cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2016-2017
1η αγωνιστική
Προγραμματίστηκαν 30 αγώνες. Ο Άθλος Ορεστιάδας απεχώρησε, διαμαρτυρόμενος για μη τήρηση γεωγραφικών κριτηρίων στην περίπτωσή του. Στην επόμενη αγωνιστική προκρίθηκαν οι 30 νικήτριες και η Γ.Ε. Ηρακλείου απευθείας, μετά από κλήρωση.
2η αγωνιστική
Διεξήχθησαν 15 αγώνες. Σ' αυτούς συμμετείχαν οι 30 από τις 31 ομάδες που προκρίθηκαν κατά την προηγούμενη αγωνιστική. Η Αναγέννηση Άρτας προκρίθηκε με κλήρωση απευθείας στην επόμενη φάση.
3η αγωνιστική
Διεξήχθησαν 8 αγώνες μεταξύ των 16 ομάδων που προκρίθηκαν κατά τη 2η αγωνιστική.
4η αγωνιστική
Διεξήχθησαν 4 αγώνες μεταξύ των 8 ομάδων που προκρίθηκαν κατά τη 3η αγωνιστική. Οι τέσσερις νικητές αποτέλεσαν με τις 12 ομάδες της Βόλεϊλιγκ τις 16 ομάδες της Γ΄ φάσης.
Γ' Φάση
Στη Γ' Φάση εισήλθαν πλέον και οι 12 ομάδες της Βόλεϊ λιγκ 2016-17. Διεξήχθη κλήρωση ταυτόχρονα και για τις δύο αγωνιστικές της φάσης αυτής. Οι ομάδες που προήλθαν από τη Β' Φάση (όλες από την Α' 2) τοποθετήθηκαν γηπεδούχες. Τα αποτελέσματα της 1ης αγωνιστικής ήταν τα ακόλουθα:
Προημιτελικοί
Τα αποτελέσματα των προημιτελικών (2η αγωνιστική της Γ' Φάσης) ήταν τα ακόλουθα:
Τελική φάση (Φάιναλ 4)
Η τελική φάση (φάιναλ-4) διεξήχθη το διήμερο 18 και 19 Μαρτίου 2017 στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο της Θεσσαλονίκης και καλύφθηκε τηλεοπτικά από τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης ΕΡΤ-2 και ΕΡΤ-3.
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 18 Μαρτίου 2017. Ο πρώτος ημιτελικός ξεκίνησε στις 17.00΄ ώρα Ελλάδος και ο δεύτερος στις 19.30΄.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 19 Μαρτίου 2017 με ώρα έναρξης τις 18.00΄, στην αίθουσα «Νίκος Γκάλης» του Αλεξάνδρειου Μελάθρου της Θεσσαλονίκης. Ο Ολυμπιακός επεκράτησε με 3–1 του Α.Ο.Π. Κηφισιάς και κατέκτησε το 16ο κύπελλο στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2016 2017 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2016 2017 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2016 2017
Ευρωπαϊκό Χριστιανικό Πολιτικό Κίνημα
Το Ευρωπαϊκό Χριστιανικό Πολιτικό Κίνημα (ECPM) είναι το μόνο ρητά χριστιανικό ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα που ενώνει εθνικά κόμματα από όλη την Ευρώπη τα οποία μοιράζονται πολιτικές που επηρεάζονται από τον Χριστιανισμό, ακολουθώντας γενικά τα ιδανικά της χριστιανικής δημοκρατίας ή της χριστιανικής δεξιάς. Τα κόμματα-μέλη είναι γενικά πιο κοινωνικά συντηρητικά και ευρωσκεπτικιστικά.
Το κόμμα ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2002 στο Lakitelek της Ουγγαρίας. Το πρώτο συμβούλιο εξελέγη τον Ιανουάριο του 2005 και εγγράφηκε στις Κάτω Χώρες το Σεπτέμβριο του 2005. Ο πρώτος πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Πέετερ Βόισου του Κόμματος των Εσθονών Χριστιανοδημοκρατών. Το κίνημα συγκεντρώνει πάνω από πενήντα χριστιανοδημοκρατικά πολιτικά κόμματα, ΜΚΟ, ομάδες προβληματισμού και μεμονωμένους πολιτικούς από περισσότερες από είκοσι χώρες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πέραν αυτής. Τα κινήματα των νέων είναι ενωμένα στη Ευρωπαϊκή Χριστιανική Πολιτική Νεολαία (ECPYouth). Η οργάνωση νέων ξεκίνησε το 2004 και εξέλεξε το πρώτο της συμβούλιο το καλοκαίρι του 2005.
Μετά τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2019, το κόμμα εκπροσωπείται από τρείς βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ιστορικό
Το ECPM ξεκίνησε ως πλατφόρμα τον Νοέμβριο του 2002, όταν εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων από περισσότερες από 15 χώρες αποφάσισαν να εξετάσουν νέες πιθανότητες για χριστιανική πολιτική στην Ευρώπη στο συνέδριο «Για μια χριστιανική Ευρώπη » στο Lakitelek της Ουγγαρίας.
Το ECPM ξεκίνησε με κόμματα και οργανισμούς ανεξάρτητα από το θρησκευτικό τους υπόβαθρο. Κόμματα από μέσα και έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση συμμετείχαν αυτά τα πρώτα χρόνια και κατέστησαν δυνατή τη δημιουργία ενός κινήματος που αυξάνεται σταθερά από το ένα έτος στο άλλο. Το 2003, το ECPM ενέκρινε οκτώ κατευθυντήριες αρχές στη δήλωση Lakitelek «Αξίες για την Ευρώπη», η οποία διαμόρφωσε το όραμα του κινήματος για την Ευρώπη. Τον Ιανουάριο του 2005 στο Τάλιν της Εσθονίας, το ECPM εξέλεξε το πρώτο του συμβούλιο. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2005, το ECPM καταχωρήθηκε επίσημα με καταστατικό ως ένωση σύμφωνα με την ολλανδική νομοθεσία. Το 2010 το ECPM αναγνωρίστηκε επίσημα ως ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το 2014 το ECPM έλαβε μέρος στις Ευρωπαϊκές Εκλογές για πρώτη φορά ως Ευρωπαϊκό Κόμμα. Πρόεδρος της επιτροπής του ECPM από το 2013 έως το 2016 διετέλεσε ο βουλευτής Πίτερ Όστμαν και από το 2016, ο ευρωβουλευτής Μπράνισλαβ Σκρίπεκ.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2014-2019, το ECPM είχε έξι ευρωβουλευτές: Peter van Dalen της Χριστιανικής Ένωσης της Ολλανδίας, Bas Belder του Πολιτικού Κόμματος Μεταρρύθμισης, Branislav Škripek της Χριστιανικής Ένωσης της Σλοβακίας, Arne Gericke της Συμμαχίας C, Marek Jurek της Δεξιάς της Δημοκρατίας και Kazimierz Ujazdowski. Και οι έξι ευρωβουλευτές κάθισαν με την ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR).
Μετά τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2019, το κόμμα έλαβε τρείς έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Peter Van Dalen της Χριστιανικής Ένωσης, Bert-Jan Ruissen του Πολιτικού Κόμματος Μεταρρύθμισης και Helmut Geuking του Οικογενειακού Κόμματος της Γερμανίας. Ο Peter Van Dalen κάθεται με την ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ενώ οι άλλοι συμμετέχουν στο ECR. Ένας τέταρτος ευρωβουλευτής, ο Cristian Terheș, ο οποίος εξελέγη στη λίστα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ρουμανίας, προσχώρησε στο κόμμα τον Μάιο του 2020.
Συμμετέχοντα κόμματα
Αυτός ο πίνακας περιέχει μια λίστα με τα πλήρη μέλη του ECPM.
Συνέδρια
Το ECPM διοργανώνει δύο Γενικές Συνελεύσεις ετησίως. Πραγματοποιείται επίσης ένα ετήσιο συνέδριο των μελών όπου συζητούνται συγκεκριμένα θέματα. Το ECPM διοργανώνει επίσης περιφερειακά συνέδρια και άλλες εκδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα
Άγναντα Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Άγναντα υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός και έδρα του νεοσύστατου Δήμου Αγνάντων. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, τα Άγναντα εντάχθηκαν στον Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Τα Άγναντα μαζί με την Άρτισσα, το Καταφύγι, τα Κονάκια, το Παλαιοχώρι και τα Φράστα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγνάντων με συνολικό πληθυσμό 430 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 32,223 χμ² (2011). Μαζί με τις τοπικές κοινότητες Γραικικού, Καταρράκτου, Κουκκουλίων, Κτιστάδων, Λεπιανών, Μικροσπηλιάς και Ράμιας, αποτελεί την δημοτική ενότητα Αγνάντων, συνολικής έκτασης 124,018 χμ² (2011).
Ετυμολογία
Η λέξη Άγναντα παράγεται από το επίθετο "Άγναντος,-η,-ο", που σημαίνει "ανοιχτό μέρος", από το οποίο μπορούμε να παρατηρούμε τι συμβαίνει, όχι μόνο γύρω μας, αλλά και μακριά μας. Παλαιότερα το χωριό αποτελούταν από μικροσυνοικίες με σπιτοκάλυβα, τα οποία όμως βρισκόταν σε περίοπτη θέση: Κονάκια, Πλάκες, Ζίφκος, Βίλλια, Κερασιά. Από τις θέσεις αυτές οι κάτοικοι αγνάντευαν το απέναντι βουνό (Ξεροβούνι) προκειμένου να δουν ποιος "πάει κι έρχεται από τα Γιάννενα" κι έτσι προέκυψε το όνομα. Αργότερα το χωριό μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση, όμως διατήρησε τη σημερινή του ονομασία.
Ιστορία
Άν και στη σημερινή περιοχή των Τζουμέρκων έζησε και αναπτύχθηκε η φυλή των Αθαμάνων ήδη πριν από τον 4ο αιώνα π.Χ. , για το πρώτο χωριό, στη θέση που βρίσκεται σήμερα η Άγναντα, μπορούμε να μιλήσουμε με στοιχεία μόνο από το 1729 μ.Χ. Κάποια από τα ιστορικά γεγονότα που περιγράφονται από τότε σχετικά με το χωριό είναι: η εγκατάσταση Σουλιωτών στο χωριό το 1803-05 μετά από την εκδίωξή τους από τον Αλή Πασά, το κάψιμο του χωριού από τουρκικά στρατεύματα του Τοπάλ Πασά στις 31 Ιουλίου 1827 (καταδίωκαν τον Γ. Μπακόλα), το Κοινό Στρατηγείο Ηπείρου ΕΑΜ ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ και η κοινή ομιλία του Ναπολέοντα Ζέρβα με τον Άρη Βελουχιώτη στις 16 Αυγούστου 1943 στα συγκεντρωμένα πλήθη, η πυρπόληση 86 σπιτιών και εκτέλεση 5 χωριανών από τους Γερμανούς στις 25-26-27 Οκτωβρίου 1943.
Δημογραφικά στοιχεία
Τα Άγναντα είχαν το 1828 100 οικογένειες, το 1854 135 οικογένειες, το 1882 1.229 κατοίκους, το 1907 1.214 κατοίκους. Στους νεώτερους χρόνους: 1920: 1.246, 1940: 1.616, 1961: 1.806 (η κοινότητα), 1981: 1.213 (η κοινότητα), 2001: 886 (η κοινότητα). .
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) [σε αγκύλη ο πληθυσμός της δημοτικής ενότητας]
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός ορίστηκε ως έδρα του δήμου Αγνάντων το 1883 ενώ το 1910 ορίστηκε ως χειμερινή έδρα του δήμου Αγνάντων. Το 1912 αποσπάσθηκε από το δήμο και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας Αγνάντων. Το 1997 ο οικισμός ορίστηκε ως έδρα του Δήμου Αγνάντων και το 2010 εντάχθηκε στο Δήμο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Τα Άγναντα, είναι χωριό συγκεντρωμένο με πυκνή δόμηση και σε αμφιθεατρική διάταξη. Τα σπίτια του χωριού σε αρχιτεκτονική παραδοσιακού τοπίου παρουσιάζουν μία ωραία σύνθεση. Οι αυλές των σπιτιών ευρύχωρες, πλακοστρωμένες, με λουλούδια φυτεμένες στις άκρες και από πάνω τους απλώνονται οι κληματαριές. Στα δρομάκια περνά αυλάκι με νερό από το βουνό για πότισμα των κήπων. Τα περισσότερα από τα σπίτια είναι λιθόκτιστα από σκούρα πελεκητή πέτρα, μονώροφα, διώροφα μερικά και τριώροφα, ανάλογα με το μέρος που έχουν χτιστεί και την κλίση που έχει το έδαφος. Οι στέγες των σπιτιών τετράκλινες σκεπασμένες με σκούρες πλάκες ή κεραμίδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων Κατηγορία:Δήμος Αγνάντων
Πλάκα
Η Πλάκα είναι συνοικία στο κέντρο της Αθήνας κάτω από την Ακρόπολη. Συνορεύει νότια με την συνοικία Μακρυγιάννη, ανατολικά με την περιοχή των Στύλων του Ολυμπίου Διός και του Ζαππείου, βόρεια με το εμπορικό κέντρο της Αθήνας και δυτικά με το Μοναστηράκι. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Η Πλάκα είναι από τις λιγοστές συνοικίες της πόλης -αν όχι η μοναδική- η οποία κατοικείτο αδιάκοπα από την αρχαιότητα και ήταν εκτός άλλων το κέντρο των Αρχαίων Αθηνών. Η άμεση σύνδεση της περιοχής με το λαμπρό παρελθόν της Αρχαίας Αθήνας, η οποία γίνεται προφανής στον επισκέπτη από τα δεκάδες μνημεία που βρίσκονται διάσπαρτα σε αυτή την έχουν κάνει γνωστή -και όχι άδικα- ως τη Συνοικία των Θεών.
Μεταπολεμικά, τα κτίσματα της Πλάκας κρίθηκαν διατηρητέα στο σύνολό τους, με αποτέλεσμα η Πλάκα να αποτελεί τη μοναδική συνοικία της Αθήνας που σε τέτοια έκταση μπορεί κάποιος να δει την πόλη όπως ήταν πριν από 100 χρόνια. Στην περιοχή λειτουργούν μουσεία, ταβέρνες, εστιατόρια, καφετέριες και καταστήματα με τουριστικά είδη, ενώ σώζονται κτίρια διάσημων πολιτών της παλιάς Αθήνας.
Στο τμήμα της Πλάκας προς την Ακρόπολη υπάρχουν τα Αναφιώτικα. Πρόκειται για μια συνοικία σε κυκλαδίτικο ρυθμό, που κατασκευάστηκε από Αναφιώτες οικοδόμους, οι οποίοι, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, αναζητούσαν μια συνοικία να κτίσουν τα σπίτια τους, αφού στην υπόλοιπη Αθήνα το κόστος ενοικίασης ή αγοράς γης ήταν ακριβό γι' αυτούς. Παρόμοιες περιοχές, στις οποίες οι εσωτερικοί μετανάστες μετέφεραν την αρχιτεκτονική του τόπου καταγωγής τους, υπήρξαν και αλλού στην Αθήνα, αλλά δεν κατάφεραν να επιβιώσουν από την οικοδομική αναμόρφωση στο πέρασμα των χρόνων. Στην Πλάκα ζούσε και εργαζόταν ο καλλιτέχνης Γιώργος Σαββάκης, ενώ τα τελευταία χρόνια στην Πλάκα ζει και η ηθοποιός Ειρήνη Παπά.
Ιστορία
Η Πλάκα αναπτύχθηκε κυρίως γύρω από τα ερείπια της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, σε μια περιοχή που ήταν συνεχόμενα κατοικημένη από την προϊστορία. Κατά τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, η Πλάκα ως η πιο αρχοντική περιοχή έγινε η τουρκική συνοικία της Αθήνας και η έδρα του Βοεβόδα (κυβερνήτη). Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, η Πλάκα όπως και η υπόλοιπη Αθήνα, εγκαταλείφθηκε προσωρινά από τους κατοίκους της λόγω των μαχών και της πολιορκίας της Ακρόπολης που έλαβαν χώρα εκεί το 1826.
