cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νήσος Γουαδαλούπη
Εγκαταστάσεις και πληθυσμός
Στο νότιο άκρο, στον Ορμίσκο Μελπομένη, υπάρχει ένας μετεωρολογικός σταθμός, με προσωπικό από ένα απόσπασμα του Μεξικανικού Υπουργείου Ναυτιλίας. Η τοποθεσία ονομάζεται Καμπαμέντο Σουρ (Νότια Κατασκήνωση). Το Κάμπο Μπόσκε ιδρύθηκε ως μια προσωρινή εγκατάσταση το 1999 στο δάσος κυπαρισσιών στον βορρά, όπου κατοικούν μέλη της Συνεργατικής Αγροτικής Κοινωνίας Φρανσίσκο Χαβιέρ Μαϊτορένα, S.C. of R.L’, που μετακινεί κατσίκες από το νησί και τις πουλά στην Πολιτεία της Σονόρα, με την άδεια της SEMARNAT και την υποστήριξη του Υπουργείου Ναυτιλίας.
Το Κάμπο Πίστα βρίσκεται στον μικρό αεροδιάδρομο (1200 μ.) κοντά στο κέντρο του νησιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Μεξικού
Επιστολή Ιούδα
Η Επιστολή Ιούδα  είναι μία από τις επτά Καθολικές επιστολές της Καινής Διαθήκης.
Συγγραφέας
Σύμφωνα με την ίδια την επιστολή, συγγραφέας της είναι ο ‘’Ιούδας Ιησού Χριστού δούλος, αδελφός Ιακώβου’’. Έτσι αυτοπαρουσιάζεται, και αυτό γεννά πιο πολύ το ερωτηματικό γιατί να μην επικαλεστεί άμεσα την αδελφική σχέση του με τον Ιησού, αλλά επιλέγει να αυτοπροσδιοριστεί ως αδελφός του Ιακώβου, μιας σημαντικής ηγετικής προσωπικότητας της αρχέγονης Εκκλησίας. Πρόκειται – σύμφωνα λοιπόν και με την εσωτερική μαρτυρία της – για τον αδελφόθεο Ιούδα, γνωστό από τους καταλόγους των αδελφών του Ιησού, χωρίς άλλη ιδιαίτερη μνεία γι’ αυτό το πρόσωπο στην Καινή Διαθήκη. Θεωρείται γιος του μνήστωρος Ιωσήφ από προηγούμενη γυναίκα. Είναι πρόσωπο διάφορο του μαθητή του Χριστού, Ιούδα του Λεββαίου ή Θαδδαίου, παρ΄όλο που στην Δύση ο αδελφόθεος Ιούδας ταυτίστηκε με αυτόν
Όμως νεώτεροι ερευνητές, επικαλούμενοι εσωτερικά δεδομένα της επιστολής, όπως στοιχεία αντινομιστικού γνωστικισμού, την επίκληση των αποστολικών διδασκαλιών σαν κάτι που ανήκει στο απώτατο παρελθόν (στιχ.17) και την παράθεση κλασικών ελληνικών εκφράσεων και δεκατεσσάρων άλλων τύπων που μόνο σε αυτήν παρατίθενται, θεμελιώνουν την άποψη πως έχει γραφτεί από κάποιον άγνωστο ιουδαιοχριστιανό συγγραφέα, ή πάλι οι ίδιοι αυτοί λόγοι – και κυρίως τα άψογα ελληνικά της επιστολής και οι δεκατέσσερεις γλωσσικοί μοναδικοί τύποι μέσα σε όλη την Καινή Διαθήκη – θεμελιώνουν την άποψη να μην έχει γραφτεί από ιουδαιοχριστιανό, αλλά από ελληνόφωνο και η επίκληση του ονόματος του Ιούδα, στην αρχή της επιστολής, επιδιώκει το να της προσδώσει κύρος. Τέλος, η χρήση στοιχείων από την απόκρυφη αποκαλυπτική ιουδαϊκή γραμματεία είναι ένα στοιχείο που κλονίζει τη γνησιότητά της.
Η απάντηση σε όλα αυτά είναι πως ο Ιούδας μπορεί να ζούσε και μέχρι τον ύστερο 1ο αιώνα μ.Χ και τις αρχές του 2ου. Ως προς τη γλώσσα της επιστολής δεν απουσιάζουν οι σημιτισμοί και τα δόκιμα ελληνικά της δεν αποκλείεται να οφείλονται σε κάποιον ελληνιστή γραμματέα που μπορεί να χρησιμοποίησε ο συγγραφέας της που του την υπαγόρευσε. Το ότι μιλά έτσι όπως μιλά για τους αποστόλους, σαν κάτι παρελθοντικό, δεν μειώνει το σεβασμό που τρέφει προς το πρόσωπό τους. Ο αντινομικός γνωστικισμός δεν απουσιάζει και στον ύστερο 1ο αιώνα σε μορφή προδρομική και αναποκρυστάλωτη, ενώ η χρήση απόκρυφων ιουδαϊκών έργων από  την Ιούδα είναι κάτι όχι άσχετο με την ανάγνωση τέτοιων έργων μέσα στις χριστιανικές κοινότητες για λόγους κατήχησης.
Τόπος συγγραφής
Δεν είναι εύκολο να εντοπίσουμε τον τόπο συγγραφής της. Αν δεχθούμε πως είναι ο Ιούδας καθώς και τις πληροφορίες του Παύλου στην Α' Επιστολή προς Κορινθίους, ότι έδρασε στην Παλαιστίνη, μπορούμε να εικάσουμε με μεγάλη πιθανότητα ότι γράφτηκε από την ευρύτερη περιοχή. Άλλη εκδοχή είναι η Αντιόχεια της Συρίας όπου ζούσε μικτή χριστιανική κοινότητα στην οποία μπορούσαν να εμφανιστούν οι αιρετικές ομάδες που αποκρούει ο συντάκτης με την επιστολή του. Το ζήτημα του τόπου εξακολουθεί να είναι εκκρεμές. Ως τόπος συγγραφής έχει προταθεί και η Βαβυλών της Αιγύπτου, διάφορη της γνωστής Βαβυλώνος της Μεσοποταμίας, καταφύγιο των Χριστιανών μετά τον φόνο του Ιακώβου, αδελφού του Ιούδα, περί το 62 μ.Χ., τον οποίο πιθανότατα ακολούθησαν διωγμοί των Ιουδαίων κατά των Χριστιανών.
Χρόνος συγγραφής
Οι απόψεις ποικίλουν κι αυτό είναι συνάρτηση διαφόρων εσωτερικών και εξωτερικών παραμέτρων του κειμένου. Έτσι έχουμε: α) Μεταξύ 70 και 100 μ.Χ. ή μεταξύ 66 καὶ 69 μ.Χ. και κυρίως μετά το 70 μ.Χ. επειδή δεν αναφέρεται στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ η οποία έλαβε χώρα εκείνη την χρονιά. Αλλά και γύρω στα 90 μ.Χ. αφού η Σύνοδος της Ιάμνειας απέκλεισε τα ιουδαϊκά απόκρυφα τα οποία ο συντάκτης της χρησιμοποιεί.  β) Συνάρτηση του  χρόνου συγγραφής της είναι και οι αναφορές σε αυτήν-σύμφωνα με νεώτερους ερευνητές-του αντινομιστικού γνωστικισμού που αποκρυσταλλώνεται κατά κύριο λόγο τον 2ο αιώνα μ.Χ., η μνεία στις αποστολικές διδασκαλίες σαν κάτι που ανήκει στο απώτατο παρελθόν (στιχ.17). Έτσι άλλοι την τοποθετούν στον 2ο αιώνα μ.Χ.
