cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κολοκυθιά (παιχνίδι)
Πως παίζεται
Αυτό που έχει τον αριθμό 1 κάνει τη μάνα και ξεκινάει επιλέγοντας έναν αριθμό από αυτούς που αντιστοιχούν στα υπόλοιπα παιδιά (για παράδειγμα το 4) και λέει «Έχω μια κολοκυθιά που κάνει 4 κολοκύθια». Τότε το παιδί που έχει αυτόν τον αριθμό πρέπει να ρωτήσει «Και γιατί να έχει 4;». Η μάνα θα πρέπει να ξαναρωτήσει «Και πόσα θέλεις να έχει;» και το παιδί με τον αριθμό να απαντήσει δίνοντας ένα άλλο νούμερο, διαφορετικό από το δικό του και τον αριθμό που έχει η μάνα. Τότε το λόγο παίρνει το παιδί που έχει το νέο νούμερο και λέει με τη σειρά του «Έχω μια κολοκυθιά που κάνει ... κολοκύθια».
Αν κάποιος ξεχαστεί και δεν απαντήσει ή δώσει λάθος αριθμό (για παράδειγμα πει ένα νούμερο που δεν υπάρχει ή πει το νούμερο αυτού που ρωτάει ή το δικό του) ή απαντήσει ενώ δεν έχει ειπωθεί ο δικός του αριθμός, τότε «τιμωρείται». Τις τιμωρίες τις αποφασίζουν από πριν ή αποφασίζει η μάνα για το είδος τους.
Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές των ερωτήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολοκυθια
3-φθοροπεντάνιο
To 3-φθοροπεντάνιο ή 3-πεντυλοφθορίδιο, είναι ένα υγρό (στις συνηθισμένες συνθήκες, T = 25 °C, P = 1 atm) αλκυλογονίδιο. . Με βάση το χημικό τύπο του, C5H11F, έχει τα ακόλουθα επτά (7) ισομερές θέσης:
Ονοματολογία
Η ονομασία «φθοροπεντάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «πεντ-» δηλώνει την παρουσία πέντε (5) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «φθορο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου φθορίου ανά μόριο της ένωσης. Τέλος, ο αρχικός αριθμός θέσης «3-», δηλώνει τον αριθμό θέσης του ατόμου του άνθρακα με το οποίο ενώνεται το άτομο του φθορίου, για να διαχωριστεί η ένωση από τις ισομερείς της 1-φθοροπεντάνιο και 2-φθοροπεντάνιο.
Με φωτοχημική φθορίωση
Με φωτοχημική φθορίωση πεντανίου παράγεται μίγμα 3-φθοροπεντανίου, 1-φθοροπεντανίου και 2-φθοροπεντανίου :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 3-χλωροπεντάνιο (CH3CH2CHClCH2CH3) :
Με προσθήκη υδροφθορίου σε αιθυλοκυκλοπροπάνιο
Με προσθήκη υδροφθορίου (ΗF) σε αιθυλοκυκλοπροπάνιο παράγεται 3-φθοροβουτάνιο : 40px|Αιθυλοκυκλοπροπάνιο
Σαιν-Σεριές
Το Σαιν-Σεριές (γαλλικά: Saint-Sériès, οξιτανικά: Sanch Erièg) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
3-φθοροπεντάνιο
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Κατά την υδρόλυσή του με εναιώρημα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) σχηματίζεται 3-πεντανόλη (CH3CH2CH(OH)CH2CH3) :
Σαιν-Σεριές
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σεριαίν (γαλλικά: Saint-Sériains).
3-φθοροπεντάνιο
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) σχηματίζει αλκυλo(3-αλκοξυπεντάνιο (CH3CH2CH(OR)CH2CH3) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) σχηματίζει αλκίνιο (RC≡CCH(CH2CH3)2). Π.χ. :
Σαιν-Σεριές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
3-φθοροπεντάνιο
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) σχηματίζει καρβονικό (αιθυλοπροπυλ)εστέρα (RCOOCH(CH2CH3)2) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) σχηματίζει αιθυλοβουτανονιτρίλιο (CH3CH2CH2CH(CH3)CN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλκάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει 3-πεντανοθειόλη (CH3CH2CH(SH)CH2CH3) :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) σχηματίζει 3-αλκυλοθειοπεντάνιο (RSCH(CH2CH3)2) :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) σχηματίζει 3-ιωδοπεντάνιο (CH3CH2CHICH2CH3) :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) σχηματίζει 3-πενταναμίνη (CH3CH2CH(NH2)CH2CH3) :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) σχηματίζει N-αλκυλο-3-πενταναμίνη (RNHCH(CCH2H3)2) :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R'NHR) σχηματίζει N,N-διαλκυλο-3-πενταναμίνη [R'N(CH(CH2CH3)2)R] :
Υποκατάσταση από τριαλκυλαμινομάδα
Με τριτοταγείς αμίνες [R'N(R)R"] σχηματίζει φθοριούχο N,N,N-τριαλκυλο-(αιθυλοπροπυλ)αμμώνιο {[R'N(CH(CH2CH3)2)(R)R"]F} :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη σχηματίζει 3-πεντανοφωσφαμίνη :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται 3-φαινυλοπεντάνιο:
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li σχηματίζει αιθυλοπροπυλολίθιο :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται πεντάνιο. :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται πεντάνιο. :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται πεντάνιο :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 3-αιθυλο-1-φθοροπεντάνιο ((CH3CH2)2CHCH2CH2F) :
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 3-αιθυλο-1-φθορο-1-πεντένιο ((CH3CH2)2CHCH=CHF) :
3. Η αντίδραση του 3-φθοροπεντανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη)
(1,2-προσθήκη)
(3,4-προσθήκη) 4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 4-αιθυλο-1-φθορεξάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει (αιθοξυπροποξυ)-2-φθοραιθάνιο : 30 px
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροφθορίου (HF) από 3-φθοροπεντάνιο παράγεται 2-πεντένιο :
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 3-φθορεξάνιου ~54%, 2-μεθυλο-3-φθοροπεντάνιου ~36% και 3-μεθυλο-3-φθοροπεντάνιου ~9%.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Φθοροπεντάνια
Βραβεία Γκράμι του 2007
Νικητές των βραβείων
1847 Στόμπε
Ο Στόμπε (Stobbe) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,905. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Δανο-αμερικανό αστρονόμο Χόλγκερ Τίλε, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Γιόακιμ Οττο Στόμπε (Joachim Otto Stobbe).
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς του Στόμπε, δηλαδή η τροχιά του είναι σχεδόν κυκλική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Στόμπε εκτιμάται σε 23,90 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Xc, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,123 ± 0,019. Ο Στόμπε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 37 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στομπε
Άδμητος της Ηπείρου
Ο Άδμητος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασιλιάς της φυλής των Μολοσσών στην περιοχή της Ηπείρου, ο οποίος έζησε κατά την κλασική εποχή. Για τη βασιλεία του ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά και μπορούν να συντεθούν μοναχά από αποσπασματικές μαρτυρίες αναφορικά με την κατάσταση του βασιλείου του την περίοδο εκείνη. Ήταν νυμφευμένος με τη Φθία I, (ΣΣ. η Φθία ΙΙ είναι μεταγενέστερη, σύζυγος του βασιλιά Αιακίδη) με την οποία είναι γνωστό πως απέκτησε τουλάχιστον ένα γιο. Η πλέον αποδεκτή χρονολογία βασιλείας του Αδμήτου είναι περίπου μεταξύ 469 π.Χ.-423 π.Χ., άρα έμεινε στο θρόνο 46 χρόνια.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά την παράδοση ο Άδμητος της Ηπείρου διαδέχθηκε στο θρόνο τον βασιλιά Μολοσσό, από τον οποίο έλαβε το όνομα και το Ηπειρωτικό αυτό φύλο. Οι απόγονοί του βασιλείς υποστήριζαν πως προπάτορας της γενιάς του ήταν ο Νεοπτόλεμος Α΄, υιός του ομηρικού ήρωα Αχιλλέα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πλούταρχο οι αρχαιότεροι από αυτούς τους βασιλείς έπεσαν στη βαρβαρότητα, με τους πρώτους αξιόλογους από αυτούς να εμφανίζονται κατά την κλασική εποχή, εισάγοντας τον ελληνικό πολιτισμό και οργανώνοντας το κράτος και τη νομοθεσία. Είναι πιθανόν λοιπόν ήδη από την εποχή του Αδμήτου ορισμένα από τα ελληνικά έθιμα να είχαν εισαχθεί στο μολοσσικό κράτος, κάνοντάς το να διακρίνεται από τα βαρβαρικά ηπειρωτικά φύλα που το περιτριγύριζαν. Πατέρας του Άδμητου ήταν ο Βασιλιάς Βολοσός (άγνωστη χρονολογία θρόνου) και γιος του βασιλά Άδμητου είναι ο μετέπειτα βασιλιάς της Ηπείρου Θαρρύπας.
