cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλεν Κλαρκ
Νεανική ζωή
Η Έλεν Κλαρκ ήταν η μεγαλύτερη από τις τέσσερις αδερφές της στην αγροτική οικογένειά της από το Γουαϊκάτο. Η μητέρα της δούλευε ως δασκάλα δημοτικού και ο πατέρας της υπεστήριζε το Εθνικό Κόμμα στις εκλογές του 1981. Η Κλαρκ φοίτησε στο Δημοτικό Τε Πάχου, στο Σχολείο Epsom Girls' Grammar School στο Ώκλαντ και στο Πανεπιστήμιο του Ώκλαντ, όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες και αποφοίτησε με μάστερ. Σπούδασε στο εξωτερικό το 1976.
Έγινε λέκτορας Πολιτικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Ώκλαντ από το 1973 μέχρι την εκλογή της στο Κοινοβούλιο το 1981. Παντρεύτηκε τον κοινωνιολόγο Πίτερ Ντέιβις, που ήταν ήδη σύντροφός της πέντε χρόνια, λίγο πριν τις εκλογές του 1981. Ο Δρ Ντέιβις είναι σήμερα καθηγητής στην ιατρική κοινωνιολογία και επικεφαλής της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ώκλαντ.
Ως έφηβη είχε διαμαρτυρηθεί εναντίον του Πολέμου στο Βιετνάμ και είχε εκστρατεύσει εναντίον των ξένων στρατιωτικών βάσεων στη Νέα Ζηλανδία.
Ανάμειξη με το Εργατικό Κόμμα
Εκπροσώπησε το Εργατικό Κόμμα στα συνέδρια της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γυναικών τα έτη 1976, 1978, 1983 και 1986, στη Διάσκεψη Σοσιαλιστικών Οργανώσεων Ασίας-Ειρηνικού στο Σύδνεϋ το 1981 και στη Συνάντηση Αρχηγών Κομμάτων Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Σύδνεϋ το 1991. Μετά την εκλογική της ήττα τον Νοέμβριο του 2008, υπέβαλε την παραίτησή της από την αρχηγία του κόμματος.
Μέλος Κοινοβουλίου
Αρχικά εκλεγμένη στο Κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας το 1981, εκπροσωπώντας το εκλογικό σώμα του Mt Albert στο Ώκλαντ, ήταν μία εκ των τεσσάρων γυναικών που εισήλθαν στο Κοινοβούλιο στις εκλογές αυτές. Εκείνη την εποχή ήταν μόλις η δεύτερη γυναίκα που εκλεγόταν σε εκλεκτορικό σώμα του 'Ωκλαντ και η δέκατη έβδομη γυναίκα που εκλεγόταν στο Κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας. Κατά την πρώτη της θητεία (1981-1984), έγινε μέλος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος. Κατά τη δεύτερη θητεία της (1984-1987), προήδρευσε στις Επιτροπές Επιλογής για Εξωτερικά Θέματα και Αφοπλισμό και Έλεγχο Όπλων, που και τα δύο συνδυάστηκαν με την Άμυνα το 1985 για να σχηματίσουν μια επιτροπή.
Η Κλαρκ υπηρέτησε στα Εργατικά υπουργεία των Ντέιβιντ Λαντζ, Τζιόφρυ Πάλμερ και Μάικ Μουρ, αρχικά ως υπουργός Κατοικιών και Διατήρησης, έπειτα ως υπουργός Υγείας και αργότερα ως κοινοβουλευτική πρωθυπουργός. Έγινε αρχηγός της Αντιπολίτευσης κατά τις κυβερνήσεις του Εθνικού Κόμματος των Τζιμ Μπόλτζερ και Τζέννυ Σίπλεϋ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990.
Πρωθυπουργός
Όταν το Εργατικό Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας έγινε κυβέρνηση στις εκλογές του 1999, η Κλαρκ έγινε η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας και η πρώτη που είχε κερδίσει το αξίωμα σε εκλογές. Η προηγούμενη πρωθυπουργός, η Τζέννυ Σίπλεϋ ανέλαβε το αξίωμα ως αποτέλεσμα αλλαγής ηγεσίας στο κόμμα εν μέσω θητείας.
Ως ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, σχημάτισε διαδοχικούς μειοψηφικούς κυβερνητικούς συνασπισμούς με το Συμμαχίας (1999). Ο συνασπισμός με το Κόμμα Συμμαχίας κατέρρευσε το 2002 οδηγώντας σε πρόωρες εκλογές και συνασπισμό με το Προοδευτικό Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας του Τζιμ Άντερτον (2002, με κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη από το Ενωμένο Μέλλον και τη στήριξη από το Πράσινο Κόμμα). Το 2005 ο συνασπισμός με το Προοδευτικό Κόμμα ανανεώθηκε, με υποστήριξη και από τα κόμματα Πρώτα η Νέα Ζηλανδία και Ενωμένο Μέλλον με αντάλλαγμα να δοθούν στους ηγέτες των κομμάτων αυτών υπουργικές θέσεις εκτός του Υπουργικού Συμβουλίου. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 8 Νοεμβρίου του 2008 το Εργατικό Κόμμα ηττήθηκε και έπειτα από 9 χρόνια αποκαθηλώθηκε από την εξουσία. Την διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Τζον Κέι.
Διεθνείς Σχέσεις
Η Νέα Ζηλανδία, υπό την ηγεσία της, έχει ακολουθήσει αυτό που αποκαλεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, αποδεικνυόμενη από την διατήρηση του ελεύθερου από πυρηνικά στάτους (με πιθανότατο κόστος μιας συμφωνίας ελευθέρου εμπορίου με τις ΗΠΑ) και την άρνηση να συμμετάσχει στην εισβολή στο Ιράκ χωρίς έγκριση από τα Ηνωμένα Έθνη.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Νεοζηλανδοί φεμινιστές Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Έξωση του Όθωνα
Ιστορικό
Το αντιδυναστικό ρεύμα στην Αθήνα άρχισε να μεγαλώνει, ήδη, από το 1859, όταν ένας νέος βουλευτής, ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης από το Μεσολόγγι (1829 - 1879), μπήκε στην πολιτική σκηνή. Διακήρυσσε πως για όλα τα δεινά του τόπου έφταιγε το στέμμα. Ξεκίνησε ανοιχτή αντιμοναρχική εκστρατεία και γρήγορα έγινε ίνδαλμα των φοιτητών. Τον Μάιο του 1859 συνέβησαν τα γεγονότα που έμειναν γνωστά ως Σκιαδικά, τα οποία δυνάμωσαν το αντικαθεστωτικό φρόνημα και εντελώς απρόσμενα αποτέλεσαν τον καταλύτη στις σχέσεις λαού – παλατιού. Από τα Σκιαδικά έως τη Ναυπλιακή Επανάσταση μεσολάβησαν δυο εκλογικές αναμετρήσεις, με αποκορύφωμα τις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1860 που διήρκεσαν έως τον Μάρτιο του 1861, καθώς διεξάγονταν με βίαιο και ανελεύθερο τρόπο από την κυβέρνηση του Αθανάσιου Μιαούλη, ώστε να διασφαλίζεται η «νίκη», όπως υποστήριζε η αντιπολίτευση. Στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1861 οργανώθηκαν σε όλες τις μεγάλες πόλεις (Αθήνα, Πάτρα, Άργος, Ναύπλιο) συνωμοτικά συμπόσια με εθνικό και αντικαθεστωτικό περιεχόμενο. Η αστυνομία παρακολουθούσε και τρομοκρατούσε τους πολίτες πραγματοποιώντας συλλήψεις, φυλακίσεις και εκτοπίσεις.
Αντιδυναστικό ρεύμα και Ναυπλιακή Επανάσταση
Η κατάσταση ήταν εκρηκτική σ’ ολόκληρη τη χώρα και καθώς το αντιβασιλικό ρεύμα διογκωνόταν ο Δημήτριος Βούλγαρης και άλλοι πολιτικοί προσχώρησαν σ’ αυτό απαιτώντας «να φύγουν οι Βαυαροί». Στην κυβέρνηση έφτασε καταγγελία για συνωμοσία τον Μάιο, για την οποία καταγγέλθηκαν και αξιωματικοί, οι οποίοι φυλακίστηκαν. Μετά την αποφυλάκισή τους ορίστηκε ως τόπος διαμονής τους το Ναύπλιο, που εξελίχθηκε σε επαναστατικό κέντρο. Κάτω απ’αυτές τις συνθήκες ξέσπασε η Ναυπλιακή Επανάσταση, την 1η Φεβρουαρίου του 1862, η οποία αντιμετωπίστηκε από την κυβέρνηση και τον βασιλιά με οργάνωση στρατοπέδου στην Κόρινθο, υπό την αρχηγία του υποστράτηγου Χαν. Την 1η Μαρτίου οι κυβερνητικές δυνάμεις με οργανωμένη επίθεση κατάφεραν να καταλάβουν τις θέσεις των επαναστατών και τελικά στις 24 Μαρτίου έγινε συνθηκολόγηση με χορήγηση γενικής αμνηστίας από την οποία, όμως, εξαιρούνταν 19 άτομα, τα οποία έπειτα από αίτηση στην κυβέρνηση έφυγαν από την Ελλάδα με δύο ξένα πλοία. Δυναμικά αντιμετωπίστηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις και η επανάσταση που ξέσπασε την ίδια περίοδο στη Σύρο, όπου, επίσης, είχαν οξυνθεί τα αντιδυναστικά αισθήματα. Τελικά, στις 30 Απριλίου, ο βασιλιάς έδωσε γενική αμνηστία στους επαναστάτες με εξαίρεση τρεις.
