cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Żubrówka
Η Żubrówka παράγεται στο αποστακτήριο Polmos Białystok. Ενώ υποστηρίζεται ότι η συνταγή χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, η εμπορική παραγωγή της βότκας Bison Grass ξεκίνησε για πρώτη φορά στο αποστακτήριο το 1928. Η μάρκα ανήκει στην Central European Distribution Corporation International, η οποία εξαγοράστηκε από τη Roust International το 2013. Από το 2022, ανήκει στον Όμιλο Maspex.
Ετυμολογία και μάρκα
Στα πολωνικά, η λέξη turówka χρησιμοποιείται επίσημα για τη βουχλόη, ενώ το όνομα żubrówka έχει χρησιμοποιηθεί στη λαϊκή ορολογία και στην καθομιλουμένη. Το όνομα προέρχεται από τον όρο zubr (żubr, ), η λέξη για τον ευρωπαϊκό βίσονα σε πολλές σλαβικές γλώσσες και βαλτικές γλώσσες.
Τρόποι κατανάλωσης
Η βότκα Żubrówka Bison Grass σερβίρεται συνήθως παγωμένη μόνη της. Μια εναλλακτική είναι η ανάμειξή της με χυμό μήλου, ένα ποτό γνωστό στα πολωνικά ως tatanka ή szarlotka (στα πολωνικά σημαίνει «κέικ μήλου»), γνωστή στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Ζωηρός Βίσονας, και στις ΗΠΑ ως Πολωνικό Φιλί. Μερικές φορές σερβίρεται πάνω από παγωτό βανίλια, και ένα άλλο κοινό συαστικό ανάμειξης είναι η τζιτζιμπίρα. Ένα Μαύρος Βίσονας είναι żubrówka αναμεμειγμένη με χυμό φραγκοστάφυλου. Ένα Żubrate αναμειγνύεται με μια λεμονάδα με βάση το ματέ, όπως το Club-Mate.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικές βότκες Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εμπορικά σήματα πολυτελείας Κατηγορία:Ποτά με βάση τη σίκαλη
Μαξίμ Κοβαλέφσκι
Ο Μαξίμ Μαξίμοβιτς Κοβαλέφσκι (Максим Максимович Ковалевський; ρωσικά: Максим Максимович Ковалевский; Maksim Maksimovich Kovalevsky, 8 Σεπτεμβρίου 1851 – 5 Απριλίου 1916) ήταν Ρώσος νομικός και η κύρια αρχή στην κοινωνιολογία στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Διετέλεσε αντιπρόεδρος (1895) και πρόεδρος (1905) του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας. Κατείχε επίσης έδρα κοινωνιολογίας στο Ψυχονευρολογικό Ινστιτούτο. Ο Κοβαλέφσκι εξελέγη στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών το 1914. Η Ρωσική Κοινωνιολογική Εταιρεία υιοθέτησε το όνομά του το 1916.
Βιογραφία
Μετά την Πρώτη Ρωσική Επανάσταση, ο Κοβαλέφσκι συνέχισε τις διαλέξεις του στη Ρωσία (στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης), ασχολήθηκε με την πολιτική, ίδρυσε ένα κεντρώο κόμμα δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων (βλ. Προοδευτικό Κόμμα), εξελέγη στην πρώτη Κρατική Δούμα και διορίστηκε στο Κρατικό Συμβούλιο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1912 προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης. Ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχει στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά πέθανε τον Απρίλιο του 1916. Το πλήθος που είχε παραβρεθεί στην κηδεία στη Λαύρα Αλεξάντερ Νέφσκι ήταν τεράστιο.
Τεκτονισμός
Μυήθηκε στο βαθμό των τριών τεχνών στις 14 Μαρτίου 1888, στο Παρίσι, στη ρωσική στοά «Κόσμος». Στις 9 Ιανουαρίου 1906 έγινε μέλος της Στοάς «Revival». Σε άλλες πηγές έμφανίζεται ως μέλος της Στοάς «Κόσμος» πριν από το 1915. Από το 1906 ιδρυτικό μέλος της Στοάς "Renaissance" της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας. Ήταν λατρευόμενος Δάσκαλος της Στοάς "Renaissance".
Ιδέες
Ανάμεσα στις συνεισφορές του Κοβαλέφσκι στη ρωσική νομολογία και τις κοινωνικές επιστήμες ήταν μια νέα ιστορική μέθοδος, που συνδύαζε την παραδοσιακή περιγραφική συγκριτική ανάλυση με κοινωνιολογικές/εθνογραφικές μεθόδους. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Πιτιρίμ Σορόκιν, ο Νικολάι Κοντρατίεφ και ο Νίκολας Τιμάσεφ (βλ. Κοινωνιολογία στη Ρωσία ). Το πρώιμο έργο του για την αγροτική κομμούνα επηρέασε τον Γκεόργκι Πλεχάνοφ.
Ως λόγιος ο Κοβαλέφσκι ήταν κοινωνικός εξελικτικός και αποκαλούσε τον εαυτό του μαθητή του Ογκίστ Κοντ. Όρισε την κοινωνιολογία ως «την επιστήμη που ασχολείται με την οργάνωση και την εξέλιξη των κοινωνιών». Πίστευε στην πρόοδο ως έναν από τους αδυσώπητους νόμους της ιστορίας. Για αυτόν η πρόοδος ήταν «η συνεχής διεύρυνση του περιβάλλοντος ειρηνικής συμβίωσης από τη φυλετική ενότητα μέσω του πατριωτισμού στον κοσμοπολιτισμό ».
Σύμφωνα με τον Κοβαλέφσκι, οι οικονομικές σχέσεις πρόκειται να επεκταθούν ακόμη περισσότερο και η ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου «θα επιφέρει την οικονομική ολοκλήρωση όλου του κόσμου, εξαλείφοντας τα αίτια του πολέμου και τελικά θα οδηγήσει σε μια παγκόσμια ομοσπονδία δημοκρατικών κρατών». Η πρόοδος εξαρτάται από την αύξηση του πληθυσμού ως την κύρια κινητήρια δύναμή της.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρώσοι κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί
Μαρία Καραγιαννοπούλου
Η Μαρία Καραγιαννοπούλου (γεννηθείσα στις 22 Σεπτεμβρίου 1972 στο Λουντβιχσχάφεν της Γερμανίας) είναι Ελληνίδα τζουντόκα.
Γεωγραφικό Διαμέρισμα Κάπιταλ
Το Κάπιταλ (αγγλικά: Capital) είναι ένα γεωγραφικό διαμέρισμα και διοικητική περιφέρεια που περιλαμβάνει το νότιο άκρο της Νήσου Βανκούβερ και των Gulf Islands της Βρετανικής Κολομβίας. Έχει επίσημο πληθυσμό 359,991 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011 και συνολική έκταση γης 2,341.11 τ.χλμ.. Το Κάπιταλ ιδρύθηκε το 1966 ως μια ομοσπονδία των επτά δήμων και τών πέντε εκλογικών περιοχών για να παρέχει συντονισμό στα περιφερειακά ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης στις αγροτικές περιοχές και στην ευρύτερη περιοχή της Βικτώριας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κ
Μαρία Καραγιαννοπούλου
Τερμάτισε 5η στην κατηγορία 48 κιλών των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004, έχοντας χάσει το χάλκινο μετάλλιο από την Γιούλια Μάτιας της Γερμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του τζούντο
Παρασκευάς ή στις μονές του Ειρηνικού
Παρασκευάς ή στις μονές του Ειρηνικού (γαλλικός τίτλος: Vendredi ou les Limbes du Pacifique) είναι μυθιστόρημα του Μισέλ Τουρνιέ που δημοσιεύτηκε το 1967 από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ και έλαβε το Μεγάλο Βραβείο μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας την ίδια χρονιά.
Το έργο είναι μια παραλλαγή του μυθιστορήματος του Ντάνιελ Ντεφόε Ροβινσώνας Κρούσος. Αυτή η νέα αφήγηση επικεντρώνεται στη διαφορετική σχέση του ναυαγού Ροβινσώνα και του αυτόχθονα Παρασκευά και χαρακτηρίζεται από μια ποιητική και μυθολογική προσέγγιση της φύσης.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα είναι μια παραλλαγή του μυθιστορήματος του Ντάνιελ Ντεφόε Ροβινσώνας Κρούσος. Τον Σεπτέμβριο του 1759, ο Ροβινσώνας Κρούσος επιβιβάστηκε στο πλοίο La Virginie, αναχωρώντας για τον Νέο Κόσμο με την ελπίδα να κάνει την τύχη του. Μετά το ναυάγιο του πλοίου, ο Ροβινσώνας, μόνος διασωθείς, ξυπνά σε ένα έρημο νησί που ονόμασε Ελπίδα. Απελπισμένος από την κατάστασή του, περνά τους πρώτους μήνες της ζωής του στο νησί περιμένοντας βοήθεια και σωτηρία. Στη μοναξιά του, φιλοσοφεί, αναπολεί τις παιδικές του αναμνήσεις, αρχίζει να γράφει ημερολόγιο για να γεμίσει το κενό που τον περιβάλλει. Συνειδητοποιώντας το μάταιο της στάσης του και τη ζωή που τον περιμένει, ατενίζει το μέλλον και επιλέγει να διοικήσει το νησί και να ελέγξει τη φύση.
