cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάγματα Ασφαλείας
Το παρασκήνιο της δημιουργίας
Στο σημείο αυτό φαίνεται αφενός μεν πως η επιλογή του Ιωάννη Ράλλη έγινε λόγω της σχετικής απήχησης που είχε ως παλαιός αντιβενιζελικός πολιτικός τόσο στην πρωτεύουσα, όπου χρόνια πολιτευόταν υπό τη σκιά του πατέρα του, όσο και στην επαρχία. Εκρίθη ότι ο αποτρεπτικός του λόγος για σύμπραξη των πολιτών με το ΚΚΕ και τις οργανώσεις του θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικός. Την ίδια εποχή η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου και πρωτίστως οι Άγγλοι, για ίδιο όφελος, επιζητούσαν αντίσταση στους ναζί κατακτητές απ΄ όπου και αν προέρχεται.
Συγκρότηση
thumb|left|160px|Ο Στυλιανός Γονατάς επίσης βασικός εισηγητής των ταγμάτων, το 1922.
Ως αρχικοί σκοποί της ίδρυσης των Ταγμάτων αναφέρθηκαν η τήρηση της τάξης σε περίπτωση κομμουνιστικών ενεργειών, καθώς και η παρεμπόδιση της επιστροφής του βασιλιά.
Η προσέλευση εθελοντών στα Τάγματα ήταν αρχικά ελάχιστη, κι έτσι πυρήνα της νέας δύναμης αποτέλεσε η φρουρά των ευζώνων του Άγνωστου Στρατιώτη, τον Ιούνιο του 1943. Μέχρι το φθινόπωρο του 1943, η ύπαρξη του Τάγματος ήταν μάλλον τυπική, εν μέρει λόγω και του δισταγμού Γερμανών και Ιταλών να δώσουν όπλα. Με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας όμως, το Σεπτέμβριο του 1943, οι Γερμανοί απέκτησαν διπλό πρόβλημα καθώς αφενός πολλά όπλα έπεσαν στα χέρια των αντιστασιακών οργανώσεων, κυρίως του ΕΛΑΣ, με αποτέλεσμα την κλιμάκωση της αντίστασης, αφετέρου τα ιταλικά στρατεύματα δεν αποτελούσαν πλέον φίλιες δυνάμεις και οι ζώνες ευθύνης τους έπρεπε να ελέγχονται από γερμανικά στρατεύματα. Επίσης, μετά τις ήττες σε Αφρική και Ιταλία, η Ελλάδα έγινε ευάλωτη σε πιθανή συμμαχική απόβαση. Έτσι, εντάθηκαν οι προσπάθειες για τη δημιουργία ντόπιων στρατιωτικών τμημάτων που θα πολεμούσαν την αντίσταση. Τον Ιανουάριο του 1944 η πίεση αυξήθηκε προς τους αξιωματικούς, που κλήθηκαν να καταταγούν υποχρεωτικά στα Τάγματα Ασφαλείας με κυρώσεις, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, τη διακοπή χορήγησης κουπονιών διατροφής και την απώλεια του δικαιώματος σύνταξης, αλλά και προς τους αστυνομικούς, με μαζικές απολύσεις από το Σώμα.
Τάγματα Ευζώνων
thumb|Οπλίτες των Ταγμάτων Ασφαλείας (1943).
Στα Τάγματα κατατάσσονταν κυρίως εξαθλιωμένοι άνθρωποι που προσπαθούσαν έτσι να επιβιώσουν, καθώς η υπηρεσία συνοδευόταν με καλό για την εποχή μισθό και άλλα προνόμια και διευκολύνσεις, εγκληματίες και καταζητούμενοι, αντικομμουνιστές αξιωματικοί, ανάμεσα στους οποίους και αξιωματικοί του ΕΔΕΣ Αθήνας, τους οποίους ο Ζέρβας καταδίκασε το Δεκέμβριο του 1943 και αποκήρυξε περί το Φεβρουάριο του 1944, πολιτικοί καιροσκόποι, καθώς και μέλη οργανώσεων που είχαν έρθει σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ ή είχαν διαλυθεί από αυτόν, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτά των 200 ανδρών της ΕΚΚΑ και μελών ομάδων του "Εθνικού Στρατού" που είχαν έρθει στην ύπαιθρο της Πελοποννήσου σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ και κατέφυγαν στις πόλεις, όπως και άτομα που είχαν χάσει συγγενείς τους εξαιτίας της δράσης των ανταρτών και ζητούσαν εκδίκηση. Από τα παραπάνω συγκροτημένα τάγματα, το 2ο Τάγμα, που συγκροτήθηκε τον Ιούνιο, μετακινήθηκε στην Πάτρα προκειμένου εκεί να αποτελέσει τον πυρήνα του 2ου Συντάγματος Ευζώνων. Τα υπόλοιπα τέσσερα στην Αθήνα συγκρότησαν το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων Αθηνών, επικεφαλής του οποίου τέθηκε ο Ι. Πλυτζανόπουλος. Οι μονάδες αυτές καθώς και όσες δημιουργήθηκαν στη συνέχεια τέθηκαν υπό την Ανωτάτη Διοίκηση Ευζωνικών Ταγμάτων του υπουργείου Εθνικής Αμύνης. Επικεφαλής όλων αυτών ανέλαβε στις 25 Νοεμβρίου ο προαχθείς σε υποστράτηγο Βασίλειος Ντερτιλής.
Η στολή των τακτικών Ταγμάτων ήταν αυτή των Ευζώνων του Άγνωστου Στρατιώτη, για αυτό το λόγο έμειναν γνωστοί και ως γερμανοτσολιάδες. Από τον Ιανουάριο του 1944 φόρεσαν χιτώνια του πρώην ελληνικού στρατού και γερμανικά άρβυλα. Στη στολή τους τα ελληνικά εθνόσημα και το στέμμα είχαν αντικατασταθεί με ένα δάφνινο στεφάνι. Στον όρκο που έδιναν οι αξιωματικοί και οπλίτες των Ταγμάτων ορκίζονταν απόλυτη υπακοή στον Αδόλφο Χίτλερ και υπάγονταν στη δικαιοδοσία των γερμανικών στρατιωτικών νόμων.
Διάρθρωση
Σχηματισμοί και ομάδες που έγιναν γνωστά ως «Τάγματα Ασφαλείας» είναι οι εξής:
Λοιπές δωσιλογικές οργανώσεις
Ο όρος "Τάγματα Ασφαλείας" χρησιμοποιείται συνήθως ανακριβώς για να περιγράψει, όχι μόνο αυτές που δημιούργησε η κυβέρνηση Ράλλη, αλλά το σύνολο των σωμάτων που οπλίστηκαν από τους Γερμανούς στη διάρκεια της Κατοχής. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται εθελοντικές ομάδες που οργανώθηκαν αυτοβούλως από πρώην αξιωματικούς του στρατού (κυρίως στην Πελοπόννησο), είτε άλλες που δρούσαν εκτός των ορίων του κατοχικού κράτους, όπως οι πολιτοφυλακές της Μακεδονίας, μειονοτικά σώματα (Τσάμηδες, Σλαβομακεδόνες, Πόντιοι, Βλάχοι), ή ομάδες πλήρως ενταγμένες στο γερμανικό στρατό, που συνολικώς πιθανώς να ξεπερνούσαν τους 20.000 άνδρες.
