cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
P.Y.T. (Pretty Young Thing)
Κυκλοφορία και υποδοχή
Το κομμάτι έλαβε μεικτές κριτικές. Ο Στέφεν Τόμας Έρλεβαϊν, του Allmusic, ευχαριστήθηκε με το κόμματι και δήλωσε ότι το κομμάτι ήταν «κατσαρή funk». Ωστόσο, ο Κρίστοφερ Κόννελι, του Rolling Stone, καθώς αξιολογούσε το άλμπουμ, δήλωσε ότι το κομμάτι «δεν έχει ψυχωμένο χαρακτήρα όπως τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ». Ο Κόννελι δήλωσε ότι μια από τις αδυναμίες του Τζάκσον ήταν «η τάση να πηγαίνει για το glitz» και σημείωσε ότι το τραγούδι ήταν ένα παράδειγμα για αυτό. Ο Νταβίτ Σίνγκερσον, από το ίδιο περιοδικό, επίσης συμφωνεί με τον Κόννελι, δήλωσε ότι το κομμάτι «ξεχνιέται εύκολα». Ο Τζων Παρλς, της The New York Times, δήλωσε ονόμασε το τραγούδι «χνούδι», και πιστεύει ότι τα άλλα κομμάτια από το άλμπουμ έκαναν το Thriller ένα μεγάλο hit. Ο Τάλ Ρόσενμπεργκ, του Stylus Magazine, πίστεψε ότι το κομμάτι ήταν «jazzy R&B τραγούδι», και ο Έρικ Χέντερσον, του ίδιου περιοδικού, πίστεψε ότι το κομμάτι ήταν ένας «καταπράσινος παράδεισος της disco».
Κατάλογος κομματιών
A-kant
B-kant
Disco Single:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1982 Κατηγορία:Singles του 1983 Κατηγορία:Disco τραγούδια Κατηγορία:Singles της Epic Records
Ρονκοφερράρο
Το Ρονκοφερράρο (ιταλικά: Roncoferraro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Ροβερμπέλλα
Η Ροβερμπέλλα (ιταλικά: Roverbella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Κρέμενετς
Το Κρέμενετς ή Κρεμιάνετς (ουκρ. Кременець ή Крем'янець, πολων. Krzemieniec, γίντις Κρέμενιτς) είναι πόλη της δυτικής Ουκρανίας, πρωτεύουσα ομώνυμου ραγιόν (διοικητικού διαμερίσματος) στην Περιφέρεια του Τερνόπιλ. Η πόλη είχε πληθυσμό 20.476 κατοίκους το 2022, έναντι 24.570 κατοίκων τον Ιανουάριο του 1989. Βρίσκεται μόλις 18 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη σημαντική Λαύρα του Ποτσαΐβ, στην ιστορική περιοχή της Βολυνίας. Το Κάστρο του Κρέμενετς χρονολογείται από τον 12ο αιώνα το αργότερο.
Ιστορία
thumb|left|To ερειπωμένο Κάστρο του Κρέμενετς, πάνω στον λόφο Μπόνα thumb|left|Το παλαιό αββαείο των Φραγκισκανών με το Κάστρο του Κρέμενετς στο βάθος
Ο αρχαιολογικός χώρος του Όστρα Χόρα μέσα στην πόλη είναι ένας από τους αρχαιότερους γνωστούς οικισμούς της Ουκρανίας, χρονολογούμενος από την Παλαιολιθική περίοδο. Ελληνικά και ρωμαϊκά νομίσματα που ανακαλύφθηκαν σε ανασκαφές του υποδεικνύουν ότι μεταγενέστερα οι κάτοικοί του είχαν εμπορικές σχέσεις με τη Λεκάνη της Μεσογείου μέσω του ποταμού Δνείπερου και της Μαύρης Θάλασσας.
Σύμφωνα με κάποιες πηγές το Κάστρο του Κρέμενετς ανεγέρθηκε τον 8ο ή τον 9ο αιώνα μ.Χ. και η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά σε αυτό βρίσκεται σε ένα πολωνικό λεξικό που γράφηκε το έτος 1064. Η πρώτη αναφορά στην ίδια την πόλη χρονολογείται από το 1226, όταν ο άρχοντας εντός του Κράτους του Κιέβου, ο Μστισλάβ ο Τολμηρός, νίκησε εκεί κοντά τον ουγγρικό στρατό του βασιλιά Ανδρέα Β΄. Κατά την εισβολή των Μογγόλων στο Κράτος του Κιέβου τα έτη 1240-1241, το Κρέμενετς ήταν μια από τις λίγες πόλεις που ο Μπατού Χαν δεν μπόρεσε να αλώσει. Το 1382, μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας, ο Λιθουανός δούκας Λιουμπάρτας κατέλαβε την πόλη. Το Κρέμενετς απέκτησε μαγδεμβούργεια προνόμια πόλεως το 1431 και μετά την Ένωση του Λούμπλιν το 1569 υπάχθηκε στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας.
Το φθινόπωρο του 1648 ο Κοζάκος πολκόβνικ («συνταγματάρχης») Μακσίμ Κριβόνις πολιόρκησε κατά την Εξέγερση του Χμελνίτσκι το Κάστρο του Κρέμενετς επί έξι εβδομάδες και τον Οκτώβριο η φρουρά του κάστρου παραδόθηκε, καθώς η οχύρωση είχε υποστεί σοβαρές ζημιές, που δεν επιδιορθώθηκαν ποτέ και το κάστρο εγκαταλείφθηκε από τότε.
thumb|Η Μονή των Θεοφανείων thumb|Ο πρώην Ναός του Αγίου Ιγνατίου Λογιόλα και σήμερα Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Το 1795 με τον Τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας το Κρέμενετς και η περιοχή του έγιναν έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, υπαχθέν στο Κυβερνείο της Βολυνίας, μέχρι και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτόν, από το 1917 έως το 1920, η πόλη άλλαξε κυριαρχία επτά φορές και μάλιστα επί πάνω από 15 μήνες ανήκε στη βραχύβια Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας.
Το 1921, μετά τη Συνθήκη της Ρίγας, η πόλη επιστράφηκε στην Πολωνία, υπαχθείσα στο Βοεβοδάτο της Βολυνίας (Wołyń).
Στις 28 Ιουλίου 1941 οι περισσότεροι από τους διδάσκοντες στο Λύκειο της πόλεως συνελήφθησαν από τους Γερμανούς, που βασίσθηκαν σε έναν κατάλογο που τους είχαν δώσει τοπικοί Ουκρανοί εθνικιστές. Μέσα στις επόμενες τρεις ημέρες 30 από τους διδάσκοντες και μέλη της πολωνικής ιντελιγκέντσιας εκτελέσθηκαν από τους Γερμανούς επάνω στον λεγόμενο «Λόφο των Σταυρών» (Góra Krzyżów). Μεταπολεμικώς η πόλη εντάχθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ της Σοβιετικής Ενώσεως.
Αμέσως μετά την ανεξαρτητοποίηση της Ουκρανίας το 1991, αποκαταστάθηκε ο Βοτανικός Κήπος του Κρέμενετς, ενώ το 2002 άρχισε τη λειτουργία του το Περιφερειακό Ανθρωπιστικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο «Σεβτσένκο και το 2003 εγκαινιάσθηκε το Περιφερειακό μουσείο του Κρέμενετς «Ιούλιος Σουοβάτσκι», γεγονός που αύξησε τον αριθμό των τουριστών που επισκέπτονταν την πόλη.
Οι Εβραίοι του Κρέμενετς
Η παρουσία Εβραίων εγκατεστημένων στην περιοχή του Κρέμενετς πιστοποιείται από το 1438. Το 1495 η Λιθουανία εξεδίωξε τους Εβραίους της μέχρι το 1503, αλλά ένα πολωνικό ιουδαϊκό σχολείο (γιεσίβα) λειτουργούσε στην πόλη τον 15ο και τον 16ο αιώνα.
Η εβραϊκή κοινότητα του Κρέμενετς αυξήθηκε και ευημέρησε ιδίως τον 16ο αιώνα, όμως στα μέσα του επόμενου η εξέγερση των Κοζάκων του Χμελνίτσκι κατά των Πολωνών και σύντομα μετά οι ρωσοσουηδικοί πόλεμοι κατά της Πολωνίας και Λιθουανίας (1654-1656), μείωσαν πολύ τον εβραϊκό πληθυσμό της δυτικής Ουκρανίας. Αρκετοί Εβραίοιμ ιδίως οι υπηρετούντες τους μεγαλογαιοκτήμονες, δολοφονήθηκαν, ενώ άλλοι διέφυγαν στο εξωτερικό. Στους παραμένοντες δεν επιτράπηκε να ξαναχτίσουν τυχόν κατεστραμμένα σπίτια τους. Το Κρέμενετς ποτέ πια δεν απέκτησε την παλαιότερη σημασία του για τον εβραϊσμό. Το μόνο εβραϊκό που απέμενε στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν η πόλη υπάχθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ήταν «μια φτωχή κοινότητα μικρεμπόρων και τεχνιτών».
