είναι ευρέως γνωστές στην Τουρκία. Το Δικαστήριο έκρινε ότι το UGG δεν έχει κάποιο νόημα ως λέξη στα Τουρκικά εκτός από το ότι αποτελεί εμπορικό σήμα. Επίσης, το Δικαστήριο αναφέρθηκε σε μια ανεξάρτητη έρευνα που κατέληξε στο ότι το σήμα UGG είναι ευρύτατα αναγνωρίσιμο από τους Τούρκους καταναλωτές.
Στην υπόθεση της Κίνας, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι το UGG αποτελεί έγκυρο σήμα και έκρινε περαιτέρω ότι εφόσον τα δικαιώματα επί των σημάτων έχουν τοπικό χαρακτήρα, το θέμα του αν το UGG αποτελεί κοινόχρηστο όνομα για μπότες από δέρμα προβάτου στην Αυστραλία είναι άσχετο με την παρούσα υπόθεση. Επισης, απεφάνθη ότι το αίτημα της Deckers για την επιδίκαση αποζημιάσεως και δικαστικής δαπάνης επί της εφέσεως είχε έρεισμα (συν τοις άλλοις) την αξία και τη φήμη των σημάτων της.
Απομιμήσεις
Το εμπορικό σήμα και προϊόν UGG έχει καταστεί θύμα απομιμήσεων, κυρίως στην Κίνα. Ιστοσελίδες μέσω των οποίων πωλούνται προϊόντα απομιμήσεων δημιουργούνται εύκολα, και εκείνοι που προβαίνουν στις απομιμήσεις αντιγράφουν τις φωτογραφίες και το κείμενο από την αυθεντική ιστοσελίδα, έτσι ώστε η ιστοσελίδα με τις απομιμήσεις να μοιάζει με την αυθεντική. Υπηρεσίες που επιβάλλουν τον νόμο έχουν σταματήσει χιλιάδες δημοπρασίες μέσω eBay και ιστοσελίδες με τις οποίες πωλούνται απομιμήσεις των μποτών UGG. Στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο υπάλληλοι των Τελωνείων επιβάλλοντας τον νόμο έχουν κατάσχει μεγάλες ποσότητες απομιμητικών προϊόντων UGG και άλλων προϊόντων πολυτελείας.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Evening Times της Γλασκώβης τον Ιούλιο του 2010, σπείρες εγκληματιών κατέκλυσαν τη Γλασκώβη με κίβδηλα παπούτσια. Οι Αρχές μέχρι τη Βόρεια Σκωτία κατέσχεσαν εκατοντάδες ζευγάρια «απαραίτητα» (“must-have”) παπούτσια.... Ο Neil Coltart, του Δημοτικού Συμβουλίου της Γλασκώβης, λέει: “Αυτές οι μπότες έρχονται σε κουτιά που μοιάζουν με τα αληθινά, με ετικέτες και ταμπέλες. Ομως το προϊόν εμφανώς δεν έχει την ποιότητα που θα περίμενες από τη UGG. Έξω από την έξυπνη συσκευασία τους, οι μπότες εμφανώς δεν είχαν κατασκευαστεί από το άνετο δέρμα προβάτου της UGG, αλλά από μια φτηνή χειροποίητη γούνα. Μια μάλιστα είχε το χαρακτηριστικό της σήμα UGG κολλημένο στη φτέρνα της ανάποδα. Κρατώντας ένα ζευγάρι ο Coltart είπε «Πιστεύω ότι οι πιο πολλοί θα ήταν δυσαρεστημένοι αν είχαν αγοράσει μπότες UGG και έφερναν στο σπίτι αυτές».(αναφορά)
Το 2009 υπάλληλοι τελωνείου στις ΗΠΑ κατέσχεσαν 60.000 ζευγάρια μη αυθεντικές μπότες UGG, και η εταιρεία ήγειρε αγωγές εναντίον 2500 ιστοσελίδων οι οποίες πωλούσαν παραποιημένα προϊόντα, καθώς και εναντίον κάποιων 170,000 καταχωρήσεων στο eBay, στο Craigslist και σε άλλες συναφείς ιστοσελίδες. Ο Leah Evert-Burks, διευθυντής του τμήματος προστασίας σημάτων της Deckers είπε στους Times της Νέας Υόρκης «Ο καταναλωτής είναι τυφλός ως προς την πηγή του προϊόντος.... Οι παράνομες ιστοσελίδες ανεβαίνουν σχετικά εύκολα, και οι απομιμητές αντιγράφουν φωτογραφίες από το αρχείο, το κείμενο της ιστοσελίδας, έτσι ώστε να εμφανίζεται σαν την ιστοσελίδα της Deckers».
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποδήματα
2247 Χιροσίμα
Ο Χιροσίμα (Hiroshima) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,9. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του από την ιαπωνική πόλη Χιροσίμα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χιροσίμα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιροσιμα Κατηγορία:Χιροσίμα
Παραμερίτες Εύβοιας
Ιστορικά στοιχεία
Είναι πιθανό να υπήρχε οικισμός επί βυζαντινών χρόνων στη θέση Αλώνια. Ο οικισμός στη σημερινή θέση φέρεται να ιδρύθηκε επί Φραγκοκρατίας. Το 1835 οι Παραμερίτες προσαρτήθηκαν στον δήμο Ταμυναίων και το 1841 στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε αρχικά στην κοινότητα Τραχηλίου και το 1928 στην κοινότητα Αγίου Λουκά. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Άλμα τριπλούν
Άλμα εις τριπλούν ονομάζεται το άθλημα του στίβου στο οποίο ο αθλητής, παίρνοντας φόρα, κάνει τρία διαδοχικά άλματα. Μαζί με το άλμα εις μήκος, τα δύο αγωνίσματα που μετρούν το άλμα ως απόσταση αναφέρονται ως «οριζόντια άλματα». Είναι Ολυμπιακό άθλημα των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων από το 1896.
Παραμερίτες Εύβοιας
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Άλμα τριπλούν
Ιστορία
Ιστορικές πηγές για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αρχαίας Ελλάδας αναφέρουν περιστασιακά άλματα 15 μέτρων και άνω. Αυτό οδήγησε τους ιστορικούς του αθλητισμού στο συμπέρασμα ότι αυτά πρέπει να ήταν μια σειρά από άλματα, παρέχοντας έτσι τη βάση για το τριπλούν. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία για το τριπλούν που περιλαμβάνεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες της εποχής και είναι πιθανό οι καταγεγραμμένες εξαιρετικές αποστάσεις να οφείλονται στην καλλιτεχνική αδεία των συγγραφέων των ποιημάτων νίκης, παρά σε προσπάθειες αναφοράς ακριβών αποτελεσμάτων.
Παραμερίτες Εύβοιας
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Ανδρέα Ο κοιμητηριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ανδρέα. Ο ναός χρονολογείται από το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Αρχικά κτίστηκε στον ρυθμό του απλού τετρακίονου σταυροειδή εγγεγραμμένου με τρούλο, αλλά μετέπειτα παρεμβάσεις αλλοίωσαν τη μορφή του. Τα κιονόκρανα του ναού φέρουν γλυπτό διάκοσμο.
Άλμα τριπλούν
Ιστορία
Στους Πρώτους Σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896, το άλμα εις τριπλούν είχε οριστεί να γίνεται ως δύο άλματα με το ίδιο πόδι και ένα τελικό άλμα, ενώ στη συνέχεια ορίστηκε να εκτελείται ένα άλμα στο ίδιο πόδι και στη συνέχεια άλμα με το άλλο πόδι, μία τεχνική που ονομάζεται κουτσό, βήμα, άλμα.
Παραμερίτες Εύβοιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Άλμα τριπλούν
Εξοπλισμός
Για το τριπλούν χρειάζεται διάδρομος (για να πάρει ο αθλητής φόρα), μια ξύλινη βαλβίδα, όπως και στο άλμα εις μήκος, με τη διαφορά ότι η βαλβίδα πρέπει να απέχει 13 μέτρα από το σκάμμα για τους άνδρες και 11 μέτρα για τις γυναίκες.
