cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέπαλο
thumb|Το άνθος του δικοτυλήδονου φυτού [[Ludwigia octovalvis, με 4 πέταλα και 4 σέπαλα.]] thumb|right|Μετά την ανθοφορία τα σέπαλα του είδους [[Hibiscus sabdariffa αναπτύσσονται σε φαγώσιμο ψευδοκάρπιο.]] thumb|right|Σε πολλά άνθη φυτών της οικογένειας κυαμοειδή τα πέταλα περιβάλλονται από έναν σωληνοειδή κάλυκα. thumb|Ο μεγάλος κάλυκας της [[Μεσπιλέα η γερμανική|μακεδονικής μουσμουλιάς είναι η αιτία πολλών κοινών ονομασιών της.]] Το σέπαλο είναι μέρος του άνθους των αγγειόσπερμων φυτών (δηλαδή ουσιαστικά όλων των φυτών που έχουν άνθη). Συνήθως έχει πράσινο χρώμα. Τα σέπαλα ενός άνθους χρησιμεύουν ως προστατευτικά για το άνθος όταν αυτό είναι ακόμα μπουμπούκι και συχνά ως στήριγμα για τα πέταλα όταν το άνθος έχει «ανοίξει». Ο όρος «σέπαλο» εισάχθηκε με τη λατινική μορφή του ως sepalum από τον Βέλγο ιατρό και βοτανολόγο Νοέλ Μαρτέν Ζοζέφ ντε Νεκέρ το 1790 και τελικώς ανάγεται στην αρχαία ελληνική λέξη σκέπη, που σημαίνει ακριβώς το κάλυμμα και την προστασία.
Το σύνολο των σεπάλων ενός άνθους ονομάζεται κάλυκας του άνθους (καθαρ. κάλυξ) και αποτελεί το πιο εξωτερικό σπονδύλωμα των μερών ενός άνθους.
Μετά την ανθοφορία ο κάλυκας δεν έχει πλέον κάποια χρησιμότητα για τα περισσότερα φυτά και ατροφεί. Κάποια είδη φυτών διατηρούν έναν κάλυκα με αγκαθωτά σέπαλα, είτε αποξηραμένο είτε ζωντανό, ως προστασία για τον καρπό ή τους σπόρους τους. Τέτοια φυτά είναι π.χ. είδη του γένους άκαινα ή της οικογένειας των στρυχνοειδών (όπως το Physalis philadelphica) και η τράπα (Trapa natans). Σε ορισμένα είδη ο κάλυκας όχι απλώς παραμένει μετά την ανθοφορία, αλλά αντί να ατροφήσει αρχίζει να μεγαλώνει, μέχρι που να σχηματίσει μια θήκη σαν κύστη γύρω από τον καρπό. Αυτό αποτελεί μια αποτελεσματική προστασία από μερικά είδη πουλιών και εντόμων. Τέτοια φυτά είναι ο Hibiscus trionum και η Physalis peruviana. Σε κάποια άλλα είδη φυτών ο κάλυκας αναπτύσσεται σε ψευδοκάρπιο.
Μορφολογικώς τόσο τα σέπαλα όσο και τα πέταλα είναι τροποποιημένα φύλλα. Ο κάλυκας (το σύστημα των σεπάλων) και το σύστημα των πετάλων αποτελούν τα εξωτερικά, στείρα σπονδυλώματα του άνθους και μαζί ονομάζονται περιάνθιο. Παρόμοια με τα συνηθισμένα φύλλα, τα σέπαλα είναι ικανά να φωτοσυνθέτουν. Ωστόσο η φωτοσύνθεση στα σέπαλα γίνεται με βραδύτερους ρυθμούς σε σχέση με τα κανονικά φύλλα, καθώς τα σέπαλα έχουν λιγότερα στόματα ανά μονάδα επιφάνειας.
Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες τα μέρη του περιανθίου ξεχωρίζουν με δυσκολία, π.χ. τα πέταλα και τα σέπαλα έχουν το ίδιο χρώμα ή τα πέταλα απουσιάζουν και τα σέπαλα έχουν χρώμα άλλο από το πράσινο, χρησιμοποιείται συνήθως για αυτά ο όρος τέπαλο. Αν τα αδιαφοροποίητα τέπαλα μοιάζουν με πέταλα, τότε αποκαλούνται «πεταλοειδή», όπως σε τάξεις των μονοκοτυλήδονων φυτών με ζωηρά χρωματισμένα τέπαλα. Παραδείγματα φυτών με τέπαλα είναι η αλόη και η τουλίπα.
Ο αριθμός των σεπάλων σε ένα άνθος ονομάζεται πολυμέρεια και είναι ενδεικτικό στοιχείο για την ταξινόμηση του φυτού στο οποίο ανήκει το άνθος. Στα ευδικοτυλήδονα φυτα η πολυμέρεια είναι συνήθως 4 ή 5, ενώ στα μονοκοτυλήδονα και στα παλαιοδικοτυλήδονα είναι τρία ή πολλαπλάσιο του τρία.
Η ανάπτυξη και η μορφή των σεπάλων ποικίλλουν αρκετά στα διάφορα αγγειόσπερμα φυτά. Μπορεί να είναι ελεύθερα, οπότε το φυτό ή το άνθος ονομάζεται πολυσέπαλο, ή συγχωνευμένα μεταξύ τους, οπότε το φυτό ή το άνθος ονομάζεται γαμοσέπαλο. Συχνά τα σέπαλα είναι πολύ συνεπτυγμένα, μοιάζοντας με άγανο, λέπια ή δόντια. Τέτοια σέπαλα συνήθως προεξέχουν μέχρι να ωριμάσει και να πέσει ο καρπός.
Παραδείγματα φυτών με πολύ συνεπτυγμένα περιάνθια είναι πολλά αγρωστώδη.
Σε κάποια άνθη τα σέπαλα είναι συγχωνευμένα στη βάση τους, σχηματίζοντας έναν σωληνοειδή κάλυκα, όπως στις οικογένειες λυθροειδή και κυαμοειδή. Σε άλλες οικογένειες υπάρχει ένα υπάνθιο, που περιλάμβάνει τις βάσεις των σεπάλων, των πετάλων και τα σημεία προσφύσεως των στημόνων.
Η ανάπτυξη των σεπάλων μπορεί να οφείλεται σε μηχανικούς παράγοντες και υπάρχει ισχυρή ένδειξη ότι η σπαργή και η κατεύθυνση της αναπτύξεως καθορίζεται σε μοριακό επίπεδο από μικροσωληνίσκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών Κατηγορία:Άνθη
Όντο Α΄ του Μπλουά
Ο Όντο Α΄ του Μπλουά ή Εύδης Α΄ του Μπλουά (Eudes Ier de Blois, περί το 950 - 12 Μαρτίου 996) κόμης του Μπλουά, Σαρτρ, Ρενς (975 - 995) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπλουά και της Λιουτγκάρδης του Βερμαντουά. Δέχτηκε από τον βασιλιά των Φράγκων Λοθάριο τον τίτλο του κόμητος του Παλατινάτου ο οποίος ανήκε παραδοσιακά στην οικογένεια του. Όπως όλοι οι συγγενείς του οι κόμητες του Βερμαντουά παρέμεναν πιστοί στους Καρολίδες στον πόλεμο με τους Καπέτες, στον πόλεμο ανάμεσα στον πατέρα του και τον Οδαλρίκ, αρχιεπίσκοπο του Ρενς για το κάστρο του Κουκί ο ίδιος ο Όντο ανέλαβε να προστατέψει το κάστρο από τον αρχιεπίσκοπο. Στα μέσα της δεκαετίας του 970 στον πόλεμο διαδοχής της Βρετάνης κατόρθωσε να υποτάξει την κομητεία του Ρενς και ο κόμης Κόναν Α΄ της Βρετάνης επιβεβαίωσε τα δικαιώματα του στην περιοχή, με τον θάνατο του πατέρα του γύρω στο 995 κληρονόμησε τις υπόλοιπες κομητείες.
Υποστήριξε τον Κάρολο της Κάτω Λωρραίνης στην ανακατάληψη της Λoν (Laon) το 988. To 991 πολιόρκησε το Μελάν το οποίο ανήκε στον Μπουσάρ τον σεβάσμιο υποτελή του Ούγου Καπέτου, σύντομα συνασπίστηκαν εναντίον του ο Ούγος Καπέτος, ο Ριχάρδος Α΄ της Νορμανδίας και ο Φούλκων Γ΄ του Ανζού οι οποίοι τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την πολιορκία. Ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στον ίδιο και τον Φούλκωνα (995) ο οποίος βρισκόταν ήδη σε πόλεμο με τον Γοδεφρείδο Α΄ της Βρετάνης, ο Όντο συμμάχησε εναντίον του Φούλκωνα με τον γαμπρό του Γουλιέλμο Δ΄ της Ακουιτανίας και τον Βαλδουίνο τον Γενειοφόρο, στο πλευρό του ήρθε ακόμα και ο παλιός του εχθρός Ριχάρδος της Νορμανδίας. Τον χειμώνα του 995 - 996 στην πολιορκία του Λανγκέ αρρώστησε, μεταφέρθηκε στο μοναστήρι του Μαρμουτιέ στην Τουρ όπου και πέθανε στις 12 Μαρτίου 996.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μπέρτα των Παλαιών Γουέλφων, κόρη του Κορράδου Α΄ βασιλιά της Βουργουνδίας, απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Κόμητες της Σαρτρ Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Σαν Τζουστίνο (Ιταλία)
Το Σαν Τζουστίνο (ιταλικά: San Giustino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Diamond League 2019
Το IAAF Diamond League 2019 ήταν η 10η έκδοση της σειράς του Diamond League, που αποτελούταν από 14 μίτινγκ σε 4 ηπείρους. Τα 12 ήταν μίτινγκ πρόκρισης, ενώ τα 2 τελευταία ήταν οι τελικοί. Οι 8 (12 στα άλματα) με τη μεγαλύτερη βαθμολογία προκρίθηκαν στον τελικό. Ο νικητής του τελικού σε κάθε αγώνισμα κέρδισε και το διαμάντι.
Πρόγραμμα
Αυτά είναι τα μίτινγκ της σειράς του 2019.
Πρόγραμμα αγωνισμάτων
εναλλ.=|χωρίς-πλαίσιο|897x897εσ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2019 IAAF Diamond League
Μαρία Άννα της Αυστρίας, κυβερνήτης
Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna, 18 Σεπτεμβρίου 1718 - 16 Δεκεμβρίου 1744) του Οίκου των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Λωρραίνης.
Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Ελεωνόρα Βιλελμίνη Ιωσηφίνα ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαίκής Αυτοκρατορίας και της Ελισάβετ Χριστίνας, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1744 τον Κάρολο Αλέξανδρο της Λωρραίνης. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Ευαγγελία Ψαρρά
Η Ευαγγελία Ψάρρα (γεν. 17 Ιουνίου 1974 στη Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα τοξότρια που έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες έξι φορές, από το 2000 έως το 2020. Στους θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες 2020 δήλωσε ότι στόχος της είναι να συμμετάσχει για έβδομη φορά στους Ολυμπιακούς αγώνες στη Γαλλία το 2024, μάζι με την κόρη της.
Σταδιοδρομία
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η Ψάρρα συμμετείχε στον διαγωνισμό γυναικών όντας η καλύτερη ελπίδα της Ελλάδας για μετάλλιο έχοντας τερματίσει 18η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τοξοβολίας 2003. Κατετάγη 8η στον ατομικό γύρο πρόκρισης γυναικών με βαθμολογία 652 πόντων. Στον πρώτο γύρο αποκλεισμού αντιμετώπισε την Τζο-Αν Γκάλμπρεϊθ από την Αυστραλία, 57η στην κατάταξη. Η Ψάρρα την κέρδισε με σκορ 138-116 και προκρίθηκε στον γύρο των 32. Σε αυτό τον γύρο νίκησε την τουρκάλα Ζεκιγιέ Κεσκίν Σατίρ (25η στην κατάταξη), νικώντας την με σκορ 163-161. Η Ψάρρα έπειτα νίκησε την Αλμουδένα Γκαγιάρδο από την Ισπανία, 24η στην κατάταξη, με σκορ 160-152 και προκρίθηκε στα προημιτελικά. Εκεί αντιμετώπισε την Παρκ Σουνγκ-χιουν από την Κορέα. Εκεί έχασε λόγω μιας κακής βολής με το πρώτο βέλος της, αλλά δεν απογοητεύτηκε από το αποτέλεσμα. Το τελικό σκορ ήταν 111-101 υπέρ της Σουνγκ-χιουν, τερματίζοντας 7η στην τοξοβολία γυναικών (ατομικό άθλημα). Ήταν μέλος της Ελληνικής ομάδας στη γυναικεία τοξοβολία, η οποία κατετάγη πέμπτη.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο η Ψάρρα ολοκλήρωσε τον γύρο κατάταξής της με 613 πόντους. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε την Τσεν Λινγκ, από την οποία έχασε με σκορ 110-101 και αποκλείστηκε.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο έχασε στον πρώτο γύρο αποκλεισμού από την Ινδή Μπομπάιλα Ντέβι Λάισραμ.
2016: Πέμπτοι Ολυμπιακοί Αγώνες όπου συμμετείχε
Η Ψάρρα έχασε για μικρή διαφορά στο τελικό τουρνουά πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς του 2016 στην Αττάλεια της Τουρκίας τον Ιούνιο του 2016, που κατένειμε τις έξι εναπομείνασες θέσεις που ήταν διαθέσιμες για το ατομικό αγώνισμα τοξοβολίας. Στα προημιτελικά η Ψαρρά και Ισπανίδα Αδριάνα Μαρτίν υπέστησαν ήττες, αλλά επειδή το συνολικό σκορ της Μαρτίν ήταν 128 και της Ψάρρα 126, η Ισπανίδα υποστήριξε την τελική θέση πρόκρισης σε επανακαταμέτρηση. Η αποχώρηση μιας τοξοβόλου από την Ακτή Ελεφαντοστού οδήγησε σε μια κενή θέση, η οποία δόθηκε στην Ελλάδα. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή πρότεινε την Ψάρρα για να συμμετάσχει, συμμετέχοντας για πέμπτη φορά σε Ολυμπιακούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της τοξοβολίας
Άνω Πολύδροσος Φωκίδας
Η Άνω Πολύδροσος ή Άνω Σουβάλα ή Πάνω Σουβάλα είναι ορεινό χωριό της Παρνασσίδας στον Νομό Φωκίδας σε υψόμετρο 770 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Άνω Πολύδροσος βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού και ανατολικά τού χείμαρρου Ξεριά ανάμεσα σε δάσος από έλατα, μηλιές και μαύρη πεύκη. Απέχει 5,5 χλμ. ΝΑ. της Πολυδρόσου, 15 χλμ. ΝΔ. της Αμφίκλειας και 15 χλμ. από το χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού. Το χωριό είναι το καλοκαιρινό θέρετρο των κατοίκων της Πολυδρόσου και από αυτό ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της Πολυδρόσου όταν το 1870, μετά από καταστροφικό σεισμό, μετακινήθηκαν σε χαμηλότερο υψόμετρο προς τον κάμπο. Η παλιά ονομασία του είναι Άνω Σουβάλα και σύμφωνα με ορισμένους προέρχεται από την τουρκική λέξη «σουβάλα» που σημαίνει «πολύ νερό» ενώ σύμφωνα με άλλους έχει σλαβική προέλευση από λέξη που σημαίνει «κοίλωμα με γύρω βουνά», που χαρακτηρίζει την ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Παρνασσού που υπάγεται στο Δήμο Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 40 κατοίκους. Ως ξεχωριστός οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Πολυδρόσου.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατά της είναι η εκκλησία της Παναγίας Κυρίας των Αγγέλων ή Κυργιάς, η χαράδρα του Ξεριά με τη σπηλιά της «Κοντύλως», που είναι επισκέψιμη και έχει φυσικό διάκοσμο από σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Στο λόφο πάνω από τις πηγές της Αλεγούσας υπάρχει σπηλαιοβάραθρο, που απαιτεί την τεχνική της καταρρίχησης. Από την Άνω Σουβάλα περνούν το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 και το εθνικό Ε22 που είναι ιδανικά για πεζοπορικές διαδρομές αλλά και για downhill από ποδηλάτες καθώς κάποια μέρη τους είναι ειδικά διαμορφωμένο με ράμπες για άλματα ποδηλάτων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Ανω Πολυδροσος Κατηγορία:Παρνασσός
Αετονύχι
Το αετονύχι είναι ποικιλία αμπέλου (Vítis vinífera) και σταφυλιού, που καλλιεργείται και στην Ελλάδα, σε περιορισμένη έκταση και κυρίως σκορπισμένο μέσα σε αμπέλια άλλης ποικιλίας. Η ρώγα του σταφυλιού του είναι μακρόστενη και καταλήγει σε κυρτό άκρο, χαρακτηριστικό από το οποίο πήρε και την ονομασία του (σαν νύχι αετού). Επίσης τα φύλλα του είναι λίγο περισσότερο χνουδωτά από αυτά των άλλων ποικιλιών αμπέλου.
