cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακάκιος Καισαρείας
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Αντιτριαδισμός Κατηγορία:Αρειανισμός Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Θερμοπύλες
thumb|right|Το στενό των Θερμοπυλών όπως είναι σήμερα. Τον καιρό που έγινε η Μάχη των Θερμοπυλών, η ακτή ήταν πολύ πιο κοντά στο βουνό. Οι Θερμοπύλες είναι παραθαλάσσιο πέρασμα, στην Ελλάδα. Η περιοχή έχει πάρει το όνομά της από κοντινές πηγές θερμού νερού και από τα στενά και δύσβατα περάσματα από τα οποία μπορούσε να πλησιάσει κανείς την περιοχή, τις πύλες, οι οποίες ήταν η Ανατολική, η Μεσαία και η Δυτική. left|thumb|Οι κύριες εορτές και ιερά στην [[αρχαία Ελλάδα. Στις Θερμοπύλες υπήρχε ιερό όπου τελούνταν λατρεία της Δήμητρας.]] Το όνομα αυτό φαίνεται να το έχει πάρει από τον μυθικό ήρωα Ηρακλή, ο οποίος έπεσε στα νερά των πηγών για να απαλλαγεί από τους πόνους που του είχε δημιουργήσει ο δηλητηριασμένος χιτώνας του Νέσσου που είχε κολλήσει στο σώμα του. Από τότε βγαίνουν οι αναθυμιάσεις από τις πηγές.
Το πέρασμα οδηγεί από τη Λοκρίδα στη Θεσσαλία, ανάμεσα από το όρος Οίτη και τον Μαλιακό κόλπο.
Για τους Αρχαίους Έλληνες ο χώρος αυτός ήταν ιερός. Εκεί υπήρχε και μια διπλή πηγή αφιερωμένη στην Περσεφόνη - η Σκυλλία πηγή, στους πρόποδες της χαράδρας, δίπλα στην Μεσαία Πύλη, το πιο στενό μέρος των Θερμοπυλών.
Οι Θερμοπύλες είναι κυρίως γνωστές εξαιτίας της Μάχης των Θερμοπυλών, το 480 π.Χ. μεταξύ των ελληνικών και περσικών στρατευμάτων. 350px|μικρογραφία|Το μνημείο με το άγαλμα του Λεωνίδα (2022).
Τον καιρό του Λεωνίδα, το 480 π.Χ., το πέρασμα ήταν ένα στενό μονοπάτι (περίπου 12 μέτρα πλάτος) κάτω από το λόφο, το οποίο επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν στρατηγικά οι Έλληνες στρατιώτες για να εμποδίσουν τον υπεράριθμο περσικό στρατό. Σήμερα το πέρασμα των Θερμοπυλών φτάνει από 1,5 έως και 3 χιλιόμετρα πλάτος, εξαιτίας των αποθέσεων στις εκβολές του Σπερχειού.
Οι θερμές πηγές, από τις οποίες έχει πάρει το όνομα του το πέρασμα, υπάρχουν ακόμη στις παρυφές του λόφου.
Τέλος, όπως αναφέρει ο Κωνσταντίνος Καβάφης με την φράση "Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες", η λέξη "Θερμοπύλες" σημαίνει η πίστη στις αρχές και στις αξίες, οι υψηλοί στόχοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Φθιώτιδας Κατηγορία:Ορεινά περάσματα της Ελλάδας Κατηγορία:Θερμές πηγές της Ελλάδας
Εθιστικές ουσίες
Εθιστικές είναι χημικές ουσίες που επηρεάζουν τον εγκέφαλο αγγίζοντας το σύστημα επικοινωνίας του και παρεμβαίνοντας στον τρόπο με τον οποίο οι νευρώνες συνήθως στέλνουν, λαμβάνουν και επεξεργάζονται πληροφορίες. Ορισμένες ουσίες, μπορούν να ενεργοποιήσουν τους νευρώνες επειδή η χημική δομή τους μιμείται εκείνη ενός φυσικού νευροδιαβιβαστή. Αυτή η ομοιότητα στη δομή των υποδοχέων επιτρέπει στα φάρμακα να προσκολληθούν και να ενεργοποιήσουν τους νευρώνες. Αν και αυτά τα φάρμακα μιμούνται τις ίδιες χημικές ουσίες του εγκεφάλου, δεν ενεργοποιούν τους νευρώνες με τον ίδιο τρόπο όπως ένας φυσικός νευροδιαβιβαστής και οδηγούν σε μη φυσιολογικά μηνύματα που μεταδίδονται μέσω του δικτύου.
Άλλες ουσίες, μπορούν να προκαλέσουν στους νευρώνες την απελευθέρωση ασυνήθιστα μεγάλων ποσοτήτων φυσικών νευροδιαβιβαστών ή την πρόληψη της φυσιολογικής ανακύκλωσης αυτών των χημικών ουσιών στον εγκέφαλο. Αυτή η διαταραχή παράγει ένα πολύ ενισχυμένο μήνυμα, που τελικά διαταράσσει τα κανάλια επικοινωνίας.
Η εξάρτηση από εθιστικές ουσίες ορίζεται ως μια χρόνια, υποτροπιάζουσα εγκεφαλική ασθένεια που χαρακτηρίζεται από καταναγκαστική αναζήτηση και χρήση ναρκωτικών, παρά τις βλαβερές συνέπειες.Θεωρείται μια ασθένεια του εγκεφάλου επειδή τα ναρκωτικά αλλάζουν τον εγκέφαλο - αλλάζουν τη δομή του και πώς λειτουργεί. Αυτές οι αλλαγές στον εγκέφαλο μπορεί να είναι μακροχρόνιες και μπορούν να οδηγήσουν σε επιβλαβείς συμπεριφορές που παρατηρούνται σε άτομα που κάνουν μακροχρόνια χρήση ναρκωτικών.
Πώς λειτουργούν τα ναρκωτικά στον εγκέφαλο για να παράγουν ευχαρίστηση;
Τα περισσότερα φάρμακα κατάχρησης, άμεσα ή έμμεσα, στοχεύουν το σύστημα ανταμοιβής του εγκεφάλου, κατακλύζοντας το κύκλωμα με ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη είναι ένας νευροδιαβιβαστής που υπάρχει σε περιοχές του εγκεφάλου που ρυθμίζουν την κίνηση, το συναίσθημα, τα κίνητρα και τα συναισθήματα της ευχαρίστησης. Πότε ενεργοποιημένο σε κανονικά επίπεδα, αυτό το σύστημα ανταμείβει τις φυσικές μας συμπεριφορές. Η υπερδιέγερση του συστήματος με τα ναρκωτικά, ωστόσο, προκαλεί ευφορικά αποτελέσματα, τα οποία ενισχύουν έντονα τη συμπεριφορά της χρήσης ναρκωτικών - αναγκάζοντας τον χρήστη να το επαναλάβει.
Εξάρτηση
Ο εγκέφαλος διασφαλίζει ότι θα επαναλάβουμε τις δραστηριότητες που υποστηρίζουν τη ζωή, συνδυάζοντας αυτές τις δραστηριότητες με ευχαρίστηση ή ανταμοιβή. Κάθε φορά που ενεργοποιείται αυτό το κύκλωμα ανταμοιβής, ο εγκέφαλος σημειώνει ότι συμβαίνει κάτι σημαντικό που πρέπει να θυμόμαστε και μας διδάσκει να το κάνουμε ξανά και ξανά χωρίς να το σκεφτόμαστε. Επειδή τα φάρμακα κατάχρησης διεγείρουν το ίδιο κύκλωμα, μαθαίνουμε να καταχραζόμαστε τις ουσίες με τον ίδιο τρόπο.
Γιατί είναι απαγορευτική η χρήση εθιστικών ουσιών;
Όταν χρησιμοποιούν για πρώτη φορά μια ουσία, οι άνθρωποι μπορεί να αντιλαμβάνονται τις επιπτώσεις ως προσωρινά θετικά αποτελέσματα. Μπορεί επίσης να πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν τη χρήση τους. Ωστόσο, η εθιστική τους υπόσταση γρήγορα μετατρέπει το άτομο σε μαριονέτα. Με την πάροδο του χρόνου, εάν η χρήση ναρκωτικών συνεχίζεται, άλλες ευχάριστες δραστηριότητες γίνονται λιγότερο ευχάριστες και η λήψη της ουσίας καθίσταται απαραίτητη για τον χρήστη να αισθάνεται «φυσιολογικός».Μερικοί εθισμένοι αρχίζουν να αισθάνονται την ανάγκη λήψης υψηλότερων ή πιο συχνών δόσεων, ακόμη και στα αρχικά στάδια της χρήσης ναρκωτικών. Αυτά είναι τα αποκαλυπτικά σημάδια μιας εξάρτησης.Ακόμη και σχετικά μέτρια χρήση ναρκωτικών ενέχει κινδύνους.
