cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλίας Ψινάκης
Μόντελινγκ και τηλεόραση
Στην αρχή της καριέρας του εργάστηκε ως μοντέλο μόδας. Ακολούθως ασχολήθηκε με τη συγγραφή σεναρίου για μια ελληνική τηλεοπτική σειρά. Στη συνέχεια ανέλαβε μάνατζερ του τραγουδιστή Σάκη Ρουβά. Μετά το τέλος της 16χρονης συνεργασίας του με τον Σάκη Ρουβά το 2004, αποφάσισε να διαχειριστεί τη δική του καριέρα στο χώρο της ψυχαγωγίας και εμφανίστηκε ως κριτής σε τηλεοπτικές εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης όπως το Super Idol, το Dream Show, το Ελλάδα Έχεις Ταλέντο και το The X-Factor.
Το 2006 στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι Distraction, το οποίο διήρκεσε έξι επεισόδια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνέχισε να εργάζεται ως μάνατζερ αρκετών Ελλήνων τραγουδιστών και ηθοποιών.
Τον Ιούνιο του 2022 ξεκίνησε στο Mega η μετάδοση της σειράς βίντεο που έχει αναρτήσει ο Ψινάκης στο προσωπικό κανάλι στο YouTube με τίτλο «Στο γηροκομείο», η οποία συνδυάζει στοιχεία αυτοβιογραφικού ντοκιμαντέρ, ριάλιτι και talk show. Μεταξύ άλλων, συμμετείχαν η Δήμητρα Παπαδοπούλου, η Πέγκυ Ζήνα, ο Γιάννης Μπουτάρης και ο Χρήστος Μάστορας.
Δήμαρχος
Έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Δήμου Μαραθώνα το 2014. Κάτοικος εκεί για περισσότερα από είκοσι χρόνια κατά τη στιγμή της υποψηφιότητάς του, οι δημότες τον εξέλεξαν για τη θέση του δημάρχου από τον πρώτο γύρο των εκλογών στις 18 Μαΐου 2014 με το 53,55% των ψήφων. Ορκίστηκε δήμαρχος τον Αύγουστο του 2014. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο νέος δήμαρχος ανακοίνωσε το όραμά του για τον Μαραθώνα και τις γύρω περιοχές, εστιάζοντας στη διαφάνεια, την αξιοκρατία και την ανάπτυξη.
Στις 3 Αυγούστου 2018, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές της περιοχής, το δημοτικό συμβούλιο του Μαραθώνα πέρασε ομόφωνα ψήφισμα που χαρακτήριζε τον Ψινάκη «ανεπιθύμητο», «ανίκανο» και «εξαιρετικά επικίνδυνο ακόμη και για τη σωματική υγεία των πολιτών του δήμου», απαιτώντας την παραίτησή του. Ο Ψινάκης αρνήθηκε να παραιτηθεί, χαρακτηρίζοντας την ενέργεια μεθοδευμένη αντισυνταγματική διαδικασία, που δεν προβλέπεται από το νόμο και δεν έχει νομικό προηγούμενο. Σύμφωνα με τον ίδιο είχε μόνο σκοπό «τη διαπόμπευση του και την ανθρωποφαγία».
Έργα και δραστηριότητες της δημαρχίας του
Στις αρχές του 2015 διορίστηκε επικεφαλής διεθνών δημοσίων σχέσεων για την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ). Από τη θέση αυτή πήρε μέρος σε διαδηλώσεις για την επιστροφή στην Ελλάδα των Μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.
Σε μια προσπάθεια να τιμήσει τους Έλληνες αθλητές, διασημότητες, φιλάνθρωπους, διασκεδαστές και άλλα αξιοσημείωτα άτομα διεθνώς, ο Ψινάκης δημιούργησε το Μετάλλιο της Λεγεώνας του Μαραθώνα το 2015. Τον Μάιο του ιδίου έτους ο Ψινάκης παρέδωσε το πρώτο από τα βραβεία στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο. Μεταγενέστεροι αποδέκτες του βραβείου ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο σκηνοθέτης του Χόλυγουντ Τζέιμς Κάμερον, ο Τζέιμς Γιαννόπουλος της 20th Century Studios, οι ηθοποιοί Τομ Χανκς και Ρίτα Γουίλσον, καθώς και τριάντα επτά ξένοι πρέσβεις από όλον τον κόσμο. Οι παραλήπτες του βραβείου φέρουν τον τίτλο «Παγκόσμιος Πρέσβης του Μαραθώνα».
Ο Ψινάκης ίδρυσε το μη κερδοσκοπικό Ίδρυμα Μαραθώνα για την περαιτέρω ανάπτυξη του τουρισμού, του αθλητισμού και του πολιτισμού στην περιοχή, καθώς και για την προώθηση φιλανθρωπικών εκδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα για εξασφάλιση τροφής, νερού και ιατρικής περίθαλψης σε απόρους.
Σε μια προσπάθεια να ενώσει τις διάφορες περιοχές της Ελλάδας που περιέχουν αρχαιότητες, καθώς και ιστορικούς και πολιτιστικούς χώρους, ίδρυσε τον Μάρτιο του 2016 την Αμφικτυονία Αρχαίων Ελληνικών Πόλεων. Με έδρα τον Μαραθώνα, ο σύλλογος εστιάζει στην προστασία και διάδοση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και την υποστήριξη πολιτιστικών συμφερόντων. Ύστερα από την ίδρυση της, πολλοί δήμοι της Ελλάδας έχουν γίνει μέλη.
Σε μια προσπάθεια αναζωογόνησης του Μαραθώνα, ο Ψινάκης συνεργάστηκε με Έλληνες και Κινέζους επενδυτές για να δημιουργήσει ένα αξιοθέατο σε στιλ Ριβιέρας και διεθνή τουριστικό προορισμό. Μέρος του σχεδίου του για το μέλλον του Μαραθώνα ήταν η κατασκευή ενός ψυχαγωγικού κέντρου, που θα περιλάμβανε καζίνο, μαρίνα, ξενοδοχεία, βίλες και γήπεδο γκολφ. Στα πρόσθετα σχέδια του για τη λίμνη Μαραθώνα ήταν ένα πάρκο που θα περιλάμβανε μονοπάτια για βόλτες, καθώς και μονοπάτια για τζόγκινγκ. Σε συνεργασία με τον Περιφερειάρχη Αττικής, τον Υπουργό Πολιτισμού και τον Δήμαρχο Λαυρίου ο Ψινάκης εργάστηκε επίσης σε ένα πάρκο καταδύσεων που θα επικεντρώνεται γύρω από τον Ευβοϊκό Κόλπο. Άλλες προσπάθειες για να καταστεί η πόλη τουριστικός προορισμός περιλάμβαναν ένα ταξίδι του Ψινάκη στην Κίνα τον Μάιο του 2016, όπου συμμετείχε σε επενδυτικές διαπραγματεύσεις για την κατασκευή ενός μουσείου ιστορίας στον Μαραθώνα.
Κόμμα «Πολίτες»
Το 2019 ίδρυσε το κόμμα «Πολίτες» και κατήλθε στις ευρωεκλογές του 2019 ως υποψήφιος ευρωβουλευτής. Έλαβε 28.962 ψήφους από τις συνολικά 51.398 του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
503
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 503 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαίρη, η Βασίλισσα της Σκωτίας (ταινία, 2018)
Η ταινία Μαίρη, βασίλισσα της Σκωτίας, είναι ιστορικό δράμα παραγωγής 2018, την οποία σκηνοθέτησε ο Τζόσι Ρουρκ (Josie Rourke) και γράφτηκε από τον Μπο Γουίλιμον (Beau Willimon), με βάση τη βιογραφία του Τζων Γκάι (John Guy) "Βασίλισσα των Σκωτσέζων: Η αληθινή ζωή της Μαρίας Στούαρτ". Η ταινία περιλαμβάνει τους ηθοποιούς Σίρσα Ρόναν ως Μαρία, τη Βασίλισσα των Σκωτσέζων και Μάργκοτ Ρόμπι ως εξαδέλφη της Βασίλισσας Ελισάβετ Ι, και καταγράφει τη σύγκρουση του 1569 μεταξύ των δύο χωρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Focus Features __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ __ΔΕΣΜΟΣΝΕΑΣΕΝΟΤΗΤΑΣ__
Κατάλογος νησιών του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων
thumb|right|250px|Νησιά στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες
Αυτός είναι ένας κατάλογος νησιών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων. Παρακάτω αναφέρονται τα κυριότερα νησιά της χώρας, η έκταση, ο πληθυσός και κάποια χωριά στο καθένα. Αν κάποιο είναι ακατοίκητο, στον πληθυσμό και στα χωριά θα έχει παύλα (-). Στα χωριά, η πρωτεύουσα του νησιού είναι με μαύρα γράμματα.