Ο ερχομός ενός νεαρού Αραουκάνου, που ονόμασε Παρασκευά, ανατρέπει την μοναξιά της καθημερινότητάς του. Τότε ξεκινά μια νέα ύπαρξη για τον ναυαγό: αποφασίζει να εκπαιδεύσει τον νεαρό άγριο και να τον εντάξει στον πολιτισμό του. Ωστόσο, σταδιακά, ο νεαρός κάνει τον Ροβινσώνα να συνειδητοποιήσει τη ζωή στις τρέχουσες συνθήκες, τις απολαύσεις και τη διασκέδαση σε αρμονία με τη φύση. «Δεν είναι πια ο Ροβινσώνας που διδάσκει πολιτισμό στον Παρασκευά, αλλά ο Παρασκευάς που διδάσκει την άγρια ​​ζωή στον Ροβινσώνα».
Έρχεται μια μέρα που Άγγλοι ναυτικοί αποβιβάζονται επιτέλους στο νησί. Ο Ροβινσώνας διηγείται στους νεοφερμένους τις συνθήκες του ναυαγίου του, που συνέβη 28 χρόνια πριν, καθώς και τη ζωή του στο νησί όλα αυτά τα χρόνια και, λόγω της βαθιάς αλλαγής που έχει συντελεστεί μέσα του κατά τη διάρκεια της παραμονής του, αρνείται να επιβιβαστεί στο πλοίο της «σωτηρίας»: έχει γίνει εντελώς ξένος στις δυτικές ιδέες που του προτείνεται να ανακαλύψει ξανά. Προτιμά να παραμείνει στο νησί του.
Την επομένη της αναχώρησης του πληρώματος, όμως, ο Ροβινσώνας συνειδητοποιεί ότι ο Παρασκευάς έχει εξαφανιστεί. Απελπισμένος από την προοπτική της μοναξιάς, σκέφτεται να αυτοκτονήσει όταν βλέπει να εμφανίζεται ένα μικρό παιδί. Είναι ένα μικρό ναυτόπουλο, που εγκατέλειψε το πλοίο λόγω της κακομεταχείρισης. Ο Ροβινσώνας ονομάζει το νέο του σύντροφο Πέμπτη - ημέρα ξεκούρασης για τα παιδιά - και τον μυεί με τη σειρά του στην άγρια ​​και φυσική ζωή.
Σχολιασμός
Ο χαρακτήρας του Παρασκευά φέρει την επιρροή μιας εθνολογικής ανάγνωσης. Ο Τουρνιέ δήλωσε ότι σ' αυτή την υπαρξιακή αναζήτηση του νοήματος της ζωής σε έναν μοναχικό κόσμο, επηρεάστηκε από τις λεγόμενες «πρωτόγονες» κοινωνίες, τις οποίες ανακάλυψε δίπλα στον Κλοντ Λεβί-Στρος, και από τη ζωή τους σε απόλυτη κοινωνία με τη φύση. Λόγω αυτής της επανεκτίμησης του χαρακτήρα του Παρασκευά, σε σύγκριση με αυτόν του Ντάνιελ Ντεφόε, τα τελευταία χρόνια, η ιστορία έχει γίνει αντικείμενο οικολογικών αναγνώσεων.
Το 1971, ο συγγραφέας προσάρμοσε την ιστορία σε μυθιστόρημα νεανικής λογοτεχνίας, με τον τίτλο Παρασκευάς ή η άγρια ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Πετροθάλασσα Αργολίδας
Με την ονομασία Πετροθάλασσα Αργολίδας αναφέρονται οι οικισμοί:
Απόλλωνις ο Αλεξανδρινός
Ο Απόλλωνις ο Αλεξανδρινός ή και Ηλιόδωρος (1ος αιώνας μ.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 218ους (93 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Ασιατικοί Αγώνες 2030
Οι Ασιατικοί Αγώνες του 2030, θα είναι πολυαθλητικό γεγονός το οποίο θα διεξαχθεί το 2030. Προς το παρόν δύο χώρες έχουν εκφράσει την επιθυμία τους να φιλοξενήσουν την διοργάνωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μελλοντικά γεγονότα
Αλφόνσος δε Αραγόν υ Πορτούγαλ
Ο Αλφόνσος, ισπαν. Alfonso (1489 - 1563) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν κόμης τού Αμπούριας, δούκας τού Σεγόρβε και αντιβασιλιάς της Βαλένσια.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Ερρίκου κόμη τού Αμπούριας & δούκα τού Σεγόρβε και της Γκιόμαρ, κόρης τού Αλφόνσου 1ου κόμη τού Φάρο (αδελφής τού Φαντρίκε ντε Πορτούγκαλ).
Το 1522 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης τού Αμπούριας και δούκας τού Σεγόρβε. Από τον γάμο του έγινε 3ος δούκας της Καρδόνα. Το 1558 έγινε αντιβασιλιάς της Βαλένσια. Το 1555 χρίστηκε ιππότης τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1516 τη Χουάνα Γ΄ δε Καρδόνα, κόρη και κληρονόμο τού Φερνάνδο Ραμόν Φολκ 2ου δούκα της Καρδόνα και είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο δε Αραγόν υ Καρδόνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Χέρενχιμζη
Το Χέρενχιμζη, γερμ.: Herrenchiemsee είναι ένα συγκρότημα βασιλικών κτιρίων στο Χέρενινσελ, το μεγαλύτερο νησί στη λίμνη Χίμζη, στη νότια Βαυαρία, στη Γερμανία. Μαζί με το γειτονικό νησί Φράουενχιμζη και το ακατοίκητο Kράουτινσελ, σχηματίζει τον δήμο Χίμζη, που βρίσκεται περίπου 60 χλμ. νοτιοανατολικά του Μονάχου.
Το νησί, παλαιότερα η τοποθεσία ενός Αυγουστιανού μοναστηριού, αγοράστηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο Β΄ της Βαυαρίας το 1873. Ο βασιλιάς είχε μετατρέψει τις εγκαταστάσεις σε κατοικία, γνωστή ως Παλαιό Ανάκτορο (Altes Schloss). Από το 1878 και μετά, ανέγειρε το Νέο Χέρενχιμζη Ανάκτορο (Neues Schloss), με βάση το πρότυπο των Βερσαλλιών. Ήταν το μεγαλύτερο, αλλά και το τελευταίο από τα οικοδομικά του έργα, και παρέμεινε ημιτελές. Σήμερα διατηρείται από τη βαυαρική διοίκηση κρατικών ανακτόρων, κήπων και λιμνών και είναι προσβάσιμο στο κοινό. Το Χέρενχιμζη αποτελεί σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο.
Το Παλαιό Ανάκτορο (αβαείο Χέρενχιμζη)
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης του νησιού με το Παλαιό και το Νέο Ανάκτορο.
Σύμφωνα με την παράδοση, το αβαείο των Βενεδικτίνων του Χέρενχιμζη ιδρύθηκε περί το 765 από τον Τάσιλο Γ΄ των Aγιλολφιδών, δούκα της Βαυαρίας στο βόρειο άκρο του Χέρενινσελ. Ωστόσο, νέα ευρήματα υποδεικνύουν μία ακόμη προγενέστερη ίδρυση μεταξύ 620 και 629 από τον Βουργουνδό ιεραπόστολο Άγιο Ευστάθιο του Λουξέιγ, καθιστώντας το ως το παλαιότερο μοναστήρι στο δουκάτο της Βαυαρίας, που ιδρύθηκε περίπου 70 χρόνια νωρίτερα από το αβαείο του Αγίου Πέτρου στο Σάλτσμπουργκ.
Το 969 ο βασιλιάς Όθωνας Α΄ της Γερμανίας παρέδωσε το αβαείο στους αρχιεπισκόπους του Σάλτσμπουργκ. Αρχικά ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων, το Χέρενχιμζη περί το 1130 επανιδρύθηκε ως μοναστήρι Κανονικών που ζούσε κανονικά υπό τον κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου. Η κατασκευή μίας νέας ρωμανικής βασιλικής, αφιερωμένης στους Αγίους Σίξτο και Σεβαστιανό, ολοκληρώθηκε το 1158.
