cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Γκάλσγουορθυ
Σπούδασε νομικά στο New College της Οξφόρδης και πραγματοποίησε πολλά ταξίδια σε όλο τον κόσμο, σε ένα από τα οποία γνώρισε τον Τζόζεφ Κόνραντ και συνδέθηκε φιλικά μαζί του. Το 1895 συνήψε ερωτικό δεσμό με την γυναίκα ενός εξαδέλφου του, την παντρεύτηκε ύστερα από δέκα χρόνια, μετά το διαζύγιό της, και έζησαν μαζί μέχρι τέλους.
Το πρώτο έργο που κυκλοφόρησε με το πραγματικό του όνομα ήταν Οι νησιώτες Φαρισαίοι. Το επόμενο ήταν το πρώτο βιβλίο του μυθιστορήματος-ποταμού που τον έκανε διάσημο, του Θρύλου των Φόρσαϊτ.
Πρόκειται για το χρονικό μιας πολυμελούς μεγαλοαστικής οικογένειας, με περιγραφές χαρακτήρων και περιβάλλοντος και άσκηση κοινωνικής κριτικής κυρίως ως προς την τάση πλουτισμού. Το παράδοξο με τον Γκάλσγουορθυ είναι ότι, προϊόντος του έργου του αλλάζει στάση έναντι των καταστάσεων και των ηρώων του σε σημείο μάλιστα να ταυτιστεί με τον αρχικά αντιπαθέστερο αυτών. Ούτως ή άλλως το έργο έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία : Η οικογένεια του συγγραφέα ήταν εξίσου πολυμελής, εύπορη και της αυτής κοινωνικής τάξης με τους  Φόρσαϊτ, η δε περιπέτεια με την ερωμένη και μετέπειτα γυναίκα του μεταφέρεται αρκετά πιστά στο έργο.
Εντονότερη είναι η κοινωνική κριτική που ασκείται από τον Γκάλσγουορθυ στα θεατρικά του έργα. Το Ασημένιο κουτί ασχολείται με την άνιση απόδοση δικαιοσύνης στις ανώτερες και κατώτερες τάξεις, ενώ το Strife (Πάλη) με την σύγκρουση κεφαλαίου και εργασίας. Το Justice (Δικαιοσύνη) είχε τέτοιαν απήχηση που προκάλεσε μεταρρυθμίσεις στο αγγλικό σωφρονιστικό σύστημα.
Επιλογή έργων
Μυθιστορήματα Οι τρεις πιο πάνω τριλογίες (και τα ιντερλούδια), που αποτελούν ουσιαστικά ένα μυθιστόρημα, εκδόθηκαν τόσο από τις εκδόσεις Ζουμπουλάκη (με τίτλο «Ο θρύλος των Φόρσαϊτ» / 1970, στη σειρά «Βιβλιοθήκη για όλους») σε μετάφραση Σοφίας Μαυροειδή - Παπαδάκη, Θανάση Πετσάλη - Διομήδη, Μάγδας Καϊναδά και Δημήτρη Κωστελένου, όσο και από τις εκδόσεις Πάπυρος (με τίτλο «Το χρονικό των Φόρσαϊτ» / 1971 στη σειρά «Κλασικά Παπύρου») σε μετάφραση Τασσώς Καββαδία, Α. Τασόπουλου, Ειρήνης Καλκάνη, Θ. Κακουριώτη, Αικ. Δελλαπόρτα, Μ. Παξινού, Θ. Κεσσίσογλου και Βεατρίκης Σπηλιάδη.
Θεατρικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού Ωκεανού
To Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού είναι ένας διακυβερνητικός οργανισμός που έχει ως στόχο να ενισχύσει τη συνεργασία μεταξύ των ανεξάρτητων χωρών του Ειρηνικού Ωκεανού. Ιδρύθηκε το 1971 ως το Φόρουμ του Νότιου Ειρηνικού. Το 1999, το όνομα άλλαξε σε Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού. Είναι ένας οργανισμός των χωρών της Ωκεανίας που εκτείνονται τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο των νησιωτικών χωρών του Ειρηνικού, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας. Είναι επίσημος παρατηρητής των Ηνωμένων Εθνών.
Η αποστολή του Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού είναι "να εργαστούν για την υποστήριξη των κυβερνήσεων των κρατών μελών Φόρουμ, για να ενισχύσουν την οικονομική και κοινωνική ευημερία του λαού του Νοτίου Ειρηνικού Ωκεανού με την ενθάρρυνση της συνεργασίας μεταξύ των κυβερνήσεων και των διεθνών οργανισμών, και εκπροσωπώντας τα συμφέροντα των μελών του φόρουμ με τρόπους που συμφωνήθηκε από το Φόρουμ ". Οι αποφάσεις του υλοποιούνται από Γραμματεία του Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού (PIFS), η οποία αναπτύχθηκε από το Γραφείο των Νήσων του Ειρηνικού για την Οικονομική Συνεργασία (SPEC). Καθώς και ο ρόλος της στην εναρμόνιση των περιφερειακών θέσεων σε διάφορα πολιτικά θέματα και θέματα πολιτικής, η Γραμματεία του Φόρουμ έχει τεχνικά προγράμματα οικονομικής ανάπτυξης, των μεταφορών και του εμπορίου. Ο Γενικός Γραμματέας του Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού είναι ο μόνιμος Πρόεδρος του Συμβουλίου Περιφερειακών Οργανώσεων του Ειρηνικού (CROP).
Η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία είναι οι μεγαλύτερες και πλουσιότερες από τις άλλες χώρες που απαρτίζουν το υπόλοιπο του φόρουμ, διότι ο πληθυσμός της Αυστραλίας είναι περίπου ο διπλάσιος από αυτό των άλλων 11 μελών της σε συνδυασμό, όπως και η οικονομία της είναι πάνω από πέντε φορές μεγαλύτερη. Οι στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις καθώς και το πολιτικό προσωπικό του Φόρουμ, κυρίως στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, έχουν πρόσφατα πάρει μέρος στην περιφερειακή ειρήνη και οι επιχειρήσεις σταθεροποίησης σε άλλα κράτη, ιδίως στις Νήσους Σολομώντος (2003-) και Ναούρου (2004-2009), σύμφωνα με αιγίδα Φόρουμ.
Τον Σεπτέμβριο του 2011, τα εδάφη των ΗΠΑ στην Αμερικανική Σαμόα, Γκουάμ και τις Νήσους Βόρειες Μαριάνες χορηγήθηκε το καθεστώς του παρατηρητή στο Φόρουμ.
Τον Φεβρουάριο του 2021 το Παλάου ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από το φόρουμ έπειτα από μια διαφωνία για την εκλογή του Χένρι Πούνα στη θέση του γενικού γραμματέα του φόρουμ. Ακολούθησε η ανακοίνωση της ίδιας απόφασης από τις Νήσους Μάρσαλ, το Κιριμπάτι, το Ναουρού και τις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας, κάτι που μείωσε τα μέλη του φόρουμ στα 12.
Άγιος Νίκων Μεσσηνίας
Ο Άγιος Νίκωνας είναι χωριό του δήμου Δυτικής Μάνης του νομού Μεσσηνίας, χτισμένο πάνω στον οδικό άξονα Καλαμάτας - Αρεόπολης. Η αρχική του ονομασία, Πολιάνα, έχει σλάβικες ρίζες και σημαίνει ξέφωτο, επίπεδο μέρος. Η ονομασία αυτή αποδίδεται στη φυσιολογία της περιοχής, λόγος που την έκανε να αποτελέσει βοσκότοπο προτού κατοικηθεί.
Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού Ωκεανού
Αναστολή Φίτζι
Τα νησιά Φίτζι έπαψαν να αποτελούν μέλος με απόφαση του φόρουμ στις 2 Μαΐου 2009. Έγιναν ξανά μέλος στις 22 Οκτωβρίου 2014, έπειτα από τη διεξαγωγή γενικών εκλογών.
Άγιος Νίκων Μεσσηνίας
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|200px|Τοπίο του Αγίου Νίκωνα με την ομώνυμη κορυφή Ο Άγιος Νίκων αναφέρεται για πρώτη φορά το 1618 στη στατιστική του Πέτρου Μεδίκου ως μικρός οικισμός 10 σπιτιών υπό την ονομασία Poliana di Sigo. Ως χωριό φαίνεται να δημιουργήθηκε από κατοίκους προερχόμενους από τα γειτονικά χωριά Λαγκάδα και Κουτήφαρη, ενώ κατά τα προεπαναστατικά χρόνια υπαγόταν στην καπετανία της Πλάτσας.
