cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς
Καριέρα
Το 2009 επέστρεψε στην Τσιμπόνα, ενώ λίγους μήνες αργότερα μεταπήδησε στην Ντουμπράβα. Την περίοδο 2010-11 αγωνίστηκε αρχικά με το Μαρούσι κι έπειτα με τη Βαγιαδολίδ. Το 2011 μετεγγράφη στην ΚΚ Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ ενώ το 2012 ταξίδεψε στο Λίβανο για λογαριασμό της Αλ Ριγιάντι Μπειρού. Το καλοκαιρι του 2012 μεταπήδησε στην Αμχίτ Κλαμπ.
Γεώργιος Σαλβάνος
Ο Γεώργιος Σαλβάνος (Άνω Περίθεια Κέρκυρας, 1892 - 1953) ήταν Αντιστράτηγος (ΠΖ) του Ελληνικού Στρατού Ξηράς, διατελέσαντος Διοικητής του VΙΙ Άλφα Συνοριακού Τομέα (Συγκρότημα ΚΑΡΑΝΤΑΓ) κατά την περίοδο Ιούλιος 1939 - 10 Απριλίου 1941 και μια από τις εμβληματικές φιγούρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα.
Παιδικά χρόνια και Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ήταν παιδί του Σπυρίδωνος και της Αγγελίνας, μέλος μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας της εποχής. Μόλις αποφοίτησε το γυμνάσιο εισήχθη στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών του Στρατού Ξηράς, παρά την θέληση των γονέων του. Στην συνέχεια, συνέχισε στην Σχολή Πολέμου το 1928.
Τον συναντάμε ως Ανθυπασπιστή το 1913, ως Ανθυπολοχαγό το 1914, ως Λοχαγό το 1921-'22 στην Μικρά Ασία και ως Ταγματάρχη (Επιτελάρχη της VIII Μεραρχίας στην οχύρωση του Καλπακίου) το 1925. Το 1935 - '37, κατακτά τον βαθμό του Συνταγματάρχη (Διοικητή του 34ου Συντάγματος Πεζικού) και μετέπειτα ως Υπασπιστής του Βασιλέως το 1938 - '39. Στην Ήπειρο, αποτέλεσε Πρόεδρος της επιτροπής οχύρωσης Καλπακίου και Αρχηγός της VIII Μεραρχίας Πεζικού το πρώτο εξάμηνο του 1939 και τελικώς μετατέθει στην Μακεδονία, παρά τις αντιρρήσεις του Διοικητή της Μεραρχίας, Αντιστράτηγου Κατσιμήτρου Χαρ..
Η δράση του στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου του 1941, ο Γεώργιος Σαλβάνος βρίσκεται στην «Γραμμή Μεταξά», μια αλυσίδα οχυρών στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, μέσα στο «Στρατηγείο» του στην Κάτω Βροντού της Δράμας. Ήταν Διοικητής του VII Άλφα Συνοριακού Τομέα, ήτοι της VIIης Ταξιαρχίας Οχυρών, μετανομασθείσης σε «Συγκρότημα Οχηρών Καραντάγ» που άνηκε στην XIV Μεραρχία, η οποία με Διοικητή τον Υποστράτηγο Κωνστ. Παπακωνσταντίνου, έδρευε στις Σέρρες και κατείχε τον τομέα τον περιλαμβανόμενο μεταξύ της ανατολικής όχθης του Στρυμόνα και των δυτικών προσβάσεων του υψιπέδου του Κάτω Νευροκοπίου, συνολικού μήκους 80 περίπου χιλιομέτρων.
Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου του 1941, λοιπόν, τρεις ώρες πριν οι Γερμανοί εισβάλουν στο ελληνικό έδαφος. Εκεί, ο Συνταγματάρχης Σαλβάνος, είχε ειδοποιηθεί και είχε κατ' αρχήν διατάξει την ανατίναξη όλων των τεχνικών οδικών έργων των ευρισκομένων μεταξύ των συνόρων και της κύριας γραμμής αντιστάσεως, διατάσσοντας ταυτοχρόνως συναγερμό στις στρατιωτικές του Δυνάμεις. Για την επίθεση εναντίον του υψιπέδου του Κάτω Νευροκοπίου οι Γερμανοί είχαν διαθέσει την 72η Μεραρχία με εκατοντάδες αεροσκάφη, ενώ η Ελληνική Αεροπορία, λόγω των απωλειών της στο αλβανικό μέτωπο, ήταν παρούσα μόνο κατ' όνομα. Tα γερμανικά στρατεύματα προερχόταν από την Νότια Βουλγαρία, η οποία από της 1ης Μαρτίου του 1941 είχε προσχωρήσει στο Τριμερές Σύμφωνο Γερμανίας - Ιταλίας - Ιαπωνίας με αντάλλαγμα την περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και την Δυτική Θράκη, από το Στρυμόνα μέχρι τον Έβρο.
Η γερμανική επίθεση εναντίον του Τομέα Καραντάγ εκδηλώνεται στις 05:15 το πρωί της 6ης Απριλίου του 1941 χωρίς προπαρασκευή πυροβολικού και τα τμήματα προκαλύψεως συμπτύσσονται κανονικά. Στις 07:00 το πρωί, το γερμανικό πυροβολικό σφυροκοπεί επί είκοσι λεπτά το οχυρό Περιθώρι, ενώ οι δύο ελληνικοί λόχοι προκαλύψεως επιβραδύνουν αποτελεσματικά τον εχθρό.
Επιπλέον, αναφέρεται πως καθόλη την διάρκεια των μαχών στην «Γραμμή Μεταξά» το συγκρότημα Καραντάγ μαχόταν με αξιοθαύμαστο τρόπο και κανένα οχυρό δεν κατάφερε να καταληφθεί από τον εχθρό. Το πείσμα του Γεώργιο Σαλβάνου, είχε χαρακτηρισθεί ως η πρώτη απόπειρα αντιστάσεως στον κατακτητή.
Μεταπολεμικά χρόνια
Ο Γεώργιος Σαλβάνος με την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στον τόπο του, στην Άνω Περίθεια της Κέρκυρας, πλέον εν αποστρατεία και με την οικογένεια του. Την γυναίκα και την κόρη του. Εκεί ο κόσμος ξαφνιάστηκε με την εμφάνιση του, καθώς όλοι είχαν να τον δουν πολλά χρόνια. Αμέσως, τον υποδέχτηκαν όλοι οι συγχωριανοί του συνοδεύοντας τον μέχρι το σπίτι του, στην ηλικιωμένη μάνα του, Αγγελίνα, που τον περίμενε. Όσοι είχαν ακούσει κάτι για τα κατορθώματα του, μάταια περίμεναν στις σχετικές συζητήσεις που γινόταν να τον ακούσουν να περιαυτολογεί. Σ' αυτές τις συζητήσεις, ο Στρατηγός δεν μιλούσε ποτέ για τον εαυτό του.
Θάνατος
Ο Γεώργιος Σαλβάνος έφυγε από την ζωή το 1953. Η ακριβής ημερομηνία θανάτου αλλά και τα αίτια του θανάτου του, παραμένουν άγνωστα.
Στο μουσείο του οχυρού Λίσσε των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά, φυλάσσεται μέσα σε γυάλινη προθήκη η αυθεντική επίσημη στολή του Αντιστράτηγου καθώς και μία φωτογραφία του όπου στην λεζάντα αναγράφεται:
«Αντιστράτηγος (ΠΖ) ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΠ. ΣΑΛΒΑΝΟΣ
εκ Περιθείας ΚΕΡΚΥΡΑΣ 1892 - 1953. Διοικητής από Ιούλιο 1939 μέχρι 10 Απριλίου 1941
του VII Άλφα Συνοριακού Τομέα (Συγκρότημα ΚΑΡΑΝΤΑΓ)
ΜΑΛΙΑΓΚΑ - ΠΕΡΙΘΩΡΙ - ΠΑΡΤΑΛΟΥΣΚΑ - ΝΤΑΣΑΒΛΙ - ΠΕΡΣΕΚ - ΜΠΑΡΜΠΑΖΩΡΑ»
Στην σχετική δοξολογία στο οχυρό «Λίσσε» για την επέτειο της Μάχης των Οχυρών το μόνο όνομα που μνημονεύεται είναι αυτό του Αντιστράτηγου Γεώργιου Σαλβάνου.
Υπήρξε μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της Κέρκυρας και ολόκληρης της χώρας, η οποία αγνοήθηκε χωρίς καμία αναφορά σήμερα στο όνομα και το έργο του. Το σπίτι που μεγάλωσε την Άνω Περίθεια της Κέρκυρας, παραμένει ένα από τα σπίτια τα οποία με την εγκατάληψη του χωριού από τους κατοίκους του, πνίγηκαν στα βάτα.