Ιστορία της αεροστατικής
Η ιστορία των αεροστάτων, τόσο για τα θερμού αέρα όσο και τα αερίου, εκτείνεται σε πολλούς αιώνες. Περιλαμβάνει πολλά πρωτεία, όπως την πρώτη ανθρώπινη πτήση, την πρώτη διάσχιση της Μάγχης από αέρος, την πρώτη πτήση στη Βόρειο Αμερική, και το πρώτο δυστύχημα με αεροσκάφος.
Χέρενχιμζη
Το Παλαιό Ανάκτορο (αβαείο Χέρενχιμζη)
Το 1215, με την έγκριση του πάπα Ιννοκεντίου Γ΄, ο αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ Έμπερχαρντ φον Ρέγκενσμπουργκ έκανε την εκκλησία του μοναστηριού καθεδρικό ναό μίας επισκοπής σουφραγκανών, της επισκοπής Χίμζη, συμπεριλαμβανομένων πολλών ενοριών στην ηπειρωτική χώρα και στο Τιρόλου. Το μοναστήρι των Αυγουστιανών λειτουργούσε ως σύλλογος του καθεδρικού ναού, ενώ οι βοηθοί επίσκοποι διατήρησαν την έδρα τους στο παλάτι Χίμζηχοφ στο Σάλτσμπουργκ. Ο σύλλογος Χέρενχιμζη είχε επικεφαλής κοσμήτορες, που από το 1218 κατείχαν επίσης τη θέση του αρχιδιακόνου. Απέκτησαν ακόμη και αρχιερατικά άμφια και το δικαίωμα του παπικού παλατινού κόμη τον 15ο αι.
Ιστορία της αεροστατικής
Προμοντέρνα και μη επανδρωμένα αερόστατα
Τα μη επανδρωμένα αερόστατα θερμού αέρα ήταν δημοφιλή στην Κινεζική ιστορία. Ο Ζούγκε Λιάνγκ της δυναστείας Σου Χαν, στην περίοδο των Τριών Βασιλείων (περ. 220-280 μ.Χ) χρησιμοποιούσε αερομεταφερόμενα φανάρια για στρατιωτική σηματοδότηση. Αυτά τα φανάρια είναι γνωστά ως φανάρια Κονγκμίνγκ (孔明灯).
Έχει αποδειχθεί πως επανδρωμένα αερόστατα θερμού αέρα μπορούν να κατασκευαστούν με τη χρήση αρχαίων υλικών. Ενώ δεν υπάρχει άμεση καταγραφή ή αρχαιολογική απόδειξη πως υπήρχε οποιαδήποτε επανδρωμένη ή μη πτήση πριν από αυτές που αναφέρονται παραπάνω με τη χρήση αυτών των μεθόδων, ο Ετζ αναφέρει μια έμμεση αναφορά απόδειξης πως οι Κινέζοι «έλυσαν το πρόβλημα της αεροπλοΐας» χρησιμοποιώντας αερόστατα, χιλιάδες χρόνια πριν από τον 18ο αιώνα. Ο στρατός της Μογγολίας μελέτησε και αντέγραψε τα φανάρια Κονγκμίνγκ από την Κίνα και τα χρησιμοποίησε στη Μάχη της Λέγκνιτσα κατά τη Μογγολική εισβολή στην Πολωνία. Αυτή είναι η πρώτη φορά που τα αερόστατα έγιναν γνωστά στον δυτικό κόσμο.
Χέρενχιμζη
Το Παλαιό Ανάκτορο (αβαείο Χέρενχιμζη)
Το σημερινό μπαρόκ μοναστηριακό συγκρότημα ανεγέρθηκε μεταξύ 1642 και 1731. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Διαμεσολάβησης, το αβαείο του Χέρενχιμζη εκκοσμικεύτηκε το 1803, ο καθεδρικός ναός βεβηλώθηκε το 1807 και η επισκοπή τού Χίμζη τελικά διαλύθηκε το 1808. Το νησί πωλήθηκε στη συνέχεια. διάφοροι ιδιοκτήτες κατεδάφισαν τον καθεδρικό ναό, πώλησαν το εσωτερικό και μετέτρεψαν ακόμη και το αβαείο σε ζυθοποιείο. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας απέκρουσε τα σχέδια για την πλήρη αποψίλωση του νησιού από μία εταιρεία εμπορίου ξυλείας της Βυρτεμβέργης, εξαγοράζοντάς το νησί το 1873. Έβαλε να μετατρέψει τα κτίρια που είχαν απομείνει για ιδιωτική του χρήση, το συγκρότημα που αργότερα έγινε γνωστό ως «Παλαιό Ανάκτορο», όπου έμεινε ερευνώντας την κατασκευή του Νέου Ανακτόρου Χέρενχιμζη.
Ιστορία της αεροστατικής
Προμοντέρνα και μη επανδρωμένα αερόστατα
Η πρώτη καταγεγραμμένη πτήση αεροστάτου στην Ευρώπη έγινε από τον Βραζιλιάνο-Πορτογάλο ιερέα Μπαρτολομέου ντε Γκουσμάο. Στις 8 Αυγούστου 1709, στη Λισαβόνα, ο Μπερτολομέου ντε Γκουσμάο κατάφερε να ανυψώσει ένα μικρό αερόστατο κατασκευασμένο από χαρτί γεμάτο με θερμό αέρα σε ύψος περίπου τεσσάρων μέτρων μπροστά στον βασιλιά Ιωάννη Ε΄ και τα Πορτογαλικά ανάκτορα. Σύμφωνα με την Πορτογαλική κοινότητα, αποτέλεσε την «πρώτη καταγεγραμμένη πτήση μοντέλου αεροστάτου».
Χέρενχιμζη
Το Παλαιό Ανάκτορο (αβαείο Χέρενχιμζη)
Από τις 10 έως τις 23 Αυγούστου 1948, οι εκπρόσωποι ένδεκα γερμανικών κρατών των Δυτικών Ζωνών και του Δυτικού Βερολίνου συναντήθηκαν στο Παλαιό Ανάκτορο ως Συνταγματική Συνέλευση (Verfassungskonvent), για να προετοιμάσουν τις εργασίες για τη σύνταξη του Συντάγματος (Grundgesetz) με σκοπό την ίδρυση. της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Ιστορία της αεροστατικής
Πρώτο αερόστατο υδρογόνου
Μετά τη δημοσίευση του Νόμου του Μπόιλ από τον Ρόμπερτ Μπόιλ το 1662, και την εργασία πάνω στο υδρογόνο του Χένρι Κάβεντις, ο Τζόζεφ Μπλακ πρότεινε πως εάν ένα αεριώδες στοιχείο μπορούσε να γεμίσει ένα αερόστατο, το φουσκωμένο αντικείμενο θα μπορούσε να ανυψωθεί στον αέρα. Ο Ζακ Σαρλ, του οποίου οι μελέτες στα αέρια οδήγησαν στον ονομασμένο από αυτόν νόμο της ισόχωρης μεταβολής, μελέτησε το έργο των Κάβεντις, Μπλακ και Τιβέριου Καβάλιο, και ακόμη θεώρησε πως το υδρογόνο είχε τη δυνατότητα να ανυψώσει ένα αερόστατο.
Χέρενχιμζη
Κατασκευή
Το 1867 ο νεαρός βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ είχε ταξιδέψει στη Γαλλία, αλλά χρειάστηκε να επιστρέψει στη Βαυαρία όταν έμαθε για το τέλος του θείου του Όθωνα της Ελλάδας, χωρίς να έχει την ευκαιρία να επισκεφθεί το Παλάτι των Βερσαλλιών. Ωστόσο, ασχολήθηκε με την κατοικία του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ και είχε σχέδια για μία παρόμοια εξοχική διαμονή, που είχε σχεδιάσει ο αρχιτέκτονας της αυλής Γκέοργκ φον Ντόλμαν (1830–1895). Ένα πιθανό εργοτάξιο επιλέχθηκε στην κοιλάδα Γκράσβανγκ κοντά στο Έταλ, την μεταγενέστερη τοποθεσία του ανακτόρου Λίντερχοφ.
Ιστορία της αεροστατικής
Πρώτο αερόστατο υδρογόνου
Ο Ζακ Σαρλ σχεδίασε το αερόστατο, και οι αδελφοί Ρομπέρ κατασκεύασαν έναν ελαφρύ, αεροστεγή θάλαμο αερίου. Ο Μπαρτελεμί Φαουζά ντε Σεν-Φοντ οργάνωσε μια συνδρομή χρηματοδοτούμενη από το πλήθος για να υποστηρίξει οικονομικά το έργο των αδελφών. Οι Ρομπέρ διέλυσαν καουτσούκ αντί για νέφτι, με το οποίο βερνίκωσαν τις ραμμένες μαζί στρώσεις μεταξιού, για να κατασκευάσουν το κύριο κάλυμμα. Χρησιμοποίησαν εναλλασσόμενες λωρίδες κόκκινου και λευκού μεταξιού, αλλά το καλυμμένο από καουτσούκ βερνίκι έδινε κίτρινο χρώμα στο λευκό μετάξι.
Χέρενχιμζη
Κατασκευή
μικρογραφία|Η βόρεια πρόσοψη, που βλέπει στον κήπο.
Ιστορία της αεροστατικής
Πρώτο αερόστατο υδρογόνου
Ο Ζακ Σαρλ και οι αδελφοί Ρομπέρ άρχισαν να γεμίζουν το πρώτο αερόστατο υδρογόνου στον κόσμο στις 23 Αυγούστου 1783, στην Πλατεία Ελευθερίας (Place des Victoires) του Παρισιού. Το αερόστατο ήταν σχετικά μικρό, μια σφαίρα 35 κυβικών μέτρων από μετάξι καλυμμένο από καουτσούκ (διαμέτρου περίπου 4 μέτρων), το οποίο είχε τη δυνατότητα ανύψωσης μόνο έως 9 κιλών περίπου. Ήταν γεμάτο με υδρογόνο το οποίο είχε δημιουργηθεί από τη διάχυση περίπου 400 κιλών θειικού οξέος σε 500 κιλά παλιοσιδερικών. Το αέριο υδρογόνο τροφοδοτούσε το αερόστατο μέσω σωλήνων μολύβδου. Μιας και δεν περνούσε μέσα από κρύο νερό, το αέριο ήταν ζεστό όταν παραγόταν, και έπειτα συστελλόταν καθώς ψύχονταν στο αερόστατο, προκαλώντας μεγάλες δυσκολίες στο πλήρες γέμισμα του αεροστάτου. Εκδιδόταν καθημερινά δελτία προόδου σχετικά με το φούσκωμα, συγκεντρώνοντας πλήθος το οποίο ήταν τόσο μεγάλο, που το αερόστατο μεταφέρθηκε κρυφά τη νύχτα στις 26 Αυγούστου στο Σαμπ ντε Μαρς (τοποθεσία που βρίσκεται ο Πύργος του Άιφελ), σε απόσταση 4 χιλιομέτρων. Στις 26 Αυγούστου 1783, το αερόστατο αφέθηκε στον αέρα. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ήταν μεταξύ των θεατών.
Το αερόστατο πέταξε βόρεια για 45 λεπτά, ακολουθούμενο από έφιππους κυνηγούς, και προσγειώθηκε 21 χιλιόμετρα μακριά στο χωριό Γκονές όπου σύμφωνα με αναφορές οι τρομοκρατημένοι ντόπιοι του επιτέθηκαν με τσουγκράνες και μαχαίρια, καταστρέφοντας το.
Πρώτη μη επανδρωμένη πτήση
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1783, το αερόστατο Aerostat Réveillon των αδελφών Μονγκολφιέ πραγματοποίησε την πρώτη πτήση με (μη ανθρώπινους) ζωντανούς οργανισμούς μέσα σε ένα καλάθι δεμένο στο αερόστατο: ένα πρόβατο με το όνομα Montauciel («Ανύψωση-στον-ουρανό»), μια πάπια και έναν κόκκορα. Το πρόβατο θεωρούνταν πως είχε μια λογική προσέγγιση στην ανθρώπινη φυσιολογία. Η πάπια θεωρούνταν πως δεν θα βλαπτόταν από ανύψωση στον αέρα. Συμπεριλήφθηκε ως μέσο ελέγχου των φαινομένων που δημιουργούνταν από το αεροσκάφος παρά από το υψόμετρο. Ο κόκκορας συμπεριλήφθηκε ως επιπλέον μέσο ελέγχου μιας και ήταν πτηνό το οποίο δεν πετά σε ψηλά υψόμετρα. Η επίδειξη αυτή έλαβε χώρα μπροστά σε πλήθος στο ανάκτορο των Βερσαλλιών, προ του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας και της Βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας. Η πτήση διήρκεσε περίπου 8 λεπτά, καλύπτοντας απόσταση 3 χιλιομέτρων (2 μίλια), αποκτώντας ύψος περίπου 460 μέτρων (1.500 πόδια). Το σκάφος προσγειώθηκε με ασφάλεια μετά την πτήση του.
Χέρενχιμζη
Κατασκευή
Μετά από πολλές αναθεωρήσεις, τα σχέδια του Ντόλμαν για ένα πρώην περίπτερο, που έμοιαζε με το Μεγάλο Τριανόν ή το Σατώ ντε Μαρλύ είχαν μετατραπεί σε ένα μεγάλο παλάτι, συμπεριλαμβανομένου ενός αντιγράφου της Αίθουσας των Κατόπτρωνν των Βερσαλλιών. Η κατασκευή σταμάτησε με το ξεκίνημα του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου το 1870. Τα επόμενα χρόνια, ο Λουδοβίκος Β΄ επικεντρώθηκε στην κατασκευή του Λίντερχοφ. Συνέχισε τα προηγούμενα σχέδιά του, αφού τελικά επισκέφτηκε τις Βερσαλλίες το καλοκαίρι του 1874, ενώ έγινε δεκτός με τιμές από τη Γαλλική κυβέρνηση στα γενέθλιά του στις 25 Αυγούστου. Το Χέρενχιμζη έγινε η καθορισμένη τοποθεσία για το μεγάλο Νέο Ανάκτορο γύρω από ένα κεντρικό κτίριο (corps de logis), σχεδιασμένο από τους Ντόλμαν, Κρίστιαν Γιανκ και Φραντς φον Ζάιτς.
Ιστορία της αεροστατικής
Πρώτη επανδρωμένη πτήση
Η πρώτη ξεκάθαρα καταγεγραμμένη περίπτωση αεροστάτου που μετέφερε (ανθρώπους) επιβάτες χρησιμοποιούσε θερμό αέρα για να δημιουργήσει άνωση και κατασκευάστηκε από τους αδελφούς Τζοζέφ-Μισέλ και Ζακ-Ετιέν Μονγκολφιέ στο Ανοναί της Γαλλίας. Οι αδελφοί καταγόταν από οικογένεια παρασκευαστών χαρτιού και είχαν παρατηρήσει τη στάχτη που ανέβαινει από τις φωτιές χαρτιού. Οι αδελφοί Μονγκολφιέ πραγματοποίησαν την πρώτη δημόσια επίδειξη της εφεύρεσης τους στις 4 Ιουνίου 1783. Αφού πειραματίστηκαν με τα μη επανδρωμένα αερόστατα και τις πτήσεις με ζώα, η πρώτη πτήση με προσδεμένο αερόστατο, μεταφέροντας ανθρώπους έλαβε χώρα στις 19 Οκτωβρίου 1783 με τον επιστήμονα Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ, τον υπεύθυνο κατασκευής, Ζαν-Μπαπτίστ Ρεβεγιόν και τον Ζιρού ντε Βιλέτ, στο Folie Titon του Παρισιού. Η πρώτη μη προσδεμένη, ελεύθερη πτήση με ανθρώπους ως επιβάτες έγινε στις 21 Νοεμβρίου 1783. Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ είχε διατάξει επίσημα πως οι πρώτοι του πιλότοι και επιβαίνοντες θα ήταν καταδικασμένοι εγκληματίες, αλλά ο Ροζιέ, μαζί με τον Φρανσουά ντ'Αρλάντ τον ικέτευσαν επιτυχώς για να τους δώσει αυτή τη τιμή. Για την περίπτωση αυτή η διάμετρος του αεροστάτου αυξήθηκε περίπου στα 15 μέτρα (50 πόδια) με τη φωτιά να καίει κάτω από το λαιμό του αεροστάτου να είναι τοποθετημένη σε ένα μεταλλικό καλάθι ώστε να είναι ελέγξιμη και να μπορεί να ανανεώνεται από τους επιβαίνοντες. Σε 25 λεπτά οι δύο άνδρες πέταξαν σε απόσταση πάνω από 8 χιλιόμετρα (5 μίλια). Είχε μείνει αρκετό καύσιμο στο αερόστατο στο τέλος της πτήσης και έτσι είχαν τη δυνατότητα να πετάξουν τέσσερις με πέντε φορές την ίδια απόσταση, αλλά τα κάρβουνα που καιγόταν αποτελούσαν απειλή για τη βύθιση του αεροστάτου και οι δύο άνδρες αποφάσισαν να προσγειωθούν στην εξοχή.