Παρ' όλα αυτά, Όπως και με οποιαδήποτε άλλη ασθένεια, η ευπάθεια στον εθισμό διαφέρει από άτομο σε άτομο, και κανένας παράγοντας δεν καθορίζει εάν το άτομο τελικά θα εθιστεί.Οι προστατευτικοί παράγοντες, μειώνουν τον κίνδυνο ενός ατόμου να αναπτύξει εθισμό. Οι κίνδυνοι και οι προστατευτικοί παράγοντες μπορεί να είναι είτε περιβαλλοντικοί (όπως οι συνθήκες στο σπίτι, στο σχολείο και στη γειτονιά) είτε βιολογικοί (π.χ. τα γονίδια ενός ατόμου, το στάδιο ανάπτυξής τους, ακόμα και το φύλο ή η εθνικότητά τους).
Κυρίαρχες εθιστικές ουσίες
Οι άνθρωποι που είναι εθισμένοι στη χρήση ουσιών όπως: (Aλκοόλ, Ναρκωτικά, Ηρωίνη, Κοκαϊνη κ.α.)                                     Προσπαθούν να νιώσουν αυτό που  οι ευτυχισμένοι άνθρωποι νιώθουν με φυσιολογικό τρόπο.
ΠΗΓΕΣ
https://www.vice.com/gr/topic/narkwtika
http://www.notodrugs.gr/drugfacts/drugs/why-do-people-take-drugs.html
http://www.iatronet.gr/narkwtika-alkool/eidi-narkwtikwn/388/articles.html
https://web.archive.org/web/20180118133346/http://www.sefeaa.gr/ta-narkwtika-kai-to-leksilogio-twn-toksikomanwn.html
Ρίτσαρντ Ράιτ
Ο Ρίτσαρντ Ουίλλιαμ Ράιτ (Richard William Wright, 28 Ιουλίου 1943 - 15 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Άγγλος μουσικός και συνθέτης, που έπαιξε πιάνο και πλήκτρα στο βρετανικό progressive συγκρότημα Pink Floyd. Ήταν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, στο οποίο συμμετείχε από το 1965 ώς το 1981 και ξανά από το 1987 ώς και το 1995. Ο Ράιτ σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο Regent Street όπου γνώρισε άλλα δύο ιδρυτικά μέλη των Pink Floyd, τους Ρότζερ Γουότερς και Νικ Μέισον. Ήρθε σε σύγκρουση με τον Γουότερς στα τέλη της δεκαετίας του '70 και αποχώρησε από το συγκρότημα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του The Wall το 1979. Παρέμεινε όμως στη σύνθεση ως επί πληρωμή session μουσικός για τις ανάγκες της ζωντανής εκτέλεσης του άλμπουμ μέχρι το 1981. Το άλμπουμ The Final Cut του 1983, ήταν το μόνο των Pink Floyd που κυκλοφόρησε χωρίς τον Ράιτ στη σύνθεση. Ο Ράιτ ξαναγύρισε στο συγκρότημα μετά την αποχώρηση του Γουότερς και παρέμεινε για τα επόμενα χρόνια, ενώ συμμετείχε και στην εμφάνιση του γκρουπ με την πλήρη του σύνθεση το 2005 στο live 8.
Ο Ράιτ συμπλήρωνε με τζαζ και νεοκλασικά περάσματα στα πλήκτρα και το πιάνο τις κατά βάση μπλουζ μελωδίες που έγραφαν οι Γκίλμουρ και Γουότερς. Είχε σημαντική συμμετοχή στους δίσκους Atom Heart Mother, Meddle, ειδικότερα στα κομμάτια Seamus και Echoes ,καθώς και στο Dark side of the moon με τις συνθέσεις του The great gig in the sky και Us and them, και ίσως η πιο γνωστή στιγμή του ήταν τα εκτεταμένα περάσματα των πλήκτρων στο άλμπουμ Wish you were here του 1975 καθώς και στο Animals του 1977. Συνεισέφερε ακόμα με συνθέσεις στο άλμπουμ The division bell του 1994. Κυκλοφόρησε επίσης δυο προσωπικούς δίσκους, το Wet Dream το 1978 και Broken China το 1996. Παντρεύτηκε τρεις φορές (1964-1982 με την Juliette Gale, 1984-1994 με την Ελληνίδα Franka, 1996-2008 με την Millie) και από τους γάμους του απέκτησε τρία παιδιά. Πέθανε από καρκίνο στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008 στο σπίτι του στην Αγγλία.
Παραπομπές
Ραιτ Ριτσαρντ Κατηγορία:Μέλη των Pink Floyd
Καλλίνικος (ο εν Γάγγραις)
Ο Καλλίνικος ο εν Γάγγραις είναι άγιος και Μεγαλομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μαρτύρησε στην πόλη Γάγγρα της Παφλαγονίας. Η μνήμη του τιμάται στις 29 Ιουλίου.
Ο βίος του κατά τη χριστιανική παράδοση
Τότε ο διοικητής, μη θέλοντας να τον θανατώσει στην πόλη αυτή, διέταξε στρατιώτες να τον μεταφέρουν πεζοπορώντας στη Γάγγρα και εκεί να τον θανατώσουν, προκειμένου οι εκεί οπαδοί του να σωφρονιστούν. Τότε οι στρατιώτες ιππεύοντας εκείνοι άλογα παρέλαβαν τον Καλλίνικο δέσμιο, συρόμενο με σχοινί, και ξεκίνησαν τη μεταγωγή. Ήταν καλοκαίρι και την ημέρα εκείνη ο ήλιος ήταν πολύ καυστικός, ο δε δρόμος τελείως άνυδρος. Γρήγορα οι στρατιώτες άρχισαν να διψούν, το ίδιο και τα άλογα μέχρι σε σημείο να πέσουν κάτω έτοιμα να πεθάνουν. Βλέποντας οι στρατιώτες τον Καλλίνικο να στέκεται όρθιος και να τους παρακολουθεί χωρίς καμία αίσθηση δίψας, θαυμάζοντάς τον άρχισαν να τον εκλιπαρούν να τους σώσει λέγοντάς του: «Άγιε μη θυμάσαι τα όσα κακά σου κάναμε, λυπήσου μας και σώσε μας απ΄ αυτή την κάψα, δεν έχουμε άλλη ελπίδα σωτηρίας». Τότε ο Καλλίνικος, παρακαλώντας με πίστη τον Θεό να βοηθήσει τους στρατιώτες, έκανε να ξεπηδήσει από το ξερό έδαφος πίδακας νερού. Μετά το θαύμα εκείνο οι στρατιώτες, αφού συνήλθαν, δεν ήξεραν στη συνέχεια τι να πράξουν, φοβούμενοι όμως τις συνέπειες της μη εκτέλεσης της διαταγής πέβαλαν τον μάρτυρα πάνω σε άλογο και συνέχισαν προς Γάγγρα, σκεπτόμενοι στη διαδρομή τι να κάνουν.
Φθάνοντας τελικά έξω από τα τείχη της πόλης σταμάτησαν για να συσκεφτούν, χωρίς να μπορούν να πάρουν μια τελική απόφαση. Τότε ο Καλλίνικος τους συμβούλευσε να εκτελέσουν τη διαταγή, προκειμένου να μην υποστούν και αυτοί τη θανατική ποινή, αλλά και για τον ίδιο που ήταν έτοιμος, από τον πρόσκαιρο θάνατο, να μεταβεί στην αθάνατη ζωή. Έτσι οι στρατιώτες συνέχισαν και, παρά την πύλη των τειχών της Γάγγρας όπου υπήρχε καμίνι, άναψαν μεγάλη φωτιά όπου και έριξαν σ΄ αυτό τον Καλλίνικο που δοξολογούσε τον Θεό.