Βαθμιαία τις επόμενες δεκαετίες κάποιοι μορφωμένοι Εβραίοι μετέφεραν τη Χασκαλά (τον εβραϊκό Διαφωτισμό) στο Κρέμενετς, όπου αναπτύχθηκε και σχετική κίνηση από το 1772 έως το 1781. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι Εβραίοι ήταν και πάλι ιδιαίτερα ενεργοί στην οικονομική ζωή της πόλεως, στη βιοτεχνία χαρτιού και ως τεχνίτες. Εξήγαγαν τα προϊόντα τους σε πόλεις τόσο στη Ρωσία, όσο και στην Πολωνία. Στις αρχές της δεκαετίας το 1930 εκδίδονταν στην πόλη δύο περιοδικά στα γίντις, τα οποία το 1933 συγχωνεύθηκαν σε μία εβδομαδιαόία εφημερίδα, την Kremenitser Lebn (= «Η ζωή του Κρέμενετς»).
Το ναζιστικό καθεστώς εξολόθρευσε την εβραϊκή κοινότητα του Κρέμενετς: εκτός από όσους πρόλαβαν να διαφύγουν από τις 15.000 επέζησαν του πολέμου μόλις 14 άνθρωποι, δηλαδή λιγότερο από ένας στους χίλιους. Αναλυτικότερα:
Τον Ιούνιο του 1941 το Einsatzgruppe «C» διεξήγαγε την πρώτη μαζική σφαγή στη Βολυνία. Αν και εκατοντάδες (νεαροί κυρίως) Εβραίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν στη Σοβιετική Ένωση, στις αρχές Ιουνίου 800 άνδρες και γυναικόπαιδα δολοφονήθηκαν στην πόλη. Τον Αύγουστο του 1941 η Γκεστάπο διέταξε όλους τους Εβραίους που είχαν πτυχίο να παρουσιασθούν για «καταγραφή» και όλοι όσοι υπάκουσαν δολοφονήθηκαν, ώστε η εβραϊκή κοινότητα να μείνει ακέφαλη. Τον ίδιο μήνα οι Γερμανοί πυρπόλησαν την κυρίως συναγωγή του Κρέμενετς και κατάφεραν να αποσπάσουν 11 κιλά χρυσού ως πρόστιμο. Ιδρύθηκε Γιούντενρατ, αλλά ο πρώτος επικεφαλής του, ο Μπένγιαμιν Κατς, δολοφονήθηκε επειδή αρνήθηκε να συνεργασθεί με τους ναζιστές. Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1942 δημιουργήθηκε επισήμως γκέτο και την 1η Μαρτίου απομονώθηκε από την υπόλοιπη πόλη. Οι κάτοικοί του υπέφεραν από έλλειψη νερού.
Το καλοκαίρι του 1942 οι Γερμανοί άρχισαν τη συστηματική εκκένωση των γκέτο των επαρχιακών πόλεων οπότε, στις 22 Ιουλίου, εκδηλώθηκε ένοπλη αντίσταση από τους Εβραίους του γκέτο του Κρέμενετς κατά των Γερμανών, κάτι που συνέβη σε ελάχιστα γκέτο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η δράση για τη διάλυση του γκέτο άρχισε από τους ναζί στις 10 Αυγούστου 1942 και διάρκεσε δύο εβδομάδες. 1.500 ικανοί ως εργάτες στάλθηκαν σε καταναγκαστικά έργα στη Μπιλοκρινίτσια, όπου σκοτώθηκαν αργότερα, ενώ η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων περικυκλώθηκε και στάλθηκε σε ορύγματα κοντά σε ένα πρώην στρατόπεδο, όπου δολοφονήθηκε και θάφτηκε. Κατόπιν οι Γερμανοί πυρπόλησαν το γκέτο ώστε να βγουν ή να καούν όσοι τυχόν είχαν κρυφθεί στο εσωτερικό του.
Σήμερα σύλλογοι προσφύγων από την πόλη υπάρχουν στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, ακόμα και στην Αργεντινή.
Οικονομία
thumb|right|225px|Ουκρανικός ορθόδοξος ναός στο Κρέμενετς Σημερα η οικονομία του Κρέμενετς ενισχύεται από Ορθόδοξους Χριστιανούς προσκυνητές, που έρχονται για να μεταβούν στην κοντινή ιστορική Λαύρα του Ποτσαΐβ, αλλά και για να προσκυνήσουν στο μοναστήρι και στους ναούς μέσα στην πόλη, ενώ οι Πολωνοί επισκέπτονται το Μουσείο του Ιούλιου Σουοβάτσκι. Υπήρχε και ένα εργοστάσιο ζάχαρης, που όμως έκλεισε κατά την οικονομική κρίση του 2007-2010.
Προσωπικότητες σχετικές με την πόλη
(με ελληνική αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Εξεγέρσεις των γκέτο Κατηγορία:Στετλ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία
Νινό, Πριγκίπισσα της Μιγνκρελίας
Η Νινό (γεωργιανά: ნინო, 15 Απριλίου 1772 - 30 Μαΐου 1847) ήταν κόρη του βασιλιά της Γεωργίας Γεωργίου ΧΙΙΙ και κατ'επέκταση πριγκίπισσα της Γεωργίας. Ήταν, επίσης, σύζυγος του Γκριγκόλ Νταντιάνι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τυφλίδα, και ήταν ένα από τα έξι παιδιά του Γεωργίου και της πρώτης συζύγου του Κετεβάν Αντρονικασβίλι. Κατά αυτήν την περίοδο, στη Γεωργία, βασίλευε ο παππούς της, Ηράκλειος ΙΙ. Σε ηλικία 19 ετών, παντρεύτηκε τον Γκιγκόλ Ντανιάνι, κι έγινε πριγκίπισσα της Μιγνκρελίας. Ένα από τα πιο γνωστά της επιτεύγματα ήταν η γειτνίαση του Πριγκιπάτου της Μινγκρελίας και του Πριγκιπάτου της Αμπχαζίας.
Στις 23 Οκτωβρίου του 1804, ο πρίγκιπας Γκριγκόλ Ντανιάνι πεθαίνει αιφνιδίως. Έτσι, η Νινό, ασχολήθηκε περισσότερο με την πολιτική και ξεκίνησε να κατηγορεί αντίπαλους ευγενείς ότι τον δηλητηρίασαν. Εν συνεχεία, στις 3 Νοεμβρίου του 1804, η Ρωσική Αυτοκρατορία, την δέχτηκε ως κυβερνήτη της Μινγκρελίας, έως ότου ο πρωτότοκος γιος της, Λεβάν, θα έφτανε την ηλικία των 20. Κατά τα χρόνια που είχε την εξουσία, η Νινό, ακολούθησε την πολιτική του συζύγου της. Το 1811, ο Νινό έφυγε από την εξουσία και η Ρωσική Αυτοκρατορία την τίμησε με το Μεγάλο Σταυρό της Αγίας Αικατερίνης. Το 1811, αφού πλέον είχε αποσυρθεί, εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου και απεβίωσε, το 1847, σε ηλικία 75 ετών.
Κατά την περίοδο της εξουσίας της, ενεπλάκη και στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, ακολουθώντας έτσι, όπως προαναφέρθηκε, την πολιτική του συζύγου της. Το μόνο πορτρέτο της που σώζεται έως και σήμερα, το οποίο είναι αγνώστου δημιουργού, αγοράστηκε το 2010, από τον Αυστραλό Βίκτορ Γκρίνουιτς Νταντιάνοβ, απόγονο της δυναστείας των Νταντιάνι. Ο πίνακας είχε αποκτηθεί από μία δημοπρασία που έγινε στην Ευρώπη, και αυτή τη στιγμή βρίσκεται Μουσείο-Παλάτι των Νταντιάνι, στη Γεωργία. Η Νινό, με τον Γκριγκόλ, απέκτησε 6 παιδιά, τέσσερις κόρες και δύο γιους: την Πριγκίπισσα Κετεβάν, τον Πρίγκιπα Λεβάν, τις πριγκίπισσες Μαριάμ, Ελέν και Αικατερίνη και, τέλος, τον Πρίγκιπα Γκιόργκι. Όλες οι κόρες της παντρεύτηκαν ευγενείς, ενώ ο Γκιόργκι υπήρξε στρατηγός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Βασιλεία της Γεωργίας
Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ
Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ (ρωσικός τίτλος: Леди Макбет Мценского уезда) είναι νουβέλα του 1865 του Νικολάι Λεσκόφ. Δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό Epoch του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας στη Ρωσία του 19ου αιώνα, που ερωτεύεται έναν από τους εργάτες του συζύγου της και οδηγείται σε δολοφονίες.
Ο Λεσκόφ αποκάλεσε το έργο του μια ζοφερή ιστορία. Μεταξύ των θεμάτων είναι ο υποδεέστερος ρόλος των γυναικών στην κοινωνία του 19ου αιώνα, η μοιχεία, η επαρχιακή ζωή (συγκρίνεται με τη Μαντάμ Μποβαρύ του Φλωμπέρ) και η εγκληματική πορεία μιας γυναίκας, εξ ου και ο τίτλος εμπνευσμένος από τη σαιξπηρική Λαίδη Μάκβεθ του θεατρικού έργου Μάκβεθ.
Το έργο έχει διασκευαστεί για την όπερα και τον κινηματογράφο.
Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Μτσενσκ της περιφέρειας του Αριόλ, στη δυτική Ρωσία.
Η Κατερίνα Λβόβνα Ιζμαΐλοβα είναι παντρεμένη εδώ και πέντε χρόνια με τον πλούσιο έμπορο Ζινόβι. Ο άντρας της λείπει συνεχώς για να επιβλέπει τις επιχειρήσεις του. Σύντομα βαριέται στο κτήμα και το μεγάλο πλούσιο σπίτι του συζύγου της, η κύρια ασχολία της είναι να περιφέρεται στο σπίτι, χαμένη σε σκέψεις. Ήδη από τις πρώτες σελίδες γίνεται σαφές πόσο ανεκπλήρωτη είναι η ύπαρξή της: πλήττει. Αν και ξέρει να διαβάζει, δεν αγγίζει βιβλία, άλλωστε υπάρχουν μόνο λίγα στο σπίτι, κυρίως βιογραφίες αγίων. Η απομόνωσή της την παρουσιάζει σαν «καναρίνι σε κλουβί», ενώ πριν τον γάμο της ήταν φτωχή αλλά ελεύθερη. Η μοίρα της αρνείται παιδιά, ο σύζυγος είναι στείρος, αλλά τόσο ο ίδιος όσο και ο πατέρας του κατηγορούν τη γυναίκα, οι συνθήκες γίνονται αφόρητες.
Ο νεαρός εργάτης Σεργκέι Φιλίπιτς ξέρει πώς να εκμεταλλευτεί την απουσία του συζύγου της και την καταθλιπτική κατάσταση της γυναίκας. Την πλησιάζει, ερεθίζει τη θηλυκότητά της, οπότε μπλέκει μαζί του χωρίς αντίσταση. Οι προειδοποιήσεις της μαγείρισσας ότι ο Σεργκέι είναι γυναικάς και τον έδιωξαν από ένα γειτονικό κτήμα λίγους μήνες νωρίτερα επειδή είχε σχέση με την κυρία εκεί, δεν την εμποδίζουν να τον ερωτευθεί με πάθος.
Λίγο αργότερα, ο πεθερός Μπόρις Τιμοφέιτς ανακαλύπτει τη μοιχεία, μαστιγώνει και κλειδώνει τον Σεργκέι στο υπόγειο και ζητά να βρουν τον γιο του Ζινόβι. Τότε η Κατερίνα δηλητηριάζει τον Μπόρις και ελευθερώνει τον εραστή της. Το έγκλημα περνά απαρατήρητο γιατί ο θάνατος αποδόθηκε σε τροφική δηλητηρίαση από μανιτάρια.
Όταν ο άντρας της επιστρέφει, τον σκοτώνει με τη βοήθεια του εραστή της και τον θάβουν στο υπόγειο του σπιτιού.
Οι δολοφόνοι εραστές ζουν σαν παντρεμένο ζευγάρι και χαίρονται για την κληρονομιά, όταν μαθαίνουν ότι τα χρήματα δεν είναι μόνο δικά τους, αλλά ότι ο ανήλικος ανιψιός Φέντια δικαιούται το κύριο μέρος της κληρονομιάς. Ο Φέντια φτάνει στο κτήμα. Ο Σεργκέι, βλέποντας να χάνεται η προοπτική να ζήσει ως ανεξάρτητος, πλούσιος έμπορος, ζητά επανειλημμένα από την Κατερίνα να σκοτώσουν το παιδί. Έτσι, διαπράττεται και τρίτος φόνος: Το βράδυ πριν από τα Εισόδια της Θεοτόκου, όταν οι χωρικοί πηγαίνουν στη βραδινή λειτουργία, πνίγουν το άρρωστο αγόρι στο κρεβάτι του με ένα μαξιλάρι. Ωστόσο, κάποιος που κρυφοκοιτούσε από το παράθυρο είδε τη σκηνή του φόνου και λίγο μετά όλοι οι χωρικοί συγκεντρώνονται μπροστά στο σπίτι. Οι δράστες συλλαμβάνονται.
Ο Σεργκέι, μετά τα λόγια του ιερέα για την Τελευταία Κρίση, ομολογεί όχι μόνο τη δολοφονία του παιδιού, αλλά και των δύο ανδρών. Η Κατερίνα αρνείται τα πάντα μέχρι να μάθει ότι ο εραστής της ομολόγησε, μετά ομολογεί ψυχρά και η ίδια. Οι δολοφόνοι δικάζονται και, αφού τιμωρούνται με μαστίγωμα, παίρνουν το δρόμο τους προς τη Σιβηρία, καταδικασμένοι σε καταναγκαστικά έργα.
Η Κατερίνα πιστεύει ότι η ευτυχία μπορεί να βρεθεί οπουδήποτε, αρκεί να είναι μαζί με τον εραστή της. Εκείνος όμως χάνει το ενδιαφέρον του γι'αυτήν μόλις παύει να είναι σύζυγος πλούσιου εμπόρου, την κοροϊδεύει και την εξευτελίζει μπροστά στους άλλους κρατούμενους. Είναι ήδη ερωτευμένος με μια άλλη κρατούμενη, τη Σόνια, τη φλερτάρει μπροστά στην Κατερίνα. Σε μια έκρηξη οργής, η Κατερίνα, εντελώς συντετριμμένη, αρπάζει τη Σόνια και πνίγεται μαζί της στα κρύα κύματα του Βόλγα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν όπερες
Μουσταφά Ντρόκι
Ο Μουσταφά Ντρόκι (Mustafa Ndroqi, γεννημένος ως Μουσταφά Μαντσάκου/Mustafa Mancaku) ήταν Αλβανός γαιοκτήμονας, ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις εξεγέρσεις του 1914–15.
Ιστορικό
Η βασιλεία του πρίγκιπα του Βιντ, που επιβλήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις τον Μάρτιο του 1914, αντιμετωπίστηκε με δυσαρέσκεια από τους Αλβανούς. Στις 3 Ιουνίου 1914, μια ισλαμική ομάδα ανταρτών ίδρυσε το Πρώτο Γενικό Συμβούλιο (Këshilli i Parë i Përgjithshëm) στο Σιτζάκ. Σκοπός τους ήταν να καταστήσουν την Αλβανία προτεκτοράτο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά την απέλαση του Βιντ, να ορίσουν μουσουλμάνο βασιλιά στο θρόνο και να εισάγουν ξανά το αραβικό αλφάβητο. Ηγέτης του συμβουλίου ήταν ο Μουσταφά Ντρόκι, αντιπρόεδρος ο Τζενάμπι Αντίλι ενώ ο Καμίλ Μουσά Χατζί Φέζα διορίστηκε γενικός στρατιωτικός διοικητής της εξέγερσης. Ο Φέζα άρχισε σύντομα να δραστηριοποιείται και σύντομα ακολούθησε μια σειρά εξεγέρσεων στις περιοχές Κρούγια, Καβάγια και Πεκίν. Οι εξεγέρσεις που επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Αλβανία ανάγκασαν τον Βιντ να υποχωρήσει ξανά στο Δυρράχιο.
Αφού ο Βιντ εγκατέλειψε τη χώρα στις 3 Σεπτεμβρίου, οι εξεγερμένοι θεώρησαν ότι είχε έρθει η στιγμή για να εδραιώσουν τον ρόλο τους στη διακυβέρνηση. Πρώτον, ο Φέζα έγινε επικεφαλής της διοικητικής επιτροπής που διοργανώθηκε και στις 11 Σεπτεμβρίου ο Ντρόκι σύστησε την κυβέρνηση των ανταρτών. Ωστόσο, στις 5 Οκτωβρίου, ο Εσάντ Πασάς κατευθύνθηκε στα Τίρανα ως επικεφαλής ιδιωτικού στρατού, σχημάτισε νέα κυβέρνηση και έκανε τον Ντρόκι αντιπρόεδρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Λιμάνι της Βάρνας
Το λιμάνι της Βάρνας (βουλγαρικά: Пристанище Варна) (χάρτης) είναι η μεγαλύτερη λιμενική εγκατάσταση στη Βουλγαρία. Βρίσκεται στη δυτική ακτή της Μαύρης Θάλασσας στον Κόλπο της Βάρνας, κατά μήκος της Λίμνης της Βάρνας και της Λίμνης Μπέλοσλαβ, ενώ περιλαμβάνει το απομακρυσμένο λιμάνι του Μπαλτσίκ. Έχει ένα σημαντικό δυναμικό περαιτέρω ανάπτυξης, διαθέτει 44 χιλιόμετρα προστατευμένη εσωτερική προκυμαία (μόνο στις λίμνες), είναι εύκολα προσβάσιμο οδικώς και σιδηροδρομικώς και βρίσκεται πλησίον στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Βάρνας.
Γενικά στοιχεία
Υπάρχουν δύο αγκυροβόλια για το λιμάνι της Βάρνας, το καλοκαιρινό και το χειμερινό. Αν οι βίαιες βορειοανατολικές συνθήκες του ανέμου και κυματισμού καθιστούν επικίνδυνες τις αγκυροβολίες, υπάρχει ένα αγκυροβόλιο κακών καιρικών συνθηκών δυτικά από το Ακρωτήριο Καλιάκρα, 26 ναυτικά μίλια ανατολικά-βορειοανατολικά της Βάρνας.
Δύο κανάλια εσωτερικής ναυσιπλοΐας συνδέουν τη θάλασσα και το ανατολικό λιμάνι της Βάρνας με τη λίμνη της Βάρνας, τη λίμνη Μπέλοσλαβ και το δυτικό λιμάνι της Βάρνας. Το Κανάλι 1 με βύθισμα 11,5 μέτρα και Κανάλι 2 με βύθισμα 11 μέτρα. Τα κανάλια σχηματίζουν ένα νησί, στο οποίο βρίσκεται σήμερα ένας πετρελαϊκός σταθμός βαθέων υδάτων, μεταξύ άλλων λιμενικών εγκαταστάσεων. Τα βάθη των αγκυροβολίων των πλοίων και οι αποστάσεις επιτρέπουν τη διαχείριση πλοίων χωρητικότητας μέχρι 50.000 μικτούς τόνους.
Το λιμάνι της Βάρνας προσφέρει πλήρεις υπηρεσίες φόρτωσης, εκφόρτωσης, αποστολής εμπορευμάτων, αποθήκευσης και διάφορες υπηρεσίες διατροπικών μεταφορών. Για τους περίπου 40 θέσεις ελλιμενισμού, λειτουργούν 65 ηλεκτρικοί γερανοί και περίπου 400 άλλες εγκαταστάσεις εδάφους και αποθήκες. Ο υπαίθριος χώρος αποθήκευσης του λιμένα είναι 454.000 m2 και οι αποθήκες 76.000 m2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βάρνα Βαρνας
Αγγελική Χατζημιχάλη
Η Αγγελική Χατζημιχάλη (1895-1965) ήταν σημαντική Ελληνίδα λαογράφος και συγγραφέας. Έμεινε γνωστή κυρίως για τις μελέτες της πάνω στην ελληνική λαϊκή τέχνη και παράδοση και για τις προσπάθειες της να διατηρηθεί η ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1895 στην Πλάκα και ήταν κόρη του Ζακυνθινού εκδότη και συλλέκτη Αλέξιου Κολυβά και της Σοφίας Μπουρνιά (καταγόταν από τη Σκύρο και τη Χίο ). Παντρεύτηκε πρώτα τον μηχανικό Μιχάλη Γλητσό με τον οποίο απέκτησε μια κόρη ονόματι Έρση. Ο γάμος με τον Γλητσό κράτησε μόλις ενάμιση χρόνο. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Πλάτωνα Χατζημιχάλη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον μετέπειτα αρχιτέκτονα Νίκο Χατζημιχάλη.
Στην αρχή καταπιάστηκε με τη ζωγραφική μελετώντας ταυτόχρονα τη βυζαντινή και τη νεότερη ελληνική λαϊκή τέχνη, η οποία αποτέλεσε το κύριο αντικείμενο του έργου και των ερευνών της. Στόχος της ήταν η συλλογή και η διάσωση όσο το δυνατόν περισσοτέρων στοιχείων του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Αργότερα συνεργάστηκε με το Λύκειο Ελληνίδων, συμβάλλοντας μάλιστα καθοριστικά το 1920 στην ίδρυση παραρτήματος στη Σμύρνη ενώ κατά την ίδια εποχή συγκαταλέγεται μαζί με την Καλλιρρόη Παρρέν και άλλες γυναίκες της περιόδου στις, κατά την Ιωάννα Παπαντωνίου, «εμπνευσμένες Ελληνίδες» που αγωνίστηκαν για τη διατήρηση της ελληνικής λαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και για τη σύνδεση της αρχαίας Ελλάδας με τη νεότερη.
Η Χατζημιχάλη πραγματοποίησε αμέτρητα ταξίδια σε διάφορα μέρη της ηπειρωτικής και της νησιωτικής Ελλάδας συγκεντρώνοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό που αποτέλεσε βασική πηγή των έργων της. Τόσο το 1927 όσο και το 1930 συμμετείχε στην οργάνωση των Δελφικών Εορτών του Άγγελου Σικελιανού και της Εύας Πάλμερ. Το 1928 οργάνωσε το περίπτερο λαϊκής τέχνης στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και το 1937 ίδρυσε τον Σύνδεσμο Ελληνικής Χειροτεχνίας (από το 1957, Κρατικός Οργανισμός Χειροτεχνίας). Με αφετηρία το 1954, η Αγγελική Χατζημιχάλη αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας που επηρέασε τη συγγραφική της δραστηριότητα και τελικά απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 1965 έπειτα από πολύχρονη ταλαιπωρία.
Διακρίσεις
Η Χατζημιχάλη τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών το 1956 και το βραβείο Πουρφίνα που τις αποδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1958 από την Ομάδα των Δώδεκα με αφορμή το βιβλίο της για τους Σαρακατσάνους.
Εργογραφία
Η Χατζημιχάλη δημοσίευσε αρκετά βιβλία και έρευνες σχετικές με την ελληνική λαογραφία. Από αυτά ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων η Ελληνική λαϊκή τέχνη-Σκύρος του 1925, τα Υποδείγματα ελληνικής διακοσμητικής του 1929, οι Σαρακατσάνοι του 1957 και κυρίως το δίτομο έργο Η ελληνική λαϊκή φορεσιά, που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατο της λαογράφου.
Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης
Στην οικία της Αγγελικής Χατζημιχάλη, έργο του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου, στην Πλάκα, στεγάζεται από το 1980 το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων. Ο δρόμος όπου βρίσκεται η οικία, φέρει σήμερα το όνομα της Ελληνίδας λαογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι
Σαμπιονέτα
Η Σαμπιονέτα (ιταλικά: Sabbioneta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Σαν Μπενεντέττο Πο
Το Σαν Μπενεντέττο Πο (ιταλικά: San Benedetto Po) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Σαν Τζάκομο ντελλε Σενιάτε
Το Σαν Τζάκομο ντελλε Σενιάτε (ιταλικά: San Giacomo delle Segnate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Ζεζ Κόνφρεϋ
δεξιά|μικρογραφία|409x409εσ| Η παρτιτούρα για το «Dizzy Fingers». Ο Έντουαρντ Έλζερ "Ζεζ" Κόνφρεϋ  (Edward Elzear "Zez" Confrey, 3 Απριλίου 1895 – 22 Νοεμβρίου 1971) ήταν Αμερικανός συνθέτης και ερμηνευτής νεωτεριστικής μουσικής για πιάνο και τζαζ. Τα πιο αξιοσημείωτα έργα του ήταν τα "Kitten on the Keys" και "Dizzy Fingers". Οι σπουδές στο Μουσικό Κολλέγιο του Σικάγου και ο ενθουσιασμός των Γάλλων ιμπρεσιονιστών έπαιξε κρίσιμο ρόλο στο πώς συνέθεσε και ερμήνευσε μουσική.
Ζωή και καριέρα
Ο Κόνφρεϋ γεννήθηκε στο Περού του Ιλινόι στις Ηνωμένες Πολιτείες και υπήρξε το μικρότερο παιδί του Τόμας και της Μάργκαρετ Κόνφρεϋ. Φιλοδοξώντας να γίνει πιανίστας συναυλιών, φοίτησε στο Μουσικό Κολλέγιο του Σικάγου και σπούδασε με ιδιωτικούς δασκάλους. Αργότερα εγκατέλειψε αυτή την ιδέα για τη σύνθεση, με την ενθάρρυνση του μεγαλύτερου αδελφού του και οργανοπαίκτη Τζέιμς Τζ. Κόνφρεϋ. Μέχρι το 1916 ήταν πιανίστας του προσωπικού της Witmarks στο Σικάγο. Κατατάχθηκε επίσης στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ το 1917.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κόνφρεϋ έγινε πιανίστας και ενορχηστρωτής για την εταιρεία πιάνων QRS. Ηχογράφησε επίσης για το σύστημα αναπαραγωγής πιάνου της AMPICO, το οποίο εγκαταστάθηκε σε πιάνα ανώτερης γραμμής όπως το Mason & Hamlin και το Chickering.
Το 1921 ο Κόνφρεϋ έγραψε το σόλο για πιάνο "Kitten on the Keys", εμπνεόμενος από το άκουσμα της γάτας της γιαγιάς του να περπατάει στο πληκτρολόγιο του πιάνου της. Έγινε επιτυχία και συνέθεσε πολλά άλλα κομμάτια του είδους του. Το "Dizzy Fingers" (1923) ήταν το άλλο μεγαλύτερο seller του Κόνφρεϋ.
Μετά τη δεκαετία του 1920, ο Κόνφρεϋ επικεντρώθηκε κυρίως στη σύνθεση για συγκροτήματα τζαζ. Αποσύρθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά συνέχισε να συνθέτει μέχρι το 1959. Πέθανε σε ηλικία 76 ετών στο Λέικγουντ του Νιου Τζέρσεϊ, αφού υπέφερε για πολλά χρόνια από τη νόσο του Πάρκινσον. Άφησε πίσω του περισσότερα από εκατό έργα για πιάνο, τραγούδια και μινιατούρες όπερες και πολυάριθμα ρολά πιάνου, μουσικές εκδόσεις και ηχογραφήσεις.
Γράφοντας το 2007, ο Ντέιβιντ Α. Τζέισεν περιγράφει τον Κόνφρεϋ, μαζί με τον Ρόυ Μπάργκυ, ως ακόμα "σταθερά ριζωμένο στη λαϊκή παράδοση".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες
Σαν Τζόρτζο Μπιγκαρέλλο
Το Σαν Τζόρτζο Μπιγκαρέλλο (ιταλικά: San Giorgio Bigarello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Άλις Μπάρμπερ Στέφενς
Η Άλις Μπάρμπερ Στέφενς (1 Ιουλίου, 1858 - 13 Ιουλίου, 1932) ήταν Αμερικανίδα ζωγράφος και χαράκτης, που υπήρξε περισσότερο γνωστή για τις εικονογραφήσεις της.
Πρώιμα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε σε ένα αγρόκτημα στο Σάλεμ του Νιου Τζέρσεϋ και φοίτησε στα τοπικά σχολεία. Η Quaker οικογένειά της μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια, της Πενσυλβανία και σε ηλικία 15 ετών φοίτησε στη Σχολή Σχεδίου για Γυναίκες της Φιλαδέλφεια (το σημερινό Κολέγιο Τέχνης Μούρ). Φοίτησε στην Ακαδημία των Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια το 1876, όπου σπούδασε με τον Τόμας Ίκινς. Αργότερα σπούδασε στο Ινστιτούτο Drexel με τον Χάουαρντ Πάιλ και στο Παρίσι στην Ακαδημία Ζυλιάν και την Ακαδημία Κολαρόσσι. Παρουσίασε έργα της στο Σαλόνι του Παρισιού το 1887.
Νέα Γυναίκα
Καθώς οι ευκαιρίες για εκπαίδευση έγιναν πιο προσβάσιμες τον 19ο αιώνα, οι γυναίκες καλλιτέχνες έγινε μέρος των επαγγελματικών επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των δικών τους ιδρυτικών συλλόγων τέχνης. Τα έργα τέχνης που είχαν φιλοτεχνηθεί από γυναίκες θεωρούνταν κατώτερα και για να βοηθήσουν να ξεπεραστεί αυτό το στερεότυπο οι γυναίκες "άρθρωναν όλο και περισσότερο λόγο και παράστημα" ώστε να προωθήσουν τη δουλειά των γυναικών και έτσι έγινε μέρος της αναδυόμενης εικόνας της μορφωμένης, σύγχρονης και πιο ελεύθερης "Νέας Γυναίκας". Οι καλλιτέχνες «έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην εκπροσώπηση της Νέας Γυναίκα, τόσο με την δημιουργία εικόνων της φιγούρας της και του παραδειγματικού αυτού αναδυόμενου τύπου γυναίκας μέσα από τη δική τους ζωή."
Τέλη του 19ου αιώνα
Το 1890 παντρεύτηκε τον Τσαρλς Ε. Στέφενς (1855; -1931) που ήταν καθηγητής στο PAFA. Είχαν ένα γιο τον Ντ. Όουεν Στέφενς (1894-1937), ο οποίος επίσης έγινε καλλιτέχνης. Οι Στέφενς ανέθεσαν στον αρχιτέκτονα Γουίλ Πράις να μετατρέψει ένα πέτρινο αχυρώνα στην ουτοπική κοινότητα του Rose Valley στην Πενσυλβάνια, στο "Thunderbird Lodge" (1904) ένα μεγάλο σπίτι που είχε στούντιο και για τους δύο τους.
Το 1890 η Στέφενς κέρδισε το βραβείο Mary Smith κατά την ετήσια έκθεση της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια. Η δουλειά της εμφανιζόταν τακτικά σε περιοδικά όπως το μηνιαίο Scribner's Magazine, το εβδομαδιαίο Harper's Weekly και το The Ladies Home Journal. Έχει εικονογραφήσει βιβλία της Nathaniel Hawthorne, του Τζορτζ Έλιοτ, του Χένρι Γουάσγουόρθ Λονγκφέλο και κυρίως, την έκδοση του 1903 της Λουίζα Μέι Άλκοτ, Μικρές Κυρίες.
Με την καλλιτέχνη και παιδαγωγό Έμιλι Σαρτέιν ήταν μια από τους ιδρυτές της λέσχης The Plastic Club της Φιλαδέλφειας (1897), την παλαιότερη λέσχη τέχνης για τις γυναίκες σε διάρκεια ύπαρξης. Εκείνη την εποχή, δίδαξε στη Σχολή Σχεδίου για Γυναίκες της και εργάστηκε ως εικονογράφος.
Ιωάννης Α΄ της Βηρυτού
Ο Ιωάννης Α΄ o παλαιός, γαλλ. Jean I le vieux (π. 1179 - 1236) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού, ένας ισχυρός σταυροφόρος ευγενής του 13ου αι. και από τους πιο γνωστούς τού με επιρροή Οίκου των Ιμπελέν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπαλιάν κυρίου του Ιμπελέν και της Μαρίας Κομνηνής, κόρης του Ανδρονίκου Κομνηνού. Η μητέρα του ήταν χήρα του Αμαλρίκ Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ.
Είχε στενούς δεσμούς με τους ευγενείς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ, ως ετεροθαλής αδελφός της Ισαβέλλας Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ (κόρης της Μαρίας Κομνηνής και του Αμαλρίκ Α΄). Ήδη πριν τα 20 έτη του ορίστηκε κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ και λίγα έτη μετά έγινε κύριος της Βηρυτού. Εκεί, μετά την κατάκτηση του Σαλαντίν, έκτισε πάλι την πόλη και οικοδόμησε το μεγάλο ανάκτορο των Ιμπελέν. Έγινε αντιβασιλιάς (1205-10) κατά την ανηλικιότητα της πρώτης κόρης της Ισαβέλλας, Μαρίας του Μομφερράτου της Ιερουσαλήμ. Η δεύτερη κόρη της Ισαβέλλας, η Αλίκη της Καμπανίας, παντρεύτηκε τον Ερρίκος Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου και ο Ιωάννης έγινε αντιβασιλιάς ως την ενηλικίωσή του (1228-32)· αντέδρασε στον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας, όταν αυτός θέλησε την επέκταση της δύναμής του στη Κύπρο.
Ήταν άνδρας με αρχές και οι βαρόνοι προσέβλεπαν σε αυτόν ως τον φυσικό ηγέτη των Χριστιανών των Αγίων Τόπων.
Οικογένεια
Το 1207 ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με την Μελιζέντε/Μελισσάνθη, κόρη και κληρονόμο του Γκυ κυρίου του Αρσούφ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν Κατηγορία:Βηρυτός
Γκυ του Ιμπελέν, κοντόσταυλος της Κύπρου
Ο Γκυ, γαλλ. Guy (1215/18 - μετά τον Μάιο του 1255) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν μαρεσάλης και κοντόσταυλος της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού και της Μελιζέντε, κόρης του Γκυ του Αρσούφ.
Είχε στενές σχέσεις με τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου και εμφανίζεται ως μάρτυς σε δύο βασιλικά διατάγματα. Ήταν ένας από τους εκτελεστές του βασιλιά, που ονομάζονται σε απόφαση (bulla) του πάπα Αλεξάνδρου Δ΄. Μαζί με τον τέταρτο αδελφό του Βαλδουίνο οδήγησαν τους σταυροφόρους της Κύπρου στην πολιορκία της Δαμιέττης το 1248.
Κατά τον χρονικογράφο Ζαν ντε Ζουανβίλ ήταν ένας από τους πιο επιτυχείς ιππότες της γενιάς του και ένας φιλάνθρωπος ηγέτης της Κύπρου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φιλίππα του Μπερλαί, κόρη του Αιμερύ Μπερλαί και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου
Τζέιμς Τζέικομπ Γουίλλιαμς
Ο Τζέιμς Τζέικομπ Γουίλλιαμς (James Jacob Williams) ήταν Αφροαμερικανός φιλέλληνας, πρώην σκλάβος, από τη Βαλτιμόρη, της πολιτείας Μέριλαντ των ΗΠΑ.
Βιογραφικά στοιχεία
Έχοντας υποφέρει τα πάνδεινα, ως σκλάβος σε φυτεία ζάχαρης κοντά στη Βαλτιμόρη, ο Γουίλλιαμς δραπετεύει και επιβιβάζεται ως λαθρεπιβάτης σε πλοίο. Στη συνέχεια γίνεται υπηρέτης υπό τις διαταγές του Ναυάρχου Stephen Decatur πλέοντας προς τη Μεσόγειο θάλασσα, ενάντια στους πειρατές της Μπαρμπαριάς (Αλγερίου), που παρενοχλούσαν από καιρό τα αμερικανικά πλοία, παίρνοντας ως σκλάβους τους Αμερικανούς ναυτικούς, μετά από επιθέσεις στα πλοία τους (The Barbary Coast Wars). Ο Γουίλλιαμς στο πλοίο αντιμετωπίζει ένα διαφορετικό περιβάλλον από τις φυτείες δουλεύοντας ως βοηθός μάγειρα, ενώ πολλές φορές η ζωή στο πλοίο είναι πιο σκληρή από τις φυτείες. Σύμφωνα με άλλες πηγές, στον πόλεμο αυτό μεταξύ ΗΠΑ και Αλγερίας, που έλαβε χώρα το 1815, υπηρέτησε ως ένας εξαιρετικός πεζοναύτης του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, όπου πολέμησε γενναία και διακρίθηκε στις επιχειρήσεις αυτές υπό τις διαταγές του Stephen Decatur, ο οποίος είχε αναγνωρίσει την αξία και την γενναιότητά του, αλλά και ως κατάσκοπος.
Ο Γουίλλιαμς στην Ελλάδα
μικρογραφία|Η "Ελληνίδα Σκλάβα" του Αμερικανού γλύπτη Hiram Powers (1844). Αποτέλεσε το έμβλημα του αγώνα και των εκστρατειών για την κατάργηση της δουλείας στις ΗΠΑ.
Μετά το τέλος των επιχειρήσεων στην Αλγερία, «και αφού ολοκλήρωσε την θητεία στον Αμερικανικό στόλο, ο Ναύαρχος Decatur του πρότεινε να πάει στην Ελλάδα, όπου είχε καταργηθεί η δουλεία». Στη συνέχεια φαίνεται ότι δούλεψε στο καράβι ενός εμπόρου χαλιών πριν αυτό να βουλιάξει ξαφνικά στην Ελλάδα. Ξεβράστηκε σε μια παραλία κοντά στην Αθήνα και σώθηκε από μοναχούς που τον μετέφεραν στον Ηγούμενο Συμεών που του πρόσφερε καταφύγιο για να συνέλθει. Έχοντας μάθει Ελληνικά στο εμπορικό πλοίο, ο Γουίλλιαμς, τον Ιανουάριο του 1827, τοποθετήθηκε βοηθός του Βρετανού ναυάρχου Τόμας Κόχραν (Thomas Cochrane). Ακολούθησε τον Κόχραν «σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, μέχρι την αποχώρηση του τελευταίου από την Ελλάδα, τον Δεκέμβριο του 1827». Έτσι, ο Γουίλλιαμς πολέμησε ως μέλος του στόλου του Ελληνικού Ναυτικού του Λόρδου Κόχραν, ενδεχομένως και ως «μάγειρας στη ναυαρχίδα του Λόρδου Κόχραν», συμμετέχοντας στη ναυμαχία της Ναυπάκτου και σε άλλες περιοχές στο πλαίσιο του Ελληνικού Αγώνα για την Ανεξαρτησία. Σε μία κρίσιμη στιγμή των συγκρούσεων ηγήθηκε μιας ομάδας Ελλήνων αγωνιστών και ανέλαβε τον έλεγχο του ελληνικού πλοίου «Σωτήρ», που ήταν ακυβέρνητο. Με την πράξη του αυτή έσωσε το πλοίο από αιχμαλωσία. Μάλιστα ανέλαβε ο ίδιος την λαγουδέρα συγκεντρώνοντας τα εχθρικά πυρά πάνω του. Ο Λόρδος Κόχραν σύμφωνα με τον John Lloyd Stephens στο βιβλίο του Incidents of Travel in Greece,Turkey, Russia and Poland «τίμησε τον Γουίλλιαμς για την γενναιότητά του πίνοντας δημόσια στην υγεία του, κατά τη διάρκεια ενός δείπνου». Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων για την απελευθέρωση της Ναυπάκτου, «ο Γουίλλιαμς τραυματίστηκε σοβαρά από θραύσμα κανονιού στο χέρι και στο πόδι και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Πόρου» το οποίο είχε κατασκευαστεί με δωρεές της γνωστής οικογένειας φιλελλήνων Howe από τη Βοστώνη.