Παραλήπτες της επιστολής
Είναι άγνωστο ακριβώς ποιοι είναι οι παραλήπτες. Εικάζεται πως είναι ή Παλαιστίνιοι αναγνώστες ή χριστιανοί της Συρίας. Επειδή δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένη ιστορική κατάσταση των παραληπτών, τους προσφωνεί γενικώς ‘’οι εν Θεώ πατρί αγαπημένοι’’, παραθέτει στοιχεία από την Παλαιά Διαθήκη και την απόκρυφη Ιουδαϊκή γραμματεία, κάτι που υποδηλώνει εξοικείωση των παραληπτών με τα κείμενα αυτά. Επίσης καταπολεμά αιρετικές διδασκαλίες διαδεδομένες μεταξύ των εθνικών χριστιανών. Όλα τα παραπάνω δείχνουν πως είναι καθολική επιστολή και απευθύνεται και στις δύο ομάδες παραληπτών. Κατ΄άλλους παραλήπτες της Επιστολής ήταν οι Χριστιανοί της Μ. Ασίας, οι οποίοι μετά τον θάνατο του Παύλου, που στις τελευταίες του Επιστολές μάχεται τους αιρετικούς της Μ. Ασίας, ή λίγο πριν από αυτόν, κατά την οριστική του και τελευταία του φυλάκιση, δέχθηκαν διά του συνεργάτη του Σιλουανού την Α'Πέτρου (5,12) και ύστερα την Β'. Μετά τον θάνατο του Πέτρου ακολούθησε η Επιστολή του Ιούδα. Ο Πέτρος είχε προβλέψει τον επικείμενο θάνατό του και στην δεύτερη επιστολή του, που υπόσχεται υπόμνηση της διδασκαλίας του μετά τόν θάνατό του (1,14-15) ουσιαστικά προεξαγγέλει την Επιστολή του Ιούδα, η οποία είναι και υπόμνηση της διδασκαλίας που υπάρχει στην δεύτερη επιστολή του Πέτρου
Η ταυτότητα των καταπολεμούμενων αιρετικών της επιστολής
Παρουσιάζονται μέσα στην επιστολή ως αρνητές του προσώπου του Ιησού Χριστού και ως επιδιδόμενοι σε διάφορες ασέλγειες μιαρές του σώματος. Επίσης περιπίπτουν σε εκτάσεις και βλασφημούν τους φύλακες αγγέλους. Αυτοί κινούνται και δρουν μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Η ταυτοποίησή τους δεν είναι εύκολη κι έτσι κάποιοι μιλούν για γνωστικούς Καρποκρατιανούς ή Οφίτες (ή Καϊνίτες) ή και Νικολαΐτες. ενώ άλλοι για ελευθεριάζοντες ψευδοδιδασκάλους. Πιο πιθανό είναι να είναι κάποιοι πρόδρομοι του γνωστικισμού του 2ου αιώνα οι οποίοι παραποιούν την Παύλεια διδασκαλία περί  ελευθερίας από τον Ιουδαϊκό Νόμο, ζώντας με τρόπο ηθικά καταδικαστέο. Ο συντάκτης της επιστολής δεν προβαίνει σε μία συστηματική ανασκευή των θέσεών τους αλλά στιγματίζει την ηθική τους. Θα έχουν την τύχη των του Κάιν, του Κορέ και του Βαλαάμ. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πρόκειται για τους αιρετικούς της Μ. Ασίας, τους οποίους καταπολεμά ο Παύλος στις τελευταίες του Επιστολές και ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, μετά τον θάνατο του Ιούδα
Η εκκλησιαστική παράδοση για την επιστολή
Η αρχαιότερη μαρτυρία της επιστολής πρέπει να θεωρηθεί η Β΄ επιστολή Πέτρου, αν την θεωρήσουμε ως μεταγενέστερη της επιστολής Ιούδα. Μνημονεύεται από τον Μουρατόριο κανόνα, τον Κλήμη Αλεξανδρείας ο οποίος είχε συντάξει υπόμνημα σε αυτήν, τον Τερτυλλιανό, ενώ οι Ωριγένης και Ιερώνυμος αναφέρονται στις επιφυλάξεις που υπήρχαν στην εποχή τους  περί την επιστολή επειδή χρησιμοποιούσε βιβλία της  απόκρυφης ιουδαϊκής γραμματείας όπως το βιβλίο Ενώχ. Ο Ευσέβιος Καισαρείας την κατατάσσει στα αντιλεγόμενα έργα. Αγνοείται από την Πεσίτα επίσης. Ωστόσο έχει υποστηριχθεί ότι ο αποκρυφογράφος του αποκρύφου του Ενώχ αντλεί από τον Ιούδα
Μάρσαλ
Το όνομα Μάρσαλ μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Επώνυμα
Πατριάρχης Αντώνιος Δ΄
Ο Αντώνιος Δ΄ διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1389-1390 και 1391-1397.
Βιογραφικά στοιχεία
Δεν είναι γνωστά πολλά για τη ζωή του πριν γίνει Πατριάρχης. Φαίνεται πως ήταν ιερομόναχος, πιθανώς στη Μονή Διονυσίου στο Άγιο Όρος.
Το έργο του
Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα προβλήματα του Πατριαρχείου και ιδιαίτερα των χριστιανών της Βλαχίας και προσπάθησε να κινητοποιήσει Ευρωπαίους ηγεμόνες κατά των Τούρκων. Τα έγγραφα της Πατριαρχίας του που σώθηκαν αφήνουν να διαφανεί η πλούσια δραστηριότητά του, η διορατικότητα και η μόρφωσή του. Τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο του 1393 έγραψε επιστολή στον Μεγάλο Δούκα της Μοσχοβίας Βασίλειο Α΄, ο οποίος θεωρούσε μεν την Αυτοκρατορία του μέρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά ζητούσε να παραλειφθεί το όνομα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα από τη Θεία Λειτουργία. Ο Αντώνιος, από την άλλη πλευρά, εκπροσωπούσε το δόγμα που έβλεπε τον Αυτοκράτορα ως επικεφαλής της Εκκλησίας. Αυτό αιτιολόγησε στην επιστολή του, επικαλούμενος αφενός την παλαιοχριστιανική προτροπή για υποταγή στον Αυτοκράτορα, αφετέρου το γεγονός ότι στον Αυτοκράτορα είχε δοθεί εξέχουσα θέση στην Εκκλησία από την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας και ήταν έκτοτε άρρηκτα συνδεδεμένος με τον Χριστιανισμό. Δεν είναι δυνατόν να είσαι Χριστιανός χωρίς να αναγνωρίζεις τον Βυζαντινό κυβερνήτη ως αρχή, «αγιασμένη κεφαλή της Οικουμένης». Ο ίδιος περιέγραφε τον εαυτό του ως «ορισμένο από τον Θεό Πατέρα και τους δεσπότες όλων των χριστιανών της Οικουμένης». Συνολικά, προσπάθησε να τονίσει την καθολικότητα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και την ηγεμονία του Αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ανεξάρτητα από τον πραγματικό στρατιωτικό και πολιτικό συσχετισμό δυνάμεων. Αυτή η συχνά αναφερόμενη επιστολή του είναι ένα πρωταρχικό δείγμα αυτής της θρησκευτικής και πολιτικής αξίωσης (τον 14ου αιώνα πια μόνο θεωρητικής, καθώς η πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία είχε συρρικνωθεί στα όρια της πρωτεύουσάς της), καθώς και της σύνδεσης μεταξύ πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας στο Βυζάντιο.
Ασχολήθηκε με την ανύψωση του μοναστικού βίου, ιδίως στο Άγιο Όρος, το οποίο ανεξαρτητοποίησε από την Επισκοπή Ιερισσού και εισήγαγε νέο Τυπικόν. Κατόπιν επιθυμίας του Αυτοκράτορα, αντιμετωπισε σκληρά τους αντιπάλους του ησυχασμού. Μεταξύ άλλων, αυτό οδήγησε τον Δημήτριο Κυδώνη και τον Μανουήλ Καλέκα να εγκαταλείψουν την Αυτοκρατορία. Ταυτόχρονα, ο Αντώνιος αντιμετώπισε την τάση περιορισμού των εξουσιών του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Με επιστολή του τον Ιανουάριο του 1397, ζήτησε από τον Μητροπολίτη Μόσχας Κυπριανό να πείσει τον Μέγα Δούκα της Λιθουανίας Λαδίσλαο Β΄ να συμμετάσχει στη Σταυροφορία της Νικόπολης. Κατά την επιχειρηματολογία του, οι Οθωμανοί απειλούσαν την Κωνσταντινούπολη, πράγμα που, σύμφωνα με τον Αντώνιο, εμποδίζει την εκκλησιαστική ενότητα που επιδίωκε και ο Λαδίσλαος, καθώς αυτή μπορούσε να αποκατασταθεί μόνο με κέντρο την Ορθόδοξη Εκκλησία. Μια άλλη επιστολή του στάλθηκε στον ίδιο τον Λαδίσλαο. Έστειλε επίσης απεσταλμένους σε άλλες χώρες για να ζητήσουν υποστήριξη για τη σταυροφορία: Ο επίσκοπος Βηθλεέμ Μιχαήλ ταξίδεψε στη Γαλικία και τη Μολδαβία, ο Νικόλαος Νοταράς στον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας και άλλοι στον Πάπα Βονιφάτιο Θ΄.
Ο Αντώνιος Δ΄ πέθανε τον Μάιο του 1397. Τον διαδέχθηκε ο Κάλλιστος Β΄ Ξανθόπουλος.
