cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Και οι 12 ήταν καθάρματα (ταινία)
Πλοκή
Λονδίνο, 1944. Την παραμονή της απόβασης στη Νορμανδία, ο Ταγματάρχης Τζον Ράισμαν καλείται από μια ομάδα αξιωματικών, με επικεφαλής τον στρατηγό Γουάρντεν, οι οποίοι του προσφέρουν ένα λεπτό καθήκον: να εκπαιδεύσει δώδεκα κρατούμενους που καταδικάστηκαν σε θάνατο ή μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης, όπου θα πρέπει να δολοφονήσουν μια ομάδα Γερμανών αξιωματικών. Ο Ράισμαν είναι απρόθυμος για αυτό που θεωρεί αποστολή αυτοκτονίας, αλλά αναγκάζεται να συμμορφωθεί. Πηγαίνοντας στη στρατιωτική φυλακή Marston Tyne, ο λοχίας Μπόουρεν του συστήνει τους δώδεκα κρατούμενους που θα πρέπει να πείσει να λάβουν μέρος στην αποστολή, υποσχόμενος την ανάκληση της ποινής τους: μεταξύ αυτών είναι ο λιγομίλητος πρώην αξιωματικός Τζόζεφ Βάντσλαβ, ο Αφροαμερικανός Ρόμπερτ Τζέφερσον, ο ευγενής γίγαντας Σάμσον Πόσεϊ, ο θρησκευόμενος και μισογύνης μανιακός Άρτσερ Μαγκότ, ο μουσικός Χίμενεζ, ο Βέρνον Πίνκλεϊ και ο Βίκτωρ Φράνκο, ένας ασεβής γκάνγκστερ του Σικάγο με τον οποίο ο ταγματάρχης μπαίνει αμέσως σε σύγκρουση.
Οι δώδεκα τρόφιμοι αποδέχονται την πρόταση, αλλά ο Ράισμαν συνειδητοποιεί ότι η ομάδα δεν έχει το μάχημο πνεύμα, ακόμα κι αν πρέπει να αλλάξει γνώμη όταν ο Φράνκο υποστηρίζεται από τους άλλους αφού διαμαρτυρηθεί για να πάρει ζεστό νερό για να πλυθεί και να ξυριστεί. Ικανοποιημένος με τη βελτίωση των ανδρών χάρη στη σκληρή προπόνηση, ο Ράισμαν αντιμετωπίζει ωστόσο ένα άλλο εμπόδιο: η ομάδα, που τώρα ονομάζεται "η βρώμικη δωδεκάδα" λόγω της κακής υγιεινής, πρέπει να αντιμετωπίσει τη σχολή αλεξιπτωτιστών του συνταγματάρχη Μπριντ, με την οποία δεν υπήρχε ποτέ καλό κλίμα. Ο ταγματάρχης δεν μπορεί να αποκαλύψει τον σκοπό της αποστολής αλλά ο Μπριντ αποφασίζει να εισβάλει στο στρατόπεδο για να μάθει την κατάσταση. Ο Ράισμαν και οι άντρες του τον βάζουν υπό την απειλή όπλου ταπεινώνοντάς τον μπροστά σε όλους και για εκδίκηση ο Μπριντ κάνει μια κακή αναφορά στον Στρατηγό Γουόρντεν, απαιτώντας την ακύρωση της αποστολής. Ο ταγματάρχης Άρμπρουστερ επεμβαίνει για να επιλύσει την κατάσταση, προτείνοντας να δοκιμαστεί η ικανότητα της ομάδας σε μια δοκιμαστική επιχείρηση στο Ντέβον. Χάρη σε μια πονηρή στρατηγική, τα δώδεκα καθάρματα καταφέρνουν να κερδίσουν, δίνοντας την απόλυτη ταπείνωση στον Μπριντ.
Το βράδυ της αποστολής, η ομάδα πέφτει με αλεξίπτωτο στην κατεχόμενη Γαλλία. Υπεύθυνος για την δολιοφθορά της ραδιοφωνικής κεραίας του κάστρου, ο Χιμένεζ σκοτώνεται κατά τη διάρκεια της πτώσης, αλλά η αποστολή συνεχίζεται και ενώ ο Βάντσλαβ και ο Ράισμαν διεισδύουν στο κάστρο μεταμφιεσμένοι σε αξιωματικούς, οι άλλοι μπαίνουν από τα παράθυρα. Όλα κυλούν ομαλά μέχρι που ο ασταθής Μάγκοτ τρελαίνεται, σκοτώνει τον εραστή ενός αξιωματικού και αρχίζει να πυροβολεί τους συντρόφους του. Ειδοποιημένοι από τα πυρά, οι Γερμανοί αντιλαμβάνονται την εισβολή και στη συμπλοκή που ακολούθησε ο Πίνκλεϊ και άλλα μέλη της «βρώμικης δωδεκάδας» χάνουν τη ζωή τους, ενώ ο Τζέφερσον σκοτώνει τον Μάγκοτ. Βλέποντας ότι οι αξιωματικοί έχουν κλειδωθεί σε ένα καταφύγιο στα κελάρια, ο Ράισμαν σκαρφίζεται ένα νέο σχέδιο: ρίχνει χειροβομβίδες μέσω των αεραγωγών. Ο Τζέφερσον ρίχνει τις τελευταίες χειροβομβίδες που είναι απαραίτητες για την έκρηξη και τρέχει να φτάσει στους συντρόφους του αλλά σκοτώνεται μπροστά στα μάτια τους. Λίγες στιγμές αργότερα το κάστρο εκρήγνυται, σκοτώνοντας όλους τους αξιωματικούς και τερματίζοντας την αποστολή. Οι τέσσερις επιζώντες Μπόουρεν, Ράισμαν, Βάντσλαβ και Φράνκο ανοίγουν το δρόμο τους με πολυβόλα και καταφέρνουν να καταστρέψουν ένα τεθωρακισμένο όχημα, αλλά ο Φράνκο χτυπιέται στην πλάτη από έναν από τους λίγους επιζώντες Γερμανούς. Με τον Πόσεϊ να λείπει και το μεγαλύτερο μέρος των μελών της ομάδας νεκρούς, ο Ράισμαν, ο Μπόουρεν και ο Βάντσλαβ καταλήγουν στο νοσοκομείο όπου, μετά από μια επίσκεψη από τον Γουόρντεν, έχουν την ευκαιρία να σκεφτούν τους έντεκα πεσόντες συντρόφους.
Κυκλοφορία
Το "Και οι 12 ήταν καθάρματα" έκανε πρεμιέρα στο Capitol Theatre στην πόλη της Νέας Υόρκης στις 15 Ιουνίου 1967 και προβλήθηκε στην αίθουσα της 34ης Ανατολικής Οδού την επόμενη μέρα. Παρά το γεγονός ότι γυρίστηκε σε αναλογία διαστάσεων 1,85:1, η ταινία προβλήθηκε αρχικά σε 70 χιλ. που έκοψε το 15% της ταινίας και είχε σαν αποτέλεσμα μια κακή εμφάνιση.
Εισπράξεις
Η ταινία ήταν μια τεράστια εμπορική επιτυχία. Τις πρώτες πέντε ημέρες της στη Νέα Υόρκη, η ταινία είχε εισπράξεις $103.849 από 2 αίθουσες. Παρήχθη με προϋπολογισμό 5,4 εκατομμυρίων δολαρίων, κέρδισε έσοδα 7,5 εκατομμυρίων δολαρίων τις πρώτες πέντε εβδομάδες, μια από τις ταινίες με τις μεγαλύτερες εισπράξεις εκείνη την εποχή· Ωστόσο, στην εβδομαδιαία έρευνα εισιτηρίων του Variety, βασισμένο σε ένα δείγμα βασικών αιθουσών της πόλης, έφτασε στο Νο#2 στο box office των ΗΠΑ πίσω από το You Only Live Twice μέχρι που τελικά έφτασε στο Νο#1 στην έκτη εβδομάδα του. Τελικά κέρδισε 24,2 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά από ακαθάριστα έσοδα 45,3 εκατομμυρίων δολαρίων. Ήταν η τέταρτη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις του 1967 και η ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις της MGM της χρονιάς. Ήταν επίσης επιτυχία στη Γαλλία, με 4.672.628 θεατές.
