Εκστρατεία_του_Μοριά
Τμήμα Αρχαιολογίας
Η αποστολή του ήταν να εντοπίσει 80 αρχαίες τοποθεσίες (στην Αχαΐα, στην Αρκαδία, στην Ηλεία και στη Μεσσηνία) χρησιμοποιώντας την αρχαία λογοτεχνία. Η διαδρομή τους ακολούθησε την πορεία του Παυσανία του περιηγητή. Οι θέσεις των αρχαιολογικων χώρων έπρεπε να εντοπιστούν επακριβώς με ακριβή τριγωνισμό. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια του τμήματος Αρχιτεκτονικής, έπρεπε να ανυψώσουν τα σχέδια (γενικά και οικοδομικά), να σχεδιάσουν και να καλουπώσουν κτίρια και διακοσμήσεις, να ανασκάψουν για να ελευθερώσουν κτίρια και αντίκες. Στο δρομολόγιο προστέθηκαν και βυζαντινά μοναστήρια: έπρεπε να προσπαθήσουν να αγοράσουν χειρόγραφα εκεί. μικρογραφία|332x332px|[[Ολυμπία|Η Ολυμπία το 1829 από την Εκστρατεία του Μοριά.|εναλλ.=]]Ωστόσο, αυτό το τμήμα δεν κατάφερε να υλοποιήσει το τεράστιο πρόγραμμα που είχε αρχικά καθοριστεί. Τα μέλη του υπέφεραν από πολλές ασθένειες και πυρετούς και άρχισαν να διαφωνούν σοβαρά. Ο Σαρλ Λενορμάν (Charles Lenormant), για παράδειγμα, όταν έμαθε ότι ήταν κάτω από τις εντολές του Ντυμπουά, ή τουλάχιστον ότι θα πήγαινε μαζί του, δεν πίστευε ότι θα έπρεπε να αποδεχτεί αυτή τη θέση με τον υποτάκτη του στο Λούβρο (όντως μόλις επέστρεψε από την αρχαιολογική αποστολή της Αιγύπτου του 1828 μαζί με τον Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν). Έτσι έκανε το ταξίδι ως ερασιτέχνης. Ο Εντγκάρ Κινέ (Edgar Quinet, ο διάσημος Γάλλος ιστορικός, διανοούμενος και πολιτικός), ο οποίος είχε ελάχιστο ενδιαφέρον να έχει έναν προϊστάμενο πάνω του και να συνεργάζεται σε ένα συλλογικό έργο - είχε ήδη την πρόθεση να δημοσιεύσει ένα βιβλίο από μόνο του - είπε στον Ντυμπουά ότι δεν έπρεπε να υπολογίζει σε αυτόν και ότι θα πάει να επισκεφθεί την υπόλοιπη Ελλάδα μόνος του στο πλευρό του. Ο Κινέ έτσι επισκέφτηκε τον Πειραιά στις 21 Απριλίου 1829, από όπου έφτασε στην Αθήνα. Τον Μάιο ταξίδεψε στις Κυκλάδες από τη Σύρο. Αλλά αρρώστησε και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία στις 5 Ιουνίου. Το βιβλίο του De la Grèce moderne, et de ses rapports avec l'antiquité (Περί της σύγχρονης Ελλάδος και της σχέσης της με την αρχαιότητα) δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1831. Ο αρχαιολόγος, γλύπτης και ελληνιστής από τη Λυών Jean-Baptiste Vietty (από το τμήμα Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής), δυσκολεύοντας να δεχτεί τον "υποδεέστερο" ρόλο που είχε στην εκστρατεία, επίσης αποσύνδεσε από τους συντρόφους του από τις πρώτες μέρες μετά την άφιξη του στην Ελλάδα και ταξίδεψε ξεχωριστά στην Πελοπόννησο. Έτσι συνέχισε την έρευνα του στην Ελλάδα υπό εξαιρετικά δύσκολες υλικές συνθήκες μέχρι τον Αύγουστο του 1831, δηλαδή πολύ καιρό μετά την επιστροφή της επιστιμονικής αποστολής στη Γαλλία στο τέλος του έτους 1829. Ο Εζέν Εμανυέλ Αμωρύ Ντυβάλ (Amaury-Duval) θα δώσει "γραφικά" πορτρέτα από τους Κινέ και Vietty στα αναμνηστικά του, Souvenirs (1829-1830).