cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζεμπού
Χρήσεις
Το ζεμπού χρησιμοποιείται για αγροτικές εργασίες όπως το να σέρνει κάρα, για το κρέας, το γάλα, το δέρμα και την κοπριά του, που χρησιμοποιείται σαν λίπασμα. Από τα οστά και τα κέρατά του, κατασκευάζονται μαχαίρια. Αντιθέτως, το κρέας του ζώου δεν βρίσκεται σε υψηλή εκτίμηση και θεωρείται σκληρό και χαμηλής ποιότητας.
Τα ζεμπού παράγουν μικρή ποσότητα γάλακτος. Ξεκινάνε την παραγωγή γάλακτος σε μεγάλη ηλικία και χρησιμοποιούν το γάλα τους αποκλειστικά για τα μικρά τους. Όταν ζευγαρώσουν με άλλες ποικιλίες αγελάδας η παραγωγή συνήθως αυξάνεται.
Στην Ινδία το ζεμπού συμβολίζει τον Νάντι, τον ιερό ταύρο του θεού Σίβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξημερωμένα ζώα Κατηγορία:Αγελάδα
Βλυχάδα Ρεθύμνης
Για συνώνυμους οικισμούς και τοποθεσίες δείτε το λήμμα: Βλυχάδα (αποσαφήνιση)
Η Βλυχάδα είναι πεδινός οικισμός του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 50 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βλυχάδα βρίσκεται σε απόσταση 31 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο και 18 χλμ. ΒΑ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο δίπλα και νότια από την Εθνική Οδό 90 ή Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.) ενώ βόρεια και προς την πλευρά της θάλασσας είναι το Μπαλί. Δυτικά του χωριού είναι η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ατάλης-Μπαλή που τοιχογραφίες από το καθολικό της χρονολογούνται στον 14ο αιώνα και η πρώτη γνωστή γραπτή μαρτυρία σε νοταριακό έγγραφο του 1628. Η αρχιτεκτονική της μονής παρουσιάζει αρκετές ιδιαιτερότητες, είναι κτισμένη σε επίπεδα με θέα τη θάλασσα και από το 1980 έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 με την ονομασία Κάτω Βλυχάδα να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μελιδονίου και το 1963 με το ΦΕΚ 219Α - 11/12/1963 να μετονομάζεται σε Βλυχάδα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μελιδόνι, Εξάντη και το Μπαλί αποτελούν την τοπική κοινότητα Μελιδονίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 163 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Ιακωβίδης
Το ελληνικό επώνυμο Ιακωβίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Μωρίς Μπαρές
Ο Μωρίς Μπαρρές (γαλλικά: Maurice Barrès, 1862 - 1923) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και πολιτικός, πρωτοπόρος του γαλλικού εθνικισμού.
Ο πρώτος άξονας της σκέψης του εμφανίζεται στην τριλογία Η λατρεία του Εγώ, όπου αναφέρει ότι το πρώτο μας καθήκον είναι να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ενάντια στους «Βάρβαρους», δηλαδή ενάντια σε όλα όσα κινδυνεύουν να μας αποδυναμώσουν στην ανάπτυξη της δικής μας ευαισθησίας. Ο δεύτερος άξονας αναλύεται στην τριλογία του Το μυθιστόρημα της εθνικής ενέργειας, που μαρτυρά την εξέλιξη του Μπαρές από τον ακραίο ατομικισμό προς τον πατριωτισμό και την παράδοση, την προσκόλληση στις ρίζες, την οικογένεια, τη θρησκεία, τον στρατό και την πατρίδα.
Ο Μπαρρές θεωρείται, μαζί με τον Σαρλ Μωρράς, ως ένας από τους βασικούς διανοούμενους του ευρωπαϊκού εθνικισμού στην αλλαγή του αιώνα στη Γαλλία.
Εργοβιογραφία
Ο Μωρίς Μπαρρές γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1862 και μεγάλωσε στο Σαρμ της Λωρραίνης (νομός Βοσγίων), κοντά στα γερμανογαλλικά σύνορα που άλλαξαν μετά τον γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870, καθώς η Αλσατία και η Λωρραίνη προσαρτήθηκαν στη Γερμανία. Πέρασε τα χρόνια του γυμνασίου ως μαθητής οικοτροφείου στο Νανσύ, με θέα τη «γαλάζια γραμμή του ορίζοντα των Βοσγίων», που αποτελούσαν το σύνορο με τη Γαλλία. Έτσι, ο επαρχιακός τοπικισμός τον οδήγησε στον εθνικισμό από νεαρή ηλικία, ζητώντας την απελευθέρωση των εδαφών από τη Γερμανία.
Το 1882 πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε νομικά και ταυτόχρονα άρχισε τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του γράφοντας συνέχειες μυθιστορημάτων σε εφημερίδες, πιο στενά συνδεδεμένος με τους συμβολιστές παρά με τους νατουραλιστές και συμμετέχοντας στη λογοτεχνική ζωή του Καρτιέ Λατέν. Το 1888 έγινε γνωστός με το μυθιστόρημα Υπό το βλέμμα των βαρβάρων, πρώτο μέρος της αυτοβιογραφικής τριλογίας των μυθιστορημάτων Η λατρεία του Εγώ, στην οποία ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας νεαρός διανοούμενος που βυθίζεται στην παριζιάνικη κουλτούρα του τέλους του αιώνα, αλλά βρίσκει αυτόν τον κόσμο υπερβολικά εκλεπτυσμένο και κοσμοπολίτικο που δεν μπορεί να του προσφέρει υποστήριξη, έτσι τελικά αποκηρύσσει τον παρακμιακό ναρκισσισμό του, επιστρέφει στην προγονική του Λωρραίνη και εκεί ανακαλύπτει εκ νέου τις εθνικές παραδόσεις και τον καθολικισμό.
Το 1889, ο Μπαρρές σε ηλικία 27 ετών στράφηκε στην πολιτική. Έγινε οπαδός του δεξιού λαϊκιστή στρατηγού Ζωρζ Μπουλανζέ και ήταν ενεργός στο βραχύβιο εθνικιστικό και ρεβανσιστικό κίνημά του. Για μια νομοθετική περίοδο (1889-93) ήταν βουλευτής για την εκλογική περιφέρεια του Νανσύ. Ακόμη και μετά την αυτοκτονία του Μπουλανζέ (1891) και τη διάλυση του κινήματός του, εργάστηκε ως δεξιός διανοούμενος και πολιτικός, αλλά απέτυχε τέσσερις φορές όταν προσπάθησε να επιστρέψει στο κοινοβούλιο. Στα πλαίσια της υπόθεσης Ντρέιφους (1898), που δίχασε τη Γαλλία, ήταν σφοδρός πολέμιος του Άλφρεντ Ντρέιφους. Επίσης, επέκρινε με δριμύτητα την Αριστερά, η οποία θεσμοθέτησε τον διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους.
Στο μεταξύ, είχε γίνει πολύ γνωστός και με επιρροή ταυτόχρονα ως συγγραφέας και πολιτικός. Το 1892 εκδόθηκε Ο εχθρός των νόμων και μια συλλογή ταξιδιωτικών ιστοριών με τίτλο Για το αίμα, για την ηδονή, για τον θάνατο (1894-1909).
Το 1896, από το γάμο του με την Πωλ Μπαρρές απέκτησε έναν γιο, τον Φιλίπ Μπαρρές.
Το 1897-1901 ο Μπαρρές δημοσίευσε μια άλλη τριλογία: Το μυθιστόρημα της εθνικής ενέργειας. Είναι η ιστορία μερικών νέων από τη Λωρραίνη που πηγαίνουν στο Παρίσι, όπου αισθάνονται «ξεριζωμένοι» (το πρώτο μυθιστόρημα ονομάζεται Οι ξεριζωμένοι), αλλά το συνειδητοποιούν και επιστρέφουν στην περιοχή τους και προσανατολίζονται στην ανακατάληψη των προσαρτημένων από τους Γερμανούς περιοχών Αλσατίας και Λωρραίνης.