Κριτικές
Μετά την κυκλοφορία της, η ταινία απέσπασε θετικές κριτικές. Στον ιστότοπο ανασκόπησης κριτικών Rotten Tomatoes κατέχει βαθμολογία 81% με βάση 52 κριτικές, με μέση βαθμολογία 8,00/10. Η κριτική συναίνεση αναφέρει: "Αμοραλιστικό στην επιφάνεια και αποπνέοντας τεστοστερόνη, το Και οι 12 ήταν καθάρματα χρησιμοποιεί τη μάχη και το συγκλονιστικό καστ συμπαθών απατεώνων του για να προσφέρει θορυβώδη ψυχαγωγία". Κατά την κυκλοφορία, η ταινία επικρίθηκε για το επίπεδο βίας της. Ο Ρότζερ Ίμπερτ, ο οποίος ήταν στην πρώτη του χρονιά ως κριτικός κινηματογράφου για τους Chicago Sun-Times, έγραψε σαρκαστικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Όλντριτς
Say Say Say
Το Say Say Say είναι ποπ κομμάτι που γράφτηκε και εκτελέστηκε από τους Πώλ ΜακΚάρτνεϊ και Μάικλ Τζάκσον. Το τραγούδι παράχθηκε από τον Τζωρτζ Μάρτιν για το άλμπουμ Pipes of Peace, του Πωλ ΜακΚάρτνεϊ (1983). Το τραγούδι ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της παραγωγής του άλμπουμ Tug of War του Πωλ ΜακΚάρτνεϊ, ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του The Girl Is Mine - το πρώτο ντουέτο μεταξύ του ΜακΚάρτνεϊ και του Τζάκσον, που κυκλοφόρησε ως τραγούδι του άλμπουμ Thriller, του Τζάκσον (1982). Μετά την κυκλοφορία του, τον Οκτώβριο του 1983, το Say Say Say έγινε το έβδομο top-ten hit μέσα σε ένα έτος. Έγινε #1 hit στις ΗΠΑ, στη Νορβηγία, στη Σουηδία και σε αρκετές χώρες, έφθασε στη δεύτερη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ έφθασε στις δέκα πρώτες θέσεις στην Αυστραλία, στην Αυστρία, στη Νέα Ζηλανδία, στην Ολλανδία, στην Ελβετία και σε άλλες 20 χώρες.
Το τραγούδι έγινε πλατινένιο από την RIAA και έχει προωθηθεί με μουσικό βίντεο, το οποίο είχε ως διευθυντή τον Μπομπ Γκιλάρντι. Το βίντεο, το οποίο γυρίστηκε στη Σάντα Ίνεζ Βάλλεϊ, Καλιφόρνια, περιέχει καμέα εμφάνιση των Λίντα ΜακΚάρτνεϊ και Λα Τόγια Τζάκσον. Η ταινία μικρού μήκους επικεντρώνεται γύρω από δύο καλλιτέχνες ονόματι «Μακ και Τζακ» (τους οποίους υποδύονται οι Πωλ ΜακΚάρτνεϊ και Μάικλ Τζάκσον), και πιστώνεται για την καθιέρωση του διαλόγου και της ιστορίας σε μουσικό βίντεο.
Προϊστορία, ηχογράφηση και σύνθεση
Ο ΜακΚάρτνεϊ είχε ήδη συνεργαστεί με τον Τζάκσον για το The Girl Is Mine, από το άλμπουμ Thriller του Τζάκσον, και τότε ο Τζάκσον συμφώνησε να συνεργαστεί με τον ΜακΚάρτνεϊ για το Say Say Say, από το άλμπουμ του τελευταίου Pipes of Peace. Ο βιογράφος του ΜακΚάρτνεϊ, Ρέι Κόλμαν, αναφέρει ότι οι περισσότεροι στίχοι του κομματιού γράφτηκαν από τον Τζάκσον, και δόθηκαν στον ΜακΚάρτνεϊ την επόμενη μέρα. Το Say Say Say ηχογραφήθηκε στα Abbey Road Studios μεταξύ Μαΐου-Σεπτεμβρίου του 1981. Παράλληλα, ο ΜακΚάρτνεϊ ηχογραφούσε τα τραγούδια του άλμπουμ Tug of War, το πρώτο solo άλμπουμ του καλλιτέχνη μετά τη διάλυση του συγκροτήματος του, Wings. Ο Τζάκσον έμενε στο σπίτι του ΜακΚάρτνεϊ και της συζύγου του, Λίντα, κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, και έγινε φίλος και με τους δύο. Καθώς έτρωγαν ένα απόγευμα, ο Πωλ ΜακΚάρτνεϊ έδειξε στον Τζάκσον ένα βιβλιαράκι με όλα τα τραγούδια, τα πνευματικά δικαιώματα των οποίων κατείχε. «Αυτός είναι τρόπος, με τον οποίο μπορείς να βγάλεις πολλά χρήματα», είπε στον Τζάκσον. «Κάθε φορά που κάποιος ηχογραφεί αυτά τα τραγούδια, πληρώνομαι. Κάθε φορά που κάποιος παίζει αυτά τα τραγούδια στο ραδιόφωνο, ή σε ζωντανές εκτελέσεις, πληρώνομαι». Αυτά τα λόγια του ΜακΚάρτνεϊ επηρέασαν τον Τζάκσον, ο οποίος αργότερα αγόρασε τον μουσικό κατάλογος της Northern Songs, το 1985 (τα τραγούδια είχαν γραφτεί από τον Πωλ ΜακΚάρτνεϊ).
Το Say Say Say θεωρείται ποπ τραγούδι, σύμφωνα με αναφορά της Alfred Music Publishing στο Musicnotes.com. Το τραγούδι εκτελέστηκε σε κοινό χρόνο, με 116 χτύπους ανά λεπτό. Παίζεται στη μικρή κλείδα του Β♭, και τα φωνητικά βρίσκονται μεταξύ του F4 και του B♭5. Οι στίχοι του Say Say Say παρουσιάζουν μια προσπάθεια ενός αγοριού «να ξανακερδίσει» την προσοχή ενός κοριτσιού - το Deseret News δήλωσε ότι το τραγούδι είναι «υπόμνημα ενός ερωτικού τραγουδιού».
Κυκλοφορία και υποδοχή
Μετά την κυκλοφορία του Thriller και των περισσότερων singles του, το Say Say Say κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου 1983, από την Parlophone Records στο Ηνωμένο Βασίλειο, και από την Columbia Records στις ΗΠΑ. Έμεινε στην κορυφή του Billboard's Hot 100 για έξι εβδομάδες και έγινε το έβδομο top ten hit του Τζάκσον το 1983, σπάζοντας το ρεκόρ των The Beatles και τους Έλβις Πρίσλεϊ. Επίσης στις ΗΠΑ, το Say Say Say έφθασε στη δεύτερη θέση του R&B Chart και στην τρίτη θέση του Hot Adult Contemporary Tracks Chart. Αν και το τραγούδι έφθασε στη δέκατη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο, άρχισε να πέφτει σταθερά - ο ΜακΚάρτνεϊ οργάνωσε μια ζωντανή τηλεοπτική συνέντευξη, όπου συζητήθηκε το μουσικό βίντεο του κομματιού. Αυτό, καθώς και οι προβολές του βίντεο στο Top of the Pops (που κανονικά δείχνει βίντεο των τραγουδιών που ανέβηκαν στο τσαρτ), στο The Tube και στο The Late, Late Breakfast Show, βοήθησαν το κομμάτι να ανεβεί στη δεύτερη θέση του UK Singles Chart. Το Say Say Say έφθασε στην πρώτη θέση στη Νορβηγία και στη Σουηδία, φθάνοντας στις δέκα πρώτες θέσεις στην Αυστρία, στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία, στην Ολλανδία και στην Ελβετία. Με πωλήσεις τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου αντιτύπων, το single έγινε πλατινένιο από την RIAA.
Το Say Say Say κυκλοφόρησε στα άλμπουμ του ΜακΚάρτνεϊ, Pipes of Peace (1983) και All the Best! (1987).
Το Say Say Say έλαβε ανάμεικτες κριτικές από τους μουσικούς κριτικούς. Οι στίχοι, σύμφωνα με τον Άνθονι Βιολάντι, του The Buffalo News, θεωρήθηκαν ως οι χειρότεροι του 1983, ενώ η Lexington Herald-Leader δήλωσε σε αξιολόγηση του Pipes of Peace ότι, με εξαίρεση το Say Say Say και το The Man, «ο ΜακΚάρτνεϊ σπατάλησε το υπόλοιπο άλμπουμ στο πάθος και στο κέφι». Ο Πωλ Γκρέιν, της Los Angeles Times, επίσης αξιολόγησε το άλμπουμ του ΜακΚάρτνεϊ και δήλωσε ότι ο τραγουδιστής εξαργυρώνεται με την επιτυχία του «ψυχωμένου» τραγουδιού αλλά τα χαλά όλα με το No More Lonely Nights. Η δημοσιογράφος Γουίτνεϊ Πάστορεκ σύγκρινε το κομμάτι με το ντουέτο του ΜακΚάρτνεϊ και του Στηβ Γουόντερ, Ebony and Ivory. Δήλωσε ότι το Say Say Say ήταν καλύτερο, και ότι είχε καλύτερο «αν και λιγάκι ανόητο» μουσικό βίντεο, προσθέτοντας ότι το τραγούδι δεν είχε «αδέξιο κοινωνικό περιεχόμενο». Η The Daily Collegian του Πανεπιστημίου Penn State περιέγραψε το κομμάτι ως καλό τραγούδι, παρά τις ad nauseam μεταδόσεις του.
