cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μακεδονία
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Αρματολοί από την περιοχή της Μακεδονίας, όπως και της Ηπειροθεσσαλίας, όπου η επανάσταση κατεστάλη και οι οποίοι δεν μπορούσαν πλέον να επανέλθουν στην υπηρεσία των οθωμανικών αρχών, έχοντας αντικατασταθεί από Τουρκαλβανούς, κατέφυγαν στις περιοχές που ήλεγχε η επαναστατική κυβέρνηση. Σχηματίστηκε μία στρατιωτική ένωση προσφύγων «Μακεδονο-Θεταλλο-Θρακών», που βρισκόταν σε επαφή με τους «Θρακοσερβοβουλγάρους» έφιππους εθελοντές υπό τον Χατζηχρήστο Βούλγαρη, πολλοί από τους οποίος προέρχονταν από τη «μακεδονική Ελλάδα», δηλαδή τη Χαλκιδική, την Έδεσσα και τη Νάουσα. Η συμμετοχή της Μακεδονίας στην Επανάσταση οδήγησε στην ενθουσιώδη θεώρησή της ως ελληνικής επαρχίας. Ενώ από τις αρχές της Επανάστασης έγινε αποδεκτή η διάκριση ανάμεσα στις επικράτεια του μελλοντικού κράτους και των ορίων του ελληνικού έθνους, ο περιορισμός προϊοντος του χρόνου της πολεμικής δραστηριότητας στις νότιες ελληνικές χώρες έτεινε στο να ταυτίζεται η Ελλάδα με την περιοχή αυτή. Οι πληρεξούσιοι των εκτός «ελευθέρας Ελλάδος» περιοχών, όπως της Μακεδονίας, γίνονταν δεκτοί μεταξύ των εθνικών αντιπροσώπων στις πρώτες εθνοσυνελεύσεις, αλλά αργότερα συνήθως ως «πληρεξούσιοι παροίκων» και στην Ε΄ Εθνοσυνέλευση έγιναν δεκτοί μετά από πολλές παρακλήσεις.
Αλυτρωτικές εξεγέρσεις
thumb|Το επαναστατικό λάβαρο της Δυτικής Μακεδονίας το 1878. Μέσα στην πρώτη δεκαετία του βίου του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, εντός των ορίων του είχαν καταφύγει χιλιάδες πρόσφυγες από νησιά του Αιγαίου, αλλά κυρίως από τις βόρειες ελληνικές χώρες, την Ηπειροθεσσαλία και τη Μακεδονία. Οι πρόσφυγες αυτοί εγκαταστάθηκαν σε τοποθεσίες κοντά στα βόρεια σύνορα του ελληνικού κράτους, όπως τη Λαμία, την Αταλάντη, το Μεσολόγγι κ.α. Συνήθως ενταγμένοι ως τότε στο αρματολικό σύστημα της έμμισθης παροχής ένοπλων υπηρεσιών στους Οθωμανούς και μη γνωρίζοντας άλλη τέχνη από εκείνη των όπλων, σχημάτιζαν ένοπλες ομάδες που επέδραμαν επέκεινα του ελληνοτουρκικού συνόρου σε περιόδους κρίσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ κάποιοι από αυτούς είχαν στραφεί στη ληστεία. Σε αλυτρωτικές εφημερίδες των Αθηνών οι δραστηριότητές τους παρουσιάζονταν ως επιχειρήσεις απελευθέρωσης των αλύτρωτων ομοεθνών. Οι πρόσφυγες αυτοί αποτέλεσαν το πρώτο κύμα προσφύγων από αλύτρωτες ελληνικές χώρες και συνέστησαν μια ισχυρή πολιτικά ομάδα που επηρέαζε τις ελληνικές κυβερνήσεις υποστηρίζοντας την υποδαύλιση αλυτρωτικών εξεγέρσεων στις περιοχές αυτές. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα οι Μακεδόνες πήραν τα όπλα αρκετές φορές για να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό (με σημαντικότερες το 1854, το 1878 και το 1896), χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την ίδια εποχή η οθωμανική διοίκηση σκλήρυνε τη στάση της απέναντι στο ελληνικό στοιχείο. Παράλληλα, η γενικότερη παρακμή της οικονομίας και η αποσύνθεση της δημόσιας διοίκησης είχε ως αποτέλεσμα να επιδεινωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των χριστιανών (και ιδιαίτερα των Ελλήνων) της Μακεδονίας.
Εθνικοί ανταγωνισμοί
Μήλο της έριδας μεταξύ των αντιδιεκδικητών της περιοχής υπήρξαν δευτερευόντως οι Βλάχοι, που παρά τον πρώιμο εξελληνισμό τους, διεκδικούνταν από τους Ρουμάνους ως λατινόφωνοι, και πρωτίστως οι σλάβοι της Μακεδονίας. Οι ανταγωνιστές της Ελλάδας βάσιζαν τα επιχειρήματά τους κυρίως στη γλώσσα που μιλούσαν οι Σλάβοι της Μακεδονίας, κριτήριο που γινόταν αποδεκτό από τους δυτικούς και θεωρούνταν αξιόπιστο. Αντιδρώντας στη διεκδίκηση χωριστής εθνικής ταυτότητας και εκκλησίας από τους Βουλγάρους, που ως τότε αντιμετωπίζοντας από τους Έλληνες ως ετερόγλωσσοι ομόδοξοι αδελφοί, και στη διεκδίκηση από μέρους τους ως ομοεθνών τους των Σλάβων της Μακεδονίας, οι Έλληνες έπαψαν να αναφέρονται σε αυτούς ως «Βουλγάρους», αλλά αποκαλώντας τους «Σλάβους της Μακεδονίας», διατύπωσαν αρχαιολογικά και ιστορικά επιχειρήματα ότι ήταν εκσλαβισθέντες Έλληνες. Κατ'επιταγήν των νέων ιδεολογικών αναγκών, που προέκυψαν από τον επανακαθορισμό της «Ελλάδας», αντί της κλασικής Ελλάδας των Ευρωπαίων, έγιναν αλλαγές στα ιστορικά εγχειρίδια, με την παράλειψη των κατηγοριών του Δημοσθένη για τον «βάρβαρο» Φίλιππο και την απροβλημάτιστη ενσωμάτωση των Μακεδόνων στον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Πέρα από τη δυσεξακρίβωτη καταγωγή αυτών των «βουλγαρόφωνων Ελλήνων» και τα ιστορικά δίκαια, σημαντικότερο επιχείρημα που προβλήθηκε από τους Έλληνες ήταν η «συνείδησις» ή το «φρόνημα» των σλαβοφώνων, που ήταν κριτήριο δυτικής προέλευσης, θεωρήθηκε δημοκρατικό και αποτελούσε μια επεξεργασμένη μορφή του θρησκευτικού κριτηρίου: η πνευματική υπακοή στον Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη έγινε απόδειξη ελληνικής ταυτότητας.
Ο θρησκευτικός προσηλυτισμός στη Μακεδονία εξελίχθηκε σε ολομέτωπο εθνικιστικό αγώνα. Οι διεκδικητές της Μακεδονίας επιδόθηκαν σε έναν ανταγωνισμό για τον έλεγχο των κοινοτικών σχολείων και των εκκλησιών, προξενώντας μία μοναδική για την περιοχή εκπαιδευτική και πολιτιστική δραστηριότητα. Για την καταπολέμηση της βουλγαρικής κίνησης στο εκκλησιαστικό και εκπαιδευτικό επίπεδο, ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην περιοχή δέχτηκαν τη συνεργασία με εκπροσώπους της ελληνικής κυβέρνησης, π.χ. προξένους. Η ελληνική εκπαίδευση, σε σχολεία όπου πέρα από τη γλώσσα διαμορφωνόταν η ταυτότητα σύμφωνα με τις εθνικές προσδοκίες της εποχής, έγινε ισχυρό όργανο στα χέρια των Ελλήνων που επέκτειναν τα όρια του έθνους στη Μακεδονία.
Τα κράτη που ενδιαφέρονταν για τη Μακεδονία περιλάμβαναν σε αυτή τα εδάφη εκείνα για τη διεκδίκηση των οποίων μπορούσαν να προβάλλουν κάποιο επιχείρημα με βάση την ταυτότητα των κατοίκων τους. Οι Βούλγαροι απέκλειαν από τη Μακεδονία τη Χαλκιδική και τη νοτίως του Αλιάκμονα δυτική Μακεδονία, ενώ εκτός του ελληνικού λόγου για τη Μακεδονία αφηνόταν η λεγόμενη τότε «Άνω Μακεδονία», η περιοχή βορείως της Αχρίδας, του Μοναστηρίου, της Στρώμνιτσας και του Μελένικου. Μετά το 1899 οι Έλληνες άφηναν την πόλη των Σκοπίων εκτός Μακεδονίας αλλά περιλάμβαναν την πεδιάδα της Κορυτσάς. Αντίθετα, οι Βούλγαροι θεωρούσαν τη Μακεδονία σαν μια γεωγραφική ενότητα που περιλάμβανε και τα Σκόπια και την Κορυτσά. Αυτή η διαφοροποίηση οφειλόταν στο ενδιαφέρον των Βουλγάρων να αποκτήσουν το σύνολο της Μακεδονίας, περιλαμβανομένης και της Θεσσαλονίκης, καθώς και για άλλους λόγους. Αντίθετα, οι Έλληνες και οι Σέρβοι είχαν ήδη καθορίσει τις δικές τους σφαίρες επιρροής και επιθυμούσαν να τις προστατεύσουν από τις βουλγαρικές βλέψεις.
