cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλμερία
Κατά την περίοδο του ισπανικού εμφυλίου πολέμου η Αλμερία παρέμεινε σχεδόν μέχρι το τέλος στα χέρια των κυβερνητικών στρατευμάτων. Στις 31 Μαΐου 1937 η πόλη βομβαρδίστηκε από το «θωρηκτό τσέπης» Αντμιράλ Σέερ του  Γερμανικού Στόλου σε αντίποινα για τον υπό των ισπανικών κυβερνητικών αεροπλάνων βομβαρδισμό του άλλου Γερμανικού «θωρηκτού τσέπης» Ντόϊτσλαντ (Deutschland), που ναυλοχούσε στον λιμένα της Ίμπιζα στις Βαλεαρίδες.
Ο σύγχρονος λιμένας παρουσιάζει ζωηρό εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο.
Στην Αλμερία πραγματοποιήθηκαν οι Μεσογειακοί Αγώνες 2005.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ
Ένωση Εκδοτών Ερευνητικών και Επαγγελματικών Ομάδων
Η Ένωση Εκδοτών Ερευνητικών και Επαγγελματικών Ομάδων (αγγλ. Association of Learned and Professional Society Publishers - ALPSP) ιδρύθηκε το 1972 και αποτελεί τον μοναδικό διεθνή οργανισμό, ο οποίος εκπροσωπεί τους μη κερδοσκοπικούς εκδότες και προωθεί το έργο και τα επαγγελματικά τους συμφέροντα. Η εύρυθμη λειτουργία της ένωσης διασφαλίζεται από τη δράση του Συμβουλίου της ALPSP (Council), το οποίο είναι αρμόδιο για τη διαχείριση των υποθέσεων της. Η ALPSP αρχικά περιελάμβανε 24 μέλη, ο αριθμός των οποίων πλέον ξεπερνά τα 300 μέλη σε 41 χώρες.
Σκοπός
Η ALPSP εκπροσωπεί όλες τις κατηγορίες μη κερδοσκοπικών εκδοτών και μέσα από τη δράση και το έργο της αποσκοπεί στην ενίσχυση του έργου και του επαγγέλματος τους. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η ALPSP επιδιώκει να συνδέει, να εκπαιδεύει και να παρέχει Πληροφόρηση στην επιστημονική και επαγγελματική εκδοτική κοινότητα και να υποστηρίζει τον μη κερδοσκοπικό εκδοτικό τομέα.
Μέλη
Η ALPSP διαθέτει περισσότερα από 340 μέλη σε 41 χώρες, τα οποία περιλαμβάνουν οργανισμούς που απασχολούνται ποικιλοτρόπως στο χώρο των εκδόσεων. Το σύνολο των μελών της διαχωρίζεται σε Πλήρη Μέλη (Full members) και Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate members), τα οποία έχουν τη δυνατότητα πλήρους συμμετοχής στο έργο της ένωσης, με μόνη εξαίρεση το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στο Συμβούλιο Στην πρώτη κατηγορία μελών μπορούν να ενταχθούν μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, οι οποίοι συμμετέχουν στην εκδοτική διαδικασία επιστημονικού περιεχομένου. Οργανισμοί οι οποίοι συμβάλλουν στη συλλογή και την προώθηση της ερευνητικής πληροφόρησης, μπορούν να ενταχθούν στην κατηγορία των Συνεργαζόμενων Μελών. Επιπλέον, τα μέλη δύνανται ανά διαστήματα να σχηματίζουν κατόπιν ψηφοφορίας μια νέα κατηγορία μελών τα χαρακτηριζόμενα ως Επίτιμα Μέλη (Honorary members).
Δράση
Η ALPSP εκπροσωπεί και ενισχύει την κοινότητα των επιστημονικών εκδοτών, παρέχει μια σειρά εκπαιδευτικών προγραμμάτων και ένα πλήρες πρόγραμμα δραστηριοτήτων σχετικών με τις εκδόσεις, μέσα από τα οποία δίνει στα μέλη της τη δυνατότητα εκπαίδευσης, επαγγελματικής εξέλιξης, καθώς και ευκαιρίες κοινωνικής και επαγγελματικής δικτύωσης. Με τη διοργάνωση σεμιναρίων και παρόμοιων δραστηριοτήτων επιτυγχάνει τη συνεχή και έγκυρη ενημέρωση των μελών της για αναδυόμενα θέματα και την ορθή καθοδήγησή τους κατά την επαγγελματική τους πορεία. Επιπλέον, η ALPSP διοργανώνει ετησίως ένα διεθνές συνέδριο (ALPSP International Conference) κατά τη διεξαγωγή του οποίου εξετάζονται και αναλύονται θέματα του εκδοτικού χώρου και πραγματοποιείται η ετήσια Γενική Συνέλευση των μελών της. Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της εντάσσεται και η έκδοση του τριμηνιαίου διεθνούς περιοδικού με τίτλο «Learned Publishing», το οποίο δημοσιεύεται σε συνεργασία με την Εταιρεία Επιστημονικών Εκδόσεων (Society for Scholarly Publishing) και πραγματεύεται σημαντικά και επίκαιρα θέματα της εκδοτικής βιομηχανίας.
Η ALPSP συστήνει Επιτροπές αποτελούμενες από τα μέλη της, καθεμιά με ξεχωριστό αντικείμενο και σκοπό λειτουργίας, για τη διαχείριση συγκεκριμένων υποθέσεων της. Οι Επιτροπές της ALPSP είναι οι εξής:
Κομμουνισμός
Ο κομμουνισμός ως έννοια σχετίζεται με μια μορφή κοινωνίας η οποία θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και αποκεντρωμένα, με σταδιακή απονέκρωση του κράτους και των κοινωνικών τάξεων. Ο κομμουνισμός θεωρείται η ανώτερη βαθμίδα εξέλιξης του σοσιαλισμού. Στον κομμουνισμό, η ύπαρξη του κράτους ως μηχανισμού παγίωσης της εξουσίας της άρχουσας τάξης, όπως και οι ίδιες οι κοινωνικές τάξεις είναι πλέον περιττά. Το ταξικό και εξουσιαστικό δίπολο όλων των προηγούμενων ταξικών κοινωνιών (άρχουσα τάξη και καταπιεζόμενες τάξεις) παύει να υφίσταται, ενώ η κοινωνία οργανώνεται πάνω στην βάση των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών.
Στον κομμουνισμό τα μέσα παραγωγής (γη, εργοστάσια, μεγάλες επιχειρήσεις) αποτελούν κοινωνική/κοινοτική ιδιοκτησία και όχι ατομική, ενώ υφίστανται συλλογική διαχείριση από τους εργαζόμενους/παραγωγούς, με στόχο την κάλυψη των υλικών αναγκών όλων των πολιτών κατά το ρητό «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Ως πολιτικός χώρος, στο ευρύτερο πλαίσιο της Αριστεράς, ο κομμουνισμός εκφράζει αυτήν την προσδοκώμενη κοινωνία μέσω ενός σοσιαλιστικού λαϊκού κινήματος το οποίο αντιτίθεται στον καπιταλισμό.
Η αντίληψη της κομμουνιστικής κοινωνίας απορρέει, συν τοις άλλοις, από μία κριτική στην ανταλλακτική οικονομία και στην έννοια της ατομικής ιδιοποίησης του κέρδους που προκύπτει στην παραγωγική διαδικασία, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις έχει περιγραφεί ως οικονομία δώρων.
Κατά τον μαρξισμό, η μετάβαση από τον καπιταλισμό προς την κομμουνιστική κοινωνία περιλαμβάνει μια αρχική περίοδο ύπαρξης κράτους, που τείνει προς τον μαρασμό και την εξαφάνιση, στην υπηρεσία της εργατικής τάξης και του λαού. Η μεταβατική αυτή περίοδος είναι ο σοσιαλισμός.
Μαρξισμός
thumb|right|[[Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.]] Παρόλο που μικρές, αποσπασματικές κομμουνιστικές κοινότητες υπήρξαν στην ανθρώπινη Ιστορία (πρωτόγονος κομμουνισμός), οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς ήταν οι πρώτοι που έθεσαν στερεή θεωρητική βάση για τον κομμουνισμό ως σοσιαλιστικό πολιτικό κίνημα (είχε προηγηθεί η προσπάθεια του Προυντόν ο οποίος επίσης ασκούσε κριτική στο κίνητρο του κέρδους και στη μισθωτή εργασία, αλλά διατηρούσε την έννοια της αγοράς και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής). Ο ευρύτερα γνωστός τύπος θεωρητικής και πολιτικής προσέγγισης της κομμουνιστικής κοινωνίας είναι ο μαρξισμός και τα διάφορα παράγωγά του (λενινισμός, συμβουλιακός κομμουνισμός κλπ).
