cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία του Γκέιμπριελ Φερνάντεζ
Νομικές διαδικασίες
Η Περλ Φερνάντεζ και ο Ισάουρο Αγκίρε συνελήφθησαν στις 23 Μαΐου 2013. Η Φερνάντεζ συνελήφθη με την κατηγορία του κακουργήματος έκθεσης παιδιών σε κίνδυνο, ενώ ο Αγκίρε με την κατηγορία της απόπειρας δολοφονίας. Ωστόσο, όταν ο Γκέιμπριελ Φερνάντεζ απεβίωσε, τόσο η Φερνάντεζ όσο και ο Αγκίρε κατηγορήθηκαν για δολοφονία πρώτου βαθμού με ειδική περίπτωση βασανιστηρίων και οι εισαγγελείς επεδίωξαν τη θανατική ποινή.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2018, η Φερνάντεζ δήλωσε ένοχη για τις κατηγορίες που της απαγγέλθηκαν ως μέρος συμφωνίας που έκανε για να αποφύγει τη θανατική ποινή, και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αναστολής. Στο δικαστήριο δήλωσε: «Θέλω να πω πως λυπάμαι για ό,τι έγινε. Εύχομαι ο Γκέιμπριελ να ήταν ζωντανός. Κάθε μέρα εύχομαι να έκανα καλύτερες επιλογές. Συγγνώμη στα παιδιά μου και θέλω να γνωρίζουν πως τα αγαπώ».
Δίκη του Ισάουρο Αγκίρε
Ο Ισάουρο Αγκίρε δήλωσε αθώος για τις κατηγορίες δολοφονίας πρώτου βαθμού με ειδική περίπτωση βασανιστηρίων και έτσι, η υπόθεση παραπέμφθηκε σε δίκη από τον Αναπληρωτή Εισαγγελέα Τζον Χατάμι και τον Αναπληρωτή Εισαγγελέα Σκοτ Γιανγκ.
Τον Σεπτέμβριο του 2017, ξεκίνησε η επιλογή των ενόρκων για την υπόθεση. Δόθηκαν ερωτηματολόγια στους υποψήφιους ενόρκους και ενημερώθηκαν πως η δίκη θα διαρκούσε τουλάχιστον έξι εβδομάδες. Επιπρόσθετα, ενημερώθηκαν πως η δίκη εμπεριείχε «εκτεταμένα εσωτερικά και εξωτερικά τραύματα» του θύματος. Η τελική σύνθεση των ενόρκων ήταν εφτά γυναίκες και πέντε άντρες.
Όταν η δίκη ξεκίνησε, οι ένορκοι έμαθαν λεπτομέρειες για την εκτεταμένη κακοποίηση που δεχόταν ο Γκέιμπριελ Φερνάντεζ τους μήνες πριν τον θανάσιμο ξυλοδαρμό του. Ο κατήγορος Τζον Χατάμι αποκάλεσε τον Αγκίρε «απόλυτο κακό» και υποστήριξε πως του άξιζε η θανατική ποινή παρά το ότι «[η θανατική ποινή] δεν συγκρινόταν ούτε στο ελάχιστο με αυτά που έκανε στον Γκέιμπριελ».
Ο δικηγόρος υπεράσπισης Τζον Άλαν ισχυρίστηκε πως ο Αγκίρε θεωρείτο «ευγενικός» και «συμπονετικός» κατά την περίοδο που δούλευε στον ξενώνα φιλοξενίας συνταξιούχων και πως δεν είχε διαπράξει ποτέ κάποιο έγκλημα πριν γνωρίσει την Περλ Φερνάντεζ.
Η σύσκεψη των ενόρκων ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου 2017 και κατέληξαν σε απόφαση το επόμενο απόγευμα, κρίνοντας τον Αγκίρε ένοχο για δολοφονία πρώτου βαθμού με ειδική περίπτωση βασανιστηρίων. Στις 11 Δεκεμβρίου 2017, ξεκίνησε η σύσκεψη των ενόρκων για τη φάση της καταδίκης και την επόμενη μέρα έφτασαν σε αδιέξοδο. Ωστόσο, στις 13 Δεκεμβρίου αποφάσισαν να συστήσουν τη θανατική ποινή, ποινή η οποία έγινε αποδεκτή από τον Δικαστή Τζορτζ Γκ. Λομέλι.
Διαμάχη κυβερνητικής αντίδρασης
Τους μήνες που προηγήθηκαν τον θάνατό του, ο Φερνάντεζ έδειξε τους τραυματισμούς του ή ανέφερε την κακοποίηση που δεχόταν σε έναν φύλακα, σε μέλη της οικογένειας και στη δασκάλα του, κάτι το οποίο οδήγησε σε αρκετά τηλεφωνήματα στις κοινωνικές υπηρεσίες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Όταν δέχθηκε χτυπήματα από τη μητέρα του με το μεταλλικό μέρος της ζώνης, ρώτησε τη δασκάλα του, Τζένιφερ Γκαρσία, αν είναι «φυσιολογικό να αιμορραγείς». Ως απάντηση, η Γκαρσία κάλεσε τις κοινωνικές υπηρεσίες αναφέροντας το περιστατικό. Αργότερα, δέχθηκε τηλεφώνημα από την κοινωνικό λειτουργό Στέφανι Ροντρίγκεζ, η οποία την ενημέρωσε πως είχε αναλάβει εκείνη την υπόθεση. Μια άλλη μέρα, ο Φερνάντεζ πήγε στο σχολείο με φουσκωμένο χείλος και τούφες από τα μαλλιά του να λείπουν. Όταν η Γκαρσία τον ρώτησε σχετικά με αυτό, ο Φερνάντεζ της είπε πως η μητέρα του τον είχε γρονθοκοπήσει στο στόμα. Έπειτα από συνομιλία που είχε με τον διευθυντή του σχολείου, η Γκαρσία κάλεσε τη Ροντρίγκεζ ενημερώνοντάς την για τα πρόσφατα σημάδια κακοποίησης, κάτι το οποίο έκανε ξανά, όταν ο Φερνάντεζ της ανέφερε πως η μητέρα του τον είχε πυροβολήσει στο πρόσωπο με ένα αεροβόλο όπλο. Μετέπειτα, αφού ο Φερνάνεζ απουσίασε από το σχολείο για δεκατρείς μέρες και επέστρεψε, η Γκαρσία πρόσεξε πως η κατάστασή του είχε χειροτερέψει. Επιχείρησε να καλέσει τη Ροντρίγκεζ, αλλά δεν έλαβε ποτέ ανταπόκριση σε αυτή της την προσπάθεια. Η θεία του Φερνάντεζ, Ελίζαμπεθ Καράνζα, και ο σύζυγός της, κάλεσαν τις κοινωνικές υπηρεσίες τρεις φορές, ενώ μίλησαν και με τον σερίφη άλλες δύο σχετικά με την ανησυχία τους για την ευημερία του Φερνάντεζ. Είκοσι-εννέα μέρες πριν τον θάνατο του Φερνάντεζ, ο Αρτούρο Μιράντα Μαρτίνεζ, ένας φύλακας στο Γραφείο Ευημερίας της Κομητείας του Λος Άντζελες, παρατήρησε εκτεταμένους τραυματισμούς στο σώμα του Φερνάντεζ, κάτι το οποίο τον ώθησε να καλέσει την αστυνομία και να το αναφέρει στον σερίφη, ρισκάροντας να χάσει τη δουλειά του. Συνολικά, από το 2003 μέχρι το 2012, κατατέθηκαν εξήντα παράπονα εναντίον της Περλ Φερνάντεζ και του Αγκίρε στο Τμήμα Παιδικών και Οικογενειακών Υπηρεσιών της Κομητείας του Λος Άντζελες.
Δύο κοινωνικοί λειτουργοί, οι Στέφανι Ροντρίγκεζ και Πατρίσια Κλέμεντ, καθώς και οι δύο προϊστάμενοί τους, Κέβιν Μπομ και Γκρέκορι Μέριτ από το Τμήμα Παιδικών και Οικογενειακών Υπηρεσιών της Κομητείας του Λος Άντζελες, απολύθηκαν και κατηγορήθηκαν για παιδική κακοποίηση και παραποίηση δημόσιων αρχείων. Οι πρωτοφανείς αυτές κατηγορίες είχαν σημαντικές συνέπειες, συμπεριλαμβανομένου και της φυλάκισης έως έντεκα έτη. Ωστόσο, αυτές οι κατηγορίες τελικά απορρίφθηκαν από το 2ο Περιφερειακό Εφετείο της Καλιφόρνια λόγω έλλειψης πιθανής αιτίας. Τον Ιανουάριο του 2020, οι εισαγγελείς προσπάθησαν να πάρουν μία νεά ακρόαση για την υπόθεση, αλλά τελικά αποφάσισαν να αποσύρουν τις κατηγορίες. Επιπρόσθετα, εννέα βοηθοί Σερίφη τιμωρήθηκαν από το πειθαρχικό συμβούλιο, επειδή δε διερεύνησαν σωστά τους ισχυρισμούς κακοποίησης.
The Trials of Gabriel Fernandez
thumb|left|200px|Αφίσα προώθησης ντοκιμαντέρ Το The Trials of Gabriel Fernandez (ελεύθερη μετάφραση: Οι Δίκες του Γκέιμπριελ Φερνάντεζ) είναι αμερικανικό ντοκιμαντέρ παραγωγής 2020, το οποίο ακολουθεί τα γεγονότα της δολοφονίας και κακοποίησης του οκτάχρονου Γκέιμπριελ Φερνάντεζ. Κυκλοφόρησε ως μίνι σειρά σε έξι μέρη από το Netflix στις 26 Φεβρουαρίου 2020. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ Μπράιαν Ναπενμπέργκερ, ενώ το ντοκιμαντέρ ήταν συμπαραγωγή της δικής του εταιρίας παραγωγής, Luminant Media, και της Common Sense Media.
Το ντοκιμαντέρ περιέχει συνεντεύξεις με δημοσιογράφους της εφημερίδας Los Angeles Times, τους δικηγόρους Τζον Χατάμι και Σκοτ Άντριου Γιανγκ, την Εισαγγελέα της Κομητείας του Λος Άντζελες, Τζάκι Λέισι, και άλλους. Ο Ναπενμπέργκερ δήλωσε πως, κατά τη διάρκεια των δύο ετών της παραγωγής, οι παραγωγοί διατηρούσαν έναν ψυχολόγο σε εφημερία λόγω της ενοχλητικής φύσης του περιεχομένου.
Το The Trials of Gabriel Fernandez έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς. Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, συγκεντρώνει ποσοστό αποδοχής 80% βασισμένο σε 10 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας αναφέρεται πως «[Το The Trials of Gabriel Fernandez] είναι σπαρακτικό, αν και πολύ συγκλονιστικό μερικές στιγμές για το δικό του καλό, εκθέτοντας ένα πολύ σπασμένο σύστημα». Στη σελίδα συλλογής κριτικών Metacritic, το ποσοστό που συγκεντρώνει είναι 75/100 βασισμένο σε 5 κριτικές, με την ένδειξη «γενικά ευνοϊκές κριτικές». Ο Τζόελ Κέλερ, γράφοντας για την ιστοσελίδα Decider, αναφέρει πως το ντοκιμαντέρ είναι ένα ντοκιμαντέρ που «πρέπει να δεις».
Λάστοβο
Το Λάστοβο (κροατικά: Lastovo) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 40,8 τ.χλμ. και 835 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Λάστοβο με 451 κατοίκους.
Αρχαιότητα
To νησί αναφέρει για πρώτη φορά τον 6ο αιώνα μ.Χ. ο Λεξικογράφος Στέφανος ο Βυζάντιος που το καταγράφει ως "Λάδεστα" και "Λάδεστον". Η πηγή του ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός του 4ου αιώνα π.Χ. Θεόπομπος ο Χίος. Οι αμέτρητες Ιλλυρικές ονομασίες των παραλιακών οικισμών του νησιού δείχνουν ότι οι κάτοικοι του στην αρχαιότητα ήταν Ιλλυριοί. Όταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατέκτησε το Λάστοβο του έδωσε το όνομα "Αουγκούστα Ίνσουλα" που μεταφράζεται από την Λατινική γλώσσα ως "Νησί του αυτοκράτορα". Τον Μεσαίωνα το όνομα μετατράπηκε σε "Αουγκούστα Λαγκούστα". Οι βάρβαροι Σλάβοι κατόπιν χρησιμοποίησαν μόνο το δεύτερο συνθετικό του ονόματος και το μετέτρεψαν σε "Λάστοβο". Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης παρουσίας στο Λάστοβο βρέθηκαν στο σπήλαιο της Ράτσα, δείχνουν συνεχή κατοίκηση στο νησί από την μετέπειτα Νεολιθική εποχή. Την προϊστορική εποχή κατοικούσαν Ιλλυριοί, βρέθηκαν και πολλά Ελληνικά ίχνη χάρη στους εμπορικούς δρόμους που υπήρχαν στην αρχαιότητα με την Αδριατική Θάλασσα, πιθανότατα ανήκε στο κρατίδιο του Βις. Οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Δαλματία εγκαταστάθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο Λάστοβο, του έδωσαν την ονομασία "Αουγκούστα Ίνσουλα". Οι Ρωμαίοι άφησαν πολλά ίχνη της μακρόχρονης παρουσίας τους στο νησί με τις λεγόμενες "οικιστικές αγροτικές ομάδες" και τις λεκάνες απορροής των ποταμών. Οι Ρωμαίοι οικοδόμησαν έναν νέο μεγάλο οικισμό στην θέση του σημερινού χωριού Ουμπλί, βρισκόταν σε μεγάλη ακμή τους πρώτους αιώνες μ.Χ. αλλά αργότερα τον εγκατέλειψαν επειδή τον κατέστρεψαν οι βάρβαροι.
Σλαβική κατάκτηση
Όταν έφτασαν οι Κροάτες στην περιοχή τον 7ο αιώνα μ.Χ. εγκαταστάθηκαν σε ολόκληρη την Δαλματία όπως και στο Λάστοβο. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ καταγράφει το Λάστοβο στο έργο του Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν ως "Λάστοβον". Οι Ναρεντίνοι Σλάβοι ειδωλολάτρες πειρατές με έδρα το Λάστοβο λεηλατούσαν συχνά την Δημοκρατία της Βενετίας και τους εμπόρους της. Ο Βενετός δόγης Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο ξεκίνησε (998) μια μεγάλη ναυτική εκστρατεία εναντίον των Κροατών και των Ναρεντίνων πειρατών, το αποκορύφωμα ήταν η καταστροφή της πόλης του Λαστόβου (1000). Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε νέο οικισμό στην ενδοχώρα, από τότε έπαψαν να ασχολούνται με την γεωργία και αφοσιώθηκαν στην αγροτική παραγωγή. Οι σπάνιες ιστορικές πηγές δείχνουν ότι τους επόμενους δύο αιώνες ο νέος οικισμός είχε σχετική αυτονομία, πέρασε σε πολλά χέρια κατακτητών αλλά πάντα αναγνώριζε σαν ηγεμόνες του τους βασιλείς της Κροατίας. Αργότερα (1185) έγινε τμήμα της επισκοπής του Χβαρ, σε Σύνοδο που έγινε στο Σπλιτ η επισκοπή του Χβαρ έγινε υποτελής στην αρχιεπισκοπή του Σπλιτ.