Άδμητος και Θεμιστοκλής
Ο Άδμητος ήταν σύγχρονος του Αθηναίου στρατηγού Θεμιστοκλή, ο οποίος είχε στο παρελθόν κινηθεί πολιτικά ενάντια στον Ηπειρώτη μονάρχη. Ωστόσο το 471 π.Χ., όταν ο Θεμιστοκλής εξοστρακίστηκε από την πατρίδα του και κατηγορήθηκε για προδοσία, αναγκάστηκε να καταφύγει πρώτα στην Κέρκυρα και κατόπιν στην αυλή του βασιλιά Άδμητου για προστασία.
Τη στιγμή της άφιξής του, ο βασιλιάς απουσίαζε, αλλά η σύζυγός του, βασίλισσα Φθία, υποδέχτηκε με καλοσύνη το Θεμιστοκλή. Προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά, τον συμβούλεψε να καταφύγει σε μια κίνηση ικεσίας με ιδιαίτερη ιερότητα για τους Μολοσσούς: να πάρει το γιο της, το νεαρό πρίγκιπα του βασιλείου, και να τον βάλει να καθίσει στα γόνατά του δίπλα στην εστία. Επιστρέφοντας ο Άδμητος και βλέποντας το γιο του στα χέρια του Θεμιστοκλή, συγκινήθηκε και του υποσχέθηκε την προστασία του. Κλείνοντας τα αυτιά του στα αιτήματα των Αθηναίων και των Λακεδαιμονίων πρέσβεων που κατεύθασαν λίγο αργότερα, παρείχε στο Θεμιστοκλή ασφαλή μετακίνηση στην Πύδνα, από όπου μετέβη αργότερα στην περσική αυλή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών
Λευιτικό (βιβλίο)
Με το όνομα Λευιτικό, ή Λευιτικόν, φέρεται το 3o βιβλίο της Πεντατεύχου και ταυτόχρονα το 3ο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ως συνέχεια της Εξόδου. Συγγραφέας του θεωρείται ο Μωυσής.
Ονομασία
Οι Εβραίοι ονομάζουν το βιβλίο αυτό "Βαγικρά", από τις δύο αρκτικές λέξεις του κειμένου που σημαίνουν "Και ανεκάλεσε". Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν Λευιτικό, από το γεγονός ότι αναφέρεται στο ιερατείο των Ισραηλιτών που προερχόταν αποκλειστικά από τη φυλή Λευί καθώς και στις τελετουργίες που έκανε ο αρχιερέας και οι ιερείς Λευίτες.
Κεφάλαια
Γενικά το Λευιτικό εκτός από τα δύο βασικά γεγονότα που εξιστορεί, στη καθιέρωση του αρχιερέα Ααρών και στη τιμωρία του βλάσφημου γίνεται αναφορά στις επικλήσεις, τις εορτές, τα ιερατικά άμφια, του Σαββαταίου και του Ιωβηλαίου, της διάκρισης καθαρών και ακαθάρτων ζώων, ειδικότερα επί της λέπρας των Ισραηλιτών, που φέρονταν από μακρού ως φορείς, κ.ά.
Το μεγαλύτερο βέβαια βάρος πέφτει στις θυσίες με παράλληλο και έκδηλο τονισμό την επ΄ απειλούμενη αμαρτία και την ανάγκη της λύτρωσης απ΄ αυτή.
Το Λευιτικό περιλαμβάνει 27 Κεφάλαια, τα οποία και αριθμούνται με την αρχαία ελληνική αρίθμηση, από Κεφ.Α΄ μέχρι και Κεφ.ΚΖ΄.
Γεγονότα
Τα κύρια γεγονότα που αναφέρονται στο Λευιτικό, κατά σειρά, είναι:
NGC 770
Ο NGC 770 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Κριό. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο RJ Mitchell στις 3 Νοεμβρίου 1855. Απέχει περίπου 120 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και έχει διάμετρο της τάξεως των 36 χιλιάδων ετών φωτός. Αλληλεπιδρά βαρυτικά με τον γαλαξία NGC 772.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Κριός (αστερισμός) 0770 07517 01463
Γιάννης Γιαννακόπουλος (πολιτικός)
Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος (1947) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1947 στο Παλαιόκαστρο Μεσσηνίας και σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Κόρη του είναι η επίσης πολιτικός, Νάντια Γιαννακοπούλου.
Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1993, του 1996 και του 2000. Το 2001 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Στις εσωκομματικές εκλογές του Κινήματος Αλλαγής το 2021 στήριξε την υποψηφιότητα του Ανδρέα Λοβέρδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1954
Το ΙΘ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1954 διεξήχθη από τις 29 ως τις 30 Ιουνίου 1954 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας και περιλάμβανε έντεκα αγωνίσματα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για δεύτερη συνεχόμενη φορά και πολυνίκης η Φανή Αργυρίου. Το 4ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου, όπως και του τριάθλου, διεξήχθησαν χωριστά αλλά τα αποτελέσματα δεν υπολογίστηκαν στη βαθμολογία του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1954 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Διεθνής Αερολιμένας Ώστιν–Μπέργκστρομ
Ο Διεθνής Αερολιμένας Ώστιν–Μπέργκστρομ (Αγγλικά. Austin–Bergstrom International Airport· συντομογραφία IATA: AUS, ICAO: KAUS) εξυπηρετεί το κεντρικό Τέξας και το Ώστιν.
Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 23 Μαΐου 1999 και αντικατέστησε το Δημοτικό Αεροδρόμιο Ρόμπερτ Μίλερ, που εξυπηρετούσε το Ώστιν για 69 χρόνια. Ονομάστηκε προς τιμή του Αμερικανού έφεδρου σμηναγού Τζον Όγκοστ Ερλ Μπέργκστρομ, ο οποίος σκοτώθηκε στην Αεροπορική Βάση Κλαρκ στις Φιλιππίνες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
== Αεροπορικές εταιρείες και προορισμοί ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τέξας Τέξας Κατηγορία:Τέξας
Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν
right|thumb|270px|Ο πύργος των Πέντε Τάξεων, όπως φαίνεται από την είσοδο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου και πίσω από το άγαλμα του Μπόντλεϊ right|thumb|270px|Η επίσημη είσοδος της Βιβλιοθήκης, που ανοίγει μόνο κατά τα ετήσια Εγκαίνια Η βιβλιοθήκη Μπόντλιαν (αγγλ. Bodleian Library, προφ. /ˈbɒdliən/ or /bɒdˈliːən/, αποκαλούμενη στα ελληνικά και Βοδλεϊανή, Βοδληιανή, Μποντλιανή, Μποντλίαν και Μποντλέιαν) είναι η κεντρική βιβλιοθήκη έρευνας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, μια από τις παλαιότερες στην Ευρώπη και δεύτερη σε μέγεθος στο Ηνωμένο Βασίλειο (με πρώτη την Βρετανική Βιβλιοθήκη). Είναι, επίσης, γνωστή στους λογίους –ιδιαίτερα στην Οξφόρδη– ως "Bodley" ή και απλά "The Bod". Προορίζεται αποκλειστικά για μελέτη και έρευνα και απαιτείται από τους χρήστες να μη την χρησιμοποιούν για επουσιώδεις λόγους, αλλά μόνον εφόσον ασχολούνται με τα δύο προαναφερθέντα αντικείμενα. Η βιβλιοθήκη είναι προσβάσιμη στο κοινό, αλλά προκειμένου κάποιος να εγγραφεί σε αυτήν ως αναγνώστης, αν δεν είναι σπουδαστής σε κάποια σχολή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης απαιτείται αρχικά αίτησή του στη διοικητική υπηρεσία της Βιβλιοθήκης και, εφόσον δεν είναι απόφοιτος της Οξφόρδης ή φοιτητής σε κάποιο άλλο εκπαιδευτικό ίδρυμα, η απονομή κάρτας αναγνώστη πιθανότατα γίνεται με κάποια χρέωση. Καθώς αποτελεί, κυρίως, βιβλιοθήκη αναφοράς, το περιεχόμενό της δεν μπορεί να απομακρυνθεί από τα αναγνωστήρια. Από το 1610 μέχρι σήμερα, αποτελεί μία από τις έξι αποθετήριες βιβλιοθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου, υπό την έννοια ότι όλες οι εκδοτικές εταιρείες που εκδίδουν κάποιο βιβλίο στη χώρα οφείλουν να αποστείλουν αντίτυπό του στη Βιβλιοθήκη. Αυτή η "σύμβαση" ανανεώθηκε με τη νομοθετική πράξη περί αποθετηρίων βιβλιοθηκών του 2003. Σύμφωνα με τον Ιρλανδικό νόμο, η Βιβλιοθήκη δικαιούται, επίσης, να ζητήσει ένα αντίτυπο από κάθε βιβλίο που εκδίδεται στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.
