cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παραμχάνσα Γιογκανάντα
Η Αυτοβιογραφία Ενός Γιόγκι
Σύμφωνα με τον Φίλιπ Γκόλντμπεργκ το Self-Realization Fellowship, η οργάνωση που ίδρυσε ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα για τη διάδοση των διδασκαλιών του (στην οποία άφησε όλα τα πνευματικά δικαιώματα των βιβλίων του κλπ), δικαιολογείται όταν χρησιμοποιεί το σλόγκαν, "Το Βιβλίο που Άλλαξε τις Ζωές Εκατομμυρίων". Πούλησε περισσότερα από 4 εκατομμύρια αντίτυπα και συνεχίζει. Το 2006, ο εκδότης Self-Realization Fellowship, τίμησε την 60ή επέτειο του Αυτοβιογραφία Ενός Γιόγκι "με μια σειρά εγχειρημάτων που είναι σχεδιασμένα να προωθήσουν την κληρονομιά του ανθρώπου τον οποίο προσφωνούν Γκουρού (δηλαδή Δάσκαλο) εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές του". Για την ακρίβεια, η λέξη γκουρού προέρχεται από το "γκου", σκοτάδι, και το "ρου", αυτός που διώχνει (το σκοτάδι).
Η Αυτοβιογραφία έδωσε έμπνευση σε πολλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του Στηβ Τζομπς (Steve Jobs (1955–2011), συν-ιδρυτή και πρώην πρόεδρο της εταιρείας Apple Inc. Στο βιβλίο Steve Jobs: A Biography ο συγγραφέας γράφει ότι προετοιμαζόμενος για ένα ταξίδι, ο Τζομπς κατέβασε στο iPad2 που είχε την Αυτοβιογραφία Ενός Γιόγκι, "τον οδηγό για τον διαλογισμό και την πνευματικότητα που είχε διαβάσει για πρώτη φορά όταν ήταν έφηβος, μετά την ξαναδιάβασε στην Ινδία και από τότε τη διάβαζε μια φορά τον χρόνο".
Η ταινία AWAKE: The Life of Yogananda (Στα Ελληνικά "Γιογκανάντα: Το Ταξίδι της Αφύπνισης")
Η ταινία με τίτλο AWAKE: The Life of Yogananda,   που μεταφράστηκε στα Ελληνικά "Γιογκανάντα: Το ταξίδι της Αφύπνισης" και προβλήθηκε σε κινηματογράφους, δημιουργήθηκε το 2014 και είναι η ιστορία της ζωής του που γράφτηκε με ουδετερότητα, παράθεση γεγονότων, και μαρτυρίες διάσημων προσωπικοτήτων, όπως του διάσημου μουσικού Ravi Shankar, δηλαδή είναι ντοκιμαντέρ (documentary). Το Self-Realization Fellowship δεν επιτρέπει την πώληση των βιβλίων του στους κινηματογράφους, ούτε δίνει ούτε επιτρέπει διαλέξεις μετά την προβολή της ταινίας, ώστε να διατηρηθεί η δημοσιογραφική φύση του, δηλαδή η ουδετερότητά του. Οι κύριες συνεντεύξεις είναι των George Harrison, Anupam Kher, Reed Rudy, Deepak Chopra, με διευθυντές και σκηνοθέτες Paola di Florio, Lisa Leeman..
ΒΡΑΒΕΙΑ
Κρίγια Γιόγκα
Η "Επιστήμη" της Κρίγια Γιόγκα είναι θεμελιώδης στις διδασκαλίες του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα. Τα δύο κύρια χαρακτηριστικά της επιστήμης σε στενή έννοια είναι ότι αποδεικνύεται με πείραμα (υπάρχει απόδειξη) και ότι "όσες φορές κι αν γίνει το πείραμα κάτω από τις ίδιες συνθήκες, θα έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα". Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα έγραψε στο δίτομο βιβλίο "God Talks With Arjuna: The Bhagavad Gita" ("Ο Θεός μιλά με τον Αρτζούνα: Η Μπάγκαβαντ Γκίτα", μη δημοσιευμένο στα Ελληνικά, δείτε λήμμα εργογραφία), στο κεφάλαιο 6: "Ω γιόγκι! Αν με μία ή δύο βουτιές στον ωκεανό της θεϊκής αντίληψης δεν βρεις τα μαργαριτάρια της κοινωνίας με τον Θεό, μην κατηγορείς τον ωκεανό ότι του λείπει η Θεϊκή Παρουσία! Αντίθετα, το φταίξιμο είναι η ανεπαρκής επιδεξιότητά σου να βουτάς στον ωκεανό! Βυθίσου πάλι και πάλι στον ωκεανό του διαλογισμού και άρπαξε από εκεί τα μαργαριτάρια της ευλογημένης κοινωνίας!" Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα δήλωσε ότι η Κρίγια Γιόγκα λειτουργεί όπως τα μαθηματικά - είναι αδύνατον να αποτύχει. Γι' αυτούς τους λόγους την αποκαλεί "Επιστήμη", και μάλιστα με τη στενή έννοια: διότι όσοι εξασκηθούν σ' αυτήν σωστά, θα έχουν πάντα τα ίδια αποτελέσματα.
Οι διδασκαλίες του βασίζονται στην Μπάγκαβαντ Γκίτα, την "Αγία Γραφή" των Ινδουιστών, που σε μετάφραση σημαίνει "Το τραγούδι του Πνεύματος" ερμηνευμένη (προφορικά μόνο) από τον Λαχίρι Μαχασάγια και τον Σρι Γιουκτέσβαρ, την οποία ερμήνευσε μόνος του, γραπτώς, έχοντας μάθει μόνο τον συγκεκριμένο συμβολισμό στους πρώτους μόνο στίχους του κεφαλαίου Ι της Γκίτα και σε μερικούς συναφείς αφορισμούς του Πατάντζαλι (όταν είδε ότι αυτά τα είχε μάθει τέλεια, ο γκουρού του αρνήθηκε να τον διδάξει περαιτέρω), στις οι Γιόγκα Σούτρα του Πατάντζαλι (Yoga Sutras), καθώς και στα λόγια του Χριστού. Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα ερμήνευσε την Μπάγκαβαντ Γκίτα του Ινδουισμού και την Καινή Διαθήκη του Χριστιανισμού αποδεικνύοντας, σύμφωνα με την ερμηνεία του και τα δικά του επιχειρήματα ότι η αρχική Γιόγκα όπως διδάχθηκε από τον Κρίσνα και ο αρχικός Χριστιανισμός, όπως τον δίδαξε ο Χριστός, συμφωνούν (αυτό ήταν εξάλλου βασικότατο σημείο της αποστολής του, όπως αναφέρεται παραπάνω στους Στόχους και Ιδεώδη της οργάνωσής του), με δύο δίτομα έργα, το "God Talks With Arjuna - The Baghavad Gita" (μη δημοσιευμένο στα Ελληνικά) και με το άλλο δίτομο έργο του "The Second Coming of Christ" ("Η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού", μη δημοσιευμένο στα Ελληνικά).
Κρίγια Γιόγκα σημαίνει η "ένωση" (yoga) με τον Θεό, το Πνεύμα, μέσω συγκεκριμένης τεχνικής (kriya). Η σανσκριτική ρίζα kriya είναι kri, που σημαίνει "κάνω, πράττω, αντιδρώ". Από την ίδια ρίζα προέρχεται και η λέξη κάρμα, η φυσική θεμελιώδης αρχή της αιτίας και του αποτελέσματος. Η Κρίγια Γιόγκα επομένως είναι η «ένωση (γιόγκα) με τον Θεό, μέσω μιας συγκεκριμένης πράξης ή τελετουργίας (κρίγια)». Η Κρίγια Γιόγκα διδάχθηκε μέσω συγκεκριμένης διαδοχής διδασκάλων: Ο Μαχαβατάρ Μπαμπάτζι την αποκάλυψε εκ νέου, καθώς είχε χαθεί κατά τους "Σκοτεινούς Αιώνες", λόγω της μυστικότητας των ιερέων και της αδιαφορίας των ανθρώπων κατά τη σκοτεινή αυτή εποχή, και τη δίδαξε στον μαθητή του Λαχίρι Μαχασάγια με την εντολή σ' αυτόν να τη δίνει σε όσους ειλικρινά αναζητούν τον Θεό, και εκείνος στον κύριο μαθητή του, Σουάμι Σρι Γιούκτεσβαρ Γκιρί, τον γκουρού του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα. Επισημαίνεται ότι, όπως ο ίδιος γράφει, η Κρίγια Γιόγκα είναι ειδικές τεχνικές της Ράτζα Γιόγκα, της ανώτατης και αποκαλούμενης "βασιλικής" (από το ρατζ, που σημαίνει βασιλιάς).