Πηγές
Αντώνιος Δ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Μπιουτ (Μοντάνα)
Η Μπιουτ (αγγλικά: Butte, Montana) είναι συγχωνευμένη πόλη-κομητεία και η έδρα της Κομητείας Σίλβερ Μπόου, στην Μοντάνα των ΗΠΑ. Το 1977, οι κυβερνήσεις της πόλης και της κομητείας συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν τη μοναδική οντότητα της Μπιουτ-Σίλβερ Μπόου. Η πόλη καλύπτει 1.860 τετραγωνικά χιλιόμετρα και, σύμφωνα με την απογραφή του 2020, έχει πληθυσμό 34.494 κατοίκους, καθιστώντας την την πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Μοντάνα. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Μπερτ Μούνι με κωδικό αεροδρομίου BTM.
Η Μπιουτ ιδρύθηκε το 1864 ως καταυλισμός ανθρακωρύχων στα βόρεια Βραχώδη Όρη στον Ηπειρωτικό Υδροκρίτη. Γνώρισε ταχεία ανάπτυξη στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα και ήταν η πρώτη μεγάλη βιομηχανική πόλη της Μοντάνα. Στην άνθησή της μεταξύ του τέλους του δέκατου ένατου και των αρχών του εικοστού αιώνα, ήταν μία από από τις μεγαλύτερες ταχύτατα αναπτυσσόμενες πόλεις εξόρυξης χαλκού στην αμερικανική Δύση. Οι ευκαιρίες απασχόλησης στα ορυχεία προσέλκυσαν πλήθος Ασιατών και Ευρωπαίων μεταναστών, ιδιαίτερα Ιρλανδών· από το 2017, η Μπιουτ έχει τον μεγαλύτερο κατά κεφαλήν πληθυσμό Ιρλανδών Αμερικανών από οποιαδήποτε άλλη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μοντάνα
Σφύρα Χάλκης
Η Σφύρα είναι βραχονησίδα του Αιγαίου, η οποία βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Χάλκης και Αλιμιάς, στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων και έχει έκταση 0,061 τ.χλμ.. Το 2011 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Χάλκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Χάλκης
Κλοτίλδη (απεβ. το 531)
Η Κλοτίλδη (περί το 500 - 531) ήταν κόρη του Βασιλέως των Σαλίων Φράγκων Κλόβις Α΄ και της δεύτερης συζύγου του Αγίας Κλοτίλδης, έγινε βασίλισσα των Βησιγότθων στην Ισπανία με γάμο της με τον βασιλιά Αμαλάριχο. Γεννημένη γύρω στο 500 ήταν το αγαπημένο παιδί των γονέων της, σοκαρίστηκε με τον θάνατο του πατέρα της (511).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων Κατηγορία:Βισιγοθικές βασίλισσες
Ισπανική Μαρκιωνία
δεξιά|μικρογραφία|Η Ισπανική Μαρκιωνία και οι γύρω περιοχές. Η Ισπανική Μαρκιωνία (ισπανικά: Marca Hispánica, καταλανικά:  Marca Hispànica , αραγωνικά και οξιτανικά:  Marca Hispanica , βασκικά:  Hispaniako Marka , γαλλικά:  Marche Hispanique ), επίσης γνωστή ως Ισπανική Μαρκία ή Μαρκία της Βαρκελώνης, ήταν μια ουδέτερη ζώνη πέρα από την πρώην επαρχία της Σεπτιμανίας, που δημιουργήθηκε από τον Καρλομάγνο το 795 ως αμυντικός φραγμός μεταξύ των Ομεϋαδών Μαυριτανών της Αλ-Άνταλους και της Φραγκικής Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας (το Δουκάτο της Γασκώνης, το Δουκάτο της Ακουιτανίας και η Καρολίγγεια Σεπτιμανία).
Γεωγραφικό πλαίσιο
thumb|400px|Κομητείες στα Πυρηναία της Ισπανικής Μαρκιωνίας του Καρλομάγνου. Η περιοχή σε γενικές γραμμές αντιστοιχεί στις ανατολικές περιοχές μεταξύ των Πυρηναίων και του ποταμού Έβρου. Ο τοπικός πληθυσμός της Μαρκιωνίας ποίκιλε. Περιλάμβανε Ίβηρες και Βάσκους στις βόρειο-δυτικές καταλανικές κοιλάδες, Εβραίους, και Γότθους (Ισπανικός πληθυσμός κατά τη Γοτθική παράδοση/νόμο), όλοι τους υπό την επιρροή του Ανδαλουσιανού πολιτισμού, από την εποχή που οι άρχοντες είχαν ορκιστεί πίστη στους Κορδοβάνους κυβερνήτες μέχρι που ο Πιπίνος ο Βραχύς κατέκτησε την Ανδαλουσιανή Σεπτιμανία το 759. Οι κοιλάδες των Πυρηναίων άρχισαν να αλλαξοπιστούν μετά το 785 (Ζιρόνα, Ριβαγόρθα, κλπ.) με την κατασκευή και διαφύλαξη νέων οχυρών και φρουρίων στις γειτονικές περιοχές, από κόμητες πιστούς στους Καρολίδες.
Τα εδάφη άλλαζαν ανάλογα με τις τύχες των Αυτοκρατοριών και με τις φεουδαρχικές φιλοδοξίες των αρχόντων, είτε επρόκειτο για Κόμητες είτε για Βαλήδες, που διορίζονταν προκειμένου να διαχειρίζονται τις κομητείες. Τελικά οι κυβερνώντες και ο λαός της Μαρκιωνίας έγιναν αυτόνομοι και διεκδίκησαν την ανεξαρτησία τους. Από το συνονθύλευμα των κομητειών της περιοχής προέκυψε το Πριγκιπάτο της Καταλωνίας χωρισμένο σε μυριάδες κομητείες με την κομητεία της Βαρκελώνης ως την κύρια κεντρική δύναμη.
Κομητείες που κατά καιρούς αποτέλεσαν μέρος της Μαρκιωνίας περιλάμβαναν τις: Ριβαγόρθα (αρχικά συμπεριλαμβανομένου και του Παλιάρς), Ουρζέλ, Σερδάνια, Παρελάδα, Ενπούριες, Μπεζαλού, Οσόνας, Βαρκελώνη, Ζιρόνα (Μαρκία της Ισπανίας), Κονφλέν, Ροσελιό, Βαλεσπίρ και Φενολέτ (Μαρκία της Γοτθίας). Τα ονομαστικά όρια της Γοτθίας (Gothia) και των Ισπανικών Μαρκιών διαφέρουν στον χρόνο και συχνά προκαλούν σύγχυση. Ενώ η Ναβάρρα και η Αραγωνία, συχνά απεικονίζονται εντός της Ισπανικής Μαρκιωνίας, δεν αποτελούσαν μέρος της, αλλά την εποχή που ήταν υπό την Καρολίγγεια επιρροή, μεταξύ των ετών 794 και 806, εισήλθαν εντός των Βασκικών Μαρκιών, ή του Δουκάτου της Βασκονίας.
Προέλευση
thumb|250px|right|Χάρτης των διακριτών βασιλείων στην Ιβηρική χερσόνησο γύρω στο [[910.]] thumb|250px|right|Χάρτης των διακριτών βασιλείων στην Ιβηρική χερσόνησο γύρω στο [[1000.]] thumb|275px|Τα χριστιανικά βασίλεια και τα βασίλεια Τάιφα το έτος [[1030.]] Η Ισπανική Μαρκιωνία προέκυψε από την επέκταση νότια από το Φράγκικο βασίλειο, από την ενδοχώρα του στη Νευστρία και την Αυστρασία, ξεκινώντας με τον Κάρολο Μαρτέλο το 732 και ύστερα από διάφορες δεκαετίες με μάχες μεταξύ Φράγκων και Ομεϋαδών (Σαρακηνοί) στην Ιβηρική χερσόνησο.
Οι Μουσουλμανικές εισβολές έφτασαν μέχρι τα Πυρηναία στην Ιβηρική χερσόνησο. Το 719 οι δυνάμεις του Al-Samh ibn Malik al-Khawlani εκτινάχθηκαν στην ανατολική ακτή, επισκιάζοντας την υπόλοιπη επαρχία των Βησιγότθων της Σεπτιμανίας και ίδρυσαν μια οχυρωμένη βάση στο Ναρμπόν. Ο έλεγχος εξασφαλίστηκε προσφέροντας στον τοπικό πληθυσμό γενναιόδωρους όρους, κάνοντας γάμους ανάμεσα σε ισχυρές οικογένειες και με άλλες ευνοϊκές συνθήκες. Η περαιτέρω επέκταση ανακόπηκε από την ήττα στη Μάχη της Τουλούζης. Βαλήδες εγκαταστάθηκαν στη Ζιρόνα και τη Βαρκελώνη.
