cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κένεθ Β΄ της Σκωτίας
Ο Κένεθ Β΄ της Σκωτίας (γαελικά: Coinneach mac Mhaoil Chaluim, διεθνώς: Kenneth II, πριν το 954 – 995), γνωστός και με το ψευδώνυμο ο αδελφοκτόνος (γαελικά: An Fionnghalach), ήταν μέλος του Οίκου των Αλπινιδών, γιος του βασιλιά Μάλκολμ Α΄ (Máel Coluim mac Domnaill) και βασιλιάς των Σκώτων από το 971, όταν διαδέχθηκε τον Όλαφ (Cuilén mac Iduilb), αφού πρώτα τον φόνευσε στη νοτιοδυτική Σκωτία (Strathclyde).
Βιογραφικά στοιχεία
Το Χρονικό των Βασιλέων της Άλμπα συντάχθηκε στην βασιλεία του Κένεθ Β΄, αλλά πολλά από τα τοπωνύμια που αναφέρονται είναι εντελώς παραφθαρμένα, αν όχι φανταστικά. Όποια και αν είναι η πραγματικότητα, το Χρονικό αναφέρει ότι "[αυτός] αμέσως λεηλάτησε εν μέρει τη [ νοτιοδυτική Σκωτία (Strathclyde) ] και ο στρατός του Κένεθ Β΄ φονεύθηκε σε μια πολύ μεγάλη σφαγή στο Moin Uacoruar". Το Χρονικό αναφέρει περαιτέρω ότι ο Κένεθ Β΄ λεηλάτησε την Νορθούμπρια τρεις φορές, την πρώτη φορά μέχρι το Stainmore, στη συνέχεια, μέχρι το Cluiam και, τέλος, μέχρι τον ποταμό Dee της Ουαλίας από το Τσέστερ. Οι επιδρομές αυτές ανήκουν χρονικά περίπου στο 980, όταν το Άγγλο-Σαξωνικό Χρονικό κατέγραψε επιθέσεις στο Cheshire.
Το Χρονικό του Melrose γράφει ότι ο Κένεθ Β΄ κατά το 973, μαζί με τον Máel Coluim I (Máel Coluim mac Domnaill) βασιλιά της νοτιοδυτικής Σκωτίας (Strathclyde), τον Maccus βασιλιά των πάμπολλων νήσων (δηλαδή τον Magnus Haraldsson ή Maccus mac Arailt, βασιλιά του Μανν και των νήσων) και άλλους βασιλιάδες, Ουαλούς και Νορβηγούς, ήρθε στο Τσέστερ να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Άγγλου βασιλιά Έντγκαρ Α΄ του Ειρηνικού. Είναι πολύ πιθανό εδώ ο Έντγκαρ να ρύθμιζε τα σύνορα μεταξύ των νοτίων εδαφών του βασιλείου της Άλμπα και τα βόρεια εδάφη στο αγγλικό βασίλειό του. Η Κάμπρια ήταν αγγλική, και τέθηκε ως το δυτικό σύνορο της Αγγλίας με την Άλμπα. Στα ανατολικά τα σύνορα καθορίστηκαν νότια του Εδιμβούργου, κάπου στη μετέπειτα Lothian.
Η διαμάχη μετά το θάνατο του βασιλιά Ίντουλφ (Idulb mac Causantín) μεταξύ των απογόνων του και την οικογένεια Κένεθ συνέχιζε να υπάρχει. Το Annals of Ulster αναφέρει ότι το 977 "ο Όλαφ (Amlaíb), γιος του βασιλιά της Σκωτίας Ίντουλφ, σκοτώθηκε από τον Cináed mac Domnaill". Τα Annals of Tigernach δίνουν το σωστό όνομα του δολοφόνου του Όλαφ: Cináed mac Maíl Coluim, ή Κένεθ Β΄. Συνεπώς, έστω και για ένα μικρό μόνο χρονικό διάστημα, ο Κένεθ Β΄ είχε ανατραπεί από τον αδελφό του προηγούμενου βασιλιά.
Ο χρονικογράφος Άνταμ της Βρέμης λέει ότι Σβέν ο Σαλούβαρδος βρέθηκε εξόριστος στη Σκωτία εκείνη τη στιγμή, αλλά είναι άγνωστο το εάν αυτό συνέβη με τον Κένεθ, ή με κάποιον από τους άλλους βασιλιάδες της Σκωτίας. Επίσης, για εκείνη τη στιγμή, το Njal's Saga, το Orkneyinga Saga, καθώς και άλλες πηγές, αφηγούνται πολέμους μεταξύ "των Σκωτσέζων" και των κατοίκων του Βορρά, αλλά είναι πιο πιθανόν να πρόκειται για πολέμους μεταξύ του κόμης του Όρκνεϊ Sigurd Hlodvisson, και των βασιλιάδων της Μοραβίας (Moray).
Το Χρονικό λέει ότι ο Κένεθ Β΄ ίδρυσε ένα μεγάλο μοναστήρι στην πόλη Μπρέχιν.
Ο Κένεθ Β΄ σκοτώθηκε το 995, τα Annals of Ulster λένε "με δόλο" και τα Annals of Tigernach λένε "από τους υπηκόους του". Κάποιες μεταγενέστερες πηγές, όπως το Χρονικό του Μέλροουζ, ο John of Fordun και ο Andrew of Wyntoun παρέχουν περισσότερες λεπτομέρειες, με ακρίβεια ή όχι. Η απλούστερη υπόθεση είναι ότι σκοτώθηκε από τους δικούς του άνδρες στο Fettercairn, αφού τον πρόδοσε η κόρη του βασιλιά Cuncar, η Finnguala (που ονομάζεται επίσης Fimberhele ή Fenella), για να πάρει εκδίκηση για τη δολοφονία του μοναχογιού της.
Η προφητεία του Berchán, προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στις γνώσεις μας, εκτός από το ότι ονομάζει τον Κένεθ Β΄ ως "the kinslayer", δηλώνει επιπλέον ότι πέθανε στο Strathmore.
Ο γιος του Κένεθ Β΄, ο Μάλκολμ Β΄ (Máel Coluim mac Cináeda), έγινε αργότερα βασιλιάς των Αλπινιδών. Ο Κένεθ Β΄ μπορεί να είχε και έναν δεύτερο γιο, που ονομαζόταν Dúngal ή Gille Coemgáin. Οι πηγές διαφέρουν ως προς το αν ο Boite mac Cináeda θα μπορούσε να είναι γιος του Κένεθ Β΄ ή του Κένεθ Γ΄ (Cináed mac Duib).
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Αλπινιδών
Αγία Βαρβάρα Παρακαμπυλίων Αιτωλοακαρνανίας
Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σαργιάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρακαμπυλίων, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
H Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, νοτιοανατολικά της τεχνητής λίμνης Καστρακίου και στη βόρεια όχθη του ρέματος της Ζέρβας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει περίπου 54 χλμ. Β. του Μεσολογγίου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Σαργιάδας του δήμου Παρακαμπυλίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παρακαμπυλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Γιαν Μπρόζεκ
Ο Γιαν (Ιωάννης) Μπρόζεκ (Jan Brożek, εκλατινισμένα Ioannes Broscius, Joannes Broscius ή Johannes Broscius , 1 Νοεμβρίου 1585 – 21 Νοεμβρίου 1652) θεωρείται ο πλέον πολυμαθής Πολωνός της Αναγεννήσεως: Υπήρξε μαθηματικός, αστρονόμος, ιατρός, ποιητής, συγγραφέας, μουσικός και πρύτανης της Ακαδημίας της Κρακοβίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπρόζεκ γεννήθηκε στο χωριό Κουζέλουφ (Kurzelów) του βοεβοδάτου Σαντομίερς και έζησε στην Κρακοβία, στο Στάσουφ και στο Μιεντζίρζετς Ποντλάσκι. Σπούδασε στην Ακαδημία της Κρακοβίας (το σημερινό Γιαγκελονιανό Πανεπιστήμιο), και ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας (1620-1624). Το 1629 χειροτονήθηκε ιερέας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Υπήρξε ο πλέον διακεκριμένος Πολωνός μαθηματικός του 17ου αιώνα, με έργο στη Θεωρία αριθμών (ιδιαίτερα των τέλειους αριθμούς) και στη γεωμετρία. Μελέτησε επίσης θεολογία και γεωδαισία. Ανάμεσα στα προβλήματα με τα οποία ασχολήθηκε είναι και το γιατί οι μέλισσες κατασκευάζουν εξαγωνικές κερήθρες: απέδειξε ότι αυτός είναι ο αποδοτικότερος τρόπος δημιουργίας κελιών για δεδομένη ποσότητα υλικών.