Ασμπέστ
Το Ασμπέστ (ρωσικά: Асбест) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόφσκ, με πληθυσμό 68.893 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Βρίσκεται 86 χλμ. βορειοανατολικά από το Αικατερίνενμπουργκ. Δήμαρχος είναι ο Βαλέρι Μπελοσέικιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα (ταινία)
Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: Mourning Becomes Electra) είναι δραματική ταινία του 1947, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Ευγένιου Ο'Νηλ του 1931 σε διασκευή σεναρίου και σκηνοθεσία από τον Ντάντλεϊ Νίκολς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι: Ρόζαλιντ Ράσελ, Μάικλ Ρέντγκρεϊβ, Κατίνα Παξινού, Ρέιμοντ Μάσεϊ, Κερκ Ντάγκλας και Λίο Γκεν. Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού και Α' Γυναικείου Ρόλου.
Υπόθεση
Κατά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου, ενώ ο αρχηγός της οικογένειας Μάνον, Έζρα (Ρέιμοντ Μάσεϊ) πρόκειται να επιστρέψει στο σπίτι του, στη Νέα Αγγλία, μαζί με τον γιο του Όριν (Μάικλ Ρέντγκρεϊβ), η κόρη του Λαβίνια (Ρόζαλιντ Ράσελ) ανακαλύπτει ότι η μητέρα της Κριστίν (Κατίνα Παξινού) διατηρεί εξωσυζυγικές σχέσεις με τον πλοίαρχο Μπραντ (Λίο Γκεν), τον οποίο η ίδια είχε ερωτευτεί. Κυριευμένη από την αίσθηση της απόρριψης και της προδοσίας, η Λαβίνια αντιμετωπίζει τη μητέρα της λέγοντάς της όλα όσα γνωρίζει, απειλώντας τη να αποκαλύψει τα πάντα στον πατέρα της σε περίπτωση που δεν απομακρυνθεί από τον εραστή της. Λίγο αργότερα η Κριστίν και ο πλοίαρχος σχεδιάζουν να σκοτώσουν τον καρδιοπαθή Έζρα προσθέτοντας δηλητήριο στα φάρμακά του. Όταν ο Έζρα επιστρέφει λογομαχεί με τη σύζυγό του, η οποία του αποκαλύπτει ότι προτίθεται να τον αφήσει, αυτός συγχύζεται και παθαίνει καρδιακό επεισόδιο. Η Κριστίν τότε του δίνει το δηλητηριασμένο φάρμακο και τον σκοτώνει. Η Λαβίνια ακούει τις φωνές από το δωμάτιο του πατέρα της και τρέχει να βρει τι συνέβη και τον βρίσκει ετοιμοθάνατο να της υποδεικνύει την Κριστίν ως δολοφόνο του. Την ημέρα της κηδείας του επιστρέφει στο σπίτι των Μάνον ο Όριν που τρέφει παθολογική αγάπη για την Κριστίν. Όταν η Λαβίνια του αποκαλύπτει την εξωσυζυγική σχέση της μητέρας τους με τον πλοίαρχο, ο Όριν θολώνει κι αποφασίζει να βοηθήσει τη Λαβίνια να πάρει εκδίκηση. Σκοτώνει λοιπόν τον πλοίαρχο Μπραντ και ωθεί τη μητέρα του στην αυτοκτονία. Έπειτα τα αδέλφια Μάνον φεύγουν για ταξίδι με σκοπό να ξεχάσουν τα εγκλήματά τους. Όταν όμως επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος διαπιστώνουν ότι η ζωή τους έχει πλέον καταστραφεί κι ότι οι τύψεις τους θα παρεμβάλονται σε κάθε τους προσπάθεια για ευτυχία. Η Λαβίνια δεν πρόκειται να βρει την ευτυχία πλάι στον αγαπημένο της Πίτερ (Κερκ Ντάγκλας) κι ο Όριν δεν πρόκειται να παντρευτεί την καλή του Χέιζελ (Νάνσι Κόουλμαν), αδελφή του Πίτερ.
Πληροφορίες παραγωγής
Τη σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο Ντάντλεϊ Νίκολς, γνωστότερος για το έργο του ως σεναριογράφος, ο οποίος συμμετείχε ενεργά στην παραγωγή και τη διασκευή του έργου του Ο'Νηλ. Ο Ευγένιος Ο' Νηλ είχε ενθουσιαστεί με τον τρόπο με τον οποίο ο Νίκολς διασκεύασε το έργο του The Long Voyage Home και ήταν σύμφωνος με τη μεταφορά του έργου του στη μεγάλη οθόνη. Το έργο του Ο' Νηλ είχε παρουσιαστεί στο Μπρόντγουεϊ του 1931 για 150 παραστάσεις και ανέβηκε άλλη μια φορά το 1972 σημειώνοντας επιτυχία. Το θεατρικό εμφανίζει παραλληλισμούς με τόσο με την τραγωδία Ηλέκτρα του Σοφοκλή, όσο και με την Ορέστεια του Αισχύλου με κεντρικούς χαρακτήρες που θυμίζουν τον Αγαμέμνονα, την Κλυταιμνήστρα, τον Αίγισθο, την Ηλέκτρα και τον Ορέστη.
Βραβεία
Οι δυο πρωταγωνιστές (Ρεντγκρέιβ και Ράσελ) έλαβαν υποψηφιότητες για Όσκαρ για τις ερμηνείες τους αλλά όσοι είδαν την ταινία έλεγαν ότι η Ρόζαλιντ Ράσελ επρόκειτο να κερδίσει το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου εκείνη τη χρονιά. Άρθρο του περιοδικού Variety που προέβλεπε τους νικητές με ακρίβεια εκείνη την περίοδο ανέφερε το όνομα της Ράσελ ανάμεσα στους νικητές. Όταν ο Φρέντρικ Μαρτς κλήθηκε να βραβεύσει την καλύτερη ηθοποιό της χρονιάς, όλοι ήταν σίγουροι για τη νίκη της ηθοποιού, η οποία σηκώθηκε από τη θέση της για να πάει προς τη σκηνή, όταν άκουσε ότι η νικήτρια ήταν τελικά η Λορέτα Γιανγκ για την ταινία Η κόρη του αγρότη (The Farmer's Daughter).
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1947 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Ερρίκος Γ΄ της Δανίας
Ο Ερρίκος Γ΄ ο Αμνός (δανικά: Erik III Lam) (c. 1120 – 27 Αυγούστου 1146) ήταν Βασιλιάς της Δανίας από το 1137 έως το 1146. Ήταν εγγονός του Ερρίκου Α΄ της Δανίας και ανιψιός του Ερρίκου Β΄ της Δανίας, τον οποίο και διαδέχθηκε στον θρόνο. Παραιτήθηκε το 1146, αποτελώντας τον πρώτο και μοναδικό Δανό μονάρχη που προχώρησε σε παρόμοια κίνηση. Η διαδοχή του οδήγησε σε μια περίοδο εμφυλίων συγκρούσεων μεταξύ του Σβεν Γ΄, του Κνούτου Ε΄ και του Βάλντεμαρ.
Βιογραφία
Ο Ερρίκος γεννήθηκε στη Φιονία. Μητέρα του ήταν η πριγκίπισσα Ραγνίλδη της Δανίας, κόρη του πρώην βασιλιά Ερρίκου Α΄ της Δανίας, ενώ πατέρας του ήταν ο Δανός ευγενής Χάκον Σούνιβασον, δισέγγονος του βασιλιά Μάγκνους του Καλού της Νορβηγίας και της Δανίας. Ο Ερρίκος ήταν ανιψιός του Ερρίκου Β΄ της Δανίας, για τον οποίο πολέμησε στην καθοριστικής σημασίας Μάχη του Φόντεβικ το 1134, ενώ διαδέχτηκε τον Ερρίκο Β΄ στον θρόνο, όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε το 1137. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που είναι γνωστά αναφορικά με την βασιλεία του Ερρίκου. Οι χρονικογράφοι της εποχής φαίνεται να διαφωνούν μεταξύ τους σχετικά με την προσωπικότητα του βασιλιά αυτού, ενώ παρουσιάζεται τόσο ως παθητικός και αναποφάσιστος άνθρωπος, όσο και ως πρόθυμος και γενναίος μαχητής.
