cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκουντεσαπούρ
Η Γκουντεσαπούρ ήταν το πνευματικό κέντρο της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών και έδρα της Ακαδημίας της Γκουντεσαπούρ, η οποία ιδρύθηκε από τον Σασανίδη βασιλιά Σαπώρη Α'.
Η Γκουντεσαπούρ είχε νοσοκομείο, βιβλιοθήκη και ένα κέντρο ανώτατης εκπαίδευσης. Έχει ταυτιστεί με εκτεταμένα ερείπια νότια του Σαχαμπάντ, ενός χωριού 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ντεζφούλ, προς το δρόμο για Σουστάρ, στη σημερινή επαρχία Χουζιστάν στο νοτιοδυτικό Ιράν.
Δεν είναι ένας οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος και, εκτός από ερείπια, είναι γεμάτος υπολείμματα όπως σπασμένα κεραμικά.
Παρά τη φήμη, πρόσφατα ορισμένοι μελετητές αμφισβήτησαν τη γενική ιστορική σημασία της, συγκεκριμένα, την ύπαρξη του νοσοκομείου της.
Η πόλη έπεσε σε παρακμή μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας (παραδόθηκε το 638), ωστόσο συνέχισε να παραμένει σημαντικό κέντρο κατά τη μουσουλμανική περίοδο. Ο Γιακούμπ ιμπν Λέιθ ας-Σαφφάρ, ο ιδρυτής της δυναστείας των Σαφαρίδων, έκανε την Γκουντεσαπούρ κατοικία του τρία χρόνια πριν από τον ξαφνικό θάνατό του. Ο τάφος του έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς χώρους της πόλης.
Η άνοδος
Ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της επαρχίας Χουζιστάν της Περσικής Αυτοκρατορίας. Η διοικητική περιφέρεια περιελάμβανε τις γειτονικές πόλεις Σούσα και Μιχριγιανκαντάκ, αν και η συγκεκριμένη βρισκόταν στην πραγματικότητα σε διαφορετική επαρχία.
Οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι ο Σαπώρης Α', γιος του Αρδασίρ Α', ίδρυσε την πόλη, αφού νίκησε έναν ρωμαϊκό στρατό υπό τον αυτοκράτορα Βαλεριανό. Ήταν φρούριο και στέγαζε πολλούς Ρωμαίους αιχμαλώτους πολέμου. Ο Σαπώρης την έκανε πρωτεύουσά του.
Η σύζυγος του Σαπώρη, κόρη του Αυρηλιανού, έζησε μαζί του στην πρωτεύουσα. Έφερε μαζί της δύο Έλληνες γιατρούς, που εγκαταστάθηκαν στην πόλη και δίδαξαν ιπποκρατική ιατρική.
Το 489, το νεστοριανό θεολογικό και επιστημονικό κέντρο στην Έδεσσα διατάχθηκε να κλείσει από το βυζαντινό αυτοκράτορα Ζήνωνα και έτσι δημιουργήθηκε ανεξάρτητα η Σχολή της Νίσιβης υπό περσική κυριαρχία, με το κοσμικό της τμήμα στην Γκουντεσαπούρ. Εδώ, μελετητές, μαζί με Παγανιστές φιλόσοφους που εκδιώχθηκαν από την Αθήνα από τον Ιουστινιανό το 529, πραγματοποίησαν σημαντική έρευνα στην ιατρική, την αστρονομία και τα μαθηματικά.
Υπό την κυριαρχία του μονάρχη Χοσρόη Α' (531-579 μ.Χ.), η πόλη έγινε γνωστή για την ιατρική της. Ο Χοσρόης Α' παρείχε καταφύγιο σε διάφορους Έλληνες φιλόσοφους, Νεστοριανούς Ασσύριους, που διέφυγαν από θρησκευτικές διώξεις από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Ο βασιλιάς ανέθεσε στους πρόσφυγες να μεταφράσουν ελληνικά και συριακά κείμενα σε παχλαβί. Μετέφρασαν διάφορα έργα σχετικά με την ιατρική, την αστρονομία, την αστρολογία, τη φιλοσοφία και τις τέχνες.
Πολλοί Ασσύριοι εγκαταστάθηκαν στην Γκουντεσαπούρ κατά τον 5ο αιώνα. Οι Ασσύριοι ήταν κυρίως ιατροί από την Ούρφα, που ήταν εκείνη την εποχή κορυφαίο ιατρικό κέντρο. Η διδασκαλία στην Ακαδημία πραγματοποιούνταν στα συριακά, έως ότου η πόλη έπεσε στους μουσουλμανικούς αραβικούς στρατούς, οι οποίοι κατέστρεψαν την πόλη και τους τόπους μάθησης.
Υπό μουσουλμανική κυριαρχία
Η ακαδημία επέζησε από την αλλαγή των ηγεμόνων και παρέμεινε για αρκετούς αιώνες, προβάλλοντας ως μουσουλμανικό ινστιτούτο ανώτατης εκπαίδευσης.
Το 832, ο Χαλίφης αλ-Μαμούν ίδρυσε το Bayt al-Hikma, τον Οίκο της Σοφίας. Εκεί οι μέθοδοι της Γκουντεσαπούρ συνεχίστηκαν, εφόσον ο Οίκος της Σοφίας ήταν στελεχωμένος με αποφοίτους της παλαιότερης Ακαδημίας της Γκουντεσαπούρ, οι οποίοι είχαν εκπαιδευτεί σε ινδικές και σε ορισμένες ελληνικές και ιρανικές ιατρικές παραδόσεις. Πιστεύεται ότι ο Οίκος της Σοφίας διαλύθηκε υπό τον Αλ Μουταουάκιλ, ο οποίος ένιωθε ότι η μάθηση έρχεται σε σύγκρουση με τις πληροφορίες που δίνονται στο Κοράνι. Επιπλέον, το πνευματικό κέντρο του Χαλιφάτου των Αββασιδών είχε μετατοπιστεί στο αραβικό προπύργιο της Βαγδάτης, καθώς στο εξής υπάρχουν λίγες αναφορές στη σύγχρονη λογοτεχνία σε πανεπιστήμια ή νοσοκομεία στην Γκουντεσαπούρ.
Η πόλη υπήρξε σημαντικός σύνδεσμος μεταξύ της ινδικής και της ελληνικής ιατρικής, λόγω των προηγούμενων πρακτικών του συνδυασμού των ιατρικών παραδόσεων, επομένως η μετάβαση από παλαιότερους αρχαίους πολιτισμούς σε μεταγενέστερη ισλαμική ιδιοκτησία ήταν πιο συνεκτική.
Πρόσφατες ακαδημαϊκές αμφιβολίες
Μερικοί μελετητές έχουν αμφιβολίες για την ύπαρξη του νοσοκομείου στην Γκουντεσαπούρ ισχυριζόμενοι ότι δεν υπάρχουν γνωστές περσικές πηγές, που επιβιώνουν, "που θα επιβεβαίωναν τους ισχυρισμούς ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιατρική ιστορία". Θεωρήθηκε ότι ένα ιατρικό κέντρο στην πόλη θα έμοιαζε με τη Σχολή της Νίσιβης. Αυτό που είναι πιο πιθανό είναι ότι υπήρχε μια σχολή, όπου διαβάζονταν ιατρικά κείμενα, και ένα ιατρείο, όπου ασκείτο ιατρική.
Επιπρόσθετα, η φήμη της πόλης μπορεί να έχει συσχετιστεί με τη φήμη για τα Σούσα στα δυτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Φελίξ Μπενουά
Ο Φελίξ Μπενουά (γαλλικά:Félix Benoist, Σωμήρ 1818 – Νάντη 1896) ήταν γάλλος ζωγράφος και λιθογράφος. Η θεματολογία του περιλαμβάνει απόψεις μνημείων και τοπίων, στη Βρετάνη και Νορμανδία της Γαλλίας, καθώς και Ιταλία, Ρωσία, και άλλες χώρες.