Πηγές
Αετονυχι
Δεσποτάτο της Άρτας
Το Δεσποτάτο της Άρτας ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα από Αλβανούς κυβερνήτες με τον τίτλο του Δεσπότη όταν ηττήθηκε ο τελευταίος Δεσπότης της Ηπείρου Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι στην Μάχη του Αχελώου (1359). Το Δεσποτάτο διατηρήθηκε για 57 χρόνια μέχρι την χρονιά που ο Κάρολος Α΄ Τόκκος το κατέλυσε αφού νίκησε την Αλβανική Οικογένεια Σπάτα (1416).
Πτώση
Μετά τον θάνατο του μεγάλου πολέμαρχου Ιωάννη Σπάτα το Αλβανικό κράτος εξασθένησε σημαντικά (1399), τα μέλη της Οικογένειας Σπάτα περιπλέχτηκαν σε εμφύλιους πολέμους. Την εποχή που ήταν Δεσπότης ο εγγονός του Ιωάννη Μορίς Σπάτα η Δημοκρατία της Βενετίας και ο Κόμης της Κεφαλλονιάς και της Λευκάδας Κάρολος Α΄ Τόκκος απέκτησαν το ενδιαφέρον να το κατακτήσουν. Όταν πέθανε ο Δεσπότης των Ιωαννίνων Ησαύ Μπουοντελμόντι οι κάτοικοι της πόλης που δεν ήθελαν Σερβική ή Αλβανική κυριαρχία εξεγέρθηκαν και κάλεσαν τον Κάρολο Α΄ Τόκκο να την κυβερνήσει. Ο Αλβανός ηγεμόνας του Αργυροκάστρου Ιωάννης Ζενεβίσι προκάλεσε μεγάλες απώλειες στον στρατό του Κάρολου Τόκκου, ωστόσο ο τελευταίος θα καταλάβει αργότερα και την νότια Αλβανία. Ο Μορίς Σπάτας νίκησε τον Κάρολο Α΄ Τόκκο (1412) αλλά δεν μπόρεσε να καταλάβει την πόλη των Ιωαννίνων. Με τον θάνατο του Μορίς Σπάτα (1415) ο ανίκανος αδελφός του Γιακούμπ Σπάτας δεν κράτησε ούτε την πόλη της Άρτας, ηττήθηκε και σκοτώθηκε σε μάχη από τον Κάρολο Α΄ Τόκκο (1416) και έληξε το Αλβανικό Δεσποτάτο της Άρτας. Η Αλβανική κυριαρχία στην Άρτα δεν είχε προσφέρει τίποτα το σημαντικό, κράτησαν τους Βυζαντινούς τίτλους αλλά η πόλη έπεσε σε μιζέρια και σε αφάνεια χωρίς κανένα αρχιτεκτονικό έργο, ζούσαν ωστόσο αρμονικά Έλληνες και Αλβανοί.
Μπάρι Μάρσαλ
Ο Μπάρι Μάρσαλ (αγγλ. Barry James Marshall, γεννημένος στις 30 Σεπτεμβρίου 1951) είναι Αυστραλός γιατρός, βραβευμένος με το Νόμπελ Φυσιολογίας – Ιατρικής (2005) και σήμερα ομότιμος καθηγητής Κλινικής Μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας.
Ο Μάρσαλ, καθώς και ο Αυστραλός συνάδελφος και συνεργάτης του, δρ. Ρόμπιν Γουόρεν -με τον οποίο μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ το 2005- απέδειξαν ότι το βακτήριο Helicobacter pylori (H. pylori) παίζει σημαντικό ρόλο στην πρόκληση πολλών ελκών, εξαφανίζοντας ιατρικά δόγματα δεκαετιών που υποστήριζαν ότι τα έλκη προκαλούνται κυρίως από άγχος, πικάντικες τροφές και υπερβολικό αλκοόλ. Αυτή η στοιχειοθέτηση επέτρεψε τη σημαντική ανακάλυψη στην κατανόηση της αιτιολογικής σχέσης μεταξύ της μόλυνσης από το ελικοβακτηρίδιο και του καρκίνου του στομάχου.
Ιστορικά, αξίζει να αναφερθεί ότι, πρώτος σε παγκόσμια κλίμακα, ο Έλληνας γιατρός Ιωάννης Λυκούδης, από το 1964, είχε ανακοινώσει σε ιατρικό συνέδριο, στη Λαμία, τη θεώρηση ότι το έλκος του στομάχου και του δωδεκαδάκτυλου είναι φλεγμονές που προκαλούνται από μικρόβιο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάρσαλ γεννήθηκε στην κοινότητα Kalgoorlie της Δυτικής Αυστραλίας. Έζησε στο Kalgoorlie και στο Carnarvon μέχρι να μετακομίσει στο Περθ σε ηλικία οκτώ ετών. Ο πατέρας του κατείχε διάφορες δουλειές και η μητέρα του ήταν νοσοκόμα. Είναι ο μεγαλύτερος γιος από τέσσερα αδέλφια.
Παρακολούθησε το κολέγιο Newman για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, όπου έλαβε πτυχίο ιατρικής, με ειδίκευση στη χειρουργική, το 1974.
Παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Αντριάν, το 1972 και μαζί έχουν τέσσερα παιδιά.
Σταδιοδρομία και έρευνα
Μαζί, άρχισαν να μελετούν την παρουσία σπειροειδών βακτηρίων σε συνδυασμό με γαστρίτιδα. Το 1982, πραγματοποίησαν την αρχική καλλιέργεια του H. pylori και ανέπτυξαν την υπόθεσή τους σχετικά με τη βακτηριακή αιτία του πεπτικού έλκους και του καρκίνου του στομάχου. Είναι αλήθεια ότι η θεωρία τους, σχετικά με τον H. Pylori, προκάλεσε τότε τη θυμηδία και την ειρωνεία σε καθιερωμένους επιστήμονες και γιατρούς, οι οποίοι δεν πίστευαν ότι βακτήρια θα μπορούσαν να ζήσουν μέσα στο όξινο περιβάλλον του στομάχου.
Το 1982 οι Μάρσαλ και Γουόρεν έλαβαν χρηματοδότηση για ένα έτος έρευνας. Τα πρώτα 30 από τα 100 δείγματα δεν έδειξαν υποστήριξη για την υπόθεσή τους. Ωστόσο, ανακαλύφθηκε ότι οι τεχνικοί του εργαστηρίου είχαν πετάξει τις καλλιέργειες μετά από 2 ημέρες. Αυτή ήταν μία συνήθης πρακτική για επιχρίσματα λαιμού. Λόγω άλλων νοσοκομειακών εργασιών, οι τεχνικοί του εργαστηρίου δεν είχαν χρόνο να πετάξουν αμέσως την 31η δοκιμή τη δεύτερη ημέρα, και έτσι παρέμεινε από την Πέμπτη έως τη Δευτέρα. Σε αυτό το δείγμα, ανακάλυψαν την παρουσία του H. pylori. Αποδεικνύεται ότι το H. pylori αναπτύσσεται πιο αργά από 2 ημέρες και επίσης ότι οι καλλιέργειες του στομάχου δεν μολύνονται από άλλους μικροοργανισμούς.
Το 1983 υπέβαλαν τα τότε ευρήματά τους στη Γαστρεντερολογική Εταιρεία της Αυστραλίας, αλλά οι επιθεωρητές απέρριψαν το έγγραφό τους, βαθμολογώντας το, στο 10% αυτών, που έλαβαν το 1983 (δηλ. απολύτως αρνητικά).
Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες μόλυνσης χοιριδίων το 1984, ο Μάρσαλ, αφού έκανε μια βασική ενδοσκόπηση, ήπιε ο ίδιος ζωμό που περιείχε καλλιεργημένο H. pylori, περιμένοντας να αναπτύξει έλκος. Με μεγάλη έκπληξη, μόνο τρεις μέρες αργότερα, ανέπτυξε ανεξήγητη ναυτία και χαλίτωση, λόγω της αχλωρυδρίας, δηλ. δεν υπήρχε οξύ για να σκοτώσει τα βακτήρια στο στομάχι, και τα απόβλητά τους εκδηλώθηκαν ως κακή αναπνοή. Αυτό του το παρατήρησε μόνο η μητέρα του.
Τις επόμενες ημέρες ανέπτυξε αχλωριδικό (χωρίς οξύ) έμετο. Την 8η ημέρα, είχε μια επαναλαμβανόμενη ενδοσκόπηση, η οποία έδειξε μαζική φλεγμονή (γαστρίτιδα), και επίσης βιοψία από την οποία καλλιεργήθηκε ο H. pylori, δείχνοντας ότι είχε αποικίσει το στομάχι του. Την 14η ημέρα μετά την κατάποση, έγινε μια τρίτη ενδοσκόπηση και ο Μάρσαλ άρχισε να παίρνει αντιβιοτικά. Δεν ανέπτυξε αντισώματα έναντι του H. pylori, υποδηλώνοντας ότι η έμφυτη ανοσία μπορεί μερικές φορές να εξαλείψει την οξεία μόλυνση από H. pylori. Η ασθένεια και η ανάρρωση του Μάρσαλ, που βασίστηκε σε μια καλλιέργεια οργανισμών που εξήχθησαν από έναν ασθενή, εκπλήρωσε τα «κριτήρια του Κοχ» για το H. pylori και τη γαστρίτιδα, αλλά όχι για το πεπτικό έλκος. Αυτό το πείραμα δημοσιεύθηκε το 1985 στο Medical Journal of Australia.
Μετά την υπηρεσία του στο Fremantle Hospital, ο Μάρσαλ διεξήγαγε έρευνα στο Royal Perth Hospital (1985–1986) και στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια των ΗΠΑ, πριν επιστρέψει στην Αυστραλία. Κατείχε μια υποτροφία Burnet στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας (UWA) από το 1998 έως το 2003.
Το 2007 ο Μάρσαλ αποδέχθηκε συμβόλαιο μερικής απασχόλησης στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας. Τον Αύγουστο του 2020, μαζί με τον Σάιμον Τζ. Θορπ, δέχτηκαν μια θέση στο επιστημονικό συμβουλευτικό συμβούλιο της Brainchip INC, μιας εταιρείας τσιπ υπολογιστών.
Βραβεία και διακρίσεις
Το 2005, το Ινστιτούτο Karolinska στη Στοκχόλμη απένειμε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής στους Μάρσαλ και Γούορεν, το στενό συνεργάτη του, "για την ανακάλυψη του βακτηρίου Helicobacter pylori και του ρόλου του στη γαστρίτιδα και το πεπτικό έλκος".
Ο Μάρσαλ έλαβε επίσης το Βραβείο Warren Alpert το 1994, το βραβείο Australian Medical Association Award και το βραβείο Albert Lasker Award για Clinical Medical Research το 1995, το διεθνές βραβείο Gairdner Foundation το 1996, το βραβείο Paul Ehrlich και Ludwig Darmstaedter το 1997, και το βραβείο Golden Plate της Αμερικανικής Ακαδημίας. .
Εκλέχθηκε Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας (FRS) το 1999. Το πιστοποιητικό εκλογής του στη Βασιλική Εταιρεία καταγράφει το γεγονός, ως εξής:
Ο Μάρσαλ απονεμήθηκε το μετάλλιο Benjamin Franklin για τις Επιστήμες της Ζωής το 1999, το βραβείο Keio Medical Science το 2002, και το Αυστραλιανό μετάλλιο εκατονταετίας, το 2003. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 2009. Ο Μάρσαλ εξελέγη Μέλος της Αυστραλιανής Ακαδημίας Υγείας και Ιατρικών Επιστημών (FAHMS) το 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Αυστραλοί νομπελίστες
Μαρία Ιωσηφίνα της Αυστρίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1719 τον Αύγουστο Γ΄ της Πολωνίας (και ως Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας). Είχε τέκνα:
Σαντ'Ανατόλια ντι Νάρκο
Το Σαντ'Ανατόλια ντι Νάρκο (ιταλικά: Sant'Anatolia di Narco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Χάινριχ Κουλ
Ο Χάινριχ Κουλ (Heinrich Kuhl, 17 Σεπτεμβρίου 1797 – 14 Σεπτεμβρίου 1821) ήταν Γερμανός φυσιοδίφης και ζωολόγος.
Ο Κουλ γεννήθηκε στο Χάναου της Έσσης. Από το 1817 έως το 1820 ήταν βοηθός του καθηγητή Τ. φαν Σβίντερεν της φυσικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν της Ολλανδίας. Το 1817 δημοσίευσε μια μονογραφία με θέμα τις νυχτερίδες και το 1819 δημοσίευσε μια επισκόπηση των παπαγάλων με τίτλο Conspectus psittacorum. Επίσης δημοσίευσε την πρώτη μονογραφία με θέμα τα θαλασσοπούλια της τάξεως ρινοτρυπόµορφα και έναν κατάλογο όλων των πτηνών που απεικονίζονταν στο έργο του Ντωμπεντόν Planches Enluminées. Τέλος, μαζί με τον Ολλανδό φίλο του Γιόχαν Κούνραντ φαν Χάσελτ (1797-1823) συνέταξαν και εξέδωσαν τις Beiträge zur Zoologie und vergleichenden Anatomie (= «Συνεισφορές στη Ζωολογία και τη Συγκριτική Ανατομική», Φραγκφούρτη 1820).
Το 1820 ο Κουλ έγινε βοηθός του Κούνραντ Γιάκομπ Τέμινκ στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λέιντεν. Μετά ταξίδεψε στην Ιάβα, τότε μέρος της ολλανδικής αποικίας των Ανατολικών Ινδιών, μαζί με τον φαν Χάσελτ, προκειμένου να μελετήσουν τα ζώα της νήσου. Απέστειλαν στο μουσείο του Λέιντεν 200 σκελετούς, 200 τομάρια από 65 διαφορετικά είδη θηλαστικών, 2.000 πτηνών, 1.400 ψάρια, 300 ερπετά και αμφίβια, αλλά και πολλά έντομα και καρκινοειδή (οστρακόδερμα).
Ο Κουλ περιέγραψε πολλά νέα είδη και γένη αμφιβίων και ερπετών.