Το Deseret News δήλωσε ότι το «υπόμνημα ερωτικού τραγουδιού» έχει «αριστοτεχνικό, πιασάρικο γάντζο». Σε αξιολόγηση του Rolling Stone, το τραγούδι περιγράφτηκε ως «συμπαθές, αν και ανούσιο χορευτικό τραγούδι». Ο κριτικός, Πάρκε Πούτερμπαου, πρόσθεσε ότι είναι «τραγούδι που οδηγεί στην κοινοτοπία». Ο μουσικός κριτικός Νέλσον Τζωρτζ δήλωσε ότι το Say Say Say δεν θα άξιζε «κυκλοφορία στα ραδιόφωνα χωρίς τον ΜακΚάρτνεϊ και τον Τζάκσον». Το Salon.com αργότερα περιέγραψε το τραγούδι ως «χυμώδες ντουέτο». Το ηλεκτρονικό περιοδικό περιέγραψε τον ΜακΚάρτνεϊ ως «παλιά κλανιά». Το Billboard τοποθέτησε το τραγούδι στην τρίτη θέση των καλύτερων κομματιών για το 1984. Σε άρθρο του, το 2007, το περιοδικό Vibe αναφέρει ότι το Say Say Say ήταν το 22ο μεγαλύτερο ντουέτο των εποχών. Ο αρθογράφος σχολίασε ότι το τραγούδι ήταν «αληθινή falsetto φαντασία» και ότι «είναι ακόμα συναρπαστικό να ακούτε αυτές τις γλυκές αρμονίες του ντουέτο στη χορωδία». Το 2005, οι Ολλανδοί μουσικοί Hi Tack επανεκτέλεσαν το Say Say Say, και το κυκλοφόρησαν ως το πρώτο τους single, με τον τίτλο Say Say Say (Waiting 4 U). Το τραγούδι περιέχει τα φωνητικά του Τζάκσον από την αρχική εκδοχή, καθώς και τα Baby του ΜακΚάρτνεϊ.
Παραγωγή, πλοκή και υποδοχή
Το μουσικό βίντεο (ή ταινία μικρού μήκους) για το Say Say Say διευθύνθηκε από τον Μπομπ Γκιράλντι, ο οποίος ήταν επίσης διευθυντής του βίντεο για το Beat It. Η συνεργασία ΜακΚάρτνεϊ-Τζάκσον περιέχει καμέα εμφάνιση των Λίντα ΜακΚάρτνεϊ και Λα Τόγια Τζάκσον. Για να διευκολύνει τον Τζάκσον, ο διευθυντής απεφάσισε να γυρίσει το βίντεο στο Λος Αλάμος, κοντά στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνιας, και για αυτό ο ΜακΚάρτνεϊ έφθασε με αεροπλάνο στην περιοχή. Η παραγωγή του βίντεο κόστισε 500.000 δολάρια.
Στο βίντεο, οι δύο καλλιτέχνες υποδύονται τον ρόλο των «Μακ και Τζακ» (πιθανώς παραπέμπει στα επίθετα τους), δύο συνεργατών που πωλούν «ένα φίλτρο-θαύμα». Ο πωλητής (ΜακΚάρτνεϊ) προτείνει στον Τζάκσον να δοκιμάσει το φίλτρο, και ισχυρίζεται ότι «θα του δώσει τη δύναμη ενός λυσσασμένου ταύρου». Ο Τζάκσον πίνει το φίλτρο και αντιμετωπίζει ένα μεγάλο άνδρα στην πάλη μπράτσων. Εν άγνοια του πλήθους που παρακολουθούσε, ο άγνωστος άνδρας - όπως και η Λίντα - συμμετέχει και αυτός στην απάτη. Μετά τη νίκη του Τζάκσον, το πλήθος αγοράζει πολλές μπουκάλες με το φίλτρο. Ο Μακ και ο Τζακ δίνουν τα λεφτά που κέρδισαν χάρη στην απάτη σε ένα ορφανοτροφείο. Αργότερα, καθώς είναι σε ξενοδοχείο, ο Τζάκσον μπαίνει στο μπάνιο, ενώ ο ΜακΚάρτνεϊ ξυρίζεται. Ο τελευταίος βάζει λίγο αφρό στο μάγουλο του Τζάκσον, αν και αυτός δεν χρειαζόταν ξύρισμα. Μετά, ο Τζάκσον και ο ΜακΚάρτνεϊ εμφανίζονται ως εκτελεστές βαριετέ, που τραγουδούν και χορεύουν σε μπαρ. Στη σκηνή, το ζευγάρι εμφανίζεται ως κλόουν, και αργότερα αλλάζει γρήγορα διάφορα κοστούμια. Ο Τζάκσον φλερτάρει μια γυναίκα, τον ρόλο της οποίας υποδύεται η αδερφή του Λα Τόγια. Το βίντεο τελειώνει με τον Πωλ, τη Λίντα και τον Μάικλ να κατευθύνονται προς τη δύση του ήλιου. Η Λα Τόγια, η οποία κρατά ένα μπουκέτο λουλουδιών από τον ΜακΚάρτνεϊ, έμεινε στην άκρη του δρόμου.
thumb|200px|Ο Πώλ ΜακΚάρτνεϊ (αριστερά) και ο Μάικλ Τζάκσον (δεξιά) στο βίντεο του Say Say Say
Ο Γκιράλντι, διευθυντής του βίντεο, μιλώντας για τον Τζάκσον και τον ΜακΚάρτνεϊ, είπε, «ο Μάικλ δεν ήταν καλύτερος από τον Πωλ στον χορό, ούτε ο Πωλ ήταν καλύτερος από τον Μάικλ στο τραγούδι». Πρόσθεσε ότι η παραγωγή ήταν δύσκολη δουλειά επειδή «τα εγώ μπορούσαν να γεμίσουν το δωμάτιο». Το βίντεο εισάγει και διάλογο και ιστορία, κάτι που επεκτείνεται στο Michael Jackson's Thriller. Σε μελέτη του 1984 για τη βία στα βίντεο, του Εθνικού Συνασπισμού για την Τηλεοπτική Βία, οι Τζάκσον 5 βαθμολογήθηκαν ως «πολύ βίαιοι», χάρη στα βίντεο του Μάικλ Τζάκσον για τα Billie Jean, Thriller και Say Say Say, στο βίντεο του Ζερμαίν Τζάκσον για το Dynamite και στο βίντεο του συγκροτήματος για το Torture. Σε ένα κατάλογο του Billboard, που δημοσιεύθηκε το 1984, το μουσικό βίντεο έγινε το τέταρτο καλύτερο της χρονιάς, με τα πρώτα τρία να αποτελούν επίσης βίντεο του Τζάκσον.
Η The Manchester Evening News αργότερα περιέγραψε το βίντεο του Say Say Say ως μια «αναρχική κάραπη» που μοιάζει «με βίντεο του Εμίρ Κουστουρίτσα». Το PopMatters δήλωσε ότι τα μουσικά βίντεο των Say Say Say και Goodnight Tonight μετατράπηκαν «από ξεχασμένα τραγούδια σε κάτι που αξίζει να παρακολουθήσετε». Ο Στήβεν Γκρίνλι, της The Boston Globe, δήλωσε ότι το βίντεο ήταν «τρομακτικό αλλά και συναρπαστικό» και τόνισε τη γελοιότητα του γεγονότος ότι το φίλτρο θα μπορούσε να βοηθήσει τον Τζάκσον να κερδίσει σε πάλη μπράτσων. Πρόσθεσε, «είναι ακόμα πιο δύσκολο να πιστέψουμε ότι δεν δέχθηκαν ξύλο σε αυτό το μπαρ επειδή φορούσαν ρούχα όπως οι εργαζόμενοι του Chess King». Το βίντεο για το Say Say Say συμπεριλήφθηκε στο The McCartney Years και στο Michael Jackson's Vision.
Θέματα
Δύο συγγραφείς αργότερα αξιολόγησαν την ταινία και τεκμηρίωσαν δύο κεντρικά θέματα. Το πρώτο ήταν το θέμα Παιδί/Άνδρας - τον ρόλο του αγοριού και του ενήλικα, που, σύμφωνα με τον συγγραφέα Τζέιμς Μ. Κάρτις, ο Τζάκσον υποδύεται στο βίντεο του Say Say Say. Ο Κάρτις γράφει ότι η σκηνή του μπάνιου και του ξυρίσματος θυμίζει τα παιδιά που αντιγράφουν τους πατέρες τους. Πρόσθεσε ότι αυτή η σκηνή δείχνει τη «διάκριση μεταξύ των ρόλων του Τζάκσον ως παιδί και άνδρα». Ο συγγραφέας τονίζει ότι ένα ακόμα παιχνίδι Παιδί/Άνδρας φαίνεται στη σκηνή όπου ο Τζάκσον γίνεται πιο δυνατός χάρη στο φίλτρο-θαύμα. Επιπλέον, ο Κάρτις αναφέρει ότι ο Πωλ και η Λίντα ΜακΚάρτνεϊ ενεργούν, στο βίντεο, σαν να είναι γονείς του Τζάκσον. Ο συγγραφέας επίσης σημειώνει ότι στη σκηνή όπου ο Τζάκσον λαμβάνει ένα μπουκέτο λουλουδιών από ένα κορίτσι θυμίζει μια σκηνή από την ταινία City Lights, στην οποία συμμετείχε και ο Τσάρλι Τσάπλιν, τον οποίο ο τραγουδιστής θαύμαζε πολύ.
Το δεύτερο από τα κύρια θέματα του μουσικού βίντεο είναι η αφροαμερικάνικη ιστορία και κουλτούρα, καθώς μερικές από τις σκηνές βαριετέ έχουν στοιχεία του minstrel show και του blackface (θεατρική κοσμητική που κάνει τους εκτελεστές να δημιουργήσουν μια στερεότυπη γελοιογραφία για ένα μαύρο άτομο). Ο συγγραφέας Β. Τ. Λχάμον γράφει ότι το βίντεο μας μεταφέρει στην Ύφεση της Καλιφόρνιας, και ότι ο ΜακΚάρτνεϊ και ο Τζάκσον «μεταφέρουν μια συμπαγώς διεφθαρμένη ιστορία του blackface» πριν αποστηθίσουν τον δρόμο προς τα πλούτη χάρη στην εκπομπή «Μακ και Τζακ». Ο Λχάμον είναι επικριτικός για το ντουέτο και το βίντεο επειδή ένιωσε ότι το αφροαμερικάνικο θέμα δεν έγινε ρητά γνωστό. Ο συγγραφέας εξέφρασε την άποψη ότι οι πτυχές του βίντεο ήταν ιστορικά εκτός συγχρονισμού με τις διαφυλετικές σχέσεις. Δήλωσε, «σχεδόν τα πάντα στο βίντεο οδηγούν προς τα πίσω. Το λευκό χέρι του Μακ συνεχώς βοηθά το μαύρο χέρι του Τζακ, για παράδειγμα, αντιστρέφει τη γενική διαδικασία που είχα δείξει με τους μαύρους να χορηγούν τους λευκούς με τις χειρονομίες τους». Ο Λχάμον πρόσθεσε, «σε ένα δίκαιο κόσμο, ο Τζάκσον έπρεπε να τραβά τον ΜακΚάρτνεϊ στο βαγόνι, όχι το αντίστροφο».
Σταμάτα
Η Σταμάτα είναι δημοτική κοινότητα του Δήμου Διονύσου στην Βόρεια Αττική, μαζί με τον Άγιο Στέφανο, τη Δροσιά Διονύσου, το Διόνυσο, την Άνοιξη, τη Ροδόπολη Διονύσου και το Κρυονέρι. Ανήκει στο πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών και έχει πληθυσμό 2.906 άτομα (απογραφή 2011) και έκταση 18,950 τ.χμ.
Περιβάλλεται από το καταπράσινο τοπίο του Πεντελικού όρους, ενώ ορισμένες γνωστές συνοικίες της περιοχής είναι η Αμυγδαλέζα, ο Εύξεινος Πόντος και η Προκόνησος. Βρίσκεται 4 χιλιόμετρα νότια της Λίμνης του Μαραθώνα, στις βόρειες πλαγιές του Πεντελικού όρους, σε υψόμετρο 370. Ο οικισμός Ραπεντώσα εκτείνεται νότια της Σταμάτας, σε ορεινή περιοχή, πάνω στο δρόμο Εκάλης-Νέας Μάκρης. Όταν η κοινότητα πρωτοκατοικήθηκε είχε αγροτικό χαρακτήρα και μόλις τα τελευταία χρόνια, με την ολοένα αυξανόμενη οικιστική ζήτηση στην Αττική, άρχισε σιγά σιγά να αποκτά οικιστικό χαρακτήρα. Η περιοχή της κοινότητας είναι κατάφυτη και αποτελεί σημαντικό τόπο παραθερισμού για τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Κάτοικοι στις προηγούμενες απογραφές: 347 (1971), 664 (1981), της κοινότητας 689 (1981), 1635 (1991), 2475 (2001).
Στο λόφο Μυγδαλέζας έχουν ανακαλυφθεί ερείπια τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής βασιλικής που χρονολογείται από τον 5ο-6ο αιώνα μ.Χ.
Η Μυγδαλέζα αποτελεί συνοικισμό που δημιουργήθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Ανταλλαγή πληθυσμών.
Η Σταμάτα συνορεύει με την Ροδόπολη, την Δροσιά, την Άνοιξη, τον Άγιο Στέφανο, τον Μαραθώνα και το Καπανδρίτι.
Ονομασία
Ένας λαϊκός θρύλoς παλαιότερων εποχών τον οποίον κατέγραψε τον 19ο αιώνα ο Ανδρέας Καρκαβίτσας και αργότερα ο Λίνος Πολίτης αποδίδει την ονομασία της Σταμάτας στην ιστορική πεζοπορία του Φειδιππίδη μετά τη Μάχη του Μαραθώνα. Σύμφωνα με τον θρύλo κάποιες γυναίκες ζήτησαν από τον Φειδιππίδη να «σταματήσει» για να μάθουν την έκβαση της μάχης στην περιοχή της σημερινής Σταμάτας, ενώ στο Ψυχικό παραλίγο να ξεψυχήσει από τη κόπωση.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός της Σταμάτας ανήκε μέχρι το 1912 στον τότε διευρυμένο δήμο Μαραθώνος. Με την εφαρμογή της τότε διοικητικής διαίρεσης με την οποία καταργήθηκαν οι περισσότεροι διευρυμένοι δήμοι, η Σταμάτα εντάχθηκε στην νεοσύστατη κοινότητα Μαραθώνος στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1929. Την χρονιά αυτή η Σταμάτα αποσπάστηκε από την κοινότητα Μαραθώνος και αποτέλεσε έδρα ξεχωριστής κοινότητας στην οποία εντάχθηκαν επίσης οι οικισμοί Διόνυσος, Μπάλα (Ροδόπολη) και Ρωσσοχώρι (Δροσιά). Τα επόμενα χρόνια η έκταση της κοινότητας περιορίστηκε. Το 1950 η Δροσιά αποσπάστηκε σχηματίζοντας νέα κοινότητα, το 1965 αποσπάστηκε η Μπάλα σχηματίζοντας την κοινότητα Μπάλας (μετέπειτα κοινότητα Ροδόπολης) ενώ το 1974 ο Διόνυσος αποσπάστηκε από την κοινότητα και εντάχθηκε στην κοινότητα Μπάλας. Στη συνέχεια η κοινότητα Σταμάτας αμετάβλητη μέχρι το τέλος του 2010 οπότε και θα καταργηθεί και θα ενταχθεί στον νεοσύστατο δήμο Διονύσου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Διονύσου
Φανή Νικολαΐδου
Η Φανή Νικολαΐδου (ή Φώφη Νικολαΐδου) (1903 - άγνωστο) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Ήταν αυτοδίδακτη ηθοποιός πρόζας σε κωμωδίες. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1920. Εμφανίστηκε με πολλούς θιάσους όπως της Μαρίκας Κοτοπούλη και του Κώστα Μουσούρη. Είχε μακροχρόνια συνεργασία με τον Βασίλη Αργυρόπουλο και τον θίασό του, με τον οποίο μάλιστα πρωταγωνίστησε στη μοναδική ταινία που αυτός εμφανίστηκε, Το στραβόξυλο, που είχαν παίξει μαζί και στο θέατρο. Μεταπολεμικά συμμετείχε στο θίασο του Αδαμάντιου Λεμού και παράλληλα εμφανίστηκε σε κινηματογραφικές ταινίες.
