cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεοδώρα Σιάρκου
Βιογραφία
Ξεκίνησε τις σπουδές της πάνω στην υποκριτική στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1995. Το 1993, παράλληλα με τις σπουδές της, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση με ένα μικρό ρόλο στο καστ της κωμικής σειράς του Mega Channel Το δις εξαμαρτείν. Παρέμεινε στο καστ της σειράς, με το ρόλο της δημοσιογράφου του Media Channel Κατερίνας για τρεις σεζόν, μέχρι το 1996. Στο θέατρο έκανε το ντεμπούτο της το 1995 συνεργαζόμενη με τον Μιχάλη Κακογιάννη στις Τρωάδες του Ευριπίδη στη Επίδαυρο.
Ακολούθησαν μικροί ρόλοι στις τηλεοπτικές σειρές Εμείς κι Εμείς και Ο ιός του πατέρα ενώ συνέχισε την πορεία της στο θέατρο. Έγινε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη στο ευρύ κοινό τη σεζόν 1998-1999 με το ρόλο της Τουρκάλας Λεϊλά Οσγκούν στην καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου Η Λάμψη, στον ANT1. Η σεζόν εκείνη της σειράς σημείωσε μεγάλη επιτυχία κι έτσι μετά την ολοκλήρωση της ιστορίας εκείνης δέχθηκε εκ νέου πρόταση να παραμείνει στη σειρά και τη σεζόν 1999-2000 με νέο ρόλο. Έτσι την επόμενη σεζόν παρέμεινε στο πρωταγωνιστικό καστ της Λάμψης με το ρόλο της Έλλης. Μετά την επιτυχημένη της πορεία στη σειρά είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις δύο πρώτες σεζόν της δραματικής σειράς του MEGA Αέρινες Σιωπές, με το ρόλο της Δώρας Παναγιώτου. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια ακολούθησαν διάφοροι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις σειρές Το πιο γλυκό μου ψέμα, Ελλάς το μεγαλείο σου, Μη μασάς το παραμύθι, Οι Βαρβάτοι, ενώ έλαβε μέρος σε ιστορίες των σειρών Το Κόκκινο Δωμάτιο και Επτά Θανάσιμες Πεθερές.
Από το 1994 συμμετείχε στο χορό των Ιερειών σε Τελετές Αφής Ολυμπιακής Φλόγας ξεκινώντας από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Λιλεχάμερ, όταν και ήταν ακόμα μαθήτρια στη δραματική σχολή. Το 2006 ήταν η Πρωθιέρεια για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Τορίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Σοφοκλής Οικονόμος
Ο Σοφοκλής Οικονόμος («ὁ Σοφοκλῆς Κωνσταντίνου ὁ ἐξ Οἰκονόμων») (1808 - 1877) ήταν Έλληνας ιατρός, φιλόσοφος και θεολόγος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1808 στην Τσαριτσάνη και μεγάλωσε στη Σμύρνη. Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων. Εκπαιδεύτηκε στη Βιέννη και το Βερολίνο όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Ιατρικής. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο και μετά από λίγο στην Αθήνα. Ακολούθησε το επάγγελμα του ιατρού δίνοντας την υπηρεσία του δωρεάν και ασχολήθηκε με την συγγραφή ιδίων έργων και την δημοσίευση των έργων του πατέρα του. Διετέλεσε επίσης μέλος του επιστημονικού Συλλόγου της Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Απεβίωσε το 1877.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι
ΣΚ Κλάντνο
Η ΣΚ Κλάντνο είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κλάντνο, Τσεχία. Ιδρύθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1903. Έδρα της ομάδας είναι το Stadion Františka Kloze, χωρητικότητας 4000 θεατών. Την περισσότερη περίοδο της ιστορία της συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία της Τσεχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ ντε Μπυφόν
Ο Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ, κόμης ντε Μπυφόν (Γαλλικά: Georges-Louis Leclerc de Buffon, 1707-1788), γνωστός ως Μπυφόν, ήταν Γάλλος φυσιογνώστης, μαθηματικός, βιολόγος, κοσμολόγος, φιλόσοφος και συγγραφέας.
Ο Ερνστ Μάυρ έγραψε γι'αυτόν: «Αληθινά, ο Μπυφόν ήταν ο πατέρας όλων των σκέψεων στη φυσική ιστορία στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ (αργότερα κόμης ντε Μπυφόν) γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1707 στο Μονμπάρ, στην επαρχία της Βουργουνδίας. Ο πατέρας του Μπενζαμέν Λεκλέρ ήταν ανώτερος κρατικός υπάλληλος και η μητέρα του Αν-Κριστίν Μαρλέν επίσης από οικογένεια δημοσίων αξιωματούχων, διέθετε μόρφωση και ευφυΐα. Το 1714, ο επτάχρονος Μπυφόν κληρονόμησε σημαντική περιουσία από τον θείο της μητέρας του και νονό του. Στη συνέχεια, ο πατέρας του αγόρασε κτηματική έκταση που περιλάμβανε το χωριό Μπυφόν και μετέφερε την οικογένεια στη Ντιζόν αποκτώντας μια έδρα στο Παρλαμέντο (ανώτατο δικαστήριο) της πόλης.
Ο Μπυφόν φοίτησε στο υπό διεύθυνση Ιησουιτών κολλέγιο Γκοντράν της Ντιζόν από την ηλικία των δέκα ετών. Από το 1723 έως το 1726 σπούδασε νομικά στη Ντιζόν, προϋπόθεση για τη συνέχιση της οικογενειακής παράδοσης στη δημόσια διοίκηση. Το 1728 πήγε στο Πανεπιστήμιο της Ανζέ, όπου μελέτησε τον Νεύτωνα, σπούδασε μαθηματικά, ιατρική και βοτανική. Φεύγοντας το 1730 από την Ανζέ για να αποφύγει τις συνέπειες μιας μονομαχίας, κατέφυγε στη Νάντη, όπου έκανε τη γνωριμία του νεαρού Άγγλου δούκα του Κίνγκστον, ο οποίος ήταν σε περιοδεία στην Ευρώπη, και ταξίδεψε μαζί του για ενάμισι χρόνο στη νότια Γαλλία και την Ιταλία, όπου εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και συγκέντρωσε βιβλία και μαθηματικές θεωρίες και την Αγγλία, όπου ο Μπυφόν εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας. μικρογραφία|Άγαλμα του Μπυφόν στον Βοτανικό κήπο Το 1732 μετά το θάνατο της μητέρας του και πριν από τον επικείμενο νέο γάμο του πατέρα του, ο Μπυφόν επέστρεψε στη Ντιζόν για να εξασφαλίσει την κληρονομιά του. Έχοντας προσθέσει το «ντε Μπυφόν» στο όνομά του ενώ ταξίδευε με τον δούκα, αγόρασε ξανά το χωριό Μπυφόν, το οποίο εν τω μεταξύ είχε πουλήσει ο πατέρας του. Με περιουσία περίπου 80.000 λιρών, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να συνεχίσει την επιστήμη, αρχικά κυρίως μαθηματικά και μηχανική, και την αύξηση της περιουσίας του. Μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στο Παρίσι και το Μονμπάρ, όπου περνούσε οκτώ μήνες κάθε χρόνο και όπου είχε εγκαταστήσει ένα θηριοτροφείο και ένα πτηνοτροφείο, μετατρέποντας ένα από τα υποστατικά του σε εργαστήριο για τα πειράματά του.
Το 1752 ο Μπυφόν παντρεύτηκε τη Μαρί-Φρανσουάζ, κόρη φτωχής αριστοκρατικής οικογένειας από τη Βουργουνδία, η οποία πέθανε το 1769. Ο γιός τους ήταν ιδιαίτερης ευφυΐας και όταν έγινε 17 ετών, ο Μπυφόν ζήτησε από τον φυσιογνώστη Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ να τον πάρει στις βοτανικές έρευνές του στην Ευρώπη. Ο γιος του κατέληξε στη γκιλοτίνα το 1794 κατά τη Γαλλική επανάσταση.
Το 1773 του απονεμήθηκε ο τίτλος του κόμη του Μπυφόν.
Ο Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ ντε Μπυφόν πέθανε στο Παρίσι στις 16 Απριλίου 1788.
