cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2000 μ.Χ. (σκάκι)
Ειδικές δυνάμεις
Κομμάτια που κινούνται όπως η βασίλισσα, αλλά συλλαμβάνουν διαφορετικά και έχουν ειδικές δυνάμεις:
30px|Αιγόκερως Αιγόκερως (Capricorn), συμβολισμός C.
30px|Γοργόνα Γοργόνα (Gorgon), συμβολισμός G.
30px|Χίμαιρα Χίμαιρα (Ximaera), συμβολισμός X.
30px|Δράκαινα Δράκαινα (Dragon), συμβολισμός D.
30px|Μιμόταυρος Μιμόταυρος (Mimotaur), συμβολισμός M.
Επιπλέον δυνάμεις
Υπάρχει ένα επιπλέον κομμάτι, που όταν χρησιμοποιείται αντικαθιστά στην παράταξη εκκίνησης τις Γοργόνες:
30px|Εριννύα Εριννύα (Fury), συμβολισμός F.
Πηγές
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια
Θέμα Θράκης και Μακεδονίας
Το Θέμα Θράκης και Μακεδονίας ήταν θέμα, δηλαδή διοικητική διαίρεση, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 11ο και 12ο αιώνα.
Το θέμα δημιουργήθηκε περίπου το 1074 αλλά πιστεύεται ότι ίσως τα δύο παλιά θέματα, Θράκης και Μακεδονίας, πριν γίνουν ένα θέμα, διοικούνταν από κοινού από τον 10ο αιώνα. Αναφέρεται σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄ προς τους Ενετούς και σε ποιες περιοχές μπορούσαν να ασκούν ελεύθερα το εμπόριο. Πρωτεύουσα του θέματος ήταν η Αρκαδιούπολις.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Αλέξανδρος Ήλιος
Ο Αλέξανδρος Ήλιος (40 π.Χ. - ...) ήταν πρίγκιπας της Αιγύπτου, μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων, οι οποίοι κυβέρνησαν τη χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος της Κλεοπάτρας Ζ' και του Ρωμαίου στρατιωτικού και πολιτικού Μάρκου Αντώνιου. Ήρθε στον κόσμο μαζί με τη δίδυμη αδερφή του, Κλεοπάτρα Σελήνη, ενώ διέθετε ακόμη έναν μικρότερο αδερφό, τον Πτολεμαίο Φιλάδελφο.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τη νίκη του στη Μάχη των Φιλίππων, ο Μάρκος Αντώνιος έγινε κύριος του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής επικράτειας. Στην Ταρσό συναντήθηκε με τη σύντροφο του αποθανόντος προστάτη του, Ιουλίου Καίσαρα, την Κλεοπάτρα, βασίλισσα της Αιγύπτου. Οι δυο τους έγιναν σύμμαχοι και εραστές και πέρασαν μαζί τον χειμώνα του 41 – 40 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια. Την περίοδο αυτή ο Αντώνιος ικανοποίησε ορισμένες επιθυμίες της βασίλισσας, παραχωρώντας της εδάφη και θανατώνοντας ορισμένους από τους εχθρούς της. Την άνοιξη του 40 π.Χ. ο Αντώνιος έφυγε από την Αίγυπτο με προορισμό την Αθήνα και κατόπιν την Ιταλία. Εκεί ανανέωσε τη συμμαχία του με τον θετό γιο του Καίσαρα, τον Οκταβιανό, συμφωνία που σφραγίστηκε με γάμο ανάμεσα στον ίδιο και τη χήρα αδερφή του Οκταβιανού, την Οκταβία. Οι ανατολικές επαρχίες του δόθηκαν επισήμως ως περιοχή εξουσίας, μα εκείνος παρέμεινε στη Ρώμη ως το τέλος του 39 π.Χ. διευθετώντας το όποιο θέμα διαμέσου των λεγάτων του, οι οποίοι και απέκρουσαν εισβολή των Πάρθων.
Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν πως τα επόμενα χρόνια ο Αντώνιος ικανοποιούσε μια σειρά από εδαφικές επιθυμίες της Κλεοπάτρας, φτάνοντας στο σημείο να γυρίσει την πλάτη στα συμφέροντα της Ρώμης. Αρνήθηκε οικονομική βοήθεια από τη σύζυγό του, Οκταβία, και έδωσε αφορμές για πόλεμο στον Οκταβιανό, ο οποίος από την πλευρά του τις αναζητούσε. Οι κυριότερες αυτών ήταν η ανακοίνωση του διαζυγίου του από τη Ρωμαία σύζυγό του, ώστε να πάψει η Κλεοπάτρα να διαθέτει το στάτους απλής ερωμένης, η τέλεση του Θριάμβου του μετά τη νίκη του κατά των Αρμενίων στην Αλεξάνδρεια και όχι στην Ιερά Οδό της Ρώμης, και τέλος μια μεγαλόπρεπη τελετή στην οποία παραχώρησε τεράστια εδάφη της αυτοκρατορίας στην Κλεοπάτρα και τα παιδιά της. Στον Αλέξανδρο Ήλιο, ο οποίος παραβρέθηκε ντυμένος με ένδυμα Μήδου βασιλιά, αποδόθηκε η Αρμενία, η Μηδία και η Παρθία, εδάφη που προς το παρόν δεν βρισκόταν υπό την ηγεμονία των Ρωμαίων, αλλά τα οποία ο Αντώνιος σκόπευε να καταλάβει σύντομα. Ο Αλέξανδρος τελικά αρραβωνιάστηκε την Ιωτάπη, κόρη του βασιλιά της Μηδίας, του Αρταβάζδη Β'. Πρακτικά ο ιστορικός Πλούταρχος δεν αναφέρει ποιο από τα δύο αγόρια, ο Αλέξανδρος ή ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος επρόκειτο να γίνει σύζυγός της, ωστόσο είναι λογικό πως πρόκειται για τον Αλέξανδρο αν κρίνει κανείς από τα εδάφη που του αποδόθηκαν.
Η προκλητική συμπεριφορά του Αντωνίου οδήγησε σε πόλεμο ανάμεσα στη Ρώμη και την Αίγυπτο, ο οποίος και κρίθηκε οριστικά στη Ναυμαχία του Ακτίου, σε ελληνικά ύδατα, το 31 π.Χ. Πρόκειται για την τελευταία μάχη της Αιγύπτου σαν ανεξάρτητο έθνος κατά την αρχαιότητα. Ο Οκταβιανός νίκησε κατά κράτος τον Αντώνιο και την Κλεοπάτρα, και μπήκε νικητής στην πόλη της Αλεξάνδρειας την επόμενη χρονιά. Πρώτα ο Αντώνιος και η λίγο αργότερα η Κλεοπάτρα οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία, αφήνοντας πλέον τη χώρα στα χέρια του Οκταβιανού, ο οποίος και τη μετέτρεψε σε ρωμαϊκή επαρχία. Τα παιδιά τους, τα δίδυμα Αλέξανδρος Ήλιος, Κλεοπάτρα Σελήνη και Πτολεμαίος Φιλάδελφος μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, όπου παρέλασαν με αλυσίδες στον Θριάμβο του Οκταβιανού.
Την ανατροφή τους αργότερα ανέλαβε η Οκταβία, όπως και όλων των παιδιών που απέκτησε ποτέ ο Αντώνιος. Εκεί τα ίχνη του Αλέξανδρου και του Πτολεμαίου χάνονται, επιτρέποντας στους σύγχρονους μελετητές να κάνουν απλώς κάποιες υποθέσεις σχετικά με το τι απέγιναν. Μια εκδοχή θέλει τον Αλέξανδρο να πέθανε το 29 π.Χ. λίγο μετά τον Θρίαμβο του Οκταβιανού, καθώς δεν είναι γνωστά στοιχειά για τυχόν στρατιωτική ή πολιτική του καριέρα. Μια άλλη εκδοχή τον θέλει να ενηλικιώνεται και να μεταβαίνει στην Αφρική, όταν η αδερφή του Κλεοπάτρα Σελήνη, παντρεύτηκε τον βασιλιά Ιόβα Β’ της Νουμιδίας. Δεν μας είναι επίσης γνωστά στοιχεία σχετικά με συζύγους ή τέκνα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Γκεγκική διάλεκτος
Τα γκεγκ (ή γκέγκικα) είναι μια από τις δύο σημαντικές διαλέκτους της αλβανικής γλώσσας. Η άλλη διάλεκτος είναι τα Τόσκικα, τα οποία είναι η κύρια βάση της τυποποιημένης μορφής της αλβανικής. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ αυτών των δύο διαλέκτων είναι ο Ποταμός Σκούμπιν (γεωγραφικά όρια). Τα γκέγκικα μιλιούνται στη βόρεια Αλβανία, μεταξύ των Σκοπίων και του Μαυροβουνίου και από Αλβανούς μέσα στο Κόσοβο και μέσα στη Σερβία (συνήθως στις πόλεις Πρέσεβο, Μπουτζάνοβακ, και Μέντβετζα).
