cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπύρος Παπαδόπουλος
Παρουσίαση
Έχει παρουσιάσει τα τηλεπαιχνίδια Χρυσή κάρτα (ΝΕΤ, 1992-1993), Κόντρα πλακέ (MEGA, 1996-1999), Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος (MEGA, 4 Οκτωβρίου 1999-28 Ιουνίου 2002), (ΝΕΤ και ΕΤ1, 4 Νοεμβρίου 2002-28 Μαΐου 2004) και Τοις μετρητοίς (ΝΕΤ, 2005-2007).
Προσωπική ζωή
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Αθηνά Τσιλύρα, με την οποία χώρισαν το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010 Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Süddeutsche Zeitung
Η Süddeutsche Zeitung (SZ) είναι μία από τις σημαντικότερες καθημερινές εφημερίδες της Γερμανίας και ιδρύθηκε το 1945. Κυκλοφορεί καθημερινά στο Μόναχο (πλην της Κυριακής). Ενώ είναι μια από τις εφημερίδες με μεγάλο πολιτικό βάρος, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει και σημαντική πολιτιστική εφημερίδα. Η SZ έχει κυκλοφορία πάνω από 440.000 φύλλα καθημερινά. Συγκρίνεται με την Frankfurter Allgemeine Zeitung.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μόναχο Κατηγορία:Εφημερίδες στη γερμανική γλώσσα
Λοζέρ
Η Λοζέρ (γαλλικά: Lozère) είναι νομός της νοτιοανατολικής Γαλλίας, κοντά στην Μασίφ Σαντράλ.
Ιστορία
Η Λοζέρ είναι ένας από τα αρχικούς 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, στις 4 Μαρτίου 1790. Δημιουργήθηκε από τμήμα της προϋπάρχουσας επαρχίας Λανγκντόκ (Languedoc). Είναι γνωστή για το Κτήνος της Ζεβοντάν και για το τυρί της που καταγράφηκε στη Φυσική Ιστορία του Πλίνιου:''«Στη Ρώμη, όπου πολλά καλά αγαθά, από διάφορα έθνη, συγκρίνονται, από τα είδη τυριού που θεωρούνται καλύτερα είναι αυτά που έρχονται από τις επαρχίες Nemausus, και περισσότερο από τα εκεί χωριά Lesura και Gabalis. Αλλά το τέλειο έχει μόνο μικρή ζωή: Πρέπει [τα τυριά] να τρώγονται όσο είναι φρέσκα.»''.
Γεωγραφία
right|250px|thumb|Τοπίο με τμήμα του ποταμού Pougnadoire και του χωριού Saint-Chély-du-Tarn. Από το 2016, η Λοζέρ αποτελεί τμήμα της περιοχής Οξιτανία που προέκυψε από τη συνένωση της περιοχής Λανγκντόκ - Ρουσιγιόν, στην οποία ανήκε ο νομός, με την περιοχή Μιντί-Πυρηναία.
Περιβάλλεται από τους νομούς Καντάλ (Cantal), Άνω Λίγηρα (Haute-Loire), Αρντές (Ardèche), Γκαρ (Gard) και Αβερόν (Aveyron). Έχει επιφάνεια 5.167 τ.χλμ.
Οικονομία
thumb|Πεδίο κοντά στο χωριό Les Bondons Η οικονομία της περιοχής βασίζεται στη γεωργία και τον τουρισμό. Ο νομός έχει έναν από τους μικρότερους δείκτες ανεργίας της Γαλλίας.
Τουρισμός
Οι τουριστικές δραστηριότητες της περιοχής περιλαμβάνουν αξιοθέατα σπήλαια και μια ποικιλία αθλημάτων, όπως σκι και καγιάκ. Η Λοζέρ περιλαμβάνει ακόμη τμήμα του Εθνικού Πάρκου Cévennes και θεωρείται μια από τις καλύτερες περιοχές της Γαλλίας για ψάρεμα. Οι ποταμοί Λοτ, (Lot), Ταρν (Tarn) και Τρυγιέρ (Truyère) είναι ιδιαίτερα κατάλληλοι για βαρκάδα.
Δημογραφία
Η Λοζέρ είναι ο πιο αραιοκατοικημένος νομός της Γαλλίας [με πληθυσμό 73.509 κατοίκους (1999) και πυκνότητα 14 κατοίκους/τ.χλμ.], λόγω του σχετικά φτωχού εδάφους της περιοχής και της αστυφιλίας, που ήταν ιδιαίτερα υψηλή στην περιοχή κατά το χρονικό διάστημα 1850-1910. Τα τελευταία χρόνια ο πληθυσμός του νομού αυξήθηκε ελαφρά, καθώς θεωρείται ότι προσφέρει καλή ποιότητα ζωής και χάρη στα βελτιωμένα δίκτυα μεταφοράς. Ωστόσο ο πληθυσμός παραμένει γηραιότερος από τον εθνικό μέσο όρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Περιοχής της Οξιτανίας Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Παρθενικό ταξίδι
Γενικά με τον όρο παρθενικό ταξίδι (maiden voyage) χαρακτηρίζεται το πρώτο ταξίδι που πραγματοποιεί ένα νεότευκτο πλοίο ή αεροσκάφος (οι δοκιμαστικοί πλόες ή πτήσεις πριν την παράδοση δεν χαρακτηρίζονται «παρθενικά ταξίδια»).
Μερικές φορές το παρθενικό ταξίδι τυγχάνει να είναι το τελευταίο. Χαρακτηριστικό έμεινε στην ιστορία το παρθενικό ταξίδι του υπερωκεάνιου Τιτανικός, κατά το οποίο και ναυάγησε στις 15 Απριλίου 1912, λόγω σύγκρουσης με παγόβουνο.
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυλαγορά Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία
Παρένθετη μητέρα
Ως παρένθετη μητέρα ορίζεται η γυναίκα που κυοφορεί βρέφος το οποίο προορίζεται για άτεκνο ζευγάρι που δεν έχει τη δυνατότητα τεκνοποίησης.
Αν και δεν υπάρχουν ακόμη επίσημα στοιχεία, εκτιμάται στις αρχές του 2007 ότι οι παρένθετες μητέρες φτάνουν τις 500 κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η παρένθετη μητρότητα αποτελεί σήμερα απαγορευμένη πρακτική στην Ιταλία, την Αυστραλία, την Ισπανία, τη Γερμανία και την Κίνα, ενώ επιτρέπεται υπό περιορισμούς στις ΗΠΑ, τη Γαλλία.
Στη Ελλάδα, όπως και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, αποτρέπεται το εμπόριο βρεφών, καθώς υφίσταται σαφής νομοθεσία που επιτρέπει την παρένθετη μητρότητα και καθορίζει το πλαίσιο βάσει του οποίου μπορεί να διενεργηθεί. Η παρένθετη μητρότητα υφίσταται από το 2005 στην Ελλάδα, όποτε και μπήκε σε εφαρμογή η σχετική νομοθεσία του υπουργείου Υγείας. Ο νόμος προβλέπει τον τρόπο εφαρμογής αυτής της πρακτικής όσον αφορά το πλαίσιο που θα γίνονται αυτές οι επεμβάσεις, τις τεχνικές που θα χρησιμοποιηθούν, τις προδιαγραφές των μονάδων κλπ. Πρακτικά, το ενδιαφερόμενο ζευγάρι πρέπει να καταφύγει στο πρωτοδικείο με το αίτημα να κυοφορήσει μια άλλη γυναίκα το γενετικό υλικό τους. Όπως ορίζει ο νόμος, η παρένθετη μητέρα δεν μπορεί να προέρχεται από άλλη χώρα με σκοπό να αποκλειστεί τέτοιου είδους αθέμιτη επιχειρηματική εκμετάλλευση. Στη συνέχεια, μπορεί να προχωρήσει η διαδικασία της επέμβασης, εφόσον η δικαστική πράξη κάνει δεκτή την κυοφορία του γενετικού υλικού.
