cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χιλή
Στρατός Ξηράς
Ο αρχηγός του στρατού ξηράς είναι ο στρατηγός Όσκαρ Ισουριέτα Φερρέρ. Ο στρατός της Χιλής έχει 45.000 άτομα δυναμικό και το αρχηγείο βρίσκεται στην πρωτεύουσα Σαντιάγο, ενώ υπάρχουν 7 διοικητικά κέντρα στην επικράτεια, μία αερομεταφερόμενη ταξιαρχία στη Ρανκάγουα και η διοίκηση των Ειδικών Δυνάμεων στην Κολίνα. Ο στρατός της Χιλής θεωρείται από τους πιο επαγγελματικούς και σύγχρονους στη Λατινική Αμερική.
Πολεμικό Ναυτικό
thumb|260px|Η χιλιανή φρεγάτα Almirante Blanco Encalada (FF-15) στο [[Περλ Χάρμπορ το 2006]] Αρχηγός του χιλιανού πολεμικού ναυτικού είναι ο ναύαρχος Ροδόλφο Κοδίνα, ο οποίος διοικεί 23.000 άτομα προσωπικό, περιλαμβάνοντας και 2.500 πεζοναύτες. Ο στόλος αποτελείται από 29 σκάφη επιφανείας, από τα οποία τα 8 είναι φρεγάτες με κύρια ναυτική βάση το Βαλπαραΐσο. Το ναυτικό έχει τα δικά του αεροσκάφη για μεταφορά και περιπολίες, ενώ δεν υπάρχουν μαχητικά ή βομβαρδιστικά. Επίσης, υπάρχουν και 4 υποβρύχια (2 κλάσης «209» και 2 κλάσης «Oberon»), με βάση το Ταλκαουάνο. Άλλες ναυτικές βάσεις είναι των λιμένων Πουέρτο Αρένας, Πουέρτο Μοντ και Πουέρτο Ουΐλιαμς.
Επιχειρησιακά τα χωρικά ύδατα της Χιλής χωρίζονται σε 4 ζώνες τις οποίες εποπτεύουν αντίστοιχες 4 ναυτικές διοικήσεις: Η «Βόρεια Ναυτική Διοίκηση», (από σύνορα Περού μέχρι τον παράλληλο 26°Ν), η «Ναυτική Διοίκηση 1ης Ζώνης», (από 26°Ν μέχρι 33°Ν), ομοίως η «2ης Ζώνης» (από 33°Ν μέχρι 47°Ν) και η «3ης Ζώνης» (που επεκτείνεται από 47°Ν μέχρι τον Νότιο Πόλο) που περιλαμβάνει ιδιαίτερο παρατηρητήριο.
Πολεμική Αεροπορία
Ο πτέραρχος Ρικάρδο Ορτέγκα Περιέρ είναι ο αρχηγός της αεροπορίας με ανθρώπινο δυναμικό 12.500 άτομα. Η αεροπορική δύναμη της Χιλής χωρίζεται σε πέντε ταξιαρχίες που εδρεύουν στο Ικίκε, την Αντοφαγάστα, το Σαντιάγο, το Πουέρτο Μοντ και το Πούντα Αρένας. Επίσης, υπάρχει μία αεροπορική βάση στο Νησί του Βασιλέως Γεωργίου στην Ανταρκτική. Το δυναμικό της αποτελείται κυρίως από μαχητικά F-16 από τις ΗΠΑ και την Ολλανδία.
Εθνοφρουρά
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 1973, η Χιλιανή εθνοφρουρά, γνωστή και ως Carabineros, ενσωματώθηκε στις ένοπλες δυνάμεις και τη δικαιοδοσία του Υπουργείου Άμυνας. Με την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη χώρα, η εθνοφρουρά (πλέον ως αστυνομία) λειτουργεί κάτω από τη δικαιδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών, αλλά παρέμεινε κάτω από την τυπική εποπτεία του Υπουργείου Άμυνας. Διοικητής της εθνικού αστυνομικού σώματος είναι ο στρατηγός Εδουάρδο Γκόρντον, με συνολικό ανθρώπινο δυναμικό 40.964 άτομα και αρμοδιότητες την εφαρμογή των νόμων, την τήρηση της δημόσιας τάξης, τη διαχείριση της κυκλοφορίας, την καταπολέμηση των ναρκωτικών, το συνοριακό έλεγχο και την αντιτρομοκρατία σε όλη τη Χιλιανή επικράτεια.
Διεθνείς σχέσεις
thumb|290px|Η πρόεδρος [[Μισέλ Μπατσελέτ χαιρετώντας με άλλους ηγέτες κρατών στο Βαλπαραΐσο]] Από τις πρώτες δεκαετίες της ανεξαρτησίας της, η Χιλή επέδειξε μία δραστήρια διπλωματία στις εξωτερικές της υποθέσεις. Το 1837, αμφισβήτησε δυναμικά την κυριαρχία του Περού στο λιμάνι του Καγιάο για την εποπτεία της εμπορικής ναυσιπλοΐας στον Ειρηνικό, επικρατώντας απέναντι στη βραχύβια συμμαχία του Περού με τη Βολιβία στον Πόλεμο της Συνομοσπονδίας (1836-39) ενάντια στην συνομοσπονδία Περού και Βολιβίας. Ο πόλεμος αυτός οδήγησε στη διάλυση της συνομοσπονδίας και στην ανακατανομή των δυνάμεων στον Ειρηνικό. Ένας δεύτερος πόλεμος, γνωστός ως Πόλεμος του Ειρηνικού ακολούθησε (1879-83) με τους ίδιους αντιπάλους, ενδυναμώνοντας το ρόλο της Χιλής στην ευρύτερη περιοχή και αυξάνοντας σημαντικά την επικράτειά της προς το βορρά.
Στις 26 Ιουνίου του 1945 η Χιλή αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος των Ηνωμένων Εθνών και ήταν ανάμεσα στις 50 χώρες που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 η χώρα απομονώθηκε πολιτικά λόγω των αναφερόμενων καταπατήσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Από την επαναφορά της δημοκρατίας το 1990, η Χιλή έχει ενεργό συμμετοχή στη διεθνή πολιτική σκηνή. Τον Ιανουάριο του 2005 συμπλήρωσε τη διετή θητεία της ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ο Χιλιανός Χοσέ Μιγκέλ Ινσούλσα εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού των Αμερικανικών Κρατών το Μάιο του 2005. Επίσης, η Χιλή είναι μέλος Διοικούσας Επιτροπής της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας και ο Χιλιανός Μιλένκο Ε. Σκόκνιτς ήταν πρόεδρος της επιτροπής για το διάστημα 2007-8. Η χώρα είναι επίσης ενεργό μέλος των υπηρεσιών και οργανισμών του ΟΗΕ, συμμετέχοντας και στις ειρηνευτικές στρατιωτικές αποστολές του. Είναι συνεργαζόμενο μέλος της Mercosur και πλήρες μέλος του APEC.
Η κυβέρνηση της Χιλής διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με τα περισσότερα κράτη της γης. Τη δεκαετία του 1990 επέλυσε οριστικά τις εδαφικές διενέξεις της με την Αργεντινή. Η Χιλή έχει διακόψει τις διπλωματικές της σχέσεις με τη Βολιβία από το 1978, εξαιτίας της απαίτησης της Βολιβίας να επανακτήσει τα εδάφη που έχασε κατά τον Πόλεμο του Ειρηνικού (1879-83). Οι δύο χώρες διατηρούν προξενικές αποστολές και η διπλωματική επικοινωνία γίνεται σε επίπεδο Γενικού Πρόξενου.
Σχέσεις με Ελλάδα
Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας Χιλής θεωρητικά είχαν παγώσει μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Πινοσέτ. Το 1991 δημιουργήθηκε για πρώτη φορά ελληνική πρεσβεία στο Σαντιάγο. Πρώτος Έλληνας πρέσβης ορίσθηκε ο Λύσσανδρος Μηλιαρέσης.
Βασικά μεγέθη
Σε τοπικό επίπεδο, η Χιλή βρίσκεται στις πρώτες θέσεις σε τομέα της ανθρώπινης ανάπτυξης, το βιοτικό επίπεδο και την οικονομική ελευθερία και κατέχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Λατινική Αμερική. Σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκεται στην 26η θέση και θεωρείται η χώρα με τη λιγότερη διαφθορά στην ευρύτερη περιοχή. Μετά από μία δεκαετία υψηλών ρυθμών ανάπτυξης (1989-1999), η Χιλή άρχισε να βιώνει μία μέτρια οικονομική αναστροφή, εξαιτίας μη ευνοϊκών παγκόσμιων οικονομικών συνθηκών που έφερε η οικονομική κρίση στην Άπω Ανατολή από το 1997. Η ύφεση διατηρήθηκε ως το 2003, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα σημεία ανάκαμψης, με αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ κατά 4%. Το 2004 η χιλιανή οικονομία παρουσίασε ρυθμό ανάπτυξης 6%, ενώ το 2005 η αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ ήταν 5.7% και το 2006 πάλι 4%. Το υψηλό κόστος της ενέργειας σε συνδυασμό με την άυξηση της κατανάλωσης καθήλωσαν την οικονομία το 2006, παρά τις υψηλές κρατικές ενισχύσεις και τις ευνοϊκές συνθήκες, όπως η θεαματική αύξηση των τιμών του χαλκού. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας το 2006 ήταν από τους χαμηλότερους στη Λατινική Αμερική. thumb|right|Στοιχεία του κατά κεφαλή ΑΕΠ της Χιλής (μπλε) και του συνολικού κατά κεφαλή ΑΕΠ για όλη τη Νότια Αμερική (1945-2003) thumb|Ποσοστό ετήσιας μεταβολής του ΑΕΠ της Χιλής σε σταθερές τιμές από το 1961 μέχρι σήμερα Η Χιλή γενικά επιδιώκει σταθερές οικονομικές πολιτικές εδώ και τρεις δεκαετίες. Η στρατιωτική κυβέρνηση της περιόδου 1973-90 εκποίησε αρκετές κρατικές εταιρίες, ενώ οι τρεις δημοκρατικές κυβερνήσεις από το 1990 συνέχισαν τις ιδιωτικοποιήσεις, αν και με μικρότερους ρυθμούς. Ο κρατικός ρόλος στην οικονομία περιορίζεται κυρίως σε διαχείριση, αν και το κράτος λειτουργεί τη μεγαλύτερη εταιρία χαλκού (CODELCO) καθώς και μερικές ακόμα επιχειρήσεις (όπως μία κρατική τράπεζα).
Τα υψηλά ποσοστά αποταμιεύσεων και οι ρυθμοί των επενδύσεων βοήθησαν τη χιλιανή οικονομία να έχει κατά μέσο όρο ρυθμό ανάπτυξης 8% τη δεκαετία του 1990. Το ιδιωτικοποιημένο εθνικό σύστημα συντάξεων (AFP) υποστηρίζει τις τοπικές επενδύσεις και συνεισφέρει στο συνολικό ποσοστό εθνικών αποθεματικών, το οποίο ανέρχεται στο 21% του ΑΕΠ. Το AFP αντιμετωπίζει βέβαια και αντίστοιχη κριτική σε ό,τι αφορά στα χαμηλά ποσοστά συμμετοχής στο σύστημα (το 55% του εργαζόμενου πληθυσμού καλύπτεται από το AFP), καθώς οι αυτοαπασχολούμενοι δεν ανήκουν σε αυτό. Αντίστοιχα, υπάρχει κριτική αναφορικά με την αναποτελεσματικότητα και τα υψηλά κόστη, λόγω του μονοπωλιακού χαρακτήρα του συστήματος. Η χρήση των αποθεματικών για αγορά δεύτερης κατοικίας ή πανεπιστημιακά δίδακτρα, φαινόμενα που αν και μη νόμιμα παρατηρούνται, αποτελούν βασικές αδυναμίες του AFP. Η κυβέρνηση Μπατσελέτ σχεδιάζει μια σημαντική, αλλά όχι ριζική, αναδιάρθρωση τα επόμενα χρόνια.
Η ανεξάρτητη Κεντρική Τράπεζα της Χιλής έχει ως στόχο έναν πληθωρισμό μεταξύ του 2% και του 4%. Από το 1988 ο πληθωρισμός δεν έχει ξεπεράσει το 5%, ενώ το 2006 κυμάνθηκε στο 3,2%. Το Πέσο της Χιλής παρουσιάζει αυξανόμενη ισοτιμία σε σχέση με το δολλάριο των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, μειώνοντας τον πληθωρισμό. Αντίστοιχα, οι πληθωριστικές πιέσεις εξασθενούν με τους αυστηρούς όρους των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και του δανεισμού. Επίσης, με το ιδιωτικό σύστημα συντάξεων, οι περισσότεροι μισθωτοί πληρώνουν το 10% του μισθού τους σε κεφάλαια ιδιωτικής διαχείρισης.
thumb|Τα ορυχεία Τσουκουικαμάτα, τα μεγαλύτερα ορυχεία χαλκού παγκοσμίως Το σύνολο των ξένων επενδύσεων στη χώρα (FDI) ανερχόταν μόλις σε 3,4 δις δολάρια ΗΠΑ το 2006, σημειώνοντας αύξηση 52% από το 2005. Το 80% όμως αυτών των επενδύσεων επικεντρώνεται σε τέσσερις μόνο τομείς: ηλεκτρική ενέργεια, φυσικό αέριο, νερό και ορυχεία. Η αύξηση του FDI το 2006 ήταν επίσης συνέπεια συγχωνεύσεων και εξαγορών που δεν δημιούργησαν νέες θέσεις εργασίας στη Χιλή. Η κυβέρνηση έχει ιδρύσει μία Εθνική Επιτροπή για την Καινοτομία και τον Ανταγωνισμό, με στόχο την αναγνώριση και προώθηση νέων τομέων και βιομηχανικών δραστηριοτήτων, και με την ελπίδα ότι, παράλληλα με ορισμένες φορολογικές μεταρρυθμίσεις, θα ενισχυθούν οι εγχώριες και ξένες επενδύσεις στην έρευνα και την ανάπτυξη, αυξάνοντας το ποσοστό των ξένων επενδύσεων και σε άλλους τομείς της οικονομίας. Το 2006, η Χιλή επένδυσε μόνο το 0,6% του ετήσιου ΑΕΠ στην έρευνα και την ανάπτυξη, και τα 2/3 από αυτό ήταν κρατικές επενδύσεις. Το γεγονός ότι οι χιλιανές και οι ξένες εταιρίες δεν υποστηρίζουν αυτό τον τομέα, δεν συνεισφέρει στον κυβερνητικό στόχο της δημιουργίας καινοτόμων τομέων. Πέρα από τη γενική οικονομική και πολιτική σταθερότητα, η κυβέρνηση υποστηρίζει επίσης την ιδέα μίας Χιλής ως κράτους για επενδύσεις πολυεθνικών εταιριών, οι οποίες στοχεύουν να δραστηριοποιηθούν στην ευρύτερη περιοχή, αν και αυτό θα έχει περιορισμένη αξία για την ενίσχυση του επιχειρηματικού κλίματος στην ίδια τη Χιλή. Η κρατική στάση απέναντι στις άμεσες ξένες επενδύσεις στη χώρα καθορίζεται από τον αντίστοιχο Νόμο Ξένων Επενδύσεων, ο οποίος δίνει στους ξένους επενδυτές τα ίδια δικαιώματα με τις εγχώριες επενδύσεις. Η εγγραφή στο νομοθετικό πλαίσιο είναι απλή και διαφανής, ενώ ο νόμος εγγυάται την πρόσβαση στην επίσημη αγορά συναλλάγματος για τον επαναπατρισμό κερδών και κεφαλαίου.
Για την αντιμετώπιση της πρόσφατης διεθνούς οικονομικής ύφεσης (2007-σήμερα), η κυβέρνηση ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα τόνωσης της οικονομίας με προϋπολογισμό 4 δις δολαρίων ΗΠΑ, για την ενίσχυση της εργασίας και της ανάπτυξης. Ο στόχος είναι η αύξηση του ΑΕΠ το 2009 από 2% ως 3%. Διεθνείς αναλυτές προβλέπουν αντίστοιχη αύξηση του ΑΕΠ σε 1,5% κατά μέσο όρο.
Εμπόριο
Το 2006 οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών από την χώρα εκτινάχθηκαν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και ανήλθαν σε 58 δισ. δολάρια ΗΠΑ. Ενώ οι εξαγωγές χαλκού έφτασαν τα 35 δισ. σημειώνοντας αύξηση 17% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Συγκεκριμένα το οινομικό προφίλ της χώρας στο παγκόσμιο εμπορικό στερέωμα διαμορφώνεται από τις εξαγωγές χαλκού, όπου είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως σε εξαγωγές. Η υπό δημόσια ιδιοκτησία επιχείρηση 'CODELCO' είναι σήμερα η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής χαλκού παγκοσμίως. Από τις εξαγωγές μη ορυκτού πλούτου ξεχωρίζουν τα είδη ξηλείας, αλιείας, φρούτα, κατεργασμένα τρόφιμα και κρασί. Όσον αφορά το κρασί η Χιλή είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο.
Πολιτισμός
thumb|150px|left|Γκαμπριέλα Μιστράλ, Νόμπελ Λογοτεχνίας (1945) thumb|150px|Πάμπλο Νερούδα, Νόμπελ Λογοτεχνίας (1971) Σε όλη την ιστορική περίοδο από τους πρώτους μη νομαδικούς οικισμούς ως και την ύστερη προϊσπανική περίοδο, η βόρεια Χιλή αποτελούσε μέρος του πολιτισμού των Άνδεων, με κύριο χαρακτηριστικό τις παραδόσεις των λαών των υψιπέδων που είχαν διαδοθεί στις παράκτιες κοιλάδες του βορρά. Αντίθετα, οι νότιες περιοχές της Χιλής άνηκαν στην πολιτιστική σφαίρα των ινδιάνων Μαπούτσε. Κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας μετά την ισπανική κατάκτηση, καθώς και κατά την πρώιμη περίοδο του ανεξάρτητου κράτους της Χιλής, κυρίαρχο πολιτισμικό στοιχείο ήταν η Ισπανική κουλτούρα. Άλλες ευρωπαϊκές πολιτισμικές επιδράσεις, όπως η αγγλική, η γαλλική και η γερμανική, εμφανίστηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα και παράμειναν μέχρι σήμερα στον πολιτιστικό χάρτη της χώρας. Χαρακτηριστικό αποτελεί η επίδραση Γερμανών μεταναστών με τη βαυαρέζικη εξοχική αρχιτεκτονική και την αντίστοιχη γαστρονομία, που είναι εμφανής σήμερα στη νότια Χιλή σε πόλεις όπως η Βαλδίβια, το Φρουτιγάρ, το Πουέρτο Βάρας, το Οσόρνο, το Τεμούκο, το Πουκόν και το Πουέρτο Μοντ.
Μουσική και χορός
Η μουσική στη Χιλή παρουσιάζει ποικιλία ανάμεσα στην παραδοσιακή μουσική, τη λαϊκή και την κλασσική μουσική. Παρατηρούνται σημαντικές γεωγραφικές διαφορές στη μουσική κουλτούρα ανάμεσα στο βορρά, το κέντρο και το νότο της χώρας, που συμπληρώνονται από τις παραδοσιακά ακούσματα των ιθαγενών πληθυσμών του Νησιού του Πάσχα και των ινδιάνων Μαπούτσε. Από το 1979 επίσημος εθνικός χορός της Χιλής είναι η κουέκα (cueca). Χορός με ισπανικά, ιθαγενή, ακόμη και αφρικανικά στοιχεία που επιδέχεται πολλές παραλλαγές στη μουσική δομή του.
Ένα άλλο είδος παραδοσιακού τραγουδιού, αλλά όχι χορού, είναι η τονάδα. Προερχόμενη από τη μουσική των Ισπανών αποίκων, διαφέρει από την κουέκα έχοντας μία ενδιάμεση μουσική μελωδία. Ανάμεσα στα 1950 και 1970 υπήρξε μία αναγέννηση της παραδοσιακής μουσικής με συγκροτήματα όπως οι Λος ντε Ραμόν και οι Λος Ουάσος Κιντσέρος, ή με συνθέτες όπως ο Ραούλ ντε Ραμόν, η Βιολέτα Πάρρα, ο Νικανόρ Μολινάρε και άλλοι. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η οικογένεια Πάρα αναβίωσε διάφορες εθνικές παραδοσιακές μουσικές μορφές με το ρεύμα Νουέβα Κανσιόν Τσιλένα (Νέο Χιλιανό τραγούδι). Ξεχώρισε για τον στρατευμένο χαρακτήρα του και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική. Συνδέθηκε επίσης και με πολιτικούς μεταρρυθμιστές, όπως ο Βίκτορ Χάρα, καθώς και με λαϊκούς τραγουδιστές και ερευνητές της παράδοσης και της Χιλιανής εθνογραφίας, όπως η Βιολέτα Πάρρα, η οποία θεωρείται και θεμελιωτής της εθνικής λαϊκής μουσικής της χώρας.
Τα τελευταία έτη την λαϊκή μουσική παράδοση της Χιλής συνεχίζουν διάφοροι καλλιτέχνες όπως η Ισαμπέλ Πάρρα (κόρη της Βιολέτας). Το ροκ είναι επίσης δημοφιλές με κύριο τοπικό εκπρόσωπο το συγκρότημα La Ley.
Λογοτεχνία
Οι Χιλιανοί ονομάζουν τη χώρα τους χώρα των ποιητών. Η Γκαμπριέλα Μιστράλ ήταν η πρώτη Χιλιανή που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ για τη Λογοτεχνία το 1945. Ο πιο διάσημος Χιλιανός ποιητής είναι ο Πάμπλο Νερούδα, ο οποίος βγήκε εκτός των ορίων των ισπανόφωνων χωρών και θεωρείται από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ου αιώνα, ενώ κέρδισε και βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1971, δύο χρόνια πριν τον θάνατό του. Οι ποιητικές συλλογές του αγγίζουν τα ανθρώπινα συναισθήματα, τη φύση και το περιβάλλον, και την πολιτική. Σήμερα, και τα τρία σπίτια που διέμενε και διατηρούν έντονα στοιχεία της προσωπικότητάς του, στο Ίσλα Νέγρα, το Σαντιάγο και το Βαλπαραΐσο, αποτελούν σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς της Χιλής.
Γαστρονομία
Η γαστρονομία και η τοπική κουζίνα στη Χιλή αντικατοπτρίζει την τοπογραφική της ποικιλία, με κύρια συστατικά τα θαλασσινά, το μοσχαρίσιο κρέας, τα φρούτα και τα λαχανικά. Παραδοσιακές συνταγές είναι η κασουέλα, οι εμπανάδας, τα ουμίτας και το κουράντο.
Αθλητισμός
Όπως σε όλη τη Λατινική Αμερική, το δημοφιλές άθλημα είναι το ποδόσφαιρο. Η εθνική ομάδα της Χιλής συμμετείχε σε επτά συνολικά Παγκόσμια Πρωταθλήματα, ενώ σε αυτό που διοργανώθηκε στην ίδια τη Χιλή το 1962, κατέλαβε την τρίτη θέση. Επίσης, η Χιλή έχει συμμετάσχει σε 4 τέσσερις τελικούς του Κόπα Αμέρικα, και έχει κατακτήσει αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και δύο φορές την τρίτη θέση στα παγκόσμια τουρνουά εφήβων και νέων της FIFA. Σε γενικές γραμμές όμως δεν θεωρείται από τις μεγάλες δυνάμεις του λατινοαμερικανικού ποδοσφαίρου. Οι πιο γνωστοί σύλλογοι είναι η Κόλο-Κόλο, με 46 εθνικά πρωταθλήματα και 3 Κόπα Λιμπερταδόρες, η Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε και η Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα.
Το τένις είναι το άθλημα που η Χιλή έχει να παρουσιάσει τις περισσότερες επιτυχίες παγκοσμίως. Η εθνική ομάδα κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Αντισφαίρισης σε ξερό γήπεδο το 2003 και 2004 και ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο Ντέιβις του 1976. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 η Χιλή κατέκτησε το χρυσό και το χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό ανδρών και το χρυσό στο διπλό ανδρών. Διακριθέντες Χιλιανοί τενίστες που κατατάσσονται στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης τα τελευταία έτη είναι ο Φερνάντο Γκονσάλες και ο Νικολάς Μασού.
Παρά τη δημοτικότητα του ποδοσφαίρου, το εθνικό άθλημα της χώρας είναι το ροντέο. Αυτή η δραστηριότητα, όπου τιθασεύονται τα νεαρά άλογα, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στις αγροτικές κοινωνίες και συναγωνίζεται σε δημοτικότητα το ποδόσφαιρο. Επίσης, διαδεδομένο είναι το τσουέκα, άθλημα παρόμοιο με το χόκεϊ, με ρίζες από τους ιθαγενείς Μαπούτσε. Άλλα αθλήματα είναι οι χιονοδρομίες στα χιονοδρομικά κέντρα των κεντρικών Άνδεων, και η ιστιοσανίδα σε αρκετές παραλιακές περιοχές. Επίσης διαδεδομένο είναι και το μπάσκετ στους άνδρες, όπου η εθνική ομάδα έχει κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA το 1950 και το αργυρό το 1959. Επίσης, στο μπάσκετ γυναικών έχει κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο το 1953, που είχε φιλοξενήσει η χώρα.
Τουρισμός
Τα κύρια αξιοθέατα για τους επισκέπτες είναι περιοχές φυσικής ομορφιάς στις απομακρυσμένες περιοχές της χώρας. Το Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα στο βορρά είναι ιδιαίτερα αγαπημένος προορισμός για την αρχιτεκτονική των Ίνκας, τις λίμνες των υψιπέδων και την Κοιλάδα του Φεγγαριού. Στο Πούτρε, επίσης στη βόρεια Χιλή, βρίσκεται η λίμνη Τσουνγκαρά, όπως και τα ηφαίστεια Παρινακότα και Πομεράπε, με υψόμετρα 6.348 και 6.282 μέτρα αντίστοιχα. Επίσης, σε όλο το μήκος των κεντρικών Άνδεων υπάρχουν χιονοδρομικά κέντρα με διεθνή φήμη, όπως το Πορτίγιο και το Βάγιε Νεβάδο. Στη νότια Χιλή, οι κύριοι τουριστικοί προορισμοί είναι το αρχιπέλαγος της Τσιλοέ και η χιλιανή Παταγονία, που περιλαμβάνει το Εθνικό Πάρκο Λαγούνα Σαν Ραφαέλ με τους πολυάριθμους παγετώνες του, και το Εθνικό Πάρκο Τόρρες ντελ Πάινε. Επίσης, το λιμάνι του Βαλπαραΐσο με τη μοναδική του αρχιτεκτονική είναι σημαντικός προορισμός. Διεθνούς φήμης είναι τέλος και το Νησί του Πάσχα στον Ειρηνικό ωκεανό. thumb|200px|left|Το Εθνικό Πάρκο Τόρρες ντελ Πάινε
Ο εσωτερικός τουρισμός ανθεί κυρίως το καλοκαίρι (Δεκέμβριο με Μάρτιο) και κυρίως σε παραλιακές πόλεις. Γνωστά παραθεριστικά κέντρα στη βόρεια Χιλή είναι η Αρίκα, το Ικίκε, η Αντοφαγάστα, η Λα Σερένα και το Κοκίμπο, ενώ το Πουκόν στις όχθες της λίμνης Βιγιαρίκα είναι ο βασικός τουριστικό προορισμός στο νότο. Οι παραλιακές περιοχές κοντά στο Βαλπαραΐσο, λόγω της κοντινής απόστασης από την πρωτεύουσα Σαντιάγο, συγκεντρώνουν την πλειοψηφία των τουριστών. Η Βίνια ντελ Μαρ, όμορη πόλη του Βαλπαραΐσο, είναι γνωστή για τις παραλίες, τα καζίνο και το ετήσιο φεστιβάλ τραγουδιού της, μία από τις πιο σημαντικές μουσικές εκδηλώσεις σε όλη τη Λατινική Αμερική.
Μεταφορές
Η χώρα διαθέτει συνολικά 355 αεροδρόμια, από τα οποία 81 είναι με ασφαλτοτάπητα στους διαδρόμους, με μόνο 5 να έχουν μήκος διαδρόμων πάνω από τα 3.000 μ. Το σιδηροδρομικό δίκτυο εκτείνεται σε μήκος γραμμών 5.840 χλμ. (εύρους διεθνών προδιαγραφών μόνο τα 1.700 χλμ, από τα οποία 850 με ηλεκτροκίνητους συρμούς). Το οδικό δίκτυο έχει δρόμους συνολικού μήκους 80.50 χλμ. (ασφαλτοστρωμένα 16.745 χλμ., εθνικές οδοί μήκους 2.414 χλμ.). Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Εθνικά σύμβολα
thumb|200px|left|Ο κόνδορας των Άνδεων, εθνικό σύμβολο της Δημοκρατίας της Χιλής thumb|130px|Η χιλιανή καμπανούλα (Lapageria rosea), εθνικό λουλούδι της Χιλής Το εθνικό λουλούδι είναι το κοπίουε (Lapageria rosea, χιλιανή καμπανούλα), που ευδοκιμεί στα δάση της νότιας Χιλής.
Ο εθνικός θυρεός απεικονίζει τα δύο εθνικά ζώα: τον κόνδορα (Vultur gryphus, ορεινό μεγάλο όρνιο) και το ουεμούλ (Hippocamelus bisulcus, ελάφι με χαρακτηριστική λευκή ουρά - είδος υπό εξαφάνιση). Ο θυρεός επίσης συνοδεύεται από τη λεζάντα: Por la razón o la fuerza (Με το δίκαιο ή με τη δύναμη).
Η σημαία της Χιλής αποτελείται από δύο οριζόντιες λωρίδες ίσου εύρους και λευκού (πάνω) και κόκκινου (κάτω) χρώματος, μαζί με ένα μπλε τετράγωνο ίδιου εύρους με τη λευκή λωρίδα στην πάνω αριστερή πλευρά της λωρίδας αυτής. Μέσα στο τετράγωνο απεικονίζεται ένα πεντάγωνο λευκό αστέρι, που συμβολίζει τον οδηγό στην πρόοδο και την τιμή. Το μπλε χρώμα συμβολίζει τον ουρανό, το λευκό αναφέρεται στις χιονισμένες Άνδεις, ενώ το κόκκινο αντιπροσωπεύει το αίμα που χύθηκε για την απόκτηση της ανεξαρτησίας της χώρας.
2570 Πορφυρώ
Η Πορφυρώ (Porphyro) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,2. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο πρόσωπο του ποιήματος του Τζον Κητς «Ο εσπερινός της Αγίας Αγνής».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πορφυρούς εκτιμάται σε 27,99 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0297, δηλαδή η επιφάνειά του είναι τόσο σκούρα όσο και ένα κομμάτι κάρβουνο.
Παρασκευή και 13
Οποιαδήποτε Παρασκευή συμπίπτει με τις 13 ενός μήνα θεωρείται κακότυχη στις Αγγλοσαξονικές, Γαλλικές, Γερμανικές και Πορτογαλικές περιοχές του κόσμου. Παρόμοιες δεισιδαιμονίες υπάρχουν και σε άλλες παραδόσεις: στην Ελλάδα και την Ισπανία, για παράδειγμα, το ρόλο αυτό έχει η "Τρίτη και 13". Ο φόβος της Παρασκευής και 13 ονομάζεται στα αγγλικά paraskavedekatriaphobia (μία λέξη που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις Παρασκευή, δεκατρείς και φοβία) και είναι ειδική μορφή της τρισκαιδεκαφοβίας. Η λέξη μπορεί να ευρεθεί επίσης ως paraskevidekatriaphobia (παρασκευηδεκατριαφοβία).
Στην Πληροφορική υπάρχει επίσης και ένας ιός με το όνομα "Παρασκευή και 13" (Friday 13th), ο οποίος έχει το χαρακτηριστικό να ενεργοποιείται όταν το ημερολόγιο του υπολογιστή δείξει ημέρα Παρασκευή και ημερομηνία 13.
Ιστορία της Παρασκευής και 13
Πριν τον 19ο αιώνα, ο αριθμός 13 θεωρούνταν γενικά ως φέρων κακή τύχη. Την ίδια εικόνα είχε και η Παρασκευή, αν και δεν υπήρχε κάποια σχέση μεταξύ των δύο. Η πρώτη αναφορά σε μία "Παρασκευή και 13" έγινε μάλλον στις αρχές του 19ου αιώνα.
Πέρα από τις γραπτές αναφορές, πάντως, πολλές δημοφιλείς ιστορίες υπάρχουν σχετικά με την προέλευση της δεισιδαιμονίας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαογραφία
Αναστασία (όνομα)
Αναστασία
Το όνομα Αναστασία προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ανίστημι που σημαίνει σηκώνω, ξεσηκώνω ή ανασταίνω. Υποκοριστικά του ονόματος είναι: Αναστασούλα, Νατάσσα, Τασούλα, Τασσώ, Τασού, Τασία, Σία, Σίσσυ. Στα Αγγλικά είναι: (Stacy).
Υπάρχουν έξι (6) γιορτές στην χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία:
1. Αναστασία η Πατρικία: 10 Μαρτίου
2. Αναστασία η Μάρτυς: 15 Απριλίου
3. Αναστασία η Παρθενομάρτυς: 12 Οκτωβρίου
4. Αναστασία η Ρωμαία: 29 Οκτωβρίου
5. Αναστασία η Φαρμακολύτρια: 22 Δεκεμβρίου
6. Η Αναστασία επίσης μπορεί να γιορτάζει και το Πάσχα που είναι Κινητή Εορτή.
Αναστάσιος
Μια γυναίκα με το όνομα Αναστασία μπορεί να έχει ονομαστική γιορτή, όταν το όνομά της προέρχεται από το ανδρικό όνομα Αναστάσιος.
Κάθε ορθόδοξος χριστιανός με το όνομα Αναστάσιος ή Αναστασία, μπορεί να επιλέξει με ποιο όνομα Αγίου ή Αγίας θα γιορτάζει. Συχνά αυτό γίνεται έπειτα από την συμβουλή κάποιου ιερέα. Οι περισσότεροι φαίνεται να εορτάζουν το Πάσχα. Αντίστοιχα οι περισσότερες γυναίκες με το όνομα "Αναστασία" συνηθίζουν να γιορτάζουν ή το Πάσχα ή στις 22 Δεκεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα
Μελισσοκόμος
thumb|upright|250px|Μελισσοκόμος εξετάζοντας ένα πλαίσιο με γόνο, στην [[Κάτω Σαξονία, Γερμανία.]] thumb|right|250px|Μελισσοκόμος, εργαζόμενος σε [[Μελισσοκομία|μελισσοκομείο.]] Ο μελισσοκόμος έχει στην κατοχή του μέλισσες και εξασκεί την μελισσοκομική.
Ορισμός
thumb|left|250px|upright|Μελισσοκόμος, σε παλαιά Γερμανική ζωγραφική πάνω σε γυαλί. Από κάτω το ρεφρέν παιδικού τραγουδιού, του Hoffmann von Fallersleben. Οι μελισσοκόμοι (apiarists ή λιγότερο συχνά apiculturists, αμφότερα προερχόμενα από το Λατινικό apis, μέλισσα· σύγκριση με το apiary = μελισσοκομείο), λέγονται και αγρότες μελιού (honey farmers). Ο όρος μελισσοκόμος, αναφέρεται στο άτομο που έχει στην κατοχή του μέλισσες σε κυψέλες, κυτία ή άλλα δοχεία. Οι μέλισσες δεν εξημερώνονται και ο μελισσοκόμος δεν ελέγχει τα πλάσματα. Ο μελισσοκόμος έχει την κυριότητα των κυψελών ή των κιβωτίων και τον συναφή εξοπλισμό. Οι μέλισσες έχουν την ευχέρεια να αναζητήσουν τροφή ή να εγκαταλείψουν (σμηνουργία) όπως αυτές το επιθυμούν. Οι μέλισσες, τις περισσότερες φορές επιστρέφουν στη κυψέλη του μελισσοκόμου, καθώς η κυψέλη προσφέρει ένα καθαρό, σκοτεινό, προφυλαγμένο τόπο διαμονής.
Κατηγοριοποιήσεις μελισσοκόμων
Ο μελισσοκόμος δευτερεύουσας εργασίας, επιχειρεί να βγάλει κέρδος έχοντας μέλισσες, αλλά στηρίζεται σε μια άλλη πηγή εισοδήματος. Οι δευτερεύουσας εργασίας μελισσοκόμοι, μπορούν να χειριστούν έως και 300 αποικίες μελισσών, οι οποίες παράγουν 10-20 μετρικούς τόνους μελιού, αξίας μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ κατ' έτος.
Οι εμπορικοί μελισσοκόμοι, ελέγχουν εκατοντάδες ή χιλιάδες αποικίες μελισσών. Οι πλέον εκτενείς, εκμεταλλεύονται έως και 50.000 αποικίες μελισσών και παράγουν, μέλι αξίας εκατομμυρίων ευρώ. Ο πρώτος σημαντικός εμπορικός μελισσοκόμος, ήταν πιθανότατα ο Petro Prokopovych από την Ουκρανία, που στις αρχές του 19ου αιώνα, απασχολούσε 6.600 αποικίες. Κατά τη δεκαετία του 1840 στις ΗΠΑ, ο Moses Quinby, ήταν ο πρώτος σημαντικός εμπορικός μελισσοκόμος με 1.200 αποικίες. Αργότερα (στις δεκαετίες του 1960 -1970), ο Jim Powers από το Αϊντάχο, ΗΠΑ, είχε 30.000 κυψέλες που παρήγαγαν μέλι. Ο Miel Carlota, βοηθούμενος από τους συνεταίρους Arturo Wulfrath και Juan Speck από το Μεξικό, είχαν τουλάχιστον 50.000 κυψέλες μελισσών από το 1920 έως το 1960. Σήμερα, η «Adee Honey Farm» στη Νότια Ντακότα, των ΗΠΑ, αριθμεί 80.000 αποικίες και η «Scandia Honey Company» στην Αλμπέρτα, του Καναδά με 15.000 αποικίες, είναι παγκοσμίως, μεταξύ των μεγαλυτέρων μελισσοκομικών επιχειρήσεων. Παγκοσμίως, οι εμπορικοί μελισσοκόμοι, αριθμούν περίπου το 5% έναντι των μεμονωμένων μελισσοκόμων, αλλά, παράγουν το 60% περίπου, της παγκόσμιας παραγωγής μελιού.
Τύποι μελισσοκόμων
thumb|250px|upright|Κυψέλες στην [[Κρήτη.]] thumb|250px|Κυψέλες από ψημένο πηλό (Μουσείο Μέλισσας [[Ρόδος|Ρόδου).]] Οι περισσότεροι μελισσοκόμοι παράγουν εμπορεύματα (γεωργικά προϊόντα) προς πώληση. Το μέλι είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που πωλείται από τους μελισσοκόμους. Οι μέλι-παραγωγοί μελισσοκόμοι, προσπαθούν να διατηρήσουν τις αποικίες στο μέγιστο της αντοχής των μελισσών, στις περιοχές με πηγές πυκνού νέκταρος. Παράγουν και πωλούν μέλι και ορισμένες φορές κηρήθρα. Οι μελισσοκόμοι ενδέχεται να πωλούν τα εμπορεύματά τους λιανική, ως αυτο-μεσίτες, είτε μέσω εμπορικών συσκευαστών και διανομέων. Το κερί μέλισσας, η γύρη, ο βασιλικός πολτός και η πρόπολη ενδέχεται επίσης, να είναι σημαντικές πηγές εσόδων.
Οι μελισσοκόμοι της Ταϊβάν για παράδειγμα, εξάγουν τόνους από βασιλικό πολτό, το υψηλής διατροφικής αξίας συμπλήρωμα διατροφής, με το οποίο τρέφονται οι βασίλισσες των μελισσών. Οι σύγχρονοι μελισσοκόμοι, σπανίως διατηρούν μέλισσες, αποκλειστικά για την παραγωγή κεριού μέλισσας. Το κερί μέλισσας, συλλέγεται μαζί με το μέλι και διαχωρίζονται για την πώληση.
Μερικοί μελισσοκόμοι, παρέχουν στους άλλους γεωργούς, μια υπηρεσία επικονίασης. Αυτοί οι μελισσοκόμοι, μπορεί να μην παράγουν προς πώληση καθόλου μέλι. Οι επικονιαστές μελισσοκόμοι, κινούν τη νύχτα σε τεράστιες ποσότητες, τις κυψέλες των μελισσών, ούτως ώστε οι καρποί και τα λαχανικά, να έχουν διαθέσιμα αρκετά έντομα επικονίασης, για μέγιστα επίπεδα παραγωγής. Για την υπηρεσία της διατήρησης ισχυρών αποικιών μελισσών και τη μετακίνηση τους σε καλλιέργειες όπως αμυγδάλων, μήλων, κερασιών, βατόμουρων, πεπονιών και κολοκύθων, αυτοί οι μελισσοκόμοι συνήθως αμείβονται σε μετρητά.
Οι εκτροφείς βασιλισσών, είναι ειδικευμένοι μελισσοκόμοι, οι οποίοι εκτρέφουν βασίλισσες μελισσών, για άλλους μελισσοκόμους. Οι εκτροφείς διατηρούν επιλεγμένο απόθεμα ανώτερης ποιότητας και τείνουν να εκτρέφουν τις μέλισσές τους, σε γεωγραφικές περιοχές με πρώιμες άνοιξες. Αυτοί οι μελισσοκόμοι, μπορούν επίσης να παρέχουν προς τους μελισσοκόμους, επιπλέον μέλισσες (παραγωγούς μελιού, επικονιαστές ή μελισσοκόμους από χόμπι), οι οποίοι θέλουν να ξεκινήσουν νέα εγχειρήματα ή να επεκτείνουν τις εκμεταλλεύσεις τους. Οι εκτροφείς βασιλισσών χρησιμοποιούν τα κυτία Jenter (Jenter kits), με σκοπό την παραγωγή μεγάλων αριθμών βασιλισσών γρήγορα και αποτελεσματικά.
Προστατευτικός ρουχισμός
Το προτιμώμενο χρώμα είναι το λευκό.
Σημαντική προειδοποίηση
Κατά την διάρκεια των μελισσοκομικών χειρισμών, είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ο κατάλληλος προστατευτικός ρουχισμός. Μελισσοκομικές εργασίες άνευ του ενδεδειγμένου προστατευτικού εξοπλισμού, ενδέχεται να αποβούν δυσάρεστες, ίσως ακόμα και μοιραίες.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Μελισσοκομία
Μπονβάν-Βελορέιγ
Το Μπονβάν-Βελορέιγ (γαλλικά: Bonnevent-Velloreille) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
2571 Γκεϊσέι
Ο Γκεϊσέι (Geisei) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Τσουτόμου Σέκι, που παρατηρούσε από το Γκεϊσέι, και πήρε το όνομά του από την πόλη αυτή της νότιας Ιαπωνίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκεϊσέι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκεισει
Αθλητική κοινωνία Ντιναμό
Η αθλητική κοινωνία Ντιναμό (ρωσικά: Спортивное общество Динамо) αφορά την οργάνωση μιας σειράς αθλητικών ενώσεων των πρώην σοσιαλιστικών χωρών. Αρχικά ανήκε στο σοβιετικό σύστημα της Κρατικής Διεύθυνσης Πολιτικής (ГПУ НКВД РСФСР).
Επίτιμος πρόεδρος της κοινωνίας «Ντιναμό» κατά τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής της ήταν ο πρόεδρος της ГПУ НКВД РСФСР Φέλιξ Εντούντοβιτς Ντζερζίνσκι (1877-1926).
Σήμερα, η μόνη αθλητική οργάνωση που συνδέεται με την ρωσική πλέον Ντιναμό (ОГО ВФСО Динамо) είναι η μοσχοβίτικη οργάνωση της πανρωσικής αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό (МГО Динамо).
Η ιστορία της «Ντιναμό»
thumb|150px|Σημαία της Ντιναμό
Ιδρύθηκε στις 18 Απριλίου του 1923 στη Μόσχα, με την πρωτοβουλία μιας ομάδας εργαζομένων και μελών της Κοινής Κρατικής Διεύθυνσης Πολιτικής (ОГПУ). Περιλάμβανε τον πρωτότυπο τίτλο «μοσχοβίτικη προλεταριακή κοινωνία Ντιναμό» και το σύνθημα «Δύναμη - σε κίνηση». Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της κοινωνίας, η πλήρης επίσημη ονομασία της άλλαξε αρκετές φορές, αλλά η σύντομη (Ντιναμό) ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρωσίας
Γκρενέιντα
Η Γκρενέιντα (αγγλικά: Grenada) είναι πόλη στην κομητεία Γκρενέιντα του Μισισίπι των ΗΠΑ. Ο πληθυσμός της ήταν 13.092 κάτοικοι στην απογραφή του 2010. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης κομητείας.
Ιστορία
Η Γκρενέιντα ιδρύθηκε το 1836, μετά την ομοσπονδιακή απομάκρυνση του λαού Τσόκτο ο οποίος είχε από καιρό καταλάβει την περιοχή αυτήν. Ήταν το αποτέλεσμα της ένωσης των δύο παρακείμενων πόλεων (που χωρίζονται από τη σημερινή Οδό Λάιν) του Πίττσμπεργκ και της Τουλαχόμα, που ιδρύθηκαν, αντίστοιχα, από τους Φράνκλιν Πλάμμερ και Χάιραμ Ράννελς.
Φυσική γεωγραφία
Η Γκρενέιντα βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Γιαλομπούσα. Η Λίμνη Γκρενέιντα βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την πόλη.
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη εκτείνεται σε συνολική έκταση 77,6 τ.χλμ, εκ των οποίων το 0,03% είναι εσωτερικά ύδατα.
Απογραφή 2010
Σύμφωνα με απογραφή που κατέστη στις 15 Μαρτίου 2010, βρίσκονταν 4.873 άτομα, 1.848 σπίτια και 1.367 οικογένειες στην πόλη. Η πληθυσμιακή κατανομή της πόλης είναι 79,0% Λευκοί, 11,3% Αφροαμερικανοί, 0,3% Ιθαγενείς Αμερικανοί, 5,2% Ασιάτες, 0,1% Νησιώτες του Ειρηνικού και 1,1% άλλες εθνοτικές ομάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μισισίπι
Τσανγκ Ζάι
Ο Τσανγκ Ζάι ( απλοποιημένα κινέζικα: 张载; παραδοσιακά κινέζικα: 張載; pinyin: Zhāng Zài; Wade–Giles: Chang Tsai) (1020–1077) ήταν Κινέζος φιλόσοφος και πολιτικός. Είναι περισσότερο γνωστός για τον καθορισμό τεσσάρων οντολογικών στόχων για τους διανοούμενους: να οικοδομήσουν τις εκδηλώσεις του πνεύματος του Ουρανού και της Γης, να δημιουργήσουν καλή ζωή για τον πληθυσμό, να αναπτύξουν την ευρυμάθεια των προηγούμενων σοφών, που βρίσκεται σε κίνδυνο, και να δημιουργήσουν την αιώνια ειρήνη.
Ζωή και έργο
Ο Τσανγκ Ζάι γεννήθηκε το 1020 μ.Χ. στο Χενγκού, στην επαρχία Σαανξί. Στην παιδική του ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τις στρατιωτικές υποθέσεις, αλλά άρχισε να μελετά τα κομφουκιανικά κείμενα. Όπως πολλοί φιλόσοφοι της δυναστείας Σονγκ, ο Τσανγκ ήταν αρχικά απογοητευμένος με την κομφουκιανή σκέψη και μελέτησε τον Βουδισμό μαζί με τον Ταοϊσμό για αρκετά χρόνια. Όμως, αποφάσισε ότι το «Ο Δρόμος» δεν μπορούσε να βρεθεί στον Βουδισμό ή τον Ταοϊσμό και κατέφυγε στα κομφουκιανικά κείμενα. Η εξερεύνηση της ποικίλης θρησκευτικής σκέψης του είχε σημαντικό αντίκτυπο στα δικά του ιδανικά. Το 1056 μ.Χ., ο Τσανγκ έδωσε διάλεξη για το Ι Τσινγκ ή Βιβλίο των Αλλαγών, το οποίο θα ήταν γνωστό ως ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα έργα του. Υποπτεύεται ότι περίπου εκείνη την εποχή ο Τσανγκ είχε συναντήσει για πρώτη φορά τους αδελφούς Τσενγκ. Αφού πέρασε το υψηλότερο επίπεδο των εξετάσεων δημόσιας υπηρεσίας, κατείχε αρκετές δευτερεύουσες κυβερνητικές θέσεις.
Το 1069 μ.Χ., ο Τσανγκ προτάθηκε στον Αυτοκράτορα και του δόθηκε μια θέση στην κυβέρνηση της πρωτεύουσας, αλλά λίγο καιρό μετά αντιμετώπισε διαφωνία με τον πρωθυπουργό και αποσύρθηκε στο σπίτι του Χενγκού, όπου πέρασε το χρόνο του μελετώντας και διδάσκοντας. Αυτή ήταν πιθανώς η πιο παραγωγική περίοδος της ζωής του για την ανάπτυξη και τη διάδοση των δικών του φιλοσοφικών απόψεων. Το 1076 μ.Χ. τελείωσε το πιο σημαντικό έργο του, Διορθώνοντας την Άγνοια, και το παρουσίασε στους μαθητές του. Αργότερα το 1076 μ.Χ. κλήθηκε πίσω στην πρωτεύουσα και αποκαταστάθηκε σε υψηλή θέση. Ωστόσο, τον χειμώνα αρρώστησε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί ξανά. Ποτέ δεν έφτασε στην πατρίδα του, το Χενγκού, πεθαίνοντας στο δρόμο το 1077. Το λείψανο του Τσανγκ τοποθετήθηκε στον Κομφουκιανικό ναό το 1241 για το έργο του. Πολλά από τα γραπτά του Τσανγκ έχουν χαθεί. Ο Τσου Σι συγκέντρωσε επιλογές από τα γραπτά του Τσανγκ στην ανθολογία του Μελέτη του Δρόμου, γνωστή ως Αντανακλάσεις κοντινών πραγμάτων zh:近思錄. Τα σημαντικότερα έργα του που έχουν διασωθεί είναι πιθανώς το σχόλιό του στις Αλλαγές και Διόρθωση της Άγνοιας.
Μετά τον θάνατο του Τσανγκ Ζάι, οι περισσότεροι από τους μαθητές του ασχολήθηκαν με τη σχολή των αδελφών Τσενγκ (Τσενγκ Γι και Τσενγκ Χάο). Η σκέψη του έγινε γνωστή ως επί το πλείστον μέσα από τις προσπάθειες των αδελφών Τσενγκ και του Τσου Σι. Ο Τσου Σι τίμησε τον Τσανγκ ως έναν από τους ιδρυτές της Μελέτης του Δρόμου.
Η σημασία και τα χαρακτηριστικά του Τσι (Qi) σύμφωνα με τον Τσανγκ Ζάι
Η μεταφυσική του Τσανγκ Ζάι βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο Ι Τσινγκ ή Βιβλίο των Αλλαγών. Σύμφωνα με τον Τσανγκ, όλα τα πράγματα του κόσμου αποτελούνται από μια πρωταρχική ουσία που ονομάζεται τσι (Qi). Για τον Τσανγκ, το τσι περιλαμβάνει την ύλη και τις δυνάμεις, που διέπουν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ ύλης, γιν και γιανγκ. Στη διάσπαρτη, αραιωμένη κατάστασή του, το τσι είναι αόρατο και μη ουσιαστικό, αλλά όταν συμπυκνώνεται γίνεται στερεό ή υγρό και αποκτά νέες ιδιότητες. Όλα τα υλικά πράγματα αποτελούνται από συμπυκνωμένο τσι : βράχοι, δέντρα, ακόμη και άνθρωποι. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην είναι τσι. Έτσι, με μια πραγματική έννοια, όλα έχουν την ίδια ουσία, μια ιδέα που έχει σημαντικές ηθικές προεκτάσεις. Η πιο σημαντική συνεισφορά του Τσανγκ Ζάι στην κινεζική φιλοσοφία είναι η ανησυχία του για το τσι ως βάση της οντοκοσμολογίας του. Το τσι ή ζωτική δύναμη είναι, σύμφωνα με τον Τσανγκ Ζάι, η θεμελιώδης ουσία με την οποία μπορούν να εξηγηθούν όλες οι διαδικασίες του σύμπαντος. Πρώτα απ 'όλα, σύμφωνα με τον Τσανγκ Ζάι, το τσι ή η ζωτική δύναμη είναι κάτι για πάντα στη διαδικασία αλλαγής. Δεύτερον, η αέναη αλλαγή της ζωτικής δύναμης ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο δραστηριότητας σύμφωνα με τις δύο αρχές, το γιν και το γιανγκ. Οι αλλαγές που υφίστανται το τσι προκύπτουν από τη διαρκή δραστηριότητα των αρχών του γιν και του γιανγκ. Το συμπέρασμα του Τσανγκ Ζάι είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα στο σύμπαν, που να μην μπορεί να εξηγηθεί με όρους αλληλεπίδρασης της διπλής δραστηριότητας του τσι. Τρίτον, η αλλαγή του οτιδήποτε από συμπύκνωση σε διασπορά ή από ορατότητα σε αόρατο δεν συνεπάγεται την ιδέα της ποσοτικής εξαφάνισης του εν λόγω πράγματος. Τέταρτον, ο Τσανγκ Ζάι τονίζει το γεγονός ότι αν και η δημιουργία και ο μετασχηματισμός πολλαπλών πραγμάτων μπορεί να περιοριστεί σε ένα ομοιόμορφο πρότυπο (η αλληλεπίδραση του γιν και του γιανγκ), τίποτα σε ολόκληρο το σύμπαν δεν είναι η επανάληψη κάτι άλλου. Ως ένα παράδειγμα, που παρουσιάστηκε από τον Τσανγκ Ζάι, δεν υπάρχουν δύο άτομα των οποίων το μυαλό να είναι ακριβώς το ίδιο. Πέμπτον, η αέναη κίνηση του φυσικού κόσμου δεν προκαλείται αρχικά από καμία εξωτερική δύναμη. Δηλώνει ότι ο Κόσμος δεν εξαρτάται από το τίποτα, για να είναι η πρώτη του κινητήριος δύναμη, γιατί το τσι ως τέτοιο είναι μια ζωτική και αυτοκινούμενη δύναμη, που από μόνη της κάνει όλες τις αλλαγές και την κίνηση δυνατές (Huang (1968)).
Η πίστη του Τσανγκ Ζάι στην ανθρώπινη καλοσύνη
Οι Νεοκομφουκιανοί εκτιμούσαν πρωτίστως το δόγμα του Τσανγκ Ζάι για τον σοφό «που σχηματίζει ένα σώμα με το σύμπαν». Αυτό το δόγμα αντιπροσωπεύει τόσο την κομφουκιανική γειτνίαση με την κλασική κομφουκιανή κληρονομιά του όσο και μια διεύρυνση του νεοκομφουκιανικού συστήματος. Στο επίκεντρο της διδασκαλίας του Τσανγκ Ζάι βρίσκεται η ιδέα του ρεν, του ανθρωπισμού ή του καλόκαρδου ανθρώπου, από πολλές απόψεις η εξέχουσα διδασκαλία της κλασικής παράδοσης του Κομφουκιανού. Αυτή η βασική ιδιότητα, που ήταν για τον Κομφούκιο και τον Μένγκιο ο δεσμός μεταξύ της ανθρώπινης κοινωνίας και των δρόμων του Ουρανού (τιάν) και επομένως θεμελιώδης για την υποκείμενη ηθική δομή του σύμπαντος, επεκτάθηκε από τον Τσανγκ Ζάι, για να περιλάβει το ίδιο το σύμπαν, αφού για τον σοφό να σχηματιστεί «ένα σώμα με το σύμπαν» υποδηλώνει τη συμπληρωματικότητα και τη θεμελιώδη ταυτότητα του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου. Το δόγμα απεικονίζει επίσης την πίστη του Τσανγκ Ζάι στη θεμελιώδη καλοσύνη και σκοπό του σύμπαντος και στη δυνατότητα του ατόμου να πραγματοποιήσει το ιδανικό του σοφού. Στη διδασκαλία του «σχηματισμού ενός σώματος με το σύμπαν», ο Τσανγκ Ζάι ισχυρίστηκε επίσης ότι διακρίνει καθαρά τον Κομφουκιανισμό από τον Βουδισμό και τον Ταοϊσμό. Για αυτόν το σύμπαν και οι διαδικασίες του έχουν πραγματική ύπαρξη. Με τη σειρά της, η ανθρώπινη ζωή θεωρείται εγγενώς πολύτιμη και τελικά το ίδιο το θεμέλιο για την πραγματοποίηση της σοφίας. Για τον Τσανγκ Ζάι, μια τέτοια άποψη διακρίνεται ξεκάθαρα από τον Ταοϊσμό και τον Βουδισμό, που και τα δύο απαιτούν μια ριζική απομάκρυνση από το σύμπαν όπως δίνεται προκειμένου να εκπληρωθεί η σωτηριολογική αναζήτηση. Σύμφωνα με τους όρους του Τσανγκ Ζάι, ο Ταοϊσμός και ο Βουδισμός δίνουν έμφαση στην απόδραση από τον κόσμο, ενώ ο Κομφουκιανισμός βρίσκει την ολοκλήρωση και την τελική ταυτότητα ακριβώς μέσα στις αλλαγές, που βρίσκονται σε αυτόν τον κόσμο, έναν κόσμο του τσι και όχι του κενού. Ο σοφός αποδέχεται την απόλυτη πραγματικότητα του τσι και την εγγενή του καλοσύνη, αναγνωρίζει την έγχυση του ρεν σε όλη τη δομή του ίδιου του σύμπαντος, και έτσι μπορεί να εκπληρώσει το ιδανικό του σοφού, «σχηματίζοντας ένα σώμα με το σύμπαν».
Απόγονοι
Το 1452 το Βούτζινγκ Μπόσι απονεμήθηκε στους απογόνους του Μένγκιου -Meng Xiwen 孟希文 56ης γενιάς   και Γιαν Χούι -Yan Xihui顔希惠 59ης γενιάς,   το ίδιο  απονεμήθηκε στους απογόνους του Τσο Ντάνιι -Zhou Mian 週冕 12ης γενιάς, τα δύο αδέρφια Τσενγκ (Τσενγκ Χάο και Τσενγκ Γι -Chen Keren 程克仁 17ης γενιάς   ), Τσου Σι -Zhu Ting朱梴(Τσου Τσαν;) 9ης γενιάς, το 1456-1457, το 1539 το ίδιο απονεμήθηκε στους απογόνους του  Ζενγκ Καν -Ζενγκ Zhicui曾質粹 60η γενιά, το 1622 οι απόγονοι του Τσανγκ Ζάι έλαβαν τον τίτλο και το 1630 οι απόγονοι του Σάο Γιόνγκ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κινέζοι φιλόσοφοι
Θεοχάρης Κεσσίδης
Ο '''Θεοχάρης Χ. Κεσσίδης''' (Σάντα, 13 Μαρτίου 1920 - Αθήνα, 23 Δεκεμβρίου 2009), ήταν Έλληνας φιλόσοφος με επίκεντρο των ερευνών του την αρχαιοελληνική φιλοσοφία, τη βιοηθική και τα προβλήματα των Ελληνοποντίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1920 στο χωριό Σάντα της Γεωργίας. Σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο «Λομονόσοφ» της Μόσχας και ανακηρύχθηκε διδάκτορας φιλοσοφίας το 1950 χάρη στη διατριβή «Η Φιλοσοφία του Ηράκλειτου του Εφέσιου». Το 1968 ολοκλήρωσε δεύτερη διδακτορική εργασία με θέμα «Η πρώιμη ελληνική φιλοσοφία και η στάση της απέναντι στο μύθο, την τέχνη και τη θρησκεία».
Δίδαξε φιλοσοφία σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της Μόσχας (1958-1970) κι εργάστηκε στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης (1970-1992). Διετέλεσε τακτικό μέλος της Ακαδημίας της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης, και από το 1987 αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
== Εργογραφία ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αντεπιστέλλοντα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Ponte 16
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Το Ponte16 υπό κατασκευή Το Ponte 16 Resort Μακάου (κινέζικα: 十六浦) βρίσκεται στην περιοχή του Σάντο Αντόνιο στο Μακάου και είναι ένα ξενοδοχείο και θέρετρο καζίνο το οποίο αναγέρθη από κοινού από την εταιρεία SJM Investment Limited, μια από τις θυγατρικές εταιρείες της Sociedade de Jogos de Macau (η οποία, με τη σειρά της, είναι θυγατρική της Sociedade de Turismo e Macau e Diversões), που κατέχει το 51% του έργου και από την εταιρεία Macau Success Limited η οποία κατέχει το 49% του έργου. Το θέρετρο άνοιξε την 1η Φεβρουαρίου του 2008.
Παραστάσεις
Στο Ponte 16 πραγματοποιούνται παραστάσεις από διεθνείς θιάσους από τη Νότια Αφρική, την Ταϊβάν και άλλα μέρη. Το 2009, ένας νοτιοαφρικανικός θίασος παρουσίασε μια υπέροχη παράσταση με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως η τραγουδίστρια Μονίκ Μάγκερσταϊν, η οποία επαίνεσε το Ponte 16 και το Μακάου μετά την εμφάνιση τους εκεί.
Εκθέματα
Στο Ponte 16, εκτίθεται πολλά αντικείμενα που ανήκαν στον Μάικλ Τζάκσον, μεταξύ των οποίων και το γάντι που φορούσε όταν έκανε για πρώτη φορά το μούνγουοκ του στην τηλεόραση. Το γάντι του Μάικλ Τζάκσον πουλήθηκε στο καζίνο του Julien's Auctions της Νέας Υόρκης στην τιμή των 350.000 δολαρίων, που ήταν οκτώ φορές μεγαλύτερη από την ελάχιστη εκτιμώμενη τιμή του δημοπράτη.
Ιστορία
Το Ponte 16 ήταν το πρώτο λιμάνι ψαράδων που απέκτησε λαμπρά δείγματα αποικιακής αρχιτεκτονικής της εποχής, ενώ αποτελούσε κόμβο διαφορετικών πολιτιστικών επιρροών. Στα μέσα του 1900, εγκαταστάθηκαν εδώ κινεζικές συμμορίες και η περιοχή έγινε γνωστή για τα τυχερά παιχνίδια της. Το Μέσα Λιμάνι κυριάρχησε ως το οικονομικό κέντρο της πόλης μέχρι τη δεκαετία του 1970, όταν οι εμπορικές δραστηριότητες άρχισαν να μειώνονται με τη μετεγκατάσταση του τερματικού σταθμού φεριμπότ Χονγκ Κονγκ - Μακάου.
Τοποθεσία
Το Ponte 16 καταλαμβάνει μια έκταση στο κέντρο του Μέσα Λιμανιού στη δυτική πλευρά του Μακάου, ακριβώς στην άκρη της θάλασσας. Αυτή η τοποθεσία είναι εύκολα προσβάσιμη με όλους τους τρόπους μεταφοράς.
Καζίνο
Το καζίνο θα προσφέρει μια επιλογή από μηχανές τυχερών παιχνιδιών, τραπέζια τυχερών παιχνιδιών και ατελείωτη διασκέδαση σε μια εκτιμώμενη περιοχή συνολικής έκτασης 25.000 τετραγωνικών μέτρων.
Ξενοδοχειο
Η εταιρεία ξενοδοχειακών επιχειρήσεων Accor συνεργάστηκε με την εταιρεία Pier 16 - Property Development Limited για να φέρει το Sofitel Macau At Ponte 16 στο Μακάου. Όπως είχε προγραμματιστεί, το ξενοδοχείο ύψους 20 ορόφων θα διαθέτει 408 δωμάτια, εστιατόρια και μπαρ, πισίνες, γυμναστήριο, κέντρο ευεξίας και επιχειρηματικό κέντρο με αίθουσα συνεδρίων πολλαπλών λειτουργιών.
Μπαρ
Τα κύρια μπαρ του ξενοδοχείου είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ασία Κατηγορία:Μακάου
Κρικηλασία
Η Κρικηλασία ήταν ομαδικό παιγνίδι, (παιδιά), των αρχαίων Ελλήνων, περισσότερο με αθλητικό χαρακτήρα, είναι ο σημερινός λεγόμενος τροχός, κοινώς ξυλίκι.
Ο Άντυλλος περιγράφει την παιδιά αυτή σημειώνοντας ότι ο τροχός της κρικηλασίας ήταν ξύλινος, είχε ύψος μέχρι το στήθος αυτών που συμμετείχαν και που τον οδηγούσαν με μια μεταλλική ράβδο που έφερε ξύλινη λαβή καλούμενη «ελατήρ».
Ιδιαίτερα όμως οι αρχαίοι Έλληνες, κατά τον Άντυλλο, προτιμούσαν τον τροχό που έφερε «κρίκους παρακείμενους». Οι κρίκοι αυτοί ήταν μικροί μεταλλικοί που περιέρχονταν ελεύθερα γύρω από τη στεφάνη του τροχού που ήταν μεταλλικός ή ξύλινος. Κατά τη διαδρομή δε του τροχού προστριβόμενοι οι κρίκοι αυτοί προκαλούσαν έντονο θόρυβο. Κατά τη κρικηλασία ο παίκτης δεν οδηγούσε τον τροχό σε ευθεία διαδρομή αλλά σε μαιανδρική. Για το σκοπό αυτό και ο αρχικά χρησιμοποιούμενος ευθύς ελατήρας αντικαταστάθηκε με κυρτό μεταλλικό και μάλιστα διπλά κυρτό προκειμένου ο παίκτης να κανονίζει προσφορότερα την ταχύτητα και τη διεύθυνση του τροχού.
Παραστάσεις της κρικηλασίας φέρονται σε πλήθος αγγείων από τα οποία και συμπεραίνεται ότι η παιδιά αυτή ήταν πολύ προσφιλής τόσο σε μικρά παιδιά όσο και σε νέους. Στις παραστάσεις αυτές φέρονται συνηθέστερα νεαρά μυθικά πρόσωπα όπως ο Γανυμήδης, νεαρές θεότητες, νύμφες ακόμη και ο Έρως.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαία παιχνίδια
Σφαγή των Λιγκιάδων
Η σφαγή στους Λιγκιάδες έλαβε χώρα στις 3 Οκτωβρίου 1943. Ήταν γερμανικό έγκλημα πολέμου που διέπραξαν μέλη της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ελλάδας. Το χωριό των Λιγκιάδων (κοντά στα Ιωάννινα) στη βορειοδυτική Ελλάδα, επελέγη αυθαίρετα από την Βέρμαχτ ως αντίποινα για την δολοφονία ενός γερμανού αξιωματούχου από μέλη της ελληνικής Αντίστασης. Η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων ήταν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι.
Παρασκήνιο
Οι ελληνικές αντιστασιακές ομάδες ήταν ενεργές στη βορειοδυτική Ελλάδα (Ήπειρος) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σε ένα περιστατικό, ο Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ) έστησε ενέδρα σε γερμανικό κομβόι κοντά στη Πρέβεζα. Ως αποτέλεσμα αυτής της δράσης, ο διοικητής του τάγματος Γιόζεφ Ζάλμινγκερ σκοτώθηκε από μαχητές της αντίστασης. Ο Ζάλμινγκερ είναι υπεύθυνος για διάφορες επιθέσεις κατά αμάχων, όπως η σφαγή του Κομμένου η οποία οδήγησε στον θάνατο 317 ατόμων.
Το χωριό των Λιγκιάδων δεν μπορεί να συνδεθεί καθαρά με κάποια αντιστασιακή δραστηριότητα από τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Ένας από τους λόγους που οι Γερμανοί επέλεξαν το χωριό για στόχο είναι ίσως το γεγονός ότι το χωριό ήταν ορατό από τα Ιωάννινα, ελπίζοντας ότι μια τέτοια καταστροφή θα τρόμαζε τους κατοίκους των Ιωαννίνων.
Η επίθεση
Όσοι δεν κατάφεραν να ξεφύγουν, οδηγήθηκαν στην κεντρική πλατεία του χωριού από τους Γερμανούς. Αφού έγινε εκτεταμένη έρευνα και λεηλασία στις κατοικίες των χωριατών, όλοι οι πολίτες διαιρέθηκαν σε μικρές ομάδες και οδηγήθηκαν στις αποθήκες αρκετών σπιτιών. Ύστερα οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν. Εκτός από την εκκλησία και το σχολείο του χωριού, όλα τα κτίρια του χωριού πυρπολήθηκαν. Η συντριπτική πλειοψηφία των 92 θύματα ήταν παιδιά, βρέφη, γυναίκες και ηλικιωμένοι.