Τεχνική
Η προσέγγιση είναι ένα από τα πιο σημαντικά μέρη του άλματος ενός αθλητή. Ο αθλητής αναπτύσσει ταχύτητα σε ένα διάδρομο μέχρι το σημείο απογείωσης, από το οποίο μετράται το άλμα. Το σημάδι απογείωσης είναι συνήθως είτε ένα κομμάτι ξύλου ή παρόμοιο υλικό ενσωματωμένο στο διάδρομο, είτε μία ορθογώνια ζωγραφιά στην επιφάνεια του διαδρόμου. Στα σύγχρονα πρωταθλήματα μία λωρίδα πλαστελίνης, ταινία ή πηλός μοντελοποίησης είναι προσαρτημένος στο μακρινό άκρο της σανίδας για να καταγράψει τους αθλητές που ξεπερνούν ή «ξύνουν» το σημάδι, που ορίζεται από το πίσω άκρο της σανίδας. Αυτές οι σανίδες τοποθετούνται σε διαφορετικά σημεία του διαδρόμου ανάλογα με το πόσο μακριά μπορεί να πηδήξει ο αθλητής. Υπάρχουν τρεις φάσεις του τριπλού άλματος: η φάση ένα, δύο και τρία. Αυτές οι τρεις φάσεις εκτελούνται σε μία συνεχή ακολουθία. Ο αθλητής πρέπει να διατηρεί καλή ταχύτητα σε κάθε φάση.
μικρογραφία|400px|Ο Φίλιπς Ιντόγου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008
Το άλμα ξεκινά με τον αθλητή να πηδά από τη σανίδα απογείωσης στο ένα πόδι, το οποίο για περιγραφικούς λόγους θα είναι το δεξί πόδι. Η ακριβής τοποθέτηση του ποδιού στην απογείωση είναι σημαντική για να αποφύγει ο αθλητής σφάλμα. Ο στόχος της πρώτης φάσης είναι ο αθλητής να εστιάσει όλη την ορμή προς τα εμπρός. Η φάση της προσγείωσης είναι πολύ ενεργή, περιλαμβάνοντας μια ισχυρή κίνηση προς τα πίσω «παταρίσματος» του δεξιού ποδιού, με τη φτέρνα προσγείωσης του δεξιού ποδιού απογείωσης πρώτη στο διάδρομο.
Η προσγείωση μετά το πρώτο άλμα σηματοδοτεί επίσης την αρχή της φάσης του δεύτερου άλματος, όπου ο αθλητής χρησιμοποιεί την αντίστροφη ορμή του δεξιού ποδιού για να εκτελέσει αμέσως ένα ισχυρό άλμα προς τα εμπρός και προς τα πάνω, ενώ το αριστερό πόδι βοηθά την απογείωση με μια ώθηση κάμψης του ισχίου. Αυτό οδηγεί σε θέση με το δεξί πόδι απογείωσης να λυγίζει στο γόνατο και το αριστερό πόδι να οδηγεί τώρα λυγισμένο στο ισχίο και στο γόνατο. Στη συνέχεια, ο άλτης κρατά αυτή τη θέση για όσο το δυνατόν περισσότερο, προτού επεκτείνει το γόνατο του αριστερού ποδιού που οδηγεί και στη συνέχεια αρχίσει αμέσως μια ισχυρή κίνηση προς τα πίσω ολόκληρου του αριστερού ποδιού, προσγειώνοντας ξανά στον διάδρομο με μια ισχυρή κίνηση προς τα πίσω. Το πόδι απογείωσης θα πρέπει να εκτείνεται πλήρως με το μηρό του ποδιού κίνησης ακριβώς κάτω από το παράλληλο με το έδαφος. Το πόδι απογείωσης παραμένει τεντωμένο πίσω από το σώμα με τη φτέρνα ψηλά. Το πόδι προσγείωσης εκτείνεται με λυγισμένο αστράγαλο και κουμπώνει προς τα κάτω για γρήγορη μετάβαση στη φάση άλματος. Ο αθλητής προσπαθεί να κάνει το πιο απομακρυσμένο βήμα που μπορεί διατηρώντας παράλληλα την ισορροπία και τον έλεγχο, χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως το τράβηγμα του ποδιού του όσο πιο ψηλά γίνεται.
Δημήτρης Σαρδούνης
Ο Δημήτρης Σαρδούνης ή Σαρντούνης (Πάτρα, 1859 - Πάτρα, 1912), γνωστός ως Μίμαρος, ήταν από τους μεγαλύτερους Έλληνες καραγκιοζοπαίχτες. Σε αυτόν αποδίδεται η μεταμόρφωση του τουρκικού θεάτρου σκιών σε «ελληνική τέχνη», γι' αυτό και αναγνωρίστηκε από τον τύπο της εποχής ως «ο εφευρέτης του Καραγκιόζ».
Άλμα τριπλούν
Τεχνική
Η προσγείωση σχηματίζει την απογείωση της τελικής φάσης (το τελευταίο άλμα), όπου ο αθλητής χρησιμοποιεί την προς τα πίσω δύναμη από το αριστερό πόδι για να απογειωθεί ξανά. Η φάση του άλματος είναι πολύ παρόμοια με το άλμα εις μήκος, αν και οι περισσότεροι αθλητές έχουν χάσει πολλή ταχύτητα μέχρι αυτή τη στιγμή. Κατά την προσγείωση στο σκάμμα, ο αθλητής θα πρέπει να στοχεύει στο να αποφύγει να κάθεται πίσω στην προσγείωση ή να τοποθετεί οποιοδήποτε χέρι πίσω από τα πόδια. Κάθε φάση του τριπλούν πρέπει να αυξάνεται προοδευτικά και να υπάρχει κανονικός ρυθμός στις τρεις προσγειώσεις.
Δημήτρης Σαρδούνης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα, μάλλον το 1859, και πέθανε εκεί, πιθανότατα το 1912. Ήταν εξώγαμο παιδί μιας Πατρινιάς, η οποία ανήκε στην «καλή κοινωνία» της πόλης. Μεγάλωσε στο Μεσολόγγι με τη μητέρα και τον πατριό του. Σπούδασε βυζαντινή μουσική και το 1882 έγινε ψάλτης στο μητροπολιτικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Ευαγγελίστρια), στην Πάτρα. Το 1888 ανακάλυψε τον Καραγκιόζη και έκτοτε αφιερώθηκε στην τέχνη του. Το 1894 ήταν ήδη γνωστός και καταξιωμένος καραγκιοζοπαίκτης στην Πάτρα. Στις παραστάσεις του, πέρα από τα λαϊκά στρώματα, σύχναζαν πλέον -σύμφωνα με σχετική αναφορά στον τύπο- «και αστοί σοβαρευόμενοι, έμποροι και επιστήμονες συν γυναιξί και τέκνοις».
Το 1899 ο Μίμαρος επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Αθήνα και έδωσε σειρά παραστάσεων, από τα μέσα Αυγούστου έως τα τέλη Οκτωβρίου. Οι εμφανίσεις του ξεκίνησαν από την περιοχή της πλατείας Βάθης και τερματίστηκαν με παραστάσεις στη θεατρική αίθουσα «Πολυθέαμα», απέναντι από το Σταθμό Λαυρίου, κοντά στην Ομόνοια. Εμφανίστηκε ξανά στην ελληνική πρωτεύουσα το 1901 (Ιούλιος-Αύγουστος) και πάλι τον Ιούλιο του 1902, όπου έδωσε παραστάσεις στο θέατρο «Αθήναιον». Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού Καραγκιόζη που ένα «κανονικό» θέατρο χρησιμοποιείτο για το σκοπό αυτό. Αν και ορισμένοι αναφέρουν και μεταγενέστερες επισκέψεις στην Αθήνα, αυτές δεν έχουν επιβεβαιωθεί. Πιθανότερη εκδοχή για τη χρονολογία του θανάτου του θεωρείται το 1912. Λέγεται ότι πέθανε αλκοολικός.
