cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πίτσα
Ο όρος pizza καταγράφηκε για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα σε ένα λατινικό χειρόγραφο από τη νότια ιταλική πόλη Γκαέτα στο Λάτιο, στα σύνορα με την Καμπανία. Η σύγχρονη πίτσα εφευρέθηκε στη Νάπολη και το πιάτο και οι παραλλαγές του έγιναν από τότε δημοφιλείς σε πολλές χώρες. Έχει γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή τρόφιμα στον κόσμο και ένα κοινό είδος φαστ φουντ στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία. Διατίθεται σε πιτσαρίες, εστιατόρια που προσφέρουν μεσογειακή κουζίνα, μέσω παράδοσης πίτσας και ως φαγητό του δρόμου. Διάφορες εταιρείες τροφίμων πωλούν έτοιμες πίτσες, οι οποίες μπορεί να είναι κατεψυγμένες, για να ξαναζεσταθούν σε φούρνο.
Το 2017, η παγκόσμια αγορά πίτσας ήταν 128 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Ο «Σύλλογος Αληθινής Ναπολιτάνικης Πίτσας» (Associazione Verace Pizza Napoletana) είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1984 με έδρα τη Νάπολη και στοχεύει στην προώθηση της παραδοσιακής ναπολιτάνικης πίτσας. Το 2009, κατόπιν αιτήματος της Ιταλίας, η ναπολιτάνικη πίτσα καταχωρήθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως εγγυημένο παραδοσιακό ιδιότυπο προϊόν και το 2017 η τέχνη της παρασκευής της συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Ο Ραφαέλε Εσπόζιτο θεωρείται συχνά ο πατέρας της σύγχρονης πίτσας.
Ιστορία
Η σύγχρονη πίτσα αναπτύχθηκε από παρόμοια πιάτα με πλατόψωμα στη Νάπολη, τον 18ο ή τις αρχές του 19ου αιώνα. Πριν από εκείνη την περίοδο, το πλατόψωμο συχνά ολοκληρώνονταν με συστατικά όπως σκόρδο, αλάτι, λαρδί και τυρί. Είναι αβέβαιο πότε προστέθηκαν για πρώτη φορά οι τομάτες και υπάρχουν πολλοί αντικρουόμενοι ισχυρισμοί. Μέχρι το 1830 περίπου, η πίτσα πωλούνταν από υπαίθρια περίπτερα και έξω από αρτοποιεία πίτσας.
Ένας δημοφιλής σύγχρονος μύθος υποστηρίζει ότι η αρχετυπική πίτσα, η πίτσα Μαργαρίτα, επινοήθηκε το 1889, όταν το Βασιλικό Ανάκτορο του Καποντιμόντε ανέθεσε στον Ναπολιτάνο pizzaiolo (παρασκευαστή πίτσας) Ραφαέλε Εσπόζιτο να δημιουργήσει μια πίτσα προς τιμήν της επισκέπτριας βασίλισσας Μαργαρίτας. Από τις τρεις διαφορετικές πίτσες που δημιούργησε, η βασίλισσα προτίμησε έντονα μια πίτσα με τα χρώματα της ιταλικής σημαίας —κόκκινο (τομάτα), πράσινο (βασιλικός) και λευκό (μοτσαρέλα). Υποτίθεται ότι αυτό το είδος πίτσας ονομάστηκε τότε από τη βασίλισσα, αν και μεταγενέστερες έρευνες έθεσαν υπό αμφισβήτηση αυτόν τον μύθο. Μια επίσημη επιστολή αναγνώρισης από τον «προϊστάμενο υπηρεσίας» της βασίλισσας παραμένει εκτεθειμένη στο κατάστημα του Εσπόζιτο, που τώρα ονομάζεται Pizzeria Brandi.
Ρεκόρ
Μέχρι το 2021, σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες:
Πίτσα και υγεία
Ορισμένες πίτσες που παράγονται μαζικά από αλυσίδες πίτσας έχουν επικριθεί ότι έχουν μια ανθυγιεινή ισορροπία συστατικών. Η πίτσα μπορεί να είναι πλούσια σε αλάτι και λίπος και είναι υψηλή σε θερμίδες. Το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρει μέση περιεκτικότητα σε νάτριο 5.101 mg ανά 36 εκατοστά πίτσας σε αλυσίδες γρήγορου φαγητού. Υπάρχουν ανησυχίες για ανεπιθύμητες επιπτώσεις στην υγεία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το τυρί Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το πλατόψωμο Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Ιταλικές εφευρέσεις Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα Κατηγορία:Ναπολιτάνικη κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα ευκολίας Κατηγορία:Τύποι φαγητού Κατηγορία:Εθνικά πιάτα Κατηγορία:Ποπ κουλτούρα
Σουηδία και ευρώ
Η Σουηδία δεν χρησιμοποιεί προς το παρόν το ευρώ και δεν έχει σχέδια να αντικαταστήσει την κορώνα στο εγγύς μέλλον. Η Συμφωνία Ένταξης της Σουηδίας το 1994 έκανε τη Σουηδία μέλος της συνθήκης του Μάαστριχτ, η οποία υποχρεώνει τις χώρες μέλη να υιοθετήσουν το ευρώ μόλις πληρούν της προϋποθέσεις. Η Σουηδία υποστηρίζει ότι η ένταξη στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών 2 (όπου η συμμετοχή σε αυτόν για δύο χρόνια είναι υποχρεωτική πριν από την υιοθέτηση του ευρώ) είναι προαιρετική, ενώ έχει επιλέξει να μην υιοθετήσει το ευρώ ύστερα από δημοψήφισμα, αποφεύγοντας σκόπιμα την εφαρμογή των απαιτήσεων υιοθέτησης του ευρώ.
Το 55,9% των ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα για την υιοθέτηση του ευρώ τον Σεπτέμβριο του 2003 ψήφισε κατά της ένταξης της Σουηδίας στην Ευρωζώνη. Αν οι Σουηδοί ψηφοφόροι ψήφιζαν υπέρ, η Σουηδία θα γινόταν μέλος της ευρωζώνης στις 1 Ιανουαρίου 2006.
Στο δημοψήφισμα, οι ψηφοφόροι στην επαρχία Στοκχόλμης ψήφισαν υπέρ της υιοθέτησης του ευρώ (το 54,7% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ του ευρώ, ενώ το 43,2% κατά). Επίσης, στην επαρχία Σκανίας το 49,3% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ και το 48,5% ψήφισε κατά, ενώ τα άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια εμπόδισαν τη ψήφο "υπέρ" να ξεπεράσει το 50%. Εκτός αυτών των επαρχιών, σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι δήμοι της Σουηδίας (όπως και μερικοί στην επαρχία Σκανίας) ψήφισαν κατά.
Τα τελευταία δέκα χρόνια, οι δημοσκοπήσεις στη Σουηδία καταγράφουν μια σταθερή πλειοψηφία κατά της υιοθέτησης του ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρώ ανά χώρα Κατηγορία:Οικονομία της Σουηδίας Κατηγορία:Σουηδία και Ευρωπαϊκή Ένωση
Ζοζέφ Καμπιλά
Ο Ζοζέφ Καμπιλά (Joseph Kabila Kabange, 4 Ιουνίου 1971) ήταν ο 4ος πρόεδρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Κονγκό.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε το 1971 στη Hewa Bora II, στο νότιο Κίβου. Ήταν γιος του Λοράν Ντεζιρέ Καμπιλά και της Mahanya Sifa Kabila και το πλήρες όνομά του είναι Joseph Kabila Kabange.
Έκανε στρατιωτική (αντάρτικη) εκπαίδευση στην Τανζανία και στη Ρουάντα και το 1996 έγινε μέλος της αντάρτικης Συμμαχίας των Δημοκρατικών Δυνάμεων για την Απελευθέρωση του Κονγκό (AFDL). Μετά τη νίκη του AFDL και την άνοδο του πατέρα του στην προεδρία, ο Ζοζέφ Καμπιλά έλαβε περαιτέρω εκπαίδευση στο Πεκίνο. Διορίστηκε αναπληρωτής αρχηγός ΓΕΣ το 1998. Το 2000 ανέλαβε και την αρχηγία του Στρατού, μέχρι τη δολοφονία του πατέρα του, λοράν-Ντεζιρέ Καμπιλά, το 2001.
