cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τούρκοι (έθνος)
Γενετική
Μια μελέτη του 2015 βρήκε «ότι οι Τούρκοι κατάγονται κατά 7.9% (περιθώριο λάθους 0.4%) από την Ανατολική Ασία». Οι συγγραφείς υποστήριξαν ότι οι Τούρκοι «έχουν μετατοπιστεί γενετικά προς τους σύγχρονους κατοίκους της Κεντρικής Ασίας», σε συμφωνία με τη ποικιλομορφία που υπάρχει στη γενετική σύνθεση των πληθυσμών από αυτήν την περιοχή. Μια μελέτη του 2019 διαπίστωσε ότι οι Τούρκοι έχουν μεγαλύτερη γενετική συγγένεια με τους κατοίκους της Νότιας και Μεσογειακής Ευρώπης αλλά και τους κατοίκους της Νοτιοδυτικής Ασίας (όπως οι πληθυσμοί από τον Καύκασο, το Βόρειο Ιράκ και τους Ιρανούς). Μια άλλη μελέτη διαπίστωσε ότι οι Κιρκάσιοι έχουν τη μεγαλύτερη γενετική συγγένεια με τους Τούρκους, σε μια μελέτη όπου οι ερευνητές ανέλυσαν τη γενετική συγγένεια των Τούρκων με πληθυσμούς χωρών που ζουν σε μια έκταση από τη Γαλλία μέχρι την Ινδία. Μια άλλη μελέτη του 2019 διαπίστωσε ότι οι Τούρκοι έχουν μεγαλύτερη γενετική συγγένεια με τους πληθυσμούς του Καυκάσου και του Ιράν-Συρίας, σε σύγκριση με ομάδες ή πληθυσμούς της Ανατολικής, ή της Κεντρικής Ευρώπης, της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης ή τους Ογούζους Τουρκμένιους. Η ομάδα του Καυκάσου στη μελέτη περιελάμβανε δείγματα από «Αμπχάζιους, Αντιγκέι, Αρμένιους, Βαλκάρους, Τσετσένους, Γεωργιανούς, Κουμίκους, Κούρδους, Λεζγκίνους, Νογκάι και Οσέτιους από τη βόρεια Οσσετία».
Μια μελέτη που περιελάμβανε τη μιτοχονδριακή ανάλυση ενός πληθυσμού της βυζαντινής εποχής, τα δείγματα του οποίου συνελέχθησαν από ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο της Σαγαλασσού, βρήκε ότι τα δείγματα της Σαγαλασσού συγγένευαν περισσότερο με σύγχρονα δείγματα από «τη Τουρκία, τη Κριμαία, το Ιράν και την Ιταλία (Καμπανία και Απουλία), τη Κύπρο και τα Βαλκάνια (Βουλγαρία, Κροατία και Ελλάδα)». Δείγματα που πάρθηκαν στη σύγχρονη εποχή από ανθρώπους από την κοντινή πόλη Αγλασούν εντόπισαν ποσοστά συνεισφοράς της ανατολικής Ευρασίας στη γενετική τους καταγωγή. Αυτή η απλοομάδα Μ, η οποία ευθύνεται για τη συνεισφορά της ανατολικής Ευρασίας στη γενετική σύνθεση των κατοίκων της Αγλασούν είναι αρκετά πιο φανερή στους κατοίκους της σημερινής Αγλασούν (ποσοστό συνεισφοράς 15%) απ'ότι στη βυζαντινή Σαγαλασσό, αλλά η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχει γενετική ασυνέχεια για δύο χιλιετίες στην περιοχή». Μια άλλη μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πραγματική συνεισφορά της Κεντρικής Ασίας στη γενετική καταγωγή των κατοίκων της Μικράς Ασίας ήταν 13% για τους άνδρες και 22% για τις γυναίκες (με μεγάλα διαστήματα εμπιστοσύνης) και ότι ο γλωσσικός εκτουρκισμός των κατοίκων Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν μπορεί να μην ήταν σύμφωνος με το μοντέλο κυριαρχίας των ελίτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικά φύλα Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τουρκία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στα Βαλκάνια Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Κύπρου Κατηγορία:Εθνοτικοί Τούρκοι
Οστεοπαθητική
Η οστεοπαθητική είναι ένας τύπος εναλλακτικής ιατρικής που δίνει έμφαση στην χειραγώγηση του μυοσκελετικού συστήματος. Όσοι εξασκούν αυτή την πρακτική ονομάζονται οστεοπαθητικοί.
Tο Εθνικό Σύστημα Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου (NHS) αναφέρει πως υπάρχουν "περιορισμένες αποδείξεις" για το ότι η οστεοπαθητική "μπορεί να είναι αποτελεσματική για κάποιους τύπους πόνων του λαιμού, του ώμου ή των κάτω άκρων και της ανάρρωσης μετά από εγχειρήσεις στους γοφούς ή τα γόνατα", αλλά πως δεν υπάρχουν στοιχεία πως η οστεοπαθητική είναι μια αποτελεσματική θεραπεία για καταστάσεις που δεν σχετίζονται με τα οστά και τους μύες. Άλλοι έχουν καταλήξει πως δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία που να υποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της οστεοπαθητικού τύπου χειραγώγησης στην θεραπεία του μυοσκελετικού πόνου
Παρά το γεγονός ότι η οστεοπαθητική «γεννήθηκε» μέσα από την απόρριψη της «συμβατικής» Ιατρικής, το πέρασμα του χρόνου έφερε την οστεοπαθητική ολοένα και πλησιέστερά της. Έτσι, σταδιακά κατέστη συχνό το φαινόμενο οστεοπαθητικοί όχι απλά να αποδέχονται την επιστημονική γνώση, αλλά και να  εκπαιδεύονται  σε  αυτήν  (φοιτώντας  σε  ιατρικές  σχολές,  λαμβάνοντας  παράλληλη εκπαίδευση  από  ιατρούς  ή  και  παρακολουθώντας  προγράμματα  ιατρικής  ειδίκευσης). Το αποτέλεσμα ήταν η εφαρμογή των κλασικών θεραπευτικών χειρισμών να φθίνει μεταξύ των οστεοπαθητικών υπέρ των επιστημονικά αποδεκτών μεθόδων (τουλάχιστον σε χώρες όπου τούς δίδεται η δυνατότητα άσκησης της Ιατρικής μετά από την απαιτούμενη εκπαίδευση, όπως στις  ΗΠΑ),  ακόμη  και  να  γίνεται  ενίοτε  διάκριση  μεταξύ  «οστεοπαθητικών» και «οστεοπαθητικών ιατρών».
Στις μέρες μας, οι οστεοπαθητικοί δεν περιορίζονται στην περίθαλψη ασθενών με μυοσκελετικά προβλήματα (όπως έχει κατά μείζονα λόγο συμβεί με τη χειροπρακτική), αλλά το πραγματικό εύρος αποκλειστικής εφαρμογής των «κλασικών» οστεοπαθητικών τεχνικών δεν μπορεί  να  προσδιορισθεί. Μεταξύ των  θιασωτών  της  μεθόδου  υφίσταται,  μάλιστα, αντιπαράθεση,  καθώς  οι  περισσότερο  «παραδοσιακοί»  από  αυτούς  υποστηρίζουν  ότι  ο «εναγκαλισμός» με την Ιατρική έχει νοθεύσει τη μέθοδο και ότι η διαφαινόμενη εγκατάλειψη των θεραπευτικών χειρισμών, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη αποδοχή των «ολιστικών» προσεγγίσεων από μερίδα των «συμβατικών» ιατρών, τής αποστερούν τη μοναδικότητα και τη σημασία της. Στη βιβλιογραφία δεν υπάρχει μεγάλος αριθμός μελετών για την αποτελεσματικότητα της «κλασικής» οστεοπαθητικής και η ποιότητα των διαθέσιμων στοιχείων δεν επαρκεί για την τεκμηρίωσή της. Δεν πρέπει, τέλος, να παραλειφθεί η επισήμανση ότι μερίδα των οστεοπαθητικών αμφισβητεί έντονα τις μεθόδους  επιστημονικής  τεκμηρίωσης, με  το γνώριμο επιχείρημα ότι η μέθοδος δεν είναι δυνατόν να τεθεί στη βάσανο ενός «κανονιστικού συστήματος», σύμφωνα με το οποίο προτάσσεται το «όφελος των πολλών» έναντι αυτού του ατόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μυοσκελετική Ιατρικη Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Πλασά
μικρογραφία|Το πλάσι της κομητείας Τιμίς-Τοροντάλ το 1930 Το Πλασά (, πληθυντικός plăși <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ˈpləʃʲ] ), ήταν μονάδα εδαφικής διαίρεσης της Ρουμανίας. Ιεραρχικά, ένα πλασά βρισκόταν κάτω από τη κομητεία (γιουντέτς) και πάνω από την κοινότητα. Ο επικεφαλής ήταν ο Πρέτορ, που διορίζονται από τον Έπαρχο. Το ίδρυμα που διευθυνόταν από τον Πρέτορ ονομάζονταν Πρετουρά.
Η διαίρεση των κομητειών σε πλάσι χρησιμοποιήθηκε ξεκινώντας από την βασιλεία του Καρόλου Α΄ ως Ντόμνιτορ, σε όλη την ύπαρξη του Ρουμανικού Βασιλείου, και κατά τα δύο πρώτα χρόνια της Κομμουνιστικής Ρουμανίας, μέχρι την αντικατάστασή τους από τα ραγιόν το 1950 ακολουθώντας το Σοβιετικό σύστημα. Το 1938, τα 71 γιουντέτσε της χώρας διαιρούνταν σε 429 πλάσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Μεγάλα δεδομένα
Ο όρος Μεγάλα δεδομένα ή Μεγα-δεδομένα (αγγλικά: Big data) χρησιμοποιείται για να περιγράψει σύνολα δεδομένων τόσο μεγάλα ή σύνθετα που ξεφεύγουν από τις δυνατότητες καταγραφής, αποθήκευσης και ανάλυσης των παραδοσιακών τεχνικών επεξεργασίας δεδομένων. Τα μεγάλα δεδομένα αναφέρονται σε μη δομημένα, ημι-δομημένα και δομημένα δεδομένα, κυρίως όμως εστιάζουν στα μη δομημένα δεδομένα
Τα μεγάλα δεδομένα προέρχονται από την κυκλοφορία δεδομένων στον ιστό, τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, το περιεχόμενο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και τα αυτόματα παραγόμενα στοιχεία δεδομένων από αισθητήρες. Οι οργανισμοί συλλέγουν και αναλύουν μεγάλα δεδομένα με στόχο να βελτιώσουν τις διαδικασίες τους, αλλά και τις αποφάσεις που λαμβάνουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεδομένα
Ζαν-Μαρί Πουαρέ
Ο Ζαν-Μαρί Πουαρέ (γαλλικά: Jean-Marie Poiré, γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1945) είναι Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός. Είναι γιος του παραγωγού Αλαίν Πουαρέ.
Στην αρχή της καριέρας του, δούλεψε ως φωτογράφος και τραγουδιστής στο συγκρότημα The Frenchies, πριν στραφεί στη συγγραφή σεναρίων και στη σκηνοθεσία ταινιών.
Αρχικά έγινε γνωστός χάρη στην επιτυχία του με τις ταινίες Le père Noël est une ordure (1982) ή ο Παππούς κάνει αντίσταση ( Papy fait de la résistance, 1983) και στη συνέχεια άρχισε μια μακρά συνεργασία με τον Κριστιάν Κλαβιέ, με μεγάλες επιτυχίες όπως Οι Επισκέπτες το 1993 και Φύλακες άγγελοι (Les Anges gardiens) το 1995.
Ξεχωρίζει χάρη στο στυλ σκηνοθεσίας του: πολύ γρήγορες σκηνές και εναλλαγές με μερικές φορές πάνω από 1.000 λήψεις ανά ταινία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Θήβα
Η Θήβα (επίσης και Θήβες στα αρχαία ελληνικά "Θῆβαι") είναι πόλη της Βοιωτίας, από τις αρχαιότερες του κόσμου και η 3η αρχαιότερη της Ευρώπης, έδρα του Δήμου Θηβαίων. Είναι επίσης η μεγαλύτερη πόλη του Νομού Βοιωτίας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 22.833 κατοίκους. Χτίστηκε κατά τον μύθο από τον Κάδμο και έχει μεγάλη ιστορική και μυθολογική σημασία. Από τους πιο σημαντικούς Θηβαίους, ήταν ο Επαμεινώνδας, μεγάλος στρατηγός της αρχαιότητας που έκανε τη Θήβα ηγεμονεύουσα της Ελλάδας και ο Πελοπίδας, ο αρχηγός του διάσημου Ιερού Λόχου.
Θήβαι, επίσης, κατά την αρχαιότητα, ονομαζόταν το σημερινό Καρνάκ της Αιγύπτου. Το όνομα αυτό φέρεται να είναι παραφθορά της αιγυπτιακής λέξης για την «πόλη».
Ετυμολογία
Η αρχαία ονομασία «Θήβαι» επικράτησε και σαν επίσημη ονομασία της πόλης στην καθαρεύουσα. Ανεπίσημη ονομασία, όμως, ήταν η ευρισκόμενη στον ενικό, όπως συνέβη και στην ονομασία της πρωτεύουσας (επίσημα: Θήβαι, ανεπίσημα: Θήβα), που θεωρήθηκε επίσημη μετά την κατάργηση της καθαρεύουσας.
Μυθολογία
μικρογραφία|δεξιά|Ο όρκος των Επτά επί Θήβας μικρογραφία|δεξιά|Ο Κάδμος σκοτώνει τον δράκοντα, μελανόμορφος αμφορέας από την Εύβοια, 550-560 π.Χ., Λούβρο
Αι Ωγύγιοι Θήβαι, που σημαίνει πανάρχαιες Θήβες, έχουν τις ρίζες τους στην προϊστορική περίοδο, που υπήρξε ένδοξη για την πόλη. Το όνομα Ώγυγος που έδιναν στον πρώτο βασιλιά της Θήβας σημαίνει απλώς «ο πολύ παλαιός». Η Θήβα, όπως και ολόκληρη η Βοιωτία, έχει εξαιρετικά πρωταγωνιστικό ρόλο στην ελληνική μυθολογία. Σ' αυτή την περιοχή, συγκεκριμένα στον Παρνασσό, διεσώθη ο Δευκαλίων μετά τον κατακλυσμό και ο απόγονός του ο Έλλην. Στα ηρωικά χρόνια οι πανελλήνιες εκστρατείες των «Επτά επί Θήβας» και των επιγόνων τους είχαν ως κέντρο αναφοράς τη Θήβα. Η αργοναυτική εκστρατεία είναι σχεδόν Βοιωτική υπόθεση. Η εκστρατεία κατά της Τροίας οργανώθηκε στη Βοιωτία. Από τη Βοιωτία προέρχονται επίσης ο ιστορικός Ησίοδος, ο ποιητής Πίνδαρος και ο στρατηγός Επαμεινώνδας.
Η ίδρυση της Θήβας περιγράφεται από τους γοητευτικότερους μύθους της ελληνικής μυθολογίας. Στα Ομηρικά έπη οι μύθοι την απέδιδαν στους αδελφούς Ζήθο (που έφερνε τις πέτρες) και Αμφίονα, ο οποίος παίζοντας τη λύρα του, τις μάγεψε ώστε μετακινήθηκαν μόνες τους και σχημάτισαν τα περίφημα τείχη της επτάπυλης πόλης. Άλλοι μύθοι απέδιδαν την ίδρυση της πόλης στον Κάδμο, γιο του Αγήνορα, βασιλέα της Φοινίκης. Σύμφωνα μ' αυτούς ο Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρο έκλεψε την αγαπημένη κόρη του Αγήνορα Ευρώπη και ο βασιλέας διέταξε τους γιους του να ψάξουν να τη βρουν και να μην επιστρέψουν πίσω χωρίς αυτή. Στην αναζήτηση της αδελφής του Ευρώπης, ο Κάδμος ζήτησε τη βοήθεια του Απόλλωνα στο μαντείο των Δελφών. Τότε πήρε την εντολή από τον θεό να σταματήσει τις αναζητήσεις και να ακολουθήσει την πρώτη δαμάλα που θα συναντήσει. Σε όποιο σημείο γονατίσει η δαμάλα, εκεί να κτίσει μια πόλη, τη Θήβα, στην οποία οι θεοί θα μοίραζαν απλόχερα τις ευλογίες τους.
Ο Κάδμος ακολούθησε τη θεϊκή εντολή και όταν η δαμάλα γονάτισε σε ένα λόφο της Βοιωτίας, τη θυσίασε στους θεούς και αναζήτησε πηγή για να πλυθεί και να κάνει σπονδές. Την πηγή Δίρκη που βρήκε την προστάτευε ένας φοβερός δράκοντας, γιος του θεού Άρη. Με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς σκότωσε τον δράκοντα, πήρε το νερό που χρειαζόταν η νέα πόλη και έσπειρε τα δόντια του δράκου στη θηβαϊκή γη, απ' όπου ξεφύτρωσαν οι προπάτορες των Θηβαίων, οι Σπαρτοί. Έτσι θαυμαστά, με θεϊκή εντολή κτίστηκε, οχυρώθηκε και κατοικήθηκε η νέα πόλη στο κέντρο της εύφορης πεδιάδας, πλούσιας σε νερά και λίμνες, που περιβάλλεται από πανέμορφα και βαθύσκιωτα βουνά, τον Παρνασσό, Ελικώνα, Κιθαιρώνα και άλλα μικρότερα που της χάριζαν υγιεινό κλίμα. Η πόλη βρισκόταν στο κέντρο της Ελλάδας, κοντά στον Κορινθιακό και Ευβοϊκό κόλπο. Ο Κάδμος δίδαξε στους Έλληνες τα «Φοινίκια» γράμματα, το ελληνικό δηλαδή αλφάβητο. Παντρεύτηκε την Αρμονία και στον γάμο τους για πρώτη και μοναδική φορά όλοι οι Ολύμπιοι θεοί κατέβηκαν από τον Όλυμπο και γλέντησαν με το καινούριο ζευγάρι, στο οποίο χάρισαν πλούσια δώρα.
Ο Οιδίποδας γιος του Λάιου και της Ιοκάστης είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο του θηβαϊκού κύκλου. Η τραγική του μοίρα τον οδήγησε από την Κόρινθο, όπου μεγάλωσε, υιοθετημένος από βρέφος, στην αυλή του βασιλιά Πολύβιου ή Πόλυβου, στη Θήβα, όπου σκότωσε τον πατέρα του Λάιο σύμφωνα με τον χρησμό της Πυθίας και παντρεύτηκε τη μητέρα του Ιοκάστη, αγνοώντας την ταυτότητά της. Πριν είχε σκοτώσει το μυθικό τέρας «Σφίγγα», εξασφαλίζοντας το στέμμα της Θήβας. Από την ένωσή του με τη μητέρα του γεννήθηκαν τέσσερα παιδιά, ο Ετεοκλής, ο Πολυνείκης, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τα οποία ακολούθησε η κατάρα του οίκου των Λαβδακιδών. Σύμφωνα με τον μύθο τα δύο αγόρια αλληλοσκοτώνονται σε πόλεμο για τη διαδοχή του θρόνου, ενώ η Αντιγόνη καταδικάστηκε σε θάνατο, για την ταφή του αδελφού της, που είχε απαγορευθεί με νόμο. Ο Οιδίποδας διωγμένος από τον Κρέοντα αυτοτυφλώθηκε και εξορίστηκε στην Αθήνα, όπου και χάθηκε άδοξα.
Στη Θήβα επίσης γεννήθηκε ο θεός της χαράς, ο Διόνυσος, από την ένωση του Δία με τη βασίλισσα της Θήβας τη Σεμέλη. Από τη Θήβα επίσης καταγόταν ο ημίθεος Ηρακλής, γιος του Δία και της Αλκμήνης, που διακρίθηκε για τη γενναιότητα του και τους πασίγνωστους δώδεκα άθλους του.
Οι Θηβαίοι τιμούσαν τον Ηρακλή με αγώνες που γίνονταν προς τιμή του ετησίως και διεξάγονταν στο γυμνάσιο που ήταν αφιερωμένο σ' αυτόν.
Ιδιαίτερη σημασία στον θηβαϊκό κύκλο έχουν οι θεότητες των Καβείρων και τα βουνά Ελικώνας και Κιθαιρώνας. Οι Κάβειροι ήταν μυστηριώδεις και δευτέρας μορφής, Ελληνικές χθονικές θεότητες, ψηλοί υπερφυσικοί εκπρόσωποι της υποχθόνιας φωτιάς και του εγκέλαδου. Η θρησκεία τους ήταν τόσο φοβερή που στο άκουσμά της σκορπιζόταν τρόμος. Κατά άλλους θεωρούνται δαίμονες ευεργετικοί για την καρποφορία των δέντρων και ειδικά της αμπέλου. Από ειδώλια στο Μουσείο της Θήβας αποδεικνύεται και η ομοφυλοφιλική τους διάθεση.
Μαντεία και ιερά υπήρχαν πάνω στα βουνά του Ελικώνα, του Κιθαιρώνα, του Πτώου και Μεσσάπιου. Στον Κιθαιρώνα υπήρχε μαντείο των Σφραγητίδων Νυμφών με ιέρειες τις Κιθαιρωνίδες νύμφες. Το μαντείο ήταν κέντρο διονυσιακών τελετών. Εκεί κατοικούσαν οι Ερινύες. Στον Ελικώνα κατοικούσαν οι Νύμφες και οι Μούσες. Υπήρχε μάλιστα και η πηγή της Ιπποκρήνης από την οποία όποιος έπινε αποκτούσε το χάρισμα της ποίησης. Εκεί διεξάγονταν και αθλητικοί αγώνες προς τιμή του Έρωτα και των Μουσών. Στον Πτώο υπήρχε το περίφημο μαντείου του Πτώου Απόλλωνα. Στο Υπάτιο όρος υπήρχε ο ναός του Δία στην κορυφή, ενώ στο κάτω μέρος υπήρχε η πολιτεία του Γλίσαντα, όπου έγινε η μάχη των Επιγόνων με τους Θηβαίους. Ο πλούσιος μυθολογικός κύκλος δείχνει ίχνη ζωής από το 3200 π.X., όταν η Θήβα περνά από την εποχή του κυνηγιού στην εποχή του χαλκού. Ύστερα παρουσιάζει μεγάλη ανάπτυξη κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο (1600 - 1100 π.X.) οπότε κτίζονται αποθήκες, εργαστήρια, αρχεία, εντυπωσιακό ανάκτορο, από τα οποία έχουν προκύψει σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα. Σημαντικότατο θεωρείται το ανευρεθέν αρχείο πινακίδων σε γραμμική γραφή Β.
Ιστορία της αρχαίας πόλης
μικρογραφία|αριστερά|Τα ερείπια της Καδμείας, ακρόπολης των Θηβών
Είναι η περίοδος που ξεχωρίζουν οι πόλεις της Θήβας και του Ορχομενού, που ήδη από τα Μυκηναϊκά χρόνια κυριαρχούσαν στη Βοιωτία και συνήθως ανταγωνίζονταν. Μετά την αποδυνάμωση όμως του Ορχομενού, λόγω πλημμύρας στο Κωπαϊδικό πεδίο, όλες οι Βοιωτικές πόλεις σχημάτισαν το κοινό των Βοιωτών με βουλευτήριο στην Ογχηστό, όπου με δημοκρατικές ψηφοφορίες συναποφάσισαν τις κοινές τους κινήσεις για το ομαδικό συμφέρον. Εκείνη την περίοδο αναδείχθηκαν σπουδαίοι και επιφανείς άνδρες, όπως ο Ησίοδος, ο Πίνδαρος και η Ταναγραία ποιήτρια Κόριννα.
Οι πληροφορίες για την περίοδο αυτή διεσώθησαν από τους Αθηναίους ιστοριογράφους, οι οποίοι με μελανά γράμματα περιγράφουν το «μηδισμό» της Θήβας. Για τη στάση τους αυτή μετά το τέλος του πολέμου τιμωρήθηκαν από τους υπόλοιπους Έλληνες, που απαίτησαν την παράδοση της πόλης. Συνέλαβαν τους προύχοντες και τους σκότωσαν χωρίς δίκη, αποδεικνύοντας ότι ο μηδισμός ήταν έργο των λίγων, που τον επέβαλαν στον λαό. Μετά τη μάχη των Πλαταιών οι Θηβαίοι για περίπου δέκα χρόνια ήταν υπό τον ζυγό των Αθηναίων. Στα επόμενα χρόνια προσπαθούν να απαλλαγούν από την αθηναϊκή κηδεμονία και συμμαχούν με τους Σπαρτιάτες. Μετά τη μάχη της Κορώνειας το 394 π.Χ. η Θήβα αποκτά ιδιαίτερη αίγλη στον ελλαδικό χώρο.
Την περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου, που κράτησε 27 χρόνια, η Θήβα τάχθηκε με το μέρος της Σπάρτης και παρέμεινε στο πλευρό της, προκειμένου να απαλλαγεί από τον φόρο υποταγής που πλήρωναν οι Θηβαίοι στους Αθηναίους. Μετά το τέλος του πολέμου συμμάχησαν με τους Αθηναίους, γιατί δεν είχαν τις απολαβές που περίμεναν από τους συμμάχους τους νικητές Σπαρτιάτες. Στην αρχή της περιόδου αυτής (404 - 338 π.Χ.) έκαναν πολλούς αγώνες ενάντια στους Σπαρτιάτες, όπου πάντα νικούσαν οι Θηβαίοι. Αποφασιστική ήταν η σύγκρουση των δύο πόλεων στα Λεύκτρα το 371 π.Χ., που κατέληξε σε συντριβή των Σπαρτιατών. Η σημαντική νίκη των Θηβαίων οφειλόταν στη στρατηγική μεγαλοφυΐα του Επαμεινώνδα, που εφάρμοσε με επιτυχία το σύστημα της λοξής φάλαγγας, και την ανδρεία του Ιερού Λόχου που είχε οργανώσει και διοικούσε ο Πελοπίδας. Για εννέα περίπου χρόνια μετά τη μάχη των Λεύκτρων, η Θήβα γίνεται η πρώτη δύναμη στην Ελλάδα. Στη συνέχεια διατηρεί την ηγεμονία της στον χώρο της Βοιωτίας μέχρι την κάθοδο των Μακεδόνων.
