cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλυσιακός Αθλητικός Όμιλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ξιφασκίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τοξοβολίας Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927 Ηλυσιακος Ανδρων Ηλυσιακος Γυναικων
Σου Τσινάν
Ο Σου Τσινάν (μαλαϊκά: Soh Chin Ann, μαλαϊκή προφορά: Σο Τσιν Αν, απλοποιημένα κινεζικά: 苏进安, παραδοσιακά κινεζικά: 蘇進安, πινγίν: Sū Jìn'ān, γενν. 28 Ιουλίου 1950) είναι Μαλαισιανός, κινεζικής καταγωγής, πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία της Νοτιοανατολικής Ασίας. Η FIFA τον αναγνωρίζει ως τρίτο στην κατάταξη των ποδοσφαιριστών με τις περισσότερες διεθνείς εμφανίσεις με 195, ενώ διατήρησε την πρώτη θέση μέχρι τον Ιούνιο του 2022. Η RSSSF αναγνωρίζει τον Σου ως τον ποδοσφαιριστή με τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές στο ποδόσφαιρο ανδρών με 219.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Σου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Μελάκα Γιουνάιτεντ ΦΚ το 1969. Εντάχθηκε στη Σελανγκόρ ΦΚ το 1971 και έπαιξε στην ομάδα μέχρι το 1978 κερδίζοντας έξι τίτλους Κυπέλλου Μαλαισίας. Επέστρεψε στην Μελάκα Γιουνάιτεντ το 1979 και κέρδισε τον τίτλο του Λιγκ Καπ το 1983, αλλά ήταν ανενεργός για δύο χρόνια λόγω ενός έτους αναστολής το 1985. Επέστρεψε ως αρχηγός της Μελάκα Γιουνάιτεντ το 1988, η οποία ήταν και η τελευταία του σεζόν στο εγχώριο Πρωτάθλημα. Η ηγετική του παρουσία τον έκανε γνωστό ως Tauke ή Towkay («Αφεντικό») από τους συμπαίκτες και φιλάθλους.
Εθνική ομάδα
Σε ηλικία 19 ετών, ο Σου έκανε την πρώτη εμφάνιση του για την Εθνική Μαλαισίας στο Κινγκς Καπ του 1969. Το 1971, όταν έπαιξε στα προκριματικά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, ήταν το νεότερο μέλος της εθνικής ομάδας, σε ηλικία 21 ετών. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο και ήταν ο αρχηγός της ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα και παραμένει ο μοναδικός από τη χώρα του που πέτυχε κάτι τέτοιο. Εκείνη την εποχή θεωρούταν ως ένας από τους καλύτερους Ασιάτες αμυντικούς. Στη διοργάνωση του 1972, βοήθησε την εθνική ομάδα να νικήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες με 3–0 στον δεύτερο αγώνα. Ωστόσο, οι ήττες με 3–0 από τη Δυτική Γερμανία και με 6–0 από το Μαρόκο στο τρίτο παιχνίδι οδήγησε τη Μαλαισία στη 9η θέση. Η Μαλαισία δεν συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 ως μποϊκοτάζ για τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν. Ωστόσο, λόγω της συμβολής του για τη πρόκριση της Μαλαισίας στους Ολυμπιακούς του 1980, βραβεύτηκε με το Τάγμα του Υπερασπιστή του Βασιλείου (μαλαϊκά: Darjah Yang Mulia Pangkuan Negara) από τον Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ. Αργότερα έλαβε μέρος στο Ασιατικό Κύπελλο Εθνών του 1980, όπου η Μαλαισία αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων, με τη Μαλαισία, ωστόσο, να πραγματοποιεί μία από τις καλύτερες επιδόσεις κάτω από την ηγεσία του, με την ομάδα να καταφέρνει μια διάσημη ισοπαλία με 1–1 με αντίπαλο τη δυνατή Νότιας Κορέας. Ο Σου απέκτησε επίσης φήμη επειδή έκανε εξαιρετικό τουρνουά, επιτρέποντάς του να επιλεγεί στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης από την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου, ο πρώτος Νοτιοανατολικοασιάτης που έλαβε τέτοια τιμή, ρεκόρ που διήρκεσε μέχρι το Ασιατικό Κύπελλο Εθνών του 2019.
Αποχώρησε από την εθνική ομάδα το 1984, έχοντας πραγματοποιήσει σύμφωνα με την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της χώρας 252 διεθνείς εμφανίσεις (συμπεριλαμβανομένων αγώνων με αντίπαλες ομάδες νέων, δεύτερων εθνικών που δεν θεωρούνται πλήρεις διεθνείς από τη FIFA). Η Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου αναγνώρισε το επίτευγμά του και τον ενέταξε στο AFC Century Club τον Φεβρουάριο του 1999. Τον Αύγουστο του 2021 η FIFA αναγνώρισε 195 διεθνείς αγώνες του Σου καταττάσοντας πρώτο στη λίστα των ποδοσφαιριστών με τις περισσότερες επίσημες διεθνείς εμφανίσεις. Με την εθνική είχε 108 νίκες σε αυτούς τους αγώνες, επίδοση ρεκόρ κόσμου που διατηρήθηκε για τρεις δεκαετίες.
Μετά το ποδόσφαιρο
Διορίστηκε πρόεδρος της επιτροπής διαιτητών στις 13 Μαρτίου 2007. Ήταν διευθυντής της Εθνικής Μαλαισίας από το 2007 έως το 2009.
Το 2016, έκανε εμφάνιση στην ταινία Ola Bola ως Chow Kok Keong, ένας χαρακτήρας που βασίστηκε στον εαυτό του στην προκριματική εκστρατεία των Ολυμπιακών Αγώνων του 1980.
Προσπάθησε επίσης να μπει στην πολιτική θέτοντας υποψηφιότητα για μέλος του Κοινοβουλίου της Μαλαισίας για την Κοτά Μελάκα εκπροσωπώντας τη Μαλαισιανή Κινέζικη Ένωση του Εθνικού Μετώπου (Barisan Nasional) το 1986, αλλά δεν εκλέχθηκε.
Στατιστική
Με εθνική
Τίτλοι και διακρίσεις
Σελανγκόρ
Μαλαισία
Ατομικές διακρίσεις
Τιμές
Φρεγκόνα
Η Φρεγκόνα (ιταλικά: Fregona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Ράφα Σοάρες
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Από τον Ιανουάριο του 2016 έως τον Ιούνιο του 2017, ο Ράφα έπαιξε ως δανεικός στην Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα και την Ρίο Άβες, στην Πριμέιρα Λίγα. Έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στην κορυφαία κατηγορία στις 22 Ιανουαρίου 2016, στην εκτός έδρας νίκη της Ρίο Άβε με 1-2 επί της Βιτόρια Σετούμπαλ και σημείωσε το πρώτο γκολ στον επόμενο αγώνα, στην ήττα με 2-3 εναντίον της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Στις 22 Αυγούστου 2017, αφού δεν υπολογιζόταν από το νέο προπονητή της Πόρτο Σέρζιο Κονσεϊσάο, ο Ράφα εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στην Φούλαμ της Τσάμπιονσιπ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 31 Οκτωβρίου, ερχόμενος από τον πάγκο, στην εντός έδρας ήττα με 0-2 εναντίον της Μπρίστολ Σίτι.
Η συμφωνία δανεισμού του Ράφα λύθηκε αμοιβαία στις 31 Ιανουαρίου 2018, αφού η Φούλαμ απέκτησε με δανεισμό τον Ματ Τάργκετ νωρίτερα εκείνο τον μήνα. Την ίδια ημέρα, υπέγραψε μόνιμη συμφωνία με την Πορτιμονένσε στην κορυφαία κατηγορία της χώρας του.