Μερικά από τα έργα του εκθέτονται στο Μουσείο Πούσκιν στη Μόσχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι λιθογράφοι
Κατάλογος πόλεων της Πορτογαλίας
μικρογραφία|Το Πόρτο η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας. Αλφαβητικός κατάλογος πόλεων της Πορτογαλίας.
Μανουήλ Πανσέληνος
Ο Μανουήλ Πανσέληνος γεννήθηκε τον 13ο αιώνα στη Θεσσαλονίκη και ήταν ο σημαντικότερος αγιογράφος της μακεδονικής σχολής και από τους σπουδαιότερους της παλαιολόγειας αναγέννησης.
Έργα του είναι αγιογραφίες σε μοναστήρια του Αγίου όρους όπως στην μονή Βατοπεδίου, της Λαύρας, του Πρωτάτου και στις Καρυές. Καθώς και έργο του θεωρείται από τους αρχαιολόγους το παρεκκλήσι του Αγίου Ευθυμίου στη Θεσσαλονίκη δίπλα από τον ναό του Αγίου Δημητρίου πολιούχου της πόλης. Τα έργα του συγκρίνονται με αυτά του Τζιόττο και του Ραφαήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2010–11
Το Γιουρόπα Λιγκ της περιόδου 2010-11 είναι η δεύτερη διοργάνωση του Γιουρόπα Λιγκ, της διοργάνωσης που διαδέχτηκε το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ξεκίνησε την 1η Ιουλίου 2010 με τους αγώνες του πρώτου προκριματικού γύρου και ολοκληρώθηκε με τον τελικό που πραγματοποιήθηκε στο Δουβλίνο στις 18 Μαΐου 2011. Νικήτρια αναδείχθηκε η Πόρτο που επικράτησε στον τελικό της επίσης πορτογαλικής Μπράγκα με 1-0.
Πρώτος προκριματικός γύρος
Οι αγώνες της πρώτης προκριματικής φάσης διεξήχθησαν 1 και 8 Ιουλίου. Αναλυτικά τα αποτελέσματα:
Τρίτος προκριματικός γύρος
Οι αγώνες της τρίτης προκριματικής φάσης διεξήχθησαν 29 Ιουλίου και 5 Αυγούστου. Αναλυτικά τα αποτελέσματα:
Προβαλκανικοί Αγώνες Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης 1963
Οι Προβαλκανικοί Αγώνες Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης 1963 ήταν δοκιμαστική διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, που διοργανώθηκε από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο του Παναθηναϊκού, στην Αθήνα από την Παρασκευή 11 έως και την Κυριακή 13 Οκτωβρίου του 1963. Η επίσημη καθιέρωση των αγώνων ξεκίνησε το επόμενο έτος 1964 στην Αθήνα.
Γιάννης Μυλόπουλος
Ο Γιάννης Μυλόπουλος είναι Έλληνας πανεπιστημιακός, πρώην πρύτανης του Αριστοτελείου πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2010-2014), πρώην πρόεδρος της ΕΡΤ3 (2015) και πρώην πρόεδρος του Δ.Σ. της Αττικό Μετρό ΑΕ (2016-2019).
Προβαλκανικοί Αγώνες Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης 1963
Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ρουμανία κατακτώντας 4 χρυσά, 5 ασημένια και 4 χάλκινα μετάλλια. Την δεύτερη θέση κατέλαβε η Γιουγκοσλαβία με 3 χρυσά, 1 ασημένιο και 4 χάλκινα μετάλλια και την τρίτη η Βουλγαρία με 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλία της Ελληνικής Ομοσπονδίας σε συνεργασία με την ομοσπονδία της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Τουρκίας και της Γιουγκοσλαβίας κατά τη διάρκεια του πρώτου Βαλκανικού Συνεδρίου που διοργανώθηκε στην Αθήνα στις 13 με 14 Ιουλίου του 1963.
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2010–11
Γύρος πλέι-οφ
Οι αγώνες της τέταρτης προκριματικής φάσης (πλέι οφ) διεξήχθησαν 19 και 26 αυγούστου. Στη φάση αυτή συμμετείχαν και ομάδες που αποκλείστηκαν από τον τρίτο προκριματικό γύρο του Champions League. Αναλυτικά τα αποτελέσματα:
Προβαλκανικοί Αγώνες Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης 1963
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Η δευτεραθλήτρια στο μονό γυναικών, Έλα Ζέλερ Κονσταντινέσκου.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι συνθέσεις των εθνικών ομάδων ήταν: • 3
Σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών από τις συνολικά 4 χώρες που συμμετείχαν στους αγώνες. • 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης της Βαλκανικής Ένωσης Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 1963 Κατηγορία:Διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης στην Αθήνα
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2010–11
Φάση ομίλων
Στη φάση αυτή συμμετείχαν και ομάδες που αποκλείστηκαν από τον τέταρτο προκριματικό γύρο του Champions League. Αυτές ήταν οι: Σερίφ Τιράσπολ, ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, Ρόσενμποργκ ΜΚ, Σπάρτα Πράγας, ΡΣΚ Άντερλεχτ, Γιανγκ Μπόις,  Σεβίλλη Φ.Κ., ΟΚ Σαμπντόρια, Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και ΦΚ Ντιναμό Κιέβου. Αναλυτικά οι βαθμολογίες και τα αποτελέσματα της φάσης των ομίλων.
Φάση των 32
Στην φάση αυτή συμμετείχαν οι δύο πρώτοι των ομίλων και οι ομάδες που τερμάτισαν τρίτες στη φάση των ομίλων του Champions League. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 24 Φεβρουαρίου 2011
Φάση των 16
Οι αγώνες της φάσης των 16 πραγματοποιήθηκαν στις 10 και 17 Μαρτίου 2011
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2010 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2011
Γιάννης Μυλόπουλος
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1958 στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΑΠΘ ως πολιτικός μηχανικός το 1982 και πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1987. Το 1990 εκλέχθηκε σε θέση λέκτορα στον Τομέα Υδραυλικής & Τεχνικής Περιβάλλοντος του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, όπου εξακολουθεί να υπηρετεί μέχρι και σήμερα στη βαθμίδα του Καθηγητή. Το γνωστικό του αντικείμενο είναι η «Ολοκληρωμένη Διαχείριση Υδατικών Πόρων. Βιώσιμη Υδατική Πολιτική». Πέρα από τη θέση του Καθηγητή που κατέχει στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ, έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια York, στο Τορόντο του Καναδά, Stevens Institute of Technology και στο Πολιτειακό πανεπιστήμιο της Ν. Καρολίνας. Έχει γράψει περισσότερες από 100 εργασίες σε διεθνή και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά. Τέλος, υπήρξε επιστημονικός υπεύθυνος σε πάνω από 20 ερευνητικά έργα με ευρωπαϊκή ή ελληνική χρηματοδότηση.
Το Μάιο του 2010 εξελέγη πρύτανης του ΑΠΘ. Ως Πρύτανης του ΑΠΘ ήταν εκπρόσωπος της Συνόδου των Πρυτάνεων των ελληνικών ΑΕΙ στις ομάδες εργασίας της ΕUΑ (European University Association), ενώ παράλληλα εκπροσωπούσε το ΑΠΘ στις συναντήσεις του Ευρω-μεσογειακού Πανεπιστημίου (EMUNI).
Μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου του 2015 διετέλεσε πρόεδρος της ΕΡΤ3. .
Διετέλεσε πρόεδρος της Αττικό Μετρό από τις 1/3/2016 έως τις 18/9/2019.