Ιστορία
Η πρώτη βιβλιοθήκη στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, η οποία δημιουργήθηκε σε χωριστό από τα πανεπιστημιακά κτίρια χώρο, στεγάστηκε σε δωμάτιο στη βορειοδυτική γωνία του ναού της Αγίας Μαρίας (St. Mary's Church) στον άνω όροφο ενός από τα παλαιότερα κτίρια του Πανεπιστημίου, το "Old Congregation House", όπως καλείται ακόμη και σήμερα. Το κτίριο αυτό, ευρισκόμενο στην "καρδιά" του Πανεπιστημίου, άρχισε να κτίζεται το 1320 κατά παραγγελία –και χρηματοδότηση– του Επισκόπου του Γούεστερ, Τόμας ντε Κόμπαμ, (Thomas de Combham) και αποτελείτο από έναν ισόγειο χώρο, που προοριζόταν για τις πανεπιστημιακές συναντήσεις και έναν στον πρώτο όροφο, που προοριζόταν να στεγάσει τη βιβλιοθήκη. Το βασικό τμήμα του κτιρίου περατώθηκε μετά τον θάνατο του Επισκόπου το 1327, αλλά η πραγματική λειτουργία της βιβλιοθήκης ξεκίνησε μόλις το 1410, ύστερα από διαμάχη με το Κολλέγιο Όριελ (Oriel College) σχετικά με την κατοχή των βιβλίων που είχε καταλείπει ο Επίσκοπος. Τα βιβλία, που βρίσκονταν σε δύο σεντούκια στο ισόγειο από το 1337, μεταφέρθηκαν στον επάνω όροφο και τοποθετήθηκαν σε έδρανα με ένα κάθισμα πλάι στο καθένα. Το κτίσμα αυτό δεν είναι ούτε αρχιτεκτονικά εντυπωσιακό ούτε μεγάλο και αντικαταστάθηκε, το 1448, από άλλο κτίσμα, γνωστό ως "Βιβλιοθήκη του Δούκα Χάμφρεϊ" (Duke Humfrey’s), το οποίο και απαρτίζει σήμερα το παλαιότερο κτίσμα της Μποντλιανής Βιβλιοθήκης.
Το 1412 θεσπίστηκε καταστατικό σχετικά με τη διαχείριση και τη μεταχείριση των βιβλίων, ενώ διασφαλίζει ότι ο «Βιβλιοθηκάριος» (Librarian) όφειλε να είναι κληρικός του Πανεπιστημίου.
Εν τω μεταξύ, ο Ρίτσαρντ ντε Μπέρυ (Richard de Bury), Επίσκοπος του Ντάραμ (Durham) και συγγραφέας του πρώτου βιβλίου σχετικά με τη βιβλιοφιλία («Philobiblon») κληροδότησε όλα του τα βιβλία στο Κολλέγιο Ντάραμ, το σημερινό Κολλέγιο Τρίνιτι, (Trinity College). Είναι, όμως, αμφίβολο αν τα βιβλία έφθασαν ποτέ στην Οξφόρδη, ενώ η επιθυμία του για τη δημιουργία μιας Βιβλιοθήκης "ελεύθερης για όλους τους λογίους" δεν πραγματοποιήθηκε.
Η ευκαιρία για τη μετακίνηση της Βιβλιοθήκης σε νέο κτίριο δόθηκε από τη δωρεά του Χάμφρεϊ, Δούκα του Γκλόστερ (Humfrey, Duke of Gloucester), νεότερο αδελφό του βασιλιά Ερρίκου Δ΄ που απαρτιζόταν από τεράστιας αξίας συλλογή περισσότερων από 280 χειρογράφων, μεταξύ των οποίων και χειρόγραφα με κλασικά κείμενα. Η συλλογή αυτή θα προκαλούσε κυριολεκτικά συμφόρηση στον μικρό χώρο της Βιβλιοθήκης και, το 1444, το Πανεπιστήμιο αποφάσισε την ανέγερση νέου κτιρίου στην περιοχή της Θεολογικής Σχολής (Divinity School), η οποία είχε αρχίσει να λειτουργεί μόλις 20 χρόνια πριν (1424) σε μια περιοχή του βόρειου άκρου της School Street, η οποία γειτνίαζε με τα τείχη της πόλης. Η έκταση αυτή ανήκε στο Κολλέγιο Μπέλιολ (Baliol College). Λόγω ελλείψεων στη χρηματοδότηση, το νέο κτίριο ολοκληρώθηκε αρκετά χρόνια αργότερα και η Βιβλιοθήκη άρχισε να μεταφέρεται το 1478, για να αρχίσει τελικά να λειτουργεί δέκα χρόνια αργότερα.
Η Βιβλιοθήκη αυτή επέζησε επί περίπου εξήντα χρόνια. Το 1550 ο Ρίτσαρντ Κοξ (Richard Cox), πρωθιερέας του νεοϊδρυθέντος Κολλεγίου Κράιστ Τσερτς Christ Church την απογύμνωσε από τα βιβλία της, ακολουθώντας ένα νομοθέτημα του βασιλέα Εδουάρδου Δ΄ με το οποίο σχεδιαζόταν η απάλειψη όλων των ιχνών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας από την Αγγλική Εκκλησία. Στο νομοθέτημα περιλαμβάνονταν όλα τα "δεισιδαιμονικά βιβλία και εικόνες". Όπως αναφέρει ο ιστορικός Άντονι Γουντ (Anthony Wood) "μερικά από τα βιβλία που απομακρύνθηκαν από τους Μεταρρυθμιστές κάηκαν, άλλα πωλήθηκαν είτε σε βιβλιοπώλες είτε σε κατασκευαστές γαντιών ως βαρίδια για να συμπιέζουν τα γάντια που κατασκεύαζαν, σε ράπτες ως σταθμά, σε βιβλιοδέτες για να χρησιμοποιήσουν τα δεσίματα σε δικά τους έργα, ενώ μερικά τα κράτησαν για ίδια χρήση οι Μεταρρυθμιστές". Την εποχή εκείνη το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δεν είχε σημαντική χρηματοδότηση και δεν διέθετε πόρους για να αντικαταστήσει με τυπωμένα βιβλία αυτά που είχαν διαρπαγεί και διασκορπιστεί. Το 1556 τα έδρανα που "στέγαζαν" τα βιβλία πωλήθηκαν και ο χώρος της Βιβλιοθήκης δόθηκε στην Ιατρική Σχολή.
Ακολούθησε νέα επέκταση κατά την περίοδο 1634 - 1637, όταν ο Τζων Σέλντεν (John Selden, 1584 – 1654), διαπρεπής νομομαθής και λόγιος της εποχής κληροδότησε την πολύτιμη συλλογή του από 8.000 χειρόγραφα και βιβλία στη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν. Η επέκταση αυτή έγινε στο παλαιό κτίριο Χάμφρεϊ και ονομάστηκε "πτέρυγα Σέλντεν" (Selden End).
Μετά από όλες αυτές τις επεκτάσεις, η Βιβλιοθήκη ήταν πλέον σε θέση να λαμβάνει και να στεγάζει αποκτήματα από πολλές δωρεές, κυρίως χειρογράφων, όπως έγινε με τη συλλογή του 3ου Κόμητος του Πέμπροουκ (3rd Earl of Pembroke) το 1629, του Σερ Κένελμ Ντίγκμπυ (Sir Kenelm Digby) το 1634, του Ουίλιαμ Λάουντ, Αρχιεπισκόπου του Καντερμπέρι το 1635 και πολλών άλλων. Αυτή η συλλογή χειρογράφων αποτέλεσε τον μεγαλύτερο πόλο έλξης για τους λογίους από ολόκληρη την Ευρώπη, οι οποίοι γίνονταν δεκτοί ανεξάρτητα αν ήταν ή όχι μέλη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Η παράδοση αυτή συνεχίζεται και σήμερα, αντίθετα από τους απλούς φοιτητές που, μέχρι πρόσφατα, σπάνια γίνονταν δεκτοί στη Βιβλιοθήκη. Μια ακόμη ζηλότυπα φυλασσόμενη παράδοση της Βιβλιοθήκης είναι ότι δεν δανείζει βιβλία στους αναγνώστες: Ακόμη και όταν ο βασιλέας Κάρολος ο Α΄ ζήτησε, το 1645, να δανειστεί κάποιο βιβλίο, αντιμετώπισε την άρνηση της Βιβλιοθήκης. Ωστόσο, οι τακτικοί επισκέπτες της Βιβλιοθήκης παρέμεναν ελάχιστοι: Το 1831 υπήρχαν 3 ως 4 αναγνώστες ημερησίως, ενώ κατά τον μήνα Ιούλιο (1831) δεν εμφανίστηκε κανείς αναγνώστης. Κανένα κτίριο της Βιβλιοθήκης δεν διέθετε θέρμανση ως το 1845, ενώ η ανάγνωση γινόταν με το φως της ημέρας και μόνον ως το 1929.
Το κτίσμα Ράντκλιφ
Η ανάπτυξη της βιβλιοθήκης μειώνεται στις αρχές του 18ου αιώνα, ακολουθώντας πιθανόν και την ανάπτυξη του ίδιου του Πανεπιστημίου: Κατά την τριετία 1700 - 1703 στη Βιβλιοθήκη δεν εισήλθε κανένα νέο βιβλίο. Τα επιμέρους Κολλέγια, όμως, δημιουργούν τις δικές τους βιβλιοθήκες. Η αρχιτεκτονικά πιο όμορφη κατασκευάστηκε χάρη στον δόκτορα Τζων Ράντκλιφ (Dr John Radcliffe, 1650–1714), έναν από τους πλέον επιτυχημένους ιατρούς της εποχής του. Στους οικονομικούς διαχειριστές του άφησε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, με την εντολή να αγοράσουν τη γη, να οικοδομήσουν νέο κτίριο βιβλιοθήκης σε αυτήν καθώς και μια δωρεά για την προμήθεια βιβλίων και τον μισθό του βιβλιοθηκάριου. Επιλέχτηκε το οικόπεδο στα νότια του Schools Quadrangle, στο μέσον μιας πλατείας που ονομάστηκε "πλατεία Ράντκλιφ". Η οικοδόμηση του κυκλικού θολωτού κτιρίου, το οποίο θεωρείται σήμερα το πλέον εντυπωσιακό κτίσμα κλασικής αρχιτεκτονικής στην Οξφόρδη, έγινε κατά την περίοδο 1747 - 1748 σε σχέδια του Τζέιμς Γκιμπς (James Gibbs) και άρχισε να λειτουργεί το 1749.
Η Βιβλιοθήκη Ράντκλιφ, όπως λεγόταν μέχρι το 1860, λειτούργησε τελείως ανεξάρτητα από τη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν με λίγους αναγνώστες σε καθημερινή βάση, ενώ η συλλογή βιβλίων που διέθετε ήταν ανομοιογενής και δεν εξυπηρετούσε κάποιον εμφανή σκοπό. Οι πρώτοι της βιβλιοθηκάριοι επέδειξαν περίεργη απροθυμία στην προσθήκη νέων βιβλίων. Η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται στις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε άρχισε να δημιουργείται μια συλλογή από βιβλία ιατρικής και φυσικής ιστορίας. Η δημιουργία αυτής της συλλογής είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση του πρώτου εντύπου καταλόγου της το 1835.
Εν τω μεταξύ, η συλλογή της Μπόντλιαν άρχισε να μεγαλώνει εκ νέου, καθώς νέες νομοθετικές συμφωνίες με τον Σύνδεσμο Εκδοτών είχαν ως συνέπεια η εκ μέρους τους απόθεση νέων εκδόσεων να γίνει πιο αποτελεσματική. Το 1842 εκτός από την χωρίς επιβάρυνση απόθεση βιβλίων από τον Σύνδεσμο, η Βιβλιοθήκη επικεντρώθηκε τόσο στη συλλογή χειρογράφων όσο και ξενόγλωσσων εκδόσεων, ενώ συνέχιζε να δέχεται δωρεές, με σημαντικότερη αυτή του Φράνσις Ντους (Francis Douce) το 1834: 18.000 τυπωμένα βιβλία, από τα οποία 300 είχαν τυπωθεί πριν το 1500 και 393 χειρόγραφα. Το 1843 τυπώθηκε κατάλογος με τα βιβλία της Μπόντλιαν σε τρεις τόμους ενώ το 1849 υπολογιζόταν ότι περιείχε 220.000 βιβλία και 21.000 χειρόγραφα. Η βιβλιοθήκη δεν στέγαζε μόνο βιβλία: Διέθετε στη συλλογή της εικόνες, γλυπτά, νομίσματα, μετάλλια και "περίεργα" αντικείμενα επιστημονικού ενδιαφέροντος αλλά και, όπως αποκαλούνταν, "εξωτικά" (exotic). Σε αυτά περιλαμβανόταν ακόμη και ένας ταριχευμένος κροκόδειλος από τη Τζαμάικα. Όλα αυτά είχαν αρχίσει να δημιουργούν εκ νέου προβλήματα χώρου στη Βιβλιοθήκη.
Το 1860 η Βιβλιοθήκη Ράντκλιφ απορροφήθηκε από την Μπόντλιαν και μετονομάστηκε σε "Radcliffe Camera" ("δωμάτιο Ράντκλιφ" στα λατινικά). Ο άνω όροφος μετατράπηκε σε αναγνωστήριο, προοριζόμενο κυρίως για προπτυχιακούς φοιτητές, οι οποίοι είχαν γίνει δεκτοί από τη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν ήδη από το 1856 και το ισόγειο έγινε αποθετήριο βιβλίων, μέχρι το 1941, οπότε μετατράπηκε και αυτό σε αναγνωστήριο. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, δεχόταν κατά μέσον όρο εκατό αναγνώστες την ημέρα.
Νέα "επέκταση" της Βιβλιοθήκης έγινε το 1975, όταν το κτίσμα Κλάρεντον (Clarendon Building), κτισμένο κατά την περίοδο 1711 - 1715 σε σχέδια του Νίκολας Χώκσμουρ (Nicholas Hawksmoor) για να στεγάσει τις εκδοτικές δραστηριότητες του εκδοτικού οίκου Oxford University Press. Ο εκδοτικός οίκος το είχε εγκαταλείψει ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, καθώς δεν κάλυπτε πλέον τις ανάγκες του, και χρησιμοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο για τη στέγαση ορισμένων από τις διοικητικές του υπηρεσίες. Από το 1975 χρησιμοποιείται από τη Βιβλιοθήκη ως χώρος γραφείων και συσκέψεων του ανώτερου προσωπικού της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Ηνωμένο Βασίλειο Οξ Κατηγορία:Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Λέγκα του Βορρά
Η Λέγκα του Βορρά (ιταλικά: Lega Nord) είναι λαϊκιστικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία, με φεντεραλιστικές και τοπικο-εθνικιστικές πολιτικές όσον αφορά τις βόρειες περιφέρειες της χώρας. Ως κόμμα ιδρύθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1991, ενώ προϋπήρχε ως συμμαχία από το 1989. Ηγέτης του κόμματος είναι ο Ματέο Σαλβίνι.
Το πλήρες όνομα του είναι Βόρεια Λέγκα για την ανεξαρτησία της Παδανίας. Συντομεύτηκε σε Λέγκα για τις γενικές εκλογές του 2018 (χωρίς όμως να ενημερωθεί το καταστατικό του κόμματος με την αλλαγή).