Κατά την εποχή του "Μακεδονικού ζητήματος" διαδραμάτισε ρόλο η λεγόμενη "εθνογραφική χαρτογραφία" (σήμερα θεωρούμενη παρωχημένη) η οποία και χρησιμοποιείται από πολλούς ακόμη και σήμερα στις σχετικές συζητήσεις. Κατά την περίοδο της αποδυνάμωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Ανατολικού Ζητήματος, υπήρξε μεγάλη παραγωγή χαρτών με στόχο την υποστήριξη διαφόρων πολιτικών απόψεων και συζητήσεων για τον καθορισμό των συνόρων των νέων κρατών. Οι τότε γεωγραφικοί χάρτες συχνά συνδυάζονταν με εθνογραφικά στοιχεία (γλώσσες, θρησκείες κ.ά.), συνήθως για να στηρίξουν τις διεκδικήσεις διαφόρων μεγάλων δυνάμεων ή εθνών της περιοχής..
Στα τέλη του 19ου αιώνα και αρχές του 20ού εμφανίζεται ο ισχυρισμός για ύπαρξη μακεδονικής (σλαβικής) γλώσσας. Ανάμεσα στους διάφορους εθνογραφικούς χάρτες της περιοχής, που κυκλοφούσαν στον ύστερο 19ο αιώνα, για πρώτη φορά το 1890 ο Ρώσος χαρτογράφος Zaryansko παρουσίασε μια λευκή περιοχή μεταξύ των Σέρβων και των Βουλγάρων την οποία χαρακτήρισε "σλαβική" στην εθνότητα, χωρίς να δίνει άλλες λεπτομέρειες. Το 1903, ο Peucker σε ένα δικό του χάρτη πρόσθεσε το σχόλιο ότι οι Σλάβοι της Μακεδονίας είναι διαφορετικοί από τους άλλους γιατί φέρουν έναν βυζαντινό πολιτισμό. Το 1903 ο Κρίστε Μισίρκωφ (γεννημένος στην Πέλλα) έγραψε για πρώτη φορά για την ανάγκη δημιουργίας μιας λόγιας γλώσσας με βάση τις σλαβικές διαλέκτους της περιοχής Βέλες-Πρίλεπ-Μπίτολα (Μοναστήρι)-Οχρίδα. Μερικοί αυστριακοί χάρτες απεικόνιζαν την ύπαρξη μακεδονικού έθνους και άλλοι όχι, κυρίως για πολιτικούς λόγους. Πριν το 1878 η Αυστρο-Ουγγαρία θεωρούσε τους Μακεδόνες Σλάβους ως "Βουλγάρους", αλλά η απειλή μιας Μεγάλης Βουλγαρίας που θα απέκοπτε την Αυστρία από το Αιγαίο έκανε τους πολιτικούς να αλλάξουν γνώμη. Μετά την επιδείνωση των σχέσεων Αυστρίας - Βουλγαρίας στα μέσα της δεκαετίας 1890, η Αυστρο-Ουγγαρία έπαυσε να θεωρεί τους Σλάβους της Μακεδονίας ως "Βουλγάρους" σε μερικούς εθνολογικούς χάρτες.
ΕΜΕΟ και Μακεδονικός Αγώνας
Το 1893 ιδρύθηκε η ΕΜΕΟ, μία οργάνωση που αποσκοπούσε στο να αποκτήσει η Μακεδονία αυτόνομο status. Αν και κοσμική οργάνωση, συνεργαζόταν με την εξαρχική εκκλησία, καθώς και με το Ανώτατο Μακεδονικό Κομιτάτο. Για την αντιμετώπιση του προσηλυτισμού υπό το κράτος της βίας, ιδρύθηκε το 1894 η Εθνική Εταιρεία, όμως το Πατριαρχείο γρήγορα έχανε έδαφος μπροστά στην προσηλυτιστική δράση της βουλγαρικής Εξαρχίας, που εκτεινόταν από τον Αλιάκμονα έως τον Σκάρδο και από τον Γράμμο έως τον Νέστο. Η ΕΜΕΟ προσανατολίστηκε στον προσεταιρισμό παραδοσιακών οπλαρχηγών και χωρικών και στην οικοδόμηση ενός παράλληλου κράτους στα σλαβικά χωριά της Μακεδονίας, χρησιμοποιώντας τρομοκρατικές μεθόδους για να εδραιώσει τη βάση της. Η ΕΜΕΟ απέκτησε σημαντικά ερείσματα στους χωρικούς, που συντάχθηκαν μαζί της εξαιτίας κοινωνικών μεριμνών, βραχυπρόθεσμα εξαιτίας όσων αποσπούσαν με την απειλή της βίας ένοπλα σώματα της ΕΜΕΟ από μέλη των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων αλλά και χάρη στην προοπτική της κοινωνικής αλλαγής που υποσχόταν, ιδίως της ριζοσπαστικής αγροτικής μεταρρύθμισης. Η δράση της EMEO κορυφώθηκε το 1903, όταν πραγματοποίησε την εξέγερση του Ίλιντεν, που γρήγορα καταπνίγηκε από τις οθωμανικές αρχές. Πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της βόρειας Μακεδονίας, μεταξύ των οποίων και το Κρούσοβο, καταστράφηκαν.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Οι Βαλκανικοί πόλεμοι του 1912-1913 οδήγησαν στον τερματισμό της οθωμανικής κυριαρχίας στην περιοχή και την απελευθέρωση μεγάλου τμήματός της. Από τον ευρύτερο χώρο της Μακεδονίας το 51% προσαρτήθηκε στην Ελλάδα, το 38% στη Σερβία και το 10% στη Βουλγαρία. Η νότια Μακεδονία, που περιήλθε στην Ελλάδα, ταυτιζόταν περίπου με τα όρια της Μακεδονίας των κλασικών χρόνων και περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της ζώνης για την οποία αντιδικούσαν Έλληνες και Βούλγαροι.
Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα και των Βαλκανικών Πολέμων αρκετοί σλαβόφωνοι Μακεδόνες μετανάστευσαν προς τη Βουλγαρία ή την Αμερική λόγω της πολιτικής κατάστασης αλλά και της οικονομικής δυσπραγίας. Η σύνθεση του πληθυσμού της Μακεδονίας άλλαξε σημαντικά μετά το 1914 και ιδίως κατά τη δεκαετία του 1920 λόγω της εγκατάστασης Ελλήνων προσφύγων από τη Θράκη, τη Μικρά Ασία και τον Καύκασο. Ως λόγοι της μετανάστευσης των σλαβοφώνων θεωρούνται το ισχυρό βουλγαρικό τους φρόνημα, η διευκόλυνση της μετεγκατάστασής τους από τη Βουλγαρία, και οι πιέσεις από τους Έλληνες πρόσφυγες. Το ελληνικό κράτος, πριν ακόμα από την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης, για να περάσουν τον χειμώνα χιλιάδες γυναικόπαιδα και γέροντες, τους εγκατέστησε σε σπίτια Ελλήνων, Τούρκων, Σλαβόφωνων και Ισραηλιτών. Αυτό ανάγκασε πολλούς σλαβόφωνους να μεταναστεύσουν.
Μετακινήσεις πληθυσμών και εγκατάσταση προσφύγων
μικρογραφία|Πρόσφυγας στη Θεσσαλονίκη (1923).
Με τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919, μεταξύ Βουλγαρίας και Ελλάδας αφενός πολλοί κάτοικοι της Μακεδονίας, βουλγαρικής συνείδησης προσέφυγαν στη Βουλγαρία και αφετέρου Έλληνες κάτοικοι της βορειοδυτικής Μακεδονίας (Άνω Τζουμαγιά, Άνω Νευροκόπι, Πετρίτσι, Μελένικο κ.λ.π.) αλλά και οι Έλληνες από την Ανατολική Ρωμυλία εγκαταστάθηκαν στην ελεύθερη Μακεδονία. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία χιλιάδων οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών. Με τη συμφωνία για την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923-24, Τούρκοι αναχώρησαν για την Τουρκία και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν Έλληνες από τη Μικρά Ασία (Ιωνία, Καππαδοκία, Βιθυνία, Λυκαονία), τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας και την Ανατολική Θράκη. Η Μακεδονία είχε πλέον ομογενοποιηθεί πληθυσμιακά και το 1926 οι Έλληνες ξεπερνούσαν το 88% του πληθυσμού.