Έχει γράψει τέσσερα βιβλία, το "Πίσω-δεξιά;" το 2006, το "Παιδεία...μαχών" το 2010, το "Τα...αν της ανάπτυξης" το 2016 και το "Μετρό και αρχαία. Η περιπέτεια ενός έργου που έγινε... ανέκδοτο" το 2021. Αρθρογραφεί τακτικά σε έντυπα και διαδικτυακά ΜΜΕ, όπως το TVXS στο οποίο διατηρεί και στήλη.
Πρυτανεία ΑΠΘ
Στη διάρκεια της θητείας του ως Πρύτανης του ΑΠΘ εισήγαγε ένα νέο θεσμό που μετατρέπει τρεις Κυριακές του Μαΐου την κεντρική πανεπιστημιούπολη του ΑΠΘ σε εκπαιδευτικό πάρκο. Οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να επισκέπτονται και να ξεναγούνται στα εργαστήρια, τα αρχεία, τις συλλογές, και τα μουσεία του Πανεπιστημίου και να παίρνουν μέρος σε προγραμματισμένα πειράματα ή παρατηρήσεις. Το Κέντρο Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Υδάτων (ΚΕΟΔΥ) ιδρύθηκε με απόφαση της Συγκλήτου του Α.Π.Θ. στις 6 Ιουλίου 2011.
Με την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς 2012-2013, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης εγκαινίασε τον νέο ανανεωμένο σύγχρονο κεντρικό του ιστοχώρο και την πρώτη σε ελληνικό πανεπιστήμιο εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα "ΑΠΘ Mobile".
Επί πρυτανείας Μυλόπουλου προχώρησε στην εφαρμογή ένα προγράμματος αξιοποίησης ιδίων εσόδων, σύμφωνα με το οποίο μια σειρά από δραστηριότητες, οι οποίες ανετίθεντο μέχρι πρότινος σε τρίτους, περιήλθαν στη διαχείριση του ΑΠΘ, όπως η δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενου κυλικείου. Επίσης, ιδρύθηκε ο πανεπιστημιακός εκδοτικός οίκος «ΑΠΘ Εκδόσεις» («AUTH Press») το Μάιο του 2011.
Με στόχο τη στήριξη του έργου του Πατριαρχείου και την ενδυνάμωση της σχέσης μεταξύ των δύο θεσμών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο ανέλαβε την εκπόνηση ερευνητικού έργου με αντικείμενο την «Αποκατάσταση και αναβάθμιση κτιριακών εγκαταστάσεων της Ιεράς Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, από ερευνητική ομάδα της Πολυτεχνικής Σχολής. Το έργο παρουσιάστηκε στην Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου το Μάιο του 2013.
Το 2013, ο Γιάννης Μυλόπουλος συντόνισε την διοργάνωση στη Θεσσαλονίκη, κοινής εκδήλωσης με την Ένωση Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων και συμμετείχε σε ειδική ενημερωτική εκδήλωση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη πολιτική της διαθεσιμότητας. Η Σύνοδος των Πρυτάνεων αποδέχτηκε την προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας και τη διεθνοποίηση του προβλήματος.
Αττικό Μετρό
Διορίστηκε πρόεδρος της Αττικό Μετρό από τις 1/3/2016 έως τις 18/9/2019.
Πολιτική δράση
Στις εθνικές εκλογές του 2004, ήταν υποψήφιος βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ, ενώ στις δημοτικές εκλογές του 2002 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος για το Δήμο της Θεσσαλονίκης με το συνδυασμό του Σπύρου Βούγια.
Μετά το 3ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Μάιο του 2022 εξελέγη μέλος της νέας Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.
Από τον Νοέμβριο του 2021, συμμετέχει στο think tank του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα.
Κατηγορίες για κακοδιαχείριση
Από το 2011 κατά τη διάρκεια της θητείας του το πανεπιστήμιο και η πρυτανεία βρέθηκαν στο μικροσκόπιο δημοσιευμάτων με κατηγορίες για κακοδιαχείριση κονδυλίων. Οι κατηγορίες ακολουθήθηκαν από την ανταλλαγή σκληρών σχολίων - αναρτήσεων στις προσωπικές σελίδες κοινωνικής δικτύωσης του πρύτανη Μυλόπουλου και του καθηγητή του ΑΠΘ (Τμήμα Φυσικής) Ορέστη Καλογήρου. . Οι αντιδράσεις από τις πρυτανικές αρχές ήταν έντονες και άμεσες με τον Μυλόπουλο να απαντάει με μηνύσεις και να κάνει λόγο περί στοχοποίησης του πανεπιστημίου.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εφημερίδας Πρώτο Θέμα αλλά και έγγραφα της "Διαύγειας" ο Γιάννης Μυλόπουλος ήταν κουμπάρος στον γάμο της προσωπικής γραμματέας του στην Κωνσταντινούπολη, με έξοδα του ΑΠΘ. Ο Μυλόπουλος απάντησε πως συνδύασε την επίσκεψη για το έργο της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης με την προσωπική του κοινωνική υποχρέωση για λόγους οικονομίας. Επίσης ο ίδιος και άλλα στελέχη της πρυτανείας κατηγορήθηκαν ότι λαμβάνουν αμοιβές για επιπλέον απασχόληση, με απόφαση όμως της Συγκλήτου.
Ύστερα από δημοσιεύματα στις 29 Αυγούστου για οικονομική σπατάλη απ' την εταιρία διαχείρισης του ΑΠΘ, ξεκίνησε και νέα εισαγγελική παρέμβαση στο πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με κατηγορίες, η πρυτανεία του ΑΠΘ ξόδεψε 30.000 Ευρώ για την κατασκευή τουαλέτας στον όροφο της πρυτανείας, κάτι που ο Μυλόπουλος αρνήθηκε και χαρακτήρισε τα δημοσιεύματα ανακριβή εξηγώντας ότι το ποσό αφορούσε ευρύτερες ανακατασκευές στο κτήριο. Ο υπουργός παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος κάλεσε τον Γιάννη Μυλόπουλο να απολογηθεί για τις ενέργειες του, ο οποίος με τη σειρά του χαρακτήρισε συκοφαντικές και αναληθείς τις καταγγελίες για σπατάλη.
Αργότερα, τα πορίσματα των εισαγγελικών ερευνώ έδειξαν ότι η διοίκηση Μυλόπουλου ήταν "καθαρή" με τις υποθέσεις να μπαίνουν στο αρχείο.
Κατάληψη του κτιρίου διοικήσεως
Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2012 οι εργολαβικοί υπάλληλοι του ΑΠΘ κήρυξαν απεργία, η οποία συνεχίστηκε μέχρι και τις 15 Νοεμβρίου, με αίτημα την έκτακτη επιχορήγηση 8 εκ. Ευρώ από το Υπουργείο Παιδείας στη πρυτανεία του ΑΠΘ με στόχο να καλυφθούν βασικές ανάγκες της καθαριότητας και να μονιμοποιηθούν οι υπάλληλοι. Η πρυτανεία εξέδωσε ανακοινώσεις καλώντας τους υπαλλήλους να διακόψουν την απεργία, χωρίς όμως κάποιο αποτέλεσμα.
