cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόι Μπάρτον
Μάντσεστερ Σίτι
Αφού εντυπωσίασε στην πρώτη του σεζόν με την Σίτι, ο Μπάρτον είδε να του προτείνεται άμεσα μονοετής ανανέωση του συμβολαίου του με τον σύλλογο από τον προπονητή του Κέβιν Κίγκαν, το οποίο και υπέγραψε τον Απρίλιο του 2003. Αγωνίστηκε περισσότερες φορές ως βασικός με την ομάδα στη διάρκεια της σεζόν 2003–04 και, μετά από το δεύτερο, συνολικά, τέρμα του στην Πρέμιερ Λιγκ, επιβραβεύτηκε με την κλήση του στην Εθνική Αγγλίας U-21 ενόψει των αγώνων της για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2004 απέναντι στην Μακεδονία και την Πορτογαλία.
Σε έναν αγώνα για το FA Cup, με αντίπαλο την Τότεναμ, ο Μπάρτον δέχτηκε την πρώτη κόκκινη κάρτα της καριέρας του με ιδιαίτερα παράξενο τρόπο: στη διάρκεια της ανάπαυλας του ημιχρόνου, με την ομάδα του να χάνει με 3–0, τσακώθηκε με τον διαιτητή, με τον τελευταίο να τον αποβάλει, αν και ο αγώνας δεν βρισκόταν σε εξέλιξη. Στο δεύτερο ημίχρονο, και παρά το γεγονός πως αγωνίζονταν με 10 παίκτες, οι Citizens κατάφεραν μια επική ανατροπή παίρνοντας την νίκη-πρόκριση με σκορ 4–3. Ο Μπάρτον εγκατέλειψε το Σίτι οφ Μάντσεστερ Στέιντιουμ, εμφανώς εκνευρισμένος στις 17 Απριλίου, αφού πρώτα έμαθε πως δεν θα ξεκινούσε βασικός στον αγώνα με αντίπαλο την Σαουθάμπτον. Πάραυτα, αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας την σεζόν 2003–04, κατά την οποία αγωνίστηκε συνολικά 39 φορές, πετυχαίνοντας ταυτόχρονα ένα τέρμα. Οι εμφανίσεις του εντυπωσίασαν του οπαδούς της Σίτι, οι οποίοι, με το τέλος της σεζόν 2003–04, τον βράβευσαν ως Young Player of the Year.
Ο Μπάρτον ήταν η αιτία να ξεκινήσει αψιμαχία μεταξύ των παικτών της Σίτι και της Ντονκάστερ Ρόβερς, στη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης μεταξύ των δύο ομάδων, η οποία έλαβε χώρα στις 25 Ιουλίου 2004, μετά από σκληρό μαρκάρισμά του σε αντίπαλο παίκτη. Αν και υπέγραψε νέο συμβόλαιο στις 22 Σεπτεμβρίου 2004, το οποίο θα τον κρατούσε στην Σίτι έως το 2007, ο ομάδα εξέτασε σοβαρά να του διακόψει το συμβόλαιο τον Δεκέμβριο του 2004, μετά από ένα επεισόδιο στη διάρκεια της χριστουγεννιάτικης γιορτής του. Συγκεκριμένα, έσβησε το τσγάρο του στο μάτι του νεαρού παίκτη από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου Τζέιμι Τάντι, μόλις αντιλήφτηκε τον τελευταίο να επιχειρεί να βάλει φωτιά στην μπλούζα του. Ο Μπάρτον απολογήθηκε στη συνέχεια για την πράξη του, με την Σίτι να τον τιμωρεί με αναστολή πληρωμών για έξι εβδομάδες (£60,000).
Τον Μάιο του 2005, έσπασε το πόδι ενός 35χρονου περαστικού, ενώ οδηγούσε με το αμάξι του στους δρόμους του Λίβερπουλ, στις 2 π.μ.. Το καλοκαίρι του 2005, ο Μπάρτον εκδιώχτηκε από την περιοδεία της ομάδας στην Ταϊλάνδη, αφού επιτέθηκε σε 15χρονο οπαδό της Έβερτον, ο οποίος είχε προκαλέσει τον Μπάρτον βρίζοντάς τον λεκτικά και κλοτσώντας τον στην κνήμη. Για να μην χειροτερέψει η κατάσταση χρειάστηκε η παρέμβαση του συμπαίκτη του Ρίτσαρντ Νταν. Ο Μπάρτον ξεκίνησε τότε θεραπεία για να βελτιώσει την αυτοσυγκράτησή του, καθώς και να μειώσει την νευρικότητά του, έπειτα από σχετική απαίτηση του τότε προπονητή της Σίτι, Στιούαρτ Πιρς, για την οποία πλήρωσε ποσό ύψους £120,000, το οποίο παρακρατήθηκε από τον μισθό που λάμβανε. Το φθινόπωρο του 2005, ο Μπάρτον ξεκίνησε ένα πρόγραμμα διάρκειας μιας εβδομάδας για την καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς του, στην Κλινική Sporting Chance, έναν κοινωφελή οργανισμό για την ψυχολογική βοήθεια αθλητών και αθλητριών.
Τον Ιανουάριο του 2006, ο Μπάρτον κατέθεσε μια γραπτή αίτηση αποχώρησής του από την ομάδα, την οποία όμως ο ομάδα του Μάντσεστερ απέρριψε. Την επόμενη μέρα, απέρριψε επίσης μια προφορική πρόταση αγοράς του παίκτη εκ μέρους της Μίντλεσμπρο, με τον προπονητή της ομάδας Στιούαρτ Πιρς να δηλώνει πως υπήρχε ακόμη η πιθανότητα συμφωνίας για παραμονή του παίκτη στην Σίτι. Στη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας, ο Μπάρτον παραδέχτηκε πως ήταν "λίγο παρορμητικός" στην απόφασή του να καταθέσει αίτηση αποχώρησης από τους Citizens, ενώ συμφώνησε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για την παραμονή του στην City. Επιβραβεύτηκε με ένα νέο τετραετές συμβόλαιο, το οποίο υπέγραψε στις 25 Ιουλίου, βάζοντας τέλος στα σενάρια αναφορικά με το μέλλον της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας.
Η συμπεριφορά του άρχισε σταδιακά να δείχνει σημάδια βελτίωσης μετά την επίσκεψή του στην Κλινική Sporting Chance. Όμως, στις 30 Σεπτεμβρίου 2006, οι τηλεοπτικές κάμερες "έπιασαν" τον Μπάρτον να δείχνει τα οπίσθιά του στους οπαδούς της Έβερτον, μετά την ισοφάριση της Σίτι στη διάρκεια των καθυστερήσεων σε αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων, ο οποίος έλαβε χώρα στο Γκούντισον Παρκ. Ο Μπάρτον σε όλη τη διάρκεια του συγκεκριμένου αγώνα αποτελούσε αντικείμενο χλευασμού από τους οπαδούς της Έβερτον και ως εκ τούτου η κίνησή του χαρακτηρίστηκε ως "εν βρασμώ ψυχής" και "άκακη" από ανθρώπους του χώρου του ποδοσφαίρου. Η Αστυνομία του Μέρσεϊσαϊντ πραγματοποίησε έρευνα επί της συγκεκριμένης υπόθεσης, αλλά ανακοίνωσε τον Οκτώβριο πως δεν θα προχωρούσε σε περαιτέρω κινήσεις, αν και ο Μπάρτον τιμωρήθηκε με πρόστιμο ύψους £2,000 για δυσφήμηση του αθλήματος ενώ του έγιναν συστάσεις για αποφυγή παρόμοιων συμπεριφορών στο μέλλον από την The Football Association.
Τον Δεκέμβριο του 2006, ο Μπάρτον έλαβε την δεύτερη κόκκινη κάρτα στην καριέρα του, για ένα καθυστερημένο μαρκάρισμα με τα δύο πόδια στον παίκτη της Μπόλτον Γουόντερερς, Αμπντουλαγιέ Ντιάγκν-Φάιγ.
Ο ατζέντης του Μπάρτον, Ουίλι ΜακΚέι αποκάλυψε τον Ιανουάριο του 2007 ότι εφόσον μία ομάδα προσέφερε ποσό ύψους τουλάχιστον £5.5 εκατομμυρίων για τον Μπάρτον, αυτόματα θα ενεργοποιούνταν μια ειδική ρήτρα στο συμβόλαιό του, η οποία θα υποχρέωνε την Σίτι να επιτρέψει στον παίκτη να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις ενδιαφερόμενες ομάδες. Αυτό οδήγησε και τον προπονητή της Έβερτον, Ντέιβιντ Μόγιες να ξεκινήσει διερευνητικές επαφές με την Σίτι για την απόκτηση του Μπάρτον. Ωστόσο, την επόμενη μέρα ο Μπάρτον δήλωσε ότι "υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να με διώξουν, όμως είμαι χαρούμενος που παραμένων εδώ".