Άλμα τριπλούν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνίσματα του στίβου Κατηγορία:Άλμα εις τριπλούν
Δημήτρης Σαρδούνης
Συμβολή στην τέχνη του Καραγκιόζη
Ο Μίμαρος απάλλαξε τον ελληνικό Καραγκιόζη από τις βωμολοχίες και τις ανηθικότητες του τουρκικού προκατόχου του. Έκανε μια σειρά από καινοτομίες στην τέχνη του θεάτρου σκιών. Χρησιμοποίησε πρώτος την ασετιλίνη ως μέσο φωτισμού, σχεδιάζοντας και φτιάχνοντας μόνος του τη συσκευή. Επίσης, κατασκεύασε φιγούρες από χαρτόνι, διεύρυνε το πλάτος της σκηνής από 2 σε 4 μέτρα, έχοντας πλέον χώρο για να προσθέσει στον μπερντέ διάφορα τοπία, ανάλογα με την παράσταση. Αυτός, ακόμα, επεξεργάστηκε μορφολογικά και καθιέρωσε την καλύβα του Καραγκιόζη και το σαράι του Πασά και τα τοποθέτησε αντικριστά, όπως τα γνώρισαν οι μεταγενέστεροι. Ο Μίμαρος επινόησε τη φιγούρα του Μπαρμπα-Γιώργου, η οποία ωστόσο τελειοποιήθηκε ως χαρακτήρας και καθιερώθηκε όπως είναι γνωστή από το σπουδαίο Ρουμελιώτη καραγκιοζοπαίχτη Γιάννη Ρούλια. Επίσης, εμπλούτισε το «ηρωικό», «αρματωλικό» δραματολόγιο του θεάτρου σκιών με έργα για τον Καραϊσκάκη, τον Αθ. Διάκο και τον Μάρκο Μπότσαρη.
Μαθητές
Ο Μίμαρος δημιούργησε την δική του «σχολή», τη λεγόμενη «της Πάτρας». Όσοι καραγκιοζοπαίκτες ακολουθούσαν το ύφος και τα «καλαμπούρια» του, λεγόταν πως έπαιζαν «α λα Μίμαρου». Από τους μαθητές του ξεχώρισαν οι: Βασίλης Αγαπητός, Δημήτρης Μπέκος, Θόδωρος Θεοδωρέλλος, Δημήτρης (Μήτσος) Πάγκαλος, Θανάσης Δεδούσαρος, Μήτσος Μανωλόπουλος, Παντελής Μελίδης, Βάγγος Κορφιάτης κ.άλ. Μαθητής του Μίμαρου υπήρξε και ο σπουδαίος τραγουδιστής, ζωγράφος και σκηνοθέτης του Καραγκιόζη Κώστας Καράμπαλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καραγκιοζοπαίκτες Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες
Στάδιο Νίκος Γκούμας
Το Στάδιο «Νίκος Γκούμας» βρισκόταν στη Νέα Φιλαδέλφεια (επί των οδών Φωκών, Πατριάρχου Κωνσταντίνου, Καππαδοκίας και Ατταλείας) και ήταν επίσης γνωστό ως «Στάδιο Νέας Φιλαδέλφειας» ή «Στάδιο Α.Ε.Κ.». Κτίστηκε το 1930 και κατεδαφίστηκε το 2003 και σήμερα στη θέση του βρίσκεται το νέο στάδιο της ΑΕΚ OPAP ARENA.
Ιστορία γηπέδου
Το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας δημιουργήθηκε το 1930 και από την αρχή της δημιουργίας του αποτελούσε την έδρα της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ. Το στάδιο είχε σχήμα πετάλου ως το 1979, οπότε επί προεδρίας Λουκά Μπάρλου κτίστηκε μια διώροφη κερκίδα χωρητικότητας 9.000 θεατών, μετατρέποντάς το στο μεγαλύτερο ιδιόκτητο στάδιο της εποχής εκείνης στην Αθήνα, αλλά και στην Ελλάδα. Στο κάτω διάζωμα, που ήταν κλειστό και ονομάστηκε «σκεπαστή», συγκεντρώνονταν όλοι οι φανατικοί οπαδοί της ΑΕΚ. Την περίοδο 1985 - 1987 το στάδιο έμεινε κλειστό λόγω έργων και η ομάδα της ΑΕΚ αγωνιζόταν προσωρινά στο ΟΑΚΑ. Το 1991 του δόθηκε το όνομα του παλιού προέδρου της AEK Νίκου Γκούμα, ο οποίος συνεισέφερε πολλά σε διάφορες φάσεις κατασκευής του. Την προ του 1998 περίοδο, κατά την οποία δεν υπήρχαν καθίσματα, η χωρητικότητα του γηπέδου ξεπερνούσε τις 40.000 θέσεις. Με την τοποθέτηση καθισμάτων αυτή μειώθηκε στις 28.729 θέσεις. Την επόμενη χρονιά και μετά τον μεγάλο σεισμό (5,9 ρίχτερ) της Πάρνηθας το 1999 το γήπεδο υπέστη σημαντικές ζημιές και για λίγους μήνες δεν χρησιμοποιήθηκε, ώστε να επισκευαστεί. Παρ' όλες τις επισκευές δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το σύνολο των εξεδρών. Η ανακατασκευή του γηπέδου ήταν απαραίτητη, όμως δεν υπήρχε επαρκής χρηματοδότηση, ενώ υπήρξε και αντίδραση μερίδας των κατοίκων της περιοχής, που προσέφυγαν μάλιστα αργότερα στο ΣτΕ αντιδρώντας στο σχέδιο ανάπλασης, που προέβλεπε υπόγειο χώρο στάθμευσης και εμπορικά καταστήματα.
Το Μάιο του 2003 το γήπεδο κατεδαφίστηκε με την προοπτική να ανεγερθεί ένα νέο στάδιο για την ΑΕΚ, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για τη διεξαγωγή αγώνων ποδοσφαίρου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Η παρατεταμένη όμως κωλυσιεργία, νομικά ζητήματα και τα στενά χρονικά περιθώρια ακύρωσαν την εν λόγω προοπτική. Μαζί κατεδαφίστηκε και το Κλειστό Γυμναστήριο «Γιώργος Μόσχος», καθώς τα σχέδια προέβλεπαν και τη δημιουργία νέου κλειστού καλαθοσφαίρισης. Για αρκετό διάστημα είχε εγκαταλειφθεί πλήρως η ιδέα της ανέγερσης νέου γηπέδου και η ποδοσφαιρική ΑΕΚ είχε στραφεί σε άλλες περιοχές για να δημιουργήσει νέα έδρα.
Εκτός από την ομάδα της ΑΕΚ το γήπεδο είχε φιλοξενήσει αγώνες και της Εθνικής Ελλάδος ανδρών ποδοσφαίρου. Από το 2004 έως και τον Μάιο του 2022 η ΑΕΚ χρησιμοποιούσε μέσω ενοικίασης το ΟΑΚΑ ως έδρα της.
Το ρεκόρ προσέλευσης είναι 36.766 θεάτες και συνέβη στις 21 Φεβρουαρίου 1982 στο ντέρμπι εναντίον του Παναθηναϊκού, βρίσκοντας την ΑΕΚ νικήτρια με σκόρ 1-0 και σκόρερ τον Μαυροβούνιο επιθετικό Μόγια Ράντονιτς.
Σχέδιο δημιουργίας νέου γηπέδου
Το καλοκαίρι του 2013 η ΑΕΚ υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της από την μεγάλη κατηγορία και αποφασίστηκε να τεθεί σε κατάσταση χρεοκοπίας ως Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία, να γίνει ερασιτεχνικό σωματείο και να συμμετάσχει στην πρώτη ερασιτεχνική κατηγορία, την Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου Ελλάδος. Μπροστάρης και χρηματοδότης του νέου ξεκινήματος του συλλόγου στο τμήμα του ποδοσφαίρου εμφανίστηκε ο πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ, Δημήτρης Μελισσανίδης, ο οποίος έθεσε ως πρώτο μέλημά του την δημιουργία νέου γηπέδου στην Νέα Φιλαδέλφεια, στο χώρο που στεγαζόταν η ΑΕΚ για πάνω από 70 χρόνια.
Το Νέο Γήπεδο "Αγιά Σοφιά" εγκαινιάστηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2022.
Συναυλίες
Ο Ρόρυ Γκάλαχερ πραγματοποίησε συναυλία στο στάδιο το 1981. Επίσης, οι Iron Maiden και ο Μπράιαν Άνταμς πραγματοποίησαν συναυλίες το 1988 και το συγκρότημα The Cure το 1989. Το 1990 ήταν η σειρά της Τίνα Τέρνερ για συναυλία στο στάδιο «Νίκος Γκούμας». Το 1992 το συγκρότημα Simply Red και το 1993 οι Έλτον Τζον και Στινγκ πραγματοποίησαν συναυλία στο στάδιο. Τέλος, στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο Ντέιβιντ Χείσελχοφ, πραγματοποίησε συναυλία μαζί με τον KITT από την τηλεοπτική σειρά «Ο Ιππότης της Ασφάλτου».