Η Κρίγια Γιόγκα αποτελείται από συγκεκριμένες τεχνικές και δεν περιλαμβάνει σωματικές ασκήσεις, υπάρχει απόλυτη ακινησία. Ο ορισμός της Κρίγια Γιόγκα, η οποία αναφέρεται δύο φορές στην Μπάγκαβαντ Γκίτα και δύο φορές από τον σοφό Πατάντζαλι. από τον Κρίσνα, τον μεγαλύτερο προφήτη της Ινδίας, δίνεται στην Μπάγκαβαντ Γκίτα και από τον αρχαίο σοφό Πατάντζαλι στο έργο του Yoga Sutras (αφορισμοί). Ένας στίχος (Μπάγκαβαντ Γκίτα IV:29) αναφέρει: «Προσφέροντας την εισπνεόμενη ανάσα στην εκπνεόμενη ανάσα και προσφέροντας την εκπνεόμενη ανάσα στην εισπνεόμενη ανάσα, ο γιόγκι εξουδετερώνει και τις δύο ανάσες. Έτσι απελευθερώνει την πράνα από την καρδιά και θέτει υπό τον έλεγχό του τη ζωική δύναμη». Ένας άλλος στίχος της Μπάγκαβαντ Γκίτα (V:27-28) δηλώνει: «Αιώνια ελεύθερος γίνεται ο άριστος στο διαλογισμό, ο οποίος, αναζητώντας τον Υπέρτατο Στόχο, μπορεί να αποσύρεται από εξωτερικά φαινόμενα, εστιάζοντας το βλέμμα του στο σημείο ανάμεσα στα φρύδια και εξουδετερώνοντας τα ίσα ρεύματα της πράνα και της απάνα [που ρέουν] μέσα στα ρουθούνια και τους πνεύμονες, και να ελέγχει τον αισθητήριο νου και τη διάνοια, και να εξαφανίζει την επιθυμία, τον φόβο και τον θυμό». Ο Πατάντζαλι, στη Γιόγκα Σούτρα ΙΙ:1, γράφει: «Η Κρίγια Γιόγκα συνίσταται σε σωματική πειθαρχία, έλεγχο του νου και διαλογισμό στο Ομ». Χρησιμοποιώντας τις λέξεις Κρίγια Γιόγκα, ο Πατάντζαλι αναφερόταν είτε στην τεχνική που αργότερα διδάχθηκε από τον Μπάμπατζι είτε σε κάποια πολύ παρόμοια. Το γεγονός ότι ο Πατάντζαλι αναφερόταν σε μια συγκεκριμένη τεχνική ελέγχου της ζωικής δύναμης αποδεικνύεται από τον αφορισμό του στις Γιόγκα Σούτρα ΙΙ:49, που έχει ως εξής: «Η απελευθέρωση μπορεί να επιτευχθεί μέσω της πραναγιάμα η οποία κατορθώνεται με την αποσύνδεση της ροής της εισπνοής και της εκπνοής». Επισημαίνεται ότι δεν υπάρχουν πολλά είδη Κρίγια Γιόγκα. Η Κρίγια είναι μία, ονομαζόμενη έτσι για να διαχωριστεί από το ευρύτερο σύνολο των τεχνικών Ράτζα Γιόγκα, που στην πλειοψηφία τους περιλαμβάνουν κυρίως αναπνευστικές ασκήσεις.
Όπως είπε ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα, η Κρίγια Γιόγκα είναι μια απλή, ψυχοσωματική μέθοδος με την οποία το ανθρώπινο αίμα απαλλάσσεται από τον άνθρακα και τροφοδοτείται με οξυγόνο. Τα άτομα αυτού του επιπλέον οξυγόνου μεταστοιχειώνονται σε ζωικό ρεύμα που αναζωογονεί τον εγκέφαλο και τα κέντρα της σπονδυλικής στήλης. Σταματώντας τη συσσώρευση φλεβικού αίματος, ο γιόγκι μπορεί να μειώσει ή να σταματήσει τη φθορά των ιστών. Ο προχωρημένος γιόγκι μετασχηματίζει τα κύτταρά του σε ενέργεια. Ο Κρίγια Γιόγκι κατευθύνει νοητικά τη ζωική ενέργεια να περιστρέφεται, προς τα πάνω και προς τα κάτω, γύρω από τα έξι κέντρα της σπονδυλικής στήλης (το πλέγμα του προμήκους μυελού, το αυχενικό πλέγμα, το ραχιαίο πλέγμα, το οσφυϊκό πλέγμα, το πλέγμα του ιερού οστού και αυτό του κόκκυγα). Σύμφωνα με τον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα, ένας άνθρωπος, για να φτάσει στην ένωση με τον Θεό, μια ένωση που όπως λέει είναι ο μόνος προορισμός της ψυχής, διότι εκεί είναι το "σπίτι της", και μπορεί να γίνει και χωρίς γιόγκα, μέσω του νόμου της φυσικής εξελικτικής προόδου της φύσης, χρειάζεται ένα εκατομμύριο χρόνια ζωής στη γη, χωρίς ασθένειες και ατυχήματα και χωρίς παράβαση των νόμων του Θεού. Ο χρόνος αυτός επιμηκύνεται πολύ, σε δύο εκατομμύρια χρόνια και ίσως και περισσότερα, για τον άνθρωπο που δεν ζει έτσι. Η Κρίγια Γιόγκα είναι απλώς μια ταχύτατη συντόμευση του χρόνου αυτού. Μία Κρίγια διαρκεί μισό λεπτό. Μισό λεπτό περιστροφής της ενέργειας γύρω από την ευαίσθητη σπονδυλική στήλη του ανθρώπου παράγει μια λεπτοφυή πρόοδο στην εξέλιξή του. Αυτό το μισό λεπτό της Κρίγια ισοδυναμεί με ένα χρόνο φυσιολογικής πνευματικής εξέλιξης, σύμφωνα με τους αργούς ρυθμούς εξέλιξης της Φύσης.
Η Σρι Ντάγια Μάτα (Sri Daya Mata), πρόεδρος του Self-Realization Fellowship/Yogoda Satsanga of India (SRF/YSS) για πάνω από 55 χρόνια (πέθανε το 2010), και η πιο στενή μαθήτριά του και ιδιαιτέρα γραμματέας του για 20 χρόνια αναφέρει σχετικά, "Η Κρίγια γιόγκα ειναι τόσο αποτελεσματική, τόσο πλήρης, γιατί αφυπνίζει την αγάπη για τον Θεό –την παγκόσμια δύναμη μέσω της οποίας ελκύει ο Θεός όλες τις ψυχές σε επανένωση μαζί Του– στη ζωή του αφιερωμένου μαθητή".
Ο Γιογκανάντα έγραψε στην Αυτοβιογραφία ενός γιόγκι ότι η "πλήρης και πραγματική τεχνική θα πρέπει να διδάσκεται από εξουσιοδοτημένο Κρίγια Γιόγκι μοναχό του Self-Realization Fellowship/Yogoda Satsanga Society of India" Και έτσι γίνεται πράγματι. Η πρόεδρος του Self-Realization Fellowship/Yogoda Satsanga of India, η Σρι Μριναλίνι Μάτα, στενότατη μαθήτριά του, πέθανε στις 3 Αυγούστου 2017. Ο νέος Πρόεδρος είναι ο Αδελφός Τσιντάναντα (Brother Chdananda).
Θάνατος
Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα πέθανε (σύμφωνα με τους μαθητές του εισήλθε στο μαχασαμάντι, που σημαίνει τελική, συνειδητή έξοδο από το σώμα του) στις 7 Μαρτίου του 1952. Τις ημέρες που προηγήθηκαν του θανάτου του, άφηνε σαφείς υπαινιγμούς ότι είχε έρθει η ώρα να αφήσει αυτόν τον κόσμο. Παλιότερα είχε πει: "Θα αφήσω αυτόν τον κόσμο όρθιος, μιλώντας για την Ινδία". Η προφητεία επαληθεύθηκε. Σύμφωνα με την αυτόπτη μάρτυρα Ντάγια Μάτα, μια από τις αρχικές και πιο στενές μαθήτριές του, κατά την ολοκλήρωση μιας ομιλίας του προς τιμή του Πρεσβευτή της Ινδίας Binay Ranjan Sen, μίλησε για την Ινδία και την Αμερική, τη συνεισφορά τους στην παγκόσμια ειρήνη και πρόοδο και τη μελλοντική συνεργασία τους, εκφράζοντας την ελπίδα του για έναν "Ενωμένο Κόσμο". Τελείωσε την ομιλία του διαβάζοντας από το ποίημά του "Η Ινδία μου", ολοκληρώνοντας με τη φράση "Εκεί όπου ο Γάγγης, τα δάση, οι σπηλιές των Ιμαλαΐων και οι άνθρωποι ονειρεύονται τον Θεό - είμαι καθαγιασμένος, το σώμα μου άγγιξε αυτή τη γη". Καθώς έλεγε αυτά τα λόγια, ανασήκωσε τα μάτια του στο κέντρο Κουτάστα (στο άτζνα τσάκρα, ανάμεσα στα δύο φρύδια, στο πνευματικό μάτι) και το σώμα του έπεσε στο δάπεδο. Η Ινδία τον ανακήρυξε "έναν από τους μεγάλους αγίους της", όπως αναφέρεται στην αγγλική Wikipedia, "commemorative stamp 1977".