Έπειτα από πολύ καλές εμφανίσεις σε συλλογικό επίπεδο, ο Μπάρτον έλαβε την πρώτη του κλήση για την ομάδα της Αγγλίας στις 2 Φεβρουαρίου 2007 για μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Ισπανία, παρά την πρόσφατη κριτική που άσκησε κατά ορισμένων μελών της Εθνικής Αγγλίας για την έκδοση αυτοβιογραφιών τους έπειτα από ένα απογοητευτικό Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Είχε αναφέρει ότι τέτοιοι παίκτες "επωφελήθηκαν" από τα ανεπιτυχή αποτελέσματα της ομάδας.
Συνελήφθη ως ύποπτος για επίθεση και βιαιοπραγία έπειτα από τσακωμό του με ταξιτζή στο Λίβερπουλ, ενώ κατευθυνόταν προς το ξενοδοχείο έπειτα από έναν αγώνα στις 13 Μαρτίου 2007. Κρίθηκε αθώος για την συγκεκριμένη κατηγορία τον Μάιο του 2008.
Ο Μπάρτον απέδειξε για μια ακόμη την ειλικρίνειά του στις 22 Απριλίου 2007, όταν και άσκησε δημόσια κριτική στις εμφανίσεις της Σίτι στη διάρκεια της σεζόν 2006–07, και χαρακτήρισε μερικούς από τους ποδοσφαιριστές που είχε αποκτήσει ο ομάδα ως "χαμηλής αξίας". Έπειτα από τα σχόλιά του, ο προπονητής της Σίτι, Στιούαρτ Πιρς του απαγόρευσε να μιλάει στα ΜΜΕ.
Ο Μπάρτον έλαβε πρόστιμο ύψους £100,000 και έμεινε εκτός ομάδας από την Σίτι μέχρι το τέλος της σεζόν 2006–07 την 1η Μαΐου 2007, έπειτα από έναν επεισόδιο στην διάρκεια προπόνησης όταν και επιτέθηκε στον συμπαίκτη του Ουσμάν Νταμπό. Ο Νταμπό δήλωσε ότι δέχτηκε αρκετά χτυπήματα, έμεινε αναίσθητος και ότι χρειάστηκε να μεταβεί στο νοσοκομείο καθώς έφερε αρκετά τραύματα στο κεφάλι του, ενώ υπήρχαν φόβοι για αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς του. Ο Νταμπό ζήτησε από την Αστυνομία να κινηθεί κατά του Μπάρτον, και ως αποτέλεσμα, ο Μπάρτον συνελήφθη και ανακρίθηκε από την Greater Manchester Police. Αυτή η διαμάχη σήμανε και το τέλος του Μπάρτον από την Σίτι, αν και αργότερα ανέφερε ότι ήταν οι "κακές σχέσεις" με τον Στιούαρτ Πιρς που τον οδήγησαν εκτός ομάδας. Ο Μπάρτον παρέμεινε προφυλακισμένος μέχρι τον Αύγουστο και κατηγορήθηκε αργότερα για βιαιοπραγία, tκάτι το οποίο αρχικώς αρνήθηκε. Αργότερα, άλλαξε στάση παραδεχόμενος την ενοχή του και την 1η Ιουλίου 2008 καταδικάστηκε σε τετράμηνη φυλάκιση με αναστολή και 200 ώρες κοινωνικής εργασίας, ενώ υποχρεώθηκε να πληρώσει £3,000 ως αποζημίωση και αποπληρωμή των εξόδων του Νταμπό για την δίκη. Ο Μπάρτον καταδικάστηκε, επίσης, για βίαιη συμπεριφορά και από την FA. Ο Μπάρτον παραδέχτηκε την ενοχή του και την 1η Σεπτεμβρίου 2008 αποκλείστηκε για έξι αγωνιστικές με ενδεχόμενο αύξησής του στο διπλάσιο εντός των επόμενων δύο ετών και τιμωρήθηκε με χρηματικό πρόστιμο ύψους £25,000.
Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Έχοντας δεχτεί προτάσεις από την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ και την Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, ο Μπάρτον αποφάσισε να μεταγραφεί στη Νιούκασλ στις 14 Ιουνίου 2007, έναντι ποσού της τάξεως των £5.8 εκατομμυρίων. Προς στιγμήν, οι διαπραγματεύσεις είχαν φτάσει σε αδιέξοδο, καθώς η Μάντσεστερ Σίτι αρνήθηκε να πληρώσει στον Μπάρτον ένα ποσό της τάξεως των £300.000 το οποίο προβλεπόταν να του καταβληθεί από τον σύλλογο στην περίπτωση που αποχωρούσε από τον σύλλογο χωρίς, προηγουμένως, να έχει καταθέσει αίτημα μεταγραφής του. Η Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, ως αποτέλεσμα, ανέβασε το ύψος της προσφοράς της από το αρχικό ποσό των £5.5 εκατομμυρίων στα £5.8, ώστε να καλύψει το ποσό των £300.000 που όφειλε η Μάντσεστερ Σίτι στον παίκτη. Ο Μπάρτον στις πρώτες του δηλώσεις ως παίκτης των Καρακαξών ανέφερε ότι η επιθυμία του για κατάκτηση τροπαίων τον οδήγησε στο να πάρει την απόφαση αυτή, μαζί με τον θαυμασμό του για τον προπονητή του συλλόγου, Σαμ Άλαρνταϊς. Ο Μπάρτον πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Νιούκασλ σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Χάρτλπουλ Γιουνάιτεντ στις 17 Ιουλίου 2007. Τέσσερις ημέρες αργότερα, υποχρεώθηκε να παραμείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για διάστημα έξι με επτά εβδομάδων, αφού υπέστη κάταγμα στο πέμπτο μετατάρσιο οστό στο αριστερό του πόδι στη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης απέναντι στην Καρλάιλ Γιουνάιτεντ. Παρέμεινε για έναν ακόμη μήνα εκτός αγωνιστικής δράσης τον Οκτώβριο του 2007. Τελικά, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ με την Νιούκασλ στις 22 Οκτωβρίου 2007, μπαίνοντας ως αλλαγή, μετά την ανάπαυλα του ημιχρόνου, στη νίκη της ομάδας του με σκορ 3–1 επί της Τότεναμ. Στη διάρκεια του πρώτου του ντέρμπι του Τάιν-Ουέρ για λογαριασμό της Νιούκασλ απέναντι στην Σάντερλαντ, ο Μπάρτον φάνηκε να υψώνει επικίνδυνα το πόδι του σε μία διεκδίκηση της μπάλας με τον Ντίκσον Ετούχου της Σάντερλαντ, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα, την επομένη, η εφημερίδα News of the World να κυκλοφορήσει με τον πρωτοσέλιδο τίτλο "Ban Him" (Αποβάλετέ Τον). Ωστόσο, η FA δεν μπορούσε να τιμωρήσει τον Μπάρτον για την συγκεκριμένη φάση, καθώς ο διαιτητής της συνάντησης Μάρτιν Άτκινσον είχε δει το συμβάν στη διάρκεια του αγώνα, χωρίς, ωστόσο, να προχωρήσει σε κάποια ενέργεια τιμωρίας του παίκτη. Οι κανόνες της FIFA ορίζουν ότι τιμωρία παίκτη για ενέργειά του μετά την παρέλευση της επίμαχης αναμέτρησης στην οποία αυτή έλαβε χώρα, μπορεί να γίνει μονάχα εφόσον ο διαιτητής της συνάντησης δεν την έχει αντιληφθεί. Ο Μπάρτον ζήτησε αργότερα συγγνώμη γι'αυτή του την ενέργεια. Στις αρχές του Δεκέμβρη, έκανε έκκληση στους οπαδούς της Νιούκασλ να δώσουν περαιτέρω πίστωση χρόνου στην ομάδα, έπειτα από φραστική τους επίθεση σε βάρος του τεχνικού της, Σαμ Άλαρνταϊς, χαρακτηρίζοντάς τους "προκατελημένους". Στη πορεία διέψευσε τον παραπάνω χαρακτηρισμό, τονίζοντας ότι τα λόγια του είχαν παραμορφωθεί.
Μετά την επακόλουθη καταδίκη του Μπάρτον, η ποινή φυλάκισης τεσσάρων μηνών με αναστολή για την παλαιότερη επίθεσή του κατά του Ουσμάν Νταμπό, ενώ βρισκόταν ακόμη στην Μάντσεστερ Σίτι παραγράφηκε, καθώς ο πρώτος εξέτιε την τελευταία αυτή ποινή του. Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση στις 30 Αυγούστου 2008, έξι μέρες πριν την ακρόασή του από την FA, περνώντας ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο στην εκτός ήττα της Νιούκασλ με σκορ 3–0 από την Άρσεναλ. Η είσοδός του στον αγωνιστικό χώρο αποδοκιμάστηκε έντονα από τους οπαδούς των Gunners Λίγο μετά την επανεμφάνισή του στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, ο Μπάρτον βρέθηκε εκ νέου εμπλεκόμενος σε επικίνδυνη φάση, με θύμα του, αυτή την φορά, τον Σαμίρ Νασρί, τον οποίο μάρκαρε με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο, ενέργεια, ωστόσο, για την οποία ο διαιτητής της συνάντησης δεν έδωσε φάουλ. Το τάκλιν, αν και ιδιαίτερα σκληρό, θεωρήθηκε ότι βρισκόταν σε λογικά πλαίσια. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Νασρί χτύπησε εσκεμμένα τον Μπάρτον καθώς αυτός τον καταδίωκε σε μια διεκδίκηση της μπάλας, ενέργεια για την οποία τιμωρήθηκε με κάρτα. Μετά το τέλος της αναμέτρησης, ο τότε τεχνικός της Νιούκασλ, Κέβιν Κίγκαν, είχε έντονο διάλογο και αψιμαχία με τον Νασρί και τον αρχηγό της Άρσεναλ, Ουιλιάμ Γκαλάς, με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό.
Αυτή ήταν, όπως αποδείχτηκε, μιας σύντομης διάρκειας επιστροφή στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, καθώς ο Μπάρτον τιμωρήθηκε με ποινή αγωνιστικού αποκλεισμού διάρκειας έξι αγωνιστικών, η οποία επεκτάθηκε για άλλες έξι, με αφορμή την παλαιότερη επίθεσή του στον Νταμπό. Αφού εξέτισε την ποινή του, αγωνίστηκε για 75 λεπτά σε έναν αγώνα της δεύτερης ομάδας του συλλόγου, όπου και δήλωσε ότι επιθυμούσε να αλλάξει την εικόνα του προς το καλύτερο και να μπορεί να θεωρείται πρότυπο για τους συναθλητές του, προτού πραγματοποιήσει την επιστροφή του στην ενεργό αγωνιστική δράση στη διάρκεια ενός Ντέρμπι του Τάιν-Ουέρ στις 25 Οκτωβρίου. Έγινε δεκτός με αποδοκιμασίες από τους οπαδούς της Σάντερλαντ, ενώ αντικείμενα εκτοξεύτηκαν προς το μέρος του στη διάρκεια της προθέρμανσης, σε μια αναμέτρηση όπου η Νιούκασλ ηττήθηκε με σκορ 2–1. Χωρίς αυτόν, η Νιούκασλ δεν είχε καταφέρει να πετύχει νίκη στο πρωτάθλημα μετά την δεύτερη αγωνιστική, ωστόσο ο Μπάρτον σκόραρε με πέναλτι στη δεύτερή του αναμέτρηση μετά την επιστροφή του, βοηθώντας την ομάδα του να πάρει τους βαθμούς της νίκης που χρειαζόταν και να βγει από την ζώνη του υποβιβασμού στην βαθμολογική κατάταξη του πρωταθλήματος. Η υπό αναστολή ποινή τιμωρίας του με αποκλεισμό έξι αγωνιστικών παραλίγο να τεθεί σε εφαρμογή όταν ο Μπάρτον φάνηκε να χτυπά τον επιθετικό της Άστον Βίλα, Γκαμπριέλ Αγκμπονλαχόρ στην αμέσως επόμενη αναμέτρηση της ομάδας, ωστόσο η FA αποφάσισε να μην προχωρήσει στην τιμωρία του Μπάρτον. Όμως, περαιτέρω κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Μπάρτον προέβη σε ρατσιστικού περιεχομένου εξύβριση του Αγκμπονλαχόρ ήταν αρκετές για την FA για να αναθεωρήσει την προηγούμενή της απόφαση. Οι κατηγορίες αυτές παρέμειναν αναπόδεικτες, ενώ 'επαγγελματίες στο διάβασμα των χειλιών' ισχυρίζονταν ότι ο Μπάρτον δεν είχε πει τίποτε το ρατσιστικό. Στην ισοπαλία της Νιούκασλ με σκορ 2–2 απέναντι στην Γουίγκαν στις 15 Νοεμβρίου 2008, ο Μπάρτον υπέστη τραυματισμό έπειτα από σκληρό μαρκάρισμα που δέχτηκε από τον Λι Κάτερμολ. Λίγο αργότερα, έγινε γνωστό ότι ο Μπάρτον θα παρέμενε εκτός αγωνιστικής δράσης για διάστημα δύο μηνών λόγω τραυματισμού του στον έσω σύνδεσμο. Επιστρέφοντας στην πρώτη ομάδα στα τέλη του Ιανουαρίου, αγωνίστηκε μόλις δύο φορές προτού, εκ νέου, σπάσει το μετατάρσιό του, στη διάρκεια της ήττας της νυν ομάδας του με σκορ 2–1 από την πρώην του, Μάντσεστερ Σίτι.
Στην πρώτη του εμφάνιση έπειτα από διάστημα τριών μηνών στις 3 Μαίου 2009, ο Μπάρτον αποβλήθηκε προς το τέλος αναμέτρησης στην οποία η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 3–0 από την Λίβερπουλ στο Άνφιλντ για ένα επικίνδυνο μαρκάρισμα στον Τσάμπι Αλόνσο. Η κόκκινη κάρτα αυτή άφησε τον Μπάρτον εκτός των αγωνιστικών υποχρεώσεων της Νιούκασλ για τις τρεις εναπομείνασες αναμετρήσεις του πρωταθλήματος, με την ομάδα να παραμένει εντός της ζώνης του υποβιβασμού της Πρέμειρ Λιγκ. Ο προπονητής της Νιούκασλ, Άλαν Σίρερ παρουσιάστηκε επιφυλακτικός σχετικά με το μέλλον του Μπάρτον στον σύλλογο, αναφέροντας "Θεωρώ λάθος να αναφερθώ αυτή την στιγμή στο μέλλον του παίκτη στην ομάδα, αλλά μπορώ να πω ότι αυτή την στιγμή δεν είμαι ευχαριστημένος μαζί του." Στις 5 Μαΐου, η Νιούκασλ Γιουνάιτεντ ανακοίνωσε την επ'αόριστον τιμωρία του Μπάρτον, με τον παίκτη να ειδοποιείται να παραμείνει μακριά από τα τεκταινόμενα στον σύλλογο. Ως αποτέλεσμα, το μέλλον του Μπάρτον στην Νιούκασλ άρχισε να φαντάζει ιδιαιτέρως δυσοίωνο. Η απόφαση τιμωρίας του παίκτη από τον σύλλογο φαίνεται να μην προήλθε μόνο από την κόκκινη κάρτα που είχε δεχτεί στην τελευταία αναμέτρηση όπου είχε αγωνιστεί, αλλά και από θερμό επεισόδιο που προκλήθηκε μεταξύ του ιδίου και του προπονητή της ομάδας, Σίρερ, καθώς και του βοηθού προπονητή Ίαιν Ντάουι, στα αποδυτήρια μετά την λήξη της επίμαχης αναμέτρησης. Ο Σίρερ δήλωσε ότι ήταν λάθος του που επέτρεψε στον Μπάρτον να επιστρέψει στην πρώτη ομάδα, και ότι το μαρκάρισμά του που του κόστισε και την αποβολή του ήταν "το μαρκάρισμα ενός δειλού", λόγια στα οποία ο Μπάρτον απάντησε λέγοντας ότι ήταν "ο καλύτερος παίκτης του συλλόγου", και ότι ο Σίρερ ήταν υποχρεωμένος να τον βάλει να αγωνιστεί. Ο Σίρερ, με την σειρά του, απάντησε ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε σε καμία περίπτωση και ότι ο παίκτης ήταν απλώς "μαύρο χάλι". Ο Μπάρτον, τότε, ανταπάντησε ότι ο Σίρερ ήταν "ένας χάλια προπονητής με χάλια επιλογές τακτικής". Όταν επενέβη στον καβγά ο Ντάουι, ο Μπάρτον τον εξύβρισε. Ο Μπάρτον, ως αποτέλεσμα, βρέθηκε στην λίστα των υπό παραχώρηση παικτών του συλλόγου, με τον πρώην προπονητή της Νιούκασλ, Σαμ Άλαρνταϊς, να φέρεται ότι εξέταζε το ενδεχόμενο απόκτησης του Μπάρτον από την Μπλάκμπερν Ρόβερς, όπου και εργαζόταν εκείνη την περίοδο. Ο ατζέντης του Μπάρτον δήλωνε εκείνη την περίοδο ότι ο πελάτης του "θα ήθελε πολύ να δουλέψει ξανά με τον Άλαν Σίρερ" και ότι "νιώθει πραγματικά ότι χρωστά κάτι στην ομάδα και τον φίλαθλο κόσμο της."
Ο Μπάρτον παρέμεινε στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ παρά τον υποβιβασμό της στην Τσάμπιονσιπ, αγωνιζόμενος σε συνολικά έξι από τις πρώτες οκτώ αναμετρήσεις πρωταθλήματος της ομάδας, ωστόσο υπέστη τραυματισμό στο πόδι του στη διάρκεια νίκης με σκορ 3–1 επί της Πλύμουθ Αργκάιλ στις 19 Σεπτεμβρίου. Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση με τη Νιούκασλ τον Απρίλη, αγωνιζόμενος και στις εννέα εναπομείνασες αναμετρήσεις της Νιούκασλ για το πρωτάθλημα και πετυχαίνοντας το μόνο του τέρμα της σεζόν με απευθείας εκτέλεση φάουλ στη νίκη της ομάδας του επί της Πίτερμπορο Γιουνάιτεντ. Λόγω της φόρμας στην οποία βρίσκονταν οι Ντάνι Γκάθρι και Κέβιν Νόλαν, ο Μπάρτον υποχρεώθηκε να αγωνιστεί στην αριστερή πτέρυγα της ομάδας με την επιστροφή του στην αγωνιστική δράση.
Ο Μπάρτον ξεκίνησε τη νέα του σεζόν 2010–11 στην ομάδα αγωνιζόμενος ως βασικός, αγωνιζόμενος απέναντι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατά την πρεμιέρα του πρωταθλήματος. Στη δεύτερη αναμέτρηση του Μπάρτον και της Νιούκασλ για την διοργάνωση, σκόραρε απέναντι στην Άστον Βίλα σε μια νίκη με τελικό σκορ 6–0 για την Νιούκασλ. Αμέσως, μετά τη λήξη της συνάντησης, ο Μπάρτον ξύρισε ένα μουστάκι που είχε ορκιστεί να μην ξυρίσει μέχρις ότου η Νιούκασλ Γιουνάιτεντ κερδίσει μια αναμέτρηση για τη νέα σεζόν. Στις 10 Νοεμβρίου, στη διάρκεια μιας ήττας της ομάδας του με σκορ 2–1 απέναντι στην Μπλάκμπερν, ο Μπάρτον προέβη εκ νέου σε βίαιη ενέργεια, ρίχνοντας γροθιά στο στομάχι Νορβηγού μέσου των Rovers, Μόρτεν Γκαμστ Πέντερσεν. Δεν τιμωρήθηκε γι'αυτήν του την ενέργεια στη διάρκεια της αναμέτρησης, καθώς ο διαιτητής δεν πρόσεξε το περιστατικό, ωστόσο αφότου συμβουλεύτηκε το βίντεο της επίμαχης φάσης, η FA εκ νέου κατηγόρησε τον Μπάρτον για βίαιη συμπεριφορά. Ο Μπάρτον ζήτησε συγγνώμη, αποδεχόμενος την σε βάρος του κατηγορία, και δέχθηκε τιμωρία αποκλεισμού του για τρεις αναμετρήσεις. Ο Μπάρτον προκάλεσε εκ νέου συζητήσεις στη διάρκεια της νίκης της Νιούκασλ με σκορ 3-1 επί της Λίβερπουλ στις 11 Δεκεμβρίου 2010, όταν εμφανίστηκε να απευθύνεται με λόγια ομοφοβικού περιεχομένου τα οποία συνόδευε σχετική χειρονομία στον Φερνάντο Τόρρες. Ο Μπάρτον σκόραρε δύο φορές με πέναλτι απέναντι στην Άρσεναλ στις 5 Φεβρουαρίου 2011, καθώς η Νιούκασλ κατάφερε να ανατρέψει το σε βάρος της 4–0, παίρνοντας, τελικώς, την ισοπαλία με σκορ 4–4. Ενεπλάκη, στη διάρκεια της ίδιας αυτής αναμέτρησης, σε αψιμαχία με τον Αμπού Ντιαμπί η οποία οδήγησε στην αποβολή του Ντιαμπί με απευθείας κόκκινη κάρτα. Ο Νταιμπί, στη συγκεκριμένη φάση, εκνευρίστηκε με το σκληρό μαρκάρισμα που δέχθηκε από τον Μπάρτον και αντέδρασε, αρπάζοντας τον τελευταίο από τον λαιμό και πετώντας τον στο έδαφος.
Στις 25 Μαΐου 2011, ο ατζέντης του Μπάρτον, Ουίλι ΜακΚέι επιβεβαίωσε ότι ο πελάτης του δεν θα υπέγραφε νέο συμβόλαιο συνεργασίας στο Σαιντ Τζέιμς' Παρκ αφότου υπήρξε αποτυχία στις διαπραγματεύσεις συμβολαίου μεταξύ του συλλόγου και του παίκτη. Ο Μπάρτον τοποθετήθηκε και επισήμως στην λίστα των υπό παραχώρηση με μεταγραφή ποδοσφαιριστών του συλλόγου από τη Νιούκασλ στις 1 Αυγούστου 2011, ενώ έγινε, μάλιστα, γνωστό ότι μπορούσε να αποχωρήσει δίχως την καταβολή οποιουδήποτε αντιτίμου, καθώς το συμβόλαιό του είχε, σχεδόν, φτάσει στην ολοκλήρωσή του. Ο Μπάρτον ήταν κοντά στο να αποχωρήσει από τη Νιούκασλ ακολουθώντας τα χνάρια του συμπαίκτη του Κέβιν Νόλαν, ο οποίος είχε νωρίτερα μεταγραφεί στη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, ωστόσο ο Μπάρτον επέμενε στο να παραμείνει στην ομάδα. Ο Τζόι Μπάρτον άσκησε, επίσης, οξεία κριτική στην διοίκηση της Νιούκασλ Γιουνάιτεντ για την απόφασή της να τον παραχωρήσει δίχως να λάβει οποιοδήποτε χρηματικό αντάλλαγμα. Με τη Νιούκασλ να εξακολουθεί να απορρίπτει την λύση της υπογραφής νέου συμβολαίου, αφότου η πλευρά του παίκτη είχε απορρίψει την αρχική πρόταση που της είχε κατατεθεί, στις 24 Αυγούστου 2011, ο Μπάρτον έλαβε την άδεια του συλλόγου να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για την μεταγραφή του στην ΚΠΡ. Αποχώρισε στις 26 Αυγούστου 2011, ευχαριστώντας τους φίλους της ομάδας για την στήριξη που του έδειξαν.
Μια εβδομάδα πριν υπογράψει στην ΚΠΡ, ο Μπάρτον συμμετείχε σε αψιμαχία με τον Ζερβινιό της Άρσεναλ, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την αποβολή του Ζερβινιό την ημέρα του ντεμπούτου του με τη νέα του ομάδα. Τότε, ο Άλεξ Σονγκ πάτησε τον Μπάρτον, ενέργεια για την οποία ο Σονγκ έλαβε ποινή αγωνιστικού αποκλεισμού διάρκειας τριών αγωνιστικών. Ο Μπάρτον, αργότερα, αποκάλυψε ότι ήταν κοντά στο να υπογράψει στην Άρσεναλ, ωστόσο, το επεισόδιό του με τον Ζερβινιό έβαλε τέλος στις όποιες ελπίδες του για ενδεχόμενη μεταγραφή στο Emirates και στον αντίποδα, μεταγράφηκε στην Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς.
Κωνσταντίνα Κούνεβα
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα (Βουλγαρικά: Костадинка Кунева) (Σιλίστρα, 28 Σεπτεμβρίου 1964) είναι συνδικαλίστρια στον χώρο των καθαριστριών και πρώην ευρωβουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1964 στην πόλη Σιλίστρα της Βουλγαρίας. Σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στο πανεπιστήμιο Άγιος Κύριλλος και Μεθόδιος του Βέλικο Τάρνοβο. Μετανάστευσε στην Ελλάδα το 2001 για λόγους υγείας του τότε τετράχρονου γιου της, που έπασχε από κάποια καρδιακή πάθηση. Λόγω επιδείνωσης της υγείας του, ο γιος της δεν μπορούσε να εγχειριστεί για δύο χρόνια και η ίδια αναζήτησε εργασία.
Το 2003 ξεκίνησε να εργάζεται στην ΟΙΚΟΜΕΤ, μεγάλη εταιρεία καθαρισμού και ενοικίασης εργατών που είχε αναλάβει τον καθαρισμό των σταθμών του Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου Αθηνών Πειραιώς (ΗΣΑΠ). Κατά την εργασία της εκεί, προσπάθησε να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους από τη θέση της γραμματέως της Παναττικής Ένωσης Καθαριστών/-στριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ). Ο αγώνας της αυτός προκάλεσε ενοχλήσεις με αποτέλεσμα να δέχεται απειλές για τη ζωή της. Η Κούνεβα είχε αιτηθεί με σωρεία εγγράφων την αλλαγή της βάρδιάς της, από βραδινή σε πρωινή και τη μετακίνησή της από τον σταθμό Αμαρουσίου στον σταθμό Θησείο, αλλά το αίτημά της δεν έγινε δεκτό από την εργοδότρια εταιρεία.
Επίθεση με βιτριόλι
Τα μεσάνυχτα στις 22 Δεκεμβρίου 2008 και ενώ επέστρεφε από τη δουλειά της στο σπίτι της, δέχτηκε επίθεση από δύο αγνώστους, που την περιέλουσαν με βιτριόλι και την υποχρέωσαν να το καταπιεί, προκαλώντας απώλεια της όρασης από το ένα μάτι και βλάβες σε εσωτερικά όργανα.
Μετά το συμβάν η Κούνεβα υποβλήθηκε σε διαδοχικές χειρουργικές επεµβάσεις για να αποκαταστήσει μέρος της υγείας της, ενώ ο οισοφάγος της παραμένει κατεστραμμένος. Παρέμεινε στο νοσοκομείο για ένα έτος κατά το οποίο υποβλήθηκε σε πέντε χειρουργεία. Έπειτα έκανε τέσσερις ακόμα χειρουργικές επεμβάσεις σε εξειδικευμένα νοσοκομεία της Γαλλίας. Για τον δράστη της επίθεσης είπε: «Σε μένα το κακό φαίνεται, σε κείνους δε φαίνεται. Αυτός τραβάει πολύ περισσότερα από μένα, είμαι σίγουρη». Η ιστορία της Κούνεβα δραματοποιήθηκε από το Μισέλ Φάις στο θεατρικό μονόλογο Το κίτρινο σκυλί.
Η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη παρά τις αντιδράσεις και τις διαδηλώσεις συμπαράστασης που ακολούθησαν. Η Διεθνής Αμνηστία χαρακτήρισε την έρευνα της Ελληνικής Αστυνομίας μη λεπτομερή και μη αντικειμενική. Τον Ιούλιο του 2013, επιβλήθηκε στην ΟΙΚΟΜΕΤ από το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά καταβολή αποζημίωσης 250.000 ευρώ, καταλογίζοντάς της ευθύνες για την επίθεση, που αναγνωρίστηκε από το δικαστήριο ως εργατικό ατύχημα. Τον Οκτώβριο του 2013, εκδόθηκε η απόφαση του δικαστηρίου. Το Φεβρουάριο του 2016 το Μονομελές Εφετείο Πειραιά έκρινε ότι δεν αποδεικνύεται ευθύνη της εργοδοσίας για την επίθεση που δέχτηκε η Κούνεβα και ακύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Η Κούνεβα ανακοίνωσε ότι θα προσέβαλε δικαστικά την απόφαση του Εφετείου.
Πολιτική
μικρογραφία|Η Κούνεβα δηλώνει τη συμπαράστασή της στις καθαρίστριες κατά την κατάληψη του [[Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα)|ΥΠΟΙΚ τον Μάιο του 2014]] Στις ευρωεκλογές του 2014 ήταν υποψήφια συνεργαζόμενη με τον ΣΥΡΙΖΑ και εξελέγη ευρωβουλευτής. Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν ξανά υποψήφια, αλλά δεν εξελέγη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Βούλγαροι συνδικαλιστές Κατηγορία:Συνδικαλισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Θύματα επίθεσης με οξύ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019
Ιωάννης Χούμνος
Ο Ιωάννης Χούμνος ήταν Έλληνας βυζαντινός ρήτορας. Πατέρας του ήταν ο Νικηφόρος Χούμνος. Είχε το αξίωμα του παρακοιμωμένου της μεγάλης σφενδόνης. Έγραψε επιστολές προς τους επισκόπους Φιλιππούπολης και Εφέσου, προς κάποιον Ματαφάγκο, προς τον μέγα διοικητή Καβάσιλα και προς τον «φιλόσοφο» Ιωσήφ. Προς τον Ιωάννη Χούμνο έγραψε μονωδία ο Νικηφόρος Γρηγοράς
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Παρακοιμώμενοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Νίκολα Πέκοβιτς
Ο Νίκολα Πέκοβιτς (Μπόλγιε, 3 Ιανουαρίου 1986) είναι Μαυροβούνιος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν πρόεδρος της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Μαυροβουνίου. Έχει ύψος 2,11 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ. Υπήρξε μέλος του Παναθηναϊκού για δύο χρόνια κατακτώντας τέσσερις τίτλους, ενώ αγωνίστηκε για επτά χρόνια στο ΝΒΑ για λογαριασμό των Μινεσότα Τίμπεργουλβς.
Σταδιοδρομία
Ο Πέκοβιτς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του τη σεζόν 2001-02 στα παιδικά τμήματα της Μπουντουτσνόστ Ποντγκόριτσα. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στην ομάδα KK Atlas από την σεζόν 2002 έως τη σεζόν 2005. Από εκεί πήγε στην ομάδα της Παρτιζάν, όπου κέρδισε 3 συνεχόμενα Σερβικά πρωταθλήματα (2006, 2007, 2008), 2 πρωταθλήματα Αδριατικής (2007,2008) και ένα κύπελλο Σερβίας το 2008.
Την επόμενη σεζόν μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό υπό της οδηγίες του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Υπέγραψε κλειστό τριετές συμβόλαιο με ετήσιες αποδοχές 1.2 εκατομμύρια ευρώ. Την πρώτη του χρονιά στα πράσινα κατέκτησε το Τριπλ Κράουν, δηλαδή το κύπελλο Ελλάδος, το πρωτάθλημα Ελλάδας και την Ευρωλίγκα. Στην Ευρωλίγκα είχε μέσο όρο 13 πόντους και 3,8 ριμπάουντ ανά αγώνα, ενώ ήταν μέλος της καλύτερης πεντάδας της διοργάνωσης αποτελώντας τον καλύτερο σέντερ της χρονιάς. Συνολικά πριν το ΝΒΑ αγωνίστηκε σε 98 παιχνίδια Ευρωλίγκας και έγραψε 11.7 πόντους και 4.3 ριμπάουντ με 59.4% στα δίποντα και 75.7% στις ελεύθερες βολές.
Πρωθυπολοχαγός
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται First Lieutenant / Senior Lieutenant.
Νίκολα Πέκοβιτς
Σταδιοδρομία
Το 2008 έχει επιλεγεί στο Νο 31 του ντραφτ του NBA από την ομάδα των Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Τον Ιούνιο του 2010, έπειτα από δύο χρόνια στον Παναθηναϊκό, αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στις ΗΠΑ. Ο Πέκοβιτς συμφώνησε με την ομάδα των Τίμπεργουλβς για 3 χρόνια, με τις συνολικές του αποδοχές να φτάνουν τα 13 εκατομμύρια δολάρια. Το 2011 κατά τη διάρκεια του λοκ ντάουν στο ΝΒΑ, επέστρεψε στην Παρτιζάν, μέχρι την επανέναρξη του αμερικάνικου πρωταθλήματος. Το 2013, ανανέωσε για άλλα πέντε χρόνια με συνολικές απολαβές 68 εκατ. δολάρια. Από το 2014 ταλαιπωρείται από συχνούς και σοβαρούς τραυματισμούς που τον έκαναν να χάσει συνολικά 121 από τα 164 παιχνίδια που είχαν δώσει οι Τίμπεργουλβς. Τη σεζόν 2016-17 δεν αγωνίστηκε καθόλου και το καλοκαίρι του 2017, έμεινε ελεύθερος από τους Τίμπεργουλβς. Αυτός ήταν και ο τελευταίος σταθμός της καριέρας του καθώς αποσύρθηκε σε ηλικία 31 ετών.
Στις 12 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε από την Ευρωλίγκα ότι αποτελεί μέλος της κορυφαίας δεκάδας (ομάδας) του Παναθηναϊκού στη δεκαετία 2010-2020, όντας ένατος σε ψήφους του κοινού με ποσοστό 56.22%.
Εθνική Ομάδα
Υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας του Μαυροβουνίου και συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ του 2011 στη Λιθουανία έχοντας μέσο όρο 13.0 πόντους και 6.4 ριμπάουντ σε πέντε αγώνες.
Πρόεδρος Παρτιζάν
Τον Σεπτέμβρη του 2015, ο Πέκοβιτς ανέλαβε το κουμάντο της Παρτιζάν, ως επικεφαλής του νέου διοικητικού σχήματος που προέκυψε. Ωστόσο τον Ιούνιο του 2017, πήρε την απόφαση να παραιτηθεί από την προεδρία της Παρτιζάν αφού όπως δήλωσε:  Μετά από σχεδόν δύο χρόνια ως πρόεδρος της Παρτιζάν αποφάσισα να παραιτηθώ. Το φθινόπωρο του 2015, όταν ο σύλλογος βρισκόταν στην πολύ δύσκολη κατάσταση που γνωρίζουν όλοι, δέχθηκα την ευθύνη και επέστρεψα με τη βαθιά επιθυμία να ξαναχτίσουμε την Παρτιζάν με την ελπίδα πως σταδιακά η ομάδα θα γίνει αυτό που θυμάται ολόκληρη η Ευρώπη – μία δύναμη! Η αποστολή δεν ήταν εύκολη με βασικό και σημαντικότερο πρόβλημα το χρέος των 6.5 εκατομμυρίων ευρώ
Μάνατζερ
Τον Ιανουάριο του 2020, έγινε ο team manager της εθνικής ομάδας του Μαυροβουνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Μαυροβουνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011
Βηθσαϊδά
thumb|Βηθσαϊδά Η Βηθσαϊδά ήταν μία παράκτια πόλη επί της Βορειοανατολικής ακτής της θάλασσας (ή λίμνης) της Γαλιλαίας (ή Τιβεριάδος*). Η Βηθσαϊδά αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη ως πατρίδα των Αγίων Αποστόλων Ανδρέα, Φιλίππου και Πέτρου.
Πρωθυπολοχαγός
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Βηθσαϊδά
Ολόκληρη η περιοχή ονομάζεται Γαλιλαία. Και η Τιβεριάδα είναι παράκτια πόλη στη νοτιοδυτική όμως ακτή, επειδή όμως αυτή η πόλη πήρε το όνομά της από τον Τιβέριο, τιμής ένεκεν, ονόμασαν και τη λίμνη της Γαλιλαίας, Λίμνη Τιβεριάδος.
Το όνομά της ωστόσο το πήρε απο την Βηθεσδά γνωστή και ως "Προβατική Κολυμβήθρα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Τόμας Μόι
Πρώιμος βίος
Ο Μόι γεννήθηκε στο Λίμπερτι οφ δε Ρολς (πλέον τμήμα του Γουέστμινστερ) του Λονδίνου περίπου το 1823. Σύμφωνα με την απογραφή του 1851 καταγράφηκε να διαμένει με την σύζυγο του Χενριέτα και την έξι μηνών κόρη τους, και ήταν νομικός σύμβουλος. Το 1881 ο Μόι ζούσε στο Κάμπεργουελ και ήταν πολιτικός μηχανικός. Το 1901 διέμενε ακόμη στο Κάμπεργουελ και ήταν πλέον μηχανολόγος μηχανικός και κάτοχος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Η σύζυγος του, έμενε μαζί του, αλλά απεβίωσε λίγους μήνες μετά την απογραφή.
Αεροναυτική
Η ενασχόληση του Μόι με την αεροναυτική ξεκίνησε μέσω των αεροστάτων αλλά σε σύντομο διάστημα άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στην βαρύτερη από τον αέρα πτήση, πραγματοποιώντας πειράματα με επιφάνειες άντωσης μέσω ρυμουλκούμενων επιφανειών στο Κανάλι του Σάρεϊ το 1861.
Ο Μόι ήταν ένα από τα πρώτα μέλη της Αεροναυτικής Εταιρείας της Μεγάλης Βρετανίας (μετέπειτα Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας), η οποία ιδρύθηκε το 1866, παρουσιάζοντας πληθώρα επιστημονικών εργασιών στις συναντήσεις της εταιρείας, συμπεριλαμβανομένης μιας το 1869 στην οποία περιγραφόταν το πέταγμα των άλμπατρος σε μεγάλο υψόμετρο.
Το 1879 παρουσίασε το Military Kite (Στρατιωτικός Χαρταετός) σε μια συνάντηση της Αεροναυτικής Εταιρείας. Επρόκειτο για μοντέλο κινούμενο με καουτσούκ, το οποίο μπορούσε να απογειωθεί με την χρήση της δικής του ισχύος.
Το 1901 ο Μόι πειραματίστηκε με ένα ορνιθόπτερο τοποθετημένο σε ανυψωμένη τροχιά στο Φάρνμποροου του Κεντ. Το Μάρτιο του 1904 ο Μόι παρέδωσε διάλεξη στην Αεροναυτική Εταιρεία σχετικά με την μηχανική πτήση.
Ο Μόι απεβίωσε το 1910.
Το Aerial Steamer
Η μηχανή δοκιμάστηκε προσδεδεμένη σε σχοινί γύρω από ένα συντριβάνι στο Κρίσταλ Πάλας του Νοτίου Λονδίνου τον Ιούνιο του 1875 επί κυκλικής χωμάτινης τροχιάς διαμέτρου περίπου 90 μέτρων. Η πρώτη δοκιμή στο χώμα απέφερε ελάχιστα αποτελέσματα. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε ξύλινη δοκός στο χώμα, και πραγματοποιήθηκε δεύτερη απόπειρα. Έπειτα ο Μόι ανέφερε στον Οκτάβ Σανούτ πως το σκάφος δεν έφτασε σε ταχύτητα 19 χλμ/ώρα ώστε να απογειωθεί. Ο Μόι υπολόγισε πως απαιτούνταν ταχύτητα περίπου 56 χλμ/ώρα. Ωστόσο λογίζεται ως το πρώτο κινούμενο με ατμό αεροσκάφος που κατάφερε να απογειωθεί με την χρήση της δικής του ισχύος από τον ιστορικό Τσαρλς Γκιμπς-Σμιθ.
Σε μικρό διάστημα, το Aerial Steamer καταστράφηκε εν μέσω καταιγίδας. Ο Μόι το ανακατασκεύασε, μεγαλώνοντας τις έλικες με διάμετρο 3,66 μέτρων οι οποίες περιστρεφόταν σε κάθετο άξονα, μετατρέποντας την μηχανή του σε ελικόπτερο. Στη διάταξη αυτή ζύγιζε 84 κιλά. Το δοκίμασε υπό κάλυψη, και βρήκε πως κρεμώντας και αντισταθμίζοντας 30 κιλά του βάρους του θα το απογείωνε, και οι τροχοί προσγείωσης θα παρείχαν 54 κιλά άνωσης.
Ο Στρατιωτικός Χαρταετός
Το 1879 ο Μόι παρουσίασε τον «στρατιωτικό χαρταετό» (military kite) του σε συνάντηση της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας. Επρόκειτο για μικρό μοντέλο αεροσκάφος που τροφοδοτούνταν από ένα ζεύγος ελίκων κινούμενων από καουτσούκ οι οποίες περιστρεφόταν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Διέθετε δύο επιφάνειες ανύψωσης όπως το Aerial Steamer, αλλά είχε την όψη περισσότερο μοντέρνου αεροσκάφους το οποίο διέθετε την κύρια επιφάνεια ανύψωσης τοποθετημένη μπροστά από την δεύτερη επιφάνεια ανύψωσης που είχε μισό άνοιγμα και το ένα τέταρτο του εμβαδού. Οι επιφάνειες τοξοειδούς σχήματος, κατασκευασμένες από βατίστα, είχαν δίεδρες και μεταβλητές γωνίες πρόσπτωσης τοποθετημένες σε μια κεντρική δοκό που στηριζόταν σε τροχούς. Εν αντιθέσει με το Planophore του Αλφόνς Πενώ του 1871, το οποίο απογειωνόταν δια χειρός, ο στρατιωτικός χαρταετός μπορούσε να απογειωθεί με την δική του ισχύ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Άγγλοι μηχανικοί
Βοημία
Η Βοημία (Τσεχικά: Čechy[2], Γερμανικά: Böhmen, Άνω Σορβικά: Čěska, Σιλεσικά: Czechy) είναι η δυτικότερη και μεγαλύτερη ιστορική περιοχή της Τσεχίας. Η Βοημία μπορεί επίσης να αναφέρεται σε μια ευρύτερη περιοχή που αποτελείται από τις κατά το παρελθόν Χώρες του Στέμματος της Βοημίας που κυβερνώνταν από τους βασιλιάδες της Βοημίας, συμπεριλαμβανομένης της Μοραβίας και της Τσεχικής Σιλεσίας,, οπότε η μικρότερη περιοχή αναφέρεται ως κυρίως Βοημία ως μέσο διάκρισης.
Η Βοημία ήταν δουκάτο της Μεγάλης Μοραβίας, αργότερα ανεξάρτητο πριγκιπάτο, βασίλειο της Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στη συνέχεια ανήκε στη Μοναρχία των Αψβούργων και στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους της Τσεχοσλοβακίας ολόκληρη η Βοημία εντάχθηκε σε αυτό, παρά τον ισχυρισμό των γερμανόφωνων κατοίκων ότι οι περιοχές με γερμανόφωνη πλειοψηφία έπρεπε να συμπεριληφθούν στη Δημοκρατία της Γερμανικής Αυστρίας. Μεταξύ 1938 και 1945 αυτές οι παραμεθόριες περιοχές ήταν ενωμένες με τη Ναζιστική Γερμανία ως Σουδητία.
Το υπόλοιπο της τσεχικής επικράτειας έγινε η Δεύτερη Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας και στη συνέχεια καταλήφθηκε ως Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μετά τον οποίο η Βοημία επανεντάχθηκε στην αποκαταατημένη Τσεχοσλοβακία. Το 1969 τα τσεχικά εδάφη (συμπεριλαμβανομένης της Βοημίας) έλαβαν αυτονομία εντός της Τσεχοσλοβακίας ως Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Το 1990 το όνομα άλλαξε σε Τσεχική Δημοκρατία, που έγινε ξεχωριστό κράτος το 1993 με τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας.
Μέχρι το 1948 η Βοημία ήταν διοικητική ενότητα της Τσεχοσλοβακίας ως ένα από τα «εδάφη» της (země). Έκτοτε οι διοικητικές μεταρρυθμίσεις έχουν αντικαταστήσει τις αυτοδιοικούμενες εκτάσεις με ένα τροποποιημένο σύστημα «περιφερειών» (kraje), που δεν ακολουθούν τα σύνορα των ιστορικών τσεχικών εδαφών (ή των περιοχών από τις μεταρρυθμίσεις του 1960 και του 2000). Ωστόσο οι τρεις περιοχές αναφέρονται στο προοίμιο του Συντάγματος της Τσεχικής Δημοκρατίας: «Εμείς, οι πολίτες της Τσεχικής Δημοκρατίας στη Βοημία, τη Μοραβία και τη Σιλεσία…»"
Η Βοημία έχει έκταση 52.065 km2 και περίπου 6,5 εκατομμύρια από τους 10,5 εκατομμύρια κατοίκους της Τσεχίας. Η Βοημία συνορεύει νότια με την Άνω και την Κάτω Αυστρία (και οι δύο στην Αυστρία), στα δυτικά με τη Βαυαρία (στη Γερμανία) και στα βόρεια με τη Σαξονία και τη Λουσατία (στη Γερμανία και την Πολωνία αντίστοιχα), στα βορειοανατολικά με τη Σιλεσία ( στην Πολωνία) και στα ανατολικά με τη Μοραβία (επίσης τμήμα της Τσεχίας). Τα σύνορα της Βοημίας χαρακτηρίζονται ως επί το πλείστον από οροσειρές όπως ο Βοημικός Δρυμός, τα Μεταλλικά Όρη και τα Όρη Κρκόνοσε, τμήμα των Σουδητικών Ορέων. Τα σύνορα Βοημίας-Μοραβίας ακολουθούν κατά προσέγγιση τη λεκάνη απορροής των Έλβα-Δούναβη.
Στην τσεχική γλώσσα τα επίθετα που αναφέρονται στη Βοημία και την Τσεχία είναι τα ίδια, χωρίς καμία διαφορά. Για παράδειγμα, το επίθετο český σημαίνει τσέχικος, αλλά και βοημικός. Αυτό συμβαίνει, καθώς ιστορικά η πλειοψηφία των κατοίκων της Βοημίας ήταν Τσέχοι και μόνο μια μειονότητα Γερμανοί, γνωστοί ως Σουδήτες, με χωρικό προσδιορισμό στις συνοριακές περιοχές με τα Γερμανικά κρατίδια.
Ετυμολογία
Το δεύτερο αιώνα π.Χ. οι Ρωμαίοι ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στη βόρεια Ιταλία με διάφορους λαούς, συμπεριλαμβανομένης της γαλατικής-κελτικής φυλής των Βόιων. Οι Ρωμαίοι νίκησαν τους Βοΐους στις μάχες της Πλακεντίας (194 π.Χ.) και της Μουτίνας (193 π.Χ.). Στη συνέχεια πολλοί από τους Bόιιυς υποχώρησαν βόρεια πέρα ​​από τις Άλπεις. Πολύ αργότερα οι Ρωμαίοι συγγραφείς αναφέρονται στην περιοχή που είχαν καταλάβει κάποτε (η «έρημος των Βοΐων» όπως την ονόμασαν ο Πλίνιος και ο Στράβων )) ως Boiohaemum. Η παλαιότερη αναφορά έγινε στη Germania 28 του Τάκιτου (γραμμένη στα τέλη του πρώτου αιώνα μ.Χ.) και μεταγενέστερες αναφορές του ίδιου ονόματος βρίσκονται στο Στράβωνα και στον Βελλέιο Πατέρκουλο. Το όνομα φαίνεται να συντίθεται από το φυλετικό όνομα Boio- συν το πρωτογερμανικό ουσιαστικό *haimaz "σπίτι" (από όπου το γοτθικό haims, τα γερμανικά Heim, Heimat, το αγγλικό home), υποδηλώνοντας ένα πρωτογερμανικό *Bajahaimaz.
Το Boiohaemum ήταν προφανώς απομονωμένο στην περιοχή όπου είχε το κέντρο του το βασίλειο του βασιλιά Μαρόβοδου, μέσα στον Ερκύνιο Δρυμό. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ' στο έργο του Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν ανέφερε επίσης την περιοχή ως Βοϊκή
Το τσέχικο όνομα «Čechy» προέρχεται από το όνομα της σλαβικής εθνότητας, των Τσέχων, που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κατά τον έκτο ή τον έβδομο αιώνα μ.Χ.
Αρχαία Βοημία
Η Βοημία, όπως και η γειτονική Βαυαρία, πήρε το όνομά της από τους Bόιους, ένα μεγάλο κελτικό έθνος γνωστό στους Ρωμαίους για τις μεταναστεύσεις και την εγκατάσταση τους στη βόρεια Ιταλία και σε άλλα μέρη. Ένα άλλο τμήμα του έθνους μετακινήθηκε δυτικά με τους Ελβέτιους στη νότια Γαλλία, που ήταν μία από τις αιτίες που οδήγησαν στη Γαλατική εκστρατεία του Ιουλίου Καίσαρα το 58 π.Χ. Η μετανάστευση των Ελβέτιων και των Βόιων άφησε τη νότια Γερμανία και τη Βοημία μια αραιοκατοικημένη «έρημο» στην οποία έφτασαν τα Σουαβικά φύλα, που μιλούσαν γερμανικές γλώσσες και κυριάρχησαν στις υπόλοιπες κελτικές ομάδες. Στα νότια, πάνω από τον Δούναβη, οι Ρωμαίοι επέκτειναν την αυτοκρατορία τους και στα νοτιοανατολικά, στη σημερινή Ουγγαρία, ήταν Δακικά φύλα.
Στην περιοχή της σημερινής Βοημίας οι Mαρκομάνοι και άλλα Σουαβικά φύλα οδηγήθηκαν από τον βασιλιά τους Μαρόβοδο, αφού είχαν ηττηθεί από τις Ρωμαϊκές δυνάμεις στη Γερμανία. Εκμεταλλεύτηκαν τη φυσική άμυνα που του παρείχαν τα βουνά και τα δάση της και κατάφεραν να διατηρήσουν μια ισχυρή συμμαχία με γειτονικές φυλές, συμπεριλαμβανομένων (σε διαφορετικούς χρόνους) των Λουγίων, των Κουάδων, των Ερμουνδούρων, των Σεμνόνων και των Βούρων, που άλλοτε ελεγχόταν εν μέρει από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και άλλοτε ήταν σε σύγκρουση με αυτήν, όπως το δεύτερο αιώνα, που πολέμησαν με το Μάρκο Αυρήλιο.
Στους όψιμους κλασικούς χρόνους και τον πρώιμο Μεσαίωνα εμφανίστηκαν δύο νέες ομάδες Σουαβών στα δυτικά της Βοημίας στη νότια Γερμανία, οι Αλαμαννοί (στην έρημο της Ελβετίας) και οι Βαυαροί (Baiuvarii). Πολλά Σουαβικά φύλα από την περιοχή της Βοημίας συμμετείχαν σε τέτοιες μετακινήσεις προς τα δυτικά, και εγκαταστάθηκαν ακόμη και ως την Ισπανία και την Πορτογαλία. Μαζί τους ήταν και φυλές που είχαν απωθηθεί από τα ανατολικά, όπως οι Βάνδαλοι και οι Αλανοί.
Άλλες ομάδες απωθήθηκαν νότια προς την Παννονία. Η τελευταία γνωστή αναφορά του Βασιλείου των Mαρκομάνων, σχετικά με μια βασίλισσα με το όνομα Φρίτιτζιλ, είναι από τον τέταρτο αιώνα και πιστεύεται ότι έζησε μέσα ή κοντά στην Παννονία. Οι Σουαβοί Λογγοβάρδοι, που μετανάστευσαν επί πολλές γενιές από τη Βαλτική Θάλασσα μέσω του Έλβα και της Παννονίας στην Ιταλία, καταγράφεται σε μια φυλετική ιστορία ότι πέρασαν ένα χρονικό διάστημα στο "Bainaib".
Μετά τις Μεγάλες μεταναστεύσεις η Βοημία ξανακατοικήθηκε εν μέρει γύρω στον έκτο αιώνα και τελικά έφτασαν σλαβικές φυλές από την ανατολή και η γλώσσα τους άρχισε να αντικαθιστά την παλαιότερη γερμανική, την κελτική και τη σαρματική. Αυτά είναι πρόδρομοι των σημερινών Τσέχων, αλλά το ακριβές μέγεθος της σλαβικής μετανάστευσης είναι αντικείμενο συζήτησης. Η σλαβική εισροή έγινε σε δύο ή τρία κύματα. Το πρώτο κύμα ήρθε από τα νοτιοανατολικά και τα ανατολικά, όταν οι Γερμανοί Λομβαρδοί έφυγαν από τη Βοημία (περίπου το 568 μ.Χ.). Αμέσως μετά, από τη δεκαετία του 630 ως εκείνη τυο 660, η περιοχή καταλήφθηκε από τη φυλετική συνομοσπονδία του Σάμο. Ο θάνατός του σήμανε το τέλος της παλιάς «Σλαβονικής» συνομοσπονδίας, της δεύτερης προσπάθειας ίδρυσης μιας τέτοιας Σλαβονικής ένωσης μετά την Καραντανία στην [Καρινθία]].
Άλλες πηγές (Descriptio civitatum et regionum ad septentrionalem plagam Danubii, Βαυαρία, 800–850) χωρίζουν τον πληθυσμό της Βοημίας σε Μερεχάνους, Μαρχαράιους, Βεειμάρους (Boεμάνους) και Φραγκάνεους (Το επίθημα -ανουςσημαίνει «κάτοικοι της -»). Ο Χριστιανισμός πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 9ου αιώνα, αλλά επικράτησε πολύ αργότερα, το 10ο ή τον 11ο αιώνα.
Ο 9ος αιώνας ήταν κρίσιμος για το μέλλον της Βοημίας. Το σύστημα των αρχόντων παρήκμασε απότομα, όπως συνέβη στη Βαυαρία. Η επιρροή των κεντρικών Φραγκανέων-Τσέχων αυξήθηκε, ως αποτέλεσμα του σημαντικού λατρευτικού κέντρου στην επικράτειά τους. Ήταν σλαβόφωνοι, συνέβαλαν έτσι στη μετατροπή διαφορετικών γειτονικών πληθυσμών σε ένα νέο έθνος που με το όνομα και την ηγεσία τους με μια ειαία «σλαβική» εθνική συνείδηση.
Η δυναστεία των Πρεμυσλιδών
Οι Πρεμυσλίδες εξασφάλισαν τα σύνορά τους μετά την κατάρρευση του κράτους της Μοραβίας εισερχόμενοι σε μια κατάσταση ημιυποτέλειας στους Φράγκους ηγεμόνες. Η συμμαχία διευκολύνθηκε από τον προσηλυτισμό της Βοημίας στο Χριστιανισμό τον 9ο αιώνα. Συνεχείς στενές σχέσεις αναπτύχθηκαν με το Ανατολικό Φραγκικό Βασίλειο, που προέκυψε από τη διαίρεση της Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας ως Ανατολική Φραγκία και τελικά έγινε η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Μετά από μια αποφασιστική νίκη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Βοημίας επί των Μαγυάρων εισβολέων στη Μάχη του Λέχφελντ το 955 ο Μπολέσλαος Α΄ της Βοημίας έλαβε τη Μοραβία από τον Γερμανό Αυτοκράτορα Όθωνα τον Μέγα. Η Βοημία θα παρέμενε ένα σε μεγάλο βαθμό αυτόνομο κράτος υπό την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για αρκετές δεκαετίες. Η δικαιοδοσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιβεβαιώθηκε οριστικά όταν ο Γιαρομίρ της Βοημίας έλαβε το φέουδο του Βασιλείου της Βοημίας από τον Αυτοκράτορα Βασιλιά Ερρίκο Β' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με την υπόσχεση να την κρατήσει ως υποτελή όταν ξανακατέλαβε την Πράγα με Γερμανικό στρατό το 1004, τερματίζοντας την κυριαρχία του Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας.
Οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τον τίτλο του «Βασιλιά της Βοημίας» ήταν οι δούκες των Πρεμυσλιδών Βρατίσλαος Β΄ (1085) και Βλαδίσλαος Β΄ (1158), αλλά οι κληρονόμοι τους επέστρεψαν στον τίτλο του δούκα. Ο τίτλος του βασιλιά έγινε κληρονομικός υπό τον Ότακαρ Α΄ (1198). Ο εγγονός του Ότακαρ Β΄ (βασιλιάς από το 1253 ως το 1278) κατέκτησε μια βραχύβια αυτοκρατορία που περιείχε τις σημερινές Αυστρία και τη Σλοβενία. Στα μέσα του 13ου αιώνα άρχισε η σημαντική γερμανική μετανάστευση, καθώς η αυλή προσπάθησε να αντικαταστήσει τις απώλειες από τη σύντομη εισβολή των Μογγόλων στην Ευρώπη το 1241. Οι Γερμανοί εγκαταστάθηκαν κυρίως κατά μήκος των βόρειων, δυτικών και νότιων συνόρων της Βοημίας, αν και πολλοί ζούσαν σε πόλεις σε όλο το βασίλειο.
Δυναστεία του Λουξεμβούργου
thumb|right|200px|Έμβλημα του Βασιλείου της Βοημίας Ο Οίκος του Λουξεμβούργου αποδέχτηκε την πρόσκληση στο θρόνο της Βοημίας με το γάμο με την κληρονόμο των Πρεμυσλιδών Ελισάβετ και την εν συνεχεία στέψη του Ιωάννη Α' της Βοημίας (γνωστού στην ως Jan Lucemburský) το 1310. Ο γιος του Κάρολος Δ' έγινε Βασιλιάς της Βοημίας το 1346 και δύο χρόνια αργότερα ίδρυσε στην Πράγα το Πανεπιστήμιο του Καρόλου, το πρώτο πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης.
Από τον 13ο αιώνα και μετά οικισμοί Γερμανών αναπτύχθηκαν σε όλη τη Βοημία, καθιστώντας τη Βοημία δίγλωσση χώρα. Οι Γερμανοί έποικοι έφεραν ιδιαίτερα την εξορυκτική τεχνολογία στις ορεινές περιοχές των Σουδητικών Ορέων. Στην πόλη εξόρυξης Σανκτ Γιόακιμσταλ (σήμερα Γιάκιμοφ), επινοήθηκαν διάσημα νομίσματα που ονομάζονταν Joachimsthalers και έδωσαν το όνομά τους στο τάληρο και το δολάριο.
Στο μεταξύ τα Γερμανικά της Πράγας ήταν κάτι μεταξύ των Άνω Γερμανικών και των Ανατολικών Κεντρικών Γερμανικών, επηρεάζοντας τα θεμέλια της σύγχρονης τυπικής Γερμανικής. Την ίδια στιγμή εκεί οι διδασκαλίες του Γιαν Χους, πρύτανη του Πανεπιστημίου του Καρόλου και εξέχοντος μεταρρυθμιστή και θρησκευτικού στοχαστή, επηρέασαν την άνοδο της σύγχρονης Τσεχικής.
Xoυσίτες και Βοημία
Κατά την Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντίας το 1415 ο Γιαν Χους καταδικάστηκε να καεί στην πυρά ως αιρετικός. Η ετυμηγορία εκδόθηκε παρά το γεγονός ότι ο Χους είχε λάβει επίσημη προστασία από τον Αυτοκράτορα Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου πριν μεταβεί εκεί. Ο Χους προσκλήθηκε να παραστεί στο συμβούλιο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τις θέσεις της Τσεχίας στο θρησκευτικό δικαστήριο, αλλά με την έγκριση του αυτοκράτορα, εκτελέστηκε στις 6 Ιουλίου 1415. Η εκτέλεση του Χους, καθώς και πέντε διαδοχικές παπικές σταυροφορίες κατά των οπαδών του, ανάγκασαν τους Βοημούς να αμυνθούν κατά τους Χουσιτικούς Πολέμους.
Της εξέγερσης κατά των αυτοκρατορικών δυνάμεων ηγήθηκε ένας πρώην μισθοφόρος, ο Γιαν Ζίζκα του Τρότσνοφ. Ως αρχηγός του στρατού των Χουσιτών, χρησιμοποίησε καινοτόμες τακτικές και όπλα, όπως οβίδες, πιστόλια και οχυρά κάρα, που ήταν επαναστατικά για την εποχή, και τον καθιέρωσαν ως μεγάλο στρατηγό που δεν έχασε ποτέ μάχη.
Μετά το θάνατο του Ζίζκα τη διοίκηση του στρατού ανέλαβε ο Πρόκοπ ο Μέγας και υπό την ηγεσία του οι Xoυσίτες νικούσαν για άλλα δέκα χρόνια, προς απόλυτο τρόμο της Ευρώπης. Οι Xoυσίτες διασπάστηκαν σταδιακά σε δύο κύριες φατρίες, τους μετριοπαθείς Ουτρακουιστές και τους πιο φανατικούς Ταμπορίτες. Οι Ουτρακουιστές άρχισαν να βάζουν τις βάσεις για μια συμφωνία με την Καθολική Εκκλησία και απεχθάνονταν τις πιο ριζοσπαστικές απόψεις των Ταμποριτών. Επιπλέον, με τη γενική κόπωση από τον πόλεμο και τη λαχτάρα για τάξη, οι Ουτρακουιστές μπόρεσαν τελικά να νικήσουν τους Ταμπορίτες στη Μάχη του Λίπανι το 1434. Ο Σιγισμούνδος είπε μετά τη μάχη ότι «μόνο Βοημοί θα μπορούσαν να νικήσουν τους Βοημούς».