cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κέραμος Καρίας
Εκκλησιαστική ιστορία
Η πόλη αναφέρονταν στους επισκοπικούς καταλόγους (Notitiae Episcopatuum) της καθολικής εκκλησίας έως τον 12ο ή 13ο αιώνα ως περιοχή η οποία θρησκευτικά υπάγονταν στην Αφροδισιάδα, και εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται στις ανενεργές επισκοπικές έδρες της, και παράλληλα βρίσκεται στη θρησκευτική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολεως.
Νεότερη εποχή
Σε κοντινή τοποθεσία βρίσκεται η πόλη του Ορέν της επαρχίας Μουγλών της Τουρκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον
Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κομεντί τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του ANT1 τη σεζόν 2007-2008. Το σενάριο υπέγραψαν ο Χάρης Ρώμας και η Άννα Χατζησοφιά, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Χρήστος Παληγιαννόπουλος. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 28 επεισόδια χωρίς -όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί- να συνεχίσει για δεύτερη σεζόν. Παρόλα αυτά, έχει προβληθεί πολλές φορές σε επανάληψη στα μεταγενέστερα χρόνια έως και σήμερα. Αφηγήτρια της σειράς ήταν η Κάκια Παναγιώτου, ως ηλικιωμένη Ζωή Μαδρά.
Υπόθεση
Το καλοκαίρι του 1939 λειτουργεί σε μια μικρή επαρχιακή πόλη το πρότυπο οικοτροφείο θηλέων, Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο. Ο διευθυντής και φιλόλογος, Μίμης Μεταξάς, είναι παντρεμένος με τη Δεσπούλα σε έναν δυστυχισμένο -για εκείνον- γάμο. Η Δεσπούλα κατάγεται από την οικογένεια Δεληγιάννη που είναι η πλουσιότερη και σημαντικότερη της πόλης, και ιδιοκτήτης του οικοτροφείου είναι ο αδελφός της Αγάπης, μητέρας της Δεσπούλας, Φαίδων Δεληγιάννης. Ο "θείος" Φαίδων κατέχει και τη περιουσία της οικογένειας ως ο τελευταίος άρρεν απόγονος με το όνομα της. Η Αγάπη είναι αποξενωμένη από την οικογένεια της αδελφής της Κλειώς, η οποία πέθανε στη γέννα. Με την ευκαιρία της νέας σχολικής χρονιάς, ο Φαίδων προσκαλεί τη φιλόλογο κόρη της Κλειώς, τη Ζωή Μαδρά, που είναι αρκετά νεότερη από τη Δεσπούλα, να μείνει στην οικογενειακή έπαυλη και να διδάξει ιστορία στο σχολείο. Η Δεσπούλα και η Αγάπη προσπαθούν με κάθε μέσο να εμποδίσουν τη Ζωή να έρθει και στη συνέχεια να παραμείνει στη πόλη, ενώ ο Μίμης την ερωτεύεται κεραυνοβόλα με την πρώτη ματιά και προσπαθεί να καταπιέσει την έλξη του. Τα υπόλοιπα μέλη της τοπικής κοινωνίας, οι καθηγητές του σχολείου και οι σύζυγοι τους αναμειγνύονται σε διάφορες καταστάσεις που αφορούν τη Ζωή, και ο Μίμης -κρυφά πάντοτε- προσπαθεί να τη προστατεύσει.
Ιστορικό πλαίσιο
Μέσα από την πορεία της σειράς, παρουσιάζονται η τελευταία περίοδος της δικτατορίας του Μεταξά, η έκρηξη και εξέλιξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, η εισβολή των Ναζί και η πρώτη περίοδος της ναζιστικής κατοχής.
Απήχηση σειράς
Η σειρά δέχθηκε κατά βάση θετικές κριτικές, όμως (με μέσο όρο τηλεθέασης 22%) δεν κατάφερε να φέρει τα αναμενόμενα ποσοστά τηλεθέασης στον τηλεοπτικό σταθμό, ώστε να αντισταθμίσει το εξαιρετικά υψηλό κόστος παραγωγής της. Για αυτό τον λόγο, ενώ αρχικά επρόκειτο να συνεχιστεί έως τα τέλη του 2008 προς αρχές του 2009, τελικώς η σειρά σταμάτησε απότομα στα 28 επεισόδια και δεν συνεχίστηκε για δεύτερη χρονιά. Ωστόσο, στα μεταγενέστερα χρόνια έχει σημειωθεί σημαντική επανεκτίμηση της από το ευρύ κοινό και έχει προβληθεί σε πολλές επαναλήψεις έως και σήμερα, από τον ΑΝΤ1 και από τον θυγατρικό σταθμό του ANT1, το Μακεδονία TV (με τελευταία επαναπροβολή στο Μακεδονία TV έως τον Ιούνιο του 2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές
Έγκωμη Αμμοχώστου
Η Έγκωμη είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με την ομομασία Τούζλα.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Βιλαέτι της Τραπεζούντας
thumb|Χάρτης του Βιλαετίου της Τραπεζούντας του 1890 Το Βιλαέτι της Τραπεζούντας  ήταν μια διοικητική διαίρεση πρώτου επιπέδου (βιλαέτι) στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και που αντιστοιχεί στην περιοχή κατά μήκος των ακτών της ανατολικής Μαύρης Θάλασσας και εσωτερικά στην ορεινή περιοχή του Ποντιακών Άλπεων. Στην περιοχή κατοικούσαν εθνότητες Τούρκων στο δυτικά και Λαζόφωνοι Μουσουλμάνοι στο ανατολικα, αν και καθ ' όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρχε ιστορικό αλλαξοπιστίας στο Ισλάμ από πολλούς Έλληνες (Ποντίους) - ακόμη και η Γιουλμπαχάρ Χατούν, η μητέρα του σουλτάνου Σελίμ Α΄ λεγόταν ότι ήταν Ελληνίδα Ποντιακή καταγωγής.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, αναφέρεται να κατείχε έκταση 31.290 τ.χλμ., ενώ σύμφωνα με τα αποτελέσματα από την πρώτη Οθωμανική απογραφή του 1885 (που δημοσιεύθηκε το 1908) είχε πληθυσμό 1,047,700.
Μετά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878, ιδρύθηκε το σαντζάκι του Λαζιστάν. Η Ριζούντα έγινε το κέντρο της περιοχής, λόγω της προσάρτησης του Μπατούμι, την έως πρότινος πρωτεύουσα του σαντζακιού, στη Ρωσία.
Διοικητικές διαιρέσεις
Το βιλαέτι περιελάμβανε τρια σαντζάκια (τέσσερα μετά το 1889) και 22 καζάδες. Τα σαντζάκια του Βιλαετίου ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιλαέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Νικόλαος Αγρίμης
Ο Νικόλαος Αγρίμης του Ιωάννη ήταν αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 από τις Σπέτσες.
Ο Ν. Αγρίμης ναυτολογήθηκε από την αρχή της Επαναστάσεως και παρέμεινε, πολεμώντας στη θάλασσα ως υπαξιωματικός και πυροβολητής, μέχρι το τέλος της. Πιο συγκεκριμένα, έλαβε μέρος στις ακόλουθες ναυμαχίες και πολεμικές επιχειρήσεις:
Ο Ν. Αγρίμης έζησε πολλά χρόνια μετά την Επανάσταση, όπως επιμαρτυρείται από το γεγονός ότι το 1846 υπέβαλε αίτηση στην «επί των Εκδουλεύσεων Επιτροπή» ζητώντας κάποια οικονομική βοήθεια έναντι των υπηρεσιών του στον Αγώνα, προκειμένου να παντρέψει τις κόρες του. Δεν πήρε απολυτως τίποτα. Ωστόσο πολύ αργότερα η «επί του Αγώνος Επιτροπή» του 1865 τον χαρακτήρισε «υποναύκληρον του Αγώνος».