Αρχηγός Κράτους
Σε ηλικία 29 ετών, στις 26 Ιανουαρίου του 2001, έγινε Αρχηγός του Κράτους και είχε κάποια επιτυχία στο να σταματήσει τον πόλεμο. Το 2002 υπογράφτηκε ειρηνευτική συμφωνία στο Σαν Σίτυ, στη Νότια Αφρική, η οποία κατ' όνομα τερμάτισε το Δεύτερο Πόλεμο του Κονγκό. Στις 28 Μαρτίου του 2004 έγινε αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από οπαδούς του άλλοτε ηγέτη Μομπούτου Σέσε Σέκο, ενώ παρόμοια απόπειρα ανατροπής της κυβερνήσεως έλαβε χώρα και στις 11 Ιουνίου του 2004, με ηγέτη τον Ταγματάρχη Ερίκ Λενζ. . Το Δεκέμβριο του 2005, με δημοψήφισμα εγκρίθηκε ένα νέο Σύνταγμα και οι προεδρικές εκλογές ορίστηκαν για τις 30 Ιουλίου του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Νίκος Αγγελάκης
Ο Νίκος Αγγελάκης (1906 – 29 Οκτωβρίου 1986) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε σε όλη του την καριέρα στον Άρη.
Καριέρα ποδοσφαιριστή
Η ποδοσφαιρική του καριέρα ολοκληρώθηκε μετά το τέλος της περιόδου 1937–38. Συνολικά πέτυχε 176 γκολ αγωνιζόμενος με τα χρώματα του Άρη, της Μικτής Θεσσαλονίκης και της Εθνικής Ελλάδας. Μία από τις καλύτερες στιγμές του ήταν στις 10 Απριλίου 1932, όταν για το Πρωτάθλημα Ελλάδας ο Άρης νίκησε με 6–1 τον Απόλλωνα Αθηνών με τον ίδιο να σημειώνει και τα έξι τέρματα της ομάδας του.
Με την Εθνική Ελλάδας έκανε το ντεμπούτο του στις 30 Ιουνίου 1929. Με το εθνόσημο πραγματοποίησε συνολικά 11 συμμετοχές, ενώ πέτυχε και 2 τέρματα.
Τα γκολ του Νίκου Αγγελάκη
Σύνολο
Καριέρα προπονητή
Μετά το πέρας της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, διατελώντας επί μία πενταετία προπονητής του Άρη, από το 1948 ως το 1953. Ο γιος του, Ρήγας, ακολούθησε τα χνάρια του, ενώ ο εγγονός του, Νίκος, μετά την επιτυχημένη του πορεία ως διαιτητής, ασκεί καθήκοντα γενικού αρχηγού της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψηφιακό Αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Μακεδόνες
Πούλα (Κροατία)
Η Πούλα (Σλοβενικά: Pulj, Ιταλικά: Pola) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ίστρια, και βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της χερσονήσου, με πληθυσμό 62.080 κατοίκων (2006). Είναι μια παραλιακή πόλη, χτισμένη στις ακτές ενός κόλπου, προστατευμένου από την ανοικτή θάλασσα και έχει σημαντικό λιμάνι. Φημίζεται για το ήπιο κλίμα, τη θάλασσα και τη φύση. Η πόλη έχει παράδοση στην οινοποιία, αλιεία και στον τουρισμό, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η Πούλα είναι διοικητικό κέντρο της Ίστρια από τη ρωμαϊκή εποχή.
Πληθυσμιακή Εξέλιξη
thumb|left|250px|Ρωμαϊκό αμφιθέατρο στην Πούλα Η Πούλα είναι η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας της Ίστρια, με μητροπολιτική περιοχή 90.000 κατοίκων. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 1.093 κάτοικοι/τ.χλμ., τοποθετώντας την στην 5η θέση στην Κροατία. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Κροάτες που αντιπροσωπεύουν το 71% του πληθυσμού. Οι υπόλοιποι: Σέρβοι (5,83%), Ιταλοί (4,82%), Βόσνιοι (1,67%) και Σλοβένοι (1,25%).
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται γύρω από επτά λόφους (Μόντε Ζάρο, Μόντε Σερπέντε, Μόντε Γκίρο, Μόντε Μάγκνο, Μόντε Παραντίσο, Μόντε Ρίτζι και Μόντε Βιντάλ), στο εσωτερικό μέρος του ανοικτού κόλπου, όπου σχηματίζεται φυσικό και καλά προστατευμένο λιμάνι (βάθους 38μ.) με δύο εισόδους: από τη θάλασσα και  από το κανάλι Φαζάνα. Το κλίμα της περιοχής είναι ήπιο με τις ώρες της ηλιοφάνειας να φτάνουν τις 2.316 το χρόνο ή 6,3 την ημέρα και με μέσο όρο θερμοκρασίας του αέρα 13,2ο C (από 6,1oC το Φεβρουάριο στους 26,4οC τον Ιούλιο και τον Αύγουστο).
Αξιοθέατα
thumb|right|Ναός Ρώμης και Αυγούστου Η πόλη φημίζεται για τα ρωμαϊκά της μνημεία, από τα οποία το πιο γνωστό είναι το Αμφιθέατρο της Πούλα, το έκτο μεγαλύτερο στον κόσμο και που αποκαλείται Αρένα από τους κατοίκους. Είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αμφιθέατρα της αρχαιότητας που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα του στη διάρκεια του καλοκαιρινού κινηματογραφικού φεστιβάλ. Κατά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, με ενέργειες της διοίκηση της φασιστικής Ιταλίας έγιναν προσπάθειες διάλυσης του μνημείου και μεταφοράς του στην Ιταλία. Κάτι που τελικά εγκαταλείφθηκε λόγω του μεγάλου κόστους.
Άλλα καλά διατηρημένα ρωμαϊκά μνημεία είναι η Αψίδα του Σέργκιι καθώς και ο ναός της Ρώμης και του Αυγούστου που χτίστηκαν τον 1ο αιώνα μ.Χ. από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Αύγουστο.
Οι Δίδυμες Πύλες (Porta Gemina) είναι μία από τις εναπομείνασες πύλες μετά την κατεδάφιση των τειχών της πόλης στις αρχές του 19ου αιώνα. Χρονολογείται από τα μέσα του 2ου αιώνα. Αποτελείται από δύο αψίδες, κολώνες, επιστήλιο και διακοσμημένη ζωφόρο.
Άλλα αξιοθέατα είναι η Πύλη του Ηρακλή που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα. Η Αγορά που κατασκευάστηκε τον 1ο αιώνα π.Χ. κοντά στη θάλασσα. Τη ρωμαϊκή εποχή περιβαλλόταν από τους ναούς του Δία, της Γιούνο και της Αθηνάς. Δύο Ρωμαϊκά θέατρα: το μικρότερο (διαμ. 50μ., 2ος αι.) που βρίσκεται κοντά στο κέντρο και ένα μεγαλύτερο (διαμ. 100μ., 1ος αι.) στο νοτιότερο άκρο της πόλης. Το βυζαντινό Παρεκκλήσι της Σάντα Μέρι Φορμόσα που χτίστηκε τον 6ο αιώνα. Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Ίστρια που βρίσκεται σε πάρκο λίγο πιο μακριά από το Αμφιθέατρο και κοντά στις Δίδυμες Πύλες. Η συλλογή του ξεκίνησε από τον στρατηγό Μάρμοντ τον Αύγουστο του 1802, με ευρήματα από το Ναό της Ρώμης και Αυγούστου. Το μουσείο άνοιξε στο κοινό με τη σημερινή του μορφή το 1949 και περιλαμβάνει θησαυρούς της πόλης αλλά και των περιχώρων από την προϊστορία μέχρι το Μεσαίωνα. Το Κάστρο σε σχήμα αστεριού με τέσσερις επάλξεις. Βρίσκεται στην κορυφή του κεντρικού λόφου της παλιάς πόλης. Χτίστηκε πάνω στα ερείπια του ρωμαϊκού καπιτωλίου από τους Βενετούς, το 14 αιώνα, σε σχέδιο του Γάλλου στρατιωτικού αρχιτέκτονα, Αντουάν ντε Βίλ. Από το 1961 φιλοξενεί το Ιστορικό μουσείο της Ίστρια.
Γλώσσες
Η πλειοψηφία των κατοίκων μιλά την κροατική, καθώς και διαλέκτους της. Επιπλέον ένα μέρος χρησιμοποιεί την ιταλική, αλλά και την αγγλική και γερμανική λόγω του τουριστικών δραστηριοτήτων. Η σήμανση των δρόμων είναι διπλή, κροατική και ιταλική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
ΚΚ Ολίμπια
Η ΚΚ Ολίμπια (σλοβενικά: KK Olimpija), γνωστή με την ονομασία Ολίμπια Λιουμπλιάνα, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Ο σύλλογος εδρεύει στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στην Αρένα Στόζιτσε, χωρητικότητας 12.480 θεατών.