Ο Χάινριχ Κουλ πέθανε σε ηλικία μόλις 24 ετών στο Μπύτενσορχ, το σημερινο Μπόγκορ της Ιάβας, από μόλυνση του ήπατος, προτού συμπληρώσει ένα έτος στο νησί. Ο Γιόχαν φαν Χάσελτ συνέχισε το έργο του της συλλογής δειγμάτων, αλλά και εκείνος πέθανε δύο χρόνια αργότερα. Οι δύο συνεργάτες και φίλοι θάφτηκαν στον ίδιο τάφο στον Βοτανικό Κήπο του Μπόγκορ.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
thumb|205px| Ο «κάβουρας-φάντασμα» του Κουλ, [[Ocypode kuhlii ]] thumb|205px| Ο βάτραχος [[Limnonectes kuhlii ]] Σε ένα γένος οργανισμού (εξ αυτού και σε μία οικογένεια), καθώς και σε αρκετά είδη, έχει δοθεί το όνομα του Κουλ σε ανάμνηση του έργου του ως φυσιοδίφη και ζωολόγου. Το γένος είναι η Kuhlia (με 12 είδη), που είναι το μοναδικό της ομώνυμης οικογένειας Kuhliidae περκόμορφων ωκεάνιων ψαριών. Τα είδη που φέρουν το όνομα του Κουλ είναι τα εξής:
Ψάρια
Ερπετά και αμφίβια
Πτηνά
Θηλαστικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωολόγοι Κατηγορία:Εντομολόγοι Κατηγορία:Ορνιθολόγοι
Σκέτζα ε Πασελούπο
Το Σκέτζα ε Πασελούπο (ιταλικά: Scheggia e Pascelupo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Θεοβάλδος Α΄ του Μπλουά
Σύγκρουση με την Νορμανδία
Η αδελφή του Θεοβάλδου παντρεύτηκε τον Αλέν Β΄ της Νάντης, δούκα της Βρετάνης δίνοντας υπό την επιρροή του Θεοβάλδου ολόκληρο τον δρόμο προς την Ρεν. Ο θάνατος του Αλαίν Β΄ ωστόσο άφησε ένα μεγάλο κενό στην Βρετάνη η οποία καταπατήθηκε τόσο από τους Νορμανδούς όσο και από τους Ανδεγαυούς. Ο Θεοβάλδος προχώρησε σε συμμαχία με τον Φούλκων Β΄ του Ανζού, του παραχώρησε το χωριό Σαουμούρ το οποίο ήταν στρατηγικό σημείο στην συμβολή των ποταμών Λίγηρα και Θουέτ, αυτό του επέτρεψε να ελέγξει το μοναστήρι του Αγίου Φλωρεντίου το οποίο βρισκόταν μέσα στα τείχη του Σαουμούρ. Σε αντάλλαγμα ο Φούλκων παντρεύτηκε την αδελφή του Θεοβάλδου η οποία ήταν και χήρα του Αλαίν Β΄ της Βρετάνης. Το 960 ήρθε σε σύγκρουση με τον Ριχάρδο Α΄ της Νορμανδίας κάτι που τον οδήγησε σε πόλεμο με τους Νορμανδούς, επιτέθηκε στο Εβρέ (961) και οι Νορμανδοί απάντησαν με επίθεση στο Ντουνουά. Η επίθεση του στην Ρουεν απέτυχε (962) αλλά οι Νορμανδοί σαν απάντηση έκαψαν την Σαρτρ. Την εποχή που ο Ούγος Καπέτος ήταν ακόμα ανήλικος ενίσχυσε το Σαρτρ και το Σατεντάν, ίδρυσε τον πύργο της Σινόν, την εποχή του θανάτου του έκτιζε έναν μεγάλο πύργο στον Λίγηρα για να μπορεί να έχει την επίβλεψη σε ολόκληρη την κεντρική Γαλλία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Λιουτγκάρδη των Καρολιδών (943), κόρη του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά και της Αδέλας των Ροβερτιδών. Η μητέρα του ήταν κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Γαλλίας και ετεροθαλής αδελφή του Ούγου του Μεγάλου. Η Λιουτγκάρδη ήταν χήρα του Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Νορμανδίας. Ο Θεοβάλδος Α΄ μαζί της απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Κόμητες της Σαρτρ Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Μπαλάσα Καντακουζηνού
Η Μπαλάσα Καντακουζηνού (1899 - 1976) ήταν Ρουμάνα πριγκίπισσα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν κόρη του πρίγκιπα Λέοντος Καντακουζηνού και καταγόταν από ελληνική πριγκιπική οικογένεια της Ρουμανίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε ως εθελόντρια νοσοκόμα ενώ με την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος παρέμεινε στη Ρουμανία. Το κράτος δήμευσε την τεράστια περιουσία της οικογένειας με αποτέλεσμα να πεθάνει στη φτώχεια.
Υπήρξε ερωμένη του Πάτρικ Λη Φέρμορ γι’ αυτό και στην κατοχή της είχε το «πράσινο ημερολόγιό» του, το οποίο αποτέλεσε κομμάτι του βιβλίου του Ατέλειωτος δρόμος: Από τις Σιδηρές Πύλες του Δούναβη ως τον Άθω, μτφ.: Μυρσίνη Γκανά, Μεταίχμιο, 2014.
Απεβίωσε στο Μπαλένι, όπου βρισκόταν η οικία του κλάδου της Μολδαβίας, και ενταφιάστηκε στην οικογενειακή κρύπτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Ρουμανίας
Καθεδρικός της Ουαγκαντούγκου
Ο Καθεδρικός της Ουαγκαντούγκου (στα γαλλικά: Cathédrale de l'Immaculée-Conception de Ouagadougou -Καθεδρικός της Άμμωμης Σύλληψης της Ουαγκαντούγκου) είναι η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Ουαγκαντούγκου.
Ξεκίνησε να χτίζεται το 1934, όταν η Άνω Βόλτα ήταν γαλλική αποικία, με πρωτοβουλία του Αποστολικού Βικάριου Joanny Thévenoud, που ανήκε στην αδελφότητα των Λευκών Πατέρων. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1936.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί
Σκέτζινο
Το Σκέτζινο (ιταλικά: Scheggino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Μυρτώ Αζίνα Χρονίδη
Η Μυρτώ Αζίνα Χρονίδη (Λευκωσία 26 Δεκεμβρίου 1961-3 Αυγούστου 2021) ήταν Κύπρια γιατρός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Η Χρονίδη φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο-Λύκειο Λευκωσίας, όπου κέρδισε αρκετά βραβεία για τα ποιήματα και τις ιστορίες της. Το 1977, σε ηλικία 15 ετών, έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως συγγραφέας με το αυτοβιογραφικό έργο Ημερολόγιο. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, με ειδίκευση στην γενική ιατρική. Από το 2007 εργάζεται στο Υπουργείο Υγείας της Κύπρου, που εδρεύει στην Λευκωσία.
Φανή Πολυμέρη
Η Φανή Πολυμέρη (πραγματικό όνομα Θεοφανώ Παλημέρη, γενν. Νέα Υόρκη το 1964) είναι Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1964 στην Νέα Υόρκη, όπου εργαζόταν ο πατέρας της. Το 1970 η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα, όπου η ίδια σπούδασε επιστήμη των υπολογιστών. Το 1989 κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο, με τίτλο Φανή. Ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος το 1992, με τον τίτλο Λεπτομέρειες. Λίγο καιρό μετά, αποσύρθηκε από την μουσική και τον καλλιτεχνικό κόσμο.
Είναι γνωστή από την συμμετοχή της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1989 που πραγματοποιήθηκε στην Λωζάνη της Ελβετίας. Μαζί με τον Γιάννη Σαββιδάκη, επιλέχθηκε από τον Κυπριακό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό για να εκπροσωπήσει την Κύπρο με το ποπ τραγούδι Απόψε ας βρεθούμε. Κατέλαβαν την ενδέκατη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριες τραγουδίστριες
Φούτερ
Φούτερ ονομάζονται όλες οι κατασκευασμένες από σχετικά ζεστό ύφασμα μακρυμάνικες κολεγιακές μπλούζες οι οποίες αποτελούν μέρος της αθλητικής ένδυσης ή χρησιμοποιούνται για πρόχειρη ένδυση. Επίσης έτσι ονομάζονται όλα τα ρούχα με κουκούλα εκτός των μπουφάν.
Ετυμολογία της ονομασίας του ρούχου
Η ονομασία του ρούχου προήλθε απ' τη Γερμανική λέξη Futter η οποία μεταξύ άλλων σημαίνει και φόδρα.
Τα φούτερ πρωτοφτιάχτηκαν στη Γερμανία κι από κει διαδόθηκαν στον υπόλοιπο κόσμο. Βγαίνουν σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και μπορεί κανείς να διαλέξει όποιο του αρέσει.
Κατηγορία:Ένδυση
Σελλάνο
Το Σελλάνο (ιταλικά: Sellano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Μούνδος
Ο Μούνδος (... - 536) ήταν γερμανικής καταγωγής στρατηγός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού Α'.
Καταγωγή και τα πρώτα χρόνια
Ο Μούνδος ήταν γιος του Γιέσμου, βασιλιά των Γέπιδων και ανιψιός του επίσης Γέπιδου βασιλειά Τραπστίλα. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη. Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε μάχη κατά των Οστρογότθων του Θεοδώριχου το 488, οπότε δέχτηκε πρόταση από τον τελευταίο να συμμαχήσουν, κάτι που έκανε. Παρέμεινε στην Ιταλία ως το θάνατο του Θεοδώριχου το 526 και κατόπιν επέστρεψε στην πατρίδα του.
Στο Βυζαντινό στρατό
Το 529 ο Μούνδος έστειλε πρεσβευτές στον Ιουστινιανό διαβεβαιώνοντάς τον για την πίστη του σε αυτόν. Ο αυτοκράτορας τον δέχθηκε και τον διόρισε στρατηγό της Ιλλυρίας και της στρατιάς του Δούναβη. Στα επόμενα δύο χρόνια ο Μούνδος απέτρεψε πολλαπλές επιχειρήσεις των Σλάβων και των Βουλγάρων στέλνοντας στην Κωνσταντινούπολη πολλά λάφυρα. Το 531 ο Μούνδος αντικατέστησε προσωρινά το Βελισάριο στην ανατολή μετά την αποτυχία του τελευταίου στη Μάχη της Καλλίνικου, αλλά μάλλον δεν ταξίδεψε ποτέ προς τα κει. Τον Ιανουάριο του 532 επέστρεψε στη θέση του στην Ιλλυρία, αλλά τον ίδιο μήνα βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη με σώμα Έρουλων μισθοφόρων, όταν ξέσπασε η Στάση του Νίκα. Ο Μούνδος που ήταν πάντα πιστός στον Ιουστινιανό και ο Βελισάριος ήταν υπεύθυνοι για τη σφαγή των υποστηρικτών του Υπάτιου στον Ιππόδρομο της Πόλης.
Ο Μούνδος παρέμεινε στην Ιλλυρία και, όταν ο Ιουστινιανός προσπάθησε να ανακαταλάβει την Ιταλία από τους Γότθους το 535, έστειλε το στρατό του στη Δαλματία, ενώσω ο Βελισάριος επιτίθεντο στη Σικελία από θάλασσας. Ο Μούνδος νίκησε τους Γότθους και πήρε τη Σαλώνα, αλλά οι Γότθοι επανήλθαν στις αρχές του επόμενου έτους. Σε μια μάχη κοντά στη Σαλώνα, ο γιος του Μούνδου ο Μαυρίκιος περικυκλώθηκε από μεγαλύτερη δύναμη των Γότθων και σκοτώθηκε. Εξαγριωμένος για το θάνατο του γιου του, ο Μούνδος οδήγησε το στρατό του σε νέα νίκη έναντι των εχθρών, αν και τραυματίστηκε θανάσιμα κυνηγώντας τους.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Σόλων Νικήτας
Ο Σόλων Νικήτας (1 Οκτωβρίου 1937 – 22 Οκτωβρίου 2005) ήταν διακεκριμένος Κύπριος δικαστής και νομικός.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 1 Οκτωβρίου 1937, όπου έζησε τα πρώτα του χρόνια.
Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αμμόχωστο και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Αμμοχώστου. Εργάστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο υπουργείο Εμπορίου ενώ ύστερα μετακόμισε στην Αγγλία για να σπουδάσει νομικά.
Καριέρα
Από το 1961 εργάστηκε ως δικηγόρος στη Λευκωσία. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1971 διορίστηκε Δικαστής του επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου και στη συνέχεια μετατέθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (ακριβώς την ίδια μέρα 2 χρόνια μετά).
Στις 10 Οκτωβρίου 1980 διορίστηκε Ανώτερος επαρχιακός Δικαστής, ενώ στις 1 Ιανουαρίου 1982 διορίστηκε Πρόεδρος του επαρχιακού Δικαστηρίου, το οποίο εξυπηρετούσε το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και (από τις 1 Σεπτεμβρίου 1987) μετατέθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας-Αμμοχώστου.
Στις 19 Νοεμβρίου 1988 διορίστηκε Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Έφυγε από το Δικαστήριο στις 30 Απριλίου 2003, μετά το διορισμό του ως Εισαγγελέα. Παραιτήθηκε από τη θέση του το Μάιο του 2005.
Εξελέγη μέλος του συμβουλίου της Ένωσης Δικαστών της Κοινοπολιτείας (ΕΔΚ) το 1994 και ως Περιφερειακός Αντιπρόεδρος της ΕΔΚ για το Βόρειο Ατλαντικό και τη Μεσόγειο το 1997.
Συμμετείχε σε πολλά συνέδρια σε όλο τον κόσμο και έδωσε διαλέξεις και ομιλίες για διάφορα νομικά θέματα κατά τη διάρκεια της μακράς και διακεκριμένης δικαστικής και νομικής του καριέρας. Εμπνευσμένος από έντονες δημοκρατικές πεποιθήσεις, ήταν ιδρυτικό και ενεργό μέλος του Οργανισμού για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Λόρδος Χένρι Σόμερσετ
Ο Λόρδος Χένρι Σόμερσετ (7 Δεκεμβρίου 1849 - 10 Οκτωβρίου 1932) Βρετανός συντηρητικός πολιτικός και συνθέτης λαϊκής μουσικής ήταν δεύτερος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 8ου δούκα του Μπωφόρ και της Λαίδης Τζωρτζιάνας Καρλόττας Κάρζον κόρης του Ρίτσαρντ Κάρζον - Χάου, 1ου κόμη του Χάου. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Χένρι Σόμερσετ, 9ος δούκας του Μπωφόρ και ο μικρότερος αδελφός του ο Λόρδος Χένρι Αρθούρος Τζώρτζ Σόμερσετ. Ο Σόμερσετ εξελέγη βουλευτής με το Συντηρητικό Κόμμα στο Μονμουθσάιρ (1871) και κράτησε την έδρα μέχρι τις εκλογές του 1879. Όταν το Συντηρητικό κόμμα επανεξελέγη (1874) με τον Μπέντζαμιν Ντισραέλι ορκίστηκε μέλος του βασιλικού συμβουλίου και διορίστηκε επιμελητής του βασιλικού νοικοκυριού, κράτησε την θέση μέχρι το 1879. Διορίστηκε αναπληρωτής Υπολοχαγός για το Μονμουθσάιρ και Δικαστής της ειρήνης για το Χερεφορντσάιρ και το Μονμουθσάιρ.
Οικογένεια
Ο Χένρι Σόμερσετ παντρεύτηκε (6 Φεβρουαρίου 1872) την Λαίδη Ισαβέλλα Καρολίνα Σόμερς - Κόκ, μεγαλύτερη κόρη και συγκληρονόμο του Τσάρλς Σόμερς - Κόκ. Απέκτησαν έναν γιο τον Χένρι Κάρολο Σόμερς Αύγουστο Σόμερσετ (1874 - 1945) αλλά ο γάμος τους διαλύθηκε σε λίγα χρόνια λόγω της ερωτικής τρέλας του Χένρι με ένα 17χρονο αγόρι. Ο Χένρι Σόμερσετ δραπέτευσε στην Ιταλία ενώ η σύζυγος του εξοστρακίστηκε από την κοινωνία επειδή επέτρεψε στον σύζυγο της να κάνει αυτό το πράγμα σε αντίθεση με τους νόμους της εποχής. Η σύζυγος του πέθανε τον Μάρτιο του 1921 και ο Σόμερσετ παρέμεινε χήρος μέχρι τον δικό του θάνατο τον Οκτώβριο του 1932 σε ηλικία 83 ετών. Ο μοναδικός τους γιος παντρεύτηκε την Λαίδη Αικατερίνη, κόρη του Γουίλιαμ Μπέοκλήρκ, 1ο δούκα του Σαιν Άλμπαν, ο εγγονός τους Δαυίδ Σόμερσετ, 11ος δούκας του Μπωφόρ διαδέχθηκε το δουκάτο του Μπωφόρ από τον ανιψιό του Λόρδου Χένρι Χένρι Σόμερσετ, 10ου δούκα του Μπωφόρ (1984).
Ο Χένρι Σόμερσετ έγραψε το "τραγούδι του Αντι" (1989) και "ένα τραγούδι του ύπνου" (1903) με μουσική της Κριστίνα Ροσέτι και γνώρισε μεγάλη επιτυχία όταν δημοσιοποιήθηκε από την εταιρία Τσάπελ και Συνεργάτες (1900).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ
Τριάκις τετράεδρο
Στη στερεομετρία, το τριάκις τετράεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το τριάκις τετράεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου τετράεδρου. Διαθέτει 12 έδρες σχήματος ισοσκελούς τριγώνου.
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά
Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι ισοσκελή τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου τετράεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του τριάκις τετράεδρου είναι s1 = 9⁄5 και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = 3. Έτσι, το μήκος της μεγάλης ακμής σε σχέση με τη μικρή είναι: s2 = 5⁄3s1.
Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής:
Το στερεό μπορεί να κατασκευαστεί από ένα κανονικό τετράεδρο στις έδρες του οποίου έχουν προστεθεί τριγωνικές πυραμίδες. Αν το μήκος της ακμής του τετράεδρου ισούται με τη μονάδα, τότε το ύψος των πρόσθετων τριγωνικών πυραμίδων είναι ίσο με 1⁄15√6.
Πηγές
Κατηγορία:Καταλανικά στερεά
Σιτζίλλο (Ιταλία)
Το Σιτζίλλο (ιταλικά: Sigillo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Τορτζάνο
Το Τορτζάνο (ιταλικά: Torgiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Παλάτι των Καντακουζηνών
Το παλάτι των Καντακουζηνών βρίσκεται στο Βουκουρέστι και σήμερα στεγάζει το μουσείο του συνθέτη Γεώργιου Ενέσκου.
Στοιχεία
Κατασκευάστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα για λογαριασμό του δημάρχου Βουκουρεστίου και πρωθυπουργού της Ρουμανίας, Γεώργιου Γρηγορίου Καντακουζηνού. Μετά τον θάνατό του κληρονομήθηκε από τον γιο του Μιχαήλ Καντακουζηνό, ο οποίος όμως απεβίωσε σύντομα. Η σύζυγός του ξαναπαντρεύτηκε τον συνθέτη Γεώργιο Ενέσκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στη Ρουμανία  Κατηγορία:Βουκουρέστι
Μαρίνα Σταυράκη-Πατούλη
Η Μαρίνα Σταυράκη (Νέα Σμύρνη, Φεβρουάριος 1968), είναι Ελληνίδα εκπαιδευτικός (Φιλόλογος). Είναι η πρώην σύζυγος του Περιφερειάρχη Αττικής και πρώην Δημάρχου Αμαρουσίου Γιώργου Πατούλη και εν ενεργεία Δημοτική Σύμβουλος στον Δήμο Αμαρουσίου από το 2014. Επίσης, είναι Πρόεδρος της UNESCO Βορείων Προαστίων από το 2017.
Βιογραφία
Η Μαρίνα Σταυράκη, γεννήθηκε το 1968 στην Νέα Σμύρνη, και έλκει την καταγωγή της από την Κρήτη. Μεγάλωσε στην Πεύκη. Σπούδασε Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών, με ειδίκευση στην Κλασική Φιλολογία, από το οποίο έλαβε πτυχίο με βαθμό "άριστα" το 1990. Έχει εξειδικευθεί στην διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και της Λατινικής Φιλολογίας.
Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές, επάνω στην δημόσια διοίκηση, την αυτοδιοίκηση και τη διαχείριση κρίσεων στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Καριέρα
Από το 1993 έως το 1998, εργάστηκε ως Φιλόλογος, σε Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης στην Αθήνα και το Μαρούσι. Στη συνέχεια εργάστηκε ως εκπαιδευτικός για δύο έτη, στα Ιδιωτικά εκπαιδευτήρια "Saint Joseph" στην Πεύκη και κατόπιν σε Δημόσια σχολεία στην μέση εκπαίδευση από το 2000 έως το 2017.
Από το 2000 έως το 2003, διατέλεσε μέλος του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πεύκης. Επίσης, διατέλεσε και επιστημονικός συνεργάτης της Ανώτατης Σχολής Παιδαγωγικών και Τεχνολογικών Επιστημών (ΑΣΠΑΙΤΕ). Από το 2007, είναι μέλος του «Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού Δήμου Αμαρουσίου».
Από το 2017, είναι Πρόεδρος του Ομίλου για την UNESCO Βορείων Προαστίων.
Αυτοδίοικηση
Στις ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, εξελέγη (πρώτη σε ψήφους) Δημοτική Σύμβουλος στον Δήμο Λυκόβρυσης-Πεύκης. Από το 2014 έως το 2017, διετέλεσε Πρόεδρος του Ν.Π.Δ.Δ. για το Περιβάλλον, τον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό (ΠΕ.Α.Π) του Δήμου Λυκόβρυσης-Πεύκης. Από το 2015, είναι εντεταλμένη σύμβουλος Πολιτισμού του Εθνικού Διαδημοτικού Δικτύου Υγιών Πόλεων – Προαγωγής Υγείας (Ε.Δ.Δ.Υ.Π.Π.Υ).
Από το 2019, είναι εν ενεργεία Δημοτική Σύμβουλος στον Δήμο Αμαρουσίου.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένη με τον γιατρό, πρώην Δήμαρχο Αμαρουσίου και εν ενεργεία Περιφερειάρχη Αττικής, Γιώργο Πατούλη από το 1986. Έχουν έναν γιο, τον Αλέξανδρο. Τον Μάρτιο του 2021, η Μαρίνα Σταυράκη ανακοίνωσε ότι δεν μένουν πλέον μαζί με τον Γιώργο Πατούλη και έχουν ξεκινήσει από κοινού τις διαδικασίες για την έκδοση του διαζυγίου τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Μαρούσι
Higher Ground (τραγούδι, Ράσμουσεν)
Το "Higher Ground" είναι τραγούδι από τον Δανό τραγουδιστή Ρασμούσεν. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Δανία στη Eurovision 2018 όπου ήταν 9ο στον τελικό με 226 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Τραγούδια του 2018
Προοδευτική Διεθνής
Η Προοδευτική Διεθνής είναι διεθνής οργανισμός προοδευτικών, αριστερών ακτιβιστών και οργανώσεων. Οι κύριοι υποστηρικτές της είναι ο Μπέρνι Σάντερς και ο Γιάνης Βαρουφάκης και συνιδρύθηκε από το The Sanders Institute και το DiEM25. Ο Βαρουφάκης, συνιδρυτής του DiEM25, δήλωσε σε μια έκθεσή του ότι η Προοδευτική Διεθνής δημιουργείται «για να κινητοποιήσει τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ώστε να αλλάξουν την παγκόσμια τάξη και τα θεσμικά όργανα που την διαμορφώνουν». Η Προοδευτική Διεθνής ξεκίνησε στις 30 Νοεμβρίου 2018 σε μια εκδήλωση του Ινστιτούτου Sanders, στην οποία συμμετείχαν πολλοί προοδευτικοί πολιτικοί, οικονομολόγοι και ακτιβιστές, μεταξύ των οποίων η Ναόμι Κλάιν, ο Κορνέλ Ουέστ, ο Φερνάντο Χαντάντ, ο Τζέφρεϊ Σακς, η Νίκι Άστον και η Άδα Κολάου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική
Σοφία Πατσαλίδη
Η Σοφία Πατσαλίδη (16 Δεκεμβρίου 2000) είναι Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια. Εγκατέλειψε το σχολείο σε ηλικία 16 ετών για να κυνηγήσει το όνειρό της στη μουσική. Σήμερα είναι στο δεύτερο έτος των σπουδών της στο Κολλέγιο του Λιντς, στη Σχολή Μουσικών Σπουδών, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 16 Δεκεμβρίου 2018, κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο της με τίτλο "Everything I Ever Wanted", την ημέρα των 18ων γενέθλιών της. Ο δίσκος αυτός είναι διαθέσιμος σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένου του Spotify και του Apple Music.
Λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε εκπροσωπήσει την Κύπρο στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2014 με το τραγούδι "Η πιο όμορφη μέρα".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2000 στη Λευκωσία της Κύπρου. Έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική ήδη από την παιδική ηλικία της και ξεκίνησε να τραγουδά όταν ήταν 3 ετών. Μεγάλωσε ακούγοντας ποπ μουσική, όπως την Μπιγιονσέ.
Eurovision 2014
Στις 21 Ιουλίου 2014, η Πατσαλίδη επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Κύπρο στον 12ο Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στη Μάλτα. Εμφανίστηκε στην πέμπτη θέση με το τραγούδι "Η πιο όμορφη ημέρα". Μετά το τέλος, δήλωσε ότι επιθυμούσε πολύ να συμμετάσχει κάποτε στον ενήλικο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision για την Κύπρο.
Πέτρος Πατρίκιος
Ο Πέτρος Πατρίκιος (περ. 500-565) ήταν υψηλά ιστάμενος πολιτικός, διπλωμάτης και ιστορικός της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Καλά μορφωμένος και επιτυχημένος δικηγόρος, ο Πέτρος στάλθηκε επανειλημμένα πρεσβευτής στο Βασίλειο των Οστρογότθων παραμονές του Γοτθικού Πολέμου του 535-554. Παρά τα διπλωματικά του προσόντα, δεν κατάφερε να αποτρέψει τον πόλεμο και φυλακίστηκε προσωρινά από τους Γότθους στη Ραβέννα. Μετά την απελευθέρωσή του διορίστηκε μάγιστρος των οφφικίων, θέση την οποία διατήρησε για 26 συναπτά έτη, κάτι χωρίς προηγούμενο στη Βυζαντινή ιστορία. Ήταν κορυφαίος υπουργός του Ιουστινιανού (527-565) παίζοντας καθοριστικό ρόλο στις επιλογές του αυτοκράτορα σε θέματα θρησκείας αλλά και στις σχέσεις του με τους Σασσανίδες Πέρσες, καθώς ηγήθηκε των διαπραγματεύσεων για τη συνθήκη ειρήνης του 562, που έληξε τον 20-ετή Λαζικό Πόλεμο. Τα ιστορικά γραπτά του έχουν σωθεί μόνο τμηματικά, αλλά αποτελούν μοναδικές πηγές πληροφόρησης για τις πρωτο-Βυζαντινές παραδόσεις και τις σχέσεις της αυτοκρατορίας με τους Σασσανίδες.
Σταδιοδρομία στην Ιταλία
Κατά το Θεοφύλακτο Σιμοκάττη, ο Πέτρος Πατρίκιος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη γύρω στα 500 και καταγόταν από την Ιλλυρία (κατά τον Προκόπιο) ή από το Δάρα της Μεσοποταμίας (σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία). . Αφότου τελείωσε τις νομικές σπουδές του εργάστηκε σαν δικηγόρος στην Κωνσταντινούπολη τραβώντας τελικά την προσοχή της αυτοκράτειρας Θεοδώρας
Λόγω των ρητορικών του ικανοτήτων, το 534 διορίστηκε διπλωματικός ακόλουθος του Βυζαντίου στην Οστρογοτθική Ιταλία στη Ραβέννα. Την εποχή εκείνη βρισκόταν σε εξέλιξη διαμάχη μεταξύ της Αμαλασούνθας που ήταν αντιβασίλισσα του νεαρού βασιλιά Αταλάριχου και του ξαδέλφου της Θεόδατου. Όταν ο Αταλάριχος πέθανε, ο Θεόδατος σφετερίστηκε το θρόνο, φυλάκισε την Αμαλασούνθα και ζήτησε από τον Ιουστινιανό να τον αναγνωρίσει. Ο Πέτρος συνάντησε τους πρεσβευτές του Γότθου καθ´οδόν προς την Ιταλία, στον Αυλώνα, και ενημέρωσε την Κωνσταντινούπολη ζητώντας οδηγίες. Ο Ιουστινιανός διεμήνυσε στο Θεόδατο ότι η Αμαλασούνθα ήταν υπό την προστασία του και ότι δεν θα έπρεπε να την πειράξει. Παρ’ όλα αυτά, όταν ο Πέτρος κατέφθασε στην Ιταλία η Αμαλασούνθα ήταν ήδη νεκρή. Η εξιστόρηση του Προκόπιου στους «Γοτθικούς Πολέμους» του είναι ασαφής για το περιστατικό αυτό, αλλά στη «Απόκρυφη Ιστορία» του λέει ξεκάθαρα πως ο Πέτρος επέτρεψε να σκοτώσουν την Αμαλασούνθα κατ’ εντολή της Θεοδώρας που την θεώρησε πιθανή απειλή. Παρά τις όποιες κρυφές διαβεβαιώσεις της Θεοδώρας στο Θεόδατο, ο Πέτρος καταδίκασε το γεγονός και ξεκαθάρισε ότι, ως αποτέλεσμα, θα ακολουθούσε πόλεμος χωρίς καμία ανακωχή μεταξύ Βυζαντίου και Γότθων. Ο Πέτρος, κατόπιν, επέστρεψε από την Ιταλία φέρνοντας γράμματα του Θεόδατου και της Ρωμαϊκής Συγκλήτου προς το αυτοκρατορικό ζεύγος με τα οποία ζητούσαν την ειρηνική διευθέτηση του ζητήματος. Ώσπου να φτάσει ο Πέτρος στην Κωνσταντινούπολη, όμως, ο Ιουστινιανός είχε πάρει ήδη την απόφασή του και ετοίμαζε τα στρατεύματά του για επίθεση. Ο Πέτρος επισκέφθηκε ξανά την Ιταλία αυτή τη φορά μεταφέροντας τελεσίγραφο πως μόνο η παραίτηση του Θεόδατου και η επιστροφή της Ρώμης στην αυτοκρατορία θα απέτρεπε τον πόλεμο. Ακολούθησε, αμέσως, διμέτωπη επίθεση στις πιο απομακρυσμένες επαρχίες των Οστρογότθων, με το Βελισάριο να καταλαμβάνει τη Σικελία και τον Μούνδο τη Δαλματία. Όταν ο Θεόδατος έμαθε τα νέα, απελπίστηκε, κι έτσι ο Πέτρος κατάφερε να του αποσπάσει σημαντικές υποχωρήσεις: η Σικελία θα ενσωματωνόταν στο Βυζάντιο, ενώ η εξουσία του Θεόδατου περιοριζόταν σημαντικά εντός Ιταλίας με την επιπλέον υποχρέωση της παραχώρησης χρυσού και 3,000 στρατιωτών ως ετήσιο φόρο στον Ιουστινιανό. Ο Θεόδατος, φοβούμενος πως η αρχική του προσφορά θα απορρίπτονταν, ενημέρωσε τον Πέτρο ότι θα δεχόταν την παραχώρηση ολόκληρης της Ιταλίας αλλά όρκισε τον Πέτρο να το κρατήσει μυστικό έως ότου αποφασίσει ο Ιουστινιανός. Ο αυτοκράτορας, πράγματι, αρνήθηκε την προσφορά αλλά κατενθουσιάστηκε με τη δεύτερη, αποδεχόμενος την υποτακτικότητα του Θεόδατου. Έστειλε ξανά τον Πέτρο στην Ιταλία κομίζοντας μηνύματα προς τον Θεόδατο και τους ευγενείς Γότθους, και προς στιγμήν φαινόταν πως το λίκνο της αρχαίας Ρώμης θα επέστρεφε στο βασίλειό του ειρηνικά. Φευ, με την άφιξή του στη Ραβέννα, ο Πέτρος συνάντησε έναν αλλαγμένο Θεόδατο ο οποίος με την υποστήριξη των ευγενών και μετά από μια μικρή επιτυχία στη Δαλματία, διεμήνυσε ότι θα αντιστεκόταν και φυλάκισε τον Πέτρο και την ακολουθία του.