Πάλη των Τάξεων
Ο μαρξισμός προσπαθεί να ερμηνεύσει τα ιστορικά φαινόμενα μέσα από το πρίσμα της πάλης των τάξεων. Η κοινωνία αποτελείται από διάφορες κοινωνικές τάξεις οι οποίες διαφοροποιούνται αντικειμενικά από τη σχέση που έχουν με τα μέσα παραγωγής. Για παράδειγμα, η καπιταλιστική κοινωνία αποτελείται από την αστική τάξη (τους κεφαλαιοκράτες/καπιταλιστές, στους οποίους ανήκουν τα μέσα παραγωγής) και την εργατική τάξη ή προλεταριάτο (τους εργάτες, οι οποίοι εργάζονται πουλώντας την εργατική τους δύναμη (διανοητική ή χειρωνακτική) έναντι μισθού για να βγάλουν τα προς το ζην, εφόσον δεν τους ανήκουν μέσα παραγωγής). Ταυτόχρονα όμως η διαστρωμάτωση της καπιταλιστικής κοινωνίας εμπεριέχει και τα μεσαία κοινωνικά στρώματα της πόλης ή της υπαίθρου(ελεύθεροι επαγγελματίες, μικρομαγαζάτορες, αγρότες κλπ) τα οποία σε κρίσιμες στιγμές για την ζωή των ανθρώπων και των κοινωνιών, πολώνονται είτε προς την εργατική, είτε προς την αστική τάξη.
Υπεραξία
Σύμφωνα με τον μαρξισμό, στον καπιταλισμό οι αστοί εκμεταλλεύονται το προλεταριάτο κερδοσκοπώντας από την εργασία των εργαζομένων. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται απόσπαση της υπεραξίας που παράγει ο εργαζόμενος, προς όφελος του κεφαλαιοκράτη. Αυτό εξηγείται ως εξής: Τα προϊόντα που παράγονται από τον εργάτη έχουν αξία μεγαλύτερη από το σύνολο του κόστους παραγωγής τους (με ενσωματωμένο και τον μισθό των εργατών). Επίσης, ο εργάτης παράγει πολύ περισσότερα προϊόντα από αυτά που θα του έφταναν για να ζήσει εάν δεν υπήρχε το κέρδος του κεφαλαιοκράτη και πληρώνεται λιγότερο από την αξία της εργασίας του. Το κέρδος αυτό το οποίο το έχει παραγάγει η ανθρώπινη εργασία (διανοητική ή/και χειρωνακτική) αλλά το καρπώνεται ο κεφαλαιοκράτης, ονομάζεται υπεραξία.
Βασικά γνωρίσματα οικονομίας, χρήμα
Το χρήμα στην κομμουνιστική κοινωνία χάνει την ανταλλακτική του αξία και χρησιμοποιείται ως απλή λογιστική μονάδα ανταλλαγής αγαθών (και όχι πια προϊόντων), βάση της αξίας χρήσης των αγαθών αυτών. Το χρήμα δήλαδή θα χάσει την αυτούσια αξία του, πηγή πλούτου και εξουσίας. Με άλλα λόγια, στον κομμουνισμό το γενικό ισοδύναμο ανταλλαγής αγαθών δεν θα επιτρέπει την συσσώρευσή του, συνεπώς θα δρα αποτρεπτικά ως προς την επανεμφάνιση ταξικών διαιρέσεων και ανισοτήτων.
Ο μαρξισμός ισχυρίζεται ότι θα παρατηρηθούν οι εξής κύριες θετικές οικονομικές επιδράσεις στην κομμουνιστική κοινωνία:
Αντίληψη της Ιστορίας
Ο μαρξισμός χρησιμοποιεί ως βασική μεθοδολογία για την ανάλυση των κοινωνιών και των τρόπων παραγωγής, την υλιστική αντίληψη της Ιστορίας. Ο υλισμός ως αντίληψη για τον κόσμο, βασίζεται πάνω στην αρχή που λέει ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα είναι η μόνη υπεύθυνη για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας και της κοινωνίας. Η υλιστική αντίληψη της ιστορίας μέχρι τώρα διακρίνει και αναλύει τους εξής τρόπους παραγωγής άρα και τις εξής μορφές κοινωνικής οργάνωσης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα: δουλοκτησία, φεουδαρχία, καπιταλισμός και, τελικώς, κομμουνισμός.
Οι μορφές/τρόποι οργάνωσης της κοινωνίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αναπτύσσονται με βάση τις παραγωγικές σχέσεις (βλ. ιστορικός υλισμός). Κινητήρια δύναμη της ιστορίας και της εξέλιξης των κοινωνιών και των πολιτισμών είναι η πάλη των τάξεων. Στη διάρκεια της ανθρώπινης εξέλιξης τα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά συστήματα γεννιούνται, αναπτύσσονται, πεθαίνουν και αντικαθίστανται από νέα.
Πολλά κοινωνικά συστήματα έχουν αναπτυχθεί και καταστραφεί από την έναρξη της ανθρώπινης Ιστορίας. Ωστόσο, οι κοινωνικές τάξεις και το κράτος δεν υπήρχαν πάντοτε. Δημιουργήθηκαν με την εμφάνιση του αγροτικού πολιτισμού, όταν οι νομαδικές φυλές πρωτοεγκαταστάθηκαν και ξεκίνησαν να εξασκούν τη γεωργία. Πριν από αυτό, οι άνθρωποι ζούσαν σε ένα είδος μη ταξικής κοινωνίας που μπορεί να περιγραφεί ως πρωτόγονος ή φυσικός κομμουνισμός.
Ο πρωτόγονος κομμουνισμός τερματίστηκε όταν η γεωργία δημιούργησε τις συνθήκες για ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (το οποίο, την συγκεκριμένη περίοδο, απλά σήμαινε ιδιωτική ιδιοκτησία της καλλιεργούμενης γης). Αυτή η διαφοροποίηση των ανθρώπων σε γαιοκτήμονες και σε εκείνους που είχαν την ανάγκη να εργαστούν σε γη άλλων για να ζήσουν, είχε ως αποτέλεσμα το δουλοκτητικό σύστημα της Αρχαιότητας. Αυτό το σύστημα τελικά άνοιξε τον δρόμο στον φεουδαλισμό του Μεσαίωνα, ο οποίος τελικά άνοιξε τον δρόμο στον καπιταλισμό.
Οικολογία
Ο μαρξισμός και τα κινήματα που εμπνέονται από αυτόν, απορρίπτουν τον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης, διότι ο καπιταλισμός στην προσπάθειά του να αναπτυχθεί περαιτέρω, καταστρέφει ρυπαίνοντας τη γη, το περιβάλλον, τον αέρα, τις θάλασσες του πλανήτη. Στην εποχή μας μάλιστα, είναι βάσιμη η κριτική στον καπιταλισμό, ότι ως τρόπος παραγωγής και ως κοινωνικό σύστημα, απειλεί ευθέως την επιβίωση του πλανήτη και συνεπώς και του ανθρώπου.
Τα κινήματα που εμπνέονται από τον μαρξισμό, πρεσβεύουν έναν τρόπο ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας σε αρμονία με την φύση (το ανόργανο σώμα της ανθρωπότητας σύμφωνα με τον Μαρξ).
Δημοκρατία και Δικτατορία του Προλεταριάτου
Η δικτατορία του προλεταριάτου, είναι ένας κρατικός μηχανισμός στην υπηρεσία της εργατικής τάξης, ο οποίος σταδιακά αυτοδιαλύεται και η κοινωνία με το πέρασμα του χρόνου γίνεται κομμουνιστική. Η δημοκρατία στην περίοδο της εργατικής εξουσίας εννοείται ως μία εξουσία που ανήκει στο λαό, ασκείται από αυτόν μέσα από τα εργατικά συμβούλια και τις λαϊκές συνελεύσεις, με το κράτος να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλειοψηφίας και να προστατεύει αυτά τα συμφέροντα από την μειοψηφία της μόλις ανατραπείσας αστικής τάξης.
