cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Weezer (άλμπουμ, 2001)
Το The Green Album έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Το άλμπουμ συχνά αναγνωρίζεται ως μια αναγέννηση για το συγκρότημα αφού μετά την κυκλοφορία του Pinkerton είχε ακολουθήσει μια μακρά παύση. Το άλμπουμ έκανε το ντεμπούτο του στο #4 στις ΗΠΑ και στο #2 στον Καναδά. Το άλμπουμ μπήκε επίσης στο top ten στη Νορβηγία και τη Σουηδία. Από την κυκλοφορία του, το 2001, μέχρι σήμερα το άλμπουμ έχει πουλήσει πάνω από 1.600.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κομμάτια
Επιπλέον τραγούδι στην ιαπωνική έκδοση
Καβείριο Λήμνου
Περιγραφή
Το ιερό των Καβείρων προστατευόταν από την ξηρά από ένα μακρύ τείχος στην κορυφή του λόφου που το έκρυβε από τα βλέμματα των αμύητων. Τα κύρια κτίσματα του ιερού ήταν μεγάλες αίθουσες μυήσεως (τελεστήρια) μέσα στις οποίες φανερωνόταν στους μύστες τα "ιερά", τα λεγόμενα Καβείρια μυστήρια. Τα ερείπιά τους σώζονται σε δύο πλατώματα, στηριγμένα στη απότομη πλαγιά προς τη θάλασσα από αναλήμματα. Στο βόρειo πλάτωμα σώζονται τα ερείπια ενός μεγάλου τελεστηρίου της ελληνιστικής περιόδου. Η αίθουσα των μυήσεων με τα "άδυτα" στο βάθος, χωριζόταν σε τρία κλίτη, από δύο σειρές τεσσάρων ιωνικών κιόνων, στα επιστήλια των οποίων υπήρχε μία πήλινη σίμη.
Στο νότιο πλάτωμα σώζονται τα θεμέλια ενός μικρότερου τελεστηρίου του 3ου αιώνα μ.Χ. κτισμένου μετά την καταστροφή του ελληνιστικού τελεστηρίου.
Στο βάθος του Σηκού είναι τα θεμέλια ενός ναΐσκου προορισμένου για τα "ιερά". Ο σηκός χωριζόταν σε τρία κλίτη, από δύο σειρές πέντε κιόνων και με ένα προστώο στηριγμένο προς το μέρος της θάλασσας από ένα ισχυρό στερεοβάτη.
Στην κλασική και ελληνιστική φάση ανήκει ένας πλούσιος αποθέτης προσφορών, λύχνοι για τις νυκτερινές τελετές, κάνθαροι, σκύφοι, "πυξίδες", κεραμεική για τα ιερά συμπόσια. Στο ιερό βρέθηκαν επίσης θραύσματα γλυπτών, πήλινα και χάλκινα αγαλματίδια, υαλικά και πολλές αναθηματικές, τιμητικές απελευθερωτικές επιγραφές.
Το αρχαϊκό τελεστήριο βρίσκεται στο νότιο πλάτωμα και είναι διαστάσεων 6.40 x 13.50 μέτρα με θρανία από μισοψημένους πλίνθους κατά μήκος των τειχών όπου καθόταν οι μύστες. Στο βάθος υπήρχε ο ιερότερος χώρος, το άδυτο, όπου έμπαινε ο ιερέας και στεκόταν τα αγάλματα των θεών.
Είναι ίσως το αρχαιότερο γνωστό τελεστήριο στον ελληνικό χώρο, παλαιότερο και από το Σολώνειο Τελεστήριο της Ελευσίνας. Καταστράφηκε από πυρκαγιά μάλλον με την εισβολή των Περσών το 512 π.Χ.
Το ελληνιστικό τελεστήριο ήταν κτισμένο στο βόρειο πλάτωμα και είναι το πρώτο που αντικρίζει κανείς μπαίνοντας στον αρχαιολογικό χώρο. Ορθογώνιο με διαστάσεις 33 x 46.10 μέτρα είναι διπλό σε σχέση με το ιερό της Σαμοθράκης και στην πρόσοψη είχε στοά με 12 κίονες. Χωριζόταν σε τρία κλίτη με δύο σειρές από 4 ιωνικούς κίονες. 250px|μικρογραφία|Το ομώνυμο ξενοδοχείο που βρίσκεται σε μικρή απόσταση
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Λήμνος Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Λήμνο Κατηγορία:Κάβειροι
Καρχαροδοντοσαυρίδες
Οι καρχαροδοντοσαυρίδες είναι μία οικογένεια τεράστιων θηριόποδων δεινοσαύρων. Οι καρχαροδοντοσαυρίδες ζούσαν στη Γη από την Ύστερη Ιουράσια περίοδο ως και την Ύστερη Κρητιδική περίοδο. Χαρακτηριστικό των ειδών που ανήκουν σε αυτή την οικογένεια είναι τα πριονοτά δόντια που μοιάζουν με αυτά του καρχαρία (εξού και το όνομα), το ογκώδες σώμα και το επιμηκυμένο κεφάλι. Όλα τα μέλη αυτής της οικογένειας είχαν τεράστιο μέγεθος, όπως ο Γιγανοτόσαυρος και ο Καρχαροδοντόσαυρος, που είναι πιθανό να ήταν οι μεγαλύτεροι σαρκοφάγοι δεινόσαυροι που έζησαν ποτέ.
Ταξινόμηση
Οι καρχαροδοντοσαυρίδες αναγνωρίστηκαν αρχικά από τον Ερνστ Στρόμερ το 1931 με μόνο μέλος τους τον Καρχαροδοντόσαυρο, που είχε μόλις ανακαλυφθεί. Το 1995 προστέθηκε ένα ακόμη μέλος, ο τεράστιος Γιγανοτόσαυρος. Το 2006, όμως, με την ανακάλυψη του Μαπούσαυρου προστέθηκε μία νέα υποοικογένεια, οι γιγανοτοσαυρίνες, με μέλη αυτόν και τον Γιγανοτόσαυρο. Πιθανόν σε αυτή την υποοικογένεια να ανήκει και ο Τυραννοτιτάνας, αν και επειδή πολύ λίγα είναι γνωστά για αυτόν δεν προστέθηκε σε αυτήν. Το 1998 αμφισβητήθηκε αν οι καρχαροδοντοσαυρίδες ανήκουν πράγματι στον κλάδο των αλλοσαυρίδων, και δημιουργήθηκε ο κλάδος των καρχαροδοντοσαυρίδων. Μερικοί πιστεύουν ότι οι καρχαροδοντοσαυρίδες είναι πιο συγγενικές με τις αβελισαυρίδες, αλλά αρκετά στοιχεία (κυρίως κρανιακά) υποδεικνύουν ότι είναι πιο συγγενικές με τις αλλοσαυρίδες. Έτσι, είναι αμφίβολο αν οι καρχαροδοντοσαυρίδες μπορούν να θεωρηθούν ξεχωριστός κλάδος ή αν ανήκουν στις αλλοσαυρίδες.
Ευημερία
Έτσι υπό τη στενότερη αυτή έννοια απαντάται ο όρος σε εκφράσεις όπως: "Κράτος ευημερίας", "Οικονομική της ευημερίας", "βιομηχανική ευημερία", "έργο ευημερίας" κ.λπ.
Βασική διάκριση
Όπως αναφέρθηκε στην αρχή ο όρος είναι περισσότερο κοινωνικοοικονομικός. Εξ αυτού του λόγου η ευημερία θεωρητικά διακρίνεται σε "οικονομική ευημερία" και σε "κοινωνική ευημερία" που εξετάζονται από διαφορετικές επιστήμες με κοινή όμως συγκλίνουσα έννοια εφαρμογής την Πρόνοια και διάφορα μέτρα που μπορεί να ληφθούν επί της τελευταίας, όπως π.χ. επιδοτήσεις, επιδόματα, διάφορα βοηθήματα κ.λπ.