Ουγγαρία
Η Ουγγαρία (ουγγρικά: Magyarország) είναι χώρα που βρίσκεται στην Κεντρική Ευρώπη. Έχει ως πρωτεύουσα τη Βουδαπέστη, επίσημη γλώσσα τα ουγγρικά και ως νόμισμα το φόριντ. Η σημαία της αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες, κόκκινη, άσπρη και πράσινη και ο εθνικός της ύμνος είναι ο Himnusz. Με επιφάνεια 93.030 τ.χλμ. στη Λεκάνη των Καρπαθίων, εκτείνεται σε 250 χλμ. από το βορρά στο νότο και σε 524 χλμ. από τα δυτικά στα ανατολικά. Έχει 2.009 χλμ. συνόρων (με την Αυστρία στα δυτικά, τη Σερβία, την Κροατία και τη Σλοβενία στα νότια και στα νοτιοδυτικά, τη Ρουμανία στα νοτιοανατολικά, την Ουκρανία στα βορειοανατολικά και τη Σλοβακία στο βορρά.) Με περίπου 10 εκατομμύρια κατοίκους η Ουγγαρία είναι ένα μεσαίου μεγέθους κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσημη γλώσσα της είναι η Ουγγρική, που είναι η ευρύτερα ομιλούμενη Ουραλική γλώσσα, και μια από τις λίγες μη Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, που ομιλούνται ευρέως στην Ευρώπη. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της είναι η Βουδαπέστη και άλλες μεγάλες πόλεις οι Ντέμπρετσεν, Σέγκεντ, Μίσκολτς, Πετς και Γκιέρ.
Η περιοχή της σημερινής Ουγγαρίας κατοικήθηκε για αιώνες διαδοχικά από λαούς, όπως οι Κέλτες, οι Ρωμαίοι, Γερμανικά φύλα, Ούννοι, Δυτικοί Σλάβοι και Άβαροι. Τα θεμέλια του Ουγγρικού κράτους τέθηκαν στα τέλη του ένατου αιώνα μ.Χ. από τον Ούγγρο μεγάλο πρίγκιπα Άρπαντ μετά την κατάκτηση της λεκάνης των Καρπαθίων. Ο δισέγγονός του Στέφανος Α΄ ανέβηκε στο θρόνο το 1000, μετατρέποντας το κράτος του σε Χριστιανικό βασίλειο. Το 12ο αιώνα η Ουγγαρία έγινε περιφερειακή δύναμη, φτάνοντας στο πολιτιστικό και πολιτικό της απόγειο το 15ο αιώνα. Μετά τη Μάχη του Μόχατς το 1526 η Ουγγαρία καταλήφθηκε εν μέρει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1541–1699). Η χώρα τέθηκε ολόκληρη υπό την κυριαρχία των των Αψβούργων κατά την είσοδο του 18ου αιώνα και αργότερα συνίδρυσε μια Μοναρχία με την Αυστριακή Αυτοκρατορία, σχηματίζοντας την Αυστροουγγαρία, μια μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη.
Η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία κατέρρευσε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη του Τριανόν που ακολούθησε καθόρισε τα σημερινά σύνορα της Ουγγαρίας, με αποτέλεσμα την απώλεια του 71% του εδάφους της, του 58% του πληθυσμού της και του 32% των Ούγγρων. Μετά την ταραχώδη περίοδο του μεσοπολέμου η Ουγγαρία εντάχθηκε στις Δυνάμεις του Άξονα κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπέστη σημαντικές καταστροφές και απώλειες. Η μεταπολεμική Ουγγαρία έγινε ένα κράτος-δορυφόρος της Σοβιετικής Ένωσης, που συνέβαλε στην εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας που διήρκεσε τέσσερις δεκαετίες (1949 –1989). Μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1956 ενάντια στην υποστηριζόμενη από τους Σοβιετικούς κυβέρνηση, η Ουγγαρία έγινε ένα συγκριτικά πιο ελεύθερο, αν και ακόμη καταπιεστικό, μέλος του Ανατολικού Μπλοκ. Το κρίσιμο άνοιγμα των προηγουμένως αυστηρά ελεγχόμενων συνόρων με την Αυστρία το 1989 επιτάχυνε την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ και, στη συνέχεια, της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 23 Οκτωβρίου 1989 η Ουγγαρία έγινε δημοκρατική κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Η Ουγγαρία θεωρείται ανεπτυγμένη χώρα με οικονομία υψηλού εισοδήματος και πολύ υψηλό Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Οι Ούγγροι απολαμβάνουν καθολική υγειονομική περίθαλψη και δευτεροβάθμια εκπαίδευση χωρίς δίδακτρα. Η πολιτιστική ιστορία της Ουγγαρίας περιλαμβάνει σημαντικές συνεισφορές στις τέχνες, τη μουσική, τη λογοτεχνία, τον αθλητισμό, την επιστήμη και την τεχνολογία. Είναι ο δέκατος τρίτος δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός στην Ευρώπη, προσελκύοντας 15,8 εκατομμύρια ξένους τουρίστες το 2017, λόγω αξιοθέατων όπως το μεγαλύτερο σύστημα ιαματικών πηγών σπηλαίων στον κόσμο, η δεύτερη μεγαλύτερη θερμική λίμνη, η μεγαλύτερη λίμνη στην Κεντρική Ευρώπη και τα μεγαλύτερα λιβάδια στην Ευρώπη.
Η πολιτιστική, ιστορική και ακαδημαϊκή διάκριση της Ουγγαρίας την καθιστά μεσαία δύναμη στις παγκόσμιες υποθέσεις. Η Ουγγαρία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και ανήκει στις Χώρες του Σένγκεν από το 2007. Είναι μέλος πολλών διεθνών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών, του ΝΑΤΟ, του ΠΟΕ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, της Διεθνούς Τράπεζας Επενδύσεων, της Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων Υποδομών, του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ομάδας Βίσεγκραντ.
Διαθέτει μια καπιταλιστικού τύπου οικονομία με έναν δημόσιο τομέα που συνεχίζει να παραμένει σημαντικός. Όπως πολλές πρώην σοσιαλιστικές χώρες, το παραγωγικό της μοντέλο για πολλά χρόνια κυριαρχούνταν από τη βιομηχανία (κατασκευή φορτηγών, λεωφορείων, σιδηροδρομικού εξοπλισμού και μηχανών στα πλαίσια της Κομεκόν). Η αγροτική δυναμικότητά της είναι πολύ αυξημένη αλλά ο συγκεκριμένος τομέας έχασε ένα σημαντικό μέρος των εργατικών του χεριών στον βωμό του εκσυγχρονισμού του. Όπως αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, η ουγγρική οικονομία έχει τριτογενοποιηθεί σε σημαντικό βαθμό τα τελευταία χρόνια. Η Ουγγαρία, τέλος, διακρίνεται στον τομέα της έρευνας και της τεχνολογικής καινοτομίας. Μετρά μεγάλο αριθμό βραβείων Νόμπελ αναλογικά με τον πληθυσμό της και οι επιστημονικές ανταλλαγές της είναι υψηλού επιπέδου. Παλιά η Ουγγαρία είχε και μια μεγάλη εβραϊκή κοινότητα, που αριθμούσε πάνω από 400.000 άτομα μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε σημαντική παρουσία σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής της χώρας.
Ετυμολογία
Η λέξη Ουγγαρία προέρχεται από το Μεσαιωνικό ελληνικό Οὔγγροι. Η ελληνική αυτή λέξη είναι δανεισμένη από την Παλαιά Βουλγαρική ągrinŭ, δανεισμένη με τη σειρά της από την Ονογουροτουρκική Onogur («δέκα [φυλές των] Ογούρων»). Το Onogur ήταν το συλλογικό όνομα για τις φυλές που αργότερα προσχώρησαν στη φυλετική ομοσπονδία των Πρωτοβουλγάρων, που κυβέρνησε τα ανατολικά τμήματα της Ουγγαρίας μετά τους Αβάρους.