Στις 5 Ιουλίου 2018, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Βιτόρια Γκιμαράες, η οποία τον αγόρασε από την Πόρτο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Ράφα έχει υπάρξει διεθνής με τις μικρές Εθνικές ομάδες της Πορτογαλίας U16, U17, U18, U19, U20 και U21, με συνδυαστικά 72 συμμετοχές και 3 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Άβε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πορτιμονένσε ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Γκιμαράες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Δημήτρης Παρασκευάς
Ο Δημήτρης Παρασκευάς είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο εξειδικευμένος στις διεθνείς εξαγορές/συγχωνεύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις και πρώην Ειδικός Γραμματέας Αποκρατικοποίησης. Είναι γιος του Ηλία Παρασκευά (07/07/1912 - 23/09/1991), του επονομαζόμενου «Πρύτανη των Ελλήνων Δικηγόρων» και πρώην αντιπροέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, που είναι αναγνωρισμένος ως διαμορφωτής της νομολογίας του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας για παραπάνω από 45 χρόνια.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις αρχές του 1993, ο Δημήτρης Παρασκευάς διετέλεσε Σύμβουλος του Υπουργού Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα διορίστηκε Ειδικός Γραμματέας Αποκρατικοποίησης στο Υπουργείο Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (νυν Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού). Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Ειδικού Γραμματέα Αποκρατικοποίησης, το ελληνικό Πρόγραμμα Αποκρατικοποίησης απέφερε έσοδα περίπου 10 δισ. δολάρια ΗΠΑ μέσα σε μόλις 6 χρόνια (1993-1999), ποσό που ισοδυναμεί με το οκταπλάσιο περίπου των εσόδων του Προγράμματος Αποκρατικοποίησης από το 1977 ως το 1992. Για το επίτευγμα αυτό οι Financial Times τον χαρακτήρισαν «Super Salesman» και τον επαίνεσαν για το «ατάραχο» στυλ του στο κλείσιμο συμφωνιών.
Είναι Διαχειριστής Εταίρος της «Παρασκευάς Δικηγορικής Εταιρεία» («Elias Paraskevas Attorneys1933»), διεθνούς δικηγορικής εταιρείας με γραφεία στην Αθήνα και το Λονδίνο, και Πρόεδρος του συμβουλευτικού της σκέλους στο Μονακό, «Paraskevas S.A.M.». Το 2014 διορίστηκε European Liaison Officer της Επιτροπής Τραπεζικού Δικαίου του Διεθνούς Δικηγορικού Συλλόγου (International Bar Association), ενώ τον Ιανουάριο του 2016 προήχθη σε Treasurer.
Ακόμη, αναφέρεται σταθερά ως ένας από τους κορυφαίους δικηγόρους διεθνώς σε θέματα συγχωνεύσεων και εξαγορών από τους οδηγούς Who’s Who Legal (2005-2015) και Legal Media Group Guide to the World’s Leading Lawyers (2007-2015). Ο οδηγός Legal 500 (2015) τον χαρακτήρισε «νομική ιδιοφυΐα με εξαιρετικά ανεπτυγμένο επιχειρηματικό και νομικό αίσθημα».
Προσωπική ζωή
Ο Δημήτρης Παρασκευάς ίδρυσε το «Ίδρυμα Ηλία Παρασκευά», μέσω του οποίου μεταξύ άλλων δώρησε τον όροφο «Ηλία Παρασκευά» στο νέο ακαδημαϊκό κτίριο του London School of Economics and Political Science (LSE), που εγκαινιάστηκε από την Α.Μ. Βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ ΙΙ.
Συμμετέχει συχνά ως ομιλητής σε διεθνή συνέδρια. Τον Ιούνιο του 2010, λίγο πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, σε μια εκδήλωση του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (Institute of International Finance) στη Βιέννη, ο Δημήτρης Παρασκευάς δήλωσε δημόσια στον Γεώργιο Παπανδρέου, τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας, μπροστά σε κοινό 400 τραπεζιτών, δικηγόρων και αξιωματούχων ρυθμιστικών αρχών, ότι δεν ήταν αναμενόμενο η Ελληνική Κυβέρνηση να εξυπηρετήσει το χρέος. Σε απάντηση, ο Γεώργιος Παπανδρέου διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα εξυπηρετήσει το χρέος, αλλά 18 μήνες αργότερα το ελληνικό PSI (Private Sector Involvement) τον διέψευσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Αβιογένεση
right|thumbnail|250px|[[Προκάμβρια|Προκάμβριοι στρωματόλιθοι στα Όρη Siyeh, στο Glacier National Park. Το 2002 ο Γουίλιαμ Σοπφ από το UCLA δημοσίευσε μια εργασία στο επιστημονικό περιοδικό Nature υποστηρίζοντας ότι γεωλογικοί σχηματισμοί όπως αυτοί περιέχουν απολιθωμένα κυανοβακτήρια ηλικίας 3,5 δισεκατομμυρίων ετών. Αν αυτό αληθεύει πρόκειται για τα παλαιότερα γνωστά ίχνη ζωής στη Γη.]]
Με τον όρο αβιογένεση (abiogenesis) στις φυσικές επιστήμες, εννοείται η μελέτη της προέλευσης των ζωντανών οργανισμών (και της ζωής εν γένει) από μη έμβια ύλη. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη θεωρία της εξέλιξης, η οποία μελετά τον τρόπο με τον οποίο μεταβάλλονται οι ζωντανοί οργανισμοί στον χρόνο. Τα αμινοξέα, τα οποία συχνά αναφέρονται και ως «δομικά στοιχεία της ζωής», είναι δυνατόν να σχηματιστούν από χημικές αντιδράσεις ανεξαρτήτως της ύπαρξης ζωής, όπως απέδειξε το πείραμα των Μίλερ και Ούρι προσομοιώνοντας τις συνθήκες της νεαρής Γης. Σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, τα αμινοξέα είναι οργανωμένα σε πρωτεΐνες, για τον σχηματισμό των οποίων μεσολαβούν τα νουκλεϊκά οξέα. Έτσι το ερώτημα για την προέλευση της ζωής στη Γη, ανάγεται στο ερώτημα της προέλευσης των πρώτων νουκλεϊκών οξέων.
Οι πρώτοι ζωντανοί οργανισμοί στη Γη θεωρείται ότι ήταν μονοκύτταροι προκαρυωτικοί οργανισμοί. Τα παλαιότερα απολιθώματα μικροβιοειδών οργανισμών χρονολογούνται ως και 3,5 δισεκατομμύρια ετών, μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια νεώτερα από τη Γη. Πριν από 2,4 δισεκατομμύρια χρόνια, η αναλογία σταθερών ισοτόπων άνθρακα, σιδήρου και θείου δείχνει τη δράση ζωντανών οργανισμών σε ανόργανα ορυκτά και ιζήματα ενώ μοριακοί βιοδείκτες υποδεικνύουν φωτοσύνθεση, αποδεικνύοντας ότι η ζωή στη Γη είχε ήδη εξαπλωθεί εκείνη τη χρονική περίοδο.
Αυτόματη γένεση
Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, ήταν ευρέως διαδεδομένη η αντίληψη ότι συγκεκριμένες μορφές ζωής δημιουργούνταν αυτόματα από μη έμβια ύλη. Αυτό ήταν αντίστοιχο με την αντίληψη της ετερογένεσης, σύμφωνα με την οποία μία μορφή ζωής μπορούσε να προέλθει από μία άλλη (π.χ. μέλισσες από λουλούδια). Κλασσική αντίληψη αβιογένεσης, που τώρα ορίζεται ακριβέστερα ως αυτόματη γένεση, ήταν ότι συγκεκριμένοι πολύπλοκοι ζωντανοί οργανισμοί δημιουργούνταν από αποσυντιθέμενες οργανικές ουσίες. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ήταν άμεσα παρατηρήσιμη αλήθεια ότι οι αφίδες γεννιόνταν από τη δρόσο που έπεφτε στα φυτά, οι μύγες από σάπια ύλη, τα ποντίκια από βρώμικα άχυρα, οι κροκόδειλοι από σάπιους κορμούς που έπεφταν στους πυθμένες λιμνών κ.ο.κ. .
Τον 17ο αιώνα αυτές οι αντιλήψεις άρχισαν να τίθενται υπό αμφισβήτηση. Για παράδειγμα το 1646 ο Τόμας Μπρόουν (Sir Thomas Browne) εξέδωσε το έργο του Pseudodoxia Epidemica (με υπότιτλο Enquiries into Very many Received Tenets, and Commonly Presumed Truths, Ερωτήματα για πάρα πολλά δεδομένα δόγματα, και κοινώς θεωρούμενες αλήθειες) το οποίο συνιστούσε επίθεση κατά των λανθασμένων πεποιθήσεων και των κοινών λαθών (vulgar errors). Τα συμπεράσματά του δεν υιοθετήθηκαν ευρέως. Για παράδειγμα ο σύγχρονός του, Αλεξάντερ Ρος, έγραψε: «το να αμφισβητήσει αυτό (ενν. την αυτόματη γένεση) είναι σαν να αμφισβητεί τη λογική, τις αισθήσεις και την εμπειρία. Αν αμφιβάλει για αυτό, ας πάει στην Αίγυπτο όπου θα βρει λιβάδια πλημμυρισμένα από ποντίκια γεννημένα από τη λάσπη του Νείλου, προς μεγάλη συμφορά των κατοίκων.»