Ισχυρισμοί περί μη αποσύνθεσης
Όπως καταγράφθηκε στο Time Magazine στις 4 Αυγούστου 1952, ο Χάρι Τ. Ρόου διευθυντής στο νεκροτομείο του Λος Άντζελες στο Γκέντέιλ της Καλιφόρνια έστειλε στο Self-Realization Fellowship ένα επικυρωμένο από συμβολαιογράφο γράμμα, από το οποίο πάρθηκαν τα ακόλουθα αποσπάσματα:.
"«Η απουσία οποιωνδήποτε ενδείξεων οπτικής σήψης στο νεκρό σώμα του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα είναι η πιο εξαιρετικά ασυνήθιστη περίπτωση που έχουμε δει. […] Καμία υλική αποσύνθεση δεν ήταν ορατή στο σώμα του ακόμα και είκοσι μέρες μετά τον θάνατο. […] Καμία ένδειξη μούχλας δεν υπήρχε στο δέρμα του και καμία ορατή αφυδάτωση δεν υπήρξε στους σωματικούς ιστούς. Αυτή η κατάσταση της τέλειας συντήρησης του σώματος είναι, καθ’ όσον γνωρίζουμε από τα ιατρικά χρονικά, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά. […] Την ώρα που παρέλαβε το σώμα του Γιογκανάντα, το προσωπικό του Νεκροτομείου περίμενε να παρατηρήσει, μέσα από το γυάλινο κάλυμμα του φερέτρου, τις συνήθεις ενδείξεις της σταδιακής σωματικής σήψης. Η κατάπληξή μας αυξανόταν καθώς περνούσαν οι μέρες χωρίς να επιφέρουν οποιαδήποτε ορατή αλλαγή στο σώμα καθώς το παρατηρούσαμε. Το σώμα του Γιογκανάντα ήταν προφανώς σε μια απίστευτη κατάσταση μη μεταβλητότητας. […] »Καμία οσμή σήψης δεν αναδύθηκε από το σώμα του οποιαδήποτε στιγμή. […] Η εμφάνιση του Γιογκανάντα στις 27 Μαρτίου, ακριβώς πριν το μπρούτζινο κάλυμμα του φερέτρου τεθεί στη θέση του, ήταν η ίδια όπως στις 7 Μαρτίου. Στις 27 Μαρτίου φαινόταν τόσο φρέσκος και ανέγγιχτος από τη σήψη όσο φαινόταν την ημέρα του θανάτου του. Στις 27 Μαρτίου δεν υπήρχε καμία ένδειξη ώστε να πούμε ότι το σώμα του είχε υποστεί οποιαδήποτε ορατή αποσύνθεση. Γι’ αυτούς τους λόγους δηλώνουμε ξανά ότι η περίπτωση του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα είναι μοναδική στην εμπειρία μας»."
Ο Ρόμπερτ Τοντ Κάρολ στο βιβλίο του The Skeptic's Dictionary (Το Λεξικό του Σκεπτικιστή) έγραψε ότι ο διευθυντής του Φόρεστ Λόουν έδωσε μεν ακριβή αναφορά, αλλά η επίκληση της έλλειψης σημείων αποσύνθεσης ως εξαιρετικό φαινόμενο είναι παραπλανητική. Ένα τυπικά βαλσαμωμένο σώμα δεν θα δείξει σημεία αποσύνθεσης για 1-5 μήνες, χωρίς τη χρήση κατάψυξης ή σχετικής κρέμας. Sheeeeesh
Ελληνικές εκδόσεις
Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφόρησαν με χρονολογική σειρά οι παρακάτω εκδόσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικοί ηγέτες Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ινδοί συγγραφείς Κατηγορία:Ινδοί αυτοβιογράφοι
Κροτσέττα ντελ Μοντέλλο
Η Κροτσέττα ντελ Μοντέλλο (ιταλικά: Crocetta del Montello, βενετικά: Crozeta ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Ηρακλής (αποσαφήνιση)
Ο Ηρακλής ήταν εκτός από τον ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, και άλλα πρόσωπα.
Το όνομά του δόθηκε και στα εξής:
Άγιος
Ηρακλης
Ρωμαϊκή Βρετανία
Η επαρχία της Βρετανίας, λατιν.: provincia Britannia, ήταν το έδαφος που έγινε η ρωμαϊκή επαρχία της Βρετανίας μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Βρετανίας, αποτελούμενη από ένα μεγάλο μέρος του νησιού της Μ. Βρετανίας. Η κατοχή κράτησε από 43 μ.Χ. έως το 410 μ.Χ.
Ο Ιούλιος Καίσαρας εισέβαλε στη Βρετανία το 55 και το 54 π.Χ. ως μέρος των Γαλατικών Πολέμων του. Σύμφωνα με τον Καίσαρα, οι Βρετανοί είχαν καταληφθεί ή αφομοιωθεί πολιτιστικά από βελγικές φυλές κατά τη βρετανική εποχή του σιδήρου, και βοηθούσαν τους εχθρούς του Καίσαρα. Οι Βέλγοι (Belgae) ήταν η μόνη κελτική φυλή, που διέσχισε τη θάλασσα στη Βρετανία, καθώς για όλες τις άλλες κελτικές φυλές αυτή η γη ήταν άγνωστη. Έλαβε φόρο υποτέλειας, εγκατέστησε τον φιλικό βασιλιά Mανδουβράκιο στους Tρινοβάμτες και επέστρεψε στη Γαλατία. Οι προγραμματισμένες εισβολές υπό τον Αύγουστο ακυρώθηκαν το 34, 27 και 25 π.Χ. Στα 40 μ.Χ. ο Καλιγούλας συγκέντρωσε 200.000 άνδρες στη Μάγχη στην ήπειρο, μόνο για να τους βάλει να μαζέψουν κοχύλια (musculi) σύμφωνα με τον Σουητόνιο, ίσως ως συμβολική χειρονομία για να κηρύξουν τη νίκη του Καλιγούλα στη θάλασσα. Τρία χρόνια αργότερα ο Κλαύδιος οδήγησε τέσσερις λεγεώνες, που εισέβαλλαν στη Βρετανία για να αποκαταστήσουν τον εξόριστο βασιλιά Βέρικα στους Ατρεβάτες. Οι Ρωμαίοι νίκησαν τους Κατουβελαύνους, και στη συνέχεια οργάνωσαν τις κατακτήσεις τους ως επαρχία της Βρετανίας. Μέχρι το 47 μ.Χ. οι Ρωμαίοι κατείχαν τα εδάφη νοτιοανατολικά της via Fosse. Ο έλεγχος στην Ουαλία καθυστέρησε, λόγω των ανατροπών και των επιπτώσεων της εξέγερσης της Βοαδίκειας, αλλά οι Ρωμαίοι επεκτάθηκαν σταθερά προς τα βόρεια.
Υπό τους Αυτοκράτορες του 2ου αι., Αδριανό και Αντωνίνο Πίο, κτίστηκαν δύο τείχη για να υπερασπιστούν τη ρωμαϊκή επαρχία από τους Καληδονίους, των οποίων τα βασίλεια στα υψίπεδα της Σκωτίας δεν ελέγχονταν ποτέ. Γύρω στο 197 μ.Χ. οι Μεταρρυθμίσεις των Σεβήρων χώρισαν τη Βρετανία σε δύο επαρχίες: την Άνω (Ορεινή) Βρετανία και την Κάτω (Πεδινή) Βρετανία. Κατά τη διάρκεια των Διοκλητιανών Μεταρρυθμίσεων, στα τέλη του 3ου αι., η Βρετανία χωρίστηκε σε τέσσερις επαρχίες υπό τη διεύθυνση ενός εκπρόσωπου (vicarius), ο οποίος διοικούσε τη διοίκηση της Βρετανίας. Μία πέμπτη επαρχία, η Βαλέντια, μαρτυρείται στα τέλη του 4ου αι. Για μεγάλο μέρος της μεταγενέστερης περιόδου της ρωμαϊκής κατοχής, η Βρετανία υπέστη επιδρομές βαρβάρων, και συχνά ερχόταν υπό τον έλεγχο αυτοκρατορικών σφετεριστών και αυτοκρατορικών διεκδικητών. Η τελική αποχώρηση των Ρωμαίων από τη Βρετανία έγινε γύρω στο 410. Τα ιθαγενή βασίλεια θεωρείται ότι σχημάτισαν την Υπορωμαϊκή Βρετανία μετά από αυτό.
Μετά την κατάκτηση της Βρετανίας, εμφανίστηκε ένας ξεχωριστός Ρωμανο-Βρετανικός πολιτισμός καθώς οι Ρωμαίοι εισήγαγαν βελτιωμένη γεωργία, πολεοδομικό σχεδιασμό, βιομηχανική παραγωγή και αρχιτεκτονική. Η Ρωμαϊκή θεά Britannia έγινε η γυναικεία προσωποποίηση της Βρετανίας. Μετά τις αρχικές επιδρομές, οι Ρωμαίοι ιστορικοί αναφέρουν γενικά τη Βρετανία μόνο παροδικά. Έτσι, οι περισσότερες σημερινές γνώσεις προέρχονται από αρχαιολογικές έρευνες και περιστασιακά επιγραφικά στοιχεία, που επαινούν τα βρετανικά επιτεύγματα ενός Αυτοκράτορα. Ρωμαίοι πολίτες εγκαταστάθηκαν στη Βρετανία από πολλά μέρη της Αυτοκρατορίας.
Πρώιμη επαφή
μικρογραφία| Η απόβαση του Ιούλιου Καίσαρα.
Ρωμαϊκή εισβολή
μικρογραφία| Η αποβίβαση των Ρωμαίων στην ακτή τού Κεντ (Cassell's History of England, Vol. I – ανώνυμος συγγραφέας και καλλιτέχνες, 1909). αριστερά|μικρογραφία| Οι κατακτήσεις υπό τον Aύλο Πλαύτιο, επικεντρώθηκαν στην εμπορικά πολύτιμη νοτιοανατολική Βρετανία.
Εγκαθίδρυση της ρωμαϊκής κυριαρχίας
Ρωμαϊκή εισβολή στη Βρετανία αριστερά|μικρογραφία|Το ρωμαϊκό οχυρό Τέμπλμπορω στο Βόρειο Γιόρκσαϊρ. Η αναπαράσταση έγινε για το Μουσείο και Πινακοθήκη Ρόθερχαμ.
Κατοχή και υποχώρηση από τη νότια Σκωτία
αριστερά|μικρογραφία| Το [[τείχος του Αδριανού βλέπει ανατολικά από το Ρωμαϊκό Φρούριο Χάουζστεντς (Vercovicium).]] αριστερά|μικρογραφία| Πίνακας της Πρώτης Ευρώπης. Μία [[ξυλογραφία του 1486, αντίγραφο του χάρτη της Ρωμαϊκής Βρετανίας του Πτολεμαίου του 2ου αι.]]
3ος αιώνας
μικρογραφία| Βόρειες εκστρατείες, 208–211.
Οι μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού
δεξιά|μικρογραφία| Μία πιθανή διάταξη των ύστερων ρωμαϊκών επαρχιών, με τη [[Valentia (Ρωμαϊκή Βρετανία)|Βαλεντία ανάμεσα στα τείχη.]] δεξιά|μικρογραφία| Άλλη μία πιθανή ρύθμιση, με άλλες πιθανές τοποθετήσεις της [[Valentia (Ρωμαϊκή επαρχία)|Βαλεντίας σημειωμένες.]]
4ος αιώνας
μικρογραφία|323x323εσ| Ρωμαϊκές πόλεις και βίλες του 4ου αι. μικρογραφία|322x322εσ| 4ος αιώνας: Βαθμός εκρωμαϊσμού.
Αντρέ Μπωντέν
Ο Αντρέ Μπωντέν (André Beaudin, 1895-1979) ήταν Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης που ανήκε στη λεγόμενη Σχολή του Παρισιού.
Ρωμαϊκή Βρετανία
Τέλος της ρωμαϊκής κυριαρχίας
μικρογραφία| Ρωμαϊκή Βρετανία το 410.
Οικονομία
μικρογραφία| Βιομηχανική παραγωγή στη Ρωμαϊκή Βρετανία. μικρογραφία| Ανάπτυξη των [[Χρυσωρυχεία Dolaucothi|χρυσωρυχείων Dolaucothi στην Ουαλία.]]
Αντρέ Μπωντέν
Βιογραφία
Η πρώτη ατομική έκθεση του Μπωντέν πραγματοποιήθηκε το 1923 στην Γκαλερί Περσιέ του Παρισιού και είχε οργανωθεί από τον κριτικό τέχνης, Μαξ Ζακόμπ. Ακολούθησαν νέες ατομικές εκθέσεις σε άλλες γκαλερί της πόλης ενώ το 1937 παρουσίασε για πρώτη φορά τα έργα του στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Τα επόμενα χρόνια παρουσίασε τα έργα του στη ζωγραφική και τη γλυπτική σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελβετία, την Αργεντινή, τη Βραζιλία, την Ελλάδα κ.α. Το 1953 η Kunsthalle της Βέρνης πραγματοποίησε την πρώτη αναδρομική έκθεση των έργων του.
Ρωμαϊκή Βρετανία
Πόλη και χώρα
αριστερά|μικρογραφία| Η Βρετανία, όπως φαίνεται στoν [[Xάρτη του Πόιτινγκερ (σύγχρονο αντίγραφο του 1897).]]
Ειδωλολατρικός
μικρογραφία| Καλλιτεχνική ανακατασκευή του [[Ρωμαϊκός ναός Pagans Hill|Ρωμαϊκού Ναού στον λόφο Παγανιστών, στο Σόμερσετ.]]
Αντρέ Μπωντέν
Τεχνοτροπία
Μετά την σταδιακή απομάκρυνση από τον κυβισμό κατά τη δεκαετία του '30, ο Μπωντέν στράφηκε προς πιο ασύμμετρες δημιουργίες, δημιουργώντας αρμονικές συνθέσεις με στοιχεία λυρισμού τα οποία του απέφεραν αργότερα διεθνή φήμη. Ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που εναντιώθηκαν εικαστικά στην συνέχεια του ρεύματος του κυβισμού και θεωρείται ένας κύριους εκπροσώπους της σχολής του Παρισιού.
Ρωμαϊκή Βρετανία
Ειδωλολατρικός
μικρογραφία| Τοιχογραφία με το [[Χι Ρο|Χ-Ρ τού 4ου αι. από τη Ρωμαϊκή Βίλα Λόλινγκστοουν, Κεντ, η οποία περιέχει τις μοναδικά γνωστές χριστιανικές ζωγραφιές από τη ρωμαϊκή εποχή στη Βρετανία. ]]
Αντρέ Μπωντέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Ρωμαϊκή Βρετανία
Περιβαλλοντικές αλλαγές
μικρογραφία| Ρωμαϊκοί δρόμοι γύρω στο 150 μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας ανά περίοδο Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βρετανικών Νησιών Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Συντηρητικό Κόμμα Γεωργίας
Το Συντηρητικό Κόμμα της Γεωργίας ( საქართველოს კონსერვატიული პარტია, σύντμηση: SKP) είναι ένα κεντροδεξιό και εθνικιστικό πολιτικό κόμμα που δραστηριοποιείται στη Γεωργία από το 2001. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Γεωργιανός πολιτικό Ζβιάντ Τζιτζιγκούρι.
Το 2011 προσχώρησε στον συνασπισμό Γεωργιανό Όνειρο που κέρδισε στις εκλογές του 2012. Είναι μέλος των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στη Γεωργία
Αρένα Οκινάουα
Η Αρένα Οκινάουα (ιαπωνικά: 沖縄アリーナ), επίσης προσωρινά γνωστή ως Αρένα Πολλαπλών Χρήσεων της Οκινάουα, είναι κλειστή αρένα στην Οκινάουα της Ιαπωνίας. Άνοιξε το 2020 και θα είναι ένας από τα γήπεδα διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης του 2023.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία| Εργοτάξιο Τα σχέδια για την κατασκευή της Αρένας Οκινάουα είχαν γίνει ήδη από το 2015. Το 2016, ανακοινώθηκε ότι ο αθλητικός χώρος θα κατασκευαστεί πάνω από την τοποθεσία που καταλαμβάνεται από τον δακτύλιο της πόλης Οκινάουα δίπλα στο αθλητικό πάρκο Κόζα. Ο Σατσίγιο Κουουάε, ο δήμαρχος της πόλης, παρουσίασε το γενικό σχέδιο για την αρένα πολλαπλών χρήσεων χωρητικότητας 10.000 ατόμων στις 12 Ιουλίου 2016. Η εγκατάσταση θα έχει πέντε ορόφους πάνω από το έδαφος και θα έχει χώρο στάθμευσης για 1.000 οχήματα.
