cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διάσκεψη της Γιάλτας
Διάσκεψη
Η διάσκεψη αυτή έμεινε στην ιστορία ως «Η Διάσκεψη της Γιάλτας» καθώς πραγματοποιήθηκε στο μέγαρο της Λιβάντια (Livadia) που βρίσκεται κοντά στην πόλη της Γιάλτας. Η σύνοδος αυτή θεωρείται μεγάλης σπουδαιότητας, κυρίως λόγω των θεμάτων που διαπραγματεύτηκαν οι "Τρεις Μεγάλοι" (The big three, όπως ήταν τότε το προσωνύμιό τους). Είχε να κάνει με την μεταπολεμική πολιτική που θα ακολουθούσαν σχετικά με τις χώρες που είχε καταλάβει η Ναζιστική Γερμανία αλλά και με την τύχη των χωρών που είχαν συμμαχήσει με αυτήν. Ο Ρούσβελτ επιθυμούσε η σύνοδος να πραγματοποιηθεί σε κάποιο σημείο της Μεσογείου, αλλά ο Στάλιν επέμενε ότι οι γιατροί του δεν του επέτρεπαν μεγάλα ταξίδια. Ο Ρούζβελτ υποχώρησε, αν και η υγεία του ήταν πολύ περισσότερο κλονισμένη. Έτσι, επί επτά ημέρες οι αρχηγοί των κρατών - νικητών καθόριζαν την μορφή που θα είχε ο μεταπολεμικός κόσμος. Για καθέναν από τους ηγέτες η διάσκεψη είχε εξαιρετική σημασία, καθώς ο πόλεμος όδευε προς το τέλος του. Ο Κόκκινος Στρατός απείχε μόλις 100 χλμ. από το Βερολίνο και η κατάρρευση της Γερμανικής κυριαρχίας ήταν ζήτημα χρόνου. Οι Βρετανοί ήθελαν να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν από την προπολεμική "υγειονομική ζώνη" γύρω από την ΕΣΣΔ. Τις ΗΠΑ απασχολούσε κυρίως ο παράγοντας Ιαπωνία, ο Ειρηνικός Ωκεανός καθώς και η είσοδος της ΕΣΣΔ στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, κάτι που επιθυμούσαν διακαώς. Έτσι, λοιπόν, στην Διάσκεψη της Γιάλτας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνοδοι κορυφής Κατηγορία:1945 Κατηγορία:Διασκέψεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Σχέσεις Ηνωμένου Βασιλείου-Πολωνίας
Καζάλε σουλ Σίλε
Το Καζάλε σουλ Σίλε (ιταλικά: Casale sul Sile, βενετικά: Caxàl ή Caxałe) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Γεράσιμος Μεταξάς
Ο Γεράσιμος Μεταξάς (1821-1888) ήταν Έλληνας επαναστάτης στην εξέγερση της Κεφαλλονιάς το 1848.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν Ριζοσπάστης κι υπέρ της ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα, από τους πρωτεργάτες και αρχηγούς της επανάστασης της Κεφαλλονιάς το 1848. Κυνηγήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους, και εξορίστηκε στα Αντικύθηρα, όπου παρέμεινε για μια ολόκληρη διετία μαζί με τους Δημ. Καλλίνικο και Φραγκ. Δομενεγίνη, ενώ έξω από το νησί περιπολούσε ατμόπλοιο μην επιτρέποντας καμία συγκοινωνία.
Αργότερα υπηρέτησε ως ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 1888 και ετάφη στην Κεφαλλονιά.
Großer Sendesaal des hessischen Rundfunks
Το 1957 φιλοξένησε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.
Επιπλέον λινκ
Κατηγορία:Eurovision
Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1787-1792)
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος 1787-1792 άρχισε το 1787 και τελείωσε το 1792, με τους Ρώσους και τους Αυστριακούς από την μια πλευρά, και τους Τούρκους από την άλλη. Αιτία του πολέμου ήταν η προσπάθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να ανακαταλάβει τα εδάφη (Κριμαία) που έχασε κατά τον Ρωσοτούρκικο πόλεμο του 1768-1774. Ο πόλεμος τελείωσε με ήττα των Τούρκων και με την υπογραφή της Συνθήκης του Ιάσιου.
Τα πολεμικά γεγονότα στη Ρουμανία
Στις 24 Αυγούστου 1787, οι Οθωμανοί κήρυξαν πόλεμο κατά της Ρωσικής αυτοκρατορίας και φυλάκισαν το Ρώσο πρεσβευτή στο Επταπύργιο. Μετά την αποτυχημένη επίθεση των Τούρκων (1787) και την πτώση του Οτσάκοφ από την αντεπίθεση των Ρώσων (1788), ο πόλεμος μεταφέρθηκε στα εδάφη της Ρουμανίας. Ο τότε ηγεμόνας της Βλαχίας Νικόλαος Μαυρογένης είχε αρχίσει άμεσα οχυρωματικά έργα γύρω από το Βουκουρέστι και είχε οργανώσει δικό του στρατό 5-10.000 ανδρών, πράγμα που δεν είχε κάνει κανένας από τους προηγούμενους ηγεμόνες. Οι άνδρες αυτοί όμως ήσαν, ως επί το πλείστον, ανεκπαίδευτοι και απείθαρχοι. Επίσης ο Μαυρογένης ζήτησε από τον Οθωμανικό στρατό να ενισχύσει τα σύνορα προς την Τρανσυλβανία που κατείχαν οι Αψβούργοι.
Στις 21 Νοεμβρίου 1787 Αυστριακός στρατός 20.000 ανδρών υπό τον πρίγκιπα Ιωσία του Κόμπουργκ άρχισαν επιθέσεις στη Βλαχία και κατέλαβαν οχυρωμένα μοναστήρια, όπως το Σινάια (Sinaia). Δύο μήνες αργότερα μαθεύτηκε στο Βουκουρέστι ότι οι Ρώσοι υπό τον στρατηγό Σουβόροφ είχαν εισέλθει στη Μολδαβία. Επειδή κάποιοι από τους βογιάρους αυτομόλησαν προς τους Ρώσους, ο Μαυρογένης συνέλαβε πολλούς βογιάρους και τους έκλεισε σε ένα κάστρο.
Στις 9 Φεβρουαρίου 1788, ο αυτοκράτωρ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Ιωσήφ Β΄ κήρυξε επίσημα τον πόλεμο « για να ελευθερώσει τους Ρουμάνους από τον Οθωμανικό ζυγό». Ύστερα από τη σύλληψη του τότε ηγεμόνα  της Μολδαβίας Αλέξανδρου Υψηλάντη από  τους Αυστριακούς, ο Μαυρογένης χρίστηκε από τον Σουλτάνο και πρίγκιπας της Μολδαβίας, καθώς και λίγο αργότερα αρχιστράτηγος των τουρκικών στρατευμάτων. Ο Μαυρογένης με 11.000 δικούς του στρατιώτες και με 15.000 Τούρκους κέρδισε τις μάχες στο Târgu Jiu και στο Câmpulung και εμπόδισε την εισβολή των Αυστριακών για ένα περίπου χρόνο. Ενθαρρυμένος από αυτές τις νίκες επιτέθηκε στο Kronstadt ( το σημερινό Μπρασόφ ) από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1788, αλλά δεν κατόρθωσε να καταλάβει την πόλη.
Πολεμικά γεγονότα στην Ελλάδα
Καθώς η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας προέβλεπε το διαμελισμό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και θεωρούσε τη Ρωσία διάδοχο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ήταν έτοιμη να ανοίξει μέτωπο και στον Ελλαδικό χώρο. Όπως μάλιστα προκύπτει από την αλληλογραφία της με τον Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων, είχε απώτερο σκοπό  να χρίσει τον εγγονό της Κωνσταντίνο βασιλιά των Ελλήνων. Το 1787 η αυτοκράτειρα της Ρωσίας έστειλε  πράκτορες για να ξεσηκώσουν τους Έλληνες εναντίον των Τούρκων στη στεριά και στη θάλασσα (όπως π.χ., τον γνωστό από τα Ορλωφικά,Αντώνιο Ψαρό και αργότερα το Ρώσο στρατηγό Βασίλειο Ταμάρα).