Νέα κυβέρνηση και περιοδεία βασιλικής ακολουθίας
Μετά την καταστολή της επανάστασης ο Όθων έδωσε εντολή για σχηματισμό νέας κυβέρνησης και τελικά σχηματίστηκε η τελευταία επί της βασιλείας του υπό τον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Η αντιπολίτευση, όμως, θεωρούσε ότι καμιά αλλαγή δεν προμήνυε η νέα κυβέρνηση. Στις αρχές Οκτωβρίου, παρόλο που το αντικαθεστωτικό κλίμα συνέχισε να βρίσκεται σε έξαρση σ’ όλη τη χώρα καθώς αναμοχλεύονταν τα πάθη από την ανάμνηση των θυμάτων της Ναυπλιακής Επανάστασης, το βασιλικό ζεύγος αποφάσισε να κάνει μια μεγάλη περιοδεία στα νησιά του Σαρωνικού, τη νοτιοανατολική Πελοπόννησο, την Ακαρνανία, το Μεσολόγγι, τη Ναύπακτο, την Ιτέα και την Άμφισσα, για να εξάψει τα φιλοβασιλικά αισθήματα του λαού.
Ενώ, λοιπόν, ο πληθυσμός της Μάνης υποδεχόταν με ενθουσιασμό τη μεγάλη συνοδεία μια νέα επανάσταση είχε σχεδιαστεί να ξεσπάσει στη Βόνιτσα της Ακαρνανίας. Ο Θεόδωρος Γρίβας (1797 - 1862), γνωστός αντιμοναρχικός, με σκοπό να αιχμαλωτίσει τον βασιλιά όταν θα έφθανε στη Βόνιτσα, ύψωσε σημαία επανάστασης στην ακαρνανική πόλη στις 4 Οκτωβρίου του 1862. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν διαδοχικοί ξεσηκωμοί στο Μεσολόγγι, το Αγρίνιο, την Πάτρα, τη Ναύπακτο, την Κόρινθο και τα Μέγαρα. Τα νέα της επανάστασης στη Βόνιτσα άλλαξαν άρδην το πρόγραμμα της περιοδείας του βασιλιά, η οποία ματαιώθηκε, και αποφασίστηκε επιστροφή στην Αθήνα.
Η Επανάσταση στην Αθήνα και η κατάργηση της βασιλείας του Όθωνα
Στην Αθήνα, που είχε απογυμνωθεί από μεγάλο μέρος της στρατιωτικής της δύναμης λόγω της επανάστασης του Γρίβα, το βράδυ της 10ης Οκτωβρίου ξέσπασαν ταραχές και το παλάτι καταλήφθηκε από στρατιωτικούς. Στις 11 Οκτωβρίου η πρωτεύουσα βρισκόταν υπό τον έλεγχο της στρατιωτικής κυβέρνησης του Βούλγαρη, ο οποίος είχε αναλάβει τα ηνία του αντιδυναστικού αγώνα, που κήρυξε την κατάργηση της βασιλείας του Όθωνα και τη σύσταση προσωρινής κυβέρνησης υπό τους Βούλγαρη, Κανάρη και Ρούφο, μέχρι να συγκληθεί η Εθνοσυνέλευση.
Το μεσημέρι της ίδιας μέρας η βασιλική θαλαμηγός Αμαλία κατέπλευσε στο λιμάνι του Πειραιά. Ο Γάλλος αντιναύαρχος Τουσάρ ανέβηκε στη φρεγάτα και μετέφερε τις ειδήσεις, ενώ πλήθη από Αθηναίους και Πειραιώτες εκδήλωναν τα αντιβασιλικά τους αισθήματα στην ακτή. Τελικά, τη νύχτα, η Αμαλία συνοδευόμενη από το αγγλικό πλοίο Σκύλλα και το γαλλικό Έλαφος προσορμίστηκε στη Σαλαμίνα. Την επόμενη μέρα ο Όθων είχε, ήδη, πάρει την απόφαση να φύγει, παρά τη συμβουλή της Αμαλίας να επιστρέψουν αμέσως στη Μάνη και να συσπειρωθούν γύρω από τις φιλοβασιλικές δυνάμεις. Ζήτησε να ταξιδέψει με τη Σκύλλα στη Βενετία, δηλώνοντας πως πηγαίνει στο εξωτερικό για να αποφευχθεί ένας εμφύλιος πόλεμος, χωρίς να κάνει λόγο για παραίτηση.
Η έξωση του Όθωνα πανηγυρίστηκε έξαλλα από τους Έλληνες, ενώ η χώρα αυτόματα ειρήνευσε. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και οι Έλληνες αποφάσιζαν από δω και πέρα. Η προσωρινή κυβέρνηση προκήρυξε δημοψήφισμα τον Δεκέμβριο με το οποίο εκλέχτηκε με συντριπτική πλειοψηφία νέος βασιλιάς ο Άγγλος πρίγκιπας Άλφρεντ, δευτερότοκος γιος της βασίλισσας Βικτωρίας. Η υποψηφιότητα αυτή, όμως, δεν υποστηρίχθηκε από τη Γαλλία και τη Ρωσία. Οι επίπονες διαπραγματεύσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών Δυνάμεων που επακολούθησαν κατέληξαν στην εκλογή του πρίγκιπα Γουλιέλμου Γεώργιου της Δανίας του  Οίκου των Γκλύξμπουργκ, που επικυρώθηκε από την ελληνική Εθνοσυνέλευση το καλοκαίρι του 1863. Ο Όθων πέθανε το 1867 στο Μόναχο, ενώ επτά χρόνια αργότερα πέθανε και η Αμαλία.
Βιβλιογραφία
Οθωνα εξωση
Πάρνηθα
Η Πάρνηθα (παλαιότερα Πάρνης) είναι βουνό της Αττικής, βόρεια των Αθήνων, με συνολική έκταση 300 περίπου τετραγωνικά χιλιόμετρα και ψηλότερη κορυφή την Καραβόλα (1.413 μ). Καλύπτεται από πεύκα στα χαμηλότερα και από έλατα στα υψηλότερα σημεία της. Ένα σημαντικό της τμήμα απαρτίζει τον ομώνυμο Εθνικό Δρυμό, ο οποίος ιδρύθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 644 του 1961. Έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000, αποτελεί σημαντική περιοχή για τα πουλιά (SPA) και έχει ανακηρυχθεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (25638/1269 απ. Υπ. Γεωργίας), ενώ μετά την πυρκαγιά του 2007 καθορίστηκαν περιοχές προστασίας με Προεδρικό Διάταγμα.
Ταυτόχρονα όμως, η Πάρνηθα αποτελεί βάση στρατιωτικών εγκαταστάσεων στις δύο υψηλότερες κορυφές της. Σε μία από τις κορυφές του βουνού, το Μαυροβούνι, έχει χτιστεί το Καζίνο της Πάρνηθος (Μοντ Παρνές), στο οποίο μπορεί να φτάσει κανείς είτε με αυτοκίνητο είτε με το τελεφερίκ της Πάρνηθας. Στην περιοχή λειτουργούν τα ορειβατικά καταφύγια Μπάφι και Φλαμπούρι.
Στην κορυφή της Πάρνηθας αναφέρεται η ύπαρξη βωμού και αγαλμάτων του Δία, τουλάχιστον κατά τα ρωμαϊκά χρόνια.
Ονομασία
Η λέξη Πάρνης θεωρείται πως έχει πανάρχαιη, πελασγική, προέλευση της οποίας η ετυμολογία είναι πολύ δύσκολη αν όχι αδύνατη, αν και το προσπάθησαν στο παρελθόν διάφοροι μελετητές. Το όνομα του βουνού, πάντως, εμφανίζεται από το 423 π.Χ. στις Νεφέλες του Αριστοφάνη. Επίσης στον Ρόδιο κωμικό Αντιφάνη, στον Θεόφραστο, στα Γεωγραφικά του Στράβωνα, στον Μένιππο του Λουκιανού κ.α.
