cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φιλιππούπολη
Ρωμαϊκή πόλη
Το Αρχαίο Στάδιο είναι ένα άλλο σημαντικό μνημείο της αρχαίας πόλης. Χτίστηκε τον 2ο αιώνα επί της βασιλείας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού. Βρίσκεται μεταξύ των λόφων Σαχάτ Τεπέ και Ταξίμ Τεπέ, σήμερα κάτω από τον κεντρικό δρόμο από την Πλατεία Τζουμαγιά στην Πλατεία Καμένιτσα. Έγινε με πρότυπο το στάδιο των Δελφών. Είχε περίπου μήκος 240 μέτρων και πλάτος 50 και μπορούσε να χωρέσει 30.000 θεατές. Οι αγώνες στο Στάδιο οργανώνονταν από τη Γενική Συνέλευση της επαρχίας της Θράκης. Προς τιμήν τους το βασιλικό νομισματοκοπείο της Φιλιππούπολης έκοβε νομίσματα που έφεραν την όψη του εκάστοτε αυτοκράτορα, καθώς και τα είδη αγωνισμάτων που διεξάγονταν στο στάδιο. Μονό μικρό μέρος του βόρειου τμήματος με 14 σειρές καθισμάτων μπορούμε να δούμε σήμερα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται κάτω από τον κεντρικό δρόμο και πολλά κτίρια.
Η Ρωμαϊκή αγορά χρονολογείται από τη βασιλεία του Βεσπασιανού τον 1ο αιώνα και ολοκληρώθηκε τον 2ο αιώνα. Βρίσκεται κοντά στο σημερινό ταχυδρομείο μετά το Οντεόν. Έχει έκταση 110 στρεμμάτων και πλαισιωνόταν από καταστήματα και δημόσια κτίρια. Η αγορά ήταν κομβικό σημείο των δρόμων της αρχαίας πόλης.
Το Αρχαιολογικό σύνολο Ειρήνης είναι στο νότιο τμήμα των Τριών Λόφων στο βόρειο τμήμα ενός αρχαίου δρόμου, στην υπόγεια διάβαση Αρκεολογκίκεσκι. Περιλαμβάνει υπολείμματα ενός δημοσίου κτιρίου του 2ου και 3ου αιώνα, που ανήκε σε ευγενή της πόλης. Ειρήνη είναι το Χριστιανικό όνομα της Πηνελόπης - μιας κοπέλας, που προσηλυτίσθηκε στον Χριστιανισμό τον 2ο αιώνα. Υπάρχουν πολύχρωμα ψηφιδωτά που έχουν γεωμετρικά σχήματα και πρόσωπα.
Στο Νεμπέτ Τεπέ υπάρχουν υπολείμματα του πρώτοι οικισμού στους Τρεις Λόφους, που τον 12ο αιώνα π.Χ. εξελίχθηκε στη Θρακική πόλη Ευμολπιάδα, μία από τις πρώτες πόλεις στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Έχουν ανασκαφεί πελώρια τείχη που περιβάλλουν ένα ναό και ένα ανάκτορο. Το αρχαιότερο τμήμα του φρουρίου κατασκευάσθηκε από τεράστιους ογκόλιθους (κυκλώπεια τείχη).
Moυσεία και προστατευόμενες περιοχές
Το Αρχαιολογικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1882 ως Λαϊκό Μουσείο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 1928 το μουσείο μεταφέρθηκε σε ένα κτίριο του 19ου αιώνα στην Πλατεία Σαεντινένιε, έργο του Φιλιππουπολίτη αρχιτέκτονα Γιόζεφ Σνίτερ. Το μουσείο περιέχει πλούσια συλλογή Θρακικής τέχνης. Τα τρία τμήματα Προϊστορία, Αρχαιότητα και Μεσαίωνας περιέχουν πολύτιμα τεχνουργήματα από την Παλαιολιθική μέχρι την πρώιμη Οθωμανική περίοδο (15ος – 16ος αιώνας). Μέρος της συλλογής του μουσείου είναι ο περίφημος θησαυρός του Παναγκιουρίστε. Το Ιστορικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1951 ως επιστημονικό και πολιτιστικό ίδρυμα για τη συλλογή, διάσωση και έρευνα ιστορικών μαρτυριών για την πόλη και την περιοχή της από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα. Η έκθεση στεγάζεται σε τρία κτίρια.
Το Εθνογραφικό Μουσείο εγκαινιάσθηκε το 1917. Στις 14 Οκτωβρίου 1943 μεταφέρθηκε σε μια κατοικία στην Παλιά Πόλη. Το 1949 το Μουσείο του Δημαρχείου αναδιοργανώθηκε ως Λαϊκό Εθνογραφικό Μουσείο και το 1962 ανακαινίσθηκε. Υπάρχουν πάνω από 40.000 αντικείμενα.
Το Μουσείο των Φυσικών Επιστημών εγκαινιάστηκε το 1955 στο παλιό κτίριο του Δημαρχείου, που είχε κτισθεί το 1880. Είναι από τα σημαντικότερα μουσεία της χώρας με πλούσιες συλλογές στα τμήματά του Παλαιοντολογίας, Ορυκτολογίας και Βοτανικής. Υπάρχουν αρκετές αίθουσες για την άγρια ζωή και περιέχει το μεγαλύτερο ενυδρείο γλυκού νερού της Βουλγαρίας με 40 είδη ψαριών. Διαθέτει και συλλογή ορυκτών από τη Ροδόπη.
Το Μουσείο Αεροπορίας ιδρύθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1991 στην περιοχή της αεροπορικής βάσης Κρούμοβο, 12 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης. Το μουσείο διαθέτει 59 αεροσκάφη και εσωτερικές και υπαίθριες εκθέσεις.
Η Παλιά πόλη της Φιλιππούπολης είναι ιστορική διατηρητέα περιοχή, γνωστή για το αρχιτεκτονικό της ύφος της Βουλγαρικής Αναγέννησης. Η Παλιά Πόλη καλύπτει την περιοχή των Τριών Λόφων Νεμπέτ Τεπέ, Τζαμπάζ Τεπέ και Ταξίμ Τεπέ. Σχεδόν κάθε σπίτι στην Παλιά Πόλη έχει τη χαρακτηριστική εξωτερική και εσωτερική του διακόσμηση.
Εκκλησίες, τζαμιά και ναοί
Υπάρχουν αρκετές εκκλησίες του 19ου αιώνα, που οι περισσότερες ακολουθούν τον χαρακτηριστικό Ανατολικό Ορθόδοξο αρχιτεκτονικό ρυθμό. Είναι οι Εκκλησίες Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, Αγ. Μαρίνας, Αγ. Νεντέλια, Αγ. Πέτκα και της Αγίας Θεομήτορος. Υπάρχουν στην πόλη Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες, με μεγαλύτερο τον Καθεδρικό του Αγίου Λουδοβίκου. Υπάρχουν ακόμη αρκετές σύγχρονες εκκλησίες Βαπτιστών, Μεθοδιστών, Πρεσβυτεριανών και άλλων Προτεσταντών, καθώς και παλαιότερου ρυθμού Αποστολικές εκκλησίες. Στην πόλη διατηρούνται δύο τζαμιά από την Οθωμανική εποχή. Το Τζαμί Τζουμαγιά θεωρείται το αρχαιότερο Ευρωπαϊκό εκτός της Μαυριτανικής Ισπανίας.
Η Σεφαρδίτικη Συναγωγή της πόλης βρίσκεται στην Οδό Τσαρ Καλογιάν 13, στα απομεινάρια μιας μικρής αυλής, εκεί όπου κάποτε υπήρχε μια μεγάλη Εβραϊκή συνοικία. Χρονολογούμενη από τον 19ο αιώνα, είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα δείγματα των ονομαζόμενων ΄΄Οθωμανικών΄΄ συναγωγών στα Βαλκάνια. Σύμφωνα με τη συγγραφέα Ρουθ Γκρούμπερ το εσωτερικό της Συναγωγής αυτής είναι ΄΄ένας κρυμμένος θησαυρός ... μία λαμπρή, αν και υποβαθμισμένη, έκρηξη χρωμάτων΄΄. Ένας εξαίσιος Βενετσιάνικος γυάλινος πολυέλαιος κρέμεται από το κέντρο της οροφής, που έχει έναν πλούσια ζωγραφισμένο τρούλο. Όλες οι επιφάνειες είναι καλυμμένες με περίτεχνα Μαυριτανικού ρυθμού γεωμετρικά σχέδια, κάποτε λαμπερά πράσινα και μπλε. Πάπυροι με την Τορά φυλάσσονται σε επιχρυσωμένο ντουλάπι.
Επιφανείς πολίτες
2520px|μικρογραφία|Το ραδιομέγαρο
814
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 814 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βίγκο Μόρτενσεν
Ο Βίγκο Μόρτενσεν (αγγλικά: Viggo Peter Mortensen, Jr, 20 Οκτωβρίου 1958) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, φωτογράφος, ζωγράφος, ποιητής και μουσικός, δανικής καταγωγής. Υποδύθηκε τον Άραγκορν στην τριλογία Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών αλλά συμμετείχε και σε άλλες παραγωγές όπως το Τέλος της Βίας, Η επίλεκτη και το Επικίνδυνες υποσχέσεις.
Παιδική και εφηβική ηλικία
Ο Μόρτενσεν γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις 20 Οκτωβρίου του 1958. Ο Δανός πατέρας του, Βίγκο και η Αμερικανίδα μητέρα του Γκρέις γνωρίστηκαν στη Νορβηγία (η μητέρα του δούλευε στην αμερικανική πρεσβεία των ΗΠΑ) και παντρεύτηκαν στην Ολλανδία. Το όνομά του προέρχεται από τη σκανδιναβική λέξη viggo που σημαίνει πόλεμος.
Ο πατέρας του, που μεγάλωσε σε φάρμες στη Δανία, έθεσε στόχο στη ζωή του να γίνει επιχειρηματίας και να δημιουργήσει περιουσία. Έτσι, το 1960 μετακόμισε με την οικογένεια του στην Νότια Αμερική, όπου γεννήθηκαν τα δύο μικρότερα αδέρφια του Βίγκο, ο Γουόλτερ και ο Τσάρλι. Είχε και έναν ετεροθαλή αδερφό, ο οποίος, όμως, πέθανε όταν ο Βίγκο ήταν περίπου 12 ετών. Σε ηλικία 7 ετών οι γονείς του τον έστειλαν σε ιδιωτικό σχολείο στην Αργεντινή. Ο Βίγκο έζησε στη Ν. Αμερική μέχρι τα 11 του χρόνια και έμαθε να μιλά άπταιστα τα ισπανικά. Το 1969 οι γονείς του χώρισαν. Η μητέρα πήρε τα παιδιά και επέστρεψε στις Η.Π.Α., στην Γουότερταουν (Watertown) της Μασσαχουσέτης. Ο ίδιος λέει πως όταν γύρισαν στις Η.Π.Α. η κατάσταση ήταν κάπως περίεργη, αφού είχε προηγηθεί η πρώτη προσεδάφιση στη Σελήνη. Στην ίδια πόλη συνέχισε το σχολείο. Υπήρξε πολύ καλός μαθητής και αθλητής, αφού ήταν μέλος της ομάδας τένις και αρχηγός της ομάδας κολύμβησης. Παρ’ όλα αυτά, δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα στην τάξη του. Στα 17 του, σε σχολικό πάρτι που είχε οργανωθεί για τη γιορτή του Halloween, είχε πιει τόσο πολύ με τους φίλους του, που άρχισαν να τσακώνονται άσχημα. Αυτόν τον τσακωμό ο Βίγκο δεν πρόκειται να τον ξεχάσει ποτέ, γιατί εξαιτίας του απέκτησε το σημάδι που έχει μέχρι σήμερα στο πάνω χείλος, αφού κατέληξε πάνω σ’ ένα συρματόπλεγμα. Μετά από όλα αυτά οδηγήθηκε, σε κωματώδη κατάσταση, στο νοσοκομείο. Το 1976 αποφοίτησε από το Λύκειο και το 1980 από το κολέγιο "St Lawrence University" με πτυχίο στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και στα ισπανικά. Ο Βίγκο μιλάει άπταιστα αγγλικά, δανικά και ισπανικά. Επίσης, γνωρίζει αρκετά καλά τη γαλλική, την ιταλική, τη σουηδική και τη νορβηγική γλώσσα (άλλωστε η γιαγιά του ήταν απ’ τη Νορβηγία).
Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στη Δανία, όπου έζησε με τα ξαδέρφια του. Εκεί εργάστηκε ως σερβιτόρος, οδηγός φορτηγού, λιμενεργάτης, πωλητής λουλουδιών, πωλητής παγωτών (ο ίδιος, μάλιστα, έχει πει πως, επειδή τα παγωτά έλιωναν αρκετά γρήγορα, κάποια τα έδινε δωρεάν, γι’ αυτό και το αφεντικό τον έδιωξε αμέσως απ’ τη δουλειά) και ως διανομέας αλευριού για τους φούρνους της πόλης όπου διέμενε.
Σταδιοδρομία στον Κινηματογράφο
Ο Βίγκο από μικρός κυκλοφορούσε με ένα μολύβι στο χέρι και το μπλοκ ακουαρέλας. Είχε πάντοτε μια ιδιαίτερη κλίση προς την τέχνη. Όταν ήταν στη Δανία άρχισε να βλέπει ταινίες σπουδαίων δημιουργών, όπως του Ταρκόφσκι, του Μπέργκμαν, τoυ Παζολίνι και του Μπερτολούτσι και να παρακολουθεί παραστάσεις στο θέατρο. Ο ίδιος έχει πει «Δεν ήθελα μόνο διασκεδάσω και να συγκινηθώ. Ήθελα να μάθω πως γίνεται όλη αυτή η δουλειά. Με ποιον τρόπο κάνουν το πλήθος να συμπάσχει με τους ήρωες και να τους επηρεάζουν συναισθηματικά». Εκείνος, όμως, δεν ήξερε ποιον δρόμο να ακολουθήσει. Την απόφασή του την πήρε όταν, το 1982, μαζί με την κοπέλα του, έφτασε ξανά στη Νέα Υόρκη. Εκεί γράφτηκε στην υποκριτική σχολή "Acting Workshop" του Γουόρεν Ρόμπερτσον (Warren Robertson), μια σχολή με ιδιαίτερο κύρος. Σπούδασε δύο χρόνια και απέκτησε παράλληλα μικρή θεατρική εμπειρία, καθώς εμφανίστηκε σε παραστάσεις όπως οι Romeo and Juliet, Kevin O’ Cypher, Two by Two και Τhe Rapido σε θέατρα τη Νέας Υόρκης όπως τα Ryan, Indiana, American και το Νew York Ensemble.
To 1985 έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την ταινία του Πίτερ Γουέαρ Μάρτυρας εγκλήματος, δίπλα στον Χάρισον Φορντ. Ο σκηνοθέτης είχε ενθουσιαστεί με το παρουσιαστικό του, γι’ αυτό και τον έβαλε να εμφανίζεται σε περισσότερες σκηνές από τις αρχικά προβλεπόμενες. Προηγουμένως είχε εμφανιστεί στην ταινία Swing Shift και στο Purple Rose of Cairo του Γούντι Άλεν, οι σκηνές του όμως κόπηκαν στο τελικό μοντάζ. Έπαιξε στις μινι–σειρές Τζόρτζ Ουάσινγκτον και Spin City και στο Search for Tomorrow. To 1987 ο ρόλος του στην παράσταση Bent στο "Coast Playhouse" του Λος Άντζελες, όπου έπαιζε ένα σαδιστή Ναζί, του χάρισε το βραβείο "Dramalogue Critics’ Award". Συμπτωματικά, τον πρωταγωνιστικό ρόλο κατείχε ο σερ Ίαν ΜακΚέλεν, με τον οποίο συνεργάστηκε αργότερα στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Κατά την περίοδο 1990 – 2000 εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες όπως Το Πορτραίτο μιας Κυρίας της Τζέιν Κάμπιον, με τη Νικόλ Κίντμαν, Ο Ινδιάνος Δρομέας του Σον Πεν, η Υπόθεση Καρλίτο του Μπράιαν Ντε Πάλμα, δίπλα στον Αλ Πατσίνο, Μια Βόλτα στο Φεγγάρι του Τόνι Γκόλντουιν, με την Νταϊάν Λέιν, Crimson Tide του Τόνι Σκοτ, με τους Ντένζελ Ουάσινγκτον και Τζιν Χάκμαν, Ένας Τέλειος Φόνος με τους Μάικλ Ντάγκλας και Γκουίνεθ Πάλτροου, Η Επίλεκτη του Ρίντλεϊ Σκοτ, όπου έπαιξε τον σκληρό εκπαιδευτή της Ντέμι Μουρ ( με αυτό το ρόλο τράβηξε το ενδιαφέρον της βιομηχανίας του Χόλιγουντ), 28 Μέρες με τη Σάντρα Μπούλοκ, Διάφανο Δέρμα και Το Πάθος του Ντάρκλυ Νουν και οι δυο του Φίλιπ Ρίντλεϊ, αλλά και σε πολλές άλλες παραγωγές, κυρίως "b-movie".
Η μεγάλη επιτυχία, βέβαια, για τον Μόρτενσεν ήρθε όταν ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης Πίτερ Τζάκσον τον επέλεξε για το ρόλο του γενναίου πολεμιστή Άραγκορν, σε μια από τις σπουδαιότερες παραγωγές της ιστορίας του κινηματογράφου, τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Είχαν ήδη αρχίσει τα γυρίσματα, όταν ο Βίγκο έφτασε στη Νέα Ζηλανδία για να αντικαταστήσει τον Στιούαρτ Τάουνσεντ. Δεν θα είχε πει το «ναι» στην πρόταση του σκηνοθέτη, αν ο γιος του, που είναι θαυμαστής του Ρ.Ρ. Τόλκιν, συγγραφέα της γνωστής τριλογίας, δεν τον παρότρυνε. Ο Μπομπ Άντερσον, ο καθηγητής ξιφομαχίας, περιέγραψε τον Μόρτενσεν ως «τον καλύτερο ξιφομάχο που εκπαίδευσα ποτέ». Ο Βίγκο Μόρτενσεν έκανε μόνος του όλες τις επικίνδυνες σκηνές, γιατί επέμενε πως έτσι όλα θα φαίνονταν πιο αυθεντικά. Δεν έχανε ποτέ τον ενθουσιασμό του, ακόμη κι όταν τραυματιζόταν. Είχε μπει τόσο στο πνεύμα του ρόλου του, που ο Τζάκσον, όταν του μιλούσε, τον προσφωνούσε «Άραγκορν».
Το 2004 ο Βίγκο πρωταγωνίστησε στο Χιντάλγκο, όπου έπαιξε τον ρόλο του Φράνκ Χόπκινς. Την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με έναν απ’ τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες της εποχής, τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, στο Τέλος της Βίας, με συμπρωταγωνιστές τους Μαρία Μπέλο, Εντ Χάρις και Γουίλιαμ Χαρτ. Γι’ αυτό το ρόλο ήταν υποψήφιος για βραβείο Σάτελαϊτ. Το 2006 υποδύθηκε το λοχαγό Αλατρίστε στην ομώνυμη ταινία (η πιο ακριβή ισπανική παραγωγή που έγινε ποτέ). Η ταινία βασίζεται στη σειρά μυθιστορημάτων «Οι περιπέτειες του Λοχαγού Αλατρίστε» του Αρτούρο Πέρεθ–Ρεβέρτε. Για το ρόλο του στην ταινία ήταν υποψήφιος για βραβείο Γκόγια. Το 2007 συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τον Κρόνενμπεργκ, σε μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, το Επικίνδυνες υποσχέσεις, όπου υποδύθηκε ένα Ρώσο μαφιόζο. Για την ερμηνεία του κέρδισε βραβείο Σάτελαϊτ για τον Α' ανδρικό ρόλο, το βραβείο της ίδιας κατηγορίας στο Φεστιβάλ του Τορόντο και στα "British Independent Film Awards", αλλά και βραβείο για την πιο αξέχαστη σκηνή της χρονιάς (εμφανίστηκε ολόγυμνος σε μια σκηνή πάλης) από την Ένωση Γυναικών Δημοσιογράφων. Εκτός αυτών, κέρδισε και πολλές υποψηφιότητες, πιο σημαντικές από τις οποίες η υποψηφιότητά του για βραβείο Όσκαρ και Χρυσής Σφαίρας.
Το 2008 πρωταγωνίστησε στο γουέστερν Απαλούζα, για το οποίο κέρδισε τις εντυπώσεις με την ερμηνεία του. Την οθόνη μοιράστηκε με τους σπουδαίους ηθοποιούς Τζέρεμι Άιρονς και Εντ Χάρις, ο οποίος και σκηνοθέτησε την ταινία. Επίσης, υποδύθηκε τον Γερμανό καθηγητή στο δράμα Good, που διαδραματίζεται το 1930. Η ταινία δεν τράβηξε το ενδιαφέρον των κριτικών και του κοινού. Στις 25 Νοεμβρίου θα κάνει πρεμιέρα στο εξωτερικό η νέα ταινία του Ο Δρόμος. Εδώ υποδύεται έναν πατέρα, που προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με το γιο του μέσα σε μια ερειπωμένη χώρα, που έχει υποστεί ολική καταστροφή. Συμπρωταγωνιστούν η Σαρλίζ Θερόν και ο βετεράνος Ρόμπερτ Ντιβάλ. Η ταινία συμμετείχε σε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ και οι κριτικές μιλούν για μια συγκλονιστική ερμηνεία απ' τον Μόρτενσεν - εδώ και καιρό θεωρείται ως ένα από τα φαβορί για τη Χρυσή Πεντάδα των Όσκαρ.
Συγγραφική δραστηριότητα
Ο Βίγκο Μόρτενσεν είναι και συγγραφέας. Έχει εκδώσει πολλά βιβλία που περιέχουν δικά του ποιήματα, φωτογραφίες και πίνακες ζωγραφικής. Μερικά απ’ αυτά είναι:
Με τα χρήματα που κέρδισε από τη συμμετοχή του στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ίδρυσε τον δικό του εκδοτικό οίκο με την ονομασία Perceval Press, για να βοηθήσει άλλους καλλιτέχνες να εκδώσουν την εργασία τους. Μέσω αυτού του οίκου εκδίδει και τα δικά του έργα.
Δισκογραφικές και άλλες δραστηριότητες
Ο Μόρτενσεν εκτός από την υποκριτική ασχολείται με τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τη μουσική και την ποίηση. Οι πίνακές του είναι συνήθως έργα αφηρημένης τέχνης και πολλοί απ’ αυτούς περιέχουν αποκόμματα απ’ τα ποιήματά του. Οι πίνακες αυτοί έχουν εκτεθεί σε διάφορες γκαλερί παγκοσμίως. Οι πίνακες του ήρωα που υποδύεται στο Ένας Τέλειος Φόνος είναι όλοι δικοί του. Η δισκογραφική του δραστηριότητα περιλαμβάνει τα εξής άλμπουμ: Επιπλέον, στο CD της μουσικής του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά, τραγουδά το Aragorn’s Coronation, σε στίχους του Τόλκιν και δική του μουσική.
Τέλος, τα ποιήματά του είναι γραμμένα στα Αγγλικά, στα Δανέζικα και στα Ισπανικά.
Προσωπική ζωή
Ο Βίγκο Μόρτενσεν είναι οπαδός του χόκεϊ σε πάγο, και συγκεκριμένα της ομάδας των Μόντρεαλ Κανάντιενς. Λατρεύει, επίσης, το ποδόσφαιρο και είναι μεγάλος θαυμαστής του Ντιέγκο Μαραντόνα και των εθνικών ομάδων της Αργεντινής και της Δανίας, καθώς και της ομάδας ποδοσφαίρου της Αργεντινής Σαν Λορέντζο.
Έχει πολλές φορές καταφερθεί κατά της στρατοκρατίας και της Αμερικανικής κυβέρνησης (έχει στραφεί πολλές φορές εναντίον του πρώην προέδρου των Η.Π.Α. Τζορτζ Μπους). Τον Ιανουάριο του 2008 υποστήριξε δημοσίως τον Dennis Kucinich για πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσης, κατηγόρησε τη Δανία για τη συμμετοχή της στον πόλεμο του Ιράκ.
Διακρίσεις
2008: Υποψήφιος για Α΄ Ανδρικό Ρόλο για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις 2008: Υποψήφιος για Α΄ Ανδρικό Ρόλο για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις 2008: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις
2006: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για το Τέλος της Βίας
2004: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά
2003: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών:Οι Δύο Πύργοι 2008: Υποψήφιος για Α΄ Ανδρικό Ρόλο για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις 1999: Υποψήφιος για β΄ Ανδρικό Ρόλο σε ταινία δράσης για τον Τέλειο Φόνο 2007: Υποψήφιος για Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις 2007: Κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού σε Δραματική Ταινία για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις
2005: Υποψήφιος για Καλύτερος Ηθοπόιός σε Δραματική Ταινία για το Τέλος τησ Βίας 2003: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός Β΄Ανδρικού Ρόλου σε Δραματική Ταινία για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι 2008: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις
2007: Υποψήφιος για Καλύτερος Ηθοποιός για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις 2006: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για το Τέλος της Βίας
2003: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι
2002: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού 2007: Πήρε το βραβείο ως Ηθοποιός που ενσάρκωσε με πιστό τρόπο καουμπόι (για το Χιντάλγκο) 2008: Υποψήφιος για Α΄ ανδρικό Ρόλο για το Επικίνδυνες Υποσχέσεις 2007: Κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας για τισ Επικίνδυνες Υποσχέσεις 2008: Κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις 2007: Υποψήφιος για Α΄ ανδρικό Ρόλο για τον Αλατρίστε (ισπανικά βραβεία, αντίστοιχα των Όσκαρ) 2006: Υποψήφιος Ηθοποιός της Χρονιάς για το Τέλος της Βίας 2003: Υποψήφιος για Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών:Οι Δύο Πύργοι
1998: Υποψήφιος για Καλύτερη Σκηνή Πάλης στην Επίλεκτη με την Ντέμι Μουρ 2003: Κέρδισε το βραβείο μαζί με την ομάδα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά για Καλύτερη Συνολική Ερμηνεία 2008: Υποψήφιος Καλύτερος Ηθοποιός για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις
2003: Κέρδισε το βραβείο μαζι με την ομάδα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι για Καλύτερη Συνολική Ερμηνεία 2005: Υποψήφιος Αγαπημένος Άνδρας Ηθοποιός σε ταινία δράσης 2008: Υποψήφιος για Εξαιρετική Ερμηνεία σε Α΄ ανδρικό Ρόλο για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις
Κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ξενόγλωσσου Ηθοποιού (λόγω της προφοράς του) για τις Επικίνδυνες Υποσχέσεις
Αυτή τη χρονιά ο Βίγκο τιμήθηκε με αρκετά βραβεία για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο (Bafta: A life in pictures, Telluride και Sitges Film Festival)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Αλίκη (όνομα)
Το όνομα Αλίκη χρησιμοποιείται ως θηλυκό όνομα σε πολλούς πολιτισμούς, έχοντας ρίζες στην γαλλική αλλά και ελληνική γλώσσα.
Ετυμολογίες
Το όνομα Αλίκη έχει διάφορες ρίζες, μια από αυτές είναι η μορφή του παλιού γαλλικού ονόματος Άλις (Alis), σύντομη μορφή του Αδελαΐς που προέρχεται από τις πρωτογερμανικές λέξεις *aþala-, που σημαίνει "ευγενής" και *haidu-, που σημαίνει "εμφάνιση".
Το όνομα έχει εμφανιστεί επίσης στην Αρχαία Ελλάδα με το αντίστοιχο αρσενικό Αλικεύς, πιθανά από το αρχαίο ἅλς που σημαίνει "θάλασσα". Ενώ στην σύγχρονη Ελληνική γλώσσα το όνομα συσχετίζεται με το άλικο χρώμα.
Δημοτικότητα
Το 2015 το όνομα εμφανίστηκε στα 100 πιο δημοφιλή ονόματα για κοριτσάκια στην Αυστραλία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, τον Καναδά, την Ιρλανδία, τη Σκωτία, την Αγγλία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Στην Αγγλία και την Ουαλία κατατάχθηκε 24ο πιο δημοφιλές όνομα το 2015, ενώ στη Σουηδία και την Ιταλία έχει εμφανιστεί στα δέκα κορυφαία ονόματα τα τελευταία χρόνια.
Στην Ελλάδα σύμφωνα με στατιστική έρευνα του 2009 το όνομα Αλίκη είναι το 101ο πιο συχνό γυναικείο όνομα.
Το όνομα έχει κυρίως διαδοθεί από την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων, του Λιούις Κάρολ. Στην Ελλάδα το όνομα έχει διαδοθεί σε μεγάλο βαθμό από την ηθοποιό Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Τύποι
Αλίσα, Αλίσια και Άλιξ εμπνευσμένοι τύποι από την Αγγλική μορφή του Alice.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Εμφύλιος Πόλεμος του Λιβάνου
Ο Εμφύλιος Πόλεμος του Λιβάνου (αραβικά: الحرب الأهلية اللبنانية) υπήρξε πολυετής πολεμική σύγκρουση την περίοδο 1975-1990, η οποία σύμφωνα με τις εκτιμήσεις προκάλεσε 120.000 θανάτους. Σήμερα, περίπου 76.000 άνθρωποι παραμένουν εκτοπισμένοι στο εσωτερικό του Λιβάνου. Υπήρξε επίσης η αιτία της μαζικής εξόδου σχεδόν 1.000.000 ανθρώπων από τη χώρα.
Πριν τον πόλεμο, ο Λίβανος αποτελούταν από πολλές σέχτες, με Σουνίτες να κυριαρχούν στις ακτές, Σιίτες στο νότο, ενώ στην κυβέρνηση της χώρας κυριαρχούσαν οι Χριστιανοί Μαρωνίτες. Η σχέση μεταξύ πολιτικής και θρησκείας είχε ενισχυθεί στο πλαίσιο της Εντολής (Μandate) των γαλλικών αποικιακών δυνάμεων την περίοδο 1920-1943, ενώ η κοινοβουλευτική δομή ευνοούσε την ηγετική θέση των χριστιανών. Ωστόσο, η χώρα είχε μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό, και πολλές παναραβικές και αριστερές ομάδες που αντιτίθονταν στη φιλοδυτική κυβέρνηση. Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ τo 1948 και η μετατόπιση των 100.000 Παλαιστίνιων προσφύγων στο Λίβανο, άλλαξε τη δημογραφική ισορροπία υπέρ του μουσουλμανικού πληθυσμού. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε ισχυρή αποδιοργανωτική επίδραση στη χώρα, η οποία συνδέεται στενά με την πόλωση που προηγήθηκε της πολιτικής κρίσης του 1958, δεδομένου ότι οι Μαρωνίτες πρόσκεινταν στη Δύση, ενώ οι αριστερές και παναραβικές ομάδες πρόσκεινταν στις τότε σοβιετικά ευθυγραμμισμένες αραβικές χώρες.
Οι μάχες μεταξύ των Μαρωνιτών και των παλαιστινιακών δυνάμεων ξεκίνησαν το 1975, ενώ αριστερές, παναραβικές και μουσουλμανικές ομάδες του Λιβάνου συμμάχησαν αργότερα με τους Παλαιστινίους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι συμμαχίες μετατοπίζονταν γρήγορα και απρόβλεπτα. Επιπλέον, ξένες δυνάμεις, όπως το Ισραήλ και η Συρία, ενεπλάκησαν στον πόλεμο και αγωνίστηκαν στο πλευρό διαφορετικών παρατάξεων, για να προασπίσουν τα δικά τους συμφέροντα ελέγχου της στρατηγικής αυτής περιοχής. Ειρηνευτικές δυνάμεις, όπως η Πολυεθνική Δύναμη στο Λίβανο και η Προσωρινή Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στο Λίβανο (UNIFIL, δηλ. United Nations Interim Force in Lebanon), στάθμευσαν επίσης στην περιοχή.
Η Συμφωνία του Ταΐφ στη Σαουδική Αραβία το 1989 σηματοδότησε την αρχή του τέλους του πολέμου. Τον Ιανουάριο του 1989, μια επιτροπή διορισμένη από τον Αραβικό Σύνδεσμο άρχισε να προτείνει λύσεις για τον τερματισμό της ένοπλης διαμάχης. Το Μάρτιο του 1991, το κοινοβούλιο του Λιβάνου ψήφισε ένα νόμο αμνηστίας, με τον οποίο δόθηκε χάρη για όλα τα πολιτικά εγκλήματα που είχαν διαπραχθεί έως την ψήφισή του. Το Μάιο του 1991, οι πολιτοφυλακές διαλύθηκαν, με εξαίρεση τη Χεζμπολάχ που αρνήθηκε να το πράξει, ενώ οι ένοπλες δυνάμεις του Λιβάνου άρχισαν την ανοικοδόμηση σιγά σιγά, όντας το μόνο μεγάλο μη θρησκευτικό ίδρυμα. Οι δε εντάσεις μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών παρέμειναν μετά τον πόλεμο.
Σταυροφορίες
Μετά την πτώση της χριστιανικής βυζαντινής Ανατολίας στους μουσουλμάνους Σελτζούκους Τούρκους, οι Βυζαντινοί, έστω και με καχυποψία, ζήτησαν τη βοήθεια του πάπα τον 11ο αιώνα. Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά πολέμων γνωστών με την ονομασία Σταυροφορίες, που εξαπέλυσαν οι Φράγκοι για ν΄ ανακτήσουν τις πρώην ρωμαϊκές επαρχίες της Ανατολικής Μεσογείου, κυρίως τη Συρία και την Παλαιστίνη.
Ο Λίβανος βρισκόταν γεωγραφικώς πάνω στην οδό προέλασης των στρατιών της Α΄ Σταυροφορίας στην Ιερουσαλήμ. Οι Φράγκοι ευγενείς κατέκτησαν το σημερινό Λίβανο και τον έκαναν τμήμα των νοτιοανατολικών Σταυροφορικών Κρατών. Το νότιο τμήμα του σημερινού Λιβάνου σχημάτισε το βόρειο σύνορο του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Το βόρειο μισό της χώρας αποτέλεσε την καρδιά της Κομητείας της Τρίπολης. Παρ' όλο δε που ο Σαλαντίν επανέκτησε τους Αγίους Τόπους περίπου το 1190 μ.Χ., τα σταυροφορικά κράτη στο Λίβανο και τη Συρία κράτησαν περισσότερο λόγω της καλύτερης αμυντικής τους οργάνωσης. Αποτέλεσμα της αρχικής φραγκικής κατάκτησης στην περιοχή, υπήρξε η επαφή μεταξύ των Φράγκων και των Μαρωνιτών. Η επαφή αυτή, σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες χριστιανικές κοινότητες στην περιοχή, οδήγησε στην πρόσδεση των Μαρωνιτών στο θρησκευτικό άρμα της Καθολικής Εκκλησίας, γεγονός που οδήγησε στην υποστήριξη της Γαλλίας και της Ιταλίας προς αυτούς κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων. Οι Μαρωνίτες αποτέλεσαν έτσι "κόκκινο πανί" για τους Δρούζους, πολύ περισσότερο που η ελίτ των Μαρωνιτών αποτελούσε το ισχυρότερο τμήμα της σύνθετης λιβανέζικης ελίτ.
Αποικιοκρατία
Τη δεκαετία του 1860, ο Λίβανος βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή. Τα ξένα συμφέροντα, που ήδη διέβλεπαν τη μελλοντική αποσύνθεση της αυτοκρατορίας, παρενέβησαν με έντονο τρόπο στα εσωτερικά πράγματα της χώρας, εκμεταλλευόμενα τη διαίρεση το έτος 1842 της περιοχής του όρους Λίβανος, μεταξύ Μαρωνιτών και Δρούζων, αναζωπυρώνοντας έτσι τη θρησκευτική διαμάχη, η οποία επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο, προστιθέμενη στις υπάρχουσες κοινωνικές και πολιτικές διαφορές των εθνοτικών αυτών κοινοτήτων. Οι εμφύλιες συγκρούσεις μεταξύ Μαρωνιτών και Δρούζων δεν άργησαν να ξεσπάσουν στην οθωμανική επαρχία του όρους Λίβανος, καταλήγοντας στο θάνατο 10.000 ανθρώπων.
Μαρωνίτες
thumb|right|300px|Οι ηγέτες των Φαλαγγιτών, Ουίλλιαμ Χάουι και Μπασίρ Τζεμαγιέλ (με στρατιωτική περιβολή), ενώ επιθεωρούν Μαρωνίτες πολιτοφύλακες στο όρος Λίβανος το 1972 Οι χριστιανικές πολιτοφυλακές των Μαρωνιτών απέκτησαν οπλισμό από τη Βουλγαρία και Ρουμανία καθώς και από το Ισραήλ, τη Δυτική Γερμανία και το Βέλγιο, και άντλησαν υποστηρικτές από τον κυριαρχούμενο από Μαρωνίτες πληθυσμό στα βόρεια της χώρας. Γενικώς δεξιάς πολιτικής τοποθέτησης, όλες οι κύριες χριστιανικές πολιτοφυλακές κυριαρχούνταν από τους Μαρωνίτες, ενώ υπήρξαν και άλλες χριστιανικές σέκτες, που διαδραμάτισαν όμως δευτερεύοντα ρόλο.
Μια άλλη μαρωνιτική πολιτική οργάνωση ήταν το Κόμμα Καταέμπ, οι λεγόμενοι Φαλαγγίτες. Το κόμμα Καταέμπ ιδρύθηκε το 1936 από τον Πιερ Τζεμαγιέλ και τέσσερεις φίλους του, ως μαρωνιτική παραστρατιωτική οργάνωση νεολαίας. Ο Τζεμαγιέλ διαμόρφωσε το κόμμα στα πρότυπα της ισπανικής Φάλαγγας και του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος της Ιταλίας, τα οποία είχε παρατηρήσει ως αθλητής κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 που πραγματοποιήθηκαν στο Βερολίνο της Ναζιστικής Γερμανίας, θαυμάζοντας την πειθαρχία και οργάνωσή τους, θεωρώντας ότι αυτά τα χαρακτηριστικά εξέλιπαν περισσότερο από τη χώρα του για να προοδεύσει. Η πολιτοφυλακή των Φαλαγγιτών ιδρύθηκε το 1937 με την ονομασία Οργάνωση Μαχητών από τον πρόεδρο του κόμματος Πιερ Τζεμαγιέλ και τον Ουίλλιαμ Χάουι, έναν Αμερικανολιβανέζο βιομήχανο υαλικών. Τον Ιανουάριο 1961 η Οργάνωση Μαχητών διαλύθηκε κατόπιν σχετικής διαταγής του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος, και ο Χάουι δημιούργησε στη θέση της τις Ρυθμιστικές Δυνάμεις Φαλαγγιτών (Ρυθμιστικές Δυνάμεις Καταέμπ). Για το συντονισμό των δραστηριοτήτων όλων των παραστρατιωτικών υποομάδων των Φαλαγγιτών, το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος σύστησε το Πολεμικό Συμβούλιο των Φαλαγγιτών (προφορά στ΄ αραβικά: Ματζλίς αλ-Χάρμπι) το 1970, με τον Ουίλλιαμ Χάουι στην κεφαλή του. Η έδρα του συμβουλίου βρισκόταν στο αρχηγείο του κόμματος στην καρδιά της συνοικίας Ασραφίγιε στην Ανατολική Βηρυττό, ενώ ακολούθησε μια "αθόρυβη" επέκτασή τους, ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της υποδομής εκπαίδευσής τους. Το 1963 δημιουργήθηκαν δύο, επιπέδου λόχου, μονάδες ειδικών δυνάμεων, η 1η Κομάντο και η 2η Κομάντο, ενώ σύντομα ακολούθησε η ομάδα Πιερ Τζεμαγιέλ (αργότερα εξελίχθηκε σε λόχο) και μια ομάδα προστασίας VIP. Σε αυτές προστέθηκε το 1973 μια διμοιρία κομάντο και ένα Σχολείο Μάχης άνοιξε μυστικά στo χωριό Ταμπρίε, στην Περιφέρεια Κεσερουάν του Λιβάνου. Μια ακόμη μονάδα ειδικών δυνάμεων, η Ταξιαρχία Μπασίρ Τζεμαγιέλ (πήρε το όνομά της από το μικρότερο γιο του Πιερ Τζεμαγιέλ, Μπασίρ) σχηματίστηκε την επόμενη χρονιά, απορροφώντας στην πορεία στις τάξεις της την παλαιά ομάδα και νυν δύναμη επιπέδου λόχου Πιερ Τζεμαγιέλ. Μετά το θάνατο του Χάουι από πυρά Παλαιστίνιου ελεύθερου σκοπευτή, λίγα χρόνια μετά την έναρξη του εμφυλίου, οι Ρυθμιστικές Δυνάμεις Φαλαγγιτών τέθηκαν υπό την ηγεσία του Μπασίρ Τζεμαγιέλ, συγχωνευθείσες με αρκετές άλλες μικρότερες ακροδεξιές ομάδες (Αλ-Τανζίμ, Φρουροί των Κέδρων, Λιβανέζικο Κίνημα Νεολαίας, Ομάδα Κομάντος Τύους).
Οι ενισχυμένες πλέον δυνάμεις του Μπασίρ Τζεμαγιέλ, αφού ενώθηκαν με τις Τίγρεις του AHRAR, σχημάτισαν ένα μέτωπο και επαγγελματικό στρατό με την ονομασία Λιβανέζικες Δυνάμεις. Με τη βοήθεια του Ισραήλ, οι Λιβανέζικες Δυνάμεις παγίωσαν τις θέσεις τους στα οχυρά και περιοχές που κυριαρχούνταν από Μαρωνίτες και γρήγορα μεταμορφώθηκαν από μια ανοργάνωτη και φτωχά εξοπλισμένη πολιτοφυλακή σε έναν επίφοβο και ισχυρό στρατό που είχε το δικό του οπλισμό, πυροβολικό, μονάδες Ειδικών Δυνάμεων (SADM), ένα μικρό Ναυτικό, και ένα ιδιαιτέρως εξελιγμένο τμήμα Πληροφοριών.
To 1980, οι Τίγρεις αποχώρησαν από τις Λιβανέζικες Δυνάμεις. Το 1985, υπό την ηγεσία των Ελίε Χομπέικα (δολοφονήθηκε το 2002 στη Βηρυττό) και Σαμίρ Τζατζά, οι Λιβανέζικες Δυνάμεις χωρίστηκαν και από τις Ρυθμιστικές Δυνάμεις Φαλαγγιτών και άλλες ομάδες, για να σχηματίσουν μια ανεξάρτητη πολιτοφυλακή που αποτέλεσε την κυρίαρχη δύναμη σε πολλές περιοχές Μαρωνιτών. Το Συμβούλιο Διοίκησης εξέλεγξε τότε τον Χομπέικα ως πρόεδρο των Λιβανέζικων Δυνάμεων και διόρισε τον Τζατζά ως αρχηγό του επιτελείου τους. Τον Ιανουάριο του 1986, η σχέση των Χομπέικα και Τζατζά διερράγη λόγω της υποστήριξης του Χομπέικα στην Τριμερή Συμφωνία, η οποία εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Συρίας, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας εσωτερικός εμφύλιος πόλεμος στις τάξεις των Μαρωνιτών των Λιβανέζικων Δυνάμεων. Η σύγκρουση Τζατζά-Χομπέικα κατέληξε στο θάνατο 800-1.000 ανθρώπων πριν ο Τζατζά εξασφαλίσει την ηγεσία των Λιβανέζικων Δυνάμεων και εξαναγκάσει τον Χομπέικα σε φυγή. Ο τελευταίος σχημάτισε τότε την πολιτοφυλακή Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση, που παρέμεινε σύμμαχος της Συρίας μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο.
