cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Γερμανίας (ποδόσφαιρο γυναικών)
1982–1994: Δύσκολο ξεκίνημα και πρώτοι Ευρωπαϊκοί τίτλοι
Τον Νοέμβριο του 1991, η Γερμανία συμμετείχε στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στην Κίνα. Μετά από νίκες ενάντια στη Νιγηρία, την Ταϊβάν και την Ιταλία, η Γερμανική ομάδα έφτασε στα προημιτελικά χωρίς να δεχτεί ούτε ένα γκολ. Η Σίλβια Νάιντ σκόραρε το πρώτο γκολ της Γερμανίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο στις 17 Νοεμβρίου, ενάντια στη Νιγηρία. Η γερμανική ομάδα κέρδισε στην παράταση στον προημιτελικό τη Δανία με 2-1, όμως έχασε με 2-5 στον ημιτελικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες και κέρδισαν τελικά το κύπελλο. Μετά από ήττα με 0-4 από τη Σουηδία για την τρίτη θέση, η Γερμανία τερμάτισε τέταρτη.
Η Γερμανική ομάδα δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1993, χάνοντας στα ημιτελικά από την Ιταλία στα πέναλτι, και χάνοντας πάλι αργότερα με 1-3 από τη Δανία για την τρίτη θέση. Παρά το απογοητευτικό αποτέλεσμα, νέα ταλέντα όπως η Στέφι Τζόουνς, η Μάρεν Μάινερτ και η Σίλκε Ρότενμπεργκ έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση σε αυτό το πρωτάθλημα και αργότερα έγιναν παίκτριες κλειδιά της Γερμανική ομάδας.
1995–2002: Απογοήτευση στους Ολυμπιακούς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο
Το 1995, η Γερμανία κατέκτησε το τρίτο της Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Αφού κέρδισε όλους τους αγώνες των προκριματικών, πετυχαίνοντας 55 γκολ, η γερμανική ομάδα νίκησε την Αγγλία 6-2 συνολικά στους δύο αγώνες του ημιτελικού. Η Γερμανία συνάντησε τη Σουηδία στον τελικό, ο οποίος διεξήχθη στο Στάδιο Φριτς Βάλτερ στο Καϊζερσλάουτερν της Γερμανίας, στις 26 Μαρτίου του 1995. Η Σουηδική ομάδα κατάφερε να σκοράρει πρώτη, όμως η Γερμανία ανέτρεψε το σκορ κερδίζοντας 3-2 με γκολ των Μάρεν Μάινερτ, Μπίργκιτ Πρινς και Μπετίνα Βίγκμαν.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1995 στη Σουηδία, η γερμανική ομάδα έχασε από τη Σουηδία, όμως κατάφερε να βγει πρώτη στον όμιλο, κερδίζοντας την Ιαπωνία και τη Βραζιλία. Η Γερμανία κέρδισε στον προημιτελικό την Αγγλία 3-0 και την Κίνα 1-0 με γκολ στο τέλος του παιχνιδιού από την Μπετίνα Βίγκμαν. Στις 18 Ιουνίου 1995 στη Στοκχόλμη, η γερμανική ομάδα εμφανίστηκε στον πρώτο της τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Με αντίπαλο τη Νορβηγία έχασε 0-2, όμως ήταν η καλύτερη εμφάνιση σε Παγκόσμιο Κύπελλο μέχρι τότε.
Το πρώτο τεστ για τη νέα προπονήτρια Τόινε ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1997. Μετά από μία ήττα από τη Νορβηγία, η Γερμανία τερμάτισε δεύτερη στον προκριματικό όμιλο, και κατάφερε να προκριθεί αφού νίκησε την Ισλανδία στα πλέι οφ. Μετά από ισοπαλία με την Ιταλία και τη Νορβηγία και μία νίκη έναντι της Δανίας στο τελευταίο παιχνίδι των ομίλων, η Γερμανία προκρίθηκε στην επόμενη φάση. Κέρδισε τη Σουηδία 1-0 στον ημιτελικό και στις 12 Ιουλίου 1997 κατέκτησε το τέταρτο Ευρωπαϊκό της Πρωτάθλημα με 2-0 κατά της Ιταλίας, με γκολ της Σάντρα Μίνερτ και Μπίργκιτ Πρινς.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1999 στις Ηνωμένες Πολιτείες, η γερμανική ομάδα απέτυχε πάλι να προκριθεί άμεσα, αλλά κατάφερε να περάσει κερδίζοντας την Ουκρανία στα πλέι οφ. Η Γερμανία ξεκίνησε την πορεία της στο παγκόσμιο κύπελλο με ισοπαλία απέναντι στην Ιταλία και με νίκη 6-0 απέναντι στο Μεξικό. Στο τελευταίο παιχνίδι των ομίλων, ήρθε ισόπαλη 3-3 με τη Βραζιλία, δεχόμενη γκολ στο τελευταίο λεπτό, αποτυγχάνοντας να κερδίσει έτσι την πρώτη θέση του ομίλου υποχρεούμενη πλέον να αντιμετωπίσει τους γηπεδούχους στον προημιτελικό. Το πλήθος των 54.642 ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους και ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, στο Στάδιο Τζακ Κεντ Κοοκ ήταν το μεγαλύτερο ενώπιον του οποίου είχε ποτέ παίξει η Γερμανία. Παρά το ότι προηγήθηκε δύο φορές, έχασε τελικά με 2-3, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες στη συνέχεια κατέκτησαν και το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Το 2001, η Γερμανία φιλοξένησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001. Μετά από νίκες επί της Σουηδίας, Ρωσίας, και Αγγλίας στη φάση των ομίλων, η γερμανική ομάδα κέρδισε 1-0 τη Νορβηγία στον ημιτελικό με γκολ από κεφαλιά της Σάντρα Σμίσεκ. Στις 7 Ιουλίου 2001 στο Ουλμ, συνάντησαν τη Σουηδία στον τελικό, ο οποίος διεξήχθη υπό ισχυρή βροχόπτωση. Το παιχνίδι ήταν χωρίς σκορ μετά από 90 λεπτά και έτσι κρίθηκε στην παράταση, όπου με χρυσό γκολ της Κλαούντια Μύλερ η Γερμανία εξασφάλισε τον πέμπτο ευρωπαϊκό της τίτλο.
2003–σήμερα: Δύο συνεχόμενοι παγκόσμιοι τίτλοι
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2003 στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία κλήθηκε σε όμιλο με τον Καναδά, την Ιαπωνία και την Αργεντινή. Αφού κέρδισε και τα τρία παιχνίδια, η γερμανική ομάδα κέρδισε τη Ρωσία 7-1 στον προημιτελικό και βρέθηκε μετά ξανά αντιμέτωπη με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Κέρστιν Γκάρεφρεκες της Γερμανίας σκόραρε μετά από 15 λεπτά ενώ η τερματοφύλακας Σίλκε Ρότενμπεργκ έκανε αρκετές σωτήριες επεμβάσεις. Στα τελευταία λεπτά του ημιτελικού η Μάρεν Μάινερτ και η Μπίργκιτ Πρινς αύξησαν το σκορ σε 3-0. Στις 12 Οκτωβρίου 2003, η Γερμανία βρέθηκε αντιμέτωπη στο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου με τη Σουηδία, στο Λος Άντζελες. Η Σουηδία προηγήθηκε πριν το ημίχρονο, όμως η Μάρεν Μέινερτ ισοφάρισε αμέσως μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου. Το παιχνίδι κρίθηκε στην παράταση όπου με κεφαλιά η Νία Κούντσερ πέτυχε το χρυσό γκολ στο 98ο λεπτό, κατακτώντας έτσι η Γερμανία το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο. Η Μπίργκιτ Πρινς τιμήθηκε με τον τίτλο της καλύτερης παίκτριας της διοργάνωσης και της κορυφαίας σκόρερ.
Με νίκες ενάντια στην Κίνα και το Μεξικό, η γερμανική ομάδα τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Κέρδισαν τη Νιγηρία με 2-1 στους προημιτελικούς, όμως ηττήθηκαν με 1-2 στους ημιτελικούς από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από παράταση. Στον αγώνα για την τρίτη θέση, η Γερμανία νίκησε τη Σουηδία 1-0 με γκολ της Ρενάτε Λίνγκορ, κατακτώντας έτσι το δεύτερο της χάλκινο μετάλλιο.
