cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Κολοσσός της Ρόδου (ταινία)
Πλοκή
Μόλις καταλαγιάσει ο σεισμός, ο Δαρείος και η Μίρτε συναντούν τον Λύσιππο έξω από την ερειπωμένη πόλη. Ο Λύσιππος λέει ότι ο Δαρείος είναι πια ελεύθερος να φύγει, αλλά ο ανιψιός του του ανακοινώνει ότι θα παντρευτεί τη Μίρτε και θα μείνουν στη Ρόδο για να βοηθήσουν να έρθει και πάλι η ειρήνη στο νησί.
Παραγωγή
Στην ταινία αρχικά προοριζόταν να πρωταγωνιστήσει ο Τζον Ντέρεκ. Ωστόσο, ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Σέρτζιο Λεόνε και αντικαταστάθηκε από τον Ρόρι Καλχούν. Ο Ντέρεκ απολύθηκε τον Ιούνιο του 1960.
Ο Λεόνε γύρισε τις εξωτερικές εξωτερικές σκηνές στο λιμάνι του Λαρέντο, στην Κανταβρία, στον Βισκαϊκό Κόλπο, στο Μανζανάρες ελ Ρεάλ και στο Σιουδάδ Ενκαντάδα στην Κουένκα της Ισπανίας.
Υποδοχή
Σύμφωνα με τα αρχεία της MGM, η ταινία έβγαλε κέρδη 350.000 δολάρια.
Απεικόνιση του Κολοσσού
Αν και δεν είναι γνωστό ότι υπάρχουν περιγραφές του αρχικού Κολοσσού της Ρόδου, το άγαλμα αποδίδεται σε αυτήν την ταινία ως μια ετρουσκική εικόνα του θεού Απόλλωνα σε στιλ κούρου με ελαφρύ αρχαϊκό μειδίαμα. Φαίνεται ότι έχει ύψος περίπου 90 μέτρα (σχεδόν τρεις φορές το ύψος του αντίστοιχου ιστορικού αγάλματος) και κρατά ένα σκεύος στο ύψος του στήθους με τους αγκώνες σηκωμένους προς τα έξω, σε κάθε πλευρά της εισόδου του λιμανιού. Αποκαλύπτεται επίσης ότι είναι κοίλο μεταλλικό κατασκεύασμα, παρόμοιο με το Άγαλμα της Ελευθερίας, με πολλά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά: μια εσωτερική σπειροειδή σκάλα που οδηγεί σε μια δεύτερη σειρά σκαλοπατιών στην κορυφή του αγάλματος, ένα σύστημα με αλυσίδα που έχει σχεδόν το ύψος του αγάλματος, το οποίο ελέγχει τις συρόμενες πόρτες ενός μπουντρούμι, μόνιμα ανοίγματα στις κόρες των ματιών και στα αυτιά – αρκετά μεγάλα για να τα περάσει άνθρωπος, μια πόρτα σε στιλ κινητής γέφυρας κρυμμένη μέσα στο στέρνο που ανοίγει, το δοχείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βωμός. Ολόκληρο το πάνω τρίτο του κεφαλιού του αγάλματος έχει δωδεκάγωνο άνοιγμα που επιτρέπει την εκτόξευση καταπελτών.
Το άγαλμα στην ταινία παρουσιάζεται να είναι κατασκευασμένο από σίδηρο και ορείχαλκο (ή ίσως από μπρούντζο) και ξυπόλυτο, φορώντας μόνο ένα κοντό ανδρικό ένδυμα ελληνικού στιλ με κορδέλα, αν και η αρχική αφίσα της ταινίας απεικονίζει το άγαλμα ως χάλκινο, φορώντας ρωμαϊκά σανδάλια και πανοπλία, σαν στολή εκατόνταρχου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ρόδος Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Σέρτζιο Λεόνε Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Λεόνε Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες
Γκιουρτζού Ισμαήλ Πασάς
thumb|100px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ο Γκιουρτζού Ισμαήλ Πασάς (ή Γκιουρτζής Ισμαήλ Πασάς) ήταν Γεωργιανός (Γκιουρτζής) στη καταγωγή, Μέγας Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επί Σουλτάνου Μαχμούτ Α΄.
Βιογραφία
Αρχικά ήταν δούλος και στη συνέχεια χειραφετήθηκε στους γενίτσαρους όπου και έφθασε μέχρι του βαθμού του Γενίτσαρ Αγά. Χάρη δε στην προστασία που του παρείχε ο αρχιευνούχος της Σουλτανικής Αυλής το 1735 διορίσθηκε Μέγας Βεζίρης. Μετά παρέλευση όμως λίγων μηνών μέσα στον ίδιο χρόνο παύτηκε από τον Σουλτάνο, λόγω των πολλών καταχρήσεων και δωροληψιών που αποκαλύφθηκαν σε βάρος του. Στη συνέχεια διορίστηκε φρούραρχος των Χανίων όπου και πέθανε στη Κρήτη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οθωμανοί γεωργιανής καταγωγής Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη
2840 Κάλαβεσι
Ο Κάλαβεσι (Kallavesi) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,441. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη λίμνη της Φινλανδίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Κάλαβεσι είναι SI. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Γκαμπί της βασίλισσας (αποδεκτό)
Το αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας (Queen's Gambit Accepted) είναι ένα δημοφιλές άνοιγμα στο σκάκι, όπου τα μαύρα αποδέχονται το πιόνι που προσφέρουν τα λευκά κατά το Γκαμπί της βασίλισσας, και το οποίο χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Θεωρία
Το αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας είναι η τρίτη πιο δημοφιλής επιλογή ως δεύτερη κίνηση των μαύρων, μετά από την 2...e6 (μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας) και την 2...γ6 (Σλαβική άμυνα). Στις δύο αυτές βαριάντες, για την ολοκλήρωση της ανάπτυξης των μαύρων είναι συχνά απαραίτητες αργές και λεπτές μανούβρες. Σε γενικές γραμμές τα λευκά θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν το πλεονέκτημα του χώρου για την ανάπτυξή τους, ενώ τα μαύρα θα υπερασπιστούν τη θέση τους και θα επιδιώξουν αντιπαιχνίδι στην πτέρυγα της βασίλισσάς.
Σε αντίθεση με το Γκαμπί του βασιλιά, το Γκαμπί της βασίλισσας δεν θεωρείται πραγματική θυσία, διότι το πιόνι είτε θα ανακτηθεί, ή θα καταστεί ασύμφορο για τα μαύρα. Συνεπώς, τα μαύρα θα επιστρέψουν το πιόνι και θα χρησιμοποιήσουν τον χρόνο που θα δαπανούσαν παίζοντας εναντία στο κέντρο των λευκών.
Βαριάντες
Το αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τους κωδικούς D20–D29. Οι καταχωρήσεις φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Μετά από 1.δ4 δ5 2.γ4 δ:γ4, η πιο δημοφιλής κίνηση είναι η 3.Ιζ3 (Κύρια βαριάντα), αλλά υπάρχουν και άλλες κινήσεις που κατά καιρούς έχουν παιχτεί από ισχυρούς γκρανμαίτρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Κωνσταντίνος Μελάς
Γεννήθηκε στη Μασσαλία και ήταν γιος του πολιτικού Μιχαήλ Μελά. Εισήχθη στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1890 και αποφοίτησε ως Σημαιοφόρος το 1894. Με τη μεσολάβηση της Βασίλισσας Όλγας εκπαιδεύτηκε στον στόλο της Ρωσίας υπηρετώντας στο πολεμικό Αζώφ φτάνοντας ως τις Ιαπωνικές θάλασσες. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 καθώς και στους Βαλκανικούς Πολέμους. Υπήρξε υπασπιστής του πρίγκηπα Γεώργιου όταν αυτός ανέλαβε την Ύπατη Αρμοστεία της Κρήτης. Το 1903 τον έστειλε η βασίλισσα Όλγα στην Τριπολίτιδα για να παρακολουθήσει πως γινόταν εκεί η σπογγαλιεία. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχτηκε βουλευτής Ιωαννίνων με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1915 και 1920. Επίσης Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων. Ήταν και από τους πρωτεργάτες του ελληνικού προσκοπισμού. Το 1911 ως υποπλοίαρχος έρχεται σε επαφή με τον εμπνευστή της εισαγωγής του Προσκοπισμού στην Ελλάδα, τον γυμναστή Αθανάσιο Λευκαδίτη. Το 1919 βοήθησε τη ΧΑΝ στα πρώτα οργανωτικά της βήματα ενώ ίδρυσε και το θεραπευτήριο Βούλας. Είχε διατελέσει μάλιστα γενικός έφορος του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων. Το 1929 διορίστηκε ως Γενικός Διευθυντής του μεσοπολεμικού ΕΟΤ.
