Νευροογκολογία
Αστροκυτώματα χαμηλού βαθμού
thumb|right|200 px| Αστροκύτωμα χαμηλού βαθμού: Πιλοκυτταρικό αστροκύτωμα της υποθαλαμικής περιοχής Τα πιλοκυτταρικά αστροκυτώματα (συμπεριλαμβανομένου του πιλομυξοειδούς αστροκυτώματος ), τα υποεπενδυματικά γιγαντοκυτταρικά αστροκυτώματα και τα πλειομορφικά ξανθαστροκυτώματα είναι μεταξύ των περιγεγραμμένων όγκων. Αυτά είναι κάπως πιο σπάνια νεοπλάσματα καλοήθους ιστολογίας που συχνά μπορούν να θεραπευτούν μόνο με χειρουργική επέμβαση. Εάν η εκτομή είναι ατελής, ο υπόλοιπος όγκος ιστός θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί επιτυχώς με ακτινοθεραπεία. Σε σπάνιες περιπτώσεις όπου η τοπική θεραπεία δεν αποδίδει, η συστηματική χημειοθεραπεία μπορεί να είναι επιτυχής, η οποία πρέπει να προσαρμόζεται ατομικά. Τα παιδιά ανταποκρίνονται σε συνδυασμό καρβοπλατίνης και βινκριστίνης. thumb|200px|left|Μαγνητική τομογραφία διάχυτου αστροκυτώματος διαφόρων βαθμών. Η σκοτεινή περιοχή εμφανίζει ένα χαμηλού βαθμού αστροκύτωμα μετωπιαίου λοβού και τα δύο μικρά, ελαφρύτερα εσωτερικά νεοπλάσματα υψηλότερου βαθμού. thumb|right|200 px| Μικροσκοπική επιθεώρηση όξινων πρωτεϊνών ινιδογλοίας σε υποεπενδυμικό γιγαντιαίο αστροκύτωμα . Το μονοκλωνικό τους αντίσωμα χρησιμοποιείται για τη διαφοροποίηση των πρωτογενών γλοιωμάτων από μεταστατικές βλάβες στον εγκέφαλο και από αστροκύτταρα σε όγκους έξω από το ΚΝΣ. Στην αξονική τομογραφία εμφανίζονται διάχυτα αστροκυτώματα II. Βαθμοί από λιγότερο έντονες βλάβες. Στην προτιμώμενη απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού, τα σκιαγραφικά μπορεί να μην μπορούν να τονίσουν αυτά τα νεοπλάσματα, η φωταύγεια τους μπορεί να είναι πιο λεπτή και ασθενέστερη. Ένα πιο έντονο μπορεί να υποδηλώνει ιστούς αυξημένης αναπλασίας. Όποτε είναι δυνατόν, προτείνεται βιοψία για τη λήψη δειγμάτων από το αναπλαστικό τμήμα του όγκου. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι ασθενείς με διάχυτα αστροκυτώματα είναι ηλικίας 20 έως 40 ετών. Η εμφάνιση επιληπτικών κρίσεων είναι χαρακτηριστική για αυτούς. Προϋποθέσεις για ευνοϊκή πρόγνωση είναι η νεαρή ηλικία, το μέγεθος του όγκου κάτω από 50 χιλιοστά και η όσο το δυνατόν πιο εκτεταμένη χειρουργική ε Αστροκυτώματα χαμηλού βαθμού κτομή του όγκου. Οι καθυστερημένες υποτροπές είναι σχετικά συχνές, γι' αυτό οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται για 15 χρόνια μετά την αφαίρεση του όγκου. Παρά τη σχετικά αργή πορεία τους, τα περισσότερα αστροκυτώματα εξελίσσονται σε βλάβες που χαρακτηρίζονται από εκτεταμένη αναπλασία που συνήθως είναι ανθεκτικές σε χειρουργική επέμβαση και ακτινοθεραπεία. Ωστόσο, η θεραπεία για ασθενείς με διάχυτα χαμηλού βαθμού