cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέων Τολστόι
Βιογραφία
Στα 1862 ο Τολστόι παντρεύτηκε τη Σοφία Αντρέγιεβνα Μπερς. Το 1863 τέλειωσε το διήγημά του «Οι Κοζάκοι», στο οποίο απεικόνισε τους ανθρώπους και τη φύση του Καυκάσου. Από το 1863 ως το 1869 ασχολήθηκε με τη συγγραφή του μυθιστορήματος «Πόλεμος και Ειρήνη». Το έργο αυτό αποτελεί έξοχη απεικόνιση της ζωής και των συνθηκών της Ρωσίας στην περίοδο των ναπολεόντειων πολέμων. Το βάθος της ψυχολογικής ανάλυσης, η αριστοτεχνική απεικόνιση ανθρώπινων μορφών και τοπίων και ο πλούτος της γλώσσας, κάνουν το «Πόλεμος και Ειρήνη» ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα της ρεαλιστικής πεζογραφίας του 19ου αιώνα. Στο άλλο του μεγαλειώδες μυθιστόρημα, την «Άννα Καρένινα» (1873), αντικατοπτρίζεται ανάμεσα στα άλλα η τραγωδία μιας γυναίκας που έπεσε θύμα της ψεύτικης και απάνθρωπης ηθικής της κοινωνίας. Η δύναμη του κριτικού ρεαλισμού του Τολστόι εκδηλώθηκε στις σελίδες του μυθιστορήματός του «Ανάσταση» (1889). Ο Τολστόι έγραψε και θεατρικά έργα όπως «Το κράτος του ζόφου», «Το ζωντανό πτώμα», «Οι καρποί της Παιδείας» (κωμωδία). Άλλα έργα του στα οποία εκφράζεται η ιδιότυπη θρησκευτικότητά του είναι «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς» (1884), «Αφέντης και δούλος» (1895), «Τι πιστεύω», «Τι να κάνουμε λοιπόν» και η περίφημη πραγματεία του «Τι είναι τέχνη». Με τα θρησκευτικά κείμενά του ήρθε όμως σε αντιδικία με την εκκλησία της Ρωσίας, η οποία τον απέβαλε από τις τάξεις της το 1901.
Ο Λέων Τολστόι πέθανε το 1910 από πνευμονία στην περιοχή Αστάποβο σε ηλικία 82 ετών.
Δοκίμια
Ο κατάλογος δεν είναι πλήρης. Αναφέρονται μόνο τα δοκίμια που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα:
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς
Νικόλαος Μαστοράκης
Ο Νικόλαος Μαστοράκης (γενν. 15 Ιουλίου 1964) είναι Έλληνας μηχανικός, μαθηματικός και πανεπιστημιακός με καταγωγή από τη Σητεία Κρήτης. Είναι Τακτικός Καθηγητής στο Πολυτεχνείο της Σόφιας της Βουλγαρίας και στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και Επίτιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Oμπούντα της Βουδαπέστης, Επίτιμος Καθηγητής στο Τεχνολογικό Ίδρυμα Βούνταπεστ Τεκ επίσης της Βουδαπέστης, Επίτιμος Καθηγητής στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο Κλούζ της Ρουμανίας, Επίτιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σαλέρνο της Ιταλίας και Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Έξετερ της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι γνωστός για τις μελέτες του στη Θεωρία Συστημάτων και ειδικότερα Πολυδιάστατα Συστήματα, Μαθηματική Μοντελοποίηση και Υπολογιστικά Μαθηματικά. Η ερευνητική του δουλειά πάνω στην παραγοντοποίηση πολυωνύμων πολλών μεταβλητών τον έκανε ιδιαιτέρως γνωστό, αφού ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με αυτό το άλυτο πρόβλημα. Έχει ακόμα ασχοληθεί με τη σχεδίαση πολυδιάστατων φίλτρων, με ευστάθεια και περιθώριο ευστάθειας πολυδιάστατων συστημάτων, καθώς και με διάφορα θέματα επεξεργασίας σήματος. Έχει τιμηθεί από τη Ρουμανική Ακαδημία Επιστημών
Σπουδές και ακαδημαϊκή καριέρα
Ο Νίκος Μαστοράκης φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1982 έως το 1984 και από το 1988 έως το 1989 χωρίς όμως να λάβει Πτυχίο, και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο από το 1984 έως το 1988 στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών απ'όπου έλαβε το Δίπλωμα του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού με άριστα και πρώτος στο έτος του και αποφοίτησε ένα έτος νωρίτερα από την κανονική διάρκεια σπουδών. Εκπόνησε Διδακτορική διατριβή στην ίδια Σχολή την οποία επεράτωσε με Άριστα το 1992. Τα έτη 1993-1995 φοίτησε στο Τμήμα Μαθηματικών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Κατεύθυνση: Θεωρητικά Μαθηματικά) και τέλειωσε επίσης με Άριστα.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Νίκος Μαστοράκης έλαβε Πρώτο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας το 1982. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο ΕΜΠ έλαβε την Παπασταυρίδειο Υποτροφία λόγω εξαιρετικής επίδοσης, ενώ το 1991 ήρθε πρώτος στο διαγωνισμό του ΙΚΥ στα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά. Ως Ερευνητής: Το 1998 προσεκλήθη από το Πανεπιστήμιο Exeter Μ. Βρετανίας να διδάξει ως Επισκέπτης Καθηγητής για ένα εξάμηνο, ενώ τα ακαδημαϊκά έτη 2002-2003 και 2007-2008 υπήρξε Επισκέπτης Καθηγητής στο Πολυτεχνείο Σόφιας, Βουλγαρίας.
Το ίδιο έτος, 2008, έλαβε Τιμητική Βράβευση από την Ακαδημία Επιστημών του Βουκουρεστίου, Ρουμανία. Το 2011 τον Τεχνικό Κολλέγιο Βούδαπεστ Τεκ τον τίμησε με τον Τίτλο του Επίτιμου Καθηγητή, ενώ τον τίτλο του Επίτιμου Καθηγητή του απένειμε και το Πανεπιστήμιο Ομπούντα, Βουδαπέστη, Ουγγαρίας το 2012.
Το 2014-2015 υπήρξε Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σαλέρνο, Σαλέρνο, Ιταλίας.
Είχε επίσης προσκληθεί από τον Καθηγητή Lotfi A. Zadeh ως Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Berkeley ως Επισκέπτης Καθηγητής για ένα έτος.
Σύμφωνα με μελέτη του Καθηγητή Ι. Ιωαννίδη του Stanford είναι ένας από τους 7 Έλληνες που συγκαταλέγονται στους πιο παραγωγικούς Επιστήμονες του κόσμου
Ερευνητικό έργο κι επιτεύγματα
Η ερευνητική του δουλειά πάνω στην παραγοντοποίηση πολυωνύμων πολλών μεταβλητών τον έκανε ιδιαιτέρως γνωστό, αφού ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με αυτό το άλυτο πρόβλημα. Έχει ακόμα ασχοληθεί με τη σχεδίαση πολυδιάστατων φίλτρων, με ευστάθεια και περιθώριο ευστάθειας πολυδιάστατων συστημάτων, καθώς και με διάφορα θέματα επεξεργασίας σήματος, προσομοίωσης, ενέργειας και ανάπτυξης software. Έχει ακόμα ασχοληθεί με τη λογοτεχνία γράφοντας ένα βιβλίο με 28 Διηγήματα, Γραμματική και Συντακτικό της Κρητικής διαλέκτου και ένα ακόμα βιβλίο με συλλογή άρθρων του στον αθηναϊκό και κρητικό τύπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Φθοροβενζόλιο
To φθοροβενζόλιο (αγγλικά fluorobenzene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με χημικό τύπο C6H5F, αλλά συμβολίζεται συχνά συντομογραφικά ως PhF. Πιο συγκεκριμένα, το φθοροβενζόλιο είναι αρωματική ένωση, παράγωγο του βενζολίου, από το οποίο προκύπτει τυπικά με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου από φθόριο. Η θερμοκρασία τήξης του φθοροβενζολίου είναι -44°C, δηλαδή αρκετά χαμηλότερο από τη μητρική ένωση, ενώ οι θερμοκρασίες βρασμού των δυο ενώσεων διαφέρουν κατά μόνο 4°C. Το σχετικά χαμηλό σημείο τήξης της ένωσης εξηγείται με τη δημιουργία διαμοριακών αλληλεπιδράσεων, όπως είναι συνηθισμένο στις οργανοφθοριούχες ενώσεις.
Ιστορία
Το φθοροβενζόλιο αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1886 από τον O. Βάλλαχ (O. Wallach) από το Πανεπιστήμιο της Βόνης. Ο Βάλλαχ είχε παρασκευάσει το φθοροβενζόλιο σε δύο (2) στάδια: Άρχισε με χρήση του χλωριούχου βενζενοδιαζώνιου ([PhN2]Cl), το οποίο μετέτρεψε στο αντίστοιχο πιπεριδινίδιο (PhN=NC5H10). Στο δεύτερο στάδιο, επέδρασε στο φαινυλοδιαζωπιπεριδινίδιο (που αρχικά παρασκεύασε) με υδροφθορικό οξύ, παράγοντας φθοροβενζόλιο:
Με φθορίωση βενζολίου
Με φθορίωση βενζολίου παράγεται φθοροβενζόλιο, αν και αυτή η μέθοδος αποφεύγεται για λόγους ασφαλείας :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε χλωροβενζόλιο (PhCl) πσράγεται φθοροβενζόλιο :
Από τετραφθοροβοριούχο βενζενοδιαζώνιο
Με θερμική διάσπαση τετραφθοροβοριούχου βενζενοδιαζώνιου πσράγεται φθοροβενζόλιο :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρόλυση με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) παράγεται φαινόλη (PhOH) :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) παράγεται αλκυλοφαινυλαιθέρας (PhOR) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) παράγεται φαινυλαλκίνιο (RC≡CPh). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) παράγεται καρβονικό φαινυλεστέρας (RCOOPh) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) παράγεται αλκυλοβενζόλιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) παράγεται θειοφαινόλη (PhSH) :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) παράγεται αλκυλοφαινυλοθειαιθέρας (PhSR) :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) παράγεται ιωδοβενζόλιο (PhI) :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) παράγεται ανιλίνη (PhNH2) :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) παράγεται N-αλκυλανιλίνη (PhNHR) :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R΄NHR) παράγεται N,N-διαλκυλομεθυλαμίνη [PhN(R)R΄] :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη σχηματίζει φαινυλοφωσφίνη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) παράγεται νιτροβενζόλιο (PhNO2) :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζόλιο παράγεται διφαινύλιο :
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται φαινυλολίθιο:
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Αναγωγή προς βενζόλιο
1. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται βενζόλιο :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται βενζόλιο :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου παράγεται βενζόλιο :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 2-φαινυλο-1-φθοραιθάνιο (PhCH2CH2F):
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 2-φαινυλο-1-φθοραιθένιο (PhCH=CHF):
3. Η αντίδραση του φθοροβενζολίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη)
(1,2-προσθήκη)
(3,4-προσθήκη) 3. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 3-φαινυλο-1-φθοροπροπάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει φαινοξυ-2-φθοραιθάνιο : 30 px
Νίτρωση
Με νίτρωση παράγει ορθονιτροφθοροβενζόλιο και παρανιτροφθοροβενζόλιο :
Σουλφούρωση
Με σουλφούρωση παράγει ορθοφθοροβενζοσουλφονικό οξύ και παραφθοροβενζοσουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Με αλογόνωση παράγει ορθοαλοφθοροβενζόλιο και παρααλοφθοροβενζόλιο :
Αλκυλίωση
Με αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει ορθοαλκυλοφθοροβενζόλιο και παρααλκυλοφθοροβενζόλιο :
Ακυλίωση
Με ακυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει ορθοακυλοφθοροβενζόλιο και παραακυλοφθοροβενζόλιο :
Υδροξυλίωση
Με υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει ορθοφθοροφαινόλη και παραφθοροφαινολη :
Αμίνωση
Με αμίνωση κατά Friedel-Crafts παράγει ορθοφθοροανιλίνη και παραφθοροανιλίνη :
Καρβοξυλίωση
Με καρβοξυλίωση κατά Friedel-Crafts προς ορθοφθοροβενζοϊκό οξύ και παραφθοροβενζοϊκό οξύ :
Αναγωγή
Με υδρογόνωση παράγει φθοροκυκλοεξάνιο :
Οζονόλυση
Με Οζονόλυση παράγει αιθανοδιάλη και φορμυλοαιθανοϋλοφθορίδιο :
Αλομεθυλίωση
Με αλομεθυλίωση κατά Blanc παράγει ορθοαλομεθυλοφθοροβενζόλιο και παρααλομεθυλοφθοροβενζόλιο :
Επίδραση καρβενίων
Με μεθυλένιο προς ορθοφθοροτολουόλιο, μεταφθοροτολουόλιο, παραφθοροτολουόλιο, 1-φθοροκυκλοεπτατρένιο, 2-φθοροκυκλοεπτατρένιο και 3-φθοροκυκλοεπτατρένιο:
Πηγές
Κατηγορία:Αρυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:C6
Ορθόλιθοι του Στέννες
thumb|300px|right|Οι Λίθοι του Στέννες Οι Ορθόλίθοι του Στέννες αποτελούν τμήμα του Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς Καρδιά των Νεολιθικών Ορκάδων.
Περιγραφή
Οι Ορθόλιθοι του Στέννες δημιουργούν ένα εντυπωσιακό νεολιθικό μνημείο που βρίσκεται στο νησί Μέινλαντ του συμπλέγματος νησιών Ορκάδες της Σκωτίας. Βρίσκεται σε ένα ακρωτήριο στη νότια όχθη του ρέματος που καταλήγει στο νοτιότερο άκρο του θαλάσσιου κόλπου του Στέννες και την λίμνη του Χάρρεϊ. Το όνομα προέρχεται από την αρχαία Νορβηγικά και σημαίνει πέτρινο ακρωτήριο. Το ρέμα, το οποίο σήμερα έχει γεφυρωθεί, διασχιζόταν παλαιότερα από ένα στενό πέτρινο πέρασμα, με τον Κύκλο του Μπρόντγκαρ να βρίσκεται περίπου 1,2 χλμ βορειοδυτικά, κατά μήκος του ρέματος και κοντά στον ισθμό που δημιουργείται ανάμεσα στον κόλπο και την λίμνη. Ο τύμβος Μέισοου είναι περίπου 1,2 χλμ ανατολικά από τους λίθους του Στέννες, ενώ πολλά άλλα νεολιθικά μνημεία που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση μαρτυρούν την σημασία της περιοχής.
Οι πέτρες είναι λεπτές πλάκες, πάχους περίπου 30 εκατοστών. Τέσσερις από αυτές, ύψους έως 5 μέτρα, ήταν τα αρχικά στοιχεία ενός ελλειπτικά διαμορφωμένου κύκλου 12 λίθων, διαμέτρου 32 περίπου μέτρων, πάνω σε μία υπερυψωμένη βάση διαμέτρου 44 μέτρων που περιβάλλονταν από μια τάφρο. Η τάφρος είναι κομμένη στο βράχο σε βάθος μέχρι 2 μέτρα και έχει πλάτος 7 μέτρα, κυκλωμένο από μία χωμάτινη όχθη, με μία μοναδική είσοδο στην βόρεια πλευρά. Η είσοδος κοιτάζει προς το νεολιθικό οικισμό αγροικιών που ανακαλύφθηκε στον κόλπο Χάρρεϊ. Η Πέτρα - Φύλακας, ύψους 5,6 μέτρων, βρίσκεται εκτός του κύκλου προς τα βορειοδυτικά, δίπλα στην σύγχρονη γέφυρα που οδηγεί στον κύκλο του Μπρόντγκαρ. Άλλες μικρότερες πέτρες περιβάλουν μία τετράγωνη πέτρα τοποθετημένη στο κέντρο μίας κυκλικής πλατφόρμας όπου βρέθηκαν αποτεφρωμένα οστά, ξυλάνθρακας και πήλινα αγγεία, ενώ στο χαντάκι ανακαλύφθηκαν οστά ζώων. Τα πήλινα αγγεία συνδέουν το μνημείο με τον οικισμό Σκάρα Μπρε και τον τυμβο Μέισοου και το μνημείο χρονολογείται από το 3000 π.Χ. τουλάχιστον.
Μέχρι και τον 18ο αιώνα το μνημείο συσχετιζόταν με παραδόσεις και τελετουργίες, σχετικές τότε με τους Νορβηγικούς θεούς. Το 1814 το επισκέφθηκε ο Ουόλτερ Σκόττ, όμως ένας αγρότης αποφάσισε να αφαιρέσει τις πέτρες ξεκινώντας το Νοέμβριο του 1814 με την καταστροφή της κοντινής Λίθου Οντίν. Η κίνηση αυτή προκάλεσε κατακραυγή και ο αγρότης σταμάτησε, αφού όμως κατάστρεψε μία πέτρα και ρίχνοντας μία άλλη, η οποία επανατοποθετήθηκε το 1906, κατά τη διάρκεια μίας μερικής, ανακριβούς, επανακατασκευής του κύκλου. Παρόλα αυτά, ακόμα και οι λιγοστοί λίθοι που επέζησαν αρκούν να δημιουργήσουν μία ατμόσφαιρα που προϊδεάζει για το μακρινό παρελθόν.
Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς
thumb|300px|right|Άποψη του μνημείου Η Καρδιά του Νεολιθικού Όρκνεϊ (Heart of Neolithic Orkney) χαρακτηρίστηκε Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς τον Δεκέμβριο του 1999. Εκτός από τους Ορθόλιθους του Στέννες το μνημείο περιλαμβάνει το τύμβο Μέισοου, τον Κύκλο του Μπρόντγκαρ και το νεολιθικό οικισμό Σκάρα Μπρε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας Κατηγορία:Νεολιθική περίοδος Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μολδαβικές προεδρικές εκλογές (2020)
Την 1η Νοεμβρίου 2020 διεξήχθησαν οι προεδρικές εκλογές στη Μολδαβία.
Οι κάλπες άνοιξαν στις 07.00. Γύρω στις 2.500 παρατηρητές από εγχώριους και διεθνείς οργανισμούς παρακολούθησαν τη διεξαγωγή, και 6.000 αστυνομικοί διασφάλισαν την τάξη και την ασφάλεια στα 2.004 εκλογικά κέντρα που λειτούργησαν σε όλην την χώρα. Οι προεδρικές εκλογές έγιναν εν μέσω έντασης λόγω της πανδημίας κορονοϊού. Για να αποτραπεί η διάδοση του κορονοϊού, οι αρχές φρόντισαν να προμηθεύσουν τους εκλογείς με μάσκες προστασίας. Άλλα 139 εκλογικά κέντρα λειτούργησαν σε 26 διαφορετικές χώρες για τους Μολδαβούς του εξωτερικού.
Στις εκλογές συμμετείχαν οκτώ υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένου του απερχόμενου προέδρου Ιγκόρ Ντοντόν. Η Μάγια Σάντου εξελέγη νέα πρόεδρος της Μολδαβίας συγκεντρώνοντας το 57,72% των ψήφων στον δεύτερο γύρο των εκλογών.
Εκλογικό σύστημα
Η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας γίνεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Μολδαβίας, με την προϋπόθεση να είναι ηλικίας άνω των 40 ετών, να έχουν ζήσει στη χώρα για τουλάχιστον δέκα χρόνια και να μιλούν την επίσημη γλώσσα του κράτους.
Το εκλογικό σύστημα είναι πλειοψηφικό δύο γύρων. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο συγκεντρώνοντας το 50% των ψήφων ανακηρύσσεται νικητής. Αν από τον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί κανένας νικητής, τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίο θα αναμετρηθούν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι του πρώτου γύρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Μολδαβία Κατηγορία:Εκλογές του 2020
Ουχναγκίν Χουρελσούχ
Ο Ουχναγκίν Χουρελσούχ (Ukhnaagiin Khurelsukh, Ухнаагийн Хүрэлсүх   , γεννημένος στις 14 Ιουνίου 1968) είναι Μογγόλος πολιτικός και σημερινός πρόεδρος από τις 25 Ιουνίου 2021. Προηγουμένως διατέλεσε πρωθυπουργός της Μογγολίας από τον Οκτώβριο του 2017 ως το 2021. Εκλέχτηκε τρεις φορές στο κοινοβούλιο της Μογγολίας - το 2000, το 2004 και το 2012-, εν υπηρέτησε στο υπουργικό συμβούλιο της Μογγολίας ως υπουργός για Έκτακτες Καταστάσεις από το 2004 έως το 2006, υπουργός Επαγγελματικής Επιθεώρησης από το 2006 έως το 2008 και το 2014-2015 και την περίοδο 2016-2017 ως αναπληρωτής πρωθυπουργός της Μογγολίας. Επίσης, ήταν Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Κόμματος της Μογγολίας από το 2008 έως το 2012.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Ο Χουρελσούχ παρακολούθησε το γυμνάσιο Νο. 2 στην πόλη Ουλάν Μπατόρ. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Άμυνας της Μογγολίας το 1989 με πτυχίο στις πολιτικές σπουδές. Σπούδασε δημόσια διοίκηση στο Ινστιτούτο Κρατικής Διοίκησης και Διαχείρισης Ανάπτυξης και νομικά στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Μογγολίας, αποφοιτώντας το 1994 και το 2000 αντίστοιχα.
Πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Ο Χουρελσούχ με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ [[Μάικ Πομπέο το 2018 ]] Εξελέγη τρεις φορές στο κοινοβούλιο της Μογγολίας - το 2000, το 2004 και το 2012. Έχει υπηρετήσει πέντε φορές στην κυβέρνηση της Μογγολίας: ως υπουργός για Καταστάσεις Έκτακτης Ανάγκης μεταξύ 2004 και 2006, υπουργός Επαγγελματικής Επιθεώρησης μεταξύ 2006 και 2008, αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης (δύο φορές) και πρωθυπουργός. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του πρωταθλητή των Ηνωμένων Εθνών για τη μείωση των κινδύνων για καταστροφές το 2017.
Ο Χουρεσούλχ οδήγησε το Μογγολικό Λαϊκό Κόμμα του σε μια τεράστια νίκη στις κοινοβουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 24 Ιουνίου 2020. Στην προεκλογική του εκστρατεία σημείωσε ότι η Μογγολία θα γίνει χώρα ενεργειακά ανεξάρτητη από τη Ρωσία.
Έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του 2021, εξελέγη πρόεδρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μογγολίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μογγολίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κόπα Αμέρικα
thumb|right|Το κανονικό τρόπαιο. thumb|right|Το επετειακό τρόπαιο του 2016 για τα 100 χρόνια.
Το Κόπα Αμέρικα (ισπανικά: Copa América, μεταφράζεται ως Κύπελλο Αμερικής) είναι η κυριότερη διοργάνωση των εθνικών ομάδων ανδρών υπό την αιγίδα της ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ, δηλαδή της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας της Νοτίου Αμερικής. Πρόκειται για την αρχαιότερη (από το 1916) ποδοσφαιρική οργάνωση στον κόσμο σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Από το 1993 επιτρέπεται η συμμετοχή, συνήθως 2 ή 3 ομάδων, από άλλες συνομοσπονδίες ποδοσφαίρου, με εξαίρεση τη διοργάνωση του 2021, στην οποία δεν υπάρχουν προσκεκλημένες ομάδες λόγω της διεξαγωγής του έναν χρόνο μετά του αναμενόμενου (λόγω της πανδημίας COVID-19 στη Νότια Αμερική). Οι προσκεκλημένες ομάδες προέρχονται συνήθως από την ΚΟΝΚΑΚΑΦ και το Μεξικό είναι η προσκεκλημένη ομάδα που έχει συμμετάσχει τις περισσότερες φορές από όλες τις προσκεκλημένες ομάδες, συγκεκριμένα ανελλιπώς από το 1993 έως το 2016, δηλαδή εκτός από τις δύο τελευταίες διοργανώσεις (2019 και 2021), έχοντας, μάλιστα, υπάρξει δύο φορές φιναλίστ και τρεις φορές στην τρίτη θέση.
Πολυνίκεις του θεσμού με 15 τρόπαια είναι η Ουρουγουάη και η Αργεντινή, ενώ η τελευταία είναι και η κάτοχος του τροπαίου για το 2021.
Μετέχοντες
Οι χώρες που συμμετέχουν είναι η Αργεντινή, η Βενεζουέλα, η Βολιβία, η Βραζιλία, ο Ισημερινός, η Κολομβία, η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, το Περού και η Χιλή. Συμμετέχουν ακόμα, ως προσκεκλημένες, συνήθως άλλες δύο ομάδες, με κριτήριο συνήθως τις επιδόσεις τους στα Παγκόσμια Κύπελλα και τη γεωγραφική τους θέση (συνήθως αυτές προέρχονται από την ΚΟΝΚΑΚΑΦ και συνήθως είναι το Μεξικό και οι ΗΠΑ).
Ιστορικό
Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά από τις 2 Ιουλίου έως τις 17 Ιουλίου 1916 ως μέρος των εορτασμών για την εκατονταετηρίδα της Αργεντινής. Στη διάρκεια της οργάνωσης ιδρύθηκε η ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ στις 9 Ιουλίου, ημέρα ανεξαρτησίας της Αργεντινής. Η Ουρουγουάη ήταν η ομάδα που κατέκτησε το πρώτο Κόπα Αμέρικα. Από το 1975 που η ονομασία άλλαξε σε "Κόπα Αμέρικα" διεξαγόταν συνήθως ανά δύο χρόνια (αν και, λόγω δυσκολιών στη διοργάνωση, υπήρχαν περιπτώσεις που διεξήχθη μετά από τρία ή τέσσερα χρόνια) όταν αποφασίστηκε από την ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ να διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια. Η πρώην ονομασία της διοργάνωσης είναι Campeonato Sudamericano de Selecciones (Πρωτάθλημα Εθνικών Ομάδων της Νότιας Αμερικής).
Σύστημα διεξαγωγής
Η διοργάνωση στο παρελθόν ήταν γνωστή ως Campeonato Sudamericano de Football (Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου). Η επίσημη ονομασία στα αγγλικά ήταν South American Championship of Nations (Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα των Εθνών). Το σημερινό της όνομα έχει χρησιμοποιηθεί από το 1975. Μεταξύ 1975 και 1983 δεν είχε καμία διοργανώτρια χώρα, με τις αναμετρήσεις να διεξάγονται εντός και εκτός έδρας. Η συνηθισμένη μορφή των διοργανώσεων στις μέρες μας περιλαμβάνει 12 εθνικές ομάδες (οι 10 τις ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ και δύο προσκεκλημένες). Την ευθύνη για τη διεξαγωγή της εκάστοτε διοργάνωσης αναλαμβάνει μία εκ των 10 χωρών μελών της Νοτιοαμερικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ), αν και αυτή του 2016 (εορταστική για τα 100 χρόνια) έλαβε χώρα στις ΗΠΑ. Επίσης και η επόμενη διοργάνωση θα λάβει χώρα στις ΗΠΑ από τις 20 Ιουνίου έως τις 14 Ιουλίου 2024.
Υπάρχουν δύο φάσεις: η φάση των ομίλων και ακολουθεί η φάση των αγώνων νοκ-άουτ. Στη φάση των ομίλων οι ομάδες αγωνίζονται σε τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων ο καθένας. Κάθε ομάδα παίζει τρεις αγώνες στον όμιλό της. Ο τελευταίος γύρος των αγώνων της κάθε ομάδας δεν πραγματοποιείται την ίδια ώρα, σε αντίθεση με πολλές άλλες αντίστοιχες διοργανώσεις σε όλο τον κόσμο. Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται στην επόμενη φάση, καθώς και οι δύο καλύτερες ομάδες από αυτές που έχουν τερματίσει στις τρίτες θέσεις των ομίλων. Από το 1995 η κάθε ομάδα λαμβάνει στον όμιλό της 3 βαθμούς για τη νίκη, 1 για την ισοπαλία και μηδέν για την ήττα (πριν το 1995, η νίκη έδινε 2 βαθμούς).
Η κατάταξη της κάθε ομάδας σε κάθε όμιλο (συνήθως - αν δε βγουν άλλοι συγκεκριμένοι κανονισμοί για τη διοργάνωση) προσδιορίζεται ως εξής:
Εάν δύο ή περισσότερες ομάδες είναι ισόβαθμες, με βάση τα παραπάνω τρία κριτήρια, η κατάταξή τους θα πρέπει να προσδιορίζεται ως εξής:
Στη φάση νοκ-άουτ οι ομάδες παίζουν μεταξύ τους σε αγώνες πλέι-οφ. Σε περίπτωση που ο αγώνας λήξει ισόπαλος οι ομάδες οδηγούνται στην παράταση (αυτή είναι η συνήθης διαδικασία, επειδή υπήρξαν και διοργανώσεις που δεν υπήρχε παράταση, αλλά κατευθείαν πέναλτι αν μετά την κανονική διάρκεια υπήρξε ισοπαλία), και, εάν λήξει και αυτή ισόπαλη, τότε ακολουθεί η διαδικασία των πέναλτι. Η φάση ξεκινά με τα προημιτελικά, ακολουθούν τα ημιτελικά και, τέλος, ο μικρός τελικός (για την τρίτη θέση) και ο μεγάλος τελικός.
Κόπα Αμέρικα
Σημειώσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια
Άγιο Μύρο
Άγιο Μύρο είναι το αποτέλεσμα της ανάμειξης λαδιού και ακόμη 57 ειδών αρωματικών ελαίων, δρογών και φαρμακευτικών φυτών. Αυτό παρασκευάζεται κάθε 10 χρόνια περίπου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και ύστερα στέλνεται στις κατά τόπους ορθόδοξες εκκλησίες, που ανήκουν στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, για να χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια του Μυστηρίου του Χρίσματος, που τελείται μετά τη βάπτιση. Αλλιώς ονομάζεται «έλαιον ευχαριστίας», «έλαιον χρίσεως», «χρίσμα ευχαριστίας», «χρίσμα επουράνιον». Επομένως, κατά τη βάπτιση, ο χριστιανός λαμβάνει το χρίσμα και γίνεται συμμέτοχος του Θανάτου και της Ανάστασης του Χριστού και θα απολαύσει τη βασιλεία των ουρανών, σύμφωνα με τις Γραφές. Ακόμη, το Άγιο Πνεύμα θα τον κατευθύνει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Η παρασκευή του είναι πολύωρη και καλά μελετημένη.
Ιστορία
Η έψηση, δηλαδή η παρασκευή του Αγίου Μύρου βασίζεται στην περιγραφή του Μωυσή στο Βιβλίο της Εξόδου (Έξοδος λ΄ 22-25), όπου αναφέρεται:
Αρχικά η μετάδοση των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος στους πιστούς γινόταν με την επίθεση των χεριών των Αποστόλων στους νεοφώτιστους. Ήδη όμως από την Αποστολική εποχή η επίθεση των χεριών των Αποστόλων αντικαταστάθηκε από τη χρίση με αγιασμένο έλαιο από τον επίσκοπο ή από απλό ιερέα. Η αντικατάσταση αυτή οφειλόταν στην ραγδαία αύξηση των βαπτιζομένων Χριστιανών. Από τον 2ο αι. έχουμε την παρασκευή Αγίου Μύρου, οπότε και η επέκταση του χριστιανισμού σε πολλά κράτη. Έτσι λόγω κάποιων δυσκολιών που αντιμετώπιζαν οι Απόστολοι στην μεταφορά τους, το Άγιο Μύρο μεταφερόταν σε αυτά, για να χρίσει νέους ορθοδόξους, διότι πριν τελούσαν το μυστήριο μόνο αυτοί (οι Απόστολοι) οι οποίοι είχαν δεχθεί την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού το Άγιο μύρο παρασκευαζόταν από τους κατά τόπους επισκόπους. Καθώς όμως αναπτύχθηκε η εκκλησιαστική διοίκηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η εκκλησιολογική σημασία της παρασκευής και διανομής του Άγιου μύρου στις κατά τόπους εκκλησίες η παρασκευή του Αγίου μύρου αποτέλεσε σταδιακά ιδιαίτερο προνόμιο, που έχουν στις μέρες μας οι Πατριάρχες και ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Η παρασκευή και διανομή του Αγίου μύρου ενισχύει την ενότητα των Εκκλησιών και προβάλει τα πρεσβεία τιμής του Οικουμενικού Πατριαρχείου μεταξύ των υπόλοιπων Πατριαρχείων στον κόσμο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει εκχωρήσει το δικαίωμα παρασκευής Αγίου Μύρου στις αυτοκέφαλες εκκλησίες της Σερβίας, Ρωσίας και Ρουμανίας.
Συστατικά
Ως τον 4ο αιώνα το Άγιο Μύρο ήταν απλό αγιασμένο λάδι πάνω στην Αγία Τράπεζα. Αργότερα παρασκευαζόταν με ανάμειξη διάφορων αρωματικών ουσιών, εξωτικών και παράξενων. Εν έτει 2019 ακόμη έχουμε το μύρο που παρασκευάζεται με 57 ουσίες, κάτι που κατοχυρώθηκε το 1951 επί Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ως το 1951, ο αριθμός των ουσιών είτε αυξανόταν, είτε μειωνόταν, ενώ η πρώτη γραπτή συνταγή λέγεται ότι είναι του 8ου αι. γραμμένη σε βερβερινό κώδικα και με 13 υλικά. Συγκεκριμένα οι συνταγές που κατά καιρούς δημιουργήθηκαν για την παραγωγή μύρου είναι καταγεγραμμένες στην τυπική διάταξη της Συνοδικής εν Μόσχα Βιβλιοθήκης, στο Ευχολόγιο του Γκόαρ και στο Μέγα Ευχολόγιο. Το πλήθος των ουσιών, που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του μύρου, συμβολίζει την ποικιλία των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος. Μερικά από αυτά είναι η αγάπη, η σοφία, η σύνεση, η χαρά, η πραότητα, η εγκράτεια, η μακροθυμία και η αγαθοσύνη.
Ενώ βασικό στοιχείο του μύρου είναι ο μόσχος, όπως αναφέρθηκε υπάρχουν άλλα 56 και τα κυριότερα είναι:
κέντρο
Διαδικασία παρασκευής
Όταν το μύρο τελειώνει έχουν περάσει περίπου 10 χρόνια από την παρασκευή του. Η εκ νέου παρασκευή του μύρου γίνεται με απόφαση συνόδου του Πατριαρχείου σε ειδικό ιερό Κουβούκλιο του Πατριαρχείου, το οποίο είχε κατασκευαστεί το 1880 επί πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Η έψηση του Μύρου συμβαίνει κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, και συγκεκριμένα από την Κυριακή των Βαΐων μέχρι και τη Μεγάλη Πέμπτη και επιβλέπεται από δυο επιτροπές σε αυτή τη διαδικασία. Πρώτον η εκκλησιαστική που έχει ιερείς και δεύτερον οι κοσμήτορες που είναι χημικοί, φαρμακοποιοί και έμποροι αρωμάτων. Σε αυτή πρόεδρος είναι ο Άρχων Μυρεψός.
Περαιτέρω ανάγνωση
Μυρο Κατηγορία:Αιθέρια έλαια
Ημικανονικό πολύτοπο
Στην γεωμετρία, σύμφωνα με τον ορισμό του καταλόγου του μαθηματικού Thorold Gosset που δημοσιεύθηκε το 1900, ημικανονικό πολύτοπο θεωρείται συνήθως ένα πολύτοπο που είναι ομοιόμορφο στις κορυφές του και όλες οι έδρες του είναι κανονικά πολυτόπα.
Ο E.L. Elte είχε συντάξει το 1912 έναν μεγαλύτερο κατάλογο με τίτλο The Semiregular Polytopes of the Hyperspaces (Τα Ημικανονικά Πολύτοπα του Υπερχώρου), ο οποίος περιελάμβανε και έναν ευρύτερο ορισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωμετρικά σχήματα Κατηγορία:Πολύτοπα
Αράτιος
Ο Αράτιος, λατιν.: Aratius, (απεβ. 552) ήταν Αρμένιος στρατιωτικός διοικητής του 6ου αι., του οποίου αδελφός ήταν ο Ναρσής. Υπηρέτησε αρχικά τη Σασανιδική Αυτοκρατορία, αλλά στη συνέχεια αυτομόλησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Είναι κυρίως γνωστός για τις δραστηριότητές του στον Ιβηρικό και τον Γοτθικό Πόλεμο. Τελικά σκοτώθηκε σε ενέδρα. Οι κύριες πηγές γι' αυτόν περιλαμβάνουν τον Χωρίκιο της Γάζας και τον Προκόπιο της Καισαρείας.
Ιβηρικός πόλεμος
Ο Αράτιος και ο Ναρσής αναφέρονται για πρώτη φορά το 527. Πολέμησαν για την αυτοκρατορία των Σασσανιδών στον Ιβηρικό πόλεμο (526-532). Οι δυο τους κατάφεραν να κερδίσουν τους Ρωμαίους διοικητές Βελισάριο και Σίττα. Η μάχη περιγράφεται εν συντομία από τον Προκόπιο: «και οι Ρωμαίοι, υπό την ηγεσία του Σίττα και του Βελισάριου, εισέβαλαν στην Περσαρμενία, μία περιοχή υποταγμένη στους Πέρσες, όπου λεηλάτησαν μεγάλη έκταση της χώρας, και μετά αποχώρησαν με μεγάλο πλήθος Αρμένιων αιχμαλώτων. Αυτοί οι δύο άνδρες ήταν και οι δύο νέοι και είχαν τα πρώτα τους γένια, σωματοφύλακες του στρατηγού Ιουστινιανού (Α΄), ο οποίος αργότερα διαδέχθηκε την Αυτοκρατορία από τον θείο του Ιουστίνο Α'. Όταν όμως οι Ρωμαίοι είχαν κάνει δεύτερη εισβολή στην Αρμενία, ο Ναρσής και ο Αράτιος τους αντιμετώπισαν απροσδόκητα και τους ενέπλεξαν στη μάχη. Αυτοί οι άνδρες λίγο αργότερα ήρθαν στους Ρωμαίους ως λιποτάκτες και έκαναν την εκστρατεία στην Ιταλία με τον Βελισάριο, αλλά στην παρούσα περίσταση συμμάχησαν με τις δυνάμεις τού Σίττα και τού Βελισάριου και κέρδισαν το πλεονέκτημα έναντι αυτών»
Το καλοκαίρι του 530, ο Αράτιος και ο αδελφός του Ναρσής αυτομόλησαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μαζί τους έφεραν τη μητέρα τους. Τους καλωσόρισε και τους επιβράβευσε ο ευνούχος Ναρσής, ένας συμπατριώτης Περσαρμένιος. Εκείνη την εποχή, αυτός ο Ναρσής δεν ήταν ακόμη στρατηγός, αλλά σακελάριος. Σύντομα ενώθηκαν με τον Ισαάκιο. Ο Προκόπιος διηγείται: «Ο Ναρσής και ο Αράτιος που στην αρχή αυτού του πολέμου, όπως ανέφερα παραπάνω, είχαν συνάντηση με τον Σίττα και τον Βελισάριο στη χώρα των Περσαρμενίων, ήρθαν μαζί με τη μητέρα τους ως αυτόμολοι στους Ρωμαίους· και ο οικονόμος τού Αυτοκράτορα, ο Ναρσής, τους παρέλαβε (διότι και αυτός ήταν Περσαρμένιος στην καταγωγή) και τους χάρισε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Όταν αυτού έλαβε γνώση ο Ισαάκιος, ο μικρότερος αδελφός τους, άνοιξε κρυφά διαπραγματεύσεις με τους Ρωμαίους και τους παρέδωσε το φρούριο Bόλουμ, που βρίσκεται πολύ κοντά στα όρια της Θεοδοσιούπολης. Διότι ο Ισαάκιος έδωσε εντολή να κρυφτούν οι στρατιώτες κάπου εκεί κοντά, και τους παρέλαβε στο οχυρό τη νύχτα, ανοίγοντας κρυφά μία μικρή πύλη γι' αυτούς. Έτσι αυτομόλησε και αυτός στους Ρωμαίους»
Παλαιστίνη
Ο Αράτιος επανεμφανίζεται το 535/536, ως δουξ Παλαιστίνης, όταν ο Χορίκιος συνέθεσε έναν πανηγυρικό λόγο τόσο για τον Αράτιο, όσο και για τον άρχοντα Στέφανο τον κυβερνήτη της Παλαιστίνης. Την 1η Ιουλίου 536 ο Στέφανος προήχθη σε ανθύπατο της Παλαιστίνης Ι (Palaestina Prima). Τον πανηγυρικό συνέιεσε λίγο πριν από αυτή την προαγωγή. Το κείμενο περιλαμβάνει αναφορές για τις δραστηριότητες του Αράτιου στα χρόνια που μεσολάβησαν.
Αρχικά τού αποδίδεται ο τερματισμός μίας εξέγερσης θρησκευτικών διαφωνούντων στην περιοχή της Καισάρειας. Τότε υποτίθεται ότι μπορούσε να το κάνει, χωρίς να καταφύγει στη βία. Στη συνέχεια πιστώνεται ως ο στρατηγός ο υπεύθυνος για την κατάληψη ενός εχθρικού φρουρίου, το οποίο θεωρείτο απόρθητο. Ποιοι ήταν οι εχθροί βάρβαροι παραμένει ασαφές, αν και θα μπορούσαν να ήταν εχθρικοί Άραβες. Τρίτον αναφέρεται ότι ηγήθηκε μίας δύναμης περίπου 20 ανδρών στο άνοιγμα ενός περάσματος, που κρατήθηκε κλειστό από αραβικές επιθέσεις. Και πάλι δήθεν χωρίς μάχη. Στη συνέχεια αναφέρει την αποκατάσταση του βυζαντινού ελέγχου στην Ιοτάβη (νήσος Τιράν), που προηγουμένως κατείχαν γειτονικές φυλές. Ο Αράτιος κατάφερε τελικά να εντοπίσει το προπύργιο αυτών των ανδρών της φυλής στην ηπειρωτική χώρα, να του επιτεθεί και να το καταλάβει. Επαινείται ιδιαίτερα για τα έσοδα, που έφερε η Ioτάβη, μέσω των τελωνείων που καταβάλλονται εκεί.
Η κολακευτική περιγραφή του Χορίκιου χαρακτηρίζει τον Αράτιο ως ικανό άνθρωπο, φιλεύσπλαχνο στην απονομή δικαιοσύνης και έντιμο σε οικονομικά θέματα.
Γοτθικός Πόλεμος
Ο Προκόπιος αναφέρει στη συνέχεια τον Αράτιο το 538. Στάλθηκε στον Γοτθικό Πόλεμο στην Ιταλική Χερσόνησο, επικεφαλής μίας ομάδας ενισχύσεων για τον Βελισάριο. Ο τότε τίτλος του δεν είναι καταγεγραμμένος. Μπορεί να ήταν magister militum ή come rei militaris. Μάλλον έφτασε την άνοιξη ή το καλοκαίρι του χρόνου αυτού. Λέγεται ότι έλαβε εντολή από τον Βελισάριο να στήσει το στρατόπεδό του κοντά στο Aύξιμον με 1.000 άνδρες. Η πόλη ήταν προπύργιο των Οστρογότθων και η αποστολή τού Αράτιου ήταν να παρακολουθεί τις δραστηριότητές τους.
Ο Αράτιος πέρασε τον χειμώνα του 538–539 στο Φίρμον, συνεχίζοντας την εποπτεία του στο κοντινό Αύξιμον. Πήρε μέρος στην πολιορκία του Aυξίμου το 539. Αυτός και ο αδελφός του Ναρσής ηγούνταν μίας δύναμης Αρμενίων κατά τη διάρκεια της εν λόγω πολιορκίας. Το 540 ο Αράτιος, ο αδελφός του Ναρσής, ο Βέσσας και ο Ιωάννης έπεσαν στη δυσμένεια τού Βελισάριου, και απομακρύνθηκαν από τη Ραβέννα. Ο Βελισάριος και ο ευνούχος Ναρσής ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλον εκείνη την εποχή. Ο Βελισάριος, που επέλεξε τη Ραβέννα για την έδρα του, υποπτευόταν ότι υπηρετούσαν τον αντίπαλό του ευνούχο Ναρσή. Ο Βελισάριος ανακλήθηκε σύντομα από την Ιταλία. Ο Αράτιος προφανώς συνέχισε να πολεμά στον Γοτθικό Πόλεμο, αλλά οι δραστηριότητές του την επόμενη δεκαετία είναι ως επί το πλείστον μη καταγεγραμμένες.
Μετέπειτα χρόνια
Η επόμενη εξέχουσα δράση του ήταν το 549. Ο Αράτιος, ο Βούζης, ο Κωνσταντιανός και ο Ιωάννης είχαν την αποστολή να ηγηθούν μίας δύναμης 10.000 ιππέων σε μία επιχείρηση. Θα βοηθούσαν τους Λομβαρδούς στη σύγκρουσή τους με τους Γεπίδες. Η εκστρατεία αυτή ήταν βραχύβια, καθώς οι δύο αντίπαλοι συνήψαν συνθήκη ειρήνης, καθιστώντας τελικά περιττή την παρουσία των Ρωμαϊκών δυνάμεων.
Στις αρχές του 551 ο Αράτιος ήταν ένας από τους στρατιωτικούς διοικητές, που στάλθηκαν να αντιμετωπίσουν τους Νότιους Σλάβους, οι οποίοι λεηλατούσαν τα Βαλκάνια. Ο Σχολαστικός ήταν ο γενικός αρχηγός της εκστρατείας. Οι Ρωμαϊκέές δυνάμεις υπέστησαν μεγάλη ήττα στην περιοχή τής Αδριανούπολης. Αλλά αργότερα ανασυγκροτήθηκε και κέρδισε μία νίκη. Οι αντίπαλοί τους έφυγαν από την περιοχή. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Αράτιος αναφέρεται ξανά ως στρατηγός. Οι Ούννοι Κουτρίγουροι είχαν εισβάλει σε Ρωμαϊκά εδάφη, ενεργώντας ως πράκτορες των Γεπιδών. Ο Ιουστινιανός Α' έστειλε τον Αράτιο να διαπραγματευτεί την υποχώρησή τους. Οι Βυζαντινοί τους ενημέρωσαν, ότι η πατρίδα των Κουτριγούρων είχε με τη σειρά της εισβολή των Ουτιγούρων.
Το 552 ο Αράτιος, ο Αμαλαφρίδας, ο Ιουστίνος, ο Ιουστινιανός (στρατηγός) και ο Σουαρτούας στάλθηκαν σε νέα αποστολή στους Λομβαρδούς. Έπρεπε να τους βοηθήσουν ενάντια στους Γεπίδες. Ο Αμαλαφρίδας συνέχισε την αποστολή, αλλά οι υπόλοιποι ανακλήθηκαν σύντομα από τον Αυτοκράτορα. Στην Ουλπιάνα είχαν ξεκινήσει θρησκευτικές διαμάχες, και χρειάζονταν για να αποκατασταθεί η τάξη.
Ο Γοτθικός Πόλεμος ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Το 552, ο Iλδιγίσαλ και ο Γόαρ εισέβαλαν στην πραιτωριανή επαρχία τού Ιλλυρικού. Ο Αράτιος, ο Αριμούθ, ο Λεωνιανός και ο Ρηκιθάνγος είχαν καθήκον να τους σταματήσουν. Και οι τέσσερις διοικητές έπεσαν σε ενέδρα, ενώ έπιναν σε ένα ποτάμι. Σκοτώθηκαν εύκολα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Αρχαιολογία
Η αρχαιολογία είναι η «μελέτη των αρχαίων πραγμάτων». Ο ακριβής σύγχρονος ορισμός της είναι η «συστηματική μελέτη των υλικών καταλοίπων του απώτερου ή πιο πρόσφατου ανθρώπινου παρελθόντος μέσω της εφαρμογής θεωρίας και μεθόδου». Ο όρος βέβαια αναπτύχθηκε στην εξελικτική πορεία της επιστήμης για να περιλαμβάνει πολύ περισσότερα πράγματα στο εννοιολογικό της πλαίσιο.
Το 1948 ο Γουόλτερ Τέιλορ (Walter Taylor) έδωσε έναν πρώτο ορισμό, γράφοντας πως «η Αρχαιολογία δεν είναι ιστορία, ούτε ανθρωπολογία. Ως αυτόνομη επιστήμη περιλαμβάνει τη δική της μεθοδολογία και εξειδικευμένες τεχνικές, για τη συγκέντρωση ή παραγωγή πολιτισμικής πληροφόρησης», από έρευνα στερεής ύλης και μνημείων του παρελθόντος.
Σύμφωνα με τον Μόρτιμερ Γουίλερ «ο αρχαιολόγος φέρνει στο φως όχι πράγματα αλλά ανθρώπους», συνεπώς από αυτή την άποψη θεωρούμενη η αρχαιολογία είναι μελέτη ανθρώπινων λειψάνων του παρελθόντος.
Ο όρος «ανθρώπινο παρελθόν» τονίζει το γεγονός ότι η αρχαιολογία δεν μελετά ζώα που έχουν εκλείψει, απολιθώματα ή πετρώματα, καθώς αυτά αποτελούν προϊόν μελέτης της παλαιοντολογίας και της γεωλογίας. Συνεπώς, το χρονικό όριο μελέτης της αρχαιολογίας, σε ό,τι αφορά στο απώτατο παρελθόν, αγγίζει το χρονικό όριο των 2.000.000 ετών π.π.
Προσεγγίσεις: Παλαιός και Νέος Κόσμος
Στην Ευρώπη και τον Παλαιό Κόσμο γενικότερα η αρχαιολογία διακρινόταν και διακρίνεται ακόμη από μία τάση να εστιάζεται μόνον στα υλικά ευρήματα και φυσικά στις αναγκαίες τεχνικές ανασκαφής και περισυλλογής των ευρημάτων, όπως επίσης και στα εγγενή της θεωρητικά και φιλοσοφικά ζητήματα που τη βοηθούν να επιτύχει τους στόχους της. Στον Νέο Κόσμο η προσέγγιση είναι διαφορετική. Η έρευνα εστιάζεται στις αρχαίες κοινωνίες και τον τρόπο λειτουργίας τους. Κατ' αυτόν τον τρόπο η αρχαιολογία θεωρείται ένας από τους 4εις τομείς της ανθρωπολογίας. Και για τις δύο προσεγγίσεις βέβαια η επίτευξη του στόχου σήμερα απαιτεί ένα είδος πολυεπιστημονικής και διεπιστημονικής διερεύνησης και προσπάθειας.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στην βόρεια Αμερική να υπάρχουν λίγα τμήματα αρχαιολογίας και το μεγαλύτερο ποσοστό των αρχαιολόγων να καλύπτει θέσεις σε ανθρωπολογικά τμήματα. Άλλοι αρχαιολόγοι του αποκαλούμενου Νέου Κόσμου ενσωματώνονται στις Κλασικές σπουδές, χωρίς αυτό να τους δίνει τη δυνατότητα εμπλοκής στις ανανεούμενες συζητήσεις για την αρχαιολογική θεωρία. Από την άλλη στην Ευρώπη τα τμήματα της αρχαιολογίας είναι διακριτά και συνδέονται στενά με τμήματα ιστορίας. Σε ό,τι αφορά στην ανθρωπολογική προσέγγιση των θεωρητικών ζητημάτων της αρχαιολογίας σημαντικό ρόλο έπαιξε ο Φραντς Μποάζ, σε σημείο ώστε οι νεότεροι αρχαιολόγοι-ανθρωπολόγοι να μην ενσωματώνουν τους αρχαιότερους πολιτισμούς σε ένα ενιαίο εθνικό περίγραμμα, αλλά να τους διαχειρίζονται εξατομικευμένα. Αντίθετα, στην Ευρώπη, η προσάρτηση της προϊστορίας στο εθνικό εννοιολογικό πλαίσιο ήταν δεδομένη από την αρχή της ανάπτυξης της επιστήμης.
Αρχαιολογική θεωρία
Ως αρχαιολογική θεωρία ή αρχαιολογική σκέψη εννοούνται οι διαφορετικές θεωρήσεις που αναπτύχθηκαν για την πρακτική της αρχαιολογίας και την ερμηνεία των αρχαιολογικών μαρτυριών. Ως εφαρμογή της φιλοσοφίας της επιστήμης στην αρχαιολογία στο αρχαιολογικό πλαίσιο αναφέρεται επίσης ως φιλοσοφία της αρχαιολογίας. Οι διαφορετικές θεωρίες που αναπτύσσονται, σχετίζονται κυρίως με τον σκοπό της αρχαιολογίας ως επιστήμη. Έως τα μέσα του 20ου αιώνα και την ανάπτυξη της τεχνολογίας, με σημαντικότερη την επανάσταση στον τομέα της χρονολόγησης και την ανάπτυξη της μεθόδου χρονολόγησης με ραδιενεργό άνθρακα 14C από τον αμερικανό χημικό Γουΐλαρντ Λίμπι (Willard Libby) το 1949 και την παλυνολογική ανάλυση υπήρχε η γενική αντίληψη πως η αρχαιολογία συνδεόταν στενά μόνον με την ιστορία και την ανθρωπολογία. Από τότε άρχισαν να εισάγονται στοιχεία άλλων επιστημών όπως η φυσική, η χημεία, η βιολογία, η μεταλλουργία, η μηχανική, η ιατρική, κ.ά., παράγοντας μια αλληλεπικάλυψη και την ανάγκη αναδιαμόρφωσης των θεμελιωδών ιδεών της αρχαιολογίας.
Η αρχαιολογική μαρτυρία
Η αρχαιολογική μαρτυρία ή αρχαιολογικά δεδομένα είναι τα υλικά κατάλοιπα της αρχαίας ανθρώπινης δραστηριότητας που καταγράφονται από τους αρχαιολόγους. Τα δεδομένα αυτά διακρίνονται σε κινητά ευρήματα και μη κινητά ευρήματα, όπως
Οι τοποθεσίες στις οποίες τα παραπάνω ευρήματα παρουσιάζουν υψηλή πυκνότητα εμφάνισης ονομάζονται αρχαιολογικές θέσεις ή αρχαιολογικοί τόποι (sites). Μια γεωγραφική έκταση σαφώς οριοθετημένη, που περιλαμβάνει μια σειρά από αρχαιολογικές θέσεις, και η οποία αποτελούσε στο παρελθόν μια σαφώς καθορισμένη οικολογική και πολιτισμική έκταση, ονομάζεται (αρχαιολογική) γεωγραφική περιοχή. Ενώ, η ακριβής χωροχρονική θέση ενός ευρήματος, μαζί με το άμεσο περιβάλλον του, αποτελούν το αρχαιολογικό πλαίσιο της αρχαιολογικής μαρτυρίας.
α) το περίβλημα, δηλαδή το υλικό που περικλείει και συγκρατεί το εύρημα,
β) την προέλευση του ευρήματος, δηλαδή την ακριβή οριζόντια και κάθετη θέση του ευρήματος μέσα στο περίβλημα που ανακαλύφθηκε και
γ) τη συσχέτιση του ευρήματος με τα υπόλοιπα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν μέσα στο ίδιο περίβλημα.
Ανάλογα δε με την κατάσταση του αρχαιολογικού πλαισίου τη στιγμή της ανακάλυψής του, δηλαδή ανάλογα με το αν έχει υποστεί οποιαδήποτε μεταβολή από τη στιγμή της απόθεσής του έως την ανακάλυψή του, διαχωρίζεται σε πρωτογενές (αδιατάρακτο) και δευτερογενές (διαταραγμένο) πλαίσιο.
Η συσχέτιση των ευρημάτων μιας αρχαιολογικής θέσης βασίζονται δύο θεμελιώδεις αρχές της αρχαιολογίας: την αρχή της συσχέτισης, σύμφωνα με την οποία ένα εύρημα είναι σύγχρονο με άλλα ευρήματα που βρίσκονται στο ίδιο περίβλημα, και η αρχή της επαλληλίας, σύμφωνα με την οποία τα στρώματα της Γης είναι διατεταγμένα το ένα πάνω στο άλλο διαδοχικά, με τα κατώτερα να αποτελούν τα αρχαιότερα στρώματα. Σε αυτή τη δεύτερη αρχή βασίζεται και η στρωματογραφία, η μελέτη δηλαδή της διαστρωμάτωσης μιας αρχαιολογικής θέσης.
Κλάδοι της Αρχαιολογίας
Ακολουθούν τα πλαίσια μέσα στα οποία καθορίζονται οι γνωστότεροι κλάδοι της αρχαιολογίας:
Προϊστορική αρχαιολογία
Η προϊστορική αρχαιολογία ασχολείται με αρχαίους πολιτισμούς που δεν έχουν αφήσει κάποιου είδους γραπτές μαρτυρίες. Η προϊστορία, όρος που εισήχθη τον 19ο αι. από Άγγλους και Γάλλους ερευνητές που μελέτησαν την παλαιολιθική εποχή με βάση τις θετικές επιστήμες και την γεωλογία, καλύπτει την εξέλιξη της ανθρώπινης ζωής, από τις πηγές της έως την εμφάνιση των πρώτων γραπτών αρχείων. Εξαιτίας της έλλειψης γραπτών αρχείων οι προϊστορικοί αρχαιολόγοι βασίζονται αποκλειστικά στα υλικά υπολείμματα, προκειμένου να διαμορφώσουν τις εκτιμήσεις και τις ερμηνείες τους. Οι ανακαλύψεις τους για το ανθρώπινο είδος έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σκεπτόμαστε το τι είναι ανθρώπινο. Για παράδειγμα, ερευνητές που εργάζονται στη νότια Αιθιοπία και τη βόρεια Κένυα ανακάλυψαν μαρτυρίες ότι πρόγονοί μας που έζησαν περίπου 2 εκατομμύρια χρόνια πριν είχαν τη δυνατότητα να γδέρνουν με λίθινα εργαλεία μικρά θηράματα, αποκαλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο ένα συγκεκριμένο πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς. Το 1978 στο Λέτολι της Τανζανίας, η παλαιοανθρωπολόγος Μαίρη Λίκι (Mary Leakey) ανακάλυψε προϊστορικό πεδίο, στο οποίο υπήρχαν σε σκληρυμένη ηφαιστειακή τέφρα τα αποτυπώματα ανθρωπίδας που περπατούσε όρθια πριν από 3,6 εκατομμύρια χρόνια.
Άλλοι προϊστορικοί αρχαιολόγοι ειδικεύονται στη μελέτη διάφορων περιόδων της Εποχής του Λίθου. Αυτή η περίοδος πολιτισμικής ανάπτυξης ξεκίνησε πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια, όταν οι άνθρωποι έμαθαν να κατασκευάζουν απλά λίθινα εργαλεία. Η Λίθινη εποχή τελείωσε σε διαφορετικά χρονικά σημεία στα διαφορετικά μέρη του κόσμου, μέσα στα τελευταία 10.000 χρόνια. Σημαντικά αρχαιολογικά πεδία της Λίθινης εποχής περιλαμβάνουν βραχογραφίες σε σπήλαια, λίθινα εργαλεία, ζωγραφική, ακόμη και άγριους σπόρους δημητριακών. Όπως είναι φυσικό τέτοιου είδους έρευνα σε συστηματικό επίπεδο και με συγκεκριμένη μεθοδολογία είναι δυνατόν να οδηγήσει στην ανάπλαση ενός σημαντικού τμήματος του ανθρώπινου παρελθόντος.
Κλασική αρχαιολογία
Στην καθιερωμένη έννοιά της η κλασική αρχαιολογία εξετάζει τον ελληνικό και τον ρωμαϊκό κόσμο. Η κλασική αρχαιολογία ως όρος διαθέτει έντονες υποδηλώσεις, που σχετίζονται με τον κλασικό κόσμο και τις γραπτές μαρτυρίες του, οι οποίες απέκτησαν «κλασική» θέση στον δυτικό πολιτισμό. Είναι ο κόσμος στον οποίο κατοίκησαν οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι μεταξύ του 8ου αιώνα ΠΚΕ και του 4ου αιώνα ΠΚΕ.
Παρόλο που στην εποχή μας φαίνεται δεδομένος ο ορισμός κλασική αρχαιολογία, στην πραγματικότητα –και εξαρτώμενη από τη διαρκώς μεταβαλλόμενη εικόνα του κλασικού κόσμου- τούτη η έννοια προσαρμόζεται διαρκώς στις επιταγές και τις ανάγκες της αρχαιολογικής επιστήμης, που διαρκώς εμπλουτίζεται, όχι μόνον από δεδομένα αρχαιολογικών ανασκαφών, αλλά και νεότερες ερμηνευτικές τάσεις αρμονικά συνδυαζόμενες με τις προσεγγίσεις των θετικών επιστημών και την συναρμογή ανθρωπολογικών ερμηνευτικών τάσεων. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, αν σκεφθούμε ότι η έννοια του κλασικού κόσμου διαρκώς αλλάζει και μεταπλάθεται. Μετατοπιζόμενη από τον εγκιβωτισμό της στη στενή θεώρηση του ελληνικού και του ρωμαϊκού κόσμου η κλασική αρχαιολογία –τουλάχιστον για έναν κύκλο ερευνητών που χρησιμοποιεί ως εφαλτήριο τον ελληνορωμαϊκό κόσμο- περιλαμβάνει σήμερα και τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, τις ακτές της Β. Αφρικής, την Εγγύς και Μέση Ανατολή και ορίζει διακριτές θεωρήσεις της ιδέας του κλασικού.
Μεσαιωνική και βυζαντινή αρχαιολογία
Η μεσαιωνική περίοδος στην Ευρώπη μαρτυρεί την προέλευση και την ανάπτυξη των πόλεων, την ανάπτυξη του εμπορίου και την βιοτεχνική εξειδίκευση, όπως και τον σχηματισμό πολιτικών κρατών. Αυτές οι διαδικασίες πολιτιστικής και οικονομικής αλλαγής έχουν ενδιαφέρον για τους αρχαιολόγους από τις ημέρες του Βηρ Γκόρντον Τσάιλντ, με αποτέλεσμα, η μεσαιωνική αρχαιολογία να παίζει όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην αρχαιολογική σκέψη σε όλο τον κόσμο.
Η βυζαντινή αρχαιολογία ανήκει ουσιαστικά ως κλάδος στην μεσαιωνική αρχαιολογία, αλλά ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την αρχαιολογία της Κωνσταντινούπολης, πρωτεύουσας της βυζαντινής αυτοκρατορίας, και αστικών κέντρων της βυζαντινής επικράτειας από τον 4ο έως τον 12ο αιώνα. Ο όρος σταδιακά διευρύνθηκε, ώστε να περιλαμβάνει τμήμα της ιστορίας της οθωμανικής αυτοκρατορίας ως συνέχειας του βυζαντινού κόσμου από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, στο βαθμό που ακολούθησε και διατήρησε τα θέσμια της βυζαντινής κοινωνίας.
Βιβλική και χριστιανική αρχαιολογία
Η βιβλική αρχαιολογία ερευνά την αρχαιολογία της Παλαιστίνης και την εποχή του Χαλκού (περ. 3000–1200 ΠΚΕ) και την εποχή του Σιδήρου (περ. 1200–586 ΠΚΕ) δηλαδή την χρονολογική περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης, όταν η περιοχή κατοικείτο από τους Χαναανίτες και τους Ισραηλίτες.
Η βιβλική αρχαιολογία θεωρείται ενίοτε κλάδος της συροπαλαιστινιακής αρχαιολογίας που διεξάγεται στην περιοχή μεταξύ του σύγχρονου Ισραήλ, της Ιορδανίας, του Λιβάνου και της Συρίας και ασχολείται με εξιστορήσεις, περιγραφές και συζητήσεις της Παλαιάς και ενίοτε της Καινής Διαθήκης, από τη δεύτερη χιλιετία ΠΚΕ, την εποχή του Αβραάμ και των Πατριαρχών, μέσω της ρωμαϊκής περιόδου στην πρώτη χιλιετία. Συγχέεται ενίοτε με την χριστιανική αρχαιολογία, καθώς ορισμένοι τομείς, ιδιαίτερα εκείνοι που αφορούν στις γραπτές μαρτυρίες, χρησιμοποιούνται και από τους δύο κλάδους.
Η χριστιανική αρχαιολογία έγινε επιστημονικός κλάδος περί τον 19ο αιώνα. Τα δομικά στοιχεία του κλάδου τέθηκαν από ερευνητές όπως ο ανατολιστής Γιόχαν Γιαν (Johann Jahn), ο Έντουαρντ Ρόμπινσον (Edward Robinson) και ο Φλίντερς Πέτρι (Sir Flinders Petrie). Κυρίαρχη μορφή της χριστιανικής αρχαιολογίας στον 20ό αιώνα υπήρξε ο Γουίλιαμ Φ. Όλμπραϊτ (William F. Albright). Ήταν εκείνος που εφάρμοσε την χριστιανική αρχαιολογία στις σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την προέλευση και την αξιοπιστία των βιβλικών αφηγήσεων, σε σχέση με τα ιστορικά γεγονότα που περιγράφονται στην Βίβλο.