Το 1798 αναφέρεται από τον Μανιάτη ποιητή Νηφάκη ή Νηφάκο ως οικισμός της Έξω Μάνης, ενώ το 1805 επισκέφτηκε την Πολιάνα, κατά τη διάρκεια της περιήγησής του στον ελλαδικό χώρο, ο Άγγλος στρατιωτικός, τοπογράφος και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος μάλιστα κάνει μνεία στον οικισμό. Μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, αρκετοί κάτοικοι της Πολιάνας έλαβαν αριστεία για τη συμμετοχή τους στην Ελληνική Επανάσταση.
Η σημερινή ονομασία (Άγιος Νίκων) δόθηκε στις 30 Απριλίου του 1929 και αποδίδεται στον όσιο Νίκωνα τον Μετανοείτε ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή στα τέλη του 10ου αιώνα ως ιεροκήρυκας του Χριστιανισμού και σύμφωνα με την τοπική παράδοση βρίσκεται θαμμένος στην ευρύτερη περιοχή.
Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού Ωκεανού
Πηγές
Κατηγορία:Οικονομικές ενώσεις
Άγιος Νίκων Μεσσηνίας
Ιστορικά στοιχεία
Ο Άγιος Νίκων αποτελούσε μέχρι το 1997 ομώνυμη κοινότητα εντός των ορίων της επαρχίας Καλαμών και κατόπιν των μεταρρυθμίσεων του σχεδίου "Καποδίστριας" απετέλεσε κοινοτικό διαμέρισμα του Δήμου Λεύκτρου. Μετά τις τελευταίες διαρθρωτικές αλλαγές στον τομέα της τοπικής αυτοδιοίκησης, υπήχθη στο δήμο Δυτικής Μάνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο επίσημος πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στα 79 άτομα.
Γενικά στοιχεία
Γεωγραφικά αποτελεί το ανατολικό όριο της Δυτικής ή Έξω Μάνης, επί της επαρχιακής οδού Καλαμάτας-Αρεόπολης, ενώ απέχει 64 χιλιόμετρα από την πρώτη. Η περιοχή χαρακτηρίζεται ημιορεινή, καθώς βρίσκεται σε υψόμετρο 400 περίπου μέτρων σε δυτική πλαγιά του Ταΰγετου. Η κορυφή πάνω από το χωριό φέρει και αυτή την ονομασία Άγιος Νίκων και βρίσκεται σε υψόμετρο 1214 μ. Από το χωριό υπάρχει άποψη του Μεσσηνιακού Κόλπου, ενώ - με καθαρό τον ορίζοντα - είναι ορατές οι ανατολικές περιοχές του πρώτου άκρου της Πελοποννήσου (Κορώνη κ.ά.), τα Κύθηρα αλλά και οι βόρειες ακτές της Κρήτης (Χανιά). Η κεντρική εκκλησία είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και είναι κτίσμα του 1898.
Σημαντικές προσωπικότητες
Από τον Άγιο Νίκωνα κατάγονται οι εξής σημαίνουσες προσωπικότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Σάσων
Η Σάσων ή Σάσωνα ή Σάζενο (αλβανικά: Sazan ή Sazanit, ιταλικά: Saseno) είναι νησί της Αλβανίας, έκτασης περίπου 5,7 τ.χλμ. και χωρίς μόνιμο πληθυσμό. Η τοποθεσία του έχει στρατηγική αξία καθώς βρίσκεται στο στενό του Οτράντο και την είσοδο του Κόλπου του Αυλώνα, ενώ αποτελεί το μεγαλύτερο νησί της Αλβανίας. Κατά τον 19ο αιώνα παραχωρήθηκε στην Ελλάδα ως τμήμα των Ιονίων νήσων (τμήμα των Διαπόντιων νησιών ) με τη λήξη των Ναπολεόντειων πολέμων και την κατάλυση των κτήσεων των Βενετών, ωστόσο στις αρχές του 20ού αιώνα το απέκτησε η Αλβανία, και μετέπειτα αποτέλεσε στρατιωτική βάση τόσο για τη Σοβιετική Ένωση από το 1940 έως το 1960, όσο και για την Ιταλία και δυνάμεις του ΝΑΤΟ από τα τέλη του 1990, μετά από τις αντίστοιχες παραχωρήσεις της Αλβανίας.
Αρχαιότητα
Κατά την αρχαιότητα υπήρξαν πολλές αναφορές στο νησί, από τον Στράβωνα ο οποίος κατέγραψε στοιχεία για τον διάπλου του στενού μεταξύ του νησιού και της ξηράς, τον Πολύβιο, ο οποίος έδωσε μια σύντομη περιγραφή της περίπλου του νησιού κατά τον Β´ Μακεδονικό πόλεμο, αναφορά γίνεται και από τον Σκύλακα τον Καρυανδέα σε σχέση με την τοποθεσία του νησιού, όπως και από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, ενώ ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ανέφερε πως η νήσος ήταν ορμητήριο πειρατών.
Στο νησί φέρεται να διασώζονταν αρχαίο ελληνικό φρούριο στις αρχές του 19ου αιώνα.
Μεσαίωνας
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους το νησί αναφέρθηκε ως Ἀειρονήσιον από τον Νικήτα Χωνιάτη κατά τον 12ο αιώνα, ενώ ως Σάσων αναφέρεται στις βυζαντινές πηγές το 1439 από τον Ιωάννη Ευγενικό. Το 1279 η Σάσων κατακτήθηκε από τους Ανδηγαυούς της Νεαπόλεως, ωστόσο από το 1303 και έπειτα αναφέρεται ως Βενετική κτήση και έως τα τέλη του 15ου αιώνα φέρεται να υπήρχαν εναλλαγές στην κυριότητα του νησιού μεταξύ των Βενετών και Αλβανών. Η έναντι, δε, της ως άνω νήσου ξηρά κατά την χρονική περίοδο από το έτος 1303 έως τα τέλη του 15ου αιώνα δεν ονομαζόταν Αλβανία ούτε οι κάτοικοι της Αλβανοί, καθότι εθνοτικό φύλο με την ονομασία "Αλβανοί" δεν αναφέρονται σε γραπτά κείμενα της εποχής.
Το 1571, το νησί βρισκόταν υπό οθωμανική διοίκηση πλέον, και σύμφωνα με τα γραπτά του ιστορικού του 19ου αιώνα Παναγιώτη Αραβαντινού φέρεται να υπήρξε το ορμητήριο του Οθωμανικού στόλου κατά την πορεία του προς την ναυμαχία της Ναυπάκτου.
Νεότερη εποχή
Στα τέλη του 17ου αιώνα το νησί ήταν και πάλι υπό την κυριαρχία των Βενετών σύμφωνα με χάρτη του Βιντσέντζο Κορονέλι, ενώ στις αρχές του 19ου προσαρτήθηκε στο Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων μετά τους Ναπολεοντείους Πολέμους.
Η Αλβανία τελικά παραχώρησε τη Σάσωνα στην Ιταλία στις 2 Σεπτεμβρίου 1920, η οποία εγκατέστησε ναυτική βάση στο νησί το 1939, ενώ η αλβανική κυριαρχία επί της Σάσωνας αποκαταστάθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1947, στα πλαίσια των μεθοριακών μεταβολών μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Για αρκετά χρόνια έπειτα, η Σάσων αποτέλεσε σοβιετική στρατιωτική βάση στη Μεσόγειο, μετά από συμφωνία της αλβανικής κομμουνιστικής κυβέρνησης με τη Σοβιετική Ένωση.
Από το 1998, ενώ το νησί εξακολουθεί να αποτελεί τμήμα της αλβανικής επικράτειας, η Ιταλία φέρεται να έχει αποκτήσει δικαιώματα χρήσης μετά από χρηματικό αντίτιμο που κατέβαλε στην Αλβανία. Το νησί πρόσφατα χρησιμοποιούνταν και ως τόπος εκπαίδευσης των βρετανικών ειδικών δυνάμεων, ενώ φέρεται να συνέβη ατύχημα κατά την εκπαίδευση τους το 2014, μετά από εισπνοή δηλητηριωδών αερίων τα οποία ήταν πιθανώς κατάλοιπα της σοβιετικής στρατιωτικής παρουσίας στο νησί.
Το 2015, σύμφωνα με τις τουριστικές αρχές της Αλβανίας υπήρχαν σχέδια για την τουριστική ανάπτυξη και ανάδειξη του νησιού παρά το έντονα στρατικοποιημένο παρελθόν του, και από τον Ιούλιο του 2015 επιτρέπεται η επίσκεψη από το κοινό.
Σήμερα, το νησί θεωρείται από πολλούς ακόμη ως νησί των Διαποντίων βορειοδυτικά της Κέρκυρας.
