cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανδαρίνος (πτηνό)
Ονοματολογία
Η λατινική επιστημονική ονομασία του γένους Aix είναι απ’ ευθείας δάνεια της αρχαίας ελληνικής αιξ. Ωστόσο, δεν έχει τη σημασία -τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο- της λέξης αίγα «κατσίκα», αλλά αποτελεί ανεξάρτητη λέξη με δική της σημασία, η οποία αναφέρεται στον Αριστοτέλη. Προφανώς, ο ονοματήσας το taxon -Boie, 1828- έλαβε υπ’ όψιν τη συγκεκριμένη αναφορά του μεγάλου φιλοσόφου, ωστόσο άγνωστο παραμένει εάν το συγκεκριμένο πτηνό ήταν γνωστό στην αρχαία Ελλάδα, ή πρόκειται για κάποιο άλλο -παρεμφερές- είδος. Η λατινική επιστημονική ονομασία του είδους galericulata προέρχεται από την επίσης λατινική gălērĭcŭlum «φενάκη, περούκα», με σαφή αναφορά προς τα χαρακτηριστικά φτερά του κεφαλιού του πτηνού, τα οποία ειδωμένα ως σύνολο, σχηματίζουν ένα είδος «κράνους» (gălērus).
Η αγγλική (Mandarin duck) και η ελληνική ονομασία του πτηνού -απ’ ευθείας απόδοση της αγγλικής-, παραπέμπουν σε μία από τις κύριες χώρες καταγωγής του είδους, την Κίνα, και τους εκεί πολιτικούς και στρατιωτικούς λειτουργούς της, τους μανδαρίνους, όπως τους είχαν αποκαλέσει οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1758, από τον Λινναίο, στο έργο του Systema Naturae, στην Κίνα. Το γένος ανήκει στην οικογένεια Νησσίδες (Anatidae) των Χηνομόρφων (Anseriformes). Παρόλο που, συνήθως, τοποθετείται στην υποοικογένεια Νησσίνες (Anatinae), εν τούτοις υπάρχουν ερευνητές που θεωρούν ότι ανήκει στην υποοικογένεια Ταδορνίνες (Tadorninae), μαζί με τις βαρβάρες.
Γεωγραφική κατανομή και μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Aix galericulata: Κίτρινο = Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Σκούρο πράσινο = Περιοχές όπου απαντάται όλο το έτος (επιδημητικό), Γαλάζιο = Περιοχές μετανάστευσης, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης Ο μανδαρίνος είναι μερικώς μεταναστευτικό πτηνό της Α. Ασίας, όπου βρίσκονται τα «πατρογονικά» εδάφη αναπαραγωγής του, όμως λόγω του εντυπωσιακού του παρουσιαστικού έχει εισαχθεί πλέον σε διάφορες χώρες, στις οποίες αποτελεί πλέον επιγενές, εγκατεστημένο είδος.
Έχει εισαχθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστρία, το Βέλγιο, τη Δανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Ελβετία και τη Σλοβενία.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από τη Λευκορωσία, την Ισπανία (Κανάρια), την Ινδία, τη Μογγολία, το Χονγκ Κονγκ, τη Μιανμάρ, το Νεπάλ, την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ.
Βιότοπος
thumb|right|300px|Ζεύγος μανδαρίνων (διακεκριμένη φωτογραφία) Τα ενδιαιτήματα που προτιμά ο μανδαρίνος στα εδάφη αναπαραγωγής του είναι οι πυκνές, θαμνώδεις δασικές άκρες των λιμνών σε ολιγοτροφικά ύδατα. Επίσης, συχνάζει στις όχθες των ποταμών που διαρρέουν τα δάση της τάιγκα. Γενικά, προτιμά τις περιοχές με χαμηλό υψόμετρο, αλλά μπορεί να αναπαραχθεί σε κοιλάδες μέχρι τα 1.500 μέτρα. Τον χειμώνα, εμφανίζεται επιπρόσθετα σε έλη, πλημμυρισμένα χωράφια, και ανοικτά ποτάμια. Παρόλο που προτιμά τα γλυκά νερά, μπορεί επίσης να διαχειμάζει σε παράκτιες λιμνοθάλασσες και εκβολές ποταμών.
Μορφολογία
Ο αρσενικός μανδαρίνος στο αναπαραγωγικό του πτέρωμα, όχι μόνον δεν συγχέεται με κανένα άλλο είδος πτηνού παγκοσμίως (indistinguishable), αλλά τα χρώματα του πτερώματός του είναι εικόνα που δύσκολα φεύγει από τη μνήμη του παρατηρητή. Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται η ομορφότερη πάπια και από τα ομορφότερα είδη του ζωικού βασιλείου, γενικότερα.
Στους μανδαρίνους, όπως και σε όλες τις πάπιες, εμφανίζεται έντονος φυλετικός διμορφισμός, με το ενήλικο αρσενικό (drake) να διαθέτει ολόκληρη τη χρωματική παλέτα (sic) στο πτέρωμα της αναπαραγωγικής περιόδου.
Τα κεντρικά πλαϊνά του κεφαλιού είναι χιονόλευκα σε σχήμα ημισελήνου, με μια λεπτή γραμμή στα «τελειώματα» προς τον τράχηλο. Το στέμμα του κεφαλιού έχει τρία διαφορετικά χρώματα, σκούρο πράσινο μπροστά και μέχρι το ράμφος, κοκκινωπό στην κορυφή και κυανοπράσινο προς τον τράχηλο. Τα πλαϊνά του προσώπου κάτω από τον οφθαλμό απαρτίζονται από λεπτά, πυρόξανθα καλυπτήρια φτερά, που διαχωρίζονται από το υπόλοιπο πτέρωμα του προσώπου, σχηματίζοντας χαρακτηριστικά μακριά «μουστάκια» (whiskers), που εκτείνονται μέχρι το εμπρόσθιο τμήμα του λαιμού. Τα φτερά του προσώπου, μαζί με εκείνα της κορυφής του κεφαλιού, ενώνονται σε έναν «παράδοξο» συνδυασμό που -ειδικά όταν είναι ανορθωμένα- θυμίζει έντονα «κράνος» και δικαιολογούν την ονομασία του είδους (βλ. Ονοματολογία).
Το στήθος είναι κυανό-μωβ και, στα όρια μεταξύ κάτω επιφάνειας και πλευρών, υπάρχουν δύο χαρακτηριστικές, κάθετες ασπρόμαυρες λωρίδες. Τα πλαϊνά του σώματος διαθέτουν εξαιρετικά λεπτοδομημένα γεωμετρικά μοτίβα στο χρώμα της ώχρας, που οριοθετούνται από ασπρόμαυρη καμπύλη ζώνη στο ύψος της ράχης και της ουράς. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του πτερώματος, όμως, αποτελούν αναμφίβολα οι δύο τριγωνικές δομές από ανορθωμένα καλυπτήρια φτερά που ξεκινούν από τα πλαϊνά της ουράς και «συναντώνται» στην κορυφή τους, πάνω από το ουροπύγιο. Αυτοί οι εντυπωσιακοί σχηματισμοί, έχουν απαλό μπεζ χρώμα με λευκό περιθώριο στο πάνω μέρος και ονομάζονται ιστία (sails), για προφανείς λόγους.
Η κάτω επιφάνεια του σώματος είναι, επίσης, κατάλευκη, το ράμφος θαμπό κόκκινο με ανοικτόχρωμο όνυχα, η ίριδα μαύρη, οι ταρσοί και τα πόδια ανοιχτά πορτοκαλί με καφεκυανές λοβώσεις. Η ουρά είναι σκούρα καφέ και το ουροπύγιο, επίσης, κυανοπράσινο. Το κάτοπτρο είναι πράσινο-μπλε, αλλά «χάνεται» μέσα σε αυτήν τη χρωματική πανδαισία. Ωστόσο, είναι ιδιαίτερα εμφανές κατά τη διάρκεια της πτήσης, και στα δύο φύλα. Όλα αυτά τα εντυπωσιακά χρώματα βρίσκονται στο απόγειο της φωτεινότητάς τους κατά την περίοδο της αναπαραγωγής και, αργότερα, ξεθωριάζουν και γίνονται πιο μουντά και όχι τόσο σαφώς οριοθετημένα, πριν την επακόλουθη έκδυση. thumb|right|400px|Πορτρέτο ενήλικου αρσενικού μανδαρίνου thumb|right|400px|Ενήλικος θηλυκός μανδαρίνος Το θηλυκό (duck) δεν διαθέτει κανένα από τα εντυπωσιακά χρώματα του αρσενικού, αλλά ξεχωρίζει από τις άλλες θηλυκές πάπιες, από τον λευκό οφθαλμικό δακτύλιο και τη λευκή οφθαλμική γραμμή πάνω στο γκρίζο πτέρωμα του κεφαλιού της. Η ράχη είναι σκούρα καφέ και το κάτω μέρος γκριζόμαυρο με χαρακτηριστικές, διάσπαρτες ανοιχτόχρωμες κηλίδες. Επίσης, διακρίνεται το χαρακτηριστικό πρασινο-μπλε κάτοπτρο στο πλαϊνό μέρος του σώματος (δευτερεύοντα ερετικά φτερά).