Το ουγγρικό ενδώνυμο είναι Magyarország, που αποτελείται από το magyar («Ούγγροι») και ország («χώρα»). Το όνομα "Magyar", που αναφέρεται στους κατοίκους της χώρας, αντικατοπτρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια το όνομα της σε ορισμένες άλλες γλώσσες, όπως τα Τουρκικά, τα Περσικά και άλλες γλώσσες, όπως Magyaristan ή Χώρα των Μαγυάρων ή παρόμοια. Η λέξη magyar προέρχεται από το όνομα μιας από τις επτά μεγάλες ημινομαδικές ουγγρικές φυλές, τη magyeri.  Το πρώτο συνθετικό magy πιθανόν προέρχεται από το Πρωτοουγγρικό mäńć- «άνδρας, πρόσωπο», που βρίσκεται επίσης στο όνομα των Μάνσι (mäńćī, mańśi, måńś). Το δεύτερο συνθετικό eri, «άντρας, άνδρες, καταγωγή», επιβιώνει στο Ουγγρικό férj «σύζυγος» και συνδέεται με το erge, «γιος», της γλώσσας των Μαρί, το Φινλανδικό αρχαϊκό yrkä, «νεαρός άνδρας».
Αρχαία ιστορία
thumb|250px|Ο Μέγας Πρίγκιπας [[Άρπαντ διασχίζει τα Καρπάθια. Λεπτομέρεια της Άφιξης των Ούγγρων, του τεράστιου (1.800 τ.μ.) πανοραμικού καμβά του Αρπαντ Φέστυ και των βοηθών του, ζωγραφισμένου για τον εορτασμό της 1000ης επετείου της κατάκτησης της Ουγγαρίας από τους Μαγιάρους, που εκτίθεται στο Πάρκο Εθνικής Κληρονομιάς Οπουστάσερ]] Δείτε επίσης: Ιστορία της Ουγγαρίας πριν από την Ουγγρική κατάκτηση
Η παρουσία κατά τη Μέση Παλαιολιθική περίοδο του ανθρώπου της Χαϊδελβέργης αποδεικνύεται από την ανακάλυψη του απολιθώματος Σάμου, που χρονολογείται πριν περίπου 300.000 χρόνια, με ίχνη κατοίκησης μέχρι και πριν 500.000 χρόνια. Η παρουσία ανατομικά νεότερων ανθρώπων χρονολογείται πριν από 33.000 χρόνια (Αουριγνακιανή). Η Νεολιθική περίοδος ξεκίνησε με τους πολιτισμούς Στάρτσεβο και Κέρες-Κρις περί το 6000 π.Χ. Η Εποχή του Χαλκού ξεκίνησε με τον πολιτισμό Βούτσεντολ (Μάκο) περί το 3000 π.Χ.
Η Εποχή του Σιδήρου ξεκίνησε περίπου το 800 π.Χ. και συνδέεται με Θρακο-Κιμμερικούς τύπους τεχνουργημάτων, που αντιπροσωπεύουν την αλληλεπικάλυψη προσκυθικών (πολιτισμός Νοβοτσερκάσκ) και προκελτικών (πολιτισμός Χάλστατ) πολιτισμών. Η κατοχή από τον πολιτισμό Χάλστατ της δυτικής Υπερδουναβίας είναι εμφανής από το 750 π.Χ. Η αρχαία ελληνική εθνογραφία εντοπίζει στην περιοχή τους Αγάθυρσους και τους Σινδούς. Τον 4ο αιώνα π.Χ. η Λεκάνη της Παννονίας καταλήφθηκε από τους Παννονίους (θεωρούμενους Ιλλυρική ομοσπονδία φυλών) και από Κέλτες (Ταυρίσκοι). Μετά το 279 π.Χ. οι Κέλτες Σκορδίσκοι, μετά την ήττα τους στους Δελφούς, εγκαταστάθηκαν στη νότια Υπερδουναβία. Στο βορειοανατολικό τμήμα της λεκάνης των Καρπαθίων έφτασαν οι Βόιοι το 2ο αιώνα π.Χ.
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέκτησε το έδαφος δυτικά του ποταμού Δούναβη μεταξύ 35 και 9 π.Χ. Από το 9 π.Χ. ως το τέλος του 4ου αιώνα μ.Χ. η Παννονία, το δυτικό τμήμα της Λεκάνης των Καρπαθίων, ανήκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στα τελικά στάδια της επέκτασης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στους πρώτους αιώνες μ.Χ., η λεκάνη των Καρπαθίων περιήλθε υπό τη μεσογειακή επιρροή του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού για σύντομο χρονικό διάστημα - τα κέντρα της πόλης, οι πλακόστρωτοι δρόμοι και οι γραπτές πηγές ήταν όλα μέρος της προόδου που τερματίστηκε από τη «μετανάστευση των λαών» που χαρακτήριζε τον Πρώιμο Μεσαίωνα στην Ευρώπη. Οι Γότθοι εγκαταστάθηκαν στη Δακία τον 4ο αιώνα.
Μετά την κατάρρευση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα μ.Χ. υπό την πίεση της μετανάστευσης των Γερμανικών φυλών και των Κάρπων, η Περίοδος των Μεταναστεύσεων συνέχισε να φέρνει πολλούς εισβολείς στην κεντρική Ευρώπη, ξεκινώντας από την Αυτοκρατορία των Ούννων (περίπου 370-446). Μετά τη διάλυση αυτής οι Οστρογότθοι, που ήταν υποτελείς στους Ούννους, ίδρυσαν το δικό τους Βασίλειο. Άλλες ομάδες που έφτασαν στη Λεκάνη των Καρπαθίων κατά την Περίοδο των Μεταναστεύσεων ήταν οι Γέπιδες, οι Λομβαρδοί και οι Σλάβοι. Στη δεκαετία του 560 οι Άβαροι ίδρυσαν το δικό τους Χανάτο, ένα κράτος που διατήρησε την κυριαρχία στην περιοχή για περισσότερο από δύο αιώνες και είχε τη στρατιωτική δύναμη να ξεκινήσει επιθέσεις εναντίον των γειτονικών του αυτοκρατοριών. Το Χανάτο των Αβάρων αποδυναμώθηκε από τους συνεχείς πολέμους και τις εξωτερικές πιέσεις και οι Φράγκοι υπό τον Καρλομάγνο νίκησαν τους Αβάρους σε μια σειρά εκστρατειών τη δεκαετία του 790. Στα μέσα του 9ου αιών, το Πριγκιπάτο του Μπάλατον, επίσης γνωστό ως Κάτω Πανόνια, ιδρύθηκε ως μια Φραγκική παραμεθόρια επαρχία. thumb|300px|Η Βουλγαρία υπό τον Χαν [[Κρούμος|Κρούμο]] Το 803 ο Κρούμος έγινε Χαν της Βουλγαρίας. Ο νέος δυναμικός ηγεμόνας έστρεψε την προσοχή του στα βορειοδυτικά όπου οι παλιοί εχθροί της Βουλγαρίας, οι Άβαροι, αντιμετώπιζαν δυσκολίες και αποτυχίες έναντι των Φράγκων υπό τον Καρλομάγνο. Μεταξύ 804 και 806 οι Βουλγαρικές στρατιές εξόντωσαν στρατιωτικά τους Αβάρους και διέλυσαν το κράτος τους. Ο Κρούμος απέκτησε τα ανατολικά τμήματα του πρώην Χανάτου των Αβάρων και την κυριαρχία επί των τοπικών Σλαβικών φυλών. Η επικράτεια της Βουλγαρίας διπλασιάστηκε από το μέσο Δούναβη στα βόρεια της Βουδαπέστης μέχρι το Δνείστερο, αν και η κατοχή της Τρανσυλβανίας είναι αμφισβητούμενη. Το 813 ο Χαν Κρούμος κατέλαβε την Αδριανούπολη και λεηλάτησε ολόκληρη την Ανατολική Θράκη. Πήρε 50.000 αιχμάλωτους και τους εγκατέστησε στη Βουλγαρία κατά μήκος του Δούναβη.
Μεσαιωνική ιστορία
thumb|250px|Ουγγρικές επιδρομές στην Ευρώπη το 10ο αιώνα
Κατάκτηση και πρώιμο πριγκιπάτο (895-1000)
Η Μαγυαρική κατάκτηση ξεκίνησε στα τέλη του 9ου αιώνα, με μια σειρά επιδρομών από το 892 ως το 895. Μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Βουλγαρίας και των νομαδικών Ούγγρων ανάγκασε τους τελευταίους να αποχωρήσουν από τις στέπες του Πόντου και άρχισαν την κατάκτηση της Λεκάνης των Καρπαθίων γύρω στο 895. Οι Μαγυάροι (Ούγγροι) κατέστρεψαν τη Μεγάλη Μοραβία και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Λεκάνη της Παννονίας το 907. Το όνομα Ουγγαρία προέρχεται από την ονομασία Ούγγροι για τους Μαγυάρους, που καταγράφηκε για πρώτη φορά σε βυζαντινές πηγές του 9ου αιώνα.