Θέση των οικονομολόγων
Οι οικονομολόγοι ερευνητές της ευημερίας επιχείρησαν να διατυπώσουν διάφορους κανόνες οικονομικής πολιτικής και ειδικότερα της δημόσιας ή δημοσιονομικής επί της φορολογίας, όπως π.χ. η φορολογία θα πρέπει να είναι αφενός ίση για όλους και αφετέρου προοδευτική. Οι δε άμεσοι φόροι να είναι ευνοϊκότεροι από τους έμμεσους, ενώ οι τιμές θα πρέπει να εξισώνουν το επιπλέον κόστος της παραγωγής μιας επιπλέον μονάδας του προϊόντος. Στο σημείο αυτό οι Χώρες το επιτυγχάνουν με επιβολή δασμών ακόμα και στα πλαίσια της αμοιβαιότητας, ή με άλλα παράλληλα μέτρα κοινωνικής πολιτικής βελτιώνοντας την κοινωνική ευημερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευημερία Κατηγορία:Δημόσια οικονομικά
Ηφαιστία Λήμνου
μικρογραφία|Ηφαιστία. Το θέατρο και τμήμα του χώρου που καταλάμβανε η Αρχαία πόλη μικρογραφία|Ηφαιστία. Πανοραμική εικόνα του χώρου του Αρχαίου θεάτρου thumb|right|250px|Το αρχαίο θέατρο της Ηφαιστίας. Η Ηφαιστία είναι αρχαιολογικός τόπος στη Λήμνο.
μικρογραφία|Ηφαιστία Ο λόφος οπου συνεχίζονται οι ανασκαφές.j
Οι ανασκαφές
Οι πρώτες ανασκαφές στην Ηφαιστία έγιναν από τον Ιταλό αρχαιολόγο Αλεσσάντρο Ντέλλα Σέτα (Alessandro Della Seta), επικεφαλής της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής, από το 1926 ως το 1936. Έτσι ανακαλύφθηκε η μεγαλύτερη και αρχαιότερη -κατά τους ιστορικούς χρόνους- πόλη της Λήμνου (1000 π.Χ.-1200 μ.Χ.).
Οι ανασκαφές έφεραν στο φως ιερό αφιερωμένο στη Μεγάλη Θεά Λήμνο, νεκροπόλεις, λουτρά, ένα μεγάλο οικοδόμημα - ανάκτορο, το οποίο μάλλον ήταν ο λαβύρινθος της Λήμνου που αναφέρει ο Πλίνιος, πηγάδια και θέατρο της ελληνιστικής περιόδου.
Επίσης, έχουν βρεθεί πολλές κατοικίες, ένα ιερό και μια μεγάλη καμμένη νεκρόπολη, που ανήκαν σε ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος κατοίκησε στο νησί από τον 8ο μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. Το ιερό μοιάζει να καταστράφηκε στα τελευταία χρόνια του 6ου αιώνα.
Βρέθηκαν πολλά όπλα, χρυσά αντικείμενα, πήλινα ειδώλια και αγγεία τοπικής τεχνοτροπίας. Σ' αυτά τα αγγεία η γεωμετρική απεικόνιση, συνοδεύεται από καμπύλες μορφές, παράδοση κρητο-μυκηναϊκή που διατηρείται στο νησί μέχρι σχετικά αργά, δημιουργώντας μια τέχνη γεμάτη ζωντάνια και κίνηση. Μερικά θραύσματα αγγείων φέρουν την γραφή στην λημνιακή γλώσσα, ίδια με αυτή της Στήλης των Καμινίων, που αποδίδεται στους Πελασγούς.
Τα αντικείμενα που βρέθηκαν μαρτυρούν τις εμπορικές σχέσεις της πόλης με τα νησιά του Αιγαίου και με περιοχές της Μακεδονίας. Αγγεία πρωτοκορινθιακά και αττικά, μελανόμορφα, μιλούν για τις σχέσεις της πόλης με την ηπειρωτική Ελλάδα.
Το σημαντικότερο μνημείο που έχει έρθει στο φως με τις ανασκαφές μέχρι σήμερα είναι το θέατρο. Κτισμένο στη βορειοανατολική πλευρά της χερσονήσου της Παλαιόπολης, στο στενότερο σημείο της και στην πλαγιά ενός χαμηλού λόφου, επιτρέπει στο θεατή που βρίσκεται στο κοίλο, να αναπαύσει το βλέμμα του απέναντι, στη χαμηλή οροσειρά Καστροβούνι, που ορίζει από τα νότια την πεδιάδα. Η κατασκευή του θεάτρου διήλθε διαφορετικές οικοδομικές φάσεις. Το αρχαιότερο θέατρο θα πρέπει να ήταν ορθογώνιο, με ξύλινα καθίσματα για τους θεατές. Στο τέλος του 6ου ή στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. η ορθογώνια κατασκευή καταλάμβανε ολόκληρη την κεντρική κερκίδα του μεταγενέστερου λίθινου θεάτρου.
Η κατασκευή του λίθινου θεάτρου της Ηφαιστίας, που κατατάσσεται μεταξύ των αρχαιότερων του ελληνικού κόσμου, τοποθετείται στο τέλος του 5ου ή τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. Στην πρωιμότερη φάση του λίθινου θεάτρου ανήκουν η ορχήστρα, σε τέλειο και πλήρη κύκλο διαμέτρου 12,40 μ. και το κατώτερο τμήμα του κοίλου με δέκα σειρές εδωλίων. Στη δεύτερη, νεότερη φάση του λίθινου θεάτρου, το κοίλο μεγάλωσε και έγινε υψηλότερο. Στην πλαγιά του λόφου, πάνω στα λείψανα του αρχαιότερου ξύλινου θεάτρου κτίστηκε το "επιθέατρο". Οι επίσημοι και οι πολίτες κάθονταν στις πρώτες σειρές των εδωλίων του θεάτρου. Για τις σειρές αυτές χρησιμοποιήθηκαν μεγάλες ορθογώνιες πλάκες από πωρόλιθο των λατομείων της Ηφαιστίας. Αντίθετα, τα έδρανα του επιθεάτρου, όπου κάθονταν οι γυναίκες και οι δούλοι, ήταν κτισμένα από φτηνότερα υλικά, μικρές και μεγάλες πλάκες από σχιστόλιθο και ασβεστόλιθο της περιοχής.
Από τον 3ο αιώνα π.Χ. στο θέατρο προστέθηκε το προσκήνιο, που αναπτύχθηκε σε βάρος της ορχήστρας. Κατά τους πρώιμους ρωμαϊκούς χρόνους το προσκήνιο κατέλαβε το νοτιότερο τμήμα της ορχήστρας, για να διευρυνθεί ο χώρος της σκηνής, αφού το επίκεντρο των δρώμενων είχε μεταφερθεί πλέον από την ορχήστρα στη σκηνή.
Ιστορία
Η Ηφαιστία ήταν μία από τις δύο πόλεις-κράτη της αρχαίας Λήμνου και, σύμφωνα με τα ανασκαφικά και ιστορικά δεδομένα, η μεγάλη ακμή της διήρκεσε από τον 7ο έως τον 1ο αιώνα π.Χ. Αποτελούσε την έδρα της αρχαιοελληνικής θρησκείας στο νησί. Προστάτης της πόλης ήταν ο θεός Ήφαιστος, στον οποίο οφείλει το όνομά της. Νομίσματα που βρέθηκαν εδώ και παριστάνουν έναν αναμμένο δαυλό στη μία τους όψη, αποδεικνύουν ότι τελούνταν γιορτές προς τιμή του θεού Ηφαίστου, τα λεγόμενα "Ηφαίστεια".
Μετά την κατάκτηση του νησιού από τους Αθηναίους ο πληθυσμός της ελαττώθηκε, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. Πραγματικά, υπάρχουν πολυάριθμοι τάφοι με αττικά αγγεία και ο πιο παλιός υπολογίζεται στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα. Υπάρχουν και άλλοι μεταγενέστεροι τάφοι που φθάνουν μέχρι τη ρωμαϊκή εποχή. Ανάμεσα στα ελληνικά κτίσματα σημειώνουμε το θέατρο, κατασκευασμένο αρχικά, πιθανώς στην ελληνιστική περίοδο και τροποποιημένο στη ρωμαϊκή.