Ωστόσο, οι Μουσουλμανικές δυνάμεις συνέχισαν τις επιδρομές στα γειτονικά τους Γαλατικά εδάφη στον βορά, φτάνοντας μέχρι την Ωτέν (Autun). Η ειρήνη υπογράφηκε το 730 στην Τουλούζη, μεταξύ του Δούκα της Ακουιτανίας, Όντο του Μέγα και του Μουνούζα (Munuza), ενός Βέρβερου επαναστάτη άρχοντα που είχε σταθμεύσει στη Σερδάνια (ίσως τη σημερινή Καταλονία), μια περιοχή που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μία προστατευτική ζώνη εναντία στον επεκτατισμό των Ομεϋαδών. Η συνθήκη ειρήνης επισφραγίστηκε με τον γάμο της κόρη του Δούκα με τον Μουνούζα. Ωστόσο, ο Μουνούζα ηττήθηκε από τη στρατιωτική αποστολή των Ομεϋαδών (το 731) και έτσι ξεκίνησε μια ακόμη περίοδος Μουσουλμανικής επέκτασης.
Η Ακουιτανία (συμπεριλαμβανομένου του Δουκάτου της Βασκονίας) δεσμεύτηκε αρκετές φορές επίσημα σε υποταγή στους Φράγκους ηγέτες (Όντο το 732, Hunald το 736 αφού ηττήθηκε), αλλά παρέμεινε ουσιαστικά ανεξάρτητη. Το 737 ο Κάρολος Μαρτέλος οδήγησε μια αποστολή στην κάτω κοιλάδα του Ροδανού ποταμού και στη Σεπτιμανία, ενδεχομένως βλέποντας πως οι κινήσεις των Ομεϋαδών απειλούσαν την επαφή του με τη Βουργουανδία (είχε υποταχθεί το 736), αλλά δεν κατάφερε να υποτάξει την περιοχή και να την κρατήσει.
Μετά τον θάνατο του Κάρολου, τόσο η Ακουιτανία όσο και η Σεπτιμανία παρέμεναν έξω από τον κεντρικό Φραγκικό έλεγχο, όμως ο Πιπίνος ο Βραχύς ήταν αποφασισμένος να υποτάξει τη νότια Γαλατία. Το 759, μετά την κατάκτηση της Σεπτιμανίας από τους Ομεϋάδες, ο Καρολίδης βασιλιάς συγκέντρωσε όλες του τις δυνάμεις προκειμένου να συνθλίψει την αντίσταση της Ακουιτανίας ενάντια στην κεντρική Φραγκική δύναμη. Μετά από έναν ανηλεή πόλεμο διάρκειας 8 χρόνων, η ανεξαρτησία της Ακουιτανίας έφτασε στο τέλος της. Η Τουλούζη ήταν πλέον υπό από την εξουσία του νέου Καρολίδη βασιλιά Καρλομάγνου και η πρόσβαση προς την Ανδαλουσιανή Ισπανία ήταν ανοιχτή για αυτόν, παρά τις σποραδικές εξεγέρσεις στη Βασκονία κατά τις επόμενες δύο δεκαετίες (οι Βάσκοι υποτάχθηκαν το 790 από τον νέο ισχυρό άνδρα στην Τουλούζη, τον Γουλιέλμο της Ζελόν, που ήταν πιστός του Καρλομάγνου).
Ο γιος του Πιπίνου, Καρλομάγνος, εκπλήρωσε τον στόχο των Καρολίδων που ήταν η επέκταση των αμυντικών συνόρων της αυτοκρατορίας πέρα από τη Σεπτιμανία, δημιουργώντας ένα ισχυρό εμπόδιο μεταξύ του Εμιράτου/Χαλιφάτου των Ομεϋαδών της Ιβηρικής και της Φραγκικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον ενέτεινε τον έλεγχο πάνω στο Δουκάτο της Βασκονίας, με την ίδρυση του Βασιλείου της Ακουιτανίας το 781, το οποίο κυβερνιούνταν από τον γιο του Λουδοβίκο τον Ευσεβή.
Δημιουργία
Οι Φράγκοι δημιούργησαν την Ισπανική Μαρκιωνία κατακτώντας την πρώην βόρειο-ανατολική επικράτεια του Βησιγοτθικού Βασιλείου της Ισπανίας, η οποία είχε κατακτηθεί από τους Μουσουλμάνους.
Η πρώτη κομητεία που κατακτήθηκε ήταν του Ροσελιό (με το Βαλεσπίρ) περίπου το 760. Το 785 καταλήφθηκε η κομητεία της Ζιρόνας (με την Μπεζαλού) στα νότια των Πυρηναίων. Η Ριβαγόρθα και το Παλιάρς συνδέονταν με την κομητεία της Τουλούζης και προστέθηκαν στην κομητεία αυτή γύρω στο 790. Το Ουρζέλ και η Σερδάνια προστέθηκαν το 798. Οι πρώτες καταγραφές της κομητείας της Εμπούριες (με την Παρελάδα) είναι από το 812 αλλά η κομητεία πιθανότατα ήταν υπό Φραγκικό έλεγχο πριν από το 800.
Μετά από μια σειρά αγώνων, το 801 η Κομητεία της Βαρκελώνης (μαζί με την Οσόνα) καταλήφθηκε από τις Φραγκικές δυνάμεις. Μια σειρά από κάστρα εγκαταστάθηκαν στην Αραγωνία μεταξύ των ετών 798 και 802 (διορισμός του Κόμη Αουρέλιο). Αφού κατέστειλαν τους Βάσκους στα βόρεια των Πυρηναίων το 790, η Φραγκική επικυριαρχία επεκτάθηκε στα άνω του Έβρου (το 794) και την Παμπλόνα (το 798), όταν ήρθε και ο Αλφόνσος Β´ των Αστουριών υπό την επιρροή του Καρλομάγνου. Το Σοβράρβε δεν είχε ενσωματωθεί στη Μαρκιωνία, όπως εμφανίζεται αργότερα στην ιστορία, και πιθανότατα ήταν εντός της περιοχής επιρροής της Κομητείας της Αραγωνίας.
Τον θάνατο του Καρλομάγνου (το 814) ακολούθησε ένα σκηνικό εξεγέρσεων γύρω από τα Πυρηναία με πολλές δυσκολίες για τους Καρολίδες. Μετά την ήττα στο Πανκορμπό (Pancorbo), η Παμπλόνα αποδεσμεύτηκε το 817 οδηγούμενη από από τον γηγενή Βάσκο άρχοντα Ίνιγο Αρίστα, και η Αραγωνία ακολούθησε (το 820). Οι ονομαζόμενες Καταλανικές Κομητείες - εδάφη που χρησιμοποιήθηκαν από τους Μαυριτανούς για να εισέλθουν και να καταλάβουν τη Σεπτιμανία το 719 - έγιναν στην πραγματικότητα μια φυσική επέκταση της Γοτθικής Μαρκίας που διοικούνταν από Καταλανούς και Τουλουζάνους υπό την Καρολίγγεια Αυτοκρατορία.
Δομή
Ο τοπικός πληθυσμός των Μαρκιών ποίκιλε. Η πλειοψηφία ήταν Βάσκοι και των Ισπανο-Ρωμαίοι (Γότθοι). Όμως υπήρχαν επίσης Μουσουλμάνοι και Εβραίοι από τη Σεπτιμανία που αποίκησαν τις Φραγκικές κατακτήσεις των ανατολικότερων εδαφών της σημερινής Βόρειας Ισπανίας και της Νότιας Γαλλίας. Η περιοχή άλλαζε ανάλογα με τις τύχες των αυτοκρατοριών και με τις φεουδαρχικές φιλοδοξίες των Κόμητων, που διορίζονταν προκειμένου να διαχειρίζονται τις κομητείες. Καθώς η Φραγκική αυτοκρατορική εξουσία εξασθενούσε, οι διοικήσεις της Ισπανικής Μαρκιωνίας έγιναν ανεξάρτητα φέουδα. Η περιοχή αργότερα θα γίνει μέρος της Καταλονίας.
Το 801 ο γιος του Καρλομάγνου, Λουδοβίκος, πήρε την Βαρκελώνη από τον Μαυριτανό διοικητή της, εξασφαλίζοντας έτσι τη Φραγκική δύναμη στην παραμεθόρια ζώνη μεταξύ Φράγκων και Μαυριτανών. Οι Κόμητες της Βαρκελώνης έγιναν στη συνέχεια οι κύριοι εκπρόσωποι της Φραγκοκρατίας στην Ισπανική Μαρκιωνία. Η Μαρκιωνία περιλάμβανε διάφορες μικρότερες απομακρυσμένες περιοχές, κάθε μία από αυτές κυβερνιούνταν από ένα υποδεέστερο Ιππότη με ένοπλους υπηρέτες, ο οποίος θεωρητικά όφειλε υποταγή στον Αυτοκράτορα μέσω του Κόμη.