Σημείωση
Ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες αποτελείται πάνω από 600 νησιά, εκ των οποίων το ένα είναι ο Άγιος Βικέντιος και τα υπόλοιπα αποτελούν τις Γρεναδίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες
Εταιρεία του Ιησού
Ο Ιγνάτιος Λογιόλα και το όραμά του
Ο Ιγνάτιος Λογιόλα, ευγενής από τη Χώρα των Βάσκων στην Ισπανία και πρώην στρατιωτικός, είναι ο εμπνευστής και ο ιδρυτής της Εταιρείας του Ιησού.
Ο Λογιόλα, που υπηρέτησε στην αρχή σαν στρατιωτικός τον Ισπανό βασιλιά και εγκατέλειψε τη στρατιωτική σταδιοδρομία αργότερα, εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού κατά τη διάρκεια μιας μάχης, αφιερώθηκε στη μελέτη των βίων των αγίων, στους διαλογισμούς σχετικά με τον Θεό, και μέσα σε ένα περιβάλλον λιτότητας και πενίας, μέσα σε συνεχείς προσευχές και γονυκλισίες, απομονωμένος σε μια σπηλιά κοντά στην ισπανική πόλη Μανρέσα, ήρθε σε επικοινωνία με τον Θεό, οραματίστηκε την Παρθένο Μαρία και τον απόστολο Παύλο, και αποφάσισε να θέσει τη ζωή του στην υπηρεσία του θελήματος του Θεού. Εμπνεόμενος από τον άγιο Δομίνικο και τον άγιο Φραγκίσκο —τους ιδρυτές των δύο κύριων μέχρι τότε θρησκευτικών ταγμάτων— αποφάσισε, όπως γράφει στα Απομνημονεύματά του, να ακολουθήσει τον δρόμο τους και να πετύχει ό,τι πέτυχαν και αυτοί. Αποφασίζει καταρχήν να επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους για να βοηθήσει να μεταστραφούν στον καθολικισμό, οι άπιστοι εκείνων των χωρών. Το ταξίδι όμως δεν διήρκεσε πολύ, γιατί οι Φραγκισκανοί της περιοχής υποχρέωσαν όλους τους προσκυνητές να φύγουν γιατί δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την ασφάλεια της ζωής τους.
Ο Λογιόλα αποφάσισε τότε να σπουδάσει για να μπορέσει να ανταποκριθεί καλύτερα στα θεολογικά ζητήματα και μετά να θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία του Πάπα. Έτσι πέρασε μια περίοδο περίπου 11 χρόνων σπουδάζοντας, ώσπου το 1534, στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και με την υποστήριξη και συμμετοχή έξι ακόμα συμφοιτητών του, που συμμερίστηκαν το όραμά του, ίδρυσαν, ανεπίσημα στην αρχή, την Εταιρεία του Ιησού, παίρνοντας στις 15 Αυγούστου του ίδιου έτους σε μια εκκλησία του Παρισιού όρκους αγνότητας, πενίας και υποταγής.
Η ίδρυση της Εταιρείας του Ιησού
thumb|Ζωγραφικός πίνακας Οι όρκοι στη Μονμάρτρη
Οι, σύντροφοι πλέον, θα φτάσουν τελικά στη Ρώμη το 1540 για να πάρουν την ευλογία του Πάπα και να αναλάβουν και επίσημα τη δέσμευση των τριών θρησκευτικών όρκων —της αγνότητας, της πενίας, και της υπακοής— όρκους που έπαιρναν όλοι οι μοναχοί των θρησκευτικών ταγμάτων. Εκείνοι αποφάσισαν να πάρουν και τέταρτο όρκο — τον όρκο της υποταγής στον Πάπα, προσωπικά—. Και ήταν αυτός ο τέταρτος όρκος που ξεχώριζε τους Ιησουίτες από τα άλλα θρησκευτικά τάγματα.
Και πράγματι ο Πάπας Παύλος ο Γ΄ με τη βούλα Regimini militantis ecclesiae, που εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1540, τους αναγνώρισε σαν επίσημο θρησκευτικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ο προηγούμενος τίτλος «Η Εταιρεία του Ιησού», που είχε διαλέξει ο Λογιόλα, εκλατινίστηκε σε αυτό το διάταγμα σε Societas Jesu. Το όνομα Εταιρεία του Ιησού κατοχυρώθηκε επίσημα επί πάπα Γρηγόριου ΙΓ΄ το 1594. Το 1541 ο Λογιόλα εκπόνησε τον Καταστατικό Χάρτη της Εταιρείας και επίσης εκλέχτηκε πρώτος γενικός αρχηγός του τάγματος. Το 1550 ο χάρτης εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση του τάγματος και από τον Πάπα Ιούλιο τον Γ΄. Για να εκπληρώσουν τους σκοπούς του τάγματός τους, οι Ιησουίτες καταρχήν επικεντρώθηκαν σε συγκεκριμένες δραστηριότητες:
Πρώτη και κύρια, η ίδρυση σχολείων σε όλη την Ευρώπη. Οι Ιησουίτες δάσκαλοι εκπαιδεύονταν και στις κλασικές σπουδές και στη θεολογία.
Τρίτον, η ανάσχεση της εξάπλωσης του προτεσταντισμού και η πρόσδεση των χριστιανών στον καθολικισμό και στη Ρώμη.
Η εξάπλωση του τάγματος
left|thumb|Ιησουίτες στην αυλή του Άκμπαρ, Μογγόλου αυτοκράτορα στην Ινδία
Οι πρώτοι σύντροφοι πήραν μέρος στη Σύνοδο του Τριδέντου, η οποία είχε συγκληθεί με θέμα τις δογματικές διαφορές μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών. Τα μέλη της Εταιρείας με τις θεολογικές γνώσεις τους και τις ισχυρές γνωριμίες τους προσέφεραν καλές υπηρεσίες στον Πάπα και προσηλύτισαν αρκετούς Προτεστάντες στα δόγματά τους. Παράλληλα, ο Φραγκίσκος Ξαβιέ ξεκίνησε για το ταξίδι του σε όλο τον κόσμο, ιδρύοντας τις πρώτες ιεραποστολές στην Γκόα της Ινδίας και φτάνοντας τόσο μακριά όσο η Ιαπωνία, ενώ οι υπόλοιποι ταξίδευαν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης διδάσκοντας και προσηλυτίζοντας, ιδρύοντας σχολεία και ιδρύματα για τους φτωχούς. Ταυτόχρονα ο Λογιόλα, εγκατεστημένος μόνιμα πλέον στη Ρώμη, ίδρυε τα πρώτα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οίκους απόρων, αλλά επίσης επεξεργαζόταν τον καταστατικό χάρτη του τάγματος. Όταν πέθανε ο Λογιόλα, το 1556, το τάγμα αριθμούσε κιόλας 1000 μέλη και είχε ιδρύσει 74 κολέγια στην Ιταλία, τη Σικελία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ινδία, τη Βραζιλία και την Αιθιοπία, ενώ ιεραπόστολοι βρίσκονταν στο Κογκό και την Κίνα. Τα σχολεία τους, συγκροτημένα με βάση ένα ολοκληρωμένο σχέδιο σπουδών με τίτλο Ratio Studiorum, δίδασκαν λατινικά, ελληνικά, κλασική λογοτεχνία και ποίηση, φιλοσοφία, γλώσσες, επιστήμες και τέχνες. Πολλοί δικηγόροι και δημόσιοι αξιωματούχοι εκπαιδεύονταν στα ιησουιτικά σχολεία, αφού τα μαθήματα, κυρίως εκείνο της ρητορικής, χρησίμευαν ιδιαίτερα στο έργο τους. Κατά τη διάρκεια της αρχηγίας του Ακουαβίβα (1581-1615) τα μέλη του τάγματος είχαν φτάσει τις 13.000 και είχαν εισχωρήσει σε όλες τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης, ως παιδαγωγοί, σύμβουλοι και εξομολογητές.