Χέρενχιμζη
Κατασκευή
Η κατασκευή ξεκίνησε στις 21 Μαΐου 1878. Ο ίδιος ο Λουδοβίκος Β΄ επέβλεπε τακτικά την πρόοδο του κτιρίου, ενώ έμενε στο Παλαιό Ανάκτορο κοντά. Ως φόρος τιμής στον λατρεμένο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ και το θεϊκό του δικαίωμα, το Χέρενχιμζη προέκυψε ως μία ιδιωτική, αλλά τεράστια κατοικία, η οποία έμοιαζε με τις Βερσαλλίες, αλλά ποτέ δεν σχεδιάστηκε για να φιλοξενήσει ένα με χίλια άτομα βασιλικό νοικοκυριό. Ο Λουδοβίκος Β΄ είχε την ευκαιρία να μείνει στο Ανάκτορο μόνο για λίγες μέρες τον Σεπτέμβριο του 1885, με ευάριθμα μόνο δωμάτια πλούσια διακοσμημένα και τα ημιτελή μέρη καλυμμένα από πολύχρωμους καμβάδες.
Ιστορία της αεροστατικής
Πρώτη επανδρωμένη πτήση
Το πρωτοποριακό έργο των αδελφών Μονγκολφιέ στην εξέλιξη του αεροστάτου θερμού αέρα αναγνωρίστηκε και αυτός ο τύπος ονομάστηκε Μονγκολφιέρ (Montgolfière) προς τιμήν τους.
Η πρώτη επανδρωμένη πτήση αερόστατου υδρογόνου
Μόλις λίγες μέρες αργότερα, στις 13:45 της 1ης Δεκεμβρίου 1783, ο καθηγητής Ζακ Σαρλ και οι αδελφοί Ρομπέρ (Les Frères Robert) απογείωσαν ένα νέο, επανδρωμένο αερόστατο υδρογόνου από τον Κήπο του Παλατιού του Κεραμεικού στο Παρίσι, ανάμεσα σε μεγάλο πλήθος και ενθουσιασμό. Το αερόστατο κρατούνταν από σχοινιά και μεταφέρθηκε στο τελικό σημείο απογείωσης του από τέσσερις γνωστούς ευγενείς της Γαλλίας, τον Στρατηγό ντε Ρισελιέ, τον Στρατηγό ντε Μπιρόν, τον Ναύαρχο ντε Συφρέν, και τον Δούκα του Σωλνέ. Ο Ζακ Σαρλ συνοδευόταν από τον Νικολά-Λουί Ρομπέρ ως συγκυβερνήτη του γεμάτου υδρογόνο αερόστατου όγκου 380 κυβικών μέτρων. Το κάλυμμα διέθετε βαλβίδα απελευθέρωσης υδρογόνου, και καλυπτόνταν από ένα δίχτυ από το οποίο κρεμόταν το καλάθι. Έρμα άμμου χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο του ύψους πλεύσης. Έφτασαν σε υψόμετρο περίπου 550 μέτρων (1.800 πόδια) και προσγειώθηκαν με το ηλιοβασίλεμα στο Νεσλ-λα-Βαλέε μετά από πτήση 2 ωρών και 5 λεπτών, καλύπτοντας απόσταση 36 χιλιομέτρων. Οι έφιπποι κυνηγοί, οι οποίοι καθοδηγούνταν από τον Ντουκ ντε Σαρτρ, κράτησαν το σκάφος προς τα κάτω όταν τόσο ο Σαρλ όσο και ο Ρομπέρ αποβιβάστηκαν.
Χέρενχιμζη
Κατασκευή
Μετά το τέλος του βασιλιά τον επόμενο χρόνο, όλες οι κατασκευαστικές εργασίες σταμάτησαν. Κατά την περίοδο μεταξύ 1863 και 1886 είχαν δαπανηθεί16.579.674 μάρκα. Χρησιμοποιώντας ένα χρυσό νόμισμα 0,2304 τρόυ ουγγιάς (7,171 γραμ.) τού 1890 των "20 μάρκων" ως σημείο αναφοράς, η δαπάνη ισοδυναμεί με 190.998 ουγγιές χρυσού, το οποίο στις τιμές Οκτωβρίου 2013 άξιζε περίπου £ 154.000.000 (€ 200.000.000), κόστισε περισσότερο από το Λίντερχοφ και το κάστρο Νόισβανσταϊν μαζί. Τα έξοδα έφεραν τα βασιλικά οικονομικά στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αν και έφεραν ισχυρή ανάπτυξη στην τοπική οικονομία.
Ιστορία της αεροστατικής
Η πρώτη επανδρωμένη πτήση αερόστατου υδρογόνου
Ο Σαρλ έπειτα αποφάσισε να απογειωθεί ξανά, αλλά μόνος του αυτή τη φορά μιας και το αερόστατο είχε χάσει μέρος του υδρογόνου του. Αυτή τη φορά απογειώθηκε γρήγορα σε ύψος 3.000 μέτρων, όπου και είδε τον ήλιο ξανά. Άρχισε να υποφέρει από πόνους στα αυτιά του, και έτσι άνοιξε τις βαλβίδες ώστε να απελευθερωθεί αέριο, και προσγειώθηκε με ασφάλεια στο έδαφος περίπου 3 χιλιόμετρα από το Τουρ ντε Λέι. Αντιθέτως με τους αδελφούς Ρομπέρ, ο Σαρλ δεν πέταξε ποτέ ξανά, αν και τα αερόστατα που χρησιμοποιούν υδρογόνο ως μέσο άνωσης ονομάστηκαν Σαρλιέρ (Charlière) προς τιμήν του.
Χέρενχιμζη
Κατασκευή
Μόνο λίγες εβδομάδες μετά το τέλος του Λουδοβίκου Β΄ το κτίριο άνοιξε για το κοινό. Μετά τη Νοεμβριανή Επανάσταση, ο διάδοχος του θρόνου Ρούπρεχτ (γιος του Λουδοβίκου Γ΄) παραχώρησε τον Χέρενχιμζη στο κράτος της Βαυαρίας το 1923.
Ζωρζ Ρενιέ
Ο Ζωρζ Ρενιέ (γαλλικά: Georges Regnier), (17 Απριλίου 1913 – 17 Ιανουαρίου 1992), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές
Ιστορία της αεροστατικής
Η πρώτη επανδρωμένη πτήση αερόστατου υδρογόνου
Ο Σαρλ και οι Ρομπέρ μετέφεραν βαρόμετρο και θερμόμετρο μαζί τους, για να μετρήσουν την πίεση και τη θερμοκρασία του αέρα, κάνοντας την πτήση αυτή όχι μόνο την πρώτη επανδρωμένη πτήση αεροστάτου υδρογόνου, αλλά επίσης και την πρώτη πτήση αεροστάτου που παρείχε μετεωρολογικές μετρήσεις της ατμόσφαιρας πάνω από την επιφάνεια της Γης.
Χέρενχιμζη
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|Η Στοά των Κατόπτρων (Spiegelgalerie) στο Χέρενχιμζη.
Σε αντίθεση με το μεσαιωνικό Nόισβανσταϊν, που ξεκίνησε το 1869, το Νεο-Μπαρόκ Νέο Ανάκτορο στέκεται ως μνημείο του θαυμασμού του Λουδοβίκου Β΄ προς τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας. Η μεγάλη οροφή της Αίθουσας των Κατόπτρων είναι ζωγραφισμένη με 25 τοιχογραφίες, που δείχνουν τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ στις καλύτερες στογμές του.
Το ανάκτορο είχε σχήμα «Π» με δύο πτέρυγες να πλαισιώνουν το κεντρικό κτίριο. Μόνο 16 από τα 70 δωμάτια ήταν στο ισόγειο. Αν και επρόκειτο να ήταν ισοδύναμο με το Παλάτι των Βερσαλλιών, μόνο το κεντρικό τμήμα κτίστηκε πριν αποβιώσει ο βασιλιάς και η κατασκευή διακόπηκε με 50 από τα 70 δωμάτια ακόμη ημιτελή. Δεν προοριζόταν ποτέ να είναι ένα απόλυτα ακριβές αντίγραφο του γαλλικού βασιλικού παλατιού. Όπως και οι Βερσαλλίες, η Στοά των Κατόπτρων έχει 17 τόξα, ενώ η Αίθουσα της Ειρήνης και η Αίθουσα τού Πολέμου εκατέρωθεν έχουν έξι παράθυρα η καθεμία. Οι κόγχες των παραθύρων στο Χέρενχιμζη είναι ελαφρώς πιο φαρδιές από αυτές των Βερσαλλιών, καθιστώντας την κεντρική του πρόσοψη μερικά μέτρα ευρύτερη. Η τραπεζαρία διαθέτει τραπέζι ασανσέρ και τον μεγαλύτερο πορσελάνινο πολυέλαιο Mάισεν στον κόσμο. Επίσης τεχνολογικά, το κτίριο επωφελείται από σχεδόν δύο αιώνες προόδου. Το αρχικό παλάτι των Βερσαλλιών δεν είχε τουαλέτες, νερό και κεντρική θέρμανση, ενώ το Nέο Ανάκτορο έχει όλα αυτά, συμπεριλαμβανομένης μίας μεγάλης θερμαινόμενης μπανιέρας.