Εν τω μεταξύ, στο βορρά της χώρας, οι Ταξιαρχίες Μαράντα (μετέπειτα Κίνημα Μαράντα) αποτελούσαν την προσωπική πολιτική οργάνωση της σημαίνουσας οικογένειας Φραντζίε (απόγονο Φράγκων Σταυροφόρων) με την παραστρατιωτική της πτέρυγα-πολιτοφυλακή, τον Απελευθερωτικό Στρατό της Ζγάρτα (ZLA). Οι Ταξιαρχίες Μαράντα συμμάχησαν με τη Συρία, αφού αποσκίρτησαν από το Λιβανέζικο Μέτωπο το 1978.
Κοσμικού χαρακτήρα ομάδες
Παρ’ όλο που αρκετές λιβανέζικες πολιτοφυλακές ισχυρίζονταν ότι ήταν κοσμικού χαρακτήρα, οι περισσότερες ήταν απλώς κάτι περισσότερο από «οχήματα» για την προώθηση σεκταριστικών συμφερόντων. Επιπλέον, υπήρχε ένας αριθμός μη θρησκευτικών ομάδων, πρωταρχικά άλλα όχι αποκλειστικά, της Αριστεράς ή της παναραβικής Δεξιάς, όπως το Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα (LCP) και η πιο ριζοσπαστική και ανεξάρτητη, Κομμουνιστική Οργάνωση Δράσης (COA).
Μια άλλη αξιοσημείωτη οργάνωση ήταν το πανσυριακό Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικιστικό Κόμμα (SSNP), που προωθούσε την ιδέα της «Μεγάλης Συρίας», σε αντίθεση με τον παναραβικό ή λιβανέζικο εθνικισμό. Το SSNP ήταν γενικώς σε συμμαχία με την κυβέρνηση της Συρίας, παρά το γεγονός ότι ιδεολογικώς δεν ενέκρινε τη μπααθική κυβέρνηση (αυτό άλλαξε πρόσφατα, υπό τον Μπασάρ αλ Άσαντ, μετά την άδεια που εδόθη στο SSNP να ασκεί πολιτική δραστηριότητα και εντός της Συρίας). Του πολυσυλλεκτικού SSNP ηγούνταν ο Ινάαμ Ραάντ, ένας χριστιανός Καθολικός, και ο Αμπντάλλα Σααντέχ, ένας Ελληνορθόδοξος χριστιανός. Το κόμμα ήταν ενεργό στην περιοχή του Βορείου Λιβάνου (Κούρα και Ακκάρ), τη Δυτική Βηρυττό (γύρω από την οδό Χάμρα), το Όρος Λίβανος (Άνω Μετν, Μπάαμπντα, Άλεϋ, Σουφ), το Νότιο Λίβανο (Ζαχράνι, Ναμπατίγιε, Μαρτζαγιούν, Χασμπάγια) και την Κοιλάδα Μπεκάα (Μπααλμπέκ, Χερμέλ, Ρασάγια).
Μια ακόμη κοσμικού χαρακτήρα ομάδα ήταν ο Στρατός του Νοτίου Λιβάνου (SLA), υπό την ηγεσία του Σαάντ Χαντάντ. Ο SLA επιχειρούσε στο Νότιο Λίβανο σε συντονισμό με τους Ισραηλινούς, και εργαζόταν για την υπό ισραηλινή στήριξη παράλληλη κυβέρνηση με την ονομασία Κυβέρνηση του Νοτίου Λιβάνου. Ο SLA προήλθε από τη διάσπαση του Στρατού του Ελεύθερου Λιβάνου, μια μαρωνιτική φατρία εντός του Λιβανέζικου Στρατού, των ενόπλων δυνάμεων δηλ. του επίσημου κράτους του Λιβάνου. Αρχικός στόχος του SLA ήταν να αποτελέσει «ανάχωμα» ενάντια στις επιθέσεις και επιδρομές της Ο.Α.Π. (PLO) εντός της περιοχής της Γαλιλαίας στο Ισραήλ, παρ΄ όλο που αργότερα εστίασε τις προσπάθειές του στην καταπολέμηση της σιιτικής Χεζμπολλάχ. Οι αξιωματικοί του SLA συνήθως ήταν Χριστιανοί με ισχυρή δέσμευση να πολεμήσουν τους εχθρούς του, ενώ οι περισσότεροι από τους στρατιώτες του ήταν σιίτες Μουσουλμάνοι που συχνά εντάσσονταν σε αυτόν για τους μισθούς και δεν ήταν πάντα αφοσιωμένοι στο σκοπό καταπολέμησης της Ο.Α.Π. και της Χεζμπολλάχ. Ο SLA συνέχισε να επιχειρεί μετά τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά κατέρρευσε όταν ο Ισραηλινός Στρατός αποσύρθηκε από το Νότιο Λίβανο το 2000. Πολλοί τότε στρατιώτες και αξιωματικοί του SLA κατέφυγαν στο Ισραήλ, ενώ άλλοι συνελήφθησαν στο Λίβανο και προσήχθησαν σε δίκη με την κατηγορία της προδοσίας και συνεργασίας με το Ισραήλ.
Δύο ακόμη κοσμικής ιδελογίας ομάδες που ξεχώρισαν στα αρχικά στάδια του πολέμου ήταν δύο ανταγωνιστικά μεταξύ τους μπααθικά κινήματα, μια εθνικιστική φιλοϊρακινή ομάδα, υπό την ηγεσία του σουνίτη Αμπντούλ-Ματζίντ αλ-Ραφέι και του ελληνορθόδοξου χριστιανού Νικoλά Φερζλί, και μια μαρξιστική φιλοσυριακή ομάδα υπό την ηγεσία του σιίτη Ασσέμ Κάνσο.
Μια ακόμη κοσμικού χαρακτήρα οργάνωση ήταν η αρμενική μαρξιστική-λενινιστική πολιτοφυλακή Μυστικός Στρατός για την Απελευθέρωση της Αρμενίας (ASALA), που ιδρύθηκε στην υπό τον έλεγχο της Ο.Α.Π (PLO) περιοχή της Δυτικής Βηρυττού το 1975. Η πολιτοφυλακή αυτή ήταν υπό την ηγεσία του επαναστάτη μαχητή Μόντε Μελκονιάν και του ιδρυτή της ομάδας Χαγκόπ Χαγκοπιάν. Στενά συνδεδεμένη με τους Παλαιστινίους, η οργάνωση ASALA πήρε μέρος σε πολλές μάχες στο πλευρό του Λιβανέζικου Εθνικού Κινήματος και της Ο.Α.Π., διακρινόμενη κυρίως εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων και των δεξιών συμμάχων τους κατά την ισραηλινή εισβολή του 1982. Ο Μελκονιάν ήταν ο στρατιωτικός διοικητής της ASALA σε αυτές τις μάχες, όπου η οργάνωση συνέδραμε την Ο.Α.Π. στην προάσπιση της περιοχής της Δυτικής Βηρυττού.
Παλαιστίνιοι
thumb|right|280px|Παλαιστίνιοι μαχητές της [[Φατάχ στη Βηρυττό το 1979]] Το Παλαιστινιακό Κίνημα μετέφερε τη μεγαλύτερη μαχητική του δύναμη στο Λίβανο στο τέλος του 1970 μετά την εκδίωξη του από την Ιορδανία στα γεγονότα που έγιναν γνωστά ως Μαύρος Σεπτέμβρης. Η οργάνωση-ομπρέλα των Παλαιστινίων, με την ονoμασία Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), αναμφίβολα η πιο ικανή πολεμική δύναμη στο Λίβανο εκείνα τα χρόνια, αποτελούσε κάτι λιγότερο από μια χαλαρή συνομοσπονδία, αλλά ο ηγέτης της, και ηγέτης της ισχυρότερης φατρίας της, της Φατάχ, ο Γιάσερ Αραφάτ, κατάφερε να εξισορροπεί και ελέγχει σε σημαντικό βαθμό τις διάφορες φατρίες της. Όπλο γι΄ αυτό αποτέλεσε και η αποκλειστική διαχείριση των οικονομικών της οργάνωσης από ανθρώπους εμπιστοσύνης του Αραφάτ, που υπό τη στενή επίβλεψη και τελική έγκριση του ιδίου προέβαιναν σε κάθε πράξη στον οικονομικό τομέα. Η χρηματοδότηση της οργάνωσης, που γινόταν από τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, Ιράκ, και Λιβύη απευθείας στον Αραφάτ, τον κατέστησε ικανό να αντιμετωπίζει μικρή πραγματική αντιπολίτευση κατά της ηγεσίας του, και παρόλο που αντίπαλες φατρίες υπήρχαν όντως εντός της Ο.Α.Π., όσο συνεχιζόταν η χρηματοδότηση των επιμέρους φατριών, καθίστατο δυσκολότερη η αμφισβήτηση της εξουσίας του. Άλλωστε, επρόκειτο για χρηματοδότηση ζωτική για την επιβίωση των μελών, που περιελάμβανε και κάλυψη ασφαλιστική σε περίπτωση θανάτου και αποζημιώσεις σε μέλη των οικογενειών τους, κ.α. πολλά, καλύπτοντας ένα ευρύτατο φάσμα αναγκών της παλαιστινιακής κοινωνίας και του όλου κινήματος αντίστασης στους Ισραηλινούς.
Αντίθετα με τους Λιβανέζους, που χαρακτηρίζονταν από πάμπολλες αντίπαλες σέκτες, απότοκο γεγονός και του ιδιαίτερου πολιτικοθρησκευτικού μωσαϊκού της χώρας, οι Παλαιστίνιοι ενέτασσαν τις διάφορες σέκτες τους σε ευρύτερα αφομοιωτικά, λιγότερο ή περισσότερα, σχήματα προκειμένου ν΄ ανταποκριθούν στο σκληρό αγώνα τους επιβίωσης και ύπαρξης ως έθνους. Τόσο οι μουσουλμάνοι, όσο και οι πολλοί λιγότεροι χριστιανοί Παλαιστίνιοι υποστήριξαν τον αραβικό εθνικισμό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο και πολέμησαν εναντίον των πολιτοφυλακών των Μαρωνιτών Λιβανέζων.
Δρούζοι
Το PSP σχημάτισε έναν ισχυρό ιδιωτικό στρατό, που αποδείχθηκε ένας εκ των σημαντικότερων του εμφυλίου από το 1975 έως το 1990. Ο στρατός αυτός κατέκτησε μια μεγάλη περιοχή του όρους Λίβανος και της περιοχής Σουφ. Κύριος αντίπαλός του ήταν η μαρωνιτική χριστιανική πολιτοφυλακή των Φαλαγγιτών, και αργότερα η πολιτοφυλακή των Λιβανέζικων Δυνάμεων, που είχε απορροφήσει πλέον τους Φαλαγγίτες. Το Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα υπέστη σημαντικό πλήγμα το 1977, όταν ο Καμάλ Τζουμπλάτ δολοφονήθηκε. Ο υιός του Ουαλίντ τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του κόμματος, και μετά την απόσυρση των Ισραηλινών στο Νότιο Λίβανο από την περιοχή Σουφ το 1983 και μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το κόμμα άσκησε μια εξαιρετικά αποτελεσματική πολιτική διοίκηση (τη λεγόμενη Πολιτική Διοίκηση του Βουνού) στην περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχό του. Επέβαλε δε διόδια στα σημεία ελέγχου της περιοχής του, τα οποία τού απέφεραν σημαντικά έσοδα. Μετά την υποχώρηση του Ισραηλινού Στρατού από το όρος Λίβανος στην περιοχή του Νοτίου Λιβάνου, έλαβαν χώρα σκληρές μάχες μεταξύ των Δρούζων και των πολιτοφυλακών των Μαρωνιτών. Τα ένοπλα μέλη του PSP κατηγορήθηκαν μάλιστα για αρκετές σφαγές που έλαβαν χώρα στον αποκαλούμενο αυτό Πόλεμο του Βουνού.
Το PSP παραμένει έως σήμερα ένα ενεργό πολιτικό κόμμα του Λιβάνου, με αρχηγό τον Ουαλίντ Τζουμπλάτ. Κύριοι οπαδοί του παραμένουν οι ακόλουθοι της θρησκευτικής πίστης των Δρούζων.
Σιίτες
Οι σιιτικές πολιτοφυλακές καθυστέρησαν να σχηματισθούν και να πάρουν μέρος στη σύγκρουση. Αρχικώς, πολλοί Λιβανέζοι Σιίτες είχαν συμπάθεια για τους Παλαιστινίους, ενώ κάποιοι λίγοι εξ αυτών υποστήριζαν το Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά μετά τα γεγονότα του Μαύρου Σεπτέμβρη στις αρχές της δεκαετίας του '70, σημειώθηκε μια αιφνίδια μαζική εισροή ένοπλων Παλαιστινίων στις σιιτικές περιοχές του Λιβάνου, λόγω της εκδίωξής τους από την Ιορδανία στα προαναφερθέντα γεγονότα. Ο πληθυσμός του νοτίου Λιβάνου ήταν κυρίως Σιίτες και οι Παλαιστίνιοι σύντομα έστησαν εκεί βάσεις για τις επιθέσεις τους εναντίον των Ισραηλινών. Το παλαιστινιακό κίνημα γρήγορα σπατάλησε την επιρροή του επί των Λιβανέζων Σιιτών, καθώς ριζοσπαστικές ακραίες παλαιστινιακές φατρίες ήλεγχαν με τη βία μεγάλες σιιτικές περιοχές του νοτίου Λιβάνου, όπου τα προσφυγικά τους στρατόπεδα είχαν οργανωθεί, και η κεντρική διοίκηση της Ο.Α.Π. (PLO) αποδείχθηκε είτε απρόθυμη είτε ανίκανη να τους επιβληθεί.
Ο κοσμικός πολιτικός χαρακτήρας των ριζοσπαστών Παλαιστινίων και η συμπεριφορά τους είχαν αποξενώσει την παραδοσιακή σιιτική κοινότητα. Οι Σιίτες δεν ήθελαν να πληρώσουν το τίμημα για τις πυραυλικές επιθέσεις της Ο.Α.Π. από το νότιο Λίβανο στο βόρειο Ισραήλ. Η Ο.Α.Π. δημιούργησε ένα κράτος εν κράτει στο νότιο Λίβανο και το γεγονός αυτό προκάλεσε την οργή των Λιβανέζων Σιιτών, που φοβόντουσαν επιθέσεις αντιποίνων από τους Ισραηλινούς στη γη τους στο νότο. Οι Σιίτες κυριαρχούσαν αριθμητικώς στην περιοχή του νοτίου Λιβάνου, που τη δεκαετία του 1960 αποτέλεσε πεδίο μάχης της σύγκρουσης Ισραηλινών-Παλαιστινίων. Το κράτος του Λιβάνου, που πάντοτε απέφευγε να προκαλεί το Ισραήλ, στην ουσία απλώς εγκατέλειψε από πολιτικής-διοικητικής πλευράς το νότιο Λίβανο. Πολλοί άνθρωποι μετανάστευσαν από το νότο στα προάστια της Βηρυττού, που είναι γνωστά ως ζώνες φτώχειας.
Υπήρχε επίσης κατά τη διάρκεια του εμφυλίου σημαντική βοήθεια από το Ιράν στις σιιτικές φατρίες, το Κίνημα Αμάλ και τη Χεζμπολλάχ. Η Χεζμπολλάχ και οι ηγέτες της εμπνέονταν από την επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί στο Ιράν και γι΄ αυτό το λόγο το 1982 ξεχώρισαν ως μια φατρία με σκοπό την αντίσταση στην ισραηλινή κατοχή του Λιβάνου, ενώ οι δυνάμεις της εκπαιδεύτηκαν και οργανώθηκαν από μια αντιπροσωπεία συμβούλων από το Ιρανικό Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης. Η ιρανική δε στρατιωτική συνδρομή συνοδεύτηκε και από την αντίστοιχη οικονομική.
Οι Λιβανέζοι Αλαουίτες, ακόλουθοι της ομώνυμης σέκτας του σιιτικού Ισλάμ, αντιπροσωπεύονταν από την Πολιτοφυλακή των Κόκκινων Ιπποτών του Αραβικού Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο ήταν υπέρ των Σύρων, εξαιτίας της εξουσιαστικής ελίτ των Αλαουιτών στη Συρία, και το οποίο δρούσε κυρίως στην περιοχή του Νοτίου Λιβάνου γύρω από την πόλη Τρίπολη.
Σουνίτες
Κάποιες σουνιτικές φατρίες λάμβαναν υποστήριξη από το Ιράκ και τη Λιβύη, και ένας αριθμός μικρότερων πολιτοφυλακών τους υπήρχε εξαιτίας της γενικής απροθυμίας των Σουνιτών μουσουλμάνων καθ' όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου να ενταχθούν σε μαζικές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Οι πιο γνωστές ομάδες ήταν κοσμικού χαρακτήρα και είχαν υιοθετήσει τη νασερική ιδεολογία, με παναραβικές και αραβοεθνικιστικές κλίσεις και επιρροές. Στα μετέπειτα στάδια του εμφυλίου πολέμου, εμφανίστηκαν και κάποιες ισλαμιστικές οργανώσεις, όπως το Ισλαμικό Κίνημα Ενοποίησης (IUM), γνωστότερο ως Αλ-Ταουχίντ, με βάση την Τρίπολη, και η Ισλαμική Ομάδα (Τζαμάα αλ-Ισλαμίγια), που είχε σημείο αναφοράς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως προς τον πολιτικό της προσανατολισμό και πρακτική.
Η κύρια όμως σουνιτική οργάνωση του εμφυλίου ήταν το Ανεξάρτητο Νασερικό Κίνημα (ΙΝΜ), ή απλώς Αλ-Μουραμπιτούν (οι Φρουροί), που έδρευε στη Δυτική Βηρυττό. Η οργάνωση, υπό την ηγεσία του Ιμπραχίμ Κουλαϋλάτ, πολέμησε στο πλευρό των Παλαιστινίων κατά των Ισραηλινών στην ισραηλινή εισβολή του 1982. Στη Σιδώνα υπήρχε επίσης η οργάνωση Τανζίμ αλ-Νασσίρι (μετάφραση: Νασερική Οργάνωση), που είχε σχηματιστεί από οπαδούς του Μααρούφ Σαάντ, με ηγέτη αργότερα τον Μουσταφά Σαάντ, υιό του Μααρούφ, και σήμερα τον Ουσάμα Σαάντ.
Το Κίνημα της 6ης Φεβρουαρίου ήταν μια ακόμη σουνιτική νασερική πολιτοφυλακή που συντάχθηκε στο πλευρό των Παλαιστινίων στο λεγόμενο Πόλεμο των Καταυλισμών τη δεκαετία του 1980.
Αρμένιοι
Τα κόμματα των Αρμενίων, όντας χριστιανικά μιαφυσιτικά (αγγλικά: miaphysitism, σημ.: ο μιαφυσιτισμός δεν πρέπει να συγχέεται με το μονοφυσιτισμό, βλ. monophysitism) από θρησκευτικής απόψεως, και αριστερής πολιτικής ιδεολογίας, είχαν δυσκολία στη συστράτευσή τους με κάποια εκ των αντιμαχόμενων πλευρών του εμφυλίου πολέμου. Ως αποτέλεσμα, επιχείρησαν, με μερική επιτυχία, να ακολουθήσουν μια πολιτική στρατιωτικής ουδετερότητας, με τις πολιτοφυλακές τους να πολεμούν μόνο όταν απαιτείτο για την υπεράσπιση των περιοχών του Λιβάνου όπου διαβιούσαν αρμενικοί πληθυσμοί. Παρ΄ όλα αυτά, δεν ήταν ασυνήθιστο αρκετοί Αρμένιοι να επιλέγουν να πολεμήσουν στις τάξεις των Λιβανέζικων Δυνάμεων, ενώ ένας μικρός αριθμός αυτών επέλεξε να πολεμήσει με την άλλη πλευρά, το Λιβανέζικο Εθνικό Κίνημα/Λιβανέζικο Εθνικό Μέτωπο Αντίστασης.
Τα προάστια Μπουρτζ Χαμούν και Νάαμπα της Βηρυττού βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του αρμενικού κόμματος Ντασνάκ. Το Σεπτέμβριο του 1979, τα εν λόγω προάστια έτυχαν επίθεσης από το Καταέμπ, σε μια προσπάθεια του τελευταίου όλες οι χριστιανικές περιοχές να περάσουν υπό τον έλεγχο του Μπασίρ Τζεμαγιέλ. Η πολιτοφυλακή του κόμματος Ντασνάκ απώθησε τους μαχητές του Καταέμπ και διατήρησε τον έλεγχο στα προάστια αυτά. Η μάχη οδήγησε στο θάνατο 40 ανθρώπων.
Η Αρμενική Επαναστική Ομοσπονδία στο Λίβανο με τα ένοπλα τμήματά της, τους Κομάντος Δικαιοσύνης της Αρμενικής Γενοκτονίας και τον Αρμενικό Μυστικό Στρατό για την Απελευθέρωση της Αρμενίας (ASALA), είχε πραγματοποιήσει δολοφονίες και άλλες επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια της εμφύλιας σύγκρουσης του Λιβάνου. Ο δε ASALA, μαρξιστικού-λενινιστικού χαρακτήρα, ιδρύθηκε στην υπό τον έλεγχο της Ο.Α.Π (PLO) περιοχή της Δυτικής Βηρυττού το 1975. Η πολιτοφυλακή αυτή ήταν υπό την ηγεσία του επαναστάτη μαχητή Μόντε Μελκονιάν και του ιδρυτή της ομάδας Χαγκόπ Χαγκοπιάν. Στενά συνδεδεμένη με τους Παλαιστινίους, η οργάνωση ASALA πήρε μέρος σε πολλές μάχες στο πλευρό του Λιβανέζικου Εθνικού Κινήματος και της Ο.Α.Π., διακρινόμενη κυρίως εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων και των δεξιών συμμάχων τους κατά το 1982. Ο Μελκονιάν ήταν ο στρατιωτικός διοικητής της ASALA σε αυτές τις μάχες, όπου η οργάνωση συνέδραμε την Ο.Α.Π. στην προάσπιση της περιοχής της Δυτικής Βηρυττού.
Γκαζιαντέπ
Το Γκαζιαντέπ (τουρκικά: Gaziantep· οθωμανικά τουρκικά: Ayıntab· στο παρελθόν ονομαζόταν και σήμερα ανεπίσημα λέγεται ακόμη Αντέπ, τουρ.: Antep· αραβικά: عينتاب· αρμενικά: Այնթապ· κουρδικά: Entep ή Dîlok), είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Γκαζιαντέπ στην Τουρκία. Πιθανολογείται ότι στη θέση της βρισκόταν η σελευκιδική Αντιόχεια του Ταύρου. Η πόλη έχει πληθυσμό 1.626.415 κατοίκους (2018) και έκταση 7.642 τ.χλμ. Είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας και η μεγαλύτερη πόλη στη Περιφέρεια της Νοτιοανατολικής Ανατολίας. Το Γκαζιαντέπ είναι επίσης γνωστό για τον μπακλαβά που παράγεται στην πόλη και τα πράσινα φιστίκια (φιστίκια Αιγίνης, που αποκαλούνται φιστίκια Αντέπ στην Τουρκία).
Το Γκαζιαντέπ είναι η πιθανή τοποθεσία της ελληνιστικής πόλης της Αντιοχείας του Ταύρου.
Σεισμοί
Στις 6 Φεβρουαρίου 2023 στις 01:17 UTC, η πόλη χτυπήθηκε από ισχυρό σεισμό 7,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, τον μεγαλύτερο στη χώρα τα τελευταία 355 χρόνια. Η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία του Γκαζιαντέπ Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Κατάλογος προέδρων της Ινδίας
Ο Πρόεδρος της Ινδίας είναι ο αρχηγός κράτους της χώρας του και επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων. Αναφέρεται ως ο πρώτος πολίτης της Ινδίας. Παρότι οι εξουσίες του πηγάζουν από το Σύνταγμα της Ινδίας, η θέση είναι κυρίως εθιμοτυπική και η εκτελεστική εξουσία ασκείται ντε φάκτο από τον Πρωθυπουργό.
Η εκλογή του Προέδρου γίνεται από Εκλεκτορικό Κολέγιο, το οποίο απαρτίζεται από εκλεγμένα μέλη των δύο οίκων του Κοινοβουλίου, της Λοκ Σάμπα και της Ράτζια Σάμπα, όπως επίσης και μέλη των Βιντάν Σάμπα, δηλαδή των νομοθετικών συνελεύσεων από τα κρατίδια της Ινδίας. Η θητεία του Προέδρου είναι πενταετής, όπως ορίζεται στο Άρθρο 56, μέρος 5 του Ινδικού Συντάγματος. Σε περίπτωση πρόωρου τερματισμού της θητείας του Προέδρου ή ασθένειας του προέδρου, ο Αντιπρόεδρος αναλαμβάνει καθήκοντα προέδρου. Από την υιοθέτηση του συντάγματος το 1950 έχουν χρηματίσει πρόεδροι 14 πρόσωπα. Εκτός από τους 14, τρία ακόμα πρόσωπα ήταν υπηρεσιακοί πρόεδροι με βραχύβια θητεία. Ο πρόεδρος Ζακίρ Χουσαΐν απεβίωσε εν ενεργεία το 1969. Το μοναδικό πρόσωπο που υπηρέτησε δύο θητείες είναι ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, ο Ρατζάντρα Πρασάντ.
Στις 25 Ιουλίου 2022 ορκίστηκε πρόεδρος ο νεοεκλεγείς Ντραουπάντι Μούρμου.