Οι διοικητές ονομάζονταν Κόμητες, ενώ όταν διοικούσαν πολλές κομητείες συχνά έπαιρναν τον τίτλο του Δούκα (Dux Gothiae). Όταν η κομητεία περιλάμβανε σύνορα με το Μουσουλμανικό Βασίλειο, επιλεγόταν ο Φράγκικος τίτλος του Μαρκησίου (Marquis de Gothie).<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2009)">παραπομπή που απαιτείται ]. Επιπλέον, ορισμένοι κόμητες διεκδικούσαν τον Φραγκικό (Γερμανικό) τίτλο του «Πρίγκιπα της Γοτθίας». Ένας Μαρκήσιος (ή Marcgravi) είναι ένας δούκας ("Graf") της Μαρκιωνίας. Οι πρώτοι Τουλουζιάνοι και Καταλανοί άρχοντες που κατείχαν τον τίτλο του Κόμη της Βαρκελώνης, ήταν οι Βερνάρδος της Σεπτιμανίας, Σουνιφρέδος, Βερνάρδος της Γοτθίας, Μπορέλ Β´ και Ραϋμόνδος Μπορέλ.
Ωστόσο η κακή επικοινωνία και η μακρινή απόσταση από την κεντρική εξουσία επέτρεψε σε βασικές φεουδαρχικές οντότητες να αναπτύσσουν συχνά και σε μεγάλο βαθμό, μια αγροτική αυτάρκεια. Η κάθε μία από αυτές κυβερνιούνταν από μια μικρή κληρονομική στρατιωτική ελίτ. Οι εξελίξεις αυτές στα εδάφη τα οποία αργότερα θα γίνουν η Καταλονία, ακολούθησε παρόμοια μοτίβα σε άλλες παραμεθόριες περιοχές και μαρκιωνίες. Για παράδειγμα, ο πρώτος Κόμης της Βαρκελώνης Μπερά (Bera), διορίστηκε από τον Βασιλιά το 801, ωστόσο στη συνέχεια ισχυροί κληρονόμοι των Κόμητων ήταν σε θέση να κληρονομήσουν τον τίτλο όπως ο Σουνιφρέδος Α´ (στο διάστημα 844-848). Αυτό σταδιακά έγινε συνήθεια μέχρι που η κυριότητα της κομητείας έγινε κληρονομική (με τον Βιλφρέδο τον Δασύτριχο το 897). Η Κομητεία έγινε de facto ανεξάρτητη υπό τον κόμη Μπορέλ Β´, όταν έπαψε να ζητά βασιλικά διατάγματα, αφού οι Φράγκοι βασιλιάδες Λοθάριο και Ούγο Καπέτο απέτυχαν να τον βοηθήσουν στην άμυνα της Κομητείας απέναντι στον Μουσουλμάνο ηγέτη Αλ-Μανσούρ, αν και η αλλαγή της δυναστείας μπορεί να έπαιξε κάποιο ρόλο σε αυτή την απόφαση.
Η πρώιμη ιστορία της Ανδόρας στα Πυρηναία παρέχει ένα τυπικό παράδειγμα κυριότητας στη περιοχή, και αποτελεί τη μόνη περίπτωση σύγχρονης περιοχής της Ισπανικής Μαρκιωνίας που επιβίωσε και που δεν έχει ενσωματωθεί στη Γαλλία ή την Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Μεσαιωνικές κομητείες της Καταλωνίας Κατηγορία:Πρώην κράτη του Στέμματος της Αραγωνίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Ντένκο Μαλέσκι
Ο Ντένκο Μαλέσκι (Σκόπια, 14 Νοεμβρίου 1946) είναι Βορειομακεδόνας πολιτικός, πολιτικός αναλυτής, ο πρώτος υπουργός Εξωτερικών της Βορείου Μακεδονίας και καθηγητής στη Νομική Σχολή του στα Σκόπια.
Νικόλαος Ρομανόβιτς της Ρωσίας
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ρομάν Πετρόβιτς πρίγκιπα της Ρωσίας και της Πρασκόβια Ντμιτρίεβνα βαρόνης Σερεμέτεβα,
Απεβίωσε το 2014 στην Τοσκάνη της Ιταλίας, σε ηλικία 91 ετών.
Ντένκο Μαλέσκι
Διδάσκει διεθνή πολιτική και δίκαιο, καθώς και σύγχρονα πολιτικά συστήματα Το 1985 εξελέγη Κοσμήτορας Διεπιστημονικών Σπουδών στη Δημοσιογραφία. Από το 1997 είναι επικεφαλής μεταπτυχιακών σπουδών στο διεθνές δίκαιο και τη διεθνή πολιτική στη Νομική Σχολή στα Σκόπια. Από το 1991 έως το 1993 ήταν Υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ και από το 1993 έως το 1997 ήταν μόνιμος εκπρόσωπος της χώρας στα Ηνωμένα Έθνη. Ο Μαλέσκι είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.
Νικόλαος Ρομανόβιτς της Ρωσίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σβέβα κόμισσα ντέλλα Γκεραρντέσκα από την Τοσκάνη και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Ντένκο Μαλέσκι
Κατηγορία:Βορειομακεδόνες πολιτικοί
S
Το γράμμα S είναι γράμμα του λατινικού αλφαβήτου, που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Σ. Στο φωνητικό αλφάβητο NATO το S λέγεται Sierra.
Χρήσεις του S ως διεθνές σύμβολο
Το γράμμα S συμβολίζει:
Χρήσεις του s ως διεθνές σύμβολο
Το γράμμα s συμβολίζει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Εκκλησιαστική ιστορία
Εκκλησιαστική Ιστορία ονομάζεται η επί της βάσης της αντικειμενικής εκτιμήσεως και της εκκλησιολογικής αξιολογήσεως των σωζόμενων πηγών επιστημονική έκθεση της όλης εξελίξεως του εσωτερικού και του εξωτερικού βίου της Εκκλησίας κατά την ανάπτυξη της στο χώρο και στο χρόνο, ως μιας αδιάκοπης και αυθεντικής συνεχίσεως της ιστορικής πορείας για την εκπλήρωση της αποστολής στον κόσμο.
Ο Ιησούς Χριστός σε αυτή προβάλλεται ως όχι μόνο ως κέντρο αλλά και ανακεφαλαίωση της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία Κατηγορία:Ιστορία ανά θέμα * Κατηγορία:Τομείς της ιστορίας
Αγία Μαρίνα Στυλίδος Φθιώτιδας
Για συνώνυμο οικισμό στη Φθιώτιδα δείτε το λήμμα: Αγία Μαρίνα Λοκρίδος Φθιώτιδας
Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Στυλίδος, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φθιώτιδος, στην περιφέρεια  Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομού Φθιώτιδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιο χωριό στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται πάνω στον αυτοκινητόδρομο Λαμίας-Στυλίδας, λίγο πριν την Στυλίδα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Aπέχει περίπου 13 χλμ. Α. της Λαμίας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,293 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και υπήχθη διαδοχικά στους τότε νομούς Φωκίδος και Λοκρίδος, Φθιώτιδος και Φωκίδος, και τελικά Φθιώτιδας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Μαρίνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Στυλίδας.
Η μάχη της Αγίας Μαρίνας
Τον Απρίλιο του 1822, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος επικεφαλής 700 ανδρών μαζί με τους Νικηταρά, Δυοβουνιώτη και Υψηλάντη αποβιβάστηκαν στην Αγία Μαρίνα και προσέβαλαν 18.000 Τούρκους στην περιοχή, τους οποίους και καθήλωσαν για 15 ημέρες, μετά και τις ενισχύσεις από τη Μακεδονία υπό τον Αναστάσιο Καρατάσο. Οι έριδες μεταξύ στρατού και πολιτικών δεν επέτρεψαν την αποστολή εφοδίων και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε στις 17 Απριλίου (ο Άρειος Πάγος ζητούσε την παραμονή του στρατού, ώστε να δημιουργηθεί σταδιακά παραλιακή δίοδος ανεφοδιασμού προς τους επαναστάτες του Ολύμπου, ενώ ο Ανδρούτσος θεωρούσε ότι αυτό είναι ανέφικτο). Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Ανδρούτσος επανήλθε στην Αγία Μαρίνα και, για να κερδίσει χρόνο, υποσχέθηκε στους Τζελελεντή μπέη και Μουσταφά μπέη Κιαφαζέζη, ότι η Εύβοια και η Στερεά θα δήλωναν υποταγή, εάν τού παραχωρούσαν το αρματολίκι της περιοχής.
