cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχολική βιβλιοθήκη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://greekschoolibs.blogspot.com/ http://3gym-kerats.att.sch.gr/library/forum/ http://vivliothiki.blogspot.com/ https://web.archive.org/web/20100214003258/http://gym-magoul.att.sch.gr/library/ http://www.ekt.gr/school-library/
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση Σ
Πρεμανόν
Το Πρεμανόν (γαλλικά: Prémanon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρεμανονιέ (γαλλικά: Prémanoniers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Φλαμουριά Πέλλας
Ονομασία
Παλιά το χωριό ονομαζόταν Πόδος, από το 1928 όμως μετονομάστηκε στη σημερινή του ονομασία. Η μετονομασία του χωριού από Πόδος σε Φλαμουριά έγινε με προεδρικό διάταγμα της 12.3.1928 «περί μετονομασίας κοινοτήτων και συνοικισμών» και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 81/Α/14.5.1928, σε εφαρμογή του νομοθετικού διατάγματος της 17.9.1926 «περί μετονομασίας συνοικισμών, πόλεων ή κωμών» (ΦΕΚ 332/Α/21.9.1926). Η επιλογή της νέας ονομασίας οφείλεται στις πολλές φλαμουριές με τις οποίες είναι κατάφυτη η περιοχή.
Διοικητικές πληροφορίες
Διοικητικά η Φλαμουριά παλιότερα αποτελούσε κοινότητα στην οποία ανήκαν ακόμα τα γειτονικά χωριά Αγία Φωτεινή και Πλατάνη. Από το 1934, με διάταγμα της 6ης Αυγούστου που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 285/Α/1934 η Πλατάνη αναγνωρίσθηκε ως αυτόνομη κοινότητα, ενώ η Αγία Φωτεινή εξακολούθησε να ανήκει στην κοινότητα Φλαμουριάς. Με τον νόμο 2539/1997 «Συγκρότηση της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης» (ΦΕΚ 244/Α/4.12.1997) καταργήθηκε η κοινότητα Φλαμουριάς και από τότε το χωριό ανήκει στον δήμο Έδεσσας όπου μαζί με την Αγία Φωτεινή αποτελούν το δημοτικό διαμέρισμα Φλαμουριάς. Περαιτέρω, με το άρθρο 85 του νόμου 4804/2021, τα δημοτικά διαμερίσματα μετονομάστηκαν σε δημοτικές κοινότητες.
Στην απογραφή του 2011, το δημοτικό διαμέρισμα Φλαμουριάς είχε πληθυσμό 844 κατοίκους, από τους οποίους η Φλαμουριά 583 και η Αγία Φωτεινή 261 (Ελληνική Στατιστική Αρχή, απόφαση 11247/28.12.2012, ΦΕΚ 3465/Β/28.12.2012).
Στην απογραφή του 2021, η δημοτική κοινότητα Φλαμουριάς αριθμεί 761 κατοίκους (Ελληνική Στατιστική Αρχή, απόφαση  2846/Β4-461/21.4.2023, ΦΕΚ 2802/Β/26.4.2023).
Το χωριό συνδέεται οδικά με τις γύρω περιοχές μέσω της οδού Έδεσσας-Πλατάνης-Φλαμουριάς-Αγίας Φωτεινής, που από εκεί συνεχίζει είτε προς Κάτω Γραμματικό-Πύργους, είτε προς Νάουσα. Επίσης, συνδέεται άμεσα με το χωριό Μεσημέρι.
Η αρχική θέση της Φλαμουριάς, που όπως προαναφέρθηκε η παλιά ονομασία της ήταν Πόδος, δεν ταυτίζεται με τη σημερινή. Το χωριό ήταν κτισμένο στην περιοχή Στάρι Ποντ, έκφραση του σλαβοφανούς γλωσσικού ιδιώματος που στα ελληνικά σημαίνει “Παλιός Πόδος”. Η εγκατάσταση του χωριού στη σημερινή του θέση, έγινε μετά το 1822 που το παλιό χωριό καταστράφηκε από τους Τούρκους.
Ιστορία
Το κτίσιμο του χωριού και η αρχική εγκατάσταση των κατοίκων δεν είναι γνωστό πότε έγινε. Λέγεται ωστόσο –αν και είναι άγνωστο ποιος ήταν ο αρχικός πυρήνας– ότι το χωριό δημιουργήθηκε από ανθρώπους που, καταγόμενοι κυρίως από την Ήπειρο, είχαν εγκαταλείψει τις πατρογονικές εστίες τους και αναζητούσαν έναν νέο τόπο εγκατάσταση. Πράγματι, περί το 1780 πολλοί Ηπειρώτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους και να καταφύγουν όπου βρουν για να σωθούν από τους διωγμούς του Αλή Πασά. Κάποιοι απ’ αυτούς έφτασαν και στην περιοχή της Έδεσσας και εγκαταστάθηκαν στα χωριά της περιοχής, μεταξύ των οποίων και η Φλαμουριά.
Ωστόσο, η περιοχή κατοικείται από τα αρχαία χρόνια. Όπως προκύπτει από αρχαιολογικά ευρήματα, από τον 1ο μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. υπήρχαν πολλές επαύλεις και αγροικίες στην περιοχή.
Στην επανάσταση του 1821, στη Νάουσα, κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, ο Φλαμουριώτης οπλαρχηγός Δεληδήμος με 65 παλικάρια του χωριού πολέμησαν ηρωικά ενάντια στους Τούρκους. Μετά το ολοκαύτωμα της Νάουσας, πολλά από τα παλικάρια της Φλαμουριάς κατέβηκαν στη νότιο Ελλάδα όπου συνέχισαν τον αγώνα, ενώ ο Εμπούτ-Λαμπούτ Πασάς για εκδίκηση κατέστρεψε ολοσχερώς τόσο τη Φλαμουριά, όσο και την Αγία Φωτεινή.
Σημαντική ήταν η συνεισφορά των κατοίκων του χωριού στον Μακεδονικό Αγώνα, πολλοί από τους οποίους συμμετείχαν είτε ως ένοπλοι αντάρτες, είτε με άλλες ιδιότητες. Στο χωριό συγκροτήθηκε επιτροπή αγώνος, με πρόεδρο τον Ευστάθιο Κίτσο, ο οποίος συνεργαζόταν στενά με το κέντρο αγώνος της Έδεσσας. Μεταξύ των κατοίκων που διακρίθηκαν για τη δραστηριότητά τους την περίοδο αυτή είναι και οι παρακάτω: Δασκάλου ή Βάλκας Χρήστος του Κωνσταντίνου, Κίτσος Ευστάθιος του Σταύρου, Κίτσος Κωνσταντίνος του Σταύρου, Κίτσος ή Καρακίτσος Χρήστος του Σταύρου, Κίτσος Χρήστος του Ευσταθίου, Τότλης Χρήστος του Θεοδώρου, Τότλης Γεώργιος του Θεοδώρου, Τσαούσης Αντώνιος του Χρήστου, Χρήστος Τσίτσης, Κωνσταντίνος Τσίτσης.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, στις 2 Νοεμβρίου 1912, δυνάμεις του ελληνικού στρατού αποτελούμενες από τις 1η, 3η, 4η και 6η μεραρχίες, καθώς και τα­ξιαρχία ιππικού (μείον ένα σύνταγμα), συγκεντρώθηκαν στην περιοχή της Έδεσσας. Απ’ αυτές, η 4η μεραρχία με εμπροσθοφυλακή της το 9ο σύνταγμα πεζικού προέλασε προς τη Φλαμουριά, στην οποία έφτασε με την εμπροσθοφυλακή της και το 8οσύνταγμα πεζικού το απόγευμα της ίδιας μέρας, όπου και διανυκτέρευσε. Το υπόλοιπο της δύναμής της διανυ­κτέρευσε στο γειτονικό χωριό Πλατάνη.
Την επόμενη μέρα (3 Νοεμβρίου 1912) κινήθηκε προς το Κάτω Γραμματικό, στο οποίο έφτασε τις βραδινές ώρες.
Αθλητισμός
thumb|100px|Σήμα του Φιλίππου Φλαμουριάς Στην περιοχή υπάρχει το Δημοτικό Γήπεδο Φλαμουριάς το οποίο χρησιμοποιείται για ποδοσφαιρικούς αγώνες και άλλες δραστηριότητες.