Τα νεαρά άτομα (ducklings) μοιάζουν πολύ με εκείνα της πρασινοκέφαλης πάπιας, αλλά η σκούρα οφθαλμική γραμμή διακόπτεται μετά τον οφθαλμό (συνεχίζεται μέχρι το ράμφος στην πρασινοκέφαλη).
Στα μέσα Μαΐου οι μανδαρίνοι υπόκεινται σε αλλαγές στο πτέρωμα (moulting). Υπάρχει πρώτα αλλαγή μικρής έκτασης, αλλά στη συνέχεια και μέχρι τον Ιούλιο, πραγματοποιείται ολική αλλαγή. Οι πάπιες δεν είναι, τότε, σε θέση να πετάξουν για περίπου έναν (1) μήνα.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:      )
Τροφή
Οι μανδαρίνοι, όπως άλλες πολλές πάπιες, είναι παμφάγα πτηνά και αναζητούν την τροφή τους με τα πόδια μισοβυθισμένα στο νερό ή -στην πλειονότητα των περιπτώσεων- περπατώντας στην ξηρά. Τρώνε κυρίως βλαστούς και σπέρματα, κυρίως της οξιάς, αλλά και ζωική ύλη, όπως σαλιγκάρια, έντομα και μικρά ψάρια. Η διατροφή τους αλλάζει ανάλογα με την εποχή. Το φθινόπωρο και τον χειμώνα, συνήθως τρώνε βελανίδια και κόκκους δημητριακών. Την άνοιξη συνήθως τρώνε έντομα, σαλιγκάρια, ψάρια και υδρόβια φυτά, ενώ το καλοκαίρι τρώνε σκουλήκια, μικρά ψάρια, βατράχια, μαλάκια και μικρά φίδια. Τρέφονται κυρίως κατά την αυγή ή το σούρουπο, ενώ αναπαύονται πάνω στα δέντρα ή στο έδαφος κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Ηθολογία
Στο φυσικό τους περιβάλλον, οι μανδαρίνοι είναι ντροπαλά, διακριτικά και σιωπηλά πτηνά και παραμένουν καλά κρυμμένοι στη βλάστηση των παρόχθιων οικοσυστημάτων τους. Πετούν σε ευθεία γραμμή και γρήγορα, αλλά όταν χρειαστεί, κινούνται επιδέξια ανάμεσα στα κλαδιά των δένδρων. Μπορούν και σκαρφαλώνουν στους κορμούς, χρησιμοποιώντας τα νύχια των ποδιών τους. Θεωρούνται αρκετά ανθεκτικά πτηνά στις χαμηλές θερμοκρασίες.
Αναπαραγωγή
Στη φύση, οι μανδαρίνοι αναπαράγονται σε πυκνά δασωμένες περιοχές κοντά σε ρηχές λίμνες, βάλτους και λίμνες. Εκτός από τα πολύχρωμα φτερά του αρσενικού, οι μανδαρίνοι έχουν ένα περίτεχνο τελετουργικό ερωτοτροπίας, με σφυρίγματα, ανόρθωση του λοφίου και των ιστίων, κινήσεις του κεφαλιού και καλλωπισμό του πτερώματος (preening).
Φωλιάζουν σε βαθιές κοιλότητες στα δέντρα -σπανιότερα σε διχάλες- κοντά στο νερό και, σε ύψος που ποικίλλει από 3-15 μέτρα από το έδαφος. Δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο υλικό επίστρωσης, εκτός από ελάχιστα πούπουλα ή μικρά φτερά. thumb|right|300px| Νεοσσός μανδαρίνου Η ωοτοκία επιτελείται άπαξ, αλλά μπορεί να αναπληρωθεί σε περίπτωση απώλειας. Αποτελείται από 9-12 αβγά, διαστάσεων 48,8 Χ 36,3 χιλιοστών και βάρους 41 γραμμαρίων, εκ των οποίων ποσοστό 9% είναι κέλυφος, που εναποτίθενται τον Απρίλιο ή τον Μάιο. Παρά το γεγονός ότι το αρσενικό μπορεί να υπερασπιστεί το επωάζον θηλυκό και τα αβγά στη φωλιά, ο ίδιος δεν ασχολείται με την επώαση, ενώ μπορεί να εγκαταλείψει τη φωλιά πριν την εκκόλαψη. Η επώαση διαρκεί 28-30 ημέρες.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι και καθοδηγούνται αμέσως από το θηλυκό στο νερό, που τους επιτηρεί στενά. Πτερώνονται σε 40-45 ημέρες, περίπου.
Απειλές
Οι θηρευτές των μανδαρίνων ποικίλλουν ανάλογα, μεταξύ των διαφόρων τμημάτων του εύρους κατανομής τους. Βιζόν, νυκτερεύτες, βίδρες, κουνάβια, μπούφοι και νερόφιδα είναι όλα τους, δυνητικοί θηρευτές των πτηνών. Όμως, η μεγαλύτερη απειλή είναι η απώλεια των ενδιαιτημάτων του είδους, λόγω υλοτομίας. Η λαθροθηρία αποτελεί, επίσης, απειλή για την πάπια αν και, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, η μακρινή απόσταση πυροβολισμού δείχνει ότι οι κυνηγοί δεν αναγνώρισαν το θήραμα. Άλλωστε, τις περισσότερες φορές, το εντυπωσιακής εμφάνισης πτηνό προτιμάται να συλληφθεί ζωντανό και να πωληθεί στο παραεμπόριο.
Κατάσταση πληθυσμού
Κάποτε, ο μανδαρίνος υπήρξε διαδεδομένος σε ολόκληρη την Α. Ασία, αλλά το μεγάλης κλίμακας εμπόριο και η καταστροφή των δασικών του ενδιαιτημάτων, είχαν ως αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση των πληθυσμών στην Α. Ρωσία και στην Κίνα σε, κάτω από 1.000 ζεύγη σε κάθε χώρα. Μόνον η Ιαπωνία, θεωρείται ότι εξακολουθεί να φιλοξενεί περίπου 5.000 ζευγάρια από αυτό το εντυπωσιακό πτηνό.
Ανέκαθεν, πολλά άτομα διέφευγαν από την αιχμαλωσία και, στον 20ό αιώνα, μεγάλος αριθμός μανδαρίνων άρχισε να αναπαράγεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και μικρότεροι αριθμοί στην Ιρλανδία. Υπάρχουν σήμερα περίπου 7.000 άτομα στη Βρετανία, καθώς και αλλού στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με μεγαλύτερη συγκέντρωση στην περιοχή του Βερολίνου. Μεμονωμένoι πληθυσμοί βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά στην κομητεία Σονόμα της Καλιφόρνια.
Παρά το γεγονός ότι η τάση του πληθυσμού φαίνεται να είναι καθοδική, η μείωση αυτή δεν θεωρείται ικανή για να προσεγγίσει τα κατώτατα όρια για τα Ευάλωτα (Vulnerable) είδη, βάσει του κριτηρίου τάσης του πληθυσμού (> 30% μείωση πάνω από δέκα χρόνια ή τρεις γενεές). Ως εκ τούτου, το είδος αξιολογείται προς το παρόν ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN.
Κουλτούρα
thumb|right|400px|Αρσενικοί μανδαρίνοι σε θέση ποσταρίσματος Οι μανδαρίνοι αποκαλούνται από τους Κινέζους ως yuan-yang, αρσενικό και θηλυκό, αντίστοιχα. Στην παραδοσιακή κινεζική κουλτούρα, οι πάπιες αυτές πιστεύεται ότι ζευγαρώνουν δια βίου, σε αντίθεση με άλλα είδη παπιών. Ως εκ τούτου, θεωρούνται ως σύμβολο συζυγικής αγάπης και πίστης, και συχνά εμφανίζονται στην κινεζική τέχνη. Γι’ αυτό, άλλωστε, χρησιμοποιούνται ως σύμβολο στους κινεζικούς γάμους, επειδή ευνοούν την ευδαιμονία και την πιστότητα. Ωστόσο, επειδή το αρσενικό και το θηλυκό είναι τόσο ανόμοια στο παρουσιαστικό τους, στην Καντώνα συνηθίζουν να αποκαλούνται «παράξενο ζευγάρι» ή «αταίριαστο ζευγάρι».
Αλλά και για τους Κορεάτες, οι μανδαρίνοι αντιπροσωπεύουν την ειρήνη, την πίστη και την άφθονη παραγωγή σε απογόνους. Παρόμοια με τους Κινέζους, πιστεύουν ότι αυτές οι πάπιες ζευγαρώνουν για μια ζωή. Για τους λόγους αυτούς, ζεύγη μανδαρίνων προσφέρονται συχνά ως δώρα γάμου στους νεόνυμφους.
Σημειώσεις
i. Στο «Λεξικό Lidell &Scott» καταγράφεται με σαφήνεια το εξής: «''πτηνόν υδρόβιον, πιθανόν εκ του γένους των χηνών, Αριστ. Ισ. Ζ. 8, 3, 16''»
Πηγές
Κατηγορία:Νησσίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πανίδα της Ιαπωνίας
Βαλεντίνα Τερεσκόβα
Η Βαλεντίνα Βλαντίμιροβνα Τερεσκόβα (ρωσικά: Валенти́на Влади́мировна Терешко́ва, γενν. 6 Μαρτίου 1937) είναι πρώην Σοβιετική κοσμοναύτης που έγινε διάσημη ως η πρώτη γυναίκα στην Ιστορία που ταξίδεψε στο διάστημα. Αυτό το ταξίδι πραγματοποιήθηκε στις 16 έως 19 Ιουνίου 1963.
Η Τερεσκόβα επιλέχθηκε μεταξύ 400 και πλέον υποψηφίων για να κυβερνήσει το διαστημόπλοιο Βοστόκ 6. Κατά τη διάρκεια της τριήμερης αποστολής της, πραγματοποίησε διάφορες δοκιμές και συνέλεξε στοιχεία για τις αντιδράσεις του γυναικείου σώματος στη διαστημική πτήση.
Πριν στρατολογηθεί για το σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα, η Τερεσκόβα ήταν εργάτρια σε υφαντουργείο και ερασιτέχνιδα αλεξιπτωτίστρια. Μετά το τέλος της διαστημικής της σταδιοδρομίας έγινε μέλος του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος και κατέλαβε διάφορες πολιτικές θέσεις, ενώ ύστερα από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης δεν ασχολήθηκε πλέον με την πολιτική, αλλά εξακολουθεί να τιμάται ως ηρωίδα στη μετασοβιετική Ρωσία.
Τα πρώτα της χρόνια
Η Βαλεντίνα Τερεσκόβα γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1937 στο χωριό Μασλενίκοβο, στην Περιφέρεια Γιαροσλάβλ της κεντρικής Ρωσίας. Οι γονείς της είχαν μεταναστεύσει εκεί από τη Λευκορωσία. Ο πατέρας της ήταν οδηγός τρακτέρ, ενώ η μητέρα της εργάτρια σε υφαντουργείο. Εξαιτίας του πολέμου η Βαλεντίνα πήγε στο σχολείο σε ηλικία 8 ετών, το 1945, αλλά το εγκατέλειψε το 1953 και συνέχισε την εκπαίδευσή της με μαθήματα δι' αλληλογραφίας. Άρχισε να ενδιαφέρεται για τον αλεξιπτωτισμό από νεαρή ηλικία και εκπαιδεύτηκε στην πτώση με αλεξίπτωτο στην τοπική αερολέσχη, πέφτοντας για πρώτη φορά σε ηλικία 22 ετών, στις 21 Μαΐου 1959. Εκείνη την εποχή εργαζόταν ως εργάτρια σε ένα υφαντουργείο της περιοχής. Η εμπειρία της στον αλεξιπτωτισμό οδήγησε στην επιλογή της ως υποψήφια για το διαστημικό πρόγραμμα. Το 1961 διορίσθηκε γραμματέας του τοπικού παραρτήματος της Κομσομόλ.
Στο σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα
Μετά την πρώτη διαστημική πτήση, αυτή του Γιούρι Γκαγκάριν το 1961, ο μηχανικός πυραύλων Σεργκέι Κορολιόβ, ο θεμελιωτής του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος, είχε την ιδέα της αποστολής μιας γυναίκας στο διάστημα. Στις 16 Φεβρουαρίου 1962 η Βαλεντίνα Τερεσκόβα επιλέχθηκε μετά από αίτησή της για το πρόγραμμα αυτό. Στην τελική φάση, από τις 400 και πλέον υποψήφιες πέρασαν οι εξής πέντε: Τατιάνα Κουζνετσόβα, Ιρίνα Σολοβιόβα, Ζάνα Γιόρκινα, Βαλεντίνα Πονομαριόβα και η Τερεσκόβα. Μεταξύ άλλων οι προδιαγραφές απαιτούσαν οι υποψήφιες να είναι αλεξιπτωτίστριες κάτω των 30 ετών, με ύψος κάτω από 1,70 μέτρο και βάρος κάτω από 70 κιλά.
Υπέρ της επιλογής της Τερεσκόβα ήταν το ιδιαίτερο γεγονός ότι ο πατέρας της, ο Βλαντίμιρ Τερεσκόφ, ήταν ήρωας πολέμου: ως λοχίας των τεθωρακισμένων και κυβερνήτης άρματος μάχης είχε σκοτωθεί στον πόλεμο κατά των Φινλανδών στην περιοχή Λεμέττι της Καρελίας, και η Βαλεντίνα ήταν μόλις δύο ετών την εποχή του θανάτου του.
Η εκπαίδευση στο διαστημικό πρόγραμμα περιελάμβανε πτήσεις με συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, τεστ απομονώσεως, φυγοκεντρίσεως, θεωρία των πυραύλων, μηχανική διαστημοπλοίων, 120 πτώσεις με αλεξίπτωτο και εκπαίδευση στη διακυβέρνηση αεριωθούμενων πολεμικών αεροσκαφών τύπου Μιγκ-15UTI. Η ομάδα πέρασε αρκετούς μήνες εντατικής εκπαιδεύσεως που τελείωσαν με εξετάσεις τον Νοέμβριο 1962, μετά τις οποίες απέμειναν οι 4 υποψήφιες. Οι πρώτες τρεις στη βαθμολογία ήταν οι Τερεσκόβα, Σολοβιόβα και Πονομαριόβα και αναπτύχθηκε ένας σχεδιασμός για τις δύο να σταλούν σε δύο μοναχικές πτήσεις με Βοστόκ που θα εκτοξεύονταν σε διαδοχικές ημερομηνίες τον Μάρτιο ή Απρίλιο του 1963. Η αρχική πρόθεση ήταν να εκτοξευθεί πρώτη η Τερεσκόβα με την αποστολή Βοστόκ 5 και να ακολουθήσει η Πονομαριόβα με το Βοστόκ 6. Ωστόσο το σχέδιο τροποποιήθηκε τον Μάρτιο 1963: Το Βοστόκ 5 θα μετέφερε τώρα ένα άνδρα κοσμοναύτη, τον Βαλέρι Μπικόφσκι, και η πρώτη γυναίκα θα επέβαινε στο Βοστόκ 6 τον Ιούνιο. Η Κρατική Επιτροπή Διαστήματος όρισε (στη συνεδρίαση της 21ης Μαΐου) την Τερεσκόβα να κυβερνήσει το Βοστόκ 6, απόφαση που επιβεβαιώθηκε από τον ίδιο τον Νικίτα Χρουστσόφ.
Αφού παρακολούθησε την επιτυχημένη εκτόξευση του Βοστόκ 5 στις 14 Ιουνίου 1963, η 26χρονη Τερεσκόβα άρχισε τις τελικές προετοιμασίες για τη δική της πτήση. Το πρωί της 16ης Ιουνίου 1963, μαζί με την αναπληρώτριά της Σολοβιόβα φόρεσαν διαστημικές στολές και μεταφέρθηκαν στην εξέδρα εκτοξεύσεων με λεωφορείο. Αφού ολοκλήρωσε τους ελέγχους των συστημάτων υποστήριξης ζωής και επικοινωνιών κλείστηκε μέσα στον θαλαμίσκο του Βοστόκ. Μετά από μια δίωρη αντίστροφη μέτρηση χωρίς κανένα απρόοπτο, το Βοστόκ 6 εκτοξεύθηκε με επιτυχία κι έτσι η Τερεσκόβα έγινε η πρώτη γυναίκα στην Ιστορία που έφθασε στο διάστημα. Το όνομα κλήσης της σε αυτή την πτήση ήταν «Τσάικα» (Ча́йка = γλάρος στη ρωσική) και αργότερα απαθανατίσθηκε στο όνομα ενός αστεροειδή, του 1671 Τσάικα, που είχε ανακαλυφθεί από το 1934.
Παρότι η Τερεσκόβα αισθανόταν ναυτία και ταλαιπωρία σε μεγάλο μέρος της πτήσεως, κατόρθωσε να συμπληρώσει 48 περιφορές γύρω από τη Γη και σχεδόν τρία ημερονύκτια στο διάστημα: Με μόνο αυτή την πτήση, συμπλήρωσε περισσότερο χρόνο στο διάστημα (71 ώρες) από το άθροισμα των χρόνων όλων μαζί των Αμερικανών αστροναυτών που είχαν ταξιδέψει στο διάστημα ως τότε. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, η Τερεσκόβα κρατούσε ημερολόγιο πτήσεως και τράβηξε φωτογραφίες του ορίζοντα, οι οποίες αργότερα χρησιμοποιήθηκαν για τον εντοπισμό στρωμάτων αεροδιαλυμάτων μέσα στην ατμόσφαιρα. Αφού διένυσε 2 εκατομμύρια χιλιόμετρα στο διάστημα, προσγειώθηκε στο Καζακστάν.
Με τις αποστολές των Βοστόκ 5 και 6 ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα Βοστόκ. Το Βοστόκ 5 μετέφερε τον Βαλέρι Μπικόφσκι σε μία παρόμοια τροχιά επί 5 ημέρες και ο αστροναύτης επέστρεψε στη Γη τρεις ώρες μετά την επιστροφή της Τερεσκόβα. Τα δύο διαστημόπλοια προσέγγισαν το ένα το άλλο κάποια στιγμή σε απόσταση 5 χιλιομέτρων και η Τερεσκόβα ραδιοεπικοινώνησε με τον Μπικόφσκι και με τον Χρουστσόφ, ο οποίος της εξέφρασε την "πατρική του υπερηφάνεια".
Μετέπειτα σταδιοδρομία
thumb|right|285px|Η Τερεσκόβα με τον Ρώσο πρόεδρο [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ|Ντ. Μεντβέντεφ στην τελετή απονομής σε αυτή του παρασήμου του Τάγματος της Φιλίας, στις 12 Απριλίου 2011]] Μετά την πτήση της η Τερεσκόβα σπούδασε στην Ακαδημία Ζουκόφσκι της Πολεμικής Αεροπορίας, από όπου απεφοίτησε με διάκριση ως αστροναύτης μηχανικός. Το 1977 πήρε και διδακτορικό στη μηχανική. Εξαιτίας της φήμης της επιλέχθηκε για αρκετά πολιτικά αξιώματα: Από το 1966 ως το 1974 διετέλεσε μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής `Ενωσης, από το 1974 ως το 1989 μέλος του Προεδρείου (Πρεζίντιουμ) του Ανωτάτου Σοβιέτ και από το 1969 ως το 1991 μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ. Το 1997 αποστρατεύθηκε από την Πολεμική Αεροπορία και το σώμα των κοσμοναυτών με προεδρική διαταγή.
Στις 3 Νοεμβρίου 1963 η Τερεσκόβα παντρεύτηκε στη Μόσχα τον αστροναύτη Αντριάν Νικολάγεφ, γνωστό από τη "δίδυμη πτήση" με τον Μιχαήλ Πόποβις το 1962. Ο ίδιος ο προέδρος της Σοβιετικής Ενώσεως Νικίτα Χρουστσόφ ήταν παρών στη γαμήλια δεξίωση, όπως και κορυφαία στελέχη της κυβερνήσεως και του διαστημικού προγράμματος. Ο Νικολάγιεφ ήταν ο μοναδικός άγαμος Ρώσος από όσους είχαν πετάξει στο διάστημα ως τότε. Στις 8 Ιουνίου 1964 η Τερεσκόβα γέννησε το μοναδικό τους παιδί, την Γιελένα Αντριάνοβνα Νικολάγιεβα-Τερεσκόβα (η οποία είναι σήμερα γιατρός και υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος του οποίου τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας είχαν πετάξει στο διάστημα). Η Τερεσκόβα και ο Νικολάγιεφ πήραν διαζύγιο το 1982. Η Τερεσκόβα ξαναπαντρεύτηκε, με τον Γ. Σαπόσνικοφ, ο οποίος όμως πέθανε το 1999.
Εκτός από τις θέσεις της στο εσωτερικό της χώρας, η Τερεσκόβα υπήρξε και γνωστή αντιπρόσωπος της ΕΣΣΔ στο εξωτερικό: έγινε μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης το 1966, ήταν η Σοβιετική αντιπρόσωπος στο συνέδριο του ΟΗΕ για το Διεθνές ΄Ετος της Γυναίκας στην Πόλη του Μεξικού το 1975 και επικεφαλής της σοβιετικής αντιπροσωπείας στο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών της Κοπεγχάγης. Διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος Διεθνούς Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών και πρόεδρος της Εταιρείας Σοβιετο-αλγερινής Φιλίας.
Τιμητικές διακρίσεις και αναγνώριση
Η Βαλεντίνα Τερεσκόβα τιμήθηκε με το ανώτατο παράσημο της χώρας της, αυτό του `Ηρωα της ΕΣΣΔ, καθώς και με αρκετά άλλα παράσημα, μεταξύ των οποίων του Τάγματος του Λενίν, του Τάγματος της Οκτωβριανής Επανάστασης, το Χρυσό Μετάλλιο Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών, κ.ά.. Επίσης, της απονεμήθηκαν οι τίτλοι του «`Ηρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας της Τσεχοσλοβακίας», του «`Ηρωα της Εργασίας» του Βιετνάμ και του «`Ηρωα της Μογγολίας» (στην περίπτωσή της μάλλον «ηρωίδας»...), ενώ το 1990 ανακηρύχθηκε επίτιμη διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.
Ο κρατήρας Τερεσκόβα στο βόρειο ημισφαίριο της αόρατης πλευράς της Σελήνης, διαμέτρου 31 χιλιομέτρων, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή της.
Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ η Τερεσκόβα έχασε τα πολιτικά της αξιώματα, αλλά τίποτα από το πρεστίζ της: Μέχρι σήμερα οι συμπατριώτες της τη σέβονται ως ηρωίδα της Ρωσίας και για πολλούς η σημασία της στη σοβιετική και ρωσική διαστημική ιστορία υπολείπεται μόνο αυτής των Γιούρι Γκαγκάριν και Αλεξέι Λεόνοφ. Μετά το 1997 εμφανίζεται σπανιότερα δημόσια, κυρίως σε εκδηλώσεις σχετικές με το διάστημα. Την ημέρα των εβδομηκοστών γενεθλίων της, το 2007, ήταν προσκεκλημένη στην κατοικία του Ρώσου πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν στο Νόβο Ογκάριοβο για τον εορτασμό τους. Εκεί λέγεται ότι είπε πως θα ήθελε να ταξιδέψει στον πλανήτη `Αρη, ακόμα και χωρίς επιστροφή. Στις 5 Απριλίου 2008 στην Αγία Πετρούπολη συμμετείχε στη λαμπαδηδρομία των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2008.
Η Τερεσκόβα υπήρξε η πρώτη και μέχρι σήμερα η μοναδική γυναίκα με τον βαθμό του πτεράρχου (τον ανώτατο, ισοδύναμο του στρατηγού) στη σοβιετική αλλά και στη ρωσική πολεμική αεροπορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί κοσμοναύτες Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί πιλότοι Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Tesla Roadster (πρώτης γενιάς)
To Tesla Roadster είναι ηλεκτροκίνητο σπορ αυτοκίνητο, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Tesla, Inc. από το 2008 έως το 2012. Ήταν και το πρώτο μοντέλο στην ιστορία της εταιρείας Tesla, αν και βασίστηκε στο σασί της Lotus Elise, καθώς και το πρώτο στην ιστορία πλήρως ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο που κατάφερε αυτονομία άνω των 200 μιλίων / 320 χιλιομέτρων. Ακόμα, είναι το πρώτο αυτοκίνητο που έχει τοποθετηθεί σε τροχιά γύρω από τον ήλιο, καθώς το προσωπικό Tesla Roadster του Ίλον Μασκ εκτοξεύθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2018 στην πρώτη δοκιμαστική πτήση του πυραύλου Falcon Heavy από την SpaceX.
Απήχηση
Συνολικά, η Tesla πώλησε 2.450 αντίτυπα του Roadster και μάλιστα σε περισσότερες από 30 χώρες διεθνώς,  ενώ τα περισσότερα από τα αυτά τα αντίτυπα πουλήθηκαν στην Ευρώπη και στην Ασία κατά την διάρκεια του τετάρτου τετραμήνου του 2012. Από τις αρχές του έτους 2010, η Tesla παρήγαγε επίσημα και μια δεξιοτίμονη εκδοχή του μοντέλου. Ακόμα, τον Ιούλιο του 2010 υπέστη μια σειρά από βελτιώσεις και τότε μετονομάστηκε σε Roadster 2.5 έως και τη λήξη της παραγωγής του.
Αναμένεται να αντικατασταθεί από μια δεύτερη γενιά Roadster που θα μπει στην παραγωγή και θα κυκλοφορήσει στις αρχές του έτους 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Roadster 2008 Roadster 2008 Κατηγορία:Ηλεκτρικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Τραχώνι
Με το όνομα Τραχώνι είναι γνωστά τα παρακάτω:
R7
thumb|right|250px|Ένας πύραυλος R-7 "[[Πρόγραμμα Βοστόκ|Βοστόκ" που εκτίθεται στη Μόσχα.]] Ο R-7 ήταν ένας πύραυλος μεγάλου βεληνεκούς σχεδιασμένος από τον Σεργκέι Κορολιόφ (κορυφαίος Ρώσος μηχανικός της εποχής) για τις ανάγκες ανάπτυξης του σοβιετικού προγράμματος πυρηνικών όπλων.
Μετά από επίμονες προσπάθειες του Κορολιόφ, η ρωσική κυβέρνηση αποφασίζει να επιτρέψει τη χρήση του πυραύλου για να σταλθεί δορυφόρος στο διάστημα. Ο Σπούτνικ 1, γνωστός ως ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος, εκτοξεύεται με τον R-7 τον Οκτώβριο του 1957, ένα μήνα μετά ακολουθεί ο Σπούτνικ 2, με επιβάτη την σκυλίτσα Λάικα.
Ο R-7 ήταν ο πρώτος πύραυλος με πολλαπλά στάδια (αποσπώμενες δεξαμενές καυσίμων), με αποτέλεσμα να έχει καλύτερο λόγο ώθησης προς μάζα, καθώς όταν τα καύσιμα ενός σταδίου τελείωναν, απελευθερωνόταν από το νεκρό βάρος και συνέχιζε την πορεία με μεγαλύτερη ταχύτητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
R7 Κατηγορία:Νόβαγια Ζεμλιά Κατηγορία:Πύραυλοι
2480 Παπάνοφ
Ο Παπάνοφ (Papanov) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού ηθοποιού Ανατόλι Παπάνοφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Παπάνοφ είναι άγνωστα. Ο Παπάνοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 6 λεπτά, μία ταχεία περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Παπανοφ
Σαρκ
thumb|Το εθνόσημο του Σαρκ thumb|Αεροφωτογραφία του Σαρκ Το Σαρκ (αγγλικά: Sark, γαλλικά: και τη γλώσσα Sercquiais: Sèr) είναι μικρό νησί στα νοτιοδυτικά της Μάγχης. Αποτελεί ένα από τα νησιά της Μάγχης και είναι μέρος του Κτήματος (Bailiwick) του Γκέρνσεϊ. Ο πληθυσμός του ήταν 610 άνθρωποι το 2002). Στο νησί δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα και τα μόνα οχήματα που επιτρέπεται να κυκλοφορούν είναι τα ιππήλατα οχήματα, ποδήλατα, ελκυστήρες και μοτοποδήλατα ή οχήματα που κινούνται με μπαταρία για ηλικιωμένα ή για άτομα με ειδικές ανάγκες. Επιβάτες και αγαθά που φτάνουν με φέρι μποτ από το Γκέρνσι μεταφέρονται με οχήματα που σύρονται από ελκυστήρες. Η οικονομία βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και στο εμπόριο ειδών μικροτεχνίας. Η έκταση του Σαρκ καλύπτει 5,45 τ.χλμ.
Γεωγραφία
Το Σαρκ αποτελείται από δύο κύρια μέρη, το Γκρέιτερ Σαρκ και το Λιτλ Σαρκ στα νότια. Συνδέονται με στενό ισθμό, που λέγεται La Coupée. Το υψηλότερο σημείο είναι 374 πόδια από την επιφάνεια της θάλασσας. Σώζεται ανεμόμυλος από το 1571. Το Λιτλ Σαρκ έχει πολλά ορυκτά και στο Port Gorey σώζονται ερείπια από τα ορυχεία αργύρου. Το νησί έχει υπό τη δικαιοδοσία του επίσης το νησί Brecqhou, που είναι ιδιωτικό. Δεν είναι ελεύθερο για επίσκεψη και ανήκει σήμερα στους Σερ Ντέιβιντ και Σερ Φρέντρικ Μπάρκλεϊ.
Πολιτική
Μέχρι πρότινος, το Σαρκ εθεωρείτο το τελευταίο προπύργιο του φεουδαλισμού στην Ευρώπη. Το φεουδαλικό σύστημα που ονομάζεται fiefdom καταργήθηκε τον Απρίλιο του 2008. Συγκεκριμένα, αναθεωρήθηκαν οι εκλογικοί νόμοι και αποδόθηκε σε όλους το δικαίωμα ψήφου και το δικαίωμα να διοικούν έπειτα από εκλογές.
Κύριος του Σαρκ (Seigneur)
Ο επικεφαλής της φεουδαλικής κυβέρνησης στο Σαρκ είναι ο Κύριος (Seigneur). Αν είναι στο αξίωμα αυτό γυναικείο πρόσωπο, ο τίτλος ήταν Dame (Λαίδη). Πολλοί από τους νόμους, ιδίως αυτοί που σχετίζονταν με την κληρονομιά και τη διοίκηση που ασκούσε ο Seigneur, άλλαξαν ελάχιστα σε σχέση με τους νόμους του 1565, επί Βασιλείας Ελισάβετ Α΄. Ο Seigneur διατηρεί την αποκλειστική δικαιοδοσία επί του νησιού να φυλάει περιστέρια και ήταν το μοναδικό πρόσωπο που του επιτρέπεται να είναι ιδιοκτήτης θηλυκού σκυλιού.
Την περίοδο 1974 – 2016 ο Τζον Μάικλ Μπομόντ (1927-2016) υπήρξε ο 22ος Seigneur του Σαρκ. Από τις 3 Ιουλίου 2016, οπότε πέθανε ο Μάικλ Μπομόντ, Κύριος του Σαρκ είναι ο γιος του, Κρίστοφερ.
Chief Pleas
Chief Pleas (στα γαλλικά: Chefs Plaids; Sercquiais: Cheurs Pliaids) είναι το Κοινοβούλιο του Σαρκ. Σήμερα αποτελείται από 40 Tenants και επιπρόσθετα τους 12 αντιπροσώπους του λαού (Deputies of the People). Οι τελευταίοι εκλέγονται από ενήλικες ψηφοφόρους με θητεία τριών χρόνων.
Ο Κύριος (Seigneur) και ο Πρόεδρος (Seneschal) είναι επίσης μέλη του Chief Pleas. Παρίστανται χωρίς να είναι μέλη ο Prévôt, ο Greffier και ο Θησαυροφύλακας (Treasurer). Ο τελευταίος μπορεί να ομιλήσει στο Chief Pleas για θέματα φορολόγησης και οικονομικών.
Οι αρχές (executive officers) στο νησί είναι Οι Seneschal, Prevôt, Greffier και Treasurer επιλέγονται από τον Seigneur, ενώ ο Constable και ο Vingtenier εκλέγονται από το Chief Pleas.
Στις 8 Μαρτίου του 2006 με ψήφους 25–15 το Κοινοβούλιο (Chief Pleas) ψήφισε υπέρ νέας νομοθεσίας για τους Seigneur, Seneschal, τους 14 εκλεγμένους ιδιοκτήτες γης και τους 14 εκλεγμένους μη ιδιοκτήτες γης. Στις 4 Οκτωβρίου 2006 το Chief Pleas υπερψήφισε την αντικατάσταση των 12 αντιπροσώπων και των 40 κτηματιών στο Chief Pleas με 28 Conseillers που να εκλέγονται από ενηλίκους ψηφοφόρους. Η απόφαση αυτή ανεστάλη τον Ιανουάριο του 2007 βάσει σφυγμομέτρησης. Η νέα πρόταση ήταν 16 κτηματίες και 12 Conseillers και οι δυο να εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία για την περίοδο 2008-2012. Επίσης, αποφασίστηκε να διεξαχθεί δεσμευτικό δημοψήφισμα αναφορικά με τη σύνθεση, αν έπρεπε να μείνει ως είχε ή να αντικατασταθεί από 28 Conseillers. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από το Ανακτοβούλιο (Privy Council ) και τον Φεβρουάριο του 2008 επανήλθε η πρόταση για 28 Conseillers. Λόγω της έλλειψης υποψηφίων, το 2017 προτάθηκε η μείωση των Conseillers από 28 σε 18, με τους 9 να εκλέγονται κάθε διετία.
Το αξίωμα του προέδρου (President of Chief Pleas) από τις 27 Φεβρουαρίου 2013 κατέχει ο Ρέτζιναλντ Γκουίλ (Reginald "Reg" J. Guille), ήδη στο ίδιο αξίωμα από το 2000 (αλλά με τον τίτλο Seneschal, President of Chief Pleas and Chief Judge).
Ιστορία
thumb|right|Ιππήλατη άμαξα στο Σαρκ Το 13ο αιώνα το Σαρκ χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τις επιχειρήσεις του Γάλλου πειρατή Εουστάς του Μοναχού, Το 16ο αιώνα ήταν ακατοίκητο και αποτέλεσε καταφύγιο πειρατών. Ο αποικισμός του Σαρκ έγινε από τον Χελίερ ντε Κάρτερετ, Seigneur στο Τζέρσι, κατόπιν διατάγματος της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄. Οι πρώτοι έποικοι ήταν 40 οικογένειες από τον Σεντ Ουέν και είχαν τον όρο να προστατεύσουν το νησί από τους πειρατές.
Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το νησί ήταν υπό την κατοχή των Γερμανών το 1940–1945 και αποτέλεσε έδρα για την Επιχείρηση Βασάλτης.
Απόπειρα εισβολής από ένα άτομο
Το 1991 επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς η εισβολή στο νησί από έναν άνεργο πυρηνικό φυσικό, τον Αντρέ Γκαρντ, από τη Γαλλία, οπλισμένο με ένα ημιαυτόματο όπλο. Συνελήφθη από τον αστυνομικό του νησιού (τότε ήταν ο αγρότης του Λιτλ Σαρκ Philip Perrée Jnr).
Πορεία προς τη δημοκρατία
Η κατάρρευση του φεουδαλικού συστήματος στο Σαρκ ξεκίνησε στις 4 Ιουλίου του 2007, ώστε να συμμορφωθεί με την ΕΕ σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το μεγαλύτερο μέλος του νομοθετικού σώματος του νησιού θα μπορεί να εκλεγεί ως το 2009. Στις 16 Ιανουαρίου του 2008 και στις 21 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους το Chief Pleas ενέκρινε νόμο, βάσει του οποίου θεσμοθετήθηκε 30-μελές Σώμα, με 28 εκλεγμένα επί συνόλου 30 μελών. Στις 9 Απριλίου το 2008 το Ανακτοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου ενέκρινε τις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις του Σαρκ, και οι πρώτες εκλογές με βάση το νέο νόμο διεξήχθησαν στις 10 Δεκεμβρίου του 2008. Επίσης, το νέο Σώμα θα συνεδριάσει για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2009.
Γλώσσα
Ta Sercquiais (Sarkese ή Sark-French) είναι διάλεκτος της νορμανδικής γλώσσας, την οποία ομιλούν ακόμα κυρίως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι του νησιού. Η χρήση της έχει παρουσιάσει μαρασμό τα τελευταία χρόνια εξαιτίας του κύματος ανθρώπων στο Σαρκ από άλλες περιοχές και του ότι το νησί τείνει να εξαγγλιστεί.
Εκπαίδευση
Στο Σαρκ υπάρχει ένα σχολείο (Sark School), στο οποίο φοιτούν οι κάτοικοι που είναι ηλικίας από 5 ως 15 ετών. Συνήθως οι μαθητές που θέλουν να κάνουν ανώτερη εκπαίδευση συνεχίζουν τις σπουδές τους στο Γκέρνσι ή στο Τζέρσι και επίσης μπορούν να εγγραφούν σε σχολεία στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Θρησκεία
thumb|right|Ο Αγγλικανικός ναός του Αγίου Πέτρου στο Σαρκ Ο ναός του Σαρκ είναι αφιερωμένος στον Άγιο Πέτρο και χρονολογείται από το 1820. Υπάρχει επίσης και ένας ναός Μεθοδιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Ηνωμένου Βασιλείου
Μαζούρκες, Op. 59 (Σοπέν)
Οι Μαζούρκες, Op. 59 είναι τρεις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύθηκαν το 1845. Μία τυπική εκτέλεση όλου του έργου διαρκεί περίπου 11 λεπτά. Η πρώτη είναι γραμμένη σε Λα ελάσσονα, η οποία αποδίδεται με χρωματισμούς, με moderato τέμπο στα 3/4. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Λα ύφεση μείζονα, με allegretto τέμπο, στα 3/4, η οποία χρησιμοποιεί ένα ευκολομνημόνευτο θέμα, το οποίο ο συνθέτης το παραλλάσσει προς τέρψη του ακροατή. Η τρίτη και τελευταία του σετ, είναι γραμμένη σε Φα δίεση ελάσσονα, με vivace τέμπο στα 3/4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
59 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1845 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα δίεση ελάσσονα
Ίσωμα (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ίσωμα αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλώνια Φθιώτιδας
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Γόρδιος δεσμός
thumb|355x355px|Ο Μέγας Αλέξανδρος κόβει τον Γόρδιο δεσμό. Πίνακας του [[:en:Jean-Simon_Berthélemy|Ζαν Σιμόν Μπαρτελεμύ (Jean-Simon Berthélemy)]] Με τη φράση γόρδιος δεσμός εννοείται σύμφωνα με τις φιλολογικές μαρτυρίες περίπλοκος δεσμός (κόμπος) από φλοιό κρανιάς που έδενε το άρμα του Γόρδιου, πατέρα του Μίδα και αρχαίου βασιλέα της Φρυγίας. Κατά την παράδοση τον γόρδιο δεσμό έκοψε ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μακεδών.
Ιστορικές εκδοχές
Ο Αλέξανδρος έφθασε στο Γόρδιο κατά τον μήνα Φεβρουάριο ή Μάρτιο του 333 ΠΚΕ και παρέμεινε εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα, για να αναπαύσει τη μοίρα του στρατού που κόπιασε ιδιαίτερα μαζί του, στην Πισιδία. Εκεί, στο ανάκτορο των παλαιών βασιλέων της Φρυγίας, βρισκόταν το άρμα του Γόρδιου ως ανάθημα στον Δία. Ο ζυγός του άρματος ήταν δεμένος με φλοιό κρανιάς και ο δεσμός ήταν τόσο περίπλοκος, ώστε δεν διακρινόταν πουθενά η αρχή του. Σύμφωνα με την κρατούσα παράδοση, όποιος έλυε τον Γόρδιο δεσμό, θα κυριαρχούσε στην Ασία. Ο Αλέξανδρος μετέβη στο ανάκτορο, εξέτασε τον δεσμό και τον έλυσε εύκολα. Ο τρόπος με τον οποίο τον έλυσε παραμένει μυστήριο. Η πιο διαδεδομένη άποψη υποστηρίζει ότι έκοψε τον δεσμό με το σπαθί του, αναφωνώντας: Ό,τι δεν λύεται κόπτεται. Παρά την δημοσιότητά της όμως, αυτή η άποψη θεωρείται η λιγότερο πιθανή. Ο Αριστόβουλος, που ήταν πιθανώς αυτόπτης μάρτυς, αναφέρει ότι τον έλυσε αφαιρώντας τον πύρο από το τιμόνι του άρματος, όπου συγκρατείτο ο δεσμός του ζυγού. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Γκρέιβς, ο δεσμός ήταν πιθανώς θρησκευτικό σύμβολο στη φύλαξη Γορδιανών ιερέων και ιερειών και συμβόλιζε το άφατο όνομα του Διονύσου. Περνούσε από γενιά σε γενιά ιερέων και αποκαλυπτόταν μόνο στους βασιλείς της Φρυγίας
Σύμφωνα με τον Αρριανό
μικρογραφία|456x456εσ Ο γόρδιος δεσμός
