cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοκκινολαίμης
Βιότοπος
Ο κοκκινολαίμης αναπαράγεται σε φυσικές δασικές περιοχές με πλούσιο υποόροφο, όπου τοπικά αποτελεί πολύ κοινό πτηνό. Μερικές φορές «ακολουθεί» τις φυσικές διόδους των κωνοφόρων στον δασικό υποόροφο, σε ορισμένα τμήματα της επικρατείας του. Ωστόσο, καθ’όλη τη διάρκεια του έτους, ιδιαίτερα τον χειμώνα, γεμίζει τα πάρκα των πόλεων όπου υπάρχουν πυκνοί θάμνοι για κάλυψη και τους κήπους των σπιτιών, ενώ μπορεί να «κατεβεί» μέχρι και στις ακτές. Σε πιο ανοικτές περιοχές, απομακρυσμένες από τον οικιστικό ιστό, χρειάζεται πλούσια φυτική βλάστηση. Τα θηλυκά κινούνται σε μικρή απόσταση από το χώρο φωλιάσματος για τη χειμερινή διατροφή τους, ενώ τα αρσενικά τείνουν να παραμένουν στις ίδιες περιοχές όλο το έτος.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει κατά σειράν τα εξής αποτελέσματα: Δάση Πλατύφυλλων, Κωνοφόρα, Θαμνότοποι, Χωριά, Λειμώνες.
Στην Ελλάδα, ο κοκκινολαίμης απαντά σε δάση, άλση, χαμόκλαδα, φράκτες και κήπους (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα).
Μορφολογία
Τα φύλα είναι παρόμοια, αλλά τα νεαρά άτομα διαφέρουν από τους γονείς διότι φέρουν χαρακτηριστικές καφετί-λευκές κηλίδες (mottled) σε όλο το σώμα και το στήθος, που σταδιακά αντικαθίστανται από την πορτοκαλί περιοχή των ενηλίκων. Μοιάζουν πολύ με τα μικρά του αηδονιού, αλλά έχουν μικρότερη, καφέ και όχι κόκκινη ουρά. Οι άκρες των πηδαλιωδών φτερών της ουράς είναι πολύ μυτερές (πιο αμβλείες στους ενήλικες). αριστερά|μικρογραφία|Κοκκινολαίμης σε δέντρο στην [[Νομός Αρκαδίας|Αρκαδία.]]
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:      )
Τροφή
thumb|right|300px|Οι προνύμφες των σκαθαριών αποτελούν την αγαπημένη τροφή του κοκκινολαίμη Η διατροφή του κοκκινολαίμη αποτελείται κυρίως από χερσαία ασπόνδυλα, όπως αράχνες και γεωσκώληκες, αλλά και έντομα, ιδιαίτερα προνύμφες των σκαθαριών (mealworms). Το φθινόπωρο και τον χειμώνα, συμπληρώνει τη δίαιτά του με σπέρματα και σωροκάρπια (άγρια βατόμουρα). Η αναζήτηση της τροφής γίνεται κυρίως στο έδαφος, ενώ πολύ συχνά επισκέπτεται τις τεχνητές ταΐστρες. Σπανιότερα, μπορεί να τρέφεται με μικρά σπονδυλόζωα (σαύρες, μικρά ψάρια), σπιτικό φαγητό, ακόμη και υπολείμματα θνησιμαίων, ενώ αναφέρεται ότι λατρεύει το λαρδί.
Ηθολογία
Ο κοκκινολαίμης είναι ημερόβιο πτηνό, αν και έχει αναφερθεί να δραστηριοποιείται κυνηγώντας έντομα τις νύκτες με φεγγάρι ή κοντά σε τεχνητό φως. Στο έδαφος, υιοθετεί ορθή στάση και μετακινείται με μικρά πηδηματάκια, συχνά ανοιγοκλείνοντας τις πτέρυγες και κουνώντας πάνω-κάτω την ουρά του.
Είναι αρκετά εξοικειωμένος με τον άνθρωπο, ιδιαίτερα στη Β. Ευρώπη. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία πλησιάζει άφοβα όσους ασχολούνται με κηπευτικές εργασίες, για να ελέγξει το φρεσκοσκαμμένο χώμα για γαιοσκώληκες ή έντομα. Θεωρείται πολύ αγαπητό πτηνό και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι άνθρωποι δεν το βλάπτουν. Στην ηπειρωτική Ευρώπη, από την άλλη πλευρά, οι κοκκινολαίμηδες έχουν κυνηγηθεί όπως τα περισσότερα άλλα μικρά πουλιά, και είναι πιο επιφυλακτικοί. Επίσης, προσεγγίζουν αγριογούρουνα, ή άλλα ζώα που συνηθίζουν να σκαλίζουν το έδαφος, για να αναζητήσουν οποιαδήποτε λεία που θα μπορούσε να έλθει στην επιφάνεια. Τα θηλυκά μετακινούνται σε μικρή απόσταση από τα καλοκαιρινά εδάφη φωλιάσματος, σε περιοχή που είναι πιο κατάλληλη για τη χειμερινή διατροφή τους. Τα αρσενικά παραμένουν στις ίδιες θέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Παρά το μικρό τους μέγεθος, οι κοκκινολαίμηδες έχουν καταγραφεί για εξαιρετικά επιθετική, εδαφική συμπεριφορά μεταξύ τους. Επιτίθενται σε όσα άτομα εισέρχονται στο έδαφός τους, ενώ έχουν παρατηρηθεί να επιτίθενται και σε άλλα πουλιά, ακόμη και μεγαλύτερου μεγέθους χωρίς προφανή πρόκληση. Τέτοιες επιθέσεις, μερικές φορές μπορεί να οδηγήσουν σε θανάτους, που αντιπροσωπεύουν έως και το 10% των θανάτων ενηλίκων ατόμων σε ορισμένες περιοχές. Είναι χαρακτηριστικό ότι, τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά είναι έντονα εδαφικά πουλιά.
Λόγω της υψηλής θνησιμότητας κατά το πρώτο έτος της ζωής τους, οι κοκκινολαίμηδες έχουν προσδόκιμο ζωής μόλις 1,1 χρόνια, κατά μέσον όρο. Ωστόσο, η μέγιστη καταγεγραμμένη διάρκεια ζωής είναι τα 12 έτη. Κάποιοι χειμώνες με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε σημαντική θνησιμότητα πληθυσμών. Το είδος παρασιτείται από τον ψύλλο Dasypsyllus gallinulae.
Αντίληψη μαγνητικών πεδίων
Ο κοκκινολαίμης έχει μελετηθεί εκτενώς για την ικανότητά του να ανιχνεύει μαγνητικά πεδία (magnetoreception), μέσω της όρασης, κάτι που εκμεταλλεύεται κατά τις μεταναστεύσεις του. Ο φυσικός μηχανισμός αυτής της ικανότητας, δεν είναι πλήρως κατανοητός, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει κβαντική διεμπλοκή ηλεκτρονίων, μέσω της ιδιοστροφορμής τους (σπιν.
Φωνή
thumb|right|300px|Το κελάηδημα του κοκκινολαίμη είναι από τα ομορφότερα της ευρωπαϊκής ορνιθοπανίδας Ο κοκκινολαίμης έχει χαρακτηριστικό κάλεσμα που αποτελείται από πολλά δυνατά τικ, τα οποία ακούγονται με μικρές παύσεις μεταξύ τους, ένας ήχος ιδιαίτερα οικείος στους κήπους των σπιτιών, ιδιαίτερα τον χειμώνα.
Το τραγούδι του, το οποίο αρθρώνεται από χαμηλό πόστο (low perch), είναι πολύ όμορφο, φλουταριστό και με διανθίσματα, που ακούγεται όλες τις εποχές, ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Μάλιστα, συχνά τραγουδάει το βράδυ, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να το συγχέουν με το τραγούδι του αηδονιού, αλλά ο μεγάλος τραγουδιστής της φύσης έχει πιο περίπλοκο, έντεχνο κελάηδημα, διανθισμένο με εξαιρετικές παραλλαγές και ιδιαίτερα ενδιάμεσα φωνήματα που λείπουν από τον κοκκινολαίμη. Το νυκτερινό τραγούδι στην πόλη ακούγεται σε χώρους που είναι θορυβώδεις κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ το βράδυ είναι πιο ήσυχα και, το «μήνυμά» τους μπορεί να μεταδοθεί με μεγαλύτερη σαφήνεια. Τόσο το αρσενικό, όσο και το θηλυκό τραγουδούν κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν κατέχουν ξεχωριστά εδάφη, οπότε το τραγούδι ηχεί πιο «παραπονεμένο» από την καλοκαιρινή εκδοχή.
Αναπαραγωγή
thumb|right|300px|Νεαρός κοκκινολαίμης, με το χαρακτηριστικό πιτσιλωτό πτέρωμα Η αναπαραγωγική περίοδος είναι από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου στα βρετανικά νησιά και, από τα τέλη Απριλίου έως τα τέλη Ιουλίου στην Κ. Ευρώπη. Στα νότια αρχίζει από τα τέλη Απριλίου, ενώ στη Β. Ρωσία από τα μέσα Μαΐου. Ωστόσο, κάποια μεμονωμένα άτομα, μπορεί να αναπαράγονται ήδη από τον Ιανουάριο.
Στις δασικές περιοχές όπου συχνάζει (βλ. Βιότοπος), ο κοκκινολαίμης φωλιάζει στην πυκνή βλάστηση και περιστασιακά στους μεγάλους δενδρόκηπους (orchards). Η φωλιά κατασκευάζεται χαμηλά σε ένα κορμό δένδρου, ή σε κάποιο πεσμένο κούτσουρο, στις ρίζες των φυτών της πυκνής βλάστησης ή στην όχθη ενός ρέματος.
Η φωλιά αποτελείται από βρύα, φύλλα και χόρτα, με λεπτό γρασίδι, μαλλί και -σπανιότερα- φτερά για επίστρωση. Η ωοτοκία πραγματοποιείται δύο φορές σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο, μερικές φορές μέχρι και τρεις.
Η γέννα αποτελείται από (3-) 5 με 6 (-9) αβγά, διαστάσεων 19,9 Χ 15,4 χιλιοστών και βάρους 2,4 γραμμαρίων, εκ των οποίων ποσοστό 6% είναι κέλυφος. Η επώαση πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό, ενώ ο εφοδιασμός με τροφή γίνεται από το αρσενικό, 3 φορές κάθε ώρα, περίπου. Η διάρκεια της επώασης είναι 12-15 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και καλύπτονται από λεπτό χνούδι. Επιτηρούνται και από τους δύο γονείς, με το θηλυκό να αναλαμβάνει αρχικά τη σίτιση, ενώ το αρσενικό τροφοδοτεί όλη τη φωλιά. Εάν υπάρξει αλληλοεπικαλυπτόμενη γέννα, το αρσενικό αναλαμβάνει την αρχική. Οι νεοσσοί πτερώνονται στις 12-15 ημέρες, ενώ ανεξαρτητοποιούνται από τη φωλιά στις 3 εβδομάδες, περίπου.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερους κινδύνους, εκτός από τις απώλειες που υφίστανται οι πληθυσμοί του σε κάποιους βαρείς χειμώνες, γι’ αυτό η IUCN το κατατάσσει στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί αποτελούν το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού αναπαραγωγής και παρέμειναν σταθεροί μεταξύ 1970-1990. Αν και υπήρξε μείωση στη Σουηδία κατά τη διάρκεια των ετών 1990-2000, οι απώλειες αυτές αντισταθμίστηκαν από την αύξηση των πληθυσμών στη Γαλλία, όπου καταγράφονται οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί μετά τη Ρωσία.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Ο κοκκινολαίμης φωλιάζει σε όλα τα ηπειρωτικά, αλλά μόνο σε κάποια νησιά (Κεφαλονιά, Κέρκυρα, Λέσβο, πιθανόν Σαμοθράκη), συνήθως μεταξύ 600 και 2.000 μέτρων. Στη ΒΔ. Πελοπόννησο μπορεί να αναπαράγεται στο επίπεδο της θάλασσας, σε ελαιώνες ή μακία γη, ενώ πολύ πιο κοινός είναι στη Β. Ελλάδα. Γενικά, είναι καθιστικό πτηνό στη χώρα, με μικρές «υψομετρικές» μετακινήσεις κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ενώ μεγάλοι πληθυσμοί εισρέουν στη χώρα από τα βόρεια, κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου. Έτσι, αποτελεί, τοπικά, ένα από τα κοινότερα πουλιά στην Ελλάδα.
Στον πολιτισμό
thumb|right|305px|Γερμανικό γραμματόσημο του 1957, με απεικόνιση του κοκκινολαίμη Ο κοκκινολαίμης κατέχει περίοπτη θέση στην ευρωπαϊκή λαογραφία, κυρίως στη Βρετανία και τη ΒΔ. Γαλλία. Επίσης, ήταν ιερό πουλί του Θωρ, θεού του κεραυνού στη σκανδιναβική μυθολογία. Στο παραδοσιακό παιδικό παραμύθι Παιδιά στο Δάσος (Babes in the Wood), οι κοκκινολαίμηδες καλύπτουν τα νεκρά σώματα των παιδιών.
Πιο πρόσφατα, ο κοκκινολαίμης έχει συνδεθεί έντονα με τα Χριστούγεννα, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλές κάρτες των Χριστουγέννων από τα μέσα του 19ου αιώνα. Έχει επίσης εμφανιστεί σε πολλά χριστουγεννιάτικα γραμματόσημα, ενώ ο θρύλος λέει ότι παραδίδουν τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες. Η σύνδεση με τα Χριστούγεννα πιθανόν προέκυψε από το γεγονός ότι οι ταχυδρόμοι στη βικτοριανή Βρετανία φορούσαν κόκκινα πανωφόρια και είχαν το παρατσούκλι Robin «κοκκινολαίμης».
Το 1960 ο κοκκινολαίμης υπήρξε το «Εθνικό πτηνό» της Βρετανίας. Πολλοί αθλητικοί σύλλογοι στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν το παρατσούκλι The Robins «Οι Κοκκινολαίμηδες», όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες Μπρίστολ, Σουίντον και Ρέξαμ.
Λόγιες
Ερί(ύ)θακος ο ερυθρόστερνος, Ερί(ύ)θακος ό ερυθρόστηθος.
Λαϊκές
Στον ελλαδικό χώρο ο Κοκκινολαίμης απαντά και με τις ονομασίες Γύφταλος, Γυφτούλα, Καλόγιαννος και Καλογιάννος, Κομπογιάννης, Κοκκινοτραχηλίτσα (Καρδίτσα), Πυρρούλας, Ρούβελας, Τσιγκογιάννης (Θεσσαλία), Τσιμπογιάννης, Τσιπουργιάννης και Τσιρογιάννης (Αίγινα), Γιαννακάκι(Χανιά - Κρήτης). Οι τοπικές ονομασίες Πετρίτης και Πύρρουλας δεν πρέπει να συγχέονται με τις πανελλαδικές ονομασίες των φερώνυμων πτηνών, που είναι εντελώς διαφορετικά taxa.εναλλ.=|μικρογραφία|220x220px|κοκκινολαίμης κόσμημα
Σημειώσεις
i. Συμπεριλαμβάνει και το E. r. balcanicus
ii. Η αναφορά του ωδικού πτηνού φοινίκουρος για τον κοκκινολαίμη, μπορεί αρχικά να σήμαινε το συγκεκριμένο πτηνό και όχι τον καρβουνιάρη, που ανήκει στο γένος Phoenicurus και με τον οποίο συγγενεύει. Ωστόσο η αναφορά στον πετρίτη, είναι κατά πάσα πιθανότητα λανθασμένη, διότι δεν σχετίζεται με το αρπακτικό πτηνό.
iii. Σύμφωνα με αυτά που αναφέρονται στην ονοματολογία του είδους (βλ. Ονοματολογία), δεν έχει γίνει αποδεκτή η συγκεκριμένη απόδοση και, καταχρηστικά, προτιμάται ο όρος «ερυθρόλαιμος», για να συμβαδίζει με την απόδοση από την αγγλική (βλ. Άλλες ονομασίες).
Ντάριους Ουάσινγκτον
Ο Ντάριους Ουάσινγκτον, γεννημένος στις 6 Δεκεμβρίου 1985 στο Γουίντερ Παρκ της Φλόριντα, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του πόιντ γκαρντ.
Καριέρα
Την σεζόν 2007-08, φόρεσε την φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, όπου σε 14 αγώνες κανονικής περιόδου είχε μέσο όρο 9,0 πόντων και σε 3 ματς των πλέι-οφ άλλους 15,0 πόντους ανά αγώνα.
Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στην ρωσική Ουράλ Γκρέιτ, το 2009-10 στην Γαλατάσαραϊ και το 2010-11 υπέγραψε στην ιταλική Ρόμα, ολοκληρώνοντας την σεζόν στην Πιράτας ντε Κεμπραντίγιας από το Πουέρτο Ρίκο.
Το καλοκαίρι του 2011, συμφώνησε με την τουρκική Τουρκ Τέλεκομ, κλείνοντας την χρονιά και πάλι στην Πιράτας ντε Κεμπραντίγιας. Τον Ιανουάριο του 2013, φόρεσε την φανέλα της Χαποέλ Ελιάτ από το Ισραήλ και έναν μήνα αργότερα υπέγραψε στην γαλλική Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ.
Τις δύο επόμενες σεζόν, αγωνίστηκε στην Εσκισεχίρ από την Τουρκία και επέστρεψε στη Νίμπουργκ μετά από επτά χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τσεχικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τουρκ Τέλεκομ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εσκισεχίρ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ώστιν Τόρος Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακάρια Μπουγιουκσεχίρ Μπελεντιγέσι ΣΚ
Διεθνής Φωνητική Ένωση
Η Διεθνής Φωνητική Ένωση (ΔΦΕ) (αγγλ. IPA: International Phonetic Association, γαλλ. API: Association Phonétique Internationale), είναι διεθνής επιστημονικός οργανισμός που έχει σκοπό την ανάπτυξη της φωνητικής και των διάφορων πρακτικών της εφαρμογών όπως είναι η διάδοση της φωνητικής μεθόδου διδασκαλίας ξένων γλωσσών. Η έδρα της ΔΦΕ βρίσκεται στο Λονδίνο και οι γλώσσες εργασίας είναι η αγγλική και η γαλλική.
Προσφορά
Η μεγαλύτερη συνδρομή της ΔΦΕ στην επιστήμη της φωνητικής είναι η δημιουργία του ΔΦΑ, ενός προτύπου για τη φωνητική καταγραφή όλων των γλωσσών. Η ΔΦΕ εκδίδει το περιοδικό «Journal of the International Phonetic Association». Το περιοδικό πρωτοεκδόθηκε το 1886 με τον τίτλο «Le maître phonétique» αλλά μετονομάστηκε το 1971. Η ΔΦΕ διοργανώνει κάθε 4 χρόνια το διεθνές συνέδριο φωνητικών επιστημών αγγλ. International Congress of Phonetic Sciences (ICPhS)
thumb|δεξιά|Το λογότυπο της Διεθνούς Φωνητικής Ένωσης. Η ονομασία του οργανισμού μεταγραμμένη στο [[ΔΦΑ]]
Ιστορία
Ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1886 από μια ομάδα δασκάλων ξένων γλωσσών με σκοπό την προώθηση της φωνητικής καταγραφής σε σχολεία ούτως ώστε να βοηθηθούν οι μαθητές στην εκμάθηση της ορθής προφοράς ξένων γλωσσών. Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο Γάλλος γλωσσολόγος Πωλ Πασσύ (Paul Passy) που υπήρξε και ο πρώτος πρόεδρος της ΔΦΕ από το 1886 μέχρι το 1888. Η ομάδα ονομάστηκε «Dhi Fonètik Tîtcerz' Asóciécon». Τον Ιανουάριο του 1889 μετονομάστηκε σε «L' Association Phonétique des Professeurs de Langues Vivantes» (AP) και το 1897 σε «L' Association Phonétique Internationale» (API), στα αγγλ. «International Phonetic Association» (IPA).
Το αλφάβητο
Ο αρχικός σκοπός της ομάδας ήταν η δημιουργία φωνητικών συμβόλων που θα απέδιδαν τους φθόγγους μιας συγκεκριμένης γλώσσας. Τελικά αποφασίστηκε ότι το ιδανικό θα ήταν να δημιουργηθεί ένα διεθνές αλφάβητο, όπου το κάθε σύμβολο θα απέδιδε ένα συγκεκριμένο φθόγγο σε διαφορετικές γλώσσες. Έτσι μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα το αλφάβητο αναπτύχθηκε με γρήγορους ρυθμούς. Από τότε έγιναν αρκετές αλλαγές με προσθήκες και αφαιρέσεις. Η τελευταία επίσημη αλλαγή έγινε τον Μάιο του 2005.
Εξετάσεις
Η Διεθνής φωνητική ένωση, εκδίδει από το 1908 πιστοποιητικά επάρκειας στη φωνητική της αγλικής, γαλλικής και γερμανικής γλώσσας μετά από εξετάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωνητικό αλφάβητο
Αλέξανδρος Παπαδάμ
Ο Αλέξανδρος Παπαδάμ (πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου 1963) υπήρξε Έλληνας πολιτικός από τις Κυκλάδες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Νικολάου Παπαδάμ. Με τη σύζυγό του, Μαρία, απέκτησαν 1 γιο και 2 κόρες.
Εξελέγη βουλευτής Σύρου στις εκλογές του 1923.
Απεβίωσε στις 6 Φεβρουαρίου 1963 και κηδεύτηκε την επομένη στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου
Μουσαλέρ
Το Μουσαλέρ (αρμενικά: Մուսալեռ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,741 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Σεβρ Νιορταίζ
Ο Σεβρ Νιορταίζ είναι ένας παράλιος ποταμός που πηγάζει στην Σεπρεβέ στο Ντε-Σεβρ βόρεια του Μελ, διασχίζει την Νιόρ, ύστερα κατεβαίνει στον βάλτο πουατεβάν του οποίου αποτελεί υδραυλική αρτηρία, για να τερματίσει την διαδρομή του στον Ατλαντικό Ωκεανό στον όρμο του Αιγκυγιόν στην Μπουργκ-Σαπόν βόρεια της Λα Ροσέλ απέναντι από το Ιλ ντε Ρε. Η μεγαλύτερη πόλη που δαρρέει είναι η Νιόρ, εξού και το όνομα Σεβρ Νιορταίζ.
Διασχίζει τους ακόλουθους νομούς και πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γεωγραφία των Ντε-Σεβρ
Επαρχία Κγκατλένγκ
Η Επαρχία Κγκατλένγκ (Kgatleng) είναι η μοναδική επαρχία της Περιφέρειας Κγκατλένγκ στη Μποτσουάνα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της χώρας. Πρωτεύουσα είναι η Μοτσούντι.
Χωριά
Εδώ αναφέρονται τα μεγαλύτερα χωριά και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκατλένγκ
Δημήτρης Πικιώνης
Βιογραφία
Ο Πικιώνης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1887 από Χιώτες γονείς, και ήταν πρώτος εξάδελφος του ποιητή Λάμπρου Πορφύρα και του δημοσιογράφου και συνιδρυτή της εφημερίδας Το Βήμα Γεωργίου Συριώτη. Ο πατέρας του από μικρός -όπως και ο ίδιος- είχε κλίση στη ζωγραφική. Ποίηση και ζωγραφική αποτέλεσαν λοιπόν, το πρώτο περιβάλλον για τον Δημήτρη Πικιώνη. Το 1906 έγινε ο πρώτος (χρονολογικά) μαθητής του Κωνσταντίνου Παρθένη ενώ παράλληλα σπούδαζε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο Αθηνών, απ' όπου το 1908 πήρε το δίπλωμα του πολιτικού μηχανικού. Στη συνέχεια έφυγε για το Μόναχο για να κάνει σπουδές στο ελεύθερο σχέδιο και τη γλυπτική. Στο Παρίσι, διδάχθηκε σχέδιο και ζωγραφική στην Académie de la grande Chaumière. Παράλληλα γράφτηκε στο εργαστήριο του αρχιτέκτονα Λεόν Σιφλό και παρακολούθησε τα μαθήματα των αρχιτεκτονικών συνθέσεων στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Η πραγματική του επιθυμία βέβαια, ήταν να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, και όχι με την αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του σημαντική ήταν και η παρουσία του Αναστάσιου Ορλάνδου, του Τζόρτζιο ντε Κίρικο, του Περικλή Γιαννόπουλου και του Γιώργου Μπουζιάνη.
Το 1912, την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων, επέστρεψε στην Ελλάδα και όταν αποστρατεύτηκε στράφηκε και πάλι στην αρχιτεκτονική για να συμπληρώσει τις γνώσεις του αρχίζοντας και τις πρώτες μελέτες του πάνω στην αρχιτεκτονική της νεοελληνικής παράδοσης. Σχεδίασε πολλά σπίτια από τη λαϊκή αρχιτεκτονική της Αίγινας. Το 1921 διορίστηκε επιμελητής του καθηγητή Αναστάσιου Ορλάνδου στο μάθημα της Μορφολογίας της Αρχιτεκτονικής και Ρυθμολογίας όπου παρέμεινε μέχρι τα μέσα του 1923. Παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα Αναστασίου (1925) με την οποία στη συνέχεια απέκτησε πέντε παιδιά. Την ίδια χρονιά ονομάστηκε έκτακτος καθηγητής του Ε.Μ.Π. στην έδρα της Διακοσμητικής και μονιμοποιήθηκε το 1930. Την περίοδο αυτή διατήρησε σημαντικές πνευματικές φιλίες με τους Σπύρο Αλιμπέρτη, Γιάννη Αποστολάκη, Γιώργο και Φώτο Πολίτη, Φώτη Κόντογλου, αρχιτέκτονα Νίκο Μητσάκη, Στρατή Δούκα, Νίκο Βέλμο, Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, Γιάννη Τσαρούχη, Νίκο Εγγονόπουλο και Γεράσιμο Σταματελάτο.
Μεταξύ 1935 και 1937 εξέδωσε μαζί με τον ζωγράφο και φίλο του, Χατζηκυριάκο-Γκίκα, το περιοδικό Το τρίτο μάτι, στο οποίο δημοσίευσε ο ίδιος αρκετά κείμενά του. Το περιοδικό χαρακτηριζόταν ως καλλιτεχνικό και συνεργαζόταν με ονόματα όπως οι συγγραφείς Στρατής Δούκας και Τάκης Παπατσώνης, ο ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς, ο θεατρικός σκηνοθέτης Σωκράτης Καραντινός, ο γλύπτης Μιχάλης Τόμπρος και ο χαράκτης Άγγελος Θεοδωρόπουλος.
Το έργο του ως αρχιτέκτονας ξεκίνησε με την οικία Μωραΐτου στις Τζιτζιφιές (1921-1923). Ήταν οικοδόμημα με χαρακτήρα αττικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Το 1932, με την ολοκλήρωση του Δημοτικού Σχολείου στα Πευκάκια Λυκαβηττού, διαπίστωσε πως δεν τον ικανοποιούσαν τα έργα του και άλλαξε τις αισθητικές του αντιλήψεις. Στοχάστηκε πως το οικουμενικό πνεύμα πρέπει να συντεθεί με το πνεύμα της εθνότητας. Όλα του τα επόμενα αρχιτεκτονικά έργα βασίστηκαν σ' αυτή την αντίληψη. Τη δεκαετία 1940-1950 η αρχιτεκτονική του δημιουργία περιορίστηκε σε προσχέδια τάφων. Όμως, την αμέσως επόμενη περίοδο, από το 1951 ως το 1957, ασχολήθηκε με πολλά έργα. Ανάμεσά τους η διαμόρφωση του αρχαιολογικού χώρου γύρω από την Ακρόπολη και τον λόφο Φιλοπάππου, ίσως το σημαντικότερο έργο του, και το τουριστικό περίπτερο του Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη, επιδιώκοντας το κατ' εκείνον ιδεώδες, τη σύνδεση του οικουμενικού πνεύματος με το πνεύμα της παράδοσης. Η διαρρύθμιση των υπαίθριων χώρων γύρω από τον Ιερό Βράχο αποτελεί ένα έργο τέχνης. Το 1958, μετά από 35ετή θητεία στο ΕΜΠ ως καθηγητής, αποσύρθηκε. Το 1966 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Στις 28 Αυγούστου του 1968 πέθανε στην Αθήνα.
Έργα
Ο Πικιώνης, άνθρωπος των καλών προθέσεων και μετριοπαθής, βίωνε έναν εσωτερικό διχασμό: του ζωγράφου που ήθελε να είχε γίνει και του αρχιτέκτονα που τελικώς έγινε, γεγονός που επηρέασε το σύνολο των έργων του. Πολυπράγμων καλλιτέχνης με πολλαπλές γνώσεις, εμβάθυνε στις φιλοσοφικές αισθητικές του αναζητήσεις και όπως σημείωσε και ο Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας,"'μες στην έρημο εκείνων των χρόνων ο Πικιώνης ήταν πραγματικά ένας αναχωρητής, ένας νέος Ιωάννης της Κλίμακος, ένας ταπεινός ασκητής ή ένας αρχαίος Έλλην σοφός, του οποίου οι πνευματικές και ηθικές συλλήψεις αποκτούσαν την ακρίβεια γεωμετρικού κανόνα'.""'Το εξαιρετικό με τον Πικιώνη είναι ότι σε μια εποχή που η κτιριολογία ήρθε να αντικαταστήσει την αρχιτεκτονική, ο Πικιώνης αντέδρασε θέλοντας να παρουσιάσει την αρχιτεκτονική ως τέχνη, χωρίς να ντρέπεται γι' αυτό, όπως οι σύγχρονοί του που νόμιζαν πως είναι πιο καθωσπρέπει να είναι κτιριολόγοι',"έγραψε ο Γιάννης Τσαρούχης για τον Δημήτρη Πικιώνη, τον εμπνευσμένο αρχιτέκτονα, στοχαστή και φιλόσοφο, που άνοιξε νέους αισθητικούς ορίζοντες στην Ελλάδα. Προασπιστής της ελληνικής τέχνης που πήγαζε από την παράδοση και την ιστορική μνήμη, υποστήριζε την επιστροφή στις ρίζες, με την έννοια ότι το σφρίγος της νέας δημιουργίας θα ανάβλυζε μέσα από την ελληνική γη. Το έργο του Πικιώνη μπορεί να θεωρηθεί σήμερα σαν ένας εικαστικός αντίλογος της εποχής του μοντερνισμού χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρνιόταν την απλότητα έκφρασης του μοντέρνου κινήματος. Το Δημοτικό Σχολείο στα Πευκάκια του Λυκαβηττού και το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν τη συγκρατημένη αποδοχή, από τον Πικιώνη, των αρχών του μοντέρνου κινήματος.
Το αρχιτεκτονικό έργο του Δημήτρη Πικιώνη συνδυάζει καλλιτεχνική δημιουργία και φιλοσοφικό στοχασμό. Αρχικά καθαρά ρασιοναλιστικό, έπειτα συνδυάζοντας το οικουμενικό πνεύμα μαζί με το πνεύμα της εθνότητας, πάντα όμως συνυφασμένο με την ιστορία, την παράδοση και ταυτόχρονα το νεωτερισμό, το έργο του διακρίνεται σε δύο περιόδους: πριν και μετά το 1932. Για την αλλαγή αυτή στη σκέψη του, που τον έκανε ν’ απαρνηθεί τα προ του 1932 έργα του, ο ίδιος σημειώνει: "Από την εποχή αυτή σημειώθηκε μια στροφή στις αισθητικές μου αντιλήψεις. Η ρασιοναλιστική αντιμετώπιση του σχήματος ως απαυγάσματος της οργανικής του υπόστασης […] μου φάνηκε ότι δεν ήταν δυνατό να επιλύσει τον υπερβατικό χαρακτήρα του. Το ωραίο είναι αναγκαίως και οργανικό, αλλά παν το οργανικό δεν είναι αναγκαίως ωραίο για τον άνθρωπο. Ένα σύστημα υπονόμων δύναται να είναι διδακτικό για τον αρχιτέκτονα […]. Δε δύναται όμως να αποτελέσει αντικείμενο της χαράς και της απολαύσεως την οποία χαρίζει μόνο η τέχνη. Το σχήμα είναι κάτι το υπερβατικό κι έτσι δε δύναται να αντιμετωπιστεί με μια στενή ρασιοναλιστική θεώρηση." Το ζωγραφικό του έργο ο Δημήτρης Πικιώνης το διαχωρίζει στις ενότητες: Από την Φύση (1904-1905), Αναμνήσεις από το Παρίσι (1910-1925) Αρχαία (1910-1920), Βυζαντινά (1915-1946), Της Φαντασίας (1930-1940) και Λαϊκά (1940-1950). Οι ονομασίες που έδωσε σ' αυτές τις ενότητες καταμαρτυρούν τη στενή σχέση της ζωγραφικής του, της αρχιτεκτονικής του και των στοχαστικών του αναζητήσεων.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Βιβλία και περιοδικά: Διαλέξεις φοιτητών της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Ε.Μ.Π. (Υλικό διαθέσιμο μόνο στη βιβλιοθήκη Δοξιάδη της Αρχιτεκτονικής Σχολής Ε.Μ.Π.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κείμενα:
Οπτικοακουστικό υλικό:
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης
ΦΚ Βαντούζ
Η ΦΚ Βαντούζ (γερμανικά: Fussball Club Vaduz, ορθή προφορά ΦΚ Φαντούτς) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πρωτεύουσα του Λίχτενσταϊν, το Βαντούζ. Είναι η πιο πετυχημένη ομάδα του Λίχτενσταϊν, έχοντας κατακτήσει 41 κύπελλα Λίχτενσταϊν, ενώ έχει τις περισσότερες συμμετοχές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από κάθε άλλο σύλλογο του μικρού πριγκιπάτου.
Τα πρώτα χρόνια
Η Βαντούζ ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1932 και ο πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Γιόχαν Βάλσερ. Την σεζόν 1932-1933 η Βαντούζ ενσωματώθηκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας. Από την επόμενη περίοδο και μέχρι σήμερα αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ελβετίας. Όμως πρέπει να καταβάλει ένα τέλος στην Ελβετική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία για να αγωνίζεται σε αυτά τα πρωταθλήματα, διότι είναι μια ξένη ομάδα. Υπάρχουν πολλές εκκλήσεις για την ανάκληση αυτής της συμφωνίας, αλλά απέβησαν άκαρπες.
Τα νεότερα χρόνια
Το 1992 κέρδισε την πρώτη της ευρωπαϊκή συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Λίχτενσταϊν. Όμως αποκλείστηκε από την ουκρανική Τσερνομόρετς Οδησσού με συνολικό σκορ 12-1. Την περίοδο 1995-1996, αγωνίστηκε στα προκριματικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, αντιμετωπίζοντας την τσεχική Χράντεκ Κράλοβε. Αποκλείστηκε με συνολικό σκορ 1-14 (0-5 εντός, 1-9 εκτός). Παράλληλα η Βαντούζ προβιβάστηκε στην 3η εθνική κατηγορία της Ελβετίας
Την επόμενη σεζόν πέρασε για πρώτη φορά στον επόμενο γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων νικώντας την ΦΚ Γιέλγκαβα στα πέναλτι με 4-2 (και οι δύο αγώνες έληξαν 1-1). Στον επόμενο γύρο αντιμετώπισε την Παρί Σεν Ζερμέν, όπου αποκλείστηκε με συνολικό σκορ 0-7 (0-4 εντός και 0-3 εκτός). Η Παρί Σεν Ζερμέν, την περίοδο 1996-1997, έγινε φιναλίστ του κυπέλλου, καθώς ηττήθηκε από την Μπαρτσελόνα με 1-0 στον τελικό.
Την περίοδο 1998-1999 αποκλείστηκε πάλι στα προκριματικά από την σουηδική Χέλσινγκμποργκς, με 0-2 εντός και 0-3 εκτός. Το ίδιο συνέβη τα επόμενα 5 χρόνια με τις Μπόντε/Γκλιμτ (συνολικό σκορ 2-3), Αμίκα Βρόνκι (συνολικό σκορ 3-6), Βαράζντιν (συνολικό σκορ 4-9), Λίβινγκστον (συνολικό σκορ 1-1 (Γ.Ε.Ε) και Ντνίπρο (συνολικό σκορ 0-2). Το μόνο καλό γεγονός για τη Βαντούζ ήταν η άνοδος στην Τσάλεντζ Λιγκ Ελβετίας, στην δεύτερη βαθμίδα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου της Ελβετίας, τη σεζόν 2001-2002.
Την σεζόν 2002-2003 κέρδισε την πρώτη θέση στην Τσάλεντζ Λιγκ, αλλά δεν προάχθηκε. Τα επόμενα χρόνια έκανε κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες για να προβιβαστεί στην πρώτη κατηγορία από τα Play-Offs ανόδου/υποβιβασμού τις σεζόν 2003-2004 και 2004-2005, όπου αποκλείστηκε στην διαδικασία αυτή. Τις επόμενες σεζόν καταλάμβανε ψηλές θέσεις στον βαθμολογικό πίνακα, αλλά δεν κατάφερε να προβιβαστεί. Παράλληλα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις προκρινόταν για 3 συνεχόμενες σεζόν (από το 2005 ως το 2007). Συγκεκριμένα, το 2005, για δεύτερη φορά στην ιστορία της, προκρίθηκε στην επόμενη φάση, νικώντας την ιρλανδέζικη Λόνγκφορντ με συνολικό σκορ 4-2 (1-0 εντός, 3-2 εκτός). Αποκλείστηκε από τη βελγική Μπέβερεν στον 2ο προκριματικό γύρο με συνολικό σκορ 2-5 (1-2 εντός, 1-3 εκτός). Το επόμενο έτος, προκρίθηκε έναντι της Ντάτσια Κισινάου με συνολικό σκορ 2-1 (2-0 εντός, 0-1 εκτός). Όμως αποκλείστηκε από την Μπεσίκτας με 1-6 συνολικό σκορ. (0-1 εντός, 1-5 εκτός).
Την επόμενη σεζόν, πέρασε εύκολα την Ουίπεστ ΦΚ με 4-1 συνολικό σκορ, αν και ηττήθηκε στον εντός έδρας αγώνα με 0-1. Στον 2ο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ αντιμετώπισε την Βασιλεία. Το εντός έδρας ματς έληξε 2-1 υπέρ της Βαντούζ και το εκτός έδρας έληξε 0-1 υπέρ της Βασιλείας. Αν και το συνολικό σκορ ήταν ισόπαλο, η Βασιλεία πέρασε στον επόμενο γύρο λόγω του κανονισμού του εκτός έδρας γκολ.
Την σεζόν 2007-2008, η Βαντούζ κατάφερε να τερματίσει στην πρώτη θέση της Τσάλεντζ Λιγκ που οδηγεί αυτόματα στην πρώτη κατηγορία, μετά τη νίκη της στον τελευταίο αγώνα. Έτσι έγινε η πρώτη ομάδα του Λίχτενσταϊν που θα αγωνιστεί στην Σούπερ Λιγκ Ελβετίας. Όμως στην πρώτη κατηγορία της Ελβετίας παρέμεινε μόνο για μια περίοδο, τελειώνοντας το πρωτάθλημα στην τελευταία θέση, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί εκ νέου, κάνοντας μόνο 5 νίκες σε όλη τη σεζόν, ενώ το δεύτερο μισό της ηττήθηκε σε όλα στα εκτός έδρας παιχνίδια της. Ενώ παράλληλα δεν κέρδισε την πρόκριση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, έναντι της Ντιναμό Τιφλίδας (συνολικό σκορ 0-2). Επίσης ούτε την επόμενη χρονιά δεν κατάφερε να νικήσει την Ζρίνσκι Μόσταρ χάνοντας εντός με 1-2 και εκτός με 1-3.
Τη σεζόν 2009-10 πέρασε στον 3ο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ, αποκλείοντας την Φάλκιρκ με συνολικό σκορ 2-1. Όμως δεν κατάφερε να νικήσει την Σλόβαν Λίμπερετς, καθώς έχασε με 1-0 εντός και 2-0 εκτός.
Την επόμενη σεζόν αποκλείστηκε από την Μπρόντμπυ ΙΦ με συνολικό σκορ 0-3.
Τη σεζόν 2011–12 η Βαντούζ προκρίθηκε στον 3ο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ, αποκλείοντας την Βοϊβοντίνα Νόβισαντ. Όμως αποκλείστηκε από την Χάποελ Τελ Αβίβ, αν και νίκησε στο εντός έδρας παιχνίδι με 2-1. 2 περιόδους μετά, η Βαντούζ αποκλείστηκε από τη γεωργιανή Τσικούρα Σατσκέρε, μέσω του κανονισμού του εκτός έδρας γκολ.
Τη σεζόν 2013-2014 η Βαντούζ τερμάτισε για 3η φορά στην πρώτη θέση της Τσάλεντζ Λιγκ και προβιβάστηκε για 2η φορά στην ιστορία της στη Σούπερ Λιγκ.
Η Βαντούζ το 2019-2020 τερμάτισε στη 2η θέση της Ελβετικής Challenge League και προβιβάστηκε στην Ελβετική Super League νικώντας 5-4 συνολικά στα play off την Τουν (2-0 εντός, 3-4 εκτός).
Στο Europa League απεκλείσθηκε στον 3ο προκριματικό γύρο από την Eintracht Frankfurt.
Κύπελλο Λίχτενσταϊν
Το 1949 κατέκτησε το Κύπελλο Λίχτενσταϊν για πρώτη φορά στην ιστορία της, μετά την νίκη στον τελικό με 2-1 επί της Τρίσεν, ύστερα από 3 χαμένους τελικούς. Το 2001 η ομάδα σκόραρε 9 γκολ, τα περισσότερα που έχουν επιτευχθεί σε τελικό του Κυπέλλου Λίχτενσταϊν, με αντίπαλο τη Ρούγκελ. Το σφύριγμα της λήξης βρήκε τη Βαντούζ να κατακτάει ένα ακόμα κύπελλο με το εμφατικό 9-0. Μέχρι το 2014 έχει κατακτήσει 42 κύπελλα, ενώ το μεγαλύτερο σερί κατακτήσεων έγινε από το 1998 ως το 2011 (14 κύπελλα).
Η Βαντούζ σήμερα
Σήμερα αγωνίζεται στη πρώτη κατηγορία της Ελβετίας και τη σεζόν 2015-16 τερμάτισε στην 8η θέση. Πρόεδρος της ομάδας είναι ο Ρούθ Όσπελτ και ο προπονητής είναι ο Γερμανός Ρόλαντ Μπράμπετς. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το άσπρο. Κατέχει την 271η θέση στην κατάταξη συλλόγων της UEFA.
Ακαδημίες
Η Βαντούζ έχει ακαδημίες διαφόρων ηλικιών. Οι ηλικιακές ομάδες είναι: U-23 (γερμανικά:U23 Mannschaft), B Τζούνιορ, C Τζούνιορ, D Τζούνιορ, E Τζούνιορ, F Τζούνιορ και η G Τζούνιορ.
Στάδιο
right|200px|thumb|Το στάδιο
Η έδρα της Βαντούζ είναι το Ράινπαρκ Στάντιον. Χτίστηκε το 1997 και εγκαινιάστηκε το 1998. Η κατασκευή του κόστισε περίπου 19.000.000 ελβετικά φράγκα. Εκτός από τη Βαντούζ, το γήπεδο χρησιμοποιείται και από την Εθνική Λίχτενσταϊν. Απέχει λίγα μέτρα από τον ποταμό Ρήνο και από τα σύνορα με την Ελβετία.
Τίτλοι
13 Φιναλίστ: 1946, 1947, 1948, 1950, 1951, 1955, 1972, 1977, 1984, 1987, 1991, 1997, 2012
2 Επιλαχόντες: 2004, 2005
Η πορεία στην Ευρώπη
Η Βαντούζ δεν έχει ένδοξη και πετυχημένη ιστορία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις καθώς έχει προκριθεί στον επόμενο προκριματικό γύρο μόνο 9 φορές. Όμως είναι η μόνη ομάδα από το Λίχτενσταϊν με τις περισσότερες εμφανίσεις στην Ευρώπη. Παρακάτω αναγράφεται η πορεία αναλυτικά:
Προπονητικό τιμ
Το προπονητικό τιμ της Βαντούζ είναι:
Πρόεδροι
Παρακάτω αναγράφονται οι πρόεδροι από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932
Νορακέρτ
Το Νορακέρτ (αρμενικά: Նորակերտ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 3,228 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Δημήτρης Κόζαρης
Ο Δημήτρης Κόζαρης (Αθήνα, 7 Οκτωβρίου 1960) είναι εικαστικός καλλιτέχνης, δημιουργός γραμμικών και διαδραστικών video. Ζει και εργάζεται στο Μιλάνο από το 1983.
Σπούδασε Διακόσμηση Εσωτερικών Χώρων στη Σχολή Βακαλό και συνέχισε με σπουδές ζωγραφικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μιλάνο (Accademia di Belle Arti di Milano) και βιομηχανικό σχέδιο στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο του Μιλάνο (Istituto Europeo di Milano) καθώς και οπτικοακουστικά μέσα (Film & Television) στο Kunsthochschule fur Medien στην Κολονία.
Από το 1998 έως το 2000 υπήρξε υφηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Βίντεο στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, ενώ έχει εργαστεί σε διάφορες σχολές καλών τεχνών, ως καθηγητής οπτικοακουστικών μέσων, στην Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Καθοδικές ακτίνες
Καθοδικές ακτίνες ή δέσμη ηλεκτρονίων (ηλεκτρονική δέσμη) είναι ρεύματα ηλεκτρονίων που παρατηρούνται σε σωλήνες εκκένωσης. Εάν ένας εκκενωμένος γυάλινος σωλήνας είναι εξοπλισμένος με δύο ηλεκτρόδια και εφαρμοστεί τάση, το γυαλί πίσω από το θετικό ηλεκτρόδιο παρατηρείται ότι λάμπει, λόγω των ηλεκτρονίων που εκπέμπονται από την κάθοδο (το ηλεκτρόδιο που συνδέεται στον αρνητικό ακροδέκτη της τροφοδοσίας τάσης). Παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά το 1859 από τους Γερμανούς φυσικούς Julius Plücker και Johann Wilhelm Hittorf, και ονομάστηκαν το 1876 από τον Ευγένιο Γκολντστάιν Kathodenstrahlen, ή καθοδικές ακτίνες. Το 1897, ο Βρετανός φυσικός Τζόζεφ Τζον Τόμσον έδειξε ότι οι καθοδικές ακτίνες αποτελούνταν από ένα προηγουμένως άγνωστο αρνητικά φορτισμένο σωματίδιο, το οποίο αργότερα ονομάστηκε ηλεκτρόνιο Οι καθοδικοί σωλήνες (Cathode-ray tube (CRT)) χρησιμοποιούν μια εστιασμένη δέσμη ηλεκτρονίων που εκτρέπεται από ηλεκτρικά ή μαγνητικά πεδία για να αποδώσουν μια εικόνα σε μια οθόνη.
Ιστορικό
Μετά την εφεύρεση του 1654 της αντλίας κενού από τον Ότο φον Γκέρικε, οι φυσικοί άρχισαν να πειραματίζονται με τη διέλευση ηλεκτρικής ενέργειας υψηλής τάσης μέσω του αραιού αέρα. Το 1705, σημειώθηκε ότι οι σπινθήρες ηλεκτροστατικής γεννήτριας διανύουν μεγαλύτερη απόσταση μέσω αέρα χαμηλής πίεσης παρά μέσω του αέρα ατμοσφαιρικής πίεσης.
Σωλήνες εκκένωσης αερίου
Το 1838, ο Μάικλ Φάραντεϊ εφάρμοσε υψηλή τάση ανάμεσα σε δύο μεταλλικά ηλεκτρόδια σε κάθε άκρο ενός γυάλινου σωλήνα που είχε μερικώς εκκενωθεί από αέρα, και παρατήρησε ένα περίεργο φωτεινό τόξο με την αρχή του στην κάθοδο (αρνητικό ηλεκτρόδιο) και το τέλος του στην άνοδο (θετικό ηλεκτρόδιο). Το 1857, ο Γερμανός φυσικός και υαλοφυσητής Χάινριχ Γκάισλερ (Heinrich Geissler) αναρρόφησε ακόμη περισσότερο αέρα με μια βελτιωμένη αντλία, σε πίεση περίπου 10−3 atm και βρήκε ότι, αντί για τόξο, μια αίγλη γέμισε τον σωλήνα. Η τάση που εφαρμόστηκε μεταξύ των δύο ηλεκτροδίων των σωλήνων, που παράχθηκε από ένα επαγωγικό πηνίο, ήταν μεταξύ λίγων kV και 100 kV. Αυτά ονομάστηκαν σωλήνες (λυχνίες) Γκάισλερ, παρόμοιες με τις σημερινές επιγραφές νέον. Η εξήγηση αυτών των αποτελεσμάτων ήταν ότι η υψηλή τάση επιτάχυνε ελεύθερα ηλεκτρόνια και ηλεκτρικά φορτισμένα άτομα (ιόντα) που υπήρχαν φυσιολογικά στον αέρα του σωλήνα Σε χαμηλή πίεση, υπήρχε αρκετός χώρος μεταξύ των ατόμων του αερίου ώστε τα ηλεκτρόνια μπορούσαν να επιταχυνθούν σε αρκετά υψηλές ταχύτητες, ώστε όταν χτυπούσαν ένα άτομο, να διώχνουν ηλεκτρόνια από αυτό, δημιουργώντας περισσότερα θετικά ιόντα και ελεύθερα ηλεκτρόνια, κάτι που συνεχιζόταν δημιουργώντας περισσότερα ιόντα και ηλεκτρόνια σε μια αλυσιδωτή αντίδραση γνωστή ως εκκένωση αίγλης. Τα θετικά ιόντα έλκονταν από την κάθοδο και όταν την χτυπούσαν απομάκρυναν περισσότερα ηλεκτρόνια από αυτήν, τα οποία έλκονταν προς την άνοδο. Έτσι ο ιοντισμένος αέρας ήταν ηλεκτρικά αγώγιμος και ένα ηλεκτρικό ρεύμα έρεε μέσω του σωλήνα. Οι σωλήνες Γκάισλερ (Geissler) είχαν αρκετό αέρα μέσα τους ώστε τα ηλεκτρόνια μπορούσαν να διανύσουν μόνο μια μικρή απόσταση πριν συγκρουστούν με ένα άτομο. Τα ηλεκτρόνια σε αυτούς τους σωλήνες μετακινιόντουσαν με μια αργή διαδικασία διάχυσης, χωρίς ποτέ να αποκτήσουν μεγάλη ταχύτητα, έτσι αυτοί οι σωλήνες δεν παρήγαγαν καθοδικές ακτίνες. Αντίθετα, παρήγαγαν μια πολύχρωμη εκκένωση αίγλης (όπως σε μια σύγχρονη επιγραφή νέον), που προκαλείται όταν τα ηλεκτρόνια χτυπούν άτομα αερίου, διεγείροντας τα τροχιακά τους ηλεκτρόνια σε υψηλότερα ενεργειακά επίπεδα. Τα ηλεκτρόνια απελευθερώνουν αυτή την ενέργεια ως φως. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται φθορισμός.
Καθοδικές ακτίνες
Μέχρι τη δεκαετία του 1870, ο Βρετανός φυσικός Ουίλιαμ Κρουκς και άλλοι ήταν σε θέση να εκκενώσουν τους σωλήνες σε χαμηλότερη πίεση, κάτω από 10−6 atm. Αυτά ονομάστηκαν σωλήνες Κρουκς (Crookes tubes). Ο Φαρεντέι (Faraday) ήταν ο πρώτος που παρατήρησε ένα σκοτεινό χώρο ακριβώς μπροστά από την κάθοδο, όπου δεν υπήρχε φωταύγεια. Αυτό ονομάστηκε "σκοτεινός χώρος καθόδου", "σκοτεινός χώρος Faraday", ή "σκοτεινός χώρος Crookes". Ο Κρουκς διαπίστωσε ότι καθώς αντλούσε περισσότερο αέρα από τους σωλήνες, ο σκοτεινός χώρος του Faraday εξαπλωνόταν κάτω από τον σωλήνα από την κάθοδο προς την άνοδο, έως ότου ο σωλήνας ήταν εντελώς σκοτεινός. Αλλά στο άκρο της ανόδου (θετικό) του σωλήνα, το ίδιο το γυαλί του σωλήνα άρχιζε να λάμπει. Αυτό που συνέβαινε ήταν ότι καθώς αντλούνταν περισσότερος αέρας από τον σωλήνα, τα ηλεκτρόνια απομακρύνονταν έξω από την κάθοδο και όταν τα θετικά ιόντα την χτυπούσαν μπορούσαν να ταξιδέψουν μακρύτερα, κατά μέσο όρο, προτού χτυπήσουν ένα άτομο αερίου. Όταν ο σωλήνας ήταν σκοτεινός, τα περισσότερα από τα ηλεκτρόνια μπορούσαν να ταξιδέψουν σε ευθείες γραμμές από την κάθοδο προς το άκρο της ανόδου του σωλήνα χωρίς σύγκρουση. Χωρίς εμπόδια, αυτά τα σωματίδια χαμηλής μάζας επιταχυνόντουσαν με υψηλές ταχύτητες από την τάση μεταξύ των ηλεκτροδίων. Αυτές ήταν οι καθοδικές ακτίνες. Όταν έφτασαν στο άκρο της ανόδου του σωλήνα, ταξίδευαν τόσο γρήγορα που, αν και έλκονταν από αυτή, συχνά περνούσαν πέρα από την άνοδο και χτυπούσαν το πίσω τοίχωμα του σωλήνα. Όταν χτύπησαν άτομα στο γυάλινο τοίχωμα, διέγειραν τα τροχιακά τους ηλεκτρόνια σε υψηλότερα ενεργειακά επίπεδα. Όταν τα ηλεκτρόνια επέστρεφαν στο αρχικό τους επίπεδο ενέργειας, απελευθέρωσαν την ενέργεια ως φως, προκαλώντας φθορισμό του γυαλιού, συνήθως ένα πρασινωπό ή γαλαζωπό χρώμα. Αργότερα ερευνητές έβαψαν τον εσωτερικό πίσω τοίχωμα με φθορίζουσες χημικές ουσίες όπως θειούχο ψευδάργυρο, για να κάνουν τη λάμψη πιο ορατή. Οι ίδιες οι καθοδικές ακτίνες είναι αόρατες, αλλά αυτός ο τυχαίος φθορισμός επέτρεψε στους ερευνητές να παρατηρήσουν ότι αντικείμενα στον σωλήνα μπροστά από την κάθοδο, όπως η άνοδος, ρίχνουν σκιές με αιχμηρές άκρες στο λαμπερό πίσω τοίχωμα. Το 1869, ο Γερμανός φυσικός Γιόχαν Χίτορφ (Johann Hittorf) ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι κάτι πρέπει να ταξιδεύει σε ευθείες γραμμές από την κάθοδο για να ρίξει τις σκιές. Ο Ευγένιος Γκολντστάιν τις ονόμασε καθοδικές ακτίνες (γερμανικά kathodenstrahlen).
Ανακάλυψη του ηλεκτρονίου
Εκείνη την εποχή, τα άτομα ήταν τα μικρότερα γνωστά σωματίδια και πίστευαν ότι ήταν αδιαίρετα. Αυτό που μετέφερε ηλεκτρικά ρεύματα ήταν ένα μυστήριο. Κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, έγιναν πολλά ιστορικά πειράματα με σωλήνες Crookes για να προσδιοριστεί τι ήταν οι καθοδικές ακτίνες. Υπήρχαν δύο θεωρίες. Ο Crookes και ο Άρθουρ Σούστερ (Arthur Schuster) πίστευαν ότι ήταν σωματίδια "ακτινοβόλος ύλης", δηλαδή ηλεκτρικά φορτισμένα άτομα. Οι Γερμανοί επιστήμονες Eilhard Wiedemann, Χάινριχ Χερτζ και Goldstein πίστευαν ότι ήταν "κύματα αιθέρα", κάποια νέα μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, και ήταν ξεχωριστή από αυτή που μετέφερε το ηλεκτρικό ρεύμα μέσω του σωλήνα. Η συζήτηση επιλύθηκε το 1897 όταν ο Τζόζεφ Τζον Τόμσον μέτρησε τη μάζα των καθοδικών ακτίνων, δείχνοντας ότι αποτελούνταν από σωματίδια, αλλά ήταν περίπου 1800 φορές ελαφρύτερα από το ελαφρύτερο άτομο, το υδρογόνο. Επομένως, δεν ήταν άτομα, αλλά ένα νέο σωματίδιο, το πρώτο υποατομικό σωματίδιο που ανακαλύφθηκε, το οποίο αρχικά ονόμασε "σωμάτιο" αλλά αργότερα ονομάστηκε "ηλεκτρόνιο", μετά από σωματίδια που πρότεινε ο George Johnstone Stoney το 1874. Έδειξε επίσης ότι ήταν ταυτόσημα με τα σωματίδια που εκπέμπονται από το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο και τα ραδιενεργά υλικά. Γρήγορα αναγνωρίστηκε ότι είναι τα σωματίδια που μεταφέρουν ηλεκτρικά ρεύματα σε μεταλλικά σύρματα και φέρουν το αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο του ατόμου. Ο Thomson έλαβε το 1906 Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για αυτό το έργο. Ο Φίλιπ Λέναρντ συνέβαλε επίσης πολύ στη θεωρία των καθοδικών ακτίνων, κερδίζοντας το βραβείο Νόμπελ το 1905 για την έρευνά του σχετικά με τις καθοδικές ακτίνες και τις ιδιότητές τους.
Σωλήνες κενού
Η μέθοδος ιοντισμού αερίου (ή ψυχρή κάθοδος) για την παραγωγή καθοδικών ακτίνων που χρησιμοποιήθηκε στους σωλήνες Crookes ήταν αναξιόπιστη, επειδή εξαρτιόταν από την πίεση του υπολειπόμενου αέρα στο σωλήνα. Με την πάροδο του χρόνου, ο αέρας απορροφόταν από τα τοιχώματα του σωλήνα και σταματούσε να λειτουργεί. Μια πιο αξιόπιστη και ελεγχόμενη μέθοδος παραγωγής καθοδικών ακτίνων διερευνήθηκε από τους Hittorf και Goldstein και ανακαλύφθηκε εκ νέου από τον Τόμας Έντισον το 1880. Μια κάθοδος κατασκευασμένη από ένα νήμα σύρματος πυρακτώθηκε από ένα χωριστό ρεύμα που πέρναγε από αυτό και απελευθέρωνε ηλεκτρόνια στον σωλήνα με μια διαδικασία που ονομάζεται θερμιονική εκπομπή. Οι πρώτες αληθινές ηλεκτρονικές λυχνίες (σωλήνες κενού), που εφευρέθηκαν το 1904 από τον Τζον Φλέμινγκ (John Fleming), χρησιμοποίησαν αυτήν την τεχνική πυρακτωμένης καθόδου και αντικατέστησαν τους σωλήνες Crookes. Αυτοί οι σωλήνες δεν χρειάζονταν αέριο για να λειτουργήσουν, έτσι εκκενώθηκαν σε χαμηλότερη πίεση, περίπου 10−9 atm (10−4 Pa). Η μέθοδος ιοντισμού για τη δημιουργία καθοδικών ακτίνων που χρησιμοποιήθηκε στους σωλήνες Κρουκς χρησιμοποιείται σήμερα μόνο σε μερικούς εξειδικευμένους σωλήνες εκκένωσης αερίου όπως το κρύτρον (krytron). Το 1906, ο Λη ντε Φόρεστ ανακάλυψε ότι μια μικρή τάση σε ένα πλέγμα μεταλλικών συρμάτων μεταξύ της καθόδου και της ανόδου μπορούσε να ελέγξει ένα ρεύμα σε μια δέσμη καθοδικών ακτίνων που περνούσε μέσα από ένα σωλήνα κενού. Η εφεύρεσή του, που ονομάζεται τρίοδος (triode), ήταν η πρώτη συσκευή που μπορούσε να ενισχύσει ηλεκτρικά σήματα και έφερε επανάσταση στην ηλεκτρική τεχνολογία, δημιουργώντας το νέο πεδίο ηλεκτρονικής. Οι σωλήνες κενού κατέστησαν δυνατές τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές μεταδόσεις, καθώς και τα ραντάρ, τις ομιλούσες ταινίες, την ηχογράφηση και τις υπηρεσίες τηλεφωνίας μεγάλων αποστάσεων και αποτέλεσαν το θεμέλιο των ηλεκτρονικών συσκευών ευρείας κατανάλωσης μέχρι τη δεκαετία του 1960, όταν το τρανζίστορ έφερε στο τέλος την εποχή των σωλήνων κενού. Οι καθοδικές ακτίνες σήμερα ονομάζονται συνήθως δέσμες ηλεκτρονίων. Η τεχνολογία χειρισμού δεσμών ηλεκτρονίων που πρωτοστάτησε σε αυτούς τους πρώιμους σωλήνες εφαρμόστηκε πρακτικά στον σχεδιασμό σωλήνων κενού, ιδιαίτερα στην εφεύρεση του σωλήνα καθοδικών ακτίνων (CRT) από τον Καρλ Φέρντιναντ Μπράουν το 1897, η οποία χρησιμοποιήθηκε σε τηλεοράσεις και παλμογράφους. Σήμερα, οι δέσμες ηλεκτρονίων χρησιμοποιούνται σε εξελιγμένες συσκευές όπως το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, η λιθογραφία δέσμης ηλεκτρονίων και ο επιταχυντής σωματιδίων.
Λουίτζι Αλαμάνι
Ο Λουίτζι Αλαμάνι ή Αλεμάνι (ιταλικά: Luigi Alamanni) (6 Μαρτίου 1495, Φλωρεντία - 18 Απριλίου 1556, Αμπουάζ) ήταν Ιταλός ποιητής και διπλωμάτης, του 16ου αιώνα. Υπήρξε πολύ παραγωγικός και πολύπλευρος στην τέχνη του, ενώ του αποδόθηκε και η εισαγωγή του επιγράμματος στην ιταλική ποίηση.
Καθοδικές ακτίνες
Ιδιότητες
Όπως ένα κύμα, οι καθοδικές ακτίνες ταξιδεύουν σε ευθείες γραμμές και παράγουν μια σκιά όταν εμποδίζονται από αντικείμενα. Ο Έρνεστ Ράδερφορντ έδειξε ότι οι ακτίνες μπορούσαν να περάσουν μέσα από λεπτά μεταλλικά φύλλα, συμπεριφορά που αναμενόταν από ένα σωματίδιο. Αυτές οι αντικρουόμενες ιδιότητες προκάλεσαν διαταραχές κατά την προσπάθεια ως κύμα ή σωματίδιο. Ο Κρουκς επέμεινε ότι ήταν ένα σωματίδιο, ενώ ο Χέρτζ υποστήριζε ότι ήταν κύμα. Η αντιπαράθεση επιλύθηκε όταν ένα ηλεκτρικό πεδίο χρησιμοποιήθηκε για να εκτρέψει τις ακτίνες από τον Τζόζεφ Τζον Τόμσον. Αυτό ήταν απόδειξη ότι οι δέσμες αποτελούνταν από σωματίδια επειδή οι επιστήμονες γνώριζαν ότι ήταν αδύνατο να εκτρέψουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα με ηλεκτρικό πεδίο. Αυτά μπορούν επίσης να δημιουργήσουν μηχανικά φαινόμενα, φθορισμό κ.λπ. Ο Λουί ντε Μπρέιγ αργότερα, το 1924, έδειξε στη διδακτορική του διατριβή ότι τα ηλεκτρόνια είναι στην πραγματικότητα παρόμοια με τα φωτόνια από την άποψη ότι δρουν και ως κύματα και ως σωματίδια με διπλό τρόπο όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε δείξει νωρίτερα για το φως. Η κυματική συμπεριφορά των καθοδικών ακτίνων αποδείχθηκε αργότερα απευθείας χρησιμοποιώντας την ανάκλαση από επιφάνεια νικελίου από το πείραμα Ντάβισον-Τζέρμερ (Davisson-Germer), και μετάδοση μέσω λεπτών μεμβρανών κελουλοΐτη και αργότερα μεταλλικών μεμβρανών από τους Τζορτζ Τόμσον και Alexander Reidand το 1927. Ο Αλεξάντερ Ράιντ (Alexander Reid), ο οποίος ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής του Τόμσον, έκανε τα πρώτα πειράματα, αλλά πέθανε αμέσως μετά σε ατύχημα με μοτοσικλέτα και αναφέρεται σπάνια.)
Λουίτζι Αλαμάνι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλαμάνι καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια αλλά, αντίθετα με τον πατέρα του που ήταν αφοσιωμένος οπαδός των Μεδίκων, υπήρξε αντίπαλός τους και συνδεόταν φιλικά με τον Μακιαβέλι. Συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του καρδινάλιου Τζoύλιο ντι Τζουλιάνο ντε’ Μέντιτσι. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε το 1513, αλλά ο Αλαμάνι πρόλαβε και δραπέτευσε στη Βενετία, Αργότερα, το 1521, με την ανάρρηση του Τζουλιάνι ως ως Πάπα, φοβήθηκε μήπως συλληφθεί και διέφυγε στη Γαλλία. Όταν η Φλωρεντία εξόρισε τους Μεδίκους το 1527, ο Αλαμάνι επέστρεψε στη γενέτειρά του για να βοηθήσει στην αναστήλωση της δημοκρατίας και κατέλαβε εξέχουσα θέση στη διαχείριση των υποθέσεων του βραχύβιου πολιτεύματος. Πήρε μέρος στην άμυνα της πόλης κατά των παπικών στρατευμάτων τα οποία, σε συμμαχία με τον αυτοκράτορα της Ισπανίας Κάρολο Ε’, πολιόρκησαν την Φλωρεντία. Όμως, επειδή συμβούλευσε τους συμπολίτες του να έλθουν σε διαπραγματεύσεις με τον Κάρολο εναντίον του πάπα, κατηγορήθηκε για εχάτη προδοσία και κατέφυγε πάλι στη Γαλλία, αυτή τη φορά οριστικά (1530).
Στη Γαλλία, ως στενός φίλος του βασιλιά Φραγκίσκου Α’, ο οποίος ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, έγραψε σχεδόν όλα τα έργα του. Τότε ξεκίνησε και η διπλωματική του καριέρα, συμμετέχοντας σε αποστολές σε πολλές πόλεις-κράτη της Ιταλίας, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο Φραγκίσκος τον έστειλε ως πρεσβευτή στον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κάρολο Ε’ μετά τη Συνθήκη του Κρεπί, το 1544. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της διπλωματικής τακτικής του Αλαμάνι, είναι κάποιο συμβάν σε μια συνάντησή του με τον αυτοκράτορα. Ο Αλαμάνι, ενώ απηύθυνε κάποιο λόγο στον Κάρολο, διακόπηκε από τον αυτοκράτορα ο οποίος παρέθεσε έναν στίχο από ένα σατιρικό ποίημα του Αλαμάνι: l'aquila grifagna, che per piu devorar, duoi rostri porta «δυό αγκιστρωτά ράμφη έχει ο αρπακτικός αετός, για να καταβροχθίζει καλύτερα». Ο διπλός αετός ήταν σύμβολο των Αψβούργων. Μετά την παρεμβολή, ο Αλαμάνι απάντησε ετοιμόλογα ότι μιλούσε σ’ αυτόν τον στίχο μόνο ως ποιητής που χρησιμοποιούσε μυθοπλασίες, αλλά τώρα ως πρεσβευτής, μπορούσε να πει μόνο την αλήθεια. Η απάντηση αυτή, ευχαρίστησε τον Κάρολο, που πρόσθεσε μερικά ακόμη κολακευτικά σχόλια για τον Αλαμάνι.
Έργο
Παρά την πολυκύμαντη ζωή του, ο Αλαμάνι δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει. Καταπιάστηκε με όλα σχεδόν τα είδη του λόγου, πάντοτε μέσα στα πλαίσια του επικρατούντος εκείνους τους καιρούς ακαδημαϊσμού. Τα έργα του είναι κλασσικά στο ύφος και την έμπνευση και έχουν ως πηγή τους τα αρχαία πρότυπα. Έτσι, η Αντιγόνη του είναι απομίμηση, αν όχι ελεύθερη μετάφραση, του ομώνυμου αριστουργήματος του Σοφοκλή. Η Φλώρα περίφημο παράδειγμα κλασσικής κωμωδίας είναι επηρεασμένο από τα αρχαία κείμενα, όχι μόνο στην πλοκή, αλλά και στη μορφή του στίχου.