Η περιοχή ανακατασκευάστηκε κατά τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του βασιλιά Όθωνα. Η Πλάκα είχε μια αρκετά μεγάλη κοινότητα Αρβανιτών μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, γεγονός που οδήγησε ορισμένους να την αναφέρουν ως την "Αρβανίτικη συνοικία της Αθήνας". Την ίδια περίοδο χτίστηκαν τα Αναφιώτικα. Το 1884 μια πυρκαγιά που προκλήθηκε από εμπρησμό κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος της γειτονιάς, γεγονός που έδωσε την ευκαιρία στους αρχαιολόγους να πραγματοποιήσουν ανασκαφές στη Ρωμαϊκή Αγορά και στη βιβλιοθήκη του Αδριανού. Ανασκαφές συνεχίζονται στην περιοχή μέχρι και σήμερα.
Η συνοικία σήμερα
thumb|280px|Δρομάκια στην Πλάκα Η Πλάκα, την οποία επισκέπτονται εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες τον χρόνο, υπόκειται σε αυστηρούς κανονισμούς πολεοδομίας. Είναι η μοναδική γειτονιά της Αθήνας όπου όλες οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας (νερό, ρεύμα, καλωδιακή τηλεόραση, τηλέφωνο, διαδίκτυο και αποχέτευση), παρέχονται από υπόγειες, ειδικά κατασκευασμένες σήραγγες για να μην επηρεάζουν τον γραφικό χαρακτήρα της.
Στη Πλάκα βρίσκονται σήμερα πολλά μουσεία και χώροι πολιτισμού (όπως θέατρα). Κάποια από τα μουσεία που βρίσκονται στη Πλάκα είναι το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων, το Μουσείο Φρυσίρα, το Μουσείο Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου και η Οικία Κλεάνθη-Σάουμπερτ.
Αρχιτεκτονική
thumb|right|280px|Νεοκλασικά στην Πλάκα Με την αστική ανάπτυξη του 19ου αιώνα και την ανακάλυψη των αρχαίων μνημείων, τα σπίτια γύρω από την Αρχαία Αγορά σταδιακά απαλλοτριώθηκαν και έτσι ο αρχαιολογικός χώρος καθάρισε από μεταγενέστερα κτήρια και έγινε ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο που βρίσκεται στην καρδιά της σύγχρονης πόλης, στους πρόποδες της Ακρόπολης. Η εισροή των τουριστών συντέλεσε στη διατήρηση του χαρακτήρα της Πλάκας και στην προστασία της από την "εξέλιξη" της υπόλοιπης πόλης: Πολλά από τα παλιά σπίτια και τα γραφικά δρομάκια της συνοικίας γλίτωσαν από τις μαζικές κατεδάφισεις που έγιναν προς όφελος της σύγχρονης ελληνικής πολυκατοικίας. Στα μνημειώδη κτήρια της οθωνικής εποχής, οι αρχιτέκτονες καινοτομούν με την οικοδόμηση προσόψεων με τοίχους διάτρητους από μεγάλα παράθυρα διακοσμημένα με γείσα, αετώματα και μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδερο. Τα νέα αυτά σπίτια αυτά ήταν ένας ευρωπαϊκός άνεμος προόδου στην πόλη και επέφεραν μια αλλαγή στον τρόπο ζωής και σκέψης των Αθηναίων, οι οποίοι μέχρι τότε ήταν συνηθισμένοι σε ανατολίτικα οθωμανικά κτίσματα.
Συγκοινωνίες
Κοντά στην Πλάκα βρίσκονται οι σταθμοί του μετρό Ακρόπολη, Σύνταγμα και Μοναστηράκι καθώς και οι στάσεις του τραμ Σύνταγμα και Ζάππειο, ενώ πλήθος γραμμών λεωφορείων και τρόλεϊ που περνούν από το κέντρο της Αθήνας εξυπηρετούν τις συγκοινωνιακές ανάγκες της περιοχής.
Κινηματογραφικές ταινίες με σκηνές από την Πλάκα
Η γειτονιά της Πλάκας αποτέλεσε το σκηνικό πολλών κινηματογραφικών ταινιών, αφού θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικότερα τοπόσημα της πρωτεύουσας. Ενδεικτικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα
Η Συμφωνία για την Νέα Ελλάδα ήταν κεντροαριστερό ελληνικό πολιτικό κόμμα, το οποίο ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2013. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ήταν ο βουλευτής Ανδρέα Λοβέρδο.
Μετά την επανένταξη του Ανδρέα Λοβέρδου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα αδρανοποιήθηκε και διαλύθηκε.
Ιστορικό
Η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα ιδρύθηκε στις 15 Απριλίου 2013 από τον βουλευτή Β΄ Αθηνών Ανδρέα Λοβέρδο, ως μετεξέλιξη της Ριζοσπαστικής Κίνησης Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας (ΡΙ.Κ.Σ.ΣΥ.), πολιτική κίνηση που είχε ιδρύσει ο ίδιος το Δεκέμβριο του 2012, εξαιτίας της οποίας είχε διαγραφτεί από το ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Στο νέο κόμμα εντάχθηκε ο βουλευτής Δράμας Χρήστος Αηδόνης, ο οποίος ανέλαβε και γραμματέας, ο πρώην βουλευτής Άρτας Δημήτρης Τσιρώνης, ο πρώην νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δόλλης και άλλοι.
Στις 21 Νοεμβρίου 2013, οι δύο βουλευτές της Συμφωνίας για τη Νέα Ελλάδα, εντάχθηκαν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα «Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές» την οποία συγκρότησαν οι ανεξάρτητοι βουλευτές της Βουλής των Ελλήνων. .
Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ο Ανδρέας Λοβέρδος ανέλαβε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, κατόπιν ανασχηματισμού της κυβέρνησης Σαμαρά. Παράλληλα, εντάχθηκε εκ νέου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δηλώνοντας ότι το κόμμα δεν διαλύεται. Ωστόσο, το κόμμα αδρανοποιήθηκε και δύο μήνες αργότερα διαλύθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα
1962
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1962 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ναυάγιο
thumb|250px|right|Το ναυάγιο του SS America στη Φουερτεβεντούρα Η λέξη ναυάγιο φέρεται με διττή έννοια: α) Ως ενδεικτική αυτής της καταστροφής του σκάφους συνεπεία ναυτικού ατυχήματος και β) ως έννοια αυτού του ίδιου του σκάφους μετά την καταστροφή.
Έννοια ναυαγίου
Α) Ναυάγιο πλοίου μπορεί να συμβεί είτε λόγω κακοκαιρίας, είτε λόγω προσάραξης, ανεξάρτητα αν επέλθει βύθιση (μερική ή ολική) ή όχι, είτε λόγω σύγκρουσης με άλλο πλοίο, είτε εκ δολιοφθοράς (τρομοκρατικής πράξης), είτε εκ πολεμικών επιχειρήσεων, είτε τέλος εξ οιουδήποτε άλλου συναφούς ναυτικού ατυχήματος ως εκείνο του «Τιτανικός»
Β) Ως ναυάγιο υπό τη δεύτερη έννοια καθορίζεται (νομικά) ως ακολούθως: «Παν πλωτό μέσον μετά των παρακολουθημάτων και εξαρτημάτων αυτού υποστάν ναυτικό ατύχημα συνεπεία θαλασσίου συμβεβηκότος ή συνεπεία πολεμικής ενέργειας ευρισκόμενον δε ως εκ τούτου εν όλω ή εν μέρει υπό την επιφάνεια της θαλάσσης, ως και παν αντικείμενο οιασδήποτε φύσεως, κείμενον εις τον βυθόν της θαλάσσης, (Άρθρο 1(α) του Α.Ν. 464 του 1945). Αργότερα για να καλυφθούν και εκείνα τα σκάφη που είχαν εξωκείλει σε ακτές (και που ούτε «εν όλω» ούτε «εν μέρει» ήταν υπό τη θάλασσα) η νομοθεσία συμπλήρωσε και τα «εγκαταλειμμένα» (πλοίο ή φορτίο).
Ενέργειες διάσωσης
Σήμερα για τα ναυάγια προβλέπει ο Κώδικας Δημοσίου Ναυτικού Δικαίου (ΚΔΝΔ) κεφ. Ε’ άρθ. 195 – 201 με τις εξής βασικές διατάξεις:
Τέλος όλα τα ναυάγια (μετά την παρέλευση και των χρονικών ορίων για τα πρόσφατα) που βρίσκονται εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων ανήκουν, (ή περιέρχονται αντίστοιχα) στο Ελληνικό Δημόσιο με διαχειριστή αυτών το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (Ν.Α.Τ.) που εδρεύει στον Πειραιά.
Επισήμανση ναυαγίου
Η ύπαρξη ναυαγίου ιδιαίτερα σε αβαθείς θάλασσες αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για τη ναυτιλία επιφανείας, αλλά και σε μεγαλύτερα βάθη μπορεί ν΄αποτελέσει εξίσου μεγάλο κίνδυνο σε υποβρύχια "εν καταδύσει". Έτσι το 1926 όταν συνήλθε το 2ο Υδρογραφικό Συνέδριο στο Μόναχο λήφθηκαν οι παρακάτω αποφάσεις επισήμανσης ναυαγίων στους ναυτικούς χάρτες: Μία ακόμη περίπτωση για επισήμανση υπολειμμάτων ναυαγίου επικίνδυνα μόνο για την αγκυροβολία που να επισημαίνεται με διακεκομμένη περιφέρεια κύκλου δεν θεσπίστηκε λόγω ισοψηφίας.
Τέλος τα πλέον επικίνδυνα ναυάγια (περίπτωσης 2) επισημαίνονται και με φωτοσημαντήρες.
Ιστορικά ναυάγια
Πολλά είναι τα ναυάγια που έμειναν στην ιστορία ως ιδιαίτερα περισπούδαστα λόγω της μεγάλης καταστροφής και απωλειών. Αυτά διακρίνονται σε ομαδικά (στόλων) και σε μεμονωμένα.
Α. Σπουδαιότερα ναυάγια στόλων θεωρούνται:
Β. Σπουδαιότερα ναυάγια εκ των μεμονωμένων θεωρούνται:
Εκφράσεις
* Κατηγορία:Εκφράσεις
Τζένη Θεωνά
Η Τζένη (Ευγενία) Θεωνά (Αθήνα, 8 Φεβρουαρίου 1983) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και παρουσιάστρια.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983 όπου και μεγάλωσε. Από μικρή ηλικία, το όνειρο της ήταν να ασχοληθεί με την υποκριτική. Παρόλα αυτά, τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε να σπουδάζει δημοσιογραφία στο τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα με τις σπουδές της στη δημοσιογραφία, ξεκίνησε να σπουδάζει και υποκριτική στην Ανώτερη Δραματική Σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά.
Κινηματογράφος
Έκανε τις πρώτες της δουλειές ως ηθοποιός μέσω του κινηματογράφου. Συγκεκριμένα, το 2003 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Νίκου Περάκη "Η Λίζα και όλοι οι άλλοι" ερμηνεύοντας έναν μικρό ρόλο. Την ίδια χρονιά ακολούθησε η δεύτερη της δουλειά στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας στο βασικό καστ της δραματικής ταινίας των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου "Οξυγόνο". Το 2005 έλαβε μέρος σε δύο ακόμη κινηματογραφικές παραγωγές: την κοινωνική ταινία του Μάκη Παπαδημητράτου "Τσίου…" και τη δραματική ταινία "Λιούμπη". Το 2006 είχε μια μικρή συμμετοχή στην ταινία "Στα όρια", ενώ το 2007 συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τον Νίκο Περάκη έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην ταινία "Ψυχραιμία".
Το 2010 είχε συμμετοχή σε τρεις κινηματογραφικές ταινίες. Πιο συγκεκριμένα πρωταγωνίστησε στο "Casus Belli", στο θρίλερ του Παναγιώτη Κράββα "Ο θάνατος που ονειρεύτηκα", ενώ έπαιξε και στην ταινία μικρού μήκους "Meeting". Ακολούθησε μία ακόμη συνεργασία με τον Νίκο Περάκη, το 2011, στην ταινία Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά πρωταγωνιστώντας μαζί με τους Γιάννη Τσιμιτσέλη, Ορφέα Αυγουστίδη, Βίκυ Καγιά, Ρένο Χαραλαμπίδη και άλλους. Το 2012 συμμετείχε στις ταινίες "Poker Face" και "Η Φωνή", ενώ το 2013 έπαιξε μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη στην ταινία "Ακάλυπτος".
Το 2017 συνεργάζεται για τέταρτη φορά με τον Νίκο Περάκη στην ταινία "Success Story", ενώ την επόμενη χρονιά έλαβε μέρος στην ταινία "Το μαγικό δέρμα".
Τηλεόραση
Τη σεζόν 2008-2009 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην μαύρη κωμωδία του Mega Channel "Ποιος μας πιάνει", όπου συμπρωταγωνίστησε μαζί με τις Τάνια Τρύπη, Ελισάβετ Μουτάφη και Μαρία Αντουλινάκη. Ακόμα, το 2009 έλαβε μέρος σε μία ιστορία του έκτου κύκλου της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές. Το 2010 συμμετείχε σε δύο επεισόδια της αστυνομικής σειράς του Πάνου Κοκκινόπουλου Ο 3ος Νόμος, ενώ έκανε και μία guest εμφάνιση στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Τέσσερις. Το 2011 παρουσίασε την εκπομπή "Art@Ert" στην ΕΡΤ1 με θέμα τις τέχνες και τον πολιτισμό.και Τη σεζόν 2011 σειρά Με λένε Βαγγέλη του Mega Channel
Τις σεζόν 2011-2013 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Πίσω στο Σπίτι μαζί με τους Θοδωρή Αθερίδη, Μαρία Καβογιάννη, Αποστόλη Τότσικα, Θανάση Τσαλνταμπάση και Άννα Μενενάκου. Εκεί υποδύθηκε μια αυστηρή Ελληνογερμανίδα που προσπαθούσε να βάλει σε τάξη τα οικονομικά της οικογένειας Ακίνδυνου, κάνοντας τον ρόλο να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Τη σεζόν 2015-2016 παρουσίαζε τη στήλη με θέμα τα κατοικίδια στο τηλεοπτικό magazino "Joy is inside you" στον ANT1. Το 2018 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην τηλεοπτική επιστροφή της σειράς του Λάκη Λαζόπουλου Δέκα Μικροί Μήτσοι. Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά "Για Πάντα Παιδιά" μαζί με τους Αποστόλη Τότσικα, Νίκο Πουρσανίδη, Λεωνίδα Καλφαγιάννη και Έλενα Ασημακοπούλου.
Τις σεζόν 2020-2023 πρωταγωνιστεί στη σειρά εποχής της ΕΡΤ1, "Τα καλύτερα μας Χρόνια", ενώ παράλληλα τη σεζόν 2022-2023 παρουσιάζει την εκπομπή "Μαμά-δες" στην ΕΡΤ2. Τη σεζόν 2023-2024 σειρά Κάνε ότι κοιμάσαι του ΕΡΤ1
Προσωπική ζωή
Από το 2014 είναι ζευγάρι με τον τραγουδιστή Δήμο Αναστασιάδη. Στις 6 Απριλίου 2019 γεννήθηκε ο γιος τους, Αρίωνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μάχη της Κωνσταντινούπολης (922)
Η Μάχη της Κωνσταντινούπολης διεξήχθη τον Ιούνιο του 922 στα περίχωρα της πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη, μεταξύ των δυνάμεων της Α΄ Βουλγαρικής αυτοκρατορίας και των Βυζαντινών κατά τη διάρκεια τού Βυζαντινο-βουλγαρικού πολέμου τού 913-927. Το καλοκαίρι ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός έστειλε στρατεύματα υπό τον διοικητή Σακτίκιο, για να αποκρούσει άλλη βουλγαρική επιδρομή στα περίχωρα της βυζαντινής πρωτεύουσας. Οι Βυζαντινοί εισέβαλαν στο βουλγαρικό στρατόπεδο, αλλά ηττήθηκαν, όταν αντιμετώπισαν τις κύριες βουλγαρικές δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια της φυγής του από το πεδίο της μάχης, ο Σακτίκιος τραυματίστηκε θανάσιμα και απεβίωσε το επόμενο βράδυ.
Οι Βούλγαροι, οι οποίοι μέχρι το 922 είχαν τον έλεγχο τού μεγαλύτερου μέρους των Βαλκανίων, συνέχισαν να λεηλατούν τη βυζαντινή ύπαιθρο σχεδόν ανεμπόδιστοι. Ωστόσο, τους έλειπε η ναυτική δύναμη, για να διεξαγάγουν μία επιτυχημένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Οι επακόλουθες προσπάθειες διαπραγμάτευσης μίας Βουλγαρο-Αραβικής συμμαχίας, για μία κοινή επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, ανακαλύφθηκαν από τους Βυζαντινούς και αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία. Η στρατηγική κατάσταση στα Βαλκάνια παρέμεινε αμετάβλητη, έως ότου και οι δύο πλευρές υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης το 927, η οποία αναγνώριζε τον αυτοκρατορικό τίτλο των Βουλγάαρων μοναρχών και την πλήρη ανεξαρτησία της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ως αυτοκέφαλου Πατριαρχείου.
Πρωταρχικές πηγές για τη μάχη είναι η συνέχεια τού Χρονικού τού Γεωργίου Αμαρτολού και η Σύνοψις Ιστοριών τού Ιωάννη Σκυλίτζη.
Ιστορικό
Κατά τη σύντομη βασιλεία του, ο βυζαντινός Αυτοκράτορας Αλέξανδρος (βασ. 912–913) προκάλεσε σύγκρουση με τον Βούλγαρο μονάρχη Συμεών Α΄ (βασ. 893–927). Ο Συμεών Α΄, που είχε από καιρό φιλοδοξίες να διεκδικήσει έναν αυτοκρατορικό τίτλο για τον εαυτό του, βρήκε την ευκαιρία να διεξαγάγει πόλεμο. Με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία σε αταξία μετά το τέλος τού Αλεξάνδρου τον Ιούνιο του 913, οι Βούλγαροι έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη ανεμπόδιστα και ανάγκασαν την αντιβασιλεία τού νηπίου Κωνσταντίνου Ζ΄ (913–959) να αναγνωρίσει τον Συμεών Α΄ ως αυτοκράτορα (καίσαρα, στα βουλγαρικά τσάρο). Μετά από ανακτορικό πραξικόπημα το 914, η νέα βυζαντινή αντιβασιλεία ανακάλεσε τις παραχωρήσεις στους Βούλγαρους και κάλεσε ολόκληρο τον στρατό, συμπεριλαμβανομένων των στρατευμάτων στη Μικρά Ασία, για να αντιμετωπίσει τη βουλγαρική απειλή μία για πάντα. Στην αποφασιστική μάχη τού Αχελώου το 917 οι βυζαντινές δυνάμεις εκμηδενίστηκαν πλήρως, αφήνοντας τους Βούλγαρους επικεφαλής των Βαλκανίων. Οι ετήσιες εκστρατείες τους έφτασαν μέχρι τα τείχη της Κωνσταντινούπολης και τον Ισθμό της Κορίνθου. Όλες οι επακόλουθες προσπάθειες αντιμετώπισης τού βουλγαρικού στρατού στις Kατασύρτες, τα Θερμά Ύδατα (Aquae Calidae) και τις Πηγές έληξαν με ήττα.
Παρά τη στρατιωτική του υπεροχή επί της στεριάς, ο Συμεών Α΄ γνώριζε, ότι χρειαζόταν ναυτική βοήθεια για να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Το 922 έστειλε κρυφά απεσταλμένους στον χαλίφη των Φατιμιδών Ουμπαγιάντ Αλλάχ αλ-Μοαχντί στη Mαχντία για να διαπραγματευτεί τη βοήθεια τού ισχυρού αραβικού ναυτικού. Ο Συμεών Α΄ πρότεινε να μοιράσει εξίσου όλα τα λάφυρα, οι Βούλγαροι θα κρατούσαν την Κωνσταντινούπολη και οι Φατιμίδες θα κέρδιζαν τα βυζαντινά εδάφη στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία.
Η μάχη
εναλλ.=A page from a medieval manuscript|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Οι Βούλγαροι καίνε μία εκκλησία στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης. Από το Χρονικόν τού [[Κωνσταντίνος Μανασσής|Κ. Μανασσή.]]
Σε απάντηση, ο Αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός (βασ. 920–944) κάλεσε τους διοικητές των ταγμάτων σε μία εορτή και τους προέτρεψε να αντιμετωπίσουν τους Βούλγαρους. Την επόμενη ημέρα ένας από αυτούς, ο Σακτίκιος, ηγήθηκε της επίθεσης κατά των Βουλγάρων. Ενώ οι περισσότεροι Βούλγαροι στρατιώτες διαλύθηκαν για να λεηλατήσουν την ύπαιθρο, οι Βυζαντινοί επιτέθηκαν στο βουλγαρικό στρατόπεδο και έσφαξαν τους λίγους υπερασπιστές, που είχαν απομείνει εκεί. Όταν οι κύριες βουλγαρικές δυνάμεις ενημερώθηκαν για την επίθεση, κατευθύνθηκαν πίσω στο στρατόπεδο για να εμπλακούν με τους αντιπάλους. Στον σκληρό αγώνα που ακολούθησε, οι Βούλγαροι επικράτησαν και ανάγκασαν τους Βυζαντινούς να τραπούν σε φυγή, παρά το προσωπικό θάρρος τού Σακτικίου, που οι βυζαντινοί χρονικογράφοι ισχυρίζονται ότι «σκότωσε πολλούς». Κατά τη διάρκεια της υποχώρησης το άλογο του Σακτικίου κόλλησε στη λάσπη ενός ποταμού και ο Βυζαντινός διοικητής τραυματίστηκε στην έδρα και στο μηρό. Οι στρατιώτες του κατάφεραν να απελευθερώσουν το άλογο από τη λάσπη και να τον φέρουν ζωντανό στις Βλαχέρνες. Ο Σακτίκιος έμεινε στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίας των Βλαχερνών, όπου και απεβίωσε το επόμενο βράδυ.
Συνέπεια
εναλλ.=A city map|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης της Κωνσταντινούπολης με τον [[Κεράτιος Κόλπος|Κεράτιο κόλπο στα βόρεια και τις Βλαχέρνες στα βορειοδυτικά.]] Μετά τη νίκη, ο Συμεών Α΄ έστειλε επιστολές στον Οικουμενικό Πατριάρχη Νικόλαο Α΄ Μυστικό και στον συναυτοκράτορα τού Ρωμανού, Κωνσταντίνο Ζ΄ για να προτείνει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, πρόθεσή του ήταν να παρατείνει τις διαπραγματεύσεις μέχρι την επιστροφή των απεσταλμένων του από τους Φατιμίδες. Ενώ ο Συμεών Α΄ και ο Νικόλαος Μυστικός αντάλλαξαν επιστολές, οι πολεμικές ενέργειες συνεχίστηκαν. Σε λίγες εβδομάδες ο βουλγαρικός στρατός κατέλαβε την Αδριανούπολη, τη σημαντικότερη πόλη της βυζαντινής Θράκης. Η άλωση της Αδριανούπολης δημιούργησε φόβους στην Κωνσταντινούπολη, ότι επίκειται βουλγαρική επίθεση στην πόλη. Οι Βυζαντινοί προσπάθησαν να εκφοβίσουν τον Συμεών Α΄ απειλώντας να υποκινήσουν τους Μαγυάρους, τους Πετσενέγους και τους Ρως τού Κιέβου να επιτεθούν στη Βουλγαρία από τα βορειοανατολικά, όπως είχαν κάνει στον πόλεμο των ετών 894-896. Ο Συμεών ήξερε ότι αυτά ήταν κενά λόγια, διότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν σε θέση να πραγματοποιήσει αυτές τις απειλές.
Ευθυμία Κουμουνδούρου
Η Ευθυμία Κουμουνδούρου (- 1884) ήταν επιφανής Ελληνίδα του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας της ήταν ο Γεώργιος Περρωτής. Παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο. Διακρίθηκε για το φιλανθρωπικό και ευεργετικό της έργο.
Πέθανε στις 30 Μαΐου 1884.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Τζατ
Οι Τζατ ή Τζιτ είναι κοινότητα παραδοσιακών κτηνοτρόφων, χαμηλά στην κοινωνική ιεραρχία της Ινδίας, στη βόρεια Ινδία και το Πακιστάν. Αρχικώς κτηνοτρόφοι στην κοιλάδα του κάτω Ινδού στη Σινδική, οι Τζατ μετανάστευσαν βόρεια στην περιοχή του Παντζάμπ τον ύστερο Μεσαίωνα και στη συνέχεια στην περιοχή του Δελχί, στο βορειοανατολικό Ρατζαστάν και τη δυτική πλευρά της πεδιάδας του Γάγγη τον 17ο και 18ο αιώνα. Σήμερα απαντώνται κυρίως στις πολιτείες της Ινδίας Χαρυάνα, Ρατζαστάν, Ούταρ Πραντές και ινδικό Παντζάμπ και τις πακιστανικές επαρχίες της Σινδικής και του πακιστανικού Παντζάμπ.
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ασία Κατηγορία:Λαοί της Ινδίας
Η Επιστροφή του Φαντομά
Η Επιστροφή του Φαντομά (γαλλικά: Fantomas se dechaine) είναι μια γαλλική κωμωδία παραγωγής του 1965 σε σκηνοθεσία Αντρέ Ίνεμπελ και πρωταγωνιστούν οι Λουί ντε Φυνές, Ζαν Μαρέ και η Μιλέν Ντεμονζό.
Πλοκή
Στη δεύτερη ταινία της τριλογίας του Φαντομά, ο γνωστός κακοποιός και ειδικός στις μεταμφιέσεις, απαγάγει τον διακεκριμένο επιστήμονα, καθηγητή Μαρσάντ, προκειμένου να αναπτύξει ένα νέο ισχυρό όπλο και να απειλήσει τον κόσμο. Ο Φαντομάς προγραμματίζει επίσης να απαγάγει και άλλον έναν επιστήμονα τον καθηγητή Λεφέβρ. Ο δημοσιογράφος Φαντόρ (Ζαν Μαρέ, ο οποίος ερμηνεύει και τον καθηγητή Λεφέβρ) αποφασίζει να στήσει μια παγίδα για να συλλάβει τον Φαντομά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αντρέ Υνεμπέλ Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι
2355 Νέι Μογγόλ
Ο Νέι Μογγόλ (Nei Monggol) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,538. Ανακαλύφθηκε το 1978 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την κινεζική επαρχία της Εσωτερικής Μογγολίας (Νέι Μογγόλ).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νέι Μογγόλ εκτιμάται σε 16,96 ± 1,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,169 ± 0,032.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νει Μογγολ
Sailfish OS
μικρογραφία|Χακαθώνιος με τα Jolla, Mer και Nemo Mobile τον Σεπτέμβριο του 2012 Το Sailfish OS είναι λειτουργικό σύστημα το οποίο είναι βασισμένο στο Linux. Βασίζεται σε εγχειρήματα ανοιχτού κώδικα όπως το Mer και συμπεριλαμβάνει μια διεπαφή χρήστη κλειστού κώδικα. Το λειτουργικό έχει αναπτυχθεί από τη φινλανδική εταιρεία Jolla.
Ουτοπία και αρχιτεκτονική
Ο όρος ουτοπία πρωτοεμφανίζεται το 1516 στο έργο του φιλόσοφου Τόμας Μορ (Thomas More). Προέρχεται από την ελληνική λέξη "τόπος" με το πρόθεμα "ου" και συμβολίζει τον μη υπάρχοντα τόπο.
Γενικά
Ο Μορ επιδίωκε τη δημιουργία ενός τέλειου κοινωνικού συστήματος ξεκινώντας από τις αρχές της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αδελφότητας, ένα κοινωνικό σύστημα θεμελιωμένο στις ανθρωπιστικές αρχές με σκοπό να καταπολεμηθεί η αδικία. Ως ουτοπία χαρακτηρίστηκε και η Ατλαντίδα του Πλάτωνα στην «Πολιτεία», η οποία παρά τον αριστοκρατικό της χαρακτήρα περιέχει κοινοκτημονικές αντιλήψεις. Στους νεότερους χρόνους στη σφαίρα της πολιτικής ουτοπίας κινείται τόσο η «Πολιτεία του ήλιου» του Τομάζο Καμπανέλα (1602), όσο και η «Νέα Ατλαντίδα» του Φράνσις Μπέικον (1623). Γενικά η ουτοπία αναφέρεται σε μια υποθετική ιδανική κοινωνία, έχει χρησιμοποιηθεί όμως και για να περιγράψει πραγματικές κοινωνίες που ιδρύθηκαν με σκοπό την εφαρμογή ουτοπικών ιδεών. Το επίθετο «ουτοπικός» αναφέρεται σε καλοπροαίρετες (κοινωνικές, οικονομικές ή πολιτικές) αλλά απίθανες προτάσεις, ή τουλάχιστον σε προτάσεις που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εφαρμοστούν. Πολλές φορές η ουτοπία δείχνει ένα δρόμο, μια πορεία, ένα όραμα που μπορεί να πραγματοποιηθεί μελλοντικά, όταν αλλάξουν οι ιστορικές συνθήκες, οι οποίες στο παρόν την κάνουν να μοιάζει με «ου τόπο». Για αυτό ο ρόλος της ουτοπίας είναι περισσότερο κοινωνικοπρακτικός παρά γνωστικός: ο ουτοπιστής εξεγείρεται εναντίον αυτού που υπάρχει και υποδεικνύει δυνατότητες υπέρβασης εκεί όπου η ψυχρή λογική δεν βλέπει ακόμα διέξοδο.
Ουτοπική σκέψη στην Αρχιτεκτονική
Η ουτοπική σκέψη δεν άργησε να εμφανιστεί και στην αρχιτεκτονική. Οι αρχιτέκτονες, από την περίοδο του νεοκλασικισμού, είχαν εκφράσει μη πραγματοποιήσιμες πρακτικές με χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι. Κατά τον 18ο αι. οι αστικοί οραματισμοί του Boullee με το «Κενοτάφιο του Isaac Newton» και του Claude-Nicolas Ledoux με την «Ιδανική Πόλη» αποτέλεσαν προτάσεις των οποίων ο ουτοπικός χαρακτήρας οφειλόταν στην ανεπάρκεια κατασκευαστικής υποδομής για την υλοποίηση τους. Μετέπειτα, στις αρχές του 19ου αι. ουτοπικές προτάσεις παρουσιάστηκαν από τους Robert Owen και Charles Fourier, ενώ στα τέλη του ίδιου αιώνα κάνουν την εμφάνιση τους «Η Κηπούπολη» του Ebenezer Howard και «Η Βιομηχανική Πόλη» του Tony Gamier. Με το πέρασμα στον εικοστό αιώνα, και την περίοδο ακμής του Μοντερνισμού, αίσθηση προκαλεί η πολεοδομικής κλίμακας πρόταση του Le Corbusier για το Αλγέρι το 1930 ενώ αρκετά αργότερα, το 1962 ο Buckminster Fuller με τον γεωδαιτικό θόλο πάνω από το κέντρο του Μανχάταν εισάγει ένα καινούργιο ύφος στους ουτοπικούς οραματισμούς. Παράλληλα, ο Ιαπωνικός Μεταβολισμός με τις οραματικές μεγαδομές του κατά τη δεκαετία του '60 συγχρονίζεται και αλληλεπιδρά με τις ουτοπικές προτάσεις που θα παρουσιαστούν στην συνέχεια της έρευνας αυτής.
Κοινωνικοπολιτικό κλίμα
Από την αρχή της δεκαετίας του '50 η Ευρώπη αρχίζει να ανοικοδομείται. Με την βιομηχανική ανάπτυξη και την τεχνολογική άνοδο εμφανίζεται ένα κλίμα αισιοδοξίας. Όσον αφορά στην αρχιτεκτονική, το Μοντέρνο κίνημα περνάει στο περιθώριο μετά τη δριμύτατη κριτική που δέχεται από την ομάδα TeamX στο τελευταίο CIAMX στο Dubrounic το 1956. Με αυτήν την ανατροπή η αρχιτεκτονική σκέψη αποδεσμεύεται από την ορθολογιστική αντίληψη του Μοντερνισμού και ο διάλογος διευρύνεται. Σε αυτά τα πλαίσια και βασισμένες στην εξιδανίκευση της τεχνολογία, κάνουν την εμφάνιση τους η Spatial city Yona Friedman και η New Babylon του Constant. Αυτές οι δύο ουτοπικές πολεοδομικές προτάσεις κάνουν την παραδοχή ότι η υψηλή τεχνολογία είναι μελλοντικά δεδομένη, οπότε υπό αυτή τη συνθήκη είναι εν δυνάμει πραγματοποιήσιμες. Λίγα χρόνια αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του '60, η τεχνολογική αυτή άνοδος έχει ήδη καθιερώσει τους νόμους της παραγωγής και της κατανάλωσης. Η κοινωνία, που ασυναίσθητα τους έχει αποδεχτεί, μετατρέπεται σταδιακά σε μία καταναλωτική κοινωνία, χωρίς να το συνειδητοποιεί. Εναρμονισμένη σε αυτή τη κατάσταση και μέσα σε ένα κλίμα όπου η Pop Art αντιδρούσε ειρωνικά απέναντι στις κοινωνικές δομές που διαμόρφωναν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, εμφανίζεται η αγγλική ομάδα Archigram και προτείνει νέο-φουτουριστικές απόψεις που συνδέονται στενά με το έργο του αμερικανού αρχιτέκτονα Buckminster Fuller, χρησιμοποιώντας στο όραμα τους την υψηλή τεχνολογία. Οι αρνητικές επιπτώσεις της τεχνολογίας δεν αργούν να κάνουν την εμφάνιση τους. Από τα μέσα της δεκαετίας του '60 ένας νέος κύκλος αστάθειας αναστατώνει την κοινωνία. Η κλιμάκωση του ψυχρού πολέμου, μεταξύ της Αμερικής και της Σοβιετικής ένωσης, έχει χωρίσει τον κόσμο σε δύο σφαίρες επιρροής και εντείνει το φόβο ενός πυρηνικού πολέμου. Η κρίση της Κούβας (1962), ο πόλεμος στο Βιετνάμ (1965-75), αλλά και το γενικευμένο συντηρητικό πνεύμα προκαλούν την αντίδραση της κοινωνίας. Αυτή εκφράζεται μαζικά από τους νέους της εποχής με το αντιπολεμικό κίνημα, το κίνημα των Hippies και την σεξουαλική απελευθέρωση. Παράλληλα το φοιτητικό κίνημα στο Παρίσι το Μάη του '68 έχει αναταράξει την κοινωνία, παίρνοντας διαστάσεις επανάστασης. Μέσα σε λίγα χρόνια, η ιδιωτική και δημόσια ζωή έχει αλλάξει ριζικά. Μαζί της, η τεχνολογία και ο καταναλωτικός πολιτισμός τίθενται υπό αμφισβήτηση. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, το 1966 εμφανίζονται από την Ιταλία οι ομάδες Superstudio και Archizoom, παρουσιάζοντας τις αρνητικές ουτοπικές προτάσεις τους, για να ασκήσουν κριτική στις άξιες της υλιστικής και καταναλωτικής εποχής τους.
Yona Friedman - Spatial city
«Τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της φουτουριστικής αρχιτεκτονικής θα αφορούν την παροδικότητα και την παλαίωση», έγραψε ο Filippo Tommaso Marinetti το 1914 στο «μανιφέστο της φουτουριστικής αρχιτεκτονικής». «Τα σπίτια μας θα διαρκούν πολύ λιγότερο από ότι εμείς. Κάθε γενιά θα πρέπει να χτίσει την πόλη της». Οι φουτουριστές είχαν δεχτεί την ιδέα ότι η τεχνολογία βρίσκεται σε μία κατάσταση διαρκούς αλλαγής. Περισσότερο από σαράντα χρόνια αργότερα ο γεννημένος στην Ουγγαρία αρχιτέκτονας Yona Friedman, προβλέποντας και ο ίδιος ότι τα δημογραφικά γεγονότα και οι νέες συνήθειες της ζωής, αλλάζουν διαρκώς, λειτουργώντας ενάντια σε μια στατική ύπαρξη, πρότεινε κάτι ακόμα πιο ριζοσπαστικό: Κάθε δημιουργία που στηρίζεται σε αιώνιους κανόνες πρέπει να υπόκειται σε μετασχηματισμό και ανανέωση. Το πιο μεγάλο εμπόδιο σε μια τέτοια «γενική θεωρία κινητικότητας,» όπως ο Friedman το είδε, ήταν η ακαμψία του χτισμένου περιβάλλοντος. Η κατοικία, οι χώροι εργασίας, και οι υπηρεσίες έτειναν να επιβιώσουν περισσότερο από τους σχεδιαστές τους καθώς επίσης και από τη χρήση τους, λόγω του τρόπου με τον οποίο είχαν κατασκευαστεί. Πρότεινε, έτσι, (1958) μια «κινητή αρχιτεκτονική», αποσκοπώντας όχι σε μια αρχιτεκτονική κινούμενων μερών αλλά ευελιξίας, ένα ευμετάβλητο σύστημα το οποίο θα ενσωμάτωνε και θα προσέφερε προσαρμοστικότητα στις νέες χρήσεις.
Στα τέλη του 1957, ίδρυσε το d'Etudes d' Architecture Groupe Mobile (GEAM), στο οποίο συμμετείχαν αρχιτέκτονες από τη Γαλλία, την Ολλανδία, την Πολωνία, και το Ισραήλ. Την ίδια χρονιά συνέταξε ένα χειρόγραφο στο οποίο παρουσίαζε τις ιδέες του. Μεταξύ των αναγνωστών, ήταν ο Le Corbusier,ο Jacob Bakema, και ο κοινωνιολόγος Roger Caillois, ο οποίος είχε αναπτύξει συγγενείς θεωρίες για το παιχνίδι και τον ελεύθερο χρόνο. Ο Friedman ολοκλήρωσε το χειρόγραφο του δύο έτη αργότερα και το δημοσίευσε με δική του πρωτοβουλία προσελκύοντας έτσι το ιδιαίτερο ενδιαφέρον αρκετών αρχιτεκτόνων
Constant – New Babylon
Την ίδια περίοδο με τον Yona Friedman, ο Constant Nieuwenhuys, ένας Ολλανδός καλλιτέχνης, επεξεργάζεται μία άλλη πολεοδομική ουτοπία την New Babylon. Σε αυτήν την ουτοπική πρόταση, ο Constant βασίζεται στη χρήση της υψηλής τεχνολογίας και του αυτοματισμού ως τα μοναδικά μέσα παραγωγής αγαθών, για να απαλείψει την ανθρώπινη εργασία και να αποδώσει έτσι, την παγκόσμια, καθολική και ισότιμη ελευθερία μεταξύ των ανθρώπων. Δεδομένης της ραγδαίας τεχνολογικής ανάπτυξης της εποχής του, ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν αποτελεί ουτοπία αλλά μία μελλοντική πρόβλεψη. Η επεξεργασία της New Babylon είναι σταδιακή από το 1956 έως το 1969 και ακολουθεί την εξελικτική πορεία του Constant αποτυπώνοντας τις αλληλεπιδράσεις του με τον κοινωνικό του περίγυρο και τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής του.
Από τα τέλη της δεκαετίας του '40, ως νέος καλλιτέχνης με επαναστατική αντίληψη, ο Constant, συμμετέχει σε ομάδες και ρεύματα καλλιτεχνών που αναζητούν τη γνήσια και ανατρεπτική παρουσία της τέχνης στην ζωή. Πιο συγκεκριμένα, το 1948 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας Cobra, η οποία όμως μετά από τέσσερα χρόνια αξιόλογης δραστηριότητας, σε μία κρίση να προσδιορίσει την πολιτική της δράση και ταυτότητα, διαλύεται το 1952. Στο Πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο Ελεύθερων Καλλιτεχνών που έγινε στην Alba της Ιταλίας, το 1956 ακούει για πρώτη φορά την έννοια της ενιαίας πολεοδομίας και στρέφει το ενδιαφέρον του προς αυτήν την κατεύθυνση κάνοντας τις πρώτες σκέψεις από τις οποίες θα προκύψει μετέπειτα η New Babylon. Την ίδια χρονιά εισχωρεί στο Κίνημα για ένα Φαντασιακό Bauhaus και κατόπιν, το 1958 γίνεται μέλος της Καταστασιακής Διεθνούς η οποία σχηματίζεται μετά την συγχώνευση της Λεττριστικής Διεθνούς, του Κινήματος για ένα Φαντασιακό Bauhaus και της Ψυχογεωγραφικής Επιτροπής του Λονδίνου.
Τάκης Χ. Ζενέτος – Ηλεκτρονική Πολεοδομία
Σε μία εποχή όπου τα αποτελέσματα της μοντέρνας πολεοδομίας και του ορθού λόγου είχαν διαφανεί αρκετά καθαρά, διαμορφώνοντας ριζικά τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, από τα θύματα των παγκοσμίων πολέμων ως τα θύματα της απομόνωσης μέσα στη σύγχρονη πόλη, η ομάδα των καταστασιακών αναλαμβάνει έναν ουσιαστικό αντίλογο. Προβάλλουν μια ριζοσπαστική άποψη για τη ζωή στην πόλη – κατά της λειτουργικότητας και του ορθολογισμού – υπέρ της ποίησης και της φαντασίας, στοιχείων που έχουν εκλείψει από τη μοντέρνα ζωή. Βασικότερα μέλη της ομάδας ο Guy Debord, ο Constant και ο Asger Jorn. Ο Constant ήδη από το ’53 είχε απορρίψει τη ζωγραφική και δεν ξαναγύρισε στα μουσεία, παρά το Μάιο του ’59, με μια ατομική έκθεση του με τίτλο “Ατμόσφαιρα μιας Πόλης του Μέλλοντος”. Το μοντέλο αυτό έγινε ένα από τα κεντρικά στοιχεία της Νέας Βαβυλώνας. Ο ζωγράφος είχε μετασχηματιστεί σε ένα τύπο καταστασιαστή αρχιτέκτονα. Μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο από τους προγόνους των Καταστασιακών ο Τάκης Ζενέτος σπουδάζει αρχιτεκτονική στην Ecole des Beaux-Arts στο Παρίσι. Στη Γαλλία μένει ως το ’56, οπότε και εγκαταλείπει το Παρίσι και μια σίγουρη καριέρα για να μεταβεί στην Ελλάδα.
Το 1962 ο Ζενέτος παρουσίασε για πρώτη φορά την μελέτη του για την «Ηλεκτρονική πολεοδομία» ενώ το 1966 στο Ε' Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Συνέδριο ανακοινώθηκε μία εφαρμογή της για την Αθήνα. Οι ιδέες του για την πόλη του μέλλοντος, οι οποίες ξεκίνησαν το 1952, κινούνται στο ίδιο πλαίσιο με αυτές των ξένων συναδέλφων του. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 50' μελέτησε τα προβλήματα των πόλεων και αντιλήφθηκε πολύ σύντομα ότι η διαδικασία πολεοδομικής ανάπτυξης -με την οριζόντια επέκταση του αστικού ιστού-ενσωματωμένη σε ένα εμπορευματικό τρόπο παραγωγής του δομημένου περιβάλλοντος, προκαλούσε μόνιμες καταστροφές και αλλοιώσεις στο μοναδικό και πεπερασμένο σε μέγεθος φυσικό περιβάλλον.
Η κεντρική ιδέα της «Ηλεκτρονικής Πολεοδομίας» είναι η δημιουργία ενός εκτεταμένου συστήματος αναρτημένων από καλώδια επιπέδων, που θα φιλοξενήσουν της δραστηριότητες της πόλης και ιδιαίτερα την κατοικία, επάνω από την προστατευόμενη και ελεύθερη φύση. Οι τεχνολογίες της επικοινωνίας θα επιτρέπουν τη γενικευμένη διασύνδεση ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων. Η εκτεταμένη εφαρμογή τηλε-εργασίας, τηλε-διαχείρισης, τηλε-ιατρικής, τηλε-εκπαίδευση, θα ξαναοργανώσει το ανθρώπινο περιβάλλον προς την κατεύθυνση της ελεύθερης επικοινωνίας και δημιουργικής απασχόλησης.
Η πρόταση του Ζενέτου έχει στοιχεία πρωτοτυπίας και χαρακτήρα αυτονομίας, εντούτοις παρουσιάζει ομοιότητες με άλλες ουτοπικές προτάσεις της εποχής του. Η "πόλη πάνω από την πόλη" αποτελεί βασικό στοιχείο της ιδέας του Friedman, του οποίου η μελέτη για την Spatial city συνέπεσε χρονικά με αυτήν της ηλεκτρονικής πολεοδομίας του Ζενέτου. Οι προτάσεις φαίνεται να έχουν αρκετές ομοιότητες, ωστόσο ο Ζενέτος διαφωνεί με την συνύπαρξη βιομηχανίας και κατοικίας που υπάρχει στην Spatial city. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν θα υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να συνυπάρξουν όταν επικρατήσουν οι τεχνολογίες της επικοινωνίας. Επίσης το στοιχείο της μεταβολής στον χρόνο και ο χρόνος ως εργαλείο σχεδιασμού, περιέχεται στις προτάσεις του Ιαπωνικού μεταβολισμού, οι οποίες όπως θεωρεί ο Ζενέτος, λύνουν τοπικά μόνο το πρόβλημα των μεγαλουπόλεων. Τέλος στη μελλοντική του πόλη φαντάζεται τον άνθρωπο με διαφορετικό τρόπο από ότι ο Constant τον Homo Ludens. Σε αντίθεση με την New Babylon, στην "ηλεκτρονική πολεοδομία" θα υπάρχει ο Διαδραστικός Άνθρωπος ο οποίος θα έχει τη δυνατότητα να μεταβάλλει το χώρο με την βοήθεια διαδραστικών περιβαλλόντων που συνδυάζονται με τηλε-δραστηριότητες. Κοινός τόπος των θεωριών τους είναι η πίστη σε μια αταξική κοινωνία, μια πιο βιώσιμη πόλη και ένα άθικτο περιβάλλον. Κοινός τόπος συνάντησης είναι ακόμα και η ριζοσπαστικότητα με την οποία αντιμετωπίζει ο καθένας κάποια ζητήματα. Οι δύο προτάσεις, παράλληλα με την τεχνολογική εξέλιξη, βλέπουν μια επιστροφή του ανθρώπινου γένους στις ρίζες του. Ο Ζενέτος διαβλέπει την απαλλαγή από τα διάφορα συμπλέγματα που προέκυψαν μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες της απομόνωσης. Ο Constant προτείνει την επιστροφή σε έναν πρωτόγονο νομαδισμό – αρχαίο χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Τελικά η πρόταση του Constant έχει ένα χαρακτήρα πιο ρομαντικό, χωρίς τόσο αναλυτική σκέψη γύρω από το «πώς» αλλά περισσότερο γύρω από το ίδιο το αποτέλεσμα. Χαρακτηριστική είναι η έντονη αίσθηση της ατμόσφαιρας που έχουν οι μακέτες του. Ο Ζενέτος, περισσότερο ρεαλιστής, μελετά αναλυτικότερα το σύστημα που προτείνει.
Ο Ζενέτος στις αρχές της δεκαετίας του 60' συνεχίζει να επεξεργάζεται την "ηλεκτρονική πολεοδομία", και το 1962 θέλοντας να δώσει λύση στο πρόβλημα της αύξησης του πληθυσμού, πρότεινε ένα πολεοδομικό ιστό χωρίς όρια, ως μία κατασκευή που τείνει να καλύψει όλη τη γη. Αργότερα το 1971 μελετάει την μονάδα της κατοικίας ως ένα συνδυασμό βιομηχανοποίησης και ευελιξίας, που θα πρόσφερα στον κάτοικο την δυνατότητα συναρμολογεί τα στοιχεία της, διαμορφώνοντας έτσι τον προσωπικό του χώρο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
Αρμοστής
Ο αρμοστής (αρχαία ελληνικά: ἁρμοστής) ήταν σπαρτιατικός όρος που χρησιμοποιήθηκε για τους στρατιωτικούς κυβερνήτες που εμφανίστηκαν μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου το 404 π.Χ, μετά από πρόταση του στρατηγού Λυσάνδρου για την εδραίωση της σπαρτιατικής ηγεμονίας. Στάλησαν σε υποτελείς πόλεις είτε για να τις κρατήσουν υποταγμένες, είτε για να διαλύσουν τη δημοκρατική κυβέρνηση είτε για να επαναφέρουν την ολιγαρχία.
Αν και σ' αρκετές περιπτώσεις στάλησαν για να απομακρύνουν την τυρρανική κυβέρνηση μιας πόλης και να αποκαταστήσουν την ελευθερία, κατηγορήθηκαν πως έπρατταν οι ίδιοι σαν τύρρανοι, ώστε ο γραμματικός του πρώτου αιώνα μ.Χ, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ανέφερε πως η λέξη αρμοστής είναι συνώνυμο της λέξης βασιλιάς.
Στην Ανταλκίδειο ειρήνη, οι Λακεδαιμόνιοι ανέλαβαν την υποχρέωση να επαναφέρουν τις ελεύθερες κυβερνήσεις στις υποτελείς πόλεις τους, ωστόσο συνέχισαν να στέλνουν αρμοστές σ' αυτές. Ο Ξενοφών κατηγορεί τους Σπαρτιάτες για τον τρόπο κυβέρνησης των αρμοστών τους.