Το 1906 ήταν η χρονιά του θριάμβου του: ο Μπαρρές έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία και τελικά επανεξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Νεϊγί-συρ-Σεν κοντά στο Παρίσι, όπου εκλεγόταν μέχρι τον θάνατό του. αριστερά|μικρογραφία|Ο Μωρίς Μπαρρές εκφωνεί ομιλία στην τελετή για τους νεκρούς στο μέτωπο των Βοσγίων το 1914. Το 1913 τελείωσε μια άλλη τριλογία μυθιστορημάτων: Οι προμαχώνες της ανατολής. Οι πρώτοι τόμοι, Στην υπηρεσία της Γερμανίας (1905) και Κολέτ Μπωντός (1909), είναι έργα με εθνικιστικές ιστορίες, ο τρίτος, Ο εμπνευσμένος λόφος (1912), αφορά τον αγώνα τριών ιερέων της Λωρραίνης ενάντια στην επίσημη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Το 1914 ο Μπαρρές διαδέχθηκε τον Πωλ Ντερουλέντ ως πρόεδρος της αντιγερμανικής, αντισημιτικής και αντικοινοβουλευτικής Ένωσης Πατριωτών. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 1914 -18 δραστηριοποιήθηκε ως δημοσιογράφος με άρθρα και χρονικά στην εφημερίδα Ηχώ του Παρισιού, με σκοπό να εξυψώσει το ηθικό των στρατευμάτων.
Μετά το τέλος του πολέμου, ζήτησε επανειλημμένα την προσάρτηση του Λουξεμβούργου στη Γαλλία.
Στη μετέπειτα ζωή του, επέστρεψε στην καθολική πίστη και συμμετείχε σε μια εκστρατεία για την αποκατάσταση των γαλλικών εκκλησιών. Συνέβαλε στην καθιέρωση της 24ης Ιουνίου ως εθνική ημέρα μνήμης για την Ιωάννα της Λωρραίνης.
Μετά το τέλος του πολέμου, ο Μωρίς Μπαρρές έγινε αρνητική φιγούρα σε κύκλους της πρωτοπορίας κυρίως, γεγονός που οδήγησε στη συμβολική «δίκη» του 1921 που έγινε διάσημη ως σουρεαλιστικό γεγονός. Παρόλα αυτά, τα έργα του συνέχισαν να έχουν επιτυχία κυρίως για το εκλεπτυσμένο ύφος του, ακόμη και μεταξύ αριστερών διανοούμενων όπως ο Λουί Αραγκόν. Επηρέασε επίσης τον Αντρέ Ζιντ (αντίπαλος του οποίου έγινε μετά το 1900), τον Φρανσουά Μωριάκ, τον Αντρέ Μαλρώ και τον Ίωνα Δραγούμη.
Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 1923 στο Νεϊγί-συρ-Σεν κοντά στο Παρίσι. Η κηδεία του τελέστηκε δημοσία δαπάνη στην Παναγία των Παρισίων παρουσία μελών της κυβέρνησης και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της γενέτειράς του Σαρμ, όπως ήταν η τελευταία του επιθυμία.
Φανταστική δίκη του Μωρίς Μπαρρές
Την άνοιξη του 1921, οι ντανταϊστές οργάνωσαν τη «δίκη» του Μωρίς Μπαρρές, υπό την προεδρία του Αντρέ Μπρετόν, κατηγορώντας τον για «έγκλημα κατά της ασφάλειας του πνεύματος». Ο Μπρετόν έθεσε το κατηγορητήριο ως εξής:"Το πρόβλημα είναι να γνωρίζουμε σε ποιο βαθμό μπορεί να θεωρηθεί ένοχος ένας άνθρωπος του οποίου η θέληση για εξουσία τον οδηγεί να υπερασπιστεί τις κομφορμιστικές ιδέες που είναι εντελώς αντίθετες με εκείνες της νιότης του. Πώς ο συγγραφέας του Ένας ελεύθερος άνθρωπος έγινε ο προπαγανδιστής της Ηχούς του Παρισιού;"Αυτή η συμβολική «δίκη», στο τέλος της οποίας ο Μπαρρές «καταδικάστηκε» σε είκοσι χρόνια καταναγκαστικής εργασίας, ήταν η αρχή του τέλους του κινήματος των ντανταϊστών (1922), καθώς ο Τριστάν Τζαρά αρνήθηκε κάθε μορφή δικαιοσύνης, ακόμη και παρωδίας διοργανωμένης από τους νταντά.
Θέατρο
Une journée parlementaire (comédie de mœurs en 3 actes), 1894 - Μια κοινοβουλευτική ημέρα (κωμωδία ηθών σε 3 πράξεις).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
Σεμπαστιάν Λε Πρεστρ ντε Βωμπάν
Ο Σεμπαστιάν Λε Πρεστρ, Μαρκήσιος του Βωμπάν ( γαλλικά Sébastien Le Prestre, marquis de Vauban), ευρέως γνωστός ως Βωμπάν (1 Μαΐου 1633 - 30 Μαρτίου 1707), ήταν Γάλλος μηχανικός, στρατιωτικός αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, υδραυλικός μηχανικός και δοκιμιογράφος. Με τα έργα του έφερε επανάσταση στην τέχνη της πολιορκίας και τις αμυντικές οχυρώσεις. Έλαβε μέρος σε όλους τους πολέμους του βασιλείου της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ' (1643–1715) και διετέλεσε στρατάρχης της Γαλλίας.
Για την υπεράσπιση των συνόρων της Γαλλίας κατασκεύασε ένα δίκτυο οχυρωματικών έργων που αποτελούσαν ένα αμυντικό τείχος που περιέκλειε και προστάτευε τα γαλλικά εδάφη. Δώδεκα έργα του Βωμπάν, ομαδοποιημένα στο Δίκτυο Οχυρώσεων του Βωμπάν, εντάχθηκαν στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Το μουσείο Σχεδίων και Αντιγράφων στο Μέγαρο των Απομάχων στο Παρίσι και το μουσείο Καλών Τεχνών στη Λιλ εκθέτουν πολλά από τα μοντέλα και τα σχέδια των οχυρωματικών έργων που κατασκευάστηκαν ή τροποποιήθηκαν από τον Βωμπάν.
Πρώιμη καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του Μπαζός, κατοικία του Βωμπάν αριστερά|μικρογραφία|Το μαυσωλείο του Βωμπάν στο [[Μέγαρο των Απομάχων]] Ο Βωμπάν γεννήθηκε στο Σαιν-Λεζέ-ντε-Φουσερέ, σήμερα Σαιν-Λεζέ-Βωμπάν, στη Βουργουνδία, νοτιοανατολικά του Αβαλόν. Προερχόταν από μια οικογένεια πολύ μέτριων οικονομικών μέσων που ανήκε στην κατώτερη αριστοκρατία. Το 1651 κατατάχθηκε στο σύνταγμα του Λουδοβίκου Β' των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κοντέ, ο οποίος επρόκειτο να επαναστατήσει εναντίον του νεαρού τότε Λουδοβίκου ΙΔ' (εξέγερση της Σφενδόνης).
Οι ικανότητες του Βωμπάν αποκαλύφθηκαν σύντομα. Διακρίθηκε υπερασπιζόμενος πόλεις στην περιοχή της Αργκόν και στην πολιορκία και κατάληψη της Σαιντ-Μενού, μαχόμενος στο πλευρό του Κοντέ. Το 1653 αιχμαλωτίσθηκε από τις δυνάμεις της κυβέρνησης, όπου του επιφυλάχθηκε τιμητική μεταχείριση, και έτσι σύντομα άλλαξε στρατόπεδο και βοήθησε τα βασιλικά στρατεύματα να ανακαταλάβουν την πόλη Σαιντ-Μενού. Κατά τη διάρκεια πολιορκίας το 1654 τραυματίστηκε δύο φορές. Το 1655 έγινε δεκτός, ως «τακτικός μηχανικός του βασιλιά», στο σώμα των αξιωματικών που σταδιακά ιδρυόταν, έξω από την τακτική στρατιωτική ιεραρχία, για εξειδικευμένη εργασία στην οχύρωση και την πολιορκητική τέχνη. Αφού συμμετείχε σε επιχειρήσεις εναντίον διαφόρων φρουρίων και πόλεων μεταξύ 1655 και 1657, έγινε αρχιμηχανικός του στρατού κατά την πολιορκία της Γκραβελίν το 1658.