Ο Παυσανίας στα Αττικά του σημειώνει: «Όρη στην Αθήνα είναι το Πεντελικό με λατομεία, η Πάρνης όπου μπορεί κανείς να κυνηγήσει αγριογούρουνα και αρκούδες, και ο Υμηττός ο οποίος έχει βλάστηση καταλληλότατη για μέλισσες...».
Οι βυζαντινές πηγές όπως ο Ησύχιος, ο Στέφανος ο Βυζάντιος και το λεξικό Σουΐδα (10ος αι.) αναφέρουν τις λέξεις Πάρνης-Πάρνηθος, Παρνηθίς και Παρνήθιον όρος.
Από τον 16ο αι. οι πηγές αναφέρουν τα ονόματα Οζάς - Οζιάς - Οζές - Νουζής - Νοζιά - Οζιά - Οζά. Στον τοπικό αλβανόφωνο πληθυσμό επικράτησε η Οζά, κυρίως για την κορυφή Καραβόλα. Για την προέλευση και ετυμολογία αυτής της λέξης έχουν γίνει πολλές αλλά ανεπιτυχείς προσπάθειες.
Μορφολογία, γεωλογία
Η Πάρνηθα εκτείνεται βόρεια του αστικού ιστού των Αθηνών, περιβαλλόμενη βόρεια από τον οικισμό του Αυλώνα και βορειοανατολικά από την ΑΥΔΕ-ΠΑΘΕ και τον οικισμό της Σφενδάλης, ανατολικά από τις Αφίδνες, νοτιοανατολικά από τους οικισμούς Κρυονέρι, Βαρυπόμπη και Θρακομακεδόνες, νότια από τις Αχαρνές, νότια-νοτιοδυτικά από τη Φυλή, δυτικά από την πεδιάδα του Ασπροπύργου και τον Ελευσίνιο Κηφισό και δυτικά-βορειοδυτικά από το βουνό Πάστρα και το οροπέδιο των Σκούρτων με τα Δερβενοχώρια.
Είναι το μεγαλύτερο σε έκταση και ύψος βουνό της Αττικής. Το μήκος της είναι 8 χλμ, το πλάτος της 6 χλμ, και η περίμετρός της 45 χλμ περίπου, με βάση την ισοϋψή υψομετρική καμπύλη των 1.000 μ. Οι πραγματικές διαστάσεις του βουνού είναι 32 χλμ (από ανατολικά προς δυτικά), πλάτος 17 χλμ (βόρεια-νότια), περίμετρος 160 χλμ περίπου.
μικρογραφία|upright|Φαράγγι Γκούρας Χωρίζεται στη βόρεια, την κεντρική και τη δυτική Πάρνηθα και έχει ποικιλόμορφη δομή με πολλές ομαλές πλαγιές, μικρά ροπέδια, λιβάδια, κοιλάδες, λάκες αλλά και μεγάλες και βαθιές χαράδρες και ρέματα. Πολύ γνωστή ρεματιά είναι εκείνη της Γκούρας - Γιαννούλας, με συνολικό μήκος 10 χλμ, μέρος της οποίας αποτελεί δύσβατο φαράγγι.
Έχει συνολικά 17 κορυφές που υπερβαίνουν τα 1000 μέτρα. Η ψηλότερη κορυφή του ορεινού συμπλέγματος ονομάζεται Καραβόλα, με υψόμετρο 1413 μ., άγνωστης προέλευσης ονομασία η οποία αναφέρεται πρώτη φορά το 1922. Οι υπόλοιπες κορυφές άνω των 1.000 μ είναι οι εξής: Αβγό (1201 μ), Αγόρο (1021 μ), Αέρας (1127 μ), Δένδρα (1009 μ), Κακή Ράχη (1261 μ), Καψάλα (1027 μ), Κυρά ή Μάλι Ζόνια (1160 μ), Λαγός ή Κούκος (1151 μ), Μαυροβούνι (1091 μ), Ξεροβούνι (1120 μ), Όρνιο (1350 μ), Πλατύ Βουνό ή Μάλι Γκέρι (1171 μ), Ράχη Νίκα |(1082 μ), Στατήρι 1032 μ), Φλαμπουράκι (1074 μ), Φλαμπούρι (1158 μ). Τα πετρώματα της Πάρνηθας είναι ιζηματογενή (ασβεστόλιθος και φλύσχης στη μορφή του αθηναϊκού σχιστόλιθου). που σχηματίστηκαν στην παλαιοζωική, μεσοζωική και καινοζωική περίοδο. Η κυριαρχία του ασβεστόλιθου που είναι υδατοδιαπερατός σε συνδυασμό με το έντονο ανάγλυφο του βουνού είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών σπηλαίων με σπουδαιότερο εκείνο του Πανός στο φαράγγι του Κελάδωνα (Γκούρας - Γιαννούλας), καθώς και βάραθρα όπως του Κεραμιδιού, του Ταμιλθιού, της Γκούρας στη δυτική Πάρνηθα, της Δεκέλειας στην ανατολική Πάρνηθα κ.ά. Στη βόρεια πλευρά του βουνού απαντώνται πολλοί καρστικοί σχηματισμοί όπως δολίνες οι οποίοι σχηματίστηκαν από καταβυθίσεις ρηγμάτων στο ασβεστολιθικό πέτρωμα, ρήγματα που δημιουργήθηκαν από τη δράση υπόγειων υδάτινων ρευμάτων. Λόγω της συσσώρευσης αργιλούχου άμμου κατά τις βροχές, εμποδίζεται η απορρόφηση των νερών με αποτέλεσμα στα κοιλώματα αυτά να σχηματίζονται περιστασιακά μικρές λιμνούλες (λούτσες).
Λόγω της ύπαρξης παράλληλων στρωμάτων ασβεστόλιθου και σχιστόλιθου, η Πάρνηθα διαθέτει πολλές πηγές. Παλαιότερα υπήρχαν πάνω από 70 πηγές σε υψόμετρο άνω των 600 μ και πάνω από 120 πηγές, βρύσες και πηγάδια σε όλο το βουνό αλλά σήμερα έχουν στερέψει αρκετά. Μερικές από τις πιο γνωστές είναι πηγές είναι η Σκίπιζα (1200 μ), η Κιθάρα στα 550μ (η οποία σχηματίζει τη λίμνη Κιθάρα ή Μπελέτσι) στην Ανατολική Πάρνηθα και της Γκούρας (835 μ) στη Δυτική Πάρνηθα.
Κλίμα
Από άποψη κλιματολογικών συνθηκών η Πάρνηθα διαφέρει από τα υπόλοιπα βουνά της Αττικής: έχει πάνω από 700 mm ετήσιο υετό, 110 βροχερές ημέρες, 22 ημέρες χιονόπτωσης, με τον παγετό και την ομίχλη να αποτελούν συχνότατα φαινόμενα. Το κλίμα της θεωρείται εξαιρετικά υγιεινό και γι' αυτό λειτουργούσε εκεί από το 1914 σανατόριο, στο κτίριο του σημερινού «Ξενία».
Χλωρίδα, πανίδα
μικρογραφία|Μικρό έλατο βλαστάνει από παλιό κορμό δέντρου μικρογραφία|[[Κόκκινο ελάφι|Κόκκινα ελάφια στην Πάρνηθα]] Στον ορεινό όγκο της Πάρνηθας, εκτός από τα κυρίαρχα είδη της κεφαλληνιακής ελάτης, στα μεγαλύτερα υψόμετρα και της χαλεπίου πεύκης στα χαμηλότερα, συναντώνται πουρνάρια, αγριόκεδροι, μαυρόπευκα, δρύες, αριές, κράταιγοι, σχίνοι, χαρουπιές, γκορτσιές, κουτσουπιές, αγριοτριανταφυλλιές και κουμαριές, ανάμεσα σε άλλα είδη δέντρων. Στην Πάρνηθα βρίσκουμε επίσης και άλλες μορφές βλάστησης, όπως η παραρεμάτια (πλατάνια, ιτιές, λεύκες κ.τ.λ.). Συνολικά, μακροχρόνια μελέτη του καθηγητή Χ. Διαπούλη, η οποία δημοσιεύθηκε το 1958, κατέγραψε 818 είδη φυτών, που αντιστοιχούσαν στο 15% των ειδών της ελληνικής χλωρίδας, ενώ από αυτά τα είδη, τα 297 είναι πολυετή, τα 60 διετή, τα 277 μονοετή, τα 96 γεώφυτα, τα 70 θαμνώδη και τα 18 δέντρα. Από τότε έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη άνω των 1.000 ειδών στη χλωρίδα της Πάρνηθας.
Επίσης, η χλωρίδα της Πάρνηθας διακρίνεται για τη μεγάλη ποικιλία αγριολούλουδων, μεταξύ των οποίων κρίνοι, κρόκοι, παιώνιες, καμπανούλες, ορχιδέες, ανεμώνες, κυκλάμινα, αγριομενεξέδες κ.ά. Πολλά από αυτά είναι πολύ σπάνια και ενδημικά, όπως η κόκκινη τουλίπα, ο κόκκινος κρίνος, η άσπρη παιώνια, η μαύρη φριτιλάρια κ.ά
Κυριότερα είδη θηλαστικών είναι το ελάφι, το τσακάλι, η αλεπού, ο λαγός, η νυφίτσα, ο ασβός, το κουνάβι, ο σκίουρος, διάφορα τρωκτικά και η νυχτερίδα. Παλαιότερα υπήρχαν και λύκοι, ζαρκάδια, λύγκες, αγριόγατοι και αγριογούρουνα. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, στην αρχαιότητα υπήρχαν και αρκούδες (αναφέρονται μέχρι τον 18ο αιώνα). Μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε το 1963, από τους καθηγητές Α. Κανέλη και Χ. Χατζησαράντο, καταγράφει 29 είδη θηλαστικών, ενώ νεότερη πηγή τα ανεβάζει στα 43.
Τα πουλιά που έχουν καταγραφεί στην Πάρνηθα ανήκουν σε 132 είδη τα οποία διαβιούν είτε μόνιμα είτε εποχιακά στο βουνό. Τέτοια πτηνά είναι το όρνιο, ο φιδαετός, ο πετρίτης, το βραχοκιρκίνεζο, το διπλοσάινο, το γεράκι, το κοράκι, καθώς και ποικιλία από μικρά δασόβια είδη όπως ο δρυοκολάπτης, ο κουκουναροφάγος, ο σπίνος, ο φλώρος, το αηδόνι, η παπαδίτσα.
Από αμφίβια και ερπετά, έχουν καταγραφεί 34 είδη, μεταξύ των οποίων η χελώνα, η σαύρα, η οχιά, ο λαφίτης, το σπιτόφιδο, το νερόφιδο, η δεντρογαλιά.
Εξελίξεις μετά το 2007
Ο πληθυσμός των κόκκινων ελαφιών της Πάρνηθας αυξήθηκε λίγα χρόνια μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 2007. Αυτό επηρεάζει σε κάποιο βαθμό την φυσική αναγέννηση του δάσους, καθώς και την τεχνητή αναδάσωση. Επίσης, μετά από τη φωτιά, τα ελάφια της Πάρνηθας απέκτησαν εξοικείωση με τους επισκέπτες του βουνού. Συχνά ταΐζονται από τους ανθρώπους, ενώ αυτή η τακτική φαίνεται να στοιχίζει την ζωή κάποιων εξ αυτών. Αρκετές φορές, κατεβαίνουν στη Φυλή, στις Αχαρνές (Μενίδι) και στους Θρακομακεδόνες.
Από τον Αύγουστο του 2014 η περιβαλλοντική οργάνωση «Καλλιστώ» καταγράφει άτομα λύκων στο βουνό. Το συγκεκριμένο είδος είχε εξαφανιστεί από την Πάρνηθα την δεκαετία του 1940. Θεωρείται ότι ο λύκος θα καταφέρει να ρυθμίσει τον πληθυσμό των κόκκινων ελαφιών στον ορεινό όγκο. Γίνονται αναφορές ότι οι λύκοι διασταυρώνονται με αδέσποτους σκύλους. Σπανίως περιφέρονται και σε κατοικημένες περιοχές, πλησίον του Εθνικού Δρυμού. Στις αρχές του 2022, μάλιστα, ένας από αυτούς, και για πρώτη φορά στην ιστορία της Αττικής, επιτέθηκε σε οικόσιτο σκύλο. Ο τελευταίος, όντας τραυματισμένος, έγινε λεία του γκρίζου λύκου.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται και αγριογούρουνα στην έκταση της Πάρνηθας, τα οποία (σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Εθνικού Δρυμού) είχαν να εμφανιστούν από τις αρχές του 20ού αιώνα. Συχνές είναι οι επισκέψεις τους στον Διόνυσο, στην Εκάλη,στο Κρυονέρι και στην Ιπποκράτειο Πολιτεία. Εντοπίζονται, επίσης, στο Πεντελικό, στο Αιγάλεω και στο Ποικίλο Όρος.
Το 2012 υπήρξαν αναφορές για καταγραφή νεκρού ατόμου αρκούδας, αλλά διαπιστώθηκε ότι τελικά ήταν μεγάλος σκύλος. Νέες αναφορές, τον Μάιο του 2022, κάνουν λόγο για θέαση (ζωντανού αυτή τη φορά) ατόμου αρκούδας στα Βασιλικά Κτήματα του Τατοΐου, η οποία, όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα και για αυτόν τον λόγο διεξάγονται έρευνες. Αν επιβεβαιωθεί η ύπαρξή της στην Πάρνηθα, θα είναι η πρώτη εμφάνιση αρκούδας στην Αττική από την δεκαετία του 1940.
Ορειβασία
Η Πάρνηθα κατά τη σύγχρονη εποχή αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί βουνό με έντονο ορειβατικό και αναρριχητικό ενδιαφέρον.
Καταφύγια
Εντός των ορίων του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας λειτουργούν δύο ορειβατικά καταφύγια.
Μπάφι
Το πρώτο είναι το Μπάφι (υψόμετρο 1160 μ), κατασκευάστηκε από τον Ε.Ο.Σ. Αθηνών το 1937-39.
Όρνιο
Παλαιότερα (1946-1955), λειτουργούσε καταφύγιο στην κορυφή Όρνιο (1350 μ) το οποίο είχε προέλθει από ανακαίνιση παρατηρίου που είχαν κατασκευαάσει οι Γερμανοί κατά την Κατοχή.
Αγία Τριάδα-Σκίπιζα-Μόλα
Ξεκινά από την Αγία Τριάδα, ακολουθεί βόρεια πορεία και με μικρές κλίσεις διασχίζει το ελατοδάσος του Δρυμού. Διέρχεται από το ύψωμα του Λαγού (1.170 μ), την πηγή της Σκίπιζας και καταλήγει στο εκκλησάκι του Αγίου Πέτρου, πάνω από τον χώρο δασικής αναψυχής της Μόλας. Μέσος χρόνος διαδρομής 2 ώρες.
Μπάφι - Κορομηλιά - Σφάκιζα – Θρακομακεδόνες
Από το καταφύγιο Μπάφι με ανατολική πορεία διατρέχει για 15 περίπου λεπτά τον περιφερειακό δρόμο προς τη Μόλα και στη συνέχεια κατεβαίνει προς τις πηγές Κανταλίδι και Κορομηλιά και με νότια πορεία καταλήγει στους Θρακομακεδόνες. Κατά τη διαδρομή διασχίζει δάση ελάτης, μαύρης πεύκης, χαλεπίου Πεύκης και αειθαλών πλατυφύλλων. Μέσος χρόνος διαδρομής 3 ώρες.
Αγία Τριάδα - Αυχένας καμπέρας - Άγιος Γεώργιος Κεραμιδίου - Ρέμα Αγίου Γεωργίου - Μετόχι
Από την Αγ. Τριάδα ακολουθώντας το δασικό δρόμο προς Φυλή φθάνει στον αυχένα της Καμπέρας. Από εκεί με νότια πορεία κατευθύνεται στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και την ομώνυμη πηγή, διασχίζοντας στη συνέχεια το πυκνότατο πευκοδάσος με την οργιώδη υποβλάστηση από κουμαριές, πουρνάρια, μυρτιές, αρκουδόβατα και άλλα είδη της μεσογειακής μακίας, φθάνει στο Μετόχι. Μετά το εκκλησάκι η πορεία γίνεται υπό σκιά. Μέσος χρόνος διαδρομής 2 1/2 ώρες.
Φυλή-Κελάδωνας-Σπήλαιο Πανός-Άρμα-Μονή Κλειστών
Από την Φυλή με Βόρεια κατεύθυνση ακολουθώντας την ανατολική πλευρά του φαραγγιού του Κελάδωνα (Γκούρας), συναντά την πηγή Ταμίλθι και συνεχίζοντας φθάνει στο σπήλαιο του Πανός. Μπροστά βρίσκονται οι κάθετες πλαγιές του φαραγγιού με το ρέμα της Γιαννούλας να κυλάει ανάμεσά τους. Από εκεί με δυτική πορεία περνάει κάθετα το φαράγγι, ανεβαίνει στο Άρμα και κατηφορίζοντας φθάνει στη Μονή Κλειστών με θέα του φαραγγιού. Μέσος χρόνος διαδρομής 4 ώρες.
Μόλα-Σαλονίκη-Αυλώνας
Από τον χώρο αναψυχής της Μόλας με δυτική κατεύθυνση διασχίζει ελατοδάσος, συστάδες αρκεύθων και πυκνό δάσος αειφύλλων πλατυφύλλων και καταλήγει στη μεγάλη λάκα Σαλονίκι. Από εκεί με βορειοδυτική πορεία περνά ανάμεσα στις κορυφές Μύτη και Σκληρό και κατηφορίζοντας στη συνέχεια φθάνει στον Αυλώνα. Χαρακτηριστικό το ήπιο ανάγλυφο της διαδρομής και η πλούσια βλάστηση. Μέσος χρόνος διαδρομής 3.5 ώρες.
Μόλα-Παλιομήλεσι-Σφενδάλη
Από το εκκλησάκι του Αγίου Πέτρου στη Μόλα ακολουθεί για 2 χλμ. το δασικό δρόμο προς Σαλονίκι και στη συνέχεια με ΒΑ πορεία κατηφορίζει παράλληλα προς την κοίτη του ρέματος Παλιομήλεσι, περνάει μέσα από πυκνά δάση ελάτης, πεύκης και αειφύλλων πλατυφύλλων, συναντά λάκες, πηγές με μεγάλα πλατάνια και καταλήγει στον σιδηροδρομικό σταθμό της Σφενδάλης. Μέσος χρόνος διαδρομής 3 ώρες.
Τα χωριά της Πάρνηθας
μικρογραφία|Η Πάρνηθα από το Τατόι Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή της Πάρνηθας αναφέρεται σημαντικός αριθμός οικισμών: Αχαρνές, Φυλή, Φρυγία, Αιθαλία, Σφενδάλη, Χαστιαία, Κρωπιά, Δεκελεία, Παιονίδα και Μελαίνων.
Στη νεότερη εποχή, τα περισσότερα χωριά γύρω από την Πάρνηθα δημιουργήθηκαν μετά την εγκατάσταση Αρβανιτών στην περιοχή από τα τέλη του 14ου αιώνα, όταν η περιοχή της Αττικοβοιωτίας βρισκόταν υπό τη διοίκηση της Καταλανικής εταιρείας, μέχρι τα μισά του 15ου αιώνα, την περίοδο της κατάλυσης των Φράγκικων κρατιδίων της Ελλάδας από τους Τούρκους. Τέτοια είναι, όπως το μαρτυρούν και οι ονομασίες τους, το Κακοσάλεσι (Αυλώνα), το Καπανδρίτι, τα Κιούρκα (Αφίδνες),το Μενίδι (Αχαρνές), η Χασιά (Φυλή), τα Σκούρτα, η Λιάτανη (Άγιος Θωμάς), η Μαλακάσα κλπ. Επίσης οι οικισμοί που ερήμωσαν στη συνέχεια, όπως το Κατσιμίδι και το παλιό Λιόπεσι στην περιοχή του Τατοΐου, είχαν αρβανίτικη προέλευση. Τα χωριά της Πάρνηθας που δεν είναι αποτέλεσμα εγκατάστασης Αρβανιτών είναι οι νεότεροι οικισμοί της Πάρνηθας, όπως το Κρυονέρι (δημιουργήθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες), οι Θρακομακεδόνες και η Βαρυμπόμπη (οι οποίοι δημιουργήθηκαν από οικοδομικούς συνεταιρισμούς στα μέσα του 20ού αιώνα και κατοικούνται από εύπορους Αθηναίους). Πολλές από αυτές ανήκουν στην δυτική Αττική όπως τα Άνω Λιόσια και αρκετές στα Βόρεια προάστια όπως οι Θρακομακέδονες, η Βαρυμπόμπη, το Τατόι και οι Αχαρνές.
Ντάμα (γένος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελαφίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Πάρνηθα
Ανθρώπινες παρεμβάσεις
μικρογραφία|upright|Πινακίδα που απαγορεύει την κίνηση και τους αγώνες σε κλειστούς δασικούς δρόμους, ζώνες και μονοπάτια του "Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας". Η διέλευση στον περιφερειακό δρόμο της Πάρνηθας απαγορεύεται από τη Μόλα μέχρι την Αγία Τριάδα μετά την πυρκαγιά του 2007. Η πρόσβαση στον περιφερειακό δρόμο είναι δυνατή και από το τελεφερίκ του καζίνο. Το τελεφερίκ εγκαινιάστηκε το 1972, για το οποίο σχέδια καταγράφονταν από το 1905 με σύνδεση της Πάρνηθας από τον σταθμό του Στροφυλλίου στην Κηφισιά.
Μεγάλες πυρκαγιές στην Πάρνηθα
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη της καταστροφής της πυρκαγιάς τον Ιούνιο του 2007 από τα [[Άνω Λιόσια]] μικρογραφία|Ένα κομμάτι από την κατεστραμμένη έκταση της πυρκαγιάς του 2007.
Στις 28 Ιουνίου 2007, μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε 25.000 από τα περίπου 35.000 στρέμματα δασικής έκτασης του δρυμού της Πάρνηθας. Αφάνισε περίπου 10.500 στρ. πευκοδάσους, 21.800 στρ. ελατοδάσους και 4.300 στρ. μακκίας. Το ελατόδασος κάηκε κατά τα 2/3 του. Σπάνια φυτά του οικοσυστήματος της Πάρνηθας χάθηκαν, μάλλον για πάντα. Συνολικά κάηκαν 56000 στρέμματα από τα 300.000 της συνολικής έκτασης του βουνού. Σε ολόκληρη την καμένη έκταση έγιναν αντιδιαβρωτικά–αντιπλημμυρικά έργα, προκειμένου να συγκρατηθεί το λιγοστό πολύτιμο χώμα που υπάρχει στην περιοχή και να γίνει στη συνέχεια τεχνητή αναδάσωση.μικρογραφία|Η πυρκαγιά στους πρόποδες της Πάρνηθας στις 6 Αυγούστου του 2021, όπως φαινόταν από το κέντρο της Αθήνας.Η αρχική εκδοχή για τα αίτια της πυρκαγιάς ήταν ότι ξεκίνησε από τους πυλώνες υψηλής τάσης της ΔΕΗ που διασχίζουν την περιοχή και επεκτάθηκε στο δάσος. Η προκαταρκτική έρευνα που διεξάχθηκε όμως αποκλείει αυτό το ενδεχόμενο και μιλά για εμπρησμό.
Στις 3 Αυγούστου 2021 στις 13:25, ξεκίνησε πυρκαγιά νότια της Βαρυμπόμπης στην οδό Ερυθραίας σε παρθένο πευκοδάσος, βόρεια του Αυτοκινητοδρόμου Αθηνών-Θεσσαλονίκης και δυτικά του αεροδρομίου Τατοΐου. Η πυρκαγιά κατευθύνθηκε προς τον οικισμό της Βαρυμπόμπης, το αεροδρόμιο, μέχρι και τους Θρακομακεδόνες.
Στις 6 Αυγούστου 2021 ξέσπασε νέα πυρκαγιά στην περιοχή Βασιλικά Πάρνηθας με κατεύθυνση βορειοανατολικά προς Κρυονέρι, Μαλακάσα, Ωρωπό.
Καταφύγια
Στην Πάρνηθα λειτουργούν δύο καταφύγι, το Ορειβατικό καταφύγιο Φλαμπούρι και το Μπάφι. Το τελευταίο ανήκει στον Ελληνικό Ορειβατικό Σύνδεσμο (Ε.Ο.Σ.) Αθηνών και βρίσκεται στο όρος Πάρνηθα, σε υψόμετρο 1161 μέτρων, περίπου 2.5 χλμ. από το Ξενοδοχείο Mont Parnes (Καζίνο Πάρνηθας). Η κατάθεση του θεμελίου λίθου του καταφυγίου έγινε τον Απρίλιο του 1937. Το πρώτο μέρος της κατασκευής ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 1939 με χρήματα που συγκεντρώθηκαν με έρανο κυρίως από τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου, αλλά και άλλων αδελφών σωματείων.
Πρόσβαση
Η πρόσβαση στο καταφύγιο γίνεται είτε οδικώς από το δρόμο που ανεβαίνει στην Πάρνηθα προς το καζίνο "Mont Parness" είτε από σηματοδοτημένο μονοπάτι το οποίο ξεκινάει από το χώρο στάθμευσης του τελεφερίκ μέσω της χαράδρας της Χούνης. Ευκολότερη πεζοπορική διαδρομή είναι από το καζίνο έπειτα από ανάβαση με το τελεφερίκ.
Παροχές
Στο καταφύγιο λειτουργεί εστιατόριο και προσφέρεται η δυνατότητα διανυκτέρευσης.
Ψηφιακά αρχεία
Κατηγορία:Βουνά της Αττικής Κατηγορία:Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας Κατηγορία:Αθηναϊκό πεδίο Κατηγορία:Πάρκα της Αττικής
Κοινότητα Παχείας Άμμου
Η Κοινότητα Παχείας Άμμου είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 262Α - 22/09/1925 με την απόσπαση των οικισμών της από την Κοινότητα Καβουσίου και τον ορισμό της Παχείας Άμμου ως έδρα της κοινότητος. μικρογραφία|600x600εσ|Η θέση της κοινότητας σε σχάση με τον δήμο. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Παχείας Άμμου περιλαμβάνει τα χωριά Βασιλική και Μοναστηράκι καθώς και τον οικισμό Ξηρόκαμπος.
Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 846 κατοίκους.
Η Κοινότητα Παχείας Άμμου εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Ραπάνη.
Η Κοινότητα Παχείας Άμμου εκτείνεται από τον κόλπο του Μιραμπέλλου μέχρι το Φαράγγι του Χα, εν συνεχεία προς τα νότια του Μοναστηρακίου, ύστερα προς τα όρη νοτιοδυτικά της Βασιλικής και εν τέλει μέχρι τα Γουρνιά.
Η Κοινότητα συνορεύει (δεξιόστροφα από τα βόρεια) με τις Κοινότητες Καβουσίου, Κάτω Χωρίου και Ιεράπετρας (όλοι Επαρχίας και Δήμου Ιεράπετρας), αλλά και με την Κοινότητα Καλού Χωρίου της Επαρχίας Μιραμπέλλου και του Δήμου Αγίου Νικολάου.
Κοινοτάρχες Παχείας Άμμου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Παχείας Άμμου.
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Νταρί (γλώσσα)
Η Νταρί είναι μια παραλλαγή της περσικής γλώσσας που μιλιέται στο Αφγανιστάν. Aνήκει στην ομάδα των ιρανικών γλωσσών. Ομιλείται από το 50% του πληθυσμού του Αφγανιστάν, από 2,5 εκατ. Αφγανούς που ζουν στο Ιράν και στο Πακιστάν, καθώς και την αφγανική διασπορά γενικότερα. Αυτή η γλώσσα χρησιμοποιεί ως σύστημα γραφής μια τροποποιημένη μορφή του περσοαραβικού αλφάβητου.
Σύμφωνα με τον Ιρανό γλωσσολόγο Zana Vahidian, ο λόγος για τον οποίο το Dari χρησιμοποιείται ως η γλώσσα που σχεδόν όλοι στο Αφγανιστάν μπορούν να κατανοήσουν και να μιλήσουν είναι ότι το Αφγανιστάν μετέφερε την πρωτεύουσά του από την Κανταχάρ στην Καμπούλ τον 18ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράν Κατηγορία:Ανατολικές ιρανικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Αφγανιστάν Κατηγορία:Γλώσσες του Πακιστάν
Απόλλων και Υάκινθος (Μότσαρτ)
Η όπερα Απόλλων και Υάκινθος (λατινικά: Apollo et Hyacinthus) γράφτηκε το 1767 από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, όταν αυτός ήταν 11 ετών και αποτελείται από τρεις πράξεις. Το θέμα της όπερας είναι βασισμένο σε έναν αρχαίο ελληνικό μύθο, όπως αυτός παρουσιάστηκε από το λατίνο ποιητή Οβίδιο στο αριστούργημά του Μεταμορφώσεις. Το λιμπρέτο έχει γράψει ο Ρούφινους Βιντλ. Η πρώτη παρουσίαση της όπερας έλαβε χώρα στις 13 Μαΐου 1767, στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου του Σάλτσμπουργκ.
Ο μύθος
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Υάκινθος, πρίγκηπας της Σπάρτης, πέθανε σε ατύχημα, χτυπημένος στο κεφάλι από ένα δίσκο που εκσφενδόνισε ο ερωτευμένος μαζί του θεός Απόλλωνας. Σύμφωνα με τον μύθο, υπεύθυνος για τον θάνατο του Υάκινθου είναι ο Ζέφυρος, ο θεός που αντιπροσώπευε τον δυτικό άνεμο, ο οποίος έριξε το δίσκο επίτηδες για να σκοτώσει τον Υάκινθο, επειδή ζήλευε τη σχέση του ωραίου νεαρού με τον θεό Απόλλωνα. Μετά τον θάνατό του, ο Απόλλωνας μεταμόρφωσε τον αδικοχαμένο Υάκινθο σε άνθος χρησιμοποιώντας το χυμένο αίμα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπερες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Όπερες στη λατινική γλώσσα
Βοσνιακές γενικές εκλογές 2022
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στις 2 Οκτωβρίου 2022. Με τις εκλογές αποφασίστηκε η σύνθεση της Προεδρίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης καθώς και των εθνικών κυβερνήσεων, των κυβερνήσεων των οντοτήτων και των κυβερνήσεων των καντονιών. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 50,41%.
Οι εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων διεξήχθησαν για την Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και για τη Σερβική Δημοκρατία. Στις προεδρικές εκλογές, οι ψηφοφόροι της Ομοσπονδίας εξέλεξαν τον Βόσνιο Ντένις Μπετσίροβιτς και επανεξέλεξαν τον Κροάτη Ζέλικο Κόμσιτς, ενώ οι ψηφοφόροι στη Σερβική Δημοκρατία εξέλεξαν τη Σέρβα Ζέλικα Τσβιγιάνοβιτς.
Ιστορικό
Στις βοσνιακές γενικές εκλογές του 2018, ο Σεφίκ Τζαφέροβιτς του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης (SDA), ο Ζέλικο Κόμσιτς του Δημοκρατικού Μετώπου (DF) και ο Μίλοραντ Ντόντικ της Συμμαχίας των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (SNSD) εξελέγησαν ως νέα μέλη της Βοσνιακής Προεδρίας, διαδεχόμενοι τους Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς, Ντράγκαν Τσόβιτς και Μλάντεν Ίβανιτς αντίστοιχα. Το SDA αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα στην εθνική Βουλή των Αντιπροσώπων, κερδίζοντας 9 από τις 42 έδρες.
Υπήρξε διαμάχη για την εκλογή του Κροάτη μέλους, καθώς ο μη εθνικιστής υποψήφιος Ζέλικο Κόμσιτς κέρδισε τον εθνικιστή Ντράγκαν Τσόβιτς ( HDZ BiH ) με τη βοήθεια Βόσνιων ψηφοφόρων, με τον Κόμσιτς να κερδίζει την πρώτη θέση σχεδόν αποκλειστικά σε δήμους χωρίς κροατική σχετική πλειοψηφία. Το αποτέλεσμα προκάλεσε διαμαρτυρίες Κροατών που κατηγόρησαν τους Βόσνιους ότι υπερψηφίζουν και ζητούσαν τη δημιουργία της δικής τους οντότητας ή εκλογικής περιφέρειας. Τις επόμενες ημέρες πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις στην πόλη Μόσταρ με πανό που έγραφαν «Όχι ο πρόεδρος μου». Τις ημέρες μετά τις εκλογές, αρκετοί δήμοι με Κροατική πλειοψηφία κήρυξαν τον Κόμσιτς persona non grata.
Μετά τις εκλογές του 2018, το Συμβούλιο Υπουργών επιβεβαιώθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων έπειτα από μια κρίση για το σχηματισμό κυβέρνησης επου διήρκεσε ένα έτος. Ο Ζόραν Τεγκετίλγια του SNSD διορίστηκε Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου στις 23 Δεκεμβρίου 2019.
Το υπουργικό συμβούλιο του Τεγκελτίγια υποστηρίζεται από έναν συνασπισμό του SNSD, της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης, του SDA, του DF και της Δημοκρατικής Λαϊκής Συμμαχίας. Η μείζονα αντιπολίτευση είναι ο συνασπισμός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDP), του Κόμματός μας (NS) και του κόμματος Λαός και Δικαιοσύνη (NiP). Ο συνασπισμός του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος (SDS) και του Κόμματος Δημοκρατικής Προόδου (PDP) είναι η μείζονα αντιπολίτευση στη Σερβική Δημοκρατία.
Στις δημοτικές εκλογές της Βοσνίας που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο του 2020 υπήρξαν σημαντικές ήττες για τα κυβερνώντα κόμματα SDA και SNSD. Το SDA έχασε, μεταξύ άλλων δήμων, το Τσεντάρ, το Νέο Σαράγεβο και την Ίλιτζα από έναν σοσιαλφιλελεύθερο συνασπισμό στον οποίο ανήκουν το SDP, το NS και το NiP. Το SNSD έχασε τη Μπάνια Λούκα, από το φιλελεύθερο-συντηρητικό PDP και επίσης δεν μπόρεσε να επιβληθεί ενάντια στο μετριοπαθώς εθνικιστικό SDS στην Μπέλινα.
Σε συνεδρίαση της Βουλής των Αντιπροσώπων που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2021, έλαβε χώρα ψηφοφορία δυσπιστίας στον Τεγκελτίγια, λόγω των χαμηλών αποτελεσμάτων επίδοσης κατά τη θητεία του ως Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου, αλλά μέχρι το τέλος της ψηφοφορίας, ήταν σαφές ότι ο Τεγκελτίγια παρέμεινε Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου. Τρεις μήνες αργότερα, στις 28 Απριλίου, έλαβε χώρα άλλη μια ψηφοφορία δυσπιστίας στον Τεγκελτίγια σε μια συνεδρίαση της Βουλής των Αντιπροσώπων, αλλά και πάλι, ο Τεγκελτίγια συνέχισε να υπηρετεί ως πρόεδρος του συμβουλίου.
Προεδρία
Τα τρία μέλη της Προεδρίας εκλέγονται με πλειοψηφία. Στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας οι ψηφοφόροι εκλέγουν τον Σέρβο εκπρόσωπο, ενώ στην Ομοσπονδία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης οι ψηφοφόροι εκλέγουν τα μέλη Βόσνιους και Κροάτες. Οι ψηφοφόροι που είναι εγγεγραμμένοι στην Ομοσπονδία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης μπορούν να ψηφίσουν είτε τον Βόσνιο είτε τον Κροάτη υποψήφιο, αλλά δεν μπορούν να ψηφίσουν και στις δύο εκλογές.
Βουλή των Αντιπροσώπων
Η Βουλή των Αντιπροσώπων, η κάτω βουλή του κοινοβουλίου της Βοσνίας, έχει 42 μέλη που εκλέγονται σε επίπεδο οντοτήτων σύμφωνα με την αναλογική εκπροσώπηση. Οι ψηφοφόροι στην περιφέρεια Μπρτσκο είναι ελεύθεροι να ψηφίσουν σε περιφέρεια της Σερβικής Δημοκρατίας ή σε Ομοσπονδιακή εκλογική περιφέρεια. Η Ομοσπονδία στέλνει 28 αντιπροσώπους στο κοινοβούλιο, ενώ η Σερβική Δημοκρατία στέλνει 14 από αυτούς. Από τους 28 εκπροσώπους της Ομοσπονδίας, οι 21 εκλέγονται σε πέντε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες (αριθμός βουλευτών 3-6), για να διασφαλιστεί η αναλογικότητα, επτά αντισταθμιστικές εντολές σύμφωνα με τη μέθοδο Σαιντ-Λαγκού. Από τους 14 βουλευτές της Σερβικής Δημοκρατίας, οι εννέα εκλέγονται στις εκλογικές περιφέρειες (τρεις βουλευτές η καθεμία) και οι πέντε μέσω εντολών εξίσωσης σε όλη την οντότητα. Υπάρχει ένα όριο του 3% σε επίπεδο οντότητας.
Προεδρία
Υπάρχει ένας κατάλογος υποψηφίων, όπου ο υποψήφιος που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους (συνήθως Σέρβος) εκλέγεται πρόεδρος δεν υπάρχει τελικός γύρος. Οι πρώτοι υποψήφιοι από τις άλλες δύο εθνοτικές ομάδες (συνήθως ένας Βόσνιος και ένας Κροάτης) εκλέγονται ως αντιπρόεδροι. Η θητεία του Προέδρου της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας είναι τετραετής με δυνατότητα επανεκλογής άπαξ. Υπάρχει η δυνατότητα να ανανεωθεί η υποψηφιότητα έπειτα από διακοπή τουλάχιστον μιας θητείας.
Εθνοσυνέλευση
Η κάτω βουλή της Σερβικής Δημοκρατίας, η Εθνοσυνέλευση, αποτελείται από 83 μέλη που εκλέγονται με αναλογική αντιπροσώπευση. Οι εκλογές πραγματοποιούνται σε εννέα εκλογικές περιφέρειες πολλών ατόμων με εξισορροπητικές εντολές σε όλη την οντότητα. Επιπλέον, τουλάχιστον τέσσερις αντιπρόσωποι θα πρέπει να εκπροσωπούνται στην Εθνοσυνέλευση από καθέναν από τους συστατικούς λαούς. Υπάρχει ένα όριο τριών τοις εκατό.
Προεδρία
Σε αντίθεση με τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας και οι δύο αντιπρόεδροι δεν εκλέγονται με απευθείας εκλογή: Η πρώτη αίθουσα του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, η Βουλή των Λαών, προτείνει υποψηφίους για την προεδρία και τους αντιπροέδρους, ακολουθούμενη από το δεύτερο σώμα, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, πρέπει να επιβεβαιώσει αυτή την υποψηφιότητα με εκλογές. Στη συνέχεια, απαιτείται επιβεβαίωση από την πλειοψηφία των αντιπροσώπων και των τριών συστατικών εθνοτήτων στη Βουλή των Λαών.
Συνελεύσεις Καντονιών
Εκλέγονται επίσης οι συνελεύσεις των 10 καντονιών της Ομοσπονδίας. Η εκλογή βασίζεται στην αναλογική με όριο το 3%. Οι επιμέρους συνελεύσεις καντονιών στέλνουν μέλη στη Βουλή των Λαών.
Συμμετοχή
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a8/BiH_2022_election_turnout.png/300px-BiH_2022_election_turnout.png|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης συμμετοχής ανά δήμο Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε τη συμμετοχή δύο φορές κατά την ημέρα των εκλογών: η προσέλευση στις 11:00 ανακοινώθηκε στις 12:00 και η προσέλευση στις 15:00 ανακοινώθηκε στις 17:00.
Κεραστάρης Αρκαδίας
Ο Κεραστάρης (ή πιο συχνά: το Κεραστάρι) είναι ένα χωριό στη δημοτική ενότητα Βαλτετσίου, Δήμου Τριπόλεως, νομού Αρκαδίας Ελλάδας. Βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Άγιος Ηλίας ( ή Αγιο-Λιάς, 1117 μ) βόρεια του ποταμού Αλφειού. Βρίσκεται 2 χλμ δυτικά της Ασέας, 2 χλμ βόρεια του Αθηναίου, 9 χλμ ανατολικά της Μεγαλόπολης και 16 χλμ νοτιοδυτικά της Τρίπολης. Έχει υψόμετρο 760 μέτρα.
Βοσνιακές γενικές εκλογές 2022
Παραπομπές
2022 Βοσνια
Κεραστάρης Αρκαδίας
Απέχει 10 λεπτά από τον Εθνικό Δρόμο Τρίπολης - Καλαμάτας, δέκα πέντε λεπτά από την Τρίπολη και 40 λεπτά από την Καλαμάτα.
Φυσικό τοπίο
Βρίσκεται σε κατάφυτο περιβάλλον με εκτάσεις δασωμένες με πρίνους (πουρνάρια) και δρυς (βελανιδιές). Μέρος αυτών των εκτάσεων αποτελεί το καταφύγιο άγριας ζωής Προφήτης Ηλίας έκτασης 14.500 στρεμμάτων. Η περιοχή τροφοδοτεί με τα ρέματά της τον άνω ρου του ποταμού Αλφειού και τον παραπόταμό του Ελισσώνα.
Κύριο χαρακτηριστικό του Κερασταρίου είναι το δάσος δρυός το οποίο φύεται από τα όρια το χωριού μέχρι σχεδόν την κορυφή του όρους Άγιος Ηλίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Κερασταραίοι προστάτευσαν το δάσος αυτό από την λαθροϋλοτομία και την υπερβόσκηση ώστε να αναπτυχθει απρόσκοπτα.
Η περιοχή νοτιοδυτικά του Κερασταρίου ταυτίζεται με την Παλίσκιο χώρα (τόπος που έχει πυκνή σκιά) που αναφέρει ο Παυσανίας στα Αρκαδικά. Τα δάση της περιοχής με τις αιωνόβιες πανύψηλες δρυς προσέφεραν για αιώνες ξυλεία τόσο για οικοδομικές εργασίες ( σκεπές, ταβάνια, δοκούς κλπ) όσο και για παραγωγή ξυλοκάρβουνου. Για το λόγο αυτό προσέλκυαν ξυλοκόπους από άλλες περιοχές. Οι καρβουνιάδες του Άγιου Πέτρου Αρκαδίας είναι οι τελευταίοι που ξήλευσαν συστηματικά τα δάση την εποχή της τουρκοκρατίας.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από την λέξη κερεστές (ο) - ξυλεία που χρησιμοποιείται σε οικοδομικές κατασκευές και στη ναυπηγική η  οποία είναι γλωσσικό δάνειο από την τουρκική λέξη kereste - ξυλεία, ξύλο, οικοδομική ξυλεία, που με τη σειρά της  προέρχεται από την περσική keraste. Όταν προστεθεί το επίθημα – άρι προκύπτει η λέξη Κεραστάρι ως τοπωνύμιο που περιγράφει τον τόπο που εξάγεται τέτοια ξυλεία.
Ιστορία
Το 2011 το όρος Άγιο-Λιάς, στους πρόποδες του οποίου βρίσκονται τα χωριά Αραχαμίτες, Κεραστάρι, Αθήναιον και Ασέα, ταυτίστηκε με ασφάλεια με το όρος Μαίναλος των αρχαίων Αρκάδων. Η κορυφή του υπήρξε λατρευτικός χώρος από το 1000 π.χ. περίπου. Σώζονται τα θεμέλεια υστεροαρχαϊκού ιερού αφιερωμένου στην Αθηνά Σώτηρα ενώ στην Αγία Παρασκευή Αραχαμιτών ανασκάφηκε το ιερό της Λυκοάτιδας Αρτέμιδας του 6ου αιώνα π.χ. από το Φινλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών. Σήμερα, το όνομα Μαίναλος συνδέεται λανθασμένα με το ψηλότερο βουνό της Αρκαδίας, το όρος Μαίναλο, το οποίο όμως βρίσκεται 25 χιλιόμετρα βορειότερα.
Η τοποθεσία του οικισμού έχει κατοικηθεί από αρχαιοτάτων χρόνων όπως μαρτυρούν σποραδικά ευρήματα όπως θραύσματα από μικρά πήλινα μελανόμορφα αγγεία και από πυραμιδοειδείς αγνύθες που φέρουν οπή στη μία τους άκρη. Σημαντικό εύρημα μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας είναι η, κατά μία εκδοχή, χάλκινη ζώνη πολεμιστή του 7ου αιώνα π.χ. κατασκευασμένη πιθανώς στα εργαστήρια του Άργους. Αναπαριστά δύο πολεμιστές με οκτάσχημες ασπίδες και άρματα στα δεξιά και στα αριστερά. Εκτίθεται στο  Εθνικό αρχαιολογικό μουσείο.
Στα νεότερα χρόνια, κάτοικοι από διάφορα μέρη της Πελοποννήσου μετοίκησαν εδώ ως αποτέλεσμα της μακραίωνης πολυτάραχης ιστορίας της. Στην απογραφή του Προνοητή της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στη βενετοκρατούμενη Πελοπόννησο Francesco Grimani, του έτους 1700, το χωριό ανήκει στην επαρχία του Λεονταρίου, αναφέρεται με το όνομα Chierastani και έχει 10 οικογένειες και 55 κατοίκους.
Οι Κερασταραίοι συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821 και σε άλλους πολέμους το έθνους. Από τις αρχές του 20ου αιώνα άρχισαν να μεταναστεύουν κυρίως προς τις Η.Π.Α. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου η μετανάστευση εντάθηκε προς τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία ενώ υπήρξε και εσωτερική μετανάστευση προς την Αθήνα και αλλού με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση του πληθυσμού.
Αρσενοπυρίτης
Ο αρσενοπυρίτης (FeAsS), είναι θειοαρσενικούχο ορυκτό του σιδήρου (ενίοτε περιέχει και λίγο κοβάλτιο), που αποτελεί και το κυριότερο μετάλλευμα του αρσενικού.
Κεραστάρης Αρκαδίας
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία, μνημείο μεταβυζαντινής κληρονομιάς, που ξεκίνησε να οικοδομείται το 1855 από Λαγκαδινούς μαστόρους, καθώς και ο αιωνόβιος πλάτανος με διάμετρο κορμού 6 μέτρων.
Αρσενοπυρίτης
Εμφανίζεται κυρίως σε φλέβες μεταλλευμάτων με υψηλές θερμοκρασίες όπως στις περιοχές: Μαπιμί του Μεξικού, στο Μπιουτ της Μοντάνα καθώς και στο Τούναμπουργκ της Σουηδίας. Γενικά ο αρσενοπυρίτης κατατάσσεται στην ομάδα των σουλφιδίων, (= χημικών ενώσεων που περιέχουν θείο), με γενικό τύπο ΑΧ2, τα μέλη της οποίας και παρουσιάζουν κρυστάλλωση που μοιάζει πολύ με του ορθορομβικού συστήματος, χωρίς όμως αυτό να είναι και απόλυτη μέθοδος αναγνώρισης κατά το σύστημα συμμετρίας του.
Κεραστάρης Αρκαδίας
Σήμερα
Η κύρια ασχολία των λιγοστών πλέον κατοίκων του Κερασταρίου είναι η κτηνοτροφία, οι αγροτικές καλλιέργειες και λιγότερο από ότι παλιά η μελισσοκομία. Σήμερα αποτελεί τόπο παραθερισμού των πρώην κατοίκων του, που διαμένουν σε αστικά κέντρα και στο εξωτερικό.
Οι κάτοικοί του εορτάζουν την εικόνα της Παναγίας της Θρηνωδούσας του Κερασταρίου την Κυριακή των Μυροφόρων.
Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει γνωστό από τα συνέδρια (workshops) πάνω στην αστρονομία που διοργανώνονται κάθε πέντε χρόνια από τον γεννημένο στο Κεραστάρι ερευνητή του CSIRO Astronomy and Space Science Τάσο Τζιούμη (Tasso Tzioumis).
Αρσενοπυρίτης
Πηγές
Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Κεραστάρης Αρκαδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Διάμεση κυστίτιδα
Η διάμεση κυστίτιδα (Interstitial cystitis, IC), επίσης γνωστή ως σύνδρομο επώδυνης κύστης είναι μια χρόνια φλεγμονώδης πάθηση της ουροδόχου κύστης Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν την αίσθηση της συνεχής επιτακτικής ανάγκης για ούρηση και χρόνιου πόνου στην περιοχή του πυελικού εδάφους. Η νόσος έχει μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστα αίτια και προκαλεί κατάθλιψη και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των ασθενών. Πολλοί από αυτούς που πάσχουν επίσης έχουν σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και ινομυαλγία.
Η διάγνωση είναι εμπειρική και βασίζεται συνήθως στα συμπτώματα του ασθενούς αφού αποκλειστούν άλλες παθήσεις και καταστάσεις. Συνήθως η καλλιέργεια ούρων είναι αρνητική. Έλκος ή φλεγμονή μπορεί να παρατηρηθεί με κυστεοσκόπηση. Άλλες καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα περιλαμβάνουν λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος (UTI), υπερδραστήρια ουροδόχο κύστη, σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις, ενδομητρίωση, καρκίνο της ουροδόχου κύστης και προστατίτιδα.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη, εκτιμάται ότι επηρεάζεται περίπου το 0,5% των ανθρώπων. Οι γυναίκες επηρεάζονται περίπου πέντε φορές συχνότερα από τους άνδρες. Η εμφάνιση της νόσου γίνεται συνήθως στη μέση ηλικία. Ο όρος "διάμεση κυστίτιδα" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1887.
Σημάδια και συμπτώματα
Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της νόσου είναι ο υπερηβικός πόνος, συχνοουρία, επώδυνη σεξουαλική επαφή και ξύπνημα από τον ύπνο για ούρηση.
Σε γενικές γραμμές, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν επώδυνη ούρηση που περιγράφεται ως αίσθημα καύσου στην ουρήθρα κατά την ούρηση, πυελικό πόνο που επιδεινώνεται με την κατανάλωση ορισμένων τροφών ή ποτών, επιτακτική επιθυμία για ούρηση και πίεση στην ουροδόχο κύστη ή τη λεκάνη. Άλλα συχνά περιγραφόμενα συμπτώματα είναι η διστακτικότητα εξόδου των ούρων (πρέπει να περιμένετε για να ξεκινήσει η ροή τους, που συχνά προκαλείται από δυσλειτουργία του πυελικού εδάφους) ,δυσφορία και δυσκολία στην οδήγηση, στην εργασία, στην άσκηση ή στην πραγματοποίηση ταξιδιού. Ο πυελικός πόνος που βιώνουν οι ασθενείς συνήθως επιδεινώνεται με την πλήρωση της ουροδόχου κύστης και μπορεί να βελτιωθεί με την ούρηση.
Κατά τη διάρκεια κυστεοσκόπησης, 5-10% των ατόμων με διάμεση κυστίτιδα βρέθηκαν να έχουν έλκη του Hunner. Ένα πάσχων άτομο μπορεί να έχει δυσφορία μόνο στην ουρήθρα, ενώ ένα άλλο μπορεί να πονάει σε ολόκληρη τη λεκάνη. Τα συμπτώματα της διάμεσης κυστίτιδας συνήθως εμπίπτουν σε ένα από τα δύο σχήματα: σημαντικό υπερηβικό πόνο με μικρή αίσθηση επιτακτικής ούρησης ή λιγότερο υπερηβικό πόνο αλλά με αυξημένη αίσθηση επιτακτικής ούρησης.
== Θεραπεία == Το 2011, η Αμερικανική Ουρολογική Εταιρεία δημοσίευσε κατευθυντήρια γραμμή για τη διάγνωση και την εν δυνάμει θεραπεία της διάμεσης κυστίτιδας