Το 1665 ο Ρόμπερτ Χουκ εξέδωσε τα πρώτα σκίτσα ενός μικροοργανισμού. Τον Χουκ ακολούθησε το 1676 ο  Άντονι φαν Λέβενχουκ (Anthony van Leeuwenhoek), ο οποίος περιέγραψε μικροοργανισμούς που σήμερα θεωρείται ότι ήταν πρωτόζωα και βακτήρια. Πολλοί θεώρησαν ότι η ύπαρξη των μικροοργανισμών ήταν απόδειξη της αυτόματης γένεσης, καθώς οι μικροοργανισμοί έμοιαζαν αρκετά απλοϊκοί ώστε να είναι ικανοί για σεξουαλική αναπαραγωγή, ενώ η ασεξουαλική αναπαραγωγή μέσω της κυτταρικής διαίρεσης δεν είχε ακόμα παρατηρηθεί.
Τα πρώτα ισχυρά στοιχεία ενάντια στην αυτόματη γένεση παρουσιάστηκαν το 1668 από τον Φραντσέσκο Ρέντι, ο οποίος απέδειξε ότι δεν εμφανίζονταν σκουλήκια στο κρέας, αν οι μύγες εμποδίζονταν να αποθέσουν τα αυγά τους. Σταδιακά αποδείχθηκε ότι στην περίπτωση όλων των ανώτερων και άμεσα ορατών οργανισμών, οι προηγούμενες θέσεις για την αυτόματη γένεση ήταν λανθασμένες. Η εναλλακτική αντίληψη έμοιαζε να είναι η βιογένεση, κατά την οποία κάθε ζωντανός οργανισμός προέρχεται από ήδη υφιστάμενους ζωντανούς οργανισμούς (omne vivum ex ovo, λατινική έκφραση που σημαίνει «όλα τα ζωντανά από αυγό»).
Το 1768 ο Λάζαρο Σπαλαντσάνι απέδειξε ότι τα μικρόβια υπήρχαν στον αέρα και ότι μπορούσαν να σκοτωθούν με το βράσιμο. Το 1861 ο Λουί Παστέρ έκανε μια σειρά πειραμάτων τα οποία έδειξαν ότι οργανισμοί όπως βακτήρια και μύκητες δεν εμφανίζονται αυτόματα σε αποστειρωμένες τροφές.
Παστέρ και Δαρβίνος
Στα μέσα του 19ου αιώνα η θεωρία της βιογένεσης είχε αποκτήσει τέτοια υποστήριξη από στοιχεία και παρατηρήσεις, λόγω του έργου του Παστέρ και άλλων, ώστε η εναλλακτική θεωρία της αυτόματης γένεσης είχε διαψευσθεί αποτελεσματικά. Ο ίδιος ο Παστέρ σχολίασε, μετά από ένα αποφασιστικό εύρημα το 1864, «Το δόγμα της αυτόματης γένεσης δεν πρόκειται να ανανήψει από το θανατηφόρο χτύπημα που υπέστη από το απλό αυτό πείραμα.»
Η κατάρρευση ωστόσο της θεωρίας της αυτόματης γένεσης άφησε ένα κενό στην επιστημονική σκέψη πάνω στο ερώτημα του πώς είχε πρωτοεμφανιστεί η ζωή στη Γη.
Χάλντεϊν και Οπάριν: η θεωρία της αρχέγονης σούπας
Καμία σημαντική έρευνα ή θεωρία πάνω στο θέμα δεν εμφανίστηκε μέχρι το 1924, όταν ο Αλεξάντρ Οπάριν προέβαλε το επιχείρημα ότι το οξυγόνο της ατμόσφαιρας εμποδίζει τη σύνθεση συγκεκριμένων οργανικών ενώσεων που είναι αναγκαία δομικά στοιχεία για την εξέλιξη της ζωής. Στο έργο του Η προέλευση της Ζωής, πρότεινε ότι η «αυτόματη γένεση της ζωής» η οποία είχε δεχθεί επίθεση από τον Παστέρ, στην πραγματικότητα συντελέστηκε μία φορά, και τώρα είναι αδύνατη επειδή οι συνθήκες που επικρατούσαν στη νεαρή Γη έχουν αλλάξει, καθώς και λόγω της παρουσίας ζωντανών οργανισμών που θα καταβρόχθιζαν στιγμιαία οποιονδήποτε αυτόματα γεννημένο οργανισμό. Ο Οπάριν διατύπωσε την άποψη ότι μία «αρχέγονη σούπα» από οργανικά μόρια θα μπορούσε να δημιουργηθεί σε μία ατμόσφαιρα χωρίς οξυγόνο υπό την επίδραση του ηλιακού φωτός. Αυτά θα μπορούσαν να συνδυαστούν σε ακόμα πιο σύνθετους τρόπους μέχρι να σχηματίσουν στοιβαγμένα σταγονίδια. Αυτά τα σταγονίδια θα μεγάλωναν συγχωνευόμενα με άλλα, και θα αναπαράγονταν χωριζόμενα σε θυγατρικά σταγονίδια, και έτσι θα είχαν και ένα πρωτόγονο μεταβολισμό στον οποίο οι παράγοντες που θα προήγαγαν την ακεραιότητα ενός «κυττάρου» θα επιβίωναν, σε αντίθεση με αυτούς που δεν θα ευνοούσαν. Πολλές από τις σύγχρονες θεωρίες για την προέλευση της ζωής έχουν σαν αρχικό σημείο τις ιδέες του Οπάριν.
Σχεδόν τον ίδιο καιρό ο Τζ. Μπ. Σ. Χάλντεϊν εξέφρασε την άποψη ότι πριν την εμφάνιση της ζωής οι ωκεανοί της Γης - που διέφεραν πολύ από τη σημερινή τους μορφή - θα είχαν σχηματίσει μια «ζεστή διαλυμένη σούπα» στην οποία οργανικές ενώσεις θα μπορούσαν να σχηματιστούν. Αυτή η ιδέα ονομάστηκε βιοποίηση, διαδικασία με την οποία η ζωή εξελίσεται από αυτοαναπαραγόμενα αλλά όχι ζωντανά μόρια.
Αρχικές συνθήκες
Ο Μορς και ο Μακένζι έχουν διατυπώσει την υπόθεση ότι οι ωκεανοί ενδέχεται να εμφανίστηκαν στον Καταρχαιοζωικό αιώνα, 200 εκατομμύρια χρόνια μετά τον σχηματισμό της Γης, σε ζεστό περιβάλλον θερμοκρασίας 100 °C με έντονες αναγωγικές συνθήκες του οποίου το pH, που ήταν περίπου 5.8 αυξανόταν γρήγορα προς την ουδέτερη περιοχή (περίπου 7). Αυτό υποστηρίχθηκε και από τον Γουάιλντ ο οποίος επανεκτίμησε την ηλικία των κρυστάλλων ζιρκονίου που βρέθηκαν σε μεταμορφωσιγενή χαλαζίτη στο όρος Narryer της δυτικής Αυστραλίας σε 4,404 δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ πριν νομίζονταν 4,1-4,2 δισ. χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι οι ωκεανοί και ο ηπειρωτικός φλοιός υπήρχαν ήδη 150 εκατομμύρια χρόνια μετά τον σχηματισμό της Γης.
Εξετάζοντας το μεσοδιάστημα μεταξύ τέτοιων καταστροφικών γεγονότων, το χρονικό διάστημα στο οποίο ενδέχεται να εμφανίστηκε η ζωή μπορεί να βρεθεί για διαφορετικά νεαρά περιβάλλοντα. Η μελέτη του Μάχερ και του Στέφενσον δείχνει ότι αν το βαθύ θαλάσσιο υδροθερμικό σκηνικό είναι κατάλληλο πεδίο για την προέλευση της ζωής, η αβιογένεση μπορεί να συνέβη από 4,2 εώς 4,0 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ενώ αν εμφανίστηκε στην επιφάνεια της Γης θα μπορούσε να έχει εμφανιστεί μόνο μεταξύ 3,7 και 4,0 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.
