cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιόν Αντονέσκου
Πολιτική αντίσταση
Αν και υπό καταστολή, διαιρεμένο και αδύναμο το ΚΚΡ κεφαλαιοποίησε τις Σοβιετικές νίκες και έτσι ενσωματώθηκε στο κυρίαρχο ρεύμα της αντιπολίτευσης. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια "φράξια των φυλακών" γύρω από το Γκέοργκε Γκεοργκίου Ντεζ, αντιτιθέμενη τόσο στην επίσημη ηγεσία όσο και στους λεγόμενους "Μοσχοβίτες" κομμουνιστές που είχαν καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση πριν από τον πόλεμο. Ενώ ελίσσονταν για τον έλεγχο του ΚΚΡ το 1944 και μετά, οι κομμουνιστές «των φυλακών» κατέστρεψαν μια τρίτη ομάδα, που σχηματίστηκε γύρω από τον κατ' όνομα ηγέτη του ΚΚΡ, Στέφαν Φορις (που τον απήγαγαν και τελικά τον σκότωσαν). Η ηγεσία του ΚΚΡ εξακολουθούσε να τελεί υπό κρίση νομιμοποίησης μετά μετά την έναρξη συνομιλιών με τα μεγαλύτερα κόμματα. Οι Σοβιετικοί και οι Μοσχοβίτες κομμουνιστές δραστηριοποιήθηκαν μεταξύ των Ρουμάνων αιχμαλώτων πολέμου για να τους κάνουν να αλλάξουν στρατόπεδο στον πόλεμο και τελικά κατάφεραν να ιδρύσουν τη Μεραρχία Τούντορ Βλαντιμιρέσκου.
Διανοούμενοι
Τα μέτρα που επιβλήθηκαν από το καθεστώς του Αντονέσκου είχαν αντιφατικές επιπτώσεις στη ρουμανική πολιτιστική σκηνή. Σύμφωνα με τους Ρουμάνους ιστορικούς της λογοτεχνίας Λετίτσια Γκουράν και Aλεξάντρου Στεφάν «το καθεστώς Αντονέσκου [...] δεν επηρέασε αρνητικά την πολιτιστική νεωτερικότητα. Η Ρουμανική πολιτιστική ελίτ έβλεπε την πολιτική του Αντονέσκου στο μεγαλύτερο μέρος της με συμπάθεια». Ωστόσο άλλοι ερευνητές καταγράφουν τη διαφωνία πολλών πολιτιστικών κύκλων: του κλασικού φιλελευθερισμού και του κοσμοπολιτισμού του γηραιού θεωρητικού της λογοτεχνίας Eουτζέν Λοβινέσκου, του Λοβινεσκιμού λογοτεχνικού κύκλου του Σιμπίου και της επαναστατικής αντικουλτούρας των νέων αβάν-γκαρντ συγγραφέων (Ιόν Καραΐον, Γκεο Ντουμιτρέσκου, Ντιμίτριε Στελάρου, Κονστάντ Τονεγκάρου). Οι διακεκριμένοι αριστεροί συγγραφείς Tύντορ Αργκέζι, Βίκτορ Εφτίμιου και Zαχαρία Στάνκου ήταν πολιτικοί κρατούμενοι τα χρόνια του Αντονέσκου. Ο συγγραφέας Τζέορτζε Κελινέσκου διαφώνησε επίσης με τις επίσημες κατευθυντήριες γραμμές και, το 1941, ρίσκαρε να δημοσιεύσει ένα ανθολόγιο της ρουμανικής λογοτεχνίας που υπογράμμιζε τη συνεισφορά των Εβραίων, ενώ ο συνθέτης Τζέορτζε Ενέσκου παρακάλεσε προσωπικά τον Αντονέσκου για την τύχη των Ρομά μουσικών. Παρόμοιες πράξεις αλληλεγγύης έγιναν από διάφορους διακεκριμένους διανοούμενους και καλλιτέχνες. Τον Αύγουστο του 1942 ο Βασιλιάς Μιχαήλ έλαβε ένα μανιφέστο που είχαν συνυπογράψει διανοούμενοι από διάφορους τομείς, που επέκριναν τις δολοφονίες στην Υπερδνειστερία και ζητούσαν αλλαγή πολιτικής. Ένα άλλο τέτοιο έγγραφο του Απριλίου του 1944 κάλεσε για άμεση ειρήνη με τη Σοβιετική Ένωση. Σε πιο προσωπικό επίπεδο, ένα ημερολόγιο που τηρούσε η φιλόσοφος και κριτικός τέχνης Αλίσε Βοϊνέσκου εκφράζει την αγανάκτησή της για τα αντισημιτικά μέτρα και τις σφαγές.
Μια ιδιαίτερη πτυχή της πολιτικής καταπίεσης και της πολιτιστικής ηγεμονίας ήταν οι διώξεις από τον Αντονέσκου των Ευαγγελικών ή των Ρεστορασιονιστικών Χριστιανικών δογμάτων, που τέθηκαν για πρώτη φορά εκτός νόμου υπό το καθεστώς της Εθνικής Λεγεώνας. Αρκετοί χιλιάδες πιστοί της Πεντηκοστιανής Ένωσης και της Ένωσης των Βαπτιστών φέρεται να φυλακίστηκαν σύμφωνα με τις εντολές του. Οι διωγμοί στόχευαν ομάδες θρησκευτικών αντιρρησιών συνείδησης. Εκτός από το Κίνημα των Ινοκεντιστών, αυτές οι ομάδες περιλάμβαναν την Πεντηκοστιανή Ένωση, τη Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας και την Ένωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ο ίδιος ο Αντονέσκου λέγεται ότι σκεφτόταν τη χρήση της θανατικής ποινής εναντίον των "αιρέσεων" που δεν επέτρεπαν τη στρατιωτική θητεία και τελικά την απόφαση εκτόπισης των «ανυπότακτων».
Συνέπειες της δίκης του Αντονέσκου
Η περίοδος που ακολούθησε την πτώση του Αντονέσκου επανέφερε τη Ρουμανία σε δημοκρατικό καθεστώς και το Σύνταγμα του 1923, καθώς και τη συμμετοχή της στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων. Έφερε επίσης τα πρώτα στάδια της κομμουνιστικής επικράτησης - που κορυφώθηκε με τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Βασιλιά Μιχαήλ στις 30 Δεκεμβρίου 1947 και την επακόλουθη εγκαθίδρυση της Κομμουνιστικής Ρουμανίας. Ετσι η δίκη του Αντονέσκου εντάχθηκε σε σειρά παρόμοιων διαδικασιών και πολιτικών εκκαθαρίσεων με την κατηγορία της συνεργασίας (με τους Γερμανούς), που ενορχηστρώθηκαν από τα Ρουμανικά Λαϊκά Δικαστήρια και διάφορους άλλους φορείς. Κατά τις γενικές εκλογές του 1946 και για περίοδο μετά την εκτέλεση του Αντονέσκου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρουμανίας και οι σύμμαχοί του άρχισαν να χρησιμοποιούν τις συνέπειες της δίκης του ως μέσο για να πλήττουν ορισμένους από τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Η στρατολόγηση εθνοτικά Γερμανών (της Ρουμανίας) σε Ναζιστικές Γερμανικές μονάδες, που εγκρίθηκε από τον Αντονέσκου, χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την εκδίωξη των Γερμανών από τη Ρουμανία από τους Σοβιετικούς. Για παρόμοιους λόγους οι Σοβιετικές δυνάμεις κατοχής οργάνωσαν τη σύλληψη ορισμένων Ρουμάνων πολιτών, καθώς και την επιστροφή των προσφύγων του πλέμου από την κυρίως Ρουμανία στη Βεσσαραβία και τη Βόρεια Βουκοβίνα. Τόσο οι συλληφθέντες όσο και οι επαναπατρισθέντες σε πολλές περιπτώσεις εκτοπίστηκαν βαθύτερα στη Σοβιετική Ένωση.