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Μητρότητα Κατηγορία:Νόμοι Κατηγορία:Ιστορία και Θεωρία του Δικαίου Κατηγορία:Μαιευτική
Λιποταξία
Η λιποταξία είναι η εγκατάλειψη του στρατιωτικού καθήκοντος ή θέσης χωρίς την συγκατάθεση της στρατιωτικής μονάδας ή κάποιου στρατιωτικού οργάνου, και αυτή γίνεται σκόπιμα με σκοπό ο λιποτάκτης να μην επιστρέψει στον μέτωπο. Η λιποταξία θεωρείται συνήθως σοβαρό έγκλημα, ιδιαίτερα σε περιόδους πολέμου, αλλά οι ποινές ποικίλλουν πολύ ανά χώρα, και φτάνουν από την απλή υποβίβαση σε κατώτερη θέση στην στρατιωτική ιεραρχία έως και την καταδίκη σε θάνατο. Στην Ελλάδα υπεύθυνα για υποθέσεις λιποταξίας είναι τα στρατιωτικά δικαστήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πασιφισμός Κατηγορία:Εγκλήματα
Τάκης Παππάς
Ο Τάκης Παππάς (Τρίκαλα 1942-Λιγονέρι Σπετσών, 1 Ιουλίου 2001) ήταν Έλληνας διαπρεπής ποινικολόγος, αντιστασιακός και πολιτικός, από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του νομικού κόσμου.
Ο Τάκης Παππάς γεννήθηκε στη Θεσσαλία αλλά πολύ νωρίς μετοίκησε στην Αθήνα. Εντάχθηκε στο κίνημα της νεολαίας της δεκαετίας του '60 και έλαβε μέρος στους αγώνες για τη δημοκρατία, σαν στέλεχος της ΕΔΑ. Φοιτητής της Νομικής Σχολής, συνελήφθη αρκετές φορές από την αστυνομία για συμμετοχή σε διαδηλώσεις και πορείες. Με την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας το 1967, η Χούντα των συνταγματαρχών του αφαίρεσε για δυο έτη την άδεια να δικηγορεί, με το αιτιολογικό ότι δεν διέθετε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Από το 1969 ήταν συνήγορος υπεράσπισης αγωνιστών της αντιδικτατορικής πάλης στα στρατοδικεία, αλλά το 1972 συνελήφθη εκ νέου, κρατήθηκε στη Γενική Ασφάλεια όπου και κακοποιήθηκε, ενώ το 1972 εκτοπίσθηκε στο Κερασοχώρι της Ευρυτανίας και αργότερα στο Θέρμο της Τριχωνίδας.
Το 1973 εγκλείσθηκε για 6 μήνες στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ, όπου βασανίσθηκε. Απόρροια των ταλαιπωριών που υπέστη ήταν το νευρολογικό νόσημα από το οποίο προσεβλήθη στη συνέχεια της ζωής του. Μετά την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος συμμετείχε στο ΔΣ του ΔΣΑ για μια 20ετία, διατελώντας αντιπρόεδρος τα έτη 1987-1990 και πρόεδρος τα έτη 1993-1996. Από το 1994 ήταν στέλεχος του ΠΑΣΟΚ όπως και μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής, ωστόσο το 2000 διαφώνησε με την ασκούμενη πολιτική του Κινήματος και αποχώρησε. Ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΔΗΚΚΙ στις εθνικές εκλογές της 9 Απριλίου του 2000. Υπήρξε επίσης, ιδρυτικό μέλος της κίνησης «Δημοκρατική Συσπείρωση για τις λαϊκές ελευθερίες και την αλληλεγγύη».
Στις 12 το μεσημέρι της Κυριακής 1 Ιουλίου του 2001 και ενώ κολυμπούσε στην περιοχή Λιγονερίου Σπετσών, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και εν συνεχεία πνίγηκε, σε ηλικία μόλις 59 ετών. Ήταν παντρεμένος με τη Γιούλη Παπαδοπούλου και είχαν ένα γιο, το Βίκτωρα.
Πηγές
Παππας Τακης
Λα Κρος
Το Λα Κρος (αγγλ. La Crosse) είναι πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην πολιτεία Ουισκόνσιν, έδρα ομώνυμης κομητείας. Το Λα Κρος είναι κτισμένο στην αριστερή όχθη του ποταμού Μισσισσιππή, ο οποίος αποτελεί εκεί τα σύνορα του Ουισκόνσιν με την πολιτεία Μινεσότα: το Λα Κρος είναι η μεγαλύτερη πόλη στα δυτικά σύνορα του Ουισκόνσιν. Ο πληθυσμός της πόλης στην απογραφή του 2020 ήταν 52.680 κάτοικοι, αυξημένος κατά 2,7% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή. Το Λα Κρος είναι ο πυρήνας και η κυριότερη πόλη της Μητροπολιτικής Περιοχής Λα Κρος-Οναλάσκα, η οποία περιλαμβάνει όλη την Κομητεία Λα Κρος και όλη την Κομητεία Χιούστον της Μινεσότα, έχοντας συνολικό πληθυσμό 139.627 κατοίκους.
Ιστορία
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφθασαν στην τοποθεσία ήταν Γάλλοι έμποροι γουναρικών, που ανέβηκαν τον ποταμό Μισσισσιππή στα τέλη του 17ου αιώνα. Δεν υπάρχει γραπτό τεκμήριο οποιασδήποτε επισκέψεως στην περιοχή μέχρι το 1805, όταν ο υπολοχαγός Ζέμπουλον Πάικ εξερεύνησε τον άνω ρου του ποταμού για λογαριασμό του αμερικανικού κράτους και κατέγραψε την ονομασία της τοποθεσίας ως «Πραιρί Λα Κρος» από τη μορφή του παιχνιδιού λακρός που έπαιζαν οι Ινδιάνοι της περιοχής.
Ο πρώτος οικισμός λευκών στο Λα Κρος χρονολογείται από το 1841, όταν ο Νέιθαν Myrick, ένας Νεοϋορκέζος, εγκαταστάθηκε στο κοντινό χωριό Πραιρί ντυ Σιέν προκειμένου να ασχοληθεί με το εμπόριο γουναρικών. Υπήρχαν όμως πολλοί τέτοιοι έμποροι εκεί, οπότε ταξίδεψε και ίδρυσε το ίδιο έτος έναν εμπορικό σταθμό στο Πραιρί Λα Κρος, στο νησί Μπαρόν του ποταμού (το σημερινό Πάρκο Πέτιμπον της πόλεως.
Η τοποθεσία αποδείχθηκε ιδανική, καθώς βρίσκεται κοντά στη συμβολή των ποταμών Μπλακ, Λα Κρος και Μισσισσιππή,ενώ είναι και ένα από τα λίγα μέρη στην όχθη του Μισσισσιππή στην πλευρά του Ουισκόνσιν όπου υπάρχει ευρεία πεδιάδα, αρκετή για να κτισθεί ολόκληρη πόλη. Δημιουργήθηκε έτσι οικισμός και πριν το 1850 είχαν ανεγερθεί ήδη ένα ξενοδοχείο και ταχυδρομικό γραφείο. Μετά την μελέτη του τοπογράφου Γουίλιαμ Χουντ το 1851, η τοποθεσία προσέλκυσε πολλούς εποίκους, ώστε ο πληθυσμός έφθασε τους 2.000 το 1855 και το επόμενο έτος έγινε δήμος με πρώτο δήμαρχο στην ιστορία του τον Τόμας Μπέντον Στόνταρντ. Πολύ περισσότεροι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν μετά το 1858, όταν ολοκληρώθηκε η σιδηροδρομική γραμμή Μιλγουόκι - Λα Κρος: Μεταξύ 1860 και 1870 ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 102% και το 1900 το Λα Κρος ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του Ουισκόνσιν, με 28.895 κατοίκους. Είχε καταστεί κέντρο της βιομηχανίας ξυλείας με πολλά πριονιστήρια, αλλά και ζυθοποιίας, και γενικότερα ο μεταποιητικός κλάδος της οικονομίας είχε το πλεονέκτημα της θέσεως της πόλεως δίπλα σε μείζονες μεταφορικές αρτηρίες, όπως ο Μισσισσιππής και ο σιδηρόδρομος.
Γεωγραφία
Το Λα Κρος είναι κτισμένο σε μια ευρεία προσχωσιγενή πεδιάδα στην ανατολική (αριστερή) όχθη του ποταμού Μισσισσιππή, σε υψόμετρο 204 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Ποταμός Μπλακ εκβάλλει στον Μισσισσιππή λίγο πιο βόρεια από την πόλη, ενώ ο ομώνυμος ποταμός Λα Κρος εκβάλλει στον Μισσισσιππή εντός της πόλεως, βορείως του κέντρου της. Η εκβολή αυτή έχει στο επάνω μέρος της έναν βαλτότοπο, που χωρίζει την πόλη σε δύο τομείς, τον βόρειο και τον νότιο.
