cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Μακέντονσκι Μπροντ
Ο Δήμος Μακέντονσκι Μπροντ (Македонски Брод ) είναι δήμος στο δυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοδυτικής Στατιστικής Περιφέρειας. Μακέντονσκι Μπροντ ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Μακέντονσκι Μπροντ.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Μακέντονσκι Μπροντ συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Θάνατοι το 1930
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1930
Μουσείο Εφαρμοσμένης Τέχνης (Φραγκφούρτη)
Ιστορία
Μέχρι τη δεκαετία του 1980 το μουσείο στέγαζε μικρής κλίμακας αντικείμενα δωρεάς και συλλογές εφαρμοσμένης τέχνης. Αργότερα πάρθηκε η απόφαση της δημιουργίας μιας ακτής τον μουσείων (Museumsufer), στεγάζοντας τα περισσότερα μουσεία κεντρικά επί του ποταμού Μάιν. Η σημαντικότερη αλλαγή ήταν η κατασκευή του ΜΑΚ, που τότε ονομαζόταν Museum für Kunsthandwerk, προτού μετονομαστεί κατά το 2000 στο σημαρινό όνομα. Το μουσείο διαθέτει μεταξύ άλλων τμήμα με βυζαντινές εικόνες (Ikonenmuseum).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φραγκφούρτη Κατηγορία:Μουσεία στη Γερμανία
Άννα Νέβιλ
Η Ανν Νέβιλ (11 Ιουνίου 1456 - 16 Μαρτίου 1485) βασίλισσα της Αγγλίας ήταν μικρότερη κόρη του Ριχάρδου Νέβιλ, 16ου κόμητος του Γουόρικ και της Άννας Μποσάμπ, 16ης κόμισσας του Γουόρικ. Έγινε πριγκίπισσα της Ουαλίας με τον πρώτο της σύζυγο Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ και κατόπιν βασίλισσα της Αγγλίας με τον δεύτερο γάμο της με τον Ριχάρδο Γ΄ της Αγγλίας. Η Άννα Νέβιλ σαν μέλος της ισχυρότατης οικογένειας των Νέβιλ συμμετείχε έντονα στον Πόλεμο των Ρόδων ανάμεσα στον Οίκο της Υόρκης και τον Οίκο του Λάνκαστερ για τη διεκδίκηση του Αγγλικού θρόνου, ο πρώτος της γάμος επικύρωσε τη συμμαχία των Νέβιλ με τους Λάνκαστερ. Με τον θάνατο του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας παντρεύτηκε τον Ριχάρδο, δούκα του Γκλόστερ μικρότερο αδελφό του Εδουάρδου Δ΄ και του Γεωργίου Πλανταγενέτη, 1ου δούκα του Κλάρενς που είχε παντρευτεί τη μεγαλύτερη αδελφή της Ισαβέλλα Νέβιλ, δούκισσα του Κλάρενς. Η Άννα Νέβιλ έγινε βασίλισσα της Αγγλίας όταν ο σύζυγος της ανέβηκε στον θρόνο τον Ιούνιο του 1483 ως Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας μετά την επίσημη διακήρυξη ότι τα παιδιά του Εδουάρδου Δ΄ με την Ελίζαμπεθ Γούντβιλ ήταν μπάσταρδα. Η Άννα πέθανε τον Μάρτιο του 1485 πέντε μήνες πριν τον σύζυγο της, το μοναδικό τους παιδί ήταν ο Εδουάρδος του Μίντλεχαμ που πέθανε πριν την ίδια.
Πρώτα χρόνια
Η Άννα Νέβιλ γεννήθηκε στο κάστρο του Γουόρικ, ο πατέρας της ήταν ένας από τους ισχυρότερους ευγενείς και ο πιο πολύτιμος οπαδός του Οίκου του Λάνκαστερ. Η αδελφή του παππού της Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης ήταν σύζυγος του Ριχάρδου της Υόρκης που διεκδίκησε το στέμμα της Αγγλίας για λογαριασμό του Οίκου της Υόρκης. Τα περισσότερα παιδικά χρόνια πέρασε στο κάστρο του Μίντλεχαμ που ήταν περιουσία του πατέρα της με τη μεγαλύτερη αδελφή της Ισαβέλλα Νέβιλ, δούκισσα του Κλάρενς, ο Ριχάρδος του Γουόρικ συνάντησε τους δυο μικρότερους γιους του Ριχάρδου της Υόρκης : Γεώργιο του Κλάρενς και Ριχάρδο του Γκλόστερ. Ο Ριχάρδος πέρασε μερικά παιδικά χρόνια στο κάστρο του Μίντλεχαμ στο Γιορκσάιρ υπό την κηδεμονία του του Ριχάρδου Νέβιλ που τον εκπαίδευσε στις ιπποτικές τέχνες, έμεινε από τα τέλη του 1461 μέχρι τις αρχές του 1465 όταν έγινε 12 ετών ή από το 1465 μέχρι το 1468 σε ηλικία 16 ετών. Την ίδια εποχή έγινε η πρόταση για τους γάμους του Γεωργίου και του Ριχάρδου με τις δυο κόρες του κόμητος. Ο Ριχάρδος της Υόρκης έπεσε σε μάχη στις 30 Δεκεμβρίου 1460 και αμέσως μετά τον Μάρτιο του 1461 ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος έγινε βασιλιάς της Αγγλίας με τη βοήθεια του Γουόρικ. Τον Ιούλιο του 1469 η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Κλάρενς και τον Ιούλιο του 1470 αμέσως μετά το ταξίδι του πατέρα της στην Αγγλία η Άννα Νέβιλ αρραβωνιάστηκε τον Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ διάδοχο του Αγγλικού θρόνου από τον Οίκο του Λάνκαστερ και τον παντρεύτηκε στα τέλη του χρόνου.
Πριγκίπισσα της Ουαλίας
Ο κόμης του Γουόρικ ήρθε σε σύγκρουση με τον Εδουάρδο Δ΄ λόγω του ανεπιθύμητου γάμου του με την Ελισάβετ Γούντβιλ, προσπάθησε να ανεβάσει στον θρόνο τον κόμη Γεώργιο (1469) αλλά συνάντησε αντίσταση από το Κοινοβούλιο. Μετά από μια δεύτερη αποτυχημένη εξέγερση στις αρχές του 1470 δραπέτευσε στη Γαλλία και συμμάχησε την ίδια χρονιά με τον Οίκο του Λάνκαστερ. Ο αρχηγός του Οίκου του Λάνκαστερ Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας ήταν αιχμάλωτος στον Πύργο του Λονδίνου και η σύζυγος του Μαργαρίτα του Ανζού έβλεπε με μεγάλη καχυποψία τις κινήσεις του Ριχάρδου του Γουόρικ. Ο πατέρας της Άννας για να λύσει τις καχυποψίες της Μαργαρίτας αποφάσισε να παντρέψει την Άννα με τον γιο της και διάδοχο των Λάνκαστερ Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ στον πύργο του Αμπουάζ στη Γαλλία. Ο γάμος έγινε στις 13 Δεκεμβρίου 1470 στον καθεδρικό ναό του Ανζέ, η Άννα Νέβιλ έγινε πριγκίπισσα της Ουαλίας.
Υπάρχουν πολλές αμφιλεγόμενες πηγές για το θέμα, σύμφωνα με μια πληροφορία ο Γεώργιος κρατούσε αιχμάλωτη την Άννα στον Πύργο μεταμφιεσμένη σε υπηρέτρια για να μην τη γνωρίσει ο Ριχάρδος. Ο Γκλόστερ παρακολούθησε τα ίχνη της και τη συνόδευσε στο ιερό του Σαιν Μαρτίν του Μέγα. Ο Ριχάρδος για να πείσει τον αδελφό του να δεχτεί τον γάμο παραιτήθηκε από το μεγαλύτερο μέρος της κληρονομιάς του στο Γουόρικ και στο Σόλσμπερι και παρέδωσε στον Κλάρενς τον τίτλο του Μεγάλου Καγκελάριου της Αγγλίας.
Δούκισσα του Γκλόστερ
thumb|right|250px|Το κάστρο του Μίντλεχαμ έδρα της Οικογένειας Νέβιλ Η ακριβής ημερομηνία του γάμου ανάμεσα στην Άννα Νέβιλ και στον Ριχάρδο του Γκλόστερ δεν είναι γνωστή, σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές η γαμήλια τελετή έγινε την άνοιξη του 1472 στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου στα ανάκτορα του Ουέστμινστερ. Το ζεύγος επέλεξε για κατοικία του τα ανάκτορα του Μίντλεχαμ στο Γιορκσάιρ μετά τον διορισμό του συζύγου της στη θέση του διοικητή του βορά από τον αδελφό του, η Άννα ονομάστηκε δούκισσα του Γκλόστερ. Το ζεύγος απέκτησε έναν γιο τον Εδουάρδο που γεννήθηκε στο Μίντλεχαμ την τριετία 1473 - 1476. Η μητέρα της Άννας Νέβιλ χήρα του Γουόρικ πήγε να ζήσει στο νοικοκυριό της κόρης της (1473) αφού πρώτα ο Ριχάρδος ζήτησε από τον αδελφό του να ελευθερωθεί η πεθερά του που ήταν αιχμάλωτη στο ιερό. Η Άννα Νέβιλ κληρονόμησε την ηγεμονία του Γκλάμοργκαν, τον τίτλο κατείχε ο πατέρας της και τον κληρονόμησε η μεγαλύτερη κόρη του Ισαβέλλα αλλά επειδή δεν μπορούσαν να είναι γυναίκες ιδιοκτήτες του τίτλου πέρασε στον σύζυγο της Γεώργιο του Κλάρενς. Τον Φεβρουάριο του 1478 με τον θάνατο του Γεωργίου ο τίτλος πήγε στην Άννα και στον σύζυγο της Ριχάρδο του Γκλόστερ, μετά τον θάνατο του Ριχάρδου ο τίτλος πέρασε στον νέο βασιλιά Ερρίκο Τυδώρ.
Βασίλισσα της Αγγλίας
thumb|right|250px|Ο Ριχάρδος Γ΄, η Άννα Νέβιλ και ο γιος τους Εδουάρδος του Μίντλεχαμ σε απεικόνιση της εποχής τους Ο Εδουάρδος Δ΄ πέθανε στις 9 Απριλίου 1483 και ο σύζυγος της έγινε κηδεμόνας και προστάτης του 12χρονου ανιψιού του Εδουάρδου Ε΄, στις 25 Ιουνίου 1483 ο Εδουάρδος Ε΄ και τα αδέλφια του κηρύχθηκαν μπάσταρδα και ο Ριχάρδος ανέβηκε στον θρόνο ως Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας. Η Άννα Νέβιλ στέφθηκε βασίλισσα μαζί με τον σύζυγο της στις 6 Ιουλίου 1483 από τον Τόμας Μπικυρτσιερ, αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι, η πρώτη κοινή στέψη ύστερα από 175 χρόνια. Η Μαργαρίτα Μπωφόρ μπήκε στην υπηρεσία της και ο γιος της Ερρίκος Τυδώρ θα κληρονομήσει τον θρόνο της Αγγλίας μετά τον θάνατο του Ριχάρδου Γ΄ στη μάχη του Μπόσγουορθ, ολόκληρη η Αγγλική αυλή παρακολούθησε το μεγάλο γεγονός. Ο Ριχάρδος και η Άννα έστεψαν τον γιο τους Εδουάρδο του Μίντλεχαμ στις 8 Σεπτεμβρίου 1483 στο Γιορκ Μίνστερ πρίγκιπα της Ουαλίας. Η Άννα Νέβιλ είχε καλές σχέσεις με την πεθερά της Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης με την οποία έκανε μαζί θρησκευτικές εργασίες όπως η συγγραφή για τη Μεχτίλδη του Χάκεμπορν.
Ο Εδουάρδος του Μίντλεχαμ πέθανε αιφνίδια τον Απρίλιο 1484 στο Χάτον ενώ οι γονείς του ήταν στο Νότιγχαμ στον δρόμο να τον επισκεφτούν. Οι γονείς του έπεσαν σε βαθύτατη θλίψη ενώ η Άννα αρρώστησε βαριά από καρδιακή προσβολή λίγους μήνες αργότερα. Μετά τον θάνατο του γιου της η Άννα Νέβιλ λάτρεψε τον Εδουάρδο, κόμη του Γουόρικ που ήταν κοινός ανιψιός της με τον Ριχάρδο Γ΄ αφού ήταν γιος του Γεωργίου του Κλάρενς, ο Ριχάρδος τον όρισε διάδοχο με δική της προτροπή. Ο Εδουάρδος του Γουόρικ περιγράφεται σαν "απλοϊκός νέος", μετά τον πρόωρο θάνατο του ο Ριχάρδος Γ΄ όρισε διάδοχο του τον Τζων ντε λα Πόλ, κόμη του Λίνκολν.
Θάνατος
thumb|right|250px|Ο Ριχάρδος Γ΄ και η Άννα Νέβιλ σε απεικόνιση τους σε βιτρώ στο κάστρο του Κάρντιφ Η Άννα Νέβιλ πέθανε στις 16 Μαρτίου 1485 στο Ουεστμίνστερ πιθανότατα από φυματίωση, την ημέρα του θανάτου της παρατηρήθηκε μια ηλιακή έκλειψη. H Άννα τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, στα δεξιά του Υψηλού ιερού δίπλα από το παρεκκλήσι του Εξομολογητή. Ο Ριχάρδος Γ΄ αν και έκλαιγε την ημέρα της κηδείας της πολλές φήμες ακούστηκαν ότι τη δηλητηρίασε για να παντρευτεί την ανιψιά του Ελισάβετ της Υόρκης. Ο Ριχάρδος σε απάντηση στις κακές φήμες έδιωξε την Ελισάβετ από την αυλή του στο Χάτον και συγκάλεσε στις 30 Μαρτίου 1485 συνέλευση των λόρδων στο νοσοκομείο του Αγίου Ιωάννη. Ο Ριχάρδος έβγαλε λόγο με πολύ δυνατή και θλιμμένη φωνή λέγοντας "ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ούτε για αστείο να παντρευτώ την ίδια την ανιψιά μου και στενοχωρήθηκα σε τέτοιο βαθμό από τον θάνατο της συζύγου μου όσο ποτέ άλλος άνθρωπος". Δεν υπάρχει υποψία ότι ο Ριχάρδος δεν είχε δίκιο και δεν ήταν ειλικρινής στον λόγο του. Σε Πορτογαλικά αρχεία βρέθηκαν έγγραφα που δείχνουν ότι μετά τον θάνατο της Άννας ο Ριχάρδος Γ΄ έστειλε απεσταλμένους στην Πορτογαλία να διαπραγματευτούν διπλό γάμο ο πρώτος ανάμεσα στον ίδιο και την αδελφή του βασιλιά Ιωάννα που είχε καταγωγή από τους Λάνκαστερ και ο δεύτερος ανάμεσα στην Ελισάβετ της Υόρκης και τον Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Δεν δημιουργήθηκε κανένα μνημείο προς τιμή της βασίλισσας Άννας μέχρι το 1960 που η "Κοινωνία του Ριχάρδου Γ" ανήγειρε μια στήλη από μπρούτζο στον τάφο της.
Τηλεόραση
thumb|right|250px|Ο Ριχάρδος Γ΄ και η Άννα Νέβιλ όπως απεικονίζονται στο έργο του Σαίξπηρ [[Ριχάρδος ο Γ' (Σαίξπηρ)|Ριχάρδος Γ΄]] Η Άννα Νέβιλ εμφανίζεται σε τρεις σκηνές στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ριχάρδος Γ", στην "Πράξη Α΄, Σκηνή Β΄" συναντά τον Ριχάρδο Γ΄ και τον πείθει να την παντρευτεί. Στην "Πράξη Δ΄, Σκηνή Α΄" λίγο πριν τη στέψη του Ριχάρδου Γ΄ συναντά τη χήρα του Εδουάρδου Δ΄ και υμνεί τη θέση της. Στην "Πράξη Ε΄, Σκηνή Γ΄" εμφανίζεται σαν φάντασμα στον Ριχάρδο Γ΄.
Τον ρόλο της Άννας Νέβιλ στην τηλεόραση έπαιξαν οι εξής ηθοποιοί :
Στη Γερμανική παραγωγή του μουσικού έργου "Ο χορός των Βαμπίρ" στο μπαλέτο του κόμη βον Κρόλοκ εμφανίζονται πολλές ιστορικές μορφές ανάμεσα τους ο Ριχάρδος Γ΄ και η Άννα Νέβιλ.
Λογοτεχνία
Η Άννα Νέβιλ εμφανίζεται στα παρακάτω μυθιστορήματα :
Η Άννα Νέβιλ είναι βασικός χαρακτήρας στα έργα :
Σε μη μυθιστορηματικά έργα ή Άννα Νέβιλ εμφανίζεται :
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Αντίδοτο (άλμπουμ)
Αντίδοτο είναι ο τίτλος του 19ου άλμπουμ της Άννας Βίσση.