Ο Άρπαντ ήταν ο ηγέτης που ενοποίησε τις Μαγυαρικές φυλές μέσω του Συμφώνου του Αίματος (Ουγγρικά: Vérszerződés), σφυρηλατώντας αυτό που στη συνέχεια έγινε γνωστό ως ουγγρικό έθνος. Οδηγούσε το νέο έθνος στη Λεκάνη των Καρπαθίων τον 9ο αιώνα. Μεταξύ 895 και 902 ολόκληρη η περιοχή της Λεκάνης των Καρπαθίων κατακτήθηκε από τους Ούγγρους. thumb|150px|left|Το πρώτο ουγγρικό νόμισμα. Κόπηκε από το [[Γκέζα της Ουγγαρίας|Δούκα Γκέζα γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 970.]] Ένα πρώιμο Ουγγρικό κράτος δημιουργήθηκε σε αυτά τα εδάφη το 895. Η στρατιωτική δύναμή του επέτρεψε στους Ούγγρους να διεξάγουν επιτυχημένες άγριες εκστρατείες και επιδρομές μέχρι τα εδάφη της σύγχρονης Ισπανίας. Η ήττα στη Μάχη του Λέχφελντ το 955 σηματοδότησε το τέλος των επιδρομών σε δυτικά εδάφη, αν και συνέχισαν σε εδάφη που ελέγχονταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως το 970, και οι δεσμοί μεταξύ των φυλών αποδυναμώθηκαν. Ο Πρίγκιπας (fejedelem) Γκέζα της δυναστείας των Άρπαντ, που κυβερνούσε μόνο τμήμα της ενιαίας χώρα, ήταν κατ' όνομα κύριος και των επτά Μαγυαρικών φυλών. Στόχος του ήταν να ενσωματώσει την Ουγγαρία στη χριστιανική Δυτική Ευρώπη με την ανοικοδόμηση του κράτους σύμφωνα με τα δυτικά πολιτικά και κοινωνικά πρότυπα.
Ο Γκέζα εγκαθίδρυσε μια δυναστεία ονομάζοντας διάδοχό του το γιο του Βάικ (αργότερα Βασιλιά Στέφανο Α΄ της Ουγγαρίας). Αυτή η απόφαση ήταν αντίθετη με την παράδοση της εποχής να διαδέχεται τον ηγεμόνα το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος της κυβερνώσας οικογένειας. Με το προγονικό δικαίωμα το θρόνο θα έπρεπε να δικαιούται ο πρίγκιπας Κόπανυ, το πρεσβύτερο μέλος της δυναστείας, αλλά αντί για αυτό ο Γκέζα επέλεξε να τον διαδεχθεί ο πρωτότοκος γιος του. Ο Κόπανυ δεν απεμπόλησε τα προγονικά του δικαιώματα αμαχητί. Μετά το θάνατο του Γκέζα το 997 πήρε τα όπλα και πολλοί στην Υπερδουναβία τον ακολούθησαν. Οι επαναστάτες ισχυρίστηκαν ότι εκπροσωπούσαν την παλιά πολιτική τάξη, τα αρχαία ανθρώπινα δικαιώματα, τη φυλετική ανεξαρτησία και την παγανιστική πίστη, αλλά δεν επικράτησαν. Ο Στέφανος πέτυχε μια αποφασιστική νίκη επί του θείου του Κόπανυ και τον σκότωσε. thumb|250px|right|Ο [[Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας|Βασιλιάς Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας, προστάτης άγιος των Βασιλέων (από το Chronicon Hungariae Pictum).]]
Το Πατρογονικό Βασίλειο (1000-1301)
250px|thumb|right|alt=11th-century Hungary|Το Βασίλειο της Ουγγαρίας τη δεκαετία του 1090. Η Ουγγαρία αναγνωρίσθηκε ως Αποστολικό Βασίλειο υπό τον Άγιο Στέφανο Α΄. Ο Στέφανος ήταν γιος του Γκέζα και έτσι απόγονος του Άρπαντ.
Ο Στέφανος στέφθηκε με το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας την πρώτη μέρα του 1000 μ.Χ. (1 Ιανουαρίου) στην πρωτεύουσα. Ο Πάπας Σιλβέστρος Β΄ του απένειμε το δικαίωμα να φέρει μπροστά του το σταυρό, με πλήρη διοικητική εξουσία επί των επισκόπων και των εκκλησιών. Το 1006 ο Στέφανος είχε παγιώσει την εξουσία του εξαλείφοντας όλους τους αντιπάλους του, που ήθελαν είτε να ακολουθήσουν τις παλιές παγανιστικές παραδόσεις είτε μια συμμαχία με την Ανατολική Χριστιανική Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Στη συνέχεια ξεκίνησε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις, για να μετατρέψει την Ουγγαρία σε δυτικό φεουδαρχικό κράτος, με υποχρεωτικό εκχριστιανισμό. Ο Στέφανος δημιούργησε ένα δίκτυο 10 επισκοπικών και 2 αρχιεπισκοπικών εδρών και διέταξε την ανέγερση μοναστηριών, εκκλησιών και καθεδρικών. Τις παλαιότερες εποχές η Ουγγρική γλώσσα, μέλος της οικογένειας των Ουραλικών γλωσσών, γραφόταν με μια γραφή ρουνικής μορφής. Υπό το Στέφανο η χώρα στράφηκε στο Λατινικό αλφάβητο και η Λατινική ήταν η επίσημη γλώσσα της από το 1000 ως το 1844. Ο Στέφανος ακολούθησε το Φραγκικό διοικητικό μοντέλο. Όλη η χώρα διαιρέθηκε σε κομητείες (megyek), καθεμία υπό ένα βασιλικό αξιωματούχο, λεγόμενο ίσπαν (ισοδύναμο με τον τίτλο κόμης) και αργότερα foispan. Αυτός ο αξιωματούχος εκπροσωπούσε την εξουσία του βασιλιά, κυβερνούσε τους υπηκόους του και συνέλεγε τους φόρους που σχημάτιζαν το εθνικό εισόδημα. Κάθε ίσπαν διατηρούσε μια ένοπλη δύναμη ελεύθερων ανδρών στην οχυρωμένη έδρα του ("castrum" ή "var").
Μετά το Μεγάλο Σχίσμα μεταξύ της Δυτικής Ρωμαιοκαθολικής και της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας το 1054 η Ουγγαρία θεώρησε εαυτήν ως το ανατολικότερο προπύργιο του Δυτικού πολιτισμού, χαρακτηρισμό που επιβεβαιώθηκε τον 15ο αιώνα από τον Πάπα Πίο Β΄, που εκφράσθηκε στον Φρειδερίκο Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τα λόγια "η Ουγγαρία είναι η ασπίδα του Χριστιανισμού και η προστάτις του Δυτικού πολιτισμού".
Οι αρχές του 13ου αιώνα στην Ουγγαρία σημαδεύτηκαν από τη βασιλεία του Βασιλιά Ανδρέα Β΄, που ανέβηκε στο θρόνο το 1205 και πέθανε το 1235. Το 1235 παραχώρησε το Μπούρτσενλαντ (στην Τρανσυλβανία) στους Τεύτονες Ιππότες, αλλά το 1225 τους έδιωξε από εκεί, γιατί έπρεπε να πάνε στη Βαλτική Θάλασσα. Ο Ανδρέας δημιούργησε το μεγαλύτερο βασιλικό στρατό στην ιστορία των Σταυροφοριών (20.000 ιππότες και 12.000 καστροφρουροί), όταν ηγήθηκε της Ε΄ Σταυροφορίας στους Αγίους Τόπους. Το 1224 εξέδωσε το Diploma Andreanum ή Χρυσό Χάρτη των Τρανσυλβανών Σαξόνων, που ενοποίησε και εξασφάλισε τα προνόμια των Σαξόνων της Τραβσυλβανίας.
Το Χρυσόβουλο του 1222 ήταν το πρώτο σύνταγμα στην Ηπειρωτική Ευρώπη. Το ουγγρικό ισοδύναμο της αγγλικής Μάγκνα Κάρτα, το Χρυσόβουλο - στο οποίο κάθε Ούγγρος βασιλιάς έπρεπε στο εξής να ορκιστεί - είχε ένα διττό στόχο, που περιόριζε τη βασιλική εξουσία. Αφ' ενός επιβεβαίωνε εκ νέου τα δικαιώματα των κατώτερων ευγενών των παλαιών και νέων τάξεων των βασιλικών υπαλλήλων (servientes regis), έναντι τόσο του στέμματος όσο και των μεγαλοφεουδαρχών. Αφ' ετέρου υπερασπιζόταν τα δικαιώματα όλου του έθνους έναντι του στέμματος, περιορίζοντας τις εξουσίες του σε ορισμένους τομείς και καθιστώντας νόμιμη την ανυπακοή στις παράνομες/αντισυνταγματικές εντολές του (ius resistendi). Οι κατώτεροι ευγενείς άρχισαν επίσης να παρουσιάζονται στον Ανδρέα με τα παράπονά τους, πρακτική που εξελίχθηκε στο θεσμό του κοινοβουλίου ή Δίαιτας. Η Ουγγαρία έγινε η πρώτη χώρα όπου ένα κοινοβούλιο υπερείχε έναντι της βασιλείας. Η σημαντικότερη νομική ιδεολογία ήταν το Δόγμα του Ιερού Στέμματος. Η σημαντικότερη αρχή του Δόγματος ήταν η πεποίθηση ότι η κυριαρχία ανήκε στο ευγενές έθνος (όπως εκπροσωπείται από το Ιερό Στέμμα). Τα μέλη του Ιερού Στέμματος ήταν οι πολίτες των χωρών του Στέμματος και κανένας πολίτης δεν μπορούσε να αποκτήσει απόλυτη εξουσία επί των άλλων. Το έθνος μπορούσε να μοιραστεί μερική μόνο πολιτική εξουσία με τον ηγεμόνα.
Μογγολικές εισβολές
thumb|250px|right|Το Βασίλειο της Ουγγαρίας περί το 1250. Το 1241-1242 το βασίλειο της Ουγγαρίας υπέστη βαρύ πλήγμα από τη Μογγολική εισβολή στην Ευρώπη. Μετά την εισβολή των Μογγόλων στην Ουγγαρία το 1241 ο Ουγγρικός στρατός υπέστη συντριπτική ήττα στη μάχη του Μόχι. Ο Βασιλιάς Μπέλα Δ΄ πρώτα εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης και στη συνέχεια τη χώρα, όταν οι Μογγόλοι τον καταδίωξαν μέχρι τα σύνορά της. Πριν από την αποχώρηση των Μογγόλων μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε αφανισθεί. Πράγματι ιστορικοί εκτιμούν τις απώλειες μεταξύ 20 και 50 τοις εκατό. Στις πεδιάδες 50 ως 80 % των οικισμών καταστράφηκαν. Μόνο κάστρα, ισχυρά οχυρωμένες πόλεις και μοναστήρια μπόρεσαν να αντέξουν τις επιθέσεις, καθώς οι Μογγόλοι δεν είχαν χρόνο για μακρές πολιορκίες, ο σκοπός τους ήταν να πάνε προς τα δυτικά όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Οι πολιορκητικές μηχανές και οι Κινέζοι και Πέρσες μηχανικοί που τις χειρίζονταν είχαν αφεθεί στη Ρωσία. Η ερήμωση που προκλήθηκε από τις Μογγολικές εισβολές οδήγησε αργότερα σε πρόσκληση σε εποίκους από άλλα μέρη της Ευρώπης, ιδιαίτερα τη Γερμανία.
Τα κάστρα που κατασκεύασε ο Μπέλα Δ αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμα τους επόμενους αιώνες στους πολύχρονους αγώνες κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εν τούτοις οι δαπάνες της ανέγερσής τους χρέωσαν τον Ούγγρο βασιλιά στους φεουδάρχες γαιοκτήμονες και έτσι η βασιλική εξουσία, που είχε ανακτήσει ο Μπέλα Δ μετά τη σημαντική αποδυνάμωσή της επί του πατέρα του Ανδρέα Β, διεσπάρη για μια ακόμη φορά στους κατώτερους ευγενείς.
Η διαδοχή των Άρπαντ
thumb|250px|right|Χάρτης των χωρών που κυβερνούσε ο Λουδοβίκος Μετά από μια καταστροφική περίοδο μεσοβασιλείας (1301-1308) ο πρώτος Ανδεγαυός βασιλιάς της Ουγγαρίας, ο Κάρολος Α΄ ("Κάρολος ο Μέγας") αποκατέστησε με επιτυχία τη βασιλική εξουσία και νίκησε τους ολιγαρχικούς αντιπάλους του, γνωστούς ως "μικρούς βασιλιάδες". Απόγονος της δυναστείας των Άρπαντ από τη γυναικεία γραμμή, βασίλευσε μεταξύ 1308 και 1342. Η νέα φορολογική, τελωνειακή και νομισματική του πολιτική αποδείχτηκε επιτυχής.
Μία από τις κύριες πηγές της εξουσίας του νέου βασιλιά ήταν ο πλούτος που προήλθε από τα ορυχεία χρυσού της ανατολικής και βόρειας Ουγγαρίας. Η παραγωγή έφτασε τελικά τη σημαντική ποσότητα των 3.000 λιβρών (1350 κιλά) χρυσού ετησίως - το ένα τρίτο της συνολικής παραγωγής του τότε γνωστού κόσμου και πενταπλάσια από εκείνη οποιουδήποτε άλλου ευρωπαϊκού κράτους. Ο Κάρολος συνήψε επίσης συμμαχία με τον Πολωνό βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα. Μετά την Ιταλία η Ουγγαρία ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία εμφανίστηκε η Αναγέννηση. Δείγμα της προοδευτικότητάς της ήταν η ίδρυση τυπογραφικού πιεστηρίου στη Βούδα το 1472 από τον Άντρας Χες, ένα από τα παλαιότερα εκτός Γερμανίας.
Ορισμένα βαλκανικά κράτη (όπως η Βλαχία, η Μολδαβία, η Σερβία και η Βοσνία) έγιναν υποτελή του, ενώ οι Οθωμανοί Τούρκοι συγκρούονταν με αυτά όλο και συχνότερα. Το 1366 και το 1377 ο Λουδοβίκος ηγήθηκε επιτυχημένων εκστρατειών εναντίον των Οθωμανών (όπως η Μάχη της Νικόπολης (Βουλγαρία) το 1366). Μετά το θάνατο του Καζίμιρ του Μεγάλου το 1370 ήταν επίσης βασιλιάς της Πολωνίας. Στις πολιτιστικές υποθέσεις σημαντικό έργο του ήταν η ίδρυση πανεπιστημίου στο Πετς το 1367.
Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος πέθανε χωρίς άνδρα κληρονόμο και μετά από χρόνια εμφυλίου πολέμου ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (β. 1387–1437), πρίγκιπας του Οίκου του Λουξεμβούργου, ανέβηκε στο θρόνο όταν παντρεύτηκε την κόρη του Λουδοβίκου του Μεγάλου Μαρία της Ουγγαρίας και έγινε επίσημα συμβασιλέας και εδραίωσε την εξουσία του Δεν ήταν εντελώς ανιδιοτελής ο λόγος που μια από τις ενώσεις των βαρόνων τον βοήθησε να πάρει την εξουσία: ο Σιγισμούνδος έπρεπε να πληρώσει για την υποστήριξη των άρχοντων, μεταβιβάζοντάς τους σημαντικό μέρος της βασιλικής περιουσίας. Για μερικά χρόνια το συμβούλιο των βαρόνων κυβερνούσε τη χώρα στο όνομα του Ιερού Στέμματος, ο βασιλιάς ακόμη και φυλακίστηκε για λίγο. Η αποκατάσταση της εξουσίας της κεντρικής διοίκησης χρειάστηκε δεκαετίες.