Ο δήμος του Λα Κρος έχει έκταση 61,61 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα 56,21 είναι χερσαία, ενώ τα υπόλοιπα 5,40 καλύπτονται από νερά.
Γύρω από την πεδιάδα της πόλεως υψώνονται οι πλαγιές της κοιλάδας του Μισσισσιππή, που φθάνουν σε ύψος τα 150 μέτρα πάνω από την κοίτη του ποταμού και σε αυτές ξεχωρίζει ο λόφος Γκράνταντ (Grandad Bluff, αναφέρεται στο βιβλίο Η ζωή στον Μισσισσιππή του Μαρκ Τουαίην), με υψόμετρο κορυφής 361 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
«Αδελφές» πόλεις
Το Λα Κρος είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λα Κρος
Le Monde
Η εφημερίδα Le Monde («Ο Κόσμος») είναι μία από τις σημαντικότερες καθημερινές εφημερίδες της Γαλλίας. Ιδρύθηκε το 1944. Ανήκει κατά 53% στους εργαζομένους και το υπόλοιπο 47% ανήκει στην Danone, BNP Paribas και στον François Pinault. Η κυκλοφορία της το 2006 ήταν 350.000 φύλλα.
Θεωρείται η σημαντικότερη Γαλλόφωνη εφημερίδα έξω από τη Γαλλία. Για παράδειγμα, πωλείται σε όλα τα περίπτερα της Γερμανίας. Το 2004 παρουσίασε το μεγαλύτερο παθητικό στην ιστορία της.
Monde Monde
Ο θάνατος του Στάλιν
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 8 Σεπτεμβρίου 2017 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Entertainment One Films στις 20 Οκτωβρίου 2017, στη Γαλλία από τον Gaumont στις 4 Απριλίου 2018 και στο Βέλγιο από την September Film Distribution στις 18 Απριλίου 2018. Έλαβε αναγνώριση από τους κριτικούς και διάφορες διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων υποψηφιοτήτων για δύο βραβεία BAFTA (ένα από τα οποία ήταν για την Εξαιρετική Βρετανική Ταινία) και 13 Βραβεία Βρετανικού Ανεξάρτητου Κινηματογράφου, κερδίζοντας τέσσερα.
Υπήρξε σφοδρή κριτική για την ταινία στη Ρωσία, όπου θεωρήθηκε «αντιρωσική προπαγάνδα», και απαγορεύτηκε, καθώς και στο Κιργιστάν, επειδή θεωρήθηκε ότι κοροϊδεύει το σοβιετικό παρελθόν και την ΕΣΣΔ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Βρετανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουκρανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Σπύρος Πουλημένος
thumb Ο Σπύρος Πουλημένος είναι Έλληνας εικαστικός.
Είναι ο πρώτος ψηφιακός ζωγράφος διεθνώς.
Εξέθεσε αμιγώς ψηφιακά ζωγραφικά έργα,
στην Αθήνα ,Vorres Museum, τον Μάιο-Ιούνιο 2008.
και του όρου και της έννοιας της Νευροσχεδιαστικής (Neuroschediastics)
Επίσης και του όρου Σχεδιαστική (Schediastics)
από το 2009 (ΜΑ in Design, Middlesex University)
Είναι Νευροσχεδιαστής(Neuroschediastic)         Πολυμανιεριστής(Multimanierist)
και ψηφιακός (Digital) καλλιτέχνης.
Επίσης ποιητής και performer.
Πέντε (5) αφιερώματα στη ποιήσή του.
Συνεχής βοιωματική διδακτική Performance 1977-2013..."Διά βίου μάθηση"
Ζαμπετέικα Αχαΐας
Τοποθεσία
Ο συνοικισμός των Ζαμπετέικων βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας. Εγγύς του συνοικισμού βρίσκονται: στα βορειοδυτικά τα Βεσκουκαίικα, στα βόρεια η Καρυά, στα βορειοανατολικά το κεφαλοχώρι της Άνω Αχαΐας, στα ανατολικά ο Λογοθέτης, στα νότια το Πετροχώρι, ενώ στα δυτικά του βρίσκονται τα Λαμπραίικα.
Σπύρος Πουλημένος
Έχει δημιουργήσει και γλυπτά ( συμβατικά και ψηφιακά ), χαρακτικά, λιθογραφίες και prints.
Ζαμπετέικα Αχαΐας
Τοποθεσία
Απέχει λιγότερο από 1,5 χλμ. από το Πετροχώρι, έδρα της Τ.Κ. Πετροχωρίου στην οποία υπάγεται, 7,5 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 85 μέτρων.
Σπύρος Πουλημένος
Έχει τιμηθεί από την Πανελλήνια Εταιρεία Πολιτισμού Γραμμάτων και Τεχνών για την καλλιτεχνική προβολή της Εταιρείας, το Σύλλογο Ελλήνων Λογοτεχνών για την προσφορά του στην Τέχνη, το Μακρυγιάνειο Λύκειο Αλίμου, επίσης για την προσφορά του, στην Τέχνη και τον πολιτισμό κ.α
Ζαμπετέικα Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του συνοικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο της οικογένειας Ζαμπέτα που κατοικεί στην περιοχή. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες οι κάτοικοί τους προέρχονται από την Ελασσόνα ενώ αποτελούν κατοικημένο τόπο πριν απογραφούν ως ξεχωριστός οικισμός.
Σπύρος Πουλημένος
Βιογραφικό
Έχει κάνει Βασικές σπουδές στην Ηλεκτρονική Τεχνολογία και Μεταπτυχιακές (Bsc,MΑ), στο Σχεδιασμό με εξειδίκευση στις Καλές Τέχνες και την Τεχνολογία (έπαινος, Middlesex University).
Έχει πραγματοποιήσει 27 ατομικές εκθέσεις, μεταξύ αυτών στο Μουσείο Βορρέ (2008), στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά,(1982,1983,1985),στη Πινακοθήκη Κυκλάδων (2013), στο Εκθεσιακό Κέντρο Τήνου (2013), στις γκαλερί "Εl Greco" (1977,1983) ,στην Πανελλήνια Εταιρεία Πολιτισμού Γραμμάτων και Τεχνών (1978), "Έκφραση, (1990,1992,1995) και Έκφραση Γιάννα Γραμματοπούλου (2003)", "Αrtestate Gallery", (2012,2014), "Περιτεχνών (1998)", και στις αίθουσες Πολιτιστικών εκδηλώσεων: Πολιτιστικό Κέντρο ΟΤΕ(1980), Νέα Σύνορα,(1981,1984,1986), Πνευματικό Κέντρο Αλίμου, (1979), Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, (2016) και άλλους , ενώ έχει συμμετοχή σε περισσότερες από 70 ομαδικές εκθέσεις.
Ζαμπετέικα Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Τα Ζαμπετέικα υπήρξαν βραχύβιος οικισμός. Αναγνωρίστηκαν ως τέτοιος στις 17/03/1991, όταν και υπήχθησαν στην τότε Κοινότητα Πετροχωρίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Πετροχωρίου. Στις 09/05/2011 καταργήθηκε ως οικισμός.
Σπύρος Πουλημένος
Βιογραφικό
Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Αναγκαστικά (1990) και Τραυματισμένος Άγγελος (2008).
Ζαμπετέικα Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του συνοικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Σπύρος Πουλημένος
Κριτικές για το Έργο του
Το άσπρο φόντο, η ακατέργαστη επιφάνεια του καμβά που συχνά χρησιμοποιεί ο ζωγράφος, λειτουργεί με διττό τρόπο: ως υποδοχέας των τεκταινομένων της «εικόνας» και των αμφισημιών της και παραλλήλως ως οθόνη προβολής ή υποστολής των σημαινομένων της, εξαρτώμενων από την ανάγνωση που επιχειρεί ανά περίπτωση ο θεατής. Αθηνά Σχινά(Εν λευκώ) 1998
Ζαμπετέικα Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Σπύρος Πουλημένος
Κριτικές για το Έργο του
Ο Σπύρος Πουλημένος είναι ο εικαστικός που έκανε την πρώτη έκθεση με αμιγώς ψηφιακά ζωγραφικά έργα στην Ελλάδα στο Μουσείο Βορρέ (2008) κι ονόμασε την παραδοσιακή ζωγραφική πριν την ψηφιακή τεχνολογία συμβατική (conventional) για να την ξεχωρίσει από την ψηφιακή ζωγραφική, αφού κατά τη γνώμη του αλλάζει η φιλοσοφία του τρόπου δημιουργίας ενός ζωγραφικού έργου. Στην ψηφιακή ζωγραφική το ζωγραφικό έργο είναι μια κατάσταση του υπολογιστή, που είναι πληροφορία από bits ενώ στην παραδοσιακή ζωγραφική τα μέσα δημιουργίας του έργου αλλά και το ίδιο το έργο αποτελούνται από μόρια δηλαδή ύλη.
Το 2013 πραγματοποίησε στην Πινακοθήκη Κυκλάδων την έκθεση From Conventional to Digital Artwork.
Το 2013 πραγματοποίσε επίσης την Έκθεση
" Οι Κυκλάδες όπως τις θυμάμαι" με 25 ψηφιακά έργα στο Εκθεσιακό Κέντρο Τήνου
Ο Σπύρος Πουλημένος εισήγαγε την έννοια και τον όρο της Νευροσχεδιαστικής (Neuroschediastics) στο 1ο Συμπόσιο για την Νευροαισθητική στους Διαλόγους Ελλήνων Νευροεπιστημόνων με ομιλητή και πρόεδρο τον καθ. Semir Zeki τον Σεπτέμβριο του 2012. Από το 2013 εισήγαγε και τον όρο Multimanierist (Πολυμανιεριστής)
Σύνδεσμοι - Παραπομπές
Blog Spyros Poulimenos
Enet
Olympia
Blod
SKAI.GR
STAR.GR
ART AND LIFE
ATHENSVOICE
ENET
ELCULTURE
CULTURENOW
ART22
EDEM NET
TINOSVOICE
LIFE.GR
Ευστράτιος Γεωργιλαδάκης
Ο Ευστράτιος Γεωργιλαδάκης (1883 — 28 Απριλίου 1967) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Γερουσιαστής και ως βουλευτής Χανίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Λουσακιές Κισάμου και καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στην παθολογία. Ίδρυσε δική του κλινική στα Χανιά. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας ήταν ανθυπίατρος.
Μετά το στρατό ασχολήθηκε ενεργά με τα κοινά και πολιτεύτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Εξελέγη βουλευτής Χανίων το 1920, το 1923, το 1930, το 1936 και το 1946. Το 1930 είχε εκλεγεί βουλευτής στις 30 Νοεμβρίου μετά τον θάνατο του Πολυχρόνη Πολυχρονίδη. Από το 1932 ως το 1935 υπηρέτησε και ως γερουσιαστής Χανίων.
Στην κυβέρνηση Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Υγιεινής από τις 18 Νοεμβρίου 1948 ως τις 29 Ιανουαρίου 1949. .
Πέθανε στα Χανιά στις 28 Απριλίου 1967. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίκα Φισκέτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Θεολόγος Νικολούδης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λέρο στα Δωδεκάνησα το 1890. Τα πρώτα εγκύκλια μαθήματα τα έλαβε στη Σύρο και στη συνέχεια στο Κάιρο όπου και ακολούθησε εμπορικά μαθήματα ξεκινώντας τη καριέρα του ως υπάλληλος τράπεζας καλλιεργώντας όμως τα γράμματα. Νεότατος συνεργάσθηκε με εφημερίδες και περιοδικά της Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια της Αθήνας. Το 1914 δημοσίευσε το πεζογράφημα Δειλινές κουβέντες. Το 1917 σε συνεργασία με τον Σ. Αλιμπέρτη την εφημερίδα Πολιτεία την οποία και συνέχισε να εκδίδει μόνος του μέχρι το 1929. Ακολουθώντας στη πολιτική τον Ιωάννη Μεταξά εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών το 1926 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων. Το 1927 ανέλαβε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στη κυβέρνηση συνασπισμού του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Το 1931 επανεξέδωσε την Πολιτεία. Το 1936 μετά τη κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά στις 4 Αυγούστου, ανέλαβε υφυπουργός Τύπου και Τουρισμού στην Κυβέρνηση Μεταξά στις 31 Αυγούστου 1936, διατηρώντας το αξίωμα αυτό μέχρι την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς και στην Κυβέρνηση Τσουδερού τον Απρίλιο του 1941, όπου έλαβε και τον τίτλο του υπουργού Εθνικής Προνοίας οπότε διέφυγε στο εξωτερικό ως μέλος της. Επανήλθε μετά τη λήξη του πολέμου στην Αθήνα όπου και πέθανε σε ηλικία 56 ετών στις 8 Νοεμβρίου 1946.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και Τουρισμού Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 12/2012 Κατηγορία:Δωδεκάνησα Κατηγορία:Λέρος
Ασιατικό Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης
Το Ασιατικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης, παλαιότερα Πρωτάθλημα Ασιατικής Συνομοσπονδίας, είναι η σπουδαιότερη διοργάνωση εθνικών ομάδων καλαθοσφαίρισης ανδρών στην Ασιατική Ζώνη της FIBA (δεν ταυτίζεται απολύτως με την Ασία ως ήπειρο). Διεξάγεται ανά διετία - στις μονές χρονιές - και πέραν του ότι αναδεικνύει τον Πρωταθλητή Ασίας, δίνει επίσης τα εισιτήρια που δικαιούται η ζώνη στις παγκόσμιες διοργανώσεις που ακολουθούν (εναλλάξ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και Ολυμπιακοί Αγώνες).
Από άποψη ανταγωνιστικότητας, θεωρείται το τρίτο ανάμεσα στα πέντε ηπειρωτικά πρωταθλήματα, έχοντας συντελεστή βαρύτητας μόλις 0,3 στην παγκόσμια κατάταξη. Σε κάποιο βαθμό, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αξιόλογες «μπασκετικές χώρες» που βρίσκονται γεωγραφικά στην Ασία (ολόκληρες ή κατά το μεγαλύτερο τμήμα τους), όπως για παράδειγμα η Ρωσία, η Τουρκία και το Ισραήλ, έχουν επιλέξει να συμμετέχουν στην πιο ανταγωνιστική Ευρωπαϊκή Ζώνη της FIBA.
Κυρίαρχος του θεσμού είναι η Εθνική Κίνας με 15 κατακτήσεις, αν και απείχε από τις πρώτες επτά διοργανώσεις λόγω της διένεξης με τη Φορμόζα για το ζήτημα του ονόματος. Τα περισσότερα μετάλλια έχει κερδίσει η Νότια Κορέα (23 αλλά μόλις 2 χρυσά).
Διοργανώσεις
(όταν δεν αναφέρεται σκορ τελικού, σημαίνει ότι η τελική φάση δε συμπεριελάμβανε νοκ-άουτ αγώνες)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια
Αλμπέν Λερμυζιώ
Ο Αλμπέν Λερμυζιώ (γαλλικά: Albin Lermusiaux, 8 Απριλίου 1874 - 1940) ήταν Γάλλος αθλητής του στίβου, τρίτος Ολυμπιονίκης το 1896.
Ήταν πρωταθλητής Γαλλίας το 1895 στα 1.500 μέτρα και το 1896 είχε την καλύτερη παγκόσμια επίδοση στα 1.500μ. με 4.10.4" . Στους Θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν τρίτος Ολυμπιονίκης στα 1.500 μέτρα πίσω από τους Έντγουϊν Φλακ και Άρθουρ Μπλέικ με επίδοση 4.37". Στα 800 μέτρα με επίδοση 2.16.6" δεν κατάφερε να διακριθεί, όπως επίσης δεν κατάφερε να διακριθεί και στη σκοποβολή με τουφέκι από 200 μέτρα, είναι άγνωστη η επίδοση αλλά και η θέση που κατατάχτηκε αφού καταμετρήθηκαν οι 13 πρώτοι από τους 42 συμμετέχοντες. Συμμετείχε και στον μαραθώνιο όπου προπορευόταν μέχρι το 23ο χιλιόμετρο, όταν και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει από την κούραση.
