cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας
Δύο εξεγέρσεις
Η εξέγερση του Μόνμουθ συντονίστηκε με αυτή του Αργκάυλ, αλλά ο τελευταίος ήταν πιο επικίνδυνος για τον Ιάκωβο. Ο Μόνμουθ αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς στο Λάυμ Ρήτζις (Lyme Regis) στις 11 Ιουνίου. Προσπάθησε να αυξήσει τις δυνάμεις του, αλλά δεν ήταν σε θέση να συγκεντρώσει αρκετούς αντάρτες για να νικήσει ακόμη και αυτόν τον μικρό στρατό του Ιακώβου. Κατά την εξέγερση ο Μόνμουθ επιτέθηκε στις δυνάμεις του βασιλιά τη νύχτα, σε μια προσπάθεια αιφνιδιασμού, αλλά νικήθηκε στη μάχη του Sedgemoor. Οι δυνάμεις του Βασιλιά, με επικεφαλής τους Φέβερσαμ και Τσώρτσιλ, διεσκόρπισαν γρήγορα τους κακώς προετοιμασμένους αντάρτες. Ο ίδιος ο Μόνμουθ αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε στον Πύργο του Λονδίνου στις 15 Ιουλίου. Οι δικαστές του Βασιλιά —και πιο συγκεκριμένα ο Βαρόνος Τζορτζ Τζέφρις— καταδίκασαν πολλούς από τους επαναστάτες σε εξορία και καταναγκαστικά έργα στις Δυτικές Ινδίες σε μια σειρά από δοκιμασίες που η κάθε μια είναι γνωστή ως Ματωμένη Ασσίζη. Περίπου 250 από τους επαναστάτες εκτελέστηκαν. Ο Τζέφρις φόβιζε τους μάρτυρες και τους ενόρκους, βρίζοντας τα θύματά του, χειροδικώντας πάνω τους και κρίνοντάς τους ενόχους πέραν κάθε αμφιβολίας, εκτός και εάν του είχε καταβληθεί ένα σημαντικό ποσό ως δωροδοκία. Ο Ιάκωβος έκανε κάποια προσπάθεια να ελέγξει τη βαρβαρότητα, αλλά αργότερα έθεσε τον Τζέφρις στο σώμα ευπατριδών και τον έκανε Λόρδο Καγκελάριο (6 Σεπτεμβρίου 1686). Ενώ αμφότερες οι εξεγέρσεις καταπνίγηκαν αρκετά εύκολα, σκλήρυναν την αποφασιστικότητα του Ιακώβου ενάντια στους εχθρούς του και αύξησαν την καχυποψία του προς τους Ολλανδούς.
Απολυταρχισμός και θρησκευτική ελευθερία
Ο Ιάκωβος συνηγόρησε στην ανάκληση των ποινικών νόμων και στα τρία βασίλειά του, αλλά αρνήθηκε να επεκτείνει τα ευεργετήματα της ανάκλησης στους Dissenters (ακραίους Προτεστάντες) που δεν έκαναν σχετική αίτηση.
Με τα λόγια του, ο Ιάκωβος εξέφραζε αγανάκτηση που κάποιοι είχαν την αναίδεια να υπερασπισθούν την ανάκληση των ποινικών νόμων εναντίον των Προτεσταντών. Ο Ιάκωβος έστειλε ένα γράμμα στο Σκωτικό Κοινοβούλιο κατά την έναρξη των εργασιών του το 1685, διακηρύσσοντας την επιθυμία του για ποινικούς νόμους εναντίον των ανθισταμένων Πρεσβυτεριανών και θρηνούσε που δεν ήταν εκεί προσωπικά για να προωθήσει ένα τέτοιο νόμο. Εις απάντησιν, το Κοινοβούλιο πέρασε έναν Νόμο σύμφωνα με τον οποίο «οποιοσδήποτε παρευρίσκεται σε συγκέντρωση Διαμαρτυρομένων, είτε ως ιεροκήρυκας είτε ως ακροατής, σε κλειστό ή ανοικτό χώρο, θα τιμωρείται με θάνατο και δήμευση της περιουσίας του». Τον Μάρτιο του 1686, ο Ιάκωβος έστειλε επιστολή στο Σκωτικό Ιδιαίτερο Συμβούλιο, υποστηρίζοντας την ανεκτικότητα προς τους Καθολικούς, αλλά και το ότι η δίωξη των Πρεσβυτεριανών έπρεπε να συνεχιστεί, καλώντας τους στο Λονδίνο, όταν αρνούνταν να συμμορφωθούν με την θέλησή του. Οι σύμβουλοι του εξήγησαν ότι θα ανακούφιζαν τους Καθολικούς μόνο αν γινόταν κάτι αντίστοιχο και για τους Covenanters και αν ο Ιάκωβος υποσχόταν να μην προσπαθήσει οτιδήποτε θα έβλαπτε την Προτεσταντική θρησκεία. Ο Ιάκωβος συμφώνησε σε ένα βαθμό χαλάρωσης των μέτρων προς τους Πρεσβυτεριανούς αλλά η απόρριψη της πλήρους ανεκτικότητας που επιθυμούσε για τους Καθολικούς, τον έκανε να διακηρύξει ότι η Προτεσταντική θρησκεία ήταν λανθασμένη και δεν θα υποσχόταν να μην είναι άσχημα διατεθειμένος έναντι μιας λανθασμένης θρησκείας.
Ο Ιάκωβος επέτρεψε σε Ρωμαιοκαθολικούς να καταλάβουν τα υψηλότερα αξιώματα των Βασιλείων, και δέχθηκε στην αυλή του, τον παπικό νούντσιο, Φερντινάντο ντ' Άντα, τον πρώτο αντιπρόσωπο της Ρώμης στο Λονδίνο από την βασιλεία της Μαρίας Α΄. Ο Ιησουίτης εξομολογητής του Ιακώβου, ο Έντουαρντ Πητρ, ήταν αντικείμενο Προτεσταντικής οργής. Όταν ένας υπουργός του Βασιλιά, ο Ρόμπερτ Σπένσερ, Κόμης του Σάντερλαντ, άρχισε να αντικαθιστά αξιωματούχους στην αυλή με Καθολικούς ευνοούμενους, ο Ιάκωβος άρχισε να χάνει την εμπιστοσύνη πολλών Αγγλικανών υποστηρικτών του. Η εκκαθάριση αυτή των αξιωματούχων από τον Σάντερλαντ επεκτάθηκε ακόμα και στους Αγγλικανούς επ' αδελφή γαμπρούς του βασιλιά και στους υποστηρικτές τους. Οι Καθολικοί αποτελούσαν όχι περισσότερο από το ένα πεντηκοστό του Αγγλικού πληθυσμού. Τον Μάϊο 1686, ο Ιάκωβος προσπάθησε να αποκτήσει από Αγγλικά δικαστήρια του εθιμικού δικαίου μια απόφαση η οποία θα ανέφερε ότι η εξουσία του να απαλλαγεί από Πράξεις του Κοινοβουλίου ήταν νόμιμη. Απέπεμψε δικαστές οι οποίοι διαφωνούσαν μαζί του σε αυτό το ζήτημα καθώς και τον ανώτατο δικαστικό αξιωματούχο (Solicitor General) Χήνιτζ Φιντς, Κόμη του Έυλσφορντ. Η υπόθεση Γκόντεν εναντίον Χέυλς επιβεβαίωσε την παραπάνω εξουσία του, δεδομένου ότι ένδεκα από τους δώδεκα δικαστές ψήφισαν υπέρ αυτής.
Το 1688, ο Ιάκωβος διέταξε να αναγνωσθεί η Διακήρυξη της Επιείκειας από τους άμβωνες κάθε Αγγλικανικής εκκλησίας, αποξενώνοντας περαιτέρω τους Αγγλικανούς επισκόπους από τον Καθολικό κυβερνήτη της εκκλησίας τους. Ενώ η Διακήρυξη απέφερε κάποιες ευχαριστίες από Καθολικούς και Διαφωνούντες, διέβρωσε τα προνόμια της Αγγλικανικής Εκκλησίας (Established Church), παραδοσιακού συμμάχου της μοναρχίας. Ο Ιάκωβος προκάλεσε περαιτέρω αντίδραση, προσπαθώντας να μειώσει το Αγγλικανικό μονοπώλιο στην εκπαίδευση. Στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο Ιάκωβος προσέβαλε τους Αγγλικανούς, επιτρέποντας στους Καθολικούς, να καταλάβουν σημαντικές θέσεις στο Christ Church College (Κράιστ Τσερτς) και University College, δύο από τα μεγαλύτερα της Οξφόρδης. Επίσης, προσπάθησε να αναγκάσει τους Προτεστάντες Εταίρους του Κολλεγίου Μώντλιν να εκλέξουν τον Άντονυ Φάρμερ, έναν άνδρα κακής φήμης, ο οποίος πιστευόταν, ότι ήταν κρυφός Καθολικός, ως πρόεδρό τους όταν ο Προτεστάντης κάτοχος της θέσης πέθανε, παραβιάζοντας το δικαίωμα των Εταίρων να εκλέγουν έναν υποψήφιο δικής τους επιλογής.
Το 1687 ο Ιάκωβος προετοιμάσθηκε να υπερπληρώσει το Κοινοβούλιο με τους υποστηρικτές του ώστε να ανακαλέσει την Test Act και τους ποινικούς νόμους. Ο Ιάκωβος πείσθηκε από διαβεβαιώσεις Διαφωνούντων ότι έχει την υποστήριξή τους και ότι, έτσι, μπορούσε να απαλλαγεί από την εξάρτησή του από τους Τόρυ και τους Αγγλικανούς. Ο Ιάκωβος θέσπισε μια μαζική εκκαθάριση των αξιωματούχων του στέμματος, οι οποίοι αντιδρούσαν στα σχέδιά του, διορίζοντας νέους λόρδους τοποτηρητές και, αναδιαρθρώνοντας τις δημοτικές αρχές και τις διοικήσεις των συντεχνιών. Τον Οκτώβριο ο Ιάκωβος έδωσε διαταγή στους λόρδους τοποτηρητές των επαρχιών να απευθύνουν τρία συγκεκριμένα ερωτήματα προς όλα τα μέλη της Επιτροπής Ειρήνης: αν συναινούσαν στην ανάκληση του Test Act και των ποινικών νόμων· αν θα βοηθούσαν τους υποψηφίους που θα έκαναν αυτό· και αν θα δέχονταν την Διακήρυξη της Επιείκειας (Declaration of Indulgence). Κατά τους πρώτους τρεις μήνες του 1688, εκατοντάδες από όσους έδωσαν αρνητική απάντηση αποπέμφθηκαν. Οι εκλεγμένες αρχές εκκαθαρίσtηκαν από πράκτορες με ευρείες διακριτικές εξουσίες σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια μόνιμη βασιλική εκλογική μηχανή. Τελικά, στις 24 Αυγούστου 1688, ο Ιάκωβος διέταξε να εκδοθεί διάταγμα γενικών εκλογών. Όμως, με την κυκλοφορία της είδησης, τον Οκτώβριο, ότι, ο Γουλιέλμος της Οράγγης, επρόκειτο να αποβιβασθεί στην Αγγλία, ο Ιάκωβος απέσυρε το διάταγμα και έγραψε στους λόρδους τοποτηρητές να ερευνήσουν κατηγορίες καταχρήσεων κατά τη διάρκεια των ρυθμίσεων και των εκλογικών προετοιμασιών, που αποτελούσαν, σύμφωνα με τα παραπάνω, μέρος των παραχωρήσεων που έκανε ο Ιάκωβος για να κερδίσει υποστήριξη.
Ένδοξη Επανάσταση
thumb|left|upright|Ο ανιψιός του Ιακώβου και γαμπρός του, [[Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας|Γουλιέλμος της Οράγγης, προσκλήθηκε να "σώσει την Προτεσταντική θρησκεία".]] Τον Απρίλιο 1688, ο Ιάκωβος επανεξέδωσε την Διακήρυξη της Επιείκειας, διατάσσοντας τους Αγγλικανούς κληρικούς να την διαβάσουν στις εκκλησίες τους. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερυ, Ουίλλιαμ Σάνκροφτ, και έξι άλλοι επίσκοποι (γνωστοί ως οι Επτά Επίσκοποι) υπέβαλαν μια αίτηση, ζητώντας την αναθεώρηση της θρησκευτικής πολιτικής του Βασιλιά, συνελήφθησαν και δικάσθηκαν για επαναστατικό λίβελο. Η επαγρύπνηση της κοινής γνώμης αυξήθηκε όταν η Βασίλισσα Μαρία γέννησε έναν Καθολικό γιο και διάδοχο, τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο, στις 10 Ιουνίου του ίδιου έτους. Όταν οι μόνοι πιθανοί διάδοχοι του Ιακώβου ήταν οι δύο Προτεστάντισσες κόρες του, οι Αγγλικανοί μπορούσαν να δουν τη φιλοκαθολική πολιτική του σαν ένα προσωρινό φαινόμενο· η γέννηση όμως του Πρίγκιπα και η προοπτική μιας μόνιμα Καθολικής δυναστείας, τους ανάγκασε να αλλάξουν στάση. Απειλούμενοι από μια Καθολική δυναστεία, πολλοί Προτεστάντες, με επιρροή, ισχυρίσθηκαν ότι το παιδί ήταν επείσακτο και μπήκε λαθραία στην κρεβατοκάμαρα της Βασίλισσας σε ένα δοχείο θέρμανσης. Είχαν ήδη έρθει σε διαπραγματεύσεις με τον Γουλιέλμο της Οράγγης, όταν έγινε γνωστό ότι η Βασίλισσα ήταν έγκυος, και η γέννηση του γιου του Ιακώβου ενίσχυσε την πεποίθηση τους.
Στις 30 Ιουνίου 1688, μια ομάδα επτά Προτεσταντών ευγενών, αργότερα γνωστή ως οι Αθάνατοι Επτά, προσκάλεσε τον Πρίγκιπα της Οράγγης να έλθει στην Αγγλία με στρατό. Κατά τον Σεπτέμβριο, είχε γίνει ξεκάθαρο ότι ο Γουλιέλμος σκόπευε να εισβάλει. Πιστεύοντας πως ο στρατός του θα ήταν επαρκής, ο Ιάκωβος αρνήθηκε τη βοήθεια του Λουδοβίκου ΙΔ΄, φοβούμενος ότι οι Άγγλοι θα αντετίθεντο στη γαλλική επέμβαση. Όταν ο Γουλιέλμος έφθασε στις 5 Noεμβρίου 1688, πολλοί Προτεστάντες αξιωματούχοι, περιλαμβανομένου του Τζον Τσώρτσιλ, αυτομόλησαν στον Γουλιέλμο, όπως έκανε και η κόρη του Ιακώβου, Άννα. Ο Ιάκωβος έχασε την ψυχραιμία του και απέφυγε να επιτεθεί στον στρατό εισβολής, παρά την αριθμητική υπεροχή του στρατού του. Στις 11 Δεκεμβρίου, ο Ιάκωβος προσπάθησε να διαφύγει στη Γαλλία, πετώντας τη Μεγάλη Σφραγίδα του Βασιλείου στον Τάμεση. Αιχμαλωτίσθηκε στο Κεντ και αργότερα ελευθερώθηκε υπό Ολλανδική προστατευτική φρουρά. Μη θέλοντας να κάνει τον Ιάκωβο μάρτυρα, ο Πρίγκιπας της Οράγγης, τον άφησε να αποδράσει στις 23 Δεκεμβρίου. Ο Ιάκωβος έγινε δεκτός από τον εξάδελφο και σύμμαχό του, Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, ο οποίος του προσέφερε ένα παλάτι και μια σύνταξη.
thumb|upright|Ο Τζον Τσώρτσιλ, 1ος Δούκας του Μάρλμπορω, ήταν μέλος της βασιλικής ακολουθίας του Ιακώβου επί πολλά έτη, αλλά αυτομόλησε στον Γουλιέλμο της Οράγγης το 1688. Ο Γουλιέλμος συγκάλεσε το (Συμβατικό Κοινοβούλιο) για να αποφασιστεί ο χειρισμός της φυγής του Ιάκωβου. Το Κοινοβούλιο αρνήθηκε να τον εκθρονίσει, αλλά διακήρυξε ότι, ο Ιάκωβος, έχοντας διαφύγει στη Γαλλία κι έχοντας ρίξει τη Μεγάλη Σφραγίδα στον Τάμεση, είχε ουσιαστικά παραιτηθεί από τον θρόνο, και ότι έκτοτε ο θρόνος ήταν κενός. Για να πληρωθεί το κενό, η κόρη του Ιακώβου, Μαρία, ανακηρύχθηκε βασίλισσα· θα κυβερνούσε από κοινού με τον σύζυγό της Γουλιέλμο, ο οποίος θα γινόταν βασιλιάς. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας στις 11 Απριλίου 1689, διακήρυξε ότι ο Ιάκωβος εξέπεσε του θρόνου. Το Αγγλικό Κοινοβούλιο πέρασε τον Bill of Rights (Χάρτα των Δικαιωμάτων) που κατάγγελλε τον Ιάκωβο για κατάχρηση εξουσίας. Οι καταχρήσεις περιλάμβαναν την αναστολή των Test Acts, τη δίωξη των επτά επισκόπων για αιτήσεις τους απλώς προς τον Θρόνο, την εγκαθίδρυση μονίμου στρατού και την επιβολή βάναυσων τιμωριών. Η Χάρτα επίσης κήρυσσε ότι πλέον, ουδείς Ρωμαιοκαθολικός επιτρεπόταν να αναρρηθεί στον Αγγλικό θρόνο, ούτε μπορούσε ένας Άγγλος μονάρχης να συνάψει γάμο με άτομο του Ρωμαιοκαθολικού δόγματος.
Πόλεμος στην Ιρλανδία
Με τη βοήθεια των γαλλικών δυνάμεων, ο Ιάκωβος αποβιβάσθηκε στην Ιρλανδία τον Μάρτιο του 1689. Το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο δεν ακολούθησε το παράδειγμα του Αγγλικού Κοινοβουλίου· διακήρυξε ότι ο Ιάκωβος παρέμενε Βασιλιάς και πέρασε το Bill of attainder, ένα διάταγμα στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων αυτών που είχαν εξεγερθεί εναντίον του και περιλάμβανε δύο με τρεις χιλιάδες ονόματα. Με την πίεση του Ιακώβου, το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο πέρασε ένα Νόμο για την Ελευθερία της Συνείδησης που έδινε θρησκευτική ελευθερία σε όλους τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες στην Ιρλανδία. Ο Ιάκωβος προσπάθησε να φτιάξει ένα στρατό στην Ιρλανδία, αλλά ηττήθηκε, τελικά, στη Μάχη του Μπόυν, στις 1 Ιουλίου 1690, όταν έφθασε ο Γουλιέλμος, οδηγώντας προσωπικά ένα στρατό, για να νικήσει τον Ιάκωβο και να επιβάλει και πάλι την αγγλική κυριαρχία. Ο Ιάκωβος έφυγε στη Γαλλία ακόμη μια φορά, αναχωρώντας από το Κίνσεϊλ, για να μην επιστρέψει ποτέ σε οποιοδήποτε από τα πρώην βασίλειά του. Επειδή εγκατέλειψε τους Ιρλανδούς υποστηρικτές του, ο Ιάκωβος έγινε γνωστός στην Ιρλανδία ως Séamus an Chaca ή «Ιάκωβος ο Χέστης».
Επιστροφή στην εξορία
thumb|Ο πύργος του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, το σπίτι του Ιακώβου κατά την τελική του εξορία. Στη Γαλλία, στον Ιάκωβο επιτράπηκε να ζήσει στον βασιλικό πύργο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι. Η σύζυγος του Ιακώβου και μερικοί υποστηρικτές του, μεταξύ των οποίων ο Τζον Ντράμμοντ, Κόμης του Μέλφορτ, έφυγαν μαζί του· οι περισσότεροι, αλλά όχι όλοι, ήταν Καθολικοί. Το 1692 γεννήθηκε το τελευταίο παιδί του Ιάκωβου, η Λουίζα Μαρία Θηρεσία. Μερικοί υποστηρικτές στην Αγγλία προσπάθησαν να αποκαταστήσουν τον Ιάκωβο στο θρόνο, δολοφονώντας τον Γουλιέλμο Γ΄ το 1696, αλλά η συνωμοσία απέτυχε και ο αντίκτυπος έκανε την υπόθεση του Ιακώβου λιγότερο δημοφιλή. Η προσφορά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ να ενεργήσει ώστε να εκλεγεί ο Ιάκωβος τον ίδιο χρόνο Βασιλιάς της Πολωνίας απορρίφθηκε, από φόβο μήπως η αποδοχή του πολωνικού Στέμματος τον αποξένωνε, στη συνείδηση των Άγγλων, από τη δυνατότητα να είναι βασιλιάς της Αγγλίας. Μετά τη σύναψη ειρήνης του Λουδοβίκου, με τον Γουλιέλμο το 1697, έπαυσε ο πρώτος να προσφέρει πολλά προς βοήθεια του Ιακώβου.
Κατά τα τελευταία του έτη, ο Ιάκωβος έζησε σε μια αυστηρή μετάνοια. Έγραψε ένα υπόμνημα για τον γιο του, συμβουλεύοντάς τον πως να κυβερνήσει την Αγγλία, συγκεκριμενοποιώντας ότι οι Καθολικοί θα έπρεπε να έχουν έναν Υπουργό, έναν Επίτροπο του Θησαυροφυλακίου, τον Υπουργό Πολέμου, με την πλειοψηφία των αξιωματικών του στρατού. Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία στις 16 Σεπτεμβρίου 1701 στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι. Το σώμα του αποτέθηκε σε ένα φέρετρο στο Παρεκκλήσι του Αγίου Εδμόνδου στην Εκκλησία των Άγγλων Βενεδικτίνων στην Οδό Αγίου Ιακώβου (Rue St. Jacques) στο Παρίσι, και τον επικήδειο εξεφώνησε ο Ανρί-Εμμανουέλ ντε Ροκέτ. Το 1734, τέθηκαν υπ' όψιν του Αρχιεπισκόπου του Παρισιού μαρτυρίες για την αγιοποίηση του Ιακώβου, αλλά δεν υπήρξε συνέχεια. Κατά την Γαλλική Επανάσταση, ο τάφος του Ιακώβου καταστράφηκε και τα λείψανά του χάθηκαν. Την εποχή του θανάτου του, ήταν το τελευταίο επιζών τέκνο του Καρόλου Α΄ και της Ερριέττας Μαρίας.
Διαδοχή
thumb|left|upright|Ο γιος του Ιακώβου, [[Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ|Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος, ήταν γνωστός ως "Ιάκωβος Γ΄ και Η΄" στους υποστηρικτές του, και ως "Ο Πρεσβύτερος Μνηστήρας" στους εχθρούς του.]] Η νεότερη κόρη του Ιακώβου Άννα, ανέβηκε στο θρόνο όταν ο Γουλιέλμος πέθανε το 1702 (η Μαρία είχε πεθάνει το 1694 και το ζεύγος δεν είχε αποκτήσει παιδιά). Ο Νόμος της Διευθέτησης όριζε ότι, αν η γραμμή διαδοχής που εγκαθιδρύθηκε με την Χάρτα των Δικαιωμάτων διαταρασσόταν, τότε το στέμμα θα πήγαινε σε μια Γερμανίδα εξαδέλφη, την Σοφία του Αννοβέρου, και στους Προτεστάντες κληρονόμους της. Η Σοφία ήταν δισέγγονη του Ιάκωβου Α΄, κόρη της μεγαλύτερης κόρης του, Ελισάβετ Στιούαρτ, αδελφής του Καρόλου Α΄. Έτσι, όταν η Άννα πέθανε το 1714 (λιγότερο από δύο μήνες μετά τον θάνατο της Σοφίας), το Στέμμα κληρονομήθηκε από τον Γεώργιο, γιο της Σοφίας, Εκλέκτορα του Ανόβερου και δεύτερο εξάδελφο της Άννας.
Ο γιος του Ιακώβου Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος αναγνωρίσθηκε ως Βασιλιάς μετά τον θάνατο του πατέρα του από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας και από τους εναπομείναντες υποστηρικτές του Ιακώβου (αργότερα γνωστούς ως Ιακωβίτες), ως «Ιάκωβος Γ΄ και Η΄». Ηγήθηκε μιας εξέγερσης στη Σκωτία το 1715 αμέσως μετά την άνοδο του Γεωργίου Α΄, αλλά ηττήθηκε. Οι Ιακωβίτες εξεγέρθηκαν πάλι το 1745 υπό την ηγεσία του Κάρολου Εδουάρδου Στιούαρτ, εγγονού του Ιακώβου Β΄, και πάλι ηττήθηκαν. Από τότε δεν έγινε καμία σοβαρή προσπάθεια να παλινορθωθούν οι Στιούαρτ. Οι διεκδικήσεις του Καρόλου πέρασαν στον νεότερο αδελφό του Ερρίκο Βενέδικτο Στιούαρτ, τον Πρύτανη του Κολλεγίου των Καρδιναλίων, της Καθολικής Εκκλησίας. Ο Ερρίκος ήταν ο τελευταίος από τους νόμιμους απογόνους του Ιακώβου, και κανένας συγγενής δεν έχει δημοσίως αναγνωρίσει την Ιακωβιτική διαδοχή από τον θάνατό του το 1807.
Ιστοριογραφία
Η ιστορική ανάλυση του Ιακώβου Β΄ έχει κάπως αναθεωρηθεί από τότε που οι Ουίγοι ιστορικοί, με επικεφαλής τον Λόρδο Μακώλεϋ, χαρακτήρισαν τον Ιάκωβο ως βάναυσο απολυταρχικό και τη βασιλεία του ως «τυραννία η οποία προσέγγιζε την παράνοια». Μεταγενέστεροι ερευνητές, όπως ο Τζ. Μ. Τρεβέλυαν (μικρανιψιός του Μακώλεϋ) και ο Ντέηβιντ Ογκ, παρότι πιο ισορροπημένοι από τον Μακώλεϋ, χαρακτήριζαν, ακόμα, τον Ιάκωβο ως τύραννο: τις προσπάθειες του για θρησκευτική ανεκτικότητα ως απάτη και τη βασιλεία του ως εκτροπή της βρετανικής ιστορίας. To 1892 ο Α. Γ. Ουώρντ έγραψε για το Λεξικό της Εθνικής Βιογραφίας: «ο Ιάκωβος ήταν προφανώς ένας πολιτικά και θρησκευτικά φανατισμένος, αν και ουδέποτε στερείτο μιας φλέβας πατριωτικού αισθήματος, η μετατροφή του στην εκκλησία της Ρώμης έκανε την χειραφέτηση των ομόδοξών του Καθολικών σε πρώτη φάση, και την ανάκτηση της Αγγλίας προς όφελος του Καθολικισμού σε δεύτερη, αντικειμενικούς σκοπούς της πολιτικής του».
Ο Ιλλαίρ Μπελλόκ (ένας Ρωμαιοκαθολικός) έσπασε την παράδοση αυτή το 1928, χαρακτηρίζοντας τον Ιάκωβο ως έντιμο άνδρα και αληθινό υπεασπιστή της ελευθερίας, της συνείδησης και τους εχθρούς του «άνδρες στη μικρή κλίκα των μεγάλων περιουσιών... οι οποίοι κατέστρεψαν την αρχαία μοναρχία των Άγγλων». Όμως, παρατήρησε ότι ο Ιάκωβος «κατέληξε στο ότι η Καθολική εκκλησία είναι η μόνη φωνή αυθεντίας στη Γη, και στο εξής... όχι μόνο αρνήθηκε σθεναρά να παραδοθεί αλλά ουκ ολίγες φορές προσδοκούσε τον μικρότερο συμβιβασμό ή, με μια λέξη, τροποποιούσε την εντύπωση που είχε δημιουργηθεί». Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ο Μώρις Άσλεϋ και ο Στούαρτ Πραλ άρχισαν να αναθεωρούν τα κίνητρα του Ιακώβου για την απόδοση θρησκευτικής ανεκτικότητας, συνυπολογίζοντας την αυταρχική διακυβέρνηση του Ιακώβου.
Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν απομακρυνθεί από τη σχολή σκέψης η οποία κήρυσσε τη συνεχή πορεία προς την πρόοδο και τη δημοκρατία, με τον Άσλεϋ να υποστηρίζει ότι η «ιστορία είναι, τελικά, η ιστορία των ανθρώπινων υπάρξεων και ατόμων, καθώς και των τάξεων και των μαζών.» Περιέγραψε τον Ιάκωβο Β΄ και τον Γουλιέλμο Γ΄ ως «άνδρες με ιδανικά καθώς και με ανθρώπινες αδυναμίες.» Ο Τζον Μίλλερ, γράφοντας το 2000, αποδέχτηκε τους ισχυρισμούς περί απολυταρχίας του Ιακώβου, αλλά ισχυρίστηκε ότι «''το κύριο μέλημά του ήταν να διασφαλίσει τη θρησκευτική ελευθερία και την πολιτική ισότητα για του Καθολικούς. Η κάθε «απολυταρχική μέθοδος... ήταν ουσιαστικά για το σκοπό αυτό''». Το 2004, ο Γ. Α. Σπεκ έγραψε στο νέο Λεξικό της Εθνικής Βιογραφίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης ότι «ο Ιάκωβος είχε πράγματι δεσμευτεί για θρησκευτική ανοχή, αλλά επίσης επεδίωξε να αυξήσει τη δύναμη του στέμματος». Προσέθεσε ότι, αντίθετα με την κυβέρνηση των Κάτω Χωρών, «''ο Ιάκωβος ήταν πολύ απολυταρχικός για να συνδυάσει την ελευθερία της συνείδησης με τη δημοφιλή κυβέρνηση. Εκείνος αντιστάθηκε σε κάθε είδους έλεγχο στην εξουσία του μονάρχη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν έκανε με την καρδιά του τις παραχωρήσεις που έπρεπε να κάνει το 1688. Θα προτιμούσε να ζει στην εξορία με τις αρχές του ανέπαφες από το να συνεχίσει να βασιλεύει ως ένας περιορισμένος μονάρχης''».
Το 2009, ο Στίβεν Πίνκους ασχολήθηκε με αυτό το ακαδημαϊκό ζήτημα στο βιβλίο 1688: The First Modern Revolution. Ο Πίνκους ισχυρίζεται ότι η βασιλεία του Ιακώβου πρέπει να γίνει κατανοητή μέσα σε ένα πλαίσιο οικονομικής αλλαγής και Ευρωπαϊκής πολιτικής, και εξάγει δύο σημαντικά πορίσματα σχετικά με τον Ιάκωβο Β΄. Το πρώτο είναι ότι ο Ιάκωβος εσκεμμένα "ακολουθούσε τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια σύγχρονη Καθολική πολιτική οντότητα. Αυτό δεν περιελάμβανε μόνο την απόπειρα επιβολής του Καθολικισμού στην Αγγλία... αλλά επίσης τη δημιουργία ενός σύγχρονου, συγκεντρωτικού και εξαιρετικά γραφειοκρατικού κρατικού μηχανισμού." Το δεύτερο πόρισμα είναι ότι ο Ιάκωβος εκθρονίστηκε το 1688 κατά πολύ λιγότερο λόγω μιας προτεσταντικής αντίδρασης στην καθολικοποίηση από ότι λόγω μιας εθνικής εχθρικής αντίδρασης στον επιβλητικό γραφειοκρατικό και φορολογικό μηχανισμό του, ο οποίος εκφράστηκε ως μαζική λαϊκή υποστήριξη προς τον Γουλιέλμο της Οράγγης και την ένοπλη εισβολή του στην Αγγλία.
Τίτλοι και προσφωνήσεις
Η επίσημη προσφώνηση του Ιακώβου στην Αγγλία ήταν «Ιάκωβος ο Δεύτερος, με τη Χάρη του Θεού, Βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστης, κλπ.». Η διεκδίκηση προς τη Γαλλία ήταν μόνο ονομαστική, και συνεχιζόταν από κάθε Άγγλο Βασιλιά: από τον Εδουάρδο Γ΄ μέχρι τον Γεώργιο Γ΄, άσχετα από την έκταση Γαλλικού εδάφους που ελεγχόταν ουσιαστικά. Στη Σκωτία, ήταν ο «Ιάκωβος ο Έβδομος, με τη Χάρη του Θεού, Βασιλιάς της Σκωτίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστης, κλπ.».
To 1734 ο Αρχιεπίσκοπος των Παρισίων εκκίνησε τη διαδικασία αγιοποίησης του Ιακώβου, χρίζοντάς τον Υπηρέτη του Θεού στην Καθολική Εκκλησία.
Έμβλημα
Πριν την ανάρρησή του, ο θυρεός του Ιακώβου ήταν το εθνόσημο (το οποίο αργότερα κληρονόμησε), παραλλαγμένο με μία label Ερμίνας τριών σημείων. Ο θυρεός του ως βασιλιά ήταν: Quarterly, I and IV Grandquarterly, Azure three fleurs-de-lis Or (for France) and Gules three lions passant guardant in pale Or (for England); II Or a lion rampant within a double tressure flory-counter-flory Gules (for Scotland); III Azure a harp Or stringed Argent (for Ireland)''.
Απεικονίσεις στην τέχνη
Ο Ιάκωβος είναι ένας χαρακτήρας στο μυθιστόρημα Ο Άνθρωπος που Γελά του Βικτόρ Ουγκό. Τον ερμήνευσε ο Γιόζεφ Μόσερ στη βωβή Αυστριακή ταινία του 1921 Das grinsende Gesicht και ο Σαμ ντε Γκράσσε στη βωβή, επίσης, ταινία του 1928 Ο Άνθρωπος Που Γελά.
Απεικονίσθηκε ωστόσο από τον Γκιμπ ΜακΛόφλιν στη βωβή ταινία του 1926 Nell Gwynne, βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Τζόζεφ Σίρινγκ, τον Λώρενς Άντερσον στην ταινία του 1934 Nell Gwyn, τον Βέρνον Στιλ στην ταινία του 1935 Captain Blood, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ραφαέλ Σαμπατίνι, τον Ντάγκλας Μάθιους στο δράμα του BBC TV του 1938 Thank You, Mr. Pepys, τον Χένρυ Όσκαρ στην ταινία του 1948 Bonnie Prince Charlie, τον Τζον Ουέστμπρουκ στην τηλεοπτική σειρά του BBC του 1969 The First Churchills, τον Γκάυ Χένρυ στην ταινία του 1995 England, My England, την ιστορία του συνθέτη Χένρυ Πέρσελ και τον Τσάρλι Κριντ-Μάιλς στη μίνι τηλεοπτική σειρά του BBC, το 2003, Charles II: The Power & the Passion.
Το ταραγμένο περιβάλλον της βασιλείας του Ιακώβου, η ανταρσία του Μόνμουθ, η Ένδοξη Επανάσταση, η παραίτηση του Ιακώβου και η επακόλουθη ανάρρηση του Γουλιέλμου της Οράγγης αποτελούν το θέμα του μυθιστορήματος του Νιλ Στίβενσον Quicksilver (2003).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Δούκες του Όλμπανυ Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Katatonia
Οι Katatonia είναι Σουηδικό μέταλ συγκρότημα που ιδρύθηκε στη Στοκχόλμη το 1991 από τον Jonas Renkse (παλιότερα γνωστό ως Lord Seth) και τον Anders Nyström (παλιότερα γνωστό ως Blakkheim). Τα πρώτα άλμπουμ των Katatonia, μαζί με άλμπουμ συγκροτημάτων όπως οι My Dying Bride, οι Anathema και οι Paradise Lost, θεωρούνται αρκετές φορές πρόδρομοι του είδους death/doom.
Dance of December Souls (1991–1995)
Οι πρώτες κυκλοφορίες των Katatonia, όπως το EP Jhva Elohim Meth... The Revival και το πρώτο τους άλμπουμ Dance of December Souls, διακρίνονται για τη ζοφερή μελαγχολία και την απαισιοδοξία του ήχου τους, που συχνά τις κατηγοριοποιεί ως black/doom or death/doom. Το συγκρότημα ηχογράφησε το For Funerals to Come το Σεπτέμβριο του 1994. Έπειτα,ο μπασίστας Le Huche έφυγε από το συγκρότημα. Το For Funerals to Come κυκλοφόρησε το 1995. Το συγκρότημα έχασε έναν ολόκληρο χρόνο ψάχνοντας να βρει μία μόνιμη σύνθεση.
Brave Murder Day (1996–1997)
Όταν ο Jonas Renkse δημιούργησε τους October Tide το 1995 μαζί με τον Fredrik Norrman, αποφάσισε να αναβιώσει τους Katatonia και ζήτησε από τον Fredrik Norrman να γίνει μέλος του συγκροτήματος.
Το 1996, ο Mikael Åkerfeldt των Opeth πραγματοποίησε τα growl φωνητικά στο Brave Murder Day όταν ο κανονικός τραγουδιστής των Katatonia (και μετέπειτα ντράμερ) Renkse δε μπορούσε να καταφέρει πια τα σκληρά φωνητικά καθαρά.
Το 1997, το συγκρότημα ζήτησε βοήθεια από τον Åkerfeldt άλλη μια φορά για το Sounds of Decay. Πριν την κυκλοφορία του Sounds of Decay, το συγκρότημα αποφάσισε να ηχογραφήσει το Saw You Drown, που επέστρεψε στον ήχο του Scarlet Heavens. Εν τω μεταξύ το συγκρότημα ηχογράφησε το τρίτο τους άλμπουμ.
Discouraged Ones (1998)
Το Discouraged Ones κυκλοφόρησε το 1998 και είναι το πρώτο άλμπουμ των Katatonia το οποίο χαρακτηρίζεται μόνο από καθαρά φωνητικά. Ήταν επίσης η τελευταία κυκλοφορία στην οποία ο Renkse έπαιξε ντραμς, καθώς και η τελευταία κυκλοφορία με τον Mikael Oretoft στο μπάσο. Οι Katatonia προσέλαβαν τον Anders Nordin να αντικαταστήσει τον Jonas στα ντραμς, αλλά ο Nordin έφυγε από το συγκρότημα την τελευταία στιγμή.
Tonight's Decision (1999–2000)
Από τότε που ο Renkse αποφάσισε να αφιερωθεί αυστηρά στα φωνητικά, οι Katatonia ζήτησαν τη βοήθεια του Dan Swanö ξανά για να παίξει ντραμς για το άλμπουμ του 1999 Tonight's Decision. Μη θέλοντας άλλο να χρησιμοποιεί προσωρινά μέλη, το συγκρότημα αποφάσισε να αποκτήσει μία μόνιμη σύνθεση, έτσι ο Norrman προσέλαβε τον αδερφό του, Mattias Norrman, ως μπασίστα, και ο Daniel Liljekvist έγινε μέλος του συγκροτήματος ως ο ντράμερ. Το 2000, το συγκρότημα ηχογράφησε το πέμπτο τους άλμπουμ.
Viva Emptiness (2003–2005)
Το "Ghost of the Sun" και το Viva Emptiness, ένα single και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ αντίστοιχα, κυκλοφόρησαν το 2003.
Το 2005, κυκλοφόρησε άλλη μια συλλογή με τον τίτλο Black Sessions, που περιλαμβάνει νεότερες κυκλοφορίες τους κι ένα live DVD. Το συγκρότημα ηχογραφεί το έβδομο studio album του.
The Great Cold Distance (2006–2008)
Το 2006, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το The Great Cold distance, μαζί με τα συνοδευτικά singles “My twin”, “Deliberation” και “July”. Η εμφάνισή τους στο φεστιβάλ Summer Breeze βιντεοσκοπήθηκε και κυκλοφόρησε το 2007 ως Live Consternation.
Το χρονικό διάστημα μεταξύ του The Great Cold Distance και του Night Is the New Day, το συγκρότημα περιήλθε σε μία κρίση σύνθεσης τραγουδιών για πρώτη φορά στην καριέρα τους. Το συγκρότημα είχε κλείσει στούντιο για τουλάχιστον δύο φορές και κάθε φορά ακύρωνε τη συμφωνία. Ο Blakkheim είπε ότι το υλικό που είχαν γράψει και στις δύο περιππώσεις δεν ήταν ικανοποιητικό για το συγκρότημα και θα ήταν απογοήτευση για τους οπαδούς του συγκροτήματος.
Night Is the New Day (2009–2011)
Στις 31 Δεκεμβρίου του 2011, οι Katatonia ανακοίνωσαν ότι θα ξεκινούσαν να ηχογραφούν ένα νέο άλμπουμ στις αρχές του 2012, με σκοπό να το κυκλοφορήσουν πριν το καλοκαίρι του 2012. Δούλευαν επίσης για ένα DVD με τίτλο Last Fair Day Gone Night.
Dead End Kings (2012–present)
Στις 27 Ιανουαρίου του 2012, οι Katatonia ανακοίνωσαν ότι θα έμπαιναν στο στούντιο στις 31 Ιανουαρίου του 2012 για να ξεκινήσουν την ηχογράφηση του ένατου studio άλμπουμ τους. Στις 28 Μαϊου του 2012, το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι του ένατο studio άλμπουμ του θα λέγεται Dead End Kings και θα κυκλοφορήσει στις 27 Αυγούστου του 2012 στην Ευρώπη και στις 28 Αυγούστου 2012 στην Αμερική.
Μέλη
Παρόντα Πρώην Προσωρινά Χρονολόγιο
Δισκογραφία
Άλμπουμ Ζωντανά άλμπουμ EPs Demos Singles Συνεργασίες Συλλογές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Σουηδικά doom metal συγκροτήματα Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα
House of Pain
Το House of Pain είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το πρώτο από το δίσκο "Bananas" ο οποίος κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2003. Το ίδιο διάστημα, κυκλοφόρησε σε μορφή CD το σινγκλ του τραγουδιού μαζί με το "Contact Lost" στην Ευρώπη από την "ΕΜΙ" και στην Αμερική από την "Sanctuary Records", χωρίς να γνωρίσει ιδιαίτερη επιτυχία.
Αυτό ήταν το πρώτο σινγκλ των Deep Purple μετά το 'Any Fule Kno That" του 1998.
Ζωντανές εκτελέσεις
Το House of Pain αποτέλεσε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος για δύο χρόνια μέχρι την κυκλοφορία του επόμενου στούντιο δίσκου των Deep Purple, με τίτλο "Rapture of the Deep", από την κυκλοφορία του οποίου και έπειτα το συμπεριλαμβάνουν στο set list τους κατά καιρούς.
Θέσεις τσαρτ
House of Pain (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Σεπτέμβριος 2003
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το House of Pain ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 2003
Νικηφόρος Δράμας
Ο Νικηφόρος είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφία
Πολιούχος Άγιος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος.
Το γυμνάσιο Νικηφόρου με λυκειακές τάξεις, αποτελεί το μοναδικό δημόσιο σχολείο στην Ελλάδα που διαθέτει αστρονομικό παρατηρητήριο, υπαίθριο εργαστήριο φυσικής και πάρκο ηλιακών ρολογιών.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο σιδηροδρομικός σταθμός Στον Νικηφόρο βρίσκεται το ιστορικό ρωμαϊκό υδραγωγείο, γνωστό και ως Γεφύρι της Δράμας ενώ 800 μέτρα νοτιοδυτικά (προς το χωριό Aδριανή) έχει εντοπιστεί σε λόφο προϊστορικός οικισμός που έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.
Τον 19ο αι. επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκε στην υποδιοίκηση (καζά) Δράμας.
Μετά το τέλος των βαλκανικών πολέμων, το χωριό συμπεριλήφθηκε στην επικράτεια της Ελλάδας. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923 μεταξύ της Δημοκρατίας της Τουρκίας και της Δημοκρατίας της Ελλάδας, αρχικά εγκαταστάθηκαν στο χωριό Έλληνες πρόσφυγες από την Τουρκία (204 οικογένειες - 828 άτομα), ενώ ο μουσουλμανικός πληθυσμός εγκατέλειψε τα σπίτια του. Ονομάζεται Νικηφόρος προς τιμήν του βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Β´ Φωκά που ανήκε στη Μακεδονική Δυναστεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Νέο Μεξικό
Πρωτεύουσα της πολιτείας είναι η Σάντα Φε. Σημαντικές πόλεις είναι η Αλμπουκέρκη, το Λας Κρούσες, το Φάρμινγκτον και το Ρόζγουελ. Το Νέο Μεξικό μέχρι το 1821 ανήκε στους Ισπανούς και το 1912 ανακηρύχθηκε επισήμως 47η πολιτεία των Η.Π.Α.
Ιστορία
Το 16ο αιώνα εξερεύνησαν την περιοχή οι Ισπανοί και έμεινε στην κυριαρχία τους μέχρι το 1821, οπότε περιήλθε στο Μεξικό. Το 1848 παραχωρήθηκε στις ΗΠΑ, αλλά μόνο το 1912 ανακηρύχτηκε επίσημα σε πολιτεία.
Γεωμορφολογία
Το έδαφος παρουσιάζει μία σειρά από υψίπεδα· στα δυτικά διασχίζεται από τα Βραχώδη όρη, με ψηλότερη κορυφή τη Νορθ Τρούτσας (3.992 μ.). Άλλες οροσειρές είναι τα όρη Σακραμέντο, τα όρη του Αγίου Ανδρέα, του Σαν Ματέο και των Μαύρων Βουνών (Μπλακ Ρέντζες). Σπουδαιότερος ποταμός είναι ο Ρίο Γκράντε με τους παραπόταμούς του.
Παλαιότερα το μεγαλύτερο τμήμα της πολιτείας ήταν ακαλλιέργητο και παρουσίαζε εικόνα έρημης πάμπας. Σήμερα όμως με τα αρδευτικά έργα τεράστιες εκτάσεις έγιναν καλλιεργήσιμες και πλουτοπαραγωγικές στον τομέα της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Το υπέδαφος της πολιτείας είναι πλούσιο σε μεταλλεύματα (εξάγονται πετρέλαιο, φυσικό αέριο, κάλιο, χαλκός, μολυβδαίνιο κ.ά.) και η βιομηχανία είναι αναπτυγμένη στους τομείς χημικών προϊόντων και επεξεργασίας των προϊόντων κτηνοτροφίας και ξυλείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μπάμπης Μπίζας
Μέχρι το 2004 ο Μπίζας είχε επισκεφτεί και τις 194 κυρίαρχες χώρες του κόσμου εκείνη την εποχή. Σήμερα είναι μέλος της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας (Русское географическое общество) και συνεργάζεται με την ελληνική ταξιδιωτική εταιρεία Cosmorama, οργανώνοντας ταξίδια σε ασυνήθιστους προορισμούς. Εκτός του τίτλου "ο πιο πολυταξιδεμένος άνθρωπος στον κόσμο", έχει χαρακτηριστεί και ως "ο Έλληνας Μαγγελάνος" και "ο Έλληνας Φιλέας Φογκ".
Βιογραφία - Ταξίδια
Ως φοιτητής πανεπιστημίου, ταξίδεψε ως "backpacker" στην Ευρώπη ως επί το πλείστον, με ωτοστόπ. Το 1977 ακολούθησε το ρεύμα των νέων Ευρωπαίων ταξιδιωτών, ταξιδεύοντας αρχικά προς την Ινδία οδικώς, διασχίζοντας Τουρκία, Περσία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδία και Μπανγκλαντές. Όταν ξέμεινε από χρήματα, βρήκε δουλειά σε ένα πλοίο με το οποίο ταξίδεψε στη Σρι Λάνκα, στη Μαδαγασκάρη, στη Νότια Αφρική και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Για τα επόμενα 8 χρόνια ήταν απασχολημένος με τα ταξίδια ως συνοδός σε ταξιδιωτικές εκδρομές. Το 1987, έχοντας ήδη ταξιδέψει σε όλους τους γνωστούς τουριστικούς προορισμούς, αποφάσισε να επιβραδύνει τα ταξίδια του για λίγο, ώστε να επικεντρωθεί στο σχεδιασμό και την οργάνωση ενός γκρουπ για νέες εκδρομές με μικρές ομάδες, ιδρύοντας τις "Πολιτιστικές Περιηγήσεις". Τα πρώτα ταξίδια ήταν στην Καμπότζη και το Βιετνάμ, όπου ηγήθηκε του πρώτου γκρουπ. Σύντομα, ακολούθησαν χώρες της Δυτικής Αφρικής όπως το Τσαντ, η Νιγηρία και η Γουινέα Μπισάου, σε περιοχές όπου οι ντόπιοι έρχονταν για πρώτη φορά σε επαφή με τουρίστες.
Από εκεί και μετά, ο Μπίζας εξερεύνησε ασυνήθιστους προορισμούς, είτε με γκρουπ είτε μόνος του. Μετά από 20 χρόνια ταξιδιών, είχε βρεθεί σε όλο τον κόσμο. Αξιοσημείωτη ήταν η συμμετοχή του σε αποστολή της τότε Σοβιετικής Ένωσης στον Βόρειο Πόλο, τον Μάιο του 1996. Σχεδόν 18 χρόνια αργότερα, το Δεκέμβριο του 2014, ο Μπίζας προσγειώθηκε στο Νότιο Πόλο, γεγονός που τον κατέστησε ως τον μοναδικό Έλληνα που επισκέφθηκε και τους δύο πόλους της Γης. Τα τελευταία χρόνια, ο Μπίζας είναι μέλος της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας.
Αξιοσημείωτα ταξίδια
Ανάμεσα στα ταξίδια του, αίσθηση κάνουν ορισμένα που είναι ασυνήθιστα και από ορισμένους μπορούν να θεωρηθούν και επικίνδυνα. Ο Μπίζας συνόδευε γκρουπ στο Ελ Σαλβαδόρ την περίοδο εμφυλίου πολέμου, επισκέφθηκε τη Νικαράγουα την εποχή που ανέβαιναν οι Σαντινίστας στην εξουσία, ενώ ήταν ανάμεσα στους πρώτους τουρίστες που επισκέφτηκαν το Βιετνάμ το 1977, αμέσως μετά τον πόλεμο. Το 1988 συνελήφθη στη Λιβύη επί Καντάφι, με την κατηγορία ότι ήταν κατάσκοπος του Ισραήλ, αλλά απελευθερώθηκε μετά από δυο μέρες καθώς οι αρχές αντιλήφθηκαν ότι πρόκειται περί παρεξήγησης. Έχει επισκεφθεί πολλές φορές την Ανταρκτική την οποία λατρεύει, έχει βρεθεί στις απομονωμένες Αλεούτιες Νήσους της Αλάσκας και εξερευνά απομακρυσμένα νησιά του Ειρηνικού.
Το πάθος του όμως, είναι περιοχές της Αφρικής και της Ασίας όπου ζουν αρχαίες φυλές και οι παλιοί πολιτισμοί και παραδόσεις που επιβίωσαν μέχρι τις μέρες μας, αντιστεκόμενοι στον εκσυγχρονισμό. Έχει περάσει χρόνο με τους Χίμπα στη βόρεια Ναμίμπια και τη νότια Ανγκόλα, αλλά και με τους Χάμαρ στη νοτιοδυτική Αιθιοπία και συνόδευσε τους πρώτους τουρίστες που επισκέφθηκαν τις φυλετικές περιοχές των Απατάνι στο Αρουνάτσαλ Πραντές της Ινδίας και στις ορεινές περιοχές του Θιβέτ. Άλλα αξιοσημείωτα ταξίδια, είναι η αναζήτηση γυναικών με παραδοσιακά τατουάζ από φυλές των Τσιν της δυτικής Μιανμάρ και η εξερεύνηση νέων περιοχών στη Βόρεια Κορέα.
Προσωπικές απόψεις
Ο Μπίζας δηλώνει πως έχει μάθει από τα ταξίδια του ότι "ο πλανήτης έχει πλαστεί για όλους τους ανθρώπους και όσοι νομίζουν ότι πλάστηκε μόνο για αυτούς και προσπαθούν να τον φέρουν στα μέτρα τους, κάνουν λάθος". Θεωρεί ότι με τα ταξίδια, ο άνθρωπος αναγκάζεται να προσαρμοστεί στο περιβάλλον και αφήνει πίσω του τις όποιες συνήθειες μπορεί να έχει. Επίσης έχει δηλώσει ότι "δικό σου είναι ό,τι δεις και ό,τι φας" και ότι "η περιουσία του δεν είναι ακίνητα, είναι ταξίδια και βιώματα". Χαρακτηρίζει την Ελλάδα διαρκές σημείο αναφοράς του, ενώ για τον ίδιο "το ταξίδι το κάνουν οι άνθρωποι που συναντάς και όχι τα τοπία", ότι και συμπεραίνει ότι "όσα πιο πολλά χέρια σφίξεις, όσα πιο πολλά χαμόγελα ανταλλάξεις με τους ντόπιους, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στην ουσία του ταξιδιού".
Στο ταξιδιωτικό κομμάτι, ο Μπίζας θεωρεί ότι τα πιο μεγαλοπρεπή μέρη του πλανήτη είναι τα νησιά της Ανταρκτικής, η Νότια Γεωργία, το Κεργκελέν και το Ζαβοντόφσκυ. Επίσης του αρέσει η Βενεζουέλα και ειδικά η περιοχή Κανάιμα, η λίμνη Τουρκάνα στη βόρεια Κένυα και η Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ στην Αρκτική Ρωσία. Ο Μπίζας, έχει δείξει μια ιδιαίτερη ευαισθησία και συμπάθεια προς τη Ρωσία, στην οποία ταξιδεύει επί 30 χρόνια και έχει δηλώσει ότι "είναι το στυλ του", καθώς θεωρεί ότι ταιριάζει στην κουλτούρα των Ελλήνων και αγαπά όλα τα επίπεδα πολιτισμού της. Έχει υποστηρίξει ότι "η Ρωσία είναι μία χώρα μαγική για όποιον μπορεί να τη δει πέρα από την επιφάνεια" και ότι "αν δεις πέρα από τα παλιά σπίτια και τα διαλυμένα εργοστάσια, θα βιώσεις την καθημερινότητα στη Ρωσία, την αγάπη των ανθρώπων για την πατρίδα τους, την οικογένεια, τους βετεράνους του πολέμου και τους ηλικιωμένους".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εξερευνητές
Μουσταφά Πασάς Μπουσάτλι
Ο Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς Μπουσάτλι (Mustafa Paşa Buşatlı, 1797 – 27 Μαΐου 1860), που αποκαλείται και Ισκοδραλί (από τη Σκόδρα), ήταν Οθωμανός πολιτικός, ο τελευταίος κυβερνήτης (δια κληρονομικού δικαιώματος) της επαρχίας της Σκόδρας (1810-1831).
Ιστορία
Ο Μουσταφά ήταν ο γιος του Καρά Μαχμούτ Μπουσάτλι. Διαδέχθηκε τον θείο του, Ιμπραήμ Πασά, το 1810 και έλαβε το αξίωμα του Βεζίρη, το 1812.
Το 1820 του δόθηκε το σαντζάκι του Βερατίου.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση, ο Μουσταφά Πασάς (ή Μουσταής, κατά τους Έλληνες ιστορικούς της εποχής) οδήγησε τις δυνάμεις του εναντίον των Ελλήνων. Το καλοκαίρι του 1823 εκστράτευσε με 15.000 στρατιώτες στη Δυτική Ελλάδα μαζί με τον Ομέρ Βρυώνη ο οποίος διέθετε 6.000 άνδρες. Τη νύχτα 8 προς 9 Αυγούστου του 1823, o Μάρκος Μπότσαρης και 450 Σουλιώτες επιτέθηκαν στη εμπροσθοφυλακή του στρατού του Μουσταφά Πασά, κοντά στο Καρπενήσι, στην περίφημη μάχη του Κεφαλόβρυσου, προσπαθώντας να σταματήσουν την οθωμανική προέλαση. Η μάχη έληξε με οθωμανική ήττα, αλλά και τον θάνατο του Έλληνα οπλαρχηγού. Oι Τουρκαλβανοί προχώρησαν στην Αιτωλοακαρνανία, πολιόρκησαν το Αιτωλικό, αλλά τον Νοέμβριο του 1823 αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν με βαριές απώλειες.
Το 1824 πέρασαν στη διοίκησή του οι επαρχίες της Οχρίδας και Ελμπασάν και έλαβε τον τίτλο του Σερασκέρη.
Όπως και ο πατέρας του, ο Μουσταφά είχε στόχο την μεγαλύτερη ανεξαρτησία από την Πύλη, και όταν ο Μαχμούτ Β΄ απείλησε να τον στερήσει από τα κληρονομικά δικαιώματα και προνόμια, ο Μουσταής έγινε εχθρικός προς τον σουλτάνο και ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον σέρβο Πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς, τους δυσαρεστημένους Βόσνιους και τον Μωχάμεντ Άλυ της Αιγύπτου. Έτσι, κράτησε παθητική στάση στο πρώτο στάδιο του Ρωσο-τουρκικού Πολέμου (1828-29), και μόνον το Μάιο του 1829 εμφανίστηκε με τους Αλβανούς του στον Δούναβη, προελαύνοντας προς Σόφια και Φιλιππούπολη χωρίς, όμως, να λαμβάνει ενεργό μέρος στις μάχες.
Στη συνέχεια τον βρίσκουμε ως κυβερνήτη στην Άγκυρα (1846) και στην Ερζεγοβίνη (1853). Η τελευταία του υπηρεσία ήταν στη Μεδίνα, όπου και πέθανε στις 27 Μαΐου του 1860.
Σχόλια
Συχνά ονομάζεται Işkodralı. Στη σύγχρονη ιστοριογραφία, είναι γνωστός ως "Μουσταφά Πασά Bushatli". Ο Robert Elsie τον αποκαλεί με τον αλβανικό νεολογισμό "Μουσταφά Reshiti Πασά Bushatlliu".
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1945-46
Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1945-46 ήταν η 20η διεξαγωγή του θεσμού από την ίδρυση της Ένωσης το 1924 και διοργανώθηκε σε δύο κατηγορίες. Πρωταθλήτρια της Α΄ αναδείχθηκε η ΑΕΚ, η οποία και εκπροσώπησε την ΕΠΣΑ στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1945-46.
Γεγονότα
Η ΑΕΚ ισοβάθμησε με τον Αστέρα Αθηνών (ή Γκύζη) και κατέκτησε τον τίτλο λόγω καλύτερης αναλογίας (συντελεστή) τερμάτων. Η διοργάνωση διακόπηκε όταν στις 19 Μαΐου 1946 και χωρίς να ολοκληρωθεί η 15η αγωνιστική (υπολείπονταν επίσης συναντήσεις αναβληθείσες ή για επανάληψη), η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) ανακήρυξε πρωταθλήτριες ΕΠΣ Αθηνών και ΕΠΣ Πειραιώς τις ΑΕΚ και Ολυμπιακό αντίστοιχα. Αυτούς όρισε να συμμετέχουν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα με τον Άρη, πρωταθλητή της ΕΠΣ Μακεδονίας − ουσιαστικά μόνο Θεσσαλονίκης.
Ο Αστέρας είχε προβάδισμα δύο βαθμών τη 15η αγωνιστική που αντιμετώπιζε τους "κιτρινόμαυρους" στο γήπεδο ΠΑΟ και με θετικό αποτέλεσμα θα αποκτούσε σοβαρό πλεονέκτημα στην κατάκτηση του τίτλου, για πρώτη (και μοναδική) φορά της ιστορίας του. Τελικά, εκείνοι νίκησαν 2-1 και τον έφθασαν στην κορυφή, με την ΕΠΟ να τους αναδεικνύει πρωταθλητές Αθηνών, διακόπτοντας τη διοργάνωση ώστε να αρχίσει τη δική της πανελλήνια. Διαμαρτυρόμενη η ΕΠΣΑ αιτήθηκε "αναβολή ανακηρύξεως της πρωταθλητρίας της δια να συμπληρώσουν εν τω μεταξύ όλαι αι ομάδαι ανά 15 αγώνας", η δε Ομοσπονδία αρνήθηκε και ματαίωσε τις υπόλοιπες αναμετρήσεις, ανακηρύσσοντας την πρωταθλήτρια βάσει της παραγράφου 2 στο άρθρο 21 του Κανονισμού Πρωταθλήματος, η οποία προέβλεπε σε περίπτωση ισοβαθμίας να λαμβάνεται υπόψη η αναλογία των τερμάτων.
Σύμφωνα με την προκήρυξη, οι 2 τελευταίοι σύλλογοι της κατάταξης υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία και ο 10ος υποχρεώθηκε σε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της. Για να αποφευχθεί μελλοντικά μία παρόμοια εσπευσμένη λήξη της διοργάνωσης, η γενική συνέλευση της ΕΠΣΑ ψήφισε επαναφορά για την Α΄ κατηγορία του προπολεμικού αριθμού των 8 συμμετοχών. Συνέπεια υπήρξε ο εκ των υστέρων υποβιβασμός του Άτλαντα Αθηνών (Θυμαρακίων) που ενδιάμεσα είχε επικρατήσει στη διαβάθμιση, όσο και του γειτονικού Ολυμπιακού που είχε εξασφαλίσει την παραμονή του από την 9η θέση. Ειπώθηκε, ότι η διακοπή του πρωταθλήματος με το δεδομένο τρόπο ήταν που ώθησε τα δύο ιστορικά σωματεία (ίδρυση 1928, 1926 αντίστοιχα) να συγχωνευθούν, δημιουργώντας τον Άρη Αθηνών (Σεπολίων), όταν αδικήθηκαν από τις εξελίξεις που εκείνη επέφερε. Ιδιαίτερα στον τελευταίο, δεν επιτράπηκε καν να αγωνιστεί μία επιπλέον φορά και όσες η ΑΕ Παγκρατίου, να την ξεπεράσει ή τουλάχιστον να ισοβαθμήσει μαζί της σε περίπτωση ήττας του (σύστημα 3–2–1), οπότε και θα πλεονεκτούσε εάν εφαρμοζόταν το κριτήριο αναλογίας τερμάτων (όπως για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ΑΕΚ) ή έστω θα διατηρούσε ελπίδες παραμονής εφόσον οριζόταν τελικά αγώνας κατάταξης (μπαράζ). Ο Άρης, πάντως, που προέκυψε με την ένωση δυνάμεων Άτλαντα και Ολυμπιακού Αθηνών, πέτυχε να επανέλθει για μία μόλις περίοδο στην Α΄ ΕΠΣΑ (1949-50) κατά τα επόμενα 13 χρόνια, όσο δηλαδή αυτή διατηρούσε τη θέση της δεύτερης βαθμίδας στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Αγώνες διαβάθμισης
Άτλας Αθηνών (Θυμαρακίων) - Έσπερος Καλλιθέας: 1-1, 2-2 και ;;;. Νικητής ο πρώτος που τελικά υποβιβάστηκε, όπως και ο 8ος της βαθμολογίας Ολυμπιακός Αθηνών, διότι μειώθηκαν οι σύλλογοι της Α΄ κατηγορίας.
Β΄ κατηγορία
Ξεκίνησε το φθινόπωρο του 1945 με 12 σωματεία, μετά όμως την 4η αγωνιστική διακόπηκε. Τον Ιανουάριο του 1946 διοργανώθηκε άλλο με 16 συμμετοχές, το οποίο πραγματοποιήθηκε σε ένα γύρο (15 αγώνες). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Έσπερος Καλλιθέας κατόπιν αγώνα κατάταξης (μπαράζ) με τη Μικρασιατική Ν. Κόσμου, λόγω ισοβαθμίας στην πρώτη θέση. Ακολούθησε η ήττα του στους προαναφερόμενους αγώνες διαβάθμισης για την άνοδο στην Α΄ ΕΠΣΑ. Εξαιτίας συρρίκνωσης εκείνης, υποβιβάστηκε τελικά και ο Άτλαντας.
Παράλληλα με την έναρξη του νέου πρωταθλήματος τον Ιανουάριο, η ΕΠΣΑ αποφάσισε να δημιουργήσει και 2ο όμιλο στη Β΄ κατηγορία με όλα τα υπόλοιπα σωματεία-μέλη της, παλαιά και πρόσφατα εγγεγραμμένα. Τα 3 πρώτα από αυτόν προβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία, ενώ τα άλλα μαζί με τα 3 τελευταία του 1ου ομίλου συγκρότησαν τη Γ΄ κατηγορία της επόμενης αγωνιστικής περιόδου. Δηλαδή, ο 2ος όμιλος αποτέλεσε ουσιαστικά ένα είδος Β2 κατηγορίας.
1ος όμιλος
Συμμετοχές (16): ΑΕ Χαλανδρίου, Αθηναΐς Κυψέλης, Άφοβος Σεπολίων, Έσπερος Καλλιθέας, ΑΟ Κηφισιάς, ΑΕ Ν. Ιωνίας, Ηλυσιακός, Μικρασιατική Ν. Κόσμου, Δάφνη Μεταξουργείου, Αττικός Κολωνού, ΑΕ Αγ. Δημητρίου, Υπεροχή Νεαπόλεως, Πανερυθραϊκός, Αρμενική Ένωση, Ολυμπιάς Αμαρουσίου, ΑΕ Ιεραπόλεως (αποχώρησε μετά την 5η αγωνιστική).
2ος όμιλος
Συμμετοχές (11): Εθνικός Αστέρας, Σπάρτα Πετραλώνων, Πρόοδος Πατησίων, ΑΕ Ελευθερούπολης, Καλλιθαϊκός, Βικτώρια Ρουφ, ΑΕ Ν. Ελβετίας, Ιωνικός Ν. Φιλαδέλφειας, Κρόνος, ΑΕ Πυριτιδοποιείου (Αιγάλεω), Ελληνορωσσικός, Πανεξαρχειακός.
Δύο Ποταμοί
Oι Δύο Ποταμοί είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
10.000 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο δρόμος 10.000 μέτρων είναι αγώνισμα στίβου δρόμου αντοχής των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης (1912).
Άνδρες
thumb|250px|Ο Πάαβο Νούρμι ήταν ο πρώτος που κατέκτησε δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στο αγώνισμα και ο μόνος που δεν το πέτυχε σε συνεχόμενες διοργανώσεις
Ρεκόρ
Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 27:05.10 και σημειώθηκε από τον Αιθίοπα Κενενίσα Μπεκέλε στις 20 Αυγούστου 2004 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 29:17.45 και σημειώθηκε από την Αλμάζ Αγιάνα από την Αιθιοπία το 2016 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο Ντε Τζανέιρο.
Παραπομπές
Δρομος 10.000 μ
Ασούρ Ουμπαλίτ Β΄
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Τζακ Στάριτ
Ο Τζακ Στάριτ (Jack Starrett, 2 Νοεμβρίου 1936 - 27 Μαρτίου 1989) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Σε μερικές ταινίες αναφέρεται και ως Claude Ennis Starrett Jr.
Ζωή και έργο
Ο Στάριτ γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1936 στο Ρεφούγκιο της αμερικανικής πολιτείας Τέξας.
Ο γνωστότερος ρόλος του εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν αυτός του σαδιστή σερίφη Αρτ Γκαλτ στην ταινία «Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα» (1982). Εκτός από ηθοποιός, ήταν και σκηνοθέτης διάφορων ταινιών μεγάλου μήκους και επεισοδίων τηλεοπτικών σειρών. Επίσης έκανε διάφορα guest appearances στις σειρές Hill Street Blues, Hunter, The A-Team και Ο Ιππότης της Ασφάλτου (όπου είχει συνολικά τρεις εμφανίσεις, κάθε φορά ως διαφορετικός χαρακτήρας).
Πέθανε στο Σέρμαν Όακς της Καλιφόρνιας από νεφρική ανεπάρκεια στις 27 Μαρτίου 1989, σε ηλικία 52 ετών. Ήταν παντρεμένος με την Βάλερι Στάριτ και είχε μια κόρη, την επίσης ηθοποιό Τζένιφερ Στάριτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
29 Αυγούστου
28 Αυγούστου | 29 Αυγούστου | 30 Αυγούστου
Η 29η Αυγούστου είναι η 241η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (242η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 124 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Λιμοντσέλο
μικρογραφία|Ένα μπουκάλι σπιτικό λιμοντσέλο Το λιμοντσέλο είναι ένα γλυκό λικέρ, το οποίο παράγεται από τη διαβροχή σε αιθυλική αλκοόλη φλούδας λεμονιού και ενδεχομένως άλλων εσπεριδοειδών, αναμεμειγμένα ακολούθως σε σιρόπι νερού και ζάχαρης.