Πράκτορας ήταν και ο Λουδοβίκος (Λουίτζι)  Σωτήρης, που δραστηριοποιήθηκε στοΣούλι. Εκείνη την εποχή, το 1788, το πασαλίκι των Ιωαννίνων ανέλαβε ο άλλοτε πασάς του Τεπελενίου Αλής. Αυτός, σκληρός και φιλόδοξος ηγέτης, προσπαθούσε να παγιώσει την κυριαρχία του, ενώ οι Σουλιώτες ασπάσθηκαν πρόθυμα το κήρυγμα του Σωτήρη για εξέγερση. Τον επόμενο χρόνο (1789) δήλωσαν έγγραφα την απόφασή τους να κινηθούν εναντίον των Οθωμανών και του Αλή πασά. Ο Αλής, όταν το πληροφορήθηκε, εκστράτευσε πρώτος εναντίον τους, αλλά μετά από ένα τετράμηνο υποχρεώθηκε σε ανακωχή. Έτσι άρχισε ο μακροχρόνιος πόλεμος του Αλή πασά για την υποταγή των Σουλιωτών. Πολεμικά γεγονότα στο Αιγαίο και στο Ιόνιο προκλήθηκαν από μικρούς στολίσκους που δημιούργησαν οι Ρώσοι αλλά κυρίως από τη δράση του Λάμπρου Κατσώνη. Ο Κατσώνης κατά την περίοδο τωνΟρλωφικών  είχε ενταχθεί στο Ρωσικό στρατό. Το 1787 αποσπάσθηκε στο ναυτικό με εντολή του Ποτέμκιν και το 1788 εφοδιασμένος με ειδική άδεια να καταρτίσει στόλο στάλθηκε στην Τεργέστη. Εκεί και με τη βοήθεια της ελληνικής παροικίας εξόπλισε τη φρεγάτα «Αθηνά της Άρκτου» με την οποία άρχισε τις επιχειρήσεις στο Ιόνιο. Στα Κύθηρα ενισχύθηκε με Έλληνες εθελοντές, αύξησε τον αριθμό των πλοίων του με προσχώρηση υδραίικων καραβιών και με συλλήψεις εχθρικών πλοίων, κυρίευσε το τουρκικό φρούριο του Καστελλόριζου και κατανίκησε ανατολικά της Καρπάθου την τουρκική μοίρα που στάλθηκε εναντίον του.
Την επόμενη χρονιά, 1789, με ορμητήριο την Κέα και με σύμπραξη μοίρας του Γουλιέλμου Λορέντσι, υπό Ρωσική σημαία, επιτέθηκαν στο Θερμαϊκό. Στη συνέχεια έφτασε μέχρι τα Δαρδανέλλια και νίκησε τουρκικό στόλο στις Κυκλάδες. Το 1790 συνέχισε τους αγώνες του με συμπολεμιστή τον Ανδρίτσο, πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Όμως τον Μάιο του 1790, μετά από ισχυρή τουρκική επίθεση που δέχθηκε στο ακρωτήρι του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο), αναγκάσθηκε να αποσυρθεί. Το 1791, και ενώ προετοιμάστηκε για νέα εξόρμηση, μετά τη ρωσοτουρκική συνθήκη που ανέτρεψε τα σχέδιά του για απελευθέρωση του Γένους ή έστω για δημιουργία μικρού νησιωτικού ελληνικού κράτους, ένοιωσε μεγάλη απογοήτευση και αποφάσισε να συνεχίσει τον αγώνα μόνο με τις δικές του δυνάμεις. Με τη σύμπραξη του Ανδρίτσου προσορμίσθηκε και οχυρώθηκε στο Πόρτο Κάγιο της Μάνης. Εκεί δέχθηκε επίθεση από ξηρά και θάλασσα από τους Τούρκους με τους οποίους συνέπραττε και γαλλική φρεγάτα. Αντιστάθηκε ηρωικά αλλά, κινδυνεύοντας να συλληφθεί, διέφυγε στην Ιθάκη και από εκεί στη Ρωσία, όπου αργότερα του απονεμήθηκε ο βαθμός του συνταγματάρχη και η αυτοκράτειρα του δώρισε κτήμα στην Κριμαία, το οποίο και ονόμασε Λιβαδιά.
Την ίδια χρονιά (1791) ο Αλή πασάς, έστειλε αντιπροσώπους να συζητήσουν με το Ρώσο στρατηγό Ταμάρα σχέδιο συμμαχίας, που θα αναγνώριζε την ίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους υπό την ηγεσία του. Ταυτόχρονα επιχείρησε τη δίωξη των κλεφταρματολών της Ηπείρου και της Θεσσαλίας καθώς και των Σουλιωτών. Οι μάχες με τους Σουλιώτες υπήρξαν σκληρές καθώς ο Αλής, αφού συνέλαβε με δόλο τον γιό του Λάμπρου Τζαβέλα ως όμηρο, τον Μάιο του 1792  συγκέντρωσε 10000 άνδρες, οι οποίοι επιτέθηκαν με άγριο φανατισμό εναντίον των Σουλιωτών. Τελικά οι επιτιθέμενοι αναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν. Ο Λάμπρος Τζαβέλας που μαζί με τον Γεώργιο Μπότσαρη διεύθυνε τις επιχειρήσεις των Σουλιωτών τραυματίσθηκε βαριά.
Επίλογος
Τον πόλεμο που κήρυξε ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, παρασυρμένος από κακούς συμβούλους, κατέληξε σε βάρος των Οθωμανών, που έχασαν την περιοχή μεταξύ του ποταμού Μπουγκ και του Δνείστερου, όπου και το φρούριο Οτσάκοφ. Η κήρυξη του πολέμου έδωσε στους Ρώσους, αλλά και στους Αυστριακούς, την ευκαιρία για την απόσπαση μέρους των παραδουνάβιων ηγεμονιών από τη φθίνουσα Οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο Ν. Μαυρογένης υπήρξε ο μόνος, μετά από πολλά χρόνια, που κάλεσε τους Ρουμάνους να υπερασπισθούν την πατρίδα τους και κατάφερε να προστατεύσει τη Βλαχία από προσάρτηση στους Αυστριακούς ή τους Ρώσους. Αν δεν υπήρχε η ηρωική και μακρά αντίσταση του Μαυρογένη οι αντίπαλοι θα είχαν πετύχει να καταστρέψουν την Οθωμανική αυτοκρατορία και να μοιρασθούν τα κομμάτια της. Παρά την τελική ήτα του, το γεγονός ότι παρουσιάσθηκε στην πολεμική σκηνή ένας Ρουμανικός στρατός επηρέασε ακόμη και τους νικητές στη στάση τους.
Ο Β΄ Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1787-1792) αν και περιορίστηκε στα βόρεια σύνορα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας είχε επιπτώσεις στον ελληνικό χώρο, όχι όμως τόσες όσες ο προηγούμενος Α΄ Ρωσοτούρκικος πόλεμος του 1768-1774. Τα τρία χρόνια που ο Λάμπρος Κατσώνης (1788-1791) κυριαρχούσε στο Αιγαίο, μαχόμενος χωρίς ουσιαστική βοήθεια από τους Ρώσους, δημιούργησε σοβαρότατο αντιπερισπασμό στους Τούρκους, οι οποίοι  αναγκάστηκαν  να διασπάσουν το στόλο τους, που θα στέλλονταν στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά και να διατηρήσουν στρατό στα παράλια του Αιγαίου.
Υπό την πίεση και της Γαλλικής επανάστασης, η Αυστρία σύναψε συνθήκη ειρήνης με την Πύλη στις 4 Αυγούστου 1791, ενώ η Ρωσία σύναψε ειρήνη στο Ιάσιο στις 9 Ιανουαρίου 1792. Με τη Συνθήκη του Ιασίου (1792) διαψεύστηκαν οριστικά οι ελπίδες του Γένους για ρωσική βοήθεια και οι Έλληνες πρωτεργάτες της επανάστασης στράφηκαν αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Καζιέρ
Το Καζιέρ (ιταλικά: Casier, βενετικά: Caxier) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Κίνημα Φιλελευθέρων (Λιθουανία)
Το Κίνημα Φιλελευθέρων   (Liberalų sąjūdis, LS), είναι ένα συντηρητικό-φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στη Λιθουανία.