Επιστημονική καριέρα
μικρογραφία|250x250εσ|Αποδείξεις της θεωρίας της Γης, στο Μουσείο Μπυφόν, Μονμπάρ, [[Κοτ-ντ'Ορ (νομός)|Κοτ-ντ'Ορ, Γαλλία]] Το 1732 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Βολταίρο και άλλους διανοούμενους. Ενδιαφερόταν ακόμη για τα μαθηματικά και το 1740 εξέδωσε μια μετάφραση του έργου του Νεύτωνα Ροές (Fluxions). Στον πρόλογό του πραγματεύεται τις διαφορές μεταξύ Νεύτωνα και Λάιμπνιτς σχετικά με τον απειροστικό λογισμό. Το πρόβλημα της βελόνας του Μπουφόν στη θεωρία των πιθανοτήτων πήρε το όνομά του.
Το 1734 έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών. Τότε, ο προστάτης του υπουργός Ναυτιλίας ντε Μωρεπά του ανέθεσε να πραγματοποιήσει έρευνα για την ξυλεία για το πρόγραμμα ναυπηγικής της γαλλικής κυβέρνησης. Λίγο αργότερα, ο Μπουφόν ξεκίνησε μια μακροχρόνια μελέτη, πραγματοποιώντας μερικές από τις πιο ολοκληρωμένες δοκιμές μέχρι σήμερα σχετικά με τις μηχανικές ιδιότητες του ξύλου.
Το 1739, σε ηλικία 32 ετών, διορίστηκε επικεφαλής του παρισινού Βασιλικού Βοτανικού κήπου με τη βοήθεια του υπουργού ναυτιλίας ντε Μωρεπά, θέση που κατείχε μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη μετατροπή του κήπου σε σημαντικό ερευνητικό κέντρο και μουσείο. Το διεύρυνε, οργανώνοντας την αγορά γειτονικών χώρων και αποκτώντας νέα βοτανικά και ζωολογικά δείγματα από όλο τον κόσμο. Ο Μωρεπά του ανέθεσε να συντάξει έναν κατάλογο του βασιλικού μουσείου, έργο από το οποίο προέκυψε μια συνολική περιγραφή της φύσης. Αυτό αποτέλεσε το μεγάλο έργο του Μπυφόν, Φυσική Ιστορία, γενική και ειδική. Εργάστηκε σκληρά για τη συγγραφή του και κατά τη διάρκεια της ζωής του κατάφερε να εκδώσει 36 τόμους από τους 50 που σχεδίαζε. Βάσει των σημειώσεων και παρατηρήσεών του επόμενοι τόμοι εκδόθηκαν δύο δεκαετίες μετά το θάνατό του.
Χάρη στη φήμη του ως συγγραφέας, προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη δεύτερη μεγάλη ακαδημία του Παρισιού, τη Γαλλική Ακαδημία το 1753, όπου στο λόγο του Συζήτηση περί του ύφους έμεινε διάσημη η φράση του «Το ύφος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος» (Le style c'est l'homme même). Το 1768 εξελέγη στην Αμερικανική Φιλοσοφική Εταιρεία.
Αναγνώριση - Υστεροφημία
Οι μεγαλύτεροι ηγεμόνες έδειξαν ιδιαίτερο θαυμασμό γι 'αυτόν, όπως δείχνει το ακόλουθο ανέκδοτο: Ενώ κάποτε ήταν άρρωστος, τον επισκέφθηκε στο σπίτι του ο αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄, ο οποίος εμφανίστηκε ως σεμνός μαθητής του φυσιοδίφη. Ενώ ο Μπυφόν ήθελε να ντυθεί για να υποδεχθεί τον ηγεμόνα με αξιοπρέπεια, αυτός του απάντησε: «Όχι, όχι, όταν ένας δάσκαλος δέχεται τον μαθητή του, δεν πρέπει να εκτελέσει καμία επισημότητα γι 'αυτόν.» Η φήμη του Μπυφόν ήταν τέτοια που στο τέλος της ζωής του, οι μεγαλύτεροι ηγεμόνες, ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας, η αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας, οι βασιλιάδες της Δανίας και της Πολωνίας, του έκαναν πολύτιμα δώρα.
Όμως, η αναγνώριση του Μπυφόν από τους συγχρόνους του δεν ήταν καθολική. Παρότι οι ηγεμόνες και το κοινό τον θαύμαζε, οι θεολόγοι δεν δέχονταν τις απόψεις του για τη γεωλογική ιστορία, καθώς ο Μπυφόν πρόβαλε τις ομοιότητες ανθρώπων και πιθήκων και μάλιστα μίλησε για κοινή καταγωγή του ανθρώπου και των πιθήκων. Άλλοι αμφισβητούσαν τις απόψεις του για τις ικανότητες των ζώων. Αντιμετώπισε επίσης αμφισβήτηση εκ μέρους των φυσιογνωστών, των μαθηματικών, χημικών και αστρονόμων, ακόμη και των φιλοσόφων. Ο Ντ'Αλαμπέρ τον αποκαλούσε «ο μεγάλος λογοπλόκος».
Στη εποχή μας αναγνωρίζεται ότι η επίδραση του Μπυφόν σε μερικά πεδία της φυσικής επιστήμης υπήρξε μακροπρόθεσμη. Ήταν ο πρώτος που ανασυνέθεσε τη γεωλογική ιστορία σε περιόδους εξέλιξης, στο έργο Εποχές της φύσης (1778). Εισήγαγε την έννοια των εξαφανισμένων ειδών και έτσι προσέφερε στην ανάπτυξη της παλαιοντολογίας. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη θεωρία ότι οι πλανήτες δημιουργήθηκαν σε μια σύγκρουση του Ήλιου με έναν κομήτη, οι αναζητήσεις του άνοιξαν ευρύτατα πεδία γνώσης που εξερευνήθηκαν αργότερα. Η Φυσική Ιστορία του ήταν το πρώτο έργο που παρουσίασε τα μέχρι εκείνη την εποχή απομονωμένα και ασύνδετα γεγονότα της φυσικής ιστορίας σε μια γενικά κατανοητή μορφή.
Συγγραφικό έργο
μικρογραφία|Το ελάφι, εικονογράφηση για τη Φυσική ιστορία, γενική και ειδική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γάλλοι επιστήμονες Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι
DirecTV
Η DirecTV (ή DIRECTV) είναι ένας Αμερικάνικος παροχός δορυφορικής εκπομπής με έδρα το El Segundo της Καλιφόρνιας. Η δορυφορική του υπηρεσία ξεκίνησε στις 17 Ιουνίου του 1994 και μεταδίδει ψηφιακή δορυφορική τηλεόραση και ήχο στις ΗΠΑ, την Λατινική Αμερική και την Καραϊβική.
μικρογραφία|Κεραία της DirecTV στην Κολομβία
Γενικά
Η DirecTV παρέχει υπηρεσίες τηλεόρασης και ήχου σε συνδρομητές μέσω δορυφορικών μεταδόσεων. Οι υπηρεσίες περιλαμβάνουν το ισοδύναμο των πολλών τοπικών τηλεοπτικών σταθμών, που μετέδωσε τηλεοπτικά δίκτυα, υπηρεσίες συνδρομητικής τηλεόρασης, δορυφορικών ραδιοφωνικών υπηρεσιών, καθώς και ιδιωτικές υπηρεσίες βίντεο. Οι συνδρομητές έχουν πρόσβαση σε εκατοντάδες κανάλια.Εκτός από το ότι εξυπηρετεί κατοικίες,η DirecTV προσφέρει υπηρεσίες σε μπαρ, εστιατόρια, και τα νοσοκομεία μέσω DirecTV για την εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων. μικρογραφία|Το λογότυπο του Hughes Electronics
Ιστορικό
Το 1953, ο Howard Hughes δημιούργησε το Ιατρικό Ινστιτούτο Howard Hughes (HHMI), στον οποίο μετέφερε την πλήρη κυριότητα του Hughes Aircraft. Φαινομενικά δημιουργήθηκε ως ένα μη-κερδοσκοπικό ίδρυμα ιατρικής έρευνας,η HHMI κατηγορήθηκε που χρησιμοποιήθηκε από τον Hughes ως φόρος καταφύγιου. Μετά τον θάνατο του Hughes το 1976,η HHMI ιδρύθηκε το 1977, και της ασκήσης της προσφυγής ακολούθησε για να διαπιστώσει αν θα επιτρεπόταν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον της για την Hughes Aircraft. Το 1984, το δικαστήριο όρισε νέο διοικητικό συμβούλιο για την HHMI, η οποία προχώρησε να πουλήσει την Hughes Aircraft για την General Motors στις 20 Δεκεμβρίου του 1985, για 5,2 δις δολάρια.Αφού ο Hughes απέτυχε να ολοκληρώσει μια κοινή επιχείρηση με το NBC, η News Corp και η Cablevision το 1990 ξεκίνησαν την υπηρεσία της πρώτης μεγάλης ισχύος ψηφιακής τηλεόρασης που ονομάζεται Sky Cable, η εταιρεία δημιούργησε την DirecTV ως ένα ξεχωριστό τμήμα και εξασφάλισε μια συμφωνία με USSB να οικοδομήσουν και να ξεκινήσουν το πρώτο υψηλής ισχύος απευθείας μετάδοσης δορυφορικό σύστημα.Έτσι,στις 17 Ιουνίου 1994, οι υπηρεσίες προγραμματισμού USSB και DirecTV ξεκίνησαν.
Εξυπηρέτηση πελατών
Το 2007 η DirecTV απονεμήθηκε με ένα βραβείο της JD Power για οικιακή καλωδιακή και δορυφορική τηλεόραση ικανοποιώντας τους πελάτες τους.Η εξυπηρέτηση των πελατών του DirecTV παρέχεται από πολλούς ιδιοκτησίας τρίτων τηλεφωνικά κέντρα, τόσο εντός όσο και εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών μικρογραφία|Φορτηγό υπηρεσίας της DirecTV.
Ιστορία κάρτας πρόσβασης
Η DirecTV μεταδίδει προγραμματισμό με κρυπτογράφηση για τον περιορισμό της πειρατείας σήματος. Ο δέκτης (επίσης γνωστή ως ΤΕΠ, ή «ενσωματωμένου δέκτη-αποκωδικοποιητή") χρησιμοποιεί το πρότυπο ISO / IEC 7816 έξυπνες κάρτες που λένε το δέκτη πώς να αποκρυπτογραφήσει τον προγραμματισμό για την προβολή. Η DirecTV έχει πολεμήσει με μια ενεργή πειρατεία σήματος υπόγειου για πολλά χρόνια. Μια διαβόητη περίπτωση που παρεμποδίζει προσωρινά πειρατές ήταν γνωστή ως «Μαύρη Κυριακή», η οποία έλαβε χώρα μία εβδομάδα πριν από το Super Bowl την Κυριακή του 2001.
Τοπικά Κανάλια
Η DirecTV προσφέρει επίσης τα τοπικά κανάλια όπως το CBS, ABC, NBC, Fox, PBS, CW, Telemundo, Azteca, Univision, ION Television (σε αγορές που φέρνουν αυτό το δίκτυο), και ορισμένοι ανεξάρτητοι σταθμοί σε αγορές οι οποίες καλύπτουν πάνω από το 99,2% των αμερικανικών νοικοκυριών με τηλεόραση. Στα τέλη του 2005, η DirecTV άρχισε να παρέχει τα τοπικά κανάλια HDTV με τις μεγαλύτερες αγορές, που απαιτούν νεότερες δέκτες με ένα μεγαλύτερο πιάτο ικανό να λαμβάνει σήματα από έως και πέντε δορυφόρους ταυτόχρονα. Η υπηρεσία της DirecTV είχε και ελληνικά δορυφορικά κανάλια (Mega Cosmos, Alter Globe, MAD World και άλλα). Την 1η Απριλίου 2011, όλα τα ελληνικά κανάλια απομακρύνθηκαν από την υπηρεσία.
HDTV και UHDTV
High Definition Television Όπως και οι ανταγωνιστές του, η DirecTV προσφέρει τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας (HDTV) και διαδραστικές υπηρεσίες. Για να χειριστεί τον πολλαπλασιασμό της έντασης εύρος ζώνης μεταδόσεων της HDTV, DirecTV αναμεταδίδει τοπικούς σταθμούς HDTV με τη χρήση του H.264 / MPEG-4 AVC κωδικοποιητή, ενώ χρησιμοποιώντας ένα νεότερο πρωτόκολλο μετάδοσης (DVB-S2) πάνω από τα νεότερα δορυφόρους. Αυτό επιτρέπει DirecTV να αποσπάσουν πολύ περισσότερα προγράμματα υψηλής ευκρίνειας μέσω δορυφόρου το σήμα του από ό, τι ήταν προηγουμένως εφικτό με τη χρήση της παλαιότερης MPEG-2 συμπίεση και το πρωτόκολλο DSS έχει χρήση. Αυτή η τεχνολογία θα πρέπει σταδιακά να επεκταθεί στους υπάρχοντες δορυφόρους, όπως ο εξοπλισμός του πελάτη αντικαθίσταται με νέο MPEG-4 με δυνατότητα δέκτες. Ultra High Definition Television Τον Νοέμβριο του 2014 η DirecTV ανακοίνωσε πως στις 14 Νοεμβρίου του 2014 θα γίνει η πρώτη υπηρεσία που θα προσφέρει U4K UHD στις τηλεοράσεις των πελατών τους. Απαιτεί επίσης οτι οι πελάτες τους έχουν την δυνατότητα να συνδέονται στο Internet Genie HD DVR και μια τηλεόραση Samsung UHD που είναι ρητά DIRECTV 4K READY.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδρομητικές πλατφόρμες Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1985
Επιχείρηση Συνδετήρας
δεξιά|μικρογραφία| Ο Kurt H. Debus, πρώην επιστήμονας πυραύλων V-2 που έγινε διευθυντής της NASA, ανάμεσα στο [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών|πρόεδρο των ΗΠΑ John F. Kennedy και τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Lyndon B. Johnson κατά τη διάρκεια ενημέρωσης στο Blockhouse 34, Cape Canaveral Missile Test Annex. ]] Η Επιχείρηση Συνδετήρας (Operation Paperclip) ήταν μυστικό πρόγραμμα της Διακλαδικής Υπηρεσίας Αναζήτησης Πληροφοριών (Joint Intelligence Objectives Agency, JIOA) που διεξήχθη σε μεγάλο βαθμό από ειδικούς πράκτορες της στρατιωτικής αντικατασκοπείας των ΗΠΑ (Army Counterintelligence Corps), με το οποίο πρόγραμμα περισσότεροι από 1.600 Γερμανοί επιστήμονες, μηχανικοί και τεχνικοί, όπως ο Βέρνερ φον Μπράουν και η ομάδα των πυραύλων V-2, μεταφέρθηκαν από τη Γερμανία στις Ηνωμένες Πολιτείες, για απασχόληση από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, κυρίως μεταξύ του 1945 και του 1959. Πολλοί ήταν πρώην μέλη και μερικοί ήταν πρώην ηγέτες του Ναζιστικού Κόμματος.
Ο πρωταρχικός σκοπός της Επιχείρησης Συνδετήρας ήταν το στρατιωτικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ στον Σοβιετικό - Αμερικανικό Ψυχρό Πόλεμο και στον ανταγωνισμό για την επικράτηση στο διάστημα. Η Σοβιετική Ένωση ήταν πιο επιθετική στην πρόσληψη βίαια περισσότερων από 2.200 Γερμανών ειδικών - συνολικά πάνω από 6.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των μελών της οικογενειών - με την Επιχείρηση Osoaviakhim κατά τη διάρκεια μιας νύχτας στις 22 Οκτωβρίου 1946.
Το ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ (Joint Chiefs of Staff, JCS) δημιούργησε το πρώτο μυστικό πρόγραμμα προσλήψεων, με την ονομασία Επιχείρηση Ημίφως (Operation Overcast), στις 20 Ιουλίου 1945, αρχικά "για να συνδράμουν στη συντόμευση του ιαπωνικού πολέμου και για να συνδράμουν στη μεταπολεμική μας στρατιωτική έρευνα" Ο όρος «ημίφως» ήταν το όνομα που δόθηκε από τα μέλη της οικογένειας των Γερμανών επιστημόνων για το στρατόπεδο στέγασης που κρατούνταν στη Βαυαρία πριν μεταβούν στις ΗΠΑ. Στα τέλη του καλοκαιριού 1945, το JCS ίδρυσε το JIOA, μια υποεπιτροπή της Kοινής Κοινότητας Πληροφοριών, για την επίβλεψη της Μουντής Επιχείρησης και αργότερα της Επιχείρησης Συνδετήρα. Οι εκπρόσωποι της JIOA περιελάμβαναν τον Διευθυντή Πληροφοριών του Στρατού, τον Αρχηγό Πληροφοριών του Ναυτικού, τον Αναπληρωτή Αρχηγό Αεροπορικού Επιτελείου-2 (Υπηρεσία Πληροφοριών της Πολεμικής Αεροπορίας) και έναν εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών. Τον Νοέμβριο του 1945, η Επιχείρηση Ημίφως μετονομάστηκε σε Επιχείρηση Συνδετήρα από αξιωματικούς του Σώματος Υλικού Πολέμου (Στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών), οι οποίοι θα επισύναπταν ένα συνδετήρα στους φακέλους εκείνων των ειδικών πυραύλων που επιθυμούσαν να χρησιμοποιήσουν στην Αμερική.
Σε μια μυστική οδηγία που κυκλοφόρησε στις 3 Σεπτεμβρίου 1946, ο Πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν ενέκρινε την Επιχείρηση Συνδετήρας και την επεξέτεινε, ώστε να συμπεριλάβει χίλιους Γερμανούς επιστήμονες υπό «προσωρινή, περιορισμένη στρατιωτική κράτηση».
Η Λίστα Osenberg
Καθώς πλησιάζε το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ναζιστική Γερμανία άρχισε να υστερεί υλικοτεχνικά, επειδή είχε αποτύχει στην κατάκτηση της ΕΣΣΔ με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (Ιούνιος - Δεκέμβριος 1941) και στην εκστρατεία της προς τον Καύκασο (Ιούνιος 1942 - Φεβρουάριος 1943). Η αποτυχημένη κατάκτηση είχε εξαντλήσει τους γερμανικούς πόρους και το στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα δεν ήταν προετοιμασμένο να υπερασπιστεί το Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ ενάντια στη δυτική αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού. Στις αρχές του 1943, η γερμανική κυβέρνηση άρχισε να ανακαλεί από τη μάχη έναν αριθμό επιστημόνων, μηχανικών και τεχνικών. Επέστρεψαν στην έρευνα και την ανάπτυξη για να ενισχύσουν τη γερμανική άμυνα για έναν παρατεταμένο πόλεμο με την ΕΣΣΔ. Η ανάκληση από την πρώτη γραμμή μάχης περιελάμβανε 4.000 ειδικούς στις ρουκέτες, που επέστρεψαν στο Πεενεμούντε (Peenemünde), στη βορειοανατολική παράκτια Γερμανία.
Η ανάκληση της ναζιστικής κυβέρνησης για τους τώρα χρήσιμους διανοούμενους για επιστημονική εργασία απαιτούσε πρώτα τη ταυτοποίηση και τον εντοπισμό των επιστημόνων, μηχανικών και τεχνικών, και στη συνέχεια την εξακρίβωση της πολιτική και ιδεολογική τους αξιοπιστία. Ο Βέρνερ Όζεμπεργκ (Werner Osenberg), ο μηχανικός-επιστήμονας επικεφαλής του Wehrforschungsgemeinschaft (Αμυντικός Ερευνητικός Σύλλογος), κατέγραψε τα ονόματα των πολιτικά εκκαθαρισμένων στη "Λίστα Osenberg", επαναφέροντάς τους έτσι στο επιστημονικό έργο.
Τον Μάρτιο του 1945, στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, ένας Πολωνός τεχνικός εργαστηρίου βρήκε τμήματα της λίστας Osenberg παραπεταμένα σε μια τουαλέτα. Στη συνέχεια, ο κατάλογος έφτασε στη MI6, η οποία τη διαβίβασε στις ΗΠΑ. Μετά, ο Ταγματάρχης του Στρατού των ΗΠΑ Robert B. Staver αρχηγός του Τμήματος Προωθήσεων Τζετ (Jet Propulsion) του Τμήματος Έρευνας και Πληροφοριών του Σώματος Υλικού Πολέμου των ΗΠΑ, χρησιμοποίησε τη Λίστα Osenberg για να καταρτίσει τον κατάλογο των προς σύλληψη και ανάκριση Γερμανών επιστημόνων. Επικεφαλής στη λίστα του ταγματάρχη ήταν Ο Wernher von Braun, ο κορυφαίος επιστήμονας πυραύλων της Γερμανίας.
Ταυτοποίηση
μικρογραφία| Εκτόξευση [[V-2|πυραύλων V-2, Peenemünde, στη βορειοανατολική γερμανική ακτή. (1943) ]] Στην Επιχείρηση Ημίφως, η αρχική πρόθεση του ταγματάρχη Staver ήταν να πάρει μόνο συνέντευξη από τους επιστήμονες, αλλά αυτά που έμαθε άλλαξαν το σκοπό της επιχείρησης. Στις 22 Μαΐου 1945, έστειλε τηλεγράφημα στο συνταγματάρχη Joel Holmes στο αρχηγείο του Πενταγώνου των ΗΠΑ, προτρέποντας την αποστολή Γερμανών επιστημόνων και των οικογενειών τους στις ΗΠΑ, ως το πιο «σημαντικό για τον πόλεμο του Ειρηνικού ». Οι περισσότεροι μηχανικοί της λίστας Osenberg εργάστηκαν στο Γερμανικό Κέντρο Ερευνών του Στρατού στο Πεενεμούντε της Βαλτικής, αναπτύσσοντας τον πύραυλο V-2. Μετά τη σύλληψή τους, οι Σύμμαχοι αρχικά στέγασαν αυτούς και τις οικογένειές τους στο Λάντσχουτ της Βαυαρίας, στη νότια Γερμανία. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2020)">απαιτείται παραπομπή  ] Ξεκινώντας στις 19 Ιουλίου 1945, το ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ ενέταξε το αιχμαλωτισμένο προσωπικό πυραύλων υπό την Επιχείρηση Ημίφως. Ωστόσο, όταν το όνομα "Στρατιωτική Βάση Ημίφως" του μέρους διαμονής των επιστημόνων έγινε γνωστό σε τοπικό επίπεδο, το πρόγραμμα μετονομάστηκε σε Επιχείρηση Συνδετήρας το Νοέμβριο του 1945. Παρά αυτές τις προσπάθειες μυστικότητας, αργότερα εκείνο το έτος ο Τύπος πήρε συνέντευξη από αρκετούς επιστήμονες.
Σύλληψη και κράτηση
εναλλ.=Map showing the Allied zones of occupation in post-war Germany, as well as the line of U.S. forward positions on V-E Day. The south-western part of the Soviet occupation zone, close to a third of its overall area was west of the U.S. forward positions on V-E day.|δεξιά|μικρογραφία| Οι συμμαχικές ζώνες κατοχής στη μεταπολεμική Γερμανία, απεικονίζοντας τη σοβιετική ζώνη (κόκκινη), τα εσωτερικά γερμανικά σύνορα (έντονη μαύρη γραμμή) και τη ζώνη από την οποία αποσύρθηκαν τα βρετανικά και αμερικανικά στρατεύματα τον Ιούλιο του 1945 (μωβ). Τα όρια των επαρχιών είναι εκείνα της [[Ναζιστική Γερμανία|ναζιστικής Γερμανίας, προτού καθιερωθούν τα σημερινά Länder (ομοσπονδιακά κράτη) ]] Νωρίς στον πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν την Υποεπιτροπή Διακλαδικής Αναζήτησης Πληροφοριών (CIOS). Αυτή παρείχε τις πληροφορίες σχετικά με τους στόχους των Δυνάμεων-Τ, που έμπαιναν και στόχευαν στις γεμανοκρατούμενες περιοχές, επιστημονικές, στρατιωτικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις (και τους υπαλλήλους τους) για την τεχνογνωσία τους. Οι προτεραιότητες αρχικά ήταν η προηγμένη τεχνολογία, όπως η υπέρυθρη, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στον πόλεμο ενάντια στην Ιαπωνία, η διαπίστωση εάν η τεχνολογία είχε μεταφερθεί στην Ιαπωνία, και τέλος η παύση της έρευνας.
Πολλή από τη προσπάθεια των ΗΠΑ επικεντρώθηκε στη Σαξονία και τη Θουριγγία, που μέχρι την 1η Ιουλίου 1945, θα γινόταν μέρος της ζώνης της Σοβιετικής Κατοχής. Πολλές γερμανικές ερευνητικές εγκαταστάσεις και προσωπικό είχαν εκκενωθεί σε αυτές τις περιοχέςς, ιδίως από εκείνη του Βερολίνου. Φοβούμενες οι ΗΠΑ ότι το πέρασμα αυτών των περιχών στο σοβιετικό τομέα θα περιόριζε την ικανότητα των ΗΠΑ να εκμεταλλευτούν τη γερμανική επιστημονική και τεχνική εμπειρογνωμοσύνη χωρίς ταυτόχρονα να θέλουν η Σοβιετική Ένωση να επωφεληθεί από την εν λόγω εμπειρογνωμοσύνη, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποκίνησαν μια «επιχείρηση εκκένωσης» επιστημονικού προσωπικού από τη Σαξονία και τη Θουριγγία.
Μέχρι το 1947, αυτή η επιχείρηση εκκένωσης είχε περιλάβει περίπου 1.800 τεχνικούς και επιστήμονες, μαζί με 3.700 μέλη των οικογένειών τους. Αυτοί με ειδικές δεξιότητες ή γνώσεις μεταφέρθηκαν σε κέντρα κράτησης και ανάκρισης, όπως εκείνο με τη κωδική ονομασία DUSTBIN, κρατούμενοι και ανακρινόμενοι μερικές φορές για μήνες. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2019)">απαιτείται παραπομπή  ] Μερικοί από τους επιστήμονες περιελήφθησαν στην Επιχείρηση Ημίφως, αλλά οι περισσότεροι μεταφέρθηκαν σε χωριά της υπαίθρου όπου δεν υπήρχαν ούτε ερευνητικές εγκαταστάσεις ούτε εργασία. Τους δόθηκαν επιδόματα και αναφέρονταν δύο φορές την εβδομάδα στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας, για να τους εμποδίσουν να φύγουν. Η οδηγία του ΓΕΕΘΑ για την έρευνα και τη διδασκαλία ανέφερε ότι οι τεχνικοί και οι επιστήμονες θα πρέπει να απελευθερωθούν "μόνο αφού όλοι οι ενδιαφερόμενοι φορείς έχουν λάβει όλες τις επιθυμητές πληροφορίες πληροφοριών από αυτούς". <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2019)">απαιτείται παραπομπή  ] Στις 5 Νοεμβρίου 1947, το Γραφείο Στρατιωτικής Διακυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών ( OMGUS ), το οποίο είχε δικαιοδοσία στο δυτικό τμήμα της κατεχόμενης Γερμανίας, διοργάνωσε διάσκεψη για να εξετάσει το καθεστώς των μεταβάντων στις ΗΠΑ, τις αιτήσεις για χρηματικές αποζημιώσεις -που είχαν καταθέσει στη χώρα για «πιθανή παραβίαση από τις ΗΠΑ των νόμων πολέμου σύμφωνα με τους νόμους των ΗΠΑ». Ο διευθυντής πληροφοριών του OMGUS, RL Walsh, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα επανεγκατάστασης των μεταφερθέντων στις ΗΠΑ στον Τρίτο Κόσμο, το οποίο πρόγραμμα ανέφεραν οι Γερμανοί ως το «Urwald-Programm» του στρατηγού Walsh (πρόγραμμα ζούγκλας). Ωστόσο, αυτό το πρόγραμμα δεν ωρίμασε ποτέ. Το 1948, οι μετραφερθέντες στις ΗΠΑ έλαβαν διακανονισμούς 69,5 εκατομμυρίων Reichsmark από τη κυβέρνηση, ένα ποσό που σύντομα υποτιμήθηκε σοβαρά κατά τη μεταρρύθμιση του νομίσματος που συνόδεψε την εισαγωγή του Deutsche Mark ως το επίσημο νόμισμα της δυτικής Γερμανίας. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2019)">απαιτείται παραπομπή  ] Ο John Gimbel καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κρατούσαν μερικά από τα καλύτερα μυαλά της Γερμανίας για τρία χρόνια, στερώντας έτσι τη γερμανική ανάκαμψη από την εμπειρία τους.
Αφίξεις
Περί τα τέλη του 1945, τρεις ομάδες επιστημόνων πυραύλων έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να εργαστούν στο Φορτ Μπλις (Fort Bliss) του Τέξας και στο White Sands Proving Grounds, στο Νέο Μεξικό, ως "Ειδικοί Υπάλληλοι του Τμήματος Πολέμου". : 27
Την 1η Ιουνίου 1949, ο αρχηγός του Σώματος Υλικού Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών όρισε τo Οπλοστάσιο στο Redstone του Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, ως το κέντρο πυραύλων του Σώματος, ως εγκατάσταση για έρευνα και ανάπτυξη πυραύλων. Την 1η Απριλίου 1950, η εγκατάσταση ανάπτυξης πυραύλων στο Fort Bliss - συμπεριλαμβανομένου του φον Μπράουν και της ομάδας του με περισσότερα από 130 μέλη της επιχείρησης συνδετήρα - μεταφέρθηκε στο Οπλοστάσιο του Ρέντστοουν (Redstone).
Στις αρχές του 1950, χορηγήθηκε άδεια μόνιμης διαμονής στις ΗΠΑ σε ορισμένους από τους ειδικούς του Προγράμματος Συνδετήρα μέσω του προξενείου των ΗΠΑ στο Σιουδάδ Χουάρες, Τσιουάουα, Μεξικό. Έτσι, οι Γερμανοί επιστήμονες εισήλθαν νόμιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Λατινική Αμερική. : 226
Μεταξύ 1945 και 1952, η Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών χρηματοδότησε τον μεγαλύτερο αριθμό επιστημόνων του Συνδετήρα, εισάγοντας 260 άντρες, εκ των οποίων οι 36 επέστρεψαν στη Γερμανία και ένας ( Walter Schreiber ) μετανάστευσε πίσω στην Αργεντινή.
Ογδόντα έξι αεροναυτικοί μηχανικοί μεταφέρθηκαν στο Wright Field του Οχάιο, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν συλλάβει αεροσκάφη και εξοπλισμό της Luftwaffe υπό την Επιχείρηση Lusty ( Lu ftwaffe S ecret T echnolog y ).
Το 1959, 94 άνδρες της Επιχείρησης Συνδετήρα πήγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων των Friedwardt Winterberg και Friedrich Wigand.
Συνολικά, μέσω των δραστηριοτήτων της έως το 1990, η Operation Συνδετήρα εισήγαγε 1.600 άνδρες, ως μέρος των πνευματικών αποζημιώσεων που οφείλονται στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, αξίας 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε πατέντες και βιομηχανικές διαδικασίες.
Σημαντικά βραβεία (στις Ηνωμένες Πολιτείες)
Το διακεκριμένο μετάλλιο υπηρεσιών της NASA είναι το υψηλότερο βραβείο που μπορεί να απονεμηθεί από την Εθνική Διοίκηση Αεροναυτικής και Διαστήματος (NASA). Μετά από περισσότερες από δύο δεκαετίες υπηρεσίας και ηγεσίας στη NASA, τέσσερα μέλη της Επιχείρησης Συνδετήρα τιμήθηκαν με αυτό το μετάλιο το 1969: Οι Kurt Debus, Eberhard Rees, Arthur Rudolph και Wernher von Braun. Ο Ernst Geissler τιμήθηκε με το μετάλλιο το 1973.
Το Βραβείο Διακεκριμένης Πολιτικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Άμυνας είναι το υψηλότερο πολιτικό βραβείο που δόθηκε από το Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά από δύο δεκαετίες υπηρεσίας, το μέλος της Επιχείρησης Συνδετήρα, Siegfried Knemeyer, τιμήθηκε με αυτό το βραβείο το 1966.
Νικόλαος Ζαβόλας
Ο Νικόλαος Ζαβόλας ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 καταγόμενος από την Κρήτη.
Επιχείρηση Συνδετήρας
Σημαντικά βραβεία (στις Ηνωμένες Πολιτείες)
Το αμερικανικό διαστημικό και πυραυλικό κέντρο στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, κατέχει και λειτουργεί τις διαστημικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ. Αρκετά μέλη της Επιχείρησης Συνδετήρα είναι μέλη του Space Camp Hall of Fame (που ξεκίνησε το 2007): Για παράδειγμα, οι Wernher von Braun (2007), Georg von Tiesenhausen (2007) και Oscar Holderer (2008).
Νικόλαος Ζαβόλας
Πριν ξεσπάσει η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δρούσε με δική του καταδρομική ομάδα στη Μικρά Ασία παρενοχλώντας του Οθωμανούς. Στη συνέχεια μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και μετέβη στην Εύβοια όπου και έλαβε μέρος στις αρχικές συγκρούσεις υπό τον Ν. Κριεζώτη.
Επιχείρηση Συνδετήρας
Σημαντικά βραβεία (στις Ηνωμένες Πολιτείες)
Το Μουσείο Διαστημικής Ιστορίας στο Νέο Μεξικό περιλαμβάνει το International Space Hall of Fame. Δύο μέλη της Επιχειρήσης είναι μέλη του International Space Hall of Fame: Οι Wernher von Braun (1976) και Ernst Steinhoff (1979). Ο Hubertus Strughold εντάχθηκε το 1978 αλλά απομακρύνθηκε ως μέλος το 2006. Άλλα στενά συνδεδεμένα μέλη περιλαμβάνουν τον Γερμανοαμερικανό επιστημονικό συγγραφέα, Willy Ley (1976), και τον Hermann Oberth (1976), έναν Γερμανό επιστήμονα που συμβούλεβε την ομάδα πυραύλων του von Braun στις ΗΠΑ από το 1955 έως το 1958.
Νικόλαος Ζαβόλας
Στη συνέχεια κατήλθε στη Πελοπόννησο όπου και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Όταν έφθασε ο Καποδίστριας και ανέλαβε τη διοίκηση απορρίπτοντας το υφιστάμενο σύνταγμα εγκατέλειψε το χώρο και μετέβη στη Κρήτη όπου και συνέχισε εκεί τον αγώνα μέχρι το 1830.
Επιχείρηση Συνδετήρας
Σημαντικά βραβεία (στις Ηνωμένες Πολιτείες)
Δύο σεληνιακοί κρατήρες πήραν το όνομά τους από τους επιστήμονες του Συνδετήρα: ο Debus μετά τον Kurt Debus, τον πρώτο διευθυντή του διαστημικού κέντρου Kennedy της NASA και ο von Braun.
Νικόλαος Ζαβόλας
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Επιχείρηση Συνδετήρας
Επιστημονικά επιτεύγματα
Ο Βέρνερ φον Μπράουν ήταν ο επικεφαλής αρχιτέκτονας του οχήματος εκτόξευσης Saturn V, το βασικό όργανο για να φέρει τους ανθρώπους στο φεγγάρι.
Ο Adolf Busemann ήταν το μυαλό πίσω από το πτερύγιο που βελτίωσε την απόδοση των αεροσκαφών σε υψηλές ταχύτητες.
Διαμάχη και έρευνες
Πριν από την επίσημη έγκρισή του για το πρόγραμμα, ο Πρόεδρος Truman, για δεκαέξι μήνες, ήταν αναποφάσιστος. Χρόνια αργότερα το 1963, ο Τρούμαν θυμήθηκε ότι δεν ήταν καθόλου απρόθυμος να εγκρίνει την Επιχείρηση. Ότι λόγω των σχέσεων με τη Ρωσία "αυτό έπρεπε να γίνει και έγινε".
Αρκετοί από τους επιστήμονες του Συνδετήρα διερευνήθηκαν αργότερα λόγω των δεσμών τους με το Ναζιστικό Κόμμα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μόνο ένας τέτοιος επιστήμονας, ο Georg Rickhey, δικάστηκε επίσημα για οποιοδήποτε έγκλημα και κανένας επιστήμονας του Συνδετήρα δεν κρίθηκε ένοχος για οποιοδήποτε έγκλημα, στην Αμερική ή τη Γερμανία. Ο Rickhey επέστρεψε στη Γερμανία το 1947 για να παραστεί στη Δίκη της Ντόρα, όπου αθωώθηκε.
Το 1951, εβδομάδες μετά την άφιξή του στις ΗΠΑ, ο Walter Schreiber συνδέθηκε από την Boston Globe με ανθρώπινα πειράματα που διεξήγαγε ο Kurt Blome στο Ravensbrück, και μετανάστευσε στην Αργεντινή με τη βοήθεια του στρατού των ΗΠΑ.
Για πενήντα χρόνια, από το 1963 έως το 2013, το Βραβείο Strughold - πήρε το όνομά του από τον Hubertus Strughold, <i id="mwATw">Πατέρα της Διαστημικής Ιατρικής</i>, για τον κεντρικό του ρόλο στην ανάπτυξη καινοτομιών όπως το διαστημικό κοστούμι και τα συστήματα υποστήριξης της διαστημικής ζωής - ήταν το πιο διάσημο βραβείο από τη Διαστημική Ιατρική Association, οργάνωση-μέλος του Aerospace Medical Association. Την 1η Οκτωβρίου 2013, μετά από ένα άρθρο της Wall Street Journal που δημοσιεύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 2012, το οποίο υπογράμμιζε τη σύνδεσή του με ανθρώπινα πειράματα κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η Εκτελεστική Επιτροπή του Space Medicine Association ανακοίνωσε ότι αποσύρθηκε το Βραβείο Strughold της Space Association.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Θίασος Λεμού
Ο Θίασος Λεμού δημιουργήθηκε το 1944. Ονομάστηκε έτσι από τον ηθοποιό Αδαμάντιο Λεμό.
Ίδρυση και δραστηριότητες
Στις 14 Ιουνίου του 1944 ο Αδαμάντιος Λεμός και η Μαίρη Γιατρά Λεμού ιδρύουν τον «Θίασο Λεμού». Ο Αδαμάντιος Λεμός ήταν ακόμα στις ένοπλες δυνάμεις της Μ. Ανατολής και δεν μπορούσε ο θίασος να έχει το δικό του όνομα, έτσι το όνομα του θιάσου αρχικά ονομάστηκε «Θίασος Μαίρης Λεμού», η οποία έχει παραιτηθεί ήδη από το Συγκρότημα Ψυχαγωγίας Ενόπλων Δυνάμεων.
Την ίδια ημέρα πραγματοποιείται έναρξη των παραστάσεών του στο θερινό θέατρο Λούνα Παρκ της Αλεξάνδρειας και συνεχίζει με περιοδεία στις εξής πόλεις: Κάιρο, Ισμαηλία, Μανσούρα, Ζαγαζίκ, Καφρ ελ Ζαγιάτ, Σουέζ, Πορτ Σάιντ.
Στις 22 Αυγούστου 1945 φθάνουν στην Κύπρο προσκαλεσμένοι από το ΑΚΕΛ για να οργανώσουν το πρώτο παγκύπριο επαγγελματικό θέατρο, "Ο Προμηθέας", όπου δίδαξαν και παρουσίασαν συνολικά 14 θεατρικά έργα. Παράλληλα ίδρυσαν Δραματική Σχολή και Παιδικό θέατρο.
Ο Λεμός γυρίζοντας στην Ελλάδα από την Αίγυπτο το καλοκαίρι του 1947 σχηματίζει προσωπικό θίασο, το Θίασο Λεμού, και αρχίζει τις παραστάσεις του στο Θέατρο Παλλάδιο της Καλλιθέας, με σκοπό την ανακάλυψη και προβολή των νέων μεταπολεμικών θεατρικών δυνάμεων.
Ο θίασος θα μείνει τα επόμενα χρόνια στο Θέατρο Διονύσια και θα παρουσιάσει έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Το 1950, παρουσιάζεται για πρώτη φορά ο Ιάκωβος Καμπανέλλης με το έργο "Χορός πάνω στα στάχυα". Το 1951 ο Λεμός περιοδεύει με τον θίασο του στην Ελλάδα και για τα δυο επόμενα χρόνια στο εξωτερικό: στην Αίγυπτο και στο Σουδάν (Χαρτούμ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεμου
Ηλεκτρικό δυναμικό
Το ηλεκτρικό δυναμικό, ή απλά δυναμικό όπως συνηθίζεται, είναι η δυναμική ενέργεια ανά μονάδα φορτίου. Η μονάδα μέτρησης του δυναμικού στο σύστημα SI είναι το βολτ (volt), προς τιμήν του Ιταλού επιστήμονα Alessandro Volta. Το βολτ ορίζεται ως 1 τζάουλ ανά κουλόμπ
Το δυναμικό ορίζεται μαθηματικά ως
όπου το Ο είναι το σημείο αναφοράς, όπου συνήθως το δυναμικό είναι εκεί μηδενικό. Η διαφορά δυναμικού ορίζεται ως
Το βασικό πλεονέκτημα της εισαγωγής του δυναμικού έγκειται στο ότι αυτό είναι ένα μονόμετρο μέγεθος, εν αντιθέσει με την ένταση του ηλεκτρικού πεδίου, η οποία είναι ένα διανυσματικό μέγεθος, και κατά συνέπεια πιο δύσχρηστο στους υπολογισμούς. Υπάρχει μια ασάφεια στον ορισμό του δυναμικού, που αφορά το σημείο αναφοράς Ο, καθώς μετακινώντας αυτό το σημείο, αλλάζει η τιμή του δυναμικού. Γι' αυτό λέμε πως το δυναμικό αυτό καθαυτό δεν έχει κάποια φυσική σημασία. Ουσιαστική σημασία έχει μόνο η διαφορά δυναμικού, αφού τα δύο δυναμικά στα σημεία Α και Β έχουν υπολογιστεί με κοινό σημείο αναφοράς Ο.
Θέτοντας το σημείο αναφοράς στο άπειρο, βρίσκουμε εύκολα πως το δυναμικό ενός σημειακού φορτίου q είναι
ενώ για μια συνεχή κατανομή φορτίου έχουμε ότι
Τέλος, το δυναμικό υπακούει στην αρχή της επαλληλίας.
Κατηγορία:Ηλεκτροστατική
Κελλιά Εύβοιας
Τα Κελλιά είναι ακατοίκητο ημιορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας σε υψόμετρο 190 μέτρα. Βρίσκεται στην περιοχή των Στύρων σε απόσταση 89 χλμ. ΝΑ. από τη Χαλκίδα και 40 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου). Αναφέρεται από το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Στυρέων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Νέα Στύρα, το Βαθύρεμα, το Δήλησο, τη Ζωοδόχο Πηγή και τις Κουβέλλες αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέων Στύρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυρέων του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Ντιλπεσέντ Καντινεφέντι
Η Ντιλπεσέντ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:ديلبسيند سيدة رجل) (Τούρκικα: Dilpesend Kadınefendi, 16 Ιανουαρίου 1861 - 17 Ιουνίου 1901) ήταν η πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Beşinci Dilpesend Kadın Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Ντιλπεσέντ γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1861 στην Τιφλίδα. Ο πατέρας της ήταν ο Μακσούτ Γκιράϊ Μπέης. Πριν παντρευτεί τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, υπηρετούσε την δέκατη τέταρτη σύζυγο του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, την Τιριάλ Χανιμεφέντι. Πντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στις 10 Απριλίου 1883. Της δόθηκε ο τίτλος της "Τέταρτης Συζύγου".
Ένα χρόνο μετά το γάμο, γέννησε το μοναδικό της παιδί, Ναϊλέ Σουλτάν, στις 9 Ιανουαρίου 1884. Προήχθη στον τίτλο της "Τρίτης Συζύγου" το 1895.
Η Ντιλπεσέντ Καντινεφέντι πέθανε στις 17 Ιουνίου 1901 στο Παλάτι Γιλντίζ σε ηλικία 40 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κυκλώνας Ζήνων
Εξέλιξη του καιρικού φαινομένου
Από τα τέλη Οκτωβρίου, και μετά τον τυφώνα Οφέλια στην Ιρλανδία, ακολούθησε διατάραξη στο πολικό αεροχείμαρρο, κατόπιν ισχυρής πολικής δίνης πάνω από τον Καναδά. Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε ισχυρά καιρικά φαινόμενα στη Βόρεια Ευρώπη και μέχρι τις Ιταλικές Άλπεις και τη Μεσόγειο.
Εκτός από τις καταιγίδες στα Απέννινα όρη, η υψηλή δυναμική της ατμόσφαιρας ήταν εμφανής σε έναν ανεμοστρόβιλο κοντά στο Σαν Βίτο (Σαν Φελίτσε Τσιρτσέο) και στο Μπόργκο Ερμάντα (Τερατσίνα), βορειοδυτικά της Ρώμης. Ένα άλλο κύμα ψύχους με προέλευση από τα Βρετανικά Νησιά, έκανε την έναρξη του χειμώνα στην περιοχή της Μεσογείου Αυτή η καιρική κατάσταση οδήγησε στην πρώτη φάση βροχόπτωσης στην περιοχή της νότιας Μεσογείου (βαριές χαλαζοπτώσεις στο Ακάτε στη Σικελία).
Παραπομπές
Ζηνων κατηγορία:Πλημμύρες στην Ελλάδα
Μεσορράχη Σερρών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μεσορράχη (αποσαφήνιση)
Η Μεσορράχη Σερρών είναι ημιορεινό χωριό των Σερρών σε υψόμετρο 160 μέτρα το οποίο απέχει 32 χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεσορράχης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νέας Ζίχνης του δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 407 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 420. H απογραφή του 2021 έδειξε πως σημείωσε μείωση πληθυσμού από 407 σε 210 μόνιμους κατοίκους.
Αρχαιότητα
Στα βορειανατολικά του χωριού, υπάρχει ο λόφος με το εκκλησάκι του Αι-Γιωργη, όπου έχουν βρεθεί τάφοι και κτερίσματα της παλαιολιθικής εποχής, ενω το 2016 βρέθηκε και Μακεδονικός τάφος.
Σε απόσταση περίπου 500 μ. βορειοδυτικά από το χωριό, συγκεκριμένα στο τραπεζοειδές ύψωμα «Αθάνατο νερό», έχουν εντοπιστεί ίχνη (όστρακα αγγείων και τάφοι) αρχαίου πολίσματος, το οποίο, κατά τη ρωμαϊκή τουλάχιστον εποχή, ανήκε στη «χώρα» της αρχαίας πόλης Γαζώρου. Στη βόρεια πλαγιά του υψώματος, γνωστή με την ονομασία «Ανά τσεσμέ», καθώς και λίγο βορειότερα στη θέση «Ραχόβουνα», εκτεινόταν η νεκρόπολη του πολίσματος, όπως μαρτυρούν οι αρχαίοι (λακκοειδείς και κιβωτιόσχημοι) τάφοι που αποκαλύφτηκαν εκεί κατά καιρούς. Από τα διάφορα ευρήματα η ακμή του πολίσματος χρονολογείται από τα κλασικά ως τα ρωμαϊκά χρόνια.
Το χωριό μέχρι το 1927 ονομαζόταν Ράχωβα (σλαβική λέξη που το απέδωσαν οι Τούρκοι) και αρχικά βρισκόταν νοτιοανατολικά της σημερινής του θέσης, αλλά το σημείο εγκαταλείφθηκε λόγω εξάπλωσης χολέρας. Στην ευρύτερη περιοχή, έχουν βρεθεί και ευρήματα στρατοπέδευσης αρχαίου στρατού και βρίσκεται, πάνω σε πλαγιά, ένας βράχος με αποτυπωμένο ένα άνοιγμα σε άσχημα ποδιού. Η τοπική δοξασία αναφέρει ότι αυτό σκαλίστηκε από το πόδι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν αυτός στρατοπέδευσε εκεί, καθώς η περιοχή υπήρξε το φυσικό σύνορο της Μακεδονίας με τη Θράκη.
Νεότεροι χρόνοι
Τα ιστορικά στοιχεία της περιοχής [πηγή Ζχίνας,1866] αναφέρουν συγκεκριμένα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των κατοίκων και τη θρησκεία τους, η οποία παραπέμπει, κατά κύριο λόγο και σε εθνικότητα. Πιο συγκεκριμένα, το 1866, στη Μεσορράχη ζούσαν 400 Έλληνες και 450 Οθωμανοί. Οι Οθωμανοί έφυγαν από το χωριό κυρίως κατά την ανταλλαγή πληθυσμών υποχρεωτικά, στα πλαίσια της συμφωνίας Ελευθέριου Βενιζέλου - Κεμάλ Ατατούρκ το 1923, όπου τον ίδιο περίπου καιρό εγκαταθίστανται και Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Η μετακίνηση των Οθωμανών είχε αρχίσει να γίνεται ήδη από τις αρχές του 1900, οπότε και η περιοχή είχε επιστρέψει στα χέρια των Ελλήνων μετά από 400 και πλέον χρόνια τουρκικού ζυγού.
Μεγάλος αριθμός Οθωμανών στο χωριό ήταν πλούσιοι γαιοκτήμονες και Τούρκοι προύχοντες, οι οποίοι απέσπασαν προνόμια και μεγάλες εκτάσεις γύρω από τη Μεσορράχη από τον σουλτάνο. Οι Οθωμανοί με την κυριαρχία των Ελλήνων, άρχισαν να φεύγουν ήδη πριν τη συνθήκη ενώ πολλοί Έλληνες που είχαν εξισλαμιστεί ξαναέγιναν χριστιανοί κι παρέμειναν στην περιοχή.
Οι κάτοικοι πολέμησαν κατά της επεκτατικής πολιτικής των Βουλγάρων στους Βαλκανικούς πολέμους, με πολλά θύματα και αγνοούμενους. κέντρο|μικρογραφία|654x654εσ|Πανοραμική λήψη της Μεσορράχης.
Σούπερ Καπ Ελλάδος υδατοσφαίρισης γυναικών
Το Super Cup στην υδατοσφαίριση των γυναικών είναι ένας θεσμός που ξεκίνησε το 2020 κατόπιν σχετικής ανακοίνωσης της ΚΟΕ μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της στις 16 Σεπτεμβρίου 2020. Είναι ο αγώνας που ανοίγει την εκάστοτε αγωνιστική σεζόν και αγωνίζονται για το τρόπαιο ο Πρωταθλητής με τον Κυπελλούχο της περασμένης χρονιάς.
Σε περίπτωση που κάποια ομάδα κατακτά το νταμπλ, τότε στον αγώνα του Σούπερ Καπ θα αγωνίζεται ο εκάστοτε φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας της προηγούμενης χρονιάς.
Ο πρώτος ιστορικός τελικός αυτής της νεοσυσταθείσας διοργάνωσης διεξήχθη ανάμεσα στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς (Πρωταθλητή και Κυπελλούχου Ελλάδος 2020) και του Νηρέα Χαλανδρίου (φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδος 2020).
Παραπομπές
Σουπερ καπ ανδρων Κατηγορία:Κύπελλα του ελληνικού αθλητισμού
Σημείο δρόσου
Το σημείο δρόσου είναι η θερμοκρασία στην οποία πρέπει να ψυχθεί ο αέρας ώστε να κορεστεί με υδρατμούς, υπό σταθερή πίεση και περιεκτικότητα υδρατμών. Περαιτέρω ψύξη του αέρα θα οδηγήσει σε συμπύκνωση των ατμοσφαιρικών υδρατμών προς σχηματισμό υγρού νερού (σταγόνες δρόσου). Στο σημείο δρόσου η σχετική υγρασία είναι 100%. Όταν ο αέρας ψύχεται έως το σημείο δρόσου μέσω επαφής με μια επιφάνεια που είναι πιο ψυχρή από αυτόν, νερό θα συμπυκνωθεί στην επιφάνεια.
Όταν η θερμοκρασία είναι μικρότερη από το σημείο πήξης του νερού (0 °C), το σημείο δρόσου καλείται σημείο παγετού, καθώς, αντί για δρόσο, σχηματίζεται πάχνη μέσω απόθεσης. Η μέτρηση του σημείου δρόσου σχετίζεται με την υγρασία: υψηλότερο σημείο δρόσου σημαίνει ότι υπάρχει περισσότερη υγρασία στον αέρα.
Σε τεχνικούς όρους, το σημείο δρόσου είναι η θερμοκρασία εκείνη στην οποία οι υδρατμοί σε ένα δείγμα αέρα υπό σταθερή βαρομετρική πίεση συμπυκνώνονται σε υγρό νερό με τον ίδιο ρυθμό με τον οποίο εξατμίζονται. Το συμπυκνωμένο νερό που σχηματίζεται σε μια στερεή επιφάνεια ονομάζεται δρόσος, ή πάχνη (παγετός) εάν παγώσει. Στον αέρα, το συμπυκνωμένο νερό ονομάζεται είτε ομίχλη είτε νέφος, ανάλογα με το ύψος.
Μια υψηλή σχετική υγρασία υποδηλώνει ότι το σημείο δρόσου πλησιάζει την τρέχουσα θερμοκρασία του αέρα. Σχετική υγρασία με τιμή 100% υποδηλώνει ότι το σημείο δρόσου είναι ίσο με την τρέχουσα θερμοκρασία και ότι ο αέρας είναι μέγιστα κορεσμένος με νερό χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει άλλους υδρατμούς.
Όταν η περιεκτικότητα σε υγρασία παραμένει σταθερή και η θερμοκρασία αυξάνεται, η σχετική υγρασία μειώνεται αλλά το σημείο δρόσου παραμένει σταθερό. Επίσης, η αύξηση της βαρομετρικής πίεσης αυξάνει και το σημείο δρόσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αέρια Κατηγορία:Θερμοκρασία
Σπυρίδων Παγανέλης
Ο Σπυρίδων Παγανέλης (1852 – 28 Ιουνίου 1933) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δημοσιογράφος του 19ου και του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από τη Μύκονο, όπου και γεννήθηκε. Ήταν ενθουσιώδης υμνητής των αρχαίων τόπων Δελφών, Δήλου, Ολυμπίας και όλων των άλλων. Χρημάτισε σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, καθώς και Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στη Φιλιππούπολη και διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην Αθήνα. Είχε εκλεγεί επίσης βουλευτής Κυκλάδων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα «Ακρόπολις», την «Εβδομάδα» που εξέδιδε ο Δημήτριος Καμπούρογλου, την «Κλειώ» που εκδιδόταν στη Λειψία, την «Εφημερίδα» του Κορομηλά, την «Εικονογραφημένη Εστία» του Γ. Δροσίνη και με άλλα έντυπα. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος αναφέρει στην «Νέα Εστία» (1 Αυγούστου 1933, τεύχος 159) ότι, όταν το 1894 αξιωματικοί που ανήκαν στην «Εθνική Εταιρεία» πήγαν και έσπασαν τα γραφεία της «Ακρόπολης» του Βλάση Γαβριηλίδη, επειδή τους ασκούσε κριτική, κανένας δημοσιογράφος άλλης εφημερίδας δεν τόλμησε να κατακρίνει την πράξη τους, επειδή φοβούνταν τις συνέπειες. Η μόνη που τους αποδοκίμασε ήταν η «Εστία» με άρθρο που είχε την υπογραφή του Παγανέλη. Στο έργο του ο ρομαντισμός συναντά την αρχαιολατρία. Υπάρχει μια μελαγχολική νοσταλγία για την αρχαιότητα, για την αρχαία ελληνική «αρετή», καθώς την εποχή του «την έβρισκε φτωχή σε γενναίες πράξεις, μίζερη σε πετάγματα υψηλά», όπως έγραψε ο Δ. Γιάκος στη «Νέα Εστία» (τεύχος 624). Η γλώσσα του είναι μια αρχαϊκή καθαρεύουσα, εξαιρετικά ζωντανή εντούτοις. Εξαιρετικά τον σκιαγράφησε ο Γεώργιος Σουρής: «Ο Παγανέλης, λείψανο της σμίλης του Φειδίου, ευρίσκεται στα σύννεφα και στην οδό Σταδίου».
Πηγές
Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τ. 3. σελ. 9 https://web.archive.org/web/20121029061814/http://www.ekdoseismetron.gr/
Ίσις
thumb|180 px|right|Η θεά Ίσις, τοιχογραφία περ. 1360 [[Π.Κ.Ε.]]