Η Λέγκα ιδρύθηκε το 1991 ως ομοσπονδία έξι περιφερειακών κομμάτων της βόρειας και βορειοκεντρικής Ιταλίας, τα: Λέγκα Βενέτα, Λέγκα Λομβαρδίας, Αυτονομιστές του Πεδεμόντιου, Ενωμένη Λιγυρία, Λέγκα της Εμίλια-Ρομάνια και Τοσκανική Συμμαχία. Ιδρυτής του κόμματος ήταν ο Ουμπέρτο Μπόσι, ο οποίος ήταν Πρόεδρός του από το 1991 έως το 2012. Μετά από μια εσωτερική κρίση και αγώνα, στη Λήγκα ηγήθηκε για λίγο καιρό ο Ρομπέρτο Μαρόνι, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος της Λομβαρδίας το 2013. Στα τέλη του 2013 διεξήχθησαν εκλογές για την ηγεσία του κόμματος στις οποίες ο Ματέο Σαλβίνι κέρδισε τον Μπόσι και έγινε ο νέος Πρόεδρος του κόμματος.
Στις γενικές εκλογές του 2018, η Λέγκα ήταν το τρίτο κόμμα πίσω από το Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S) και το Δημοκρατικό Κόμμα (PD), ενώ στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2019 κέρδισε την πρώτη θέση. Στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές, κέρδισε στις περιφέρειες: Βένετο, Λομβαρδία, Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια, Τρεντο, Πεδεμόντιο, Αμπρούτσο και Ούμπρια. Ήρθε δεύτερο στις περιφέρειες: Κοιλάδα της Αόστα, Εμίλια-Ρομάνια, Τοσκάνη. Σαρδηνία και Μπαζιλικάτα, και τρίτο στις Λιγυρία, Μάρκε και Νότιο Τιρόλο.
Πρόδρομοι και ίδρυση
Στις Ιταλικές γενικές εκλογές του 1983, η «Λέγκα Βενέτα» (με έδρα το Βένετο) κέρδισε μία έδρα στη Βουλή και μία στη Γερουσία Στις γενικές εκλογές του 1987 ένα άλλο περιφερειακό κόμμα, η «Λομβαρδική Λέγκα» (με έδρα τη Λομβαρδία), κέρδισε μία θέση στη Γερουσία για τον αρχηγό της, τον Ουμπέρτο Μπόσι. Τα δύο κόμματα, μαζί με άλλα περιφερειακά κόμματα, συμμετείχαν στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 1989 ως η «Βόρεια Συμμαχία», συγκεντρώνοντας το 1,8% των ψήφων. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Ο Ουμπέρτο Μπόσι στην πρώτη συγκέντρωση στην Ποντίδα το 1990 Η Βόρεια Λέγκα, που ανακοινώθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1989 ως εξέλιξη της Βόρειας Συμμαχίας, μετατράπηκε επίσημα σε κόμμα το Φεβρουάριο του 1991 με τη συγχώνευση διαφόρων περιφερειακών κομμάτων, μεταξύ των οποίων η Λομβαρδική Λέγκα και η Λέγκα Βενέτα. Αυτά συνεχίζουν να υφίστανται ως συστατικά κόμματα του μεγάλου ομοσπονδιακού.
Η πολιτική ιδεολογία της Λέγκα βασίστηκε στην απέχθεια για τον ρωμαϊκό συγκεντρωτισμό (που συνοψίζεται στο γνωστό σύνθημα «Roma ladrona», που χοντρικά σημαίνει «Ρώμη μεγάλη κλέφτρα») και το φορολογικό σύστημα της ιταλικής κυβέρνησης, που επεβάρυνε τους Βόρειους Ιταλούς. Βασίστηκε, επίσης, σε πολιτιστικές επιρροές από τις Βόρειες γειτονικές χώρες και στην απέχθεια για την παράνομη μετανάστευση. Οι εκλογικές επιτυχίες του κόμματος άρχισαν σε μια περίοδο που οι προσδοκίες του κοινού για τα εδραιωμένα κόμματα διαψεύστηκαν στο μέγιστο. Από το 1992, οι έρευνες για διαφθορά που έγιναν στον Ιταλικό πολιτικό χώρο, και αναφέρονται ως «πόλη της μίζας», οδήγησαν σε έκθεση πολλών πολιτικών και στην εξαφάνιση πολλών κομμάτων. Ωστόσο, αντίθετα με ότι πρόβλεψαν οι αναλυτές στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Βόρεια Λέγκα έγινε μία σταθερή πολιτική δύναμη.
Στις γενικές εκλογές του 1992 η Βόρεια Λέγκα κατάφερε να συγκεντρώσει το 8,65% των ψήφων, κέρδισε 55 έδρες στη Βουλή και 25 στη Γερουσία και έγινε το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας και του Κοινοβουλίου. Το 1993, ο αριστερός πολιτικός της Λέγκα Μάρκο Φορμεντίνι εκλέχτηκε δήμαρχος του Μιλάνου, η Βόρεια Λέγκα κέρδισε το 49,3% στις εκλογές της επαρχίας Βαρέζε και μέχρι το τέλος του έτους - προτού ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ξεκινήσει το δικό του πολιτικό κόμμα - οι ερωτηθέντες των δημοσκοπήσεων για τις εκλογές έδιναν ένα ποσοστό 16-18% στη Βόρεια Λέγκα (το ήμισυ της υποστήριξης αυτής αργότερα πέρασε στον Μπερλουσκόνι).
Πρώτη συμμαχία με τον Μπερλουσκόνι
αριστερά|μικρογραφία|246x246px|Η κατανομή ψήφων για τη Βόρεια Λέγκα στις εκλογές του 1994|εναλλ.= Στις αρχές του 1994, μερικές ημέρες πριν από την ανακοίνωση της συμφωνίας Μπόσι-Μπερλουσκόνι που οδήγησε στην ίδρυση της πολιτικής συμμαχίας «Πόλος των Ελευθεριών», ο Ρομπέρτο Μαρόνι, η δεύτερη επιλογή του Μπόσι, υπέγραψε συμφωνία με τον κεντρώο Μάριο Σένι για τη «Συμμαχία για την Ιταλία», που όμως τελικά ακυρώθηκε. Στις γενικές εκλογές του 1994 η Βόρεια Λέγκα συμμετείχε μαζί με το κόμμα Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι ως μέρος της συμμαχίας «Πόλος της Ελευθερίας». Η Λέγκα κέρδισε το 8,4% των ψήφων, αλλά ευνοήθηκε από το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα στις Βόρειες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, και η κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση σχεδόν διπλασιάστηκε σε 117 βουλευτές και 60 γερουσιαστές. Η Ιρένε Πιβέττι της Λέγκα έγινε Πρόεδρος της Βουλής. Μετά τις εκλογές, τα κόμματα Βόρεια Λέγκα, Φόρτσα Ιτάλια, Εθνική Συμμαχία και Χριστιανοδημοκρατικό Κέντρο συμμετείχαν στην κυβέρνηση συνεργασίας του Μπερλουσκόνι. Στην Α' κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι, που ήταν η 51η Κυβέρνηση της Ιταλίας, η Λέγκα ανέλαβε τα 5 Υπουργεία. Ωστόσο, στα τέλη του 1994 η κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι διαλύθηκε.
Τον Ιανουάριο του 1995, ο Λαμπέρτο Ντίνι διορίστηκε Πρωθυπουργός και σχημάτισε την 52η Κυβέρνηση της Ιταλίας, στην οποία δεν συμμετείχε κανένα κόμμα και αποτελούταν αποκλειστικά από ανεξάρτητους πολιτικούς. Η Βόρεια Λέγκα και άλλα κόμματα στήριξαν την κυβέρνηση του Ντίνι με ψήφο εμπιστοσύνης. Ακολούθησαν όμως πολλές διασπάσεις στο κόμμα, όπως το «Φεντεραλιστικό Κόμμα» του Τζιανφράνκο Μίγκλιο, οι «Φεντεραλιστές και Φιλελεύθεροι Δημοκράτες» των Φράνκο Ροτσέτα, Λούσιο Μαλάν και Φούριο Γκουμπέτι και η «Φεντεραλιστική Ιταλική Λέγκα» των Λουίτζι Νέγκρι και Σέρτζιο Καπέλι. Μέχρι το 1996, 40 βουλευτές και 17 γερουσιαστές είχαν εγκαταλείψει τη Λέγκα. Την περίοδο 1995 -1998, η Βόρεια Λέγκα συμμετείχε σε κεντροαριστερές τοπικές κυβερνήσεις συνεργασίας, ιδίως από την επαρχία Πάδοβα ως την πόλη Ούντινε.
Παδανικός σεπαρατισμός
Η Βόρεια Λέγκα συμμετείχε στις γενικές εκλογές του 1996, συγκέντρωσε το 10,7% των ψήφων, κέρδισε τις 59 έδρες στη Βουλή και τις 27 στη Γερουσία. Η Βόρεια Λέγκα ανακοίνωσε ότι επιδίωκε την απόσχιση της βόρειας Ιταλίας (που ονομάζεται και Παδανία, από τον ποταμό Πάδο που την διασχίζει) από την υπόλοιπη Ιταλία. Την 13η Σεπτεμβρίου 1996 ο Μπόσι γέμισε ένα μπουκάλι με νερό από τις πηγές του Πάδου, και δύο μέρες αργότερα το έχυσε στη θάλασσα της Βενετίας, ως μια συμβολική πράξη για τη γέννηση του νέου έθνους. Το κόμμα έδωσε στην Παδανία μια ευρύτερη έννοια που σταδιακά κέρδισε αξία, τουλάχιστον μεταξύ των οπαδών του. Το κόμμα οργάνωσε ακόμα και δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία και εκλογές για το Παδανικό Κοινοβούλιο.
Την περίοδο 1996-1998 η Λέγκα ήταν το μεγαλύτερο κόμμα σε πολλές επαρχίες της βόρειας Ιταλίας και κατάφερε να επικρατήσει στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και στις επαρχιακές εκλογές, έναντι των κεντροδεξιών και των κεντροαριστερών συνασπισμών. Το κόμμα επέκτεινε την εμβέλειά του μέσω των Παδανικών συλλόγων και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με συμπεριλαμβανόμενα την ημερήσια επίσημη εφημερίδα του κόμματος La Padania, την εβδομαδιαία Il Sole delle Alpi («Ο Ήλιος των Άλπεων»), το περιοδικό Lega Nord Flash, το τηλεοπτικό κανάλι TelePadania, τον ραδιοφωνικό σταθμό Radio Padania Libera και τον εκδοτικό οίκο Μπρούνο Σαλβαντορί.
Ωστόσο, μετά τις εκλογές του 1996, αναδύθηκαν οι διαφορές μεταξύ αυτών που υποστήριξαν μια νέα συμμαχία με τον Μπερλουσκόνι και εκείνων που προσχώρησαν στο κόμμα «Ελιά» του Ρομάνο Πρόντι. Συνολικά, 15 βουλευτές και 9 γερουσιαστές εγκατέλειψαν τη Λέγκα για να ενταχθούν στα κεντροδεξιά ή στα κεντροαριστερά κόμματα. Η Πιβέτι έφυγε λίγους μήνες μετά τις εκλογές. Ο Κομεντσίνι έφυγε το 1998 για να ξεκινήσει τη Δημοκρατική Λέγκα του Βένετο με μεσοπρόθεσμο στόχο του να συμμαχήσει με τη Φόρτσα Ιτάλια στο Βένετο. Το 1999 οι Γνούτι και Κομίνο εκδιώχθηκαν από τη Λέγκα επειδή είχαν σχηματίσει τοπικές συμμαχίες με την κεντροδεξιά. Tο 1999 ο Φορμεντίνι έφυγε και μπήκε στους Δημοκράτες του Πρόντι.
Οίκος των Ελευθεριών
εναλλ.=|μικρογραφία|220x220εσ|Ο Ουμπέρτο Μπόσι το 2005 Στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 1999, η Βόρεια Λέγκα συγκέντρωσε το 4,48% των ψήφων και πήρε τις 4 από τις 87 έδρες. Πρώτο κόμμα ήρθε το Φόρτσα Ιτάλια που κέρδισε 22 έδρες και δεύτερο οι Δημοκράτες της Αριστεράς με 15 έδρες. Κατόπιν αυτής της ήττας, τα μεγαλύτερα μέλη του κόμματος θεώρησαν ότι θα ήταν καλύτερα να προσχωρήσουν σε μία από τις δύο μεγάλες συμμαχίες. Ο Μαρόνι, ο οποίος πάντα ήταν αριστερός στην καρδιά, προτίμησε μία συμμαχία με την κεντροαριστερά, οπότε ο Μπόσι τον παρότρυνε να διαπραγματευτεί μία συμφωνία με τον τότε Πρωθυπουργό Μάσιμο Ντ'Αλέμα, ο οποίος είχε περιγράψει τη Λέγκα ως «ένα πλευρό της αριστεράς». Αντί αυτού, ο Μπόσι προσέγγισε τον Μπερλουσκόνι, και τελικά η Βόρεια Λέγκα πήρε μέρος στις εκλογές ως μέρος της κεντροδεξιάς συμμαχίας «Οίκος της Ελευθερίας», που κέρδισε στις εκλογές αναγκάζοντας τον Ντ'Αλέμα να παραιτηθεί από τη θέση του Πρωθυπουργού, και αφήνοντας τον Μπερλουσκόνι με προβάδισμα για τις επικείμενες γενικές εκλογές του 2001. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ήλιος της Παδανίας το 2006 στο Μιλάνο μικρογραφία|Το 2005 η μεγαλύτερη σημαία της Παδανίας μπήκε στα ρεκόρ Γκίνες. Είχε διαστάσεις 170 μ.x170 μ. Στις Ιταλικές γενικές εκλογές του 2001, η Βόρεια Λέγκα συμμετείχε και πάλι ως μέρος της κεντροδεξιάς συμμαχίας «Οίκος της Ελευθερίας» του Μπερλουσκόνι. Συγκέντρωσε το 3,94% των ψήφων, πήρε τις 30 έδρες στη Βουλή και τις 17 στη Γερουσία. H Βόρεια Λέγκα ανέλαβε 3 Υπουργεία: ο Ρομπέρτο Καστέλι έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης (2001-2006), ο Ρομπέρτο Μαρόνι έγινε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών υποθέσεων (2001-2006), και ο Ουμπέρτο Μπόσι έγινε Υπουργός Συνταγματικών Μεταρρυθμίσεων και Αποκέντρωσης (τον Ιούνιο του 2004 αντικαταστάθηκε από τον Ρομπέρτο Καλντερόλι).
Στις Ιταλικές γενικές εκλογές του Απριλίου 2006 η Βόρεια Λέγκα σχημάτισε μία συμμαχία με το Κίνημα για την Αυτονομία (MpA) και το Σαρδηνιακό Κόμμα Δράσης (PSd'Az) και συμμετείχε ως μέρος του κεντροδεξιού συνασπισμού «Οίκος της Ελευθερίας», που έχασε από την κεντροαριστερή συμμαχία «Η Ένωση» του Ρομάνο Πρόντι. Συγκέντρωσε το 4,58% των ψήφων και κέρδισε τις 26 έδρες στη Βουλή και τις 14 έδρες στη Γερουσία. Την 25η Ιουνίου 2006 πραγματοποιήθηκε ένα δημοψήφισμα σε όλην την επικράτεια, στο οποίο οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν εγκρίνουν τις μεταρρυθμίσεις 57 άρθρων του Συντάγματος που είχαν προταθεί από την πρώην κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι. Η προσέλευση στην ψηφοφορία ήταν 52,3% και η πλειοψηφία ψήφισε Όχι (61,3%).
Τέταρτη κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι
μικρογραφία|250x250εσ|Η τέταρτη κυβέρνηση του [[Σίλβιο Μπερλουσκόνι|Μπερλουσκόνι]] Την 24η Ιανουαρίου του 2008 ο Πρωθυπουργός Ρομάνο Πρόντι έχασε την ψήφο εμπιστοσύνης της Γερουσίας και η κυβέρνησή του κατάρρευσε. Ο Πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο συγκάλεσε πρόωρες εκλογές για την 13η-14η Απριλίου. Η Βόρεια Λέγκα συμμετείχε ως μέρος της κεντροδεξιάς συμμαχίας, που κέρδισε, μαζί με το Λαός της Ελευθερίας του Μπερλουσκόνι. Συγκέντρωσε το 8,3% των ψήφων και κέρδισε τις 60 έδρες στη Βουλή και τις 25 στη Γερουσία. Τον Μάιο του 2008 ο Πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι σχημάτισε την 4η κυβέρνησή του, που ήταν η 60η κυβέρνηση της Ιταλίας. Η Βόρεια Λέγκα ανέλαβε 4 θέσεις Υπουργών: ο Ρομπέρτο Μαρόνι το Εσωτερικών, ο Λούκα Ζάια το Γεωργίας, ο Ουμπέρτο Μπόσι το Ομοσπονδιακών Μεταρρυθμίσεων και ο Ρομπέρτο Καλντερόλι το Υπουργείο Απλούστευσης διαδικασιών. Και 5 θέσεις Υφυπουργών: ο Ρομπέρτο Καστέλι των Υποδομών, ο Μισελίνο Νταβίκο των Εσωτερικών, ο Ντανιέλ Μολγκόρα το Οικονομίας και Οικονομικών, η Φρανσέσκα Μαρτίνι το Υγείας και ο Μαουρίτσιο Μπαλότσι το Απλούστευσης διαδικασιών.
Στις περιφερικές εκλογές του 2010, η Βόρεια Λέγκα συγκέντρωσε το 12,2% των ψήφων και πήρε τις 58 από τις 624 έδρες στα περιφερειακά συμβούλια. Κέρδισε 2 περιφερειακά Προεδρεία: ο Λούκα Ζάια έγινε Πρόεδρος του Βένετο συγκεντρώνοντας το 35,16% των ψήφων και ο Ρομπέρτο Κότα στο Πεδεμόντιο. Τον Νοέμβριο του 2011, ο Μπερλουσκόνι παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Μάριο Μόντι. Την 17-18 Νοεμβρίου η Βόρεια Λέγκα ήταν το μοναδικό κόμμα που δεν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην τεχνοκρατική κυβέρνηση του Μόντι. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Μαρόνι στο ομοσπονδιακό συνέδριο της Λέγκα το 2012
Ο Ρομπέρτο Μαρόνι στην ηγεσία του κόμματος
Τον Ιούλιο του 2012 ο Ρομπέρτο Μαρόνι εξελέγη αρχηγός του κόμματος. Στις γενικές εκλογές του 2013 η Βόρεια Λέγκα συμμετείχε ως μέρος της κεντροδεξιάς συμμαχίας, συγκέντρωσε το 4,1% των ψήφων και κέρδισε 18 έδρες στη Βουλή και 18 στη Γερουσία. Πρώτο ήρθε το Δημοκρατικό Κόμμα και μεγάλη άνοδο σημείωσε το Κίνημα Πέντε Αστέρων. Στις Ιταλικές περιφερειακές εκλογές τον Φεβρουάριο του 2013 ο Μαρόνι εξελέγη Πρόεδρος της Λομβαρδίας. Τον Σεπτέμβριο του 2013 ο Μάρονι ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματος. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Σαλβίνι στο συνέδριο της Λέγκα στο [[Τορίνο, 2013]]
Ο Ματέο Σαλβίνι στην ηγεσία του κόμματος
Στις Ιταλικές περιφερειακές εκλογές του 2015 η Λέγκα συμμετείχε ως μέρος της κεντροδεξιάς συμμαχίας, μαζί με την Φόρτσα Ιτάλια και άλλα κόμματα, και ο υποψήφιός της, ο Λούκα Ζάια, έγινε Πρόεδρος του Βένετο συγκεντρώνοντας το 50,1% των ψήφων. Στις τοπικές εκλογές του 2016 η Λέγκα συμμετείχε ως μέρος της κεντροδεξιάς συμμαχίας μαζί με την Φόρτσα Ιτάλια, τα Αδέλφια της Ιταλίας και άλλα κόμματα. Τον Μάιο του 2017 ο Σαλβίνι επανεξελέγη αρχηγός του κόμματος, συγκεντρώνοντας το 82,7% των ψήφων. Ο Σαλβίνι διατήρησε την πολιτική του γραμμή στην κεντροδεξιά και παρουσίασε την ιδέα του να μετονομάσουν το κόμμα σε «Λέγκα» χωρίς αναφορά στον «Βορρά». Την 22η Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκαν τα δημοψηφίσματα για την αυτονομία του Βένετο και της Λομβαρδίας, στα οποία το κοινό κλήθηκε να απαντήσει στην ερώτηση: «Θέλετε να αποδοθούν περισσότερες μορφές και συγγραφές ειδικών όρων στην αυτονομία της Περιφέρειας του Βένετο;». Η πλειοψηφία ψήφισε «Ναι», που ευνοεί την ρεζιοναλιστική πολιτική της Λέγκα.
Κυβέρνηση του Κόντε
μικρογραφία|213x213εσ|Ο Σαλβίνι σε ομιλία της 24ης Φεβρουαρίου του 2018 Στις γενικές εκλογές της 4ης Μαρτίου 2018 η Λέγκα ηγήθηκε στην κεντροδεξιά συμμαχία, που περιλάμβανε τα κόμματα: Φόρτσα Ιτάλια, Αδέλφια της Ιταλίας και Εμείς με την Ιταλία-Ένωση του Κέντρου. Στο εκλογικό σχήμα της Λέγκα περιλήφθηκαν αρκετοί ανεξάρτητοι πολιτικοί, όπως οι Τζιούλια Μποντζιόρνο και Αλμπέρτο Μπανιάι, και πολλά μικρά κόμματα: το Σαρδηνιακό Κόμμα Δράσης, το Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα, το Εθνικό Κίνημα για την Κυριαρχία και το Εμείς με τον Σαλβίνι. Το σύνθημα των εκλογών ήταν «Λέγκα – Ο Σαλβίνι για Πρωθυπουργός» και «Οι Ιταλοί πρώτα». Η Λέγκα συγκέντρωσε το 17,35% των ψήφων, και κέρδισε 125 έδρες στη Βουλή και 58 έδρες στη Γερουσία. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η 1η κυβέρνηση του [[Τζουζέπε Κόντε|Κόντε ορκίστηκε στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε]] μικρογραφία|258x258εσ|Η Λέγκα ήρθε πρώτη στις εκλογές για το [[Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2019]] Όταν ολοκληρώθηκαν οι εκλογές κανένα κόμμα ή συνασπισμός δεν είχε την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Η Κεντροδεξιά συμμαχία της Λέγκα είχε την πλειοψηφία των εδρών, το κόμμα Κίνημα Πέντε Αστέρων είχε συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο αριθμό των ψήφων και η κεντροαριστερή συμμαχία του Ματέο Ρέντσι ήρθε τρίτη. Κατόπιν τριών μηνών διαπραγματεύσεων, την 1η Ιουνίου σχηματίστηκε μία «κυβέρνηση αλλαγής» στην οποία συμμετείχαν η Λέγκα και το Κίνημα Πέντε Αστέρων. Πρωθυπουργός διορίστηκε ο ανεξάρτητος πολιτικός Τζουζέπε Κόντε, ο οποίος σχημάτισε την 1η κυβέρνηση του Κόντε που ήταν η 65η κυβέρνηση της Ιταλίας. Οι αρχηγοί των δύο κομμάτων, ο Ματέο Σαλβίνι και ο Λουίτζι ντι Μάιο έγιναν Αναπληρωτές Πρωθυπουργοί. Στο Υπουργικό Συμβούλιο οι 8 Υπουργοί ήταν του Κινήματος 5 Αστέρων, οι 5 ήταν της Λέγκα και οι 6 ήταν ανεξάρτητοι πολιτικοί. Ο Σαλβίνι ανέλαβε το Υπουργείο Εσωτερικών. Επίσης, 3 αναπληρωτές Υπουργοί και 15 υφυπουργοί ήταν της Λέγκα.
Στις περιφερειακές εκλογές της Ούμπρια του 2019 η Λέγκα συμμετείχε ως μέρος της κεντροδεξιάς συμμαχίας, που κέρδισε συγκεντρώνοντας το 57,55% των ψήφων και τις 13 από τις 21 έδρες του Συμβουλίου. Η Ντονατέλα Τεσέι έγινε Πρόεδρος της Ούμπρια. Στις περιφερειακές εκλογές της Εμίλια-Ρομάνια την 26η Ιανουαρίου 2020, η Λέγκα συμμετείχε ως μέρος της κεντροδεξιάς συμμαχίας, με υποψήφια την Λουτσία Μποργονζόνι, και συγκέντρωσε το 43,7% των ψήφων χάνοντας την προεδρία από την κεντροαριστερή συμμαχία.
Ιδεολογία
εναλλ.=|μικρογραφία|312x312εσ|Άγαλμα του Αλμπέρτο ντα Τζιουσάνο, του [[Μεσαίωνας|μεσαιωνικού ιππότη που ενέπνευσε τον Ουμπέρτο Μπόσι]] Η ιδεολογία του κόμματος είναι ένας συνδυασμός πολιτικού φεντεραλισμού, φορολογικού φεντεραλισμού, ρεζιοναλισμού και διατήρησης των Βορειοϊταλικών παραδόσεων. Ιστορικά, ο στόχος του κόμματος ήταν να μετατρέψει την Ιταλία σε ομοσπονδιακό κράτος, επιτρέποντας στην Παδανία ένα πιο ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς. Αντίθετα με τα άλλα Ευρωπαϊκά ρεζιοναλιστικά κόμματα: Λαϊκό Κόμμα Νότιου Τιρόλο, Βασκικό Εθνικιστικό Κόμμα, Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας, Σκωτικό Εθνικό Κόμμα, Φλαμανδικό Συμφέρον, κ.α. που διεκδικούν ειδικά δικαιώματα για τις περιοχές τους, η Λέγκα ενδιαφέρθηκε για ομοσπονδισμό.
Στο αρχικό πρόγραμμα του κόμματος αναγνωρίστηκε ως ιδεολογία ο «φεντεραλιστικός ελευθερισμός». Στην πράξη, οι τόνοι και οι πολιτικές του κόμματος συχνά έχουν μεταβληθεί, και ο αρχικός του ελευθερισμός και κοινωνικός φιλελευθερισμός κινήθηκε προς μια πιο κοινωνικά συντηρητική προσέγγιση, αντιπαραθέτοντας στον αντικληρικαλισμό μια στάση υπέρ της Καθολικής Εκκλησίας, και στον φιλοευρωπαϊσμό έναν σχετικό ευρωσκεπτικισμό, και τελικά εγκαταλείποντας μεγάλο μέρος του αρχικού πασιφισμού και του ανένδοτου περιβαλλοντισμού. Τώρα η Βόρεια Λέγκα συχνά θεωρείται ως δεξιό λαϊκιστικό κόμμα. Οι αρχηγοί του κόμματος γενικά απορρίπτουν τον χαρακτηρισμό του «δεξιού», ίσως όμως όχι του «λαϊκισμού». Το 2008, ο Ουμπέρτο Μπόσι σε μια συνέντευξη διευκρίνισε ότι η Βόρεια Λέγκα είναι «φιλελεύθερη, καθώς και σοσιαλιστική» και ότι η δεξιά ιδεολογία που προτιμά είναι αντικρατισμός με μια «φιλελεύθερη ιδέα για ένα κράτος που δεν βασίζεται στους πολίτες». Στην ερώτηση για τον αγαπημένο του πολιτικό του 20ου αιώνα, απάντησε τον Τζάκομο Ματτεόττι και επικαλέστηκε τις αντιφασιστικές και αριστερές ρίζες του.
Ο πολιτικός πολιτισμός της Λέγκας έχει στοιχεία από την περηφάνια της Βόρειας Ιταλίας, τον Παδανικό εθνικισμό, την Κελτική κληρονομιά. Τη δυσαρέσκεια για τις νότιο ιταλικές συνήθειες και τις Ρωμαϊκές αρχές. Τη δυσπιστία απέναντι στη Δημοκρατία της Ιταλίας και τη σημαία της. Και κάποια υποστήριξη στην ελεύθερη αγορά, τον αντικρατισμό, την αντιπαγκοσμιοποίηση, τον σεπαρατισμό και την απόσχιση. Το κόμμα είναι υπερήφανο για τις ιστορικές αναφορές του στην αντιιμπεριαλιστική Λέγκα της Λομβαρδίας και στον Αλμπέρτο ντα Τζιουσάνο (η φιγούρα που απεικονίζεται στο λογότυπο του κόμματος), τον ήρωα των πολέμων κατά του Φρειδερίκου Α' Βαρβαρόσσα. Αυτές οι ιστορικές αναφορές αποτελούν τη βάση για την αντι-μονοπωλιακή και αντισυγκεντρωτική ιδεολογία του κόμματος.
Η Λέγκα έχει διατηρήσει για πολύ καιρό μία στάση αντίθετη με της νότιας Ιταλίας. Τα μέλη του κόμματος κατά κανόνα αντιτίθεται στη μετανάστευση των νότιων Ιταλών σε πόλεις της Βόρειας Ιταλίας, επειδή τα στερεότυπα για τους νότιους είναι: κακοποιοί, εγκληματίες και επιβλαβείς για τη βόρεια κοινωνία. Επίσης, συχνά αποδίδουν την οικονομική στασιμότητα της Ιταλίας, και την ανομοιογένεια του οικονομικού διαχωρισμού Βορρά-Νότου, στα υποτιθέμενα αρνητικά χαρακτηριστικά των νότιων Ιταλών, όπως: έλλειψη εκπαίδευσης, τεμπελιά, εγκληματικότητα. Ορισμένα μέλη του κόμματος λέγεται ότι έχουν χρησιμοποιήσει δημοσίως ενοχλητικούς, προσβλητικούς και υποτιμητικούς επιθετικούς προσδιορισμούς αναφερόμενοι στους νότιους Ιταλούς (π.χ. terrone).
Στην κεντρική και τη νότια Ιταλία υπάρχουν κόμματα ομόλογα της Λέγκα. Οι συνομιλίες για συνεργασίες με τα περιφερειακά κόμματα, όπως: το Λαϊκό Κόμμα Νότιου Τιρόλου, η Βαλντοτανιανή Ένωση, το Αυτονομιστικό Κόμμα του Τρεντίνο Τιρόλο, το Κίνημα για τις Αυτονομίες και το Σαρδηνιακό Κόμμα Δράσης συνεχίζονται. Στη Λέγκα υπάρχουν και μέλη από τη νότια Ιταλία, όπως η Άντζελα Μαραβεντάνο, η πρώην αντιδήμαρχος της Λαμπεντούζα. Από το 1996 η Λέγκα δεν είναι πλέον μέλος του ρεζιοναλιστικού ευρωκόμματος Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία.
Πολυσυλλεκτικό κόμμα
Η Βόρεια Λέγκα στοχεύει στην ένωση όλων των Βόρειων Ιταλών που υποστηρίζουν την αυτονομία και τον φεντεραλισμό στη γη τους. Γι' αυτό, ειδικά στο ξεκίνημά της, είχε την τάση να είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με πολλές ιδεολογίες, και όπως δήλωσε ο Μπόσι το 1982 στους πρώτους οπαδούς του: «''Δεν έχει σημασία η ηλικία σου, το επάγγελμά σου και η πολιτική σου κλίση: σημασία έχει ότι εσύ κι εμείς είμαστε όλοι Λομβαρδοί. [...] Και ως Λομβαρδοί έχουμε έναν θεμελιώδη κοινό στόχο, έναντι του οποίου η διαίρεση μας σε κόμματα πρέπει να υπολείπεται''».
Από την αρχή της ιστορίας της, το εκλογικό της σώμα ήταν πολύ ευρύ στην κλίμακα αριστεράς-δεξιάς. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στις γενικές εκλογές του 1992 το 25,4% των υποστηρικτών του κόμματος ήταν πρώην Χριστιανοδημοκράτες, το 18,5% Κομμουνιστές, το 12,5% Σοσιαλιστές και το 6,6% πρώην ψηφοφόροι του μεταφασιστικού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος. Σύμφωνα με μία δημοσκόπηση του 1996, από τους ψηφοφόρους της Λέγκα το 28,7% χαρακτηρίστηκαν ως κεντρώοι, το 26,3% ως δεξιοί και το 22,1% αριστεροί.
Η θέση του κόμματος στο αριστερό-δεξί φάσμα προσδιορίζεται με δυσκολία, επειδή σε πολλά θέματα οι θέσεις του διαφέρουν και μπορεί να είναι συντηρητικές, κεντρώες ή αριστερές. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το κόμμα υποστηρίζει εξίσου τις φιλελεύθερες ιδέες, όπως η αποκανονιστικοποίηση, όσο και θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας, όπως η προστασία των μισθών και των συντάξεων. Αυτό οφείλεται στο ότι η Βόρεια Λέγκα, ως «λαϊκό κόμμα» που εκπροσωπεί ολόκληρο το Βορρά, περιλαμβάνει εξίσου φιλελεύθερες συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές παρατάξεις.