cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλι Βίζελ
Οικογένεια και παιδική ηλικία
thumb|right|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Βίζελ Ο Έλι Βίζελ γεννήθηκε στο Σίγκετ των Καρπαθίων, το σημερινό Σιγκέτου Μαρμάτσιε πάνω στον ποταμό Τίσα. Οι γονείς του ήταν η Σάρα Φάιγκ και ο Σλόμο Βίζελ. Στο σπίτι η οικογένεια μιλούσε περισσότερο γίντις, αλλά και γερμανικά, ουγγρικά και ρουμάνικα. Η Σάρα ήταν κόρη του Ντόντυ Φέιγκ, ενός γνωστού Χασιδίτη και αγρότη από γειτονικό χωριό. Ο Σλόμο Βίζελ μετέδωσε μία ισχυρή αίσθηση ανθρωπισμού στον γιο του, ενθαρρύνοντάς τον να διαβάζει λογοτεχνία και να μάθει την εβραϊκή γλώσσα, ενώ η μητέρα του τον ενθάρρυνε να μελετά το Τορά. Ο Βίζελ είχε πει ότι ο πατέρας του αντιπροσώπευε τον ορθό λόγο, ενώ η μητέρα του προήγε την πίστη.
Ο Έλι Βίζελ είχε τρία αδέλφια: τις μεγαλύτερες αδελφές Χίλντα και Μπεατρίς, και τη μικρότερή του Τζιπόρα. Η Χίλντα και η Μπεατρίς επέζησαν του πολέμου και μετά μετανάστευσαν στη Βόρεια Αμερική. Η Τζιπόρα και οι γονείς του Έλι χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|[[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, απελευθέρωση, 1945. Ο Βίζελ είναι ο έβδομος από τα αριστερά στη δεύτερη σειρά από κάτω, δίπλα στο κάθετο ξύλο .]]
Το 1940 το Σίγκετ προσαρτήθηκε στην Ουγγαρία μετά από τη Δεύτερη Διαμεσολάβηση της Βιέννης. Το 1944, σε ηλικία 15 ετών, ο Έλι Βίζελ και η οικογένειά του μετεγκαταστάθηκαν στο μεγαλύτερο από τα δύο γκέτο του Σίγκετ.
Στις 6 Μαΐου 1944 οι ουγγρικές αρχές επέτρεψαν στον γερμανικό στρατό να μεταφέρει την εβραϊκή κοινότητα του Σίγκετ στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Εκεί, ο Έλι σημαδεύτηκε με τον αριθμό κρατουμένου A-7713 στον αριστερό του βραχίονα Χωριζόμενος από τη μητέρα και τις αδελφές του, πήγε στο ίδιο τμήμα με τον πατέρα του, με τον οποίο στάλθηκαν στο συνδεδεμένο στρατόπεδο εργασίας Μπούμα, παράρτημα του Άουσβιτς ΙΙΙ (Μόνοβιτς). Κατόρθωσε να μείνει κοντά στον πατέρα του για περισσότερους από οκτώ μήνες, καθώς υποχρεώθηκαν να εργάζονται υπό ακραίες συνθήκες. Προς το τέλος του πολέμου τους μετακινούσαν ανάμεσα σε τρία στρατόπεδα.
Στις 29 Ιανουαρίου 1945, λίγες εβδομάδες αφότου οι δυο τους μεταφέρθηκαν στο Μπούχενβαλντ, ο πατέρας του Βίζελ ξυλοκοπήθηκε από έναν φρουρό των SS, ενώ την ίδια στιγμή υπέφερε από δυσεντερία, ασιτία και εξάντληση. Χτυπήθηκε επίσης από συγκρατουμένους του για την τροφή του. Αργότερα θανατώθηκε ως ανίκανος για εργασία, λίγες μόνο εβδομάδες πριν την απελευθέρωση του στρατοπέδου από την τρίτη αμερικανική στρατιά, στις 11 Απριλίου.
Φακείας
Ο Φακείας είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.
Έλι Βίζελ
Μετά τον πόλεμο
Το 1946, όταν έμαθε για τη βομβιστική επίθεση από την Ιργκούν στο ξενοδοχείο «Βασιλεύς Δαβίδ» στην Ιερουσαλήμ, ο Βίζελ επεχείρησε ανεπιτυχώς να ενταχθεί στο αντιστασιακό κίνημα κατά των Βρετανών στην Παλαιστίνη. Το 1948 μετέφρασε άρθρα από την εβραϊκή στη γίντις για λογαριασμό εκδόσεων της Ιργκούν, αλλά ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν υπήρξε μέλος της οργανώσεως. Το 1949 ταξίδεψε για πρώτη φορά στο Ισραήλ ως ανταποκριτής της γαλλικής εφημερίδας L'arche. Τότε προσλήφθηκε ως ανταποκριτής στο Παρίσι της ισραηλινής εφημερίδας Γιεντιότ Αχαρονότ, μετατρεπόμενος αργότερα σε ελεύθερο διεθνή ανταποκριτή της.
Φακείας
Ο Φακείας αναφέρεται ως Βασιλιάς του Ισραήλ, που δολοφονήθηκε από τον σφετεριστή του θρόνου του, τον Φεκά όταν εισέβαλε ο δεύτερος στο ανάκτορό του.
Έλι Βίζελ
Μετά τον πόλεμο
Επί δεκαετία μετά τον πόλεμο, ο Βίζελ αρνιόταν να γράψει ή να μιλήσει για τις εμπειρίες του κατά το Ολοκαύτωμα. Ωστόσο, μία συνάντησή του με τον Γάλλο συγγραφέα Φρανσουά Μωριάκ, που είχε τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1952 και τελικώς έγινε φίλος του, τον έπεισε να γράψει γι' αυτές. Επίσης είχε πει ότι μία συζήτησή του με τον ραβίνο Μεναχέμ Μ. Σνήρσον υπήρξε ένα σημείο στροφής στο να αρχίσει να γράφει για το Ολοκαύτωμα.
Φακείας
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Έλι Βίζελ
Μετά τον πόλεμο
Αρχικώς ο Βίζελ έγραψε το έργο των 900 σελίδων Un di velt hot geshvign (= «Και ο κόσμος παρέμεινε σιωπηλός») στη γίντις, που εκδόθηκε σε συντομευμένη μορφή στο Μπουένος Άιρες. Ξανάγραψε μία συντομευμένη εκδοχή του χειρογράφου στη γαλλική γλώσσα, που δημοσιεύθηκε ως το 127 σελίδων La Nuit και αργότερα μεταφράσθηκε στην αγγλική ως Night (ελλ. «Η νύχτα»). Ακόμα και με τη στήριξη του Μωριάκ, ο Βίζελ αντιμετώπισε δυσκολίες να βρει εκδότη, και όταν εκδόθηκε, πούλησε λίγα μόνο αντίτυπα.
Το 1960 ο Άρθουρ Γουάνγκ των Hill & Wang συμφώνησε να εκδώσει τη Νύχτα στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο εκείνου του έτους. Ο πράκτοράς του ήταν (και παρέμεινε για πάντα) ο Τζωρτζ Μπόρτσαρντ, που τότε βρισκόταν στην αρχή της σταδιοδρομίας του.
Το βιβλίο πούλησε μόλις 1.046 αντίτυπα στους επόμενους 18 μήνες, αλλά προσέλκυσε το ενδιαφέρον από κριτικούς, κάτι που οδήγησε σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις με τον συγγραφέα και συναντήσεις με λογοτέχνες όπως τον Σολ Μπέλοου. «Η αγγλική μετάφραση βγήκε το 1960, αρχικά σε 3.000 αντίτυπα», είχε πει ο Βίζελ σε μία συνέντευξη. «Και χρειάστηκαν τρία χρόνια ώσπου να εξαντληθούν. Σήμερα, δέχομαι 100 γράμματα τον μήνα από παιδιά για το βιβλίο, και υπάρχουν πολλά εκατομμύρια αντίτυπα διαθέσιμα.» Επίσης, το βιβλίο και θεατρικό έργο του 1979 The Trial of God (= «Ο Θεός δικάζεται») λέγεται ότι βασίσθηκε στην εμπειρία του στο Άουσβιτς, όπου τρεις Εβραίοι κοντά στον θάνατο κάνουν μία δίκη κατά του Θεού με την κατηγορία ότι υπήρξε καταπιεστικός προς τον εβραϊκό λαό. Ως προς τις προσωπικές του πεποιθήσεις, ο Βίζελ αποκαλούσε τον εαυτό του αγνωστικιστή.
Η νύχτα έχει πλέον μεταφρασθεί σε 30 γλώσσες και περί το 1997 πουλούσε 300 χιλιάδες αντίτυπα ετησίως στις ΗΠΑ. Τον Μάρτιο του 2006 περί τα 6 εκατομμύρια αντίτυπα είχαν πουληθεί διαχρονικά στις ΗΠΑ. Τον Ιανουάριο του 2006 η Όπρα Γουίνφρεϊ επέλεξε το βιβλίο για τη λέσχη βιβλίου της.
Ο κινηματογραφικός σκηνοθέτης Όρσον Γουέλς προσέγγισε τον Βίζελ για να γυρίσει τη Νύχτα σε ταινία. Ο συγγραφέας αρνήθηκε, λέγοντας ότι αυτό το πολυδιαβασμένο βιβλίο αναμνήσεων θα έχανε τη σημασία του αν το αφηγούνταν χωρίς «τις σιωπές ανάμεσα στις λέξεις του».
Η ζωή στις ΗΠΑ
Το 1955 ο Βίζελ εγκαταστάθηκε στην Ουάσινγκτον, μόλις πήρε την αμερικανική υπηκοότητα. Η υπηκοότητα του προσφέρθηκε για να λυθεί η εκκρεμότητα τού ότι παρέμενε με ληγμένη βίζα στη Νέα Υόρκη εξαιτίας ενός τραυματισμού. Το 1964 ο Βίζελ νυμφεύθηκε τη Μάριον Έρστερ Ρόουζ, με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Ελίσα. Στις ΗΠΑ ο Βίζελ συνέγραψε περισσότερα από 40 βιβλία, τόσο μυθιστορία, όσο και ιστορικά, και κέρδισε πολλά λογοτεχνικά βραβεία. Τα γραπτά του θεωρούνται πλέον από τα πλέον σημαντικά στη βιβλιογραφία του Ολοκαυτώματος. Ορισμένοι ιστορικοί τον θεωρούν ως τον άνθρωπο που έδωσε στον όρο «Ολοκαύτωμα» τη σημερινή σημασία του, αλλά ο ίδιος δεν αισθανόταν ότι η λέξη περιγράφει ικανοποιητικά το γεγονός.
Ο Βίζελ είχε εκδώσει δύο τόμους απομνημονευμάτων. Ο πρώτος, με τίτλο Όλα τα ποτάμια ρέουν στη θάλασσα, εκδόθηκε το 1994 και καλύπτει τη ζωή του μέχρι το 1969. Ο δεύτερος, με τίτλο Και η θάλασσα δεν γεμίζει ποτέ, εκδόθηκε το 1999 και καλύπτει την περίοδο 1969-1999.
Ο Βίζελ και η σύζυγός του Μάριον ίδρυσαν το «Ίδρυμα Έλι Βιζέλ για την Ανθρωπότητα» (Elie Wiesel Foundation for Humanity). Ο Έλι χρημάτισε πρόεδρος της αμερικανικής προεδρικής επιτροπής για το Ολοκαύτωμα (U.S. Holocaust Memorial Council) από το 1978 ως το 1986, πρωτοστατώντας στην ανέγερση του Αμερικανικού Μουσείου Μνήμης Ολοκαυτώματος (United States Holocaust Memorial Museum) στην Ουάσινγκτον.
Ο Βίζελ έτρεφε μια αγάπη προς τη διδασκαλία και κατείχε την έδρα Andrew Mellon των Επιστημών του Ανθρώπου στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, όπου συνδέθηκε με φιλία με τον πρώην πρόεδρο και πρύτανη του πανεπιστημίου Τζων Σίλμπερ. Επιπλέον, από το 1972 μέχρι το 1976, ο Βίζελ διετέλεσε «διακεκριμένος Καθηγητής» στο Πανεπιστήμιο της Πόλης της Νέας Υόρκης (CUNY) και μέλος της Αμερικανικής Διδασκαλικής Ομοσπονδίας. Το 1982 ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γέιλ. Από το 1997 ως το 1999 ήταν επισκέπτης καθηγητής ιουδαϊκών σπουδών στο Κολέγιο Μπάρναρντ του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης
Ο συγγραφέας απέκτησε επιπλέον φήμη δίνοντας διαλέξεις σε όλο τον κόσμο σχετικά με τη γενοκτονία των Εβραίων και το Ολοκαύτωμα. Ως πολιτικός ακτιβιστής, είχε υποστηρίξει πολλούς σκοπούς και ομάδες ανθρώπων, όπως τα θύματα του «απαρτχάιντ» στη Νότια Αφρική, τους «εξαφανισμένους» (Desaparecidos) της Αργεντινής, τα θύματα του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τους Ινδιάνους Μισκίτο της Νικαράγουα και τους Κούρδους.
Το 2004 υπεστήριξε την επέμβαση στο Νταρφούρ του Σουδάν κατά την έκτακτη σύνοδο κορυφής για το Νταρφούρ στη Νέα Υόρκη. Τέθηκε επίσης επικεφαλής μιας επιτροπής που συνέστησε η ρουμανική κυβέρνηση για τη διερεύνηση και τη συγγραφή αναφοράς (που δημοσιεύθηκε το 2004) για την πραγματική ιστορία του Ολοκαυτώματος στη Ρουμανία και τη συμμετοχή του τότε φιλογερμανικού καθεστώτος της χώρας σε θηριωδίες κατά των Εβραίων και άλλων εθνοτικών ομάδων, όπως των τσιγγάνων. Η ρουμανική κυβέρνηση αποδέχθηκε την αναφορά της επιτροπής και συμφώνησε στην υλοποίηση των συστάσεών της για εκπαίδευση των πολιτών της στην ιστορία του Ολοκαυτώματος στη Ρουμανία. Η επιτροπή αυτή, που είχε τον επίσημο τίτλο «Διεθνής Επιτροππή για τη Μελέτη του Ολοκαυτώματος στη Ρουμανία», έγινε αργότερα γνωστή και ως «Επιτροπή Βίζελ». Το 2002 είχε εγκαινιάσει το Μουσείο Οικίας Elie Wiesel στο Σίγκετ, στο σπίτι των παιδικών του χρόνων.
Τα τελευταία χρόνια
thumb|left|Ο Πρόεδρος [[Τζορτζ Μπους (νεότερος) με τον 14ο Δαλάι Λάμα και τον Βίζελ το 2007, κατά την τελετή στο Καπιτώλιο για την απονομή του Χρυσού Μεταλλίου του Κογκρέσου στον Δαλάι Λάμα]] Στις αρχές του 2006 ο Βίζελ ταξίδεψε μέχρι το Άουσβιτς με την Όπρα Γουίνφρεϊ, μία επίσκεψη που μεταδόθηκε ως μέρος της εκπομπής της στις 24 Μαΐου 2006. . Τότε ο Βίζελ δήλωσε ότι αυτό θα ήταν μάλλον η τελευταία του επίσκεψη εκεί. Τον Σεπτέμβριο του 2006 παρουσιάσθηκε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μαζί με τον ηθοποιό Τζωρτζ Κλούνεϊ για να επιστήσει την προσοχή στην ανθρωπιστική κρίση στο Νταρφούρ.
Κατά τη διαδικασία επιλογής υποψηφίου του κόμματος Καντίμα το 2007 για την Προεδρία του Κράτους του Ισραήλ, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ λέγεται ότι προσέφερε στον Έλι Βίζελ την υποψηφιότητα (και, ως υποψηφιότητα του κυβερνώντος κόμματος, πιθανότατα και την προεδρία), αλλά ο Βίζελ «δεν ενδιαφερόταν και πολύ». Τελικώς ο Σιμόν Πέρες επιλέχθηκε ως ο υποψήφιος του Καντίμα και εκλέχθηκε πρόεδρος του κράτους του Ισραήλ.
Το 2007 το Ίδρυμα Έλι Βιζέλ για την Ανθρωπότητα εξέδωσε μία ανοικτή επιστολή που καταδίκαζε την άρνηση της Αρμενικής γενοκτονίας. Η επιστολή υπογράφηκε από 53 προσωπικότητες τιμημένες με Βραβείο Νόμπελ, μεταξύ των οποίων και από τον Βίζελ. Σημειωτέον ότι ο Βίζελ είχε επανειλημμένα αποκαλέσει την 90χρονη εκστρατεία της Τουρκίας για την υποβάθμιση των δράσεών της κατά τη Γενοκτονία των Αρμενίων «διπλό σκοτωμό».
Ο Βίζελ και η σύζυγός του είχαν επενδύσει όλες τις οικονομίες τους, και το ίδρυμά τους σχεδόν όλο το ενεργητικό του (περίπου 15,2 εκατομμύρια δολάρια) στο «σχήμα Ponzi» του Αμερικανοεβραίου συμβούλου επενδύσεων, χρηματιστή και απατεώνα Μπέρναρντ Μέιντοφ, με αποτέλεσμα την απώλειά τους. Ωστόσο, παρότι δεν είναι γνωστό το ακριβές ποσοστό, μέχρι τον Απρίλιο του 2013 τα θύματα της απάτης εκτιμάται ότι είχαν κατορθώσει να επανακτήσουν το 53% των χρημάτων τους. Σε άρθρο του στους New York Times ο Βίζελ απεκάλεσε τον Μέιντοφ «κλέφτη, παλιάνθρωπο και εγκληματία».
Το 2009 ο Βίζελ επέκρινε την Αγία Έδρα για την άρση του αφορισμού του αμφιλεγόμενου επισκόπου Ρίτσαρντ Γουίλιαμσον, μέλους της Εταιρείας του Αγίου Πίου Ι΄
Στις 5 Ιουνίου 2009 ο Βίζελ συνόδευσε τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και την καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ καθώς περιηγήθηκαν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ.
Τον Ιούνιο του 2012 διαμαρτυρήθηκε ενάντια στο «ξέπλυμα των τραγικών και εγκληματικών γεγονότων» που έλαβαν χώρα στην Ουγγαρία κατά των Εβραίων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επέστρεψε το παράσημο που του είχε απονείμει η ουγγρική κυβέρνηση κατά την εκεί επίσκεψή του τον Δεκέμβριο του 2009 και απέστειλε επιστολή στον πρόεδρο του ουγγρικού κοινοβουλίου Λάσλο Κέβερ, στην οποία τον επέκρινε για τη συμμετοχή του σε τελετή στη μνήμη του Γιόζεφ Nyírő, ενός συγγραφέα και πιστού μέλους του φασιστικού κοινοβουλίου της Ουγγαρίας κατά τον πόλεμο. Ο Βίζελ έγραφε στην επιστολή του: "«Γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο πως οι νέες αρχές της Ουγγαρίας ενθαρρύνουν το ξέπλυμα των τραγικών και εγκληματικών γεγονότων του παρελθόντος της χώρας, και συγκεκριμένα της αναμίξεως των ουγγρικών κυβερνήσεων του πολέμου στην απέλαση και τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων εβραϊκής καταγωγής πολιτών τους. Θεωρώ εξοργιστικό το ότι ο πρόεδρος της ουγγρικής εθνοσυνελεύσεως θα μπορούσε ποτέ να συμμετάσχει σε μία τελετή προς τιμή ενός Ούγγρου ιδεολόγου του φασισμού.»"
Ο Κέβερ απάντησε στον Βίζελ ότι οι Αμερικανοί, Βρετανοί και Σοβιετικοί στρατηγοί στην Επιτροπή Ελέγχου των Συμμάχων είχαν δηλώσει το 1945 και το 1947 ότι ο Nyirő δεν ήταν εγκληματίας πολέμου, ούτε φασίστας, ούτε αντισημίτης, όταν αρνήθηκαν δις να τον εκδώσουν στην Ουγγαρία μετά από αίτημα του τότε κομμουνιστικού καθεστώτος.
Η επίθεση του 2007
thumb|Ο Βίζελ στο [[Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός το 2008]] Την 1η Φεβρουαρίου 2007 ο Βίζελ δέχθηκε επίθεση σε ξενοδοχείο του Σαν Φρανσίσκο από έναν 22χρονο αρνητή του Ολοκαυτώματος, τον `Ερικ Χαντ, που προσπάθησε να τον σύρει μέσα σε ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου. Ο Βίζελ δεν τραυματίσθηκε και ο Χαντ διέφυγε. Αργότερα, ο Χαντ καυχήθηκε για το περιστατικό στον διαβόητο αντισημιτικό ιστότοπο Stormfront. Περίπου ένα μήνα αργότερα συνελήφθη και κατηγορήθηκε για αρκετά αδικήματα. Καταδικάσθηκε στις 21 Ιουλίου 2008 σε διετή φυλάκιση για τρία από αυτά, αλλά του αναγνωρίσθηκε το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς και ελευθερώθηκε με αναστολή με τον όρο να υποβληθεί σε ψυχιατρική θεραπεία. Αθωώθηκε για τις κατηγορίες της απόπειρας απαγωγής και της ενοχλητικής παρακολούθησης (stalking). Η Γενική Εισαγγελέας της Καλιφόρνια Καμάλα Χάρις δήλωσε: «Τα εγκλήματα με κίνητρο το μίσος είναι από τα πλέον αποτρόπαια αδικήματα... Ο κατηγορούμενος υποχρεώθηκε να αναλάβει την ευθύνη για μία αναίτια, με μόνο λόγο την προκατάληψη, επίθεση εναντίον ενός ανθρώπου που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην ειρήνη.». Κατά την απολογία του, ο Χαντ ζήτησε συγγνώμη και επέμεινε ότι δεν αρνείται πλέον το Ολοκαύτωμα.
Διενέξεις και αμφιλεγόμενα
Τον Απρίλιο του 2010, στους The New York Times και σε άλλες τρεις εφημερίδες, ο Βίζελ δημοσίευσε μία πληρωμένη ολοσέλιδη καταχώριση στην οποία τόνιζε το δέσιμο των Εβραίων με την Ιερουσαλήμ και επέκρινε την κυβέρνηση Ομπάμα για το ότι πίεζε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου να διακόψει την οικοδόμηση εβραϊκών οικισμών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Συγκεκριμένα έγραφε:
"«Για μένα, για τον Εβραίο που είμαι, η Ιερουσαλήμ είναι πάνω από την πολιτική. Αναφέρεται περισσότερες από εξακόσιες φορές στην Αγία Γραφή, και ούτε μία φορά στο Κοράνιο... ...Ανήκει στον εβραϊκό λαό και είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πόλη. Είναι αυτό που δένει τον έναν Εβραίο με τον άλλο με έναν τρόπο που παραμένει δύσκολο να εξηγηθεί. `Οταν ένας Εβραίος επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ για πρώτη φορά, δεν είναι η πρώτη φορά, είναι ένας γυρισμός στο σπίτι. Το πρώτο τραγούδι που άκουσα ήταν το νανούρισμα της μάνας μου για την Ιερουσαλήμ. Η θλίψη και η χαρά του αποτελούν μέρος της συλλογικής μας μνήμης."
Η θέση του Βίζελ για την Ιερουσαλήμ επικρίθηκε από ειρηνευτικές οργανώσεις όπως η «Americans for Peace Now», η οποία δημοσίευσε τα εξής σε ανοικτή επιστολή προς αυτόν: «Η Ιερουσαλήμ δεν είναι μόνο ένα εβραϊκό σύμβολο. Αποτελεί επίσης μία ιερή πόλη για δισεκατομμύρια Χριστιανών και Μουσουλμάνων σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι η πρωτεύουσα του Ισραήλ, αλλά είναι επίσης ένα εστιακό σημείο των παλαιστινιακών εθνικών πόθων.» Ο Βίζελ επικρίθηκε ακόμα και από μέρος της αριστεράς στο Ισραήλ. Η εφημερίδα Haaretz δημοσίευσε άρθρο του βουλευτή Γιόσι Σαρίντ που τον κατηγορούσε ότι είναι «εκτός επαφής» με τις πραγματικότητες της ζωής στην Ιερουσαλήμ.
Ο Βίζελ είχε επικριθεί επίσης από τον Αμερικανοεβραίο πολιτικό επιστήμονα, καθηγητή στο Καθολικό Πανεπιστήμιο «DePaul» του Σικάγου, Νόρμαν Φίνκελσταϊν στο βιβλίο του Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος. Ο Φίνκελσταϊν κατηγορεί τον Βίζελ ότι προάγει το «δόγμα της μοναδικότητας», ότι δηλαδή το Ολοκαύτωμα είναι το υπέρτατο του κακού και ιστορικώς μη συγκρίσιμο με τις άλλες γενοκτονίεςs. . Επίσης, ότι υποβαθμίζει τη σημασία άλλων γενοκτονιών, και ιδιαίτερα της Αρμενικής, και ότι καταστέλλει τις προσπάθειες να γίνει γνωστότερη η γενοκτονία των Ρομά από το ναζιστικό καθεστώς.
Από το 2011, ο Βίζελ διετέλεσε πρόεδρος του συμβουλίου του αμφιλεγόμενου ιδρύματος «Ιρ Νταβίντ».
Το 2014, 327 επιζώντες και απόγονοι θυμάτων του Ολοκαυτώματος, με τη στήριξη του Διεθνούς Εβραϊκού Αντισιωνιστικού Δικτύου, καταδίκασαν τα σχόλια του Βίζελ που υποστήριζαν την ισραηλινή εισβολή στη Γάζα το 2014 με μία πληρωμένη καταχώρηση στους New York Times:
"«... είμαστε αηδιασμένοι και προσβεβλημένοι από την κακοποίηση της ιστορίας μας από τον Έλι Βίζελ από αυτές τις σελίδες προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα: την ολοκληρωτική προσπάθεια του Ισραήλ να καταστρέψει τη Γάζα και τη δολοφονία περισσότερων των 2.000 Παλαιστινίων, μεταξύ των οποίων πολλές εκατοντάδες παιδιά. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον βομβαρδισμό καταφυγίων του ΟΗΕ, κατοικιών, νοσοκομείων και πανεπιστημίων. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη στέρηση νερού και ηλεκτρικού ρεύματος.»".
Σε μία ολοσέλιδη καταχώρηση στις 4 Αυγούστου 2014, στους New York Times και άλλες εφημερίδες, ο Βίζελ καταδίκασε τη Χαμάς για τη «χρήση παιδιών ως ανθρώπινων ασπίδων» κατά την ισραηλινή Επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας το 2014. Οι Τάιμς του Λονδίνου ωστόσο αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν την καταχώρηση, δηλώνοντας ότι «η γνώμη που εκφράζεται είναι υπερβολικά ισχυρά διατυπωμένη και θα δημιουργήσει ανησυχία σε σημαντικό αριθμό των αναγνωστών των Times.»
Ομιλίες και συνεντεύξεις
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί μεταφραστές Κατηγορία:Μεταφραστές Κατηγορία:Επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αγνωστικιστές
Δημιουργία DVD των Windows
Η Δημιουργία DVD των Windows είναι μία εφαρμογή που περιλήφθηκε για πρώτη φορά στις ανώτερες εκδόσεις (Home Premium, Enterprise και Ultimate) των Windows Vista και είναι σχεδιασμένη για τη δημιουργία ταινιών DVD στα Windows. Συνοδεύει το Windows Movie Maker. Οι λειτουργίες του είναι παρόμοιες με αυτές του iDVD της Apple.
Οι εφαρμογές μπορούν να περάσουν ένα αρχείο XML στη Δημιουργία DVD, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες βίντεο MPEG-2 και κωδικοποίησης ήχου Dolby Digital. Το Δημιουργία DVD έχει ήδη καταργηθεί με την κυκλοφορία των Windows 8.
Περιεχόμενα
Το Windows DVD Maker είναι διαθέσιμο στις εκδόσεις Home Premium, Enterprise και Ultimate των Windows Vista, καθώς και στις εκδόσεις Home Premium, Professional, Ultimate και Ultimate των Windows 7. Έχει ένα απλό περιβάλλον εργασίας χρήστη τύπου Aero Wizard, το οποίο καθοδηγεί τον χρήστη στη διαδικασία δημιουργίας DVD-Video. Το πρώτο βήμα είναι η εισαγωγή αρχείων βίντεο, η τακτοποίησή τους να παίζονται με σωστή σειρά. Το Δημιουργία DVD των Windows διαχωρίζει αυτόματα τα βίντεο σε σκηνές στις οποίες μπορείτε να έχετε πρόσβαση από μια ειδική σελίδα επιλογής σκηνών στο μενού DVD. Στο επόμενο βήμα, μπορούν να προστεθούν κινούμενα μενού DVD στη συλλογή. Το Δημιουργία DVD των Windows μπορεί επίσης να προσθέσει μια παρουσίαση εικόνων με μουσική συνοδεία και εφέ μετάβασης. Πολλά από αυτά είναι παρόμοια με τα εφέ μετάβασης που είναι διαθέσιμα στο Windows Movie Maker. Οι χρήστες μπορούν επίσης να προσαρμόσουν τα στυλ γραμματοσειράς και κουμπιών. Η εφαρμογή μπορεί να παρουσιάσει μια διαδραστική προεπισκόπηση του τι θα εμφανίσει το DVD και θα ενεργήσει όπως όταν έχει καεί. Για παράδειγμα, οι χρήστες μπορούν να περιηγηθούν στα μενού DVD, ελέγχοντας τα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία των Windows Δημιουργία DVD
Βελεβάν
Το Βελεβάν (γαλλικά: Vellevans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Λουδοβίκος Ποδοκάταρος
Ο Λουδοβίκος Ποδοκάταρος ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1505.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες καρδινάλιοι Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες
Βενίζ (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κάρολος Α΄ του Λίχτενσταϊν
Ο Κάρολος Α΄ του Λίχτενσταϊν (30 Ιουλίου 1569 - 12 Φεβρουαρίου 1627) ήταν ο πρώτος Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν και ο ιδρυτής της Πριγκιπικής Οικογένειας του Λίχτενσταϊν. Ο Κάρολος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Χάρτμαν Β΄, Βαρόνου του Λίχτενσταϊν (1544-1585), και της συζύγου του Άννας Μαρίας, Κόμισσας του Όρτενμπουργκ (1547 με 1601).
Ο Αυτοκράτορας Ροδόλφος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας διόρισε τον Κάρολο στη θέση του Γενικού Προβλεπτή, σημαντικό αξίωμα της αυλής του. Ο Κάρολος κατείχε τη θέση αυτή μέχρι το 1607. Σε μια διαμάχη μεταξύ του Αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ και του Διάδοχου του θρόνου, Αρχιδούκα Ματθαίου, ο Κάρολος τάχθηκε με το μέρος που Ματθαίου, ο οποίος τον ονόμασε Πρίγκιπα για να τον ευχαριστήσει για τις υπηρεσίες του, το 1608. Το 1614 ο Κάρολος συμμετείχε στην αντιβασιλεία του Δουκάτου του Τροππάου για τον έλεγχο των κτήσεών του. Ως ανταμοιβή για τη συμμετοχή του στη Μάχη του Λευκού Όρους, διορίστηκε το 1622 στις θέσεις του ανθύπατου και του αντιβασιλέα της Βοημίας και ονομάστηκε Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Το Δεκέμβριο του 1613 κέρδισε τον έλεγχο του Δουκάτου του Τροππάου και το Μάρτιο του 1622 το Σιλεσιανό Δουκάτο του Τζάγκερντορφ. Απέκτησε, επίσης, τον έλεγχο εδαφών που κατείχαν αντάρτες, καθώς και το Δουκάτο του Λίχτενσταϊν.
Το 1599 έγινε Ρωμαιοκαθολικός και το 1605 εγκατέστησε για τις βόρειες Άλπεις ένας τμήμα του Αδελφών Ιωαννιτών του Αγίου Ιωάννη του Θεού στο Φέλντσμπεργκ. Απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 1627 στην Πράγα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Λίχτενσταϊν
Ιτουραία
Η Ιτουραία ήταν περιοχή της Μέσης Ανατολής, βόρεια της Γαλιλαίας, κατά τη διάρκεια της ύστερης Ελληνιστικής εποχής. Επεκτεινόταν από το όρος Λίβανος και τις πεδιάδες της Μασσύας μέχρι την οροσειρά του Αντιλιβάνου στη Συρία, με το κέντρο της στην πόλη Χαλκίς.
Οι κάτοικοί της, Ιτουραίοι, με ημινομαδικό τρόπο ζωής, δεν έχει διευκρινιστεί απόλυτα αν ήταν αραβική ή αραμαϊκή φυλή. Η πρώτη μη βιβλική πηγή που τους αναφέρει, είναι ο Ευπόλεμος, που τους αναγνωρίζει ως μια από τις φυλές, μαζί με τους Ναβαταίους, Μωαβίτες, και Αμμωνίτες, ενάντια στους οποίους ο Δαβίδ κήρυξε τον πόλεμο ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού. Μιλούσαν αραβικά ή αραμαϊκά και ισχυροποιήθηκαν στα χρόνια της παρακμής της σελευκιδικής εξουσίας τον 2ο αιώνα π.Χ., όταν από τη βάση τους γύρω από το όρος Λίβανος και την Κοιλάδα Μπεκάα, κατέληξαν να κυριαρχήσουν σε μεγάλα τμήματα της συριακής επικράτειας διεισδύοντας στη βόρεια Παλαιστίνη μέχρι τη Γαλιλαία, ιδρύοντας το κράτος τους στα ενδιάμεσα εδάφη.
Ιτουραια
Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ
Η Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ (εβραϊκά: מועדון כדורגל בית"ר ירושלים) είναι ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα από την Ιερουσαλήμ, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Τέντι. Χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το κίτρινο. Έχει κατακτήσει 6 πρωταθλήματα Ισραήλ ενώ ήταν και 6 φορές στη δεύτερη θέση. Επιπρόσθετα έχει κατακτήσει 8 κύπελλα Ισραήλ, ενώ ήταν άλλες 3 φορές φιναλίστ το κυπέλλου.
Φίλαθλοι
Η Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ έχει τον μεγαλύτερο αριθμό θαυμαστών στο κράτος του Ισραήλ σύμφωνα με έρευνες που διεξήχθησαν το 2019. Επιπλέον, οι οπαδοί της Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ θεωρούνται οι πιο ένθερμοι και βίαιοι θαυμαστές στο Ισραήλ.
Πάνω από μία φορά, οι οπαδοί της Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ επιτέθηκαν στους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας μετά το παιχνίδι. ‏Η οργάνωση θαυμαστών "La Familia" οργανώνει τα περισσότερα Σκηνικά για παιχνίδια και είναι αυτή που εφηύρε τα περισσότερα από τα τραγούδια των οπαδών της ομάδας.
Οι οπαδοί της Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ έρχονται επίσης στην τελευταία προπόνηση των παικτών της ομάδας πριν από σημαντικά παιχνίδια
Ισραηλινοί ποδοσφαιριστές λένε ότι στα εκτός έδρας παιχνίδια, οι οπαδοί της Μπεϊτάρ δίνουν στους παίκτες την αίσθηση ενός εντός έδρας παιχνιδιού
Χελωνονιντζάκια
Τα Χελωνονιντζάκια (αγγλικά: Teenage Mutant Ninja Turtles, συντομογραφία: TMNT) είναι Αμερικανικό franchise πολυμέσων που δημιουργήθηκε από τους Κέβιν Ίστμαν και Πίτερ Λερντ. Ακολουθεί μια ομάδα τεσσάρων μεταλλαγμένων χελωνών, που προπονούνται από έναν ανθρωπόμορφο αρουραίο, τον Δάσκαλο Splinter, στην ιαπωνική πολεμική τέχνη Ninjutsu. Από το σπίτι τους, στους υπονόμους της Νέας Υόρκης, πολεμούν ασήμαντους εγκληματίες, δαιμονικούς μεγαλομανείς και εξωγήινους εισβολείς, παραμένοντας απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία. Οι χαρακτήρες αρχικά εμφανίστηκαν σε περιοδικά κόμικς πριν δοθεί η άδεια για παραγωγή παιχνιδιών, κινουμένων σχεδίων και κινηματογραφικής προσαρμογής. Κατά την διάρκεια της κορύφωσης της δημοτικότητάς τους, στα τέλη της δεκαετίας του '80 και αρχές της δεκαετίας του '90, απέκτησαν μεγάλη επιτυχία και δόξα. Τα τέσσερα χελωνονιντζάκια πήραν τα ονόματά τους από τέσσερις διάσημους καλλιτέχνες της Αναγέννησης, Λεονάρντο ντα Βίντσι, Μιχαήλ Άγγελο (Ιταλικά: Μικελάντζελο), Ραφαήλ και Ντονατέλο.
Ιστορία
Τα Χελωνονιντζάκια αρχικά ήταν αμερικανικό περιοδικό κόμικς που εκδόθηκε το 1984 στο Ντόβερ. Η αρχική ιδέα προερχόταν από ένα αστείο σκίτσο του Kevin Eastman κατά την διάρκεια ενός συνηθισμένου απογεύματος ανταλλαγής απόψεων με τον φίλο του Peter Laird. Χρησιμοποιώντας χρήματα από μια επιστροφή φόρου μαζί με ένα δάνειο από τον θείο του Eastman, ο νεαρός καλλιτέχνης εξέδωσε ένα κόμικς που στηριζόταν σε μια παρωδία τεσσάρων από τα πιο δημοφιλή κόμικς της αρχής της δεκαετίας του 1980: Marvel Comics' Daredevil και New Mutants, Dave Sim's Cerebus και Frank Miller's Ronin.
Leonardo
(Μπλε μαντήλι και σπαθιά) — Ο γενναίος αρχηγός και αφοσιωμένος μαθητής πολεμικών τεχνών. Είναι ο μεγαλύτερος από τους τέσσερις αδελφούς του και ο πιο επιδέξιος πολεμιστής από τα τέσσερα χελωνονιντζάκια. Ο Λεονάρντο φορά μπλε μάσκα και κρατά δύο ιαπωνικά σπαθιά κατάνα. Πολλές φορές, η ικανότητά του στην προπόνηση και η εκτίμηση του δασκάλου Σπλίντερ έχουν προκαλέσει την ζήλια των αδελφών του και κυρίως του Ραφαέλ. Ο Λεονάρντο είναι αφοσιωμένος στον δάσκαλό του, δεν είναι όμως λίγες οι φορές που έχει παρακούσει τις εντολές του, για χάρη των αδελφών του. Σε μια μάχη όπου ο Λεονάρντο πολεμούσε μόνος του εναντίον ενός ολόκληρου στρατού, έφτασε κοντά στον θάνατο, αλλά κατάφερε να σωθεί χάρις στα αδέλφια του. Το όνομά του προέρχεται από τον Ιταλό μαθηματικό, επιστήμονα, μηχανικό, εφευρέτη, ανατόμο και ζωγράφο Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Donatello
(Μοβ μαντήλι και ξύλινη ράβδος) — Ο Ντονατέλο είναι το μυαλό της ομάδας και κάθε φορά που η ομάδα έχει προβλήματα να βρει ή να αντιμετωπίσει έναν εχθρό, όλοι περιμένουν να βρει αυτός την λύση.Ερωτευμένος με την Έιπριλ Ονίλ από την πρώτη φορά που την είδε. Παρά το γεγονός ότι ο Ντονατέλο είναι εξίσου ικανός με τα αδέλφια του στις πολεμικές τέχνες, προτιμά να βρίσκει πιο εύκολους και γρήγορους τρόπους για να νικά τους εχθρούς του, ενώ είναι ο πρώτος που συμβουλεύεται ο Λεονάρντο. Περνά τον χρόνο του επισκευάζοντας ή κατασκευάζοντας χρήσιμα μηχανήματα που βοηθούν τα χελωνονιντζάκια στις μάχες τους. Αρκετές φορές όμως, η περιέργεια του Μικελάντζελο έχει καταφέρει να του χαλάσει την δουλειά. Φορά μοβ μάσκα και κρατά ξύλινες ράβδους, τα bō. Πήρε το όνομα του από τον γλύπτη Ντονατέλο.
Raphael
(Κόκκινο μαντήλι και sai) — Το κακό παιδί της ομάδας, έχει μια επιθετική φύση και δεν διστάζει να επιτεθεί πρώτος. Είναι σφοδρός πολεμιστής. Η προσωπικότητά του εναλλάσσεται από επιθετικότητα και σαρκασμό και μερικές φορές ανέκφραστο χιούμορ. Ακόμη, είναι έντονα πιστός στα αδέλφια του και στον δάσκαλό του. Είναι καλός φίλος με τον Κέισι Τζόουνς, αφού τον συνάντησε μια νύχτα σε μια περιπολία και τον προκάλεσε σε μονομαχία. Από τότε, έχουν συχνές περιπολίες μαζί. Ο Ραφαέλ φορά κόκκινη μάσκα και κρατά ένα ζευγάρι sai. Πήρε το όνομά του από τον Ιταλό ζωγράφο και αρχιτέκτονα της Αναγέννησης, Ραφαήλ.
Μικελάντζελο
(Πορτοκαλί μαντήλι και nunchaku) — Ο χαλαρός και ελεύθερο πνεύμα Μικελάντζελο απολαμβάνει να ξεκουράζεται αλλά έχει και μια περιπετειώδη και δημιουργική πλευρά. Φορά πορτοκαλί μάσκα και κρατά nunchaku. Είναι ο νεότερος από τα τέσσερα χελωνονιτζάκια. Πήρε το όνομά του από το Μιχαήλ Άγγελο. Το όνομα του αρχικά είχε γραφτεί λανθασμένα "Μικελάντζελο" από τους Peter Laird και Kevin Eastman, αφού την εποχή εκείνη χρησιμοποιούσαν γραφομηχανή και δεν είχαν λεξικό.
Δάσκαλος Σπλίντερ
Ο δάσκαλος για τα χελωνονιντζάκια και θετός τους πατέρας. Ο Σπλίντερ είναι ένας μεταλλαγμένος αρουραίος, που έμαθε την πολεμική τέχνη ninjutsu από τον δικό του δάσκαλο, Hamato Yoshi. Στην σειρά του 1987, ο Σπλίντερ ήταν ο ίδιος ο δάσκαλος πολεμικών τεχνών που μεταλλάχθηκε σε αρουραίο.
Σρέντερ
Ένας ανέντιμος δάσκαλος της πολεμικής τέχνης ninjutsu που ονομάζεται Oroku Saki. Σε κάθε ενσάρκωση της σειράς, ο Σρέντερ είναι ο κυριότερος εχθρός για τα χελωνονιντζάκια και τον Σπλίντερ. Προτιμά να χρησιμοποιεί την πανοπλία του αντί για όπλα. Είναι επίσης αρχηγός της Foot Clan.
April O'Nil
Μια πρώην βοηθός στο εργαστήριο του τρελού επιστήμονα Μπάξτερ Στόκμαν. Η Έιπριλ είναι ο θαρραλέος, ανθρώπινος σύντροφος για τα χελωνονιντζάκια. Αρχικά, γνώρισε τα χελωνονιντζάκια όταν την έσωσαν από τα ρομπότ του Μπάξτερ. Συμμετέχει σε πολλές περιπέτειες με τα χελωνονιντζάκια και τους βoηθά κάνοντας όλα όσα τα χελωνονιντζάκια δεν μπορούν να κάνουν από μόνα τους δημοσίως, ώστε να μην εκτεθούν. Στην σειρά του 1987 και σε τρεις διαδοχικές ταινίες, η Έιπριλ ήταν μια τηλεοπτική δημοσιογράφος.
Casey Jones
Ο Casey πολεμά την εγκληματικότητα στην πόλη και αποτελεί σύμμαχο για τα χελωνονιντζάκια. Είναι ερωτευμένος με την Έιπριλ. Συνάντησε για πρώτη φορά τα χελωνονιντζάκια αφότου είχε ένα καυγά με τον Ραφαέλ. Πολεμά το έγκλημα χρησιμοποιώντας μια ποικιλία από αθλητικά είδη (ρόπαλα του μπέιζμπολ, του γκολφ, του κρίκετ, του χόκεϊ κ.α.). Φορά μια μάσκα του χόκεϊ για να προστατεύσει την ταυτότητά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χελωνονιντζάκια Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανοί χαρακτήρες κόμικς Κατηγορία:Nickelodeon Κατηγορία:Νίντζα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Σειρές της Paramount Global Κατηγορία:Φανταστικοί οργανισμοί
Φινεές
Με το όνομα Φινεές αναφέρονται δύο Βιβλικά πρόσωπα στη Παλαιά Διαθήκη.
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Βενάν
Το Βενάν (γαλλικά: Vennans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Όλια Ιβαντσίσκι
Η Όλια (Όλγκα) Ιβαντσίσκι (σερβ: Оља Ивањицки, Πάντσεβο, 10 Μαΐου 1931 – Βελιγράδι, 24 Ιουνίου 2009) ήταν διακεκριμένη Σέρβα καλλιτέχνιδα που ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την ποίηση.
Βιογραφία
μικρογραφία|273x273εσ|Εικόνα από την αναδρομική έκθεση της Ιβαντσίσκι το 2017.|αριστερά Η Ιβαντσίσκι γεννήθηκε το 1931 στο Πάντσεβο του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και προερχόταν από οικογένεια Ρώσων εμιγκρέδων (συγκεκριμένα ο πατέρας της ήταν αξιωματικός του Λευκού Στρατού ). Αρχικά σπούδασε στο Κραγκούγιεβατς και στη συνέχεια εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου, ενώ το 1955 εξέθεσε για πρώτη φορά έργα της στο κοινό. Αποφοίτησε το 1957, συνεχίζοντας ωστόσο σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Την ίδια χρονιά πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση σε γκαλερί του Βελιγραδίου και το 1962 μετέβη στις ΗΠΑ όπου πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές με υποτροφία του Ιδρύματος Φορντ, ενώ έκανε εκπαιδευτικά ταξίδια στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιταλία. Επιπλέον, τη δεκαετία του 1960 η Ιβαντσίσκι ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της σουρεαλιστικής ομάδας τέχνης Mediala.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της παρουσίασε τα έργα της σε δεκάδες ατομικές εκθέσεις τόσο εντός συνόρων, όσο και στο εξωτερικό (π.χ. ΗΠΑ, Ιταλία και Βόρεια Μακεδονία). Παράλληλα έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στη Γιουγκοσλαβία, τις ΗΠΑ, την Αυστρία κ.ά.
Απεβίωσε στις 24 Ιουνίου του 2009 στο Βελιγράδι. Το 2017 πραγματοποιήθηκε στο Ιστορικό Μουσείο της Σερβίας στο Βελιγράδι, μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι Κατηγορία:Σέρβοι ποιητές Κατηγορία:Γλύπτες Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλλιτέχνες
Νικοτσάρας Δράμας
Ο Νικοτσάρας είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Νικοτσάρας βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε υψόμετρο 80 μέτρα και σε απόσταση περίπου 9 χλμ. ΝΔ. από το κέντρο της πόλης. Βόρεια του χωριού είναι ο Μυλοπόταμος, νότια ο Καλός Αγρός και δυτικά η Αργυρούπολη ενώ βορειοανατολικά προς νότια του χωριού περνάει η περιφερειακή Δράμας και βορειοδυτικά προς νότια η ΕΟ Δράμας - Σερρών. Το όνομα του χωριού είναι προς τιμήν του αρματολού Νικοτσάρα ενώ το παλιό του από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Εσκή-Κιόϊ. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν αρχικά 79 προσφυγικές οικογένειες (302 άτομα). Έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στον τότε δήμο Δράμας. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Νικοτσάρας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νικοτσάρα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 322 κατοίκους ενώ με αυτήν του 2001 είχε 309.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Κόμμα Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Το Κόμμα Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι ένα πολιτικό κόμμα της Αλβανίας.
Ιδρύθηκε το 1992 και εκπροσωπεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων της χώρας, ενώ σχετίζεται κυρίως με τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας, που διατηρεί έντονη παρουσία σε νότιες περιοχές της χώρας (περιοχή Βορείου Ηπείρου). Θεωρείται η πολιτική συνέχεια της οργάνωσης Ομόνοια.
Αρχηγός του είναι ο Βαγγέλης Ντούλες, ο οποίος διατηρεί τη μοναδική έδρα του κόμματος στο Αλβανικό Κοινοβούλιο.
Έδρες σε άλλα κοινοβούλια
Κατηγορία:Αλβανικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα
Περιοχή Μάσουα
Η Περιοχή Μάσουα (Αγγλικά: Maswa District, Σουαχίλι: Wilaya ya Maswa), είναι μία από τις πέντε επαρχίες στην Περιφέρεια Σιμίγιου (Simiyu Region) της Τανζανίας. Το επαρχιακό της κέντρο είναι στην πόλη Μάσουα (Maswa). Συνορεύει στα βόρεια από τις Περιοχές Μάγκου (Magu District)και Ιτιλίμα (Itilima District), Περιοχή Μπαριάντι (Bariadi District), ανατολικά από την Μεάτου (Meatu District), νότια από την Περιοχή Κισάπου (Kishapu District) και δυτικά από την Περιοχή Κουίμπα (Kwimba District).
Κατά το 2002, ο πληθυσμός στη Επαρχία Μάσουα (Maswa District) ήταν 304.402 άτομα. Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, κατά το 2012 ο πληθυσμός της ήταν 344.125 άτομα.
Μεταφορές
Ο οδικός κορμός Τ36 που συνδέει την Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) με την Περιφέρεια Μάρα (Mara Region) περνά μέσα από την περιοχή.
Η Κεντρική Γραμμή σιδηροδρόμου από την Ταμπόρα (Tabora) προς Μουάνζα (Mwanza) περνά μέσα από την περιοχή από νότια προς βόρεια και υπάρχει ένας σιδηροδρομικός σταθμός εντός των ορίων της επαρχίας, στα χωριό Μαλαμπάκα (Malampaka).
Τμήματα
Από το 2012, η Περιοχή Μάσουα (Maswa District), διαιρείται διοικητικά σε 26 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012):
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σιμίγιου Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ενετοκρατία στην Κρήτη
Η Ενετοκρατία στην Κρήτη αναφέρεται στην περίοδο όπου η Κρήτη ήταν αποικία της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, από την Ενετική κατάκτηση το 1205-1212 έως την πτώση της Κρήτης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου. Υπό ενετική κυριαρχία, η Κρήτη ήταν γνωστή ως το «Βασίλειο της Κρήτης» (Regno di Candia).
Το νησί της Κρήτης πριν την πτώση του στους Βενετούς ανήκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μέχρι τα γεγονότα της Τέταρτη Σταυροφορίας και τη διαίρεση των επαρχιών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Κρήτη αρχικά παραχωρήθηκε στον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό ωστόσο αυτός, ανίκανος να διοικήσει τον νησί, το πούλησε στη Βενετία. Ενετικά στρατεύματα κατέλαβαν το νησί το 1205 αλλά η κυριαρχία τους σταθεροποιήθηκε το 1212 λόγω αντιθέσεων από την εχθρική προς τους Βενετούς Δημοκρατία της Γένοβας. Έκτοτε το νησί οργανώθηκε με βάση τα ενετικά πρότυπα και διαιρέθηκε σε έξι περιφέρειες. Το νησί της Τήνου και των Κύθηρων εντάχθηκαν επίσης υπό την επήρεια της Γαληνοτάτης. Στις αρχές του 14ου αιώνα η διοικητική οργάνωση του νησιού άλλαξε και η Κρήτη οργανώθηκε σε τέσσερις περιφέρειες, σχεδόν ταυτόσημες με αυτές της τωρινής περιφερειακής οργάνωσης της Περιφέρειας Κρήτης.
Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων αιώνων της ενετικής διοίκησης τα επεισόδια και οι συγκρούσεις από τους ορθόδοξους κρητικούς ήταν συχνές έναντι των καθολικών Ενετών. Η βοήθεια των Κρητικών από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας ήταν συχνή. Δεκατέσσερις συγκρούσεις αριθμούνται μεταξύ του 1207 και την τελευταία κύρια σύγκρουση της Δημοκρατίας του Αγίου Τίτου το 1360. Έκτοτε και παρ' όλες τις συχνές επιδρομές των Τούρκων το νησί δέχτηκε τον ενετικό ζυγό και άνοιξε την πόρτα για την Ιταλική Αναγέννηση. Ως αποτέλεσμα προκλήθηκε μια καλλιτεχνική και λογοτεχνική αναγέννηση στην Κρήτη που αποτυπώνεται με την ίδρυση της Κρητικής Σχολής, που αποκορυφώθηκε με τα έργα του Ελ Γκρέκο, καθώς και με τα λογοτεχνικά αριστουργήματα Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου και Ερωφίλη του Γεωργίου Χορτάτση γραμμένα με χρήση του τοπικού ιδιώματος. Επίσης αναδείχθηκαν σημαντικοί επιστήμονες και μελετητές όπως ο Μάρκος Μουσούρος, ο Φραγκίσκος Μπαρόκιος, ο Νικόλαος Καλιάκης, o Ανδρέας Μουσάλος και άλλοι.
Μετά την οθωμανική κατάληψη της Κύπρου το 1571 η Κρήτη ήταν η μοναδική υπερπόντια ενετική κτήση. Η στρατιωτική αδυναμία της Βενετίας σε συνδυασμό με τον πλούτο και τη σημαντική γεωπολιτική θέση της Κρήτης στην Ανατολική Μεσόγειο προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στον καταστρεπτικό Μεγάλο Κρητικό Πόλεμο οι δύο αυτές πλευρές πολέμησαν για τον έλεγχο της Κρήτης. Οι Οθωμανοί γρήγορα περικύκλωσαν την Κρήτη αλλά απέτυχαν να καταλάβουν την Κάντια λόγω της ναυτικής υπεροχής των Ενετών αλλά και άλλα θέματα που ξέσπασαν στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας μέχρι το 1669 που η πρωτεύουσα του νησιού έπεσε υπό οθωμανικό ζυγό. Μόνο τρία φρούρια, εκείνα της Σούδας, της Γραμβούσας και της Σπιναλόγκας παρέμειναν υπό ενετική κυριαρχία. Προσπάθειες ανακατάληψης του νησιού από τους Ενετούς κατά τη διάρκεια του Έκτου Βενετοτουρκικού πολέμου απέτυχαν και τα τελευταία ενετικά κτίσματα καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς το 1715 κατά τη διάρκεια του Έβδομου Βενετοτουρκικού πολέμου.
Η Βενετική κατάκτηση
Η Βενετία έχει μια μακρά παράδοση εμπορικών σχέσεων με την Κρήτη, ήταν ένα από τα αμέτρητα νησιά και πόλεις στα οποία η Βυζαντινή αυλή έδωσε απαλλαγή με αυτοκρατορικά Χρυσόβουλα, ξεκίνησε (1147) και τα επιβεβαίωσε με Συνθήκη ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος (1198). Η Κωνσταντινούπολη καταλήφθηκε από τους Λατίνους στην Δ΄ Σταυροφορία τον Απρίλιο του 1204. Η Δημοκρατία της Βενετίας είχε μεγάλο μερίδιο στη διανομή, πήρε τις Κυκλάδες, τα Επτάνησα, τα νησιά του Σαρωνικού κόλπου και πολλές πόλεις στην ηπειρωτική Ελλάδα που ήθελε να τις χρησιμοποιήσει σαν ναυτικές βάσεις. Ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός είχε παραλάβει την Κρήτη, η Βενετία προσέγγισε τη μεγάλη αντίπαλο της Δημοκρατία της Γένοβας με στόχο να του την αποσπάσουν. Ο Αλέξιος Δ΄ Άγγελος είχε υποσχεθεί την Κρήτη σαν δώρο στον Βονιφάτιο αλλά τη χρησιμοποιούσε ο ίδιος ελάχιστα και αποφάσισε να την πουλήσει στους Βενετούς. Τα ανταλλάγματα ήταν 1.000 ασημένια μάρκα, μια ετήσια προσφορά από τα έσοδα που έφτανε τα 10.000 Υπέρπυρα και στρατιωτική βοήθεια των Βενετών για να καταλάβει το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Τα κέρδη της Βενετίας επικυρώθηκαν μερικές βδομάδες αργότερα με Ρωμαϊκό διάταγμα.
Οι Βενετοί αποβιβάστηκαν στο νησάκι Σπιναλόγκα αλλά οι Γενοβέζοι που κατείχαν ήδη την Κρήτη κινήθηκαν πιο γρήγορα υπό την ηγεσία του Ερρίκο Πεσκατόρε κόμη της Μάλτας, με την υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού κατέλαβαν τα κεντρικά και ανατολικά τμήματα του νησιού. Το καλοκαίρι του 1207 αποκρούστηκε μια πρώτη Βενετική επίθεση του Ρανιέρο Ντάντολο, τα επόμενα δύο χρόνια ο Πεσκατόρε κυβερνούσε το σύνολο του νησιού με εξαίρεση κάποιες απομονωμένες Βενετικές φρουρές. Ο Πεσκατόρε κατέφυγε στον πάπα και ζήτησε να τον αναγνωρίσει βασιλιά της Κρήτης, η Βενετία ωστόσο ανέκαμψε γρήγορα και ο Πεσκατόρε έχασε την υποστήριξη της Γένοβας. Οι Βενετοί ξεκίνησαν να πολιορκούν το Παλαιόκαστρο ένα κάστρο κοντά στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο) (1209) αλλά το κατέλαβαν 3 χρόνια αργότερα (1212). Ο Πεσκατόρε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί, αντιστάθηκε για λίγο καιρό ακόμα μόνο ο υπαρχηγός του Αλαμάννο ντα Κόστα. Με την τελική Συνθήκη ανάμεσα στη Δημοκρατία της Βενετίας και τη Δημοκρατία της Γένοβας (11 Μαΐου 1217) η Κρήτη πέρασε οριστικά στους Βενετούς.
Μεταφορά Βενετών και η ίδρυση των Χανίων
Ο μετέπειτα δόγης Γιάκοπο Τιέπολο έγινε ο πρώτος κυβερνήτης της νέας επαρχίας με τον τίτλο του "δούκα της Κρήτης" ή "δούκα της Κανδίας", έδρα του ήταν ο Χάνδακας. Για να μπορέσει να αποκτήσει τον έλεγχο σε ολόκληρο το νησί ο Τιέπολο ζήτησε τη μεταφορά εποίκων από τη μητρόπολη Βενετία, ήθελε να τους δώσει γη με αντάλλαγμα στρατιωτική υπηρεσία. Η Δημοκρατία της Βενετίας ενέκρινε θετικά την αίτηση του με διάταγμα (10 Σεπτεμβρίου 2011). Οι πρώτοι Βενετοί που εγκατέλειψαν τη Βενετία και εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη (20 Μαρτίου 1212) ήταν 132 ευγενείς και 45 αστοί. Ακολούθησαν άλλα τρία κύματα μεταναστών (1222, 1233, 1252), συνολικά 10.000 Βενετοί εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη τον πρώτο αιώνα της Βενετοκρατίας, η ίδια η Βενετία είχε τότε πληθυσμό 60.000 κατοίκους. Οι άποικοι του 1252 ίδρυσαν νέα πόλη την "Κανέα" που εξελίχτηκε στα σημερινά Χανιά στη θέση που ήταν τα ερείπια της αρχαίας πόλης Κυδωνία. Οι Βενετοί χρησιμοποίησαν την Κρήτη σαν το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στις σχέσεις τους με τη ανατολική, οργάνωσαν την αγροτική γη με αυστηρά φεουδαρχικό σύστημα. Τα κύρια προϊόντα εξαγωγής ήταν σιτάρι και λευκό κρασί, ακολούθησαν ξυλεία και τυρί.
Εξεγέρσεις
Η Βενετική κυριαρχία στην Κρήτη προκάλεσε από την αρχή πολλές αντιδράσεις χάρη στην εχθρότητα του τοπικού πληθυσμού. Ο μεσαιωνολόγος Κέννεθ Σέττον γράφει ότι οι Βενετοί αναζητούσαν "μεγάλη επαγρύπνιση και πολλούς άντρες για να μπορέσουν να κρατήσουν το νησί". Ο συνολικός αριθμός των εξεγέρσεων κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας στην Κρήτη ανέρχεται στις 27. Οι τοπικοί Έλληνες, οι ευγενείς και ο ευρύτερος πληθυσμός διατήρησαν τα έθιμα τους, δεν ανέχονταν όμως τις διακρίσεις από τη Λατινική ελίτ που είχε τη διοικητική και τη στρατιωτική εξουσία με τα περισσότερα από τα εμπορικά κέρδη. Την πρώτη περίοδο της Ενετοκρατίας μέχρι το τέλος του 13ου αιώνα οι Ενετοί ήταν έντονα εχθρικοί απέναντι στον τοπικό πληθυσμό, ακόμα και οι μεικτοί γάμοι είχαν απαγορευτεί.
Πρώτη εξέγερση
Η πρώτη εξέγερση έγινε στο Οροπέδιο Λασιθίου από τους αδελφούς Αγιοστεφανίτες (1212) σαν αντίδραση για την άφιξη των πρώτων Βενετών εποίκων, είχε συνέπεια την απαλλοτρίωση της περιουσίας της Ορθόδοξης εκκλησίας και των Κρητών ευγενών. Η εξέγερση εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το ανατολικό τμήμα του νησιού, οι επαναστάτες κατέλαβαν τη Σητεία και τη Σπιναλόγκα, την κατέπνιξε ωστόσο ο δούκας της Νάξου Μάρκος Α΄ Σανούδος. Ο Σανούδος προσπάθησε να κατακτήσει ολόκληρο το νησί για τον εαυτό του, είχε την υποστήριξη των Κρητών ευγενών και του πανίσχυρου άρχοντα Σεβαστού Σκορδίλη, κατέκτησε την Κανδία και ο Τιέπολο δραπέτευσε στο διπλανό κάστρο του Τέμενος μεταμφιεσμένος σε γυναίκα. Η άφιξη του Βενετικού στόλου ανάγκασε τον Σανούδο να υποχωρήσει, έφυγε από την Κρήτη με αντάλλαγμα χρήματα και υποσχέσεις, τον συνόδευσαν στη Νάξο 20 Κρήτες ευγενείς. Η αποτυχία της πρώτης εξέγερσης δεν εμπόδισε τους Κρήτες να προχωρήσουν στην επόμενη. Ο Βενετός ρέκτορας στο Μονοπάρι Ρεθύμνου έκλεψε άλογα και έκανε κατάσχεση γης που ανήκε στην οικογένεια Σκορδίλη, αυτό προκάλεσε την επόμενη εξέγερση υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου Σκορδίλη και του Μιχαήλ Μελισσηνού. Με έδρα τις ορεινές επαρχίες του Άνω και του Κάτω Σύβριτου οι επαναστάτες προκάλεσαν σοβαρές απώλειες στα Βενετικά στρατεύματα, οι Βενετοί αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις. Ο Βενετός δούκας της Κρήτης Ντομένικο Ντελφίνο έκανε συνθήκη με τους επαναστάτες (13 Σεπτεμβρίου 1219), τους έδωσε πολλά δώρα και προνόμια, 75 αιχμάλωτοι ελευθερώθηκαν, επιβεβαιώθηκαν τα προνόμια στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο και οι Βενετοί που ασέλγησαν τιμωρήθηκαν. Τα προνόμια δημιούργησαν μια Κρητική ανώτατη τάξη στο νησί ισότιμη με τη Βενετική αριστοκρατία. Η άφιξη του δεύτερου κύματος Βενετών εποίκων (1222) προκάλεσε νέες εξεγέρσεις υπό την ηγεσία του Θεοδώρου και Μιχαήλ Μελισσηνού, οι Βενετοί προχώρησαν σε νέα συνθήκη και τους παραχώρησαν δύο ιπποτικά δώρα.
Μια νέα εξέγερση ξέσπασε (1228), συμμετείχαν εκτός από τους Σκορδίληδες και τους Μελισσηνούς και οι οικογένειες Αρκολέων και Δρακοντόπουλου. Ο δούκας της Κρήτης Τζιοβάνι Στορλάντο ζήτησε τη βοήθεια από τον γιο και διάδοχο του Μάρκου Σανούδου Άγγελο Σανούδο, οι Κρήτες με τη σειρά τους ζήτησαν βοήθεια από την Ελληνική Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ένας στόλος με 33 πλοία έφτασε στο νησί από τη Νίκαια στα τέλη της δεκαετίας του 1230, οι Νικαιώτες κυριάρχησαν σε πολλά εδάφη των Βενετών. Οι Βενετοί προχώρησαν σε νέες συνθήκες με τις οποίες παραχώρησαν νέα προνόμια στην τοπική αριστοκρατία (1233, 1234, 1236). Η οικογένεια των Δρακοντόπουλων ήταν η μοναδική που δεν υποτάχθηκε, συνέχισε να αντιστέκεται με τους υπόλοιπους των Νικαιωτών με έδρα το κάστρο του Μιραμπέλλο (σημερινός Άγιος Νικόλαος Λασιθίου). Ο πανίσχυρος Έλληνας άρχοντας της Ρόδου Λέων Γαβαλάς ανάγκασε τους επαναστάτες να υποχωρήσουν οριστικά και να καταφύγουν στη Μικρά Ασία. Η τύχη των Δρακοντόπουλων είναι άγνωστη, το όνομα τους δεν εμφανίζεται ποτέ από τότε.