Ο αθλητικός σύλλογος της περιοχής Α.Σ. Φίλιππος Φλαμουριάς, ο οποίος έχει αγωνιστεί στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Πέλλας, εδρεύει στην περιοχή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κωνσταντινούπολης
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης (Uluslararası İstanbul Film Festivali) είναι το πρώτο και παλαιότερο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου στην Τουρκία, που διοργανώνεται από το Ίδρυμα Πολιτισμού και Τεχνών της Κωνσταντινούπολης. Πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Απρίλιο σε κινηματογραφικές αίθουσες στην Κωνσταντινούπολη. Όπως αναφέρεται στο καταστατικό του, το φεστιβάλ στοχεύει στην ενθάρρυνση της ανάπτυξης του κινηματογράφου στην Τουρκία και στην προώθηση ταινιών ποιότητας στην τουρκική κινηματογραφική αγορά.
Ιστορία
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1982, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης ως «Εβδομάδα Κινηματογράφου» που αποτελούνταν από έξι ταινίες. Το θέμα των ταινιών που συμμετείχαν στο Φεστιβάλ περιορίστηκε στο «Arts and Cinema», για να διατηρήσει την εκδήλωση στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ της Κωνσταντινούπολης. Το 1983 η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με τον τίτλο «Κινηματογραφικές Μέρες Κωνσταντινούπολης», που πραγματοποιήθηκε καθ 'όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ μέσα σε ένα μήνα.
Ξεκινώντας από το 1984, η εκδήλωση απέκτησε μια ταυτότητα ως ξεχωριστή δραστηριότητα και μετατοπίστηκε στον μήνα Απρίλιο. Το 1985, στο πρόγραμμα του φεστιβάλ συμπεριλήφθηκαν δύο ανταγωνιστικά τμήματα, ένα εθνικό και ένα άλλο διεθνές. Από το 1987 και μετά, άρχισαν να παρουσιάζονται τα «Τιμητικά Βραβεία Κινηματογράφου».
Τα επόμενα χρόνια, οι «Διεθνείς Κινηματογραφικές Μέρες Κωνσταντινούπολης» (Istanbul International Filmdays) καθιέρωσαν σταθερά τη θέση τους και πήρε τη θέση μεταξύ των μεγάλων κινηματογραφικών φεστιβάλ του κόσμου με τον μεγάλο αριθμό ταινιών που προβλήθηκαν και την ποιότητα και ευελιξία του προγράμματος.
Στις αρχές του 1989 η εκδήλωση αναγνωρίστηκε ως «ένα ανταγωνιστικό εξειδικευμένο φεστιβάλ» από τη Διεθνή Ομοσπονδία Συλλόγων Παραγωγών Κινηματογράφου (FIAPF) και έγινε διαπιστευμένη. Παράλληλα με αυτήν την εξέλιξη, οι «Κινηματογραφικές Μέρες Κωνσταντινούπολης» μετονομάστηκαν σε «Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης».
Ξεκινώντας από το 1996, τα «Βραβεία Επιτεύγματος Καριέρας» (Lifetime Achievement Awards) μαζί με τα «Τιμητικά Βραβεία Κινηματογράφου» άρχισαν να παρουσιάζονται σε διεθνείς σινεφίλ και ηθοποιούς. Το 2006, γιορτάζοντας το 25ο έτος του, το φεστιβάλ δημιούργησε μια πλατφόρμα συναντήσεων για Τούρκους και Ευρωπαίους επαγγελματίες κινηματογραφιστές με τον τίτλο "Συναντήσεις στη Γέφυρα", με στόχο να φέρει κοντά τα ευρωπαϊκά κινηματογραφικά ιδρύματα στους Τούρκους σκηνοθέτες και παραγωγούς για να συζητήσουν τις δυνατότητες χρηματοδότησης. Επίσης το 2006, ο Αζίζ Ταν, τότε βοηθός διευθυντής του φεστιβάλ αντικατέστησε την Χούλια Ουκάνσου ως διευθυντής.
Το 2007, το Συμβούλιο της Ευρώπης, σε συνεργασία με το Eurimages, άρχισε να απονέμει το Βραβείο Κινηματογράφου του Συμβουλίου της Ευρώπης (FACE) σε μια ταινία που επιλέχθηκε από τις συμμετοχές στο τμήμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Κινηματογράφου του φεστιβάλ. Η υποστήριξη του Συμβουλίου της Ευρώπης και αργότερα του Eurimages διακόπηκε το 2020.
Με την 28η διοργάνωση του το 2009, το φεστιβάλ άρχισε να απονέμει το βραβείο Χρυσή Τουλίπα ως αποτέλεσμα του Εθνικού Διαγωνισμού. Ο Αζίζ Ταν αντικαταστάθηκε από τον Βοηθό Διευθυντή του φεστιβάλ, Καρέμ Αγιάν, το 2015.
Από την αρχή του Φεστιβάλ, συνολικά 2.065.000 θεατές παρακολούθησαν τις προβολές 2.330 ταινιών από 72 διαφορετικές χώρες (στοιχεία 2005). Το φεστιβάλ ανακοίνωσε ότι το κοινό που παρακουλούθησε τις προβολές του ανερχόνταν σε 170.000 το 2007, σπάζοντας το δικό του ρεκόρ.
Λογοκρισία
Το 1988, κυβερνητικοί επιθεωρητές ανάγκασαν την απόσυρση 5 από 160 ταινιών που πρόκειται να προβληθούν στο φεστιβάλ. Το Betty Blue του Ζαν-Ζακ Μπενίξ και το Vedreba του Τενγκίζ Αμπουλάντζε ήταν μεταξύ αυτών των πέντε έργων. Η ταινία Vedreba αποκλείστηκε με το σκεπτικό ότι ήταν « αντι-ισλαμική» και ζητήθηκαν περικοπές από τις άλλες τέσσερις ταινίες λόγω των ερωτικών σκηνών που περιείχαν.
Μετά την ειδοποίηση από την επιτροπή λογοκρισίας ότι ορισμένες ταινίες του προγράμματος θα απαγορευτούν, ο τότε πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής της Χρυσής Τουλίπας, Ελία Καζάν, διοργάνωσε πορεία διαμαρτυρίας με τη συμμετοχή Τούρκων κινηματογραφιστών. Το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού εξέδωσε στη συνέχεια διάταγμα με το οποίο όλα τα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ εξαιρούνταν από τη λογοκρισία.
Πρόγραμμα
Η επιλογή και ο προγραμματισμός των ταινιών του φεστιβάλ πραγματοποιείται από την εξεταστική επιτροπή και τη συμβουλευτική επιτροπή. Το πρόγραμμα αποτελείται από έναν διεθνή διαγωνισμό ανοιχτό μόνο για ταινίες μεγάλου μήκους και κινουμένων σχεδίων και καλλιτεχνικές ή λογοτεχνικές προσαρμογές, έναν εθνικό διαγωνισμό, με μη ανταγωνιστικές, ενημερωτικές ενότητες σε συγκεκριμένα θέματα που μπορούν να περιλαμβάνουν ντοκιμαντέρ, μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες.
Κατηγορίες βραβείων
Τα παρακάτω βραβεία απονέμονται στο πλαίσιο του φεστιβάλ:
Διάσημοι επισκέπτες
Οι διάσημοι επισκέπτες που έχουν παρεβρεθεί στο φεστιβάλ από το 1982 συμπεριλαμβάνουν τους:
Σκηνοθέτες:
Ηθοποιοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτισμός της Τουρκίας
Κουασιμόδος
Ο Κουασιμόδος (από τα λατινικά: quasi modo) είναι ο κύριος πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος Η Παναγία των Παρισίων του Βίκτωρος Ουγκό. Έχει παραμορφωμένο πρόσωπο και σώμα, αλλά και καμπούρα. Βρέφος ακόμη, βρέθηκε εγκαταλελειμένος στα σκαλιά της Παναγίας των Παρισίων, από τον αρχιδιάκονο Κλαύδιο Φρολό, που τον υιοθέτησε και τον μεγάλωσε για να γίνει ο κωδωνοκρούστης της εκκλησίας.
Το πλήθος του Παρισιού τον έβλεπε σαν τέρας. Ο Κουασιμόδος ερωτεύτηκε την τσιγγάνα Εσμεράλδα και προσπάθησε να τη σώσει, όταν εκείνη μπλέχτηκε αθελά της σε ένα φόνο. Η ηρωική και αλτρουϊστική του συμπεριφορά απέναντι στα πολλά και σκοτεινά γεγονότα στη μοίρα της Εσμεράλδας δημιούργησαν ένα από τα πιο γνωστά αριστουργήματα του Ουγκό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Κουένκα
Με το όνομα Κουένκα φέρονται οι ακόλουθοι νομός και πόλεις:
Δάσκαλος της Βίβλου του Λίμπεκ
Με το συμβατικό όνομα Δάσκαλος της Βίβλου του Λίμπεκ (fl. 1489-94) φέρεται ξυλογράφος, γνωστός για τις εικονογραφήσεις του σε ένα από τα σπουδαιότερα δείγματα γερμανικών τυπωμένων βιβλίων του μεσαίωνα (γνωστά και ως αρχέτυπα, λατ. incunabula), τη Βίβλο που εκτύπωσε ο Stephan Arndes στην πόλη του Λίμπεκ το 1494. Δικές του δημιουργίες είναι οι περισσότερες ξυλογραφίες που εμφανίζονται στην Πεντάτευχο. Άλλα έργα που αποδίδονται με σχετική βεβαιότητα στον ίδιο καλλιτέχνη είναι το βιβλίο «Χορός του Θανάτου» (1489) που τυπώθηκε επίσης στο Λίμπεκ και ένα βιβλίο που περιέχει έργα του Τερέντιου, τυπωμένο στη Λυόν το 1493.
Το ύφος των ξυλογραφιών του, που διακρίνονται για την εκλεπτυσμένη απόδοση των τοπογραφιών, παραπέμπει μάλλον στο ολλανδικό στυλ και δεν συναντάται γενικά στα πλαίσια της καλλιτεχνικής παραγωγής στην περιοχή του Λίμπεκ. Γι’ αυτό το λόγο εικάζεται πως επρόκειτο για περιπλανώμενο καλλιτέχνη. Ξυλογραφίες που πιθανολογείται πως φιλοτέχνησε εμφανίζονται κυρίως στη Γερμανία και στη Γαλλία, ωστόσο δεν υπάρχουν ισχυρά τεκμήρια για τον εντοπισμό του γεωγραφικού χώρου στον οποίο δραστηριοποιήθηκε. Πιθανότερο θεωρείται να ήταν φλαμανδικής καταγωγής ή να εκπαιδεύτηκε στη Φλάνδρα.
Οι φιγούρες του απεικονίζονται συχνά με παραμορφωμένα ή αφύσικα επιμηκυμένα πρόσωπα και με μια κλίση του κεφαλιού προς τα πίσω. Το βάδισμά τους δίνει επίσης την αίσθηση ότι είναι ασταθές, λόγω του αφύσικου ανοίγματος μεταξύ των ποδιών τους. Αρκετές ομοιότητες έχουν επισημανθεί σε σύγκριση με το έργο του Δασκάλου του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Γάνδη. Έχει επίσης χαρακτηριστεί ως πρόδρομος ενός νέου ύφους που φέρει ομοιότητες με το πρώιμο έργο των Γιάκομπ Κορνέλις φαν Οοστσάνεν και Λούκας φαν Λέιντεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξυλογράφοι
Νίκος Ζούδιαρης
Ο Νίκος Ζούδιαρης (19 Νοεμβρίου 1959) είναι Έλληνας συνθέτης και στιχουργός.
Γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου του 1959 στην Αθήνα. Σπούδασε Θεωρία της Μουσικής, κιθάρα και οικονομικά. Παράλληλα εργάστηκε ως εκτελωνιστής από το 1980 έως το 1993 οπότε και ξεκίνησε η δισκογραφική του παρουσία με τον δίσκο «Στην αγορά του κόσμου» με τραγούδια δικά του και ερμηνεία του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ο δίσκος, αφού έχει απορριφθεί από τη LYRA και την POLYGRAM επειδή θεώρησαν «τα τραγούδια παλιομοδίτικα και τους τραγουδιστές φάλτσους», κυκλοφορεί το Νοέμβριο του 1993 με την επιμονή της Δήμητρας Γαλάνη, η οποία συμμετέχει σε δύο κομμάτια και γίνεται χρυσός.
Ο δεύτερος δίσκος του με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη «Όπως μυστικά και ήσυχα» γίνεται και αυτός χρυσός.
Πολλά τραγούδια και μουσικές του έχουν γνωρίσει επιτυχία και έχουν αγαπηθεί από το κοινό.
Κινηματογράφος
Παραγωγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοσυνθέτες
Μαώ
Η Μαώ μπορεί να αναφέρεται σε:
Μοντινί-λεζ-Αρσύρ
Το Μοντινί-λεζ-Αρσύρ (γαλλικά: Montigny-lès-Arsures) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντινιελί (γαλλικά: Montignellis).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Don't Stand Another Chance
Το Don't Stand Another Chance είναι το κύριο single από το άλμπουμ της Τζάνετ Τζάκσον, Dream Street. Αυτό είναι το δεύτερο single της Τζάνετ που έφθασε στις πρώτες δέκα θέσεις του Hot R&B/Hip-Hop Songs Chart φθάνοντας στην ένατη θέση, το 1984. Για πρώτη φορά, η Τζάκσον είχε συμπεριλάβει το τραγούδι στο Rock Witchu Tour.
Το τραγούδι γράφτηκε από την Τζάνετ Τζάκσον, μαζί με τον Μάρλον Τζάκσον και τον μουσικό Τζων Μπαρνς. Ο Μάρλον Τζάκσον επίσης ήταν παραγωγός του single και εκτέλεσε backing φωνητικά με τους αδερφούς του, Μάικλ, Τίτο και Τζάκι.
Επίσημες Εκδοχές/Remixes
Μερικά από τα singles στο B-side Rock 'n' Roll δεν είναι διαθέσιμα αλλού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Singles της A&M Records
Μαώ, Δομινίκα
Η Μαώ (γαλλικά: Mahaut) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη κωμόπολη του Αγίου Παύλου. Βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Παύλου. Έχει πληθυσμό 2.399 κατοίκων (2001).
Γεωγραφία
Η Μαώ βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Παύλου. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μασσάκρ, νοτιοδυτικά της Πον Κασσέ και δυτικά της Μορν Τρουά Πιτόν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Δομινίκας
Bombus terrestris
Ο Μεγάλος επίγειος βομβίνος (Bombus terrestris), είναι ένα από τα πιο πολυάριθμα είδη μέλισσας στην Ευρώπη. Είναι ένα από τα κύρια είδη που χρησιμοποιούνται στην επικονίαση του θερμοκηπίου, και έτσι μπορεί να βρεθεί σε πολλές χώρες και περιοχές όπου δεν είναι γηγενής, όπως η Τασμανία. Επιπλέον, είναι ένα ευκοινωνικό έντομο με αλληλοεπικάλυψη γενεών, καταμερισμό εργασίας και συνεργατική φροντίδα γόνου. Η βασίλισσα είναι μοναχική που σημαίνει ότι ζευγαρώνει μόνο με ένα αρσενικό. Οι μέλισσες «εργάτες» του είδους'' μαθαίνουν τα χρώματα των λουλουδιών και αναζητούν τροφή. Στην Ελλάδα συναντάμε το υποείδος Bombus terrestris dalmatinus.''
Βιότοπος
Ο B. terrestris βρίσκεται πιο συχνά σε όλη την Ευρώπη και γενικά καταλαμβάνει εύκρατα κλίματα. Επειδή μπορεί να επιβιώσει σε μεγάλη ποικιλία οικοτόπων, υπάρχουν πληθυσμοί στην Εγγύς Ανατολή, στα νησιά της Μεσογείου και στη Βόρεια Αφρική επίσης. Επιπλέον, έχει ξεφύγει από την αιχμαλωσία αφού εισήχθη ως επικονιαστής θερμοκηπίου σε χώρες όπου δεν είναι εγγενής, έτσι αυτή η μέλισσα θεωρείται πλέον είδος χωροκατακτητικού σε πολλά από αυτά τα μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας, της Χιλής, της Αργεντινής και της Τασμανίας. Οι φωλιές βρίσκονται συνήθως κάτω από το έδαφος (π.χ σε εγκαταλελειμμένες φωλιές τρωκτικών). Οι αποικίες σχηματίζουν δομές φωλιάς που μοιάζουν με χτένα με αυγά που το καθένα περιέχει πολλά αυγά. Η βασίλισσα θα γεννήσει αυγά το ένα πάνω στο άλλο. Οι αποικίες παράγουν από 300 έως 400 μέλισσες κατά μέσο όρο, με μεγάλη ποικιλία στον αριθμό των εργατών. μικρογραφία| Μια βασίλισσα και μια εργάτρια μέσα στον ανθό του είδους [[κολοκυθιά|Cucurbita pepo (κολοκυθοανθό).]]
Βιβλιογραφια
Κατηγορία:Έντομα της Ευρώπης Κατηγορία:Μελισσίδες
Φραγκίσκη του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλινγκσφυρστ
Η Φραγκίσκη, γερμ. Franziska von Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst (21 Ιουνίου 1897 - 12 Ιουλίου 1989) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν πριγκίπισσα του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλινγκσφυρστ και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κορράδου πρίγκιπα του Χόελνοε-Σίλινγκσφυρστ και της Φραγκίσκας κόμισσας του Σένμπορν-Μπούχχαϊμ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1917 τον Μαξιμιλιανό-Ευγένιο των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Κοτύλια
Με την ονομασία Κοτύλια μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πον-ντυ-Ναβουά
Το Πον-ντυ-Ναβουά (γαλλικά: Pont-du-Navoy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ναβουαρόν (γαλλικά: Navoirons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ορθή γωνία
Στη γεωμετρία και τριγωνομετρία, ορθή γωνία είναι η γωνία 90 μοιρών (ή ακτινίων).
Η ορθή γωνία προκύπτει όταν διχοτομήσουμε την ευθεία γωνία και αντιστοιχεί στο ένα τέταρτο του πλήρους κύκλου. Ένα ορθογώνιο τρίγωνο ορίζεται ως το τρίγωνο που έχει μια ορθή γωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γωνία
Έντουαρντ Σόμερσετ, 4ος κόμης του Γούστερ
Ο Έντουαρντ Σόμερσετ, 4ος κόμης του Γούστερ (1550 - 3 Μαρτίου 1628) Άγγλος αριστοκράτης που υπηρέτησε ως κύριος σύμβουλος τον Ιάκωβο Α΄ της Αγγλίας, Λόρδος της βασιλικής σφραγίδας και 4ος Κόμης του Γούστερ ήταν γιος και διάδοχος του Γουίλιαμ Σόμερσετ, 3ου κόμη του Γούστερ και της Χριστιάνας Νόρθ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στις 21 Φεβρουαρίου 1589 σαν 4ος κόμης του Γούστερ και έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1593). Διορίστηκε Φύλακας του Γκρέιτ Παρκ (1606) που δημιουργήθηκε από τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας για το βασιλικό κυνήγι, τμήμα του πάρκου ήταν το βασιλικό πάρκο του Γούστερ με βασιλική οικία που οικοδομήθηκε το 1607.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1571 την Λαίδη Ελισάβετ Χέιστινγκς, κόρη του Φραγκίσκου Χέιστινγκς, 2ου κόμη του Χάντινγκτον και της Αικατερίνης Πολ, της κόρης του Χένρι Πολ 1ου βαρόνου του Μονταγκιού και της Τζέιν Νέβιλ. Η Τζέιν ήταν κόρη του Τζωρτζ Νέβιλ, 4ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της συζύγου του Μάργκαρετ κόρης του Ούγου Φενν. Ο Έντουαρντ και η Ελισάβετ απέκτησαν 15 παιδιά ανάμεσα στα οποία ήταν :
Ο Έντουαρντ Σόμερσετ τάφηκε στο οικογενειακό κοιμητήρι στην εκκλησία του Σαιν Κάντοκ, στο Ράγκλαν του Μονμουθσάιρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ Κατηγορία:Κόμητες του Γούστερ (1514)
Πορ-Λενέ
Το Πορ-Λενέ (γαλλικά: Port-Lesney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λενιπονταίν (γαλλικά: Lénipontains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χριστόδουλος Κούτσης
Ο Χριστόδουλος Κούτσης, ήταν Έλληνας πολιτικός και πλοιοκτήτης της επανάστασης του 1821.
Ο Χριστόδουλος καταγόταν από εύπορη οικογένεια καραβοκύρηδων των Σπετσών, γιος του Ιωάννη και αδελφός των Ιωάννη, Νικολάου, Κωνσταντίνου, Δημητρίου, Κοσμά και Σταύρου. Συμμετείχε στην επανάσταση δίνοντας το πλοίο του, τον «Ηρακλή»
Πήρε μέρος στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης των Σπετσών. Είχε λογοδώσει την κόρη του Ευγενία με κάποιον πλούσιο απόγονο των Σπετσών αλλά αυτή ήταν ερωτευμένη με τον γιο της Μπουμπουλίνας, Γιώργο, όπου και την έκλεψε, οι συγγενείς της πήγαν να την πάρουν πίσω και πάνω στην αψιμαχία σκότωσαν την Μπουμπουλίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821
Bugatti Type 101
Η Bugatti Type 101 ήταν το μοναδικό μεταπολεμικό αυτοκίνητο παραγωγής από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Bugatti, πριν τη διακοπή της το 1963 και την αναβίωσή της το 1991. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η Type 101 δεν ήταν ένα κυριολεκτικά νέο μοντέλο, αλλά μια βελτιωμένη μετεξέλιξη του τελευταίου προπολεμικού μοντέλου της Bugatti, δηλαδή της Type 57, που είχε παραχθεί από το 1934 έως το 1940 σε 710 αντίτυπα. Συνολικά, η Bugatti κατασκεύασε μόλις 7 αντίτυπα σειράς Type 101 τα έτη 1951 και 1952, ενώ κατασκευάστηκε και 1 ακόμα αντίτυπο το 1965.
Παραγωγή
thumb|left|Bugatti Type 101 Cabriolet του 1951.
Η παραγωγή της Bugatti Type 101 γινόταν με σχετικές μετατροπές στα σασί των Type 57, όλες από τους βελτιωτικούς οίκους Gangloff, Guillore, Antem και Virgil Exner / Ghia. Αντιθέτως, ο κινητήρας 3.3 λίτρων (3.257 cm³ ή 198 κυβικών ιντσών) και 8-κύλινδρος σε σειρά (I8) του Type 57 παρέμεινε αμετάβλητος. Μαζί με το αρχικό δοκιμαστικό πρωτότυπο, μόλις 7 αντίτυπα κατασκευάστηκαν το 1951 και το 1952, σε ποικιλία τύπων αμαξώματος, και μάλιστα το τελευταίο από αυτά κατάφερε να πωληθεί μόλις το 1958.
Το 1965, κατασκευάστηκε 1 ακόμα αντίτυπο της Type 101, σε εκδοχή roadster με κοντύτερο κατά 46 εκατοστά σασί, από τον ιταλικό οίκο Ghia, σε ντιζάιν του Virgil Exner, ως μια ύστατη προσπάθεια αναβίωσης της Bugatti, χωρίς όμως να βρεθούν ποτέ τα απαραίτητα κονδύλια για να ξαναμπεί στην παραγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Bugatti Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Αναστραγγάλια η αμφίβολη
Η Αναστραγγάλια η αμφίβολη (Anastrangalia dubia) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Lepturinae. Είναι ένα από τα πολλά είδη μικρών Cerambycidae, τα οποία αρχικά συνοψιζόταν στο γένος Leptura. Στο σημερινό γένος Αναστραγγάλια στην Ευρώπη κατατάσσονται τέσσερα είδη. Την Αναστραγγάλια την αμφίβολη τη συναντούμε σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και σε λίγες χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Ασίας. Δυστυχώς τα διάφορα άτομα του είδους Αναστραγκάλια ντούμπια μπορεί να διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Ο θώρακας είναι στενός και συγκλίνει προς τα πίσω. Αποκτά μήκος εννέα μέχρι δεκαέξι χιλιοστών.