Ο Μπρόζεκ συνεισέφερε στην ευρύτερη γνωστοποίηση των θεωριών του Νικολάου Κοπέρνικου και υπήρξε υποστηρικτής και επίδοξος βιογράφος του: Περί το 1612 ή το 1618 επισκέφθηκε τη Βαρμία και με τη συγκατάθεση του «πρίγκιπα-επισκόπου» Σίμωνα Ρουντνίκι πήρε έναν αριθμό επιστολών και άλλων ντοκουμέντων του Κοπέρνικου με σκοπό να τα δημοσιεύσει, πράγμα όμως που δεν έγινε τελικώς.
Ο Ιωάννης Μπρόζεκ απεβίωσε στο Μπρονόβιτσε της Κρακοβίας. Το «Βροσκιανό Κολέγιο» (Collegium Broscianum), ένα από τα κτήρια του Γιαγκελονιανού Πανεπιστημίου, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αστρονόμοι Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς Κατηγορία:Πολωνοί κληρικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί
Άγιος Νικόλαος Ιωαννίνων
Με το όνομα Άγιος Νικόλαος Ιωαννίνων αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί στο νομό Ιωαννίνων:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μάλμπορκ
Το Μάλμπορκ (Marienburg, Civitas Beatae Virginis) είναι πόλη στη βόρεια Πολωνία στην περιοχή Ζούλαβυ (δέλτα του Βιστούλα), η οποία μετρά 38.478 κατοίκους (2006). Υπαγόμενο στο Βοϊβοδάτο της Πομερανίας από το 1999, παλαιότερα υπαγόταν στο Βοϊβοδάτο του Έλμπλαγκ (1975–1998). Αποτελεί πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού.
Ιδρυμένη κατά τον 13ο αιώνα από τους Ιππότες του Τευτονικού Τάγματος, η πόλη είναι ιδιαιτέρως γνωστή για το μεσαιωνικό της κάστρο, χτισμένο κατά τον 13ο αιώνα ως έδρα του Τάγματος σε μια περιοχή που αργότερα έγινε γνωστή ως Ανατολική Πρωσία.
Ιστορία του κάστρου
Υπό συνεχιζόμενη κατασκευή για περίπου 230 χρόνια, το αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα του κάστρου αποτελείται ουσιαστικά από τρία διαφορετικά κάστρα τα οποία έχουν ενοποιηθεί μεταξύ τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός μεσαιωνικού φρουρίου, αποτελεί το μεγαλύτερο στον κόσμο κάστρο χτισμένο από τούβλα και ένα από τα εντυπωσιακότερα του είδους του στην Ευρώπη. Το κάστρο βρισκόταν υπό διαδικασία αναπαλαίωσης από τους Γερμανούς όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στη διάρκεια του πολέμου, το κάστρο καταστράφηκε σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50%. Η ανακαίνισή του συνεχίζεται από την περίοδο μετά το πέρας του πολέμου. Ωστόσο, ο κύριος Καθεδρικός Ναός του κάστρου, του οποίου η ανακαίνιση είχε ολοκληρωθεί λίγο πριν το πόλεμο και ο οποίος είχε καταστραφεί ολοσχερώς στη διάρκεια του πολέμου, παραμένει ερειπωμένος. Το κάστρο και το μουσείο του περιλαμβάνονται στην Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία της πόλης
Η πόλη του Μαρίενμπουργκ αναπτύχθηκε ευρισκόμενη πλησίον του κάστρου. Ο ποταμός Νόγκατ και το επίπεδο έδαφος επέτρεπαν την εύκολη πρόσβαση για τις μάουνες, σε μια τοποθεσία με απόσταση περίπου εκατό χιλιομέτρων από τη θάλασσα. Κατά την περίοδο διακυβέρνησης της Πρωσίας από τους Τεύτονες Ιππότες, οι τελευταίοι προχώρησαν στην επιβολή δασμών για την κίνηση στο ποτάμι, ενώ, ταυτόχρονα, επέβαλαν ένα μονοπωλιακό καθεστώς στο εμπόριο του κεχριμπαριού. Η πόλη αργότερα έγινε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης, ενώ αριθμός συγκεντρώσεων της Ένωσης έλαβαν χώρα στην πόλη.
Το Τευτονικό Τάγμα, αισθητά αποδυναμωμένο από την ήττα του από τους Πολωνούς και τους Λιθουανούς, πούλησε το κάστρο και το 1457 μετέφερε την έδρα του στο Καίνιγκσμπεργκ (σημερινό Καλίνινγκραντ της Ρωσίας). Η πόλη του Μαρίενμπουργκ, υπό τον Δήμαρχο Μπαρτολομέους Μπλούμε και άλλους τοπικούς άρχοντες, αντιστάθηκε στους Πολωνούς για διάστημα ακόμη τριών ετών. Όταν οι Πολωνοί τελικώς απέκτησαν τον έλεγχο της πόλης, ο Μπλούμε απαγχονίστηκε και στη συνέχεια διαμελίστηκε, ενώ δεκατέσσερις αξιωματούχοι και τρεις εναπομείναντες Τεύτονες Ιππότες πετάχτηκαν στα μπουντρούμια, όπου και βρήκαν φρικτό τέλος. Ένα μνημείο προς τιμήν του Μπλούμε ανεγέρθηκε το 1864.
Η πόλη έγινε τμήμα της πολωνικής επαρχίας της Βασιλικής Πρωσίας μετά τη Δεύτερη Ειρήνη του Τορν (1466). Προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά τον Πρώτο Διαμοιρασμό της Πολωνίας το 1772 και αποτέλεσε τμήμα της Επαρχίας της Δυτικής Πρωσίας το αμέσως επόμενο έτος, η οποία εντάχθηκε στη νεοϊδρυθείσα Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871. Κατόπιν των όρων της Συνθήκης των Βερσαλλιών μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κάτοικοι ερωτήθηκαν σε ένα δημοψήφισμα που έλαβε χώρα στις 11 Ιουλίου του 1920, εάν να επιθυμούσαν να παραμείνουν εντός της Γερμανίας ή να ενταχθούν στην προσφάτως επανιδρυθείσα Πολωνία. Στην πόλη του Μαρίενμπουργκ, 9.641 ψήφοι ήσαν υπέρ της Γερμανίας, ενώ 165 υπέρ της Πολωνίας. Ως αποτέλεσμα, το Μαρίενμπουργκ συμπεριλήφθηκε στη διοικητική περιφέρεια του Μαριενβέρντερ (γερμανικά: Regierungsbezirk Marienwerder) εντός της Γερμανικής Επαρχίας της Ανατολικής Πρωσίας.
Προς το τέλος του πολέμου, η πόλη χαρακτηρίστηκε ως φέστουνγκ (φρούριο) και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της διέφυγε ή εκτοπίστηκε, ωστόσο περίπου 4.000 κάτοικοι παρέμειναν στην πόλη. Στις αρχές του 1945, στο Μαρίενμπουργκ έλαβαν χώρα σφοδρές συγκρούσεις με τον Κόκκινο Στρατό και η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Η μάχη διήρκεσε μέχρι τον Μάρτιο του 1945, και μετά τη στρατιωτική νίκη του Κόκκινου Στρατού, ο εναπομείνας αστικός πληθυσμός αφανίστηκε, ενώ 1.840 κάτοικοι παρέμειναν αγνοούμενοι. Τον Ιούνιο του 1945, η πόλη παραχωρήθηκε στις Πολωνικές Αρχές οι οποίες είχαν καταφτάσει στην πόλη τον Απρίλιο, ενώ προχώρησαν στην οριστική της μετονομασία σε Μάλμπορκ.
Περίπου μισό αιώνα αργότερα, το 1996, 178 πτώματα ανακαλύφθηκαν σε ομαδικό τάφο στο Μάλμπορκ. Ακόμη 123 ανακαλύφθηκαν το 2005. Τον Οκτώβριο του 2008, κατά τη διάρκεια ανασκαφών για την ανέγερση ενός νέου ξενοδοχείου στο Μάλμπορκ, ένας ομαδικός τάφος ανακαλύφθηκε, ο οποίος περιείχε τα λείψανα συνολικά 2.116 ατόμων, η πλειοψηφία εκ των οποίων ήταν γένους θηλυκού. Ανακοινώθηκε ότι όλοι οι νεκροί ήσαν Γερμανοί κάτοικοι του Μαρίενμπουργκ της περιόδου προ του 1945, ωστόσο ήταν αδύνατο να γίνει κατ' άτομο ταυτοποίησή τους, ούτε ήταν δυνατό να προσδιοριστεί με ακρίβεια η αιτία θανάτου τους. Μία πολωνική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα πτώματα, μαζί με τα πτώματα ορισμένων ζώων, πιθανώς να θάφτηκαν για την αποφυγή της εξάπλωσης του τύφου, ο οποίος υφίστατο ακόμη κατά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα προς τα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 14 Αυγούστου του 2009, όλα τα λείψανα των νεκρών θάφτηκαν σε ένα γερμανικό στρατιωτικό κοιμητήριο το οποίο βρίσκεται στα δυτικά, στο Στάρε Τσάρνοβο (Neumark) στην Πολωνική Πομερανία, σε σχετικά κοντινή απόσταση από τα σημερινά σύνορα της χώρας με τη Γερμανία.
Στο Μάλμπορκ είναι, επίσης, δυνατό να δει κανείς ένα κοιμητήριο της Επιτροπής Πολεμικών Τάφων της Κοινοπολιτείας με 240 μνήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων ανήκουν σε αιχμαλώτους πολέμου οι οποίοι πέθαναν στην ευρύτερη περιοχή κατά τη διάρκεια και των δύο πολέμων και ειδικότερα στο στρατόπεδο Στάλαγκ ΧΧ-Β κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη σταδιακά επανοικίσθηκε από Πολωνούς, αριθμός εκ των οποίων ήσαν εκτοπισμένοι από πολωνικά εδάφη προσαρτημένα από τη Σοβιετική Ένωση. Τον Φεβρουάριο του 1946, ο πληθυσμός της πόλης έφτασε τους 10.017 κατοίκους, ενώ ο συγκεκριμένος αριθμός αυξήθηκε έως το 1965 στις 28.292 και έως το 1994 στις 40.347.
Μετά το πέρας του πολέμου, η Παλαιά Πόλη στο Μάλμπορκ δεν ανακατασκευάστηκε, ενώ αντιθέτως τα τούβλα από τα ερείπιά της χρησιμοποιήθηκαν για την ανακατασκευή των παλαιών τμημάτων της Βαρσοβίας και του Γκντανσκ. Ως αποτέλεσμα, με εξαίρεση την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, κανένα μεσαιωνικό κτίριο δεν απομένει στην πόλη. Στη θέση της παλαιάς πόλης, ένα συγκρότημα κατοικιών ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Μάλμπορκ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Πομερανίας Κατηγορία:Πόβιατ Μάλμπορκ
Χάγκεν Κλάινερτ
Ο Χάγκεν Κλάινερτ (γεννημένος στις 15 Ιουνίου 1941 στο Φέστενμπεργκ της Γερμανίας, τώρα Twardogóra, Πολωνία) είναι καθηγητής Θεωρητικής Φυσικής στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, Γερμανίας (από το 1968), επίτιμος διδάκτωρ στο Δυτικό Πανεπιστήμιο της Τιμισοάρας, (Timişoara), και στο Κιργκιζικό-Ρωσικό Σλαβικό Πανεπιστήμιο, (Bishkek). Είναι επίσης επίτιμο μέλος Russian Academy of Creative Endeavors. Για τις συνεισφορές στην φυσική στοιχειωδών σωματιδίων και στερεάς κατάστασης απονεμήθηκε το 2008 το βραβείο Μαξ Μπορν με μετάλλιο. Με την συνεισφορά του στην δημοσίευση προς τιμήν της 100ής επετείου από την γέννηση του Λεβ Λαντάου βραβεύτηκε το 2008 με το μετάλλιο Μαγιοράνα.
Έργο
Ο Κλαίνερτ έχει δημοσιεύσει πάνω από 370 άρθρα στα πεδία της μαθηματικής και πυρηνικής φυσικής, στην φυσική στοιχειωδών σωματιδίων και στερεάς κατάστασης, πάνω σε υγρούς κρυστάλλους, βιολογικές μεμβράνες, μικρογαλακτώματα, πολυμερή, και στην θεωρία της οικονομίας των αγορών. Έχει γράψει βιβλία θεωρητικής φυσικής. Το σημαντικότερό του βιβλίο Path Integrals in Quantum Mechanics, Statistics, Polymer Physics, and Financial Markets δημοσιεύτηκε σε τέσσερις εκδόσεις από το 1990, στις δύο τελευταίες εκδόσεις εμπεριέχονται κεφάλαια σχετικά με την εφαρμογή των path integrals στην οικονομία αγορών. Το βιβλίο έχει λάβει ενθουσιώδεις κριτικές.
Μετά από σπουδές στο Πολυτεχνείο του Αννοβέρου και στο Georgia Institute of Technology, έμαθε την γενική θεωρία της σχετικότητας από τον Τζόρτζ Γκάμοβ, έναν από τους θεμελιωτές της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης. Ως καθηγητής ο Κλάινερτ επισκέφθηκε το Ινστιτούτο Τεχνολογίας στην Καλιφόρνια Caltech το 1972 όπου γνώρισε τον αμερικανό φυσικό Ρίτσαρντ Φαίνμαν. Ο Κλάινερτ χρησιμοποίησε τον φορμαλισμό των path integrals του Φαίνμαν για να λύσει το path integral του ατόμου του υδρογόνου.
Αργότερα ο Κλάινερτ συνεργάστηκε με τον Φάινμαν σε μερικές από τις τελευταίες εργασίες του αμερικανού φυσικού. Η συνεργασία οδήγησε σε μια μέθοδο για την μετατροπή αποκλινουσών δυναμοσειρών της ασθενούς σύζευξης σε συγκλίνουσες με ισχυρή σύζευξη. Η λεγόμενη μεταβολική θεωρία διαταραχών αποδίδει επί του παρόντος την ακριβέστερη θεωρία των κρίσιμων εκθετών οι οποίοι παρατηρούνται κοντά σε μεταβάσεις φάσεων δευτέρου βαθμού, όπως επιβεβαιώθηκε για το υπέρρευστο ήλιο σε πειράματα με δορυφόρους. Στα πλαίσια της θεωρίας πεδίου των quarks βρήκε την προέλευση της άλγεβρας των υπολειμμάτων Regge μια εικασία των N. Cabibbo, L. Horwitz, και Y. Ne'eman (βλ. p.232 στην αναφορά ). Με τον Κ. Μάκι εξιχνίασε την δομή της εικοσαεδρικής φάσης των οιονεί-κρυστάλλων (quasicrystalls). Για υπεραγωγούς προέβλεψε το 1982 ένα τριπλό κρίσιμο σημείο στο διάγραμμα φάσεων μεταξύ υπεραγωγών τύπου I και τύπου II. Οι προβλέψεις αυτές επιβεβαιώθηκαν το 2002 με υπολογιστικές προσομοιώσεις Μόντε Κάρλο. Η θεωρία βασίζεται στην θεωρία πεδίου με αταξία (disorder field theory), την οποία ο Κλάινερτ ανέπτυξε στο βιβλίο του Gauge Fields in Condensed Matter (βλ. κάτω). Σε αυτήν την θεωρία οι στατιστικές ιδιότητες δινών με διακυμάνσεις ή γραμμών ατελειών περιγράφονται ως στοιχειώδεις διεγέρσεις με την βοήθεια πεδίων. Η θεωρία πεδίου με αταξία είναι μια παράλληλη εκδοχή της θεωρίας πεδίου με τάξη του Λεφ Ντ. Λαντάου για μεταβάσεις φάσεων.