Ιστορικό
Το κόμμα ιδρύθηκε το 2006 από αντιφρονούντα μέλη της Ένωσης Φιλελευθέρων και Κέντρου που ήταν δυσαρεστημένα με την ηγεσία του Αρτούρας Ζουόκας. Το καλοκαίρι του 2006, το Κίνημα Φιλελευθέρων άρχισε να συνεργάζεται με την Ένωση της Πατρίδας. Στις δημοτικές εκλογές του 2007 το κόμμα έλαβε το 4,66 τοις εκατό των εθνικών ψήφων.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 κέρδισε 11 έδρες στη Σέιμας και 5,72% των ψήφων. Το κόμμα σχημάτισε συνασπισμό με την Ένωση Πατρίδας, την Ένωση Φιλελευθέρων και Κέντρου και το Κόμμα Εθνικής Ανάστασης. Αυτός ο συνασπισμός είχε μια κυβερνητική πλειοψηφία 80 από τις 141 έδρες στη Σέιμας, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Andrius Kubilius της Ένωσης Πατρίδας. Στις επόμενες εκλογές του 2012, το κόμμα έχασε μία έδρα για να κερδίσει 10 έδρες στη Σέιμας και 8,57% των εθνικών ψήφων.
Μόλις ένα μήνα πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2011, το κόμμα άρχισε να αυτοχαρακτηρίζεται ως «δεξιοί με ορθολογικό μυαλό», που ενίσχυσε τη δυνατότητα να κερδίσει την Ένωση Φιλελεύθερων και Κέντρου και την Ένωση Πατρίδας. Η υποστήριξη του κόμματος άρχισε να αυξάνεται. Στις ευρωεκλογές του 2014 και στις δημοτικές εκλογές του 2015, το κόμμα έλαβε 16,55% και 15,49% των ψήφων αντίστοιχα. Αυτή η ανάπτυξη ήταν κυρίως σε βάρος της Ένωσης Φιλελευθέρων και Κέντρου και της Λιθουανικής Ένωσης Ελευθερίας, οι οποίες έλαβαν 1,48% και 4,91% των ψήφων στις εκλογές του 2014 και του 2015 αντίστοιχα. Αποδόθηκε επίσης στους μέχρι πρότινος αναποφάσιστους ψηφοφόρους ή ψηφοφόρους άλλων κομμάτων (Ενωση Πατρίδας, Τάξη και Δικαιοσύνη και Εργατικό Κόμμα).
Πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2019, πολλές επιτροπές περιφερειών (κυρίως στις περιφέρειες Βίλνιους, Κλάιπεντα και Βαρένα) αποφάσισαν να σχηματίσουν δημόσιες εκλογικές επιτροπές. Το συμβούλιο του Φιλελεύθερου Κινήματος ακύρωσε τις αποφάσεις των επιτροπών των περιφερειών. Σε αντίδραση, οι επικεφαλής των περιοχών Βίλνιους, Κλαϊπέντα και Βαρένα παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους ή αποχώρησαν εντελώς από το κόμμα. Μία από αυτές τις δημόσιες εκλογικές επιτροπές, το καλοκαίρι του 2019 αποτέλεσε τη βάση για ένα νέο κόμμα, το Κόμμα Ελευθερίας. Οι προαναφερθείσες δημόσιες εκλογικές επιτροπές (μαζί με μία στο Ελεκτρέναϊ) προσχώρησαν επίσης στο νέο κόμμα. Επιπλέον, η εκλογική επιτροπή στην περιοχή Pagėgiai πριν από τις βουλευτικές εκλογές του 2020 προσχώρησε στη Λιθουανική Ένωση Αγροτών και Πρασίνων, ενώ τα περισσότερα μέλη του Τάξη και Δικαιοσύνη (που διαλύθηκε το 2020) στην ίδια περιοχή έγιναν μέλη του Φιλελεύθερου Κινήματος.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2020 κατάφερε να συγκεντρώσει το επτά τοις εκατό των ψήφων. Αργότερα συμμετείχε σε συνασπισμό με την Ένωση Πατρίδας και το Κόμμα Ελευθερίας. Το 2022 το κόμμα άλλαξε το όνομά του και το λογότυπο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανικά πολιτικά κόμματα
Θερμική ανάλυση
Από την μελέτη αυτή παρατηρούνται και καταγράφονται όλοι οι φυσικοί και χημικοί μετασχηματισμοί που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια, (χρονικά), της γραμμικής μεταβολής της θερμοκρασίας των υπό παρακολούθηση σωμάτων.
Μέθοδοι θερμικής ανάλυσης
Υφίστανται διάφοροι μέθοδοι θερμικής ανάλυσης ανάλογα του αντικειμένου έρευνας. Σημαντικότερες αυτών είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμη υλικών
Φανερωμένη (συνοικία Λευκωσίας)
Η Φανερωμένη είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με την Αγία Σοφία, στα ανατολικά με την Ομεριέ, στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Σάββα, στα νότια με τον Τρυπιώτη, στα νοτιοδυτικά με τη συνοικία Ταμπακχανέ, στα δυτικά με τη συνοικία Νεμπετχανέ και στα βορειοδυτικά με τη συνοικία Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Φανερωμένης όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Στις απογραφές του 1931, του 1960, του 1973 και του 1976 δεν απογράφεται ξεχωριστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Γεώργιος Μεταξάς
Ο Γεώργιος Μεταξάς ήταν Έλληνας επαναστάτης στην εξέγερση της Κεφαλλονιάς το 1848. Κατάγεται από την ιστορική οικογένεια των Μεταξάδων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά στις αρχές του 19ου αιώνα, πιθανόν το 1809 (αντίγραφο της πράξεως βάπτισής του φέρει ημερομηνία 17 Απριλίου 1809). Ήταν γιος του Σπυρίδωνα Μεταξά Μπατιστάτου. Αδελφός του ήταν ο Γεράσιμος και ο Σταύρος. Έγινε αρχηγός στην επανάσταση της Κεφαλλονιάς το 1848. Κυνηγήθηκε από τους Άγγλους, και καταδικάστηκε το 1849 ερήμην στην ποινή του θανάτου, επί του εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας.
Του δόθηκε χάρη το 1861, και έτσι επέστρεψε στην πατρίδα του.
Πηγές
Γεωργιος
Εμπορική Συμφωνία Κατά της Παραποίησης
Η Εμπορική Συμφωνία Κατά της Παραποίησης γνωστή και ως  (ACTA) είναι μια  ολιγομερής διεθνής συνθήκη με σκοπό την εγκαθίδρυση διεθνών προτύπων για την άσκηση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Η συμφωνία επιδιώκει να εγκαθιδρύσει ένα διεθνές νομικό πλαίσιο για την στοχοποίηση της  απομίμησης των αγαθών, των γενόσημων φαρμάκων και της παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων στο Διαδίκτυο, και θα δημιουργήσει ένα νέο κυβερνητικό όργανο πέρα από ήδη υπάρχοντα fora, όπως είναι ο  Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, και ο  Παγκόσμιος Οργανισμός Διανοητικής Ιδιοκτησίας, ή τα Ηνωμένα Έθνη.
Η συμφωνία υπογράφτηκε στις 1 Οκτωβρίου του 2011 από την Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιαπωνία, το Μαρόκο, τη Νέα Ζηλανδία, τη Σιγκαπούρη, τη Νότια Κορέα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Ιανουάριο του 2012, η  Ευρωπαϊκή Ένωση και  22 από τα  κράτη μέλη της υπέγραψαν επίσης, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των υπογραφόντων σε 31. Μετά την επικύρωση από έξι 6 κράτη, η σύμβαση θα τεθεί σε ισχύ μόνον σε εκείνα τα κράτη που τη έχουν επικυρώσει.
thumb|200px|Οι Ευρωπαϊκές διαμαρτυρίες που οργανώθηκαν στις 11 Φεβρουαρίου 2012 Οι υποστηρικτές της έχουν περιγράψει την συμφωνία ως αντίδραση στην "αύξηση των πειρατικών αγαθών σε παγκόσμιο επίπεδο και των πειρατικών αντιγράφων έργων πνευματικής ιδιοκτησίας", ενώ οι αντίπαλοί της την κατέκριναν  για τα δυνάμει δυσμενή αποτελέσματα που θα έχει στα θεμελιώδη πολιτικά και ψηφιακά δικαιώματα, περιλαμβάνοντας το  δικαίωμα της έκφρασης και του απορρήτου της επικοινωνίας. Άλλοι, όπως το Electronic Frontier Foundation, έχουν καταγγείλει τον αποκλεισμό των  οργανώσεων την πολιτικής κοινωνίας, των αναπτυσσομένων χωρών και του  γενικού κοινού από την διαδικασία διαπραγμάτευσης της συμφωνίας και την έχουν περιγράψει ως ξέπλυμα πολιτικής.
Η υπογραφή της από την ΕΕ και πολλών από τα κράτη μέλη της είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση διορισμένου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απεσταλμένου Καντέρ Αρίφ μετά από διαμαρτυρίες, καθώς και μεγάλες διαδηλώσεις σε όλη την Πολωνία. Το 2012 ο νεοδιορισμένος απεσταλμένος, Βρετανός MEP David Martin, πρότεινε ενάντια στη συμφωνία, δηλώνοντας ότι "Η αναμενόμενη ωφέλεια απ' αυτή τη διεθνή συμφωνία είναι σε μεγάλο βαθμό υπερεκτιμημένη σε σχέση με τις δυνάμει απειλές για τις αστικές ελευθερίες".
Στις 4 Ιουλίου 2012, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταψήφισε με ευρεία πλειοψηφία τη Συμφωνία, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στην ψηφοφορία για την ACTA 478 ευρωβουλευτές ψήφισαν κατά της συμφωνίας έναντι 39 που ψήφισαν υπέρ, ενώ υπήρξαν και 165 αποχές.
Διαπραγματεύσεις
Οι διαπραγματεύσεις για την συμφωνία ACTA δεν αποτελούν μέρους κανενός διεθνούς οργανισμού. Η ACTA στην αρχή αναπτύχθηκε στην Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες το 2006. Ο Καναδάς, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ελβετία συμμετείχαν στις προκαταρκτικές συνομιλίες στην διάρκεια των ετών  2006 και  2007. Οι επίσημες διαπραγματεύσεις άρχισαν τον Ιούνιο του 2008, με την Αυστραλία, το Μεξικό, το Μαρόκο, τη Νέα Ζηλανδία, την Δημοκρατία της Κορέας και τη Σιγκαπούρη να συμμετέχουν στις συνομιλίες. Η Γερουσία του Μεξικού ψήφισε ομόφωνα την απόσυρση του Μεξικού από τις διαπραγματεύσεις για την  ACTA στις  30 Σεπτεμβρίου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Χανς Φρανκ
Ο Χανς Μίχαελ Φρανκ (Hans Michael Frank, 23 Μαΐου 1900 - 16 Οκτωβρίου 1946) ήταν Γερμανός δικηγόρος, νομικός εκπρόσωπος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930 και υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Ναζιστικού κράτους. Με το τέλος του πολέμου συνελήφθη και δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης για τον ρόλο που έπαιξε ως επικεφαλής του Γενικού Κυβερνείου (Generalgouvernement) στην κατεχόμενη Πολωνία και τη συμμετοχή του στο Ολοκαύτωμα. Κρίθηκε ένοχος και εκτελέστηκε στη Νυρεμβέργη στις 16 Οκτωβρίου 1946 με απαγχονισμό.
Η καριέρα του ως αξιωματούχου
Ο Φρανκ γεννήθηκε στην Καρλσρούη στις 23 Μαΐου του 1900, το μεσαίο παιδί του δικηγόρου Καρλ Φρανκ και της συζύγου του Μαγκνταλένα Μπούχμαϊερ (Magdalena Buchmaier). Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Καρλ (ο νεότερος) και μικρότερη αδελφή του η Ελίζαμπετ. Κατατάχθηκε στον Γερμανικό Στρατό το 1917, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το 1926 ολοκλήρωσε τις νομικές του σπουδές ύστερα από τις νόμιμες εξετάσεις. Ήδη από το 1919 είχε προσχωρήσει στο Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (πρόδρομο του Εθνικοσοσιαλιστικού) προσχωρώντας σε αυτό με την επανίδρυσή του ως ένα από τα πρώτα του μέλη (1927). Ήδη, όμως, είχε λάβει μέρος στο αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπιραρίας» του Χίτλερ τον Νοέμβριο του 1923, αφού είχε ήδη προσχωρήσει στην SA το ίδιο έτος. Το 1925 ο Φρανκ νυμφεύθηκε την 29χρονη Μπριγκίτε Χερμπστ (Brigitte Herbst) στο Μόναχο. Απέκτησαν πέντε παιδιά: Τη Ζίγκριντ (13-3-1927, Μόναχο), τον Νόρμαν (3-6-1928, Μόναχο), την Μπριγκίτε (13-2-1935, Μόναχο), τον Μίχαελ (15-2-1937, Μόναχο) και τον Νίκλας (9-3-1939, Μόναχο). Παρόλ' αυτά δεν είχαν ευτυχισμένο γάμο και ο Χανς ζήτησε, το 1942, διαζύγιο, το οποίο η σύζυγός του αρνήθηκε να του παραχωρήσει. Η Μπριγκίτε, από το 1939, αποκαλούσε τον εαυτό της "βασίλισσα της Πολωνίας" και έκανε τα πάντα για να σώσει τον γάμο της με τον Χανς, όχι επειδή τον αγαπούσε, αλλά επειδή ήθελε να παραμείνει η πρώτη κυρία στο Γενικό Κυβερνείο που διοικούσε την κατακτημένη Πολωνία. Περίφημη παραμένει η δήλωσή της "προτιμώ να μείνω χήρα, παρά να δώσω διαζύγιο σε έναν Υπουργό του Ράιχ!". Ο Χανς της απάντησε "Ώστε, λοιπόν, είσαι ο θανάσιμος εχθρός μου!" .
Το 1929 τοποθετήθηκε επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας του Κόμματος και προήχθη στην ανώτατη βαθμίδα του "Reichsleiter" από τον Χίτλερ το 1931. Ωστόσο, εναντιώθηκε σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις εξωδικαστικών εκτελέσεων από το καθεστώς, κάτι στο οποίο επέμενε ιδιαίτερα: Στις εκτελέσεις στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου και στις εκτελέσεις των μελών της SA κατά την Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών το 1934. Το 1930 εξελέγη μέλος του Ράιχσταγκ και το 1933 ίδρυσε την Ακαδημία της Γερμανικής Νομοθεσίας, της οποίας έγινε Πρόεδρος. Ήταν, επίσης, επικεφαλής της Ένωσης Εθνικοσοσιαλιστών Νομικών, της επονομασθείσας "Rechtswahrerbund". Το 1933 διορίσθηκε Υπουργός Δικαιοσύνης του κρατιδίου της Βαυαρίας, ενώ το 1934 έγινε Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου και Επιθεωρητής της Δικαιοσύνης της Ναζιστικής Κυβέρνησης. Διατήρησε αυτό το αξίωμα μέχρι το 1942, αν και το 1939 τοποθετήθηκε Γενικός Κυβερνήτης, επικεφαλής του "Γενικού Κυβερνείου", που δημιουργήθηκε στο κατεχόμενο από τη Γερμανία και μη προσαρτημένο σε αυτήν Πολωνικό έδαφος, με έδρα την Κρακοβία (Οκτώβριος 1939) .
Γενικός Κυβερνήτης
Το 1942 απαλλάχθηκε από τα καθήκοντα του Υπουργού του Ράιχ, διατήρησε, όμως, το αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη. Η συμπεριφορά του είχε ενοχλήσει τον Χίτλερ, ιδιαίτερα ύστερα από τη διαμάχη εξουσίας με τον Υπουργό Ασφάλειας και επικεφαλής των SS στο Γενικό Κυβερνείο Φρίντριχ Κρύγκερ (Friedrich Krüger), του οποίου, τελικά, πέτυχε την αντικατάσταση από τον Βίλχελμ Κόππε (Wilhelm Koppe).
Επόμενο βήμα του Φρανκ ήταν η εξόντωση των Εβραίων στην περιοχή που έλεγχε. Στη δίκη του, ωστόσο, ισχυρίστηκε ότι η εξολόθρευση των Εβραίων και η δημιουργία των στρατοπέδων εξόντωσης ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα του Χίμλερ και ο ίδιος αγνοούσε την ύπαρξη τέτοιων στρατοπέδων στην περιοχή του Γενικού Κυβερνείου μέχρι τις αρχές του 1944. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι διαφωνούσε συχνά με τον Χίτλερ και υπέβαλε δεκατέσσερις φορές παραίτηση, αλλά ο Χίτλερ δεν έκανε καμία από αυτές δεκτή. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιοχή (και το αξίωμά του, φυσικά) τον Ιανουάριο του 1945, όταν αυτή καταλήφθηκε από τον Ερυθρό Στρατό.
Σύλληψη, δίκη, καταδίκη
right|thumb|200px|Ο Χανς Φρανκ κρατούμενος κατά τη διάρκεια της δίκης. Ο Φρανκ συνελήφθη από τα αμερικανικά στρατεύματα στην περιοχή της Τέργκενζεε της Βαυαρίας στις 3 Μαΐου 1945. Κατά τη σύλληψή του προσπάθησε να αυτοκτονήσει, πράγμα που επανέλαβε δύο ημέρες αργότερα, κόβοντας τις φλέβες στον αριστερό του βραχίονα. Και οι δύο απόπειρες απέτυχαν. Όπως ήταν φυσικό, ο Φρανκ παραπέμφθηκε για να δικαστεί στη Δίκη της Νυρεμβέργης (1945 - 1946). Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας επανέκτησε τη ρωμαιοκαθολική του πίστη και με τη θέλησή του παρέδωσε στην κατηγορούσα αρχή σαράντα δύο τόμους ημερολογίων του, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για τη στήριξη των εναντίον του κατηγοριών. Ο ίδιος παραδέχθηκε αρκετά στοιχεία των εναντίον του κατηγοριών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η απολογία του θύμιζε περισσότερο εξομολόγηση των αμαρτημάτων του. Μια από τις σημαντικότερες φράσεις του, κατά την απολογία του, ήταν: "Θα περάσουν χίλια χρόνια και οι ενοχές της Γερμανίας δεν θα έχουν εξαλειφθεί". Δεν παρέλειψε, ωστόσο, να κατηγορήσει τους κατηγόρους του, ιδιαίτερα τη σοβιετική πλευρά, για τη διάπραξη παρόμοιων φρικαλεοτήτων κατά τη διάρκεια του Πολέμου.
Το 1987 ο μικρότερος γιος του, Νίκλας, εξέδωσε το βιβλίο "Der Vater: Eine Abrechnung " (Ο πατέρας: Ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών). Το βιβλίο προκάλεσε διαμάχες στη Γερμανία, λόγω του τρόπου με τον οποίο ο Νίκλας επιτίθεται στον πατέρα του, αποκαλώντας τον "μια γλοιώδη οπή Χιτλερικού φανατισμού" και αμφισβητώντας τη μεταμέλεια που επέδειξε κατά τις τελευταίες του στιγμές. Το βιβλίο δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό "Stern" και μεταφράσθηκε στα αγγλικά το 1991 με τίτλο "In the Shadow of the Reich" (Στη σκιά του Ράιχ).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γερμανοί δικηγόροι Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γενικό Κυβερνείο Κατηγορία:Αυτουργοί του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Αικατερίνη της Λωρραίνης (μαργραβίνα)
H Αικατερίνη της Λωρραίνης (γαλλικά: Catherine de Lorraine, 1407 - 1 Μαρτίου 1439) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα της Λωρραίνης και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Β΄ δούκα της Λωρραίνης και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ρούπρεχτ εκλέκτορα του Παλατινάτου και βασιλιά της Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1422 τον Ιάκωβο μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης Κατηγορία:Μαργραβίνες της Βάδης
Ο Κύκλος
Ο Κύκλος (με υπότιτλο: Φύλλα του λόγου και της τέχνης) ήταν λογοτεχνικό περιοδικό με προσανατολισμό κυρίως στην ποίηση, αλλά και σε πεζά κείμενα ελλήνων λογοτεχνών, το οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τον ποιητή Απόστολο Μελαχρινό μεταξύ 1931-1939 και ξαναεκδόθηκε μετά την Κατοχή μεταξύ 1945 - 1947.
Διευθυντής / Η έκδοση
Διευθυντής τou περιοδικού ήταν ο Απόστολος Μελαχρινός (1880 - 1952), ποιητής και μεταφραστής, που είχε γεννηθεί στη Βραΐλα της Ρουμανίας με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη και ο οποίος μετοίκησε στην Αθήνα το 1922 όταν έφυγε από την Κωνσταντινούπολη στην οποία μεγάλωσε.
Συνολικά εκδόθηκαν 45 τεύχη και υπολογίζοντας και δυο αφιερώματα, 47 τεύχη. Η τιμή του περιοδικού ήταν στα πρώτα χρόνια από 10 δραχμές ανά τεύχος, κυμαινόμενο από 5 έως 15 δρχ ανάλογα με τον αριθμό σελίδων.
Προγραμματικές αρχές του Κύκλου
Οι προγραμματικές αρχές του περιοδικού που δημοσιεύτηκαν στο πρώτο του τεύχος το 1931 έκαναν σαφή αναφορά στη «νέα μας γλωσσική μορφή» (εννοώντας τη δημοτική γλώσσα, παίρνοντας ξεκάθαρη θέση στο γλωσσικό ζήτημα), ότι δε θα δείξει προτίμηση για κάποια αισθητική ή σχολή, ότι θα παρουσιάσει «αναδημιουργικές» μεταφράσεις αρχαίων και ξένων αριστουργημάτων καθώς και κριτικές. Με την επανέκδοσή του το 1945, ξαναπαρουσιάζονται προγραμματικές αρχές στις οποίες αναφέρεται ότι «καμιά δοκιμή νέας τεχνοτροπίας δεν μας τρομάζει», χωρίς να είναι σημαντικό το θέμα ή η ιδεολογία και αναφέρει για «ξανασυνθέσεις αρχαίων ποιητών», ώστε «να φαίνονται σαν έργα που ανάβρυσαν σήμερα και όχι σχολαστικά γυμνάσματα και μούμιες».
Ύλη του περιοδικού
Κύρια ενασχόληση του περιοδικού είναι η ποίηση (σχεδόν 38% της ύλης του περιοδικού), ελληνική ή μεταφρασμένη και γενικά ο Κύκλος προώθησε περισσότερο τις πρωτότυπες δημιουργίες, είτε σε πεζά κείμενα ή σε ποιήματα, παρά τις μελέτες και τις κριτικές που κάλυπταν 36% των κειμένων του. Από τα κείμενά του κυριαρχούσαν κατά 72% αυτά που ήταν πρωτογενώς ελληνικά, ενώ τα υπόλοιπα ήταν μεταφρασμένα.
Συνεργάτες
Στο περιοδικό έγραψαν ως συνεργάτες οι : Τέλλος Άγρας, Αλεξάνδρα Αλαφούζου, Λευτέρης Αλεξίου, Ρένος Αποστολίδης, Ντίμης Αποστολόπουλος, Γιώργος Βαλέτας, Κώστας Βάρναλης, Ηλίας Βενέζης, Γιάννα Βέρα, Πέτρος Βλαστός, Νικηφόρος Βρεττάκος, Γιώργος Γεραλής, Μέμος Γεωργίου, Αναστάσιος Γιανναράς, Ελισαίος Γιανίδης, Γκούρας ο Αλειτούργητος (ψευδώνυμο του Γιώργου Ροντάκη), Δημήτρης Γληνός, Ιωάννης Γρυπάρης, Π.Δ. Δαμασκηνός, Έλλη Δασκαλάκη (Αλεξίου), Βασίλης Δασκαλάκης, Αντώνης Δεκαβάλες, Κώστας Δημάδης, Μηνάς Δημάκης, Κ. Θ. Δημαράς, Αλέξης Διαμαντόπουλος, Άρης Δικταίος, Στρατής Δούκας, Αναστάσιος Δρίβας, Νίκος Εγγονόπουλος, Καίσαρ Εμμανουήλ, Ιωάννης Ζερβός, Γιώργος Θεοτοκάς, Άλκης Θρύλος, Λιλή Ιακωβίδη, Άγγελος Ιωαννίδης, Γιάννης Ιωαννίδης, Γαλάτεια Καζαντζάκη, Νίκος Καζαντζάκης, Τζούλιο Καΐμης, Νίκος Καλαμάρης (ψευδώνυμα Νικήτας Ράντος, Μ. Σπιέρος), Ισιδώρα Καμαρινέα, Στάβρος Κανονίδης, Επαμεινώνδας Καούρης, Δημήτρης Καπετανάκης, Μ. Καραγάτσης, Ζωή Καρέλλη, Λίνος Καρζής, Κ. Καρθαίος (Κλέανδρος Λάκων), Θράσος Καστανάκης, Γιώργος Κατσίμπαλης, Φώτης Κόντογλου, Λέων Κουκούλας, Μίλτος Κουντουράς, 'Ελλη Λαμπρίδη, Χρήστος Λεβάντας, Μίμης Λυμπεράκης, Ζήσιμος Λορεντζάτος, Κ.Λ. Λουκόπουλος, Μήτσος Λυγίζος, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Μελισσάνθη, Δημήτρης Μεντζέλος, Κ.Λ. Μεραναίος, Αδέλα Μέρλιν (ψευδώνυμο της Μαρίας Λάππα), Γιάννης Μηλιάδης, Κλέαρχος Μιμίκος, Στέφανος Μόρφης, Όμηρος Μπεκές, Ρίτα Μπούμη-Παπά, Στρατής Μυριβήλης, Αντώνης Μυστακίδης, Λιλίκα Νάκου,Μελής Νικολαΐδης, Στέλιος Ξεφλούδας, Θεόδωρος Ξύδης, Δημήτρης Οικονομίδης, Ενριέτ Ολρύ (Henriette Olry), Κατίνα Παΐζη, Αλέξανδρος Πάλλης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Ναπολέων Παπαγεωργίου, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Νίκος Παππάς, Τάκης Παπατσώνης, Κλέων Παράσχος, Σπήλιος Πασαγιάννης, Ν.Γ. Πεντζίκης, Ιουλία Περσάκη, Μιχ. Πετρίδης, Γ.Ν. Πολίτης, Λύσσανδρος Πράσινος, Παντελής Πρεβελάκης, Νίκος Προεστόπουλος, Γιώργος Σαραντάρης, Αθηνά Σαραντίδη, I.A. Σαρεγιάννης, Άγγελος Σημηριώτης, Άγγελος Σικελιανός, Θεόδωρος Σκουρλής,  Σταύρος Ν. Στάγκος, Γιώργος Σταμπολής, Δημήτρης Σταύρου, Θρασύβουλος Σταύρου, Τατιάνα Σταύρου, Κώστας Στεργιόπουλος, Γιάννης Σφακιανάκης, Κώστας Ταμβάκης, Άγγελος Τερζάκης, Κλεάνθης Τριάντος, Μένος Φιλήντας, Ρώμος Φιλύρας, Παύλος Φλώρος, Νίκος Χάγερ-Μπουφίδης, Ε. Ι. Χαραλαμπίδης, Πέτρος Χάρης, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Σώτος Χονδρόπουλος, Σάββας Χώτζης, Πότης Ψαλτήρας και Πωλ Βαλερύ (Paul Valéry).
Από αυτούς συχνότερα έγραφαν οι Α. Τερζάκης, Αν. Γιανναράς, Α. Δικταίος, Αν. Δρίβας, Κ. Εμμανουήλ, Ν. Καζαντζάκης, Ν. Καλαμαρης, και ο ίδιος ο Μελαχρινός, ο εκδότης του περιοδικού.
Οι συνεργάτες που συνεισέφεραν σταθερά, και πριν και μετά τον πόλεμο στις εκδόσεις του περιοδικού ήταν οι Λ. Αλεξίου, Αν. Γιανναράς, Κ. Εμμανουήλ, Μελισσάνθη, Τ. Παπατσώνης. :
Κύκλος (1980-1986(, Λάρνακα Κύπρου
Σημειώνεται ότι με το ίδιο όνομα, Ο Κύκλος και υπότιτλο «διμηνιαία έκδοση τέχνης και προβληματισμού», μεταξύ Ιανουαρίου 1980 και Αυγούστου 1986 εκδιδόταν περιοδικό στη Λάρνακα της Κύπρου από τον Φοίβο Σταυρίδη (4/10/1938-6/3/2012).
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Κάτσιο ε πέπε
Το κάτσιο ε πέπε (cacio e pepe, κυριολεκτικά «τυρί και πιπέρι») είναι συνταγή μακαρονάδας από την κουζίνα της Ρώμης. Όπως αναφέρει και το όνομά του, το πιάτο περιέχει τριμμένο τυρί πεκορίνο ρομάνο και μαύρο πιπέρι, μαζί με σπαγγέτι ή παραδοσιακά τοναρέλι. Όλα τα συστατικά διατηρούνται καλά για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που έκανε το πιάτο πρακτικό για βοσκούς χωρίς σταθερή κατοικία. Συνιστώνται ζυμαρικά με τραχιά επιφάνεια, για να κολλήσει καλά η σάλτσα.
Είναι σημαντικό τα υλικά της συνταγής να είναι σχετικά υψηλής ποιότητας, όπως το μαύρο πιπέρι, ώστε να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Ζυμαρικά
Πολ Ράντιν
Ο Πολ Ράντιν (Paul Radin, 2 Απριλίου 1883 - 21 Φεβρουαρίου 1959) ήταν Αμερικανός ανθρωπολόγος. Γεννήθηκε στο Λοντς της Πολωνίας και ήταν γιος του ραββίνου Δρος Άντολφ Μ. Ράντιν και της Ιωάννας Τέοντορ Ράντιν. Παρακολούθησε το κολέγιο Σίτι, από όπου έλαβε και το πτυχίο του το 1902. Μετά από αρκετές σπουδές σε διαφορετικές κατευθύνσεις και σε διαφορετικές πόλεις της Ευρώπης ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, το 1911. Ο Ράντιν έδρασε κυρίως ως εθνολόγος και διεξήγαγε εκτεταμένη έρευνα πεδίου ανάμεσα στους Οτζίμπουα και τους Ινδιάνους Γουινεμπάγκο στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών και υπήρξε πρωτοπόρος στη χρήση της αυτοβιογραφίας στην εθνολογία. Ήταν επικεφαλής του Τμήματος Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπράντις, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ και του Κέιμπριτζ, στο Πανεπιστήμιο του Φισκ, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, καθώς και στα κολέγια Κένυον και Μπλακ Μάουντεν.
Εργογραφία
Έγραψε αρκετά άρθρα και βιβλία, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς Κατηγορία:Εθνολόγοι
Προπανικός μεθυλεστέρας
Ο προπανικός μεθυλεστέρας ή προπιονικός μεθυλεστέρας, είναι ο εστέρας που παράγεται από την εστεροποίηση προπανικού οξέος και μεθανόλης. Έχει σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2COOCH3, που γράφεται συντομογραφικά EtCOOMe. Είναι ένα άχρωμο υγρό με χαρακτηριστική μέτριας ισχύος φρουτένια οσμή, που ανάλογα με τη συγκέντρωσή των ατμών του και την παρουσία προσμίξεων, θυμίζει ρούμι, φράουλες, μπανάνες ή μήλα. Χρησιμοποιείται ως γευστικός ή αρωματικός παράγοντας τροφίμων. Όριο ανίχνευσης οσμής από ανθρώπους 2%. Τοξικότητα LD50 (σε ποντίκια) 5 g/kg.