Στα μέσα του 18ου αιώνα οι διώξεις των Ιησουιτών αυξήθηκαν. Ήδη στη Γαλλία των Βουρβόνων, οι μονάρχες έδιωξαν τους Ιησουίτες από τα βασίλειά τους, ενώ πίεζαν τους πάπες να καταργήσουν το τάγμα. Τελικά ο Πάπας Κλήμης ο ΙΔ΄, με το διάταγμα της 17ης Ιουλίου του 1773 κατάργησε την Εταιρεία. Παρ' όλα αυτά η Εταιρεία δεν διαλύθηκε παντού, και κυρίως στην Πρωσία, όπου ο Φρειδερίκος ο Β΄ και στη Ρωσία η Μεγάλη Αικατερίνη δεν δημοσίευσαν το διάταγμα και έτσι αυτό δεν απέκτησε ισχύ. Τελικά το τάγμα συνέχισε να υπάρχει και το 1814 ο πάπας Πίος ο Ζ΄ με τη βούλα Solicitudo Omnium Ecclesiarum το αποκατέστησε.
Στη συνέχεια οι Ιησουίτες διώχνονταν συχνά από διάφορα κράτη όπως από τη Βενετία το 1866, τη Γερμανία το 1872, τη Γαλλία το 1880, την Ισπανία το 1854 και αλλού, αλλά τελικά πάντα επανέκαμπταν. Το 1960 στην Ινδία βρίσκονταν 10 κλιμάκια ιεραποστολών με γύρω στους 2.000 Ιησουίτες, ενώ ο συνολικός αριθμός τους ανερχόταν σε 35.000 μέλη, και οι δραστηριότητές τους κάλυψαν τους καινούργιους τομείς της κοινωνικής μέριμνας, της επικοινωνίας, της πολιτικής κλπ.
Σήμερα (2013) τα μέλη ανέρχονται σε περίπου 18.000, και δραστηριοποιούνται σε 112 κράτη, με τα περισσότερα μέλη να βρίσκονται στην Ινδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εκπαιδευτικά ιδρύματα
250px|right|thumbnail|Το Ρωμαϊκό Κολέγιο των Ιησουιτών
Το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Εταιρείας άρχισε το έργο του το 1547 στη Μεσσήνη της Σικελίας. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1551 ιδρύθηκε το Ρωμαϊκό Κολέγιο. Ο Λογιόλα, μέγας θαυμαστής του τρόπου που μετέδιδε τις γνώσεις το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, προσέλαβε καθηγητές μόνο από εκεί. Οι δωρεές δεν έπαψαν ποτέ να έρχονται, οπότε το Ρωμαϊκό Κολέγιο δεν είχε προβλήματα. Το σύστημα διδασκαλίας ήταν όμοιο λίγο-πολύ με όλων των καθολικών σχολείων, παρόλο που είχαν προστεθεί και μερικά άλλα μαθήματα, με στόχο την ηθική διαπαιδαγώγηση των νέων. Η ανάγνωση των θεατρικών έργων, καθώς και η ενασχόληση με τη μουσική και την ποίηση, ενθαρρυνόταν από την Εταιρεία. Οι καθηγητές της ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί ως προς ποιους από τους κλασικούς θα διδάσκονταν οι νέοι, γιατί ο Ιγνάτιος θεωρούσε ότι αρκετοί κλασικοί δεν έπρεπε να διδάσκονται γιατί θα οδηγούν στην ειδωλολατρία. Οι διακοπές για τους μαθητές διαρκούσαν λίγο: μόνο 15 ημέρες για τους μαθητές των ανώτερων βαθμίδων και μόνο 8 για των κατώτερων. Οι μαθητές παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία κάθε ημέρα και εξομολογούνταν μια φορά το μήνα.
Μέσα σε ένα χρόνο, λόγω της μεγάλης ζήτησης, το σχολείο μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις. Το 1553 μετρούσε ήδη 250 αποφοίτους. Το 1556 ο Πάπας Παύλος ο Δ΄ αναβάθμισε το Κολέγιο σε Πανεπιστήμιο, δίνοντάς του το δικαίωμα να απονέμει διπλώματα στη θεολογία και τη φιλοσοφία. Στα επόμενα χρόνια, δίπλα στις έδρες των λατινικών, των ελληνικών και των εβραϊκών, δημιούργησε και έδρα αραβικών, καθώς και Ηθικής της φιλοσοφίας. Το Πανεπιστήμιο αναπτυσσόταν συνεχώς, μεταφερόμενο σε όλο και πιο μεγάλα κτίρια, συγκεντρώνοντας όλο και πιο πολλούς φοιτητές, δημιουργώντας συνεχώς νέες έδρες, μέχρι που ο Πάπας Γρηγόριος ο ΙΓ΄ το ανέλαβε υπό την αιγίδα του και μετονομάστηκε σε Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο, που υιοθετήθηκε αργότερα από όλο τον κόσμο, αναπτύχθηκε από έναν καθηγητή του Πανεπιστημίου, τον Ιησουίτη Γερμανό Κρίστοφερ Κλάβιους. Ανάμεσα στους απόφοιτους του θεολογικού αυτού πανεπιστημίου υπάρχουν 17 πάπες και 72 άγιοι ή μπεάτοι (ευλογημένοι) της Καθολικής Εκκλησίας. Φυσικά το πανεπιστήμιο τροφοδοτεί από τότε όλη την ανώτερη και ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία.
Σε λίγο σχετικά χρονικό διάστημα όλη η ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση της Ευρώπης είχε περιέλθει στα χέρια Ιησουιτών, αφού θεωρούνταν άτομα με εξαιρετική μόρφωση και κοφτερό πνεύμα. Σύντομα έγιναν εξομολόγοι των Καθολικών βασιλέων και ευγενών της Ευρώπης, αποκομίζοντας και πολιτική εξουσία. Οι Ιησουίτες ήταν το μεγάλο όπλο της Καθολικής Εκκλησίας: ποτέ δεν παραφέρονταν, δεν προχωρούσαν σε φραστικές ή σωματικές επιθέσεις, αλλά απαντούσαν πάντα με φιλικό, μειλίχιο τρόπο, κάτι που τους προσέδωσε για πάντα την κατηγορία των υποκριτών, όπως φανερώνεται και από τη γνωστή λαϊκή έκφραση, που έχει περάσει στη γλώσσα μας.
Το Γερμανικό Κολέγιο είναι το δεύτερο ίδρυμα που ακολούθησε στη Ρώμη. Συστήθηκε το 1552 και πήρε την παπική έγκριση το 1555. Ο καθολικός κλήρος, που ανησυχούσε για τη διείσδυση των Διαμαρτυρομένων, θεώρησε ότι το να μορφώσει νεαρούς ικανούς Καθολικούς ιερείς θα μπορούσε να αντισταθεί στον Προτεσταντισμό των χωρών αυτών. Γερμανοί νεαροί στάλθηκαν στη Ρώμη για να μορφωθούν. Οι πρώτοι 24 άρχισαν τα μαθήματα τον Οκτώβριο του 1552 σε ένα οίκημα δίπλα στη Σάντα Μαρία Ντέλλα Στράντα, δίνοντας υποσχέσεις αφοσίωσης στον καθολικισμό και στον Πάπα. Το 1574 το κολέγιο αριθμούσε 130 μαθητές. Ο Ιγνάτιος προσπάθησε να κάνει το ίδιο και για Άγγλους και Ιρλανδούς νεαρούς, που γνωρίζοντας ιταλικά ή γερμανικά θα μπορούσαν να σπουδάσουν εκεί, ώστε να ενδυναμώσουν και τον καθολικό κλήρο αυτών των χωρών. Το 1544 ο πάπας Παύλος ο Δ΄ έδωσε την έγκρισή του για δημιουργία πανεπιστημίων στην Ανατολή. Οι Ιησουΐτες ξεκίνησαν να οργανώνουν την ίδρυση τριών πανεπιστημίων στην Ανατολή: στην Ιερουσαλήμ, στην Κύπρο και στην Κωνσταντινούπολη.
Με τη βοήθεια των Ιησουιτών ιδρύθηκε το 1577 στη Ρώμη το Ελληνικό Κολέγιο του Αγίου Αθανασίου. Το κολέγιο, που υπάρχει μέχρι σήμερα, εποπτεύεται από πέντε καρδιναλίους και έχει σκοπό να προσφέρει ανώτερη παιδεία στα Ελληνόπουλα. Φιλοξενεί μαθητές από προσηλυτισμένες στον ρωμαιοκαθολικισμό οικογένειες των νησιών του Αιγαίου και την Κρήτη αλλά και ορθόδοξα ελληνόπουλα της Κωνσταντινούπολης. Το προσηλυτιστικό έργο του κολεγίου αυτού είναι τεράστιο, αφού στα επόμενα χρόνια πολλοί Έλληνες λόγιοι που ήρθαν να διδάξουν στην Ελλάδα ήταν απόφοιτοι του κολεγίου αυτού, και προσηλυτισμένοι Καθολικοί, όπως ο Αντρέας Ρέντιος, ο Ξαβέριος Δαβιάνος, ο Γεώργιος Σταυρινός, ο Μιχαήλ Νευρίδας, ο Πέτρος Αρκούδιος, ο Ιωάννης Ματθαίος Καρυόφυλλας, ο διάσημος Λέων Αλλάτιος, κ.ά.
Στην Ελλάδα
Οι πρώτοι Ιησουίτες ήρθαν σε επαφή με τους Έλληνες σαν πνευματικοί των ναυτών μέσα στα δυτικά καράβια που έρχονταν στα ελληνικά νερά και στάθμευαν στα νησιά ήδη από το 1560. Η πρώτη αποστολή έγινε το 1583, όταν 5 Γάλλοι και 3 Ιταλοί Ιησουίτες εγκαταστάθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ο θάνατος των τριών από πανούκλα διέκοψε το ιεραποστολικό έργο τους το 1586, τρία χρόνια αφότου είχαν αρχίσει. Παρ' όλα αυτά σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα κατόρθωσαν να οργανώσουν τη βιβλιοθήκη τους δίπλα στον ναό του Αγίου Βενέδικτου (η επίσημη ονομασία της εκκλησίας ήταν La Madonna della Cisterna) και να δημιουργήσουν κύκλους μαθημάτων ξένων γλωσσών και γραμματικής, αλλά και να προκαλέσουν δημόσιες συζητήσεις πάνω σε θρησκευτικά θέματα με Ορθόδοξους ιερωμένους. Οι Ιησουίτες έδωσαν έμφαση στην ίδρυση σχολείων σε μεγάλο μέρος της ελληνόφωνης επικράτειας, αποσκοπώντας και στην περαιτέρω διάδοση του ρωμαιοκαθολικού δόγματος.
Το 1609 έφτασε στην Ανατολή η δεύτερη αποστολή με αρχηγό τον Γάλλο ιερωμένο Φρανσουά ντε Κανιγιάκ (Canillac). Οι Ιησουίτες αυτοί βρίσκονταν κάτω από την προσωπική προστασία του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου του Δ΄. Ο Κανιγιάκ είχε σκοπό να ιδρύσει, με τη γαλλική προστασία, ιεραποστολικούς σταθμούς και στις τρεις άλλες πόλεις που υπήρχαν ορθόδοξα Πατριαρχεία (Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια και Ιεροσόλυμα), με σκοπό να κερδίσει Έλληνες ιερωμένους στον σκοπό της ένωσης των εκκλησιών. Σε περίπτωση χηρείας επίσης στους πατριαρχικούς θρόνους η πίεση του λαού και των ιερωμένων θα ανέβαζε ενωτικούς πατριάρχες. Με τις επιτυχίες τους στην εκπαίδευση των νέων και στη θρησκευτική προπαγάνδα ανάμεσα στους ορθόδοξους, οι Ιησουίτες δεν άργησαν να προκαλέσουν τη δυσπιστία των Τούρκων και την έντονη αντίδραση του ορθόδοξου κλήρου. Αφού κατηγορήθηκαν επανειλημμένα για κατασκοπεία και ανατρεπτική δράση για λογαριασμό του πάπα και της Ισπανίας, καταδιώχθηκαν το 1610 και απελάθηκαν, αλλά έπειτα από λίγο επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη.
Έτσι, ξεκινώντας με την Κωνσταντινούπολη κατά την εγκατάστασή τους, ίδρυσαν σχολεία στη Χίο (1627), στη Σμύρνη και τη Νάξο (1628), στη Σαντορίνη το 1642, στη Σύρο και την Άνδρο (1657), στο Ναύπλιο (1656), στην Αθήνα (1657), στη Μήλο (1661) και σε άλλα μέρη. Με την ίδρυση γαλλικού προξενείου στα Ιεροσόλυμα το 1621, και το διάβημα των γαλλικών αρχών για αποστολή Καθολικών ιερωμένων για τις πνευματικές ανάγκες των Γάλλων υπηκόων εκεί, στάλθηκαν Ιησουίτες στα Ιεροσόλυμα, καθώς και στη Ναζαρέτ. Το 1623 δημιούργησαν ιεραποστολικό σταθμό στη Σμύρνη και άρχισαν να παραδίδουν μαθήματα ξένων γλωσσών, κάτι που προσέλκυσε μεγάλο αριθμό ενδιαφερομένων. Με την άδεια του ορθόδοξου μητροπολίτη Σμύρνης Ιακώβου πήραν την άδεια να κηρύττουν μέσα σε ορθόδοξες εκκλησίες και εννέα χρόνια αργότερα ο ίδιος ιεράρχης εγκωμίασε με επιστολή του στον Γάλλο βασιλιά, τις αρετές των Ιησουιτών. Παρόλο που ο Γάλλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη προσπαθούσε να αποκτήσει μια γενική και μακράς διαρκείας άδεια από την οθωμανική κυβέρνηση για ελεύθερη εγκατάσταση των Ιησουιτών στο έδαφός του, δεν τα κατάφερε. Αποσπούσε από τον Σουλτάνο τοπικές άδεις για εγκατάστασή τους στις επαρχίες. Έτσι το 1625 πήρε την άδεια για την εγκατάσταση τους στη Σόφια και τη Φιλιππούπολη, το 1626 στο Χαλέπι, και το 1627 στη Νάξο. Το 1588 στον βενετοκρατούμενο Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης ίδρυσαν σχολείο και μονή. Αλλά και εκεί το 1606 διέκοψαν τη λειτουργία τους, επειδή Βενετία είχε εξορίσει τους Ιησουίτες από όλα τα εδάφη της. Η εξορία των Ιησουιτών από όλα τα ενετοκρατούμενα εδάφη Ανατολής και Δύσης κράτησε μέχρι το 1657 και δυσκόλεψε πολύ το έργο τους.
Επίσης ίδρυσαν σχολείο και μέσα στο Άγιο Όρος, στις Καρυές, το 1635 για να μορφώνονται οι ορθόδοξοι μοναχοί. Η σχολή ιδρύθηκε ύστερα από αίτημα του ηγούμενου της Μονής Βατοπεδίου Ιγνατίου προς τον πάπα το 1628. Το 1641 το σχολείο μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη και αυτό όχι εξαιτίας της αντίδρασης των μοναχών αλλά εξαιτίας της τουρκικής κυβέρνησης, που έβλεπε με δυσπιστία τη διείσδυση των Δυτικών στον Άθωνα. Το πρώτο σταθερό ίδρυμα των Ιησουιτών στον ελληνικό χώρο δημιουργήθηκε το 1594 στην τουρκοκρατούμενη Χίο. Ήταν η Μονή του Αγίου Αντωνίου του Εξωμερίτη στην πόλη της Χίου. Στον επόμενο αιώνα η σχολή της μονής αναπτύχθηκε αρκετά, καθώς μάλιστα φοιτούσαν εκεί 250 φοιτητές κάθε χρόνο, αλλά τερμάτισε τη δραστηριότητά της το 1695, όταν από μια σύντομη βενετική επιδρομή οι Τούρκοι την ξανακατέλαβαν.
Πιστοί στον τρόπο λειτουργίας του τάγματος προκειμένου να επιτύχουν τους προσηλυτιστικούς σκοπούς τους, οι Ιησουΐτες πλησίαζαν και εξοικειώνονταν με τα ήθη και τα έθιμα, τη γλώσσα και τις συνήθειες κάθε τόπου. Ο ίδιος ο αρχηγός της αποστολής τους στην Κωνσταντινούπολη πατέρας Φραγκίσκος ντε Κανιγιάκ γράφει σε ένα γράμμα του το 1610 ότι «Για να μας αισθάνονται κοντά τους οι Έλληνες και οι Αρμένιοι αφήσαμε γενειάδα. Φορέσαμε ράσο χωρίς κολάρο και με μακριά μανίκια, σαν αυτό που φέρουν οι παπάδες». Έτσι στη Νάξο ο πατήρ Ρενέ De Saint-Cosme μελοποίησε το «Πάτερ ημών» για να το ψάλλουν οι πιστοί στα ελληνικά κατά τη διάρκεια της λειτουργίας στη Χίο. Οι νεοαφιχθέντες Ιησουίτες επιδίδονταν στην περιφορά θαυματουργών εικόνων σαν αυτή της Παναγίας του ευαγγελιστή Λουκά, που κατά τον πατέρα Δομήνικο Μαυρίκιο απάλλαξε το νησί από την ανομβρία το 1595. Στην Αθήνα το 1642 ο πατέρας Bleseau ζήτησε από τους προϊστάμενους του στην Κωνσταντινούπολη να του στείλουν ελληνικά βιβλία, σταυρούς και εικόνες αγίων της ορθόδοξης εκκλησίας, και μαζί με αυτά και βιβλία αστρονομίας, φυσικής, γεωγραφίας και μαθηματικών σαν τα προσφορότερα μέσα για να πλησιάσουν τους Τούρκους. Ορθόδοξοι μητροπολίτες έδιναν την άδεια σε Ιησουίτες να κηρύττουν μέσα στις ελληνικές εκκλησίες, να κοινωνούν και να εξομολογούν τους πιστούς τους. Οι μεταστροφές κληρικών στον ρωμαιοκαθολικισμό ήταν συχνές, όπως του μητροπολίτη Λακεδαίμονος Ιωσαφάτ, του μητροπολίτη της Αίγινας Καλλίνικου με αρκετούς μοναχούς του το 1727, του ηγούμενου μονής στην Ύδρα πάλι το 1727, έξι Ελλήνων επισκόπων στις Κυκλάδες το 1662, του μητροπολίτη Ρόδου Μελέτιου (1645-1651), της μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο το 1681, κ.ά.
Με την απαγόρευση του Τάγματος από το 1773 έως το 1814 οι Ιησουίτες στα νησιά του Αιγαίου συνέχισαν το έργο τους. Για μεγαλύτερη ασφάλεια τους, το 1790 οι εναπομείναντες στον ελληνικό χώρο Ιησουίτες ενώθηκαν με το ρωσικό τμήμα της Εταιρείας του Ιησού, που είχε συνεχίσει τη λειτουργία του, αφού στη Ρωσία η Μεγάλη Αικατερίνη δεν είχε δημοσιεύσει το διάταγμα του πάπα για την κατάργηση του τάγματος, και έτσι αυτό δεν ίσχυε. Μάλιστα Έλληνες Ιησουίτες εργάστηκαν στη Λευκορωσία.
Με τη δραστηριοποίηση των μονών Σύρου και Τήνου το 1814 και την ίδρυση της Μονής Αθηνών το 1915 συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας το έργο τους. Το περιοδικό που εκδίδουν οι Έλληνες Ιησουίτες ονομάζεται Ανοιχτοί Ορίζοντες.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανικές οργανώσεις Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα Κατηγορία:Εταιρεία του Ιησού
Ιττί μαρδούκ μπαλατού
Ο Ιττί μαρδούκ μπαλατού υπήρξε ο δεύτερος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν (1140 - 1132 π.χ.) γιος και διάδοχος του ιδρυτή της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν Μαρδούκ καμπίτ αχεσού αλλά ήταν ο πρώτος που μπορούσε πραγματικά να βασιλεύσει πάνω στην πόλη της Βαβυλώνας. Μία πινακίδα του δίνει πολλούς τίτλους όπως "βασιλεύς των βασιλέων", "ευνοούμενος των θεών" οι Ελαμίτες υπό την ηγεσία του βασιλιά τους Σιλάκ Ινσουσινάκ αδελφού του Κουτίρ Ναχουντέ έκαναν πολλές επιδρομές στην Μεσοποταμία βόρεια του ποταμού Τίγρη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Victoria
Η Victoria είναι βρετανική δραματική τηλεοπτική σειρά. Δημιουργός της σειράς είναι η Νταίζι Γκούντγουιν, ενώ την σκηνοθεσία ανέλαβαν οι Ρεμπέκα Ήτον και Πολ Φρίφτ.
Η σειρά απεικονίζει τα πρώτα χρόνια της βασιλείας της Βασίλισσας Βικτώριας, από την άνοδό της στο θρόνο σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, την έντονη φιλία και συμπάθεια με τον Λόρδο Μέλμπουρν, το φλερτ και αργότερα το γάμο με τον Πρίγκιπα Αλβέρτο. Τους αγώνες της Βικτώριας να διαχειριστεί το ρόλο της ως Βασίλισσα και τα καθήκοντα της προς τον σύζυγό της και τα παιδιά της.
Η Βικτώρια έκανε πρεμιέρα στις 28 Αυγούστου 2016 στο κανάλι ITV. Η πρώτη σεζόν αποτελείται από οκτώ επεισόδια και τελείωσε στις 9 Οκτωβρίου 2016. Τον Σεπτέμβριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι η σειρά θα συνεχιστεί για δεύτερη σεζόν αποτελούμενη από οκτώ επεισόδια επίσης, και έκανε πρεμιέρα στις 28 Αυγούστου 2016, ακολουθούμενη από ένα σπέσιαλ Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο. Τον Δεκέμβριο του 2017 ανακοινώθηκε ότι η σειρά θα συνεχιστεί για τρίτη σεζόν η οποία έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαρτίου 2019 και τελείωσε στις 12 Μαΐου 2019. Αναμένεται η τέταρτη σεζόν.
Στην Ελλάδα η σειρά προβλήθηκε από το COSMOTE TV. Η πρώτη σεζόν προβλήθηκε τον Αύγουστο του 2017, ενώ η δεύτερη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 10 Σεπτεμβρίου 2017 και η τρίτη σεζόν στις 24 Απριλίου 2019. Αργότερα, η σειρά προβλήθηκε επίσης από την ΕΡΤ2.
509
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 509 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χρήσιμη ομίχλη
thumb|Διάγραμα ενός ομιχλοσωματιδίου 100 μικρομέτρων
Η χρήσιμη ομίχλη (Utility fog) είναι ένας όρος που προτάθηκε από τον Τζον Στορς Χωλ για να περιγράψει ένα υποθετικό σύννεφο μικροσκοπικών ρομπότ (τα ομιχλοσωματίδια) που όλα μαζί κάνουν μια συγκεκριμένη χρήσιμη εργασία.
Ρουπάκι Ηλείας
Το Ρουπάκι είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 30 μέτρα, νότια του ποταμού Πηνειού. Αποτελεί συνδετήριο κρίκο μεταξύ των πρώην δήμων Αμαλιάδας, Γαστούνης και Τραγανού, ενώ από αυτό περνούν οι πολίτες που επιθυμούν να επισκεφθούν τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ήλιδας, αλλά και το γνωστό φράγμα Πηνειού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Αγίας Μαύρας, ενώ το 1950 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ρουπακίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαστούνης του Δήμου Πηνειού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως μόνιμο πληθυσμό 543 κατοίκους.
KUKA
thumb|Βιομηχανικό ρομπότ KUKA thumb|Ψυχαγωγικό ρομπότ ρομποκόαστερ KUKA που κουνάει ανθρώπους όπως στα τρενάκια των λούνα-πάρκ thumb|Βιομηχανικό ρομπότ KUKA ενώ κόβει κομμάτια [[ατσάλι|ατσαλιού για τη κατασκευή μιας γέφυρας]]
Η KUKA  (KUKA Robotics) είναι Γερμανική εταιρεία που κατασκευάζει βιομηχανικά ρομπότ που πωλούνται σε βιομηχανίες όλων των ειδών, από αυτοκινητοβιομηχανίες και μεταλλοβιομηχανίες μέχρι τροφοβιομηχανίες και πλαστικοβιομηχανίες. Η εταιρεία KUKA έχει πάνω από 20 θυγατρικές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Καναδά, του Μεξικό, της Βραζιλίας, της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας, της Ταϊβάν, της Ινδίας και σχεδόν όλων των χωρών της Ευρώπης.
Το όνομα KUKA είναι αρκτικόλεξο από τα αρχικά "Κέλερ και Κνάπιχ Άουγκσμπουργκ" (Keller und Knappich Augsburg) και είναι προστατευόμενο εμπορικό σήμα βιομηχανικών ρομπότ και άλλων προϊόντων. Η εταιρία ιδρύθηκε ο 1898 και το 1995 χωρίστηκε σε KUKA Ρομπότ (KUKA Robotics Corporation) και σε KUKA Συστήματα (KUKA Schweißanlagen GmbH, που αργότερα μετονομάστηκε σε KUKA Systems GmbH). Τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας είναι στο Άουγκσμπουργκ της Γερμανίας. Η KUKA ανήκει στην εταιρεία KUKA AG (πρώην IWKA Group) που είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας Κατηγορία:Εταιρείες ρομποτικής Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1898
Βίλχελμ Ονεζόργκε
Ο Βίλχελμ Ονεζόργκε (γερμ. Karl Wilhelm Ohnesorge, 1872 - 1962) ήταν Γερμανός πολιτικός του Τρίτου Ράιχ που συμμετείχε στην κυβέρνηση του Χίτλερ, από την θέση του Υπουργού Ταχυδρομείων. Ήταν, επίσης, κινητήριος μοχλός των ερευνών σχετικά με τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης (ραδιοφώνου - τηλεόρασης) και την ατομική βόμβα.
Σταδιοδρομία
Ο Ονεζόργκε γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1872 στο Γκρεφενχάινιχεν (Gräfenhainichen) της Σαξωνίας - Άνχαλτ ή, κατ' άλλες πηγές, στο Μπίτερφελντ (Bitterfeld). Το 1890, σε ηλικία 18 ετών, προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Αυτοκρατορικών Ταχυδρομείων και αργότερα πήγε αρχικά στο Κίελο και στη συνέχεια στο Βερολίνο για να σπουδάσει Φυσική και Μαθηματικά. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του προσλήφθηκε και πάλι από τα Γερμανικά Ταχυδρομεία. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Ονεζόργκε ήταν επιθεωρητής των Ταχυδρομείων (Postinspektor).
Περίπου το 1920 ο Ονεζόργκε γνωρίστηκε με τον Χίτλερ και οι δύο άνδρες έγιναν σύντομα φίλοι. Ως συνέπεια αυτής της φιλίας, ο Ονεζόργκε έγινε ένα από τα πρώτα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (αριθ. μέλους 42) και ήταν ο πρώτος που δημιούργησε παράρτημα του Κόμματος εκτός Βαυαρίας, στο Ντόρτμουντ. Παράλληλα ήταν άνθρωπος που ενδιαφερόταν πολύ για τις νέες εφευρέσεις στους τομείς της τηλεφωνίας, της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης. Ήδη, από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ονεζόργκε είχε ενδιαφερθεί για τη χρήση του ραδιοφώνου για στρατιωτικούς σκοπούς και ήταν αποφασισμένος να βοηθήσει το Ράιχ και τον Χίτλερ μέσω της τηλεόρασης για στρατιωτική χρήση: Η ιδέα που ανέπτυξε ο Ονεζόργκε ήταν σχετικά απλή: Η ευστοχία των βομβών που ρίπτονταν από αεροσκάφη ήταν σχετικά μικρή. Η ραδιοκατεύθυνση των βομβών δεν προσέφερε και πολλά, καθώς είτε επηρεαζόταν από τις καιρικές συνθήκες και την ταχύτητα του στόχου (αν ήταν κινητός) και την απόστασή του από το αεροσκάφος και, αν το αεροσκάφος πλησίαζε πολύ, κινδύνευε από τα αντιαεροπορικά πυρά. Αν όμως η βόμβα έφερε μια τηλεοπτική κάμερα και έδινε εικόνα στο χειριστή της, αυτός θα μπορούσε με πολύ μεγαλύτερη ευκολία να την κατευθύνει μέσω ραδιοσημάτων.
Το 1928 τα Γερμανικά Ταχυδρομεία πραγματοποίησαν την πρώτη τηλεοπτική εκπομπή στη Γερμανία. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης είχε αποσπάσει την υπηρεσία των Ταχυδρομείων από τον άμεσο κυβερνητικό έλεγχο. Αν και επιτράπηκε σε ιδιωτικές εταιρείες να παράγουν υλικό για το νέο μέσο, η τεχνική υποδομή παρέμενε υπό τον έλεγχο των Ταχυδρομείων, που είχαν και την ευθύνη των αναμεταδόσεων των τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Υπουργός του Χίτλερ
Το 1933 ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία. Τα Γερμανικά ταχυδρομεία επανήλθαν υπό άμεσο κρατικό έλεγχο ως τμήμα της Κυβέρνησης, συστάθηκε ειδικό υπουργείο γι' αυτά (Υπουργείο Ταχυδρομείων) και ο Χίτλερ τοποθέτησε Υπουργό Ταχυδρομείων τον Ονεζόργκε το 1937. Στη θέση αυτή ο Ονεζόργκε παρέμεινε ως το 1945 και την κατάρρευση της Ναζιστικής Γερμανίας.
Παλαιός ταχυδρομικός υπάλληλος και ο ίδιος, γνώριζε πολύ καλά την ισχύ των μέσων που διέθετε το Υπουργείο του. Βελτίωσε τις ραδιοφωνικές εκπομπές και τις τηλεπικοινωνίες μεγάλων αποστάσεων, επινοώντας ένα "σύστημα τεσσάρων γραμμών", το οποίο υιοθετήθηκε παγκοσμίως και επικέντρωσε την προσοχή του στο νέο μέσο, την τηλεόραση. Το 1939 παρουσίασε το βιντεοτηλέφωνο για το κοινό, εγχείρημα που εγκαταλείφθηκε λόγω του ξεσπάσματος του Πολέμου, ενώ αρχικά ενθάρρυνε εταιρείες να κατασκευάσουν τηλεοπτικούς δέκτες. Στη συνέχεια, όμως, καθώς η προσοχή του ήταν στραμμένη προς τη στρατιωτική χρήση του μέσου, αποθάρρυνε την κατασκευή τους και την είσοδό τους στα γερμανικά νοικοκυριά. Ως αποτέλεσμα οι τηλεοπτικοί δέκτες που διέθεταν ιδιώτες σε ολόκληρη τη Γερμανία το 1939 δεν υπερέβαιναν τους 200. Αντίθετα, είχαν δημιουργηθεί ειδικές αίθουσες χωρητικότητας 40 έως 400 ατόμων, στις οποίες ήταν δυνατή η παρακολούθηση τηλεοπτικών εκπομπών, σχεδόν αποκλειστικά για λόγους προπαγάνδας. Προπαγάνδα, επίσης, ασκούσαν τα Ταχυδρομεία με την έκδοση γραμματοσήμων με κατάλληλες παραστάσεις, ενώ παράλληλα πλήρωναν στον Χίτλερ μεγάλα ποσά ως εκχώρηση άδειας χρήσης της εικόνας του σε γραμματόσημα. Επιπλέον, ο Ονεζόργκε φρόντισε ώστε τα Ταχυδρομεία να θεσπίσουν ειδικό ωράριο για την εξυπηρέτηση των Εβραίων, οι οποίοι δεν μπορούσαν να ζητήσουν ούτε παράδοση εφημερίδων ούτε να πραγματοποιήσουν υπεραστικές τηλεφωνικές κλήσεις. Προφανώς, κανείς Εβραίος δεν μπορούσε να προσληφθεί ως υπάλληλος. Ο Ονεζόργκε, επιπλέον, δάνειζε - προφανώς παράνομα - μεγάλα ποσά από τον προϋπολογισμό του Υπουργείου του σε Ναζί αξιωματούχους.
Μια σημαντική δραστηριότητά του ήταν η συνεχής παρακολούθηση των υπερατλαντικών τηλεφωνικών συνδιαλέξεων μεταξύ Τσώρτσιλ και Ρούζβελτ, παρά το γεγονός ότι στο Λευκό Οίκο είχαν εγκαταστήσει ειδική συσκευή για το "μπέρδεμα" (scramble) της ομιλίας στην ειδική γραμμή. Ο Ονεζόργκε με τους τεχνικούς του είχε επιτύχει την αποκρυπτογράφηση αυτής της επικοινωνίας αλλά δεν το αποκάλυψε ποτέ στις μυστικές υπηρεσίες της χώρας του, παρά μόνο στον ίδιο τον Χίτλερ και τους περί αυτόν.
Προς τη λήξη του Πολέμου τα Γερμανικά Ταχυδρομεία έχασαν μεγάλο μέρος του ανθρώπινου δυναμικού τους, το οποίο μεταφέρθηκε σε στρατιωτικές μονάδες για την άμυνα της χώρας και οι υπηρεσίες που παρείχαν μειώθηκαν στο ελάχιστο. Με τη λήξη του Πολέμου τα Γερμανικά Ταχυδρομεία κατέρρευσαν ολοσχερώς.
Μετά τον πόλεμο
Ο Ονεζόργκε συνελήφθη από τους Συμμάχους αλλά κατά περίεργο τρόπο ουδέποτε προσήχθη σε δίκη, καθώς όλες οι εναντίον του κατηγορίες αποσύρθηκαν. Αφέθηκε ελεύθερος και έκτοτε τα ίχνη του χάθηκαν τελείως - η ζωή του μεταπολεμικά παραμένει ατεκμηρίωτη. Απεβίωσε στο Μόναχο την 1η Φεβρουαρίου 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί
Αγιασμός
Αγιασμός ονομάζεται η ιεροτελεστία της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε ανάμνηση της βάπτισης του Χριστού, αλλά και το αγιασμένο νερό.
Ιεροτελεστία του Αγιασμού των υδάτων
thumb|right|300px|Ιερέας, Επίσκοπος αγιάζει τα νερά, χαλκογραφία από το βιβλίο του Pitton de Turnefort "Relation d'un voyage du Levant...", Παρίσι 1717, σχέδιο Audriet
Αγιασμός στην εκκλησία
Διακρίνουμε δύο Αγιασμούς: Ο Μέγας Αγιασμός συνδέεται άμεσα με το μυστήριο της Μετανοίας και την Εξομολόγηση, καθότι η αρχή του ανάγεται στο βάπτισμα μετανοίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, το οποίο ενεργοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε με την Παρουσία και την Βάπτιση του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό.
Στις 5 Ιανουαρίου, τελείται στους Ορθοδόξους Ιερούς Ναούς η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού και εν συνεχεία οι ιερείς θα αγιάσουν τα σπίτια όσων χριστιανών το επιθυμούν και το ζητήσουν.
Η ίδια Ακολουθία θα τελεσθεί και την επόμενη, εορτή των Θεοφανείων, κατά την οποία εορτή πανηγυρίζουμε με το γεγονός της Φανερώσεως επί της γης του Χριστού ως Μονογενούς Υιού και λόγου του Θεού Πατρός. Ταυτοχρόνως εορτάζουμε και τη φανέρωση της Αγίας Τριάδας, καθότι, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας Τριάδος η φανέρωσις εν Ιορδάνη γέγονεν». Ο αγιασμός και των δύο ημερών, 5ης και 6ης Ιανουαρίου, είναι ίδιος. Δηλαδή έχει την ίδια αγιαστική δύναμη.
Μερικοί, όμως, παρασυρόμενοι από το γεγονός ότι την παραμονή των Θεοφανείων παραλείπεται η ανάγνωση της πρώτης μεγάλης Ευχής ισχυρίζονται ότι, ένεκα αυτής της ελλείψεως, ο αγιασμός της 6ης Ιανουαρίου είναι μεγαλυτέρας αγιαστικής χάριτος. Οι υποστηρικτές αυτής της απόψεως δεν έχουν δίκιο, διότι η παραλειπομένη ευχή δεν είναι αγιαστική αλλά κηρυκτική. Αναλύει θεολογικά το νόημα της εορτής χωρίς, όμως, να περιέχει επίκληση της αγιαστικής Θείας Χάριτος. Πραγματική διαφορά αγιαστικής δυνάμεως υπάρχει μεταξύ του Μεγάλου Αγιασμού και του Μικρού αγιασμού που τελείται στην αρχή κάθε μηνός.
Αγιασμός σπιτιών - επιχειρήσεων - σχολείων
Αντίστοιχα, στην αρχή της νέας σχολικής χρονιάς τελείται αγιασμός στα σχολεία στην Ελλάδα.
Ιστορία του αγιασμού
Δεν είναι γνωστό πότε και γιατί καθιερώθηκε ο αγιασμός των υδάτων αφού στην Καινή Διαθήκη δεν εμφανίζεται τέτοια διαδικασία με τη σημερινή έκταση και υπόσταση, θεωρείται ότι αυτό έγινε τα πρώτα χριστιανικά χρόνια και πάντως πριν από τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο Πατριάρχης Φώτιος Α΄ διαμόρφωσε οριστικά την ακολουθία του αγιασμού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λειτουργική Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Τελετές
Γκρεγκ Βάλενταϊν
Ο Τζον Γουισνίσκι, Jr. (γεννημένος στις 20 Σεπτεμβρίου, 1951) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Γκρεγκ Βάλενταϊν το Χάμερ.
Εταιρείες
Στην καριέρα του ο Βάλενταϊν αγωνίστηκε για πολλές εταιρείες, με συχνές αλλαγές και μεταγραφές, αφού ποτέ δεν έμεινε πιστός σε κάποιο αφεντικό του. Το 1970 ξεκίνησε να προπονείται για την επαγγελματική πάλη και μέχρι το 1976 αγωνίστηκε για ανεξάρτητες εταιρείες επαγγελματικής πάλης. Από την ίδια χρονιά και για τα επόμενα δύο χρόνια (έως το 1978 δηλαδή), αγωνίστηκε στο National Wrestling Alliance. Επόμενος σταθμός της καριέρας του το World Wide Wrestling Federation (την περίοδο 1978-1981). Ταυτόχρονα, από το 1979 εμφανιζόταν ξανά και στο National Wrestling Alliance έως το 1984. Την ίδια χρονιά, επέστρεψε μετά από τρία χρόνια στο World Wrestling Federation, που είχε άλλο όνομα. Έμεινε εκεί ως το 1992, όταν πήρε πήρε μεταγραφή στο World Championship Wrestling το 1992, όπου έμεινε για λίγο, επιστρέφοντας τον επόμενο χρόνο στο World Wrestling Federation και μένοντας ως το 1994, απ΄όταν εμφανιζόταν εκ νέου, όπως στο ξεκίνημα της καριέρας του, σε ανεξάρτητες εταιρείες. Επίσης, πραγματοποιεί κατά καιρούς εμφανίσεις στο World Wrestling Entertainment (έχει εμφανιστεί μια φορά τις παρακάτω χρονιές: 2004, 2005, 2008).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
507
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Η Γυναίκα της Χρονιάς
Η ταινία Η Γυναίκα της Χρονιάς (αγγλ. Woman of the Year) είναι αισθηματική κωμωδία παραγωγής 1942 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Σπένσερ Τρέισι και η Κάθριν Χέπμπορν και πλαισιώνονται από τους Φέι Μπέιντερ, Ρέτζιναλντ Όουεν, Μάινορ Γουότσον και Γουίλιαμ Μπέντιξ. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τον Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς, ενώ το σενάριο έγραψαν οι Μάικλ Κέινιν και Ρινγκ Λάρντνερ Τζ., με προσθήκες από τον Τζον Λι Μαχίν. Η ταινία προτάθηκε για δυο βραβεία Όσκαρ κερδίζοντας Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου.
Το 2010 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία, που έχει ως θέμα της την αιώνια διαμάχη μεταξύ των δύο φύλων, σηματοδότησε την πρώτη συνεργασία (από τις εννιά) των Κάθριν Χέπμπορν και Σπένσερ Τρέισι, οι οποίοι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ερωτεύτηκαν κι αποτέλεσαν ένα από τα πιο θρυλικά ζευγάρια του Χόλιγουντ για τα χρόνια που ακολούθησαν. Έμειναν μαζί μέχρι και το θάνατο του Τρέισι το 1967. Φημολογείται ότι, την ημέρα που ο παραγωγός της ταινίας Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς παρουσίασε τον Τρέισι στη Χέπμπορν (η ίδια τον είχε ζητήσει για συμπρωταγωνιστή της), η ηθοποιός, που τον περίμενε ψηλότερο, είπε: Κύριε Τρέισι φοβάμαι ότι είμαι λίγο ψηλή για σας... Κι ο Μάνκιεβιτς της απάντησε: Μη φοβάσαι Κέιτ, είμαι σίγουρος ότι θα σε φέρει στα μέτρα του!. Έτσι κι έγινε, οι δυο τους σύναψαν σχέση που κρατήθηκε επί σειρά ετών κρυφή από τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς ο Τρέισι ήταν ήδη παντρεμένος και ως καθολικός δεν ήταν διατεθειμένος να χωρίσει τη γυναίκα του. Η αποκάλυψη της σχέσης τους έγινε μετά το θάνατό του ηθοποιού το 1967, ενώ οι δυο τους είχαν ήδη ολοκληρώσει τα γυρίσματα της τελευταίας τους ταινίας το ''Μάντεψε Ποιος Θα' Ρθει το Βράδυ (Guess Who's Coming to Dinner, 1967).
Το σενάριο της ταινίας έγραψαν οι Μάικλ Κέινιν και Ρινγκ Λάρντνερ Τζ. βασισμένοι σε ιδέα του αδελφού του Μάικλ Κέινιν, Γκόρντον. Ο Γκόρντον Κέινιν ήταν φίλος της Χέπμπορν και δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στη συγγραφή του σεναρίου εφόσον πολεμούσε στο μέτωπο. Η Χέπμπορν συμμετείχε κι εκείνη με τον τρόπο της στη συγγραφή του σεναρίου κάνοντας παρατηρήσεις και υποδείξεις για διορθώσεις. Η ηθοποιός προσέγγισε τον παραγωγό και μετέπειτα σκηνοθέτη Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς ζητώντας του 250.000 δολάρια τα μισά για εκείνην και τα άλλα μισά για το σενάριο. Το σενάριο άρεσε στον παραγωγό και δέχτηκε να χρηματοδοτήσει την οπτικοποίησή του. Ως μέρος της συμφωνίας η ηθοποιός είχε την ευκαιρία να διαλέξει συμπρωταγωνιστή και σκηνοθέτη.
Η ταινία είχε διαφορετικό τέλος, αλλά το κοινό, στις δοκιμαστικές προβολές, δεν ενθουσιάστηκε και το κλείσιμό της άλλαξε.
Βραβεία
Η Κάθριν Χέπμπορν ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, το οποίο έχασε από τη Γκριρ Γκάρσον για την ταινία Κυρία Μίνιβερ (Mrs. Miniver) του Γουίλιαμ Γουάιλερ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Φραντς Γουάξμαν Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Νίκος Ζωγράφος
Ο Νίκος Ζωγράφος (Nicos Zographos) είναι βιομηχανικός σχεδιαστής. Γεννήθηκε στην Ελλάδα και εκπαιδεύτηκε στις ΗΠΑ. Εργάστηκε για το S.O.M., το αρχιτεκτονικό γραφείο που διαμόρφωσε τις ιδέες του Μπάουχαους για να τις ταιριάξει στην προτιμημένη εικόνα του αμερικανικού εταιρικού κτηρίου.
Το 1964 άνοιξε το δικό του γραφείο και την κατασκευαστική εταιρία του. Ως κατασκευαστής μιας γραμμής επίπλων, εργάζεται σε μια εμπορική επιχείρηση.
Αρχιτέκτονες όπως ο Philip Johnson, ο Βάλτερ Γκρόπιους και ο Ι.Μ. Πέι έχουν χρησιμοποιήσει τα έπιπλα και τα αντικείμενά του με σκοπό να συμπληρώσουν τα κτήριά τους.
Σώμα Ελλήνων Αλκίμων
Το Σώμα Ελλήνων Αλκίμων ήταν μία ανεξάρτητη εθελοντική οργάνωση νεολαίας, με εμφανείς επιρροές από τον Προσκοπισμό, που ιδρύθηκε το 1923 στον Πειραιά από τον παλιό βαθμοφόρο του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων Αναστάσιο Μπάτα. Η αναγνώριση του Σώματος έγινε το 1924 με την υπ. αριθμόν 1544/1924 απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιώς. Η ίδρυση, συχνά αλλά λανθασμένα, αποδίδεται χρονικά στα έτη πριν τη Μικρασιατική εκστρατεία. Η σύγχυση οφείλεται στο γεγονός ότι στη Σμύρνη το 1922 φαίνεται να δραστηριοποιούνται και να προσφέρουν σημαντικές εθνικές υπηρεσίες νέοι με το όνομα Άλκιμοι, αυτή όμως ήταν απλά η ονομασία, τότε, των έφηβων μελών του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων , τα μέλη της Κίνησης που σήμερα ονομάζονται Ανιχνευτές. Στην περίοδο του Ιωάννη Μεταξά η οργάνωση αυτή αναπτύχθηκε έντονα με πολιτικές προεκτάσεις, μέχρι την περίοδο της κατοχής οπότε και διαλύθηκε.
Κατά την περίοδο του δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, με πρωτοβουλία των Ιωάννη Η. Λαδά και Κωνσταντίνου Ασλανίδη, το Σώμα Ελλήνων Αλκίμων επανασυντάχθηκε και αναπτύχθηκε έντονα με προπαγανδιστικές εθνικιστικές αρχές προσπαθώντας να παραγκωνίσει και αυτόν τον Προσκοπισμό χωρίς ποτέ να κατορθώσει να φτάσει την απήχησή του στους νέους. Τελικά το Σώμα Ελλήνων Αλκίμων διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1976, με διαταγή του πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.
Κατηγορία:Προσκοπισμός και Οδηγισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Καθεστώς της 4ης Αυγούστου Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών
Ασέλα Ρόμπινσον
Η Ασέλα Ρόμπινσον (Azela Robinson, γεννημένη ως Ασέλα Γιακελίν Ρόμπινσον Κανιέδο Azela Jacqueline Robinson Cañedo, 26 Αυγούστου 1965 -) είναι Βρετανο-Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Μεθυλτριενολόνη
Η μεθυλτριενολόνη, που είναι επίσης γνωστή ως R1881 και μετριβολόνη ή και με τη συντομογραφία Μ3, είναι συνθετικό ανδρογόνο και ισχυρό στεροειδές αναβολικό. Πρόκειται για το 17-μεθυλοπαράγωγο της τρενβολόνης, ενός αναβολικού που δημιουργήθηκε το 1963 προκειμένου να επιτρέψει την ταχεία αύξηση μυϊκής μάζας σε εκτρεφόμενα βοοειδή. Η προσθήκη του μεθυλίου στο 17ο άτομο άνθρακα επιτρέπει τη λήψη της μεθυλτριενόλης από το στόμα (για αυτό είναι γνωστή και ως όραλ-τραν) καθώς, σε αντίθεση με την τρενβολόνη, δε μεταβολίζεται από το ήπαρ, για το οποίο όμως είναι ιδιαίτερα τοξική. Η κατά IUPAC ονομασία της είναι 17β-υδροξυ-17-μεθυλ-οιστρα-4,9,11-τριεν-3-όνη, ο χημικός της τύπος C19H24O2 και η γραμμομοριακή της μάζα 284.39266. Εκτός από αναβολικό χρησιμοποιείται περιορισμένα σε κλινικές έρευνες για τον καρκίνο του προστάτη και τη σχέση του με τα ανδρογόνα.
Ως αναβολικό
Η μεθυλτριενολόνη συνδέεται ισχυρά με τον υποδοχέα ανδρογόνων και υπολογίζεται ότι η δράση της είναι περίπου εκατό φορές πιο ισχυρή από αυτή της τεστοστερόνης. Η μεθυλτριενολόνη περιλαμβάνεται στη λίστα απαγορευμένων ουσιών της WADA. Μπορεί να προκαλέσει γρήγορη αύξηση της μυϊκής μάζας, καύση του λίπους καθώς και αυξημένη αντοχή. Έχει ημιζωή περίπου 2-3 ημερών και λόγω της μεγάλης της ισχύος χρησιμοποιείται σε εξαιρετικά μικρές ποσότητες, κάτι που κάνει τον εντοπισμό της δύσκολο.