Υμνολογία
Απολυτίκιο Μεγαλομάρτυρος Καλλινίκου
Κοντάκιο Μεγαλομάρτυρος Καλλινίκου
Μεγαλυνάριον Μεγαλομάρτυρος Καλλινίκου
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Μικρά Ασία
Μια επικίνδυνη μέθοδος
Μια επικίνδυνη μέθοδος (A Dangerous Method) είναι ιστορική δραματική ταινία του 2011 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Πρωταγωνιστούν οι Κίρα Νάιτλι, Βίγκο Μόρτενσεν, Μάικλ Φασμπέντερ, Σαρα Γκαντόν και Βενσάν Κασέλ. Το σενάριο διασκευάστηκε από τον συγγραφέα Κρίστοφερ Χάμπτον από το θεατρικό του έργο The Talking Cure, το οποίο βασίστηκε στο βιβλίο A Most Dangerous Method: The Story of Jung, Freud και Sabina Spielrein του Τζον Κερ.
Τοποθετημένη στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η ταινία περιγράφει τις ταραχώδεις σχέσεις μεταξύ του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, ιδρυτή της αναλυτικής ψυχολογίας, του Σίγκμουντ Φρόυντ, ιδρυτής της πειθαρχίας της ψυχανάλυσης και της Σαμπίνα Σπιλρέιν, αρχικά ασθενής του Γιουνγκ και αργότερα γιατρός και μία από τις πρώτες γυναίκες ψυχαναλύτριες.
Μια συμπαραγωγή μεταξύ βρετανικών, καναδικών και γερμανικών εταιρειών παραγωγής, η ταινία σηματοδοτεί την τρίτη συνεχόμενη συνεργασία μεταξύ του Κρόνενμπεργκ και του Μόρτενσεν (μετά Το τέλος της βίας και τις Επικίνδυνες υποσχέσεις ). Αυτή είναι επίσης η τρίτη ταινία του Κρόνενμπεργκ που έγινε με τον Βρετανό παραγωγό ταινιών Τζέρεμι Τόμας, αφού ολοκλήρωσαν μαζί τη μεταφορά του Γουίλιαμ Μπάροουζ Γυμνό γεύμα και τη μεταφορά του Τζ. Μπάλαρντ Crash. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου 2010 στην Κολωνία, με εξωτερικά πλάνα που γυρίστηκαν στη Βιέννη.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 68ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και προβλήθηκε επίσης στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2011. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στη Γερμανία στις 10 Νοεμβρίου 2011 από την Universal Pictures International, στον Καναδά στις 13 Ιανουαρίου 2012 από την Entertainment One και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 10 Φεβρουαρίου 2012 από τη Lionsgate. Η ταινία απέσπασε 24 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, επαινόντας τις ερμηνείες των Μόρτενσεν και Φασμπέντερ και τη σκηνοθεσία του Κρόνενμπεργκ. Εμφανίστηκε σε πολλές λίστες κριτικών για το τέλος της χρονιάς. Στα 70α Βραβεία Χρυσής Σφαίρας, ο Μόρτενσεν προτάθηκε για τον Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Φρόυντ.
Πλοκή
Ο Γιουνγκ και ο επικεφαλής της ιατρικής Eugen Bleuler αναγνωρίζουν την ευφυΐα και την ενέργεια της Σπιλρέιν και της επιτρέπουν να τους βοηθήσει στα πειράματά τους. Μετρά τις σωματικές αντιδράσεις των υποκειμένων κατά τη συσχέτιση λέξεων, για να παρέχει εμπειρικά δεδομένα ως επιστημονική βάση για την ψυχανάλυση. Σύντομα μαθαίνει ότι μεγάλο μέρος αυτής της νέας επιστήμης βασίζεται στις παρατηρήσεις των γιατρών για τον εαυτό τους, ο ένας τον άλλον και τις οικογένειές τους, όχι μόνο από τους ασθενείς τους. Οι γιατροί, ο Γιουνγκ και ο Φρόιντ, αλληλογραφούν εκτενώς πριν συναντηθούν και αρχίσουν να μοιράζονται τα όνειρά τους και να αναλύουν ο ένας τον άλλον, και ο ίδιος ο Φρόυντ σύντομα υιοθετεί τον Γιουνγκ ως κληρονόμο και πράκτορά του.
Ο Γιουνγκ βρίσκει στην Σπιλρέιν ένα συγγενικό πνεύμα και η έλξη τους βαθαίνει λόγω της μεταβίβασης. Ο Γιουνγκ αντιστέκεται στην ιδέα να απατήσει τη σύζυγό του, Έμμα, και να σπάσει το ταμπού του σεξ με έναν ασθενή, αλλά η αποφασιστικότητά του εξασθενεί από την άγρια και αμετανόητη εμπιστοσύνη του νέου ασθενούς του Ότο Γκρος, ενός λαμπρού, φιλάνθρωπου, ασταθούς ψυχαναλυτή. Ο Γκρος αποδοκιμάζει τη μονογαμία γενικά και προτείνει ότι η αντίσταση στη μεταβίβαση είναι σύμπτωμα της καταστολής των φυσιολογικών, υγιών σεξουαλικών παρορμήσεων, προτρέποντας τον Γιουνγκ να επιδοθεί στην εγκατάλειψη.
Ο Γιουνγκ ξεκινά τελικά μια σχέση με τη Σπιλρέιν, συμπεριλαμβανομένης της στοιχειώδους δουλείας και του ξυλοδαρμού. Τα πράγματα μπερδεύονται ακόμη περισσότερο καθώς γίνεται ο σύμβουλός της στη διατριβή της. δημοσιεύει όχι μόνο τις μελέτες του για αυτήν ως ασθενή αλλά τελικά και την πραγματεία της. Η Σπιλρέιν θέλει να κάνει ένα παιδί με τον Γιουνγκ, αλλά αυτός αρνείται. Μετά την προσπάθειά του να περιορίσει τη σχέση τους ξανά σε γιατρό και ασθενή, απευθύνει έκκληση στον Φρόιντ για επαγγελματική του βοήθεια και αναγκάζει τον Γιουνγκ να πει στον Φρόιντ την αλήθεια για τη σχέση τους, υπενθυμίζοντάς του ότι θα μπορούσε να τον βλάψει δημόσια αλλά δεν το ήθελε.
Ο Γιουνγκ και ο Φρόιντ ταξιδεύουν στην Αμερική. Ωστόσο, εμφανίζονται ρωγμές στη φιλία τους καθώς αρχίζουν να διαφωνούν πιο συχνά σε θέματα ψυχανάλυσης. Ο Γιουνγκ και η Σπιλρέιν συναντιούνται για να δουλέψουν για τη διατριβή της στην Ελβετία και ξεκινούν για άλλη μια φορά τη σεξουαλική τους σχέση. Ωστόσο, καθώς ο Γιουνγκ αρνείται να αφήσει τη γυναίκα του για εκείνη, η Σπίλραιν αποφασίζει να πάει στη Βιέννη. Γνωρίζει τον Φρόιντ και λέει ότι, αν και είναι στο πλευρό του, πιστεύει ότι αυτός και ο Γιουνγκ πρέπει να συμφιλιωθούν για να συνεχίσει να αναπτύσσεται η ψυχανάλυση.
Μετά την κατάρρευση του Φρόιντ σε ένα ακαδημαϊκό συνέδριο, αυτός και ο Γιουνγκ συνεχίζουν την αλληλογραφία μέσω επιστολών. Αποφασίζουν να τερματίσουν τη σχέση τους μετά από αυξανόμενες εχθροπραξίες και κατηγορίες σχετικά με τις διαφορές στην εννοιολόγηση της ψυχανάλυσης. Η Σπιλρέιν παντρεύεται έναν Ρώσο γιατρό και, ενώ είναι έγκυος, επισκέπτεται τον Γιουνγκ και τη γυναίκα του. Συζητούν την ψυχανάλυση και τη νέα ερωμένη του Γιουνγκ. Ο Γιουνγκ εκμυστηρεύεται ότι η αγάπη του για την Σπιλρέιν τον έκανε καλύτερο άνθρωπο.
Παραγωγή
Η παλαιότερη εκδοχή του σεναρίου του Χάμπτον, που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1990, γράφτηκε για την Τζούλια Ρόμπερτς στον ρόλο της Σαμπίνα Σπίλρειν, αλλά η ταινία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο Χάμπτον έγραψε ξανά το σενάριο για τη σκηνή, πριν ο παραγωγός Τζέρεμι Τόμας αποκτήσει τα δικαιώματα τόσο για το προηγούμενο σενάριο όσο και για τη θεατρική μεταφορά.
Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τη βρετανική Recorded Picture Company, με τη γερμανική Lago Film και την καναδική Prospero Film να ενεργούν ως συμπαραγωγοί. Πρόσθετη χρηματοδότηση παρείχαν οι εταιρείες Medienboard Berlin-Brandenburg, MFG Baden-Württemberg, Filmstiftung NRW, Filmförderungsanstalt, Film Fund, Ontario Media Development Corp και Millbrook Pictures.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Κρίστοφ Βαλτς είχε αρχικά επιλεγεί στον ρόλο του Σίγκμουντ Φρόυντ, αλλά αντικαταστάθηκε από τον Βίγκο Μόρτενσεν λόγω μιας σύγκρουσης προγραμματισμού. Ο Κρίστιαν Μπέιλ ήταν σε συζητήσεις για να παίξει τον Καρλ Γιουνγκ, αλλά και αυτός έπρεπε να εγκαταλείψει τις σπουδές του λόγω διενέξεων στον προγραμματισμό.
Κινηματογράφηση
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 26 Μαΐου και ολοκληρώθηκαν στις 24 Ιουλίου 2010. Οι εξωτερικοί χώροι γυρίστηκαν στη Βιέννη και οι εσωτερικοί χώροι γυρίστηκαν στην Κολωνία (MMC Studios Köln). Οι τοποθεσίες της Βιέννης περιλάμβαναν το Café Sperl, το Μουσείο Σίγκμουντ Φρόυντ και το Μπελβεντέρε. Η λίμνη της Κωνσταντίας αντιπροσώπευε τη λίμνη της Ζυρίχης.
αριστερά|μικρογραφία|Μια σκηνή με την Κίρα Νάιτλι και τον Μάικλ Φασμπέντερ γυρίστηκε στο ατμόπλοιο Hohentwiel στη λίμνη της Κωνσταντίας.
Μουσική
Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η εκτεταμένη χρήση στη μουσική παρτιτούρα μοτίβων από την τρίτη όπερα του Βάγκνερ Ζίγκφριντ, κυρίως σε σύνθεση πιάνου. Στην πραγματικότητα, ο συνθέτης Χάουαρντ Σορ είπε ότι η δομή της ταινίας βασίζεται στη δομή της όπερας του Ζίγκφριντ.
Κυκλοφορία
Η Universal Pictures κυκλοφόρησε την ταινία σε γερμανόφωνες περιοχές, ενώ η Lionsgate πήρε τα δικαιώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο και η Sony Pictures Classics διένειμε την ταινία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ταινία έκανε το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ Βενετίας στην Ιταλία στις 2 Σεπτεμβρίου 2011.
Κριτικές
Ο Άντριου Ο'Χέριρ έγραψε για το Salon σημειώνει ότι αφενός η μονόψυχη εστίαση του Φρόιντ στη σεξουαλική καταστολή ως πηγή νεύρωσης οδήγησε στη δημιουργία της ψυχιατρικής ως θεμιτού ιατρικού και επιστημονικού πεδίου — ένα πεδίο που συχνά ήταν ανθεκτικό στις αλλαγές και κυριαρχούσε από αυταρχικές πατρικές φιγούρες. Από την άλλη πλευρά, η επίδραση της Σαμπίνα στον Γιουνγκ και οι ανακαλύψεις που είχαν κάνει μαζί, τόσο στο γραφείο όσο και στην κρεβατοκάμαρα, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας μιας δημιουργικής συγχώνευσης αντιθέτων—γιατρού και ασθενής, άνδρας και γυναίκα, σκοτάδι και φως, Εβραίου και Άριου, οδήγησε σε μια διαμάχη μεταξύ των δύο ανδρών για μια ποικιλία θεμάτων, κυρίως τα επιστημονικά όρια της ψυχιατρικής έρευνας.
Αντίθετα, ο Στήβεν Ρέα του The Philadelphia Inquirer έγραψε ότι, παρά την εξερεύνηση της ταινίας για τον τρόπο που λειτουργεί το υποσυνείδητό μας, τον τρόπο με τον οποίο καταπιέζουμε και καταστέλλουμε τις φυσικές παρορμήσεις - τη συνεχή μάχη μεταξύ του λογικού και του ενστικτώδους, του πολιτισμένου και του άγριου ", η ταινία "αισθάνεται μακρινή, με τρόπους που θα θέλατε να μην το έκανε." Σε μια συνέντευξη στον Μάρλοου Στερν του The Daily Beast, ο ίδιος ο Κρόνενμπεργκ φέρεται να είπε ότι οι σκηνές αγάπης μεταξύ του Γιουνγκ και της Σπιλρειν ήταν αρκετά κλινικές. Αυτοί ήταν άνθρωποι που, ακόμη και όταν έκαναν σεξ, παρατηρούσαν τους εαυτούς τους να κάνουν σεξ επειδή τους ενδιέφερε τόσο οι αντιδράσεις τους στα πράγματα''.
Η ταινία κατατάχθηκε στο νούμερο 5 της λίστας Καλύτερων Ταινιών του 2011 του περιοδικού Film Comment.
Οι δέκα πρώτες λίστες ταινίων
Η ταινία συμπεριλήφθηκε στις λίστες των δέκα κορυφαίων ταινιών πολλών κριτικών το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ψυχοθεραπεία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ
Στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|Μνημείο για τη [[Μάχη της Κρήτης στα Σφακιά με τις σημαίες της Ελλάδας, της Βρετανίας, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας]] Η στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου 1940, όταν ο Ιταλικός Στρατός εισέβαλε από την Αλβανία, ξεκινώντας τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Ο Ελληνικός Στρατός ήταν ικανός να αποτρέψει προσωρινά την προέλαση των Ιταλών και τους απώθησε στην Αλβανία. Οι ελληνικές επιτυχίες υποχρέωσαν τη Ναζιστική Γερμανία να παρέμβει. Οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία στις 6 Απριλίου 1941, καταλαμβάνοντας τις δύο χώρες εντός 30 ημερών, παρά τη βρετανική βοήθεια με εκστρατευτικό σώμα. Η κατάκτηση της Ελλάδας ολοκληρώθηκε τον Μάιο με την πτώση της Κρήτης από αέρος, παρόλο που οι Φαλσιρμγιέγκερ (Fallschirmjäger, οι γερμανοί αλεξιπτωτιστές) υπέστησαν σοβαρότατες απώλειες, σε τέτοιο βαθμό που η Ανώτατη Διοίκηση της Βέρμαχτ (Oberkommando der Wehrmacht) εγκατέλειψαν τις αεροπορικές εκστρατείες μεγάλης κλίμακας για το υπόλοιπο του πολέμου.
Η Ελλάδα κατελήφθη και διαμελίσθηκε μεταξύ της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Βουλγαρίας, ενώ η κυβέρνηση και ο βασιλιάς κατέφυγαν στην Αίγυπτο. Οι πρώτες προσπάθειες ένοπλης αντίστασης κατεστάλησαν το καλοκαίρι του 1941 από τις δυνάμεις του Άξονα, αλλά το κίνημα της αντίστασης συνέχισε και πάλι από το 1942 και μεγάλωσε πάρα πολύ το 1943 και το 1944, απελευθερώνοντας μεγάλα τμήματα του ορεινού εσωτερικού της χώρας και προκαλώντας συμμαχικές απώλειες στις δυνάμεις του Άξονα. Ωστόσο, οι πολιτικές εντάσεις μεταξύ των αντιστασιακών ομάδων οδήγησαν στο ξέσπασμα μιας σύγκρουσης που ξεκίνησε στα τέλη του 1943 και συνέχισε μέχρι την άνοιξη του 1944. Η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση σχημάτισε δικές της ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες υπηρέτησαν και πολέμησαν μαζί με τους Βρετανούς στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Ιταλία. Η συνεισφορά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και του εμπορικού ναυτικού ήταν ειδικής σημασίας για τους Συμμάχους..
Η ηπειρωτική Ελλάδα απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1944 με τη γερμανική αποχώρηση κατά την προέλαση του Κόκκινου Στρατού, ενώ γερμανικά φυλάκια στο Αιγαίο παρέμειναν μέχρι το τέλος του πολέμου. Η χώρα καταστράφηκε από τον πόλεμο και την κατοχή, με την οικονομία και τις υποδομές να μετατρέπονται σε ερείπια. Η Ελλάδα είχε πάνω από 400.000 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές κατά την κατοχή, ενώ η Εβραϊκή κοινότητα αποδεκατίστηκε κατά το Ολοκαύτωμα. Το 1946 ξέσπασε ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ της διεθνώς υποστηριζόμενης συντηρητικής κυβέρνησης και αριστερών αντάρτικων οργανώσεων, οι οποίες διήρκεσαν μέχρι το 1949.