Είναι άγνωστη η ημερομηνία του θανάτου της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Κυπαρίσσι Φθιώτιδας
Το Κυπαρίσσι βρίσκεται στο 140ο χλμ της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας. Απέχει 9 χλμ από την Αταλάντη. Με την εφαρμογή του Νόμου συνένωσης Δήμων και Κοινοτήτων «Καποδίστριας» (2539/97), αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αταλάντης. Από το 2011 ανήκει στο Δήμο Λοκρών.
Το χωριό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 184 κατοίκους, οι οποίοι στην πλειονότητά τους είναι γεωργοί και εργάτες.
Μαζί με τον οικισμό Ευκάλυπτος, ο οποίος έχει πληθυσμό 10 κατοίκους, συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Κυπαρισσίου.
Ιστορία
Τα πρώτα δείγματα ανάπτυξης της περιοχής του Κυπαρισσίου απαντώνται κατά την Αρχαϊκή Εποχή (700 - 480 π.Χ.). Στην περιοχή Γαρδενίτσα (ή Γαρδινίτσα ή λόφος Καστράκι) υπάρχουν οχυρωματικά έργα της περιόδου, όπως επίσης στους βόρειους πρόποδες του λόφου είναι χτισμένη και αρχαϊκή στοά, με πλούσιο διάκοσμο (πιθανόν κατασκευάστηκε περί τα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα). Τα έργα αυτά υπέστησαν ζημιές από το μεγάλο σεισμό του 425 π.Χ. που συγκλόνισε όλη την ευρύτερη περιοχή της Λοκρίδας. Στην περιοχή πιθανότητα λειτουργούσε και ιερό (δεν είναι γνωστό ποιου/ποιας θεού/θεάς), και σε αυτό συνηγορούν και τα ευρήματα της στοάς. Οι κάτοικοι ασχολούνταν -όπως και στην ευρύτερη περιοχή- με την γεωργία, την αλιεία, την αμπελουργία, την κτηνοτροφία και την κεραμοποιία. thumb|left|Παλαιοχριστιανικά ερείπια στο Κυπαρίσσι Στη Ρωμαϊκή περίοδο (30 π.Χ. – 324 π.Χ.), η περιοχή του Κυπαρισσίου δεν εγκαταλείφθηκε, όπως οι περισσότερες στη Λοκρίδα μετά τις επιδρομές του Σύλλα το 87/86 π.Χ., αλλά αντιθέτως αποτέλεσε αγροτική περιοχή, με αγροικίες και μεγάλες ιδιόκτητες εκτάσεις, όπως συνηθιζόταν στο ρωμαϊκό κόσμο τότε.
Οι επιδρομές κατά τους επόμενους αιώνες (έως και το 10ο αιώνα μ.Χ.), έφεραν οπισθοδρόμηση και έπληξαν την οικονομία της περιοχής.
Από το 1204, και μέχρι την υποδούλωση της περιοχής από τους Οθωμανούς το 1458, η περιοχή του Κυπαρισσίου αποτέλεσε τμήμα του Δουκάτου των Αθηνών, και πιο συγκεκριμένα ήταν ενταγμένη στη διοίκηση της Βαρονίας Αταλάντης.
Στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας, το Κυπαρίσσι δεν αναφέρεται. Η περιοχή υπαγόταν στον καζά Ταλαντίου. Αναφέρεται όμως ο οικισμός της Γαρδενίτσας, ο οποίος είχε 77 κατοίκους το 1466, και 105 σπίτια (νοικοκυριά, με την έννοια της φορολογικής μονάδας) το 1506. Το 1521 υπήρχαν 126 σπίτια και η συνολική φορολογία που πλήρωναν οι κάτοικοι της ανερχόταν στα 8.503 άσπρα (ασημένια νομίσματα της εποχής), το 1540 είχε 96 σπίτια και οι φόροι που κατέβαλε ήταν 7.030 άσπρα, ενώ το 1571 παρατηρήθηκε εκ νέου μείωση των κατοικιών σε 66 και φυσικά της φορολογίας σε 3.000 άσπρα.
Η Γαρδενίτσα δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα, πιθανώς από τους εποικισμούς των Σλάβων στην περιοχή. Την ίδια περίοδο επίσης, πιθανότερα το 1519, γεννήθηκε στην Γαρδενίτσα Κυπαρισσίου ο Όσιος Δαυίδ.
Το 1815, σύμφωνα με τον περιηγητή Αργύρη Φιλιππίδη, η Γαρδενίτσα, όπως επίσης και το Κυπαρίσσι, είχαν 15 σπίτια, όπου σε όλα διέμεναν χριστιανοί. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία (σιτάρι, κριθάρι, βαμβάκι, κρασί) και την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα).
Το 1836, κατά τα πρώτα χρόνια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, το Κυπαρίσσι ανήκε διοικητικά στον Δήμο Αταλάντης. Το 1838 στο χωριό κατοικούσαν 13 οικογένειες, ενώ το 1879 οι κάτοικοί του έφταναν τους 153.
Κατά το μεγάλο σεισμό της Λοκρίδας το 1894, έχασαν τη ζωή τους 4 κάτοικοι του Κυπαρισσίου από τους συνολικά 183 που είχε εκείνη την εποχή το χωριό. Ο πληθυσμός μειώθηκε κατά τα επόμενα χρόνια και το 1896 οι κάτοικοι του ήταν μόλις 80. Αντίθετα οι κάτοικοι του Κυπαρισσίου το 1907 ήταν 91.
Η Κοινότητα Κυπαρισσίου αναγνωρίστηκε το 1932, προερχόμενη από την απόσπασή της από την Κοινότητα Τραγάνας.
Το 1940 η κοινότητα είχε 187 κατοίκους, το 1961 242 και το 1991 302.
Από το 1998, η κοινότητα Κυπαρισσίου εντάσσεται εκ νέου στο Δήμο Αταλάντης.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στους πρόποδες του λόφου Καστράκι Κυπαρισσίου βρέθηκε στοά αρχαϊκής εποχής, τα οικοδομήματα αυτού του είδους κατά την αρχαϊκή εποχή άνηκαν σε ιερά και μια από τις χρήσεις τους ήταν η φύλαξη των αφιερωμάτων.
Η στοά οικοδομήθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. και καταστράφηκε από σεισμό όπως αυτό φαίνεται από τις αλλοιώσεις της θεμελίωσής της. Τα διάφορα ευρήματα και κυρίως η κεραμική δείχνουν ότι το κτίριο ήταν σε χρήση έως το 480 π.Χ. Στις ανοιχτές πλευρές της είχε κιονοστοιχία από πώρινους δωρικούς κίονες και δωρικό επιστήλιο, είχε δίρριχτη στέγη και πώρινα αετώματα στις ανοικτές πλευρές της. Το κτίριο διέθετε πλούσιο αρχιτεκτονικό διάκοσμο και το καλύτερα σωζόμενο τμήμα αυτού είναι η στέγη η οποία ήταν καλυμμένη με κεραμίδες κορινθιακού τύπου με πλούσια διακόσμηση.
Η θεότητα στην οποία ήταν αφιερωμένο το ιερό δεν μας είναι γνωστό όμως από τα ευρήματα που ήταν κυρίως χάλκινα και σιδερένια αντικείμενα όπως κοσμήματα και εξαρτήματα ενδυμασίας παρόμοια των οποίων έχουν βρεθεί και στους ναούς της Ελαφηβόλου Αρτέμιδος στο Καλαπόδι και στο ιερό της Αθηνάς στις Αλές στον Θεολόγο οδηγούν στην απόδοση της στοάς και του ιερού σε κάποια θηλυκή θεότητα.
Τουρισμός
Στην περιοχή του Κυπαρισσίου υπάρχουν πολλά μικρά ξωκλήσια. Ο επισκέπτης μπορεί να επιδοθεί στην ποδηλασία και στο περπάτημα. Το χωριό αυτό μοιράζεται την παραλία Αρμυρά και Παλιομάγαζα μαζί με την Αταλάντη. Είναι μια αβαθής και αμμώδης παραλία η οποία προσφέρεται για μπάνιο, κατασκήνωση και ψάρεμα.