Ονομασίες
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1946 ως τμήμα καλαθοσφαίρισης ενός ευρύτερου αθλητικού συλλόγου, της Σβόμποντα (στα ελληνικά, «Ελευθερία»). Αργότερα άλλαξε την ονομασία της αρκετές φορές, Οι πέντε τελευταίες ονομασίες του συλλόγου περιλαμβάνουν τους κύριους χορηγούς της ομάδας.
Επαρχία Μαλεβιζίου
Η Επαρχία Μαλεβιζίου αποτελούσε μία από τις επτά συνολικά Επαρχίες του Νομού Ηρακλείου. Κατείχε το βορειοδυτικό τμήμα του Νομού και συνόρευε στα βόρεια με το Κρητικό Πέλαγος, στα ανατολικά με την Επαρχία Τεμένους, στα νότια με τις Επαρχίες Καινουργίου και Μονοφατσίου, ενώ στα δυτικά με την Επαρχία Μυλοποτάμου στον Νομό Ρεθύμνης. Τα εδάφη της Επαρχίας ήταν κυρίως γήλοφοι, που καλύπτονταν από ελαιώνες και αμπελώνες. Παρήγαγε τη μεγαλύτερη ποσότητα κρασιών και σταφίδας, εξ ου και η ονομασία πολύοινος. Ονομαστό είναι το κρασί Μαλβαζία ή Μαλεβιζιώτικο (malvasia, vin malvoisie). Εκκλησιαστικώς υπαγόταν στην Αρχιεπισκοπή της Εκκλησίας της Κρήτης. Παλαιότερα, ως το 1821, υπαγόταν στην άλλοτε Επισκοπή Κνωσού, η οποία και καταργήθηκε έπειτα από τη σφαγή του Μητροπολίτη από τους Τούρκους.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα της Επαρχίας οφείλεται στο φρούριο Castel Malvisin ή Malvicino, από το οποίο σώζονται ερείπια σε λόφο, επάνω από τον οικισμό Κεραμούτσι. Η θέση λέγεται ακόμα και σήμερα Καστέλλι. Σύμφωνα με την ετυμολογία, το φρούριο ήταν κακός γείτονας (ενετικό mal vicino) των επαναστατών. Νεότεροι ερευνητές απέδειξαν ότι η ονομασία οφείλεται στην πολιορκητική μηχανή malvesin, που ήταν σε χρήση κατά τον Μεσαίωνα, είδος petriera, η οποία ονομαζόταν από τους Γάλλους και mauvais voisin. Το 1821 η Επαρχία μετονομάστηκε Επαρχία Κνωσού, ονομασία που δεν επικράτησε.
Βιβλιογραφία
Μαλεβι
Malevizion Province
Αμυγδαλέα Λάρισας
Η Αμυγδαλέα (πρώην Γούνιτσα ) είναι χωριό του νομού Λάρισας και έδρα τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κοιλάδας του διευρυμένου Δήμου Λαρισαίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 220 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Αμυγδαλέα βρίσκεται 15 χλμ. δυτικά της Λάρισας στις όχθες του Πηνειού ποταμού, σε υψόμετρο 80 μέτρων. Το παλιό όνομα της Αμυγδαλέας είναι Γούνιτσα, τοπωνύμιο που εικάζεται πως προκύπτει από τη γεωγραφική της θέση, στη γωνία που σχηματίζουν δύο μικρά βουνά, ανάμεσα στα οποία κυλάει ο Πηνειός.
Η θέση φαίνεται να κατοικείται από την Αρχαιότητα, ενώ μνεία στην Αμυγδαλέα γίνεται σε χειρόγραφο της μονής του Μεγάλου Μετεώρου που χρονολογείται μεταξύ των ετών 1520-1540 και στο οποίο το χωριό αναφέρεται ως Γούνιτζα. Κατά το β΄ μισό του επόμενου αιώνα (1660), κάτοικοι της Γούνιτσας αναφέρονται ως αφιερωτές στον Πανάγιο Τάφο της Ιερουσαλήμ.
Το χωριό απελευθερώθηκε μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Θεσσαλίας το 1881 και στην απογραφή που διεξήχθη το ίδιο έτος είχε 288 κατοίκους (146 γυναίκες και 142 άνδρες). Μέχρι το 1899 αποτελούσε τσιφλίκι των απογόνων του Οθωμανού στρατηγού Χουρσίτ πασά, ενώ στη συνέχεια πέρασε στην ιδιοκτησία Έλληνα δικηγόρου. Λόγω της παρακείμενης όχθης του Πηνειού, στην Αμυγδαλέα λειτουργούσε πορθμείο μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Στα μέσα του 20ου αι. στην Αμυγδαλέα προσήλθαν βλάχοι κτηνοτρόφοι από την περιοχή των Γρεβενών και της Καλαμπάκας, οι οποίοι και εγκαταστάθηκαν μόνιμα, μετακινούμενοι τα καλοκαίρια με τα κοπάδια τους στα ορεινά τους καταφύγια.
Σημαντικά αξιοθέατα αποτελούν το πέτρινο γεφύρι από την εποχή της Τουρκοκρατίας, η εκκλησία του Αγ. Νικολάου με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα και ο Πηνειός με πλούσια χλωρίδα.
Η τοπική κοινότητα περιλαμβάνει και τον Συνοικισμό Προσφύγων (116 κάτοικοι το 2011 ), ο οποίος δημιουργήθηκε από Καππαδόκες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Λαρισαίων
Λέσεκ του Ντόμπζινι
Ο Λέσεκ, πολων. Leszek (πριν το 1302 - 10 Ιουλίου 1316) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ντόμπζινι (1312-16) μαζί με τους μικρότερους αδελφούς του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σιεμόβιτ δούκα τού Ντόμπζινι και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας.
Αδέλφια του ήταν ο Βλάντισλαφ ο κυφός, ο Μπολέσλαφ, κ.ά.
Το μόνο γνωστό γι' αυτόν είναι η μνεία του στο καταστατικό τού Γιαν τού Κιζίελεφ κατά τη διάρκεια της Πολωνο-Τευτονικής δίκης στη Βαρσάβα (Βαρσοβία) το 1339. Επειδή αυτή είναι η μόνη αναφορά σύγχρονης σε αυτόν πηγής που τον ονομάζει, η ύπαρξή του είναι θέμα συζήτησης μεταξύ των ιστορικών. Αν υπήρξε, θα απεβίωσε νέος ως το 1316, ακόμη υπό την επιτροπεία της μητέρας του και τού θείου του Βλάντισλαφ Α΄ τού βραχύ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Αραβικό Βασίλειο της Συρίας
Το Αραβικό Βασίλειο της Συρίας (المملكة العربية السورية, al-Mamlakah al-‘Arabīyah as-Sūrīyah) ήταν ένα αυτοανακηρυγμένο, μη αναγνωρισμένο κράτος, που ξεκίνησε ως «πλήρως και απολύτως ανεξάρτητη...αραβική συνταγματική κυβέρνηση». Ανακοινώθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1918 με την άδεια του Βρετανικού Στρατού, απέκτησε de facto ανεξαρτησία ως «Εμιράτο» μετά την απόσυρση των βρετανικών δυνάμεων από την Διοίκηση Κατεχομένων Εχθρικών Εδαφών στις 26 Νοεμβρίου 1919 και ανακηρύχθηκε ως βασίλειο στις 8 Μαρτίου 1920.
Ως "βασίλειο" υφίστατο λίγο περισσότερο από τέσσερις μήνες: από τις 8 Μαρτίου έως τις 25 Ιουλίου 1920. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ύπαρξής του, ηγέτης του βασιλείου ήταν ο γιος του Σαρίφ της Μέκκας, Χουσεΐν μπιν Αλί, ο Φαϊζάλ μπιν Χουσεΐν. Παρά τις αξιώσεις του κράτους για τα εδάφη της Μεγάλης Συρίας, η κυβέρνηση του Φαϊζάλ έλεγχε μια περιορισμένη περιοχή και εξαρτιόταν από τη Βρετανία, η οποία, μαζί με τη Γαλλία, γενικά αντιτασσόταν στην ιδέα της Μεγάλης Συρίας και αρνήθηκε να αναγνωρίσει το βασίλειο.
Το βασίλειο παραδόθηκε στις γαλλικές δυνάμεις στις 25 Ιουλίου 1920.