Ελληνοϊταλικός πόλεμος
μικρογραφία|200x200εσ|Ελληνικές δυνάμεις στην [[Ιταλική Εαρινή Επίθεση|ιταλική εαρινή επίθεση]] Η ιταλική εισβολή από την Αλβανία στις 28 Οκτωβρίου 1940, μετά από μερικά αρχικά εδαφικά κέρδη, σταματήθηκε από την ελληνική άμυνα στις μάχες στη γραμμή Ελαίας-Καλαμά και την Πίνδο. Η απροθυμία των Βουλγάρων να εισβάλλει στην Ελλάδα, όπως ήλπιζαν οι Ιταλοί, επέτρεψαν στο ελληνικό στρατό να μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων της Μακεδονίας στο μέτωπο, όπου έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ελληνική αντεπίθεση που ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου. Οι Ελληνικές δυνάμεις διέσχισαν το σύνορο με την Αλβανία και κατέλαβαν τη μια πόλη μετά την άλλη παρόλο που είχαν να αντιμετωπίσουν ένα βαρύ χειμώνα, είχαν ελλιπείς προμήθειες και αντιμετώπιζαν την αεροπορική υπεροχή των Ιταλών. Στα μέσα Ιανουαρίου οι ελληνικές δυνάμεις κατείχαν το ένα τέταρτο της Αλβανίας, αλλά η επιχείρηση σταμάτησε πριν φτάσει στον στόχο της, τον Αυλώνα.
Αυτή η κατάσταση οδήγησε τη Γερμανία να παρέμβει για να σώσει τον συνεργάτη της στον Άξονα. Ωστόσο, σύμφωνα με τους Στόκινγκς και Χάνκοκ, ο Χίτλερ ποτέ δεν επιθύμησε να παρέμβει στα Βαλκάνια. Υποστηρίζουν στο βιβλίο τους, το Σβάστικα πάνω από την Ακρόπολη (2013) ότι η εισβολή στην Ελλάδα είχε να κάνει περισσότερο με "μια διστακτική απάντηση στη βρετανική ανάμειξη" και όχι με παροχή βοηθείας προς την Ιταλία. Σε μια τελευταία προσπάθεια αποκατάστασης του ιταλικού κύρους πριν τη γερμανική παρέμβαση, ξεκίνησε μια αντεπίθεση στις 9 Μαρτίου 1941 στο στρατηγικό σημείο της Κλεισούρας, υπό την προσωπική επίβλεψη του Μουσολίνι. Παρά τους μαζικούς βομβαρδισμούς και την απασχόληση πολλών μεραρχιών σε ένα στενό μέτωπο, η επίθεση απέτυχε και σταμάτησε μετά από σχεδόν δύο εβδομάδες.
Αλλά από τις 13 Απριλίου, το ιταλικό μέτωπο στην Αλβανία άρχισε να κινείται, λόγω της ιταλογερμανικής κοινής επίθεσης. Οι Έλληνες τοποθέτησαν ισχυρή άμυνα. Ωστόσο σύντομα αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν χάνοντας μεγάλο μέρος της επικράτειας που κερδήθηκε με σκληρή μάχη στην Αλβανία. Παρόλο που τοποθετήθηκαν νάρκες και μπλόκα στους δρόμους σε μια προσπάθεια να καθυστερήσουν την είσοδο των Ιταλών σε ελληνική επικράτεια, οι Ιταλοί απλά αποβιβάζονταν από τα φορτηγά τους και προχωρούσαν με το ποδήλατο. Ο ελληνικός στρατός στην Ήπειρο ήταν εξαντλημένος, ενώ "η ιταλική προέλαση είχε να κάνει μόνο με το να συμβαδίζει με έναν ηττημένο εχθρό που υποχωρούσε."
Γερμανική εισβολή
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Γερμανικό πυροβολικό βομβαρδίζει τη [[γραμμή Μεταξά]] Η πολυαναμενόμενη γερμανική επίθεση (Unternehmen Marita) ξεκίνησε στις 6 Απριλίου 1941 κατά της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας. Η μάχη της Ελλάδας τελείωσε με την πτώση της Καλαμάτας στις 30 Απριλίου με την εκκένωση του Εκστρατευτικού Σώματος της Κοινοπολιτείας και την ολοκληρωτική κατοχή της Ελλάδας από τον Άξονα. μικρογραφία|Χάρτης της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα Η αρχική επίθεση έγινε κατά των αμυντικών γραμμών της "γραμμής Μεταξά" (19 οχυρά στην ανατολική Μακεδονία ανάμεσα στο όρος Μπέλες και τον ποταμό Νέστο και άλλα δύο στη δυτική Θράκη). Η αρχική επίθεση ξεκίνησε σε βουλγαρικό έδαφος και υποστηρίχθηκε από πυροβολικό και βομβαρδιστικά αεροσκάφη. Η αντίσταση στα οχυρά υπό τον στρατηγό Κωνσταντίνο Μπακόπουλο ήταν θαρραλέα και αποφασιστική. Η τάχιστη κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας επέτρεψε στη 2η Μεραρχία Πάντσερ (η οποία ξεκίνησε από την κοιλάδα της Στρούμιτσας στη Βουλγαρία, προχώρησε σε γιουγκοσλαβικό έδαφος και έπειτα έστριψε προς τα νότια κατά μήκος της κοιλάδας του Αξιού) και να καταλάβει τη στρατηγικής σημασίας πόλη της Θεσσαλονίκης στις 9 Απριλίου. Ως αποτέλεσμα, οι ελληνικές δυνάμεις που επάνδρωναν τα οχυρά (Tμῆμα Στρατιᾶς Ανατολικής Μακεδονίας ) αποκόπηκαν από την υπόλοιπη χώρα και το γενικό επιτελείο τους επέτρεψε να παραδοθούν εφόσον το επιθυμούσαν. Η παράδοση ολοκληρώθηκε στις 10 Απριλίου, την επομένη. Την ίδια ημέρα (10 Απριλίου) οι γερμανικές δυνάμεις διέσχισαν το ελληνογιουγκοσλαβικό σύνορο κοντά στη Φλώρινα στη δυτική Μακεδονία αφού είχαν νικήσει κάθε αντίσταση στη νότια Γιουγκοσλαβία. Οι Γερμανοί διαπέρασαν τις αμυντικές θέσεις των Ελλήνων και της Κοινοπολιτείας στη περιοχή του Κλειδίου στις 11/12 Απριλίου, και κινήθηκαν προς τα νότια και νοτιοδυτικά.
Ενώ κυνηγούσαν τους Βρετανούς προς τα νότια, η κίνηση προς τα νοτιοδυτικά απειλούσε το μεγαλύτερο τμήμα του Ελληνικού Στρατού (14 μεραρχίες) που πολεμούσαν τους Ιταλούς στο αλβανικό μέτωπο. Ο Στρατός άρχισε να υποχωρεί νότια, πρώτα από τα βορειοανατολικά στις 12 Απριλίου και τέλος από τα νοτιοδυτικά στις 17 Απριλίου. Η Γερμανική κίνηση προς την Καστοριά στις 15 Απριλίου έκανε την κατάσταση κρίσιμη, απειλώντας να αποκόψει την ελληνική υποχώρηση. Οι στρατηγοί στο μέτωπο άρχισαν να εξερευνούν τις πιθανότητες παράδοσης (μόνο στους Γερμανούς), παρά τις πιέσεις του γενικού επιτελείου να συνεχίσουν τη μάχη για να καλύψουν τα βρετανικά στρατεύματα που παραδόθηκαν.
Μάχη της Κρήτης
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Γερμανοί αλεξιπτωτιστές προσγειώνονται στην Κρήτη, Μάιος 1941. Τον Μάιο του 1941, η μόνη ελεύθερη ελληνική επικράτεια ήταν το μεγάλο και στρατηγικής σημασίας νησί της Κρήτης, το οποίο ήταν στην κατοχή ενός μεγάλου αλλά αδύναμου συμμαχικού φυλακίου που αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από τις πληγωμένες μονάδες που εκκενώθηκαν από την ηπειρωτική χώρα χωρίς τον βαρύ εξοπλισμό τους, ειδικά τον εξοπλισμό μεταφοράς. Για να την κατακτήσουν, το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο προετοίμασε την "Επιχείρηση Ερμής", την πρώτη αεροαποβατική στρατιωτική εκστρατεία μαζικής κλίμακας.