Η Αρένα Οκινάουα θα έχει συνολική έκταση 26.000 τετραγωνικά μέτρα. Το εκτιμώμενο συνολικό κόστος της, συμπεριλαμβανομένων των εγκαταστάσεων στάθμευσης της, είναι 17 δισεκατομμύρια γιεν.
Η κατεδάφιση του δακτυλίου είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2017 και ακολούθησε η κατασκευή του ίδιου του κτιρίου της αρένας. Η τελετή θεμελίωσης πραγματοποιήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2018 και προγραμματίζεται να ανοίξει τον Σεπτέμβριο του 2020.
Χρήση
Θα είναι το μοναδικό γήπεδο της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης του 2023, το οποίο θα διοργανωθεί επίσης από κοινού από τις Φιλιππίνες και την Ινδονησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ιαπωνία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ιαπωνία
Φάρρα ντι Σολίγκο
Η Φάρρα ντι Σολίγκο (ιταλικά: Farra di Soligo, βενετικά: Fara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Κομ Όμπο
μικρογραφία|Ο αρχαίος ναός της Κομ Όμπο Η Κομ Όμπο (αραβικά : كوم أمبو) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ασουάν. Στην αρχαία Αίγυπτο ήταν γνωστή ως Νουμπτ (Nubt), στην ελληνιστική περίοδο σαν Όμβοι ή Όμβος (Ὄμβοι & Ὀμβος), στα λατινικά ως Άμπο (Ambo) και στα Κοπτικά Εμπο. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Νείλου, απέχει 40 χλμ από το Ασουάν και 150 χλμ από το Λούξορ, έχει περίπου 75.000 κατοίκους. Είναι γνωστή για τον αρχαίο Ναό της κτίσμα του 2ου αι. π.Χ..
Ιστορία
Η Κομ Όμπο με την αρχαία αιγυπτιακή ονομασία Nbyt ήταν η πρωτεύουσα της πέμπτης νομής της Άνω Αιγύπτου. Με αυτό το όνομα αναφέρεται για πρώτη φορά στην πρώτη ενδιάμεση περίοδο. Από το Μέσο Βασίλειο διασώζεται διακοσμημένος τάφος. Κατά την πτολεμαϊκή περίοδο λεγόταν Όμβοι και ήταν κοντά στην Ελεφαντίνη το διοικητικό κέντρο της περιοχής. Στις όχθες του Νείλου σήμερα βρίσκεται ο ναός με τη λατρεία των δύο θεών Σομπέκ, ο θεού κροκόδειλου, και του Ώρος.
Τα ερείπια του ναού ήταν κατά το ήμισυ θαμμένα στην άμμο όταν το 1893 ο Τζάκοβ ντε Μόργκαν (Jacques de Morgan) ανάσκαψε και αποκατέστησε τον ναό. Λόγω των πλημμυρών του Νείλου ένα τμήμα του ναού έχει καταστραφεί.
Η σημερινή πόλη
Οι κάτοικοι της σημερινής Κομ Όμπο έχουν κύρια ασχολία τους εκτός τον τουρισμό την καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου για την παραγωγή ζάχαρης και το βαμβάκι. Μεταξύ 1963 και 1965, 60.000 μετανάστες από την Νουβία εγκαταστάθηκαν σε 34 χωριά γύρω από την πόλη λόγω της ανόδου των υδάτων της λίμνης Νάσερ μετά την κατασκευή του φράγματος Ασουάν. Ο συνολικός αριθμός των εποίκων ανέρχεται σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Ακταιωρός
thumb|Ο Rayo (P-42), Ισπανικό Πολεμικό Ναυτικό
Με τον επίσημο ελληνικό όρο ακταιωρός χαρακτηρίζονται διάφοροι τύποι πολεμικών πλοίων που λόγω του μικρού τους εκτοπίσματος και των περιορισμένων ναυτικών τους δυνατοτήτων είναι περισσότερο κατάλληλα για τη φρούρηση των ακτών, διαύλων, και συναφείς αποστολές, περιπολίες, συνοδείες, επείγουσες μεταφορές κ.λπ. που ενεργούνται κατά κανόνα σε μικρές αποστάσεις από τις ακτές, ή σε περιορισμένους θαλάσσιους χώρους.
Τόσο κατά το Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όλες οι εμπόλεμες Χώρες χρησιμοποίησαν μεγάλη ποικιλία τέτοιων σκαφών διαφορετικών τύπων πλοίων με πολλές επιτυχίες. Σε τέτοια κατηγορία υπάγονται και οι τορπιλάκατοι αν και παρουσιάζουν χαρακτηριστική διαφορά λόγω της μεγάλης τους ταχύτητας που ξεπερνά τους 30 κόμβους και θεωρούνται σαφώς επιθετικά, ενώ οι συνήθεις ακταιωροί έχουν ταχύτητες μέχρι 25 κόμβους και ελαφρότερο οπλισμό.
Ειδικά στο Β' Π.Π. οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν μεγάλο αριθμό ακταιωρών στη Θάλασσα της Μάγχης καθώς και στη Βαλτική που χαρακτηρίζονταν με τα γράμματα Ε, L και R, ανάλογα του τύπου τους με αρκετές επιτυχίες σε βάρος κυρίως των αγγλικών πλοίων και νηοπομπών. Επίσης το αγγλικό και αμερικανικό ναυτικό χρησιμοποίησαν ακταιωρούς σε μεγάλο αριθμό. Εκ των αγγλικών αυτών ακταιωρών εφοδιάσθηκε και το τότε ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό στη περίοδο 1945 μέχρι 1947 τα οποία και αποκρυσταλλώθηκαν τελικά σε δύο τύπους: ακταιωρούς και ακτοφυλακίδες.
Σήμερα ο όρος ακταιωρός έχει δώσει περισσότερο τη θέση του στο γενικότερο όρο "περιπολικό". Έτσι ακταιωροί χαρακτηρίζονται σήμερα όλα τα μεγάλα σκάφη του Λιμενικού Σώματος και ακτοφυλακίδες τα άλλοτε σκάφη των τελωνειακών αρχών και της πρώην Θαλάσσιας Οικονομικής Αστυνομίας (ΘΟΑ). Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό δεν διαθέτει ακτοφυλακίδες ή ακταιωρούς.
Πηγές
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικές ακταιωροί
Λορέντσο του Αμάλφι
Ο Λορέντσο (Lorenzo d'Amalfi) (... – Ρώμη, 1049) ήταν αρχιεπίσκοπος Αμάλφι και συγγραφέας.
Άγνωστο πότε γεννήθηκε, το πρώτο που είναι γνωστό για τον Λορέτσο ήταν μοναχός στο Μόντε Κασσίνο γύρω στο Νοέμβριο του 1021 και είχε ηγετικό ρόλο στο έργο ανακαίνισης που πραγματοποιήθηκε στο ίδιο το μοναστήρι.
Διορίστηκε αρχιεπίσκοπος Αμάλφι τον Ιούλιο του 1029 από τον Πάπα Ιωάννη ΙΘ΄. Το 1039, όταν η Αμάλφι κατακτήθηκε από τον Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο, πήγε σε αναγκαστική εξορία. Αρχικά βρήκε φιλοξενία στη Φλωρεντία και από το 1045 φιλοξενήθηκε στη Ρώμη από τον αρχιεπίσκοπο Τζιοβάνι Γκρασιάνο, τον μελλοντικό Πάπα Γρηγόριο, παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του.
Ο Λορέντσο συνέταξε μια ανθολογία αποσπασμάτων από κλασικούς συγγραφείς που σώζονται στον Lat code. Z.497, cc. 19r-58v, της Εθνικής Μαρκιανής Βιβλιοθήκης στη Βενετία. Έγραψε κι πολλά αγιογραφικά έργα.
Πλάτων Μαρλαφέκας
O Πλάτωνας Μαρλαφέκας είναι Αντιπρόεδρος της εταιρείας αναψυκτικών και χυμών «Λουξ Μαρλαφέκας ΑΒΕΕ» και Πρόεδρος Επιμελητηρίου Αχαΐας από το 2012.
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1972. Σπούδασε Προγραμματιστής – Αναλυτής Η/Υ και Marketing. Από μικρός ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση αναψυκτικών Λουξ. Παράλληλα με τις σπουδές του, το 1989 ανέλαβε μαζί με τα αδέλφια του, Ιωάννη και Κωνσταντίνο, τα ηνία της επιχείρησης «Παν. Μαρλαφέκας & Υιοί ΟΕ». Σήμερα, είναι Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αχαΐας και διατελεί Α’ Αντιπρόεδρος του Περιφερειακού Επιμελητηριακού Συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας. Επίσης, εκπροσωπεί το Επιμελητήριο Αχαΐας και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Επιχειρηματιών των Ευρωεπιμελητηρίων από το 2016.
Επιπλέον, έγινε μέλος του Δ.Σ. της δεξαμενής σκέψης ΡΕΥΜΑ το 2017, όπου εξελέγη εκ νέου και το 2018, ενώ έχει διατελέσει Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. των Παράκτιων Μεσογειακών Αγώνων. Από τον Ιούλιο του 2020 αποτελεί Μέλος της «Οργανωτικής Επιτροπής Διοργανώσεων Μηχανοκίνητου Αθλητισμού», με διετή θητεία. Παράλληλα, τον Φεβρουάριο του 2021 ανέλαβε την προεδρία του Περιφερειακού Επιμελητηριακού Συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας και λίγο αργότερα εκλέχθηκε Πρόεδρος του ΕΦΕΠΑΕ.
Ο ίδιος με τα αδέλφια του Ιωάννη και Κωνσταντίνο, και η εταιρεία, έχουν λάβει πολλαπλές διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι τα τρία αδέλφια τιμήθηκαν με το βραβείο «Κούρος», ενώ το 2016 η Λουξ διακρίθηκε ως «Public National Champion». Επιπλέον, η οικογένεια απέσπασε μια ακόμη διάκριση στην κατηγορία «Επιχειρηματική Αριστεία» των βραβείων Made in Greece και το βραβείο «Επώνυμο Ελληνικό Προϊόν». Ακόμα, το 2017 η Λουξ αναδείχθηκε σε Superbrand στα βραβεία Corporate Superbrand Greece, απέσπασε διάκριση «Περιφερειακής Αριστείας» στην διοργάνωση των βραβείων «Ελληνική Αξία» 2019 από τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣBE) και τιμήθηκε ως «Επιχείρηση και Παράδοση» στα ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΒΕΑ 2020. Το 2021 απέσπασε το βραβείο “Export Leaders Awards” ενώ διακρίθηκε ως «Πρωταγωνιστής της Ελληνικής Οικονομίας» για τις οικονομικές επιδόσεις της κατά τη δεκαετία 2010-2020.
Στον ελεύθερο χρόνο του ο Πλάτωνας Μαρλαφέκας ασχολείται με το μηχανοκίνητο αθλητισμό (Formula, Kart), καθώς και με σκι βουνού, ιστιοπλοΐα και τένις. Συμμετείχε σε αγώνες Formula Gloria στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Το 2000 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Kart Ελλάδος στην κατηγορία Ε125.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδηγοί καρτ Κατηγορία:Έλληνες οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Μπερμρίνγκ
Το Μπερμερίνγκ (Μπερμερίνγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Λεοντόπολη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Λεοντόπολη ή Λεοντόπολις, Λεόντων πόλις ήταν γνωστές στην αρχαιότητα οι παρακάτω πόλεις :
9 Φεβρουαρίου
Δεκέμβριος | Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος
8 Φεβρουαρίου | 9 Φεβρουαρίου | 10 Φεβρουαρίου
Η 9η Φεβρουαρίου είναι η 40ή ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 335 ημέρες (336 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Πάολο Εμίλιο Φιλονάρντι
Ο Πάολο Εμίλιο Φιλονάρντι (Bauco, 1580 - Ρώμη, 24 Απριλίου 1624) ήταν Ιταλός Καθολικός αρχιεπίσκοπος.
Ο Πάολο ξεκίνησε από νωρίς εκκλησιαστική καριέρα όπως πολλά άλλα μέλη της οικογένειας Φιλονάρντι. Στις 5 Απριλίου 1616 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Αμάλφι, μια θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του. Στις 19 Απριλίου 1616 διορίστηκε αποστολικός νούτσιο στο Βασίλειο της Νάπολης, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 26 Μαρτίου 1621.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Αμάλφι Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Μαγδαληνή ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Η Μαγδαληνή, γαλλ. Madeleine de La Tour d'Auvergne (1498 - 28 Απριλίου 1519) από τον Οίκο ντε Λα Τουρ ήταν κόρη του κόμη του Ωβέρν και με τον γάμο της έγινε κυβερνήτης της Φλωρεντίας και δούκισσα του Ουρμπίνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1518 τον Λαυρέντιο Β΄ των Μεδίκων κυβερνήτη της Φλωρεντίας και δούκα του Ουρμπίνο και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Σαραντάπορο Λάρισας
Το Σαραντάπορο είναι ιστορικός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά
Το Σαραντάπορο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης, στη στρατηγική θέση των ομώνυμων "Στενών του Σαρανταπόρου", σε υψόμετρο 840 μέτρα. Απέχει περίπου 27 χλμ. ΒΔ. από την Ελασσόνα (έδρα του δήμου), 28 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τα Σέρβια και 67 χλμ. ΒΔ. από την Λάρισα.
Τα στενά αποτελούν το φυσικό πέρασμα μεταξύ της Θεσσαλίας και της Δυτικής Μακεδονίας και σχηματίζονται μεταξύ της οροσειράς των Καμβουνίων και της οροσειράς των Πιερίων. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή 2011 ανέρχεται σε 580 κατοίκους ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 907. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Ιστορία
Η στρατηγική σημασία των Στενών του Σαραντάπορου είχε επισημανθεί από την αρχαιότητα. Τα στενά αυτά πέρασε ο Ξέρξης το 480 π.Χ. όταν κατέρχονταν προς την αρχαία Αθήνα.
Υπάρχουν αναφορές για την ύπαρξη του σημερινού οικισμού από το 17ο αιώνα. Στα μέσα του 19ου αποτελούσε τσιφλίκι κάποιου Μάντζιαρη από τη Βερδικούσσα. Την περίοδο της τουρκοκρατίας έφερε το όνομα Γλίκοβο (μέχρι το 1927).
Απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό στις 9 Οκτωβρίου του 1912 κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου, στη περιοχή του οποίου, παρά τον ομώνυμο χείμαρρο,  η ελληνική στρατιά υπό την αρχιστρατηγία του Διαδόχου Κωνσταντίνου έδωσε την ομώνυμη σπουδαία Μάχη του Σαραντάπορου, κατά την οποία, υπό την άτακτη φυγή του τουρκικού στρατού, (Στρατιάς νοτίου Μακεδονίας), περιήλθαν στους Έλληνες, ως λάφυρα, 22 τουρκικά πυροβόλα και πληθώρα πυρομαχικών. Σήμερα στον ίδιο χώρο λειτουργεί το Μουσείο της Μάχης του Σαρανταπόρου που βρίσκεται επί της αμαξιτής οδού Λάρισας - Κοζάνης, απέναντι από το τουρκικό Χάνι του Χατζηγώγου. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο,και ειδικότερα κατά τη γερμανική κατοχή οι Γερμανοί εισβάλλοντας στο Σαραντάπορο κατέστρεψαν εκ του συνόλου των 145 οικιών, ολοσχερώς τις 137 και μερικώς τις 7.
Σημειώνεται ότι στα όρια του χωριού βρίσκεται αρχαιολογικός χώρος προκλασικής εποχής, ο οποίος είναι επισκέψιμος για το κοινό. Έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι, θέατρο και αναθεματικές στήλες από (αταύτιστο ακόμα) αρχαίο οικισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Κλίμακα Δραστηριοτήτων Καθημερινής Ζωής του Μπρίστολ
Η Κλίμακα Δραστηριοτήτων Καθημερινής Ζωής του Μπρίστολ [Bristol Activities of Daily Living Scale (BADLS)] είναι ένα ερωτηματολόγιο 20 σημείων σχεδιασμένο να μετράει την ικανότητα κάποιου με άνοια στην εκτέλεση Δραστηριοτήτων Καθημερινής Ζωής, όπως το ντύσιμο, η προετοιμασία φαγητού και η χρήση μεταφορικών μέσων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εργοθεραπεία
Παπά Χάνια Ηλείας
Τα Παπά Χάνια είναι μικρό πεδινό χωριό της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 74 μέτρα, τα οποία βρίσκονται σε απόσταση 35 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Πύργο, 15 χλμ. Α. από τα Κρέστενα (έδρα του δήμου) και 29 χλμ. ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα. Είναι κτισμένο μέσα στην περιοχή "Παραπόταμοι Αλφειού" που έχει χαρακτηριστεί Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους (ΤΙΦΚ). Βόρεια και ανατολικά του χωριού περνάει ο Αλφειός ποταμός ενώ δυτικά είναι το Νέο Χωριό και νοτιοανατολικά η Σκάλα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στη τότε κοινότητα Διασέλλων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Λαδικάκι, τα Διάσελλα και τη Σκάλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Διασέλλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκιλλούντος του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 27 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
DARPA
Η DARPA δημιουργήθηκε το Φεβρουάριο του 1958 ως «Υπηρεσία Έρευνας Προηγµένων Προγραµµάτων» (Advanced Research Projects Agency, ARPA) από τον τότε Πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Σκοπός της ήταν να διατυπώσει και να εκτελέσει προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης για την επέκταση των συνόρων της τεχνολογίας και της επιστήμης, με στόχο να φτάσει πέρα ​​από τις άμεσες στρατιωτικές απαιτήσεις. Η διοίκηση δημιουργήθηκε ως απάντηση στη Σοβιετική εκτόξευση του Σπούτνικ 1 το 1957, ενώ η αποστολή της DARPA ήταν να εξασφαλίσει ότι στρατιωτική τεχνολογία των ΗΠΑ θα είναι πιο περίπλοκη από ότι εκείνη των πιθανών εχθρών του έθνους.
Η ονομασία του οργανισμού άλλαξε αρκετές φορές από την ίδρυσή του ως ARPA, μετονομαζόμενη σε DARPA (Μάρτιος 1972), ξανά σε ARPA (Φεβρουάριος 1993) και πάλι σε DARPA (Μάρτιος 1996).
Τα χρηματοδοτημένα προγράμματα της DARPA έδωσαν σημαντικές τεχνολογίες που επηρέασαν πολλούς μη στρατιωτικούς τομείς, όπως η δικτύωση ηλεκτρονικών υπολογιστών και γραφικών διεπαφών χρήστη στην τεχνολογία των πληροφοριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ερευνητικά πρόγραμματα
Μεταμορφώσεις
thumb|250px|Οι πρώτοι στίχοι Metamorfoses. Οι Μεταμορφώσεις είναι ποιητικό έργο του Οβιδίου που γράφτηκε μετά το 1 μ.X. σε δεκαπέντε βιβλία και 12.000 εξάμετρους στίχους (όλα τα υπόλοιπα σωζόμενα ποιήματά του είναι σε ελεγειακό μέτρο).
Θεωρείται ένα από τα ωραιότερα έργα στα οποία γίνεται σύνδεση λογικού ειρμού και φαντασίας, αλληγορίες που κρύβουν οι ιστορίες, αλλά και τα περίφημα "αίτια" κάθε ιστορίας. Θεοί και θνητοί, νύμφες και καταστάσεις συνδέονται άρτια, σ' ένα έργο που θεωρείται ότι αποτέλεσε την αιτία εξορίας του Οβιδίου από τον αυτοκράτορα Αύγουστο, τον φερόμενο Οκταβιανό, θετό γιο του Ιουλίου Καίσαρα αφού πολλοί μελετητές θεώρησαν ότι στο έργο του αυτό ο Οβίδιος έκανε μια μακρά αλληγορία, πίσω από την οποία καρτερούσε η αντικαθεστωτική του άποψη περί κυριαρχίας του Αυγούστου.
Με τις μεταμορφώσεις του ο Οβίδιος προσπάθησε να ξεπεράσει τον τότε εθνικό ποιητή της Ρώμης Βιργίλιο με την περίφημη Αινειάδα του, αλλά και τον Όμηρο. Για τη διαμόρφωση του έργου του χρησιμοποίησε κυρίως ελληνικούς μύθους και ως βάση του ήταν τα έργα: Ετεροιούμενα του Νίκανδρου, Ορνιθογονία του Βοίου και οι Μεταμορφώσεις του Παρθενίου από τη Νίκαια. Εξάλλου οι Μεταμορφώσεις του Οβιδίου αποτέλεσαν και αποτελούν μία γέφυρα ανάμεσα στην Ελλάδα της αρχαιότητας και στην Ευρώπη, στον χριστιανισμό και το ρωμαικό και ελληνικό πάνθεον δημιουργώντας έναν θρησκευτικό συγκρητισμό.
Περιπέτειες του έργου
Το έργο σώθηκε χάρη σε αντίγραφά του, που ο ποιητής είχε εμπιστευθεί σε φίλους του γιατί όταν οι Μεταμορφώσεις ήταν έτοιμες για δημοσίευση, ο Οβίδιος έριξε το έργο του στις φλόγες και το έκαψε, καθώς ήταν συγκλονισμένος από την απρόοπτη απόφαση του Αυγούστου να τον εξορίσει στους αφιλόξενους Τόμους (σημερινή Κωνστάντζα της Ρουμανίας στην οποία βρίσκεται και άγαλμα του ποιητή, σ΄ ένα από τα ακραία βορειοανατολικά σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπου οι ημιεξελληνισμένοι κάτοικοι απειλούνταν από τις επιδρομές των βάρβαρων λαών.
Θεματολογία
Ο Οβίδιος διαλέγει και αφηγείται, συνδυασμένους μεταξύ τους, όλους εκείνους τους μύθους της ελληνικής κυρίως και ρωμαϊκής αρχαιότητας που περιέχουν κάποιο στοιχείο μεταμόρφωσης, δηλαδή μια υπερφυσική μεταβολή της μορφής κάποιου προσώπου ή πράγματος σε κάποια άλλη.
Αποδοχή
Στην αρχή αντιμετωπίστηκε με καχυποψία και απορρίφθηκε κυρίως από χριστιανούς, όπως ο Κλήμης από την Αλεξάνδρεια και ο Αρνόβιος καθώς αρκετές από τις ιστορίες που παρουσιάζει ο Οβίδιος θεωρούνται αρκετά προχωρημένες για την εποχή του.Ωστόσο στα επόμενα χρόνια μελέτης του έργου του Οβιδίου,καταξιώθηκε κι επαινέθηκε,λόγω των άριστων λογοτεχνικών ικανοτήτων του συγγραφέα και των ποικίλων τρόπων γραφής που χρησιμοποιεί προκειμένου να συνδέσει τις ιστορίες του. Έγινε ιδιαίτερα γνωστό στη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής, λόγω της πνευματικής ανάπτυξης την εποχή εκείνη και του ταυτοτικού άγχους που παρουσιάζεται έντονα στις ιστορίες του Οβιδίου. Οι άνθρωποι την περίοδο εκείνη,έψαχναν αίτια για καθετί όπως για τα τοπωνύμια, γεωγραφικές περιοχές, από που πήρε το κάθε ένα το όνομά του,κάτι που επίσης αντανακλάται στις Μεταμορφώσεις. Εξάλλου ο Οβίδιος επηρεάστηκε και από τον Καλλίμαχο σημαντικό νεωτερικό φιλόλογο της Αλεξάνδρειας που έγραψε τα Αίτια. Όσο για το άγχος της ταυτότητας που είναι έντονο στο έργο του συγγραφέα, παρουσιάζεται εξίσου έντονο την ελληνιστική εποχή,περίοδο κατά την οποία τα ελληνιστικά κέντρα γίνονται κέντρα πολυπολιτισμικότητας, γεγονός που δημιουργεί την ανάγκη για την ανακάλυψη των εθνικών ταυτοτήτων.
Επιδράσεις
Με την καταπληκτική ποικιλία στις εναλλασσόμενες εικόνες και την τελειότητα της μορφής του κέντρισε τη φαντασία σε ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες και συγγραφείς, όπως ο Λουκιανός στο Συμπόσιον ή Λαπίθαι και στους ενάλιους διαλόγους του «Δωρίδα και Γαλάτεια», αλλά και τον Μπέρναρντ Σω που έγραψε το 1913 τον Πυγμαλίωνα, που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με  τον τίτλο Ωραία μου Κυρία, όπου ένας γλωσσολόγος μεταμορφώνει  μια αλήτισσα-ανθοπώλιδα σε «κόμησσα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινική γραμματεία Κατηγορία:Ορφισμός
Χρυσή Μπάλα
Η Χρυσή Μπάλα (γαλλικά: Ballon d'Or) είναι μία ποδοσφαιρική διάκριση που ως το 2009 απονεμόταν από το γαλλικό περιοδικό France Football κάθε χρόνο στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης. Αναφερόταν επίσης ως το βραβείο του «Καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή της χρονιάς» (European Footballer of the Year award). Από το 2010 συγχωνεύτηκε με το βραβείο Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ, που αφορούσε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο. Το ενιαίο βραβείο ονομάστηκε Χρυσή Μπάλα ΦΙΦΑ (FIFA Ballon d'Or). Από το 2016 το βραβείο απονέμεται στον «Καλύτερου ποδοσφαιριστή της χρονιάς» σύμφωνα με το γαλλικό περιοδικό.
Διαδικασία - Ιστορικό
thumb |250px|Το βραβείο του 2000
Η Χρυσή Μπάλα δημιουργήθηκε το 1956 και θεωρείται η πιο αξιόπιστη από τις πολλές ανάλογες ετήσιες διακρίσεις που διοργανώνουν διάφοροι ανεπίσημοι φορείς. Ο γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής και δημοσιογράφος Γκαμπριέλ Ανό (Gabriel Hanot), συντάκτης της αθλητικής εφημερίδας L'Équipe και του περιοδικού France Football (Φρανς Φουτμπόλ), εμπνευστής του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης λίγο νωρίτερα, καθιερώνει ένα βραβείο για τον ποδοσφαιριστή που έχει γνωρίσει σημαντική επιτυχία με την ομάδα του. Ήθελε δηλαδή, πέρα από την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, να αναδεικνύεται και ο καλύτερος ποδοσφαιριστής. Λόγω του κύρους του περιοδικού, καθιερώθηκε ως το σημαντικότερο ατομικό ποδοσφαιρικό βραβείο. Απονέμεται στον ποδοσφαιριστή, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής σεζόν (μέχρι το 2021 κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους ) είχε την καλύτερη απόδοση και παρουσία. Η επιλογή γίνεται ανάμεσα σε παίκτες που αγωνίζονται σε ευρωπαϊκά σωματεία, δηλαδή σε πρωταθλήματα χωρών που υπάγονται στην UEFA. Ως το 1995 η απονομή αφορούσε μόνο Ευρωπαίους στην εθνικότητα ποδοσφαιριστές. Από το 1995 κι εντεύθεν υποψήφιοι για διάκριση είναι όλοι όσοι αγωνίζονται σε ομάδες της UEFA ανεξάρτητα από την εθνική τους προέλευση. Από το 2010 η «Χρυσή Μπάλα» συγχωνεύτηκε με το βραβείο Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ, που αφορούσε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο σε ένα ενιαίο βραβείο που ονομάστηκε «Χρυσή Μπάλα ΦΙΦΑ» (FIFA Ballon d'Or). Στην επιλογή συμμετείχαν Ομοσπονδιακοί προπονητές και αρχηγοί εθνικών ομάδων. Μετά το 2016 οι δύο φορείς διαχώρισαν τα βραβεία τους και η «Χρυσή Μπάλα» επανήλθε στη διαδικασία που ίσχυε μέχρι το 2009 με το δημοσιογραφικό κόσμο να επιλέγει το νικητή.
Η επιλογή γίνεται με ψηφοφορία, στην οποία ψηφίζει ένας επιλεγμένος αριθμός Ευρωπαίων δημοσιογράφων από πολλές χώρες. Κάθε ψηφοφόρος επιλέγει πέντε ποδοσφαιριστές από μια λίστα 30 υποψηφίων, την οποία έχει καταρτίσει το France Football και τους βαθμολογεί από το ένα ως το πέντε. Οι δημοσιογράφοι είναι ένας από κάθε χώρα των 100 πρώτων χωρών στην κατάταξη της UEFA και η 1η θέση δίνει έξι βαθμούς, η 2η τέσσερις, η 3η τρεις, η 4η δύο και η 5η έναν βαθμό. Αν υπάρξει ισοβαθμία, ως κριτήριο θα μετρήσει ο αριθμός των πρώτων θέσεων. Το σύνολο των πόντων αναδεικνύει το νικητή. Απονέμεται επίσης ασημένιο και χάλκινο έπαθλο στο δεύτερο και στον τρίτο της βαθμολογίας. Από τα 2022 το σημαντικότερο κριτήριο είναι τα ατομικά επιτεύγματα.
thumb|250px|Ο Γιόχαν Κρόιφ ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κέρδισε το βραβείο τρεις φορές (1971, 1973, 1974).
Η πρώτη απονομή της Χρυσής Μπάλας έγινε στις 18 Δεκεμβρίου 1956 στο Παρίσι, με νικητή τον θρύλο του αγγλικού ποδοσφαίρου Στάνλεϊ Μάθιους.
Αρχικά το περιοδικό ψήφιζε τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, ενώ στο δημοψήφισμα έπαιρναν μέρος μόνο Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές (και φυσικά δημοσιογράφοι). Το 1995 άλλαξαν τα πράγματα, καθώς είχε γίνει και η πολύκροτη «υπόθεση Μποσμάν» που άλλαξε πολλά στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, η διεύθυνση του France Football αποφάσισε και άλλαξε τον κανονισμό. Έτσι ψηφιζόταν τότε ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής των Ευρωπαϊκών γηπέδων, με πρώτο νικητή τον Λιβεριανό Ζορζ Γουεά, ο οποίος αγωνιζόταν στην Ιταλία με την φανέλα της Μίλαν. Το 2007 όμως η διοίκηση του France Football έκρινε πως πρέπει να υπάρξει κι άλλη αλλαγή. Αποφάσισε λοιπόν πως πλέον πρέπει να επιβραβεύεται ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου, ανεξάρτητα σε ποια ομάδα παίζει. Πρώτος νικητής ήταν ο Βραζιλιάνος επιθετικός μέσος της Μίλαν Κακά, ο οποίος τον Μάιο της ίδια χρονιάς του 2007 δηλαδή είχε οδηγήσει την ιταλική ομάδα στην κατάκτηση του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Μετά το 2011, η UEFA δημιούργησε το βραβείο «UEFA καλύτερου παίκτη στην Ευρώπη» για να διατηρήσει την παράδοση της αρχικής «Χρυσής Μπάλας», να τιμάται ειδικά ένας ποδοσφαιριστής από την Ευρώπη.
Ειδικά βραβεία
thumb|Η Σούπερ Χρυσή Μπάλα
Το 1989 το France Football συμπλήρωσε 30 χρόνια ζωής. Με αφορμή τα γενέθλιά του, το περιοδικό αποφάσισε να δώσει την «Σούπερ Χρυσή Μπάλα». Μετά την ψηφοφορία μεταξύ των νικητών μέχρι εκείνη τη χρονιά, ξεχώρισαν τρεις μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ο Γιόχαν Κρόιφ και ο Μισέλ Πλατινί. Ο τελικός νικητής μετά από νέα ψηφοφορία ήταν ο Ντι Στέφανο, που έτσι έγινε ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που στη συλλογή του πρόσθεσε την Σούπερ Χρυσή Μπάλα.
thumb|Ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο είναι ο μόνος νικητής της «Σούπερ Χρυσής Μπάλας» (1989). Τον Ιανουάριο του 2014 η FIFA σε συνεργασία με το France Football απένειμαν στον Πελέ την τιμητική FIFA Ballon d'Or Prix d'honneur (η μόνη που έχει δοθεί), ως επιβράβευση της αξίας και της προσφοράς του ως  κορυφαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών. Ο Πελέ δεν είχε τη δυνατότητα να τιμηθεί με το βραβείο της Χρυσής Μπάλας με βάση τον τρόπο λειτουργίας της έως το 1994.
Βραβεία ανά εθνικότητα
Τη Χρυσή Μπάλα έχουν κερδίσει ποδοσφαιριστές από 18 εθνικότητες, στις οποίες δεν συνυπολογίζονται οι Σοβιετικοί και οι Τσεχοσλοβάκοι, οι οποίοι τοποθετήθηκαν στις εθνότητες που ανήκουν. Τα περισσότερα βραβεία, από επτά, πήραν ποδοσφαιριστές από τη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Γαλλία. Τρεις μη ευρωπαϊκές χώρες ανέδειξαν νικητές, η Βραζιλία πέντε φορές, η Αργεντινή και η Λιβερία από μία. Υπάρχουν και δύο Αργεντινοί που είχαν αλλάξει υπηκοότητα κι έτσι συνυπολογίστηκαν, ο ένας ως Ιταλός κι ο άλλος ως Ισπανός.