Για την ιστορική ακρίβεια, Τάγματα Ασφαλείας της ίδιας περιόδου ήταν και άλλα που δημιούργησαν οι Γερμανοί για τον αστυνομικό έλεγχο του ελληνικού χώρου. Αυτά ήταν το Ι και ΙΙΙ Αστυνομικά Τάγματα Εθελοντών που συγκροτούνταν από Ιταλούς πλαισιωμένους από Γερμανούς και επάνδρωναν την Ειδική Υπηρεσία Ασφαλείας στην οποία υπαγόταν το περιβόητο κτίριο στην οδό Μέρλιν (χαρακτηριζόμενο "ανακριτικό άντρο") και το στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Επίσης υπήρξαν τα Τάγματα Βέρνερ (3 στον αριθμό) που συγκροτούνταν από Έλληνες σλαβόφωνους της Μακεδονίας (κομιτατζήδες), όπως και άλλα 19 τμήματα εθελοντών που τοποθετήθηκαν σε διάφορες πόλεις εκτός από νησιά. Τα δε Τάγματα Ευζώνων οι Γερμανοί τα αποκαλούσαν στις επίσημες αναφορές τους "ευζωνικά τμήματα". Μάλιστα, τα τελευταία ήταν τα μόνα στα οποία οι Γερμανοί αναγνώρισαν αξιοσημείωτες επιτυχίες κατά του κομμουνισμού, σύμφωνα με την από 2 Νοεμβρίου 1944 έκθεση Σιμάνα, του Ανώτερου Διοικητού των Ες-Ες (SS) στην Ελλάδα.
Σημαντικοί σύμμαχοι των ΤΑ στις πόλεις υπήρξαν επίσης και τα φιλογερμανικά και φασιστικά κόμματα που λειτούργησαν αυτή την περίοδο, όπως το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΕΚΕ), η Εθνική-Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση (ΕΣΠΟ), η Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ) και η Εθνική Ένωσις Ελλάδος (ΕΕΕ), ενώ στην επαρχία έδρασε πληθώρα δοσιλογικών οργανώσεων σε στενή συνεργασία με τους Γερμανούς, όπως ο Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσεως(ΕΑΣΑΔ) στη Θεσσαλία.
Τέλος, η συλλογική μνήμη έχει εστιάσει σχεδόν αποκλειστικά στον προδοτικό ρόλο των Ταγμάτων Ασφαλείας και των συνεργατών τους, αφήνοντας στο απυρόβλητο τον επίσης προδοτικό χαρακτήρα της δράσης της Χωροφυλακής, της Ειδικής Ασφάλειας που διοικούσε ο Αλέξανδρος Λάμπου, και του Μηχανοκίνητου Τμήματος της Αστυνομίας Πόλεων, γνωστοί ως "Μπουραντάδες", που είχε στελεχώσει με φανατικούς αντικομμουνιστές προ πολέμου, επί Μεταξά, ο Νικόλαος Μπουραντάς. Προς το τέλος της Κατοχής, το Μάιο του 1944, η Κρύα Βρύση έγινε η επιχειρησιακή έδρα του δοσιλογικού, οπλισμένου από τους Γερμανούς κατακτητές, τάγματος του Γεωργίου Πούλου, του λεγόμενου «Ελληνικού Εθελοντικού Σώματος».
Εθελοντικά Τάγματα Χωροφυλακής
Παράλληλα στην Πελοπόννησο ιδρύθηκαν επιπλέον Τάγματα, ως Πρότυπα Τάγματα Χωροφυλακής, που ουδεμία όμως σχέση είχαν με τα τάγματα Ευζώνων τόσο στη στελέχωση όσο και στην οργάνωση. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις του συνταγματάρχη Διονυσίου Παπαδόγγονα με τους Ιταλούς και κατόπιν με τους Γερμανούς, οι μονάδες αυτές σιτίζονταν και εξοπλίζονταν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, ενώ τυπικά υπάγονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και το "Β' Αρχηγείο Χωροφυλακής". Αρχικά διστακτικοί οι Γερμανοί, επέτρεψαν τη δημιουργία των Ταγμάτων αυτών μετά και από προσωπική έγκριση του Χίτλερ, προκειμένου "να γλιτώσουν γερμανικό αίμα". Ο Παπαδόγγονας, καθώς θεωρούταν βρετανόφιλος, προσέφερε τη γυναίκα και την κόρη του ως ομήρους στους Γερμανούς για να τους πείσει ότι δεν προτίθεται να τους πολεμήσει, προσφορά που οι Γερμανοί αρνήθηκαν δείχνοντας εμπιστοσύνη. Δυο μέρες μετά την έγκριση του Χίτλερ, την 1η Νοεμβρίου του 1943, ιδρύθηκε στη Λακωνία το «Τάγμα Λεωνίδας», με όπλα από τους Γερμανούς και επικεφαλής το Λεωνίδα Βρεττάκο, αδερφό του Τηλέμαχου Βρεττάκου, που είχε συγκροτήσει προηγούμενα δύναμη στην Πελοπόννησο και δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ.
Τα Τάγματα της Πελοποννήσου, που συγκροτήθηκαν σε χαλαρότερη βάση, φορούσαν στολές χωροφύλακα, πολιτικά ή παλιές γερμανικές και ιταλικές στολές. Ανώτατος διοικητής των Ταγμάτων ήταν ο αντιστράτηγος -διοικητής των SS και της αστυνομίας στην Ελλάδα- Βάλτερ Σιμάνα. Διοικητές των Ευζωνικών Ταγμάτων χρημάτισαν ο Βασίλειος Ντερτιλής και στη συνέχεια ο αντισυνταγματάρχης Ιωάννης Πλυτζανόπουλος.
Δράση
thumb|180px|Οπλίτης των Ταγμάτων Ασφαλείας φυλά απαγχονισμένο Έλληνα
Η δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν κατά βάση αντι-εαμική και αντικομμουνιστική. Αν και έγινε προσπάθεια να εξαπλωθούν σε ολόκληρη τη χώρα, κύριοι χώροι δράσης τους ήταν η Στερεά Ελλάδα (Αγρίνιο και Ναύπακτος) και η Πελοπόννησος (Τρίπολη, Πάτρα, Ναύπλιο, Γύθειο, Καλαμάτα, Σπάρτη κλπ ), καθώς και η Αθήνα, η Εύβοια και κατά καιρούς ορισμένες περιοχές της Θεσσαλίας. Στη γερμανοκρατούμενη Κεντρική και Δυτική Μακεδονία έδρασαν ένοπλοι χωρικοί, μέλη των εθνικιστικών οργανώσεων ΥΒΕ, ΕΚΑ και ΠΑΟ, οι οποίοι κατέφυγαν στους Γερμανούς έπειτα από απηνείς διώξεις του ΕΛΑΣ σχηματίζοντας τον Εθνικό Ελληνικό Στρατό (ΕΕΣ).
Φορώντας πολιτικά ρούχα λειτουργούσαν ουσιαστικά ως φρουρές των χωριών τους, με γνωστότερους αρχηγούς τον Κυριάκο Παπαδόπουλο ή Κισά Μπατζάκ (Πιερία) και το Μιχαήλ Παπαδόπουλο (Μιχάλαγα) στην Κοζάνη. Οι δυνάμεις αυτές δεν υπάγονταν στα Τάγματα Ασφαλείας, ωστόσο ακολουθούσαν τους Γερμανούς σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και φρουρούσαν μαζί τους διάφορα στρατηγικής σημασίας σημεία (γέφυρες, περάσματα). Στην Κρήτη η συγκρότηση δωσιλογικής στρατιωτικής δύναμης σε γενικές γραμμές απέτυχε.
Η συνολική δύναμη των Ταγμάτων έφτασε τις 22.000 στο τέλος της Κατοχής, μοιρασμένη σε 9 ευζωνικά και 22 εθελοντικά τάγματα, και κατά τους υποστηρικτές της αναθεωρητικής σχολής, η μαζικότητά τους συγκρινόταν με του ΕΛΑΣ.
Η πρώτη αυτόνομη ενέργεια των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Αθήνα ήταν η επιδρομή, στις 27 Νοεμβρίου 1943, στα στρατιωτικά νοσοκομεία και η εκκαθάρισή τους από κομμουνιστές. Διενεργούσαν επίσης ελέγχους σε σπίτια, οι οποίοι αποτελούσαν αφορμή για λεηλασίες και εκφοβισμό των πολιτών. Σε άλλες περιπτώσεις, ξυλοκοπούνταν και βιάζονταν γυναίκες που είχαν συγγενείς στον ΕΛΑΣ, και τα σπίτια τους καίγονταν. Το πρώην ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα αποτέλεσε φυλακή όπου τα Τάγματα κρατούσαν όσους αιχμαλώτους τους δεν έπαιρναν οι Γερμανοί στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου ή δε στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία. Τα Τάγματα συμμετείχαν επίσης ενεργά στα μπλόκα, όπως στο πρώτο και δεύτερο μπλόκο της Κοκκινιάς, στο μπλόκο της Καισαριανής, σε επιδρομές μαζί με τα SS στην Καισαριανή, το Βύρωνα και αλλού, καθώς και στην πολιορκία και τη μάχη στο λεγόμενο "Κάστρο του Υμηττού". Φρουρούσαν επίσης τα πτώματα όσων κρεμούσαν οι Γερμανοί έτσι ώστε να μην τα απομακρύνουν οι συγγενείς τους και να παραμένουν σε δημόσια θέα προς εκφοβισμό. Τόσο τα Τάγματα Ευζώνων όσο και αυτά του Παπαδόγγονα συμμετείχαν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών μαζί με το γερμανικό στρατό. Τον Ιανουάριο του 1944, το Τάγμα Βρεττάκου συμμετείχε στην εκκαθαριστική "Επιχείρηση Κότσυφας" σε συνεργασία με Γερμανούς. Στις 26 Φεβρουαρίου '44 τα Τάγματα συμμετείχαν σε επιδρομή στην Αχαΐα, το Μάρτιο του ίδιου χρόνου στις Λακωνία και Μεσσηνία, όπου δεν έδειξαν κανένα οίκτο για τον πληθυσμό, και τον Απρίλιο πάλι σε Αχαία και Ηλεία όπου φέρθηκαν με μεγάλη βαρβαρότητα. Οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν στην Πελοπόννησο και κατά το καλοκαίρι. Τα Τάγματα Ασφαλείας βοήθησαν επίσης στη φύλαξη των Εβραίων της Πάτρας, που στάλθηκαν στο Άουσβιτς, και συμμετείχαν στην προετοιμασία της "Επιχείρησης Καλάβρυτα", που κατέληξε στη Σφαγή των Καλαβρύτων, συλλέγοντας πληροφορίες στα Καλάβρυτα και τις γύρω περιοχές για λογαριασμό των Γερμανών. Στην Εύβοια το εκεί Τάγμα έγινε διαβόητο για την απειθαρχία και τη βιαιότητά του, επιδιδόμενο επίσης σε εκβιασμούς και μαύρη αγορά.
Τα Τάγματα Ασφαλείας έκαναν και αρκετές εκτελέσεις ως αντίποινα για τους φόνους Γερμανών από αντάρτες. Στις 15 Μαρτίου του 1944 στην Πάτρα εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές υπό γερμανική επιτήρηση, 40 το Μάρτιο του '44 από το Τάγμα Καλαμάτας, ενώ τον Απρίλιο τουφεκίστηκαν 100 κομμουνιστές και ύποπτοι αντάρτες με πρωτοβουλία του Παπαδόγγονα, χωρίς να έχει ζητήσει την άδεια του υπουργείου εσωτερικών ή του Σπάιντελ ή του Σιμάνα που το ήλεγχαν, σε αντίποινα για τη δολοφονία στις 27 Απριλίου του Γερμανού υποστρατηγού Κρεχ, τον οποίο εκτιμούσε. Παράλληλα, στις 31 Ιουλίου, άντρες του Τ.Α. Αγρινίου κρέμασαν στα Καλύβια 60 αιχμάλωτους ΕΛΑΣίτες και ΕΑΜίτες. Επίσης και αντίστροφα, οι γερμανικές αρχές τιμωρούσαν με αντίποινα (εκτελέσεις) το φόνο μελών των Ταγμάτων Ασφαλείας, μέτρο που ίσχυε και για τα δικά τους στρατεύματα. Όταν το Μάιο του '44 οι Γερμανοί κήρυξαν την Πελοπόννησο ζώνη πολέμου και απαγόρευσαν την επικοινωνία, τις συγκεντρώσεις, τις μετακινήσεις καθώς και την κυκλοφορία τα βράδια, με την ποινή σύλληψης ή θανάτου, τα Τάγματα Ασφαλείας ανέλαβαν την τήρηση του μέτρου αυτού.
Σχέσεις με τις δυνάμεις κατοχής
Τα Τάγματα Ασφαλείας συνεργάζονταν στενά με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, τόσο ως μάχιμη δύναμη σε επιχειρήσεις όσο και σα σώμα φύλαξης αιχμαλώτων, υποστηρικτική δύναμη, και ως αποσπάσματα θανάτου. Η συνεργασία τους χαρακτηριζόταν από τους ίδιους τους Γερμανούς σε αναφορές τους ως εξαιρετική. Είχαν επίσης συμμετοχή στις γιορτές για τα γενέθλια του Χίτλερ και για την 25η Μαρτίου που διοργάνωσαν οι Γερμανοί. Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, στις 20 Ιουλίου 1944, ο Παπαδόγγονας του έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα για τη διάσωσή του. Στο τηλεγράφημα απάντησε ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των SS, ευχαριστώντας εκ μέρους του Φύρερ και υποσχόμενος επιπλέον εξοπλισμό για τα Τάγματα. Η συγκρότηση των στρατιωτικών αυτών σωμάτων αποτέλεσε και αντικείμενο προπαγάνδας για τη ναζιστική πολεμική προσπάθεια. Προβλήθηκαν από το Υπουργείο Προπαγάνδας του Βερολίνου ως τα "σκληροτράχηλα παλικάρια στο πλευρό της Βέρμαχτ".
Από την άλλη, καθώς πλησίαζε η γερμανική αποχώρηση, τα Τάγματα Ασφαλείας στην περιοχή της πρωτεύουσας έδειχναν σημάδια μερικής διαλλακτικότητας. Σε κάποια από τα μπλόκα της Κοκκινιάς, άνδρες των Τ.Α. προχωρούσαν σε απελευθερώσεις κρατουμένων εν αγνοία των Γερμανών. Επιπλέον σε ένα από αυτά τα περιστατικά ξέσπασε ανταλλαγή πυροβολισμών ανάμεσα σε ταγματασφαλίτες και άνδρες των SS όταν οι τελευταίοι αντιλήφθηκαν τις απελευθερώσεις κρατουμένων με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις ταγματασφαλίτες, ένας Γερμανός και αρκετοί αιχμάλωτοι.
Την ίδια περίοδο, ο διοικητής των ευζωνικών Ταγμάτων, Πλυτζανόπουλος, υποστήριξε σε ομιλία του σε Έλληνες αιχμαλώτους ότι οι Γερμανοί έπρεπε να αποχωρήσουν από την Ελλάδα χωρίς προβλήματα, για να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοκύλισμα. Παράλληλα, με ενέργειες του ιδίου απελευθερώθηκαν περίπου 3000-4000 άτομα που είχαν αιχμαλωτιστεί στις 28 Αυγούστου σε κοινό μπλόκο Γερμανών και Τ.Α. στο Κουκάκι και τη Νέα Σμύρνη. Ακόμα πραγματοποιήθηκαν συζητήσεις μεταξύ μεμονωμένων ομάδων ταγματασφαλιτών και ανταρτών για κοινή δράση, οι οποίες όμως προσέκρουσαν στους όρους που έθεσε το ΕΑΜ. Ακολούθως οι συγκρούσεις στην Αθήνα συνεχίστηκαν με μεγαλύτερη ένταση.
Τα Τάγματα Ασφαλείας κάλυψαν την αποχώρηση των Γερμανών, εντυπωσιάζοντας το Σιμάνα με την πίστη και την αγωνιστικότητά τους. Στην Πάτρα, ένας από τους όρους που έθεσε ο διοικητής του εκεί Τάγματος Κουρκουλάκος, προκειμένου να παραδοθεί, ήταν να αφεθούν οι Γερμανοί να αποχωρήσουν ανενόχλητοι.
Απελευθέρωση
Λίγο πριν την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής από την Ελλάδα τα Τάγματα πολιορκήθηκαν σε διάφορες πόλεις (Ναύπλιο, Αγρίνιο, Τρίπολη, Κόρινθο, Πάτρα) από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ και παραδόθηκαν είτε σε αυτόν είτε σε βρετανικές δυνάμεις που κατέφθαναν στη χώρα. Ο διοικητής των Ταγμάτων της Πελοποννήσου Διονύσιος Παπαδόγγονας, μετά την άρνησή του να συμπτυχθεί στην Αθήνα, περικυκλώθηκε στην Τρίπολη από τις δυνάμεις του Άρη Βελουχιώτη, στα τέλη Σεπτεμβρίου του '44. Αφού πρώτα απέκρουσε επίθεση του ΕΛΑΣ, έσπειρε την τρομοκρατία στην πόλη, και τελικά παραδόθηκε την 1η Οκτωβρίου σε βρετανικό απόσπασμα μετά από μεσολάβηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και τις εγγυήσεις των Άγγλων αξιωματικών και μεταφέρθηκε αρχικά στις Σπέτσες και από εκεί στην Αθήνα.
Το Τάγμα Ασφαλείας Μελιγαλά, μαζί με τους εναπομείναντες Ταγματασφαλίτες της Καλαμάτας, εξολοθρεύθηκε από τον ΕΛΑΣ μέσα στην κωμόπολη ύστερα από τριήμερη μάχη (13-15 Σεπτεμβρίου) την οποία ακολούθησε εκτέλεση των κατηγορουμένων αιχμαλώτων Ταγματασφαλιτών για εγκλήματα κατά του λαού της Μεσσηνίας. Κατόπιν σε ανοικτό Λαϊκό Δικαστήριο στην Καλαμάτα, κρίθηκε ένοχος και εκτελέστηκε στην κεντρική πλατεία της πόλης ο νομάρχης Περρωτής, επικεφαλής των Ταγμάτων Ασφαλείας της Μεσσηνίας και άλλοι 17 επιφανείς πολίτες ως κύριοι υποστηρικτές των Ταγμάτων. Εκτελέσεις δωσίλογων έγιναν και στους Γαργαλιάνους και στον Πύργο. Το Τάγμα Ασφαλείας της Πάτρας με διοικητή τον Κουρκουλάκο αποχώρησε από την πόλη και οι άντρες του απομακρύνθηκαν από τους Βρετανούς και κλείστηκαν στο στρατόπεδο του Αράξου. Το Τάγμα Ασφαλείας Αγρινίου παραδόθηκε, στις 14 Σεπτεμβρίου, στον ΕΛΑΣ έπειτα από τριήμερη αντίσταση. Στην Αθήνα τα Τάγματα Ευζώνων αφοπλίστηκαν και οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Γουδή.
Μετά την Κατοχή
Δυνάμεις των Ταγμάτων Ασφαλείας παρέμειναν επιτηρούμενες στο στρατόπεδο στου Γουδή, απελευθερώθηκαν όμως από εκεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου, οπλίστηκαν και πολέμησαν στο πλευρό της και των Βρετανών κατά τα Δεκεμβριανά, την ένοπλη σύρραξη στην Αθήνα που σηματοδότησε την αρχή του Ελληνικού Εμφύλιου. Αρκετά μέλη τους δε, ενσωματώθηκαν στα Τάγματα Εθνοφυλακής, το στρατό που δημιουργήθηκε μετά την Κατοχή, επιδιδόμενα σε βιαιότητες και εκδικητικές πράξεις εναντίον των αριστερών. Στη λογική της συμμετοχής τους στον εμφύλιο με την πλευρά του κυβερνητικού στρατού, αμνηστεύθηκαν πολλοί από τους καταδικασθέντες, μερικοί από τους οποίους ακολούθησαν καριέρα στον Εθνικό Στρατό. Ο Παπαδόγγονας, που σκοτώθηκε κατά τα Δεκεμβριανά, προάχθηκε μετά θάνατον με βάση κατοχικούς νόμους, ωστόσο η προαγωγή αποσύρθηκε ως "λάθος" μετά την κατακραυγή που ακολούθησε από τον τύπο της εποχής. Ο εμπνευστής των Ταγμάτων, Ιωάννης Ράλλης, αν και αθωώθηκε από το δικαστήριο των δοσίλογων για τη δημιουργία των Ταγμάτων, όπως και ο Πάγκαλος, κρίθηκε ένοχος εσχάτης προδοσίας και πέθανε το 1946 στη φυλακή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικές παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Αντικομμουνιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Βατοπέδιο Χαλκιδικής
Το Βατοπέδι(ο) είναι οικισμός Μικρασιατών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Οφείλει την ονομασία του στο γεγονός ότι η εγκατάσταση των προσφύγων έγινε σε περιοχή ιδιοκτησίας της Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους η οποία απαλλοτριώθηκε. Ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ορμύλιας του Δήμου Πολυγύρου. Από τους πρόποδες του λόφου εκτείνεται η παραλία. Έχει 236 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001. Η θέση του είναι στα ανατολικά του ποταμού Χαβρία, σε έναν τόπο με ελαιώνες και λίγα αμπέλια. Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. Απέχει 5 χιλιόμετρα από την Ορμύλια. Ενεργός είναι πολιτιστικός σύλλογος.
Μνημεία και μονές
Έξω από το Βατοπέδι βρίσκεται το Πνευματικό Κέντρο της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, με δραστηριότητες στους τομείς κοινωνικής προσφοράς και της υγείας. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται γυναικεία πατριαρχική και σταυροπηγιακή Μονή, αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που είναι η μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Έχει δυναμικό περίπου 110 μοναχές και εργαστήρια υφαντικής και εικονογραφίας. Το μετόχι του χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Το 1974 αγοράστηκε από τη Μονή Σίμωνος Πέτρας και σήμερα έχει ανακαινιστεί. Το καθολικό της μονή είναι ναός βυζαντινού ρυθμού με ψηφιδωτό δάπεδο και τοιχογραφίες. Πανηγυρίζει στις 25 Μαρτίου και επίσης στις 22 Ιουλίου, της προστάτιδας της μονής Σίμωνος Πέτρας, Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής.
Στα νότια του χωριού πάνω σε λόφο υπάρχει το ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, που ιδρύθηκε το 1986 και πανηγυρίζει στις 10 Νοεμβρίου και την 1η Οκτωβρίου.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό ιδρύθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στον οικισμό μετά το 1922. To όνομά του προήλθε από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στα κτήματα που ανήκαν στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Ο οικισμός μέχρι το 1971 αποτελούσε χωριστή κοινότητα.Σε μικρή απόσταση από το χωριό, στο ύψωμα όπου σήμερα το Πνευματικό Κέντρο της γυναικείας μονής της Ορμύλιας, έχουν επισημανθεί ίχνη οικισμού των ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου Βατο Β
Παγκύπρια Ένωση Προσφύγων
Η Παγκύπρια Ένωση Προσφύγων είναι η ένωση που εκπροσωπεί όλους τους κατοίκους της Κύπρου οι οποίοι είναι πρόσφυγες λόγω της τουρκικής εισβολής του 1974. Δημιουργήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1974 στη Λευκωσία. Η λειτουργία της καθορίζεται από τους περί Παγκύπριας Ένωσης Προσφύγων νόμο του 1994 έως 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα την Κύπρο
AY
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων AY και Ay και ΑΥ και αυ (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται έι-γουάι) μπορεί να αναφέρεται:
Animation
μικρογραφία|δεξιά|Το animation ενός [[κύβος|κύβου.]]
