cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαμεινώνδας
Τέταρτη εισβολή στην Πελοπόννησο (362 π.Χ)
Στη Μαντίνεια διεξήχθη η μεγαλύτερη μάχη οπλιτών στην ελληνική ιστορία. Ο Επαμεινώνδας είχε υπέρτερες δυνάμεις, 30.000 οπλίτες και 3.000 ιππείς, ενώ οι αντίπαλοι διέθεταν 20.000 οπλίτες και 2.000 ιππείς. Ο Ξενοφών αναφέρει πως, αφού αποφάσισε να πολεμήσει, ο Επαμεινώνδας διευθέτησε τον στρατό του σε τάξη μάχης και τότε βάδισε παράλληλα με τον στρατό της Μαντινείας, έτσι ώστε να φανεί πως ο στρατός του βαδίζει αλλού και πως δεν θα γίνει μάχη. Αφού έφτασε σε ένα σημείο στην πορεία του, ο θηβαϊκός στρατός απέθεσε τα όπλα, δίνοντας την εντύπωση ότι ετοιμαζόταν να στρατοπεδεύσει. Ο Ξενοφών θεωρεί πως αυτή η πράξη του Επαμεινώνδα προκάλεσε χαλάρωση στο στρατόπεδο των αντιπάλων κι όλη η φάλαγγα η οποία βάδιζε από τα δεξιά στα αριστερά, πέρασε το μέτωπο του στρατού της Μαντινείας και έκλινε δεξιά, αντιμέτωπη τώρα με τον εχθρό σε διάταξη μάχης. Ο Επαμεινώνδας, επικεφαλής της φάλαγγας (στην αριστερή πτέρυγα τώρα), μετέφερε κάποιες μονάδες πεζικού από τη δεξιά πτέρυγα στην αριστερή, ενδυναμώνοντάς την κατά το προηγούμενο της μάχης των Λεύκτρων. Στα άκρα τοποθέτησε ισχυρές δυνάμεις ιππικού ενισχυμένες από ελαφρύ πεζικό.
Ο Επαμεινώνδας έδωσε διαταγή στον στρατό του να επιτεθεί, προκαλώντας αναστάτωση στο στρατόπεδο της Μαντινείας. Η μάχη άρχισε όπως το σχεδίαζε ο Επαμεινώνδας. Το θηβαϊκό ιππικό, το οποίο βρισκόταν στα άκρα, ανάγκασε το αθηναϊκό ιππικό στη δεξιά πλευρά να υποχωρήσει, ενώ παράλληλα, το θηβαϊκό πεζικό προωθήθηκε. Ο Ξενοφών αναφέρει πως ο Επαμεινώνδας σκέφθηκε να οδηγήσει τον στρατό του σαν μια τριήρη, ελπίζοντας να καταστρέψει τον στρατό του αντιπάλου. Όπως και στα Λεύκτρα, η δεξιά πλευρά του στρατού διατάχθηκε να υποχωρεί και απέφευγε τις συγκρούσεις. Η μάχη των οπλιτών ήταν σκληρή, αλλά η αριστερή πτέρυγα του θηβαϊκού στρατού έσπασε το μέτωπο των Σπαρτιατών. Αλλά στην ακμή της μάχης ο Επαμεινώνδας τραυματίστηκε θανάσιμα από ένα Σπαρτιάτη και πέθανε μετά από λίγο.
Ο Ξενοφών, ο οποίος τελείωσε την ιστορία του με τη μάχη της Μαντινείας, κατέγραψε τα αποτελέσματα της μάχης ως εξής:
"Είχαν συγκεντρωθεί και βρίσκονταν αντιμέτωποι στρατοί απ’ όλη σχεδόν την Ελλάδα κι έτσι κανείς δεν αμφέβαλλε ότι ο νικητής θα γινόταν κυρίαρχος κι ο ηττημένος υπήκοός του. Αλλά οι θεοί αποφάσισαν να στήσουν τρόπαια και τα δύο στρατόπεδα……Μετά τη μάχη η Ελλάδα γνώρισε μεγαλύτερη σύγχυση κι αναταραχή από πριν."
Ο θάνατος
thumb|left|200px|Ο θάνατος του Επαμεινώνδα, όπως τον απεικόνισε ο [[Μπέντζαμιν Γουέστ]]
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017
Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017 είναι η 10η και τελευταία διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, μία παγκόσμια διοργάνωση ποδοσφαίρου ανδρών, η οποία διεξάγεται ανά τετραετία από τη FIFA. Διεξήχθη στη Ρωσία από τις 17 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου του 2017 ως προοίμιο για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018 της FIFA.
Επαμεινώνδας
Ο θάνατος
Ενώ πίεζε έντονα τον εχθρό, ο Επαμεινώνδας χτυπήθηκε από ένα δόρυ. Ο Κορνήλιος Νέπως θεωρεί πως οι Σπαρτιάτες προσπαθούσαν να τον σκοτώσουν, με σκοπό να κάμψουν το ηθικό των Θηβαίων. Το δόρυ έσπασε, αλλά το σίδηρο του έμεινε στο σώμα του Επαμεινώνδα, ο οποίος έπεσε. Ακολούθησε σκληρή μάχη γύρω από το σώμα του Επαμεινώνδα, καθώς οι Θηβαίοι προσπαθούσαν να εμποδίσουν τους Σπαρτιάτες να πάρουν το σώμα του. Όταν τον έφεραν στο στρατόπεδο, ο Επαμεινώνδας ήταν ακόμα ζωνταντός και ρώτησε ποιος ήταν ο νικητής. «Οι Βοιωτοί» του απάντησαν και τότε είπε «καιρός να πεθάνω». Ο Διόδωρος αναφέρει πως ένας φίλος του Επαμεινώνδα αναφώνησε «πεθαίνεις άκληρος, Επαμεινώνδα» αλλά εκείνος απάντησε «όχι, αφήνω δυο θυγατέρες, τα Λεύκτρα και τη Μαντίνεια, τις νίκες μου». Ο ίδιος ζήτησε να του βγάλουν το σίδηρο από το σώμα του και μόλις το έβγαλαν πέθανε αμέσως. Σύμφωνα με τα ελληνικά έθιμα, το σώμα του τάφηκε στο πεδίο της μάχης.
Χαρακτήρας
thumb|250px|Ισάακ Βαλράβεν, Ο θάνατος του Επαμεινώνδα
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017
Στάδια
Τα τέσσερα στάδια, κάθε ένα σε διαφορετική πόλη, τα οποία φιλοξένησαν τους αγώνες:
Επαμεινώνδας
Χαρακτήρας
Ο χαρακτήρας του Επαμεινώνδα ήταν ανεπίληπτος στα μάτια των αρχαίων ιστορικών, οι οποίοι διηγήθηκαν τη ζωή του. Οι σύγχρονοι του, τον επαινούσαν για την κοινή χρήση των αγαθών του με τους φίλους του και για το γεγονός ότι δεν δεχόταν δωροδοκίες. Ένας από τους τελευταίους κληρονόμους της πυθαγόρειας παράδοσης, προτιμούσε μια απλή και ασκητική ζωή, έστω και αν έγινε αρχηγός όλης της Ελλάδας. Ο Κορνήλιος Νέπως περιγράφει ένα περιστατικό, όπου ο Επαμεινώνδας αρνήθηκε να λάβει δώρα από την Περσία, τα οποία του στάλθηκαν με ένα πρεσβευτή.
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017
Φάση ομίλων
Το επίσημο πρόγραμμα παρουσιάστηκε στο Καζάν στις 26 Νοεμβρίου του 2016.
Επαμεινώνδας
Χαρακτήρας
Ο Επαμεινώνδας δεν είχε ποτέ παντρευτεί και αυτό ήταν αιτία επικρίσεων εκ μέρους των συμπατριωτών του, οι οποίοι θεωρούσαν πως ήταν υποχρεωμένος να κάνει γιους σπουδαίους όπως αυτός. Σε απάντηση, ο Επαμεινώνδας έλεγε πως η νίκη του στη μάχη των Λεύκτρων ήταν μια κόρη που γεννήθηκε για να ζει αιώνια.
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017
Φάση ομίλων
Οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονται στα ημιτελικά. Η κατάταξη της κάθε ομάδας προσδιορίζεται ως εξής: Εάν δύο ή περισσότερες ομάδες είναι ίσες, με βάση τα παραπάνω τρία κριτήρια, η κατάταξη καθορίζεται ως εξής:
Φάση νοκ-άουτ
Στη φάση των νοκ-άουτ αγώνων, εάν στο τέλος της κανονικής διάρκειας ενός αγώνα δεν έχει αναδειχθεί νικητής, τότε ακολουθεί ημίωρη παράταση. Αν και μετά την παράταση δεν αναδειχθεί νικητής, ακολουθεί η διαδικασία των πέναλτι.
Επαμεινώνδας
Ως στρατηγός
"Για μένα φαίνεται πως ο Επαμεινώνδας ξεπέρασε τους συγχρόνους του... στην τέχνη και στην εμπειρία του πολέμου. Η εποχή του Επαμεινώνδα είχε περίφημους άνδρες: τον Πελοπίδα τον Θηβαίο, τον Τιμόθεο και τον Κόνωνα, καθώς και τον Χαβριά και τον Ιφικράτη... τον Αγησίλαο της Σπάρτης, ο οποίος ανήκε σε λίγο παλαιότερη γενιά. Ακόμα νωρίτερα από αυτούς, την εποχή των Μήδων και των Περσών, ήταν ο Σόλων, ο Θεμιστοκλής, ο Μιλτιάδης, ο Κίμων και ο Περικλής και άλλοι πολλοί. Αν συγκριθούν αυτοί με τον Επαμεινώνδα, ο Επαμεινώνδας θα αναδειχθεί ανώτερος."
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Ρωσία
Επαμεινώνδας
Ως στρατηγός
Σε θέματα τακτικής, ο Επαμεινώνδας θεωρείται ο καλύτερος από όλους τους Έλληνες στρατηγούς (με επιφύλαξη ως προς τον Φίλιππο και Αλέξανδρο), αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί αμφισβητούν το στρατηγικό του όραμα. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Α. Γκάμπριελ, οι τακτικές του ήταν η αρχή του τέλους για την παραδοσιακή ελληνική πολεμική τακτική. Η τακτική του στα Λεύκτρα του επέτρεψε να νικήσει τη σπαρτιατική φάλαγγα, έστω και αν είχε λιγότερους στρατιώτες. Πολλές από τις τακτικές καινοτομίες του Επαμεινώνδα χρησιμοποιήθηκαν από τον Φίλιππο Β', ο οποίος στα νιάτα του βρισκόταν στη Θήβα ως όμηρος και πιθανολογείται να έμαθε τις τακτικές από τον ίδιο τον Επαμεινώνδα.
Κληρονομιά
thumb|right|Άγαλμα του Επαμεινώνδα στο Στόου του [[Μπάκιγχαμ (κομητεία)|Μπάκιγχαμσαϊρ]]
Κατά κάποιο τρόπο ο Επαμεινώνδας άλλαξε δραματικά την Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας της εξουσίας του. Πριν τον θάνατο του, η Σπάρτη είχε ταπεινωθεί, η Μεσσηνία ελευθερώθηκε και η Πελοπόννησος αναδιοργανώθηκε τελείως. Από άλλη άποψη, ωστόσο, άφησε πίσω μια Ελλάδα όχι και πολύ διαφορετική απ' αυτή που βρήκε, με τις βαθιές διαιρέσεις και την ακατάπαυστη εχθρότητα. Η Θήβα έγινε κυρίαρχη δύναμη της Ελλάδος, προτού υποταχθεί στη Μακεδονία.
Στη Μαντίνεια, η Θήβα αντιμετώπισε όλες τις μεγαλύτερες δυνάμεις της Ελλάδας, αλλά η νίκη δεν της απέφερε λάφυρα. Μετά τον θάνατο του Επαμεινώνδα, η Θήβα επέστρεψε στην παραδοσιακή της αμυντική πολιτική, με την Αθήνα να ξαναπαίρνει ηγετική θέση στην Ελλάδα. Κανένα ελληνικό κράτος δεν υπέταξε στο εξής τη Βοιωτία, αλλά η θηβαϊκή ηγεμονία μειώθηκε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Τελικά, στη μάχη της Χαιρώνειας, η Θήβα και η Αθήνα ηττήθηκαν από τον Φίλιππο της Μακεδονίας, ο οποίος έβαλε τέλος στη θηβαϊκή ανεξαρτησία. Τρία χρόνια αργότερα, όταν βασιλιάς έγινε ο Μέγας Αλέξανδρος, οι Θηβαίοι εξεγέρθηκαν, αλλά ο Αλέξανδρος κατέστειλε την εξέγερση, κατέστρεψε την πόλη κι έσφαξε ή εξανδραπόδισε τους κατοίκους.
Ο Επαμεινώνδας, ως εκ τούτου, παρουσιάζεται ως ελευθερωτής και ως καταστροφέας. Θεωρείται από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους ως ένας από τους μεγαλύτερους άνδρες στην ιστορία. Ο Κικέρωνας τον περιγράφει ως τον πρώτο άνδρα της Ελλάδας, ενώ ο Παυσανίας μας μεταφέρει το πάρακατω ποίημα από τον τάφο του Επαμεινώνδα:
Με την καθοδήγησή μου η Σπάρτη έχασε τη δόξα της,
Και η ιερή Μεσσηνία δέχθηκε επιτέλους τα παιδιά της. Με τα όπλα των Θηβών η Μεγαλόπολη περιτειχίστηκε,
Τα κατορθώματα του Επαμεινώνδα ήταν βέβαια ευπρόσδεκτα από τους Μεσσήνιους και από άλλους, τους οποίους βοήθησε με τις εκστρατείες του κατά των Σπαρτιατών. Οι Σπαρτιάτες, ωστόσο, ήταν το κέντρο της αντίστασης κατά τη διάρκεια των περσικών επιθέσεων τον 5ο αιώνα π.Χ, και η απουσία τους έγινε φανερή στη Χαιρώνεια. Οι ατελείωτες πολεμικές συγκρούσεις, στις οποίες ο Επαμεινώνδας έπαιξε καθοριστικό ρόλο εξασθένησαν τα κράτη-πόλεις της Ελλάδας μέχρι του σημείου να μην μπορούν να υπερασπιστούν την ακεραιότητά τους έναντι των βορείων γειτόνων τους. Ο Βίκτορ Ντέηβις Χάνσον θεωρεί πως ο Επαμεινώνδας ήθελε ενδεχομένως μια Ελλάδα ενωμένη, η οποία θα χωριζόταν σε περιφερειακές δημοκρατικές ομοσπονδίες, αλλά, έστω και αν αυτό είναι αλήθεια, κανένα τέτοιο σχέδιο δεν εφαρμόστηκε. Ο Σιμόν Χορνμπλάουερ υποστηρίζει πως η θηβαϊκή κληρονομιά του 4ου αιώνα και η Ελληνιστική Ελλάδα ήταν φεντεραλισμός, «ένα εναλλακτικό είδος ιμπεριαλισμού, ένας τρόπος για επίτευξη ενότητας χωρίς δύναμη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Έξετερ
Το Έξετερ ή Έξιτερ (αγγλικά: Exeter) είναι πόλη στην Νοτιοδυτική Αγγλία και πρωτεύουσα της κομητείας Ντέβον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας Κατηγορία:Ντέβον
Αρυάνα (Κυβερνείο)
Το Κυβερνείο (νομός) Αρυάνα είναι ένας από τους 24 νομούς της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Αρυάνα. Έχει συνολική έκταση 482 τ.χλμ., (23ο σε έκταση), και πληθυσμό 459.000 (2006). Δημιουργήθηκε το 1983.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνεία της Τυνησίας
Ταχύπνοια
Ταχύπνοια ονομάζεται ο αυξημένος αριθμός αναπνοών (>20/λεπτό). Μπορεί να αντιπροσωπεύει φυσιολογική απάντηση του οργανισμού σε καταστάσεις όπου οι απαιτήσεις για οξυγόνο είναι αυξημένες (π.χ. άσκηση, αναπνευστική δυσχέρεια). Όταν η ταχύπνοια δεν αποτελεί απάντηση του οργανισμου σε έλλειψη οξυγόνου τότε ονομάζεται υπεραερισμός. Επίσης διαφέρει από τον όρο υπέρπνοια που πάντα υποδηλώνει βαθιές ανάσες.
Κατηγορία:Συμπτώματα
Ναραγιάνα Παντίτα
Ο Ναραγιάνα Παντίτα (নারায়ণ পণ্ডিত, σανσκριτικά: नारायण पण्डित) (1340–1400) ήταν μεγάλος Ινδός μαθηματικός. Ο Πλόφκερ γράφει ότι τα κείμενά του ήταν οι πιο σημαντικές μαθηματικές πραγματείας στα Σανσκριτικά μετά από αυτά του Μπασκάρα, εξαιρώντας τη σχολή της Κεράλα. Έγραψε το έργο Γκανίτα Καουμούντι (κυριολεκτικά "Σεληνόφως των μαθηματικών" ) το 1356 σχετικά με τις μαθηματικές λειτουργίες. Το έργο προέβλεψε πολλές εξελίξεις στη συνδυαστική. Σχετικά με τη ζωή του, είναι πιο γνωστό ότι: "Το όνομα του πατέρα του ήταν Νρσίμχα ή Ναρασίμχα, και οι περιοχές όπου βρέθηκαν τα χειρόγραφα των έργων του προτείνουν ότι ίσως έζησε και εργάστηκε στη Βόρεια Ινδία." Ο Ναραγιάνα Παντίτ είχε γράψει δύο έργα, μια αριθμητική πραγματεία που ονομάζεται Γκανίτα Καουμούντι και μια αλγεβρική πραγματεία που ονομάζεται Μπιτζγκανίτα Βατάμσα. Ο Ναραγιάνα θεωρείται επίσης ο συγγραφέας ενός περίπλοκου σχολιασμού του Λιλαβάτι του Μπασκάρα Β΄ με τίτλο Καρμαπραντιπίκα (ή Κάρμα-Πραντάτι). Παρόλο που το Καρμαπραντιπίκα περιέχει λίγα πρωτότυπα έργα, περιέχει επτά διαφορετικές μεθόδους για τον τετραγωνισμό αριθμών, μια συνεισφορά που είναι εξ ολοκλήρου πρωτότυπη για τον συγγραφέα, καθώς και συνεισφορές στην άλγεβρα και τα μαγικά τετράγωνα.
Τα άλλα σημαντικά έργα του Ναραγιάνα περιέχουν μια ποικιλία μαθηματικών αναπτύξεων, συμπεριλαμβανομένου ενός κανόνα για τον υπολογισμό των κατά προσέγγιση αξιών των τετραγωνικών ριζών, οι έρευνες για την απροσδιόριστη εξίσωση δεύτερης τάξης nq2 + 1 = p2 (εξίσωση του Πελλ), λύσεις απροσδιόριστων εξισώσεων υψηλότερης τάξης, μαθηματικές λειτουργίες με το μηδέν, διάφοροι γεωμετρικοί κανόνες, μέθοδοι παραγοντοποίησης ακέραιων αριθμών και μια συζήτηση για μαγικά τετράγωνα και παρόμοια στοιχεία. Υπάρχουν επίσης αποδείξεις ότι ο Ναραγιάνα έκανε μικρές συνεισφορές στις ιδέες του διαφορικού λογισμού που βρέθηκαν στο έργο του Μπασκάρα Β΄. Ο Ναραγιάνα έχει επίσης συμβάλει στο θέμα των κυκλικών τετραπλάσιων. Ο Ναραγιάνα πιστώνεται επίσης με την ανάπτυξη μιας μεθόδου για τη συστηματική παραγωγή όλων των μεταλλαγών μιας δεδομένης ακολουθίας.
Οι αγελάδες του Ναραγιάνα είναι μια ολόκληρη ακολουθία που δημιουργείται από την θεώρηση μιας αγελάδας, η οποία αρχίζει να έχει ένα μωρό το χρόνο, αρχίζοντας από το τέταρτο έτος της ζωής της, και όλα τα παιδιά της κάνουν το ίδιο. Ένα παράδειγμα είναι αυτό: : 1, 1, 1, 2, 3, 4, 6, 9, 13, 19, …
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί μαθηματικοί
Κόμμα Ελευθεροφρόνων
Το Kόμμα των Ελευθεροφρόνων ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε από τον στρατιωτικό Ιωάννη Μεταξά το 1921. Καταργήθηκε από τον ίδιο, μαζί και με τα άλλα κόμματα του κοινοβουλίου, την 4η Αυγούστου του 1936, επιβάλλοντας δικτατορία.
Ίδρυση
Μετά την επιστροφή του Ιωάννη Μεταξά από την εξορία στην Ιταλία, που είχε σταλεί κατ΄ επιταγή της Αντάντ το 1917, και την εκλογική επιτυχία της Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως στις εκλογές του 1920 που είχε κηρύξει ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τέθηκε το ζήτημα της συνέχισης ή όχι, της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ο Μεταξάς υποστήριζε την άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από την Μικρά Ασία ερχόμενος σε σύγκρουση με την ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος. Έτσι μετά τον παραμερισμό του από τον Γούναρη άρχισε να οργανώνει τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχηματισμού.
Το Μάρτιο του 1921 σχηματίστηκαν οι πρώτες λέσχες των λεγομένων Μεταρρυθμιστών, στην Ιθάκη και την Κεφαλλονιά. Οι κινήσεις των Μεταρρυθμιστών αρχικά ήταν αργές, προκειμένου να μην κατηγορηθούν ότι υπέσκαπταν το ηθικό του λαού εν καιρώ πολέμου.
Η απαρχή της διαδικασίας συγκρότησης νέου κόμματος έγινε περί τον Οκτώβριο του 1921. Το Φεβρουάριο του 1922 ο Μεταξάς παρουσίασε κάποιο πρόγραμμα του κόμματος, το οποίο η εφημερίδα Εσπερινή το είχε χαρακτηρίσει «Κόμμα των Ελευθεροφρόνων », όνομα με το οποίο τελικά έμεινε στην ιστορία. Τελικά στις 12 και 13 Νοεμβρίου του 1922 δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες Χρονικά και Νέα Ημέρα οι προγραμματικές θέσεις του κόμματος και αναγγέλθηκε επισήμως η συγκρότησή του.
Σχέσεις Ελλάδας-Σουηδίας
Οι σχέσεις Ελλάδας-Σουηδίας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Σουηδίας. Η πρώτη επαφή μεταξύ των δύο λαών μπορεί να εντοπιστεί πίσω στον 11ο αιώνα. Και οι δύο χώρες καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις το 1852. Η Σουηδία διαθέτει πρεσβεία στην Αθήνα και οκτώ επίτιμα προξενεία: στη Θεσσαλονίκη, στη Ρόδο, στον Πειραιά, στην Πάτρα, στην Κω, στην Κέρκυρα, στο Ηράκλειο και στα Χανιά. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στη Στοκχόλμη και διατηρεί δύο Επίτιμα Γενικά Προξενεία στη Σουηδία, στις πόλεις Μάλμε και Γκέτεμποργκ. Και οι δύο χώρες είναι μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κόμμα Ελευθεροφρόνων
Ίδρυση του κόμματος
Οι προοπτικές για μια πρώιμη επικράτησή των Ελευθεροφρόνων στο χώρο των αντιβενιζελικών χάθηκαν με την επιλογή του Μεταξά να στηρίξει την αντεπανάσταση των Γ. Λεοναρδόπουλου και Π. Γαργαλίδη στις 22 Οκτωβρίου 1923. Η διαφυγή του Μεταξά στην Ιταλία οδήγησε στο να του αποδοθούν οι ευθύνες για την αποτυχία του κινήματος και να χάσει την ευκαιρία να επικρατήσει στις επικείμενες εκλογές.
Σχέσεις Ελλάδας-Σουηδίας
== Κατάλογος διμερών συνθηκών και συμφωνιών == μικρογραφία| Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας [[Σταύρος Λαμπρινίδης και ο υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας Καρλ Μπιλντ. ]]
Κόμμα Ελευθεροφρόνων
Πολιτική Ιδεολογία
Η πολιτική ιδεολογία του κόμματος των Ελευθεροφρόνων διαφαίνεται ξεκάθαρα από το πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος, όπως αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Νέα Ημέρα" της 13ης Οκτωβρίου 1922. Ως κίνητρο ίδρυσης του κόμματος αναφέρονται τα απότοκα των προηγούμενων κυβερνήσεων, που αμφότερες φάνηκαν ανελεύθερες, κι έτσι δημιούργησαν την "ανάγκη του να προστατευθώσι τα συμφέροντα και να προαχθή η ευημερία των απο πολλού εγκαταλειφθεισών εις την τύχη των λαϊκών τάξεων ". Το κόμμα έτσι απέρριπτε τις "μεθόδους κυβερνήσεως και διοικήσεως του παρελθόντος, τας από πολλού καταδικασθείσας εν τη λαϊκή συνειδήσει" αλλά παράλληλα απέρριπτε και "πάσαν μείωσιν των λαϊκών ελευθεριών", ενώ επεδίωκε απεναντίας "την εξυπηρέτησιν των ομαδικών συμφερόντων και της ιδεολογίας της αγροτικής και μικροαστικής τάξεως". Το κόμμα ήταν υπέρ της βασιλείας, θεωρώντας τον πολιτικό αυτό θεσμό αναγκαίο για τα συμφέροντα του Έθνους, αλλά παράλληλα επεδίωκε και την "αύξησιν της επιρροής του λαϊκού παράγοντος, ούτως ώστε να τονωθή όσο το δυνατόν περισσότερον ο λαϊκός χαρακτήρ του πολιτεύματος". Άλλο σημείο που θεωρούσε το κόμμα των Ελευθεροφρόνων ως πρώτιστο καθήκον της ελεύθερης Ελλάδας ήταν η προσπάθεια για εθνική αποκατάσταση των υπόδουλων Ελλήνων, η οποία όμως έπρεπε να επιδιωχθεί "δια σωφρόνος και συστηματικής ενεργείας" και "δια συνετής εξωτερικής πολιτικής". Το κόμμα επιπλέον θεωρούσε ως κύρια πηγή πλούτου της Ελλάδας την γεωργία, κι έτσι η γεωργική παραγωγή θα έπρεπε να είναι η βάση της εσωτερικής πολυτοπαραγωγικής πολιτικής. Σημαντική θεωρείτο και η ενίσχυση των επαγγελματικών τάξεων και η προστασία προς την εργατική τάξη "ήτις θα καταστήση εις τον εργάτη εφικτή την απόκτησιν μικράς ιδιοκτησίας" Μετά απ' αυτά τα γενικά σημεία, αναφέρονται οι στόχοι του κόμματος των Ελευθεροφρόνων σ' επιμέρους τομείς-αναφέρονται οι σημαντικότεροι:
Σχέσεις Ελλάδας-Σουηδίας
== Κατάλογος πρόσφατων διμερών επισκέψεων ==
Κόμμα Ελευθεροφρόνων
Πολιτική Ιδεολογία
Πηγή: Ι.Μεταξάς: Το προσωπικό ημερολόγιο, γ τόμος 1921-32, επιμ. Παν. Σιφναίος, Ίκαρος 1964. Το εν λόγω έγγραφο επισυνάπτεται στις σ. 778-782 του τόμου αυτού.
Σχέσεις Ελλάδας-Σουηδίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουηδια Ελλαδα
Κόμμα Ελευθεροφρόνων
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Μεταξισμός Κατηγορία:Καταργημένα φιλομοναρχικά κόμματα στην Ελλάδα
ΠΦΚ Λοκομοτίβ Πλόβντιβ
Την περίοδο 2003-04 η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια Βουλγαρίας, έχοντας 3 πόντους περισσότερους από τη Λέφσκι Σόφιας. Αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος της ομάδας. Έχει επίσης κερδίσει το Σούπε Καπ Βουλγαρίας το 2004. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας στην Ευρώπη ήταν η τρίτη θέση στο Inter-Cities Fairs Cup το 1964, όπου έχασε από την ιταλική Γιουβέντους.
Τίτλοι
A PFG:
Κύπελλο Βουλγαρίας:
Σούπερ Καπ Βουλγαρίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας Κατηγορία:Λοκομοτίβ Πλόβντιβ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Πιερ-Ζιλ ντε Ζεν
Ο Πιερ-Ζιλ ντε Ζεν (Pierre-Gilles de Gennes, 24 Οκτωβρίου 1932 - 18 Μαΐου 2007) ήταν  Γάλλος φυσικός, ο οποίος βραβεύτηκε με Νόμπελ Φυσικής το 1991.
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 24 Οκτωβρίου 1932 και απεβίωσε στο Ορσέ (Orsay) στις 18 Μαΐου 2007. Βραβεύτηκε το 1991 με Νόμπελ Φυσικής για την ανακάλυψη ότι οι μέθοδοι που αναπτύχθηκαν για τη μελέτη φαινομένων σε απλά συστήματα μπορούν να γενικευτούν για πιο πολύπλοκες μορφές της ύλης, ειδικότερα σε υγρούς κρυστάλλους και πολυμερή. Το 1990 τιμήθηκε με άλλα δύο βραβεία, το Βραβείο Λόρεντς και το Βραβείο Βολφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Μιχάλης Τιβέριος
Ο '''Μιχάλης Α. Τιβέριος''' ή Μιχαήλ Τιβέριος (γέννηση: Χώρα Άνδρου, 1947, αγγλικά: Michalis Tiverios ή Tiverios, Michalēs A. ), είναι Έλληνας, αρχαιολόγος, ομότιμος καθηγητής της κλασικής αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βίος - σπουδές
Ο Μιχάλης Τιβέριος γεννήθηκε το 1947 στη Χώρα της Άνδρου. Μετά την ολοκλήρωση των υποχρεωτικών του σπουδών, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αποφοιτώντας το 1971, ενώ από το 1976 πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα με εισηγητή τον Μανόλη Ανδρόνικο. Μεταξύ 1977 ως 1979 συνέχισε, ως υπότροφος του ιδρύματος Alexander von Humboldt Stiftung, τις σπουδές του στο Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Βόννης με τον καθηγητή Nikolaus Himmelmann. Είναι ιδιαίτερη η συμβολή του στην έρευνα της μελανόμορφης αγγειογραφίας της Αρχαίας Αττικής.
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Από το 1975 εργάστηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ως βοηθός της έδρας Κλασσικής Αρχαιολογίας, το 1981 έγινε υφηγητής, το 1983 εξελέγη αναπληρωτής και το 1987 καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας και διατέλεσε, από το 1989 ως το 1993, πρόεδρος του ιδίου τμήματος και διευθυντής των μεταπτυχιακών σπουδών του, από το 1996 ως το 1997.
Παράλληλα το 1987 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Κλασσικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου και στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Ρώμης, ενώ το 1994 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ (Marburg) και το 1998 στο J. Paul Getty Museum στο Μαλιμπού (Malibu) της Καλιφόρνιας.
Είναι μέλος πολλών επιστημονικών επιτροπών, οργανισμών και ιδρυμάτων, όπως της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών (Academia Scientiarum et Atrium Europaea, European Academy of Sciences and Arts) και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Βερολίνου. Υπήρξε μέλος της ολομέλειας της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO, μέλος του Εθνικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Έρευνας και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας και μέλος διοικητικών συμβουλίων διαφόρων ιδρυμάτων, όπως του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας, του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου και του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών του ΑΠΘ. Επίσης είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Το Νοέμβριο του 2011 εξελέγη ως τακτικό μέλος στην έδρα Αρχαιολογίας (Κεραμικής) της Τάξης των Γραμμάτων και Καλών Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών.
Αρχαιολογικές έρευνες
Παράλληλα με το διδακτικό του έργο ο Μιχάλης Τιβέριος έχει συμμετάσχει σε σημαντικές ανασκαφές σε διάφορες αρχαιολογικές θέσεις, όπως της Βεργίνας και των Φιλίππων, τη Θεσσαλονίκη, τη Κύπρο, τη Παλαιόπολη της Άνδρου, ενώ διευθύνει τις ανασκαφές σε αρχαίους οικισμούς, οι οποίοι βρίσκονται κοντά στη Σίνδο και στο ακρωτήριο Μικρό Έμβολο (Καραμπουρνάκι) της Θεσσαλονίκης:
1990-2002: Ανασκαφές στη Σίνδο
Από το 1990 ως το 2002 διατέλεσε επικεφαλής των ανασκαφών στη Σίνδο.
1994-2013: Ανασκαφές στο Μικρό Έμβολο
Από το 1994 ως το 2013, ήταν ο διευθυντής των ανασκαφών στο Μικρό Έμβολο.
Βραβεύσεις – τιμητικές διακρίσεις
Έχει τιμηθεί από διάφορους φορείς και επιστημονικά ιδρύματα, όπως από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης, που τον αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορα, το 1999. To 2007 του αφιερώθηκαν τα πρακτικά του διεθνούς συνεδρίου “Athenian Potters and Painters”.
Εργογραφία
Στην εργογραφία του περιλαμβάνονται πρωτότυπες έρευνες και πολλά άρθρα σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά, σχετικά με ανασκαφικές έρευνες, την Ιστορία, την πλαστική, την επιγραφική και τη θρησκεία, καθώς και βιβλιοπαρουσιάσεις, κριτικές και εκλαϊκευμένα κείμενα για την Κεραμική και την Αρχαία Ελλάδα. Έχει επιβλέψει αρχαιολογικές εκδόσεις και μεταφράσεις εξειδικευμένων αρχαιολογικών βιβλίων, όπως «Τα Ερυθρόμορφα Αγγεία της Νότιας Ιταλίας και Σικελίας» από τον Α. Ντ. Τρένταλ και τις αρχαιότητες της Αθήνας και της Αττικής, από τον Τζ. Μ. Καμπ.
Εκθέσεις – Συνέδρια
Επίσης έχει διοργανώσει διάφορες εκθέσεις και διεθνή συνέδρια για την κεραμική, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Φίλιππος Α΄ του Μονφόρ-Καστρ
Ο Φίλιππος Α΄, γαλλ. Philip (απεβ. 17 Μαρτίου 1270) από τον Οίκο του Μονφόρ ήταν κύριος τού Λα Φερτέ-Αλαί, τού Καστρ-αν-Αλμπιζουά (1228-70), κύριος της Τύρου (1246-70) και κύριος τού Τορόν (μετά το 1240-70).
Βιογραφία
Το 1228 στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών, στην πολιορκία της Βαρίλ ο πατέρας του τραυματίστηκε θανάσιμα από βέλος και ο Φίλιππος τον διαδέχθηκε στις Γαλλικές κυριότητες. Η πρώτη του σύζυγος Ελεονώρα των Κουρτεναί (απεβ. πριν το 1230) ήταν κόρη τού Πέτρου Β΄ και της Γιολάντας Λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Ο Φίλιππος ακολούθησε τη μερίδα τού θείου του Ιωάννη Α΄ των Ιμπελέν κύριο της Βηρυτού, εναντίον των αντιπροσώπων τού Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας. Το 1244 έγινε κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ, αλλά ήταν υφιστάμενος τού Γκωτιέ Δ΄ κόμη τού Μπριέν στη μάχη τού Λα Φορμπί. Ο Φίλιππος ήταν ένας από τους λίγους Χριστιανούς ιππότες, που δραπέτευσε την εκεί καταστροφή. Το 1246 ο Ερρίκος Α΄, τότε αντιβασιλιάς της Κύπρου (τού Οίκου των Λουζινιάν), τον έχρισε κύριο της Τύρου ως αμοιβή για τις υπηρεσίες του στην μερίδα των βαρόνων. Ενώ η νομιμότητα της δωρεάς αυτής ήταν αμφίβολη, αναγνωρίστηκε από τον Ούγο Α΄ της Κύπρου (τού Οίκου των Πουατιέ) περί το 1269, αλλά ο Ούγος Α΄ διατήρησε το δικαίωμα να αγοράσει πίσω το φέουδο.
Ο Φίλιππος Α΄ νυμφεύτηκε για 2η φορά μετά το 1240, με τη Μαρία των Πουατιέ, κόρη τού Ραϋμόνδου-Ρουπέν πρίγκιπα της Αρμενίας & βασιλιά της Αρμενίας. Η Μαρία ήταν κυρία της Τύρου και διεκδικήτρια της Αρμενίας.
Ο Φίλιππος Α΄ ακολούθησε την Ζ΄ Σταυροφορία και χρημάτισε πρέσβης τού Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας για διαπραγματεύσεις ανακωχής και απόσυρσης από τη Δαμιέττη. Το 1256 εκτόπισε τους Βενετούς από την Τύρο, μία πράξη που βοήθησε να συμμετάσχει στον Πόλεμο τού Αγ. Σάββα. Κατά τη σύγκρουση, προσπάθησε να ανακουφίσει τους Γενουάτες της Άκρας το 1258, αλλά απωθήθηκε, πράγμα που βοήθησε την έκβαση τού αγώνα των Βενετών. Το 1256 έχασε το Τορόν από τον σουλτάνο Μπαϊμπάρς, αλλά παρά την προχωρημένη ηλικία του, ο Μπαϊμπάρς φοβήθηκε την ενεργητική του αρχηγεία και την πιθανή επιτυχία των εκκλήσεών του στην Ευρώπη για συνδρομή. Σύμφωνα με τον ανώνυμο χρονογράφο γνωστό ως Ναΐτη της Τύρου, ο σουλτάνος κάλεσε τους Ασσασίνους, ένας από τους οποίους, προσποιούμενος ότι θέλει να μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, μαχαίρωσε πρώτα τον Φίλιππο, όταν εκείνος προσευχόταν στο παρεκκλήσιό του και μετά έπεσε επάνω στον γιο του Ιωάννη. Ο Φίλιππος, πληγωμένος θανάσιμα, φώναξε για βοήθεια· οι φύλακες εισήλθαν αμέσως και εκτέλεσαν τον ασσασίνο. Βλέποντας τον γιο του χωρίς σοβαρό τραύμα, ο Γκυ άφησε τα όπλα του και απεβίωσε.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φίλιππος στις Γαλλικές κτήσεις του και ο Ιωάννης στην Ανατολή (Ουτρμέρ).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελεονώρα των Κουρτεναί, κόρη τού Πέτρου Β΄ και είχε τέκνο:
Από τον 2ο γάμο του με τη Μαρία των Πουατιέ κυρία τού Τορόν, κόρη τού Ραϋμόνδου-Ρουπέν πρίγκιπα της Αντιόχειας & διεκδικητή της Αρμενίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Κίρρωση
Η κίρρωση είναι η ιστοπαθολογική συνέπεια της χρόνιας ηπατικής νόσου. Χαρακτηρίζεται από αντικατάσταση του ηπατικού παρεγχύματος από ουλώδη ιστό και αναγεννητικά οζίδια («εξογκώματα» που εμφανίζονται ως αποτέλεσμα αναγέννησης κατεστραμμένου ιστού ),  και οδηγεί σε ηπατική ανεπάρκεια. Η κίρρωση πιο συχνά προκαλείται από χρόνιο αλκοολισμό, ηπατίτιδα Β, ηπατίτιδα C, λιπώδη διήθηση του ήπατος, ιδιοπαθή αιτία (δηλ. από άγνωστη αιτία) αλλά και από πολλές άλλες πιθανές αιτίες.
Ο ασκίτης (συλλογή ελεύθερου υγρού στην περιτοναϊκή κοιλότητα ) είναι η πιο κοινή επιπλοκή της κίρρωσης, και σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης με κακή ποιότητα ζωής και κακή μακροχρόνια πρόβλεψη. Άλλες δυνητικά απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές είναι: η ηπατική εγκεφαλοπάθεια (με συμπτώματα από σύγχυση μέχρι κώμα) και οι κιρσοί οισοφάγου (προκαλείται συχνά αιμορραγία του ανώτερου πεπτικού συστήματος). Η κίρρωση είναι γενικά μη αναστρέψιμη, και η θεραπεία εστιάζεται συνήθως στην πρόληψη της εξέλιξης και των επιπλοκών. Σε προχωρημένα στάδια της κίρρωσης η μόνη λύση είναι η μεταμόσχευση ήπατος.
Η λέξη «κίρρωση» προέρχεται από το αρχαιοελληνικό κιρρός (:κιτρινωπός, καστανόξανθος) από το κίτρινο χρώμα του ασθενούς με ίκτερο, συνηθισμένη επιπλοκή της ηπατικής ανεπάρκειας. Η κλινική εικόνα ήταν γνωστή από πριν, αλλά η ονομασία «κίρρωση» δόθηκε από τον René Laennec  το 1819 (στο έργο του επίσης περιγράφει και  το στηθοσκόπιο).
Επιδημιολογία
Η κίρρωση και η χρόνια ηπατική νόσος ήταν η 10η κύρια αιτία θανάτου για τους άνδρες και η 12η για τις γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2001, σκοτώνοντας περίπου 27.000 ανθρώπους κάθε χρόνο. Επίσης, το κόστος της κίρρωσης από την άποψη του ανθρώπινου πόνου, των νοσοκομειακών δαπανών, και την απώλεια της παραγωγικότητας είναι υψηλό.
Η υπάρχουσα κίρρωση έχει 10-ετή θνησιμότητα σε ποσοστό 34-66%, και σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από την αιτία της κίρρωσης. Η αλκοολική κίρρωση έχει χειρότερη πρόγνωση από τη πρωτοπαθή χολική κίρρωση και αυτήν που οφείλεται στον ιό της ηπατίτιδας. Ο κίνδυνος θανάτου από όλες τις αιτίες αυξάνεται στο δωδεκαπλάσιο, ενώ αν εξαιρέσουμε τις άμεσες συνέπειες της νόσου του ήπατος, εξακολουθεί να υπάρχει μια πενταπλάσια αύξηση της θνησιμότητας σε όλες τις κατηγορίες ασθενών.
Λίγα είναι γνωστά σχετικά με τους προδιαθεσιακούς παράγοντες της κίρρωσης, εκτός από τις άλλες ασθένειες που προκαλούν ηπατική βλάβη (όπως το ότι ο συνδυασμός της αλκοολικής ηπατικής νόσου και της χρόνιας ιογενούς ηπατίτιδας, οι οποίες μπορεί να ενεργούν συνεργικά και να οδηγούν σε κίρρωση). Μελέτες έχουν πρόσφατα προτείνει ότι η κατανάλωση καφέ μπορεί να προστατεύσει από κίρρωση του ήπατος, ειδικά στην αλκοολική κίρρωση.
Συμπτωματολογία
Μερικά από τα ακόλουθα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν με την παρουσία της κίρρωσης ή ως αποτέλεσμα των επιπλοκών της κίρρωσης. Πολλά είναι μη ειδικά και μπορεί να υπάρχουν και σε άλλες ασθένειες (δεν είναι απαραίτητη ένδειξη για κίρρωση). Ομοίως, η απουσία κάποιου συμπτώματος από τα παρακάτω δεν αποκλείει την πιθανότητα της κίρρωσης.
μικρογραφία|Χείρα Dupuytren
Καθώς η νόσος εξελίσσεται εμφανίζονται επιπλοκές, οι οποίες είναι συχνά και τα πρώτα συμπτώματα της νόσου.
Παθοφυσιολογία
Η κίρρωση συχνά προηγείται της ηπατίτιδας και της λιπώδους διήθησης ήπατος (στεάτωση), ανεξάρτητα από την αιτία. Εάν η αιτία απομακρυνθεί στο στάδιο αυτό, οι αλλαγές είναι ακόμα πλήρως αναστρέψιμες.
Οι ινώδεις ζώνες (διαφραγμάτια) ξεχωρίζουν τα ηπατοκυτταρικά οζίδια, τα οποία αντικαθιστούν τελικά το σύνολο της αρχιτεκτονικής του ήπατος, με αποτέλεσμα τη μείωση της ροής του αίματος σε αυτό. Στο σπλήνα γίνεται συμφόρηση του αίματος, πράγμα που οδηγεί σε υπερσπληνισμό και αυξημένη παγίδευση αιμοπεταλίων. Η πυλαία υπέρταση είναι υπεύθυνη για τις πιο σοβαρές επιπλοκές της κίρρωσης.
Διάγνωση
Η επιβεβαίωση της διάγνωσης της κίρρωσης γίνεται με βιοψία ήπατος. Η προσέγγιση γίνεται διαδερμικά, διασφαγιτιδικά, λαπαροσκοπικά, ή μέσω λεπτής βελόνης. Η βιοψία δεν είναι απαραίτητη, εάν τα κλινικά, εργαστηριακά, και ακτινολογικά δεδομένα δείχνουν κίρρωση. Επιπλέον, υπάρχει ένας μικρός αλλά σημαντικός κίνδυνος στην βιοψία ήπατος, και η ίδια η κίρρωση προδιαθέτει επιπλοκές στην βιοψία ήπατος. Ο ασκίτης, ο χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων, και τα αραχνοειδή αιμαγγειώματα είναι χρήσιμα ευρήματα.
Εργαστηριακά Ευρήματα
Τα ακόλουθα ευρήματα είναι τυπικά σε κίρρωση:
Το Fibrotest αποτελεί ένα καινούργιο μη επεμβατικό βιοδείκτης της ίνωσης του ήπατος (και έτσι της κίρρωσης) που αποτελεί συνδυασμό 6 δεικτών.
Άλλες εργαστηριακές μελέτες, που πραγματοποιήθηκαν σε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με κίρρωση μπορεί να περιλαμβάνουν:
Ορολογικές για ιούς ηπατίτιδας, αυτοαντισωμάτων ( ANA, αντι-λείων μυικών ινών αντίσωμα,  αντι-μιτοχονδριακό αντίσωμα, anti-LKM)
Απεικονιστικά Ευρήματα
Οι υπέρηχοι χρησιμοποιούνται συνήθως για την αξιολόγηση της κίρρωσης. Σε προχωρημένη κίρρωση το ήπαρ εμφανίζεται μικρό και οζώδες με αυξημένη ηχογενεία και ακανόνιστες περιοχές. Άλλα απεικονιστικά ευρήματα που υποδηλώνουν κίρρωση είναι η διεύρυνση του κερκοφόρου λοβού και η διεύρυνση του σπλήνα. Ένας διευρυμένος σπλήνας (σπληνομεγαλία), ο οποίος είναι κανονικά λιγότερο από 11 -12cm σε ενήλικες, είναι ενδεικτικό της κίρρωσης με πυλαία υπέρταση. Οι υπέρηχοι μπορούν επίσης να ελέγξουν το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα, την πυλαία υπέρταση και το σύνδρομο Budd-Chiari (με την εκτίμηση της κυκλοφορίας στην ηπατική φλέβα).
Ένας νέος τύπος συσκευής, το FibroScan (παροδική ελαστογραφία), χρησιμοποιεί ελαστικά κύματα για να προσδιορίσει την ακαμψία του ήπατος, που θεωρητικά μπορεί να μετατραπεί σε ένα «σκορ» ήπατος με βάση την κλίμακα METAVIR. Το FibroScan παράγει μια εικόνα υπερήχων του ήπατος (20 με 80 mm) μαζί με μια ένδειξη της πίεσης (σε kPa.) Η εξέταση είναι πολύ ταχύτερη από μια βιοψία (διαρκεί συνήθως 2,5-5 λεπτά) και είναι εντελώς ανώδυνη. Υποδηλώνει μία συσχέτιση με τη σοβαρότητα της κίρρωσης.
Άλλες δοκιμές που πραγματοποιούνται σε ειδικές περιπτώσεις περιλαμβάνουν Αξονική τομογραφία κοιλίας και Μαγνητική Χολλαγγειοπαγκρεατογραφία (MRCP).
Ενδοσκόπηση
Γαστροσκόπηση (ενδοσκοπική εξέταση του οισοφάγου, του στομάχου και δωδεκαδακτύλου) εκτελείται σε ασθενείς με εγκατεστημένη κίρρωση ώστε να αποκλειστεί η πιθανότητα να έχουν κιρσούς οισοφάγου. Αν εντοπισθούν, μπορεί να εφαρμοστεί προφυλακτική τοπική θεραπεία (σκληροθεραπεία ή τοποθέτηση Stent) και θεραπεία με β-αναστολείς.
Σπάνιες αιτίες της κίρρωσης είναι οι ασθένειες των χοληφόρων οδών, όπως η πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα. Η απεικόνιση των χοληφόρων οδών με ενδοσκοπική παλίνδρομη χολαγγειοπαγκρεατογραφία (ERCP) ή μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφία (MRCP) (MRI των χοληφόρων οδών και του παγκρεατικού πόρου) μπορεί να δείξει ανωμαλίες σε αυτούς τους ασθενείς και  να βοηθήσει στη διάγνωση.
Παθολογοανατομία
Μακροσκοπικά, το ήπαρ αρχικά διευρύνεται, αλλά με την πρόοδο της νόσου, γίνεται μικρότερο. Η επιφάνειά του είναι ακανόνιστη, έχει σταθερή συνοχή και το χρώμα είναι συχνά κιτρινόχρου  (αν σχετίζεται με στεάτωση). Ανάλογα με το μέγεθος των οζιδίων υπάρχουν τρεις μακροσκοπικοί τύποι : μικροοζιδιακή, μακροοζιδιακή και μικτή κίρρωση. Στην μικροοζιδιακή μορφή (κίρρωση Laennec ή πυλαία κίρρωση) τα οζίδια είναι κάτω των 3 mm. Στην μακροοζιδιακή κίρρωση (μετανεκρωτική κίρρωση), τα οζίδια είναι μεγαλύτερα από 3 mm. Η μικτή κίρρωση συνίσταται σε μια ποικιλία των οζιδίων με διαφορετικά μεγέθη.
Τα μικροσκοπικά χαρακτηριστικά της κίρρωσης είναι: (1) η παρουσία των αναγεννητικών οζιδίων των ηπατοκυττάρων και (2) η παρουσία ίνωσης, ή η εναπόθεση συνδετικού ιστού μεταξύ αυτών των οζιδίων. Η αρχιτεκτονική της ίνωσης μπορεί να εξαρτάται από την υποκείμενη προσβολή, που οδήγησε στην κίρρωση. Ο ινωτικός μηχανισμός μπορεί να συνεχιστεί και μετά από την διακοπή της αρχικής υποκείμενης διαδικασίας, που την προκάλεσε. Η ίνωση στην κίρρωση μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή και άλλων φυσιολογικών ιστών στο ήπαρ: συμπεριλαμβανομένων των κολποειδών, το χώρο του Disse, και άλλες αγγειακές δομές, οι οποίες οδηγούν σε αύξηση της αντίστασης στην κυκλοφορία του αίματος στο ήπαρ και την πυλαία υπέρταση.
Η κίρρωση μπορεί να προκληθεί από διαφορετικά αίτια, που προσβάλουν το ήπαρ με διαφορετικούς τρόπους, προκαλώντας παραλλαγές στην κιρρωτική αρχιτεκτονική του παρεγχύματος. Για παράδειγμα, στη χρόνια ηπατίτιδα Β, υπάρχει διήθηση του παρεγχύματος του ήπατος με λεμφοκύτταρα, στην καρδιακή κίρρωση υπάρχουν ερυθροκύτταρα και έντονη ίνωση στον ιστό, που περιβάλλει τις ηπατικές φλέβες, στην πρωτοπαθή χολική κίρρωση, υπάρχει ίνωση γύρω από τους χολικούς πόρους και στην αλκοολική κίρρωση, υπάρχει διήθηση του ήπατος με ουδετερόφιλα.
Σταδιοποίηση
Το στάδιο της κίρρωσης συνήθως ταξινομείται με την κλίμακα Child-Pugh. Η κλίμακα αυτή χρησιμοποιεί τις τιμές χολερυθρίνης, λευκωματίνης, INR, την παρουσία και τη σοβαρότητα του ασκίτη και την ύπαρξη εγκεφαλοπάθειας. Η ταξινόμηση των ασθενών γίνεται στις κατηγορίες Α, Β ή Γ. Η κατηγορία Α έχει ευνοϊκή πρόγνωση, ενώ η κατηγορία Γ έχει υψηλό κίνδυνο θανάτου. Η κλίμακα αυτή επινοήθηκε το 1964 από τους Child and Turcotte και τροποποιήθηκε το 1973 από τον Pugh.
Πιο σύγχρονες κλίμακες, που χρησιμοποιούνται για την κατανομή των προς μεταμόσχευση ήπατος ασθενών, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, είναι το μοντέλο των παθήσεων του ήπατος τελικού σταδίου (MELD)και το παιδιατρικό ομόλογό του (PELD).
Η βαθμίδωση της φλεβικής ανεπάρκειας, δηλ. η διαφορά πίεσης μεταξύ της προσαγωγού και απαγωγού φλεβικής αιμάτωσης του ήπατος, καθορίζει επίσης τη σοβαρότητα της κίρρωσης, αν και είναι δύσκολο να μετρηθεί. Μια διαφορά 16mm ή περισσότερο υποδεικνύει αυξημένο κίνδυνο θανάτου.
Θεραπεία
Σε γενικές γραμμές, η ηπατική βλάβη, που προκαλεί η κίρρωση είναι μη αντιστρέψιμη, αλλά η θεραπεία μπορεί να σταματήσει ή να καθυστερήσει την περαιτέρω εξέλιξη και να μειώσει τις επιπλοκές. Η υγιεινή διατροφή ενθαρρύνεται, αφού η κίρρωση μπορεί να είναι μια ενεργοβόρος διαδικασία. Τακτική παρακολούθηση είναι συχνά απαραίτητη. Θα πρέπει να συνταγογραφούνται αντιβιοτικά για τις «λοιμώξεις», καθώς και διάφορα φάρμακα βοηθητικά για τον «κνησμό». Καθαρτικά, όπως λακτουλόζη, μειώνουν τον κίνδυνο της δυσκοιλιότητας, αλλά ο ρόλος τους στην πρόληψη της εγκεφαλοπάθειας είναι περιορισμένος.
Η «αλκοολική κίρρωση» που προκαλείται από κατάχρηση αλκοόλ αντιμετωπίζεται με αποχή από το αλκοόλ. Η θεραπεία για την κίρρωση σχετιζόμενη με «ηπατίτιδα» περιλαμβάνει φάρμακα, που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία των διαφόρων τύπων ηπατίτιδας, όπως ιντερφερόνη για «ιογενή ηπατίτιδα» και κορτικοστεροειδή για «αυτοάνοση ηπατίτιδα». Η κίρρωση, που προκαλείται από την «νόσο του Wilson» (χαλκός συσσωρεύεται σε διάφορα όργανα) αντιμετωπίζεται με θεραπεία αποχάλκωσης (π.χ. πενικιλλαμίνη).
Η πρόληψη περαιτέρω ηπατικής βλάβης
Ανεξάρτητα από την υποκείμενη αιτία της κίρρωσης, αποθαρρύνεται η χρήση αλκοόλ, παρακεταμόλης (Depon, Panadol), καθώς και άλλων βλαπτικών ουσιών. Θα πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψη ο εμβολιασμός των ευπαθών ασθενών για την ηπατίτιδα Α και ηπατίτιδα Β.
Υποτροπή της κίρρωσης
Σε ασθενείς με σταθεροποιημένη κίρρωση, μπορεί να προκύψει ανεπάρκεια εξαιτίας διαφόρων αιτιών, όπως η δυσκοιλιότητα, λοίμωξη (από οποιαδήποτε πηγή), κατάχρηση αλκοόλ, φάρμακα, αιμορραγία από κιρσούς οισοφάγου ή αφυδάτωση. Η υποτροπή λαμβάνει την μορφή των επιπλοκών της κίρρωσης που απαριθμούνται ανωτέρω.
Οι ασθενείς με υποτροπιάζουσα κίρρωση γενικά χρειάζονται εισαγωγή στο νοσοκομείο, στενή παρακολούθηση της ενυδάτωσης, της ψυχικής κατάστασης και με έμφαση στην επαρκή διατροφή και ιατρική περίθαλψη (συχνά με αντιβιοτικά, διουρητικά, καθαρτικά και/ή κλύσματα, θειαμίνη και περιστασιακά στεροειδή, ακετυλοκυστεΐνη και πεντοξυφυλλίνη). Χορήγηση αλατούχου διαλύματος γενικά αποφεύγεται καθώς θα προστεθεί στην ήδη υψηλή συνολική περιεκτικότητα σε νάτριο του σώματος.
Ασκίτης
Περιορισμός του νατρίου είναι συχνά αναγκαίος, καθώς η κίρρωση οδηγεί στην κατακράτηση νατρίου. Συχνά είναι απαραίτητη η χορήγηση διουρητικών για να καταστείλουν τον ασκίτη. Για ενδονοσοκομειακή νοσηλεία χορηγούνται ανταγωνιστές της αλδοστερόνης (συνήθως σπειρονολακτόνη) και διουρητικά της αγκύλης. Οι ανταγωνιστές της αλδοστερόνης προτιμούνται για ασθενείς, που μπορούν να λαμβάνουν από του στόματος φάρμακα και δεν έχουν ανάγκη από επείγουσα μείωση του όγκου, και με τα διουρητικά της αγκύλης ως επιπρόσθετη θεραπεία.
Αν απαιτείται ταχεία μείωση του όγκου, η «παρακέντηση» είναι μέθοδος εκλογής. Η παρακέντηση γίνεται με την εισαγωγή παροχετευτικού σωλήνα εντός της περιτοναϊκής κοιλότητας. «Διάλυμα ανθρώπινης λευκωματίνης» συνήθως δίνεται για την πρόληψη των επιπλοκών από την ταχεία μείωση του όγκου. Εκτός του ότι είναι ταχύτερη από τα διουρητικά, είναι αποτελεσματικότερη στην απομάκρυνση μεγάλου όγκου (4-5 λίτρα).
Αιμορραγία του οισοφάγου (Κιρσοι Οισοφάγου)
Σε περίπτωση πυλαίας υπέρτασης, η προπρανολόλη είναι ένα συνηθισμένο φάρμακο. που χρησιμοποιείται για την μείωση της πίεσης στο πυλαίο σύστημα. Σε σοβαρές επιπλοκές από πυλαία υπέρταση, πυλαιοσφαγιτιδική αναστόμωση ενδείκνυται μερικές φορές, για να μειωθεί η πίεση στην πυλαία φλέβα. Δεδομένου ότι αυτό μπορεί να επιδεινώσει κάποια εγκεφαλοπάθεια, ενδείκνυται σε ασθενείς με μικρό κίνδυνο εγκεφαλοπάθειας, και γενικά θεωρείται μόνο ως μεταβατικό στάδιο πριν τη μεταμόσχευση ήπατος ή ως παρηγορητική θεραπεία.
Ηπατική εγκεφαλοπάθεια
Τροφές υψηλής πρωτεϊνικής αξίας αυξάνουν το ισοζυγίου αζώτου, και αυξάνεται, θεωρητικά, η πιθανότητα εγκεφαλοπάθειας. Κατά το παρελθόν, συνεπώς, συνιστούσαν προσαρμογή της διατροφής και μείωση της πρόσληψης πρωτεϊνών. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι η υπόθεση αυτή ήταν εσφαλμένη, και ενθαρρύνεται η κατανάλωση τροφών υψηλής πρωτεϊνικής αξίας για να διατηρηθεί επαρκής διατροφή.
Ηπατονεφρικό σύνδρομο
Το ηπατονεφρικό σύνδρομο ορίζεται ως νάτριο ούρων μικρότερη από 10 mmol/L και κρεατινίνη ορού> 1.5 mg/dl (ή ούρων 24ώρου λιγότερο από 40 ml/min), χωρίς την χορήγηση διουρητικών.
Αυθόρμητη βακτηριακή περιτονίτιδα
Κιρρωτικοί ασθενείς με ασκίτη βρίσκονται σε κίνδυνο αυθόρμητης βακτηριακής περιτονίτιδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις του ήπατος
Ιωάννης Βαρβάτης
Ο Ιωάννης Βαρβάτης ήταν πολιτικός του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την Βυτίνα της επαρχίας Καρύταινας. Έγινε πληρεξούσιος και βουλευτής. Πέθανε στο Άργος κατά την διάρκεια της επιδημίας τύφου, από την οποία πέθανε και ο Νέγρης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Κοντόσταυλος (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Κοντόσταυλος μπορεί να αναφέρονται
Μπρούνο Ματέι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αλίσια Μπουλ Στοτ
Καριέρα
Η Αλίσια ήταν η μόνη από τις αδερφές Μπουλ που κληρονόμησε τη μαθηματική καριέρα των γονιών της, αν και η μητέρα της Μαίρη Εβερεστ Μπουλ είχε μεγαλώσει και τα πέντε παιδιά της από μικρή ηλικία «για να τα εξοικειώσει με τη ροή της γεωμετρίας» προβάλλοντας σχήματα σε χαρτί, κρεμασμένα εκκρεμές κλπ. Εκτέθηκε για πρώτη φορά σε γεωμετρικά μοντέλα από τον κουνιάδο της Τσαρλς Χάουαρντ Χίντον όταν ήταν 17 ετών και ανέπτυξε την ικανότητα να οραματίζεται σε μια τέταρτη διάσταση. Βρήκε ότι υπήρχαν ακριβώς έξι κανονικοί πολύτοποι σε τέσσερις διαστάσεις και ότι οριοθετούνται από 5, 16 ή 600 τετράεδρα, 8 κύβους, 24 οκτάεδρα ή 120 δωδεκάεδρα. Αυτή η ανακάλυψη είχε γίνει από τον Λούντβιγκ Σλάφλι πριν από το 1850, αλλά το έργο του ήταν ακόμη αδημοσίευτο, και σε κάθε περίπτωση η Αλίσια δεν είχε την ευκαιρία να σπουδάσει μαθηματικά. Εισήγαγε τον όρο πολύτοπο επειδή δεν γνώριζε τον όρο πολυσχήμα του Σλάφλι. Παρήγαγε τρισδιάστατες κεντρικές διατομές και των έξι κανονικών πολυτόπων με καθαρά Ευκλείδειες κατασκευές και συνθετικές μεθόδους για τον απλό λόγο ότι δεν είχε μάθει ποτέ αναλυτική γεωμετρία. Κατασκεύασε μοντέλα από χαρτόνι όλων αυτών των τμημάτων.
Η Αλίσια έμαθε για το έργο του Πίτερ Σχουτ στα κεντρικά τμήματα των κανονικών πολυτόπων το 1895. Ο Σχουτ ήρθε στην Αγγλία και δούλεψε με την Αλίσια, πείθοντάς την να δημοσιεύσει τα αποτελέσματά της, κάτι που έκανε σε δύο εργασίες που δημοσιεύθηκαν στο Άμστερνταμ το 1900 και το 1910.
Το Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν την τίμησε προσκαλώντας την να παρευρεθεί στους εορτασμούς των τελευταίων χρόνων του πανεπιστημίου και απονέμοντάς της επίτιμο διδακτορικό τίτλο το 1914. Η συνεργασία της με τον Σχουτ κράτησε αρκετά χρόνια, μέχρι το θάνατο του το 1913. Μετά το γεγονός αυτό, η Αλίσια έκανε ένα διάλειμμα από τη μαθηματική εργασία.
Το 1930 ο ανιψιός της Τζέφρι Ίνγκραμ Τέιλορ την σύστησε στον Χάρολντ Σκοτ ΜακΝτόναλντ Κόξετερ και οι δυό τους συνεργάστηκαν για διάφορα προβλήματα. Η Αλίσια έκανε δύο ακόμη σημαντικές ανακαλύψεις σχετικά με κατασκευές πολυέδρων που σχετίζονται με τη χρυσή τομή. Παρουσίασε μια κοινή εργασία με τον Coxeter στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ο Κοξετερ έγραψε αργότερα, «Η δύναμη και η απλότητα του χαρακτήρα της σε συνδυασμό με την ποικιλομορφία των ενδιαφερόντων της, την κάνουν μια εμπνευσμένη φίλη».
Η Αλίσια πέθανε στο Μίντλσεξ το 1940.
Την άνοιξη του 2001, ένα χάρτινο ρολό με χρωματιστά σχέδια από πολύεδρα βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν. Αν και ανυπόγραφο, αναγνωρίστηκε αμέσως ως έργο της Αλίσια. Αυτο το εύρημα οδήγησε την Ιρέν Πόλο Μπλάνκο να ερευνήσει τη ζωή της Αλίσια, και αφιέρωσε ένα κεφάλαιο στο έργο της Αλίσια στο βιβλίο της Theory and History of Mathematical Models (2007). Το πρωτοποριακό πνεύμα του παππού και της μητέρας της συνεχίστηκε στον γιο της Λέοναρντ, ο οποίος βοήθησε στη θεραπεία της φυματίωσης και εφηύρε μια συσκευή τεχνητού πνευμοθώρακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωμέτρες Κατηγορία:Μαθηματικοί (γυναίκες) Κατηγορία:Χρόνινγκεν
Παγωμένη βροχή
μικρογραφία|Κλαδιά που έχουν εγκιβωτιστεί από παγωμένη βροχή Παγωμένη βροχή είναι η ονομασία που δίνεται στη βροχή που διατηρείται σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός από την ατμοσφαιρική αέρια μάζα που προκαλεί πάγωμα σε επαφή με τις επιφάνειες. Σε αντίθεση με το χιονόνερο, των σφαιριδίων πάγου ή το χαλάζι, η παγωμένη βροχή αποτελείται εξ ολοκλήρου από υγρά σταγονίδια. Οι σταγόνες βροχής υπερψύχονται ενώ διέρχονται από ένα στρώμα παγωμένου αέρα εκατοντάδων μέτρων πάνω από το έδαφος και στη συνέχεια παγώνουν κατά την πρόσκρουση με οποιαδήποτε επιφάνεια που συναντούν, όπως το έδαφος, τα δέντρα, τα ηλεκτρικά καλώδια, τα αεροσκάφη και τα αυτοκίνητα. Ο πάγος που προκύπτει, ο οποίος ονομάζεται υαλόπαγος, μπορεί να συσσωρεύεται σε πάχος αρκετών εκατοστών και να καλύπτει όλες τις εκτεθειμένες επιφάνειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατακρημνίσεις
Χρίστος Παπακυριακόπουλος
Ο Χρήστος Παπακυριακόπουλος του Δημητρίου (Χαλάνδρι Αττικής, 29 Ιουνίου 1914 - Πρίνστον, 29 Ιουνίου 1976), γνωστός και ως "Πάπα" στο εξωτερικό, ήταν Έλληνας μαθηματικός με ειδίκευση στη γεωμετρική τοπολογία, όπου είχε σημαντική συνεισφορά. Ολόκληρη σχεδόν η έρευνά του πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ, και συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον.
Οικογένεια και αρχή της σταδιοδρομίας του
Ο πατέρας του Χρήστου, ο Δημήτριος Παπακυριακόπουλος, ήταν υφασματέμπορος με κατάστημα στην οδό Ερμού, στο κέντρο της Αθήνας, και ήταν νυμφευμένος από το 1913 με τη Ζωή Λίτσα, κόρη του πλούσιου εμπόρου Νικολάου Λίτσα. Προίκα της Ζωής ήταν και το σπίτι στη ρεματιά Χαλανδρίου (σημερ. διεύθυνση οδός Θρασυβούλου 2) όπου γεννήθηκε ο Χρήστος και αργότερα το χρησιμοποίησε ως κατοικία του, ενώ η οικογένειά του έμενε στην Πλάκα (Υπατίας και Απόλλωνος). Ο Χρήστος είχε ένα μικρότερο κατά 1 έτος αδελφό, τον Νίκο. Τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν σε ένα πλούσιο περιβάλλον: την αγωγή τους, από τη νηπιακή ηλικία μέχρι το τέλος του δημοτικού, εκτός από το σχολείο, τη μητέρα και τη γιαγιά τους Αγγελική Λίτσα, την είχαν αναλάβει και δύο Ευρωπαίες γκουβερνάντες, μία Γερμανίδα και μία Αγγλίδα. Αφού φοίτησε για ένα έτος στο Α΄ Γυμνάσιο Αθηνών, ο Χρήστος εισάχθηκε τον Ιούλιο 1927 στη Βαρβάκειο. Από διηγήσεις γνωρίζουμε ότι ήταν ένας επιμελής μαθητής, ο πρώτος στην τάξη. Διακρινόταν σε όλα τα μαθήματα. Εργάστηκε σε απομόνωση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και πήρε το διδακτορικό του το 1943, ύστερα από σύσταση του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή.
Ο αδερφός του Νίκος σκοτώθηκε πολεμώντας ως ανθυπολοχαγός στη Μάχη του Ρίμινι το 1944.
Συμμετείχε στην οργάνωση του ΕΑΜ Πολυτεχνείου, ενώ πήρε μέρος στην άοπλη διαδήλωση της 3ης Δεκεμβρίου του 1944 με το ΕΑΜ, την αρχή από τα Δεκεμβριανά. Ενώ μετά την ήττα υποχώρησε μαζί με τον ΕΛΑΣ, όπου δούλεψε μερικούς μήνες ως δάσκαλος.
Παραιτήθηκε το 1946 από τη θέση του, για να μην παυθεί οριστικά.