Το κεφάλι είναι επίμηκες και τα στοματικά μόρια δείχνουν εμπρός. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς. Οι κεραίες είναι νηματοειδείς. Δεν φτάνουν την οπίσθια άκρη των ελύτρων. Εκφύονται μεταξύ των οφθαλμών και κοντά σε αυτούς. Οι κρόταφοι είναι επιμήκεις και φουσκωμένοι προς τις πλευρές, σχηματίζοντας σχεδόν όρθια γωνία. Το πρόνωτο έχει σχήμα καμπάνας. Είναι πολύ μακρύτερο παρά φαρδύ και στη μπροστινή άκρη είναι περιεσφιγμένο. Στο οπίσθιο μισό παριστάνει ένα ρηχό μεσαίο αυλάκι κατά μήκος.
Το κεφάλι, το πρόνωτο και η κοιλιά, όπως επίσης οι κεραίες, είναι τελείως μαύρα. Το χρώμα των ελύτρων στα αρσενικά κατά κανόνα είναι κίτρινα καφέ, με μια μαύρη γραμμή στην πλευρά. Αυτή μπορεί να είναι πολύ στενή ή αρκετά παχιά. Και η ραφή και η οπίσθια άκρη των ελύτρων είναι μαύρη. Στα θηλυκά τα έλυτρα έχουν κόκκινο χρώμα με μαύρες πλευρικές και οπίσθιες άκρες. Και εδώ η επέκταση του μαύρου χρώματος δείχνει μεγάλες παραλλαγές. Τελεία μαύρα άτομα συναντούμε στα θηλυκά αρκετά σπάνια, στα αρσενικά πάρα πολύ σπάνια. Στα δύο γένη τα έλυτρα δεν γυαλίζουν, αλλά ως εξαίρεση συναντάμε και αρσενικά με γυαλιστερά έλυτρα. Το τρίχωμα των ελύτρων είναι λεπτό και κίτρινο, και τα σημεία είναι μικρά και παντού όμοια πυκνά. thumb|Εικ.1: Πλευρική όψη
Βιολογία
Η προνύμφη αναπτύσσεται σε διάφορα κωνοφόρα δέντρα. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί δύο χρόνια. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά την αρχή του καλοκαιριού.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο χώρος διαμονής εξαπλώνεται στην Ευρώπη από την Ισπανία, μέχρι την Ουκρανία και Λευκορωσία και από της χώρες της Μεσογείου μέχρι την Πολωνία και τη Λιθουανία. Δεν απαντάται στην Πορτογαλία και στη Μεγάλη Βρετανία. Πέρα από την Ευρώπη συναντάμε το είδος στην Αλγερία, τον Καύκασο και το Βόρειο Ιράν.
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
1659 Πουνκαχάργιου
Ο Πουνκαχάργιου (Punkaharju) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,773. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο δήμο της χώρας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πουνκαχάργιου εκτιμάται σε 31,21 ± 2,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,165 ± 0,035. Ο Πουνκαχάργιου περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 1 λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πουνκαχαργιου
Working Day and Night
Το Working Day and Night είναι τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον, από το πέμπτο του άλμπουμ, Off the Wall. Το τραγούδι γράφτηκε και παράχθηκε από τον Τζάκσον. Το τραγούδι δεν είχε κυκλοφορήσει ως single αλλά εμφανίστηκε συχνά στο ραδιόφωνο και σε ταινίες, καθώς και στο βιντεοπαιχνίδι Michael Jackson: The Experience. Ο Γουίλ Σμιθ χρησιμοποίησε στοιχεία του τραγουδιού για το Can You Feel Me από το άλμπουμ Willennium.
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1979 Κατηγορία:Disco τραγούδια
Πασαλιμάνι
Η ονομασία Πασαλιμάνι μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
right|180px|thumb|Η σημαία των ΗΠΑ σήμερα
Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ξεκινά με την εγκατάσταση Ιθαγενών πληθυσμών στην Αμερική, χιλιάδες χρόνια προτού φτάσουν οι Ευρωπαίοι στην αμερικανική ήπειρο. Το 1492, ο Χριστόφορος Κολόμβος, έφτασε για πρώτη φορά στην Αμερική. Το 1607, ιδρύθηκε η πρώτη αποικία των Άγγλων στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια. Οι αμερικανικές αποικίες ήταν κυρίως εδάφη της Αγγλίας, αλλά, στον Νέο Κόσμο εγκαταστάθηκαν επίσης άποικοι από τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ολλανδία. Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των αποικιών, πολλοί ιθαγενείς πέθαναν από αρρώστιες ή έχασαν τη γη τους.
Μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ ενεπλέκησαν στον Ψυχρό Πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου οι ΗΠΑ πολέμησαν στην Κορέα και το Βιετνάμ, ενώ παραλλήλως χρηματοδότησαν μεγαλεπήβολα επιστημονικά καιο στρατιωτικά προγράμματα με αποτέλεσμα τις αποστολές στο διάστημα και την προσελήνωση του 1969. Στο εσωτερικό της χώρας, οι Αφροαμερικανοί και άλλες μειονότητες αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα τους και οι ΗΠΑ έγιναν το επίκεντρο νέων κοινωνικών τάσεων και νοοτροπιών. Ωστόσο, το 1970-1980 παρατηρήθηκε μερική αποβιομηχάνιση. Αν και ο Ψυχρός Πόλεμος έληξε το 1991, όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, αναδύθηκαν νέες προκλήσεις για την εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια των ΗΠΑ: ιδιαίτερα μετά τις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η θέση της χώρας στον κόσμο και η διεθνής της επιρροή εντάσσονται σε μια νέα τάξη πραγμάτων που παραμένει ασταθής.
Προ-Κολομβιακή Αμερική
Η Προ-Κολομβιακή εποχή είναι η εποχή πριν την άφιξη του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική το 1492. Αυτή την περίοδο οι Ιθαγενείς είχαν διαφορετικές κουλτούρες: οι κάτοικοι στις ανατολικές περιοχές ήταν κυνηγοί ελαφιών και πτηνών, οι ιθαγενείς στα βορειοδυτικά ψάρευαν, ενώ στα νοτιοδυτικά φύτευαν καλαμπόκι και έκτιζαν σπίτια. Οι ιθαγενείς των Μεγάλων Πεδιάδων κυνηγούσαν βίσονες. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι γύρω στο έτος 1000 οι Βίκινγκς έφτασαν στη Νέα Γη, αλλά δεν την κατοίκησαν.
Αποικιακή Αμερική
Οι Άγγλοι είχαν επιχειρήσει να αποικίσουν την Αμερική το 1585. Μία αποικία που είχαν ιδρύσει εκεί απέτυχε και οι άνθρωποι αφανίστηκαν. Το 1607 ιδρύθηκε η πρώτη αποικία στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια από Άγγλους που αναζητούσαν περιπέτεια και χρήμα. Τα πρώτα χρόνια της αποικίας πολλοί πέθαναν από αρρώστιες και λιμό. Η αποικία επέζησε λόγω της παραγωγής καπνού.
Το 1621, μία ομάδα Άγγλων γνωστοί ως πίλγκριμς (Προσκυνητές) αποίκισαν στο Πλύμουθ της Μασαχουσέτης. Μια ακόμα μεγαλύτερη αποικία ιδρύθηκε στη Μασαχουσέτη από τους Πουριτανούς το 1630. Οι πίλγκριμς και οι πουριτανοί είχαν ως σκοπό τη δημιουργία μία καλύτερης, «χριστιανικής», κοινωνίας και όχι την εύρεση χρυσού. Κάποιος ονόματι Ρότζερ Γουίλιαμς έφυγε από την αποικία μετά από διαφωνίες και ίδρυσε το Ρόουντ Άιλαντ το 1636.