αστροκυτώματα δεν δείχνει ομόφωνη συναίνεση στη βιβλιογραφία. Ο ρόλος της πλήρους εκτομής συζητείται σε επαγγελματικά πλαίσια. Τα αποτελέσματα ορισμένων μελετών δείχνουν ότι η μέγιστη αφαίρεση του όγκου δίνει τα καλύτερα αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα, μικροί και μονόπλευροι όγκοι μπορούν να αφαιρεθούν πλήρως εάν δεν εμπλέκονται κρίσιμες δομές του εγκεφάλου. Μια ρεαλιστική προσέγγιση που είναι γενικά αποδεκτή για τη γενικότητα των περιπτώσεων είναι η αφαίρεση της νεοπλασίας όσο το δυνατόν περισσότερο ώστε να αποφευχθούν σημαντικά νευρολογικά ελλείμματα. Μελέτες έχουν δείξει ότι η ακτινοθεραπεία που χορηγείται αμέσως μετά τη διάγνωση έχει παρατείνει το χρόνο που ο ασθενής είναι ελεύθερος της νόσου πριν από την επανεμφάνιση του όγκου σε σύγκριση με την κατάσταση όπου η πορεία της ακτινοθεραπείας καθυστερεί μέχρι τη στιγμή της εξέλιξης. Ωστόσο, δεν υπάρχει επί του παρόντος συναίνεση ότι η ακτινοθεραπεία λίγο μετά τη διάγνωση βελτιώνει τη «συνολική επιβίωση» του ασθενούς. Μελέτες έχουν δείξει ότι η ακτινοθεραπεία που χορηγείται αμέσως μετά τη διάγνωση έχει παρατείνει το χρόνο που ο ασθενής είναι ελεύθερος της νόσου πριν από την επανεμφάνιση του όγκου σε σύγκριση με την κατάσταση όπου η πορεία της ακτινοθεραπείας καθυστερεί μέχρι τη στιγμή της εξέλιξης. Ωστόσο, δεν υπάρχει επί του παρόντος συναίνεση ότι η ακτινοθεραπεία λίγο μετά τη διάγνωση βελτιώνει τη «συνολική επιβίωση» του ασθενούς. Σε ασθενείς με ηπιότερα ή καθόλου συμπτώματα ή με επιληπτικές κρίσεις που μπορούν να ελεγχθούν με αντισπασμωδικά φάρμακα, είναι δυνατό να καθυστερήσει η ακτινοθεραπεία έως ότου η ανάπτυξη του όγκου φτάσει σε κρίσιμη φάση. Συχνά υπάρχει η επιθυμία να μειωθεί ο κίνδυνος νευρολογικής βλάβης που προκαλείται από την ίδια την ακτινοθεραπεία. Δύο προοπτικές τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές δεν έδειξαν μεγαλύτερο όφελος από ακτινοθεραπεία υψηλής δόσης από ό,τι από ακτινοθεραπεία χαμηλής δόσης. Τυπικά η συνολική δόση είναι μεταξύ 45 και 54 Gray με κλασμάτωση 1,8 έως 2 Gray. Η επίδραση της επικουρικής χημειοθεραπείας σε ασθενείς με χαμηλού βαθμού αστροκυτώματα είναι ακόμη υπό διερεύνηση. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα από μια κλινική δοκιμή που συνέκρινε μόνο ακτινοθεραπεία με ακτινοθεραπεία ακολουθούμενη από χημειοθεραπεία που περιέχει προκαρβαζίνη, λομουστίνη και βινκριστίνη (PCV) έδειξαν μεγαλύτερη περίοδο «επιβίωσης χωρίς ασθένεια» με τον συνδυασμό, αλλά όχι παρατεταμένη «συνολική επιβίωση». Λόγω της τοξικότητας που σχετίζεται με το πρωτόκολλο PCV, η χρήση της τεμοζολομίδης συνιστάται τόσο ως αρχική θεραπεία όσο και ως μετά την ανάρρωση.