Αλκυλίωση
Ο προπανικός μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση αλκυλίωσης προπανικού νατρίου (CH3CH2COONa) με μεθυλαλογονίδιο (CH3X) :
Ακυλίωση
Ο προπανικός μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση ακυλίωσης μεθανόλης (CH3OH), με τις ακόλουθες χημικές ενώσεις :
1. Με προπανοϋλαλογονίδιο (CH3CH2COX):
2. Με άλλον προπανικό αλκυλεστέρα (μετεστεροποίηση, CH3CH2COOR):
3. Με βουτεν-1-άλη (CH3CH2CH=C=O):
Σαπωνοποίηση
Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση σαπωνοποίησης με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), σχηματίζοντας προπανικό νάτριο (CH3CH2COONa) και μεθανόλη (CH3OH) :
Μετεστεροποίηση
Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση μετεστεροποίησης με αλκοόλη (ROH), σχηματίζοντας προπανικό αλκυλεστέρα και μεθανόλη :
Αμμωνιόλυση
Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση αμμωνιόλυσης με αμμωνία (NH3), σχηματίζοντας προπαναμίδιο (CH_3CH_2CONH2) και μεθανόλη (CH3OH) :
Επίδραση οργανομαγνησιακών ενώσεων
Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση επίδρασης οργανομαγνησιακών ενώσεων (RMgX), σχηματίζοντας αιθυλοκετόνη (RCOCH2CH3) και μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο(CH3OMgX) :
Αναγωγή
Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, σχηματίζοντας μεθανόλη (CH3OH) και προπανόλη-1 (CH3CH2CH2OH) :
1. Με νάτριο (Na) και αιθανόλη (CH3CH2OH):
2. Με διυδρογόνο (H2) και νικέλιο (Ni):
3. Με λιθιοαργιλιοτετραϋδρίδιο (LiAlH4):
Συμπύκνωση
Ο προπανικός μεθυλεστέρας δίνει χημική αντίδραση συμπύκνωσης με επίδραση νατρίου σε απρωτικούς διαλύτες, σχηματίζοντας εξανοδιόνη-3,4 και μεθανολικό νάτριο (CH3ONa) :
Πηγές
Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες
Κρόσσαρχος του Αλεξάνδρου
Ο Κρόσσαρχος του Αλεξάνδρου (Crossarchus alexandri) είναι ένα είδος μικρής μαγκούστας που απαντάται στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, την Ουγκάντα, την Δημοκρατία του Κονγκό και την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Λίγα είναι γνωστά για το είδος αυτό, αλλά είναι γνωστό ότι μοιράζεται την κατανομή του με τον κρόσσαρχο της Ανγκόλας (Crossarchus ansorgei). Έχει μήκος 30,5-45,7 εκατοστόμετρα, και βάρος 0,5-1,4 χιλιόγραμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερπηστίδες
Πρόγραμμα Καλλικράτης
thumb|right|Η [[Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (2011)|νέα διαίρεση σύμφωνα με τον Καλλικράτη. Κάθε χρώμα αντιστοιχεί σε περιφέρεια. Με μαύρη γραμμή χωρίζονται οι περιφερειακές ενότητες (πλην Αττικής), με λευκή οι δήμοι (πλην πολεοδομικών συγκροτημάτων Αθηνών και Θεσσαλονίκης).]] Πρόγραμμα Καλλικράτης, ακριβέστερα Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα Καλλικράτης, ονομάζεται ο ελληνικός νόμος 3852/2010, με τον οποίο μεταρρυθμίστηκε η διοικητική διαίρεση της Ελλάδας το 2011 και επανακαθορίστηκαν τα όρια των αυτοδιοικητικών μονάδων (ΟΤΑ), ο τρόπος εκλογής των οργάνων και οι αρμοδιότητές τους. Ενίοτε απαντάται και ως Σχέδιο Καλλικράτης, από την ονομασία που είχε πριν εισαχθεί προς συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων.
Το πρόγραμμα ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή τον Μάιο του 2010. Μέρος των διατάξεών του ενεργοποιήθηκε άμεσα με τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 7 Ιουνίου 2010 (ΦΕΚ 87/τ.Α'/2010), ώστε να διεξαχθούν βάσει αυτών οι αυτοδιοικητικές εκλογές του ιδίου έτους. Στην πλήρη μορφή του τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου του 2011. Το πρόγραμμα πυροδότησε αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα με κινητοποιήσεις που εκδηλώθηκαν ποικιλοτρόπως από αποκλεισμούς δρόμων, μέχρι και απεργία πείνας.
Βασικές διατάξεις
Ο «Καλλικράτης» θεωρείται συνέχεια του «Καποδίστρια» (Ν.2539/97), υπό την έννοια ότι αμφότεροι εισήχθησαν από κυβέρνηση του ίδιου κόμματος (ΠΑΣΟΚ) και διέπονται από παρόμοια φιλοσοφία αναγκαστικής συνένωσης των υπαρχόντων μικρών δήμων και κοινοτήτων σε μεγαλύτερους.
Βασικές πτυχές του προγράμματος είναι η μείωση του αριθμού των δήμων και των νομικών τους προσώπων κατά περίπου 2/3, η αντικατάσταση των 57 νομαρχιών ως δευτεροβάθμιων ΟΤΑ από τις 13 περιφέρειες, η σύσταση των αποκεντρωμένων διοικήσεων, οι αλλαγές στον τρόπο χρηματοδότησης των ΟΤΑ, η αύξηση της θητείας των αυτοδιοικητικών οργάνων από 4 σε 5 έτη και η ανακατανομή των αρμοδιοτήτων κάθε βαθμού.
Σύμφωνα με το Γιάννη Ραγκούση που εισηγήθηκε το πρόγραμμα ως υπουργός Εσωτερικών, κριτήριο ήταν να μην υπάρχει δήμος με πληθυσμό κάτω των 25.000 κατοίκων στα πολεοδομικά συγκροτήματα Αθήνας και Θεσσαλονίκης ή 10.000 για την υπόλοιπη χώρα - εξαιρέσεις έγιναν μόνο για τις ορεινές περιοχές, όπου το πληθυσμιακό κατώτατο όριο τέθηκε στις 2.000 και στα νησιά, όπου προκρίθηκε η λογική «ένας δήμος ανά νησί» (πλην των δύο μεγάλων, Κρήτης και Εύβοιας). Επίσης, οι προβλεπόμενες περικοπές εξόδων, που προκύπτουν από το πρόγραμμα, βρίσκονται σε εναρμόνιση με τις γενικότερες δεσμεύσεις της κυβέρνησης Γ.Α. Παπανδρέου απέναντι στους δανειστές της χώρας.
Πιο συγκεκριμένα:
Αποκεντρωμένες Διοικήσεις
Με το πρόγραμμα Καλλικράτης εισάγεται ο θεσμός των αποκεντρωμένων διοικήσεων που αντικαθιστούν τις 13 κρατικές Περιφέρειες. Σε αυτές μεταφέρθηκαν οι αρμοδιότητες των κρατικών Περιφερειών που από το Σύνταγμα επιβάλλεται να παραμένουν στο Κράτος. Οι επικεφαλής τους έχουν τον τίτλο του Γενικού Γραμματέα και διορίζονται από την Κυβέρνηση.
Δημιουργούνται επτά αποκεντρωμένες διοικήσεις:
Τεχνογνωσία
Ο όρος αυτός δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για το σύνολο, ή κάποιο μέρος των εννοιών, των γνώσεων ή και της εμπειρίας που αφορούν τις απαραίτητες διεργασίες, ή μεθόδους στη προσοφορά υπηρεσιών.
Πρόγραμμα Καλλικράτης
Περιφέρειες
Οι 13 περιφέρειες σύμφωνα με τον Καλλικράτη είναι:
Τεχνογνωσία
Ο όρος μεταφορά τεχνογνωσίας χαρακτηρίζει τη μεταβίβαση όλων των γνώσεων που απαιτούνται για την εφαρμογή μιας τεχνικής παραγωγής ή μεθόδου της.
Πρόγραμμα Καλλικράτης
Περιφέρειες
Με το σχέδιο Καλλικράτης ο επικεφαλής των περιφερειών, ο Περιφερειάρχης, εκλέγεται πλέον άμεσα από τον λαό στις αυτοδιοικητικές εκλογές.
Τεχνογνωσία
Η μεταφορά τεχνογνωσίας διακρίνεται σε θεμιτή (νόμιμη) που αποτελεί αντικείμενο εμπορικής πράξης καθώς και σε αθέμιτη, που προέρχεται από υποκλοπή. Η δεύτερη αυτή περίπτωση αποτελεί κύριο αντικείμενο της λεγόμενης "βιομηχανικής κατασκοπείας".
Πρόγραμμα Καλλικράτης
Δήμοι
Ταξινόμηση των 325 Δήμων του Προγράμματος Καλλικράτη ανά πληθυσμό και ανά αριθμό Καποδιστριακών Δήμων που τον αποτελούν.
Τεχνογνωσία
Ο αντίστοιχος όρος για την μεταφορά τεχνογνωσίας, όταν αφορά προσφορά υπηρεσιών λέγεται απλά επιμόρφωση.
Η τεχνογνωσία μπορεί να αποτελεί άυλο αγαθό μιας επιχείρησης, εάν και για όσο διάστημα είναι μυστική. Προστατεύεται με βάση το Δίκαιο αθέμιτου ανταγωνισμού.
Σήμερα ευρύτατη χρήση έχει η αγγλική έκφραση "νόου χάου" (know-how = Ξέρω Πώς) που καθιερώθηκε ως διεθνής όρος ταυτόσημος της τεχνογνωσίας.
Κατηγορία:Τεχνολογία Κατηγορία:Δίκαιο ανταγωνισμού Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Κώστας Θέος
Ο Κώστας Θέος (1896 – 27 Μαΐου 1958) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του διετέλεσε κορυφαίο στέλεχος της ΓΣΕΕ, γραμματέας της Ενωτικής ΓΣΕΕ, καθώς και ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ. Μετά την ήττα του ΔΣΕ στον Ελληνικό Εμφύλιο εγκαταστάθηκε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κώστας Θέος γεννήθηκε το 1896 στο Κατηχώρι Μαγνησίας και ήταν καπνεργάτης στο Βόλο. Σε νεαρή ηλικία έγινε μέλος του ΣΕΚΕ και αναμίχθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα. Προσεβλήθη όμως από φυματίωση και σταμάτησε να εργάζεται στα καπνομάγαζα, αλλά, συνέχισε τη συνδικαλιστική του δράση. Έφτασε στην ηγεσία του Καπνεργατικού Σωματείου Βόλου, της Πανεργατικής Βόλου και της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας.
Το Φεβρουάριο του 1921, εν μέσω της Μικρασιατικής εκστρατείας πραγματοποιήθηκε στον Βόλο μεγάλη αντιπολεμική διαδήλωση εργατών και αγροτών και ακολούθησαν εκτεταμένα επεισόδια. Οι αρχηγοί της διαδήλωσης Θέος, Σαρόγλου και Μπεναρόγια συνελήφθησαν και κλείστηκαν στη φυλακή για δυόμισι χρόνια. Μετά την αποφυλάκιση του και την περιθωριοποίηση της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ (Δημητράτος, Μπεναρόγια κ.α) ο Θέος εντάχθηκε στην ηγεσία του κόμματος.
Το 1924 πήγε στη Σοβιετική Ένωση μαζί με άλλους φυματικούς για θεραπεία. Νοσηλεύτηκε σε σανατόριο του Καυκάσου και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUΤV. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1926.
Στην ηγεσία του ΚΚΕ και της ΓΣΕΕ
Στο 4ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1928, εκλέχθηκε ξανά στην ΚΕ του κόμματος.
Ο Θέος ήταν επί σειρά ετών κορυφαίο στέλεχος της ΓΣΕΕ. Στο Δ' Συνέδριο της ΓΣΕΕ που συνήλθε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1928 αποκλείστηκαν οι αντιπρόσωποι που ακολουθούσαν τη γραμμή του ΚΚΕ και από τη δύναμη της ΓΣΕΕ διαγράφηκαν τα αντίστοιχα συνδικάτα. Οι αποκλεισμένοι του ΚΚΕ προχώρησαν στις 3 Φλεβάρη 1929 στην ίδρυση ξεχωριστής εργατικής Συνομοσπονδίας με τίτλο "Ενωτική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας" (ΕΓΣΕΕ). Ο Θέος τότε ανέλαβε Γραμματέας της Ενωτικής ΓΣΕΕ.
Η Φραξιονιστική Πάλη Χωρίς Αρχές
Την περίοδο 1929-31 στο ΚΚΕ είχε ξεσπάσει η λεγόμενη φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές. Ο Θέος ήταν ηγετικό στέλεχος της ομάδας των συνδικαλιστών Σιάντου, Πυλιώτη, Παπαρήγα, Ασίκη που ήρθε σε ολομέτωπη σύγκρουση με την ομάδα των Χαϊτά, Ευτυχιάδη, Κολοζώφ. Η αποκαλούμενη δεξιά ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη είχε σαν σύνθημα το "πρώτα οργάνωση και ύστερα επανάσταση", ενώ η αριστερή των Σιάντου-Θέου "την μετατροπή των αυθόρμητων λαϊκών κινητοποιήσεων σε γενική πολιτική απεργία". Η σφοδρή διαμάχη των δύο ομάδων έφερε το ΚΚΕ στα πρόθυρα της διάλυσης, οπότε η ΚΔ το Νοέμβρη του 1931 αποφάσισε να επέμβει.
Το Σεπτέμβρη του 1930 όταν οι Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, Κολοζώφ και άλλα στελέχη του ΚΚΕ φυλακίστηκαν από την κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου, την ηγεσία του ΚΚΕ ανέλαβε η ομάδα των Σιάντου-Θέου, με γραμματέα τον Σιάντο.
Τον Μάρτιο του 1931 ο Νίκος Ζαχαριάδης από τη Μόσχα, με εντολή της ΚΔ, ζήτησε από τον Γιάννη Ιωαννίδη να συντάξει λίστα με τα άτομα που συμμετείχαν στην φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές. Ο Ιωαννίδης συνέταξε μια λίστα με 38 άτομα που κλήθηκαν και πήγαν στη Μόσχα για να λογοδοτήσουν, ανάμεσα σε αυτούς και ο Θέος. Εκεί όλοι προέβησαν σε αυστηρή αυτοκριτική και μόνο δύο, ο Γιώργης Σιάντος και ο Κώστας Θέος επέστρεψαν μετά από τρεις μήνες στην Ελλάδα, αφού υποσχέθηκαν υποταγή στη νέα ηγεσία που διόρισε η ΚΔ στο κόμμα, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Οι υπόλοιποι έμειναν στη Σοβιετική Ένωση. Η τύχη τους αγνοείται και πιθανότατα έπεσαν θύματα των Σταλινικών εκκαθαρίσεων στην περίοδο 1936-1940.
Στις εκλογές του 1936 ο Θέος εξελέγη βουλευτής Δράμας του ΚΚΕ με το Παλλαϊκό Μέτωπο.
Δικτατορία Μεταξά-Κατοχή-Αντίσταση
Το 1936, την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας, ο Θέος ήταν από τα πρώτα στελέχη του ΚΚΕ που συνελήφθηκαν και εκτοπίστηκε στην Ανάφη. Στις 25 Απρίλη του 1937 δραπέτευσε μαζί με 7 άλλους κρατουμένους, αλλά συνελήφθη εκ νέου στις 6 Απρίλη 1939 στην οικία που διέμενε στον Πειραιά. Μαζί του έμενε η σύζυγός του (με την οποία δεν είχε παντρευτεί) και ο εξάχρονος γιος του ο οποίος δεν είχε ληξιαρχική πράξη γέννησης, δεν είχε βαπτισθεί και είχε πλαστό δικαιολογητικό βάπτισης. Ο Θέος τότε τέλεσε τον γάμο του τον Μάιο με τη σύζυγό του στην οικία του διευθυντή της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών Σπύρου Παξινού παρουσία του Υφυπουργού Δημοσίας Ασφαλείας Κων. Μανιαδάκη με κουμπάρα τη σύζυγο του Παξινού Τζούλια. . Στη συνέχεια ο Θέος φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία.
Την περίοδο της κατοχής μεταφέρθηκε για νοσηλεία μαζί με άλλους Ακροναυπλιώτες στο Σανατόριο Πέτρας στην Πιερία και θα τους απελευθερώσει ο ΕΛΑΣ τον Ιούλιο του 1942. Στη συνέχεια ο Θέος κατέβηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στο ΕΑΜ, χωρίς να καταλάβει κάποια ηγετική θέση λόγω του γάμου του υπό την επίβλεψη της Ασφάλειας και του Μανιαδάκη, πράξη ασυμβίβαστη με τα επαναστατικά καθιερωμένα.
Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Δράμας της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης).
Μετά την Απελευθέρωση - Εμφύλιος Πόλεμος
Μετά την Απελευθέρωση από τους Γερμανούς, το 1945, ο Θέος επικεφαλής του Εργατικού Αντιφασιστικού Συνασπισμού (ΕΡΓΑΣ) θα κερδίσει τις εκλογές σε πολλά εργατικά κέντρα και θα γίνει γραμματέας της ΓΣΕΕ. Στο 8ο Πανελλαδικό Συνέδριο της ΓΣΕΕ τον Μάρτη του 1946 εκλέχθηκε στην επταμελή διοίκηση της ΓΣΕΕ, ενώ Γραμματέας της εκλέχθηκε ο Μήτσος Παπαρήγας. Στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Σεπτέμβρη του 1945 εξελέγη αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ.
Το 1953 εξελέγη αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Οργάνωσης (ΠΣΟ). Ο Κώστας Θέος πέθανε στο Βουκουρέστι στις 27 Μαΐου 1958.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Παλλαϊκό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Μπαμπούλας Α.Ε.
Η ταινία διανεμήθηκε, επίσης, από τη Walt Disney Pictures στις Ηνωμένες Πολιτειες, ενώ στην Ελλάδα τη διανομή της ανέλαβε η εταιρεία Προοπτική, με την Audiovisual να αναλαμβάνει την κυκλοφορία της σε βιντεοκασέτα και DVD. Συνολικά απέφερε κέρδη ύψους 579,7 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ παράλληλα κατάφερε να αποσπάσει το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού, σε μουσική και στίχους του Ράντι Νιούμαν.