Παρασκευή Δάγκα
Η Παρασκευή (Βιβή) Δάγκα είναι Ελληνίδα πολιτικός, εκλεγμένη βουλευτής του ΚΚΕ στον Β΄2 Δυτικό Τομέα Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, κατάγεται όμως από την πλευρά της μητέρας από τον Ατσίχολο Αρκαδίας, προερχόμενη από οικογένεια οδοντιάτρων. Είναι κοινωνική λειτουργός στο επάγγελμα.
Συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές του 2019 στον δήμο Αιγάλεω, με τον συνδυασμό της Λαϊκής Συσπείρωσης. Είναι μέλος του ΚΚΕ εδώ και αρκετά χρόνια, συμμετέχοντας σήμερα στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, όπου είναι υπεύθυνη για τον τομέα ισότητας και χειραφέτησης της γυναίκας, και μέλος του διευθυντικού συμβουλίου της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη με το ΚΚΕ στον Δυτικό Τομέα της Αθήνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών
Δέσποινα (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Δέσποινα είναι χθόνια θεά, κόρη της θεάς Δήμητρας και του θεού Ποσειδώνα.
Η λατρεία της ήταν μυστικιστική και το όνομά της -άρρητο και ανομολόγητο- κοινοποιούνταν μόνο στους μυημένους και δεν έχει διασωθεί σε καμία πηγή. Οι πιστοί την προσφωνούσαν "Δέσποινα" (κυρία, κυρά), "Πότνια" (αφέντρα) ή και "Άνασσα" (βασίλισσα). Η λατρεία της θεάς απαντάται κυρίως στην Αρκαδία και ειδικότερα στην αρχαία Λυκόσουρα, όπου βρισκόταν και το ιερό της.
Η κόρη που είχε ανθρώπινη μορφή, ανατράφηκε υπό την αιγίδα του τιτάνα Άνυτου και έμελλε να εξελιχθεί σε μια εκ των σημαντικότερων Αρκαδικών θεοτήτων.
Για την λατρεία της δεν μας είναι σχεδόν τίποτα γνωστό, λόγω του μυστικιστικού χαρακτήρα της. Γνωρίζουμε μόνο ότι προς τιμήν της μπορούσαν να θυσιαστούν όλα τα είδη ζώων, πλην όμως η θυσία δεν γινόταν με απλή σφαγή -όπως στους άλλους θεούς- αλλά το ζώο κομματιαζόταν από τους μύστες μέσα σε μια μορφή παραληρήματος. Ιερό ζώο της Δέσποινας ήταν το ελάφι, γεγονός που παρουσιάζει μια συνάφεια με τη θέα Άρτεμη.
Στην αρχαία Λυκόσουρα υπήρχε ναός της Δέσποινας. Στο λατρευτικό συγκρότημα δέσποζαν αγάλματα και άλλων θεών, υπήρχε βωμός της ίδιας, βωμός της Δήμητρας και βωμός της Μεγάλης Μητέρας. Γύρω από τον ναό υπήρχε το Ιερό Άλσος αφιερωμένο στην ίδια, στο εσωτερικό του οποίου υπήρχε βωμός του Ίππιου Ποσειδώνα. Το δάπεδο του ναού ήταν διακοσμημένο με ψηφιδωτό και σύμφωνα με την περιγραφή του Παυσανία στο εσωτερικό του υπήρχε σύμπλεγμα της Δήμητρας μαζί με τη Δέσποινα, έργο του Δαμοφώντος. Στο σύμπλεγμα η Δήμητρα με τη Δέσποινα ήταν καθισμένες σε θρόνο δίπλα δίπλα, η Δήμητρα κρατούσε δάδα και η Δέσποινα σκήπτρο. Δίπλα στον θρόνο της Δήμητρας στεκόταν η θεά Άρτεμη έχοντας στους ώμους της φαρέτρα και κρατώντας δέρμα ελαφιού, ενώ δίπλα στη Δέσποινα στεκόταν ο Τιτάνας Άνυτος οπλισμένος.
Σήμερα στον αρχαιολογικό τόπο της αρχαίας Λυκόσουρας έχουν ανασκαφεί και σώζονται τα θεμέλια του ναού, ενώ στο παρακείμενο μουσείο τμήμα του συμπλέγματος. μικρογραφία|κέντρο|600px|Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Πηγές
Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες Κατηγορία:Παιδιά της Δήμητρας Κατηγορία:Αρχαίες θρησκευτικές επικλήσεις
Τριαζάνιο
Το τριαζάνιο (αγγλικά triazane)  είναι  ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει άζωτο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο N3H5, αλλά χρησιμοποιείται και ο ημισυντακτικός τύπος NH2ΝΗNH2. Το τριαζάνιο είναι το τρίτο απλούστερο μέλος της ομόλογης σειράς των άκυκλων αζανίων. Τα δυο απλούστερα μέλη είναι η αμμωνία και η υδραζίνη. Μπορεί να συνθεθεί από την τελευταία, αλλά είναι ασταθής και δεν μπορεί να απομονωθεί σε μορφή ελεύθερης ένωσης, αλλά μόνο σε μορφή αλάτων του, όπως το θειικό τριαζανώνιο [(N3H6)2SO4] ή το χλωριούχο τριαζανώνιο (N3H5·HCl) :'''
Σε περίπτωση απόπειρας μετατροπής των αλάτων του σε ελεύθερη ένωση διασπάται άμεσα σε υδραζίνη και αμμωνία. Το τριαζάνιο συνθέθηκε για πρώτη φορά ως συναρμοτής σε σύμπλοκο δικατιόντων διαργύρου Ag22+. Πιο συγκεκριμένα, στην ένωση τρι(μ2-τριαζανο-κ2N1,N3)διάργυρος(2+) {[Ag2(N3H5]3}]2+}. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος «τριαζάνιο» επεκτείνεται επίσης σε μια σειρά «θυγατρικών» (δηλαδή παραγώγων) ανόργανων και οργανικών ενώσεων που περιέχουν τον τριαζανικό σκελετό, δηλαδή έχουν γενικό τύπο N3R5, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R υδρογόνο, αλογόνο ή μονοσθενείς ρίζες. Επίσης, δύο ή και τρία R, μπορούν να αντικατασταθούν από δισθενείς ή και τρισθενείς ρίζες, σχηματίζοντας έτσι πιθανώς ετεροκυκλικά τριαζάνια. Ένα αξιοσημείωτο θυγατρικό τριαζάνιο είναι η 1-μεθυλο-1-νιτρoζυδραζίνη, που παράγεται από μη διαλυτή μεθυλυδραζίνη (CH3NHNH2) και ένα νιτροαλκάνιο (RCH2NO2), συμπαράγοντας μια αλδεΰδη:
Η χημικά καθαρή 1-μεθυλο-1-νιτρoζυδραζίνη, στις συνηθισμένες συνθήκες, είναι άχρωμο στερεό, ευαίσθητο στην κρούση, αλλά όχι και στην τριβή, με κανονική θερμοκρασία τήξης 45°C και θερμοκρασία διάσπασης 121°C. Σε σύγκριση με το 2,4,6-τρινιτροτολουόλιο, η ένωση αυτή (1-μεθυλο-1-νιτρoζυδραζίνη) είναι πιο ευαίσθητη στην κρούση, αλλά λιγότερο ευαίσθητη στην τριβή.