Νομός Κορινθίας
μικρογραφία Ο Νομός Κορινθίας βρίσκεται στην βορειοανατολική Πελοπόννησο. Πρωτεύουσά του είναι η Κόρινθος και έχει πληθυσμό 138.144 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2021.
Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση Νομού Κορινθίας
Ιστορία
Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους η Κορινθία, η Αργολίδα και η Ναυπλία αποτέλεσαν μία διοίκηση με το όνομα Διοίκησις Αργολίδος. Το 1833 με Βασιλικό Διάταγμα (ΒΔ) του Όθωνα της 3/15 Απριλίου οι τρεις περιοχές αποτέλεσαν τις Επαρχίες του Νομού Αργολιδο-Κορινθίας. Η κάθε επαρχία διοικούνταν απο έπαρχο και είχε επαρχιακό συμβούλιο. Το 1836 με νέο ΒΔ οι Νομοί μετονομάστηκαν σε Διοικήσεις και οι επαρχίες σε Υποδιοικήσεις και ιδρύθηκε και μια τέταρτη υποδιοίκηση, της Σικυώνος. Η αλλαγή αυτή ανατράπηκε με νόμο του 1845, με τη Σικυώνα όμως να παραμένει ως τέταρτη επαρχία πλέον. Με νέους νόμους του 1887 και του 1892 οι επαρχίες και οι έπαρχοι καταργήθηκαν, ενώ το 1900 καταργήθηκαν τα επαρχιακά συμβούλια.
Το 1899 η Κορινθία αποχώρησε από την Αργολιδο-Κορινθία και αποτέλεσε ξεχωριστό νομό με μία επαρχία. Η αλλαγή αυτή ανετράπη το 1909, όταν με νέο νόμο ο Νομός Κορινθίας ενσωματώθηκε και πάλι στην Αργολιδο-Κορινθία. Ο σημερινός Νομός Κορινθίας συστάθηκε το 1949.
Διοικητική διαίρεση
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ο νομός Κορινθίας αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας (με έδρα την Κόρινθο) της Περιφέρειας Πελοποννήσου της Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου. Η Π.Ε. αποτελείται απο 6 Δήμους.
Πληθυσμός
Απο το 1856 μέχρι και το 1951 ο νομός Κορινθίας (επαρχία Κορίνθου του νομού Αργολιδοκορινθίας μέχρι το 1951) είχε θετική πληθυσμιακή αύξηση με μεγάλους ρυθμούς. Το 1951 και το 1961 ο πληθυσμός έμεινε σταθερός ενώ μετά απο το 1961 ο πληθυσμός άρχισε πάλι να αυξάνεται. Το 2011 ο νομός Κορινθίας κατέγραψε τον μεγαλύτερο πληθυσμό του (145.082) και το 1856 τον μικρότερο (35.314). Η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφτηκε το 1940 (23.7%) και η μικρότερη το 1971 (0.5%). Η μόνη μείωση καταγράφτηκε το 1961 (0.8%).
Οικισμοί
Μοναδική πόλη και πρωτεύουσα του νομού αποτελεί η Κόρινθος. Σημαντικά αστικά κέντρα είναι το Κιάτο, το Ξυλόκαστρο, το Λουτράκι, οι Άγιοι Θεόδωροι, το Ζευγολατείο και η Νεμέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πελοπόννησος *
Εθνική Γουινέας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γουινέας εκπροσωπεί τη Γουινέα στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Ελέγχεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Γουινέας. Δεν έχει προκριθεί ποτέ στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Η καλύτερη θέση της ομάδας στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής ήταν η δεύτερη θέση στο 1976. Σε άλλες 3 περιπτώσεις έφτασε τα προημιτελικά του τουρνουά (2004, 2006, 2008).
Πρώτοι αγώνες
Η Γουινέα έκανε το ποδοσφαιρικό της ντεμπούτο στις 2 Οκτωβρίου 1960 στα Παιχνίδια Δυτικής Αφρικής 1960 στη Νιγηρία, όπου έχασε 4-1 από τους γηπεδούχους. Το επόμενο παιχνίδι της ομάδας ήταν το εντός έδρας φιλικό παιχνίδι με την Ανατολική Γερμανία, στις 16 Δεκεμβρίου 1960, όπου έχασε με 3-2.
Τρικοκκιά Γρεβενών
Η Τρικοκκιά είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών σε υψόμετρο 580 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Τρικοκκιά βρίσκεται στα νότια όρια του νομού με το νομό Τρικάλων. Είναι κτισμένο σε λόφο στους βορειοδυτικούς πρόποδες των ορέων Χάσια και νότια στον χείμαρρο Σούτσα που καταλήγει στον Αλιάκμονα ποταμό. Απέχει 26 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Δεσκάτη και 42,5 χλμ. ΝΑ. από τα Γρεβενά. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Τσαπουρνιά. και πιθανότατα προέρχεται από το θάμνο τσαπουρνιά (επίσημα Προύνος η ακανθώδης - Prunus spinosa). Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1860 από κατοίκους κοντινών οικισμών της περιοχής των Χασίων (Καλαπόδι, 6 χλμ. ΒΑ, Παλιοχώρια, 1 χλμ. ΒΑ και Βαλάνι, 3 χλμ. Ν). Πολλοί σημερινοί κάτοικοί της είναι από την Κόνιτσα της Ηπείρου που εγκαταστάθηκαν μόνιμα γύρω στο 1900.
Ονομασία - Διοικητικά
Το χωριό με την παλιά του ονομασία Τσαπουρνιά αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Κοζάνης. Το 1927 μετονομάζεται σε Τρικοκκιά και το 1964 αποσπάται στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Άνοιξη και το Τριφύλλι αποτελούν την τοπική κοινότητα Τρικοκκιάς που ανήκει στην δημοτική ενότητα Χασίων του Δήμου Δεσκάτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως οικισμός έχει 235 μόνιμους κατοίκους ενώ ως κοινότητα 469.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δεσκάτης Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Μπρέογκαν
thumb|right|150px|Άγαλμα του Μπρέογκαν στη Γαλικία Ο Μπρέογκαν (ιρλ. Breogán) είναι μυθικός Κέλτης βασιλιάς από τη Γαλικία. Για το πρόσωπό του υπάρχουν πολλές πηγές, αλλά γενικότερα θεωρείται ο πατέρας του έθνους της Γαλικίας. Πατέρας του είναι ο Νεμ και γιοι του ο Ιθ κι ο Μπάιλ (Βέλενος).
Σύμφωνα με το γαελικό θρύλο της συλλογής του 11ου αιώνα Lebor Gabála Érenn (Το Βιβλίο των Κατακτήσεων), ο Βασιλιάς Μπρέογκαν κατασκεύασε στη Γαλικία έναν πανύψηλο πύργο, απ' όπου οι γιοι του απ' την κορυφή μπορούσαν να δουν μια μακρινή πράσινη ακτή. Η εικόνα αυτής της πράσινης γης τους ώθησε να ταξιδέψουν βόρεια προς την Ιρλανδία. Δίπλα στον Πύργο χτίστηκε ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Μπρέογκαν.
Αιγαίον ΙΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το Αντιτορπιλικό Συνοδείας Αιγαίον, D-03 / Α-215 (πρώην Weser A-62), τύπου Rhein ναυπηγήθηκε μεταξύ 1961 – 1963 στο Elsfletherwerk της τότε Δυτικής Γερμανίας. Παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 6 Ιουνίου 1976 από τη Γερμανία, στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας, και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 14 Αυγούστου του ίδιου έτους. Παροπλίστηκε το 1991.
Διέθετε επιπρόσθετες ενδιαιτήσεις για περίπου 80 άτομα.
Παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Ναυτικό στο Πλαίσιο της γερμανικής στρατιωτικής βοήθειας και παρελήφθη από τον Ανπχο. Ι. Φωκά στις 6 Ιουνίου 1976. Κατέπλευσε στη Ελλάδα στις 14 Αυγούστου 1976.
Ανήκε στη δύναμη Διοικήσεως Αντιτορπιλικών και ήταν η έδρα του επιτελείου της Διοίκησης Αντιτορπιλικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Τοκουγκάβα Ιεγιάσου
Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου (徳川家康, 31 Ιανουαρίου 1543 – 1 Ιουνίου 1616) ήταν νταΐμιο (άρχοντας φεουδάρχης) και αργότερα σογκούν της φεουδαρχικής Ιαπωνίας. Αρχικά υπηρέτησε τον Όντα Νομπουνάγκα και τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, αλλά μετά το θάνατο του τελευταίου απέκτησε τον έλεγχο της χώρας. Ο Ιεγιάσου, που πήρε μέρος σε πάνω από πενήντα μάχες, πέτυχε τους σκοπούς του με πανουργία, υπομονή και καταπληκτική προσήλωση.