Απέναντι από τη παραλία αυτή βρίσκεται λιμνοθάλασσα μ'ένα πλούσιο υδροβιότοπο όπου φιλοξενεί διάφορα είδη πουλιών κατά τους χειμερινούς μήνες.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λοκρών Κατηγορία:Λοκρίδα
Πανεπιστήμιο του Κιότο
Ιστορία
μικρογραφία|Παλιά φωτογραφία των κεντρικών εγκαταστάσεων |260x260εσ Το πανεπιστήμιο επίσημα εγκαινιάστηκε στις 18 Ιουνίου του 1897, και ήταν μόλις το δεύτερο πανεπιστήμιο που ιδρυόταν στην Ιαπωνία. Στην αρχή ιδρύθηκε ως Αυτοκρατορικό πανεπιστήμιο, προσωνύμιο που κατείχε για παραπάνω από πενήντα χρόνια. Ακόμα, όταν πρωτοάνοιξε, το πανεπιστήμιο είχε ελάχιστες σχολές και μαθητές, αλλά παρόλα αυτά η ανάπτυξή του ήταν γρήγορη και μέσα σε λίγα χρόνια είχε καταφέρει να ιδρύσει 4 «κολέγια», Νομικής, Ιατρικής, Φιλολογικής και Επιστημών-Μηχανικών. Το τελευταίο διαχωρίστηκε λίγο αργότερα σε «κολέγιο» Επιστημών και «κολέγιο» Μηχανικών. Τα επόμενα χρόνια (δεκαετίες του 1910 και 1920) ήταν χρόνια ανάπτυξης, μεταρρύθμισης και διαφωτισμού του πανεπιστημίου. Μετά από επίμονα αιτήματα των καθηγητών και των μαθητών η κυβέρνηση παραχώρησε το δικαίωμα στο πανεπιστήμιο να εκλέγει από μόνο του τον Πρύτανη, τον οποίο μέχρι τότε επέλεγε το Υπουργείο Παιδείας. Επίσης, το 1919, τα «κολέγια» οργανώθηκαν από την αρχή και σχημάτισαν τις σημερινές Σχολές. Απόδειξη της μεγάλης αναπτυξιακής ορμής που είχε το πανεπιστήμιο εκείνη την περίοδο είναι η ίδρυση και νέας, έκτης, σχολής, της Αγροτικής σχολής, Ακόμα, την περίοδο αυτή ο αριθμός των φοιτητών γενικά αυξήθηκε.
Εισαγωγή
Γενικά, για να εισαχθεί ένα άτομο στο πανεπιστήμιο του Κιότο, πρέπει πληρεί κάποιες προϋποθέσεις, όπως η κατοχή απολυτηρίου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, και έπειτα να επιτύχει σε κάποιες εισαγωγικές εξετάσεις. Παρόλα αυτά, η κάθε σχολή θέτει ειδικές προϋποθέσεις και οργανώνει τις δικές του εισαγωγικές εξετάσεις, με προφανώς διαφορετικά εξεταζόμενα μαθήματα από σχολή σε σχολή. Παραδείγματος χάρη, η σχολή Μηχανικών και η Φαρμακευτική σχολή έχουν ως εξεταζόμενα μαθήματα, μεταξύ άλλων, την Ιαπωνική και την Αγγλική γλώσσα. Επίσης, η κάθε σχολή έχει την δική της ημερομηνία διοργάνωσης των εξετάσεων. Συνεπώς ένας μαθητής πρέπει πρώτα να επιλέξει σχολή στην οποία θέλει να περάσει και έπειτα να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις. Επιπρόσθετα, το πανεπιστήμιο δέχεται και διεθνείς φοιτητές, οι οποίοι εισάγονται με ειδική διαδικασία.
Όσον αφορά τις υποτροφίες, κάποιος ενδιαφερόμενος για υποτροφία πρέπει να δώσει δύο ειδικές εξετάσεις (μία που οργανώνεται από την κυβέρνηση, και μία που οργανώνεται από το πανεπιστήμιο), και εφόσον επιτύχει μπορεί να εξασφαλίσει την υποτροφία. Προσφέρονται υποτροφίες και για Τριτοετείς φοιτητές καθώς και για τελειόφοιτους, κάτω όμως από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ανάλογα, παρέχονται υποτροφίες και για τους διεθνείς φοιτητές.
Προπτυχιακές Σπουδές
Το πανεπιστήμιο προσφέρει τετραετή φοίτηση. Υπάρχουν οι εξής 10 σχολές:
Μεταπτυχιακές Σπουδές
Υπάρχουν 18 μεταπτυχιακές σχολές οι οποίες καλύπτουν διάφορα θέματα. Πέρα από τα γνωστικά αντικείμενα των προπτυχιακών σχολών, υπάρχουν μεταπτυχιακές σχολές για την πρόληψη των καταστροφών, για την χημική έρευνα, για την πληροφορική κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ιαπωνία
CGI
Το CGI μπορεί να αναφέρεται σε:
Λουίζα της Λωρραίνης-Βωντεμόν
Η Λουίζα της Λωρραίνης (γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1553 στο κάστρο του Νομενί και πέθανε στο Μουλέν στις 29 Ιανουαρίου 1601), καταγόταν από τον κλάδο του Βωντεμόν (Vaudémont), πλάγιο κλάδο του Οίκου της Λωρραίνης. Εξαδέλφη των Γκιζ και του δούκα Κάρολου Γ' της Λωρραίνης, ήταν βασίλισσα της Γαλλίας από το 1575 έως το 1589 και βασίλισσα της Πολωνίας το 1575, μετά τον γάμο της με τον Ερρίκο Γ' της Γαλλίας.
Τα χρόνια της νεότητας
Πρώτη εξαδέλφη του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης, ήταν το πρώτο παιδί του Νικολάου κόμη του Βωντεμόν και δούκα του Μερκέρ (Mercœur), πρώην αντιβασιλέα των δουκάτων, και της Μαργαρίτας του Έχμοντ (Egmont), που καταγόταν από μία μεγάλη οικογένεια από την Ολλανδία, κόρης του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Έχμοντ. Ήταν το μεγαλύτερο από τα δεκατέσσερα παιδιά, που είχε ο πατέρας της από τρεις διαδοχικούς γάμους και το μόνο που επέζησε από τον πρώτο του γάμο.
Ήταν μόλις ενός έτους όταν πέθανε η μητέρα της, Μαργαρίτα του Έχμοντ. Η δεύτερη σύζυγος του πατέρα της, Ιωάννα της Σαβοΐας-Νεμούρ, της έδειξε πολύ μεγάλη προσοχή, φρόντισε να της δώσει κλασσική παιδεία και την εισήγαγε στην αυλή του Νανσύ σε ηλικία δέκα ετών.
Η τρίτη σύζυγος του πατέρα της, Αικατερίνη της Λωρραίνης- Ωμάλ (Aumale), μόνο τρία χρόνια μεγαλύτερή της και μάλλον απογοητευμένη που είχε παντρευτεί έναν άνδρα 26 χρόνια μεγαλύτερό της και είχε αφήσει την αυλή της Γαλλίας για την επαρχία, συμπεριφέρθηκε με κακία εναντίον της και εναντίον των ετεροθαλών αδελφών της από τον δεύτερο γάμο του πατέρα της.
Είκοσι χρονών, ψηλή, ξανθιά με λευκή επιδερμίδα, με μάτια καστανά με μικρή μυωπία και λεπτή σιλουέτα, η Λουίζα της Λωρραίνης είναι όμορφη, με μια ομορφιά ευαίσθητη και συγκινητική.
Η πρόταση σε γάμο του Ερρίκου ΙΙΙ
αριστερά|μικρογραφία| Η Λουίζ της Λωρραίνης, σχέδιο του Jean Rabel (γύρω στα 1575). Το φθινόπωρο του 1573, ο νέος εκλεγμένος βασιλιάς της Πολωνίας, ο Ερρίκος της Γαλλίας, δούκας του Ανζού και αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας, στον δρόμο του προς την Κρακοβία, την πρωτεύουσα του νέου βασιλείου του, φιλοξενήθηκε στο Νανσύ από τον γαμπρό του και την αδελφή του, τον δούκα Κάρολο Γ' της Λωρραίνης και τη σύζυγό του Κλαυδία των Βαλουά.
Όλα τα μέλη του Οίκου της Λωρραίνης προσκλήθηκαν να καλωσορίσουν τον Πολωνό ηγεμόνα και να συμμετάσχουν στις εορταστικές εκδηλώσεις. Ο βασιλιάς, παρόλο που εκείνη την εποχή ήταν αφοσιωμένος στο πάθος του για τη Μαρί ντε Κλεβ, σύζυγο του Ερρίκου Α' των Βουρβώνων, πρίγκιπα του Κοντέ (Condé), πρόσεξε την πριγκίπισσα του Βωντεμόν, εξαδέρφη του δούκα. Σε μια τελετή που είχε στόχο να τιμήσει τη στέψη του Ερρίκου σαν βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας η Λουίζα προσέλκυσε το ενδιαφέρον του.