Βιοποικιλότητα
Στο νησί διαβιούν 7 είδη αμφιβίων, εκ των οποίων τα 3 θεωρούνται σπάνια (όπως ο Αβλέφαρος), καθώς και 15 είδη ερπετών, με τα 13 να είναι σπάνια, ενώ δεν υπάρχουν καθόλου οχιές σε αντίθεση με τον Αυλώνα και τις γύρω ηπειρωτικές περιοχές.
Κλίμα
Το κλίμα του νησιού είναι υποτροπικό, έχοντας θερμούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια, κάτι ασυνήθιστο για την ευρύτερη περιοχή. Τον Αύγουστο του 2002 αναφέρθηκε η εμφάνιση σίφωνα κοντά στο νησί.
Αφιερώματα
Σύντομα μετά την παραχώρηση του νησιού από την Ελλάδα στην Αλβανία, το 1915 διαδραματίστηκε στο θέατρο του Φαλήρου στην Αθήνα το θεατρικό έργο του Σπυρίδωνα Σαμάρα με τίτλο Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΗΣ ΣΑΣΣΩΝ, ένα τρίπρακτο κωμικό μελόδραμα με θέμα τις ερωτικές περιπέτειες μιας Αμερικανίδας πριγκίπισσας και ενός Ηπειρώτη νεαρού, με τη σύνθεση του λιμπρέτου να έχει γίνει από τον Πολύβιο Δημητρακόπουλο και τον Νικόλαο Λάσκαρη. Το έργο προβλήθηκε και πάλι το 1957 και το 2016.
Το 1923 η Ιταλία εξέδωσε μια σειρά 8 γραμματοσήμων με την απεικόνιση του Βίκτορος Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας και τη σφραγίδα με την ιταλική ονομασία του νησιού (Saseno) για χρήση από τις ιταλικές αρχές στο νησί.
Επιχείρηση ηλιοτρόπιο
Η Επιχείρηση Ηλιοτρόπιο ήταν η πρώτη επιχείρηση των γερμανικών στρατευμάτων σε αφρικανικό έδαφος. Πραγματοποιήθηκε από την 5η Ελαφριά Μεραρχία και την 5η Μεραρχία Πάντσερ, που μόλις είχαν φτάσει για να ενισχύσουν τη 10η Ιταλική Στρατιά που είχε καταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά στην Επιχείρηση Πυξίδα (9 Δεκεμβρίου 1940 - 9 Φεβρουαρίου 1941). Κάτω από τις διαταγές του ταξίαρχου Έρβιν Ρόμελ οι Γερμανοί κατάφεραν με σχετική ευκολία να απωθήσουν τους Βρετανούς (εκτός από την 9 Αυστραλιανή Μεραρχία στο Τομπρούκ) στην Αίγυπτο ξεκινώντας έναν πόλεμο δύο ετών γνωστό ως Πόλεμο Της Δυτικής Ερήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Βόρεια Αφρική
Ρόμπερτ Έντερ
Ο σερ Ρόμπερτ Έντερ (αγγλ. Sir Robert Adair, 1763-1855) υπήρξε Άγγλος διπλωμάτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1763. Ήταν συγγενής και κομματικός σύντροφος του Τσαρλς Τζέιμς Φοξ. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια του Ουέστμινστερ και Γκαίτινγκεν. Με την έκρηξη της Γαλλικής επανάστασης πήγε στη Ρωσία και έμεινε εκεί μέχρι το 1802. Επέστρεψε στην πατρίδα του και έγινε μέλος του κοινοβουλίου. Το 1806 πήγε με αποστολή στη Βιέννη. Το 1808 έγινε απεσταλμένος στην Κωνσταντινούπολη, όπου διέμεινε μέχρι το 1809. Αδιαπραγμάτευσε τη σύνευξη των Δαρδανελίων. Το 1831 πήγε με αποστολή στις Βρυξέλλες. Εξέδωσε τα απομνημονεύματά του σε πολλούς τόμους.
Απεβίωσε στις 3 Οκτωβρίου 1855 στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες
Ολυμπιακό μετάλλιο
thumb|239x239px|Χάλκινο μετάλλιο των [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1980|Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1980.]] Το Ολυμπιακό Μετάλλιο είναι το έπαθλο που δίνεται κατά την επίσημη τελετή βράβευσης, στους αθλητές με την καλύτερη αγωνιστική επίδοση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σήμερα, υπάρχουν τρεις κατηγορίες μεταλλίων: το χρυσό, που δίνεται στον πρώτο, το αργυρό, που δίνεται στον δεύτερο και το χάλκινο, που δίνεται στον τρίτο νικητή.
Στοιχεία
Από τους αγώνες του 1928 που διεξήχθησαν στο Άμστερνταμ ως και τους αγώνες της Μελβούρνης το 1956, καθιερώθηκε στην μία όψη του μεταλλίου το σχέδιο που δημιουργήθηκε από τον φλωρεντινό γλύπτη Τζουζέπε Κασσιόλι (Giuseppe Cassioli) και που εγκρίθηκε ύστερα από διαγωνισμό από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Η άλλη πλευρά ανήκε εικαστικά, στη διοργανώτρια χώρα. Στη συνέχεια, το σχέδιο του Κασσιόλι χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές μετά από μετατροπές, αλλά δόθηκε η ελευθερία στις χώρες και να το αλλάξουν.
Σημαντική τροποποίηση στο σχεδιασμό, πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια των αγώνων της Αθήνας το 2004 όταν και άλλαξε το χαρακτηριστικό ρωμαϊκό αμφιθέατρο του Κασσιόλι με ένα αρχαίο ελληνικό, που διατηρήθηκε και στα επόμενα Ολυμπιακά μετάλλια. Στους αγώνες του 2008, τα μέταλλα των νικητών είχαν αναμειχθεί με νεφρίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεταλλια Κατηγορία:Αθλητικά βραβεία
Γιαν Σματς
Ηγήθηκε μιας μονάδας των Μπόερς (ορθή προφορά: Μπουρς) στον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς, ενώ κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ηγήθηκε του νοτιοαφρικανικού στρατού κατά της Γερμανίας, καταλαμβάνοντας τη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική και διοικώντας τον βρετανικό στρατό στη Γερμανική Ανατολική Αφρική. Από το 1917 ως το 1919 συμμετείχε στο βρετανικό πολεμικό υπουργικό συμβούλιο, όπου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση της πολεμικής αεροπορίας, της μελλοντικής RAF. Ο Σματς έγινε Στρατάρχης του βρετανικού στρατού το 1941 και συμμετείχε και πάλι στο βρετανικό πολεμικό υπουργικό συμβούλιο υπό τον Ουίνστον Τσώρτσιλ. Υπήρξε ο μόνος άνθρωπος που υπέγραψε αμφότερες τις συνθήκες που τερμάτισαν τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οικογένεια, πρώτα χρόνια, σπουδές
thumb|225px|Ο Γιάκομπους και η Καταρίνα Σματς το 1893 Ο Γιαν Σματς γεννήθηκε το 1870 στο οικογενειακό αγρόκτημα, στο Ρίμπηκ Βες (Riebeek West), κοντά στο Μάλμσμπερυ, στην τότε βρετανική Αποικία του Ακρωτηρίου. Οι γονείς του, Γιάκομπους και Καταρίνα Σματς, ήταν εύποροι παραδοσιακοί αγρότες Αφρικάνερς (απόγονοι Ολλανδών εποίκων), που έχαιραν μεγάλης εκτιμήσεως στην περιοχή.
Ο Γιαν ήταν ήσυχο και ευαίσθητο παιδί, με ισχυρή τάση προς τις μοναχικές επιδιώξεις. Συχνά απομακρυνόταν μόνο του εξερευνώντας τη γύρω ύπαιθρο, και η αγάπη του για τη φύση τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. Ως ο δεύτερος γιος της οικογένειας, το έθιμο υπαγόρευε ότι θα έμενε να εργάζεται στο αγρόκτημα, καθώς μία πλήρης εκπαίδευση συνήθως ήταν προνόμιο μόνο του πρωτότοκου γιου. Ωστόσο, το 1882, όταν ο Γιαν ήταν 12 ετών, ο μεγαλύτερος αδελφός του πέθανε, οπότε ο Γιαν στάλθηκε στο σχολείο στη θέση του. Παρά την καθυστερημένη του έναρξη, πραγματοποίησε ταχεία πρόοδο και σε 4 χρόνια έφθασε στην ίδια τάξη με τους συνομηλίκους του και σε ηλικία 16 ετών εγγράφηκε στο Κολέγιο Βικτόρια (το σημερινό Πανεπιστήμιο του Στέλενμπος).