Άλλες έρευνες υποθέτουν ψυχρή προέλευση της ζωής. Το έργο του Λέσλι Όρτζελ και των συνεργατών του στη σύνθεση των πουρίνων έχει δείξει ότι οι ψυχρές θερμοκρασίες είναι ευεργετικές, λόγω του φαινομένου συγκέντρωσης των προαπαιτούμενων στοιχείων όπως το υδροκυάνιο (HCN). Έρευνα του Στάνλεϊ Μίλερ και των συνεργατών του έδειξε ότι ενώ η αδενίνη και η γουανίνη απαιτούν συνθήκες ψύχους για τη σύνθεσή τους, η κυτοσίνη και η ουρακίλη χρειάζονται θερμοκρασίες βρασμού. Βασισμένος σε αυτό ο Μίλερ πρότεινε ως πιθανό περιβάλλον για την ανάπτυξη της ζωής κάποιο που θα είχε συνθήκες ψύχους και εκρηγνυόμενους μετεωρίτες. Σε έρευνα της ομάδας του Μίλερ που αναφέρεται σε άρθρο στο στο περιοδικό Discover, προέκυψαν επτά διαφορετικά αμινοξέα και 11 τύποι νουκλεοτιδικών βάσεων στον πάγο όταν αμμωνία και υδροκυάνιο αφέθηκαν σε καταψύκτη από το 1972 έως το 1997. Το ίδιο άρθρο περιγράφει την έρευνα του Κρίστοφ Μπίμπριχερ που δείχνει τον σχηματισμό μορίων RNA μήκους 400 βάσεων, σε συνθήκες ψύχους, χρησιμοποιώντας μία μονή έλικα αλυσίδας RNA ως πρότυπο για τον σχηματισμό της καινούργιας έλικας RNA. Καθώς η νέα έλικα μεγαλώνει, προσκολλάται στο πρότυπο. Η εξήγηση που έχει δοθεί για την ασυνήθιστη ταχύτητα αυτών των αντιδράσεων σε τόσο χαμηλή θερμοκρασία είναι η ευτηκτική ψύξη. Καθώς σχηματίζεται ένας κρύσταλλος πάγου, παραμένει καθαρός, μόνο τα μόρια του νερού συμβάλουν στην ανάπτυξή του, αφήνοντας εκτός άλατα ή το υδροκυάνιο. Αυτά τα μόρια περιορίζονται σε μικροσκοπικούς θύλακες υγρού μεταξύ του πάγου, με αποτέλεσμα να συγκρούονται συχνότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία Κατηγορία:Βιολογικές θεωρίες Κατηγορία:Βιοαστρονομία Κατηγορία:Προέλευση της ζωής Κατηγορία:Ξεκινήματα
Όσκαρ Ντουάρτε
Ο Όσκαρ Εσαού Ντουάρτε Γαιτάν (ισπανικά: Óscar Esaú Duarte Gaitán, γενν. 3 Ιουνίου 1989) είναι ένας γεννημένος στη Νικαράγουα Κοσταρικανός ποδοσφαιριστης, ο οποίος αγωνίζεται στην ισπανική Λεβάντε και την Εθνική Κόστα Ρίκας. Αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού.
Καριέρα σε συλλόγους
Οι γονείς του Ντουάρτε μετανάστευσαν από τη Νικαράγουα στην Κόστα Ρίκα όταν ήταν 5 χρονών. Ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Δεπορτίβο Σαπρίσα, του δημοφιλέστερου συλλόγου της Κόστα Ρίκα και έγινε επαγγελματίας το 2008, όμως βρήκε τις ευκαιρίες συμμετοχής του περιορισμένες. Το 2010 δόθηκε δανεικός στην Πουνταρένας για ένα χρόνο και κατάφερε να παίξει. Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στη Σαπρίσα και καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα. Οι καλές του εμφανίσεις με την Σαπρίσα και την Εθνική του ομάδα τράβηξαν το ενδιαφέρον ευρωπαϊκών συλλόγων και το 2013 πήρε μεταγραφή στο Βέλγιο και την Μπρυζ.
Διεθνής καριέρα
Ο Ντουάρτε επέλεξε να εκπροσωπήσει την Κόστα Ρίκα και όχι τη Νικαράγουα και έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική ομάδα σε αγώνα ενάντια στη Τζαμάικα στις 17 Νοεμβρίου του 2010. Έπαιξε με την Κόστα Ρίκα στο Κόπα Σεντροαμερικάνα του 2011 και έφθασε μέχρι τον τελικό, όπου η ομάδα του ηττήθηκε από την Ονδούρα.
Τον Ιούνιο του 2014 συμπεριελήφθηκε στην αποστολή της Κόστα Ρίκα για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου του 2014. Στο εναρκτήριο παιχνίδι πέτυχε το πρώτο του γκολ με τους Λος Τίκος στη νίκη με 3-1 επί της Ουρουγουάης. Στα επόμενα παιχνίδια ενάντια στην Ιταλία και την Αγγλία μαζί με τους συμπαίκτες του κράτησαν το μηδέν στην άμυνα και χάρη στη νίκη επί της Ιταλίας με 1-0 πέρασαν στον επόμενο γύρο. Ο Ντουάρτε είναι ο πρώτος γεννημένος στη Νικαράγουα ποδοσφαιριστής που συμμετέχει σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Λαμπέρ Β΄ του Λανς
Ο Λαμπέρ Β΄ του Λανς (περί το 1030 - 1054) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν Γάλλος ευγενής.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ευσταθίου Α΄, κόμη της Βουλώνης και της Μαώ του Λεβέν, αδελφός του γνωστού Ευσταθίου Β΄ κόμη της Βουλώνης, συμπολεμιστή του Γουλιέλμου Α΄ του κατακτητή της Αγγλίας. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα της Νορμανδίας, κόμισσα του Ωμάλ, αδελφή του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή της Αγγλίας. Η Αδελαΐδα της Νορμανδίας ήταν χήρα του Ανγκιεράν Β΄, κόμη του Ποντιέ που πέθανε το 1053. Ο Λαμπέρ Β΄ και η Αδελαΐδα της Νορμανδίας απέκτησαν μια κόρη την Ιουδήθ της Λανς αν και ο Λαμπέρ την είχε συναντήσει ελάχιστες φορές, σκοτώθηκε στην "μάχη της Λιλ" (1054). Στην μάχη την οποία σκοτώθηκε πολεμούσε στο πλευρό του Βαλδουίνου Ε΄ της Φλάνδρας απέναντι στον αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄. Η χήρα του Αδελαΐδα παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Όντο της Καμπανίας.
Δόλογκες
Το θρακικό φύλο των Δολόγκων κατοικούσε από την πανάρχαια εποχή στην χερσόνησο της Καλλιπόλεως. Ήταν λαός φύσει ειρηνικός και με σχετικό πολιτισμό, ο οποίος οφειλόταν στις αποικίες των Αθηναίων και των άλλων νοτίων Ελλήνων στην χερσόνησο εκείνη. Με αυτές διατηρούσαν ειρηνικές επαφές. Φαίνεται ότι κατά την προϊστορική εποχή επέδρασαν στον ειρηνικό τους βίο και οι ομόφυλοί τους Πελασγοί, οι οποίοι προ πολλού καιρού κατοικούσαν την Θρακική χερσόνησο, αργότερα μετανάστευσαν στην Αττική έγιναν σύνοικοι των Αθηναίων, όπως και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Οίκος του Μονμπελιάρ
Ο Οίκος του Μονμπελιάρ ή Σκαρπόν, γαλλ.: Maison de Montbéliard/Scarpone, γερμ.: Mömpelgard/Scarponnois ήταν ένας ευγενής Οίκος που δραστηριοποιήθηκε στη Γαλλία από τον 11ο ως τον 15ο αι. Γενάρχης του Οίκου είναι ο Ρίχβιν κόμης του Σκαρπόν, περιοχής κοντά στο Ντιελουάρ του Μερτ-ε-Μοζέλ (Σούντγκαου). Ο Ρίχβιν νυμφεύτηκε τη Χίλντεγκαρντ φον Έγκισχα:iμ, αδελφή του πάπα Λέοντα Θ΄. Ο γιος του Λουδοβίκος κύριος του Μουσόν έγινε καστελάνος του Μονμπελιάρ, Άλτκιρχ και Φερέτ (γερμ.: Πφιρτ) και νυμφεύτηκε τη Σοφία κόμισσα του Μπαρ (Bar-le-Duc). Ο γιος τους Θεοδώριχος/Θεόδωρος (Τιερύ, γερμ.: Ντήτριχ) Α΄ έγινε κόμης. Αυτός είχε τρεις γιους: ο Θεοδώριχος Β΄ ήταν ο τελευταίος του Οίκου του που είχε το Μονμπελιάρ, καθώς μέσω του γάμου της κόρης του η κομητεία πέρασε στον Οίκο του Μονφωκόν· ο Φρειδερίκος κόμης του Φερέτ/Πφιρτ είχε απόγονο την Ιωάννα του Πφιρτ, που παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄ δούκα της Αυστρίας και έτσι το Πφιρτ πέρασε τελικά στους Αψβούργους· και ο Ρενώ Α΄ κόμης του Μπαρ, με τον οποίο συνεχίστηκε ο Οίκος.
