cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπάρκο
Ετυμολογία
Η συνήθης σύμβαση ορθογραφίας είναι ότι, για να γίνει διάκριση μεταξύ ομοφώνων, όταν γράφεται ως barque αναφέρεται σε ένα πλοίο και όταν γράφεται ως bark αναφέρεται είτε σε έναν ήχο σκύλου, είτε σε έναν φλοιό δέντρου.
Η "βαρκαρόλα" στη μουσική μοιράζεται την ίδια ετυμολογία, καθώς ήταν αρχικά ένα λαϊκό τραγούδι, που τραγουδιόταν από τους βενετούς γονδολιέρηδες και προέρχεται από το barca: "βάρκα" στα ιταλικά, ή στα ύστερα λατινικά.
Το μπάρκο
Τον 18ο αι. το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό χρησιμοποίησε τον όρο bark για ένα μη περιγραφικό σκάφος, που δεν ταίριαζε σε καμία από τις συνήθεις κατηγορίες του. Έτσι, όταν το βρετανικό ναυαρχείο αγόρασε ένα κόλιερ για χρήση από τον Τζέιμς Κουκ στο ταξίδι της εξερεύνησής του, καταχωρήθηκε ως HM Bark. Προσπαθήστε να τη διακρίνετε από μια άλλη Endeavor, ένα κότερο (sloop) ήδη σε υπηρεσία εκείνη την εποχή. Έτυχε να είναι ένα με πλήρη ιστιοφορία πλοίο με μία απλή πλατιά πλώρη, και μία πλήρη πρύμνη με παράθυρα.
Το Λεξικό τού Ναυτικού τού Γουίλιαμ Φάλκονερ όρισε το «bark», ως «μία γενική ονομασία που δίνεται στα μικρά πλοία: ωστόσο οι ναυτικοί τη χρησιμοποιούν ιδιαιτέρως σε εκείνα που φέρουν τρία κατάρτια, χωρίς πανί στον πίσω ιστό. Οι βόρειοι ναυτικοί μας, που είναι εκπαιδευμένοι στο εμπόριο άνθρακα, εφαρμόζουν αυτή τη διάκριση σε ένα πλοίο με πλατιά πρύμνη, το οποίο δεν φέρει καμία διακοσμητική φιγούρα στο στέλεχος ή στην πλώρη."
Τα Εθνικά Αρχεία του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν ένα έντυπο έγγραφο, που σώζεται από τον 16ο αι. στο Cheshire and Chester Archives and Local Studies Service, όπου σημειώνεται τα ονόματα του Ρόμπερτ Ράτκλιφ, ιδιοκτήτη τού μπάρκου "Sunday" και 10 ναυτικών που διορίστηκαν να υπηρετήσουν υπό τον εντιμότατο κόμη του Σάσεξ Λόρδο Αναπληρωτή της Ιρλανδίας.
Η ιστιοφορία του μπάρκου
Στα τέλη του 18ου αι. ο όρος μπάρκο (barque, μερικές φορές -ιδιαίτερα στις Η.Π.Α.- γραμμένος bark) έφτασε να αναφέρεται σε οποιοδήποτε σκάφος με έναν συγκεκριμένο τύπο σχεδίου ιστίων. Αυτό περιλαμβάνει τρία (ή περισσότερα) κατάρτια, μπροστινά και πίσω ιστία στον τελευταίο ιστό και τετράγωνα ιστία σε όλους τους άλλους ιστούς. Τα μπάρκα ήταν το εργαλείο εργασίας της χρυσής εποχής των ιστίων στα μέσα του 19ου αι., καθώς σχεδόν ταίριαζαν με πλήρως εξοπλισμένα πλοία, αλλά μπορούσαν να λειτουργήσουν με μικρότερα πληρώματα.
Το πλεονέκτημα αυτής της ιστιοφορίας ήταν ότι χρειάζονταν μικρότερα (επομένως φθηνότερα) πληρώματα από ένα συγκρίσιμο πλήρως εξοπλισμένο πλοίο ή σκάφος με ιστιοφορία βρικίου, καθώς χρησιμοποιούνταν λιγότερα τετράγωνα ιστία, που χρειάζονταν εργατικά χέρια, και η ίδια η ιστιοφορία ήταν φθηνότερη. Αντίθετα, η πλήρης ιστιοφορία του πλοίου έτεινε να διατηρείται για εκπαιδευτικά σκάφη, όπου όσο μεγαλύτερο ήταν το πλήρωμα, τόσο περισσότεροι ναυτικοί εκπαιδεύονταν.
Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι ότι, κατά τον άνεμο, έν μπάρκο μπορεί να ξεπεράσει τις επιδόσεις της γολέτας ή τού μπαρκεντίνου, είναι και πιο εύκολο στο χειρισμό και καλύτερο στο να πηγαίνει προς τον άνεμο, από ένα πλήρως εξοπλισμένο πλοίο. Ενώ ένα πλήρως εξοπλισμένο πλοίο είναι το καλύτερο διαθέσιμο σε ταχύτητα, και ενώ τα αρματωμένα πλοία εμπρός και πίσω είναι τα καλύτερα στο να πηγαίνουν προς τον άνεμο, το μπάρκο και το μπαρκεντίνο είναι συμβιβασμοί, που συνδυάζουν -σε διαφορετικές αναλογίες- τα καλύτερα στοιχεία αυτών των δύο.
Το αν η ιστιοφορία με τετράγωνα ιστία, ή μπάρκου, ή μπαρκεντίνου ή σκούνας είναι η βέλτιστη, εξαρτάται από τον βαθμό, στον οποίο μπορούν να επιλεγούν η διαδρομή ιστιοπλοΐας και η εποχή, για να επιτευχθεί ο από πίσω άνεμος. Οι ιστιοφορίες με τετράγωνα ιστία κυριαρχούσαν για τη διηπειρωτική ιστιοπλοΐα σε διαδρομές, που επιλέγονταν για τους από πίσω ανέμους.
Οι περισσότεροι ωκεάνιοι γουίντ-τζάμερ ήταν τετράστηλα μπάρκα, λόγω των προαναφερθέντων σκέψεων και συμβιβασμών. Συνήθως ο κύριος ιστός ήταν ο υψηλότερος: αυτός τού Moshulu εκτείνεται στα 58 μ. από το κατάστρωμα. Το τετράστηλο μπάρκο μπορεί να αντιμετωπιστεί με ένα εκπληκτικά μικρό πλήρωμα —τουλάχιστον 10— και ενώ το συνηθισμένο πλήρωμα ήταν περίπου 30, σχεδόν οι μισοί από αυτούς θα μπορούσαν να είναι μαθητευόμενοι.
Ένα καλά διατηρημένο παράδειγμα εμπορικού μπάρκου είναι το Pommern, το μόνο γουίντ-τζάμερ (windjammer) σε αρχική κατάσταση. Είναι δεμένο στο Mάριεχαμν, έξω από το ναυτικό μουσείο Ώλαντ. Το ξύλινο μπάρκο Sigyn, που κατασκευάστηκε στο Γκέτεμποργκ το 1887, είναι τώρα ένα πλοίο μουσείου στο Τούρκου. Το ξύλινο μπάρκο φαλαινοθηρίας Charles W. Morgan, που ξεκίνησε το 1841, βγήκε εκτός λειτουργίας το 1921, και είναι τώρα ένα πλοίο μουσείου στο Mύστικ Σήπορτ στο Κονέκτικατ. Το Charles W. Morgan πρόσφατα ανακαινίστηκε και (από το καλοκαίρι του 2014) ταξιδεύει στην ακτή της Νέας Αγγλίας. Η Ακτοφυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών έχει ακόμη ένα επιχειρησιακό μπάρκο, που κατασκευάστηκε στη Γερμανία το 1936 και αιχμαλωτίστηκε ως πολεμικό έπαθλο, το USCGC Eagle, το οποίο η Ακαδημία Ακτοφυλακής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νέο Λονδίνο χρησιμοποιεί ως εκπαιδευτικό σκάφος. Ο Στόλος της Παράδοσης του Σύδνεϋ αποκατέστησε ένα μπάρκο με σιδερένιο κύτος, το James Craig, που αρχικά κατασκευάστηκε ως Clan Macleod το 1874 και έπλεε στη θάλασσα κάθε δεκαπενθήμερο. Το παλαιότερο ενεργό ιστιοπλοϊκό στον κόσμο, το Star of India, ναυπηγήθηκε το 1863 ως πλήρως εξοπλισμένο πλοίο και στη συνέχεια μετατράπηκε σε μπάρκο το 1901.
