cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο του Κάουνας
Ιστορία
Για πολλά χρόνια αργότερα, το κάστρο του Κάουνας παρέμενε εγκαταλελειμμένο. Στη δεκαετία του 1960 ο στρογγυλός πύργος άνοιξε ως μουσείο, αλλά λόγω της δομικής φθοράς του πύργου, το μουσείο μεταφέρθηκε αλλού.
Διατήρηση του κάστρου
αριστερά|μικρογραφία| Το Κάστρο του Κάουνας μετά την ανοικοδόμηση του 2011 Η προστασία του κάστρου ξεκίνησε το 1930. Κοντινά σπίτια κατεδαφίστηκαν και η περιοχή εξετάστηκε από αρχαιολόγους. Περαιτέρω προσπάθειες για τη διατήρηση του κάστρου έγιναν τη δεκαετία του 1950. Αυτή τη στιγμή ο στρογγυλός πύργος υποβλήθηκε σε κάποια επισκευή. Αργότερα ο προμαχώνας βολής ανασκάφηκε από κάτω από πολλά υπερκείμενα στρώματα. Ο προμαχώνας που ανασκάφηκε ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Στο πλαίσιο της προστασίας του, τοποθετήθηκε προσωρινή στέγη εκεί, καθώς και στους υπόλοιπους πύργους και τείχη. Τα υπόλοιπα τμήματα του στρογγυλού πύργου δεν ανακατασκευάστηκαν στο αρχικό τους ύψος, ούτε τα τείχη του κάστρου. Το μεγαλύτερο μέρος τους είναι μόνο εναπομείναντα θεμέλια των τοίχων.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές συνεχίστηκαν στο Κάστρο του Κάουνας, που διακόπηκαν από περιόδους αδράνειας. Τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από αυτά τα αρχαιολογικά έργα υποδηλώνουν ότι η διαμόρφωση του κάστρου, εξαιρουμένου του προμαχώνα, παρέμεινε στη μορφή που πήρε κατά την ανακατασκευή του το 1376.
Σήμερα
δεξιά|μικρογραφία| Κάστρο του Κάουνας το 2016 Οι μεγάλες εργασίες ανοικοδόμησης ξεκίνησαν το 2010 και ολοκληρώθηκαν το 2011. Το 2011, ένα παράρτημα του Μουσείου της Πόλης του Κάουνας ιδρύθηκε στο Κάστρο του Κάουνας. Το κάστρο είναι ανοιχτό για τους τουρίστες και φιλοξενεί περιστασιακά φεστιβάλ. Ένα νέο γλυπτό «Πολεμιστής της Ελευθερίας» (ή ο Vytis) ανεγέρθηκε κοντά στο κάστρο του Κάουνας στις 14 Ιουλίου 2018. Ο «Πολεμιστής της Ελευθερίας» έχει ύψος σχεδόν επτά μέτρα και χυτεύτηκε στην Ουκρανία. Ένας χάλκινος ιππέας με ένα άλογο τοποθετήθηκε στο κάστρο του Κάουνας σε ένα βάθρο από γρανίτη. Δημιουργοί του γλυπτού είναι ο Λιθουανός A. Σακαλάουσκας και οι Ουκρανοί Μπορίς Κριλόφ και Ολέσιους Σιντόρουκ. Το 2019 το μουσείο της πόλης του Κάουνας μαζί με το Κάστρο του Κάουνας έγιναν το νέο μέλος της Ένωσης Κάστρων και Μουσείων γύρω από τη Βαλτική Θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα του Τευτονικού Τάγματος Κατηγορία:Κάστρα στη Λιθουανία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Λιθουανία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φεμινισμός στην Πολωνία
Σύμφωνα με μια επιστημονική θέση, η ιστορία του φεμινισμού στην Πολωνία μπορεί να χωριστεί σε 7 περιόδους, ξεκινώντας από τον φεμινισμό πρώτου κύματος του 19ου αιώνα. Οι πρώτες τέσσερις πρώιμες περίοδοι συνέπεσαν με τους ξένους διαμελισμούς της Πολωνίας, που είχαν ως αποτέλεσμα την εξάλειψη του κυρίαρχου πολωνικού κράτους για 123 χρόνια. Ωστόσο, αν κάποιος ορίσει τον «φεμινισμό πρώτου κύματος» όπως η Μπέτι Φρίνταν και άλλοι ως παγκόσμιο κίνημα τον 19ο και τον 20ο αιώνα που ασχολούνταν κυρίως με το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, τότε η Πολωνία το βίωσε ταυτόχρονα, όπως και άλλες δυτικές χώρες, προς τα τέλη του 19ου και ιδιαίτερα στις αρχές του 20ού αιώνα. Η περίοδος πριν από αυτό κυριαρχούταν από το «γυναικείο ζήτημα», όταν οι ελίτ γυναίκες και λίγοι άνδρες αμφισβήτησαν την υποταγή των γυναικών στους άνδρες, αλλά δεν υποστήριζαν απαραίτητα ή οργανώνονταν συλλογικά για ίσα πολιτικά δικαιώματα, ούτε για τεράστιες κοινωνικές αλλαγές. Στα πολωνικά εδάφη, το γυναικείο ζήτημα αναπτύχθηκε παράλληλα με την ηπειρωτική ευρωπαϊκή συζήτηση από τον 16ο αιώνα και έπειτα.
Εποχή των εξεγέρσεων
Το δεύτερο (και ισχυρότερο) κύμα έλαβε χώρα μεταξύ των εξεγέρσεων του Νοεμβρίου και του Ιανουαρίου. Αυτή η περίοδος επηρεάστηκε από τις γαλλικές «πρωτοφεμινιστικές» ιδέες: τα λογοτεχνικά έργα της Γεωργία Σάνδη και την εφημερίδα La Gazette des Femmes (Ημερήσια των Γυναικών). Ο κορυφαίος υπέρμαχος του φεμινισμού ήταν η εφημερίδα Przegląd Naukowy (Επιστημονική Επιθεώρηση). Δημοσίευσε (μεταξύ πολλών άλλων) άρθρα της Ναρτσίζα Ζμιχόφσκα (η ηγέτης της οργάνωσης Entuzjastki στη Βαρσοβία), η οποία υποστήριζε τη «χειραφέτηση» και την εκπαίδευση για τις γυναίκες. Η Ζμιχόφσκα ήταν επίσης ενεργή ομιλητής, ενεργώντας για λογαριασμό των γυναικείων σκοπών. Η πρώτη Πολωνή γυναίκα φιλόσοφος, Ελεονόρα Ζιμιέτσκα, έγραψε το Myśli o wychowaniu kobiet (Προτάσεις για την Εκπαίδευση των Γυναικών, 1843), το οποίο απαίτησε ότι ο πιο σημαντικός στόχος στην εκπαίδευση των γυναικών ήταν η διαμόρφωση της ανθρώπινης φύσης τους και μόνο, μετά τη θηλυκότητα.
Πολιτικός Θετικισμός
Η Πολωνία γνώρισε το τρίτο (και ισχυρότερο) κύμα μετά το 1870, υπό την κυρίαρχη δυτική επιρροή. Σε αυτό το «κύμα», αξίζει να σημειωθεί, οι άνδρες ήταν οι κύριοι υποστηρικτές της φεμινιστικής υπόθεσης: ο Άνταμ Βισλίτσκι δημοσίευσε το άρθρο «Niezależność kobiety» («Η ανεξαρτησία της γυναίκας») στο Przegląd Naukowy (1870). Αυτό το κομμάτι περιείχε ριζοσπαστικά αιτήματα για την ισότητα των φύλων στην εκπαίδευση και στα επαγγέλματα. Στην ίδια εφημερίδα, ο Αλεξάντερ Σφιεντοχόφσκι επέκρινε τα βιβλία του Χοφμανόβα, τα οποία είπε ότι «μεταμορφώνουν τις γυναίκες σε σκλάβες». Μια άλλη εφημερίδα, η Niwa, πίεσε για την ισότητα των γυναικών στην εκπαίδευση και την εργασία. Τα πιο ριζοσπαστικά φεμινιστικά αιτήματα συμπεριλήφθηκαν στο βιβλίο του Ένταβαρντ Προντζίνσκι (Edward Prądzyński), O prawach kobiety (Για τα δικαιώματα των γυναικών, 1873), το οποίο υποστήριζε την πλήρη ισότητα των φύλων σε κάθε τομέα.