Τον Ροβέρτο του Μαρλ διαδέχθηκε η κόρη του Ιωάννα ως κόμισσα του Μαρλ και Σουασόν, σύζυγος του κόμη του Λινύ, έτσι οι κομητείες περιήλθαν στον Οίκο του Λουξεμβούργου.
Γκαϊαρίνε
Το Γκαϊαρίνε (ιταλικά: Gaiarine, βενετικά: Gajarine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Spinmaster
Το Spinmaster, γνωστό στην Ιαπωνία ως Miracle Adventure (ιαπωνικά: ミラクルアドベンチャー), είναι arcade παιχνίδι δράσης που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Data East για πρώτη φορά στη Βόρεια Αμερική τον Δεκέμβριο του 1993 και στην Ευρώπη, και στην Ιαπωνία στις 18 Φεβρουαρίου του 1994. Είναι το πρώτο παιχνίδι της Data East που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε για το σύστημα Neo-Geo MVS της SNK.
Οι πρωταγωνιστές είναι σχεδόν ολόιδιοι εμφανισιακά με αυτούς του παιχνιδιού Dashin' Desperadoes της ίδιας εταιρείας. Επίσης, το gameplay, το καλλιτεχνικό στυλ, το animation κάποιων χαρακτήρων και ο σχεδιασμός των όπλων του Spinmaster είναι εμπνευσμένα από το παιχνίδι Joe & Mac, πάλι της Data East.
Μετά τη διάλυση της Data East λόγω χρεοκοπίας το 2003, η εταιρεία G-Mode αγόρασε τα πνευματικά δικαιώματα της εκδοχής για το Neo-Geo.
Το παιχνίδι επανακυκλοφόρησε για το Virtual Console στις 3 Αυγούστου του 2010 στην Ιαπωνία, στην PAL περιοχή στις 12 Νοεμβρίου του 2010 και στη Βόρεια Αμερική στις 22 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Τρόπος παιχνιδιού
Το παιχνίδι ξεκινάει στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Μπορούν να παίξουν μέχρι δύο παίκτες. Ο πρώτος ελέγχει τον Johnny και ο δεύτερος τον Tom, ενώ όπλα τους είναι τα γιογιό. Με αυτά χτυπούν εχθρούς και σεντούκια θησαυρών που περιέχουν καλύτερα όπλα. Επίσης, οι χαρακτήρες μπορούν να κάνουν τακλ και να χρησιμοποιήσουν ειδικές ακραίες επιθέσεις που εξοντώνουν κάθε ασήμαντο εχθρό και κάνουν σημαντική ζημιά στα bosses.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1993 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Data East Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Zeebo Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Neo Geo Κατηγορία:Arcade παιχνίδια
Ιππόλυτος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Ιππόλυτος ήταν γιος του Θησέα και της αμαζόνας Ιππολύτης. Αργότερα ο Θησέας παντρεύτηκε τη Φαίδρα κι έτσι ο Ιππόλυτος απέκτησε μητριά.
Ρωμαϊκή μυθολογία
Στην Ρωμαϊκή μυθολογία ο Ιππόλυτος λατρευόταν σαν θεός με το όνομα Βίρμπιους (Virbius). Οι αρχαίοι Ρωμαίοι πίστευαν ότι όταν ο Ασκληπιός τον επανέφερε στην ζωή η Άρτεμις τον πήρε και τον μετέφερε στην Ιταλία στο άλσος της Αρικίας. Στο άλσος απαγορεύονταν να μπουν άλογα επειδή πέθανε από αυτά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θησέας Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ανδρέας της Γιουγκοσλαβίας
Ο Ανδρέας, σερβικά Андреј (28 Ιουνίου 1929 - 7 Μαΐου 1990) από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς ήταν πρίγκιπας της Γιουγκοσλαβίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλεξάνδρου Α΄ της Γιουγκοσλαβίας και της Μαρίας των Χόεντσολερν-Ζίγκμαρινγκεν, κόρης του Φερδινάνδου της Ρουμανίας.
Το 1941 εκτοπίστηκε ο αδελφός του Πέτρος Β΄ της Γιουγκοσλαβίας και ο Ανδρέας μετέβη στο Λονδίνο εξόριστος. Σπούδασε μαθηματικά στο Κολέγιο Κλέιρ του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ και μετά εργάστηκε ως ασφαλιστής.
Το 1990 βρέθηκε στο αυτοκίνητό του στο Έρβαιν της Καλιφόρνια να έχει εισπνεύσει μονοξείδιο του άνθρακα εκούσια και να έχει αποβιώσει. Τάφηκε στη μονή Νέα Γκρατσάνιτσα της Τρίτης Λίμνης του Ιλλινόις και το 2013 η σορός του μεταφέρθηκε στο ναό του Αγ. Γεωργίου στο Οπλενάκ, μαυσωλείο των Καραγεώργεβιτς στη Σερβία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1956 τη Χριστίνα-Μαργαρίτα, κόρη του Χρστοφόρου πρίγκιπα της Έσσης και της Σοφίας πριγκίπισσας της Ελλάδας και είχε τέκνα :
Ο Ανδρέας διαζεύχθηκε το 1962 και το επόμενο έτος έκανε δεύτερο γάμο, με τη 2η εξαδέλφη του Κίρα, κόρη του Καρλ πρίγκιπα του Λάινινγκεν και είχε τέκνα :
Διαζεύχθηκε ο 1972 και το 1974 έκανε τρίτο γάμο, με την Εύα-Μαρία Αντγιέλκοβιτς · δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καραγεώργεβιτς
Στρατιωτική ιστορία της Καταλονίας
Η στρατιωτική ιστορία της Καταλονίας ξεκίνησε το δέκατο τρίτο αιώνα, με τα πρώτα κατορθώματα του στρατού υπό τις διαταγές Καταλανών αρχηγών και διαρκεί μέχρι σήμερα, όπου τα καταλανικά στρατιώτες έχουν ενσωματωθεί σε διεθνείς δυνάμεις. μικρογραφία|Μέγιστη επέκταση της Καταλονίας στη μεσαιωνική εποχή (Αραγονικό στέμμα) μικρογραφία|Ο Βασιλιάς Χάουμε Α΄ της Αραγονίας με τον επίσκοπο της Βαρκελώνης Μπερενγκέρ ντε Παλόου και οι Μπερνάτ ντε Σεντέγιες και Ζιλαμπέρτ ντε Κρουίλς κατά την διάρκεια της κατάκτησης της Μαγιόρκα (1229)
Προέλευση
Η προέλευση της στρατιωτικής δύναμης στην Καταλονία χρονολογούνται από τον δέκατο τρίτο αιώνα, με την Σακραμεντάλ, την αδελφότητα μεταξύ πολλών λαών για να εγγυηθεί η ασφάλειά τους, που γινόταν με όρκο, και, ως εκ τούτου, ονομαζόταν με αυτό τον τρόπο.
Η ιστορία της Μεσογείου συχνά έχει συμπεριλάβει καταλανικά όπλα, από την Μούρθια μέχρι την Αθήνα και την Νεοπατρία (Μεγάλη καταλανική Εταιρεία), αλλά και στην παλιά Καταλονία, πριν και μετά τα Νέα Εργοστασιακά Διατάγματα (1716). μικρογραφία|Αυτό το κομμάτι του Liber Iudiciorum, μια συλλογή βησιγοτθικών νόμων, θεωρείται το πρώτο γραπτό κείμενο στην καταλανική γλώσσα που προέρχεται από το πρωτότυπο στα λατινικά και γράφτηκε προς το τέλος του 12ου αιώνα Οι Καταλανοί έχουν οργανωθεί αυθόρμητα στρατιωτικά με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, από τη Σακραμεντάλ, τις Σταυροφορίες των Αλμογκαβάρων προς τα μαουλέτ και άλα. Μέχρι τα Νέα Εργοστασιακά Διατάγματα, στα καταλανικά σπίτια πάντα υπήρχαν όπλα και πυρομαχικά, για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, είτε από τους Σαρακηνούς, τους πειρατές ή τους Γάλλους.
Επομένως, μέχρι την ήττα στον Πόλεμο της Διαδοχής η κεντρική εξουσία περιόριζε και έλεγχε το δικαίωμα των όπλων, και με πρόσχημα την ειρήνευση της χώρας έκρυβε την επιθυμία της να αποτρέψει τους πολίτες από το να πάρουν όπλα εναντίον του.
Επιπλέον, τα καταλανικά συντάγματα, καταργήθηκαν στην πραγματικότητα από τα Διατάγματα, και αυτό ανάγκασε το στέμμα να διαπραγματευτεί για λαϊκή υποστήριξη, κάτι που εκπροσωπείται από την σφραγίδα των όπλων (ένα όργανο που το Γενικό Επαρχιακό Συμβούλιο συγκαλεί σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης ή επείγοντα γεγονότα) των καταλανικών δικαστηρίων που υποστήριζαν ότι χορηγούσαν με αντάλλαγμα προνόμια, που περιόριζαν τη βασιλική εξουσία. Αυτή η ισορροπία των εξουσιών εξαφανίζεται μετά την ήττα, και η ταπείνωση γίνεται εμφανής σε πολλούς τρόπους, όπως η κατεδάφιση της επαρχίας Ριμπέρα, όπου υπήρχε περισσότερη αντίσταση,  η κατασκευή του φρουρίου της Σιουταντέλα στο ίδιο μέρος, η επιβολή του Κτηματολογίου, ή το κλείσιμο όλων των καταλανικών πανεπιστημίων.
Για τον λόγο αυτό, όταν είδαν τη διαφορά της έννοιας της βασιλικής εξουσίας στην Καστίλη, οι Καταλανοί ξεσηκώθηκαν με τον Αρχιδούκα Κάρολο της Αυστρίας, μοίρασαν αφίσες προπαγάνδας και διαπραγματεύτηκαν με την Αγγλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας
Κώστας Χατζηανδρέου
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Μητροπολίτης Κρήτης Ευμένιος Β΄
Ο Ευμένιος (1850 - 1920) (κατά κόσμον: Νικόλαος Ξηρουδάκης) ήταν Μητροπολίτης Κρήτης και ένας από τους δυναμικότερους ιεράρχες της Ελλάδος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1850, (κατ΄ άλλους το 1845) διατηρώντας καταγωγή από τα Σφακιά της Κρήτης, με το κοσμικό όνομα Νικόλαος. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης διορίστηκε δάσκαλος στα Σφακιά και αργότερα σχολάρχης στα Χανιά. Το 1880 επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη όπου και ανέλαβε καθηγητής στη Σχολή της Χάλκης. Το 1886 επί πατριαρχίας Ιωακείμ Γ΄ του Μεγαλοπρεπούς, χειροτονήθηκε επίσκοπος όπου και ανέλαβε την ιερά επισκοπή Λάμπης και Σφακίων στη Κρήτη. Σημαντικότερο έργο του στη περίοδο εκείνη ήταν η δημιουργία της Ιεράς Σχολής του Αγίου Πνεύματος. Τη θέση αυτή του επισκόπου διατήρησε μέχρι το 1898 όπου και εκλέχθηκε μητροπολίτης Κρήτης ως Ευμένιος Β΄, διαδεχόμενος τον θανόντα Τιμόθεο Καστρινογιαννάκη.
Την εκλογή όμως αυτή δεν την αναγνώρισε ο τότε σύμβουλος της Δικαιοσύνης της Κρήτης Ελευθέριος Βενιζέλος που διατηρούσε και την πλειοψηφία του Εκτελεστικού στην ύπαιθρο, με το αιτιολογικό αφενός ότι η ανάδειξή του Ευμένιου έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επί πατριαρχίας Κωνσταντίνου Ε΄, και όχι από τον κρητικό λαό και αφετέρου ότι η ενθρόνιση – εγκατάστασή του θα συνοδεύονταν από φιρμάνι του Σουλτάνου, κατά την περίοδο που η Κρήτη τελούσε υπό κηδεμονία των Μεγάλων Δυνάμεων και όδευε σε αυτονομία.
Παρότι όμως δεν ακολούθησε σχετικό φιρμάνι, (που μπορεί να εκδόθηκε όπως προβλέπονταν και στη συνέχεια ν΄ ανακλήθηκε), ο Ε. Βενιζέλος συνέχιζε να επιμένει στη μη αναγνώριση της εκλογής του Ευμένιου Β΄ με συνέπεια οι σχέσεις των δύο ανδρών να ψυχραθούν με ότι σήμαινε αυτό για το χριστεπώνυμο πλήρωμα της τοπικής  εκκλησίας.
Τελικά ο Ε. Βενιζέλος προφανώς κατόπιν πιέσεων αναγνώρισε τον μητροπολίτη Κρήτης Ευμένιο Β, δύο χρόνια μετά την εκλογή του, το 1900.
Αργότερα όταν εκδηλώθηκε το κίνημα της Εθνικής Άμυνας, το 1916, ο Ευμένιος Β΄ στράφηκε ενάντια προς αυτή, κατηγορώντας τη για ωμή παραβίαση συνταγματικών και χρηστών ηθών που θα οδηγούσαν τη Χώρα στη καταστροφή. Συνέπεια αυτού ήταν η κυβέρνηση του Βενιζέλου να διατάξει τη σύλληψη, την καθαίρεσή του, καθ΄ όλα παράνομη, και τον εκτοπισμό του στη Χίο, όπου και απέθανε από θλίψη τρία χρόνια μετά, στις 1 Απριλίου του 1920.
Πηγές
Ευμένιος Β΄ Κατηγορία:Μητροπολίτες Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων
Σύγχρονα Εβραϊκά
Τα Σύγχρονα Εβραϊκά ή Εβραϊκά του Ισραήλ (,  'ιβγίτ χαντασά – "Σύγχρονα Εβραϊκά" ή "Νέα Εβραϊκά"), γνωστότερη ως Εβραϊκά ( ιβρίτ) είναι η επίσημη μορφή της εβραϊκής γλώσσας που ομιλείται σήμερα. Ομιλείται από τα αρχαία χρόνια. Η Εβραϊκή γλώσσα είναι μέλος του χαναανικού κλάδου των σημιτικών γλωσσών. Η Εβραϊκή γλώσσα αντικαταστάθηκε από την δυτική διάλεκτο της αραμαϊκής γλώσσας ως καθομιλουμένη γλώσσα των Εβραίων στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ., αν και συνέχισε να χρησιμοποιείται ως λειτουργική και λογοτεχνική γλώσσα. Αναβιώθηκε ως ομιλούμενη γλώσσα στον 19ο και 20ό αιώνα και είναι η επίσημη γλώσσα του Ισραήλ.
Εάν προστεθεί ο αριθμός των μητρικών ομιλητών της γλώσσας, των ανθρώπων που την γνωρίζουν άπταιστα και αυτών που δεν την γνωρίζουν άπταιστα, τα σύγχρονα εβραϊκά ομιλούνται από περίπου 9 εκατομμύρια άτομα. Οι περισσότεροι ομιλητές είναι πολίτες του Ισραήλ: περίπου πέντε εκατομμύρια ισραηλινοί ομιλούν τα σύγχρονα εβραϊκά ως μητρική γλώσσα, 1.5 εκατομμύριο άτομα είναι μετανάστες στο Ισραήλ, 1.5 εκατομμύριο άτομα είναι Άραβες πολίτες της χώρας που συνήθως ομιλούν τα αραβικά ως μητρική γλώσσα και μισό εκατομμύριο είναι Εβραίοι της διασποράς ή μετανάστες από το Ισραήλ.
Ο επίσημος ρυθμιστής φορέας της γλώσσας είναι η Ακαδημία για την Εβραϊκή γλώσσα.
Ακταίωνας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ακταίων ήταν γιος του ιερέα βοσκού Αρισταίου και της Αυτονόης κόρης του θρυλικού ιδρυτή της Θήβας Κάδμου. Τον ανέθρεψε ο Κένταυρος Χείρων όπως μια γενιά αργότερα τον Αχιλλέα. Η Άρτεμις εξοργίστηκε μαζί του και σύμφωνα με τον θρύλο "τον μεταμόρφωσε σε Ελάφι, τα κυνηγόσκυλα του δεν τον αναγνώρισαν και τον κατασπάραξαν". Το τραγικό του τέλος έγινε σημαντικό θέμα των απεικονίσεων στην Αναγέννηση και πριν από αυτήν. Ο Τζον Σμιθ μεταξύ άλλων παρατηρεί "ο κεντρικός πυρήνας του θέματος είναι η οργή της Αφροδίτης που τον μεταμόρφωσε σε ελάφι και τον κατασπάραξαν τα σκυλιά του, οι αιτίες που έγινε αυτό διαφέρουν ανάμεσα στους συγγραφείς". Ο Ελληνιστής ποιητής Καλλίμαχος αναφέρει ότι την ώρα που κυνηγούσε στο δάσος μπήκε σε μια σπηλιά και είδε γυμνή τη θεά Άρτεμις να λούζεται. Η Άρτεμις τον καταράστηκε να μην ξαναμιλήσει ποτέ, με την πρώτη λέξη που θα έβγαζε να μεταμορφωθεί σε ελάφι. Ο Ακταίων βγήκε έξω από τη σπηλιά να φωνάξει τα κυνηγόσκυλα του, με την πρώτη κραυγή μεταμορφώθηκε σε ελάφι. Τα κυνηγόσκυλα του δεν τον αναγνώρισαν και όρμηξαν να τον κατασπαράξουν, έκανε έκκληση στον Όλυμπο, οι θεοί δεν τον άκουσαν και τα σκυλιά τον έκαναν κομμάτια. Τα σκυλιά τρομοκρατημένα που δεν έβρισκαν το αφεντικό τους έπεσαν σε κατάθλιψη, ο Κένταυρος Χείρων τους έφτιαξε ένα ομοίωμα του Ακταίωνα για να τα παρηγορήσει. Ο Ησίοδος στο έργο του Κατάλογος Γυναικών και η Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου αναφέρουν ότι ήταν αντίπαλος του Διός για την αδελφή της μητέρας του Σεμέλη. Ο Ευριπίδης στην τραγωδία του Βάκχαι αναφέρει ότι εξόργισε την Άρτεμη γιατί υπερηφανεύτηκε ότι ήταν καλύτερος κυνηγός από αυτήν:
"ὁρᾷς τὸν Ἀκτέωνος ἄθλιον μόρον, ὃν ὠμόσιτοι σκύλακες ἃς ἐθρέψατο διεσπάσαντο, κρείσσον' ἐν κυναγίαις Ἀρτέμιδος εἶναι κομπάσαντ', ἐν ὀργάσιν"
Περισσότερες λεπτομέρειες μας παρέχουν άλλα χαμένα θραύσματα του Καταλόγου Γυναικών όπως επίσης τουλάχιστον άλλες τέσσερις τραγωδίες που έγραψε ο Αισχύλος και έχουν χαθεί. ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει σε μια άλλη παραλλαγή του μύθου ότι ο Ακταίων ερωτεύθηκε την Άρτεμη και ήθελε να την παντρευτεί. Άλλοι συγγραφείς έγραψαν σε νεότερες παραλλαγές του μύθου ότι τα σκυλιά απέκτησαν άλλα ονόματα μετά την απώλεια του αφεντικού τους. Σε μια άλλη εκδοχή του μύθου που έγραψε ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος ο Ακταίων είδε επεισοδιακά στον Κιθαιρώνα τη θεά Ντιάνα τη Ρωμαϊκή Άρτεμις να κάνει μπάνιο, τον μεταμόρφωσε σε ελάφι και τον κατασπάραξαν τα 50 σκυλιά του. Ο Καλλίμαχος αντίστοιχα στο έργο του "Πέμπτος Ύμνος" καταγράφει την τύφλωση του μάντη Τειρεσία επειδή είδε τη θεά Αθηνά να κάνει μπάνιο. Οι λογοτεχνικές λεπτομέρειες του μύθου έχουν χαθεί στην πλειοψηφία τους, ο Λαμάρ Ρόναλντ Λέισι προσπάθησε να ανασυνδέσει τις μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων με βάση την αγγειογραφία. Στην ανασύνθεση κατέληξαν οι τρεις εκδοχές του Ακταίωνος, ο ερωμένος της Σεμέλης, ο υπερήφανος κυνηγός και το οφθαλμόλουτρο της Αρτέμιδος. Ο Λέισι αναγνωρίζει την πηγή που έκανε μπάνιο η Άρτεμις κοντά στις Πλαταιές, πόλη στην οποία ο Ακταίων ήταν ο ήρωας - ιδρυτής. Ο επιδέξιος κυνηγός είδε τη θεά γυμνή, την ερωτεύθηκε και ήθελε να την παντρευτεί, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη αυτό ήταν διπλκό έγκλημα για τη θεά του κυνηγιού, ως κυνηγός ο ίδιος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αριστόβουλος
Το όνομα Αριστόβουλος έφεραν :
Μπετλαινβίλ
Το Μπετλαινβίλ (Μπέτσντορφ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Οι πρώην κοινότητες Αλτρόφ (Γερμανικά: Άλτντορφ) και Μανσύ (Γερμανικά: Μένχεν) είναι ενσωματωμένα στην κοινότητα από το 1811.
Πληθυσμός
αριστερά|μικρογραφία|Η Εκκλησία του Αλτρόφ
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ρουμπέν Σεβάκ
Ο Ρούμπεν Σεβάκ (αρμενικά: Ռուբէն Սեւակ, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ρούμπεν Τσιλιγκιριάν, αρμενικά: Ռուբէն Յովհաննէսի Չիլինկիրեան, 1885-1915) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης και γιατρός που έζησε στην Ελβετία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπήρξε ένα από τα θύματα της γενοκτονίας των Αρμενίων.
Βιογραφία
Ο Σεβάκ γεννήθηκε το 1885 στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης όπου έμαθε και τα πρώτα γράμματα σε τοπικό αρμενικό σχολείο. Κατόπιν φοίτησε σε αμερικανικό σχολείο μέσης εκπαίδευσης στο Μπαρτιζάγκ της Νικομήδειας και στο Κολέγιο Περπεριάν της Κωνσταντινούπολης, από όπου αποφοίτησε το 1905. Στη συνέχεια μετέβη στη Λωζάνη της Ελβετίας, όπου σπούδασε ιατρική μέχρι το 1911, έτος κατά το οποίο έλαβε το πτυχίο του. Παρέμεινε στην Ελβετία μέχρι το 1914 εξασκώντας την ιατρική. Λίγο καιρό πριν την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε με την οικογένειά του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. αριστερά|μικρογραφία|177x177εσ|Αρμενικό γραμματόσημο με τη μορφή του Σεβάκ (2011) Την 24η Απριλίου του 1915 συνελήφθη από τις οθωμανικές αρχές από κοινού με άλλους Αρμένιους διανοούμενους και ακολούθως εκτοπίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους δολοφονήθηκε μαζί με άλλους τέσσερις συμπατριώτες του σε τοποθεσία κοντά στο Τσανκιρί, περίπου 140 χλμ βορειοανατολικά της Άγκυρας, ενώ τα χρήματα και τα υπάρχοντά του μοιράστηκαν μεταξύ των δολοφόνων του. Τα πτώματα βρέθηκαν λίγες ημέρες αργότερα από ομάδα έρευνας που είχε συγκροτήσει ο τοπικός κυβερνήτης, ο οποίος είχε εγγυηθεί στον Σεβάκ και τους συγκρατούμενούς του για την ασφαλή μετάβασή τους στην Άγκυρα.
Σε ότι αφορά την προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με Γερμανίδα, την οποία γνώρισε κατά τα χρόνια των σπουδών του στην Ελβετία και ήταν πατέρας δύο παιδιών. Το 2013, μετά από ενέργειες του συγγενή του Σεβάκ, Χοβχάνες Τσιλιγκιριάν, εγκαινιάστηκε στο Βαγαρσαπάτ της Αρμενίας μουσείο τέχνης που φέρει το όνομα του Αρμένιου λογοτέχνη.
Λογοτεχνικό έργο
Ο Σεβάκ ασχολήθηκε με την ποίηση και την πεζογραφία. Είναι γνωστός κυρίως ως λυρικός ποιητής. Το πρώτο του ποίημα δημοσιεύθηκε το 1905 σε εφημερίδα του κινήματος της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (ντασνάκ), ενώ το 1910 εκδόθηκε το «Κόκκινο Βιβλίο», το μοναδικό έργο του Σεβάκ που κυκλοφόρησε όσο εκείνος ήταν ακόμη εν ζωή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Αρμένιοι ιατροί Κατηγορία:Οθωμανοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Γενοκτονία των Αρμενίων
Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου του 2008
Η 21η Τελετή Απονομής των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου έλαβε χώρα στις 6 Δεκεμβρίου 2008 στην Κοπεγχάγη της Δανίας.
Μεγάλη νικήτρια της βραδιάς αναδείχτηκε η ιταλική ταινία «Gomorra», επίσημη πρόταση της χώρας της για τα βραβεία Όσκαρ της ίδιας χρονιάς, η οποία αποτελεί μερική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου καταγγελτικών ντοκουμέντων του Ρομπέρτο Σαβιάνο, από τον Ματτέο Γκαρρόνε. Για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο βραβεύτηκε η Βρετανίδα ηθοποιός Τζούντυ Ντεντς.
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας
Ακολουθούν οι ταινίες που έλαβαν υποψηφιότητα για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας του 2008. Νικήτρια αναδείχτηκε η πρώτη.
Il Divo, Ιταλία 🇮🇹
Happy-Go-Lucky, Ηνωμένο Βασίλειο
Το Ορφανοτροφείο, Ισπανία 🇪🇸
Vals im Bashir, Ισραήλ 🇮🇱 Γαλλία 🇫🇷 Γερμανία 🇩🇪
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κινηματογραφικά βραβεία Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2008
Εμετοφιλία
Η εμετοφιλία είναι μία παραφιλία κατά την οποία κάποιος μπορεί να διεγερθεί σεξουαλικά, βλέποντας κάποιον να κάνει εμετό ή, ακόμα, να κάνει κι ο ίδιος. Σε πολλές περιπτώσεις, τα άτομα που διεγείρονται σεξουαλικά, από την παραπάνω παραφιλία, αρέσκονται στο να βλέπουν τους συντρόφους τους να κάνουν εμετό, κατά τη διάρκεια της πεολειχίας (συγκεκριμένα: deep-throating). Γενικότερα για την επίτευξη αυτής της παραφιλίας, χρησιμοποιούνται αντικείμενα, δάχτυλα ή και πέη, γενικότερα ό,τι μπορεί να ερεθίσει τα αντανακλάστικά του διαφράγματος.
Η παραπάνω πρακτική έχει γίνει αρκετά γνωστή στη διαδικτυακή πορνογραφία, όπου συνήθως αποσκοπεί στον εξευτελισμό ή την υποβάθμιση, τα οποία με τη σειρά τους, μπορούν να προκαλέσουν σεξουαλική διέγερση. Κάποιοι άνθρωποι που διεγείρονται από την παραπάνω παραφιλία τους αρέσει να κάνουν άλλοι εμετό επάνω τους ή οι ίδιοι να κάνουν εμετό στους συντρόφους τους. Αυτό είναι γνωστό και ως Ρωμαϊκό ντουζ, εμπνευσμένο από τα ρωμαϊκά vomitorium, που λανθασμένα στα αγγλικά έχει λάβει άλλη σημασία (λόγω του vomitorium και αυτά που υποτίθεται έκαναν εκεί οι Ρωμαίοι). Ενώ κάποιοι άλλοι αρέσκονται και στους δύο ρόλους.
Η παραπάνω παραφιλία, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται με τη βουλιμία, αν και η εκκούσια και οικειοθελή πρόκληση του εμετού, συνδέει τις δύο αυτές παραπάνω ξεχωριστές περιπτώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Έμετος
Βούισα Βουλίτσεβιτς
Ο Βούισα Βουλίτσεβιτς (σερβικά : Вујица Вулићевић) (Αζανία 1773 - Grčac 11 Μαρτίου 1828 ) ήταν Κνεζ από την εποχή της Πρώτης σερβικής εξέγερσης.
Ήταν παντρεμένος με την αδελφή της πριγκίπισσας, συζύγου του Μίλος Ομπρένοβιτς, Λλιούμπλιτσα, το γένος Βουκομάνοβιτς. Αδελφός του ήταν ο Τζούσα Βουλίσεβιτς που σκοτώθηκε στις μάχες του Σμεντέρεβο το 1804.
Το 1817 στο Ραντοβάνισκι ένα δάσος κοντά στο Βελίκα πλάνα, πήρε μέρος στην δολοφονία του Καραγιώργη έπειτα από παραγγελία του Μήλου Ομπρένοβιτς. Ο Καραγιώργης έδειχνε εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του. Σε μια ένδειξη μετάνοιας έχτισε αργότερα μία ξύλινη εκκλησία.
Θάφτηκε στο μοναστήρι της Πινόσαβα, Κουσαντάκ, κοντά στον τάφο του Μιλόϊα Τζάκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Ερρίκος Β΄ του Μπαρ
Ο Ερρίκος Β΄, γαλλ. Henri II de Bar (1190 – 13 Νοεμβρίου 1239) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κόμης του Μπαρ, που κυβέρνησε από το 1214 έως το 1239.
Οικογένεια
Το 1219 νυμφεύτηκε την Φιλίππα του Ντρε (1192–1242), κόρη του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρέ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Ασταίοι
Η φυλή των Ασταίων κατοικούσε βορειότερα των Θυνών. Ζούσαν στο εσωτερικό της ανατολικής Θράκης γύρω από την πόλη της Βιζύης. Οι Ασταίοι ήταν πολεμική και ληστρική φυλή.
Κατάλογος ηγεμόνων
Οι βασιλείς των Ασταίων συνεχίζουν τους προγόνους τους βασιλείς των Οδρυσών Θρακών. Πόλη τους ήταν η Βιζύη (νυν Βίζε) στην Ανατολική Θράκη.
Γενεαλογία ηγεμόνων των Ασταίων Θρακών
{{chart| ΣαΓ | | Κο7 |~| κορ | | ΡοΑ |Κο7=Κότυς Ζ΄|ΣαΓ=Σαδάλας Γ΄|κορ=(γυναίκα}|ΡοΑ=Ροιμητάλκης Α΄ βασ. των Σαπαίων}}
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Ιρακινός εμφύλιος πόλεμος
Ο Ιρακινός εμφύλιος πόλεμος ήταν μια ένοπλη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Το 2014, η ιρακινή εξέγερση κλιμακώθηκε σε έναν εμφύλιο πόλεμο με την κατάκτηση της Φαλούτζα, της Μοσούλης, του Τικρίτ και των κυριότερων περιοχών στο βόρειο Ιράκ από τρομοκράτες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αναγκαστική παραίτηση του Πρωθυπουργού Νούρι αλ Μαλίκι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιράν, η Συρία, η Ρωσία παρέχουν στρατιωτική βοήθεια. Στις 9 Δεκεμβρίου ο πρωθυπουργός του Ιράκ ανακοίνωσε ότι το Ιράκ απελευθερώθηκε πλήρως από την Αλ-Κάιντα.
Ανθρώπινα δικαιώματα
Σχεδόν 19.000 άμαχοι σκοτώθηκαν στο Ιράκ από το ISIS μεταξύ Ιανουαρίου 2014 και Οκτωβρίου 2015. Το ISIS εκτέλεσε έως και 1.700 στρατιώτες ιρακινών αεροπορικών δυνάμεων από το στρατόπεδο Speicher κοντά στο Τιρκίτ στις 12 Ιουνίου 2014. Η γενοκτονία των Γιαζίντι από το ISIS οδήγησε στην απέλαση, και την αποτελεσματική εξορία του λαού των Γιαζίντι από τα προγονικά εδάφη τους στο βόρειο Ιράκ.
Χάρτες
Κατηγορία:Ιράκ Κατηγορία:ISIS Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Μάικ Καντίς
Ο Μάικ Καντίς (Mike Candys) είναι Ελβετός DJ, γεννημένος στις 21 Αυγούστου 1971, ο οποίος είναι γνωστός στη Γαλλία κυρίως χάρη στο remix του για το κομμάτι των Faithless, το 2009, με τίτλο Insomnia σε συνεργασία με τον Τζακ Χόλιντεϊ (Jack Holiday), και το 2010 για το Together Again και το One Night in Ibiza το 2011 με την Evelyn.