Στις 14 Νοεμβρίου 2012 ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Τσαραμπουλίδης επιτέθηκε στον πρύτανη του ΑΠΘ και τον κατηγόρησε ότι ο ίδιος υποκίνησε τις απεργίες στο ΑΠΘ καθώς και τις καταλήψεις στο κτίριο διοίκησης του ιδρύματος, κάτι που η πρυτανεία αρνήθηκε κάνοντας λόγο για συκοφαντίες από «εργατοπατέρες που υπηρετούν εκλογικές σκοπιμότητες»
Ύστερα από αίτημα του πρύτανη, των κοσμητόρων και των προέδρων των Τμημάτων του ΑΠΘ, στις 30 Νοεμβρίου 2012, εισαγγελέας έδωσε εντολή για είσοδο της αστυνομίας στο ΑΠΘ. Η κατάληψη στο κτίριο διοίκησης σταμάτησε προσωρινά μετά από διάστημα δύο μηνών, με εργολαβικούς και φοιτητές να το επανακαταλαμβάνουν για μια ημέρα στις 3 Δεκεμβρίου. Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία κατηγόρησε τις αρχές του ΑΠΘ για στοχοποίηση του εργατικού προσωπικού που απεργούσε, καθώς και για κατάλυση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Αντίσταση στις κυβερνητικές αλλαγές
Τον φθινόπωρο του 2013, ως προεδρεύων της Συνόδου των πρυτάνεων αντιτάχθηκε στο μέτρο της διαθεσιμότητας που προωθήθηκε απ'το υπουργείο Παιδείας και αφορούσε την απόλυση διοικητικών υπαλλήλων.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Χρήστος Βυζοβίτης
Ο '''Χρήστος Κ. Βυζοβίτης''' (Έδεσσα, 13 Μαΐου 1934 - Αθήνα, 27 Σεπτεμβρίου 2003 ) ήταν Έλληνας σύμβουλος επιχειρήσεων, που χρημάτισε βουλευτής Πέλλας με τη Νέα Δημοκρατία από το 1989 ως το 2000.
Πολιτική σταδιοδρομία
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εν συνεχεία έκανε μετεκπαίδευση στη Διοίκηση Επιχειρήσεων.
Έγινε μέλος πολλών συλλόγων και σωματείων στο νομό Πέλλας και ήταν ιδρυτής και πρόεδρος του Συλλόγου Εδεσσαίων της Αθήνας.
Υπήρξε μέλος της νεολαίας της ΕΡΕ στο β΄ μισό της δεκαετίας του ' 50.
Όπως αναφέρει το περιοδικό του Λαογραφικού Ομίλου Πολυγύρου στο άρθρο του για τους διατελέσαντες Νομάρχες Χαλκιδικής που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 77 και το υπογράφει ο εκδότης του Γιάννης Κανατάς ο Χρήστος Βυζοβίτης διετέλεσε Νομάρχης Χαλκιδκής (διορισμένος από τη Χούντα) από τον Ιούλιο του 1973 ως τον Αύγουστο του 1974.
Το 1974 εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Έδεσσας, επικεφαλής της μειοψηφίας. Στις εκλογές τον Ιούνιο του 1989 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πέλλας και στις 12 Μαρτίου 1990 αντικατέστησε στην έδρα της την Παρθένα Φουντουκίδου. Εξελέγη μετά βουλευτής σε απανωτές αναμετρήσεις, το 1990, το 1993 και το 1996.
Τον Ιανουάριο του 1999 τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα. Πέθανε το Σεπτέμβριο του 2003 και κηδεύτηκε στην Έδεσσα, όπως ήταν και η δική του επιθυμία.
Ο γιος του, Τάσος (1975 - 2015), απεβίωσε σε ηλικία μόλις 40 ετών τον Απρίλιο του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Πέλλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Νομάρχες Χαλκιδικής
Το Δίχτυ
Ο τίτλος Το Δίχτυ μπορεί να αναφέρεται:
Αιδηψός Εύβοιας
Η Αιδηψός είναι χωριό του νομού Ευβοίας και τοπική έδρα του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων βόρεια των Λουτρών Αιδηψού και 110 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Χαλκίδας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 1.249 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η σχετικά μικρή απόσταση από τα Λουτρά Αιδηψού έχει σχεδόν ενοποιήσει τα δύο μέρη, εν τούτοις δεν είναι μία ενιαία πόλη. Το χωριό Αιδηψός διατηρεί δικό του Μητροπολιτικο Ναό, Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο.
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που είναι κτισμένος από το 1860, εγκαινιάστηκε το 1872 και είναι ρυθμού βασιλικής. Ο Ναός γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, όπου διοργανώνεται πανηγύρι και την παραμονή γίνεται περιφορά της εικόνας.
Πίσω απ' την πλατεία, σε μικρό ύψωμα και δίπλα από το νεκροταφείο της Αιδηψού, βρίσκεται ο Ι.Ν. Αγίου Νικολάου. Χρονολογείται πριν το 1800, ενώ χαρακτηριστική είναι η χαμηλότατη είσοδος του, που χρησίμευε κατά την Τουρκοκρατία ώστε να μην λεηλατούσαν οι Τούρκοι το ναό.
Λίγα μέτρα ψηλότερα βρίσκεται και ο ναός του Προφήτη Ηλία, στον οποίο τελούνται καθιερωμένες λειτουργίες την παραμονή και ανήμερα της εορτής του και του οποίου η θέα -ο Βόρειος Ευβοϊκός και η περιοχή της Αιδηψού- είναι μαγευτική.
Στη νοτιοδυτική πλευρά του χωριού, σε ύψωμα βρίσκεται και το δημοτικό σχολείο του χωριού, το οποίο λειτουργεί από τις αρχές του 20ου αιωνα.
Φθία (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Φθία μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Αιδηψός Εύβοιας
Παραλία του χωριού της Αιδηψού είναι ο Άγιος Νικολαος, περιοχή με όμορφες παραλίες και παραθαλάσσια ταβερνάκια, πιτσαρίες και καφετέριες/μπαρ. Εκεί βρίσκεται και ομώνυμος ναός, με μακρά ιστορία. Ανήμερα των Θεοφανείων τελείται και ο αγιασμός των υδάτων.
Έξω από την Αιδηψό, στο βουνό, βρίσκεται ο Ι.Ν. της Αγίας Παρασκευής, η οποία λατρεύεται ιδιαίτερα απ'τους ντόπιους, με αρκετές γυναίκες να φέρουν το όνομα της Αγίας. Η θέα της περιοχής είναι ειδυλλιακή. Ο νεόδμητος σχετικά ναός έχει χτιστεί λίγα μέτρα μακριά απ' τον παλαιό, για τον οποίο τα μοναδικά στοιχεία που διατίθενται και μερικοί λίθοι.
ο "Πύργος της Αιδηψού"
Δεν είναι τυχαίο μάλιστα πως σε μία από τις πιο οργανωμένες πειρατικές και ληστρικές επιδρομές που έγινε το 1414 από στεριά και θάλασσα, η Αιδηψός, τόσο η αρχαία (σημερινή Λουτρόπολη), όσο και η νεώτερη (χωριό) κατεστράφησαν ολοσχερώς και οι κάτοικοι τους πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα παζάρια της Ανατολής και της Β. Αφρικής.
Εξωκλήσια
Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού από το 1879 έως το 2001
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ευβοίας
434
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 434 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ινστιτούτο 22
Το Ινστιτούτο 22 (ρωσικά:Институт 22) ήταν ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε το 1978, από την Ρωσική Ακαδημία Επιστημών και το Υπουργείο Άμυνας στη Σοβιετική Ένωση κα είχε ως αποστολή του να διερευνήσει τα περιστατικά με ΑΤΙΑ στη Σοβιετική Ένωση. Το Ινστιτούτο 22 υπήρξε ένας μυστικός οργανισμός για ολόκληρα 13 χρόνια (μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης) και μπορεί να συγκριθεί με το αμερικανικό Πρόγραμμα Blue Book.
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, έδωσε εντολή σε μεγάλο αριθμό στρατιωτών, ναυτικών και πιλότων του Σοβιετικού Στρατού να παρακολουθούν ΑΤΙΑ και άλλα ανεξήγητα γεγονότα, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες. Οι διαταγές θα μπορούσαν να εκδοθούν πολύ εύκολα, καθώς συμμετείχε το Υπουργείο Άμυνας - επομένως δεν μπορούσαν να τεθούν ερωτήσεις. Το Ινστιτούτο 22 έχει διερευνήσει περίπου 3000 αναφορές για ΑΤΙΑ. Περίπου 5 εώς 10% όλων των περιπτώσεων παρέμειναν ανεξήγητες όταν διαλύθηκε ο οργανισμός.