Το 1404 ο Σιγισμούνδος παρουσίασε το Placetum Regnum. Σύμφωνα με αυτό το διάταγμα τα Παπικά χρυσόβουλα και διαγγέλματα δεν μπορούσαν να ανακοινώνονται στην Ουγγαρία χωρίς τη συγκατάθεση του βασιλιά. Ο Σιγισμούνδος συγκάλεσε τη Σύνοδο της Κωνσταντίας, που συνεδρίασε μεταξύ 1414 και 1418 για να καταργήσει τους Πάπες στην Αβινιόν και να τερματίσει το Δυτικό Σχίσμα της Καθολικής Εκκλησίας, που λύθηκε με την εκλογή του Πάπα Μαρτίνου Ε΄. Κατά τη μακρά του βασιλεία το βασιλικό κάστρο της Βούδας έγινε πιθανώς το μεγαλύτερο γοτθικό ανάκτορο του ύστερου Μεσαίωνα.
Μετά το θάνατο του Σιγισμούνδου το 1437 ο γαμπρός του, Αλβέρτος Β΄ της Γερμανίας, ανέλαβε τον τίτλο του Βασιλιά της Ουγγαρίας, αλλά πέθανε το 1439. Λίγο πριν το θάνατό του ολοκληρώθηκε η πρώτη μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Ουγγρικά. Επί ένα εξάμηνο το 1437 διήρκεσε μια αντιφεουδαρχική και αντικληρική εξέγερση αγροτών στην Τρανσυλβανία, έντονα επηρεασμένη από τις ιδέες των Χουσιτών.
Ματθίας Κορβίνος
thumb|250px|right|Δυτικές κατακτήσεις του Ματθία Κορβίνου. Ο τελευταίος ισχυρός βασιλιάς της Ουγγαρίας ήταν ο Ματθίας Κορβίνος (β. 1458–90), γιος του Ιωάννη Ουνυάδη. Η ενθρόνισή του αποτέλεσε την πρώτη φορά στην ιστορία του μεσαιωνικού Ουγγρικού βασιλείου, που ένα μέλος της αριστοκρατίας χωρίς δυναστική καταγωγή ανέβηκε στο βασιλικό θρόνο. Παρόλο που ήταν πολύ διακεκριμένος κυβερνήτης του βασιλείου της Ουγγαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη Ουνυάδη Ματθίας δεν στέφθηκε ποτέ βασιλιάς ούτε σύναψε δυναστικό γάμο. Ο Ματθίας ήταν ένας πραγματικός πρίγκιπας της Αναγέννησης: επιτυχημένος στρατιωτικός ηγέτης και κυβερνήτης, εξαιρετικός γλωσσολόγος, έμπειρος αστρολόγος και φωτισμένος προστάτης των τεχνών και της μάθησης. Αν και συγκαλούσε τακτικά τη Δίαιτα και επέκτεινε την εξουσία των κατώτερων ευγενών στις επαρχίες, άσκησε απόλυτη εξουσία στην Ουγγαρία μέσω μιας τεράστιας κοσμικής γραφειοκρατίας. Ο Ματθίας ξεκίνησε τη δημιουργία ενός κράτους, που επεκτάθηκε προς τα νότια και τα βορειοδυτικά, ενώ εφάρμοσε επίσης εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Οι δουλοπάροικοι θεώρησαν τον Ματθία δίκαιο κυβερνήτη, γιατί τους προστάτευε από τις υπερβολικές απαιτήσεις και άλλες καταχρήσεις των φεουδαρχών. Όπως και ο πατέρας του ήθελε να ενισχύσει το βασίλειο της Ουγγαρίας σε σημείο που να μπορέσει να γίνει η κορυφαία περιφερειακή δύναμη, ουσιαστικά αρκετά ισχυρή για να απωθήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Προς το σκοπό αυτό έκρινε απαραίτητο να κατακτήσει μεγάλα τμήματα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο μόνιμος μισθοφορικός στρατός του ονομάστηκε Μαύρος Στρατός της Ουγγαρίας (Ουγγρικά: Fekete Sereg). Ήταν ένας ασυνήθιστα μεγάλος στρατός για την εποχή του και πέτυχε μια σειρά νίκες στον Αυστροουγγρικό Πόλεμο (1477-1488), καταλαμβάνοντας τμήματα της Αυστρίας (συμπεριλαμβανομένης της Βιέννης) το 1485, καθώς και τμήματα της Βοημίας στο Βοημικό Πόλεμο του 1477–88. Το 1467 ο Ματθίας και ο Μαύρος Στρατός του πολέμησαν εναντίον της Μολδαβίας. Σε αυτήν την περίπτωση η απόπειρα επέκτασης των ουγγρικών εδαφών δεν ήταν επιτυχής, καθώς ο Ματθίας ηττήθηκε στη Μάχη της Μπάια. Το 1479 ωστόσο ο Ουγγρικός στρατός κατέστρεψε τα Οθωμανικά και τα Βλάχικα στρατεύματα στη μάχη του Κενιέρμεζεϊ υπό την ηγεσία του στρατηγού Παλ Κίνισι. Η βιβλιοθήκη του Ματθία, η Κορβινιανή Βιβλιοθήκη, ήταν η μεγαλύτερη συλλογή ιστορικών χρονικών και φιλοσοφικών και επιστημονικών έργων του 15ου αιώνα και δεύτερη σε μέγεθος μετά τη Βιβλιοθήκη του Βατικανού στη Ρώμη, που περιείχε κυρίως θρησκευτικά έργα. Η βιβλιοθήκη, που καταστράφηκε το 1526 μετά την ήττα των Ουγγρικών δυνάμεων στο Μόχατς από τους Οθωμανούς, είναι καταχωρημένη ως θέση Παγκόσμιας Μνήμης της UNESCO.
Ο Ματθίας πέθανε χωρίς νόμιμο διάδοχο, κατάσταση που προκάλεσε σοβαρή πολιτική κρίση στο Ουγγρικό βασίλειο.
Παρακμή και διαμελισμός
Τα γεγονότα της περιόδου 1490-1526 στην ουγγρική ιστορία δημιούργησαν συνθήκες που θα οδηγούσαν σε απώλεια ανεξαρτησίας απρόβλεπτη από τους παρατηρητές και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής της εποχής. Εκτός από τις εσωτερικές συγκρούσεις το Ουγγρικό κράτος απειλήθηκε σοβαρά από την επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στις αρχές του 16ου αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία - ακριβώς νότια της Ουγγαρίας - είχε γίνει το δεύτερο πολυπληθέστερο κράτος στον κόσμο, γεγονός που του επέτρεψε την ανάπτυξη των μεγαλύτερων στρατιών της εποχής. Ωστόσο οι Ούγγροι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν είχαν συνειδητοποιήσει όσο θα έπρεπε την απειλή αυτή. 250px|thumb|right|Ο [[Λουδοβίκος Β΄ της Ουγγαρίας|Λουδοβίκος Β΄ της Ουγγαρίας και Βοημίας - ο νεαρός βασιλιάς, που πέθανε στη Μάχη του Mόχατς, ζωγραφισμένος από τον Τιτσιάνο.]] Αντί να προετοιμάζονται για την άμυνα της χώρας ενάντια στις ξένες δυνάμεις, οι Ούγγροι φεουδάρχες επικεντρώθηκαν πολύ περισσότερο στην απειλή των προνομίων τους από μια ισχυρή βασιλική δύναμη. Μη θέλοντας νέο αποφασιστικό βασιλιά μετά το θάνατο του άτεκνου Ματθία Κορβίνου, κανόνισαν την άνοδο στο θρόνο του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ της Βοημίας, ακριβώς λόγω της διαβόητης αδυναμίας του. Στην πραγματικότητα ήταν γνωστός ως Βασιλιάς Dobzse (από το Τσεχικό Dobře, που σημαίνει "Καλός" ή, χαλαρά, "OK"), για τη συνήθεια του να δέχεται με αυτή τη λέξη κάθε έγγραφο που του παρουσίαζαν. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (1490-1516) η κεντρική εξουσία άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, κυρίως λόγω της διεύρυνσης των φεουδαρχικών εκτάσεων σε βάρος του. Οι φεουδάρχες διέλυσαν επίσης το διοικητικό σύστημα της χώρας που λειτουργούσε τόσο επιτυχώς επί του Ματθία.
Η άμυνα της χώρας αδυνάτισε καθώς οι συνοριοφύλακες και οι φρουροί των κάστρων έμεναν απλήρωτοι, τα φρούρια κατέρρευσαν και οι πρωτοβουλίες για την αύξηση των φόρων για την ενίσχυση της άμυνας σταμάτησαν. Ο διεθνής ρόλος της Ουγγαρίας αδράνησε, η πολιτική της σταθερότητα κλονίστηκε και η κοινωνική πρόοδος σταμάτησε.