Τον Ιανουάριο του 1575, έστειλε στη Λωρραίνη δύο άνδρες της εμπιστοσύνης του, τον Philippe Hurault de Cheverny, τον μέλλοντα Πρωθυπουργό του, και τον Michel De Guast, μαρκήσιο του Montgauger, να κάνουν την πρόταση σε γάμο. Η Λουίζ, έχοντας πάει για προσκύνημα στο Σεν-Νικολά-ντε-Πορ (Saint-Nicolas-de-Port), έλειπε όταν οι απεσταλμένοι του βασιλιά παρουσιάστηκαν στον πατέρα της στο κάστρο της Nomeny. Αυτός δεν περίμενε να τη ρωτήσει για να δώσει τη συγκατάθεσή του.
Όταν, κατά την επιστροφή της, την ενημέρωσαν για την επιθυμία του βασιλιά να την παντρευτεί, δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αυτός ο γάμος παραξένεψε, επίσης, τη συνοδεία του βασιλιά, εξέπληξε την αυλή και το σύνολο της χώρας, επειδή η νύφη φαινόταν ταπεινή για έναν βασιλιά της Γαλλίας.
Ο Ερρίκος Γ', διστακτικός στην ιδέα της απώλειας της ελευθερίας του, φοβόταν κυρίως μια κυριαρχική σύζυγο. Διάλεξε λοιπόν, τη Λουίζα, σίγουρος ότι θα ήταν μια σύζυγος τρυφερή και συγκρατημένη. Αυτή η επιλογή απογοήτευσε και ανησύχησε την Αικατερίνη των Μεδίκων. Η βασίλισσα φοβόταν ότι μια πριγκίπισσα από τη Λωρραίνη θα υποστήριζε ανοιχτά το κόμμα των εξαδέλφων της Γκιζ και οι σχέσεις τους ήταν δύσκολες στην αρχή. Αλλά η βασιλομήτωρ, τελικά, εκτίμησε τη γλυκύτητα και την ταπεινοφροσύνη της νύφης της.
Βασίλισσα της Γαλλίας
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Ερρίκος Γ' και Λουΐζα της Λωρραίνης, λεπτομέρεια από μια από τις ταπετσαρίες των Βαλουά, [[Φλωρεντία, Πινακοθήκη Ουφίτσι,16ος αιώνας ]] μικρογραφία|Louise de Lorraine-Vaudémont, περίπου το 1575. Ο βασιλιάς θέλοντας να δώσει περισσότερη επισημότητα στον γάμο του τον συνδύασε με τη στέψη του που είχε προγραμματιστεί για τις 13 Φεβρουαρίου. Αποφάσισε ότι ο γάμος θα λάβει χώρα δύο μέρες αργότερα. Έτσι, στις 15 Φεβρουαρίου 1575, ο γάμος της Λουίζας της Λωρραίνης με τον βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκο Γ' τελέστηκε στον καθεδρικό ναό της Ρεμς. Στο τέλος του μήνα, μπήκαν μαζί στο Παρίσι, που ο Ερρίκος είχε αφήσει ενάμιση χρόνο νωρίτερα για την Πολωνία. Η Λουίζα ήταν πλέον η βασίλισσα της Γαλλίας.
Η Λουΐζα, νεαρή γυναίκα, ευγενική και ενάρετη, ήταν αφοσιωμένη από την αρχή στον άντρα της με μια βαθιά αγάπη που δεν έπαψε να αισθάνεται ποτέ, παρά τις δυσκολίες, τις κακουχίες, την απιστία, και τον θάνατο. Η Λουΐζα της Λωρραίνης ήταν ευσεβής και πολύ απλή. Υπέφερε τρομερά από τις συγκρούσεις ανάμεσα στην οικογένειά της, - τον Οίκο των Γκιζ, τον Οίκο της Λωρραίνης, και ιδίως τον αδελφό της, Φίλιππο-Εμμανουήλ του Οίκου της Λωρραίνης δούκα του Μερκέρ (Mercœur) - και τον σύζυγό της κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων.
Η αγάπη της για τον σύζυγό της ήταν ανθεκτική ακόμη και στις φήμες για διάλυση του γάμου, τον Μάιο του 1584. Ο Ερρίκος, επίσης, ήταν πολύ δεμένος μαζί της και δεν παραμελούσε ποτέ τη γυναίκα του, παρά τις πολλές του απιστίες, που την έθλιβαν. Ωστόσο, ποτέ δεν είχε επίσημη ερωμένη και προσπαθούσε να κρύψει από τη γυναίκα του τις σχέσεις του. Σε όλη τη διάρκεια του γάμου τους, οι σύζυγοι ήταν πολύ κοντά, παρά τη στειρότητα της βασίλισσας.
Έκανε πολλές αποβολές — φαίνεται ότι η Λουΐζα της Λωρραίνης ήταν έγκυος στην αρχή του γάμου, αλλά η αποβολή που έκανε τον Μάιο του 1575 είχε συνέπειες — και παρά τα πολυάριθμα προσκυνήματα, ποτέ δεν απέκτησε παιδιά. Δεν είχε πλέον, στη συνέχεια, παρά ψεύτικες ελπίδες. Ωστόσο, το βασιλικό ζεύγος παραιτήθηκε πολύ αργότερα από την ιδέα να κάνει παιδιά. Από το 1579 έως το 1586 αυξήθηκε ο αριθμός των προσκυνημάτων τους, ειδικά στη Σαρτρ, καθώς και οι υδατοθεραπείες, με την ελπίδα να αποκτήσουν διάδοχο. Η Λουίζα δέχτηκε πρόταση από μιά κυρία της συνοδείας της να αποκτήσει παιδί με μοιχεία από άλλον άντρα, το θεώρησε σαν προσβολή και αρνήθηκε.
Η άξια χήρα
Μετά τη δολοφονία του συζύγου της από τον δομινικανό μοναχό Ζακ Κλεμάν, την 1η Αυγούστου 1589, η Λουίζα, απελπισμένη, βυθίζεται στο πένθος — το λευκό ήταν το πένθιμο χρώμα για τις βασίλισσες — εξ ου και ο χαρακτηρισμός " η Λευκή Βασίλισσα ". Ήδη από το 1589, έλαβε το δουκάτο του Μπερύ κληρονομιά, και το κράτησε μέχρι τον θάνατό της. Προσπαθούσε από τότε να αποκαταστήσει τη μνήμη του συζύγου της, που αφορίστηκε από τον πάπα μετά τη δολοφονία του καρδινάλιου Γκιζ (de Guise). Από τις 6 Σεπτεμβρίου 1589, ένα μήνα μετά τον θάνατο του βασιλιά, ζήτησε δικαιοσύνη από τον Ερρίκο Δ'. Την 1η Οκτωβρίου 1589 έκανε διαβήματα στη Ρώμη προκειμένου να αποκαταστήσει τον Ερρίκο Γ'. Στις 20 Ιανουαρίου 1594, σε μια τελετή στη Μαντ, η χήρα βασίλισσα ήρθε να ζητήσει επίσημα δικαιοσύνη από τον βασιλιά Ερρίκο Δ'. μικρογραφία|175x175εσ|Τάφος της βασίλισσας Λουίζ. Έζησε για 11 χρόνια στο κάστρο του Σενονσώ (Chenonceau), που έλαβε κληρονομιά από την πεθερά της Αικατερίνη των Μεδίκων. Εγκαταστάθηκε στον δεύτερο όροφο και κάλυψε τους τοίχους των δωματίων της με μαύρο. Η διακόσμηση ήταν πένθιμη, με τα χαρακτηριστικά που συνήθως αποδίδονται στο πένθος : σταυροί, φτυάρια και αξίνες από την ταφή, κέρατα της αφθονίας για τα δάκρυα. Αυτό το ντεκόρ, μαύρο και ασημένιο, κυριαρχούσε από τα παραπετάσματα του κρεβατιού ως τα παράθυρα. Αλλά αυτό το κάστρο είχε χρέη και καθώς η ίδια δεν είχε τεράστια έσοδα, το μεταβίβασε στην ανιψιά της, την κόρη του αδελφού της, που θα γίνει η δούκισσα του Βαντόμ (σύζυγος του César de Vendôme), νόθου γιου του Ερρίκου Δ' και της Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ). Πέθανε στο κάστρο του Μουλέν, στις 29 Ιανουαρίου 1601.