Υπάρχει μια θεωρία συνωμοσίας ότι το Ινστιτούτο 22 συμμετείχε σε συγκάλυψη μιας σχεδόν πυρηνικής εκτόξευσης. Το 1982, μία από τις Σοβιετικές Πυρηνικές Βάσεις ενεργοποιήθηκε, και χωρίς προφανή λόγο ένας πυρηνικός πύραυλος ήταν έτοιμος να εκτοξευτεί. Μετά από 30 δευτερόλεπτα πανικού και χάους, η εκτόξευση ματαιώθηκε τόσο μυστηριωδώς όσο είχε εμφανιστεί. Αργότερα, μάρτυρες είπαν ότι υπήρξε κάποια δραστηριότητα ΑΤΙΑ κοντά στην περιοχή της βάσης και ως εκ τούτου υπήρξε ο λόγος για την εμπλοκή του Ινστιτούτου 22.
Τα ΑΤΙΑ εξηγήθηκαν ως φωτοβολίδες, τις οποίες ο στρατός δοκιμάζε από μεγαλύτερο υψόμετρο, ενώ η πυρηνική κρίση εξηγήθηκε ως μια απλή δοκιμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα Κατηγορία:Σοβιετική Ένωση
435
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 435 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
North American T-2 Buckeye
thumb|right|300px|Αεροσκάφος T-2 Buckeye Του Αμερικανικού Ναυτικού thumb|right|300px|Αεροσκάφος T-2 Buckeye Του Αμερικανικού Ναυτικού ενώ προσγειώνεται σε αεροπλανοφόρο Το North American T-2 Buckeye είναι δικινητήριο εκπαιδευτικό αεροσκάφος Αμερικανικής κατασκευής, το οποίο αποτελούσε το αεροσκάφος "εισαγωγής" των πιλότων του Αμερικανικού Ναυτικού στα αεροσκάφη τζετ. Εισήλθε σε υπηρεσία στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και αντικαταστάθηκε από το T-45 Goshawk.
Smoke On the Water & Other Hits
Το Smoke on the Water & Other Hits είναι συλλογή τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή κασέτας τον Οκτώβριο του 1994 από την "ΕΜΙ" και εκδόθηκε σε μορφή CD από τη "Flashback Records" τον Απρίλιο του 2001.
Το άλμπουμ αυτό, μπήκε στα τσαρτ διάφορων ευρωπαϊκών χωρών, ενώ βραβεύθηκε στη Γαλλία σαν διπλά χρυσό. Τα τραγούδια που περιέχονται εδώ, προέρχονται από τους δίσκους "Deep Purple in Rock", "Fireball", "Machine Head", "Who Do We Think We Are", "Burn", "Stormbringer" και "Come Taste the Band".
Γνώρισε επιτυχία, μπαίνοντας στο Top-30 στη Γαλλία και τη Νορβηγία, ενώ έφθασε ως την έβδομη θέση των δανέζικων τσαρτ. Έχει βραβευθεί ως διπλά χρυσός δίσκος στη Γαλλία.
Θέσεις τσαρτ
Smoke on the Water & Other Hits (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 13 Οκτωβρίου 1994
North American T-2 Buckeye
Ιστορία
Η πρώτη έκδοση του αεροσκάφους εισήλθε σε υπηρεσία στα μέσα της δεκαετίας του 1950 με τον κωδικό T2J-1 και επαναχαρακτηρίστηκε T-2A το 1962. Το διθέσιο εκπαιδευτικό χρησιμοποιούσε τότε ένα κινητήρα Westinghouse J34-WE-46/48. Όμως το αεροσκάφος επανασχεδιάστηκε, ο ένας κινητήρας αντικαταστάθηκε με δύο Pratt & Whitney J60-P-6 και πήρε την ονομασία T-2B. Το T-2C έφερε δύο κινητήρες General Electric J85-GE-4. Το T-2D αποτέλεσε εξαγωγική έκδοση για την πολεμική αεροπορία της Βενεζουέλας ενώ το T-2E εξαγωγική έκδοση για την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Το T-2 Buckeye αντικατέστησε το T2V-1/T-1A Seastar, αν και το T-1 συνέχισε να χρησιμοποιείται σε κάποιες περιπτώσεις μέχρι το 1970. Συνολικά κατασκευάστηκαν 273 αεροσκάφη, όλα από την North American Aviation.
Το T-2 στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Το T-2 μπήκε σε υπηρεσία το 1976 και πρόκειται για το μοναδικό εκπαιδευτικό τζετ της Πολεμικής Αεροπορίας. Ανήκει στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος, στις 362 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος «Νέστωρ» και 363 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος «Δαναός», με έδρα το αεροδρόμιο της Καλαμάτας. Φέρει τρίχρωμη παραλλαγή πράσινου, καφέ και άσπρου.
Smoke On the Water & Other Hits
Τα μέλη των Deep Purple
Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια αυτού του δίσκου προέρχονται από τρεις διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, τη Mark II 1969-1973), τη Mark III (1974-1975) και τη Mark IV (1975-1976) και είναι οι εξής:
North American T-2 Buckeye
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη T-2 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Smoke On the Water & Other Hits
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Φρεντερίκ Ντε Κλερκ
Ο Φρεντερίκ Ντε Κλερκ (Frederik Willem de Klerk, 18 Μαρτίου 1936 – 11 Νοεμβρίου 2021) ήταν ο τελευταίος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής επί καθεστώτος Απαρτχάιντ, από τον Σεπτέμβριο του 1989 έως τον Μάιο του 1994. Ο Ντε Κλερκ ήταν και ηγέτης του εθνικού κόμματος της χώρας από τον Φεβρουάριο του 1989 ως τον Σεπτέμβριο του 1997. Κατά τα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης του Νέλσον Μαντέλα συμμετείχε ως αντιπρόεδρος (1994-1996). Ο τελευταίος, έως τώρα, λευκός Νοτιοαφρικανός που κατείχε αυτή τη θέση. Το 1997 αποσύρθηκε από την πολιτική.
Ο Φρεντερίκ Ντε Κλερκ είναι ιδιαίτερα γνωστός ως η προσωπικότητα που έθεσε τέλος στο καθεστώς ρατσιστικών διακρίσεων της Νότιας Αφρικής, γνωστό με τον όρο Απαρτχάιντ, και ως υποστηρικτής δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν στην ισότητα των πολιτών του κράτους ανεξαρτήτου χρώματος. Βραβεύθηκε με βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1993 μαζί με τον Νέλσον Μαντέλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Απαρτχάιντ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Πρόεδροι του Κράτους της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί νομπελίστες
Στρατιωτικό τάγμα
Τα στρατιωτικά τάγματα ή ιπποτικά τάγματα ήταν αδελφότητες ιπποτών, οι οποίες ιδρύθηκαν για την υπεράσπιση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Τα τάγματα αυτά δρούσαν κατά του Ισλάμ (στην Ιβηρική Χερσόνησο και τους Αγίους Τόπους) ή κατά των παγανιστών στην περιοχή της Βαλτικής.
Σημαντικά ιπποτικά τάγματα
Κατηγορία:Ιπποτικά τάγματα
2176 Ντόναρ
Ο Ντόναρ (Donar) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,063. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του από το γερμανικό όνομα για τον θεό Θωρ της σκανδιναβικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ντόναρ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντοναρ
Βαλής
Με το όνομα Βαλής (αραβικά: والي), πληθυντικός Βαλήδες, φέρονταν εξελληνισμένα διοικητικός τίτλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το όνομα προέρχεται εκ της αραβικής Ουαλί (ορθότερα: Ουααλίι), όπου στη τουρκική προφέρονταν Βαλή. Τον τίτλο αυτόν έφερε ο Διοικητής μιας γεωγραφικής περιοχής που αποτελούσε ιδιαίτερο διοικητικό διαμέρισμα της Αυτοκρατορίας, το οποίο λέγονταν Βιλαέτι ή στην αραβική Βιλάγια. Τα καθήκοντά του Βαλή ήταν αντίστοιχα με του σημερινού Νομάρχη ή Περιφερειάρχη με ενισχυμένες αρμοδιότητες οικονομικής και στρατολογικής φύσεως.