Πηγές
Αγριμης, Νικολαος
Τάγμα της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Το Τάγμα της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας (Order Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej) είναι πολωνικό τάγμα της αξίας που δημιουργήθηκε το 1974 και απονέμεται σε άτομα που έχουν προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην Πολωνία. Απονέμεται σε αλλοδαπούς ή Πολωνούς που διαμένουν στο εξωτερικό. Ως εκ τούτου, μερικές φορές αναφέρεται ως παραδοσιακό «διπλωματικό τάγμα».
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο Σερ [[Έντμουντ Χίλαρι φορώντας τον Σταυρό του Διοικητή το 2004]] Το τάγμα ιδρύθηκε με πράξη της 10ης Απριλίου 1974, ως Τάγμα Αξίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας (Order Zasługi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej). Η ανάγκη για το νέο τάγμα είχε προκύψει αφού το Τάγμα του Λευκού Αετού είχε περιέλθει σε αχρηστία μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας. Αντικατοπτρίζοντας αυτή την ιστορία, τα δύο τάγματα χρησιμοποίησαν παρόμοια χρώματα και σχέδια. Το Τάγμα της Αξίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας απονεμήθηκε σε πέντε τάξεις: Μεγαλόσταυρος, Διοικητής με Αστέρι, Διοικητής, Χρυσό Σήμα του Τάγματος και Αργυρό Σήμα του Τάγματος. Απονεμήθηκε από το Κρατικό Συμβούλιο της Πολωνίας. μικρογραφία|296x296εσ| Η έκδοση του τάγματος στη [[Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας (5η τάξη)]] Μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία το 1989, αποφασίστηκε να διατηρηθεί το τάγμα, με τις απαραίτητες αλλαγές. Χωρίς επίσημη αλλαγή του νόμου του 1974 ή του ονόματος του τάγματος, τα διακριτικά άλλαξαν στα σημερινά με προεδρικό διάταγμα της 16ης Απριλίου 1991. Η συντομογραφία «PRL» άλλαξε σε «RP», ο Αετός έλαβε ένα στέμμα σύμφωνα με το νέο εθνόσημο της Πολωνίας, η ημερομηνία «1974» αφαιρέθηκε από το πίσω μέρος και το χρώμα της κορδέλας άλλαξε από ανοιχτό μπλε του κοβαλτίου σε σκούρο κοβάλτιο.
Με νόμο της 16ης Οκτωβρίου 1992, το Τάγμα επανιδρύθηκε με την ονομασία Τάγμα της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας (Order Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej).
Σύμφωνα με τον νόμο του 1992, το διάταγμα απονέμεται σε αλλοδαπούς ή Πολωνούς που διαμένουν στο εξωτερικό για διακεκριμένες συνεισφορές στη διεθνή συνεργασία ή συνεργασία μεταξύ της Πολωνίας και άλλων χωρών. Απονέμεται από τον Πρόεδρο της Πολωνίας. Σε αντίθεση με τα άλλα εθνικά τάγματα της Πολωνίας, δεν έχει χάρτη.
Τάξεις
Από το 1974 έως το 1991 το Τάγμα απονεμήθηκε στις ακόλουθες τάξεις:
Από το 1992 το Τάγμα απονέμεται στις ακόλουθες τάξεις:
Περαιτέρω ανάγνωση
Αξιας Δημοκρατιας της Πολωνιας
Γεντικονούκ
Το Γεντικονούκ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Επτακώμη. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Μαργαρίτης Δήμιτσας
μικρογραφία|δεξιά|250px|Επίτομος Ιστορία της Μακεδονίας (1879). Επανεκδόθηκε από το [[IMXA (Ινστιτούτο Μελετών Χερσονήσου τους Αίμου)το 1988]] Ο Μαργαρίτης Δήμιτσας (Αχρίδα, 1830 - Αθήνα, 1903) ήταν διαπρεπής Έλληνας εκπαιδευτικός, φιλόλογος, ιστορικός και συγγραφέας που έπαιξε σημαντικό ρόλο, σε μια μακρά χρονική περίοδο των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων, κεντρίζοντας με τα βιβλία του το ενδιαφέρον των τότε τουρκοκρατουμένων ελληνοφρόνων και ελληνιζόντων της Μείζονος Μακεδονίας για τις ρίζες τους αναπτύσσοντας ταυτόχρονα και το αίσθημα, ότι δικαιωματικά τους ανήκε η γη που έκρυβε τις μαρτυρίες της ελληνικότητάς της. Ο Ιωάννης Καλοστύπης εξαίρει το έργο του.
Βιογραφία
Σπούδασε στο Ελληνικό σχολείο στην Αχρίδα και είχε δάσκαλο στα μαθητικά του χρόνια το Δημήτριο Μηλαντίνη (1810-1862), τον μετέπειτα (Dimitar Miladinov). Παρακολούθησε μαθήματα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στα Ιωάννινα και Θεσσαλονίκη. Πτυχιούχος της φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών ειδικεύεται στην κλασική φιλολογία, φιλοσοφία και την αρχαιολογία στα πανεπιστήμια της Λειψίας και του Βερολίνου.
Το 1858 λειτούργησε με δική του πρωτοβουλία το πρώτο ιδιωτικό ελληνικό γυμνάσιο στο Μοναστήρι (Μπίτολα). Όταν τέθηκε το θέμα της διεκδίκησης της Αρχιεπισκοπής Αχρίδας από τη Βουλγαρική Εξαρχία ο Δήμιτσας έγινε ασυμβίβαστος και σφορδός αντίπαλος του Μηλαντίνωφ, του πρώτου δασκάλου του, που του απέδιδε αντικανονικές και παράνομες ενέργειες. Μετά απ' όλα αυτά και την κορύφωση των ελληνοβουλγαρικών αντιπαραθέσεων εν όψει προετοιμασίας της Εξέγερσης του Ίλιντεν μεταγκαταστάθηκε στη Αθήνα, όπου δίδαξε για ένα μικρό διάστημα κυρίως Γεωγραφία όπου και απεβίωσε το 1903.
Συγγράμματα
Ήταν μια μακρά χρονική περιόδος, όπως προαναφέρθηκε, έντονων εθνικών αντιπαραθέσεων που η κάθε πλευρά παρέθετε τα δικά της επιχειρήματα. Ανάμεσα στ' άλλα συγγράμματα του συγκαταλέγονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Άνω Γαρδενίτσα Λακωνίας
Η Άνω Γαρδενίτσα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοίτας, της δημοτικής ενότητας Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Άνω Γαρδενίτσα είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας, πάνω από τον Μεσσηνιακό κόλπο. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες του όρους Σαγγιάς, πολύ κοντά στον επαρχιακό δρόμο Αρεόπολης-Γερολιμένα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει 78 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της Σπάρτης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Μίχαλ Φίνγκερ
Ο Μίχαλ Φίνγκερ (Τσέχικα: Michal Finger, 2 Σεπτεμβρίου 1993, Πράγα) είναι Τσέχος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με τη φανελα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του διαγώνιου.