Ιστορικό
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο, όπου ζούσε ο Νίκος Καρβέλας το 1997. Η Βίσση εμφανιζόταν σε νυχτερινό κέντρο της Αθήνας και τις μέρες που δεν εργαζόταν ταξίδευε στο Λονδίνο για να ηχογραφήσει το άλμπουμ. Το τραγούδι "Γκάζι", μια ξεχωριστή dark μπαλάντα με συγκλονιστική ερμηνεία, ήταν το πρώτο που παρουσίασε στο κοινό στις εμφανίσεις στο νυχτερινό κέντρο ΓΚΑΖΙ τη σεζόν 1997-98. Το εξώφυλλο του άλμπουμ προέρχεται από φωτογραφία του προηγούμενου δίσκου της, Τραύμα. Άλλες φωτογραφίες που περιέχονται στο άλμπουμ είναι από το βίντεο κλιπ του τραγουδιού  Ερωτευμενάκι  και από τις εμφανίσεις της Βίσση στο νυχτερινό κέντρο ΓΚΑΖΙ.
Το CD περιέχει και βίντεο κλιπ του τραγουδιού  Ερωτευμενάκι  και αποτελεί τον πρώτο δίσκο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα σ' αυτή τη μορφή (CD Extra).
Ο δίσκος εντάχτηκε στους καλύτερους ελληνικούς δίσκους για την περίοδο 1996-2005, σύμφωνα με το αφιέρωμα του περιοδικού Αθηνόραμα, με αφορμή τα σαράντα χρόνια κυκλοφορίας του.
Προώθηση
Εν όψει της κυκλοφορίας του δίσκου, η Άννα Βίσση έδωσε τρεις δωρεάν συναυλίες ώστε να παρουσιάσει τα καινούργια τραγούδια. Οι συναυλίες πραγματοποιήθηκαν σε Πειραιά, Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Οι παρουσιάσεις είχαν τεράστια προσέλευση κοινού με αποτέλεσμα τη παρακώλυση της οδικής κυκλοφορίας.
Πωλήσεις
Το άλμπουμ ήταν το γρηγορότερο σε πωλήσεις άλμπουμ στην Ελλάδα μέχρι τότε, με πωλήσεις των 80.000 αντιτύπων τη πρώτη κιόλας εβδομάδα κυκλοφορίας του, καθώς επίσης είναι το πρώτο άλμπουμ στην Ελλάδα που έγινε πλατινένιο μέσα στη πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Συνολικά, μόνο τον καιρό της κυκλοφορίας του, οι πωλήσεις του στην Ελλάδα άγγιξαν τα 130.000 αντίτυπα, κάνοντας το διπλά πλατινένιο και αποτελεί ένα από τα πιο διαχρονικά εμπορικά άλμπουμ του διδύμου Βίσση-Καρβέλα. Στη Κύπρο, έγινε τριπλά πλατινένιο φτάνοντας τα 30.000 αντίτυπα.
Συντελεστές
Jamal Kashad: κρουστά (στα 2, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13)
Γιώργος Αθανασούλας: βιολί (στα 4, 6, 8, 9, 11, 13)
Νίκος Βαρδής: μπάσο (στα 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13)
Άννα Βίσση: β' φωνή (στα 2, 8) || φωνητικά (στα 9, 12, 13)
Λάμπης Κεμανετζίδης: κλαρίνο (στα 4, 5, 6, 7, 12, 13)
Δημήτρης Κολιακουδάκης: κιθάρες (στα 4, 7)
Τάκης Κουβατσέας: τύμπανα (στα 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13)
Γιάννης Λιονάκης: κιθάρες (στα 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 10, 11) || λαούτο (στο 2) || μπαγλαμάς (στα 1, 3, 8) || μπουζούκι (στα 1, 3, 12) || ούτι (στο 10, 11, 12) || τζουράς (στα 2, 8, 9, 10, 13)
Θοδωρής Ματούλας: άρπα (στα 4, 7, 14)
Κώστας Μηλιωτάκης: πλήκτρα
Χρήστος Ολύμπιος: τζουράς (στα 7, 14)
Χάρης Τσιρέκας: πιατίνια (στο 3)
Γιώργος Τσολάκος: πλήκτρα
Παραγωγή
Νίκος Καρβέλας: διεύθυνση παραγωγής
Γιώργος Ράγκος (Echo studio): ηχογράφηση, μίξη
Γιάννης Ιωαννίδης (D.P.H.): mastering
Πέτρος Σιακαβέλας (D.P.H.): mastering
Cover
Γιάννης Αγγελάκης: make up
Τάσος Βρεττός: φωτογράφος εξωφύλλου
Κατερίνα Σιδερίδου: επιμέλεια εξωφύλλου
Γιώργος Χρυσοχοΐδης: φωτογραφίες ένθετου
Βραβεία
Στα μουσικά βραβεία Ποπ Κορν του 1999, η Άννα Βίσση απέσπασε συνολικά τρία βραβεία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Άννας Βίσση Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Παύλος Νικολαΐδης
Ο Παύλος Ηλία Νικολαΐδης ή καπετάν Ρακοβίτης (1877 - 4 Οκτωβρίου 1910) ήταν σημαντικός οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από το Κρατερό (Ράκοβο) Φλώρινας.
Βιογραφικά στοιχεία
Αρχικά συνεργάστηκε με τον Ευθύμιο Καούδη το 1905, με το σώμα του οποίου, έδρασε στην περιοχή του Περιστερίου. Συγκρούστηκε δύο φορές με Βούλγαρους κομιτατζήδες στο Κρατερό. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο σώμα του Γεώργιου Δικώνυμου Μακρή, ως υπαρχηγός. Το 1906 ο Γ. Μακρής τραυματίστηκε σοβαρά σε μάχη με Οθωμανούς στο Μεγάροβο Πελαγονίας. Έτσι ο Παύλος Ρακοβίτης ανέλαβε την αρχηγία του σώματος, καθώς κρίθηκε ο πιο άξιος να αντικαταστήσει τον Κρητικό αξιωματικό. Ως οπλαρχηγός έδρασε σε όλη την περιοχή της Φλώρινας, στα Κορέστια και στην Πελαγονία. Συνεργάστηκε επίσης με τον Γεώργιο Τσόντο (καπετάν Βάρδα) και τον Ιωάννη Καραβίτη σε διάφορες επιχειρήσεις αλλά και στη στρατολόγηση νέων εθελοντών από την περιοχή.
Στις 8 Οκτωβρίου του 1907, δολοφονήθηκε στο Κρατερό ο πατέρας του Παύλου Ρακοβίτη, Ηλίας από τις Βουλγάρικες ομάδες των Τράικο, Πέταρ Άτσεφ, Τζόλε (Λάζαρο) Στόιτσεφ και Χρήστο Λεόντεφ, οι οποίοι είχαν επιτεθεί στο χωριό τη στιγμή που οι περισσότεροι άντρες έλλειπαν στην αγορά του Μοναστηρίου και αφού έκαψαν 70 σπίτια, δολοφόνησαν 3 γέροντες.
Ο Παύλος Ρακοβίτης ήταν γνωστός στο χωριό του και ως τρελοπαύλος, λόγω του ατίθασου χαρακτήρα του αλλά και λόγω του ότι έπινε υπερβολικά και γίνονταν επικίνδυνος. Ήταν γενναίος και αποφασιστικός χαρακτήρας. Φάνηκε αμείλικτος στους Βουλγαρίζοντες (έστω και από φόβο) συγχωριανούς του, γεγονός που δημιούργησε προσωπικές έχθρες. Ως οπλαρχηγός του σώματος του Γ. Μακρή, απέσπασε πολλές φορές χρήματα από τους κατοίκους του Κρατερού για την ενίσχυση του αγώνα, ενέργειες που τον έφεραν σε ρήξη με το Ελληνικό κέντρο.
Προσέφυγε για λόγους ασφαλείας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου διέμεινε για σύντομο διάστημα, αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Μακεδονία, ως λαθρεπιβάτης γιατί καταζητούνταν για το φόνο δύο Βουλγάρων εκεί.
Στις 4 Οκτωβρίου του 1910 δολοφονήθηκε μέσα στο χωριό του από Οθωμανικό απόσπασμα κατ' εντολή των Νεοτούρκων και αφού είχε δοθεί αμνηστία.
Το 1960 στήθηκε προτομή του Πάυλου Ρακοβίτη στο χωριό του, Κρατερό Φλώρινας. Το 1999, στο Κρατερό ιδρύθηκε ο Φιλεκπαιδευτικός, Φυσιολατρικός και εξωραϊστικός σύλλογος Κρατερού "Παύλος Ρακοβίτης".
Πηγές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Air Anatolia
Η Air Anatolia ήταν μία αεροπορική εταιρεία εκτάκτων (ή ναυλωμένων) πτήσεων. Βάση της, ήταν το Αεροδρόμιο Ataturk της Κωνσταντινούπολης.
Η πρώτη πτήση της εταιρείας έγινε στα μισά του 1996.
Ο στόλος της αποτελούνταν αποκλειστικά από αεροσκάφη τζετ του Ευρωπαϊκού ομίλου Airbus. Το δίκτυο της Air Anatolia, εκτεινόταν σε Μέση Ανατολή και Ευρώπη. Το 2002, η εταιρεία είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, και για να αντεπεξέλθει, πούλησε ορισμένα από τα αεροσκάφη της. Καθώς η κατάσταση δεν βελτιωνόταν, η εταιρεία βρέθηκε χωρίς αεροπλάνα (αφού είχαν πουληθεί όλα πλέον), και το 2003 η διοίκηση της Air Anatolia αποφάσισε την διάλυση της εταιρείας. Την ίδια περίοδο, από τις στάχτες της Air Anatolia, ιδρύεται η εταιρεία Fly Air.
Κατηγορία:Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες
Θάνατοι το 1929
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1929
Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν
Ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν (ή Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν) (Ludwig Josef Johann Wittgenstein, 26 Απριλίου 1889 - 29 Απριλίου 1951) ήταν Αυστριακός φιλόσοφος, με σημαντική συνεισφορά στον τομέα της αναλυτικής φιλοσοφίας και της λογικής. Θεωρείται ένας από τους πλέον επιδραστικούς φιλοσόφους, του οποίου το έργο διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη της φιλοσοφικής σκέψης του 20ού αιώνα. Κατά τη διάρκεια της ζωής του δημοσίευσε μόλις μία φιλοσοφική διατριβή, το Tractatus Logico-Philosophicus, ένα άρθρο, μια κριτική βιβλίου και ένα παιδικό λεξικό, αν και πολλές δευτερογενείς δημοσιεύσεις και αναλύσεις γύρω από το έργο του καταγράφονται μέχρι σήμερα. Τα ογκώδη χειρόγραφά του επιμελήθηκαν και δημοσιεύθηκαν μετά τον θάνατό του. Οι Φιλοσοφικές Έρευνες εμφανίστηκαν σε μορφή βιβλίου το 1953 και ως το τέλος του αιώνα θεωρούνταν σημαντικό σύγχρονο κλασικό έργο. Ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ περιέγραψε τον Βιτγκενστάιν ως «το τελειότερο παράδειγμα παραδοσιακά εννοούμενης ιδιοφυΐας που έχω γνωρίσει: φλογερός, βαθυστόχαστος, δριμύς και αυταρχικός».
Γεννημένος στη Βιέννη σε μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της Ευρώπης, κληρονόμησε το 1913 μια μεγάλη περιουσία από τον πατέρα του. Έδωσε κάποια σημαντικά ποσά σε φτωχούς καλλιτέχνες. Σε μια περίοδο σοβαρής κατάθλιψης μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, χάρισε ολόκληρη την περιουσία του στους αδελφούς και τις αδελφές του. Τρεις από τους αδελφούς του αυτοκτόνησαν, πράγμα που σκέφθηκε να κάνει και ο ίδιος. Εγκατέλειψε την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία πολλές φορές: υπηρετώντας ως αξιωματικός σε μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου παρασημοφορήθηκε για το θάρρος του· διδάσκοντας σε σχολεία απομακρυσμένων χωριών της Αυστρίας, όπου αντιμετώπισε διαμάχες επειδή χτυπούσε τα παιδιά όταν αυτά έκαναν λάθη στα μαθηματικά και εργαζόμενος ως νοσοκομειακός φροντιστής στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου έλεγε στους νοσηλευομένους να μην παίρνουν τα φάρμακα που τους δίνουν και κατάφερνε εν πολλοίς να κρατά μυστικό το γεγονός ότι ήταν από τους διασημότερους φιλοσόφους του κόσμου. Εντούτοις, περιέγραφε τη φιλοσοφία ως «τη μόνη εργασία που μου δίνει ικανοποίηση».
Ζερόμ Μπόατενγκ
Ο Ζερόμ Αγκιενίμ Μπόατενγκ (Jérôme Agyenim Boateng, 3 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Λιγκ 1 για την Ολιμπίκ Λυών, αλλά αποτελεί μέλος και της γερμανικής εθνικής ομάδας.
Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν
Η επίδραση του Βιτγκενστάιν έχει γίνει αισθητή σχεδόν σε κάθε πεδίο των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, υπάρχουν όμως και ευρέως αποκλίνουσες ερμηνείες της σκέψης του. Όπως λέει ο φίλος και συνεργάτης του Γκέοργκ Χένρικ φον Ράιτ:
Ζερόμ Μπόατενγκ
Στις 9 Σεπτεμβρίου του 2021, ο Ζερόμ Μπόατενγκ κρίθηκε ένοχος από δικαστήριο του Μονάχου για ενδοοικογενειακή βία στην πρώην σύντροφο του, Σέριν Σένλερ, κατά διάρκεια διακοπών τους στις Νήσους Τερκς και Κάικος της Καραϊβικής τον Ιούλιο του 2018, και διατάχθηκε να πληρώσει πρόστιμο ύψος 1.8 εκατ. ευρώ. Ο Μπόατενγκ αρνήθηκε τις κατηγορίες.
Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν
Βιογραφία
Ο Βιτγκενστάιν γεννήθηκε στη Βιέννη τον Απρίλιο του 1889. Ήταν το όγδοο και τελευταίο παιδί για μία από τις πλέον εύπορες και αξιοσέβαστες οικογένειες της Βιέννης των Αψβούργων. Ωστόσο, το όνομα Βιτγκενστάιν της ανήκε στην πραγματικότητα μόνο κατά τις τελευταίες τρεις γενιές. Ο προπάππος του Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, που εργαζόταν ως διαχειριστής της κτηματικής περιουσίας της γερμανικής αριστοκρατικής οικογένειας των Seyn-Wittgenstein, υιοθέτησε το όνομα αυτό όταν το 1808 ο Ναπολέων υποχρέωσε τους Εβραίους να αποκτήσουν και ένα δεύτερο επώνυμο. Αν και εβραϊκής καταγωγής, η οικογένεια Βιτγκενστάιν δεν θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί τμήμα της εβραϊκής κοινότητας, καθώς αφομοιώθηκε με τη μεσαία τάξη της Βιέννης ενώ παράλληλα διέθετε μία καθαρά γερμανική κουλτούρα. Ο πατέρας του, Καρλ Βιτγκενστάιν, ήταν ένας από τους σημαντικότερους βιομηχάνους σε ολόκληρη την αυστροουγγρική αυτοκρατορία της εποχής και η οικογένειά του βρισκόταν στο κέντρο της πολιτισμικής ζωής της Βιέννης, σε μία ιδιαίτερη μάλιστα ιστορική περίοδο γέννησης αρκετών πνευματικών και πολιτισμικών κινημάτων, στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ζερόμ Μπόατενγκ
Οικογένεια
Έχει μια μικρότερη αδελφή, την Αβελίνα Μπόατενγκ και δύο μεγαλύτερους ετεροθαλείς αδελφούς από την πλευρά του, τον επίσης ποδοσφαιριστή Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ και τον ράπερ BTNG (πραγματικό όνομα: Τζορτζ Μπόατενγκ).
Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν
Νεανικά χρόνια
Ο Βιτγκενστάιν γαλουχήθηκε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου τα περισσότερα μέλη της οικογένειας διέθεταν κάποια ιδιαίτερη πνευματική ή καλλιτεχνική κλίση. Ο πατέρας του, όταν εγκατέλειψε τον επιχειρηματικό χώρο, μετατράπηκε σε μαικήνα των εικαστικών τεχνών, ενώ η οικογένειά του είχε στενές σχέσεις με σημαντικούς μουσικούς όπως τον Μπραμς και τον Μάλερ. Ο αδελφός του, Πάουλ Βιτγκενστάιν, ήταν επίσης σημαντικός πιανίστας. Ο ίδιος δεν έδειξε κάποιο πρώιμο εικαστικό ή μουσικό ταλέντο αλλά ούτε και κάποια άλλη ιδιαίτερη κλίση πέρα από την ενεργητικότητα και επιδεξιότητά του. Ήδη σε νεαρή ηλικία, βίωσε την αυτοκτονία δύο αδελφών του, του Χανς και του Ρούντολφ. Συνολικά τρία από τα τέσσερα αδέλφια του αυτοκτόνησαν, γεγονός που αποδίδεται εν μέρει στις υψηλές προσδοκίες που καλλιεργούσε ο πατέρας τους καθώς και τις πιέσεις του να αναλάβουν τις επιχειρήσεις της οικογένειας. Ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν δεν έδειξε ωστόσο δείγματα ανάλογης αυτοκαταστροφικής τάσης.
Ζερόμ Μπόατενγκ
Οικογένεια
Το 2011, απέκτησε δίδυμες κόρες, τις Λάμια και Σόλεϊ, από την τότε σύντροφο του, Σέριν Σένλερ.
Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν
Σπουδές στο Μάντσεστερ
Οι πρώτες του έρευνες αφορούσαν στην κατασκευή χαρταετών για το μετεωρολογικό σταθμό Kite Flying Upper Atmosphere Station. Το φθινόπωρο του 1908, ο Βιτγκενστάιν γράφτηκε στο τμήμα Μηχανικών του πανεπιστημίου ως ερευνητής φοιτητής. Στα πλαίσια των ερευνών του, άρχισε να εστιάζει το ενδιαφέρον του στα μαθηματικά, πέρα από αεροναυτικές εφαρμογές, ενώ είναι γνωστό πως παρακολουθούσε τις διαλέξεις του J.E. Littlewood για τη θεωρία της μαθηματικής ανάλυσης. Την ίδια εποχή ήρθε σε επαφή και με το έργο του Μπέρτραντ Ράσσελ, The Principles of Mathematics (Οι Αρχές των Μαθηματικών) καθώς και με το βιβλίο του Γκότλομπ Φρέγκε (Gottlob Frege) Grundgesetze.
Παρά την εντατική ενασχόλησή του με τη φιλοσοφία των μαθηματικών, ο Βιτγκενστάιν συνέχισε παράλληλα τις σπουδές του στην αεροναυπηγική, ολοκληρώνοντας μάλιστα τα σχέδια για την κατασκευή ενός κινητήρα αεροπλάνου. Η ιδέα του αποδείχθηκε αδύνατο να εφαρμοστεί τελικά στα αεροπλάνα, ωστόσο αργότερα χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο σχεδιασμό ελικοπτέρων. Στο δεύτερο έτος σπουδών του στράφηκε στη δημιουργία βελτιώσεων στις έλικες των αεροκινητήρων. Για τα σχέδιά του, ζήτησε επίσης κατοχύρωση της ευρεσιτεχνίας του, την οποία έλαβε τελικά το 1911. Παρά την υποτροφία του στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, ο Βιτγκενστάιν αποφάσισε οριστικά τη στροφή του προς τη φιλοσοφία. Το καλοκαίρι του 1911, επισκέφτηκε τον Frege, ο οποίος τον συμβούλευσε να αρχίσει σπουδές κοντά στον Μπέρτραντ Ράσσελ, που τότε δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ.
Συνεργασία με τον Ράσσελ
Στις 18 Οκτωβρίου του 1911, ο Βιτγκενστάιν επισκέφτηκε τον Ράσσελ στο Trinity College και σύντομα αποτέλεσε έναν από τους λίγους που παρακολουθούσαν τις διαλέξεις του. Παράλληλα, τον απασχολούσε και εκτός διδασκαλίας, προκαλώντας εκτεταμένες συζητήσεις μαζί του, πάνω σε πολλά φιλοσοφικά ζητήματα. Ο Βιτγκενστάιν αποζητούσε επιπλέον τη γνώμη του σχετικά με το αν διέθετε το απαραίτητο ταλέντο στη φιλοσοφία, προκειμένου να ασχοληθεί με αυτή. Ο Ράσσελ τελικά ενθάρρυνε τον Βιτγκενστάιν να συνεχίσει να ασχολείται με τη φιλοσοφία και την 1η Φεβρουαρίου του 1912 έγινε επίσημα δεκτός στο Trinity College του Καίμπριτζ με επόπτη καθηγητή τον Ράσσελ. Στη διάρκεια ενός τριμήνου άρχισαν να μελετούν μαζί μαθηματική λογική. Στην αλληλογραφία του Ράσσελ αποτυπώνεται ο θαυμασμός του για τις ικανότητες του Βιτγκενστάιν αλλά και η βεβαιότητά του πως θα έλυνε τα προβλήματα που ο ίδιος δεν κατάφερε. Αν και δεν γνωρίζουμε με λεπτομέρεια το έργο του Βιτγκενστάιν σε αυτή τη χρονική περίοδο, θεωρείται πιθανό πως αφορούσε στη θεμελίωση της λογικής. Την ίδια περίπου εποχή, ο Βιτγκενστάιν έγινε και υποψήφιο μέλος του ομίλου των "Αποστόλων" του Καίμπριτζ, μιας πολύ κλειστής λέσχης, γεγονός που δείχνει την αυξανόμενη επιρροή που ασκούσε στους ακαδημαϊκούς κύκλους.
Από το τέλος περίπου του πρώτου έτους του στο Καίμπριτζ, ο Βιτγκενστάιν θεωρείτο διάδοχος του καθηγητή του. Είναι επίσης γεγονός πως στις αρχές του 1913 ο Ράσσελ έχει σχεδόν εγκαταλείψει τον τομέα της λογικής πάνω στον οποίο εργαζόταν ο Βιτγκενστάιν, ενδεχομένως γιατί πίστευε πως δεν μπορούσε ο ίδιος να προσφέρει κάτι περισσότερο από εκείνον. Την ίδια χρονιά καταγράφεται ο θάνατος του πατέρα του Βιτγκενστάιν. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που κληρονόμησε, το δώρισε σε Αυστριακούς καλλιτέχνες χωρίς πόρους. Την ίδια περίοδο, ο Βιτγκενστάιν πείθεται πως στον ακαδημαϊκό περίγυρο του Καίμπριτζ δεν θα μπορούσε να παραγάγει ένα σημαντικό φιλοσοφικό έργο, όπως ο ίδιος το εννοούσε και αποφασίζει να απομονωθεί στη Νορβηγία προκειμένου να ολοκληρώσει το έργο του πάνω στη λογική.
Περίπου τον Οκτώβριο του 1913, ο Βιτγκενστάιν εγκαταστάθηκε στο απομονωμένο χωριό Skjolden της Νορβηγίας, αποκομμένος και συγχρόνως απελευθερωμένος από τον αστικό τρόπο ζωής της Βιέννης ή του Καίμπριτζ. Στο διάστημα της παραμονής του υπήρξε πολύ παραγωγικός ενώ κατά διαστήματα διατηρούσε επικοινωνία δια αλληλογραφίας με τον Ράσσελ σχολιάζοντας την πρόοδο του έργου του ή διευκρινίζοντας του κάποια σημεία του. Ο Βιτγκενστάιν ουσιαστικά εργάστηκε πάνω σε ένα κείμενο που ο ίδιος αποκαλούσε με τον όρο Logik, πρόδρομο του μεταγενέστερου Tractatus, το οποίο προόριζε για πτυχιακή εργασία στο πανεπιστήμιο. Το καλοκαίρι του 1914 επέστρεψε στη Βιέννη για την περίοδο των διακοπών αλλά δεν θα γυρνούσε στο Skjolden πριν το καλοκαίρι του 1921.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και το Tractatus
Το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσε για τον Βιτγκενστάιν ένα απρόσμενο γεγονός, λόγω της απομόνωσής του στη Νορβηγία. Κατατάχθηκε εθελοντικά στον Αυστρο-Ουγγρικό στρατό στις 7 Αυγούστου, μία ημέρα μετά την κήρυξη πολέμου της Αυστρίας κατά της Ρωσίας και υπηρέτησε αρχικά στα μετόπισθεν του ανατολικού μετώπου, σε μία πυροβολαρχία στην Κρακοβία. Στα ημερολόγια που διατηρούσε ο Βιτγκενστάιν κατά τη διάρκεια του πολέμου, διαφαίνεται πως τα κίνητρά του πίσω από την κατάταξή του ήταν πιο περίπλοκα και δεν περιελάμβαναν αποκλειστικά το πατριωτικό συναίσθημα. Σε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, ο ίδιος γράφει "Ίσως η εγγύτητα του θανάτου να ρίξει φως στη ζωή μου." Ένα ακόμα γεγονός που αναδεικνύεται μέσα από τα ημερολόγια του είναι και η θρησκευτική του μεταστροφή. Αν και ο Βιτγκενστάιν χαρακτηριζόταν από μία αθεϊστική στάση ζωής μέχρι εκείνη την περίοδο, το βιβλίο του Λέων Τολστόι Gospel in Brief φαίνεται πως τον επηρέασε βαθιά προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Βιτγκενστάιν επεξεργαζόταν παράλληλα το φιλοσοφικό του έργο, σε μία περίοδο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ιδιαιτέρως γόνιμη. Από τα γραπτά του, αντλούμε την πληροφορία πως στις 29 Σεπτεμβρίου του 1914 συνέλαβε την ιδέα αυτού που σήμερα αποκαλούμε Θεωρία της Απεικονιστικότητας της Γλώσσας ή της Θεωρίας της Λογικής Αναπαράστασης όπως ανέφερε συχνά ο ίδιος. Επιπλέον, θρησκευτικά στοιχεία άρχισαν να γίνονται ολοένα και πιο έντονα στη σκέψη του, τα οποία αναγνωρίζονται σήμερα ως η βάση των παρατηρήσεων στο τέλος του Tractatus και αφορούν το νόημα της ζωής, την αισθητική και την ψυχή. Τον Οκτώβριο του 1915, ευχαριστημένος από τα αποτελέσματα της εργασίας του, ο Βιτγκενστάιν έκανε μία προσπάθεια να της δώσει μία μορφή βιβλίου. Η απόπειρα αυτή αποτελεί κατά κάποιο τρόπο την πρώτη παραλλαγή του Tractatus, η οποία ωστόσο δεν έχει διασωθεί αλλά την πληροφορούμαστε από ένα γράμμα του στον Ράσσελ.
Τον Μάρτιο του 1916 οι αυστριακές αρχές ενέκριναν το αίτημα του ίδιου του Βιτγκενστάιν να μετατεθεί στο μέτωπο ως απλός στρατιώτης και τοποθετήθηκε σε μάχιμη μονάδα στο ρωσικό μέτωπο, όπου ζήτησε επίσης ένα από τα πιο επικίνδυνα πόστα, αυτό του παρατηρητή. Τον Μάρτιο του 1918 μετατέθηκε σε ένα σύνταγμα του ορεινού πυροβολικού στο ιταλικό μέτωπο. Για ένα διάστημα νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο του Μπολτζάνο, όπου θεωρείται πολύ πιθανό πως δούλεψε πάνω στο σχεδόν ολοκληρωμένο τότε βιβλίο του. Λίγο αργότερα τιμήθηκε για την ανδρεία του με την Ταινία του Μεταλλίου Στρατιωτικών Πράξεων μετά Ξιφών ενώ του παραχωρήθηκε και μεγάλη άδεια. Περίπου το καλοκαίρι του 1918 φαίνεται πως το Tractatus, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, έλαβε την οριστική του μορφή. Η περίοδος αυτή συνέπεσε με την είδηση του θανάτου του πολύ στενού του φίλου David Pinsent, γεγονός που αποτέλεσε και την αφορμή να αφιερώσει ο Βιτγκενστάιν το βιβλίο του στη μνήμη του. Παράλληλα ξεκίνησε να ασχολείται με τη δημοσίευσή του. Μετά την επιστροφή του στη Ιταλία, ο Βιτγκενστάιν αιχμαλωτίστηκε από τον ιταλικό στρατό και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Κόμο. Χάρη στις ενέργειες του Ράσσελ και άλλων γνωστών του από το Καίμπριτζ, του δόθηκε η ευκαιρία να αφεθεί ελεύθερος με την προϋπόθεση πως θα δήλωνε ιατρικά ανίκανος να αντέξει τον περιορισμό του. Τελικά, ο Βιτγκενστάιν αρνήθηκε τέτοιου είδους προνόμιο αλλά δέχθηκε την άδεια να λαμβάνει βιβλία και να διατηρεί αλληλογραφία. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε να στείλει το χειρόγραφο του βιβλίου του στον Ράσσελ. Στη μεταξύ τους αλληλογραφία, ο Βιτγκενστάιν εμφανίζεται δυσαρεστημένος από το γεγονός ότι ο πρώην καθηγητής του δεν μπορεί να κατανοήσει σε βάθος το έργο του, κάτι που παραδέχεται και ο ίδιος ο Ράσσελ. Στις 21 Αυγούστου του 1919 αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Αυστρία.
Δημοδιδάσκαλος
Όταν ο Βιτγκενστάιν επέστρεψε στην πατρίδα του με τη λήξη του πολέμου, αν και αποτελούσε έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ευρώπης, φρόντισε να εκχωρήσει όλη του την περιουσία στις αδελφές του Χελένε (Helene) και Χερμίνε (Hermine), καθώς και στον αδελφό του Πάουλ (Paul). Την περίοδο αυτή, η αποτυχία να βρεθεί ένας εκδότης για το Tractatus αλλά και η γενικευμένη αδυναμία των φιλοσόφων να κατανοήσουν το έργο του αποτέλεσε πηγή κατάθλιψης για τον Βιτγκενστάιν. Τον Σεπτέμβριο του 1919 γράφτηκε επίσης στην Παιδαγωγική Ακαδημία όπου εκπαιδεύτηκε σύμφωνα με τις αρχές του Κινήματος Σχολικής Μεταρρύθμισης, με βάση τα δημοκρατικά και σοσιαλιστικά ιδεώδη.
Με το τέλος της εκπαίδευσής του, ο Βιτγκενστάιν διορίστηκε ως δάσκαλος στο αγροτικό χωριό Τράττενμπαχ (Trattenbach). Η διδασκαλία του ακολουθούσε τις γενικές αρχές του κινήματος μεταρρύθμισης σύμφωνα με τις οποίες τα παιδιά έπρεπε να ενθαρρύνονται να σκέφτονται κάθε πρόβλημα παρά να αποστηθίζουν γνώσεις ενώ σημαντικό ρόλο είχε και η πρακτική άσκηση. Ο ίδιος ο Βιτγκενστάιν ήταν ως δάσκαλος απαιτητικός και αρκετά αυστηρός, ενώ έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στα μαθηματικά και δεν δίσταζε να διδάσκει ύλη που τυπικά δεν συμβάδιζε με την ηλικία των μαθητών του, ειδικά σε περιπτώσεις προικισμένων παιδιών. Στις μεθόδους που χρησιμοποιούσε συμπεριλαμβανόταν και η χρήση σωματικής τιμωρίας, πρακτική που εν γένει ήταν αποδεκτή, διέφερε όμως από τις μεθόδους της μεταρρύθμισης. Η προσωπικότητα του Βιτγκενστάιν αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία από τους κατοίκους του χωριού ενώ σταδιακά και ο αρχικός ενθουσιασμός του άρχισε να εξασθενεί.
Την ίδια περίπου περίοδο, εκδόθηκε για πρώτη φορά το βιβλίο του, κυρίως χάρη σε ενέργειες του Ράσσελ. Η έκδοση αυτή, κατευθείαν από το χειρόγραφο του Βιτγκενστάιν, περιείχε πολλά λάθη και γενικά δεν έτυχε ιδιαίτερης επιμέλειας, σε τέτοιο βαθμό που ο ίδιος ο Βιτγκενστάιν την αποκάλεσε "πειρατική έκδοση" ενώ μέχρι την εμφάνιση της αγγλικής μετάφρασης το 1922 δεν θεωρούσε πως το έργο του είχε εκδοθεί. Η επόμενη μεταφρασμένη έκδοση, έγινε αντικείμενο μελέτης στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Η κριτική παρουσίαση του στο περιοδικό Mind από τον τότε φοιτητή στο King's College, Φρανκ Ράμσεϋ (Frank Ramsey), παραμένει ως σήμερα μία από τις πιο διεισδυτικές αναφορές στο Tractatus. Ο Ράμσεϋ γνώρισε και προσωπικά το συγγραφέα του όταν τον επισκέφτηκε στην Αυστρία.
Τον Σεπτέμβριο του 1924 ο Βιτγκενστάιν εγκατέλειψε το Τράττενμπαχ και έγινε δάσκαλος στο γειτονικό χωριό Όττερταλ (Otterthal). Την περίοδο αυτή καταγράφεται μία σημαντική συνεισφορά του στην αυστριακή σχολική μεταρρύθμιση, η δημιουργία ενός ορθογραφικού λεξικού για διδασκαλία στα δημοτικά σχολεία. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε τελικά το 1926 μετά από επίσημη έγκριση και αφού υπέστη ορισμένες τροποποιήσεις. Τον Απρίλιο του 1926, ο Βιτγκενστάιν εγκατέλειψε οριστικά το Όττερταλ και τη διδασκαλία. Για την απόφασή του αυτή, στάθηκε αφορμή ένα συμβάν με έναν από τους μαθητές του, τον οποίο ο Βιτγκενστάιν χτύπησε προκαλώντας τη λιποθυμία του. Μετά από ανάκριση που ακολούθησε, αποφασίστηκε πως δεν είχε διαπράξει κάποιο υπηρεσιακό αδίκημα, ωστόσο ο ίδιος είχε ήδη υποβάλει την παραίτησή του στις 28 Απριλίου του 1926 και αποφάσισε να μην εργαστεί ξανά ως δάσκαλος.
Επιστροφή στο Καίμπριτζ
δεξιά|μικρογραφία|220px|Η οικία Βιτγκενστάιν, έργο του Λούντβιχ Βιτγκενστάιν σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Paul Engelmann. Το καλοκαίρι του 1926 ο Βιτγκενστάιν επέστρεψε στη Βιέννη αφού είχε εργαστεί για ένα σύντομο διάστημα ως κηπουρός σε μοναστήρι. Μετά από επιθυμία της αδελφής του ανέλαβε την κατασκευή του νέου σπιτιού της, σε συνεργασία με τον Πάουλ Ένγκελμαν (Paul Engelmann), ο οποίος είχε επιμεληθεί των αρχικών σχεδίων. Το έργο τους ολοκληρώθηκε στις 13 Νοεμβρίου του 1926 και ως αρχιτέκτονες αναγράφονταν οι P. Engelmann και L. Wittgenstein. Μέσα από την εργασία του αυτή, ο Βιτγκενστάιν επανήλθε σταδιακά στους κόλπους της κοινωνίας της Βιέννης αλλά και στη φιλοσοφία.
Το 1929 αποφάσισε να επιστρέψει στο Καίμπριτζ, έπειτα από παρότρυνση αρκετών ακαδημαϊκών και φιλοσόφων. Σε ένα γράμμα του, ο Λόρδος Κέινς (Keynes) ανακοίνωσε την άφιξή του με τη φράση "Ο Θεός αφίχθη. Τον συνάντησα στο τρένο των 5:15", ενδεικτικό της φήμης που είχε αποκτήσει αλλά και του θρύλου που είχε καλλιεργηθεί γύρω από τη φυσιογνωμία του. Παρά την αναγνώριση της σπουδαιότητας του έργου του, ο Βιτγκενστάιν επέστρεψε στο Καίμπριτζ χωρίς κάποιο τίτλο. Υπέβαλε το Tractatus ως διδακτορική διατριβή και η προφορική του εξέταση έγινε από τους Ράσσελ και G. E. Moore στις 18 Ιουνίου του 1929. Η έκθεση του Moore ανέφερε πως "[...] η διατριβή του κυρίου Wittgenstein είναι ένα μεγαλοφυές έργο" και τελικά απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα.
Τον επόμενο χρόνο, ο Βιτγκενστάιν ανέλαβε μια σειρά διαλέξεων για το τμήμα Ηθικών Επιστημών. Παράλληλα, ολοκλήρωσε το έργο που είναι σήμερα γνωστό ως Φιλοσοφικές παρατηρήσεις (Philosophische Bemerkungen), στο οποίο αποτυπώνεται μια διαφοροποίηση από τις ιδέες του Tractatus. Το κείμενο αυτό υποβλήθηκε ως διατριβή, στο τέλος του φθινοπωρινού τριμήνου του 1930, για την οποία του δόθηκε μια πενταετής υποτροφία εταίρου (fellow) στο Trinity College. Τα επόμενα χρόνια, ο Βιτγκενστάιν ανέπτυξε νέες φιλοσοφικές ιδέες οι οποίες αποτυπώνονταν κυρίως στις διαλέξεις του στο Καίμπριτζ. Κατά τη διάρκεια αυτών, μία ομάδα φοιτητών του, τις κατέγραφε σε σημειώσεις που αργότερα δέθηκαν με ένα μπλε εξώφυλλο και αποτέλεσαν το αποκαλούμενο Μπλε βιβλίο, μία πρώτη μορφή δημοσίευσης της νέας φιλοσοφικής μεθόδου του Βιτγκενστάιν που έγινε αρκετά δημοφιλής στη φιλοσοφική κοινότητα της Οξφόρδης. Κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους 1934-1935, ο Βιτγκενστάιν υπαγόρευσε το έργο που γνωρίζουμε σήμερα ως Καφέ βιβλίο. Τα κείμενα που περιέχονταν σε αυτό δεν αποτελούσαν σημειώσεις διαλέξεων αλλά περισσότερο μια συγκέντρωση των αποτελεσμάτων του για προσωπική χρήση.
Τον Σεπτέμβριο του 1935, ο Βιτγκενστάιν οργάνωσε ένα ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση. Την ίδια εποχή, αρκετοί έκριναν πως η σοβιετική Ρωσία αποτελούσε μια εναλλακτική λύση σε σχέση με τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στις οποίες είχε ήδη ξεκινήσει η άνοδος του φασισμού. Τελικά δεν παρέτεινε την παραμονή του στη Ρωσία, παρά την αρχική του πρόθεση να εγκατασταθεί και να εργαστεί εκεί και επέστρεψε στο Καίμπριτζ. Το επόμενο διάστημα, αποφάσισε να ολοκληρώσει το επόμενο φιλοσοφικό του βιβλίο και για το σκοπό αυτό, με τη λήξη της υποτροφίας του Εταίρου, αναχώρησε για τη Νορβηγία. Ο Βιτγκενστάιν εργάστηκε πάνω στο προγενέστερο Καφέ βιβλίο και το αποτέλεσμα της εργασίας του αποτέλεσε ένα μέρος του μεταγενέστερου βιβλίου Φιλοσοφικές Έρευνες (Philosophische Untersuchungen).
Καθηγητής φιλοσοφίας
Από τη Νορβηγία επέστρεψε στην Αυστρία, τον Δεκέμβριο του 1937. Στην περίοδο που ο Χίτλερ επιζητούσε την ενσωμάτωση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία, ο Βιτγκενστάιν αναζήτησε και τελικά του δόθηκε μια θέση διδάσκοντος στο πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, στις 11 Φεβρουαρίου του 1939, γεγονός που τον βοήθησε στην αίτησή του για βρετανική υπηκοότητα ενώ τον Ιούνιο απέκτησε βρετανικό διαβατήριο. Οι διαλέξεις του στο πανεπιστήμιο καταγράφονται ως ξεχωριστές και μάλλον αντισυμβατικές, καθώς το περιεχόμενό τους δεν ήταν μόνο η φιλοσοφία ή τα μαθηματικά αλλά παράλληλα και η αισθητική ή το ζήτημα της θρησκευτικής πίστης. Παράλληλα διαμόρφωνε απόψεις σε πλήρη αντίθεση με τους επαγγελματίες μαθηματικούς της εποχής και απολύτως ριζοσπαστικές σε ό,τι αφορούσε τη φιλοσοφία των μαθηματικών. Μέρος στις διαλέξεις του πήρε για ένα διάστημα και ο Άλαν Τούρινγκ, με τον οποίο όμως ο Βιτγκενστάιν ήρθε σε ριζική διαφωνία.
Στη διάρκεια των δύο πρώτων χρόνων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βιτγκενστάιν συνέχισε να διδάσκει, ωστόσο αναζητούσε εργασία έξω από την ακαδημαϊκή ζωή. Τελικά κατάφερε να εργαστεί εθελοντικά στο νοσοκομείο Guy's του Λονδίνου ως τραυματιοφορέας και αργότερα στο θεραπευτήριο "Βασίλισσα Βικτώρια" στο Νιούκαστλ, ως βοηθός εργαστηρίου. Μετά τον πόλεμο, ο Βιτγκενστάιν επέστρεψε στην έδρα του Καίμπριτζ διδάσκοντας μέχρι το καλοκαίρι του 1947. Οι διαλέξεις του κατά τη διάρκεια του τελευταίου του τριμήνου εγκαινίαζαν τα θέματα που θα τον απασχολούσαν τα επόμενα χρόνια και τα οποία αποτελούν σήμερα το δεύτερο μέρος των Φιλοσοφικών Ερευνών.
Tractatus Logico-Philosophicus
To Tractatus Logico-Philosophicus (Λογικο-Φιλοσοφική Πραγματεία) αποτελεί το μοναδικό έργο που δημοσίευσε ο Βιτγκενστάιν όσο ζούσε και μέσα από αυτό εγκαινιάστηκε μία νέα κατεύθυνση στη φιλοσοφία που αφορούσε στην ανάλυση της γλώσσας. Ο τίτλος του προτάθηκε από τον G. E. Moore και παραπέμπει στο έργο του Σπινόζα Tractatus Theologico-Politicus. Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η διάκριση ανάμεσα στο λέγειν και στο δεικνύναι. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Βιτγκενστάιν, το έργο του αφορά στα προβλήματα της φιλοσοφίας και πώς αυτά δημιουργήθηκαν από την παρανόηση της λογικής της γλώσσας. Εκεί στηρίζεται και η δημοφιλής καταληκτική φράση του βιβλίου "για όσα δεν μπορεί να μιλά κανείς καλύτερα να σωπαίνει". Επιπλέον, με το Tractatus, εισάγεται η απεικονιστική θεωρία του Βιτγκενστάιν, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο σχηματίζοντας εικόνες των γεγονότων. Η δομή του έργου αποτελείται από αριθμημένες προτάσεις, συνήθως με τη μορφή αξιωμάτων και χωρίς να δικαιολογούνται.
Οι βασικές προτάσεις και κύριες θέσεις του έργου μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω:
Ο Βιτγκενστάιν αναθεώρησε αργότερα αρκετές από τις ιδέες του έργου, αν και μετά την ολοκλήρωσή του, πίστευε πως είχε καταφέρει να λύσει όλα τα παραδοσιακά προβλήματα της φιλοσοφίας.
Φιλοσοφικές έρευνες
Το έργο του Βιτγκενστάιν Φιλοσοφικές Έρευνες (Philosophische Untersuchungen) δημοσιεύτηκε το 1953, μετά το θάνατό του. Περιλαμβάνει δύο κύρια μέρη, με το πρώτο να αποτελείται από 693 αριθμημένες παραγράφους. Το μέρος αυτό ήταν έτοιμο προς δημοσίευση το 1946, ωστόσο ο Βιτγκενστάιν τελικά ανέβαλε την έκδοσή του. Το δεύτερο μέρος του έργου προστέθηκε μεταγενέστερα και σε αυτό ο Βιτγκενστάιν χρησιμοποιεί συχνά έναν διαφορετικό τρόπο παρουσίασης των ιδεών του. Σύμφωνα με τη μεθοδολογία που ακολουθεί, αρχικά θέτει στον αναγνώστη ένα νοητικό πείραμα μέσα από το οποίο ο ίδιος οδηγείται σε φιλοσοφικά συμπεράσματα.
Ύστερο έργο
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Βιτγκενστάιν συμπλήρωσε το έργο του με σημειώσεις ή προσωπικές αναφορές πάνω σε διάφορα ζητήματα που δεν αφορούσαν αποκλειστικά σε φιλοσοφικά προβλήματα. Στα έργα αυτά περιλαμβάνονται τα:
Στον κινηματογράφο
Η ζωή του Βιτγκενστάιν έχει γυριστεί, το 1993, σε ταινία σύγχρονου θεατρικού στυλ από τον σκηνοθέτη Ντέρεκ Τζάρμαν (Derek Jarman), με (αγγλικό) τίτλο "Wittgenstein".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βρετανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας Κατηγορία:Φιλόσοφοι των μαθηματικών Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Καθολική Εκκλησία Θεσσαλονίκης (Ιερός Ναός Αμώμου Συλλήψεως της Θεοτόκου)
μικρογραφία|Καθολική Εκκλησία (Το καμαπαναριό) (Βιταλιάνο Ποζέλι,1897) μικρογραφία|Καθολική Εκκλησία (Εσωτερικό) Η Καθολική Εκκλησία ή Ναός της Αμώμου (Αμίαντης) Σύλληψης της Θεοτόκου ή Φραγκοκλησιά, βρίσκεται στην οδό Φράγκων 19 που αποτελούσε το κέντρο της ευρωπαϊκής (φράγκικης) συνοικίας, γνωστής και ως Φραγκομαχαλάς, στη Θεσσαλονίκη. Εδώ ήταν το μέρος όπου συγκεντρώνονταν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης από τον 19ο αιώνα. Η Καθολική Εκκλησία άρχισε να κατασκευάζεται το 1897 σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι (Υπουργείο Μακεδονίας & Θράκης, Γενί Τζαμί, Στοά Μαλακοπή, Βίλλα Allatini, Αρμένικη Εκκλησία κ.ά) και αποπερατώθηκε το 1899. Κτίστηκε στη θέση προγενέστερου ναού του 1867 που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές στη μεγάλη φωτιά τού 1897, πριν από τον οποίο υπήρχε ο ναός του Αγίου Λουδοβίκου που είχε κατασκευαστεί το 1742 και κάηκε το 1839. Ο ναός είναι τρίκλιτη Βασιλική με ημικυλινδρικό θόλο. Στο εσωτερικό του με τις κιονοστοιχίες κορινθιακού ρυθμού, και το άγαλμα του Αποστόλου Παύλου, υπάρχουν επίσης τα αριστουργηματικά βιτρώ που καλύπτουν τα ανοίγματα των παραθύρων και δίνουν μια πραγματικά όμορφη αίσθηση με τα χρώματα να παίζουν με το φώς. Εντυπωσιακό επίσης είναι  το ύψους 40μ καμπαναριό, με το ρολόι, που έδειχνε τη φράγκικη ώρα σε όλην την γύρω περιοχή.
Πηγές
Κολώνας Β. & Παπαματθαιάκη Λ. 1980, Ο Αρχιτέκτονας Vitaliano Poselli
Φάρος (αποσαφήνιση)
Φάρος ονομάζεται ένα ειδικής και τυποποιημένης κατασκευής κτίσμα που οικοδομείται σε διάφορα σημεία των ηπειρωτικών ή νησιωτικών ακτών ή και επί βραχονησίδων στο επάνω μέρος του οποίου φέρεται ειδικός μηχανισμός που φωτοβολεί, (εκπέμπει), συνήθως περιοδικό φως, χαρακτηριζόμενο εκ του σκοπού του ως ιδιαίτερο βοηθητικό μέσο στην ασφαλή ναυσιπλοΐα.
Με την ονομασία αυτή είναι γνωστά τα παρακάτω τοπωνύμια:
καθώς και οι οικισμοί:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μπαθ
Το Μπαθ (αγγλικά: Bath) είναι πόλη στη Νοτιοδυτική Αγγλία, στην κομητεία Σόμερσετ. Απέχει 156 χιλιόμετρα από το Λονδίνο και 21 από το Μπρίστολ.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022, ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται σε περίπου 110.000 κατοίκους. Το 1987 έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και ξανά το 2021, μαζί με άλλες λουτροπόλεις της Ευρώπης. .
Ποδόσφαιρο
Η κύρια ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης είναι η Μπαθ Σίτι ΦΚ. Η άλλη ομάδα είναι η Τιμ Μπαθ ΦΚ.
Τιμ Μπαθ ΦΚ
Η Τιμ Μπαθ ΦΚ μέχρι το 2009 λειτουργούσε σαν συνεργάτης του αθλητικού προγράμματος του University Athletics. Το 2002 η ομάδα έγινε η πρώτη πανεπιστημιακή ομάδα που συμμετείχε στο Κύπελλο Αγγλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) μετά από 120 χρόνια. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1999 και διαλύθηκε το 2009. Έδρα της ομάδας ήταν το Twerton Park, χωρητικότητας 8800 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού
Το Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού (ΑΜΕΕ) ήταν ελληνική οργάνωση η οποία δημιουργήθηκε την περίοδο της Χούντας (1967-1974), κατά κύριο λόγο από φοιτητές. Κύριος στόχος του ο αντιδικτατορικός αγώνας. Έδρασε πρωτίστως στην Ιταλία, αλλά και στη Γαλλία και τη Δυτική Γερμανία. Συνδεόταν με την Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας. Εξέδιδε στην Μόντενα της Ιταλίας την εφημερίδα «Λαϊκή Ενότητα».
Πηγή
Κατηγορία:Οργανώσεις Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Ελληνική διασπορά Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Μωβ
thumb|250px|right|Αποχρώσεις του μωβ χρώματος. Το μοβ είτε μενεξεδί είτε ιόχρουν είναι το σύνολο των αποχρώσεων που προκύπτουν από την ανάμειξη κόκκινων και μπλε χρωστικών, ενώ το ιώδες ή βιολετί αντιστοιχεί στο εύρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος μεταξύ του μπλε και του υπεριώδους, δηλαδή σε μήκη κύματος 400-430 nm.
Νεότερη Ελλάδα
Στην Ελλάδα, στον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα, αυτό το χρώμα ονομαζόταν «μελιτζανί», καθώς υπάρχει και στην εξωτερική πλευρά της μελιτζάνας. Επίσης σε στίχους δημοτικών και λαϊκών τραγουδιών, έχει χρησιμοποιηθεί η φράση «τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια», δηλώνοντας προτροπή σε πιο καλή διάθεση, που εκφράζεται με την μη χρήση ενδυμάτων αυτού του χρώματος, καθώς αυτό το χρώμα, δηλώνει στεναχώρια και πένθος, όπως το μαύρο. Μάλιστα χρησιμοποιείται κάθε χρόνο, τη Μεγάλη Εβδομάδα, για τον στολισμό του επιτάφιου, για να δηλώσει το πένθος από τη σταύρωση του Χριστού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρώματα
Θάνατοι το 1959
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1959
Ktheju tokës
Το Ktheju tokës είναι ένα τραγούδι της Αλβανίδας τραγουδίστριας Γιονίντα Μαλίτσι εκπροσώπησε την στον  στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ.
Κατάλογος Κάστρων Νομού Έβρου
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα  Κατηγορία:Νομός Έβρου Εβρου
Ktheju tokës
Σε συνέντευξή του με τον δικτυακό τόπο των φίλων της Eurovision, το Wiwibloggs, η Maliqi αποκάλυψε ότι το τραγούδι γράφτηκε "για Αλβανούς, για μετανάστες, για όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο". Οι στίχοι ασχολούνται με το θέμα της Αλβανικής μετανάστευσης, ειδικά σε σχέση με τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου.
Το τραγούδι προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό, όπου στις 18 Μαΐου κατέλαβε την 17η θέση, λαμβάνοντας 90 βαθμούς.