Η Αγγλία δεν ήταν το μόνο κράτος που αποίκισε στις σημερινές ΗΠΑ. Τον 14ο αιώνα, η Ισπανία έκτισε ένα φρούριο στη Φλόριντα. Οι Γάλλοι αποίκισαν τη Λουιζιάνα και τις περιοχές γύρω στις Μεγάλες Λίμνες. Οι Ολλανδοί αποίκισαν τη Νέα Υόρκη που ονόμασαν Νew Amsterdam. Άλλες περιοχές αποικήθηκαν από Σκοτσέζους, Ιρλανδούς, Γερμανούς και Σουηδούς. Όμως, οι περισσότεροι άποικοι υιοθέτησαν τον αγγλικό τρόπο ζωής. Η ανάπτυξη των αποικιών έβλαψε τους ιθαγενείς: πολλοί πέθαναν από την ευλογιά που έφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική. Όσοι έζησαν έχασαν την περιουσία τους από τους αποίκους.
Στις αρχές του 17ου αιώνα το θρησκευτικό κίνημα που έγινε γνωστό ως Μεγάλη Αφύπνιση σφράγισε την ιστορία των ΗΠΑ: ο θρησκευτικός φανατισμός μαζί με τον πλουραλισμό των αιρέσεων δημιούργησαν μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία που απομακρυνόταν από τις ευρωπαϊκές τάσεις της κοσμικότητας. Κατά τη Μεγάλη Αφύπνιση αναδείχτηκαν Ιεροκήρυκες, όπως ο Τζόναθαν Έντουαρντς, ενώ δεν έλειψαν οι διώξεις όπως εκείνες των Μαγισσών του Σάλεμ της Μασαχουσέτης.
Μέχρι το 1733 υπήρχαν 13 αποικίες. Οι αποικίες συχνά διαιρούνταν σε τρεις περιοχές. Το Βόρειο τμήμα, ονομάστηκε «Νέα Αγγλία» και περιελάμβανε τις πολιτείες Νιου Χάμσαϊρ, Μασαχουσέτη, Ρόουντ Άιλαντ και Κοννέτικατ. Υπήρχαν 4 μεσαίες πολιτείες: Νέα Υόρκη, Νιου Τζέρζι, Πενσυλβάνια και Ντέλαγουερ. Ο Νότος, είχε πέντε πολιτείες: Μέριλαντ, Βιρτζίνια, Βόρεια Καρολίνα, Νότια Καρολίνα και Τζόρτζια. Στη Νέα Αγγλία υπήρχαν μικρές φάρμες και οι κάτοικοι ασχολούνταν με την αλιεία και την ξυλεία. Ο Νότος είχε μεγάλες φυτείες καπνού και βαμβακιού.
Αμερικανική Επανάσταση
Μετά τον Επταετή Πόλεμο, οι άποικοι ήταν δυσαρεστημένοι τόσο από τη συνθήκη του 1763, όσο και από τη δυσβάσταχτη φορολογία που επέβαλαν οι Άγγλοι της μητρόπολης. Οι Αμερικανοί θεώρησαν άδικη τη φορολογία εφόσον δεν εκπροσωπούνταν στο Βρετανικό Κοινοβούλιο. Όταν αυξήθηκαν οι φόροι στη ζάχαρη και στα γραμματόσημα, ενισχύθηκε το αίσθημα της ενότητας μεταξύ των πολιτειών. Το 1770, άποικοι στη Βοστόνη, γνωστοί ως οι Γιοι της Ελευθερίας έδωσαν μάχη εναντίον των Άγγλων στρατιωτών με αποτέλεσμα τη Σφαγή της Βοστόνης. Μετά την αύξηση του φόρου στο τσάι, οι Γιοι της Ελευθερίας έριξαν εκατοντάδες κουτιά τσάι στο ποτάμι ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Ακολούθησε η κατάληψη της Βοστόνης από τα αγγλικά στρατεύματα και η δημιουργία του κογκρέσου από τις δεκατρείς αποικίες, στο οποίο ήταν μέλη ήταν ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο Τζον Άνταμς, ο Τόμας Τζέφερσον, ο Τζον Χάνκοκ, ο Ρότζερ Σέρμαν και ο Τζον Τζέυ· μερικοί από τους λεγόμενους Ιδρυτές Πατέρες.
Το 1776, ο Τόμας Πέιν έγραψε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Κοινή Λογική» το οποίο αφορούσε το ζήτημα της αγγλικής εξουσίας επί των πολιτειών και ήταν βασισμένο στις ιδέες περί των ατομικών δικαιωμάτων και του κοινωνικού συμβολαίου του Τζον Λοκ. Στις 4 Ιουλίου 1776, εκπρόσωποι των 13 αποικιών συμφώνησαν να υπογράψουν την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Αν και οι άποικοι είχαν αρχίσει από νωρίτερα να πολεμούν τους Άγγλους στρατιώτες, ο επαναστατικός πόλεμος ξεκίνησε το 1775 στο Λέξινγκτον και στο Κόνκορντ. Παρότι οι Αμερικανοί στρατιώτες υπό τον Τζορτζ Ουάσινγκτον έχασαν πολλές μάχες, το 1777 σημείωσαν μια βασική νίκη στη Σαρατόγκα, η οποία οδήγησε τη Γαλλία και την Ισπανία να συμμετέχουν στον πόλεμο στο πλευρό των Αμερικανών. Το 1781, μια αμερικανική νίκη στο Γιόρκταουν της Βιρτζίνια -με τη βοήθεια των Γάλλων- κατέληξε στην παραίτηση της Αγγλίας από τις διεκδικήσεις της και οι ΗΠΑ κέρδισαν την ανεξαρτησία τους.
Η Ομοσπονδιακή περίοδος (1781-1815)
Το 1781, οι αποικίες σχημάτισαν μία συνομοσπονδία πολιτειών στην οποία οι πολιτείες είχαν σχεδόν όλη την εξουσία ενώ η κεντρική κυβέρνηση ήταν ανίσχυρη: δεν υπήρχε πρόεδρος, ούτε η δυνατότητα αντιμετώπισης εξεγέρσεων του όχλου. Το 1787, δημιουργήθηκε το πρώτο Σύνταγμα με τη συμβολή του Τζέιμς Μάντισον, του Τζορτζ Ουάσινγκτον και του Αλεξάντερ Χάμιλτον. Από το σύνταγμα προέκυψε μια ισχυρότερη εθνική κυβέρνηση που είχε τρεις κλάδους: τον εκτελεστικό (ο πρόεδρος και το προσωπικό), τον νομοθετικό (η Βουλή των Αντιπροσώπων και το Κογκρέσο) και τον δικαστικό.
Κάποιες πολιτείες συμφώνησαν με το σύνταγμα γρήγορα. Σε άλλες πολιτείες πολλοί δυσαρεστήθηκαν με το σύνταγμα καθώς παραχωρούσε πολλά δικαιώματα στην κεντρική κυβέρνηση και καταπατούσε τα δικαιώματα των ανθρώπων. Για να διαδοθεί το σύνταγμα, καταγράφηκαν ορισμένα άρθρα σε εφημερίδες με αποσπάσματα του. Αργότερα προστέθηκε η διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν μία σειρά δέκα τροποποιήσεων που περιόριζαν τις δυνάμεις της κυβέρνησης και παραχωρούσαν δικαιώματα στους ανθρώπους. Όπως η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας έτσι και το σύνταγμα ήταν ένα κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ του κράτους και των πολιτών. Η κεντρική ιδέα του συντάγματος είναι ότι η κυβέρνηση είναι μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία, εκλεγμένη από τους ανθρώπους, όπου όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα. Όμως αυτό δεν ίσχυε αρχικά καθώς μόνο οι λευκοί άνδρες που είχαν ιδιοκτησία μπορούσαν να ψηφίσουν. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής θητείας του Ουάσινγκτον έγινε μία επανάσταση κατά την οποία οι αγρότες προσπάθησαν να εμποδίσουν την κυβέρνηση να συγκεντρώνει φόρους για το ουίσκι. Το 1795, η κυβέρνηση υπέγραψε μία συνθήκη κατά την οποία ενισχύθηκαν οι εμπορικές συναλλαγές με τη Βρετανία αλλά ως αντάλλαγμα οι Άγγλοι εγκατέλειψαν τα φρούρια τους στις Μεγάλες Λίμνες.
Ο Τζον Άνταμς νίκησε τον Τόμας Τζέφερσον στις εκλογές του 1796 και έγινε ο δεύτερος πρόεδρος των ΗΠΑ. Αυτές ήταν οι πρώτες εκλογές ανάμεσα σε δύο πολιτικά κόμματα. Ως πρόεδρος ο Άνταμς, ισχυροποίησε τον στρατό και το ναυτικό.
Επέκταση, εκβιομηχάνιση και σκλαβιά (1815-1861)
Ένα από τα προβλήματα αυτής της περιόδου ήταν η σκλαβιά. Μέχρι το 1861 πάνω από τρεις εκατομμύρια αφροαμερικανοί ήταν σκλάβοι στον Νότο. Αυτό σημαίνει ότι εργάζονταν για άλλους ανθρώπους αλλά δεν είχαν ελευθερία και δεν δέχονταν πληρωμή για την εργασία τους. Οι περισσότεροι δούλευαν σε εκτάσεις βαμβακιού. Μόνο λίγοι λευκοί κάτοικοι είχαν στην κατοχή τους καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Οι περισσότεροι λευκοί του νότου δεν είχαν καν σκλάβους στην κατοχή τους. Μετά την ανακάλυψη της εκκοκκιστικής μηχανής βαμβακιού το 1793 το βαμβάκι έγινε κορυφαίο σε παραγωγή. Υπήρχαν μερικές επαναστάσεις σκλάβων αλλά όλες απέτυχαν. Ο νότος ήθελε να διατηρήσει τη σκλαβιά αλλά ο βορράς ήθελε να την απαγορεύσει. Μία άλλη διαφορά μεταξύ του βορρά και του νότου αφορούσε το θέμα του ρόλου της κυβέρνησης. Ο νότος ήθελε ισχυρές πολιτειακές κυβερνήσεις ενώ ο βορράς ισχυρή κεντρική κυβέρνηση.
Μετά τον πόλεμο του 1812, το ομοσπονδιακό κόμμα έσβησε αφήνοντας μία "περίοδο καλών συναισθημάτων" στην οποία μόνο ένα κόμμα ήταν σημαντικό, υπό τον πρόεδρο Τζέιμς Μάντισον και Τζέιμς Μονρόε. Υπό τον Μονρόε, η τακτική των ΗΠΑ στη Βόρεια Αμερική ήταν το δόγμα του Μονρόε το οποίο υποστήριζε ότι η Ευρώπη θα έπρεπε να σταματήσει να ελέγχει τις ΗΠΑ και άλλα ανεξάρτητα κράτη στην αμερικανική ήπειρο. Αυτή την περίοδο το Κογκρέσο απαίτησε κάτι αποκαλούμενο "το αμερικανικό σύστημα". Το αμερικανικό σύστημα σήμαινε δαπάνη χρημάτων σε τραπεζικά μεταφορικά και επικοινωνιακά θέματα. Εξαιτίας του Αμερικανικού συστήματος μεγαλύτερες πόλεις και περισσότερα εργοστάσια κτίστηκαν. Μέχρι το 1840 σιδηρόδρομοι και κανάλια είχαν κατασκευαστεί. Μέχρι το 1860 χιλιάδες μίλια σιδηρόδρομων είχαν κατασκευαστεί κυρίως στα βορειοανατολικά.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, η βιομηχανική επανάσταση έφτασε στην Αμερική. Πολλά εργοστάσια, κτίστηκαν σε πόλεις όπως το Λόουελ στη Μασαχουσέτη. Τα περισσότερα έφτιαχναν ρούχα. Πολλοί εργάτες εργοστασίων ήταν γυναίκες και μερικοί ήταν παιδιά από τη Γερμανία και την Ιρλανδία. Παρά την εκβιομηχάνιση αυτή οι ΗΠΑ παρέμεναν ένα αγροτικό κράτος. Αυτή την περίοδο υπήρχε ένα θρησκευτικό κίνημα γνωστό ως Δεύτερη Μεγάλη Αφύπνιση. Ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη και αργότερα επεκτάθηκε στη Νέα Αγγλία. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης μεγάλης αφύπνισης πολύ κόσμος μαζεύτηκε σε μεγάλες θρησκευτικές συγκεντρώσεις γνωστές ως αναγεννήσεις. Οι εκπρόσωποι της ΔΜΑ, πίστευαν ότι θα μπορούσαν να φέρουν μία χρυσή εποχή στις ΗΠΑ μέσω της θρησκείας. Νέα θρησκευτικά κινήματα, όπως οι Μορμόνοι και ο Μεθοδισμός γεννήθηκαν.
Τον 19ο αιώνα, οι περισσότερες παντρεμένες γυναίκες έμεναν στα σπίτια και ανέτρεφαν τα παιδιά. Όπως και σε άλλες χώρες έτσι και στις ΗΠΑ οι γυναίκες ήταν υποχείρια του ανδρός. Οι γυναίκες που δεν παντρευόταν είχαν ελάχιστε επαγγελματικές ευκαιρίες και κυρίως σε εργοστάσια παρασκευής ρούχων. Έτσι σε γυναίκες, όπως η Λουκριτία Μοττ αναπτύχθηκε η ιδέα ότι οι γυναίκες έπρεπε να αποκτήσουν περισσότερα δικαιώματα. Το 1848 πολλές από αυτές τις γυναίκες συναντήθηκαν και αποφάσισαν να πολεμήσουν για την απόκτηση δικαιωμάτων όπως το δικαίωμα ψήφου. Πολλές γυναίκες που είχαν εμπλακεί σε κινήματα απόκτησης δικαιωμάτων είχαν επίσης εμπλακεί σε κινήματα κατά της σκλαβιάς. Το 1828 ο Άντριου Τζάκσον, εκλέχθηκε πρόεδρος. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος που εκλέχθηκε από το Δημοκρατικό Κόμμα (ΗΠΑ). Άλλαξε την κυβέρνηση με πολλούς τρόπους. Επειδή οι ψηφοφόροι του ήταν κυρίως φτωχοί άνθρωποι τους αντάμειψε με κυβερνητικές θέσεις. Ένα άλλο κόμμα σχηματίστηκε για να αγωνιστεί εναντίον του. Αυτό ονομάστηκε διπλοκομματικό πολιτικό σύστημα. Ο Τζάκσον ήταν κατά της εθνικής τράπεζας. Την έβλεπε ως σύμβολο των πλούσιων Αμερικάνων επιχειρηματιών. Ο Τζάκσον επίσης επέβαλε έναν υψηλό φόρο εισαγωγών που δυσαρέστησε τον Νότο. Το αποκαλούσαν "Ταρίφα της απέχθειας". Ο αντιπρόεδρος του Τζάκσον ήταν από τον Νότο. Έγραψε ότι ο νότος θα έπρεπε να σταματήσει την ταρίφα και πιθανόν να αποχωρήσει από την Ένωση. Τα λόγια αυτά θα ξαναλεχθούν στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Οι άνθρωποι κινήθηκαν δυτικά από τον ποταμό Μισισιπή και από τα Βραχώδη Όρη. Οι πρώτοι άνθρωποι που μετακινήθηκαν δυτικά ήταν εκείνοι που πουλούσαν δέρμα ζώων. Μέχρι το 1840 πολλοί άνθρωποι μετακινούνταν στο Όρεγκον με βαγόνια και ακόμα περισσότεροι πήγαν στα δυτικά μετά τον πυρετό χρυσού της Καλιφόρνια το 1849. Πολλές νέες πολιτείες προστέθηκαν στις αρχικές δεκατρείς. Αυτή την περίοδο πολλοί ιθαγενείς Αμερικάνοι, έχασαν τη γη τους. Το 1830, οι Ινδιάνοι εκδιώχθηκαν από την κεντρική χώρα και μέχρι το 1840 οι περισσότεροι είχαν μετακινηθεί δυτικά του ποταμού Μισισιπή. Το 1845, το Τέξας που ήταν κράτος αφού αποχώρησε από το Μεξικό εισχώρησε στις ΗΠΑ. Το Μεξικό, διαφώνησε και οι Αμερικάνοι ήθελαν εδάφη του στις δυτικές ακτές. Έτσι ξέσπασε ένας πόλεμος γνωστός ως Αμερικανομεξικανικός πόλεμος. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι ΗΠΑ, κατέλαβαν πόλεις όπως το Σαν Φρανσίσκο, το Λος Άντζελες, το Βερακρούς, το Μοντερρέι και την Πόλη του Μεξικού. Ως αποτέλεσμα του πολέμου οι ΗΠΑ, κατέλαβαν εδάφη στην Καλιφόρνια. Σε πολλούς ανθρώπους στον βορρά δεν άρεσε η έκβαση του πολέμου καθώς θεωρούσαν ότι ωφελούσε τις Νότιες Πολιτείες.