Καριέρα
Ο Μίχαλ Φίνγκερ γεννήθηκε το 1993 στην Πράγα. Με παρότρυνση των γονιών του ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό, δοκιμάζοντας τις ικανότητές του σε διάφορα αθλήματα. Περισσότερο όμως έμεινε στο τένις και στο μοντέρνο πένταθλο, στο οποίο αγωνίστηκε για 3 χρόνια. Τελικά τον κέρδισε το βόλεϊ, ίσως επειδή και οι δύο του γονείς υπήρξαν αθλητές πετοσφαίρισης. Έτσι το 2007 σε ηλικία 14 ετών εντάσσεται και αγωνίζεται στην εφηβική ομάδα της Ντάνσπορτ Πράγας. Την επόμενη χρονιά μεταπηδά στην ΤΣ.Ζ.ΟΥ. Πράγας, ομάδα του Α΄ επιπέδου του τσεχικού πρωταθλήματος. Εκεί παραμένει μέχρι το 2014, οπότε τον ανακαλύπτει η ισχυρή γερμανική Β.Φ.ΜΠ. Φριντρισάφεν. Την πρώτη του χρονιά στη γερμανική ομάδα κατακτά το νταμπλ (2014-15) και ακολουθεί το Σούπερ Καπ το 2016 και το Κύπελλο Γερμανίας το 2017, στο οποίο ανακηρύσσεται Πολυτιμότερος Παίκτης (M.V.P.). Η περίοδος 2017-18 τον βρίσκει στην ιταλική Βόλεϊ Μιλάνο, που εχει μεταναστεύσει από το Μιλάνο στη Μόντσα με το όνομα Βέρο Βόλεϊ, και την επόμενη χρονιά μεταπηδά στην Ζιράτ Άγκυρας. Το καλοκαίρι του 2019 εντάσσσεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς για να καλύψει στη θέση του διαγώνιου το κενό του Γκάβιν Σμιτ, που αναχώρησε για την Κορέα.
Εθνικά Πρωταθλήματα
'''1 Πρωτάθλημα Γερμανίας
Εθνικά Κύπελλα
'''2 Κύπελλα Γερμανίας '''1 Σούπερ Καπ Γερμανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Χρυσοβίτσα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Χρυσοβίτσα είναι γνωστοί οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
καθώς και η Κάτω Χρυσοβίτσα Αιτωλοακαρνανίας
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νίκος Κορνήλιος
Ο Νίκος Κορνήλιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Είναι Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συνθέτης.
Τα χρόνια στο Παρίσι
Το 1973 μετέβη στο Παρίσι όπου και παρέμεινε μέχρι το 1989. Σπούδασε Αρχιτεκτονική και παράλληλα, παρακολούθησε τα σεμινάρια σύνθεσης του Ξενάκη στη Σορβόννη και τα μαθήματα θεάτρου του Antoine Vitez στο Theatre des quartiers d’ Ivry. Η διπλωματική του εργασία "Espace, Mouvement, Sons" αφορά σε μια αντίληψη της  Πόλης ως σκηνικού, με την «κίνηση» να κυριαρχεί  επί των «ακινήτων». Στο jury συμμετείχαν ο Ιάννης Ξενάκης, ο Ερίκ Ρομέρ και ο Jean Baudrillard. Σε εφαρμογή αυτής της αντίληψης θα δημιουργήσει, στην πόλη του Ivry, στο οικιστικό σύνολο του Jean Renaudie, το μουσικό-αστικό θέαμα "Sonoreville".
To 1978 παρουσίασε (σκηνοθεσία, μουσική) το έργο "Pseudonymes" του ποιητή Dominique Grandmont στο ΑRC του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης de la ville de Paris. 2 Ε 2 Μ του Paul Mefano παρουσίασε το έργο "Avant d’ Etre" στην Eglise des Blanc-Manteaux.
Το 1981, μετά από παραγγελία του Maurice Fleuret για το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, παρουσίασε (σκηνοθεσία, μουσική) το έργο μουσικού θεάτρου "La Nuit des Suppliantes", εμπνευσμένο από την τραγωδία του Αισχύλου, σε σύμπραξη με το Εθνικό Θέατρο του Chaillot.
Το 1982 γύρισε τη μουσική ταινία "Trois Mouvements" (σκηνοθεσία, μουσική), παραγωγή του Groupe des Recherches et d' Essais Cinematographiques, πρώτη του συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας Dominique Colin.
Το 1983 έγραψε το έργο "Stehen", για πιάνο και ορχηστικό σύνολο που παρουσιάστηκε από το σύνολο L’ Itineraire σε διεύθυνση Denis Cohen στο μουσικό φεστιβάλ του Στρασβούργο και στη Βίλα Μέντιτσι στη Ρώμη.
Το 1984 το έργο του "Peupliers", για ορχήστρα εγχόρδων, παρουσιάστηκε σε πρώτη εκτέλεση, υπό τη διεύθυνση του Michel Decoust, από την ορχήστρα Cannes-Cote d’ Azur και στη συνέχεια από το σύνολο 2 E 2 M στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού. To καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, παρουσιάζει στο  Φεστιβάλ της Αβινιόν, τo έργο "L’ Imitation du Silence", αφιερωμένο στον Σάμιουελ Μπέκετ, παραγγελία του ΑΤΕM του Γιώργου Απέργη.
Το 1985 ιδρύει το  Theatre de l’ Aqueduc με το οποίο  παρουσιάζει (σκηνοθεσία, μουσική) το έργο "La Septieme Porte", από την "La Thebaide" του Ρακίνα και τους "Επτά επί Θήβας" του Αισχύλου στο Εθνικό Θέατρο του Chaillot σε συμπαραγωγή με το Atelier Lyrique du Rhin (περιοδεία στην Αλσατία).
Το 1986, σε παραγγελία του Trio a cordes de Paris γράφει το τρίο εγχόρδων "Προς" που παρουσιάζεται στο Grand Auditorium de la Maison de la Radio. Το ίδιο έργο θα προγραμματίσει ο Πιερ Μπουλέζ σε συναυλία στο IRCAM.
Το 1988, στρέφεται στον κινηματογράφο και ιδρύει με φίλους κινηματογραφιστές (Dominique Colin, [Lionel Kopp, Renaud Labarthe, Philippe Violet) την εταιρία Trois Lumieres Productions, με την οποία θα πραγματοποιήσει τις επόμενες ταινίες του.
Επιστροφή στην Ελλάδα
Το 1991 επιστρέφει στην Ελλάδα και διδάσκει υποκριτική στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Γυρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, "Ισημερία/Equinox" (σενάριο, σκηνοθεσία, μουσική / τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) με τον Andre Wilms, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τη Βίκυ Βολιώτη. Στην ταινία αυτή θα συνεργαστεί  με τον Πολωνό τρομπετίστα Tomasz Stanko.
Το 1992  ιδρύει το Θεατρικό και Κινηματογραφικό Εργαστήριο όπου τα επόμενα χρόνια, με τους μαθητές και συνεργάτες του, θα υλοποιήσει μια σειρά από κινηματογραφικά έργα και θεατρικές παραστάσεις και θα πειραματιστεί σε νέες φόρμες σύζευξης των τεχνών.
Το 1999 σκηνοθετεί στο Εθνικό Θέατρο το «Όπως σας Αρέσει» του Σαίξπηρ και το 2000 τα «Πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ» του Φασμπίντερ.
Το 2001 γυρίζει (σενάριο, σκηνοθεσία, μουσική) την ταινία "Ο Κόσμος Ξανά/The World Again", μια μυητική ταινία δρόμου με έφηβους πρωταγωνιστές. Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Karlovy-Vary.
Τα επόμενα χρόνια θα σκηνοθετήσει στο θέατρο, με το Εργαστήριό του, τα «Ονειρόδραμα» του Στρίντμπεργκ, τα «Μονόπρακτα» του Χ. Πίντερ, το «Χορό σε Κύκλο», του Α. Σνίτσλερ καθώς και μικτές μορφές θεάτρου-κινηματογράφου όπως το έργο “Day for Night”. Θα ξεκινήσει επίσης μια νέα κινηματογραφική περίοδος που σηματοδοτεί η ταινία Η Μουσική των Προσώπων/Music of the Faces" (2004), μια πολυφωνική ταινία κοντινών πλάνων, ένας «κινηματογράφος του ελάχιστου», χωρίς σενάριο, βασισμένες στις πρόβες με τους ηθοποιούς. Οι αυτοσχέδιες- "jazz" αυτές ταινίες θα εναλλάσσονται  συστηματικά με "κλασσικές" ταινίες σεναρίου. Με τη μέθοδο αυτή θα γυρίσει με τους μαθητές του την "Τρίτη/Tuesday" (2009) και μια σειρά ακόμη από ανέκδοτες ταινίες.
Στη συνέχεια, θα επανέλθει στη σεναριακή μυθοπλασία με την ταινία "11 Συναντήσεις με τον πατέρα μου/11 Meetings with my father]" (2011) ταινία που την υποδέχτηκαν πολλά διεθνή φεστιβάλ.
Στην επόμενη ταινία, τη "Μητριαρχία/Matriarchy"(2013) θα δοκιμάσει τη  φόρμα μιας «συμφωνικής ταινίας», με εξήντα γυναίκες ηθοποιούς, ταινία μυθοπλασίας χωρίς σενάριο. Η ταινία θα προβληθεί, με την υποστήριξη της Διεθνούς Αμνηστίας, από πολλούς γυναικείους και κοινωνικούς φορείς.
Στο "Το Κυπαρίσσι του Βυθού/Cypress Deep Down] (2015), πειραματική, βωβή ταινία, θα κρατήσει ο ίδιος την κάμερα σε μια προσωπική και ποιητική καταγραφή της ερωτικής ζωής των σωμάτων.
Με το Εργαστήριο του μεταφέρει  τα θεατρικά έργα του Τσέχωφ σε μια ενιαία αφήγηση με την ταινία"Παγκόσμια Ψυχή" (2016).
Επιστρέφει σε μια αυστηρή δομή τραγωδίας με το έργο "Η Τέχνη Καταστρέφει/Back Held Hands]" (2017), με τους Κώστα Αρζόγλου, Aurora Marion, Katia Leclerc O' Wallis. Μια ταινία για τη σκοτεινή πλευρά της τέχνης με άξονα τις πρόβες μιας οικογένειας ηθοποιών πάνω στον σαιξπηρικό Μάκβεθ.
Στην τελευταία του δουλειά "Τραγουδώ αν Τραγουδάς/Canto si tu Cantas" επιχειρεί μια νέα «συμφωνική ταινία», με τη συμμετοχή πενήντα ηθοποιών, μουσικών και χορευτών, σε ενιαίο χώρο και χρόνο, με θέμα την κοινότητα και το μοίρασμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ή Πρωθυπουργός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Vijeće ministara Bosne i Hercegovine) είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Πρέπει να διακρίνεται από τον πρωθυπουργό της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ο διορισμός του γίνεται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ως επικεφαλής της κυβέρνησης, δεν έχει αρμοδιότητα να διορίζει τους υπουργούς και ο ρόλος του είναι εκείνος του συντονιστή. Οι υπουργοί διορίζονται από τα κόμματα της πλειοψηφίας σύμφωνα με την εθνικότητα και την εκπροσώπηση των ονοτήτων, ώστε ένας υπουργός να μην ανήκει στην ίδια εθνικότητα όπως ο ομόλογός του βουλευτής.
Παραπομπές
*
Πρωθυπουργός του Μπουρούντι
Στο άρθρο παρατίθενται σε κατάλογο οι πρωθυπουργοί του Μπουρούντι από την ίδρυση της θέσης του Πρωθυπουργού του Μπουρούντι το 1961 έως σήμερα. Το αξίωμα του Πρωθυπουργού καταργήθηκε το 1998 και επαναφέρθηκε το 2020 με τον διορισμό του Αλέν Γκιγιόμ Μπουνιονί.
Πρώτος πρωθυπουργός που υπηρέτησε (Πρωθυπουργός του Ουρούντι) ήταν ο Ζοζέφ Κιμπάγιε, διορισμένος τον Ιανουάριο του 1961 από την αποικιακή κυβέρνηση.
Δύο πρωθυπουργοί της χώρας δολοφονήθηκαν εν ενεργεία, ο Λουί Ρουαγκασόρε τον Οκτώβριο του 1961 και ο Πιέρ Ενγκενταντουμούε το 1965. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρωθ
Καλοψίδα
Η Καλοψίδα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Ζεύξις (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Ζεύξις μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Επισκοπή Κυδωνίας Χανίων
Η Επισκοπή είναι οικισμός της κοινότητας Αγιάς του Δήμου Χανίων στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας του Νομού Χανίων. Βρίσκεται επί της οδού Χανίων - Σούγιας σε υψόμετρο 54 μέτρων. Απέχει 500 μέτρα από την Αγιά και 9 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Το 2011 είχε 44 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Χανίων
Τσαγιονού (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Τσαγιονού μπορεί να αναφέρεται σε:
Πλέσεφ
Το Πλέσεφ (πολωνικά: Pleszew, Pleschen) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Πλέσεφ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της κεντρικής Πολωνίας, περίπου 90 χλμ νοτιοανατολικά του Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 16.855 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Έγγραφο συντεχνίας από το Πλέσεφ από το 1630 Οι αρχαιότεροι μόνιμοι οικισμοί στο σημερινό Πλέσεφ και τα περίχωρά του χρονολογούνται στον 9ο αιώνα π.Χ. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του Πλέσεφ, ήδη ως πόλης, προέρχεται από ένα έγγραφο του 1283 - στο έγγραφο του δούκα και μελλοντικού βασιλιά της Πολωνίας Πσέμισλ Β΄ της δυναστείας των Πιαστ. Στους επόμενους αιώνες ήταν μια ιδιωτική πόλη που ανήκε σε Πολωνούς ευγενείς, που βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Ο βασιλιάς Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος της Πολωνίας στο προνόμιο του 1493 επέτρεψε τη διοργάνωση δύο εβδομαδιαίων αγορών και δύο ετήσιων εκθέσεων. Στις αρχές του 16ου αιώνα, υπήρχαν εννέα βιοτεχνικές συντεχνίες στην πόλη. Το Πλέσεφ ήταν ένα τοπικό κέντρο της Μεταρρύθμισης. Τον 18ο αιώνα, μία από τις δύο κύριες διαδρομές που συνέδεαν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη διέτρεχε το Πλέσεφ και οι Βασιλείς Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας ταξίδεψαν σε αυτή τη διαδρομή πολλές φορές. αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Πολωνοί αντάρτες στο Πλέσεφ τον Ιανουάριο του 1919 Κατά τη διάρκεια του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας, το 1793, το Πλέσεφ προσαρτήθηκε από την Βασίλειο της Πρωσίας. Ανακτήθηκε από τους Πολωνούς ως μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας το 1807, προτού προσαρτηθεί εκ νέου από την Πρωσία το 1815. Ήταν ένα σημαντικό κέντρο της αποτυχημένης Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848). Τις επόμενες δεκαετίες, για να αντισταθούν στη γερμανοποίηση, οι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων γεωργικών, βιομηχανικών και εκπαιδευτικών εταιρειών, τη Συνεταιριστική Τράπεζα (Bank Spółdzielczy), ένα τυπογραφείο, ομάδες προσκόπων και ένα τοπικό παράρτημα της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου». Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ιδρύθηκαν νέα βιομηχανικά εργοστάσια.
Την ημέρα της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), την 1η Σεπτεμβρίου 1939, η Γερμανία επιτέθηκε ανεπιτυχώς σε πολωνικούς στρατιωτικούς στρατώνες, σκοτώνοντας 13 πολίτες. Τα στρατεύματα της Βέρμαχτ μπήκαν στην πόλη μια εβδομάδα αργότερα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, ο πολωνικός πληθυσμός υπέστη μαζικές συλλήψεις, εκτελέσεις και απελάσεις. Λίγο μετά την κατάληψη της πόλης, οι Γερμανοί ίδρυσαν μια φυλακή για τους Πολωνούς στην πόλη. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1939, οι Γερμανοί λεηλάτησαν το τοπικό μουσείο. Κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον, τον Οκτώβριο του 1939, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 7 Πολωνούς στο δάσος Μπορέτσεκ. Άλλοι 68 Πολωνοί σκοτώθηκαν στη φυλακή και 8 Πολωνοί δολοφονήθηκαν στο αρχηγείο της Γκεστάπο. Ωστόσο, το πολωνικό κίνημα αντίστασης στο Πλέσεφ οργανώθηκε ήδη τον Οκτώβριο του 1939. Το 1940, οι Γερμανοί έδιωξαν 155 Πολωνούς, ως επί το πλείστον ιδιοκτήτες καταστημάτων και εργαστηρίων με ολόκληρες οικογένειες, και οι επιχειρήσεις τους στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Οι Πολωνοί που εκδιώχθηκαν από άλλα χωριά της περιοχής στάλθηκαν ως δουλοπάροικοι εργάτες σε νέους Γερμανούς αποίκους στην περιοχή της πόλης, και υπήρχε επίσης ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στην πόλη το 1944-1945. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν επίσης την ταφόπλακα των Πολωνών ανταρτών που έπεσαν το 1919. Η πόλη κατελήφθη από τους Σοβιετικούς τον Ιανουάριο του 1945 και σύντομα αποκαταστάθηκε στην Πολωνία. Η κατεστραμμένη ταφόπλακα των Πολωνών ανταρτών ξαναχτίστηκε το 1947.
Το 1983 εορτάστηκε η 700η επέτειος του Πλέσεφ, σε σχέση με την πρώτη γνωστή ιστορική αναφορά της πόλης το 1283.
Αξιοθέατα
Μεταξύ των ιστορικών αξιοθέατων του Πλέσεφ είναι η Πλατεία Αγοράς (Rynek) με το Δημαρχείο (Ratusz), το Περιφερειακό Μουσείο, οι εκκλησίες του Αποκεφαλισμού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, του Αγίου Φλοριανού και του Αγίου Σωτήρα, και άλλα ιστορικά κτίρια, συμπεριλαμβανομένων των αρχηγείων ιστορικών οργανώσεων, αρχοντικών και σχολείων. Υπάρχουν επίσης πολυάριθμα μνημεία στους τόπους δολοφονιών Πολωνών που πραγματοποιήθηκαν από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας.
Επιμήριο (άμφιο)
Το επιμήριο ή ναμπιέντρενικ (набедренникъ) αποτελεί ιδιαίτερο άμφιο της ιερατικής στολής αποκλειστικά των πρεσβυτέρων, που υιοθετήθηκε σχετικά πρόσφατα μόνο από τις σλαβόφωνες Ορθόδοξες Εκκλησίες και επιδίδεται από αρχιερέα ως αμοιβή σε ιερέα επί μακρά υπηρεσία και υψηλή αφοσίωση. Το ναμπιέντρενικ είναι παρόμοιο με το επιγονάτιο αλλά όχι υποκατάστατό του. Αντίστοιχο άμφιο στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει σε κανέναν βαθμό της ιεροσύνης.
Περιγραφή
Το ναμπιέντρενικ είναι κομμάτι υφάσματος κεντημένο με σταυρούς ή παραστάσεις Αγίων, τετραγωνικού ή παραλληλόγραμμου σχήματος, στο χρώμα της στολής. Σε αντίθεση με το επιγονάτιο, το οποίο έχει σχήμα ρόμβου και αναρτάται από μία (την άνω) γωνία, το επιμήριο αναρτάται από τις δύο άνω γωνίες με ιμάντα, που φοριέται χιαστί (όπως το επιγονάτιο) στον αριστερό ώμο του ιερέα πάνω από το επιτραχήλιο και κάτω από τη ζώνη και καλύπτει τον δεξί μηρό του.
Εάν ο ιερέας δικαιούται και επιμήριο και επιγονάτιο, τότε φορά το επιμήριο στο δεξί ώμο-αριστερό μηρό και το το επιγονάτιο στον αριστερό ώμο-δεξί γόνατο. Η ένδυση του επιμηρίου δεν συνοδεύεται από ειδική ευχή, όπως τα υπόλοιπα άμφια (προφανώς χρησιμοποιείται αυτή που αντιστοιχεί στο επιγονάτιο).
Ιστορία
Τόσο το επιγονάτιο όσο και επιμήριο έχουν κοινή καταγωγή από τις αρχαίες επιγονατίδες, τις οποίες φορούσαν οι στρατιώτες για να προστατεύσουν τα πόδια τους από μελανιές, που δημιουργούσαν τα ξίφη τους. Οι βυζαντινοί Αυτοκράτορες συνήθιζαν να επιδίδουν ξίφος ως επιβράβευση των ευγενών και των ανώτερων αξιωματούχων, που υπερασπίστηκαν την Αυτοκρατορία. Με παρόμοιο τρόπο η Εκκλησία ανταμοίβει τους ιερείς της, οι οποίοι αμύνονται υπέρ της Ορθόδοξης Πίστεως.
Κατηγορία:Άμφια
Ζεύξιππος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Ζεύξιππος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Προσωπογραφία Ανδρόγυνου (Διονύσιος Καλλυβωκάς)
Η Προσωπογραφία Ανδρόγυνου είναι ζωγραφικό έργο του Διονυσίου Καλλιβωκά ή Καλλυβωκά που χρονολογείται στα 1858. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 48 x 58 εκ. Εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο πίνακας
Η προσωπογραφία ήταν ένα εξαιρετικά δημοφιλές θέμα της επτανησιακής ζωγραφικής καθώς πολλά μέλη της ανώτερης κοινωνικής και οικονομικής τάξης των νησιών επιθυμούσαν να απεικονιστούν σε έργα τέχνης ενισχύοντας το κοινωνικό κύρος τους και επιτυγχάνοντας τη μνημόνευση τους από τις επόμενες γενιές.
Στον πίνακα, το ζεύγος ποζάρει ντυμένο με επίσημες ενδυμασίες και με τρόπο που φανερώνει μεταξύ άλλων την κοινωνική θέση του άνδρα και της γυναίκας. Συγκεκριμένα στο έργο του Καλλυβωκά αντιπαραβάλλονται η στιβαρή και σίγουρη μορφή του άνδρα που βρίσκεται σε πρώτο πλάνο με τη γυναικεία μορφή που τοποθετημένη πιο πίσω εμφανίζεται να ακουμπάει το χέρι της στον ώμο του συζύγου της, ψάχνοντας πιθανόν για στήριγμα.
Τεχνικά αρακτηριστικά που παρατηρούνται στον πίνακα είναι η άκαμπτη και στιβαρή στάση των μορφών που συνοδεύεται από λεπτομερή σχεδιασμό και σκοτεινό ενιαίο φόντο, η κλασικιστική δομή, η λεπτότητα των γραμμών και η προσοχή που δίνεται στις διαβαθμίσεις των τόνων.
Στην παρούσα διπλή προσωπογραφία είναι φανερή η επιρροή της κλασικιστικής τέχνης που άνθισε κατά τον 19ο αιώνα στην Ιταλία. Το συγκεκριμένο έργο του Καλλυβωκά είναι επίσης αντιπροσωπευτικό της αλλαγής που συντελέστηκε στην τεχνοτροπία της επτανησιακής σχολής κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Στυλ και επιρροές
Ο Διονύσιος Καλλυβωκάς (1806-1877), μαθητής του Νικόλαου Καντούνη, ήταν εκπρόσωπος της επτανησιακής τέχνης και εισηγητής της επτανησιακής προσωπογραφίας. Ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό τα διδάγματα των ακαδημαϊκών πρότυπων του 18ου αιώνα ενώ στις προσωπογραφίες του, οι οποίες υπηρετούσαν τις ανάγκες των πελατών του, έδινε προσοχή στην αποτύπωση των ευγενικών χαρακτηριστικών των μορφών. Ως καλλιτέχνης φιλοτέχνησε πρωτότυπα έργα και αντίγραφα, ασχολούμενος κατά κύριο λόγο με τις θρησκευτικές σκηνές και την προσωπογραφία.
Τσαγιονού (ΤΔΒΚ)
Το Τσαγιονού είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Καλοψίδα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1981
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1981 ήταν η 11η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων.
Κάτοχοι μεταλλίων
1979 | 1980 | 1981 | 1982 | 1983
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 1981 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Αλβέρτος Γ΄ της Αυστρίας
Ο Αλβέρτος Γ΄ o με την κοτσίδα, γερμ. Albrecht IV mit dem zopf (9 Σεπτεμβρίου 1349 - 29 Αυγούστου 1395) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Αυστρίας (1365-95) και κόμης του Τυρόλου (1386-95).
Βιογραφία
Ο πατέρας του θέσπισε έναν Κανόνα διαδοχής του Οίκου, όπου κληρονόμος ήταν μόνο ο πρωτότοκος, έτσι όταν το 1358 απεβίωσε ο Αλβέρτος Β΄ τον διαδέχθηκε μόνο ο πρωτότοκος Ροδόλφος Δ΄ ως δούκας της Αυστρίας. Αυτός όρισε άλλον Κανόνα διαδοχής του Οίκου, όπου όλα τα αδέλφια συμμετείχαν από κοινού στην κληρονομιά· ο μεγαλύτερος είχε κάποια δικαιώματα επιπλέον. Το 1362 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός Φρειδερίκος Γ΄. Το 1365 μαζί με τον μικρότερο Λεοπόλδο Γ΄ οι τρεις αδελφοί υπέγραψαν την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Ροδόλφου στη Βιέννη (Alma Mater Rudolphina Vindobonensis). Λίγους μήνες μετά απεβίωσε ο Ροδόλφος Δ΄ άτεκνος και οι κτήσεις κυβερνήθηκαν από κοινού από τον Αλβέρτο Γ΄ και τον Λεοπόλδο Γ΄.
Αποκτήσεις και διαίρεση της Αυστρίας
Ο Αλβέρτος Γ΄ και ο μικρότερος αδελφός του κυβερνούσαν τα δουκάτα της Αυστρίας, Στυρίας, Καρινθίας, Καρνιόλης. Το 1369 κληρονόμησαν τον 2ο εξάδελφό τους Μάινχαρτ Γ΄ κόμη του Τυρόλου. Την κομητεία διεκδίκησε ο θείος τού Μάινχαρντ Γ΄, ο Στέφανος Β΄ των Βίττελσμπαχ δούκας της Βαυαρίας, αλλά μετά από παρατεταμένη σύγκρουση, παραιτήθηκε των αξιώσεών του. Το 1368 οι δύο αδελφοί αγόρασαν το Φράιμπουργκ της Σουηβίας. Προσπάθησαν να αποκτήσουν την Τεργέστη, αλλά η Βενετία τους νίκησε με στρατό το 1369/70. Ωστόσο το 1382 οι πολίτες της πόλης, για να αποφύγουν τη Βενετία, παρέδωσαν την Τεργέστη στους δύο Αψβούργους. Το 1374 κληρονόμησαν τον 2ο εξάδελφο του πατέρα τους Αλβέρτο Γ΄ δούκα της Καρινθίας. Το επόμενο έτος απέκτησαν την κυριότητα του Φέλντκιρχ στη Σουηβία και αργότερα οι Αψβούργοι θα αποκτήσουν τη γύρω περιοχή του Βόραρλμπεργκ.
Επειδή διαφώνησαν, έκαναν συμφωνία το 1379 στο Νόιμπεργκ να διαιρέσουν τις νέες κτήσεις. Ο Αλβέρτος Γ΄ έλαβε την Κάτω (Κανονική) Αυστρία (σημερινή ΒΑ Αυστρία). Ο Λεοπόλδος Γ΄ έλαβε την Έσω Αυστρία (Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη), την Άνω Αυστρία (Τυρόλο) και την Πέραν Αυστρία (τις παλαιές κτήσεις του Οίκου στη Σουηβία). Η διαίρεση διατηρήθηκε από τους απογόνους του κλάδου του Αλβέρτου Γ΄ και του κλάδου του Λεοπόλδου Γ΄ και ήταν μειονέκτημα για τους Αψβούργους, καθώς οι Οίκοι του Βίττελσμπαχ και του Λουξεμβούργου διεκδικούσαν τον τίτλο του βασιλιά της Γερμανίας. Αυτό κράτησε ώσπου εξέλιπε ο Αλβερτιανός κλάδος και ο δισεγγονός του Λεοπόλδου Γ΄, ο Μαξιμιλιανός Α΄, συγκέντρωσε όλες τις κτήσεις του Οίκου.
Πολιτική
250px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Αλβέρτος Γ΄ της Αυστρίας και οι δύο του σύζυγοι σε τοιχογραφία του 1497 Το 1377 πήγε στην Πρωσία, στην σταυροφορία εναντίον των παγανιστών Λιθουανών και Σαμογιτιανών. Ο αδελφός του Λεοπόλδος Γ΄ προσπάθησε να επεκτείνει την επικράτειά του στην Ελβετία, αλλά οι κάτοικοι εκεί τον αντιμετώπισαν με τα όπλα και στην καταστρεπτική γι' αυτόν μάχη του Ζέμπαχ το 1386, απεβίωσε αφήνοντας τέσσερις γιους. Ο Αλβέρτος Γ΄ κυβέρνησε τις κτήσεις τους ως την ενηλικίωσή τους. Η δική του προσπάθειά του εναντίον των Ελβετών επίσης απέτυχε: οι ιππότες του νικήθηκαν από τους Ελβετούς λογχοφόρους το 1388 στη μάχη του Νάφελς και ο Αλβέρτος Γ΄ ζήτησε ανακωχή.
Η κυβέρνησή του ήταν ευεργετική, καθώς προστάτευσε τις Τέχνες και τις Επιστήμες. Ο ίδιος ήταν ικανός λόγιος, ιδίως στα Μαθηματικά και την Αστρολογία. Δικό του είναι το αρχαιότερο βιβλίο της Αυστριακής Εθνικής Βιβλιοθήκης, ένα Ευαγγέλιο του 1386. Επέκτεινε το Πανεπιστήμιο της Βιέννης και απέσπασε τη συγκατάθεση του πάπα Ουρβανού ΣΤ΄ για την ίδρυση θεολογικού τμήματος εκεί. Συνέχισε την οικοδόμηση του καθεδρικού του Αγ. Στεφάνου και ανακαίνισε τη Βιέννη με πρότυπο την Πράγα του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας. Ίδρυσε ένα ιπποτικό Τάγμα, όπου έπρεπε τα μέλη να διατηρούν στην κόμη τους κοτσίδα, αλλά όταν απεβίωσε το Τάγμα διαλύθηκε.
Στερέωσε την εξουσία του, που επεκτεινόταν σε αρκετή επικράτεια. Το 1378 απεβίωσε ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας και ο Αλβέρτος Γ΄, από τους γιους του Σιγισμούνδο και Βεντσεσλάο Δ΄, υποστήριξε τον πρώτο. Θεωρούσε ανίκανο τον δεύτερο, μάλιστα ετοίμαζε στρατό για την εκτόπισή του, αλλά απεβίωσε στο κυνηγετικό περίπτερο του Λάξενμπουργκ και τάφηκε στην κρύπτη των δουκών στον καθεδρικό Στέφανσντομ της Βιέννης.
Οικογένεια
Ο Αλβέρτος Γ΄ παντρεύτηκε δύο φορές, η πρώτη του σύζυγος ήταν η Ελισάβετ της Βοημίας, δούκισσα της Αυστρίας (19 Μαρτίου 1336) κόρη του Λουξεμβούργιου αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας. Δεν απέκτησαν τέκνα και η Ελισάβετ απεβίωσε το 1373. Δύο έτη αργότερα ο Αλβέρτος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Βεατρίκη της Νυρεμβέργης από τον Οίκο των Χοεντσόλερν, γονείς της ήταν ο Φρειδερίκος Ε΄ της Νυρεμβέργης κόμης (μπουργκράβος) της Νυρεμβέργης και η Ελισάβετ του Μάισσεν μέλος του Οίκου των Βέττιν, απογόνων των δουκών της Αυστρίας από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ. Ο γιος τους Αλβέρτος Δ΄ της Αυστρίας διαδέχτηκε τον πατέρα του σαν δούκας της Αυστρίας (1377 - 1404) αλλά οι ξάδελφοι του Γουλιέλμος της Αυστρίας και Λεοπόλδος Δ΄ της Αυστρίας παρέλαβαν αντίστοιχα της ηγεμονίας της Έσω Αυστρίας, δηλ. Στυρίας, Καρινθίας και Καρνιόλης και της Πέραν Αυστρίας. Ο κλάδος των Αλβερτιδών ξεκληρίστηκε όταν πέθανε πρόωρα ο τελευταίος εκπρόσωπος του Λαδίσλαος Ε΄ της Ουγγαρίας (1457).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας
Τζένη Ρουσσέα
Η Ιωάννα (Τζένη) Ρουσσέα-Σοφιανοπούλου (25 Οκτωβρίου 1932) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και φοίτησε στη σχολή Εθνικού Θεάτρου.
Το 1970 η Τζένη Ρουσσέα παντρεύτηκε τον φαρμακοβιομήχανο Σωτήρη Σοφιανόπουλο και την ίδια χρονιά απέκτησε την κόρη της Έλλη. Από το 1975 αναλαμβάνει την επιχείρηση του θεάτρου «Κώστα Μουσούρη».
Τηλεόραση - Ραδιόφωνο
Η Τζένη Ρουσσέα έπαιξε και σε πολλά θεατρικά έργα στην μεταφορά τους στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γυναικείο Γυμνό (Γιάννης Μόραλης)
Το Γυναικείο Γυμνό είναι ένα ζωγραφικό έργο του Γιάννη Μόραλη το οποίο ολοκληρώθηκε το 1950. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 69,4x45,2 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Aλεξάνδρου Σούτζου.
Ο πίνακας
Η γυμνή γυναίκα του έργου, με το βλέμμα και την ήρεμη στάση των σταυρωμένων χεριών της, εμφανίζει ομοιότητες με τις αρχαίες επιτύμβιες στήλες αντιπροσωπεύοντας μια κυρίαρχη θεματολογία του καλλιτέχνη. Οι γυναικείες μορφές (νεαρά κορίτσια και νεαρές γυναίκες ) στα έργα του Μόραλη εκείνης της περιόδου παρουσιάζονται ταπεινές και σκεπτικές σε απόλυτα γεωμετρικά σχήματα, αντικατοπτρίζοντας την προσπάθεια του ζωγράφου για την εισαγωγή μιας προσωπικής εκδοχής για τον μοντερνισμό.
Στυλ και επιρροές
Ο Γιάννης Μόραλης είχε καθοριστική συμβολή στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού σκηνικού της μεταπολεμικής Ελλάδας, επίτευγμα που οφείλεται τόσο στην εικαστική του δημιουργία (πετυχαίνοντας τη σύζευξη ανάμεσα στον κλασικισμό και τον μοντερνισμό) όσο και με τη διδασκαλία του. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία και το γυμνό και σε μικρότερο βαθμό με την τοπιογραφία και τη νεκρή φύση. Ως καλλιτέχνης επηρεάστηκε από το έργο του Αντρέ Ντεραίν και του Δημήτρη Γαλάνη. Άλλες πηγές έμπνευσης του ήταν η αρχαία ελληνική γλυπτική και η Πομπηιανή ζωγραφική. Κυρίαρχο θέμα της δημιουργίας του ήταν τα γυναικεία αισθησιακά σώματα σε επιτύμβιες συνθέσεις, εμπνευσμένες από τις επιτύμβιες στήλες της κλασικής αρχαιότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Τσαγιονού
Το Τσαγιονού είναι ένας νεολιθικός οικισμός στην Τουρκία, ο οποίος κατοικείτο μεταξύ 7200 και 6600 π.Χ. Βρίσκεται 40 χιλιόμετρα μακριά από το Ντιγιάρμπακιρ, στους πρόποδες της οροσειράς Ταύρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Νοτιοανατολική Ανατολία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Γεωγραφία της Επαρχίας του Ντιγιάρμπακιρ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία του Ντιγιάρμπακιρ
Ύπατη Αρμοστεία της Κύπρου (Λονδίνο)
Η Ύπατη Αρμοστεία της Κύπρου αποτελεί την διπλωματική αποστολή της Κύπρου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Βρίσκεται επί του αριθμού 13 της Πλατείας Σαιντ Τζέιμς, δίπλα στη Βιβλιοθήκη του Λονδίνου, καθώς και σε κοντινή απόσταση του Τσάταμ Χάουζ.
Το 2012, μικρής έκτασης συγκέντρωση διαμαρτυρίας έλαβε χώρα εμπρός στο κτίριο της Ύπατης Αρμοστείας από άτομα τα οποία ισχυρίζονταν πως τους είχαν πωληθεί με παράνομο τρόπο ιδιοκτησίες επί του νησιού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διπλωματικές αποστολές της Κύπρου Κατηγορία:Βρετανοκυπριακές σχέσεις Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
So Far Away (τραγούδι, Avenged Sevenfold)
Το "So Far Away" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Avenged Sevenfold, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον πέμπτο τους δίσκο, Nightmare (2010). To 2011, το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single, το τρίτο από τον παραπάνω δίσκο. Το single σημείωσε εισπρακτική επιτυχία, μπαίνοντας σε διάφορα charts, ενώ έφτασε και στο νούμερο 1 των αμερικανικών Hot Mainstream Rock Tracks του Billboard.
Το κομμάτι γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον κιθαρίστα Synyster Gates και είναι αφιερωμένο στον θανόντα βασικό ντράμερ του συγκροτήματος The Rev, ο οποίος είχε πεθάνει τον Δεκέμβριο του 2009, από υπερβολική δόση ναρκωτικών ουσιών, σε ηλικία 27 ετών. Επίσης, πρόκειται για το τρίτο single τους, στο οποίο δεν συμμετείχε ο The Rev. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, στο οποίο γίνονται αναφορές στον The Rev μέσω φωτογραφικού υλικού και άλλες παραλλαγές, από την εφηβική τους ηλικία, στην περιοχή όπου μεγάλωσαν.
Λουλουδάδικα (Θεσσαλονίκη)
μικρογραφία|Τα Λουλουδάδικα Τα Λουλουδάδικα της Θεσσαλονίκης είναι μία μικρή περιοχή του κέντρου της πόλης. Στις αρχές της δεκαετίας του '50 το Σωματείο Ανθοπωλών ήρθε σε συνεννόηση με τον τότε Υπουργό Βορείου Ελλάδας, Ιασωνίδη για να στεγάσει τα πλανώδια ανθοπωλεία του. Ορίζεται από τις οδούς Κομνηνών, Φραγγίνη και Βασιλέως Ηρακλείου και παίρνει το όνομά της από τα υπαίθρια ανθοπωλεία που βρίσκονται εκεί. Εκεί βρίσκεται επίσης το Γιαχουντί Χαμάμ καθώς και καταστήματα τροφίμων, εστιατόρια, καφέ κ.ά. Σε μικρή απόσταση από εκεί βρίσκονται οι αγορές Μοδιάνο και Καπάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Θεσσαλονίκης
Νίνγκτσι
Το Νίνγκτσι, γνωστό και ως Λίνζι, είναι πόλη περιφερειακού επιπέδου στη νοτιοανατολική περιοχή της Αυτόνομης Περιοχής του Θιβέτ. Η διοικητική έδρα του Νίνγκτσι είναι η περιφέρεια Μπάγι. Οι κινέζοι διεκδικούν μέρος του Αρουνάτσαλ Πραντές, το οποίο είναι μία από τις πολιτείες της Ινδίας, ως μέρος της νομαρχίας.
Το Νίνγκτσι είναι η τοποθεσία του Μοναστηρίου Μπούτσου. Σήμερα η πόλη έχει πληθυσμό 195.109 κατοίκων.
Τουρισμός
Η επαρχία Κουανγκτούνγκ ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να επενδύσει περισσότερα από 400 εκατομμύρια Ρενμίνμπι (50 εκατομμύρια ευρώ) στην τουριστική βιομηχανία του Νίνγκτσι. Σύμφωνα με το σχέδιο, το Κουανγκτούνγκ θα βοηθήσει στην κατασκευή 22 «ευκατάστατων μοντέλων χωριών» στο Νίνγκτσι σε κομητείες όπως οι Μπόμπε και Ζάγιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Ασπαζίγια
Η Ασπαζίγια ή Κάλνα (λετονικά: Aspazija και Kalna, φιλολογικά ψευδώνυμα της Έλζα Ροζενμπέργκα, λετ: Elza Rozenberga, 16 Μαρτίου 1865 – 5 Νοεμβρίου 1943) ήταν Λετονή λογοτέχνιδα και φεμινίστρια.
Βιογραφία
Το 1887 δημοσίευσε το πρώτο της ποίημα υπό το φιλολογικό ψευδώνυμο Ασπαζίγια, το οποίο εμπνεύστηκε από την αρχαία Ελληνίδα Ασπασία, γνωστή προσωπικότητα της κλασικής Αθήνας. Το 1888 αναδείχτηκε νικήτρια σε έναν διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου, παρόλα αυτά το έργο της (ελλ: Η εκδικήτρια) δεν παρουσιάστηκε στο κοινό, κυρίως λόγω του περιεχομένου του, που ήταν επικριτικό ως προς τη στάση της γερμανικής μειονότητας έναντι των Λετονών αγροτών.
Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε ως ιδιωτική δασκάλα και το 1893 εγκαταστάθηκε στη Ρίγα, όπου έγινε διακρίθηκε ως θεατρική συγγραφέας, δημοσιογράφος, κριτικός, καθώς και ως ενεργή φεμινίστρια. Την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με τον λογοτέχνη Γιάνις Πλιεκσάνς ή Ράινις. Οι δύο τους παντρεύτηκαν το 1897 και έζησαν μαζί μέχρι τον θάνατο του Πλιεκσάνς, το 1929. Παράλληλα, επηρέασε σημαντικά την λογοτεχνική πορεία του Ράινις. Μετά την αποτυχημένη ρωσική επανάσταση του 1905, η Ασπαζίγια και ο σύζυγός της αυτοεξορίστηκαν στην Ελβετία και επέστρεψαν στη Λετονία το 1920, μετά τη σύσταση του ανεξάρτητου λετονικού κράτους.
Με την επιστροφή της στη Λετονία, η Ασπαζίγια εξελέγη στη Συνέλευση που ανέλαβε τη θέσπιση του συντάγματος της χώρας, ενώ τα επόμενα χρόνια ήταν ενεργή στα πολιτικά, κοινωνικά και λογοτεχνικά δρώμενα της Λετονίας. Από το 1933 μέχρι και τον θάνατό της ζούσε στον οικισμό Ντουμπούλτι κοντά στη Γιούρμαλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονοί λογοτέχνες Κατηγορία:Λετονοί πολιτικοί Κατηγορία:Φεμινιστές
Ούγος ΣΤ΄ του Λουζινιάν
Ο Ούγος ΣΤ΄ των Λουζινιάν ή Ούγος ο κακός, (Γαλλική γλώσσα : Hugues VI le diable, μεταξύ 1139/1143 - περί το 1102) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν και, ως Ούγος Α΄, κόμης του Λα Μαρς (1091 - 1110). Ήταν γιος και διάδοχος του Ούγου Ε΄ κυρίου του Λουζινιάν και της Αλμοντίς, κόρης και διαδόχου του Βερνάρδου Α΄ κόμη του Λα Μαρς. Παρά την ευλάβεια του ήταν μόνιμα σε αντιπαράθεση με το αβαείο του Αγ. Μαισέντ. Σε πολλές περιπτώσεις οι φιλονικίες με τους μοναχούς ήταν τόσο βίαιες, που αναγκάστηκε να επέμβει ο δούκας της Ακουιτανίας, οι επίσκοποι του Πουατιέ και του Σαιντ και ο Πάπας Πασχάλης Β΄. Οι μοναχοί του Αγ. Μαισέν του έδωσαν το παρωνύμιο ο κακός. Το 1086 ο στρατός της Καστίλης καταστράφηκε σε μάχη από τους Αλμοραβίδες, οι οποίοι απείλησαν τον ετεροθαλή αδελφό του Βερεγγάριο-Ραϋμόνδο Β΄ κόμη της Βαρκελώνης. Ο Ούγος ΣΤ΄ ανέλαβε εκστρατεία στην Ιβηρική το 1087 μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Ραϋμόνδο Δ΄ κόμη της Τουλούζης για να βοηθήσουν τον αδελφό τους. Ανέλαβε τον σταυρό κατά την Α΄ Σταυροφορία μαζί με τους δύο προαναφερθέντες αδελφούς του, ο Ραϋμόνδος Δ΄ έγινε ο πρώτος κόμης της Τρίπολης. Συμμετείχε και στη Σταυροφορία του 1101 (μεταξύ της Α΄ και της Β΄ Σταυροφορίας) με το στρατό του Γουλιέλμου Θ΄ δούκα της Ακουιτανίας, έπεσε στην "μάχη της Ράμλα".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1065 τη Χιλντεγκάρντε, κόρη του Αιμερύ Δ΄ υποκόμη του Τουάρ και είχε τέκνο: