cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστοριογραφία
Αρχαιότητα
Στην Ανατολή και συγκεκριμένα στην Κίνα ο Σίμα Κιάν (περ. 145 – περ. 85 π.Χ.) είναι γνωστός ως πατέρας της κινεζικής ιστορίας με το έργο του Σιτζί δηλαδή Αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού. Οι ρωμαίοι ιστορικοί όπως ο Πούμπλιος Κορνήλιος Τάκιτος, ο Τίτος Λίβιος και ο Γάιος Σουητόνιος Τρανκουίλος έγραψαν έργα που χρησιμοποιήθηκαν ως πρότυπα από τους μεταγενέστερους ιστοριογράφους του μεσαίωνα και της αναγέννησης. Στον αραβικό κόσμο ο αλ-Ταμπαρίκ (838 – 923) έγραψε τα Χρονικά, ιστορία του κόσμου από κτίσεώς του έως το 915, ενώ αργότερα ο Ιμπν-Χαλντούν (1332 – 1406) έγραψε το Κιτάμπ αλ-'λμπαρ, δηλαδή το Βιβλίο των Παραδειγμάτων, παράγοντας αφενός μια μείζονα αφήγηση της μουσουλμανικής ιστορίας στη βόρειο Αφρική, αναπτύσσοντας αφετέρου σημαντικές θεωρίες για το ζήτημα της ιστορικής ανάλυσης.
Μεσαίωνας, διαφωτισμός, 18ος αιώνας
Στη μεσαιωνική Ευρώπη και το Βυζάντιο οι ιστοριογράφοι είτε ανήκαν στον μορφωμένο κλήρο είτε ήταν λόγιοι και εν γένει έγραψαν χρονικά. Κατά τον 15ο και 16ο αιώνα οι Ιταλοί ιστοριογράφοι Νικολό Μακιαβέλι και Φραντσέσκο Γκουικιαρντίνι εισήγαγαν στην ιστοριογραφία την πολιτική ανάλυση. Κατά τον 18ο αιώνα οι θεωρίες του διαφωτισμού εμπότισαν την ιστοριογραφία με μια δόση σκεπτικισμού και ορθολογισμού. Μείζων παραγωγή της ιστοριογραφίας 18ου αιώνα θεωρείται το πολύ γνωστό έργο του Έντουαρντ Γκίμπον Η Ιστορία της παρακμής και της πτώσης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
19ος αιώνας
Στις αρχές του 19ου αιώνα οι Γερμανοί ιστορικοί Μπάρτολντ Γκέοργκ Νίμπουρ (Barthold Georg Niebuhr) και ο Λέοπολντ φον Ράνκε (Leopold von Ranke) άνοιξαν νέους ορίζοντες στη συγγραφή της ιστορίας. Ο Νίμπουρ φέρεται ως ο πρώτος σύγχρονος ιστορικός που ασχολήθηκε με την ιστοριογραφία με επιστημονικό τρόπο, αξιολογώντας με κριτικά τους πρώιμους ρωμαϊκούς μύθους, αποδίδοντας παράλληλα μεγαλύτερη σημασία στην ανάπτυξη των θεσμών και σε κοινωνικά χαρακτηριστικά παρά σε άτομα περιστατικά. Με τη σειρά του, προσπαθώντας να κατανοήσει πώς πραγματικά συνέβησαν τα γεγονότα, ο Ράνκε έθεσε νέα κριτήρια στην ιστορική έρευνα την οποία στήριξε σε κριτικά αξιολογημένες πρωτογενείς πηγές. Παρά το γεγονός ότι το γενικό περίγραμμα παρέμενε στενά εθνικιστικό, η ιστοριογραφική του μέθοδος οδήγησε σε συστηματική συλλογή και ταξινόμηση των πηγών, όπως συνέβη με το Monumenta Germaniae Historicae, 1825 – 1925. Μία άλλη μορφή «επιστημονικής ιστορίας» αναπτύχθηκε μέσω της θετικιστικής πεποίθησης σε υποκείμενους γενικούς νόμους που διέπουν την ιστορία. Πρωτοπόρος στη συγκεκριμένη ιστοριογραφική άποψη υπήρξε ο γάλλος ιστορικός Ογκίστ Κοντ Έναν τέτοιο νόμο, τον νόμο της αλλαγής μέσω της πάλης των τάξεων, παρουσίασε ο Καρλ Μαρξ στη θεωρία του για τον διαλεκτικό υλισμό. Η εστίαση στις οικονομικές εσωτερικές δομές της κοινωνίας θεμελιώθηκε ως αντίλογος ουσιαστικά στη στενή πολιτική θεώρηση.
Μαρξιστές
Ο Καρλ Μαρξ (1818-1883) ήταν ο ιδρυτής και θεμελιωτής του λεγόμενου μαρξισμού. Ο μαρξισμός ήταν κατά κύρια βάση ένα οικονομικό και κοινωνικό κίνημα που επηρέασε και επηρεάζει ακόμα και σήμερα την πολιτική ζωή της οικουμένης. Παρότι ο Μαρξ υπήρξε κυρίως θεωρητικός της οικονομίας, εντούτοις στις οικονομικές του θεωρίες ενσωμάτωσε ιστορικές μελέτες. Αποτέλεσμα ήταν να καθιερώσει και στην ιστοριογραφία σχολή που φέρει το όνομά του. Ο ιστοριογραφικός Μαρξισμός δεν διέφερε σε πολλά σημεία από το ρεύμα των Annales. Το αυστηρά επιστημονικό ύφος ήταν κοινό γνώρισμα, όπως και οι οικονομικές και κοινωνικές πτυχές των απλών ανθρώπων. Ο όρος που χαρακτήρισε τον μαρξισμό ήταν ο ιστορικός υλισμός, όρος που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις σχέσεις παραγωγής των ανθρώπων. Οι σχέσεις παραγωγής κατέληξαν να είναι η εμμονή των μαρξιστών ιστορικών. Η αλήθεια είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις έβρισκαν αυτές τις σχέσεις να πρωταγωνιστούν π.χ κατά τη διάρκεια της φεουδαρχίας, τον 12ο αιώνα στη Γαλλία. Τότε η εντατική χρήση προηγμένων μεθόδων καλλιέργειας της γης προκάλεσε ανακατάταξη στη διαστρωμάτωση του πληθυσμού, ξεχωρίζοντας τους πιο εξελιγμένους καλλιεργητές από τους φτωχότερους, με τους πρώτους να απολαμβάνουν μεγαλύτερα προνόμια από τους φεουδάρχες, σε σχέση με τους δεύτερους. Άλλο παράδειγμα ήταν ότι οι φεουδάρχες επιδοτούσαν τους αγρότες που εκχέρσωναν τη μη καλλιεργήσιμη γη, με αποτέλεσμα και οι φεουδάρχες να μεγαλώνουν το φέουδο τους αλλά και οι καλλιεργητές τα εισοδήματα τους. Στον Μαρξισμό η κάθε εποχή χωρίζεται ανάλογα με τις σχέσεις παραγωγής. Έτσι υπάρχουν τρεις περίοδοι: η αρχαία όπου κυριαρχεί η δουλεία, η φεουδαρχία και ο καπιταλισμός. Οι τάξεις εντοπίζονται μόνο στον Ευρωπαϊκό χώρο ιδίως η φεουδαρχία. Πολλές φορές οι τάξεις έχουν ασαφή χαρακτηριστικά, οπότε μπορούμε και να τις χωρίσουμε με πολιτικά κριτήρια. Βέβαια η εμμονή των μαρξιστών να αναγάγουν τα πάντα στην πάλη των τάξεων τους, προξένησε πολλά προβλήματα στην επεξήγηση των καθαρά πολιτικών γεγονότων, γι’ αυτό κατέφυγαν, με κάποιες εξαιρέσεις, στη θεωρία ότι οι πολιτικές διαμάχες είναι απόρροια των κοινωνικών αγώνων. Τελικά οι μαρξιστές ιστορικοί δεν κατάφεραν να πάνε μέχρι τέλους την ιστορική πρακτική που ευαγγελίστηκαν. Ειδικά στην Ιστορία του Κουμμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης, έχουμε σαφή αλλοίωση των χαρακτηριστικών του μαρξισμού. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Μαρξ υπήρξε κατά βάση οικονομικός θεωρητικός και μπορεί τα βασικά του έργα να είχαν ιστορικές αναλύσεις, αλλά δεν ήταν ιστορικά.
20ός αιώνας
Η οικονομική άποψη της ιστοριογραφίας συνεχίστηκε και τον 20ό αιώνα. Η αναλιστική προσέγγιση με πρωτοπόρο το περιοδικό Annales d'histoire economique et sociale και ιδρυτές τους Λυσιέν Φεβρ (Lucien Febvre) και Μαρκ Μπλοχ (Marc Bloch), όπως επίσης και το έργο του Φερνάν Μπροντέλ (Fernand Braudel), ώθησαν την ιστοριογραφία προς την κατεύθυνση των δομών μέσα στις οποίες δρουν γενικά οι άνθρωποι, έλκοντας το σχετικό αποδεικτικό υλικό από την ψυχολογία και άλλες κοινωνικές επιστήμες.
Δ.Α.Κ. Φλώρινας (κλειστό γυμναστήριο)
Το ΔΑΚ  αποτελεί το κεντρικό κλειστό γυμναστήριο της Φλώρινας. Το στάδιο κατασκευάστηκε το 1977 φιλοξενεί πλήθος αγώνων μπάσκετ, ξιφασκίας
Παραπομπές
Ολυμπιακο Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Φλώρινα
BBC Radio 6 Music
200px|left|thumb|Το πρώτο λογότυπο του σταθμού, 2002-2007 200px|left|thumb|Το πρώτο λογότυπο του σταθμού, 2007-2022
Ο σταθμός συχνά αναφέρεται ότι συνεργάζεται με τους σταθμούς BBC Radio 1 και BBC Radio 2, επειδή έχει τους ίδιους εκφωνητές και επειδή και οι τρεις σταθμοί έχουν την ίδια μουσική. Ωστόσο, τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα, τα είδη της μουσικής που παίζει ο σταθμός αλλάζουν, καθώς παίζει Τζαζ και Σόουλ μουσική.
Ο σταθμός έχει την περισσότερη ακρόαση από κάθε άλλο ψηφιακό ραδιοφωνικό σταθμό του BBC, καθώς έχει παραπάνω από 1.9 εκατομμύρια ακροατές κάθε εβδομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικοί Ραδιοφωνικοί Σταθμοί Κατηγορία:British Broadcasting Corporation
Πιρσαάτ (Μπακού)
Το Πιρσαάτ είναι οικισμός στην περιοχή του Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν. Ο οικισμός είναι τμήμα του δήμου Ελέτ στο ραγιόν Καραντάγκ, και έχει πληθυσμό 848 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπακού Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπακού
Παλαιολόγος Κορνάρο
Ο Παλαιολόγος Κορνάρο ντελ Καρπάσο ήταν πολίτης της Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου με μεικτή καταγωγή εκ θηλυγονίας από τους Παλαιολόγους, έζησε τον 16ο αιώνα την περίοδο ενετοκρατίας της Κύπρου.
Ο Παλαιολόγος ήταν γιος του Γοδεφρείδου Κορνάρου (Giofredo (Zuffre) Cornaro del Carpasso) και της Παλαιολογίνας, αγνώστου μικρού ονόματος. Ο πατέρας του ήταν φεουδάρχης στο Ριζοκάρπασο, ήταν από τους υπερασπιστές της Λευκωσίας κατά την οθωμανική πολιορκία του 1570, η μητέρα του ήταν κάποια Παλαιολογίνα από τον κλάδο της οικογένειας στο Δεσποτάτο του Μυστρά, έχοντας μετοικήσει από την Κωνσταντινούπολη στην Πελοπόννησο κι έπειτα στην Κύπρο που είχαν δημιουργήσει δύο κλάδους. Κατά την ίδια πολιορκία έχασε τον πατέρα του κι έναν αδελφό του.
Κατά την Οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε αργότερα όπου έζησε στο φέουδο της οικογένειας στο Ριζοκάρπασο, υπό Οθωμανική κυριαρχία ποια. Μετοίκησε στην Κρήτη όπου βρισκόταν υπό ενετική κυριαρχία και εκεί διορίσθηκε διοικητής στρατιωτικού τμήματος στο Ρέθυμνο .΄
Παραπομπές
Παλαιολογος Κατηγορία:Ενετοκρατία στην Κύπρο Κατηγορία:Οικογένεια Κορνάρο της Κύπρου Παλαιολογος
541 Δεββώρα
Η Δεββώρα (Deborah) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,01. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη βιβλική προφήτιδα Δεββώρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Δεββώρας εκτιμάται σε 57,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι B, ενώ το άλβεδό της είναι 0,050. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Δεββώρα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δεββωρα
Φόρεστ Γουίτακερ
Ο Φόρεστ Γουίτακερ (αγγλικά: Forest Steven Whitaker III, 15 Ιουλίου 1961) είναι Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης, βραβευμένος με Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο BAFTA για την ταινία Ο τελευταίος βασιλιάς της Σκωτίας (The Last King of Scotland). Ο Γουίτακερ είναι γνωστός για τη έντονη σκιαγράφηση των χαρακτήρων που έχει ερμηνεύσει σε ταινίες όπως: Το παιχνίδι των λυγμών (The Crying Game, 1993), Ghost Dog: Ο τρόπος των σαμουράι, (Ghost Dog: The Way of the Samurai) και Ο μπάτλερ (Lee Daniels' The Butler) .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαστιχόδενδρο
Κατηγορία:Ανακαρδιοειδή Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Χίος Κατηγορία:Δρύπες Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
467 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Τσαρλς Γκλόβερ Μπάρκλα
Ο Τσαρλς Γκλόβερ Μπάρκλα (αγγλ. Charles Glover Barkla, 7 Ιουνίου 1877 – 23 Οκτωβρίου 1944) ήταν Βρετανός φυσικός και κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Φυσικής το 1917 για την ανακάλυψη της χαρακτηριστικής ακτινοβολίας Ρέντγκεν των στοιχείων.
Βιογραφία
Ο Μπάρκλα γεννήθηκε στην Αγγλία το 1877 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ. Το 1899 πήγε στο Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ για να δουλέψει στο εργαστήριο Κάβεντις υπό την επίβλεψη του φυσικού Τζόζεφ Τόμσον. Αργότερα η αγάπη του για τη μουσική τον οδήγησε στο Κινγκς Κόλετζ, όπου εντάχθηκε στη χορωδία της εκκλησίας. Το 1903 πήρε το πτυχίο του και το 1907 το μεταπτυχιακό. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για το πότε και που πήρε το διδακτορικό του αλλά είναι γνωστό ότι ο φυσικός Τζόζεφ Τόμσον και ο Όλιβερ Λοντζ ήταν διδακτορικοί καθηγητές του.
Το 1913, αφού είχε δουλέψει στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ και στο Κινγκς Κόλετζ, ο Μπάρκλα διορίστηκε καθηγητής της φυσικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, θέση την οποία κράτησε μέχρι τον θάνατό του. Νυμφεύθηκε τη Μαίρη Έστερ Κάουελ (Mary Esther Cowell) το 1907.
Ο Μπάρκλα συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη και τελειοποίηση των νόμων των ακτίνων Χ, και της φασματοσκοπίας ακτίνων Χ, καθώς και των αρχών που διέπουν τη διαβίβαση των ακτίνων Χ μέσω της ύλης, και ιδίως των αρχών της διέγερσης της δευτεροβάθμιας ακτινοβολίας Χ. Για την ανακάλυψη των χαρακτηριστικών ακτίνων Χ των στοιχείων, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1917. Του απονεμήθηκε επίσης το Μετάλλιο Χιουζ της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας το ίδιο έτος.
Μνημεία
Ο κρατήρας Μπάρκλα στη Σελήνη πήρε το όνομά του στη μνήμη του Τσαρλς Μπάρκλα. Επίσης μια αναμνηστική πλάκα έχει τοποθετηθεί στην περιοχή Canongate, κοντά στην Παιδαγωγική Σχολή, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Καρελία
right|thumb|200px|Η παραδοσιακή διαίρεση της Καρελίας. Η Καρελία (καρελιανά και φινλανδικά: Karjala, ρώσικα: Карелия, σουηδικά: Karelen) ή γη των Καρέλιων, είναι μια περιοχή στη Βόρεια Ευρώπη ιστορικής σημασίας για τη Φινλανδία, τη Ρωσία και τη Σουηδία. Ένα μέρος της Καρελίας ανήκει στη Ρωσία (Δημοκρατία της Καρελίας και την Περιφέρεια Λένινγκραντ) ενώ το υπόλοιπο στη Φινλανδία (επαρχίες της Νότιας και Βόρειας Καρελίας).
Χρήση του ονόματος
Πολλές γεωγραφικές υποδιαιρέσεις μπορεί να αποκαλούνται Καρελία. Η Φινλανδική Καρελία ήταν ιστορική επαρχία της Φινλανδίας που τώρα είναι χωρισμένη ανάμεσα στη Φινλανδία και τη Ρωσία και συχνά αποκαλείται Karjala στα Φινλανδικά. Το ανατολικό μέρος αυτής της κατά βάση Λουθηρανικής περιοχής εκχωρήθηκε στη Ρωσία μετά τον Πόλεμο του Χειμώνα του 1939-1940. Αυτό το τμήμα είναι η «Καρελία» του Καρελιανού Ζητήματος της φινλανδικής πολιτικής.
Η Δημοκρατία της Καρελίας είναι Ρωσικό ομοσπονδιακό υποκείμενο, συμπεριλαμβάνοντας την «Ανατολική Καρελία» με κυρίως Ρωσικό Ορθόδοξο πληθυσμό.
Ιστορία
thumb|200px|Πολλά εξαιρετικά δείγματα ξύλινης αρχιτεκτονικής επιβιώνουν στο νησί [[Κίζι]] Για την Καρελία γίνονταν σκληρές μάχες ανάμεσα στη Σουηδία και τη Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ από την εποχή του μεταξύ τους πολέμου τον 13ο αιώνα. Με τη Συνθήκη του Νότενμποργκ (φινλανδικά: Pähkinäsaaren rauha) το 1323, η Καρελία χωρίστηκε μεταξύ των δύο. Το Βίμποργκ (φινλανδικά: Βίιπουρι) έγινε πρωτεύουσα της νέας σουηδικής επαρχίας.
Με τη Συνθήκη του Νύσταντ (φινλανδικά: Uudenkaupungin rauha) το 1721 μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Σουηδίας, το μεγαλύτερο μέρος της Καρελίας εκχωρήθηκε στη Ρωσία. Μετά την κατοχή της Φινλανδίας από τη Ρωσία στον Φινλανδικό Πόλεμο μέρη των κατακτηθέντων επαρχιών (Παλαιά Φινλανδία) ενσωματώθηκαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας. Το 1917 η Φινλανδία ανεξαρτητοποιήθηκε και τα σύνορα ορίστηκαν από τη Συνθήκη του Τάρτου το 1920.
Κατα τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 πολλοί Φινλανδοί αναμείχθηκαν σε προσπάθειες ανατροπής των μπολσεβίκων στη Ρωσική Καρελία, όπως για παράδειγμα η αποτυχημένη Αποστολή Άουνους. Αυτές οι κυρίως ιδιωτικές αποστολές σταμάτησαν μετά τη συνθήκη ειρήνης του Τάρτου. Μετά το τέλος του Ρωσικού Εμφυλίου και τη σύσταση της Σοβιετικής Ένωσης το 1922, το Ρωσικό μέρος της Καρελίας έγινε η Καρελιανή Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία το 1923. Το 1939 η Σοβιετική Ένωση επιτέθηκε στη Φινλανδία ξεκινώντας τον Πόλεμο του Χειμώνα. Η Συνθήκη Ειρήνης της Μόσχας απέδωσε το μεγαλύτερο μέρος της Φινλανδικής Καρελίας στη Σοβιετική Ένωση. Περίπου 400.000 άνθρωποι, πρακτικά όλος ο πληθυσμός, μετακινήθηκε στη Φινλανδία. Το 1941 η Καρελία επανακατακτήθηκε από τους Φινλανδούς για τρία χρόνια με τη συνέχιση του Σοβιετο-Φινλανδικού πολέμου (1941-1944), συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Καρελίας. Ο Πόλεμος του Χειμώνα και η συνεπαγόμενη σοβιετική επέκταση προκάλεσαν μεγάλη εχθρότητα στους Φινλανδούς. Η Φινλανδία είχε χάσει τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της, το Βίιπουρι, την καρδιά της βιομηχανίας της κατά μήκος του ποταμού Βούοκσι, το κανάλι Σάιμαα που ένωνε την κεντρική Φινλανδία με τον Φινλανδικό Κόλπο, την αλιεία στη λίμνη Λάντογκα (φινλανδικά: Laatoka), ενώ τέλος το ένα όγδοο του πληθυσμού της είχαν γίνει πρόσφυγες χωρίς ελπίδα γυρισμού.
Ως αποτέλεσμα της συνθήκης ειρήνης, η Καρελιανή ΑΣΣΔ ενσωματώθηκε στην Καρελο-Φινλανδική Σ.Σ.Δ (1941-1956) και μετά ξανάγινε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Η Καρελία ήταν η μόνη Σοβιετική Δημοκρατία που υποβιβάστηκε από Σ.Σ.Δ σε Α.Σ.Σ.Δ. εντός της Ρωσικής ΣΟΣΔ. Αντίθετα με τις αυτόνομες δημοκρατίες, οι Σοβιετικές δημοκρατίες, θεωρητικά, είχαν το συνταγματικό δικαίωμα να αποσχιστούν από την ένωση. Ο πιθανός φόβος για απόσχιση, όπως και η ρωσική εθνική πλειοψηφία στην Καρελία, ίσως να ήταν οι αιτίες αυτού του υποβιβασμού. Το 1991 η Δημοκρατία της Καρελίας δημιουργήθηκε από την Καρελιανή Α.Σ.Σ.Δ.
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης έφερε και οικονομική κατάρρευση. Μετά τη διάλυσή της, η περιοχή δοκιμάστηκε από μαζική αστική ερήμωση. Τα βιαστικά και ανεπαρκώς χτισμένα κτήρια της σοβιετικής εποχής όπως επίσης και τα παλαιότερα σπίτια της φινλανδικής εποχής εγκαταλείπονται.
Πολιτική
right|thumb|200px|Χάρτης που δείχνει τη Δημοκρατία της Καρελίας και τις δύο Φινλανδικές επαρχίες. Η Καρελία είναι χωρισμένη ανάμεσα στη Φινλανδία και τη Ρωσία. Η Δημοκρατία της Καρελίας είναι Δημοκρατία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, η οποία ιδρύθηκε το 1991, αντικαθιστώντας την Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Καρελίας. Ο Ισθμός της Καρελίας ανήκει στην Περιφέρεια Λένινγκραντ. Τα φινλανδικά μέρη της Καρελίας αποτελούν κομμάτια των επαρχιών (maakunta) της Νότιας Καρελίας και της Βόρειας Καρελίας.
Γεωγραφία
Το σύνορο μεταξύ της Καρελίας και της Ίνγκρια, της γης του συγγενούς λαού των Ίνγκριων, ήταν αρχικά ο ποταμός Νέβας αλλά αργότερα μετακινήθηκε νοτιότερα στο Καρελιανό Ισθμό κατά μήκος του ποταμού Σέστρα (ρωσικά: Сестра/Раяйоки), ο οποίος σήμερα ανήκει στη μητροπολιτική περιοχή της Αγίας Πετρούπολης, ενώ το 1812-1940 αποτελούσε το ρωσο-φινλανδικό σύνορο.
Στην άλλη όχθη της Λάντογκας, ο ποταμός Σβίρ θεωρείται συνήθως το παραδοσιακό σύνορο της περιοχής της Καρελίας, όπως η λίμνη Σάιμαα ορίζει το δυτικό σύνορο, ενώ η λίμνη Ονιέγκα και η Λευκή Θάλασσα το ανατολικό. Στον βορρά κατοικούσαν οι νομάδες Σάμι, αλλά κανένα φυσικό όριο δεν καθόριζε το σύνορο εκτός από μεγάλα δάση (τάιγκα και τούνδρα).
Στα ιστορικά κείμενα η Καρελία μερικές φορές χωρίζεται σε «Ανατολική Καρελία» και «Δυτική Καρελία», οι οποίες επίσης αποκαλούνται και Ρώσικη Καρελία και Φινλανδική Καρελία αντίστοιχα. Η περιοχή βορείως της λίμνης Λάντογκα, η οποία ανήκε στη Φινλανδία πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ονομάζεται και Καρελία της Λάντογκας. Οι περιοχές πάνω στα προπολεμικά σύνορα ονομάζονται και Συνοριακή Καρελία. Η Λευκή Καρελία είναι το βόρειο μέρος της Ανατολικής Καρελίας ενώ Καρελία του Ολόνετς είναι το νότιο μέρος.
Η Καρελία του Τβερ υποδηλώνει τα χωριά στην Περιφέρεια Τβερ που κατοικούνται από Καρέλιους
Πόλεις και κωμοπόλεις
thumb|250px|Άποψη της παλιάς πόλης του [[Κεμ το 1911]] thumb|250px|Το λιμάνι του Κεμ στη [[Λευκή Θάλασσα]]
Δημογραφία
Η καρελική γλώσσα μιλιέται στη Δημοκρατία της Καρελίας, όπως επίσης στα καρελικά χωριά Τβερ. Η βεπσιανή γλώσσα μιλιέται στις δύο πλευρές του ποταμού Σβιρ. Οι καλούμενες καρελιανές διάλεκτοι που μιλιούνται κυρίως στη Φινλανδική Νότια Καρελία απαρτίζουν τη νοτιοανατολική ομάδα διαλέκτων της Φινλανδικής γλώσσας. Παρόμοιες διάλεκτοι μιλιούνται και στην Ίνγκρια, την περιοχή ανάμεσα στα εσθονικά σύνορα και τη λίμνη Λάντογκα. Εμφανίστηκαν εκεί τον 17ο αιώνα μετά τη σουηδική κατάκτηση της περιοχής. Οι παλαιότεροι κάτοικοι της Ίνγκριας, οι Ίνγκριοι, έχουν τη δική τους γλώσσα, που είναι συγγενής με την καρελική και τις νοτιοανατολικές διαλέκτους της φινλανδικής. Οι διάλεκτοι της Φινλανδικής Βόρειας Καρελίας ανήκουν στη μεγάλη ομάδα των σαβονιανών διαλέκτων της Ανατολικής και Κεντρικής Φινλανδίας. Οι Καρέλιοι που εκκενώθηκαν από τη Φινλανδική Καρελία, εγκαταστάθηκαν εκ νέου σε όλη τη Φινλανδία και σήμερα αυτοί που έχουν τις ρίζες τους στην περιοχή που εκχωρήθηκε στη Σοβιετική ένωση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αριθμούν περίπου ένα εκατομμύριο. Στη Φινλανδία περίπου 5.000 άνθρωποι μιλούν την καρελική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Φινλανδίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρωσίας
Χάλλε (Ζάαλε)
Η Χάλλε είναι η μεγαλύτερη πόλη στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ. Το επίσημο όνομά της είναι Halle (Saale) (Χάλλε (Ζάαλε)), παλιότερα Halle an der Saale (Χάλλε επί του Ζάαλε), προκειμένου να διακρίνεται από την πόλη Χάλλε της Βεστφαλίας.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Σαξονίας-Άνχαλτ, κατά μήκος του ποταμού Ζάαλε (Saale), βόρεια από το Δρυμό την Θουριγγίας. Η Λειψία, μία από τις άλλες μεγάλες πόλεις της ανατολικής Γερμανίας, απέχει 35 χλμ.
Ιστορία
Η πρώιμη ιστορία της συνδέεται με τη συγκομιδή του αλατιού. Το όνομα Halle προήλθε από το βρετανικό «Halen», λέξη για το αλάτι («salann» βλ. στα ιρλανδικά). Το όνομα του ποταμού Ζάαλε (Saale) περιέχει επίσης τη ρίζα της γερμανικής λέξης για το αλάτι, καθώς γίνεται συγκομιδή του στο Χάλλε από την εποχή του Χαλκού (2300-600 π.Χ.). Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 806. Αποτέλεσε τμήμα της Αρχιεπισκοπής του Μαγδεβούργου τον 10ο αιώνα. Σύμφωνα με ιστορικά έγγραφα η πόλη του Χάλλε υπήρξε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης τουλάχιστον από το 1281.
Κοντά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποιήθηκαν δύο βομβαρδισμοί: ο πρώτος στις 31 Μαρτίου 1945, ο δεύτερος μερικές ημέρες αργότερα. Στις 17 Απριλίου 1945 η Χάλλε είχε καταληφθεί από τα αμερικανικά στρατεύματα, ενώ τον Ιούλιο οι Αμερικανοί αποσύρθηκαν και η πόλη κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό.
Η πόλη είναι η γενέτειρα του μεγάλου μουσικοσυνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ (1685 - 1759).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας-Άνχαλτ
466 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χέρσο Κιλκίς
Το Χέρσο είναι μεγάλο χωριό του Δήμου Κιλκίς της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς με πληθυσμό 814 κατοίκους (2011). Είναι έδρα της Δημοτικής ενότητας Χέρσου και παλαιότερα αποτελούσε έδρα του Δήμου Χέρσου. Είναι επίσης έδρα της Κοινότητας Χέρσου, στην οποία περιλαμβάνονται και τα χωριά Ελευθεροχώρι, Καλίνδρια και Ηλιόφωτο.
Ιστορικά στοιχεία
Επί τουρκοκρατίας στο Χέρσο κατοικούσαν μουσουλμάνοι κυρίως, αλλά και χριστιανοί. Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι χριστιανοί κάτοικοι του Χέρσου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, πολλοί κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, πολλοί Χερσιώτες προσχώρησαν σταδιακά και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία. Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924, όσοι κάτοικοι ήταν εξαρχικοί, αποχώρησαν στη Βουλγαρία, ενώ με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 οι μουσουλμάνοι κάτοικοι που ήταν και η πλειοψηφία, προσέφυγαν στην Τουρκία. Ταυτόχρονα, Έλληνες από την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία εγκαταστάθηκαν στο Χέρσο, ενώ λίγο μετά προστέθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο. Σήμερα, το Χέρσο έχει Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο.
Γεωγραφία
Το Χέρσο βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης του Κιλκίς. Είναι κτισμένο στην ανατολική όχθη του ποταμού Αγιάκι, παραπόταμου του Αξιού. Βρίσκεται στο κέντρο μιας έφορης κοιλάδας, νότια του λεκανοπεδίου της Δοϊράνης. Στο Χέρσο λειτουργεί ο ομώνυμος Σιδηροδρομικός σταθμός πάνω στη Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης.
Μετανάστες και Πρόσφυγες
Το 2016 δημιουργήθηκε Κέντρο Διαμονής Μεταναστών και Προσφύγων στο Στρατόπεδο Μαζαράκη μέσα στον οικισμό του Χέρσου. Στο Κέντρο φιλοξενούνται 4.000 πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ τα προβλήματα που προκαλούνται οδήγησαν τους κατοίκους σε έντονες διαμαρτυρίες και επερώτηση στη Βουλή.
Αθλητισμός και Πολιτισμός
Σήμερα στο χωριό λειτουργεί ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Αθλητικός Σύλλογος Δόξα Χέρσου ο οποίος κατάφερε να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Επίσης λειτουργεί ο Σύλλογος Ποντίων Χέρσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
NGC 900
Ο NGC 900 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κριό και απέχει περίπου 430 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) το 1864.
EΕξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κριός (αστερισμός) 0900 09079 01843
Θεοδωρόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Θεοδωρόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
465 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
542 Σουζάνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σουζάνας εκτιμάται σε 41,56 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι μάλλον S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,148. Η Σουζάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 4,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουζανα
Νένα Μεντή
Η Νένα (Ελένη-Ζωή) Μεντή (13 Δεκεμβρίου 1945) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Κώστα Στυλιάρη. Δεύτερος σύζυγος της είναι ο επίσης ηθοποιός Σταύρος Μερμήγκης, με τον οποίο έχουν αποκτήσει μία κόρη, τη Μαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Θεοδωροπούλου
Το ελληνικό επώνυμο Θεοδωροπούλου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Χιτών
thumb|right|Πήλινο αγαλματίδιο έφηβου Μακεδόνα με με χιτώνα, μανδύα και καύκαλο (3ος αι. π.Χ.)|377x377px Ο χιτώνας ή χλαίνα ήταν αρχαίο ελληνικό ένδυμα. Διακρίνεται σε δωρικό και ιωνικό ρυθμό. Ο δωρικός χιτώνας, κοινώς "χλαίνη", ήταν κυρίως ανδρικό ένδυμα, υφασμένο από μαλλί. Τον φορούσαν στον αριστερό ώμο, ενώ κούμπωνε επάνω από το δεξί ώμο με παραμάνα, αφήνοντας το δεξί μέρος του σώματος γυμνό.
Ο ιωνικός χιτώνας ήταν μακρύτερος από τον δωρικό και ήταν υφασμένος από λινάρι. Ήταν μακρόστενο πανί με άνοιγμα για το κεφάλι. Έπεφτε και στους δύο ώμους προς τα κάτω και κουμπωνόταν δεξιά και αριστερά.
μικρογραφία|αριστερά|Κούμπωμα χιτώνα δωρικού ρυθμού με ζώνη Στους ομηρικούς χρόνους, ο χιτώνας ανήκε κυρίως στην ανδρική μόδα, ενώ οι γυναίκες ντύνονταν με τον πέπλο. Ο δωρικός χιτώνας έγινε και πάλι δημοφιλής κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Οι ελεύθεροι άνδρες τον φορούσαν με τρόπο τέτοιο ώστε να καλύπτει όλο το σώμα, ενώ οι σκλάβοι και οι απλοί εργάτες τον φορούσαν "εξωμίς", αφήνοντας δηλαδή το δεξιό μπράτσο γυμνό, για να μην εμποδίζει την εργασία. Ο χιτώνας των εργατών, των αγροτών και των πολεμιστών ήταν πάντα κοντός ενώ αντιθέτως, οι ιερείς και οι ηνίοχοι φορούσαν μακρύ χιτώνα, ο οποίος ονομαζόταν "ποδήρης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνία στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Ένδυση στην Ελλάδα
Μπρούνο Βέσπα
Ο Μπρούνο Βέσπα (ιταλικά Bruno Vespa) (γεννημένος το 1944) είναι Ιταλός δημοσιογράφος.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος στην L'Aquila στις 27 Μαΐου 1944, ο Μπρούνο Βέσπα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα IL Tempo της L'Aquila σε ηλικία των δεκαέξι ετών και από τα δεκαοκτώ άρχισε να συνεργάζεται με την RAI.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του στη Ρώμη, το 1968 κατέλαβε την πρώτη θέση σε εθνικό διαγωνισμό για ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σχολιαστές που ανακοινώθηκε από την RAI και ανατέθηκε στις ειδήσεις. Από το 1990 έως το 1993 ήταν διευθυντής του TG1, όπου παρέμεινε ως απεσταλμένος για σημαντικά γεγονότα.
Για αρκετά χρόνια, η μετάδοση του "Porta a porta" ήταν το πιο επιτυχημένο πολιτικό πρόγραμμα. Μεταξύ των πολυάριθμων βιβλίων του (που δημοσιεύει τουλάχιστον ένα χρόνο, αλλά μερικές φορές ακόμη και δύο), που προσπαθούν κατά κάποιο τρόπο να συνοψίσουν τα γεγονότα της χώρας και το πολιτικό της τοπίο, αντιπροσωπεύουν ένα έγκυρο θερμόμετρο για να κατανοήσουν την εξέλιξη της κοινωνίας στην οποία ζούμε και οι αλλαγές που γίνονται, αλλάζουν μερικές φορές τόσο ελάχιστες όσο και ανεπαίσθητες ώστε να μην μπορούν να μεταφερθούν.
Συγγραφικό έργο
Μεταξύ των πιο επιτυχημένων τίτλων του, πάντα στην κορυφή των Μπεστ σέλλερ, αναφέρουμε: «Και ο Λεόνε ψήφισε Περτίνι», «Συνέντευξη για τον σοσιαλισμό στην Ευρώπη», «Η κάμερα με θέα», «Η αλλαγή», «Η μονομαχία», σημείο καμπής "," Η πρόκληση. Ο Μπρούνο Βέσπα και η Porta a Porta έχουν αναλάβει το καθήκον να κατευθύνουν το dopofestival, διερευνώντας τα θέματα των εκδηλώσεων που συνδέονται με την έκδοση 2004 του Φεστιβάλ Sanremo.
Μεταξύ των πολυάριθμων βιβλίων του που δημοσιεύονται αυτά τα χρόνια αναφέρουμε μερικά από αυτά. "Αυτή η αγάπη, το μυστηριώδες συναίσθημα που κινεί τον κόσμο" (2011). "Το Παλάτι και η πλατεία. Κρίση, συναίνεση και διαμαρτυρία από το Μουσολίνι στο Beppe Grillo" (2012). "Ιταλικά στρώματα από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Τρίτη Δημοκρατία πάντα στο καλάθι των νικητών" (2014). "Γυναίκες της Ιταλίας: Από την Κλεοπάτρα στη Μαρία Έλενα Μπόσχη, ιστορία της γυναικείας εξουσίας" (2015). "Από μόνος του, από το Στάλιν μέχρι το Ρεντζί, από το Μουσολίνι μέχρι τον Μπερλουσκόνι, από τον Χίτλερ μέχρι το Γκρίλο, ιστορία, αγαπά, λάθη" (2017).
Δημοσιεύμενα βιβλία
Όλα τα βιβλία του Βέσπα εκδίδονται από την Arnoldo Mondadori Editore από το 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί τηλεπαρουσιαστές
463 π.Χ.
Γεγονότα
Κατηγορία:Έτη
Το άλικο γράμμα
Το άλικο γράμμα (τίτλος στα αγγλικά: Τhe Scarlet Letter) είναι μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Ναθάνιελ Χόθορν, που δημοσιεύτηκε το 1850. Διαδραματίζεται στην πουριτανική Βοστώνη κατά τα έτη 1642 έως 1649 και αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας, η οποία διαπομπεύθηκε δημόσια για μοιχεία και καταδικάστηκε να φοράει ένα κόκκινο (άλικο) γράμμα A.
Το μυθιστόρημα στηλιτεύει την υποκρισία και τον σκοταδισμό, που χαρακτήριζαν την κοινωνία εκείνης της εποχής. Περιέχει μια σειρά από θρησκευτικές και ιστορικές αναφορές και διερευνά θέματα τυπολατρίας, αμαρτίας και ενοχής.
Το Άλικο γράμμα θεωρείται κλασικό έργο της αμερικανικής λογοτεχνίας και έχει εμπνεύσει πολλές κινηματογραφικές, τηλεοπτικές και θεατρικές διασκευές. Οι κριτικοί το αναφέρουν ως αριστούργημα και ο μυθιστοριογράφος Ντ. Χ. Λώρενς το αποκάλεσε το πλέον «τέλειο έργο της αμερικανικής φαντασίας».
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, στη Νέα Αγγλία, που ήταν τότε ένας οικισμός Πουριτανών, στα μέσα του 17ου αιώνα. μικρογραφία|Η Έστερ Πριν διαπομπεύεται, εικονογράφηση του 1878 Τον Ιούνιο του 1642, πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται, για να παρακολουθήσει την τιμωρία της Έστερ Πριν, μιας νεαρής γυναίκας, που απέκτησε παιδί άγνωστης πατρότητας. Η ποινή της απαιτεί να σταθεί στο ικρίωμα για τρεις ώρες, εκτεθειμένη στη δημόσια διαπόμπευση και να φοράει το κόκκινο γράμμα «Α» για το υπόλοιπο της ζωής της. Καθώς η Έστερ πλησιάζει το ικρίωμα, πολλές από τις γυναίκες στο πλήθος θυμώνουν με την ομορφιά και την ήρεμη αξιοπρέπειά της. Όταν την προτρέπουν να κατονομάσει τον πατέρα του παιδιού της, η Έστερ αρνείται.
Καθώς η γυναίκα κοιτάζει το πλήθος, παρατηρεί έναν μικρόσωμο, κακοσχηματισμένο ηλικιωμένο άντρα και τον αναγνωρίζει ως τον από καιρό αγνοούμενο σύζυγό της, ο οποίος θεωρούνταν χαμένος στη θάλασσα. Όταν ο σύζυγος βλέπει τη ντροπή της, ρωτά έναν άντρα γι' αυτήν και μαθαίνει την ιστορία της εγκυμοσύνης της γυναίκας του. Οργισμένος αναφωνεί ότι και ο πατέρας του παιδιού πρέπει να τιμωρηθεί για την ανήθικη πράξη και ορκίζεται να βρει τον άντρα. Επιλέγει ένα νέο όνομα, Ρότζερ Τσίλινγκγουορθ, και αποφασίζει να τον εκδικηθεί.
Ο αιδεσιμότατος Τζον Γουίλσον και ο νεαρός εφημέριος της εκκλησίας της Έστερ, Άρθουρ Ντίμεσντεϊλ, ανακρίνουν τη γυναίκα, αλλά εκείνη αρνείται να κατονομάσει τον εραστή της. Αφού επιστρέφει στο κελί της φυλακής, ο δεσμοφύλακας φέρνει τον Τσίλινγκγουορθ, ο οποίος τώρα ασκεί την ιατρική, για να ηρεμήσει την Έστερ και το παιδί της με ρίζες και βότανα, που χρησιμοποιεί. Το ζευγάρι συζητά σχετικά με τον γάμο τους και το γεγονός ότι και οι δύο έχουν κάνει λάθη. Ο Τσίλινγκγουορθ απαιτεί να μάθει ποιος ήταν ο πατέρας του παιδιού της, αλλά η Έστερ πάλι αρνείται να τον αποκαλύψει. Δέχεται την άρνησή της αλλά δηλώνει ότι ούτως ή άλλως θα μάθει την ταυτότητα του άνδρα και απειλεί να καταστρέψει τον πατέρα του παιδιού της, εάν η Έστερ αποκαλύψει ότι ο Τσίλινγκγουορθ είναι ο σύζυγός της. Η Έστερ συμφωνεί με τους όρους του Τσίλινγκγουορθ, αν και φοβάται ότι θα το μετανιώσει. μικρογραφία|Η Έστερ συναντά τον Ντίμεσντεϊλ στο δάσος, Χιου Τόμσον, 1915 Μετά την απελευθέρωσή της από τη φυλακή, η Έστερ, εξοστρακισμένη από την κοινωνία, εγκαθίσταται σε ένα σπίτι στην άκρη της πόλης και κερδίζει ένα πενιχρό μεροκάματο με τα κεντήματα της, εξαιρετικής ποιότητας. Ζει μια ήσυχη, ζοφερή ζωή με την κόρη της Περλ, και κάνει πράξεις φιλανθρωπίας για τους φτωχούς. Ο κόσμος την περιφρονεί και την αποφεύγει, όπως και την Περλ, η οποία μεγαλώνει χωρίς φίλους, μόνο με τη μητέρα της. Καθώς μεγαλώνει, η Περλ γίνεται απείθαρχη. Η συμπεριφορά της προκαλεί φήμες και τα μέλη της εκκλησίας προτείνουν να απομακρυνθεί το παιδί από την Έστερ, η οποία, ακούγοντας τις φήμες ότι μπορεί να χάσει την Περλ, πηγαίνει να μιλήσει στον κυβερνήτη και στη συνέχεια, στην απόγνωσή της, απευθύνεται στον Ντίμεσντεϊλ. Ο εφημέριος πείθει τον κυβερνήτη να αφήσει την Περλ να παραμείνει στη φροντίδα της Έστερ.
Επειδή η υγεία του Ντίμεσντεϊλ έχει αρχίσει να επιδεινώνεται, οι κάτοικοι της πόλης χαίρονται, που ο νεοαφιχθείς γιατρός Τσίλινγκγουορθ αναλαμβάνει τη θεραπεία του αγαπημένου τους εφημέριου και τελικά μετακομίζει μαζί του, για να μπορεί να παρέχει στον ασθενή του 24ωρη φροντίδα. Σε στενή επαφή με τον Ντίμεσντεϊλ, ο Τσίλινγκγουορθ αρχίζει να υποψιάζεται ότι η ασθένεια του εφημέριου είναι αποτέλεσμα κάποιας ανομολόγητης ενοχής και του ασκεί ψυχολογική πίεση, επειδή υποπτεύεται ότι ο Ντίμεσντεϊλ είναι ο πατέρας της Περλ. Ένα απόγευμα, ενώ ο εφημέριος κοιμάται, ο Τσίλινγκγουορθ ανακαλύπτει ένα σημάδι στο στήθος του (η περιγραφή του οποίου δεν αποκαλύπτεται στον αναγνώστη), που τον πείθει ότι οι υποψίες του είναι σωστές.
Βασανισμένος από την ένοχη συνείδησή του, ο Ντίμεσντεϊλ πηγαίνει στην πλατεία, όπου η Έστερ είχε τιμωρηθεί χρόνια νωρίτερα. Σκαρφαλώνοντας στο ικρίωμα μέσα στη νύχτα, παραδέχεται την ενοχή του, αλλά δεν βρίσκει το θάρρος να το κάνει δημόσια στο φως της ημέρας. Η Έστερ, φοβισμένη από την επιδείνωση της υγείας του Ντίμεσντεϊλ, αποφασίζει να απελευθερωθεί από τον όρκο της σιωπής στον σύζυγό της. μικρογραφία|Το άλικο γράμμα, T. H. Matteson,1860
Η Έστερ συναντά τον Ντίμεσντεϊλ στο δάσος και του λέει για τον άντρα της και την επιθυμία του για εκδίκηση. Οι πρώην εραστές αποφασίζουν να φύγουν από τη Βοστώνη κρυφά με πλοίο για την Ευρώπη όπου μπορούν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή σαν οικογένεια. Εμπνευσμένος από αυτή την προοπτική, ο εφημέριος φαίνεται να βελτιώνεται.
Τέσσερις μέρες αργότερα, την παραμονή της αναχώρησής τους, ο Ντίμεσντεϊλ κάνει στην εκκλησία ένα από τα πιο εμπνευσμένα κηρύγματά του. Καθώς ο κόσμος φεύγει από την εκκλησία, ωστόσο, ανεβαίνει στο ικρίωμα, εξομολογείται την αμαρτία του δημόσια και πεθαίνει στην αγκαλιά της Έστερ. Αργότερα, οι περισσότεροι μάρτυρες ορκίζονται ότι είδαν ένα στίγμα με τη μορφή ενός κόκκινου Α στο στήθος του, αν και ορισμένοι αρνούνται αυτή τη δήλωση. Ο Τσίλινγκγουορθ αποτυγχάνει να εκδικηθεί και πεθαίνει μέσα σε ένα χρόνο, αφήνοντας στην Περλ μια σημαντική κληρονομιά.
Η Έστερ φεύγει, για να ξεκινήσει μια νέα ζωή με την κόρη της στην Ευρώπη. Χρόνια αργότερα, η Έστερ επιστρέφει στο σπίτι της και συνεχίζει να φοράει το κόκκινο γράμμα Α. Λαμβάνει περιστασιακά γράμματα από την Περλ, η οποία έχει παντρευτεί στην Ευρώπη και έχει δημιουργήσει δική της οικογένεια. Όταν η Έστερ πεθαίνει, τη θάβουν δίπλα στον τάφο του Ντίμεσντεϊλ και οι δύο τάφοι μοιράζονται μια ενιαία ταφόπλακα, η οποία φέρει ένα κόκκινο Α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανική λογοτεχνία
Τα μακροφύκη ως αντιηλιακός παράγοντας
Σήμερα τα θαλάσσια μακροφύκη χρησιμοποιούνται ευρέως στη βιομηχανία των αντιηλιακών προϊόντων. Ένας από τους λόγους που τα κάνουν πολύτιμα συστατικά των αντιηλιακών είναι ότι περιέχουν σχεδόν δεκαπλάσιες ποσότητες ιχνοστοιχείων σε σχέση με τα χερσαία φυτά και αποτελούν συσσωρευμένη πηγή αμινοξέων, βιταμινών και πολυσακχαριτών. Επιπλέον, διαθέτουν ουσίες, ευεργετικές για την ανθρώπινη επιδερμίδα, που δεν υπάρχουν σε άλλα φυτικά είδη και εμφανίζουν υψηλή συμβατότητα με το ανθρώπινο δέρμα, γεγονός που τους επιτρέπει να διεισδύσουν στα βαθύτερα στρώματά του. Αυτό πιθανότατα οφείλεται στα ιωδιωμένα πρωτεϊνικά σύμπλοκα των μακροφυκών.
Οι ουσίες των μακροφυκών που τα καθιστούν πολύτιμα συστατικά των αντιηλιακών προϊόντων παρατίθενται παρακάτω:
Bιβλιογραφία
Κατηγορία:Μακροφύκη
543 Σαρλόττε
Η Σαρλόττε (Charlotte) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,412. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τον Γερμανό αστρονόμο Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σαρλόττε εκτιμάται σε 34,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xe, ενώ το άλβεδό της είναι 0,260. Η Σαρλόττε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 43 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαρλοττε
462 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Τέρβις Πάρνου
Η Τέρβις Πάρνου ήταν μια εσθονική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πάρνου, η οποία αγωνιζόταν σε διάφορες κατηγορίες του εσθονικού ποδοσφαίρου, συμπεριλαμβανομένης της ανώτατης κατηγορίας. Χρώματα της ομάδας ήταν το άσπρο, το μαύρο και το μπλε. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1921 και διαλύθηκε το 2005. Από το 1996 έως το 2002, η ομάδα ήταν γνωστή σαν Λέλλε ΣΚ και έδινε τα εντός έδρας παιχνίδια στο Λέλλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέρβις Πάρνου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Εσθονίας
Άιφελ
Ο Άιφελ (γερμανικά: Eifel) είναι μια χαμηλή οροσειρά της Γερμανίας και αποτελεί τμήμα του σχιστολιθικού παραρρήνιου ορεινού όγκου (Rheinisches Schiefergebirge). Εκτείνεται στα κρατίδια Ρηνανίας-Παλατινάτου και Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και καλύπτει το νότιο τμήμα της περιοχής της Γερμανόφωνης κοινότητας του Βελγίου.
Γεωγραφία
Η περιοχή του Άιφελ έχει τριγωνικό σχήμα, με επιφάνεια 5.300 τ.χλμ. και ορίζεται βορειοανατολικά από τον μέσο Ρήνο, δυτικά από την περιοχή των Αρδεννών και νότια από τον Μοζέλλα. Βόρεια του Άιφελ βρίσκεται η πόλη του Άαχεν, νότια η Τριρ και ανατολικά η Κόμπλεντς.
Ο Άιφελ ανήκει στον σχιστολιθικό παραρρνηνίο ορεινό όγκο και ο σχηματισμός του ανάγεται στην ερκύνια (ή βαρίσκια) ορογένεση, η οποία ξεκίνησε κατά τη Δεβόνια περίοδο. Χαρακτηριστικές του εδάφους του είναι οι ηφαιστειολίμνες Μάαρ, με σημαντικότερη τη λίμνη Λάαχερ, που διαθέτει ιαματικές πηγές και είναι η μεγαλύτερη λίμνη στο κρατίδιο Ρηνανίας-Παλατινάτου. Από τα εδάφη του Άιφελ πηγάζουν οι ποταμοί Ερφτ, Ούρφτ, Κελ, Αρ και άλλοι μικρότεροι, όλοι τους παραπόταμοι του Ρήνου ή του Μοζέλλα. Η υψηλότερη κορυφή του Άιφελ είναι το Χόχε Αχτ με υψόμετρο 747 μέτρα, είναι η μόνη κορυφή που ξεπερνά τα 700 μέτρα, αλλά αρκετές άλλες κορυφές του ξεπερνούν τα 600 μέτρα.
Οι κύριοι ορεινοί όγκοι της περιοχής του Άιφελ είναι οι εξής: μικρογραφία | Το κάστρο στην κορυφή του λόφου Nürburg μικρογραφία | Ο λόφος Hochstein
Γεωλογία
Ο Άιφελ και η δυτική συνέχεια του στο Βέλγιο, οι Αρδέννες, είναι τα υπολείμματα ορεινών όγκων της Βαρίσκιας ορογένεσης, περίπου  400 εκατομμυρίων ετών. Στην περιοχή Stavelot-Venn Saddle (Hohes Venn) βρίσκονται τα παλαιότερα στρώματα πετρωμάτων, τα οποία προέρχονται από την Κάμβρια περίοδο και έχουν ηλικία περίπου 550 εκατομμυρίων ετών. Το γεωλογικό υπόβαθρο στον Άιφελ, όπως και στις άλλες περιοχές του παραρρήνιου ορεινού όγκου, αποτελείται κυρίως από σχιστόλιθους της Δεβόνιας περιόδου, ψαμμίτες και ασβεστόλιθους, που εναποτέθηκαν σε έναν ωκεανό νότια της Ευρωαμερικής και από αναδιπλώσεις της Βαρίσκιας ορογένεσης. Μόνο στη βόρεια άκρη του Άιφελ, στην περιοχή του Hohes Venn και τα περίχωρά της, υπάρχουν πιο παλιά πετρώματα από την Κάμβρια και την Ορδοβίκια περίοδο. Τα πετρώματα της Λιθανθρακοφόρου περιόδου, που ακολούθησαν μετά τη Δεβόνια, δεν εμφανίζονται στον ίδιο τον Άιφελ, αλλά βρίσκονται κατά μήκος του βόρειου ορίου του στην περιοχή του Άαχεν. Οι γεωλογικές δομές του Άιφελ, όπως οι κύριες πτυχώσεις και αναδιπλώσεις, εντοπίζονται σε κατεύθυνση SW-NE πέρα από την κοιλάδα του Ρήνου.
Από την εποχή της αναδίπλωσής του, ο Άιφελ παρέμεινε τμήμα της ηπειρωτικής χώρας. Κατά τη διάρκεια της Πέρμιας περιόδου, μετά το τέλος της ανύψωσης, τα βαρισκιανά όρη υπέστησαν έντονη διάβρωση, αφήνοντας μόνο μια σχετικά επίπεδη, περικομμένη ορεινή έκταση. Για μικρό χρονικό διάστημα, και μόνο εν μέρει, αυτή η έκταση πλημμύρισε αργότερα από τη θάλασσα. Αποθέσεις από τις περιόδους της Τριασικής περιόδου και της Ιουράσιας περιόδου έχουν επιβιώσει στη λεγόμενη Βορειο-νότια ζώνη του Άιφελ. Αυτή είναι μια περιοχή υποχώρησης του εδάφους, η οποία εκτείνεται από την λεκάνη της Τριρ στα νότια, έως την λεκάνη του Κάτω Ρήνου στα βόρεια. Μέσα από αυτή τη ζώνη υπήρχε κάποτε μια θαλάσσια σύνδεση μεταξύ της Βόρειας και της Νότιας Κεντρικής Ευρώπης. Τα υπολείμματα των ιζημάτων εκείνης της εποχής τα συναντάμε σε μεγαλύτερη έκταση στο Τριασικό τρίγωνο Μάουμπαχ-Μίχερνιχ στο βόρειο τμήμα και στην Τριασική τεκτονική τάφρο Όμπερμπετινγκεν, στην περιοχή γύρω από το Χίλεσχαϊμ και το Όμπερμπετινγκεν. Στην Ύστερη Κρητιδική περίοδο και στις αρχές του Καινοζωικού αιώνα ο Άιφελ πλημμύρισε κυρίως από τα βόρεια. Υπολείμματα κρητιδικών πετρωμάτων έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή Hohes Venn. Διάσπαρτες μεμονωμένες ολοκαινικές αποθέσεις μπορούν να βρεθούν εκεί, όπως και στον δυτικό Άιφελ. Από την Πλειστόκαινο εποχή και μετά, ο παραρρήνιος ορεινός όγκος, συμπεριλαμβανομένου του Άιφελ, γνώρισε μια ανύψωση. Αυτό οδήγησε τα ρέματα και τα ποτάμια να χαράξουν το τοπίο έτσι ώστε να έχουμε την παρούσα εμφάνιση μιας χαμηλής οροσειράς με επίπεδα οροπέδια και βαθιές κοιλάδες.
Ηφαιστειότητα
Οι πρώτες ηφαιστειακές εκρήξεις έλαβαν χώρα κατά την πρώιμη εποχή της Τριτογενούς Περιόδου και επικεντρωνόταν στον Υψηλό Άιφελ και μάλιστα πριν από την ηφαιστειακή δραστηριότητα των Ζίμπενγκεμπεργκ και Βέστεβαλτ. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στον Υψηλό Άιφελ έληξε πριν από περίπου 15 έως 20 εκατομμύρια χρόνια, ταυτόχρονα με εκείνη του Ζίμπενγκεμπεργκ. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στον δυτικό και ανατολικό Άιφελ είναι, σε αντίθεση με αυτόν του Υψηλού Άιφελ, πολύ πιο πρόσφατη. Ξεκίνησε στην περιοχή του Δυτικού Άιφελ περίπου 700.000 χρόνια πριν και δημιούργησε μια αλυσίδα από ηφαιστειακές τέφρες, κώνους, μάαρ και κρατήρες κατά μήκος μιας αλυσίδας από τα βορειοδυτικά στα νοτιοανατολικά. Οι νεότερες Μάαρ είναι μόνο λίγο παλαιότερες από 11.000 χρόνια. Στο ανατολικό Άιφελ, η δραστηριότητα ξεκίνησε πριν περίπου 500.000 χρόνια, στην περιοχή της σημερινής λίμνης Λάαχερ και επεκτάθηκε προς τα νότια και διέσχισε το Ρήνο προς τα ανατολικά. Εδώ, η ποσότητα του βασάλτη, της ελαφρόπετρας και του τόφφου ήταν πολύ μεγαλύτερη από ό, τι στο δυτικό Άιφελ. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα του Ανατολικού Άιφελ έληξε με μια τεράστια έκρηξη, με αποτέλεσμα ο ηφαιστειακός κώνος να αδειάσει και να καταρρεύσει, δημιουργώντας μια καλδέρα, στην οποία δημιουργήθηκε η Λάαχερ. Οι τέφρες από την έκρηξη μπορούν να ανιχνευθούν σήμερα σε αποθέσεις λεπτού στρώματος σε όλη την Κεντρική Ευρώπη, ως και τη δανέζικη νήσο Μπόρνχολμ. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι ηφαιστειακά η περιοχή του Άιφελ είναι ακόμα ενεργή, είναι μάλιστα μία από τις λίγες ηφαιστειακά δραστήριες περιοχές της Γερμανίας. Το έδαφος υψώνεται κατά 1-2 mm ετησίως και υπάρχει διαφυγή αέριων, για παράδειγμα διοξείδιο του άνθρακα (CO2) στη λίμνη Λάαχερ.
Κλίμα
Ο Άιφελ βρίσκεται στην κλιματική ζώνη του Ατλαντικού με σχετικά υψηλές βροχοπτώσεις, με σχετικά κρύους χειμώνες, με΄μεγάλες περιόδους με χιόνι και καλοκαίρια υγρά και δροσερά. Τα ύψη του χιονιού κυμαίνονται κατά μέσο όρο μεταξύ 15 cm και 60 cm. Ο ψυχρός αέρας από τη Σιβηρία στις υψηλότερες κορυφές έχει μικρότερο αντίκτυπο στις καιρικές συνθήκες, καθώς η γειτνίαση του Ατλαντικού Ωκεανού με την περιοχή του Άιφελ φέρνει πιο ήπιο θαλάσσιο αέρα ακόμη και το χειμώνα.Ο επικρατέστερος άνεμος είναι δυτικός/νοτιοδυτικός. Η μέση θερμοκρασία στο ψυχρότερο μήνα (Ιανουάριος) είναι -1,5°C σε υψηλά υψόμετρα και +1,5 έως 2°C στις παρυφές των υψωμάτων. Κατά μέσο όρο οι ημέρες παγετού είναι 110. Ο θερμότερος μήνας (Ιούλιος) έχει μέση θερμοκρασία 14°C στις υψηλότερες περιοχές. Το τραχύ κλίμα και το άγονο έδαφος έδωσαν στην περιοχή την ονομασία «Γερμανική Σιβηρία». .
Ιστορικά στοιχεία
Στο σπήλαιο Μπούχενλοχ (Buchenloch) βρέθηκαν ίχνη των ανθρώπων του Νεάντερταλ τα δε τεχνουργήματα από ελεφαντόδοντο και οστά ζώων της Σολουτραίας φάσης (21/20.000-18.000 χρόνια πριν) του σπηλαίου Μαγκνταλένα (Magdalenahöhle) φανερώνουν την κατοίκηση της περιοχής κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των παγετώνων. Αρκετά είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα που πιστοποιούν την κατοίκηση του Άιφελ κατά την εποχή του Σιδήρου, έχει μάλιστα δημιουργηθεί μια ξεχωριστή φάση με το όνομα «πολιτισμός Χούνσρουκ-Άιφελ», ο οποίος διήρκεσε από τα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα έως περίπου το 250 π.Χ. και τον οποίον ακολούθησε ο πολιτισμός Λα Τεν μέχρι την κατάκτηση από τους Ρωμαίους. Στους ρωμαϊκούς χρόνους, ο Άιφελ ήταν μια σημαντική οικονομική περιοχή λόγω των ορυκτών της πόρων (μόλυβδος, ψευδάργυρος, σίδηρος, ασβεστόλιθος και οικοδομικές πέτρες). Το 80 μ.Χ. οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν εδώ ένα από μακρύτερα υδραγωγεία τους, το Υδραγωγείο του Άιφελ, μήκους 95 χιλιομέτρων, που μετέφερε τα ύδατα από τα υψώματα του Άιφελ στην πόλη της Κολωνίας, που είχε ιδρυθεί από τους Ρωμαίους.
Στα τέλη του Μεσαίωνα, ο Άιφελ ήταν μια συνοριακή περιοχή μεταξύ των Αρχιεπισκοπών του Εκλεκτοράτου της Κολωνίας, του Εκλεκτοράτου της Τριρ, της κομητείας του Λουξεμβούργου και του Δουκάτου του Γύλιχ. Αυτό εξηγεί τον μεγάλο αριθμό των κάστρων, που τώρα βρίσκονται κυρίως ερειπωμένα, τα οποία χτίστηκαν με σκοπό τη φύλαξη των συνόρων.
Οι εργασίες εξόρυξης, η μεγάλη ζήτηση για οικοδομική ξυλεία και καυσόξυλα, διαδεδομένη μέχρι τον 19ο αιώνα, οδήγησαν σε σχεδόν πλήρη αποψίλωση των δασών της περιοχής. Ταυτόχρονα, ο πληθυσμός εξασθενούσε όλο και περισσότερο επειδή η φτωχή καλλιεργήσιμη γη δεν παρήγαγε πλούσιες συγκομιδές. Επιπλέον, ο Άιφελ ήταν πέρασμα για τα γαλλικά στρατεύματα σε όλες τις πολεμικές συγκρούσεις με τους ανατολικούς γειτόνους τους, καταστάσεις που οδηγούσαν τον τοπικό πληθυσμό σε περαιτέρω εξαθλίωση. Η Πρωσική διακυβέρνηση, που ξεκίνησε το 1815, ελάχιστα άλλαξε από την άποψη των κοινωνικών συνθηκών: ο Άιφελ, ως μια φτωχή περιφερειακή περιοχή της αυτοκρατορίας είχε ενδιαφέρον μόνο για στρατιωτικούς λόγους. Για τους Πρώσσους αξιωματούχους και αξιωματικούς, κυρίως προτεστάντες, ο διορισμός στην καθολική περιοχή του Άιφελ ήταν ένα είδος ποινής. Ωστόσο, το τοπίο άλλαξε καθώς η Πρωσία προχώρησε σε συστηματική αναδάσωση, αν και με κωνοφόρα δέντρα που δεν ήταν χαρακτηριστικά της περιοχής. Τον 19ο αιώνα, η περιοχή του Άιφελ υπέστη σοβαρές περιόδους λιμού, ιδιαίτερα κατά τα έτη 1816/17, 1847 και 1879/80. Η κατάσταση καλυτέρεψε τον 20ο αιώνα με τη βελτίωση των δρόμων και τη δημιουργία καλού σιδηροδρομικού δικτύου, που βοήθησαν τόσο στη διακίνηση εμπορευμάτων όσο και στην έναρξη του τουρισμού.
Κοντά στην πόλη Νίρμπουργκ βρίσκεται το Νίρμπουργκρινγκ, μια πίστα αγώνων αυτοκινήτων και μηχανών μήκους 24 χιλιομέτρων και χωρητικότητας 150.000 θεατών.
Το όνομα Άιφελ έχει γίνει διάσημο λόγω του μηχανικού Γουστάβου Άιφελ, κατασκευαστή του περίφημου Πύργου του Άιφελ. Ο Άιφελ γεννήθηκε στην πόλη Ντιζόν της Γαλλίας από οικογένεια μεταναστών από την περιοχή του Άιφελ. Το πραγματικό επίθετο της οικογένειας ήταν Bönickhausen και καθώς η προφορά του στα γαλλικά ήταν δύσκολη, διάλεξαν να χρησιμοποιούν ως επίθετο τον τόπο καταγωγής τους.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Φαλαρίδες Αιτωλοακαρνανίας
Οι Φαλαρίδες ή Φαλαρίδαι Νήσοι είναι ένα σύμπλεγμα μικρών και πολύ μικρών νησίδων (οι κυριώτερες είναι τρείς) στο Ιόνιο Πέλαγος και πολύ κοντά στις εκβολές του Αχελώου ποταμού. Βρίσκονται εντός του Εθνικού Πάρκου Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου - Αιτωλικού, βόρεια της νησίδας Οξείας και στην δυτική πλευρά του Όρμου Σκρόφα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Μάσης
Ο Μάσης (Μάσητας) ήταν αρχαία πόλη στην περιοχή του σημερινού χωριού της Κοιλάδας και μία από τις πόλεις που είχαν ιδρύσει οι Δρύοπες στην νότια Αργολίδα.
Η πόλη αναφέρεται από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών και συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο υπό την αρχηγία του βασιλιά του Άργους Διομήδη. Κατά τα χρόνια του Παυσανία αποτελούσε επίνειο της Ερμιόνης καθώς ήταν το κοντινότερο αγκυροβόλιο στον Αργολικό (προς Ασίνη και  Ναυπλία) και μπορούσαν εύκολα να μεταφέρουν αγαθά αντί της θαλάσσιας οδού.