Τα παραπάνω γεγονότα καταγράφονται στο ημερολόγιο του Miller στις 21 Δεκεμβρίου 1827, το οποίο μαζί με το βιβλίο του Stephens Incidents of Travel in Greece,Turkey, Russia and Poland, είναι μία από τις ελάχιστες πηγές που υπάρχουν για τον Γουίλλιαμς:
''Πήρα στο σπίτι μου τον Τζέιμς Γουίλλιαμς, έναν μαύρο από τη Βαλτιμόρη, ο οποίος είχε περάσει καιρό στο νοσοκομείο. Ο Γουίλλιαμς ήρθε στην Ελλάδα με τον Λόρδο Κόχραν, ήταν μάγειρας στο Σωτήρ( Sauvier) συμπεριφέρθηκε με μεγάλο θάρρος και ψυχραιμία, ειδικά στη μάχη στον Κόλπο του Λεπάντο, όπου έδειξε ότι πραγματικά ανήκε στη σχολή του Decatur. Όταν δεν μπορούσε κανένας Έλληνας να πάρει το πηδάλιο, προσεφέρθει και χτυπήθηκε από θραύσμα το οποίο έσπασε το πόδι του και το χέρι του. Καθώς δεν είχε ρούχα του παρείχα δικά μου" ''
Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα ο Γουίλλιαμς συναντά, δουλεύει και πολεμάει μαζί με μεγάλους Φιλέλληνες όπως ο Λόρδος Βύρων (Lord George Gordon Byron), Τζορτζ Τζάρβις (George Jarvis) και άλλους, αφού ο Γουίλλιαμς φαίνεται ότι συμμετείχε σε διάφορες μάχες και ναυμαχίες ακόμα και στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Οι καταγραφές του Τζάρβις «τοποθετούν τον Γουίλλιαμς μαζί με τον Λόρδο Βύρωνα, τον διάσημο φιλέλληνα Άγγλο αριστοκράτη που πολέμησε στο Μεσολόγγι, λίγο πριν αυτός πεθάνει». Μετά την τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου και την Έξοδο των επιζώντων ο Γουίλλιαμς απαντάται ξανά στο στόλο του Ανδρέα Μιαούλη και στην Ύδρα. Πιστεύεται ότι πολέμησε σε πάρα πολλές ακόμα μάχες. Μάλλον πήρε μέρος στην απελευθέρωση της Αθήνας όπως και στη μάχη του Πέττα στην Ήπειρο, ως μέρος του συντάγματος μαζί με τους άλλους Φιλέλληνες. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις είχε διεισδύσει κρυφά στις τάξεις του εχθρού για να συλλέξει και να μεταφέρει στους Έλληνες πολύτιμες πληροφορίες διακινδυνεύοντας τη ζωή του. Τα τελευταία σημαντικά γεγονότα της ζωής του φαίνεται ότι έλαβαν χώρα κατά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου όπου υπηρέτησε στο πολεμικό καΐκι «Καρτερία» το πρώτο, παγκοσμίως, ατμοκίνητο πλοίο με πολεμική δράση.
Ο γενναίος αυτός Αφροαμερικανός Φιλέλληνας, αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα των Ελλήνων. Είναι ο μοναδικός μαύρος σκλάβος ο οποίος αν και είχε ξεφύγει από τη σκλαβιά επέλεξε να αγωνιστεί για την ελευθερία ενός λαού, αντί να επιλέξει μια ήρεμη ελεύθερη ζωή. Πέθανε το 1829 στην Ελλάδα, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σαν ελεύθερος άνθρωπος σε μία ελεύθερη Ελλάδα. Οι επιτύμβιες πλάκες των Γουίλλιαμς και Τζορτζ Τζάρβις μπορούν να βρεθούν στο κοιμητήριο της εκκλησίας του Αγ. Ιωάννη στο Άργος κοντά στο Ναύπλιο. Δεν είναι γνωστό, αν και γίνονται προσπάθειες να εξακριβωθεί, εάν πρόκειται για τους πραγματικούς τάφους ή απλώς για τις επιτύμβιες πλάκες τους και οι φιλέλληνες ήρωες είναι θαμμένοι κάπου αλλού.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλέλληνες Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Λόγος της Καραντίνας
thumb|230px|Ο [[Φραγκλίνος Ρούζβελτ (το 1933)]] Με την ονομασία Λόγος της Καραντίνας, ή Καραντίνας Λόγος, ή Ομιλία της Καραντίνας, ή Καραντίνας Ομιλία, (Quarantine Speech) φέρεται ο ιστορικός λόγος που εκφώνησε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούζβελτ στις 5 Οκτωβρίου 1937, στο Σικάγο με κύριο αποδέκτη τον αμερικανικό λαό αλλά και όλα τα φιλειρηνικά κράτη του κόσμου.
Ο λόγος
Ο λόγος αυτός εκφωνήθηκε στο Σικάγο με την ευκαιρία των εγκαινίων της εξωτερικής γέφυρας σύνδεσης με τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο. Σημειώνεται ότι την εποχή εκείνη το Σικάγο αποτελούσε την "ακρόπολη (των οπαδών) του αμερικανικού απομονωτισμού". Στον λόγο του αυτόν ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ ούτε λίγο ούτε πολύ προειδοποίησε τον αμερικανικό λαό ότι: "ο τηρούμενος κατά πάγια θέση απομονωτισμός δεν μπορεί να τον προφυλάξει απόλυτα από έναν πόλεμο. Αν με τις σημερινές συνθήκες αυτό το 10% των χωρών που έχουν εξαπολύσει αιφνίδιες επιθέσεις, χωρίς προειδοποίηση κατά λαών, πλοίων κ.λπ., θριαμβεύσει τότε και οι ΗΠΑ θα πρέπει να αναμένουν τα χειρότερα. Επειδή όμως ο πόλεμος είναι μια "αρρώστια" θα πρέπει τα υπεύθυνα για εγκληματικές πράξεις έθνη. (υπονοώντας σαφώς τη Γερμανία, που είχε προσαρτήσει βιαία την Αυστρία, την Ιταλία, που είχε εισβάλει στην Αιθιοπία και την Ιαπωνία που είχε εισβάλει στην Κίνα) να τεθούν σε "καραντίνα". Παράλληλα θα πρέπει όλα τα φιλειρηνικά κράτη να συσπειρωθούν σε μια κοινή "συντονισμένη προσπάθεια" για να μπορέσουν να αμυνθούν".
Αντιδράσεις - σχόλια
Αν και ο λόγος δεν προσδιόριζε το είδος της επικαλούμενης καραντίνας (πολιτική, οικονομική κ.λ.π.), ούτε καλούσε και τις εν λόγω χώρες σε κάποιο συγκεκριμένο μέτρο διακοπής των επιχειρήσεών τους, αφήνοντας μόνο μομφές της επιθετικής πολιτικής τους, εντούτοις απετέλεσε το προοίμιο του επεμβατισμού που θα ακολουθούσε λίγο αργότερα ο Ρούζβελτ. Βέβαια ο λόγος αυτός την εποχή και στην πόλη που εκφωνήθηκε όπως ήταν φυσικό ξεσήκωσε αρχικά έντονες αντιδράσεις. Συγκεκριμένα η "Chicago Tribune" κατηγόρησε ευθέως τον πρόεδρο Ρούζβελτ. ότι με τον λόγο του "είχε μεταβάλει την πόλη του Σικάγου σε κέντρο παγκόσμιου κυκλώνα πολεμικών ψυχώσεων". Σχολιάζοντας στη συνέχεια ο Ρούζβελτ την κατηγορία αυτή φέρεται να δήλωσε "Είναι τρομερό, να προσπαθείς να οδηγήσεις τη χώρα μπροστά και να διαπιστώνεις ότι δεν σε ακολουθεί κανείς!" Επίσης ιδιαίτερα επικριτικός ήταν ο γνωστός μεγαλοεκδότης του αμερικανικού "κίτρινου τύπου" της εποχής Γουίλιαμ Ράντολφ Χηρστ. Παρά ταύτα όπως βεβαίωνε λίγες ημέρες αργότερα η εβδομαδιαία εφημερίδα "Τάιμ" ο λόγος της καραντίνας, λιτός και με επιχειρηματολογία κέρδισε περισσότερες επιδοκιμασίες και μάλιστα απ΄ όλους τους λόγους που είχε εκφωνήσει ο Ρούζβελτ τους τελευταίους μήνες.
Ιδιαίτερα όμως επικριτική ήταν η αντίδραση της Γερμανίας και της Ιταλίας. Ο Χίτλερ σχολιάζοντας τον προεδρικό λόγο της καραντίνας εξέφρασε την άποψη ότι "ο Πρόεδρος Ρούζβελτ ξεκινώντας από μνησικακίες αφέθηκε να γίνει φερέφωνο των εχθρών των "αυθεντικών κρατών" . Ο δε Μουσολίνι σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο "Πόπολο ντ' Ιτάλια" φερόμενο ως απάντηση στο λόγο της καραντίνας σημείωνε: "Η αυριανή Ευρώπη θα γίνει φασιστική όχι από την προπαγάνδα αλλά από τη λογική εξέλιξη των γεγονότων, (ερμηνεύοντας και τη συνέπεια των επιχειρήσεων της Ιαπωνίας στην Κίνα). Η οργανωμένη φασιστική δημοκρατία ξεπερνά πλέον τις αντιλήψεις του 1789 (Γαλλική επανάσταση) αφού εφαρμόζεται πλέον στη Γερμανία και Ιταλία όπου κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει πως αποτελεί σύστημα για κατώτερους λαούς".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Σικάγο Κατηγορία:Φραγκλίνος Ρούζβελτ
Monos
Οι Monos είναι πολεμική δραματική ταινία διεθνούς συμπαραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία του Αλεχάντρο Λάντες, σε σενάριο των Λάντες και Αλέξις ντος Σάντος και σε παραγωγή των Φερνάντο Έπσταϊν, Σαντιάγκο Ζαπάτα, Μάρτιν Σολιμπάκε, Κριστίνα Λάντες και Αλεχάντρο Λάντες. Πρωταγωνιστούν: Σοφία Μπουεναβεντούρα, Χουλιάν Χιράλντο, Κάρεν Κιντέρο Λόρα Κατριγιόν, Τζούλιαν Νίκολσον. Η ταινία ακολουθεί μια ομάδα ένοπλων εφήβων ανταρτών που έχουν αναλάβει να φρουρούν μια όμηρο.
Υποδοχή και διακρίσεις
Η ταινία κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 από τους Neon και Participant, λαμβάνοντας θετικά σχόλια από κριτικούς.
Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς 2019 στις 26 Ιανουαρίου 2019, όπου κέρδισε το Βραβείο Ειδικής Κριτικής Επιτροπής για τον Δραματικό Παγκόσμιο Κινηματογράφο. Επιλέχθηκε ως η επίσημη πρόταση της Κολομβίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία μεγάλου μήκους στα 92α Όσκαρ και για Βραβείο Γκόγια Καλύτερης ιβηροαμερικανικής ταινίας στα 34α βραβεία Γκόγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Κολομβιανές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019
Σαν Τζοβάννι ντελ Ντόσσο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Σαν Μαρτίνο νταλλ'Άρτζινε
Το Σαν Μαρτίνο νταλλ'Άρτζινε (ιταλικά: San Martino dall'Argine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Σούμι
Το Σούμι (Суми, Сумы) είναι πόλη της βορειοανατολικής Ουκρανίας και πρωτεύουσα του Όμπλαστ (περιφέρεια) του Σούμι. Το Σούμι είναι και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Σούμι. Διοικητικά, το Σούμι είναι πόλη περιφερειακής σημασίας και δεν υπάγεται στην επαρχία Σούμι. Το 2019 ο πληθυσμός του Σούμι ανέρχεται στα 265.140 άτομα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του κέντρου του Σούμι το 1897 αριστερά|μικρογραφία|100x100εσ|Αναμνηστικό κέρμα για την 350ή επέτειο από την ίδρυση του Σούμι Το Σούμι ίδρυσε ο κοζάκος Χερασύμ Κοντράτιεφ από το Στάβιστσε του τάγματος της Μπίλα Τσέρκβα. Το Σούμι βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Πσελ, ενός παραποτάμου του Δνείπερου. Η ημερομηνία ίδρυσης της πόλης είναι θέμα συζήτησης (η πόλη ιδρύθηκε το 1652 ή το 1655). Το 1655-58 ξεκίνησε η πρώτη εγκατάσταση ανθρώπων στην περιοχή του Σούμι, υπό την ηγεσία του μοσχοβίτη βοϊβόδα Κ. Αρσένιεφ. Στον οικισμό υπήρχε ένα οχυρό και ένα γκραντ (πόλη). Στην δεκαετία του 1670 η επέκταση της πόλης συνεχίστηκε, λόγω της δημιουργίας μιας οχυρωμένης ποσάντ (δηλ. πόλη τεχνιτών). Λόγω της δημιουργίας του ποσάντ, το Σούμι έγινε το μεγαλύτερο οχυρό στην Ελεύθερη Ουκρανία. Από το 1658, το Σούμι έγινε κέντρο του Κοζακικού Τάγματος του Σούμι (στρατιωτική μονάδα και τοπική διοικητική μονάδα). Στην δεκαετία του 1680 ξεκίνησε η δημιουργία των πρώτων ανοχύρωτων προαστίων γύρω από το Σούμι.
Μετά την εκκαθάριση της κοζάκικης κοινότητας το 1765, το Κοζάκικο Τάγμα του Σούμι, το οποίο ήταν διοικητική μονάδα, καταργήθηκε. Η διοικητική μονάδα αντικαταστάθηκε από την επαρχία Σούμι, η οποία αποτελούσε με τη σειρά της επαρχία του κυβερνείου της Ελεύθερης Ουκρανίας. Το Σούμι έγινε η πρωτεύουσα της επαρχίας Σούμι. Το 1780, το Σούμι έγινε πρωτεύουσα του ουγιέζντ του Σούμι. Από το 1786 έως το 1789 αφαιρέθηκαν τα προπύργια του οχυρού του Σούμι, αλλάζοντας την εικόνα της πόλης. Η εκκαθάριση της κοζάκικης κοινότητας το 1765 οδήγησε σε μια μεγάλη περίοδο στασιμότητας για την πόλη, η οποία διήρκεσε μέχρι την δεκαετία του 1860. Στην δεκαετία του 1860 άρχισε η μεταμόρφωση του Σούμι σε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο. Το 1869 ιδρύθηκε εργοστάσιο διύλισης της ζάχαρης, με ιδιοκτήτη τον Ι. Χαριτόνενκο. Το 1896 ιδρύθηκε το Εργαστήριο Μηχανικής του Σούμι, το οποίο παρήγαγε τον εξοπλισμό για διυλιστήρια ζάχαρης. Τον Ιανουάριο του 1877 το Σούμι απέκτησε σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος αποτελούσε στάση του σιδηροδρόμου Βόροζμπα - Μέρεφα. Διάφορες φιλάνθρωπες οικογένειες βιομηχάνων συνεισέφεραν σημαντικά στην ανάπτυξη της πόλης. Η πιο γνωστή οικογένεια βιομηχάνων του Σούμι είναι οι Χαριτόνενκο.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1905, το Σούμι έγινε γνωστό σε όλη τη Ρωσία, καθώς μια ένωση αγροτών ίδρυσε μια ανεξάρτητη αγροτική δημοκρατία, την δημοκρατία του Σούμι. Στους μήνες της επανάστασης του 1905, κάτοικοι διαφόρων περιοχών της Ρωσίας ίδρυσαν βραχύβιες κρατικές οντότητες.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ουκρανίας επί Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1944), η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές. Από τις 10 Οκτωβρίου 1941 έως τις 2 Σεπτεμβρίου 1943 το Σούμι ήταν κατεχόμενο από τους Γερμανούς. Μετά τον πόλεμο, η πόλη ανοικοδομήθηκε και ο πληθυσμός του Σούμι κατέγραψε εκρηκτική αύξηση. Στις 17 Ιανουαρίου 1990 το Σούμι αδελφοποιήθηκε με το Τσέλλε, μια πόλη της Γερμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ουκρανικά Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Λίγκα για την Πέμπτη Διεθνή
Η L5I ιδρύθηκε ως Κίνημα για μια Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή. Οι πρώτες ομάδες-μέλη της ήταν η Εργατική Δύναμη στη Βρετανία, η Ιρλανδική Εργατική Ομάδα, το Πουβουάρ Ουβριέ στη Γαλλία και η Ομάδα Αρμπεϊτερμαχτ (GAM) στη Γερμανία. Μετά από συνέδριο το 1989 η οργάνωση υιοθέτησε κοινό πρόγραμμα, το Τροτσκιστικό Μανιφέστο, και ένα δημοκρατικό συγκεντρωτικό καταστατικό, σύμφωνα με το οποίο κάθε εθνικό τμήμα συμφωνεί να δεσμεύεται από τις αποφάσεις του διεθνούς οργανισμού στο σύνολό του.
Εκδόσεις
Η Λίγκα εκδίδει ένα τριμηνιαίο περιοδικό στην αγγλική γλώσσα με τίτλο Fifth International. Η πλειοψηφία των συγγραφέων αυτού φαίνεται να είναι από τη βρετανική ομάδα, αν και άλλες συνιστώσες δημοσιεύουν περιοδικά στις δικές τους γλώσσες. Το Revolutionärer Marxismus είναι το γερμανικό περιοδικό. Η Λίγκα δημοσίευε παλαιότερα το περιοδικό "Permanent Revolution", ένα πιο θεωρητικό περιοδικό που εξέταζε τις τακτικές που χρησιμοποιούν οι κομμουνιστικές οργανώσεις, τις θεωρίες του ιμπεριαλισμού και παρόμοια ζητήματα. Ακολούθησε η «Τροτσκιστική Διεθνής» που, αν και ακόμα θεωρητική, εξέταζε και θέματα της επικαιρότητας Το L5I έχει επίσης μεμονωμένα μέλη στην Ιρλανδία και τον Λίβανο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοσιαλιστικές Οργανώσεις