Σύγχρονη κατάσταση
Η νεώτερη περιοχή της Μακεδονίας υπερβαίνει την αρχαία Μακεδονία και εκτείνεται ως επί το πλείστον στην επικράτεια τριών γειτονικών κρατών. Στην Ελλάδα ανήκει έκταση ίση με το 52,4% της περιοχής, στην οποία κατοικεί το 52,9% του συνολικού πληθυσμού της περιοχής και διοικητικά χωρίζεται σε τρεις Περιφέρειες: της Κεντρικής Μακεδονίας, της Δυτικής Μακεδονίας και εν μέρει της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Στη Βόρεια Μακεδονία ανήκει το 38%, και στη Βουλγαρία περίπου το 10%, στην περιοχή του Μπλαγκόεβγκραντ. Το ελληνικό κομμάτι ή διαμέρισμα της Μακεδονίας αναφέρεται κάποτε (αποκλειστικά από τους μη Έλληνες) σαν «Ελληνική Μακεδονία» ή «Μακεδονία του Αιγαίου», η Βόρεια Μακεδονία ως «Μακεδονία του Βαρδάρη» ή «Νότια Σερβία», και το βουλγαρικό κομμάτι ως «Μακεδονία του Πιρίν» και ως Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βουλγαρίας
Μείζων Υεμένη
μικρογραφία|250x250εσ| Σε αυτόν τον λεπτομερή χάρτη του 17ου αιώνα, σχεδόν όλη η [[Αραβία|αραβική χερσόνησος είναι η «Υεμένη».]] Η Μείζων Υεμένη (اليمن الكبرى), επίσης γνωστή ως Νότια Αραβία, είναι ένας γεωγραφικός όρος που δηλώνει εδάφη της ιστορικής Νότιας Αραβίας που περιελάμβαναν το παρόν έδαφος της Δημοκρατίας της Υεμένης, καθώς και τις Σαουδικές περιοχές των Ασίρ, Νατζράν, Τζιζάν, γειτονικών νησιών στην Ερυθρά Θάλασσα, γειτονικών κομματιών Τιχάμα και το Κυβερνείο Ντοφάρ στο Ομάν.
Η Μείζων Υεμένη είναι επίσης ένας πολιτικός όρος που υποδηλώνει την αλυτρωτική φιλοδοξία της ένωσης αυτών των περιοχών κάτω από ένα κοινό κράτος. Οι ισχυρισμοί αυτοί βασίζονται στην ιστορική έννοια του Bilad al-Yaman (η Χώρα της νότιας Χερσονήσου), καθώς και στο κράτος της Δυναστείας των Ρασουλιδών του 13ου-15ου αιώνα και στο κράτος Ζαϊντίγια στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, τα οποία περιελάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος της επικράτεια της Μείζονος Υεμένης.
Τον 20ο αιώνα, ο Ιμάμης Γιάχια Μουχάμαντ Χαμίντ εντ-Ντιν, Βασιλιάς του Βασιλείου των Μουταβακιλιτών της Υεμένης (Βόρεια Υεμένη), προσπάθησε να πραγματοποιήσει αυτές τις φιλοδοξίες, αλλά κατάφερε να εδραιώσει τον έλεγχό του μόνο στην Άνω Υεμένη, στην Κάτω Υεμένη, στη Μαρίμπ και στην Κάτω Τιχάμα. Εξέφρασε την αξίωση του προς το Άντεν και το Προτεκτοράτο του Άντεν σε συνθήκες, όπως στη Συνθήκη Ιταλίας-Υεμένης του 1926. Αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον έλεγχο της Σαουδικής Ασίας στην Ασίρ και δεν μπόρεσε να απομακρύνει τους Βρετανούς από την ενδοχώρα του Άντεν ή το Χαντραμαούτ. Ο βρετανικός έλεγχος του Άντεν αμφισβητήθηκε επίσης από τον διάδοχό του, Βασιλιά Άχμαντ μπιν Γιάχια, ο οποίος δεν αναγνώριζε τη βρετανική κυριαρχία στη Νότια Αραβία και είχε επίσης φιλοδοξίες να δημιουργήσει μια ενοποιημένη Μείζων Υεμένη. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Υεμένη συμμετείχε σε μια σειρά συνοριακών αψιμαχιών κατά μήκος της αμφισβητούμενης Βιολετί Γραμμής, μια Άγγλο-Οθωμανική οριοθέτηση του 1913 που χρησίμευσε για τον διαχωρισμό της Υεμένης από το Προτεκτοράτο του Άντεν.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Αλυτρωτισμός Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Πολιτική της Υεμένης Κατηγορία:Διαιρεμένες περιοχές Κατηγορία:Αραβία
Αγορά Θαλασσινών Χουανάν
Η αγορά έχει συγκεντρώσει σημαντική ειδησεογραφική κάλυψη, καθώς έχει αναγνωριστεί ως πιθανό σημείο προέλευσης της ασθένειας κορονοϊού 2019 και της πανδημίας που προέκυψε. Στις 31 Δεκεμβρίου 2019 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ειδοποιήθηκε για ένα ξέσπασμα πνευμονίας στο Γουχάν. Από τα πρώτα 41 άτομα που νοσηλεύτηκαν λόγω της μόλυνσής τους από τον SARS-CoV-2 μέχρι τις 2 Ιανουαρίου 2020, τα δύο τρίτα από αυτούς είχαν έρθει σε επαφή με τους χώρους της αγοράς. Η αγορά έκλεισε στις 1 Ιανουαρίου 2020 για λόγους υγείας και απολύμανσης. Σύμφωνα με το Κινεζικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, από τα 585 περιβαλλοντικά δείγματα που ελήφθησαν από χώρους της αγοράς, τα 33 εμφάνιζαν ίχνη παρουσίας της ασθένειας κορονοϊού 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγορές εμπορευμάτων Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Κίνας
Φριά (νομαρχία)
Η Φριά (γαλλ: Fria) είναι μία από τις πέντε νομαρχίες της περιφέρειας Μποκέ στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι η Φριά.
Γεωγραφία
Η Φριά βρίσκεται δυτικά της Γουινέας και νοτιοανατολικά του Μποκέ. Συνορεύει στα βόρεια με το Τελιμελέ, στα δυτικά με τη Μποφφά και στα νότια με τη Ντουμπρεκά.
Δείτε επίσης
Φ
2817 Περέκ
Ο Περέκ (Perec) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,9. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου συγγραφέα Ζωρζ Περέκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Περέκ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Περεκ
Ράντοβαν Γκρίμποβιτς
Ο Ράντοβαν Γκρίμποβιτς (σερβικά : Радован Грбовић) (Mratišić στο Βάλιεβο ; - ; 1832), ήταν ένας από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής επανάστασης.
Ήταν γιος του Νικόλα κι αδελφός του Μίλοβαν. Μετά τον θάνατο του αδελφού του Μίλοβαν το 1808 τον αντικατέστησε σαν Κνεζ της Κολουμπάρα στο νεχαγιέ του Βάλιεβο.
Κατά την περίοδο 1809 - 1813 έλαβε μέρος στις μάχες του ποταμού Ντρίνα. Επίσης συμμετείχε στην δεύτερη εξέγερση αλλά αμέσως μετά αποσύρθηκε από το προσκήνιο.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Αγωνιστές της Β΄ Σερβικής εξέγερσης
Ουχτανές της Σεβαστείας
Βιογραφία
Ο Ουχτανές γεννήθηκε προς το 935, ενώ έλαβε την εκπαίδευσή του στο μοναστήρι του Ναρέκ, πλησίον της Λίμνης Βαν, το οποίο, σήμερα, βρίσκεται στην Τουρκία, του οποίου ηγείτο ο θείος του, Ανανίας του Ναρέκ. Ο συγκεκριμένος μοναχός κατέστη Επίσκοπος της Σεβαστείας (σημερινή Σιβάς) από, περίπου, το 970 έως το 985, ενώ, στη συνέχεια, πιθανώς διετέλεσε Επίσκοπος της Έδεσσας (σημερινή Σανλιούρφα), ενώ απεβίωσε το 1000.
Εργογραφία
Κατόπιν σχετικής παραγγελίας του θείου του, ο Ουχτανές συνέγραψε έργο υπό τον τίτλο Ιστορία εις τρία μέρη, τα οποία ήσαν τα κάτωθι :
Πηγές
Κατηγορία:Αρμένιοι ιστορικοί Κατηγορία:Αρμένιοι του Μεσαίωνα Κατηγορία:Σεβάστεια
Βιατσεσλάβ Α΄ του Κιέβου
Ο Βιατσεσλάβ Α΄ Βλαντιμίροβιτς, ρωσ. Вячеслав Владимирович (1083 - 2 Φεβρουαρίου 1154) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1139, 51-54).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Βλαδίμηρου Β΄ Μονομάχου μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Γκύθας του Ουέσσεξ, κόρης τού Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας.