Στο Στέλενμπος έμαθε την κανονική ολλανδική γλώσσα, αλλά και τη γερμανική και την αρχαία ελληνική, και βυθίστηκε στη μελέτη της κλασικής λογοτεχνίας. Η βαθιά παραδοσιακή του ανατροφή και το σοβαρό παρουσιαστικό του συνέτειναν στο να μη δημιουργήσει αρκετούς φίλους ανάμεσα στους συμφοιτητές του. Ωστόσο, αποφοίτησε από τους πρώτους στο έτος του, το 1891. Μόνο τον τελευταίο χρόνο στο Στέλενμπος ο Σματς άρχισε να γίνεται λιγότερο ντροπαλός και επιφυλακτικός με τους άλλους, και τότε γνώρισε την Ίση Κρίγε (Isie Krige), με την οποία αργότερα θα παντρεύονταν.
Αποφοιτώντας, ο Σματς κέρδισε την υποτροφία Ebden για σπουδές στην Ευρώπη. Αποφάσισε να πάει στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ στη Μεγάλη Βρετανία για να σπουδάσει νομική, αλλά εκεί αντιμετώπισε δυσκολίες προσαρμογής και νοσταλγία για την πατρίδα του, ενώ ανησυχούσε και για το οικονομικό ζήτημα, καθώς η μικρή υποτροφία του ήταν ανεπαρκής για να καλύπτει εντελώς τα έξοδά του. Τότε τον βοήθησε ένας φίλος του από το Κολέγιο Βικτόρια, ο καθηγητής J.I. Marais, στέλνοντάς του ως απάντηση στην επιστολή του μία επιταγή με σημαντικό ποσό και την παράκληση να μη διστάσει να τον ειδοποιήσει αν ποτέ βρισκόταν σε ανάγκη.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Κέιμπριτζ, ο Σματς βρήκε χρόνο να μελετήσει ποικίλα άλλα θέματα εκτός από τα νομικά, μάλιστα έγραψε κι ένα βιβλίο με τίτλο Ουώλτ Ουίτμαν: Μία μελέτη στην εξέλιξη της προσωπικότητας, που πάντως έμεινε αδημοσίευτο μέχρι το 1973.
Το 1894 ο Σματς πέρασε τις εξετάσεις των Δικηγορικών Συλλόγων Αγγλίας και Ουαλλίας (Inns of Court), ενώ το Κολέγιο Κράιστ του προσέφερε θέση στη Νομική Σχολή. Ωστόσο, ο Σματς απαρνήθηκε μία δυνητικά διακεκριμένη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Τον Ιούνιο του 1895 επέστρεψε στην πατρίδα του, απόφασισμένος να ζήσει πια εκεί.
Ανάμιξη με την πολιτική
Ο Σματς άρχισε να εξασκεί τη νομική στο Κέιπ Τάουν, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία, οπότε άρχισε να κλίνει όλο και περισσότερο προς την πολιτική και τη δημοσιογραφία, αρθρογραφώντας για τους Cape Times. Ενδιαφέρθηκε για την προοπτική μιας ενωμένης ανεξάρτητης Νότιας Αφρικής, και έγινε μέλος του κόμματος Afrikaner Bond (Ένωση των Αφρικάνερ). Ο πατέρας του έτυχε να γνωρίζει τον αρχηγό τους, τον Γιαν Χέντρικ Χόφμεϋρ, ο οποίος με τη σειρά του συνέστησε τον Γιαν Σματς στον Σέσιλ Ρόουντς, ιδιοκτήτη της εταιρείας ορυχείων De Beers και μέλος του κόμματος, ο οποίος τον προσέλαβε ως νομικό σύμβουλο.
Αλλά όταν ο Ρόουντς διοργάνωσε την Επιδρομή του Τζέιμσον το 1895–1896, ο Σματς εξοργίστηκε. Αισθανόμενος προδομένος από τον εργοδότη και πολιτικό του μέντορα, παραιτήθηκε από την De Beers και την πολιτική ζωή. Μετακόμισε στην πρωτεύουσα της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας του Τράνσβααλ, την Πρετόρια, όπου διορίσθηκε εισαγγελέας.
Μετά την Επιδρομή του Τζέιμσον οι σχέσεις μεταξύ των Βρετανών και των Αφρικάνερς είχαν επιδεινωθεί σταθερά. Το 1898 ο πόλεμος φαινόταν πια στον ορίζοντα. Ο πρόεδρος του Ελεύθερου Κράτους της Οράγγης Μαρτίνους Στάυν ζήτησε τη διεξαγωγή ενός συνεδρίου ειρήνης στο Μπλουμφοντέιν για την εξομάλυνση των διαφωνιών. Με άριστη γνώση των Βρετανών, ο Σματς ανέλαβε τον έλεγχο της αντιπροσωπείας του Τράνσβααλ. Ο επικεφαλής της βρετανικής αντιπροσωπείας Άλφρεντ Μίλνερ αντέδρασε στην κυριαρχία του Σματς και η σύγκρουση μεταξύ των δύο τους οδήγησε στην αποτυχία του συνεδρίου, αφήνοντας έτσι ανοικτό τον δρόμο προς τον πόλεμο.
Κλίντον Χιλ
Ο Κλίντον Χιλ (αγγλικά: Clinton J. Hill),(4 Ιανουαρίου,1932) είναι πρώην ειδικός πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, και συγγραφέας. Υπηρέτησε επί 17 συναπτά έτη ως πράκτορας κοντά σε πέντε Αμερικανούς Προέδρους ξεκινώντας το 1958 με τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και καταλήγοντας το 1975 με τον Τζέραλντ Φορντ.
Ο Κλίντον Χιλ είναι ευρέως γνωστός ως ο πράκτορας που στις 22 Νοεμβρίου 1963 πήδησε πάνω στην προεδρική λιμουζίνα την στιγμή της δολοφονίας του Τζον Φ. Κένεντι, για να προστατέψει τον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο αλλά και την Πρώτη Κυρία Τζάκι Κένεντι από τους πυροβολισμούς που έπεφταν εκείνη την στιγμή.
Γιαν Σματς
Ο Πόλεμος των Μπόερς
Για να τερματίσει τη σύγκρουση, ο Σματς αναζήτησε να καταλάβει ένα σημαντικό στόχο, την κωμόπολη του τότε πλουσιότερου ορυχείου χαλκού στον κόσμο, την Οκιέπ. Με την κατά μέτωπο επίθεση να είναι αδύνατη, ο Σματς γέμισε ένα τρένο με εκρηκτικά και το έσπρωξε στην κατηφόρα προς την πόλη. Παρά την αποτυχία του εγχειρήματος αυτού, οι αμυνόμενοι κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με έναν έξυπνο αντίπαλο, που θα έκανε τα πάντα για να νικήσει. Μαζί με την αποτυχία των Βρετανών να τελειώσουν τον πόλεμο στο Τράνσβααλ, οι επιτυχίες του Σματς συνετέλεσαν στο να τους οδηγήσουν στην πρόταση για ανακωχή και σύγκληση διασκέψεως ειρήνης στο Φερήνεχιν.
Κλίντον Χιλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι
Γιαν Σματς
Ο Πόλεμος των Μπόερς
Πριν τη διάσκεψη αυτή, ο Σματς συνάντησε τον στρατηγό Κίτσενερ, με τον οποίο συζήτησαν τους όρους μιας συνθήκης ειρήνης. Στη συνέχεια ο Σματς είχε ηγετικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους αντιπροσώπους από όλες τις ανταρτικές ομάδες από την Οράγγη και εκείνες από το Τράνσβααλ (Μάιος 1902). Παρότι παραδεχόταν ότι, από καθαρώς στρατιωτικής απόψεως, ο πόλεμος μπορούσε να συνεχισθεί, ο Σματς τόνισε τη σημασία τού να μη θυσιαστεί ο άμαχος λαός των Αφρικάνερ για την πλήρη ανεξαρτησία τους. Γνώριζε ότι περισσότερες από 20 χιλιάδες γυναικόπαιδα είχαν πεθάνει ήδη στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του εχθρού. Πίστευε ότι θα ήταν εγκληματικό να συνεχίσουν τον πόλεμο χωρίς τη βεβαιότητα μιας βοήθειας από κάπου αλλού και διακήρυξε: «Σύντροφοι, αποφασίσαμε να κρατήσουμε μέχρι τέλους. Ας αναγνωρίσουμε τώρα σαν άντρες ότι αυτό το τέλος έχει έλθει για εμάς, σε μία πιο πικρή μορφή από αυτή που θα πιστεύαμε ποτέ». Οι προτάσεις του ήταν αντιπροσωπευτικές της διασκέψεως, τα μέλη της οποίας ψήφισαν 54 προς 6 υπέρ της ειρήνης. Οι αντιπρόσωποι των κυβερνήσεων των Μπόερς συναντήθηκαν με τον λόρδο Κίτσενερ και στις 31 Μαΐου 1902, οι πρόεδροι των Μπόερς Σαλκ Βίλεμ Μπούργερ και Κρίστιαν ντε Βετ υπέγραψαν τη συνθήκη ειρήνης, ακολουθούμενοι από τα μέλη των κυβερνήσεών τους.
Στο βρετανικό Τράνσβααλ
Με το τέλος της θητείας του, ο Μίλνερ αντικαταστάθηκε στη θέση του Υπάτου Επιτρόπου από τον μετριοπαθέστερο Κόμη Σέλμπορν. Ο Σματς διείδε την ευκαιρία και παρότρυνε τον Μπότα να πείσει το βρετανικό Κόμμα των Φιλελευθέρων να υποστηρίξει τα αιτήματα του Χετ Φολκ. Η τακτική απέδωσε όταν η κυβέρνηση του Συντηρητικού Κόμματος του Άρθουρ Μπάλφουρ κατέρρευσε τον Δεκέμβριο του 1905. Οι Σματς και Μπότα ταξίδεψαν στο Λονδίνο, όπου διαπραγματεύθηκαν πλήρη αυτοδιοίκηση για το Τράνσβααλ. Χρησιμοποιώντας ως εργαλείο το ακανθώδες πολιτικό ζήτημα των Ασιατών εργατών («κούληδων»), έπεισαν τον Βρετανό πρωθυπουργό Χένρυ Κάμπελ-Μπάνερμαν και μαζί του το υπουργικό συμβούλιο και το κοινοβούλιο.
Ολόκληρο το 1906 ο Σματς εργάσθηκε για τη συγγραφή ενός νέου συντάγματος για το Τράνσβααλ και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έγιναν εκλογές για το κοινοβούλιο του Τράνσβααλ. Παρά τη φυσική του εσωστρέφεια (ήταν κτυπητή η αντίθεσή του με τον εκδηλωτικό Μπότα), ο Σματς πέτυχε μία άνετη νίκη στην περιφέρεια του Βόντερμπουμ, κοντά στην Πρετόρια. Αυτή θα ήταν η πρώτη από τις πολλές πολιτικές του νίκες, με το κόμμα να κυριαρχεί παντού και τον Μπότα να σχηματίζει κυβέρνηση. Σε ανταμοιβή των αγώνων του, ο Σματς ανέλαβε δύο θέσεις στην κυβέρνηση: αυτή του «αποικιακού υπουργού» και αυτή του υπουργού παιδείας.
Ο Σματς αποδείχθηκε αποτελεσματικός υπουργός, παρότι αντιλαϊκιστής. Ως υπουργός παιδείας, ήρθε σε σύγκρουση με την προτεσταντική Εκκλησία, της οποίας ήταν κάποτε αφοσιωμένος πιστός και η οποία ζητούσε να διδάσκονται οι αρχές του καλβινισμού στα σχολεία. Ως «αποικιακός υπουργός» πάλι, αντιτέθηκε σε ένα κίνημα υπέρ των ίσων δικαιωμάτων για τους εργάτες από τη νότια Ασία, τού οποίου ηγείτο ο δικηγόρος Μοχάντας Κ. Γκάντι.
Κατά την περίοδο της αυτοδιοικήσεως του Τράνσβααλ, κανένας δεν μπορούσε να αποφύγει την κυρίαρχη πολιτική συζήτηση των ημερών εκείνων: την ένωση της Νότιας Αφρικής σε ένα κράτος. Από την επικράτηση των Βρετανών και μετά, ήταν η αναπόφευκτη συνέχεια, αλλά χρειαζόταν μία απόφαση για το ποιο είδος χώρας ήταν το πλέον κατάλληλο. Ο Σματς προτιμούσε ένα ενιαίο κράτος, συγκεντρωτικό και όχι ομοσπονδιακό, με όλη την εξουσία επικεντρωμένη στην πρωτεύουσα (πρότεινε την Πρετόρια), με την αγγλική ως τη μόνη επίσημη γλώσσα. Για να ενισχύσει την αποδοχή του οράματός του, συνεκάλεσε μία συνταγματική συνέλευση στο Ντέρμπαν, τον Οκτώβριο του 1908.
Εκεί ο Σματς αντιμετώπισε μία σκληρή αντιπροσωπεία από την Αποικία του Οράγγη, που αρνήθηκε όλες τις προτάσεις του. Ο Σματς είχε προβλέψει αυτή την αντιπολίτευση και προσάρμοσε τις δικές του θέσεις ανάλογα. Υποχώρησε στα θέματα της τοποθεσίας της πρωτεύουσας και του δικαιώματος ψήφου, αλλά παρέμεινε σταθερός στη θεμελιώδη δομή του κράτους. Μετά από πολλές εβδομάδες, οι ηγέτες της Οράγγης άρχισαν να βλέπουν έναν τελικό συμβιβασμό απαραίτητο ώστε να εξασφαλίσουν τις υποχωρήσεις του Σματς. Συμφώνησαν στο δικό του προσχέδιο νοτιοαφρικανικού Συντάγματος, που γρήγορα προσυπογράφηκε από τις νοτιοαφρικανικές αποικίες. Στη συνέχεια, οι Σματς και Μπότα το πήραν στο Λονδίνο, όπου πέρασε από το κοινοβούλιο και τού δόθηκε η βασιλική έγκριση από τον Εδουάρδο Ζ΄ τον Δεκέμβριο του 1909.
Οι Παλιοί Μπόερς
Είχε γεννηθεί πια η Ένωση της Νότιας Αφρικής και οι Αφρικάνερς είχαν το κλειδί για την πολιτική εξουσία σε αυτή, ως η πλειοψηφία του εκλογικού της σώματος. Παρά το ότι ο Μπότα διορίσθηκε ως ο πρώτος πρωθυπουργός του νέου κράτους, ο Σματς έγινε «πολυϋπουργός», παίρνοντας τρία υπουργεία-κλειδιά: των Εσωτερικών, των Ορυχείων και της Εθνικής Αμύνης. Χωρίς αμφιβολία, ο Σματς ήταν ο δεύτερος πιο ισχυρός άνθρωπος στη Νότια Αφρική. Για να παγιώσουν την κυριαρχία τους στη νοτιοαφρικανική πολιτική σκηνή, οι Αφρικάνερς ενώθηκαν σχηματίζοντας το «Νοτιοαφρικανικό Κόμμα».
Η αρμονία και η συνεργασία ωστόσο έληξαν γρήγορα. Ο Σματς επικρίθηκε για τις υπερεξουσίες του και έγινε ανασχηματισμός. Ο Σματς έχασε τα υπουργεία Εσωτερικών και Ορυχείων, αλλά πήρε αυτό της Εθνικής Οικονομίας. Ακόμα και αυτό ήταν πολύ για τους αντιπάλους του: Στο συνέδριο του κόμματος το 1913, οι «Παλιοί Μπόερς» (Χέρτσογκ, Στάυν, Ντε Βετ) κάλεσαν τους Μπότα και Σματς να παραδώσουν την εξουσία. Οι δυο τους μόλις που κατάφεραν να πάρουν ψήφο εμπιστοσύνης και τότε οι «Παλιοί Μπόερς» παραιτήθηκαν από το κόμμα.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|250px|Κατά τον [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Σματς (δεξιά) και ο Μπότα υπήρξαν αξιωματικοί του Βρετανικού Στρατού.]] Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Σματς ίδρυσε την «Αμυντική Δύναμη της Ενώσεως». Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να καταπνίξει την Εξέγερση του Μάριτς κατά της βρετανικής κυριαρχίας, κάτι που είχε επιτευχθεί μέχρι τον Νοέμβριο του 1914. Στη συνέχεια, Σματς και Μπότα οδήγησαν τον νοτιοαφρικανικό στρατό μέσα στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική, την οποία και κατέλαβαν. Το 1916 ο στρατηγός Σματς τέθηκε επικεφαλής και της κατακτήσεως της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής. Ο συνταγματάρχης J.H.V. Crowe που διεύθυνε το πυροβολικό στην Ανατολική Αφρική υπό την ηγεσία του, έγραψε ένα σχετικό βιβλίο με τίτλο «Η εκστρατεία του Στρατηγού Σματς στην Ανατολική Αφρική» το 1918. Ο Σματς προάχθηκε σε «προσωρινό αντιστράτηγο» στις 18 Φεβρουαρίου 1916.