Σήμερα ο τίτλος αυτός απαντάται στο Μαρόκο, Αλγερία και σε κάποιες πρώην Ηγεμονίες της Ασίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι Κατηγορία:Τουρκικοί τίτλοι Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Το Δίχτυ (ταινία)
Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της τον Σεπτέμβριο του 2016 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, ενώ στις 6 Οκτωβρίου, του ίδιου έτους, κυκλοφόρησε και στις νοτιοκορεατικές κινηματογραφικές αίθουσες. Η ταινία γενικά απέσπασε θετικές κριτικές, ενώ υπήρξε και υποψηφία για στα Blue Dragon Awards, στην κατηγορία Καλύτερου Νεοεισερχόμενου Ηθοποιού.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινάει, χωρίς να αναφέρει την ακριβή ημερομηνία, κάπου την περίοδο της διακυβέρνησης του Κιμ Τζονγκ-ιλ στη Βόρεια Κορέα, σε μοντέρνο χρόνο ωστόσο. Ο πρωταγωνιστής λέγεται Nam Chul-woo και είναι ένας φτωχός ψαράς, που μέσα από το επάγγελμά του συντηρεί την οικογένεια του. Ένα πρωί, αφού κάνει έρωτα με τη γυναίκα του, πάει στη δουλειά, περνώντας το φυλάκιο που οδηγεί στη θάλασσα. Καθώς μαζεύει το παραγάδι του, το δίχτυ πιάνεται - κατά τα φαινόμενα - στη μηχανή του κι εκείνη χαλάει. Τότε η παλίρροια τον μεταφέρει στην ακτογραμμή της Νότιας Κορέας, χωρίς τη θέλησή του, πράγμα που αντιλαμβάνονται και οι Βορειοκορεάτες φύλακες που ήταν έτοιμοι να τον σκοτώσουν.
Όταν πια φτάνει στην Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη Κορέας συλλαμβάνεται ως ύποπτος για κατασκοπεία. Και τον μεταφέρουν στις Ασφάλεια. Εκεί αναλαμβάνει να τον προσέχει ο Oh Jin-woo, ένας καλοσυνάτος πράκτροας ενώ την ανάκριση αναλαμβάνει ένας, όπως αποδεικνύεται αργότερα, εθνικιστής αστυνομικός, ο οποίος του κάνει τη ζωή δύσκολα, αφού είναι πεπεισμένος ότι είναι κατάσκοπος. Αργότερα, αφού λύνεται η παρεξήγηση τον μεταφέρουν σε άλλον χώρο και συναντάται με έναν έτερο Βορειοκορεάτη, ο οποίος νομίζει ότι είναι κατάσκοπος και του μεταφέρει ένα ποίημα-μήνυμα για τους κατασκόπους που ζουν στη Σεούλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Ταινίες με κορεατική γλώσσα Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νότια Κορέα
Ματίλντα Μέι
Ματίλντα Μέι είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Καρίν Χάιμ (γαλλ.: Karin Xaim), (8 Φεβρουαρίου 1965, Παρίσι) και είναι Γαλλίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Ματίλντα Μέι γεννήθηκε στο Παρίσι το 1965. Ο πατέρας της Βίκτωρ Χάιμ είναι θεατρικός συγγραφέας, ο  οποίος είναι Ελληνο-τουρκικής και εβραϊκής καταγωγής. Η μητέρα της είναι η σουηδέζα δασκάλα μπαλέτου και χορογράφος Μαργκαρέτα Χάνσον. Σε ηλικία 16 ετών η Μέι κέρδισε το "Premier Prix du  Conservatoire de Danse de Paris" (το πρώτο βραβείο του Ωδείου του Παρισιού).
Καριέρα
Οι ταινίες της Μέι είναι κατά κύριο λόγο και γίνονται για την Ευρωπαϊκή αγορά. Ήταν η παραλήπτρια του Βραβείου Ρόμι Σνάιντερ (Prix Romy Schneider) το 1989. Οι εκτός Γαλλίας ταινίες που έχει εμφανιστεί περιλαμβάνουν την "Life force, Naked Tango" (1991), Η "Colette" (1991) και το "The Tit and the Moon" (1994). Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι γνωστή για το ρόλο της ως μιας εξωγήινης βαμπίρ στην επιστημονικής φαντασίας ταινίας τρόμου "Life Force", σε σκηνοθεσία Τόμπι Χούπερ, στην οποία η Μέι είναι γυμνή για το μεγαλύτερο μέρος του ρόλου της. Εμφανίστηκε επίσης το 1996 στην διαστημική περιπέτεια "Privateer 2: The Darkening". Έπαιξε την Ισαμπέλα στο Το τσακάλι, μια ταινία δράσης του 1997 με πρωταγωνιστές τον Ρίτσαρντ Γκιρ και τον Μπρους Γουίλις.
Προσωπική ζωή
Η Μέι έχει παντρευτεί τρεις φορές: Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Πωλ  Πάουελ. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Τζεράρ Ντάρμον, με τον οποίο έχει δύο παιδιά, την κόρη της Σάρα (γενν. 17 Αυγούστου 1994) και τον γιος της Ζιλ (γενν. 4 Μαρτίου,1997). Ο τρίτος σύζυγός της Μέι ήταν ο Φίλιπ Κέλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
431
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 431 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ευρωμπάσκετ 1997
Η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης του 1997 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1997) ήταν η 30η, η οποία οργανώθηκε από τη FIBA Europe. Το τουρνουά διοργάνωσε η Ισπανία και έλαβε χώρα στις πόλεις Χιρόνα (ή Ζιρόνα), Μπαδαλόνα και Βαρκελώνη. Νικήτρια ήταν η εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, που διατήρησε τον τίτλο της πρωταθλήτριας που είχε κατακτήσει πριν δύο χρόνια. Γενικά, σ' αυτό το τουρνουά, η Ρωσία επανήλθε στα μετάλλια, η Λιθουανία δεν κατάφερε να επαναλάβει την επιτυχία της προηγούμενης διοργάνωσης, η Ελλάδα κατέλαβε την τέταρτη θέση για άλλη μια φορά (με τον Παναγιώτη Γιαννάκη για πρώτη φορά στο τιμόνι της εθνικής), ενώ αυτή τη φορά απογοήτευσαν πάλι οι Γερμανοί αλλά και οι Κροάτες.
Αποτελέσματα
Στον πρώτο προκριματικό γύρο, οι ομάδες χωρίστηκαν σε 4 ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι πρώτες τρεις ομάδες του Α' ομίλου συνέχισαν στον δεύτερο προκριματικό γύρο παίζοντας με τις πρώτες τρεις ομάδες του Β' ομίλου και ομοίως οι ομάδες των Γ' και Δ' ομίλων. Μετά την τελική κατάταξη των δύο καινούριων ομίλων, οι πρώτες τέσσερις του κάθε γκρουπ συνέχισαν στη νοκ-άουτ φάση, ξεκινώντας από τα προημιτελικά.