Δημοκρατία της Ραγούσας
Στα τέλη του 13ου αιώνα ο λαός του Λάστοβο εισήλθε εθελοντικά στην Δημοκρατία της Ραγούσας (1252) αφού η Δημοκρατία υποσχέθηκε πρώτα στους κατοίκους του νησιού ότι θα διατηρήσουν την αυτονομία τους. Η Συμφωνία αυτή επικυρώθηκε με καταστατικό στην Ραγκούσα (1272). Το Λάστοβο ωστόσο αγόρασε από την Ραγκούσα ο βασιλιάς της Σερβίας Στέφανος Ούρος Α΄ που είχε δικαιώματα στο νησί σαν κυβερνήτης τμημάτων της Ζαχλουμίας. Το "Καταστατικό του Λάστοβο" (1310) ήταν ο πρώτος γραπτός κατάλογος με νομοθεσίες, την εξουσία στο νησί κατείχαν ισόβια 20 μέλη. Η Κυριαρχία του Συμβουλίου μεταφέρθηκε στο κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Ραγούσας και το Λάστοβο έχασε την αυτονομία του (1486). Ο περιορισμός της αυτονομίας και οι ψηλοί φόροι οδήγησαν σε επανάσταση (1602), οι κάτοικοι του Λάστοβο κάλεσαν την Δημοκρατία της Βενετίας που κυβέρνησε το νησί μέχρι την χρονιά που επέστρεψε στην Ραγκούσα (1606). Η επόμενη επανάσταση (1652) είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια της αυτονομίας του νησιού. Στην Οθωμανική αυτοκρατορία πειρατές από το Ούλτσιν λεηλατούσαν το Λάστοβο με αποτέλεσμα την εισαγωγή φρουράς, διατηρήθηκε μέχρι τον 18ο αιώνα οπότε οι πειρατές μετατράπηκαν σε θαλάσσιοι έμποροι. Οι επισκέπτες (1737) κατηγόρησαν τους κατοίκους του Λάστοβο για Βαμπιρισμό, είχε σαν αποτέλεσμα την επιδημία διάρροιας με πολλούς θανάτους. Οι περιπτώσεις αυτές ήταν διαδεδομένες σε όλη την Κροατία την εποχή του Μεσαίωνα.
Νεότερα χρόνια
Οι Γάλλοι κατέλαβαν την Δημοκρατία της Ραγούσας και απέκτησαν τον έλεγχο στο μεγαλύτερο τμήμα της (1806), το Λάστοβο εισήλθε στην Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία και έγινε τμήμα του Ναπολεόντειου βασιλείου της Ιταλίας (1808). Οι Γάλλοι οικοδόμησαν ένα κάστρο και κινητοποίησαν τους κατοίκους των νησιών κατά των Βρετανών. Την περίοδο (18 Ιανουαρίου 1813 - 3 Φεβρουαρίου 1813) οι φρεγάτες του Βασιλικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών κατέλαβαν το Λάστοβο και την Κόρτσουλα. Οι Βρετανοί κράτησαν το νησί μέχρι την χρονιά που το Συνέδριο της Βιέννης το παραχώρησε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία (1815), έγινε τμήμα της Αυστριακής επαρχείας του Ντουμπρόβνικ. Αργότερα (1829) ήρθε υπό την δικαιοδοσία της αυλής της Κόρτσουλας, την δεκαετία του 1840 ξέσπασε οικονομική κρίση και πουλήθηκαν τα περισσότερα από τα εδάφη του σε ξένους. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο Αυστροουγγρικός Στρατός Ξηράς τοποθέτησε στρατό στο φρούριο, στην πλειοψηφία τους Ούγγροι, οι αρχές διέταξαν να σταματήσουν να χτυπάνε οι καμπάνες στην διάρκεια του πολέμου. Στις αρχές του 1917 Γαλλικά αεροπλάνα βομβάρδισαν το Λάστοβο, στο νησί στρατοπέδευσαν Γαλλικές δυνάμεις, ακολούθησαν οι Ιταλικές και η φρουρά των Αυστριακών δραπέτευσε. Οι Γάλλοι ανακήρυξαν το τέλος του πολέμου (4 Νοεμβρίου 1918), τα Ιταλικά στρατεύματα εισήλθαν και κατέλαβαν το νησί (11 Νοεμβρίου 1918). Με την Συνθήκη του Λονδίνου (1915) το Λάστοβο ήταν τμήμα του Βασιλείου της Ιταλίας σαν επιβράβευση για την συμμετοχή του στην Τριπλή Συμμαχία.
Οι Ιταλοί ζητούσαν ολόκληρη την παραλιακή Δαλματία με την πρόφαση ότι κατοικούσε στην πλειοψηφία του Ιταλικός πληθυσμός αλλά ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον το απέρριψε. Με την "Συνθήκη του Ράπαλλο" (1920) η Ιταλία δέχτηκε μόνο την Ζάνταρ αν και είχε μικρότερο πληθυσμό από άλλες Δαλματικές πόλεις όπως η Βις, δέχτηκε και τα νησιά της όπως το Λάστοβο. Με την άνοδο του Φασισμού (1922) οι Ιταλοί ακολούθησαν πολιτική έντονης εξιταλοποίησης των κτήσεων τους, μετέφεραν την πλειοψηφία των Ιταλών από τις Δαλματικές πόλεις στην Ζάνταρ. Ακολούθησαν μεγάλα δημόσια έργα και έντονη ανάπτυξη που ανέβασε τον πληθυσμό της πόλης στους 2.000 κατοίκους, ακολούθησε νέα άφιξη Ιταλών κατοίκων από άλλες Δαλματικές πόλεις. Οι Δυνάμεις του Άξονα επιτέθηκαν στην Γιουγκοσλαβία που κατέρρευσε σε δύο μέρες (1941). Η Ιταλία κατέλαβε μεγάλο τμήμα της Δαλματίας, το υπόλοιπο προσαρτήθηκε στο νέο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας. Οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο επιτέθηκαν, κατέλαβαν το νησί και το ενσωμάτωσαν στην Γιουγκοσλαβία. Το Λάστοβο έγινε τμήμα της Δημοκρατίας της Κροατίας (1945), ήταν μία από τις έξι Δημοκρατίες από τις οποίες θα αποτελείται η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (1953). Οι Ιταλοί κάτοικοι εγκατέλειψαν στο σύνολο τους το νησί και έφυγαν για την Ιταλία. Όταν έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το νησί του Λάστοβου είχε την ίδια τύχη με το γειτονικό νησί Βις, έγιναν στρατιωτική βάση στην οποία απαγορεύτηκε η είσοδος ξένων. Η εξέλιξη αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να ακολουθήσει μεγάλη παρακμή επειδή δεν γνώρισε καθόλου τουρισμό. Το Λάστοβο ήταν το τελευταίο προπύργιο σε Κροατικό έδαφος του Γιουγκοσλαβικού Λαικού Στρατού στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Κροατίας (1992 - 1995), κατόπιν εισήλθε στην Κροατία.
Πηγές
Λάστοβο
Φώτιος Παλαιολόγος
Ο Φώτιος Παλαιολόγος (1885-1954) ήταν δικηγόρος και δήμαρχος (22/2/1951 – 25/2/1951) Πατρέων.
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν δικηγόρος. Διετέλεσε για πολλά χρόνια πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, ενώ παράλληλα ήταν μέλος της διοίκησης του δικηγορικού συλλόγου Πατρών, μέλος της Φιλεκπαιδευτικής εταιρείας και επίσης μέλος του τοπικού παραρτήματος του Ερυθρού Σταυρού. Ανέλαβε δήμαρχος, ως πρόεδρος του δημαρχιακού συμβουλίου, για τέσσερις μόλις μέρες μέχρι δηλαδή να αντικατασταθεί από τον δικαστικό Κωνσταντίνο Μαρμαρά.
Παρέμεινε ανύπαντρος και απεβίωσε στις 9 Ιανουαρίου του 1954.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών
Ιαπωνική Θάλασσα
thumb|right|300px|Η Ιαπωνική Θάλασσα. Ως Ιαπωνική Θάλασσα ή Θάλασσα της Ιαπωνίας ονομάζεται ένα τμήμα του δυτικού Ειρηνικού ωκεανού μεταξύ της ηπειρωτικής Ασίας, του ιαπωνικού αρχιπελάγους και της Σαχαλίνης. Το μέγιστο βάθος της είναι 3669 μέτρα και έχει έκταση 978.000 τ. χλμ. Συνορεύει με την Ιαπωνία, τη Βόρεια Κορέα, τη Ρωσία και τη Νότια Κορέα. Όπως και η Μεσόγειος Θάλασσα, δεν έχει καθόλου παλίρροιες και αυτό οφείλεται στο ότι είναι σχεδόν περίκλειστη και απομονωμένη από τον Ειρηνικό ωκεανό. Η απομόνωση αυτή αντανακλάται επίσης στα είδη της πανίδας και την αλατότητα του νερού, το οποίο είναι χαμηλότερο από ό,τι στον ωκεανό. Η θάλασσα δεν έχει μεγάλα νησιά, κόλπους ή ακρωτήρια. Το υδατικού ισοζύγιό της καθορίζεται κυρίως από την εισροή και εκροή μέσω των στενών που τη συνδέουν με τις γειτονικές θάλασσες και τον Ειρηνικό ωκεανό. Ενώ η συνεισφορά των ποταμών, σε νερό, στη θάλασσα είναι γύρω στο 1%.
Η Ιαπωνική θάλασσα περικλείεται από τη ρωσική ενδοχώρα και το νησί Σαχαλίνη στα βόρεια, τη χερσόνησο της Κορέας στα δυτικά, και τις ιαπωνικές νήσους Χοκάιντο, Χονσού και Κιούσου στα ανατολικά και νότια. Συνδέεται με άλλες θάλασσες με πέντε στενά: τον πορθμό Τατάρων μεταξύ της ρωσικής ηπειρωτικής χώρας και της Σαχαλίνης, τον πορθμό Λα Περούζ μεταξύ των νησιών Σαχαλίνης και Χοκάιντο, τον πορθμό Τσουγκάρου μεταξύ των νησιών Χοκάιντο και Χονσού, τον πορθμό Κάνμον (ή Σιμονοσέκι) ανάμεσα στα νησιά Χονσού και Κιούσου και τον πορθμό της Κορέας μεταξύ της Κορεατικής χερσονήσου και της νήσου Κιούσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειρηνικός Ωκεανός Κατηγορία:Θάλασσες Κατηγορία:Γεωγραφία της Ανατολικής Ασίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας Κατηγορία:Κορέα
Ιωάννης Αξούχος
Ο Ιωάννης Αξούχ(ος) (άκμασε π. 1087 - π. 1150) ήταν μέγας Δομέστικος του Ρωμαϊκού στρατού κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού (1118-1143) και του γιου αυτού Μανουήλ Α΄ (1143-80). Ίσως ήταν ο πραγματικός (de facto) αρχηγός (Μεσάζων) της Πολιτικής διοίκησης στη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Η καταγωγή και η φιλία με τον Ιωάννη Β΄
Ο Ιωάννης ήταν Τουρκικής ("Περσικής" αναφέρει αναχρονιστικά ο Ιωάννης Κίνναμος) καταγωγής. Όταν ήταν παιδί αιχμαλωτίστηκε στη Νίκαια το 1097 και δόθηκε στον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό ως δώρο. Ανατράφηκε στο Αυτοκρατορικό Παλάτιο. Καθώς μεγάλωνε, έγινε σταθερός ακόλουθος του διαδόχου Ιωάννη. Όταν αυτός ανήλθε στον θρόνο το 1118 ως Ιωάννης Β΄, όρισε τον Αξούχο ως μέγα Δομέστικο (αρχηγό του Στρατού) και του έδωσε τον Αυλικό τίτλο του σεβαστού. Ήταν ο μόνος στενός φίλος και έμπιστος του Αυτοκράτορα και όλα τα άλλα μέλη του Οίκου έπρεπε να τον προσκυνούν.
Η Άννα Κομνηνή, μεγαλύτερη αδελφή του Ιωάννη Β΄ σχεδίαζε να πάρει τον θρόνο υπέρ του συζύγου της Νικηφόρου Βρυεννίου του νεότερου. Αυτός όμως δεν συμφωνούσε και αποκάλυψε το σχέδιο στον Αυτοκράτορα. Ο Ιωάννης Β΄ κατάσχεσε την περιουσία της αδελφής του και θα την έδινε στον Αξούχο, ο οποίος σοφά αρνήθηκε, καθώς αντιλήφθηκε ότι θα χαλούσαν περαιτέρω οι σχέσεις του με τον Οίκο των Κομνηνών και θα γινόταν αντιπαθής στην υψηλή αριστοκρατία. Ο Αξούχος ζήτησε επιείκεια για την Άννα και τα δύο αδέλφια συμφιλιώθηκαν ως ένα βαθμό.
Στη μάχη του εναντίον των Πετσενέγκων στα Βαλκάνια το 1122, ο Αξούχος τραυματίστηκε στο πόδι. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εκστρατείες του 1137-38 στην Κιλικία, την Αντιόχεια και τη βόρεια Συρία, κατά τη διάρκεια των οποίων τραυματίστηκε πάλι.
Βοηθά τον Μανουήλ Α΄ να ανέλθει στον θρόνο
Το 1143 ο Ιωάννης Β΄, ενώ προετοιμαζόταν για την κατάκτηση της Αντιόχειας από τους Σταυροφόρους, είχε ένα κυνηγετικό δυστύχημα. Ο Αυτοκράτορας επέλεξε διάδοχο τον μικρότερο γιο του Μανουήλ Α΄ Κομνηνό και απεβίωσε. Τότε ο Αξούχος ήταν επιδέξιος στο να λάβει τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης υπέρ του Μανουήλ Α΄, αντί του μεγαλύτερου γιού Ισαακίου (ή ίσως του αδελφού Ισαακίου): άφησε τον στρατό στην Κιλικία και έδραμε στη Βασιλεύουσα πριν την άφιξη της είδησης. Εξασφάλισε τον έλεγχο των θησαυρών και των διασήμων του Αυτοκράτορα, ενώ τους δύο πρίγκιπες τους περιόρισε στη μονή Παντοκράτορος. Έτσι η διαδοχή στον Μανουήλ Α΄ δεν συνάντησε αντίσταση. Ο Αξούχος ήταν πιστός στις επιθυμίες του Ιωάννη Β΄, αν και καταγράφεται ότι προσπάθησε να τον πείσει ότι ο μεγαλύτερος γιος του ήταν πιο κατάλληλος για τη διαδοχή.
Είναι αξιοσημείωτο ότι μερικές πηγές δείχνουν ότι ο Αξούχος ήταν πιο συνδεδεμένος με τον Ισαάκιο και πως ο Μανουήλ Α΄, τουλάχιστον κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του, έβλεπε ύποπτα κάθε υπόνοια σκευωρίας του μεγαλύτερου αδελφού του με τον Αξούχο.. Ο νέος Αυτοκράτορας επιβεβαίωσε τη θέση του Αξούχου ως μεγάλου δομεστίκου. Ο Αξούχος είναι ο υπεύθυνος για την εισαγωγή όρκου πίστης του νέου Αυτοκράτορα κατά την τελετή στέψης του, πρακτική που παγιώθηκε.
Κατά τη βασιλεία του Μανουήλ Α΄
Στην εκστρατεία του 1145-46 στο τραπέζι του Αυτοκράτορα έγινε έντονη συζήτηση σύγκρισης των πολεμικών αρετών του Μανουήλ Α΄ με τον πατέρα του. Ο Αξούχος εκθείασε του Ιωάννη Β΄ προς ζημία του Μανουήλ Α΄ και ο Ισαάκιος τον υποστήριξε έντονα. Τα πνεύματα οξύνθηκαν και ο Ισαάκιος επιτέθηκε στον εξάδελφό του Ανδρόνικο Κομνηνό με το ξίφος του, το κτύπημα όμως απετράπη από τον Μανουήλ Α΄ και έναν συγγενή τους. Ο Αξούχος τιμωρήθηκε για τη συμμετοχή του στο συμβάν με τη στέρηση του προνομίου του να φέρει την αυτοκρατορική σφραγίδα. Το επεισόδιο καταδεικνύει την συμμετοχή του Αξούχου στην Αυτοκρατορική οικογένεια. Έχει προταθεί ότι η κατοχή της σφραγίδας ως το 1145 σημαίνει ότι, εκτός από τα στρατιωτικά του καθήκοντα, ήταν και επικεφαλής της πολιτικής διοίκησης. Ήταν ανεπίσημη θέση, γνωστή ως του μεσάζοντος, ισοδύναμο του "πρώτος υπουργός".
Το 1148-49 ο Αξούχος διοίκησε τις δυνάμεις ενάντια στους Νορμανδούς της Σικελίας, που είχαν καταλάβει την Κέρκυρα. Οι Ρωμαίοι άρχισαν την πολιορκία της πόλης. Ο Αξούχος ήταν αρχηγός του χερσαίου στρατού, ενώ μέγας δούκας (ναύαρχος) ήταν ο Στέφανος Κοντοστέφανος. Αυτός σκοτώθηκε το 1149 και έτσι ο Αξούχος ανέλαβε τον έλεγχο όλης της επιχείρησης. Αργότερα οι στρατιώτες του ήλθαν σε διένεξη με τους συμμάχους Βενετούς· ο Αξούχος προσπάθησε στην αρχή να μεσολαβήσει, αλλά τελικά αναγκάστηκε να στείλει τη Φρουρά του να καταστείλει την αναταραχή με τη βία. Οι πολιορκούμενοι Νορμανδοί λιμοκτόνησαν και αφού παρέδωσαν τα οχυρά τους το 1149, αποχώρησαν από τη νήσο. Πιστεύεται ότι ο Αξούχος απεβίωσε λίγο μετά το 1150 ή στις αρχές του 1151 το αργότερο.
Αν και ανατράφηκε στο περιβάλλον του Αλεξίου Α΄, είχε θεολογικές απορίες: ρώτησε τον θεολόγο Νικόλαο της Μεθώνης για τη φύση "της εγκατάστασης του Αγ. Πνεύματος μέσα στους Αποστόλους" και ο Μανουήλ Α΄ πίεσε τον Νικόλαο να του παράσχει αιτιολογημένη απάντηση.
Υστεροφημία
Ο Ιωάννης Β΄ οδηγούσε προσωπικά όλες τις εκστρατείες του και ο Αξούχος έλαβε την προσοχή των χρονικογράφων της εποχής. Η ικανότητά του και ο χαρακτήρας του αναγνωρίστηκαν και επαινέθηκαν από όλους τους ιστορικούς. Ο Μιχαήλ Ιταλικός τον αποκαλεί "ο Πύργος της Ρωμανίας" και "το αήττητο αχυρό". Οι συγγραφείς Νικόλαος Βασιλάκης και ο Νικόλαος επίσκοπος Μεθώνης αφιέρωσαν έργα τους σε αυτόν. Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης, που γεννήθηκε λίγο μετά από την αποβίωση του Αξούχου, δίνει την ακόλουθη περιγραφή των ικανοτήτων εκείνου: "Όχι μόνο ήταν τα χέρια του επιδέξια στη μάχη, αλλά γρήγορα και ευκίνητα στην ευποιΐα. Η ευγένεια και η ελευθερία του νου του επισκίαζε την ταπεινή του καταγωγή και τον έκαναν προσφιλή σε όλους".
Έχει προταθεί ότι οι Αξούχοι, δεδομένης της Τουρκικής τους καταγωγής, σχημάτισαν μία αντι-Δυτική μερίδα στην Αυλή. Αντίστοιχα Ρωμαίοι, όπως ένας ανιψιός του Ιωάννη Β΄, είχαν αυτομολήσει στους Σελτζούκους. Υπήρχε αλληλοδιείσδυση των ευγενών στην Κωνσταντινούπολη και στο Ικόνιο και υπήρχαν πάντα διαθέσιμα διπλωματικά κανάλια, ακόμη και σε περίπτωση πολέμου.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών Κατηγορία:Σεβαστοί
Καραγιάννης
Το Κάραγιαν, Καραγιάννη ή Καραγιάννης είναι επώνυμο. Αξιοσημείωτα πρόσωπα με αυτό το επώνυμο περιλαμβάνουν:
Κομερσάντ
Η Κομερσάντ (ρωσικά: Коммерсантъ, ΔΦΑ: [kəmʲɪrˈsant], δηλαδή «Ο Επιχειρηματίας») είναι ημερήσια εφημερίδα της Ρωσίας. Κυκλοφορεί από το 2005, ενώ η καθημερινή κυκλοφορία της είναι γύρω στα 131.000 αντίτυπα.
Ιστορικό
Η εφημερίδα αρχικά ιδρύθηκε το 1909 και έκλεισε μετά την μπολσεβικική κατάληψη της εξουσίας και την καθιέρωση της λογοκρισίας, το 1917. Το 1989, με την απαρχή της ελευθερίας του Τύπου στη Ρωσία, η εφημερίδα είχε αποκατασταθεί υπό την ιδιοκτησία του επιχειρηματία και του δημοσιολόγου Βλαντιμίρ Γιάκοβλεφ. Το 1997, ο Μπόρις Μπερεζόφσκι, μέλος της "οικογένειας" του τότε προέδρου της Ρωσίας, Μπορίς Γιέλτσιν, αγόρασε τον εκδοτικό οίκο «Κομερσάντ», ο οποίος περιλάμβανε το «Κομερσάντ-Ημερησίως» (Коммерсантъ-Daily), καθώς και άλλα δύο σημαντικά περιοδικά, το «Κομερσάντ-Βλαστ» (εξουσία) και το «Κομερσάντ-Ντένγκι» (χρήμα). Επίσης περιλαμβάνει τα ψυχαγωγικά περιοδικά «Ντομοβόι», «Αφτοπιλότ» και «Μολοτόκ». Στις 14 Ιουλίου 2005, ο Μπερεζόφσκι απέλυσε τον Γενικό Διευθυντή της εφημερίδας, τον Αντρέι Βασίλιεφ και τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, τον Αλεξάντερ Στουκάλιν, σε μια κίνηση προετοιμασίας για τις προεδρικές εκλογές του 2008. Τον Ιανουάριο του 2005 η εφημερίδα δημοσίευσε κενές σελίδες σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το διάταγμα της ΔΕΚ η εφημερίδα να δημοσιεύσει ότι η ιστορία με την κρίση της τράπεζας "Άλφα" δεν είναι αληθής. Το μοναδικό άρθρο αυτού του έντυπου ήταν αυτό που δημοσιεύτηκε ανάποδα στην πρώτη σελίδα. Ο τίτλος του άρθρου «Полный истец» (Πλήρης Ενάγων) είχε μικρή σημασία, αλλά ομοιοκατάληκτη με τη ρωσική βρισιά «Полный пиздец» (Πλήρης καταστροφή). Μετά ο Μπερεζόφσκι πούλησε τον εκδοτικό οίκο σε ένα παλιό φίλο του και συνεργάτη, τον Μπάντρι Παταρκατσισβίλι, ο οποίος ήταν ο πρόεδρος της εφημερίδας υπό την ηγεσία του. Τον Αύγουστο του 2006, ο Παταρκατσισβίλι πώλησε τον εκδοτικό οίκο στον Αλισέρ Ουσμάνοφ, επικεφαλής της Γκαζπρόμ (Газпром). Μετά από διαφωνία με του Ουσμάνοφ, ο Βλαντισλάφ Μποροντούλιν, ο οποίος ήταν ο κύριος συντάκτης, παραιτήθηκε από τη θέση του. Από τον Φεβρουάριο του 2009 η εφημερίδα άρχισε να τυπώνεται και στη Μεγάλη Βρετανία.
Σκάνδαλα
Τον Ιανουάριο του 2000 η εφημερίδα κρίθηκε ένοχη για συκοφαντική δυσφήμιση κατά του Ρώσου επιχειρηματία, Άλεξ Κονανίχιν, και διατάχθηκε να καταβάλει αποζημίωση 3 εκατομμύρια δολάρια. Τον Μάιο του 2009 ένας Ρώσος βουλευτής και επιχειρηματίας, ο Ολέγκ Μιχέγεφ, είχε μηνύσει την εφημερίδα ζητώντας αποζημίωση 217 εκατομμύρια δολάρια, υποστηρίζοντας ότι ένα άρθρο της εφημερίδας για την τράπεζά του της είχε προξενήσει ζημιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες στη ρωσική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Μόσχα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Ρωσική Αυτοκρατορία
Τίτο Βιλανόβα
Ο Φράνθεσκ «Τίτο» Βιλανόβα (Francesc Vilanova i Bayó, 17 Σεπτεμβρίου 1968 - 25 Απριλίου 2014) ήταν Ισπανός ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στο καταλονικό χωριό Μπαϊκάιρα στις 17 Σεπτεμβρίου 1968 και αγωνίστηκε από το 1988 έως και το 2002 σε ομάδες του ισπανικού πρωταθλήματος.
Ως προπονητής ξεκίνησε την καριέρα του την περίοδο 2007–08 στη δεύτερη ομάδα της Μπαρτσελόνα, πλάι στον Γκουαρδιόλα στη θέση του βοηθού προπονητή. Τον ακολούθησε στη μετέπειτα πορεία του στον πάγκο της πρώτης ομάδας και στις 27 Απριλίου 2012 επιλέχθηκε ως αντικαταστάτης του στη θέση του πρώτου προπονητή.
Στις 25 Απριλίου 2014 απεβίωσε από καρκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Μπαδαχόθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΕ Λιέιδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΕ Φιγκέρες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Θεόδωρος Ντεγιάννης
Ο Θεόδωρος Ντεγιάννης (1926-2006) ήταν ναύαρχος εν αποστρατεία που ηγήθηκε των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ και στη συνέχεια διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Γρίβα και στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα από τις 12 Οκτωβρίου 1989 ως τις 11 Απριλίου 1990.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1926 στην Χαλκίδα, ο μικρότερος σε μια οικογένεια με 5 αδέρφια. Ο μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο Ηλίας Ντεγιάννης, ήρωας του πολεμικού ναυτικού.
Επίσης πρώτος ξάδερφός του ήταν ο Ιωάννης Ντεγιάννης.
Το 1948 αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη συνέχεια συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορες Σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού, μεταξύ των οποίων και το Senior Officers' War Course της Βρετανικής Ναυτικής Σχολής Πολέμου (Royal Naval College, Greenwich). Ήταν αντίπαλος της δικτατορίας, όπως και η συντριπτική πλειονότητα των αξιωματικών του Ναυτικού. Το 1977 προήχθη σε αντιναύαρχο.
Το 1988 ήταν συνιδρυτής του ερευνητικού ινστιτούτου ΕΛΙΑΜΕΠ και ο πρώτος πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του. Στο Ελληνικό Ίδρυμα Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής παρέμεινε πρόεδρος ως το 1992.
Το 1989 ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Εθνικής Άμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Γρίβα και παρέμεινε σε αυτή τη θέση και στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ως τις 11 Απριλίου 1990.
Γνώριζε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.
Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ναύαρχοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
Τζων Πάτρικ
Ο Τζων Πάτρικ (αγγλικά: John Patrick, 17 Μαΐου 1905 - 7 Νοεμβρίου 1995) ήταν Αμερικανός σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας.
Με δύσκολα παιδικά χρόνια, σε ηλικία 19 ετών κατάφερε να πιάσει δουλειά στον ραδιοφωνικό σταθμό KNBR, του Σαν Φρανσίσκο, ως εκφωνητής. Το 1925, παντρεύτηκε και τη Μίλντρεντ Λέγκεϊ. Έγραψε πάνω από 100 κείμενα για τη ραδιοφωνική εκπομπή Cecil and Sally, μεταξύ 1928 και 1933. Το πρώτο του έργο, έγινε με δική του παραγωγή, με μπάτζετ πολύ περιορισμένο και χωρίς να γνωρίσει κάποια επιτυχία, παρ'όλα αυτά οι πόρτες για το Χόλιγουντ άνοιξαν. Το 1953, με τη διασκευή του μυθιστορήματος The Teahouse of the August Moon, η φήμη του ανέβηκε πολύ, καθώς κέρδισε βραβείο Πούλιτζερ και Τόνυ.
Στις 7 Νοεμβρίου του 1995, βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιό του, με μία πλαστική σακούλα στο κεφάλι του. Ο θάνατός του θεωρήθηκε αυτοκτονία.
Θεατρικές παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ4347021%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος με ελληνικές θεατρικές παραστάσεις που βασίζονται σε έργα του Τζων Πάτρικ].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Κωνσταντίνος της Βαυαρίας
Ο Κωνσταντίνος, γερμ. Konstantin (15 Αυγούστου 1920 - 30 Ιουλίου 1969) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πρίγκιπας της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος-Λεοπόλδος-Λουδοβίκος-Αδαλβέρτος-Γεώργιος-Θαδδαίος-Ιωσήφ-Πέτρος-Ιωάννης-Αντώνιος-Φραγκίσκος της Ασσίζης-Ανάληψη & Πάντες οι άγιοι (Omnes sancti) γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδαλβέρτου πρίγκιπα της Βαυαρίας και της Αυγούστας, κόρης του Όττο κόμη φον Ζέεφρητ άουφ Μπούττενχαϊμ.
Το 1939, όπως πολλοί νέοι της ηλικίας του, συντάχθηκε στον στρατό. Η σταδιοδρομία του ήταν σύντομη, αφού το 1941 ο Α. Χίτλερ, με το διάταγμα των πριγκίπων (prinzenerlass), απαγόρευσε στα μέλη των βασιλικών Οίκων να συμμετέχουν στη Βέρμαχτ. Απολύθηκε και από το επόμενο έτος άρχισε να σπουδάζει Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αλβέρτου & Λουδοβίκου του Φράιμπουρκ. Αποφοίτησε το 1944 και εργάστηκε στο Ανώτατο Επαρχιακό Δικαστήριο του Κάρλσρουε. Τον Ιούλιο του 1944 ο ευγενής Κλάους φον Στάουφενμπεργκ αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Α. Χίτλερ. Ο Κωνσταντίνος συνελήφθη, όπως οι περισσότεροι συγγενείς του και αποφυλακίστηκε στη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορα περιοδικά. Έγραψε τη βιογραφία του πάπα Πίου ΙΒ΄ στο έργο του Ο πάπας. Τρία έτη μετά το ιστορικό έργο Χωρίς δύναμη και δόξα. Έγινε επίσης μέλος του Χριστιανο-Σοσιαλιστικού κόμματος στη Βαυαρία και εξελέγη βουλευτής Βαυαρίας το 1962 και το 1965 στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση (Bundestag).
Το 1969 έπαθε αεροπορικό δυστύχημα στο Χέχινγκεν της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Τάφηκε στο κοιμητήριο του αββαείου του Άνντεχς στη Βαυαρία.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε πρώτα το 1942 τη Μαρία-Αντελγκούντε των Ζιγκμαρίνγκεν, κόρη του Φρειδερίκου πρίγκιπα του Χοεντσόλερν και είχε τέκνα:
Το 1948 διαζεύχθηκαν και ο γάμος ακυρώθηκε το 1950. Το 1953 ο Κωνταντίνος έκανε δεύτερο γάμο με την Ελένη, κόρη του Φραντς κόμη φον Κέβενχυλλερ-Μετς και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Θαύμας
Στην ελληνική μυθολογία ο Θαύμας ήταν θεότητα του υγρού στοιχείου, γιος του Πόντου και της Γαίας.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Αδέλφια του Θαύμαντα ήταν οι Νηρέας, Φόρκυς, Κητώ και Ευρυβία. Αυτή ήταν η «πρώτη γενεά» των θαλάσσιων θεοτήτων. Από τον δεσμό του με την Ηλέκτρα, την κόρη του Ωκεανού, ο Θαύμας έγινε πατέρας των Αρπυίων και της Ίριδας. Ο Ησίοδος αποκαλεί τον Θαύμαντα «μέγαν». Τέκνο του Θαύμαντα ήταν και ο ποτάμιος θεός Υδάσπης.
Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες
Πηγές
Θαυμας
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972
Το 25ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στη Βαγδάτη του Ιράκ, από 9 ως 19 Ιουνίου 1972. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ιράκ, ενώ η Εθνική Ενόπλων της Ελλάδας τερμάτισε στην 3η θέση.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήριο κατάταξης ήταν η διαφορά τερμάτων και σε νέα ισοβαθμία υπερίσχυε η ομάδα που είχε κερδίσει τα περισσότερα κόρνερ, σύμφωνα με κανονισμό που εφάρμοζε παραδοσιακά το ΣΙΣΜ, θεωρώντας πως έτσι προκρίνεται η πιο επιθετική ομάδα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1972
Αστρίτσα Καρδίτσας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Αστρίτσα βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού, ανάμεσα στους ποταμούς Ενιπέα (Α.) και Σοφαδίτη (Δ.). Προς τα Δ.-ΒΔ. είναι ο Παλαμάς σε απόσταση 7 χλμ. ενώ ΝΔ. η Καρδίτσα στα 23 χλμ. Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται:
Ονομασία - Διοικητικά
Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Μπουλή και το 1883 αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 126Α-02/04/1883 με το όνομα αυτό να προσαρτάται στον τότε δήμο Φύλλου που ανήκε στο νομό Τρικκάλων. Μετονομάστηκε σε Αστρίτσα το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αστρίτσης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φύλλου του δήμου Παλαμά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 116 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 10,029 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Παλαμά
Κόκκινος Μύλος Νέας Φιλαδέλφειας
Κόκκινος Μύλος είναι συνοικία του Δήμου της Νέας Φιλαδέλφειας στην Αθήνα, στα σύνορα με τις Αχαρνές. Η περιοχή είναι ταυτισμένη με την ύπαρξη του ομώνυμου Κοιμητήριου όπου κοιμάται εκεί αιώνια ο καλλιτέχνης της ελληνικής ροκ Παύλος Σιδηρόπουλος απ' τις 6 Δεκεμβρίου 1990. Στην περιοχή αυτή βρίσκεται και το αμαξοστάσιο των ΗΛΠΑΠ, όπου και τερματίζει γραμμή τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Φυλετισμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρατσισμός Κατηγορία:Ανθρώπινη φυλή Κατηγορία:Κάστα Κατηγορία:Πολιτική και φυλή
Εθνοτική ομάδα
μικρογραφία|Συλλογή εθνοτικών ομάδων. Εθνοτική ομάδα ή εθνότητα ονομάζεται μία ορισμένη κοινωνική κατηγορία ανθρώπων που βασίζεται στην αντίληψη των μελών της ότι έχουν κοινή καταγωγή ή εμπειρίες. Τα μέλη μιας εθνοτικής ομάδας θεωρούν ότι μοιράζονται μια κοινή ιστορία και πολιτισμικές παραδόσεις που τους διαχωρίζουν από άλλες ομάδες.
Η εθνοτική ταυτότητα είναι περιστασιακή: εξαρτάται από την κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκεται κάποιος, σπάνια είναι απόλυτη και ενδέχεται ένα άτομο να προσδιορίζεται με περισσότερες από μία τέτοιες ταυτότητες. Οι εθνοτικές ομάδες δεν είναι σταθερές: οι υπάρχουσες μεταβάλλονται ή εξαφανίζονται, όπως συνέβη π.χ. με τους Ουγενότους που μετεγκαταστάθηκαν στην Αγγλία και τις αγγλικές αποικίες στη Βόρεια Αμερική και αφομοιώθηκαν, και εμφανίζονται νέες.
Δύο βασικά χαρακτηριστικά που χρησιμοποιούνται για τον ορισμό μιας εθνοτικής ομάδας είναι η ύπαρξη ενός καταγωγικού μύθου και δεικτών εθνοτικού διαχωρισμού. Ο καταγωγικός μύθος αναφέρεται στις κοινές ιστορικές εμπειρίες που ενώνουν μια ομάδα και τη διαχωρίζουν από τις υπόλοιπες. Ονομάζεται μύθος όχι γιατί αναφέρεται σε μη πραγματικά γεγονότα, αλλά επειδή μέσα από μία επιλεκτική μεταχείριση των ιστορικών γεγονότων χρησιμεύει ως βάση για την κοινή ταυτότητα των μελών της ομάδας και την ξεχωριστή ύπαρξή της, δίνοντάς τους μία αίσθηση διαφορετικότητας και, συχνά, ανωτερότητας. Θέματα και έννοιες του μύθου καταγωγής κάθε εθνοτικής ομάδας βρίσκονται ενσωματωμένα στην κουλτούρα των μελών της που τον αφομοιώνουν ασυνείδητα. Οι δείκτες εθνοτικού διαχωρισμού είναι ο τρόπος με τον οποίο μια εθνοτική ομάδα καθορίζει τα μέλη της. Χρησιμεύουν όχι μόνο για την αναγνώριση των μελών μιας ομάδας μεταξύ τους, αλλά και για τη δήλωση της διαφοράς από όσους δεν είναι μέλη της. Ως τέτοιος δείκτης μπορεί να χρησιμοποιείται η γλώσσα, η θρησκεία και τα φυσικά χαρακτηριστικά ή, παλαιότερα, η ενδυμασία.
Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από Αμερικανούς κοινωνιολόγους στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Aπό τα τέλη της επόμενης δεκαετίας καθιερώθηκε στις κοινωνικές επιστήμες, ιδίως την κοινωνική ανθρωπολογία, απαντώντας στην ανάγκη περιγραφής των νέων κοινωνικών συνθηκών μετά το Β΄ Παγκόσμιο και στις θεωρητικές εξελίξεις της ανθρωπολογίας, αντικαθιστώντας την αποικιοκρατική ορολογία περί φυλών. Εισήλθε στο ελληνικό λεξιλόγιο τη δεκαετία του 1990.
Πηγές
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Σχέσεις πλειονότητας-μειονότητας
Πίναξ γεωγραφικός της Ελλάδος
Ο «Πίναξ Γεωγραφικός της Ελλάδος» είναι ένας εξαιρετικά σπάνιος χάρτης που εξέδωσε στη Βιέννη το 1800 (β΄έκδοση 1810) ο Άνθιμος Γαζής. Από μελετητές θεωρήθηκε αρχικά μια επανέκδοση σε μικρότερες διαστάσεις της Χάρτας του Ρήγα Βελεστινλή, η σύγχρονη όμως έρευνα έδειξε ότι παρά τις πολλές ομοιότητες μεταξύ τους, ο Πίναξ είναι ένα έργο αυτόνομο, με σημαντικές διαφορές από τη Χάρτα.
Ο πλήρης τίτλος του χάρτη είναι: ''« Πίναξ Γεωγραφικός της Ελλάδος Με τα Παλαιά και Νέα Ονόματα. Επιδ. υπό Α. Α. Γαζή Μηλιώτου και εκδοθείς παρά Φρανσοά Μύλλερ. Αφιερωθείς τω Γένει των Ελλήνων. α.ω. 1800. Εν Βιέννη'' » Πουθενά στον Πίνακα δεν γίνεται ευθέως αναφορά στη Χάρτα, εκτός από τον ίδιο τον τίτλο, όπου η επισήμανση “επιδ[ιορθωθείς]”, ερμηνεύεται  ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο χαρτών. Ο Πίνακας έχει ως εκδότη και χαράκτη (όπως και στην περίπτωση της Χάρτας) τον Φρανσουά Μύλλερ (Franz Müller), ενώ σε αντίτυπα της β' έκδοσης του 1810, αναφέρεται ως εκδότης ο Jean Cappi.
Λόγω προφανώς της αυστριακής λογοκρισίας, δεν γίνεται στον Πίνακα μνεία του ονόματος του Ρήγα, ο οποίος είχε δολοφονηθεί πριν μόλις δύο έτη (1798). Στην προμετωπίδα του Πίνακα ο Γαζής περιορίζεται στην επισήμανση ότι πρόκειται για μια «επιδιορθωμένη έκδοση» χωρίς να αναφέρει σε ποιά συγκεκριμένα έκδοση αναφέρεται. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, ο Γαζής απέτισε πάντως κρυφά φόρο τιμής στον Ρήγα, χαράσσοντας στο Πίνακα τη χρονολογία της σύληψής του από τους αυστριακούς (12ος μήνας του 1797), με αντίστροφη αναγραφή της (δηλ. 79 21) σε ένα πρακτικά μη ορατό δια γυμνού οφθαλμού σημείο της προμετωπίδας του χάρτη, που αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά το 2022, χάρις σε μια ισχυρή σάρωση (scanning) του σημείου αυτού του χάρτη. (βλ. άρθρο σε “Εφημερίδα Συντακτών '' 8/1/2022 με τίτλο : «Ένα μπουκάλι στο πέλαγος πριν 222 χρόνια.» (https://www.efsyn.gr/nisides/326671_e)
Οι δύο χάρτες απεικονίζουν το ίδιο γεωγραφικό «παράθυρο», την περιοχή δηλ. της ΝΑ Μεσογείου Νότια του Δούναβη και μέρος της Μικράς Ασίας. Σε δυο ένθετα στο κάτω μέρος του χάρτη, προστίθενται η Σικελία και - για πρώτη φορά σε ελληνικό χάρτη - η Κύπρος, διευρύνοντας έτσι τη γεωγραφική κάλυψη της Χάρτας με αναφορές σε δύο περιοχές με ιστορικά σημαντική ελληνική παρουσία, εκτός των παραδοσιακών, όπως είχαν επικρατήσει στις δυτικής προέλευσης χαρτογραφικές αναφορές από τον 16ο αι. και εφεξής. Διατηρείται στον Πίνακα, με διαφορετική ταξιθέτηση αλλά με μεγάλες ομοιότητες, το ανεμολόγιο, ο εμβληματικός τίτλος και το υπόμνημα, σε σμίκρυνση. Ο τίτλος του Πίνακα βασίζεται σε εκείνον της Χάρτας, με μικρές αλλά ουσιώδεις για τον συμβολισμό τους διαφοροποιήσεις.
Πηγές
N. Βαμβουνάκης : «Ο Γεωγραφικός Πίναξ της Ελλάδος του Άνθιμου Γαζή», N. Vamvounakis, Bangkok, 2010
Ν. Βαμβουνάκης (https://www.efsyn.gr/nisides/326671_ena-mpoykali-sto-pelagos-prin-apo-222-hronia)
Λιβιεράτος Ευάγγελος (2008). Άγιον Όρος και Κύπρος στον χάρτη της Ελλάδος του Άνθιμου Γαζή (1800), Αγιορειτική Βιβλιοθήκη.
Η Εις Άδου Κάθοδος (Νέα Μονή Χίου)
Η Εις Άδου Κάθοδος είναι ψηφιδωτή σκηνή από τον κυρίως ναό στη Νέα Μονή Χίου.
Πίναξ γεωγραφικός της Ελλάδος
Πηγές
Άνθιμος Γαζής, Πίναξ της Ελλάδας, 1800 (Αντίγραφο Φλωρεντίας) στη μόνιμη έκθεση της Δημοτικής Χαρτοθήκης Κοζάνης (Αρχοντικό Λασσάνη), επιστ. επιμ. Καθ. Ευάγγελος Λιβιεράτος
Η Εις Άδου Κάθοδος (Νέα Μονή Χίου)
Περιγραφή
Η σκηνή διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση.Από τις μορφές εκείνη τουΧριστού εχει υποστεί μικρή φθορά στο αριστερό τμήμα της κόμης, το οποίο συμπληρώθηκε με πορφυρο-μαύρο χρώμα και σε μικρές περιοχές της ενδυμασίας που συμπληρώθηκαν με ψηφίδες. Το περίγραμμα του ένσταυρου φωτοστέφανου του Χριστού δηλώνεται με μαύρο γυαλί. Οι κεραίες του εγγεγραμμένου σταυρού στολίζονται με τρία κόκκινα ρομβοειδή κοσμήματα σε μάυρα πλαίσια και με τέσσερις ψηφίδες από άσπρο ασβεστόλιθο, οι οποίες μιμούνται μαργαριτάρια.Τα μαλιά και το γένι της μορφής που δεν έχουν συμπληρωθεί απόδίδονται με ψηφίδες από καφέ-μαύρο γυαλί.Τα περιγράμματα έχουν χρώμα μαύρο. Οι μαρμάρινες ψηφίδες για τους ανοικτούς τόνους στο πρόσωπο του Χριστού έχουν υποστεί φθορά και αποχρωματισμό ακι μερικές λείπουν, ενώ σε ορισμένα σημεία έχουν βυθισθεί πιο κάτω από την αρχική τους θέση.Για τη φωτεινή σάρκα αξιοποιήθηκαν δυο τόνοι ρόδινου και ένας κοκκαλί μαρμάρου και άσπρος ασβεστόλιθος.Η φθορά τους δίνει μεγαλύτερη ένταση στη σκιά που αποδίδεται με το βαθύτερο τόνο του λαδί. Τα μάτια τονίζονται με το μέγεθος της κόρης και της ίριδας, με την κόκκινη καμπύλη στα βλέφαρα, και με τις ρόδινες ψηφίδες από κάτω.Στο πρόσωπο του Χριστού είναι ελαττωμένο το ρίδινο με έμφαση στο άσπρο, που αποκτά αντίθεση με τη σκούρα σκιά. Το άσπρο χρησιμοποιείται πιο πολύ στα χέρια,ενώ το ρίδινο είναι περιορισμένο. Μια μεγάλη μάυρη ψηφίδα δηλώνει το το σημάδι του καρφιού. στο δεξί χέρι και στα πόδια του Χριστού. Στα πόδια η σκιά δηλώνεται με σειρά καταστανών ψηφίδων και διαγράφεται το μεγάλο νύχι στο μεγάλο δάκτυλο του αριστερού ποδιού. Ο Χριστός φέρει χιτώνα σε δύο βαθύτερους τόνους του πορφυρού και ιμάτιοσε δύο βαθύτερους τόνους του βαθυγάλαζου με πορφυρό μαύρο για τα περιγράμματα και μαύρο για τις ακμές της πτυχολογίας. Χρυσογραφία έντονη έχει ο χιτώνας και το ιμάτιο. Ο διπλός σταυρός που κρατάει ο Χριστός με το αριστερό χέρι είναι πορφυρός και περιγράφεται με μια σειρά μαύρες ψηφίδες, η οποία γίνεται διπλή σε ορισμένα τμήματα προς δήλωση της σκιάς. Στα σημεία όπου τέμνονται οι διπλές κεραίες του σταυρού σχηματίζεται ένα τετράγωνο από χρυσές ψηφίδες.Ο Χριστός πατάει πάνω στα θυρόφυλλα της πύλης του Άδη, τα οποία αποδίδονται με ανοικτό καστανό γυαλί σε δύο τόνους και έχουν φατνώματα που διαγράφονται με χρυσό. Ο βαθύτερος τόνος του γκριζογάλαζου είναι διάσπαρτος με μαύρες ψηφίδες αξιοποιείται για την κοιλότητα του σπηλαίου, το περίγραμμα της οποίας δηλώνεται με δύο σειρές ψηφίδες από άσπρο ασβεστόλιθο, προς τα δεξιά, και από προκοννήσιο μάρμαρο,προς τα αριστερά. Στο σκοτεινό βάθος του σπηλαίου προβάλλονται μια κλειδαριά, δύο σύρτες, ένα κλειδί, καρφιά και δύο χειροπέδες. Όλα αυτά αποδίδονται με άσπρο ασβεστόλιθο και ασβεστόλιθο και γαλάζιο γυαλί.
Πηγές
Κατηγορία:Ψηφιδωτά Κατηγορία:Μοναστήρια στη Χίο
Πίναξ γεωγραφικός της Ελλάδος
Πηγές
Livieratos, E. (2008). “The Anthimos Gazis World map in Kozani”, e-Perimetron, Vol. 3, No 2, :95-100.
Pazarli M., A. Tsorlini, E. Livieratos, 2011. ‘Vienna, late 18th century…’: Birth and importance of two monuments of Greek cartographic heritage, the Rigas Velestinlis’ Charta and the Anthimos Gazis’ Pinax, from a digital point of view, e-Perimetron, v. 6, 1:14-28.
Παζαρλή, Μαρία Θ. (2014). Ρήγα Βελεστινλή, “Χάρτα της Ελλάδος”: μία χαρτογραφική προσέγγιση. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Πολυτεχνική Σχολή, Τμήμα Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών. (διδακτορική διατριβή) (CC-BY-SA), κεφ. 5, σελ. 259-305
Παραπομπές
Κατηγορία:Χάρτες Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός
Κερκινίτιδα
Η Κερκινίτιδα (Κερκινίτις) ήταν αρχαία λίμνη στην κάτω κοιλάδα του ποταμού Στρυμόνα, στον σημερινό νομό Σερρών, που ταυτίζεται με την αποξηραμένη σήμερα λίμνη Αχινού (τ' Αχινού ή Ταχινού). Σύμφωνα με τον Αρριανό, στη λίμνη αυτή ήταν αγκυροβολημένος ο στόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και από δω είχε πλεύσει στις εκβολές του Στρυμόνα και στη συνέχεια στα μικρασιατικά παράλια. Από αρχαιολογικά ευρήματα (πέτρινες άγκυρες) και επιγραφές μαρτυρείται η ύπαρξη ναυσιπλοΐας στη λίμνη, καθώς και η παρουσία διαφόρων όρμων και οικισμών στην ανατολική της όχθη (κοντά στα σημερινά χωριά Παραλίμνιο, Ψυχικό, Μεσοκώμη και Πεθελινό).
Δεδομένου ότι ο Στρυμόνας ήταν πλωτός από τις εκβολές του (όπου ήταν η Ηιόνα) ως την Κερκινίτιδα λίμνη σχηματιζόταν ένας υδάτινος δρόμος που επέτρεπε τη διείσδυση (κυρίως εμπορική) από τον Στρυμονικό κόλπο στη θρακική ενδοχώρα, φτάνοντας περίπου ως την αρχαία πόλη των Σερρών.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας Κερκίνη