Στη Θήβα είχε εξοριστεί ο γνωστός πολιτικός Δημήτριος ο Φαληρέας (Πλούταρχος: Δημήτριος 9), ενώ στην ίδια πόλη είχε ζήσει για κάποιο διάστημα ως ιδιώτης και ο Δημήτριος ο Πολιορκητής (Πλούταρχος: Δημήτριος 45).
Ρωμαίοι (197 π.Χ. - 395 μ.Χ.)
Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κατοχής, η Θήβα και η Βοιωτία γενικότερα γνώρισε μεγάλη παρακμή και μαρασμό. Τον 2ο μ.Χ. αιώνα ο περιηγητής Παυσανίας βρήκε κατοικημένη μόνο την Καδμεία. Την παρακμή και την εξαθλίωση συμπλήρωσαν και οι επιδρομές των Έρουλων και των Γότθων τον 3ο και 4ο μ.Χ. αιώνα. Ο χριστιανισμός στη Βοιωτία εισήχθη τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Τη Θήβα προσέλκυσε στον νέο Θεό, ο Ευαγγελιστής Λουκάς και ο Ρούφος, που έγινε και πρώτος επίσκοπος Θήβας με την επωνυμία «ο εκλεκτός». Ο Ρούφος μαρτύρησε μεταξύ των ετών 54 - 68 μ.Χ.
Βυζαντινή περίοδος (395 - 1204 μ.Χ.)
Η Βοιωτία κατά τη Βυζαντινή περίοδο γνώρισε οικονομική άνθηση. Η Θήβα κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο υπήρξε έδρα του στρατιωτικού διοικητή (Στρατηγού) του Θέματος Ελλάδος, καθώς και πολλών άλλων αξιωματούχων. Η πόλη και η ευρύτερη περιοχή εντός ολίγου σχετικά χρόνου ανέπτυξαν πολλές και ποικίλες εύρωστες δραστηριότητες, έτσι ώστε η Θήβα έγινε η πλουσιότερη όλων των εκτός Ισθμού πόλεων. Τα μεταξουργεία, ταπητουργεία, βυρσοδεψία και τα γεωργικά προϊόντα κατέστησαν τη Θήβα σπουδαία πόλη στον τότε γνωστό κόσμο. Ούτε οι επιδρομές των Βουλγάρων (1040) και των Νορμανδών (1147) δεν σταμάτησαν την οικονομική άνθηση της πόλης. Σύμφωνα με τον μεσαιωνικό περιηγητή του 12ου αιώνα, Βενιαμίν της Τουδέλα, στη Θήβα ζούσαν 2.000 Εβραίοι ασχολούμενοι με την επεξεργασία, την ύφανση και τη βαφή του μεταξιού. Η πόλη ήταν γνωστή σε όλη την Ελλάδα για τους μεταξοτεχνίτες και για την υφαντουργία της. Ο Judah Al-Ḥarizi, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη το 1218, αναφέρει τον ποιητή Μιχαήλ Β. Caleb, κάτοικο της Θήβας. Η κοινότητα διοικείτο από πέντε έφορους και ήταν διάσημη για τους μελετητές της, όπως ο Σίμων Ατουμάνο. Ο Σίμων ήταν Εβραίος μελετητής και εργαζόταν όπως φαίνεται με μορφωμένα μέλη της μικρής εβραϊκής παροικίας, που υπήρχαν ακόμα στη Θήβα στα τέλη του 14ου αιώνα. Ο Σίμων μετέφρασε τουλάχιστον μέρος της Παλαιάς Διαθήκης από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά και Λατινικά. Ετοίμασε έτσι μία τρίγλωσση Βίβλο που αφιέρωσε στον Πάπα Ουρβανό τον ΣΤ'.
Ο Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος επισκέφθηκε τη Θήβα πηγαίνοντας στην Αθήνα και θεμελίωσε τον ναό των Τριών Ιεραρχών, στο σημείο που σήμερα σώζονται τα ερείπια του Αγίου Βασιλείου, κοντά στον Μητροπολιτικό Ναό (Λότζα). Γύρω στο 1199, στα χρόνια του Λέοντος Σγουρού, η Θήβα δέχτηκε μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις, καθώς ο Λέων βρέθηκε αντιμέτωπος με τον αυτοκράτορα επιζητώντας προσωπικά οφέλη. Ξεχωριστή υπήρξε στα χρόνια του μεσαίωνα η παρουσία του Αγίου Ιωάννη του Καλοκτένη, ο οποίος τιμάται ως πολιούχος στη Θήβα, με την επωνυμία «Νέος Ελεήμων».
Φραγκοκρατία (1204 - 1460 μ.Χ.)
Η ευδαιμονία συνεχίζεται και την περίοδο της Φραγκοκρατίας, όπου η Θήβα είναι πρωτεύουσα και έδρα του Δουκάτου Αθηνών - Θηβών και η πλουσιότερη επαρχία. Από τα εισοδήματα που εξασφαλίζει, γίνεται μία από τις λαμπρότερες αυλές της Ευρώπης, με αξιόλογο στρατό για την ασφάλεια του Δουκάτου. Κατά την περίοδο της δυναστείας των Φράγκων διατηρήθηκαν στην πόλη της Θήβας οι Γαλλικοί οίκοι των Ντε Λα Ρος, Ντε Μπριέν (1205 - 1311) και Σαιντ-Ομέρ (1240 - 1311), οι Καταλανοί με επικυρίαρχους τους βασιλείς της Σικελίας και της Αραγωνίας (1311 - 1387) και η κυριαρχία του Ιταλικού οίκου των Ατσαγιόλι (1387 - 1460). Έργο της δυναστείας των Σαιντ-Ομέρ είναι ο τετράγωνος πύργος που βρίσκεται σήμερα δίπλα στο αρχαιολογικό Μουσείο. Παρά τις συγκρούσεις των δυναστειών, η Θήβα διατηρήθηκε ως ένα ισχυρό κέντρο, με σημαντική ανάπτυξη και οικονομική άνθηση. Αποτελούσε ισχυρό κέντρο εξουσίας και δύναμης των Φράγκων μέχρι την άλωση της από τον Ομάρ, γιο του Τούρκου μπέη Τουραχάν.
Τουρκοκρατία (1460 - 1821 μ.Χ.)
μικρογραφία|αριστερά|Η Θήβα της Τουρκοκρατίας
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Θήβα είχε δωρηθεί στη Βαλιδέ σουλτάνα (δηλαδή τη μητέρα του εκάστοτε Σουλτάνου). Η Βαλιδέ είχε κατοχυρώσει με φιρμάνια τα δικαιώματά της, ώστε να μην μπορεί κανείς χωρίς την άδειά της να επιβάλλει πρόστιμα ή να διατάξει συλλήψεις. Η διοίκηση της Θήβας παρέμεινε στους Θηβαίους κοινοτάρχες ή δημογέροντες. Η βιομηχανία των μεταξωτών και η γεωργία τα πρώτα χρόνια εξακολουθούν να είναι σε άνθηση, ώστε η Θήβα να συνεχίζει να θεωρείται η πλουσιότερη πόλη.
Μετά την παραχώρηση των πλουσιοχώραφων στους Τούρκους αξιωματούχους, άρχισε η πτώση της οικονομικής άνθησης. Οι γεωργοί άρχισαν να εγκαταλείπουν τα πεδινά και να φεύγουν προς τα γειτονικά ορεινά χωριά, επειδή δεν άντεχαν τους φόρους. Η παιδεία ήταν ανύπαρκτη και μοναδική πηγή μάθησης ήταν τα μοναστήρια.
Με τη νικηφόρα μάχη της Πέτρας, υπό την αρχιστρατηγία του Υψηλάντη, ελευθερώθηκε πλέον όλη η Βοιωτία και από το 1829 αποτέλεσε μέρος του νέου ελληνικού κράτους.
Νεότερα χρόνια
Στα νεότερα χρόνια, μετά τη σύσταση του ελληνικού κράτους, η Θήβα συνεχίζει να είναι η σπουδαιότερη πόλη της Επαρχίας Θηβών, προσφέροντας στο νέο κράτος με τη γεωργία της και την κτηνοτροφία της. Σε όλα τα νεότερα χρόνια επιφανείς Θηβαίοι πολίτες αναδεικνύονται και πρωταγωνιστούν στον πολιτικό στίβο, παίζοντας σημαντικό ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Χαρακτηριστικά αναφέρονται οι τριακόσιοι νέοι ιερολοχίτες (1877) που πολέμησαν για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας και της Ηπείρου. Άλλο γεγονός αξιόλογο των νεότερων χρόνων είναι η αποξήρανση της Κωπαΐδας επί διακυβέρνησης Χαριλάου Τρικούπη (1888), που άλλαξε ριζικά τη ζωή της πόλης.
Την τυπική πρωτοκαθεδρία ως πρωτεύουσα του νομού Βοιωτίας έχασε η Θήβα από τη Λιβαδειά στις αρχές του εικοστού αιώνα, όταν μικροπολιτικές σκοπιμότητες και ισορροπίες επέτρεψαν στον Λιβαδίτη πολιτευτή Μπουφίδη να εκμεταλλευτεί τις σχέσεις του με τον τότε πρωθυπουργό Θεοτόκη και να αφαιρέσει από τη Θήβα τη διοίκηση του Νομού. Σημαντική παρέμβαση στην πόλη γίνεται με την εγκατάσταση προσφύγων λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής. Η προσφυγική ομάδα διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο στη θηβαϊκή οικονομία. Οι πρόσφυγες, που προσαρμόζονται εύκολα στην ντόπια ζωή, δρουν με πείσμα και επιβάλλουν στην κοινωνική δομή τους δικούς τους ανθρώπους. Τα σκληρά χρόνια της Κατοχής είναι για τη Θήβα, όπως για άλλες ελληνικές πόλεις, γεμάτα πείνα, θύματα, στερήσεις και προδοσίες. Σήμερα η Θήβα είναι σημαντική πόλη της Βοιωτίας και έδρα δήμου, ενώ ως το 2011 υπήρξε πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του νομού.
Συνοικισμός Παλαιός & Νέος
Ανατολικά του λόφου του Αμφείου απλώνεται η συνοικία του Παλαιού και Νέου Συνοικισμού. Ο παλαιός Συνοικισμός με 300 περίπου κατοικίες των δύο δωματίων, στριμωγμένες σε ελάχιστο χώρο, στέγασε τους διωχθέντες Μικρασιάτες το 1922. Σήμερα είναι σχεδόν εγκαταλελειμμένος από το προσφυγικό στοιχείο. Προς το Σιδηροδρομικό Σταθμό και την Αγία Παρασκευή υπάρχουν τα νεώτερα σπίτια όσων ορθοπόδησαν, αποκτώντας ξανά περιουσίες. Στο κέντρο του συνοικισμού και πάνω από την κεντρική πλατεία βρίσκεται ο ναός, που είναι αφιερωμένος στους ισαποστόλους αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Η εκκλησία είναι βασιλικού ρυθμού, με καμπαναριό και άλλους βοηθητικούς χώρους. Στον αύλειο χώρο της υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στους νεκρούς του διωγμού.
Κοντά στο Σιδηροδρομικό Σταθμό βρίσκεται η μικρή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, που ήταν παλαιό νεκροταφείο. Σήμερα είναι αναπαλαιωμένη και διαμορφωμένος ο αύλειος χώρος της. Στη συμβολή του Παλαιού και Νέου Συνοικισμού της πόλης, κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό, βρέθηκε τμήμα του θεάτρου του Σύλλα, το οποίο λέγεται ότι ανήγειρε ο ίδιος, από το υλικό του θεάτρου του Διονύσου που ο ίδιος προηγουμένως είχε καταστρέψει. Τα ειδώλια του θεάτρου είχαν προ πολλού κλαπεί καθώς στη Θήβα υπήρχε έλλειψη πέτρας. Ο Κεραμόπουλος βρήκε ένα μόνο από τα ειδώλια του θεάτρου, που διασώθηκε καθώς είχε μεταφερθεί αλλού. Κινητά ευρήματα δεν ανακαλύφθηκαν. Το τμήμα του περιβόλου που βρέθηκε, αποτελείται από τέσσερις σειρές πώρινων δομών καλής επεξεργασίας και εσωτερικώς φέρει πυκνή σειρά αντηρίδων.
Συνοικία Κοντίτο
Ανατολικά της συνοικίας των Αγίων Θεοδώρων εφάπτεται η νέα συνοικία του «Κοντίτο»». Πρόκειται για συνοικία με νέα κτίσματα, που κατασκευάστηκαν τα τελευταία χρόνια για να φιλοξενήσουν επιπλέον πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Στο κέντρο της συνοικίας βρίσκεται ο ναός που είναι αφιερωμένος στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο.
Συνοικία Τάχι
Ακολουθώντας την οδό Λοξής Φάλαγγος, συναντά κανείς τον ανισόπεδο κόμβο του Εθνικού Γυμναστηρίου. Από εκεί ξεκινά η συνοικία του Ταχίου. Είναι μια αναπτυσσόμενη περιοχή με πολλές νέες οικοδομές, αλλά και το συγκρότημα των εργατικών κατοικιών της πόλης. Στο κέντρο της συνοικίας επί του κεντρικού δρόμου (Σεφέρη) που τη διασχίζει, βρίσκεται ο ενοριακός ναός που είναι αφιερωμένος στη μνήμη του Αγίου Νικολάου του νέου, όπου φυλάσσεται τμήμα από το λείψανο του θαυματουργού Οσιομάρτυρα, που εορτάζεται στις 9 Μαΐου. Η εκκλησία είναι τρίκλιτη Βασιλική, με ενσωματωμένα τα παρεκκλήσια των Βοιωτών αγίων (Μεγάλη Τεσσαρακοστή) και του Αγίου Εφραίμ (3 Ιανουαρίου), ενώ στο προαύλιο του Ναού υπάρχει το «προσκύνημα του Γολγοθά».
Συνοικία Αγίων Θεοδώρων
Όποιος έρχεται από Αθήνα (στη νέα Εθνική οδό) ή από Χαλκίδα συναντά πρώτα τη συνοικία των Αγίων Θεοδώρων, όπου δεσπόζει κοντά στην κεντρική πλατεία ο ομώνυμος ναός. Είναι βυζαντινού ρυθμού, μεγαλοπρεπής με μαρμάρινα υποστηρίγματα. Ο ναός κτίστηκε πρόσφατα και αντικατέστησε παλαιό του 1842. Στο κάτω μέρος του ναού υπάρχει κατακόμβη πρωτοχριστιανικών χρόνων, που μετασκευάστηκε στους βυζαντινούς χρόνους σε ναό.
Αριστερά του δρόμου βρίσκεται η Οιδιπόδεια κρήνη, στην πλατεία της συνοικίας. Σήμερα υπάρχει η νεότερη κρηνική κατασκευή που έγινε το 1902. Το νερό έφτανε στην κρήνη από την πηγή μέσω υπόγειας γαλαρίας. Ήταν άφθονο, όχι μόνο κατά την αρχαιότητα, αλλά και στα μεσαιωνικά και νεώτερα χρόνια. Τα τελευταία χρόνια κινούσε τον τροχό νερόμυλου, ερείπια του οποίου υπάρχουν μέχρι τις μέρες μας. Σήμερα το νερό χρησιμοποιείται για την ύδρευση και η κρήνη είναι χωρίς νερό.
Συνοικία Πυρί
Μετά το Μουσείο βρίσκεται το πνευματικό κέντρο του Δήμου, πίσω από το οποίο βρίσκεται ο λόφος του Αμφείου, με τους τάφους του Ζήθου και του Αμφίωνος. Από αυτό το σημείο αρχίζει η συνοικία του Πυρίου. Ο κεντρικός δρόμος της συνοικίας, η οδός Αγίου Αθανασίου, αποτελεί την έξοδο της πόλης προς τη Λιβαδειά, Αλίαρτο, Ορχομενό, Χαιρώνεια, Δελφούς κλπ. Επί της Αγίου Αθανασίου βρίσκεται ο διώροφος ναός των Αγίων Πάντων (άνω όροφος) και Αγίου Αθανασίου (κάτω όροφος), που εξυπηρετεί τις ανάγκες των πιστών του παλαιού και νέου ημερολογίου αντίστοιχα. Μετά την κεντρική πλατεία της συνοικίας συναντάμε τη μεγαλόπρεπη εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, βυζαντινού ρυθμού, που κτίστηκε το 1950. Ακολουθούν τα κτίρια που εξυπηρετούν όλες τις εκπαιδευτικές ανάγκες της συνοικίας, το 4ο Δημοτικό Σχολείο και το 3ο Γυμνάσιο και Λύκειο, και στη συνέχεια το νεόδμητο Γηροκομείο που ανοικοδομήθηκε από την ενορία του Αγίου Αθανασίου.
Οδικές μεταφορές
Η Θήβα είναι ένας σχετικά σημαντικός οδικός κόμβος. Σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από την πόλη διέρχεται ο Αυτοκινητόδρομος ΑΘΕ που ενώνει την πόλη με την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Σε αυτόν τον δρόμο, στο ύψος της Θήβας, θα καταλήγει μελλοντικά ο αυτοκινητόδρομος Δυτικής Αττικής προσφέροντας τη δυνατότητα για άμεση πρόσβαση προς την Ελευσίνα και τη Δυτική Αττική. Επιπλέον, από τη Θήβα διέρχονται και δύο εθνικές οδοί. Η ΕΟ3 την ενώνει με την Ελευσίνα, τη Λαμία, τη Λάρισα, την Κοζάνη και τη Φλώρινα, ενώ η ΕΟ44 την ενώνει με τη Χαλκίδα και τη νότια Εύβοια.
Αθλητισμός
Αθλητικά Σωματεία
Ραδιόφωνο
Από τη Θήβα εκπέμπουν οι εξής ραδιοφωνικοί σταθμοί:
Τηλεόραση
Στη Θήβα στεγάζονται στούντιο των περιφερειακών σταθμών Έψιλον Τηλεόραση, με έδρα τη Λιβαδειά, και Star Κεντρικής Ελλάδας, με έδρα τη Λαμία.
Εφημερίδες
Στη Θήβα εκδίδονται δύο ημερήσιες (Σκυτάλη και Βοιωτικά Νέα) και δύο καθημερινές εφημερίδες (Μανιφέστο και Βοιωτική Ώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Θηβαίων Κατηγορία:Πόλεις του νομού Βοιωτίας
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010 (ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ)
Τα προκριματικά για το παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για την περιοχή της Νότιας Αμερικής διοργανώνονται από την επίσημη ομοσπονδία ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ που περιλαμβάνει 10 ομοσπονδίες από χώρες της Νότιας Αμερικής. Οι 10 εθνικές ομάδες μπαίνουν σε ένα όμιλο και αγωνίζονται μεταξύ τους 2 φορές (εντός και εκτός έδρας). Οι πρώτες 4 ομάδες από τον όμιλο παίρνουν απευθείας πρόκριση στο Μουντιάλ ενώ η ομάδα που θα έρθει στην 5η θέση θα αγωνιστεί σε αγώνες μπαράζ με την ομάδα που θα πάρει την 4η θέση στα προκριματικά της Βόρειας Αμερικής. Ο ίδιος τρόπος διεξαγωγής είχε εφαρμοστεί και για τα τρία προηγούμενα Παγκόσμια Κύπελλα. Το πρόγραμμα των αγώνων διαμορφώθηκε έτσι ώστε οι ομάδες να παίζουν δύο αγώνες την ίδια εβδομάδα, με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τα ταξίδια κυρίως για τους παίκτες που αγωνίζονται στην Ευρώπη.
Μπαράζ με ομάδα ΚΟΝΚΑΚΑΦ
Η Ουρουγουάη επικράτησε στους αγώνες μπαράζ έναντι της τέταρτης στα προκριματικά της ΚΟΝΚΑΚΑΦ Κόστα Ρίκας και προκρίθηκε στην τελική φάση.
Πρώτοι σκόρερ
Συνολικά σημειώθηκαν 233 τέρματα σε 91 αγώνες, δηλαδή κατά μέσο όρο 2,56 τέρματα ανά αγώνα. Ακολουθεί η λίστα με τους πρώτους σκόρερ της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010
Νομολογία
Με τον όρο Νομολογία χαρακτηρίζεται η δικαστική ερμηνεία των Νόμων. Δηλαδή η δια δικαστικών αποφάσεων ερμηνεία και εφαρμογή νόμων. Συνήθως αυτές αποτελούν σύνολο αποφάσεων που λαμβάνουν το όνομα του αρμόδιου δικαστηρίου που τις εκδίδει π.χ. Νομολογία Αρείου Πάγου, Νομολογία Συμβουλίου Επικρατείας.
Η Ιουστινιάνεια νομοθεσία και η εξ αυτής απορρέουσα "Βυζαντινή νομοθεσία" είχε διατυπώσει ακριβώς επί της ανεξαρτησίας των δικαστικών αρχών ότι: «ο νόμος κελεύει μηκέτι τον δικαστήν ακολουθείν ετέρω ψήφω γεγεννημένη, αλλά σκοπείν τι κατά νόμους ακόλουθον και ούτως αποφήνασθαι».
Παρά ταύτα σήμερα στη πράξη η νομολογία των ανωτέρων δικαστηρίων βεβαίως και δεν παραβλέπεται έστω και αν δεν δεσμεύουν τον κατώτερο δικαστή που κατά κανόνα δεν παρεκκλίνει εκείνης και μάλιστα του Αρείου Πάγου, εκτός και αν συντρέχουν αποδεδειγμένα νεώτερα στοιχεία που είχαν διαφύγει της πρότερης κρίσης. Εξ άλλου η μη συμμόρφωση του κατώτερου δικαστή προς την απόφαση των ανωτέρων (σε όμοια περίπτωση) σε νομική λύση θα συνεπάγονταν μεταρρύθμιση της αποφάσεώς του από το ανώτερο δικαστήριο, που επιβάλλεται έτσι κι αλλιώς για την ομοιομορφία της απονομής δικαίου, απαραίτητου στην ασφάλεια των συναλλαγών αλλά και εγγύηση των προσφευγόντων στο δικαστήριο για επίλυση διαφοράς.
Εξαίρεση στα παραπάνω αποτελεί η νομολογία στο αγγλοσαξωνικό δίκαιο, όπου προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις είναι σε μεγάλο βαθμό δεσμευτικές ή καθοδηγητικές για μεταγενέστερες παρόμοιες περιπτώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομική επιστήμη
297
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 297 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 297 (CCXCVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βαλερίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1050 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 297 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1955-56
Το κύπελλο Ελλάδας 1956 κατέκτησε η ΑΕΚ, κερδίζοντας με σκορ 2-1 τον Ολυμπιακό.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1955-1956
Γέφυρα Σιεκιερκόφσκι
Η γέφυρα Σιεκιερκόφσκι (πολωνικά: Most Siekierkowski) είναι γέφυρα πάνω από τον ποταμό Βιστούλα στη Βαρσοβία της Πολωνίας, η οποία συνδέει τις συνοικίες Μοκότουφ και Βάβερ.
Είναι μια καλωδιωτή γέφυρα, με μήκος 500 μέτρων και πλάτος 33,38 μέτρων, με τρεις λωρίδες για οχήματα, πεζοδρόμιο και ποδηλατόδρομο σε κάθε κατεύθυνση. Η δομή υποστηρίζεται από δύο πυλώνες H, ύψους 87,07 μέτρων. Όταν η γέφυρα άνοιξε στις 21 Σεπτεμβρίου 2002 ήταν η νεότερη και νοτιότερη από τις γέφυρες της Βαρσοβίας.
Η γέφυρα πήρε το όνομά της από τη συνοικία Siekierki της Βαρσοβίας, στη δυτική πλευρά του ποταμού Βιστούλα.
Παραπομπές
Σιεκιερκοφσκι Σιεκιερκοφσκι γεφυρα Κατηγορία:Οδικές γέφυρες στην Πολωνία
Αθλητικά γεγονότα του 2007/Νοέμβριος
29 Νοεμβρίου(Τετάρτη)
11
Τζάκομο Αττεντόλο Σφόρτσα
Ο Τζιάκομο Αττεντόλο Σφόρτσα (Giacomo ή Jacopo Attendolo, 28 Μαΐου 1369 - 4 Ιανουαρίου 1424) ήταν Ιταλός κοντοτιέρος. Ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Σφόρτσα και πατέρας του Φραγκίσκου Α΄, πρώτου δούκα του Οίκου των Σφόρτσα στο Μιλάνο. Από το μικρό του όνομα Τζακομούτσιο τον αποκαλούσαν Μούτσιο. Κράτησε ως επώνυμο το Σφόρτσα.
Βιογραφία
Ήταν επικεφαλής του Φλωρεντιανού στρατού στην μάχη του Καζαλέτσιο. Γεννήθηκε στο Γιάκομο, στην επαρχία της Κοτινιόλα, από ευγενή, πλούσια οικογένεια. Κατά την παράδοση όργωνε το χωράφι τού πατέρα του, όταν μία ομάδα μισθοφόρων πέρασε από κοντά του υπό τον Μπολντρίνο ντα Πανικάλε, ζητώντας εθελοντές. Αμέσως, ιππεύοντας ένα από τα άλογα του πατέρα του, ενώθηκε μαζί τους. Αργότερα με τρεις αδελφούς του και δύο εξαδέλφους του ενώθηκε στην ομάδα του Αλμπερίκο του Μπαρμπιάνο και ονομάσθηκε Σφόρτσα, δηλαδή Ισχυρός, λόγω των τεράστιων ικανοτήτων του για την αναστροφή της τύχης στις μάχες.
Βρισκόταν το 1398 στην υπηρεσία της Περούτζια, που πολεμούσε με τα Μιλανέζικα στρατεύματα του Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, τον οποίο σύντομα ο Μούτσιο ανέτρεψε από την εξουσία. Αργότερα πολέμησε με την Φλωρεντία κατά των Βισκόντι (1402), αλλά στη μάχη του Καζαλέτσιο ηττήθηκε από τον Αλμπερίκο του Μπαρμπιάνο. Προσελήφθη από τον Νικολό Γ΄ των Έστε της Φερράρα, όταν απειλήθηκε από τον Οττομπόνο Τέρζι της Πάρμας. Οι στρατιωτικές ικανότητες του Σφόρτσα τέθηκαν στις διαθέσεις των αντιπάλων της Νάπολης και του Πάπα.
Στην υπηρεσία της Ιωάννας Β΄ της Νάπολης
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Νάπολη μετά τον θάνατο του βασιλιά (1414), υπό τις υπηρεσίες της βασίλισσας Ιωάννας Β΄. Η εύνοια της βασίλισσας σε αυτόν προκάλεσε την ζήλια του Παντολφέλλο Αλόπο, που τον αιχμαλώτισε, αλλά τον απελευθέρωσε από φόβο, στο άκουσμα ότι ερχόταν ο στρατός του Σφόρτσα.
Η βασίλισσα Ιωάννα Β΄ τού πρόσφερε το Μπενεβέντο και την Μανφρεντόνια, ενώ ο Τζάκομο νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Αλόπο, αδελφή του Παντολφέλλο. Ήρθε σε διαμάχη με τον Ιάκωβο των Βουρβόνων, ελευθερώθηκε το 1416 μετά την πτώση του Ιακώβου και αποκαταστάθηκε από την Ιωάννα Β΄ στον τίτλο του κοντόσταυλου (1416).
Το 1417 στάλθηκε από την Ιωάννα Β΄ με τον γιο του Φραγκίσκο Α΄, προκειμένου να βοηθήσει τον Πάπα ενάντια στον Μπράτσιο του Μοντόνε. Επέστρεψε σύντομα στη Νάπολη, όμως ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Τζοβάννι Καρατσόλο, τον νέο εραστή της βασίλισσας. Αλλά λόγω τού ερχομού στην Νάπολη τού Λουδοβίκου Γ΄ του Ανζού, προκειμένου να συγκρουστεί με τον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας, ο Σφόρτσα βοήθησε την Ιωάννα Β΄ με τον Καρατσόλο να πλεύσουν στην Αβέρσα.
Το 1423 επαναστάτησε η πόλη της Λ'Ακουίλα και ο Τζάκομο στάλθηκε να την ανακαταλάβει· σε μια προσπάθεια να σώσει έναν αξιωματικό του στην διάβαση του ποταμού της Πεσκάρα, πνίγηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1409 την Αντωνία Σαλιμπένι, κόρη τού Φραντσέσκο Σαλιμπένι πατρικίου της Σιένα και είχε τέκνο:
Το 1418 η Αντωνία αποβίωσε κατά τη διάρκεια γέννας και ο Τζάκομο Αττεντόλο έκανε τρίτο γάμο με τη Μαρία κόμισσα τού Τσελάνο (απεβ. 1440), κόρη τού Τζάκομο ντα Μαρτσάνο, 1ου δούκα της Σέσσα και είχε τέκνα:
Από τη Λουκία Τερζάνι απέκτησε 7 παιδιά, μεταξύ των οποίων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζάκομο Αττέντολο Σφόρτσα Κατηγορία:Κοντοτιέροι
Βλάσης Μάρας
Ο Βλάσης Μάρας (31 Μαρτίου 1983) είναι Έλληνας αθλητής, ο οποίος υπήρξε παγκόσμιος πρωταθλητής της γυμναστικής. Αγωνίζεται στην ενόργανη. Ξεκίνησε από τον Πρωτέα Αιγάλεω. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ηλικία 16 ετών και μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε να έχει ήδη στη συλλογή του δύο χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, ένα χρυσό σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ένα χάλκινο σε Πανευρωπαϊκούς εφήβων. Το 2004 έλαβε μέρος στο μονόζυγο και στο σύνθετο ατομικό, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Μάλιστα, με βάρος 50 κιλών, ήταν ο πιο ελαφρύς αθλητής από τους άνδρες στους Ολυμπιακούς Αγώνες, σε ελληνικό επίπεδο. Το 2010 έγινε ο πρώτος αθλητής στο μονόζυγο που συμπλήρωσε 5 χρυσά ευρωπαϊκά μετάλλια.
Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
Ο Βλάσης Μάρας βαθμολογήθηκε με 8,950 βαθμούς στις ασκήσεις εδάφους, 8,650 στον ίππο, 8,775 στους κρίκους, 9,512 στο άλμα και, τέλος, 9,087 στο δίζυγο. Στο μονόζυγο, που ήταν και το πρώτο του αγώνισμα, είχε την υψηλότερη βαθμολογία, αφού πήρε 9,725 βαθμούς. Ήταν όμως άτυχος, αφού παρά την υψηλή βαθμολογία του (9.725) δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό. Συνολικά, στο σύνθετο ατομικό, ο Βλάσης Μάρας συγκέντρωσε 54,699 βαθμούς.
2005
Στους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας, στις 5 Ιουνίου 2005, Ο Έλληνας πρωταθλητής πήρε την 7η θέση στο μονόζυγο με 8.937 βαθμούς, καθώς είχε πτώση. Στο άλμα ο Μάρας ήταν στην 8η θέση με 9.375 βαθμούς.
Στο μονόζυγο στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Στουτγκάρδης στις 23 Οκτωβρίου του 2005, κατέκτησε την πρώτη θέση,καθώς βαθμολογήθηκε στο όργανο με 9,750 βαθμούς. Εκτός βάθρου έμεινε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής της Μελβούρνης, το Νοέμβριο του 2005. Ο Μάρας, ο οποίος είχε προκριθεί στον τελικό με τη δεύτερη καλύτερη βαθμολογία (9.687β.), κατέλαβε την πέμπτη θέση στο μονόζυγο με 9.562 βαθμούς, ενώ το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα κατέκτησε ο Σλοβένος Πέγκαν.
Νέες επιτυχίες 2006
Το Μάρτιο του 2006 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης γυμναστικής που έγινε στο Κότμπους της Γερμανίας. Ο γυμναστής ήταν πρώτος στο μονόζυγο με 15.725 βαθμούς
Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα
Η Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:ماهفيروز هاتيس سلطان) (Τούρκικα: Mahfiruz Hatice Sultan, 1590 -1614- 26 Οκτωβρίου 1620) ήταν η πρώτη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ της και η μητέρα του σουλτάνου Οσμάν Β΄ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βλάσης Μάρας
Νέες επιτυχίες 2006
Λίγους μήνες μετά, ο Μάρας πρώτευσε στην Ευρώπη στο αγώνισμα του μονόζυγου, καθώς κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό, που έγινε στις 7 Μαΐου 2006 στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας.
Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Mâh-Firûze Hatice Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βλάσης Μάρας
Νέες επιτυχίες 2006
Η νίκη του Μάρα ήταν ισοφάριση του ρεκόρ στην ιστορία της διοργάνωσης, του οποίου προηγούμενος κάτοχος ήταν ο Δυτικογερμανός Έμπερχαρντ Γκίνγκερ, που είχε κατακτήσει τρεις φορές τον τίτλο στο μονόζυγο, με τελευταία φορά το 1981. Ο Μάρας πέτυχε το ίδιο, καταλαμβάνοντας τις πρώτες θέσεις, το 2002 στην Πάτρα, το 2004 στη Λιουμπλιάνα και το 2006 στον Βόλο.
Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα
Καταγωγή
Υπάρχουν δύο εκδοχές σχετικά με την προέλευση της:
Ζωή
left|thumb|Ο γιος της Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν, [[Οσμάν Β΄]] Η Μαχφιρούζ ήταν η πρώτη από τις τρεις συζύγους του Σουλτάνου Αχμέτ Α΄. Μαζί του είχε κάνει δυο παιδιά, τον Οσμάν Β΄ και τον Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ. Μόλις γεννήθηκε ο Οσμάν, ο Αχμέτ έγινε ο νεότερος σουλτάνος που έγινε πατέρας (ήταν 14 ετών) και ο Οσμάν έγινε ο πρώτος πρωτότοκος πρίγκιπας που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Βλάσης Μάρας
2007
Το 2007 ο πρωταθλητής έμεινε στην 7η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Στουτγάρδη Τη χρονιά αυτή ήταν τραυματίας και δεν μπορούσε να προπονηθεί όπως ήθελε
Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα
Ζωή
Είχε την υποστήριξη της Σαφιγιέ Σουλτάν που την πάντρεψε με τον Αχμέτ, της Σερβαζάντ Χατούν που ήταν θεία της και της Χαντάν Σουλτάν που ήταν μητέρα του Αχμέτ. Ο Σουλτάνος Αχμέτ Α΄ συνέχισε να βλέπει την Μαχφιρούζ παρά την τεράστια ζήλια της άλλης συζύγου του Κιοσέμ Σουλτάν.
Βλάσης Μάρας
2008
Στις 13 Απριλίου του 2008 ο Μάρας επέστρεψε στις επιτυχίες, κερδίζοντας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κότμπους στη Γερμανία ασημένιο μετάλλιο στον τελικό του μονόζυγου, με 16,000 βαθμούς Στις 11 Μαΐου του 2008 ο Μάρας κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο στο μονόζυγο με βαθμολογία 15,850 στην κατηγορία των ανδρών, κατά την ολοκλήρωση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ενόργανης γυμναστικής, στη Λωζάννη. Τον επόμενο μήνα, στις 8 Ιουνίου του 2008 ο Μάρας κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο κύπελλο ενόργανης γυμναστικής στην Ισπανία (Βιλανόβα), καθώς βαθμολογήθηκε με με 15,350 βαθμούς στο μονόζυγο.
Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα
Ζωή
Η Μαχφιρούζ πιστέυεται ότι ήταν ζωντανή όταν ο γιος της Οσμάν ενθρονίστηκε ως Οσμάν Β΄ μετά την εκθρόνιση του ανίκανου Μουσταφά Α΄, που ήταν θείος του. Έγινε Βαλιντέ Σουλτάν και επικράτησε του γιου της Οσμάν Β΄, για να σώσει την ζωή του θείου του Μουσταφά Α΄, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα και εξάδελφός της, εφόσον η μητέρα του Χαλιμέ Σουλτάν ήταν θεία της.
Βλάσης Μάρας
2009
Στις 5 Απριλίου του 2009 κατέκτησε την πρώτη θέση στο μονόζυγο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που έγινε στο Μιλάνο με βαθμολογία 15,375. Με την διάκριση αυτή ο Βλάσης Μάρας έγινε ο πρώτος αθλητής στην ιστορία του αγωνίσματος που έχει κατακτήσει 4 ευρωπαϊκά χρυσά μετάλλια.
Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα
Ζωή
Όμως υπάρχουν κάποια στοιχεία που δείχνουν οτι ο θανατός της ήταν το αργότερο το 1614.Αυτό δικαιολογείται και απο το γεγονός οτι η ταμίας του χαρεμιού κατα την διάρκεια της βασιλείας του γιού της έπαιρνε μεγάλο μισθό το οποίο δεν δικαιολογέιται σε περίπτωση που υπάρχει Βαλιντέ Σουλτάνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες Κατηγορία:Οθωμανοί
Βλάσης Μάρας
2010
Στις 25 Απριλίου 2010 κατέκτησε για πέμπτη φορά την πρώτη θέση στο μονόζυγο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, με βαθμολογία 15,400 πόντους. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης που έγινε το Σεπτέμβριο του 2010 στη Γάνδη ο αθλητής κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο στο μονόζυγο.
2012
Στις 29 Απριλίου 2012, ο Μάρας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης γυμναστικής, που διεξήχθη στο Όσιγιεκ της Κροατίας με βαθμολογία 15.600 πόντους.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο το 2012 ο Μάρας είχε πτώση στο μονόζυγο και αγωνίστηκε στα προκριματικά του δίζυγου. Συνολικά βαθμολογήθηκε με 14.300 βαθμούς, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη συνέχεια των αγώνων.
Στους εφήβους
1 χάλκινο στο σύνθετο ατομικό σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Εφήβων (2000)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής
Κατούνα Αιτωλοακαρνανίας
Η Κατούνα είναι κωμόπολη στο βορειοδυτικό τμήμα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, σε απόσταση 42.9 χιλιομέτρων από το Αγρίνιο. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά πάνω σε ένα λόφο, ανάμεσα στα Ακαρνανικά όρη, (κορυφή Περγαντί υψόμετρο 1.423 μ.) και την οροσειρά της Bελαώρας. Έχει στενούς δρόμους και παραδοσιακή αρχιτεκτονική, με τα σπίτια να είναι κυρίως πετρόχτιστα, δίπατα και με κεραμοσκεπές. Κύριες ασχολίες των κατοίκων της είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Ένα περίπου χιλιόμετρο νότια από τη σημερινή κωμόπολη, στο λόφο που είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, έχουν εντοπιστεί τα ερείπια της αρχαίας ακαρνανικής πόλης Μεδεών.
Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2004
Το Ασιατικό Κύπελλο του 2004 έγινε στην Κίνα από τις 17 Ιουλίου έως τις 7 Αυγούστου. Ήταν η δέκατη τρίτη τέτοια διοργάνωση που γίνεται από την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Στον τελικό που έγινε στο Πεκίνο η Ιαπωνία νίκησε τους διοργανωτές Κινέζους με 3 - 1.
Κατούνα Αιτωλοακαρνανίας
Η λέξη κατούνα σημαίνει σκηνή, τέντα και προέρχεται από το ρήμα κατουνεύω, κατασκηνώνω. Μεταφορικά, σημαίνει «Οικιακή κοινότητα», όρος που έχει χρησιμοποιηθεί για τον βαλκανικό τύπο της πολυπυρηνικής οικογένειας, γνωστό ως zadruga.
Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2004
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου
Κατούνα Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφική θέση - Τοποθεσία
Η Κατούνα βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Δυτικής Αιτωλοακαρνανίας. Απέχει:
Το χωριό είναι κτισμένο σε ημιορεινή τοποθεσία και έχει θέα νοτιοανατολικά τη λίμνη της Αμβρακίας και την οροσειρά του Πεταλά, ανατολικά την οροσειρά της Βελαώρας και δυτικά τα Ακαρνανικά όρη.
Συνορεύει με τα χωριά Τρύφος, Κομπωτή, Αετός, Άγιος Νικόλαος, Κωνωπίνα.
Διοικητική εξέλιξη
Κατά την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η Κατούνα αποτέλεσε τμήμα του δήμου Εχίνου, με έδρα την Κατούνα, (1836 ως το 1912) που ανήκε στην επαρχία Ξηρομέρου, του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανιας.
Το 1912 με τον νόμο "Περί Δήμων και Κοινοτήτων" αναγνωρίστηκε, για πρώτη φορά, ως αυτόνομη κοινότητα του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας, καθώς πληρούσε και τις δύο προϋποθέσεις, δηλαδή είχε πληθυσμό πάνω από 300 κατοίκους και διέθετε σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης.
Από το 1986 η Κατούνα μαζί με τους συνοικισμούς Άγιος Νικόλαος, Αχυρά, Λουτράκι δημιούργησαν τον Δήμο Κατούνας.
Από το 1999 μέχρι το 2010, με το Πρόγραμμα Καποδίστριας, η Κατούνα ήταν έδρα του Δήμου Μεδεώνος.
Από την 1η Ιανουαρίου 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Ακτίου - Βόνιτσας.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Πορεία του επίσημου πληθυσμού της Κατούνας
Οικονομία
Κύριες ασχολίες των κατοίκων της Κατούνας είναι: Η αγροτική παραγωγή της Κατούνας περιλαμβάνει τυριά και φρέσκο γάλα, ελιές και ελαιόλαδο, εσπεριδοειδή, κηπευτικά, κρασί από μικρούς παραγωγούς, αμπέλια, σιτηρά και καλαμπόκι, τριφύλλι. Παλαιότερα υπήρχε αξιόλογη (για τα τοπικά δεδομένα) παραγωγή καπνού (ποικιλία τσεμπέλι). Η ποιότητα του καπνού ήταν άριστη, εξαιτίας του ορεινού εδάφους και του κλίματος, και μάλιστα τα καπνά της Κατούνας θεωρούνταν από τα καλύτερα της παγκόσμιας παραγωγής και είχαν αποσπάσει πολλές φορές τα πρώτα βραβεία στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης - "καπνά Κατούνας".
Η κτηνοτροφική παραγωγή της Κατούνας περιλαμβάνει μονάδες εκτροφής αιγοπροβάτων, βοοειδών και χοίρων.