Θεσμοί
Η Αραβική Εξέγερση και η αλληλογραφία Μακμάν-Χουσεΐν αποτελούν κρίσιμους παράγοντες στα θεμέλια του Αραβικού Βασιλείου της Συρίας. Στην αλληλογραφία, οι υποσχέσεις ενός αραβικού βασιλείου έγιναν από τους Βρετανούς σε αντάλλαγμα για μια αραβική εξέγερση εναντίον των Οθωμανών. Καθώς οι Βρετανοί υπόσχονταν ανεξαρτησία, έγιναν ξεχωριστές συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένης της Συμφωνίας Σάικς-Πικό με τους Γάλλους. Τελικά, η εφαρμογή της Συμφωνίας Σάικς-Πικό θα οδηγούσε στην υπονόμευση και την καταστροφή του Αραβικού Βασιλείου της Συρίας. Παρά τη σημασία της Αραβικής Εξέγερσης για τις σύγχρονες αραβικές χώρες, που σχηματίστηκαν στον απόηχό της, τότε υπήρχε σημαντική δυσπιστία και ακόμη και αντίθεση στην ιδέα ενός Αραβικού Βασιλείου ή μιας σειράς Αραβικών Βασιλείων.
Αραβική συνταγματική κυβέρνηση
Κοντά στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Βρετανική Αιγυπτιακή Εκστρατευτική Δύναμη υπό τη διοίκηση του Έντμουντ Άλενμπι κατέλαβε τη Δαμασκό στις 30 Σεπτεμβρίου 1918. Λίγο μετά, στις 3 Οκτωβρίου, ο Φαϊζάλ μπήκε στην πόλη.
Η χαρά θα ήταν σύντομη, καθώς ο Φαϊζάλ σύντομα ενημερώθηκε για τη συμφωνία Σάικς-Πικό. Ο Φαϊζάλ ανέμενε ένα ανεξάρτητο αραβικό βασίλειο στο όνομα του πατέρα του, αλλά σύντομα ενημερώθηκε για τη διαίρεση των εδαφών και τον τρόπο, με τον οποίο η Συρία πέρασε υπό γαλλική δύναμη προστασίας. Ο Φαϊζάλ προφανώς δεν εκτίμησε αυτήν την προδοσία από τους Βρετανούς, αλλά βρήκε διαβεβαίωση γνωρίζοντας ότι ο πραγματικός διακανονισμός θα επιλυθεί αργότερα, όταν ο πόλεμος θα είχε τελειώσει. Πιθανότατα ήλπιζε ότι μέχρι τότε οι Βρετανοί θα είχαν αλλάξει την υποστήριξή τους για τις γαλλικές υποθέσεις στη Συρία.
Στις 5 Οκτωβρίου, με την άδεια του στρατηγού Άλενμπι, ο Φαϊζάλ ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας πλήρως και απολύτως ανεξάρτητης αραβικής συνταγματικής κυβέρνησης. Ο Φαϊζάλ ανακοίνωσε ότι θα ήταν μια αραβική κυβέρνηση βασισμένη στη δικαιοσύνη και την ισότητα για όλους τους Άραβες ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους.
Προς μεγάλη ανησυχία του Γάλλου πρωθυπουργού Ζωρζ Κλεμανσώ, η δημιουργία ενός ημιανεξάρτητου αραβικού κράτους χωρίς διεθνή αναγνώριση και υπό την αιγίδα των Βρετανών ήταν ανησυχητική. Ακόμη και οι διαβεβαιώσεις από τον Άλενμπι ότι όλες οι ενέργειες, που έγιναν, ήταν προσωρινές, δεν διευκόλυνε τις επικείμενες εντάσεις μεταξύ των Βρετανών, των Γάλλων και των Αράβων. Για τους Άραβες εθνικιστές και πολλούς από τους Άραβες, που πολέμησαν στην Αραβική Επανάσταση, αυτή ήταν η επίτευξη ενός μακρού σκληρού αγώνα.
Προσδιορισμός της κατάστασης
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο Φαϊζάλ με τον [[Τόμας Έντουαρντ Λόρενς|Τόμας Έντουαρντ Λώρενς και την αντιπροσωπεία του Βασιλείου της Χετζάζ στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού το 1919]] αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ| Ανακήρυξη του Φαϊζάλ Α' ως βασιλιά της Συρίας το 1920. Μετά τον πόλεμο, στη Σύνοδο\ Ειρήνης του Παρισιού του 1919, ο Φαϊζάλ πίεσε για αραβική ανεξαρτησία. Στη Σύνοδο, οι νικηφόροι Σύμμαχοι αποφάσισαν τι θα γίνονταν τα ηττημένα έθνη των Κεντρικών Δυνάμεων, ειδικά ποιος θα έπρεπε να ελέγχει τα εδάφη τους, όπως οι κατοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή. Το καθεστώς των αραβικών εδαφών στη Μέση Ανατολή αποτέλεσε αντικείμενο εντατικών διαπραγματεύσεων μεταξύ Γάλλων και Βρετανών. Τον Μάιο του 1919, οι πρωθυπουργοί Γαλλίας και Βρετανίας συναντήθηκαν στο Κε ντ' Ορσέ για να αποφασίσουν μεταξύ τους τις αντίστοιχες αξιώσεις τους σε εδάφη ή σφαίρες επιρροής στη Μέση Ανατολή. Η συνάντηση αποφάσισε ότι σε αντάλλαγμα για μια βρετανική εγγύηση γαλλικού ελέγχου στη Συρία, θα δοθεί κυριαρχία στους Βρετανούς στη Μοσούλη και την Παλαιστίνη.
Την ίδια περίπου στιγμή, ένας αμερικανικός συμβιβασμός κατέληξε σε συμφωνία για τη σύσταση επιτροπής για τον προσδιορισμό των επιθυμιών των κατοίκων. Παρόλο που υποστήριξαν αρχικά την ιδέα, η Βρετανία και η Γαλλία τελικά αποχώρησαν από την Επιτροπή Κινγκ-Κρέιν του 1919, που απαρτιζόταν αποκλειστικά από Αμερικανούς. Τα πορίσματα της επιτροπής, που δεν δημοσιεύθηκαν έως το 1922 μετά την ψηφοφορία της Κοινωνίας των Εθνών, έδειξαν ισχυρή αραβική υποστήριξη για ένα ανεξάρτητο αραβικό κράτος και αντίθεση στη γαλλική παρουσία.
Δημιουργία
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ| Εμίρης Φαίζάλ δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Βασιλική σημαία του βασιλιά της Συρίας δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Νόμισμα του Αραβικού Βασιλείου αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ| Τραπεζογραμμάτιο 25 πιάστρες από τη Συρία, που εκδόθηκε στη [[Βηρυτός|Βηρυτό από την Τράπεζα της Συρίας το 1919. Η Τράπεζα της Συρίας μετονομάστηκε αργότερα σε Τράπεζα της Συρίας και του Ευρύτερου Λιβάνου και συνέχισε να εκδίδει νόμισμα τόσο για τη Συρία όσο και για τον Λίβανο μέχρι τη δεκαετία του '50.]] Αυτά τα γεγονότα στην Ευρώπη οδήγησαν τους συριακούς εθνικιστικούς συνδέσμους, όπως η Αλ-Φατάτ, να προετοιμάσουν ένα εθνικό συνέδριο. Αυτές οι συριακές εθνικιστικές ενώσεις υποστήριξαν την πλήρη ανεξαρτησία για ένα αραβικό βασίλειο, που θα ένωνε τους Άραβες υπό τον Φαϊζάλ. Η Επιτροπή Κινγκ-Κρέιν ενθάρρυνε τις προσπάθειες ενοποίησης και κλήθηκαν βιαστικές εκλογές, συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων από όλα τα αραβικά εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, αν και Γάλλοι αξιωματούχοι εμπόδισαν την άφιξη πολλών εκπροσώπων τους.
Η πρώτη επίσημη σύνοδος του Συριακού Κογκρέσου πραγματοποιήθηκε στις 3 Ιουνίου 1919 και εξελέγη πρόεδρος το μέλος της Αλ-Φατάτ Χασίμ αλ-Ατάσι.
Όταν η Επιτροπή Κινγκ-Κρέιν έφτασε στη Δαμασκό στις 25 Ιουνίου 1919, ήρθε αντιμέτωπη με μια σειρά από φυλλάδια, που έλεγαν "Ανεξαρτησία ή Θάνατος".
Στις 2 Ιουλίου, το Εθνικό Συνέδριο της Συρίας στη Δαμασκό ενέκρινε μια σειρά ψηφισμάτων, με τα οποία ζητούσε μια εντελώς ανεξάρτητη συνταγματική μοναρχία με τον Φαϊζάλ ως βασιλιά, ζητώντας βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες και απορρίπτοντας τα δικαιώματα, που διεκδικούσαν οι Γάλλοι.