μικρογραφία|Αρχαίο θέατρο Ηφαιστίας Άλλα κτίσματα που βρέθηκαν, όπως εκκλησίες και κατοικίες, μαρτυρούν για τη σπουδαιότητα αυτής της πόλης στη βυζαντινή περίοδο. Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. αποτελεί έδρα επισκόπου. Ο επίσκοπος Ηφαιστίας Λήμνου Στρατήγιος πήρε μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας.
Στην παρακμή και στην πλήρη εγκατάλειψη της Ηφαιστίας συνετέλεσαν δύο λόγοι: Πρώτον, η φυσική καταστροφή του λιμανιού, λόγω των διαδοχικών προσχώσεων από τα νερά της βροχής και δεύτερον η επικράτηση του χριστιανισμού γύρω στο 2ο με 3ο αιώνα. Οι χριστιανοί μη μπορώντας να ακολουθήσουν με άνεση τη θρησκεία τους, αναζήτησαν νέα έδρα στον Κότζινο, η ακμή του οποίου επέσπευσε την ερήμωση της Ηφαιστίας.
Φεστιβάλ Αρχαίας Ηφαιστίας
Από το 2010 το αρχαίο θέατρο της Ηφαιστίας δόθηκε για παραστάσεις στο κοινό. Έκτοτε κάθε καλοκαίρι στο χώρο του θεάτρου πραγματοποιούνται θεατρικές παραστάσεις, δρώμενα και συναυλίες, στο πλαίσιο του "Φεστιβάλ Αρχαίας Ηφαιστίας", που διοργανώνει ο Δήμος Λήμνου. Ξεκίνησε δειλά με μια θεατρική παράσταση και σταδιακά εξελίχθηκε σε κανονικό φεστιβάλ, φιλοξενώντας ποιοτικές εκδηλώσεις πολιτισμού.
Totally Spies!
Totally Spies! είναι σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τους Vincent Chalvon-Demersay και David Michel και παράγεται κυρίως από τη γαλλική εταιρεία animation Marathon Media και τον γαλλικό τηλεοπτικό φορέα TF1, με τις σεζόν 3 έως 5 να είναι συμπαραγωγή με την καναδική εταιρεία Image Entertainment Corporation. Η σειρά εστιάζει σε τρία έφηβα κορίτσια στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια που εργάζονται ως μυστικοί πράκτορες για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Ανθρώπινης Προστασίας (WOOHP). Αυτή είναι η πρώτη τηλεοπτική σειρά που συμπαράγεται από τις δύο εταιρείες παραγωγής, με τη δεύτερη να είναι η Martin Mystery.
Έχουν κυκλοφορήσει αρκετά προϊόντα που συνδέονται με τη σειρά, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων κόμικς, μυθιστορημάτων και βιντεοπαιχνιδιών. Μια ταινία prequel, Totally Spies! Το The Movie , που κυκλοφόρησε μεταξύ της πέμπτης και της έκτης σεζόν και σε συμπαραγωγή με την Ιταλία, κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 2009 στη Γαλλία και αργότερα προβλήθηκε στις ΗΠΑ στο Cartoon Network το 2010.
Πλοκή
Η σειρά επικεντρώνεται στις περιπέτειες τριών έφηβων κοριτσιών από το Μπέβερλι Χιλς των ΗΠΑ – τη Σαμ, Κλόβερ και Άλεξ – που ζουν διπλή ζωή ως μυστικοί πράκτορες που εργάζονται για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Ανθρώπινης Προστασίας (WOOHP). Τα κορίτσια στρατολογούνται από τον αρχηγό της οργάνωσης, Τζέρι, για να καταπολεμήσουν περιστατικά εγκληματικότητας που εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο. Οι κατάσκοποι φορούν πολύχρωμες φόρμες και τους παρέχονται διάφορα gadget για τις έρευνές τους. Σε κάθε επεισόδιο συντρέχει μία δευτερεύουσα πλοκή που εστιάζει στην καθημερινή ζωή των κοριτσιών ως μαθητριών γυμνασίου (και αργότερα πανεπιστημίου).
Επεισόδια
Το 2013, η σειρά αναβίωσε για έκτη σεζόν, κάνοντας πρεμιέρα σε εκδήλωση στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Είκοσι έξι επεισόδια μεταδόθηκαν στη γαλλική τηλεόραση και δίκτυα σε όλη την Ευρώπη ξεκινώντας στις 4 Σεπτεμβρίου 2013. Στον Καναδά, η έκτη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 7 Σεπτεμβρίου 2014 στο Teletoon. Η σειρά έχει μεταδοθεί παγκοσμίως σε διάφορα δίκτυα, όπως το TF1 στη Γαλλία, το Teletoon στον Καναδά , το Cartoon Network στις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική, το Rede Globo στη Βραζιλία, το Disney Channel και το Nickelodeon στην Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη (πρώην Fox Kids και Jetix ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Αλεξέι Σαβράσοφ
Ο Αλεξέι Κοντρατίεβιτς Σαβράσοφ (Ρωσικά: Алексе́й Кондра́тьевич Савра́сов) (1830 - 1897) ήταν Ρώσος ζωγράφος τοπίων, μέλος των «Περιπλανώμενων», μιας ομάδας Ρώσων ρεαλιστών ζωγράφων, που οργάνωναν περιοδεύουσες εκθέσεις.
Βιογραφία
Ο Αλεξέι Σαβράσοφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 24 Μαΐου 1830, γόνος οικογένειας εμπόρων. Άρχισε να σχεδιάζει από την πρώιμη παιδική ηλικία και το 1838 εγγράφηκε ως φοιτητής του καθηγητή Καρλ Ράμπους στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας (MSPSA). Αποφοίτησε το 1850 και άρχισε αμέσως να ειδικεύεται στη ζωγραφική τοπίου. Το 1852, ταξίδεψε στην Ουκρανία. Στη συνέχεια, το 1854 με πρόσκληση της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Νικολάγιεβνα, προέδρου της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Τεχνών, μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη. Το 1857, ο Σαβράσοφ έγινε καθηγητής της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας. Οι καλύτεροι μαθητές του, ο Ισαάκ Λεβιτάν και ο Κονσταντίν Κορόβιν, ανέφεραν πάντα τον δάσκαλό τους με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη. Το 1857, παντρεύτηκε τη Σοφία Κάρλοβνα Χερτς, αδελφή του ιστορικού τέχνης Καρλ Χερτς (1820-1883). Στο σπίτι τους φιλοξενούσαν καλλιτέχνες και συλλέκτες έργων τέχνης, μεταξύ των οποίων και ο Πάβελ Τρετιακόφ. Ο Σαβράσοφ συνδέθηκε στενά με τον Βασίλι Περόφ. Ο Περόφ τον βοήθησε να ζωγραφίσει τους βαρκάρηδες στον πίνακα Ο Βόλγας κοντά στο Γιούριεβετς (1871), ο Σαβράσοφ ζωγράφισε τοπία για τους πίνακες του Περόφ Παγιδευτής πουλιών (1870) και Κυνηγοί σε ανάπαυλα (1871). αριστερά|μικρογραφία|Οι Κουρούνες επέστρεψαν (1871), κοντά στο μοναστήρι Ιπατίεβ στην [[Κοστρομά]] Στη δεκαετία του 1860, ταξίδεψε στην Αγγλία για να δειόπου επισκέφθηκε τη Διεθνή Έκθεση και στην Ελβετία. Σε μια από τις επιστολές του έγραψε ότι καμία ακαδημία στον κόσμο δεν θα μπορούσε να προωθήσει έναν καλλιτέχνη όπως η παρούσα Διεθνής έκθεση. Οι ζωγράφοι που τον επηρέασαν περισσότερο ήταν ο Βρετανός ζωγράφος Τζον Κόνσταμπλ και ο Ελβετός Αλεξάντρ Καλάμ. Ο πίνακας Οι Κουρούνες επέστρεψαν (1871) θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως το υψηλότερο σημείο της καλλιτεχνικής καριέρας του Σαβράσοφ. Χρησιμοποιώντας ένα κοινό, ασήμαντο θέμα με πουλιά που επέστρεφαν μετά την αποδημία τους και ένα εξαιρετικά απλό τοπίο, ο καλλιτέχνης κατέγραψε συναισθηματικά τη μετάβαση της φύσης από το χειμώνα στην άνοιξη. Ήταν ένας νέος τύπος λυρικής ζωγραφικής τοπίου, που ονομάστηκε αργότερα από τους κριτικούς Λυρική τοπιογραφία. Οι πίνακές του είχαν μεγάλη επιτυχία. Το 1870, έγινε μέλος της ομάδας καλλιτεχνών των «Περιπλανώμενων» (Πιριντβίζνικι) και απομακρύνθηκε από την ακαδημαϊκή τέχνη που χρηματοδοτούνταν από την κυβέρνηση. μικρογραφία|267x267εσ|Ο τάφος του Αλεξέι Σαβράσοφ στο κοιμητήριο Βαγκάνκοβο της Μόσχας Από το 1871 έως το 1875 έργα του παρουσιάζονταν σε εκθέσεις των Περιπλανώμενων και από το 1873 έως το 1878 στην Ακαδημία. Εκθέσεις έργων του γίνονταν επίσης στο εξωτερικό, όπως στη Βιέννη το 1873 και στο Παρίσι το 1878. Συμμετείχε επίσης στην Εθνική έκθεση του 1882 στη Μόσχα.
Το τέλος
Από τα τέλη του 1870, ο Αλεξέι Σαβράσοφ σταδιακά έγινε αλκοολικός. Πιθανή αιτία μπορεί να ήταν ο θάνατος της κόρης του το 1871, γεγονός που τον οδήγησε σε κρίση στην τέχνη του και, κατά συνέπεια, αδιαφορία για την καλλιτεχνική του καριέρα. Το 1882, απολύθηκε από τη θέση του στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Όλες οι προσπάθειες των συγγενών και φίλων του να τον βοηθήσουν ήταν μάταιες. Η καριέρα του καταστράφηκε και τα τελευταία χρόνια της ζωής του πέρασαν στη φτώχεια. Ήταν συνήθως μεθυσμένος και συχνά ρακένδυτος. Πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1897 σε ένα πτωχοκομείο της Μόσχας. Μόνο ο θυρωρός της Σχολής Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας και ο Πάβελ Τρετιακόφ, ιδρυτής της Πινακοθήκης Τρετιακόφ, ήταν παρόντες στην κηδεία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν
Ο Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν, (γερμ. Johann Joachim Winckelmann 4 Οκτωβρίου 1717 - 8 Ιουνίου 1768) ήταν Αυστριακός θεολόγος, βιβλιοθηκάριος (από το 1748 έως το 1754, στην περίφημη βιβλιοθήκη του κόμητα Heinrich von Bünau στο Nothnitz, κοντά στη Δρέσδη) και επιφανής αρχαιογνώστης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1717 στην πόλη Στένταλ (Stendal) του Μαγδεβούργου, στη βόρεια Γερμανία (τότε Πρωσία), από πατέρα τσαγκάρη και μάνα υφάντρα. Στην ιστορία της αρχαιολογίας θεωρείται πατέρας της κλασικής αρχαιολογίας ως ανεξάρτητης επιστήμης, δεδομένου ότι με τις απόψεις του για την τεχνοτροπική εξέλιξη της αρχαιοελληνικής τέχνης, την αυτονόμησε από τα δεσμά των φιλολογικών πηγών.
Το 1755 ο Βίνκελμαν κυκλοφόρησε το πρώτο σύγγραμμά του με τον ενδεικτικό τίτλο Σκέψεις για τη μίμηση των ελληνικών έργων στη ζωγραφική και τη γλυπτική (Gedanken über die Nachahmung der griechischen Werke in der Malerei und Bildhauerkunst). Εδώ εξέφρασε για πρώτη φορά τις απόψεις του για την ανωτερότητα της αρχαίας ελληνικής τέχνης και προέτρεψε τους καλλιτέχνες να διδαχθούν από αυτή και να τη μιμηθούν. Η μίμηση, όμως, δεν έπρεπε να είναι μηχανική αλλά δημιουργική, ώστε να αποφέρει ουσιαστικούς καρπούς. Παροιμιώδης έμεινε η φράση του για την «ευγενική απλότητα και το ήρεμο μεγαλείο» («edle Einfalt und stille Größe») των έργων τέχνης της κλασικής αρχαιότητας. Την ίδια άποψη εξέφρασε και στο Δοκίμιο για την ικανότητα αντίληψης του ωραίου στην τέχνη, το 1763. Θεωρείται ότι τα δύο έργα επηρέασαν τις αισθητικές αντιλήψεις του ύστερου Διαφωτισμού και τον κλασικισμού στην Ευρώπη.
Για την ιστορία της Αρχαιολογίας, όμως, μεγαλύτερη αξία έχει η συνθετική μελέτη του για την Ιστορία της τέχνης της Αρχαιότητας (Geschichte der Kunst des Alterthums), ώριμο έργο που εκδόθηκε το 1764 στη Δρέσδη. Εδώ ταξινόμησε την τεχνοτροπική (στυλιστική) εξέλιξη των αρχαίων έργων τέχνης, διακρίνοντας:
Η ουσία της προσφοράς του Βίνκελμαν στην κλασική αρχαιολογική επιστήμη βρίσκεται στο ότι εισήγαγε τις έννοιες της τεχνοτροπίας (ύφους) και της καλλιτεχνικής εξέλιξης στη μελέτη των έργων τέχνης. Έτσι, πρόσφερε στην αρχαιολογική έρευνα ένα πολύτιμο εργαλείο για να προχωρήσει στη συνολική θεώρηση των αρχαίων δημιουργιών και κατ' επέκταση του αρχαίου πολιτισμού. Διατυπώνοντας το εξελικτικό σχήμα «γένεση, ανάπτυξη, ακμή και παρακμή» για την τεχνοτροπική ανάλυση και ταξινόμηση της αρχαίας ελληνικής τέχνης, πρόσφερε ένα γενικότερο ταξινομητικό σχήμα για την ιστορία της αρχαίας τέχνης γενικότερα. Οι αισθητικές του αναλύσεις και εκτιμήσεις στηρίχθηκαν σε έργα της μνημειακής γλυπτικής και φυσικά σε αντίγραφα των κλασικών πρωτοτύπων του 4ου αι. Π.Κ.Ε., όπως ο Απόλλων του Belvedere ή πρωτότυπα της ελληνιστικής περιόδου, όπως το σύμπλεγμα του Λαοκόοντα και των γιων του.
Οι αντιλήψεις του θεωρείται ότι επηρέασαν τους σύγχρονους και μεταγενέστερους σπουδαστές της αρχαίας ελληνικής τέχνης κυρίως στη Γερμανία αλλά και στα κείμενα πολλών μεγάλων πνευματικών μορφών του 19ου αιώνα, όπως ο Γκαίτε, ο Σίλλερ και ο Μπάυρον. Ο απόηχος των θεωριών του έφθασε μέχρι την πολιτική επικαιρότητα της εποχής του. Έτσι οι απόψεις του για τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε το δημοκρατικό πολίτευμα των πόλεων-κρατών στην ανάπτυξη, της αρχαίας ελληνικής τέχνης βρήκαν ευνοϊκό έδαφος στην ιδεολογία της Γαλλικής Επανάστασης αρχικά και αργότερα ανάμεσα στους οπαδούς του Ναπολέοντα.
Δολοφονήθηκε σε ένα ξενοδοχείο της Τεργέστης από τον Φραντσέσκο Αρκάντζελι (έναν άνθρωπο του υποκόσμου, τον οποίο είχε «γνωρίσει» στο λιμάνι της πόλης τις πρώτες ημέρες της άφιξής του στην Τεργέστη, με πιθανότατο κίνητρο τη ληστεία) τον Ιούνιο του 1768 και ετάφη στην αυλή του καθεδρικού ναού του Σαν Τζιούστο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιογνώστες Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
1944 Γκύντερ
Ο Γκύντερ (Günter) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,679. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και του έδωσε το όνομά του γιου του, Γκύντερ Ράινμουτ.
Εξαιτίας της αρκετά μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Γκύντερ κοντά στο περιήλιό του εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και προσεγγίζει την τροχιά του πλανήτη Άρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκύντερ είναι άγνωστα.
Μαρμάρι Σύρου
Το Μαρμάρι είναι απομονωμένη και αμμουδερή παραλία που βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού της Σύρου. Η παραλία δεν είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο και δεν διαθέτει υποδομές.
Η πρόσβαση γίνεται είτε μέσω θαλάσσης (καΐκια πραγματοποιούν τακτικά δρομολόγια από το χωριό Κίνι προς τις άβατες βορειοδυτικές παραλίες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες), είτε μέσω μονοπατιών από τις βόρειες περιοχές του νησιού.
Σε κοντινή απόσταση και με τους ίδιους τρόπους πρόσβασης, βρίσκονται οι παραλίες Γράμματα, Γριά Σπηλιά (δυτικά), Μέγας Λάκκος και Λία (νότια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραλίες της Σύρου
Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ
Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ (Švejk) είναι ένα ατελές σατιρικό διήγημα του Γιάροσλαβ Χάσεκ. Εικονογραφήθηκε από τον Γιόζεφ Λάντα μετά τον θάνατο του Χασέκ. Περιγράφει τις περιπέτειες του καλoύ στρατιώτη Σβέικ στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Υπόθεση
Η ιστορία περιγράφει γεγονότα που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του πολέμου, δεδομένου ότι Σβέικ κατατάσσεται στο στρατό και έχει διάφορες περιπέτειες, πρώτα στα μετόπισθεν του μετώπου, και έπειτα κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης ανάβασης για να συναντήσει τη μονάδα του στη πρώτη γραμμή. Το ατελές μυθιστόρημα διακόπτεται απότομα προτού δοθεί στον Σβέικ η ευκαιρία να συμμετάσχει σε οποιοδήποτε μάχη ή να μπει στα χαρακώματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλία μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Τσεχικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αντιπολεμικά έργα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Πορτομπουφφολέ
Το Πορτομπουφφολέ (ιταλικά: Portobuffolé, βενετικά: Portobufołé ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
The Crimson Idol
The Crimson Idol είναι ο τίτλος του πέμπτου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1992 μέσω της "Capitol Records". Ο δίσκος επανεκδόθηκε το 1999 ως διπλό CD, με το 17λεπτο κομμάτι "The Story of Jonathan", το οποίο είναι η αφήγηση της ιστορίας του άλμπουμ, από τον Μπλάκι Λόουλες, όπως και ένα ζωντανά ηχογραφημένο CD.
Ο δίσκος
Το 1992, το μουσικό κίνημα του grunge είχε παραγκωνίσει το glam metal, που μεσουρανούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη δεκαετία του '80. Η εμπορική απήχηση των W.A.S.P. είχε φθίνει, ιδιαίτερα στην πατρίδα τους, ενώ στο συγκρότημα είχε απομείνει από την αρχική σύνθεση τους μόνο ο τραγουδιστής Μπλάκι Λόουλες.
Ο ίδιος αποφάσισε να επιδιώξει να πραγματοποιήσει τις δημιουργικές του φιλοδοξίες και να πραγματοποιήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, μετά από προτροπή του κιθαρίστα των The Who, Πιτ Τάουνσεντ. Ο δίσκος χρειάστηκε σχεδόν τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί και μετά από πιέσεις των οπαδών του συγκροτήματος, ο Λόουλες αναγκάστηκε να τον κυκλοφορήσει με την επωνυμία των W.A.S.P., τον Αύγουστο του 1992.
Ιστορία των στίχων
Το "The Crimson Idol" είναι ένα concept άλμπουμ, με τους στίχους του να παρουσιάζουν ένα κοινό στιχουργικό περιεχόμενο από την αρχή μέχρι το τέλος του. Η ιστορία έχει ως πρωταγωνιστή έναν Αμερικανό έφηβο, τον Τζόναθαν Στιλ, υιό του Ουίλιαμ και της Ελίζαμπεθ Στιλ και αδελφό του Μάικλ Στιλ. Ο Μάικλ είναι ο αγαπημένος υιός της οικογένειας, την ίδια στιγμή που ο Τζόναθαν νιώθει ότι έχει απογοητεύσει τους γονείς του.
Όταν ο Μάικλ σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο Τζόναθαν φεύγει από το σπίτι του και εθίζεται στο αλκοόλ και τις ναρκωτικές ουσίες. Ενώ περνάει από ένα κατάστημα μουσικών ειδών, βλέπει μία ηλεκτρική κιθάρα και αποφασίζει να γίνει μουσικός, κλέβοντας την κιθάρα.
Αφού συγκεντρώνει κάποια χρήματα με σκοπό να καταφέρει να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ, γνωρίζει τον "Chainsaw" Charlie, ο οποίος είναι πρόεδρος μίας μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας. Αυτός του υπόσχεται ότι θα τον κάνει διάσημο και τον συστήνει στον μάνατζερ Άλεξ Ρόντμαν.
Ο Τζόναθαν γίνεται διάσημος, αλλά παρά τη μεγάλη επιτυχία του συνειδητοποιεί ότι πραγματική του επιθυμία είναι η αγάπη και η αποδοχή των γονιών του. Ένα βράδυ πριν από μία συναυλία, ο Τζόναθαν καλεί τους γονείς του με σκοπό να συμφιλιωθεί μαζί τους, αλλά οι ίδιοι είναι ανένδοτοι λέγοντας του ότι «δεν έχουν γιο». Η αποστροφή αυτή οδήγησε τον νεαρό στην αυτοκτονία και στην προαναφερθείσα συναυλία κρεμάστηκε από τις χορδές της κιθάρας του επί σκηνής.
Εμπορική επιτυχία
Το "The Crimson Idol" ήταν ο πρώτος δίσκος των W.A.S.P. που δεν κατάφερε να μπει στις λίστες επιτυχιών του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρ' όλα αυτά, το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 21 του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών, με τη βοήθεια των τριών σινγκλ, "Chainsaw Charlie (Murders in the New Morgue)" (# 17), "The Idol" (# 41) και "I Am One" (# 56). Επίσης, ο δίσκος μπήκε στο Top-40 των τσαρτ στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ελβετία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία.
Οι κριτικές που έλαβε ήταν καλές ως ιδιαίτερα θετικές, με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5, το "Allmusic" 3 / 5, το "Metal Archives" 97%, το "Metal Storm 10 / 10 και το "The Metal Crypt" 4,86 / 5.
Τραγούδια του δίσκου
1. The Titanic Overture (Lawless) - 3:31
3. Arena of Pleasure (Lawless) - 4:59
4. Chainsaw Charlie (Murders in the New Morgue) (Lawless) - 7:48
5. The Gypsy Meets the Boy (Lawless) - 4:15
Κωνσταντίνος Κοντομύτης
Ο Κωνσταντίνος Κοντομύτης (μεταξύ 841–860) ήταν Βυζαντινός στρατηγός και ευγενής.
The Crimson Idol
Τραγούδια του δίσκου
8. The Idol (Lawless) - 8:40
Κωνσταντίνος Κοντομύτης
Βιογραφία
Ως στρατηγός του Θέματος Θρακησίων, ο Κωνσταντίνος Κοντομύτης συνέτριψε τους Σαρακηνούς της Κρήτης το 841, όταν οι τελευταίοι πραγματοποίησαν επιδρομή στην πλούσια μοναστική κοινότητα του Όρους Λάτμου. Λίγο καιρό νωρίτερα ή αργότερα, η κόρη του Κωνσταντίνου παντρεύτηκε τον μάγιστρο Βάρδα, ο οποίος ήταν ανιψιός της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας από την πλευρά της μητέρας του και του Πατριάρχη Φωτίου από εκείνη του πατέρα του. Ο Βάρδας αργότερα υιοθέτησε το επίθετο του πεθερού του.
Το 859, ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄ (βασίλεψε την περίοδο μεταξύ 842–867) τον απέστειλε στη Σικελία ως επικεφαλής στόλου 300 πλοίων, προκειμένου να αντιμετωπίσει τους Άραβες που βρίσκονταν επί του νησιού. Ο Βυζαντινός στρατός υπέστη, ωστόσο, μεγάλη ήττα από τους Άραβες, οι οποίοι ευρίσκονταν υπό την ηγεσία του Αμπάς ιμπν Φαντλ, και υποχρεώθηκε να υποχωρήσει προς τα πλοία του.
The Crimson Idol
Τραγούδια του δίσκου
10. The Great Misconceptions of Me (Lawless) - 9:44
Κωνσταντίνος Κοντομύτης
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία::Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θρακησίων
The Crimson Idol
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "The Crimson Idol" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Αμβρακία IV (ναρκοθέτις)
Αμβρακία IV (Ναρκοθέτις) / N-05
Πρώην ‘LSM 303’.
Ομοίου τύπου πλοίο : 'Άκτιον ΙΙΙ' Στις 8 Οκτωβρίου 1944 καθελκίστηκε στα ναυπηγεία : ‘USA – Charleston Navy Yard Charleston S.C.’. Στις 14 Νοεμβρίου 1944 ξεκίνησε τις δραστηριότητες του στο ναυτικό των Η.Π.Α ως 'USS LSM-303'. Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου το LSM-303 δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Ασίας. Στις 10 Μαΐου 1947 παροπλίστηκε και κατατάχθηκε στα πλοία εφεδρείας. Στις 22 Δεκεμβρίου 1952 διαγράφηκε από τον στόλο. Το 1953 εγκρίθηκε η μετασκευή του σε ναρκαλιευτικό. Στις 27 Φεβρουαρίου 1953 ξεκίνησε η μετασκευή του στην ναυτική βάση ‘Co., Brooklyn, NY’. Στις 20 Νοεμβρίου 1953 τελείωσε η μετασκευή του. Την 1 Δεκεμβρίου 1953 παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με το όνομα ‘HNS Amvrakia (N-05)’. Στην 1 Οκτωβρίου 1960 ο χαρακτηρισμός του άλλαξε από ναυτικό των Η.Π.Α σε ‘MMC-7’ Εντάχθηκε στον Στολίσκο Ναρκαλιευτικών και χρησιμοποιήθηκε σε περιπολίες. Παροπλίστηκε το 2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές Ναρκοθέτιδες
1945 Βέσελινκ
Ο Βέσελινκ (Wesselink) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,621. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Αδριανού Γιαν Βέσελινκ (Adriaan Jan Wesselink).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βέσελινκ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βεσελινκ
Σαβανναχέτ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σαβανναχέτ μπορεί να αναφέρεται μεταξύ άλλων στα παρακάτω:
Αντριάν Ραμπιό
Ο Αντριάν Ραμπιό-Προβόστ, γεννημένος στις 3 Απριλίου 1995 στο Σαιν-Μωρίς, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του μέσου για λογαριασμό της Γιουβέντους.
Τα ξεκινήματα
Ο Αντριάν Ραμπιό ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ΟΣ Κρετέιγ το 2001. Αγωνίστηκε στη συνέχεια το 2003 στην ΟΖΑ Αλφορβίλ προτού επιστρέψει στην Κρετέιγ την επόμενη χρονιά. Το 2008, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 6 ετών με τη Μάντσεστερ Σίτι, όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως είχαν προβλεφθεί αρχικώς και έπειτα από παρουσία 6 μηνών επέστρεψε στη Γαλλία για λογαριασμό της Πω. Στη συνέχεια, έγινε δεκτός τον Μάιο του 2009 στην Πολ Εσπουάρ ντε Καστελμωρού, κοντά στην Τουλούζ. Τον Μάιο του 2010, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της ΠΣΖ.
Στην Παρί Σεν Ζερμέν
Τον Μάρτιο του 2012, ο Κάρλο Αντσελότι ζήτησε από τον Μπερτράν Ρεζώ, τον διευθυντή των τμημάτων υποδομής των Παριζιάνων και προπονητή της δεύτερης ομάδας του συλλόγου, να του στείλει ορισμένους νέους παίκτες ώστε να προπονηθούν με την πρώτη ομάδα. Ο Αντριάν Ραμπιό ήταν ένας από αυτούς τους νεαρούς και σύντομα κατάφερε να κερδίσει το ενδιαφέρον του Ιταλού προπονητή. Προπονήθηκε για πρώτη φορά με την επαγγελματική ομάδα στις 7 Μαρτίου 2012 σε ηλικία 16 ετών. Αφού κατάφερε να εντυπωσιάσει τον Ιταλό προπονητή, ο Αντριάν Ραμπιό ήταν μέλος της αποστολής του συλλόγου για την αναμέτρηση απέναντι στην ΦΚ Σοσό στις 22 Απριλίου 2012.
Στην πορεία, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Παρί Σεν Ζερμέν στις 2 Ιουλίου 2012. Πήρε μέρος, έτσι, στην περιοδεία του παριζιάνικου συλλόγου στις ΗΠΑ και αγωνίστηκε ως βασικός σε φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Μπαρτσελόνα (ισοπαλία 2-2, ήττα 1-4 στα πέναλτι).
Στις 26 Αυγούστου 2012, αγωνίστηκε στην πρώτη του επίσημη αναμέτρηση με την Παρί Σεν Ζερμέν απέναντι στη Ζιροντέν Μπορντό, αγωνιζόμενος ως βασικός στον χώρο της μεσαίας γραμμής, δίπλα στους Μπλαιζ Ματουϊντί και Τιάγκο Μότα (ισοπαλία 0-0). Στη διάρκεια της συγκεκριμένης αναμέτρησης είχε ποσοστό ευστοχίας 94 % στις μεταβιβάσεις του.
Στις 6 Νοεμβρίου 2012, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ, ξεκινώντας ως βασικός στην αναμέτρηση (νίκη 4-0). Έγινε με αυτή την ευκαιρία, σε ηλικία 17 ετών και 7 μηνών, ο νεαρότερος παίκτης της Παρί Σεν Ζερμέν που να ξεκινάει σε αναμέτρηση του Τσάμπιονς Λιγκ, καταρρίπτοντας έτσι το ρεκόρ των 18 ετών και 11 μηνών του Μικέλ Αρτέτα.
Στην Τουλούζ ΦΚ
Ανικανοποίητος από τον χρόνο συμμετοχής του, ο Αντριάν Ραμπιό παραχωρήθηκε ως δανεικός χωρίς οψιόν αγοράς στην Τουλούζ ΦΚ, στις 31 Ιανουαρίου 2013, μέχρι τη λήξη της σεζόν 2012-2013. Κλήθηκε να αναπληρώσει το κενό που άφησε η αποχώρηση του Μουσά Σισοκό, από τον οποίο πήρε τον αριθμό 6 στη φανέλα του. Σημείωσε την πρώτη του συμμετοχή με την ομάδα κατά την 24η αγωνιστική της Λιγκ 1 απέναντι στη Σταντ Ρενναί (ήττα 2-0). Πέτυχε το πρώτο του τέρμα για το πρωτάθλημα στις 9 Μαρτίου απέναντι στην Μπρεστ (νίκη 1-0).
Εθνική
Την επόμενη σεζόν, αγωνίστηκε πέντε φορές με την Κ-17, απέναντι στην Ουκρανία δύο φορές (ισοπαλίες 0-0 και 2-2), την Ολλανδία (ήττα 1-0) , την Πορτογαλία (νίκη 0-2) και την Αγγλία (ήττα 1-2).
Μετά το πέρασμά του από τους επαγγελματίες, αναβαθμίστηκε δύο φορές στη συνέχεια, αγωνιζόμενος αρχικώς σε μια αναμέτρηση με την Εθνική Γαλλίας U-18 απέναντι στην Αυστρία, αναμέτρηση κατά την οποία ήταν αυτός που άνοιξε το σκορ (νίκη 1-4) και στη συνέχεια εντασσόμενος στην Κ-19. Συμμετείχε τότε στις αναμετρήσεις των Bleuets απέναντι στο Ισραήλ (νίκη 2-1), στη Λετονία απέναντι στην οποία πέτυχε το πρώτο τέρμα της αναμέτρησης (νίκη 6-0) και την Πορτογαλία (ισοπαλία 2-2).
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Υπουργικό Συμβούλιο (Κύπρος)
ΑΡΘΡΟ 54
του Συντάγματος
1.         Με εξαίρεση την εκτελεστική εξουσία, που σύμφωνα με τα άρθρα 47, 48 και 49 ρητά διαφυλάσσεται για τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο της Δημοκρατίας, οι οποίοι ενεργούν είτε ξεχωριστά ή από κοινού, το Υπουργικό Συμβούλιο ασκεί εκτελεστική εξουσία σε όλα τα άλλα θέματα, εκτός των θεμάτων που με βάση ρητής διάταξης του Συντάγματος υπάγονται στην αρμοδιότητα  Κοινοτικής Συνέλευσης. Η εκτελεστική εξουσία, που ασκείται από το Υπουργικό Συμβούλιο, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τα εξής θέματα:
(α)       Τη γενική διεύθυνση και τον έλεγχο της διακυβέρνησης της Δημοκρατίας και τη διεύθυνση της γενικής πολιτικής.
(β)       Τις εξωτερικές υποθέσεις για τις οποίες γίνεται αναφορά στο άρθρο 50.
(γ)        Την άμυνα και την ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων που αναφέρονται στο άρθρο 50.
(δ)       Τον συντονισμό και την εποπτεία όλων των δημόσιων υπηρεσιών.
(ε)        Την εποπτεία και τη διάθεση της περιουσίας που ανήκει στη Δημοκρατία σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος και του νόμου.
(στ)      Την επεξεργασία νομοσχεδίων πριν την κατάθεσή τους στη Βουλή των Αντιπροσώπων από κάποιον Υπουργό.
(ζ)        Την έκδοση διαταγμάτων και κανονισμών για εφαρμογή νόμων, όπως ορίζουν αυτοί οι νόμοι.
(η)       Την επεξεργασία του προϋπολογισμού της Δημοκρατίας πριν την κατάθεσή του στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υ
1889
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1889 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μπούνα (Νέρετβα)
Η Μπούνα είναι μικρός ποταμός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μήκους 9 χμ., είναι αριστερός παραπόταμος της Νέρετβα.
Διαδρομή
μικρογραφία|κέντρο|Η πηγή της Μπούνα.
Προστασία και μνημείο κληρονομιάς
Η τοποθεσία της πηγής είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων φυσικών περιοχών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Σε άμεση απόσταση της πηγής ευρίσκεται ένας παλαιός τεκές, αναφορά στον οποίον γίνεται, ήδη, από τον Οθωμανό περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπί το 1664. Το συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό συγκρότημα, γνωστό ως ο τεκές του Μπλάγκαϊ, είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
μικρογραφία|κέντρο|Η πηγή της Μπούνα με τον [[Τεκές του Μπλάγκαϊ|τεκέ του Μπλάγκαϊ.]]
Ένα σύμπλεγμα μύλων επί του ποταμού αποτελεί, επίσης, τμήμα του «φυσικού και αρχιτεκτονικού συνόλου του Μπλάγκαϊ», το οποίο έχει προταθεί από την χώρα ως υποψήφιο προς καταγραφή εντός του καταλόγου της μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης 1Μπουνα
Μέγας Λάκκος Σύρου
Ο Μέγας Λάκκος είναι άβατη παραλία που βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού της Σύρου. Η παραλία δεν είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο και δεν διαθέτει υποδομές.
Η πρόσβαση γίνεται είτε μέσω θαλάσσης (καΐκια πραγματοποιούν τακτικά δρομολόγια από το χωριό Κίνι προς τις άβατες βορειοδυτικές παραλίες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες), είτε μέσω μονοπατιών από τις βόρειες περιοχές του νησιού.
Σε κοντινή απόσταση και με τους ίδιους τρόπους πρόσβασης, βρίσκονται οι παραλίες Γράμματα, Γριά Σπηλιά, Μαρμάρι (βόρεια) και Λία (νότια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραλίες της Σύρου
Νέα Φιγαλεία Ηλείας
Η Νέα Φιγαλεία (παλαιά ονομασία Ζούρτσα) είναι ιστορική κωμόπολη της Ελλάδα ς που ανήκει στο Νομό Ηλείας. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά σε επτά κατάφυτους λόφους στις παρυφές του Όρους Μίνθη, σε μέσο υψόμετρο 480μ., ενώ έχει καταπληκτική θέα στο Ιόνιο Πέλαγος. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τον ποταμό Νέδα που είναι το φυσικό σύνορο με το Νομό Μεσσηνίας. Απέχει 30χλμ από το Ναό του Επικούριου Απόλλωνα και 26χλμ από τους καταρράκτες της Νέδας. Επίσης απέχει 34χλμ από την Κυπαρισσία Μεσσηνίας και 54χλμ από την πρωτεύουσα του Νομού Ηλείας, τον Πύργο. Πρόκειται για μέρος με μεγάλη ιστορία, η οποία ξεκινά στις αρχές της 2ης χιλιετίας μ.Χ., λίγο μετά τη δημιουργία του ιστορικού Μοναστηριού της Ζούρτσας (Παναγίας της Λιγοβάης) το 975μ.Χ.. Παράλληλα με το μοναστήρι άρχισε σταδιακά και η δημιουργία του χωριού της Ζούρτσας που εξελίχθηκε σε ένα σπουδαίο κεφαλοχώρι. Κεφαλοχώρι της παλιάς εποχής με την ονομασία Ζούρτσα έγραψε τη δική του ιστορία με τις ονομαστές οικογένειες που συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Η κωμόπολη πυρπολήθηκε δύο φορές (1825 και 1827) από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ. Σημαντικό έγγραφο για την ιστορία της Ζούρτσας και του Μοναστηριού της είναι το Χρυσόβουλο του Μυστρά που υπογράφηκε το 1321 από τον Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο. Αποτελούσε μέχρι το 2010 την έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Φιγαλείας, ενώ πλέον από το 2011 και μετά ανήκει διοικητικά στον νέο Καλλικρατικό Δήμο Ζαχάρως-Φιγαλείας. Είναι έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, καθώς και της δημοτικής ενότητας Φιγαλείας.
Ονομασία
Μέχρι το 1928 παρέμεινε η ονομασία Ζούρτσα όταν και μετονομάστηκε σε Κάτω Φιγαλεία. Εν τέλει από το 1976 και έπειτα ονομάζεται πλέον Νέα Φιγαλεία, ως η σύγχρονη έδρα της περιοχής της Φιγαλείας.
Ιστορία
Ο οικισμός της Ζούρτσας χρονολογείται πιθανότατα γύρω στον 11o-12ο αιώνα μ.Χ.. Σήμα κατατεθέν της Ιστορίας της Ζούρτσας αποτελεί το Ιστορικό της Μοναστήρι(Ιερά Μονή Παναγίας της Λιγοβάης ή Βόγαλης) το οποίο χρονολογείται κατά τον 10ο αιώνα, και συγκεκριμένα περί το 975μ.Χ. (σύμφωνα με μελέτη του Καθηγητή Αρχιτεκτονικής του Ε.Μ.Π. Χαράλαμπου Μπούρα). Παράλληλα με το μοναστήρι άρχισε σταδιακά και η ανάπτυξη του χωριού της Ζούρτσας. Αρχικά κατά την περίοδο του Βυζαντίου(11ος αι.-1460μ.Χ.) και της Φραγκοκρατίας-Ενετοκρατίας (πρώτη φάση - 13ος αιώνας) η επονομαζόμενη τότε "Ζούρτζα" ήταν ένα μικρό χωριό, το οποίο άκμασε μετέπειτα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και εξελίχθηκε σε ένα λαμπρό κεφαλοχώρι του Μωριά.