Το ζήτημα της χειραφέτησης των γυναικών ήταν ιδιαίτερα σημαντικό στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ (Λέμπεργκ). Το 1874 ένας λέκτορας του Πανεπιστημίου, ο Λέον Μπιλίνσκι, έδωσε μια σειρά διαλέξεων «O pracy kobiet ze stanowiska ekonomicznego» (Σχετικά με την εργασία των γυναικών από την οικονομική άποψη). Υποστήριξε σθεναρά την πνευματική και οικονομική χειραφέτηση των γυναικών και την ελεύθερη πρόσβασή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι προσπάθειές του αργότερα απέδωσαν καρπούς — το 1897, οι πρώτες φοιτήτριες αποφοίτησαν από το Πανεπιστήμιο του Λβουφ.
Στο λογοτεχνικό έργο της Ελίζα Οζεσκόβα, το μοτίβο της γυναικείας χειραφέτησης είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Στο βιβλίο της Kilka słów o kobietach (Λίγα λόγια για τις γυναίκες, 1871) τόνισε τη θεμελιώδη ανθρώπινη φύση κάθε γυναίκας, που διαστρέφεται από την κοινωνία.
Σημαντική προσωπικότητα του πολωνικού φεμινισμού σε αυτήν την περίοδο και αργότερα ήταν η Γκαμπριέλα Ζαπόλσκα, τα γραπτά της οποίας περιελάμβαναν κλασικά έργα όπως το μυθιστόρημα Kaśka Kariatyda (Κατερίνα η Καρυάτιδα, 1885–86).
Το 1889, η ρωσική εφημερίδα Pravda (Αλήθεια) δημοσίευσε ένα άρθρο του Λούντβικ Κσιβίτσκι, «Sprawa kobieca» (Η Γυναικεία Αιτία), το οποίο υποστήριξε ότι η απελευθέρωση των γυναικών ήταν έμφυτη στην καπιταλιστική οικονομία.
20ος αιώνας
Το τέταρτο -μοντερνιστικό- κύμα φεμινισμού έφτασε στην Πολωνία γύρω στο 1900. Ενώ οι άντρες συγγραφείς εστίασαν στη «μυστηριώδη και μυστικιστική» φύση των γυναικών, οι γυναίκες συγγραφείς (π.χ Μάρια Κονοπνίτσκα, Ελίζα Οζεσκόβα) ασχολούνταν με πιο ορθολογικές πτυχές της θηλυκότητας. Η Ζόφια Ναουκόφσκα ήταν ιδιαίτερα ενεργή στο γυναικείο κίνημα της Πολωνίας. Η ομιλία της Uwagi o etycznych zadaniach ruchu kobiecego (Παρατηρήσεις σχετικά με τους ηθικούς στόχους του γυναικείου κινήματος) κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου των Γυναικών στη Βαρσοβία το 1907 καταδίκασε τη γυναικεία πορνεία ως μορφή πολυγαμίας. Το πρώτο μυθιστόρημα της Ναουκόφσκα, Kobiety (Γυναίκες, 1906), και ένα άλλο μυθιστόρημα, Narcyza (Νάρκισσος, 1910), κατήγγειλε τη γυναικεία παθητικότητα που αντιμετώπιζε αυτό που αντιλαμβανόταν ως ανδρική κυριαρχία.
Μεσοπόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|309x309εσ| [[Ιρένα Κσιβίτσκα, 1930]] Το πέμπτο κύμα του πολωνικού φεμινισμού έλαβε χώρα στην περίοδο του Μεσοπολέμου (δεκαετίες 1920 και 1930). Οι φεμινιστικές ομιλίες εκείνης της εποχής (στην Πολωνία καθώς και σε άλλες χώρες) αναζήτησαν νέους ορισμούς του φεμινισμού και προσπάθησαν να προσδιορίσουν νέους στόχους (υπήρχαν αμφιβολίες για το αν έπρεπε να αγωνιστούν για πλήρη ισότητα ή μάλλον για προστατευτική νομοθεσία). Σχεδόν κάθε φεμινίστρια (ακόμη και ριζοσπάστες) πίστευε ότι οι γυναίκες είχαν πετύχει την απελευθέρωσή τους. Η Ρούζα Μελτσερόβα (Róża Melcerowa) εξέφρασε αυτά τα συναισθήματα: Ο φεμινισμός (...) στην πραγματικότητα τελείωσε μεταξύ εκείνων των εθνών όπου de jure είχε εξασφαλίσει το αντικείμενό του: την κοινωνική και πολιτική ισότητα.
Το άρθρο 96 του πολωνικού συντάγματος του 1921 προέβλεπε ότι όλοι οι πολίτες ήταν ίσοι βάσει του νόμου, ωστόσο, δεν ίσχυε για τις παντρεμένες γυναίκες. Την 1η Ιουλίου 1921, ο νόμος για την αλλαγή ορισμένων διατάξεων του αστικού δικαίου σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών θεσπίστηκε από το Σέιμ, για να αντιμετωπίσει τις πιο εμφανείς ανισότητες για τις γυναίκες που ήταν παντρεμένες. Οι διατάξεις του νόμου επέτρεπαν στις γυναίκες να ελέγχουν τη δική τους περιουσία (εκτός από την προίκα τους), να ενεργούν ως μάρτυρες νομικών εγγράφων, να ενεργούν ως θεματοφύλακες των παιδιών της εάν ο σύζυγός της ήταν ανίκανος και να ζουν χωριστά από τον σύζυγό της. Ο νόμος αφαίρεσε επίσης τις προϋποθέσεις σύμφωνα με τις οποίες μια γυναίκα έπρεπε να υπακούει στον σύζυγό της και κατήργησε τις απαιτήσεις για τη σύζυγο να λάβει την άδεια του συζύγου της για νομικές ενέργειες.
Το 1932, η Πολωνία κατέστησε παράνομο τον συζυγικό βιασμό. Η Ναουκόφσκα ανέλυσε τα γυναικεία ερωτήματα: στα μυθιστορήματα Romans Teresy Hennert (Το ειδύλλιο της Τερέζα Χένερτ, 1923) και Renata Słuczańska (1935) ασχολήθηκε με τα όρια της ελευθερίας των γυναικών στην παραδοσιακή κοινωνία.
Η δεκαετία του 1920 είδε την εμφάνιση του ριζοσπαστικού φεμινισμού στην Πολωνία. Οι εκπρόσωποί του, Ιρένα Κσιβίτσκα και Μάρια Μοροζόβιτς-Στσεπκόφσκα, μοιράστηκαν μια επιθετική ρητορική και υποστήριξαν την απελευθέρωση των γυναικών από τη συναισθηματική σχέση με τους άνδρες («αγώνα ενάντια στην αγάπη») ως το μοναδικό μέσο για την ατομική ανεξαρτησία. Η Κσιβίτσκα και ο Ταντέους Μπόι-Ζελένσκι προώθησαν και οι δύο την προγραμματισμένη γονεϊκότητα, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, τα δικαιώματα στο διαζύγιο και στην άμβλωση και την αυστηρή ισότητα των φύλων. Η Κσιβίτσκα δημοσίευσε μια σειρά άρθρων στο Wiadomości Literackie (Λογοτεχνικές Ειδήσεις) (από το 1926), ο Ζελένσκι έγραψε πολλά άρθρα όπως Brewerie (Ζυθοποιία, 1926), Dziewice konsystorskie (Εκκλησιαστικές παρθένες, 1929), Piekło kobiet (Κόλαση για γυναίκες, 1930), Zmysły, zmysły (Λίμπιντο, λίμπιντο, 1932), Nasi Okupanci (Οι κατακτητές μας, 1932), μεταξύ άλλων, στα οποίο διαμαρτυρήθηκαν για την παρέμβαση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην οικεία ζωή των Πολωνών. Τόσο η Κσιβίτσκα όσο και ο Ζελένσκι ήταν εξαιρετικά ενεργοί ομιλητές, προωθώντας τις ιδέες του φεμινισμού σε ολόκληρη τη χώρα. Μια διαφορετική πτυχή του πολωνικού φεμινισμού εμφανίζεται στην ποίηση και το δράμα Szofer Archibald (1924) και Egipska pszenica (Αιγυπτιακό σιτάρι, 1932) της Μάρια Παβλικόφσκα-Γιασνοζέφσκα, η οποία υποστήριξε μια γυναικεία ερωτική αυτοχειραφέτηση από τις κοινωνικές συμβάσεις.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ουσιαστικά φίμωσε τις Πολωνές φεμινίστριες.
Υπό κομμουνιστική κυριαρχία
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κομμουνιστικό κράτος που ιδρύθηκε από τους Σοβιετικούς στην Πολωνία προώθησε με προπαγάνδα τη χειραφέτηση των γυναικών στην οικογένεια και στην εργασία.
Αυτή η περίοδος, γνωστή ως το «έκτο κύμα» του πολωνικού φεμινισμού, χαρακτηρίστηκε από σημαντική προπαγάνδα που υποστήριζε την ισότητα των φύλων και από τη μαζική συμμετοχή των γυναικών στη βιομηχανική παραγωγή, τη γεωργία και την πολιτική. Η Πολωνία είχε την πρώτη γυναίκα υπουργό κυβέρνησης στον κόσμο.
Η Γιούλια Μινκ (σύζυγος του Χιλάρι Μινκ) ήταν πρόεδρος του Πολωνικού Πρακτορείου Τύπου (1944–54). Η Ζόφια Γκζιμπ (Zofia Grzyb, εργάτρια με δημοτική εκπαίδευση) ήταν η πρώτη και μοναδική γυναίκα μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών, από το 1981.
Φεμινισμός δεύτερου κύματος
Ο φεμινισμός δεύτερου κύματος ως περίοδος φεμινιστικής δραστηριότητας ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ίδιο κύμα έφτασε στο αποκορύφωμά του στην Πολωνία ήδη το 1956 με τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, που προκάλεσε την παραγωγή πολεμικών κειμένων υπέρ της επιλογής. Στη συνέχεια, οι φεμινιστικές φωνές σχεδόν σίγησαν (μέχρι το 1989). Το κράτος θεωρούσε ότι εκπληρώθηκαν τα φεμινιστικά αιτήματα, απαγορευόταν κάθε ανοιχτή συζήτηση για τα προβλήματα των γυναικών, επιτρέπονταν μόνο επίσημα («υλιστικά» και «μαρξιστικά») φεμινιστικά κείμενα, που επικεντρώνονταν κυρίως στην απομάκρυνση των γυναικών από το βάρος της «παραδοσιακής» γυναικείας οικιακής εργασίας. Ο «δυτικός» φεμινισμός ήταν επίσημα απαγορευμένος και πρακτικά απουσίαζε από την πολωνική κοινωνική ζωή μέχρι το 1989.
Στην Πολωνία κατά τα έτη 1940–1989, ο φεμινισμός γενικά, και ο φεμινισμός δεύτερου κύματος ειδικότερα, πρακτικά απουσίαζαν. Αν και τα φεμινιστικά κείμενα παρήχθησαν τη δεκαετία του 1950 και έπειτα, συνήθως ελέγχονταν και παράγονταν από το κομμουνιστικό κράτος. Στην πραγματικότητα, κάθε αληθινή και ανοιχτή φεμινιστική συζήτηση ουσιαστικά καταπνίγηκε. Επισήμως, οποιοσδήποτε «φεμινισμός δυτικού τύπου» δεν είχε το δικαίωμα ύπαρξης στο κομμουνιστικό κράτος, το οποίο υποτίθεται ότι είχε χορηγήσει στις γυναίκες κάθε ένα από τα κύρια φεμινιστικά αιτήματα .
Επίσημα η άμβλωση νομιμοποιήθηκε στην Πολωνία σχεδόν 20 χρόνια νωρίτερα από ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία (αλλά αργότερα από ότι στις Σκανδιναβικές χώρες), η ισότητα των φύλων επισημοποιήθηκε, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση εισήχθη σταδιακά στα σχολεία και τα αντισυλληπτικά νομιμοποιήθηκαν και επιδοτήθηκαν από το κράτος. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η ισότητα των φύλων δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα και τα αντισυλληπτικά ήταν τόσο κακής ποιότητας που η άμβλωση έγινε μια σημαντική μέθοδος προγραμματισμένης γονεϊκότητας. Αυτά τα πραγματικά προβλήματα δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ επίσημα και οποιαδήποτε συζήτηση γι' αυτά απαγορεύτηκε.
Μετά την πτώση του κομμουνισμού
μικρογραφία| Ομιλητές σε δραστηριότητες για την [[Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας|Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, Βαρσοβία, 2010.]] Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής κυριαρχίας, οι Πολωνές απολάμβαναν ελευθερίες (άμβλωση, αγορά εργασίας, φροντίδα παιδιών) που ήταν διαφορετικές από τη Δύση. Ωστόσο, μετά τη μετάβαση στη δημοκρατία το 1989, η κυβέρνηση έλαβε μέτρα «επανοικειοποίησης». Ο φεμινισμός στη μετακομμουνιστική Πολωνία αμφισβητείται από το πολωνικό κοινό λόγω της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας σε έναν συνεχιζόμενο «πόλεμο κατά του φύλου». Η μετακομμουνιστική Πολωνία βίωσε το έβδομο κύμα φεμινισμού και ήρθε ξαφνικά αντιμέτωπη με έννοιες του δυτικού φεμινισμού δεύτερου κύματος που αμέσως συνάντησαν σφοδρή αντίθεση από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο δυτικός φεμινισμός έχει συχνά ταυτιστεί λανθασμένα με την προηγούμενη κομμουνιστική αναπαραγωγική πολιτική, παρόμοια σε ορισμένες πτυχές, και ο φεμινισμός για αυτόν τον λόγο συχνά θεωρείται «ύποπτος». .
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, τα πολωνικά φεμινιστικά κείμενα χρησιμοποιούσαν συχνά την επιθετική ρητορική που σχετίζεται με φεμινιστικές εκδόσεις του Μεσοπολέμου. Αυτού του είδους η «εντυπωσιακή» επιχειρηματολογία ήταν πιο επαρκής σε εκείνη την εποχή των βίαιων πολεμικών ομιλιών για την απαγόρευση των αμβλώσεων. Αφού η πολωνική κυβέρνηση εισήγαγε την de facto νομική απαγόρευση των αμβλώσεων (στις 7 Ιανουαρίου 1993), οι φεμινίστριες άλλαξαν τις στρατηγικές τους. Πολλές Πολωνές φεμινίστριες από εκείνο το γεγονός έχουν υιοθετήσει επιχειρηματολογικές στρατηγικές δανεισμένες από το αμερικανικό κίνημα «Υπέρ της Επιλογής» της δεκαετίας του 1980. Στα πολωνικά φεμινιστικά κείμενα, έχει επικρατήσει η μικτή επιχειρηματολογία του «μικρότερου κακού» και της «σχεδιασμένης γονεϊκότητας». Στην πραγματικότητα αυτό το επιχείρημα είναι αντίθετο με τη φεμινιστική ιδεολογία και έχει αποδειχθεί αναποτελεσματικό. Η απαγόρευση των αμβλώσεων φάνηκε ακίνητη. Η κρατική χρηματοδότηση των αντισυλληπτικών έχει κατασταλεί έντονα από το 1989. Ο πολωνικός φεμινισμός φαινομενικά υφίσταται αλλαγές. Τα νέα φεμινιστικά βιβλία περιλαμβάνουν το Świat bez kobiet (Κόσμος χωρίς γυναίκες, (2001) της Αγκνιέσκα Γκραφ, το οποίο επισημαίνει ευθέως το σύγχρονο φαινόμενο των διακρίσεων των γυναικών στην Πολωνία και Milczenie owieczek (2004) της Καζιμιέρα Στσούκα, που υπερασπίζεται με πάθος την άμβλωση και συχνά παίρνει θέσεις που σχετίζονται άμεσα με την περίοδο του Μεσοπολέμου και τον ριζοσπαστικό γαλλικό φεμινισμό, αποκηρύσσοντας έτσι τις μέχρι τότε κυρίαρχες «μετριοπαθείς» αμερικανικές επιχειρηματολογικές στρατηγικές. Η Έβα Ντομπρόφσκα-Σουλτς εξέφρασε την αναγκαιότητα αλλαγής και της πολωνικής φεμινιστικής στάσης: «Εμείς [οι φεμινίστριες] έχουμε χάσει πολλά από αυτά τα μαθήματα μιας κατευνασμένης γλώσσας που εξακολουθούμε να δίνουμε η μία στην άλλη».
Επί του παρόντος, η Πολωνία εξακολουθεί να έχει έναν από τους πιο περιοριστικούς νόμους για τις αμβλώσεις στην Ευρώπη. Μια προτεινόμενη πλήρης απαγόρευση των αμβλώσεων, η οποία εισήχθη για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2016 και αργότερα τον Απρίλιο του 2016, έχει προκαλέσει ένα κύμα διαδηλώσεων για τη «Μαύρη Διαμαρτυρία», ευαισθητοποιώντας για τη σωστή κατάσταση των γυναικών στην Πολωνία παγκοσμίως. Η Κάγια Γκόντεκ είναι μια ριζοσπαστική ακτιβίστρια κατά των αμβλώσεων.
Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
Στην Πολωνία, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας συνοδεύεται από ορισμένες πρακτικές που οι Πολωνές φεμινίστριες βρίσκουν προβληματικές. Παραδοσιακά, δίνεται στις γυναίκες ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και κάποιο άρωμα. Υπάρχει ένα κίνημα από Πολωνές φεμινίστριες να αλλάξουν το επίκεντρο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας προκειμένου να κινητοποιηθούν οι γυναίκες προς τον ακτιβισμό. Στην Πολωνία, τα στερεότυπα βλέπουν τις γυναίκες είτε ως φεμινίστριες που μισούν τους άντρες (όπως το στερεότυπο που παρατηρείται στην Αμερική) είτε ως παραδοσιακές μητρικές φιγούρες. Το κίνημα για τον επαναπροσδιορισμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας επικεντρώνεται στη θεώρηση των γυναικών ως σύνθετων ατόμων, όχι μόνο μέσω αυτών των δημοφιλών στερεοτύπων.
Από το 2000, η Ημέρα της Γυναίκας στην Πολωνία εορτάζεται με φεμινιστικές διαδηλώσεις που ονομάζονται Manifa. Διαδηλώσεις και εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε εθνικό επίπεδο, παρέχοντας μια πλατφόρμα αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών.
Σημαντικές γυναίκες του πολωνικού φεμινισμού
Έβα Κότσεβερ (1891-1943) - ακτιβίστρια, ιδιοκτήτρια του περίφημου Eve's Hangout στο Greenwich Village, απελάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες για «αισχρότητα», δολοφονήθηκε στο Άουσβιτς.
Αγκνιέσκα Γκραφ (1970- ) - συγγραφέας, ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και συνιδρυτής της Porozumienie Kobiet 8 Marca, εργάζεται στο Ινστιτούτο της Αμερικής και της Ευρώπης του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Τα γραπτά της έργα περιλαμβάνουν το βιβλίο World Without Women το 2001.
Μάρια Γιάνιον (1926-) - διάσημη φεμινίστρια και μελετήτρια, έδωσε πολλές διαλέξεις για τα φεμινιστικά ιδεώδη και ενέπνευσε πολλές Πολωνές φεμινίστριες της νέας εποχής. Έλαβε επίτιμο πτυχίο από το Ινστιτούτο Λογοτεχνικής Έρευνας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Βάντα Νοβίτσκα (1956-) - Πολωνή πολιτικός, ίσως περισσότερο γνωστή για τον αγώνα της για νόμιμες αμβλώσεις και το έργο της ως συνιδρυτής της Ομοσπονδίας για τις Γυναίκες και τον Οικογενειακό Προγραμματισμό το 1992. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και εργάστηκε ως καθηγήτρια λατινικών και αγγλικών μέχρι να εργαστεί στην πολιτική ως Αναπληρώτρια Διευθύνων του Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας από το 2011-2015.
Ελζμπιέτα Κορόλτσουκ (1975-) - Πολωνή κοινωνιολόγος, ερευνήτρια και αριστερίστρια ακτιβίστρια. Εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Σοντετόρν στη Στοκχόλμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Πολωνίας Πολωνια
Δρόμος 200 μέτρων
Ο δρόμος 200 μέτρων, ή τα 200 μέτρα, είναι ένα αγώνισμα δρόμου ταχύτητας του στίβου. Σε μία υπαίθρια πίστα 400 μέτρων, ο αγώνας ξεκινά στην καμπύλη και τελειώνει στην τελική ευθεία, επομένως απαιτείται ένας συνδυασμός τεχνικών για την επιτυχή διεξαγωγή του αγωνίσματος. Ένας ελαφρά μικρότερος αγώνας, που ονομάζονταν στάδιο και τρέξιμο σε ευθεία διαδρομή, ήταν το πρώτο καταγεγραμμένο γεγονός στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αρχαιότητας.
Τα 200 μέτρα δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην αντοχή στην ταχύτητα σε σχέση με τις μικρότερες αποστάσεις (όπως τα 100 μέτρα), καθώς οι αθλητές βασίζονται κυρίως στο αναερόβιο ενεργειακό σύστημα κατά τη διάρκεια των 200 μέτρων. Ομοίως με άλλους δρόμους ταχύτητας, τα 200 μέτρα ξεκινούν από τους βατήρες εκκίνησης.
Ιστορία
Τα δομικά αγωνίσματα ταχύτητας είναι τόσο αρχαία, ώστε είναι δύσκολο να γνωρίζουμε πότε και που εμφανίστηκε. Στην αρχαιότητα, τα παιδιά διδάσκονταν από μικρή ηλικία τις τεχνικές και τη φιλοσοφία του δρόμου, αγωνίσματος που καθιερώθηκε ως βασικό στοιχείο της εκπαίδευσής τους. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες η ολυμπιάδα έπαιρνε το όνομά της από το νικητή του δρόμου ταχύτητας. Στα πρώτα 50 χρόνια των Oλυμπιακών Αγώνων το μόνο αγώνισμα που γινόταν ήταν ο στάδιος δρόμος. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν κι άλλα δρομικά αγωνίσματα, όπως ο δίαυλος, το αντίστοιχο του σημερινού αγώνα των 400 μέτρων, καθώς και έναν αγώνα μεγάλης απόστασης, το  δόλιχο.
Οι 11 καλύτεροι αθλητές όλων των εποχών (ανοικτός στίβος)
Πηγή: World Athletics
Οι 10 καλύτερες αθλήτριες όλων των εποχών (ανοικτός στίβος)
Πηγή: World Athletics
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
100μ
Notino
Η Notino είναι ηλεκτρονικό κατάστημα που ειδικεύεται στην πώληση αρωμάτων, καλλυντικών και παραφαρμακευτικών προϊόντων. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ηλεκτρονικά καταστήματα πώλησης αρωμάτων και προϊόντων ομορφιάς στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 2004 στο Μπρνο της Τσεχικής Δημοκρατίας από όπου επεκτάθηκε σε άλλες 27 ευρωπαϊκές χώρες. Στην ελληνική αγορά μπήκε το 2017.
Ιστορία
Η Notino ιδρύθηκε το 2004 στην Τσεχική Δημοκρατία ως ηλεκτρονικό κατάστημα με αρώματα. Ωστόσο, σταδιακά επέκτεινε την γκάμα των προϊόντων της σε ολόκληρο τον τομέα της ομορφιάς. Σήμερα το ηλεκτρονικό κατάστημα προσφέρει πάνω από 82 χιλιάδες προϊόντα από 1.500 διαφορετικές μάρκες. Mε τζίρο 737 εκατομμύρια ευρώ (2021) συγκαταλλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες επιχειρήσεις λιανικής στην ευρωπαϊκή αγορά καλλυντικών και προϊόντων ομορφιάς.
Λόγω του αυξανόμενου αριθμού πελατών, ο οποίος το 2020 ανήλθε σε 16,5 εκατομμύρια, η Notino άνοιξε και ένα δεύτερο κέντρο διανομής στη Ρουμανία. Οι παραγγελίες για τη Ρουμανία, την Ελλάδα και τη Βουλγαρία τώρα εκτός από την Τσεχία αποστέλλονται κι από το Βουκουρέστι. Το 2020, η εταιρεία διαχειρίστηκε περισσότερα από 12 εκατομμύρια δέματα.
Εκτός από την ελληνική αγορά, όπου η εταιρεία δραστηριοποιείται από το 2017, η Notino επιχειρεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης:
Η εταιρεία αρχικά λειτουργούσε μόνο ηλεκτρονικά καταστήματα, αλλά αργότερα άνοιξε και φυσικά καταστήματα τα οποία βρίσκονται στην Τσεχία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Αυστρία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Ουκρανία. Στο πλαίσιο της επέκτασής της, το 2021 άνοιξε το έβδομο τσεχικό κατάστημά της στο Μπρνο, το οποίο είναι επίσης το μεγαλύτερο κατάστημα αρωμάτων και καλλυντικών στη χώρα. Συνολικά, η εταιρεία διαθέτει 26 φυσικά καταστήματα σε όλη την Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστοσελίδες Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Τσεχίας
Βουδισμός στη Ρωσία
μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη του [[Ιβολγκίνσκι Ντατσάν]] Ιστορικά, ο Βουδισμός έχει πάνω από 400 χρόνια παρουσίας στη Σιβηρία. Ο βουδισμός θεωρείται ως μια από τις παραδοσιακές θρησκείες της Ρωσίας. Σύμφωνα με το νόμο αποτελεί μέρος της ρωσικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Εκτός από τις ιστορικές μοναστικές παραδόσεις των βουδιστικών δημοκρατιών της Μπουργιατίας, της Καλμικίας και της Τιβά, ο Βουδισμός είναι πλέον ευρέως διαδεδομένος σε όλη τη Ρωσία. Αρκετοί Ρώσοι έχουν μεταστραφεί στον βουδισμό.
Η κύρια μορφή του Βουδισμού στη Σιβηρία είναι η σχολή Γκέλουκπα, η οποία ανήκει στον Θιβετιανό Βουδισμό. Ανεπίσημα η Γκέλουκπα είναι γνωστή ως η παράδοση του "κίτρινου καπέλου". Μικρότερος αριθμός Βουδιστών στη Σιβηρία ανήκει σε άλλες θιβετιανές ή μη σχολές. Αν και ο Θιβετιανός Βουδισμός συνδέεται συχνότερα με το Θιβέτ, στη Ρωσία ο Θιβετιανός Βουδισμός μεταδόθηκε μέσω της Μογγολίας.
Στη Ρωσία, ο βορειότερος βουδιστικός ναός είναι το Ντατσάν Γκουνζετσοϊνέι στην Αγία Πετρούπολη.
Ιστορία
Τα πρώτα στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη βουδιστικού πληθυσμού στη σημερινή ρωσική επικράτεια (πιο συγκεκριμένα στη Σιβηρία, κοντά στις χώρες της Ανατολικής Ασίας) ανάγονται στον 8ο αιώνα μ.Χ. στις περιφέρειες Πριμόριε και Αμούρ, καθώς τμήματα αυτών των περιφερειών ανήκαν στο κορεατικό κράτος Μπάλχε (698-926). Οι Μόχε εξασκούσαν μια μορφή του Βουδισμού Μαχαγιάνα. Οι πολιτισμός των Μόχε είχε μεγάλες επιρροές από τους πολιτισμούς της Κίνας, της Κορέας και της Μαντζουρίας.
Ο Βουδισμός εξαπλώθηκε σε περιοχές της Ρωσίας οι οποίες γειτνιάζουν γεωγραφικά ή πολιτιστικά με τη Μογγολία (Μπουργιατία, κράι Υπερβαϊκάλης, δημοκρατία των Τιβά). Σε αυτές τις τρεις περιοχές ζουν σημαντικοί πληθυσμοί Μογγολικής καταγωγής. Επίσης, οι Καλμίκοι (άλλο ένα έθνος μογγολικής καταγωγής) αποτελούν τη πλειοψηφία του πληθυσμού της Καλμικίας, η οποία είναι η μόνη βουδιστική περιοχή στην Ευρώπη. Στη Ρωσία, το 1887 υπήρχαν 29 εκδοτικοί οίκοι και πολλά ντατσάν. Όταν η Σοβιετική Ένωση ανέλαβε την εξουσία υπήρχαν αρκετοί Βουδιστικοί ναοί στη Ρωσία. Η Σοβιετική Ένωση δεν είδε με καλό μάτι τον Βουδισμό στη χώρα (όπως και τις περισσότερες θρησκείες) και άρχισαν διώξεις. Ο Βουδισμός και άλλες θρησκείες επλήγησαν από τις θρησκευτικές διώξεις στην ΕΣΣΔ. Το 1929, πολλά μοναστήρια έκλεισαν και μοναχοί συνελήφθησαν και εξορίστηκαν. Κατά τη δεκαετία του 1930 οι Βουδιστές υπέφεραν περισσότερο από κάθε άλλη θρησκευτική κοινότητα στη Σοβιετική Ένωση. Τότε απελάσσονταν λάμα και τους προσάπτονταν αναληθείς κατηγορίες (οι κατηγορίες ήταν "διενέργεια κατασκοπίας για λογαριασμό της Ιαπωνίας" και "εχθρός του λαού").
Αναβίωση του βουδισμού στη Ρωσία
Το 1992, ο Δαλάι Λάμα έκανε την πρώτη του επίσκεψη στην Τιβά της Ρωσίας.
Στη Σιβηρία (και την υπόλοιπη Ρωσία) υπάρχουν αρκετά Θιβετιανά Βουδιστικά μοναστήρια-πανεπιστήμια, γνωστά ως ντατσάν.
Ο διάσημος ρώσος Ινδολόγος Φιόντορ Στσερμπάτσκοϊ έκανε ταξίδια στην Ινδία και τη Μογγολία κατά τα χρόνια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Πολλοί θεωρούν ότι έθεσε τα θεμέλια για τη μελέτη του βουδισμού στον δυτικό κόσμο.
Σήμερα υπάρχουν 700.000 με 1.500.000 Βουδιστές στη Ρωσία. Αυτοί ζουν κυρίως στην Μπουργιατία, τη Καλμικία και τη Τιβά.
Ποσοστά των Βουδιστών σε περιοχές της Ρωσίας με μεγάλους πληθυσμούς Βουδιστών
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη του ντατσάν Γκουνζετσοϊνέι εναλλ.=|μικρογραφία|299x299εσ|Ποσοστιαία κατανομή των Βουδιστών στη Ρωσία ανά ομοσπονδιακό υποκείμενο, 2012 Το 2012, ο Βουδισμός ήταν η θρησκεία του 62% των κατοίκων της δημοκρατίας των Τιβά. Το ίδιο έτος το 38% των κατοίκων της Καλμίκιας και το 20% των κατοίκων της Μπουργιατίας ήταν βουδιστές. Ένα 6% του κατοίκου τουκράι Υπερβαϊκάλης ήταν βουδιστές, κυρίως Μπουργιάτες. Στην Περιφέρεια Τομσκ και τη Γιακουτία τα ποσοστά των Βουδιστών βρίσκονται εντός του εύρους του 0.5-0.9%. Ευάριθμες βουδιστικές κοινότητες (με μερίδιο ως προς το συνολικό πληθυσμό εντός του εύρους του 0.1%-0.5%) εντοπίζονται και σε άλλα ομοσπονδιακά υποκείμενα: περιφέρεια Σαχαλίνης, κράι Χαμπάροφσκ, περιφέρεια Αμούρ, περιφέρεια Ιρκούτσκ, δημοκρατία των Αλτάι, δημοκρατία της Χακασίας, περιφέρεια Νοβοσιμπίρσκ, περιφέρεια Τομσκ, περιφέρεια Τιουμέν, περιφέρεια Αρινμπούρκ, περιφέρεια Αρχάγγελσκ, περιφέρεια Μούρμανσκ, Μόσχα (πόλη ομοσπονδιακής σημασίας με καθεστώς που ισοδυναμεί με αυτό του ομοσπονδιακού υποκειμένου) περιφέρεια Μόσχας, Αγία Πετρούπολη (πόλη ομοσπονδιακής σημασίας με καθεστώς που ισοδυναμεί με αυτό του ομοσπονδιακού υποκειμένου) και περιφέρεια Λένινγκραντ, περιφέρεια Καλίνινγκραντ. Στη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη, τη Σαμάρα και άλλες πόλεις, τα μερίδια των Βουδιστών ως προς τον συνολικό πληθυσμό φτάνουν συχνά μέχρι και το 1%.
Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε
Ο Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε (Heinz-Christian Strache, 12 Ιουνίου 1969) είναι Αυστριακός πολιτικός και οδοντοτεχνίτης, ο οποίος υπηρέτησε ως αντικαγκελάριος της Αυστρίας από το 2017 έως το 2019. Επίσης, ήταν υπουργός Δημοσίων Υπηρεσιών και Αθλητισμού από τον Ιανουάριο του 2018 έως τον Μάιο του 2019 και πρόεδρος του Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας (FPÖ) από τον Απρίλιο του 2005 έως τον Μάιο του 2019. Προηγουμένως υπηρέτησε ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Δεκέμβριο του 2017 και ως μέλος του κοινοτικού συμβουλίου και του κοινοβουλίου του ομόσπονδου κρατιδίου της Βιέννης (2001-2006).
Τον Μάιο του 2019, κυκλοφόρησε ένα βίντεο από το 2017 που έδειχνε ότι ο Στράχε πρότεινε ότι θα μπορούσε να προσφέρει επιχειρηματικές συμβάσεις με αντάλλαγμα πολιτική υποστήριξη από μια γυναίκα που παρουσιαζόταν ως ανιψιά ενός Ρώσου ολιγάρχη. Το βίντεο δείχνει, επίσης, τις ιδέες του σχετικά με τη μετατροπή της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας της χώρας, της Kronen Zeitung, σε φερέφωνο του FPÖ. Στις 18 Μαΐου 2019, στον απόηχο του σκανδάλου Ίμπιζα, ο Στράχε ανακοίνωσε την παραίτησή του από αντικαγκελάριος της Αυστρίας, υπουργός και πρόεδρος του Κόμματος της Ελευθερίας.
Την 1η Οκτωβρίου 2019, ο Στράχε ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την πολιτική και ότι παραιτείται από μέλος του Κόμματος της Ελευθερίας.
Ο Στράχε έχει σχεδόν 800.000 ακόλουθους στο Facebook, που αντιστοιχούν περίπου στο 10% του πληθυσμού της Αυστρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Επικριτές του Ισλάμ
Νεμάνια Μάτιτς
Ο Νεμάνια Μάτιτς (Nemanja Matić, σερβικά κυριλλικά: Немања Матић, 1 Αυγούστου 1988) είναι Σέρβος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος στην Σέριε Α για τη Ρόμα και στην Εθνική Σερβίας. Ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθετικός μέσος, ωστόσο έγινε αμυντικός μέσος κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Μπενφίκα. Είναι γνωστός για τη σταθερότητα στις εμφανίσεις του στον αγωνιστικό χώρο και το μαχητικό στυλ παιχνιδιού.
Ο Μάτιτς ξεκίνησε την καριέρα του στην Κολούμπαρα, προτού μεταβεί στη σλοβακική Κόσιτσε το 2007. Πήρε μεταγραφή για την Τσέλσι το 2009 για 1,5 εκατομμύρια λίρες. Δεν χρησιμοποιήθηκε πολύ από την Τσέλσι και τη σεζόν 2010–2011 δόθηκε δανεικός στη Φίτεσε, ενώ το καλοκαίρι του 2011 υπέγραψε στην Μπενφίκα ως μέρος της ανταλλαγής με τον Νταβίντ Λουίζ. Λόγω της απόδοσής του τη σεζόν 2012-2013 αναδείχθηκε ο καλύτερος παίκτης της Πριμέιρα Λίγα. Ο Μάτιτς επέστρεψε στην Τσέλσι τον Ιανουάριο του 2014 για 21 εκατομμύρια λίρες και τη σεζόν 2014-2015 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ. Τον Ιούλιο του 2017, συνεργάστηκε ξανά με τον προπονητή του στην Τσέλσι, Ζοζέ Μουρίνιο, μετά τη μεταγραφή του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μετά τη λήξη του συμβολαίου του, αποκτήθηκε από τη Ρόμα.
Ο Μάτιτς αγωνίστηκε στην Εθνική Σερβίας U21. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα των ανδρών το 2008 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 40 εμφανίσεις. Ήταν μέλος της αποστολής της ομάδας στο Μουντιάλ 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φίτεσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ21 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Λι Τσιάνγκ
Ο Λι Τσιάνγκ (γεννημένος στις 23 Ιουλίου 1959) είναι Κινέζος πολιτικός, ο όγδοος και σημερινός πρωθυπουργός του Κρατικού Συμβουλίου της Κίνας από τον Μάρτιο του 2023. Από τον Οκτώβριο του 2022 αποτελεί το δεύτερο σε τάξη μέλος της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Προηγουμένως διετέλεσε γραμματέας της κομματικής επιτροπής της πόλης της Σαγκάης από το 2017 έως το 2022, γραμματέας της κομματικής επιτροπής της επαρχίας Τσιανγκσού από το 2016 έως το 2017 και κυβερνήτης της επαρχίας Τσετσιάνγκ από το 2012 έως το 2016. Εδώ ο όρος του γραμματέα της κομματικής επιτροπής αντιστοιχεί στην θέση του κυβερνήτη της επαρχίας.
Έχοντας ενταχθεί στο ΚΚΚ το 1983, έγινε αρχικά επικεφαλής του Κομμουνιστικού Συνδέσμου Νεολαίας του Ρουεϊάν στο Τσετσιάνγκ. Αργότερα υπηρέτησε στο επαρχιακό τμήμα πολιτικών υποθέσεων, αργότερα έγινε γραμματέας του Γιονγκ Κανγκ στην Ουεντσόου, έπειτα Γραμματέας Πολιτικών και Νομικών Υποθέσεων της επαρχίας Τσετσιάνγκ και αργότερα αναπληρωτής γραμματέας (δεύτερος στην ιεραρχία της τοπικής διοίκησης) της επαρχίας. Έγινε κυβερνήτης του Τσετσιάνγκ το 2012, αργότερα γραμματέας του κόμματος στην επαρχία Τσιανγκσού και τελικά γραμματέας του κόμματος στην πόλη της Σαγκάης το 2017. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΚ.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Σαγκάη, εγκαινίασε ένα νέο χρηματιστήριο στη Σαγκάη, επέβλεψε την εισροή ξένων επενδύσεων στην πόλη (συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής του Gigafactory Shanghai της Τέσλα) διευκόλυνε τις απαιτήσεις που υπήρχαν προκειμένου οι εσωτερικοί μετανάστες να αποκτήσουν άδειες παραμονής και κατασκεύασε πέντε νέες πόλεις για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της έλλειψης γης. Επίσης, επέβλεψε ένα δίμηνο λοκντάουν στη Σαγκάη το 2022 ως απάντηση σε ένα ξέσπασμα κορονοϊού το οποίο έπληξε σοβαρά την τοπική οικονομία και έχει επικριθεί για την σκληρή αντίδραση του. Πάντως, έγινε μέλος της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΚ αργότερα το 2022 και πρωθυπουργός της Κίνας το 2023.
Έχοντας εργαστεί μαζί με τον Σι Τσινπίνγκ στο Τσετσιάνγκ, θεωρείται στενός σύμμαχος του Σι. Παρά την εγγύτητά του με τον Σι, ο Λι θεωρείται γενικά ως άτομο φιλικό στην επιχειρηματικότητα και υποστηρίζει κάποιες μεταρρυθμίσεις σε θέματα οικονομίας. Είναι υπέρ των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, ο Λι πρότεινε στην κινεζική κυβέρνηση να χαλαρώσει την αυστηρότητα της σε θέματα επιχειρηματικότητας και ενήργησε ως μεσολαβητής μεταξύ των επιχειρήσεων και της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της εφαρμογής μέτρων καταστολής από τη κυβέρνηση κατά των επιχειρήσεων.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Λι παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο του Τσετσιάνγκ για μεταπτυχιακές σπουδές στο αντικείμενο της Διοίκησης Μηχανικών από το 1995 έως το 1997. Επίσης παρακολούθησε μαθήματα στην παγκόσμια οικονομία στην Κεντρική Κομματική Σχολή του ΚΚΚ από το 2001 έως το 2004. Παρακολούθησε μαθήματα στο Πολυτεχνείο του Χονγκ Κονγκ από το 2003 έως το 2005 και έλαβε μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων το 2005.
Στην τοπική αυτοδιοίκηση
Μετά το 18ο Εθνικό Συνέδριο του ΚΚΚ, έγινε αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΚ. Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 έγινε αναπληρωτής κυβερνήτης του Τσετσιάνγκ, διαδεχόμενος τον Σιά Παολόνγκ ο οποίος προήχθη σε γραμματέα της τοπικής κομματικής οργάνωσης, ενώ ο ίδιος ο Τσιάνγκ εξελέγη επίσημα κυβερνήτης της Τσετσιάνγκ στις 30 Ιανουαρίου 2013. Διετέλεσε κυβερνήτης του Τσετσιάνγκ μέχρι τις 4 Ιουλίου 2016. Το 2014, όταν το Τσετσιάνγκ ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει ένα συνέδριο με θέμα το διαδίκτυο, ο ίδιος πρότεινε να αρθούν προσωρινά, ως μέρος ενός πειράματος, οι κανονισμοί λογοκρισίας στο διαδίκτυο στην διοργανώτρια πόλη, ένα πείραμα που απορρίφθηκε. Ξεκίνησε επίσης ένα εγχείρημα για τη δημιουργία μικρών πόλεων με φιλικό επιχειρηματικό κλίμα και καλά φυσικά περιβάλλοντα, ένα εγχείρημα που ενέκρινε και εφάρμοσε στην υπόλοιπη Κίνα ο ίδιος ο Σι.
Το 2015, ο Λι συνόδευσε τον Τσινπίνγκ σε μια κρατική επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 30 Ιουνίου 2016, ο Τσιάνγκ διορίστηκε γραμματέας του κόμματος της επαρχίας Τσιανγκσού. Υπηρέτησε για 15 μήνες σε αυτό το αξίωμα και έγινε ο γραμματέας της επιτροπής του κόμματος στο Τσιανγκσού με τη μικρότερη θητεία στην ιστορία της Λαϊκής Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, κανόνισε συναντήσεις με επιχειρηματίες όπως ο Μα Γιουν του Ομίλου Alibaba με σκοπό την προώθηση των επενδύσεων.
Στις 29 Οκτωβρίου 2017, μετά το 19ο Συνέδριο του Κόμματος, ο Λι διορίστηκε γραμματέας της τοπικής οργάνωσης του κόμματος στη Σαγκάη. Την ίδια χρονιά διορίστηκε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΚ κατά τη διάρκεια των εργασιών του 19ου κομματικού συνεδρίου. Θεωρείται «φιλικός προς τις επιχειρήσεις», έχοντας εφαρμόσει πολιτικές υπέρ των επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια της θητείας του Σαγκάη, ανοίγοντας μεταξύ άλλων ένα νέο χρηματιστήριο. Επίσης, ο ίδιος επόπτευσε την προώθηση των ξένων επενδύσεων στην Σαγκάη, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ενός μεγάλου εργοστασίου της Τέσλα. Έχει χαλαρώσει τους περιορισμούς για την απόκτηση αδειών παραμονής σε εσωτερικούς μετανάστες και οργάνωσε την δημιουργία πέντε νέων πόλεων για να μειώσει την έλλειψη γης. Το 2022, ο Λι επέβαλε ένα δίμηνο λοκντάουν στη Σαγκάη, το οποίο επηρέασε σημαντικά την οικονομία της περιοχής, και σε μικρότερο βαθμό της Κίνας. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν πιο ανοιχτός στην ιδέα ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η συμβίωση της ανθρώπινης κοινωνίας με τον κορονοϊό σε πιο μόνιμη βάση. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, ο Λι είναι ένα από τα λίγα άτομα στην ανώτατη ηγεσία της Κίνας τα οποία υποστηρίζουν την εισαγωγή δυτικών εμβολίων κατά του κορονοϊού στη Κίνα. Σύμφωνα με πληροφορίες, προσπάθησε να μεσολαβήσει προκειμένου να εισαχθούν ή να παραχθούν εμβόλια της BioNTech στην Κίνα.
Κορυφαία ηγεσία
Ο Λι ανέλαβε τα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός στις 11 Μαρτίου.
Parlor Roller (περιστέρι)
μικρογραφία|Μαύρο Parlor Roller. Το Parlor Roller είναι ράτσα εξημερωμένου περιστεριού η οποία αναπτύχθηκε έπειτα από πολλά χρόνια επιλεκτικής αναπαραγωγής. Τα Parlor Roller, μαζί με άλλες ποικιλίες εξημερωμένων περιστεριών, αποτελεί απόγονο του άγριου περιστεριού (Columba livia). Η φυλή είναι γνωστή για τις μοναδικές επιδόσεις της να κάνει τούμπες στο έδαφος. Τα περιστέρια Parlor θεωρούνται πως αποτελούν εξέλιξη της ράτσας περιστεριών Parlor Tumbler.
Παρόλο που τα ενήλικα περιστέρια φαίνεται να μην έχουν την ικανότητα να πετούν, οι θαυμαστές τους στις Ηνωμένες Πολιτείες τα κατατάσσουν γενικά στην ομάδα των ιπτάμενων/αθλητικών περιστεριών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι διαγωνισμοί στους οποίους συμμετέχουν τα περιστέρια Parlor Roller βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην απόσταση που διανύει το ζώο στο έδαφος, ενώ η εμφάνιση του ζώου αποτελεί δευτερεύον ζήτημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιστερίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Εξημερωμένα ζώα
Ευδοκία Λουκάγκου
Η Ευδοκία Λουκάγκου (26 Σεπτεμβρίου 1995, Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα αθλήτρια στη ρυθμική γυμναστική. Εκπροσωπεί την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις όπως στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 στο Λονδίνο.
Αρχή και Καριέρα
Η Λουκάγκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία πέντε ετών άρχισε να ασχολείται με τη γυμναστική και εγγράφηκε στο σωματείο ΑΟ ΔΙΑΓΟΡΑΣ στη Θεσσαλονίκη. Το 2009 έγινε μέλος της Εθνικής Ομάδας Ρυθμικής Γυμναστικής Γυναικών.
Η Ευδοκία Λουκάγκου συμμετείχε στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου το 2012 με την ελληνική ομάδα. Στη φάση του ομίλου αυτού, αγωνιζόταν μαζί με τις: Ελένη Δόικα, Αλεξία Κυριαζή, Σταυρούλα Σαμαρά, Βασιλεία Ζάχου και Μαριάνθη Ζαφειρίου, σημειώνοντας 51.875 πόντους στον προκριματικό γύρο και τερματίζοντας στην 9η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Nick.com
Το Nick.com είναι ιστοσελίδα που ανήκει στο Nickelodeon και η οποία δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1995 και έκανε την έναρξή του στις 5 Δεκεμβρίου 1996. Αποτελεί online portal για το περιεχόμενο του Nickelodeon και παρέχει online παιχνίδια, πίνακες μηνυμάτων και ξεχωριστές ιστοσελίδες για κάθε εκπομπή του καναλιού.
Το Nick.com έλαβε θετικές κριτικές, και έλαβε αρκετά βραβεία όπως το Webby το 2003. Η ιστοσελίδα έλαβε θετικές γνώμες για την προστασία προσωπικών δεδομένων.
Ιστορία
Το Nick.com ιδρύθηκε από το Nickelodeon τον Οκτώβριο του 1995 και έκανε την έναρξή του στις 5 Δεκεμβρίου του 1996. Αρχικά, η ιστοσελίδα ήταν διαθέσιμη για χρήστες των ΗΠΑ. Η ιστοσελίδα έγινε αργότερα διαθέσιμη για όλους τους χρήστες του διαδικτύου παγκοσμίως και αποτέλεσε κανάλι προώθησης του Nickelodeon. Η διασημότητα της ιστοσελίδας αυξήθηκε και τον Μάρτιο του 1999, το Nick.com έγινε η πιο επισκέψιμη ιστοσελίδα για παιδιά 6-14 ετών. Το Nickelodeon χρησιμοποίησε την ιστοσελίδα για να προωθήσει τις τηλεοπτικές του σειρές. Το Nick.com έλαβε σεβασμό για την προστασία προσωπικών δεδομένων κατά τη διάρκεια της αύξησης της ιστοσελίδας.
Τον Ιανουάριο του 2000, οι ιδρυτές άρχισαν να συζητούν την επέκταση του Nick.com για να το κάνουν πιο ελκυστικό για τα παιδιά. Ο Μάικ Σκάγκερλιντ, ο γενικός διευθυντής της ιστοσελίδας εκείνη την εποχή είπε «Αλλά νιώθουμε ότι μπορεί να είναι μεγαλύτερο. Βασικά θέλουμε να γίνει η πιο επισκέψιμη ιστοσελίδα για τα παιδιά στο Διαδίκτυο». Στις 4 Ιουνίου του 2000, ο επανασχεδιασμός της ιστοσελίδας ξεκίνησε.
Το 2001 το Nickelodeon συνεργάστηκε με τη Networks Inc. για να προωθήσει τα Βιντεοπαιχνίδια για ενοικίαση από το Nick.com. Αυτή η κίνηση είναι ακόμα ένα βήμα για την κατεύθυνση στα πολυμέσα που ήθελαν οι ιδρυτές της ιστοσελίδας. Ο Σκάγκερλιντ δήλωσε ότι 50% του ακροατηρίου του Nick.com χρησιμοποιούν υψηλής ταχύτητας σύνδεση, η οποία επιτρέπει την επέκταση των επιλογών παιχνιδιών στην ιστοσελίδα. Για να συνοδεύσει το ευρυζωνικό περιεχόμενο δημιουργήθηκε το TurboNick. Αρχικά ήταν popup panel που δημοσίευε υλικό στο Nick.com. Το TurboNick σταμάτησε την εργασία του και ξαναϊδρύθηκε στις 1 Ιουλίου του 2005, ως αδερφή ιστοσελίδα του Nick.com. Η νέα ιστοσελίδα επικεντρώνεται σε κλιπ και περιεχόμενο του Nick.com και προβάλλει ολόκληρες τις εκπομπές του Nickelodeon. Το Splat στην ιστοσελίδα είναι πιο γυαλιστερό από ότι στην τηλεόραση. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2009, το Nick ξαναδημιούργησε την ιστοσελίδα με νέο λογότυπο. Τα Nick News μπήκαν στην νέα ιστοσελίδα.
Κριτική
Η κριτική για το Nick.com είναι κυρίως θετική, με την ιστοσελίδα να κερδίζει πολλά βραβεία. Το 1999, το Nick.com έλαβε ένα Beacon award στην κατηγορία Εκπαίδευση. Το βραβείο δίνεται για αριστεία στην καλωδιακή βιομηχανία. Η ιστοσελίδα έλαβε δύο βραβεία από το Broadcast Designers Association, ένα χάλκινο βραβείο το 2001 και ένα αργυρό βραβείο το 2002. Το 2003, το Nick.com έλαβε ένα Judge's Choice Webby στην κατηγορία Τηλεόραση. Το Nick.com επίσης έλαβε θετικά σχόλια για την προστασία προσωπικών δεδομένων. Το 1999, το Nick.com έλαβε την πρώτη σφραγίδα δικαιωμάτων στο Διαδίκτυο από το BBBOnline, θυγατρικό με το CBBB, η οποία συζητά θέματα προστασίας προσωπικών δεδομένων.
Σχεδιασμός
Πριν το 2000, ο σχεδιασμός του Nick.com ήταν κυρίως εικόνες και χάρτες-εικόνες, οι οποίες επέτρεπαν τη διακίνηση στην ιστοσελίδα. Τότε, τον Ιούνιο του 2000, η ιστοσελίδα επεκτάθηκε και επανασχεδιάστηκε με Flash-animated κουμπιά και διαφημίσεις. Ο σχεδιασμός του Nick.com άλλαξε αρκετές φορές από τότε, και ο σημερινός σχεδιασμός περιέχει χρήση πλαϊνών μπαρών, διαδικτυακών πανό και Adobe Flash.
The Club
Το The Club είναι υπηρεσία που δημιουργήθηκε από το Nickelodeon στο Nick.com. Είναι διαδικτυακή κοινότητα με ισομετρικά 3D graphics. Επιτρέπει στον χρήστη να παίξει παιχνίδια, να βλέπει βίντεο κλιπ και να ψάχνει πληροφορίες σχετικά με τις τηλεοπτικές σειρές του Nickelodeon. Η υπηρεσία δημιουργήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2007 ως Nicktropolis. Μετονομάστηκε σε The Club στις 9 Μαϊου 2010.
Nick Video
Το Nick Video είναι μέρος του Nick.com που προσφέρει βίντεο με ολόκληρα ή κατά μέρη επεισόδια του Nickelodeon. Αρχικά δημιουργήθηκε ως TurboNick, και πρόσφερε υλικό όπως βίντεο κλιπ και παιχνίδια. Το 2009, μετονομάστηκε σε Nick Video - σε αντίθεση με το TurboNick, το Nick Video επικεντρώνεται μόνο σε προγράμματα του Nick.
Το TurboNick UK δεν προσφέρει την πιθανότητα να παρακολουθεί ο χρήστης ολόκληρα τα επεισόδια, αλλά προσφέρει μικρά κλιπ από τα τηλεοπτικά προγράμματα του Nickelodeon.
New Game of the Week
Στις 6 Ιανουαρίου 2006, το Nickelodeon δημιούργησε το New Game of the Week, η οποία προσφέρει ένα παιχνίδι Adobe Flash, το οποίο βασίζεται σε περιεχόμενο του Nickelodeon. Το πρώτο New Game of the Week ήταν το Jimmy-Timmy: Co-Pilot Chaos, βασισμένο στο Jimmy Neutron και στον Τίμμι Τάρνερ από το The Fairly Odd Parents. Όταν δημιουργήθηκε το New Game of the Week, το Nick.com είχε 228 εκατομμύρια παιχνίδια στο ίδιο fiscal quarter, το οποίο παρέπεμπε στο New Game of the Week. Ένα νέο παιχνίδι παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή. Το The New Game of the week of the year είχε πολλές νίκες στα παιχνίδια του Μπόμπ Σφουγγαράκη, όπως το Bikini Bottom Bust Up, το Dunces and Dragons, το The Attack Of The Lava King και άλλα.
Nick Arcade
Το Nick Arcade είνα σειρά παιχνιδιών που μπορεί να κατεβάσει κάποιος στο Nick.com. Έκλεισε στις 28 Φεβρουαρίου 2011, και μπορεί να εντοπισθεί στην αδερφή ιστοσελίδα του Shockwave.com.
Ιωάννης Γεώργιος Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου
Ο Ιωάννης Γεώργιος Β΄, γερμ. Johann Georg II (17 Νοεμβρίου 1627 - 7 Αυγούστου 1693) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου (1660-1693).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερριέττα-Αικατερίνη του Νάσσαου, κόρη του Φρειδερίκου-Ερρίκου, πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Φόρουμ Θεσσαλονίκης
Το φόρουμ Θεσσαλονίκης ήταν εσωτερικό κλειστό στάδιο που βρισκόταν κοντά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα. Το στάδιο χρησιμοποιούταν ως έδρα των ομάδων μπάσκετ του ΠΑΟΚ, του Άρη, του Ηρακλή και της ΧΑΝΘ, της ομάδας χόκεϊ επί πάγου Πιγκουίνοι Θεσσαλονίκης και πολλών άλλων. Το 1972, χρησιμοποιούταν ως έδρα 10 συλλόγων την ίδια ώρα: τεσσάρων σωματείων καλαθοσφαίρισης, δύο γυμναστικών συλλόγων, δύο συλλόγων χόκεϊ επί πάγου και δύο ομάδων χάντμπολ.
Η μεγαλύτερη προσέλευση που καταγράφηκε στο στάδιο ήταν 42.000 άτομα, το 1929.
Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα
Κουλούρα Λάρισας
Η Κουλούρα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Η Κουλούρα βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας και κοντά στις εκβολές του Πηνειού ποταμού σε υψόμετρο 5 μέτρα. Βόρεια του χωριού είναι το Καστρί-Λουτρό, βορειοανατολικά τα Νέα Μεσάγκαλα, νότια ο Παλαιόπυργος ενώ δυτικά περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι). Αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κρανιάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κρανιά, την Παραλία Κουλούρας και τις Μαθητικές Κατασκηνώσεις αποτελούν την κοινότητα Κρανέας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κάτω Ολύμπου του Δήμου Τεμπών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 88 κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Σιβύλλη του Άτσερα
Η Σιβύλλη του Άτσερα (1153 - 1205) ήταν βασίλισσα της Σικελίας ως σύζυγος του Βασιλέως της Σικελίας Ταγκρέδου και αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου Γ΄ (1194). Η Σιβύλλη του Άτσερα ήταν αδελφή του κόμη Ριχάρδου του Άτσερα. Ο Ταγκρέδος βρισκόταν σε σύγκρουση με τη θεία του Κωνσταντία του Ωτβίλ και τον σύζυγο της αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄ που διεκδικούσαν το Βασίλειο της Σικελίας.