Το 1840 και το 1850, ξεκίνησε μία αντιπάθεια μεταξύ των κατοίκων των βόριων και των νότιων πολιτειών σχετικά με θέματα της σκλαβιάς και της εξουσίας της κεντρικής κυβέρνησης. Οι άνθρωποι στην κυβέρνηση προσπάθησαν να συνάψουν συμφωνίες για να αποτρέψουν τον πόλεμο. Τέτοια ήταν ο συμβιβασμός του 1850 αλλά όλες απέτυχαν. Οι νότιοι εκνευρίστηκαν με τον βορρά, σε σημεία όπως η έκδοση του βιβλίου «Η|Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά» που έλεγαν ότι η σκλαβιά είναι λάθος. Οι βόρειοι εκνευρίστηκαν με αποφάσεις του ανωτάτου δικαστηρίου όπως στην υπόθεση Ντρεντ Σκοττ όπου ο Σκοττ παρέμεινε σκλάβος. Βόρειοι και νότιοι ξεκίνησαν να αλληλοσκοτώνονται για θέματα που αφορούν τη σκλαβιά στο Κάνσας.
Εμφύλιος Πόλεμος
Στις εκλογές του 1860, το Δημοκρατικό κόμμα, διαιρέθηκε και ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος για την προεδρία Αβραάμ Λίνκολν νίκησε τις εκλογές. Μετά από αυτό πολλές νότιες πολιτείες αποχώρησαν από την Ένωση. Τελικά αποχώρησαν έντεκα πολιτείες. Ίδρυσαν ένα νέο κράτος με το όνομα Σ|Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής ή απλά "Συνομοσπονδία". Ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Βορρά (Ένωση) και νότου (Συνομοσπονδία). Ο νότος είχε καλύτερους στρατηγούς από τον βορρά αλλά είχε λιγότερους σιδηρόδρομους και σχεδόν κανένα εργοστάσιο όπλων. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε έλλειψη στολών και όπλων για τους στρατιώτες της Συνομοσπονδίας. Ο Νότος αδυνατούσε να εφοδιαστεί επειδή ο βορράς είχε μπλοκάρει με καράβια τις νότιες ακτές.
Στις αρχές του πολέμου, στρατηγοί της Συνομοσπονδίας, όπως ο Ρόμπερτ Λη και ο Στόνγουολ Τζάκσον νίκησαν σε μάχες εναντίον των στρατηγών της Ένωσης όπως ο Τζορτζ Μακλέλαν. Το 1862 και το 1863, ο στρατός της Ένωσης επιχείρησε να καταλάβει την εχθρική πρωτεύουσα της Συνομοσπονδίας το Ρίτσμοντ (Βιρτζίνια) αρκετές φορές αλλά απέτυχαν. Ο στρατός του Λη κατέλαβε περιοχές στον βορρά δύο φορές αλλά οδηγήθηκε σε υποχώρηση στη Μάχη του Γκέττυσμπεργκ και τη μάχη του Αντιετάμ. Στη μέση του πολέμου ο Λίνκολν υπέγραψε τη Α|Διακήρυξη Χειραφέτησης η οποία ελευθέρωνε όλους τους σκλάβους του Νότου και τους επέτρεπε να εισέλθουν στον στρατό της Ένωσης. Ο πόλεμος έτεινε προς το μέρος του βορρά το 1863. Σημαντικές μάχες για τη νίκη του Βορρά ήταν αυτή στο Γκέττυσμπεργκ και το Βικσμπεργκ. Αυτή του Γκέττυσμπεργκ απέτρεψε τον Λη να κατακτήσει τον βορρά και αυτή του Βίκσμπεργκ τους έδωσε τον έλεγχο του ποταμού Μισισιπή. Το 1864 ένας στρατός της Ένωσης υπό τον Ουίλιαμ Σέρμαν κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της Τζόρτζια. Μέχρι το 1865, ο στρατηγός της Ένωσης Οδυσσεύς Γκραντ κατέλαβε το Ρίτσμοντ.
Περίοδος της ανασυγκρότησης
Τον Απρίλιο του 1865, ο Λίνκολν, δολοφονήθηκε ενώ παρακολουθούσε μία θεατρική παράσταση. Ο νέος πρόεδρος Άντριου Τζόνσον, πέρασε το στάδιο της ανασυγκρότησης όπου έπρεπε να επαναφέρει τις πολιτείες στην αρχική τους κατάσταση ενισχύοντας τες με το αίσθημα της ενότητας. Εκείνη την περίοδο, η 13η, η 14η, και η 15η τροποποίηση ψηφίστηκε, ελευθερώνοντας τους σκλάβους και δίνοντας τους τα δικαιώματα του πολίτη και της ψήφου. Το Κογκρέσο ηγούνταν, από ριζοσπαστικούς Ρεπουμπλικάνους που ήθελαν να τιμωρήσουν τον Νότο μετά την ήττα του. Δεν ήθελαν τον Τζόνσον και σχεδόν του αφαίρεσαν το προεδρικό του αξίωμα. Επίσης έστειλαν πολλούς στρατιώτες στον Νότο, εγκαθίδρυσαν τοπικές κυβερνήσεις που δεν ήταν αρεστές στον λαό και τους εξανάγκασαν να υπερψηφίσουν της 14η και την 15η τροποποίηση. Ο νότος εξαιτίας της δυσαρέσκειας του τοποθέτησε τους μαύρους σε κατώτερες εργασιακές θέσεις. Επίσης οι λευκοί άνδρες του νότου δημιούργησαν μία οργάνωση γνωστή ως Κου-Κλουξ-Κλαν, που έκανε επιθέσεις στους μαύρους και τους σταματούσε από το να ψηφίσουν. Εκείνη την περίοδο άνθρωποι μετακινήθηκαν προς τις ΗΠΑ από χώρες όπως η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Γερμανία, η Ανατολική Ευρώπη και η Κίνα. Πολλοί εξ αυτών δούλεψαν σε μεγάλα εργοστάσια και ζούσαν σε μεγάλες πόλεις όπως τη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και τη Βοστώνη. Αυτοί ζούσαν σε άθλιες συνθήκες σε παραγκουπόλεις. Συχνά εκμεταλλεύονταν από πολιτικές μηχανές που τους έδιναν δουλειά και χρήματα σε αντάλλαγμα με ψήφους.
Πολλοί πολιτικοί εκλέχθηκαν από πολιτικές μηχανές και ήταν διεφθαρμένοι. Η κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει πολλά καθώς οι πρόεδροι δεν είχαν έλεγχο του Κογκρέσου. Ηγέτες μεγάλων επιχειρήσεων συχνά είχαν περισσότερη δύναμη από την κυβέρνηση. Πολλοί επιχειρηματίες όπως ο Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ έβγαζαν εκατομμύρια δολάρια στα εργοστάσια ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον κατηγορούσαν για υπερβολικά σκληρή μεταχείριση προς τους χιλιάδες εργαζομένους του.
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο οι άνθρωπο εξακολουθούσαν να κινούνται δυτικά και νέες πολιτείες ιδρύθηκαν. Εξαιτίας μίας συνθήκης του 1862, οι άνθρωποι μπορούσαν να λάβουν δωρεάν γη στη δύση. Η περισσότερη γη στη δύση ανήκε στην κυβέρνηση ή σε μεγάλους γαιοκτήμονες. Ο ηπειρωτικός σιδηρόδρομος τελείωσε το 1869 και διευκόλυνε τις μεταφορές σε ολόκληρη τη χώρα. Το Σικάγο έγινε το εμπορικό κέντρο ανατολής και δύσης επειδή εκεί διασταυρώνονταν πολλές ράγες. Υπήρχαν πολλά προβλήματα μεταξύ λευκών και ιθαγενών στη δύση. Έτσι ξεκίνησε η θανάτωση πολλών ινδιάνων και η κατάληψη της γης τους.