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι της εκκλησίας της Αγίας Μαρίνας στις 17 Ιουλίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας
Ολυμπιακό Κέντρο Σόφτμπολ
Το Ολυμπιακό Κέντρο Σόφτμπολ Ελληνικού είναι γήπεδο σόφτμπολ και βρίσκεται στο Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού. Φιλοξένησε τις αναμετρήσεις σόφτμπολ κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Αθήνα. Η εγκατάσταση αποτελείται από το κύριο γήπεδο σόφτμπολ χωρητικότητας 4.800 θέσεων - αν και διατέθηκαν οι 3.400 θέσεις κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων - και δύο γήπεδα προθέρμανσης πλησίον του. Η κατασκευή του γηπέδου ολοκληρώθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 2004, και εγκαινιάστηκε επίσημα στις 30 Ιουλίου 2004.
Όμως δεν διεξήχθη κανένας αγώνας σόφτμπολ, μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων. Ένας φροντιστής του γηπέδου δήλωσε πως: ''«Το γήπεδο λειτουργεί άριστα. Δεν είναι εγκαταλελειμμένο. Απλώς κανείς δεν παίζει σόφτμπολ»''. Το στάδιο έχει υποπέσει σε αχρηστία και ερείπωση.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004
Συνοχή
Οι δυνάμεις συνοχής είναι εκείνες που συγκρατούν συνδεδεμένα τα μόρια των ουσιών και είναι ισχυρότερες στα στερεά, ασθενέστερες στα ρευστά και ακόμη πιο ασθενείς στα αέρια. Με βάση την ισχύ αυτών των δυνάμεων διακρίνονται οι παραπάνω μορφές της ύλης ή η κατάσταση της ύλης. Γενικά οι δυνάμεις συνοχής είναι ηλεκτροστατικής φύσης. Όταν κάποια μόρια βρεθούν σε πολύ μικρές μεταξύ τους αποστάσεις απωθούνται, ενώ αν απομακρυνθούν έλκονται. Έτσι τα μόρια ισορροπούν σε μια ενδιάμεση απόσταση, όπου η δυναμική ενέργεια της αλληλεπίδρασης παρουσιάζει τη μικρότερη τιμή. Από αυτό το σημείο ισορροπίας προκειμένου τα μόρια να απομακρυνθούν ή να πλησιάσουν μεταξύ τους απαιτείται κάποια ενέργεια. Συνεπώς, για να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει να καταναλωθεί έργο. Τόσο οι δυνάμεις συνοχής όσο και εκείνες της συνάφειας αναπτύσσονται σε μικρή ακτίνα και η έντασή τους ποικίλλει ανάλογα με τη φύση των υλικών.
Επισημαίνεται ότι στις δυνάμεις αυτές συνοχής οφείλεται το φαινόμενο της επιφανειακής τάσης καθώς και το ιξώδες που χαρακτηρίζει τα υγρά.
Ιδιαίτερη μελέτη της ιδιότητας αυτής γίνεται από την Υδροδυναμική στη ροή των ρευστών και στη κατάταξη αυτών.
Ραψαίοι Ιωαννίνων
Οι Ραψαίοι είναι ορεινός οικισμός της Δωδώνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 700 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Ραψαίοι βρίσκονται 35 χλμ. νότια της πόλης των Ιωαννίνων και 2 χλμ. δυτικά της ιστορικής οχυρής θέσης Πέντε Πηγάδια, γνωστής από τις ομώνυμες μάχες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων: το 1823 (βλ. Μάχη των Πέντε Πηγαδιών), το 1897 (Κωνσταντίνος Κουμουνδούρος) και το 1912 -1913 (απελευθέρωση των Ιωαννίνων). Από τους Ραψαίους καταγόταν ο Γεώργιος Φρεαρίτης, τραπεζίτης στην Κωνσταντινούπολη και ευεργέτης, πατέρας του Κωνσταντίνου Φρεαρίτη - καθηγητή και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών (19ος αιώνας). Ο πληθυσμός των Ραψαίων ανέρχεται σε 64 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), γεωργοί και κτηνοτρόφοι στην πλειονότητα. Αξιοθέατο του χωριού και τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (ΤΙΦΚ) είναι η παραποτάμια περιοχή με τα αιωνόβια πλατάνια στις όχθες του Λούρου, γνωστού και για τις πέστροφές του.
Διοικητικά
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Τέροβο και το Χάνι Τερόβου αποτελούν τη τοπική κοινότητα Τερόβου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης.
Be Prepared
To Be Prepared είναι ένα τραγούδι σε μουσική Έλτον Τζον και σε στίχους Τιμ Ράις, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (1994), της Disney. Το τραγούδι το ερμηνεύει αρχικά ο Τζέρεμι Άιρονς, όμως το ολοκλήρωσε ο Τζιμ Κάμινγκς, καθώς η φωνή του πρώτου είχε πάθει ζημιά. Πέρα από αυτούς τους δύο, συμμετείχαν στο ερμηνευτικό μέρος του τραγουδιού και η Γούπι Γκόλντμπεργκ.
Ραψαίοι Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Be Prepared
Ο soundtrack δίσκος, πούλησε, κατά το έτος κυκλοφορίας του, 4,934,000 αντίτυπα. Το Watchmojo.com, το κατέταξε πρώτο, ανάμεσα στα καλύτερα τραγούδια κακών της Disney. Ενώ, γενικότερα, θεωρείται ένα από τα καλύτερα στην εν λόγω κατηγορία. Το τραγούδι ερμηνεύθηκε και στο μιούζικαλ που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1994 Κατηγορία:Τραγούδια του Έλτον Τζον Κατηγορία:The Lion King Κατηγορία:Τραγούδια Αναγέννησης της Disney
Μπέμπα Μπλανς
Η Αγγελική Κωνσταντοπούλου, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπέμπα Μπλανς (21 Ιουνίου 1944 - 7 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια.
Βιογραφία
Η Μπέμπα Μπλανς, γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1944 στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε στο τραγούδι το 1964, ερμηνεύοντας το τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα Καλώς όρισες βρε Γιώργη. Δυο χρόνια αργότερα (1966), ερμήνευσε τα τραγούδια Μιας πεντάρας νιάτα και Το καράβι του ίδιου δημιουργού. Με αυτά τα τραγούδια πέρασε στο πάνθεον του ελληνικού τραγουδιού και καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια. Είχε συνεργαστεί με αρκετούς καλλιτέχνες όπως με την Μαρινέλλα, τον Στράτο Διονυσίου και τον Γιάννη Πουλόπουλο καθώς και με αρκετούς συνθέτες όπως με τον Γιώργο Μητσάκη, τον Γιάννη Καραμπεσίνη και τον Γιάννη Σπανό.
Στο θέατρο συμμετείχε στην παράσταση "Πεθαίνω σαν Χώρα" του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, η οποία παρουσιάστηκε το 2013 στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.
Η Μπέμπα Μπλανς χάρη στο εκρηκτικό της ταμπεραμέντο τροφοδότησε την έμπνευση μεγάλων δημιουργών όπως του Γιώργου Ζαμπέτα ο οποίος την αποκαλούσε "Μπεμπέκα βελούδο" και με τον οποίο συνεργάστηκε σε πολλά τραγούδια.
Πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 2017, μετά από χρόνια μάχη με βαριάς μορφής αναιμία.
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Νεάπολη Λασιθίου
Η Νεάπολη (επίσης Νεάπολις) είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης κοινότητος στην περιφερειακή ενότητα (πρώην νομός) Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη, και είναι η ιστορική έδρα του δήμου Αγίου Νικολάου (πρώην επαρχία Μιραμπέλλου). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.683 κατοίκους. Η Νεάπολη είναι έδρα της δημοτικής κοινότητας Νεαπόλεως (2.838 κάτοικοι) και της δημοτικής ενότητας Νεαπόλεως, στο δήμο Αγίου Νικολάου, του οποίου αποτελεί ιστορική έδρα. Η Νεάπολη βρίσκεται σε μια κοιλάδα, γνωστή ως Σκάφη του Μεραμπέλου, σε υψόμετρο 270 μέτρων, στο δρόμο που ενώνει το Ηράκλειο με τον Άγιο Νικόλαο, 54 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και 15 από τον Άγιο Νικόλαο.
Ιστορία
Στο όρος Καδηστός, δύο χιλιόμετρα βορειοανατολικά της σημερινής Νεάπολης, βρισκόταν η αρχαία πόλη Δρήρος. Η πόλη ιδρύθηκε το 12ο αιώνα π.Χ. και άκμασε από τους γεωμετρικούς χρόνους μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους, όταν το 220 π.Χ. καταστράφηκε κατά τη διάρκεια εμφυλίου πολέμου. Η πόλη έγινε γνωστή το 1855, όταν ανακαλύφθηκε από χωρικούς πεσσός με επιγραφή και συστηματικές ανασκαφές έλαβαν χώρα το 1917 και το 1932.
Στην περιοχή της σημερινής κωμόπολης, στην «Απάνω Γειτονιά», βρισκόταν επί ενετικών χρόνων ένα μικρό χωριό το οποίο ονομαζόταν Καρές. Σε αυτόν τον οικισμό γεννήθηκε το 1340 ο Πέτρος Φίλαργος ή Φιλάρετος, ο οποίος έγινε Πάπας της Ρώμης από το 1409 μέχρι το θάνατό του το 1410. Σύμφωνα με τον Ερρίκο Δάνδολο, οι Βενετοί κατέστρεψαν τις Καρές στην επανάσταση των Ψαρομηλίγγων το 1347 αλλά είναι πιθανόν ο οικισμός να ερήμωσε εξαιτίας κάποιας επιδημίας. Στη συνέχεια οι Βενετοί τις ξαναέχτισαν, με τον οικισμό να παίρνει το όνομα Καινούργιο Χωριό ή Καινό Χωριό, όπως αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1631 από την μονή Αρετίου κ.ά.. Η χρονολογία της επανεγκατάστασης δεν είναι γνωστή αλλά μπορεί να είναι το Chenuriogorio που αναφέρεται ως φέουδο κατά τα 3/4 του Ιωάννη Ιαλλινά σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα το 1387. Ο Ερ. Μοάτσος αναφέρει ότι σε αυτό εγκαταστάθηκαν Ρεθυμνιώτες μετά την κατάκτηση του Ρεθύμνου από τους Τούρκους το 1646. Το Καινούργιο Χωριό αναφέρεται to 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ97) ως Chienurio Coriò και είχε 1.272 κατοίκους και ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός στην επαρχία Μεραμπέλου μετά τα Κριτσά που είχαν τότε 1.625 κατοίκους.
Το Καινούργιο Χωριό αναπτύχθηκε πολύ κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας λόγω της θέσης του στο πέρασμα ανάμεσα στο Ηράκλειο και στο Λασίθι. Το 1868 το Καινούργιο Χωριό ορίζεται πρωτεύουσα του λιβά (νομού) Λασιθίου και μετονομάζεται σε Νεάπολη. Η Νεαπόλη σε μεγάλο βαθμό αναμορφώθηκε από τον Κώστα Αδοσίδη Πασά, ο οποίος άλλαξε τη ρυμοτομία της πόλης και έχτισε διοικητήριο (σημερινό πρωτοδικείο) και νοσοκομείο. Το πρώτο γυμνάσιο στο νομό Λασιθίου ιδρύθηκε στη Νεάπολη. Η Νεάπολη γίνεται έδρα της μητρόπολης Πέτρας της οποίας η προηγούμενη έδρα ήταν Μονή Αρετίου. Η Νεάπολη παρέμεινε πρωτεύουσα του Λασιθίου μέχρι το 1904, όταν η έδρα του νομού μεταφέρθηκε στον Άγιο Νικόλαο. Στην απογραφή του 1881 η Νεάπολη είχε 2.208 Χριστιανούς κατοίκους και 80 Τούρκους.
Αξιοθέατα - Μουσεία
thumb|250px|Η Μεγάλη Παναγία, ο μεγαλύτερος ναός στο νομό Λασιθίου thumb|left|230px|Ο νεκροταφικός ναός της Νεάπολης
Υποδομές
Στη Νεάπολη βρίσκεται πρωτοδικείο, ειρηνοδικείο, κέντρο υγείας, φαρμακείο, αστυνομικό τμήμα και ταχυδρομεία ΕΛΤΑ. Στη Νεάπολη βρίσκονται υπό κατασκευή νέες φυλακές ενώ λειτουργούν ήδη παλιές. Το έργο δημοπρατήθηκε το 2004 και το 2008 υπογράφηκε η σύμβαση κατασκευής μετά από πιέσεις του δημάρχου και του υφυπουργού δικαιοσύνης, αλλά η ανάδοχος εταιρεία πτώχευσε το 2010 και από τότε το έργο προχώρησε με αργούς ρυθμούς.
Στη Νεάπολη λειτουργεί από το 1947 η Ηλειάκος Δημοτική βιβλιοθήκη, όταν ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης δώρησε τα πρώτα βιβλία τα οποία στη συνέχεια θα αποτελέσουν τη βιβλιοθήκη. Η βιβλιοθήκη στεγάζεται στο διώροφο το οποίο ήταν κατοικία και διοικητήριο του Κωστή Αδοσίδη και από το 1924 έως το 1980 λειτουργούσε ως ορφανοτροφείο αρρένων. Επίσης, στη Νεάπολη λειτουργεί Κέντρο Έρευνας και Ανάδειξης Κρητικού Πολιτισμού και το 2004 ιδρύθηκε στη Νεάπολη Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, το οποίο ενοποιήθηκε με το ΚΠΕ Ιεράπετρας το 2011.
Διοικητικά
μικρογραφία|350x350px Δείτε: Κοινότητα Νεαπόλεως
Η Νεάπολη αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάσθηκε από τον μέχρι τότε δήμο Νεαπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομός Λασιθίου Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Κρήτης
Βεϋζέλ Ντίνο
Ο Βεϋζέλ μπέης Ντίνο ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αχμέτ Ντίνο και Οθωμανός πολιτικός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα του βιλαετίου Ιωαννίνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι γόνος ενός κλάδου της γνωστής οικογένειας Ντίνο. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 27 Δεκεμβρίου 1876, εξελέγη βουλευτής και συμμετείχε στην πρώτη οθωμανική βουλή κατά το διάστημα από 19 Μαρτίου 1877 έως 28 Ιουνίου 1877.
Μετά την ανάρρηση του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στον σουλτανικό θρόνο, επιταχύνθηκαν οι εξελίξεις της ψήφισης νέου οθωμανικού Συντάγματος και διοργανώθηκαν εσπευσμένα εκλογές για την ανάδειξη βουλευτών. Στο βιλαέτι των Ιωαννίνων αναλογούσαν έξι βουλευτές από τους οποίους οι τρεις έπρεπε να είναι μουσουλμάνοι. Στις εκλογές της 27.12.1876 εκλέχτηκαν: ο Μουσταφά μπέης του Αχμέτ Πασά, από τα Γιάννενα, ο Νακή μπέης του Μαλίκ Πασά από το Λιμπόχοβο, ο Βεϋζέλ μπέης Ντίνο από την Πρέβεζα, ο Νικόλας εφέντης Τσανάκας από το Μέτσοβο, ο Αλκιβιάδης Λιάμπεης από τα Γιάννενα και ο Αργύρης εφέντης Κανταρτζής από το Βόλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Τσάμηδες
T
Το γράμμα T (t) είναι γράμμα του λατινικού αλφαβήτου, που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Τ|Ταύ. Στο φωνητικό αλφάβητο NATO το T λέγεται Tango.
Χρήσεις του T ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα T συμβολίζει:
Χρήσεις του t ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα t συμβολίζει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Ρωμαϊκά μνημεία, Καθεδρικός του Αγίου Πέτρου και Λίμπφραουενκιρχε (Τριρ)
Τα Ρωμαϊκά μνημεία, ο Καθεδρικός του Αγίου Πέτρου και η Λίμπφραουενκιρχε στο Τριρ (στα γερμανικά: Welterbe Römische Baudenkmäler, Dom und Liebfrauenkirche in Trier) είναι μια σειρά από κτίρια στο Τριρ, που το 1986 συμπεριελήφθησαν στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Τα ρωμαϊκά μνημεία του Τριρ είναι: το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο, η Ρωμαϊκή γέφυρα στο Μοζέλλα ποταμό, τα Ρωμαϊκά λουτρά (Barbara Baths) και οι Θέρμες (Imperial Baths), η Στήλη του Ίγκελ, η Πόρτα Νίγκρα και η Βασιλική του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Τα άλλα δύο μνημεία του Τριρ, που έχουν ενταχθεί στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς, είναι ο Καθεδρικός της πόλης και η Λίμπφραουενκιρχε (Liebfrauenkirche).
Μίρτσεα της Ρουμανίας
Ο Πρίγκιπας Μίρτσεα της Ρουμανίας (3 Ιανουαρίου του 1913 - 2 Νοεμβρίου του 1916) ήταν ο τρίτος γιος και τελευταίο παιδί του βασιλιά Φερδινάνδου της Ρουμανίας και της συζύγου του Μαρίας του Εδιμβούργου, κόρης του Αλφρέδου των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Ήταν δισεγγονός της Βασίλισσας Βικτωρίας μέσω της μητέρας του. Απεβίωσε σε ηλικία τριών ετών το 1916.
Γέννηση και παιδική ηλικία
Ο Πρίγκιπας Μίρτσεα γεννήθηκε στο Βουκουρέστι στις 3 Ιανουαρίου [22 Δεκεμβρίου 1912 Π.Η.] το 1913 ως ο τρίτος γιος και τελευταίο παιδί του πρίγκιπα Φερδινάνδου της Ρουμανίας και της συζύγου του, Πριγκίπισσας Μαρίας του Εδιμβούργου. Βαφτίστηκε στις 2 Φεβρουαρίου στο Βασιλικό Παλάτι (σήμερα το Εθνικό Μουσείο Τέχνης). Η μητέρα του απουσίαζε εξαιτίας ενός πιθανού επεισοδίου φλεβίτιδας. Ο Πρίγκιπας Μίρτσεα πήρε το όνομά του από τον Μίρτσεα Α΄ της Βλαχίας, έναν μεσαιωνικό Ρουμάνο πρίγκιπα της Βλαχίας, που οργάνωσε σθεναρή αντίσταση απέναντι στους Τούρκους τον 14ο αιώνα και του οποίου τα στρατεύματα πολέμησαν στο πλευρό των Σέρβων στο Κόσοβο. Το όνομα "Μίρτσεα" είναι αποκλειστικά ρουμανικό και βγαίνει από τη σλαβική λέξη "mir", που σημαίνει "ειρήνη" ή "κόσμος".
Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του λέγεται ότι τα πήγαινε πολύ καλά με την αδελφή του, πριγκίπισσα Ιλεάνα της Ρουμανίας.
Το τέλος
Ο Πρίγκιπας Μίρτσεα απεβίωσε στο Buftea στις 2 Νοεμβρίου του 1916 από τυφοειδή πυρετό, σε μια εποχή πολέμου όπου τα εχθρικά στρατεύματα πλησίαζαν το Βουκουρέστι και πολλές μάχες έλαβαν χώρα κοντά στην πόλη. Η βασιλική οικογένεια έπρεπε να κάνει την ταφή γρήγορα στο Μέγαρο Κοτροτσένι πριν πάει στο καταφύγιο στο Ιάσιο, την παλιά πρωτεύουσα της Μολδαβίας, στη βορειοανατολική Ρουμανία. Το πιστοποιητικό θανάτου του κάηκε εν μέρει. Η αρχική επιτύμβια στήλη του έγραφε: "«Εδώ βρίσκεται ο νεότερος γιος του βασιλιά Φερδινάνδου και της βασίλισσας Μαρίας, γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1912 και πέθανε τον Οκτώβριο του 1916 σε καιρό πολέμου, ενώ οι στρατιώτες της Ρουμανίας θυσίαζαν τη ζωή τους για το αιώνιο όνειρο για την επίτευξη εθνικής ενότητας. Για δύο χρόνια παρέμεινε ο μοναδικός φύλακας του σπιτιού των γονέων του, πάνω από το οποίο έπαψε να κυματίζει η σημαία της χώρας. Θρηνήστε γι' αυτόν, γιατί μοιράστηκε μαζί μας τις ημέρες των δεινών, αλλά τις μέρες της χαράς δεν έζησε να τις δει.»"
Το 1920 ο μεγαλύτερος αδελφός του Μίρτσεα, ο μελλοντικός Κάρολος Β΄ της Ρουμανίας ονόμασε το παιδί του με την Ζίζι Λαμπρίνο, Μίρτσεα Γκριγκόρι στη μνήμη του Πρίγκιπα Μίρτσεα, ο οποίος είχε αποβιώσει μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Το 1941 ο Μίρτσεα ενταφιάστηκε ξανά μετά από αίτημα της πριγκίπισσας Ιλεάνα, από το Κοτροτσένι στο μικρό εκκλησάκι του κάστρου Bran κοντά στον τόπο ταφής της καρδιάς της μητέρας τους, Μαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρίγκιπες
Ζαγκαζίγκ
Η Ζαγκαζίγκ ή Ελ Ζαγκαζίκ (αραβικά: الزقازيق) είναι πόλη της Αιγύπτου στο ανατολικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου, στο κανάλι της Ισμαηλίας. Είναι η πρωτεύουσα του κυβερνείου Σαρκία. Με πληθυσμό 319,707 κατοίκους είναι κέντρο εμπορίου βαμβακιού και σιτηρών της Αιγύπτου κι απέχει 85 χλμ. από το Κάιρο.
Ιστορία
Τα ερείπια της Αρχαίας αιγυπτιακής πόλης Βούβαστις βρίσκονται 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης. Η Βούβαστις ήταν η πρωτεύουσα της 18ης νομής, και λατρευόταν η γάτα-θεά Μπαστέτ. Η ονομασία Βούβαστις είναι η ελληνική ονομασία της αιγυπτιακής «Ανά Μπαστέτ». Η Βούβαστις έγινε η πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την 22η και 23η δυναστεία. Υπάρχουν ερείπια των ναών που χτίστηκε από τον Οσορκόν Β΄ και τον Νεκτανεβώ Β΄ της Αιγύπτου. Οι κατακόμβες όπου θάβονταν οι ιερές γάτες βρίσκονται πίσω από μια παλιά Βασιλική και είναι από την περίοδο του Φαραώ Πέπι.
Η Ζαγκαζίκ ιδρύθηκε από τον Μεχμέτ Αλή Πασά τον 19ο αιώνα όταν έσκαψε κανάλια για την άρδευση περισσοτέρων εκτάσεων στον Νείλο. Αν και πιστεύεται ότι ήδη προϋπήρχε εκεί μικρός οικισμός. Μέχρι το 1820 ήταν ένα μικρό χωριό που από τότε γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη λόγω της καλλιέργειας βαμβακιού. Το 1883 ήταν ήδη πόλη όταν μεταφέρθηκαν εκεί δημόσιες υπηρεσίες και άλλα ιδρύματα κι έγινε το κέντρο του ανατολικού δέλτα του Νείλου.
Το όνομα της προέρχεται σύμφωνα με δύο εκδοχές από κάποια οικογένεια που ζούσε εκεί πριν γίνει οικισμός και μιά τρίτη εκδοχή από ένα ψάρι που ψάρευαν οι εργάτες που κατασκεύαζαν το κανάλι.
Κλίμα
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της ως καυτή έρημο (BWH), καθώς και το υπόλοιπο της Αιγύπτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές
Το Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές είναι μια αμερικανική μουσική κωμωδία του 1953 βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό μιούζικαλ του 1949. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Χάουαρντ Χοκς και πλαισιώθηκε πρωταγωνιστικά από τις Τζέιν Ράσελ και Μέριλιν Μονρόε και, σε δεύτερους ρόλους, από τους Τσαρλς Κόμπερν, Έλιοτ Ράιντ, Τόμι Νούναν, Τζορτζ Γουίνσλοου, Τέιλορ Χολμς και Νόρμα Βάρντεν.
Η ταινία είναι γεμάτη κωμικές καταστάσεις και μουσικά κομμάτια, σε χορογραφία του Τζακ Κόουλ, ενώ τη μουσική έγραψαν οι Χόγκι Καρμάικλ, Χάρολντ Άνταμσον, Τζουλ Στάιν και Λίο Ρόμπιν. Τα τραγούδια των Στάιν και Ρόμπιν είναι από την παράσταση του Μπρόντγουεϊ, ενώ τα τραγούδια των Καρμάικλ και Άνταμσον γράφτηκαν ειδικά για την ταινία. Παρά τον τίτλο της ταινίας, η Μονρόε πληρωνόταν με τον συνηθισμένο μισθό της των 500 δολαρίων την εβδομάδα, ενώ η Ράσελ, πιο γνωστή τότε ηθοποιός, πήρε 200.000 δολάρια.
Ενώ το προσγειωμένο, έντονο πνεύμα της Ράσελ έχει σχολιαστεί από τους περισσότερους κριτικούς, ήταν η σειρά της Μονρόε ως παραδόπιστη Λορελάι Λι να περάσει στην αθανασία λόγω της ταινίας. Η ερμηνεία της Μονρόε στο τραγούδι "Diamonds Are a Girl's Best Friend" (Τα διαμάντια είναι ο καλύτερος φίλος των κοριτσιών) και το ροζ φόρεμά της θεωρούνται εικονικά και η συγκεκριμένη ερμηνεία έχει εμπνεύσει διασκευές των Μαντόνα, Μπιγιονσέ, Τζέρι Χάλιγουελ, Κάιλι Μινόγκ, Νικόλ Κίντμαν, Μάργκοτ Ρόμπι, Άννα Νικόλ Σμιθ, Κριστίνα Αγκιλέρα, Αριάνα Γκράντε και Τζέιμς Φράνκο.