Η επίθεση ξεκίνησε στις 20 Μαΐου 1941. Οι Γερμανοί επιτέθηκαν στα τρία κύρια αεροδρόμια στα βόρεια του νησιού: το Μάλεμε, το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο. Οι Γερμανοί έτυχαν σθεναρής αντίστασης από τα βρετανικά, τα αυστραλιανά, τα νεοζηλανδικά και εναπομείναντα ελληνικά στρατεύματα στο νησί, καθώς και από ντόπιους. Ωστόσο, κανένας από τους στόχους δεν επετεύχθη. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Εκτελεσμένοι πολίτες στο [[Κοντομαρί Χανίων|Κοντομαρί]] Κατά τη διάρκεια της επόμενης ημέρας, εν μέρει λόγω της κακής επικοινωνίας και της αποτυχίας των συμμαχικών στρατηγών να κατανοήσουν πλήρως τη κατάσταση, το Μάλεμε έπεσε στους Γερμανούς. Εξασφαλίζοντας το αεροδρόμιο του Μάλεμε, οι Γερμανοί έφεραν χιλιάδες ενισχύσεις και κατέλαβαν το υπόλοιπο δυτικό τμήμα του νησιού. Αυτό ακολουθήθηκε από σοβαρές βρετανικές ναυτικές απώλειες λόγω των έντονων αεροπορικών επιθέσεων των Γερμανών στο νησί. Μετά από επτά ημέρες μάχης οι συμμαχικοί στρατηγοί συνειδητοποίησαν ότι η νίκη δεν ήταν πλέον πιθανή. Στις 1 Ιουνίου η εκκένωση της Κρήτης είχε ολοκληρωθεί και το νησί έπεσε σε γερμανική κατοχή. Λόγω των βαριών απωλειών που υπέστη η 7η Μεραρχία Φλίγκερ ο Αδόλφος Χίτλερ απαγόρευσε άλλες αεροαποβατικές επιθέσεις μεγάλης κλίμακας. Ο στρατηγός Κουρτ Στούντεντ ονόμασε την Κρήτη "το νεκροταφείο των Γερμανών αλεξιπτωτιστών" και ονόμασε τη μάχη ως μια "καταστροφική νίκη."
Αμέσως μετά την Κρήτη, ο στρατηγός Στούντεντ διέταξε να γίνουν αντίποινα κατά των ντόπιων (Κοντομαρί, Αλικιανός, Κάντανος, κτλ.). Τα αντίποινα εκτελέστηκαν ταχύτατα, παρακάμπτοντας τις συνήθεις διαδικασίες και έγιναν από τις ίδιες ομάδες που πολέμησαν οι ντόπιοι. Γρήγορα οι Κρητικοί σχημάτισαν ομάδες αντίστασης και σε συνεργασία και σε συνεργασία με βρετανούς πράκτορες των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών και άρχισαν να σαμποτάρουν τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις με αρκετή επιτυχία. Ως αποτέλεσμα κατά την κατοχή οι κατοχικές αρχές συνέχισαν τις εκτελέσεις πολιτών κατά την κατοχή.
Κατοχή
Το 2006 η ελληνική κυβέρνηση υποστήριξε ότι η ελληνική αντίσταση σκότωσε 21.087 στρατιώτες του Άξονα (17.536 γερμανούς, 2.739 ιταλούς και 1.532 βούλγαρους) και συνέλαβε άλλους 6.463 (2.102 γερμανούς, 2.109 ιταλούς και 2.252 βουλγάρους), ενώ σκοτώθηκαν 20.650 Έλληνες αντάρτες και συνελήφθη ένας άγνωστος αριθμός στρατιωτών. Σύμφωνα με τη δεκαήμερη αναφορά απωλειών ανά θέατρο πολέμου του γερμανικού γενικού επιτελείου, το 1944, ο Γερμανικός στρατός ξηράς είχε 8.152 νεκρούς, 22.794 τραυματισμένους και 8.222 αγνοούμενους στο νοτιοανατολικό θέατρο (Ελλάδα και Γιουγκοσλαβία) από τις 22 Ιουνίου 1941 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1944. Σύμφωνα με τις μηνιαίες αναφορές του Γενικού Επιτελείου της Βέρμαχτ, οι γερμανικές απώλειες στο ίδιο θέατρο από τον Ιούνιο 1941 έως τον Δεκέμβριο του 1944 ήταν 16.532 νεκροί (από τις 1 Ιουνίου 1941 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1944), 22.794 τραυματισμένοι και άρρωστοι (από τις 22 Ιουνίου 1941 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1944) και 13.838 αγνοούμενοι (από τις 1 Ιουνίου 1941 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1944). Στο νοτιοανατολικό θέατρο οι περισσότερες γερμανικές απώλειες εντοπίζονται στη Γιουγκοσλαβία. Η Γερμανική Επιτροπή Πολεμικών Τάφων περιέχει δύο γερμανικά κοιμητήρια σε ελληνικό έδαφος, ένα στο Μάλεμε Κρήτης όπου έχουν θαφτεί 4.468 στρατιώτες (κυρίως από τη μάχη της Κρήτης) και ένα άλλο στον Διόνυσο-Ραπεντόζα όπου έχουν θαφτεί περίπου 10.000 στρατιώτες που μεταφέρθηκαν εκεί απ'όλη την Ελλάδα εκτός από την Κρήτη.
Στον αριθμό των 600.000 θανάτων συμπεριλαμβάνονται 69.151 Έλληνες Εβραίοι που απελάθηκαν από τις 15 Μαρτίου 1943 έως τις 10 Αυγούστου 1944, εκ των οποίων μόνο οι 2.000 επέστρεψαν (σ. 68). Ο αριθμός των 600.000 θυμάτων στη "μεγάλη πείνα" αναφέρεται στην καταχώρηση της 5ης Φεβρουαρίου 1942 σε ένα "σύντομο ημερολόγιο της αντίστασης" (σ. 118). Περίπου 300.000 πέθαναν στον Μεγάλο Λιμό στην Ελλάδα το 1941-1944.
Δυνάμεις της κατοχής
δεξιά|μικρογραφία|256x256εσ|Η συμβολική αρχή της κατοχής: Γερμανοί στρατιώτες υψώνουν τη [[γερμανική πολεμική σημαία στην Ακρόπολη. Λίγο αργότερα θα κατεβεί από τον Απόστολο Σάντα και τον Μανώλη Γλέζο, μια από τις πρώτες αντιστασιακές πράξεις στη χώρα. ]] μικρογραφία|180x180εσ|Γερμανοί στρατιώτες σε κατάστημα τροφίμων. μικρογραφία|180x180εσ|Εγγραφή των αρρένων Εβραίων της [[Θεσσαλονίκη|Θεσσαλονίκης από τις ναζιστικές αρχές, στην πλατεία Ελευθερίας τον Ιούλιο του 1942.]] μικρογραφία|Χάρτης που δείχνει τις τρεις ζώνες της κατοχής Η κατακτημένη Ελλάδα διαιρέθηκε σε τρεις ζώνες ελέγχου από τις κατοχικές δυνάμεις, τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία. Οι Γερμανοί ήλεγχαν την Αθήνα, την Κεντρική Μακεδονία, τη δυτική Κρήτη, τη Μήλο, την Αμοργό και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου. Η Βουλγαρία προσάρτησε τη δυτική Θράκη και την ανατολική Μακεδονία, ενώ η Ιταλία κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Οι Ιταλοί ήταν υπεύθυνοι για το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας, ειδικά στην εξοχή, όπου μπορούσε να λάβει χώρα κάθε ένοπλη αντίσταση. Οι ιταλικές δυνάμεις στην Ελλάδα αποτελούνταν από 11 μεραρχίες πεζικού, οι οποίες εντάχθηκαν στον 11ο Στρατό υπό τον στρατηγό Κάρλο Τζελόζο, με μια ακόμη μεραρχία στα Δωδεκάνησα, ιταλική κτήση από το 1912. Οι Ιταλοί υιοθέτησαν μια μάλλον πιο χαλαρή συμπεριφορά ως προς τα καθήκοντα διασφάλισης της ασφάλειας στη χώρα, αλλά ήταν εν μέρει δικαιολογημένοι να το κάνουν.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1942, καθώς το κίνημα της Αντίστασης ήταν στη φάση δημιουργίας του, αντιμετώπιζαν λίγη αντιπολίτευση και θεωρούσαν ότι η κατάσταση στη χώρα είχε ομαλοποιηθεί. Στην πρώτη περίοδο της κατοχής οι Γερμανοί περιόρισαν την παρουσία τους σε στρατηγικής σημασίας περιοχές και οι δυνάμεις τους ήταν περιορισμένες. Τα γερμανικά στρατεύματα στη νοτιοανατολική Ευρώπη ανήκαν στον 12ο Στρατό, τον οποίο ηγήθηκε αρχικά ο Βίλχελμ Λιστ και έπειτα ο στρατηγός Αλεξάντερ Λερ. Στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν δύο γερμανικές ανώτερες στρατιωτικές διοικήσεις: η Ανώτερη Στρατιωτική Διοίκηση Θεσσαλονίκης-Αιγαίου με έδρα τη Θεσσαλονίκη και η Ανώτερη Στρατιωτική Διοίκηση Νότιας Ελλάδας στην Αθήνα, υπό την ηγεσία του στρατηγού της Λουφτβάφε Χέλμουτ Φέλμυ, για όλη τη διάρκεια του πολέμου. Η Κρήτη οργανώθηκε ως οχυρό ("Festung Kreta") φρουρούμενο από την Μεραρχία Οχυρού "Κρήτη", ενώ από τον Αύγουστο και μετά φρουρούταν από την 22η Μεραρχία Αλεξιπτωτιστών.Στην Ρόδο φρουριακή ταξιαρχία. Οι Βούλγαροι κατέλαβαν τη ζώνη τους με στρατιωτικό σώμα, ενώ ακολούθησαν πολιτική εκβουλγαριασμού της περιοχής με την ενεργή αντίθεση των κατοίκων.
Αυτές οι δυνάμεις, ειδικά οι έμπειρες ορεινές δυνάμεις, ασχολήθηκαν με επιχειρήσεις κατά των ανταρτών μεγάλης κλίμακας στην περιοχή της Ηπείρου. Οι επιχειρήσεις τους ήταν επιτυχημένες σε τέτοιο βαθμό που μείωσαν την απειλή των επιθέσεων ανταρτών στις κατοχικές δυνάμεις, αλλά η συχνά βίαιη δράση τους και η πολιτική μαζικών αντιποίνων οδήγησαν σε σφαγές πολιτών όπως αυτή στο Κομμένο στις 16 Αυγούστου, τη σφαγή του Διστόμου, τη σφαγή των Καλαβρύτων τον Δεκέμβριο και άλλες. Αναμένοντας την κατάρρευση της Ιταλίας, η Γερμανική στρατιωτική δομή στα Βαλκάνια άλλαξε: Η Ομάδα Στρατού Ε υπό τον Λερ ανέλαβε την Ελλάδα, επιβλέποντας τις γερμανικές δυνάμεις και τον Ιταλικό 11ο Στρατό.
Η ιταλική συνθηκολόγηση τον Σεπτέμβριο οδήγησε τις περισσότερες Ιταλικές μονάδες να μη παραδοθούν στους Γερμανούς, ενώ άλλες, όπως η μεραρχία Πινερόλο και η Λαντσιέρι ντι Αόστα (σύνταγμα ιππικού) παραδόθηκαν στους αντάρτες ή αποφάσισαν να αντισταθούν στη γερμανική κατάληψη. Αυτό οδήγησε σε μια σύντομη αλλά βίαιη σύγκρουση μεταξύ των Γερμανών και των Ιταλών, συνοδευόμενη από βίαιες πράξεις κατά ιταλών αιχμαλώτων πολέμου, όπως η σφαγή της μεραρχίας Άκουι στη Κεφαλονιά, η οποία δραματοποιείται στην ταινία Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι. Επίσης, Βρετανικές, Ελληνικές και νοτιοαφρικανικές δυνάμεις μαζί με τους Ιταλούς προσπάθησαν να καταλάβουν τα ιταλόκτητα Δωδεκάνησα, ωστόσο ηττήθηκαν από τους Γερμανούς.
Στα τέλη του 1943 και στο πρώτο μισό του 1944, οι Γερμανοί, σε συνεργασία με τους Βουλγάρους και βοηθούμενοι από Έλληνες συνεργάτες των δυνάμεων του Άξονα (δείτε παρακάτω) ξεκίνησαν επιχειρήσεις εκκαθάρισης κατά της ελληνικής αντίστασης, κατά κύριο κατά του κομμουνιστικού ΕΛΑΣ, ενώ έκαναν μια ανεπίσημη εκεχειρία με τον δεξιό ΕΔΕΣ. Την ίδια εποχή, οι επιδρομές από ελληνικές και βρετανικές ειδικές δυνάμεις στο Αιγαίο γίνονταν όλο και πιο συχνές. Τέλος, με την προέλαση του Κόκκινου Στρατού και την πτώση της φιλοαξονικής κυβέρνησης στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, οι Γερμανοί υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την ηπειρωτική Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944, παρόλο που απομονωμένα φυλάκια παρέμειναν στη Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και νησιά του Αιγαίου μέχρι το τέλος του πολέμου, τον Μάιο του 1945.
Έλληνες συνεργάτες του άξονα
Οι δυνάμεις στην υπηρεσία της κυβέρνησης ήταν κατά κύριο λόγο η δημοτική αστυνομία και η αγροτική χωροφυλακή, στις οποίες εξαρτόταν η κυβέρνηση για να επιβάλλει την τάξη. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν έγινε ποτέ ικανή να διοικήσει όλη τη χώρα, καθώς ποτέ δεν της δόθηκε το ελεύθερο ούτε την εμπιστεύονταν εξολοκλήρου οι δυνάμεις του Άξονα, ενώ δεν ήταν αρεστή στο λαό. Καθώς τα αντιαξονικά συναισθήματα μεγάλωναν το 1942, τα όργανα της κυβέρνησης άρχισαν να δέχονται επίθεση από τους αντάρτες και απομονώθηκαν κοινωνικά.
Εκτός από απομονωμένες περιπτώσεις, όπως η ομάδα του στρατάρχη Γεώργιου Πούλου και οι Γιαγκντκομάντο (Jagdkommando) του Φρίντριχ Σούμπερτ, μόνο το 1943, με τον διορισμό του έμπειρου πολιτικού Ιωάννη Ράλλη ως πρωθυπουργού, οι Γερμανοί επέτρεψαν στην κυβέρνηση της Αθήνας να συγκροτήσει κάποια ευμεγέθη αστυνομική δύναμη. Αυτή η δύναμη ήταν τα διαβόητα Τάγματα Ασφαλείας που είχαν καθαρά πολιτικό κίνητρο, όπως και σε άλλες κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς πολεμούσαν αποκλειστικά κατά του κομμουνιστικού αντιστασιακού κινήματος ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, το οποίο είχε απελευθερώσει μεγάλα τμήμα της χώρας. Οι σκληρές και αδιάκριτες κατασταλτικές δραστηριότητες τους κατά του πληθυσμού και η σύνδεση τους με τους Γερμανούς έκαναν τα Τάγματα Ασφαλείας μισητά στον λαό, ενώ στην καθομιλουμένη ήταν γνωστοί ως Γερμανοτσολιάδες.
Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στη Μέση Ανατολή
μικρογραφία|200x200εσ|Ο [[Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη (Ελλάδα)|τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη στη πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα. Στις δύο πλευρές του μνημείου εμφανίζονται πολλά σημεία όπου πολέμησε ο ελληνικός στρατός. ]] Μετά την πτώση της Ελλάδας στον Άξονα, στοιχεία των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων κατάφεραν να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή, η οποία βρισκόταν υπό βρετανική κυριαρχία. Ήταν το στρατιωτικό σώμα της ελληνικής εξόριστης κυβέρνησης, και συνέχισε να πολεμά στο πλευρό των Συμμάχων. Οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις Μέσης Ανατολής πολέμησαν στην Εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής, στην Ιταλική Εκστρατεία, στη μάχη της Δωδεκανήσου και σε επιδρομές κατά γερμανικών θέσεων στην Ελλάδα, ενώ συμμετείχαν και σε καθήκοντα συνοδείας στη Μεσόγειο, τον Ινδικό και τον Ατλαντικό ωκεανό. Όπως και στην Ελλάδα, μεταξύ των μελών των δυνάμεων οι πολιτικές απόψεις ήταν ποικίλες, με αποκορύφωμα τη φιλοεαμική ναυτική ανταρσία του Απριλίου 1944. Μετά την καταστολή της, οι ένοπλες δυνάμεις αναδιοργανώθηκαν με την τοποθέτηση φιλομοναρχικών και συντηρητικών αξιωματικών. Μετά την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων από την ελληνική ηπειρωτική χώρα τον Οκτώβριο του 1944, επέστρεψαν στην Ελλάδα και αποτέλεσαν τον πυρήνα των νέων ελληνικών ενόπλων δυνάμεων που πολέμησαν κατά του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά και κατά των κομμουνιστών στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Επακόλουθα
μικρογραφία|200x200εσ|Άγαλμα της νίκης στον Β΄ ΠΠ στη [[Ρόδος|Ρόδο]] Μετά τον πόλεμο, η Ελλάδα βυθίστηκε σε πολιτική και οικονομική κρίση λόγω της γερμανικής κατοχής και της διαμάχης ανάμεσα στους αριστερούς και τους δεξιούς οι οποίοι στόχευαν το κενό εξουσίας και οδήγησε στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, μια από τις πρώτες συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου.
Επίσημα, οι εδαφικές αξιώσεις της Ελλάδας αφορούσαν τη Βόρεια Ήπειρο (από την Αλβανία), τη Βόρεια Θράκη (από τη Βουλγαρία) και τα Δωδεκάνησα (από την Ιταλία), αλλά κέρδισε μόνο τα Δωδεκάνησα από την Ιταλία καθώς οι νέες κομμουνιστικές κυβερνήσεις στην Αλβανία και τη Βουλγαρία είχαν την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης.
Μετά τον πόλεμο, το επίσημο ελληνικό κράτος δίκασε και εκτέλεσε για πολεμικά εγκλήματα τον Άντον Κάλτσεφ, τον Μπρούνο Μπρόιερ, τον Φρίντριχ-Βίλχελμ Μίλερ, τον Φρίντριχ Σούμπερτ και άλλους. Ωστόσο οι περισσότεροι δράστες τέτοιων εγκλημάτων δεν διώχθηκαν ποτέ.
Επιρροές στον λαϊκό πολιτισμό
Η κατοχή της Ελλάδας, εν προκειμένω των ελληνικών νησιών, αποτελεί τμήμα της ιστορίας πολλών αγγλόγλωσσων βιβλίων και ταινιών βασισμένες σε πραγματικές επιδρομές των ειδικών δυνάμεων όπως είναι τα Κακό φεγγαραντάμωμα: Το χρονικό της απαγωγής του Στρατηγού Κράιπε, Ο Κρητικός Μαντατοφόρος, φαντασιακές όπως οι Τα Κανόνια του Ναβαρόνε, Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι (μια φαντασιακή αφήγηση της κατοχής) και άλλες. Γνωστές ελληνικές ταινίες για την περίοδο, τον πόλεμο και την κατοχή είναι οι Όχι, Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση; και Υπολοχαγός Νατάσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κοινότητα Σμαρίου
Η Κοινότητα Σμαρίου είναι κοινότητα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Σμάρι. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 387 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Δημήτριο Μηλαθιανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
That's Nasty (τραγούδι)
Το "That's Nasty" είναι ένα τραγούδι από τον Αμερικανό Pitbull με τους Lil Jon και Fat Joe. Κυκλοφόρησε στις 3 Αυγούστου του 2004 ως το δεύτερο σινγκλ από το πρώτο στούντιο άλμπουμ M.I.A.M.I. του Pitbull. Το τραγούδι παράχθηκε από τον Lil Jon.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα από τον Lil Jon Κατηγορία:Τραγούδια του Pitbull (ράπερ) Κατηγορία:Τραγούδια του Lil Jon Κατηγορία:Τραγούδια του 2004 Κατηγορία:Singles του 2004
Αλδεβαράν
Το λήμμα Αλδεβαράν μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα παρακάτω θέματα:
Ντέιβιντ Ο. Ράσελ
Ο '''Ντέιβιντ Ο. Ράσελ' (David Owen Russell'', 20 Αυγούστου 1958) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος βραβευμένος με Βραβείο BAFTA. Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες Spanking the Monkey (1994), Φλερτάροντας τις Συμφορές (Flirting with Disaster, 1996), Οι Τρεις Ήρωες (Three Kings, 1999), Το Νόημα της Ζωής και πως να το Χάσετε (I ♥ Huckabees, 2004), The Fighter (2010), Οδηγός Αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook, 2012) και Οδηγός Διαπλοκής (American Hustle, 2013).
Βιογραφία
Ο Ράσελ υπήρξε παντρεμένος με την Τζάνετ Γκρίλο από το 1992 εώς και το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Καλλίνικος (ο εν Φρυγία)
Καταγόταν από τη Βιθυνία της Μικράς Ασίας και κατοικούσε στην Καισάρεια. Ήταν γόνος επιφανούς οικογένειας και ιερέας των ειδωλολατρών.
Μετά το μαρτύριο του Λευκίου και τον βασανισμό του Θύρσου επί Αυτοκράτορα Δεκίου στη Φρυγία, ο Καλλίνικος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και αποκεφαλίστηκε.
Η μνήμη του τιμάται στις 14 Δεκεμβρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Φρυγία
Λύκειο (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία λύκειο μπορεί να αναφέρονται:
Πέτρος Ε΄ της Πορτογαλίας
Ο Πέτρος Ε΄ (πορτογαλικά: Pedro V) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα ήταν Βασιλιάς της Πορτογαλίας από το 1853 ως το 1861. Διαδέχτηκε στο θρόνο τη μητέρα του Μαρία Β΄, ενώ ο πατέρας του Φερδινάνδος Β΄ υπηρέτησε ως Αντιβασιλέας για δύο έτη πριν την ενηλικίωσή του.
Βιογραφία
Ο Πέτρος γεννήθηκε στη Λισαβόνα στις 16 Σεπτεμβρίου 1837 και ήταν το πρώτο παιδί της Μαρίας Β΄ της Πορτογαλίας και του συζύγου της Φερδινάνδου Β΄. Το πλήρες όνομά του ήταν Πέτρος του Αλκάνταρα Μαρία Φερνάντος Μιχαήλ Ραφαήλ Γκονζάγκα Ξαβιέρ Ιωάννης Αντώνιος Λεοπόλδος Βίκτωρ Φραγκίσκος του Ασίς Ιούλιος Αμέλιος. Η μητέρα του Μαρία φρόντισε ώστε ο Πέτρος να έχει προετοιμαστεί κατάλληλα για τη μελλοντική θέση που προοριζόταν. Εκείνος ήταν ένα σοβαρό παιδί με καλλιτεχνικό, ωστόσο, ενδιαφέρον, πάνω στη ζωγραφική και τη μουσική. Μελετούσε ελληνική και ρωμαϊκή φιλοσοφία, μιλούσε άπταιστα λατινικά και είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τη φυσική ιστορία.
Η Βασίλισσα Μαρία πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 1853 από επιπλοκές σε τοκετό της, περνώντας έτσι ο θρόνος στον 16χρονο Πέτρο. Η απώλεια της μητέρας του υπήρξε ένα μεγάλο πλήγμα, όμως έφερε οικογενειακή ενότητα και υποστήριξη από τα αδέλφια του.
Τα δύο πρώτα χρόνια της βασιλείας του Πέτρου, ο θρόνος βρισκόταν υπό τον έλεγχο του πατέρα του Φερδινάνδου, ο οποίος ορίστηκε αντιβασιλέας. Η πρώτη του επίσημη επίσκεψη θα γίνει στη Βρετανία, τον παλαιότερο και σημαντικότερο σύμμαχο της Πορτογαλίας, όπου είχε συνάντηση με τη Βασίλισσα Βικτωρία. Στη συνέχεια θα περιοδεύσει στο Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Γαλλία, την Αυστρία, την Πρωσία και άλλα γερμανικά κρατίδια. Αργότερα θα επισκεφθεί, επίσης, την Ελβετία και την Ιταλία. Όταν ανέλαβε την βασιλική εξουσία έτυχε μεγάλης αποδοχής από τον πορτογαλικό λαό, μολονότι υπήρχαν σημαντικά προβλήματα.