Τον Ιανουάριο του 1920, ο Φαϊζάλ εξαναγκάστηκε σε συμφωνία με τη Γαλλία, η οποία όριζε ότι η Γαλλία θα υποστηρίζει την ύπαρξη του συριακού κράτους και δεν θα τοποθετήσει στρατεύματα στη Συρία, εφόσον η γαλλική κυβέρνηση παρέμενε η μόνη κυβέρνηση, που θα παρέχει συμβούλους και τεχνικούς εμπειρογνώμονες.
Οι ειδήσεις αυτού του συμβιβασμού δεν έγιναν δεκτές καλά από τους ένθερμους αντι-Γάλλους και υποστηρικτές της ανεξαρτησίας, που πίεσαν αμέσως τον Φαϊζάλ να αντιστρέψει τη δέσμευσή του, κάτι που έκανε. Μετά από αυτήν την αντιστροφή, πραγματοποιήθηκαν βίαιες επιθέσεις εναντίον γαλλικών δυνάμεων και το Συριακό Συνέδριο συγκλήθηκε τον Μάρτιο του 1920 για να κηρύξει τον Φαϊζάλ βασιλιά της Συρίας, καθώς και να ιδρύσει επίσημα το Αραβικό Βασίλειο της Συρίας με τον Χασίμ αλ-Ατάσι ως πρωθυπουργό και τον Γιουσούφ Αλ Άζμα ως Υπουργό Πολέμου και Αρχηγό του Επιτελείου.
Αυτή η μονομερής δράση απορρίφθηκε αμέσως από τους Βρετανούς και τους Γάλλους και η Διάσκεψη του Σαν Ρέμο κλήθηκε από τις Συμμαχικές Δυνάμεις τον Απρίλιο του 1920 για να οριστικοποιήσει την κατανομή των εντολών της Κοινωνίας των Εθνών στη Μέση Ανατολή. Αυτό με τη σειρά του το αποκήρυξε ο Φαϊζάλ και οι υποστηρικτές του. Μετά από μήνες αστάθειας και αποτυχίας να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις προς τους Γάλλους, ο διοικητής των γαλλικών δυνάμεων Στρατηγός Ανρί Γκουρό έδωσε τελεσίγραφο στον βασιλιά Φαϊζάλ στις 14 Ιουλίου 1920: ή θα παραδινόταν ή θα πολεμούσε.
Διάλυση
δεξιά|μικρογραφία|222x222εσ| Ο στρατηγός Γιουσούφ αλ Αζμά Ανησυχώντας για τα αποτελέσματα μιας μακράς αιματηρής μάχης με τους Γάλλους, ο Βασιλιάς Φαϊζάλ παραδόθηκε. Ωστόσο, ο υπουργός Άμυνας Γιουσούφ Αλ Αζμά αγνόησε την εντολή του Βασιλιά και οδήγησε έναν μικρό στρατό να αντιμετωπίσει τους Γάλλους στη Συρία. Αυτός ο στρατός εξαρτιόταν κυρίως από μεμονωμένα όπλα και δεν συγκρινόταν με το γαλλικό πυροβολικό. Στη μάχη του Μαϊσαλούν, ο συριακός στρατός ηττήθηκε εύκολα από τους Γάλλους, με τον στρατηγό Αλ Άζμα να σκοτώνεται κατά τη διάρκεια της μάχης. Η απώλεια οδήγησε στην πολιορκία και κατάληψη της Δαμασκού στις 25 Ιουλίου 1920. Στη συνέχεια τέθηκε σε ισχύ η γαλλική εντολή για τη Συρία και τον Λίβανο.
Κληρονομιά
Μετά την παράδοση στις γαλλικές δυνάμεις, ο Φαϊζάλ εκδιώχθηκε από τη Συρία και πήγε να ζήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Αύγουστο του 1920. Τον Αύγουστο του 1921 του προσφέρθηκε το στέμμα του Ιράκ υπό τη βρετανική εντολή για το Ιράκ.
Το Βασίλειο, μέσω της σύντομης και ταραχώδους ύπαρξής του, θα αποτελέσει αντικείμενο μεγάλης έμπνευσης για μεταγενέστερα αραβικά απελευθερωτικά κινήματα. Θα ήταν η συχνά επαναλαμβανόμενη ιστορία ενός αραβικού λαού, που σπάει τα αποικιακά δεσμά του και εν τέλει καταδικάζεται για το επαναστατικό του πάθος και για την αντίστασή τους στις αυτοκρατορικές δυνάμεις. Ο συμβολισμός της πτώσης του Βασιλείου της Συρίας ενέπνευσε επίσης βαθιά δυσπιστία απέναντι στις ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες θα θεωρούνταν ψεύτες και καταπιεστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κράτη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Συριακός εθνικισμός Κατηγορία:Πρώην βασίλεια Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1919
Ρόστρα
Τα Ρόστρα (λατιν.: Rostra, Rostri) ήταν μία μεγάλη εξέδρα, που κτίστηκε στην πόλη της Ρώμης και διατηρήθηκε κατά τη διάρκεια της Δημοκρατικής και Αυτοκρατορικής περιόδου. Βρισκόταν στο όριο του χώρου Συνέλευσης (Comitium). Οι ομιλητές στέκονταν στα Ρόστρα και κοιτούσαν προς τη βόρεια πλευρά, προς το κτήριο της Συγκλήτου και έδιναν ομιλίες στους ενδιάμεσα συγκεντρωμένους. Συχνά αναφέρεται ως Βήμα (Suggestus) ή Δικαστήριο (Tribunal). Η πρώτη μορφή του ήταν το Ηφαιστείο (Vulcanal) του Ρωμαϊκού βασιλείου. Το Ελληνικό αντίστοιχο βήμα ήταν η Πνύκα.
Η ονομασία προέρχεται από τα έξι rostra (rostrum = ρύγχος, το έμβολο πολεμικών πλοίων), λάφυρα μετά τη νίκη η οποία έληξε τον Λατινικό Πόλεμο στην μάχη του Άντιου (Antium) το 338 π.Χ. και τοποθετήθηκαν στην μπροστινή πλευρά του. Αρχικά ο όρος σήμαινε μία ενιαία δομή, που βρίσκεται μέσα στον χώρο Συνέλευσης, κοντά στην Αγορά (Forum) και συνήθως συνδέεται με τον χώρο σύγκλησης της Συγκλήτου (Curia). Η εξέδρα άρχισε να αναφέρεται ως Rostra Vetera (Παλαιά Έμβολα) στην Αυτοκρατορική εποχή, για να ξεχωρίζει από άλλες μεταγενέστερες εξέδρες, που σχεδιάστηκαν για παρόμοιους σκοπούς και πήραν το όνομα Ρόστρα μαζί με το όνομα τού κατασκευαστή τους ή το πρόσωπο που τιμήθηκε.
Ιστορία
Αξιωματούχοι (magistrates), πολιτικοί, συνήγοροι και άλλοι ρήτορες μιλούσαν προς τους συγκεντρωμένους ανθρώπους της Ρώμης από αυτό το εξαιρετικά τιμητικό και υψηλό σημείο. Καθαγιασμένα από τους ιερείς (augurs) ως ναός (templum), τα αρχικά Ρόστρα κτίστηκαν ήδη από τον 6ο αι. π.Χ. Αυτά τα Ρόστρα αντικαταστάθηκαν και διευρύνθηκαν πολλές φορές, αλλά παρέμειναν στην ίδια τοποθεσία για αιώνες.
Το 338 π.Χ. τα Ρόστρα πήραν το όνομά τους όταν, μετά την ήττα του Άντιου (πόλης 50 χλμ νότια της Ρώμης) από τον ύπατο Γάιο Μαίνιο, ο στόλος των Αντιατών κατασχέθηκε από τη Ρώμη. Από τις πλώρες έξι πλοίων του στόλου τα έμβολα (rostrα) τοποθετήθηκαν στην εξέδρα των ομιλιτών. Ο Mαίνιος τα πλήρωσε από το μερίδιο της λείας του. Έστησε επίσης μία στήλη νίκης, την Columna Maenia, κοντά στα Ρόστρα.
Ο όρος Rostrum που αναφέρεται σε ένα βήμα για έναν ομιλητή, προέρχεται άμεσα από τη χρήση του όρου "Rostra". Λέμε ότι κάποιος στέκεται μπροστά σε ένα Ρόστρο ή στέκεται επάνω στα Ρόστρα. Ενώ τελικά υπήρχαν πολλά Ρόστρα εντός της πόλης της Ρώμης κατά τη Δημοκρατία και την Αυτοκρατορία της, τότε, όπως και τώρα, το "Ρόστρα" από μόνο του αναφέρεται σε μία συγκεκριμένη δομή. Πριν από τη Ρωμαϊκή Αγορά, ο χώρος Συνέλευσης (Comitium) ήταν το πρώτο σημείο, που είχε οριστεί για όλες τις πολιτικές και δικαστικές δραστηριότητες και ο πρώτος χώρος δημόσιας συγκέντρωσης στην πόλη. Μία διαδοχή παλαιότερων ιερών και βωμών αναφέρεται στα πρώιμα ρωμαϊκά γραπτά ως το πρώτο Βήμα (Suggestum). Αποτελούνταν από ένα ιερό του θεού Βουλκάνου, που είχε δύο ξεχωριστούς βωμούς, κτισμένους σε διαφορετικές περιόδους. Ο πρώτος ετρουσκικός χωμάτινος βωμός αρχικά βρισκόταν μπροστά σε έναν ναό, που αργότερα θα μετατραπεί στον πρώτο χώρο της Συγκλήτου (Curia Hostilia, αυλή του Οστίλιου) από τον βασιλιά Οστίλιο.
Κατά τη διάρκεια της ύστερης Δημοκρατίας τα Ρόστρα χρησιμοποιήθηκαν ως μέρος, για να εκτεθούν τα κεφάλια των ηττημένων πολιτικών εχθρών. Ο Γάιος Μάριος και ο ύπατος Λεύκιος Κορνήλιος Κίννας κατέλαβαν τη Ρώμη το 87 π.Χ. και τοποθέτησαν το κεφάλι του ηττημένου υπάτου, Γναίου Οκτάβιου, στα Ρόστρα. Η πρακτική συνεχίστηκε από τον Λ. Κ. Σύλλα και τον Μάρκο Αντώνιο, οι οποίοι διέταξαν τα χέρια και το κεφάλι του Κικέρωνα να εκτεθούν στα Ρόστρα του Καίσαρα, μετά την εκτέλεση του ρήτορα στο πλαίσιο της προγραφής του 43 π.Χ.
Ο Καίσαρας μίλησε από τα Ρόστρα το 67 π.Χ. σε μία επιτυχημένη προσπάθεια να περάσει -παρά την αντίθεση της Συγκλήτου- ένα νομοσχέδιο, που προτάθηκε από τον τριβούνο Aulus Gabinius (ο lLex Gabinia) δημιουργώντας μία ισχυρή εντολή για τον Πομπήιο να εξαλείψει την πειρατεία στη Μεσόγειο. Ο Βρούτος και ο Κάσσιος μίλησαν από τα Ρόστρα σε ένα μη ενθουσιώδες πλήθος στην Αγορά, μετά τη δολοφονία του Καίσαρα το 44 π.Χ. Ο ιστορικός Μίλαρ σχολιάζει ότι κατά τη διάρκεια της ύστερης Δημοκρατίας, όταν η βία έγινε τακτικό χαρακτηριστικό των δημόσιων συνεδριάσεων, ο φυσικός έλεγχος και η κατάληψη των Ρόστρων έγινε ένας κρίσιμος πολιτικός στόχος.
Φυλετικές συνελεύσεις και δικαστήρια
Τα Ρόστρα χρησιμοποιήθηκαν επίσης για συνεδριάσεις δικαστηρίων (tribunal). Στη Δημοκρατική Ρώμη ποινικές διώξεις πραγματοποιούντο στην Αγορά είτε πριν από μία φυλετική Συνέλευση με εισαγγελέα (διαδικασία που καθοριζόταν στους Δώδεκα Πίνακες και τον κανονικό τρόπο δίωξης στη μέση Δημοκρατία) είτε σε δικαστήριο ενόρκων (quaestio de repetundis), που ιδρυόταν με καταστατικό και προήδρευε αξιωματούχος με ενόρκους (μετά το 70 π.Χ.), με περίπου 50-75 τέτοιους. Για τις δίκες που πραγματοποιούντο στον χώρο Συνέλευσης, τα Ρόστρα χρησίμευαν ως το δικαστήριο, στο οποίο ο αξιωματούχος καθόταν στο πτυσσόμενο κάθισμά του (sella curulis) με έναν μικρό αριθμό συνοδών. "Αυτό ήταν αρκετό από μόνο του για τη δημιουργία δικαστηρίου, αν και συμπληρωνόταν από πάγκους (subsellia) για τους ενόρκους, τους διαδίκους και τους υποστηρικτές τους". Ο κύκλος των θεατών (corona) αποτελείτο από άτομα, που είτε στέκοντο, είτε κάθηντο σε κοντινά σκαλιά.
Η αρχική κατασκευή κτίστηκε κατά τους μέσους χρόνους της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, περίπου το 500 π.Χ. Στη συνέχεια έγινε γνωστή ως τα Ρόστρα μετά το τέλος του Λατινικού πολέμου το 338 π.Χ., όταν κοσμήθηκε από τον Γάιος Mαίνιο με ναυτικά έμβολα (rostra) από την πλώρη των πλοίων, που κατασχάθηκαν στο Άντιον ως τρόπαια πολέμου.
Τα Ρόστρα βρισκόταν στη νότια πλευρά του χώρου Συνέλευσης, απέναντι από τον πρώτο χώρο της Συγκλήτου (Curia Hostilia), με θέα τόσο τον χώρο Συνέλευσης (Comitium), όσο και τη Ρωμαϊκής Αγοράς. Εκτός από τα έμβολα των αιχμαλωτισμένων πλοίων, τα Ρόστρα είχαν ένα ηλιακό ρολόι και -σε διάφορες εποχές- αγάλματα σημαντικών πολιτικών προσώπων, όπως ο Κάμιλλος, ο Σύλλας και ο Πομπήιος. Ιδιώτες πολίτες έστησαν επίσης μία σειρά τιμητικών στηλών και μνημείων στα Ρόστρα και σε όλη την Αγορά. Κάποια στιγμή η Σύγκλητος απείλησε ότι θα τα αφαιρέσει, εάν οι δωρητές δεν το έκαναν οι ίδιοι.
Παλαιά Ρόστρα (Rostra Vetera)
Σε μορφή, τα αρχικά Ρόστρα μπορεί να ήταν μία απλή υπερυψωμένη εξέδρα από ξύλο, παρόμοια με το ρωμαϊκό δικαστήριο. Επειδή ο χώρος Συνέλευσης ήταν κυκλικός, τα Ρόστρα είχαν καμπύλη μορφή, πιθανώς κατά μήκος του εξωτερικού άκρου των κερκίδων του αμφιθεάτρου της Συνέλευσης. Η κατασκευή έχει περιγραφεί από τον Κρίστιαν-Καρλ-Γιοζία Μπούνσεν, με βάση την εξέταση δύο ρωμαϊκών νομισμάτων που απεικονίζουν τα Ρόστρα, ως «μία κυρτή κατασκευή, επάνω σε καμάρες, με μία εξέδρα στην κορυφή που γύρω της έχει ένα στηθαίο· η πρόσβαση σε αυτή γίνεται με δύο κλίμακες, μία σε κάθε πλευρά. Μπροστά του έχει τον χώρο Συνέλευσης, αλλά αργότερα οι ομιλητές κοιτούσαν συχνά στην αντίθετη κατεύθυνση, για να απευθυνθούν σε μεγαλύτερα ακροατήρια στην Αγορά. Η μορφή των Παλαιών Ρόστρων διατηρήθηκε στους άμβωνες των αρχαιότερων εκκλησιών, οι οποίες είχαν επίσης δύο κλίμακες, μία από την οποία ανέβαινε ο ιεροκήρυκας και μία για την κάθοδό του. Δείγματα αυτών των παλαιών εκκλησιών υπάρχουν ακόμη στη Ρώμη στις εκκλησίες Αγίου Κλήμη του Λατερανού και Αγίου Λαυρεντίου εκτός των Τειχών.
Στο πλαίσιο της ανακατασκευής της Ρωμαϊκής Αγοράς το 44 π.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρας πιστεύεται ότι μετακίνησε τα Παλαιά Ρόστρα (Rostra Vetera) της Δημοκρατικής εποχής. Αυτά τα Nέα Ρόστρα (Rostra Nova), που αναφέρονται και ως Ρόστρα του Καίσαρα (Caesarian Rostra), ξαναχρησιμοποίησαν και ενσωμάτωσαν σχεδόν όλα τα αρχικά Ρόστρα. Βρίσκονται στη νοτιοδυτική πλευρά της νέας Αγοράς του Ιουλίου (Forum Julium). Τα Νέα Ρόστρα δεν ήταν πλέον υποταγμένα στο νέο κτήριο της Συγκλήτου, την Curia Julia (ακόμη σώζεται όρθιο). Ο Καίσαρας τα είχε τοποθετήσει στον κεντρικό άξονα της Αγοράς, στραμμένα προς τον ανοιχτό χώρο. Έμειναν ατελή με το τέλος του Καίσαρα, αλλά ο Αύγουστος τελείωσε και επέκτεινε τα Νέα Ρόστρα με ορθογώνια μορφή στο μπροστινό μέρος τους. Ίχνη αυτών των Ρόστρων μπορείτε να δείτε σήμερα.
Στο αντίθετο άκρο της ανοικτής Αγοράς ο ναός του Καίσαρα, που ολοκληρώθηκε από τον Αύγουστο το 29 π.Χ., περιλάμβανε μία άλλη εξέδρα Ρόστρων στο μπροστινό μέρος της υπερυψωμένης βάσης του, απέναντι από τα Ρόστρα του Καίσαρα. Αυτά τα Ρόστρα ήταν διακοσμημένα με τα έμβολα από τη μάχη του Άκτιου. Ο Τζον Στάμπαγκ, καθηγητής κλασικών στο Γουίλιαμς Κόλιτζ, περιέγραψε τη νέα κατασκευή ως "μία αντανάκλαση του γούστου της εποχής και της ατελείωτης επιθυμίας του Αυγούστου για τάξη".
Στην εποχή μας
Τον Νοέμβριο του 2008 μία έντονη βροχόπτωση προκάλεσε ζημιά στο τσιμεντένιο στέγαστρο της δεκαετίας του 1950, που προστάτευε το Ηφαιστείο (Vulcanal) και τα μνημεία του, που βρίσκονται στον χώρο της Συνέλευσης της Αυτοκρατορικής περιόδου. Αυτό σκέπαζε και τη στήλη Μέλας Λίθος (Lapis Niger). Η επένδυση από μάρμαρο και τσιμέντο είναι ένα μείγμα από το αρχικό μαύρο μάρμαρο, που λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη του χώρου από τον Σύλλα και σύγχρονου τσιμέντου, που χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του στεγάστρου και τη διατήρηση των μαρμάρων στη θέση τους.
Ο καθηγητής Άντζελο Μποτίνι, έφορος αρχαιολογίας στη Ρώμη, δήλωσε ότι τοποθετήθηκε τέντα για την προστασία των αρχαίων μνημείων, μέχρι να επισκευαστεί το στέγαστρο, επιτρέποντας στους τουρίστες μία ματιά στο αρχικό Βήμα (Suggestum) για πρώτη φορά μετά από 50 χρόνια.
Άλλα γνωστά Ρόστρα
Το 29 π.Χ. ο Αύγουστος διέταξε την κατασκευή άλλων Ρόστρων μπροστά από τον ναό του Καίσαρα, στο αντίθετο άκρο της Αγοράς του Ιουλίου από των Ρόστρων του Καίσαρα. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν ως φυλετικό δικαστήριο και ήταν στολισμένα με τις πλώρες των γαλερών, που κατελήφθησαν στη μάχη του Ακτίου.
Ρόστρα υπάρχουν και στη Ρωμαϊκή Αγορά της Κορίνθου.
Η κυρά μας η μαμμή
Η κυρά μας η μαμμή είναι μια ασπρόμαυρη κινηματογραφική κωμωδία που γυρίστηκε το 1958 σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου.
Πλοκή
Ο Λυκούργος Μπέκος (Ορέστης Μακρής), συνταξιούχος γιατρός του Ι.Κ.Α., αποφασίζει να εγκατασταθεί με την οικογένειά του στη Λεστινίτσα, το χωριό της γυναίκας του (Ελένη Ζαφειρίου) και ανοίγει ιατρείο. Έρχεται, όμως, σιγά-σιγά σε σύγκρουση με την Καλλιόπη Μουστάκη (Γεωργία Βασιλειάδου), τη μαμή του χωριού και τις ανορθόδοξες ιατρικές πρακτικές της, δηλαδή ξεματιάσματα και φυλακτά.
Ο Δημήτρης (Δημήτρης Παπαμιχαήλ), γιος της μαμής και φοιτητής ιατρικής στην Αθήνα, έρχεται για διακοπές στο χωριό, όπου γίνεται ζευγάρι με την Καίτη (Ξένια Καλογεροπούλου), την κόρη του γιατρού, με την οποία είχε σύντομη γνωριμία στην Αθήνα, όταν η Καίτη εργαζόταν ως πωλήτρια παγωτών. Ο Δημήτρης προσπαθεί να μειώσει την επιρροή της μαμής στους χωρικούς. Στο μεταξύ, η Καίτη μένει έγκυος και ο Δημήτρης αναγκάζεται να την αποκαταστήσει, προκειμένου να μην απαμυρωθεί η τιμή της. Μετά τον γάμο του ζευγαριού, οι δύο ορκισμένοι εχθροί συμφιλιώνονται. Στο τέλος της ταινίας, ο Λυκούργος και η Καλλιόπη βγάζουν βόλτα το εγγόνι τους παρέα.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα του χωριού της ταινίας, της περίφημης Λεστινίτσας, πραγματοποιήθηκαν στα Κιούρκα (Αφίδνες).
Η παραγωγή της ταινίας, που διαρκεί 73 λεπτά, έγινε από τη Φίνος Φιλμ και η πρώτη προβολή της έγινε την 1 Δεκεμβρίου 1958. Κόβοντας 37.094 εισιτήρια, η ταινία κατατάχθηκε στην 13η θέση ανάμεσα σε 51 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 21 Νοεμβρίου 2006.
Είναι μία από τις τέσσερις ταινίες όπου παίζουν μαζί ο Ορέστης Μακρής και η Γεωργία Βασιλειάδου - οι άλλες τρεις είναι: Η θεία απ' το Σικάγο, Το αμαξάκι και Ο γρουσούζης.
Ακολουθεί χαρακτηριστική στιχομυθία, που αποτυπώνει την αντιπαλότητα ανάμεσα στον γιατρό και τη μαμή: Καλλιόπη: Ο γιατρός σού ξεγέννησε την αγελάδα, κυρ-Δημητρό;
Δημητρός: Ναι ο γιατρός...γεια στα χέρια του.
''Λυκούργος: Έγινα κυρία μου! Από την πρώτη στιγμή που πάτησα στη Λεστινίτσα, κατάλαβα πως χρειάζεται περισσότερο έναν κτηνίατρο παρά έναν γιατρό.''
Καλλιόπη: Να την έχουμε λοιπόν υπόψη μας την ειδικότητά σας!
''Λυκούργος: Μερσί. Στη διάθεσή σας όταν αδιαθετήσετε.''
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τάκη Μωράκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κώστας Κριτσίνης
Ο Κώστας Κριτσίνης γεννήθηκε στην Ερμούπολη. Σπούδασε Νομικά και δικηγόρησε. Διετέλεσε επί μια δεκαετία Νομάρχης Χίου, Κεφαλληνίας και Φλώρινας.
Κατηγορία:Νομάρχες Χίου Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας Κατηγορία:Νομάρχες Κεφαλληνίας
Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας
Το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (American Museum of Natural History) είναι ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία φυσικής ιστορίας του κόσμου. Βρίσκεται απέναντι από το Σέντραλ Παρκ, στο Άπερ Γουέστ Σάιντ του Μανχάταν, στη Νέα Υόρκη. Το συγκρότημα του μουσείου αποτελείται από 28 ενωμένα μεταξύ τους κτήρια, που στεγάζουν 45 αίθουσες μόνιμων εκθεμάτων, ένα πλανητάριο και μία βιβλιοθήκη. Οι συλλογές του περιέχουν περισσότερα από 33 εκατομμύρια δείγματα φυτών, ζώων, απολιθωμάτων, ορυκτών και πετρωμάτων, μετεωριτών, ανθρώπινων οστών, αλλά και ανθρώπινων πολιτισμικών τέχνεργων. Από αυτά μόνο ένα μικρό μέρος μπορεί να εκτίθεται σε κάθε δεδομένη στιγμή, στα περισσότερα από 190.000 τετραγωνικά μέτρα των χώρων του. Το μουσείο απασχολεί μόνιμο επιστημονικό προσωπικό 225 ανθρώπων, χρηματοδοτεί περισσότερες από 120 ειδικές αποστολές έρευνας πεδίου κάθε έτος και έχει περίπου 5 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, κάτι που το καθιστά το δωδέκατο περίπου σε αριθμό επισκεπτών μουσείο οποιουδήποτε είδους στον κόσμο.
Μόνη αποστολή του Μουσείου κατά το καταστατικό του είναι «Να δημιουργεί, να παρουσιάζει και να διαδίδει (μέσα από επιστημονική έρευνα και επιμόρφωση) γνώσεις για τους ανθρώπινους πολιτισμούς, τον φυσικό κόσμο και το Σύμπαν.» Το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας δεν πρέπει να συγχέεται με το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον.
Κατασκευή
Ο θεμέλιος λίθος του πρώτου κτηρίου ωστόσο τέθηκε μόλις το 1874 και το κτήριο, σε νεογοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό σε σχέδια των Κάλβερτ Βωξ και Τζέικομπ Ρέυ Μουλντ, αμφότερων ήδη στενά συνδεδεμένων με τη διαμόρφωση του Σέντραλ Παρκ, εγκαινιάσθηκε το 1877. Μέχρι τότε το μουσείο στεγαζόταν στο κτήριο του Οπλοστασίου (Arsenal) στο Σέντραλ Παρκ.
Επέκταση
Η είσοδος από την 8η λεωφόρο σημαδεύεται από το μεγάλο μνημείο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης προς τιμή του Θεόδωρου Ρούζβελτ, που ολοκληρώθηκε από τον Τζων Ράσελ Πόουπ το 1936. Αυτή η είσοδος οδηγεί σε μεγάλο κτήριο ρυθμού ρωμαϊκής βασιλικής, όπου τους επισκέπτες υποδέχεται ένα ομοίωμα σκελετού ενός θηλυκού βαρόσαυρου που υπερασπίζεται τα μικρά του από έναν αλλόσαυρο. Στο Μουσείο εισέρχονται επίσης οι επισκέπτες από το φουαγιέ της 77ης οδού, γνωστό σήμερα ως «Grand Gallery», όπου ξεχωρίζει κρεμασμένο από την οροφή ένα κανό των Ινδιάνων Χάιντα. Η αίθουσα οδηγεί στην παλαιότερη έκθεση του Μουσείου, αυτή των ιθαγενών λαών της Βορειοδυτικής Ακτής του Ειρηνικού.
Μεταγενέστερες προσθήκες και ανακαινίσεις
thumb|left|Η παλαιά είσοδος του Μουσείου (η λεγόμενη «του κάστρου») στην 77η οδό Το 1992 σχεδιάσθηκε η οκταώροφη Βιβλιοθήκη του Μουσείου. Η νότια πρόσοψη, στην 77η οδό, επισκευάσθηκε και καθαρίστηκε το 2009. Το 2014 το Μουσείο δημοσίευσε σχέδια για μία προσθήκη 18.100 τετραγωνικών μέτρων, αξίας κατασκευής 325 εκατομμυρίων δολαρίων, φέρουσα το όνομα «Κέντρο Richard Gilder για την επιστήμη, την εκπαίδευση και την καινοτομία», στην πλευρά της λεωφόρου Columbus. Η πρόσοψη αυτού του εξαώροφου νέου κτίσματος, από επίσης ροδόχρωμο γρανίτη, βασίζεται σε καμπύλες γραμμές εμπνευσμένες από φυσικά τοπογραφικά στοιχεία, όπως κοιλότητες σκαμμένες από παγετώνες, φαράγγια και γεωλογικά στρώματα, δημιουργώντας μια κτυπητή αντίθεση με τους κυρίαρχους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς των άλλων κτισμάτων του Μουσείου. Θα περιλαμβάνει μία νέα, τρίτη είσοδο στο Μουσείο από την λεωφόρο Columbus, βορείως της 79ης οδού, μια πολυώροφη αποθηκευτική δομή για δείγματα και αντικείμενα, χώρους εκθέσεως, έναν «ερμηνευτικό τοίχο-οδηγό» και κινηματογραφική αίθουσα. Θα αντικαστήσει τρία υπάρχοντα κτήρια ίσου ύψους του μουσείου και θα έχει περισσότερες από τριάντα συνδέσεις με το υπόλοιπο συγκρότημα. Το 2016 η Επιτροπή Διαφυλάξεως Οροσήμων της πόλεως της Νέας Υόρκης ενέκρινε ομοφώνως αυτή την επέκταση και το Μουσείο κατασκευάζει το «Κέντρο Richard Gilder» από τα τέλη του 2017 με αναμενόμενη ολοκλήρωση το 2019 ή το 2020.
Πρόεδροι
Οι τρεις πρώτοι πρόεδροι του Μουσείου ήταν οι εκ των ιδρυτών του Τζων Ντέιβιντ Γουλφ (προεδρία 1870-1872), Ρόμπερτ Λ. Στιούαρτ (1872-1881) και Μόρις Κ. Τζέζουπ. Το μεγαλύτερο «αποτύπωμα» από αυτούς άφησε ο Τζέζουπ, καθώς υπήρξε πρόεδρος για ένα τέταρτο του αιώνα, επιβλέποντας την επέκτασή του και μεγάλο μέρος της «χρυσής εποχής» εξερευνητικών αποστολών και εμπλουτισμού των συλλογών του. Ο τέταρτος πρόεδρος, ο γεωλόγος Χένρυ Φαίρφηλντ Όσμπορν, που διορίσθηκε μετά τον θάνατο του Τζέζουπ, συνέχισε την επέκταση του ιδρύματος, καθιστώντας το ένα από τα κορυφαία μουσεία φυσικής ιστορίας στον κόσμο. Μετέπειτα πρόεδροι υπήρξαν οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμερικανικο Αμερικανικο Φυσικης Ισ Μουσειο Φυσικης Ισ
23 Δεκεμβρίου
22 Δεκεμβρίου | 23 Δεκεμβρίου | 24 Δεκεμβρίου
Η 23η Δεκεμβρίου είναι η 357η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (358η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 8 ημέρες.
Βλέπε επίσης
23 Νοεμβρίου - 23 Ιανουαρίου
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βιβάρα
Η Βιβάρα (ιταλικά: Vivara) είναι μικρό ιταλικό νησί, ευρισκόμενο σε πολύ μικρή απόσταση από την Προτσίντα, νοτιοδυτικά αυτής. Είναι ένα από τα Φλεγραία Νησιά, στο βόρειο άκρο του κόλπου της Νάπολης, εντός του Τυρρηνικού πελάγους. Δυτικά του νησιού βρίσκεται η νήσος Ίσκια. Υπάγεται στην Επαρχία Νάπολης της Περιφέρεια Καμπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας
Καρλότα Πέρεζ
Η Καρλότα Πέρεζ (γεννηθείσα την 20η Σεπτεμβρίου του 1939 στο Καράκας ) είναι μία επιστήμονας από τη Βενεζουέλα με εξειδίκευση στην τεχνολογία και την κοινωνικό-οικονομική ανάπτυξη. Ασχολείται με την έρευνα της θεωρίας των τεχνό-οικονομικών παραδειγμάτων και των μεγάλων κυμάτων, μία περαιτέρω ανάπτυξη της έρευνας του Σουμπέτερ στη θεωρία του Kondratieff για τα κύματα. Το 2012 τιμήθηκε με το Ασημένιο Μετάλλιο του Kondratieff  από το Διεθνές Ίδρυμα Ν.D. Kondratieff.
Καριέρα
Η Πέρεζ είναι επί του παρόντος Καθηγήτρια στο London School of Economics, και, από το 2006,  Καθηγήτρια στο τμήμα  Τεχνολογίας και  Κοινωνικό-Οικονομικής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας, στο Τάλιν της Εσθονία ς. Κατά την περίοδο 2003-2005, ήταν Επισκέπτρια Ερευνήτρια στο Κέντρο για την Οικονομική Ανάλυση & Πολιτική, μέρος της Σχολής Δικαστών του Πανεπιστημίου του Cambridge και είναι επίσης Επίτιμη Καθηγήτρια στο τμήμα Έρευνας Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Sussex. Ακόμη, είναι ιδιαιτέρως δραστήρια ως διεθνής σύμβουλος και λέκτορας.
Η Πέρεζ έχει διατελέσει σε θέσεις στην κυβέρνηση της χώρας της, αρχικά στο Ινστιτούτο Εξωτερικού Εμπορίου όσον αφορά τα τεχνολογικά ζητήματα γύρω από τον Διάλογο Βορρά Νότου (1975-1977) και αργότερα ως ιδρυτικό μέλος και Διευθύντρια Τεχνολογίας του Υπουργείου Βιομηχανίας (1980-1983). Έχει διατελέσει σύμβουλος σε περισσότερες από τις μεγάλες δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα, όπως την εθνική εταιρεία πετρελαίου, αλλά και σε πολυεθνικές όπως η IBM, Ericsson, Cisco κλπ.