Πέθανε στην Αθήνα το 1953.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κωνσταντινος Μελας
Διάστημα 1999 (Τηλεοπτική σειρά)
«Διάστημα 1999» (αγγλ. “Space 1999”) είναι αγγλική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας, που προβλήθηκε σε 48 συνολικά επεισόδια κατά τη διάρκεια των ετών 1975-1978 στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι ITV και αποτελεί την επιτυχή εξέλιξη των παλαιότερων παραγωγών του καναλιού BBC της δεκαετίας του 1960, οι οποίες ήταν γυρισμένες σε στούντιο.
Δημιουργοί
Δημιουργοί της είναι οι Τζέρι και Σίλβια Άντερσον, που έγιναν διάσημοι χάρη στην παραγωγή των σειρών «Thunderbirds», «Captain Scarlet and the Mysterons», «Fireball XL5» και «UFO».
Υπόθεση
Στις 13 Σεπτεμβρίου του μελλοντικού έτους 1999, στην κατοικημένη από γήινους Σελήνη, μια πυρηνική έκρηξη που σημειώνεται εκτρέπει το δορυφόρο από την τροχιά του με αποτέλεσμα οι 311 κάτοικοι της «Σεληνόβασης Άλφα» να περιπλανώνται αβοήθητοι στο αχανές σύμπαν.
Τακτικοί και έκτακτοι πρωταγωνιστές
Οι βασικοί πρωταγωνιστές του σίριαλ ήταν οι Αμερικανοί ηθοποιοί Μάρτιν Λάνταου (στο ρόλο του διοικητή Τζον Κόνιγκ) και Μπάρμπαρα Μπέιν (στο ρόλο της δρα Έλενα Ράσελ), οι οποίοι την εποχή που γυρίστηκε η σειρά ήταν σύζυγοι και είχαν προηγουμένως μια επιτυχή εμφάνιση στη σειρά «Mission: Impossible». Η επιλογή του συγκεκριμένου ζεύγους που έγινε από τον παραγωγό Λιου Γκρέιντ (κόντρα στην επιθυμία της Σίλβια Άντερσον, που επέμενε για Βρετανούς ηθοποιούς) έχει να κάνει με την προσπάθεια να προσελκυσθεί το ενδιαφέρον του αμερικανικού τηλεοπτικού κοινού, με πιθανό στόχο η σειρά να πωληθεί σε κάποιο από τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των ΗΠΑ. Σαν τακτικά μέλη του καστ εμφανίσθηκαν επίσης ο Μπάρι Μορς (υποδυόμενος τον καθηγητή Βίκτορ Μπέργκμαν την πρώτη χρονιά), η Κάθριν Σελ (που ενσάρκωσε το ρόλο της εξωγήινης καλλονής Μάγια, τη δεύτερη σεζόν), η Ζίνια Μέρτον (σαν Σάντρα Μπινς), οι Άντον Φίλιπς (σαν Δρ. Ματίας), Πρέντις Χάνκοκ (Πολ Μόρο), Κλίφτον Τζόουνς (Ντέιβιντ Κέινο), Τόνυ Άνχολτ (Τόνυ Βερντέσι), Άντι Ντέμσι, Σάρα Μπούλεν, Τόνυ Άλιν και Κουέντιν Πιερ.
Επίσης, χάρις στο σίριαλ έγινε ευρύτερα γνωστός ο Αυστραλός ηθοποιός Νικ Τέιτ (σαν Άλαν Κάρτερ).
Έκτακτες εμφανίσεις πραγματοποίησαν οι Κρίστοφερ Λη, Τζόαν Κόλινς, Πέτερ Κούσινγκ, Τζούντυ Γκίσον, Ίαν Μακ Σέιν, Λέο Μακέρν, Μπίλυ Γουάιτλο, Πάτρικ Θρότον, Σάρα Ντάγκλας, Στιούαρτ Ντέιμον, Ρόι Ντότρις (σαν Επίτροπος Σίμοντς) και Μπράιαν Μπλέσντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διαστημα 1999 Διαστημα 1999
Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία
Η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.) ιδρύθηκε το 1997 και αποτελεί τον επίσημο φορέα διάδοσης και ανάπτυξης όλων των μορφών της αγωνιστικής γυμναστικής στην Ελλάδα: Την ενόργανη γυμναστική, τη ρυθμική γυμναστική, την ακροβατική γυμναστική, την αεροβική γυμναστική, το τραμπολίνο και τη Γυμναστική για όλους (γενική γυμναστική).
Επίσης, έχει αναλάβει την ευθύνη των αθλημάτων μπέιζμπολ και σόφτμπολ στη χώρα.
Διοικητικό Συμβούλιο
Το σημερινό Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Γ.Ο. είναι το εξής:
Μέλη
Σήμερα η Ε.Γ.Ο. έχει στη δύναμή της περί τα 109 σωματεία.
Αξιόλογοι Αθλητές
Ορισμένοι από τους αξιόλογους αθλητές γυμναστικής και τραμπολίνο είναι:
Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
μικρογραφία| Κέντρο Ελληνικών Σπουδών στην Ελλάδα Το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος (ΚΕΣ) είναι ένα ερευνητικό κέντρο του Χάρβαρντ με έδρα το Ναύπλιο στην Ελλάδα. Αδερφό ίδρυμα του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ στην Ουάσιγκτον, Π.Κ., το ΚΕΣ στεγάζεται στο κτίριο Ιατρού, πρώην Δημαρχείο Ναυπλίου, στην Πλατεία Φιλελλήνων και οδό Όθωνος. Το ΚΕΣ εποπτεύεται από Διοικητικό Συμβούλιο με μέλη από Ελλάδα και Αμερική και διοικείται από τον Δρ. Χρήστο Γιαννόπουλο.
Ιστορία
Το ΚΕΣ ιδρύθηκε το 2008 με κοινή απόφαση μεταξύ του Πρύτανη και του Κοσμήτορα της Σχολής Τεχνών και Επιστημών του Χάρβαρντ. Το ΚΕΣ αξιοποιεί τη γνώση και την εμπειρία του διδακτικού προσωπικου και των ερευνητικών κέντρων του Χάρβαρντ και αποτελεί κομμάτι της «συνεχιζόμενης προσπάθειας του Χάρβαρντ να επεκτείνει τη διεθνή παρουσία του.» Το Κέντρο χρησιμεύει ως σύνδεσμος για το δίκτυο διεθνών γραφείων που διαχειρίζεται το Χάρβαρντ στην Ευρώπη και στον κόσμο. Δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε ώστε να είναι προσβάσιμο και δωρεάν στο ευρύ κοινό.
Prince Polo
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Prince Polo με σοκολάτα γάλακτος και φουντούκια. Η Prince Polo είναι πολωνική ράβδος σοκολάτας. Πωλείται στην Τσεχία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Λιθουανία και την Ουκρανία με το όνομα «Siesta» και πωλείται επίσης στην Ισλανδία, με το όνομα «Prins Póló». Σύμφωνα με τις μετρήσεις που έδειξε η Nielsen, ήταν η κορυφαία σε πωλήσεις ράβδος σοκολάτας εδώ και δεκαετίες στην Ισλανδία και ήταν για πολλά χρόνια μία από τις λίγες διαθέσιμες ράβδους σοκολάτας στη χώρα. Είναι για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα η κορυφαία σε πωλήσεις πολωνική μάρκα γλυκών.
Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Ιστορία
Από γεωγραφική άποψη, ο ρόλος του Ναυπλίου στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ελλάδας και η μακροχρόνια πολιτιστική του σημασία το καθιστούν κατάλληλο για φοιτητές του Χάρβαρντ, καθώς και για επισκέπτες από την Ελλάδα και τον κόσμο. Το Ναύπλιο γειτνιάζει με πολλούς αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα, όπως οι Μυκήνες, ο Μυστράς, η Επίδαυρος, η Ολυμπία, η Τίρυνθα κ.λπ. Το Ναύπλιο ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της σύγχρονης Ελλάδας μετά την ανεξαρτησία και λιμάνι κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο.
Prince Polo
Η Prince Polo δημιουργήθηκε το 1955, κατά τα πρώτα χρόνια της Πολωνικής Λαϊκής Δημοκρατίας, από την Olza S.A. στο Τσέσυν. Είναι μια γκοφρέτα με επικάλυψη σοκολάτας, με τέσσερα στρώματα βάφλας ενωμένα με τρία στρώματα γέμισης σοκολατένιας γεύσης. Ήταν εύκολα αναγνωρίσιμη από το χρυσαφένιο μεταλλικό περιτύλιγμα.
Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Ψηφιακή βιβλιοθήκη
Οι εγκαταστάσεις του ΚΕΣ στο Ναύπλιο είναι εξοπλισμένες με Ψηφιακή Βιβλιοθήκη, η οποία παρέχει πρόσβαση στις ηλεκτρονικές πηγές της Βιβλιοθήκης του Χάρβαρντ και σε ορισμένες επιπλέον βάσεις δεδομένων. Η πρόσβαση είναι ανοιχτή σε όλους τους ερευνητές του Κέντρου, ανεξάρτητα από τον επαγγελματικό/ακαδημαϊκό φορέα στον οποίον ανήκουν.
Prince Polo
Η εταιρεία, η οποία ιδρύθηκε το 1920, εξαγοράστηκε από την Kraft Jacobs Suchard το 1993. Το 1995 η συσκευασία Prince Polo ανανεώθηκε με νέο λογότυπο και η ράβδος δεν ήταν πλέον τυλιγμένη σε χαρτί, αλλά σε αεροστεγές πλαστικό. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκαν αρκετές νέες ποικιλίες της Prince Polo, ξεκινώντας από το φουντούκι (orzechowy) το 1996 και αργότερα τη σοκολάτα γάλακτος, την καρύδα και την Premium (που θεωρείται μια πιο πολυτελή έκδοση). Προστέθηκε επίσης ένα μεγαλύτερο μέγεθος XXL (52 γρ.).
Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Προγράμματα
Το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών προσφέρει ένα μεγάλο εύρος δραστηριοτήτων και ευκαιριών σε μαθητές και μαθήτριες λυκείου, φοιτητές και φοιτήτριες, πανεπιστημιακούς, αποφοίτους, ερευνητές/τριες, άτομα αφοσιωμένα στη διά βίου μάθηση, καθώς και στο προσωπικό και σε άλλους εργαζόμενους και εργαζόμενες από το Harvard και από άλλα ακαδημαϊκά ιδρύματα παγκοσμίως. Τα προγράμματα και οι δράσεις του ΚΕΣ προσφέρονται δωρεάν και ορισμένες διοργανώνονται μαζί με άλλους φορείς, είτε του Harvard είτε εκτός αυτού.
Η έδρα του ΚΕΣ στο Ναύπλιο και τα άλλα σημεία δραστηροποίησής του σε όλη την Ελλάδα έχουν γίνει επίκεντρα πολιτιστικής αλληλεπίδρασης. Κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους, φιλοξενούν δράσεις όπως αυτές:
Prince Polo
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ράβδοι σοκολάτας Κατηγορία:Πολωνικά επιδόρπια Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της Mondelēz International Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Επώνυμα εμπορικά σήματα σοκολάτας
Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Εκδηλώσεις και λοιπές δράσεις
Το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών, παρόλο που δίνει προτεραιότητα σε προγράμματα για τις εκπαιδευτικές κοινότητες του Harvard και της Ελλάδας, προσφέρει επίσης ένα μεγάλο αριθμό Εκδηλώσεων και Λοιπών Δράσεων, συμπεριλαμβανομένων συμποσίων, συνεδρίων, εκδηλώσεων, εισαγωγικών προγραμμάτων για τη Ψηφιακής Βιβλιοθήκη του ΚΕΣ κ.λπ. Αυτές οι δράσεις απευθύνονται σε ελληνόφωνο αλλά και διεθνές κοινό, και πολλές από αυτές είναι βασισμένες σε συνεργασίες που έχουν αναπτυχθεί από το Κέντρο ή γίνονται βάσει προτάσεων συνεργασίας από άλλους φορείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ Κατηγορία:Κλασικές σπουδές
Χατ-ι χουμαγιούν
Το χατ-ι χουμαγιούν (خط همايون, hatt-ı hümâyûn, "αυτοκρατορικό διάταγμα") ή χατ-ι σερίφ (hatt-ı şerîf, "ιερό διάταγμα") είναι είδος αυτοκρατορικού διατάγματος (χαττ) που εξέδιδε ο σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Χατ-ι χουμαγιούν του 1856
Το πιό γνωστό είναι το διάταγμα το οποίο εκδόθηκε αμέσως μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο, στις 18 Φεβρουαρίου του 1856.
Το Χατ-ι Χουμαγιούν αποτέλεσε το δεύτερο σημαντικό σταθμό του Τανζιμάτ. Τούτο επέφερε και τη σημαντικότερη αναδιοργάνωση των τριών μη μουσουλμανικών μιλέτ (θρησκευμάτων) που υφίσταντο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, του Ελληνο-Ορθοδόξου ή Ελληνο-Ρωμαίικου (του λεγόμενου «Ρουμ μιλετί»), του Γρηγοριανο-Αρμενικού, (του «Ερμενί μιλετί») και του Εβραϊκού μιλέτ (του «Γιαχούντ ταϊφεσί» ή «Μεσεβί μιλετί»).
Για τους Τούρκους αποτελούσε και έμεινε γνωστό με το όνομα «Ισλαχάτ Φερμάνι» (=Μεταρρυθμιστικό διάταγμα), ενώ στην αγγλοσαξωνική βιβλιογραφία αναφέρεται ως «Χαττ-ι Χουμαγιούν» (=Αυτοκρατορικό διάταγμα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανικό δίκαιο Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Αριστείδης Σοϊλέδης
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Σοϊλέδης ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία στον Ολυμπιακό. Έκανε το ντεμπούτο του, ως επαγγελματίας, σε αγώνα της Super League εναντίον του Λεβαδειακού κατά τη διάρκεια της σεζόν 2008-2009, αντικαθιστώντας τον Σεμπαστιάν Λέτο. Αναγνωρίζοντας τις δυνατότητές του και για να αποκτήσει την απαιτούμενη εμπειρία, αγωνίστηκε ως δανεικός για δύο διαδοχικές περιόδους, αρχικώς, στον ΟΦΗ και στην συνέχεια στον Λεβαδειακό, όπου δεν κατάφερε να έχει θετικό αντίκτυπο με την επίδοσή του. Στις 31 Αυγούστου 2011, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την αποδέσμευση του παίκτη, ο οποίος δεν κατόρθωσε να κερδίσει επαρκή χρόνο συμμετοχής με την πρώτη ομάδα.
Ακολούθως, υπέγραψε συμβόλαιο δύο ετών με τη Δόξα Δράμας στη Football League. Την 1η Αυγούστου 2013, ο 22χρονος μέσος υπέγραψε συμβόλαιο 1+1 έτους με τη Νίκη Βόλου, με στόχο την άνοδο της στην Σούπερ Λιγκ.
Στις 7 Ιουνίου 2014, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ. Στις 6 Ιουλίου 2016, λύθηκε το συμβόλαιο, έχοντας 41 εμφανίσεις (2 γκολ, 5 ασίστ) σε όλες τις διοργανώσεις. Στις 7 Ιουλίου 2016, υπέγραψε συμβόλαιο με την κυπριακή Ομόνοια. Στις 15 Ιουλίου 2017 επέστρεψε στη Σούπερ Λιγκ και υπέγραψε με την Κέρκυρα για ένα έτος.
Στις 19 Ιουλίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Μποτοσάνι στο Πρωτάθλημα Ρουμανίας.
Εθνική ομάδα
Ο Σοϊλέδης έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» Εθνικές Ελλάδας Κ17 (3 συμ., 1 γκολ), Κ19 (7 συμ.) και Κ21 (13 συμ., 1 γκολ).
Η συμμετοχή στο Survivor
Την περίοδο 2021-2022, συμμετείχε στον 9ο κύκλο του Survivor Ελλάδας. Παρότι υπήρξε ο παίκτης με τα υψηλότερα στατιστικα νικών στην ιστορία του παιχνιδιού, κατέκτησε την 2η θέση.
Προσωπική ζωή
Από τον Νοέμβριο του 2017, είναι σε σχέση με την δημοσιογράφο Μαρία Αντωνά.
Διακρίσεις
Ολυμπιακός
Νίκη Βόλου
ΑΕΚ Αθηνών
Στεάουα Βουκουρεστίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μποτοσάνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου
Μίλαν Ζλόκοβιτς
Ο Μίλαν Ζλόκοβιτς (Milan Zloković, Τεργέστη, 6 Απριλίου 1898 – Βελιγράδι, 29 Μαΐου 1965) ήταν Σέρβος αρχιτέκτονας και καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Το έργο του συνοψίζει δύο εποχές αρχιτεκτονικής στο Βελιγράδι, πριν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και θεωρείται πρωτοπόρος της αρχιτεκτονικής του Μοντερνισμού ως ενεργός αρχιτέκτονας και καθηγητής. Ήταν, μάλιστα, ένα από τα τέσσερα ιδρυτικά μέλη της ομάδας αρχιτεκτόνων του Μοντέρνου κινήματος (Grupa Arhitekata Modernog Pravca, GAMP, 1928-1934).
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Milan Zloković γεννήθηκε το 1898 στην Τεργέστη (Ιταλία –ανήκε στην Αυστροουγγαρία μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου), μία λιμενική πόλη βόρεια της Αδριατικής, σε μια ναυτική οικογένεια Σέρβων από την Boka Kotorska. Ο πατέρας του, Duro, ήταν καπετάνιος και κυβερνήτης του εμπορικού στόλου.
Το 1919 πήγε στο Βελιγράδι, αφού είχε πρώτα ξεκινήσει τις σπουδές του στο Γκρατς. Αποφοίτησε το 1921 και τον ίδιο χρόνο έφυγε για να τελειοποιήσει τις δεξιότητές του στα L΄ Ėcole Supėrieure des Arts et Mėtiers και L΄ Ėcole des Houtes Ėtudes στο Παρίσι. Μετά την επιστροφή του στο Βελιγράδι το 1923, ξεκίνησε και η ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία στη Σχολή Μηχανικών, στο Τμήμα της Αρχιτεκτονικής, ύστερα από σύσταση του καθηγητή Dragutin Đorđević.
Παράδοση - Boka Kotorska
Οι πόλεις τις Boka Kotorska ήταν γνωστές για την ναυτική τους παράδοση, αλλά και για την εξαιρετική αρχιτεκτονική πέτρας σε εκκλησίες, παλάτια και τις οικείες των καπετάνιων. Η επαφή με τον τόπο αυτό και η εικόνα της χαρακτηριστικής τριάδας της Μεσογειακής ζωής –θάλασσα, πλοίο, πέτρινο σπίτι- στιγμάτισαν τον Σέρβο αρχιτέκτονα. Τα τρία παραπάνω στοιχεία είναι θεμελιώδους σημασίας για το ήθος της αρχιτεκτονικής που ανέπτυξε και αποτελούν τις ρίζες της αφοσίωσής του στη λογική και την αισθητική τόσο των πλοίων όσο και της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του τόπου του. Η επαφή του με τη ναυτική ζωή του πατέρα του, τον έκανε να αντιληφθεί από μικρός τη λογική και τις αρχές της οικονομίας χώρου στα πλοία.
Όταν, τη δεκαετία του 1950, έγραψε για τα πέτρινα σπίτια της Boka Kotorska, στην πραγματικότητα αναφερόταν στα δικά του αρχιτεκτονικά πιστεύω. Προσδιόρισε σε αυτά τα σπίτια τη λογική της οικονομίας χώρου και αντικειμένου, μία έννοια κεντρική στις δικές του αρχιτεκτονικές ανησυχίες. Στα κείμενά του, το παρελθόν δεν αντιμετωπίζεται ως η «αιώνια εικόνα», αλλά ως η γλώσσα των παλιών μαστόρων και η παράδοση των τεχνιτών, η καινοτόμα ανάγνωση του οποίου θα αποφέρει καινούριους συνδυασμούς και πιθανότητες στη σύγχρονη πρακτική.
Το Μοντέρνο
Αποκαλώντας το έργο του «την ίδια την ουσία του μοντερνισμού της Σερβίας», ο Blagojevic υποστηρίζει ότι ο Zloković ήταν ο μόνος ανάμεσα στους σύγχρονούς του, που κατάφερε να συνθέσει τοπικές και διεθνείς επιρροές σε ένα στυλ που μπορεί να χαρακτηριστεί ως Σέρβικος Μοντερνισμός.
Το Μοντέρνο του Zloković ταλαντευόταν μεταξύ των προτύπων, από την εμπειρία του, των ανεπτυγμένων χωρών της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης και της αναζήτησης στοιχείων κυρίως από τη ναυτική παράδοση, την αρχιτεκτονική της πέτρας, αλλά και την αρχιτεκτονική των «μηχανών» του Λε Κορμπυζιέ (Le Corbusier).
Η κατοικία που σχεδίασε για τον ίδιο το 1927 στο Kotež Neimar, έχει χαρακτηριστεί ως «η πρώτη υλοποίηση του Μοντερνισμού στο Βελιγράδι». Η ναυτική παράδοση που στιγμάτισε τα παιδικά του χρόνια, έχει αφήσει τα ίχνη της σε πολλά από τα έργα του. Ίσως η ναυτική αρχιτεκτονική να τον ενέπνευσε και σε αυτήν την περίπτωση, στο σχεδιασμό του εσωτερικού του μεγάλου δωματίου με τα ενσωματωμένα έπιπλα.
Η λειτουργική κατανόηση των κανόνων της συμμετρίας, της απλότητας και σαφήνειας του πρωτογενούς όγκου, η καθαρότητα του άδειου τοίχου και ο περιορισμός στην έκφραση έγιναν χαρακτηριστικά όλων των Μοντέρνων κατοικιών του. Τα δημόσια κτίρια που σχεδίασε, ειδικά για την αρχιτεκτονική τους έκφραση, πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τις αρχές του μοντερνισμού, ενώ παρουσιάζουν τις ιδιαιτερότητες της εφαρμογής τους στις πόλεις της Σερβίας, αποκτώντας έναν τοπικό χαρακτήρα.
Ζωγραφική
Το καλλιτεχνικό του ταλέντο εκφράστηκε και μέσω της ζωγραφικής του, με λάδι, αλλά και των πορτραίτων με μολύβι ή μελάνι. Παρουσίασε τα έργα του σε έκθεση αρχιτεκτόνων στην gallery Cvijeta Zuzoric στο Βελιγράδι μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το κτίριο της Πανεπιστημιακής Κλινικής για παιδιά (1933-1936-1940)
Σχεδιάστηκε το 1933 και ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια των ετών που προηγήθηκαν του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, για να υποστεί σοβαρές ζημιές στους βομβαρδισμούς του Βελιγραδίου. Η κλινική ανακαινίστηκε τη μεταπολεμική περίοδο. Τελικά, η κακή συντήρηση και η αδιαφορία των ετών που ακολούθησαν, με τις αδαείς παρεμβάσεις τις τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα υποβίβασαν την αρχική του μορφή.
Ένα κτίριο καθαρά μοντέρνο, με βεράντες εμπνευσμένες από κατάστρωμα υπερωκεάνιου, θυμίζει πλοίο έτοιμο να αναχωρήσει. Ο Zloković βαθιά επηρεασμένος από τη ναυτική ζωή του πατέρα του, ανέπτυξε από παιδί μια αντίληψη της λογικής της οικονομίας του μηχανικού χώρου των πλοίων και αυτό αποτέλεσε κεντρική ιδέα για τα έργα του.
Αυτή η ιδέα της οικονομίας τον οδήγησε στην ανάπτυξη ενός συστήματος, ειδικά προσαρμοσμένο για δημόσια κτίρια. Ο ίδιος αναφερόμενος στη κλινική σημειώνει ότι η σύνθεσή της είναι συνέπεια των απαιτήσεων των θεραπευτικών θαλάμων, ενώ ο χαρακτήρας του κτιρίου δικαιολογείται αριθμητικά ως συνάρτηση ενός αρθρωτού πλέγματος. Οι διαδοχικοί άξονες ταξινομούνται σε ρυθμό 3x2 και 2x3 μέτρα.
Ωστόσο, πέρα από την αναλογία με την αρχιτεκτονική των καταστρωμάτων πλοίου, ο Zloković χρησιμοποίησε ως πρότυπο το μόλις ολοκληρωμένο και ευρέως γνωστό Σανατόριο του Αλβάρ Αάλτο στην πόλη Παΐμιο της Φινλανδίας (1929-1933).
Βασικό στοιχείο της σύνθεσης αποτέλεσε η πρόνοια για την ικανοποίηση των απαιτήσεων υγιεινής, με επαρκή αερισμό και ηλιασμό των χώρων. Τα ανοίγματα στις όψεις ήταν διαστασιολογημένα σε αρμονία με το μέγεθος και τη χρήση του δωματίου. Οι βεράντες αποτέλεσαν επέκταση των μονάδων διαμονής στην κατεύθυνση της φύσης και του φρέσκου αέρα. Άλλωστε εκτός από το σανατόριο του Αάλτο, και σε άλλα ιατρικά κτίρια της εποχής, κατασκευασμένα με τα μοντέρνα και λειτουργικά αξιώματα, οι βεράντες θεωρούνταν απαραίτητο στοιχείο για την έκθεση των ασθενών στον ήλιο.
Στις όψεις, το αποτέλεσμα του κυρίαρχου φαίνεται να προκύπτει από την αλληλεπίδραση της καθαρής επιφάνειας του τοίχου και των τυποποιημένων, εν σειρά ανοιγμάτων. Τα ανοίγματα αποτελούνται από δύο στοιχεία, με ελαφρά τονισμένα πέτρινα πλαίσια: το παράθυρο και τον φεγγίτη. Τέτοιες μονάδες, επαναλαμβάνονται σε όλα τα δωμάτια του νοσοκομείου, με το κατώτερο τμήμα είναι ένα τυποποιημένο διπλό κούφωμα, με ξύλινα σκούρα και το φεγγίτη (αναλογία με τα φινιστρίνια των πλοίων), μελετημένο να παρέχει τον απαραίτητο ελάχιστο φωτισμό και αερισμό.
Το Κτίριο της “FIAT” (1939-1940)
Μετά την Πολυκλινική, το κτίριο της Fiat στο Βελιγράδι θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έργα του Milan Zloković. Δημιουργήθηκε την εποχή που η Μοντέρνα αρχιτεκτονική υποχωρούσε στο όνομα της μνημειακότητας και του ολοκληρωτισμού. Ωστόσο, ο Zloković παρέμεινε αυτόνομος, πιστός στο κατασκευαστικό του ιδανικό, την τάξη, το μέτρο και την αρμονία και ως πραγματικός γνώστης, χρησιμοποίησε το συντακτικό του Ιταλικού ρασιοναλισμού με έντεχνα επιλεγμένες αναφορές.
Αν και λειτουργούσε εντός του συνηθισμένου Μοντέρνου πρωτοκόλλου, ο Zloković, με το κτίριο της Fiat, ενστικτωδώς ανακοίνωσε την απόκλισή του από την αρχιτεκτονική των λευκών και αυστηρών επιφανειών. Φαίνεται, ότι με το τελευταίο του έργο κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, απέδειξε την ικανότητά του να αμφισβητεί τον κανόνα, έτοιμος «να σαλπάρει για νέα εδάφη προς εξερεύνηση». Το 1971 το ισόγειο τμήμα του κτιρίου μεταβλήθηκε, με αποτέλεσμα να μη γίνεται πλέον αντιληπτή η πλήρης αναλογία και δυναμική του κτιρίου.
Βιβλιογραφία
Marija Milinković, SETTING THE DISTANCE: THEORETICAL PRACTICE OF MILAN ZLOKOVIĆ AND ITS MATERIAL COROLLARIES, SAJ SERBIAN ARCHITECTURAL JOURNAL, 2010.1
Κατηγορία:Σέρβοι αρχιτέκτονες
ΓΤΚ Γκλιβίτσε
Η Γκλιβίτσκιε Τοβαζίστφο Κοσικούφκι Γκλιβίτσε (πολωνικά: Gliwickie Towarzystwo Koszykówki Gliwice), εν συντομία ΓΤΚ Γκλιβίτσε (GTK Gliwice), είναι πολωνικός επαγγελματικό σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Γκλιβίτσε. Η ομάδα επί του παρόντος συμμετέχει στην κορυφαία κατηγορία της πολωνικής καλαθοσφαίρισης.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1998 και αρχικά επικεντρώθηκε στις ομάδες νέων και στην ανάπτυξη νέων παικτών. Το 2006, ο σύλλογος έφτασε στην 3 Λίγκα, την τέταρτη κατηγορία στην πολωνική καλαθοσφαίριση. Το 2010, ο σύλλογος προβιβάστηκε στην 2 Λίγκα και το 2014 ο σύλλογος κλήθηκε να συμμετάσχει στην 1 Λίγκα. Αφού ο σύλλογος τερμάτισε στη δεύτερη θέση τη 2016-17, η Γκλιβίτσε κλήθηκε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Πολωνίας για τη σεζόν 2017-18.
Από το 2018, η Γκλιβίτσε παίζει στην Αρένα Γκλιβίτσε, αλλάζοντας μεταξύ της μεγάλης αίθουσας και της αίθουσας προπόνησης.
Στις 26 Μαΐου 2020, η Γκλιβίτσε υπέγραψε τον Γερμανό Ματίας Ζόλνερ ως νέο προπονητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1998
Ιστορία της επιστήμης της κλιματικής αλλαγής
Η ιστορία της επιστήμης της κλιματικής αλλαγής περιγράφει την ανακάλυψη και τη διερεύνηση των γεγονότων κλιματικής αλλαγής στο πλαίσιο των γεωλογικών και των ιστορικών χρονικών περιόδων, συμπεριλαμβανομένης της υπερθέρμανσης του πλανήτη που λαμβάνει χώρα από τον 20ο αιώνα. Η συστηματική έρευνα για τις φυσικές κλιματικές αλλαγές ξεκίνησε το πρώτο μισό του 19ου αιώνα με τη σταδιακή ανοικοδόμηση των κύκλων της Εποχής των Παγετώνων και άλλων κλιματικών περιβαλλοντικών αλλαγών στο πλαίσιο της παλαιοκλιματολογίας και της τεταρτογενούς επιστήμης. Ήδη στα τέλη του 19ου αιώνα, υπήρχαν υποψίες για τις ανθρώπινες επιδράσεις στο κλιματικό σύστημα της Γης μέσω των αερίων του θερμοκηπίου, αλλά οι αντίστοιχοι υπολογισμοί αμφισβητήθηκαν σε μεγάλο βαθμό μέχρι τη δεκαετία του 1960. Λεπτομερείς περιγραφές της ιστορίας της επιστήμης της κλιματικής αλλαγής, ιδίως της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής που διαπιστώθηκε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, υπάρχει, για παράδειγμα, στο Κεφάλαιο 1 της Τέταρτης Έκθεσης Αξιολόγησης της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) και με περισσότερες λεπτομέρειες από τον Αμερικανό φυσικό και ιστορικό της επιστήμης Σπένσερ Γουάρτ.
Ενώ το φαινόμενο του θερμοκηπίου ανακαλύφθηκε ήδη από το 1824, το φαινόμενο θέρμανσης του κλίματος από τη σταθερά αυξανόμενη συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της Γης μπορούσε να ποσοτικοποιηθεί μόνο προς το τέλος της δεκαετίας του 1950 λόγω βελτιωμένων μεθόδων μέτρησης και ευρύτερης βάσης δεδομένων. Αν και ορισμένοι επιστήμονες διατύπωσαν την άποψη ότι η ανθρωπογενής ατμοσφαιρική ρύπανση θα μπορούσε επίσης να συμβάλλει στη μείωση της θερμοκρασίας, η έρευνα για το κλίμα ευνόησε όλο και περισσότερο την υπόθεση της αύξησης της θερμοκρασίας από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Τη δεκαετία του 1990, τα περαιτέρω αναπτυγμένα υπολογιστικά μοντέλα και η βαθύτερη κατανόηση των ψυχρών εποχών οδήγησαν στην ακόλουθη συναίνεση: Τα αέρια του θερμοκηπίου διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην κλιματική αλλαγή και οι εκπομπές που προκαλούνται από τον άνθρωπο είναι κυρίως υπεύθυνες για τη συνεχιζόμενη υπερθέρμανση του πλανήτη.
Αρχαιότητα έως τον 19ο αιώνα: Περιφερειακές αλλαγές
Από τα αρχαία χρόνια, οι άνθρωποι υποπτεύονταν ότι το κλίμα μιας περιοχής θα μπορούσε να αλλάξει κατά τη διάρκεια των αιώνων. Για παράδειγμα, ο Θεόφραστος, ένας μαθητής του Αριστοτέλη, είπε πώς η αποστράγγιση των βάλτων είχε κάνει μια συγκεκριμένη τοποθεσία πιο ευαίσθητη στην πάγωμα και υπέθεσε ότι τα εδάφη έγιναν πιο ζεστά όταν η εκκαθάριση των δασών τα εξέθεσε στο φως του ήλιου. Ο Βιτρούβιος, τον πρώτο αιώνα π.Χ., έγραψε για το κλίμα σε σχέση με την αρχιτεκτονική στέγασης και τον τρόπο επιλογής τοποθεσιών για πόλεις. Από την Αναγέννηση και μετέπειτα οι μελετητές είδαν ότι η αποψίλωση, η άρδευση και η βοσκή είχαν αλλάξει τα εδάφη γύρω από τη Μεσόγειο από τα αρχαία χρόνια. Πίστευαν ότι είναι εύλογο ότι αυτές οι ανθρώπινες παρεμβάσεις είχαν επηρεάσει τον τοπικό καιρό.
Κάτα τον 18ο και 19ο αιώνα, η μετατροπή των δασών της Ανατολικής Βόρειας Αμερικής σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις έφερε προφανείς αλλαγές μέσα στην ανθρώπινη ζωή. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, πολλοί πίστευαν ότι ο μετασχηματισμός άλλαζε το κλίμα της περιοχής - πιθανώς προς το καλύτερο. Όταν οι αγρότες στην Αμερική, με το όνομα "sodbusters", ανέλαβαν τις Μεγάλες Πεδιάδες, υποστήριξαν ότι "η βροχή ακολουθεί το άροτρο". Οι εμπειρογνώμονες όμως διαφώνησαν, ενώ μερικοί ισχυρίστηκαν ότι η αποψίλωση των δασών προκάλεσε ταχεία απορροή και πλημμύρα, και θα μπορούσε ακόμη και να οδηγήσει σε μειωμένη βροχόπτωση. Οι Ευρωπαίοι ακαδημαϊκοί, πεπεισμένοι για την ανωτερότητα του δικού τους πολιτισμού, δήλωσαν ότι οι Ανατολίτες της Αρχαίας Εγγύς Ανατολής είχαν μετατρέψει αδιάκοπα τα κάποτε πλούσια εδάφη τους σε φτωχές ερήμους.
Εν τω μεταξύ, τα εθνικά μετεωρολογικά γραφεία είχαν αρχίσει να συλλέγουν ικανό αριθμό αξιόπιστων παρατηρήσεων θερμοκρασίας, βροχοπτώσεων και άλλων στοιχείων. Όταν αναλύθηκαν αυτά τα στοιχεία, έδειξαν πολλές αυξήσεις και πτώσεις, αλλά καμία σταθερή μακροπρόθεσμη αλλαγή. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η επιστημονική γνώμη είχε εναντιωθεί σε κάθε πίστη σε ανθρώπινη επιρροή στο κλίμα. Και ανεξάρτητα από τις περιφερειακές αλλαγές, λίγοι φαντάστηκαν ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να επηρεάσουν το κλίμα του πλανήτη στο σύνολό του.
19ος αιώνας: Παλαιοκλιματική αλλαγή και θεωρίες των αιτιών της
μικρογραφία|400x400εσ|Χρονοδιάγραμμα σημαντικών γεγονότων στην ιστορία της επιστήμης του κλίματος, από το 1820 έως σήμερα. Από τα μέσα του 17ου αιώνα, οι φυσιολάτρες προσπάθησαν να συνδυάσουν τη μηχανική φιλοσοφία με τη θεολογία, αρχικά μέσα σε ένα βιβλικό χρονοδιάγραμμα. Στα τέλη του 18ου αιώνα, υπήρχε αυξανόμενη αποδοχή των προϊστορικών εποχών. Οι γεωλόγοι βρήκαν στοιχεία για μια διαδοχή γεωλογικών εποχών με αλλαγές στο κλίμα. Υπήρχαν διάφορες ανταγωνιστικές θεωρίες σχετικά με αυτές τις αλλαγές. Ο Μπαφόν πρότεινε ότι η Γη είχε αρχίσει ως λαμπτήρας πυρακτώσεως και ψύχθηκε σταδιακά. Ο Τζέιμς Χόττον, του οποίου οι ιδέες για κυκλική αλλαγή σε τεράστιες χρονικές περιόδους μετατράπηκαν αργότερα σε ομοιομορφία, ήταν μεταξύ εκείνων που βρήκαν σημάδια παγετώδους δραστηριότητας του παρελθόντος σε μέρη πολύ ζεστά για να υπάρχουν παγετώνες στη σύγχρονη εποχή.
Το 1815 ο Περοντίν περιέγραψε για πρώτη φορά πώς οι παγετώνες μπορεί να είναι υπεύθυνοι για τους γιγάντιους ογκόλιθους που φαίνονται στις αλπικές κοιλάδες. Καθώς περπατούσε στο Val de Bagnes, παρατήρησε τεράστιους βράχους από γρανίτη που ήταν διάσπαρτοι γύρω από τη στενή κοιλάδα. Ήξερε ότι θα χρειαζόταν μια εξαιρετική δύναμη για τη μετακίνηση τόσο μεγάλων βράχων. Παρατήρησε επίσης πώς οι παγετώνες άφησαν λωρίδες στη γη και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν ο πάγος, ο οποίος μετέφερε τους λίθους στις κοιλάδες.
Ο Αγκαζίζ ανέπτυξε μια θεωρία, την οποία ονόμασε "Εποχή του Παγετώνα" - όταν οι παγετώνες κάλυπταν την Ευρώπη και μεγάλο μέρος της Βόρειας Αμερικής. Το 1837, ήταν ο πρώτος που πρότεινε επιστημονικά ότι η Γη είχε περάσει από μια εποχή του παγετώνα. Ένα επιτόπιο ταξίδι στις Άλπεις με τον Αγκαζίζ τον Οκτώβριο του 1838 έπεισε τον Μπάκλαντ ότι τα χαρακτηριστικά στη Βρετανία προκλήθηκαν από τον παγετώνα, και τόσο αυτός όσο και ο Λάιελ υποστήριξαν σθεναρά τη θεωρία της εποχής του παγετώνα που έγινε ευρέως αποδεκτή από τη δεκαετία του 1870.
Πριν προταθεί η έννοια της εποχής των παγετώνων, ο Ζοζέφ Φουριέ το 1824 αιτιολόγησε με βάση τη φυσική ότι η ατμόσφαιρα της Γης κράτησε τον πλανήτη πιο ζεστό από ό,τι θα συνέβαινε σε κενό. Ο Φουριέ αναγνώρισε ότι η ατμόσφαιρα μετέφερε ορατά κύματα φωτός στην επιφάνεια της γης. Στη συνέχεια, η Γη απορρόφησε ορατό φως και εξέπεμψε υπέρυθρη ακτινοβολία, αλλά η ατμόσφαιρα δεν μετάδωσε αποτελεσματικά τις υπέρυθρες ακτινοβολίες, γεγονός που αύξησε τις επιφανειακές θερμοκρασίες. Υποψιάστηκε επίσης ότι οι ανθρώπινες δραστηριότητες θα μπορούσαν να επηρεάσουν το κλίμα, αν και επικεντρώθηκε κυρίως στις αλλαγές στη χρήση γης.
Ο φυσικός Κλώντ Πουλιέ πρότεινε το 1838 ότι οι υδρατμοί και το διοξείδιο του άνθρακα πιθανόν να παγιδεύουν τις υπέρυθρες ακτινοβολίες και να θερμαίνουν την ατμόσφαιρα, αλλά δεν υπήρχαν ακόμη πειραματικές ενδείξεις ότι αυτά τα αέρια απορροφούν θερμότητα από θερμική ακτινοβολία.
Το φαινόμενο θέρμανσης της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε διαφορετικά αέρια εξετάστηκε το 1856 από την Γιούνις Νιούτον Φουτ, η οποία περιέγραψε τα πειράματά της χρησιμοποιώντας γυάλινους σωλήνες που εκτίθενται στο φως του ήλιου. Το φαινόμενο της θέρμανσης του ήλιου ήταν μεγαλύτερο για τον συμπιεσμένο αέρα από ό,τι για έναν εκκενωμένο σωλήνα και μεγαλύτερο για τον υγρό αέρα από τον ξηρό αέρα. Το έργο της παρουσιάστηκε από τον καθηγητή Τζόζεφ Χένρι στη συνάντηση της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης τον Αύγουστο του 1856 και περιγράφεται ως μια σύντομη σημείωση σε μια εφημερίδα. Το έργο της δημοσιεύθηκε αργότερα εκείνο το έτος στο American Journal of Science and Arts.
Ο Τζον Τίνταλ πήγε το έργο του Φουριέ ένα βήμα παραπέρα το 1859 όταν διερεύνησε την απορρόφηση της υπέρυθρης ακτινοβολίας σε διαφορετικά αέρια. Διαπίστωσε ότι οι υδρατμοί, οι υδρογονάνθρακες όπως το μεθάνιο (CH4) και το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) εμποδίζουν έντονα την ακτινοβολία.
Μερικοί επιστήμονες πρότειναν ότι οι εποχή των παγετώνων και άλλες μεγάλες κλιματικές αλλαγές οφείλονται σε αλλαγές στην ποσότητα των αερίων που εκπέμπονται από τα ηφαίστεια. Αλλά αυτό ήταν μόνο μία από τις πολλές πιθανές αιτίες. Μια άλλη προφανής πιθανότητα ήταν ο κύκλος της ηλιακής δραστηριότητας. Οι μεταβολές στα ωκεάνια ρεύματα θα μπορούσαν επίσης να εξηγήσουν πολλές κλιματικές αλλαγές. Για αλλαγές πάνω από εκατομμύρια χρόνια, η αύξηση και η μείωση των οροσειρών θα άλλαζε τα μοτίβα τόσο των ανέμων όσο και των ωκεανών. Ή ίσως το κλίμα μιας ηπείρου δεν είχε αλλάξει καθόλου, αλλά είχε γίνει πιο ζεστό ή πιο δροσερό λόγω της πολικής περιπλάνησης. Υπήρχαν δεκάδες θεωρίες.
Για παράδειγμα, στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Τζέιμς Κρολ δημοσίευσε υπολογισμούς για το πώς η βαρυτική έλξη του Ήλιου, της Σελήνης και των πλανητών επηρεάζουν απαλά την κίνηση και τον προσανατολισμό της Γης. Η κλίση του άξονα της Γης και το σχήμα της τροχιάς της γύρω από τον Ήλιο ταλαντώνεται ελαφρά σε κύκλους που διαρκούν δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Κατά τη διάρκεια ορισμένων περιόδων, το Βόρειο Ημισφαίριο θα λάμβανε ελαφρώς λιγότερο ηλιακό φως κατά τη διάρκεια του χειμώνα από ό,τι κατά τις άλλες περιόδους. Το χιόνι θα συσσωρευόταν, αντανακλώντας το φως του ήλιου και θα οδηγούσε σε μια αυτοσυντηρούμενη εποχή πάγου. Οι περισσότεροι επιστήμονες, ωστόσο, βρήκαν τις ιδέες του Κρολ - και κάθε άλλη θεωρία της κλιματικής αλλαγής - μη πειστικές.
1896: Πρώτοι υπολογισμοί του φαινομένου του θερμοκηπίου
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1890, ο Σάμιουελ Λάνγκλεϋ μαζί με τον Φράνκ Βέρυ είχαν προσπαθήσει να προσδιορίσουν την επιφανειακή θερμοκρασία της Σελήνης μετρώντας την υπέρυθρη ακτινοβολία που έφευγε από τη Σελήνη και έφτανε στη Γη. Με βάση τη γωνία της Σελήνης και τις μετρήσεις καθόρισαν πόσο CO2 και υδρατμούς έπρεπε να περάσει η ακτινοβολία της Σελήνης για να φτάσει στην επιφάνεια της Γης, και διαπίστωσαν ότι ήταν λιγότερες οι ποσότητες όταν η Σελήνη ήταν χαμηλά στον ουρανό. Αυτό το αποτέλεσμα δεν προήλθε ως έκπληξη δεδομένου ότι ήταν γνωστή η απορρόφηση της υπέρυθρης ακτινοβολίας για δεκαετίες.
Το 1896 ο Σβάντε Αρρένιους χρησιμοποίησε τις παρατηρήσεις του Λάνγκλεϋ σχετικά με την αυξημένη υπέρυθρη απορρόφηση, όπου οι ακτίνες της Σελήνης περνούν από την ατμόσφαιρα σε χαμηλή γωνία, έρχοντας σε επαφή με περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα (CO2), για να εκτιμήσει το αποτέλεσμα ψύξης στην ατμόσφαιρα από μια μελλοντική μείωση CO2. Συνειδητοποίησε ότι η ψυχρότερη ατμόσφαιρα θα συγκρατούσε λιγότερους υδρατμούς (ένα άλλο αέριο θερμοκηπίου) και υπολόγισε το πρόσθετο αποτέλεσμα ψύξης. Κατάλαβε επίσης ότι η ψύξη θα αύξανε το χιόνι και την κάλυψη πάγου σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, κάνοντας τον πλανήτη να αντανακλά περισσότερο φως του ήλιου και επομένως να κρυώσει περαιτέρω, όπως είχε υποθέσει ο Κρολ. Συνολικά, ο Αρρένιους υπολόγισε ότι η μείωση του CO2 στο μισό θα αρκούσε για να προκαλέσει την εποχή του παγετώνα. Υπολόγισε περαιτέρω ότι ο διπλασιασμός του ατμοσφαιρικού CO2 θα προκαλούσε συνολική θέρμανση 5-6 βαθμών Κελσίου.
Το 1899 ο Tόμας Τσάμπερλιν ανέπτυξε εκτενώς την ιδέα ότι οι αλλαγές στο κλίμα θα μπορούσαν να προκύψουν από αλλαγές στη συγκέντρωση του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα. Ο όρος "φαινόμενο του θερμοκηπίου" για αυτήν την αύξηση της θερμοκρασίας εισήχθη από τον Τζον Πόντινγκ το 1909, πάνω στη συζήτηση για την επίδραση της ατμόσφαιρας στη θερμοκρασία της Γης και του Άρη.
Αρχές του 20ού αιώνα: Κριτική και απόρριψη
μικρογραφία|300x300εσ|Οι κύκλοι Μιλάνκοβιτς περιγράφουν τις συλλογικές επιπτώσεις των αλλαγών των κινήσεων της Γης στο κλίμα της κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών. Τη δεκαετία του 1920, ο Μιλάνκοβιτς υπέθεσε ότι οι διακυμάνσεις στην εκκεντρότητα, στην κλίση τροχιάς και στον προσανατολισμό της Γης οδήγησαν σε κυκλική διακύμανση της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στη Γη και ότι αυτή η τροχιακή επιρροή επηρέασε έντονα τα κλιματολογικά μοτίβα της Γης. Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η θεωρία του Αρρένιους ήταν αρχικά σε μεγάλο βαθμό αντίθετη στην κλιματική αλλαγή. Οι υποθέσεις του βασίστηκαν σε πάρα πολλές μη επιβεβαιωμένες και απλοϊκές παραδοχές. Οι υπολογισμοί του αμφισβητήθηκαν και εντάχθηκαν σε μια μεγαλύτερη συζήτηση σχετικά με το εάν οι ατμοσφαιρικές αλλαγές προκάλεσαν την εποχή των παγετώνων. Οι πειραματικές προσπάθειες μέτρησης της απορρόφησης της υπέρυθρης ακτινοβολίας στο εργαστήριο φάνηκαν να δείχνουν μικρές διαφορές λόγω της αύξησης των επιπέδων CO2 και επίσης διαπίστωσαν σημαντική αλληλεπικάλυψη μεταξύ απορρόφησης από το CO2 και απορρόφησης από τους υδρατμούς, τα οποία υποδήλωναν ότι η αύξηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα θα είχε μικρή κλιματολογική επίδραση. Αυτά τα πρώιμα πειράματα αργότερα βρέθηκαν να είναι ανεπαρκώς ακριβή, δεδομένης της οργάνωσης του χρόνου. Πολλοί επιστήμονες πίστευαν επίσης ότι οι ωκεανοί θα απορροφούσαν γρήγορα την τυχόν περίσσεια διοξειδίου του άνθρακα.
Άλλες θεωρίες για τις αιτίες της κλιματικής αλλαγής δεν ήταν καλύτερες. Οι κύριες εξελίξεις ήταν στην παλαιοκλιματολογία, καθώς επιστήμονες σε διάφορους τομείς της γεωλογίας επεξεργάζονταν μεθόδους για να αναλύσουν το κλίμα στην αρχαιότητα. Μέσα στη δεκαετία του 1930, ο πιο επίμονος υποστηρικτής της σύνδεσης ήλιου-κλίματος ήταν ο αστροφυσικός Τσάρλς Άμποτ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ηλιακή σταθερά ήταν λανθασμένη: οι παρατηρήσεις του έδειξαν μεγάλες παραλλαγές, τις οποίες συνέδεσε με τις ηλιακές κηλίδες που περνούσαν από το δίσκο του Ήλιου. Αυτός και μερικοί άλλοι υποστήριξαν το θέμα τη δεκαετία του 1960, πεπεισμένοι ότι οι παραλλαγές της ηλιακής κηλίδας ήταν η κύρια αιτία της κλιματικής αλλαγής. Οι επιστήμονες ανακοίνωσαν συσχετισμούς που επέμειναν ότι ήταν αρκετά αξιόπιστοι για να κάνουν προβλέψεις. Όμως κάθε πρόβλεψη απέτυχε και η υπόθεση εγκαταλείφθηκε.
Εν τω μεταξύ, ο Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς, βασιζόμενος στη θεωρία του Τζέιμς Κρολ, βελτίωσε τους δύσκολους υπολογισμούς των διαφορετικών αποστάσεων και γωνιών της ακτινοβολίας του Ήλιου καθώς ο Ήλιος και η Σελήνη σταδιακά διατάρασσαν την τροχιά της Γης. Ορισμένες παρατηρήσεις των ιζηματογενών πετρωμάτων ταίριαζαν με την πρόβλεψη ενός κύκλου Μιλάνκοβιτς διάρκειας περίπου 21.000 ετών. Ωστόσο, οι περισσότεροι γεωλόγοι απέρριψαν τη θεωρία, διότι δεν μπορούσαν να ταιριάξουν το χρονοδιάγραμμα του Μιλάνκοβιτς με την αποδεκτή ακολουθία, η οποία είχε μόνο τέσσερις εποχές των παγετώνων, όλες με διάρκεια πολύ μεγαλύτερη από 21.000 χρόνια.
Το 1938 ο Γκάι Κάλλενταρ προσπάθησε να αναβιώσει τη θεωρία του φαινομένου του θερμοκηπίου του Αρρένιους. Ο Κάλλενταρ παρουσίασε στοιχεία ότι τόσο η θερμοκρασία όσο και το επίπεδο του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα είχαν αυξηθεί τον τελευταίο μισό αιώνα, και υποστήριξε ότι οι νεότερες φασματοσκοπικές μετρήσεις έδειξαν ότι το αέριο ήταν αποτελεσματικό στην απορρόφηση υπερύθρων στην ατμόσφαιρα. Ωστόσο, οι περισσότερες επιστημονικές απόψεις συνέχισαν να αμφισβητούν ή να αγνοούν τη θεωρία του.
Μέσα του 20ού αιώνα: Αυξανόμενη ανησυχία
μικρογραφία|300x300εσ|Φάσμα απορρόφησης των αερίων στην ατμόσφαιρα της Γης. Ακόμα και αν μεμονωμένοι επιστήμονες υπογράμμισαν σε πολύ πρώιμο στάδιο τη σημασία των αυξανόμενων συγκεντρώσεων διοξειδίου του άνθρακα για το κλίμα, το έργο του Κάλλενταρ επικρίθηκε σε μεγάλο βαθμό. Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις ότι τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού CO2 αυξήθηκαν πραγματικά. Τα διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την ατμοσφαιρική περιεκτικότητα σε CO2 ήταν ανακριβή. Οι μετρήσεις οδηγούσαν σε τιμές που απέκλιναν τόσο έντονα η μία από την άλλη, ανάλογα με τη θέση και το χρόνο μέτρησης, που δεν ήταν γνωστή ούτε η μέση συγκέντρωση ούτε η πιθανή αύξηση. Επειδή οι ωκεανοί περιέχουν 50 φορές περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και δεδομένου ότι το διοξείδιο του άνθρακα διαλύεται καλά στο νερό, ο συντριπτικός αριθμός των επιστημόνων υπέθεσε ότι όλες οι πρόσθετες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που προκαλούνταν από ανθρωπογενείς αιτίες θα διαλύονταν στο θαλασσινό νερό. Ειδικά επειδή ήταν γνωστό ότι η ποσότητα CO2 που εκπέμπεται από την καύση των ορυκτών καυσίμων είναι μόνο ένα μικρό κλάσμα της ποσότητας του κύκλου του άνθρακα που ανακυκλώνεται στο πλαίσιο των μεταβολικών διεργασιών όπως η φωτοσύνθεση και η αναπνοή.