Παρ' όλα αυτά, όπως σημειώνει ο γεννημένος στη Ρουμανία ιστορικός του Ολοκαυτώματος Ράντου Ιοανίντ, λίγοι Ρουμάνοι που συμμετείχαν στην οργάνωση του Ολοκαυτώματος διώχθηκαν και από αυτούς, κανένας δεν εκτελέστηκε μετά τη δίκη του Αντονέσκου. Το αποδίδει στην εθνικιστική αντίσταση μέσα στο διοικητικό και δικαστικό μηχανισμός, στους κομμουνιστικούς φόβους για την απομάκρυνση υπερβολικά μεγάλου αριθμού ανθρώπων, στη μετανάστευση των Σιωνιστών επιζησάντων και στην ανοιχτή εχθρότητα κάποιων κομμουνιστών εναντίον των φιλελεύθερων ηγετών της Εβραϊκής κοινότητας. Οι Εβραίοι αντιμετώπισαν επίσης αντιπαραθέσεις με τις νέες αρχές και την πλειοψηφία του πληθυσμού, όπως περιγράφουν άλλοι ερευνητές. Υπήρξαν, ωστόσο, σποραδικές δίκες για εγκλήματα σχετικά με το Ολοκαύτωμα, συμπεριλαμβανομένης μιας της Μαρίας Αντονέσκου. Συλληφθείσα το Σεπτέμβριο του 1944 και υπό σοβιετική κράτηση από το 1945 ως το 1946, συνελήφθη εκ νέου στο σπίτι της το 1950, δικάστηκε και τελικά κρίθηκε ένοχη οικονομικών εγκλημάτων για τη συνεργασία της με το Κεντρικό Εβραϊκό Γραφείο. Πέντε χρόνια αργότερα εστάλη σε εσωτερική εξορία και πέθανε από καρδιακά προβλήματα το 1964. Μετά το 1950 μεγάλος αριθμός καταδικασθέντων εγκληματιών πολέμου, ακόμη και κάποιων που καταδικάστηκαν σε ισόβια φυλάκιση, θεωρήθηκαν κατάλληλοι για "κοινωνική συμβίωση" (δηλαδή κατάλληλοι να ζήσουν μεταξύ του γενικού πληθυσμού) και απελευθερώθηκαν, ενώ ορισμένοι ύποπτοι δεν διώχθηκαν ποτέ.
Επιτροπή Βίζελ και μετά
Το 2003, μετά από μια περίοδο κατά την οποία αμφισβητήθηκε η δική του αμφιλεγόμενη στάση επί του θέματος, ο διάδοχος του Κονσταντινέσκου Ιόν Ιλιέσκου ίδρυσε την Επιτροπή Βίζελ, μια διεθνή ομάδα ιστορικών εμπειρογνωμόνων, αποστολή της οποίας ήταν η μελέτη του Ολοκαυτώματος στη Ρουμανία και την οποία αργότερα διαδέχθηκε το Εθνικό Ινστιτούτο Έλι Βίζελ. Η Τελική Έκθεση που συνέταξε η Επιτροπή επέφερε την επίσημη αναγνώριση της συμμετοχής του Ιόν Αντονέσκου στο Ολοκαύτωμα. Μετά από αυτό, οι δημόσιες εκδηλώσεις υποστήριξης του Αντονέσκου κατέστησαν παράνομες. Οι ανακρίσεις του Αντονέσκου από τη SMERSH ανακτήθηκαν από τα Ρωσικά αρχεία και δημοσιεύθηκαν το 2006.
Την ίδια χρονιά, στις 5 Δεκεμβρίου, το Εφετείο του Βουκουρεστίου ανέτρεψε την καταδίκη του Αντονέσκου για ορισμένα εγκλήματα κατά της ειρήνης, με το σκεπτικό ότι οι αντικειμενικές συνθήκες του 1940 δικαιολογούσαν έναν προληπτικό πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που καθιστούσε το Άρθρο 3 της Σύμβασης του 1933 για τον Ορισμό της Επιθετικότητας ανεφάρμοστο στην περίπτωσή του (όπως και σε εκείνες των Αλεξιάνου, Κονσταντίν Πανταζί, Κονσταντίν Βασίλιου, Σίμα και διάφορων άλλων πολιτικών της Σιδηράς Φρουράς). Το γεγονός προκάλεσε επίσημες διαμαρτυρίες στη Μολδαβία, το ανεξάρτητο κράτος που σχηματίστηκε στη Βεσσαραβία μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, και στη Ρωσία, το διάδοχο κράτος της, καθώς και επικρίσεις από τους ιστορικούς του Ολοκαυτώματος. Η απόφαση του Εφετείου ανατράπηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρουμανίας το Μάιο του 2008. Την ίδια χρονιά μακρινοί κληρονόμοι της Μαρίας Αντονέσκου πρόβαλαν αξιώσεις για μια βίλα στο Πρεντεάλ που ανήκε στο ζευγάρι, αλλά δικαστήριο του Μπρασόβ απέρριψε το αίτημά τους επικαλούμενο νόμους που δήμευαν την περιουσία των εγκληματιών πολέμου.
Σομαλικές βουλευτικές εκλογές (2016)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σομαλία τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2016. Η Άνω Βουλή ήταν να εκλεγεί στις 10 Οκτωβρίου, με την ψηφοφορία για την Κάτω Βουλή να διεξάγεται μεταξύ 23 Οκτωβρίου και 10 Νοεμβρίου 2016. Ήταν οι πρώτες εκλογές από το 1984, και το νεοεκλεγέν Κοινοβούλιο επρόκειτο να εκλέξει Πρόεδρο στις 30 Νοεμβρίου. Ωστόσο, οι προεδρικές εκλογές καθυστέρησαν και τελικά πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2017, οπότε εξελέγη πρόεδρος από τους βουλευτές και τους γερουσιαστές ο Μοχάμετ Αμπντουλάχι Μοχάμετ.
Ιόν Αντονέσκου
Πολιτιστική κληρονομιά, απεικονίσεις και τοπόσημα
Πέρα από τις προσπάθειες τους προπαγάνδας και λογοκρισίας, ο Αντονέσκου και το καθεστώς του είχαν σημαντικό αντίκτυπο στον ρουμανικό πολιτισμό, την τέχνη και τη λογοτεχνία. Λόγω των αυστηρών κατευθυντήριων γραμμών για τον πολιτισμό και τις συνθήκες του πολέμου, το άμεσο αποτύπωμα αυτής της περιόδου είναι μικρότερο από εκείνο των άλλων περιόδων στην ιστορία της χώρας. Λίγα μνημεία μεγάλων ηρώων χτίστηκαν στα χρόνια του πολέμου. Τα μνημεία που δημιουργήθηκαν εκείνη την εποχή ήταν κυρίως παρόδια τρίπτυχα (troiţe). Η οργάνωση Λατρεία των Ηρώων έλαβε δικαιώματα απαλλοτρίωσης στο Εβραϊκό νεκροταφείο του Βουκουρεστίου το 1942 και πρότεινε να το αντικαταστήσει με ένα σημαντικό μνημείο αυτής της κατηγορίας, αλλά το σχέδιο αυτό τελικά εγκαταλείφθηκε. Ο Αντονέσκου και η σύζυγός του προτίμησαν τις δωρεές σε Ορθόδοξες εκκλησίες και ήταν κτήτορες εκκλησιών σε τρεις ξεχωριστές περιοχές του Βουκουρεστίου: της Εκκλησίας Μεργκεανουλούι στη Ραχόβα, μίας στη Ντεμεροάγια και της εκκλησίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Mουντσίι, όπου απεικονίζεται τόσο ο στρατάρχης όσο και η σύζυγός του σε μια τοιχογραφία. Οταν οι πλημμύρες έπληξαν την πατρίδα του Άρτζες ο ίδιος ο στρατάρχης ίδρυσε το Αντονέστι, πρότυπο χωριό στο Κορμπένι (που χτίστηκε εν μέρει από τους Ουκρανούς αιχμαλώτους πολέμου και αργότερα πέρασε στην κρατική ιδιοκτησία), ενώ διέταξε την υδροηλεκτρική εκμετάλλευση του ποταμού Aρτζες. Είχε επίσης σποραδικές επαφές με το καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένης μιας συνέντευξης που έδωσε στον υποστηρικτή του, τον συγγραφέα Ioάν Αλεξάντρου Μπρετέσκου-Βοϊνέστι. Η δίκη του του 1946 παρακολουθήθηκε και τεκμηριώθηκε ιδιαίτερα από το Τζεόρτζε Κελινέσκου σε μια σειρά άρθρων για το περιοδικό Națiunea. Το πολιτικό χιούμορ της δεκαετίας του 1940 διέσωσε ξεχωριστές εικόνες του Ρουμάνου ηγέτη. Τα ρουμανικά ανέκδοτα που κυκλοφόρησαν επί Αντονέσκου γελοιοποίησαν την υιοθέτησή του του τίτλου Στρατάρχης της Ρουμανίας, θεωρώντας τον ως αυτοπροβολή και αποκαλώντας τον "Αυτο-Στρατάρχη". Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Σοβιετική αγκιτπρόπ απεικόνιζε τον Αντονέσκου και τους άλλους δευτερεύοντες ηγέτες του Άξονα ως κακοποιούς και θηριώδη σκυλόμορφα πλάσματα, εικόνες που εμφανίζονται κυρίως στο μουσικό θέατρο και σε παραστάσεις κουκλοθέατρου, καθώς και σε κινούμενα σχέδια στον τύπο.
Σομαλικές βουλευτικές εκλογές (2016)
Η εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου εμπόδισε τη διεξαγωγή εκλογών με πλήρη δικαιώματα ψήφου, και αντί αυτών των εκλογών έγινε μια έμμεση εκλογή με 14.025 αντιπροσώπους, οι οποίοι διορίζονται οι ίδιοι από τους μεγαλύτερους σε ηλικία της φυλής και εκλέγουν το Κοινοβούλιο.
Πλαίσιο
Η θητεία των μη αιρετών μελών του Κοινοβουλίου από την Κυβέρνηση της Σομαλίας, που ορκίστηκαν το 2012, ολοκληρώθηκε το 2016. Το 2012 μόνο 135 πρεσβύτεροι (μεγαλύτεροι σε ηλικία από τη φυλή) ήταν μέρος της εκλογικής διαδικασίας. Για τις εκλογές του 2016 ο αριθμός αυξήθηκε σε 14.025. περιορίζεται Παραχωρήθηκε περιορισμένο δικαίωμα ψήφου, καθώς το μοντέλο των εκλογών βασίστηκε στους πρεσβύτερους της φυλής και στους κοινοτικούς αντιπροσώπους και όχι σε λαϊκή ψήφο. Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ στη χώρα προειδοποίησε ότι η al-Shabaab, θα προσπαθούσε να εκτροχιάσει τις εκλογές.
Ιόν Αντονέσκου
Πολιτιστική κληρονομιά, απεικονίσεις και τοπόσημα
Κατά τη δεκαετία του 1990, ανεγέρθησαν μνημεία στον Αντονέσκου και το όνομά του δόθηκε σε δρόμους στο Βουκουρέστι και σε αρκετές άλλες πόλεις. Μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν άμεσα στη διαδικασία αυτή ήταν ο Ιωσήφ Κονσταντίν Ντρέγκαν, ο εθνικιστής Δήμαρχος του Κλουζ-Ναπόκα, Γκεόργκε Φούναρ και ο Στρατηγός Μιρτσέα Κελάρου, του οποίου η παραίτηση από τον στρατό ζητήθηκε στη συνέχεια. Επίσης, το διάστημα αυτό, το 1993, ο σκηνοθέτης και σοσιαλδημοκράτης πολιτικός Σέρτζιο Νικολαέσκου γύρισε την Oglinda, που παρουσιάζει τον Αντονέσκου (που τον υποδύεται ο Iόν Σιμίνιε) απολογητικά. Η τάση αποκατάστασης εκφράστηκε επίσης σε αναμνηστική έκθεση του Εθνικού Στρατιωτικού Μουσείου τον Οκτώβριο του 1994. Την ίδια χρονιά διανεμήθηκε από τις κρατικές επιχειρήσεις ένα αναθεωρητικό ντοκιμαντέρ Destinul mareşalului ("Το Πεπρωμένο του Στρατάρχη"), θέμα που προκάλεσε ανησυχία. Μετά την παρουσίαση των ευρημάτων της Επιτροπής Βίζελ και τη θέση εκτός νόμου τέτοιας δημόσιας επιδοκιμασίας, τα αγάλματα του Αντονέσκου κατεδαφίστηκαν ή με άλλους τρόπους αποκλείσθηκαν από τη δημόσια θέα. Μια ασυνήθιστη περίπτωση είναι αυτή της Εκκλησίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου, μετά από μακρές συζητήσεις, η προτομή του σφραγίστηκε μέσα σε ένα μεταλλικό κιβώτιο. Εκτός αυτού η δημόσια προβολή πορτραίτων του Αντονέσκου και ρατσιστικών συνθημάτων από χούλιγκαν του ποδοσφαίρου κατά τη σεζόν 2005-2006 της Λίγκα Ι προκάλεσε την παρέμβαση της UEFA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Ρουμάνοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Υπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Αυτουργοί της γενοκτονίας των Ρομά Κατηγορία:Συνωμοσιολόγοι
Σομαλικές βουλευτικές εκλογές (2016)
Εκλογικό σύστημα
Τα 54 μέλη της Άνω Βουλής εξελέγησαν από τις κρατικές συνελεύσεις.
Το 275 μέλη της Κάτω Βουλής εξελέγησαν από 14.025 αντιπροσώπους από διάφορες περιοχές της χώρας. Κάθε βουλευτής εκλέγεται από εκλεκτορικό σώμα που αποτελείται από 51 άτομα που διορίζονται από τους 135 πρεσβύτερους. Επί συνόλου 51 αντιπροσώπων, οι 16 έπρεπε να είναι γυναίκες, οι 10 από τη νεολαία της κοινότητας και τα υπόλοιπα 25 μέλη να ανήκουν στην κοινωνία των πολιτών. Από τους 275 βουλευτές, οι 69 επιλέχθηκαν στην Μπαϊντόα, ενώ το υπόλοιπο προέρχονταν από άλλες πόλεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Σομαλία
Devrim
thumb|260px|Ένα από τα τέσσερα πρωτότυπα αυτοκίνητα Devrim. Το Devrim (στα ελληνικά: Επανάσταση) ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που σχεδιάστηκε και παράχθηκε στην Τουρκία, αν και μόλις σε 4 αντίτυπα, από την εταιρεία Eskişehir Demiryolu Fabrikası (Σιδηροδρομικό Εργοστάσιο του Εσκί Σεχίρ).
Ιστορικά στοιχεία
Το 1961, ο πρόεδρος της Τουρκίας Τζεμάλ Γκιουρσέλ πρόσταξε 24 μηχανικούς, που εργάζονταν σε διάφορες εταιρείες, να κατασκευάσουν ένα αυτοκίνητο σχεδιασμένο και κατασκευασμένο πλήρως στην Τουρκία. Αυτό το αυτοκίνητο θα έπρεπε να επιδειχθεί κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Ημέρας της Δημοκρατίας στις 29 Οκτωβρίου 1961.
Μετά από 130 μέρες βιαστικής εργασίας στο εργοστάσιο στο Εσκί Σεχίρ, το οποίο αργότερα έγινε το εργοστάσιο TÜLOMSAŞ, οι μηχανικοί κατάφεραν να κατασκευάσουν τέσσερα πρωτότυπα του αυτοκινήτου. Το ένα ήταν μαύρο και τα υπόλοιπα ήταν χρώματος κρεμ. Ονομάστηκε «Devrim» (η τουρκική λέξη για την Επανάσταση).
Το πρόγραμμα ήταν εξαιρετικά σφιχτό, παρόλα αυτά τέσσερα αυτοκίνητα μπόρεσαν να ολοκληρωθούν και δύο από αυτά τα αυτοκίνητα στάλθηκαν στην Άγκυρα για τις εορταστικές εκδηλώσεις. Μάλιστα η στίλβωση του μαύρου αυτοκινήτου έγινε πάνω στο τρένο προς την Άγκυρα. Κανένα από τα αυτοκίνητα δεν ήταν γεμάτο βενζίνη, ως προφύλαξη ασφαλείας, παρά μόνο με λίγο καύσιμο μόνο για κάποιους ελιγμούς.
Επίσημη δοκιμή
Δεδομένου ότι το ποσοστό συμπίεσης είχε αυξηθεί για να ενισχύσει την απόδοση του κινητήρα, καύσιμο με υψηλά οκτάνια απαιτούνταν για να λειτουργήσει τις μηχανές χωρίς να υποστούν το λεγόμενο μικροχτύπημα του κινητήρα. Αυτού του είδους καύσιμο ήταν τότε διαθέσιμο μόνο στην Άγκυρα εκείνη την περίοδο. Την ημέρα των εορτασμών, ο πρόεδρος Τζεμάλ Γκιουρσέλ εισήλθε πρώτα στο μαύρο αυτοκίνητο, αλλά πριν αυτό προλάβει να εφοδιαστεί με καύσιμα, για μια τελετουργική διαδρομή. Μετά από μόλις εκατό μέτρα, το όχημα σταμάτησε.
Στη συνέχεια ο πρόεδρος αποχώρησε από το μαύρο αυτοκίνητο και πήρε το δεύτερο αυτοκίνητο, το οποίο είχε προηγουμένως εφοδιαστεί με καύσιμα, και μετέβη στο Μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ. Στη συνέχεια πάντως, και τα δύο αυτοκίνητα ολοκλήρωσαν τις τελετουργικές διαδρομές χωρίς κανένα πρόβλημα. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων την επόμενη μέρα ήταν γεμάτα αρνητικά σχόλια εναντίον του προέδρου, του οποίου το συμβάν με το πρώτο όχημα που σταμάτησε μόλις στα εκατό μέτρα αποτέλεσε θέμα γέλιου και διακωμώδησης για πολλά χρόνια.
Το Devrim ποτέ δεν βρέθηκε σε μαζική παραγωγή. Ένας λόγος για αυτό ήταν ότι τα αυτοκίνητα ήταν κατασκευασμένα πρωτότυπα και η παραγωγική διαδικασία τους δεν ήταν καλά τεκμηριωμένη, με τα τεχνικά σχέδια να παραμένουν σχεδόν άγνωστα από τη φάση της παραγωγής τους. Ένας άλλος λόγος ήταν ότι η ζήτηση δεν ήταν αρκετά υψηλή ώστε να καταστήσει εφικτή τη μαζική παραγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Βιομηχανία στην Τουρκία
Χάνα Καναπάτσκαγια
Η Χάνα Ανατολίεβνα Καναπάτσκαγια (Ганна Анатольеўна Канапацкая) ή Άννα Ανατολίεβνα Κανοπάτσκαγια (А́нна Анато́льевна Канопа́цкая) γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1976 και είναι Λευκορωσίδα πολιτικός, δικηγόρος, επιχειρηματίας και υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2020 στη Λευκορωσία. Είναι, επίσης, πρώην βουλευτής, εκπροσώπησε το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα της Λευκορωσίας από το 1995 έως το 2019 και διετέλεσε βουλευτής από το 2016 έως το 2019. Είναι γνωστή για την πολιτική της εκστρατεία που καλεί τη Λευκορωσία να απελευθερωθεί από τη ρωσική παρέμβαση.
Βιογραφία
Η Χάνα Καναπάτσκαγια γεννήθηκε κατά την ύστερη Σοβιετική εποχή, στις 29 Οκτωβρίου 1976 στο Μινσκ. Ο πατέρας της Ανατόλυ Τρουκάνοβιτς είναι εκατομμυριούχος και η μητέρα της είναι νοικοκυρά. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της στη Σχολή του Μινσκ Νο 55 και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του κρατικού πανεπιστημίου της Λευκορωσίας.
Πολιτική καριέρα
Αγωνίστηκε στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Λευκορωσίας το 2016 εκπροσωπώντας το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα και εξελέγη βουλευτής της Βουλής των Αντιπροσώπων. Κέρδισε μία έδρα στην 97η εκλογική περιφέρεια στην περιφέρεια Kastryjčnickaja του Μινσκ και εξελέγη στην κατώτερη βουλή της Εθνοσυνέλευσης της Λευκορωσίας ως μόνο μία από τους δύο υποψηφίους της αντιπολίτευσης μαζί με την Αλιένα Ανίσιμ. Το παράδειγμα έκανε, επίσης, αυτήν και έναν άλλο ανεξάρτητο υποψήφιο να είναι οι πρώτοι βουλευτές της αντιπολίτευσης που εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο της Λευκορωσίας από το 2004.
Παραιτήθηκε από τη θέση του βουλευτή το 2019 μετά από μια σύγκρουση με το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές της Λευκορωσίας το 2019, όπου το κόμμα δεν έλαβε έδρες. Ανέφερε επίσης ότι διεκδίκησε τη θέση του βουλευτή το 2019, αλλά οι υπογραφές ακυρώθηκαν από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Λευκορωσίας.
Προεδρικές εκλογές 2020
Στις 20 Μαΐου 2020, αυτοπροσδιορίστηκε ως ανεξάρτητη υποψήφια, καθώς αποφάσισε να θέση υποψηφιότητα ως ανεξάρτητη μετά από τη σύγκρουση της με το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα το 2019. Αρχικά προσπάθησε, επίσης, να γίνει η βασική υποψήφια από την αντιπολίτευση, αλλά ο ισχυρισμός της για απορρίφθηκε από άλλους υποψηφίους. Υπέβαλε αίτηση για εγγραφή στις 12 Μαΐου 2020.
Στις 10 Ιουνίου 2020, ισχυρίστηκε ότι είχε λάβει συνολικά 100.000 υπογραφές ως υποβολές στην Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Λευκορωσίας και έγινε η τέταρτη υποψήφια που έλαβε 100.000 υπογραφές και τελικά έγινε επιλέξιμη για να κατέβει στις εκλογές. Αρνήθηκε επίσης να συμμετάσχει σε τηλεοπτικές συζητήσεις πριν από τις εκλογές και κατά τη διάρκεια συνέντευξης τον Ιούλιο του 2020, ισχυρίστηκε ότι εκτός από τον Πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο, άλλοι υποψήφιοι ήταν σχετικά αδύναμοι και επέμεινε ότι ο Λουκασένκο είναι ο μόνος μεγάλος αντίπαλος της. Αποκάλυψε επίσης ότι αποφάσισε να διεκδικήσει την προεδρία ισχυριζόμενη ότι ο λαός της Λευκορωσίας έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στον δικτατορική διακυβέρνηση του Λουκασένκο για 26 χρόνια.
Στις 10 Αυγούστου 2020, τα αποτελέσματα των εκλογών κυκλοφόρησαν και η Καναπάτσκαγια κατέκτησε την τρίτη θέση μεταξύ των υποψηφίων με συνολικό έγκυρο αριθμό ψήφων 1,68%.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κάστελλος Ρεθύμνης
Ο Κάστελλος ή Κάστελος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 14 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 400 μ., στην κορυφή λόφου με θέα προς το όρος Βρύσινας. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του χωριού έχει ανασκαφεί ακρόπολη της υστερομινωϊκής περιόδου, από την οποία σώζονται δύο σειρές τείχη και τρεις πύργοι μεταγενεστέρων χρόνων. Κοντά στον Κάστελλο έχει βρεθεί το υστερομινωικό νεκροταφείο Αρμένων.
Στις ενετικές απογραφές αναφέρεται ως δύο χωριά, τον Πώδε και τον Εκείθεν ή Πέρα Κάστελο. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 τους αναφέρει ως Castello Epodhes και Castello Echite. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρνται ως Pera Castello με 206 κατοίκους και Pode Castello με 176 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει τους Pera και Epodhes Castello. Δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αλλά αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη το 1842, ως Κάστελος. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο δήμο Ατσιπόπουλου και είχε 168 Χριστιανούς και 17 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 195 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, ο Κάστελλος υπάχθηκε αρχικά στην κοινότητα Αρμένων και το 1928 ορίστηκαν έδρα της κοινότητας Κάστελλου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.
Δείτε: Κοινότητα Καστέλλου Ρεθύμνης
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Το κτίριο του δημοτικού σχολείου ανακαινίστηκε το 2004 από το δήμο Ρεθύμνης και λειτουργεί πλέον ως μουσείο βελανιδιάς, με στόχο την ανάδειξη της επεξεργασίας του βελανιδιού και τη χρήση του στη βυρσοδεψία. Ο δίκλιτοςναός της Αγίας Παρασκευής 2,5 χιλιόμετρα από το χωριό ήταν στο παρελθόν καθολικό μοναστηριού.
Λορνοξικάμη
Η λορνοξικάμη, γνωστή και ως χλωρτενοξικάμη, είναι μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ) της κατηγορίας της οξικάμης με αναλγητικές (ανακουφιστικές από τον πόνο), αντιφλεγμονώδεις και αντιπυρετικές ιδιότητες. Διατίθεται σε από του στόματος και παρεντερικά σκευάσματα.
Κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1977 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1997. Διατίθεται με τις εμπορικές ονομασίες Xefo και Xefocam, μεταξύ άλλων.
Ιατρικές χρήσεις
Η λορνοξικάμη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων τύπων πόνου, ειδικά που προκύπτουν από φλεγμονώδεις ασθένειες των αρθρώσεων, οστεοαρθρίτιδα, χειρουργική επέμβαση, ισχιαλγία και άλλες φλεγμονές.
Αντενδείξεις
Το φάρμακο αντενδείκνυται σε ασθενείς που δεν πρέπει να λαμβάνουν άλλα ΜΣΑΦ, για πιθανούς λόγους, όπως ευαισθησία στα σαλικυλικά, γαστρεντερική αιμορραγία και αιμορραγικές διαταραχές και σοβαρή βλάβη της καρδιακής, ηπατικής ή νεφρικής λειτουργίας. Η λορνοξικάμη δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού και αντενδείκνυται κατά το τελευταίο τρίτο της εγκυμοσύνης.
Παρενέργειες
Η λορνοξικάμη έχει παρενέργειες παρόμοιες με άλλα ΜΣΑΦ, πιο συχνά ήπιες όπως γαστρεντερικές διαταραχές (ναυτία και διάρροια ) και κεφαλαλγία. Οι σοβαρές αλλά σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν αιμορραγία, βρογχόσπασμο και το εξαιρετικά σπάνιο σύνδρομο Στίβεν-Τζόνσον.
Αλληλεπιδράσεις
Οι αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα είναι χαρακτηριστικές των ΜΣΑΦ. Ο συνδυασμός με ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ όπως η βαρφαρίνη αυξάνει τον κίνδυνο αιμορραγίας. Ο συνδυασμός με κυκλοσπορίνη μπορεί να οδηγήσει σε επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας και σε οξεία νεφρική βλάβη σε σπάνιες περιπτώσεις. Η λορνοξικάμη μπορεί επίσης να αυξήσει τις παρενέργειες του λιθίου, της μεθοτρεξάτης και της διγοξίνης και των παραγώγων της. Η επίδραση των διουρητικών, των αναστολέων ΜΕΑ και των ανταγωνιστών των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ μπορεί να μειωθεί, αλλά αυτό ισχύει μόνο σε ασθενείς με συννοσηρότητες όπως η καρδιακή ανεπάρκεια. Όπως και με την πιροξικάμη, η σιμετιδίνη μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα λορνοξικάμης στο πλάσμα, αλλά είναι απίθανο να προκαλέσει σχετικές αλληλεπιδράσεις.
Τιβέριος Κλαύδιος Αφροδείσιος
Ο Τιβέριος Κλαύδιος Αφροδείσιος (1ος αιώνας μ.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα του κέλη κατά τους 208ους (53 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του γλύπτη Λουκίου Βετιληνού Φλώρου.
Σάσα Ντάριο
Η Σάσα Ντάριο (πραγματικό όνομα Αναστασία Πρωτονοτάριου) είναι Ελληνίδα κορυφαία χορεύτρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ηθοποιός του κινηματογράφου και κριτικός χορού. Έγινε πανελλήνια γνωστή χάρις στη συμμετοχή της στην κριτική επιτροπή νέων ταλέντων της εκπομπής «Να η Ευκαιρία» της κρατικής τηλεόρασης, μαζί με τους Γιώργο Κατσαρό, Γρηγόρη Γρηγορίου, Ροζίτα Σώκου και Λευτέρη Παπαδόπουλο. Η Σάσα Ντάριο γεννήθηκε στον Πειραιά και σπούδασε την τέχνη του χορού στις σχολές των Μοριάνοβ, Ζουρούδη, Κνιάζεφ, Πρεομπραζένσκα, Λένσκι, Νόρα, Αντόνιο Αλκαράζ, Νinio de Cadiz και Ντε Πιαν, ενώ συνεργάσθηκε και με πολλούς θεατρικούς θιάσους.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές
Πέταλο Φωκίδας
Το Πέταλο ή ο Πέταλος είναι μικρή βραχονησίδα η οποία βρίσκεται στον Νομό Φωκίδας και τον Κορινθιακό κόλπο Πέταλο βορειοανατολικά από την είσοδο του λιμανιού του Γαλαξιδίου, γι' αυτό και έχει πάνω της προειδοποιητικό φανό. Νότια είναι η παραλία "Κεντρί" ενώ βορειοανατολικά η νησίδα Άγιος Γεώργιος και νοτιοανατολικά η βραχονησίδα Αψηφιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας
Χελένα Ρασιόβα
Η Χελένα Ρασιόβα (πολωνικά: Helena Rasiowa) (20 Ιουνίου 1917 - 9 Αυγούστου 1994) ήταν Πολωνή μαθηματικός. Εργάστηκε στα θεμέλια των μαθηματικών και της αλγεβρικής λογικής.
Νεαρή ηλικία
Η Ρασιόβα γεννήθηκε στη Βιέννη στις 20 Ιουνίου 1917 από πολωνούς γονείς. Μόλις η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία. Ο πατέρας της Χελένα ήταν ειδικός στους σιδηροδρόμους. Έδειξε πολλές διαφορετικές δεξιότητες και ενδιαφέροντα, από τη μουσική έως τη διοίκηση επιχειρήσεων και το πιο σημαντικό από τα ενδιαφέροντά της, τα μαθηματικά.
Ακαδημαϊκή εκπαίδευση
Η Ρασιόβα επηρεάστηκε έντονα από τους Πολωνούς λογικούς. Έγραψε τη διδακτορική της διατριβή υπό την επίβλεψη των Γιαν Γουκασιέβιτς και Μπόλεσουαφ Σομποτσίνσκι. Το 1944 ξέσπασε η Εξέγερση της Βαρσοβίας και κατά συνέπεια η Βαρσοβία καταστράφηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου. Αυτό δεν οφειλόταν μόνο στην άμεση μάχη, αλλά και στη συστηματική καταστροφή που ακολούθησε την εξέγερση μετά την καταστολή της. Η διατριβή της Ρασιόβα κάηκε με ολόκληρο το σπίτι. Η ίδια επέζησε με τη μητέρα της σε ένα κελάρι καλυμμένο από τα ερείπια του κατεδαφισμένου κτηρίου.
Μετά τον πόλεμο, τα πολωνικά μαθηματικά άρχισαν να ανακτούν τα ιδρύματα, τις διαθέσεις και τους ανθρώπους τους. Εκείνοι που παρέμειναν θεωρούσαν καθήκον τους να ανοικοδομήσουν τα πολωνικά πανεπιστήμια και την επιστημονική κοινότητα. Μία από τις σημαντικές προϋποθέσεις για αυτήν την ανοικοδόμηση ήταν να συγκεντρωθούν όλοι όσοι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στην εκ νέου δημιουργία των μαθηματικών. Εν τω μεταξύ, η Ρασιόβα είχε αποδεχτεί μία θέση διδασκαλίας σε ένα γυμνάσιο. Εκεί γνώρισε τον Άντζεϊ Μοστόφσκι και επέστρεψε στο πανεπιστήμιο. Έγραψε ξανά τη μεταπτυχιακή της διατριβή το 1945 και τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε την ακαδημαϊκή της καριέρα ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, το ίδρυμα με το οποίο παρέμεινε συνδεδεμένη για το υπόλοιπο της ζωής της.
Στο πανεπιστήμιο, ετοίμασε και υπερασπίστηκε τη διδακτορική της διατριβή, την Αλγεβρική Θεραπεία των Λειτουργικών Υπολογισμών των Lewis and Heyting, το 1950 υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Άντζεϊ Μοστόφσκι. Αυτή η διατριβή για την αλγεβρική λογική ξεκίνησε την καριέρα της συμβάλλοντας στη σχολή λογικής Λβουφ-Βαρσοβίας. Το 1956, πήρε το δεύτερο ακαδημαϊκό της πτυχίο, doktor nauk (ισοδύναμο με την υφηγεσία σήμερα) στο Ινστιτούτο Μαθηματικών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, όπου μεταξύ 1954 και 1957, κατείχε θέση Αναπληρώτριας Καθηγήτριας, έγινε Καθηγήτρια το 1957 και στη συνέχεια Πλήρης Καθηγήτρια το 1967. Για το πτυχίο, υπέβαλε δύο εργασίες, τα Αλγεβρικά Μοντέλα των Αξιωματικών Θεωριών και τις Κατασκευαστικές Θεωρίες, που μαζί δημιούργησαν μία διατριβή με την ονομασία Αλγεβρικά Μοντέλα Στοιχειωδών Θεωριών και τις Εφαρμογές τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πολωνοί λογικολόγοι Κατηγορία:Μαθηματικοί (γυναίκες) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αγριλές Χανίων
Ο Αγριλές είναι οικισμός της κοινότητας Ροδοβανίου του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Αγριλές είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις δυτικές υπώρειες των Λευκών Ορέων, νοτιοανατολικά της Καντάνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 540. Απέχει 54 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ροδοβανίου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ροδοβανίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικού Σελίνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ανατολικού Σελίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Θεόπροπος ο Ρόδιος
Ο Θεόπροπος ο Ρόδιος (2ος/3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Ρόδο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα του κέλη κατά τους 243ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (193 μ.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του κέλη‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Αγησίας ο Συρακούσιος
Ο Αγησίας ο Συρακούσιος (γιος του Σώστρατου, 5ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τις Συρακούσες, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα της απήνης κατά τους 78ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (468 π.Χ.). Ο Πίνδαρος αφιέρωσε τον 6ο από τους ολυμπιόνικους ύμνους του στον Αγησία, όπου ανέφερε πως ο Αγησίας ήταν στρατιωτικός υπό τη βασιλεία του τυράννου Ιέρωνα των Συρακουσών, δολοφονήθηκε όμως από τον λαό μετά τον θάνατο του Ιέρωνα.
Παραπομπές
Αγησιας ο Συρακ Αγησιας Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της απήνης Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Άννα Μαρία Λουίζα των Μεδίκων
Η Άννα Μαρία Λουίζα (Anna Maria Luisa de' Medici, 11 Αυγούστου 1667 - 18 Φεβρουαρίου 1743) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν η τελευταία απόγονος της οικογένειας των Μεδίκων. Μοναχοκόρη και δεύτερο παιδί (από τρία αδέλφια) του Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων, μεγάλου δούκα της Τοσκάνης, και της συζύγου του, Μαργαρίτας Λουίζας της Ορλεάνης, ανιψιάς του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας.
Πρώτα χρόνια
Παρά τις προσπάθειες τής μητέρας της να προκαλέσει αποβολή στην εγκυμοσύνη της, κάνοντας υπερβολική ιππασία, η μικρή παιδούλα γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1667 στη Φλωρεντία και πήρε το όνομά της από τη θεία της, Άννα Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης, Δούκισσα του Μονπενσιέ.
Η σχέση των γονιών της ήταν αρκετά ανταγωνιστική. Η μητέρα της δεν έχανε ευκαιρία και σε κάθε περίσταση πρόσβαλε τον άνδρα της ακόμη και μπροστά στον Παπικό Νούντσιο, αποκαλώντας τον «κακό γαμπρό». Τελικά, ο Κόζιμο Γ΄ τα Χριστούγεννα του 1674 συναινεί και η σύζυγος του αποχωρεί, για να κλειστεί στο Μοναστήρι του Αγίου Πέτρου της Μονμάρτρης στο Παρίσι. Όλα της τα προνόμια και τα περιουσιακά στοιχεία θα περάσουν στα παιδιά της μετά το θάνατό της. Η Άννα Μαρία Λουίζα δεν την ξαναείδε ποτέ. Την ανατροφή της ανέλαβε η γιαγιά της (από την πλευρά του πατέρα της), Βικτώρια ντελλα Ρόβερε.
Πριγκίπισσα του Παλατινάτου
μικρογραφία |Ο Ιωάννης Γουλιέλμος και η Άννα Μαρία Λουίζα. Πινακοθήκη Ουφίτσι.
Σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, το 1669 η Άννα Μαρία Λουίζα θεωρήθηκε πιθανή νύφη για τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων, Μέγα Δελφίνο της Γαλλίας. Ιδέα που απορρίφτηκε από τον πατέρα της, ο οποίος αντίθετα προσπάθησε να αρχίσει διαπραγματεύσεις για να παντρευτεί η κόρη του τον Πέτρο Β΄ της Πορτογαλίας. Οι Πορτογάλοι υπουργοί, φοβούμενοι ότι πιθανόν η Άννα Μαρία είχε κληρονομήσει τον ιδιότροπο χαρακτήρα της μητέρας της και ότι θα μπορούσε να επηρεάσει τον αδύναμο χαρακτήρα τού ηγεμόνα, απέρριψαν την πρόταση. Μετά από συνεχείς απορρίψεις, ο αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας προτείνει για σύζυγο τον Ιωάννη Γουλιέλμο του Νόιμπουργκ & εκλέκτορα του Παλατινάτου. Πράγματι, ο γάμος γίνεται στις 29 Απριλίου 1691 και αναχωρεί με τον μικρό της αδελφό για το Ντύσσελντορφ. Το 1692 μένει έγκυος αλλά αποβάλει, λόγω σύφιλης τού συζύγου της, εξαιτίας της οποίας το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Αν κανείς εξαιρέσει αυτό το γεγονός, κατά τα άλλα, είχε έναν αρμονικό γάμο. Παρακολουθούσε μαζί με τον σύζυγό της μουσικές παραστάσεις και άλλες εκδηλώσεις.
Τελευταία χρόνια
Ο Τζαν Γκαστόνε πέθανε στις 9 Ιουλίου 1737, περιβαλλόμενος από ιεράρχες και την αδελφή του. Τότε τα υπάρχοντά των Μεδίκων, συμπεριλαμβανομένων χρημάτων, τεράστιων συλλογών έργων τέχνης, κτηρίων τού κράτους και εδαφών τού πρώην Δουκάτου του Ουρμπίνο, περιήλθαν στην Άννα Μαρία Λουίζα. Είναι η τελευταία απόγονος των Μεδίκων, διότι παρά τις προσπάθειες τού Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων μεγάλου δούκα της Τοσκάνης, να αλλάξει το κληρονομικό δίκαιο όταν πέθανε ο γιος του Φερδινάνδος και να παραχωρήσει τα δικαιώματα στους εναπομείναντες συγγενείς του, το σχέδιό του απορρίφθηκε από τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και τον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄.
Η Άννα Μαρία Λουίζα το ίδιο έτος υπογράφει τη- σωτήρια για την Φλωρεντία- συμφωνία, με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον Φραγκίσκο Γ΄, τη λεγόμενη Patto di Famiglia (Συμφωνία για την οικογένεια). Σε αυτήν υπάρχει απαράβατος όρος, ότι όλη η προσωπική περιουσία των Μεδίκων, που παραχωρήθηκε από την ιδία στη δυναστεία της Λωρραίνης, δεν θα μεταφερθεί ποτέ έξω από τη Φλωρεντία. Έτσι ξεκινά και η ιστορία της Πινακοθήκης Ουφίτσι
Η ιδία διαμένει σε ειδική πτέρυγα στο Παλάτι Πίττι και ασχολείται με την επίβλεψη της ολοκλήρωσης της πρόσοψης της Βασιλικής του Αγίου Λαυρεντίου. Πέθανε σε ηλικία 75 ετών τον Φεβρουάριο του 1743 στο Παλάτι Πίττι και θάφτηκε με τιμές στη Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου στη Φλωρεντία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Τοσκάνης Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ Κατηγορία:Δούκισσες του Μπεργκ Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Βούνιον
Το βούνιον (Bunium) είναι ένα γένος των ανθοφόρων φυτών, της οικογένειας σκιαδοφόρα, με 45 έως 50 είδη.
Είδη
Τα είδη περιλαμβάνουν: • 2 Οι ονομασίες μαύρο κύμινο και μαύρο αγριοκύμινο μπορούν επίσης να αναφέρονται και στο Βούνιον το περσικόν (Bunium persicum). • 2
Δείτε επίσης
• 3
Βουνιο
Λολλία Παυλίνα
Η Λολλία Παoυλίνα (λατινικά: Lollia Paulina) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα, σύζυγος του Γάιου Καλιγούλα.
Γάμοι και αντίζηλοι
Ο πρώτος σύζυγος της Παoυλίνας ήταν ο Πούμπλιος Μέμμιος Ρέγκουλος, ένας με βαθμό υπάτου), ο οποίος υπηρέτησε ως ανθύπατος και αργότερα ως Ρωμαίος διοικητής. Ο Τάκιτος τον περιγράφει ως αξιοπρεπή άνθρωπο με καλό όνομα. Μαζί του η Παουλίνα έκανε έναν γιο, τον Γάιο.
Το έτος 38, ο Καλιγούλας τη διέταξε να χωρίσει τον σύζυγό της. Αναγκάστηκε να χωρίσει τον Ρέγκουλο και να παντρευτεί τον Καλιγούλα· έτσι έγινε η τρίτη σύζυγός του και αυτοκράτειρα το ίδιο έτος. Ο Καλιγούλας τη χώρισε μετά από έξι μήνες γάμου, φαινομενικά επειδή ήταν στείρα και της απαγόρευσε να κοιμάται ή να έχει σχέση με άλλον άνδρα.
Το 48 η Παυλίνα έγινε αντίζηλη της αδελφής του Καλιγούλα, της Ιουλίας Αγριππίνας. Η Παουλίνα προτάθηκε για τέταρτη σύζυγος του εκ πατρός θείου του Καλιγούλα, του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου, μετά το θάνατο της τρίτης συζύγου του Κλαύδιου, της αυτοκράτειρας Μεσσαλίνας. Πράγματι το 49 η Αγριππίνα παντρεύτηκε τον Κλαύδιο. Λίγο αργότερα η Αγριππίνα κατηγόρησε την Παουλίνα για μαγεία, κατηγορώντας τη ότι είχε απαγορευμένες διαβουλεύσεις με αστρολόγους. Χωρίς δίκη, η περιουσία της Παουλίνας (συμπεριλαμβανομένων των κήπων της) κατασχέθηκε και η ίδια εξορίστηκε. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι η Παυλίνα αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει. Δεν είχε ανεγερθεί τάφος προς τιμήν της, μέχρι τη βασιλεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Νέρωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Γιάννης Ασσαέλ
Ο Γιάννης Ασσαέλ είναι Έλληνας ερευνητής τεχνητής νοημοσύνης (AI), εργάζεται στην Google DeepMind, και κατάγεται από την Θεσσαλονίκη.
Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην λίστα Forbes 30 Under 30 με τους εξέχοντες επιστήμονες της Ευρώπης, και το 2023 στην Ευρωπαϊκή λίστα του MIT Innovators Under 35 για τα ερευνητικά του επιτεύγματα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε από το Κολλέγιο Ανατόλια το 2008. To 2013 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Συνέχισε με μεταπτυχιακό (MSc) επάνω σε Computer Science στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με υποτροφία από τον κρατικό οργανισμό ΙΚΥ. Το 2014 διακρίθηκε με το Tony Hoare Prize για την καλύτερη επίδοση στο έτος του. Το 2015 ολοκλήρωσε σπουδές MRes επάνω σε μηχανική μάθηση στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου, ενώ την ίδια χρονιά επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου εκπόνησε διδακτορική διατριβή υποστηριζόμενος από την Google DeepMind.
Το 2017 συνίδρυσε το LipNet, βαθύ νευρωνικό δίκτυο που εστιάζει στην οπτικοακουστική αναγνώριση φωνής.
Από το 2019 η έρευνα του εστίασε στην τεχνητή νοημοσύνη για τον πολιτισμό και το πεδίο αποκατάστασης μισοκατεστραμμένων αρχαίων ελληνικών επιγραφών, αναπτύσσοντας δύο βαθιά νευρωνικά δίκτυα: την Πυθία και την Ιθάκη. Αμφότερα αναπτύχθηκαν από τον Ασσαέλ το 2022, και ενσωματώνουν μηχανισμούς τεχνητής νοημοσύνης και μηχανικής μάθησης για την αποτελεσματικότερη αποκατάσταση επιγραφών.
Ερευνητικό έργο
Μεταξύ άλλων η έρευνα του εστιάζει σε τρία πεδία:
Ρύμη Ξάνθης
Η Ρύμη είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Πομακοχώρια Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Μελίσα Ράους
H Μελίσα Ράους (Melissa Rauch) (1980) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1980 στο Μάρλμπορο του Νιου Τζέρσεϊ και προέρχεται από εβραϊκή οικογένεια. Σπούδασε υποκριτική στο Marymount Manhattan College στη Νέα Υόρκη. Η Rauch ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος στις 11 Ιουλίου 2017 και αποκάλυψε ότι είχε αποβαλει στο παρελθόν. Στις 4 Δεκέμβριου του 2017 εκείνη και ο άντρας της ο συγγραφέας Γουινστον Ραους καλώσορισαν στον κόσμο το πρωτο τους παιδί ένα κορίτσι την Sadie και στις 4 Μαϊου του 2020 καλώσορισαν στον κόσμο το δεύτερο του παιδί ένα αγόρι τον Brooks.
Τζαννακιανά Ρεθύμνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Μελίσα Ράους
Καριέρα
Έχει παίξει σε ταινίες στον κινηματογράφο, μεταξύ αυτών οι: Σε αγαπάω, φίλε, In Lieu of Flowers και The Bronze.
Στην τηλεόραση, συμμετείχε στις σειρές Kath & Kim, The Office, True Blood και The Big Bang Theory
Έγινε ευρέως γνωστή το 2009 από την τηλεοπτική σειρά The Big Bang Theory όπου υποδύοταν την Δρ. Μπερναντέτ Ροστενκόφσκι-Γουολοβιτς Για τον ρόλο αυτό, έχει λάβει έξι υποψηφιότητες από κοινού με τους συμπρωταγωνιστές της για τα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών.
Επίσης, έχει δώσει τη φωνή της σε ταινίες κινουμένων σχεδίων όπως: Η εποχή των παγετώνων: Σε τροχιά σύγκρουσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Πιλαλίστρα Μεσσηνίας
Η Πιλαλίστρα είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 184 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Η Πιλαλίστρα ανήκει στην Κοινότητα Πιλαλίστρας, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μεσσήνης, του Δήμου Μεσσήνης και βρίσκεται σε υψόμετρο 102 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Λιμός
Ο λιμός είναι εξαπλωμένη έλλειψη τροφίμων, η οποία προκαλείται από διάφορους παράγοντες όπως: πόλεμος, πληθωρισμός, αποτυχία παραγωγής επαρκών τροφίμων, πληθυσμιακή ανισορροπία ή κυβερνητικές πολιτικές. Το φαινόμενο συνήθως συνοδεύεται ή ακολουθείται από τοπικό υποσιτισμό, λιμοκτονία, επιδημία και αυξημένα επίπεδα θνησιμότητας. Κάθε κατοικημένη ήπειρος έχει περάσει περιόδους λιμού στην ιστορία της. Στον 19ο και 20ό αιώνα οι περισσότεροι θάνατοι από λιμούς ήταν γενικά στη νοτιοανατολική και νότια Ασία, και σε μικρότερο αριθμό στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη. Από τη δεκαετία του 2000 ο αριθμός θανάτων από λιμούς μειώνεται πολύ γρήγορα.
Ελευθερία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία
Η ελευθερία των μέσων μαζικής ενημέρωσης στη Ρωσία κατοχυρώνεται στο αρ. 29&5 του ρωσικού Συντάγματος. Στην ίδια διάταξη προβλέπεται και η απαγόρευση της λογοκρισίας. Επίσης η Ρωσία δεσμευόταν, όσον αφορά την ελευθερία της έκφρασης, όντας μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, από το 1996 μέχρι το 2022, (όταν αποχώρησε προκειμένου να προλάβει την αποβολή της από τα υπόλοιπα μέλη λόγω της εισβολής στην Ουκρανία) από το αρ. 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
Από το 1992 μέχρι σήμερα έχουν δολοφονηθεί στη Ρωσία 50 δημοσιογράφοι λόγω της επαγγελματικής τους δραστηριότητας, μεταξύ των οποίων η δημοσιογράφος Άννα Πολιτκόφσκαγια, το 2006.
Δεδομένης αυτής της κατάστασης η Ρωσία βρίσκεται σε πολύ χαμηλές θέσεις όσον αφορά την ελευθερία του τύπου, στον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, της οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα και στην αναφορά της οργάνωσης Freedom House.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας
Οργανομαγνησιακές ενώσεις
Ο Γάλλος χημικός Φρανσουά Γκρινιάρ (François Grignard) συνέθεσε πρώτος οργανομαγνησιακές ενώσεις του τύπου  οι οποίες ονομάζονται αλκυλομαγνησιοαλογονίδια ή αντιδραστήρια Grignard προς τιμήν του. Για παράδειγμα, μεθυλομαγνήσιοϊωδίδιο. Τα αντιδραστήρια Grignard είναι πολύ χρήσιμα στην οργανική συνθετική χημεία γιατί σε αυτά ο άνθρακας είναι αρνητικά φορτισμένος  κάτι που δεν συναντάται συχνά στις οργανικές ενώσεις. Ως εκ τούτου, αντιδρά εύκολα με κάποιον  μιας άλλης ένωσης π.χ. μιας καρβονυλικής ένωσης, οπότε έχουμε ανοικοδόμηση της ανθρακικής αλυσίδας.Παρασκευάζονται με επίδραση μαγνησίου σε διάλυμα αλκυλαλογονιδίου σε απόλυτο αιθέρα. Απόλυτος αιθέρας σημαίνει ότι ο αιθέρας, δηλαδή ο διαλύτης, πρέπει να μην περιέχει το παραμικρό ίχνος νερού. Η πλήρης απουσία νερού τόσο κατά την παρασκευή όσο και κατά την χρήση των αντιδραστηρίων Grignard είναι απολύτως απαραίτητη γιατί αυτά είναι ισχυρές βάσεις και παρουσία νερού προσλαμβάνουν πρωτόνιο και μετατρέπονται σε αλκάνιο.Η αντίδραση Grignard  είναι μια οργανομεταλλική χημική αντίδραση στην οποία αλκύλιο, αλλύλιο, βινύλιο ή αντιδραστήριο Grignard προστίθενται σε μια καρβονυλική ομάδα σε μια αλδεΰδη ή κετόνη. Αυτή η αντίδραση είναι σημαντική για το σχηματισμό δεσμών άνθρακα-άνθρακα. Η αντίδραση ενός οργανικού αλογονιδίου με το μαγνήσιο δεν είναι μια αντίδραση Grignard, αλλά παρέχει ένα αντιδραστήριο Grignard.
Μηχανισμός αντίδρασης
Επειδή ο άνθρακας είναι πιο ηλεκτραρνητικός από το μαγνήσιο, ο άνθρακας που συνδέεται με το μαγνήσιο λειτουργεί ως πυρηνόφιλος και επιτίθεται στο ηλεκτρόφιλο άτομο άνθρακα που υπάρχει στον πολικό δεσμό μιας καρβονυλικής ομάδας. Η προσθήκη του αντιδραστηρίου Grignard στο καρβονύλιο τυπικά προχωρά μέσω μιας μεταβατικής κατάστασης εξαμελούς δακτυλίου.
Βούνιον το βολβοκάστανον
Οι αποξηραμένοι καρποί από το Βούνιον το βολβοκάστανον (Bunium bulbocastanum), που έχουν μια καπνιστή, γήινη γεύση, ονομάζονται δε μαύρο κύμινο, μαύρο αγριοκύμινο, μαυρόσπορος και χρησιμοποιούνται ως μαγειρικό καρύκευμα στη βόρεια Ινδία, το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές, το Αφγανιστάν, το Τατζικιστάν και το Ιράν. Εκτός των περιοχών αυτών, είναι σχεδόν άγνωστο. Η ρίζα του που μοιάζει με κόνδυλο, συλλέγεται τοπικά για βρώση· εξ ου και οι αναφερόμενες σε αυτό ονομασίες «λεπτοκαρυά» ή «καστανιά».
Ετυμολογία
Τα τοπικά ονόματα για αυτό το μπαχαρικό είναι: Στα Χίντι, kala zeera (μαύρο κύμινο) ή shahi zeera (αυτοκρατορικό κύμινο), στα Ούρντου, سیاہ زیرہ (syah zirah, «μαύρο κύμινο»), کالا زیرہ (kaala zirah, «μαύρο κύμινο») και زيره كوهی (zirah kuhi, «κύμινο βουνού/άγριο»), στα Περσικά زيره كوهی (zireh kuhi, «άγριο ​​κύμινο») και στα Τατζίκ, сиёх дона (siyoh dona, «μαύρος σπόρος») και στα Μαλαγιάλαμ, «സഹജീരകം».
Ο συνήθης χρησιμοποιούμενος όρος στα Χίντι shahi zeera, πιθανόν να είναι μια στρέβλωση του syahi (μαύρο στα Περσικά) zeera. Ωστόσο, στην Ινδουστανική γλώσσα, ο όρος syahi επίσης σημαίνει «μελανωμένο μαύρο». Στη Βεγγαλική, kalo zeera επίσης σημαίνει μαύρο κύμινο, αλλά αναφέρεται στη νιγέλα, το (Μελάνθιον το ήμερον, (Nigella sativa)), όχι στο Βούνιον το βολβοκάστανον (Bunium bulbocastanum). Η νιγκέλλα χρησιμοποιείται ευρέως ως καρύκευμα στη Βεγγαλική κουζίνα, ενώ το Β. το βολβοκάστανον είναι σπάνιο. left|225px|thumb|Μαύρο κύμινο (Βούνιον το βολβοκάστανον) (Bunium bulbocastanum).
Ανάπτυξη
Το φυτό φύεται άγριο σε ένα ευρύ φάσμα από την νοτιοανατολική Ευρώπη ανατολικά προς τη νότια Ασία. Φτάνει σε ύψος, περίπου 60 εκατοστά (24 in) και σε πλάτος τα 25 εκατοστά (9,8 in), φέρει δε κροσσώδη φύλλα και ερμαφρόδιτα άνθη· τα οποία επικονιάζονται από έντομα και αυτογονιμοποιούνται. Τα φυτά από τα οποία μπορεί κανείς να συλλέξει Kala Zeera είναι στην περιοχή του υψηλότερου υψομέτρου του τομέα Drass και Kargil στην περιοχή Leh και σε ορισμένα μέρη επίσης του Spiti. Τα φυτά δεν είναι περισσότερο από ένα μέτρο σε ύψος και περίπου 60 εκατοστά σε πλάτος. thumb|250px|left|Σπόροι μαύρου κύμινου (σύγκριση μεγέθους των σπόρων με κέρμα του 1¢ ΗΠΑ).
Χρήσεις τροφίμων
Ο θάμνος φέρει μικρού μεγέθους σπόρους και μπορεί κανείς να τους αποσπάσει μόλις το φυτό / θάμνος είναι πολύ ξηρό. Ο κάθε θάμνος δεν παράγει περισσότερα από 5-8 γραμμάρια Zeera, συμβάλλοντας έτσι στην υψηλή τιμή των 2 δολαρίων ΗΠΑ ανά 10 γρ. (τιμή του 1987).
Η μικρή στρογγυλεμένη κύρια ρίζα (taproot) είναι βρώσιμη είτε ωμή, είτε μαγειρεμένη και λέγεται ότι έχει τη γεύση του γλυκού κάστανου. Το φύλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βότανο ή ως γαρνιτούρα παρομοίως με το μαϊντανό.
Οι σπόροι αποτιμώνται ως γαρνιτούρα υψηλής αξίας, σε πολύ ιδιαίτερα Ινδικά πιάτα και δεν θα πρέπει να αλεστούν, καθότι έτσι θα μειωθεί η γεύση τους.
Δείτε επίσης
• 3