Η Ζούρτσα και το Χρυσόβουλο του Μυστρά
Το Χρυσόβουλο του Μυστρά που υπογράφηκε εν έτει 1321 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο είναι το αρχαιότερο και πολυτιμότερο γραπτό ντοκουμέντο για την ιστορία της Ζούρτσας και του Μοναστηριού της. Όλη η περιοχή μνημονεύεται στα χρονικά του Δεσποτάτου ότι είχε παραχωρηθεί στο Μοναστήρι του Βροντοχίου στο Μυστρά με το χρυσόβουλο του αυτοκράτορα αμέσως μετά τη νίκη του κατά των Φράγκων το 1321. Συγκεκριμένα έλεγε τα εξής: ''«...το μετόχιον της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βόγαλις μετά των προσόντων αυτή παροίκων και κτημάτων, όσα και οία ησίν, ήγουν αμπέλια, χωράφια, ελαίαι, σύκα, μυλώνος και ετέρων οπωροφόρων δένδρων. Ομοίως κεκτήσθαι και τα χωρία την Ζούρτζαν και την Μουνδράν μετά τοις ειρημένης περιοχής αυτών ...».'' Η ιστορία της Ζούρτσας λοιπόν, συμπεριλαμβανομένου και του χειρόγραφου αυτού, είναι σίγουρο ότι είχε ξεκινήσει από τη Βυζαντινή περίοδο.
Η Ζούρτσα και όλη η περιοχή της Φυγαλίας ανήκε στο Δεσποτάτο του Μυστρά και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έως και το 1460μ.Χ. όταν τελικά το κατέλυσαν οι Τούρκοι.
Η Ζούρτσα την περίοδο αυτή φαίνεται ότι ήταν ένα μικρό χωριό, ο τότε οικισμός εκτιμάται ότι ήταν κτισμένος στη θέση της ανατολικής πλευράς του σημερινού οικισμού, που δε βλέπει στο Ιόνιο(κοντά στο Μοναστήρι-Μετόχι), για ασφάλεια από τις επιδρομές των πειρατών.
Από την Τουρκοκρατία και τη Βενετοκρατία έως την Ελληνική Επανάσταση του 1821
Η Τουρκοκρατία στην περιοχή της Φυγαλίας διήρκεσε για 330 χρόνια και είχαμε δύο φάσεις. Η πρώτη ξεκίνησε το 1460μ.Χ. και τελείωσε το 1685μ.Χ. με την έλευση
των Βενετών. Η δεύτερη φάση της Τουρκοκρατίας κράτησε από το 1715μ.Χ. έως το 1821μ.Χ.. Στο μεσοδιάστημα 1685-1715 η περιοχή τελούσε υπό βενετική κατοχή για 30 χρόνια όταν οι Τούρκοι επανέκτησαν τα εδάφη.
Η Ζούρτσα απαντάται στις βενετικές απογραφές Corner(1689) και Grimani(1700) ως «Σούρτζα». Από το 18ο αιώνα και μετά η Ζούρτσα πρέπει να ήταν σημαίνουσα κωμόπολη, όπως αναφέρει και ο Ιωάννης Αθ. Πιπιλής στο βιβλίο του "Η Ζούρτσα και η κίνησις κατά της Βαυαρικής Αντιβασιλείας". Επί τουρκοκρατίας υπαγόταν διοικητικά και δικαστικά στην επαρχία (καζάς) της Αρκαδιάς, ενώ επίσης ήταν έδρα του αντίστοιχου τότε Δήμου (περιφέρεια-κόλι της Ζούρτσας) με γύρω στα 10-15 χωριά, γεγονός που ίσχυε διοικητικά και επί Βενετοκρατίας. Η μόνη διαφορά επί Ενετών είναι ότι ανήκε τότε στο Νομό Μεθώνης (στον οποίο περιλαμβανόταν και η περιοχή της Αρκαδιάς).
Στη μαγεία της Ζούρτσας είχε αναφερθεί παλαιότερα, μεταξύ του 1668 και του 1671 και ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή (Evliya Çelebi), ο οποίος την περιέγραψε εν μέσω των μεγάλων πόλεων της εποχής του, ως ένα φημισμένο σε ξένες χώρες θέρετρο του Μοριά, με εκατόν πενήντα, τότε, κεραμοσκέπαστα σπίτια που έσφυζε από ζωή, με άφθονα νερά, αμπέλια και περιβόλια και μεγάλο παζάρι όπου μαζευόταν πλήθος κόσμου κάθε Κυριακή. Συγκεκριμένα ο περιηγητής γράφει: «Φθάσαμε στο οχυρό Ζούρτσα. Είναι τιμάριο του ΒΑΚΙΒΕΥΙΝ, πού στίς μέρες του Σουλτάνου Ιμπραήμ του Αχμέτ τον έκαναν χίλια κομμάτια στον Ιππόδρομο (προφανώς της Κων/πόλεως). Είναι ένα χωριό με 150 σπίτια με κήπους καί αμπέλια. Σ' αυτό το χωριό υπάρχει μια δεξαμενή με καθαρό πηγαίο νερό, όπου οι γυναίκες καί τα παιδιά μέσα σ' αυτήν την δεξαμενή σαν στον Ιορδάνη τα παιδιά του Αδάμ, σαν τα ψάρια το ένα με το άλλο χοροπηδούν ανακατεμένα. Γύρω στην χαβούζα κάτω από τον ίσκιο των υψηλών δένδρων ψυχαγωγούνται. Οι εξοχές της Ζούρτσας είναι ξακουσταί. Κάθε Κυριακή 5000 ή 10000 άτομα κάνουν αγοραπωλησίες. Το χωριό αυτό ανήκει διοικητικά στον Κάζα (επαρχία) της Αρκαδιάς καί είναι ναχιέ (ύποδ/σις-Δήμος) με 10-15 χωριά.»
Μετά την οριστική εκδίωξη των Ενετών το 1715, οι Τούρκοι εγκαθίστανται στη Ζούρτσα. Οι μεν εύποροι και ανωτέρας τάξης εγκαθίστανται στη Μέση και Δυτική Ρούγα, οι δε πτωχότεροι στην Κάτω Ρούγα. Εκτιμάται ότι κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στο χωριό ήταν εγκατεστημένες περισσότερες από 90 τούρκικες οικογένειες σε σύνολο 200-250. Με την εγκατάσταση αυτή, πολλοί από από τους κατοίκους διασκορπίστηκαν για ασφάλεια σε δυσπρόσιτους γειτονικούς προορισμούς, ενώ στο χωριό παραμένουν κυρίως οι προύχοντες Πιπιλαίοι, Οίκονομαίοι, Κλενταίοι, Παπαφωταίοι και Παπαθαναίοι. Έτσι οι Τούρκοι εγκαθίστανται στη δυτική πλευρά της Ζούρτσας, η οποία είχε θέα προς το Ιόνιο και οι Έλληνες χριστιανοι Ζουρτσάνοι παραμένουν στην ανατολική πλευρά. Η Ζούρτσα λοιπόν γίνεται ένα χωριό με 2 διαφορετικές κοινωνίες, τον ελληνικό και τον τούρκικο "μαχαλά", χωρίς να έρθουν σε επιμιξία μεταξύ τους. Οι Τούρκοι με τους χριστιανούς Έλληνες είχαν μάλλον αρμονικές σχέσεις. Στα 100 χρόνια εγκατάστασης των Τούρκων στη Ζούρτσα υπήρχαν δύο τζαμιά στην κεντρική ρούγα, ενώ μέχρι σήμερα έχουν διατηρηθεί λίγα μόνο τοπωνύμια από εκείνη την εποχή, όπως Ιλάκια(Ιμλάκια) με τα δύο ωραιότατα επάλληλα πέτρινα αλώνια για την εξυπηρέτηση όλων των κατοίκων (αυτό εξάλλου σημαίνει η λέξη Ιμλάκια=δημόσιο κτίσμα), Κατρίσπαη από την οικία-οχυρό του Τούρκου Σπαχή-Καδρίσπαη και του Κόνιαρη: το κατά την ΝΔ έξοδο τελευταίο σπίτι Τούρκου εξ Ικονίου. Την εποχή αυτή ως προεστώτες και δημογέροντες της Ζούρτσας (Έλληνες) αναφέρονται οι Οικονομαίοι, Παπαθαναίοι ή Ηρακλαίοι, οι Παπαφωταίοι, οι Κλενταίοι και οι Πιπιλαίοι.