Στον κομμουνισμό οι έννοιες της πολιτικής και της δημοκρατίας θα έχουν χάσει τη σημασία τους, αφού προηγουμένως, μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση, θα έχει εμφανιστεί αυτή η πραγματικά δημοκρατική κοινωνία της εργατικής εξουσίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, στην οποία σταδιακά οι τάξεις και το κράτος θα εξαφανιστούν. Στη λενινιστική θεωρία και πρακτική η δικτατορία του προλεταριάτου ονομάζεται «σοσιαλιστικό κράτος» και ερμηνεύεται ως ένας πλήρης, συγκεντρωτικός κρατικός μηχανισμός κυβερνώμενος από το λενινιστικό πολιτικό κόμμα, το οποίο καθοδήγησε νωρίτερα την εργατική τάξη προς την επανάσταση. Οι ελευθεριακοί μαρξιστές ερμηνεύουν ωστόσο διαφορετικά την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου και συνήθως δεν δίνουν έμφαση στον ρόλο των πολιτικών κομμάτων, ενώ οι αναρχοκομμουνιστές απορρίπτουν τελείως μία τέτοια μεταβατική φάση για το πέρασμα στην αταξική και ακρατική κομμουνιστική κοινωνία και κάθε τύπο κοινοβουλευτικής - κομματικής δραστηριοποίησης στο πλαίσιο ενός αστικού κράτους.
Κομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Ο λενινισμός είναι η επαναστατική θεωρία και πρακτική που διατύπωσε και εφάρμοσε ο Βλαντιμίρ Λένιν, κατά την οποία η δικτατορία του προλεταριάτου καθοδηγείται από ένα επαναστατικό Κόμμα «εμπροσθοφυλακής» ή «πρωτοπορίας». Έτσι οι λενινιστές διακρίνονται από μία συγκεκριμένη ερμηνεία και εφαρμογή του μαρξισμού στηριγμένη στις έννοιες της «πρωτοπορίας» και του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ενώ συνήθως οργανώνονται σε αστικού-κοινοβουλευτικού τύπου πολιτικά κόμματα τα οποία ονομάζονται Κομμουνιστικά Κόμματα.
Στην Ελλάδα όπως και σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο, το κομμουνιστικό κίνημα δεν είναι ενιαίο. Αντιθέτως είναι πολύμορφο με έντονες τις συμφωνίες αλλά και τις διαφορετικές προσσεγγίσεις στο εσωτερικό του. Στη χώρα μας, ένας από τους βασικούς εκφραστές της κομμουνιστικής ιδεολογίας θεωρείται το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ), ενώ στην Κύπρο θεωρείται το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (Α.Κ.Ε.Λ).
Δρουν και άλλα μικρότερης εμβέλειας και επιρροής κομμουνιστικά κόμματα  όπως:
Κριτική
Η φύση και ο χαρακτήρας των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού της Ανατολικής Ευρώπης, τα οποία κατέρρευσαν κατά το χρονικό διάστημα ανάμεσα στο 1989 και το 1991, διχάζουν το κομμουνιστικό κίνημα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η θεωρητική κριτική που έχει ασκηθεί στον κομμουνισμό μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις κατηγορίες: κριτική στην ίδια τη σύλληψη της κομμουνιστικής κοινωνίας ως ανεπιθύμητης ή ουτοπικής (βλ. αντικομμουνισμός), κριτική στη μεταβατική «δικτατορία του προλεταριάτου» όπως αυτή εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση και στο ανατολικό μπλοκ (εδώ συμπεριλαμβάνεται η κριτική στον λενινιστικό κεντρικό σχεδιασμό ως οικονομικό σύστημα αυτής της «μεταβατικής» περιόδου), ή κριτική στο ανατολικό μπλοκ μόνο μετά από κάποιο χρονικό σημείο (π.χ. μετά τον θάνατο του Λένιν). Τέτοια κριτική μπορεί να γίνεται και από λενινιστές.
Έννοιες
• 3
Πρόσωπα
• 3
Ηρακλείδες
Στην ελληνική μυθολογία, και γενικότερα στην αρχαία Ελλάδα, με τον όρο Ηρακλείδες αναφέρονται οι γιοι του Ηρακλή και οι απόγονοί τους.
Πολλοί βασιλικοί οίκοι στην αρχαία Ελλάδα οριοθετούσαν την καταγωγή τους μέχρι τον ενδοξότερο ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, τον Ηρακλή. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των βασιλέων της Μακεδονίας, τους οποίους μιμήθηκαν και όλες σχεδόν οι δυναστείες των ελληνιστικών κρατών.
Ορισμός των Ηρακλειδών
Με τη στενότερη σημασία του όρου, Ηρακλείδες είναι οι απόγονοι του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, με την κάθοδο των οποίων στην Πελοπόννησο σχετίζεται η άφιξη των τελευταίων Δωριέων στον Ελλαδικό χώρο. Αμέσως μετά τον θάνατο του Ηρακλή και την άνοδό του στον Όλυμπο, τα παιδιά του έμειναν χωρίς προστάτη και καταδιώχθηκαν από τον Ευρυσθέα. Κατέφυγαν αρχικώς στον βασιλιά της Τραχίνας, τον Κύηκα, που θυμόταν τις ευεργεσίες του Ηρακλή. Αλλά ο Ευρυσθέας τον ανάγκασε να τα διώξει. Τότε οι Ηρακλείδες πήγαν στην Αθήνα, όπου βασίλευε ο Θησέας (κατ' άλλους οι απόγονοί του), και του ζήτησαν άσυλο, καθίζοντας ως ικέτες στον «Ελέου βωμόν». Ο Ευρυσθέας ζήτησε την παράδοση των «ικετών», ωστόσο ούτε ο Θησέας, ούτε άλλος Αθηναίος δέχθηκε να τους παραδώσει, και έτσι ο Ευρυσθέας κήρυξε τον πόλεμο στην Αθήνα. Στη μάχη που επακολούθησε στην Αττική, οι Αθηναίοι κατετρόπωσαν τον στρατό του Ευρυσθέως, ο οποίος έχασε τη ζωή του, ενώ σκοτώθηκαν και οι 5 γιοί του. Η νίκη αυτή είχε προφητευθεί από το Μαντείο των Δελφών, που είχε δώσει στους Αθηναίους την υπόσχεση ότι θα νικούσαν, αν θυσιαζόταν με τη θέλησή της μία παρθένος από «γένος ευγενών». Η Μακαρία, κόρη του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, θυσιάστηκε τότε θεληματικά, για να χαρίσει τη νίκη στα αδέλφια της και τους Αθηναίους.
Η επιδημία και ο χρησμός
Μόλις απέδραμαν και τα τελευταία ίχνη της τρομερής επιδημίας, ο Ύλλος κατέφυγε στο Μαντείο των Δελφών και ζήτησε χρησμό για το πότε έπρεπε να ξαναγυρίσουν στην Πελοπόννησο. Του δόθηκε τότε ο χρησμός ότι ο κατάλληλος χρόνος θα ήταν «μετά τον τρίτο θερισμό» ή «μετά την τρίτη σοδειά». Ανάμεσα σε όλους τους αδελφούς του, ο Ύλλος ήταν ο πραγματικός κληρονόμος του Ηρακλή και αυτός που είχε ζήσει τον περισσότερο καιρό μαζί του και ανατράφηκε κοντά του. Για τους λόγους αυτούς ο Ύλλος είχε αναγνωρισθεί από τους Ηρακλείδες αρχηγός τους και σε αυτόν είχαν αναθέσει να τους οδηγήσει στην εστία τους. Αμέσως μετά τον χρησμό αυτόν λοιπόν, ο Ύλλος επικεφαλής των αδελφών του επεχείρησε να περάσει τον Ισθμό της Κορίνθου. Εκεί όμως συνάντησε παραταγμένο τον στρατό του Εχέμου, του βασιλιά της Τεγέας. Αντί για μάχη, προτιμήθηκε από τις δύο πλευρές μία μονομαχία ανάμεσα στους αρχηγούς τους. Σε αυτή σκοτώθηκε ο Ύλλος, κι έτσι οι Ηρακλείδες επέστρεψαν πίσω.
Μετά από πολλά χρόνια, ο εγγονός του Ύλλου ο Αριστόμαχος ξαναπήγε να ρωτήσει το Μαντείο. Ο χρησμός που του δόθηκε, όπως τουλάχιστον τον κατάλαβε ο ίδιος, έλεγε ότι οι θεοί θα του χάριζαν τη νίκη αν ακολουθούσε την «ευθεία οδό». Πίστεψε ότι η φράση σήμαινε τον Ισθμό και προσπάθησε να τον περάσει, αλλά σκοτώθηκε εκεί. Οι Ηρακλείδες επέστρεψαν στη Στερεά Ελλάδα για μια ακόμα φορά.
Ο μάντης Κάρνος, η δολοφονία του και ο χρησμός
Λίγο αργότερα, μια μέρα έφθασε στο στρατόπεδο των Ηρακλειδών ένας μάντης που ονομαζόταν Κάρνος και διατηρούσε φιλικές σχέσεις μαζί τους. Ωστόσο, η ψυχολογική κατάσταση στο στρατόπεδο ήταν τεταμένη και τώρα πίστεψαν ότι ερχόταν να τους «κάνει μάγια» σταλμένος από τους Πελοποννήσιους. Και ένας Ηρακλείδης, ο Ιππότης, γιος του Φύλα, τον τρύπησε με τη λόγχη του. Τότε ξέσπασε μια αιφνίδια θύελλα και κατέστρεψε τα πλοία που ήταν σχεδόν έτοιμα. Την επόμενη μέρα ένας λοιμός άρχισε να αποδεκατίζει το στράτευμα. Ο Τήμενος έτρεξε ακόμα μια φορά στο περιώνυμο Μαντείο των Δελφών και εξακρίβωσε από τον χρησμό ότι η θύελλα και ο λοιμός ήταν συνέπειες της θεϊκής οργής για τον φόνο του μάντη. Ο θεός προσέθεσε ότι ο φονιάς έπρεπε να εξοριστεί για 10 χρόνια και ότι οι Ηρακλείδες έπρεπε να χρησιμοποιήσουν ως οδηγό στην εκστρατεία τους «ένα πλάσμα με τρία μάτια». Ο Τήμενος υπάκουσε και εξόρισε τον Ιππότη. Τότε πέρασε από εκεί ο Όξυλος, επιστρέφοντας από την Ήλιδα στην πατρίδα του, την Αιτωλία, καβάλα στο άλογό του. Ο Όξυλος ήταν μονόφθαλμος και οι Ηρακλείδες θεώρησαν ότι το μάτι του μαζί με τα δύο του αλόγου του συνιστούσαν τα τρία μάτια του «πλάσματος» που έπρεπε να χρησιμοποιήσουν. Τον πήραν λοιπόν ως οδηγό για την επάνοδό τους στην Πελοπόννησο, αφού ο Όξυλος δέχθηκε με τον όρο ότι θα τον βοηθούσαν να καταλάβει τον θρόνο της Ήλιδας.
Μετά από όλα αυτά, οι Ηρακλείδες αποβιβάσθηκαν στην Πελοπόννησο και υπέταξαν τους κατοίκους της ύστερα από αρκετές μάχες. Ως επιστέγασμα της τελικής και οριστικής επικρατήσεώς τους, ίδρυσαν ένα βωμό του «Διός Πατρώου».
Στη συνέχεια, οι Ηρακλείδες μοιράσθηκαν μεταξύ τους τις διάφορες περιοχές-βασίλεια της Πελοποννήσου. Υποστηρίζεται πάντως από τους μυθογράφους ότι μόνο τρεις μεγάλες περιοχές μοιράσθηκαν: Η Αργολίδα, η Μεσσηνία και η Λακωνία. Η ορεινή Αρκαδία δεν κατακτήθηκε ποτέ από τους Ηρακλείδες, καθώς εξαιτίας υποτίθεται και πάλι ενός χρησμού αναγκάσθηκαν να κλείσουν ειρήνη με τους Αρκάδες (βλ. και Κρεσφόντης, Κύψελος). Την αιτία όμως αυτής της ειρήνης ο κάθε μυθογράφος τη θεωρεί διαφορετική και φαίνεται λογικό το ότι απλώς οι νέοι κατακτητές δεν θα είχαν κανένα όφελος από την καταπόνηση των στρατευμάτων τους για την κατάκτηση της πλέον ορεινής και άγονης περιοχής της Πελοποννήσου.
Κατάλογος των παιδιών του Ηρακλή
Από τις Θεσπιάδες, κόρες του Θέσπιου
Από άλλες θνητές
Από θεές
Φιέζολε
Το Φιέζολε (ιταλικά: Fiesole, λατινικά: Faesulae) είναι πόλη και δήμος της επαρχίας της Φλωρεντίας στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία, και βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Φλωρεντίας σε ένα ύψωμα με πανοραμική θέα. Σύμφωνα με καταγραφή πληθυσμού του 2003 ο πληθυσμός της ήταν 14.100 κάτοικοι.
Ιστορία
Το Φιέζολε (ετρουσκικά: Vipsul, Viesul, Viśl, λατινικά: Faesulae, αρχαία ελληνικά: Φαίσουλαι) ιδρύθηκε πιθανόν τον 9ο -8ο αιώνα π.Χ., και ήταν σημαντικό μέλος της Ετρουσκικής Συνομοσπονδίας (Δωδεκάπολη), όπως μπορεί να δει κανείς στα ερείπια των αρχαίων της τειχών.
Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά της πόλης χρονολογείται το 283 π.Χ., όταν η πόλη, τότε γνωστή ως Faesulae, κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Κατά την παγανιστική αρχαιότητα υπήρξε έδρα σημαντικής σχολής ιερέων (augurs), και κάθε χρόνο δώδεκα νέοι άνδρες στέλνονταν εδώ από τη Ρώμη για να διδαχτούν την τέχνη της μαντικής. Ο Σύλλας εποίκησε την πόλη με βετεράνους, οι οποίοι κατόπιν υπό την ηγεσία του Γάιοιυ Μάλλιου (Gaius Mallius), υποστήριξαν τον Κατιλίνα.
Το Φιέζολε ήταν η σκηνή της μεγάλης νίκης του Φλάβιου Στίλιχου (Flavius Stilicho) εναντίον των γερμανικών ορδών των Βανδάλων και των Σουηβών, υπό τον Ραδάγαισο το 406. Κατά τον Γοτθικό Πόλεμο (536-53) η πόλη πολιορκήθηκε πολλές φορές. Το 539, ο βυζαντινός στρατηγός Ιουστίνος κατέλαβε την πόλη και ισοπέδωσε τις οχυρώσεις τις.
Για αρκετούς αιώνες κατά τον Μεσαίωνα ήταν ανεξάρτητη πόλη, όχι λιγότερο ισχυρή από τη Φλωρεντία, και μεταξύ τους υπήρξαν πολλοί πόλεμοι. Το 1010 και το 1025 τι Φιέζολε λεηλατήθηκε από τους Φλωρεντινούς, πριν να κατακτηθεί από τη Φλωρεντία το 1125, εξαναγκάζοντας τις εξέχουσες οικογένειες της πόλης να μετοικήσουν στη Φλωρεντία. Ο Δάντης κάνει αναφορά σε αυτήν την αντιπαλότητα στην Θεία Κωμωδία του, αναφερόμενος "στα κτήνη του Φιέζολε" (Κόλαση XV.73). .
Ως τον 14ο αιώνα πλούσιοι Φλωρεντινοί είχαν εξοχικές βίλες στο Φιέζολε, και μία από αυτές είναι ο τόπος όπου διαδραματίζεται το Δεκαήμερον του Βοκκάκιου. Το ποίημα του τελευταίου Il Ninfale fiesolano αποτελεί μια μυθολογική αναφορά στις απαρχές της κοινότητας του Φιέζολε. Ο Ρόμπερτ Μπράουνινγκ αναφέρει το "sober pleasant Fiesole" (ήπιο ευχάριστο Φιέζολε) πολλές φορές στο ποίημά του Andrea Del Sarto.
Διάσημα άτομα από το Φιέζολε
Κάποιοι διάσημοι που υπήρξαν για λίγο κάτοικοι του Φιέζολε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Γραμματόσημο
thumb|200px|Γερμανικό γραμματόσημο, σφραγισμένο. Το γραμματόσημο είναι ένα μικρό, συνήθως παραλληλόγραμμο, χάρτινο ένσημο συγκεκριμένης αξίας, το οποίο εκδίδεται από την Ταχυδρομική Υπηρεσία, για να επικολλάται σε γράμματα, δέματα και έντυπα ως απόδειξη προπληρωμής του ταχυδρομικού τέλους, δηλαδή του αντιτίμου για ταχυδρομική μεταφορά.
Ιστορικά στοιχεία
Τα πρώτα γραμματόσημα κυκλοφόρησαν από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1840 μετά από πρόταση του Ρόουλαντ Χιλ. Το γραμματόσημο αυτό ονομάζεται «πένι μπλακ» (penny black), καθώς απεικόνιζε προφίλ προτομής της βασίλισσας Βικτωρίας σε μαύρο φόντο και είχε ονομαστική αξία
μία πένας, το αντίτιμο για την αποστολή γράμματος σε όλη την επικράτεια. Το "πένι μπλακ" δεν έφερε την ονομασία του κράτους έκδοσής του, αποκλειστικό προνόμιο που έχει διατηρήσει μέχρι και σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο, ωστόσο, απεικονίζει στα γραμματόσημά του, ανεξάρτητα από το θέμα τους, την κεφαλή του εκάστοτε μονάρχη. Λίγο αργότερα κυκλοφόρησε και το γραμματόσημο δύο πενών, για την αποστολή γραμμάτων στο εξωτερικό.
Τα πρώτα Ελληνικά γραμματόσημα κυκλοφόρησαν το 1861 από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και απεικονίζουν την κεφαλή του Ερμή, του Ταχυδρόμου των Θεών. Σχεδιάστηκαν από τον Άλμπερτ Μπαρ και εκτυπώθηκαν στη Γαλλία.
Παραχάραξη γραμματοσήμων
Δεν άργησε, ωστόσο, να εμφανισθεί και παραχάραξη των γραμματοσήμων. Για την αποφυγή της παραχάραξής τους οι αρχές που τα εκδίδουν έλαβαν τα εξής μέτρα:
Το γραμματόσημο, όταν τοποθετηθεί σε επιστολή ή δέμα, σφραγίζεται από το αντίστοιχο ταχυδρομικό γραφείο αποστολής. Η σφραγίδα αυτή έχει επισήμανση τόσο για την τοποθεσία του, όσο και για το χρόνο αποστολής.
Απεικονίσεις
Οι απεικονίσεις των γραμματοσήμων δεν περιορίζονται σε θεματολογία και εύρος χρωμάτων και σχημάτων. Τα θέματα αφορούν κυρίως την ιστορία, τη λαϊκή παράδοση, τη σύγχρονη ζωή, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και την φύση της χώρας που εκδίδει τα γραμματόσημα. Χώρες όπου υπάρχει ο θεσμός της μοναρχίας απεικονίζουν συχνά στα γραμματόσημα για ευρεία χρήση την εικόνα του μονάρχη. Πέρα από το θέμα, στα γραμματόσημα αναγράφεται η χώρα που τα εκδίδει και η ονομαστική τους αξία. Πρόσφατα, έχει δοθεί η δυνατότητα έκδοσης προσωπικών γραμματοσήμων, με φωτογραφίες των ενδιαφερόμενων. Η εκτύπωση των γραμματοσήμων γίνεται με τη μέθοδο της εγχάραξης και σήμερα με τη φωτολιθογραφική μέθοδο. Για τα ελληνικά γραμματόσημα, διάσημοι χαράκτες είναι ο Τάσσος, ο Κων. Γράββαλος και η Βασιλική Κωνσταντινέα.
Φιλοτελισμός
Η συλλογή γραμματοσήμων, γνωστή και με το όνομα φιλοτελισμός, αποτελεί ένα από τα πιο διαδεδομένα χόμπι παγκοσμίως. Το γεγονός ότι κάθε χώρα παράγει συνεχώς μια πληθώρα από διαφορετικά γραμματόσημα, οδήγησε από την αρχή πολλούς ανθρώπους στην αναζήτηση και συγκέντρωση όσων περισσότερων μπορούσαν. Το μικρό τους μέγεθος κάνει εύκολη τη συλλογή και τοποθέτησή τους (συνήθως σε ειδικά άλμπουμ) και ενθαρρύνει την αλληλογραφία με ανθρώπους από διάφορα μέρη του πλανήτη. Πολλά σπάνια γραμματόσημα έχουν αποκτήσει μεγάλη φήμη και είναι αρκετά ακριβά, ενώ κάποιες μικρές χώρες παράγουν περισσότερα γραμματόσημα από όσα «χρειάζονται», απευθυνόμενες στους συλλέκτες και στο κέρδος που θα προέλθει από τη διάθεσή τους.
Με τη βελτίωση των εκτυπωτικών μεθόδων, τα γραμματόσημα απέκτησαν καλύτερες εκτυπώσεις, περισσότερα χρώματα και μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Ποικίλα, επίσης, είναι και τα σε αυτά απεικονιζόμενα θέματα, με αποτέλεσμα πολλοί συλλέκτες να κάνουν θεματικές συλλογές (π.χ. γραμματόσημα με θέμα νομίσματα, ζώα, φυτά, το Διάστημα κτλ.).
Σημαντικό παράγοντα, επίσης, για τους συλλέκτες και το "φιλοτελικό χρηματιστήριο", αποτελεί η σφράγιση ή μη ενός συγκεκριμένου γραμματοσήμου. Υπάρχουν, π.χ., γραμματόσημα των οποίων η αξία είναι μεγαλύτερη όταν είναι ασφράγιστα και άλλα, των οποίων η αξία είναι μεγαλύτερη όταν είναι σφραγισμένα. Έχει εμφανισθεί και σε αυτή την περίπτωση παραχάραξη σφραγίδων, των οποίων η γνησιότητα σήμερα διαπιστώνεται με ειδική εξέταση της μελάνης της σφραγίδας.
Το ασφράγιστο γραμματόσημο θα πρέπει να έχει από πίσω πλήρη και γνήσια γόμα. Στο παρελθόν οι συλλέκτες επικολλούσαν τα γραμματόσημα στα λευκώματά τους με γομμόχαρτο (σαρνιέρα). Για το λόγο αυτό τα κλασικά γραμματόσημα είναι πολύ σπάνιο να βρεθούν με άψογη γόμα. Χρειάζεται προσοχή γιατί μερικές φορές γίνεται επίστρωση με νέα γόμα, πράγμα που γίνεται δύσκολα αντιληπτό.
Η χρησιμοποίηση λάμπας υπεριωδών ακτίνων (UV) βοηθάει στον εντοπισμό ελαττωμάτων, παραποιήσεων και των ειδικών χαρακτηριστικών που διαφοροποιούν ορισμένα γραμματόσημα (π.χ. λωρίδες φωσφόρου) και τους δίνουν μικρότερη ή μεγαλύτερη αξία.
Η τιμή ενός συλλεκτικού γραμματοσήμου διαμορφώνεται ανάλογα με πολλούς παράγοντες: Το αρχικό "τιράζ" (ο συνολικός αριθμός γραμματοσήμων που τέθηκαν σε κυκλοφορία), την εποχή κυκλοφορίας, το αν είναι σφραγισμένα ή ασφράγιστα (γραμματόσημα των Παγκοσμίων Πολέμων, π.χ., έχουν μεγαλύτερη αξία σφραγισμένα και όχι ασφράγιστα), το ενδιαφέρον των συλλεκτών κτλ.
Μεγάλη αξία έχουν, επίσης, και τα κακέκτυπα γραμματόσημα, επειδή ακριβώς το ελάττωμα της εκτύπωσης εμφανίζεται σε ελάχιστα τεμάχια, αυξάνοντας έτσι τη σπανιότητά τους.
Για τη σωστή ενημέρωση των συλλεκτών έχουν κυκλοφορήσει κατάλογοι γραμματοσήμων. Οι πλέον γνωστοί είναι του Scott (Η.Π.Α.), του Michel (Γερμανία-Ελβετία), των Yvert et Tellier (Γαλλία),του Stanley Gibbons (Βρετανία) κλπ. Στην Ελλάδα ένας από τους έγκυρους καταλόγους είναι αυτός του Βλαστού. Οι κατάλογοι εκδίδονται σε ετήσια βάση και περιλαμβάνουν πλήθος πληροφοριών τόσο για την έκδοση / εκτύπωση του κάθε γραμματοσήμου όσο και την τρέχουσα τιμή του.
Ο Φιλαράκος
Ο Φιλαράκος (Γαλλικά: Bel-Ami) είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Γκυ ντε Μωπασσάν (1850-1893), που δημοσιεύθηκε το 1885. Το μυθιστόρημα εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στην εφημερίδα Ζιλ Μπλας, πριν εκδοθεί σε βιβλίο. Η δράση της ιστορίας λαμβάνει χώρα στο Παρίσι κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Η ιστορία αφηγείται την κοινωνική άνοδο ενός φιλόδοξου και γοητευτικού άνδρα, του Ζωρζ Ντυρουά, που από φτωχός υπαξιωματικός στη Γαλλική Αλγερία, έγινε δημοσιογράφος και ένας από τους πιο επιτυχημένους άνδρες στο Παρίσι, γεγονός που κατάφερε χειραγωγώντας μια σειρά ισχυρών, έξυπνων και πλούσιων γυναικών.
Περιγραφή της κοινωνίας του 19ου αιώνα
Ο Μωπασσάν περιγράφει κυρίως τη ζωή των εύπορων, της μπουρζουαζίας, της ελίτ της δημοσιογραφίας και της πολιτικής. Πρόκειται για άτομα που βγαίνουν συχνά, πηγαίνουν στο θέατρο, προσκαλούν φίλους στα σπίτια τους, συμμετέχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Αυτή η κοινωνία δίνει μεγάλη σημασία στο χρήμα, την κοινωνική επιτυχία και τη δύναμη.