Έγινε πρίγκιπας τού Σμολένσκ (1113-25), τού Τουρόβ (1125-32, 34-46), τού Περεγιασλάβ (1132-, 34, 42), της Περεσοπνίτισα (1146-49) και τού Βίσγκοροντ (1149-51). Στις 18 Φεβρουαρίου 1139 διαδέχθηκε τον αδελφό του Γιαροπόλκ Β΄ ως μέγας πρίγκιπας τού Κιέβου, αλλά εκδιώχθηκε τον Μάρτιο από τον 2ο εξάδελφό του Βσέβολοντ Β΄. Αργότερα κυβέρνησε πάλι το Κίεβο μαζί με τον ανιψιό του Ιζιασλάβ Β΄ (γιο τού αδελφού του Μστισλάβ Α΄ τού μεγάλου) και απεβίωσε όχι πολύ μετά από αυτόν, στα τέλη τού 1154 ή αρχές τού 1155.
Τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Αγ. Σοφίας τού Κιέβου.
Οικογένεια
Ο μόνος γιος του:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Κομοριανές βουλευτικές εκλογές (2020)
Βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις Κομόρες στις 19 Ιανουαρίου 2020. σε εκλογικές περιφέρειες όπου κανένας υποψήφιος δεν έλαβε την πλειοψηφία, πραγματοποιήθηκε ένας δεύτερος γύρος παράλληλα με τις τοπικές εκλογές στις 23 Φεβρουαρίου. Τις εκλογές μποϊκοτάρισαν τα κόμματα της κύριας αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων των δύο μεγαλύτερων κομμάτων στο απερχόμενο κοινοβούλιο, της Ένωσης για την Ανάπτυξη των Κομορών και του Κόμματος Τζούβα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συνταγματική μεταρρύθμιση και την πολιτική καταστολή  Το αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη νίκη για τη Σύμβαση για την Ανανέωση των Κομορών του προέδρου Αζαλί Ασουμανί, η οποία κέρδισε 20 από τις 24 εκλεγμένες έδρες.
Ιστορικό
Μετά από δεκαετίες οπότε η πολιτική των Κομορών διαμορφώθηκε από δικτατορία, συχνά πραξικοπήματα και εμφύλιο πόλεμο, η υιοθέτηση του Συντάγματος του Δεκεμβρίου του 2001 εγκαινίασε τη μόνη σταθερή δημοκρατική τάξη στη χώρα από την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1975. Ο Αζαλί Ασουμανί, ο ηγέτης του τελευταίου επιτυχημένου στρατιωτικού πραξικοπήματος το 1999, παρέμεινε πρόεδρος μετά τη νίκη του στις πολυκομματικές εκλογές τον Μάρτιο του 2002. Αποκλεισμένος συνταγματικά από το να υπηρετήσει διαδοχικές θητείες, ο Ασουμανί παραιτήθηκε από την προεδρία για μια δεκαετία το 2006, πριν επανεκλεγεί το 2016.
Αρχίζοντας στα τέλη του 2017, ο πρόεδρος Ασουμανί προώθησε ένα όραμα για να καταστήσει τις Κομόρες αναπτυσσόμενο έθνος έως το 2030. Στις 12 Απριλίου 2018 ανέστειλε "προσωρινά" το εκλεγμένο Συνταγματικό Δικαστήριο και μετέφερε τα καθήκοντά του σε μια νέα Συνταγματική Αίθουσα στο Ανώτατο Δικαστήριο, του οποίου τα μέλη είχε διορίσει. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ασουμανί ανακοίνωσε ότι σε σειρά διαβουλεύσεων που πραγματοποιήθηκαν με εκπροσώπους του έθνους κατά τους προηγούμενους μήνες είχε αποφασιστεί ότι για να πραγματοποιήσει το όραμά του για ανάπτυξη θα έπρεπε να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του συντάγματος.
Το συνταγματικό δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2018 πρότεινε την κατάργηση οριστικά του Συνταγματικού Δικαστηρίου, καθώς και την εξάλειψη της απαγόρευσης για τις συνεχείς προεδρικές θητείες και την τροποποίηση της Συμφωνίας της Φομπονί που επιτεύχθηκε στο τέλος του εμφυλίου πολέμου κατά την οποία πραγματοποιήθηκε ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών μόνο σε ένα από τα τρία νησιά του κράτους, ώστε να κυβερνούν εκ περιτροπής μεταξύ τους κάθε πέντε χρόνια. Αντίθετα, θέτει ένα όριο δύο χρόνων και εναλλαγή μεταξύ των νησιών μόνο κάθε δέκα χρόνια, και οι δύο κύκλοι θα αρχίσουν εκ νέου το 2019.
Τους μήνες που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος, πραγματοποιήθηκαν εβδομαδιαίες διαδηλώσεις κατά του «αυταρχικού καθεστώτος» και συγκρούσεις με την αστυνομία στην πρωτεύουσα, Μορονί. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δήλωσαν μποϊκοτάζ της ψηφοφορίας και οι ηγέτες τους τέθηκαν υπό κράτηση από τον στρατό. Ο αντιπρόεδρος και άλλα μέλη της διοίκησης καταδίκασαν δημοσίως τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις και απολύθηκαν με προεδρικό διάταγμα. Ωστόσο, τα επίσημα αποτελέσματα έφεραν το 92,34% να λαμβάνει υποστήριξη για τις συνταγματικές τροποποιήσεις. Μετά το δημοψήφισμα για το Ανζουάν, το νησί που αναμένεται να εκλέξει τον επόμενο πρόεδρο σύμφωνα με τη σημερινή ανατραπείσα συμφωνία της Φομπονί, ξέσπασε μια εξέγερση την οποία ο στρατός κατέστειλε με τη βία και για την οποία η κυβέρνηση κατηγόρησε "τρομοκράτες, καθώς και τοξικομανείς και αλκοολικοί".
Υποστηρίζοντας μπορούσε πλέον να υπηρετήσει για άλλα δέκα χρόνια, ο Ασουμανί προκήρυξε νέες προεδρικές εκλογές το 2019, δύο χρόνια νωρίτερα. Το Ανώτατο Δικαστήριο απαγόρευσε την υποψηφιότητα για τα πρόσωπα όλων των μεγάλων κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ο πρώην πρόεδρος και επικεφαλής του Κόμματος Τζούβα, Αχμέτ Αμπντάλα Σαμπί τέθηκε σε κατ 'οίκον περιορισμό. Άλλοι ηγέτες της αντιπολίτευσης που κρύφτηκαν δίκάστηκαν ερήμην και τιμωρήθηκαν με ισόβια κάθειρξη. Τα κόμματα που εμπόδισαν την υποβολή υποψηφίων δημιούργησαν μια ενωμένη οργάνωση, το Εθνικό Συμβούλιο Μετάβασης, και ξανά κήρυξαν μποϊκοτάζ και διαμαρτυρήθηκαν για το «εκλογικό πραξικόπημα». Ο Ασουμανί διακήρυξε τη νίκη του στις εκλογές στις οποίες όλοι οι άλλοι υποψήφιοι ήταν ανεξάρτητοι που δεν ήταν προσκείμενοι σε κάποιο πολιτικό κόμμα.
Αμφότερα τα μέτρα της κυβέρνησης και οι διαμαρτυρίες για την καταστολή της διαφωνίας κλιμακώθηκαν μετά την ψηφοφορία του Μαρτίου του 2019. Πολλοί προεδρικοί υποψήφιοι που απέρριψαν τα επίσημα αποτελέσματα τραυματίστηκαν ή συνελήφθησαν από την αστυνομία, συμπεριλαμβανομένου ενός που πυροβολήθηκε. Οι δημοσιογράφοι συνελήφθησαν, κατασχέθηκαν φύλλα εφημερίδων και έγιναν επιδρομές στα τυπογραφεία, σε απάντηση στα οποία τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης δήλωσαν μποϊκοτάζ κυβερνητικών συνεντεύξεων τύπου.
Κατά τη διάρκεια μιας έκτακτης συνόδου της Συνέλευσης που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 3ης Σεπτεμβρίου 2019, η διοίκηση κέρδισε μια ψηφοφορία για μια πράξη εξουσιοδότησης που δίνει στον πρόεδρο Ασουμανί την εξουσία να κυβερνά με διατάγματα και να λαμβάνει τα μέτρα που κρίνονται απαραίτητα για τη διεξαγωγή νέων κοινοβουλευτικών εκλογών. Αυτή η εξουσία χρησιμοποιήθηκε για την απογύμνωση εκπροσώπων από τη βουλευτική ασυλία κατά τη διάρκεια ενός νέου γύρου συλλήψεων και διώξεων εναντίον προσώπων της αντιπολίτευσης. Για να αποφευχθεί η ψήφιση ενός νομοσχεδίου για αμνηστίας που αποσκοπούσε στην αποτροπή της φυλάκισης για πολιτική δραστηριότητα, η κυβέρνηση έκλεισε τη Συνέλευση στις 31 Δεκεμβρίου, προτού λήξει η εντολή της τον Μάρτιο του 2020.