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2005 διεξήχθη στην Αγγλία. Με νίκες επί της Νορβηγίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας στον πρώτο γύρο, η Γερμανία προκρίθηκε στον ημιτελικό, όπου νίκησε τη Φινλανδία με 4-1. Στις 19 Ιουνίου 2005 βρέθηκε αντιμέτωπη για τρίτη φορά με τη Νορβηγία σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Η Γερμανία κέρδισε 3-1 με γκολ των Ίνκα Γκρινγκς, Ρενάτε Λίνγκορ και Μπίργκιτ Πρινς και κατέκτησε τον έκτο ευρωπαϊκό τίτλο της. Μετά από αυτή τη διοργάνωση, η προπονήτρια Τίνα Τόινε παραιτήθηκε και ανέλαβε ως εθνική προπονήτρια η βοηθός της Σίλβια Νάιντ. Το 2006, η Γερμανία κέρδισε το ετήσιο Κύπελλο Αλγκάρβε για πρώτη φορά.
Ως παγκόσμια πρωταθλήτρια, η Γερμανία έπαιξε στην πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2007 στην Κίνα, συντρίβοντας την Αργεντινή με 11-0. Μετά από ισοπαλία 0-0 με την Αγγλία και νίκη 2-0 με την Ιαπωνία, η γερμανική ομάδα νίκησε τη Βόρεια Κορέα 3-0 στον προημιτελικό. Στη συνέχεια κέρδισε τη Νορβηγία με το ίδιο σκορ στον ημιτελικό, με γκολ των Κέρστιν Στέγκεμαν και Μαρτίνα Μύλερ και ενός αυτογκόλ της Νορβηγίας. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2007, η Γερμανία αντιμετώπισε τη Βραζιλία στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Σαγκάη. Η Μπίργκιτ Πρινς σκόραρε το πρώτο γκολ μετά το ημίχρονο και η τερματοφύλακας Ναντίνε Άνγκερερ απέκρουσε πέναλτι της Μάρτα. Η Σιμόνε Λάουντερ σκόραρε το δεύτερο γκολ στο 86ο λεπτό, και έτσι νικώντας με 2-0 η Γερμανία κατέκτησε ξανά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η Γερμανία ήταν η πρώτη ομάδα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο (και στους άντρες και στις γυναίκες) χωρίς να δεχτεί γκολ και η πρώτη που υπεράσπισε με επιτυχία τον τίτλο της. Με 14 γκολ, η Πρινς έγινε η κορυφαία σκόρερ όλων των εποχών της διοργάνωσης.
Στο πρώτο παιχνίδι των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου το 2008 η Γερμανία ήρθε ισόπαλη 0-0 με τη Βραζιλία. Στη συνέχεια κέρδισε τη Νιγηρία και τη Βόρεια Κορέα ενώ στον προημιτελικό νίκησαν 2-0 τη Σουηδία στην παράταση. Στον ημιτελικό, η Γερμανία συνάντησε ξανά τη Βραζιλία. Η Μπίργκιτ Πρινς σκόραρε στο 10ο λεπτό, όμως η γερμανική ομάδα έχασε 1-4 αφού δέχτηκε τρία γκολ από αντεπιθέσεις της Βραζιλίας στο δεύτερο ημίχρονο. Στον Μπααγώνα για το χάλκινο μετάλλιο κέρδισε 2-0 την Ιαπωνία με δύο γκολ της Φατμίρε Μπατζραμάζ. Η τρίτη συνεχόμενη ήττα σε ημιτελικό των ολυμπιακών αγώνων θεωρήθηκε απογοητευτική και από τις γερμανίδες παίκτριες και από τον γερμανικό τύπο. Η συνολική παρουσία της ομάδας ήταν η αιτία να δεχτεί έντονη κριτική η προπονήτρια Σίλβια Νάιντ από τα μέσα.
Η Γερμανία προκρίθηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009 στη Φινλανδία κερδίζοντας και τους οκτώ προκριματικούς αγώνες σκοράροντας 34 γκολ. Κέρδισε στη συνέχεια τη Νορβηγία, τη Γαλλία και την Ισλανδία στη φάση των ομίλων προκρινόμενη στον προημιτελικό όπου κέρδισε με 2-1 την Ιταλία. Μένοντας πίσω στο σκορ από τη Νορβηγία στο ημίχρονο του ημιτελικού, η γερμανική ομάδα αντεπιτέθηκε και τελικά κέρδισε με 3-1. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2009, νίκησε την Αγγλία με 6-2 κατακτώντας έτσι το έβδομο ευρωπαϊκό τρόπαιο. Η Μπίργκιτ Πρινς και η Ίνκα Γκρινγκς σκόραραν δύο φορές, ενώ σκόραραν και οι Μέλανι Μπέρινγκερ και Κιμ Κούλινγκ. Η Γκρίνγκς κράτησε τον τίτλο της κορυφαίας σκόρερ της διοργάνωσης που κατείχε από το 2005, ενώ η Γερμανία επέκτεινε το αήττητο σερί της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα σε 19 αγώνες από το 1997.
Το 2011, η Γερμανία φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2011. Η γερμανική ομάδα κέρδισε τους τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων, ενάντια στον Καναδά τη Γαλλία και τη Νιγηρία. Στα προημιτελικά η Γερμανία ηττήθηκε από την Ιαπωνία στην παράταση με γκολ της Καρίνα Μαρουγιάμα. Με αυτή την ήττα έσπασε το σερί της Γερμανίας που παρέμενε αήττητη σε 16 συνεχόμενα παιχνίδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Προπονητές
Η πρώην γερμανίδα διεθνής Σίλβια Νάιντ είναι η σημερινή προπονήτρια της Εθνικής Γερμανίας. Ως παίκτρια είχε 111 συμμετοχές και σκόραρε 48 γκολ. Ο επίσημος τίτλος του προπονητή είναι DFB-Trainer και διορίζεται από τη Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα που κλήθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2011 αποτελούνταν από 21 παίκτριες, 13 από τις οποίες βρίσκονταν και στην ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2007. Επτά παίκτριες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο ενώ επέστρεψε η Ίνκα Γκρινγκς, που είχε παίξει προηγουμένως στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1999. Τέσσερις από αυτές τις παίκτριες, η Κιμ Κούλινγκ, η Σέλια Οκογίνο ντα Μμπάμπι, η Μπάρετ Πέτερ και η Μπιάνκα Σμιτ, είχαν ήδη αγωνιστεί με τη Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009. Η Κούλιγκ, η Σμιτ, η Αλεξάντρα Ποπ και η Άλμουτ Σουλτ ήταν στην ομάδα της Γερμανίας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου U-20 του 2010. Όλες οι παίκτριες αγωνίζονται σε ομάδες της Γερμανίας, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας της ομάδας είναι 26.0 χρόνια.
{| border="0" style="width:100%;"
Γήπεδα
Η γερμανική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου δεν έχει εθνικό στάδιο. Όπως και των ανδρών, η ομάδα των γυναικών παίζει τ εντός έδρας παιχνίδια σε διαφορετικά στάδια σε όλη τη χώρα. Μέχρι τον Ιούνιο του 2011, έχει παίξει σε 87 διαφορετικές γερμανικές πόλεις. Τα περισσότερα παιχνίδια, έξι, έχουν παιχθεί στο Όσναμπρικ, και αμέσως μετά στο Ουλμ, πέντε, και στο Μπόχουμ, το Καϊζερσλάουτερν, το Κόμπλεντς, το Λύντενσαιντ, το Ράινε, το Ζίγκεν και το Βάιλ αμ Ράιν (τρία παιχνίδια στο καθένα). Το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι στην πρώην Ανατολική Γερμανία δόθηκε στο Άουε τον Μάιο του 1991.
Τις δεκαετίες του 1980 και 1990, τα εντός έδρας παιχνίδια παίζονταν κυρίως σε μικρότερες πόλεις που δεν είχαν επαγγελματικές ομάδες. Καθώς η ομάδα έγινε περισσότερο επιτυχημένη, και ιδίως μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2003, ο αριθμός των θεατών ανέβηκε αναλόγως. Σήμερα η ομάδα παίζει συνήθως σε στάδια με 10000 έως 25000 θέσεις. Οι δέκα μεγαλύτερες πόλεις τις Γερμανίας έχουν φιλοξενήσει μόνο πέντε διεθνείς αγώνες. Η Ομάδα έχει παίξει δύο φορές στη Φραγκφούρτη και το Βερολίνο και μία φορά στο Αμβούργο. Στη Βρέμη, στο Ντόρμουντ, στο Ντύσελντροφ, στο Έσσεν, στην Κολωνία, στο Μόναχο και στη Στουτγκάρδη δεν έχουν φιλοξενηθεί διεθνείς αγώνες της γυναικείας ομάδας.
Εκτός Γερμανίας, η ομάδα έχει παίξει τα περισσότερα παιχνίδια στο Φάρο της Πορτογαλίας (10) και στο Γκουανζού της Κίνας (6), τις διοργανώτριες πόλεις του ετήσιου Κυπέλλου Αλγκάρβε και του Τουρνουά Τεσσάρων Εθνών αντίστοιχα. Έχουν επίσης παίξει πέντε παιχνίδια στο Αλμπουφέιρα της Πορτογαλίας (επίσης για το Αλγκάρβε) και τέσσερα στη Μινεάπολις των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το ρεκόρ θεατών σε παιχνίδι της Γερμανίας είναι 73680 στην πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2011 ενάντια στον Καναδά στο Ολυμπιακά Στάδιο του Βερολίνου. Ο αριθμός των θεατών σε αυτό το παιχνίδι αποτέλεσε και Ευρωπαϊκό ρεκόρ στο γυναικείο ποδόσφαιρο. Εκτός έδρας το ρεκόρ θεατών για τη Γερμανία είναι 54642 στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1999 στον αγώνα των προημιτελικών ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Στάδιο Τζακ Κεντ Κουκ στο Λάντοβερ.
Χρώματα
Η εθνική ομάδα γυναικών ποδοσφαίρου της Γερμανίας φοράει λευκά φανελάκια και μαύρα σορτσάκια ακολουθώντας την παράδοση της ομάδας των ανδρών – μαύρο και άσπρο είναι τα χρώματα της Πρωσίας. Η τρέχουσα κύρια στολή έχει λευκό φανελάκι με κίτρινες, μαύρες και κόκκινες λωρίδες, μαύρα σορτσάκια και κόκκινες κάλτσες. Στο παρελθόν η Γερμανία έχει χρησιμοποιήσει και στολές με πράσινα φανελάκια και λευκά σορτσάκια για εκτός έδρας αγώνες.
Έμβλημα
Η εθνική ομάδα των γυναικών αρχικά έπαιζε με το έμβλημα την ομάδας των ανδρών, μία παραλλαγή του λογότυπου της DFB με τον Ομοσπονδιακό Αετό της Γερμανίας (Bundesadler) και τρία αστέρια από πάνω για τους τίτλους του 1954, 1974 και του 1990, του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Μετά την κατάκτηση του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών το 2003, η ομάδα επεδείκνυε τους δικούς της παγκόσμιους τίτλους, αρχικά με ένα αστέρι, και από το 2007 με δύο αστέρια πάνω από το έμβλημα.
Σύμφωνα με τους κανόνες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η Γερμανία δεν φοράει την επίσημη στολή της με το λογότυπο της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας όσο αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς. Αντι για αυτό, το έμβλημα της DFB αντικαθίσταται από το εθνόσημο της Γερμανίας. Όπως όλες οι ομάδες της DFB, η εθνική ομάδα των γυναικών εφοδιάζεται από την Adidas, η οποία παρέχει ένα ειδικώς σχεδιασμένο γυναικείο φανελάκι από το 1999. Ο κύριος χορηγός της ομάδας είναι η γερμανική ασφαλιστική εταιρία Allianz.
Αποδοχή και δημοφιλία
Για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα, το γυναικείο ποδόσφαιρο ήταν περιθωριακό άθλημα και δεν απολάμβανε καμία εκτίμηση. Όταν η DFB ανάθεσε στον Γκέρο Μπίσανς να προπονήσει τη νεοϊδρυθείσα εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των γυναικών, ήταν αρχικά διστακτικός και φοβόταν ότι αυτό θα έβλαπτε τη φήμη του. Η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1989 ήταν η πρώτη διεθνής επιτυχία, όμως είχε μικρής διάρκειας αποτέλεσμα στη δημοφιλία της ομάδας. Ως δώρο για τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο, κάθε παίκτρια έλαβε ένα σετ τσαγιού, το οποίο συχνά αναφέρεται ως παράδειγμα αντρικού σωβινισμού και γενικότερης έλλειψης ενδιαφέροντος στην εθνική ομάδα των γυναικών εκείνο τον καιρό. Αυτή η συμπεριφορά της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας άλλαξε σημαντικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες και ο τρέχων πρόεδρος της DFB Τέο Τσβάντσιγκερ είναι δηλωμένος υποστηρικτής του γυναικείου ποδοσφαίρου. Κάθε μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2003 έλαβε το προκαθορισμένο μπόνους των 15000 ευρώ για τη νίκη τους, και πέντε χρόνια αργότερα έλαβαν 50000 ευρώ για την επιτυχή υπεράσπιση του τίτλου. Το 2009, ένα εκατομμύριο από τα 6.7 εκατομμύρια μέλη της DFB ήταν γυναίκες.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2003 αποτέλεσε το σημείο καμπής για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών της Γερμανίας. Τον τελικό τον παρακολούθησαν 10.48 εκατομμύρια τηλεθεατές (μερίδιο 33.2) και την ομάδα την υποδέχτηκαν 10000 οπαδοί στο Δημαρχείο της Φρανκφούρτης. Αργότερα την ίδια χρονιά τιμήθηκε ως η Γερμανική Ομάδα της Χρονιάς για το 2003. Το χρυσό γκολ που πέτυχε η Νία Κύντζερ στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ψηφίστικε ως το Γκολ της Χρονιάς, και ήταν η πρώτη φορά που το βραβείο αποδόθηκε σε γυναίκα. Από το 2005, σχεδόν όλοι οι αγώνες της εθνικής ομάδας γυναικών μεταδίδονται ζωντανά στη γερμανική τηλεόραση.
Τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2007 τον παρακολούθησαν 9.05 εκατομμύρια τηλεθεατές (50.5 τοις εκατό μερίδιο). Κατά την επιστροφή της στη Γερμανία η ομάδα αποθεώθηκε από 20000 οπαδούς στη Φραγκφούρτη. Τον Δεκέμβριο του 2007 όλες οι παίκτριες της ομάδας του Παγκοσμίου Κυπέλλου έλαβαν το Silberne Lorbeerblatt (Ασημένιο Φύλλο Δάφνης), την υψηλότερη κρατική διάκριση για αθλητές στη Γερμανία. Η προπονήτρια Σίλβια Νάιντ τιμήθηκε με τον Ομοσπονδιακό Σταυρό Αξίας σε Κορδέλα (Bundesverdienstkreuz) από τον γερμανό πρόεδρο Χορστ Κέλερ.
Το 2009, οι έξι εντός έδρας αγώνες της ομάδας είχαν μέσο όρο θεατών 22753. Σε μία δημοσκόπηση οπαδών του γερμανικού ποδοσφαίρου, 65 τοις εκατό των ανδρών και 62 τοις εκατό των γυναικών είπαν ότι ενδιαφέρονται για το γυναικείο ποδόσφαιρο. Η δημοφιλία ωστόσο του γυναικείου ποδοσφαίρου περιορίζεται στους διεθνής αγώνες. Αν και ο αριθμός των θεατών στην Μπουντεςλίγκα των γυναικών έχει διπλασιαστεί από το 2003, ο μέσος όρος θεατών τη σεζόν 2007-2008 (887) ήταν λιγότερο από τρία τοις εκατό των θεατών της Μπουντεσλίγκα των ανδρών (38612).
Σήμερα, το γυναικείο ποδόσφαιρο είναι κοινωνικώς αποδεκτό στη Γερμανία, αν και ένα από τα κύρια σημεία κριτικής παραμένει η υποτιθέμενη έλλειψη ποιότητας σε σχέση με το αντίστοιχο άθλημα των ανδρών. Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των γυναικών έχει παίξει αρκετούς αγώνες επίδειξης εναντίον αντρικών ομάδων, με πιο σημαντική την ήττα με 0-3 από την ομάδα κάτω των 17 της ΦφΜ Στουτγκάρδης στην προετοιμασία για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2003. Οι περισσότερες παίκτριες απορρίπτουν τις συγκρίσεις ως προς την ποιότητα του γυναικείου και του ανδρικού ποδοσφαίρου. Η Ρενάτε Λίνγκορ έχει πει ότι είναι «δύο εντελώς διαφορετικά αθλήματα». Παίκτριες όπως οι Σιμόνε Λάουντερ, η Αριάνε Χινγκστ και η Μέλανι Μπέρινγκερ έχουν δηλώσει ότι το ανδρικό ποδόσφαιρο παίζεται με πολύ πιο γρήγορο ρυθμό. έχει όμως περισσότερες διακοπές και βίαια τάκλιν από ότι το παιχνίδι των γυναικών. Η Λίντα Μπρέσονικ δήλωσε ότι γενικά προτιμά να παρακολουθεί αγώνες του ανδρικού ποδοσφαίρου.
Στατιστικά
Η τρέχουσα αρχηγός της ομάδας Μπίργκιτ Πρινς κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών με τη Γερμανία, έχοντας παίξει 214 φορές από το 1994. Είναι μία από τις 16 παίκτριες που έχουν φτάσεις τις 100 συμμετοχές. Η Κέρστιν Στέγκμαν είναι δεύτερη, έχοντας αγωνιστεί 191 φορές, έχοντας τις περισσότερες συμμετοχές από τις μη ενεργές παίκτριες. Η Μπετίνα Βίγκμαν, η αρχηγός της ομάδας κατά την κατάκτηση του Παγκόσμιο Κύπελλο του 2003, είναι στην τέταρτη θέση με 154 συμμετοχές. Η Πρινς ξεπέρασε το ρεκόρ της Βίγκμαν τον Νοέμβριο του 2006. Η Βίγκμαν είναι η μόνη επίτιμος αρχηγός της Εθνικής Γερμανίας. Σε ηλικία 31 ετών, η Κέρστιν Γκάρεφρεκες είναι η νεότερη παίκτρια με περισσότερες από 100 συμμετοχές.
Η Πρινς κατέχει και τον τίτλο της πρώτης σκόρερ. Πέτυχε το πρώτο της γκολ τον Ιούλιο του 1994 ενάντια στον Καναδά και έκτοτε έχει πετύχει 128 γκολ, με μέσο όρο 0.60 γκολ ανά παιχνίδι. Η Χάιντι Μορ, εκτός του ότι είναι η δεύτερη σκόρερ, έχει και τον μεγαλύτερο μέσο όρο ανά παιχνίδι με 83 γκολ σε 104 αγώνες (0.80 γκολ ανά παιχνίδι). Δύο παίκτριες έχουν το ρεκόρ για γκολ που σημειώθηκαν σε ένα παιχνίδι: Η Κόνι Πόλερς που σκόραρε πέντε γκολ τον Οκτώβριο του 2001 ενάντια στην Πορτογαλία, και η Ίνκα Γκρινγκς που πέτυχε πέντε γκολ τον Φεβρουάριο του 2004, ξανά ενάντια στην Πορτογαλία. Η Σίλβια Νάιντ, η τρέχουσα προπονήτρια της Εθνικής Ομάδας, είναι η πέμπτη σκόρερ με 48 γκολ σε 111 αγώνες.
Η μεγαλύτερη νίκη που πέτυχε η Γερμανία ήταν 13-0 ενάντια στην Πορτογαλία σε ένα προκριματικό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος τον Νοέμβριο του 2003, ο οποίος ήταν ο πρώτος αγώνας μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2003. Η μεγαλύτερη ήττα της Γερμανίας ήταν ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες, με 0-6 σε ένα φιλικό παιχνίδι τον Μάρτιο του 1996.
Η ίδια η Γερμανική ομάδα κατέχει κάποια διεθνή ρεκόρ. Το 2007, ήταν η πρώτη που κατέκτησε δύο συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα και πέτυχε και τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του κυπέλλου, κερδίζοντας την Αργεντινή με 11-0. Η Γερμανία είναι η μόνη ομάδα που έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς να δεχτεί γκολ στους άνδρες και στις γυναίκες, ενώ είναι και η μόνη χώρα που τα έχει κερδίσει και τα δύο. Με 14 γκολ, η Πρινς έγινε η πρώτη σκόρερ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη διοργάνωση του 2007, και μαζί με τη βραζιλιάνα Μάρτα Βιέιρα ντα Σίλβα είναι οι μόνες γυναίκες που έχουν λάβει το βραβείο Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ τουλάχιστον τρεις φορές.
{|
Διακρίσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο
Η Γερμανία είναι μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γυναικών, έχοντας κατακτήσει δύο φορές τον τίτλο και τερματίζοντας δεύτερη μία φορά. Η Γερμανική ομάδα κατέκτησε τα Παγκόσμια Κύπελλα του 2003 και του 2006. Στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1991, τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Το 1995 έφτασε στον τελικό, όπου όμως έχασε από τη Νορβηγία. Τα χειρότερα αποτελέσματα της ομάδας ήταν οι ήττες στα προημιτελικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1999, και από την Ιαπωνία το 2011. Συνολικά η Γερμανική ομάδα έχει εμφανιστεί σε τρεις τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ τερμάτισε τέσσερις φορές στους ημιτελικούς. Έχει συμμετάσχει σε κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών και έχει σημειώσει 20 νίκες, 3 ισοπαλίες και 5 ήττες.
Διακρίσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο είναι ο μόνος μείζων διεθνής τίτλος που δεν έχει κερδίσει η Γερμανία. Η εθνική ομάδα γυναικών έκανε την πρώτη της εμφάνιση στου Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 και η Μπετίνα Βίγκμαν σκόραρε το πρώτο τέρμα σε Ολυμπιακούς Αγώνες στον πρώτο αγώνα της διοργάνωσης. Ωστόσο η Γερμανία δεν κατάφερε να περάσει από τη φάση των αγώνων νοκάουτ και αποκλείστηκε μετά των πρώτο γύρο. Τέσσερα χρόνια αργότερα η ομάδα της Γερμανίας κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Τερμάτισε ξανά τρίρη και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Η Γερμανία προκρίθηκε σε όλα τα ολυμπιακά τουρνουά έως και το 2008. Ωστόσο απέτυχε να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 καθώς η ΟΥΕΦΑ χρησιμοποίησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2011 για την πρόκριση, στο οποίο η Γερμανία τερμάτισε πίσω από τη Γαλλία και τη Σουηδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνική γυναικών Γ
Ομοιοκαταληξία
Ομοιοκαταληξία το χαρακτηριστικό δύο ή περισσότερων στίχων μιας στροφής να τελειώνουν με ομόηχες λέξεις ή συλλαβές. Άρχισε να χρησιμοποιείται στην ποίηση κατά τούς αλεξανδρινούς χρόνους. Όπως πολλοί από τους σύγχρονους ποιητές και οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ομοιοκαταληξίες στα ποιήματα τους και επιπλέον το θεωρούσαν κάτι άσχημο, είχαν όμως μέτρο.
Η ομοιοκαταληξία λέγεται ακόμη και ρίμα και στην κα­θαρεύουσα την έλεγαν ομοιοτέλευτον, που τελειώνει δηλαδή κατά όμοιο τρόπο.
Είδη
Υπάρχουν διάφορα είδη ομοιοκαταληξίας:
Λόγω του ότι η ομοιοκαταληξία είναι φωνητικό φαινόμενο, η ορθογραφία έχει μηδενική σημασία. Επιπλέον διάκριση της ομοιοκαταληξίας γίνεται ανάλογα με τον τόνο τής λέξεως πού ομοιοκαταληκτεί και διακρίνεται σε:
Άλλη διάκριση γίνεται σύμφωνα με τα ζεύγη ομοιοκαταληξίας των στίχων: Καράβια πρωτοτάξιδα
δίχως κατάρτια, ξάρτια, μες στα πλάτια
της θάλασσας, που δέρνει τα ακυβέρνητα
(Μιλτιάδης Μαλακάσης) πάρε φωτιά και κάψε με κι αντάμα με τη στάχτη μου
τ’ άχτι μου
(Αργύρης Εφταλιώτης)
Συνήχηση
Εκτός από την ομοιοκαταληξία στο τέλος τού στίχου, γίνεται η ρίμα να χρησιμοποιείται στον ίδιο στίχο και τότε ονομάζεται συνήχηση.
Πηγές
Κατηγορία:Μετρική
Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών
Το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (αγγλικά: Office of Strategic Services, OSS) ήταν υπηρεσία πληροφοριών που σχηματίστηκε από τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υπήρξε ο πρόγονος της CIA και σχηματίστηκε ως συντονιστικό όργανο των κατασκοπευτικών δραστηριοτήτων πίσω από τις εχθρικές γραμμές για την απόκτηση κυρίως στρατιωτικής φύσεως πληροφοριών.
Προϊστορία
Με την κατασκοπεία / αντικατασκοπεία για λογαριασμό της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ ασχολούνταν, το 1940, τέσσερα σχετικά μικρά τμήματα: Τα ζητήματα του εξωτερικού χειριζόταν το Υπουργείο Εξωτερικών, συνήθως μέσω των διπλωματών του, οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι με τη δημιουργία μυστικών επαφών, εφόσον κρινόταν απαραίτητο. Το Αμερικανικό Ναυτικό διέθετε την Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού, ο Στρατός Ξηράς (στον οποίο υπαγόταν και η Αεροπορία) διέθετε τη Μεραρχία Στρατιωτικών Πληροφοριών (Military Intelligence Division), γνωστότερη ως "G-2". Το 1940 το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) δημιούργησε μια ειδική υπηρεσία, την Special Intelligence Service για τη συλλογή πληροφοριών από τις περιοχές της Λατινικής Αμερικής. Η χρηματοδότηση και των τεσσάρων υπηρεσιών ήταν χαμηλή: Το 1940 η "G-2" διέθετε προσωπικό μόνον 80 ατόμων, ενώ ο Αμερικανικός Στρατός αριθμούσε δύναμη 200.000 ανδρών.
Δεν υπήρχε καμία "κεντρική" υπηρεσία για το συντονισμό και την ανάλυση των πληροφοριών που συνέλεγαν οι τέσσερις φορείς. Κάθε υπηρεσία έστελνε τις πληροφορίες της στους προϊσταμένους της, με την ελπίδα ότι θα κατάφερναν να φθάσουν σε αυτούς που έπαιρναν τις αποφάσεις στο Λευκό Οίκο, ενώ περισσότερο φρόντιζαν να διαφυλάξουν τη δική τους αρμοδιότητα από τις υπόλοιπες παρά να συνεργαστούν ή να συντονιστούν με τις υπόλοιπες. Υπό την πίεση των γεγονότων, η κατάσταση απαιτούσε άμεση και δραματική αλλαγή, η οποία άρχισε να πραγματοποιείται το 1938. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν δύο παράγοντες: Ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ είχε διατελέσει υφυπουργός Ναυτικών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν ένας από αυτούς που βοήθησαν στην οργάνωση της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Ναυτικού. Ο δεύτερος παράγοντας ήταν ότι ο Ρούζβελτ άρχισε να φοβάται ότι οι ξένες δυνάμεις θα ήταν δυνατό να καταστρώσουν συνωμοσίες ανατροπής του (εν είδει "Πέμπτης φάλαγγας") και έδωσε πολύ μεγαλύτερη σημασία στη συγκέντρωση πληροφοριών από το εξωτερικό. Αδυνατώντας να επιτύχει συντονισμό μεταξύ FBI και στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών, ζήτησε αρχικά από ισχυρούς φίλους του να αναλάβουν παρόμοιες "αποστολές" στο εξωτερικό. Από την άλλη πλευρά, οι Βρετανοί πίεζαν τον Πρόεδρο να οργανώσει κάποια υπηρεσία ανάλογη της δικής τους MI5.
Η κατάσταση έγινε περισσότερο δύσκολη για τον Πρόεδρο το 1940, ύστερα από την ταχύτατη και αποτελεσματική επέκταση των χιτλερικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Η Ιαπωνία, εκμεταλλευόμενη την ευρωπαϊκή αδυναμία, επεκτάθηκε στη νοτιοανατολική Ασία. Η Βρετανία είχε απομείνει μόνη της στη δυτική Ευρώπη και παρ' όλες τις προσπάθειες των ΗΠΑ να βοηθήσουν (Νόμος Εκμισθώσεως και Δανεισμού, παραχώρηση 50 αντιτορπιλικών έναντι βάσεων στην Ισλανδία) η ουδετερότητά τους παρέμενε δεδομένη, λόγω της ύπαρξης ισχυρού μετώπου υποστηρικτών της στο εσωτερικό τους. Σε ποιο θέατρο επιχειρήσεων θα καλούνταν να συμμετάσχουν οι ΗΠΑ, στον Ατλαντικό ή στον Ειρηνικό; Και στα δύο; Ή θα χρειαζόταν να δημιουργήσουν δυνάμεις μόνο για την άμυνα του δυτικού ημισφαιρίου; Στις ερωτήσεις αυτές οι απαντήσεις ήταν αδύνατο να δοθούν χωρίς τη διαθεσιμότητα ανάλογων πληροφοριών.
Ο Συντονιστής Πληροφοριών
Παρά την εκπεφρασμένη επιθυμία του Προέδρου, κανείς δεν αναλάμβανε πρωτοβουλία. Την ανέλαβε ο ίδιος στις 11 Ιουλίου 1941 καλώντας τον Ουίλιαμ Ντόνοβαν (William J. Donovan), ένα δικηγόρο από τη Νέα Υόρκη, που αργότερα πήρε το προσωνύμιο "wild Bill" (ο άγριος Μπιλ), και αναθέτοντάς του την ηγεσία του νέου οργανισμού που δημιούργησε: Ο Ντόνοβαν ονομάστηκε "Συντονιστής Πληροφοριών" (Coordinator of Information, COI) και ανέλαβε επικεφαλής ενός νέου Γραφείου, το οποίο υπαγόταν απευθείας στο Λευκό Οίκο. Ο Πρόεδρος παρέσχε στο νέο Γραφείο την εξουσιοδότηση να συλλέγει και να αναλύει όλες τις πληροφορίες και τα δεδομένα που σχετίζονταν με την εθνική ασφάλεια και να διαθέτει τα αποτελέσματα των ερευνών του τόσο στον Πρόεδρο όσο και στις υπηρεσίες ή αξιωματούχους που θα αποφάσιζε ο ίδιος ο Πρόεδρος. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζονταν πληροφορίες σημαντικότατες για την εθνική ασφάλεια και διευκολυνόταν η λήψη ανάλογων μέτρων από τις κυβερνητικές υπηρεσίες.
Ο Ντόνοβαν άρχισε να στρατολογεί κυρίως νέους Αμερικανούς που είχαν ταξιδέψει στο εξωτερικό αλλά και όσους είχαν σπουδές στις διεθνείς σχέσεις. Τα πεδία στρατολόγησής του ήταν Πανεπιστήμια στην Ανατολική ακτή, επιχειρήσεις και δικηγορικά γραφεία. Αυτό είχε ως συνέπεια τα νέα στελέχη να φέρουν στο Γραφείο τις αρχές και τις πρακτικές του ακαδημαϊκού και επαγγελματικού τους υποβάθρου.
Η υπηρεσία αυτή ήταν "υπηρεσία εν καιρώ ειρήνης", καθώς οι ΗΠΑ δεν είχαν εμπλακεί στη σύγκρουση. Αποσκοπούσε κυρίως στην προστασία της εθνικής ασφάλειας, ωστόσο πολλοί αντιναζιστές επιφανείς πολίτες, διαβλέποντας τον επερχόμενο πόλεμο με τους ναζιστές, είχαν εκφράσει την επιθυμία να ενταχθούν στο Γραφείο.
Αρχικά ο Ντόνοβαν υπολόγιζε ότι ο ρόλος του Γραφείου του θα περιοριζόταν στη συγκέντρωση και την ανάλυση των πληροφοριών που συγκεντρώνονταν - σε καιρό ειρήνης οι περισσότερες προέρχονταν από τους στρατιωτικούς ακολούθους των πρεσβειών των ΗΠΑ στο εξωτερικό. Πράγματι, οι Αμερικανοί ήταν πληροφορημένοι για τη συγκέντρωση στρατευμάτων της Βέρμαχτ προς τα ανατολικά και είχαν υπολογίσει με σχετικά μεγάλη ακρίβεια τις δυνάμεις σε επίπεδο μεραρχιών Ο Ντόνοβαν δεν επιθυμούσε να υποκαταστήσει τις αποστολές των στρατιωτικών κλάδων στο εξωτερικό για τη συγκέντρωση πληροφοριών. Ήταν οι ίδιες οι στρατιωτικές υπηρεσίες που τον έπεισαν να αναλάβει το Γραφείο του μερικές "υπό κάλυψη" επιχειρήσεις που ανήκαν στην αρμοδιότητα της υπηρεσίας του Ναυτικού και της G-2. Μαζί με την εξουσιοδότηση που έδωσαν οι υπηρεσίες αυτές στο Γραφείο, αυτό απέκτησε και το προνόμιο να χρησιμοποιήσει ορισμένα από τα μυστικά κονδύλια που διατίθονταν στον Πρόεδρο, για να τα χρησιμοποιήσει όπου έκρινε απαραίτητο. Για τα κονδύλια αυτά δε χρειαζόταν να συνταχθεί απολογισμός - έφθανε η υπογραφή του Ντόνοβαν. Τα κονδύλια αυτά μαζί με την εξουσιοδότηση που έδωσαν οι στρατιωτικές υπηρεσίες αποτέλεσαν το έναυσμα της (αρκετά μετέπειτα) δημιουργίας της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA).
Η μετεξέλιξη: Δημιουργία του OSS
Το φθινόπωρο του 1941 ο Ντόνοβαν υπέβαλε την πρώτη αναφορά της υπηρεσίας του στον Πρόεδρο. Το Γραφείο συνέχιζε να είναι μικρό από πλευράς αριθμού απασχολουμένων και είχε εστιάσει τις προσπάθειές του κυρίως στην Ευρώπη. Καθώς δεν είχε ασχοληθεί με πληροφορίες που προέρχονταν από την πλευρά του Ειρηνικού, θεωρήθηκε ότι δεν έφερε καμία ευθύνη για την απουσία πληροφοριών και την αποτυχία (κυρίως του Ναυτικού) να συγκεντρώσει πληροφορίες για την καταστροφή του Περλ Χάρμπορ το 1941.
Μετά το συμβάν οι ΗΠΑ κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας και των συμμάχων της δυνάμεων του Άξονα. Το "μικρό" Γραφείο του Ντόνοβαν, με προϋπολογισμό 10 εκατ. δολάρια και 600 άτομα προσωπικό αντιμετώπιζε τη δυσπιστία τόσο του FBI όσο και των στρατιωτικών ηγετών, οι οποίοι θεωρούσαν τον πολίτη Ντόνοβαν παρείσακτο και θέλησαν να αναλάβουν οι ίδιοι το Γραφείο. Ο Ντόνοβαν ήταν, περιέργως, πρόθυμος να παραχωρήσει το Γραφείο στο κοινό Επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων (Στρατού, Ναυτικού, Αεροπορίας), όμως ο Πρόεδρος δεν ήθελε να αφήσει το τμήμα του που συγκέντρωνε πληροφορίες από το εξωτερικό (Foreign Information Service FIS), το οποίο παρακολουθούσε και όλες τις ραδιοφωνικές εκπομπές, στα χέρια των στρατιωτικών. Έτσι, διέσπασε το Γραφείο σε δύο τμήματα, το FIS, το οποίο υπήγαγε στο Υπουργείο πολέμου μαζί με το μισό του προσωπικό, και το εναπομείναν το μετονόμασε, στις 13 Ιουνίου 1942, σε Office of Strategic Services (Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών), διατηρώντας τον Ντόνοβαν επικεφαλής. Ο Ντόνοβαν είχε έτσι απαλλαγεί από τη "λευκή προπαγάνδα", όπως το επιθυμούσε, διατήρησε όμως τη "μαύρη προπαγάνδα", δηλαδή τη διασπορά ψευδών πληροφοριών στις τάξεις του εχθρού.
Οργάνωση του OSS
Παρά το γεγονός ότι η συντονισμένη δράση του Κοινού Επιτελείου και του FBI επέφερε ένα ακόμη πλήγμα στο OSS, αφαιρώντας του το δικαίωμα να έχει πρόσβαση στις τηλεπικοινωνίες των εχθρικών δυνάμεων, το OSS επεκτάθηκε σε επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Για την καλύτερη διεξαγωγή και κατανομή των επιχειρήσεων, στο OSS δημιουργήθηκαν τα εξής τμήματα:
Η δράση
Το Γραφείο άρχισε να συλλέγει πληροφορίες δρώντας σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου για τις οποίες υπήρχε αμερικανικό ή συμμαχικό ενδιαφέρον. Δεν του επιτράπηκε, ωστόσο, να δράσει ούτε στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού, το οποίο ο Ντάγκλας Μακ Άρθουρ θεωρούσε "δικό του", ούτε του επιτράπηκε, ύστερα από την επιμονή του Έντγκαρ Χούβερ, οργανωτή του FBI, να δράσει στη Λατινική Αμερική.
Σύμφωνα με όσα αναφέρουν μέλη του προσωπικού του OSS και Βρετανοί ομόλογοί τους, το Γραφείο είχε αποτύχει στη συγκέντρωση επαρκών πληροφοριών σχετικών με το Ολοκαύτωμα. Η εξαίρεση που επιβεβαίωσε τον κανόνα προήλθε από δύο μέλη του προσωπικού του, τους Εβραϊκής καταγωγής Αμερικανούς που εργάζονταν στο τμήμα Έρευνας και Ανάλυσης: Οι Άμπραχαμ Ντιούκερ (Abraham Duker) και Τσαρλς Ίρβιν Ντουόρκ (Charles Irving Dwork) όχι μόνον αναγνώρισαν το Ολοκαύτωμα τη στιγμή που συνέβαινε, αλλά προσπάθησαν να συγκεντρώσουν συστηματικά τις σχετικές πληροφορίες. Τα έγγραφα με τις πληροφορίες αυτές φυλάσσονται στα Γενικά Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ (NARA) υπό την επωνυμία "Συλλογή Ντιούκερ - Ντουόρκ" (Duker-Dwork Collection), οι δύο νέοι, όμως, απέτυχαν όμως να πείσουν τους ανωτέρους τους να δώσουν ιδιαίτερη σημασία στη διαπραττόμενη γενοκτονία.
Το Γραφείο διαδραμάτισε, επίσης, ελάχιστο ρόλο στην Εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία το 1943. Δεν συνέβη όμως το ίδιο και με την εκστρατεία κατάληψης της Ιταλίας. Τη νύκτα της 9ης προς 10η Σεπτεμβρίου 1943 μια ομάδα Αμερικανών "Ρέιντζερς" υπό τον Ουίλιαμ Ντάρμπι (William Darby) αποβιβάστηκε πολύ κοντά στο λιμάνι του Αμάλφι. Την ομάδα συνόδευε ένα απόσπασμα του OSS, επιφορτισμένο με τη συλλογή τακτικών πληροφοριών. Όταν ο Ντάρμπι ζήτησε έναν πολύ ικανό πράκτορα για να διεισδύσει στις γερμανικές γραμμές, παρουσιάστηκε ένας Ιταλός πρώην αξιωματικός της αεροπορίας, ο οποίος είχε υπηρετήσει στην ιταλική αντικατασκοπεία. Ο πράκτορας διέσχισε τις εχθρικές γραμμές, συνελήφθη από τους Γερμανούς αλλά κατάφερε να αποσπάσει την εμπιστοσύνη τους κι εκείνοι τον διόρισαν διερμηνέα. Επέστρεψε τέσσερις ημέρες αργότερα, και έδωσε στο OSS πολύτιμες πληροφορίες, οι οποίες διευκόλυναν πολύ την επικείμενη αγγλοαμερικανική απόβαση. Ίσως όμως η σημαντικότερη συνεισφορά του OSS στο ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων υπήρξε η από πλευράς του τότε πράκτορα Άλεν Ντάλες (Allen Dulles) του Γραφείου στη Βέρνη της Ελβετίας. Ο Ντάλες είχε καταφέρει να στρατολογήσει έναν αντιναζιστή Γερμανό ονόματι Φριτς Κόλμπε (Fritz Kolbe) ο οποίος εργαζόταν για το γερμανικό υπουργείο εξωτερικών. Ο Κόλμπε είχε πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες, ενώ έχαιρε απόλυτης εμπιστοσύνης από την υπηρεσία του. Λόγω της φύσεως της εργασίας του, κατάφερνε να ταξιδεύει συχνά στην Ελβετία και να προμηθεύει τον Ντάλες με έγγραφα δίνοντας απευθείας σε αυτόν την αναφορά του. Οι πληροφορίες του επιβεβαίωσαν πολλά από τα όσα είχαν γίνει αντιληπτά στους Συμμάχους μέσω υποκλοπών μηνυμάτων της Επιχείρησης Ultra. Ο Κόλμπε βοήθησε επίσης στον εντοπισμό μιας μείζονος διαρροής πληροφοριών στη βρετανική πρεσβεία της Άγκυρας: Τον Ιανουάριο του 1944 ένας πράκτορας των Γερμανών που εργαζόταν στην κατοικία του πρεσβευτή και διέθετε κλειδί του χρηματοκιβωτίου του είχε καταφέρει να υποκλέψει ένα απόρρητο έγγραφο με υπογραφή του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στο οποίο ο στρατηγός έγραφε "διατηρήστε την απειλή κατά των Γερμανών στην ανατολική Μεσόγειο, μέχρι να αρχίσει η επιχείρηση Overlord" (η επιχείρηση της απόβασης στη Νορμανδία. Ο πράκτορας δε συνελήφθη, αλλά δεν μπόρεσε να επαναλάβει παρόμοιες ενέργειες.
Το γραφείο της Ελβετίας ήταν, επίσης, ο βασικός παράγοντας στην οργάνωση της Επιχείρησης κορν φλέικς.
Το ενδιαφέρον του OSS εκδηλώθηκε και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η χώρα βρισκόταν κάτω από τη βρετανική επιρροή και στη χώρα δρούσαν ήδη βρετανικές υπηρεσίες κατασκοπείας. Οι δραστηριότητες του OSS επεκτάθηκαν και στη Γιουγκοσλαβία καθώς και στην Τουρκία, (Κωνσταντινούπολη) όπου οργανώθηκε ειδική επιχείρηση με το κωδικό όνομα "Project Net-1" Ωστόσο, οι διαφορές αντιλήψεων που είχαν εκδηλωθεί στις διασκέψεις της Καζαμπλάνκας και της Τεχεράνης μεταξύ Ρούζβελτ και Τσώρτσιλ σχετικά με την κατάσταση που θα επικρατούσε στη μεταπολεμική Ευρώπη και ο ανταγωνισμός μεταξύ των υπηρεσιών Βρετανίας και ΗΠΑ είχαν ως αποτέλεσμα να ανακύπτουν διαφωνίες μεταξύ τους. Το OSS ενδιαφερόταν, κυρίως, για πληροφορίες που αφορούσαν την οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή σε Ελλάδα και Γιουγκοσλαβία και τη διεξαγωγή ειδικών επιχειρήσεων δολιοφθορών σε εγκαταστάσεις που θα αδυνάτιζαν την πολεμική παραγωγή της Ναζιστικής Γερμανίας. Σχετική με τις δραστηριότητες του OSS στην Ελλάδα είναι και η μελέτη του Κυριάκου Ναλμπάντη
Σημαντική ήταν η συμβολή του OSS στην απόβαση στη νότια Γαλλία. Ήταν ο βασικός υποκινητής και οργανωτής των δολιοφθορών που εκτελούσαν οι Γάλλοι αντάρτες του FFI, προετοιμάζοντάς την. Οι δολιοφθορές είχαν τέτοια έκταση και τόσο μέγεθος, ώστε οι Γερμανοί ήταν υποχρεωμένοι να απασχολούν μάχιμα στρατεύματα για να διατηρούν ανοικτούς τους δρόμους ανεφοδιασμού και μπορούσαν να αποστείλουν μόνο μεγάλες εφοδιοπομπές τόσο οδικώς όσο και σιδηροδρομικώς. Σημαντικές ήταν, επίσης, οι δολιοφθορές στα συστήματα επικοινωνίας τους. Ταυτόχρονα, οι πράκτορες του OSS συνέλεγαν και σημαντικές πληροφορίες. Σε ένα μνημόνιο του Επιτελείου της επιχείρησης "Dragoon", όπως ήταν ο κωδικός της επιχείρησης απόβασης στη νότια Γαλλία, αναφέρεται ότι "οι πληροφορίες που συλλέχθηκαν ήταν ίσως οι πληρέστερες και λεπτομερέστερες που μας προμήθευσε ποτέ η Υπηρεσία G-2"
Η δράση του Άλεν Ντάλες συνεχίστηκε και κατά την παράδοση των γερμανικών στρατευμάτων στην Ιταλία. Έχοντας αρχίσει διαπραγματεύσεις με το Στρατηγό Καρλ Βολφ (Karl Wolff) ήδη από το Μάρτιο του 1945. Ο Πρόεδρος Ρούζβελτ αρχικά αντιτάχθηκε σφοδρά στην παράδοση που πρότεινε ο Γερμανός στρατηγός, φοβούμενος ότι κάτι τέτοιο θα εξόργιζε τους Σοβιετικούς. Στη νέα πρόταση παράδοσης που έκανε ο Γερμανός στρατηγός στις 29 Απριλίου 1945 ο Ρούζβελτ είχε, λόγω θανάτου, αντικατασταθεί από τον ως τότε Αντιπρόεδρο Χάρι Τρούμαν, ο οποίος εξουσιοδότησε τον Ντάλες να την αποδεχτεί.
Η δράση του σταθμού της Βέρνης, όμως, δε σταμάτησε εδώ. Ο πράκτορας Κολμπε έφερε στον Ντάλες την πληροφορία ότι ο Ράινχαρντ Γκέλεν, επικεφαλής του γραφείου αντικατασκοπείας κατά των Σοβιετικών, ήθελε να παραδοθεί μαζί με ολόκληρη την ομάδα του. Ο Ντάλες κανόνισε την παράδοση του Γκέλεν και των ανδρών του, οι οποίοι έφεραν μαζί τους και ολόκληρο το αρχείο τους. Οι ΗΠΑ απέκτησαν έτσι ολόκληρο κατασκοπευτικό δίκτυο κατά της ΕΣΣΔ, το οποίο αξιοποίησαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου, δίνοντάς του την ονομασία "Οργάνωση Γκέλεν" (Gehlen Org.)
Η διάλυση
Ύστερα από την παράδοση της Ναζιστικής Γερμανίας, το OSS προσπάθησε να επικεντρωθεί σε δράσεις κατά της Ιαπωνίας αλλά αντιμετώπισε τη γραφειοκρατία στην Ουάσιγκτον. Ο ίδιος ο Τρούμαν αντιπαθούσε τον Ντόνοβαν, ενώ το κλίμα στο Κογκρέσο ήταν σαφώς εχθρικά διακείμενο προς παρόμοιες υπηρεσίες, φοβούμενο ότι αν παρέμεναν κάποια μέρα μπορούσαν να στραφούν και εναντίον των ίδιων των Αμερικανών πολιτών. Υπ' αυτό το πρίσμα, ούτε ο Τρούμαν επιθυμούσε τη διατήρηση του OSS, όπως είχε προτείνει ο Ντόνοβαν. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1945 ο Πρόεδρος, με ειδικό Διάταγμα, (Executive order) τη διαίρεση του OSS σε δύο τμήματα, ένα υπό το Υπουργείο Εξωτερικών και ένα υπό το Υπουργείο Πολέμου. Το Υπουργείο Εξωτερικών πήρε το τμήμα έρευνας και ανάλυσης ενώ το Υπουργείο Πολέμου τα τμήματα της Μυστικής Υπηρεσίας και Αντικατασκοπείας (το Χ-2). Το OSS διαλύθηκε οριστικά με βάση το Διάταγμα την 1η Οκτωβρίου 1945.
Το 1946 ο Τρούμαν δημιούργησε την Κεντρική Ομάδα Πληροφοριών (Central Intelligence Group) μεταβιβάζοντας σε αυτή τα τμήματα του πρώην OSS. Με την Πράξη για την Εθνική Ασφάλεια (National Security Act) το 1947 δημιουργήθηκε η πρώτη, εν καιρώ ειρήνης, Υπηρεσία πληροφοριών, που ανέλαβε ακριβώς τις αρμοδιότητες που παλαιά είχε το OSS. Επρόκειτο για τη CIA (Central Intelligence Agency).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ Κατηγορία:Κατασκοπεία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:CIA
Μεσιέ 94
Ο Μεσιέ 94 (γνωστός και ως NGC 4736) είναι σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση περίπου 16 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Θηρευτικοί Κύνες. Ο γαλαξίας είναι αξιοπρόσεκτος επειδή έχει δύο δακτυλιοειδείς δομές. Υπάρχουν πηγές που αναφέρουν ότι ο Μ94 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας αλλά η «ράβδος» φαίνεται να έχει οβάλ σχήμα.
Ιστορικό παρατηρήσεων
Ο Μεσιέ 94 ανακαλύφθηκε από τον Πιερ Μεσαίν στις 22 Μαρτίου 1781 και ο Σαρλ Μεσιέ τον πρόσθεσε στον κατάλογό του δύο μέρες αργότερα.
Πυρηνική δραστηριότητα
Το Μεσιέ 94 έχει ένα πυρήνα με πυρηνικές γραμμές εκπομπής χαμηλού ιονισμού (LINER). Τα LINERs γενικά χαρακτηρίζονται από οπτικό φάσμα που αποκαλύπτει ότι το ιονισμένο αέριο είναι μόνο ελαφρώς ιονισμένο.
Εσωτερικά και εξωτερικά δακτυλίδια
To M94 περιέχει ένα εσωτερικό δακτυλίδι με διάμετρο 70" και ένα εξωτερικό δακτυλίδι με διάμετρο 600". Αυτά τα δακτυλίδια φαίνεται να δημιουργούνται σε περιοχές με τροχιακή αντήχηση στο δίσκο του γαλαξία. Το εσωτερικό δακτυλίδι είναι τοποθεσία ισχυρής αστρογόνου δραστηριότητας και κάποιες φορές αναφέρεται ως αστρογόνο δακτυλίδι. Αυτή η αστρογόνος δραστηριότητα τροφοδοτείται από αέριο το οποίο οδηγείται δυναμικά μέσα στο δακτυλίδι από την εσώτερη οβάλ ραβδόμορφη δομή.
Μία μελέτη του 2009 που πραγματοποιήθηκε από μία διεθνή ομάδα αστροφυσικών αποκάλυψε ότι το εξώτερο δακτυλίδι του Μ94 δεν είναι ένα κλειστό αστρικό δακτυλίδι, όπως αποδίδεται στη βιβλιογραφία, αλλά μία σύνθετη δομή σπειροειδών βραχιόνων όταν φαίνεται στην υπεριώδη ακτινοβολία και στις μεσαίες υπέρυθρες ακτίνες. Η μελέτη αποκάλυψε ότι ο εξώτερος δίσκος του γαλαξία είναι ενεργός. Περιέχει το 23% της συνολικής αστρικής μάζας του γαλαξία και συνεισφέρει περίπου 10% των νέων άστρων του γαλαξία. Στην πραγματικότητα, ο ρυθμός σχηματισμού άστρων είναι περίπου 2 φορές μεγαλύτερος από το ενδότερο δίσκο επειδή είναι πιο αποδοτικός ανά μονάδα αστρικής μάζας.
Ψευδοεξόγκωμα
Σε μία έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2004, ο John Kormendy και ο Robert Kennicutt υποστήριξαν ότι ο Μ94 περιέχει ένα πρωτότυπο ψευδοεξόγκωμα. Ένας κλασικός σπειροειδής γαλαξίας αποτελείται από ένα δίσκο αερίου και νεαρών άστρων που περιβάλλει μία μεγάλη σφαίρα (γνωστή ως εξόγκωμα ή πυρήνας) από γηραιότερα άστρα. Αντίθετα, ένας γαλαξίας με ψευδοεξόγκωμα δεν έχει ένα πυρήνα γηραιών άστρων αλλά μία λαμπρή κεντρική δομή με έντονη αστρογόνο δραστηριότητα, που μοιάζει με εξόγκωμα όταν ο γαλαξίας φαίνεται σε πλήρη θέαση. Στην περίπτωση του Μεσιέ 94, αυτό το ψευδοεξόγκωμα έχει τη μορφή ενός δακτυλιδιού γύρω από τη κεντρική οβάλ περιοχή.
Σκοτεινή ύλη
Το 2008 μία μελέτη που δημοσιεύτηκε συνιστούσε ότι ο Μεσιέ 94 περιέχει λίγη ή και καθόλου σκοτεινή ύλη. Η μελέτη ανέλυσε της τροχιακές καμπύλες των άστρων του γαλαξία και την πυκνότητα του αέριου υδρογόνου και βρήκε ότι η συνηθισμένη φωτεινή ύλη φαίνεται να αποτελεί όλη τη μάζα του γαλαξία. Αυτό το αποτέλεσμα είναι ασυνήθιστο, καθώς δεν είναι γνωστό πώς ένας γαλαξίας μπορεί να χάσει τη σκοτεινή ύλη του ή να δημιουργηθεί χωρίς καθόλου σκοτεινή ύλη.
Μετρήσεις απόστασης
Τουλάχιστον δύο τεχνικές έχουν χρησιμοποιηθεί για να μετρηθεί η απόσταση του Μ94. Η μεταβλητότητα της επιφανειακής λαμπρότητας υπολογίζει την απόσταση του γαλαξία με βάση τις διαφορές λαμπρότητας στην εμφάνιση των πυρήνων τους. Η απόσταση του Μεσιέ 94 με βάση αυτή την τεχνική είναι 17,0 ± 1,4 Mly (5,2 ± 0,4 Mpc). Όμως, ο Μ94 είναι αρκετά κοντά έτσι ώστε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ να χρησιμοποιηθεί για να αναλύσει και να μετρήσει την μεταβολή των λαμπρότερων άστρων του γαλαξία. Αυτές μεταβολές συγκρίνονται με αυτές παρόμοιων άστρων του Γαλαξία για να μετρηθεί η απόσταση. Αυτή η τεχνική έδωσε μία απόσταση 15 ± 2 Mly (4.7 ± 0.6 Mpc). Ο μέσος όρος αυτών των δύο είναι 16.0 ± 1.3 Mly (4.9 ± 0.4 Mpc).
Πληροφορίες γαλαξιακής ομάδας
Ο M94 είναι ένας από τους λαμπρότερους γαλαξίες στην Ομάδα του M94, μία γαλαξιακή ομάδα που περιέχει 16 ως 24 γαλαξίες και ονομάσθηκε από τον γαλαξία αυτό. Αυτή η ομάδα είναι μία από τις πολλές που βρίσκονται μέσα στο Υπερσμήνος της Παρθένου (γνωστό και ως Τοπικό Υπερσμήνος), το οποίο περιέχει την Τοπική ομάδα γαλαξιών, στην οποία ανήκει ο Γαλαξίας μας. Αν και ένας μεγάλος αριθμός γαλαξιών φαίνεται να σχετίζεται με τον Μεσιέ 94, μόνο μερικοί γαλαξίες κοντά σε αυτόν φαίνεται να αποτελούν μία βαρυτικά συνδεδεμένη ομάδα. Οι υπόλοιποι κοντινοί γαλαξίες φαίνεται ότι κινούνται με τον ρυθμό διαστολής του Σύμπαντος. Στην ομάδα, εκτός του Μ94, ανήκουν πιθανότατα ο Μεσιέ 64 και ο NGC 4244.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες 94 4736 Κατηγορία:Θηρευτικοί Κύνες Κατηγορία:Γαλαξίες LINER
Χανς Ζαξ
Ο Χανς Ζαξ (Hans Sachs, 5 Νοεμβρίου 1494 - 19 Ιανουαρίου 1576) ήταν Γερμανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και υποδηματοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη. Το επάγγελμά του ήταν υποδηματοποιός, αλλά σύντομα τον κέρδισε η τέχνη. Για πέντε χρόνια (1510-1515) περιόδευε στη Γερμανία ως αρχιτραγουδιστής. Ήταν πολυγραφότατος. Έγραψε περισσότερα από 200 θεατρικά έργα και περισσότερα από 6.000 ποιήματα. Είναι γνωστός κυρίως για τις 85 του "Fastnachtspiele" («Φάρσες του Καρνάβαλου», 1517-1563). Ήταν οπαδός της θρησκευτικής μεταρρύθμισης και ένα ποίημά του, «Το αηδόνι της Βυρτεμβέργης» (1523), συνέλαβε πολύ στη διάσοσή της. Το έργο του έμενε άγνωστο ώσπου ο Γκαίτε το έκανε γνωστό στο γερμανικό κοινό. Η Ευρώπη τον γνώρισε το 19ο αι., όταν ο Ρίχαρντ Βάγκνερ τον χρησιμοποίησε ως έναν από του ήρωες στο έργο του «Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Παναγιώτης Παρδαλός
Ο '''Παναγιώτης (Πάνος) Μ. Παρδαλός' (αγγλ. Panos M. Pardalos'', γενν. 1954) είναι Έλληνας μαθηματικός, με αξιόλογη συνεισφορά σε περιοχές των εφαρμοσμένων μαθηματικών και ειδικότερα στην ολική βελτιστοποίηση και στη δημιουργία μαθηματικών προτύπων (μοντέλων).