Θέσεις 13 ως 16
Για την 15η θέση, η Βοσνία νίκησε τη Λετονία με 96-94.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1997 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1997 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 1997
Κλίντον (Νέα Υόρκη)
Το Κλίντον (αγγλικά: Clinton) είναι χωριό στην κομητεία Ονέιντα (Oneida) της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο πληθυσμός του ήταν 1.952 κάτοικοι στην απογραφή του 2000. Πήρε το όνομά του από τον Τζορτζ Κλίντον (περ.1686-1761), τον πρώτο κυβερνήτη της Νέας Υόρκης (τότε βρετανικής αποικίας). Ο πρώτος οικισμός κτίσθηκε περί το 1787, ενώ αναγνωρίσθηκε επίσημα το 1843. Βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 43°2΄56΄΄ βόρειο και γεωγραφικό μήκος 75°22΄49΄΄ δυτικό, ενώ καταλαμβάνει έκταση 1.500 στρέμματα. Στα δυτικά του χωριού τρέχει το ρυάκι Ορισκάνυ.
Το χωριό ανήκει στον Δήμο του Κέρκλαντ. Είναι η έδρα του Κολεγίου Χάμιλτον, ενώ τον 19ο αιώνα ήταν γνωστό ως «το χωριό των σχολείων» από τα πολλά ιδιωτικά σχολεία που λειτουργούσαν εκεί τότε.
Το Κλίντον είναι χτισμένο γύρω από ένα όμορφο πάρκο. Στον αθλητισμό, είχε παράδοση στο χόκεϊ επί πάγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νέας Υόρκης
Σέντρικ Μπάρφιλντ
Ο Σέντρικ Μπάρφιλντ (γεννημένος στις 18 Νοεμβρίου 1996) είναι Φιλιππινο-Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Απόλλωνα Πατρών της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας.
Σταδιοδρομία Κολεγίου
Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ με τους SMU Μάστανγκς και Γιούτα Γιουτς. Ως ανώτερος στη Γιούτα, είχε κατά μέσο όρο 16,8 πόντους, 3,8 ασίστ και 2,1 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του ΝΒΑ του 2019, ο Μπάρφιλντ υπέγραψε με τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ του NBA για το ΝΒΑ Σάμερ Λιγκ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στους Οκλαχόμα Σίτι Μπλου του Αναπτυξιακού Πρωταθλήματος του NBA. Ο Μπάρφιλντ σημείωσε 29 πόντους, ένα ριμπάουντ, μία ασίστ και ένα κλέψιμο σε μια νίκη με 149-117 επί των Στόκτον Κινγκς στις 17 Ιανουαρίου 2020. Είχε μέσο όρο 9,0 πόντους, 1,4 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ ανά παιχνίδι, σουτάροντας 39 τοις εκατό πίσω από την γραμμή του τριπόντου. Στις 16 Ιουλίου 2020, υπέγραψε με την Νεβέζις Κενταϊνιάι της 1ης Λιθουανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οκλαχόμα Σίτι Μπλου Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Νίκος Γκάτσος
Ο Νίκος Γκάτσος (Ασέα Αρκαδίας, 8 Δεκεμβρίου 1911 - Αθήνα, 12 Μαΐου 1992) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής, μεταφραστής και στιχουργός.
Συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Έλληνα συνθέτη Μάνο Χατζιδάκι. Το αρχείο του βρίσκεται, στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστήμιου Χάρβαρντ (Harvard) των ΗΠΑ.
Βιογραφία
Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στην Ασέα Αρκαδίας από τους αγρότες Γεώργιο Γκάτσο και Βασιλική Βασιλοπούλου. Σε ηλικία πέντε ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος, από τους πρώτους μετανάστες στην Αμερική, πέθανε στο πλοίο και τον πέταξαν στα νερά του Ατλαντικού Ωκεανού.
Τέλειωσε το Δημοτικό στην Ασέα και το Γυμνάσιο στην κοντινή Τρίπολη, όπου γνώρισε τα λογοτεχνικά βιβλία, τις μεθόδους αυτοδιδασκαλίας ξένων γλωσσών, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έτσι, όταν το 1930 μετέβη στην Αθήνα για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (διέκοψε μετά το δεύτερο έτος), ήξερε αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά, είχε μελετήσει τον Παλαμά, τον Σολωμό και το δημοτικό τραγούδι και παρακολουθούσε τις νεωτεριστικές τάσεις στην ποίηση της Ευρώπης.
Στην Αθήνα εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του και την αδερφή του και άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του, μικρά σε έκταση και με κλασικό ύφος, στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931-32) και «Ρυθμός» (1933). Την ίδια περίοδο δημοσίευσε κριτικά σημειώματα στα περιοδικά «Μακεδονικές Ημέρες», «Ρυθμός» και «Τα Νέα Γράμματα» (για τον Κωστή Μπαστιά, την Μυρτιώτισσα και τον Θράσο Καστανάκη αντίστοιχα), ενώ αργότερα συνεργάστηκε με τα «Καλλιτεχνικά Νέα» και τα «Φιλολογικά Χρονικά». Καθοριστική υπήρξε η γνωριμία του με τον Οδυσσέα Ελύτη το 1936. Συνδέθηκε με το ρεύμα του ελληνικού υπερρεαλισμού.
Το μοναδικό βιβλίο που εξέδωσε όσο ζούσε είναι η ποιητική σύνθεση «Αμοργός» (Αετός, 1943), η οποία θεωρείται κορυφαία δημιουργία του ελληνικού υπερρεαλισμού με επίδραση στους νεότερους ποιητές, σημαδεύοντας την σύγχρονη ελληνική ποίηση. Έκτοτε δημοσίευσε τρία ακόμη ποιήματα: το «Ελεγείο» (1946, περ. Φιλολογικά Χρονικά) και το «Ο ιππότης κι ο θάνατος» (1947, περ. Μικρό Τετράδιο), που από το 1969 και μετά περιέχονται στο βιβλίο «Αμοργός», και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963, περ. Ο Ταχυδρόμος), αφιερωμένο στον Γιώργο Σεφέρη.
Ο Γκάτσος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη μετάφραση θεατρικών έργων, κυρίως για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου. Αφορμή υπήρξε το έργο «Ματωμένος γάμος» του Ισπανού ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, που το μετέφρασε το 1943, εκδόθηκε από τις εκδόσεις "Ίκαρος" το 1945, και ανέβηκε από τον Κάρολο Κουν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 1948. Μετέφρασε δύο ακόμη θεατρικά έργα του Λόρκα, «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» (1954) και «Ο Περλιμπλίν και η Μπελίσα» (1959), και όλα μαζί με τις μεταφράσεις των ποιημάτων «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας» και «Παραλογή του μισούπνου» από το 1990 και μετά εκδίδονται συγκεντρωμένα στον τόμο: Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, «Θέατρο και ποίηση», απόδοση Νίκου Γκάτσου. Μετέφρασε, επίσης, επτά μονόπρακτα του Τεννεσσή Ουίλλιαμς (1955-59), τη «Φουέντε Οβεχούνα» του Λόπε δε Βέγα (1959), τον «Ιώβ» του Άρτσιμπαλντ Μακ Λης (1959), τον «Πατέρα» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ (1962), το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα« του Ευγένιου Ο΄Νηλ (1965) και άλλα που εκδίδονται σταδιακά από τις Εκδόσεις Πατάκη. Παράλληλα και για βιοποριστικούς λόγους συνεργάστηκε με την «Αγγλοελληνική Επιθεώρηση» ως μεταφραστής και με την Ελληνική Ραδιοφωνία ως μεταφραστής, διασκευαστής και ραδιοσκηνοθέτης.,
Η μεγάλη συνεισφορά του Γκάτσου, ωστόσο, είναι στο τραγούδι ως στιχουργού. Έφερε την ποίηση στον στίχο και κατάφερε να δώσει, κυρίως μέσω της συνεργασίας του με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον κανόνα του ποιητικού τραγουδιού. Συνεργάστηκε, επίσης, με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Δήμο Μούτση, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Χριστόδουλο Χάλαρη, καθώς και με νεώτερους συνθέτες. Γράφοντας συνήθως πάνω στη μελωδία, με πρώτο το «Χάρτινο το φεγγαράκι», μίλησαν στις καρδιές του κόσμου πολλά μεμονωμένα τραγούδια του, καθώς κυκλοφορούσαν σε δισκάκια 45 στροφών, αλλά και ως αυτούσιοι κύκλοι όπως η «Μυθολογία» (1965), το «Ένα μεσημέρι» (1966), η «Επιστροφή» (1970), το «Σπίτι μου σπιτάκι μου» (1972), οι «Δροσουλίτες» 1975, η «Αθανασία» (1976), «Τα παράλογα» (1976), το «Ρεμπέτικο» (1983), ο Χειμωνιάτικος ήλιος, οι Μύθοι μιας γυναίκας, η Σκοτεινή μητέρα, η «Ενδεκάτη εντολή» (1985) ή οι «Αντικατοπτρισμοί» (1993). Το σύνολο του στιχουργικού του έργου βρίσκεται συγκεντρωμένο στον τόμο «Όλα τα τραγούδια» (εκδ. Πατάκη, 1999).