Τον Σεπτέμβριο του 1603, με παπική βούλα διατάχθηκε η κατασκευή ενός μοναστηριού των Καπουτσίνων στο Παρίσι, προκειμένου να θαφτεί η Λουίζα της Λωρραίνης, γεγονός που έγινε στις 20 Μαρτίου. Τα λείψανά της, που βρέθηκαν τον Οκτώβριο του 1805, βρίσκονται από το 1817 στην κρύπτη της βασιλικής του Saint-Denis. Είναι η μόνη βασίλισσα πριν από την Επανάσταση που αναπαύεται στον τάφο που φέρει το όνομά του Saint-Denis.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες του Μπερί Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Νικαραγουανές γενικές εκλογές 2021
Στις 7 Νοεμβρίου 2021 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στη Νικαράγουα, για να εκλεγούν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τα 90 μέλη της Νικαραγουανής Εθνοσυνέλευσης και τα 20 μέλη του Κεντροαμερικανικού Κοινοβουλίου.
Ο Πρόεδρος Ντανιέλ Ορτέγα διεκδίκησε την επανεκλογή του για μία πέμπτη θητεία. Η νίκη για τον Ορτέγα και τη σύζυγό του, την Αντιπρόεδρο Ροζάριο Μουρίγιο, ήταν σίγουρη, αφού οι δύο τους είχαν καταστείλει την αντιπολίτευση φυλακίζοντας και εξορίζοντας τους άλλους υποψήφιους. Ακόμα 5 υποψήφιοι συμμετείχαν στην προεδρική εκλογή.
Ο Ντανιέλ Ορτέγα επανεξελέγη Πρόεδρος με το 75% των ψήφων.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αξιολόγησε την Νικαραγουανή προεδρική εκλογή ως ενδεικτική «απολυταρχικού καθεστώτος».
Προεδρική εκλογή
Σύμφωνα με το Νικαραγουανό Σύνταγμα, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό. Ο υποψήφιος για Πρόεδρος συμμετέχει στην εκλογή με έναν συνυποψήφιο για Αντιπρόεδρο. Το ζεύγος υποψηφίων που θα συγκεντρώσει τουλάχιστον το 35% των ψήφων ανακηρύσσονται νικητές.
Βουλευτικές εκλογές
Τα 90 μέλη της Νικαραγουανής Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται ως εξής:
Δεν υπάρχει εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στην Εθνοσυνέλευση. Το 50% των υποψηφίων ενός κόμματος πρέπει να είναι γυναίκες. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική, και δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες ηλικίας άνω των 16 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Νικαράγουα Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Χουιγάλπα
Η Χουιγάλπα (ισπανικά: Juigalpa, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [xwiˈɣalpa]) είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Τσοντάλες. Βρίσκεται εντός του δήμου της Χουιγάλπα, περίπου 140 χλμ ανατολικά της Μανάγουα.
Η Χουιγάλπα έχει πληθυσμό 71.320 κατοίκων (συμπεριλαμβανόμενες περιβάλλουσες περιοχές) και εκτείνεται για 1.037 χλμ², με μια πυκνότητα πληθυσμού 50/χλμ².
Το 1659, ο δήμαρχος Χερόνιμο Βιγιέγας ζήτησε έδαφος από έναν αντιπρόσωπο της ισπανικής κυβέρνησης, Σεμπαστιάν Άλβαρες, για την ίδρυση μιας πόλης. Αυτό το αίτημα παραχωρήθηκε στις 24 Απριλίου 1668. Η κτηνοτροφική βιοµηχανία είναι η κύρια δραστηριότητα.
Η κεντρική πλατεία είναι ο κύριος χώρος της πόλης, περιβάλλεται από τον καθεδρικό ναό, δημόσια κτίρια, καταστήματα, εστιατόρια και μπαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νικαράγουας
Φριτς Λεάντρ
Ο Φριτς Λεάντρ (γαλλικά: Fritz Léandre), γεννημένος στις 13 Μαρτίου 1948 στην Αϊτή, είναι Αϊτινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Ζοζέφ-Μαριόν, υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής.
Συλλογικό επίπεδο
Ο Λεάντρ αγωνίστηκε σε συλλογική επίπεδο για λογαριασμό της Ρασίνγκ Κλεμπ Αϊσιέν.
Εθνικό επίπεδο
Ως διεθνής, αγωνίστηκε με την Εθνική Αϊτής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης διοργάνωσης, η οποία διεξήχθη στη Γερμανία, ο ίδιος αγωνίστηκε παρά μόνο σε μία αναμέτρηση, με αντίπαλο την Αργεντινή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αϊτινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αϊτής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρασίνγκ Κλεμπ Αϊσιέν Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Σώτης Βολάνης
Ο Σώτης Βολάνης (πραγματικό όνομα: Σωτήριος Σταυρίδης) (Ακρολίμνη Πέλλας, 6 Μαΐου 1971) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Albums
Κατηγορία:Ρομά στην Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 13
Τιμήσεις
Η εξέδρα εκτόξευσης του συγκροτήματος LC-13 ονομάστηκε το 1984 σε National Historic Landmark.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Α.Ο.Ν. Αργυρούπολης
Ο Αθλητικός Όμιλος Νέων Αργυρούπολης, γνωστός και με τη σύντμηση Α.Ο.Ν.Α., είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Αργουρούπολης, στο νοτιο τομεα της αθήνας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1950, έμβλημα ο δισκοβόλος και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, στίβου και τζούντο.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Το τμήμα ποδοσφαίρου αποτελεί και το ιστορικότερο του τμήματος με επίσημο έτος ίδρυσης το 1950.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2023-24, η ομάδα των ανδρών λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Διαδηλώσεις στην Ελλάδα 2012
Στις αρχές του 2012, η Ελλάδα βρισκόταν βυθισμένη σε βαθιά ύφεση που υπήρξε αποτέλεσμα της κρίσης χρέους στη χώρα. Η ελληνική οικονομία παρουσίαζε συρρίκνωση τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια, που συνολικά έφτανε το 15% για την τετραετία 2008-2011 (μόνο για το 2011, η συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας ήταν 6.8%, ενώ τις τρεις προηγούμενες χρονιές τα ποσοστά συρρίκνωσης που καταγράφηκαν ήταν: -3,5% το 2010, -3,2% το 2009 και -0,2% το 2008). Η ανεργία κατέγραφε ιστορικά ρεκόρ φτάνοντας τον Ιανουάριο του 2012 στο 21,8%, σχεδόν διπλάσια από τον αντίστοιχο μήνα του 2010. Οι μειώσεις εισοδήματος τη διετία 2010-11 άγγιζαν το 30% και 35% για συγκεκριμένους κλάδους (δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι ΔΕΚΟ) και το 15,7% για τους συνταξιούχους. Παράλληλα η ακρίβεια συνέχιζε να καλπάζει συμβάλλοντας σε αυτό οι διαδοχικές αυξήσεις του ΦΠΑ και οι διάφοροι φόροι κατανάλωσης. Την ίδια περίοδο οι Έλληνες καλούνταν να πληρώσουν νέους έκτακτους φόρους που συχνά αποκαλούνταν χαράτσια, στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Το αρνητικό κλίμα αυτής της περιόδου επιδείνωναν και οι δυσοίωνες προβλέψεις για τα επόμενα έτη που έβλεπαν συνέχιση της ύφεσης. Μέσα σε αυτό το κλίμα οι διαδηλώσεις και οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας υπήρξαν συχνό φαινόμενο.
Οι διαδηλώσεις για το δεύτερο μνημόνιο
Το κούρεμα του ελληνικού χρέους που αποφασίστηκε στη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 27ης Οκτωβρίου, συνδυάστηκε με χορήγηση νέου δανείου στην Ελλάδα, ύψους 130 δις €. Η νέα χρηματοδότηση συνοδευόταν από δεύτερο μνημόνιο που περιλάμβανε τους όρους του δανείου και τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που όφειλε να λάβει η Ελλάδα στο επόμενο διάστημα. Προκειμένου να προχωρήσει το νέο δανειακό πακέτο και το PSI, οι αρχηγοί των κομμάτων που στήριζαν την κυβέρνηση Παπαδήμου, κατέληξαν στις 9 Φεβρουαρίου 2012, σε συμφωνία για το πακέτο μέτρων του νέου μνημονίου, το οποίο τέθηκε σε ψήφιση στην βουλή την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου. Μεταξύ των μέτρων του νέου μνημονίου περιλαμβανόταν μείωση του κατώτατου μισθού κατά 22% για τους εργαζόμενους άνω των 25 ετών (από 751€ σε 586€) και μείωση κατά 32% για τους νέους από 18 έως 25 ετών (από 751€ σε 511€). Άλλα μέτρα αφορούσαν κατάργηση 150.000 θέσεων εργασίας από το δημόσιο τομέα, ατομικές ή επιχειρησιακές συμβάσεις με την λήξη των κλαδικών, περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, κατάργηση των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εστίας, αύξηση αντικειμενικών αξιών και ενοποίηση φόρων στα ακίνητα κ.α.