Παρά το ότι η εκστρατεία στην Ανατολική Αφρική πήγε αρκετά καλά, οι γερμανικές δυνάμεις δεν εξουδετερώθηκαν και ο Σματς επικρίθηκε από τον συνταγματάρχη Ρίτσαρντ Μάινερτσχάγκεν, επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών του, για το ότι απέφευγε τις κατά μέτωπο επιθέσεις, οι οποίες κατ' αυτόν θα είχαν μικρότερο κόστος από τις ασυνεχείς κινήσεις πλευροκοπήσεως, που επεμήκυναν την εκστρατεία, με αποτέλεσμα χιλιάδες στρατιώτες της Ενώσεως να πεθάνουν από τροπικές ασθένειες. Ο Μάινερτσχάγκεν πίστευε ότι ο Χόρας Σμιθ-Ντόριεν (που είχε σώσει τον βρετανικό στρατό κατά την υποχώρηση από τη Μονς), η αρχική επιλογή για επικεφαλής της εκστρατείας, θα είχε γρήγορα νικήσει τον Γερμανό αρχηγό, συνταγματάρχη (αργότερα στρατηγό) Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ. Για τον Σματς, ο Μάινερτσχάγκεν έγραψε: «Ο Σματς έχει κοστίσει στους Βρετανούς εκατοντάδες χιλιάδες ζωές και πολλά εκατομμύρια λίρες με τη διστακτικότητά του... ... Δεν υπήρξε στρατιωτικός με ταχεία κρίση στις σημαντικές αποφάσεις. Υπήρξε ιδιοφυής πολιτικός, αλλά όχι στρατιωτικός.» Ο Σματς πάντως προάχθηκε σε επίτιμο αντιστράτηγο «για διακεκριμένη υπηρεσία στο πεδίο», την 1η Ιανουαρίου 1917.
Στις αρχές του 1917 ο Σματς ταξίδεψε στο Λονδίνο μετά από πρόσκληση να συμμετάσχει στο βρετανικό πολεμικό υπουργικό συμβούλιο και την Επιτροπή Πολιτικής του Πολέμου από τον Ντέιβιντ Λόυντ Τζωρτζ. Ο Σματς αρχικώς συνέστησε ανανέωση των επιθέσεων στο δυτικό μέτωπο και μία πολιτική φθοράς, από φόβο μήπως με τη ρωσική επιθυμία για ειρήνευση, η Γαλλία ή η Ιταλία μπουν στον πειρασμό να συνάψουν ξεχωριστά ειρήνη. Ο Βρετανός πρωθυπουργός επιθυμούσε έναν διοικητή «τού τύπου που εφορμά» για τη Μέση Ανατολή ως τον διάδοχο του Άρτσιμπαλντ Μάρεϋ, αλλά ο Σματς αρνήθηκε τη διοίκηση εκτός αν του υπόσχονταν τα μέσα για μία αποφασιστική νίκη, και συμφώνησε με τον Γουίλιαμ Ρόμπερτσον ότι οι δεσμεύσεις στο δυτικό μέτωπο δεν δικαιολογούσαν σοβαρή επιχείρηση για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ. Στη θέση του διορίσθηκε ο Άλενμπυ. Ωστόσο, όπως συνέβη και με άλλα μέλη του συμβουλίου, η προσήλωση του Σματς στις επιχειρήσεις στο δυτικό μέτωπο κλονίσθηκε από την Τρίτη Μάχη της Υπρ.
Το 1917, μετά από τις γερμανικές αεροπορικές επιδρομές και την πίεση του Τζων Φρεντς, ο Σματς έγραψε μία επισκόπηση των βρετανικών αεροπορικών δυνάμεων, που είναι γνωστή ως «Αναφορά Σματς», με τη βοήθεια του στρατηγού Ντέιβιντ Χέντερσον. Η αναφορά οδήγησε στη θεώρηση των αεροπορικών δυνάμεων ως ξεχωριστών, με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας (RAF)
Στα μέσα Ιανουαρίου του 1918, ο Λόυντ Τζωρτζ σκεπτόταν να διορίσει τον Σματς ως γενικό διοικητή όλων των χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων που πολεμούσαν τους Τούρκους, ο οποίος θα ανέφερε απευθείας στο πολεμικό υπουργικό συμβούλιο και όχι στον Ρόμπερτσον. Στις αρχές του 1918 ο Σματς στάλθηκε στην Αίγυπτο για διαβουλεύσεις με τον Άλενμπυ και την προετοιμασία μεγάλων επιχειρήσεων στο θέατρο αυτό. Ωστόσο, πριν από την αναχώρησή του, μαθαίνοντας τις υπερβολικές εκτιμήσεις του Ρόμπερτσον για τις απαιτούμενες ενισχύσεις, απαίτησε την απαλλαγή του Ρόμπερτσον από τα καθήκοντά του. Ο Άλενμπυ συνεργάσθηκε με τον Σματς στην ανάπτυξη σχεδίων που προέβλεπαν, με την ενίσχυση τριών μεραρχιών από τη Μεσοποταμία, να προελάσουν μέχρι τη Χάιφα ως τον Ιούνιο και να φθάσουν στη Δαμασκό ως το φθινόπωρο, με την ταχύτητα της προελάσεως να περιορίζεται κυρίως από την ανάγκη κατασκευής νέων σιδροδρομικών γραμμών. Αυτά τα σχέδια έθεσαν τα θεμέλια για την επιτυχημένη επίθεση του Άλενμπυ αργότερα το 1918.
Καθώς και οι περισσότεροι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και ο Σματς θεωρούσε ότι οι Αμερικανικές Εκστρατευτικές Δυνάμεις δεν διέθεταν την κατάλληλη ηγεσία και εμπειρία ώστε να είναι αποτελεσματικές σε σύντομο χρόνο. Υπεστήριξε έτσι τη συγχώνευσή τους με τις αγγλικές και γαλλικές δυνάμεις. Ειδικότερα, δεν εμπιστευόταν καθόλου τα ηγετικά προσόντα του στρατηγού Τζων Πέρσινγκ, και έφθασε να γράψει μία εμπιστευτική επιστολή στον Λόυντ Τζωρτζ προτείνοντας την απαλλαγή του Πέρσινγκ από τα καθήκοντά του και την ανάθεση της διοικήσεως των αμερικανικών δυνάμεων σε κάποιον με «περισσότερη εμπιστοσύνη, όπως τον εαυτό του», μία ενέργεια που τον κατέστησε αντιπαθή στους Αμερικανούς όταν διέρρευσε.
Επιστροφή στην πολιτική
Οι Σματς και Μπότα υπήρξαν σημαντικοί διαπραγματευτές στη Σύνοδο Ειρήνης των Παρισίων. Αμφότεροι ευνοούσαν μία επανασυμφιλίωση με τη Γερμανία και την καταβολή εκ μέρους της περιορισμένων πολεμικών επανορθώσεων. Ο Σματς υπερασπίσθηκε την ιδέα μιας ισχυρής Κοινωνίας των Εθνών, αλλά δεν εισακούσθηκε. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών έδινε στη Νότια Αφρική μία εντολή «Τάξεως C» επί της γερμανικής Νοτιοδυτικής Αφρικής (της σημερινής Ναμίμπια), την οποία η Ν. Αφρική κατείχε από τότε μέχρι το 1990, ωστόσο ο Σματς απογοητεύθηκε, καθώς πρόσμενε την επίσημη ενσωμάτωσή της στη Νότια Αφρική. Ο Σματς, όπως και ο Αυστραλός πρωθυπουργός Μπίλυ Χιουζ, φοβόταν την αυξανόμενη ισχύ της Ιαπωνίας. Η πρώην Γερμανική Ανατολική Αφρική χωρίστηκε σε τρία εδάφη υπό εντολή: τη Ρουάντα, το Μπουρούντι και την Ταγκανίκα. Για την τελευταία, ένα από τα ονόματα που προτάθηκαν ήταν «Σματσλάνδη» (Smutsland), προς τιμή του Σματς.
Μετά τη σύνοδο, ο Σματς επέστρεψε στη νοτιοαφρικανική πολιτική σκηνή. Με τον θάνατο του Μπότα το 1919, εκλέχθηκε πρωθυπουργός της χώρας και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι την ήττα-σοκ το 1924 από το Εθνικόν Κόμμα.
Ευρισκόμενος στη Βρετανία για ένα Αυτοκρατορικό Συνέδριο τον Ιούνιο του 1920, ο Σματς πήγε στην Ιρλανδία, όπου συνάντησε τον Έιμον ντε Βαλέρα για να βοηθήσει σε μία ανακωχή και στη σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας ανάμεσα στη Βρετανία και τους Ιρλανδούς εθνικιστές. Επεχείρησε να πείσει τους Ιρλανδούς να δεχθούν μία αυτονομία υπό τη βρετανική κυριαρχία (Ντομίνιον), όπως ήταν τότε η Ένωση της Νότιας Αφρικής και η Αυστραλία.
Για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1930 ο Σματς ήταν υποστηρικτής του εξευμενισμού της Γερμανίας. Τον Δεκέμβριο του 1934 είπε σε ομιλία του στο Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων, το Τσάθαμ Χάουζ: "«Πώς μπορεί το σύμπλεγμα κατωτερότητας που διακατέχει και, φοβάμαι, δηλητηριάζει τον νου και την ψυχή της Γερμανίας, να αφαιρεθεί; Υπάρχει μόνον ένας τρόπος και αυτός είναι να αναγνωρίσουμε την πλήρη ισότητά της με τα άλλα κράτη, και να το πράξουμε με ειλικρίνεια και χωρίς επιφυλάξεις... Ενώ κάποιος κατανοεί τους φόβους της Γαλλίας, δεν μπορεί παρά να αισθανθεί συμπάθεια για τη Γερμανία στη φυλακή της κατωτερότητας στην οποία παραμένει ακόμα, 16 χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου. Η συνέχιση της ισχύος του καθεστώτος των Βερσαλλιών για αυτή μετατρέπεται σε προσβολή της ευρωπαϊκής συνειδήσεως και κίνδυνος για τη μελλοντική της ειρήνη... Η δικαιοσύνη με κάθε της έννοια καλεί για την ειλικρινή αναθεώρηση της καταστάσεως. Αλλά και η συνήθης σύνεση την καθιστά επιτακτική. Ας θραύσουμε αυτά τα δεσμά και ας ελευθερώσουμε την κατατργεμένη από συμπλέγματα ψυχή με τίμιο ανθρώπινο τρόπο, και η Ευρώπη θα θερίσει πλούσια ανταμοιβή σε όρους ηρεμίας, ασφαλείας και ευημερίας.»"
Ολισμός και φιλοσοφικό έργο
Ο Σματς εισήγαγε την έννοια του ολισμού στη φιλοσοφία, τον οποίο όρισε ως τον «θεμελιώδη παράγοντα που λειτουργεί προς τη δημιουργία ολοτήτων στο Σύμπαν» στο βιβλίο του Ολισμός και εξέλιξη το 1926. Ο ορισμός του ολισμού από τον Σματς έχει συνδεθεί αναπόφευκτα με τη στρατιωτική και πολιτική του δράση, ιδιαίτερα με την ιδέα του για μία πανίσχυρη Κοινωνία των Εθνών. Με τα λόγια ενός βιογράφου του: «Αυτή είχε πολλά κοινά με τη φιλοσοφία του για τη ζωή, όπως αυτή αναπτύχθηκε στη συνέχεια και ενσωματώθηκε στο Ολισμός και εξέλιξη. Οι μικρές μονάδες πρέπει να χρειάζονται την ανάπτυξή τους σε μεγαλύτερες ολότητες, και αυτές με τη σειρά τους πρέπει να μεγαλώνουν σε ολοένα και μεγαλύτερες δομές, ακατάπαυστα. Η πρόοδος βρίσκεται σε αυτό το μονοπάτι. Έτσι η ενοποίηση των τεσσάρων επαρχιών στην Ένωση της Νότιας Αφρικής, η ιδέα της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, και τελικώς το μεγάλο όλον που θα προέκυπτε από την ένωση όλων των λαών της Γης σε μία μεγάλη Κοινωνία των Εθνών, δεν ήταν παρά μία λογική διαδοχή συνεπής με τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις.»
Ο Σματς και ο φυλετικός διαχωρισμός
thumb|right|255px|Προσωπογραφία του Σματς το 1944 από τον Γουίλιαμ Τιμ, που βρίσκεται στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο. Κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της πολιτικής του ζωής, ο Σματς ήταν υποστηρικτής του φυλετικού διαχωρισμού και το 1929 δικαιολόγησε την ανέγερση ξεχωριστών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων για τους λευκούς και τους μαύρους, με όρους που προαναγγέλλουν τη μετέπειτα πολιτική του απαρτχάιντ (ορθή προφορά στα αφρικάανς: «απαρτήντ»):
"«Η παλαιά πρακτική ανέμιξε μαύρους και λευκούς στα ίδια ιδρύματα, και τίποτε άλλο δεν ήταν δυνατόν μετά την, απρόσεκτη ή προμελέτημένη, καταστροφή των ντόπιων θεσμών και παραδόσεων. Αλλά στο νέο σχέδιο θα υπάρχει αυτό που αποκαλείται στη Νότια Αφρική «διαχωρισμός»: Δύο ξεχωριστά σετ ιδρυμάτων για τα δύο στοιχεία του πληθυσμού, που θα ζουν στις δικές τους, ξεχωριστές περιοχές. Τα ξεχωριστά ιδρύματα υπαγορεύουν τον εδαφικό διαχωρισμό λευκών και μαύρων. Εάν ζουν μαζί, δεν είναι πρακτικός ο διαχωρισμός τους σε ξεχωριστά, δικά τους ιδρύματα. Ο θεσμικός διαχωρισμός συμβαδίζει με τον εδαφικό.»"
Γενικά, η άποψη του Σματς για τους ιθαγενείς Αφρικανούς ήταν συγκαταβατική. Τους έβλεπε ως ανώριμα ανθρώπινα πλάσματα που χρειάζονταν την καθοδήγηση των λευκών, μία στάση που αντανακλούσε τις συνηθισμένες αντιλήψεις των περισσότερων λευκών της εποχής του. Για τους ιθαγενείς είχε δηλώσει:
"«Τούτα τα τέκνα της φύσεως δεν διαθέτουν την εσωτερική δύναμη και επιμονή του Ευρωπαίου, ούτε εκείνα τα κοινωνικά και ηθικά κίνητρα προς την πρόοδο που δόμησαν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό σε ένα σχετικώς βραχύ χρονικό διάστημα.»"
Παρά το ότι ο Γκάντι και ο Σματς ήταν αντίθετοι σε πολλά ζητήματα, έτρεφαν έναν αμοιβαίο σεβασμό ο ένας για τον άλλο, που έφθανε κάποτε στα όρια του θαυμασμού. Προτού ο Γκάντι επιστρέψει στην Ινδία το 1914, δώρισε στον Σματς ένα ζευγάρι σανδάλια που είχε κατασκευάσει ο ίδιος. Το 1939 ο Σματς, πρωθυπουργός πλέον, συνέγραψε ένα δοκίμιο για έναν αναμνηστικό τόμο προς τιμή των εβδομηκοστών γενεθλίων του Γκάντι, οπότε επέστρεψε τα σανδάλια με το ακόλουθο μήνυμα: «Τα έχω φορέσει για αρκετά καλοκαίρια, παρότι ίσως αισθάνομαι ότι δεν είμαι άξιος να μπαίνω στα παπούτσια ενός τόσο μεγάλου άνδρα.»
Στην ίδια συνέλευση, ο πρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου Άλφρεντ Μπιτίνι Ξούμα, από κοινού με αντιπροσώπους του Ινδικού Κογκρέσου της Νότιας Αφρικής, έφερε προς συζήτηση το θέμα της κτηνώδους αντιμετωπίσεως του αστυνομικού καθεστώτος του Σματς εναντίον των Αφρικανών απεργών εργατών των ορυχείων εκείνο το έτος, καθώς και τον ευρύτερο αγώνα για ισότητα στη Νότια Αφρική.
Το 1948, ωστόσο, ο Σματς απομακρύνθηκε από τις μέχρι τότε απόψεις του για τον διαχωρισμό, όταν υπεστήριξε τις συστάσεις της Επιτροπής Φάγκαν ότι οι ιθαγενείς Αφρικανοί θα έπρεπε να αναγνωρισθούν ως μόνιμοι κάτοικοι της Λευκής Νότιας Αφρικής, και όχι απλώς ως προσωρινοί εργάτες, που ανήκαν στις περιοχές που τους είχε εκχωρήσει το καθεστώς για να διαμένουν. Αυτό ερχόταν σε ευθεία αντίθεση προς τις πολιτικές του Εθνικού Κόμματος, το οποίο ήθελε να επεκτείνει τον φυλετικό διαχωρισμό και να τον επισημοποιήσει ως απαρτχάιντ. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Σματς υπεστήριξε ποτέ την ιδέα των ίσων πολιτικών δικαιωμάτων για μαύρους και λευκούς. Είχε πάντως πει:
"«Η ιδέα ότι οι Ιθαγενείς πρέπει να περιορισθούν όλοι στα δικά τους κράαλ είναι κατά τη γνώμη μου η μεγαλύτερη ανοησία που έχω ακούσει ποτέ.»"
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|295px|Ο Σματς, όρθιος στα αριστερά, στη Σύνοδο των Πρωθυπουργών των χωρών της Βρετανικής Κοινοπολιτείας το [[1944]] Μετά από 9 χρόνια στην αντιπολίτευση, ο Σματς επέστρεψε ως αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως σε μία «μεγάλη συμμαχία» υπό τον Χέρτσογκ. Αλλά όταν ο Χέρτσογκ τάχθηκε υπέρ της ουδετερότητας προς τη ναζιστική Γερμανία το 1939, εκδιώχθηκε μετά από εσωτερική ψηφοφορία στο κόμμα του και ο Σματς έγινε για δεύτερη φορά πρωθυπουργός. Είχε συνυπηρετήσει με τον Ουίνστον Τσώρτσιλ κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε αναπτύξει μαζί του μία προσωπική και επαγγελματική σχέση. Προσκλήθηκε έτσι στο βρετανικό πολεμικό υπουργικό συμβούλιο το 1939 ως ο κυριότερος Νοτιοαφρικανός υπέρ του πολέμου κατά της Γερμανίας. Στις 24 Μαΐου 1941 ο Σματς διορίσθηκε Στρατάρχης του βρετανικού στρατού.
Η μεγάλη σημασία του Σματς για τη βρετανική πολεμική προσπάθεια αποδεικνύεται από το αρκετά τολμηρό σχέδιο που είχε προταθεί ήδη από το 1940, να διορισθεί ο Σματς πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου σε περίπτωση που ο Τσώρτσιλ πέθαινε ή γινόταν ανίκανος για την άσκηση των καθηκόντων του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτή η ιδέα τέθηκε από τον σερ Τζων (Τζοκ) Κόλβιλ, τον προσωπικό γραμματέα του Τσώρτσιλ, στη βασιλική σύζυγο Μαίρη και μετά στον βασιλιά Γεώργιο ΣΤ΄.
Τον Μάιο του 1945 ο Σματς αντιπροσώπευσε τη Νότια Αφρική στη σύνταξη του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών στο Σαν Φρανσίσκο το ίδιο έτος, αναφέρθηκε από τον Χάλβνταν Κοχτ ως ένας από 7 κατάλληλους για υποψηφιότητα για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Ωστόσο, δεν πρότεινε κάποιον από αυτούς.
Μεταπολεμικά
thumb|255px|Το «Μουσείο Γιαν Σματς» κοντά στην [[Πρετόρια]] Ο Σματς συνέχισε να αντιπροσωπεύει τη χώρα του στο εξωτερικό και ήταν επίσημος προσκεκλημένος στους γάμους της πριγκίπισσας Ελισάβετ με τον Φίλιππο το 1947. Στο εσωτερικό όμως, η ενασχόλησή του με τον Παγκόσμιο Πόλεμο είχε σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις. Η υποστήριξή του για τον πόλεμο και για την Επιτροπή Φάγκαν τον κατέστησαν μη δημοφιλή ανάμεσα στους Αφρικάνερς και η στάση του Ντάνιελ Φρανσουά Μάλαν υπέρ του απαρτχάιντ έφεραν τη νίκη του «Ηνωμένου Εθνικού Κόμματος» στις γενικές εκλογές του 1948. thumb|left|225px|Η [[Cadillac του 1946 που χρησιμοποιούσε ο Σματς ως πρωθυπουργός της Ενώσεως της Νότιας Αφρικής (Μουσείο Γιαν Σματς).]]
Στις 29 Μαΐου 1950, μία εβομάδα μετά τον δημόσιο εορτασμό των ογδοηκοστών γενεθλίων του στο Γιοχάνεσμπουργκ και στην Πρετόρια, ο Γιαν Σματς υπέστη θρόμβωση στεφανιαίου αγγείου. Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή στο οικογενειακό του αγρόκτημα του Doornkloof, κοντά στην Πρετόρια, στις 11 Σεπτεμβρίου.
thumb|left|255px|[[Ανδριάντας του Γιαν Σματς στην πλατεία Parliament Square του Λονδίνου, έργο του Τζέικομπ Επστάιν]]
Πρόσθετα αξιώματα
Το 1931 ο Σματς έγινε ο πρώτος στην ιστορία πρόεδρος της Βρετανικής Ενώσεως για την Πρόοδο της Επιστήμης που δεν προερχόταν από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το ίδιο έτος, εκλέχθηκε ως ο δεύτερος μη Βρετανός «λόρδος-πρύτανης» (αξίωμα που εκλέγεται από τους φοιτητές) του Πανεπιστημίου του Σαιντ Άντριους (μετά τον Φρίντγιοφ Νάνσεν). Επίσης, το 1948 εκλέχθηκε πρύτανης του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, ο πρώτος στην ιστορία που δεν προερχόταν από το Ηνωμένο Βασίλειο, μία θέση που διατηρούσε μέχρι τον θάνατό του.
Ο Σματς ως σιωνιστής
Νοτιοαφρικανοί υποστηρικτές του Τέοντορ Χερτσλ ήρθαν σε επαφή με τον Σματς το 1916. Ο Σματς, που υπεστήριξε τη Διακήρυξη του Μπάλφουρ το 1917, συνάντησε και συνδέθηκε φιλικά με τον Χαΐμ Βάιτσμαν, τον μετέπειτα πρόεδρο του Ισραήλ, στο Λονδίνο. Κατά την πρωθυπουργική θητεία του, ο Σματς χρηματοδότησε προσωπικά πολλές σιωνιστικές οργανώσεις. Η κυβέρνησή του αναγνώρισε de facto το κράτος του Ισραήλ στις 24/5/1948 και de jure στις 14/5/1949 (μετά την ήττα του κόμματός του στις εκλογές). Από την άλλη, ο Σματς ήταν αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως όταν πέρασε η πράξη που στόχευε στην αποτροπή μεταναστεύσεως Εβραίων στη Νότια Αφρική, που θεωρήθηκε ως απάντηση στα αυξανόμενα αντισημιτικά αισθήματα ανάμεσα στον πληθυσμό των Αφρικάνερς.
Ο Σματς είχε κάποτε δηλώσει:
Μεγάλες όσο και να είναι οι αλλαγές που επέφερε αυτός ο πόλεμος, ο μέγας πόλεμος της δικαιοσύνης και της ελευθερίας, αμφιβάλλω αν οποιαδήποτε από αυτές τις αλλαγές υπερβαίνει σε ενδιαφέρον την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και την αναγνώρισή της ως Οίκο του Ισραήλ.
Αρκετοί δρόμοι και ένα κιμπούτς (το Ραμάτ Γιοχανάν) στο βόρειο Ισραήλ ονομάσθηκαν προς τιμή του Γιαν (Γιόχαν) Σματς.
Οικογένεια
Ο Σματς νυμφεύθηκε την Ιζαμπέλα (Ίζη) Μαργκαρέτα Κρίγε (Isabella Margaretha Krige, αργότερα στη ζωή της γνωστή ως «Ούμα») από το Στέλενμπος το 1897. Απέκτησαν μαζί 6 παιδιά.
Πεπραγμένα και μνήμη
Από τα σημαντικότερα διεθνή επιτεύγματα του Σματς ήταν η ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών, το όραμα του προέδρου των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον, το σχέδιο της οποίας οφείλει πολλά στο Σματς. Αργότερα ο ίδιος προέτρεψε για τον σχηματισμό ενός νέου διεθνούς οργανισμού για την ειρήνη, του ΟΗΕ και έγραψε το προοίμιο του Χάρτη του, όντας ο μόνος άνθρωπος που υπέγραψε τόσο το καταστατικό της  Κοινωνίας των Εθνών και τον Χάρτη του ΟΗΕ. Επεδίωξε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των αποικιών της, υποβοηθώντας την ίδρυση της Βρετανικής Κοινοπολιτείας.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το Γιοχάνεσμπουργκ ήταν γνωστό ως «Αεροδρόμιο Γιαν Σματς» από την κατασκευή του το 1952 έως το 1994. Το 1994 μετονομάσθηκε σε «Διεθνές Αεροδρόμιο του Γιοχάνεσμπουργκ» για να είναι ελεύθερο πολιτικών συνειρμών. Αλλά το 2006 μετονομάσθηκε και πάλι στο σημερινό του όνομα, Διεθνές Αεροδρόμιο «Ο.Ρ. Τάμπο», προς τιμή του πολιτικού του ANC Όλιβερ Τάμπο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατάρχες της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1981-1982
Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1981−1982. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Μπαράζ
Οι τέσσερις ομάδες που ισοβάθμισαν στις τέσσερις τελευταίες θέσεις του πρωταθλήματος έδωσαν αγώνες μπαράζ στα Τρίκαλα.
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1981 1982 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1981 1982
Πρέσβης
Ο πρεσβευτής ή πρέσβυς (αρσενικό) ή πρέσβυς (θηλυκό) είναι ο ανώτερος διπλωματικός αντιπρόσωπος μιας χώρας σε άλλη χώρα, είτε σε έναν διεθνή οργανισμό ως ο μόνιμος-εκπρόσωπος της δικιάς του ή ξένης κυβέρνησης και διορίζεται για μία ειδική και συχνά προσωρινή διπλωματική εργασία.