Ρόμπερτ Μάξγουελ
Ο Ρόμπερτ Μάξγουελ (Ian Robert Maxwell, 10 Ιουνίου 1923 - 5 Νοεμβρίου 1991) ήταν Τσεχοσλοβάκος μεγαλοεκδότης εκατομμυριούχος, γιος εκτελεσθέντα από τους ναζί κατά το Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Ο Μάξγουελ, σύμφωνα με δική του εξομολόγηση, έζησε σε απόλυτη ένδεια τα παιδικά του χρόνια, ενώ το 1940 εγκαταστάθηκε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου αρχικά απασχολήθηκε ως εργάτης Τύπου. Δραστήριος και δημιουργικός όπως ήταν, κατάφερε σταδιακά να αποκτήσει σημαντική περιουσία και να εξελιχθεί σε επιτυχημένο δημοσιογράφο, ενώ υπηρέτησε ως βουλευτής του Εργατικού Κόμματος από το 1964 έως το 1970. Ίδρυσε πλήθος παγκόσμιας εμβέλειας εντύπων, όπως οι εφημερίδες "Daily News", "Daily Mirror", το περιοδικό "European" κ.α. Κατά καιρούς αναπτύχθηκαν διάφορες φήμες για το πρόσωπό του, σχετικά με ενδεχόμενες διασυνδέσεις του με μυστικές υπηρεσίες ή ύποπτες οικονομικές συναλλαγές. Στις 5 Νοεμβρίου του 1991 και ενώ βρισκόταν σε κρουαζιέρα αναψυχής στις Κανάριες Νήσους, εξαφανίσθηκε από τη θαλαμηγό του και τελικά ανασύρθηκε από τα σωστικά συνεργεία νεκρός, αρκετές ώρες αργότερα, σε ηλικία 68 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Τσέχοι συγγραφείς Κατηγορία:Τσέχοι πολιτικοί Κατηγορία:Τσέχοι δημοσιογράφοι
Μαρτινόβιτσι (Πλαβ)
Το Μαρτινόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Мартиновићи, αλβανικά: Martinaj) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Έλλη Φωτίου
Η Έλλη Φωτίου (πραγματικό όνομα Ευαγγελία Ληναίου-Μυτιληναίου, γεννηθείσα Τριγονοπούλου, Πειραιάς, 30 Σεπτεμβρίου 1939) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1962. Έχει εμφανισθεί σε πλήθος θεατρικών, κινηματογραφικών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών έργων. Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου.
Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου στις Κάννες (1965), στο Βερολίνο (1966) και στη Μόσχα (1966). Το 1966 πήρε το Α΄ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το έργο Επιστροφή.
Η Έλλη Φωτίου μιλάει αγγλικά και είναι μόνιμη κάτοικος Αθηνών (Ιλίσια). Είναι σύζυγος του επίσης ηθοποιού Στέφανου Ληναίου και έχουν αποκτήσει δυο παιδιά.
Πάπας Κελεστίνος Β΄
Ο Πάπας Κελεστίνος ή Καιλεστίνος Β΄ (Papa Celestino II, 1100/1105 - 8 Μαρτίου 1144), γεννημένος ως Γκουίντο ντι Καστέλο (Guido Guelfuccio de Castello), ήταν πάπας από το 1143 έως το 1144.
Πρώιμος βίος
Ο Γκουίντο ντι Καστέλλο, πιθανώς γιος ενός τοπικού ευγενή, του Νίκολο ντι Κάστελο, γεννήθηκε είτε στην Τσιτά ντι Καστέλλο, που βρίσκεται στην Paterna Santa Felicità στα Απέννινα, ή στην Μασεράτα στην Μεθόριο της Ανκόνα.
Ο Γκουίντο είχε μελετήσει υπό τον Πιέρ Αμπελάρ και τελικά έγινε ένας διακεκριμένος διευθυντής στις σχολές. Τελικά ο Γκουίντο άρχισε την καριέρα του στη Ρώμη ως υποδιάκονος και scriptor apostolicus υπό τον Πάπα Κάλλιστο Β΄. Χρίσθηκε Καρδινάλιος-Διάκονος της Σάντα Μαρία της Βία Λάτα από τον Πάπα Ονώριο Β΄ το 1127· υπό αυτήν την ιδιότητα υπέγραψε τις παπικές βούλες που εκδόθηκαν μεταξύ 3 Απριλίου 1130 και 21 Δεκεμβρίου 1133. Στην διπλή παπική εκλογή του 1130 τέθηκε υπό τις διαταγές του Πάπα Ιννοκέντιου Β΄. Τον Δεκέμβριο 1133 ο Ιννοκέντιος τον προήγαγε στη βαθμίδα του Καρδινάλιου-Ιερέα του Σαν Μάρκο. Υπέγραψε τις παπικές βούλες ως S.R.E. indignus sacerdos μεταξύ 11 Ιανουαρίου 1134 και 16 Μαΐου 1143. Ως καρδινάλιος του Σαν Μάρκο υποστήριξε τις θέσεις του Ιννοκέντιου Β΄ αναφορικά με το Μόντε Κασίνο και ως σημάδι εμπιστοσύνης προς εκείνον, ο Ιννοκέντιος έχρισε τον Γκουίντο ρέκτορα του Μπενεβέντο. Αργότερα τον έκανε παπικό λεγάτο στη Γαλλία το 1140.
Συμμετείχε στην παπική εκλογή του 1143, την πρώτη απρόσκοπτη παπική εκλογή στη Ρώμη επί ογδόντα δύο έτη, και εκλέχθηκε πάπας δύο ημέρες μετά τον θάνατο του Ιννοκέντιου Β΄, στις 25 Σεπτεμβρίου 1143, λαμβάνοντας το όνομα Κελεστίνος.
Παποσύνη
Ο Κελεστίνος Β΄ κυβέρνησε την Εκκλησία επί μόλις πέντε μήνες και δεκατρείς ημέρες, από την εκλογή του μέχρι τον θάνατό του στις 8 Μαρτίου 1144. Με την άνοδό του έγραψε στον Πέτρο τον Σεβάσμιο και τους μοναχούς του Κλυνύ, ζητώντας τους να προσευχηθούν για εκείνον ενώ δέχθηκε συγχαρητήρια από τον Αρνούλφο του Λισιέ.
.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 12ου αιώνα
Αμπερντήν (Μέριλαντ)
Το Αμπερντήν (Aberdeen) είναι πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην πολιτεία Μέριλαντ, ο μεγαλύτερος δήμος της Κομητείας Χάρφορντ. Είναι παραθαλάσσια πόλη, στον μυχό του Κόλπου Τσέσαπηκ. Ο πληθυσμός της πόλεως στην απογραφή του 2020 ήταν 16.254 κάτοικοι, αυξημένος κατά 8,7% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή. Το Αμπερντήν βρίσκεται 42 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βαλτιμόρης και αποτελεί δήμο της Μητροπολιτικής Στατιστικής Περιοχής (MSA) Βαλτιμόρης-Τάουσον, που είναι η εικοστή μεγαλύτερη τέτοια περιοχή στις ΗΠΑ.
Ιστορία
Η πόλη ονομάσθηκε έτσι προς τιμή της πόλεως Αμπερντήν της Σκωτίας. Ο πρώτος οικισμός στην περιοχή δημιουργήθηκε ως αγροτική κοινότητα το 1720, όταν ο τότε αποικιακός κυβερνήτης του Μέριλαντ παρεχώρησε 1.140 έικρ (περίπου 4,6 χιλιάδες στρέμματα) εύφορης γης στον Έντουαρντ Χωλ. Παρέμεινε ένα μικρό χωριό, ώσπου περί το 1800 Έντμουντ Λω Ρότζερς ίδρυσε δίπλα το Αμπερντήν Βίλατζ, δίνοντάς του το όνομα της γενέτειράς του πόλεως στη Σκωτία, άλλωστε η οικογένεια Ρότζερς της Βαλτιμόρης διατηρούσε στενούς δεσμούς με τον εξάδελφο Τζωρτζ Χάμιλτον-Γκόρντον, 4ο κόμη του Αμπερντήν και μετέπειτα (1852) πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας. Η σημερινή πόλη του Μέριλαντ προέκυψε από τη συγχώνευση τριών οικισμών :
Το 1892 το Αμπερντήν αναγνωρίσθηκε ως δήμος. , αλλά με ένα διοικητικό σώμα επιτρόπων αντί δημάρχου, του οποίου ο πρόεδρος εκλεγόταν από τα μέλη του σώματος και όχι από τους δημότες. Μόλις το 1992 εκλέχθηκε ο πρώτος δήμαρχος, η Ρουθ Έλιοτ.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2018 η 26χρονη Αφροαμερικανίδα Σνότσια Μόουζλυ (Snochia Moseley) άνοιξε πυρ στο κατάστημα της αλυσίδας φαρμακείων Rite Aid στο Αμπερντήν, όπου εργαζόταν προσωρινά, και σκότωσε τρεις ανθρώπους προτού αυτοκτονήσει με το ίδιο πιστόλι.
Γεωγραφία
Το Αμπερντήν είναι κτισμένο στον μυχό και βόρειο άκρο του Κόλπου Τσέσαπηκ, με μέσο υψόμετρο του δήμου 29 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η έκταση του δήμου είναι 17,10 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων 0,03 (περίπου 30 στρέμματα) καλύπτεται από νερό.
Δίπλα στην πόλη, εκτός των ορίων της, υπάρχει μεγάλο Πεδίο Δοκιμών του αμερικανικού στρατού, το Aberdeen Proving Ground (APG), σε λειτουργία από τον Ιανουάριο του 1918, όπου και το αρχηγείο της Διοικήσεως Δοκιμών και Αξιολογήσεων του αμερικανικού στρατού (ATEC). Το Πεδίο Δοκιμών του Αμπερντήν καταλαμβάνει έκταση 293 τετραγωνικών χιλιομέτρων και απασχολεί στρατιωτικό προσωπικό 5.000 και πολιτικό προσωπικό 7.500, αποτελώντας έτσι τον μεγαλύτερο «εργοδότη» του Αμπερντήν.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Στο Αμπερντήν του Μέριλαντ έχει γεννηθεί (1949) ο Μάικλ Γκρίφιν, διοικητής της NASA (2005-2009) και υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ (2018-2020). Στην πόλη πέρασε μερικά χρόνια της παιδικής ηλικίας του και ο μουσικός Φρανκ Ζάπα, καθώς ο πατέρας του εργαζόταν ως επιστήμονας στο Πεδίο Δοκιμών του Αμπερντήν.
Παραπομπές
Αμπερντην
Η σαβάνα Σερεγκέτι δεν πρέπει να πεθάνει
Η σαβάνα Σερεγκέτι δεν πρέπει να πεθάνει (γερμ. Serengeti darf nicht sterben) είναι γερμανικό ντοκιμαντέρ του 1959 σε σενάριο και σκηνοθεσία Μπέρνχαρντ και Μίχαελ Τζίμεκ. Βραβεύτηκε με Όσκαρ.
Ιστορικό
Η ταινία περιγράφει τα φυτά και τα ζώα που ζουν στη σαβάνα Σερεγκέτι της Τανζανίας της Αφρικής. Αρχικά οι δύο Τζίμεκ ανέλαβαν την εντολή από την εθνική υπηρεσία διαχείρισης του εθνικού πάρκου της Σερεγκέτι να μελετήσουν τη φύση και τα ζώα στα πλαίσια της περίφραξης της ευρύτερης περιοχής γύρω από τον κρατήρα του Νκορονκόρο. Οι δύο Τζίμεκ με νέες μεθόδους καταμέτρησης των ζωικών πληθυσμών κατέγραψαν και ανέλυσαν τις συνήθειες και τις μετακινήσεις των άγριων ζώων στο φυσικό περιβάλλον τους. Ταυτόχρονα κατέγραψαν τις συνέπειες της καταστροφής του περιβάλλοντος, και συνέθεσαν μια συναρπαστική εικόνα του μεγαλειώδους τοπίου. Κατά το γύρισμα, ο Μίχαελ Τζίμεκ έχασε τη ζωή του σε τραγικό αεροπορικό δυστύχημα, σε σύγκρουση του αεροπλάνου του με ένα γύπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Γερμανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Δημήτρης Βολονάκης
Ο Δημήτρης Βολονάκης (γεν. 27 Φεβρουαρίου του 1967, Σίδνευ Αυστραλίας), είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στις θέσεις του κεντρικού και αριστερού αμυντικού, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων και Ελπίδων και νυν προπονητής ποδοσφαίρου και Καθηγητής Φυσικής Αγωγής στην Δημόσια Εκπαίδευση..
Σε συλλογικό επίπεδο
Την περίοδο 1981-84 αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Καλυμνιακού στο πρωτάθλημα της Α' τοπικής κατηγορίας Δωδεκανήσου. Το καλοκαίρι του 1984 μετεγράφηκε στους ερασιτέχνες της ΑΕΚ και το 1987 ο τότε προπονητής της "Ενωσης" Τόζα Βεσελίνοβιτς τον προώθησε στους επαγγελματίες και ο Βολονάκης πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στην εκτός έδρας αναμέτρηση της 1ης αγωνιστικής της περιόδου 1987-88, εναντίον του ΠΑΟΚ (2-2). Το 1989 αναδείχθηκε με την ΑΕΚ πρωταθλητής Ελλάδας, ενώ την επόμενη περίοδο (1989-90) αγωνίσθηκε ως δανεικός στον Διαγόρα Ρόδου και την επόμενη τριετία ξανά ως δανεικός από την ΑΕΚ στο Αιγάλεω, με τον οποίο κέρδισε μια άνοδο στη Β΄Εθνική, το 1991.Την περίοδο 1991-1992 ψηφίστηκε στην καλύτερη 11άδα της Β΄ Εθνικής. Ακολούθως, αγωνίσθηκε για 6 μήνες στον Ολυμπιακό Βόλου, επέστρεψε στο Αιγάλεω και την περίοδο 1995-96 αγωνίστηκε στον γειτονικό Ατρόμητο Περιστερίου. Συνέχισε την καριέρα του στον Ιάλυσο Ρόδου, μετά πάλι στο Αιγάλεω (1997-98), στο Λεωνίδιο (1998-99), στην Αχαϊκή (1999-2000) και τερμάτισε στον Ακαρνανικό Φυτειών (2000-01).
Στις εθνικές ομάδες
Το 1985 χρίσθηκε διεθνής με την εθνική ομάδα των Νέων, όπου είχε συνολικά 11 συμμετοχές. Την ίδια χρονιά κατάκτησε την 1η θέση στο Βαλκανικό Κύπελλο ποδοσφαίρου Νέων, που διεξήχθη στις πόλεις Δράμα και Καβάλα.με προπονητή τον Στέφανο Πετρίτση. Από το 1986 έως το 1988 ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Ομάδας των Ελπίδων, έχοντας 12 συμμετοχές και κατακτήσει τη 2η θέση στην Ευρώπη, με προπονητή τον Ανδρέα Σταματιάδη.
Καριέρα προπονητή
Στην ομάδα που ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα, τον Ακαρνανικό Φυτειών, ξεκίνησε και την προπονητική του σταδιοδρομία στη Δ΄Εθνική το 2001. Το 2002 ήταν τεχνικός του Κόρφου Ελούντας Κρήτης, από το 2003 έως το 2005 ήταν στον Αλμυρό (με τον οποίο κατάκτησε το ερασιτεχνικό κύπελλο) και από το 2005 έως το 2007 ήταν στον ΠΑΟΚ Κρουσώνα όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής και ήταν φιναλίστ κυπέλλου.
Την περίοδο μεταξύ 2007-2009 ήταν στο Μοχό (φιναλίστ τοπικού κυπέλλου), το 2009-10 πάλι στον ΠΑΟΚ Κρουσώνα (φιναλίστ κυπέλλου), ενώ το 2010-11 επέστρεψε στον Αλμυρό (ξανά φιναλίστ κυπέλλου). Το καλοκαίρι του 2011 εργάστηκε στην ομάδα Κ20 του ΟΦΗ έως το καλοκαίρι του 2015,στην συνέχεια δούλεψε ως βοηθός προπονητή για έναν μήνα στην πρώτη ομάδα του ΟΦΗ και το υπόλοιπο της σεζόν 2015-16 ως τεχνικός διευθυντής των ακαδημιών του ΟΦΗ. Την περίοδο 2016-17 ανέλαβε τις τύχες του ΠΑΟ Κρουσώνα ενώ από τον Δεκέμβρη του 2017 εργάζεται στον Ερμή Ζωνιανών στην Γ' Εθνική με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ.Ρεθύμνου. Την περίοδο 2018-19 αναλαμβάνει τον Αλμυρό Γαζίου όπου την τελευταία αγωνιστική των play off χάνει το πρωτάθλημα. Ξαναπαίρνει τον δρόμο για Κρουσώνα τον Οκτώβρη του 2019 όπου κατακτά την 3η θέση. Από τον Απρίλη του 2021 θα επιστρέψει για τέταρτη φορά στον Αλμυρό όπου θα τον οδηγήσει στην τέταρτη θέση για το πρωτάθλημα της Γ Εθνικής, καλύτερη θέση στην ιστορία του συλλόγου.
Είναι πτυχιούχος των ΤΕΦΑΑ Αθηνών,εκπαιδευτικός - γυμναστής και διπλωματούχος προπονητής UEFA A',το διάστημα 2005-2009 απασχολήθηκε ως γυμναστής-προπονητής στο Αθλητικό Λύκειο Ηρακλείου Κρήτης, την ομάδα του οποίου οδήγησε σε τρεις Πανελλήνιες πρωτιές και σε συμμετοχή στο Μουντιάλ Σχολείων το 2009 στην Αττάλεια της Τουρκίας, όπου κατάκτησε τη 13η θέση.
Πηγές
Βολονακης Δημητρης Βολονακης Δημητρης Βολονακης Δημητρης Βολονακης Δημητρης Βολονακης Δημητρης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Βολονακης Δημητρης Βολονακης Δημητρης Βολονακης Δημητρης Βολονακης Δημητρης Βολονακης Δημητρης
Παράδοξα του Ζήνωνα
μικρογραφία|350px|Ο Ζήνων δείχνει τις πόρτες (Veritas et Falcita= αλήθεια και ψεύδος), [[Νωπογραφία|Τοιχογραφία στο Εσκοριάλ, Σιέρα Γκουανταράμα ΒΔ της Μαδρίτης]] Τα Παράδοξα του Ζήνωνα είναι μια σειρά φιλοσοφικών προβλημάτων που η επινόησή τους αποδίδεται στον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Ζήνωνα τον Ελεάτη (περ. 490–430 π.Χ.).
Υπάρχει διαφωνία στην εκτίμηση του τι πίστευε προσωπικά ο Ζήνωνας πως επισημαίνουν τα παράδοξά του, καθώς δεν καταγράφεται πουθενά να δίνει ο ίδιος λύσεις σε αυτά, ούτε να τα εισάγει σε κάποιο θεωρητικό πλαίσιο. Σύμφωνα με μια άποψη, τα φιλοσοφικά αυτά προβλήματα είχαν σκοπό την υποστήριξη της φιλοσοφικής θέσης του Παρμενίδη, δάσκαλου του Ζήνωνα, πως τα πάντα συμπίπτουν και η πραγματικότητα είναι αδιαίρετη, οι δε αισθήσεις μας παραπλανούν δίνοντας την ψευδαίσθηση της πολλαπλότητας. Η παραδοχή πως η πραγματικότητα μπορεί και διαιρείται σε όλο και πιο μικρά μέρη καταλήγει βάσει της λογικής στο να γίνονται αβάσταχτα στον νου τα παράδοξα καθώς αντιτίθενται άμεσα στην εμπειρία.
Τα πιο γνωστά παράδοξα του Ζήνωνα
Στον Ζήνωνα αποδίδονται 40 παράδοξοι λόγοι (συλλογισμοί). «Ο Αχιλλέας και η χελώνα», «η διχοτομία», «το στάδιο» και «το βέλος» είναι από τα πιο γνωστά. Η συλλογιστική που ακολουθεί ο Ζήνωνας είναι στο ιδεατό πεδίο της λογικής και όχι στο πεδίο της εμπειρίας και ο αναγνώστης καλείται να ακολουθήσει τον συλλογισμό της λογικής και στο τέλος να συγκρίνει το εξαγόμενο αποτέλεσμα με αυτό της εμπειρίας.
Ο Αχιλλέας και η χελώνα
Για να προσπεράσει ο Αχιλλέας τη χελώνα πρέπει πρώτα να φτάσει στο σημείο από το οποίο η χελώνα ξεκίνησε. Όμως αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ όσο η χελώνα συνεχίζει να προχωρά, όσο αργή κι αν είναι. Ώσπου να καλύψει ο Αχιλλέας την απόσταση αυτή, η χελώνα θα έχει προχωρήσει λίγο πιο πέρα. Έτσι ο Αχιλλέας υποχρεούται να διανύσει κι άλλο διάστημα, ως τη νέα θέση της χελώνας. Ώσπου να διατρέξει το νέο αυτό διάστημα, η χελώνα θα έχει προχωρήσει κι άλλο, στον χρόνο που ο Αχιλλέας χρειάζεται για να φτάσει στο προηγούμενο σημείο.
Το διάστημα που τους χωρίζει μπορεί να γίνεται ολοένα και πιο μικρό, όμως ποτέ ο γρήγορος Αχιλλέας δε μπορεί να φτάσει την αργή χελώνα, όσο ο χώρος μπορεί και διαιρείται σε όλο και πιο μικρά μέρη.
Η διχοτομία
Ένας δρομέας ξεκινά με σκοπό να φτάσει στο τέρμα του στίβου. Όμως για να φτάσει στο τέρμα θα πρέπει να τρέξει άπειρο αριθμό από διαδρομές που προστίθενται η μία στην άλλη. Καταρχάς πρέπει να φτάσει στο μέσο της διαδρομής ως το τέρμα. Στη συνέχεια πρέπει να φτάσει στο ενδιάμεσο σημείο μεταξύ του μέσου και του τέρματος, μετά στο μέσο του δεύτερου μέσου, κ.ο.κ.
Όσο ο χώρος μπορεί και χωρίζεται (κάθε φορά στο μισό του μισού κλπ) σε όλο και πιο μικρά μέρη, οι διαδρομές όλο και προστίθενται και τελικά γίνονται άπειρες σε αριθμό. Όμως κανείς δε μπορεί να τρέξει άπειρο αριθμό διαδρομών.
Ακόμα και αν η απόσταση από την αρχή ως το τέρμα είναι μόνο ένα μέτρο, ή ένα εκατοστό, ή ακόμα και μόνο ένα χιλιοστό του μέτρου, μια άπειρη σειρά διαδρομών δεν μπορεί να την εκτελέσει κανείς. Συνεπώς η κίνηση είναι αδύνατη.
Το στάδιο (ή οι κινούμενες σειρές)
Τρεις κύβοι με ίδιο όγκο (ίδιες δηλαδή διαστάσεις), οι Α, Β, Γ, βρίσκονται στοιχισμένοι στην ίδια ευθεία, ο ένας πίσω από τον άλλο, και ακίνητοι. Οι πλευρές τους έχουν (και για τους τρεις) το ίδιο μήκος μ. Μετακινούμε τον μπροστινό κύβο Α προς τα αριστερά με σταθερή ταχύτητα, και ταυτόχρονα τον τελευταίο κύβο Γ προς τα δεξιά, με την ίδια (και σταθερή) ταχύτητα.
Στον ίδιο χρόνο που ο Α έχει μετακινηθεί κατά μισή πλευρά (=μ/2) προς τα αριστερά ως προς τον ακίνητο Β, ο Γ έχει μετακινηθεί προς τα δεξιά κατά το ίδιο διάστημα (μισή πλευρά ή μ/2) ως προς τον ακίνητο Β. Στον ίδιο επίσης χρόνο ο Α έχει μετακινηθεί κατά μ (=μια πλευρά κύβου) ως προς τον Γ. Στον διπλάσιο χρόνο, ο Α και ο Γ έχουν ο καθένας μετακινηθεί κατά επίσης μ (=μια πλευρά κύβου) σε σχέση με τον Β. Συνεπώς «ο μισός χρόνος ισούται με τον διπλάσιό του».
Το παράδοξο του σταδίου αποτελεί κριτική για την ιδέα της ταχύτητας που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι την θεωρούσαν απόλυτη αξία που εξαρτάται από την ορμή της μετατόπισης. Στο παράδοξο του σταδίου έχουμε δύο δρομείς που τρέχουν σε αντίθετη κατεύθυνση και καθώς συναντώνται ο καθένας τους έχει την αίσθηση πως ο άλλος τρέχει πολύ γρήγορα, κάτι που δεν ισχύει για έναν τρίτο που παρατηρεί ακίνητος και εκτός του σταδίου τους δύο δρομείς.
Η ταχύτητα γίνεται πλέον σχετικό μέγεθος, εξαρτώμενο από τον παρατηρητή και το πώς αυτός κινείται σε σχέση με το παρατηρούμενο.
Ο σωρίτης («νέφος»)
Σε αυτή τη σειρά των παραδόξων επιχειρείται η άρνηση της ποσότητας: