cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρητικός Ιχνηλάτης
Προσόντα
Σκύλος λαγονικοειδούς τύπου, υποδολιχόμορφος, ραδινής, αλλά ισχυρής διάπλασης, βραχύτριχος, ορθόωτος, με ουρά κατά προτίμηση περιτυλισσόμενη δακτυλιοειδώς πάνω στα νώτα ή ημικύκλια και ανασηκωμένη.
Σκύλος ζωηρός, έξυπνος, προσεκτικός, ευκίνητος και ευλύγιστος, με πολύ λεπτή όσφρηση και μεγάλη αντοχή, εργάζεται δραστήρια και επιμελώς στο κυνήγι του λαγού, καθώς και του αγριοκούνελου, συνήθως μόνος ή σε ζεύγος και είναι κατάλληλος σε όλα τα εδάφη, ακόμη και στα πιο βραχώδη, τραχέα και δύσβατα.
Η δίωξη του είναι ταχύτατη αλλά όχι διαρκής. Η φωνή του όχι ισχυρή, ακούγεται κυρίως στην εφόρμηση του για το «ξεφώλιασμα» του λαγού.
Κεφαλή
Μακριά (δολιχοκεφαλία), κωνικού σχήματος. Το ολικό μήκος της φθάνει το 39% του ύψους στο ακρώμιο. Το μήκος του κρανίου είναι μεγαλύτερο του μήκους του ρύγχους και αντιστοιχεί κατά 54,5% προς το ολικό μήκος της κεφαλής, ενω το μήκος του ρύγχους αντιστοιχεί κατά 45.5%. Το διζυγωματικό πλάτος του κρανίου είναι περί το 47,5% και, πάντως, πρέπει να είναι μικρότερο από το μισό του ολικού μήκους της κεφαλής, ήτοι ο ολικός κεφαλικός δείκτης να είναι κάτω του αριθμού 50. Οι άνω επιμήκεις γραμμές του κρανίου και του ρύγχους (κρανιοπροσωπικοί άξονες) είναι κατά τι διισταμένες (υποκινούσες), ήτοι σχεδόν παράλληλες.
Στρογγυλοειδές στο σύνολό του, αρκετά πλατύ στην άνω επιφάνεια και ελαφρά συμπιεσμένο στα πλάγια. Το μήκος του είναι μεγαλύτερο του μήκους του ρύγχους, όπως το 12 προς το 10, ήτοι στο μήκος του κρανίου είναι το 54,5% περίπου του ολικού μήκους της κεφαλής. Ινιακή υπόφυση («κόκαλο») λίγο εμφανής, μέτωπο ευρύ, μετωπικοί κόλποι λίγο αναπτυγμένοι, οφρυακά τόξα λίγο ανεπτυγμένα, μετωπική ραφή λίγο εμφανής.
Κανονικού μεγέθους, τοποθετημένα ημιπλάγια (λοξά), ώστε η γραμμή που ενώνει την εσωτερική και εξωτερική γωνία τους, να μην είναι οριζόντια και επομένως να μην σχηματίζει ορθή γωνία, αλλά οξεία, με την κάθετη άνω επιμήκη κρανιοπροσωπική γραμμή. Ίριδα βαθύχρωμη, με ζωηρή, ενεργητική και έξυπνη έκφραση. Βλεφαρικές παρυφές μαύρες.
Μικρό-μέτριου μεγέθους, τριγωνικού σχήματος, όρθια, χωρίς πτυχές, ανοιχτά προς τα εμπρός, με άκρη στενή και γωνιώδη και όχι ευρεία και στρογγυλωμένη. Το μήκος του φτάνει ως το μήκος του ρύγχους, αλλά είναι ανεκτό έως το μισό μήκος της κεφαλής. Προτιμώνται τα μικρότερα ως πιο δύσκαμπτα και ορθοτενή. Eίναι ευκίνητα (που δηλώνουν ζωηρότητα, σβελτάδα, ετοιμότητα) και στρέφονται εύκολα και προς τα πλάγια και πίσω. Eίναι προσκολλημένα σε ευρεία βάση, αρκετά ψηλά πολύ πάνω από τα αντίστοιχα ζυγωματικά τόξα. Οι ζωτικοί μύες πρέπει να είναι εύρωστοι, καθώς και η βάση της προσκόλλησης να είναι ευρεία και ο χόνδρος αρκετά χονδρός και σκληρός, ώστε να εξασφαλίζουν ζωτικά πτερύγια ορθοτενή, αλλά και ευκίνητα.
Κωνικού σχήματος, οξύληκτο, καθόσον οι πλάγιες πλευρές του είναι συγκλίνουσες. Το μήκος του είναι μικρότερο του μήκους του κρανίου και αντιστοιχεί από το 10 προς το 12 και κατά 45,5% προς το μήκος της κεφαλής. Ο ρινικός κάλαμος (άνω επιφάνεια του ρύγχους) είναι ευθύγραμμος. Ρινομετωπικό κοίλωμα: Αβαθές.
Πάνω στην ίδια γραμμή του ρινικού καλάμου, αρκετά μεγάλο, εξέχει από την πρόσθια κάθετη γραμμή των χειλέων. Eίναι υγρό, ευκίνητο και μαύρου χρώματος χωρίς κηλίδες. Τα ρουθούνια είναι καλά ανοιγμένα.
Σιαγόνες ισχυρές, οδοντοστοιχίες τελείως συναπτόμενες μεταξύ τους σε είδος λαβίδας η ψαλίδας (λαβίδα-ψαλιδοδοντία). Το οστό της κάτω σιαγόνας είναι -σχετικά με το οστό της άνω σιαγόνας- μικρό σε μέγεθος ώστε να φαίνεται η σιαγόνα λίγο ανεπτυγμένη, αλλά είναι ισχυρή. Δόντια ισχυρά λευκά.
Λεπτά και καλά εφαρμοσμένα, χωρίς να εξέχουν, η δε πρόσθια γραμμή τους βρίσκεται πίσω από την πρόσθια γραμμή του ακρορρινίου (καθόσον τα χείλη είναι ελλιπή και το ακρορρίνιο αξύλυγκτο). Η στοματική σχισμή είναι βαθιά και η συναφή των χειλέων λίγο εμφανής. Τα χείλη είναι μαύρου χρώματος.
Λαιμός
Eύρωστος, μυώδης, αλλά στεγνός, ελαφρώς τοξοειδής, χωρίς λωγάνιο (καταλαίμι) κατέρχεται και συνδέεται αρμονικά με τον κορμό. Το μήκος του είναι περίπου ίσο με το μήκος της κεφαλής.
Κορμός
Ο κορμός είναι ραδινός, αλλά ισχυρός. Το μήκος του είναι κατά 3-5% μικρότερο του ύψους στο ακρώμιο. Προτιμάται το ισομέγεθες, ώστε ο κορμός να βρίσκεται στο τετράγωνο. Η άνω γραμμή του κορμού είναι ευθεία και ελαφρώς κυρτή στη μέση. Η κάτω γραμμή του κορμού, κατέρχεται στην χώρα του στέρνου, έως τον αγκώνα και ανέρχεται αρκετά ψηλά στις χώρες της κοιλιάς και των λαγόνων.
Εξέχει λίγο από την ραχιαία γραμμή. Οι άκρες των ωμοπλατών είναι καλά ενωμένες μεταξύ τους.
Δημοτική Ενότητα Κρυσταλλοπηγής
Η Δημοτική Ενότητα Κρυσταλλοπηγής είναι μία από τις δύο δημοτικές ενότητες του Δήμου Πρεσπών της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας στη Μακεδονία, που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011.
Κρητικός Ιχνηλάτης
Κορμός
Η θωρακική κοιλότητα πρέπει να είναι καλά αναπτυγμένη σε ύψος και σε μήκος (ή βάθος), αλλά όχι πολύ σε πλάτος (όχι “βαρελοειδής”), έτσι ώστε να υπάρχει επαρκής χωρητικότητα για την κανονική ανάπτυξη και λειτουργία των πνευμόνων και της καρδίας. Το μήκος του θώρακα είναι το 58% του ύψους στο ακρώμιο, η δε περίμετρος του είναι το 115%.
Δημοτική Ενότητα Κρυσταλλοπηγής
Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της περιφερειακής ενότητας, συνορεύει με την Αλβανία στα δυτικά, με την Δημοτική Ενότητα Πρεσπών στα βόρεια και με τις δημοτικές ενότητες Καστρακίου και Κορεστίων της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στα νότια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η δημοτική ενότητα είχε 359 κατοίκους.
Κρητικός Ιχνηλάτης
Κορμός
Λίγο κυκλωτές, με ευρεία μεσοπλεύρια διαστήματα. Στενό, αλλά καλά ανεπτυγμένο βαθύ. Το στέρνο κατέρχεται μέχρι τον αγκώνα, αλλά όχι πέραν αυτού. Σχετικά μακριά, ευθεία ισχυρή. Βραχεία, ελαφρά κυρτή, μυώδης ισχυρή. Ρωμαλέα επίπεδα, επικλινή (κατωφερή). Το μήκος τους αντιστοιχεί κατά 30,5% προς το Υφός στο ακρώμιο. Ξεκινώντας από το πίσω μέρος του στέρνου ανέρχεται αρκετά ψηλά (κοιλιά ανασυρμένη λαγωνικοειδής) Οι λαγόνες (κ.Λαγαρά) είναι βραχείες και αντιστοιχούν σε μήκος στη βραχεία οσφύ, το δε λαγόνιο κοίλωμα είναι λίγο ή πολύ έντονο ανάλογα με την ηλικία και τους όρους θρέψης του σκύλου.
Ουρά
Βραχεία, η άκρη της δεν φτάνει στο ακροτάρσιο. Προσκολλημένη χαμηλά (λόγω της κλίσης προς τα κάτω των νώτων) είναι χοντρή στη βάση και βαθμηδόν λεπτύνεται, αλλά λίγο προς την άκρη, η οποία είναι αρκετά λεπτή. Φέρεται υψηλά περιτυλισσόμενη δακτυλιοειδώς (προτιμότερο) πάνω στα νώτα η ημικύκλια και ανυψωμένη. Το μήκος της είναι περί το 53% του ύψους στο ακρώμιο.
Δημοτική Ενότητα Κρυσταλλοπηγής
Οικισμοί
Οι οικισμοί που ανήκουν στη Δ.Ε. Κρυσταλλοπηγής είναι:
Κρητικός Ιχνηλάτης
Πρόσθια σκέλη
Καλή ευστάθεια παρατηρούμενα από εμπρός και πλάγια. Επαρκώς μυώδη νευρώδη και ισχυρά. Μακριά, το μήκος της φτάνει στο 32,5% του ύψους στο ακρώμιο. Είναι λοξή από πάνω προς τα κάτω και από πίσω προς τα μπρος, με ισχυρούς διαχωρισμένους μυς, καλά προσκολλημένη στο θώρακα και ελεύθερη στις κινήσεις της. Το μήκος του φτάνει το 25,3% του ύψους στο ακρώμιο. Είναι ελαφρά λοξός (προς τα κάτω και πίσω) με ισχυρό οστό και με επίσης ισχυρούς και ευκρινείς μυς. Στο κάτω ένα τρίτο του μήκους του είναι ελεύθερο από τον κορμό. Ευθυτενές νευρώδες ισχυρό και αρκετά μακρύ. Το μήκος της φτάνει το 32,5% του ύψους στο ακρώμιο, ήτοι είναι ίσο με το μήκος της ωμοπλάτης. Ισχνός, δεν εξέχει από την κάθετη γραμμή του αντιβραχίου. Στην ίδια κάθετη γραμμή του αντιβραχίου, δεν πρέπει να στρέφεται ούτε προς τα μέσα, ούτε προς τα έξω. Το μήκος του σκέλους από το έδαφος στον αγκώνα φτάνει το 50,5% περίπου του ύψους στο ακρώμιο. Μακρύ, στεγνό, ισχυρό. Στρογγυλά σαν του γάτου, (αιλουροειδή) συμπαγή δάκτυλα καλά ενωμένα, ισχυρά κυρτά, νύχια ισχυρά, γαμψά, πέλματα στεγνά και σκληρά.
Δημοτική Ενότητα Κρυσταλλοπηγής
Προσωπικότητες
μικρογραφία|Προτομή του Μακεδονομάχου [[Κώττας Χρήστου|Κώττα Χρήστου ]]
Κρητικός Ιχνηλάτης
Οπίσθια σκέλη
Καλή ευστάθεια παρατηρούμενα από πίσω και πλάγια, επαρκώς μυώδης ρωμαλέα. Μακρός, το μήκος τους φτάνει το 32,5% του ύψους στο ακρώμιο. Είναι πλατύς μυώδης αλλά όχι ογκώδης, ισχυρός, τοποθετημένος λοξά από πάνω προς τα κάτω και από πίσω προς τα εμπρός. Μακριά, το μήκος της φτάνει στο 31,5% περίπου του ύψους στο ακρώμιο. Με ελαφρό αλλά ισχυρό σκελετό, ευρεία και λιπόσαρκη στο κάτω μέρος. Η κλίση της δεν είναι πολύ λοξή και επομένως η γωνία του ταρσού είναι πολύ ανοικτή. Η κνημιαία αύλακα είναι έντονη και εμφανής, η σαφηνής φλέβα ευδιάκριτη. Στεγνός και ισχυρός, δεν πρέπει να στρέφεται προς τα μέσα ή προς τα έξω. Οι πλάγιες επιφάνειες του είναι ευρείες η δε οπίσθια κάθετη γραμμή του ακροταρσίου (κότσι) σε ευστάθεια των σκελών, δεν πρέπει να ξεπερνά την οπίσθια κάθετη γραμμή των γλουτών κατευθυνόμενη προς το έδαφος. Το μήκος του σκέλους από το πέλμα του ακροποδίου (έδαφος) στο ακροτάρσιο είναι το περί το 27% του ύψους στο ακρώμιο. Ισχυρό, στεγνό, αρκετά μακρύ, σχεδόν ορθό, χωρίς ψευδοδάκτυλο (παρανύχο). Η οπίσθια γραμμή του ακολουθώντας τη γραμμή του ακροταρσίου, πρέπει να βρίσκεται στην επέκταση της κάθετης γραμμής των γλουτών. Όπως των πρόσθιων σκελών.
Βηματισμός
Συνήθως πηδητικός τροχασμός (τροκ). Στην ιχνηλασία ζωηρός και γρήγορος τροχασμός εναλλασσόμενος με σύντομο καλπασμό και στη δίωξη ταχύτατος καλπασμός αλλά μικρής διάρκειας.
Δημοτική Ενότητα Κρυσταλλοπηγής
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Πρεσπών
Κρητικός Ιχνηλάτης
Σοβαρά
Κρανιο-προσωπικές γραμμές αρκετά διισταμένες (σοβαρότατο ελάττωμα). Κρανίο κυρτό θολοειδές στην άνω επιφάνεια και ευρύ η χοντρό στα πλάγια. Ρινο-μετωπικό κοίλωμα βαθύ (σοβαρότατο ελάττωμα). Μάτια μικρά ανοιχτόχρωμα, βλέμμα άγριο η φιλύποπτο. Αυτιά πολύ μικρά ή μακριά, φαρδιά με λεπτό χόνδρο με πτυχές στην πίσω επιφάνεια, τοποθετημένα χαμηλά ή σε μεγάλη απόσταση το ένα από το άλλο, σχεδόν κρεμασμένα, ιδίως στους αρσενικούς (ήτοι όρθια στη βάση μέχρι 3 εκ. και από εκεί κρεμασμένα). Άκρες αυτιών αρκετά φαρδιές και στρογγυλεμένες (σοβαρότατο ελάττωμα). Ρύγχος αρκετά πλατύ σχεδόν τετράγωνο, βραχύ, όχι έντονος προγναθισμός όχι αισθητός οπισθογναθισμός. Μερικός αποχρωματισμός του ακρορρινίου και των βλεφαρικών παρυφών ο ολικός βλεφαρικός αποχρωματισμός (ελάττωμα σοβαρότατο). Κοντός, πολύ λεπτός ή χονδρός με λωγάνιο. Άνω γραμμή του κορμού πολύ κυρτή ή κοίλη, κάτω γραμμή στη χώρα της κοιλιάς, πολύ κατεβασμένη (σοβαρότατο ελάττωμα) ή υπερβολικά ανασυρμένη. Μήκος του μεγαλύτερο απ’ το ύψος του στο ακρώμιο. Ακρώμιο πολύ χαμηλό, άκρες των ωμοπλατών χωρισμένες μεταξύ τους. Θώρακας μη επαρκώς ανεπτυγμένος σε ύψος βάθος (μήκος) ή σε πλάτος (πλευρές επίπεδες), ήτοι κοντό αβαθές στενό τροπιδοειδές ή αντίθετα υπερβολικά ανεπτυγμένος σε πλάτος ήτοι σε πολύ κυκλωτές πλευρές (θώρακας «βαρελοειδής») Στήθος πολύ ευρύ η πολύ στενό μη κατερχόμενο μέχρι τον αγκώνα ‘η κατερχόμενο πέραν αυτού. Νώτα (καπούλια) βραχέα, στενά σχεδόν οριζόντια. Λεπτή η πολύ χοντρή (σοβαρότατο ελάττωμα), πολύ μαλλιαρή. Ωμοπλάτη βραχεία, όχι επικλινής, ισχνή, όχι ελεύθερη, βραχίονας πολύ λοξός, αντιβράχιο χονδροειδές, αγκώνες στρεφόμενοι προς τα μέσα ή προς τα έξω, καρπός χονδρός, μετακάρπιο πολύ βραχύ ή πολύ μακρό, στρεφόμενο προς τα μέσα ή προς τα έξω (ραιβοσκελία), ακροπόδια ωοειδή, μακριά (λαγοποδία) πλατειά, επίπεδα, δάκτυλα ανοικτά. Μηρός Βραχύς, στενός ή ογκώδης, όχι λοξός. Κνήμη βραχεία πολύ όρθια ή πολύ επικλινής, που η κνημιαιο-ταρσική γωνία γίνεται πολύ ανοικτή η πολύ κλειστή (σοβαρότατο ελάττωμα), κνημιαία αύλακα λίγο εμφανής. Ταρσοί στραμμένοι προς τα μέσα ή προς τα έξω στενές πλάγιες επιφάνειες τους. Μετατάρσια και ακροπόδια όπως τα αντίστοιχα των πρόσθιων σκελών.
1886 Λόουελ
Ο Λόουελ (Lowell) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1949 από τον Αμερικανό αστρονόμο Χένρυ Τζίκλας, που παρατηρούσε από το Φλάγκσταφ της Αριζόνα, και πήρε το όνομά του προς τιμή του ιδρυτή του Αστεροσκοπείου του Φλάγκσταφ, αστρονόμου Πέρσιβαλ Λόουελ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λόουελ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λοουελ
Λίλα Μπακλέση
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 31 Οκτωβρίου 1986. Είναι απόφοιτη του τμήματος Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πατρών και της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Έγινε ευρέως γνωστή μέσα από την τηλεοπτική σειρά του ANT1 Ταμάμ στο ρόλο της «Έλλης Χρηστίδου». Έχει συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις όπως η Γκάμπυ, Αυτή η νύχτα μένει και ο Ματωμένος Γάμος. Έχει συμμετάσχει επίσης και σε τρεις κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους καθώς και σε δύο ταινίες μικρού μήκους.
Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνιστεί σε τρία από τα αυτοτελή επεισόδια της σειράς Ου φονεύσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αμπελώνας (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Αμπελώνας ή Αμπελών αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αγία Παρασκευή Ασπροποτάμου Τρικάλων
Τοποθεσία
Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Νομού Τρικάλων. Είναι κτισμένη σε μέσο σταθμικό υψόμετρο υψόμετρο 900 μέτρων, στις βόρειες πλαγιές της κορυφής Παλέτζι της εσωτερικής κεντρικής Πίνδου, περιμετρικά της Κακαρδίτσας, νοτίως του Μετσόβου και βορειοδυτικά της Ελάτης ή Τύρνας. Η πρόσβαση προς την Τζούρτζια γίνεται από τις δύο εισόδους της Πίνδου, είτε από την πλευρά των Τρικάλων, μέσω Πύλης - Ελάτη (50 χλμ), είτε από Καλαμπάκα - γέφυρα Μουργκάνη (60 χλμ).
Γενικά στοιχεία
Κατά την απογραφή του η Αγία Παρασκευή είχε πραγματικό πληθυσμό 69 κατοίκους. Το καλοκαίρι το χωριό φιλοξενεί τουρίστες, αλλά το χειμώνα δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Η προστάτιδα του χωριού είναι η Αγία Παρασκευή, ενώ υπάρχει και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, που μετράει πάνω από 200 χρόνια ζωής.
Σημερινοί Τζουρτζιώτες
Σήμερα ζουν κυρίως στα Τρίκαλα, στην Αθήνα και στα Φάρσαλα, ασκώντας ποικίλα επαγγέλματα, όπως ο Απόστολος Χρ. Μαυρομμάτης πρόεδρος των παντοπωλών, που έχει το επίθετο του, η στάση Μαυρομάτη του λεωφορείου 051 στην Ακαδημία Πλάτωνος. Όμως Τζουρτζιώτες υπάρχουν και στη Λάρισα, στο Δομοκό, στο Βόλο και στη Λαμία. Όσοι ασχολούνται με κτηνοτροφία και γεωργία ζουν στα χωριά του κάμπου Άγιος Δημήτρης Καρδίτσας, Φαρκαδώνα (Τζιότη) Τρικάλων, Ξυλάδες (Γιανντσαχώρι) Φαρσάλων, Αμπελιά (Δεριγκλί) Φαρσάλων, Βελισιώτη Δομοκού, Θαυμακό (Σκάρμιτσα) και Ν. Μοναστήρι.
Ιστορικά στοιχεία
Δεν είναι γνωστό πότε πρωτοκατοικήθηκε αυτή η περιοχή, από τις χρονολογίες όμως των ναών Αγ. Γεωργίου και Αγ. Παρασκευής, συμπεραίνεται ότι στις αρχές του 17ου αιώνα (1600) η Τζούρτζια ήταν ήδη ένα οργανωμένο χωριό. Ο παλιότερος ναός του χωριού, ο Αγ. Γιώργης, πρωτοαγιογραφήθηκε το 1790, τον Σεπτέμβριο του 1872 ολοκληρώθηκε το δημοτικό σχολείο του χωριού, το 1893 ιδρύθηκε ο ιστορικός σύλλογος Φ.Α.Τ.Α. "Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Τζούρτζιας Αθαμανίας", το 1896 κτίστηκε ο ναός της Αγίας Παρασκευής, τα δε πετρόκτιστα σπίτια του χωριού έχουν ηλικία γύρω στα 100 χρόνια.
Από τις αρχές του 1900, πολλοί Τζουρτζιώτες άρχισαν να μεταναστεύουν για ανεύρεση καλύτερων συνθηκών ζωής. Πολλοί κατέβηκαν στην Αθήνα όπου ασχολήθηκαν κυρίως με το εμπόριο τροφίμων (ονομαστά μπακάλικα - πρόδρομοι των μετέπειτα supermarket σε όλες τις συνοικίες της παλιάς Αθήνας) και αρκετοί έφτασαν μέχρι και την Αμερική. Φιλοπρόοδοι και εργατικοί κατάφεραν τα μέγιστα, τα καλοκαίρια επέστρεφαν έστω και για λίγες μέρες στο χωριό και πάντα συνεισέφεραν οικονομικά στα συντελούμενα έργα (χρηματοδότηση σχολείων, εκκλησιών κλπ).
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Τοπικοί σύλλογοι
Ο σύλλογος Φ.Α.Τ.Α., ίσως ο αρχαιότερος σύλλογος Βλαχόφωνων, παραμένει ενεργός και δραστήριος εδώ και έναν αιώνα. Οργανώνει εορτές χειμώνα - καλοκαίρι στα Τρίκαλα και στην Τζούρτζια. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων.
Το 1893 που ιδρύθηκε είχε ως σπουδαιότερες κοινωνικοοικονομικές δραστηριότητες αφενός την προικοδότηση των άπορων κορασίδων, την παροχή δανείων κλπ. αφετέρου την ευθύνη λειτουργίας του σχολείου. Έχει υπό την προστασία του το ξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας, το οποίο χτίστηκε τo 1902 και ανακατασκευάστηκε εκ βάθρων το 1967, μετά τις ζημιές που υπέστη από καταστροφικό σεισμό. Κάθε χρόνο, την ημέρα της Αγίας Μαρίνας (17 Ιουλίου), διοργανώνει γιορτή με φαγητό. Επίσης, έχει καθιερωθεί, το πρώτο Σάββατο του Αυγούστου, να γίνεται το αντάμωμα της ΦΑΤΑ στην πλατεία του χωριού, γεγονός που τα τελευταία χρόνια έχει μεγαλύτερη απήχηση και από το πατροπαράδοτο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Κοινότητα Ασπροποτάμου Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Ναός του Αντωνίνου και της Φαυστίνας
Ο ναός του Αντωνίνου και της Φαυστίναςείναι ένας αρχαίος Ρωμαϊκός ναός της Ρώμης, που προσαρμόστηκε σε Ρωμαιο-καθολική εκκλησία, την Κιέζα ντι Σαν Λορέντσο ιν Μιράνντα. Είναι στη Ρωμαϊκή Αγορά: νότια είναι η Βία Σάκρα και η Ρηγία.
Ο ναός
Το κτήριο βρίσκεται σε υψηλή κρηπίδα από μεγάλους λίθους τόφφου πεπερίνο. Η δεύτερη αφιερωματική επιγραφή, της οποίας η πρώτη γραμμή είναι στη ζωφόρο και η δεύτερη στο επιστύλιο της πρόσοψης, λέει:
DIVO ANTONINO ET DIVAE FAUSTINAE EX S[ENATUS] C[ONSULTUM]",
δηλ. "στον θεϊκό Αντώνιο και τη θεϊκή Φαυστίνα εκ Συγκλητικού διατάγματος (αφιερώνεται ο ναός τούτος)". Οι δέκα μονολιθικοί, κορινθιακού ρυθμού κίονες του προνάου έχουν ύψος 17 μ. Η ζωφόρος των πλαϊνών τοίχων έχει πλούσιο ανάγλυφο με ζεύγος γρυπών που συγκρατούν γιρλάντα και κηροπήγια με γύρω φυτικές σπείρες, εναλλάξ. Το σχέδιο αυτό αντιγράφτηκε από τον 16ο ως τον 19ο αι.
Θέση και δομή του κτηρίου
Βόρεια βρίσκεται ο ναός της Ειρήνης και η αγορά του Βεσπασιανού, δυτικά η Αιμιλία Βασιλική και ο ναός του Καίσαρα, νότια η Ιερά Οδός (Βια Σάκρα) και η Ρηγία και ανατολικά ο ναός του Ρωμύλου και η Βασιλική του Μαξέντιου.
Η εκκλησία
Ο ναός μετατράπηκε σε Ρωμαιο-καθολική εκκλησία, την Κιέζα ντι Σαν Λορέντσο ιν Μιράνντα, ίσως από τον 7ο αι., αλλά αναφέρεται στις πηγές για πρώτη φορά τον 11ο αι. στο έργο Θαύματα της πόλης της Ρώμης. Το όνομα Μιράντα ίσως είναι το όνομα κάποιας ευεργέτιδας. Θεωρείται, ότι ήταν ο τόπος, όπου τιμωρήθηκε έως θανάτου ο Αγ. Λαυρέντιος ο διάκονος και μάρτυρας από τον Έπαρχο της Ρώμης, γι' αυτό και η ονομασία της εκκλησίας.
Το 1429/30 ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ έδωσε τον ναό στον Σύλλογο Χημικών και Βοτάνων (Collegio degli Speziali), που μετονομάστηκε σε "Πανεπιστήμιο Αρωματοποιΐας (Universitas Aromatorium)". O Σύλλογος χρησιμοποιεί ακόμη το γειτονικό χώρο συναντήσεων, που έχει ένα μικρό μουσείο· εκεί φυλάσσεται μία συνταγή ιατρικής, που υπέγραψε ο Ραφαήλ. Έπειτα από αυτή την ημερομηνία κτίστηκαν πλαϊνά παρεκκλήσια. Της εκκλησίας ελλείπει το προεξέχων ημικύκλιο του ιερού στην ανατολή με το ημιθόλιο· δεν προστέθηκε ποτέ και έτσι διατηρήθηκε όλη η αρχική δομή του κτηρίου.
Η εκκλησία γκρεμίστηκε εν μέρει και τα πλαϊνά παρεκκλήσια αφαιρέθηκαν το 1536 με σκοπό να αποκατασταθεί ο αρχικός ναός για την επίσκεψη του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας. Η εκκλησία, που τώρα περιορίζεται στον σηκό του ναού, μεταποιήθηκε το 1602 από τον Οράτσιο Τορριάνι, που έφτιαξε ένα μόνο κλίτος και τρία νέα πλαϊνά παρεκκλήσια σε ρυθμό Μπαρόκ. Ο κύριος βωμός έχει για διακόσμηση (reredos) έναν πίνακα του Πιέτρο ντα Κορτόνα με το "Μαρτύριο του Αγ. Λαυρεντίου" του 1646, ενώ το πρώτο παρεκκλήσιο αριστερά έχει τη "Μαντόννα και το Παιδί με Αγίους" του Ντομενικίνο.
Πηγές
thumb|200px|Η επιγραφή στον θριγκό της πρόσοψης. 250px
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης
Strip (Unix)
Στο Unix και στα Unix-οειδή λειτουργικά συστήματα, το πρόγραμμα <tt>strip</tt> αφαιρεί άχρηστες πληροφορίες από εκτελέσιμα δυαδικά προγράμματα και αντικειμενικά αρχεία, βελτιώνοντας την απόδοσή τους και μειώνοντας τον χώρο που καταλαμβάνουν στον δίσκο. Αυτή η πληροφορία μπορεί να αποτελείται από δεδομένα αποσφαλμάτωσης και συμβόλων, αλλά το πρότυπο αφήνει τις λεπτομέρειες των αλλαγών στο δημιουργό της <tt>strip</tt>.
Το εγχείρημα GNU παρέχει μια υλοποίηση της <tt>strip</tt> ως τμήμα του πακέτου GNU Binutils. Η <tt>strip</tt> έχει μεταφερθεί και σε άλλα λειτουργικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των Microsoft Windows.
Παράδειγα
$ strip foobar
Αναφορές
Κατηγορία:Εργαλεία προγραμματισμού Unix
Μακτρισμός
Ο μακτρισμός περιγράφεται ως μια σειρά από ένα είδος γελοίων ή κωμικών χορών. Το στριφογύρισμα των ισχίων ήταν το χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου χορού, ενώ χορεύονταν κυρίως από γυναίκες. Ο μακτρισμός είναι η νεότερη ονομασία του χορού "Απόκινος", αλλά αναφέρονται σαν δύο διαφορετικοί χοροί.
Καμπανός Χανίων
Ο Καμπανός ή το Καμπανού είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 400, πάνω σε ένα κωνικό λόφο. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας (1998-2010) ανήκε στον τότε Δήμο Ανατολικού Σελίνου και αποτελούσε το μεγαλύτερο χωριό και η έδρα του δήμου. Παλαιότερα υπαγόταν στην επαρχία Σελίνου του Νομού Χανίων. Οι κάτοικοι του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, με την παραγωγή ελαιολάδου, την αγγειοπλαστική και την κτηνοτροφία.
Ετυμολογία και ιστορία
Ο Πέντλμπουρι αναφέρει το 1935 ότι παρατήρησε στις τοποθεσίες Καλογιάννης και Καμίνι αντικείμενα κλασσικής περιόδου, τάφους ρωμαϊκής περιόδου εντός λαξευτού σπηλαίου και ρωμαϊκά νομίσματα. Το όνομα του χωριού μπορεί να προέρχεται από το επώνυμο Καμπάνας, ήταν δηλαδή το χωριό του Καμπανού, γι' αυτό και ήταν γνωστό με όνομα στη γενική. Μια άλλη θεωρία, που προτάθηκε από το Ν. Τωμαδάκη, αναφέρει ότι προέρχεται από το καμπανιστό έδαφος.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 στην επαρχία Σελίνου ως Cabanù και στην ενετική απογραφή του 1583 από το Καστροφύλακα (Κ239) ως Cabanù με 69 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται είχε 37 χριστιανικές και 1 τουρκική οικογένειες. Το 1881 αναφέρεται στην απογραφή ως Καμπανού με 291 κατοίκους και ήταν έδρα του δήμου Καμπανού. Το 1900 είχε 412 κατοίκους και στις επόμενες απογραφές 361 (1920), 382 (1928), 473 (1940), 397 (1951), 386 (1961), 304 (1971), 234 (1981), 205 (2001) και 85 (2011).
Αξιοθεάτα
Στην κορυφή του λόφου πάνω από το χωριό βρίσκεται ναός αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Προσωπικότητες
Από το Καμπανό καταγόταν ο Αναγνώστης Γρυφάκης ή Γρυφαναγνώστης, οπλαρχηγός και βουλευτής της Κρητικής Βουλής.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Μαράλια αποτελούν την κοινότητα Καμπανού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Σελίνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Δυναστεία των Βάλτων
Η δυναστεία των Βάλτων ή η δυναστεία των Βαλθών (Balti ή Balthi) ήταν η πρώτη κυρίαρχη οικογένεια των Βησιγότθων από το 395 έως το 531. Οδήγησαν τους Βησιγότθους στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα χρόνια της παρακμής της.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Αβλάβιο, όπως αναφέρει ο ιστορικός Ιορδάνης, οι Βησιγότθοι διοικούνταν από τους Μπαλτ από την αρχαιότητα. Ο Ιορδάνης, ωστόσο, λέει ότι όλοι οι Γότθοι διοικούνταν στο παρελθόν από τη δυναστεία των Αμάλ. Βασιζόμενος στον Κασσιόδωρο, ο Ιορδάνης λέει ότι οι Μπαλτ ήταν «δεύτεροι» μετά τους Οστρογότθους Αμάλ. Ισχυρίζεται ότι η οικογένεια ονομάστηκε από πολύ παλαιά για την τόλμη της: «Baltha, που [στα γοτθικά] σημαίνει τολμηρή» (Baltha, qui est audax). Ο ιστορικός Χέρβιχ Βόλφραμ θεωρεί ότι το όνομα Μπαλτ/Βαλτ μπορεί να προέρχεται από το νησί που αναφέρει ο Πλίνιος του Πρεσβύτερος, Bαλτία (δηλαδή, νησί των Βαλτικών), το οποίο αποκαλεί επίσης Βασιλία (δηλαδή, βασιλική γη).
Οι Βησιγότθοι ως έθνος σχηματίστηκαν υπό την κυριαρχία του Αλάριχου Α', του πρώτου που ονομαζόταν Μπαλτ, μόλις το 395 Έγινε διάσημος για το ότι λεηλάτησε τη Ρώμη το 410. Οι απόγονοί του συνέχισαν να κυβερνούν μέχρι το 531, όταν με το τέλος του Αμαλάριχ η γραμμή εξαφανίστηκε. Το 507 οι Βησιγότθοι ηττήθηκαν από τους Φράγκους στη Μάχη του Βουγιέ και έχασαν το μεγαλύτερο μέρος του βασιλείου τους. Το 511 ο βασιλιάς των Οστρογότθων Θεοδώριχος ο Μέγας παρενέβη για να καθαιρέσει τον Μπαλτ βασιλιά Γεζάλεχ. Κυβέρνησε ο ίδιος μέχρι το θάνατό του το 526, όταν τον διαδέχθηκε ο Αμαλάριχ. Η παρέμβαση του Θεοδώριχου πιστώνεται συχνά ότι έσωσε το βασίλειο των Βησιγότθων, αλλά τερμάτισε τη δυναστεία των Bαλτ.
Ο ιδιωτικός πλούτος (res privata) των βασιλέων Μπαλτ, που είχε αποτελέσει θεμέλιο της νομιμότητάς τους, μετατράπηκε σε βασιλικό θησαυροφυλάκιο (thesaurus regalis) και έγινε κρατική ιδιοκτησία μετά το 531. Η δυναστική αρχή εγκαταλείφθηκε και οι βασιλείς επιλέγονταν με εκλογή, μέχρι την πτώση του βασιλείου των Βησιγότθων το 711.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1994-95
Η Δ΄ κατηγορία Κύπρου 1994-95 αποτέλεσε το 10ο πρωτάθλημα στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η ΑΕΚ Κακοπετριάς για 2η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορία την περίοδο 1994-95 συμμετείχαν 16 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη και πέμπτη θέση προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1995–96.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1993-94
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 1994-95
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 1993-94
Ομάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1994-1995 Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Μαρία Μαρκέτου
Η Μαρία Μαρκέτου ήταν η πρώτη Ελληνίδα καθηγήτρια φυσικής σε Ελληνικό Ανώτατο Εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Εκπαίδευση
Η Μαρκέτου απέκτησε το πτυχίο της το 1925 από το Τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η πτυχιακή της διατριβή ήταν στην «Κατανομή Φωτεινότητας σε Καθαρό Ουρανό». Ήδη από το 1923 ως μαθήτρια, εργαζόταν στο εργαστήριο φυσικής του Δρ. Δημητρίου Χόνδρου.
Ερευνητικό Έργο
Το 1926 μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη, όπου και δέχεται πρόταση θέσης στο νεοϊδρυθέν Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Χρήζεται επιβλέπουσα καθηγήτρια και αυτό της επιτρέπει να συνεχίσει την εκπαίδευσή της σε πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού. Επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη το 1935 και σύντομα εκλέγεται υφηγήτρια. Το 1947 εξελέγη καθηγήτρια.
Παρακαταθήκη
Κατά την διάρκεια των ενεργών της χρόνων, η Μαρκέτου αποτέλεσε την μόνη γυναίκα που διετέλεσε Πρύτανης ενός επιστημονικού τμήματος. Το 1928, μαζί με την Σοφία Μίλλερ, εξελέγη μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων.
Ερρίκος Β΄ των Βουρβόνων του Κοντέ
Ο Ερρίκος Β΄ (Henri II de Bourbon-Condé, 1 Σεπτεμβρίου 1588 - 26 Δεκεμβρίου 1646) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν δούκας του Κοντέ σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, αφού κληρονόμησε τον πατέρα του, που σκοτώθηκε σε μάχη το 1588.
Οικογένεια
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ πρίγκιπα του Κονντέ και της Καρλόττας-Αικατερίνης ντε Λα Τρεμουάλ, κόρης του Λουδοβίκου Γ΄ δούκα του Τουάρ.
Νυμφεύτηκε το 1609 την Καρλόττα-Μαργαρίτα των Μονμορανσύ, κόρη του Ερρίκου Α΄ στρατάρχη & κοντόσταυλου της Γαλλίας και έκανε παιδιά:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Νομοί της Ελλάδας
Οι νομοί της Ελλάδας είναι μια καταργημένη βαθμίδα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης (1833-2010), ωστόσο συνεχίζει να αναφέρεται στον προφορικό λόγο ως γεωγραφικός προσδιορισμός. Αποτελούσε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και αρμοδιότητά της ήταν η διοίκηση των τοπικών ζητημάτων σε επίπεδο νομού. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, οπότε τέθηκε σε ισχύ το πρόγραμμα «Καλλικράτης» του Ν. 3852/2010, οι νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν (με μετονομασία ή διάσπαση) από τις Περιφερειακές ενότητες.
Μέχρι το 2010 σε κάθε νομό αντιστοιχούσε ένας δευτεροβάθμιος οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης (νομαρχία), με εξαίρεση την Αττική. Ωστόσο στους νομούς δεν συμπεριλαμβανόταν το Άγιο Όρος, το οποίο ορίζεται ως «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία» ευρισκόμενη εντός της χώρας, αλλά υπαγόμενη σε ειδικό καθεστώς.
Ιστορική εξέλιξη
200px|thumb|Χάρτης των πρώτων δέκα νομαρχιών - 1833
Οι νομαρχίες εισήχθησαν με τη διοικητική μεταρρύθμιση της Αντιβασιλείας (1833) ως ενδιάμεσο επίπεδο διοίκησης ανάμεσα στους αμιγώς τοπικούς θεσμούς (δήμοι - επαρχίες) και την κυβέρνηση. Συγκεκριμένα ο καινοτόμος αυτός θεσμός της νομαρχίας καθορίστηκε από την Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου, στους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης της χώρας από την Αντιβασιλεία μετά την άφιξη του Βασιλέα Όθωνα στην Ελλάδα. Με βάση την τότε νέα διοικητική διαίρεση, που τέθηκε σε εφαρμογή με το Βασιλικό Διάταγμα της 3/15 Απριλίου του 1833 «Περί διαιρέσεως του Βασιλείου και της διοικήσεώς του», η επικράτεια του Ελληνικού Βασιλείου χωρίσθηκε σε δέκα νομούς - νομαρχίες και 47 επαρχίες. Επικεφαλής της κάθε νομαρχίας ήταν ο νομάρχης, ανώτερο διοικητικό όργανο στη διοικητική διεύθυνση του νομού, με υπαγόμενες επαρχίες και δήμους, τα καθήκοντα του οποίου ορίσθηκαν με το από 25 Απριλίου του 1833 Βασιλικό Διάταγμα «Περί της αρμοδιότητας των νομαρχών και περί της κατά τας νομαρχίας υπηρεσίας». Τη διαίρεση αυτή ακολούθησε στη συνέχεια και η διοικητική σύσταση αναγνώριση ισάριθμων μητροπόλεων με εξαίρεση εκείνη της Μάνης (Γυθείου).
Πρώτοι νομάρχες του Βασιλείου της Ελλάδος, που ορίστηκαν με την παραπάνω νομοθεσία ήταν ξεκινώντας από τη νομαρχία πρωτεύουσας, οι: Φραγκίσκος Μαύρος (Αργολίδος και Κορινθίας), Γεώργιος Γλαράκης (Αχαΐας και Ήλιδος), Κωνσταντίνος Ζωγράφος (Αρκαδίας), Δημήτριος Χρηστίδης (Μεσσηνίας), Ανδρέας Μεταξάς (Λακωνίας), Αναγνώστης Μοναρχίδης (Ακαρνανίας και Αιτωλίας), Ιωάννης Αμβροσιάδης (Φωκίδος και Λοκρίδος), Μ. Σχινάς (Αττικής και Βοιωτίας), Γεώργιος Αινιάν (Εύβοιας), και τέλος Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός (Κυκλάδων).
Οι νομαρχίες καταργήθηκαν προσωρινά από νέα μεταρρύθμιση τρία χρόνια αργότερα, επανασυστάθηκαν όμως το 1845 με το Νόμο ΚΕ'.
Στον ενάμιση αιώνα που ακολούθησε, ο αριθμός, οι περιοχές και τα αντικείμενα αρμοδιότητάς τους συχνά άλλαζαν, ακολουθώντας τις αντίστοιχες γεωγραφικές και δημογραφικές μεταβολές. Όμως ο δομικός χαρακτήρας τους παρέμενε ίδιος: τοπικοί βραχίονες της κεντρικής εξουσίας, αφού η τελευταία διόριζε άμεσα ή έμμεσα τα όργανά τους. Η πρώτη (και τελευταία) ουσιαστική μεταβολή του χαρακτήρα τους έγινε το 1994 με το Ν. 2218 της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος θέσπισε την εκλογή του νομάρχη και του συμβουλίου με άμεση καθολική ψηφοφορία, μετατρέποντας το θεσμό σε πλήρως αιρετό δευτεροβάθμιο οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης. Λόγω αυτού, οι νομαρχίες μετονομάστηκαν επισήμως σε Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, αν και στην καθημερινή γλώσσα συνέχισαν να αποκαλούνται με την παλαιά ονομασία τους.
Ατμοπάνκ
μικρογραφία|δεξιά|200px|Τυπική ατμοπάνκ εμφάνιση. Το ατμοπάνκ (αγγλικά: steampunk) είναι υποείδος της επιστημονικής φαντασίας που παρουσιάζει τεχνολογία και αισθητικό σχεδιασμό εμπνευσμένο από τις βιομηχανικές ατμοκίνητες μηχανές του 19ου αιώνα. Παρόλο που η έννοιά του συγχέεται μερικές φορές με αυτή του είδους κυβερνοπάνκ, τα ατμοπάνκ έργα είναι συχνά τοποθετημένα στην εναλλακτική ιστορία της βρετανικής Βικτωριανής εποχής ή της αμερικανικής Άγριας Δύσης, σε ένα μέλλον όπου έχει επικρατήσει η δύναμη του ατμού ή σε έναν φανταστικό κόσμο που χρησιμοποιεί ευρέως αυτή τη δύναμη. Επίσης, στους κόσμους με ατμοπάνκ υπόβαθρο επικρατεί μια πιο αισιόδοξη προσέγγιση στις ικανότητες του ανθρώπου, ενώ το κυβερνοπάνκ συνδέεται με τη δυστοπία.
Νομοί της Ελλάδας
Οργάνωση
Οι νομαρχίες για δεκαέξι χρόνια (1994-2010) διοικούνταν από νομαρχιακό συμβούλιο που καταρτιζόταν από 21 έως 37 μέλη, με επικεφαλής τον νομάρχη και προεδρεύοντα τον πρόεδρο του Νομαρχιακού συμβουλίου. Επίσης υπήρχε και η Νομαρχιακή Επιτροπή, αποτελούμενη από τον Νομάρχη και τον αντινομάρχη που διοριζόταν από τον πρώτο και αποτελούταν από 4 έως 6 μέλη, εκλεγμένα από το Νομαρχιακό Συμβούλιο.
Ατμοπάνκ
Ο όρος "ατμοπάνκ" επινοήθηκε τη δεκαετία του 1980 από τον Αμερικανό συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, K. W. Jeter.
Νομοί της Ελλάδας
Κατάλογος
right|thumb|280px|Χάρτης της Ελλάδας με αριθμημένους τους νομούς right|thumb|280px|Οι νομαρχίες του νομού Αττικής
Οι 54 Νομαρχίες
Οι νομαρχίες της Ελλάδας όπως είχαν διαμορφωθεί τελευταία ήταν: <ol> <li>Νομός Αττικής <li>Νομαρχία Ευβοίας <li>Νομαρχία Ευρυτανίας <li>Νομαρχία Φωκίδας <li>Νομαρχία Φθιώτιδας <li>Νομαρχία Βοιωτίας <li>Νομαρχία Χαλκιδικής <li>Νομαρχία Ημαθίας <li>Νομαρχία Κιλκίς <li>Νομαρχία Πέλλας <li>Νομαρχία Πιερίας <li>Νομαρχία Σερρών <li>Νομαρχία Θεσσαλονίκης <li>Νομαρχία Χανίων <li>Νομαρχία Ηρακλείου <li>Νομαρχία Λασιθίου <li>Νομαρχία Ρεθύμνης <li>Νομαρχία Δράμας <li>Νομαρχία Έβρου <li>Νομαρχία Καβάλας <li>Νομαρχία Ροδόπης <li>Νομαρχία Ξάνθης <li>Νομαρχία Άρτας <li>Νομαρχία Ιωαννίνων <li>Νομαρχία Πρέβεζας <li>Νομαρχία Θεσπρωτίας <li>Νομαρχία Κέρκυρας <li>Νομαρχία Κεφαλληνίας <li>Νομαρχία Λευκάδας <li>Νομαρχία Ζακύνθου <li>Νομαρχία Χίου <li>Νομαρχία Λέσβου <li>Νομαρχία Σάμου <li>Νομαρχία Αρκαδίας <li>Νομαρχία Αργολίδας <li>Νομαρχία Κορινθίας <li>Νομαρχία Λακωνίας <li>Νομαρχία Μεσσηνίας <li>Νομαρχία Κυκλάδων <li>Νομαρχία Δωδεκανήσου <li>Νομαρχία Καρδίτσας <li>Νομαρχία Λάρισας <li>Νομαρχία Μαγνησίας <li>Νομαρχία Τρικάλων <li>Νομαρχία Αχαΐας <li>Νομαρχία Αιτωλοακαρνανίας <li>Νομαρχία Ηλείας <li>Νομαρχία Φλώρινας <li>Νομαρχία Γρεβενών <li>Νομαρχία Καστοριάς <li>Νομαρχία Κοζάνης </ol> (α)  Άγιο Όρος
1833
Με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1833 δημιουργήθηκαν 10 νομοί, 42 επαρχίες και δήμοι:
1845
Με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1845 ξαναδημιουργήθηκαν οι 10 νομοί που είχαν ιδρυθεί με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1833, ενώ οι επαρχίες από 42 έγιναν 49 (7 παραπάνω).
1864
Το 1864 προσαρτήθηκαν επισήμως στην Ελλάδα τα Επτάνησα και στις 8 Δεκεμβρίου του 1864 διαιρέθηκαν σε τέσσερις νομούς (Κέρκυρας, Κεφαλληνίας, Λευκάδος και Ζακύνθου), αλλά μετά από δυο χρόνια, με τον νόμο ΡΜΓ΄ του 1866, και άλλα δυο, με τον ΣΡΞ΄ του 1868, τα Κύθηρα λόγω τεράστιας γεωγραφικής απόστασης από τα υπόλοιπα Επτάνησα υπάχθηκαν στον Νομό Αργολίδος & Κορινθίας ενώ τα υπόλοιπα Επτάνησα χωρίστηκαν μέχρι το 1899 σε τρεις νομούς, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας (υπάχθηκε στον νομό ο Νομός Λευκάδος) και Ζακύνθου.
1899-1909
Με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1899, με την οποία δημιουργήθηκαν αρχικά 26 νομοί, ενώ με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1909 (νόμος ΓΥΛΔ΄, υπ' αριθμ. 3434, κατάργηση της προηγούμενης διοικητικής διαίρεσης), δημιουργήθηκαν 16 νομοί: right|thumb|400px|Οι Νομοί της Ελλάδας, το 1899 Αναλυτικά οι 26 Νομοί που δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά το 1899:
1912-1920
Με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1912 με την εφαρμογή του νόμου ΔΝΖ΄ «Περί Δήμων και Κοινοτήτων». Στη συνέχεια ακολούθησαν νέες αποφάσεις και νέοι νόμοι (για παράδειγμα το 1912 για αναγνώριση κοινοτήτων που υλοποίησαν και οργάνωσαν τη διοικητική διαίρεση, λαμβάνοντας υπόψη και τις εδαφικές αλλαγές της Ελλάδας, με την προσάρτηση της Ηπείρου, της Κρήτης, της Μακεδονίας και των βορείων νησιών του Αιγαίου στην Ελλάδα:
1920-1928
Υπήρχαν επίσης ελληνικοί νομοί σε περιοχές της σημερινής Αλβανίας και της Τουρκίας, στο διάστημα που οι περιοχές αυτές ανήκαν στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνοτουρκικού Πολέμου (1919-1922), αντίστοιχα. Την περίοδο 1920-1928 η Ελλάδα είχε συνολικά 35 νομούς:
Οι έξι νομοί που δημιουργήθηκαν πρώτη φορά το 1920 με την προσάρτηση της Θράκης, στην Ελλάδα:
1930-1944
right|thumb|400px|Η διοικητική διαίρεση της Ελληνικής Πολιτείας και η παρουσία των δυνάμεων του Άξονα σε κάθε περιοχή.
Η νέα κυβέρνηση έκανε μεταβολές, συνενώσεις και αλλαγές στους νομούς της Ελλάδας. Επίσης στον χάρτη φαίνεται η βουλγαρική κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, ενώ φαίνεται ως μέρος της Ελληνικής Πολιτείας ολόκληρος ο νομός Έβρου (εκτός της Σαμοθράκης).
Οι περιοχές υπό Γερμανική κατοχή ονομάζονταν και Στρατιωτική Διοίκηση στην Ελλάδα (γερμανικά: Militärverwaltung in Griechenland).
Νομαρχίες που επανασυστάθηκαν ως Περιφερειακές ενότητες
Με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» που εφαρμόστηκε το 2011, πολλοί νομοί ή τμήματα νομών, νησιών η νομαρχιών επανήλθαν ως δήμοι, περιφερειακές ενότητες είτε με ίδια είτε με διαφορετικές ονομασίες. Μερικοί νομοί αντιστοιχούν σε δήμους που μεταβλήθηκαν με την εφαρμογή του προγράμματος (Ζάκυνθος, Νομός Κέρκυρας → Δήμος Κέρκυρας). Αρκετοί νησιωτικοί νομοί μετατράπηκαν σε πολυάριθμες περιφερειακές ενότητες (Νάξου, Ικαρίας, Τήνου, Ρόδου, Σάμου, Λέσβου κ.ά.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ελλάδας
Ατμοπάνκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ατμοπάνκ Κατηγορία:Αρ Νουβό Κατηγορία:Θέματα επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Υποκουλτούρες
Δήμος Φλώρινας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Φλώρινας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Φλώρινας και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Φλώρινας. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Αποτελείτο από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 150,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 16.771 κατοίκους (απογραφή 2001).
Διαίρεση
Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ
Δήμος Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας
right|thumb|Μνημείο [[Μικρασιάτες|Μικρασιατών, Νέα Φιλαδέλφεια.]] Ο Δήμος Νέας Φιλαδελφείας - Νέας Χαλκηδόνος  είναι προσφυγικός δήμος στο βόρειο άκρο του Κεντρικού Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής. Αποτελείται από τους οικισμούς της Νέας Φιλαδελφείας, η οποία και είναι έδρα αυτού, και της Νέας Χαλκηδόνας. Ο πληθυσμός του δήμου υπολογίζεται σε 35.556 κατοίκους και η έκτασή του σε 3,73 τ.χλμ.. Οι πρώτοι εποικιστές ήταν Μικρασιάτες πρόσφυγες από τη Φιλαδέλφεια και τη Χαλκηδόνα της Μικράς Ασίας.
Γεωγραφικά τοποθετείται σε κομβικό σημείο, αποτελώντας γέφυρα μεταξύ του κέντρου των Αθηνών στα νότια, των Αχαρνών στα βόρεια, του Περιστερίου στα δυτικά και της Κηφισιάς στα ανατολικά, στα οποία και έχει εύκολη πρόσβαση μέσω της Εθνικής Οδού Αθηνών Λαμίας και της Αττικής Οδού. Φυσικά σύνορά της αποτελούν ο Κηφισός ποταμός στα δυτικά και το Ρέμα Ποδονίφτη στα ανατολικά, ενώ κύρια οδική αρτηρία είναι η δενδρόφυτη με κυπαρίσσια Λεωφόρος Δεκελείας η οποία και διέρχεται από το κέντρο του συνοικισμού. Συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τους παρακείμενους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Προαστιακού Πύργου Βασιλίσσης και Μεταμόρφωσης.
Η Φιλαδέλφεια διακρίνεται για τον πρότυπο πολεοδομικό της σχεδιασμό στα πρότυπα αγγλικής κωμόπολης, τη μικρασιατική αρχιτεκτονική των κτισμάτων της και τα πλούσια άλση της, με το γνωστό Άλσος της Νέας Φιλαδελφείας στο οποίο χωροθετούνται υπαίθριος κινηματογράφος, μικρή λίμνη και αθλητικές εγκαταστάσεις. Το ιστορικό κέντρο έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και σε όλα σχεδόν τα κτίσματα εξαντλείται η δόμηση στους δύο ορόφους με κεραμοσκεπή και μικρά καλαίσθητα μπαλκόνια. Στην περιοχή έχουν οικοδομηθεί αρκετά μνημεία της μικρασιατικής εστίας των πρώτων εποικιστών, όπως το Μνημείο της Μικράς Ασίας, η Πύλη των Αδάνων, ο Ναός της Αγίας Ευφημίας στη Νέα Χαλκηδόνα και το Μουσείο Μικρασιατικού Ελληνισμού «Φιλιώ Χαϊδεμένου».
Δήμαρχος από το 2019 είναι ο Γιάννης Βούρος.
Ιστορικά
Η περιοχή μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1927 λεγόταν Ποδονίφτης, από το ομώνυμο ρέμα που τη διαρρέει. Τότε εγκαταστάθηκαν εκεί Μικρασιάτες πρόσφυγες από τα προσφυγικά των Αμπελοκήπων μετά από μεγάλη πυρκαγιά που κατέστρεψε τις παράγκες που έμεναν. Τους παραχωρήθηκαν καινούργια διαμερίσματα σε συνοικισμό που είχε κτιστεί εκεί. Το χτίσιμο του συνοικισμού ξεκίνησε το 1923 βάσει σχεδίου αγγλικής κωμόπολης και ολοκληρώθηκε σε τρία χρόνια. Τα σπίτια ήταν με κεραμοσκεπές και μικρό κήπο το καθένα. Τα πρώτα χρόνια δεν υπήρχε ρεύμα, ύδρευση, σχολεία, δρόμοι, πλατείες ούτε συγκοινωνία. Ο συνοικισμός χτίστηκε από το Υπουργείο κοινωνικής πρόνοιας σε απαλλοτριωμένη έκταση που ανήκε στον Πανάγιο Τάφο επονομαζόμενη Δονοράδες. Μέχρι την εγκατάσταση των προσφύγων, η περιοχή ήταν καταπράσινη με αμπελώνες και ελαιώνες, πολλές μικρές αγροικίες και ένα μικρό χωριό με 120 κατοίκους το 1920. Στην περιοχή του Κόκκινου Μύλου υπήρχαν πολλοί μύλοι που τροφοδοτούνταν με νερό από τον Κηφισό.
Νέα Φιλαδέλφεια ονομάστηκε το 1932, σε ανάμνηση της πόλης «Φιλαδέλφεια» της Μικράς Ασίας. Έχει έκταση 2 τ.χλμ. και μέσο υψόμετρο 110 μέτρα. Το 1931 η Νέα Φιλαδέλφεια συνδέθηκε με την Αθήνα με γραμμή λεωφορείου, ενώ μετά από λίγα χρόνια λειτούργησε η σιδηροδρομική σύνδεση της περιοχής με το κέντρο της Αθήνας και τον Πειραιά, μέσω της σιδηροδρομικής γραμμής Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων. Μελλοντικά, προβλέπεται σταθμός μετρό στην πλατεία Πατριάρχου για τις γραμμές 4 και 5. Θεωρείται ωραίο προάστιο, καθώς έχει αρκετό πράσινο, στο οποίο συμβάλλουν τα πάρκα που έχει η περιοχή και το Άλσος. Μετά από το σεισμό του 1999 εκδηλώθηκε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη.
Πριν το 1900 η περιοχή της Νέας Χαλκηδόνας αναφερόταν ως καθαρά αγροτική. Το 1907 εμφανίζεται με πληθυσμό 19 κατοίκων, ενώ το 1920 η Ε.Σ.Υ.Ε. απογράφει 110 κατοίκους που ζούσαν σε αγροικίες. Η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού έγινε μετά την Μικρασιατική καταστροφή, όταν πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, τμήμα του Δήμου Αθηναίων, σε οικόπεδα και σπίτια που παραχωρήθηκαν από το τότε Υπουργείο οικισμού.
Πρόεδροι της Κοινότητας Νέας Χαλκηδόνας
Η Νέα Χαλκηδόνα αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα από το 1934 ως το 1982, οπότε αναγνωρίστηκε σε δήμο. Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν:
Πρόεδροι της Κοινότητας Νέας Φιλαδέλφειας
Η Νέα Φιλαδέλφεια αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα από το 1934 ως το 1947, οπότε αναγνωρίστηκε σε δήμο. Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν:
Συνθήκη του Βερντέν
Η συνθήκη του Βερντέν (Verdun) που συνήφθη το 843 στην ομώνυμη πόλη, αποτελεί την συμφωνία τριχοτόμησης τον 9ο αιώνα, της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου του Ευσεβούς (γιος του Καρλομάγνου, 814-840) παρατηρήθηκε μία συνεχής φιλονικία και σύγκρουση σε ό,τι αφορά τη μοιρασιά των εδαφών. Με τη συνθήκη του Βερντέν (το 843) τα αντίπαλα μέρη συμφώνησαν, να τριχοτομηθεί η αυτοκρατορία μεταξύ των γιων του τέως αυτοκράτορα, Λουδοβίκου.
Στο δυτικό μέρος, η Δυτική Φραγκία (Francia Occidentalis) η οποία θα ονομαστεί στο μέλλον Γαλλία περιήλθε στον Κάρολο τον Φαλακρό. Στο ανατολικό μέρος, η Ανατολική Φραγκία (Francia Orientalis) η οποία θα κληθεί Γερμανία πέρασε στα χέρια του Λουδοβίκου του Γερμανικού. Τέλος, το κέντρο, η Μέση Φραγκία, από τη Φρισία έως και την Ιταλία, περιήλθε στον Λοθάριο τον Α'. Όταν ο τελευταίος πέθανε (το 855),οι χώρες που κυβερνούσε πέρασαν στους τρεις γιους του.
Από τη συνθήκη του Βερντέν και έπειτα παρατηρούμε, πως χωρίζονται πλέον τα γερμανικά και ρωμαϊκά μέρη της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου. Μπαίνουν οι βάσεις των μελλοντικών κρατών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας πάνω στις οποίες οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί θα ακολουθήσουν το δικό τους αυτόνομο μονοπάτι. Αργότερα και κατόπιν πολέμου, επί βασιλέως Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας και Καρόλου Ε΄ αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ακολούθησε ανακατανομή κατά την οποία η περιοχή του Βερντέν περιήλθε στη Γαλλία και τελικά αναγνωρίσθηκε ως γαλλική με την Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648).
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Ξενοδοχείο Αίολος
Το Ξενοδοχείο «Αίολος» βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αιόλου και Αδριανού στη συνοικία της Πλάκας στην Αθήνα και είναι ένα από τα πρώτα αθηναϊκά ξενοδοχεία της πρωτεύουσας.
Μέχρι το 1832 δεν υπήρχε κανένα ξενοδοχείο στην Αθήνα και οι ταξιδιώτες που έφταναν στην πόλη κατέφευγαν σε κάποιο από τα ερειπωμένα σπίτια που είχαν μετατραπεί σε πρόχειρα πανδοχεία ή προτιμούσαν τη φιλοξενία του έναστρου αττικού ουρανού. Το πρώτο κανονικό ξενοδοχείο εγκαινιάστηκε το 1832 κοντά στο Μοναστηράκι, με την ονομασία «Ευρώπη», από ένα ζεύγος ξένων, τον Ιταλό Καζάλι (Casali) και τη Βιεννέζα γυναίκα του.
Ο Γάλλος ποιητής Λαμαρτίνος, που πέρασε από την Αθήνα τον Αύγουστο του 1832, έγραφε για το ξενοδοχείο των Καζάλι ότι «είχε ασβεστωμένα δωμάτια, σωστά επιπλωμένα, δροσερή αυλή με μια πηγή και λίγη σκιά... Έλληνες υπηρέτες πρόθυμους και έξυπνους. Δεν ήταν διόλου χειρότερα από ό,τι θα συναντούσαμε σε κάποιο δρόμο της Ιταλίας, της Αγγλίας ή της Ελβετίας».
Καθώς έγραφε και ο Εντμόντ Αμπού, τα περισσότερα ξενοδοχεία της Αθήνας «παρείχαν μόνο στέγη. Τα δωμάτια ήταν ελάχιστα επιπλωμένα και την επίπλωση αναλάμβαναν οι πελάτες. Οι Έλληνες της μεσαίας τάξης ταξιδεύουν με το κρεβάτι τους, που συχνά αποτελείται από μία κουβέρτα». Με τα χρόνια χτίστηκαν στην Αθήνα καλύτερα και μεγαλύτερα ξενοδοχεία. Ένα από αυτά ήταν το ξενοδοχείο «Αίολος» στις παρυφές του «Πάνω Παζαριού» της παλιάς Αθήνας, που οικοδομήθηκε στα 1835 - 1837 βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη (1802 - 1862). Είναι ένα κτήριο με οθωνική αρχιτεκτονική μορφολογία, με πολλά παράθυρα που βλέπουν προς την πλευρά των δύο δρόμων και μαγαζιά στο ισόγειό του.
Το ξενοδοχείο «Αίολος» αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αθηναϊκού ξενοδοχείου της εποχής του Όθωνα. Στο μεταλλικό υπέρθυρο της κεντρικής εισόδου επί της οδού Αιόλου αναγράφεται η χρονολογία 1837, που δηλώνει τη χρονιά λειτουργίας του ξενοδοχείου. Σήμερα, το κτήριο έχει αποκατασταθεί αρχιτεκτονικά στην αρχική μορφή του.
Όπως αναφέρει η Λίζα Μιχελή στο βιβλίο της «Η Αθήνα των Ανωνύμων», σε διαφήμιση του ξενοδοχείου «Αίολος» σε αθηναϊκή εφημερίδα του 1835, δύο χρόνια πριν από την ολοκλήρωση της οικοδομής και τα εγκαίνια του ξενοδοχείου το 1837, αναφέρονται τα εξής: