cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λευτέρης Πανταζής
Δεκαετία '90
Σε αυτή τη δεκαετία επιβεβαιώθηκε ότι ο Πανταζής εκτός από δημοφιλής τραγουδιστής, είναι και ένας έξυπνος επιχειρηματίας. Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του σε πολλές συνεντεύξεις, ότι στα κέντρα που τραγουδάει έχει πάντα λόγο και για τη γενικότερη λειτουργία και για όλο το καλλιτεχνικό πρόγραμμα και πως οι επιχειρηματίες και οι συνάδελφοι του, τον εμπιστεύονται χωρίς αντίρρηση, καθώς βγαίνουν κερδισμένοι. Έχει πει επίσης πως ήταν ο πρώτος που έπαιρνε μερίδιο ακόμα και από τις πωλήσεις των λουλουδιών στα κέντρα όπου εμφανιζόταν.
Οι κυριότερες επιτυχίες του ήταν: Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου (1998), Έχεις πέντε λεπτά προθεσμία (1998), Έρχεται (1997), Ότι καλύτερο (1997), Κρίμα τα φιλιά μου (1995), Το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου (1994), Πες πως μ' αγαπάς (1994), Κι άλλο (1994), Σαλονικιώτικο φεγγάρι (1993), Ναι, ναι (1993), Είναι αστείο (1993), Θύμισέ μου τ' όνομά σου (1992), Μια εμπειρία (1992), Θέλεις; (1992), Τηλεπάθεια (1991), Υπάρχει κανείς; (1990), Μ' αγαπάς, σ' αγαπώ (1990), Θράσος.
Δεκαετία 2000
Σε αυτή τη δεκαετία ο Πανταζής παραμένει στην πρώτη γραμμή των δημοφιλών Ελλήνων τραγουδιστών, μάλιστα το 2000 έκανε δυναμική είσοδο με το τραγούδι "Φιλάκια" που ήταν διασκευή ενός τουρκικού τραγουδιού του τραγουδιστή Ταρκάν, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Επίσης το 2004 διασκεύασε με επιτυχία το βραζιλιάνικο τραγούδι "Tsoutsouka". Σε ένα κέντρο όπου τραγουδούσε πριν λίγα χρόνια, έκανε μία μικρογραφία καμπαρέ με κοπέλες που χόρευαν τόπλες. Το γεγονός προκάλεσε αντιδράσεις σε "κύκλους" πουριτανών και μερίδα του τύπου. Συνεχίζει και σήμερα να κάνει πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις. Αυτή την εποχή τραγουδάει στο ΟPERA μαζί με την Άντζελα Δημητρίου. Οι κυριότερες επιτυχίες του ήταν: Ζημιά (2004), Τζουτζούκα (2004), Χείλια βανίλια (2004), Όλα τα λεφτά λουλούδια (2002), Μαγικά χαλιά (2002), Φιλάκια (2000).
Όλα αυτά τα χρόνια,συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού και λέγεται ότι συνηθίζει να βοηθάει και πολλούς νέους τραγουδιστές να αναδειχθούν. Έχει δώσει επίσης αφιλοκερδώς πολλές συναυλίες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Έχει μία κόρη, την Κόνι Μεταξά, η οποία ασχολείται με τον χώρο του θεάματος και μητέρα της είναι η Ζώζα Μεταξά. Ο Λευτέρης Πανταζής, αν και δεν έχει παντρευτεί ποτέ, φημίζεται για τις σχέσεις που έχει κάνει με μερικές από τις ομορφότερες κοπέλες της ελληνικής show-biz και όχι μόνο. Εκτός των άλλων, δραστηριοποιείται πολύ και στον χώρο του αθλητισμού. Στο διάστημα 2002-2006 διετέλεσε με επιτυχία πρόεδρος στην ποδοσφαιρική ομάδα του Πανιωνίου. Στο διάστημα αυτό η ομάδα έπαιξε δύο φορές στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Παλαιότερα ήταν πρόεδρος στη γυναικεία ομάδα μπάσκετ των Εσπερίδων Καλλιθέας. Επίσης διατηρεί επιχείρηση με γήπεδα μίνι ποδοσφαίρου (5Χ5), μαζί με τον πολύ καλό του φίλο Νίκο Γραμμένο.
Προσωπική ζωή
Έχει αποκτήσει μια κόρη, την ηθοποιό & τραγουδίστρια, Κόνι Μεταξά από τη σχέση του με την ηθοποιό Ζώζα Μεταξά. Άλλες γνωστές του σχέσεις ήταν οι Άντζελα Δημητρίου, Καίτη Φίνου και Νάνσυ Αλεξιάδη. Γαμπρός του είναι ο ολυμπιονίκης υδατοσφαιριστής Μάριος Καπότσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Έλαιο ευκαλύπτου
μικρογραφία| Διάφορα έλαια ευκαλύπτου (Μουσείο Powerhouse του Σίδνεϊ) δεξιά|μικρογραφία|227x227εσ| Έλαιο ευκαλύπτου για φαρμακευτική χρήση Το ευκαλυπτέλαιο ή έλαιο ευκαλύπτου, ή αλλιώς αιθέριο έλαιο του ευκαλύπτου ή χημικώς ορθό ευκαλυπτέλαιο, είναι φυσικό αιθέριο έλαιο που αποστάζεται από τα φύλλα των ειδών Eucalyptus (ευκαλύπτου) -που ανήκουν στην οικογένεια Myrtaceae- τα οποία ευδοκιμούν ιδίως στην Αυστραλία και σήμερα καλλιεργούνται σε πολλές χώρες. Ως ουσία, το ευκαλυπτέλαιο αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από το μονοτερπενοειδές, ευκαλυπτόλη (συν. 1,8-κινεόλη).
Τύποι & παραγωγή
Τα έλαια ευκαλύπτου στο εμπόριο κατηγοριοποιούνται σε τρεις γενικούς τύπους ανάλογα με τη σύστασή τους και την κύρια τελική τους χρήση: φαρμακευτικά, αρωματικά και βιομηχανικά.
Το πιο διαδεδομένο είναι το τυπικό "έλαιο ευκαλύπτου" με βάση την κινεόλη, ένα συνήθως άχρωμο υγρό (ελαφρά κιτρινωπό κάποιες φορές) με ένα διαπεραστικό, καμφορώδες ξυλώδες γλυκό άρωμα.
Η Κίνα σήμερα παράγει περίπου το 75% της παγκόσμιας παραγωγής αλλά το μεγαλύτερο μέρος αυτού προέρχεται από τα κλάσματα κινεόλης από φύλλα του δένδρου καμφοράς Cinnamomum camphora και όχι το αυθεντικό έλαιο ευκαλύπτου.
Σημαντικές χώρες - παραγωγοί ευκαλυπτέλαιου σήμερα είναι οι εξής: Νότια Αφρική, Πορτογαλία, Ισπανία,  Βραζιλία, Αυστραλία, Χιλή και Εσουατίνι. μικρογραφία| Eucalyptus polybractea - ένα είδος του οποίου τα φύλλα αποδίδουν υψηλής ποιότητας αιθέριο έλαιο. Η παγκόσμια παραγωγή κυριαρχείται από το έλαιο από Eucalyptus globulus.
Ωστόσο, τα είδη Eucalyptus kochii και Eucalyptus polybractea έχουν την υψηλότερη περιεκτικότητα σε κινεόλη που κυμαίνεται από 80% έως και 95%.
Η Βρετανική Φαρμακοποιία αναφέρει ότι το έλαιο πρέπει να έχει ελάχιστη περιεκτικότητα 70% κ.β. σε κινεόλη, εάν προορίζεται για φαρμακευτική χρήση.
Το 1991 η παγκόσμια παραγωγή υπολογίστηκε σε 3.000 τόνους για το φαρμακευτικό έλαιο ευκαλύπτου, με άλλους 1.500 τόνους για το κύριο έλαιο αρωματοποιίας (που παράγεται από το είδος Eucalyptus citriodora).
Από φύλλα του ευκαλύπτου εκχυλίζονται - εξάγονται επίσης έλαια μη κινεολών, συμπεριλαμβανομένης της πιπεριτόνης, του φελλανδρενίου, της κιτράλης, του κινναμικού μεθυλεστέρα και του οξικού γερανυλεστέρα.
Ως φάρμακο
Η Επιτροπή Φαρμακευτικών Βοτάνων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παραδοσιακά φάρμακα με βάση το έλαιο ευκαλύπτου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία του βήχα που σχετίζεται με το κοινό κρυολόγημα και για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της τοπικής μυαλγίας.
Είναι γνωστή η ευεργετική δράση του ευκαλυπτέλαιου (σε πολύ αραιές υδατικές συγκεντρώσεις) και για την ιγμορίτιδα.
Ως απωθητικό
Το έλαιο ευκαλύπτου με βάση την κινεόλη χρησιμοποιείται ως εντομοαπωθητικό και βιοπαρασιτοκτόνο.
Στις ΗΠΑ το έλαιο ευκαλύπτου καταχωρήθηκε για πρώτη φορά το 1948 ως εντομοκτόνο και ακαρεοκτόνο.
Ως αρωματικό
Το έλαιο ευκαλύπτου χρησιμοποιείται στη γεύση. Το έλαιο ευκαλύπτου με βάση την κινεόλη χρησιμοποιείται ως αρωματικό σε χαμηλά επίπεδα (0,002%) σε διάφορα προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων των αρτοσκευασμάτων, των ειδών ζαχαροπλαστικής, των προϊόντων κρέατος και των ποτών.
Το έλαιο ευκαλύπτου έχει αντιμικροβιακή δράση ενάντια σε ένα ευρύ φάσμα παθογόνων και μικροοργανισμών που αλλοιώνουν τα τρόφιμα.
Το μη κινεολικό κόμμι μέντας, το κόμμι φράουλας και ο φλοιός λεμονιού χρησιμοποιούνται επίσης ως αρωματικά. Το έλαιο ευκαλύπτου χρησιμοποιείται επίσης ως αρωματικό συστατικό για να προσδώσει ένα φρέσκο, ευχάριστο άρωμα σε σαπούνια, απορρυπαντικά, λοσιόν και αρώματα. Είναι γνωστό για το πικάντικο μεθυστικό άρωμά του. Λόγω των καθαριστικών του ιδιοτήτων, το έλαιο ευκαλύπτου βρίσκεται σε στοματικά διαλύματα για να φρεσκάρει την αναπνοή.
Εμπορική αξιοποίηση
Έρευνα έδειξε ότι το έλαιο ευκαλύπτου με βάση την κινεόλη (5% του μείγματος) αποτρέπει το πρόβλημα διαχωρισμού με μείγματα αιθανόλης και καυσίμου βενζίνης. Το έλαιο ευκαλύπτου έχει αξιοπρόσεκτο αριθμό οκτανίων και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο από μόνο του. Ωστόσο, το κόστος παραγωγής είναι επί του παρόντος πολύ υψηλό και οικονομικά μη βιώσιμο ως καύσιμο.
Έλαια ευκαλύπτου με βάση το φελλανδρένιο και την πιπεριτόνη έχουν χρησιμοποιηθεί κατά την εξόρυξη για τον διαχωρισμό θειούχων ορυκτών μέσω της μεθόδου επίπλευσης.
Ως καθαριστικό
Το έλαιο ευκαλύπτου χρησιμοποιείται σε εφαρμογές οικιακού καθαρισμού.
Χρησιμοποιείται συνήθως σε εμπορικά προϊόντα πλυντηρίου όπως υγρό πλυσίματος για βαμβακερά. Χρησιμοποιείται επίσης ως διαλύτης για την αφαίρεση λίπους και κολλωδών υπολειμμάτων.
Ασφάλεια
Μόνο εάν χρησιμοποιείται σε χαμηλή δόση ως αρωματικό ή σε φαρμακευτικά προϊόντα στη συνιστώμενη αναλογία, το έλαιο ευκαλύπτου με βάση την κινεόλη είναι ασφαλές για ενήλικες. Αλλιώς μπορεί να αποδειχθεί εξόχως επικίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία.
Ωστόσο, συστηματική τοξικότητα μπορεί να προκύψει από κατάποση ή τοπική εφαρμογή σε δόσεις υψηλότερες από τις συνιστώμενες. Στην Αυστραλία, το έλαιο ευκαλύπτου είναι ένα από τα πολλά αιθέρια έλαια που προκαλούν όλο και περισσότερες περιπτώσεις δηλητηρίασης, κυρίως σε παιδιά. Τη χρονική περίοδο 2014-2018 αναφέρθηκαν 2049 κρούσματα στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 46% των περιστατικών δηλητηρίασης από αιθέριο έλαιο.
Η πιθανή θανατηφόρα δόση καθαρού ελαίου ευκαλύπτου για έναν ενήλικα κυμαίνεται από 0,05 mL έως 0,50 mL ανά κιλό σωματικού βάρους. Λόγω της υψηλής αναλογίας σώματος προς μάζα, τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα σε δηλητήρια που απορροφώνται διαδερμικά. Σοβαρή δηλητηρίαση έχει συμβεί σε παιδιά μετά από κατάποση 4 mL έως 5 mL ελαίου.
Το έλαιο ευκαλύπτου έχει επίσης αποδειχθεί ότι είναι επικίνδυνο για τις οικόσιτες γάτες, προκαλώντας ασταθές βάδισμα, υπερβολικό σάλιο και άλλα συμπτώματα κακής υγείας.
Ιστορική αναδρομή
μικρογραφία| Τύποι από αιθέρια έλαια ευκαλύπτου που εκτίθενται στο Μουσείο Powerhouse του Σίδνεϊ Οι ιθαγενείς Αβορίγινες της Αυστραλίας χρησιμοποιούν εγχύσεις φύλλων ευκαλύπτου (που περιέχουν αιθέριο έλαιο) ως παραδοσιακό φάρμακο για τη θεραπεία σωματικών πόνων (μυαλγιών), συμφόρησης κόλπων, πυρετού και κρυολογήματος.
Το 1788, οι Ντένις Κόνσιντεν και Τζον Γουάιτ, χειρούργοι τότε του Πρώτου Στόλου, απέσταζαν έλαιο ευκαλύπτου από το είδος Eucalyptus piperita -που αναπτύχθηκε στις ακτές του Πορτ Τζάκσον- για τη θεραπεία καταδίκων και πεζοναυτών. Το έλαιο ευκαλύπτου εξήχθη στη συνέχεια από τους πρώτους αποίκους αλλά δεν αξιοποιήθηκε εμπορικά για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Πρώτος ο βαρώνος Ferdinand von Mueller, βοτανολόγος, εξήρε τις ιδιότητες του ευκαλυπτέλαιου ως απολυμαντικού σε ορισμένες περιοχές και ενθάρρυνε τον φαρμακοποιό Joseph Bosisto της Μελβούρνης, να διερευνήσει τις εμπορικές δυνατότητες του ελαίου. Έτσι, ο Μποσίστο ξεκίνησε την παραγωγή - εμπορία ελαίων ευκαλύπτου το 1852 κοντά στο Dandenong της Βικτώριας της Αυστραλίας, όταν δημιούργησε ένα εργαστήριο απόσταξης και εκχύλιζε το αιθέριο έλαιο από τον χημειότυπο κινεόλης του δένδρου Eucalyptus radiata. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο χημειότυπος κινεόλης να φέρει για πολλά χρόνια την ονομασία «Bosisto's Eucalyptus Oil» ως ένα εμπορικό σήμα.
Ο Γάλλος χημικός F.S. Cloez αναγνώρισε τη σημασία του εν λόγω ελαίου και του απέδωσε το επιστημονικό όνομα ευκαλυπτόλη - επίσης γνωστό ως κινεόλη- στο κυρίαρχο έλαιο από το είδος E. globulus. Μέχρι τη δεκαετία του 1870 το έλαιο από το Eucalyptus globulus (ως δένδρο γνωστό και Tasmanian blue gum) εξάγονταν παγκοσμίως και κυριάρχησε στο παγκόσμιο εμπόριο.
Οι χειρουργοί χρησιμοποιούσαν έλαιο ευκαλύπτου ως αντισηπτικό κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης μέχρι τη δεκαετία του 1880.
Το έλαιο ευκαλύπτου έγινε έτσι ένα εξαγώγιμο φυσικό προϊόν από τα δάση της Βικτώριας και περιγράφεται συχνά ως το φυσικό θαύμα της Αυστραλίας αφού κάλυψε μια αναπτυσσόμενη διεθνή αγορά, κυρίως για ιατρικούς σκοπούς. Το έλαιο ευκαλύπτου είχε ιδιαίτερα μεγάλη ζήτηση κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας πανδημίας γρίπης του 1918-1919.
Η αυστραλιανή βιομηχανία ευκαλυπτέλαιου κορυφώθηκε τη δεκαετία του 1940, με κύρια περιοχή παραγωγής την πολιτεία Βικτώρια και ιδιαίτερα τα δασικά οικοσυστήματα Inglewood. Στη συνέχεια, η ανάπτυξη δασικών φυτειών ευκαλύπτου για ξυλεία (forest plantations) περιόρισε την παραγωγή ελαίου. Μέχρι τη δεκαετία του 1950 το κόστος παραγωγής ευκαλυπτέλαιου στην Αυστραλία είχε αυξηθεί τόσο πολύ που δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί φθηνότερα ισπανικά και πορτογαλικά έλαια, που είχαν λιγότερο κόστος.
Πηγές εκτός Αυστραλίας κυριαρχούν πλέον στην εμπορική προμήθεια ελαίων ευκαλύπτου στις μέρες μας. Σήμερα, η Αυστραλία συνεχίζει να παράγει έλαια υψηλής ποιότητας, κυρίως από συστάδες E. polybractea.
Κύρια είδη
Τα εμπορικά έλαια ευκαλύπτου με βάση την κινεόλη παράγονται από τα εξής είδη ευκαλύπτου:
Είδη που δεν παράγουν το εν λόγω έλαιο είναι τα εξής:
Το είδος Eucalyptus citriodora ταξινομείται πλέον σήμερα ως Corymbia citriodora και το οποίο παράγει ένα αιθέριο έλαιο με βάση την κιτρονελλάλη.
Ψωφίς (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ψωφίς (Ψωφίδα) αναφέρονται τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Ψωφιδα Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Παρναΐμπα
Με την ονομασία Παρναΐμπα ή Παραναΐμπα φέρονται μία πόλη και ένας ποταμός αμφότερα στη Βραζιλία.
Μυκάλη Ι (κανονιοφόρος)
Μυκάλη Ι (Κανονιοφόρος)
Κανονιοφόρος - Ιστιοφόρο - 52 τόνων
Πρώην ‘ΕΝΔΕΚΑΤΗ’. Πρώην ‘ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΘΕΙΣΑ’.
Ιδίου τύπου ‘Άστιγξ Ι’, ‘Αποστόλης Ι’, ‘Τσαμαδός’, ‘Τομπάζης Ι’, ‘Μιαούλης Ι’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, 'Ανδρούτσος’, ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, 'Κανάρης Ι', ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ)’.
Το 1843 του δόθηκε το όνομα «ΜΥΚΑΛΗ». Στις 17 Φεβρουαρίου 1839 ενώ ήταν αγκυροβολημένο στον όρμο Μαντούδι της Ευβοίας, έσυρε στις άγκυρες του και βυθίστηκε. Ανελκύσθηκε όμως και μετατράπηκε σε γολέτα με οπλισμό 4 καρρονάδες των 12 λιβρών. Χρησιμοποιήθηκε για πολλαπλές αποστολές και για την καταδίωξη της πειρατείας. Τέθηκε σε παροπλισμό το Σεπτέμβρη του 1860.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Μονοτρήματα
STEROPODON GALMANI
Το Steropodon galmani είναι ένα προϊστορικό είδος μονοκοτυλήδονου, ή θηλαστικού που γεννά αυγά. Έζησε περίπου 105 έως 93,3 εκατομμύρια χρόνια πριν από την Πρώιμη έως Ύστερη Κρητιδική. Είναι ένα από τα παλαιότερα μονόποδα που ανακαλύφθηκαν και είναι μια από τις παλαιότερες ανακαλύψεις θηλαστικών στην Αυστραλία.
Ιστορία
Μέχρι σήμερα οι πληροφορίες για την ιστορία και την εξέλιξη της τάξης των μονοτρημάτων είναι ελλιπείς, λόγω του μικρού αριθμού απολιθωμάτων που έχουν βρεθεί. Είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό άγνωστος ο τόπος καταγωγής καθώς και η πραγματική αρχική εξάπλωση της τάξης. Τα αρχαιότερα ευρήματα προέρχονται από την νότια Αυστραλία και χρονολογούνται από τον Μεσοζωικό αιώνα. Πρόκειται για απολιθώματα ζωών που έμοιαζαν με τον σημερινό Ορνιθόρρυγχο, ηλικίας 100 εκατομμυρίων χρόνων περίπου. Το αρχαιότερο από αυτά ανήκε στο είδος Steropodon galmani που είχε το μέγεθος μίας γάτας, πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα θηλαστικά του Μεσοζωικού, και είναι το αρχαιότερο θηλαστικό που έχει βρεθεί στην Αυστραλία. Τα παλαιότερα ευρήματα των προγόνων της έχιδνας χρονολογούνται από τον Πλειόκαινο και συμπεριλαμβάνουν απολιθώματα του είδους Zaglossus hacketti που θεωρείται το μεγαλύτερο μονότρημα που υπήρξε ποτέ. Η εύρεση ενός δοντιού της Παλαιοκαίνου εποχής στην Αργεντινή, που ανήκε σε έναν προϊστορικό Ορνιθόρυγχο, μας υποδεικνύει ότι τα μονοτρήματα ήταν διαδεδομένα σε όλη την νότια Γκοντβάνα. Υπάρχουν πολλά τέτοια ζώα.
Έχιδνα
Οι έχιδνες συναντώνται σε όλη την Αυστραλία, την Τασμανία και τη Νέα Γουινέα, από τα υψίπεδα μέχρι τις ερήμους και τα δάση.Η έχιδνα έχει ένα μικροσκοπικό πρόσωπο με μικρά μάτια και μακριά μύτη, που μερικές φορές ονομάζεται ράμφος. Τα μάτια δεν βοηθούν την έχιδνα να δει καλά, αλλά η οξεία αίσθηση ακοής και όσφρησης που διαθέτει, δίνουν σε αυτό το ασυνήθιστο θηλαστικό τις πληροφορίες που χρειάζεται για να επιβιώσει.
Υπάρχουν τέσσερα επιζώντα είδη, τα οποία, μαζί με τον πλατύποδα, είναι τα μόνα επιζώντα είδη της τάξης των μονοτρημάτων και τα μόνα επιζώντα ωοτόκα θηλαστικά.Είναι μοναχικά πλάσματα τα οποία μπορεί να είναι ενεργά τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας, όσο και κατά το βράδυ ,ανάλογα με την εποχή και τις πηγές τροφής.Παρόλο που η διατροφή τους αποτελείται κυρίως από μυρμήγκια και τερμίτες, δεν έχουν κοντινή συγγένεια με τους γνωστούς  μυρμηγκοφάγους της Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοσφένιδα Κατηγορία:Έχιδνα
Κρτίνσκα
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Η Κρτίνσκα (σερβικά κυριλλικά: Кртинска) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 1,069 κατοίκους.
Η Κρτίνσκα είναι επισήμως καταταγμένη μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Πάραλος (αρχαιότητα)
Στην αρχαιότητα η Πάραλος ή και Παραλία, αποκαλούμενη σύμφωνα με επιγραφές, ήταν ένα από τα έξι «ιερά πλοία» της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Τα άλλα πέντε ήταν η Σαλαμινία, η Αμμωνιάς, η Αντιγονίς, η Δημητριάς και η Πτολεμαΐς.
Οι επιβαίνοντες της Παράλου, ασχέτως κατηγορίας, είτε ήταν πλήρωμα είτε επιβάτες υπάλληλοι θεωροί, ονομάζονταν "πάραλοι" ή "παραλίτες" και, εξ αντικειμένου, έπρεπε να ήταν πολίτες της Αθήνας, και μάλιστα, κατά τον Θουκυδίδη (Η' 73), ακραιφνών δημοκρατικών αισθημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ιερά πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Ιστορικά πλοία Κατηγορία:Ναυτικό της Αρχαίας Αθήνας
CK
Η συντομογραφία CK ή Ck ή ck μπορεί να αναφέρεται:
Caterham F1
Η Κέιτερχαμ Φόρμουλα 1 (Caterham F1) είναι Βρετανική (πρώην Μαλαισιανή) ομάδα της Φόρμουλα 1, η οποία προήλθε από μετονομασία της ομάδας Λότους Φόρμουλα 1 (Lotus F1) στις αρχές του 2012. Η ομάδα αγωνίζεται με Μαλαισιανή άδεια, η έδρα της βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και ανήκει στον όμιλο Κέιτερχαμ, ιδιοκτήτης του οποίου είναι ο Μαλαισιανός επιχειρηματίας Τόνι Φερνάντες.
Ιστορία
Ο Τόνι Φερνάντες αποφάσισε να μπει στη Φόρμουλα 1 το 2010 και να ιδρύσει μια ομάδα, που έφερε το όνομα Λότους Ρέισινγκ (Lotus Racing), με την άδεια του ομίλου Λότους.
Τον Νοέμβριο του 2011, η ομάδα ζήτησε από την επιτροπή της Φόρμουλα 1 στη σεζόν του 2012 να αλλάξει επίσημα ως κατασκευαστής το όνομά της από Λότους σε Κέιτερχαμ (Caterham), επειδή η ομάδα Ρενώ Φόρμουλα 1 (Renault F1) άλλαξε το όνομά της σε Λότους.
Η ομάδα Κέιτερχαμ αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 σε 56 αγώνες, από τη σεζόν του 2012 (Γκραν Πρι Αυστραλίας) έως τη σεζόν του 2014 (Γκραν Πρι Άμπου Ντάμπι). Τον Ιούλιο του 2014 ο Τόνι Φερνάντες και οι συνεργάτες του ανακοίνωσαν ότι πούλησαν την ομάδα σε μια κοινοπραξία από επενδυτές της Ελβετίας και της Μέσης Ανατολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Πόλεμος του Α΄ Συνασπισμού
Ο Πόλεμος του Α΄ Συνασπισμού (1792–1797) ήταν η πρώτη μεγάλης κλίμακας απόπειρα των σημαντικότερων μοναρχιών της Ευρώπης να περιορίσουν την επαναστατική Γαλλία και τη διάδοση των νέων ιδεών που αυτή πρέσβευε. Η Γαλλία κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστριακή Αυτοκρατορία στις 20 Απριλίου 1792, ενώ λίγες βδομάδες αργότερα, το Βασίλειο της Πρωσίας συμμάχησε με τους Αυστριακούς. Οι δυνάμεις αυτές ξεκίνησαν μια σειρά εισβολών στη Γαλλία από ξηράς και θαλάσσης, από τις αυστριακές Κάτω Χώρες και το Ρήνο και με τη Μεγάλη Βρετανία να υποστηρίζει εξεγέρσεις στην επαρχία της Γαλλίας και να πολιορκεί την Τουλόν. Η Γαλλία δοκίμασε ατυχίες (μάχη του Νεερβίντεν, 18 Μαρτίου 1793) και εσωτερικές διαμάχες (πόλεμος της Βανδέας), απαντώντας με ακραία μέτρα: σχηματίστηκε η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας (6 Απριλίου 1793) και έγινε μαζική στρατολόγηση (Αύγουστος 1793) όλων των ικανών προς στρατιωτική υπηρεσία αντρών μεταξύ 18 και 25 ετών. Οι νέες γαλλικές δυνάμεις αντεπιτέθηκαν, απέκρουσαν τους εισβολείς και προχώρησαν έξω από τη Γαλλία. Ίδρυσαν τη Βαταβική Δημοκρατία ως "δορυφορικό" κράτος (Μάιος 1795) και προσάρτησαν την πρωσική Ρηνανία με την πρώτη Συνθήκη της Βασιλείας. Με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παραχώρησε τις αυστριακές Κάτω Χώρες στη Γαλλία και η βόρειος Ιταλία χωρίστηκε σε φιλικές προς τη Γαλλία Δημοκρατίες. Η Ισπανία έκανε ξεχωριστή ειρήνη με τη Γαλλία (δεύτερη Συνθήκη της Βασιλείας) και το Διευθυντήριο της Γαλλίας εκπόνησε το 1795 σχέδια για κατάκτηση περισσότερων εδαφών στη Γερμανία και τη βόρεια Ιταλία. Βόρεια των Άλπεων, ο Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας-Τέσεν αποκατέστησε τα πράγματα στα 1796, αλλά ο Ναπολέων επικράτησε εναντίον της Αυστρίας και της συμμάχου της του Βασιλείου της Σαρδηνίας στη βόρεια Ιταλία (1796–1797) κοντά στην κοιλάδα του Πο, οδηγώντας στη Συνθήκη Ειρήνης του Λεόμπεν και τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (Οκτώβριος 1797). Συνακόλουθα, επήλθε η κατάρρευση του Α΄ Συνασπισμού, με τη Μεγάλη Βρετανία να μάχεται πλέον μόνη ενάντια στους Γάλλους.
Επαναστατική βία στη Γαλλία
Στα 1791, οι άλλες μοναρχίες της Ευρώπης παρακολουθούσαν με αυξημένη προσοχή τις εξελίξεις στη Γαλλία και αναλογίζοντο εάν έπρεπε να αναμειχθούν, είτε προς υποστήριξη του Γάλλου έκπτωτου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ', είτε για να εκμεταλλευτούν το χάος που προκάλεσε η επανάσταση. Η κεντρική φιγούρα ήταν ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Λεοπόλδος Β', αδελφός της έκπτωτης βασίλισσας της Γαλλίας Μαρίας Αντουανέτας, ο οποίος αρχικώς αντιμετώπισε την Επανάσταση στωικά, αλλά βαθμιαία έγινε όλο και πιο εχθρικός απέναντί της, εξαιτίας της κλιμακούμενης ριζοσπαστικοποίησής της προϊόντος του χρόνου. Παρόλα αυτά, ο Αυστριακός ηγεμόνας ήλπιζε ακόμα ν' αποφύγει τον πόλεμο. Στις 27 Αυγούστου, ο Λεοπόλδος και ο βασιλιάς της Πρωσίας, Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β', σε συνεννόηση με εμιγκρέδες Γάλλους ευγενείς, εξέδωσαν τη Διακήρυξη του Πίλνιτς, η οποία διακήρυσσε το ενδιαφέρον των μοναρχών της Ευρώπης για την τύχη του Λουδοβίκου ΙΣΤ' και της οικογένειάς του, απειλώντας παράλληλα με ασαφείς αλλά αυστηρές συνέπειες σε περίπτωση που τους συνέβαινε οτιδήποτε. Αν και ο Λεοπόλδος με τη Διακήρυξη του Πίλνιτς ήλπιζε να μην κάνει τίποτα για τη Γαλλία προς το παρόν, εμφανιζόμενος παράλληλα ότι δήθεν αναλάμβανε δράση, στη Γαλλία η Διακήρυξη αυτή ερμηνεύτηκε ως σοβαρή απειλή και αποκηρύχθηκε από τους ηγέτες της Επανάστασης.
Αρχικές αποτυχίες για τη Γαλλία
Ο Ντυμουριέ προετοίμασε την άμεση εισβολή στις αυστριακές Κάτω Χώρες, όπου προσδοκούσε ο τοπικός πληθυσμός να εξεγερθεί εναντίον της αυστριακής Αρχής. Παρόλα αυτά, η επανάσταση είχε πλήρως αποδιοργανώσει το γαλλικό στρατό και οι δυνάμεις που συγκεντρώθηκαν ήταν ανεπαρκείς για την εισβολή. Οι στρατιώτες τράπηκαν σε φυγή με τα πρώτα σημάδια μάχης, λιποτακτώντας μαζικά, ενώ σε μια περίπτωση δολοφόνησαν το στρατηγό τους, Τεομπάλντ Ντιλόν.
Ενώ η επαναστατική κυβέρνηση μανιωδώς στρατολογούσε νέα στρατεύματα και αναδιοργάνωνε τις δυνάμεις της, μια συμμαχική στρατιά υπό την ηγεσία του Καρόλου Γουλιέλμου Φερδινάνδου, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ, συγκεντρώθηκε στην πόλη Κόμπλεντς στο Ρήνο. Τον Ιούλιο ξεκίνησε η εισβολή του εχθρικού συμμαχικού στρατού με εμπροσθοφυλακή το στρατό του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ, ο οποίος αποτελείτο κυρίως από Πρώσους βετεράνους. Σύντομα έπεσαν στα χέρια των εισβολέων τα οχυρά του Λονκγβύ και του Βερντέν. Ο Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ, εξέδωσε στις 25 Ιουλίου διακήρυξη, συνταχθείσα από τα αδέλφια του Λουδοβίκου ΙΣΤ', που διακήρυττε την πρόθεσή του να επαναφέρει το Γάλλο βασιλιά στο θρόνο του με όλες τις παλιές του εξουσίες και να μεταχειριστεί κάθε πρόσωπο ή πόλη που θα αντιδρούσε ως αντάρτες, επιβάλλοντάς τους μέσω στρατοδικείων τη θανατική ποινή. Η διακήρυξη του Μπράουνσβαϊγκ συσπείρωσε περισσότερο τους Γάλλους, έδωσε κίνητρο στο γαλλικό στρατό της Επανάστασης και στην επαναστατική γαλλική κυβέρνηση να αντιπαρατεθεί με κάθε μέσο διαθέσιμο και οδήγησε στην ανατροπή του Γάλλου βασιλέα από το επαναστατικό πλήθος που στις 10 Αυγούστου 1792 εισέβαλε στο Παλάτι του Κεραμεικού.
Η γαλλική αντεπίθεση
μικρογραφία|270x270εσ|Η μάχη του Ζεμάπ, ο [[Σαρλ-Φρανσουά Ντυμουριέ|Ντυμουριέ ενθαρρύνει τους στρατιώτες του]] Οι εισβολές συνεχίστηκαν, αλλά στη μάχη του Βαλμί στις 20 Σεπτεμβρίου 1792 η νίκη  των Ντυμουριέ και Κελλερμάν σταμάτησε την αυστρο-πρωσική προέλαση, έδωσε χρόνο στους επαναστάτες και αναπτέρωσε το γαλλικό ηθικό. Επιπλέον, οι Πρώσοι, αντιμετωπίζοντας μια εκστρατεία μακρύτερη και ακριβότερη από ό,τι είχαν προβλέψει, αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τη Γαλλία για να διατηρήσουν τον στρατό τους.
Εν τω μεταξύ, οι Γάλλοι είχαν επιτυχίες και σε άλλα μέτωπα, καταλαμβάνοντας το δουκάτο της Σαβοΐας και την επαρχία της Νίκαιας, ενώ ο στρατηγός Κυστίν εισέβαλε στη Γερμανία, καταλαμβάνοντας τις πόλεις Σπάιερ, Βορμς και Μάιντς κατά μήκος του Ρήνου, και έφτασε μέχρι τη Φρανκφούρτη. Ο Ντυμουριέ συνέχισε την επίθεση στο Βέλγιο για άλλη μια φορά, κερδίζοντας μεγάλη νίκη επί των Αυστριακών στη μάχη του Ζεμάπ στις 6 Νοεμβρίου 1792 και κατέλαβε ολόκληρη τη χώρα μέχρι τις αρχές του χειμώνα.
1793
Μετά την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ’ στις 21 Ιανουαρίου 1793, οι ευρωπαϊκές μοναρχίες, συμπεριλαμβανομένης της Ισπανίας, της Νάπολης και των Κάτω Χωρών σχημάτισαν συμμαχία κατά της Γαλλίας, τον Α΄ Συνασπισμό. Η Γαλλία κήρυξε πόλεμο εναντίον της Βρετανίας και των Κάτω Χωρών την 1η Φεβρουαρίου 1793 και αμέσως μετά εναντίον της Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια του 1793 η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (στις 23 Μαρτίου), οι βασιλιάδες της Πορτογαλίας και της Νάπολης, και ο Μεγάλος Δούκας της Τοσκάνης κήρυξαν πόλεμο εναντίον της Γαλλίας. Έτσι η Γαλλία βρέθηκε σε πόλεμο με όλη την Ευρώπη.
Η μαζική στρατολόγηση 300.000 ανδρών που εφάρμοσε η Συμβατική για να αντιμετωπίσει αυτόν τον τρομερό συνασπισμό προκάλεσε εσωτερικές εξεγέρσεις που κατέληξαν σε έναν πραγματικό εμφύλιο, τον πόλεμο της Βανδέας. Η Γαλλική Δημοκρατία έπρεπε επομένως να αντιμετωπίσει δύο μέτωπα. μικρογραφία|[[Λαζάρ Καρνό, ο «Οργανωτής της νίκης»]] Τον Φεβρουάριο, ο Ντυμουριέ ξεκίνησε την επίθεση στην Ολλανδία και πήρε τη Μπρέντα, αλλά ο αυστριακός στρατός που διοικούσε ο Αυστριακός πρίγκιπας του Κόμπουργκ, εισήλθε στο Βέλγιο τον Μάρτιο. Αντιμέτωπος με την ταχεία πρόοδο των Αυστριακών, ο Ντυμουριέ υποχώρησε νότια και τους αντιμετώπισε στο Νέερβιντεν στις 18 Μαρτίου, όπου ηττήθηκε και υπέστη δεύτερη ήττα στο Λουβαίν στις 21 Μαρτίου. Ο Ντυμουριέ ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τον πρίγκιπα του Κόμπουργκ και παρέδωσε το Βέλγιο. Είχε τη φιλοδοξία να στρέψει τον στρατό του εναντίον του Παρισιού για να αποκαταστήσει το Σύνταγμα του 1791. Αντιμέτωπος με την άρνηση των στρατιωτών να τον ακολουθήσουν, αυτομόλησε στους Αυστριακούς. Το Βέλγιο χάθηκε για τη Γαλλία
Στις 25 Μαρτίου 1793, ο Μπράουνσβαϊγκ διέσχισε τον Ρήνο και ώθησε τον στρατό του Κυστίν να υποχωρήσει. Ανακατέλαβε τις πόλεις Βορμς και Σπάιερ και πολιόρκησε το Μάιντς. Τον Απρίλιο, οι σύμμαχοι συναντήθηκαν σε συνέδριο στην Αμβέρσα. Αποφάσισαν να αποκαταστήσουν την απόλυτη μοναρχία στη Γαλλία και να επιτύχουν εδαφικές αποζημιώσεις.
Η επίθεση συνεχίστηκε σε όλα τα μέτωπα. Στο βορρά, οι Αυστριακοί κατέλαβαν το Κοντέ στις 10 Ιουλίου, τη Βαλανσιέν στις 28 Ιουλίου και περικύκλωσαν το Λεκενουά και το Μομπέζ, ανοίγοντας έτσι το δρόμο προς το Παρίσι. Στις 28 Ιουλίου, το Μάιντς, που το υπερασπίζονταν ο Κλεμπέρ και ο Μερλέν ντε Τονβίλ, κατέληξε να συνθηκολογήσει τους Πρώσους, που πολιόρκησαν το Λαντό. Στο αλπικό μέτωπο, το Πεδεμόντιο, επωφελούμενο από την απουσία του Κελλερμάν που αναγκάστηκε να μεταφέρει στρατεύματα για την αντιμετώπιση της πολιορκίας της Λυών, εισέβαλε στη Σαβοΐα, τα περάσματα κρατιόνταν μόλις και μετά βίας. Οι Ισπανοί διέσχισαν τα σύνορα με κατεύθυνση προς το Περπινιάν και τη Μπαγιόν. Ο δούκας της Υόρκης, με 35.000 στρατιώτες Άγγλους, από το Αννόβερο και Ολλανδούς, κατευθύνονταν προς τη Δουνκέρκη. Οι δημοκρατικοί στρατοί υποχωρούσαν σε όλα τα μέτωπα.
Η γαλλική επίθεση και η εξάρθρωση του συνασπισμού
μικρογραφία|292x292εσ|Ο [[Λαζάρ Καρνό και ο Ζουρντάν στη μάχη του Βατινί στις 16 Οκτωβρίου 1793]] Τα ριζοσπαστικά μέτρα που έλαβε η γαλλική επαναστατική κυβέρνηση και η αναδιάρθρωση του στρατού αλλά και η έλλειψη συντονισμού των συμμάχων κατέστησαν δυνατή την εξάλειψη του κινδύνου εισβολής. Οι Γάλλοι συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στο βορρά και συνέχισαν την επίθεση απελευθερώνοντας την Δουνκέρκη. Ο στρατηγός Ζαν Φρανσουά Ουσάρ νίκησε τους Αυστριακούς στη μάχη του Χοντσούτ από τις 6 έως τις 8 Σεπτεμβρίου 1793, πρώτη νίκη για το 1793 μετά από σειρά ηττών, αλλά δεν κατάφερε να ανακόψει την υποχώρηση των στρατευμάτων, χάνοντας την ευκαιρία να καταστρέψει τον εχθρικό στρατό που οπισθοχωρούσε άτακτα, ο δε δούκας της Υόρκης διέφυγε από τις ακτές. Ο Ουσάρ ηττήθηκε λίγο αργότερα στο Μενέν και πλήρωσε προσωπικά τις συνέπειες της ήττας αυτής, καθώς τον ανακάλεσαν και τον εκτέλεσαν. Ο Ζουρντάν που τον αντικατέστησε νίκησε με τη βοήθεια του Λαζάρ Καρνό στη μάχη του Βατινί στις 16 Οκτωβρίου 1793, γεγονός που επέτρεψε την απελευθέρωση του Μομπέζ. Αυτές οι νίκες απέκρουσαν την αυστριακή απειλή. Οι Αυστριακοί υποχώρησαν στο Μονς.
Στα ανατολικά, ο Λαζάρ Ος έλυσε την πολιορκία του Λαντό στις 29 Δεκεμβρίου και άρχισε την επίθεση στη Ρηνανία. Οι Πρώσοι υποχώρησαν στο Μάιντς, ενώ οι Αυστριακοί αποσύρθηκαν πίσω από τον Ρήνο. Στο νότιο μέτωπο, ο Κελλερμάν ανακατέλαβε τη Σαβοΐα τον Οκτώβριο. Οι Ισπανοί απωθήθηκαν επίσης πίσω στα δυτικά και ανατολικά των Πυρηναίων. Στις 19 Δεκεμβρίου, ο επαναστατικός στρατός κατέλαβε την Τουλόν όπου ο αγγλο-ισπανικός στόλος είχε φθάσει προς ενίσχυση των εξεγερμένων Ομοσπονδιακών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Στην πολιορκία της Τουλόν διακρίθηκε ένας νεαρός αξιωματικός, ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Στο τέλος του 1793, η γαλλική επικράτεια είχε απελευθερωθεί εντελώς.
1794
μικρογραφία|270x270εσ|Η [[Μάχη του Φλερύς (1794)|μάχη του Φλερύς, συντριπτική νίκη του Ζουρντάν επί των αυστριακών δυνάμεων στις 26 Ιουνίου 1794]] Το 1794, οι γαλλικές στρατιές ξανάρχισαν την επίθεση, εκμεταλλευόμενες τις διαφωνίες των συμμάχων. Η Πρωσία ήθελε να αποχωρήσει από τον συνασπισμό, καθώς ανησυχούσε περισσότερο για την πρόοδο του ρωσικού στρατού στην Πολωνία και δεν ήθελε να υστερήσει στο διαμελισμό της Πολωνίας. Η Μεγάλη Βρετανία υποστήριξε οικονομικά έναν στρατό 62.000 ανδρών, αλλά ουσιαστικά δεν τον ήλεγχε. Στον βορρά, η Γαλλία είχε τρεις στρατιές: τον στρατό του Βορρά με διοικητή τον Πισεγκρύ, τον στρατό των Αρδεννών και τον στρατό του Μοζέλα με διοικητή τον Ζουρντάν. Ο Πισεγκρύ δεν μπόρεσε να εμποδίσει τον Αυστριακό πρίγκιπα του Κόμπουργκ να πάρει το Λαντρεσί, αλλά τον νίκησε στο Τουρκουάν στις 18 Μαΐου 1794. Ο Ζουρντάν ανέλαβε τη διοίκηση των δύο τελευταίων στρατιών και επιτέθηκε στο Σαρλερουά που συνθηκολόγησε στις 25 Ιουνίου, ενώ οι Αυστριακοί ηττήθηκαν για άλλη μια φορά από τον Πισεγκρύ στην Υπρ.
Οι Αυστριακοί επιτέθηκαν στον Ζουρντάν για να προστατεύσουν την οπισθοφυλακή τους αλλά ηττήθηκαν στη μάχη του Φλερύς στις 26 Ιουνίου. Αυτή ήταν μια μεγάλη επιτυχία για τις επαναστατικές στρατιές κατά των δυνάμεων του συνασπισμού, καθώς ανακατέλαβαν όλο το Βέλγιο και τη Ρηνανία. Ο Πισεγκρύ απώθησε τους Αγγλο-Ολλανδούς προς τα βόρεια, ενώ ο Ζουρντάν απώθησε τους Αυστριακούς στα ανατολικά. Στις 27 Ιουλίου, ο πρώτος έφτασε στην Αμβέρσα και ο δεύτερος έφτασε στη Λιέγη. μικρογραφία|270x270εσ|Η ναυμαχία της 1ης Ιουνίου Το βρετανικό ναυτικό, αν και διατηρούσε την υπεροχή του στη θάλασσα, δεν μπόρεσε να υποστηρίξει αποτελεσματικά οποιεσδήποτε χερσαίες επιχειρήσεις μετά την πτώση των βελγικών επαρχιών. Οι Πρώσοι απομακρύνθηκαν σταδιακά από τα ανατολικά τμήματα [19], διαπραγματεύτηκαν μια ανακωχή με τη Γαλλία τον Νοέμβριο και μέχρι το τέλος του έτους είχαν αποσυρθεί από τον πόλεμο. Στο μέτωπο της Ισπανίας, οι Γάλλοι πραγματοποίησαν επιτυχείς επιδρομές τόσο στην Καταλονία όσο και στη Ναβάρρα.
Στη θάλασσα, η Γαλλία δεν μπορούσε να αντισταθεί στο ισχυρό βρετανικό ναυτικό, το οποίο κυριαρχούσε στη Μεσόγειο Θάλασσα και κατέλαβε την Κορσική, δημιουργώντας το βραχύβιο Αγγλο-Κορσικανικό βασίλειο (1794 έως 1796). Στον Ατλαντικό, στα ανοιχτά της Βρετάνης, ο γαλλικός στόλος, για να προστατεύσει μια νηοπομπή με σιτηρά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που είχε παραγγείλει η κυβέρνηση καθώς η σιτοδεία είχε πλήξει πάλι τη χώρα, αντιμετώπισε τον βρετανικό στόλο στις 28 Μαΐου έως την 1η Ιουνίου και υπέστη σοβαρές απώλειες αλλά επέτρεψε να περάσει το φορτίο σιτηρών. Η δράση επεκτάθηκε στις γαλλικές αποικίες στις Δυτικές Ινδίες. Ο βρετανικός στόλος κατέλαβε τη Μαρτινίκα, τη Σάντα Λουτσία και τη Γουαδελούπη, αν και ο γαλλικός στόλος έφτασε αργότερα μέσα στο έτος και τους απώθησε.
1795
μικρογραφία|Η συνθήκη της Χάγης, 1795 Η Γαλλία, αφού κατέλαβε τις Κάτω χώρες σε μια ξαφνική χειμερινή επίθεση, ίδρυσε ως κράτος μαριονέτα τη Βαταβική Δημοκρατία, που περιελάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα των τωρινών εδαφών της Ολλανδίας. Ήδη πριν από το τέλος του 1794, η Πρωσία είχε αποσυρθεί από τον πόλεμο και στις 5 Απριλίου 1795 συνήψε με τη Γαλλία την ειρήνη της Βασιλείας, η οποία αναγνώρισε την κυριαρχία της Γαλλίας στην αριστερή όχθη του Ρήνου. Η νέα ολλανδική κυβέρνηση, που ήταν υποχείρια της Γαλλίας, υπέγραψε το σύμφωνο ειρήνης της Χάγης στις 16 Μαΐου 1795 παραδίδοντας εδάφη της ολλανδικής επικράτειας στα νότια του ποταμού. Τον Ιούλιο, ακολούθησε συνθήκη ειρήνης μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας. Ο μεγάλος δούκας της Τοσκάνης είχε συνθηκολογήσει τον Φεβρουάριο. Έτσι, ο Α΄ Συνασπισμός κατέρρευσε και η Γαλλία είχε να αντιμετωπίσει μόνο την Αυστρία και τη Μεγάλη Βρετανία.
Η Βρετανία έκανε μια απόπειρα να ενισχύσει τους εξεγερμένους της Βανδέας, προσπαθώντας να αποβιβάσει γαλλικά στρατεύματα μοναρχικών εμιγκρέ στο Κιμπερόν, αλλά απέτυχε. Οι προσπάθειες των μοναρχικών για ανατροπή της κυβέρνησης στο Παρίσι (13 Βαντεμιαίρ) κατεστάλησαν από τη στρατιωτική φρουρά με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, γεγονότα που οδήγησαν στην ίδρυση του Διευθυντηρίου.
Στα σύνορα του Ρήνου, ο στρατηγός Σαρλ Πισεγκρύ ήρθε σε διαπραγματεύσεις με αυτοεξόριστους μοναρχικούς, πρόδωσε τον στρατό του και συνέβαλε στην γαλλική αποχώρηση από το Μάνχαϊμ και την αποτυχία του Ζουρντάν στη μάχη του Μάιντς.
1796
Για την εκστρατεία του 1796, ο Καρνό συνέταξε ένα σχέδιο που είχε σκοπό να νικήσει οριστικά την Αυστρία. Η στρατιά του Σαμπρ-ε-Μεζ υπό την διοίκηση του Ζουρντάν και η στρατιά του Ρήνου και Μοζέλα, υπό τον Ζαν Βικτόρ Μορό, θα διέσχιζαν τον Ρήνο και θα βάδιζαν προς τη Βιέννη, ενώ η στρατιά των Άλπεων υπό τον Κελλερμάν και η στρατιά της Ιταλίας υπό τη διοίκηση του Σερέ, που σύντομα αντικαταστάθηκε από τον Βοναπάρτη και οι δύο στρατιές συγχωνεύτηκαν, θα ήταν υπεύθυνες για τμήμα των αυστριακών στρατευμάτων στο Πεδεμόντιο, για την ανακούφιση του κεντρικού μετώπου. Οι τρεις στρατιές επρόκειτο να συνδεθούν στο Τιρόλο και να προχωρήσουν κατά της Βιέννης. μικρογραφία|280x280εσ|Πολεμική κατάσταση στην Ευρώπη το 1796 Στην εκστρατεία του Ρήνου του 1796, ο Ζουρντάν και ο Μορώ διέσχισαν τον ποταμό Ρήνο και προχώρησαν στη Γερμανία. Ο Ζουρντάν προχώρησε μέχρι το Άμπεργκ στα τέλη Αυγούστου, ενώ ο Μορώ έφτασε στη Βαυαρία και στην άκρη του Τιρόλου μέχρι τον Σεπτέμβριο. Ωστόσο, ο Ζουρντάν ηττήθηκε από τον Αρχιδούκα Κάρολο της Αυστρίας και οι δύο στρατοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν πίσω από τον Ρήνο.
Ο Ναπολέων, από την άλλη πλευρά, είχε επιτυχίες σε μια τολμηρή εισβολή στο Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Στην εκστρατεία του Μοντενότε, χώρισε τους στρατούς του Βασιλείου της Σαρδηνίας και της Αυστρίας, νικώντας τον καθένα χωριστά και στη συνέχεια ο Βίκτωρ Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας στις 15 Μαΐου αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη των Παρισίων, αποχωρώντας από τον Α΄ Συνασπισμό και παραχωρώντας εδάφη του Δουκάτου της Σαβοΐας και την κομητεία της Νίκαιας. Μετά από αυτό, τα γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν το Μιλάνο και ξεκίνησαν την πολιορκία της Μάντοβα. Ο Βοναπάρτης νίκησε τρεις διαδοχικούς αυστριακούς στρατούς που έσπευσαν εναντίον του, ενώ συνέχισε την πολιορκία.
Οι νέες εξεγέρσεις στον πόλεμο της Βανδέας συντρίφθηκαν οριστικά το 1796 από τον Λαζάρ Ος. Η επακόλουθη προσπάθεια του Ος να αποβιβάσει μια δύναμη για εισβολή στο Μάνστερ στην Ιρλανδία για να βοηθήσει τους Ενωμένους Ιρλανδούς ήταν ανεπιτυχής.
1797
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ναπολέων στη [[Μάχη του Ρίβολι (1797)|μάχη του Ρίβολι, 14 Ιανουαρίου 1797]] Ο Ναπολέων, μετά τη νίκη του στη μάχη του Ρίβολι τον Ιανουάριο 1797, στις 2 Φεβρουαρίου κατέλαβε τελικά τη Μάντοβα, συλλαμβάνοντας 18.000 άνδρες από τα αυστριακά στρατεύματα. Ο Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας-Τέσεν δεν μπόρεσε να εμποδίσει τον Ναπολέοντα να εισβάλει στο Τιρόλο και η αυστριακή κυβέρνηση ζήτησε ειρήνη τον Απρίλιο. Ταυτόχρονα, υπήρξε μια νέα γαλλική εισβολή στη Γερμανία υπό τους στρατηγούς Ζαν Βικτόρ Μορό και Λαζάρ Ος.
Στις 22 Φεβρουαρίου, μια γαλλική δύναμη αποτελούμενη από 1.400 στρατιώτες υπό τη διοίκηση του Ιρλανδο-Αμερικανού συνταγματάρχη Ουίλιαμ Τέιτ αποβιβάσθηκε κοντά στο Φίσγκαρντ στην Ουαλία σε βοήθεια στην Εταιρεία των Ηνωμένων Ιρλανδών. Ενώθηκαν με μια ομάδα περίπου 500 Βρετανών εφέδρων, πολιτοφυλάκων και ναυτικών υπό την ηγεσία του Τζον Κάμπελ. Μετά από σύντομες συγκρούσεις με τον τοπικό άμαχο πληθυσμό και τις δυνάμεις του Λόρδου Κόντορ στις 23 Φεβρουαρίου, ο Τέιτ αναγκάστηκε να παραδοθεί χωρίς όρους στις 24 Φεβρουαρίου. Αυτή ήταν η μόνη μάχη που διεξήχθη επί  βρετανικού εδάφους κατά τη διάρκεια των Επαναστατικών πολέμων.
Η Αυστρία υπέγραψε τη συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο τον Οκτώβριο, παραχωρώντας το Βέλγιο στη Γαλλία και αναγνώρισε τον γαλλικό έλεγχο της Ρηνανίας και του μεγαλύτερου μέρους της Ιταλίας. Η Δημοκρατία της Βενετίας χωρίστηκε μεταξύ Αυστρίας και Γαλλίας.
Έτσι, τελείωσε ο πόλεμος του Α΄ Συνασπισμού, αν και η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία παρέμειναν ακόμη σε εμπόλεμη κατάσταση. Η ειρήνη δεν κράτησε για πολύ, τον Νοέμβριο του 1798 άρχισε ο πόλεμος του Β΄ Συνασπισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Koalitionskriege
Συμμετοχή της Λετονίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Η Λετονία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου είναι η ομάδα που αντιπροσωπεύει το κράτος της Λετονίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου και οργανώνεται από τη Λετονική Ομοσπονδία Στίβου.
Η Λετονία συμμετείχε αρχικά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 1934 και το 1938. Έπειτα από την προσάρτηση της χώρας στη Σοβιετική Ένωση το 1940, οι Λετονοί αθλητές συμμετείχαν με την ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου μεταξύ του 1946 και του 1990. Μετά από την ανεξαρτησία της Λετονίας και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η χώρα επέστρεψε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 1994 και από τότε έχει αγωνιστεί σε όλα τα πρωταθλήματα.
Έως το 2014 οι αθλητές της έχουν κατακτήσει 9 μετάλλια, εκ των οποίων τα 3 είναι χρυσά, τα 3 ασημένια και τα 3 χάλκινα, σε 7 διαφορετικά αγωνίσματα, με τα περισσότερα από αυτά να είναι στα 110 μέτρα με εμπόδια των ανδρών και στο έπταθλο των γυναικών. Η Λετονία δεν έχει μέχρι στιγμής φιλοξενήσει το πρωτάθλημα.
Η χώρα κατατάσσεται σήμερα στην 31η θέση στον πίνακα μεταλλίων. Το πρώτο μετάλλιό της ήταν το 1934 καθώς και το πρώτο χρυσό. Η μεγαλύτερη συμμετοχή αθλητών της είναι 26 το 2014 και η καλύτερή της θέση 9η το 1934.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λετονία Κατηγορία:Στίβος στη Λετονία
I'm the Man
Το I'm the Man είναι ΕΡ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Island Records". Το ΕΡ περιείχε έξι κομμάτια όταν κυκλοφόρησε σε μορφή 12" δίσκου βινυλίου, κασέτας και CD, ενώ περιείχε μόνο τη μη λογοκριμένη έκδοση του "I'm the Man" και τη διασκευή στο "Sabbath Bloody Sabbath" των Black Sabbath στη μορφή του 7" βινυλίου.
Οι ζωντανές ηχογραφήσεις προέρχονται από τη συναυλία των Anthrax στο "Arcadia Theater" του Ντάλας στις 11 Ιουλίου 1987, η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Among the Living".
Το ομώνυμο κομμάτι είναι ένα κωμικό τραγούδι, το οποίο διακωμωδεί συγκροτήματα που συνδύαζαν το χέβι μέταλ με τη ραπ μουσική.
Το ΕΡ έχει βραβευθεί ως πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρυσό στον Καναδά.
Τραγούδια
1. I'm the Man (censored) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 3:03
2. I'm the Man (uncensored) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 3:04
3. Sabbath Bloody Sabbath (Osbourne, Iommi, Butler, Ward) - 5:48
4. I'm the Man (Live) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 4:39
5. Caught in a Mosh (Live) (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:34
Μπαό
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαοτέν (γαλλικά: Bahotencs).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
I'm the Man
Θέσεις τσαρτ
I'm the Man (ΕΡ σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Νοέμβριος 1987
Βραβεία
I'm the Man (ΕΡ σινγκλ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification) : Χρυσός
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "I'm the Man" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987 Κατηγορία:EPs των Anthrax
Χειρίδιο
Το χειρίδιο (λατινική και επιστημονική ονομασία Cheiridium) είναι γένος ψευδοσκορπιών, που ανήκει σε ομώνυμη οικογένεια, τις χειριδιίδες.
Το γένος περιγράφηκε επιστημονικά για πρώτη φορά από τον Γερμανό εντομολόγο και αραχνολόγο Άντον Μένγκε το 1855. Τα είδη του συναντώνται στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Το γνωστότερο είδος είναι το:
Παραπομπές
Χειριδιο
Μυκάλη ΙΙΙ (οπλιταγωγό)
Το οπλιταγωγό Μυκάλη (πρώην Eldorado) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ναυπηγήθηκε το 1884.
Συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913 και στην Μικρασιατική εκστρατεία (1920-1922).
Τον Νοέμβριο του 1900 συμμετείχε στην ανέλκυση του αρχαίου ναυαγίου στο οποίο βρέθηκε ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων.
Πουλήθηκε το 1904 σε ιδιωτική εταιρεία αλλά επιτάχθηκε εκ νέου στη διάρκεια των μετέπειτα πολέμων.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Ποιος Σκότωσε τον Άκροϋντ
Ο Θάνατος του Ρότζερ Άκροϋντ, αγγλ. The Murder of Roger Ackroyd, που έχει αποδοθεί στα Ελληνικά και ως Ποιος Σκότωσε τον Ρότζερ Άκροϋντ, είναι ένα έργο αστυνομικής φαντασίας της Άγκαθα Κρίστι, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1926 στο Ηνωμένο Βασίλειο από τους William Collins, Sons και στις ΗΠΑ από τους Dodd, Mead & Co. Είναι το 3ο μυθιστόρημα με τον Πουαρό, που εμφανίζεται ως ο κύριος ντιτέκτιβ.
Ο Ηρακλής Πουαρό έχει αποσυρθεί σε ένα χωριό, κοντά στο σπίτι του φίλου του Ρότζερ Άκροϋντ, με σκοπό να καλλιεργήσει λαχανικά. Όταν ο Άκρουντ δολοφονείται, ο Πουαρό πρέπει να αφήσει τη ραστώνη του και να λύσει την υπόθεση.
Το έργο έγινε ευρέως δεκτό στους αναγνώστες από την πρώτη του έκδοση. Το 2013 η Βρετανική Ένωση Αστυνομικών Συγγραφέων το ψήφισε ως το καλύτερο του είδους του. Είναι ένα από τα πιο γνωστά, αν και αμφιλεγόμενα έργα της Ά. Κρίστι: το πρωτότυπο τελείωμα του έργου είχε σημαντικό αντίκτυπο στα αστυνομικά μυθιστορήματα. Η σύντομη βιογραφία της Ά. Κρίστι, που περιλαμβάνεται στις βρετανικές εκδόσεις του 21ου αι., το αναφέρει ως το αριστούργημά της, αν και ο κριτικός Ρόμπερτ Μπάρναρντ το θεωρεί ένα συμβατικό της έργο.
Η πλοκή της υπόθεσης
Στο Κινγκς Άμποτ η πλούσια χήρα κα Φέραρς γίνεται αυτόχειρας, πράγμα που γεμίζει θλίψη τον μνηστήρα της χήρο Ρότζερ Άκροϋντ. Σε δείπνο το ίδιο βράδυ στο σπίτι του Άκροϋντ στο μέγαρο Φέρνλυ Παρκ οι καλεσμένοι είναι: η κα Άκροϋντ (σύζυγος του αδελφού του Σέσιλ), η κόρη της Φλόρα, ο κυνηγός μεγάλων θηραμάτων ταγματάρχης Μπλαντ, ο προσωπικός γραμματέας του Άκροϋντ Τζέφρυ Ρέιμοντ και ο δρ Τζέιμς Σέπαρντ, που ο Άκροϋντ είχε καλέσει νωρίτερα την ημέρα εκείνη. Κατά το δείπνο η Φλόρα αναγγέλλει τον αρραβώνα της με τον Ραλφ Πέιτον, προγονό του Άκροϋντ (γιο της συζύγου του Άκροϋντ από προηγούμενο γάμο της). Έπειτα από το δείπνο, ο Άκροϋντ αποκαλύπτει στο γραφείο του στον Σέπαρντ, ότι η κα Φέραρς του είχε εκμυστηρευτεί ότι εκβιαζόταν για τον φόνο του συζύγου της. Μετά ζητά από τον Σέπαρντ να φύγει, για να διαβάσει μία επιστολή της κας Φέραρς, που μόλις έφτασε με το ταχυδρομείο, η οποία περιέχει το σημείωμα πριν την αυτοκτονία της. Όταν ο Σέπαρντ φτάνει σπίτι του, λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον Πάρκερ -τον μπάτλερ του Ρότζερ- ο οποίος ισχυρίζεται ότι ο Άκροϋντ είναι νεκρός. Ο Σέπαρντ επιστρέφει στο Φέρνλυ Παρκ, αλλά ο Πάρκερ αρνείται ότι έκανε τέτοιο τηλεφώνημα. Ωστόσο ο Σέπαντ, ο Ρέιμοντ και ο Μπλαντ βρίσκουν τον Άκροϋντ στο γραφείο του νεκρό, από ένα εγχειρίδιο της συλλογής του.
Ο Ηρακλής Πουαρό, που ζει στο χωριό έχοντας αποσυρθεί, καλείται από τη Φλόρα. Αυτός δεν πιστεύει ότι ο Πέιτον σκότωσε τον Άκροϋντ, αν και η αστυνομία βρήκε ίχνη του στο παράθυρο και εκείνος εξαφανίστηκε. Ο Πουαρό μαθαίνει λίγα σημαντικά πράγματα για τη υπόθεση: όλοι στο σπίτι, εκτός της καμαριέρας Ούρσουλας Μπουρν, έχουν άλλοθι, αν και ο Ρέιμοντ και ο Μπλαντ άκουσαν τον Άκροϋντ να μιλά με κάποιον, αφού είχε φύγει ο δρ Σέπαρντ. Η Φλόρα ήταν η τελευταία που τον είχε δει εκείνο το βράδυ. Ο δρ Σέπαρντ, καθώς πήγαινε σπίτι του, είχε συναντήσει έναν ξένο στην είσοδο του Φέρνλυ Παρκ. Ο Άκροϋντ είχε συναντήσει ένα αντιπρόσωπο μία εταιρείας μαγνητοσκόπησης λίγες ημέρες πριν. Ο Πάρκερ θυμάται ότι είχε δει μία καρέκλα σε ασυνήθιστη θέση στο γραφείο, όταν είχε βρεθεί το πτώμα και πως μετά βρέθηκε στη συνήθη της θέση. Η επιστολή της Φέραρς εξαφανίστηκε από τότε που έγινε ο φόνος. Ο Πουαρό ρωτά τον δρα Σέπαρντ να του πει τι ώρα είδε τον ξένο. Έπειτα βρίσκει ένα φτερό χήνας και ένα κομμάτι κολλαριστό λινό στο θερινό σπίτι. Επίσης ένα δαχτυλίδι με την επιγραφή "από τη Ρ." στην πίσω αυλή.
Αργότερα αποκαλύπτεται ότι ο Ρέϋμοντ και η κα Άκροϋντ είναι χρεωμένοι. Ο θάνατος του Άκροϋντ θα έλυνε το θέμα, καθώς έχουν να λάβουν από τη διαθήκη του. Η Φλόρα καταθέτει ότι δεν είδε τον θείο της έπειτα από το δείπνο· έπαιρνε χρήματα από το υπνοδωμάτιό του. Η ομολογία της ρίχνει αμφιβολίες στα άλλοθι των άλλων και αφήνει τον Ρέιμοντ και τον Μπαλντ ως τα τελευταία άτομα, που είδαν τον Άκροϋντ ζωντανό. Ο Μπλαντ αποκαλύπτει ότι είναι μυστικά ερωτευμένος με τη Φλόρα. Ο Πουαρό συγκαλεί δεύτερη συγκέντρωση, στην οποία βρίσκονται: ο μπάτλερ Πάρκερ, η οικονόμος κα Ράσελ και ο Ραλφ Πέιτον, που εν τω μεταξύ τον είχε βρει ο Πουαρό. Τους αποκαλύπτει ότι το φτερό χήνας ήταν θήκη ηρωΐνης και ανήκε στον νόθο γιο της κας Ράσελ, τον "ξένο" που συνάντησε ο Σέπαρντ τη βραδιά του φόνου. Τους πληροφορεί ότι η Ούρσουλα είχε παντρευτεί μυστικά τον Πέιτον, καθώς το δαχτυλίδι ανέφερε το όνομά της. Το πέταξε ο Πέιτον από θυμό, όταν αυτή είπε στον θείο του τον γάμο τους και εκείνος την απέλυσε. Ο Πουαρό, μόλις λαμβάνει ένα τηλεγράφημα, τους πληροφορεί ότι τώρα ξέρει την ταυτότητα του δράστη. Δεν αποκαλύπτει το όνομα, αλλά λέει μία προειδοποίηση (για τον δράστη). Όταν ο Πουαρό μένει μόνος με τον Σέπαρντ, του αποκαλύπτει ότι ξέρει πως αυτός είναι ο δράστης.