"Ἀλέξανδρος δὲ ὡς ἐς Γόρδιον παρῆλθε, πόθος λαμβάνει αὐτὸν τὴν ἅμαξαν ἰδεῖν τὴν Γορδίου καὶ τοῦ ζυγοῦ τῆς ἁμάξης τὸν δεσμόν. Πρὸς δὲ δὴ ἄλλοις καὶ τόδε περὶ τῆς ἁμάξης ἐμυθεύετο, ὅστις λύσειε τοῦ ζυγοῦ τῆς ἁμάξης τὸν δεσμόν, τοῦτον χρῆναι ἄρξαι τῆς Ἀσίας. Ἦν δὲ ὁ δεσμὸς ἐκ φλοιοῦ κρανίας καὶ τούτου οὔτε τέλος οὔτε ἀρχὴ ἐφαίνετο. πρὸς δὲ δὴ τούτοις καὶ τόδε περὶ τῆς ἁμάξης ἐμυθεύετο, ὅστις λύσειε τοῦ ζυγοῦ τῆς ἁμάξης τὸν δεσμόν, τοῦτον χρῆναι ἄρξαι τῆς Ἀσίας. [2.3.7] ἦν δὲ ὁ δεσμὸς ἐκ φλοιοῦ κρανίας καὶ τούτου οὔτε τέλος οὔτε ἀρχὴ ἐφαίνετο. Ἀλέξανδρος δὲ ὡς ἀπόρως μὲν εἶχεν ἐξευρεῖν λύσιν τοῦ δεσμοῦ, ἄλυτον δὲ περιιδεῖν οὐκ ἤθελε, μή τινα καὶ τοῦτο ἐς τοὺς πολλοὺς κίνησιν ἐργάσηται, οἱ μὲν λέγουσιν, ὅτι παίσας τῷ ξίφει διέκοψε τὸν δεσμὸν καὶ λελύσθαι ἔφη• Ἀριστόβουλος δὲ λέγει ἐξελόντα τὸν ἕστορα τοῦ ῥυμοῦ, ὃς ἦν τύλος διαβεβλημένος διὰ τοῦ ῥυμοῦ διαμπάξ, ξυνέχων τὸν δεσμόν, ἐξελκύσαι ἔξω τοῦ ῥυμοῦ τὸ‹ν› ζυγόν. [2.3.8] ὅπως μὲν δὴ ἐπράχθη τὰ ἀμφὶ τῷ δεσμῷ τούτῳ Ἀλεξάνδρῳ οὐκ ἔχω ἰσχυρίσασθαι. ἀπηλλάγη δ᾽ οὖν ἀπὸ τῆς ἁμάξης αὐτός τε καὶ οἱ ἀμφ᾽ αὐτὸν ὡς τοῦ λογίου τοῦ ἐπὶ τῇ λύσει τοῦ δεσμοῦ ξυμβεβηκότος. καὶ γὰρ καὶ τῆς νυκτὸς ἐκείνης βρονταί τε καὶ σέλας ἐξ οὐρανοῦ ἐπεσήμηναν• καὶ ἐπὶ τούτοις ἔθυε τῇ ὑστεραίᾳ Ἀλέξανδρος τοῖς φήνασι θεοῖς τά τε σημεῖα καὶ τοῦ δεσμοῦ τὴν λύσιν. Από βικιθήκη Αλεξάνδρου Ανάβασις/Βιβλίο Β - ΑΡΡΙΑΝΟΣ"
"Οταν ο Αλέξανδρος έφτασε στο Γόρδο, τον κατέλαβε πόθος να δει την άμαξα του Γρδίου και τον δεσμό (κόμπο) του ζυγού της άμαξας. Και μεταξύ άλλλων, βέβαια, και αυτό λεγόταν σχετικά με την άμαξα ότι δηλδή, όποιος έλυνε τιν δεσμό του ζυγού της άμαξας, αυτός ήταν ορισμένο από τη μοίρα να εξουσιάσει την Ασία. [7] Ο ζυγόδεσμος αυτός ήταν κατασκευασμένος από φλοιό κρανιάς4 και δεν φαινόταν ούτε η αρχή ούτε το τέλος του. Ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να βρει τρόπο να λύσει το ζυγόδεσμο, αλλά δεν ήθελε να τον αφήσει και άλυτο, μήπως αυτό προκαλέσει κάποια αναταραχή στον κόσμο. Άλλοι συγγραφείς αναφέρουν ότι χτύπησε με το ξίφος του το ζυγόδεσμο, τον έκοψε και είπε ότι τον έλυσε· ο Αριστόβουλος όμως λέει ότι ο Αλέξανδρος, αφού αφαίρεσε από τον άξονα το μικρό πάσσαλο, που ήταν ένα ξύλινο καρφί περασμένο πέρα-πέρα μέσα στον άξονα για να συγκρατεί το ζυγόδεσμο, τράβηξε το ζυγόδεσμο έξω από τον άξονα. [8] Εγώ πάντως δεν είμαι σε θέση να βεβαιώσω, με ποιο τρόπο έλυσε ο Αλέξανδρος το ζυγόδεσμο. Αυτός όμως και η συνοδεία του απομακρύνθηκαν από την άμαξα με την πεποίθηση ότι είχε εκπληρωθεί ο χρησμός ο σχετικός με το λύσιμο του ζυγόδεσμου. Και πράγματι εκείνη τη νύχτα βροντές και αστραπές το επιβεβαίωσαν· γι᾽ αυτό την επόμενη μέρα ο Αλέξανδρος πρόσφερε θυσία στους θεούς που φανέρωσαν τα θεϊκά σημάδια και το λύσιμο του ζυγόδεσμου."
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο
"[18.1] Μετὰ ταῦτα Πισιδῶν τε τοὺς ἀντιστάντας ᾕρει καὶ Φρυγίαν ἐχειροῦτο· [18.2] καὶ Γόρδιον πόλιν, ἑστίαν Μίδου τοῦ παλαιοῦ γενέσθαι λεγομένην, παραλαβών, τὴν θρυλουμένην ἅμαξαν εἶδε, φλοιῷ κρανείας ἐνδεδεμένην, καὶ λόγον ἐπ᾽ αὐτῇ πιστευόμενον ὑπὸ τῶν βαρβάρων ἤκουσεν, ὡς τῷ λύσαντι τὸν δεσμὸν εἵμαρται βασιλεῖ γενέσθαι τῆς οἰκουμένης. [18.3] οἱ μὲν οὖν πολλοί φασι, τῶν δεσμῶν τυφλὰς ἐχόντων τὰς ἀρχὰς καὶ δι᾽ ἀλλήλων πολλάκις σκολιοῖς ἑλιγμοῖς ὑποφερομένων, τὸν Ἀλέξανδρον ἀμηχανοῦντα λῦσαι, διατεμεῖν τῇ μαχαίρᾳ τὸ σύναμμα, καὶ πολλὰς ἐξ αὐτοῦ κοπέντος ἀρχὰς φανῆναι. [18.4] Ἀριστόβουλος δὲ καὶ πάνυ λέγει ῥᾳδίαν αὐτῷ γενέσθαι τὴν λύσιν, ἐξελόντι τοῦ ῥυμοῦ τὸν ἕστορα καλούμενον, ᾧ συνείχετο τὸ ζυγόδεσμον, εἶθ᾽ οὕτως ὑφελκύσαντι τὸν ζυγόν. από βικιθήκη Βίοι Παράλληλοι/Αλέξανδρος - Πλούταρχος." αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ "[18.1] Ύστερα από αυτά νίκησε όσους από του Πισίδες αντιστάθηκαν και υπέταξε τη Φρυγία. [18.2] Και αφού κυρίευσε την πόλη Γόρδιο, που λέγεται ότι ήταν η πατρίδα του αρχαίου Μίδα, είδε την ξακουστή άμαξα, που ήταν δεμένη με φλοιό κρανιάς, και άκουσε γι᾽ αυτήν κάτι που πίστευαν οι βάρβαροι, πως, όποιος θα έλυνε τον κόμπο, ήταν γραφτό να γίνει βασιλιάς της οικουμένης. [18.3] Οι περισσότεροι λοιπόν λένε ότι, επειδή οι κόμποι είχαν κρυμμένη την αρχή τους και ήταν μπερδεμένοι στο βάθος πολλές φορές μεταξύ τους με δύσκολες θηλιές, ο Αλέξανδρος, αδυνατώντας να τους λύσει, τους έκοψε με το μαχαίρι· έτσι με το κόψιμο αποκαλύφτηκαν πολλές άκρες του. [18.4] Ο Αριστόβουλος όμως λέει ότι για τον Αλέξανδρο ήταν πολύ εύκολο το λύσιμο του Γόρδιου δεσμού, γιατί έβγαλε από το τιμόνι τον καλούμενο «έστορα», με τον οποίο συγκρατιόταν ο κόμπος και, τραβώντας το από κάτω, έλυσε τον ζυγό."
Ερμηνεία
Εξετάζοντας το συμβάν στη μυθολογική του διάσταση θα πρέπει να δεχθούμε ότι αντίθετα με το παραμύθι, ο μύθος εμπεριέχει πολύ λίγα αυθαίρετα στοιχεία. Τούτος ο μύθος του δεσμού ως σύνολο είναι σχεδιασμένος έτσι, ώστε να αποδίδει νομιμότητα ή μη σε οποιαδήποτε αλλαγή της εξουσίας, σε τούτο το βασίλειο της κεντρικής Ανατολίας, το στοιχείο της άμαξας δε συνδέει τον Γορδία και τον Μίδα με ένα αρχαίο ταξίδι, ένα μύθο καταγωγής δηλαδή από τη Μακεδονία, τον οποίο ο Αλέξανδρος πιθανώς γνώριζε. Σε αντίθεση με άλλους ελληνικούς μύθους που νομιμοποιούν μια δυναστεία επί δικαίω της κατάκτησης, ο νομιμοποιός χρησμός σε αυτόν τον μύθο υπονοεί ότι η προηγούμενη δυναστεία ήταν φυλή βασιλέων-ιερέων, συνδεδεμένη με τη θεότητα του χρησμού. Τούτη τη θεότητα σαφώς ήθελε αρωγό του και νομιμοποιητική αρχή ο Αλέξανδρος για την εκπλήρωση της υπόσχεσης της κυριαρχίας επί της Ασίας, καθώς ο Διόνυσος-Σαβάζιος, ο ιππέας νομάδας θεός που κραδαίνει τη ράβδο της δύναμής του, είναι πιθανώς το αντιπροσωπευτικότερο αρχέτυπο της μεταγενέστερης πορείας του Αλέξανδρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Τραχώνι Δράμας
μικρογραφία|317x317εσ Το Τραχώνι (παλαιότερη ονομασία Μπαλαμπάν ) είναι πρώην οικισμός στον νομό Δράμας της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Παρανεστίου.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, στον οικισμό κατοικούσαν ανταλλάξιμοι μουσουλμάνοι. Το 1928 στο Τραχώνι ζούσαν 219 κάτοικοι, οι 196 εκ των οποίων ήταν Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το χωριό εκκενώθηκε το 1940 και οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να μετοικήσουν νοτιότερα στο Παρανέστι, όμως το 1941 επέστρεψαν στις εστίες τους.
Οι κάτοικοι του Τραχωνίου συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση ως μέλη και τροφοδότες των εθνικιστικών ανταρτικών ομάδων του Αντών Τσαούς. Στις αρχές Αυγούστου του 1944, η ευρύτερη περιοχή κοντά στο Τραχώνι έγινε θέατρο σύγκρουσης ανάμεσα στον βουλγαρικό στρατό και τους Έλληνες εθνικιστές αντάρτες, καθώς σε κοντινή απόσταση έδρευε ένα από τα αρχηγεία των ανταρτών. Στις 11 Αυγούστου, οι βουλγαρικές δυνάμεις αιχμαλώτισαν περίπου 30 κατοίκους του Τραχωνίου (στην πλειονότητά τους αντάρτες που είχαν επιστρέψει προσωρινά για αγροτικές εργασίες) σε ορεινή θέση κοντά στον οικισμό και ακολούθως τους εκτέλεσαν. Στον τόπο της εκτέλεσης υπάρχει σήμερα μνημείο με τα ονόματα των πεσόντων, καθώς και ηρώο στο νεκροταφείο του Παρανεστίου.
Ο οικισμός καταργήθηκε επίσημα το 1961. Σήμερα οι Τραχωνίτες βρίσκονται κυρίως στο Παρανέστι, στη Δράμα, Θεσσαλονίκη, Ξάνθη, Καβάλα, Βέροια, Αθήνα και στο εξωτερικό (Γερμανία και ΗΠΑ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
1587 Κάρστεντ
Ο Κάρστεντ (Kahrstedt) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,173. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Άλμπρεχτ Κάρστεντ (Albrecht Kahrstedt).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Κάρστεντ είναι Sa (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα. Ο Κάρστεντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ως 10 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρστεντ
Μιανμάρ
Η Μιανμάρ (και πριν το 1989 Βιρμανία ή Μπούρμα) είναι μεγάλη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας με έκταση 676.578 τ.χλμ. και πληθυσμό 56.242.997 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Συνορεύει με την Κίνα προς βορρά, το Λάος στα ανατολικά, την Ταϊλάνδη στα νοτιοανατολικά, το Μπανγκλαντές δυτικά και την Ινδία στα βορειοδυτικά. Νότια υπάρχει η Θάλασσα του Ανταμάν εντός του Κόλπου της Βεγγάλης βορειοδυτικά. Το ένα τρίτο της συνολικής περιμέτρου της Μιανμάρ, μήκους 1.930 χιλιομέτρων, σχηματίζει μια συνεχόμενη ακτογραμμή.
Στη Μιανμάρ έχει εγκαθιδρυθεί στρατιωτική δικτατορία από το 1989 και ο δικτάτορας άλλαξε το όνομα σε Μιανμάρ από Βιρμανία. Τον Σεπτέμβριο του 2007, ξεκίνησαν καθημερινές διαδηλώσεις βουδιστών μοναχών ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης για διπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου, στις οποίες συμμετείχαν χιλιάδες εργάτες και φοιτητές. Λόγω της επέμβασης της αστυνομίας, μέχρι τις 28 Σεπτέμβρη είχαν σκοτωθεί 14 άνθρωποι.
Κύρια γλώσσα είναι η Βιρμανική.
Το νόμισμα της χώρας ονομάζεται Κυάτ.
Τα πρώτα κράτη και η Βιρμανική Αυτοκρατορία
thumb|250px|Η πόλη [[Μπαγκάν, έδρα του βασιλείου του Παγκάν]] Η αρχαιολογική έρευνα έχει αποδείξει ότι η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή της σημερινής Μιανμάρ χρονολογείται από την προϊστορική εποχή. Λείψανα παλαιολιθικών και νεολιθικών οικισμών έχουν βρεθεί στην κοιλάδα του ποταμού Ιραουάντι. Οι πληροφορίες για τους πρώτους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στη Μιανμάρ πριν τον 9ο αιώνα είναι περιορισμένες. Γνωρίζουμε ωστόσο ότι κατά τους τελευταίους αιώνες π.Χ. η φυλή των Μον υπήρξε φορέας ενός αξιόλογου πολιτισμού, ο οποίος είχε αναπτύξει σχέσεις με την Ινδία και είχε δεχτεί τον βουδισμό.
Κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες άνθησε ο πολιτισμός των Πιού, ενός λαού βιρμανοθιβετιανού, με πρωτεύουσα την πόλη Σρι Κσέτρα. Ο πολιτισμός αυτός παράκμασε στις αρχές του 9ου αιώνα μετά τον ερχομό και την εγκατάσταση στην περιοχή των φυλών Τάι-Σαν. Τον 9ο αιώνα οι Μον ιδρύουν στη Νότια Μιανμάρ το Βασίλειο της Πέγκου, ενώ οι Βιρμανοί εγκαθίστανται στην Κεντρική Μιανμάρ και ιδρύουν την πόλη Παγκάν (849). Το βασίλειο της Παγκάν (849-1287) επεκτάθηκε κατά τον 11ο αιώνα και έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή του στα χρόνια της δυναστείας Αναουράθα (1044-1287). Μετά από σκληρούς αγώνες το βασίλειο της Παγκάν υποτάχθηκε στη Μογγολική δυναστεία της Κίνας υπό τον Κουμπλάι Χαν και εντάχθηκε ως επαρχία στην Κινεζική Αυτοκρατορία (1287-1299).
Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα στην περιοχή της Μιανμάρ δημιουργήθηκαν ανεξάρτητα μικρά βασίλεια, τα σημαντικότερα από τα οποία ήταν το βασίλειο της Πεγκού από τους Μον στο δέλτα του Ιραουάντι, το βασίλειο της Άβα στη Βόρεια Μιανμάρ και το βασίλειο του Ταουνγκού, το οποίο επεκτάθηκε την περίοδο 1539-1541 σε ολόκληρη τη Μιανμάρ. Μετά από μια περίοδο αναταραχών, το 1752 οι Μον διαλύουν το βασίλειο του Ταουνγκού και κυριαρχούν σε ολόκληρη τη Μιανμάρ.
Την περίοδο 1752-1760 ο ηγεμόνας Αλαουνγκπάγια επανιδρύει τη Βιρμανική Αυτοκρατορία. Υπό την ηγεσία του Αλαουνγκπάγια και των διαδόχων του η χώρα γνωρίζει μεγάλη ακμή και επεκτείνεται μέχρι το 1816-1824 στο Μανιπούρ και το Άσαμ. Ακολούθησαν οι τρεις αγγλοβιρμανικοί πόλεμοι (1824-26, 1852, 1885), κατά τους οποίους η Βιρμανική Αυτοκρατορία νικήθηκε από τους Βρετανούς και προσαρτήθηκε ως επαρχία στην Αυτοκρατορία των Ινδιών.
Η περίοδος της αγγλικής αποικιοκρατίας
Κατά την περίοδο της αγγλικής αποικιοκρατίας σημειώθηκαν αλλεπάλληλα επαναστατικά κινήματα και εξεγέρσεις, τα οποία όμως καταπνίγηκαν με βιαιότητα από τους Βρετανούς αποικιοκράτες. Κατά την περίοδο της αγγλικής αποικιοκρατίας έγιναν σημαντικά δημόσια έργα στη χώρα, κυρίως στον τομέα των μεταφορών, με σκοπό όμως την όσο το δυνατό μεγαλύτερη εκμετάλλευση των άφθονων πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Αποτέλεσμα ήταν η κατακόρυφη πτώση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων και η οικονομική εξάντληση της χώρας.
Ο 20ος αιώνας
Στις αρχές του 20ου αιώνα κερδίζει συνεχώς έδαφος το βιρμανικό εθνικιστικό κίνημα, το οποίο κατά τη δεκαετία του 1930 συσπειρώνεται γύρω από το φοιτητικό κίνημα των Τανκίν, ηγετική μορφή του οποίου αναδεικνύεται ο Αούνγκ Σαν.