Ο συγγραφέας επιβεβαιώνει ότι δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιος ιδιαίτερα έξυπνος για να τον θαυμάζουν και να ανεβεί στην κοινωνική κλίμακα, αρκεί, όπως ο Ζωρζ Ντυρουά, να ποντάρει στην εμφάνισή του και να δίνει την εντύπωση του καλλιεργημένου. Ο Μωπασσάν περιγράφει μια κοινωνία όπου όλα είναι θέμα εμφάνισης και όπου κανείς δεν προοδεύει χωρίς προδοσία.
Ο συγγραφέας παρουσιάζει επίσης μια πολύ σκληρή εικόνα για τους πολιτικούς, που περιγράφονται ως οπορτουνιστές και έτοιμοι για οποιαδήποτε απάτη προκειμένου να πλουτίσουν και να παραμείνουν στην εξουσία.
Με φόντο την αποικιακή πολιτική, ο Μωπασσάν περιγράφει τους στενούς δεσμούς μεταξύ του καπιταλισμού, της πολιτικής, του Τύπου, αλλά και της επιρροής των γυναικών, που στερούνταν πολιτικής ζωής και εργάζονταν στη σκιά, εκπαιδεύοντας και συμβουλεύοντας. Σάτιρα μιας κοινωνίας που βασίζονταν στο χρήμα και που κλονίστηκε από τα πολιτικά σκάνδαλα στα τέλη του 19ου αιώνα, το έργο παρουσιάζεται ως μια μικρή μονογραφία του παρισινού Τύπου, καθώς ο Μωπασσάν μοιράζεται έμμεσα την εμπειρία του ως δημοσιογράφος. Έτσι, η άνοδος του Ζωρζ Ντυρουά μπορεί να συγκριθεί με την ίδια την άνοδο του Μωπασσάν. Στην πραγματικότητα, ο Φιλαράκος είναι η τέλεια περιγραφή του αντίθετου του Γκυ ντε Μωπασσάν, ο ήρωάς του είναι ένα είδος αντίθετου του συγγραφέα και ο Μωπασσάν θα τον διακωμωδήσει σε όλο το μυθιστόρημα.
Περίληψη υπόθεσης
μικρογραφία|228x228εσ|Εξώφυλλο παλιάς έκδοσης Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στο Παρίσι στο περιβάλλον της ανώτερης μεσαίας τάξης των κορυφαίων δημοσιογράφων της εφημερίδας Η Γαλλική ζωή και των φίλων τους. Αφηγείται την ιστορία του Ζωρζ Ντυρουά, ο οποίος έχει περάσει τρία χρόνια σε στρατιωτική θητεία στη Γαλλική Αλγερία και επέστρεψε στο Παρίσι. Αφού εργάστηκε για έξι μήνες ως σιδηροδρομικός υπάλληλος, μια τυχαία συνάντηση με τον πρώην σύντροφό του στο στρατό, Σαρλ Φορεστιέ, του δίνει την ευκαιρία να ξεκινήσει μια καριέρα ως δημοσιογράφος. Από δημοσιογράφος μικρών γεγονότων και ειδήσεων, σταδιακά ανεβαίνει μέχρι τη θέση του αρχισυντάκτη. Ο Ντυρουά οφείλει αρχικά την επιτυχία του στη σύζυγο του Φορεστιέ, τη Μαντλέν, η οποία τον βοηθά να γράψει τα πρώτα του άρθρα και, όταν αργότερα αρχίζει να γράφει βασικά άρθρα, αυτή τα επιμελείται. Ταυτόχρονα, η Μαντλέν χρησιμοποιεί τις σχέσεις της με κορυφαίους πολιτικούς για να του παράσχει παρασκηνιακές πληροφορίες που του επιτρέπουν να συμμετέχει ενεργά στην πολιτική. Ο Ντυρουά γνωρίζεται επίσης με πολλούς πολιτικούς στο σαλόνι της κυρίας Φορεστιέ. Σύντομα γίνεται ο εραστής της κυρίας ντε Μαρέλ, φίλης της Μαντλέν, μιας άλλης γυναίκας με επιρροή. Αργότερα, προσπαθεί να δημιουργήσει σχέση με τη Μαντλέν, αλλά αυτή αποκρούει τις προτάσεις του και προτιμά να είναι μόνο φίλοι.
Σε λίγους μήνες, η υγεία του Σαρλ Φορεστιέ επιδεινώνεται και ταξιδεύει στα νότια της Γαλλίας για να αναρρώσει. Λίγο αργότερα, η Μαντλέν τον προσκαλεί να τη βοηθήσει να αντέξει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του συζύγου της. Όταν ο Φορεστιέ πεθαίνει, ο Ντυρουά ζητά από τη Μαντλέν να τον παντρευτεί και αυτή το δέχεται. Ο Ζωρζ υπογράφει τώρα τα άρθρα του ως Ντυ Ρουά (ένα αριστοκρατικό στυλ γαλλικού ονόματος) για να προσθέσει κύρος στο όνομά του. Το παντρεμένο ζευγάρι ταξιδεύει στη Νορμανδία, όπου ο Ζωρζ πέρασε την παιδική του ηλικία, και συναντά τους χωρικούς γονείς του. Βρίσκοντας την πραγματικότητα διαφορετική από τις ρομαντικές προσδοκίες της, η Μαντλέν αισθάνεται πολύ άβολα με τους γονείς του και έτσι η διαμονή τους μαζί τους είναι σύντομη. Στο γραφείο της εφημερίδας, ο Ντυρουά γελοιοποιείται επειδή τα άρθρα του τα έγραφε η σύζυγός του, όπως ακριβώς γινόταν και με τον πρώην σύζυγό της. Η καριέρα του Ντυρουά απογειώνεται, αλλά οι συνάδελφοί του στην εφημερίδα τον αποκαλούν «Φορεστιέ», κάτι που τον εξοργίζει και αρχίζει να ζηλεύει τη σύζυγό του.
Τρελός από ζήλια και συνειδητοποιώντας ότι η Σουζάν Βαλτέρ, η μικρή κόρη του υπουργού, είναι ερωτευμένη μαζί του, προσπαθεί να βρει τρόπο να την παντρευτεί. Μαθαίνοντας ότι η σύζυγός του τον απατά με τον υπουργό Εξωτερικών Λαρός-Ματιέ, καλεί την αστυνομία και τους οδηγεί στο διαμέρισμα στο οποίο βρίσκεται το παράνομο ζευγάρι. Πιάνουν τους δύο εραστές επ' αυτοφώρω, η μοιχεία τότε ήταν έγκλημα που τιμωρούνταν βάσει του νόμου.
Κάνει μήνυση για μοιχεία, γεγονός που του επιτρέπει να πάρει διαζύγιο. Στη συνέχεια, η Σουζάν φεύγει από το σπίτι της μαζί του και ο Ντυρουά γράφει στους γονείς της ότι θα επιστρέψει μόνο εάν δεχτούν το γάμο τους. Η κυρία Βαλτέρ, εξαγριωμένη, αρνείται κατηγορηματικά, αλλά ο σύζυγός της δέχεται, φοβούμενος για την υπόληψή του εάν γινόταν γνωστό ότι η κόρη του το έσκασε. Ο Ντυρουά παντρεύεται τότε τη Σουζάν Βαλτέρ, αποκτώντας έτσι μια μεγάλη περιουσία και μια περίοπτη θέση στην εφημερίδα.
Το τελευταίο κεφάλαιο δείχνει τον Ντυρουά να απολαμβάνει την επιτυχία του στη γαμήλια τελετή στην οποία είναι παρόντες «όλα τα εξέχοντα πρόσωπα της κοινωνίας». Οι σκέψεις του, ωστόσο, στρέφονται πάλι στη κυρία ντε Μαρέλ, η οποία, όταν του εύχεται για το γάμο του, δείχνει ότι τον έχει συγχωρήσει και ότι οι τρυφερές συναντήσεις τους μπορούν να συνεχιστούν.
Μητρώο ονόματος επιβάτη
Στην αεροπορική και ταξιδιωτική βιομηχανία, το μητρώο ονόματος επιβάτη ή όπως είναι διεθνώς γνωστό το passenger name record (PNR), είναι ένα αρχείο στη βάση δεδομένων του συστήματος κράτησης θέσεων (CRS), το οποίο περιέχει τη διαδρομή ενός επιβάτη ή μιας ομάδας επιβατών που ταξιδεύουν μαζί. Το μητρώο αυτό αποθηκεύεται στο σύστημα από την στιγμή της δημιουργίας του, έως και 24 τουλάχιστον ώρες μετά την λήξη της πραγματοποιούμενης πτήσης. Τα PNR δημιουργούνται ή τροποποιούνται από καταχωρήσεις (entries) που τυπώνονται στις τερματικές συσκευές ή από τα εισερχόμενα τηλετυπικά μηνύματα κρατήσεων (incoming teletype reservations messages) στο CRS της αεροπορικής εταιρίας. Άπαξ και ένα PNR έχει αποθηκευτεί, μπορεί να απεικονιστεί ή / και να τροποποιηθεί από οποιαδήποτε τερματική συσκευή.