Τάσσο του Φρίουλι
Ο Τάσσο (απεβ. 617) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι, μαζί με τον αδελφό του Κάκκο από το τέλος του πατέρα τους (611) ως το δικό τους.
Νίκος Γκάτσος
Βιογραφία
Ποιήματα και στίχοι του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Δανέζικα, Ισπανικά, Ιταλικά, Καταλανικά, Κορεατικά, Σουηδικά, Τουρκικά, Φινλανδικά.
Τάσσο του Φρίουλι
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.
Νίκος Γκάτσος
Βιογραφία
Το 1987 τιμήθηκε με το Βραβείο του Δήμου Αθηναίων για το σύνολο του έργου του, ενώ το 1991 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Αντεπιστέλλοντος Μέλους της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Γραμμάτων της Βαρκελώνης για τη συμβολή του στη διάδοση της ισπανικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα.Στις 12 Μαΐου 1992 ύστερα από δική του επιθυμία επέστρεψε για πάντα στη γενέτειρά του, Ασέα Αρκαδίας.
Τάσσο του Φρίουλι
Βιογραφία
Περί το 611 οι Άβαροι εισέβαλλαν στο Φρίουλι και ο πατέρας τους σκοτώθηκε πολεμώντας τους. Οι γιοί του Τάσσο, Κάκκο, Ραδοάλδος και Γριμοάλδος διέφυγαν από τους Αβάρους και έτσι απέφυγαν τη σύλληψη· αναδείχθηκαν με επιτυχία διάδοχοι του Γισούλφου Β΄. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας τους κυβέρνησαν τους Σλάβους της κοιλάδας του Γκάιλ μέχρι το Ματρέι και τους επέβαλαν φόρο υποτέλειας. Μία ημέρα ο Τάσσο και ο Κάκκο σκοτώθηκαν μετά από προδοσία από τον Γρηγόριο, έξαρχο της Ραβέννας. Αυτός, αφού κάλεσε τον Τάσσο στην τελετουργική κοπή της γενειάδας, τον κυνήγησε και τον σκότωσε μαζί με τον Κάκκο. Ο Ροδοάλδος και ο Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο και το Φρίουλι περιήλθε στον θείο τους Γρασούλφο Β΄.
Νίκος Γκάτσος
Στίχοι
Όλα τα τραγούδια [συγκεντρωτική έκδοση των στίχων του], εκδ. «Πατάκης», Αθήνα 1999.
Τάσσο του Φρίουλι
Πηγές
Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Νίκος Γκάτσος
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Αμφιθέατρο του Νέρωνα
Το Αμφιθέατρο του Νέρωνα ήταν ξύλινο αμφιθέατρο, που κτίστηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Νέρωνα γύρω στο 64 μ.Χ.
Τοποθεσία
Το αμφιθέατρο βρισκόταν στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius), αν και η ακριβής τοποθεσία του παραμένει άγνωστη. Αρχικά πιστευόταν ότι κατασκευάστηκε στη θέση του κατεδαφισμένου αμφιθεάτρου του Στατιλίου Ταύρου, αλλά τώρα φαίνεται πιο πιθανό, ότι κτίστηκε κοντά στο κατεδαφισμένο αμφιθέατρο του Καλιγούλα στα βόρεια της Saepta Jullia (κτήριο ψηφοφορίας, του Ιουλίου Καίσαρα).
Ιστορία
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκιτο, οι εργασίες για το αμφιθέατρο ξεκίνησαν το 57 μ.Χ., το έτος της δεύτερης υπατείας του Νέρωνα (ήταν μαζί με τον Λούκιο Καλπούρνιο Πίσωνα). Άλλοι υποστηρίζουν ότι κτίστηκε μετά τη Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64, αφού ο Νέρωνας ήθελε να αντικαταστήσει το αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου, τότε το μοναδικό πέτρινο αμφιθέατρο στη Ρώμη, το οποίο είχε καταστραφεί από τη φωτιά. Χρειάστηκε μόνο ένας χρόνος για να ολοκληρωθεί και ο Νέρωνας έκανε παραστάσεις μονομάχων, για να το εγκαινιάσει. Σύμφωνα με τον Βίο του Νέρωνα του Σουητώνιου (XII, 2-3): «στις μάχες μονομάχων που έδωσε [ο Νέρων] σε ένα ξύλινο αμφιθέατρο, το οποίο είχε κτιστεί στο Άρεως Πεδίον σε λιγότερο από ένα χρόνο, κανείς δεν είχε μείνει να σκοτώσει, ούτε εγκληματίες. Έτσι έβαλε 400 συγκλητικούς και 600 Ρωμαίους ιππείς να πολεμήσουν». Ωστόσο η ξύλινη κατασκευή του κτηρίου σήμαινε, ότι δεν διατηρήθηκε πολύ και πιθανότατα καταστράφηκε στην πυρκαγιά του 80.
Περιγραφή
Οι μαρτυρίες του αμφιθεάτρου το περιγράφουν ως μετρίου μεγέθους και κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ξύλο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία αμφιθέατρα της Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Ολίβια Ντε Χάβιλαντ
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Έρολ Φλιν στην ταινία Κάπτεν Μπλαντ (1935)]] Η Ολίβια ντε Χάβιλαντ (αγγλ. Olivia de Havilland, 1 Ιουλίου 1916 – 26 Ιουλίου 2020) ήταν Βρετανίδα ηθοποιός και Αμερικανίδα υπήκοος από το 1941. Η Ντε Χάβιλαντ είναι γνωστή για τη συμμετοχή της ως Μέλανι στην ταινία Όσα παίρνει ο άνεμος, καθώς και για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις ταινίες Κάπτεν Μπλαντ του 1935, Ρομπέν των δασών του 1938 και Ο λάκκος με τα φίδια του 1947. Η αντιπαλότητα με την αδελφή της, την ηθοποιό Τζόαν Φοντέιν, αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων στον χώρο του Χόλυγουντ για χρόνια. Η Ντε Χάβιλαντ βραβεύθηκε με δύο Όσκαρ ερμηνείας για τις ταινίες Δωσ' μου πίσω το παιδί μου το 1946 και Η κληρονόμος του 1949.
Η Ολίβια Μαίρυ ντε Χάβιλαντ γεννήθηκε στο Τόκιο από Βρετανούς γονείς, τον δικηγόρο Ουόλτερ ντε Χάβιλλαντ και την ηθοποιό Λίλιαν Ωγκάστα Φονταίν. Οι γονείς της χώρισαν όταν αυτή ήταν τριών ετών και μεταφέρθηκε με τη μητέρα της και την αδελφή της Τζόαν στην Σαρατόγκα της Καλιφόρνιας. Οι δυο αδελφές είχαν κακές σχέσεις από μικρές και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αποξένωσή τους από το 1975.