μικρογραφία|Ο Λουδοβίκος Β΄, του Γκάμπριελ Σάσινγκερ. Ο μεταθανάτιος πίνακας βασίζεται στο περίφημο [[Πορτραίτο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ με ενδυμασία στέψης|Πορτρέτο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ του Υασίντ Ριγκώ και εκτίθεται στο Παλάτι.]]
Σύγκριση με το Νόισβανσταϊν: Το ανάκτορο οικοδομήθηκε σε ένα ως επί το πλείστον απροσπέλαστο σημείο, στη μέση ενός δάσους, σε ένα λίγο πολύ απομακρυσμένο λιμναίο νησί και προσβάσιμο μόνο με λέμβο, σήμερα μέσω ενός συστήματος μικρών ατμόπλοιων. Αυτή η τοποθεσία, σε πείσμα των δύο άλλων ανακτόρων, έχει ένα θαυμάσιο τοπίο γύρω της και την κοντινή σειρά των Άλπεων Χίμγκαου, που φαίνονται επάνω και αντανακλώνται στη λίμνη. Μπορεί να ήταν και μπορεί να εξακολουθεί να θεωρείται σαφώς λιγότερο ελκυστική θέση από το πιο εύκολα προσβάσιμο, θεαματικό κάστρο Nόισβανσταϊν, το οποίο έχει ένα εντυπωσιακό αλπικό σκηνικό κοντά στο Φύσεν, για να μην μιλήσουμε για το ότι ήταν σκαρφαλωμένο ακριβώς επάνω σε έναν απότομο βράχο (που η κορυφή του ανατινάχθηκε για να ισοπεδωθεί) και σε ένα αρκετά απότομο φαράγγι, αντί να έχει μία πίσω αυλή. Όχι μόνο το εξωτερικό, αλλά και το εσωτερικό στο Χέρενχιμζη έμεινε ακόμη πιο ημιτελές από αυτό του Νόισβανσταϊν. Η διεθνής δημοτικότητα του τελευταίου, ωθούμενη από την έμπνευση που άντλησε ο Ντίσνεϋ από αυτό -ας το πούμε κάστρο της Σταχτοπούτας- έκανε τη δυσανάλογη προσοχή, που απολαμβάνουν οι δύο χώροι με τους τουρίστες.
Επίσης, από το Μόναχο, το Λίντερχοφ (80 χλμ. από το Μόναχο) βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση (νοτιοδυτικά) και όχι πολύ μακριά από το Nόισβανσταϊν, (το Νόισβανσταϊν είναι 16 χλμ. δυτικότερα) προς το Τιρόλο και τη Σουηβία, έτσι οι τουρίστες συχνά επιλέγουν να επισκεφθούν και τα δύο μέρη σε μία ημερήσια εκδρομή. Το Χίμζη με τα νησιά του βρίσκεται νοτιοανατολικά, στο δρόμο προς το Σάλτσμπουργκ, δηλαδή σχεδόν σε αντίθετη κατεύθυνση (110 χλμ. από το Λίντερχοφ, 70 χλμ. από το Βασιλικό Ανάκτορο του Μονάχου).
Κήποι
Ο επίσημος κήπος είναι γεμάτος με αναβρυτήρια, αντίγραφο της κρήνης της Λητώς των Βερσαλλιών και αγάλματα τόσο στο κλασικό στυλ των κήπων των Βερσαλλιών, όσο και στον φανταστικό ρομαντισμό που προτιμούσε ο βασιλιάς Λουδοβίκος. Αγάλματα που θυμίζουν την αρχαιότητα βρίσκονται σε όλους τους κήπους, διακοσμημένα στο μεγαλειώδες ύφος των ρομαντικών οπερών του Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Ιστορία της αεροστατικής
Η πρώτη επανδρωμένη πτήση αερόστατου υδρογόνου
Αναφέρθηκε πως 400.000 θεατές παρακολούθησαν την απογείωση, και πως εκατοντάδες πλήρωσαν από μια κορώνα για να βοηθήσουν οικονομικά και την κατασκευή και να αποκτήσουν πρόσβαση σε «ειδικό έγκλειστο μέρος» για «κοντινή θέα» της απογείωσης. Ανάμεσα στο πλήθος που βρισκόταν στο «ειδικό κλειστό μέρος» βρισκόταν και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο διπλωματικός αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Επίσης παρών ήταν ο Ζόζεφ Μονγκολφιέ, τον οποίον ο Σαρλ τίμησε ζητώντας του να απελευθερώσει ένα μικρό, ανοιχτό πράσινο, αερόστατο-πιλότο για να εκτιμηθούν ο άνεμος και οι καιρικές συνθήκες.
Επιπλέον ορόσημα
Η επόμενη μεγάλη πρόκληση ήταν η πτήση πάνω από τη Μάγχη, ένας άθλος που πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1785 από τον Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ.
Το πρώτο δυστύχημα με αεροσκάφος συνέβη το Μάιο του 1785 όταν η πόλη Τάλλαμορ, της Κομητείας Όφαλι στην Ιρλανδία υπέστη σοβαρή καταστροφή, μιας και η συντριβή ενός αεροστάτου προκάλεσε πυρκαγιά η οποία κατέκαψε περίπου 100 σπίτια, κάνοντας την πόλη τον τόπο της πρώτης αεροπορικής τραγωδίας του κόσμου. Μέχρι και σήμερα, το λάβαρο της πόλης αναπαριστά έναν φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του.
Ο Μπλανσάρ πραγματοποίησε την πρώτη επανδρωμένη πτήση αεροστάτου στην Αμερική στις 10 Ιανουαρίου 1793. Το αερόστατο υδρογόνου του απογειώθηκε από το προαύλιο μιας φυλακής στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. Έφτασε σε υψός 1.770 μέτρων (5.800 πόδια) και προσγειώθηκε στην Κομητεία Γκλάουστερ του Νιου Τζέρσεϊ. Ο πρόεδρος Τζορτζ Ουάσινγκτον ήταν μεταξύ των θεατών που παρακολούθησαν την απογείωση.
Τα αερόστατα αερίου έγιναν ο πιο διάσημος τύπος από τη δεκαετία του 1790 έως αυτή του 1960.
Οι αεροναύτες αναζητούσαν μέσα ελέγχου της διεύθυνσης των αεροστάτων. Το πρώτο κατευθυνόμενο αερόστατο (γνωστό και ως πηδαλιουχούμενο) τέθηκε σε πτήση από τον Ανρί Ζιφάρ το 1852. Κινούμενο από ατμομηχανή, ήταν πολύ αργό για να είναι αποτελεσματικό. Όπως και στη βαρύτερη από τον αέρα πτήση, ο κινητήρας εσωτερικής καύσης έκανε τα πηδαλιουχούμενα—ειδικά τα μικρά αερόστατα (blimps)—πρακτικά στη χρήση, ξεκινώντας από τα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1872 ο Πωλ Χαενλάιν πέταξε με το πρώτο (προσδεμένο) αερόστατο με κινητήρα εσωτερικής καύσης. Ο πρώτος που πέταξε με μη προσδεμένο αερόπλοιο τροφοδοτούμενο από κινητήρα εσωτερικής καύσης ήταν ο Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό το 1898.
Στις 3 Ιουλίου 2002, ο Στιβ Φόσετ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πραγματοποίησε τον γύρο του κόσμου μόνος του, χωρίς στάση με οποιοδήποτε είδος αεροσκάφους, χρησιμοποιώντας αερόστατο θερμού αέρα. Απογειώθηκε με το αερόστατο του Spirit of Freedom από το Νόρθαμ της Δυτικής Αυστραλίας στις 19 Ιουνίου 2002 και επέστρεψε στην Αυστραλία στις 3 Ιουλίου 2002, πραγματοποιώντας προσγείωση στο Κουίνσλαντ. Η διάρκεια της πτήσης του ήταν 13 μέρες, 8 ώρες και 33 λεπτά (14 μέρες, 19 ώρες και 50 λεπτά μέχρι την προσγείωση) διανύοντας απόσταση 33.195,10 χιλιομέτρων (20.626,48 μίλια). Το ταξίδι αυτό έθεσε πληθώρα νέων ρεκόρ για τις πτήσεις με αερόστατα: Γρηγορότερο αερόστατο (320 χλμ/ώρα (200 μίλια/ώρα), σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχε ο ίδιος με 270 χλμ/ώρα (166 μίλια/ώρα)), Γρηγορότερος γύρος του κόσμου (13,5 ημέρες), Μεγαλύτερη διαδρομή μοναχικής (solo) πτήσης με αερόστατο (32.963 χλμ (20.482,26 μίλια)), και μεγαλύτερη διανυθείσα απόσταση εντός 24ώρου με αερόστατο (5.128,66 χλμ (3.186,80 μίλια) τη 1η Ιουλίου 2002).
Πτήσεις με αερόστατα στη Βρετανία
Η πρώτη πτήση επανδρωμένου αεροστάτου στην Αγγλία έγινε από τον Σερ Βίνσεντ Λουνάρντι ο οποίος απογειώθηκε από το Μούρφιλντς (Λονδίνο) στις 15 Σεπτεμβρίου 1784.
Οι Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ και Τζον Τζέφρις πέταξαν από το Ντόβερ στο Καλαί το 1785.
Την ίδια χρονιά, κάποιος ονόματι κύριος Άρνολντ απογειώθηκε από το Σεντ Τζορτζ Φιλντς (Λονδίνο), αλλά προσγειώθηκε στον ποταμό Τάμεση, και ο Ταγματάρχης Τζον Μάνεϊ (1752–1817) απογειώθηκε από το Νόργουιτς, σε μια προσπάθεια να συγκεντρώσει χρήματα για το Νοσοκομείο Νόρφολκ και Νόργουιτς. Διέσχισε το Λόουσοφτ στις 6 μ.μ. και προσγειώθηκε μετά από περίπου 29 χιλιόμετρα (18 μίλια) στη Βόρεια Θάλασσα, περίπου πέντε ώρες αργότερα.
Η πρώτη πτήση με αερόστατο στην Ιρλανδία έγινε από τον Ρίτσαρντ Κρόσμπι στους Κήπους Ράνελα του Δουβλίνου το 1785.
Ο Τζέιμς Σάντλερ πραγματοποίησε πολλές πτήσεις στην Αγγλία, αλλά στις 9 Οκτωβρίου 1812, το αερόστατο του κατέπεσε στη θάλασσα και διασώθηκε κοντά στο Χόλιχεντ. Ο γιος του, Γουίντχαμ Σάντλερ σκοτώθηκε όταν έπεσε από αερόστατο το 1825. Ο υπολοχαγός Χάρις σκοτώθηκε μετά από πτώση από αερόστατο στις 25 Μαΐου 1824. Ο Τσαρλς Γκριν και άλλοι πραγματοποίησαν σειρά πτήσεων στο Λονδίνο μεταξύ 1821 και 1852. Η πρώτη του πτήση έλαβε χώρα στις 19 Ιουλίου 1821. Ισχυρίστηκε πως τον Μάιο του 1828 πήρε μαζί το άλογό του αλλά αυτό αμφισβητήθηκε, και το κοινό έπρεπε να περιμένει μέχρι τον Ιούλιο του 1850 όταν στους Κήπους Βόξχολ ανύψωσε ένα μικροσκοπικό πόνυ. Περεταίρω προσπάθειες έγιναν στη Γαλλία μέχρι που η Μαντάμ Πουατεβέν απογειώθηκε από τους Κήπους Κρέμορν στο Λονδίνο, τον Αύγουστο του 1852, μεταφέροντας έναν «Ταύρο με τη μορφή της Ευρώπης» (ο ταύρος ήταν ντυμένος περισσότερο ως αγχωμένος «Δίας»). Το συμβάν αυτό οδήγησε σε κατηγορίες για κακοποίηση ζώων, που ανέλαβε η αστυνομία, διπλωματικό επεισόδιο και γενικό ξέσπασμα της κοινωνίας έπειτα από τα οποία δεν χρησιμοποιήθηκαν ζώα ξανά.
Το 1836, το αερόστατο “Royal Vauxhall” που χρησιμοποιούνταν ως αερόστατο αναψυχής στους Κήπους Βόξχολ χρησιμοποιήθηκε από τον Τσαρλς Γκριν και δύο μέλη πληρώματος και μετά από 18 ώρες προσγειώθηκε με ασφάλεια στο Βάιλμπουργκ του Γερμανικού Δουκάτου του Νασσάου (απόσταση 770 χλμ.), θέτοντας ρεκόρ το οποίο παρέμεινε μέχρι το 1907.
Ο Ρόμπερτ Κόκινγκ, καλλιτέχνης, σχεδίασε ένα αλεξίπτωτο πάνω στο πρωτότυπο του Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν (τον οποίο πίστευε αρκετά) και στις 24 Ιουλίου 1837 απογειώθηκε από το Βόξχολ (Λονδίνο) σε αερόστατο σε ύψος περίπου 1.500 μέτρων. Το αλεξίπτωτο απέτυχε να ανοίξει σωστά και ο Κόκινγκ σκοτώθηκε.
Στρατιωτική χρήση
Η πρώτη στρατιωτική χρήση αεροσκαφών στην Ευρώπη έλαβε χώρα κατά τον Πόλεμο της Γαλλικής Επανάστασης, όταν οι Γάλλοι χρησιμοποίησαν ένα προσδεμένο αερόστατο υδρογόνου για να παρατηρούν τις κινήσεις των Αυστριακών κατά τη Μάχη του Φλερύς (1794). Το αερόστατο ανήκε στο Γαλλικό Αεροστατικό Σώμα.
Το 1811 ο Φραντς Λέπιχ πήγε στον Ναπολέοντα και ισχυρίστηκε πως θα μπορούσε να κατασκευάσει ένα αερόστατο υδρογόνου το οποίο θα επέτρεπε στους Γάλλους να επιτεθούν από αέρος. Τότε ο Ναπολέων διέταξε να απομακρυνθεί από τη Γαλλική επικράτεια. Το 1812 η μυστική υπηρεσία της Ρωσίας πήρε τα διαβατήρια του Λέπιχ με το όνομα Σμιτ και έπειτα αυτός και ένα μυστικό άτομο μετέβησαν στη Μόσχα για να συναντήσουν τον Κόμη Ροστόπτσιν. Κοντά στη Μόσχα στήθηκε ένα «Ναυπηγείο» ("Werft") και μαζί με 50 άλλους Γερμανόφωνους μηχανικούς, άρχισε να κατασκευάζει «αεροσκάφη». Όταν εν τέλει το αερόστατο ολοκλήρωσε τις δοκιμές του, προσπάθησαν χωρίς να καταφέρουν να το κάνουν να κινείται ενάντια στον αέρα. Ο Λέπιχ έκανε την τελική εργασία μετά την πυρπόλυση της Μόσχας, για ένα χρόνο περίπου κοντά στην Αγία Πετρούπολη, και έπειτα επέστρεψε ξανά στη Γερμανία. Συνέχισε την εργασία του στο ίδιο θέμα μέχρι το 1817. Το 1818 έλαβε δίπλωμα ευρισιτεχνίας στο όνομά του και των αδελφών του στη Βιέννη για την κατασκευή προκών με τη χρήση τρυπητηρίου.
Στο μυθιστόρτημα του Λέοντος Τολστόι, Πόλεμος και Ειρήνη, ο Κόμης Πιότρ Κιρίλοβιτς Μπεζούκοβ (Πιερ) πραγματοποιεί μια εκδρομή για να δει το αερόστατό του αν και εν τέλει δεν το βλέπει. Ο Τολστόι περιλαμβάνει επίσης μια επιστολή από τον ηγεμόνα Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α΄ προς τον Κόμη Ροστόπτσιν αναφορικά με το αερόστατο.
Ο Γάλλος Αυτοκράτορας Ναπολέων Γ΄ ίδρυσε σώμα αεροστάτων παρατήρησης, υπό την ηγεσία του Ευγένιου Γκοντάρντ, για την εναέρια παρατήρηση πάνω από τα πεδία της μάχης στον Γαλλο-Αυστριακό πόλεμο του 1859, καθώς και το 1870 κατά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και την Πολιορκία του Παρισιού.
Αερόστατα θερμού αέρα χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Τα στρατιωτικά αερόστατα χρησιμοποιήθηκαν από το Σώμα Αεροστάτων του Στρατού της Ένωσης υπό τις διαταγές του Καθηγητή Θαντέους Λόου, διέθεταν καλύμματα απλού μεταξιού και γεμιζόταν με ανθρακαέριο (φωταέριο) ή υδρογόνο.
20ος αιώνας
Στις αρχές και τα μέσα του 20ού αιώνα, τα αερόστατα υδρογόνου χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς στην εξερεύνηση της ανώτερης ατμόσφαιρας σε προγράμματα όπως το Osoaviakhim-1, τις εκτοξεύσεις Stratobowl, το Πρόγραμμα Manhigh, και το Πρόγραμμα Strato-Lab. Μια σειρά από απογειώσεις έθεσε πληθώρα ρεκόρ μεγάλου ύψους προτού οι διαστημικές πτήσεις εξάλειψαν τις προσδοκίες των αεροστάτων. Όταν οι κυβερνήσεις έχασαν το ενδιαφέρον τους στα επανδρωμένα αερόστατα, οι ιδιώτες πολίτες συνέχισαν να αγωνίζονται για να θέσουν ρεκόρ, ειδικά για μεγάλες αποστάσεις, και να πετύχουν τα «πρωτεία» (όπως το Double Eagle II (το πρώτο που διέσχισε τον Ατλαντικό Ωκεανό) και το Breitling Orbiter 3 (το πρώτο που πραγματοποίησε γύρο του κόσμου) ).
Αν και επανδρωμένες απογειώσεις αεροστάτων μεγάλου ύψους λαμβάνουν χώρα ακόμη, αποτελούν περισσότερο έργο τυχοδιωκτών παρά ερευνητών.
Σύγχρονη εποχή
Τα σύγχρονα αερόστατα θερμού αέρα, διαθέτουν πιο περίπλοκη πηγή θερμότητας από ότι το καλάθι με τα κάρβουνα των αδελφών Μονγκολφιέ, και πρωτοπόρος στη σύγχρονη εποχή ήταν ο Εντ Γιοστ ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1950 και καταλήγοντας στην πρώτη επιτυχημένη πτήση στις 22 Οκτωβρίου 1960. Το πρώτο αερόστατο θερμού αέρα της σύγχρονης εποχής κατασκευάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και ήταν το Bristol Belle το 1967.
Το πρώτο προσδεμένο αερόστατο της σύγχρονης εποχής κατασκευάστηκε το 1994 στο Κάστρο Σαντιλύ στη Γαλλία από την εταιρεία Aerophile.
Αξιοσημείωτα ατυχήματα
Σε γενικές γραμμές οι πτήσεις με αερόστατα είναι ασφαλείς, με τους αριθμούς των νεκρών που προέρχονται από ατυχήματα να είναι μικρός (37 άτομα μέχρι το 2000 στις Ηνωμένες Πολιτείες). Τα αερόστατα εξάλλου δεν διαθέτουν κινητήρα ώστε να τους προκαλέσει κάποιο πρόβλημα. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων ατυχημάτων περιλαμβάνονται:
Το Νοέμβριο του 1975 ο Κυβερνήτης Τέρι Μακκόρμακ και ο επιβάτης Τόνι Χέις σκοτώθηκαν κοντά στο Ουάγκα Ουάγκα της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία, μιας και το αερόστατο τους "The New Endeavour" χτυπήθηκε από δίνη που προκάλεσε την κατάπτωσή του.
Στις 13 Αυγούστου 1989, δύο αερόστατα θερμού αέρα συγκρούστηκαν κοντά στο Άλις Σπρινγκς της Βόρειας Επικράτειας στην Αυστραλία. Το ένα εξ αυτών κατέπεσε στο έδαφος σκοτώνοντας 13 ανθρώπους.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1995, τρια αερόστατα αερίου που συμμετείχαν στο Κύπελλο Γκόρντον Μπένετ εισήλθαν στον εναέριο χώρο της Λευκορωσίας. Παρά το γεγονός πως οι οργανωτές της διοργάνωσης είχαν ενημερώσει την Κυβέρνηση της Λευκορωσίας για τον αγώνα από τον Μάιο και είχαν κατατεθεί τα σχέδια πτήσης, ένα επιθετικό ελικόπτερο τύπου Mil Mi-24B της Πολεμικής Αεροπορίας της Λευκορωσίας κατέρριψε το ένα αερόστατο, σκοτώνοντας δύο Αμερικανούς πολίτες, τον Άλαν Φράνκελ και τον Τζον Στιούαρτ-Τζέρβις. Ένα άλλο αερόστατο υποχρεώθηκε να προσγειωθεί ενώ το τρίτο προσγειώθηκε με ασφάλεια πάνω από δύο ώρες από την πρώτη κατάρριψη. Στα πληρώματα των δύο αεροστάτων επιβλήθηκε πρόστιμο για είσοδο στη Λευκορωσία χωρίς βίζα και στη συνέχεια αφέθησαν ελεύθεροι. Η Λευκορωσία δεν απολογήθηκε ποτέ, ενώ δεν προσέφερε αποζημίωση για τους θανάτους.
Στις 11 Αυγούστου 2007, ένα αερόστατο θερμού αέρα πήρε φωτιά και συνετρίβη στη Βρετανική Κολομβία όταν ένας σωλήνας καυσίμου αποκολλήθηκε από τη δεξαμενή προπανίου, σκοτώνοντας δύο επιβάτες. Η Επιτροπή Ασφαλείας των Μεταφορών του Καναδά αποφάνθηκε πως οι δεξαμενές καυσίμων θα έπρεπε να διαθέτουν αυτόματες βαλβίδες κλεισίματος.
Τη 1η Ιανουαρίου 2011, αερόστατο θερμού αέρα συνετρίβη στο Γουέστφιλντ, του Σόμερσετ στο Ηνωμένο Βασίλειο, σκοτώνοντας και τους δύο επιβαίνοντες.
Στις 7 Ιανουαρίου 2012, ένα αερόστατο θερμού αέρα σε πτήση από το Κάρτερτον της Νέας Ζηλανδίας, ακούμπησε σε καλώδια ηλεκτρικού ρεύματος, και συνετρίβη λίγα χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη, σκοτώνοντας και τους επτά επιβαίνοντες.
Στις 23 Αυγούστου 2012 στη Σλοβενία, ένα αερόστατο θερμού αέρα συνετρίβη στο έδαφος εξαιτίας καταιγίδας, σκοτώνοντας 6 και τραυματίζοντας 26 επιβαίνοντες.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2013 συνέβη το πλέον θανατηφόρο ατύχημα με αερόστατο στην ιστορία όταν ένα αερόστατο θερμού αέρα εξεράγη και συνετρίβη κοντά στο Λούξορ της Αιγύπτου. Η συντριβή προκάλεσε τον θάνατο 19 εκ των 21 επιβαινόντων.
Στις 30 Ιουλίου 2016, αερόστατο θερμού αέρα που μετέφερε 16 ανθρώπους πήρε φωτιά και συνετρίβη κοντά στο Λόκχαρτ του Τέξας. Σκοτώθηκαν όλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Κατηγορία:Ιστορία ανά θέμα Κατηγορία:Ιστορία της αεροπορίας
Πίτερ Κορνέλις Κουνστ
Ο Πίτερ Κορνέλις Κουνστ (Pieter Cornelisz Kunst1484–1490, Λέιντεν 1560–1561), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Αναγέννησης.
Βιογραφία
Ο Κουνστ ήταν ένας από τους τρεις γιους του ζωγράφου Κορνέλις Ένχελμπρεχτς που έγινε ζωγράφος και υαλογράφος (χαράκτης). Τα αδέλφια του Κορνέλις Κορνέλιζ Κουνστ και Λούκας Κορνέλιζ Κοκ ήταν επίσης ζωγράφοι. Είναι γνωστός για τις ιστορικές αλληγορίες, τα σχέδια και τη ζωγραφική σε γυαλί. Το 1509 νυμφεύτηκε την Μαράιτχεν Χέρριτσντρ φαν Νταμ (Marijtgen Gerritsdr van Dam), με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Άντριεν Πίτερς, που έγινε υαλογράφος, και μια κόρη, την Μαράιτχεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Απολλοφάνης ο Ταρσεύς
Ο Απολλοφάνης ο Ταρσεύς ή και Πάπης (1ος αιώνας μ.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Ταρσό, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 216ους (85 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Κιλικία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Ελένη Πάτσιου
Η Ελένη Πάτσιου (γεννηθείσα στις 5 Σεπτεμβρίου 1971) είναι πρώην Ελληνίδα τζουντόκα, χρυσή βαλκανιονίκης και πρωταθλήτρια Ελλάδας.
Το 2004 κλήθηκε λίγες ημέρες πριν από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 να αντικαταστήσει την σοβαρά τραυματισμένη, και στην συνέχεια εκλιπούσα, συναθλήτριά της Ελένη Ιωάννου. Αγωνίστηκε στην κατηγορία βαρέων βαρών (+78 κ.), αλλά αποκλείστηκε από την Γαλλίδα Εβά Μπισσενί.
Το 2007 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία +78 κιλά, στο Βαλκανικό πρωτάθλημα τζούντο που διεξήχθη στην Νέα Ιωνία Βόλου.
Το 2015 εκλέχτηκε μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Βετεράνων Τζούντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του τζούντο
Θεωνάς ο Αλεξανδρινός
Ο Θεωνάς ο Αλεξανδρινός ή και Σμάραγδος (2ος αιώνας μ.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 221ους (105 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Αχιλλέας ο Αλεξανδρινός
Ο Αχιλλέας ο Αλεξανδρινός (2ος αιώνας μ.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 220ους (101 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.