Αυτός ο τύπος πλοίου ενέπνευσε τον Γάλλο συνθέτη Μορίς Ραβέλ να γράψει το διάσημο κομμάτι του, Une Barque sur l'ocean, που αρχικά συντέθηκε για πιάνο το 1905, και στη συνέχεια ενορχηστρώθηκε το 1906.
Το Statsraad Lemkulhl βρίσκεται σε ενεργή λειτουργία με τη μορφή μπάρκου, απογυμνωμένο, χωρίς τα περισσότερα από τα βαρούλκα του. Οι μετέπειτα βελτιώσεις που έγιναν, ευθυγραμμίστηκαν με την εκπαίδευση των μελλοντικών ναυτικών. Χρησιμοποιήθηκε ως σχολικό πλοίο, σε εκπαιδευτικές επιχειρήσεις για το Νορβηγικό Ναυτικό, και γενικά είναι διαθέσιμο για ενδιαφερόμενους εθελοντές.
Έχει εγκατασταθεί επιστημονικός εξοπλισμός για την υποστήριξη των συνεχιζόμενων πανεπιστημιακών σπουδών επάνω σε αυτό, για παρακολούθηση και καταγραφή περιβαλλοντικών δεδομένων.
Βάρκα και ιερή βάρκα στην αρχαία Αίγυπτο
Στην Αρχαία Αίγυπτο, η βάρκα, που αναφέρεται χρησιμοποιώντας τη γαλλική λέξη barque όταν τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά μεταφράστηκαν για πρώτη φορά από τον Γάλλο Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν (ελλην.: λέμβος), ήταν ένας τύπος σκάφους που χρησιμοποιήθηκε από τους πρώτους καταγεγραμμένους χρόνους της Αιγύπτου και απεικονίζεται σε πολλά σχέδια, πίνακες ζωγραφικής και ανάγλυφα που τεκμηριώνουν την κουλτούρα. Η μεταφορά στη μετά θάνατον ζωή πιστευόταν ότι γινόταν επίσης με βάρκα, και η εικόνα χρησιμοποιείται σε πολλές από τις θρησκευτικές τοιχογραφίες και σκαλίσματα σε ναούς και τάφους.
Η πιο σημαντική αιγυπτιακή βάρκα μετέφερε τον νεκρό Φαραώ για να γίνει θεότητα. Δινόταν μεγάλη προσοχή για να παρασχεθεί μία όμορφη βάρκα στον φαραώ γι' αυτό το ταξίδι, και τα μοντέλα των σκαφών τοποθετούνταν στους τάφους τους. Έχουν βρεθεί πολλά μοντέλα αυτών των λεμβών, που κυμαίνονται από μικροσκοπικά έως τεράστια σε μέγεθος. Μέλη της βασιλικής οικογένειας και πλούσιοι παρείχαν επίσης βάρκες για το τελευταίο τους ταξίδι. Ο τύπος του σκάφους που απεικονίζεται στις αιγυπτιακές εικόνες παραμένει αρκετά παρόμοιος καθ' όλη τη διάρκεια των χιλιάδων ετών, που διατηρήθηκε ο πολιτισμός.
Οι βάρκες ήταν σημαντικά θρησκευτικά αντικείμενα, και δεδομένου ότι οι θεότητες θεωρούνταν ότι ταξίδευαν με αυτόν τον τρόπο στον ουρανό, ο Γαλαξίας θεωρήθηκε ως μία μεγάλη πλωτή οδός, που ήταν εξίσου σημαντική με τον Νείλο στη Γη. Λατρευτικά αγάλματα των θεοτήτων που ταξίδευαν με βάρκες στο νερό και τελετουργικές βάρκες μεταφέρονταν από τους ιερείς κατά τη διάρκεια των τελετών των εορτών. Οι ναοί περιλάμβαναν ιερές βάρκες, μερικές φορές περισσότερες από μία σε έναν ναό, στους οποίους αναπαύονταν οι ιερές βάρκες όταν δεν ήταν σε εξέλιξη η πομπή. Σε αυτές τις θέσεις, τα σκάφη θα παρακολουθούνταν και θα φρόντιζαν οι ιερείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Στενωσιά Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η Στενωσιά βρίσκεται δυτικά από τον Χανδρινό από τον οποίο απέχει 4,5 περίπου χιλιόμετρα και βορειοανατολικά από την Πύλο από την οποία απέχει περίπου 11,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 177 μέτρα και απέχει από τον Κόλπο του Ναυαρίνου περίπου 9 χιλιόμετρα. Κοντά στην Στενωσιά βρίσκονται, προς τα βόρειά της η Κουκκουνάρα σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά της τα Μπαλοδημαίικα σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά της η Πύλα σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων. Η Στενωσιά συνδέεται, μέσω διασταύρωσης, οδικά με την Εθνική Οδό 82.
Τζενάρο Ασταρίτα
Ο Τζενάρο Ασταρίτα (Gennaro Astarita ή Astaritta, Νάπολη; 1745; – Ροβερέτο 18 Δεκεμβρίου 1805) ήταν Ιταλός συνθέτης του 18ου αιώνα, γνωστός στην εποχή του, κυρίως, για τις όπερες που έγραψε.
Στενωσιά Μεσσηνίας
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του χωριού κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ο οικισμός, αναφέρεται τουλάχιστον από την εποχή της Ενετοκρατίας με ονομασίες, όπως ο Λέζαγας ή το Λέζαγα, από το 1927 ως η Στενοσιά και από το 1940 ως σήμερα ως η Στενωσιά.
Τζενάρο Ασταρίτα
Βιογραφικά στοιχεία
Αν και ο τόπος γέννησής του είναι άγνωστος, ήταν ενεργός στη Νάπολη για πολλά χρόνια και, ίσως, είναι η γενέτειρα πόλη του, ή γεννήθηκε στη χερσόνησο του Σορέντο, όπου το επώνυμο Ασταρίτα είναι συνηθισμένο. Στη Νάπολη ολοκλήρωσε τις σπουδές του, κατά πάσα πιθανότητα στο Ωδείο της Σάντα Μαρία ντι Λορέτο. Ξεκίνησε την οπερατική του καριέρα το 1765, συνεργαζόμενος με τον Πιτσίνι (Niccolò Piccinni) στη σύνθεση της όπερας L'orfana insidiata. Έγινε διευθυντής παρεκκλησίου (maestro di cappella) στη Νάπολη, το 1770. Θεωρείται, επίσης ότι, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της όπερας στη Ρωσία. Αρχικά, επισκέφθηκε τη χώρα το 1781 και, από το 1784, έγινε διευθυντής του Θεάτρου Πετρόφσκι της Μόσχας (που ήταν πρόδρομος του Θεάτρου Μπολσόι). Το 1794, ο πρίγκιπας Νικολάι Γιουσούποφ, ο οποίος τότε ήταν διευθυντής των αυτοκρατορικών θεάτρων στην Αγία Πετρούπολη, τού ζήτησε να φέρει στην πόλη έναν ιταλικό θίασο, κάτι που έκανε το 1796 και τον διηύθυνε μέχρι το 1799. Μεταξύ των τραγουδιστών που προσέλαβε ήταν η Τερέζα Σαπορίτι (Teresa Saporiti), που είχε ερμηνεύσει πρώτη τον ρόλο της Donna Anna στο Ντον Τζοβάνι του Μότσαρτ. Έμεινε στη ρωσική πόλη μέχρι το 1803.
Στενωσιά Μεσσηνίας
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Λέζαγα (Lesaga ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Το χωριό Λέζαγα (Lesaga), ανήκε, το 1689, στην επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό Λέζαγα είχε 23 κατοίκους.
Τζενάρο Ασταρίτα
Βιογραφικά στοιχεία
Έγραψε πάνω από 40 λυρικά έργα, τα περισσότερα από τα οποία στη φόρμα της κωμικής όπερας (opera buffa/dramma giocoso). Αν και ξεχασμένα σήμερα, στην εποχή τους ήταν διαδεδομένα, και παρουσιάζονταν σε όλη την Ιταλία, καθώς και στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Ρωσία. Εκτός των άλλων, έγραψε επίσης, συνθέσεις θρησκευτικής μουσικής. Πέθανε στο Ροβερέτο της Β. Ιταλίας.
Στενωσιά Μεσσηνίας
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), το χωριό Λέζαγα ή Λέζαγδα υπαγόταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Το χωριό αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Elyas Aga (τσιφλίκι, Çiftlik).
Διοικητική ιστορία
Το Λέζαγα προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Αιγαλαίου, με έδρα τον Χανδρινό. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Αιγαλαίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου, ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Λέζαγα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 62 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Το 1912 το Λέζαγα προσαρτάται στην Κοινότητα Κουκουνάρας, στην οποία προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Κουκκουνάρα ως έδρα και η Σχινόλακκα (το 1919 αποσπάσθηκε από την Κοινότητα Κουκκουνάρας και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Πύλου). Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1927 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Λέζαγα. Το 1927 το Λέζαγα μετονομάζεται σε Στενοσιά, ενώ από το 1940 ως σήμερα αναφέρεται επίσημα ως η Στενωσιά. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Κουκκουνάρας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Στενωσιά υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Χιλιοχωρίων, με έδρα τον Χανδρινό, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Στενωσιά ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Στενωσιά σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Κουκκουνάρας του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα την Κουκκουνάρα.
Τζενάρο Ασταρίτα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Στενωσιά Μεσσηνίας
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 446 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες και με το εμπόριο.
Κτίρια –αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Στα αξιοθέατα της περιοχής του χωριού περιλαμβάνονται το φαράγγι και οι μικροί καταρράκτες του ομώνυμου μικρού ποταμιού της Στενωσιάς.
Μικροί καταρράκτες Στενωσιάς
Πολύ κοντά στο χωριό της Στενωσιάς, στο καταπράσινο φαράγγι του ομώνυμου ποταμού της Στενωσιάς, μήκους 3-4 χιλιομέτρων περίπου, υπάρχουν οι μικροί καταρράκτες της Στενωσιάς με τις αντίστοιχες λιμνούλες. Το ποτάμι της Στενωσιάς καταλήγει προς τον Καταρράκτη Καλαμάρη, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στη Σχινόλακκα και τη Γιάλοβα. Σύμφωνα με την τοπική ιστορία, στο ποτάμι της Στενωσιάς οι Ιταλοί είχαν φτιάξει παλαιότερα εκεί φράγμα και τον πρώτο υδροηλεκτρικό σταθμό της Μεσσηνίας, ο οποίος ηλεκτροδοτούσε την Πύλο.
Οι συγκεντρώσεις στα κατώφλια των σπιτιών
Από τις παλαιότερες εποχές, μέχρι και πριν δύο δεκαετίες στην ευρύτερη περιοχή της Πυλίας, όπως και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, υπήρχε η συνήθεια κυρίως τους θερινούς μήνες να βγαίνουν οι γυναίκες το βράδυ και να κάθονται στα κατώφλια των σπιτιών. Όσες έμεναν στα καντούνια πήγαιναν και αυτές εκεί. Αυτή η συνήθεια διασώζεται ακόμα και σήμερα στο χωριό Λέζαγα – Στενωσιά της επαρχίας Πυλίας.
Πλανόδιοι κινηματογραφιστές
Τις δεκαετίες '60 και '70 οι κάτοικοι του χωριού διασκέδαζαν επίσης με τις υπαίθριες κινηματογραφικές προβολές που πραγματοποιούσαν στο χωριό, όπως και σε πολλά άλλα χωριά της περιοχής, κινηματογραφιστές, όπως οι: Αριστείδης Τέντες, Γιάννης Λιγουδιστιανός, Γιάννης Χαρίτος, Ηλίας Ναθαναήλ ή Τρίκυκλος κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Χιλιοχωρίων
Γκαστόν Δ΄ της Φουά
Ο Γκαστόν, γαλλ. Gaston (27 Νοεμβρίου 1422 - 25/28 Ιουλίου 1472) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν κόμης της Φουά (1436-72) και ως τέτοιος συν-πρίγκιπας της Ανδόρρας· κόμης του Μπιγκόρ και υποκόμης των Μπεάρν, Μαρσάν, Καστελμπόν, Νεμπουζάν, Βιλεμέρ, Λωτρέκ & Ναρμπόν. Επίσης, ως σύζυγος της Ελεονώρας, ήταν πρίγκιπας της Ναβάρρας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη της Φουά και της Ιωάννας των Αλμπρέ, κόρης του Καρόλου Α΄ κοντόσταυλου της Γαλλίας, που ως συν-διοικητής του στρατού στο Αζινκούρ, απεβίωσε στη μάχη.
Νυμφεύτηκε την Ελεονώρα το 1436, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ της Ναβάρρας. Προς το παρόν δεν φαινόταν μεγάλες προοπτικές για την Ελεονώρα: ο πατέρας της, που δεν ήταν ακόμη βασιλιάς, ήταν ο δεύτερος γιος και η ίδια ήταν το τρίτο τέκνο. Όμως το 1458 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιακώβου Β΄, ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας χωρίς νόμιμα τέκνα· το 1461 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός της Ελεονώρας, ο διάδοχος Κάρολος χωρίς νόμιμα τέκνα και το 1464 η μεγαλύτερη αδελφή της, η Λευκή Β΄ της Ναβάρρας άτεκνη.
Έτσι το 1464 η σύζυγός του Ελεονώρα μπορούσε να γίνει βασίλισσα της Ναβάρρας, όμως την εξουσία κατακρατούσε ο πατέρας της, όπως είχε κάνει και με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της. Όταν αυτός απεβίωσε (20 Ιανουαρίου 1479) η Ελεονώρα ανέλαβε πραγματικό την εξουσία, αλλά απεβίωσε 23 ημέρες μετά.
Ο Γκαστόν Δ΄ απεβίωσε το 1472 στο Ρονσεβάλ σε ηλικία 50 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1436 την Ελεονώρα των Ιβρέα-Τραστάμαρα, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Χασάν Νασράλα
Ο Χασάν Νασράλα (Αραβικά: حسن نصرالله [ħasan nasˤrɑɫɫɑh] · γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1960) είναι ο τρίτος και νυν Γενικός Γραμματέας του πολιτικού και παραστρατιωτικού κόμματος του Λιβάνου Χεζμπολάχ, από τότε που ο προκάτοχός του, Αμπάς αλ-Μουσουάι, δολοφονήθηκε από τις αμυντικές δυνάμεις του Ισραήλ τον Φεβρουάριο 1992, αρχηγός της Χεζμπολάχ από το 1992 είναι ο Χασάν Νασράλα έως σήμερα. Υπό τη θητεία του, η Χεζμπολάχ ορίστηκε τρομοκρατική οργάνωση, είτε εξ ολοκλήρου είτε εν μέρει, από τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλα έθνη, καθώς και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ρωσία απορρίπτει τους ισχυρισμούς ότι η Χεζμπολάχ είναι τρομοκρατική οργάνωση και θεωρεί τη Χεζμπολάχ νόμιμη κοινωνικοπολιτική οργάνωση. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας παραμένει ουδέτερη και διατηρεί επαφές με τη Χεζμπολάχ.
Ζωή και εκπαίδευση
Ο Χασάν Νασράλα γεννήθηκε το ένατο από τα δέκα παιδιά μιας οικογένειας Σιιτών στο Μπουρτζ Χάμουντ, στην περιοχή Matn (ανατολικό προάστιο της Βηρυτού) στις 31 Αυγούστου 1960. Ο πατέρας του, Αμπντούν Καρίμ Νασράλα, γεννήθηκε στο Bazourieh, ένα χωριό στο Jabal Amel (Νότια Δημοκρατία του Λιβάνου) που βρίσκεται κοντά στην Τύρο και εργάστηκε ως πωλητής φρούτων και λαχανικών. Αν και η οικογένειά του δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκευτική, ο Χασάν ενδιαφερόταν για θεολογικές σπουδές. Παρακολούθησε το σχολείο al-Najah και αργότερα ένα δημόσιο σχολείο στην κυρίως χριστιανική γειτονιά του Sin el Fil Beirut.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άραβες Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Αρνητές του Ολοκαυτώματος
Καψόνι
Ο όρος καψόνι (πληθυντικός: καψόνια) αναφέρεται συνήθως σε μια σειρά πράξεων ή πρακτικών που προορίζονται για να συμβολίσουν την ενσωμάτωση ενός ατόμου σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Το φαινόμενο,λοιπόν, αφορά οργανωμένες κοινωνικές ομάδες, ωστόσο, πιο συχνά χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει καταπιεστική συμπεριφορά στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων. Ωστόσο, μπορεί επίσης να εκδηλωθεί και σε άλλες περιπτώσεις και μπορεί να είναι συνέπεια ή έκφραση του εκφοβισμού.
