cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεμπαστιάν Οζιέ
Άλλοι αγώνες
Πήρε μέρος στον τελευταίο γύρο του γαλλικού πρωταθλήματος GT στο Paul Ricard circuit. Σε αυτά τα 2 GT Tour αγώνες οδηγούσε μια Ferrari F430 Scuderia της ομάδας Αθλητισμού Γκαράζ, καθώς ο team-mate του Λάιονελ Comole, Πρόεδρος του Fondation Αρθρίτιδα και amatorial οδηγός. Ogier αμφισβήτησε επίσης το φινάλε γύρο του F4 γαλλικό Πρωτάθλημα με το μονοθέσιο του Auto Sport Academy (δηλαδή το αυτοκίνητο που τον βοήθησε να βελτιώσει τα τέλη της πέδησης σε γωνία που εισέρχονται στην άσφαλτο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού δοκιμές). Πήρε μέρος στη Μόσχα Πόλη Αγωνιστικά με τη Citroën. Το Race of Stars (όπως ονομάστηκε) ήταν κοντά στο Κρεμλίνο. Πήρε την 9η θέση του ΕΤΠΑ Master-Kart του Paris-Bercy, με τους οδηγούς που έρχονται από όλα τα είδη του μηχανοκίνητου αθλητισμού σειράς. Αμφισβήτησε τη Μονακό γύρο του Porsche Supercup, με τη σειρά που παραδοσιακά γίνεται πριν από τη Formula 1 Grand Prix. Μετά από μια 14η θέση στις κατατακτήριες, κατέληξε 13 από τα 26 προγράμματα οδήγησης στον αγώνα. Πήρε μέρος σε ένα γύρο του ADAC GT Masters, στο Lausitzring κυκλωμάτων. Οδηγούσε ένα Audi R8 LMS Ultra της Prosperia C. Abt Racing team, μαζί με τον Markus Winkelhock. Μαζί, πήραν την 13η θέση σε Αγώνα για την 1η και την 8η στον Αγώνα 2. Ogier πήρε μέρος σε μια δεύτερη Porsche Supercup αγώνα, αυτή τη φορά στο Red Bull Ring. Όπως και το 2013, στο Μονακό, που ενώνει το Deutsche Post Έργου 1 ομάδα για να οδηγήσει μια Porsche 911 GT3. Ο Οζιέ έλαβε μέρος για πρώτη φορά σε αγώνα του DTM, στην πίστα Red Bull Ring της Αυστρίας. Είχε μια ικανοποιητική εμφάνιση, τερματίζοντας 12ος στον πρώτο αγώνα και 17ος στον δεύτερο.
Αναφορές
Γάλλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Βρετανικά Αγγλικά
Τα Βρετανικά Αγγλικά (επίσης γνωστά ως Παραδοσιακά Αγγλικά, αγγλικά: British English) είναι η επίσημη διάλεκτος της αγγλικής γλώσσας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Με άλλα λόγια, τα Βρετανικά Αγγλικά είναι τα αγγλικά όπως ομιλούνται και γράφονται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα επίσημα, γραπτά αγγλικά εντός των περιοχών του Ηνωμένου Βασιλείου ποικίλουν. Για παράδειγμα, ορισμένες περιοχές της Σκωτίας, της βορειοανατολικής Αγγλίας, της Ιρλανδίας (και περιστασιακά στο Γιόρκσαϊρ) χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά το επίθετο wee (μικρός, λίγος), ενώ οι υπόλοιπες περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου και του υπόλοιπου κόσμου χρησιμοποιούν συνήθως το little, το οποίο έχει την ίδια σημασία. Παρ'όλα αυτά, η γραπτή μορφή των αγγλικών στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι γενικά ομοιόμορφη. Ωστόσο, η προφορική μορφή των Αγγλικών στο Ηνωμένο Βασίλειο διαφέρει σημαντικά από περιοχή σε περιοχή. Έτσι, ο ενιαίος όρος Βρετανικά Αγγλικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύκολα για τη γραπτή μορφή των Αγγλικών στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τη προφορική μορφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Γλώσσες του Γιβραλτάρ Κατηγορία:Αγγλική γλώσσα
Έρκολε ντε' Ρομπέρτι
Ο Έρκολε ντε' Ρομπέρτι (ιταλικά: Ercole de' Roberti, 1455/1456 - 1496 ), γνωστός επίσης και ως Έρκολε Φερραρέζε ή Έρκολε ντα Φερράρα (Ercole Ferrarese ή Ercole da Ferrara) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγέννησης και ανήκε στη λεγόμενη Σχολή της Φερράρα.
Βιογραφία
Ο Ρομπέρτι γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1450, κατά πάσα πιθανότητα στη Φερράρα. Δάσκαλοί του στη ζωγραφική πιθανόν ήταν οι Φραντσέσκο ντελ Κόσσα, επίσης από τη Φερράρα, όπως καταδεικνύει το ύφος των έργων του και αναφέρει και ο Τζόρτζο Βαζάρι (ο οποίος, όμως, συγχέει τον ντελ Κόσσα με τον Λορέντσο Κόστα) και τον Κόζιμο Τούρα (Cosimo Tura) Ο Ρομπέρτι συνεργάστηκε με τον Κόσσα στην αρχή της σταδιοδρομίας του στη Μπολόνια από το 1473, αν και κατά τη δεκαετία του 1470 καταγράφεται αρκετές φορές και στη Φερράρα. Μετά τα τον θάνατο του Κόσσα, το 1478, έφυγε από τη Μπολόνια και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Φερράρα ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης Το 1479 καταγράφεται να έχει δημιουργήσει το δικό του εργαστήριο στη Φερράρα και από αυτή την περίοδο προέρχεται και ο μοναδικός διασωζόμενος τεκμηριωμένος πίνακάς του, Pala Portuense, τον οποίο ολοκλήρωσε το 1480 - 81, για την εκκλησία Σάντα Μαρία του Πόρτο (έξω από τη Ραβέννα), ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μπρέρα στο Μιλάνο.
Το 1481 ο Ρομπέρτι επέστρεψε στη Μπολόνια για να εργαστεί σε τοιχογραφίες με θέματα της Σταύρωσης και της Κοίμησης της Θεοτόκου στο παρεκκλήσιο Γκαργκανέλλι (Garganelli) της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου (San Pietro). Οι τοιχογραφίες αυτές σήμερα έχουν όλες πλην μιας χαθεί - διασώζεται μόνον ένα τμήμα με τον θρήνο μιας γυναίκας, στην Πινακοθήκη της Μπολόνια (τις γνωρίζουμε από αντίγραφά τους) περιγράφηκαν εκτενώς από τον Βαζάρι και εδραίωσαν τη φήμη του καλλιτέχνη τους επόμενους αιώνες. Περί τις αρχές ή τα μέσα της δεκαετίας του 1480, ο Ρομπέρτι ζωγράφισε μια δραματική, τριμερή "πρεντέλλα" (predella, βάση στήριξης της εικόνας για Αγία Τράπεζα) με τα Πάθη του Χριστού, η οποία αρχικά προοριζόταν για την εικόνα της Αγίας Τράπεζας στην εκκλησία Σαν Τζοβάννι ντι Μόντε στη Μπολόνια. Σήμερα, βρίσκεται διασπαρμένη ανάμεσα στην Πινακοθήκη (Gemäldegalerie) της Δρέσδης και της Walker Art Gallery του Λίβερπουλ. Τόσο οι τοιχογραφίες όσο και η "πρεντέλλα" αναβιώνουν την εξπρεσσιονιστική εικονογραφία του 14ου αιώνα, η οποία εξακολουθούσε να κυριαρχεί στη θρησκευτική εικονογραφία της Βόρειας Ευρώπης κατά τα τέλη του 15ου αιώνα. ΤΟ ύφος του Ρομπέρτι στα έργα αυτής της περιόδου καταδεικνύουν τη σημασία στη λεπτομέρεια, τα γωνιώδη σχήματα, το συναίσθημα και τη βία που ενσωματώνει η βορειοευρωπαϊκή ζωγραφική παράδοση.
Αν και δεν υπάρχει τεκμηρίωση ότι ο Ρομπέρτι ταξίδεψε στη Βενετία εκείνη την περίοδο, η ανταπόκρισή του στις εξελίξεις της Βενετικής ζωγραφικής είναι τόσο εμφανής, ώστε είναι πολύ πιθανόν, περί το 1480, να επισκέφθηκε την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Πριμαλούνα
Η Πριμαλούνα (ιταλικά: Primaluna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Λεόνιντ Ζαμποτίνσκι
Ο Λεόνιντ Ιβάνοβιτς Ζαμποτίνσκι (Леонiд Іванович Жаботинський, 28 Ιανουαρίου 1938 – 14 Ιανουαρίου 2016) ήταν Σοβιετικός, μετέπειτα Ουκρανός, αθλητής της άρσης βαρών, ο οποίος σημείωσε 19 παγκόσμια ρεκόρ στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών και κέρδισε χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και του 1968.
Πρώιμη ζωή
Ο Ζαμποτίνσκι γεννήθηκε σε ένα χωριό στην Ουσπένκα, στην Όμπλαστ Σούμι της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας σε οικογένεια Κοζάκων. Αν και ο Ιβάν Φιλίποβιτς, ο πατέρας του, ήταν αθλητής, ο Ζαμποτίνσκι δήλωσε σε μια συνέντευξη το 1967 ότι έμοιασε σε έναν από τους παππούδες του, καθώς κανένας από τους γονείς του δεν είχε εξαιρετική σωματική διάπλαση. Ο ίδιος ήταν γιγαντότσωμος με ύψος 1,91 μέτρα και βάρος στη διάρκεια της καριέρας του που έφτανε τα 165 κιλά. Ο Ζαμποτίνσκι πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Ζαπορίζια και στην εφηβική του ηλικία ασχολήθηκε με άλλα αθλήματα με επιτυχία, όπως τη σφαιροβολία στην οποία αναδείχθηκε τρίτος στο πρωτάθλημα Ουκρανίας το 1954. Μετά την αποφοίτησή του από το επταετές γυμνάσιο, εργάστηκε στο εργοστάσιο τρακτέρ στο Χάρκοβο και είχε προπονητή τον Μιχαήλ Σβετλίτσνι στον τοπικό σύλλογο άρσης βαρών της αθλητικής κοινωνίας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σταδιοδρομία
Ο Ζαμποτίνσκι έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα της ΣΣΔΟ το 1957, όπου κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο. Αργότερα το ίδιο έτος, εισήλθε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Χάρκοβο και σπούδασε εκεί μέχρι το 1964. Το 1963 έκανε τη πρώτη εμφάνισή του σε διεθνή διοργάνωση κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε το ασημένιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ήταν ο σημαιοφόρος της Σοβιετικής Ένωσης κατά τις τελετές έναρξης των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1968 στην Πόλη του Μεξικού, κουβαλώντας τη σοβιετική σημαία μόνο με το ένα χέρι όταν η ομάδα μπήκε μέσα, όταν όλοι οι άλλοι σημαιοφόροι χρησιμοποιούσαν δύο χέρια.
Μεταξύ 1963 και 1974 ο Ζαμποτίνσκι σημείωσε 19 παγκόσμια ρεκόρ στην κατηγορία υπερβαρέων βαρών (ένα στο ντεβελοπέ, 16 στο ζετέ και δύο στο σύνολο) αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρωταθλητής κόσμου, δύο φορές πρωταθλητής Ευρώπης και κέρδισε χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και του 1968. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η μονομαχία δύο σπουδαίων αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο (1964) - ο Μοσχοβίτης Γιούρι Βλάσοφ και ο κάτοικος του Κιέβου Ζαμποτίνσκι παρέμεινε στη μνήμη των αυτόπτων μαρτύρων, με τον πρώτο να είναι νικητής στις δύο προηγούμενες αναμετρήσεις τους στο Ευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1963. Στις 18 Οκτωβρίου 1964, η αίθουσα του Ολυμπιακού Σταδίου του Τόκιο δεν μπόρεσε να φιλοξενήσει όλους όσους ήθελαν να δουν τη μονομαχία μεταξύ του θριαμβευτή των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης και του κύριου ανταγωνιστή του. Ο αγώνας έθεσε αλλεπάλληλα ρεκόρ κόσμου και έληξε με νίκη του Ζαμποτίνσκι με σύνολο 572,5 κιλά καταρρίπτοντας το ρεκόρ κόσμου στο ζετέ με 217,5 κιλά στη τελευταία του προσπάθεια έναντι 570 του Βλάσοφ. Όλες οι εφημερίδες του Τόκιο έγραψαν: «Όποιος δεν έχει δει τον αγώνα μεταξύ Βλάσοφ και Ζαμποτίνσκι, δεν έχει δει τους Ολυμπιακούς Αγώνες!». Η επικράτησή του στους Αγώνες της Πόλης του Μεξικού ήταν ευκολότερη ανυψώνοντας το ίδιο βάρος στο σύνολο. Τελευταία διεθνής του εμφάνιση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1969, όπου μηδενίστηκε στο αρασέ. Ένας σοβαρός τραυματισμός στον ώμο και η απαιτούμενη χειρουργική επέμβαση τον κράτησε εκτός αγώνων για σχεδόν τέσσερα χρόνια. Η καριέρα του ήταν μακροχρόνια καθώς σημείωσε το τελευταίο του παγκόσμιο ρεκόρ, 185,5 κιλά στο αρασέ στις 21 Φεβρουαρίου 1974. Πρότυπο για τους νέους, δεν ήταν μόνο ταλαντούχος αλλά και σκληρά εργαζόμενος, γεγονός που του επέτρεψε να φτάσει στην κορυφή της καριέρας του κατακτώντας όλους τους τίτλους σε κάθε διοργάνωση τουλάχιστον από δύο φορές. Από τα αξιοσημείωτα της αθλητικής του παρουσίας ο ανάλαφρος τρόπος που αντιμετώπιζε τον αθλητισμό αγωνιζόμενος χαλαρός και στους σημαντικότερους αγώνες του.
thumb |250px|Σε προσπάθειά του στο αρασέ των Ολυμπιακών Αγώνων του 1968
Προσωπική ζωή
Το 1964, ο Ζαμποτίνσκι αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Χάρκοβο και το 1970 έκανε το διδακτορικό του στην παιδαγωγική. Αφού τελείωσε την αθλητική του καριέρα, προπονούσε αρσιβαρίστες στον Σοβιετικό Στρατό και αποσύρθηκε το 1991 ως συνταγματάρχης. Το 1987–1991 εργάστηκε στη Μαδαγασκάρη ως στρατιωτικός σύμβουλος και προπονητής άρσης βαρών. Μετά από αυτό έγινε πρύτανης του Ινστιτούτου Επιχειρήσεων και Δικαίου της Μόσχας, ενός από τα πρώτα ιδιωτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Ρωσία.
Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης μεταξύ 1965 και 1991. Ήταν παντρεμένος με τη Ράισα και είχε δύο γιους, τον Ρουσλάν και τον Βιλέν, οι οποίοι και οι δύο υπήρξαν αθλητές της άρσης βαρών. Πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 2016 σε ηλικία 77 ετών, στη Ζαπορίζια της Ουκρανίας.
Ο Ζαμποτίνσκι αναγνωρίζεται ως ο δυνατότερος Ουκρανός αρσιβαρίστας και ήταν ένα από τα εφηβικά είδωλα του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Ουκρανοί Κοζάκοι Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Ντιμίταρ Πένεφ
Ο Ντιμίταρ Ντούσκοφ Πένεφ (Димитър Душков Пенев) (γενν. 12 Ιουλίου 1945) είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Έπαιξε σε 90 παιχνίδια με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βουλγαρίας και σημείωσε 2 γκολ. Θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους αμυντικούς της χώρας του, κερδίζοντας το βραβείο του Βούλγαρου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς το 1967 και το 1971, ενώ συμμετείχε επίσης σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα για τη χώρα του, το 1966, το 1970 και το 1974. Είναι επίτιμος πρόεδρος της ΤΣΣΚΑ Σόφιας και της ημι-επαγγελματικής Νότιγχαμ Γιουνάιτεντ ΦΚ.
Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής
Ο Πένεφ αγωνίστηκε τις Λοκομοτίβ Σόφιας (1962–1964) και ΤΣΣΚΑ Σόφιας (1964–1977).
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Πένεφ ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Βουλγαρίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, όπου η ομάδα του έφτασε στους ημιτελικούς και στη συνέχεια έχασε τον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο εναντίον της Σουηδίας. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας του ως προπονητής επέδειξε αριστεία τόσο στην τακτική όσο και στην ομαδική ψυχολογία. Το πιο αξιοσημείωτο προσόν του Πένεφ ήταν η ικανότητά του να συνεργάζεται καλά με νεαρούς παίκτες. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας ανακάλυψε πολλούς μέχρι πρότινος άγνωστους ή ελάχιστα γνωστούς ταλαντούχους νέους και τους χρησιμοποίησε ως βάση για μια επιτυχημένη ομάδα σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Ανάμεσά τους ο Χρίστο Στόιτσκοφ, ο Εμίλ Κοσταντίνοφ, ο Λιουμποσλάφ Πένεφ, ο Μαρτίν Πετρόφ, ο Στιλιγιάν Πετρόφ και ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ.
Στις 30 Ιουλίου 2007, διορίστηκε προπονητής της εθνικής Βουλγαρίας για δεύτερη φορά. Τελευταία του ομάδα ως προπονητής ήταν η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, αλλά στις 6 Μαρτίου 2009 η ΤΣΣΚΑ τον απέλυσε και αποφάσισε να τον αντικαταστήσει με τον ανιψιό του, Λιουμποσλάφ Πένεφ, πρώην παίκτη της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, της Θέλτα Βίγο, της Βαλένθια και της Ατλέτικο Μαδρίτης.
Ο Πένεφ ως προπονητής της Εθνικής Βουλγαρίας είχε σε 55 αγώνες συνολικά 25 νίκες, 15 ισοπαλίες και 15 ήττες, με διαφορά τερμάτων 88:60.
Προσωπική ζωή
Ο Πένεφ είναι θείος του πρώην διεθνούς ποδοσφαιριστή και προπονητή της Εθνικής Βουλγαρίας, Λιουμποσλάφ Πένεφ.
Ως παίκτης
Λοκομοτίβ Σόφιας
ΤΣΣΚΑ Σόφιας
Ως προπονητής
Βουλγαρία
Ρότζενο
Το Ρότζενο (ιταλικά: Rogeno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Ρομπιάτε
Το Ρομπιάτε (ιταλικά: Robbiate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Σάντα Μαρία Οέ
Η Σάντα Μαρία Οέ (ιταλικά: Santa Maria Hoè) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Σιρόνε
Το Σιρόνε (ιταλικά: Sirone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Ζαν-Πιέρ Μελβίλ
Ο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ (γαλλικά: Jean-Pierre Melville), (17 Οκτωβρίου 1917 - 2 Αυγούστου 1973), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Καριέρα
Όταν επέστρεψε από τον πόλεμο, ζήτησε άδεια για να γίνει βοηθός σκηνοθέτη, αλλά απορρίφθηκε. Χωρίς αυτή την υποστήριξη, αποφάσισε να παράγει τις ταινίες του με τα δικά του μέσα και συνέχισε να χρησιμοποιεί το Μελβίλ ως το καλλιτεχνικό του όνομα. Έγινε ανεξάρτητος κινηματογραφιστής και κατείχε το δικό του στούντιο, στο Παρίσι.
Ήταν γνωστός για τις μινιμαλιστικές δραματικές αστυνομικές ταινίες του, όπως Ο Χαφιές, (1962), Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο (1967) και Ο Κόκκινος Κύκλος (1970) με πρωταγωνιστές μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Αλέν Ντελόν, ο Ζαν Πολ Μπελμοντό και  ο Λίνο Βεντούρα.
Έχοντας επιρροές από τα φιλμ νουάρ του Χόλυγουντ του 1940, ο Μελβίλ χρησιμοποίησε αξεσουάρ όπως τα όπλα, τα ρούχα (παλτά) και τα καπέλα φεντόρα, για να διαμορφώσει μια χαρακτηριστική  εμφάνιση στις ταινίες του.
Η ανεξαρτησία του Μελβίλ και η «αναφορά» του κινηματογράφικου του στυλ (ήταν ένας από τους πρώτους Γάλλους σκηνοθέτες που χρησιμοποίησαν τακτικά τις πραγματικές τοποθεσίες) είχαν σημαντική επιρροή στο γαλλικό κινηματογραφικό κίνημα του Νέου κύματος.
Θάνατος
Ο Μελβίλ πέθανε στις 2 Αυγούστου 1973 σε ηλικία 55 ετών από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ γευμάτιζε με τον συγγραφέα Φίλιπ Λαμπρό στο εστιατόριο PLM Saint-Jacques de Hôtel στο Παρίσι.
Ο Μελβίλ έγραφε εκείνη την περιόδο το σενάριο για την επόμενη ταινία του, "Contre enquo te", ένα θρίλερ κατασκοπείας για τον παραγωγό Ζακ-Ρικ Στράους και με πρωταγωνιστή τον Υβ Μοντάν. Ωστόσο είχε προλάβει να γράψει ένα σημαντικό μέρος, όπου μετά ο Λαμπρό ελπίζε να τελειώσει το σενάριο και να το σκηνοθέτησει ο ίδιος, αλλά τελικά το έβαλε στην ταινία Le hasard et la violence (1974), με πρωταγωνιστή τον Υβ Μοντάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί κινηματογράφου
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2014-15
Το Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2014-15 ήταν η 9η έκδοση του Κυπέλλου Β΄ κατηγορίας Κύπρου. Συμμετείχαν οι εφτά ομάδες της Β΄ κατηγορία 2014-15. Νικήτρια ήταν η Ολυμπιάδα Νεάπολης για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ολυμπιάδα Νεάπολης και η Αναγέννηση Δερύνειας. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 25 Απριλίου 2015 στην Κλειστή Αίθουσα Πύλας στην Πύλα. Νικήτρια ήταν η Ολυμπιάδα Νεάπολης με σκορ 3-1 σετ (25-27, 26-24, 25-20, 25-17).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2014 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2015
Τανκρού
Το Τανκρού (γαλλικά: Tancrou) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τανκρεσιέν (γαλλικά: Tancrétiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1684–1696)
Η Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (Maria Theresa von Österreich, 22 Αυγούστου 1684 - 28 Σεπτεμβρίου 1696) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1684 στο Παλάτι Χόφμπουργκ, και ήταν το έκτο παιδί και η τέταρτη κόρη του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της τρίτης συζύγου του Ελεονώρας Μαγδαληνής του Παλατινάτου.
Πέθανε από ευλογία στις 28 Σεπτεμβρίου 1696 στο Παλάτι Έμπερσντορφ σε ηλικία 12 ετών. Είναι θαμμένη στην αυτοκρατορική κρύπτη στη Βιέννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Δημαρχείο Ερμούπολης
Το Δημαρχείο Ερμούπολης είναι κτίριο που σχεδίασε ο Ερνέστος Τσίλλερ και κατασκευάστηκε μεταξύ 1875 και 1891 στην πρωτεύουσα της Σύρου. Είναι κτισμένο στη βόρεια πλευρά της κεντρικής πλατείας της Ερμούπολης, στον άξονα ακριβώς του μεγάλου εμπορικού δρόμου της οδού Ερμού (σημερινής Ελευθερίου Βενιζέλου).
Η εντύπωση που προκαλεί το κτίριο του Δημαρχείου Ερμούπολης, είναι μνημειακή και μοιάζει περισσότερο με ανάκτορο.
Ιστορική αναδρομή
Το 1834, η Ερμούπολη ορίζεται δήμος Α' τάξης και το 1835 εκλέγεται ο πρώτος δήμαρχος της πόλης, ο Γεώργιος Πετρίτσης.
Οι δημοτικές υπηρεσίες αρχικά στεγάζονταν σε κτίριο ιδιωτικό αντί ενοικίου χωρίς να διαθέτουν ιδίου μεγάρου. Από το 1856 αρχίζει να συζητείται σοβαρά η ανάγκη ανέγερσης δημοτικού καταστήματος. Ωστόσο από πιο παλιά είχε προβλευθεί χώρος στο πολεοδομικό σχέδιο της πόλης για την ανέγερση δημαρχείου. Το 1854, ο τότε διευθυντής του Μηχανικού Κυκλάδων, Αλέξανδρος Γεωργαντάς, έκανε τα πρώτα σχέδια.
Η δρομολόγηση ανέγερσης δημαρχιακού μεγάρου
thumbnail|right|Ο [[Ερνέστος Τσίλλερ με σχέδια του οποίου κτίστηκε το Δημαρχείο Ερμούπολης]]
Στις 26 Μαΐου 1858, το δημοτικό συμβούλιο συστήνει επιτροπή για την ανέγερση δημοτικών κτιρίων και στις 14 Μαΐου 1868 αποφασίζει τον διορισμό κάποιου Ελευθεριάδη ως δημομηχανικού.
Φαίνεται πως οι δημοτικές Αρχές είχαν έρθει σε συνεννόηση με τον Τσίλλερ αρκετό καιρό νωρίτερα, επειδή τα αρχικά του σχέδια, τα οποία σώζονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους Κυκλάδων, χρονολογούνται ήδη από το 1871. Όμως το κόστος ανέγερσης υπολογίστηκε σε 650.000 δραχμές και, λόγω του υπέρογκου ποσού, η πρόταση εγκαταλείφθηκε και άρχισαν να μελετούν άλλη ανάλογη. Ωστόσο, στην πορεία ανακοινώθηκε πως το σχέδιο ανέγερσης δημαρχιακού μεγάρου εγκαταλείφθηκε, με σκοπό στο ίδιο οικόπεδο να κτισθεί κτήριο της Πυροσβεστικής.
Στις 26 Μαΐου 1875, αποφασίζεται από το δημοτικό συμβούλιο η χορήγηση πίστεως ύψους 100.000 δραχμών για να ξεκινήσει η ανέγερση του Δημοτικού Αρχείου, ενώ το έργο θα εκτελείτο κατά τμήματα. Στις 6 Νοεμβρίου 1875, ξεκινά το σκάψιμο των θεμελίων. Τον Δεκέμβριο του 1875 τροποποιείται το σχέδιο της Πλατείας Λεωτσάκου για τις ανάγκες του κτηρίου και αγοράζεται γειτονικό οικόπεδο για τον ίδιο σκοπό. Στις 11 Ιανουαρίου 1876, στις τρεις το μεσημέρι πραγματοποιείται η τελετή θεμελίωσης του Δημαρχείου.
Οι εφημερίδες της Σύρου επικρίνουν το δυσανάλογα μεγάλο κόστος ανέγερσης του μεγάρου σε σχέση με τα οικονομικά του Δήμου.
Στα 1879, το δημοτικό συμβούλιο απορρίπτει τον προϋπολογισμό του Τσίλλερ για τοιχοδομία, ξυλουργικές και μαρμαρουργικές εργασίες και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς εφεσιβάλει την απόφαση της Νομαρχίας να διακόψει την εκτέλεση του έργου. Όπως σχολιάζει η Ελένη Καλαφάτη, «[...]οι δημοτικές Αρχές, ακόμα και σε σημαντικές πόλεις του Βασιλείου, δεν αποδέχονται συχνά ή παρερμηνεύουν ακόμη συχνότερα τις κρατικές επιλογές όπως αυτές εκφράζονται είτε σε θεσμικό πλαίσιο είτε σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις γραμματειών και νομαρχιών».
Στα 1886, το κτήριο έχει φτάσει στο ύψος το δώματος, καθώς πληροφορούμαστε από τα αρχεία του δημοτικού συμβουλίου την απόφαση αγοράς σιδερένιων δοκών για την ισχυροποίηση των πύργων και της στέγης.
Τον Δεκέμβριο του 1890 παραλαμβάνονται τα κουφώματα και τα έπιπλα του μεγάρου, ενώ αρχίζει η διαμόρφωση των πεζοδρομίων γύρω από το κτήριο και τη λέσχη Ελλάς.
Οι συχνές αλλαγές στον σχεδιασμό του κτιρίου
Στη διάρκεια της ανέγερσής του πραγματοποιήθηκαν αρκετές αλλαγές επί της αρχικής πρότασης, όπως η μεταφορά της κεντρικής εισόδου από το ισόγειο στον όροφο, το πλατύ μαρμάρινο κλιμακοστάσιο που προστέθηκε. Τέλος στις τρεις πλευρές του κτιρίου, εκτός από την πρόσοψη, προβλεπόταν τρίτος όροφος, που θα ένωνε ουσιαστικά τους πύργους που υπάρχουν στις τέσσερις γωνίες του κτίσματος.
Αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά
350px|right|thumb|Το Δημαρχείο της Ερμούπολης από την πλευρά του άξονα του μεγάλου εμπορικού δρόμου της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου.
Το Δημαρχείο της Ερμούπολης είναι ένα τριώροφο στην όψη και διώροφο στην πίσω πλευρά κτίριο λόγω της μεγάλης υψομετρικής διαφοράς του γηπέδου, με προεξέχον το κεντρικό πρόπυλο και τους γωνιακούς πύργους. Στην κάτοψη αποτελεί ορθογώνιο, οι χώροι του οποίου οργανώνονται περιμετρικά γύρω από τοξοστοιχίες με πεσσούς και στους δύο ορόφους και καλύπτονται με σιδερένια δίκλιτη υαλόφρακτη στέγη. Οι περιμετρικές τοξοστοιχίες καλύπτονται με κυλινδρικούς θόλους στους διαδρόμους και σταυροθόλια στις γωνίες.
Στην οριζόντια όψη, η οποία χωρίζεται σε τέσσερις ζώνες με επάλληλους ρυθμούς, το ισόγειο βρίσκεται σε ισχυρό βάθρο, ολομάρμαρο, διακοπτόμενο από τα ανοίγματα των καταστημάτων προς την πλευρά της πλατείας, ώστε να μην βαραίνει το σύνολο. Οι ζώνες του πρώτου και του δεύτερου ορόφου είναι τοσκανικού και ιωνικού ρυθμού αντίστοιχα. Το ισόγειο είναι ύψους 7 μ. και είναι το πιο μνημειακό τμήμα χτισμένο από μαρμάρινη λαξευτή τοιχοποιία. Πύργοι τονίζουν τις γωνίες του κτιρίου ενώ οι πεσσοί των πύργων αυτών είναι κορινθιακού ρυθμού. Οι ρωμανικού ρυθμού τρούλοι, που σχεδιάστηκαν από τον Τσίλλερ για να καλύψουν τους γωνιακούς πύργους, δεν κατασκευάστηκαν ποτέ.
Υπάρχει ένα μεγάλο κλιμακοστάσιο, πλάτους 15,5 μ. που οδηγεί σε ένα μεγάλο πρόπυλο και που επιστέφεται από χαμηλό αέτωμα. Από το πρόπυλο μπαίνουμε στον προθάλαμο, που διακοσμείται με τοσκανικού ρυθμού κίονες. Το κεντρικό κλιμακοστάσιο καλύπτεται από γυάλινη οροφή και οδηγεί σε όροφο. Η σκάλα έχει πλάτος 1,95μ. Απέναντι από το πλατύσκαλο βρίσκεται η αίθουσα συνεδριάσεων ιωνικού ρυθμού. Στο κτίριο υπάρχουν επίσης δύο ακόμα κλιμακοστάσια, που σήμερα δεν χρησιμοποιούνται.
Οι διαστάσεις του κτιρίου στη θέση των παραστάδων του πρώτου ορόφου είναι 69,75 Χ 40,40 μ. Τα πλαίσια των παραθύρων, τα γείσα, οι βάσεις και τα επίκρανα των παραστάδων είναι από μάρμαρο, ενώ τα ιωνικά κιονόκρανα των παραστάδων του δευτέρου ορόφου, τα φουρούσια και τα κολονάκια στο στηθαίο είναι από πηλό.
Απλά μωσαϊκά πλακάκια καλύπτουν τα δάπεδα των διαδρόμων και την αυλή. Διπλές σειρές αιθουσών υπάρχουν γύρω από τα περιστύλια. Οι εσωτερικές φωτίζονται από το περιστύλιο και οι εξωτερικές από τον δρόμο. Τα δάπεδά τους είναι ξύλινα και ο οροφές με χαμηλά τόξα, που στηρίζονται σε σιδηροδοκούς, λύση που εφάρμοσε για πρώτη φορά ο Τσίλλερ στην Ελλάδα. Η αίθουσα των δημοτικών συνεδριάσεων είναι με πλούσιο διάκοσμο, οι άλλες είναι απλές και σοβατισμένες.
Πηγές
Δημαρχειο Ερμουπολης Ερμουπολη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σύρο
Εξέγερση των σκλάβων της Βιρτζίνια
Η εξέγερση των μαύρων σκλάβων της Βιρτζίνια (1831) ήταν η μεγαλύτερη και βιαιότερη επανάσταση σκλάβων που σημειώθηκε σε όλη την ιστορία των ΗΠΑ, αλλά και μοναδική για το λόγο πως δεν προδόθηκε, όπως άλλες, από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της, ενώ για πρώτη φορά ανάδειξε το νομιμοφανές πέπλο που κάλυπτε με επιμέλεια το θεσμό της δουλείας στις Νότιες Πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών. Η υπόθεση αυτή αποτέλεσε την κορύφωση μιας σταδιακά αυξανόμενης έντασης που επικρατούσε μεταξύ μαύρων και λευκών τη δεκαετία του 1830 στη Βιρτζίνια, λόγω της οικονομικής κρίσης, συνδυαστικά με το μεγάλο πολλαπλασιασμό των σκλάβων, γεγονότα που προκάλεσαν την εκατέρωθεν αντιπαλότητα.
Ιστορικό της εξέγερσης
Επικεφαλής και εμπνευστής της αιματηρής στάσης ήταν ο 30χρονος (γεννημένος το 1800) μαύρος σκλάβος Νατ Τέρνερ («Nat Turner») με το προσωνύμιο «προφήτης της ελευθερίας», ο οποίος στις 21 Αυγούστου του 1831 ξεκίνησε μια πορεία μαζί με 6 αρχικά, οπαδούς του προς την πόλη Ιερουσαλήμ της Κομητείας του Σαουθάμπτον στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, η οποία χαρακτηρίσθηκε από δολοφονίες δουλεμπόρων, κλοπή όπλων και προσηλυτισμό νέων μελών. Την επόμενη κιόλας ημέρα από την έναρξη της εκστρατείας της, η ομάδα του Τέρνερ αριθμούσε ήδη 70 άτομα, ενώ ο απολογισμός της δράσης της συνοψιζόταν σε 59 φόνους (10 άνδρες, 14 γυναίκες, 35 παιδιά) Οι αρχές της Κομητείας κινητοποιήθηκαν άμεσα επιστρατεύοντας 3.000 άνδρες, ωστόσο χρειάσθηκαν περισσότεροι από 2,5 μήνες έως ότου να εντοπισθεί και να συλληφθεί ο υποκινητής της σφαγής, που ανακαλύφθηκε στην κρυψώνα του από έναν χωρικό και οδηγήθηκε αλυσοδεμένος στην Ιερουσαλήμ. Εκεί, προσήχθη σε δίκη, καταδικάσθηκε και τελικά εκτελέσθηκε με απαγχονισμό μαζί με 16 από τους συντρόφους του, στις 11 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς.
Πηγές
Βιρτζίνια σκλαβων Εξεγερση Βιρτζίνια σκλαβων Εξεγερση
Άνω Φανάρι Τροιζήνας
Το Άνω Φανάρι είναι χωριό στον δήμο Τροιζηνίας, στην περιφερειακή ενότητα Νήσων της περιφέρειας Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Άνω Φανάρι έχει 128 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 470 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Ορθολίθι και στο πέρασμα από την πεδιάδα της Τραχείας και της Τροιζηνίας.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί τάφοι των γεωμετρικών και ρωμαϊκών χρόνων. Στο φυσικά οχυρό ύψωμα βορειοανατολικά του χωριού, εκεί όπου σήμερα σώζονται τα ερείπια του φραγκικού κάστρου βρισκόταν αρχαίο οχυρό. Το μεσαιωνικό κάστρο άρχισε να κατασκευάζεται τον 13ο αιώνα. Είναι ένα από τα δύο κάστρα στην Τροιζηνία που αναφέρονται σε πηγές του 15ου αιώνα, και συγκεκριμένα αναφέρεται ότι Έλληνες άρχοντες προσέφεραν το κάστρο στους Βενετούς το 1456. Το 1467 όμως η περιοχή είχε κατακτηθεί από τους Οθωμανούς και το κάστρο είχε καταστραφεί.
Το Άνω Φανάρι προσαρτήθηκε το 1845 στον δήμο Δρυόπης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1912, όταν ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και το Άνω Φανάρι προσαρτήθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας στον δήμο Τροιζήνας και το 2010, με το πρόγραμμα Καλλικράτης, στον δήμο Τροιζηνίας. Η τοπική κοινότητα Άνω Φαναρίου περιλαμβάνει επίσης το χωριό Αγία Ελένη.
Τενιζί
Το Τενιζί (γαλλικά: Thénisy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Άνω Φανάρι Τροιζήνας
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Τενιζί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τενιζιέν (γαλλικά: Thénisiens).
Άνω Φανάρι Τροιζήνας
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο. Άλλοι ναοί του χωριού είναι αφιερωμένοι στην Αγία Τριάδα και στον Άγιο Νικόλαου. Στο ύψωμα βορειοανατολικά του χωριού σώζονται τα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου Άνω Φαναρίου. Το κάστρο έχει τραπεζοειδές σχήμα και έκταση έξι στρέμματα. Το κάστρο εποπτεύει τα παράλια της Τροιζηνίας και τον κόλπο της Επιδαύρου. Στο βορειοανατολικό τμήμα του κάστρου σώζεται ο ναός των Αγίων Αναργύρων. Κοντά στο χωριό, στη θέση Κοκκινόβραχος, βρίσκεται η είσοδος του λεγόμενου «φαραγγιού του Έρωτα».
Τενιζί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Άνω Φανάρι Τροιζήνας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Τροιζηνίας
Σίρτορι
Το Σίρτορι (ιταλικά: Sirtori) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Τιέ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Τιέ (γαλλικά: Thieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τεοντοζιέν (γαλλικά: Théodosiens).
Παναθηναϊκός αμφορέας (Σπάρτη)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης είναι αρχαιολογικό εύρημα από τον ναό της Αθηνάς Χαλκιοίκου της Σπάρτης.
Περιγραφή
Βρέθηκε θρύμματα και ανασυγκροτήθηκε. Λείπει ένα χερούλι, και το κάτω μέρος του βάζου, εκτός από μερικά τμήματα του ποδιού. Στην έμπροσθεν όψη βλέπουμε την Αθηνά, αν και το ήμισυ του σώματος, καθώς και το χέρι που κρατάει το δόρυ, λείπουν. Την ασπίδα διακοσμεί μία σειρήνα προς τα δεξιά. Τα πλευρικά φίδια της αιγίδας είναι μεγαλόσχημα και καλώς σχηματισμένα, ενώ τα λέπια είναι πολύ αμυδρά ζωγραφισμένα. Στον αριστερό κίονα βλέπουμε ένα πετεινό, ενώ από τον δεξιό κίονα λείπει το άνω μέρος. Ένα μέρος της επίσημης επιγραφής που σώζεται, μαρτυρεί το γνήσιο του αμφορέα: ...ΝΕΘΕΝΑΘΛΟ.... Στην πίσω άποψη βλέπουμε μια σκηνή αρματοδρομίας. Ένα τέθριππο καλπάζει με ταχύτητα προς τα αριστερά. Ο γενειοφόρος οδηγός φοράει μακρύ λευκό ένδυμα με ερυθρούς σταυρούς στο στήθος. Οι τροχοί είναι ζωγραφισμένοι σε σχήμα ελλειψοειδές, και το όλο άρμα φαίνεται κάπως συμπιεσμένο. Οι κεφαλές των αλόγων είναι μικρές, τα ποδάρια μακρότερα του κανονικού, ενώ τα σώματα είναι λιγνά. Μπροστά από το τέθριππο βρίσκεται ένας λευκός κίονας με βάση. Μια άλλη επιγραφή κάτω από την αγγειογραφία της έμπροσθεν όψης υποδεικνύει μάλλον ότι ο αμφορέας αφιερώθηκε από τον νικητή των Παναθηναίων στη Χαλκίοικο Αθηνά. Είναι μια σπάνια περίπτωση, αν όχι μοναδική αφιερωμένου παναθηναϊκού αμφορέα στη θεά Αθηνά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης 515 Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Λακωνία
Σουέλιο
Το Σουέλιο (ιταλικά: Sueglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Σουέλλο
Το Σουέλλο (ιταλικά: Suello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Τομερί
Το Τομερί (γαλλικά: Thomery) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τομεριόν (γαλλικά: Thomeryons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Επαρχία Μπιστροϊστόκσκι
Η επαρχία Μπιστροϊστόκσκι (Быстроисто́кский райо́н) είναι μια διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις πενήντα εννέα επαρχίες του κράι Αλτάι στη Ρωσία. Βρίσκεται στο κεντροανατολικό τμήμα του κράι. Η έκταση της περιοχής είναι 1.804 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο είναι η αγροτική περιοχή (σέλο) του Μπίστρι Ιστόκ. Πληθυσμός: 10,150 (Απογραφή Του 2010) Ο πληθυσμός του Μπίστρι Ιστόκ αντιστοιχεί στο 38.0% του πληθυσμού της επαρχίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κράι Αλτάι
Τατσένο
Το Τατσένο (ιταλικά: Taceno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Βαλγκρεγκεντίνο
Το Βαλγκρεγκεντίνο (ιταλικά: Valgreghentino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Άντρια Ράπτη
Η Aνδριάνα "Άντρια" Ράπτη (20 Μαρτίου 1969, Χανιά) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, όπως τις Ένα γράμμα μια ιστορία (2008), Το φουστάνι, Κρεσέντο, Τα μυστικά της Εδέμ (2012) και άλλες. Είναι γνωστότερη για τη συμμετοχή της στο Σταγόνα στον ωκεανό (1995), A Simple Love Story (2007) και Θυσία (1991). Είναι ευρέως γνωστή στον χώρο της μεταγλώττισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Βαλμαντρέρα
Η Βαλμαντρέρα (ιταλικά: Valmadrera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Μπερνάρντο Σίλβα
Ο Μπερνάρντο Μότα Βέιγκα ντε Καρβάλιο ε Σίλβα (Bernardo Mota Veiga de Carvalho e Silva, 10 Αυγούστου 1994), γνωστός ως Μπερνάρντο Σίλβα (Bernardo Silva), είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Μάντσεστερ Σίτι και την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.
Ο Σίλβα γεννήθηκε στη Λισαβόνα και ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Μπενφίκα. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα το 2014, με την οποία όμως αγωνίστηκε ελάχιστα. Τη σεζόν 2014-15 δόθηκε δανεικός στη Μονακό, με τους Μονεγάσκους να τον αποκτούν τον χειμώνα του 2015. Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2017, αποκτήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι για 43,5 εκατομμύρια λίρες. Την πρώτη του σεζόν στους πολίτες κέρδισε το πρωτάθλημα και το EFL Cup και την επόμενη το εγχώριο τρεμπλ, παίζοντας κύριο ρόλο. Ονομάστηκε παίκτης της χρονιάς για τη Μάντσεστερ Σίτι το 2019 και ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Πρέμιερ Λιγκ.
Ο Σίλβα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Πορτογαλίας το 2015. Ήταν μέλος της εθνικής Πορτογαλίας στο κύπελλο συνομοσπονδιών το 2017 και Μουντιάλ 2018, ενώ ανακηρύχθηκε παίκτης των τελικών του κυπέλλου εθνών της ΟΥΕΦΑ 2019, το οποίο κατέκτησε η Πορτογαλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Τορινί-συρ-Μαρν
Το Τορινί-συρ-Μαρν (γαλλικά: Thorigny-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τορινιέν (γαλλικά: Thorigniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ακμπουζάτ
Το Ακμπουζάτ (Μπασκίρ: Аҡбуҙат, από την λέξη Ak που σημαίνει "λευκό" + Τουρκικό буҙат, σημαίνει "σγουρό Άλογο") είναι το πιο διάσημο κουμπαΐρ (ποίημα) των Μπασκίρ. Είναι αναλογικό με πολλά παρόμοια έργα (π.χ. Πήγασος). δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Το Σγουρό Άλογο του Ακμπουζάτ στην σημαία της επαρχίας Κίγκι
Πλοκή
Ο κύριος ήρωας του Ακμπουζάτ είναι ο Χαουμπάν. Αυτός πήγε στο υποθαλάσσιο βασίλειο για να ψάξει το σγουρό άλογο Ακμπουζάτ και το διαμαντένιο σπαθί.
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπασκορτοστάν Κατηγορία:Λογοτεχνία-επέκταση
Βαλβαρρόνε (Ιταλία)
Το Βαλβαρρόνε (ιταλικά: Valvarrone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Σχέδιο Επιχειρησιακής Συνέχειας
Το Σχέδιο Επιχειρησιακής Συνέχειας  (Αγγλ.:Business Continuity Plan - BCP) (ή  "Επιχειρησιακή Συνέχεια και Σχεδιασμός Ανθεκτικότητας») είναι η διαδικασία δημιουργίας συστημάτων πρόληψης και ανάκαμψης για την αντιμετώπιση πιθανών απειλών για μια επιχείρηση. Επιπλέον της πρόληψης, ο στόχος είναι να δοθεί η δυνατότητα Επιχειρησιακής Συνέχειας πριν και κατά τη διάρκεια εκτέλεσης αποκατάστασης μετά από καταστροφή.
Η αντίσταση ενός οργανισμού σε αναστολή εργασιών είναι "η ικανότητα ... να αντέξει στις αλλαγές στο περιβάλλον του και να συνεχίσει να λειτουργεί". Η συχνά ονομαζόμενη ως ανθεκτικότητα, είναι μια δυνατότητα που επιτρέπει στους οργανισμούς είτε να υπομείνουν τις περιβαλλοντικές αλλαγές χωρίς να χρειάζεται να προσαρμοστούν μόνιμα, είτε να αναγκαστούν να προσαρμοστούν σε έναν νέο τρόπο εργασίας, ο οποίος να ταιριάζει καλύτερα στις νέες περιβαλλοντικές συνθήκες.
Επισκόπηση
Στο Σχέδιο θα πρέπει να περιλαμβάνεται οποιοδήποτε συμβάν, το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τις λειτουργίες, όπως η διακοπή της αλυσίδας εφοδιασμού, η απώλεια ή ζημιά στην υποδομή ζωτικής σημασίας (μεγάλα μηχανήματα ή υπολογιστές/πόροι δικτύου). Ως εκ τούτου, το Σχέδιο Επιχειρησιακής Συνέχειας (BCP) είναι υποσύνολο της διαχείρισης κινδύνου. Στις ΗΠΑ, κυβερνητικές οντότητες αναφέρονται στη διαδικασία ως «σχεδιασμός της συνέχισης των επιχειρήσεων» (continuity of operations planning - COOP). Ένα Σχέδιο Επιχειρησιακής Συνέχειας περιγράφει μια σειρά από σενάρια καταστροφών και τα βήματα που θα ακολουθήσει η επιχείρηση σε κάθε συγκεκριμένο σενάριο για να επιστρέψει στις τακτικές εργασίες της. Το Σχέδιο Επιχειρησιακής Συνέχειας συντάσσεται εγκαίρως και μπορεί επίσης να περιλαμβάνει προφυλάξεις που πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή. Συνήθως δημιουργείται με την συγκέντρωση πληροφοριών από το βασικό προσωπικό της εταιρείς και των υπολοίπων ενδιαφερομένων, και είναι ένα σύνολο ενδεχομένων, που προβλέπονται για την ελαχιστοποίηση της δυνητικής βλάβης στις επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια των δυσμενών σεναρίων
Ανθεκτικότητα
Μια ανάλυση του 2005 σχετικά με τον τρόπο, με τον οποίο οι αποδιοργανώσεις μπορούν να επηρεάσουν δυσμενώς τις δραστηριότητες των επιχειρήσεων, και τον τρόπο, με τον οποίο η επένδυση στην ανθεκτικότητα μπορεί να δώσει ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι οντοτήτων που δεν έχουν προετοιμαστεί για διάφορες απρόβλεπτες καταστάσεις επέκτεινε τις ως τότε κοινές πρακτικές των Σχεδίων Επιχειρησιακής Συνέχειας. Επιχειρηματικές οργανώσεις όπως το Συμβούλιο Ανταγωνιστικότητας αγκάλιασαν τον στόχο για ανθεκτικότητα.
Η προσαρμογή στην αλλαγή με φαινομενικώς πιο αργό, πιο εξελικτικό τρόπο - μερικές φορές στη διάρκεια πολλών ετών ή δεκαετιών - έχει περιγραφεί ως ανθεκτικότερη, και ο όρος «στρατηγική ανθεκτικότητα» χρησιμοποιείται πλέον για να περιγράψει κάτι περισσότερο από την αντίσταση σε κρίση της μιας φοράς, αλλά για να περιγράψει μια συνεχιζόμενη πρόληψη και προσαρμογή, "πριν η υπόθεση της αλλαγής (που πρέπει να γίνει) να γίνει απεγνωσμένα προφανής".
Η προσέγγιση αυτή συνοψίζεται κάποιες φορές ως: ετοιμότητα, προστασία, απόκριση και ανάκτηση.
Η Θεωρία της Ανθεκτικότητας μπορεί να σχετιστεί με το πεδίο των Δημόσιων Σχέσεων. Η ανθεκτικότητα είναι μια επικοινωνιακή διαδικασία που κατασκευάστηκε από τους πολίτες, τις οικογένειες, το σύστημα των μέσων ενημέρωσης, τις οργανώσεις και τις κυβερνήσεις μέσω της καθημερινής ομιλίας και της διαμεσολαβούμενης συνομιλίας.
Η θεωρία βασίζεται στο έργο της Patrice Buzzanell, καθηγήτριας στη Σχολή Επικοινωνίας Brian Lamb στο Πανεπιστήμιο Purdue.
Στο άρθρο της του 2010, "Η ανθεκτικότητα: Μιλώντας, αντιστέκοντας και φαντάζοντας τις νέες κανονικότητες στην ύπαρξη" ("Resilience: Talking, Resisting, and Imagining New Normalities Into Being"), η Buzzanell εξέτασε την ικανότητα των οργανισμών να ευδοκιμήσουν μετά από μια κρίση μέσα από την οικοδόμηση αντίστασης. Εξετάζοντας τη θεωρία ανθεκτικότητας, υπάρχουν ομοιότητες με την θεωρία της επικοινώνησης της κρίσης, αλλά και διαφορές. Η θεωρία επικοινώνησης της κρίσης βασίζεται στη φήμη της εταιρείας, αλλά η θεωρία ανθεκτικότητας βασίζεται στη διαδικασία ανάκαμψης της εταιρείας. Η Buzzanell διαπίστωσε ότι υπάρχουν πέντε βασικά στοιχεία ανθεκτικότητας, πέντε διαφορετικές διαδικασίες που χρησιμοποιούν τα άτομα όταν προσπαθούν να διατηρήσουν την ανθεκτικότητα: δημιουργώντας κανονικότητα, επιβεβαιώνοντας τις βάσεις της ταυτότητάς τους, συντηρώντας και χρησιμοποιώντας δίκτυα επικοινωνίας, χρησιμοποιώντας εναλλακτική λογική και υποβαθμίζοντας τα αρνητικά συναισθήματα, προβάλλοντας τα θετικά συαισθήματα. Κάθε μία από αυτές τις διαδικασίες μπορεί να εφαρμοστεί στις επιχειρήσεις σε περιόδους κρίσης, καθιστώντας την ανθεκτικότητα σημαντικό παράγοντα για τις επιχειρήσεις να επικεντρωθούν ενώ εξασκούνται.
Υπάρχουν τρεις κύριες ομάδες που πλήττονται από μια κρίση: micro (προσωπικό), meso (ομάδα ή οργάνωση) και macro (εθνική ή οργανισμού). Υπάρχουν επίσης δύο βασικοί τύποι ανθεκτικότητας: η προληπτική ανθεκτικότητα και η κατοπινή ανθεκτικότητα. Η προληπτική ανθεκτικότητα προετοιμάζει για μια κρίση και δημιουργεί μια σταθερή βάση για την εταιρεία. Η κατοπινή ανθεκτικότητα περιλαμβάνει τη διατήρηση της επικοινωνίας και επαφής με τους υπαλλήλους. Η προληπτική ανθεκτικότητα αντιμετωπίζει τρέχοντα θέματα, προτού προκαλέσουν πιθανή μεταβολή στο περιβάλλον εργασίας και η κατοπινή ανθεκτικότητα, διατηρώντας την επικοινωνία και αποδέχοντας τις πιθανότητες μετά από ένα περιστατικό. Η ανθεκτικότητα μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε οργανισμό.
Επιχειρησιακή Συνέχεια
Η Επιχειρησιακή Συνέχεια είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της ορθής εκτέλεσης του Σχεδίου Επιχειρησιακής Συνέχειας και της ανάκαμψης από καταστροφές (Disaster recovery). Είναι το όφελος της οικονομικά αποδοτικής αγοράς εφεδρικών μηχανών και διακομιστών, της δημιουργίας αντιγράφων ασφαλείας και της απομάκρυνσής τους εκτός εταιρικών εγκαταστάσεων, της ανάθεσης ευθυνών, της διενέργειας ασκήσεων, της εκπαίδευσης των εργαζομένων και της επαγρύπνησης.
Ένα σημαντικό κόστος του σχεδιασμού είναι η προετοιμασία των εγγράφων διαχείρισης της συμμόρφωσης σε ελέγχους. Διατίθενται εργαλεία αυτοματοποίησης για τη μείωση του χρόνου και του κόστους που σχετίζονται με τη μη αυτόματη παραγωγή αυτών των πληροφοριών.
Διάφοροι οργανισμοί τυποποίησης έχουν δημοσιεύσει αρκετά εμπορικά πρότυπα επιχειρησιακής συνέχειας για να βοηθήσουν στην δημιουργία λιστών ελέγχου αυτών των εξελισσόμενων εργασιών.
Καταγραφή Αποθεμάτων
Οι υπεύθυνοι σχεδιασμού θα πρέπει να κατέχουν πληροφορίες σχετικά με:
Ανάλυση
Η φάση της ανάλυσης αποτελείται από
Ανάλυση επιχειρηματικών επιπτώσεων (Business impact analysis - BIA)
Μια ανάλυση επιχειρηματικών επιπτώσεων κάνει διάκριση μεταξύ κρίσιμων (επείγουσων) και μή κρίσιμων (μη επείγουσων) οργανωτικών λειτουργιών/δραστηριοτήτων. Μια λειτουργία δύναται να θεωρηθεί κρίσιμη εάν υπαγορεύεται από το νόμο.
Για κάθε λειτουργία, εκχωρούνται δύο τιμές:
Οι μέγιστοι χρονικοί περιορισμοί για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο τα βασικά προϊόντα ή οι υπηρεσίες μιας επιχείρησης μπορεί να μην είναι διαθέσιμα ή να  μην είναι παραδοτέα, πριν τα ενδιαφερόμενα μέρη να αντιληφθούν μη αποδεκτές συνέπειες, έχουν καθοριστεί ως:
Σύμφωνα με το πρότυπο ISO 22301, οι όροι «μέγιστη αποδεκτή διακοπή λειτουργίας» και «μέγιστη ανεκτή περίοδος διακοπής» σημαίνουν το ίδιο πράγμα και ορίζονται με ακριβώς τις ίδιες λέξεις.
Συνέπεια Δεδομένων
Όταν περισσότερα από ένα συστήματα παύουν να λειτουργούν (crash), τα σχέδια αποκατάστασης πρέπει να εξισορροπούν την ανάγκη συνέπειας των δεδομένων με άλλους στόχους, όπως του Στόχου Χρόνου Ανάκτησης (Recovery Time Objective - RTO) και Στόχου Σημείου Ανάκτησης (Recovery Point Objective - RPO). Αυτή η ανάγκη συνέπειας των δεδομένων περιγράφεται από τον Στόχο Αποκατάστασης Συνέπειας (Recovery Consistency Objective - RCO). Χρησιμοποιώντας τον εφαρμόζονται αντικειμενικοί στόχοι για την συνέπεια των δεδομένων, ώστε να καθοριστεί μια αποτίμηση της συνέπειας των κατανεμημένων ψηφιακών δεδομένων της εταιρείας τα οποία βρίσκονται σε αλληλοσυνδεόμνενα συστήματα, έπειτα από ένα καταστροφικό περιστατικό. Παρόμοιοι όροι που χρησιμοποιούνται σε αυτό το λογικό πλαίσιο είναι τα "Χαρακτηριστικά Σταθερότητας Ανάκτησης" (Recovery Consistency Characteristics - RCC) και "Επίπεδο Ανάκτησης Αντικειμένων" (Recovery Object Granularity - ROG).
Ενώ οι RTO και RPO είναι απόλυτες τιμές ανά σύστημα, το RCO εκφράζεται ως ποσοστό που μετρά την απόκλιση μεταξύ πραγματικής και στοχευμένης κατάστασης των ψηφιακών εταιρικών δεδομένων σε συστήματα, για ομάδες επεξεργασίας ή για μεμονωμένες επιχειρηματικές διαδικασίες.
Ο ακόλουθος τύπος υπολογίζει το RCO με το "n" να αντιπροσωπεύει τον αριθμό των επιχειρηματικών διαδικασιών και τις "οντότητες" να αντιπροσωπεύουν μια αφηρημένη τιμή για τα επιχειρηματικά δεδομένα:
RCO=100% σημαίνει ότι μετά την ανάκτηση, δεν υπάρχει απόκλιση των δεδομένων των επιχειρήσεων.
Ανάλυση απειλών και κινδύνων (Threat and risk analysis - TRA)
Μετά τον καθορισμό των απαιτήσεων ανάκτησης, κάθε πιθανή απειλή μπορεί να απαιτεί μοναδικά βήματα ανάκτησης. Οι κοινές απειλές περιλαμβάνουν: • Επιδημίες
• Σεισμός
• Φωτιά
• Πλημμύρα
• Cyber attack
• Δολιοφθορά (εκ των έσω ή από εξωτερική απειλή)