Εδραίωσε την οικογένειά του στην Ιαπωνία, όχι μονάχα χάρη στη στρατιωτική του υπεροχή, αλλά και με την ικανότητά του στην αύξηση των εισοδημάτων του και την εξόντωση των εχθρών του, ταλέντα τα οποία κληρονόμησαν και διάδοχοί του. Υπήρξε ο ιδρυτής του Σογκουνάτου Τοκουγκάβα, το οποίο κυβέρνησε την Ιαπωνία από το 1600 ως την Μεταρρύθμιση Μεΐτζι (1868). Με την κυριαρχία του εγκαινιάστηκε η περίοδος Έντο στην ιαπωνική ιστορία, που πήρε τ' όνομά της από την πρωτεύουσά του.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1543, στην επαρχία της Μικάβα του κεντρικoύ Χονσού, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, αρχικά ονομαζόταν Ματσουντάιρα Τακετσίγιο (松平 竹千代 Matsudaira Takechiyo). Ο πατέρας του, Ματσουντάιρα Χιροτάντα, τοπικός άρχοντας και αρχηγός του Οίκου των Ματσουντάιρα, ταλαντευόταν ανάμεσα στη συμμαχία με τον Οίκο των Όντα και τον αντίστοιχο των Ιμαγκάβα. Το δίλημμα αυτό βασάνιζε χρόνια τον Οίκο των Ματσουντάιρα, αλλά ο Χιροτάντα φαίνεται πως προτιμούσε τους Ιμαγκάβα.
Όταν το 1548 ο Όντα Νομπουχίντε επιτέθηκε στους Ματσουντάιρα, ο Χιροτάντα ζήτησε βοήθεια από τον Οίκο των Ιμαγκάβα και τον αρχηγό του Ιμαγκάβα Γιοσιμότο. Εκείνος δέχτηκε, υπό τον όρο ο Τακετσίγιο να σταλεί ως όμηρος στο ορμητήριό του, το κάστρο Σούνπου. Η απόφαση ήταν δύσκολη, αλλά τελικά ο Χιροτάντα δέχτηκε. Στην πορεία του, όμως, ο μικρός Τακετσίγιο απήχθη από τον Νομπουχίντε και μεταφέρθηκε στην επαρχία Οβάρι. Δεν κακομεταχειριζόταν στα χέρια του, αλλά απειλούνταν με θάνατο αν ο πατέρας του δε συμμαχούσε με τον ίδιο. Ο Χιροτάντα αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι η θυσία του γιου του θα εντυπωσίαζε τους Ιμαγκάβα και θα επιβεβαίωνε την αφοσίωσή του στον οίκο τους. Ωστόσο, ο Νομπουχίντε δεν έβλαψε τον Τακετσίγιο.
Το 1549, ο Χιροτάντα και ο Νομπουχίντε απεβίωσαν. Ο Ιμαγκάβα Γιοσιμότο, δίχως καθυστέρηση, ετοίμασε εκστρατεία κατά των Όντα. Το κάστρο όπου βρισκόταν ο Όντα Νομπουχίρο, πρωτότοκος (και νόθος) γιος του Όντα Νομπουχίντε, ήταν σίγουρο πως θα έπεφτε. Έτσι, ο αρχηγός των στρατευμάτων των Ιμαγκάβα, ερχόμενος σε συμφωνία με τον Όντα Νομπουνάγκα (μικρότερος γιος, νόμιμος, του Νομπουχίντε), ζήτησε την επιστροφή του Τακετσίγιο ως αντάλλαγμα για τη ζωή του Νομπουχίρο. Τελικά, ο Τακετσίγιο ταξίδευσε στο Σούνπου. Στην έδρα των Ιμαγκάβα, ο Τακετσίγιο έλαβε την εκπαίδευση που άρμοζε σε έναν νεαρό ευγενή.
Απόκτηση δύναμης
thumb|right|150px|Ο θυρεός (τρία φύλλα [[αλκέας μέσα σ' ένα κύκλο) του οίκου των Ματσουντάιρα και αργότερα των Τοκουγκάβα]] Το 1556 πήρε το όνομα Ματσουντάιρα Μοτογιάσου, ενώ την ίδια χρονιά του δόθηκε η άδεια να επιστρέψει στη Μικάβα. Γυρνώντας στην οικογένειά του, ενεπλάκη σε μια σειρά μαχών ενάντια στους Όντα, για λογαριασμό των Ιμαγκάβα. Όταν το 1560, ο Ιμαγκάβα Γιοσιμότο βάδισε προς το Κυότο, ο Μοτογιάσου πήρε μέρος στην εκστρατεία. Ωστόσο, στάλθηκε να καταλάβει το φρούριο Μαρούνε. Έφερε σε πέρας την αποστολή του, μετά από μια σύντομη και σκληρή πολιορκία. Στη συνέχεια επέτρεψε στους άνδρες του να καταλύσουν εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να αποφύγει τη μάχη της Οκεχαζάμα, στην οποία τα στρατεύματα του Γιοσιμότο ηττήθηκαν από τις δυνάμεις του Όντα Νομπουνάγκα, ενώ ο ίδιος φονεύτηκε. Ο Μοτογιάσου υποχώρησε στα εδάφη του και προσπάθησε να διακόψει κάθε δεσμό με τον οίκο των Ιμαγκάβα, ενώ παράλληλα συμμάχησε με τον Όντα Νομπουνάγκα. Κατά την περίοδο αυτή, άλλαξε το όνομά του σε Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, με το επώνυμό του (Τοκουγκάβα) να δηλώνει την περιοχή καταγωγής της οικογένειάς του.
Μέχρι εκείνη την περίοδο, ο Ιμαγκάβα Ουτζιζάνε, γιος του Ιμαγκάβα Γιοσιμότο και νέος αρχηγός της οικογένειας, κρατούσε ως ομήρους μερικούς στενούς συγγενείς του Μοτογιάσου, ανάμεσα στους οποίους τη γυναίκα του και το γιο του. Ο Μοτογιάσου ήλθε σε συμφωνία μαζί του και τους αντάλλαξε με τους γιους ορισμένων υποτελών αρχόντων του Ουτζιζάνε. Μετά από αυτό στράφηκε στην ανανέωση του οίκου του, ενώ συγχρόνως μοίραζε εδάφη στους υποτελείς του.
Ιεγιάσου και Νομπουνάγκα
Παρά το γεγονός ότι ο Μοτογιάσου είχε εξασφαλίσει ελευθερία κινήσεων για τον ίδιο και τον οίκο του, ήταν υποτελής του Όντα Νομπουνάγκα. Μαζί με τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι αποτελούσαν τους δυο σημαντικότερους στρατηγούς του, στον αγώνα για την ένωση της Ιαπωνίας. Όταν ο Νομπουνάγκα κινήθηκε προς το Κυότο το 1568, ο Μοτογιάσου ήταν παρών. Παράλληλα, επέκτεινε την κυριαρχία του προς τα ανατολικά. Αρχικά, συμμάχησε με τον ισχυρό νταΐμιο Τακέντα Σίνγκεν, ώστε να κυριεύσουν τα εδάφη του οίκου των Ιμαγκάβα. Αργότερα όμως, προσέφερε άσυλο στον Ουτζιζάνε και συμμάχησε με τον Ουεσούγκι Κενσίν, μεγάλο εχθρό του Σίνγκεν. Επιπλέον, μετέφερε την έδρα του στην πόλη Χαμαμάτσου, κοντά στα εδάφη του Σίνγκεν, μια κίνηση που ακόμη και ο Νομπουνάγκα χαρακτήρισε προκλητική.
Τον Ιούνιο του 1570, ο Ιεγιάσου οδήγησε τους πολεμιστές του στο πλευρό του Νομπουνάγκα, στη νικηφόρα μάχη της Ανεγκάβα, ενάντια στους νταΐμιο Αζάι Ναγκαμάσα και Ασακούρα Γιοσικάγκε. Το 1572, ωστόσο, ηττήθηκε από τα στρατεύματα του Τακέντα Σίνγκεν στο κάστρο Φουταμάτα. Αποφάσισε, παρά τις συμβουλές των ακολούθων του, να αντιμετωπίσει τον Σίνγκεν σε ανοιχτή μάχη στη Μικαταγκαχάρα. Ηττήθηκε αποφασιστικά, ενώ μόλις που διέφυγε το θάνατο. Για καλή τύχη του Ιεγιάσου, ο ισχυρός του εχθρός πέθανε την άνοιξη του 1573, αλλά ο γιος και διάδοχός του Τακέντα Κατσουγιόρι κατέλαβε το κάστρο Τακετεντζίν. Το 1575 ο Κατσουγιόρι πολιόρκησε το κάστρο Ναγκασίνο, και ο Ιεγιάσου κάλεσε για βοήθεια τον Νομπουνάγκα. Εκείνος αρνήθηκε, αλλά ο Ιεγιάσου τον απείλησε πως θα συμμαχήσει με τον Κατσουγιόρι κατά του ίδιου. Τελικά, μια στρατιά από δυνάμεις του Νομπουνάγκα και του Ιεγιάσου νίκησε τον Κατσουγιόρι, αλλά δεν τον εξόντωσε. Για καιρό, οι δυο νταΐμιο λεηλατούσαν τα εδάφη, ο ένας του άλλου.