Προέλευση και χαρακτηριστικά
Ο όρος "καψόνια" αναφέρεται στη λέξη παππούς η οποία προσδιορίζει στην αργκό το ανώτερο στέλεχος της ομάδας, σε αντίθεση με το «εγγονός» που αναφέρεται στον αρχάριο.
Στην πράξη τα καψόνια ξεκινούν από απλές πράξεις που υποδηλώνουν την επιβολή (βαριές προσβολές, ανόητες φάρσες και παράλογος πράξεις) ή σε πιο σοβαρές πράξεις: κλοπή, τραυματισμούς, την ψυχική και την σωματική διαταραχή του θύματος, διώξεις, δυσφήμιση, υποτίμηση και την καταστροφή και επίσης τη ρατσιστική συμπεριφορά. Ειδικότερα, χρησιμοποιούνται συχνά για να αναφερθούν σε ορισμένες πράξεις και διωκτικές πρακτικές στο στρατό. Ωστόσο, συχνά οι παρενοχλητικές πρακτικές αυτού του είδους οδηγούν στην αποχώρηση του θύματος για την προστασία του ή οδηγούν σε περιπτώσεις στην αυτοκτονία ή το φόνο.
Στις ένοπλες δυνάμεις
Παρά το γεγονός ότι στις Ένοπλες δυνάμεις τα καψόνια γενικά απαγορεύονται και αποθαρρύνονται, μερικές φορές πολλοί αξιωματικοί έχουν την τάση να μη λαμβάνουν υπόψη τους αυτήν την οδηγία, συχνά για λόγους σκοπιμότητας. Βασικά, χρησιμοποιούν τα καψόνια ως μέσο πίεσης και εκβιασμού για να υποτάξουν το θύμα ή για να εκτελέσει διάφορες ενέργειες ενάντια στη θέλησή του, ή ακόμα και για να το κάνουν να φύγει. Μερικές φορές ήταν - περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά - ένα μέσο για την προσαρμογή των ιεραρχιών μέσα στις τάξεις, ειδικά προς τους νεότερους ή άπειρους στρατιώτες (συνήθως κατά τη διάρκεια της στρατολόγησης), προβάλλοντας την ως ανεπίσημη εναλλακτική πρακτική για τον έλεγχο της στρατιωτικής ιεραρχίας, ώστε να διατηρούνται ορισμένες ισορροπίες εντός των μονάδων και των υπηρεσιών.
Στον χώρο εργασίας
Το φαινόμενο είναι επίσης διαδεδομένο στο χώρο εργασίας, ως μέσο που χρησιμοποιείται για να αναγκάσει ένα πρόσωπο να παραιτηθεί από τη δουλειά του, αν και σε αυτή την περίπτωση, μιλώντας πιο γενικά, αφορά το φαινόμενο της παρενόχλησης δεδομένου ότι το φαινόμενο δεν μπορεί να συνδεθεί με την ηλικία των ατόμων που συμμετέχουν.
Ιταλία
Για δεκαετίες, εντός των Ιταλικών Ενόπλων δυνάμεων υπήρχε η τάση να ελαχιστοποιούν ή να διαψεύδουν τα παραπτώματα της στρατιωτικής ιεραρχίας και την αποτροπή δημοσιοποίησης των επεισοδίων που συνέβαιναν. Τη δεκαετία του 1980 και σε μεγαλύτερο ποσοστό τη δεκαετία του 1990 περιστατικά με καψόνια άρχισαν να εμφανίζονται πιο συχνά και να γίνονται ευρέως γνωστά, όπως η δολοφονία του πράκτορα της NOCS Samuel Donadoni κατά τη διάρκεια υπόθεσης Soffiantini το 1997, η οποία πραγματοποιήθηκε κάτω από συνθήκες που δε διευκρινίστηκαν ποτέ και το θάνατο του Emanuele Scieri, ο οποίος υπηρετούσε στην Ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών "Κεραυνός" " ο θάνατος του οποίου συνέβη το 1999 υπό συνθήκες που ποτέ δεν αποσαφηνίστηκαν πλήρως στο Στρατόπεδο Gamerra έδρα της C.A.PAR. - Εκπαιδευτικό Κέντρο Αλεξιπτωτιστών της Πίζας. Η υπόθεση συγκλόνισε την κοινή γνώμη, σε σημείο πρόκλησης, με τους πολιτικούς να σχεδιάζουν να ξεπεράσουν τη στρατιωτική θητεία στην Ιταλία αλλά κυρίως οδήγησε στην αποκάλυψη μιας «πολιτικής» που αντί να καταδικάσει τα καψόνια τους παρείχε κάλυψη και ανοχή. Το περιστατικό του 1999 οδήγησε σε κάποιες κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, όπως αυτές των βουλευτών στην αίθουσα Sandro Delmastro delle Vedove Athos De Luca και του Υπουργού Άμυνας Carlo Scognamiglio. Παρά το γεγονός ότι οι έρευνες αποκάλυψαν πως το σώμα του νεαρού από τις Συρακούσες ήταν νεκρό για κάποιο χρονικό διάστημα, οι δράστες δεν εντοπίστηκαν. Το 2014 με πρωτοβουλία του δημοτικού συμβουλίου της Πίζας έχει προταθεί αίτημα για την επανέναρξη της έρευνας της συγκεκριμένης υπόθεσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καψόνι Κατηγορία:Κακοποίηση Κατηγορία:Εκπαιδευτικά κοινωνικά ζητήματα
Ραίζδος
Ο Ραίζδος, λατιν.: Rhaezdus, ήταν πιθανότατα βασιλιάς των Οδρυσών στη Θράκη στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ.
Βιογραφία
Μαρτυρείται σε επιγραφή από τους Δελφούς ως πατέρας τού Κότυος Γ΄, ο οποίος ήταν βασιλιάς μεταξύ 276 και 267 π.Χ. (η ημερομηνία της επιγραφής). Η χρονολογία και τα ονόματα υποδηλώνουν την πιθανότητα ότι ο Ραίζδος ήταν γιος του Κότυος Β΄ (Οδρυσών), που ο ίδιος μαρτυρείται σε επιγραφή από την Αθήνα που χρονολογείται στο 330 π.Χ. Αρκετοί μελετητές έχουν θεωρήσει το όνομα "Ραίζδος" ως μία παραλλαγή της ορθογραφίας τού " Ροίγος ", θρακικού βασιλικού ονόματος που βρέθηκε σε νομίσματα του 3ου αιώνα π.Χ. Ακόμη και αν τα δύο ονόματα είναι παραλλαγμένες μορφές του ίδιου ονόματος, παραμένει αβέβαιο εάν ο πατέρας του Κότυος Γ΄, Ραίζδος, μπορεί να ταυτιστεί με τον Ρόιγο, γιο του Σεύθη Δ΄. Κανένας Ραίζδος δεν μαρτυρείται ανάμεσα στους αρκετούς, γνωστούς γιους τού Σεύθη Δ΄, μόνο ο Ρόιγος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Μπρουκ Σιλντς
Η Μπρουκ Σίλντς (Brooke Christa Shields; 31 Μαΐου 1965) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Αρχικά ήταν παιδί μοντέλο και έλαβε τα θετικά σχόλια των κριτικών σε ηλικία 12 ετών για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στην ταινία Pretty Baby (1978), στην οποία ενσάρκωσε ένα κορίτσι που εργαζόταν ως πόρνη στην Νέα Ορλεάνη στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Σίλντς απέκτησε ευρεία αναγνωρισιμότητα από αυτόν τον ρόλο και συνέχισε το μόντελινγκ μέχρι το τέλος της εφηβείας της ενώ την δεκαετία του 1980 πρωταγωνίστησε σε αρκετές δραματικές ταινίες, όπως η Η γαλάζια λίμνη (1980) και η ταινία Ατέλειωτη αγάπη του Φράνκο Τζεφιρέλι (1981).