Κατά τη διάρκεια του διαστήματος της ειρήνης, από το 1659 έως το 1667, ο Βωμπάν εργάστηκε στην κατεδάφιση των οχυρώσεων του Νανσί, στο δουκάτο της Λωρραίνης από το 1661 έως το 1662 και στην ενίσχυση του Αλτ-Μπράιζαχ, ενός γαλλικού φυλακίου στη δεξιά όχθη του Ρήνου. Το 1663 του ανατέθηκε η διοίκηση ίλης στο σύνταγμα της Πικαρδίας. Οι υπηρεσίες του στην κατάληψη των πόλεων Τουρναί, Ντουαί και Λιλ κατά τη γαλλική εισβολή στις Ισπανικές Κάτω Χώρες το 1667 ανταμείφθηκαν από τον βασιλιά με χρηματική αμοιβή, τον βαθμό του αξιωματικού της Βασιλικής Φρουράς και τη θέση του διοικητή του φρουρίου της Λιλ.
Οι αυξανόμενες ευθύνες του Βωμπάν περιελάμβαναν και εκείνες του «γενικού επιμελητή οχυρώσεων» - αν και αυτόν τον τίτλο τον διατήρησε μέχρι το 1677. Ταξίδευε συνεχώς και αλληλογραφούσε διαρκώς με τον βασιλιά και με τον υπουργό Στρατιωτικών, τον μαρκήσιο του Λουβουά. Τα τεχνικά υπομνήματα του Βωμπάν έφεραν τα οχυρωματικά του συστήματα στο επίκεντρο των στρατιωτικών σπουδών στην Ευρώπη για περισσότερο από έναν αιώνα. Κατά την περίοδο της ειρήνης από το 1668 έως το 1672, επιθεώρησε τις οχυρώσεις του Ρουσιγιόν, των Γαλλικών Κάτω Χωρών, της Πικαρδίας και της Λωρραίνης και στάλθηκε επίσης στο Πεδεμόντιο (1671) για να συμβουλεύσει τον Δούκα του Σαβοΐας σχετικά με την άμυνα πόλεων της επικράτειάς του - συμβουλές για τις οποίες η Γαλλία αργότερα θα μετάνιωνε.
Στρατιωτικές καινοτομίες
μικρογραφία|250x250εσ|12 από τα μεγαλύτερα έργα του μικρογραφία|250x250εσ|Η οχυρωμένη πόλη Νεφ-Μπριζάκ μικρογραφία|250x250εσ|Το φρούριο της [[Μπεζανσόν]] Ο Ολλανδικός πόλεμος του Λουδοβίκου του 1672–79 έφερε αξιοσημείωτη δόξα στον Βωμπάν λόγω της παρουσίας του βασιλιά, ως αρχιστράτηγου, σε πολιορκίες που διεύθυνε ο ίδιος. Στην πολιορκία του Μάαστριχτ (1673) χρησιμοποίησε ένα πλήρες σύστημα «παραλλήλων» - δηλαδή, χαρακώματα που έσκαψαν παράλληλα ή ομόκεντρα στην περίμετρο των αμυντικών θέσεων του εχθρού και συνέδεσαν με χαρακώματα ζιγκ-ζαγκ, που έκαναν την προσέγγιση των επιτιθέμενων συγκριτικά ασφαλή από τα πυρά των αμυνομένων. Για την επιτυχία του στο Μάαστριχτ προήχθη και του δόθηκε χρηματική βοήθεια που του επέτρεψε να αγοράσει το κάστρο του Μπαζός (κοντά στην έδρα της οικογένειάς του), και από περαιτέρω επιτυχίες του απονεμήθηκε το 1676 το αξίωμα του υποστράτηγου. Στην πολιορκία της Βαλανσιέν, το 1677, έπεισε τον βασιλιά, παρά την αντίθετη γνώμη των βασιλικών συμβούλων και πέντε στραταρχών, να επιτεθούν κατά τη διάρκεια της ημέρας, επειδή οι συμβατικές επιθέσεις στο σκοτάδι συχνά είχαν ως αποτέλεσμα την ανταλλαγή κατά λάθος πυρών. Για την κατάληψη της Βαλανσιέν ανταμείφθηκε με νέα χρηματική δωρεά.
Το 1680–81 ο Βωμπάν πραγματοποίησε περιοδεία στα γαλλικά σύνορα, επιθεωρώντας ή βελτιώνοντας τις οχυρώσεις. Για το Στρασβούργο (1681) σχεδίασε ένα από τα πιο σύγχρονα οχυρά της εποχής του. Έχοντας διευθύνει την πολιορκία του Λουξεμβούργου το 1684, στη συνέχεια ξανασχεδίασε το αμυντικό σύστημα της πόλης. Το οχυρό στο Λάνταου στη Βαυαρία θεωρείται ως το μεγαλύτερο έργο του (1687).
Τον Σεπτέμβριο του 1688, στις αρχές του πολέμου της Μεγάλης Συμμαχίας, στον οποίο ο Λουδοβίκος αντιτάχθηκε στις συνδυασμένες δυνάμεις των Κάτω Χωρών, της Αγγλίας, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μικρότερων συμμάχων τους, ο Βωμπάν προήχθη σε αντιστράτηγο. Και τον Οκτώβριο, υπό τη διοίκηση του δελφίνου Λουδοβίκου, κατέλαβε το Φίλιπσμπουργκ, στη δεξιά όχθη του Ρήνου νότια του Σπάιερ. Σε αυτήν την πολιορκία εισήγαγε την εποστρακιστική βολή, κατά την οποία η σφαίρα του πυροβόλου ήταν φτιαγμένη με τρόπο ώστε να προωθείται πέρα από τα προκαλύμματα, βάλλοντας εναντίον διάφορων στόχων πριν εξαντληθεί η δύναμή της. Ταυτόχρονα, υποστήριξε τη χρήση της ξιφολόγχης με υποδοχή, μια άλλη επινόησή του. Κατέλαβε τη Μονς το 1691 και το Ναμύρ το 1692, γρήγορα και με λίγες απώλειες. Στην πολιορκία του Σαρλερουά, το 1693, ήταν για πρώτη φορά διοικητής μεραρχίας πεζικού. Το 1694 έστρεψε την προσοχή του στη Βρέστη για να προστατευτεί από την αγγλική απειλή κατά της Βρετάνης, επέστρεψε όμως στις Κάτω Χώρες για την υπεράσπιση του Ναμύρ το 1695 αλλά δεν μπόρεσε να σώσει την πόλη. Το 1697 συμμετείχε στην πολιορκία και κατάληψη της Ατ, όπου τραυματίστηκε ξανά.
Κατά τη διάρκεια της ειρήνης του 1698–1701 ο Βωμπάν αποκατέστησε το αμυντικό σύστημα του Νεφ-Μπριζάκ στην Αλσατία, το τελευταίο από τα 160 φρούρια τα οποία κατασκεύασε. Παρά τα προβλήματα υγείας του, ζήτησε πάλι ενεργή συμμετοχή στον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701–14). Σε μια επιστολή του 1702 προς τον βασιλιά, ζήτησε να ονομασθεί στρατάρχης της Γαλλίας, ώστε να μην χρειασθεί να υπηρετήσει υπό στρατάρχες νεώτερους σε ηλικία. Ο Λουδοβίκος ΙΔ', γνωρίζοντας (όπως και όλη η Ευρώπη) ότι πολλές από τις νίκες της Γαλλίας οφείλονταν πολύ περισσότερο στον Βωμπάν παρά στα επιτεύγματα ανώτερων ευγενών οι οποίοι λόγω καταγωγής είχαν γίνει στρατάρχες, τον ονόμασε στρατάρχη της Γαλλίας τον Ιανουάριο του 1703. Η τελευταία αποστολή του ήταν η οργάνωση οχυρωμένου στρατοπέδου στη Δουνκέρκη το 1706. Πέθανε στο Παρίσι στις 30 Μαρτίου 1707.
12 από τα έργα του Βωμπάν ενσωματώθηκαν στο Δίκτυο Οχυρώσεων του Βωμπάν και κατατάχθηκαν ως ιστορικά μνημεία.
Το 2008 πολλές από τις οχυρώσεις που ο Βωμπάν κατασκεύασε στη Γαλλία - συμπεριλαμβανομένων τειχών, κάστρων και φρουρίων - εντάχθηκαν στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Συγγράμματα
Ο Βωμπάν ήταν ακαταπόνητος. Αφιέρωσε το χρόνο του ανάμεσα στα καθήκοντα και, σε περιόδους ανάρρωσης, στη συγγραφή δοκιμίων σχετικών με θέματα που απασχολούσαν το κοινό. Μερικά από αυτά τα γραπτά αφορούσαν το επάγγελμά του, άλλα όχι. Πολλά έργα συγκεντρώθηκαν από τον ίδιο σε τόμους χειρόγραφων με τον συλλογικό τίτλο Αργίες (Oisivetés). Η πραγματεία του Περί της επίθεσης και της άμυνας των οχυρωμένων θέσεων (De l'attaque et de la défense des places), γραμμένη το 1705-06, τυπώθηκε το 1737 και επανεκτυπώθηκε το 1829. Έγραψε επίσης σχετικά με τη σκοπιμότητα επαναπατρισμού των εκτοπισμένων Ουγενότων στη Γαλλία (1689), για τη διάνοιξη διωρύγων και καναλιών και γενικά την εσωτερική ναυσιπλοΐα. Για καταδρομικές θαλάσσιες εφόδους. Για τη γεωγραφία της περιοχής Βεζλαί. Για τη δασοκομία και την εκτροφή χοίρων. Για τις υπερπόντιες αποικίες και στις διεθνείς υποθέσεις. Η πιο σημαντική «Αργία» του, ωστόσο, ήταν το Σχέδιο μιας βασιλικής δεκάτης (1707), που πρότεινε την κατάργηση σχεδόν όλων των υφιστάμενων φόρων της Γαλλίας και την αντικατάστασή τους με ένα φόρο 10 τοις εκατό σε όλα τα εδάφη και το εμπόριο, από τον οποίο φόρο κανείς δεν έπρεπε να εξαιρείται. Τεκμηρίωσε τα επιχειρήματά του με στατιστική τεκμηρίωση και, με αυτόν τον τρόπο, εισήγαγε τη χρήση της στατιστικής στην οικονομία. Αλλά η γαλλική κυβέρνηση - πολύ βαθιά δεσμευμένη, απρόθυμη και ακόμη και ανίκανη να ανακαλέσει τις εξαιρέσεις των προνομιούχων τάξεων λόγω της εξάρτησής της από αυτές δεν έδειξε ενδιαφέρον για το τολμηρό αυτό πρόγραμμα φορολογικής μεταρρύθμισης που προσπάθησε να επιλύσει τις κοινωνικές αδικίες - και απαγόρευσε την κυκλοφορία του βιβλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Γεωγραφική κατανομή των ομιλητών της ελληνικής γλώσσας
Αυτό το άρθρο αναλύει την ιστορική και τρέχουσα γεωγραφική κατανομή των ομιλητών της ελληνικής γλώσσας, όπως διαμορφώνεται από τις κατά τόπους εγχώριες απογραφές. Η ελληνική γλώσσα αποτελεί επίσημη γλώσσα της Ελλάδας, της Κύπρου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι επίσημη γλώσσα των δήμων Δρόπολης και Φοινίκης της Βόρειας Ηπείρου.
Ελλάδα
Η ελληνική γλώσσα αποτελεί την κύρια και μοναδική επίσημη γλώσσα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η Ελλάδα αποτελεί κατοικία ομιλητών της ελληνικής γλώσσας για αρκετές χιλιετίες, με παρουσία από την 3η χιλιετία π.Χ. και πιθανώς νωρίτερα.
Στην Ελλάδα, οι ομιλητές της ελληνικής γλώσσας πλησιάζουν τα 11.000.000 άτομα. Εκτός από τους κατοίκους της Ελλάδας που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, σχεδόν όλοι οι μετανάστες με καταγωγή από άλλες χώρες γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα σε οποιοδήποτε βαθμό.
Ως αποτέλεσμα της ανταλλαγής πληθυσμών του 1923 και της σταδιακής αφομοίωσης των μεταναστών και άλλων κοινοτήτων, δεν υπάρχει κάποια σημαντική γλωσσική μειονότητα στην Ελλάδα, εκτός από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.
Κύπρος
μικρογραφία|Δήμοι της Κύπρου ανά κυρίαρχη γλώσσα το 1960, πριν τη διαίρεση της Κύπρου. Η Ελληνική γλώσσα είναι μία από τις δύο επίσημες γλώσσες της Κύπρου, μαζί με την τουρκική. Καθώς το ένα τρίτο της Κύπρου βρίσκεται υπό την κατοχή της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, σχεδόν όλα τα επίσημα έγγραφα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι στην ελληνική. Ωστόσο, η ελληνική είναι η κύρια γλώσσα ολόκληρου του νησιού. Η τοπική διάλεκτος ονομάζεται κυπριακή.
Στην Κύπρο, η ελληνική γλώσσα ομιλείται συνεχώς από τον 12ο-11ο αιώνα π.Χ. Στη ρωμαϊκή κατοχή του νησιού, η ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούταν ευρέως από τη ρωμαϊκή διοίκηση. Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, η ελληνική γλώσσα ομιλούταν ομοιόμορφα σε όλο το νησί, ενώ υπήρχαν και Τουρκοκύπριοι που ομιλούσαν μόνο την ελληνική. Σήμερα, αρκετοί τουρκοκύπριοι, κυρίως άτομα μεγαλύτερης ηλικίας γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 679.833 Κύπριοι είχαν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική. Αρκετοί μετανάστες ομιλούν και την ελληνική γλώσσα.
Αλβανία
μικρογραφία|Κατανομή των γλωσσικών μειονοτήτων στην Αλβανία. Οι Έλληνες είναι η περιοχή χρωματισμένη με μπλε χρώμα. Η ελληνική γλώσσα ομιλείται στη Βόρεια Ήπειρο από την αρχαιότητα. Σήμερα η Ελληνική γλώσσα ομιλείται σε περιοχές των νομών Αυλώνα Αργυροκάστρου, Κορυτσάς και Μπερατίου.
Η ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου αποτελεί ευαίσθητο θέμα στις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Έτσι ο ακριβής αριθμός των ομιλητών της ελληνικής γλώσσας στην Αλβανία είναι δύσκολο να εκτιμηθεί. Σύμφωνα με την απογραφή του οργανισμού Ομόνοια, στη Βόρεια Ήπειρο και μέρη της Ελλάδας υπάρχουν 287.000 Έλληνες και άρα σχεδόν 287.000 ομιλητές της ελληνικής.
Η κύρια τοπική διάλεκτος της ελληνικής στην Αλβανία είναι η χειμαρριώτικη και η αργυροκαστριώτικη. Λόγω της γεωγραφικής τους απομόνωσης από την υπόλοιπη Ελλάδα, τείνουν να είναι πιο συντηρητικές και έχουν περισσότερα δάνεια από την αλβανική. Άλλες διάλεκτοι είναι αυτοί της Νάρτας και της Σβέρνιτσας, οι οποίες ανήκουν στις βόρειες ελληνικές διαλέκτους.
Η ελληνική γλώσσα είναι επίσημη γλώσσα στον δήμο Φοινίκης και στον δήμο Δρόπολης. Επίσης, αρκετοί Αλβανοί ομιλούν την ελληνική ως δεύτερη ή τρίτη γλώσσα, λόγω παλαιότερης διαμονής στην Ελλάδα ή επιθυμίας να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. Επίσης, η ελληνική γλώσσα διδάσκεται σε μειονοτικά σχολεία της χώρας. Η ελληνική είναι αναγνωρισμένη μειονοτική γλώσσα στην Αλβανία.
Τουρκία
μικρογραφία|Χάρτης του Ελληνισμού στην Εγγύς Ανατολή (1918) του [[Γεώργιος Σωτηριάδης|Γεώργιου Σωτηριάδη (1852-1942).]] Η ελληνική γλώσσα ομιλείται από διάσπαρτες κοινότητες, κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και τον Πόντο. Οι ομιλητές της ποντιακής ανέρχονται περίπου στους 5.000, ενώ η νεοελληνική ομιλούταν από 3.600 άτομα το 2014.
Τα τελευταία 60 χρόνια, ο αριθμός των ομιλητών της ελληνικής γλώσσας έχει συρρικνωθεί. Σύμφωνα με την απογραφή του 1965, η ελληνική γλώσσα ήταν η μητρική γλώσσα 48.096 κατοίκων της Τουρκίας, ενώ μόνο 3.203 από αυτούς ήταν μονόγλωσσοι. Ακόμη, 78.941 ομιλούσαν την ελληνική ως δεύτερη γλώσσα. Στην ίδια περιοχή, οι περισσότεροι ομιλητές βρίσκονταν σε τρεις επαρχίες, στις επαρχίες Κωνσταντινούπολης (35.097 μητρικοί ομιλητές της ελληνικές γλώσσας ), Δαρδανελλίων (5.258 ομιλητές ) και Τραπεζούντας (4.535 ομιλητές ). Μικρότερες κοινότητες υπήρχαν στις επαρχίες Σμύρνης (898 ομιλητές ως μητρική γλώσσα ) και Χατάι (767 ομιλητές ως μητρική γλώσσα ).
Η ελληνική γλώσσα ομιλούνταν στη περιοχή της σημερινής Τουρκίας (Μικρασία) και στον Πόντο από την αρχαιότητα. Έως το 1923 (ανταλλαγή πληθυσμών σύμφωνα με τη συμφωνία της Λωζάνης) οι Έλληνες στο σημερινό έδαφος της Τουρκίας ξεπερνούσαν το 1 εκατομμύριο. Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1914, οι Έλληνες στην Αυτοκρατορία έφταναν τα 1.792.202 άτομα, δίνοντας περίπου 2.000.000 ομιλητές της ελληνικής γλώσσας στη χώρα.
Επίσης, άλλο ένα κέντρο της ελληνικής κοινότητας στην Τουρκία είναι τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, στην επαρχία Δαρδανελλίων. Στην Τουρκία, η ελληνική είναι αναγνωρισμένη μειονοτική γλώσσα. Στις επαρχίες Καρς, Ερζερούμ, Ιγντίρ και Αρνταχάν (αυτές οι επαρχίες πέρασαν στη Ρωσία σύμφωνα με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου) υπήρχε σημαντική κοινότητα Ελλήνων του Καυκάσου και Ποντίων, οι οποίοι μιλούσαν κυρίως ποντιακά. μικρογραφία|Τα ποσοστά των ομιλητών της ελληνικής γλώσσας στην Τουρκία, σύμφωνα με την απογραφή του 1965
Ιταλία
Στην Ιταλία, η ελληνική γλώσσα ομιλείται κυρίως με τη μορφή της κατωιταλικής διαλέκτου, η οποία ομιλείται σε θύλακες στην Καλαβρία (διάλεκτος Γκρίκο), την Απουλία και τη χερσόνησο του Σαλέντο. Η παρουσία τους χρονολογείται από την αρχαιότητα, κατά τη διάρκεια μαζικών μεταναστεύσεων στη νότια Ιταλία και άλλες περιοχές της Ευρώπης.
Ο συνολικός πληθυσμός των Κατωιταλιωτών αριθμεί περί τα 60.000 άτομα. Η ελληνική ομιλείται και από Έλληνες μετανάστες στην Ιταλία. Στην Ιταλία η ελληνική είναι αναγνωρισμένη μειονοτική γλώσσα.
Γερμανία
Η ελληνική κοινότητα στη Γερμανία αριθμεί περί τα 400.000 άτομα. Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών ομιλεί την ελληνική γλώσσα. Σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Στατιστικής φτάνουν τα 320.000 άτομα ενώ το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας ανεβάζει τον αριθμό τους στα 380.000 άτομα. Μεταξύ της ελληνικής κοινότητας της Γερμανίας, η ελληνική χρησιμοποιείται κυρίως στο σπίτι και σε συνευρέσεις ομοεθνών τους.
Ρωσία, ΕΣΣΔ και Ρωσική Αυτοκρατορία
Η Ελληνική γλώσσα ομιλείται από αρκετές χιλιάδες άτομα στη Ρωσία. Από τις 1 Ιανουαρίου 2017, η ελληνική γλώσσα διδάσκεται ως δεύτερη ξένη γλώσσα σε σχολεία της Ρωσίας, ξεκινώντας από τη σχολική χρονιά 2017-2018.
Οι περισσότεροι Ελληνόφωνοι της Ρωσίας ομιλούν τα Ποντιακά, με τους ομιλητές της να είναι περίπου 40.000 άτομα.
Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 2002, 56.473 κάτοικοι της Ρωσίας είχαν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική (0.04% του πληθυσμού της χώρας). Στην απογραφή του 2010 οι μητρικοί ομιλητές της ελληνικής στη Ρωσία μειώθηκαν αρκετά. Η μείωση τους έφτασε τα 13.955 άτομα ή 24.71%, φτάνοντας τους 42.518 ομιλητές. Επίσης το μερίδιο επί του πληθυσμού της χώρας μειώθηκε στο 0.03% του συνολικού πληθυσμού της χώρας.
Το κέντρο της ελληνόγλωσσης μειονότητας αποτελεί η Μόσχα και η νότια Ρωσία, η οποία γειτνιάζει με τη Μαύρη Θάλασσα. Στη Σεβαστούπολη, πόλη ομοσπονδιακής σημασίας στη Κριμαία (η οποία αμφισβητείται μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας), η ελληνική είναι η μητρική γλώσσα 326 κατοίκων της πόλης ή το 0.09% του πληθυσμού. Στην ειδική απογραφή του 2014 στη Κριμαία, 450 άτομα ανέφεραν την ελληνική ως μητρική τους γλώσσα (434 στη Δημοκρατία της Κριμαίας και 16 στη Σεβαστούπολη). Στη ρωσική απογραφή του 1897, 17.114 άτομα στο κυβερνείο Ταυρίδας (Κριμαία και ορισμένες περιοχές της νότιας Ουκρανίας ανατολικά της Χερσώνας) ανέφεραν την ελληνική ως μητρική τους γλώσσα (3,13% του πληθυσμού). Μικρή ελληνόφωνη κοινότητα υπήρχε και στη νήσο Σαχαλίνης στην άπω Ανατολή, σύμφωνα με την απογραφή του 1897, όπου 13 άτομα (όλοι τους άνδρες) δήλωσαν την ελληνική ως μητρική τους γλώσσα.
Αρκετοί ομιλητές της ελληνικής γλώσσας μένουν στο Κράι Κρασνοντάρ, όπου ζουν 22.000 από τους 85.000 Έλληνες που κατεγράφησαν στην απογραφή του 2010. Η ελληνική διδάσκεται σε ορισμένα σχολεία του κράι.
Στη ρωσική απογραφή του 1897, 186.925 άτομα δήλωσαν την ελληνική ως τη μητρική τους γλώσσα. Ομιλούσαν κυρίως τα ανατολικά ποντιακά, ενώ οι σημαντικότερες κοινότητες βρίσκονταν στην Κριμαία, τη νότια Ρωσία και βόρεια Γεωργία, αλλά και στην περιφέρεια Καρς (σήμερα αποτελεί μέρος της Τουρκίας, ενώ το έδαφος της περιφέρειας Καρς ανήκει στις επαρχίες Αρνταχάν, Ερζερούμ και Καρς). Στην περιφέρεια Καρς, 32.593 άτομα (το 11.2% των ερωτηθέντων) δήλωσαν τα ελληνικά ως τη μητρική τους γλώσσα (16.469 άνδρες και 16.124 γυναίκες). Η σημαντική ελληνόφωνη κοινότητα στο Καρς διαμορφώθηκε κυρίως από τις μεταναστεύσεις ή μετακινήσεις Ελλήνων του Καυκάσου, Αρμενίων και Ποντίων στα εδάφη της ρωσικής περιφέρειας του Καρς. Μάλιστα, σε ορισμένες περιοχές της περιφέρειας (όμπλαστ) του Καρς, οι ελληνόφωνοι αποτελούσαν πλειοψηφία. Στο κυβερνείο Αστραχάν, σύμφωνα με την απογραφή του 1897, εικοσιεφτά άτομα ομιλούσαν την ελληνική ως μητρική γλώσσα (20 άνδρες και 7 γυναίκες). Στο κυβερνείο Τόμπολσκ, σύμφωνα με την ίδια απογραφή, είκοσι τέσσερα άτομα μιλούσαν την ελληνική ως μητρική γλώσσα (22 άνδρες και 2 γυναίκες).
Στη Ρωσία, η ελληνική γλώσσα χρησιμοποιείται στο πρώτο κανάλι της κριμαϊκής τηλεόρασης σε δύο τηλεοπτικά προγράμματα, ενώ η ελληνική γλώσσα ομιλείται στην χερσόνησο για πάνω από 3 χιλιετίες και αποτελούσε κτήση του Βυζαντίου για εκατοντάδες χρόνια.
Ουκρανία
Οι Έλληνες της Ουκρανίας αριθμούν 91.548 άτομα, σύμφωνα με την ουκρανική απογραφή του 2001. Ωστόσο, λόγω της αφομοίωσης και του εκρωσισμού κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της ύπαρξης της Σοβιετικής Ένωσης, μόνο ένα μικρό μέρος των Ελλήνων της Ουκρανίας ομιλεί την ελληνική γλώσσα. Στις σοβιετικές απογραφές του 1970, 1979 και 1989 και την ουκρανική απογραφή του 2001, οι Έλληνες με μητρική γλώσσα τα ελληνικά αποτελούσαν το 6.7%, 8.9% και 18.5% του συνολικού πληθυσμού Ελλήνων της Ουκρανικής ΣΣΔ.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, μόνο το 23.4% των Ελλήνων της Ουκρανίας γνώριζε την ελληνική σε κάποιο βαθμό. Οι περισσότεροι ελληνόφωνοι Ουκρανοί βρίσκονται στην περιφέρεια Ντονέτσκ (όπου βρίσκονται οι Μαριούπολη). Στο χωριό Μπουγάς (πρώην Μαξίμοβκα), της επαρχίας Βολνόβαχα, το 22.29% των κατοίκων του χωριού ομιλούν την ελληνική ως μητρική γλώσσα.
Στην Ουκρανία, η ελληνική είναι αναγνωρισμένη ως μειονοτική γλώσσα.
Πολωνία
Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 2002, η ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούταν στο σπίτι από 3.166 άτομα, από τα οποία 2.759 είχαν αποκτήσει την πολωνική υπηκοότητα. Ο ελληνόφωνος πληθυσμός της χώρας αυξήθηκε κατακόρυφα με την εισροή πολιτικών προσφύγων από τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο.
Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897 (βλέπε διαμελισμοί της Πολωνίας), 77 κάτοικοι της Βαρσοβίας μιλούσαν την ελληνική ως μητρική γλώσσα (64 άνδρες και 13 γυναίκες). Στο κυβερνείο Καλίς, 15 άτομα μιλούσαν την ελληνική ως μητρική γλώσσα (14 άνδρες και 1 γυναίκα).
Ηνωμένο Βασίλειο
Η ελληνική κοινότητα στο Ηνωμένο Βασίλειο αριθμεί δεκάδες χιλιάδες μέλη λόγω της συνεχιζόμενης μετανάστευσης. Αρκετοί μετανάστες είναι ελληνοκύπριοι, ενώ κέντρο της ελληνόφωνης ελληνοκυπριακής κοινότητας είναι το Πάλμερς Γκρην, όπου 605 άτομα δήλωσαν την ελληνική ως μητρική τους γλώσσα. Σύμφωνα με έρευνα υπό τη χορηγία της Επιχείρισης της Πόλης του Λονδίνου, υπάρχουν 280.600 με 300.000 ομιλητές της ελληνικής γλώσσας στην περιοχή του μείζονος Λονδίνου.
Σουηδία
Η ελληνόφωνη κοινότητα στη Σουηδία δημιουργήθηκε προσφάτως. Οι περισσότεροι Έλληνες μετανάστες στη Σουηδία, ειδικά αυτοί που μετανάστευσαν τα πρόσφατα χρόνια, μπορούν να ομιλήσουν την ελληνική γλώσσα. Λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, η ελληνόφωνη κοινότητα στη Σουηδία αυξάνεται γρήγορα.
Νορβηγία
Η ελληνόφωνη κοινότητα στη Νορβηγία αποτελεί μερικές δεκάδες μέλη. Το 2009 11 μαθητές είχαν τα ελληνικά ως μητρική γλώσσα.
Φινλανδία
Οι ομιλητές της ελληνικής γλώσσας στη Φινλανδία ξεπερνούν τις 1.000. Για στατιστικούς λόγους, η ελληνική γλώσσα ταξινομείται μαζί με τη λατινική, όπου αθροιστικά οι δύο γλώσσες έχουν 1.644 ομιλητές (0.03% του πληθυσμού). Σχεδόν όλοι οι προαναφερόμενοι 1.644 ομιλητές ανήκουν στην ελληνική, διότι η λατινική έχει ελάχιστους μητρικούς ομιλητές.
Αρμενία
Στην Αρμενία, η ελληνική είναι αναγνωρισμένη ως μειονοτική γλώσσα. Στην ελληνική κοινότητα της Αρμενίας, η οποία αριθμεί 1.176 άτομα, αρκετά μέλη της (κυρίως ηλικιωμένοι) μπορούν να ομιλήσουν την ποντιακή διάλεκτο. Ο ακριβής αριθμός των ομιλητών της ελληνικής είναι άγνωστος. Η ρωσική απογραφή του 1897 ανέφερε ότι 1.323 άτομα στο κυβερνείο του Εριβάν ομιλούσαν την ελληνική ως μητρική γλώσσα. Στην Αρμενία, η ελληνική γλώσσα ομιλείται εκατοντάδες χρόνια από άτομα που μετανάστευσαν εκεί κατά την ελληνιστική, ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο ή και αργότερα. Ορισμένοι Ελληνόφωνοι ζούσαν και στο κυβερνείο Γκαντζά.
Αζερμπαϊτζάν
Η μικρή ελληνόφωνη κοινότητα στο Αζερμπαϊτζάν αποτελείται από απογόνους μεταναστών από τον Πόντο και νεότερους μετανάστες. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897, στο κυβερνείο Ελιζαβετπόλ (με πρωτεύουσα την Ελιζαβετπόλ, σημ. Γκαντζά, αποτελούμενο κυρίως από περιοχές στο δυτικό Αζερμπαϊτζάν και γειτονικές περιοχές της Αρμενίας) 558 άτομα μιλούσαν την ελληνική ως μητρική γλώσσα (347 άνδρες και 211 γυναίκες).
Γεωργία
Στη Γεωργία, υπάρχει μια σημαντική ελληνόφωνη κοινότητα, κυρίως στην Αμπχαζία (αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ της Γεωργίας και της δημοκρατίας της Αμπχαζίας) και την Τσάλκα. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897, στο κυβερνείο Κουτάισι (συμπεριλάμβανε και το Σουχούμι, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της Αμπχαζίας) ζούσαν 14.482 ελληνόφωνοι (8.215 άνδρες και 6.267).
Η ελληνική είναι μια από τις κυριότερες γλώσσες της Αμπχαζίας, ενώ ομιλείται για αρκετούς αιώνες στην περιοχή.
Ουζμπεκιστάν
Αρκετές εκατοντάδες ελληνοφώνων παραμένουν στο Ουζμπεκιστάν. Αυτοί ζουν κυρίως στην Τασκένδη, όπου μετακόμισαν πολιτικοί πρόσφυγες του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης οι οποίοι μεταφέρθηκαν χωρίς τη θέλησή τους από άλλες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης.
Αυστραλία
Η ελληνική γλώσσα είναι μία από τις μεγαλύτερες, σε αριθμό ομιλητών, γλώσσες της Αυστραλίας. Το 2016, ελληνική ομιλούταν στο σπίτι από 237.588 Αυστραλούς, αντιπροσωπεύοντας μείωση κατά 5.8% από το 2011. Τα ελληνικά είναι η έβδομη μεγαλύτερη γλώσσα της Αυστραλίας σε αριθμό ομιλητών.
Το κέντρο της ελληνόγλωσσης μειονότητας στην Αυστραλία είναι η Μελβούρνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα
Νέο Θέατρο (Λοτζ)
μικρογραφία| Το [[λογότυπο του θεάτρου ως επιγραφή νέον (2012)]] Το Νέο Θέατρο, γνωστό και ως Νέο Θέατρο Καζίμιες Ντέιμεκ (πολωνικά: Teatr Nowy w Łodzi ή Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi) είναι θέατρο ρεπερτορίου στο Λοτζ της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1949. Το θέατρο παρουσιάζει ένα ποικίλο πρόγραμμα, που περιλαμβάνει διεθνή κλασική δραματουργία και νέα έργα σύγχρονων θεατρικών συγγραφέων. Εκτός από τις παραστάσεις, το Νέο Θέατρο περιοδεύει σε παραγωγές σε θέατρα στο Βοεβοδάτο Λοτζ, στην υπόλοιπη Πολωνία και στο εξωτερικό.
Ιστορία
Το 1949, η Ομάδα Νέων Ηθοποιών (πολωνικά: Grupa Młodych Aktorów), με τον Καζίμιες Ντέιμεκ ως έναν από τους ηγέτες τους, οργάνωσε μια σειρά εργαστηρίων κατά τη διάρκεια των οποίων οι συγκεντρωμένοι εργάστηκαν για την εκμάθηση της μεθόδου του Στανισλάφσκι. Αυτή η ομάδα ήταν που δημιούργησε το Νέο Θέατρο. Το θέατρο διοικούνταν αρχικά συλλογικά και τον Νοέμβριο του 1949 παρουσίασε την πρώτη του πρεμιέρα σε κοινή σκηνοθεσία, μια παραγωγή ενός τσέχικου θεατρικού ρεπερτορίου του Βάσεκ Κάνια με τίτλο Ταξιαρχία εργασίας του Κάρχαν (τσεχικά: Parta brusiče Karhana). Εκείνη την εποχή, ξεκινώντας από το συνέδριο του Ιανουαρίου 1949 της Ένωσης Πολωνών Συγγραφέων που πραγματοποιήθηκε στο Στσέτσιν, ο Σοσιαλιστικός Ρεαλισμός έγινε το κυρίαρχο αισθητικό δόγμα.
Το 1950, ο Ντέιμεκ ανέλαβε τη θέση του διευθυντή θεάτρου και καλλιτεχνικού διευθυντή του ιδρύματος και εγκατέλειψε την υποκριτική ως επάγγελμα. Παρέμεινε διευθυντής του θεάτρου μέχρι το 1962. Αργότερα κατείχε τη θέση αυτή μεταξύ 1974 και 1979, καθώς και το 2002. Το 2008 το Νέο Θέατρο πήρε το όνομά του, αλλά ο πλήρης τίτλος χρησιμοποιείται σπάνια.
Τον Φεβρουάριο του 1950, ο κομμουνιστής Πρόεδρος Μπολέσουαφ Μπιέρουτ απένειμε στο θέατρο το Τάγμα του Λαβάρου της Εργασίας. Τον Νοέμβριο του 2019, το Υπουργείο Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς απένειμε στο Νέο Θέατρο το Αργυρό Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θέατρα στο Λοτζ Κατηγορία:Θεατρικές εταιρείες στην Πολωνία Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας
Λαμόντ Μακ
Ο Λαμόντ Μακ (Lamont Mack, γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1987) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που έπαιξε για τελευταία φορά στη Ντιναμό Τιφλίδας.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Στο Κολέγιο Αντζελίνα στο Λάφκιν του Τέξας, ήταν στην επιλογή όλων των Αμερικανών των Μικρών Κολεγίων και κατετάγη ως ο 21ος καλύτερος παίκτης στα Μικρά Κολέγια. Ο Μακ έπαιξε για τους Σάρλοτ 49ερς, ενώ σπούδαζε ποινική δικαιοσύνη από το 2007 έως το 2009. Στην πρώτη του χρονιά είχε κατά μέσο όρο 15,6 πόντους ανά παιχνίδι, βελτιωμένος σημαντικά στο δεύτερο μισό της αγωνιστικής περιόδου για να γίνει «καλής πίστης σκόρερ». Αναφέρει τη γιαγιά του, Νέλγκι Τζόρνταν, ως τη μεγαλύτερη επιρροή του.
Επαγγελματική πορεία
Τον Φεβρουάριο του 2014, υπέγραψε με την Κόριχαϊτ της Φινλανδίας φεύγοντας ένα μήνα αργότερα για να υπογράψει με την ΚΜ Βαγιαδολίδ στην Ισπανία.
Τον Αύγουστο του 2014, ο Μακ υπέγραψε με την Κλουμπ Λα Ουνιόν στην Αργεντινή. Τον Οκτώβριο του 2014, χώρισε τους δρόμους του με τη Λα Ουνιόν. Στις 9 Ιανουαρίου 2015, υπέγραψε με την Χιγάντες Εδομέξ Τολούκα του μεξικανικού LNBP. Έφυγε από τη Χιγάντες μετά από μόλις τέσσερις αγώνες. Στις 27 Φεβρουαρίου 2015, υπέγραψε με την ΚΣ Ενερτζία Ροβινάρι του Ρουμανικού Πρωταθλήματος για το υπόλοιπο της χρονιάς. Στις 24 Αυγούστου 2015 υπέγραψε εκ νέου με την Ενερτζία. Στις 23 Φεβρουαρίου 2016, άφησε την Ενερτζία και υπέγραψε με την ΣΤΜ Λε Αβρ της Γαλλίας για το υπόλοιπο της περιόδου 2015–16 του Γαλλικού Πρωταθλήματος.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2016, ο Μακ υπέγραψε με τον σκοπιανικό σύλλογο Κάρπος Σόκολι για τη χρονιά 2016–17. Στις 9 Οκτωβρίου 2016, χώρισε τους δρόμους του με την Κάρπος Σόκολι αφού εμφανίστηκε σε μόλις τρία παιχνίδια. Στις 19 Οκτωβρίου 2016 υπέγραψε με την Χουπς Κλαμπ του Λιβανέζικου Πρωταθλήματος.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2017, ο Μακ υπέγραψε με την Τίμπα Τιμισοάρα, αλλά δεν πέρασε από ιατρικό έλεγχο. Τον Οκτώβριο του 2017, εντάχθηκε στους Αϊόβα Γουλβς του NBA G League.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΣΤΜ Λε Αβρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σ.Όλιβερ Βίρτσμπουργκ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ακαντέμικ Σόφιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Σόρσο
Η Σόρσο είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας του Σάσσαρι στην Ιταλική Περιφέρεια Σαρδηνία. Βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα βόρεια από την πρωτεύουσα της επαρχίας Σάσσαρι και έχει πληθυσμό περίπου 14.700 κατοίκους. Η Σόρσο έχει μεγάλη τουριστική κίνηση λόγω της θέσης της στον κόλπο της Αζινάρα, έχει επιπλέον μεγάλα οικονομικά έσοδα απο την γεωργία. Ο Δικαστής Μπαριζόν Γ΄ του Τόρρες δολοφονήθηκε στην Σόρσο στην διάρκεια αγροτικής εξέγερσης (1236).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σάσσαρι Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας
Dobla
Η dobla (πληθυντικός: doblas), συμπεριλαμβανομένων των dobla castellana (excelente), gran dobla, dobla de la Banda, dobla cruzada, dobla alfonsi και dobla almohade, ήταν το όνομα διαφόρων χρυσών νομισμάτων της Ιβηρικής μεταξύ του 11ου και του 16ου αι., που κυμαίνοντο σε αξία 2 - 870 μαραβεδίων ανάλογα με την εποχή. Το όνομα προήλθε από το "διπλό μαραβέδιο" (εξ ου και "dobla"), όρος που χρησιμοποιούσαν οι Καστιλιάνοι για το μουσουλμανικό δηνάριο, όταν το μαραβέδιο επαναξιολογήθηκε ως ισοδύναμο με το μουσουλμανικό μισό δηνάριο, ή masmudina, από τον Φερδινάνδο Γ΄. Ωστόσο χρόνια αργότερα η dobla αναφερόταν σε διάφορα νέα νομίσματα, και μερικές φορές μία dobla ήταν ίδια με τα νεότερα νομίσματα enrique ή castellano (αλλά η dobla castellana απέκτησε τη διπλάσια αξία τους το 1475). Γενικά η dobla ήταν ένα πολύτιμο χρυσό νόμισμα, ενώ το μαραβέντι υποτιμήθηκε σε αργυρό (περί το 1258) ή πιο σπάνια σε χάλκινο. Τον 16ο αι. η dobla αντικαταστάθηκε από το δουκάδο και στη συνέχεια από το εσκούδο (το 1537) ως το τυπικό χρυσό νόμισμα της Ισπανίας.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ|4 μαραβέδια που κόπηκαν στην Κουένκα. Eπιγρ.: FERDINAND ET ELISABET.
Όταν ο όρος "dobla" χρησιμοποιήθηκε, αρχικά σήμαινε το μουσουλμανικό δηνάριο, εκατοντάδες χρόνια μετά τη δημιουργία του ισπανικού δηναρίου. Το χρυσό δηνάριο χτυπήθηκε για πρώτη φορά στην Ισπανία υπό τον Aμπντ-αρ-Ραχμάν Γ΄, εμίρη της Κόρδοβας (912-961). Κατά τον 11ο αι. το δηνάριο έγινε γνωστό ως μοραμπίτ ή μοραμποτίν σε όλη την Ευρώπη, το οποίο εξελίχθηκε σε μαραβέδι. Τον 12ο αι. αντιγράφηκε από τους Χριστιανούς ηγεμόνες Φερδινάνδο Β΄ του Λεόν (1157–1188) και Αλφόνσο Η΄ της Καστίλης (1158–1214). Το χρυσό marabotin ή μαραβέδι του Aλφόνσου Η΄ είχε χριστιανικές επιγραφές στα αραβικά και τα γράμματα ALF στο κάτω μέρος. Το χρυσό μαραβέδι του Φερδινάνδου Β΄ ζύγιζε περίπου 3,8 γραμ.
Ο γιος του Αλφόνσου Η΄, Ερρίκος Α΄ της Καστίλης, συνέχισε να κόβει χρυσά μαραβέδι κατά τη σύντομη βασιλεία του, αλλά η αδελφή του Μπερενγουέλα και ο ανιψιός του Φερδινάνδος Γ΄ έφτιαξαν ένα νόμισμα, που ισοδυναμούσε με το μουσουλμανικό μισό δηνάριο ή masmudina. Αυτό ονομαζόταν επίσης "μαραβέδιο", αν και η αξία του ήταν μόνο τα 3/5 (περίπου το μισό) του μαραβέδι του Αλφόνσου Η΄. Μετά την εμφάνιση αυτού τού νέου νομίσματος χαμηλότερης αξίας, το μουσουλμανικό δηνάριο έγινε γνωστό στους Καστιλιάνους ως το «διπλό» μαραβέδιο ή dobla. Η χριστιανική εκδοχή της dobla επιβίωσε στην Καστίλη, μέχρι που αντικαταστάθηκε από ένα αντίγραφο του βενετσιάνικου δουκάτου, το ducado, το 1497. Οι μουσουλμάνοι ηγεμόνες στη Βόρεια Αφρική και τη Γρανάδα συνέχισαν εν τω μεταξύ να κόβουν masmudinas μέχρι τη βασιλεία του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας.
Η περιεκτικότητα σε χρυσό του μαραβέδιου έπεσε σε ένα γραμμάριο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιακώβου Α΄ της Αραγονίας (1213–1276) και συνέχισε να πέφτει, και τελικά έγινε αργυρό νόμισμα γύρω στο 1258 υπό τον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλλης (1252–1284). Μέχρι εκείνη τη στιγμή η λέξη maravedí χρησιμοποιείτο για ένα συγκεκριμένο νόμισμα επίσημα, για οποιοδήποτε νόμισμα στην καθομιλουμένη, και ως συνώνυμο τού ίδιου του χρήματος, με αποτέλεσμα κάποια σύγχυση στην ερμηνεία των αναφορών του 13ου αι, σε χρήματα, αξίες και νομίσματα.
Ο Aλφόνσος Ι΄ για παράδειγμα, έφτιαξε τρεις εκδόσεις vellón, σε καθεμία από τις οποίες το νέο νόμισμα ονομαζόταν μαραβέδιο. Αλλά και το βασικό του αργυρό νόμισμα του 1258-1271 ονομαζόταν αργυρό μαραβέδιο (maravedí de plata). Ζύγιζε 6,00 γραμ. και περιείχε 3,67 γραμ. καθαρού αργύρου. Άξιζε 30 δηνάρια. Εκείνη την εποχή, τα λογιστικά χρήματα ήταν τα μαραβέδια των 15 σολδίων ή 180 δηναρίων, έτσι ώστε ένα μαραβέδιο ως λογιστική μονάδα άξιζε 6 αργυρά μαραβέδια.
Το αργυρό μαραβέδιο των λογιστών αντιπροσώπευε (σύμφωνα με μία ερμηνεία) περίπου 22 γραμ. αργύρου το 1258. Αυτό είχε πέσει στα 11 γραμ. το 1271, στα 3 γραμ. το 1286 και στο 1,91 γραμ. το 1303. Το χρυσό μαραβέδιο είχε εξαφανιστεί ως λογιστικό χρήμα μέχρι το 1300. Το αργυρό μαραβέδιο (maravedí de plata) άρχισε σταδιακά να χρησιμοποιείται ως λογιστικό χρήμα για μεγαλύτερα ποσά, για την αξία των χρυσών νομισμάτων και για την τιμή νομισματοκοπείου τού αργύρου, και τελικά αντικατέστησε το σολδίο (sueldo) ως την κύρια λογιστική μονάδα. Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ (1312–1350) δεν αποκάλεσε κανένα από τα νομίσματά του μαραβέδια και εφεξής ο όρος χρησιμοποιήθηκε μόνο ως λογιστική μονάδα και όχι ως όνομα νομίσματος.
Το αρχαίο μέτρο της Μέκκας, που ορίστηκε από τον Μωάμεθ και γνωστό στα Ισπανικά Καστίλης ως mitcal de la ley, συνέχισε να αποτελεί τη βάση για τη μέτρηση της περιεκτικότητας σε μέταλλα των Καστιλιανών νομισμάτων κατά τον ύστερο Μεσαίωνα. Το Καστιλιανό μάρκο ήταν επομένως μικρότερο από αυτό της υπόλοιπης δυτικής Ευρώπης, έτσι ώστε να συμμορφώνεται με το mitcal. Η dobla συνεχίστηκε με αυτή τη μορφή μέχρι τη βασιλεία των Καθολικών Μοναρχών, αλλά υπήρξαν πολλές παραλλαγές στην ιστορία των Καστιλιανών νομισμάτων στα ενδιάμεσα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των βασιλειών του Ιωάννη Β΄ και του Ερρίκου Δ΄. Μία επιπλοκή ήταν η κοπή από τον Ιωάννη Β΄ μερικών doblas, που κατασκευάζοντο από μέταλλο νομισμάτων από τη μουσουλμανική Μάλαγα. Αυτά ονομάστηκαν doblas de la banda και χρησιμοποιήθηκαν για πολλά χρόνια, αν και δεν ήταν από τόσο καθαρό το μέταλλο, όσο η παραδοσιακή μορφή των νομισμάτων, που στη βασιλεία του ήταν γνωστά ως doblas cruzadas, από τον σταυρό που απεικονιζόταν επάνω τους.
Ο 15ος αι. ήταν περίοδος ακραίας νομισματικής σύγχυσης στην Καστίλλη, φτάνοντας στο αποκορύφωμα υπό τον Ερρίκο Δ΄ (1454–1474), ο οποίος ξεκίνησε ένα απλοποιημένο πρότυπο για τα νομίσματα. Στη Συνέλευση (Cortes) της Σεγόβια το 1471, ο Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να επιλύσει τη νομισματική αναρχία, που επικρατούσε τότε στο βασίλειό του. Επανεκτίμησε το νόμισμα τού χρυσού αποκαθιστώντας την παλαιά dobla, για να αντικαταστήσει το dobla de la banda και ονόμασε το νέο χρυσό νόμισμα enrique, castellano ή dobla castellana. Στη συνέχεια, ο Ερρίκος Δ΄ όρισε το «ρεάλ» (real) ως το τυπικό αργυρό νόμισμα, με το blanca και το media blanca (μισό) ως νομίσματα χαμηλής αξίας, από κράμα αργύρου με χαλκό (billon, ισπαν.: vellón). Περισσότερα από εκατό νομισματοκοπεία, συν πολλά παράνομα, αντικαταστάθηκαν από μόλις έξι νομισματοκοπεία: στις πόλεις Μπούργος, Λα Κορούνια, Κουένκα, Σεγόβια, Σεβίλλη και Τολέδο. Ωστόσο ο Ερρίκος Δ΄ δεν είχε τα μέσα, για να επιβάλει τους νομισματικούς νόμους.