Εκλογικό σύστημα
Τα 33 μέλη της Συνέλευσης εκλέχθηκαν με δύο μεθόδους: 24 μέλη εκλέχθηκαν άμεσα σε μία μονομελή εκλογική περιφέρεια χρησιμοποιώντας το σύστημα δύο γύρων, ενώ εννέα μέλη (τρία από το κάθε νησί) εκλέχθηκαν από τις συνελεύσεις των νησιών Ανζουάν, Μεγάλη Κομόρα και Μοελί..
Εκστρατεία
Εγκρίθηκαν συνολικά 81 υποψήφιοι για να διεκδικήσουν τις 24 έδρες της Συνέλευσης, συμπεριλαμβανομένων 45 ανεξάρτητων και 35 υποψηφίων από τα τρία κόμματα της συμμαχίας L'Alliance de la Mouvance Présidentielle: 21 από το CRC, επτά από το RADHI, με επικεφαλής τον διευθυντή της εκστρατείας επανεκλογής του Ασουμανί το 2019, Ουμέντ Μσαϊντιέ, και επτά από το Πορτοκαλί Κόμμα, με επικεφαλής τον υπουργό Εσωτερικών, Μοχάμεντ Νταουντού, ο οποίος επίσης διοργάνωσε  τις εκλογές και επέβλεψε τη δίωξη προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης. Μόνο ένας υποψήφιος από ένα κόμμα της αντιπολίτευσης κατήλθε στις εκλογές, εκπροσωπώντας τον Δημοκρατικό Συναγερμό των Κομορών, το κόμμα με επικεφαλής τον πρώην κυβερνήτη της Μεγάλης Κομόρας Μουινί Μπαρακά.
Η περίοδος πριν από την ημέρα των εκλογών ήταν αξιοσημείωτη για την απουσία συλλαλητηρίων και άλλων μορφών μαζικής κινητοποίησης που ήταν χαρακτηριστικά των προηγούμενων εκστρατειών. Ένας ανεξάρτητος υποψήφιος συνελήφθη, καθώς φερόταν ότι εμπλεκόταν σε αντιπολιτευτικές ενέργειες. Οι εκστρατείες των κομμάτων στη συμμαχία L'Alliance de la Mouvance Présidentielle τόνισαν ένα μήνυμα για να κινητοποιηθούν οι άνθρωποι προς την εθνική ανάπτυξη. Οι εκπρόσωποι του RADHI και του Πορτοκαλί Κόμματος επέμειναν ότι τα κόμματά τους ήταν ανεξάρτητα και συνέβαλαν σε έναν πραγματικό συναγωνισμό ιδεών, διεκδικώντας την ειδική ευθύνη να λογοδοτήσουν ο Πρόεδρος Assoumani και το CRC και να ελέγξουν τυχόν μελλοντικές παραβιάσεις εξουσίας.
Παραπομπές
2020 Κατηγορία:Εκλογές του 2020
Πολύγωνο
Πολύγωνο στη γεωμετρία είναι κάθε απλή κλειστή τεθλασμένη. Ένα πολύγωνο με ν πλευρές λέγεται ειδικότερα ν-γωνο ή ν-πλευρο. Προφανώς ισχύει ν ≥ 3.
Ορισμοί
Ένα ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει δύο μη διαδοχικές κορυφές πολυγώνου ονομάζεται διαγώνιος του πολυγώνου.
Ιδιότητες
thumbnail|left|Οι διαγώνιοι ενός ν-γώνου.|400px
Απόδειξη: Για να μετρήσουμε τις διαγωνίους του ν-γώνου θεωρούμε μία-μία τις κορυφές του και μετράμε τα νέα ευθύγραμμα τμήματα που προκύπτουν για κάθε κορυφή. Από το τελικό άθροισμα όλων των ευθυγράμμων τμημάτων θα αφαιρέσουμε τα ν σε πλήθος τμήματα που είναι οι πλευρές του πολυγώνου.
Στην πρώτη κορυφή δεν έχουμε κανένα ευθύγραμμο τμήμα. Στη δεύτερη κορυφή έχουμε ένα ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει τη δεύτερη με την πρώτη κορυφή. Η τρίτη κορυφή ενώνεται με τις προηγούμενες δύο και προκύπτουν δύο νέα ευθύγραμμα τμήματα. Συνεχίζοντας με τον ίδιο τρόπο, στην προσθήκη της τελευταίας κορυφής, της ν-οστής, θα προκύψουν ν - 1 νέα ευθύγραμμα τμήματα καθώς αυτή θα ενωθεί με όλες τις ν - 1 κορυφές που προηγήθηκαν.
Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το συνολικό πλήθος S των ευθυγράμμων τμημάτων. Γράφουμε με δύο τρόπους το άθροισμα της κάτω γραμμής του πίνακα:
και προσθέτοντας κατά μέλη παίρνουμε
Αφαιρώντας τις ν πλευρές έχουμε τελικά
Απόδειξη: Θεωρούμε πολύγωνο ν γωνιών. Από μία κορυφή του φέρνουμε όλες τις διαγωνίους προς τις άλλες κορυφές. Με αυτόν τον τρόπο σχηματίζονται ν-2 τρίγωνα με συνολικό άθροισμα γωνιών προφανώς ίσο με το άθροισμα των γωνιών του ν-γώνου, ίσο με (ν-2)180°.
και αθροίσουμε κατά μέλη, έχουμε:
Δείτε επίσης
*
Σφαγή του Καφρ Κασίμ
μικρογραφία|29 Οκτωβρίου 1956 - Μνημείο στο τέμενος του Καφρ Κασίμ για τη σφαγή. Η σφαγή του Καφρ Κασίμ έλαβε χώρα στο ισραηλινό αραβικό χωριό Καφρ Κασίμ, που βρίσκεται στην Πράσινη Γραμμή, εκείνη την εποχή, το de facto σύνορο μεταξύ του Ισραήλ και της Ιορδανικής Δυτικής Όχθης, στις 29 Οκτωβρίου 1956.
Ώρα Γιακούτσκ
Η ώρα Γιακούτσκ (YAKST) είναι μια ζώνη ώρας στη Ρωσία 9 ώρες μπροστά του συγχρονισμένου παγκόσμιου χρόνο, και 6 ώρες μπροστά από την ώρα Μόσχας.
Σφαγή του Καφρ Κασίμ
Διενεργήθηκε από τη Συνοριακή Αστυνομία του Ισραήλ (Magav), η οποία σκότωσε Άραβες πολίτες που επέστρεφαν από την εργασία τους κατά τη διάρκεια απαγόρευσης κυκλοφορίας, την οποία δεν γνώριζαν, που επιβλήθηκε νωρίτερα την παραμονή του Πολέμου του Σινά.
Συνολικά έχασαν τη ζωή τους 48 άνθρωποι, εκ των οποίων 19 ήταν άνδρες, 6 γυναίκες και 23 παιδιά ηλικίας 8–17 ετών. Αραβικές πηγές συνήθως αναφέρουν τον αριθμό των νεκρών ως 49, καθώς περιλαμβάνουν το αγέννητο παιδί μιας από τις γυναίκες.
Ώρα Γιακούτσκ
Η ζώνη ώρας καλύπτει τη Δημοκρατία των Σαχά (δυτικό τμήμα), την περιφέρεια Αμούρ και το κράι Υπερβαϊκάλης.
Στις 27 Μαρτίου 2011, η Ρωσία μετακινήθηκε στη μόνιμη θερινή ώρα, με αποτέλεσμα αντί για εναλλαγή στις ζώνες ώρας UTC+9 τον χειμώνα και +10 το καλοκαίρι, η ώρα Γιακούτσκ άλλαξε σε UTC+10, μέχρι τις 26 Οκτωβρίου 2014, όπου επανήλθε στη ζώνη ώρας +9.
Παραπομπές
Γιακούτσκ
Σφαγή του Καφρ Κασίμ
Οι συνοριοφύλακες οδηγήθηκαν σε δίκη και κρίθηκαν ένοχοι και καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης, αλλά όλοι έλαβαν χάρη και αφέθηκαν ελεύθεροι σε ένα χρόνο. Ο διοικητής της ταξιαρχίας καταδικάστηκε να πληρώσει το συμβολικό πρόστιμο των 10 προυτότ (παλαιά ισραηλινά σεντ). Το ισραηλινό δικαστήριο έκρινε ότι η εντολή για τη δολοφονία αμάχων ήταν «κατάφωρα παράνομη».
Ο Ισαχάρ "Ίσκα" Σάντμι, ο υψηλόβαθμος αξιωματούχος που διώχθηκε για τη σφαγή, δήλωσε, λίγο πριν το θάνατό του, ότι πίστευε πως η δίκη του οργανώθηκε για να προστατεύσει μέλη της ισραηλινής πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, από την ανάληψη της ευθύνης για τη σφαγή.
Τον Δεκέμβριο του 2007, ο πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες ζήτησε επισήμως συγγνώμη για τη σφαγή. Τον Οκτώβριο του 2021, ένα νομοσχέδιο για την επίσημη αναγνώριση της σφαγής απορρίφθηκε στην Κνεσέτ.
Ιστορικό
Την πρώτη ημέρα του πολέμου του Σουέζ, η Υπηρεσία Πληροφοριών του Ισραήλ περίμενε ότι η Ιορδανία θα εισέλθει στον πόλεμο από την πλευρά της Αιγύπτου. Ενεργώντας βάσει αυτών των πληροφοριών, στρατιώτες τοποθετήθηκαν κατά μήκος των συνόρων Ισραήλ-Ιορδανίας.
Από το 1949 έως το 1966, οι Άραβες πολίτες θεωρούνταν από το Ισραήλ ως εχθρικός πληθυσμός και τα μεγάλα αραβικά πληθυσμιακά κέντρα διοικούνταν από στρατιωτικές διοικήσεις χωρισμένες σε διάφορες περιφέρειες. Ως εκ τούτου, πολλά τάγματα της Ισραηλινής Συνοριακής Αστυνομίας, υπό τη διοίκηση του διοικητή της ταξιαρχίας των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, συνταγματάρχη Ισαχάρ Σάντμι, έλαβαν εντολή να προετοιμάσουν την άμυνα ενός τμήματος κοντά στα σύνορα, επίσημα γνωστό ως Κεντρική Περιφέρεια, και στην καθομιλουμένη ως Τρίγωνο.
Χρονοδιάγραμμα
μικρογραφία|250x250εσ| Οι κατηγορούμενοι της σφαγής του Καφρ Κασίμ Στις 29 Οκτωβρίου 1956, ο ισραηλινός στρατός διέταξε να τεθούν όλα τα αραβικά χωριά κοντά στα ιορδανικά σύνορα σε απαγόρευση κυκλοφορίας εν καιρώ πολέμου από τις 5 το απόγευμα έως τις 6 το πρωί της επόμενης ημέρας. Οποιοσδήποτε Άραβας στους δρόμους έπρεπε να τουφεκιστεί. Η εντολή δόθηκε στις μονάδες της συνοριακής αστυνομίας πριν προλάβουν να ειδοποιηθούν οι περισσότεροι Άραβες από τα χωριά. Πολλοί από αυτούς ήταν στη δουλειά εκείνη την εποχή.
Εκείνο το πρωί, ο Σάντμι, επικεφαλής του Τριγώνου, έλαβε διαταγές να λάβει όλα τα προληπτικά μέτρα για να εξασφαλίσει ηρεμία στα σύνορα με την Ιορδανία. Με πρωτοβουλία του Σάντμι, η επίσημη νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας στα δώδεκα χωριά υπό τη δικαιοδοσία του άλλαξε από το κανονικό ωράριο. Στη συνέχεια, ο Σάντμι συγκέντρωσε όλους τους διοικητές των ταγμάτων περιπολίας στα σύνορα υπό τις διαταγές του και σύμφωνα με πληροφορίες τους διέταξε να πυροβολήσουν «στο ψαχνό» οποιονδήποτε χωρικό παραβίαζε την απαγόρευση κυκλοφορίας. Μόλις δόθηκε η διαταγή, ο διοικητής ενός από τα τάγματα του Σάντμι, ο ταγματάρχης Σάμουελ Μαλίνκι, επικεφαλής της μονάδας συνοριακής φρουράς στο χωριό Καφρ Κασίμ, ρώτησε τον Σάντμι πώς να αντιδράσει με τους χωρικούς, που δε γνώριζαν την απαγόρευση κυκλοφορίας.
Ο Μαλίνκι αργότερα κατέθεσε ως εξής:   Ο Σάντμι, ωστόσο, αρνήθηκε ότι το θέμα όσων επέστρεφαν σπίτια τους προέκυψε ποτέ στη συνομιλία του με τον Μαλίνκι.
Ο Μαλίνκι εξέδωσε παρόμοια διαταγή στις εφεδρικές δυνάμεις που συνδέονται με το τάγμα του, λίγο πριν επιβληθεί η απαγόρευση κυκλοφορίας: «Κανένας κάτοικος δεν επιτρέπεται να εγκαταλείψει το σπίτι του κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης κυκλοφορίας. Όποιος φεύγει από το σπίτι του θα πυροβολείται. Δεν θα υπάρξουν συλλήψεις."
Οι νέοι κανονισμοί απαγόρευσης κυκλοφορίας επιβλήθηκαν ερήμην των εργαζομένων, οι οποίοι βρίσκονταν στη δουλειά και αγνοούσαν τους νέους κανόνες. Στις 4.30 μ.μ., ο μουχτάρης (δήμαρχος) του Καφρ Κασίμ ενημερώθηκε για τη νέα ώρα. Ρώτησε τι θα γινόταν με τους περίπου 400 χωρικούς, που εργάζονταν έξω από το χωριό στα χωράφια, που δεν γνώριζαν τη νέα ώρα. Ένας αξιωματικός τον διαβεβαίωσε ότι θα τους φροντίσουν. Όταν εστάλη η είδηση για την αλλαγή της απαγόρευσης κυκλοφορίας, οι περισσότεροι επέστρεψαν αμέσως, αλλά άλλοι όχι.
Μεταξύ 5 μ.μ. και 6:30 μ.μ., σε εννέα ξεχωριστά περιστατικά πυροβολισμών, η διμοιρία με επικεφαλής τον υπολοχαγό Γκάμπριελ Νταχάν που βρισκόταν στο Καφρ Κασίμ σκότωσε συνολικά δεκαεννέα άνδρες, έξι γυναίκες, δέκα έφηβους (ηλικίας 14–17), έξι κορίτσια (ηλικίας 12–15), και επτά νεαρά αγόρια (ηλικίας 8–13), που δεν πήγαν σπίτι πριν από την απαγόρευση κυκλοφορίας. Ένας επιζών, ο Τζαμάλ Φαρίζ, θυμάται ότι έφτασε στην είσοδο του χωριού με ένα φορτηγό με 28 επιβάτες: Ένας Ισραηλινός στρατιώτης, ο Σαλόμ Οφέρ, παραδέχτηκε αργότερα: «Φερθήκαμε σαν Γερμανοί, αυτόματα, δεν σκεφτήκαμε», αλλά ποτέ δεν εξέφρασε μεταμέλεια ή λύπη για τις πράξεις του.
Οι πολλοί τραυματίες έμειναν χωρίς επίβλεψη και δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν οι οικογένειές τους λόγω της 24ωρης απαγόρευσης κυκλοφορίας. Οι νεκροί περισυνελέγησαν και θάφτηκαν σε έναν ομαδικό τάφο από Άραβες, που πήραν για αυτόν τον σκοπό, από το κοντινό χωριό Τζαλτζούλια. Όταν έληξε η απαγόρευση κυκλοφορίας, οι τραυματίες παρελήφθησαν από τους δρόμους και μεταφέρθηκαν με φορτηγά σε νοσοκομεία.
Ανάμεσα στα στρατεύματα που βρίσκονταν εγκατεστημένα στο ίδιο το Καφρ Κασίμ, μόνο αυτό του Γκάμπριελ Νταχάν άνοιξε πυρ.
Επακόλουθα
Ο στρατιωτικός λογοκριτής επέβαλε πλήρη απαγόρευση του ρεπορτάζ των εφημερίδων για τη σφαγή. Ωστόσο, η είδηση του περιστατικού διέρρευσε όταν τα μέλη της κομουνιστικής Κνεσέτ, Ταουφίκ Τουμπί και Μέιρ Βίλνερ, κατάφεραν να εισέλθουν στο χωριό δύο εβδομάδες αργότερα και να ερευνήσουν τις φήμες. Ωστόσο, χρειάστηκαν δύο μήνες πίεσης από αυτούς και τον Τύπο, προτού η κυβέρνηση άρει το μπλακ άουτ των ΜΜΕ, που επέβαλε ο Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν. Η κυβέρνηση ξεκίνησε εσωτερική έρευνα την 1η Νοεμβρίου, στην οποία συμμετείχε, μεταξύ άλλων, το Τμήμα Εγκληματολογικών Ερευνών της στρατιωτικής αστυνομίας. Για να περιοριστεί η δημοσιότητα, στρατιωτικός κλοιός διατηρήθηκε γύρω από το χωριό για μήνες, εμποδίζοντας τους δημοσιογράφους να πλησιάσουν. Ο Μπεν-Γκουριόν έκανε την πρώτη του δημόσια αναφορά στο περιστατικό στις 12 Νοεμβρίου.
Μετά από δημόσιες διαμαρτυρίες, έντεκα αξιωματικοί της Συνοριακής Αστυνομίας και στρατιώτες που συμμετείχαν στη σφαγή κατηγορήθηκαν για φόνο σε στρατοδικείο. Της δίκης προήδρευσε ο δικαστής Μπενιαμίν Χαλεβί. Στις 16 Οκτωβρίου 1958, οκτώ από αυτούς κρίθηκαν ένοχοι και καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης. Ο Μαλίνκι καταδικάστηκε σε 17 και ο Νταχάν σε 15 χρόνια φυλάκιση. Το δικαστήριο έδωσε μεγάλη έμφαση στη θεμελιώδη ευθύνη του Σάντμι, αν και ο τελευταίος δεν ήταν κατηγορούμενος. Στη συνέχεια, ο Σάντμι κατηγορήθηκε επίσης, αλλά η χωριστή ακρόαση του δικαστηρίου (29 Φεβρουαρίου 1959) τον έκρινε αθώο για φόνο και ένοχο μόνο για παράταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας χωρίς εξουσιοδότηση. Η συμβολική τιμωρία του, ένα πρόστιμο 10 προυτότ, δηλαδή ένα γρόσι (ένα ισραηλινό σεντ), έγινε μια τυπική μεταφορά στην ισραηλινή πολεμική συζήτηση. Το γεγονός ότι άλλοι τοπικοί διοικητές συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να παρακούσουν την εντολή του Σάντμι αναφέρθηκε από το δικαστήριο ως ένας από τους λόγους για την άρνηση του ισχυρισμού του Νταχάν ότι δεν είχε άλλη επιλογή. Κανένας από τους αστυνομικούς δεν εξέτισε την ποινή του.
Το εφετείο (3 Απριλίου 1959) μείωσε την ποινή του Μαλίνκι σε 14 χρόνια και του Νταχάν σε 10. Ο Αρχηγός του Επιτελείου τους μείωσε περαιτέρω σε 10 και 8 χρόνια, μετά ο Ισραηλινός Πρόεδρος Γιτζάκ Μπεν-Τσβι έδωσε χάρη σε πολλούς και μείωσε ορισμένες ποινές σε 5 χρόνια έκαστος. Τελικά, η Επιτροπή για την Απελευθέρωση των Κρατουμένων διέταξε τη διαγραφή του ενός τρίτου των ποινών φυλάκισης, με αποτέλεσμα όλοι οι καταδικασθέντες να είναι εκτός φυλακής μέχρι τον Νοέμβριο του 1959. Λίγο μετά την απελευθέρωσή του, ο Μαλίνκι προήχθη και τέθηκε υπεύθυνος ασφαλείας για το άκρως απόρρητο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Νεγκέβ. Το 1960, ο Νταχάν τοποθετήθηκε επικεφαλής των «Αραβικών Υποθέσεων» στην πόλη Ράμλα.
Επιχείρηση Χαφαρφερέτ
Περίπου το 1/3 των δικαστικών συνεδριάσεων διεξήχθησαν μυστικά και το πρακτικό δεν δημοσιεύτηκε μέχρι τον Ιούλιο του 2022. Σύμφωνα με τους δημοσιογράφους Τσβι Τζόφρε και Ρούβικ Ρόζενταλ, το δικαστήριο έλαβε περιγραφές ενός μυστικού σχεδίου ονόματι Επιχείρηση Χαφαρφερέτ («τυφλοπόντικας») για την εκδίωξη των Ισραηλινών Αράβων του Μικρού Τριγώνου σε περίπτωση πολέμου με την Ιορδανία, που προφανώς σχεδιάστηκε από τον Αβραάμ Ταμίρ κατόπιν αιτήματος του Μπεν-Γκουριόν.
Παρόμοια άποψη έχει και ο ιστορικός Άνταμ Ραζ, ο οποίος περιέγραψε τη σφαγή ως προσχεδιασμένη και μέρος μιας επιχείρησης, που θα είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξη των Αράβων Ισραηλινών από την περιοχή. Ο Σάντμι χαρακτήρισε τη δίκη του "στημένη", έτσι ώστε «να μείνει μακριά η Ασφάλεια και η πολιτική ελίτ του Ισραήλ – συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού Μπεν Γκουριόν, του αρχηγού του επιτελείου του Ισραηλινού Στρατού Μοσέ Νταγιάν και της Κεντρικής Διοίκησης (και μετέπειτα αρχηγού του επιτελείου) Τσβι Τσουρ – από την ανάληψη ευθύνης για τη σφαγή».
Το πρακτικό της δίκης, που κυκλοφόρησε για δημοσίευση το 2022, αποκαλύπτει ότι οι διοικητές ενημερώθηκαν πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών ότι υπήρχε ένα επίσημο σχέδιο να ωθήσουν τους κατοίκους του Καφρ Κασίμ πέρα από την Πράσινη Γραμμή στο κατεχόμενο από την Ιορδανία χωριό Τίρα. Για το σκοπό αυτό, δεν τοποθετήθηκαν σημεία ελέγχου στην ανατολική πλευρά του Καφρ Κασίμ.
Νομική επίπτωση
Η δίκη για το Καφρ Κασίμ εξέτασε για πρώτη φορά το ζήτημα του πότε απαιτείται από το ισραηλινό προσωπικό ασφαλείας να μην υπακούει σε παράνομες εντολές. Οι δικαστές αποφάσισαν ότι οι στρατιώτες δεν έχουν την υποχρέωση να εξετάζουν κάθε διαταγή λεπτομερώς ως προς τη νομιμότητά της ούτε είχαν το δικαίωμα να παρακούουν τις εντολές απλώς με την υποκειμενική αίσθηση ότι μπορεί να είναι παράνομες. Από την άλλη πλευρά, ορισμένες εντολές ήταν προδήλως παράνομες, και αυτές πρέπει να μην υπακούονται. Τα λόγια του δικαστή Μπενιαμίν Χαλεβί, που αναφέρονται ακόμη και σήμερα πολύ, ήταν :
Μνημεία
μικρογραφία|249x249εσ| Γεύμα, Νοέμβριος 1957 μικρογραφία|250x250εσ| Μνημείο στο Καφρ Κασίμ Μέχρι το 2021, οι προσπάθειες να αναγνωριστεί επίσημα η σφαγή στο Ισραήλ απέτυχαν. Ένα νομοσχέδιο που υποβλήθηκε για την επίτευξη αυτού του στόχου απορρίφθηκε συντριπτικά σε ψηφοφορία στην Κνεσέτ στις 26 Οκτωβρίου 2021, με πλειοψηφία 93/12. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο περιλάμβανε επίσης διατάξεις για την ενσωμάτωση πληροφοριών για το περιστατικό στα σχολικά προγράμματα και για τον αποχαρακτηρισμό όλων των αρχειακών εγγράφων που σχετίζονται με αυτό.
Στις 20 Νοεμβρίου 1957, 400 διακεκριμένοι προσκεκλημένοι και εκπρόσωποι από διαφορετικούς τομείς της ισραηλινής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων μελών της Κνεσέτ, υπουργών, μελών του τότε κυβερνώντος κόμματος, εθνικών συνδικαλιστικών αξιωματούχων και αξιόλογων μελών από γειτονικά αραβικά χωριά, πραγματοποίησαν μια τελετή συμφιλίωσης στη μνήμη των θυμάτων στο Καφρ Κασίμ. Η τελετή σχεδιάστηκε βασισμένη σε ένα έθιμο επίλυσης συγκρούσεων που βασίζεται στη φυλή των Βεδουίνων. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση διένειμε αποζημιώσεις στην οικογένεια των θυμάτων. Εκείνη την εποχή, ο κυρίαρχος τύπος έδωσε ευνοϊκή περιγραφή της τελετής, σε αντίθεση με τον αραβόφωνο τύπο, που την κατήγγειλε ως απάτη.
Τον Οκτώβριο του 2006, η Γιούλι Ταμίρ, υπουργός Παιδείας στο Ισραήλ, διέταξε τα σχολεία σε όλη τη χώρα να μάθουν για τη σφαγή του Καφρ Κασίμ και να σκεφτούν την ανάγκη να μην υπακούουν σε παράνομες εντολές. Τον Δεκέμβριο του 2007, ο Πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες ζήτησε συγγνώμη για τη σφαγή. Κατά τη διάρκεια μιας δεξίωσης στο χωριό για το μουσουλμανικό φεστιβάλ Ιντ αλ Αντχά, ο Πέρες είπε ότι ήρθε στο Καφρ Κασίμ για να ζητήσει συγχώρεση από τους χωρικούς. «Ένα τρομερό γεγονός συνέβη εδώ στο παρελθόν και λυπούμαστε πολύ για αυτό», είπε. Ο ιδρυτής του Ισλαμικού Κινήματος στο Ισραήλ, Σεΐχης Αμπντουλάχ Νιμρ Νταρουίς, μίλησε επίσης στην τελετή και κάλεσε τους θρησκευτικούς ηγέτες και από τις δύο πλευρές να χτίσουν γέφυρες μεταξύ των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων.
Οι κάτοικοι του Καφρ Κασίμ ενθυμούνται κάθε χρόνο τη σφαγή και πολλά μνημεία έχουν υψωθεί από το 1976. Σύμφωνα με τον Ταμίρ Σορέκ, η ισραηλινή κυβέρνηση υποστήριξε οικονομικά το πρώτο μνημείο το 1976, προκειμένου να διασφαλίσει την εξυγίανση της μη πολιτικής γλώσσας. Ως εκ τούτου, η επιγραφή στο πρώτο μνημείο περιγράφει τη σφαγή απλώς ως μια «οδυνηρή τραγωδία» χωρίς να αναφέρει ποιος ήταν υπεύθυνος για αυτήν. Οι μεταγενέστερες εκφράσεις της χωρικής μνήμης ήταν πολύ πιο σαφείς σχετικά με αυτήν την πτυχή. Ένα μουσείο που ασχολείται με τα γεγονότα άνοιξε στις 29 Οκτωβρίου 2006.
Στις 26 Οκτωβρίου 2014, ο Ρεουβέν Ριβλίν, τηρώντας μια εκλογική υπόσχεση, έγινε ο πρώτος εν ενεργεία Πρόεδρος του Ισραήλ που παρευρέθηκε στις ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης για τους πεσόντες στο Καφρ Κασίμ. Το χαρακτήρισε «αποτρόπαια σφαγή», «ένα τρομερό έγκλημα» που βάραινε πολύ τη συλλογική συνείδηση του κράτους του Ισραήλ.
Αρτούρ Μας ι Γκαβαρό
Ο Αρτούρ Μας ι Γκαβαρό (γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1956) είναι Καταλανός πολιτικός. Ήταν Πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας, αξίωμα το οποίο ανέλαβε στις 27 Δεκεμβρίου 2010 αφού αναδείχτηκε νικητής στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2010. Υπήρξε επίσης επικεφαλής του Καταλανικού εθνικιστικού φιλελεύθερου κόμματος Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλωνίας (CDC) και πρόεδρος του συνασπισμού Σύγκλιση και Ένωση (CiU).
Ο Μας είναι οικονομολόγος στο επάγγελμα, ο οποίος έλαβε το δίπλωμά του από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, ενώ ομιλεί αρκετά καλά τα Αγγλικά και τα Γαλλικά, σε συνδυασμό με τα Καταλανικά και τα Ισπανικά. Η πολιτική του ιδεολογία τείνει να θεωρείται φιλελεύθερη, από την άποψη του οικονομικού του προγράμματος, ενώ είναι υπέρ μιας Ενωμένης Ευρώπης, και ταυτόχρονα είναι ένθερμος υποστηρικτής του Καταλανικού εθνικισμού. Από την άποψη των κοινωνικών μέτρων, έχει, σε πολλές περιπτώσεις, υιοθετήσει μία συντηρητική πολιτική ατζέντα, με την παραχώρηση δικαιωμάτων στους gay μεν, αλλά την απαγόρευση γάμων μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλλου δε, καθώς και την διεξαγωγή ελεύθερης δημοσκόπησης εντός του κόμματός του αναφορικά με το θέμα της έκτρωσης.
Ο Μας έχει τεθεί επανειλημμένα υπέρ της καταλανικής ανεξαρτησίας,, αλλά έχει τονίσει ότι η πλήρης ανεξαρτητοποίηση από την Ισπανία δεν ανήκει στην πολιτική του ατζέντα. Συνέγραψε την εισαγωγή ενός βιβλίου του Αλ Γκορ, πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ, επί Κυβέρνησης Κλίντον.
Σπουδές και καριέρα
Φοίτησε ως μαθητής στο Γαλλικό Λύκειο της Βαρκελώνης. Αφού σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και Επιχειρηματικότητα στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, παρακολουθώντας ταυτόχρονα μαθήματα στην Νομική Σχολή της καταλανικής πρωτεύουσας, ξεκίνησε να εργάζεται στον χώρο των εξαγωγών ενός ομίλου βιομηχανικών εταιρειών, οι οποίες ειδικεύονταν στην παραγωγή προϊόντων λογισμικού και ανύψωσης.
Μερικά χρόνια αργότερα, ανέλαβε την διοίκηση μιας επενδυτικής εταιρείας, η οποία ανήκε σε μια μεγάλη εταιρεία από τον χώρο της βυρσοδεψίας. Το 1982, προσλήφθηκε στον δημόσιο τομέα, ως σύμβουλος στο τμήμα Εμπορίου, Κατανάλωσης και Τουρισμού της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας. Κι ενώ αυτή σύμβαση είχε προβλεφθεί να κρατήσει πέντε μήνες, προσλήφθηκε με σύμβαση αορίστου χρόνου, με αποστολή την προώθηση της Καταλονίας στο εξωτερικό και την αναζήτηση και εύρεση επενδυτών για την αυτόνομη κοινότητα. Στη συνέχεια ανέλαβε την διεύθυνση της υπηρεσίας οργάνωσης εμποροπανήγυρων, προτού ανέλθει στην θέση του Γενικού Διευθυντή της Εμπορικής Προώθησης.
Προσωπική ζωή
Προέρχεται απο μια οικογένεια, η οποία έχει ιδιαίτερη σχέση με την καταλανική βιομηχανία, ενώ είναι ο μεγαλύτερος τριών παιδιών.
Γνώρισε την γυναίκα του, Ελένα Ράκοσνικ, το 1979, στον γάμο ενός φίλου και συμφοιτητή του, και την παντρεύτηκε τρία χρόνια αργότερα. Μαζί, απέκτησαν τρία παιδιά: Πατρίσια, Αλμπέρτ και Αρτούρ.
Καριέρα ως πολιτικός
Μέλος της Δημοκρατικής Σύγκλισης της Καταλωνίας (CDC), ενός φιλελεύθερου και καταλανικού εθνικιστικού κόμματος, ανέλαβε το 1996 την προεδρία της Επαρχίας της Βαρκελώνης. Πραγματοποίησε την είσοδό του στη γενική γραμματεία του κόμματος δύο χρόνια αργότερα. Στις 12 Νοεμβρίου 2001, ο Αρτούρ Μας εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας της Σύγκλισης με ποσοστό 85 % επί των ψήφων, στη διάρκεια του 11ου συνεδρίου του κόμματος.
Όταν η κομματική συμμαχία Σύγκλιση και Ένωση μετατράπηκε σε ομόσπονδο κόμμα στις 2 Δεκεμβρίου 2001, έγινε ο πρώτος του πρόεδρος.
Επανεξελέγη Γενικός Γραμματέας του κόμματός του το 2005, και στη συνέχεια το 2008. Στις 25 Μαρτίου 2012, και καθώς δεν μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα για τέταρτη θητεία, έγινε πρόεδρος του CDC, παραχωρώντας την Γενική Γραμματεία στον Οριόλ Πουζόλ, εκπρόσωπο της ένωσης της CiU στο τοπικό Κοινοβούλιο.
Ξεκινήματα στα αξιώματα
Εκλέχτηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρκελώνης το 1987, ως υποψήφιος της Σύγκλισης. Μετά την πρώτη του επανεκλογή, τέσσερα χρόνια αργότερα, ορίστηκε εκπρόσωπος του κομματικού σχηματισμού CiU, και στη συνέχεια πρόεδρος από το 1993. Εγκατέλειψε την δημοτική πολιτική σκηνή το 1995, αφού εκλέχτηκε βουλευτής της Επαρχίας της Βαρκελώνης στο Κοινοβούλιο της Καταλωνίας.
Σύμβουλος στη Ζενεραλιτάτ
Λίγου μήνες αργότερα, πριν από τις τοπικές εκλογές του 1995, στις 15 Ιουνίου, ορίστηκε σύμβουλος στην Εδαφική Πολιτική και τα Δημόσια Έργα υπό την προεδρία του Ζόρδι Πουζόλ. Αφού απομακρύνθηκε από το αξίωμά του μετά τις εκλογές του 1995, επιλέχτηκε για την θέση του συμβούλου επί των Οικονομικών και της Οικονομίας στις 30 Ιουλίου 1997, διατηρώντας την για διάστημα τεσσάρων ετών.