Την άνοιξη του 1582, ο Ιεγιάσου εξεστράτευσε μαζί με τον Νομπουνάγκα, νικώντας τον Κατσουγιόρι στη μάχη του Τεμμοκουζάν. Μέχρι εκείνη την περίοδο, ο Νομπουνάγκα είχε θέσει υπό τον έλεγχό του όλο το κεντρικό Χονσού. Οι σοχέι  είχαν συντριβεί ανελέητα και τώρα έπρεπε να υποταχθούν και οι υπόλοιποι νταΐμιο. Για το σκοπό αυτό ο Ιεγιάσου προέλασε ανατολικά στο Καντό, ενώ στον Χιντεγιόσι ανατέθηκε το δυτικό μέτωπο. Τον Ιούνιο, ωστόσο, του ίδιου χρόνου, ο Νομπουνάγκα εξωθήθηκε σε σεπούκου σε βουδιστικό ναό του Κιότο, αφού ο υποτιθέμενος υποτελής του, Ακέτσι Μιτσουχίντε, τον πρόδωσε και πυρπόλησε το ναό. Η προδοτική αυτή ενέργεια, πιθανώς έγινε με προτροπή του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, ο οποίος νίκησε τον Μιτσουχίντε λίγες μέρες αργότερα στη μάχη του Γιαμαζάκι και έγινε κυρίαρχος της πρωτεύουσας, Κιότο.
Ιεγιάσου και Χιντεγιόσι
thumb|right|Το ταμπλό (γκόμπαν) στο οποίο έπαιζαν [[γκο ο Χιντεγιόσι και ο Ιεγιάσου]] Το 1584, ο Ιεγιάσου συμμάχησε με τον Όντα Νομπουκάτσου, γιο του Όντα Νομπουνάγκα και επίδοξο διάδοχό του, και επιτέθηκε στα εδάφη του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Ύστερα από μια σειρά άκαρπων μαχών, όμως, ο Χιντεγιόσι έκανε ανακωχή και με τον Νομπουκάτσου, ενώ πρότεινε το ίδιο και στον Ιεγιάσου. Η συμφωνία έκλεισε στα τέλη του χρόνου, με τον Ιεγιάσου να δίνει υπόσχεση καλής θέλησης στο νέο κυρίαρχο της Ιαπωνίας.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1580, ο Τογιοτόμι σχεδίαζε την εξόντωση του Οίκου των Χότζο, στην οποία πήρε μέρος και ο Ιεγιάσου. Το 1590, οδήγησε περίπου 30.000 σαμουράι στην πολιορκία της έδρας των Χότζο, που διήρκεσε από τον Μάιο ως τον Αύγουστο του ίδιου έτους.
Παρά την υποταγή του, ο Χιντεγιόσι συνέχιζε να θεωρεί τον Ιεγιάσου, ως τον πιο επικίνδυνο ανταγωνιστή του. Του προσέφερε το Καντό και ο Ιεγιάσου μετέφερε την έδρα του στο Έντο. Από εκεί υπηρέτησε πιστά τον Χιντεγιόσι, αδυνατώντας να κάνει διαφορετικά: οι γαίες ανάμεσα στο Καντό και το Κιότο είχαν παραχωρηθεί σε έμπιστους υποστηρικτές του Χιντεγιόσι. Ωστόσο, ο Ιεγιάσου είχε γίνει πλέον ένας από τους πλουσιότερους νταΐμιο της χώρας, με εισόδημα κοντά στα 1.000.000 κόκου.
Εκστρατεία διαδοχής του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι
Το 1599, ο Ισίντα Μιτσουνάρι σχεδίαζε τη δολοφονία του Ιεγιάσου, αλλά οι δολοπλοκίες του φανερώθηκαν σε μερικούς στρατηγούς του Ιεγιάσου, οι οποίοι προσπάθησαν να τον σκοτώσουν. Ο Μιτσουνάρι, ωστόσο, διέφυγε και περιέργως βρήκε καταφύγιο στον αντίπαλό του, Ιεγιάσου. Είναι άγνωστοι οι λόγοι που οδήγησαν τον Ιεγιάσου στη συγκεκριμένη απόφαση. Πιθανολογείται ωστόσο πως ο Ιεγιάσου θεώρησε καλύτερα να ηγηθεί ο Μιτσουνάρι του εχθρικού στρατού, παρά κάποιος από τους Προκρίτους, που θα είχε μεγαλύτερη νομιμότητα.
Όλοι σχεδόν οι νταΐμιο της Ιαπωνίας, είχαν χωριστεί σε δυο στρατόπεδα: το δυτικό στρατό (του Μιτσουνάρι) και τον ανατολικό στρατό (του Ιεγιάσου). Στις αρχές του 1600, ο Μιτσουνάρι ένιωσε αρκετά ισχυρός ώστε να εξαπολύσει γενική επίθεση κατά του εχθρού του. Τον Ιούνιο, ο Ιεγιάσου στράφηκε προς το Κιότο, ενώ στα τέλη του καλοκαιριού ο Μιτσουνάρι κατέλαβε το κάστρο του Φουσίμι. Ο Ιεγιάσου και οι σύμμαχοί του βάδιζαν κατά μήκος του Τοκάιντο, ενώ ο γιος του Τοκουγκάβα Χιντετάντα βάδιζε με 36.000 στρατιώτες, παράλληλα του άλλου σημαντικού δρόμου, Νακασέντο. Η μάχη του Χιντετάντα με τον Σανάντα Μασαγιούκι, καθυστέρησε το στρατό του για την κυριότερη μάχη του πολέμου, στη Σεκιγκαχάρα.
Στόχος του Ιεγιάσου ήταν, εκπορθώντας τη διάβαση της Σεκιγκαχάρα, να καταλάβει την πρωτεύουσα Κιότο και το σημαντικό λιμάνι της Οσάκα. Στις 21 Οκτωβρίου του 1600, χτυπήθηκαν οι δυο εχθρικοί στρατοί. Ο Κομπαγιαγκάβα Χιντεάκι, σύμμαχος του Μιτσουνάρι, από καιρό δολοπλοκούσε και μετά από κάποιες ώρες κινήθηκε εναντίον του. Ο Μιτσουνάρι ήταν προετοιμασμένος για αυτήν την εξέλιξη, αλλά δεν περίμενε πως και άλλοι στρατηγοί του θα στρέφονταν κατά του. Ο στρατός του, βαλλόμενος από παντού διαλύθηκε και τράπηκε σε άτακτη φυγή. Ο ίδιος ο Μιτσουνάρι φονεύτηκε στη μάχη. Δέκα μέρες αργότερα, ο Ιεγιάσου μπήκε στην Οσάκα ως στρατιωτικός κυρίαρχος της Ιαπωνίας.
thumb|center|650px|Η μάχη της Σεκιγκαχάρα
Εδραίωση
thumb|right|Ο Ιεγιάσου ως σογκούν Πρώτο μέλημα του Ιεγιάσου, ήταν η εδραίωσή του: εξολόθρευσε 87 οίκους νταΐμιο, ενσωμάτωσε τα κτήματά τους στα δικά του και κατόπιν τα μοίρασε στους οπαδούς του. Το 1603 έπεισε τον αυτοκράτορα Γκο-Γιοζέι να τον ονομάσει σόγκουν και από το κάστρο του στο Έντο δέχτηκε την υποταγή όλων των νταΐμιο που είχαν επιζήσει.
Ωστόσο, δεν έμεινε ικανοποιημένος με τους όρκους πίστης και απαίτησε από τους υποτελείς του, να τον προμηθεύσουν με άντρες και υλικά για τη δημιουργία μιας νέας κυβερνητικής έδρας στο Έντο. Κατά την δεκαετία που ακολούθησε, ισοπεδώθηκαν λόφοι, αποστραγγίστηκαν έλη, ανοίχτηκαν διώρυγες και ανεγέρθηκαν μεγάλα τείχη για να περιβάλουν ένα ογκώδες φρούριο, το λεγόμενο κάστρο του Έντο.
Ως σογκούν, ο Ιεγιάσου εργάστηκε σκληρά για να προσδώσει σταθερότητα στην Ιαπωνία. Προώθησε ιδιαίτερα το εξωτερικό εμπόριο, στα πλαίσια του οποίου αντάλλαξε δώρα με πολλούς Ευρωπαίους ηγεμόνες, όπως ο Ιάκωβος Α' της Αγγλίας.
Ο Ιεγιάσου κράτησε τον τίτλο του σογκούν μόνο μέχρι το 1605, όταν και πήρε τον τίτλο του ογκόσο (大御所 ōgosho), δηλαδή του αποσυρθέντος σογκούν. Νέος σογκούν, αναδείχτηκε ο γιος του, Τοκουγκάβα Χιντετάντα. Πιθανώς αυτό να έγινε, ώστε να αποφύγει τα τελετουργικά του καθήκοντα, να αποτρέψει τους εχθρούς του να επιτεθούν στο πραγματικό εξουσιαστή της Ιαπωνίας (δηλαδή τον ίδιο), αλλά και να εξασφαλίσει μια ομαλότερη διαδοχή για το γιο του.
Πολιορκία της Οσάκα
Η μόνη απειλή για την ασφάλεια του Ιεγιάσου ήταν ο Τογιοτόμι Χιντεγιόρι, γιος του Χιντεγιόσι, που ακόμη βρισκόταν οχυρωμένος στο κάστρο της Οσάκα. Ο Ιεγιάσου όμως, για πολλά χρόνια τηρούσε την υπόσχεση που είχε δώσει στον ετοιμοθάνατο Χιντεγιόσι, ίσως γιατί δεν ένιωθε αρκετά ισχυρός ή γιατί έτρεφε ελπίδα ότι δεν ήταν απαραίτητο να τον εξοντώσει. Από την άλλη πλευρά, οι κηδεμόνες του Χιντεγιόρι δεν είχαν λόγο να παραβιάσουν την ειρήνη, αφού ο Χιντεγιόρι ήταν νέος, ενώ ο Ιεγιάσου είχε αρχίσει να γερνά.
Το 1614, ο Ιεγιάσου δεν είχε παρά ένα περίπου χρόνο ζωής ακόμη, και πιθανώς να το γνώριζε. Ο Χιντεγιόρι φρόντιζε ως τώρα, να μη δώσει καμία αφορμή στον εξουσιαστή της Ιαπωνίας, αλλά εκείνος τη βρήκε: ισχυρίστηκε ψευδώς ότι μια από τις καμπάνες ενός νεόδμητου ναού στην Οσάκα έφερε μια κινέζικη επιγραφή, προσβλητική προς την οικογένεια των Τοκουγκάβα. Ο Ιεγιάσου βάδισε το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, κατά του φρουρίου της Οσάκα, αρχηγός 150.000 πολεμιστών. Μολαταύτα, στο τέλος του χειμώνα οι επιτιθέμενοι είχαν χάσει πολλούς άνδρες, χωρίς να πετύχουν τίποτα. Όταν ο Ιεγιάσου προσέφερε ευνοϊκούς όρους ειρήνης, φάνηκε ότι ο Χιντεγιόρι είχε κερδίσει μια λαμπρή νίκη. Στη συμφωνία που ακολούθησε, ο Ιεγιάσου ζήτησε ως αντάλλαγμα να καταχωθεί ένα τμήμα της εξωτερικής τάφρου του φρουρίου, παίζοντας με τις εντυπώσεις.
Θάνατος και θεοποίηση
thumb|right|150px|Η λειψανοθήκη του Ιεγιάσου Ο Ιεγιάσου δεν πρόλαβε να απολαύσει το θρίαμβό του επί του Χιντεγιόρι, γιατί πέθανε το επόμενο έτος. Πιθανά αίτια του θανάτου του ήταν καρκίνος ή σύφιλη. Θεοποιήθηκε με το όνομα Τόσο Νταϊγκόνγκεν (東照大権現 Tōshō Daigongen), που σημαίνει "Μεγάλο Γκόνγκεν, Φως της Ανατολής". Ο ίδιος ο Ιεγιάσου είχε εκφράσει την επιθυμία να θεοποιηθεί μετά θάνατον. Αρχικά, το σώμα του θάφτηκε στον σιντοϊστικό ναό Κουνόζαν Τόσο-γκου. Μετά την πρώτη επέτειο του θανάτου του, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο ναό Νικό Τόσο-γκου, όπου βρίσκονται μέχρι και σήμερα.
Κληρονομιά
Η κοινωνία που κληρονόμησε στους διαδόχους του συνέβαλε στο να παραμείνει η δυναστεία των Τοκουγκάβα στην εξουσία επί 250 και πλέον χρόνια. Αν και ο ίδιος ο Ιεγιάσου είχε προωθήσει τις σχέσεις με άλλα έθνη, οι διάδοχοί του αποφάσισαν να απομονώσουν πλήρως την Ιαπωνία, η οποία για περισσότερο από δύο αιώνες αγνοούσε τις διάφορες εξελίξεις στην πολιτική, την επιστήμη και την βιομηχανία, που διαμόρφωναν τον Δυτικό κόσμο. Καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου Έντο, οι Ιάπωνες γνώρισαν μια εσωτερική γαλήνη, που ονόμαζαν "Μεγάλη Ειρήνη".
Εκτός αυτού, ο Ιεγιάσου ανέδειξε τους Τοκουγκάβα στην πλουσιότερη οικογένεια της Ιαπωνίας. Τα κτήματά του, με απόδοση 32 εκατομμύρια μπούσελ ρυζιού, αντιπροσώπευαν το 1/4 του συνολικού εθνικού πλούτου.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> i. Πατέρας του Όντα Νομπουνάγκα και αρχηγός του ομώνυμου οίκου.
ii. Ο μεγαλύτερος γιος του Όντα Νομπουχίντε και τώρα νέος αρχηγός του οίκου.
iii. Στην πραγματικότητα, ο Σίνγκεν ήθελε να αποφύγει μια σύγκρουση με τον Ιεγιάσου, καθώς σκόπευε να κρατήσει τους πολεμιστές του ξεκούραστους για κάποια πιθανή μάχη με τον Νομπουνάγκα.
v. Ένα κόκου ισοδυναμεί με 180 λίτρα ρυζιού.
vi. Ο Τογιοτόμι πιθανώς έπασχε από σύφιλη, που είχαν μεταδώσει στην Ιαπωνία Ίβηρες ναυτικοί.
vii. Γκόνγκεν είναι ένας Βούδας, που ήρθε στη γη με τη μορφή ενός κάμι (πνεύμα) για να σώσει τους ανθρώπους.
viii. Ένα μπούσελ είναι ίσο με 36,3 περίπου λίτρα χωρητικότητας. </i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαμουράι
Mary (μυθιστόρημα Ναμπόκοφ)
thumb|right Το Mary είναι μυθιστόρημα του Ρώσου λογοτέχνη Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, το πρώτο στη σειρά των μυθιστόρημάτων του, το οποίο πρωτο-έγραψε στη μητρική του γλώσσα, τα ρωσικά, το 1926 - (ρωσ. Машенька, Mashen'ka), σε ηλικία 27 χρονών και υπέγραψε με το φιλολογικό του ψευδώνυμο "V. Sirin". Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Βερολίνο, στα χρόνια της αυτοεξορίας του συγγραφέα σε αυτήν τη πόλη, και εκδόθηκε από τον ρωσόφωνο εκδοτικό οίκος της πόλης "Slovo".
Το μυθιστόρημα που περιέχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, διηγείται τον έρωτα του εξόριστου μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση νεαρού αξιωματικού Λεβ Γκανίν για την όμορφη Μάσενκα, στην προεπαναστατική Ρωσία. Όταν μαθαίνει ότι ένας συγκάτοικος της πανσιόν του Βερολίνου όπου μένει, περιμένει τη γυναίκα του από τη Ρωσία, που δεν άλλη από την πρώτη του αγάπη τη Μάσενκα, οι αναμνήσεις ξετυλίγουν τη ροή του μυθιστορήματος.
Η υπόθεση
Σε μια πανσιόν του Βερολίνου στην οποία ζουν Ρώσοι εξόριστοι και αυτο-εξόριστοι της Οκτωβριανής Επανάστασης, μέρος της Ρωσικής συνοικίας της πόλης, περνάει τον καιρό του ο νεαρός μεγαλοαστός πρώην αξιωματικός της «Λευκής Φρουράς» Λεβ Γκανίν. Ο Γκανίν, ασυνήθιστος σε αυτόν τον τρόπο ζωής, φτωχική επίπλωση, ελλιπής υγιεινή, θορυβώθεις ένοικοι, περνά το μεγαλύτερο μέρος της μέρας του, έξω όπου μπορεί ονειροπολεί και να θυμάται ανενόχλητος. Ο Γκανίν μαθαίνει ότι ο συγκάτοικος στο διπλανό διαμέρισμα Αλφιόροφ περιμένει τη γυναίκα του από τη Ρωσία. Σε μια φωτογραφία που του δείχνει ο Αλφιόροφ, ο Γκανίν αναγνωρίζει τον πρώτο του έρωτα, τη Μάσενκα (Μαίρη). Αναστατωμένος από αυτήν την προοπτική, ο Γκανίν διαλύει έναν εφήμερο δεσμό που είχε, και θυμάται τον έρωτα που είχε με τη Μάσενκα. Σχεδιάζει με τη γνωστή προσήλωση του Ναμπόκοφ στην αισθητική λεπτομέρεια που και πως θα συναντήσει την κοπέλα. Ωστόσο διαισθάνεται πως είναι άλλο το παρελθόν και άλλο το παρόν. Πως ίσως το παρόν καταστρέψει το παρελθόν, που του είναι πιο πολύτιμο. Έτσι αλλάζει γνώμη. Το μικρό αυτό μυθιστόρημα, 170 σελίδες, τελειώνει χωρίς η συνάντηση να πραγματοποιηθεί.
Πηγές-Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ
Εθνικός Ύμνος της Ρωσίας
μικρογραφία|Εκτέλεση του ύμνου κατά την ορκωμοσία του [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ, 7 Μαΐου 2008.]] μικρογραφία|Εκτέλεση του Ρωσικού εθνικού ύμνου κατά την παρέλαση της [[Ημέρα της Νίκης|Ημέρας της Νίκης, 9 Μαΐου 2010. ]] Ο "Κρατικός Ύμνος της Ρωσικής Ομοσπονδίας" (ρωσικά: Госуда́рственный гимн Росси́йской Федера́ции, μεταγραφή. Γκοσουντάρστβενι γκιμν Ρασίισκοϊ Φεντεράτσιι, IPA: [ɡəsʊˈdarstvʲɪnɨj ˈɡʲimn rɐˈsʲijskəj fʲɪdʲɪˈratsɨj]) είναι το όνομα του επίσημου εθνικού ύμνου της Ρωσίας. Χρησιμοποιεί την ίδια μουσική με τον «κρατικό ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης», με σύνθεση του Αλεξάντερ Αλεξάνδροφ και νέους στίχους από τον Σεργκέι Μιχάλκοφ, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Γκαβριέλ Ελ-Ρεγκιστάν στον αρχικό ύμνο. Από το 1944 η μελωδία έχει αντικαταστήσει τη Διεθνή, ως το νέο περισσότερο Σοβιετοκεντρικό και ρωσοκεντρικό σοβιετικό ύμνο. Η ίδια μελωδία χωρίς στίχους χρησιμοποιήθηκε μετά το 1956. Μια δεύτερη εκδοχή των στίχων γράφτηκε από τον Μιχάλκοφ το 1970 και υιοθετήθηκε το 1977, δίνοντας λιγότερη έμφαση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και περισσότερο στη νίκη του κομμουνισμού.
Η Ρωσική ΣΟΣΔ ήταν η μοναδική συστατική δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς τον δικό της περιφερειακό ύμνο. Το 1990 το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσίας ενέκρινε το Πατριοτιτσέσκαγια Πέσνια του Μιχαήλ Γκλίνκα (χωρίς στίχους) και επιβεβαιώθηκε το 1993, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μπόρις Γέλτσιν. Αυτός ο ύμνος αποδείχθηκε μη δημοφιλής στο ρωσικό κοινό και σε πολλούς πολιτικούς και δημόσια πρόσωπα, εξαιτίας της μελωδίας και της έλλειψης στίχων. Έτσι δεν μπόρεσε να εμπνεύσει τους Ρώσους αθλητές κατά τη διάρκεια διεθνών διαγωνισμών. Η κυβέρνηση προώθησε διαγωνισμούς για τη δημιουργία στίχων για τον μη δημοφιλή ύμνο, αλλά καμία από τις συμμετοχές δεν εγκρίθηκε.
Ο ύμνος του Γκλίνκα αντικαταστάθηκε μερικούς μήνες μετά τη διαδοχή του Γέλτσιν από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, στις 7 Μαΐου 2000. Το ομοσπονδιακό νομοθετικό σώμα καθιέρωσε και ενέκρινε τη μουσική του Εθνικού Ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης με νέους στίχους τον Δεκέμβριο 2000, και έγινε ο δεύτερος ύμνος που χρησιμοποίησε η Ρωσία μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η κυβέρνηση προώθησε ένα διαγωνισμό για να βρει στίχους αλλά τελικά τους νέους στίχους έγραψε ο Μιχάλκοφ. Σύμφωνα με την κυβέρνηση, οι στίχοι επελέγησαν για να προσελκύσουν και να ευλογήσουν την ιστορία και τις παραδόσεις της Ρωσίας. Ο Γέλτσιν επέκρινε τον Πούτιν για την υποστήριξη της επανεισαγωγής του εθνικού ύμνου της Σοβιετικής περιόδου, παρόλο που οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι πολλοί Ρώσοι υποστήριζαν αυτή την απόφαση.
Η δημόσια αντίληψη του ύμνου διαφέρει μεταξύ των Ρώσων. Μια δημοσκόπηση του 2009 έδειξε ότι το 56% των ερωτηθέντων αισθάνονταν υπερήφανοι όταν άκουγαν τον εθνικό ύμνο και ότι το 25% του άρεσε.
Μετάφραση
Ρωσία – άγιο μας κράτος, Ρωσία – αγαπημένη μας χώρα. Ισχυρή θέληση, μεγάλη δόξα Είναι τα κεκτημένα σου σε όλους τους καιρούς!
Δόξα σοι Πατρίδα δική μας ελεύθερη, Αδελφών λαών ένωση αιώνια, Κληροδοτημένη από τους προγόνους σοφία λαϊκή! ''Δόξα σοι χώρα μας! Είμαστε περήφανοι για σένα!''
Από τις νότιες θάλασσες μέχρι τις πολικές επαρχίες Απλώνονται τα δάση και λιβάδια μας. Είσαι μοναδική στο κόσμο, Από τον Θεό προστατευμένη πατρώα γη!
Ευρείς ορίζοντες για όνειρα και για ζωή, Μας ανοίγονται στα χρόνια που έρχονται. Δύναμη μας δίνει η πιστή στην πατρίδα μας. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι πάντα!
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ρωσίας
Ο Καρυοθραύστης
thumb|340px|Το πρωτότυπο σκηνικό της δεύτερης πράξης, από την πρεμιέρα της παράστασης το [[1892]]
Ο Καρυοθραύστης  (Ρωσικά: Щелкунчик, Σσιελκούντσικ προφορά ΔΦΑ: [ɕːɪlˈkunt͡ɕɪk] ) είναι μπαλέτο σε δύο πράξεις και τρεις σκηνές του ρώσου συνθέτη Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι. Ο Τσαϊκόφσκι συνέθεσε το έργο το 1892, ενώ το λιμπρέτο βασίστηκε  στη διασκευή του παραμυθιού Ο Καρυοθραύστης και ο βασιλιάς των ποντικών του Ε. Τ. Α. Χόφμαν από τον Αλέξανδρο Δουμά. Η πρωτότυπη χορογραφία είναι του Λεβ Ιβανόφ. . Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στο θέατρο Μαριίνσκι στην Αγία Πετρούπολη την Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 1892, σε μια διπλή παράσταση μαζί με την όπερα του Τσαϊκόφσκι, Γιολάντα.γγ
Παραμύθι
Η ιστορία αναφέρεται στο δώρο που έκανε στη μικρή Κλάρα ο νονός της, ο Ντροσελμάγιερ, την παραμονή των Χριστουγέννων σε μια μικρή Γερμανική πόλη. Ήταν ένας κινούμενος στρατιώτης, που λειτουργεί ως καρυοθραύστης. Όταν η γιορτή τελειώνει και οι καλεσμένοι φεύγουν, η Κλάρα μπαίνει στο ήσυχο σαλόνι για να κοιμίσει τον καρυοθραύστη. Καθώς το ρολόι χτυπά μεσάνυχτα, το κορίτσι αποκοιμάται και μεταφέρεται σε έναν παραμυθένιο κόσμο. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μεγαλώνει μαγικά, όλα τα παιχνίδια, ανάμεσά τους και ο καρυοθραύστης, ζωντανεύουν και ρίχνονται στη μάχη με μεγάλα ποντίκια που εισβάλλουν στο δωμάτιο. Τελικά ο καρυοθραύστης κερδίζει τη μάχη και μεταμορφώνεται σε έναν όμορφο πρίγκιπα.
Στη δεύτερη πράξη η Κλάρα και ο πρίγκιπας - Καρυοθραύστης ξεκινούν για ένα μαγικό ταξίδι. Περνούν από την Βασίλισσα του Χιονιού αλλά και από την χώρα των Ζαχαρωτών με την νεράιδα Ζαχαρένια. Η Κλάρα δεν θέλει να αποχωριστεί τον Καρυοθραύστη της, όμως την ημέρα των Χριστουγέννων καθώς ξυπνά κοντά στην οικογένειά της, το μόνο που κρατά στα χέρια της είναι ο Καρυοθραύστης, η κούκλα που της είχε χαρίσει ο νονός της.
Πρεμιέρα
Η πρεμιέρα της παράστασης δόθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1892 στο θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης. Η πρώτη παράσταση στο εξωτερικό δόθηκε 42 χρόνια αργότερα, στο Λονδίνο το 1934. Από τότε έχουν γίνει πολλές παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, με αρκετές διασκευές στη χορογραφία, καθώς ο κάθε χορογράφος προσπαθεί να δώσει τη δική του εκδοχή της ιστορίας, πάντα μέσα στα πλαίσια του πρωτότυπου κειμένου.
Μπαλέτο
Το μπαλέτο έχει χορογραφηθεί επίσης και από δύο εκ των κορυφαίων χορευτών του 20ου αιώνα. Από τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ για τα Βασιλικά Μπαλέτα της Σουηδίας και τον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ για το American Ballet Theatre. Η συνηθέστερη εποχή που ανεβαίνει είναι τα Χριστούγεννα, καθώς τότε είναι κατάλληλο το ρεαλιστικό σκηνικό για τη φανταστική αυτή ιστορία και παρουσιάζεται κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαλέτο Κατηγορία:Κούκλες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Συνθέσεις του 1892 Κατηγορία:Συνθέσεις του Πιότρ Τσαϊκόφσκι
Αναγνωσταράς
Ο Χρήστος «Αναγνώστης» Παπαγεωργίου ή Αναγνωσταράς (Πολιανή Μεσσηνίας, 1760 - Σφακτηρία Μεσσηνίας, 8 Μαΐου 1825) ήταν σπουδαίος Έλληνας οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Συνέβαλε καθοριστικά στην Απελευθέρωση της Καλαμάτας, ενώ ήταν ένας από τους επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων στην Πτώση της Σφακτηρίας, όπου και έπεσε ηρωικά στο καθήκον μαζί με τον ναύαρχο Αναστάσιο Τσαμαδό και τον Ιταλό Φιλέλληνα Σαντόρε ντι Σανταρόζα. Η προσφορά του στον αγώνα ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας χαρακτηρίζεται ανεκτίμητη. Η Ελληνική Πολιτεία τον τίμησε μετά θάνατον με το βαθμό του Στρατηγού.
Βιογραφία
Ονομαζόταν Χρήστος αλλά επειδή ήταν μεγάλου αναστήματος και ήταν «αναγνώστης» στην εκκλησία τον ονόμαζαν Αναγνωσταρά. Ο ίδιος υπέγραφε ως Αναγνώστης Παπαγεωργίου.Ο Αναγνωσταράς ήταν ένας από τους αγωνιστές της Επαναστάσεως του 1821 με σημαντική δράση και σπουδαία προσφορά, φιλικός καθώς μυήθηκε από τη Φιλική εταιρεία και κλεφτοκαπετάνιος του Μοριά. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χρήστος Κορομηλάς (η ρίζα του επίθετού ήταν Κορομπιλάς). Ο ίδιος υπέγραφε ως( Ἀναγνώστης) Παπαγεωργίου δηλαδή Αναγνώστης γιός του Παπά-Γιώργη. Καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια των Κορομηλέων, σημαντική στην Πελοπόννησο, γεννήθηκε το 1760 στο χωριό Άγριλος χειμερινό τμήμα του χωριού Πολιανή.
Ασχολήθηκε με το εμπόριο, επειδή όμως σκότωσε σε καυγά με τον προεστό Κ. Δικαίο, έφυγε στα βουνά και έγινε κλέφτης. Υπήρξε παλαιός κλέφτης και σημαντικός οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821.
Συνεργάστηκε με τους Ρώσους, τους Γάλλους και τους Άγγλους και χρημάτισε ως ταγματάρχης στα Επτάνησα. Ήταν περίφημος για τους τρόπους του και την ικανότητά του να πείθει και να ραδιουργεί επιτήδεια.
Πριν από την επανάσταση πήγε στη Ρωσία μετά το πνιγμό των δύο γιων του για να ανταμώσει τους Ιωάννη Καποδίστρια και Αλέξανδρο Υψηλάντη. Ο Καποδίστριας το 1819 έκανε κατήχηση στους καπεταναίους που υπηρετούσαν στα ρωσικά τάγματα στην πατρίδα του την Κέρκυρα και συνάντησε πολλούς που ήταν δυσαρεστημένοι, επειδή οι Ρώσοι δεν τους πλήρωναν τους μισθούς. Οι καπεταναίοι είχαν κάνει και ένσταση στον Ρώσο αυτοκράτορα, αλλά οι μισθοί έμεναν απλήρωτοι. Ο Καποδίστριας τότε υποσχέθηκε να μεσιτεύσει για να πληρωθούν οι λογαριασμοί, ως αντάλλαγμα όμως απαίτησε τη δραστηριοποίηση των καπεταναίων προς όφελος της επανάστασης. Έτσι και έγινε.
Ο Αναγνωσταράς το 1817 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και πραγματοποίησε περιοδείες στη Μακεδονία για τη μύηση νέων μελών και την προετοιμασία του αγώνα. Η εκεί μετάβασή του ωφέλησε πολύ την κατάσταση των πραγμάτων της Πελοποννήσου και τη δυναμική αυτής, διαφωτίζοντας και εμψυχώνοντας τους εκεί Έλληνες.
Γύρισε στην Ελλάδα και μύησε πολλούς Έλληνες, ανάμεσά στους οποίους ήταν ο Νίκος Παναγιωταράς και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ακόμη, πήγε στα νησιά Ύδρα και Σπέτσες για να διαδώσει τις ιδέες της επανάστασης.
Αργότερα έγινε οπλαρχηγός και συνεργάστηκε με τον Πετιμεζά, τον Κολοκοτρώνη, τον Κεφάλα, τον Παπατσώνη και άλλους. Τους συγκέντρωσε όλους και πολιόρκησαν από κοινού με 2.500 στρατιώτες την Καρύταινα. Η πολιορκία αυτή διαλύθηκε όταν οι Τούρκοι έλαβαν ενίσχυση από την Τριπολιτσά. Από εκεί ο Αναγνωσταράς πήγε στη Στεμνίτσα μαζί με άλλους καπεταναίους και από εκεί πάλι τράβηξε για το Λεοντάρι. Έπειτα συναντήθηκε μαζί με πολλούς άλλους στο Βαλτέτσι, όπου οι Έλληνες βρήκαν την αντίσταση των Τούρκων και σκορπίστηκαν πάλι. Ο Αναγνωσταράς από εκεί αναχώρησε για τα μεσσηνιακά κάστρα και προετοίμασε την πολιορκία τους. Ο εκεί ευρισκόμενος Δημήτριος Υψηλάντης, όταν το έμαθε πήγε στο Άργος για να τον υποδεχτεί και να τον πάρει μαζί του, όπως και έγινε, για την πολιορκία της Τριπολιτσάς.
Η απελευθέρωση της Καλαμάτας οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό σ’ αυτόν. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και παρακίνησε τους κατοίκους γενικεύοντας την επανάσταση στις επαρχίες Τριφυλίας και Ολυμπίας.
Αργότερα αναμείχθηκε στα πολιτικά πράγματα. Επί κυβερνήσεως του Γεωργίου Κουντουριώτη έγινε Υπουργός Πολέμου και με αυτό το αξίωμα εξεστράτευσε εναντίον του Ιμπραήμ Πασά.
Σκοτώθηκε όταν υπεράσπιζε τη Σφακτηρία στο Ναυαρίνο, όταν οι Αιγύπτιοι έκαναν εισβολή από ξηρά και θάλασσα για την πολιορκία του Νεοκάστρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί πολέμου
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1954
Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές της 21ης Νοεμβρίου του 1954 ήταν οι 2ες μετά-πολεμικές δημοτικές και κοινοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στην Ελλάδα.
Τα αποτελέσματα στους μεγαλύτερους δήμους
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν, στην Αθήνα επικράτησε ο στρατηγός Παυσανίας Κατσώτας (με ποσοστό που ξεπέρασε το εκλόγιμο από την πρώτη Κυριακή όριο του 40% κατά μια μονάδα) εκλέγοντας 25 συμβούλους επί συνόλου 31 θέσεων του δημ. συμβουλίου. Ο Π. Κατσώτας υποστηρίχθηκε από τους Φιλελευθέρους, οπαδούς της ΕΠΕΚ και του εκτός νόμου τότε ΚΚΕ. Στον Πειραιά εκλέχθηκε ο Δημήτριος Σαπουνάκης, ο οποίος υπερίσχυσε δύσκολα του απερχόμενου δημάρχου Γ. Ανδριανόπουλου. Στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη απαιτήθηκαν επαναληπτικές εκλογές, στις οποίες εκλέχθηκαν δήμαρχοι οι Βασίλειος (Λαλάκης) Ρούφος και Μηνάς Πατρίκιος αντίστοιχα.
Επαναληπτικές εκλογές 1956
Λόγω κενού σε κάποιες δημαρχιακές θέσεις, διεξήχθησαν επαναληπτικές εκλογές στους δήμους Αργοστολίου, Μυτιλήνης, Αμυνταίου, Σκοπέλου, Κερκύρας, Σάμου, Βόλου και Χαλκίδας στις 15 και στις 22 Απριλίου 1956 (μόνο στη Σάμο και στη Χαλκίδα).
Παραπομπές
1954
Βαυαρικό Επικουρικό Σώμα
Βαυαρικό Επικουρικό Σώμα (1833-1835) (γερμ. Bayerisches Hilfskorps) ονομαζόταν το στρατιωτικό σώμα που στάλθηκε στην Ελλάδα το 1833 για να αντικαταστήσει τα συμμαχικά στρατεύματα (κυρίως το Γαλλικό εκστρατευτικό σώμα (1828-1833)), ως το οργανωμένο στρατιωτικό σώμα της Ελλάδας, υπό την Αντιβασιλεία, μέχρις ότου ο Βασιλιάς Όθων συγκροτούσε τακτικό ελληνικό στρατό, με στόχο να επιστρέψει μέχρι το 1835 στη Βαυαρία.
Πρόβλεψη για στρατιωτικό σώμα στη Συνθήκη του Λονδίνου
Στη Συνθήκη του Λονδίνου του 1832, όπου η Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία συμφώνησαν στη δημιουργία του Βασιλείου της Ελλάδας, στο άρθρο 14 προβλεπόταν ότι ο Βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας, θα στρατολογούσε μέχρι 3.500 χιλιάδες στρατιώτες από τη Βαυαρία, με κόστος του Ελληνικού Κράτους, οι οποίοι με την άφιξή τους στην Ελλάδα θα απελευθέρωναν τα συμμαχικά στρατεύματα (αναφερόμενο στο Γαλλικό εκστρατευτικό σώμα), τα οποία θα παρέμεναν πλήρως στη διάθεση της κυβέρνησης της Αυτού Μεγαλειότητας του Βασιλέως της Ελλάδα, μέχρι την άφιξη του σώματος των στρατιωτών από τη Βαυαρία. Στο άρθρο 15, ο Βασιλιάς της Βαυαρίας (ο πατέρας του Όθωνα) υποσχόταν ότι θα διέθετε Βαυαρούς αξιωματικούς για να οργανώσουν εθνικό στρατιωτικό σώμα στην Ελλάδα.
Σχηματισμός του σώματος και άφιξη στην Ελλάδα
Το στρατιωτικό σώμα σχηματίστηκε μετά από συμφωνία του Κάρολου φον Αμπελ (Karl von Abel) από την πλευρά του ελληνικού βασιλείου (μέλος της Αντιβασιλείας του Όθωνα) και τον Φίλιππο ντε Φλαδ από τη μεριά του Βασιλείου της Βαυαρίας και προέβλεπε την κατάταξη εθελοντών σε αυτό. Δεδομένου ότι η στρατολόγηση θα καθυστερούσε, στάλθηκαν τακτικά Βαυαρικά στρατεύματα, τα οποία θα επέστρεφαν με την άφιξη των εθελοντικών Βαυαρικών στρατευμάτων. Σε αυτό το σώμα περιελήφθησαν οι άντρες από τις μονάδες: Η συμφωνία προέβλεπε ότι το Βαυαρικό Επικουρικό Σώμα θα ήταν «αυτοσύντακτο», εννοώντας ότι θα παρέμενε αμιγώς Βαυαρικό και δε θα αναμιγνύονταν με Ελληνικά στρατεύματα.
Το σώμα ξεκίνησε το Νοέμβριο του 1832 από τις φρουρές τους, στο Λάνταου (Landau), Βύρτσμπουργκ (Würzburg), Άμπεργκ και Λίνταου (Lindau), συγκεντρώθηκαν στο Μόναχο και ξεκίνησαν για να περάσουν τις Αλπεις. Έφτασαν στην Τεργέστη στα μέσα Δεκεμβρίου και ξεκίνησαν με τα πλοία στις 5 Ιανουαρίου 1833. Έφτασαν στο Ναύπλιο στις 31 Ιανουαρίου, τριάντα δύο πλοία με στρατιώτες, γιατρούς, φαρμακοποιούς, ιερείς, αλλά πιθανότατα έχοντας και γυναίκες και παιδιά.
Ανάμιξη με τα ελληνικά στρατεύματα
Παρά τη ρητή συμφωνία για ανεξαρτησία του σώματος, η ελληνική κυβέρνηση της Αντιβασιλείας, προχώρησε σε ανάμιξη των ελληνικών με τα βαυαρικά στρατεύματα, κάτι που επισημοποιήθηκε με Βασιλικό Διάταγμα στις 6 Φεβρουαρίου 1834 όπου ορίστηκε ότι δύο λόχοι σε κάθε τάγμα πεζικού, δύο ίλες στο σύνταγμα ιππικού και δύο λόχοι στο τάγμα πυροβολικού θα αποτελούνταν από τα Βαυαρικά στρατεύματα, με αιτιολογία τη διαπαιδαγώγηση του Ελληνικού Στρατού.
Αριστεία
Αργότερα, στις 26 Μαΐου 1837, ορίστηκε με Βασιλικό Διάταγμα το Αριστείο των Βαυαρών Εθελοντών, παρόμοιου σχήματος σταυρού με στεφάνη δάφνης, ανέγραφε: «ΤΟΙΣ ΕΚ ΒΑΥΑΡΙΑΣ ΕΘΕΛΟΝΤ»
Μέλη του Βαυαρικού Επικουρικού Σώματος
Γνωστά μέλη του Βαυαρικού Επικουρικού Σώματος είναι ανάμεσα σε άλλους και οι:
Άλλες αναφορές στο εκστρατευτικό σώμα
Άλλες αναφορές στο εκστρατευτικό σώμα έγιναν επίσης στα βιβλία:
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός Κατηγορία:Ελληνογερμανικές σχέσεις
Λουί Αντάν
Ο Λουί Εμίλ Αντάν (Louis Émile Adan, 26 Μαρτίου 1839 – 5 Φεβρουαρίου 1937) ήταν Γάλλος ζωγράφος. Γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λουί ήταν γιος του ζωγράφου Ιπολύτ Μπενζαμέν Αντάν (Hippolyte Benjamin Adan, 1797-1876) και της Αιμιλίας Ντελαρεμανισέρ (Émilie Delarémanichère, 1813-1885). Εισήχθη στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών των Παρισίων, όπου μαθήτευσε κοντά στους Φρανσουά-Εντουάρ Πικό και Αλεξάντρ Καμπανέλ.
Κατόπιν άνοιξε ατελιέ στην οδό de Courcelles 75. Κατά τη διάρκεια της μακράς σταδιοδρομίας του ζωγράφισε τοπιογραφίες, σκηνές της καθημερινής ζωής, νεκρές φύσεις και πολλές ακουαρέλες. Επιπλέον, εικονογράφησε αρκετά βιβλία (όπως το «Μια απλή καρδιά» του Φλωμπέρ, τους Μύθους του Λα Φονταίν και τα άπαντα του Αλφόνς Ντωντέ).
Το 1870 εξετέλεσε μια μνημειώδη σύνθεση (7 επί 8 μέτρων), την «Αγία Τριάδα εν δόξη», που βρίσκεται στον Ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου, στο προάστιο Κουρμπεβουά των Παρισίων. Είναι το μόνο γνωστό θρησκευτικό έργο του.
Από το 1863 μέχρι τον θάνατό του παρουσίασε έργα του σε όλα τα «Σαλόν». Τιμήθηκε εκεί με τρία συνολικά μετάλλια (γ΄ μετάλλιο το 1875, β΄ το 1882 και χρυσό μετάλλιο το 1888), ενώ το 1931 του δόθηκε το «Βραβείο Μπονά». Επιπλέον τιμήθηκε από το γαλλικό κράτος με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής το 1892.
Συγγενείς
Στις 26 Νοεμβρίου 1867 ο Λουί Αντάν νυμφεύθηκε στο δημαρχείο του 10ου Διαμερίσματος των Παρισίων τη Μαριόν Αντέλ Μπινός (Marion Adèle Binoche, 1843-1923), εξαδέλφη του εξ αγχιστείας. Εξάλλου, δύο από τους εξαδέλφους του από την πλευρά του πατέρα του ήταν επίσης ζωγράφοι, αν και όχι τόσο διακεκριμένοι: Ο Λουί Φελίξ Αντάν (1825-1892) και ο Εζέν Ξαβιέ Αντάν (1826-1884).
Ο Λουί Εμίλ Αντάν είχε μία μικρότερή του αδελφή, τη Μαρί (1846-1922), η οποία παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 1872 στο Κουρμπεβουά τον ζωγράφο Αλεξίς Ντουιγιάρ (Alexis Douillard, 1835-1905).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
2012
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2012 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο.
Θάνατοι
Αναλυτικότερα οι θάνατοι ανά μήνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη