cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Ζήσης
Εθνικές Ομάδες
Στο Ευρωμπάσκετ του 2005 ήταν ο πρώτος σκόρερ της εθνικής, με μέσο ορό 10,6 πόντους και 2,1 ασίστ ανά αγώνα, καθώς ήταν και ο παίκτης που έδωσε την ασίστ για το ιστορικό τρίποντο του Δημήτρη Διαμαντίδη στον ημιτελικό με τη Γαλλία, 5 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα (τελικό σκορ: 67-66 υπέρ της Ελλάδας). Με την Εθνική κατέκτησε την πρώτη θέση στο Ευρωμπάσκετ 2005, στη Σερβία, κερδίζοντας στον τελικό τη Γερμανία 78-62.
Το 2006 αγωνίστηκε στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας, ωστόσο αναγκάστηκε να αποχωρήσει από αυτό λόγω του ότι υπέστη τριπλό κάταγμα στο ζυγωματικό από αντιαθλητικό χτύπημα του αντιπάλου του Άντερσον Βαρεζάο, στον αγώνα μεταξύ Ελλάδας και Βραζιλίας, στις 23 Αυγούστου 2006. Το 2007 και το 2008 κατέκτησε την 4η και 5η θέση στο Ευρωμπάσκετ στην Ισπανία και στην Ολυμπιάδα στο Πεκίνο αντίστοιχα. Το 2009 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009 στην Πολωνία. Υπήρξε αρχηγός της εθνικής για δυο χρόνια το 2014 και 2015. Στις 24 Μαΐου 2016 ανακοίνωσε πως αποχωρεί από την Εθνική ομάδα, μετά από 15 χρόνια παρουσίας. Με την Εθνική αγωνίστηκε σε 189 αγώνες (τέταρτος στην ιστορία) έχοντας 1.455 πόντους (μ.ο: 7,70, δέκατος πέμπτος σκόρερ στην ιστορία).
Στις 24 Φεβρουαρίου 2018, ο Ζήσης βραβεύτηκε από την ΕΟΚ για την προσφορά του στην Εθνική Ομάδα και την ελληνική καλαθοσφαίριση.
Εκτός παρκέ
Στις 16 Οκτωβρίου 2021, ανακοινώθηκε ως ο νέος τζένεραλ μάνατζερ της Εθνικής Ελλάδας ανδρών.
Εθνική Ελλάδος
Ντεμπούτο με την Εθνική έκανε στις 3 Σεπτεμβρίου του 2001 στους Μεσογειακοί Αγώνες.
Προσωπική ζωή
Το 2010 παντρεύτηκε στη Χαλκιδική το πρώην μοντέλο Φανή Σκούφη. Το ζευγάρι έχει αποκτήσει τρεις γιους, μεταξύ των οποίων είναι ο Αλέξανδρος και ο Μάρκος. Τον Οκτώβριο 2019, ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι περιμένει το τέταρτο παιδί του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Μακεδόνες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΧΑΝΘ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ
Μπόνα της Σαβοΐας
H Μπόνα, ιταλ. Bona di Savoia (10 Αυγούστου 1449 - 23 Νοεμβρίου 1503) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του δούκα της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου. Έγινε επίτροπος του Μιλάνου κατά την ανηλικιότητα του γιου της το διάστημα 1476-81.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και της Άννας των Πουατιέ, κόρης του Ιανού της Κύπρου. Γεννήθηκε στην Αβιλιάνα του Τορίνο. Είχε 18 αδέλφια, μεταξύ των οποίων οι: Αμεδαίος Θ΄ δούκας της Σαβοΐας, Φίλιππος Β΄ δούκας της Σαβοΐας, Λουδοβίκος κόμης της Γενεύης (σύζυγος της Καρλόττας της Κύπρου), Μαργαρίτα και Καρλόττα (σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας).
Το 1464 η Μπόνα θα εμνηστεύετο τον Εδουάρδο Δ΄ της Αγγλίας, αλλά αποκαλύφθηκε ο μυστικός γάμος του με την Ελισάβετ Γούντβιλ. Τελικά η Μπόνα παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο-Μαρία στις 9 Μαΐου 1458: μία συμμαχία με τους Σφόρτσα και τους Βαλουά της Γαλλίας κυκλοφορούσε ως φήμη ήδη από το 1460 και "τον Ιούνιο του 1464 η Μπόνα προσφέρθηκε στον Γκαλεάτσο με επιστολή από τον βασιλιά της Γαλλίας και τον δούκα της Σαβοΐας".
Στην πρώτη τους συνάντηση νίκησε η Μπόνα με τον κύριο σύμβουλό της Τσίκο Σιμονέτα και ο Λουδοβίκος με τους αδελφούς του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Με σκοπό να επανέλθη, ο Λουδοβίκος Σφόρτσα εκμεταλλεύθηκε τον ανταγωνισμό μεταξύ του νεαρού Αντόνιο Τασίνι από τη Φερράρα, ευνοούμενου της Μπόνας και του κύριου συμβούλου της Τσίκο. Ακολούθησε η πτώση και η εκτέλεση του Σιμονέτα. Από το 1479 η πραγματική διακυβέρνηση του δουκάτου βρισκόταν στα χέρια του Λουδοβίκου-Μαρία, που η δύναμή του εξασφαλίστηκε το 1480, όταν συνέλαβε τον ανιψιό του Τζιαν, του στέρησε τον τίτλο και ανέλαβε την εξουσία. Ως συνέπεια η Μπόνα αναγκάστηκε να αφήσει το Μιλάνο και ο Λουδοβίκος έμεινε αναμφισβήτητος ηγεμόνας.
Η Μπόνα παρήγγειλε το Βιβλίο των Ωρών των Σφορτσα, που εικονογραφήθηκε το 1490 από τον διάσημο καλλιτέχνη της Αυλής, τον Τζιοβάν-Πιέτρο Μπιράγκο. Η Μπόνα χρησιμοποιούσε το βιβλίο αυτό, που περιέχει λατρευτικά κείμενα και θεωρείται ένας από τους πιο αξιόλογους θησαυρούς της Ιταλικής Αναγέννησης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1468 τον Γκαλεάτσο-Μαρία Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου
Δωροθέα Γκοντζάγκα
H Δωροθέα, ιταλ. Dorothea Gonzaga (6 Δεκεμβρίου 1449 - 20 Απριλίου 1467) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη του μαρκήσιου της Μάντουα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Βαρβάρας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου
Μαύρο και γκρι τατουάζ
Το μαύρο και γκρι τατουάζ (επίσης μαύρο/γκρι) είναι ένα είδος τατουάζ στο οποίο χρησιμοποιείται μόνο μαύρο μελάνι σε διάφορες αποχρώσεις και συνήθως μόνο μια βελόνα. Αυτό το στυλ τατουάζ πιστεύεται πως προέρχεται από τις φυλακές τις δεκαετίες του 1970 και 1980 και αργότερα έγινε δημοφιλές στα στούντιο τατουάζ.
Προέλευση
Τα μαύρα και γκρίζα τατουάζ μερικές φορές αναφέρονται ως «φυλακή» (jailhouse) ή «τζόϊντ στυλ» (joint style) και πιστεύεται πως έχουν τις ρίζες τους στις φυλακές όπου οι κρατούμενοι είχαν περιορισμένη πρόσβαση σε διαφορετικά υλικά, καταφεύγοντας να χρησιμοποιούν χορδές κιθάρας για βελόνες και στάχτη από τσιγάρα ή μελάνι από στυλό για να κάνουν τατουάζ. Οι φυλακισμένοι κατασκεύαζαν αυτοσχέδιες μηχανές τατουάζ που τροφοδοτούσαν με ρεύμα χρησιμοποιώντας τα μικρά μοτέρ από τα κασετόφωνα. Οι φυλακές γενικά απαγορεύουν στους φυλακισμένους να κάνουν τατουάζ, οπότε μάλλον αυτά γίνονταν κάτω από καθεστώς μυστικότητας. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980, το τατουάζ «φυλακή» άρχισε να γίνεται δημοφιλές στα στούντιο τατουάζ και εκτός της φυλακής και μετονομάστηκε σε μαύρο και γκρι τατουάζ. Επίσης υπάρχει η πεποίθηση πως προέρχεται από τους Τσικάνο (Chicano) ή την κουλτούρα τσόλο (cholo culture) από το Λος Άντζελες.
Τεχνική
Τυπικά, η μέθοδος για να γίνει ένα μαύρο και γκρι τατουάζ προϋποθέτει την αραίωση του μαύρου μελανιού με απεσταγμένο νερό σε διάφορες αναλογίες ώστε να παραχθεί ένα αραιό διάλυμμα που αποδίδει πιο ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις. <ref name=Reardon> Οι γκρίζες αποχρώσεις μπορούν να προκύψουν με την ανάμειξη μικρών ποσοτήτων μαύρου και λευκού μελανιού, παράγοντας ένα πιο παχύρευστο αλλά φωτεινότερο αποτέλεσμα που απαιτεί όμως μια πιο αργή εφαρμογή. Η σκίαση είναι σημαντικό στοιχείο για τη δημιουργία τέτοιων τατουάζ καθώς πρόκειται να ξεθωριάσουν με την πάροδο των χρόνων χωρίς έντονους μαύρους τόνους, οι οποίοι δημιουργούν αντίθεση και κάνουν τα τατουάζ να ξεχωρίζουν. Η φίνα απόδοση της σκίασης με μαύρο και γκρι χρώμα θεωρείται αποτέλεσμα τεχνικής υψηλού επιπέδου και απεικονίζει τον επαγγελματισμό του καλλιτέχνη τατουάζ.
Κοινή χρήση
Τεχνικές με μαύρο και γκρι χρώμα χρησιμοποιούνται σε πλήθος τατουάζ. Τα Ιαπωνικά τατουάζ ιρεζούμι (irezumi, 入れ墨), όπως αυτά με θέμα το ψάρι κόι που αναδύεται, παραδοσιακά αποδίδονται με τη χρήση μαύρων και γκρίζων αποχρώσεων, αν και ορισμένες φορές έγχρωμα τατουάζ ιρεζούμι χρησιμοποιούν μαύρο και γκρι φόντο με παρόμοιο τρόπο με τις πινελιές της τεχνικής σούμι-ι (sumi-e). Τα κλασικά τατουάζ Τσικάνο -τα οποία περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα από εικόνες από τον καθολικισμό ή την Μεξικανική σημαία και είναι μερικώς προερχόμενα από τη ζωή στη φυλακή- κλασσικά αποδίδονται σε μαύρο και γκρι χρώμα. Φωτο-ρεαλιστικά πορτρέτα γίνονται επίσης συνήθως σε μαύρο και γκρι και είναι ανθεκτικότερα στο ξεθώριασμα από τα έγχρωμα. Σε ορισμένα έγχρωμα τατουάζ, οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν αρχικά ως βάση για την απόδοση της σκίασης μαύρο και γκρι. Το έγχρωμο μελάνι μπορεί να προστεθεί απευθείας πάνω από τα μαύρα και γκρίζα τμήματα του τατουάζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία
Μενετρύ-λε-Βινιόμπλ
Το Μενετρύ-λε-Βινιόμπλ (γαλλικά: Menétru-le-Vignoble) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μενετρισιέν (γαλλικά: Ménétriciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Duria Antiquior
Duria Antiquior - a more ancient Dorset (ελεύθερη απόδοση: Παλαιότερη Ντούρια - ένα αρχαιότερο Ντόρσετ), ήταν το όνομα της πρώτης εικονογραφημένης αναπαράστασης μίας σκηνής προϊστορικής ζωής με βάση στοιχεία από ανακατασκευές απολιθωμάτων. Η πρώτη έκδοση ήταν μία υδατογραφία που ζωγραφίστηκε το 1830 από τον Άγγλο γεωλόγο Χένρι Ντε λα Μπες (Henry De la Beche) και βασίστηκε σε απολιθώματα που βρέθηκαν στο Λάιμ Ρίτζες, κυρίως από την επαγγελματία συλλέκτη απολιθωμάτων Μαίρη Άνινγκ. Ο Ντε λα Μπες ανέθεσε στον επαγγελματία καλλιτέχνη Τζορτζ Σαρφ να παραγάγει λιθογραφικές εκτυπώσεις με βάση τη ζωγραφιά του, τις οποίες πούλησε σε φίλους, ενώ τα κέρδη τα διέθεσε στη Μαίρη Άνινγκ. Ήταν η πρώτη σκηνή από τον βαθύ χρόνο με έστω και περιορισμένη δημοσίευση. Η εκτύπωση χρησιμοποιήθηκε για εκπαιδευτικούς σκοπούς ενώ κυκλοφόρησε ευρύτατα στους επιστημονικούς κύκλους. Επηρέασε πολλές άλλες τέτοιου είδους αναπαραστάσεις οι οποίες άρχισαν να εμφανίζονται και στην επιστημονική αλλά και στην κοινή λογοτεχνία. Παρήχθησαν αρκετές μεταγενέστερες εκδόσεις.
Προέλευση της ζωγραφιάς και της λιθογραφίας
Το 1830 η Μαίρη Άνινγκ ήταν ήδη καλά γνωστή στους κύκλους των Βρετανών γεωλόγων και συλλεκτών απολιθωμάτων για την ικανότητά της να εντοπίζει σημαντικά απολιθώματα στον ιουρασικό ασβεστόλιθο και στους σχηματισμούς σχιστόλιθων γύρω από το θέρετρο Λάιμ Ρίτζες στις ακτές του Ντόρσετ, και για τις γνώσεις και τις ικανότητές της στη συλλογή, ανακατασκευή και προετοιμασία τους. Η επιστημονική περιγραφή κάποιων από τα απολιθώματα υδρόβιων ερπετών που βρήκε από τον Ουίλιαμ Κόνιμπεαρ, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου σκελετού ιχθυοσαύρου ο οποίος αναγνωρίστηκε ως τέτοιος καθώς και των δύο πρώτων σκελετών πλησιοσαύρων που βρέθηκαν ποτέ, δημιούργησαν αίσθηση στους επιστημονικούς κύκλους. ο Ουίλιαμ Μπάκλαντ, χρέωσε στην Άνινγκ δύο θεμελιώδεις παρατηρήσεις για συγκεκριμένα παράξενα απολιθώματα, τα οποία κάποιες φορές βρίσκονταν στη κοιλιακή περιοχή σκελετών ιχθυόσαυρων, και που πολύ συχνά περιείχαν απολιθωμένα λέπια και οστά ψαριών (και μερικές φορές οστά μικρών ιχθυόσαυρων), οι οποίες τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι οι κοπρόλιθοι ήταν απολιθωμένα κόπρανα. Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε τον Μπάκλαντ στο να γράψει ζωηρή περιγραφή της τροφικής αλυσίδας της λιάσιου (Κάτω Ιουρασικό). Αυτή η περιγραφή ήταν που παρότρυνε τον Χένρι Ντε λα Μπες, ο οποίος είχε εργαστεί με τον Κόνιμπεαρ στην περιγραφή απολιθωμάτων υδρόβιων ερπετών, να δημιουργήσει την ζωγραφική αναπαράσταση της ζωής στο αρχαίο Ντόρσετ.
Παρά τη διασημότητά της στους γεωλογικούς κύκλους, το 1830 η Άνινγκ είχε οικονομικές δυσκολίες λόγω τις οικονομικής ύφεσης στη Βρετανία, καθώς και λόγω των μακρών και μη προβλέψιμων διαστημάτων μεταξύ των εντοπισμών απολιθωμάτων. Εντυπωσιασμένος ο Ντε λα Μπες από την θετική αντίδραση των φίλων του στην αρχική υδατογραφία, αποφάσισε να βοηθήσει την Άνινγκ αναθέτοντας στον επαγγελματία εικονογράφο Τζορτζ Σαρφ, ο οποίος είχε κάνει παλαιότερα λιθογραφίες σκελετών ιχθυοσαύρων και πλησιοσαύρων για τον Κόνιμπεαρ, να δημιουργήσει λιθογραφία του έργου του. Έπειτε πούλησε τα αντίγραφα σε φίλους και συναδέλφους σε τιμή 2 λιρών και 10 σεντ, δωρίζοντας τα έσοδα στην Άνινγκ.
Πριν το Duria Antiquior, o Ζωρζ Κυβιέ είχε δημοσιεύσει ζωγραφιές συγκεκριμένων προϊστορικών πλασμάτων όπως πίστευε ότι θα έμοιαζαν ζωντανά. Ο Κόνιμπεαρ είχε σχεδιάσει ένα διάσημο σκίτσο με τον Μπάκλαντ να χώνει το κεφάλι του σε ένα κρησφύγετο προϊστορικών υαινών ένεκα της πολύ γνωστής ανάλυσης του τελευταίου της εκσκαφής στο Σπήλαιο Κέρκντεϊλ, όμως η Duria Antiquior ήταν η πρώτη αναπαράσταση σκηνής από τον βαθύ χρόνο που απεικόνιζε ποικιλία προϊστορικών πλασμάτων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και με το περιβάλλον με βάση απολιθωμένα ευρήματα.
Σύνθεση
Πολλά από τα πλάσματα εικονίζονται σε βίαιες αλληλεπιδράσεις. Οι κεντρικές φιγούρες είναι ένας μεγάλος ιχθυόσαυρος ο οποίος δαγκώνει τον μακρύ λαιμό ενός πλησιόσαυρου. Ένα άλλος πλησιόσαυρος φαίνεται να προσπαθεί να αιφνιδιάσει ένα κροκόδειλο στην ακτή, και ακόμη ένας χρησιμοποιεί τον μακρύ λαιμό του για να πιάσει ένα πτερόσαυρο που πετά πάνω από το νερό. Αυτή η έμφαση στις βίαιες αλληλεπιδράσεις στη φύση ήταν τυπική της εποχής της Αντιβασιλείας. Ο Ντε λα μπες μετέφερε την λεκτική περιγραφή των υδρόβιων ερπετών από τον Κόνιμπεαρ σε εικονική. Αρκετοί από τους ιχθυόσαυρους εικονίζονται να πιάνουν διάφορα ψάρια των οποίων τα λέπια και τα οστά είχαν βρεθεί σε κοπρόλιθους και δύο από αυτούς φαίνονται να αποβάλλουν τα κόπρανα τα οποία θα μετατραπούν σε κοπρόλιθους στο μέλλον. Εκτός από τα σπονδυλωτά εικονίζονται και μερικά ασπόνδυλα, όπως κάποιοι βελεμνίτες που φαίνονται με μορφή καλαμαριού και ένας αμμωνίτης μαζί με ένα αργοναύτη. Υπάρχουν και πιο ευδιάκριτα άδεια κελύφη αμμωνιτών στον πυθμένα καθώς και κρινοειδή, καλοδιατηρημένα απολιθώματα των οποίων βρεθήκαν στο Λάιμ Ρίτζες, στην κάτω δεξιά γωνία. Ένα από τα χαρακτητιστικά του πίνακα που εντυπωσίασε περισσότερο τους ιστορικούς είναι η διπλή άποψη, όπου φαίνεται δράση και πάνω και κάτω από την επιφάνεια του νερού. Αυτό είναι γνωστό ως άποψη ενυδρείου, και η Duria Antiquior είναι το πρώτο γνωστό παράδειγμα αυτής της τεχνικής. Το στυλ αυτό δεν έγινε κοινό παρά μέχρι την βικτωριανή μανία με τα ενυδρεία μερικές δεκαετίες αργότερα.
Κυκλοφορία, χρήση και επιρροή
Οι λιθογραφίες αποδείχθηκαν αρκετά δημοφιλείς, και σε κάποιο σημείο επανασχεδιάστηκαν και εκτυπώθηκαν περισσότερα αντίτυπα. Σε κάποιες από τις μεταγενέστερες εκδόσεις οι φιγούρες ήταν αριθμημένες. Ο Ουίλιαμ Μπάκλαντ κράτησε ένα απόθεμα και τις κυκλοφόρησε στα μαθήματα γεωλογίας του. Σύντομα στάλθηκαν αντίγραφα σε γεωλόγους εκτός Βρετανίας, όπως ο Κυβιέ στη Γαλλία.
Ένα αντίτυπο έφτασε και στη Γερμανία όπως φαίνεται, καθώς το 1831 ο Άουγκουστ Γκόλντφους συμπεριέλαβε μία παρόμοια εικόνα, εμφανώς επηρεασμένη από το έργο του Ντε λα Μπες, μιας σκηνής από το Ιουράσιο με βάση απολιθώματα από τα Ιουράσια Όρη στο τελευταίο κεφάλαιο της σειράς δημοσιεύσεων του Απολιθώματα της Γερμανίας. Ο Μπάκλαντ έγραψε στον Ντε λα Μπες, παροτρύνοντάς τον να δημιουργήσει περισσότερες σκηνές πριν οι Γερμανοί χρησιμοποιήσουν όλες τις καλύτερες ιδέες. Ο Ντε λα μπες δεν παρήγαγε άλλες σκηνές σε τέτοια κλίμακα, όμως συμπεριέλαβε αρκετές πολύ μικρότερες και απλούστερες σκηνές προϊστορικής ζωής στη δεύτερη έκδοση του έργου του Γεωλογικό Εγχειρίδιο (Geological Manual, 1832). Τέτοιες σκηνές δεν παρέμειναν στους επιστημονικούς κύκλους. Το 1833 ο γεωλόγος Τζον Φίλιπς δημιούργησε ένα ξυλόγλυπτο μιας περίτεχνης προϊστορικής σκηνής, η οποία ήταν εμφανώς επηρεασμένη και από τη Duria Antiquior και από το την Ιουράσια σκηνή του Γκόλντφους,για δημοσίευση στο δημοφιλές Penny Magazine. Μία ακόμα απεικόνιση η οποία δανείζονταν στοιχεία από τη Duria Antiquior εμφανίστηκε σε ένα εικονογραφημένο γαλλικό λεξικό φυσικής ιστορίας το 1834. Τέτοιες σκηνές από τον βαθύ χρόνο έδειχναν με ζωηρό τρόπο την πρόοδο της παλαιοντολογίας και βοήθησαν στο να πειστούν οι επιστήμονες αλλά και το ευρύ κοινό ότι το βαθύ παρελθόν μπορούσε να γίνει κατανοητό με αρκετή σιγουριά.
Μεταγενέστερες εκδόσεις της σκηνής
Ο Ελβετός καθηγητής γεωλογίας Francois Jules Pictet de la Rive σχεδίασε εκ νέου μία μικρή εκδοχή της Duria Antiquior για τον τελευταίο τόμο του έργου του Στοιχειώδης Διατριβή στην Παλαιοντολογία (1844-1846). Ήταν πιστή στην λιθογραφία των Ντε λα Μπες - Σαρφ εκτός του ότι παρέλειπε τα κόπρανα. Αυτή ήταν και η πρώτη εκδοχή της εικόνας που δημοσιεύθηκε σε βιβλίο. Κάποια στιγμή γύρω στο 1850 ο Ρόμπερτ Φάρεν ζωγράφισε μία μεγάλη εκδοχή της σκηνής για τον Άνταμ Σέντγουικ. Ο Σέντγουικ το χρησιμοποίησε ενδεχομένως ως ενισχυτικό των διαλέξεων γεωλογίας του στο Κέμπριτζ. Το 2007 ο καλλιτέχνης Ρίτσαρντ Μπίζλεϊ εργάστηκε μαζί με τον Ντέιβιντ Γουόρντ για την παραγωγή μίας ενημερωμένης εκδοχής της σκηνής ώστε να αντικατοπτρίζει την σύγχρονη επιστημονική γνώση σχετικά με τα πλάσματα που απεικονίζει. Στο Μουσείο του Λάιμ Ρίτζες υπάρχει ένα τρισδιάστατο διόραμα βασισμένο στην Duria Antiquior, δημιουργημένο από τον καλλιτέχνη Ντάρελ Γουέικλαμ σε συνεργασία με ντόπια παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιοντολογία
Μαινάλ
Το Μαινάλ (γαλλικά: Maynal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ίβη Κάβεντις-Μπέντινκ του Πόρτλαντ
Η Ίβη Κάβεντις-Μπέντινκ του Πόρτλαντ (Ivy Cavendish-Bentinck of Portland, γεννημένη ως Ίβη Γκόρντον-Λένοξ Ivy Gordon-Lennox, 16 Ιουνίου 1887 - 3 Μαρτίου 1982) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1887 στο Λονδίνο, και ήταν κόρη του Λόρδου Άλτζερνον Γκόρντον-Λένοξ και της Λευκής Μέϊναρντ.
Στις 12 Αυγούστου 1915 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Κάβεντις-Μπέντινκ, 7ο Δούκα του Πόρτλαντ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Πέθανε στις 3 Μαρτίου 1982 στο Γουέλμπεκ Γουντχάουζ σε ηλικία 94 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία της Αγίας Γουινιφρέδης στο Χόλμπεκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Ιωάννης Αβεντίνος
Ο Ιωάννης Αβεντίνος (Johannes Aventinus, 4 Ιουλίου 1477 – 9 Ιανουαρίου 1534) ήταν Βαυαρός χρονογράφος. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιόχαν Γκέοργκ Τούρμάιρ (Johann Georg Turmair ή T(h)urmayr). Γεννήθηκε στο Άμπενσμπεργκ και πέθανε στη Ρατισβόννη, το σημερινό Ρέγκενσμπουρκ. Συνέγραψε στη λατινική γλώσσα το έργο Χρονικά της Βαυαρίας, που εκδόθηκε είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1554, και αποτελεί μία πολύτιμη καταγραφή της πρώιμης ιστορίας της Γερμανίας.
Δάσκαλος και ιστορικός
Ο Τούρμάιρ σπούδασε στο Ίνγκολστατ, στη Βιέννη, στην Κρακοβία και στο Παρίσι. Επέστρεψε στο Ίνγκολστατ το 1507 και το 1509 διορίσθηκε δάσκαλος των Λουδοβίκου και Ερνέστου, των δύο μικρότερων αδελφών του δούκα Γουλιέλμου Δ΄ της Βαυαρίας, γιων του Αλβέρτου του Σοφού, ο οποίος είχε μόλις αποβιώσει. Ο Αβεντίνος υπηρέτησε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1517, γράφοντας μία λατινική γραμματική (Rudimenta grammaticae latinae, 1512) και άλλα εγχειρίδια για τη χρήση των μαθητών του, ενώ το 1515 ταξίδεψε με τον Ερνέστο στην Ιταλία. Βοήθησε στην ίδρυση της Sodalitas litteraria Angilostadensis, της «Φιλολογικής αδελφότητας του Ίνγκολστατ», υπό την αιγίδα της οποίας πολλά παλαιά χειρόγραφα θα έρχονταν στο φως.
Το 1517 ο Γουλιέλμος διόρισε τον Αβεντίνο ως «επίσημο ιστορικό της Βαυαρίας» και του ανέθεσε τη συγγραφή μιας ιστορίας της χώρας. Πολλές από τις σημαντικές πηγές που συγκέντρωσε ο Αβεντίνος για τον σκοπό αυτό έχουν διασωθεί μόνο από το έργο του. Μία κριτική σύνθεσή τους απετέλεσε μία πλήρη ιστορία της Βαυαρίας, τα Annales Bojorum (Χρονικά της Βαυαρίας). Μία συμπυκνωμένη μετάφρασή τους στη γερμανική γλώσσα (το πρωτότυπο ήταν στη λατινική), το Bayerische Chronik, είναι το πρώτο σημαντικό ιστορικό έργο που γράφηκε ποτέ στη γερμανική.
Ενώπιον της Μεταρρυθμίσεως
Ο Ιωάννης Αβεντίνος παρέμεινε πιστός Ρωμαιοκαθολικός μέχρι τον θάνατό του, παρότι διατηρούσε επικοινωνία με τον Μελάγχθονα και τον Λούθηρο, ενώ έβλεπε θετικά και ορισμένες από τις μεταρρυθμίσεις των Προτεσταντών: Ο Αβεντίνος ήταν αντίθετος με την κατ' ιδίαν εξομολόγηση, τις προσκυνηματικές εκδρομές και τα συγχωροχάρτια, ενώ δεν συμπαθούσε και τους μοναχούς. Με αυτή την τελευταία κατηγορία φυλακίσθηκε το 1528, αλλά οι φίλοι του κατόρθωσαν να τον απελευθερώσουν σύντομα. Το υπόλοιπο της ζωής του πάντως ήταν κάπως άστατο.
Τα Χρονικά της Βαυαρίας
Τα Χρονικά, που είναι γραμμένα σε επτά βιβλία, καταγράφουν την ιστορία της Βαυαρίας σε συνάρτηση με τη γενική ιστορία από τους αρχαιότερους χρόνους μέχρι το έτος 1460. Εργάσθηκε επίπονα για το έργο του και ως κάποιο βαθμό υπήρξε πρόδρομος της σύγχρονης ιστοριογραφίας. Με πρώτη έκδοση στο Ίνγκολστατ το 1554, τα Χρονικά της Βαυαρίας εκδόθηκαν στην πλήρη τους μορφή στη Βασιλεία το 1580 από τον Nicholas Cisner. Ο Ιωάννης Αβεντίνος έχει αποκληθεί «ο Βαυαρός Ηρόδοτος». Συνέγραψε και άλλα έργα μικρότερης σημασίας – μία πλήρης έκδοση των έργων του έγινε στο Μόναχο από το 1881 ως το 1886.
Η τευτονική γενεαλογία του Αβεντίνου
Στα Χρονικά του ο Αβεντίνος συνέταξε μία διαδοχή των Τευτόνων βασιλέων, που κυβερνούσαν μεγάλες εκτάσεις της Γερμανίας και των γύρω περιοχών ως τον 1ο αιώνα π.Χ., εκτεινόμενη προς το παρελθόν μέχρι τον Κατακλυσμό του Νώε. Οι βασιλείς αυτοί υποτίθεται ότι συμμετείχαν σε πολλά γεγονοτα της βιβλικής και της κλασικής αρχαίας ιστορίας. Μερικοί είναι επινοήσεις της φαντασίας του Αβεντίνου, ενώ άλλοι προέρχονται από μυθολογικές, θρυλικές ή και ιστορικές μορφές. Συμπεριλαμβάνονται ακόμα και ο Λαέρτης (ως Λαρέιν, που βασίλευσε κατά τον Αβεντίνο από το 1328 ως το 1277 π.Χ.) με τον θρυλικό γιο και διάδοχό του, τον Οδυσσέα (ως Υλσίνγκ, 1277–1224 π.Χ.). Ιστορικά πρόσωπα από την κεντρική Ευρώπη θεωρούνται οι Μπόιγκερ (Boiger), Κελς Β΄ και Τέουτενμπύχερ (Teutenbuecher), των οποίων η κοινή βασιλεία δίνεται από τον Αβεντίνο στα έτη 127–100 π.Χ.: αυτοί βασίζονται στον βασιλιά Βοϊορίξ των Κίμβρων, στον ανώνυμο βασιλιά των Αμβρόνων και στον βασιλιά Τευτοβόδη (Teutobod) των Τευτόνων, αντιστοίχως.
Η ανάμνησή του
Ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας διέταξε να στηθεί η προτομή του Αβεντίνου στο Μνημείο της Βαλχάλας. Εξάλλου, υπάρχει μία Γερμανική μπίρα από σιτάρι, παρασκευαζόμενη από το 1907 από την εταιρεία G. Schneider & Son, που φέρει το όνομά του (Aventinus).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Χρονογράφοι Κατηγορία:Βαυαροί
Λιούις Μάιλστοουν
Ο Λιούις Μάιλστοουν (αγγλικά: Lewis Milestone, 30 Σεπτεμβρίου 1895 - 25 Σεπτεμβρίου 1980) ήταν Ρώσος σκηνοθέτης, με καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Γεννήθηκε στο Κισινάου της σημερινής Μολδαβίας. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις ταινίες του, Ιππότες της αρβύλας (1927) και Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο (1930), ενώ και στα δύο βραβεύθηκε με Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ειρήνη της Τραπεζούντας
Η Ειρήνη της Τραπεζούνας (απεβ. μετά το 1382) έγινε αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας μετά τον γάμο της με τον Βασίλειο Μέγα Κομνηνό. Συμμετείχε δραστικά στη διακυβέρνηση του γιου τους Αλεξίου Γ΄.
Βιογραφία
Δεν είναι πολλά γνωστά για τη νεανική της ζωή, πριν γίνει ερωμένη του Βασιλείου. "Ένας ιστορικός από την Κωνσταντινούπολη την ονομάζει ευγενή της Αυλής, αλλά ο χρονικογράφος της Τραπεζούντας την λέει μία κυρία της Τραπεζούντας" αναφέρει ο Γουίλιαμ Μίλλερ. Ο Βασίλειος, που ήταν ήδη νυμφευμένος με την Ειρήνη Παλαιολογίνα, έκανε δύο τέκνα με την ερωμένη του. Επειδή δεν αποκτούσε τέκνα από την σύζυγό του, αργότερα νυμφεύτηκε την Ειρήνη της Τραπεζούντας το 1339, αν και η πρώτη του σύζυγος ζούσε ακόμη· έγινε έτσι δίγαμος. Ο γάμος προκάλεσε τη σφοδρή διαμαρτυρία τού Ιωάννη ΙΔ΄ Καλέκα Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης.
Ο γάμος της κράτησε εννέα μήνες, αφού έπειτα από το διάστημα αυτό ο Βασίλειος ασθένησε και σύντομα απεβίωσε. Ο Μίλλερ γράφει, ότι "ψιθυριζόταν, πως η εκτοπισμένη αυτοκράτειρα τον φόνευσε κρυφά· η συμπεριφορά της πρόσθετε κάποιο χρώμα στην υποψία: ήταν πράγματι έτοιμη να ωφεληθεί από την εξόντωσή του". Η Ειρήνη Παλαιολογίνα, η αποκαλούμενη παραμερισμένη αυτοκράτειρα και οι υποστηρικτές της κατέλαβαν αμέσως την εξουσία και έστειλαν την Ειρήνη της Τραπεζούντας με τους δύο νεαρούς γιους της Αλέξιο και Ιωάννη μακριά στην Κωνσταντινούπολη, στην ασφαλή φύλαξη του πατέρα της Ειρήνης Παλαιολογίνας, του Ανδρόνικου Β΄.
Κατά την εξορία τους, η Τραπεζούντα γνώρισε ανακτορικές επαναστάσεις, από την ίδια τη χώρα και από την Κωνσταντινούπολη. Στην τελευταία, η αντιβασιλεία του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου υποστήριξε τον θείο του Βασιλείου, τον Μιχαήλ Μεγάλο Κομνηνό με τον γιο του Ιωάννη Γ΄ στην προσπάθειά τους και έτσι κατέλαβαν την εξουσία. Όταν όμως ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός κέρδισε τον εμφύλιο πόλεμο (1341-47), πρόσφερε την υποστήριξή του στον γιο της Ειρήνης της Τραπεζούντας, τον Ιωάννη, στον αγώνα του για τον θρόνο. Ο άλλος γιος της, ο Αλέξιος, δεν μνημονεύεται ξανά και μάλλον είχε αποβιώσει μετά την άφιξή του στη Κωνσταντινούπολη. Επίσης ο Ιωάννης συμμάχησε με τον Νικήτα Σχολάρη, ηγέτη του παντοδύναμου γένους των Σχολαρίων και επέτυχε την ανατροπή της ισχνής και βίαιης κυβέρνησης του Μιχαήλ. Έτσι ο γιος της Ειρήνης ανήλθε στον θρόνο και έλαβε το όνομα Αλέξιος Γ΄.
Η άνοδος του Αλεξίου Γ΄ σε ηλικία 13 ετών σηματοδότησε επίσης την αρχή της επιβολής της Ειρήνης στη διακυβέρνηση της Τραπεζούντας. Μάλλον θα αγωνίστηκε για επικράτηση εναντίον των ευγενών, ιδιαίτερα με το γένος των Δορανιτών· αυτοί κίνησαν μία εξέγερση στην πρωτεύουσα, που κράτησε τον Αλέξιο Γ΄ έξι μήνες μακριά από τον θρόνο. Αν και η ανταρσία τους συνετρίβη, ο Αλέξιος Γ΄ αποσύρθηκε στο κάστρο της Τρίπολης για ασφάλεια. Το 1341 η Ειρήνη συνόδευσε μία εκστρατεία στα Λίμνια με τον Μιχαήλ Πανάρετο και κατέλαβε την πόλη από τον εξεγερμένο Κωνσταντίνο Δορανίτη. Η ίδια συνόδευσε επίσης την εκστρατεία του γιου της τον Ιανουάριο του 1352 εναντίον του πιγκέρνη (οινοχόου) Ιωάννη Τζανίχη, κάτοχο του προγονικού του κάστρου της Τζανίχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία Μεγάλων Κομνηνών
Ιστορία της ελληνικής γλώσσας
Αυτό το άρθρο είναι μια επισκόπηση της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας.
Προέλευση
μικρογραφία|Η γεωγραφική έκταση της [[Πρωτοελληνική γλώσσα|πρωτοελληνικής γλώσσας, σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Βλαντιμίρ Ι. Γκεοργκίεφ]]Υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με την προέλευση της Ελληνικής γλώσσας. Σύμφωνα με μια από αυτές, η ελληνική γλώσσα προέρχεται από μια μετανάστευση πρωτοελλήνων μεταναστών στην Ελληνική χερσόνησο, κάπου ανάμεσα στο 3000 με 1700 π.Χ.. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία η μετανάστευση στην Ελλάδα έγινε σε προπρωτοελληνικό στάδιο, ενώ οι χαρακτηριστικές φωνητικές αλλαγές συνέβησαν αργότερα.
Μυκηναϊκή Ελληνική
Το πρώτο γνωστό ελληνικό αλφάβητο ήταν η Γραμμική Β, για την γραφή της αρχαϊκής μυκηναϊκής διαλέκτου. Η Γραμμική Β αποκρυπτογραφήθηκε το 1953. Μετά την πτώση του μυκηναϊκού πολιτισμού υπήρξε μια πεντακοσιοσάχρονη περίοδος όπου είτε δεν υπήρχε αλφάβητο ή τίποτα δεν έχει επιβιώσει στις μέρες μας. Από την πρώιμη κλασική εποχή και έπειτα χρησιμοποιείται το ελληνικό αλφάβητο.
Αρχαιοελληνικές διάλεκτοι
μικρογραφία|Κατανομή των ελληνικών διαλέκτων κατά την κλασική περίοδοΣτην αρχαϊκή και την κλασική εποχή, οι κύριες διάλεκτοι της Ελληνικής ήταν η Αιολική, Ιωνική και Δωρική. Οι Αιολείς κατοικούσαν στις Κυκλάδες και τη δυτική Μικρασία βόρεια της Σμύρνης, ενώ ομιλούσαν την αιολική διάλεκτο. Οι Ίωνες ζούσαν κυρίως στην δυτική Μικρασία από τη Σμύρνη και νότια και ομιλούσαν την ιωνική διάλεκτο. Οι Δωριείς ζούσαν στις πελοποννησιακές ακτές, στη Σπάρτη, στην Κρήτη και στη νότια Μικρασία και ομιλούσαν την δωρική διάλεκτο. Η Ιλιάδα και Οδύσσεια του Ομήρου γράφτηκαν στην λογοτεχνική μορφή της ιωνικής με μερικά δάνεια από άλλες ελληνικές διαλέκτους. Τα ιωνικά εξελίχθησαν στην κύρια λογοτεχνική γλώσσα του ελλαδικού χώρου, θέση που κράτησαν μέχρι την άνοδο της Αθήνας τον 5ο αιώνα π.Χ.. Η λυρική ποίηση της εποχής ήταν γραμμένη στα δωρικά (π.χ. έργα του Πινδάρου και άσματα των τραγωδιών της αρχαιότητας)
Αττική Ελληνική
Η Αττική διάλεκτος (υποδιάλεκτος της ιωνικής) ήταν η γλώσσα των κατοίκων της αρχαίας Αθήνας για πολλούς αιώνες. Τα περισσότερα σωζόμενα έργα των κλασικών ελλήνων λογοτεχνών γράφτηκαν σε αττική διάλεκτο. Ενδεικτικά είναι τα σωζόμενα κείμενα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.
Κοινή Ελληνική
μικρογραφία|Η εξάπλωση της [[Ελληνιστική Κοινή|ελληνιστικής κοινής γλώσσας:
]] Επί αιώνες ομιλούνταν διάφορες ελληνικές διάλεκτοι. Οι εκστρατείες του Μέγα Αλέξανδρου (356-323 π.Χ.) και των διαδόχων του οδήγησαν στην εδαφική επέκταση του ελληνισμού μέχρι τις παραμεθόριες περιοχές της Ινδίας, ενώ μέχρι τότε ο Ελληνισμός αποτελούσε την πλειοψηφία του πληθυσμού στην κυρίως Ελλάδα, τη Μικρασία, την νότια Ιταλία και την βόρεια Αίγυπτο. Η αττική διάλεκτος έγινε η βάση της νέας ελληνιστικής κοινής. Οι κάτοικοι των κατακτηθέντων περιοχών διδάχθηκαν τα ελληνικά, τα οποία έγιναν νέα παγκόσμια γλώσσα. Για τα 300 επόμενα χρόνια μετά τον θάνατο του Μέγα Αλέξανδρου, η ελληνική γλώσσα άκμασε καθ'όλη την Ελληνιστική εποχή (323 - 31 π.Χ.). Κατά την ελληνιστική εποχή εκδόθηκε η μετάφραση των Εβδομήκοντα, η πρώτη γραπτή μετάφραση της εβραϊκής Βίβλου.
Για πολλούς αιώνες η ελληνική ήταν η σημαντικότερη γλώσσα του ανατολικού μισού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επί ρωμαϊκής εποχής γράφτηκε η Καινή Διαθήκη και αναπτύχθηκαν τα ελληνικά της Καινής Διαθήκης.
Μεσαιωνική Ελληνική
Η αρχή της Μεσαιωνικής χρονολογείται περιστασιακά ήδη από τον 4ο αιώνα, είτε το 330, όταν το πολιτικό κέντρο της μοναρχίας μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ή στο 395 όταν έγινε η διαίρεση της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση είναι μάλλον αυθαίρετη, καθώς είναι πιο πολύ πολιτική σε αντίθεση με την πολιτιστική και γλωσσική εξέλιξη. Ο βυζαντινός πολιτισμός υποβλήθηκε σε μια τέτοια τεράστια αλλαγή στον 7ο αιώνα και μπορεί να θεωρηθεί ως σημείο καμπής στην ανάπτυξη της γλώσσας. Η μεσαιωνική ελληνική είναι η σχέση μεταξύ των αρχαίων και σύγχρονων μορφών της γλώσσας, γιατί, αφενός, η λογοτεχνία εξακολουθεί να είναι έντονα επηρεασμένη από την Αρχαία ελληνική, ενώ από την άλλη πλευρά, πολλά γλωσσικά χαρακτηριστικά της νεοελληνικής υπήρχαν ήδη στην ομιλούμενη γλώσσα.
Σύγχρονη Ελληνική
μικρογραφία|Γεωγραφική κατανομή των ελληνικών διαλέκτων Η αρχή της "σύγχρονης" εποχής της ελληνικής γλώσσας τοποθετείται συμβολικά μετά τη πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453. Το 1453 δεν σηματοδοτεί κάποια τροποποίηση της ελληνικής γλώσσας, καθώς πολλά χαρακτηριστικά που απαντώνται στην σύγχρονη ελληνική είχαν αναπτυχθεί κατά την βυζαντινή εποχή, δηλαδή από τον 4ο έως τον 15ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της βυζαντινής εποχής, ο ελληνόγλωσσος κόσμος βρισκόταν σε μια κατάσταση διγλωσσίας, καθώς οι Έλληνες ομιλούσαν τις διάφορες τοπικές διαλέκτους και τις αρχαϊκές διδασκόμενες μορφές.
Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1829, η Καθαρεύουσα έγινε η επίσημη και μόνη αποδεκτή μορφή της ελληνικής στην σύγχρονη Ελλάδα. Αυτό δημιούργησε ένα γλωσσικό ζήτημα και ύστερα ακολούθησε η ανάδυση των Δημοτικιστών (οι οποίοι τάσσονταν υπέρ της δημοτικής) και των Λόγιων (οι οποίοι τάσσονταν υπέρ της καθαρεύουσας). Μέχρι εκείνο το σημείο, η χρήση της Δημοτικής αποθαρρυνόταν, ενώ η χρήση της δημοτικής για επίσημους σκοπούς ήταν παράνομη.
Με την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 χάθηκαν πολλές περιοχές όπου ομιλούνταν η ελληνική γλώσσα από την αρχαιότητα (Μικρασία, Πόντος, Καππαδοκία).
Η πτώση της Χούντας το 1974 και η ολοκλήρωση της Μεταπολίτευσης (1974–1976) οδήγησαν στην επικράτηση της δημοτικής, αν και στη Δημοτική υπάρχουν στοιχεία της καθαρεύουσας.
Σήμερα η δημοτική γλώσσα είναι η επίσημη μορφή της ελληνικής στην Ελλάδα και την Κύπρο. Έχει περίπου 12 με 15 εκατομμύρια ομιλητές, κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο. Επίσης ομιλείται από μειονότητες και κοινότητες μεταναστών σε όλο το κόσμο.
Borderline
Borderline ονομάζεται το τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Μαντόνα από το επώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ της. Κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου 1984 από την Sire Records ως το πέμπτο και τελευταίο σινγκλ του άλμπουμ. Γραμμένο και παραγμένο από τον παραγωγό Reggie Lucas, το τραγούδι ανακατασκευάστηκε από το τότε σύντροφο της Μαντόνα, John "Jellybean" Benitez. Η τραγουδίστρια χρησιμοποίησε βελτιωμένα και εκφραστικά φωνητικά για να παρουσιάσει τους στίχους μιας ανεκπλήρωτης αγάπης.
Σύγχρονοι κριτικοί και συντάκτες επικρότησαν το τραγούδι και τη χορευτική του φύση, ενώ το αποκάλεσαν αρμονικά το πιο περίπλοκο κομμάτι της Μαντόνα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το "Borderline" έγινε η πρώτη τοπ 10 επιτυχία της Μαντόνα στο Billboard Hot 100 τσαρτ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, έφτασε μέχρι το νούμερο δύο μετά την επανακυκλοφορία του το 1986. Στον υπόλοιπο κόσμο, το κομμάτι έφτασε τοπ 10 και 20 σε αρκετά ευρωπαϊκά έθνη, ενώ κατέκτησε την πρώτη θέση στην Ιρλανδία. Το περιοδικό Blender το τοποθέτησε στην 84η θέση στην λίστα "The 500 Greatest Songs Since You Were Born", ενώ το Time το περιέλαβε στη λίστα κριτικών του "All-Time 100 Songs".
Το συνοδευτικό μουσικό βίντεο απεικονίζει τη Μαντόνα με έναν λατινοαμερικανό άνδρα ως σύντροφο της, στον οποίο επιστρέφει πίσω μετά από τον δελεασμό που δέχεται από έναν φωτογράφο για να κάνει καριέρα μοντέλου. Το βίντεο δημιούργησε ακαδημαϊκό ενδιαφέρον για τη χρήση της εξουσίας ως συμβολισμό. Σε συχνή επανάληψη από το MTV, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πρώιμη επιτυχία της Μαντόνα, ενώ αναγνωρίστηκε για την αντίσταση της στο ταμπού κατά των διαφυλετικών σχέσεων της τότε εποχής.
Έχει εκτελέσει το τραγούδι στις περιοδείες The Virgin Tour (1985) και Sticky & Sweet Tour (2008). Το "Borderline" έχει επανεκτελεστεί από διάφορους καλλιτέχνες, όπως τους Duffy, Jody Watley, Counting Crows, The Flaming Lips και το καστ της σειράς Glee.
Ιστορικό και ανάπτυξη
Το 1982, η Μαντόνα δούλευε με τον παραγωγό Reggie Lucas πάνω στο ντεμπούτο άλμπουμ της. Είχε ήδη συνθέσει τρία τραγούδια όταν ο Lucas έφερε μια από τις δικές του συνθέσεις, αποκαλώντας το "Borderline". Ωστόσο, μετά την ηχογράφηση του τραγουδιού, η Μαντόνα ήταν δυσαρεστημένη με το τελικό αποτέλεσμα, θεωρώντας ότι ο Lucas χρησιμοποίησε πάρα πολλά όργανα και δεν έλαβε υπόψη τις ιδέες της για το τραγούδι. Αυτό οδήγησε σε διαφωνία μεταξύ τους. Αφού ολοκλήρωσε το άλμπουμ, ο Lucas εγκατέλειψε το πρότζεκτ χωρίς να τροποποιήσει τα τραγούδια στις προδιαγραφές της Μαντόνα. Ως εκ τούτου, έφερε τον τότε σύντροφο της John "Jellybean" Benitez να μιξάρει το "Borderline" και δύο άλλα ηχογραφημένα κομμάτια. Ακούγοντας την τελική μορφή του κομματιού, ο Seymour Stein, επικεφαλής της εταιρείας Sire Records, δήλωσε: «Αφού άκουσα το "Borderline" τόλμησα να πιστέψω πως θα γινόταν τεράστιο, το μεγαλύτερο πράγμα που είχα ποτέ στα χέρια μου... με το πάθος που έβαλε στο τραγούδι, σκέφτηκα, δεν υπάρχει τίποτα που θα σταματήσει αυτό το κορίτσι».
Ηχογράφηση και σύνθεση
Το "Borderline" ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 1983 και παρουσίασε μια αλλαγή στον κανονικό φωνητικό τόνο της Μαντόνα. Ένα συναισθηματικό κομμάτι, το οποίο παρουσιάζει μια αγάπη που δεν εκπληρώνεται ποτέ. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Santiago Fouz-Hernández, στο βιβλίο του Madonna's Drowned Worlds, οι στίχοι του τραγουδιού "Something in way you love me won't let me be, i don't want to be your prisoner so baby won't you set me free" απεικονίζουν μια εξέγερση ενάντια στον ανδρικό σωβινισμό. Η Μαντόνα χρησιμοποίησε βελτιωμένα και εκφραστικά φωνητικά, συνοδευόμενα από την ενορχήστρωση του Lucas. Το τραγούδι θεωρείται το καλύτερο παράδειγμα της εργασιακής σχέσης μεταξύ των δύο, καθώς ο Lucas ώθησε την τραγουδίστρια να βρει συναισθηματικό βάθος στο τραγούδι. Αν και ακούγεται κρύο, το ρεφρέν είναι σύγχρονο σε στυλ, και το φωνητικό εύρος του χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τη Μαντόνα ως το προσωπικό της εύρος καθ 'όλη τη μουσική της καριέρα. Η εισαγωγή ξεκινάει με ένα «πλούσιο» πληκτρολόγιο που παίζει ο Fender-Rhodes σε ηλεκτρικό πιάνο, και μια πιασάρικη synth μελωδία που παρέχεται από τον Fred Zarr. Ο μπασίστας Anthony Jackson διπλασίασε το synth μπάσο του Dean Gant για να προσφέρει μια συμπαγή και πιο περίπλοκη δομή.
Οι συγχορδίες στο τραγούδι είναι εμπνευσμένες από τον 1970s ντίσκο ήχο στην Φιλαδέλφεια, καθώς και από το μουσικό στυλ του Έλτον Τζον. Η ακολουθία συγχορδιών θυμίζουν το τραγούδι "You Ain't Seen Nothing Yet" του ροκ συγκροτήματος Bachman–Turner Overdrive, ενώ το συνθεσάιζερ αποτελεί το χαρακτηριστικό μουσικό στυλ της Μαντόνα. Το τραγούδι έχει ρυθμιστεί σε common time με μέτριο τέμπο 120 παλμών ανά λεπτό. Συντίθεται στο κλειδί του D major, με το φωνητικό εύρος της Μαντόνα να εκτείνεται από F♯3 σε B4. Το τραγούδι ακολουθεί την αρμονική εξέλιξη του D–C–G στην πρώτη στροφή και Bm–Em–A–F♯ στο κουπλέ, και αλλάζει σε A–F♯–Bm–A–E και G–D–A στο ρεφρέν.
Κριτικές
Το τραγούδι τοποθετήθηκε στον αριθμό 84 στην λίστα "The 500 Greatest Songs Since You Were Born" από το περιοδικό Blender. Το Time το συμπεριέλαβε επίσης στη λίστα κριτικών "All-Time 100 Songs", δηλώνοντας πως «η Μαντόνα συνέχισε να τραγουδά πιο έξυπνα τραγούδια ("Material Girl"), πιο επιδεικτικά τραγούδια ("Like a Prayer"), πιο σέξι τραγούδια ("Justify My Love"), αλλά το "Borderline", η πρώτη της τοπ 10 επιτυχία της, αποτυπώνει την ουσία της ποπ γοητείας, τη φρεσκάδα, την απλότητα και τη ζωντάνια της». Ο ιστότοπος Pitchfork Media θεώρησε το τραγούδι το 106ο καλύτερο της δεκαετίας του 1980, δηλώνοντας ότι το "Borderline" είναι «ένα από τα πρώτα τούβλα στον καθεδρικό ναό της μυθολογίας της Μαντόνα».
Στα Billboard Music Awards του 1984, το "Borderline" έλαβε μια υποψηφιότητα, στην κατηγορία Best New Artist, αλλά τελικά δεν νίκησε. Τον Σεπτέμβριο του 2014, το τραγούδι τοποθετήθηκε στο νούμερο δύο στη λίστα του Rolling Stone "100 Best Singles of 1984". Ο Carrie Grant από το ίδιο περιοδικό σημείωσε ότι τα φωνητικά της ήταν συγκρατημένα στο τραγούδι, αλλά ακούγονταν συναισθηματικά.
Εμπορική απόδοση
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το τραγούδι έφτασε στο νούμερο δέκα στο διάγραμμα Billboard Hot 100, στις 16 Ιουνίου 1984, αποτελώντας την πρώτη τοπ 10 επιτυχία της Μαντόνα. Παρέμεινε στο τσαρτ για τριάντα εβδομάδες, καθιστώντας το ως το σινγκλ της Μαντόνα με την μεγαλύτερη διάρκεια στο τσαρτ, μαζί με το "Take a Bow" (1995). Έφτασε στο νούμερο τέσσερα στο τσαρτ Hot Dance Music / Club Play, και στο νούμερο είκοσι-τρία στο τσαρτ Hot Adult Contemporary Tracks. Στις 22 Οκτωβρίου 1998, το τραγούδι πιστοποιήθηκε χρυσό από την Ένωση Βιομηχανιών Ηχογραφήσεων της Αμερικής (RIAA) για την πώληση 500.000 αντιτύπων. Στον Καναδά, έκανε το ντεμπούτο του στον αριθμό πενήντα έξι στις 4 Αυγούστου του 1984, και έφτασε μέχρι το νούμερο είκοσι πέντε στις 15 Σεπτεμβρίου 1984. Το τραγούδι παρέμεινε στο τσαρτ για συνολικά δεκατέσσερις εβδομάδες.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου κυκλοφόρησε στις 2 Ιουνίου 1984, κατάφερε να φτάσει μέχρι την 56η θέση. Ωστόσο, μετά την επανακυκλοφορία του τραγουδιού στις 1 Ιανουαρίου 1986, πέρασε εννέα εβδομάδες στο βρετανικό τσαρτ, φτάνοντας στην δεύτερη θέση. Το τραγούδι πιστοποιήθηκε χρυσό από τη Βρετανική Φωνογραφική Βιομηχανία (BPI) τον Φεβρουάριο του 1986. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, το τραγούδι έφτασε στην κορυφή των τσαρτ στην Ιρλανδία, και μπήκε στο τοπ 10 σε Βέλγιο κα Ολλανδία. Επίσης, έφτασε στο νούμερο είκοσι τρία στην Ελβετία και νούμερο δώδεκα στην Αυστραλία.
Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2021 έχει συγκεντρώσει 31 εκατομμύρια προβολές στο YouTube και 27,6 εκατομμύρια streams στο Spotify.
Ανάλυση και υποδοχή
Με το βίντεο, η Μαντόνα βοήθησε να σπάσει το ταμπού των διαφυλετικών σχέσεων, αλλά και να αμφισβητήσει στερεότυπα των δύο φύλων. Αν και στην αρχή φαίνεται ότι η Μαντόνα αρνείται τον Λατίνο φίλο της και προτιμάει τον φωτογράφο, αργότερα τον απορρίπτει, υπονοώντας την επιθυμία της να ελέγξει τις δικές της σεξουαλικές απολαύσεις και να πάει ενάντια στα καθορισμένα όρια, με στίχους όπως "You just keep on pushing my love, over the borderline". Η αντιφατική εικόνα της Μαντόνα, πρώτα ως ακατάστατη ξανθιά στη συνοικία, και αργότερα ως μια λαμπερή ξανθιά ντυμένη με υψηλή μόδα, υποδηλώνει ότι κάποιος μπορεί να κατασκευάσει τη δική του εικόνα και ταυτότητα. Η "street" εικόνα της Μαντόνα που απεικονίζεται στο βίντεο της επέτρεψε να αποτελέσει ελκυστική φιγούρα σε νέους Λατίνους και μαύρους, καταργώντας έτσι φυλετικά εμπόδια. Το μουσικό βίντεο προσέλκυσε πρώιμη προσοχή από ακαδημαϊκούς, οι οποίοι σημείωσαν τον συμβολισμό της εξουσίας στις δύο αντιφατικές σκηνές. Το στούντιο του φωτογράφου είναι διακοσμημένο με κλασικά γλυπτά και γυμνά αγάλματα που κρατούν δόρυ, φαλλικό σύμβολο. Αντίθετα, τα φαλλικά σύμβολα που απεικονίζονται στην ισπανόφωνη συνοικία περιλαμβάνουν μια κολώνα στον δρόμο που αγκαλιάζει η Μαντόνα, και μια στέκα μπιλιάρδου που κρατάει όρθια ο φίλος της Μαντόνα. Ο συγγραφέας Andrew Metz σχολίασε ότι με αυτές τις σκηνές η Μαντόνα επέδειξε τις εκλεπτυσμένες απόψεις της για τη χρήση της θηλυκότητας ως υπέρτατης δύναμης. Ο συγγραφέας Carol Clerk είπε ότι τα βίντεο των "Borderline" και "Lucky Star" καθιέρωσαν τη Μαντόνα όχι ως το κορίτσι της διπλανής πόρτας, αλλά ως μια πονηρή, έξυπνη, σκληρή και αστεία γυναίκα. Ο καθηγητής Douglas Kellner, στο βιβλίο του Media Culture: Cultural Studies, Identity and Politics Between the Modern and the Postmodern, σχολίασε ότι το βίντεο απεικονίζει μοτίβα και στρατηγικές που βοήθησαν τη Μαντόνα στο ταξίδι της να γίνει αστέρι.
Τα ρούχα που φορούσε η τραγουδίστρια στο βίντεο χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από σχεδιαστές μόδας όπως Καρλ Λάγκερφελντ και Christian Lacroix στην Εβδομάδα Μόδας στο Παρίσι την ίδια χρονιά. Το 2001, το βίντεο κατατάχθηκε στον αριθμό ογδόντα τέσσερα στην λίστα "100 Greatest Videos in Rock and Roll" από το VH1's. Το 2015, το περιοδικό Out το κατέταξε ως το δέκατο πέμπτο πιο μοδάτο βίντεο της τραγουδίστριας, στην λίστα "20 Most Stylish Videos", και σημείωσε την επιρροή του στο "We Found Love" της Ριάννα (2011). Εμφανίστηκε στις συλλογές, The Immaculate Collection (1990) και Celebration: The Video Collection (2009).
Ζωντανές εμφανίσεις
Στις 10 Μαρτίου 2016, μια ακουστική εκδοχή του "Borderline" πραγματοποιήθηκε σε μια συναυλία της τραγουδίστρια στη Μελβούρνη, "Madonna: Tears of a Clown". Η παράσταση ξεκίνησε με τη Μαντόνα να οδηγεί ένα τρίκυκλο φορώντας ένα κοστούμι κλόουν, με ροζ περούκα και ριγέ κάλτσες. Ξεκίνησε την παράσταση λέγοντας: "I don’t have bipolar disorder but I am a little borderline (δεν έχω διπολική διαταραχή, αλλά είμαι λίγο οριακή)". Γράφοντας στην The Guardian, η Monica Tan επαίνεσε την τραγουδίστρια γράφοντας «ήξερε πως τα αστεία της ήταν σκατά, αλλά τα χρησιμοποίησε ως εισαγωγή για τα τραγούδια της». Τον Ιούνιο του 2016, η Μαντόνα εμφανίστηκε στην εκπομπή The Tonight Show Starring Jimmy Fallon όπου έκλεισε το σόου τραγουδώντας μια αργή, σόουλ εκδοχή του "Borderline", την οποία παρακολούθησε ζωντανά ο τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπαράκ Ομπάμα.
Επανεκτελέσεις και χρήση στη λαϊκή κουλτούρα
Το 2000, μια electro-industrial] επανεκτέλεση από τον Nivek Ogre των OhGr, συμπεριλήφθηκε στο compilation άλμπουμ Virgin Voices: A Tribute To Madonna, Vol. 2, το οποίο αποτίει φόρο τιμής στην καριέρα της Μαντόνα. Η Heather Phares της AllMusic είπε ότι η διασκευή «αστόχησε». Η πανκ-ποπ μπάντα Showoff ηχογράφησε μια διασκευή το 2002, στο compilation άλμπουμ Punk Goes Pop. Το 2006 η τραγουδίστρια Jody Watley επανεκτέλσε το τραγούδι για το άλμπουμ της The Makeover, το οποίο κυκλοφόρησε σαν σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Οκτώβριο του 2009. Μια ακουστική φολκ διασκευή από τις The Chapin Sisters συμπεριλήφθηκε στο compilation άλμπουμ, Through the Wilderness (2007). Το 2008, η Duffy ερμήνευσε το "Borderline" στο Big Weekend του Radio 1 στο Mote Park, Αγγλία. Οι The Flaming Lips και Stardeath and White Dwarfs, ηχογράφησαν μια διασκευή του τραγουδιού στο compilation άλμπουμ της Warner Bros. Records, Covered, A Revolution in Sound (2009). Οι Counting Crows εκτέλεσαν το τραγούδι στο Royal Albert Hall το 2003, και κυκλοφόρησε σε MP3 μορφή στις 17 Μαρτίου 2009, από την ιστοσελίδα της μπάντας. Η παράσταση επικρίθηκε από την ABC News, χαρακτηρίζοντάς την αντικλιματική. Το 2010, η τηλεοπτική σειρά Glee διασκεύασε το τραγούδι στο επεισόδιο "The Power of Madonna", σε ένα mashup με το "Open Your Heart". Ερμηνεύτηκε από τους Cory Monteith και Λία Μισέλ. Επίσης το 2010, ο Σκωτσέζος τραγουδιστής Steve Mason τραγούδησε ζωντανά μια ακουστική εκδοχή του σινγκλ. Το 2021, η Αμερικανίδα τραγουδίστρια Κέλλυ Κλάρκσον, επανεκτέλσε το "Borderline" κατά τη διάρκεια της εκπομπής της Kellyoke.
Συντελεστές και προσωπικό
Οι συντελεστές προσαρμόζονται από τις σημειώσεις του άλμπουμ και το 7" σινγκλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια της Μαντόνα Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια του 1983 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Ξενοδοχείο Παλμύρα
Το Ξενοδοχείο «Παλμύρα» (Palmyra Hotel) είναι ένα από τα πιο ιστορικά ξενοδοχεία της Μέσης Ανατολής. Βρίσκεται στην πόλη Μπάαλμπεκ (Baalbek) του Λιβάνου, γνωστής κατά τους ελληνικούς χρόνους με το όνομα «Ηλιούπολις» (Heliopolis). Είναι απέναντι ακριβώς και με εξαιρετική θέα προς τα αναγνωρισμένα από την UNESCO μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς του Μπάαλμπεκ.
Το ξενοδοχείο «Παλμύρα» έχει ζωή πάνω από 140 χρόνια και συνδυάζει ιστορικότητα, χαρακτήρα και ανατολίτικη γοητεία. Στεγάζεται σε ένα χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής των αποικιακών χρόνων του Λιβάνου, η πρόσοψη του οποίου αντανακλά το μεγαλείο της εντυπωσιακής ιστορίας του.
To 1986, το ξενοδοχείο αγοράστηκε από τον Ali Husseini για 700,000 δολάρια Αμερικής, ο οποίος το ανακαίνισε, έτσι ώστε να ανακτήσει το «ξεθωριασμένο» μεγαλείο του, ενώ ένα γειτονικό κτήριο το 1890 αποτέλεσε σύγχρονο και πολυτελές παράρτημα (annex) του ξενοδοχείου.
Το μεγάλο σαλόνι του ξενοδοχείου, με περίτεχνο μπαλκόνι που βλέπει τα αρχαία ερείπια με τους ρωμαϊκούς ναούς, διατηρεί την παλαιά διακόσμηση με καναπέδες και καθίσματα τεχνοτροπίας της Μπελ – Επόκ (La Belle Epoque).
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το ξενοδοχείο «Παλμύρα» είχε καταληφθεί από τα γερμανικά στρατεύματα, ενώ κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν στρατηγείο του γαλλοβρετανικού στρατού. Ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ είχε διανυκτερεύσει στο δωμάτιο με αριθμό 30 του ξενοδοχείου, καθώς και ο Άγγλος στρατηγός Έντμουντ Άλλενμπυ.
Ανάμεσα σ’ άλλους διάσημους επισκέπτες του ξενοδοχείου «Παλμύρα» περιλαμβάνονται, εκτός από τον Ζαν Κοκτώ και τον στρατηγό Ντε Γκωλ, η Αυτοκράτειρα της Αβησυνίας και ο βασιλιάς Αλφόνσο της Ισπανίας.