cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασμοναϊκή δυναστεία
Γνάιος Πομπήιος
Ο Αριστόβουλος στράφηκε αρχικά στον Μάρκο Αιμίλιο Σκαύρο αντιταμία του Πομπήιου, που βρίσκονταν στη Δαμασκό (64 π.Χ.). Σύντομα όμως και οι δυο πλευρές ήρθαν σε επαφή με τον ίδιο τον Πομπήιο που βρέθηκε στη Συρία προκειμένου να βάλει μια τάξη στη χαοτική κατάσταση που επικρατούσε εκεί (64/3 π.Χ.).
Ο Πομπήιος ύστερα από διαπραγματεύσεις με τις δυο πλευρές πήρε το μέρος του Αντιπάτρου και του Υρκανού. Κατόπιν αποφάσισε να ξεκαθαρίσει την κατάσταση κινούμενος προς την Ιερουσαλήμ. Ο Αριστόβουλος συνελήφθη και οι οπαδοί του αποκλείστηκαν και πολιορκήθηκαν από τον Πομπήιο στο Ναό. Ύστερα από τρεις μήνες ο Πομπήιος κατέλαβε τον Ναό και κατέστειλε κάθε αντίσταση. Το βασίλειο των Ασμοναίων καταλύθηκε (63 π.Χ.). Ο Αριστόβουλος, οι δυο γιοι του Αλέξανδρος και Αντίγονος Ματταθίας και η υπόλοιπη οικογένεια του αιχμαλωτίστηκαν και οδηγήθηκαν στη Ρώμη. Ο Υρκανός παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ έχοντας το αξίωμα του αρχιερέα.
Παρακμή και αφανισμός της δυναστείας
thumb|300px|Νόμισμα του [[Αντίγονος Β' Ματταθίας|Αντίγονου Ματταθία.]] Ούτε ο Αριστόβουλος, ούτε οι δυο γιοι του Αλέξανδρος και Αντίγονος Ματταθίας παραιτήθηκαν από την επιδίωξη τους να ανακτήσουν την εξουσία και να εκδικηθούν τους μισητούς τους αντιπάλους Αντίπατρο και Υρκανό. Αρχικά ο Αλέξανδρος, ο οποίος δραπέτευσε κατά τη μεταφορά του στη Ρώμη προσπάθησε να καταλάβει την Ιερουσαλήμ, πράγμα που πέτυχε προσωρινά (57 π.Χ.). Ο Ρωμαίος έπαρχος της Συρίας όμως Αύλος Γαβίνιος κατάφερε να τον συντρίψει και να τον συλλάβει. Τον επόμενο χρόνο ο Αριστόβουλος και ο Αντίγονος που δραπετεύσαν και αυτοί από τη Ρώμη οργάνωσαν μια ακόμα αποτυχημένη εξέγερση. Και οι δυο αιχμαλωτίστηκαν και στάλθηκαν ξανά στη Ρώμη. Τελικά ύστερα από συνεννοήσεις του Ρωμαίου έπαρχου επιτεύχθηκε μια συμβιβαστική λύση, ο Αλέξανδρος και ο Αντίγονος Ματταθίας εγκαταστάθηκαν ελεύθεροι στην Παλαιστίνη και οι οπαδοί τους παρέδωσαν ως αντάλλαγμα όσες οχυρές θέσεις κατείχαν στους Ρωμαίους.
Δυο νέες εξεγέρσεις που συμμετείχε ή οργάνωσε ο Αλέξανδρος, το 55 π.Χ. και το 52 π.Χ. είχαν οικτρή τύχη αν και ο ίδιος κατάφερε να διασωθεί.
Το 49 π.Χ. ο Καίσαρ κατά τη διαμάχη του με τον Πομπήιο απελευθέρωσε τον Αριστόβουλο και τον έστειλε στην Παλαιστίνη προκειμένου να υποκινήσει επανάσταση. Οι οπαδοί όμως του Πομπηίου τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν στην Αντιόχεια. Την ίδια τύχη είχε και ο Αλέξανδρος λίγο αργότερα (49/8 π.Χ.).
Ο Αντίπατρος ήταν εκείνος που επωφελήθηκε από την εμφύλια ρωμαϊκή σύρραξη. Για τη βοήθεια που παρείχε στον Καίσαρα κατά τις επιχειρήσεις του τελευταίου στην Αλεξάνδρεια έλαβε τη ρωμαϊκή πολιτεία. Σε μια συνάντηση που έγινε στη Συρία μεταξύ Καίσαρα, Αντιπάτρου, Υρκανού και Αντίγονου οι αξιώσεις και οι διαμαρτυρίες του τελευταίου όχι μόνο αγνοήθηκαν αλλά επιπλέον, ο Αντίπατρος διορίστηκε από τον Καίσαρα επίτροπος της Παλαιστίνης (47 π.Χ.).
Ο Αντίγονος Ματταθίας προσπάθησε να ξανακερδίσει την εξουσία κατά το διάστημα της διαμάχης μεταξύ καισαροκτόνων και Δεύτερης Τριανδρίας, όταν στη Συρία είχε ξεσπάσει αναταραχή. Τον Αντίγονο όμως και τους συμμάχους του τον απώθησε ο γιος του Αντιπάτρου Ηρώδης που κατείχε το αξίωμα του στρατηγού της Κοίλης Συρίας και Σαμάρειας (42 π.Χ.). Ο τελευταίος μάλιστα αρραβωνιάστηκε ύστερα από την επιτυχία αυτή τη θυγατέρα του Αλέξανδρου και εγγονή του Υρκανού, Μαριάμη.
Δυο χρόνια αργότερα (40 π.Χ.) οι Πάρθοι κατέλαβαν τη Συρία. Ο Αντίγονος και οι σύμμαχοι του εξασφάλισαν τη βοήθεια τους. Οι Πάρθοι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ και ο Αντίγονος ανακηρύχτηκε βασιλιάς. Ο μισητός θείος του Υρκανός συνελήφθη και οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία αφού προηγούμενος ο Αντίγονος του ακρωτηρίασε με τα δόντια του τα αυτιά προκειμένου να καταστρέψει τη σωματική του ακεραιότητα η οποία ήταν προϋπόθεση για την κατοχή του αρχιερατικού αξιώματος και να εξασφαλίσει ότι ποτέ ξανά δεν θα γινόταν αρχιερέας.
Ο Ηρώδης που την εποχή εκείνη ήταν τετράρχης κατάφερε να διαφύγει στη Ρώμη. Εκεί ανακηρύχτηκε βασιλιάς από τη Σύγκλητο (Δεκέμβριος του 40 π.Χ.) και με την υποστήριξη των Ρωμαίων επέστρεψε στην Παλαιστίνη (τέλη του 39 π.Χ.). Ύστερα από πολυετή εμφύλιο πόλεμο κατέλαβε με τη βοήθεια του έπαρχου της Συρίας Σόσιου την Ιερουσαλήμ. Ο Αντίγονος Ματταθίας αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος στην Αντιόχεια όπου και καρατομήθηκε (καλοκαίρι του 37 π.Χ.).
Λίγο πριν από την κατάληψη της Ιερουσαλήμ ο Ηρώδης παντρεύτηκε τη Μαριάμη. Κατόρθωσε επίσης να απελευθερώσει τον Υρκανό και να τον φέρει πίσω στην Παλαιστίνη επειδή φοβήθηκε ότι οι Πάρθοι θα μπορούσαν να τον χρησιμοποιούσαν εναντίον του (36 π.Χ.). Η καχυποψία του Ηρώδη έμελλε να αποδεδειχθεί ολέθρια για τους απογόνους των Ασμοναίων καθώς εξόντωσε διαδοχικά τον νεαρό αρχιερέα Αριστόβουλο, αδελφό της Μαριάμης επειδή φοβήθηκε τη συμπάθεια του πλήθους προς το πρόσωπο του (35 π.Χ.), τον Υρκανό επειδή υποπτεύθηκε ότι συνωμότησε με τον βασιλιά των Ναβαταίων προκειμένου να τον δολοφονήσει (30 π.Χ.), τη Μαριάμη με την κατηγορία ότι συνωμότησε εναντίον του (29 π.Χ.), την πεθερά του Αλεξάνδρα γιατί οργάνωσε εναντίον του στάση (28 π.Χ.) και τέλος τους ίδιους τους γιους του από τη Μαριάμη Αριστόβουλο και Αλέξανδρο που έπεσαν θύματα του διεφθαρμένου περιβάλλοντος που κυριαρχούσε στην αυλή του (6 π.Χ.).
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας
Λουτρό Ελασσόνας
Το Λουτρό ή Λουτρός είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 702 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 740 μέτρων, στα Καμβούνια όρη. Απέχει 40 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Ιστορικά στοιχεία
Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης στην περιοχή από τον 6ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια των Οθωμανικών χρόνων το χωριό ήταν έδρα κλεφτών και αρματολών. Πιο διάσημοι ήταν οι Βλαχάβας και Νικοτσάρας. Αργότερα έγινε έδρα ληστών όπως ο Φώτης Γιαγκούλας.
Το Λουτρό αλλά ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1918, αρχικά στην επαρχία Γρεβενών του νομού Κοζάνης, αλλά το 1935 προσαρτήθηκε στην επαρχία Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Αντιχασίων με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, του 1820, και το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Ανήμερα της Αγίας Παρασκευής, στις 26 Ιουλίου, διοργανώνεται πανηγύρι. Το χωριό περιβάλλεται από δάσος ελάτων.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Ισοβουτυρικό οξύ
Το ισοβουτυρικό οξύ (αγγλικά isobutyric acid) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C4H8O2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται ως (CH3)2CHCO2H. Πιο συγκεκριμένα, το ισοβουτυρικό οξύ είναι το απλούστερο διακλαδισμένο καρβοξυλικό οξύ. Σε ελεύθερη κατάσταση, έχει βρεθεί στα χαρούπια (Ceratonia siliqua), στη βανίλια και στη ρίζα του Arnica dulcis. Στη μορφή του αιθυλεστέρα του, δηλαδή ο ισοβουτυρικός αιθυλεστέρας, έχει βρεθεί στο κροτονέλαιο. Το ισοβουτυρικό οξύ είναι ισομερές θέσης με το βουτυρικό οξύ.
Ισομερείς ενώσεις
Το ισοβουτυρικό οξύ έχει πολλά ισομερή θέσης (όχι όλα σταθερά), με σπουδαιότερα τα ακόλουθα:
Βιομηχανική παραγωγή
Το μεθυλοβουτανικό οξύ παράγεται με οξείδωση ισοβουτυράλης, που με τη σειρά της είναι παραπροϊόν της υδροφορμυλίωσης του προπυλενίου. Μπορεί επίσης να παραχθεί απευθείας από το προπυλένιο με υδροκαρβοξυλίωση (αντίδραση Κοχ, Koch reaction) υπό υψηλή πίεση:
Με καρβοξυλίωση ισοπροπυλαλογονιδίων
Με καρβοξυλίωση με διοξείδιο του άνθρακα (CO2) ισοπροπυλαλογονιδίων [CH3CH(X)CH3], μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων (αντιδραστήρια Grignard) παράγεται ισοβουτυρικό οξύ :
Με υδρόλυση ισοβουτυρονιτριλίου
Με υδρόλυση ισοβουτυρονιτριλίου [CH3CH(CN)CH3] σε όξινο περιβάλλον παράγεται ισοβουτυρικό οξύ :
Με οξείδωση 2,5-διμεθυλο-3-εξένιου, μεθυλο-1-προπανόλης ή ισοβουτυράλης
1. Με οξείδωση 2,5-διμεθυλο-3-εξένιου [(CH3)2CH=CH(CH3)2] παράγεται ισοβουτυρανικό οξύ :
2. Με οξείδωση ισοβουτυρόλης [(CH3)2CHCH2OH] παράγεται ισοβουτυρικό οξύ :
3. Με οξείδωση μεθυλοπροπάλης [(CH3)2CHCHO] παράγεται ισοβουτυρικό οξύ :
Από διμεθυλομηλονικό οξύ
Από διμεθυλομηλονικό οξύ [HOOCC(CH3)2COOH] παράγεται ισοβουτυρικό οξύ :
΄Οξινος χαρακτήρας και καρβονικά άλατα
Το ισοβουτυρικό οξύ είναι ένα ασθενές μονοβασικό οξύ (pKa = 4,84), ασθενέστερο από τα περισσότερα ανόργανα οξέα. Τα επτά (7) υδρογόνα του ισοπροπυλίου δεν αντικαθιστώνται από μέταλλα αλλά παρόλα αυτά το ισοβουτυρικό οξύ αντιδρά με ορισμένα μέταλλα και βάσεις σχηματίζοντας άλατα με σύγχρονη έκλυση υδρογόνου ή νερού αντίστοιχα:
(Αντίδραση διάστασης)
(Επίδραση μετάλλων ηλεκτροθετικότερων του υδρογόνου)
(Αντίδραση εξουδετέρωσης)
Αποκαρβοξυλίωση
1. Με θέρμανση ισοβουτυρικού νατρίου παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα και προπάνιο ::
2. Με ηλεκτρόλυση ισοβουτυρικού νατρίου (μέθοδος Kolbe), παράγονται διοξείδιο του άνθρακα και 2,3-διμεθυλοβουτάνιο :
3. Με θέρμανση αλάτων του με ασβέστιο (ή βάριο) παράγεται 2,4-διμεθυλο-3-πεντανόνη :
4. Με επίδραση βρωμίου σε ισοβουτυρικό άργυρο παράγεται ισοπροπυλοβρωμίδιο -  Αντίδραση Hunsdiecker :
Αναγωγή
Τo ισοβουτυρικό οξύ ανάγεται με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) ή νατριοβοριοϋδρίδιο (NaBH4) προς ισοβουτυρόλη-1 :
Οξείδωση
2. Όταν συνθερμαίνεται με χρωμικό οξύ, οξειδώνεται σε ακετόνη:
3. Αλκαλικό διάλυμα υπερμαγγανικού καλίου οξειδώνει το ισοβουτυρικό οξύ σε α-υδροξυϊσοβουτυρικό οξύ [(CH3)2C(OH)CO2H]:
Αλογόνωση
1. Με επίδραση αλογόνων, πσρουσία ερυθρού φωσφόρου, παράγεται 2-αλοισοβουτυρικό οξύ:
2. Με επίδραση αλογονωτικών μέσων παράγονται ισοβουτυρυλαλογονίδια ::
Επίδραση καρβενίων
Με επίδραση καρβενίων παράγεται ένα μίγμα προϊόντων. Π.χ. με μεθυλένιο έχουμε περίπου την παρακάτω στοιχειομετρική εξίσωση:
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκανικά οξέα Κατηγορία:C4
Μαρίνα Σίρτις
Η Μαρίνα Σίρτις (αγγλικά:Marina Sirtis) είναι μια Βρετανοαμερικανίδα ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Έγινε περισσότερο γνωστή από τον ρόλο της ως σύμβουλος Ντιάνα Τροϊ σε ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές του Σταρ Τρεκ.
Ταμπουλέ
Ταμπούλι είναι γνωστή Λιβανέζικη σαλάτα με βάση της το πλιγούρι, το μαϊντανό και την ντομάτα. Συνήθως, σερβίρεται με προσθήκη και άλλων υλικών, όπως κρεμμύδι, πράσινη πιπεριά, αγγούρι, ελαιόλαδο και χυμό λεμονιού. Είναι ωραίο συνοδευτικό για φαγητά στο γκριλ, ψητά ή στα κάρβουνα. Καταναλώνεται κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες του χρόνου και μπορεί να διατηρηθεί για 2-3 μέρες στο ψυγείο.
Παραδοσιακά, η σαλάτα τρώγεται μέσα σε φύλλα μαρουλιού, που τα χρησιμοποιούν ως σπάτουλες με τις οποίες την παίρνουν λίγη-λίγη και την τρώνε μαζί με το μαρούλι.
κατηγορία:Ορεκτικά κατηγορία:Σαλάτες Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα Κατηγορία:Νηστίσιμα τρόφιμα
Πυροκλαστικά υλικά
Με τον γενικό γεωλογικό και ειδικότερα πετρογραφικό όρο πυροκλαστικά υλικά (pyroclastic materials) χαρακτηρίζονται όλα εκείνα που σχηματίζονται από μαγματικές διεργασίες ως θραύσματα, σε υψηλές θερμοκρασίες, και στη συνέχεια εκβάλλονται από τα ηφαίστεια, εξ ου και η ονομασία τους, ή η παράλληλη ηφαιστειακά υλικά.
Γενικά
Ο τρόπος διασποράς των παραπάνω παρά την επιφάνεια του γεωφλοιού εξαρτάται κυρίως από ατμοσφαιρικούς παράγοντες (π.χ. άνεμος) που επικρατούν κατά την ηφαιστειακή έκρηξη, ή αμέσως μετά, επίσης το υψόμετρο του ηφαιστειακού πεδίου, ή ένταση, η ταχύτητα εκβολής, το ύψος αυτής κ.ά..
Ειδικότερα για τα στερεά ηφαιστειακά αναβλήματα υφίσταται ένα όριο μεγέθους υπέρ του οποίου αυτά ακολουθούν στη συνέχεια της εκτίναξής τους βαλλιστική τροχιά ενώ κάτω από αυτό αιωρούνται στροβιλιζόμενα μέσα στο ηφαιστειακό νέφος με συνέπεια την πολύ αργή απόθεσή τους σε μεγάλες αποστάσεις από το σημείο της έκρηξης.
Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την διασπορά είναι η θέση του ηφαιστειακού πεδίου, χέρσο ή υποθαλάσσιο, ή ακόμα και τα θαλάσσια ρεύματα στην περίπτωση απόθεσης ηφαιστειακής τέφρας στη θάλασσα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Ηφαιστειογενή πετρώματα
Ελεύθερο Κράτος της Φρανκφούρτης
To Ελεύθερο Κράτος της Φρανκφούρτης (γερμανικά: Freie Stadt Frankfurt) ήταν πόλη στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (μεταξύ 1312 και 1806) και αργότερα μία από τις τέσσερις πόλεις-κράτη της Γερμανικής Συνομοσπονδίας (μεταξύ 1815 και 1866).
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, η Φρανκφούρτη εξακολούθησε να είναι σημαντική πόλη. Το 1866 το Βασίλειο της Πρωσίας πήγε σε πόλεμο με την Αυστριακή Αυτοκρατορία κατά του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, προκαλώντας τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο. Η Φρανκφούρτη, παραμένοντας πιστή στη Γερμανική Συνομοσπονδία, δεν συμμετείχε με την Πρωσία, αλλά παρέμεινε ουδέτερη. Μετά τη νίκη της Πρωσίας, η Φρανκφούρτη προσαρτήθηκε με διάταγμα του βασιλιά της Πρωσίας και έγιναν μέρος της νεοσυσταθείσας επαρχίας Έσσης-Νασάου.
Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας
Γ.Σ. Ηρακλής Καβάλας
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Καβάλας «ο Ηρακλής» αποτελούσε αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη της Καβάλας. Ιδρύθηκε επίσημα το 1926 από πρόσφυγες, οι οποίοι, ως επί το πλείστον ζούσαν στη συνοικία της πόλης με το όνομα «Παναγία». Χαρακτηρίζονταν ως η ομάδα του λαού. Διέθετε τμήματα ποδοσφαίρου και στίβου.
Οι επιτυχίες του συλλόγου ήταν πολλές, σε τοπικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο. Η πιο αξιόλογη στιγμή για το ποδοσφαιρικό τμήμα ήταν το 1949, όταν έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας. Ακόμη συμμετείχε τις περιόδους 1959–60 και 1961–62 στο ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, όπως επίσης και στη Β΄ Εθνική, από την περίοδο θέσπισής της ως εθνική κατηγορία, το 1962–63 έως και την περίοδο 1964–65. Επίσης, το τμήμα στίβου συμμετείχε από το 1950 έως και το 1953 στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, τερματίζοντας στη 12η θέση το 1951 και στη 13η θέση το 1952.
Το 1965, έμελε να είναι η τελευταία χρονιά του συλλόγου, καθώς οι ιθύνοντες του σωματείου αποφάσισαν τη συγχώνευση του Γ.Σ. Ηρακλή Καβάλας με δύο επίσης ιστορικές ομάδες της πόλης, την Α.Ε.Κ. Καβάλας και τους Φιλίππους Καβάλας, δημιουργώντας τον Αθλητικό Όμιλο Καβάλα, γεγονός που αποτέλεσε και τη διάλυση του σωματείου.
Παραπομπές
Ηρακλής Καβάλας ΓΣ Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Σημαία της Χώρας των Βάσκων
Η Σημαία της Χώρας των Βάσκων (βασκικά: ikurriña, νεολογισμός αντίστοιχος με το καταλανικό senyera) είναι η επίσημη σημαία της αυτοδιοικούμενης περιφέρειας της Χώρας των Βάσκων στην Ισπανία και, κατ' επέκταση, των ιστορικών επτά επαρχιών της ευρύτερης Χώρας των Βάσκων στην βόρεια Ισπανία (κατεξοχήν Χώρα των Βάσκων και Ναβάρα) και νοτιοδυτική Γαλλία. Είναι δημιούργημα του ιδρυτή του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος Σαμπίνο Αράνα και του αδερφού του Λουίς που τη χρησιμοποίησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα ως σύμβολο του βασκικού εθνικισμού και μέχρι σήμερα συνεχίζει να αποτελεί επίσημο σύμβολο και του κόμματος.
Αποτελείται από έναν λευκό σταυρό τοποθετημένο πάνω σε έναν πράσινο σταυρό του Αγίου Ανδρέα με κόκκινο φόντο. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Αράνα, το πρώτο στοιχείο συμβολίζει την διαχρονική σχέση των Βάσκων με τον ρωμαιοκαθολικισμό, ο πράσινος σταυρός το Δέντρο της Γκερνίκα (που συνδέεται με τους παραδοσιακούς βασκικούς νόμους) και το κόκκινο φόντο την Βισκαΐα.
Η ίδια σημαία εντοπίζεται στην ανεπίσημη τοπική σημαία του Σαιν-Πιερ και Μικελόν (νήσος που αποικήθηκε από Βάσκους κατά τον 16ο αιώνα) και στην κομητεία Τζόνσον στο Γουαϊόμινγκ των ΗΠΑ.
Μοσχάτο Καρδίτσας
Για το ομώνυμο προάστιο της Αθήνας δείτε Μοσχάτο.
Σημαία της Χώρας των Βάσκων
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύμβολα της Χώρας των Βάσκων Κατηγορία:Βασκικός εθνικισμός
Μοσχάτο Καρδίτσας
Το Μοσχάτο είναι χωριό στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας.
Σημαία της Χώρας των Βάσκων
Παραπομπές
Βασκοι
Μοσχάτο Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μοσχάτο βρίσκεται ανατολικά της Λίμνης Πλαστήρα, σε απόσταση περίπου 14 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα και 14 ΝΑ. από το Μορφοβούνι (έδρα του δήμου). Το χωριό αναφέρεται το 1673 με την ονομασία Βλάσδο σε επιγραφή της Ιεράς Μονής Πέτρας και ως Μπλάσδο σε πρόθεση της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων (περίπου το έτος 1500). Το 1854, στην περίοδο της τουρκοκρατίας, κάηκε από τους Τούρκους και το 1943, στην κατοχή, από τους Γερμανούς. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την αμπελουργία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό.
Αναφέρεται επίσημα ως Μπλάσδο, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νευροπόλεως. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάσθηκε από το δήμο Νευροπόλεως και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Από το 1957 ως το 1958 μετονομάστηκε σε Κορώνη ενώ τελικά με το ΦΕΚ 84Α - 02/06/1958 σε Μοσχάτο. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τον Άγιο Νικόλαο και το Τσαρδάκι αποτελούν την κοινότητα Μοσχάτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πλαστήρα του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Μοσχάτο Κατηγορία:Δήμος Πλαστήρα Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Τσανάκκαλε
thumb|right|250px|Το κάστρο των Δαρδανελλίων το βράδυ. Το Τσανάκκαλε ή Δαρδανέλλια (Τουρκικά: Çanakkale) είναι πόλη και λιμάνι της Τουρκίας, στην Επαρχία Τσανάκκαλε, στη νότια (Ασιατική) ακτή των Δαρδανελλίων (ή Ελλησπόντου). Τα Δαρδανέλλια είναι η δεύτερη επαρχία (με πρώτη την Κωνσταντινούπολη) της Τουρκίας που έχει εδάφη σε δύο διαφορετικές ηπείρους (Ευρώπη και Ασία). Υπάρχουν πλοιάρια, πορθμεία, που διασχίζουν τα στενά προς τη βόρεια (Ευρωπαϊκή) ακτή. Τα Δαρδανέλλια είναι η πλησιέστερη μεγάλη πόλη στη θέση της αρχαίας Τροίας. Το «ξύλινο άλογο» από την πρόσφατη ταινία Τροία εκτίθεται στην ακτή. Τα Δαρδανέλλια (Τσανάκκαλε) μερικές φορές καλείται «Τσανάκ».
Όνομα
Οφείλει την τουρκική ονομασία του από τα περίφημα κάστρα του «Τσανάκ Καλεσί» (που σημαίνει Φρούριο των τσανακίων) από των κατασκευαζομένων εκει απο το 1740 πήλινων αγγείων. Μέχρι όμως του 1922 το τουρκικό επίσημο όνομα ήταν «Καλέι Σουλτανιέ» ή «Σουλτανιέ Καλεσί» (δηλαδή σουλτανικό φρούριο). Το σύγχρονο όνομα είναι αυτό που καθιερώθηκε από τη σύγχρονη Τουρκία και που ακολουθούν οι Ευρωπαίοι και στη συνέχεια αναφέρεται στους ναυτικούς χάρτες.
Ιστορία
Η ακριβής εποχή της ίδρυσης της πόλης δεν είναι ακριβώς γνωστή. Θεωρείται ότι υπήρξε ένα απλό φρούριο με μόνη τη φρουρά του. Είχε όμως εκλεγεί ως κέντρο του αμυντικού συστήματος των οχυρώσεων των Στενών επί Σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ και μεγάλου Βεζίρη Μεχμέτ Πασά Κιοπρούλη το 1659 όταν αντικαταστάθηκαν τα πρώτα ανεγερθέντα φρούρια επί Μωάμεθ Β΄ του πολιορκητή το 1453.
Σύμφωνα με έγγραφα που βρέθηκαν στην αρμενική κοινότητα των Δαρδανελίων η πόλη αυτή φέρεται να ιδρύθηκε το 1529 από 83 οικογένειες Γρηγοριανών Αρμενίων που διαφεύγοντας το τυραννικό καθεστώς του Σάχη της Περσίας Ταχμάσπ, κατέφυγαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επί Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' του νομοθέτη και κατοίκησαν στην περιοχή. Το 1669 οι Αρμένιοι αυτοί έκτισαν και Ναό τον οποίο αργότερα (1691) οι Τούρκοι κατέστρεψαν. Αλλά και πάλι το 1718 οικοδόμησαν νέο ναό, επί Σουλτάνου Αχμέτ Γ΄.
Η πόλη αυτή παλαιότερα είχε μεγάλη σπουδαιότητα, όταν μετά την διοικητική διαίρεση της Χώρας σε βιλαέτια αποτελούσε έδρα του Βαλή (=Διοικητή) του Αιγαίου Πελάγους μέχρι το 1876, όταν η έδρα του Νομού μεταφέρθηκε στη Ρόδο και η πόλη παρέμεινε ως διοίκηση. Κατά την τουρκική στατιστική ο πληθυσμός της πόλης το 1927 ήταν 8.515, ενώ προηγούμενες στατιστικές ανέφεραν 11.062. Η ελάττωση αυτή οφείλεται στην εκδίωξη 5000 και πλέον ελληνικού και 1000 αρμενικού πληθυσμού προσφύγων στην Ελλάδα (Μικρασιατική Καταστροφή).
Η άλλοτε μεγάλη πυκνή εμπορική κίνηση σήμερα είναι περιορισμένη. Παρά ταύτα υφίσταται μεγάλος αριθμός ναυτιλιακών πρακτόρων για την εξυπηρέτηση των διερχομένων εμπορικών πλοίων αλλά και τουριστική υποδομή για την εξυπηρέτηση κυρίως Ελλήνων τουριστών που διέρχονται από την περιοχή. Στη πόλη αυτή επίσης πολλές χώρες διατηρούν Προξενεία. Επίσης ΒΑ. του λιμένα υφίσταται εγκατάσταση Ναυτικής Διοίκησης και Ναύσταθμος στολίσκου ταχυπλόων σκαφών (πυραυλάκατοι, τορπιλάκατοι).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία του Τσανάκκαλε
Παυσίας
Ο Παυσίας, ή κατ' άλλους στην ελληνική γραμματεία Πασίας, ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος, του 4ου αιώνα π.Χ. από τη Σικυώνα.
Ήταν αδελφός του γλύπτη Αιγινήτα. Υπήρξε μαθητής του Παμφίλου, από τον οποίο έμαθε πιθανότατα την εγκαυστική και του Ηριγόνου όταν τη σχολή της Σικυώνας διεύθυνε ο Νεάλκης. Ο Παυσίας ανήκε στη νεότερη ζωγραφική σχολή της Σικυώνας. Δεν έχει διασωθεί κανένα έργο του.
Κατά τον Παυσανία, δύο ζωγραφικές παραστάσεις του κοσμούσαν τη Θόλο της Επιδαύρου: μία απεικόνιση του Έρωτα με λύρα, και της Μέθης να πίνει από γυάλινη κούπα στην οποία αντικατοπτρίζεται το πρόσωπό της.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Ατομικός πυρήνας
δεξιά|300px|μικρογραφία|Μία ημι-ακριβής αναπαράσταση του ατόμου του [[Ήλιο|ηλίου. Στον πυρήνα τα πρωτόνια αναπαρίστανται με ροζ χρώμα και τα νετρόνια με μοβ.]] Ο πυρήνας είναι μία πολύ μικρή περιοχή στο κέντρο του ατόμου (οι διαστάσεις του πυρήνα είναι 5 τάξεις μεγέθους, δηλαδή 100.000 φορές μικρότερες από τις ατομικές διαστάσεις που είναι της τάξης των 10-10 m ή 1 Å), η οποία περιέχει σχεδόν το σύνολο της μάζας του ατόμου μιας και τα νουκλεόνια από τα οποία αποτελείται, δηλαδή, τα θετικά φορτισμένα πρωτόνια και τα ηλεκτρικά ουδέτερα νετρόνια έχουν περίπου 1836 και 1838 φορές αντίστοιχα μεγαλύτερη μάζα από τα αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια που κινούνται (μόνο την πιθανότητα εύρεσης ενός ηλεκτρονίου μπορούμε να γνωρίζουμε γύρω από τον πυρήνα, όπως καθορίζει η κβαντική μηχανική) γύρω του.
Οι πυρήνες δεν συμμετέχουν ενεργά στις χημικές αντιδράσεις, οι οποίες καθορίζονται από τα ηλεκτρόνια, εντούτοις, η έλξη των ηλεκτρονίων από τους πυρήνες των ατόμων παίζει καταλυτικό ρόλο στην πραγματοποίησή τους.
Πέραν τούτου, υπάρχουν άλλου είδους αντιδράσεις οι οποίες αλλάζουν την κατάσταση των πυρήνων, γνωστές ως πυρηνικές αντιδράσεις.
Πειραματική ανακάλυψη του πυρήνα
μικρογραφία|500x500εσ|Σύνοψη των σωματιδίων και των δυνάμεων της [[Σωματιδιακή φυσική|σωματιδιακής φυσικής]] Ο πειραματικός εντοπισμός του πυρήνα έγινε τυχαία από τον Rutherford. Το πείραμα έγινε για να επιβεβαιωθεί το μοντέλο του Thomson για το άτομο γνωστό και ως μοντέλο του σταφιδόψωμου κατά το οποίο το άτομο ήταν είχε αρνητικά φορτία (σταφίδες) ανακατεμένα με θετικά (ψωμί). Κατά αυτό το μοντέλο περίμενε ότι αν προσέπιπταν με μεγάλη ταχύτητα σωμάτια α (δηλαδή πυρήνες 4He) πάνω σε άτομα ενός φύλλου χρυσού, τότε αυτά θα εκτρέπονταν (σκεδάζονταν) ελαφρώς από την πορεία τους. Όμως, κατά το πείραμα είδε ότι κάποια σωμάτια α είχαν πάρα πολύ μεγάλες αποκλίσεις και ότι ακόμα μερικά επέστρεφαν σχεδόν πίσω. Αυτό κατέδειξε την ύπαρξη ενός πυρήνα θετικού φορτίου πολύ μεγάλης μάζας συγκρίσει με τα ηλεκτρόνια.νΤα αποτελέσματα του πειράματος εξέπληξαν τόσο πολύ τον Rutherford ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά:
Μάζα, όγκος και πυκνότητα
Είναι προφανές ότι η μάζα ενός πυρήνα είναι ανάλογη του αριθμού των νουκλεονίων του, δηλαδή του μαζικού αριθμού (Α) (m∝A). Επίσης γνωρίζουμε ότι ο όγκος (V) είναι -γενικά- ανάλογος του γινομένου τριών μεγεθών με διαστάσεις μήκους. Αν θεωρήσουμε τον πυρήνα κατά προσέγγιση σφαιρικό με ακτίνα r, τότε V∝r3. Αν επίσης θεωρήσουμε ότι η πυκνότητα της πυρηνικής ύλης είναι σταθερή (ή διαφορετικά ότι, τα νουκλεόνια δεν συμπιέζονται μέσα στους πυρήνες), τότε επειδή εξ ορισμού η πυκνότητα (d) ισούται με d=m/V, έχουμε ότι ο όγκος είναι ανάλογος του μαζικού αριθμού (V∝A) το οποίο με τη σειρά του μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι A∝r3 ή διαφορετικά r∝A1/3.
Για να ισχύουν αυτές οι υποθέσεις και οι προσεγγίσεις πρέπει να ελεγχθεί πειραματικά η τελευταία σχέση. Τα πειράματα όντως έδειξαν ότι η σχέση αυτή ισχύει και προσδιορίσθηκε η σταθερά αναλογίας που συνδέει την ακτίνα με την τρίτη ρίζα του μαζικού αριθμού. Πλέον γνωρίζουμε ότι: r=r0·A1/3, με r0≈1.2 fm.
Ενέργεια Σύνδεσης
Ένας πυρήνας έχει πάντα λιγότερη μάζα από όση έχουν αθροιστικά τα συστατικά του αν δεν ήταν δεσμευμένα στον πυρήνα. Για παράδειγμα το άθροισμα των επιμέρους συστατικών του πυρήνα του 12C είναι 6mp+6mm≈11267.4 MeV/c2, ενώ ο πυρήνας έχει μάζα m12C≈11177.9 MeV/c². Εμφανίζεται, δηλαδή, ένα έλλειμμα μάζας (όπως συνηθίζεται να λέγεται) που ισούται με m12C-6mp-6mn≈-89.5 MeV/c2.
Γενικά το έλλειμμα μάζας ισούται με ενώ η ενέργεια σύνδεσης (ΒΕ) ορίζεται ως το αντίθετο του ελλείμματος μάζας, δηλαδή Γενικά αυτός ο ορισμός διαφέρει από βιβλίο σε βιβλίο αναλόγως του αν θεωρούμε ότι η BE (=Binding Energy) χάνεται από το σύστημα του πυρήνα (οπότε ΒΕ<0) ή αποδίδεται στο περιβάλλον (οπότε ΒΕ>0).
Πυρηνική Στροφορμή και Ευστάθεια Πυρήνα
δεξιά|300px|μικρογραφία|Διάγραμμα Segre. Χρόνοι Ημιζωής των πυρήνων. Τα νουκλεόνια είναι σωματίδια με spin ίσο με ½ και επομένως το μέτρο της στροφορμής του spin είναι: όπου ħ=h/2π (η ανηγμένη σταθερά του Planck), ενώ η z συνιστώσα της είναι: Τα νουκλεόνια μπορούν να έχουν και τροχιακή στροφορμή λόγω της κίνησής τους μέσα στον πυρήνα. Η ολική στροφορμή του πυρήνα έχει μέτρο: Όταν ο μαζικός αριθμός είναι άρτιος τότε το j είναι ακέραιος, ενώ όταν είναι περιττός το j είναι ημιπεριττός. Οι πυρήνες με άρτιο αριθμό πρωτονίων και άρτιο αριθμό νετρονίων έχουν ολική στροφoρμή ίση με μηδέν πράγμα που υποδηλώνει μία ευστάθεια των πυρήνων αυτών.
Ευστάθεια Πυρήνα και Πυρηνική Δύναμη
Τα νουκλεόνια συγκρατούνται μεταξύ τους λόγω της ισχυρής πυρηνικής δύναμης (ελκτική δύναμη) η οποία έχει μικρή εμβέλεια, αλλά πολύ μεγάλη ισχύ και έτσι υπερνικά τις απωστικές ηλεκτροστατικές δυνάμεις που αναπτύσσονται μεταξύ των θετικά φορτισμένων πρωτονίων και έχουν άπειρη εμβέλεια (βλ. και το άρθρο: Θεμελιώδης αλληλεπίδραση) και κατά αυτόν το τρόπο επιτρέπεται η ύπαρξη του πυρήνα. Λόγω ακριβώς της μικρής, όμως, εμβέλειας που έχει η ισχυρή πυρηνική δύναμη δεν μπορεί να καταστήσει ευσταθή έναν πυρήνα που είναι πολύ μεγάλος. Ο μεγαλύτερος πυρήνας που έχει ποτέ παρατηρηθεί και ήταν απολύτως ευσταθής είναι ο μόλυβδος 208 (208Pb).
Ένα χαρακτηριστικό διάγραμμα που δείχνει την ευστάθεια των πυρήνων είναι το λεγόμενο διάγραμμα Segre ή αλλιώς Χάρτης νουκλιδίων. Αυτό είναι ένα διάγραμμα στου οποίου τον οριζόντιο άξονα τοποθετείται ο ατομικός αριθμός (Ζ) και στον κατακόρυφο ο αριθμός των νετρονίων (Ν) και όπου απεικονίζονται όλοι οι ανακαλυφθέντες πυρήνες. Σε αυτό το διάγραμμα παρατηρούμε ότι οι περισσότεροι πυρήνες είναι πάνω από την ευθεία N=Z. Αυτό προφανώς οφείλεται στο ότι τα πρωτόνια έχουν ηλεκτρικό φορτίο, απωθούνται μεταξύ του και έτσι χρειάζονται περισσότερα νετρόνια για να συγκρατηθεί ο πυρήνας, αφού οι ισχυρές αλληλεπιδράσεις είναι πολύ μικρής εμβέλειας, ενώ οι ηλεκτρικές άπειρης. Στα υπόλοιπα μέρη του διαγράμματος Segre οι πυρήνες δεν είναι ευσταθείς για αυτό και δεν απεικονίζονται. Κάτω από τη γραμμή των σταθερών πυρήνων, οι πυρήνες διασπώνται με διάσπαση β+ λόγω αυξημένου αριθμού πρωτονίων, πάνω από τη γραμμή των σταθερών διασπώνται με διάσπαση β- λόγω αυξημένου αριθμού νετρονίων, ενώ για Ζ>82 διασπώνται με διάσπαση α λόγω μεγάλου μεγέθους (και μικρής εμβέλειας της ισχυρής πυρηνικής αλληλεπίδρασης). Πυρήνες μεγάλου Α, μπορούν επίσης να κάνουν σχάση, ενώ μικρού Α να κάνουν σύντηξη. Κάτι ακόμα που παρατηρούμε είναι ότι μόνο τέσσερις πυρήνες έχουν περιττό αριθμό πρωτονίων και περιττό αριθμό νετρονίων και αυτό οφείλεται στην αστάθεια αυτού του είδους των πυρήνων, όπως αναφέρθηκε ήδη στην παράγραφο "Πυρηνική Στροφορμή και Ευστάθεια Πυρήνα".
Πυρηνικά Πρότυπα (γενικά στοιχεία)
Στο πρότυπο της υγρής σταγόνας θεωρούμε τον πυρήνα ότι έχει ενέργεια σύνδεσης που εξαρτάται από χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της υγρής σταγόνας. Το μοντέλο περιγράφει αρκετά καλά την πραγματικότητα, αλλά όχι τέλεια. Εμφανίζονται κάποιοι "μαγικοί αριθμοί" (όπως έχει επικρατήσει να τους ονομάζουμε) του αριθμού των πρωτονίων ή των νετρονίων οι οποίοι είναι οι 2,8,20,28,50,82,126 για τους οποίους η ενέργεια σύνδεσης διαφέρει πολύ από τα πειραματικά δεδομένα. Υπάρχει μία -περίεργη για τότε- αύξηση της ενέργειας σύνδεσης σε αυτούς τους αριθμούς που έκανε τους φυσικούς της εποχής να υποψιαστούν ότι σε αυτούς τους αριθμούς πρωτονίων ή νετρονίων γίνονται πλήρεις κάποιες στιβάδες-φλοιοί, όπως γίνεται με τα ηλεκτρόνια στην Ατομική Φυσική. Έτσι ξεκίνησε μία προσπάθεια ώστε να καταφέρουν να εξηγήσουν τους μαγικούς αριθμούς βρίσκοντας τους φλοιούς. Τελικά με μία όχι προφανή παραδοχή, αυτή του μέσου πεδίου, και υποθέσεις που τελικά απεδείχθησαν σωστές, οι φυσικοί της εποχής κατάφεραν να εξηγήσουν τους μαγικούς αριθμούς καταλήγοντας στο πρότυπο των φλοιών για τους πυρήνες.
Εσωτερικοί Σύνδεσμοι
• 2
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πυρηνική φυσική Κατηγορία:Πυρηνική χημεία Κατηγορία:Υποατομικά σωμάτια
Στέφαν Κονσταντίν
Ο Στέφανος Κωνσταντίνος των Νεμάνια (σερβικά : Стефан Константин од Немањића) από τον Οίκο των Νεμανιδών ήταν Σέρβος πρίγκιπας, γιος και διάδοχος του Στεφάνου Ούρου Β΄ Μιλούτιν, βασιλιά της Σερβίας (1282 - 1321). Μετά τον θάνατο τού πατέρα του και σαν νόμιμος κληρονόμος του βασίλευσε για ένα έτος, καθώς σκοτώθηκε σε εμφύλιο πόλεμο ενάντια στον αδελφό του Στέφανο Ούρο Γ΄ Ντέτσαν(σκ)ι (1322 - 1.331), τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Ζβεκάνε. Ήταν ο Στέφανος Ζ΄ στην σειρά διαδοχής των Νεμάνια και Στέφανος ΣΤ΄ στην σειρά διαδοχής του βασιλείου της Σερβίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε γύρω στο 1282 ή 1283 και ήταν το δεύτερο παιδί του Μιλούτιν και της Ελένης Αγγελίνας, κόρης του Ιωάννη Α΄ κυβερνήτη της Θεσσαλίας. Μόλις αποσύρθηκε ο πατέρας του το 1316, ο Στέφανος Κωνσταντίνος έλαβε τον τίτλο του βασιλιά, και τιμήθηκε με τη διοίκηση της Ζέτας και ουσιαστικά κατείχε την ιδιότητά ως διαδόχου του θρόνου. Αυτό υποστηρίζεται από το πορτρέτο του στη Γκρατσάνιτσα καθώς και αναφορά του Μιλούτιν που συνδέονται με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι.
Ωστόσο ο Μιλούτιν ποτέ δεν ανακοίνωσε επίσημο διάδοχό του και μετά τον θάνατο του το 1321 οι δύο γιοί του ήρθαν σε σύγκρουση για τον θρόνο.
Χάρη στην υποστήριξη της εκκλησίας ο Στέφανος Ούρος Γ΄ στέφθηκε το 1322 βασιλιάς της Σερβίας· ο αδελφός του δεν αναγνώρισε την διαδοχή και ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος. Λεπτομέρειες της σύγκρουσης δεν είναι γνωστές, αλλά είναι σίγουρο ότι στη μάχη μεταξύ τους κατά τη διάρκεια του 1323 έχασε ο Στέφανος Κωνσταντίνος από τις δυνάμεις του αδελφού του.
Σε ορισμένα χρονικά έχει καταγραφεί η βάρβαρη εκτέλεσή του, ενώ κατά άλλες σκοτώθηκε σε μάχη. Μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου, το σώμα του μεταφέρθηκε και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Ζβεκάνε, όπου ήταν ένα από τα παλάτια των Νεμάνια.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σερβίας Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Ζέτα
Μάντσεστερ
Το όνομα Μάντσεστερ προέρχεται από το αρχαίο ρωμαϊκό όνομα Μαμούκιο (Mamucium), αναφερόμενο και ως Μαγκούνιο (Mancunium), όνομα ενός οχυρού τους στη Βρετανία, που έχει, ως όνομα, κελτικές ρίζες. Σε παλαιότερα ελληνικά κείμενα, του 19ου ή των αρχών του 20ού αιώνα, απαντάται με την ονομασία Μαγχεστέρη, Μαγχεστρία αλλά και Μαγκεστρία.
Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν κελτικά φύλα (Βρίγαντες), ενώ τον 1ο αιώνα μ.Χ. οι Ρωμαίοι ίδρυσαν το προαναφερθέν οχυρό. Στις αρχές του 14ου αιώνα απόκτησε τον τίτλο της κωμόπολης (town), ενώ ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισε τα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης, όπου η πόλη ήταν βιομηχανικό κέντρο της παραγωγής βαμβακερών υφασμάτων. Λίγο αργότερα το Μάντσεστερ έγινε παγκοσμίως το μεγαλύτερο κέντρο εμπορίου βαμβακιού. Το 1853 απέκτησε το καθεστώς της πόλης (city). Το Μάντσεστερ έγινε διεθνώς γνωστό λόγω του ποδοσφαίρου, καθώς είναι η έδρα των ομάδων Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μάντσεστερ Σίτι, αλλά και της μουσικής σκηνής του. Διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο και πανεπιστήμια. Βρίσκεται κοντά στην πόλη (και μεγάλο λιμάνι) του Λίβερπουλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Counterparts
Το Counterparts είναι το 15ο στούντιο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου του 1993 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και μέσω της "Atlantic" στον υπόλοιπο κόσμο.
Αυτός ήταν ο δίσκος του συγκροτήματος που έφθασε πιο ψηλά στα τσαρτ του Billboard από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ των Rush, καταλαμβάνοντας την δεύτερη θέση, κάτι που πέτυχε αργότερα και το "Clockwork Angels". Έχει βραβευθεί ως χρυσός στις Ηνωμένες Πολιτείες και πλατινένιος στον Καναδά, όπου έφθασε ως το # 6, συνοδευόμενος από το Top-20 σινγκλ "Nobody's Hero", όπως και από τα λιγότερο επιτυχημένα "Cold Fire" και "Stick It Out".
Ο ήχος του συγκροτήματος παρουσίασε μία μετάβαση από το synth-rock της δεκαετίας του '80 σε μία πιο κλασική hard και progressive rock κατεύθυνση, βασισμένη στην κιθάρα του Άλεξ Λάιφσον.
Οι κριτικές για το "Counterparts" υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" 3,7 / 5 και το "Metal Archives" 80%.
Λίστα Τραγουδιών
1. Animate (Lee, Lifeson, Peart) - 6:04
2. Stick It Out (Lee, Lifeson, Peart) - 4:30
3. Cut to the Chase (Lee, Lifeson, Peart) - 4:48
4. Nobody's Hero (Lee, Lifeson, Peart) - 4:55
5. Between Sun & Moon (Lee, Lifeson, Peart, Dubois) - 4:37
6. Alien Shore (Lee, Lifeson, Peart) - 5:47
7. The Speed of Love (Lee, Lifeson, Peart) - 5:02
8. Double Agent (Lee, Lifeson, Peart) - 4:52
9. Leave That Thing Alone (Lee, Lifeson, Peart) - 4:05
10. Cold Fire (Lee, Lifeson, Peart) - 4:27
11. Everyday Glory (Lee, Lifeson, Peart) - 5:11
Βραβεία
Counterparts (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Counterparts" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Καμίλα Λιτσφίνκο
Η Καμίλα Λιτσφίνκο (πολωνικά: Kamila Lićwinko, το γένος Στεπάνιουκ [Stepaniuk]) (γενν. 22 Μαρτίου 1986) είναι Πολωνή πρώην αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικευόταν στο άλμα εις ύψος.
Καριέρα
Οι ατομικές καλύτερές της επιδόσεις ήταν 1,99 μέτρο σε ανοιχτό στίβο (2013, 2015, 2016) και 2,02 μέτρα σε κλειστό στίβο (2015). Και οι δύο επιδόσεις είναι τρέχοντα πολωνικά εθνικά ρεκόρ. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2014, σε ισοβαθμία με την Μαρία Κούχινα.
Το 2015, τερμάτισε 4η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με άλμα 1,99 μ., ισοφαρίζοντας το δικό της εθνικό ρεκόρ. Η Ρωσίδα Μαρία Κούχινα πήρε το χρυσό (2,01 μ.), η Κροάτισσα Μπλάνκα Βλάσιτς το αργυρό (2,01 μ.) και η συμπατριώτισσά της Κούχινα, Άννα Τσιτσέροβα, το χάλκινο (2,01 μ.).
Τον Μάρτιο του 2016, δεν μπόρεσε να διατηρήσει τον παγκόσμιο τίτλο της στον κλειστό στίβο, παίρνοντας το χάλκινο μετάλλιο, πίσω από την Αμερικανίδα Βάστι Κάνιγκχαμ (χρυσό) και την Ισπανίδα Ρουθ Μπεϊτία (αργυρό). Στις 18 Ιουνίου, η Λιτσφίνκο έκανε άλμα, που αποτελούσε κορυφαίο της χρονιάς, στο 1,99 μ., στο Στσέτσιν, πριν κάνει τρεις άκυρες προσπάθειας στα 2,01 μ.
Ως αρχηγός της πολωνικής ομάδας, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Στίβου του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2009 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2013 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Βόσπορος
Ο Bόσπορος (Τούρκικα: İstanbul Boğazı) είναι φυσικός πορθμός και σημαντική διεθνής θαλάσσια οδός που βρίσκεται στη βορειοδυτική Τουρκία και αποτελεί μέρος του ηπειρωτικού ορίου μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας και διαχωρίζει την ασιατική από την ευρωπαϊκή Τουρκία. Ο Βόσπορος, η Θάλασσα του Μαρμαρά και ο πορθμός των Δαρδανελίων στα νοτιοδυτικά συναποτελούν τα Τουρκικά Στενά. Όντας ο στενότερος πορθμός του κόσμου που χρησιμοποιείται στη διεθνή ναυσιπλοΐα, ο Βόσπορος συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με τη Θάλασσα του Μαρμαρά, που η τελευταία με την σειρά της συνδέεται μέσω των Δαρδανελίων με το Αιγαίο Πέλαγος και από εκεί με τη Μεσόγειο.
Φωτεινή Σκοπούλη
Η Φωτεινή Σκοπούλη είναι Ελληνίδα ιατρός, πανεπιστημιακός και πρώην υφυπουργός Υγείας.
Βόσπορος
Ως όρια του Βοσπόρου ορίζονται στα βόρεια η γραμμή που συνδέει τους φόρους Ρούμελι Φενέρι και Αναντολού Φενέρι και στα νότια τους φάρους Αχίρκαπι Φενέρι και Καντίκιοϊ Ιντσίμπουρνου Φενέρι. Μεταξύ των ορίων ο πορθμός έχει μήκος 31 χλμ. και πλάτος 3.329 μ. στη βόρεια είσοδο και 2.826 μ. στη νότια. Το μέγιστο πλάτος του είναι 3.420 μ. μεταξύ Ουμούριερι και Μπουγιούκντερε Λιμάνι και το ελάχιστο μεταξύ του Ακρωτηρίου Καντίλι και του Ασιγιάν. Το σημείο αυτό του πορθμού είναι επικίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα, καθώς απαιτείται μια αλλαγή πορείας 45 μοιρών και το ρεύμα μπορεί να φτάσει τους 7 ως 8 κόμβους (3,6 ως 4,1 μέτρα ανά δευτερόλεπτο). Στα νότια, στο Γενίκιοϊ, η απαιτούμενη αλλαγή πορείας είναι 80 μοίρες. Στον κρίσιμο αυτό θαλάσσιο διάδρομο παρουσιάζονται έντονα όλοι οι κίνδυνοι και τα εμπόδια που χαρακτηρίζουν τους στενούς πορθμούς. Στις προαναφερθείσες στροφές (Καντίλι και Γενίκιοϊ), όπου πρέπει να γίνουν σημαντικές αλλαγές πορείας, τα πλοία που πλησιάζουν από την αντίθετη κατεύθυνση δεν είναι ορατά πίσω από αυτά τα ακρωτήρια. Οι κίνδυνοι που τίθενται από τη γεωγραφία αυξάνονται θεαματικά από τη μεγάλη κυκλοφορία πορθμείων, που συνδέουν την Ευρωπαϊκή και την Ασιατική πλευρά της πόλης.
Το βάθος του Βοσπόρου ποικίλλει από 13 ως 110 μέτρα στο μέσο του πορθμού με μέσο 65 μ. Το βαθύτερο σημείο είναι μεταξύ Καντίλι και Μπεμπέκ με 110 μέτρα. Τα πιο ρηχά σημεία είναι ανοιχτά του Καντίκιοϊ Ιντσίμπουρνου στην πορεία προς βορρά, με 18 μέτρα, και ανοιχτά του Ακρωτηρίου Ασιγιάν στην πορεία προς νότο, με 13 μέτρα.
Φωτεινή Σκοπούλη
Βιογραφία
Σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικεύτηκε στην παθολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Είναι ομότιμη καθηγήτρια Παθολογίας Ανοσολογίας στο Τμήμα Διατροφής και Διαιτολογίας του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου και μέλος της Επιτροπής Ηθικής και Δεοντολογίας της Έρευνας του ίδιου πανεπιστημίου. Επίσης, είναι διευθύντρια της Παθολογικής Κλινικής και του Τμήματος Αυτοάνοσων Νοσημάτων της Ευρωκλινικής Αθηνών.
Βόσπορος
Οι ακτές του πορθμού είναι πυκνοκατοικημένες, καθώς καταλαμβάνονται από την πόλη της Κωνσταντινούπολης με μητροπολιτικό πληθυσμό που ξεπερνά τα 15 εκατομμύρια κατοίκους, που εκτείνεται προς την ενδοχώρα και από τις δύο ακτές.
Φωτεινή Σκοπούλη
Βιογραφία
Από τις 21 Ιουνίου 2012 έως τις 25 Ιουνίου 2013 διετέλεσε υφυπουργός Υγείας στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά του 2012, έπειτα από πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Στις ευρωεκλογές 2019 ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βόσπορος
Το αρχαιοελληνικό όνομα Βόσπορος αναλύεται ως βους (βόδι) + πόρος (πέρασμα), που αναφέρεται στην Ιώ από την Ελληνική μυθολογία που μεταμορφώθηκε σε αγελάδα και καταδικάστηκε να περιπλανιέται στη γη μέχρι που διέσχισε τον Βόσπορο, όπου συνάντησε τον Προμηθέα.
Φωτεινή Σκοπούλη
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας
Βόσπορος
Αν και ήταν κάπως γνωστό ότι η Μαύρη Θάλασσα και η Θάλασσα του Μαρμαρά επικοινωνούσαν με ροή λόγω διαφοράς πυκνότητας, ευρήματα μιας μελέτης του Πανεπιστημίου του Ληντς τον Αύγουστο του 2010 αποκάλυψαν ότι στην πραγματικότητα υπάρχει ένα υποθαλάσσιο ρεύμα νερού μεγάλης πυκνότητας που ρέει στον πυθμένα του Βοσπόρου οφειλόμενο στη διαφορά πυκνότητας των δύο θαλασσών, που θα ήταν ο έκτος μεγαλύτερος ποταμός στη Γη, αν ήταν στην ξηρά.
Σχηματισμός
Η ακριβής αιτία σχηματισμού του Βοσπόρου παραμένει αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των γεωλόγων. Πριν χιλιάδες χρόνια η Μαύρη Θάλασσα αποσυνδέθηκε από το Αιγαίο Πέλαγος. Η θεωρία κατακλυσμού της Μαύρης Θάλασσας (που διατυπώθηκε το 1997 από τους Ουίλιαμ Ράιαν και Ουώλτερ Πίτμαν από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια) υποστηρίζει ότι ο Βόσπορος σχηματίσθηκε περίπου το 5.600 π.Χ. όταν τα ανυψωμένα νερά της Μεσογείου/Θάλασσας του Μαρμαρά υπερχείλισαν στη Μαύρη Θάλασσα, που την εποχή εκείνη ήταν μια χαμηλή μάζα γλυκού νερού.
Στη μυθολογία επίσης αναφέρεται ότι κάποτε οι κινούμενοι βράχοι, γνωστοί ως Συμπληγάδες Πέτρες, συνέθλιβαν κάθε πλοίο που αποπειράτο να περάσει τον Βόσπορο μέχρι που ο ήρωας Ιάσονας κατάφερε να περάσει, οπότε οι βράχοι σταθεροποιήθηκαν και ανοίχτηκε η Ελληνική πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα.
Αρχαία Ελλάδα, Περσία, Ρώμη, Βυζαντινή και Οθωμανική Αυτοκρατορία
Ως τμήμα του μόνου περάσματος μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Μεσογείου, ο Βόσπορος είχε πάντα μεγάλη εμπορική και στρατηγική σημασία. Η Ελληνική πόλη-κράτος της Αθήνας τον 5ο αιώνα π.Χ., που εξαρτιόταν από τις εισαγωγές σιτηρών από τη Σκυθία, διατηρούσε κρίσιμες συμμαχίες με πόλεις που έλεγχαν τα στενά, όπως η αποικία των Μεγαρέων Βυζάντιο.
Ο Πέρσης Βασιλιάς Δαρείος Α΄ ο Μέγας, σε μια προσπάθεια να υποτάξει τους Σκύθες ιππείς που περιφέρονταν στα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας, διέσχισε τον Βόσπορο και κατόπιν βάδισε προς τον Δούναβη Ποταμό. Ο στρατός του πέρασε τον Βόσπορο πάνω από μια τεράστια γέφυρα κατασκευασμένη συνδέοντας Περσικές βάρκες. Αυτή η γέφυρα ουσιαστικά σύνδεσε το απώτατο γεωγραφικό άκρο της Ασίας με την Ευρώπη. Χρόνια αργότερα μια παρόμοια γέφυρα από βάρκες θα κατασκευαζόταν από τον Ξέρξη Α΄ στα στενά των Δαρδανελίων (Ελλήσποντος) κατά την εισβολή του στην Ελλάδα. Οι Βυζαντινοί ονόμαζαν το Βόσπορο "Στενόν" και τα σημαντικότερα τοπωνύμιά του Βοσπόρειος Ακρα, Αργυρόπολις, Αγιος Μάμας, Αγιος Φωκάς, Εστίαι ή Μιχαίλιον, Φονεύς, Ανάπλους ή Σωσθένιον στην Ευρωπαική πλευρά και Ιερών πύργος, Ειρηναίον, Ανθεμίου, Σοφιαναί, Βιθυνιακή Χρύσπολις στην Ασιατική πλευρά την εποχή αυτή.
Η στρατηγική σημασία του πορθμού ήταν ένας από τους παράγοντες για την απόφαση του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου να ιδρύσει εκεί το 330 μ.Χ. τη νέα του πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη, που έγινε γνωστή ως πρωτεύουσα της Ανατολική Ρωμαική Αυτοκρατορία. Στις 29 Μαίου 1453 καταλήφθηκε από την ανερχόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί Τούρκοι οχύρωσαν την Κωνσταντινούπολη κατασκευάζοντας ένα οχυρό σε κάθε πλευρά του πορθμού, το Αναντολού Χισάρ (1393) και το Ρούμελη Χισάρ (1451).
Στρατηγική σημασία
thumb|280px|Πανοραμική φωτογραφία του Βοσπόρου
Ο Bόσπορος παραμένει στρατηγικά σημαντικός. Αποτελεί βασικό θαλάσσιο δρόμο για τη Ρωσία και την Ουκρανία. Ο έλεγχός του έχει υπάρξει αντικείμενο πολλών εχθροπραξιών στη σύγχρονη ιστορία, ιδιαίτερα του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, 1877-1878, καθώς και της επίθεσης των Συμμαχικών Δυνάμεων στα Δαρδανέλια κατά την Εκστρατεία της Καλλίπολης του 1915, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στην ακμή της από τον 16ο μέχρι τον 18ο αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε αποσπάσει τον έλεγχο της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας, που ήταν τότε "Οθωμανική λίμνη", από την οποία ήταν αποκλεισμένα τα Ρωσικά πολεμικά πλοία.
Στη συνέχεια αρκετές διεθνείς συνθήκες έχουν ρυθμίσει τη χρήση των νερών από τα σκάφη. Με τη συνθήκη του Χιουνκάρ Ισκελεσί του 1833 τα στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων μπορούσαν να κλείνονται, μετά από Ρωσική απαίτηση, για πολεμικά πλοία άλλων δυνάμεων. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Συνθήκη των Σεβρών του 1920 αποστρατικοποίησε τον πορθμό και τον έκανε διεθνή περιοχή υπό τον έλεγχο της Κοινωνίας των Εθνών. Αυτό τροποποιήθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, που επανέφερε τα στενά στην Τουρκική επικράτεια - αλλά επέτρεπε σε όλα τα πολεμικά και εμπορικά πλοία να διαπλέουν ελεύθερα τα στενά. Η Τουρκία τελικά απέρριψε τους όρους της συνθήκης αυτής και στη συνέχεια επαναστρατικοποίησε την περιοχή των στενών. Η επιστροφή στο παλαιό αυτό καθεστώς επισημοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Μοντρέ του Ιουλίου 1936. Η συνθήκη αυτή, που είναι ακόμη πρακτικά σε ισχύ, μεταχειρίζεται τα στενά ως διεθνή διάδρομο για τη ναυτιλία, αλλά η Τουρκία διατηρεί το δικαίωμα να περιορίζει τη ναυτική κυκλοφορία για κυκλοφορία σε κράτη που δεν έχουν ακτές στη Μαύρη Θάλασσα (όπως η Ελλάδα, παραδοσιακά αντίπαλή της, ή η Αλγερία).
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1945, όταν η Τουρκία ήταν ουδέτερη για το μεγαλύτερο διάστημα της σύγκρουσης, τα Δαρδανέλια ήταν κλειστά για τα πλοία των εμπόλεμων κρατών. Στις διασκέψεις κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν απαίτησε ανοιχτά την παραχώρηση Σοβιετικών στρατιωτικών βάσεων στα Στενά, αν και η Τουρκία δεν είχε εμπλακεί στον πόλεμο. Αυτό το γεγονός, παράλληλα με τις απαιτήσεις του Στάλιν για επιστροφή στη Σοβιετική Ενωση των Τουρκικών επαρχιών Καρς, Αρτβίν και Αρνταχάν (που έχασε η Τουρκία με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, αλλά επανέκτησε με τη Συνθήκη του Καρς το 1921) ήταν μία από τους κύριους λόγους που η Τουρκία αποφάσισε τη γενική της αρχή της ουδετερότητας στις εξωτερικές υποθέσεις. Η Τουρκία κήρυξε πράγματι τον πόλεμο στη Γερμανία τον Φεβρουάριο του 1945, αλλά δεν συμμετείχε σε επιθετικές ενέργειες.
Τα τελευταία χρόνια τα Τουρκικά Στενά έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία για την πετρελαιοβιομηχανία. Το Ρωσικό πετρέλαιο, από λιμάνια όπως το Νοβορωσίσκ, εξάγεται από πετρελαιοφόρα στη Δυτική Ευρώπη και τις Η.Π.Α. μέσω των στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων.
Διαβάσεις
Τα νερά του πορθμού διασχίζονται από πολλά πορθμεία. Τις πλευρές του Βοσπόρου ενώνουν δύο κρεμαστές γέφυρες. Η πρώτη, η Γέφυρα του Βοσπόρου έχει μήκος 1074 μ. και ολοκληρώθηκε το 1973. Η δεύτερη, Γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ (Βόσπορος ΙΙ) έχει μήκος 1090 μ. και ολοκληρώθηκε το 1988, περίπου 5 χλμ. βόρεια της πρώτης. Η Γέφυρα του Βοσπόρου αποτελεί τμήμα του Αυτοκινητοδρόμου Ο1, ενώ η Γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ τμήμα του Διευρωπαϊκού Αυτοκινητοδρόμου.
Η κατασκευή μιας τρίτης κρεμαστής γέφυρας, της Γέφυρας Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ, άρχισε στις 29 Μαίου 2013 και η ολοκλήρωσή της προγραμματίζεται για τις 29 Μαίου 2015. Η γέφυρα θα κατασκευασθεί στο βόρειο άκρο του Βοσπόρου, ανάμεσα στα χωριά Γκαρίπτσε στην Ευρωπαική πλευρά και Ποϊράζκιοϊ στην Ασιατική πλευρά. Θα αποτελέσει τμήμα του "Βόρειου Αυτοκινητόδρομου Μαρμαρά", που θα ενοποιηθεί στη συνέχεια με τον Παραλιακό Αυτοκινητόδρομο Μαύρης Θάλασσας και θα επιτρέψει στη διαμετακομιστική (τράνζιτ) κυκλοφορία να παρακάμπτει την κυκλοφορία της πόλης.
Το έργο Μαρμαράι, μία υποθαλάσσια σιδηροδρομική σήραγγα μήκους 13,7 χλμ. λειτούργησε στις 29 Οκτωβρίου 2013. Περίπου 1400 μ. της σήραγγας είναι κάτω από τη θάλασσα, σε βάθος περίπου 55 μ.