Σχετικά με τον Jean-Baptiste Vietty (σελ. 56, Κεφάλαιο ΙΙΙ): « ''Ο κ. Μπλουέ (Guillaume Abel Blouet), ένας ταλαντούχος αρχιτέκτονας, είχε τη σοβαρή εμφάνιση ενός σκληρού εργαζόμενου. Αλλά οι δύο πιο περίεργοι τύποι της επιτροπής ήταν, χωρίς αμφιβολία, ο Εντγκάρ Κινέ (Edgar Quinet) και ο Vietty, γλύπτης από τη Λυών. [...] Ο γλύπτης, ένα είδος αγρότης του Δούναβη, τουλάχιστον για τη μορφή, είχε, ειπώθηκε, μια βαθιά μόρφωση: ήξερε ελληνικά όσο έναν άνθρωπο από τη Γαλλία. Έτσι αντιμετώπισε τους κατοίκους του Μοριά, όπως τα γαϊδουράκια (ως ηλίθιοι), επειδή δεν κατάλαβαν τη γλώσσα του Ομήρου: τέλος πάντων, ήταν περισσότερο Ελληνιστής από Γλύπτης.'' » Και σ. 103: « ''Σκόπευε να διδάξει τη γλώσσα του Όμηρου στους σύγχρονους Έλληνες; Ίσως; Επειδή μας είπαν αργότερα ότι, θέλοντας να εισέλθει με βία σε μια κλειστή πόλη, είχε απευθύνει -στα ελληνικά- στον αστυνομικό μια ομιλία τόσο ελάχιστα κατανοητή, ειδικά με τη γαλλική προφορά, ότι, για να τον σταματήσει, τον οδηγούσαν στο αστυνομικό τμήμα. Το γεγονός παραμένει ότι μας άφησε και δεν τον ξαναείδα ποτέ.'' » Πράγματι, ο Vietty πέθανε νωρίς στη Γαλλία το 1842, σε μεγάλη φτώχεια και χωρίς να έχει δημοσιεύσει ούτε μία σελίδα της έρευνας του στο Μοριά (σύμφωνα με τη μαρτυρία του γεωλόγου Virlet d'Aoust σε επιστολή προς το Υπουργείο το 1843, βλ. την προηγούμενη αναφορά σχετικά με τη μελέτη του Stéphane Gioanni). Όσο για τον Εντγκάρ Κινέ όταν έφυγε από την επιτροπή (σελ. 104, Κεφάλαιο VII): « ''Κάθοντας πάνω σε ένα γαϊδούρι που έκρυβε εν μέρει την τεράστια χλαίνη του, φορούσε ένα μεγάλο άχυρο καπέλο για γυναίκες, του οποίου οι άκρες ανυψωμένες από τον άνεμο, αποκάλυψαν μια ροζ μεταξωτή κορδέλα δεμένη κάτω από το λαιμό, που αιωρούνταν στο στήθος του. Και στις δύο πλευρές της σέλας προσαρτήθηκαν είδη καλαθιών γεμάτα με βιβλία. Πίσω, ο οδηγός και ένα άλογο φορτωμένο με τις υπόλοιπες αποσκευές. Πέρασε έτσι στη μέση του πλήθους, χωρίς να παρατηρήσει το αποτέλεσμα που παρήγαγε και χωρίς να υποψιάζεται ότι θα γίνει σύντομα ένα εκτεταμένο θέμα για τις συζητήσεις και για τα lazzi των αξιωματικών. » Εζέν Εμανυέλ Αμωρύ Ντυβάλ, Souvenirs (1829-1830)'', Librairie Plon, E. Plon, Nourrit et Cie, imprimeurs-éditeurs, Paris, 1885.