Το 1983, η Σίλντς διέκοψε την καριέρα της ως μοντέλο για να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο στις λατινογενείς γλώσσες. Την δεκαετία 1990, η Σίλντς επέστρεψε στην υποκριτική και εμφανίστηκε σε δευτερεύοντες ρόλους σε ταινίες. Πρωταγωνίστησε στα sitcom του NBC Suddenly Susan (1996-2000), για την οποία έλαβε δυο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, και Lipstick Jungle (2008-2009). Το 2017, η Σίλντς επέστρεψε στο NBC με πρωταγωνιστικό γκεστ ρόλο στο Law & Order: Special Victims Unit στην 19η σεζόν. Το 2014, η Σίλντς έκανε την φωνή της Beverly Goodman στην σειρά κινουμένων σχεδίων της Adult Swim Mr. Pickles και στην συνέχειά της Momma Named Me Sheriff.
Αύγουστος της Λεγκνίτσα
Ο Αύγουστος, πολων. August hrabia legnicki (21 Αυγούστου 1627 - 14 Μαΐου 1679) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόμης της Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος επιζών γιος (1ος από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη-Χριστιανού δούκα του Μπζεγκ, Λεγκνίτσα, Βόλουφ, Ολάβα και της 2ης συζύγου του Άννας-Χέντβιχ, κόρης του στρατάρχη Φρειδερίκου του Σιτς. Ο γάμος των γονιών του ήταν μοργανατικός και η Άννα-Χέντβιχ έλαβε για τον εαυτό της και τους απογόνους της τον τίτλο του βαρόνου, -ης της Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς από τον Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων.
Το 1664 ο Αύγουστος προήχθη σε κόμη της Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς με διάταγμα που εκδόθηκε στο Ρέγκενσμπουργκ. Το ίδιο έτος απεβίωσε ο μόνος επιζήσας αδελφός του Σιγισμούνδος. Όταν το 1675 απεβίωσε 15ετής ο ανιψιός του Γεώργιος-Γουλιέλμος δούκας της Λεγκνίτσα & Μπζεγκ, ο Αύγουστος έμεινε ο τελευταίος όλου του Οίκου των Πιαστ, έτσι διεκδίκησε το δουκάτο εκείνου. Όμως ο Λεοπόλδος Α΄ των Αψβούργων απέρριψε το αίτημα, καθώς ο μοργανατικός γάμος των γονιών του απέκλειε τον Αύγουστο από τη διαδοχή. Επειδή δεν ζούσαν τα τέκνα από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, του επέτρεψε μόνο τις περιοχές Πσεβόρνο και Καντοροβίτσε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1653 την Ελισάβετ, κόρη του Ιωάννη-Αδάμ Ραουπόβσκυ φον Ράουποβ, βαρόνου του Ρούππαου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βουλευτικές εκλογές της Βόρειας Κορέας (2019)
Εκλογικό σύστημα
Τα μέλη της Ανώτατης Συνέλευσης του Λαού εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες, με την κάθε περιφέρεια να κατεβάζει έναν εγκεκριμένο υποψήφιο. Στους ψηφοφόρους δίνεται ένα ψηφοδέλτιο. Η καταψήφιση ενός υποψηφίου μπορεί να γίνει με τη διαγραφή του ονόματος του υποψηφίου. Ωστόσο, σύμφωνα με τους αναλυτές, οποιαδήποτε απόπειρα καταψήφισης υποψηφίου ή απόπειρα κάποιου να μην ψηφίσει, μπορεί να θεωρηθεί ως "εσχάτη προδοσία" και να επιφέρει την οργή της μυστικής αστυνομίας.
Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική.
Εκλογικά αποτελέσματα
Στις 12 Μαρτίου 2019 η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι η προσέλευση των ψηφοφόρων στις κάλπες ήταν σε ποσοστό 99,99% και ότι οι ψηφοφόροι είχαν ψηφίσει "ομόφωνα" υπέρ των προταθέντων υποψηφίων. Επίσης, στην ίδια ανακοίνωση αναφέρονται τα ονόματα των 687 αντιπροσώπων που εξελέγησαν στην 14η Συνέλευση.
Εκλεγμένα μέλη
Μέλη του κοινοβουλίου εξελέγησαν τα ακόλουθα άτομα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2019 Βορεια Κορεα
Κότυς Β΄ (Οδρυσών)
Ο Κότυς Β΄, Cotys II, ήταν πιθανός βασιλιάς των Οδρυσίων στη Θράκη στα τέλη του 4ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ.
Βιογραφία
Μία ασφαλής μαρτυρία του βρίσκεται σε επιγραφή από την Αθήνα, που χρονολογείται στο 330 π.Χ.: η επιγραφή τιμούσε τον Ρεβούλα, αδελφό του Κότυ και γιο του Σεύθη. Αυτό ερμηνεύεται γενικά ότι ο Κότυς, που δεν ήταν ακόμη βασιλιάς, ήταν γιος του Σεύθη Γ΄ από έναν γάμο νωρίτερα από αυτόν με τη Βερενίκη (καθώς οι τέσσερις γιοι τού Σεύθη Γ΄ και της Βερενίκης δεν περιελάμβαναν έναν Κότυ ή έναν Ρεβούλα). Με βάση αυτή την ερμηνεία των αποδεικτικών στοιχείων, κάποια Γονιμάση (Gonimasē), σύζυγος ενός Σεύθη, θαμμένη σε έναν τάφο κοντά στο Smjadovo, έχει προταθεί ως η προηγούμενη σύζυγος του Σεύθη Γ΄ και μητέρα των Κότυος και Ρεβούλα. Ωστόσο, η αθηναϊκή επιγραφή προηγείται της πρώτης σαφούς βεβαίωσης τού Σεύθη Γ΄ κατά περίπου επτά χρόνια, και διάφοροι μελετητές έχουν προτείνει τον Σεύθη Α΄, Σεύθη Β΄, και ακόμη και έναν μη βασιλεύοντα Σεύθη ως πατέρα των Κότυος και Ρεβούλα. Ένας μελετητής εικάζει ότι ο Κότυς ήταν πράγματι ένας μεγαλύτερος γιος του Σεύθη Γ΄, αλλά δεν έζησε για να διαδεχθεί τον πατέρα του, πεθαίνοντας κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Καλλάτιδος (Mangalia) το 310 π.Χ. Ενώ είναι πιθανό ότι ο Κότυς Β΄ ήταν Θράκος ηγεμόνας σε αυτήν την περίοδο, δεν είναι δυνατό να διαπιστωθεί η ακριβής σχέση του (χρονολογικά και γενεαλογικά) με τον Σεύθη Γ΄. Η συνολική χρονολογία και τα ονόματα υποδηλώνουν την πιθανότητα, ότι ο Κότυς Β΄ μπορεί να ήταν ο πατέρας του Ραίζδου και παππούς τού γιου τού Ραίζδου Κότυ Γ΄ δρυσών).
Πάνθεο
μικρογραφία| Απεικόνιση διάφορων θεοτήτων που σχετίζονται με πολυθεϊστικά πάνθεα από το Πάνθεον του Ουίλιαμ Κουκ Το πάνθεον είναι το σύνολο όλων των θεών οποιασδήποτε μεμονωμένης πολυθεϊστικής θρησκείας, μυθολογίας ή παράδοσης.
Κότα (Ρατζαστάν)
Η Κότα (ινδικά: कोटा) είναι πόλη η οποία βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της βόρειας ινδικής πολιτείας Ρατζαστάν. Βρίσκεται περίπου 240 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της πολιτείας, την Τζαϊπούρ, επί των οχθών του ποταμού Τσάμπαλ. Με πληθυσμό άνω των 1,2 εκατομμυρίων, είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη του Ρατζαστάν μετά την Τζαϊπούρ και την Τζοντχπούρ, η 46η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Ινδίας και ο 53ος πιο πυκνοκατοικημένος αστικός οικισμός της Ινδίας. Χρησιμεύει ως διοικητική έδρα για το διαμέρισμα Κότα και τη διοικητική διαίρεση Κότα. Η Κότα αποτελεί σημαντικό εκπαιδευτικό κόμβο της χώρας για την προετοιμασία ανταγωνιστικών εξετάσεων και διαθέτει μια σειρά από ινστιτούτα μηχανικής και ιατρικής διδασκαλίας.
Πάνθεο
Σημασία
Η λέξη, πάνθεον προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό πάνθεον, κυριολεκτικά «(ναός) όλων των θεών », «κοινό σε όλους τους θεούς» από το πᾶν παν- «όλα» και θεός θεός «θεός». Το πάνθεον των θεών είναι κοινό στοιχείο των πολυθεϊστικών κοινωνιών και η φύση του πανθέου μιας κοινωνίας μπορεί να θεωρηθεί ως αντανάκλαση αυτής της κοινωνίας:
Κότα (Ρατζαστάν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Πάνθεο
Σημασία
Μερικά γνωστά ιστορικά πολυθεϊστικά πάνθεα περιλαμβάνουν τους Σουμεριακούς και τους Αιγυπτιακούς θεούς, και το κλασικό πάνθεον που περιλαμβάνει την αρχαία ελληνική και τη ρωμαϊκή θρησκεία. Οι μετακλασικές πολυθεϊστικές θρησκείες περιλαμβάνουν τα Σκανδιναβικά Έσιρ και Βανίρ, τους Γιορούμπα Ορίσα, τους θεούς των Αζτέκων και πολλούς άλλους. Σήμερα, οι περισσότερες ιστορικές πολυθεϊστικές θρησκείες αναφέρονται ως «μυθολογία».
Εξέλιξη των πανθέων
Σε πολλούς πολιτισμούς, τα πάνθεα έτειναν να αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου. Θεότητες που λατρεύτηκαν αρχικά καθώς οι προστάτες πόλεων ή τόπων άρχισαν να συγκεντρώνονται μαζί ως αυτοκρατορίες που εκτείνονταν σε μεγαλύτερες περιοχές. Οι κατακτήσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην υποταγή του πάνθεου του παλαιότερου πολιτισμού σε ένα νεότερο, όπως στην ελληνική Τιτανομαχία, και πιθανώς επίσης στην περίπτωση των Εσίρ και Βανίρ στους σκανδιναβικούς μύθους. Η πολιτιστική ανταλλαγή θα μπορούσε να οδηγήσει «η ίδια» θεότητα να λατρεύεται σε δύο μέρη με διαφορετικά ονόματα, όπως φαίνεται με τους Έλληνες, τους Ετρούσκους και τους Ρωμαίους, καθώς και στην πολιτιστική μεταφορά στοιχείων μιας ξένης θρησκείας σε μια τοπική λατρεία, όπως και με τη λατρεία της αρχαίας αιγυπτιακής θεότητας Όσιρι, που ακολουθήθηκε αργότερα στην αρχαία Ελλάδα. Το έργο Οικονομία και Κοινωνία του 1922 του Μαξ Βέμπερ συζητά μια τάση των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων να ερμηνεύουν τους θεούς που λατρεύονταν στα πάνθεα άλλων πολιτισμών ως «ισοδύναμοι και τόσο πανομοιότυποι με τις θεότητες του μετρίως οργανωμένου ελληνικού πανθέου».
Σε άλλες περιπτώσεις, ωστόσο, τα εθνικά πάνθεα ενοποιήθηκαν ή απλοποιήθηκαν σε λιγότερους θεούς ή σε έναν ενιαίο θεό με εξουσία σε όλες τις περιοχές που αρχικά είχαν ανατεθεί σε ένα πάνθεον. Για παράδειγμα, στην αρχαία Εγγύς Ανατολή κατά την πρώτη χιλιετία π.Χ., συριακές και παλαιστινιακές φυλές λάτρευαν πολύ μικρότερα πάνθεα από αυτά που είχαν αναπτυχθεί στην Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία. Ο Βέμπερ εντόπισε επίσης τη σχέση μεταξύ ενός πανθέου θεών και της ανάπτυξης του μονοθεϊσμού, προτείνοντας ότι η κυριαρχία ενός θεού σε ένα πάνθεον ήταν ένα βήμα προς τους οπαδούς του πανθέου που έβλεπαν αυτόν τον θεό ως «μια διεθνή ή παγκόσμια θεότητα, ένας διεθνικός θεός όλου του κόσμου». Η πρώτη γνωστή περίπτωση ενός πάνθεον που ενοποιήθηκε σε έναν μόνο θεό, ή απορρίφθηκε υπέρ ενός μόνο θεού, ήταν με την ανάπτυξη της βραχύβιας πρακτικής του Ατενισμού στην αρχαία Αίγυπτο, με αυτόν τον ρόλο να αποδίδεται στον θεό Ήλιο. Μια παρόμοια διαδικασία πιστεύεται ότι έλαβε χώρα σε σχέση με την ισραηλιτική θεότητα Γιαχβέ, η οποία, «ως τυπική δυτικοσημιτική θεότητα... θα είχε τέσσερις ή πέντε συμπατριώτες θεούς να παρευρίσκονται καθώς γινόταν ο εθνικός ανώτερος θεός».
Η έννοια του πανθέου έχει υιοθετηθεί ευρέως στη λογοτεχνία φαντασίας του εικοστού αιώνα και στα παιχνίδια ρόλων όπως το Dungeons &amp; Dragons. Συνήθως δανείζονται σε μεγάλο βαθμό από ιστορικά πρότυπα. Σε αυτά τα πλαίσια, θεωρείται σημαντικό για τον συγγραφέα να κατασκευάσει ένα πάνθεον θεών που ταιριάζει στο είδος, όπου τα χαρακτηριστικά των θεών είναι σε ισορροπία, ώστε κανένας από αυτούς να μην μπορεί να υπερκεράσει την ιστορία και έτσι ώστε οι ενέργειες των χαρακτήρων δεν κατακλύζονται από τις μηχανορραφίες των θεών.
Επέκταση της ιδέας σε κτίρια και διασημότητες
εναλλ.=ancient temple fronted by eight huge pillars|μικρογραφία|240x240εσ| Ένα πάνθεον με την έννοια του «ναού», αυτό που χτίστηκε στη Ρώμη του 2ου αιώνα Προκειμένου να αποφευχθεί η δυσκολία να δοθεί ένας εξαντλητικός κατάλογος θεοτήτων κατά την αφιέρωση ενός ναού ή ενός ιερού κτιρίου, μια κατασκευή ρητά αφιερωμένη σε «όλες τις θεότητες» αναφέρεται επίσης ως «Πάνθεον». Η πιο γνωστή από αυτές τις κατασκευές είναι το Πάνθεον της Ρώμης, που χτίστηκε αρχικά από τον Μάρκο Αγρίππα ως μέρος ενός συγκροτήματος που δημιούργησε ο ίδιος στη δική του ιδιοκτησία στο Πεδίο του Άρεως το 29–19 π.Χ. Το σημερινό κτίριο κατασκευάστηκε στον ίδιο χώρο γύρω στο 126 μ.Χ. Ήταν αφιερωμένο σε «όλους τους θεούς» ως μια χειρονομία που αγκαλιάζει τον θρησκευτικό συγκρητισμό στην ολοένα και πιο πολυπολιτισμική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με ανθρώπους που λάτρευαν θεούς από πολλούς πολιτισμούς και παραδόσεις. Το κτίριο ανακαινίστηκε αργότερα για να χρησιμοποιηθεί ως χριστιανική εκκλησία το 609 υπό τον Πάπα Βονιφάτιο Δ'.
Από τον 16ο αιώνα, το "πάνθεον" χρησιμοποιείται επίσης με μια κοσμική έννοια για να αναφέρεται στο σύνολο των εξυψωμένων προσώπων μιας κοινωνίας - αρχικά περιλάμβανε ηρωικές μορφές και αργότερα επεκτάθηκε σε διασημότητες, γενικά. Ο Λόρδος Βύρων έκανε αυτή τη σύνδεση αφού είδε τις προτομές διάσημων ιστορικών προσωπικοτήτων στο Ρωμαϊκό Πάνθεον, γράφοντας στο Προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ για το πώς ήθελε να βρίσκεται στο κέντρο ενός αγγλικού Πάνθεου και ως εκ τούτου να συνδεθεί με τη θεότητα. Το Πάνθεον «εμποτίζει έτσι το σύγχρονο με την αύρα του θεϊκού» και «μοντελοποιεί την αλληλεπίδραση αρχαίων και σύγχρονων μορφών φήμης». Αυτή η τάση συνεχίστηκε στη σύγχρονη εποχή, με τη λέξη «πάνθεον» να αντικατοπτρίζεται στο δημοσιογραφικό κλισέ για εξέχουσες προσωπικότητες. Για παράδειγμα: ο Φράνσις Φορντ Κόπολα έχει περιγραφεί ως μέλος «εκείνου του σεβαστού πάνθεου των ανεξάρτητων σκηνοθετών ταινιών, που έσπασε το πρότυπο στούντιο του Χόλιγουντ καθώς έληξε η δεκαετία του 1960».
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολυθεϊσμός Κατηγορία:Θεότητες
Αγιοχώρι Σερρών
Το Αγιοχώρι, παλαιότερα γνωστό ως Γράτσιανη, είναι χωριό του δήμου Νέας Ζίχνης στον νομό Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 276 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το Αγιοχώρι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 220 μέτρων και βρίσκεται νοτιοανατολικά από την πόλη των Σερρών. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα δέχτηκε αλλεπάλληλες επιθέσεις από Βούλγαρους ένοπλους, ενώ κάτοικοί του συμμετείχαν στα γεγονότα λαμβάνοντας το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς. Το 1913 απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό στα πλαίσια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου μαζί με την υπόλοιπη περιοχή των Σερρών. Μέχρι το 1928 έφερε την ονομασία Γράτσιανη, η οποία μεταβλήθηκε σε Αγιοχώρι. Κατά τα τέλη του 1941, οι βουλγαρικές δυνάμεις Κατοχής εκτέλεσαν 8 κατοίκους του Αγιοχωρίου ως αντίποινα για το ξέσπασμα της εξέγερσης της Δράμας.
Διοικητικά αποτελούσε έδρα κοινότητας που συστάθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1925 ως έδρα κοινότητας της επαρχίας Φυλλίδος. Το 1997 συνενώθηκε με άλλες κοινότητες για τη δημιουργία του καποδιστριακού δήμου Αλιστράτης. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές που επιβλήθηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του προγράμματος Καλλικράτης, ανήκει στον δήμο Νέας Ζίχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Μαργκαρίτα Τέρεχοβα
Η Μαργκαρίτα Μπορίσοβνα Τέρεχοβα (ρωσικά: Маргари́та Бори́совна Те́рехова), (γενν. στις 25 Αυγούστου 1942) είναι Ρωσίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Μεταξύ άλλων τιμητικών διακρίσεων που έχει λάβει είναι και το βραβείο του Καλλιτέχνη του Λαού της Ρωσίας που της απονεμήθηκε το 1996.
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Η Τέρεχοβα γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1942 στην πόλη του Τορίνσκ, στην περιφέρεια Σβερντλόφσκ και είναι κόρη του Μπόρις Τέρεκοφ, ενός ηθοποιού του θεάτρου Σβερντλόφσκ και της επίσης ηθοποιού Γκαλίνας Στανισλάβοβνα Τομάσεβιτς.
Στο σχολείο έδειξε το ενδιαφέρον της για τον αθλητισμό και ηγήθηκε της ομάδας μπάσκετ, όπου και πήρε ένα χρυσό μετάλλιο. Σπούδασε στη Σχολή Φυσικής και Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης από το 1959 έως το 1961. Στη συνέχεια πήγε στη Μόσχα και προσπάθησε να μπει στο VGIK αλλά η αίτησή της απορρίφθηκε. Μετά από αυτό εγγράφηκε στη δραματική σχολή του Γιούρι Ζαβάντσκι στο Θέατρο Μοσοβέτ.
Μετά την αποφοίτησή της το 1964 εργάστηκε για πολλά χρόνια ως ηθοποιός του θεάτρου Μοσοβέτ και από το 1983 έως το 1987 ήταν στην θεατρική ομάδα «The Puppet Show» που δημιουργήθηκε από αυτήν και τον Ιγκόρ Τάλκοφ. Η Τέρεχοβα ήταν φίλη Τάλκοφ και είχαν μια στενή σχέση, καθώς εργάστηκαν για κάποιο χρονικό διάστημα μαζί στο μουσικό θέατρο «Balaganchik».
Προσωπική ζωή
Η Τέρεχοβα έκανε τρεις γάμους και απέκτησε δύο παιδιά. Ο πρώτος σύζυγός της (1964-1967) Βυατσέλαβ Μπουτένκο ήταν ηθοποιός και τιμημένος καλλιτέχνης της Ρωσίας. Ο δεύτερος σύζυγος της (1967-1969) Σάβα Κιρίλοβιτς Χασίμοφ, ήταν Βούλγαρος ηθοποιός. Ο τρίτος σύζυγος της, (1980-1995) Γκεόργκι Γιούρεβιτς Γκαβρίλοφ, είναι σκηνοθέτης.
Βραβεύσεις
Για την συμμετοχή της στην ταινία «For Crazies Only» η Τέρεχοβα τιμήθηκε με το Grand Prix του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Auteur Pictures στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας (1991), στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νόρντικ στη Ρουέν της Γαλλίας (1992) και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπριτζ του Βελγίου (1993). Επίσης πήρε και το Τιμητικό βραβείο για τη συμβολή της στον κινηματογράφο στο 10ο Φεστιβάλ του Εθνικού Κινηματογράφου της Μόσχας (2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ναπολεόνι (νόμισμα)
Το ναπολεόνι, γαλλ.: napoléon είναι ο όρος της καθομιλουμένης για ένα πρώην γαλλικό χρυσό νόμισμα. Τα νομίσματα κόπηκαν (σε διάφορες εποχές) σε ονομαστικές αξίες 5, 10,  20,  40,  50,  και 100  φράγκων. Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται στα νομίσματα των 20 φράγκων, που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, τα οποία είναι 21 χλστ. σε διάμετρο, ζυγίζουν 6,45 γραμ. (μεικτό βάρος) και έχουν 90% καθαρότητα, περιέχουν 0,1867 troy ounces (5,807 g) από καθαρό χρυσό. Το νόμισμα κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Α΄ και απεικονίζει το πορτρέτο του στον εμπροσθότυπο. Η ονομαστική αξία (γνωστή ως Franc Germinal) συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι τον 19ο αι. και αργότερα τα Γαλλικά χρυσά νομίσματα της ίδιας ονομαστικής αξίας αναφέρονται γενικά ως "Napoléons". Τα παλαιότερα Γαλλικά χρυσά νομίσματα ονομαζόταν λουδοβίκεια (louis) (από το όνομα δεκαοκτώ Γάλλων βασιλιάδων) ή εσκούδα (écu, παλαιά Γαλλική λέξη για τον θυρεό, που είχαν επάνω τους). Το χρυσό Ναπολεόνι έχει αποδειχθεί ιστορικά πιο ανθεκτικό από άλλα χρυσά νομίσματα στις οικονομικές ανακατατάξεις, όπως την κρίση του Σουέζ, όπου -σε αντίθεση με άλλα νομίσματα- το Ναπολεόνι δεν αποδυναμώθηκε.
Γενική εικόνα
Τα νομίσματα κόπηκαν αρχικά σε δύο ονομαστικές αξίες, των 20 και 40 φράγκων για τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη. Το χρυσό κομμάτι των 40 φράγκων δεν έγινε δημοφιλές. Τα νομίσματα των 20 φράγκων είναι 21 χλστ. σε διάμετρο (περίπου το μέγεθος ενός κομματιού των πέντε λεπτών των ΗΠΑ ή ενός ελβετικού κέρματος 20 ράπεν), ζυγίζει 6,45 γραμ. (μεικτό βάρος) και καθαρότητας 90%, περιέχει 0,1867 troy ounces (5,807 g) από καθαρό χρυσό. Τα νομίσματα των 40 φράγκων είναι 26 χλστ. σε διάμετρο, (μεικτού) βάρους 12,90 γραμ. και είναι 90% σε καθαρό χρυσό.
Κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ναπολέοντα Α΄ και παρουσιάζουν το πορτρέτο του, άλλοτε με γυμνό κεφάλι και άλλοτε φορώντας δάφνινο στεφάνι (το αρχαίο ρωμαϊκό σύμβολο της αυτοκρατορικής ή στρατιωτικής δόξας) και, ανάλογα με το πολιτικό καθεστώς της Γαλλίας, τις λέξεις στο μπροστινό μέρος: είτε Βοναπάρτης (Bonaparte), Πρώτος Ύπατος (Premier Consul) ή Αυτοκράτορας Ναπολέων (Napoléon Empereur). Στο πίσω μέρος: οι επιγραφές ήταν είτε "RÉPUBLIQUE FRANÇAISE" (Γαλλική Δημοκρατία) ή μετά το 1809, "EMPIRE FRANÇAIS" (Γαλλική Αυτοκρατορία). Υπήρχε ακόμη και ένα ναπολεόνι των 20 και 40 λιρών, που κόπηκε υπό την αιγίδα του βασιλείου της Ιταλίας, ενός πελατειακού κράτους. Κομμάτια "Bonaparte First Consul" παρόμοιου μεγέθους, βάρους και καθαρτητας χτυπήθηκαν στο νομισματοκοπείο του Τορίνο. Η εμπρόσθια όψη (L'Italie Délivrée à Marengo) αφηγείται ότι η Ιταλία απελευθερώθηκε από την Αυστρία από τον Βοναπάρτη στο Μαρένγκο του Πιεμόντε στις 14 Ιουνίου 1800, όπου σκοτώθηκε ο Γάλλος στρατηγός Λουί Ντεσαί. Το πίσω μέρος δείχνει την έκταση των εδαφών που ελευθερώθηκαν, γνωστά ως Γαλατία Υποαλπική, Ηριδανία ή Βόρεια Ιταλία. Ο τύπος δημιουργήθηκε σύμφωνα με το διάταγμα της κυβέρνησης της Υποαλπικής Γαλατίας (που ιδρύθηκε μετά τη μάχη του Μαρένγκ)ο και υπήρχε από τις 16 Ιουνίου 1800 έως τις 11 Σεπτεμβρίου 1802.
Ημερομηνίες χρήσης των νομισμάτων «Napoléon».
Το νόμισμα συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι τον 19ο αι. και αργότερα τα γαλλικά χρυσά νομίσματα της ίδιας ονομαστικής αξίας αναφέρονται γενικά ως «Ναπολεόνια». Ειδικότερα, τα νομίσματα του Ναπολέοντα Α΄ κόπηκαν όχι μόνο σε πολλά γαλλικά νομισματοκοπεία, αλλά και σε νομισματοκοπεία σε ιταλικά εδάφη: Γένοβα, Τορίνο (1803 έως 1813), Ρώμη (1812 έως 1813), Ολλανδία, επίσης στην Ουτρέχτη (1812 έως 1813) και σε Ελβετικά εδάφη: Γενεύη, κατά τη Γαλλική κατοχή αυτών των τόπων. Παρόλο που τα νομισματοκοπεία υπάγονταν στη Γαλλική διοίκηση και έκοβαν νομίσματα της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, κατά τα άλλα ήταν κανονικά, καθώς οι υφιστάμενοι τεχνίτες τού νομισματοκοπείου παρέμειναν στις θέσεις τους, για παράδειγμα: ο Ζάρβαας στην Ουτρέχτη, ο Παρολέτι στο Τορίνο και ο Mάτσιο στη Ρώμη.
Γαλλικά νομίσματα που κόπηκαν στο Λονδίνο
Μερικά νομίσματα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΗ΄ κόπηκαν στο Λονδίνο το 1815. Οι Άγγλοι υποστήριξαν την επιστροφή του Γάλλου βασιλιά στην εξουσία μετά την καθαίρεσή του από τον Ναπολέοντα το 1815, κατά τη διάρκεια των περίφημων Εκατό Ημερών. Τα νομίσματα που κόπηκαν στο Λονδίνο, υποτίθεται ότι είχαν εγκριθεί από τον ίδιο τον Λουδοβίκο ΙΗ΄ και χρησιμοποιήθηκαν για την πληρωμή των βρετανικών στρατευμάτων, που κατείχαν τμήματα της βορειοδυτικής Γαλλίας. Μερικά νομίσματα βρήκαν το δρόμο τους στο Παρίσι και θεωρήθηκαν πλαστά από τις νομισματικές αρχές εκεί και μετά. Υπήρξε ανταλλαγή διπλωματικών επιστολών μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας και η δραστηριότητα διεκόπη. Ο Άγγλος καλλιτέχνης που χάραξε τις μήτρες στο Λονδίνο, ο Thomas Wyon, Jr. (1792–1817), ένας εξαιρετικά επιτυχημένος καλλιτέχνης, προσβλήθηκε όταν οι μήτρες του, οι οποίες ήταν χαμηλού ανάγλυφου βασισμένοι στα γαλλικά κτυπημένα νομίσματα και στις αυθεντικές γκραβούρες του Γάλλου χαράκτη Πιέρ-Ζοζέφ Τιολιέ (1763–1819), που είχε γεννηθεί στο Λονδίνο, θεωρήθηκαν κατώτερες. Προέκυψαν επίσης ισχυρισμοί, ότι το νομισματοκοπείο του Λονδίνου δεν σεβάστηκε τη Γαλλική νομοθεσία σχετικά με την καθαρότητα και την αντοχή με αυτά τα νομίσματα και αυτά τα στοιχεία προτάθηκαν για την πρόωρη απόσυρση των κερμάτων από την κυκλοφορία. Ωστόσο οι σύγχρονες δοκιμές έδειξαν την τήρηση του Γαλλικού νόμου από τους τεχνίτες τού νομισματοκοπείου τού Λονδίνου. Κανένα νόμισμα δεν κόπηκε μετά τις 30 Νοεμβρίου 1815.
Γαλλικά νομισματοκοπεία της εποχής του Ναπολέοντα Α'
Εγκρίθηκε για πρώτη φορά με το Νομισματικό Διάταγμα της 28ης Μαρτίου 1803
Ο Ναπολέων προσπάθησε να ενοποιήσει την Ευρώπη και σχεδόν τα κατάφερε, ειδικά όσον αφορά τη νομισματοκοπία. Το νόμισμα του Ναπολέοντα εγκρίθηκε για πρώτη φορά με νομισματικό διάταγμα της 28ης Μαρτίου 1803 από τον Πρώτο Ύπατο Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Τα κομμάτια χρυσού των 20 φράγκων που ενέκρινε το 1803, έγιναν το πρότυπο όλων των νομισμάτων της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης που κυκλοφόρησαν στην Ευρώπη μέχρι το 1914. Το γαλλικό νόμισμα φέρει το ομοίωμα, σε κατατομή, του Ναπολέοντα, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ο Γάλλος αυτοκράτορας. Τα νομίσματα είχαν την ίδια αξία με το λουδοβίκειο, που φέρει το όμοιο κεφάλι τού βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Για τον Ναπολέοντα, υπήρχαν φαινομενικά επτά τύποι ή ποικιλίες νομισμάτων που κόπηκαν. Γενικά οι ποικιλίες διέφεραν ως προς την εμπρόσθιο επιγραφή, την επιγραφή στην οπίσθια όψη, το πορτραίτο και το σύστημα χρονολογίας για το έτος. Για κάθε ποικιλία υπήρχε μία νέα έγγραφη απόφαση ή εκτελεστικό διάταγμα: 28 Μαρτίου 1803, 7 Απριλίου 180, 26 Ιουνίου 1804, 8 Σεπτεμβρίου 1805, 11 Φεβρουαρίου 1807, 5 Αυγούστου 1807 και 22 Οκτωβρίου 1808. Κατ' επέκταση, ο όρος ναπολεόνι χρησιμοποιείται σήμερα σε όλους τους διάφορους τύπους γαλλικών χρυσών κομματιών των 20 φράγκων.