Animation (στα ελληνικά αποδίδεται με τους όρους σχεδιοκίνηση, εμψυχοποίηση, εμψύχωση, κινούμενη εικόνα) είναι η ταχεία προβολή μιας σειράς από εικόνες (δισδιάστατης ή τρισδιάστατης μακέτας) ή θέσεων ενός μοντέλου, έτσι ώστε να δημιουργείται η ψευδαίσθηση της κίνησης. Είναι μια οπτική οφθαλμαπάτη της κίνησης και αυτό συμβαίνει εξ αιτίας του φαινομένου διατήρησης της εικόνας στο μάτι επί 1/12 του δευτερολέπτου (μεταίσθημα ή μετείκασμα). Κίνηση μπορεί να δημιουργηθεί και να παρουσιαστεί με πολλούς τρόπους. Η πιο διαδεδομένη μέθοδος απεικόνισης της κινούμενης εικόνας αποτελείται από ένα πρόγραμμα βίντεο ή κινουμένου σχεδίου. Animation χρησιμοποιείται τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στις ταινίες κινουμένων σχεδίων και τα βιντεοπαιχνίδια.
Στις περισσότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων του 20ού αιώνα η τεχνική απόδοσης της κίνησης ήταν η εξής: κάθε ξεχωριστό πλαίσιο μιας ταινίας, αποτελείται από μια φωτογραφία ή ένα σχέδιο, που σχεδιάζεται πρώτα σε ένα χαρτί και κάθε σχέδιο διαφέρει ελάχιστα από το προηγούμενο, κάθε σχέδιο αποτελεί την συνέχεια του προηγούμενού του. Τα σχέδια των animators αποτυπώνονται σε μια διαφάνεια εκτύπωσης που ονομάζεται κυψέλη, η οποία γεμίζεται με χρώματα προσδιορισμένων αποχρώσεων και τόνων από την πίσω πλευρά του σχεδίου. Οι ολοκληρωμένες διαφάνειες των χαρακτήρων φωτογραφίζονται μία προς μία σε φιλμ κινούμενης εικόνας με μια ραμφοειδή κάμερα, μπροστά από ένα ζωγραφισμένο φόντο. Σήμερα βέβαια, στον 21 αιώνα, η μέθοδος αυτή είναι εξαιρετικά ξεπερασμένη και οι περισσότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων έχουν περάσει στην εποχή της τεχνολογικής εξέλιξης του 3D animation. Οι αρχές του animation έγιναν από τους Animators της Disney τη δεκαετία του 1930. Αυτές οι αρχές αποτελούν και το θεμελιώδη λίθο κάθε επιτυχημένης σχεδιοκίνησης χαρακτήρων. Μπορεί ο William Fetter, υπάλληλος της Boeing, Co. vα εφηύρε το 1960 τον όρο “computer animation/graphics” αλλά τα πρώτα 3D CGI (computer generated images) παρουσιάστηκαν στο κοινό με την ταινία FutureWorld το 1976 των Ed Catmull και Fred Parke ενώ η πρώτη εξ ολοκλήρου τρισδιάστατη ταινία, το Toy Story, βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1995 με παραγωγό τον John Lasseter της Pixar και διανομή της Disney Animation.
Ετυμολογία
Ο όρος «animation» προέρχεται από την λατινική λέξη «animationem» (ονομαστική: animatio), ουσιαστικό της λέξης του παρελθοντικού χρόνου, που προέρχεται από το ρήμα «animare» (δηλ. εμψυχώνω). Η πρωταρχική σημασία της αγγλικής λέξης είναι η «ζωντάνια» και έχει χρησιμοποιηθεί πολύ περισσότερο από την έννοια του «κινούμενου μέσου εικόνας».
Πρώιμα δείγματα
Οι πρώτες προσπάθειες σύλληψης του φαινομένου του κινουμένου σχεδίου ανήκουν στα παλαιολιθικά χρόνια. Μέσα σε σπηλιές βρέθηκαν χαραγμένα σχέδια, όπου τα ζώα απεικονίζονταν με πολλά πόδια, σε υπερτεθειμένες θέσεις, προφανώς για να δοθεί η αίσθηση της κίνησης.
Ένα πήλινο αγγείο 5.200 χρόνων, το οποίο είχε βρεθεί στη Σαχρ-ί Σόκτα (Shahr-i Sokhta) στο Ιράν, έφερε πάνω του πέντε σχέδια μιας κατσίκας ζωγραφισμένα. Αυτό έχει ακουστεί ότι είναι δείγμα του πρώτου animation. Ωστόσο, μιας και δεν υπήρχε εξοπλισμός για να παρουσιαστεί η κίνηση του σχεδίου, μια σειρά από εικόνες δεν μπορεί να λέγεται "κινούμενη εικόνα" με τη σωστή έννοια της λέξης.
Το φενακιστοσκόπιο, το πραξινοσκόπιο και το γνωστό ξεφύλλισμα ενός βιβλίου ήταν οι πιο δημοφιλείς μηχανισμοί που εφευρέθηκαν γύρω στο 1800, ενώ το 180 μ.Χ. είχε ήδη εφευρεθεί μια άλλη κινέζικη συσκευή. Αυτά τα μηχανήματα παρήγαν κίνηση από διαδοχικά σχέδια μέσω τεχνολογικών μέσων, όμως το animation δεν είχε αναπτυχθεί ουσιαστικά μέχρι την έλευση της Κινηματογραφίας, η οποία συνέβη πολύ αργότερα.
Παραδοσιακό animation
right|thumb|Δείγμα παραδοσιακού animation: το άλογο που τρέχει. Αποτέλεσμα φωτογραφιών του Έντουαρντ Μάιμπριτζ ([[19ος αιώνας), στις οποίες δόθηκε κίνηση με ροτοσκόπιο.]]
Η παραδοσιακή μέθοδος της διαφάνειας ήταν πια ξεπερασμένη στις αρχές του 21ου αιώνα. Σήμερα, τα σχέδια των δημιουργών και τα φόντα σαρώνονται ή ζωγραφίζονται απευθείας σε ένα υπολογιστικό σύστημα. Χρησιμοποιούνται διάφορα λογισμικά προγραμμάτων για τον χρωματισμό των σχεδίων και για την προσομοίωση των κινήσεων και των εφέ στην κάμερα. Το τελικό κομμάτι της διαδικασίας είναι η εξαγωγή σε κάποιο από τα μεταφορικά μέσα, από το παραδοσιακό φιλμ των 35 mm και μετά, μέσα όπως το ψηφιακό βίντεο. Η εμφάνιση των παραδοσιακών διαφανειών διατηρούνται ακόμα, και η ουσιαστική δουλειά των animator έχει παραμείνει το ίδιο απαραίτητη τα τελευταία 70 χρόνια. Κάποιοι παραγωγοί animation χρησιμοποιούν τον όρο "tradigital" (παραδοσιακό-ψηφιακό) για να περιγράψουν την τεχνική των διαφανειών που κάνουν εκτεταμένη χρήση της τεχνολογίας των Η/Υ.
Νόμια Λακωνίας
Στο νομό Λακωνίας με το όνομα Νόμια υφίστανται δύο χωριά:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λεόν (Ισπανία)
To Λεόν (ισπανικά: León, στη τοπική διάλεκτο: Llión, Γιόν, εξελληνισμένα: Λεώνη) είναι πόλη στη βόρεια Ισπανία, πρωτεύουσα της επαρχίας του Λεόν, στην αυτόνομη κοινότητα Καστίλλη και Λεόν. Σύμφωνα με στοιχεία του 2013, το Λεόν έχει 130.601 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη στην επαρχία. Η πόλη είναι κτισμένη στο κεντρικό ιβηρικό οροπέδιο, σε υψόμετρο 840 μέτρων, στη συμβολή των ποταμών Μπερνέσγα και Τορίο. Βρίσκεται στη Διαδρομή του Αγίου Ιακώβου.
Η πόλη ιδρύθηκε ως τόπος στρατοπέδευσης της 7ης ρωμαϊκής λεγεώνας περίπου το 74 μ.Χ. Μετά την φυγή μέρους του πληθυσμού κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της χερσονήσου από τους Ομεϋάδες, το Λεόν άκμασε ξανά όταν έγινε τμήα του Βασιλείου της Αστούριας το 850. Το 910, το Λεόν έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου του Λεόν και πήρε ενεργό μέρος στην ανακατάκτηση της χερσονήσου και έγινε ένα από τα κύρια βασίλεια της χερσονήσου. Το 1188 η πόλη φιλοξένησε υπό τη βασιλεία του Αλφόνσου Θ΄ το πρώτο κοινοβούλιο στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η σημασία της πόλης άρχισε να μειώνεται προς τα τέλη του Μεσαίωνα, εν μέρη εξαιτίας της ένωσης του βασιλείου του Λεόν και το Στέμμα της Καστίλης το 1301. Η οικονομική ζωή της πόλης παρήκμασε τον 16ο αιώνα.
Ύστερα από μία περίοδο κατά την οποία η πόλη ήταν στην αφάνεια, το Λεόν ήταν μια από τις πρώτες πόλεις που εξεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ισπανικής ανεξαρτησίας και μερικά χρόνια αργότερα, το 1833, έγινε πρωτεύουσα επαρχίας. Στο τέλος του 19ου και 20ου αιώνα έλαβε χώρα η αστική επέκταση, που επιταχύνθήκε σημαντικά, όταν η πόλη έγινε σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος στα βορειοδυτικά εξαιτίας των ορυχείων άνθρακα και της άφιξης του σιδηροδρόμου.
Κάποια από τα πιο εξέχοντα ιστορικά κτίρια της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός, που είναι το καλύτερο δείγμα γαλλικού στυλ κλασικής γοτθικής αρχιτεκτονικής στην Ισπανία· η Βασιλική του Σαν Ισίδορο, μία από τις σημαντικότερος ρομανικές εκκλησίες στην Ισπανία· και τόπος ταφής των μεσαιωνικών μοναρχών του Λεόν, το μοναστήρι του Σαν Μάρκος και η Κάσα Μποτίνες, μία μοντερνιστική δημιουργία του Αντόνι Γκαουντί. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής είναι το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ή MUSAC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Μλάντοστ Ζάγκρεμπ
Η Μλάντοστ Ζάγκρεμπ (κροατικά: Mladost Zagreb, HAŠK) είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Ιδρύθηκε το 1903 από το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1906 σαν ΧΑΣΚ Ζάγκρεμπ (HAŠK Zagreb) και μέχρι το 1945 είχε μόνο ποδοσφαιρικό τμήμα. Τότε, όταν συνχωνεύθηκε για να ιδρυθεί η Ντιναμό Ζάγκρεμπ, η ΧΑΣΚ για να μην διαλυθεί ίδρυσε άλλα τμήματα και άλαξε όνομα σε Μλάντοστ (HAŠK Mladost), που στα ελληνικά σημαίνει "Νεολαία". Έχει τμήματα Υδατοσφαίρησης, Στίβου, Χόκεϋ, Βόλεϋ, Κολύμβησης, Ράγμπυ, Σκι, Μπόοουλινγκ, Μπάσκετ, Πίνγκ πονγκ, Σκάκι, Τένις, Τζούντο, Συγχρονισμένης κολύμβησης, Καλλιτεχνικού πατινάζ, ενώ μέχρι το 1945 είχε και ποδοσφαιρικό τμήμα. Χρώματα έχει το κόκκινο και άσπρο.
Ιστορία ποδοσφαιρικού τμήματος
thumb|left|100px|Έμβλημα
Ιδρύθηκε το 1906 και ήταν ο πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε στην Κροατία. Το πρώτο της παιχνίδι το έδωσε στις 28 Οκτωβρίου 1906 σε κάποια πλατεία του Ζάγκρεμπ, όπου και ήρθε ισόπαλη 1-1 με την ΠΝΙΣΚ. Το 1909 με πρωτοβουλία της ΧΑΣΚ ιδρύεται η Κροατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (HNS) και με τον πρόεδρό της 1ο πρόεδρο. Στα Γιουγκοσλαβικά πρωταθλήματα συμμετείχε πρώτη φορά το 1927 καταλαμβάνοντας την 3η θέση, το 1928 5η, 4η το 1929, το 1933 4η, το 1935 5η, το 1937 7η και το 1938 κατακτά το μοναδικό πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας, τερματίζοντας 1η με 26 βαθμούς σε 18 αγώνες. Το 1939 κατατάχτηκε 5η και το 1940 6η. Το 1945 συγχωνεύθηκε με τις Κονκόρντια Ζάγκρεμπ και Γκρατσιάνσκι Ζάγκρεμπ και έτσι ιδρύθηκε η Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Έδωσε πολλά διεθνή φιλικά παιχνίδια κυρίως με ομάδες της γειτονικής Αυστρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1906 Κατηγορία:Σύλλογοι χόκεϊ επί χόρτου Κατηγορία:Σύλλογοι υδατοσφαίρισης ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κροατίας
Όσα κρύβει η νύχτα
Το Όσα κρύβει η νύχτα είναι ελληνική δραματική ταινία του 1963 σε παραγωγή Κορονέτ Φιλμ, σε σκηνοθεσία Στέλιου Ζωγραφάκη και σενάριο Νίκου Φώσκολου. Πρωταγωνιστούν οι Πέτρος Φυσσούν και Μάρθα Βούρτση. Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία ενός νέου που παρασύρεται για τον εύκολο πλουτισμό.
Παραγωγή
Στην ταινία υπάρχουν πλάνα από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1963. Κόβοντας 118.113 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 42η θέση ανάμεσα σε 92 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Η ταινία συμμετείχε στο πληροφοριακό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ωλονός
thumb|right|270px|Άποψη της κορυφής. thumb|right|270px|Ο Ωλονός (στα δεξιά), καθώς και η δεύτερη υψηλότερη κορυφή του Ερυμάνθου η Μουγγίλα (στα αριστερά). Ο Ωλονός ή Ωλενός είναι η υψηλότερη κορυφή του Ερυμάνθου με το υψόμετρό της να ανέρχεται σε 2.224 μέτρα, στοιχείο που καθιστά τον Ερύμανθο το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Αχαΐας και το τέταρτο της Πελοποννήσου.
Τοποθεσία
Ο Ωλενός βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του κύριου όγκου του Ερυμάνθου ενώ χωροθετείται στα βορειο-κεντρικά του (ευρύτερου) ορεινού όγκου του Ερύμανθου, που λογίζεται ως οροσειρά. Διοικητικά η έκταση του αποτελεί εξ ολοκλήρου μέρος του Δήμου Ερυμάνθου και μοιράζεται εντός των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων) Τριταίας και Φαρρών.
Προέλευση και ετυμολογία
Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, η ονομασία δόθηκε στην βουνοκορφή επειδή κατά τον κατακλυσμό του Νώε τα νερά κάλυψαν ολόκληρο τον Ερύμανθο πέραν ενός μικρού χώρου στην υψηλότερη κορυφή του ο οποίος είχε την έκταση ενός αλωνιού και για αυτό εκλήθη «Αλωνός» όπου τελικά εκ παραφθοράς έγινε «Ωλονός» ή «Ωλενός» (εδώ στηρίζεται κυρίως και η ορθογραφία «Ωλωνός»).
Μια διαφορετική εκδοχή λέει πως η ονομασία προέρχεται βασιζόμενη στο ότι η κορυφή ως ύψωμα θυμίζει το σχήμα του οστού της ωλένης, ενώ άλλη εκδοχή συνδέει το όνομα με την μυθολογία (βλ. Ώλενος).
Θέα και τοπίο
Από την κορυφή του Ωλενού, προσφέρεται εξαιρετική θέα που περιλαμβάνει: α) το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής αλλά και της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, ενώ σε μικρότερη κλίμακα και την βόρεια Αρκαδία, β) τη λοφώδη και ημιορεινή περιοχή της ανατολικής Ηλείας, γ) τα βουνά της βόρειας και ανατολικής Αχαΐας έως και μέρους της ορεινής Κορινθίας, δ) τη νότια Στερεά Ελλάδα, ε) τη Ζακύνθο, την Κεφαλλονιά και την Ιθάκη, που διακρίνονται καλύτερα και πιο ξεκάθαρα τις λεγόμενες "καθαρές" μέρες.
Σύμφωνα το σύγγραμα του Χρήστου Κορύλλου «Χωρογραφία της Ελλάδος - Α΄: Νομός Αχαΐας» (1903) συμπεραίνεται πως από τον Ωλενό του Ερυμάνθου μπορεί κανείς να θαυμάσει το ειδυλλιακό φαινόμενο της ανατολής του ηλίου όπου παράλληλα καθώς συμβαίνει και μέχρι να ανέβει ψηλά ο ήλιος, η "κολοσσιαία σκιά του όρους σαν τεράστιο τρίγωνο" όπως αναφέρεται, καλύπτει μια πολύ μεγάλη έκταση προς τα δυτικά περιλαμβάνοντας την περιοχή της Ήλιδας αλλά ακόμη και το νησί της Ζακύνθου.
Λοιπά στοιχεία
Στην περιοχή γύρω από την βουνοκορφή υπάρχουν πηγές των ποταμών Πείρος και Παραπείρος (ή Τόσκεσι ή Μπούρμπουλας).
Την Κυριακή της 13ης Μαΐου του 2001 στον Ωλενό, σκοτώθηκε ακαριαία από χτύπημα κεραυνού η Ιωάννα Κρατσιά (26 ετών), ενώ σήμερα στο σημείο υπάρχει μαρμαρόπλακα προς ανάμνηση της μνήμης της και με την επιγραφή για αυτό το δυστυχές συμβάν. Η άτυχη κοπέλα μαζί άλλα δεξαέξι άτομα, συναδέλφους της τραπεζοϋπάλληλους, είχαν πάει για ορεινή πεζοπορία στον Ερύμανθο ξεκινώντας από την Τσαπουρνιά και με σκοπό την ανάβαση στον Ωλενό, εκεί λοιπόν ο καιρός άρχισε να χαλάει και τελικά συνέβη το αυτό το δυστύχημα, που επέφερε επίσης σοβαρό τραυματισμό σε μια κοπέλα και ελαφριά τραύματα σε άλλα επτά άτομα, ενώ ένας άνδρας χάθηκε και ήταν αγνοούμενος μέχρι το βράδυ εκείνης της ημέρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορυφές της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Τριταίας
Αλικάντε (επαρχία)
Το Αλικάντε ή αλλιώς Αλακάντ είναι παραθαλάσσια επαρχία της ανατολικής Ισπανίας, στο νότιο μέρος της κοινότητας της Βαλένθια. Η δεύτερη και η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη της κοινότητας βρίσκεται στο Αλικάντε. Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας το 2018 ήταν 1,838,819 κάτοικοι κάνοντας την πέμπτη πολυπληθέστερη επαρχία ολόκληρης της Ισπανίας.
Η επαρχία πήρε το όνομά της από την πρωτεύουσα της, την πόλη του Αλικάντε.
Πληθυσμιακά στοιχεία
thumb|300px|left|Οι κυριότερες πόλεις της Επαρχίας Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού του 2018, το Αλικάντε κατατάσσεται ως πέμπτη πολυπληθέστερη επαρχία στην Ισπανία με 1.838.819 κατοίκους. Οι πόλεις με περισσότερους από 50.000 κατοίκους στην επαρχία είναι το Αλικάντε (334.757 κάτοικοι), το Έλτσε (230.112), η Τορεβιέχα (101.792), η Οριουέλα (86.164), το Μπενιντόρμ (71.034), το Άλκοι (61.552), η Έλντα (55.168) και το Σαν Μπιθέντε ντελ Ρασπέτ (53,126).
Η επαρχία έχει τη μεγαλύτερη αναλογία ξένου πληθυσμού μεταξύ όλων των ισπανικών επαρχιών. Συνολικά 446.368 αλλοδαποί είναι εγγεγραμμένοι στην επαρχία, το οποίο αντιπροσωπεύει το 23,6% του συνολικού πληθυσμού. Από τους 141 δήμους που αποτελούν την επαρχία, ο ξένος πληθυσμός είναι άνω του 25% σε 54 δήμους, και πάνω από το 50% σε 19 δήμους.
Από τις 50 επαρχίες της Ισπανίας, το Αλικάντε είναι το μόνο που διαθέτει τρεις μητροπολιτικές περιοχές παρόλο που μόνο ένας από αυτούς κατατάσσεται στις πρώτες δέκα μητροπολιτικές περιοχές.
Ιστορία
Οι Ίβηρες ήταν οι παλαιότεροι τεκμηριωμένοι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτό που σήμερα είναι η επαρχία του Αλικάντε. Υπάρχουν πολλαπλοί αρχαιολογικοί χώροι εντός της επαρχίας από τους οποίους είναι διάσημος προορισμός ο ένας στη La Serreta (κοντά στο Άλκοι), επειδή εντοπίστηκαν εκεί οι μακρύτερες επιγραφές στην ακέραια Ιβηρική γλώσσα.
Κατά μήκος της ακτής εγκαταστάθηκαν οι Φοίνικες και οι αρχαίοι Έλληνες δημιουργώντας αρκετές εμπορικές αποικίες.
Αργότερα η αρχαία Ρώμη κυριάρχησε στην περιοχή για πολλούς αιώνες αναπτύσσοντας την φτιάχνοντας σημαντικά νέα εμπορικής σημασίας λιμάνια.
Κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ οι Βησιγότθοι κατέλαβαν την περιοχή για 1 ή 2 αιώνες αφού τον 7ο αιώνα κατέλαβαν την περιοχή Αλ-Άνταλους, μία μουσουλμανική αυτοκρατορία που κυριάρχησε σχεδόν σε όλη την Ιβηρική χερσόνησο. Μετά τον 13ο αιώνα η περιοχή πέρασε από τα χέρια διαφόρων ηγετών όπως του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας. Εντούτοις αργότερα ολόκληρη η επικράτεια τέθηκε υπό τον έλεγχο του Βασιλείου της Βαλένθια, το οποίο ήταν ένα συστατικό βασίλειο.
Οικονομία
Οι κύριες πηγές εσόδων της επαρχίας είναι η εντατική γεωργία, οι αμπελώνες, η αλιεία, τα υποδήματα, η παραδοσιακή βιομηχανία παιδικών παιχνιδιών, τα λατομεία και το πιο σημαντικό, ο τουρισμός.
Αυτό που είναι πασίγνωστο για την επαρχία είναι ο μαζικός τομέας του τουρισμού. Ο γενικά ήπιος και ηλιόλουστος καιρός του Αλικάντε προσελκύει εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, τη Γερμανία, το Βέλγιο και τη Γαλλία καθώς και από άλλα μέρη της Ισπανίας, όπως η Μαδρίτη. Χιλιάδες οικογένειες από άλλα μέρη κατέχουν ένα εξοχικό στην επαρχία του Αλικάντε το οποίο χρησιμοποιούν για τις διακοπές τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ισπανίας Κατηγορία:Βαλένθια Κατηγορία:Αλικάντε
Α.Ο.Κ. Χανιά
Ο Αθλητικός Όμιλος Καλαθοσφαίρισης Χανιά είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται με έδρα τα Χανιά, στο νησί της Κρήτης. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2016. Οι αθλητές του διαγωνίζονται με χρώματα το κόκκινο και το σκούρο μπλε. Στο έμβλημά του απεικονίζεται μία μπάλα. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Κλαδισού, χωρητικότητας 2.500 περίπου καθήμενων θεατών. Ο σύλλογος νομικά αποτελεί τμήμα ερασιτεχνικής άθλησης. Καλλιεργεί τμήματα καλαθοσφαίρισης τόσο ενηλίκων ανδρών όσο και ακαδημίες νεαρότερων ηλικιακά αθλητών.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Α.Ο.Κ. Χανιά έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στο 2ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συνέθεσαν 14 σύλλογοι. Στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 15 νίκες και 11 ήττες, ολοκληρώνοντας τις υποχρεώσεις του στην 5η θέση της βαθμολογικής κατάταξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χανίων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2016 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2016 Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Κ.
Άλμα εις τριπλούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το άλμα εις τριπλούν είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του κλασικού αθλητισμού που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Το 1900 και το 1904 διεξήχθη και άλμα τριπλούν άνευ φοράς.
Μεγάλη φυσιογνωμία του αθλήματος με τρία συνεχόμενα χρυσά μετάλλια υπήρξε ο Σοβιετικός Βίκτορ Σανέγιεφ (1968, 1972, 1976) και ένα αργυρό (1980). Άλλες μεγάλες μορφές με δύο χρυσά αναδείχθηκαν ο Αμερικανός Μάγιερ Πρίνσταϊν (1900, 1904), ο Βραζιλιάνος Αντεμάρ ντα Σίλβα (1952, 1956), ο Πολωνός Γιόζεφ Σμιτ (1960, 1964) και ο Αμερικανός Κρίστιαν Τέιλορ (2012, 2016).
Η Ελλάδα έχει ένα χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των ανδρών. Το κατέκτησε ο Ιωάννης Περσάκης το 1896 στην Α΄ Ολυμπιάδα.
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1996, στην ολυμπιάδα της Ατλάντα. Η Ελλάδα έχει ένα ασημένιο μετάλλιο. Το κατέκτησε η Χρυσοπηγή Δεβετζή το 2004 στην Αθήνα.
Άνδρες
thumb|Ο Βίκτορ Σανέγιεφ είναι ο μοναδικός αθλητής που έχει κατακτήσει τρία χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια
Παραπομπές
Αλμα τριπλούν Κατηγορία:Άλμα εις τριπλούν
Βραβεία Γκράμι του 1993
Βραβεία Γκράμι του 1993
Νικητές των Βραβείων: Russ Titelman (παραγωγός) & Eric Clapton για το Tears in Heaven
Eric Clapton & Will Jennings (τραγουδοποιοί) για το Tears in Heaven
Arrested Development
Εναλλακτική Μουσική
Tom Waits για το Bone Machine
Blues
Dr. John για το Goin' Back to New Orleans
Stevie Ray Vaughan & Double Trouble για το The Sky Is Crying
Παιδικά
Alan Menken & Howard Ashman (τραγουδοποιοί) για το Beauty and the Beast - Original Motion Picture Soundtrack σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Κλασική Μουσική
Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας) & the Berlin Philharmonic Orchestra for Mahler: Symphony No. 9
Kathleen Battle & Margo Garrett για το Kathleen Battle at Carnegie Hall (Handel, Mozart, Liszt, Strauss, etc.)
Christopher Raeburn, Stephen Trainor, Morten Winding (παραγωγοί), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), Hildegard Behrens, José van Dam, Plácido Domingo, Sumi Jo, Reinhild Runkel, Julia Varady & the Vienna Philharmonic Orchestra for R. Strauss: Die Frau Ohne Schatten
Herbert Blomstedt (διευθυντής ορχήστρας), Vance George (διευθυντής χορωδίας), the San Francisco Symphony Orchestra, the San Francisco Symphony Boys Choir & the San Francisco Symphony Girls Choir για το Orff: Carmina Burana
Lorin Maazel (διευθυντής ορχήστρας), Yo-Yo Ma & the Pittsburgh Symphony Orchestra για το Prokofiev: Sinfonia Concertante - Tchaikovsky: Variations on a Rococo Theme
Vladimir Horowitz για το Horowitz - Discovered Treasures (Chopin, Liszt, Scarlatti, Scriabin, Clementi)
Emanuel Ax & Yo-Yo Ma για το Brahms: Sonatas για το Cello & Piano
Samuel Barber (Συνθέτης), Andrew Schnenck (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra for Barber: The Lovers
Horst Dittberner (παραγωγός), Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας) & the Berlin Philharmonic Orchestra for Mahler: Symphony No. 9
Κωμωδία
Peter Schickele για το P.D.Q. Bach: Music για το an Awful Lot of Winds & Percussion
Σύνθεση και Διευθέτηση
Benny Carter (Συνθέτης) για το Harlem Renaissance Suite
Howard Ashman & Alan Menken (τραγουδοποιοί) για το Beauty and the Beast performed by Peabo Bryson & Céline Dion
Alan Menken (Συνθέτης) για το Beauty and the Beast σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Rob McConnell (διευθετητής) για το Strike Up the Band σε ερμηνεία Rob McConnell & The Boss Brass
Johnny Mandel (διευθετητής) για το Here's to Life σε ερμηνεία Shirley Horn
Κάντρι Μουσικής
Mary Chapin Carpenter για το I Feel Lucky
Vince Gill για το I Still Believe in You
Emmylou Harris & the Nash Ramblers για το Emmylou Harris & the Nash Ramblers at the Ryman
Marty Stuart & Travis Tritt για το The Whiskey Ain't Workin'
Chet Atkins & Jerry Reed για το Sneakin' Around
Vince Gill and John Barlow Jarvis (τραγουδοποιοί) για το I Still Believe In You, σε ερμηνεία Vince Gill
Alison Krauss & Union Station για το Every Time You Say Goodbye
Folk
The Chieftains για το An Irish Evening - Live at the Grand Opera House, Belfast
The Chieftains για το Another Country
Gospel
Steven Curtis Chapman για το The Great Adventure
Petra για το Unseen Power
Shirley Caesar για το He's Working It Out For You
Mervyn E. Warren (παραγωγός) για το Handel's Messiah - A Soulful Celebration σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Bruce Carroll για το Sometimes Miracles Hide
Edwin Hawkins (διευθυντής χορωδίας) για το Edwin Hawkins Music & Arts Seminar Mass Choir - Recorded Live in Los Angeles σε ερμηνεία the Music & Arts Seminar Mass Choir
Ιστορικά
Michael Cuscuna (παραγωγός) για το The Complete Capitol Albumsof The Nat "King" Cole Trio
Τζαζ
Joe Henderson για το Lush Life
Branford Marsalis για το I Heard You Twice the First Time
McCoy Tyner για το The Turning Point
Bobby McFerrin για το 'Round Midnight
Latin
Jon Secada για το Otro Dia Mas Sin Verte
Linda Ronstadt για το Frenesi
Linda Ronstadt για το Mas Canciones
Μουσικής Παράστασης
Jay David Saks (παραγωγός) & Συντελεστές του New Broadway για το Guys and Dolls – The New Broadway Cast Album
Βιντεοκλίπ
John Downer (σκηνοθέτης & παραγωγός) & Peter Gabriel για το Digging in the Dirt
Rob Small ( παραγωγός), Sophie Muller (σκηνοθέτης) & Annie Lennox για το Diva
New Age
Enya για το Shepherd Moons
Συσκευασία και Σημειώσεις
Melanie Nissen (σχεδιαστής) για το Spellbound - Compact σε ερμηνεία Paula Abdul
Ahmet Ertegun, Arif Mardin, Dave Marsh, David Ritz, Jerry Wexler, Thulani Davis & Tom Dowd (συγγραφείς σημειώσεων) για το Queen of Soul - The Atlantic Albums σε ερμηνεία Aretha Franklin
Polka
Walter Ostanek για το 35th Anniversary σε ερμηνεία Walter Ostanek & His Band
Ποπ
k.d. lang για το Constant Craving
Eric Clapton για το Tears in Heaven
Céline Dion & Peabo Bryson για το Beauty and the Beast
Richard Kaufman (διευθυντής ορχήστρας) για το Beauty and the Beast
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Bruce Swedien & Teddy Riley (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) για το Dangerous σε ερμηνεία Michael Jackson
James Lock, John Pellowe, Jonathan Stokes & Philip Siney (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Vienna Philharmonic για το R. Strauss: Die Frau Ohne Schatten
Babyface & L.A. Reid Brian Eno & Daniel Lanois
Michael Fine
R&B
Al Jarreau για το Heaven and Earth
Boyz II Men για το End of the Road
Miles Davis για το Doo-Bop