Η έννοια του PNR, εισήχθη για πρώτη φορά από τις αεροπορικές εταιρίες οι οποίες χρειάζονται την ανταλλαγή των πληροφοριών κράτησης στους επιβάτες όπου απαιτούνται πτήσεις από πολλαπλές αεροπορικές εταιρίες, προκειμένου φθάσουν στον τελικό τους προορισμό («διασύνδεση» - “interlining”). Για το σκοπό αυτό, η IATA και η Air Transport Association (ΑΤΑ), έχουν καθορίσει πρότυπα για την ανταλλαγή μηνυμάτων διασύνδεσης των δεδομένων του PNR και άλλων δεδομένων μέσω των «ATA / IATA Reservations Interline Message Procedures - Passenger» (AIRIMP). Δεν υπάρχει γενικό βιομηχανικό πρότυπο για τη μορφή και το περιεχόμενο των δεδομένων του PNR. Στην πράξη, κάθε κεντρικό σύστημα κρατήσεων (Computer Reservations System ή Central Reservation System (CRS) ή το σύστημα που φιλοξενεί, έχει τα δικά του ιδιόκτητα πρότυπα, αν και οι κοινές ανάγκες της βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης να χαρτογραφούνται τα δεδομένα του PNR εύκολα σε μηνύματα AIRIMP, έχει οδηγήσει σε πολλές γενικές ομοιότητες ως προς το περιεχόμενο και τη μορφή των δεδομένων μεταξύ όλων των μεγάλων συστημάτων.
Όταν ο επιβάτης κάνει κράτηση μιας διαδρομής, ο ταξιδιωτικός πράκτορας ή η ταξιδιωτική ιστοσελίδα του χρήστη, θα δημιουργήσει ένα PNR στο ηλεκτρονικό σύστημα κρατήσεων που χρησιμοποιεί. Αυτό είναι συνήθως ένα από τα μεγάλα παγκόσμια συστήματα διανομής (Global Distribution System (GDS)), όπως το Amadeus, Sabre ή Travelport (Apollo, Galileo και Worldspan), αλλά αν η κράτηση έχει γίνει απ'ευθείας σε μια αεροπορική εταιρία, το PNR μπορεί επίσης να είναι στη βάση δεδομένων του CRS της αεροπορικής εταιρίας. Αυτό το PNR, ονομάζεται Master PNR (Κύριο PNR) για τον επιβάτη και το σχετικό δρομολόγιο. Το PNR αναγνωρίζεται στη συγκεκριμένη βάση δεδομένων από το record locator (εντοπιστής μητρώου (RLOC)).
Όταν τα τμήματα (σκέλη) της διαδρομής δεν παρέχονται από τον κάτοχο του Master PNR, τότε αντίγραφα των πληροφοριών του PNR, αποστέλλονται στα CRS των εταιριών τα οποία παρέχουν τη μεταφορά. Αυτά τα CRS θα δημιουργήσουν αντίγραφα του πρωτοτύπου PNR στη δική τους βάση δεδομένων, για να διαχειριστούν το τμήμα της διαδρομής για το οποίο είναι υπεύθυνα. Πολλές αεροπορικές εταιρίες έχουν το CRS τους φιλοξενούμενο σε κάποιο από τα GDS, το οποίο επιτρέπει την ανταλλαγή των δεδομένων του PNR.
Οι εντοπιστές μητρώου (record locators) των PNR που αντιγράφηκαν, κοινοποιούνται πίσω στο CRS στο οποίο ανήκει το Master PNR, έτσι ώστε όλα τα μητρώα να παραμένουν μεταξύ τους αλληλένδετα. Αυτό επιτρέπει την ανταλλαγή ενημερώσεων του PNR, όταν η κατάσταση του ταξιδιού αλλάξει σε οποιοδήποτε από τα CRS.
Τα μέρη ενός PNR
Από τεχνικής πλευράς, υπάρχουν πέντε σημεία, τα οποία απαιτούνται για να μπορέσει να ολοκληρωθεί μια κράτηση σε ένα PNR. Αυτά είναι:
Μόλις ολοκληρωθεί η κράτηση σε αυτό το επίπεδο, το CRS θα εκδώσει ένα μοναδικό όλο αλφαβητικό ή άλφα-αριθμητικό μητρώο εντοπισμού (record locator), το οποίο θα παραμείνει το ίδιο, ανεξάρτητα από τυχόν περαιτέρω αλλαγές που θα γίνουν (εκτός κι'αν γίνει split [διασπασμένο] ένα πολυ-πρόσωπο PNR). Κάθε αεροπορική εταιρία θα δημιουργήσει το δικό της μητρώο κράτησης (booking record) με ένα μοναδικό μητρώο εντοπισμού (record locator (RLOC)), το οποίο, ανάλογα με την συμφωνία σε επίπεδο υπηρεσιών μεταξύ του CRS και της αεροπορικής εταιρίας / των CRS και των αεροπορικών εταιριών που συμμετέχουν, θα διαβιβαστεί στο CRS και θα αποθηκευτεί στην κράτηση.
Συχνά, ένα σημαντικό ποσό από λοιπές πληροφορίες, είναι επιθυμητό τόσο από τις αεροπορικές εταιρίες όσο και από τον ταξιδιωτικό πράκτορα προκειμένου να διασφαλιστεί το αποτελεσματικό ταξίδι. Αυτό περιλαμβάνει:
Σε πιο πρόσφατες εποχές, τώρα πολλές κυβερνήσεις απαιτούν από τις αεροπορικές εταιρίες, να παράσχουν περαιτέρω πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο να βοηθηθούν οι ερευνητές για τον εντοπισμό εγκληματιών ή τρομοκρατών. Αυτές περιλαμβάνουν:
Αποθήκευση
Η πλειονότητα των αεροπορικών εταιριών και των ταξιδιωτικών πρακτορείων, επιλέγουν να φιλοξενήσουν τις βάσεις δεδομένων των PNR τους σε ένα ηλεκτρονικό σύστημα κράτησης θέσεων (Computer Reservations System (CRS)) ή σε μια εταιρία του Παγκόσμιου Συστήματος Διανομής (Global Distribution System (GDS)), όπως το Sabre, Galileo, Worldspan και Amadeus.
Ανησυχίες προστασίας προσωπικών δεδομένων
Ορισμένες οργανώσεις προστασίας της ιδιωτικής ζωής, ανησυχούν για την ποσότητα των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που ενδέχεται να περιέχει το PNR. Αν και τα ελάχιστα στοιχεία που απαιτούνται για την ολοκλήρωση της κράτησης είναι πολύ λίγα, ένα PNR συνήθως, θα περιέχει πολύ περισσότερες ευαίσθητου χαρακτήρα πληροφορίες. Αυτές θα περιλαμβάνουν το πλήρες όνομα του επιβάτη, την ημερομηνία γέννησης, το σπίτι και τη διεύθυνση εργασίας, αριθμό τηλεφώνου, διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (e-mail), τα στοιχεία της πιστωτικής κάρτας, την IP διεύθυνση (εάν η κράτηση έγινε από το διαδίκτυο [online]), καθώς και τα ονόματα - προσωπικά στοιχεία των έκτακτης ανάγκης επαφών του επιβάτη.
Σχεδιασμένα για να “διευκολύνουν την εύκολη παγκόσμια κοινή χρήση των δεδομένων του PNR”, οι εταιρίες CRS-GDS “λειτουργούν τόσο ως αποθήκες δεδομένων όσο και ως συναθροιστές των δεδομένων και έχουν μια σχέση με τα ταξιδιωτικά δεδομένα, ανάλογα με εκείνες των πιστωτικών γραφείων προς τα οικονομικά δεδομένα”. Ένα ακυρωμένο ή ολοκληρωμένο ταξίδι δεν διαγράφει το αρχείο από τα “αντίγραφα των PNR τα οποία ‘καθαρίζονται’ από τα ζωντανά, στα αρχειακά συστήματα αποθήκευσης και μπορούν να διατηρηθούν επ'αόριστον από τα CRS, τις αεροπορικές εταιρίες και τα γραφεία ταξιδίων.” Επιπλέον, οι εταιρίες CRS-GDS, διατηρούν ιστοσελίδες όπου επιτρέπουν την σχεδόν απεριόριστη πρόσβαση στα δεδομένα του PNR - συχνά, οι πληροφορίες είναι προσβάσιμες μόνο από τον αριθμό κράτησης (κωδικό PNR) που αναγράφεται στο εισιτήριο.
Επιπλέον, “μέσω των χρεώσεων (billing), συναντήσεων και των εκπτωτικών κωδικών επιλεξιμότητας (discount eligibility codes), τα PNR περιέχουν λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τα πρότυπα συσχέτισης μεταξύ των ταξιδιωτών. Τα PNR μπορεί να περιέχουν θρησκευτικές προτιμήσεις γεύματος και αιτήματα ειδικών υπηρεσιών (special service requests (SSR)) όπου περιγράφονται οι λεπτομέρειες των φυσικών και των ιατρικών συνθηκών (π.χ. «Χρήστης αναπηρικής καρέκλας, μπορεί να ελέγξει τα σπλάχνα και την ουροδόχο κύστη του») - κατηγορίες πληροφοριών που τελούν από ειδικό καθεστώς προστασίας τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και σε ορισμένες άλλες χώρες ως «"ευαίσθητα" δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα». Παρά τον ευαίσθητο χαρακτήρα των πληροφοριών που περιέχουν, συνήθως τα PNR δεν αναγνωρίζεται πως αξίζουν το ίδιο επίπεδο προστασίας της ιδιωτικής ζωής, που παρέχεται στα ιατρικά και οικονομικά στοιχεία. Αντ'αυτού, αντιμετωπίζονται ως μια μορφή εμπορικής συναλλαγής δεδομένων.
Ευρωπαϊκή Ένωση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες
Συμφωνία ΗΠΑ-Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τα μητρώα ονομάτων επιβατών (PNR).
Ευρωπαϊκή Ένωση προς την Αυστραλία
Στις 16 Ιανουαρίου του 2004, η ομάδα εργασίας του Άρθρου 29, κυκλοφόρησαν τη Γνώμη 1/2004 (WP85) σχετικά με το επίπεδο προστασίας των δεδομένων των PNR που εξασφαλίζεται στην Αυστραλία για τη διαβίβαση των στοιχείων των μητρώων ονομάτων των επιβατών (PNR) από τις αεροπορικές εταιρίες.
Το 2010, η Γενική Διεύθυνση Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, χωρίστηκε στα δύο. Τα προκύπτοντα σώματα ήταν η Γενική Διεύθυνση Δικαιοσύνης (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και η Γενική Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων (Ευρωπαϊκή Επιτροπή).
Από την 4η Μαΐου 2011, ο Stefano Manservisi, Γενικός Διευθυντής στη Γενική Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων (Ευρωπαϊκή Επιτροπή), απέστειλε επιστολή στον Ευρωπαίο Επόπτη Προστασίας Δεδομένων (ΕΕΠΔ), αναφορικά μια τη συμφωνία διαμοιρασμού των PNR με την Αυστραλία, στενή σύμμαχο των ΗΠΑ και έχοντας υπογράψει τη συμφωνία ΗΒ-ΗΠΑ, για την πληροφόρηση των σημάτων (signals intelligence).
Ο ΕΕΠΔ απάντησε στις 5 Μαΐου με την Επιστολή 0420 D845:
Ευρωπαϊκή Ένωση προς τον Καναδά
Το έγγραφο Opinion 1/2005 on the level of protection ensured in Canada for the transmission of Passenger Name Record and Advance Passenger Information from airlines (WP 103) της ομάδας εργασίας του Άρθρου 29, της 19 Ιανουαρίου του 2005, παρέχει πληροφορίες σχετικά με τη φύση των συμφωνιών των PNR με τον Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στα Αγγλικά)
Κατηγορία:Αεροπορικά εισιτήρια Κατηγορία:Ιδιωτικότητα της πληροφορίας Κατηγορία:Τεχνολογία ταξιδίων
Γαλάζια φάλαινα
Η γαλάζια φάλαινα (επιστημονική ονομασία: Balaenoptera musculus) είναι ένα θαλάσσιο θηλαστικό που ανήκει στα κητώδη και πιο συγκεκριμένα στα μυστακοκητώδη (μπαλενοφόρες φάλαινες). Με μήκος που φτάνει τα 30 μέτρα και βάρος 190 τόνους (αν και συνήθως ζυγίζουν περίπου 100 τόνους) ή και περισσότερο είναι τα μεγαλύτερα γνωστά ζώα που έχουν υπάρξει ποτέ. Το μωρό της γαλάζιας φάλαινας ζυγίζει 2,5 τόνους και είναι το μεγαλύτερο από όλα τα ζώα.
Οι γαλάζιες φάλαινες αφθονούσαν σχεδόν σε όλους τους ωκεανούς της Γης μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Για πάνω από έναν αιώνα, κυνηγήθηκαν σχεδόν μέχρι τον αφανισμό από φαλαινοθήρες μέχρι που προστατεύθηκαν από τη διεθνή κοινότητα το 1966. Μια έκθεση του 2002 εκτίμησε ότι υπήρχαν 5.000 έως 12.000 γαλάζιες φάλαινες σε παγκόσμιο επίπεδο, που κατανέμονται σε τουλάχιστον πέντε ομάδες. Πιο πρόσφατη έρευνα σχετικά με το πυγμαίο υποείδος προτείνει ότι αυτό μπορεί να αποτελεί υποτίμηση του πραγματικού αριθμού. Πριν από τη φαλαινοθηρία, ο μεγαλύτερος πληθυσμός ήταν στην Ανταρκτική, ο οποίος αριθμούσε περίπου 239.000 (από 202.000 έως 311.000) άτομα. Εξακολουθούν να υπάρχουν μόνο μικρότεροι πληθυσμοί (περίπου 2.000 άτομα) σε κάθε ομάδα του ανατολικού Βόρειου Ειρηνικού, Ανταρκτική και τον Ινδικό Ωκεανό. Υπάρχουν δύο ομάδες στο Βόρειο Ατλαντικό και τουλάχιστον δύο στο νότιο ημισφαίριο.
Περιγραφή και συμπεριφορά
thumb|left|250px|Ενήλικη γαλάζια φάλαινα Η γαλάζια φάλαινα έχει μακρύ λεπτό σώμα που μοιάζει πιο επίμηκες σε σύγκριση με τις άλλες φάλαινες. Το κεφάλι είναι επίπεδο, σε σχήμα U και έχει μια εξέχουσα ακρολοφία που εκτείνεται από το φυσητήρα μέχρι την κορυφή του άνω χείλους. Το μπροστινό μέρος του στόματος είναι παχύ με μπαλένες. Περίπου 300 μπαλένες με μήκος περίπου 1 μέτρο η κάθε μία κρέμονται από την άνω γνάθο διατρέχοντας 0,5 μέτρα προς τα πίσω στο στόμα. Εβδομήντα με 70 και 118 αυλάκια (που ονομάζεται κοιλιακές πιέτες) βρίσκονται κατά μήκος του λαιμού, παράλληλα με το σώμα τους. Οι πιέτες βοηθούν την απομάκρυνση του νερού από το στόμα μετά το γεύμα.
thumb|200px|Γαλάζια φάλαινα που καταδύεται, το ραχιαίο πτερύγιο είναι ορατό άκρη αριστερά. Το ραχιαίο πτερύγιο είναι μικρό, ορατό μόνο για λίγο κατά τη διάρκεια της ακολουθίας της κατάδυσης. Βρίσκεται περίπου στα τρία τέταρτα της απόστασης από το κεφάλι προς την ουρά και το σχήμα του ποικίλει από άτομο σε άτομο· μερικά διαθέτουν μόνο μια σχεδόν ανεπαίσθητη σχισμή ενώ άλλα μπορεί να έχουν εξέχοντα και δρεπανοειδή ραχιαία πτερύγια. Όταν αναδύεται για να αναπνεύσει, η γαλάζια φάλαινα ανυψώνει τον ώμο της και τον φυσητήρα έξω από το νερό σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι άλλες μεγάλες φάλαινες, όπως οι πτεροφάλαινες. Οι παρατηρητές μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το χαρακτηριστικό για να διαφοροποιήσουν τα είδη στη θάλασσα. Μερικές γαλάζιες φάλαινες στο Βόρειο Ατλαντικό και Βόρειο Ειρηνικό ανασηκώνουν τον ουριαίο σκώληκα κατά την κατάδυση. Όταν αναπνέει, η φάλαινα εκπέμπει μια θεαματική κάθετη μονή στήλη έως 12 μέτρα ψηλά, αν και συνήθως έχει ύψος 9 μέτρων. Η χωρητικότητα των πνευμόνων της είναι 5.000 λίτρα. Οι γαλάζιες φάλαινες έχουν δύο οπές που προστατεύονται από ένα μεγάλο προστατευτικό για το πιτσίλισμα.