cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άτταλος Α΄ της Περγάμου
Εισαγωγή της λατρείας της Magna Mater στη Ρώμη
Το 205 π.Χ., μετά την υπογραφή της ειρήνης, η Ρώμη στράφηκε στον Άτταλο, μοναδικό της σύμμαχο την εποχή εκείνη στη Μικρά Ασία, για βοήθεια σε ένα θρησκευτικό ζήτημα. Τη χρονιά εκείνη ένας ασυνήθιστος αριθμός βροχών μετεωριτών προκάλεσε ανησυχία στην πόλη. Πραγματοποιήθηκε έρευνα στα Σιβυλλικά Βιβλία, όπου ανακαλύφθηκαν στίχοι που υποστήριζαν ότι αν ένας ξένος επρόκειτο να κάνει πόλεμο στην Ιταλία, θα γνώριζε την ήττα αν η Magna Idaea, η Μητέρα Θεά, που σχετιζόνταν με το Όρος Ίδη στη Φρυγία, μεταφερόταν από τον Πεσσινούντα στη Ρώμη. Μια πρεσβεία εξέχοντων ατόμων εστάλη στην Πέργαμο για βοήθεια στο ζήτημα. Μια στάση στο Μαντείο των Δελφών τους διαβεβαίωσε πως ο Άτταλος θα είχε την απάντηση στο πρόβλημά τους, ωστόσο από την πλευρά τους έπρεπε να διασφαλίσουν πως τη θεά θα έπρεπε να υποδεχτούν στην πόλη της Ρώμης οι επιφανέστεροι άνδρες της με τις κατάλληλες τιμές. Επισκεπτόμενοι το βασιλικό ανάκτορο της Περγάμου, βρήκαν ζεστή φιλοξενία από τον Άτταλο, ο οποίος τους οδήγησε στον Πεσσινούντα. Εκεί τους έδωσε μια ιερή πέτρα που οι ντόπιοι αποκαλούσαν «Μητέρα των Θεών» και τους επέτρεψε να τη μεταφέρουν στην πατρίδα τους. Πράγματι οι Ρωμαίοι ειδοποιήθηκαν να προετοιμάσουν λαμπρή υποδοχή για το αντικείμενο, η άφιξη του οποίου εγκαινίασε τη λατρεία μιας νέας θεότητας που έμεινε γνωστή με το όνομα «Magna Mater», που σημαίνει «Μεγάλη Μητέρα».
Πρώτος Κρητικός Πόλεμος
Μην έχοντας τη δυνατότητα να επεκτείνει την κυριαρχία του στην ανατολή εξαιτίας της Συνθήκης της Φοινίκης, ο Φίλιππος Ε΄ στράφηκε το 205 π.Χ. στο Αιγαίο και τη Μικρά Ασία. Επιθυμώντας να πάρει τον έλεγχο του συνόλου του ελληνικού κόσμου σκέφτηκε να επωφεληθεί από το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι ήταν απασχολημένοι σε πόλεμο κατά της Καρχηδόνας, και συμμάχησε με την Αιτωλική Συμπολιτεία, μια σειρά από κρητικές πόλεις και Σπαρτιάτες πειρατές. Κύριος στόχος του ήταν να νικήσει ολοκληρωτικά τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της εποχής, που δεν ήταν άλλη από τη Ρόδο.
thumb|350px|left|Ιστορικός χάρτης της Ελλάδας, κατά την περίοδο διεξαγωγής του Κρητικού Πολέμου.Προκειμένου να επιτευχθεί η εξασθένηση της Ρόδου, ο Φίλιππος όχι απλώς υποστήριξε αλλά και ενθάρρυνε το φαινόμενο της πειρατείας ενάντια στα ροδίτικα πλοία, ενώ παράλληλα χρηματοδοτούσε τους Κρήτες για να τους παρενοχλούν. Ο Φίλιππος προκάλεσε κι άλλο τη Ρόδο καταλαμβάνοντας και αφανίζοντας την Κίο και την Μύρλεια, ελληνικές πόλεις στις ακτές της Θάλασσας του Μαρμαρά. Κατόπιν προσέφερε τις πόλεις αυτές στον σύζυγο της αδελφής του Απάμας και βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α΄. Σε αντάλλαγμα, ο Προυσίας υποσχέθηκε να επεκτείνει το βασίλειό του σε βάρος της Περγάμου, αναθερμαίνοντας τη μεταξύ τους διαμάχη.
Τους επόμενους μήνες ο Φίλιππος πραγματοποίησε συνεχείς επιθέσεις στα νησιά του Βορείου Αιγαίου τα οποία και επιθυμούσε να χρησιμοποιήσει ως ορμητήριο για την κατάκτηση της Ρόδου. Παρόλο που η Θάσος καταλήφθηκε με επιτυχία, η πολιορκία της Χίου δεν πήγε σύμφωνα με τα σχέδιά του και ο συνδυασμένος στόλος της Περγάμου, της Ρόδου και των καινούριων συμμάχων τους, Κυζίκου και Βυζαντίου, εμπόδισε τους Μακεδόνες. Ο Φίλιππος δεν είχε άλλη επιλογή από το να ριψοκινδυνέψει μια ναυμαχία στο ανοικτό πέλαγος κοντά στις ακτές της Χίου, το 201 π.Χ. Η μάχη αυτή αποδείχτηκε επιζήμια για τον Φίλιππο, καθώς 92 από τα πλοία του καταστράφηκαν και 7 άλλα αιχμαλωτίστηκαν. Από την πλευρά τους, οι στρατιώτες της Περγάμου έχασαν μόλις τρία πλοία και ένα αιχμαλωτίστηκε, ενώ οι Ρόδιοι υπέφεραν μονάχα από τη βύθιση τριών πλοίων. Κατά τη διάρκεια της μάχης οι Μακεδόνες έχασαν 6.000 κωπηλάτες και 3.000 ναυτικούς, ενώ 2.000 άντρες οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία. Από την πλευρά των συμμάχων οι απώλειες ήταν σαφώς λιγότερες: η Πέργαμος έχασε 70 άνδρες και η Ρόδος 60, ενώ συνολικά 700 αιχμάλωτοι έπεσαν στα χέρια του εχθρού. Εν τέλει, ο μακεδονικός στόλος αποδεκατίστηκε και τα νησιά του Αιγαίου σώθηκαν από μια ακόμη εισβολή.
Μετά τα γεγονότα αυτά οι Ρόδιοι ναύαρχοι αποφάσισαν να επιστρέψουν στην έδρα τους. Μόλις, όμως, ο στόλος πέρασε τα στενά ανάμεσα στη νησίδα Λάδη και τη Μίλητο στις μικρασιατικές ακτές, δέχτηκε επίθεση από τους Μακεδόνες. Ο Φίλιππος πέτυχε συντριπτική νίκη σε αυτή την περίσταση, εξαναγκάζοντας τους Ρόδιους να επιστρέψουν ταπεινωμένοι στο νησί τους.
Πάντα το 201 π.Χ. ο Φίλιππος πραγματοποίησε εισβολή στην ευρύτερη περιοχή της Περγάμου. Εν μέρει χάρις στην προνοητικότητα του Αττάλου να ενισχύσει τα οχυρωματικά έργα της πόλης, η τελευταία δεν στάθηκε δυνατόν να κυριευθεί από τους Μακεδόνες. Εντούτοις, ο Φίλιππος ισοπέδωσε όλους τους ναούς στη γύρω περιοχή και, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πολύβιου, «κατέστρεψε και τις ίδιες τις πέτρες έτσι ώστε αυτά που κατέστρεψε να μην μπορέσουν να επισκευαστούν ποτέ ξανά».
Κατόπιν ο Φίλιππος λεηλάτησε την περιοχή της ροδιακής περαίας, περιοχής της Καρίας η οποία ήταν στη σφαίρα επιρροής της Ρόδου. Ένα άλλο τμήμα του μακεδονικού στρατού πραγματοποίησε επίθεση κατά της Αττικής, πολιορκώντας την Αθήνα. Προκειμένου να επιτύχει ευκολότερα τους στόχους της, η Μακεδονία συμμάχησε με τον βασιλιά των Σελευκιδών, Αντίοχο Γ΄. Ο Φίλιππος δεσμεύτηκε να βοηθήσει τον Αντίοχο να κατακτήσει την Κύπρο και την πτολεμαϊκή Αίγυπτο, ενώ ο Αντίοχος θα βοηθούσε τον Φίλιππο να κατακτήσει την Κυρήνη, τις Κυκλάδες και την Ιωνία. Τα νέα αυτά μετέφεραν οι Ρόδιοι στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, ενώ ακολούθησαν πρεσβείες από τον Άτταλο και τους Αθηναίους, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν για τις επιθέσεις που είχαν δεχτεί κατά παράβαση της συνθήκης ειρήνης.
Μετά το πέρας της επίσκεψης αυτής οι Αθηναίοι κήρυξαν τον πόλεμο επισήμως στον βασιλιά της Μακεδονίας, ενώ οι Ρωμαίοι άρχισαν να του αποστέλλουν τελεσίγραφα, προειδοποιώντας τον πως αν δεν απέσυρε τις δυνάμεις του θα εμπλέκονταν και πάλι στη διαμάχη. Επιτιθέμενος και πάλι κατά της Αθήνας το 200 π.Χ., ο Φίλιππος απέρριψε de facto το τελεσίγραφο των Ρωμαίων που τον προειδοποιούσε να σταματήσει να επιτίθεται κατά των ελληνικών πόλεων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την είσοδο της Ρώμης στον πόλεμο την ίδια χρονιά. Με τον τρόπο αυτό ο Κρητικός Πόλεμος φτάνει στο τέλος του, παραχωρώντας τη θέση του στον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο.
Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος
Κατά την έναρξη του Δευτέρου Μακεδονικού Πολέμου, ζητήθηκε από την Πέργαμο να ενισχύσει με τα πλοία της τον ρωμαϊκό στόλο και να διεξάγει ναυτική εκστρατεία, προκαλώντας φθορές στις μακεδονικές κτήσεις στο Αιγαίο.
Μετά την αναχώρησή του από την Αθήνα, ο Άτταλος ενώθηκε με τον στόλο του στην Αίγινα. Όλα τα νησιά των Κυκλάδων συντάχθηκαν στο πλευρό της Περγάμου και της Ρόδου με εξαίρεση την Άνδρο, την Πάρο και την Κύθνο οι οποίες ελέγχονταν από μακεδονικές φρουρές. Ο Άτταλος παρέμεινε για λίγο καιρό αδρανής αναμένοντας την επιστροφή πρεσβείας που απέστειλε στην Αιτωλική Συμπολιτεία. Η τελευταία ωστόσο δεν επιθυμούσε να παραβιάσει τη συνθήκη που είχε συνάψει με τον Φίλιππο Ε'. Η αργοπορία αυτή, στέρησε από τους συμμάχους τη δυνατότητα να χτυπήσουν γρήγορα και αποτελεσματικά τον Μακεδόνα βασιλιά, ο οποίος πέρασε ανεμπόδιστος και πάλι τον Ελλήσποντο, καταλαμβάνοντας μια άριστη θέση στη Θράκη, όπου μπορούσε να ανασυντάξει τον στρατό του.
Ο Φιλοκλής, ένας από τους στρατηγούς του εστάλη με 2.000 πεζικό και 200 ιππείς να λεηλατήσουν τα εδάφη της Αθήνας, ενώ ο στόλος των Μακεδόνων κινήθηκε προς τη Μαρώνεια. Ο ίδιος ο Φίλιππος παρέμεινε στη Θρακική Χερσόνησο καταλαμβάνοντας τη μία πόλη μετά την άλλη, άλλοτε με δυσκολία και άλλοτε επιστρατεύοντας κάποια πονηριά. Τη μεγαλύτερη αντίσταση προέβαλε η Άβυδος, η πολιορκία της οποίας τράβηξε σε μάκρος. Εντούτοις, τόσο ο Άτταλος όσο και η Ρόδος έστειλαν αμελητέα βοήθεια, επιτρέποντας ουσιαστικά την πτώση της. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, μια ρωμαϊκή πρεσβεία συναντήθηκε με τον Φίλιππο, ωστόσο εκείνος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την εκστρατεία του, κατηγορώντας τους αντιπάλους του πως εκείνοι προέβησαν πρώτοι σε εχθρικές πράξεις. Τέλος απείλησε πως αν η Ρώμη παραβίαζε τη συνθήκη, θα έδειχνε την πραγματική του δύναμη. Οι κάτοικοι της Αβύδου, μετά από σχετικό βαρύ όρκο, όταν είδαν πως οι υπερασπιστές της πόλης τους είχαν πλέον αποδεκατιστεί, θανάτωσαν τα γυναικόπαιδα και κατόπιν αυτοκτόνησαν, με αποτέλεσμα να μην πέσει κανένας ζωντανός στα χέρια του Φίλίππου.
thumb|350px|Σύνορα κρατών κατά τον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο το 200 π.Χ. Λίγο αργότερο, ο Κλαύδιος (Gaius Claudius Centho), ένας από τους υφισταμένους του Υπάτου Σουλπίκιου Γάλβα, μετέβη στην Αθήνα με τριάντα πλοία απελευθερώνοντάς την από την πίεση που ασκούσαν οι επιτιθέμενοι εναντίον της, καθώς και πειρατές από τη Χαλκίδα, πόλη που ήλεγχε ο Φίλιππος. Μαθαίνοντας πως η άμυνα της πόλης ήταν ιδιαίτερα χαλαρή, οι Ρωμαίοι κατέλαβαν σε μία νύχτα τη Χαλκίδα, θανατώνοντας πολλούς από τους υπερασπιστές της, καταστρέφοντας τα αγάλματα προς τιμήν του Φιλίππου και αρπάζοντας όλα τα αποθέματα σίτου που υπήρχαν εκεί (200 π.Χ.) Μαθαίνοντας τα νέα ο Φίλιππος απέπλευσε από τη Δημητρίαδα με κατεύθυνση την Εύβοια. Βλέποντας, ωστόσο την πόλη καμένη και έρημη από άνδρες, κινήθηκε ταχύτατα προκειμένου να αιφνιδιάσει την Αθήνα. Τα σχέδιά του χάλασε ένας ημεροδρόμος, ο οποίος παρατηρώντας τις εχθρικές κινήσεις από ένα φυλάκιο, έσπευσε τρέχοντας στην πόλη. Φτάνοντας ο Φίλιππος βρήκε τη φρουρά της Αθήνας σε επιφυλακή, εφορμώντας, όμως, προσωπικά στο μέσο της μάχης, πέτυχε την ασφαλή δημιουργία στρατοπέδου στο Κυνόσαργες. Εξοργισμένος κατά των Αθηναίων έκαψε τη νύχτα το Λύκειο και διάφορα ιερά της περιοχής.
Το ξημέρωμα βλέποντας πως στην πόλη κατεύθασαν ενισχύσεις από τον Άτταλο και τους Ρωμαίους, ο Φίλιππος έπλευσε στην Πελοπόννησο, πραγματοποιώντας αιφνιδιαστική επίσκεψη στο συμβούλιο της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Οι Αχαιοί, ωστόσο, διαβλέποντας πως οι προτάσεις του για στρατιωτική σύμπραξη ήταν υστερόβουλες, τον απέπεμψαν διακριτικά αλλά σταθερά. Απογοητευμένος, ο Φίλιππος πραγματοποίησε αποτυχημένες επιθέσεις κατά της Ελευσίνας και του Πειραιά. Βλέποντας πως δεν είχε τρόπο να εισβάλει στην Αθήνα, διέταξε τη λεηλασία και την ολοκληρωτική καταστροφή των ιερών της Αττικής και κατόπιν αναχώρησε μακριά.
Την άνοιξη του 199 π.Χ., ο λεγάτος του Σουλπίκιου Γάλβα, Λεύκιος Απούστιος, αναχώρησε από την Κέρκυρα, ενώνοντας τον στόλο του με εκείνον του Αττάλου κοντά στην Ερμιόνη. Αφού παρέμειναν λίγες ημέρες στον Πειραιά, αναχώρησαν μαζί για την Άνδρο στην οποία ο Φίλιππος είχε τοποθετήσει μακεδονική φρουρά. Η συνδυασμένη τους επίθεση οδήγησε στην κατάληψη της οχυρωμένης πόλης του νησιού μέσα σε τρεις ημέρες. Οι Ρωμαίοι κράτησαν τα λάφυρα, ωστόσο χάρισαν στον Άτταλο το νησί. Ο βασιλιάς της Περγάμου φρόντισε ώστε να μην ερημωθεί το μέρος, επιτρέποντας στους κατοίκους να παραμείνουν στις εστίες τους, αλλά και ανακαλώντας εκείνους που είχαν διαφύγει μπροστά στον κίνδυνο.
Τις επόμενες ημέρες ο ρωμαϊκός στόλος εισήλθε στον Μαλιακό Κόλπο για να συμμετάσχουν οι διοικητές του σε πολεμικό συμβούλιο με την Αιτωλική Συμπολιτεία, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Πυρρίας. Ο τελευταίος συναντήθηκε με τον Άτταλο και τον Ρωμαίο διοικητή στην Ηράκλεια. Οι Αιτωλοί, επικαλούμενοι τους όρους της μεταξύ τους συνθήκης, ζήτησαν από τον Άτταλο να τους παράσχει 1.000 στρατιώτες. Εκείνος αρνήθηκε, επικαλούμενος την άρνηση των Αιτωλών να του παράσχουν στρατιωτική βοήθεια δύο χρόνια νωρίτερα, όταν ο Φίλιππος κινήθηκε κατά της Περγάμου.
Καθώς πλησίαζε η φθινοπωρινή ισημερία, οι Ρωμαίοι επέστρεψαν στην Κέρκυρα και οι ροδίτες στην πατρίδα τους. Το ίδιο έπραξε και ο Άτταλος, αφού όμως διέμεινε για λίγο στην Αττική ώστε να συμμετάσχει στα Ελευσίνια Μυστήρια.
Στο τέλος του έτους ο Αντίοχος Γ΄, ηγεμόνας των Σελευκιδών, επωφελούμενος της μακρόχρονης απουσίας των στρατευμάτων του Αττάλου κινήθηκε εχθρικά προς την Πέργαμο. Ο Άτταλος απέστειλε πρεσβεία στη Σύγκλητο αιτούμενος είτε να αποδεσμεύσουν οι Ρωμαίοι για λίγο τους άνδρες του είτε να αναγκάσουν οι ίδιοι τους Σελευκίδες να παύσουν την επίθεση. Η Σύγκλητος δεσμευόταν να μην επιτεθεί κατά του Αντίοχου, ωστόσο υποσχέθηκε να αιτηθεί την απόσυρση των σελευκιδικών στρατευμάτων από τη συμμαχική τους Πέργαμο. Πράγματι οι διαπραγματεύσεις είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα και έτσι ο Άτταλος απέστειλε στη Ρώμη ένα βαρύτιμο στέμμα σε ένδειξη ευγνωμοσύνης.
Την άνοιξη του 198 π.Χ. ο Άτταλος επέστρεψε στην Ελλάδα με είκοσι τρία πλοία. Στην Άνδρο ένωσε τον στόλο του με είκοσι πολεμικά πλοία από τη Ρόδο και πάλι υπό τον Αγησίμβροτο, ώστε να ολοκληρώσει την κατάκτηση της Εύβοιας που ξεκίνησε τον περασμένο χρόνο. Με τη συνδρομή και του ρωμαϊκού στόλου, κατέλαβαν μετά από πολιορκία την Ερέτρια από όπου και απέσπασαν σημαντικές ποσότητες έργων τέχνης. Την ίδια τύχη είχε και η Κάρυστος στους κατοίκους της οποίας εξασφαλίστηκε η ελευθερία τους μετά την αποπομπή της φρουράς του Φιλίππου. Με τον τρόπο αυτό οι σύμμαχοι ήλεγχαν πλέον όλη την Εύβοια εκτός από την περιοχή της Χαλκίδας.
Ο χειμώνας που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από έντονη διπλωματική κίνηση. Αρχικά από μία συνάντηση με τον Φίλιππο κοντά στη Νίκαια της Θεσσαλίας, όπου ανάμεσα σε άλλα συζητήθηκε και το ενδεχόμενο αποζημίωσης της Περγάμου για τις καταστροφές των ναών της, αλλά και εκείνο της επιστροφής των αιχμαλώτων της Ναυμαχίας της Χίου. Ακολούθως ο Άτταλος μετέβη στην Πελοπόννησο για να διαπραγματευτεί με τον τύραννο της Σπάρτης, Νάβι, ο οποίος μέχρι τότε συνεργαζόταν με τους Μακεδόνες. Τέλος απέστειλε δώρα στην πόλη της Σικυώνας η οποία του απέδωσε μεγάλες τιμές.
Θάνατος και Διαδοχή
Στις αρχές του 197 π.Χ., ο Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος, ύπατος της Ρώμης, κάλεσε τον Άτταλο σε ένα συμβούλιο των Βοιωτών στη Θήβα για να διαπραγματευτούν την ένταξη της πόλης στον πόλεμο. Ο Άτταλος, ο οποίος ήταν πολύ ηλικιωμένος για τα δεδομένα της εποχής, επρόκειτο να μιλήσει πρώτος, αλλά ενώ απευθυνόταν στους παρευρισκόμενους ξαφνικά σταμάτησε να μιλά και κατέρρευσε. Η μια του πλευρά παρέλυσε, κάτι που επιτρέπει στους σύγχρονους ιστορικούς να υποθέσουν ότι επρόκειτο για εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο βασιλιάς ταξίδεψε στην Πέργαμο όπου και απεβίωσε την ίδια χρονιά σε ηλικία εβδομήντα δύο ετών κατά τον Τίτο Λίβιο, μετά από βασιλεία σαράντα τεσσάρων ετών.
Ο Άτταλος είχε νυμφευθεί την Απολλωνίδα από την Κύζικο της Μυσίας, η οποία δεν ήταν ευγενικής καταγωγής. Ωστόσο υπήρξε, κατά τα λεγόμενα του Πολύβιου ιδιαίτερα αξιόλογη και αξιέπαινη γυναίκα, ένας άνθρωπος που επεδείκνυε αξιοπρέπεια και καλούς τρόπους. Έφεραν στον κόσμο τέσσερις γιους: τον Ευμένη Β', τον Άτταλο Β', τον Φιλέταιρο και τον Αθήναιο. Αξιοσήμειωτο είναι οι τρεις νεότεροι γιοι τους, στήριξαν τον μεγαλύτερο, Ευμένη, όταν διαδέχτηκε τον πατέρα τους και καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, αποτελώντας πολύτιμους συμβούλους και σωματοφύλακες, σε αντίθεση με το σύνηθες φαινόμενο της αιματοχυσίας ανάμεσα σε αδέλφια για την εξουσία.
Βασιλεία
Παρόλο που ο Άτταλος υπήρξε ουσιαστικά ο πρώτος βασιλιάς της Περγάμου, ο ίδιος αναγνώριζε τον Φιλέταιρο ως ιδρυτή της δυναστείας, συνεχίζοντας την παράδοση που εγκαθίδρυσε ο προκάτοχός του, Ευμένης Α΄, της έκδοσης νομισμάτων με τη μορφή του Φιλέταιρου. Στα πλαίσια μιας σειράς αφιερώσεων στη Δήλο συνέδεσε τις νίκες του κατά των Γαλατών με τον πρόδρομό του αυτόν, ενώ συνέχισε να χρηματοδοτεί εορτές στο όνομα του Φιλέταιρου.
Επίσης μιμήθηκε τον τελευταίο και στην εξωτερική πολιτική, ένα πρότυπο που ακολούθησαν και οι διάδοχοί του: χτίσιμο με φροντίδα μιας θετικής δημόσιας εικόνας, ισχυροποίηση και επέκταση του περγαμηνού κράτους, δημιουργία δεσμών και συμμαχιών με πόλεις και κράτη που μπορούσαν να θεωρηθούν ακίνδυνα ή πολύ μακρινά ώστε να αποτελέσουν απειλή για την επιβίωση του κράτους του. Παράλληλα, για να αντισταθμίσει την απειλή των Σελευκιδών, Μακεδόνων και Βιθυνίων, στράφηκε στον ελλαδικό χώρο παρέχοντας ευεργεσίες σε πόλεις εχθρικές προς τη Μακεδονία, όπως η Αθήνα και η Αιτωλική Συμπολιτεία. Επιπροσθέτως, καλλιέργησε στενές σχέσεις με τη νέα ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης, πολιτική που κληροδότησε και στους διαδόχους του, με αποτέλεσμα την εξέλιξη του περγαμηνού βασιλείου σε ένα από τα ισχυρότερα ελληνιστικά βασίλεια του 2ου αιώνα π.Χ.
Ο Άτταλος Α΄ πανηγύρισε τις νίκες του εναντίον των Γαλατών με την ανέγερση μνημείων στο ιερό της Αθηνάς στην ακρόπολη της Περγάμου. Σε αυτά περιλαμβάνονταν το περίφημο γλυπτό που είναι ο γνωστό ως «Θνήσκων Γαλάτης» στο Καπιτώλιο και το σύμπλεγμα του αυτόχειρα Γαλάτη αρχηγού και της γυναίκας του στο Παλάτσο Άλτεμπς στη Ρώμη. Επίσης, για να γιορτάσει τις νίκες του, ο Άτταλος πρόσφερε αφιερώματα και σε άλλα κέντρα του ελληνικού κόσμου, όπως στη Δήλο, στην Αθήνα και πιθανότατα στους Δελφούς. Με αυτόν τον τρόπο, στήριξε την αξίωσή του ότι ήταν ένας υπερασπιστής του ελληνικού πολιτισμού στη Μικρά Ασία και στον ελληνικό κόσμο εν γένει. Τέλος, πιθανολογείται πως ο Άτταλος Α΄ ήταν ο Ατταλίδης μονάρχης που θεμελίωσε τη Βιβλιοθήκη της Περγάμου, μια από τις μεγάλες βιβλιοθήκες του αρχαίου κόσμου, δεύτερη σε σπουδαιότητα μοναχά από την αντίστοιχη της Αλεξάνδρειας.
Χαρακτήρας
Στην ορθή αξιοποίηση της περιουσίας του στέκεται και ο Πολύβιος, εκφράζοντας επιδοκιμασία για το γεγονός πως ο Άτταλος δεν άφησε τον πλούτο να διαφθείρει την ψυχή και το σώμα του. Όπως και ο Λίβιος, στέκεται στην αρετή του βασιλιά ως συζύγου και πατέρα, αλλά και στην πίστη απέναντι στους φίλους του. Τέλος δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην κληρονομιά ήθους που έδωσε στα παιδιά του, τα οποία διευθέτησαν μεταξύ τους θέματα διαδοχής πάντα με αναίμακτο τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Ατταλιδών Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Κρητικών Πολέμων (ελληνιστική περίοδος) Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μακεδονικών Πολέμων
Δήμος Παναιτωλικού
Ο Δήμος Παναιτωλικού ήταν ορεινός κυρίως δήμος της Αιτωλοακαρνανίας στα βορειοανατολικά του Αγρινίου με έδρα το χωριό Σκουτερά. Είχε πάρει την ονομασία του από το όρος Παναιτωλικό που βρίσκεται εντός των ορίων του.
Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 2.062 κατοίκους και η έκτασή του είναι 105.976 στρέμματα. Αποτελείται από 6 δημοτικά διαμερίσματα.
Διαίρεση
Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του δήμου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παναιτωλικό
Γενικά Αρχεία του Κράτους
Τα Γενικά Αρχεία του Κράτους (συντομογρ. ΓΑΚ) είναι ελληνική δημόσια υπηρεσία, η οποία λειτουργεί σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 4610/19 (μέρος ΣΤ΄) με αποστολή τη φύλαξη και διαχείριση του αρχειακού υλικού της Ελλάδας το οποίο αφορά την ελληνική ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά καθώς και την λειτουργία του ελληνικού κράτους σε διοικητικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.
Διάρθρωση και διοίκηση
Τα ΓΑΚ αποτελούν ενιαία αυτοτελή δημόσια υπηρεσία που υπάγεται απευθείας στον εκάστοτε Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων. Η κεντρική υπηρεσία εδρεύει σε νεόδμητο κτήριο της οδού Δάφνης στο Ψυχικό ενώ λειτουργούν και περιφερειακές υπηρεσίες, μία σε κάθε πρωτεύουσα νομού καθώς και σε πόλεις όπου υπάρχει λόγος να υφίσταται επιπλέον υπηρεσία τοπικού αρχείου.
Η Κεντρική υπηρεσία διευθύνεται από τον Διευθυντή των Γενικών Αρχείων του Κράτους και εποπτεύεται από την εννεαμελή Εφορεία των ΓΑΚ. Σε αυτήν μετέχει ως εισηγητής ο Διευθυντής, χωρίς δικαίωμα ψήφου. Η Εφορεία γνωμοδοτεί και λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με τις γενικές επιστημονικές κατευθύνσεις και καθορίζει τη γενικότερη πολιτική της υπηρεσίας. Έχει, επίσης, γνώμη σχετικά με τη δημιουργία νέων αρχειακών υπηρεσιών, για το επιστημονικό έργο του προσωπικού και παράλληλα συμβουλεύει σχετικά τον εκάστοτε Υπουργό.
Υπηρεσίες
Τα ΓΑΚ εποπτεύουν, διασώζουν, συγκεντρώνουν, συντηρούν, καταγράφουν, αποτυπώνουν, ταξινομούν και ευρετηριάζουν το αρχειακό υλικό της Ελλάδας, το οποίο στη συνέχεια διαθέτουν προς μελέτη. Ουσιαστικά επισημαίνουν τα δημόσια ή ιδιωτικά αρχεία, έγγραφα και χειρόγραφα με ιστορικό ενδιαφέρον που έχουν στη διάθεσή τους, τα απογράφουν και κατόπιν επιλογής τα εισάγουν στα Γενικά Αρχεία του Κράτους για περαιτέρω προετοιμασία προς χρήση.
Παράλληλα τα ΓΑΚ συνεργάζονται με θρησκευτικούς φορείς, κατόχους ιδιωτικών αρχείων, ξένα κράτη και οργανισμούς που διαθέτουν αρχειακό υλικό από τους οποίους εμπλουτίζουν τα Γενικά Αρχεία του Κράτους είτε αποδεχόμενοι δωρεών αντίστοιχου υλικού είτε και με αγορά του. Ακόμα εποπτεύουν ειδικά αρχεία δημόσιων υπηρεσιών, εκδίδουν περιοδικά και αυτοτελή δημοσιεύματα με σκοπό την διάθεση της υπό διαχείριση γνώσης και συμμετέχουν σε ερευνητικά προγράμματα στη βάση της εν γένει αποστολής τους.
Ιστορικό
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 οι επαναστατημένοι Έλληνες προσπάθησαν να συγκροτήσουν μια "Κεντρική Διοίκηση" για να διαχειρίζεται τη νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία, καθώς η τουρκική διοίκηση είχε καταλυθεί και απομακρυνθεί από τις ελληνοκρατούμενες περιοχές. Ιδρύθηκαν έτσι τα "Μινιστέρια" (πρόδρομοι των σημερινών υπουργείων), που αργότερα μετονομάσθηκαν σε Γραμματείες. Το 1829 δημιουργείται η ειδική υπηρεσία συγκέντρωσης των τεκμηρίων που δημιουργούσαν οι Γραμματείες. Η υπηρεσία αυτή ονομάστηκε "Αρχειοφυλακείον της Επικρατείας". Η υπηρεσία αυτή διαλύθηκε το 1833 και κάθε Γραμματεία πήρε πίσω τα τεκμήρια που είχε εναποθέσει σε αυτήν. Κάθε Γραμματεία τηρεί δικό της αρχείο μέχρι το 1836. Το έτος αυτό το Ελεγκτικό Συνέδριο οργανώνει το δικό του αρχείο και οι Γραμματείες εναποθέτουν εκεί τα αρχεία τους.
Το 1846 η Ελληνική Βουλή αποφασίζει να συγκεντρώσει σε ειδικό χώρο και να ταξινομήσει τα αρχεία των Εθνοσυνελεύσεων, ενώ το 1855 εκδίδει τα "Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας". Οργανωμένη υπηρεσία αποκλειστικά υπεύθυνη με τη συγκέντρωση, διαφύλαξη, ταξινόμηση και έκδοση των αρχείων εξακολουθεί να μην υφίσταται μέχρι το 1914. Το έτος αυτό η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου ψηφίζει στη Βουλή το Νόμο 380, με τον οποίο ιδρύεται "Υπηρεσία των Αρχείων του Κράτους". Βασικοί υποκινητές του Νόμου ήταν ο Γιάννης Βλαχογιάννης, σημαντικός ιστορικός της εποχής και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Σπυρίδων Λάμπρος. Ο Βλαχογιάννης δώρισε στη νεοσύστατη υπηρεσία την πολύτιμη προσωπική του συλλογή τεκμηρίων και ανέλαβε πρώτος διευθυντής της. Έφορος της υπηρεσίας ορίστηκε τότε ο Νικόλαος Πολίτης. Το υπουργείο εσωτερικών, αποθέτοντας τα δικά του αρχεία στην υπηρεσία απέθεσε και τα αντίστοιχα αρχεία των "Αρχειοφυλακείων" που υπήρχαν ανά ένα σε κάθε νησί των Επτανήσων, αλλά και των αρχειοφυλακείων Σάμου και Κρήτης.
Εγκαταστάσεις
Η Υπηρεσία, παρά τη νομική οργάνωση και υπόστασή της, εξακολουθούσε να μη διαθέτει κατάλληλο κτήριο. Στεγαζόταν κατά διαστήματα είτε στα υπόγεια της Ακαδημίας Αθηνών, είτε στην Παλαιά Βουλή είτε μισθώνει κτήρια και αποθήκες. Ήδη από το 1972 και κατόπιν επανειλημμένων εισηγήσεων των Διευθυντών και της εκάστοτε Εφορείας, είχαν ξεκινήσει οι διαδικασίες ανέγερσης ιδιόκτητου κτηρίου. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο του κτηρίου της Κεντρικής Υπηρεσίας των ΓΑΚ, προϊόν της συνεργασίας των αρχιτεκτόνων Δ. Δακανάλη, Σ. Μπουμπιώτη, Α. Τσιγκούνη και Χ. Φλώρου, πήρε το πρώτο βραβείο σε σχετικό πανελλήνιο διαγωνισμό του 1978. Το κτήριο αυτό αποπερατώνεται από τον Οργανισμό Σχολικών Κτηρίων (ΟΣΚ) με την οικονομική βοήθεια του Πρόδρομου Αθανασιάδη - Μποδοσάκη - κυρίως για τον εξοπλισμό - και στις 11 Νοεμβρίου του 2003 εγκαινιάζεται από τον τότε Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Σημίτη. Πρόκειται για κτήριο με υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις και προδιαγραφές ικανό να στεγάσει τόσο το ταξινομημένο όσο και το αταξινόμητο αρχειακό υλικό και, φυσικά, το ειδικευμένο προσωπικό. Έχει επίσης γίνει σημαντική προσπάθεια ψηφιοποίησης μεγάλου τμήματος του αρχειακού υλικού, ενώ στο κτήριο λειτουργεί και μικρό εκθετήριο των πολύ σημαντικών τεκμηρίων που διαθέτει η συλλογή των ΓΑΚ. Σημαντική προσπάθεια έχει καταβληθεί για την προστασία του υλικού και του κτηρίου: Πυροσβεστικό αέριο FM200 και διοξείδιο του άνθρακα για τα αρχειοστάσια και τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό, νερό για τους χώρους εργασίας, με ειδικές πυροπροστατευτικές θύρες που κλείνουν αεροστεγώς, ενώ τα φωτιστικά σώματα είναι ειδικά για φωτισμό κατακόρυφων επιφανειών στα αρχειοστάσια και λειτουργούν με ανιχνευτές κίνησης, ενώ στους χώρους μελέτης των εγγράφων χρησιμοποιούνται λαμπτήρες περιορισμένης εκπομπής υπεριώδους ακτινοβολίας. Οι υαλοπίνακες των αιθουσών όπου το αρχειακό υλικό είναι εκτεθειμένο στο φυσικό φως (όπως, π.χ., στο αναγνωστήριο), είναι επενδεδυμένοι με ειδική μεμβράνη αποκοπής της υπεριώδους ακτινοβολίας. Τέλος, όλες οι υπηρεσίες διαθέτουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές (διασυνδεδεμένους σε τοπικό δίκτυο) με πρόσβαση στο Διαδίκτυο μέσω του Πανελληνίου Σχολικού Δικτύου.
Πηγές
Κατηγορία:Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας
Κάτω Κουφονήσι Κυκλάδων
Το Κάτω Κουφονήσι έχει έκταση 3,9 τ.χλμ και ανήκει στις Μικρές Κυκλάδες, και στην Κοινότητα Κουφονησίων. Βρίσκεται νότια του Άνω Κουφονησίου.
Αν και παλαιότερα υπήρχε ένας οικισμός δέκα οικογενειών, στις μέρες μας είναι σχεδόν ακατοίκητο, καθώς διαθέτει μόνο μερικές κατοικίες ψαράδων και κατοικείται κυρίως το καλοκαίρι. Στο Κάτω Κουφονήσι υπάρχει και εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία, που είναι κτισμένη επάνω σε αρχαία ερείπια.
Πύργος Ξάνθης
Ο Πύργος είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 411 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πύργος βρίσκεται σε απόσταση 17 χλμ. Β. από την Ξάνθη και 3 χλμ. Β. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στον ποταμό Κόσυνθο (Α.) και τον χείμαρρο Μεγάλο Ρέμα που ενώνονται νοτιότερα στη Σμίνθη. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 28 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου Καζακστάν
Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Καζακστάν (Ρωσικά: Чемпионат Казахстана по Хоккею) αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση στο Καζακστάν και διοργανώνεται από την Καζακστανική Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου (Казахстанская федерация хоккея с шайбой). Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Καζτσίνκ Τορπέντο η οποία έχει κατακτήσει συνολικά 13 πρωταθλήματα και ακολουθεί η Μπαρίς Αστανά 2 με 2. Το πρωτάθλημα κατατάσσεται από την Διεθνή Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου ως το 12ο ισχυρότερο πρωτάθλημα της Ευρώπης.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε τη σεζόν 1992-93, αποτελείται από 10 ομάδες και διαρκεί από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο. Την περίοδο 2010-11 πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η Μπειμπαρίς Ατιράου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Καζακσταν Χοκει
Kasachische Eishockeymeisterschaft
Μιχαήλ Ιασσίτης
Ο Μιχαήλ Ιασσίτης ήταν βυζαντινός στρατηγός, βέστης και μάγιστρος που είχε διατελέσει διοικητής του θέματος Ιβηρίας την περίοδο 1038-1045, και Δούξ Αντιοχείας την περίοδο 1046-1048. Ο Ιασσίτης είχε επίσης τους τίτλους του σπαθαροκανδιδάτου και του "στρατηγού των εώων ταγμάτων".
Δεν είναι πολλά γνωστά για την ζωή του. Τα έτη που θήτευσε στην Ιβηρία πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες επιδρομές των Τουρκομάνων. Την περίοδο που άσκησε την εξουσία ο Ιασσίτης στην Αντιόχεια ήταν ήρεμη από πολεμικές συγκρούσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Βέστες Κατηγορία:Βυζαντινοί Σπαθαροκανδιδάτοι
Packet sniffer
Packet sniffer ή απλώς sniffer, επίσης αποκαλούμενο network monitor ή network analyzer, είναι λογισμικό με δυνατότητα παρακολούθησης των πακέτων ενός δικτύου. Όταν γίνει αντιληπτό κάποιο πακέτο το οποίο ικανοποιεί συγκεκριμένα κριτήρια, καταγράφεται σε ένα αρχείο.
Σε πολλές περιπτώσεις οι μηχανικοί δικτύων, διαχειριστές συστημάτων, επαγγελματίες στον τομέα της ασφάλειας, αλλά και crackers, κάνουν χρήση ανάλογων εργαλείων. Χρησιμοποιείται νόμιμα από τους πρώτους για καταγραφή και διορθώσεις στην κίνηση (traffic) ενός δικτύου.
Τρόπος λειτουργίας
Οι περισσότεροι προσωπικοί υπολογιστές συνδέονται σε ένα Τοπικό δίκτυο (Local Area Network - LAN), που σημαίνει ότι μοιράζονται μία σύνδεση με άλλους υπολογιστές. Αν το δίκτυο δεν χρησιμοποιεί switch (μεταγωγείς) - μεταγωγέας είναι μια συσκευή που φιλτράρει και ξαναστέλνει τα πακέτα ανάμεσα στους τομείς ενός LAN - η κίνηση που προορίζεται για έναν τομέα μεταδίδεται σε κάθε μηχάνημα του δικτύου. Επακόλουθα, κάθε υπολογιστής στην πραγματικότητα βλέπει τα δεδομένα που προέρχονται από ή προορίζονται για τους γειτονικούς υπολογιστές, αλλά τα αγνοεί.
Το sniffer αναγκάζει τον υπολογιστή, και πιο συγκεκριμένα την κάρτα δικτύου, να αρχίσει να προσέχει και αυτά τα πακέτα, τα οποία προορίζονται για άλλους υπολογιστές. Για να το καταφέρει αυτό θέτει τη NIC σε ειδική λειτουργία, γνωστή ως promiscuous mode . Όταν η NIC βρίσκεται σε αυτή τη λειτουργία, μια κατάσταση που συνήθως απαιτεί δικαιώματα ανώτερου χρήστη (root), ένα μηχάνημα μπορεί να βλέπει όλα τα δεδομένα που μεταδίδονται στον τομέα του.
Υπάρχουν πολλές δυνατότητες, που καθορίζουν την τύχη των πακέτων:
Εργαλεία Anti-Sniffing
Συνήθως, ένα packet sniffer έχει passive (παθητική) λειτουργία. Απλώς συλλαμβάνει πακέτα που ταξιδεύουν μέσω της network interface card (NIC) την οποία ελέγχει. Για αυτό το λόγο, δεν είναι εμφανής καμία υπογραφή ή αλλοίωση στη συνηθισμένη κίνηση (traffic) του δικτύου, γεγονός που ενδεχομένως θα μαρτυρούσε ότι στο μηχάνημα τρέχει ένα packet sniffer. Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι ώστε να γίνονται φανερές network interfaces στο δίκτυο, οι οποίες βρίσκονται σε promiscuous mode, και αυτό να χρησιμοποιηθεί για εντοπισμό μη εγκεκριμένων packet sniffers. Οι κυριότερες μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό είναι:
Δίκτυα με switch
Ένα άλλο σημείο άξιο προσοχής, είναι η χρήση switch (μεταγωγέων), αντί για hub (διανομείς), σε ένα δίκτυο. Τα πακέτα που φθάνουν σε μια inteface (επιφάνεια διεπαφής) του switch δεν στέλνονται σε κάθε άλλη interface του. Για αυτό το λόγο, ένα δίκτυο που χρησιμοποιεί κυρίως switch, αντί για ένα περιβάλλον γεμάτο με hub (ένας τομέας), έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αχρηστεύσει ένα packet sniffer.
Από την άλλη πλευρά όμως ούτε ένα switch είναι άτρωτο απέναντι σε ένα packet sniffer. Συγκεκριμένα:
Παρόλα αυτά και οι δύο τεχνικές (ARP poisoning και MAC flooding δημιουργούν υπογραφές που είναι ανιχνεύσιμες από προγράμματα τα οποία εντοπίζουν packet sniffers.
Κρυπτογράφηση
Ο καλύτερος τρόπος άμυνας απέναντι σε ένα packet sniffer είναι η χρήση κρυπτογράφησης. Η ιδιαίτερα ισχυρή κρυπτογράφηση αχρηστεύει το sniffer, αφού τα συλληφθέντα πακέτα δεν μπορούν να αποκωδικοποιηθούν, ώστε να διαβαστούν οι πληροφορίες που περιέχουν. Η κρυπτογράφηση μπορεί να γίνει σε αρκετές υπηρεσίες (services) με τη χρήση ανάλογων πρωτοκόλλων όπως π.χ. SSL, PGP, SSH κ.α.
Packet Sniffers
Κατηγορία:Λογισμικό συστήματος
Βαρόνος
thumb|160px|Χαλκογραφία του [[Βέντσλαους Χόλαρ|Βάτσλαβ Χόλαρ (1607–1677). Άνδρας με τον εθιμοτυπικό χιτώνα, κατά τη διάρκεια της τελετής προαγωγής του σε Βαρόνο]]
Ο βαρόνος (γαλλικά: Baron) (θηλυκό: βαρώνη ή βαρόνη) είναι τίτλος ευγενείας προερχόμενος από την παλαιά γαλλική λέξη baron (πρβλ. παλαιά αγγλική beorn) και σημαίνει τον ελεύθερο. Αντιστοιχεί στον γερμανικό τίτλο, που χρησιμοποιείτο στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Baron, αν και υπάρχει και ο τίτλος Freiherr που στα γερμανικά σημαίνει ακριβώς τον ελεύθερο άνθρωπο (κύριο). Είναι ο κατώτερος τίτλος ευγενείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τίτλοι ευγενείας Κατηγορία:Ανδρικοί κοινωνικοί τίτλοι
Άγιος Λουκάς Εύβοιας
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση του χωριού υπήρχε κατά την αρχαιότητα οικισμός του δήμου Ερέτριας. Σύμφωνα με την παράδοση ο Όσιος Λουκάς ο Στειριώτης μόνασε στην περιοχή περί το 950. Γύρω από τη σκήτη δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός. Μετά την ολοκλήρωση της μονής Οσίου Λουκά στο Στείρι το 1014, με υλικά που περίσσεψαν κτίστηκε και στο χωριό της Εύβοιας ναός και λειτούργησε ως μετόχι της. Ο ναός αυτός σωζόταν μέχρι το 1874, οπότε και κατέρρευσε. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Ayo Luka. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 69 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Κλαδιών, ο οποίος είχε έδρα το Αυλωνάρι.
Το 1835 ο Άγιος Λουκάς προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και το 1841 στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας στην οποία αργότερα προσαρτήθηκαν και οι Παραμερίτες. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν κοιτάσματα λιγνίτη. Από το 1953, λειτουργούσαν λιγνιτωρυχεία τα οποία τροφοδοτούσαν με λιγνίτη τον ατμοηλεκτρικό σταθμό στο Αλιβέρι. Η μέγιστη παραγωγή έλαβε χώρα τις δεκαετίες 1960 και 1970, με τα ορυχεία να παράγουν ημερησίως 3.000 με 4.000 τόνους λιγνίτη. Τότε σχεδόν ολόκληρη η οικονομία του χωριού βασιζόταν στα λιγνιτωρυχεία. Μετά τη λήξη λειτουργίας των ορυχείων η οικονομία του χωριού είναι κυρίως αγροκτηνοτροφική.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|O ναός Αγίου Νικολάου Κορακιών Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Λουκά. Κτίστηκε στη θέση παλαιότερου βυζαντινού ναού ο οποίος κατέρρευσε το 1874. Στο νέο ναό έχουν εντοιχιστεί επιγραφές και γλυπτά από τον παλαιότερο ναό. Ο νέος ναός είναι τρίκλιτη βασιλική μεγάλων διαστάσεων με υπερυψωμένο το κεντρικό κλίτος. Ο ναός απολήγει στα ανατολικά σε τρεις τρίπλευρες εξωτερικά αψίδες. Στη βορειοδυτική πλευρά του ναού κατασκευάσθηκε το 1970 πυργοειδές κωδωνοστάσιο. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Ανατολικά του ναού του Αγίου Λουκά βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου. Πρόκειται για μικρή θολοσκεπή βασιλική μεταβυζαντινών χρόνων, επάνω από τη θύρα της οποίας έχει εντοιχισθεί γλυπτό βυζαντινών χρόνων από τον προϋπάρχοντα ναό του Μετοχίου του Οσίου Λουκά Φωκίδας. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο βυζαντινός ναός της Μεταμόρφωσης. Είναι σταυρεπίστεγος και χρονολογείται από τον 13ο με 14ο αιώνα. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Περίπου 3,5 χιλιόμετρα βόρεια του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου στις Κορακιές. Στο παρελθόν ήταν καθολικό μονής. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες του 17ου αιώνα. Η μονή αν και είχε επί Τουρκοκρατίας μεγάλη κτηματική περιουσία, κατά τη Επανάσταση του 1821 ερήμωσε και το 1833 έκλεισε. Η περιουσία της πουλήθηκε και η ίδια έγινε μετόχι της μονής Κλιβάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Νεκτάριος Αλεξάνδρου
Ο Νεκτάριος Αλεξάνδρου (γενν. Λευκωσία,19 Δεκεμβρίου 1983) είναι Κύπριος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.
Πλέον, εργάζεται ως προπονητής στη Liverpool FC International Academy Cyprus. Επίσης, παρουσιάζει την αθλητική εκπομπή «The Match» στο SIGMA με τους Στέλιο Γιαννακόπουλο, Γιώργο Μερκή, Γιώργο Καρατζά και Ειρήνη Στεριανού.
Βιογραφικό
Ο Αλεξάνδρου γεννήθηκε το 1983 στη Λευκωσία. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του ΑΠΟΕΛ και το 2000 προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα. Οι εμφανίσεις του προξένησαν το ενδιαφέρον της ΑΕΛ η οποία και τον απέκτησε το 2006. Μάλιστα, με τη φανέλα της Λάρισας πανηγύρισε το κύπελλο Ελλάδος το 2007 έπειτα από τη νίκη με 2-1 επί του Παναθηναϊκού.
Το 2008 μετά από μια διετή παρουσία αποδεσμεύτηκε από την ΑΕΛ και επέστρεψε στο κυπριακό πρωτάθλημα και τον ΑΠΟΕΛ.
Το 2019, ανακοίνωσε την απόσυρση του από το ποδόσφαιρο ύστερα από 17 χρόνια καριέρας.
Προσωπική ζωή
Με την πρώην σύντροφο του, Μαριάννα Νικολάου, απέκτησε έναν γιο, τον Έκτορα (γενν. 2 Ιανουαρίου 2011).
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014 παντρεύτηκε, έπειτα από δύο χρόνια σχέσης, την Κύπρια παρουσιάστρια Κωνσταντίνα Ευριπίδου στη Μύκονο. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, την Αριάδνη (γενν. 19 Δεκεμβρίου 2015) και τον Νικόλα (γενν. 6 Μαΐου 2020). Τον Ιούλιο του 2021, το ζευγάρι ανακοίνωσε το χωρισμού του.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ιερός ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πεδίου Άρεως
Ο ιερός ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πεδίου Άρεως είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Χρονολογείται από τον 16ο ή 17ο αιώνα. Βρίσκεται στο Πεδίο του Άρεως κοντά στο μνημείο των Ιερολοχιτών. Πρόκειται για ναό σταυροειδή με καμάρα κυλινδρική αντί για τρούλο. Είναι κτισμένος επάνω στα θεμέλια παλαιότερου ναού. Έξω από τον ναό υπάρχει μαρμάρινο επιστύλιο διακοσμημένο με ανάγλυφα.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αθήνα
Καρλ Λίμπκνεχτ
Ο Καρλ Λίμπκνεχτ ▶ (γερμανικά: Karl Liebknecht) (1871-1919) ήταν Γερμανός κομμουνιστής πολιτικός, που γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1871.
Βιογραφία
Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του, Βίλχελμ, ήταν τότε στη φυλακή για τις σοσιαλιστικές του ιδέες.
Το 1899 ο Λίμπκνεχτ διορίστηκε δικηγόρος στο Βερολίνο. Επτά χρόνια αργότερα, το 1906 εξέδωσε το έργο του Ιμπερια­λισμός και αντιμιλιταρισμός και εξαιτίας παραπέμφθηκε σε δίκη και καταδικάστηκε σε ενάμισι χρόνο φυλάκιση. Οι απολογίες του σε εκείνη τη δίκη, καθώς και στην κατοπινή επί εσχάτη προδοσία προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση.
Νωρίς ασπάστηκε τις ιδέες της Ρόζας Λούξεμπουργκ για τη μαζική κινητοποίηση και τη γενική απεργία και μαζί αγωνίστηκαν κατά της στρατοκρατίας και κατά της τάσης που θεωρούσαν οπορτουνιστική στους κόλπους της σοσιαλδημοκρατίας. Ωστόσο, η προσπάθεια του στο συνέδριο του κόμματος για την υιοθέτηση αντιμιλιταριστικού προγράμματος δεν έγινε αποδεκτή και ο ίδιος κατέληξε να χαρακτηριστεί «προδό­της και τυχοδιώκτης».
Παράλληλα, κατέβαλε προσπάθειες για την αποκάλυψη των σχε­δίων του γερμανικού μιλιταρισμού, για το σκάνδαλο γερμανικών εργοστασίων πολεμοφοδίων που είχαν διατάξει την αντιπροσωπεία τους στο Παρίσι να προκαλέσει στην εφημερίδα Φιγκαρό τη δημοσίευση φιλοπόλεμων άρθρων εναντίον της Γερμανίας ώστε να γίνει εφικτή η παραγ­γελία μεγάλων ποσοτήτων πολεμοφοδίων από τη γερμανική κυβέρνηση.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1914, όταν πλέον είχε αρχίσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και το εθνι­κιστικό Ράιχσταγκ ψήφιζε υπέρ των πολεμικών πι­στώσεων, ο Λίμπκνεχτ ήταν ο μόνος που καταψήφισε.
Αργότερα, ίδρυσε την ομάδα Σπάρτακος, η οποία αρχικά ανήκε στο Γερμα­νικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και ύστερα εξελίχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας με την ένωση των Ανεξαρτή­των Σοσιαλδημοκρατών.
Όταν η Ράιχσταγκ διέκοψε τις εργασίες του, ο Λίμπκνεχτ επιδόθηκε στην οργάνωση συλλαλητηρίων. Μαζί με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ (η οποία ήταν τότε φυλακισμένη) ετοίμασε το θεωρητικό τους όργανο Διεθνής και με βάση το Γιούνιους μπροσούρε (βιβλιαράκι της Ρόζας) οργάνωσε την πάλη κατά του οπορτουνισμού/ρεφορμισμού. Στο συλλαλητήριο της 1ης Μαΐου 1916 συνθηματολογούσε κατά του πολέμου και της τότε γερμανικής κυβέρνησης: «Κάτω ο πόλεμος! Κάτω η κυβέρνηση!»
Καταδικάστηκε σε 4,5 χρόνια φυλάκιση και απελευθερώθηκε από την επανάσταση του Νοεμβρίου του 1918. Το 1919 ήταν επικεφαλής των αγωνιστών του Ιανουαρίου, συνελήφθη όμως από τους αντεπαναστάτες Σάιντεμαν και Νόσκε και στις 15 Ιανουαρίου 1919 δολοφονήθηκε από αξιωματικούς κατ' εντολήν του Νόσκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Γερμανοί επαναστάτες Κατηγορία:Πολιτικοί της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι
Εκκλησία του Χριστού (Χάλστατ)
Η Εκκλησία του Χριστού (γερμανικά:Christus kirche) είναι Ευαγγελική εκκλησία η οποία είναι αφιερωμένη στον Ιησού Χριστό και βρίσκεται στο χωριό Χάλστατ, στο θέρετρο Ζαλτσκάμεργκουτ, στο αυστριακό κρατίδιο της Άνω Αυστρίας.
Η εκκλησία είναι νέο-γοτθικού ρυθμού και χτίστηκε το 1861.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αυστρία Κατηγορία:Προτεσταντικές εκκλησίες
Καταναγκαστικά έργα
Τα καταναγκαστικά έργα αποτελούσαν ποινή που ίσχυε άλλοτε. Σύμφωνα με αυτή τη ποινή οι καταδικαζόμενοι σε εγκληματικές ποινές υποβάλλονταν σιδηροδέσμιοι σε βαρύτατα έργα (εργασία), εκτός του δεσμωτηρίου όπως σε λατομεία, ορυχεία, ως κατώτερα πληρώματα σε ιστιοφόρα (γαλέρες) κλπ.
Ο όρος αυτός εισήχθηκε στην ελληνική νομική επιστήμη εκ του γαλλικού όρου "travaux forcés" που αντιστοιχούσε στη παλαιότερη ελληνική ποινή "δεσμά δια βίου" (επίσης εκ των γαλλικών όρων "travaux forcés à perpetuité" και πρόσκαιρα δεσμά "travaux forcés à temps"). Από λαικής πλευράς, υπήρχε η ονομασία "κάτεργα", συντομία της επίσημης (καταναγκαστικά έργα > κατ. έργα > κάτεργα). Σημειώνεται πάντως πως, αν και η ποινή αυτή αναφέρονταν ως ποινή στο παλαιότερο ποινικό νόμο, προ της ισχύος δηλαδή του από 1 Ιανουαρίου 1951 Ποινικού Κώδικα, ουδέποτε εφαρμόσθηκε όπως περιγράφονταν.
Προς την ποινή αυτή εξομοιώνεται σήμερα η στέρηση της ελευθερίας ποινή της ισόβιας ή πρόσκαιρης κάθειρξης, που μη λαμβάνοντας μορφή καταναγκαστικών έργων, εκτελείται σε ειδικά σωφρονιστικά καταστήματα αποκλειστικά γι΄ αυτή προοριζόμενα.
Κατηγορία:Ποινές Κατηγορία:Βασανιστήρια
Κοτρώνι Τρικάλων
Το Κοτρώνι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Κοτρωνίου, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Κοτρώνι Τρικάλων είναι κτισμένο σε υψόμετρο 709 μέτρων και έχει 368 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1930, ονομαζόταν Δραμίζι.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.482845" longitude="21.676712" zoom="12" width="1000" height="300" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Αθανάσιος (όνομα)
Αθανάσιος, ελληνικό αντρικό όνομα προσώπου (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία
Το όνομα από το μεταγενέστερο Ἀθανάσιος, από το αρχαιοελληνικό ἀθανασία (< ἀ- θάνατος). Σημασιολογικά παρεμφερές το όνομα Αμβροσίος (Αμβρόσιος < αρχαιοελληνικό επίθετο ἀμβρόσιος «άφθαρτος, αθάνατος».
Διάδοση του ονόματος
Ιδιαίτερα δημοφιλές όνομα στον ελληνικό χώρο. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα Αθανάσιος παρουσιάζεται ως το 25ο πιο συχνό όνομα (9ο ανάμεσα στα αντρικά), το Αθανασία ως το 36ο πιο συχνό όνομα (26ο ανάμεσα στα γυναικεία). Παρομοίως, στη Βουλγαρία στα τέλη του 2009 το όνομα Αθανάσιος (Атанас) ήταν το 13ο πιο συχνό όνομα, ενώ στο διάστημα 2007–2009 βαφτίστηκαν με το 0,84% των νεογέννητων (25ο όνομα σε συχνότητα).
Ονομαστική εορτή
Στις 18 Ιανουαρίου, † Αθανασίου, αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, και στις 2 Μαΐου, λειψάνου ανακομιδή
Με το όνομα Νάσος
Νάσος Μαλιτας (2002), μαθητής
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα
Σεμιτάχ
Το σαμπατικό (σαββατικό) έτος (shmita שמיטה, κυριολεκτικά "ανακούφιση") επίσης σεβίιτ (שביעית, κυριολεκτικά "έβδομο") είναι το έβδομο έτος ενός επταετούς αγροτικού κύκλου εντεταλμένο από το Τορά για τη Γη του Ισραήλ και παρατηρείται στον σύγχρονο Ιουδαϊσμό.
Κατά τη διάρκεια του σεμιτάχ, η γη μένει χέρσα (αγρανάπαυση) και απαγορεύεται κάθε είδους γεωργική δραστηριότητα, όπως το όργωμα, το φύτεμα και το σόδιασμα από τον εβραϊκό νόμο χαλακά. Άλλες καλλιεργητικές τεχνικές (όπως το πότισμα, η λίπανση, το βοτάνισμα, ο ψεκασμός, το κλάδεμα και το κούρεμα) είναι δυνατόν να πραγματοποιούνται προληπτικά μόνο, όχι για να βελτιωθεί η ανάπτυξη των δέντρων ή άλλων φυτών. Επιπλέον, οι καρποί που αναπτύσσονται αφεαυτού θεωρούνται χέφκερ (χωρίς ιδιοκτήτη) και μπορεί να τους συλλέξει οποιοσδήποτε. Αρκετοί νόμοι, επίσης, εφαρμόζονται για το εμπόριο, την κατανάλωση και τη διάθεση προϊόντων του σεμιτάχ. Όλα τα χρέη, εκτός από εκείνα, των ξένων διαγράφονται.
Το κεφ. 25 του Λευιτικού υπόσχεται άφθονες σοδειές για εκείνους που παρακολουθούν το σεμιτάχ και περιγράφει την τήρησή του ως δοκιμασία θρησκευτικής πίστης. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα στοιχεία για την τήρηση του σεμιτάχ στη βιβλική ιστορία και πιθανώς είναι νόμος που αγνοείτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραϊκό ημερολόγιο Κατηγορία:Γεωπονία Κατηγορία:Καλλιέργειες
Καμένοι για εκδίκηση
To Καμένοι για εκδίκηση (Ισπανικά: Fuego en la sangre, Μετάφραση: Φωτιά στο αίμα) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2008. Είναι ριμέικ των Κολομβιανών τηλενουβέλων Las Aguas Mansas και Pasion de Gavilanes.
Πρωταγωνιστούν Αδέλα Νοριέγα, Εδουάρδο Γιάνιες, Χόρχε Σαλίνας, Ελισαμπέτ Άλβαρες, Νόρα Σαλίνας και Πάμπλο Μοντέρο.
Υπόθεση
Τα τρία αδέλφια, Χουάν, Όσκαρ και Φράνκο, ορκίζονται πάνω από τον τάφο της αδελφής τους Λίβια, η οποία πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες ενώ είχε μια παθιασμένη σχέση με έναν άνδρα, τον Μπερνάρδο Ελισόντο, καθώς και ο ίδιος πέθανε επίσης υπό μυστηριώδεις συνθήκες. Τα αδέλφια ανακαλύπτουν ότι όχι μόνο ο Ελισόντο ήταν παντρεμένος, αλλά ήταν πατέρας τριών όμορφων νεαρών γυναικών που ήταν πολύ διαφορετικές μεταξύ τους.
Πεπεισμένοι ότι ο θάνατος της Λίβια συνδέεται άμεσα με τη σχέση της με τον Ελισόντο, αποφασίζουν να παρέμβουν στη ζωή του και να εκδικηθούν τις κόρες του. Εκεί, ωστόσο, ανακαλύπτουν ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο νόμιζαν.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Δράκουλας: Ο Βρικόλακας των Καρπαθίων
Δράκουλας: Ο Βρικόλακας των Καρπαθίων (αγγλικά: Dracula) είναι ο ελληνικός τίτλος της κλασικής πλέον ταινίας τρόμου Dracula, η οποία σκηνοθετήθηκε από τον γνωστό σκηνοθέτη Τέρενς Φίσερ. Την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία Hammer Studios, ενώ το σενάριο ανέλαβε να μεταφέρει στην κινηματογραφική οθόνη η Τζίμι Σάνγκστερ από το διάσημο μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ, Δράκουλας.
Η σκηνοθεσία άρχισε στα μέσα του Νοεμβρίου το 1957 και τελείωσαν το 1958, όταν η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στους κινηματογράφους. Ο Μπέλα Λουγκόζι, ο προηγούμενος διάσημος «Δράκουλας» (στην επίσης κλασική ταινία Ο Κόμης Δράκουλας) αφήνει τον ρόλο στον Κρίστοφερ Λι, ο οποίος θα ερμηνεύσει τον Δράκουλα πάνω από 10 φορές στον κινηματογράφο, σε αντίθεση με τον Λουγκόζι ο οποίος έπαιξε τον Δράκουλα μόνο δύο φορές. Ο επίσης διάσημος συμπρωταγωνιστής του Λι, ο Πίτερ Κάσινγκ, θα ερμηνεύσει τον ρόλο ενός πιο «δραστήριου» Βαν Χέλσινγκ.
Παρόλο που ο Κρίστοφερ Λι έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, έχει μόνο δεκατρείς ατάκες σε ολόκληρη την ταινία. Για να αποφύγουν τη σύγχυση αυτής της ταινίας με την προηγούμη με τον Λουγκόζι, μετονομάστηκε στην Αμερικάνικη προβολή ως "Horror of Dracula".
Διανομή ρόλων
{|class="wikitable" !align="left"|Χαρακτήρες !align="center"|Ηθοποιοί