Ο Ερρίκος χρειάστηκε να αγωνιστεί για τον θρόνο ενάντια στον εξάδελφό του, Όλαφ Χάραλντσεν, ο οποίος σε ορισμένες πηγές αναφέρεται και ως Όλαφ Β΄. Ο Όλαφ χρησιμοποίησε ως ορμητήριό του τη Σκάνια (1139) και επιχείρησε να σφετεριστεί τον θρόνο από εκεί, μέχρι που ο Ερρίκος τον νίκησε και τον σκότωσε το 1141 κοντά στο Χέλσινγκμποργκ. Στη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων, οι Βένεδοι λεηλάτησαν τα δανικά παράλια και την ενδοχώρα, χωρίς να συναντήσουν ιδιαίτερη αντίσταση. Ο Ερρίκος στήριξε τον Μάγκνους τον Τυφλό και τον Σίγκουρντ Σλέμπε στη διάρκεια του Νορβηγικού εμφυλίου πολέμου. Εργάστηκε για την κατασκευή και επέκταση των υπαρχόντων εκκλησιών, ιδιαίτερα του Αββαείου του Αγίου Κνούτου στο Όντενσε, ενώ είχε στενή σχέση με τον επίσκοπο Έσκιλ του Ρόσκιλε.
Το 1146 ο Ερρίκος παραιτήθηκε, αποτελώντας τον πρώτο και μοναδικό Δανό μονάρχη στην ιστορία που προέβαινε σε τέτοια κίνηση, για αδιευκρίνιστους όμως μέχρι σήμερα λόγους. Εισήλθε στο Αββαείο του Αγίου Κνούτου, όπου και απεβίωσε στις 27 Αυγούστου 1146, ενώ τάφηκε στο περιστύλιο του αββαείου. Η παραίτησή του έχει εξηγηθεί ως αποτέλεσμα είτε της διαπίστωσης από τον ίδιο της ανικανότητάς του να κυβερνήσει, είτε μιας αρρώστιας, η οποία και αποτέλεσε τελικά αιτία θανάτου του.
Παρακαταθήκη
Το ψευδώνυμό του, “Lam” που σημαίνει "αμνός". Θεωρείται ότι αναφέρεται είτε στον Αμνό του Θεού, καθώς θεωρείτο ιδιαιτέρως θρήσκος άνθρωπος με ήπιο και γενναιόδωρο χαρακτήρα, είτε στην ανικανότητα και την μαλθακότητά του ως βασιλιά. Νυμφεύθηκε την Λούτγκαρντ του Ζάλτσβεντελ το 1144 σε έναν γάμο που καταδείκνυε τη συνεχώς αυξανόμενη γερμανική επιρροή στη Δανία. Ο Ερρίκος και η Λιουτγάρδη δεν απέκτησαν κάποιον απόγονο, ωστόσο ο Ερρίκος απέκτησε έναν υιό, τον Μάγκνους Έρικσεν, από εξωσυζυγική σχέση. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου, η Λιουτγάρδη νυμφεύθηκε τον Χέρμαν Β΄ κόμη του Βίντσενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1143 τη Λούτγκαρντ των Ουντόνεν, κόρη του Ροδόλφου Α΄, μαργράβου του Νόρντμαρκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Από μία σχέση του απέκτησε ένα τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Βίος ανθόσπαρτος
Βίος Ανθόσπαρτος είναι ο τίτλος μιας ελληνικής ρομαντικής κομεντί τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τη σεζόν 1998-1999. Το σενάριο υπέγραψε η Κάκια Ιγερινού, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε η Ρέινα Εσκενάζυ. Το τραγούδι των τίτλων ερμήνευσε ο Μανώλης Μητσιάς, τη σύνθεση του οποίου έχει γράψει ο Μάριος Τόκας. Το μεγαλύτερο μέρος της σειράς είναι γυρισμένο στη Χαλκίδα, όπου διαδραματίζεται και η ιστορία. Αν και η σειρά σημείωσε υψηλά νούμερα τηλεθέασης, ολοκληρώθηκε σε έναν μόνο κύκλο επεισοδίων, και έκτοτε επαναπροβάλλεται τακτικά σε επανάληψη.
Σε συνέντευξη η Ναταλία Τσαλίκη δήλωσε ότι είναι μία από τις σειρές στις οποίες έπαιξε και έχει αγαπήσει.
Υπόθεση
Η Αμαλία (Ναταλία Τσαλίκη) ζει στην Χαλκίδα μαζί με τους γονείς της, Ολυμπία (Αντιγόνη Γλυκοφρύδη) και Νότη (Νίκος Γαρόφαλλου), και τον παππού της, Μάνθο (Τίτος Βανδής). Η Αμαλία, που εργάζεται ως φοροτεχνικός και λογίστρια, παντρεύεται πολύ νωρίς έναν πρώην συμμαθητή της, τον οποίο επίσης πολύ νωρίς χάνει σε δυστύχημα. Κάποια στιγμή γνωρίζει τον μεγαλύτερο της ηλικιακά, Ανέστη (Γιάννης Φέρτης), με τον οποίο αποφασίζουν να παντρευτούν. Η ζωή όμως της φέρνει στον δρόμο της τον αδελφό του Ανέστη, Νικόλα (Γιάννης Μπέζος), με τον οποίο ερωτεύεται κεραυνοβόλα και αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή της.
Μεταλλάκτης θερμοκρασίας
Ο όρος μεταλλάκτης θερμοκρασίας αναφέρεται σε μια κατηγορία επιστημονικών οργάνων που χρησιμοποιούνται στην μέτρηση του φυσικού μεγέθους της θερμοκρασίας. Για την μέτρηση της θερμοκρασίας χρησιμοποιούμε τις ιδιότητες των σωμάτων που μεταβάλλονται ανάλογα με αυτή, π.χ. μεταβολή όγκου υγρού, ηλεκτρική αντίσταση μετάλλου, ακτινοβολία μέλανος σώματος κτλ. Για το συνήθες όργανο μέτρησης της θερμοκρασίας, βλέπε Θερμόμετρο.
Θερμοζεύγη
Ένα θερμοζεύγος αποτελείται από δύο αγωγούς από διαφορετικά μέταλλα ή κράματα μετάλλων. Όταν δυο διαφορετικά μέταλλα έρθουν σε επαφή αναπτύσσεται μεταξύ τους μια διαφορά δυναμικού E(Seebeck) που εξαρτάται από την θερμοκρασία Τ και το είδος των μετάλλων. Για μικρές μεταβολές της θερμοκρασίας ΔΤ ισχύει ο τύπος Ε=αΔΤ, όπου α ο συντελεστής Seebeck σε μV/oC.
Η μέτρηση της θερμοκρασίας με το θερμοζεύγος γίνεται βάζοντας το στη περιοχή ή το σώμα που θέλουμε και μετράμε την τάση στα άκρα του. Οι επαφή των αγωγών της συσκευής μέτρησης της τάσης με τους αγωγούς του θερμοζεύγους δημιουργεί επιπλέον δυναμικά επαφής Ε.
Η λύση του προβλήματος της δημιουργίας νέων δυναμικών επαφής λύνεται με ένα από τους παρακάτω τρόπους:
Για να αυξήσουμε την ευαισθησία συνήθως συνδέουμε πολλά θερμοζεύγη σε σειρά.
Μεταλλικές αντιστάσεις
Η ηλεκτρική αντίσταση των μετάλλων είναι συνάρτηση της θερμοκρασίας. Ο θερμικός συντελεστής είναι συνήθως θετικός και δεν μεταβάλλεται σημαντικά. Τα μέταλλα ή κράματα που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή θερμόμετρων αντίστασης πρέπει να είναι χημικά αδρανή, να έχουν σχετικά μεγάλο θερμικό συντελεστή αντίστασης α, καλή μηχανική αντοχή και μεγάλη ειδική αντίσταση ρ. Τα θερμόμετρα αντίστασης κατασκευάζονται σε δυο κυρίως τύπους, σε μορφή σύρματος ή λεπτού μεταλλικού φιλμ:
Οι θερμοαντιστάσεις είναι πιο γραμμικοί μετατροπείς από τα θερμοζεύγη.
Η μεταβολή της αντίστασης με την θερμοκρασία, για μικρή περιοχή θερμοκρασιών είναι:
Οι θερμοαντιστάσεις είναι παθητικοί μετατροπείς, όταν διαρρέονται από ρεύμα, η θερμοκρασία τους αυξάνεται ανάλογα με την θερμική αγωγιμότητα αντίστασης-περιβάλλοντος, οπότε δίνουν σφάλματα λόγο αυτοθέρμανσης. Για να μειωθούν τα σφάλματα χρησιμοποιείται το μικρότερο δυνατό ρεύμα μέτρησης, η μεγαλύτερη σε μέγεθος αντίσταση, με αποδεκτό χρόνο απόκρισης και γίνεται συχνά βαθμομονόμηση. Οι συνδέσεις με αγωγούς χαλκού δημιουργούν διαφορά δυναμικού, που διορθώνεται με ηλεκτρονική αντιστάθμιση. Ακόμα επειδή συνήθως ο συντελεστής α και η απόλυτη τιμή της αντίστασης είναι μικροί αριθμοί, οδηγούν σε σφάλματα εξαιτίας της αντίστασης των αγωγών σύνδεσης. Αυτό το πρόβλημα λύνεται με χρήση γέφυρας whetstone και μεταλλάκτη τριών αγωγών ή με την τεχνική των τεσσάρων αγωγών, στην οποία μετράμε την πτώση τάσης στα άκρα της αντίστασης.
Θερμίστορ
Τα θερμίστορ είναι μη γραμμικά στοιχεία. Η μεταβολή της αντίστασης τους, συναρτήσει της θερμοκρασίας δίνεται από τον τύπο: RT= A • e^(-ΔΕ/RT)
Για θερμοκρασίες ~50 °C από την μέση θερμοκρασία λειτουργίας έχει ακρίβεια ~0.02 °C. Για να μετατραπεί η μη γραμμική συμπεριφορά των θερμίστορ σε γραμμική χρησιμοποιούμε δύο ή περισσότερα στοιχεία με αντισταθμιστικές αντιστάσεις ή χρησιμοποιούμε μικροεπεξεργαστή. Τα θερμίστορ λειτουργούν σε περιορισμένη περιοχή θερμοκρασιών, έχουν μικρή θερμική μάζα γι’ αυτό έχουν ταχεία απόκριση, παρουσιάζοντας σφάλματα αυτοθέρμανσης. Τα θερμίστορ είναι παθητικά στοιχεία για αυτό έχουν ανάγκη από σταθεροποιημένη πηγή τάσης.
Temperature gauge
Δολάριο Τουβαλού
μικρογραφία|Σεντ και δολάριο Τουβαλού Το δολάριο (dollar) είναι το νόμισμα του Τουβαλού. Από το 1966 ως το 1976 το Τουβαλού χρησιμοποίησε το Δολάριο Αυστραλίας. Το 1976 το μικρό νησιωτικό κράτος άρχισε να κόβει δικά του κέρματα για κυκλοφορία, παρά το γεγονός ότι αυτά κυκλοφορούν μαζί με τα αυστραλιανά κέρματα και ότι το Τουβαλού συνεχίζει να χρησιμοποιεί αυστραλιανά τραπεζογραμμάτια.
Το δολάριο του Τουβαλού δεν είναι ανεξάρτητο νόμισμα και δεν έχει καταχωρηθεί με κάποιον κωδικό τύπου ISO 4217. Αντιμετωπίζεται ως ισότιμο με το αυστραλιανό δολάριο (κωδικός AUD).
Κέρματα
Το 1976 εισήχθησαν κέρματα του 1, 2, 5, 10, 20 και 50 λεπτών και 1 δολαρίου. Τα μπρούντζινα κέρματα του 1 και 2 λεπτών και τα χαλκονικέλινα των 5, 10 και 20 λεπτών ήταν στο μέγεθος και στη σύνθεση τα ίδια με τα αντίστοιχα αυστραλιανά κέρματα. Όπως έχει γίνει στην Αυστραλία, στη χώρα έχουν αποσυρθεί από την κυκλοφορία τα κέρματα του 1 και 2 λεπτών, όμως αυτά των 2 δολαρίων δεν έχουν ακόμα εισαχθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασιλικό Νομισματοκοπείο της Αυστραλίας
The Eternal Idol
The Eternal Idol είναι ο τίτλος του 13ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo" στην Ευρώπη και της "Warner Bros." στην Αμερική.
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2010 σε μορφή διπλού CD, με το δεύτερο μέρος της συγκεκριμένης έκδοσης να περιλαμβάνει τις αρχικές ηχογραφήσεις των τραγουδιών του δίσκου με τον Ρέι Γκίλεν στα φωνητικά.
Ιστορία του δίσκου
Μετά το τέλος της περιοδείας για το "The Seventh Star", οι Black Sabbath επέστρεψαν στο στούντιο με τον τραγουδιστή Ρέι Γκίλεν για να ηχογραφήσουν το επόμενο άλμπουμ τους. Λίγο αργότερα, ο Γκίλεν αποχώρησε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Τόνι Μάρτιν, ο οποίος ηχογράφησε εκ νέου τα μέρη τα οποία είχε τραγουδήσει ο Γκίλεν.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ παρουσιάζει δύο βαμμένα, γυμνά μοντέλα τα οποία αναπαριστούν ένα άγαλμα του Ωγκύστ Ροντέν από το 1889, με την ονομασία "The Eternal Idol". Το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν το τελευταίο το οποίο κυκλοφόρησαν οι Black Sabbath μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Warner Bros.", στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένα βίντεο κλιπ γυρίστηκε για το τραγούδι "The Shining", με τον Τέρι Τσάιμς των Clash να εμφανίζεται σαν ντράμερ και έναν άγνωστο μπασίστα. Το τραγούδι "Nightmare" προοριζόταν για το σάουντρακ της ταινίας "Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες", γι' αυτό και πήρε αυτή την ονομασία. Ο εναλλακτικός τίτλος του δίσκου ήταν "Blood God".
Η εμπορική επιτυχία του "The Eternal Idol" ήταν πολύ μικρή, με το δίσκο να μην καταφέρνει να μπει στο Top-50 στη Μεγάλη Βρετανία ή το Hot-100 του Billboard. Οι κριτικές που έλαβε ήταν μέτριες, με το "AllMusic" Να του δίνει τρία αστέρια και το "Rolling Stone" δύο αστέρια.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 21 Ιουλίου 1987 από το Γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στην Αθήνα, σε μία εμφάνιση η οποία διακόπηκε λόγω επεισοδίων. Το συγκρότημα αποτελούνταν από τους Τόνι Μάρτιν στα φωνητικά, Τόνι Αϊόμι στην κιθάρα, Ντέιβ Σπιτζ στο μπάσο, Μπεβ Μπέβαν στα τύμπανα και Τζεφ Νίκολς στα πλήκτρα. Μετά την πρώτη αυτή εμφάνιση, ο Τέρι Τσάιμς αντικατέστησε τον Μπέβαν, ενώ στις αρχές Αυγούστου, το μπάσο ανέλαβε ο Τζο Μπαρτ. Στο set list των Black Sabbath συμπεριλήφθηκαν από το "The Eternal Idol" τα "Born to Lose", "Glory Ride" και "The Shining".
Η περιοδεία συνεχίστηκε με έξι εμφανίσεις στο "Sun City Superbowl" στο Σαν Σίτι της Νότιας Αφρικής. Μετά την ένταξη του Μπαρτ στο συγκρότημα, οι Black Sabbath πραγματοποίησαν την επίσημη εκκίνηση της περιοδείας από το Έσσεν της Γερμανίας με τους Virgin Steele να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Μετά από 16 ευρωπαϊκές εμφανίσεις μέχρι τα τέλη της χρονιάς, οι Black Sabbath ολοκλήρωσαν την επεισοδιακή περιοδεία τους χωρίς να δώσουν συναυλίες στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Τραγούδια
1. The Shining (Iommi, Martin, Nicholls, Singer, Daisley) - 6:00
2. Ancient Warrior (Iommi, Martin, Nicholls, Singer, Daisley) - 5:28
3. Hard Life to Love (Iommi, Martin, Nicholls, Singer, Daisley) - 5:00
4. Glory Ride (Iommi, Martin, Nicholls, Singer, Daisley) - 4:49
5. Born to Lose (Iommi, Martin, Nicholls, Singer, Daisley) - 3:43
6. Nightmare (Iommi, Martin, Nicholls, Singer, Daisley) - 5:19
8. Lost Forever (Iommi, Martin, Nicholls, Singer, Daisley) - 4:03
9. Eternal Idol (Iommi, Martin, Nicholls, Singer, Daisley) - 6:33
Θέσεις τσαρτ
The Eternal Idol (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1 Νοεμβρίου 1987
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το The Eternal Idol ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987 Κατηγορία:Άλμπουμ των Black Sabbath
Διαμερικανικό Αστεροσκοπείο του Σέρο Τολόλο
Το Διαμερικανικό Αστεροσκοπείο του Σέρο Τολόλο (Cerro Tololo Inter-American Observatory, γνωστό και με τα αρχικά CTIO) είναι αστεροσκοπείο που βρίσκεται στην ομώνυμη κορυφή Σέρο Τολόλο των Άνδεων της βόρειας Χιλής, με πρόσθετες εγκαταστάσεις στη γειτονική κορυφή Σέρο Πατσόν, περίπου 10 χιλιόμετρα στα νοτιοανατολικά. Βρίσκεται στην Περιφέρεια Κοκίμπο, περίπου 80 χιλιόμετρα ανατολικά από την πόλη Λα Σερένα, όπου υπάρχουν εγκαταστάσεις υποστηρίξεως. Η τοποθεσία σημειώθηκε από μια ομάδα επιστημόνων από τη Χιλή και τις ΗΠΑ το 1959 και επιλέχθηκε για την κατασκευή αστεροσκοπείου το 1962. Η ανέγερση άρχισε το 1963 και οι κανονικές αστρονομικές παρατηρήσεις ξεκίνησαν το 1965. Η ανέγερση μεγάλων κτισμάτων στην κορυφή τελείωσε με την ολοκλήρωση της εγκαταστάσεως του Τηλεσκοπίου Μπλάνκο το 1974, αλλά μικρότερα κτίσματα συνέχισαν να κτίζονται. Η ανάπτυξη του Αστεροσκοπείου στη Σέρο Πατσόν συνεχίζεται, με δύο μεγάλα τηλεσκόπια να έχουν εγκαινιασθεί μετά το 2000 και ένα ακόμα υπό κατασκευή. Η κορυφή Σέρο Τολόλο βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 30°10΄11΄΄ Νότιο και μήκος 70°48΄23΄΄ Δυτικό, και σε υψόμετρο 2.207 μέτρα. Η κορυφή Σέρο Πατσόν βρίσκεται σε πλάτος 30°14΄27΄΄ Νότιο, μήκος 70°44΄12΄΄ Δυτικό και σημαντικά μεγαλύτερο υψόμετρο, 2.715 μέτρα.
Τα κυριότερα τηλεσκόπια στο CTIO είναι το κατοπτρικό Τηλεσκόπιο Μπλάνκο, διαμέτρου 4 m (μέτρων), και το SOAR των 4,1 m (το δεύτερο βρίσκεται στη Σέρο Πατσόν). Αρκετά μικρότερα τηλεσκόπια στο Σέρο Τολόλο ανήκουν στην κοινοπραξία SMARTS. Το CTIO φιλοξενεί επίσης άλλα ερευνητικά προγράμματα, όπως τα PROMPT, WHAM και LCOGTN, παρέχοντας μία βάση προσβάσεως στον ουρανό του Νότιου Ημισφαιρίου για τις ΗΠΑ και γενικότερα για την παγκόσμια επιστημονική έρευνα.
Οργανισμοί
Το Διαμερικανικό Αστεροσκοπείο του Σέρο Τολόλο είναι το ένα από τα δύο αστεροσκοπεία που διοικούνται από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Οπτικής Αστρονομίας (NOAO), με το άλλο να είναι το Αστεροσκοπείο Κιτ Πηκ (KPNO), στην Αριζόνα. Το NOAO υπάγεται στην «Ένωση Πανεπιστημίων για Έρευνα στην Αστρονομία» (AURA), η οποίας ιδιοκτησία είναι η έκταση γύρω από τις δύο κορυφές στη Χιλή και οι διοικητικές εγκαταστάσεις στη Λα Σερένα. Η AURA λειτουργεί επίσης το Αστεροσκοπείο Τζέμινι, με το 8,1 μέτρων Νότιο Τηλεσκόπιο του Τζέμινι να βρίσκεται στη Σέρο Πατσόν. Ωστόσο, αυτό διοικείται από την AURA ξεχωριστά από το CTIO. Το Εθνικό Ίδρυμα Επιστήμης (NSF) των ΗΠΑ είναι ο οργανισμός που χρηματοδοτεί το NOAO.
Το «Σύστημα Μικρομεσαίων Ερευνητικών Τηλεσκοπίων» (Small and Medium Research Telescope System, SMARTS) είναι κοινοπραξία που δημιουργήθηκε το 2001, μετά την ανακοίνωση του NOAO ότι δεν θα χρηματοδοτούσε πλέον τηλεσκόπιο μικρότερο των 2 μέτρων στο CTIO. Τα ιδρύματα-μέλη του SMARTS καλύπτουν πλέον τα έξοδα και κατανέμουν μεταξύ τους τον παρατηρησιακό χρόνο 4 μικρομεσαίων τηλεσκοπίων στο Αστεροσκοπείο, ενώ χρόνος σε αυτά μπορεί και έχει αγορασθεί και από μεμονωμένους επιστήμονες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διαμερικανικο
Έλληνες
Οι Έλληνες είναι έθνος που κατοικεί κυρίως στη νοτιοανατολική Ευρώπη και κατοίκησαν εκτενώς τον χώρο που σήμερα ονομάζεται Ελλάδα από τα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ., (αρχικά στην Πελαγονία, στη ΒΔ Θεσσαλία και τη ΝΑ Χαονία), την Κύπρο στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ., και παράλιες περιοχές της Μικράς Ασίας λίγο αργότερα.
Οι Έλληνες γενικότερα ίδρυσαν αποικίες γύρω από όλη τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο ενώ μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου οι πόλεις και οι αποικίες τους έφτασαν μέχρι τη Κεντρική Ασία και τη σημερινή Ινδία, με τον ελληνικό πολιτισμό και γενικά τον ελληνισμό να εξαπλώνεται σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του τότε γνωστού κόσμου. Σήμερα το Ελληνικό έθνος εξακολουθεί να είναι διασκορπισμένο σε ολόκληρο τον κόσμο, ωστόσο όπως είναι λογικό η πλειονότητα παραμένει εντός των ορίων του σημερινού ελληνικού κράτους και της νήσου Κύπρου. Ιστορικά, ελληνικοί πληθυσμοί κατοικούν επίσης στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία που αποτελούν τη Μεγάλη Ελλάδα της αρχαιότητας, στην Κορσική και τα απέναντι σε αυτή παράλια της σημερινής Γαλλίας, στα παράλια και στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας, στο Λεβάντε, στην Αίγυπτο, στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και στη σημερινή νότια Αλβανία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου.
Ισχυρές ελληνικές παροικίες έχουν δημιουργηθεί από Έλληνες μετανάστες στις Η.Π.Α., την Αυστραλία, τη Γερμανία, τον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Ρωσία, την Ουκρανία ενώ μικρότερες ομάδες κατοικούν σχεδόν σε κάθε χώρα του πλανήτη.
Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων μιλάει την Ελληνική γλώσσα και ακολουθεί το Ανατολικό Ορθόδοξο Χριστιανικό δόγμα. Ωστόσο, πολλοί Έλληνες της διασποράς, ιδιαίτερα τέκνα μεταναστών ή απόγονοι αυτών, έχουν άλλες μητρικές γλώσσες όπως τα αγγλικά ή άλλες, ενώ παράλληλα υπάρχουν και κάποιοι Έλληνες οι οποίοι ασπάζονται άλλες θρησκείες, κυρίως τον Ισλαμισμό και τον Ιουδαϊσμό.
Οι Έλληνες έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και συμβάλει στην κουλτούρα, τις τέχνες, τις εξερευνήσεις, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, την πολιτική, την αρχιτεκτονική, τη μουσική, τα μαθηματικά, την επιστήμη και την τεχνολογία, το εμπόριο, τη μαγειρική και τον αθλητισμό, τόσο κατά το παρελθόν όσο και σύγχρονα, η Ελλάδα μάλιστα είναι ο τόπος γέννησης της δημοκρατίας.
Ιστορία
Οι Έλληνες μιλούν την Ελληνική γλώσσα, που αποτελεί το δικό της μοναδικό κλάδο μέσα στην Ινδοευρωπαϊκή οικογένεια γλωσσών, τον Ελληνικό,. Είναι τμήμα μιας ομάδας προνεωτερικών εθνοτήτων, περιγραφόμενο από τον Άντονι Σμιθ (γ. 1939, Βρετανός ιστορικός κοινωνιολόγος) ως "αρχετυπικός λαός διασποράς".
Προέλευση
Ο Έρικ Χαμπ (γ. 1920, Αμερικανός γλωσσολόγος) στο δένδρο του του 2012 της Ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας ομαδοποιεί την Ελληνική γλώσσα και την Αρχαία Μακεδονική ("Ελληνομακεδονική") μαζί με την Αρμενική στην Ποντική Ινδοευρωπαϊκή (ονομαζόμενη επίσης Ελληνοαρμενική) υποομάδα. Κατά την άποψη του Χαμπ πατρίδα αυτής της υποομάδας είναι οι βορειοανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας και η ενδοχώρα της. Από εκεί μετανάστευσαν νοτιοανατολικά στον Καύκασο, με τους Αρμένιους να παραμένουν κοντά στο Μπατούμι και τους Προέλληνες να προχωρούν προς τα δυτικά, κατά μήκος της νότιας ακτής της Μαύρης Θάλασσας και να εισέρχονται στο Αιγαίο και στην Πελοπόννησο από τη Μικρά Ασία και στην Κύπρο μέσω της Παμφυλίας. Στη μετανάστευση αυτή η Τροία ήταν φράγμα στην περαιτέρω μετανάστευση προς τα δυτικά ή τα βορειοδυτικά, έτσι πρώτα οι Προκύπριοι και στη συνέχεια άλλες ομάδες Προελλήνων στράφηκαν νότια, με τους Προκύπριους να συνεχίζουν νότια στην Παμφυλία και τελικά στην Κύπρο, ενώ οι άλλες ομάδες διέσχισαν το Αιγαίο. Οι Μυκηναίοι Έλληνες έφθασαν στη Θήβα και τη Θεσσαλία πριν από τους Αιολείς και ήταν οι πρώτοι Έλληνες στην Κρήτη.
Μυκηναϊκή εποχή
Οι Μυκηναίοι ήταν τελικά ο πρώτος Ελληνόφωνος λαός, όπως πιστοποιείται από τις ιστορικές πηγές, κατεγεγραμμένες στη Γραμμική γραφή Β, και από το λογοτεχνικό του απόηχο στα έργα του Ομήρου λίγους αιώνες αργότερα.
Οι Μυκηναίοι διείσδυσαν γρήγορα στο Αιγαίο Πέλαγος και το 15ο αιώνα π.Χ. είχαν φθάσει στη Ρόδο, την Κρήτη, την Κύπρο, όπου ο Τεύκρος λέγεται ότι ίδρυσε την πρώτη αποικία και στις ακτές της Μικράς Ασίας. Γύρω στο 1200 π.Χ. οι Δωριείς, άλλος Ελληνόφωνος λαός, τους ακολούθησε από την Ήπειρο. Παραδοσιακά οι ιστορικοί πίστευαν ότι η Κάθοδος των Δωριέων προκάλεσε την κατάρρευση του Μυκηναϊκού πολιτισμού, αλλά είναι πιθανό η κύρια επίθεση να έγινε από θαλάσσιους επιδρομείς (λαοί της Θάλασσας), που κατέπλευσαν στην Ανατολική Μεσόγειο γύρω στο 1180 π.Χ. Την Κάθοδο των Δωριέων ακολούθησε μια μια περίοδος μεταναστεύσεων με ελάχιστες μαρτυρίες, που για αυτό ονομάζεται Ελληνική Σκοτεινή Εποχή αλλά ήδη το 800 π.Χ. ήταν ευδιάκριτο το τοπίο της Αρχαϊκής και της Κλασικής Ελλάδας.
Στα Ομηρικά έπη οι προϊστορικοί Έλληνες θεωρούνται ως οι πρόγονοι του πρώιμου κλασικού πολιτισμού της εποχής του ίδιου του Ομήρου, ενώ το Μυκηναϊκό πάνθεο περιελάμβανε πολλές από τις θεότητες (π.χ. Δίας, Ποσειδώνας και Άδης, που εμφανίζονται στη μεταγενέστερη Ελληνική θρησκεία.
Κλασική εποχή
Ενώ οι Έλληνες της Κλασικής εποχής αντιλαμβάνονταν εαυτούς ως ανήκοντες σε ένα κοινό Ελληνικό γένος η πρωταρχική τους αφοσίωση ήταν προς την πόλη τους και δεν έβλεπαν τίποτα το ανάρμοστο στο να πολεμούν, συχνά άγρια, με άλλες Ελληνικές πόλεις-κράτη. Συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, ο ευρείας κλίμακας Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης και των συμμάχων τους. Οι περισσότερες από τις αντιμαχόμενες Ελληνικές πόλεις-κράτη συνενώθηκαν, κατά την άποψη ορισμένων ιστορικών, υπό το λάβαρο των πανελληνίων ιδανικών του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αν και άλλοι θα επέλεγαν γενικά μάλλον μια εξήγηση μιας "Μακεδονικής κατάκτησης-αυτοσκοπού" ή τουλάχιστον μιας κατάκτησης χάριν του πλούτου, της δόξας και της δύναμης και θεωρούν τα "ιδανικά" ως χρήσιμη προπαγάνδα, που απευθυνόταν προς τις πόλεις-κράτη.
Σε κάθε περίπτωση η ανατροπή της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών από τον Αλέξανδρο, μετά τις νίκες του στις μάχες του Γρανικού, της Ισσού και των των Γαυγαμήλων και την προέλασή του μέχρι τα σημερινά Πακιστάν και Τατζικιστάν αποτέλεσαν σημαντική διέξοδο για τον Ελληνικό πολιτισμό, μέσω της δημιουργίας αποικιών και εμπορικών δρόμων κατά μήκος της διαδρομής. Αν και η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου δεν επιβίωσε ανέπαφη μετά το θάνατο του δημιουργού της, οι πολιτιστικές επιπτώσεις της διάδοσης του Ελληνισμού στο μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής και της Ασίας επρόκειτο να αποδειχθούν μακροχρόνιες, καθώς τα Ελληνικά έγιναν η lingua franca, θέση που διατήρησαν ακόμη και τη Ρωμαϊκή εποχή. Πολλοί Έλληνες εγκαταστάθηκαν σε Ελληνιστικές πόλεις, όπως η Αλεξάνδρεια, η Αντιόχεια και η Σελεύκεια. Μετά από δύο χιλιάδες χρόνια υπάρχουν ακόμη κοινότητες στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν, όπως οι Καλάς, που υποστηρίζουν ότι κατάγονται από Έλληνες εποίκους.
Ελληνιστική περίοδος
Ο Ελληνιστικός πολιτισμός ήταν η επόμενη περίοδος του Ελληνικού πολιτισμού, της οποίας οι αρχές τοποθετούνται στο θάνατο του Αλέξανδρου. Η Ελληνιστική εποχή, που ονομάστηκε έτσι γιατί περιέλαβε το μερικό εξελληνισμό πολλών μη Ελληνικών πολιτισμών, διήρκεσε μέχρι την κατάκτηση της Αιγύπτου από τη Ρώμη το 30 π.Χ.
Την εποχή αυτή οι Έλληνες μετακινούντο προς μεγαλύτερες πόλεις και μειώθηκε η σημασία της πόλης-κράτους. Οι μεγαλύτερες αυτές πόλεις ανήκαν στα ακόμη μεγαλύτερα Βασίλεια των Διαδόχων. Οι Έλληνες όμως παρέμειναν γνώστες του παρελθόντος τους μέσω των έργων του Ομήρου και των κλασικών συγγραφέων. Σημαντικός παράγοντας για τη διατήρηση της Ελληνικής ταυτότητας υπήρξε η επαφή με βαρβαρικούς (μη Έλληνες) λαούς, που ενισχύθηκε στο νέο κοσμοπολίτικο περιβάλλον των πολυεθνικών Ελληνιστικών βασιλείων. Αυτό οδήγησε στην έντονη επιθυμία μεταξύ των Ελλήνων να οργανώσουν τη μετάδοση της Ελληνιστικής παιδείας στην επόμενη γενιά. Η Ελληνική επιστήμη, τεχνολογία και μαθηματικά θεωρείται ότι έφθασαν στο αποκορύφωμά τους κατά την Ελληνιστική περίοδο.
Στο Ινδοελληνικό βασίλειο και στο Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής διαδόθηκε ο Ελληνοβουδισμός και Έλληνες ιεραπόστολοι επρόκειτο να παίξουν σημαντικό ρόλο στη μετάδοσή του στην Κίνα. Ακόμη ανατολικότερα οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας της Εσχάτης έγιναν γνωστοί στους Κινέζους ως Νταγιουάν.
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Μετά την κατάκτηση των τελευταίων από τις Ελληνικές πόλεις-κράτη και τα Ελληνιστικά (μετααλεξανδρινά) βασίλεια, όλοι σχεδόν οι Ελληνόφωνοι του κόσμου ζούσαν ως πολίτες ή υπήκοοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παρά τη στρατιωτική τους υπεροχή οι Ρωμαίοι θαύμασαν και επηρεάστηκαν σημαντικά από τα επιτεύγματα του Ελληνικού πολιτισμού, εξ ου και η γνωστή δήλωση του Ορατίου: ''Graecia capta ferum victorem cepit (" Η Ελλάδα, αν και κατελήφθη, αιχμαλώτισε τον άγριο κατακτητή της").
Στη θρησκευτική σφαίρα αυτή ήταν μια περίοδος ριζικής αλλαγής. Η πνευματική επανάσταση που έλαβε χώρα επέφερε μια εξασθένηση της παλιάς Ελληνικής θρησκείας, της οποίας η παρακμή, που είχε αρχίσει τον 3ο αιώνα π.Χ., συνεχίστηκε με την εισαγωγή νέων θρησκευτικών ρευμάτων από την Ανατολή. Στον Ελληνικό κόσμο εισήχθησαν οι λατρείες θεοτήτων όπως η Ίσις και ο Μίθρας. Οι Ελληνόφωνες κοινότητες της εξελληνισμένης Ανατολής υπήρξαν καθοριστικές για την πρώιμη εξάπλωση του Χριστιανισμού το 2ο και 3ο αιώνα και οι πρώτοι ηγέτες και συγγραφείς του Χριστιανισμού (ιδιαίτερα ο Απόστολος Παύλος) ήταν γενικά Ελληνόφωνοι, αν και κανένας τους δεν ήταν από την Ελλάδα. Εντούτοις η ίδια η Ελλάδα είχε μια τάση να κλίνει προς την ειδωλολατρία και δεν ανήκε στα σημαίνοντα κέντρα του πρώιμου Χριστιανισμού. Στην πραγματικότητα μερικές αρχαίες Ελληνικές θρησκευτικές πρακτικές παρέμειναν της μόδας μέχρι το τέλος του 4ου αιώνα, ενώ μερικές περιοχές όπως η νοτιοανατολική Πελοπόννησος παρέμειναν ειδωλολατρικές μέχρι και το 10ο αιώνα.
Βυζαντινή περίοδος
Από τις νέες ανατολικές θρησκείες που εισήχθησαν στον Ελληνικό κόσμο τη μεγαλύτερη επιτυχία είχε ο Χριστιανισμός. Από τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες οι Έλληνες Αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρωμαίοι, εκείνη την εποχή το όνομα 'Έλληνες' υποδήλωνε ειδωλολάτρες. Ενώ οι εθνικές διακρίσεις υπήρχαν ακόμη στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πέρασαν σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και η ανανεωμένη αυτοκρατορία χρησιμοποίησε το Χριστιανισμό ως εργαλείο για να υποστηρίξει τη συνοχή της και προώθησε μια ισχυρή ρωμαϊκή εθνική ταυτότητα. Ταυτόχρονα ο κοσμικός, αστικός πολιτισμός της ύστερης αρχαιότητας επιβίωσε στην Ανατολική Μεσόγειο μαζί με το Ελληνορωμαϊκό εκπαιδευτικό σύστημα, αν και οι θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού προήλθαν από το Χριστιανισμό.
Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που σήμερα ονομάζεται συμβατικά Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ένα όνομα που δεν χρησιμοποιείται στην εποχή της, επηρεάστηκε όλο και περισσότερο από τον ελληνικό πολιτισμό τον 7ο αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος (575-641) αποφάσισε να κάνει τα Ελληνικά επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας. Σίγουρα από τότε, αλλά μάλλον νωρίτερα, οι ρωμαϊκοί και ελληνικοί πολιτισμοί είχαν σχεδόν συγχωνευθεί σε έναν ενιαίο ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Η Λατινική Δύση, με κέντρο της το Ρωμαϊκό Πατριαρχείο (μετέπειτα Βατικανό), αναγνώριζε αρχικά τους ισχυρισμούς της Ανατολικής Αυτοκρατορίας σχετικά την κοινή ελληνορωμαϊκή κληρονομιά για αρκετούς αιώνες. Ωστόσο, μετά τη στέψη του Καρλομάγνου, Βασιλιά των Φράγκων, με τον τίτλο του «Ρωμαίου Αυτοκράτορα» στις 25 Δεκεμβρίου 800 από τον Πάπα Λέοντα Γ ', και ύστερα την ίδρυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Λατινική Δύση άρχισε να στηρίζει τους Φράγκους και να αναφέρεται στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως «Ελληνική Αυτοκρατορία» (Imperium Graecorum).
Στους Βυζαντινούς Έλληνες οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η διατήρηση της λογοτεχνίας της κλασικής εποχής. Όπως αναφέρει ο Τζον Τζούλιους Νότγουιτς (γ. 1929, Αγγλος ιστορικός) : "Τα περισσότερα που γνωρίζουμε από την αρχαιότητα - ιδιαίτερα τα Ελληνικά και Ρωμαϊκά γράμματα και το Ρωμαϊκό δίκαιο - θα είχαν χαθεί για πάντα χωρίς τους λόγιους, γραμματείς και αντιγραφείς της Κωνσταντινούπολης". Στους Βυζαντινούς λόγιους οφείλεται κατά κύριο λόγο, προσωπικά και εγγράφως, η μεταφορά των έργων της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας και λογοτεχνίας στη Δύση το 15ο αιώνα, που έδωσε μεγάλη ώθηση στην Ιταλική Αναγέννηση. Η Αριστοτελική φιλοσοφική παράδοση παρέμεινε σχεδόν αδιάσπαστη στον Ελληνικό κόσμο επί σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια, μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
thumb|250px|Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος διδάσκουν το χριστιανισμό στους σλαβόφωνους πληθυσμούς. Οι Έλληνες της Βυζαντινής εποχής συνεισέφεραν και στο Σλαβικό κόσμο με τη διάδοση των γραμμάτων και του Χριστιανισμού. Σημαντικότερο παράδειγμα ήταν το έργο των δύο Βυζαντινών Ελλήνων αδελφών, των μοναχών Άγιων Κύριλλου και Μεθόδιου από τη Θεσσαλονίκη, στην Ελληνική Μακεδονία, που πιστώνονται σήμερα με την επισημοποίηση του πρώτου Σλαβικού αλφαβήτου.
Τον 11ο αιώνα επανεμφανίσθηκε στους κύκλους των μορφωμένων μια διακριτή Ελληνική πολιτική ταυτότητα, που έγινε εντονότερη μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας το 1204, έτσι ώστε όταν η αυτοκρατορία αναβίωσε το 1261 έγινε εν πολλοίς ένα Ελληνικό εθνικό κράτος. Η νέα αυτή αντίληψη του έθνους προκάλεσε ένα βαθύ ενδιαφέρον για το κλασικό παρελθόν με αποκορύφωμα τις ιδέες του Νεοπλατωνιστή φιλοσόφου Γεμιστού Πλήθωνα, που εγκατέλειψε το Χριστιανισμό. Εντούτοις ήταν ο συνδυασμός της Ορθοδοξίας με μια ειδικά Ελληνική ταυτότητα, που διαμόρφωσε την αυτοαντίληψη των Ελλήνων τα χρόνια του λυκόφωτος της αυτοκρατορίας. Το ενδιαφέρον για την Κλασική Ελληνική κληρονομιά συμπληρώθηκε από μια ανανεωμένη έμφαση στην Ελληνική Ορθόδοξη ταυτότητα, που ενισχύθηκε με τους δεσμούς των Ελλήνων του ύστερου Μεσαίωνα και των Οθωμανικών χρόνων με τους ομόδοξούς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Ρωσίας. Αυτοί ενισχύθηκαν περαιτέρω μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, το 1461, μετά την οποία και μέχρι το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1828-1829) εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων Ποντίων διέφυγαν ή μετανάστευσαν από τα Όρη του Πόντου και τα Αρμενικά υψίπεδα στη νότια Ρωσία και το Ρωσικό Νότιο Καύκασο.
Οθωμανική περίοδος
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου του 1453 πολλοί Έλληνες αναζήτησαν καλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης και εκπαίδευσης φεύγοντας στη Δύση, ιδιαίτερα στην Ιταλία, την Κεντρική Ευρώπη, τη Γερμανία και τη Ρωσία. Στους Έλληνες πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό η ευρωπαϊκή πολιτιστική επανάσταση, που αργότερα ονομάστηκε Αναγέννηση. Στην ίδια τη χώρα, την κατοικούμενη από αυτούς χώρα οι Έλληνες κατάφεραν να παίξουν ηγετικό ρόλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εν μέρει λόγω του γεγονότος ότι ο κεντρικός κόμβος της αυτοκρατορίας πολιτικά, πολιτιστικά και κοινωνικά είχε τη βάση του στη Δυτική Θράκη και την Ελληνική Μακεδονία, αμφότερες στη Βόρεια Ελλάδα, και επίσης επικεντρωνόταν στην κατοικούμενη κυρίως από Έλληνες, πρώην Βυζαντινή πρωτεύουσα, Κωνσταντινούπολη. Ως άμεση συνέπεια αυτής της κατάστασης οι Ελληνόφωνοι έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο στο Οθωμανικό εμπορικό και διπλωματικό κατεστημένο, καθώς και στην εκκλησία. Επιπλέον στο πρώτο μισό της Οθωμανικής περιόδου άνδρες Ελληνικής καταγωγής αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό του στρατού, του ναυτικού και της κρατικής γραφειοκρατίας των Οθωμανών, έχοντας ενταχθεί ως έφηβοι στην Οθωμανική υπηρεσία (μαζί με ιδιαίτερα Αλβανούς και Σέρβους) μέσω του παιδομαζώματος. Έτσι πολλοί Οθωμανοί Ελληνικής (ή Αλβανικής ή Σερβικής) καταγωγής εντάχθηκαν στις Οθωμανικές δυνάμεις που κυβερνούσαν τις επαρχίες από την Αίγυπτο μέχρι την Υεμένη και την Αλγερία, συχνά ως κυβερνήτες των επαρχιών.
Για εκείνους που βρίσκονταν υπό το καθεστώς του μιλλέτ υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία η θρησκεία ήταν το καθοριστικό χαρακτηριστικό των εθνικών ομάδων, έτσι το εξώνυμο "Έλληνες" (Ρουμλάρ από το όνομα Ρωμαίοι) επεκτάθηκε από τους Οθωμανούς σε όλα τα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας ανεξαρτήτως της γλώσσας ή της εθνικής καταγωγής τους. Οι Ελληνόφωνοι ήταν η μόνη εθνική ομάδα που στην πράξη αυτοαποκαλούντο Ρωμηοί και, τουλάχιστον οι μορφωμένοι από αυτούς, θεωρούσαν ότι η εθνικότητά τους (γένος) ήταν Ελληνική. Υπήρχαν όμως πολλοί Έλληνες που ξέφευγαν από το δεύτερης κατηγορίας καθεστώς των Χριστιανών, εγγενές στο Οθωμανικό σύστημα του μιλλέτ, σύμφωνα με το οποίο στους Μουσουλμάνους ρητά απενέμετο ανώτερη θέση και προνομιακή μεταχείριση. Αυτοί οι Έλληνες είτε μετανάστευαν στην ομόδοξη Ελληνορθόδοξη προστάτιδά τους, τη Ρωσική Αυτοκρατορία, είτε απλώς προσηλυτίζονταν στο Ισλάμ, συχνά μόνο πολύ επιφανειακά, παραμένοντας κρυπτοχριστιανοί. Τα σημαντικότερα παραδείγματα μεγάλης κλίμακας προσηλυτισμού στο Τουρκικό Ισλάμ μεταξύ αυτών που σήμερα ορίζονται ως Έλληνες Μουσουλμάνοι - αποκλειομένων όσων ο προσηλυτισμός ήταν αυτονόητος στο πλαίσιο του παιδομαζώματος - συναντάμε στην Κρήτη (Τουρκοκρητικοί), στην Ελληνική Μακεδονία (για παράδειγμα στους Βαλαχάδες της Δυτικής Μακεδονίας) και μεταξύ των Ελλήνων Ποντίων στα Όρη του Πόντου και τα Αρμενικά Υψίπεδα. Αρκετοί Οθωμανοί σουλτάνοι και πρίγκιπες ήταν επίσης εν μέρει Ελληνικής καταγωγής, με μητέρες που ήταν είτε Ελληνίδες παλλακίδες είτε πριγκίπισσες οικογενειών Βυζαντινών ευγενών, με γνωστό παράδειγμα το σουλτάνο Σελίμ Α΄, που η μητέρα του Γκιουλμπαχάρ Χατούν ήταν Πόντια Ελληνίδα από τα Αρμενικά Υψίπεδα.
Νεότερη ιστορία
Βλέπε επίσης : Νεοελληνικός διαφωτισμός και Ελληνική Επανάσταση του 1821
Η σχέση μεταξύ της Ελληνικής εθνικής ταυτότητας και της Ελληνικής Ορθόδοξης θρησκείας συνεχίστηκε μετά τη δημιουργία του Σύγχρονου Ελληνικού κράτους μετά το 1830. Σύμφωνα με το δεύτερο άρθρο του πρώτου Ελληνικού Συντάγματος του 1822 Έλληνας οριζόταν κάθε Χριστιανός κάτοικος της χώρας, ρήτρα που αφαιρέθηκε στο σύνταγμα του 1844. Ένα αιώνα αργότερα, όταν υπογράφηκε η Συνθήκη της Λωζάνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923, οι δυο χώρες συμφώνησαν να χρησιμοποιήσουν τη θρησκεία ως κριτήριο εθνικής ταυτότητας για την εφαρμογή της ανταλλαγής πληθυσμών, αν και οι περισσότεροι από τους εκτοπισθέντες Έλληνες (πάνω από ένα εκατομμύριο επί συνόλου 1,5 εκατομ.) είχαν ήδη εκδιωχθεί όταν υπογράφηκε η συνθήκη. Η Γενοκτονία των Ελλήνων, ιδιαίτερα η βίαιη απομάκρυνση των Ελλήνων Μικρασιατών, Ποντίων και Θρακών από τις περιοχές των ακτών της Μαύρης Θάλασσας και τη Μικρά Ασία συγχρόνως και μετά από την αποτυχημένη Ελληνική Μικρασιατική εκστρατεία, αποτέλεσε τμήμα της διαδικασίας εκτουρκισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την περιέλευση υπό Τουρκικό εθνικό έλεγχο της οικονομίας και του εμπορίου, που τότε ήταν σε μεγάλο βαθμό στα χέρια Ελλήνων. Οι περισσότεροι Μικρασιάτες που επέζησαν εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, ένα μέρος τους ωστόσο διασκορπίστηκε σε όλες τις χώρες της Γης. Έτσι δημιουργήθηκαν οι περισσότερες Ελληνικές παροικίες κυρίως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης οι οποίοι εξαιρέθηκαν από τη συνθήκη της Λωζάνης, αντιμετωπίστηκαν τα επόμενα χρόνια με εχθρικότητα από τη Τουρκική κυβέρνηση και με αφετηρία το οργανωμένο πογκρόμ του 1955 που έμεινε γνωστό ως τα Σεπτεμβριανά, ξεκίνησε η σταδιακή εκδίωξή τους η οποία συνεχίστηκε μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '70. Σήμερα ο συνολικός Ελληνικός πληθυσμός στη Κωνσταντινούπολη εκτιμάται γύρω στα 5.000 άτομα. Από τη συνθήκη της Λωζάνης δεν επηρεάστηκαν οι Έλληνες της Αντιόχειας, αφού η σημερινή Επαρχία Χατάι τότε δεν ήταν μέρος της Τουρκίας. Αυτοί οι Έλληνες παραμένουν μέχρι και σήμερα στο Λεβάντε κυρίως στη Συρία, στο Λίβανο και στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος ήταν βαρύτατα πλήγματα στην Ελλάδα και με το τέλος τους η χώρα είχε βυθιστεί στη φτώχεια, με τις περισσότερες υποδομές κατεστραμμένες. Αυτό ώθησε πολλούς Έλληνες να μεταναστεύσουν κυρίως στη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία, συγκροτώντας έτσι κάποιες απ' τις πλέον ισχυρότερες Ελληνικές παροικίες. Μεταπολεμικά ισχυροποιήθηκαν επίσης οι Ελληνικές παροικίες σε χώρες τις Δυτικής Ευρώπης, κυρίως το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Η Ελληνική μετανάστευση προς αυτές τις χώρες έγινε ιδιαιτέρως έντονη κατά την ελληνική οικονομική κρίση της δεκαετίας 2010.
Ταυτότητα
Οι όροι που χρησιμοποιήθηκαν για να οριστεί η Ελληνικότητα ποικίλλουν ανά την ιστορία αλλά ποτέ δεν ήταν περιορισμένοι ή απόλυτα ταυτισμένοι με την ένταξη σε ένα Ελληνικό κράτος. Κατά τα Δυτικά πρότυπα ο όρος Έλληνες χρησιμοποιείται παραδοσιακά για όλους όσους έχουν μητρική γλώσσα την Ελληνική, είτε Μυκηναϊκή, είτε Βυζαντινή, είτε Νεοελληνική. Οι Βυζαντινοί Έλληνες αυτοαποκαλούντο Ρωμηοί και θεωρούσαν εαυτούς πολιτικούς κληρονόμους της Ρώμης, αλλά από το 12ο τουλάχιστον αιώνα αυξανόμενος αριθμός των μορφωμένων από αυτούς θεωρούσαν εαυτούς εξίσου κληρονόμους της Αρχαίας Ελλάδας, αν και για τους περισσότερους Ελληνόφωνους το "Έλληνες" σήμαινε ακόμη ειδωλολάτρες. Την παραμονή της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης ο Τελευταίος Αυτοκράτορας παρότρυνε τους στρατιώτες του να θυμηθούν ότι ήταν οι απόγονοι των Ελλήνων και των Ρωμαίων