Στο θερινό σχολείο στο Erice το 1978 πρότεινε το σπάσιμο υπερσυμμετρίας σε πυρήνες ατόμων, η οποία έχει εν τω μεταξύ παρατηρηθεί πειραματικά. Η θεωρία του περί συλλογικών κβαντικών πεδίων και της δημιουργίας αδρονίων (hadronization) σε θεωρίες των quarks έδωσε αφορμή για εξελίξεις στην φυσική της συμπυκνωμένης ύλης, στοιχειωδών σωματιδίων και της πυρηνικής φυσικής. Το 1986 εισήγαγε την έννοια της δυσκαμψίας στην θεωρία χορδών, οι οποίες κανονικά διαθέτουν μόνο τάση. Με αυτόν τον τρόπο βελτίωσε σημαντικά τις φυσικές ιδιότητες των χορδών. Ο Ρώσος φυσικός Α. Πολυάκοφ πρότεινε ταυτόχρονα μια παρόμοια επέκταση, το αποτέλεσμα ονομάζεται η χορδή Polyakov-Kleinert. Με τον A. Chervyakov ανέπτυξε μια επέκταση της θεωρίας των συναρτησιακών κατανομών από γραμμικούς χώρους σε ημιομάδες ορίζοντας και τα γινόμενά τους (στην μαθηματική θεωρία ορίζονται μόνο γραμμικοί συνδυασμοί). Η επέκταση κατέστη δυνατή υπό την φυσική απαίτηση ότι τα ολοκληρώματα path integrals πρέπει να είναι αναλλοίωτα υπό την αλλαγή του συστήματος συντεταγμένων. Η ιδιότητα αυτή είναι απαραίτητη για την ισοδυναμία της διατύπωσης των path integral και της θεωρίας του Σρέντινγκερ.
Ως εναλλακτική για την θεωρία χορδών, ο Κλάινερτ χρησιμοποίησε την αναλογία μεταξύ της μη-Ευκλείδειας Γεωμετρίας και της γεωμετρίας των κρυστάλλων με ατέλειες για να κατασκευάσει ένα μοντέλο του σύμπαντος το οποίο ονομάζεται Παγκόσμιος κρύσταλλος ή κρύσταλλος Kleinert και περιγράφει σε αποστάσεις στο μήκος του Planck αρκετά διαφορετική φυσική απ’ό,τι προβλέπει η θεωρία χορδών. Στo μοντέλο αυτό η μάζα δημιουργεί ατέλειες στον χωρόχρονο οι οποίες παράγουν καμπυλότητα και όλες τις συνέπειες της γενικής θεωρίας της σχετικότητας. Αυτή η θεωρία ενέπνευσε την Ιταλίδα καλλιτέχνη Laura Pesce να πλάσει γυάλινα γλυπτά με τίτλο "world crystal" (βλ. επίσης κάτω αριστερά στην ακόλουθη σελίδα this page).
Στα 60. γενέθλιά του ο Κλάινερτ τιμήθηκε με άρθρα (Festschrift) και ένα Festcolloquium με 65 συνεισφορές από διεθνείς συναδέλφους (π.χ. Y. Ne'eman, R. Jackiw, H. Fritzsch, R. Ruffini, C. DeWitt, L. Kauffman, J. Devreese, K. Maki,...).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί
Χέρμαν φαν ντερ Μαστ
Ο Χέρμαν φαν ντερ Μαστ (Herman van der Mast, περ. 1550 - 1610) ήταν Ολλανδός αναγεννησιακός ζωγράφος από τη Βόρεια Ολλανδία.
Τα λίγα στοιχεία που είναι γνωστά για τον Μαστ προέρχονται από τις σημειώσεις που καταγράφει ο Κάρελ φαν Μάντερ στο Schilder-boeck του, ο οποίος τον ανέφερε ως μέλος μιας μακράς λίστας μαθητών του Φρανς Φλόρις. Ο Μαστ γεννήθηκε στο Μπριέλλε (Brielle) και ζούσε στο Ντελφτ όταν ο φαν Μάντερ συνέγραφε το βιβλίο του. Αφού πέθανε ο Φρανς Φλόρις, πήγε να ζήσει με τον Φρανς Φράνκεν τον πρεσβύτερο, τον οποίο βοηθούσε (μαζί με άλλους πρώην μαθητές του Φλόρις) αντιγράφοντας έργα παραγωγής. Ενώ αντέγραφε τον πίνακα του Φλόρις, "eenen Cruys-drager"  που απεικόνιζε, μεταξύ άλλων, ένα χέρι που κρατά έναν λευκό σταυρό, και ενώ ο Μαστ ζωγράφιζε, μια αράχνη της οικογένειας Pholcidae κάθισε πάνω στο πρωτότυπο, την οποία ο Μαστ περιέλαβε στο αντίγραφό του πολύ έξυπνα, συμπεριλαμβανομένων όλων των σκιών. Όταν ο Δάσκαλός του μπήκε στο δωμάτιο, είπε ότι μπορούσε να δει ότι δεν ήταν και πολύ γρήγορος ως ζωγράφος, επειδή οι αράχνες είχαν χρόνο να σκαρφαλώσουν στη δουλειά του. Κάνοντας μια κίνηση να τη διώξει με το καπέλο του, και βλέποντας ότι δεν κινούνταν, αλλά ήταν ζωγραφισμένη, ένιωσε ντροπιασμένος και είπε ότι δεν πρέπει να τη βγάλει αλλά να την αφήσει να παραμείνει. Την επόμενη μέρα ο Μαστ το ανέφερε στον συνάδελφό του Χόρτζιους Χέλντορπ και του εξιστόρησε τι είπε ο Δάσκαλος, αναφωνώντας «Μα τα πουλιά του Ζεύξιδος! Ξεγέλασα τον Δάσκαλο με αυτό το πλάσμα! " . Ο Χέλντορπ δεν τον πίστευε, μέχρι που του ζήτησε αργότερα να δει τον πίνακα.
Ο φαν ντερ Μαστ ταξίδεψε στο Παρίσι όπου έζησε για δύο χρόνια με τον Αρχιεπίσκοπο της Μπουρζ, για τον οποίο ζωγράφισε τον Άγιο Σεβαστιανό που περιβάλλεται από κάθε είδους βότανα, πίνακας που εντυπωσίασε τον προσωπικό ιατρό του βασιλιά. Στη συνέχεια πήγε να ζήσει με τον Monseur de la Queste, Ιππότη, πρόεδρο, γενικό εισαγγελέα του Βασιλιά της Γαλλίας, για τον οποίο εργάστηκε επί επτά χρόνια. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια από τα οποία ήταν ο προσωπικός βοηθός της συζύγου του, η οποία ήταν κυρία επί των τιμών της Βασίλισσας. Χρίστηκε ιππότης από τον Βασιλιά μετά από αίτημα της μητέρας του σε χορό μεταμφιεσμένων που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη, παραμονή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η ζωή του αυλικού τον εμπόδιζε να ζωγραφίζει. Είναι γνωστός για τα πορτρέτα και τις ιστορικές αλληγορίες του, αλλά μόνο δύο πορτρέτα του είναι γνωστό ότι υφίστανται σήμερα. Ένας πίνακας στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ρουέν τού έχει αποδοθεί εδώ και πολύ καιρό, αλλά αυτή η απόδοση έχει αμφισβητηθεί.
Στην εργασία του για τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο ιστορικός τέχνης Χέσσελ Μιντέμα (Hessel Miedema, αυθεντία στον Μάντερ) ανακάλυψε ότι ο Μαστ πλήρωσε τέλος εισδοχής στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Ντελφτ το έτος 1589 για το 1587 και ήταν επικεφαλής εκεί το 1593. Ο αναφερόμενος ως Monseur de la Queste πρέπει να είναι ο Ζαν ντε λα Γκελ (Jean de la Guesle, 1588), ο οποίος διορίστηκε πρόεδρος του κοινοβουλίου της Βουργουνδίας από την Αικατερίνη των Μεδίκων, στην οποία ο Μάντερ αναφέρεται ως "Βασίλισσα". Δεν είναι ξεκάθαρο ποιος ήταν ο Αρχιεπίσκοπος της Μπουρζ, αλλά ο Ζαν ντε λα Γκελ είχε έναν γιο, τον Φρανσουά, που ήταν αρχιεπίσκοπος της Τουρ.
Είναι άγνωστο γιατί ο Μαστ επέστρεψε στο Ντελφτ, όπου αργότερα πέθανε, αλλά πιθανώς αυτό οφείλεται στο ότι και οι δύο προστάτες του είχαν πεθάνει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κορκ Χιμπέρνιανς ΦΚ
Η Κορκ Χιμπέρνιανς ΦΚ ήταν μια ιρλανδική ποδόσφαιρο από την πόλη Κορκ. Ιδρύθηκε το 1957 και διαλύθηκε το 1977. Έδρα της ομάδας ήταν το Flower Lodge, χωρητικότητας 26000 θεατών.
Τίτλοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιρλανδίας
Περιφερειακή Ενότητα Θάσου
Διοικητική διαίρεση
Η Περιφερειακή Ενότητα Θάσου περιλαμβάνει ένα δήμο: ''Για την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Θάσου δείτε επίσης: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Θάσου''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θασου
C (γλώσσα προγραμματισμού)
Η C (προφέρεται "σι") είναι μια διαδικαστική γλώσσα προγραμματισμού γενικής χρήσης, η οποία αναπτύχθηκε αρχικά, μεταξύ του 1969 και του 1973, από τον Ντένις Ρίτσι στα εργαστήρια AT&T Bell Labs για να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη του λειτουργικού συστήματος UNIX. Όπως οι περισσότερες διαδικαστικές γλώσσες προγραμματισμού που ακολουθούν την παράδοση της ALGOL, η C έχει δυνατότητες δομημένου προγραμματισμού και επιτρέπει τη χρήση αναδρομής (αλλά όχι και εμφωλευμένων συναρτήσεων), ενώ, ο στατικός ορισμός του τύπου των μεταβλητών που επιβάλλει, προλαμβάνει πολλά σφάλματα κατά την χρήση τους. Ο σχεδιασμός της περιλαμβάνει δομές που μεταφράζονται αποδοτικά σε τυπικές εντολές μηχανής (machine instructions) και εξ αιτίας αυτού χρησιμοποιείται συχνά σε εφαρμογές που παλιότερα γράφονταν σε συμβολική γλώσσα (assembly language). Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό της, που έχει σαν συνέπεια και την αυξημένη ταχύτητα εκτέλεσης των εφαρμογών που γράφονται σε αυτή, καθώς και το γεγονός ότι είναι διαθέσιμη στα περισσότερα σημερινά λειτουργικά συστήματα, συνέβαλε κατά πολύ στην καθιέρωση της και την χρήση της για ανάπτυξη λειτουργικών συστημάτων και λοιπών προγραμμάτων συστήματος (system software), αλλά και απλών εφαρμογών.
Η C συγκαταλέγεται πλέον στις πιο ευρέως χρησιμοποιούμενες γλώσσες προγραμματισμού όλων των εποχών και πολλές νεώτερες γλώσσες έχουν επηρεαστεί άμεσα ή έμμεσα από αυτήν, συμπεριλαμβανομένων των C++, C#, D, Go, Java, JavaScript, Limbo, LPC, Perl, PHP, Python, καθώς και του κελύφους C (C shell) του Unix. Κάποιες από αυτές τις γλώσσες έχουν επηρεαστεί κυρίως στη σύνταξη τους, με το σύστημα τύπων, τα μοντέλα δεδομένων και το νόημα των εκφράσεων τους να διαφέρουν σημαντικά από την C. Η C++, ειδικά, ξεκίνησε σαν προεπεξεργαστής της C, αλλά έχει εξελιχθεί πλέον σε μια αντικειμενοστραφή γλώσσα, που αποτελεί υπερσύνολο της C.
Φιλοσοφία
Η C είναι μια σχετικά μινιμαλιστική γλώσσα προγραμματισμού. Ανάμεσα στους σχεδιαστικούς στόχους που έπρεπε να καλύψει η γλώσσα περιλαμβανόταν το ότι θα μπορούσε να μεταγλωττιστεί άμεσα με τη χρήση μεταγλωττιστή ενός περάσματος (single-pass compiler) — με άλλα λόγια, ότι θα απαιτούνταν μόνο ένας μικρός αριθμός από εντολές σε γλώσσα μηχανής για κάθε βασικό στοιχείο της, χωρίς εκτεταμένη υποστήριξη στον χρόνο εκτέλεσης. Ως αποτέλεσμα, είναι δυνατό να γραφτεί κώδικας σε C σε χαμηλό επίπεδο προγραμματισμού με ακρίβεια ανάλογη της συμβολικής γλώσσας, στην πραγματικότητα η C ορισμένες φορές αποκαλείται (και χωρίς να υπάρχει πάντα αντιπαράθεση) «συμβολική γλώσσα υψηλού επιπέδου» («high-level assembly») ή «φορητή συμβολική γλώσσα» («portable assembly»). Επίσης, γίνονται αναφορές στη C ως γλώσσα προγραμματισμού μεσαίου επιπέδου.
Χαρακτηριστικά
Στη C δεν επιβάλλεται κάποια συγκεκριμένη μορφή στον πηγαίο κώδικα (όπως, για παράδειγμα, συνέβαινε στις αρχικές εκδόσεις της Fortran). Ο προγραμματιστής, χωρίς να αγνοεί φυσικά το συντακτικό της γλώσσας, είναι ελεύθερος να δώσει όποια μορφή θέλει στον κώδικα που γράφει (free-format source). Το ελληνικό ερωτηματικό χρησιμοποιείται ως τερματιστής εντολών (και όχι ως διαχωριστής, όπως στην Pascal, παραδείγματος χάριν) και τα άγκιστρα ({}) χρησιμοποιούνται για την ομαδοποίηση εντολών (όπως τα begin/end στην Pascal).
Ακόμα, στη C όλος ο εκτελέσιμος κώδικας περιέχεται σε υπορουτίνες οι οποίες ονομάζονται «συναρτήσεις» (όχι με την αυστηρή έννοια του συναρτησιακού προγραμματισμού). Οι παράμετροι περνιούνται στις συναρτήσεις πάντα με τιμή (pass-by-value). Το πέρασμα με αναφορά (pass-by-reference) γίνεται έμμεσα στην ουσία, περνώντας, ως παραμέτρους των συναρτήσεων, δείκτες στις μεταβλητές των οποίων θέλουμε να αλλάζουμε τις τιμές μέσα από τις συναρτήσεις.
Η C έχει ακόμα τα εξής χαρακτηριστικά:
Η C δεν διαθέτει κάποιες από τις δυνατότητες νεώτερων γλωσσών, όπως τον προσανατολισμό στα αντικείμενα και την συλλογή απορριμάτων (garbage collection).
Πρώιμη ανάπτυξη
Σε πρώτη φάση,η C αναπτύχθηκε στα AT&T Bell Labs ανάμεσα στο 1969 και το 1973, σύμφωνα με τον D. Ritchie, η πιο δημιουργική περίοδος υπήρξε το 1972. Η νέα γλώσσα ονομάστηκε "C" λόγω του ότι πολλά από τα χαρακτηριστικά της προήλθαν από μια παλαιότερη γλώσσα, η οποία ονομαζόταν "B". Οι πηγές δεν επιτρέπουν την πλήρη εξακρίβωση για την προέλευση του ονόματος "B" : ο Ken Thompson το παρουσιάζει ως απλούστευση μιας έκδοσης της γλώσσας προγραμματισμού BCPL, αλλά είχε επίσης δημιουργήσει μία γλώσσα που ονομαζόταν Bon προς τιμήν της συζύγου του Bonnie.
Μέχρι το 1973, η C είχε γίνει αρκετά ισχυρή και αποτελεσματική, ώστε το μεγαλύτερο μέρος του πυρήνα του UNIX (UNIX kernel), γραμμένο αρχικά σε PDP-11/20 assembly, επανεγγράφηκε σε C. Ήταν ένας από τους πρώτους πυρήνες που υλοποιήθηκε σε μια γλώσσα διαφορετική της assembly. (Προηγούμενα παραδείγματα περιλαμβάνουν το Multics system (γραμμένο σε PL/I), και το MCP (Master Control Program) για το Burroughs B5000 γραμμένο σε ALGOL το 1961.)
K&R C
Το 1978, ο Dennis Ritchie και ο Brian Kernighan δημοσίευσαν την πρώτη έκδοση του βιβλίου "The C Programming Language". Το συγκεκριμένο βιβλίο, γνωστό στους προγραμματιστές της C ως "K&R", χρησίμευσε πολλά χρόνια σαν ανεπίσημος ορισμός της γλώσσας. Η έκδοση της C που περιγράφει αναφέρεται συνήθως ως "K&R C." ή "Common C". (Η δεύτερη έκδοση του βιβλίου καλύπτει το μεταγενέστερο πρότυπο ANSI για τη C (ANSI C standard), βλ. συνέχεια.)
Το K&R εισήγαγε τα παρακάτω χαρακτηριστικά στη γλώσσα:
Η K&R C συχνά λογίζεται ως το βασικό μέρος της γλώσσας που πρέπει να υποστηρίζει ένας μεταγλωττιστής της C. Για αρκετά χρόνια, ακόμη και μετά την εισαγωγή της ANSI C, θεωρούνταν ο "ελάχιστος συνήθης παρονομαστής" στον οποίο έπρεπε να προσαρμοστούν οι προγραμματιστές της C σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ήταν επιθυμητή η μέγιστη μεταφερσιμότητα (portability), καθώς δεν είχαν ενημερωθεί όλοι οι μεταγλωττιστές για πλήρη υποστήριξη της ANSI C. Επίσης, με προσοχή, ο κώδικας σε K&R C μπορούσε να γραφεί ώστε να είναι σύμφωνος και με το πρότυπο ANSI.
ANSI C
Το 1983, το American National Standards Institute (ANSI) όρισε επιτροπή, τη X3J11, για να δώσει ένα σύγχρονο, πλήρη ορισμό της C. Μετά από μακρά και επίπονη επεξεργασία, το πρότυπο (standard) ολοκληρώθηκε το 1989 και επικυρώθηκε ως ANSI X3.159-1989 "Programming Language C". Η συγκεκριμένη έκδοση της γλώσσας ονομάζεται συχνά ANSI C ή, ορισμένες φορές, C89 (για να διαχωρίζεται από τη C99).
Πλωτάρχης
Ο Πλωτάρχης (Πχης, θηλ.  η Πλωτάρχης) είναι στρατιωτικός βαθμός (OF-3) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος. Ανήκει στους ανώτερους αξιωματικούς, πρώτος εκ των κάτω προς τα άνω και είναι αντίστοιχος του Ταγματάρχη του Στρατού Ξηράς, του Επισμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας, του Αστυνόμου Α΄ της Ελληνικής Αστυνομίας και του Επιπυραγού στην Πυροσβεστική. Ο Πλωτάρχης είναι ανώτερος του Υποπλοιάρχου και κατώτερος του Αντιπλοιάρχου.
C (γλώσσα προγραμματισμού)
ANSI C
Ένας από τους στόχους της διαδικασίας δημιουργίας του προτύπου ANSI για τη C ήταν να δημιουργήσει ένα υπερσύνολο της K&R C, το οποίο θα απορροφούσε πολλά χαρακτηριστικά που είχαν εισαχθεί στην πορεία. Παρόλα αυτά, η επιτροπή συμπεριέλαβε και ορισμένα νέα χαρακτηριστικά, όπως function prototypes (δανεισμένα από τη C++), και ένα πιο ικανό προεπεξεργαστή (preprocessor). Η σύνταξη για τους ορισμούς παραμέτρων άλλαξε επίσης, ώστε να αντικατοπτρίζει το στυλ της C++.
Πλωτάρχης
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Lieutenant Commander.
C (γλώσσα προγραμματισμού)
C99
Μετά τη διαδικασία καθορισμού του προτύπου ANSI, ο ορισμός της γλώσσας C παρέμενε σχετικά σταθερός για ορισμένο καιρό, ενώ η C++ συνέχιζε να αναπτύσσεται. (Normative Amendment 1 δημιούργησε μία νέα έκδοση της γλώσσας C το 1995, αλλά σπάνια είναι γνωστή.) Ωστόσο, το πρότυπο επανεξετάστηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '90, γεγονός που οδήγησε στην έκδοση του ISO 9899:1999 το 1999. Το πρότυπο αυτό συχνά αναφέρεται ως "C99". Υιοθετήθηκε ως πρότυπο ANSI το Μάρτιο του 2000.
Ο GCC και μερικοί άλλοι C compilers υποστηρίζουν πλέον τα περισσότερα χαρακτηριστικά του C99. Ωστόσο, υπάρχει μικρότερη υποστήριξη από εταιρίες όπως η Microsoft και η Borland που εστίασαν περισσότερο στη C++, καθώς η C++ παρέχει παρόμοια λειτουργικότητα και συχνά ασύμβατους τρόπους (π.χ., η  template class). Ο Brandon Bray από τη Microsoft είπε "Σε γενικές γραμμές, έχουμε δει μικρές απαιτήσεις για πολλά χαρακτηριστικά του C99. Μερικά χαρακτηριστικά έχουν μεγαλύτερη ζήτηση από άλλα, και θα τη λάβουμε υπόψιν μας σε μελλοντικές εκδόσεις εφόσον είναι συμβατά με τη C++."
Πλωτάρχης
Διακριτικό
Τα διακριτικά του στρατιωτικού βαθμού αυτού είναι τρεις χρυσές σειρίδες(*) στο κάτω άκρο των χειρίδων (μανίκια) του χιτωνίου της χειμερινής στολής όπου η ανώτερη εξ' αυτών εις μεν του Π.Ν. συστρέφεται δημιουργώντας κύκλο (παραδοσιακά το «μάτι του Νέλσωνα») εις δε του Λ.Σ. αντί της συστροφής φέρονται υπερκείμενα χρυσοκέντητες χιαστί δύο άγκυρες.
C (γλώσσα προγραμματισμού)
C99
Ακόμη και ο GCC με την εκτεταμένη υποστήριξη του C99 ακόμη δεν προσεγγίζει μια πλήρως συμβατή υλοποίηση, ορισμένα χαρακτηριστικά-κλειδιά λείπουν ή δεν λειτουργούν σωστά.
Πλωτάρχης
Διακριτικό
Πρόσθετα οι Πλωτάρχες Π.Ν και Λ.Σ., φέρουν και χρυσό κλάδο στο γείσο του πηλικίου τους.
C (γλώσσα προγραμματισμού)
C11
Το 2007 άρχισαν οι εργασίες για μια ακόμα αναθεώρηση του προτύπου της C, ανεπίσημα αποκαλούμενο "C1X" ως και την επίσημη δημοσίευση του στις 8/12/2011. Η επιτροπή προτύπων της C έθεσε ως κατευθυντήριες γραμμές τον περιορισμό υιοθεσίας νέων χαρακτηριστικών τα οποία δεν έχουν δοκιμαστεί απο υπάρχουσες υλοποιήσεις.
Το πρότυπο C11 προσθέτει πολυάριθμα χαρακτηριστικά στην C και στην βιβλιοθήκη συμπεριλαμβομένων type generic macros, anonymoys structures, βελτιωμένη υποστήριξη Unicode, atomic operations, multi-threading και συναρτήσεις bounds-checked. Επίσης κάνεις κάποιες προαιρετικές αναθεωρήσεις στην βιβλιοθήκη του C99 και βελτιώνει την συμβατότητα με την C++. Η πρότυπη μάκρο __STDC_VERSION__ προσδιορίζεται ως 201112L για να δηλώσει οτί η υποστήριξη για το C11 είναι διαθέσιμη.
Πλωτάρχης
Υπηρεσίες στο Πολεμικό Ναυτικό
Οι Πλωτάρχες του Π.Ν. υπηρετούν συνήθως σε μικρά πολεμικά πλοία όπως μικρά αντιτορπιλικά, υποβρύχια, κανονιοφόρους, τορπιλακάτους, πυραυλακάτους κ.λπ., καθώς και ως διευθυντές αξιωματικοί πυροβολικού, ναυτιλίας - κατεύθυνσης και συνεννόησης σε επιτελέια ναυτικών δυνάμεων, επιχειρήσεων κ.λπ και σε ανάλογες θέσεις στη ξηρά.
C (γλώσσα προγραμματισμού)
C18
Δημοσιευμένο το Ιούνιο του 2018, το C18 είναι το τρέχον πρότυπο για τη γλώσσα προγραμματισμού C. Δεν εισάγει νέα χαρακτηριστικά στη γλώσσα αλλά μόνο τεχνικές διορθώσεις και διευκρινίσεις σε ατέλειες του προτύπου C11. Η πρότυπη μάκρο __STDC_VERSION__ προσδιορίζεται ως 201710L.
Πλωτάρχης
Υπηρεσίες στο Λιμενικό Σώμα
Αντίστοιχα, οι Πλωτάρχες του Λ.Σ. υπηρετούν ως υπολιμενάρχες, λιμενάρχες, και επιτελικοί αξιωματικοί, τμηματάρχες στις διάφορες διευθύνσεις του ΥΕΝ.
Άλλες χώρες
Ο βαθμός αυτός υφίσταται στις ναυτικές δυνάμεις όλων των Χωρών. Στη Λιβύη ο Πλωτάρχης είναι ο ανώτατος βαθμός του πολεμικού ναυτικού, ομοίως απαντάται και σε Χώρες της Αφρικής (με λίμνες) και της Ασίας που διατηρούν μικρούς στόλους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
C (γλώσσα προγραμματισμού)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
C Κατηγορία:C Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού συστημάτων
Ουρουσιόλη
Στην καθαρή της μορφή είναι ένα ωχροκίτρινο υγρό με ειδικό βάρος 0,968 και σημείο βρασμού 200 C. Είναι διαλυτό σε διαιθυλαιθέρα, ακετόνη, αιθανόλη, τετραχλωράνθρακα και βενζόλιο. εναλλ.=|κέντρο|μικρογραφία|474x474εσ| Βασικός μηχανισμός της ουρουσιόλης που προκαλεί αλλεργική δερματίτιδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρητίνες
Irish Tour '74
Το Irish Tour '74 είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1974 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records" και επανεκδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1999 από την "Buddha Records".
Ιστορία του δίσκου
Η ηχογράφηση του "Irish Tour '74" έγινε στις 29 Δεκεμβρίου 1973 στο "Ulster Hall" του Μπέλφαστ, στις 31 Δεκεμβρίου και την πρωτοχρονιά του 1974 στο "Carlton Cinema" του Δουβλίνου και στις 5 Ιανουαρίου στο "City Hall" του Κορκ, με το "Back on My Stompin' Ground (After Hours)" να ηχογραφείται σε ένα τζαμάρισμα του συγκροτήματος κατά τη διάρκεια της περιοδείας στο φορητό στούντιο "Lane Mobile Unit".
Οι ζωντανές εμφανίσεις των οποίων οι ηχογραφήσεις υπάρχουν στο άλμπουμ συνέπεσαν με μία ταραχώδη εποχή για τη Βόρεια Ιρλανδία, με σκηνές βίας να λαμβάνουν χώρα ακόμη και σε μουσικές συναυλίες, με αποτέλεσμα πολλοί καλλιτέχνες να αποφεύγουν να παίξουν στο Μπέλφαστ και στις άλλες πόλεις της Βορείου Ιρλανδίας. Εν αντιθέσει με τη συγκεκριμένη αντιμετώπιση, ο Γκάλαχερ πραγματοποίησε τέσσερις συναυλίες οι οποίες ήταν και από τις καλύτερες του μέχρι τότε.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ θεωρείται ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα του ήχου του Ρόρι Γκάλαχερ, με τον κιθαρίστα να παρουσιάζει ένα πολύ δεμένο σύνολο με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος, δείχνοντας μουσική ωριμότητα όντας μετρημένος ή απελευθερωμένος εκεί που χρειάζεται.
Το "Irish Tour '74" ανέβηκε στο # 36 των τσαρτ της Μεγάλης Βρετανίας και βραβεύθηκε ως χρυσό το Φεβρουάριο του 2005.
Τραγούδια
1. Cradle Rock (Gallagher) - 7:38
2. I Wonder Who (Morganfield) - 7:52
3. Tattoo'd Lady (Gallagher) - 5:04
5. As the Crow Flies (T.J. White) - 6:02
6. A Million Miles Away (Gallagher) - 9:29
7. Walk on Hot Coals (Gallagher) - 11:13
8. Who's That Coming (Gallagher) - 10:05
9. Back on My Stompin' Ground (After Hours) (Gallagher) - 5:18
10. Maritime (Gallagher) - 0:33
Θέσεις τσαρτ
Irish Tour '74 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 21 Ιουλίου 1974
Βραβεία
Irish Tour '74 (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Irish Tour '74" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Ρόρι Γκάλαχερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 1974
C.C. Catch
Η Καρολίν Κάθριν Μίλερ (γενν. 31 Ιουλίου 1964), γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο C.C. Catch είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια της Ποπ μουσικής. Έγινε ευρύτερα γνωστή χάρη στην συνεργασία της με τον Γερμανό μουσικοσυνθέτη και παραγωγό Ντίτερ Μπόλεν τη δεκαετία του 1980.
Βιογραφία
Γεννημένη στην Ολλανδία το 1964 από Γερμανούς γονείς, μετακόμισε στη Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του 1970 μαζί με τους γονείς της. Είχε την υποστήριξη των γονιών της όταν από νεαρή ηλικία αναγνώρισαν το ταλέντο της και την ενθάρρυναν να πραγματοποιήσει την επιθυμία της να γίνει διάσημη τραγουδίστρια. Ειδικά ο πατέρας της έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην επιτυχημένη καριέρα της την δεκαετία του 1980, ως μανάτζερ και διοργανωτής περιοδειών.
Καριέρα
Από νεαρή ηλικία, η πρωτοπόρος τραγουδίστρια Caroline συμμετείχε σε διαγωνισμούς ταλέντων και ήταν αρχικά μέλος του γερμανικού κουαρτέτου κοριτσιών Optimal.
Η Caroline Müller ανακαλύφθηκε από τον Ντίτερ Μπόλεν (το ήμισυ των Modern Talking) σε μία από τις εμφανίσεις της στο Αμβούργο. Ο Μπόλεν την υπέγραψε στην BMG, ξεκινώντας την ατομική της καριέρα. Ο Μπόλεν της έδωσε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο C.C. Catch, τα δύο «C» από τα αρχικά των δύο ονομάτων της (Caroline Catherine) και το «Catch» σκέφτηκε ότι ήταν μια καλή ιδέα και ταίριαζε υπέροχα με τα αρχικά.
Το καλοκαίρι του 1985, η C.C. Catch κυκλοφόρησε το ντεμπούτο single της "I Can Lose My Heart Tonight". Το single εισήλθε στο Top 20 σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και της Ελβετίας.
Ο Μπόλεν και η C.C. Catch συνεργάστηκαν μέχρι το 1989, κατά τη διάρκεια των οποίων κυκλοφόρησαν δώδεκα singles και τέσσερα άλμπουμ. Οκτώ από τα singles μπήκαν στο Top 20, ενώ ένα από τα άλμπουμ μπήκε στο Top 10. Η C.C. Catch ήθελε να φέρει περισσότερη προσωπική συμβολή στα τραγούδια της, αλλά ο Μπόλεν αρνήθηκε. Ως αποτέλεσμα, το 1989, διέκοψε τη συνεργασία μαζί του και την BMG. Ωστόσο, χρειάστηκαν κάποιες δικαστικές διαδικασίες για να κερδίσει τα δικαιώματα στο όνομα C.C. Catch.
Σε ένα τηλεοπτικό Πρωτοχρονιάτικο σόου στην Ισπανία, η C.C. Catch συναντήθηκε με τον Simon Napier Bell (πρώην μάνατζερ του Τζορτζ Μάικλ των "Wham!"). Λίγο αργότερα, ο Bell έγινε ο μάνατζέρ της και την υπέγραψε στην δισκογραφική εταιρεία Metronome, θυγατρική της Polygram. Το πρώτο (και μοναδικό) άλμπουμ της στην εταιρεία "Hear What I Say" κυκλοφόρησε στα τέλη του 1989 και ήταν το τελευταίο άλμπουμ της C.C. Catch μέχρι σήμερα. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Andy Taylor (πρώην μέλος των Duran Duran), τον Dave Clayton (ο οποίος συνεργάστηκε με τον Τζορτζ Μάικλ και τους U2) και τον Jo Dworniak. Επτά από τα τραγούδια του δίσκου συν-γράφονται από την ίδια. Το άλμπουμ σημειώνει περισσότερες πωλήσεις από τα προηγούμενα δύο άλμπουμ της, το Big Fun (1988) και το Diamonds (1988), αποδεικνύοντας τις ικανότητές της ως καλλιτέχνιδα που εργάζεται με τους δικούς της όρους.
Από αυτό το άλμπουμ, το «Big Time» κυκλοφόρησε ως single το 1989, και έφτασε έως το No.26 των Γερμανικών charts. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η BMG κυκλοφόρησε επίσης το single «Baby, I Need Your Love», μαζί με την συλλογή Classics.
Ο Μπόλεν πήγε για να κυκλοφορήσει την ηχογράφηση της, «Good Guys Only Win in Movies», ταυτόχρονα που η C.C. Catch κυκλοφόρησε το επόμενο single "Midnight Hour".
Μετέπειτα πορεία
Στη συνέχεια, η C.C. Catch αποχώρησε από την εταιρεία Metronome με φιλικό τρόπο και απείχε από τα μουσικά δρώμενα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εστίασε στην πνευματική της ανάπτυξη, ασκώντας γιόγκα και άλλες μορφές διαλογισμού. Άρχισε επίσης να γράφει δικά της τραγούδια.
Το 2003 το τραγούδι της «Shake Your Head» έφτασε στο Νο.12 των charts στην Ισπανία και έγινε καλοκαιρινή επιτυχία στη νότια Ευρώπη.
Το Σεπτέμβριο του 2010 το single "Unborn Love" κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τον Ισπανό μουσικό παραγωγό Juan Martinez.
Το 2015, η Catch έκανε περιοδεία στις Η.Π.Α, σε πόλεις όπως το Λος Άντζελες, το Ντάλας και το Σικάγο, και ακολούθησε μια μεγάλη συναυλία στο Τορόντο του Καναδά. Επίσης το 2016 και το 2017, ακολούθησε περιοδεία σε χώρες της Νοτίου Αμερικής όπως η Αργεντινή, το Περού, η Χιλή, η Βολιβία και η Βραζιλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες τραγουδίστριες
Αεροβόλα με μπίλιες
thumb|right|250px|επιχαλκωμένα και επινικελιωμένα ατσάλινα βόλια Τα αεροβόλα είναι μιμήσεις κανονικών όπλων τα οποία αγοράζονται από διαφορετικές ηλικίες και μπορείς να τα αγοράζεις από οποιοδήποτε μαγαζί όπου πωλούνται και ξεχωριστά μπίλιες σε πλαστικά μπουκάλια.
Κατηγορία:Όπλα
Στανίσουαφ Βισπιάνσκι
Ο Στανίσλαβ Βισπιάνσκι (Stanisław Mateusz Ignacy Wyspiański, 15 Ιανουαρίου 1869 – 28 Νοεμβρίου 1907) ήταν Πολωνός δραματουργός, ζωγράφος και ποιητής, ο οποίος θεωρείται ο δημιουργός του νεότερου πολωνικού δράματος.
Βίος και σπουδές
Ο Στανίσλαβ Βισπιάνσκι γεννήθηκε το 1869 στην Κρακοβία της Πολωνίας. Ο πατέρας του ήταν γλύπτης, που διατηρούσε εργαστήριο γλυπτικής στον ιστορικό Λόφο Βάβελ (Wawel) της Κρακοβίας. Από μικρή ηλικία είχε ιδιαίτερη κλίση στις τέχνες και τη λογοτεχνία. Το 1887 εγγράφεται στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Γιαγκελόνειου Πανεπιστημίου και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας, με καθηγητή του το διάσημο Πολωνό ζωγράφο Γιαν Ματέικο (Jan Matejko, 1838 – 1893).
Το 1890, ο Βισπιάνσκι κέρδισε μια υποτροφία που του έδωσε την ευκαιρία να επισκεφθεί τα μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης. Επισκέφθηκε την Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία, Πράγα και Γαλλία. Ανάμεσα στα έτη 1890 και 1894 επισκέφθηκε επανειλημμένα το Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη γαλλική πρωτεύουσα γνωρίστηκε με το διάσημο Γάλλο ζωγράφο Πωλ Γκωγκέν (Paul Gauguin, 1848 – 1903).
Το 1906, ο Βισπιάνσκι έγινε καθηγητής της περίφημης Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Πέθανε το 1907 από σύφιλη στην Κρακοβία.
Η δραματουργία του Βισπιάνσκι
Στη διάρκεια του 18ου αιώνα, η Πολωνία δεν είχε αναπτύξει ιδιαίτερα τη θεατρική τέχνη, ούτε είχε εμφανισθεί κάποια σημαντική θεατρική προσωπικότητα. Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει στις αρχές του 19ου αιώνα με τους δραματουργούς Αλεξάντερ Φρέντρο και Γιούλιους Σλοβάτσκι.
Εντούτοις, η πολωνική δραματουργία μόνο με τον Στανίσλαβ Βισπιάνσκι γίνεται εφάμιλλη με τη σύγχρονή της ευρωπαϊκή. Ο Βισπιάνσκι χρησιμοποιεί στα συμβολικά δράματά του τις εθνικές παραδόσεις της χώρας του με πρότυπά του από την ελληνική κλασική αρχαιότητα. Άλλα δράματά του αντλούν την προέλευσή τους από τις λαϊκές παραδόσεις ή από γεγονότα της σύγχρονης εποχής του.
Το πρώτο θεατρικό έργο του Βισπιάνσκι ήταν ο «Θρύλος» (Legenda), μια δραματική φαντασία, που δημοσιεύθηκε το 1897. Εμπνευσμένα από την ελληνική δραματική τέχνη της αρχαιότητας είναι τα έργα του «Μελέαγρος» (Meleager, 1899), «Η Κατάρα» (Klatwa, 1899), « Οι Κριτές» (Sedziowie, 1900), «Αχιλληίς» (Achilleis, 1903), «Νύχτα του Νοέμβρη» (Noc listopadowa, 1904) και «Η επιστροφή του Οδυσσέα» (Powtot Odysa, 1907).
Το σημαντικότερο και δημοφιλέστερο θεατρικό έργο του Βισπιάνσκι είναι «Ο Γάμος» (Wesele), που ανέβηκε στη σκηνή για πρώτη φορά το 1901. Το συμβολικό αυτό έργο θεωρείται ένα αριστούργημα δραματικής έκφρασης. Η μεγάλη απήχηση του «Γάμου» συντάραξε το κοινό της Κρακοβίας κατά την πρεμιέρα του έργου. Το έργο παίχθηκε αργότερα σε ολόκληρη την Πολωνία. Στο επόμενο έργο του την «Απελευθέρωση» (Wyzwolenie), που δημοσιεύθηκε δύο χρόνια αργότερα, ο Βισπιάνσκι επιχειρεί ένα ιδεολογικό σχολιασμό του «Γάμου».
Το ζωγραφικό έργο
Με την είσοδο του 20ου αιώνα, η Κρακοβία γίνεται το κέντρο της πολωνικής πολιτιστικής και πνευματικής ζωής. Εκεί γεννιέται και το μοντερνιστικό κίνημα «Νέα Πολωνία». Ψυχή του κινήματος της «Νέας Πολωνίας» υπήρξε ο δραματουργός και ζωγράφος Στανίσλαβ Βισπιάνσκι, έξοχος κολορίστας, που ανανέωσε τα θέματα της λαϊκής παράδοσης στην Πολωνία.
Το 1906, ο Βισπιάνσκι έγινε καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Το ζωγραφικό έργο του και ιδιαίτερα τα σχέδιά του για τα έξοχα υαλογραφήματα (βιτρό), όπως αυτά στην Εκκλησία των Φραγκισκανών στην Κρακοβία, μαρτυρούν τον πλούτο της φαντασίας του στη δημιουργία δραματικών συνθέσεων. Πολλά από τα έργα του είναι απεικονίσεις μελών της οικογένειάς του: «Ο αποκοιμισμένος Στας» (1902), «Η αποκοιμισμένη Μιέτεκ» (1904), «Η μητρότητα» (1905) κ. ά., όπως και προσωπικοτήτων ή φιλικών προσώπων της εποχής του, μεταξύ των οποίων των Πολωνών ζωγράφων Γιάσεκ Μαλτσέφσκι και Γιαν Στανισλάφσκι, του ηθοποιού και σκηνοθέτη θεάτρου Λούντβικ Σόλσκι, της νεαρής καλλονής Ελίζα Παρένσκα κ.ά. Εξαιρετικής ευαισθησίας είναι και τα τοπία της Κρακοβίας.
Στο Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας εκτίθεται ο αριστουργηματικός πίνακας σε παστέλ του Βισπιάνσκι με τον τίτλο «Απόλλων – Το ηλιακό σύστημα του Κοπέρνικου» (1904).
Οι υαλογραφίες του Βισπιάνσκι
Τα αριστουργηματικά υαλογραφήματα (βιτρό), που υπάρχουν στην ιστορική Εκκλησία των Φραγκισκανών στην Κρακοβία (πολων. Klasztor Franciszkanow w Krakowie), η οποία χρονολογείται από το 1252 – 1269, αποτελούν καύχημα της τέχνης του Στανίσλαβ Βισπιάνσκι. Τα βιτρό αυτά που κοσμούν την εκκλησία σχεδιάστηκαν από τον Βισπιάνσκι στα 1897 – 1902, κατασκευάστηκαν στο Ίνσμπρουκ (Innsbruck) της Αυστρίας και τοποθετήθηκαν στα έξι παράθυρα του ιερού της εκκλησίας.