cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εύφορη Ημισέληνος
Κοσμοπολίτικη εξάπλωση
μικρογραφία| Χάρτης του Maunsell, ένας βρετανικός εθνογραφικός χάρτης πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο της Εύφορης Ημισελήνου. μικρογραφία| Η εξάπλωση της γεωργίας από την Εύφορη Ημισέληνο μετά το 9000 π.Χ.. Σύγχρονες αναλύσεις, οι οποίες συνέκριναν 24 κρανιοπροσωπικές μετρήσεις αποκάλυψαν ένα σχετικά ποικίλο πληθυσμό, στο διάστημα πριν από τη Νεολιθική εποχή και την Εποχή του Χαλκού  στην Εύφορη Ημισελήνο, και υποστήριξαν την άποψη ότι αρκετοί πληθυσμοί κατοίκησαν σε αυτήν την περιοχή κατά τη διάρκεια αυτή. Παρόμοια επιχειρήματα δεν ισχύουν ωστόσο, για τους Βάσκους και τους Κανάριους νησιώτες της ίδιας χρονικής περιόδου, καθώς οι μελέτες δείχνουν ότι οι αρχαίοι λαοί είναι «σαφώς συνδεδεμένοι με τους σύγχρονους Ευρωπαίους». Επιπλέον, κανένα στοιχείο από τις μελέτες δεν αποδεικνύει την επιρροή του Κρο-Μανιόν, σε αντίθεση με τις προηγούμενες προτάσεις.
Οι μελέτες προτείνουν περαιτέρω μια εξάπλωση αυτού του ποικίλου πληθυσμού μακριά από την Εύφορη Ημισέληνο, με τους πρώτους μετανάστες να φεύγουν από την Εγγύς Ανατολή - δυτικά προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική, βόρεια προς την Κριμαία και ανατολικά προς τη Μογγολία. Πήραν μαζί τους τις γεωργικές πρακτικές τους και διασταυρώθηκαν με τους κυνηγούς-συλλέκτες με τους οποίους ήρθαν στη συνέχεια σε επαφή, ενώ διαιώνισαν τις γεωργικές πρακτικές τους. Αυτό υποστηρίζουν προηγούμενες γενετικές    και αρχαιολογικές     μελέτες που έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα.
Κατά συνέπεια, οι σύγχρονοι in situ λαοί απορρόφησαν τον αγροτικό τρόπο ζωής εκείνων των πρώτων μεταναστών που αποχώρησαν από την Εύφορη Ημισέληνο. Αυτό είναι αντίθετο με την υπόδειξη ότι η εξάπλωση της γεωργίας εξαπλώθηκε από την Εύφορη Ημισέληνο μέσω της ανταλλαγής γνώσεων. Αντίθετα, η άποψη που υποστηρίζεται τώρα από την πλειοψηφία των αποδεικτικών στοιχείων είναι ότι συνέβη από την πραγματική μετανάστευση εκτός της περιοχής, σε συνδυασμό με επακόλουθη διασταύρωση με αυτόχθονες τοπικούς πληθυσμούς με τους οποίους ήρθαν σε επαφή οι μετανάστες.
Οι μελέτες δείχνουν επίσης ότι δεν μοιράζονται όλοι οι σημερινοί Ευρωπαίοι ισχυρές γενετικές συγγένειες με τους κατοίκους της Νεολιθικής περιόδου και της Εποχής του Χαλκού της Εύφορης Ημισελήνου. Αντίθετα, οι πιο κοντινοί δεσμοί με την Εύφορη Ημισέληνο βρίσκονται στους Νοτιοευρωπαίους. Η ίδια μελέτη δείχνει περαιτέρω ότι όλοι οι σημερινοί Ευρωπαίοι έχουν στενή σχέση.
Γλώσσες
Τα στοιχεία που υπάρχουν υποδηλώνουν ότι, μέχρι την τρίτη χιλιετία π.Χ. και εντός της δεύτερης, πολλές ομάδες γλωσσών ήδη υπήρχαν στην περιοχή. Αυτές περιελάμβαναν:[37][38]
Συχνά έχουν προταθεί συνδέσεις μεταξύ ουραρτοχουριτικών και χαττικής και των γηγενών γλωσσών του Καυκάσου, αλλά δεν γίνονται γενικά αποδεκτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Εγγύς Ανατολή Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Φυσιογραφικές περιοχές
Γιώργος Κόρος
Ο Γιώργος Κόρος (19 Μαρτίου 1923 - 8 Ιανουαρίου 2014) ήταν Έλληνας συνθέτης και μουσικός, από τους σπουδαιότερος εκφραστές της ελληνικής μουσικής παράδοσης στο βιολί.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1923 στους Ανδρωνιάνους Εύβοιας. Ο πατέρας του Νικόλαος, ιεροψάλτης, τον γαλούχησε με Βυζαντινές μελωδίες.
Ο Γιώργος Κόρος έγραψε περίπου 1200 τραγούδια, ενώ στο ενεργητικό του έχει πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Με την σύζυγό του Ασημίνα απέκτησαν δύο παιδιά, τον Νικόλαο και την Κατερίνα Κόρου. Πνευματικά του παιδιά, τα οποία ο ίδιος έβγαλε στο τραγούδι είναι οι Σοφία Κολλητήρη, Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Βάσω Χατζή και άλλοι.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Μουσικοί της βυζαντινής μουσικής Κατηγορία:Φολκ μουσικοί
Φίλτρο φερρίτη
Το φίλτρο φερρίτη (γνωστό και απλώς ως «φερρίτης» ή δαχτυλίδι φερρίτη, ferrite bead ή ferrite choke) είναι ηλεκτρονικό εξάρτημα που τοποθετείται γύρω από ένα ηλεκτρικό αγωγό ή καλωδίωση, με σκοπό την εξασθένηση των εναλλασσόμενων ρευμάτων υψηλής συχνότητας, τα οποία είναι υπεύθυνα για ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές (EMI, electromagnetic interference) σε ηλεκτρονικές συσκευές. Τα ρεύματα αυτά μπορεί να τα παράγει είτε η ίδια η συσκευή, είτε να προέρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον (ηλεκτρομαγνητικός θόρυβος και παρεμβολές από άλλες συσκευές).
Το εξάρτημα αυτό έχει ευρύτατη χρήση στα σημερινά ηλεκτρονικά κυκλώματα, καθώς οι ολοένα και αυστηρότερες διεθνείς προδιαγραφές ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας (EMC, electromagnetic compatibility) επιβάλλουν τον έλεγχο των εκπεμπόμενων παρεμβολών που αναπόφευκτα παράγουν όλες οι σύγχρονες ηλεκτρονικές συσκευές, καθώς και υψηλή αντοχή (αγγλ. immunity) των ηλεκτρονικών συσκευών σε εξωτερικές παρεμβολές από το περιβάλλον στο οποίο λειτουργούν.
Αρχή λειτουργίας και εφαρμογές
thumb|right|Απλοποιημένο ισοδύναμο κύκλωμα συσκευής φερρίτη thumb|right|Διάγραμμα εμπέδησης-συχνότητας συσκευής φερρίτη
Το φίλτρο φερρίτη (συχνά αποκαλούμενο απλώς φερρίτης) βασίζεται στη χρήση μαγνητικού υλικού προκειμένου να παρουσιάσει μεγάλη σύνθετη αντίσταση στο εναλλασσόμενο ρεύμα που διαρρέει έναν ηλεκτρικό αγωγό (φερρίτης είναι κοινή ονομασία των μιγμάτων σιδηρούχων κεραμικών με χημικό τύπο AFe2O4 σε συνδυασμό, συνήθως, με νικέλιο και ψευδάργυρο ή μαγγάνιο και ψευδάργυρο).
Πρόκειται ουσιαστικά για επαγωγικό στοιχείο του οποίου η υψηλή ηλεκτρική αντίσταση στις υψηλές συχνότητες (αποκαλούμενη σύνθετη αντίσταση ή εμπέδηση) έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των απωλειών και, κατά συνέπεια, το φιλτράρισμα (εξασθένιση) των εναλλασσόμενων ρευμάτων υψηλών συχνοτήτων.
Η σημαντικότερη διαφορά των φίλτρων φερρίτη από τα απλά πηνία είναι ότι, στα πρώτα, το υλικό του πυρήνα είναι επίτηδες φτιαγμένο έτσι ώστε όχι μόνο να αυξάνει την αυτεπαγωγή αλλά και να προκαλεί πραγματικές (θερμικές) απώλειες στο εναλλασσόμενο ρεύμα που το διαρρέει. Γι αυτό το λόγο, η εμπέδηση ενός φίλτρου φερρίτη έχει όχι μόνο επαγωγικό (όπως, κατά βάση, σε ένα πηνίο) αλλά και αξιόλογο ωμικό χαρακτήρα ο οποίος βοηθά πολύ στην απόσβεση ανεπιθύμητων αρμονικών υψηλής συχνότητας, χωρίς να προκαλεί έντονη παραμόρφωση στο χρήσιμο σήμα. Ο ωμικός, μάλιστα, χαρακτήρας του φίλτρου υπερισχύει του επαγωγικού όσο ανεβαίνει η συχνότητα. Αυτή η συμπεριφορά φαίνεται στο διπλανό σχήμα, όπου XL είναι το επαγωγικό μέρος της εμπέδησης, R το ωμικό και Z η συνολική εμπέδηση. Τα φερριτικά υλικά που χρησιμοποιούνται ως πυρήνες σε συμβατικά πηνία υψηλών συχνοτήτων έχουν εντελώς διαφορετική συμπεριφορά (προσπαθούν να κρατήσουν χαμηλές τις ωμικές απώλειες σε όλο το χρήσιμο φάσμα συχνοτήτων) και δεν πρέπει να συγχέονται με τους φερρίτες των εξαρτημάτων που αναφέρονται εδώ.
Όπως και στα πηνία, ο πυρήνας ενός φίλτρου φερρίτη έχει περιορισμένες δυνατότητες χειρισμού μεγάλης μαγνητικής ροής μέσα από αυτόν. Πάνω από κάποιο όριο ρεύματος, η μαγνητική ροή θα αυξηθεί τόσο που ο πυρήνας του θα κορεστεί, με αποτέλεσμα να πάψει να προσφέρει ωφέλιμη εξασθένιση. Η εξασθένιση θα επανέλθει σε κανονικά (υψηλά) επίπεδα όταν η ένταση του ρεύματος πέσει κάτω από το προαναφερθέν όριο κορεσμού.
Τύποι
Τα φίλτρα φερρίτη κατασκευάζονται σε δύο βασικές μορφές:
Ferrite beads
thumb|right|Ferrite beads με ακροδέκτες Τα ferrite beads (χάντρες φερρίτη) προορίζονται για τοποθέτηση μέσα στην ηλεκτρονική συσκευή, συγκεκριμένα πάνω στο τυπωμένο κύκλωμα (printed circuit board, pcb). Eίναι πλήρη πηνία με πυρήνα φερρίτη ο οποίος συνήθως κατασκευάζεται με μία ή περισσότερες διαμπερείς οπές. Μέσα από τις οπές αυτές περνά σύρμα, είτε σε ευθεία γραμμή είτε σχηματίζοντας 1-2 σπείρες. Τα εξαρτήματα με σπείρες παρουσιάζουν βέλτιστη συμπεριφορά (δηλ. υψηλότερη σύνθετη αντίσταση) σε πιο χαμηλές συχνότητες. Τα εξαρτήματα όπου ο αγωγός δεν σχηματίζει σπείρες έχουν καλύτερη συμπεριφορά στις ψηλότερες συχνότητες. Φυσικά, το διάγραμμα σύνθετης αντίστασης (εμπέδησης) ως προς τη συχνότητα επηρεάζεται πολύ και από το υλικό του φερρίτη.
Λόγω της κατασκευής τους, τα ferrite beads είναι εξαρτήματα με δύο άκρα και παρεμβάλλονται στην πορεία του ρεύματος. Επομένως, προκαλούν εξασθένιση στο διαφορικό ρεύμα (differential current). Αντίθετα, τα ferrite chokes καλωδίου (βλ. παρακάτω) περιβάλλουν και τους δύο αγωγούς με αποτέλεσμα να εξασθενούν το ρεύμα κοινού ρυθμού (common mode current, συνήθως ανεπιθύμητο στα ηλεκτρονικά συστήματα), ενώ αφήνουν ανεπηρέαστο το διαφορικό ρεύμα.
Τα τελευταία χρόνια, τα ferrite beads έχουν εξαιρετικά μεγάλη διάδοση στις ηλεκτρονικές συσκευές κάθε είδους, από κινητά τηλέφωνα και άλλες φορητές συσκευές μέχρι τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Βασικοί λόγοι της επιτυχίας τους είναι οι ολοένα και αυστηρότερες απαιτήσεις ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας από τις σημερινές συσκευές, το πολύ χαμηλό κόστος των εξαρτημάτων αυτών και οι πολύ μικρές διαστάσεις τους. Η σμίκρυνση των διαστάσεών τους έχει προκύψει, όπως και σε κάθε είδους πηνία και μετασχηματιστές υψηλής συχνότητας, από την υιοθέτηση όλο και πιο βελτιωμένων υλικών για την κατασκευή του πυρήνα. Ένας ακόμη σοβαρός παράγοντας σμίκρυνσης είναι η καθιερωμένη πια χρήση της τεχνολογίας επιφανειακής στήριξης (surface mount technology, SMT). Η σμίκρυνση των διαστάσεων των εξαρτημάτων αυτών (τα οποία πια αποκαλούνται chip beads) έχει το επιπρόσθετο πλεονέκτημα της βελτιωμένης συμπεριφοράς στις πολύ υψηλές συχνότητες.
Παράδειγμα χρήσης ferrite beads είναι η τοποθέτησή τους πολύ κοντά στα βύσματα εξόδου μιας φορητής συσκευής, π.χ. αμέσως πριν το σημείο σύνδεσης του ενσύρματου ακουστικού (hands-free) ενός κινητού τηλεφώνου, με σκοπό να αποτραπεί η ροή ρεύματος υψηλής συχνότητας προς το κεφάλι του χρήστη. Ταυτόχρονα, ένα τέτοιο φίλτρο, ενώ δεν επηρεάζει τις ακουστικές συχνότητες, εξασθενεί τις εξωτερικές παρεμβολές (συμπεριλαμβανόμενης της κεραίας του κινητού τηλεφώνου) οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν τον ακουστικό ενισχυτή του τηλεφώνου.
Για τις περιπτώσεις όπου απαιτείται εξοικονόμηση χώρου και μεγάλη εξασθένιση των πολύ υψηλών συχνοτήτων, διατίθενται και βύσματα με περασμένες χάντρες φερρίτη σε κάθε ακροδέκτη τους (από την πλευρά όπου συγκολλούνται στο τυπωμένο κύκλωμα).
Τα ferrite beads παρέχουν πιο ισχυρή εξασθένιση όταν συνδυάζονται με πυκνωτές, μέσα στο ίδιο εξάρτημα. Τέτοιοι συνδυασμοί μειώνουν σημαντικά την εξάρτηση της αποτελεσματικότητας του ferrite bead από τις σύνθετες αντιστάσεις πηγής και φορτίου μεταξύ των οποίων συνδέεται αυτό το εξάρτημα.
Ferrite chokes καλωδίου
thumb|right|Φερρίτης καλωδίου (ferrite choke) thumb|right|Φερρίτης καλωδίου όπου το καλώδιο σχηματίζει 1 σπείρα Αν και η σωστή χρήση ferrite beads και άλλων τύπων φίλτρων, πυκνωτών και πηνίων πάνω στο τυπωμένο κύκλωμα (pcb) είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για την επίτευξη ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας μιας συσκευής, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί απέχει από το επιθυμητό. Αυτό συμβαίνει π.χ. όταν ο έλεγχος του πρωτοτύπου σε ειδικό εργαστήριο πιστοποίησης (EMC lab) δείξει πως η συσκευή αποτυγχάνει στα σχετικά τεστ ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πολύ συχνά, δεν υπάρχουν περιθώρια για επανασχεδίαση του προϊόντος και επανέλεγχο.
Τότε, ο μηχανικός ανάπτυξης μπορεί να βρει λύση στη χρήση ενός ή περισσότερων ferrite choke (φερριτών καλωδίου) τα οποία τοποθετούνται έτσι ώστε να περιβάλλουν εξωτερικά καλώδια σύνδεσης της συσκευής ή ακόμη και τις εσωτερικές καλωδιώσεις της. Τα chokes αυτά είναι σκέτοι διαμπερείς πυρήνες οι οποίοι είτε είναι συμπαγείς είτε αποτελούνται από δύο τμήματα που κουμπώνουν μεταξύ τους. Ο δεύτερος τύπος μπορεί να τοποθετηθεί εκ των υστέρων σε οποιοδήποτε καλώδιο (ανάλογα με τη διάμετρο της οπής του πυρήνα), ακόμη κι όταν σε αυτό έχουν ήδη τοποθετηθεί βύσματα στα άκρα του.
Αν και οι περισσότεροι φερρίτες για καλώδια έχουν κυλινδρική οπή, υπάρχουν και φερρίτες με οπή ορθογώνιας διατομής. Αυτοί οι φερρίτες είναι κατάλληλοι για καλωδιοταινίες πολλών αγωγών (ribbon cables), οι οποίες συνήθως χρησιμοποιούνται στο εσωτερικό ψηφιακών ηλεκτρονικών συσκευών.
Ευπρόσδεκτη ιδιότητα των φερριτών καλωδίου είναι πως δεν εξασθενούν το διαφορικό ρεύμα (differential current) το οποίο ξεκινά από τον ένα αγωγό του καλωδίου και επιστρέφει από τον άλλο. Αντίθετα, εξασθενούν το ρεύμα κοινού ρυθμού (common mode current) το οποίο προκαλείται από την ανισσοροπία στην εμπέδηση των δύο αγωγών, εξωτερικά ηλεκτρομαγνητικά πεδία ή άλλους ανεπιθύμητους παράγοντες. Επομένως, ένας φερρίτης που παρουσιάζει μέγιστο εξασθένισης σε δεδομένη περιοχή συχνοτήτων δεν επηρεάζει σχεδόν καθόλου τα χρήσιμα διαφορικά (differential) σήματα της ίδιας περιοχής συχνοτήτων τα οποία διαρρέουν το καλώδιο.
Αποτελεσματικότητα φερριτών καλωδίου
Ενώ οι φερρίτες καλωδίου ακούγονται ως ελκυστική και, μερικές φορές, σωτήρια, εκ των υστέρων λύση για το σχεδιαστή κυκλωμάτων, έχουν και σημαντικά μειονεκτήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός
Ferritkern
Παναγία Μπενουά (Ντα Βίντσι)
Η Παναγία Μπενουά είναι πίνακας του Λεονάρντο ντα Βίντσι, ελαιογραφία σε καμβά, που χρονολογείται στην περίοδο μεταξύ 1478 και 1482. Εκτίθεται στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης.
Περιγραφή του έργου
Η φιγούρα του μωρού είναι ρεαλιστική.
Το σχήμα του λουλουδιού με τα τέσσερα πέταλα που μοιάζουν με σταυρό, παραπέμπει σε μια αλληγορία της μελλοντικής σταύρωσης του Χριστού και μια αποκάλυψη για το μέλλον. Υπάρχει και η άποψη ότι ο Ντα Βίντσι χρησιμοποίησε αυτό το λουλουδάκι γιατί θυμίζει τα λουλουδάκια που υπήρχαν ζωγραφισμένα στο οικόσημο των Μεδίκων.
Το έργο είναι ημιτελές και μπορούμε να το συμπεράνουμε από το γεγονός ότι η Παναγία δεν έχει δόντια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Λεονάρντο ντα Βίντσι Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Νικολάι Καρντάσεφ
Ο Νικολάι Σεμιόνοβιτς Καρντάσεφ ή ορθότερα Καρντασιόφ (Никола́й Семёнович Кардашёв, 25 Απριλίου 1932 – 3 Αυγούστου 2019) ήταν Ρώσος αστροφυσικός, γνωστός για τις θεωρίες του περί εξωγήινων πολιτισμών.
Ο Καρντάσεφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 25 Απριλίου 1932 και απεφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1955. Στη συνέχεια εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή του στο Αστρονομικό Ινστιτούτο Στέρνμπεργκ της Μόσχας υπό τον Ιωσήφ Σ. Σκλόφσκι και πήρε το διδακτορικό του το 1962.
Το 1963 ο Καρντάσεφ εξέτασε τον κβάζαρ CTA-102, στην πρώτη σοβιετική απόπειρα για αναζήτηση εξωγήινων ευφυών όντων (SETI). Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας είχε την ιδέα ότι πιθανότατα κάποιοι πολιτισμοί στον γαλαξία μας είναι εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια έτη πιο προοδευμένοι τεχνολογικά από την ανθρωπότητα, και εφηύρε για να τους κατατάξει το ταξινομικό σχήμα που είναι σήμερα γνωστό με το όνομά του: την Κλίμακα Καρντάσεφ. Οι σοβαρές σοβιετικές προσπάθειες στην έρευνα για εξωγήινη νοημοσύνη προηγήθηκαν των παρόμοιων αμερικανικών προγραμμάτων κατά μερικά χρόνια. Μεταξύ άλλων σοβαρών σοβιετικών ειδικών επί του θέματος ήταν και οι Βσέβολοντ Τρόιτσκι και Ιωσήφ Σ. Σκλόφσκι (ο παλιός καθηγητής του Καρντάσεφ).
Χαρακτηριστική δημοσίευση
Κατηγορία:Ρώσοι αστρονόμοι Κατηγορία:Σοβιετικοί επιστήμονες Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών
Προκόπιος ο Γαζαίος
Ο Προκόπιος ο Γαζαίος (460-;) ήταν καθηγητής ρητορικής, ρήτορας και ερμηνευτής των Αγίων Γραφών που έζησε στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα μ.Χ. και στις αρχές του 6ου αιώνα.
Συγγραφικό έργο
Μας έχουν σωθεί τρεις διαλέξεις και τέσσερις ηθοποιίες του, δηλαδή προγυμναστικού χαρακτήρα ρητορικά παραδείγματα για τις ανάγκες της διδασκαλίας της ρητορικής στη σχολή. Μοναδικό δείγμα της ρητορικής του δουλειάς είναι ο πανηγυρικός του Εις Αναστάσιον τον αυτοκράτορα: καθώς αποτελεί «χαρακτηριστικό παράδειγμα βυζαντινού εγκωμίου», ο Προκόπιος δείχνει να έχει αφομοιώσει τις διδασκαλίες του Μενάνδρου του Λαοδικέα και της προγυμνασματικής ρητορικής παράδοσης. Έτσι επαινεί την πόλη καταγωγής του αυτοκράτορα, το Δυρράχιο, ενώ επειδή οι ταπεινές οικογενειακές ρίζες του Αναστάσιου δεν του επιτρέπουν να τις εξάρει, τις συνδέει με τον Δία και τον Ηρακλή. Προβάλει τα επιτεύγματά του στην περίοδο του πολέμου και της ειρήνης. Υπογραμμίζει τις αρετές του συγκρίντάς τον με ηγεμόνες της αρχαιότητας, όπως τον Κύρο, τον Αγησίλαο τον Μέγα Αλέξανδρο. Ο Προκόπιος καλλιέργησε επίσης τις εκφράσεις, δηλαδή περιγραφές σε ποιητικό ύφος τοπίων ή ψυχικών καταστάσεων. Περίφημη είναι η έκφρασίς του ενός περίτεχνου τριώροφου ρολογιού της Γάζας και μια άλλη ενός μωσαϊκού με μυθολογικό θέμα της ίδιας πόλεως. Του αποδίδονται, επίσης, και γύρω στις 163 επιστολές. Τέλος με το σύγγραμμά του Αντιρρήσεις εις τα Πρόκλου θεολογικά κεφάλαια ανανεώνει τη θεολογική αντίρρηση εναντίον των ελληνικών φιλοσοφικών συστημάτων και κυρίως του Νεοπλατωνισμού.
Το ερμηνευτικό του έργο
Κυρίως είναι γνωστός ο Προκόπιος για το ερμηνευτικό του έργο. Θεωρείται μάλιστα και ο εισηγητής των Σειρών. Συγκεκριμένα, αφού συγκέντρωνε αποσπάσματα παλαιότερων ερμηνευτών των Αγίων Γραφών, που είτε συμφωνούσαν, είτε διαφωνούσαν μεταξύ τους, συνέτασσε δική του εμηνευτική παγματεία. Έτσι συνέταξε, Εκλογαί εξηγητικαί εις την Οκτάτευχον, αντλώντας υλικό από τους Θεοδώρητο Κύρου, Φίλωνα, τον Μέγα Βασίλειο, τον Κύριλλο Αλεξανδρείας. Επιτομή εκλογών ειςτην Οκτάτευχον. Σώζονται ερμηνευτικά αποσπάσματα σε αρκετά ποιητικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Ακόμα σειρές Εις τον Εκκλησιαστήν, Εις τα Άσματα, Εις τους Ψαλμούς, Εις τον Ησαΐαν.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1955
Το Κ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1955 διεξήχθη από τις 21 ως τις 22 Μαΐου 1955 στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. της Αθήνας και περιλάμβανε έντεκα αγωνίσματα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για τρίτη συνεχόμενη φορά. Το 5ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου διεξήχθη χωριστά, στις 29-30 Οκτωβρίου, στο ίδιο γυμναστήριο αλλά τα αποτελέσματα δεν υπολογίστηκαν στη βαθμολογία του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1955 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Πάολο Λούτσιο Αναφέστο
Ο Πάολο Λούτσιο Αναφέστο ή Παολούτσιο Αναφέστο (Paulus Lucius ή Paulicius Anafestus, ... - 717) ήταν, σύμφωνα με την παράδοση, ο πρώτος Δόγης της Βενετίας (967 - 717). Με την αποδυνάμωση της βυζαντινής εξουσίας, μεταξύ του 7ου και του 8ου αιώνα, η κύρια εξουσία στην περιοχή μεταφέρθηκε σε έναν τοπικό αξιωματούχο, γνωστό ως « δόγη » (η λέξη αυτή είναι μια διαλεκτική εναλλακτική του λατινικού dux: στα ελληνικά, « αρχηγός »).
Βιογραφία
Ο Πάολο Λούτσιο Αναφέστο ήταν ο πρώτος Δόγης της Θαλασσινής Βενετίας κατά την περίοδο μεταξύ 697-717, όταν η επαρχία αυτή, που προηγουμένως διοικείτο από δημάρχους, αναβαθμίστηκε σε Δουκάτο, με ως πρωτεύουσα την Ερακλέα, στα πλαίσια της αναδιοργάνωσης του Εξαρχάτου της Ραβέννας στην οποία και ανήκε. Η τροποποίηση αυτή του καταστατικού είχε δύο στόχους: από την μία, να θέσει ένα τέλος στις αλλεπάλληλες συγκρούσεις που διαιρούσαν τους ανώτατους άρχοντες της κάθε συνοικίας, και από την άλλη, να πετύχει την καλύτερη από κοινού άμυνα απέναντι στους Λομβαρδούς και τους Σλάβους, που απειλούσαν τότε την περιοχή. Διορισμένος από τον έξαρχο της Ραβέννας κι ενώ το πιθανότερο είναι να καταγόταν από κάποια πόλη της περιοχής - πιθανότατα το Οντέρζο - ο νέος δούκας άσκησε τα καθήκοντά του στο όνομα των παρακάτω αυτοκρατόρων:
Μύθοι και υποθέσεις
Η ακριβής ταυτότητα του προσώπου δεν είναι πλήρως εξακριβωμένη: σύμφωνα με την υπόθεση του ιστορικού Τζον Τζούλιους Νόριτς, υπάρχει σύγχυση με τον Παύλο, έξαρχο της Ραβέννας από το 726 ως το 728 κατά την διάρκεια του πολέμου της εικονομαχίας του 727. Η ονομασία Παολούτσιο (Paulicius) θα μπορούσε, συνεπώς, να προέρχεται από λανθασμένη απόδοση του Paulus Patricius, τίτλο που αποδιδόταν στον έξαρχο. Επιπλέον, ο magister militum του Παύλου, συμπτωματικά, ονομαζόταν "Μαρτσέλλο", δηλαδή έφερε την ίδια ονομασία με τον διάδοχο του Παολούτσιο ως δόγη: Μαρτσέλλο Τεγκαλλιάνο.
Λέγεται ότι με την συνδρομή του magister militum Μαρτσέλλο, ο Παολούτσιο ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Λιουτπράνδο, βασιλιά των Λομβαρδών, αναφορικά με τα σύνορα της νησιωτικής πόλης της Ερακλέα, όπου βρισκόταν η δουκική κατοικία. Υπήρξε θύμα μιας συνωμοσίας των ευγενών του Μαλαμόκκο και του Τζεσόλο, οι οποίοι οργάνωσαν μία εξέγερση ενάντια στην Ερακλέα.
Ο μύθος του αποδίδει την αποπεράτωση των πρώτων εργασιών για την οχύρωση της Βενετίας ενάντια στις επιδρομές των πειρατών, καθώς και την ανέγερση του στρατιωτικού αρσενάλε. Στην πραγματικότητα, εκείνη την εποχή, η πόλη της Βενετίας δεν υφίστατο ακόμη.
Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση - δύσκολα επαληθεύσιμη - η οικογένεια Φαλιέρ αντλούσε την καταγωγή της από αυτόν.
Η ακριβής ημερομηνία του θανάτου του το 717, δεν προέρχεται ούτε αυτή από αξιόπιστη πηγή.
Αναφέστο και Οντέρζο
Το Οντέρζο έδωσε σε μία οδό το όνομα του επιφανούς αυτού γόνου της πόλης. Ένας πίνακας που παρουσιάζει την ενθρόνισή του στην Ερακλέα φιλοτεχνήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 από τον ζωγράφο Τζούλιο Έττορε Έρλερ, ο οποίος κοσμεί την αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου της πόλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Βενετίας
1630
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1630 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρογό Άνδρου
Το Ρογό είναι ένα χωριό στην Άνδρο σε υψόμετρο 130 μ. και με πληθυσμό 84 κατοίκων. Απέχει από τον Όρμο Κορθίου 2 χλμ. και από την Άνδρο 24 χλμ. Ανήκει στο δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στο δήμο Κορθίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Κατάλογος Κάστρων Νομού Καβάλας
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων του Νομού Καβάλας, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ). Σημαντικό ρόλο στην ανεύρεση, ανασκαφή, ανάδειξη, κήρυξη ως ιστορικά διατηρητέων και τη συντήρηση των οχυρωματικών μνημείων του νομού εκτελούν οι εξής υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού: ΙΗ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (ΙΗ’ ΠΚΑ), που έχει έδρα την Καβάλα και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Καβάλας και Δράμας και η 12η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (12η ΕΒΑ), που έχει έδρα την Καβάλα και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Καβάλας, Δράμας και Σερρών.
Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός
Ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός (Bonifacio I del Monferrato, 1150 - 4 Σεπτεμβρίου 1207) ήταν Μαρκήσιος του Μομφερράτου (1192-1207), Βασιλιάς της Θεσσαλονίκης (1204-1207). Ο Βονιφάτιος ήταν τρίτος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ του Μομφερράτου και της Ιουδήθ του Μπάμπενμπερκ, νεότερος αδελφός του Γουλιέλμου του Μομφερράτου και του Κορράδου του Μομφερράτου. Γεννήθηκε μετά την επιστροφή του πατέρα του από τη Β΄ Σταυροφορία.
Ιπποτικά κατορθώματα
Τα νεανικά του κατορθώματα υμνήθηκαν από τον τροβαδούρο Ρεμπώ ντε Βακουέιρα στο ποίημα "Χαίρε Μαρκήσιε, Κύριε του Μομφερράτου. Έσωσε την Ιακωβίνα ντι Βεντιμίλια από τον θείο της Όθωνα, που ήθελε να της στερήσει την κληρονομιά της και την έστειλε στη Σαρδηνία κανονίζοντας τον γάμο της. Όταν ο Αλβέρτος Μαλασπίνα, σύζυγος μίας από τις αδελφές του, απήγαγε τη Γενοβέζα Σαλντίνα ντε Μαρ ο Βονφάτιος την έσωσε και την παρέδωσε στον αγαπημένο της Πονσέ ντ'Αγκιλάρ. Υποστήριζε τον εξάδελφό του Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν στους πολέμους του κατά της Λομβαρδικής Ένωσης.
Ο μεγάλος αδελφός του Γουλιέλμος πέθανε (1177) αμέσως μετά το γάμο του με τη Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ. Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός πρόσφερε την κόρη του Μαρία Κομνηνή σε έναν από τους αδελφούς του· ο μόνος ελεύθερος ήταν ο μικρότερος Ρενιέ του Μομφερράτου, που τελικά δολοφονήθηκε στην εξέγερση του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού. Ο ανιψιός του Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ στέφθηκε συμβασιλέας των Ιεροσολύμων (1183). Ο πατέρας του πήγε ως κηδεμόνας αφήνοντας το Μομφερράτο στους γιους του Κορράδο και Βονιφάτιο. Ο Κορράδος αναχώρησε για την Ανατολή (1187) και ο Αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος προσέφερε την αδελφή του Θεοδώρα Αγγελίνα σύζυγο στον Βονιφάτιο, ο Βονιφάτιος είχε παντρευτεί δεύτερη φορά και ο Κορράδος ήταν πρόσφατα χήρος.
Μαρκήσιος του Μομφερράτου
Διορίστηκε κηδεμόνας του ανήλικου Θωμά Α΄ της Σαβοΐας γιου του εξαδέλφου του Ουμβέρτου Γ΄ της Σαβοΐας (1189 - 1191). Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον έχρισε κόμη της Ίνκιζα, και ξέσπασε δεκαπενταετής πόλεμος με τις γειτονικές πόλεις Άστι και Αλεσάντρια. Ο Βονιφάτιος συμμάχησε με την Κρεμόνα και οι δύο πόλεις με το Μιλάνο, ο Βονιφάτιος νίκησε στο Μοντίλιο τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Στο Κουάρτο έσωσε τον κουνιάδο του Αλμπέρτο του Μαλασπίνα όταν έπεσε από το άλογο του. Διαδέχθηκε στη Μαρκιωνία του Μομφερράτου τον πατέρα του (1191). Τον Ιούνιο του 1194 διορίστηκε από τον Ερρίκο ΣΤ΄ στρατιωτικός αρχηγός στη Σικελία, προστάτευσε τον αυτοκράτορα με την ασπίδα του και υμνήθηκε σημαντικά από τους τροβαδούρους μετά από την επιτυχή λήξη της εκστρατείας και όλη τη δεκαετία του 1190.
Δ΄ Σταυροφορία
Όταν ο εκλεγμένος αρχηγός της Δ΄ Σταυροφορίας Θεοβάλδος Γ΄ της Καμπανίας πέθανε πολύ πρόωρα (1201) ο Βονιφάτιος εξελέγη νέος αρχηγός σαν ικανός και έμπειρος, ήταν η καλύτερη ευκαιρία να αποκαταστήσει το κύρος του μετά τις αποτυχίες του στην Ιταλία. Η οικογένειά του είχε αναδείξει δύο βασιλείς στα Ιεροσόλυμα, τον αδελφό του Κορράδο και τον ανιψιό του Βαλδουίνο. Ο ξάδελφος του Βονιφάτιου Φίλιππος της Σουαβίας παντρεύτηκε την Ειρήνη Αγγελίνα κόρη του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου. Τα Χριστούγεννα του 1201 συναντήθηκε με τον Αλέξιο Άγγελο γιο του Ισαάκιου Β΄ που είχε εκθρονίσει ο αδελφός του Αλέξιος Γ´ Άγγελος, συζήτησαν την πιθανότητα χρήσης του Σταυροφορικού στρατού για να ανατρέψει ο Αλέξιος τον θείο του. Ο Βονιφάτιος ζήτησε την άδεια του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ αλλά του απάντησε να μην ασχοληθεί καθόλου με τις εσωτερικές υποθέσεις των Βυζαντινών.
Ο Σταυροφορικός στρατός είχε χρέη στον υπέργηρο δόγη της Βενετίας Ερρίκο Δάνδολο που είχε εξοπλίσει τον στόλο τους. Ο δόγης τους ζήτησε πριν πλεύσουν στο Κάιρο να χτυπήσουν τις χριστιανικές πόλεις Τεργέστη, Μόλι και Ζαντάρ που είχαν εξοργίσει τον πάπα, ο πάπας ενθουσιασμένος έδωσε στον γηραιό δόγη την αρχηγία της Σταυροφορίας. Ο Αλέξιος Δ΄ Άγγελος εξήγησε στον δόγη τα αιτήματά του να ανατρέψει τον σφετεριστή θείο του με αντάλλαγμα πλούσια δώρα και στρατό και του ζήτησε να πείσει τον πάπα. Ο Ερρίκος Δάνδολος προσπάθησε να αλλάξει γνώμη στον πάπα λέγοντας ότι ο νέος αυτοκράτορας θα στρέψει τη Βυζαντινή θρησκεία στον Καθολικισμό επιτυγχάνοντας την ένωση των δύο εκκλησιών (1203), ο πάπας ενθουσιασμένος συμφώνησε.
Βασιλιάς της Θεσσαλονίκης
Οι Σταυροφόροι είχαν βεβαιώσει τον Βονιφάτιο ότι θα είναι ο πρώτος Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης αλλά οι Βενετοί και ο δόγης έβαλαν βέτο και πρώτος αυτοκράτορας εξελέγη ο Βαλδουίνος Α΄. Ο Βονιφάτιος εξοργίστηκε και για να τον εξευμενίσουν του έδωσαν το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης και περιοχές της Κρήτης. Η πρόφαση ήταν ότι ο μικρότερος αδελφός του Βονιφάτιου Ρενιέ είχε αποκτήσει χάρη στο γάμο του με τη Μαρία Κομνηνή (1180) τον τίτλο του καίσαρα και την περιοχή της Θεσσαλονίκης, τα δικαιώματα του κληρονόμησε ο Βονιφάτιος.
Οι Θεσσαλονικείς μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης παραδόθηκαν χωρίς αντίσταση, ζήτησαν μονάχα διατήρηση των προνομίων τους και ο Βονιφάτιος δέχτηκε. Το βασίλειο της Θεσσαλονίκης με ιδρυτή τον Βονιφάτιο διατηρήθηκε 20 χρόνια, οι κάτοικοι αρχικά τον υποδέχτηκαν ευνοϊκά αλλά όταν σφετερίστηκε τις κατοικίες των αρχόντων για να τις μοιράσει στους ιππότες του ο πληθυσμός στράφηκε εναντίον του.
Τον Αυγούστο του 1204, στην Αδριανούπολη της Θράκης, ο Βονιφάτιος υπέγραψε την εκχώρηση της Κρήτης στον δόγη της Βενετίας Ερρίκο Δάνδολο έναντι 1000 αργυρών μάρκων, ή 5000 χρυσών δουκάτων.
Κατάληψη της νότιας Ελλάδας
Με τη "Διανομή των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας" (1204) το βασίλειο της Θεσσαλονίκης περιελάμβανε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και την περιοχή των Αθηνών, στα τέλη του 1204 ο Βονιφάτιος πορεύθηκε νότια για να ολοκληρώσει την κατάκτηση. Συνοδευόταν από τη σύζυγό του Μαργαρίτα και τον Μανουήλ γιο του πρώην αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ ντυμένο με αυτοκρατορική πορφύρα για να προσεγγίσει τους υπηκόους του. Ο άρχοντας Λέων Σγουρός επιχείρησε να αντισταθεί στη Θεσσαλία αλλά απέτυχε. Ο Βονιφάτιος κατέλαβε τη Στερεά Ελλάδα, συνέλαβε αιχμάλωτο τον πρώην αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο και μοίρασε τα εδάφη του σε υποτελείς του. Η πορεία του ήταν θριαμβευτική, η Θήβα έπεσε, η Αθήνα και η Ακρόπολη Αθηνών έπεσαν χωρίς αντίσταση. Η πόλη είχε παραμεληθεί τελείως από τους Βυζαντινούς και είχε μείνει χωρίς διοίκηση. Η «θρυλούμενη και χρυσή πόλη των Αθηνών», η «πάλαι μεν μήτηρ σοφίας παντοδαπής και πάσης καθηγεμών αρετής», στις παραμονές της Δ΄ Σταυροφορίας καταπιεσμένη από τους φόρους και την απληστία των αρχόντων και λησμονημένη είχε χάσει σύμφωνα με τον Μιχαήλ Χωνιάτη την παλαιά της δόξα και είχε μεταβληθεί σε μικρό και «αοίκητο» χωριό. Εξουθενωμένη και από τους πολέμους κατά του Λέοντα Σγουρού παραδόθηκε στους Φράγκους χωρίς αντίσταση.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Έλενα ντελ Μπόσκο παιδιά του ήταν:
Ο Βονιφάτιος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα των Άρπαντ (1204), κόρη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας (χήρα του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου) και απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί Σταυροφόροι Κατηγορία:Λατινική Αυτοκρατορία Βονιφατιος Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Μαρκήσιοι του Μομφερράτου
Skamp
Οι Skamp είναι Λιθουανικό pop rock μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1998. Εκπροσώπησαν τη Λιθουανία στο Διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον το 2001 με το τραγούδι You got style όπου ήρθαν 13οι με 35 πόντους.
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Λιθουανικά μουσικά συγκροτήματα
Προυνέλα Σκέιλς
Η Προυνέλα Μάργκαρετ Ράμνεϊ Γουέστ Σκέιλς (Αγγλικά: Prunella Margaret Rumney West Scales, το γένος Ίλινγκγουορθ, γεννημένη στις 22 Ιουνίου 1932) είναι μια Αγγλίδα ηθοποιός, περισσότερο γνωστή για το ρόλο της ως Σίμπιλ Φόλτι, σύζυγος του Μπάζιλ Φόλτι (Τζον Κλιζ), στην κωμωδία Ένα τρελό, τρελό ξενοδοχείο του BBC, την υποψηφιότητά της για Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για την ερμηνεία της ως Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου στο A Question of Attribution (BBC, 1991) και για τη σειρά ντοκιμαντέρ Στους δρόμους του νερού (2014–2021), που ταξιδεύει με φορτηγίδες και άλλα πλεούμενα μαζί με τον σύζυγό της, επίσης ηθοποιό Τίμοθι Γουέστ.
Τα πρώτα χρόνια
Η Σκέιλς γεννήθηκε στο Σάτον Έμπινγκερ του Σάρεϊ. Ήταν κόρη της ηθοποιού Κάθριν (το γένος Σκέιλς) και του βαμβακεμόρου Τζον Ρίτσαρντσον Ίλινγκγουορθ. Παρακολούθησε το Moira House Girls' School, Eastbourne. Είχε έναν μικρότερο αδερφό, τον Τίμοθι Ίλινγκγουορθ (1934–2017).
Το 1939, στην αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι γονείς της Σκέιλς μετακόμισαν με τα παιδιά τους στο Μπακς Μιλ του Ντέβον. Η ίδια η Σκέιλς και ο αδελφός της οδηγήθηκαν στο Νίαρ Σόρεϊ στο Λάνκασιρ.
Τα πρώτα έργα
Η Σκέιλς ξεκίνησε την καριέρα της το 1951 ως βοηθός διευθυντή σκηνής στο Bristol Old Vic. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, έχει συχνά ερμηνεύσει κωμικούς ρόλους. Οι πρώτες της δουλειές ήταν η δεύτερη μεταφορά στο Ηνωμένο Βασίλειο του Περηφάνια και Προκατάληψη (1952), και τα Laxdale Hall (1953), Hobson's Choice (1954), Room at the Top (1959) και Waltz of the Toreadors (1962).
Το 1973, η Σκέιλς πήρε έναν ρόλο στο One Man's Meat, το οποίο αποτέλεσε μέρος της σειράς Seven of One, επίσης για το BBC. Οι μετέπειτα κινηματογραφικές της εμφανίσεις περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τις ταινίες Απόδραση από το σκοτάδι (1976), Οι τρελές τρελές περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς (1978), Ανθρωποκυνηγητό σε δύο ηπείρους (1978), Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ (1992), και Stiff Upper Lips (1997). Έπαιξε επίσης στην τηλεοπτική παραγωγή του BBC του σεξπιρικού Οι εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ (1982).
Από τη δεκαετία του 1990 και μετά
Για δέκα χρόνια, η Σκέιλς εμφανιζόταν ως Ντότι Τέρνμπαλ σε διαφημίσεις για τη βρετανική αλυσίδα σούπερ μάρκετ Tesco. Το 1996, η Σκέιλς πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική ταινία, Lord of Misrule, μαζί με τους Ρίτσαρντ Γουίλσον και Έμιλι Μόρτιμερ. Τα γυρίσματα έγιναν στην Κορνουάλη. Επίσης το 1996, εμφανίστηκε ως Μπέιτς στην Έμμα της Τζέιν Όστεν. Το 1997, η Σκέιλς πρωταγωνίστησε στη μικρού μήκους ταινία επιστημονικής φαντασίας Phoenix που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1999 από το κανάλι Syfy του NBCUniversal.
Το 2000, η Σκέιλς εμφανίστηκε στην ταινία The Ghost of Greville Lodge ως Σάρα.
Το 2003, η Σκέιλς δάνεισε τη φωνή της για τον ρόλο της κίσσας, σε μια ηχογράφηση της όπερας του Τζοακίνο Ροσσίνι Η κλέφτρα κίσσα.
Το 2006, η Σκέιλς εμφανίστηκε μαζί με τους βραβευμένους με Όσκαρ Βανέσα Ρέντγκρεϊβ και Μαξιμίλιαν Σελ στη μίνι σειρά The Shell Seekers.
Τα επόμενα χρόνια
Στις 16 Νοεμβρίου 2007, η Σκέιλς εμφανίστηκε στο Children in Need, επαναλαμβάνοντας το ρόλο της ως Σίμπιλ Φόλτι. Ο Τζον Κλιζ είπε σε μια συνέντευξη στις 8 Μαΐου 2009 ότι ο ρόλος της Σίμπιλ είχε προσφερθεί αρχικά στην Μπρίτζετ Τέρνερ, η οποία τον απέρριψε, ισχυριζόμενη ότι "δεν ήταν κατάλληλος για αυτήν".
Η Σκέιλς εμφανίστηκε το 2008 σε ένα επεισόδιο της σειράς Μις Μαρπλ της Άγκάθα Κρίστι. Η Σκέιλς πρωταγωνίστησε το 2011 στη βρετανική 3D οικογενειακή κωμωδία δράσης Horrid Henry: The Movie.
Μαζί με τον σύζυγό της Γουέστ, η Σκέιλς εμφανίστηκε στο Στους δρόμους του νερού για το Channel 4 από το 2014 προτού η επιδείνωση της υγείας της φέρει το τέλος της τηλεοπτικής της καριέρας. Η εφημερίδα The Guardian έγραψε τον Νοέμβριο του 2016 ότι «είναι τελικά ένα έργο για ένα αφοσιωμένο ζευγάρι που αντιμετωπίζει κάτι τεράστιο μαζί».
Προσωπική ζωή
Το 1992 η Σκέιλς εμφανίστηκε στο Desert Island Discs του BBC Radio 4. Το βιβλίο που επέλεξε ήταν τα Άπαντα του Σαίξπηρ στα Γερμανικά, η Βίβλος στα Ρωσικά και ένα ρωσικό λεξικό.
Οικογένεια
Η Σκέιλς είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Τίμοθι Γουέστ, με τον οποίο έχει δύο γιους. Ο μεγάλος είναι ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σάμιουελ Γουέστ. Ο μικρότερος γιος τους, Τζόζεφ, συμμετείχε σε δύο επεισόδια της εκπομπής Στους δρόμους του νερού που γυρίστηκαν στη Γαλλία. Η Σκέιλς έχει επίσης μια θετή κόρη, την Τζούλιετ, από τον πρώτο γάμο του Γουέστ.
Φιλανθρωπικό έργο
Η Σκέιλς υπήρξε πρέσβειρα της φιλανθρωπικής οργάνωσης Παιδικά Χωριά SOS, μιας διεθνούς φιλανθρωπικής οργάνωσης που παρέχει σπίτια και μητέρες σε ορφανά και εγκαταλελειμμένα παιδιά. Υποστηρίζει την ετήσια εκστρατεία της φιλανθρωπικής οργάνωσης World Orphan Week, η οποία πραγματοποιείται κάθε Φεβρουάριο.
Αλτσχάϊμερ
Τον Μάρτιο του 2014, ο σύζυγος της Σκέιλς είπε στην εφημερίδα The Guardian ότι η Σκέιλς πάσχει από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Το ζευγάρι μίλησε σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα του BBC Radio 4 για τα γηρατειά και την άνοια τον Δεκέμβριο του 2014. Τον Ιούνιο του 2018, ο σύζυγός της χαρακτήρισε τη βραχυπρόθεσμη μνήμη της «καθόλου καλή». Τον Ιανουάριο του 2020 ανακοινώθηκε ότι λόγω της επιδείνωσης της υγείας της Σκέιλς, αυτή και ο Γουέστ δεν είχαν άλλη επιλογή από το να ολοκληρώσουν την 67χρονη καριέρα της.
Διακρίσεις
Η Σκέιλς έλαβε το παράσημο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1992. Ο σύζυγός της είχε λάβει την ίδια τιμή το 1984.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Λεβ (όνομα)
Λεβ ή Λεφ, ρωσικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία
Το Ρωσικό Лев, μεταφραστικό δάνειο από το ελληνικό Λέων. Το όνομα στα ρωσικά προφέρεται Λιεφ και στα ελληνικά μεταγράφεται/αποδίδεται ως Λεβ ή Λεφ.
Δείτε επίσης
Λεβ (πληθυντικός: λέβα ή λέβοβε), νομισματική μονάδα της Βουλγαρίας.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ανδρικά ονόματα Κατηγορία:Ρωσικά ονόματα
1631
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1923
thumb|right|250px|Η εκκίνηση των 400μ από την εξέδρα, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1923. Οι Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες του 1923 ήταν το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης-υδατοσφαίρισης-καταδύσεων. Τους αγώνες διοργάνωσε ο ΣΕΓΑΣ, στον οποίο ανήκε το άθλημα, μέχρι την ίδρυση της Ομοσπονδίας Κολύμβησης. Διεξήχθησαν στον όρμο Κουμουνδούρου (Τουρκολίμανο) στις 12-14 Οκτωβρίου 1923, ενώ την επόμενη Κυριακή 21 Οκτωβρίου διεξήχθη αγώνας κολυμβητικής αντοχής 3χλμ. Το πρώτο κολυμβητικό πρωτάθλημα Ελλάδος κατέκτησε ο '''Ν.Ο. Νέου Φαλήρου και της υδατοσφαίρισης ο  Πειραϊκός Σύνδεσμος '''. Πανελλήνιοι αγώνες αναφέρονται και πριν το 1912 με διοργανώτρια την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή.
Η διοργάνωση
Για τη διοργάνωση δημιουργήθηκε στον ΣΕΓΑΣ (πρόεδρος ήταν ο Μ. Μίνδλερ) η "Επιτροπή Κολυμβητικών Αγωνισμάτων", με πρόεδρο τον παλαιό αθλητή, Ιωάννη Ψύχα, νικητή των Ολυμπίων Αγώνων 1870, του οποίου η οργανωτική ικανότητα και το φίλαθλο πνεύμα αποτελούσε εγγύηση. Η επιλογή του όρμου Κουμουνδούρου για τη διεξαγωγή των αγώνων, ελλείψει άλλου κατάλληλου χώρου, έγινε με κριτήριο τα ήρεμα νερά του, τα οποία δεν διαταράσσουν ούτε ρεύματα ούτε κυματισμός. Ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν εκεί, αφού παλιότερα οι αγώνες γίνονταν στην Εξέδρα του Νέου Φαλήρου, με μοναδική βοήθεια την ύπαρξη δύο σημαντήρων με κόκκινα σημαιάκια, που έδειχναν στους κολυμβητές τα όρια της αγωνιστικής διαδρομής. Η δε εκκίνηση γινόταν εντός τη θαλάσσης. Ένα επιπλέον αβαντάζ του Τουρκολίμανου ήταν πως η τοπογραφική διαμόρφωση επέτρεπε στους θεατές να παρακολουθούν πιο άνετα την εξέλιξη των αγωνισμάτων. Το μειονέκτημα της διοργάνωσης ήταν το προχωρημένο της περιόδου, μέσα Οκτωβρίου, που ήταν αποθαρρυντικό για κολύμβηση.
Προηγήθηκε η σχετική προετοιμασία. Δημιουργήθηκαν δύο βατήρες εκκίνησης-αναστροφής, οι οποίοι ρυμουλκήθηκαν από πλοιάριο του Λιμενικού. Έτσι οι διαδρομές μετρήθηκαν επακριβώς, για πρώτη φορά σε ελληνικούς κολυμβητικούς αγώνες. Διατέθηκε δύναμη ναυτών για την τήρηση της τάξης. Επιπλέον ο καιρός ήταν ηλιόλουστος διευκολύνοντας τόσο τους αθλητές όσο και την προσέλευση των θεατών και των δύο φύλων, που υπήρξε αθρόα. Μόνο ο άνεμος στάθηκε μικρό εμπόδιο, ιδίως τη δεύτερη και την τρίτη ημέρα, που δημιούργησε κυματισμό.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα προβλέπονταν αγωνίσματα πρωταθλήματος ανδρών, αγωνίσματα ναυτών και αξιωματικών Πολεμικού Ναυτικού, αγώνες εφήβων ως 19 ετών, αγώνες καταδύσεων, υδατοσφαίρισης, διελκυστίνδας και αγώνας αντοχής 3χλμ από Παλαιό Φάληρο (Πλάτωνος) ως Νέο Φάληρο (Εξέδρα), ο οποίος διεξήχθη σε ξεχωριστή ημέρα μια εβδομάδα αργότερα. Σε κάθε αγώνισμα βραβεύτηκαν οι τρεις πρώτοι, ενώ αθλοθετήθηκαν 4 κύπελλα, τα οποία κατέκτησαν οι εξής:
Οι ομάδες και οι αθλητές
thumb|right|200px|Ο πολυνίκης Δ. Βασιλόπουλος του Ν.Ο. Νέου Φαλήρου. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν αθλητές των συλλόγων-μελών του ΣΕΓΑΣ. Σύμφωνα με τον κανονισμό αθλητικής περιβολής: Στους αγώνες δηλώθηκαν πάνω από 100 αθλητές από πέντε σωματεία της Αθήνας και του Πειραιά: Πανελλήνιος Γ.Σ., Πέλοψ Μελαντίας, Όμιλος Ερετών, Ν.Ο. Νέου Φαλήρου και Πειραϊκός Σύνδεσμος. Τα επαρχιακά σωματεία αν και προσκλήθηκαν δεν έλαβαν μέρος. Στους αγώνες πήραν μέρος πολλοί λιγότεροι από τους δηλωθέντες, διότι οι περισσότεροι επέλεγαν μόνο τα αγωνίσματα που είχαν ελπίδα διάκρισης. Τους περισσότερους αθλητές παρουσίασε ο Πανελλήνιος. Αν και δεν είχε πολλές επιτυχίες, το γεγονός σχολιάστηκε θετικά, ως αισιόδοξο για το μέλλον του αθλήματος. Αρκετούς και καλούς αθλητές εμφάνισαν ο Πειραϊκός και ο Πέλοψ, ο προσφυγικός ναυτικός σύλλογος που είχε έρθει από τη Σμύρνη και προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια του. Ο Όμιλος Ερετών δεν παρουσίασε κολυμβητές, μόνο καταδύτες ενώ ο ΝΟ Νέου Φαλήρου με επτά μόνο αθλητές πήρε τις περισσότερες πρώτες θέσεις (6). Αν και οι αθλητές δεν είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα, εν τούτοις σημειώθηκαν νέα ελληνικά ρεκόρ. Εξάλλου κάποια αγωνίσματα (πρόσθιο, ύπτιο) ήταν πρωτόγνωρα. Τα καλύτερα ρεκόρ ελεύθερης κολύμβησης μέχρι την έναρξη των αγώνων ήταν:
Τα ρεκόρ αυτά καταρρίφθηκαν από έναν και μόνο κολυμβητή, τον Δ. Βασιλόπουλο του Ν.Ο. Νέου Φαλήρου, που αναδείχθηκε ο κυρίαρχος των αγώνων. Οι κολυμβητές που ξεχώρισαν και τα σχόλια που γράφτηκαν γι’ αυτούς ήταν:
Η υδατοσφαίριση και οι καταδύσεις
Οι αγώνες γούοτερ πόλο ήταν ενδιαφέροντες και αγωνιώδεις αλλά στα ματς που έκριναν τον τίτλο μεταξύ Πέλοπα-Ν. Φαλήρου και Πέλοπα-Πειραϊκού υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες σε βάρος του διαιτητή Ι. Ψύχα, χάρη στην ψυχραιμία του οποίου τέλειωσαν οι δυο αγώνες και δεν διακόπηκαν.
Οι καταδύσεις σημαδεύτηκαν από αποδοκιμασίες των θεατών προς τους αθλητές που δεν συμπαθούσαν, κάτι που σχολιάστηκε δυσμενώς, για το ποιόν των δήθεν "φιλάθλων".
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1923 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στον Πειραιά
Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας
Ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας ή Φίλιππος ο Ωραίος (γαλλικά: Philippe IV le Bel, Απρίλιος/Ιούνιος 1268 - 29 Νοεμβρίου 1314), βασιλιάς της Γαλλίας (1285 - 1314) ήταν δεύτερος γιος και διάδοχος του Φίλιππου Γ΄ του Τολμηρού και της Ισαβέλλας της Αραγωνίας. Με τον γάμο του με την Ιωάννα της Ναβάρρας έγινε βασιλιάς της Ναβάρρας (1284 - 1308). Έγινε για σύντομο χρονικό διάστημα κόμης της Καμπανίας αλλά μετά την άνοδο του στον θρόνο της Γαλλίας παρέμεινε μοναδική κυβερνήτης της κομητείας η σύζυγος του (1285 - 1305) και στη συνέχεια ο γιος του Λουδοβίκος (1305 - 1314). Ο Φίλιππος είχε στην υπηρεσία του ικανούς συμβούλους οι οποίοι απέκτησαν σταδιακά τον έλεγχο του βασιλείου σε βάρος των βαρόνων, οι ίδιοι μετέτρεψαν τη Γαλλία από διάσπαρτα φέουδα σε ένα κεντρικό κράτος. Οι φιλοδοξίες του τον οδήγησαν σε μεγάλη συμμετοχή στις Ευρωπαϊκές υποθέσεις, οι στόχοι του ήταν να τοποθετήσει συγγενείς του σε Ευρωπαϊκούς θρόνους, το κατάφερε στη Νάπολη και την Ουγγαρία αλλά απέτυχε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το βασίλειο της Γαλλίας επεκτάθηκε ανατολικότερα αποκτώντας την κυριαρχία σε διάσπαρτα φέουδα. Οι πιο σοβαρές συγκρούσεις του Φιλίππου Δ΄ έγιναν με τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας ο οποίος ήταν υποτελής του στο δουκάτο της Ακουιτανίας και με την κομητεία της Φλάνδρας η οποία κατόρθωσε να αποκτήσει μια σχετική αυτονομία μετά από την ήττα του Φιλίππου στη μάχη της Χρυσής Ορδής (1302). Προσπάθησε να αποκτήσει την εξουσία στον Γαλλικό κλήρο, αυτό τον οδήγησε σε σύγκρουση με τον πάπα Βονιφάτιο Η΄, ο επόμενος υποτελής του πάπας Κλήμης Ε΄ μετέφερε την έδρα του στην Αβινιόν (1309). Ο Φίλιππος εκδίωξε τους Ιουδαίους από τη Γαλλία (1306) και εξουδετέρωσε το τάγμα των Ναΐτών Ιπποτών (1307), τις δυο ομάδες τις έβλεπε σαν "κράτος εν κράτη" που απειλούσαν την εξουσία του. Στο τέλος της ζωής του είδε στην οικογένεια του ένα μεγάλο σκάνδαλο στο οποίο οι τρεις νύφες του, οι σύζυγοι των τριών γιων του κατηγορήθηκαν για μοιχεία.
Ο Φίλιππος ως διάδοχος
Τον Αύγουστο του 1270 ο παππούς του Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας πέθανε από επιδημία πανώλης στην Η΄ Σταυροφορία, ο πατέρας του ορκίστηκε νέος βασιλιάς και ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος διάδοχος του θρόνου. Σε πέντε μήνες τον Ιανουάριο του 1271 η μητέρα του Ισαβέλλα πέθανε σε ατύχημα πέφτοντας από το άλογο της ενώ ήταν έγκυος στο πέμπτο παιδί της και δεν είχε στεφθεί ακόμα βασίλισσα, σε λίγους μήνες πέθανε και ένας από τους μικρότερους αδελφούς του ο Ροβέρτος. Ο πατέρας του Φίλιππος ο Τολμηρός στέφθηκε βασιλιάς στις Ρενς στις 15 Αυγούστου 1271, έξι μέρες μόλις αργότερα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του τη Μαρία της Βραβάντης. Τον Μάιο του 1276 ο μεγαλύτερος αδελφός του Φιλίππου Λουδοβίκος πέθανε και ο Φίλιππος ορίστηκε σε ηλικία 8 ετών δελφίνος και διάδοχος του θρόνου. Η μητριά του Μαρία της Βραβάντης κατηγορήθηκε ότι δηλητηρίασε τον νεαρό δελφίνο, ένας από τους λόγους για τους οποίους κατηγορήθηκε ήταν ότι γέννησε και η ίδια την ίδια χρονιά τον μεγαλύτερο γιο της Λουδοβίκο του Εβρέ. Τον τίτλο «Ωραίος» τον κέρδισε όχι τόσο λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης αλλά λόγω της αλαζονικής του συμπεριφοράς. Ο πιο σκληρός από τους αντιπάλους του Βερνάρδος Σαισέτ, επίσκοπος του Παμιέ δήλωσε «δεν είναι ούτε άνθρωπος ούτε θηρίο, αλλά ένα άγαλμα». Η εκπαίδευσή του καθοδηγήθηκε από τον Γουλιέλμο του Ερκί ελεονόμο του πατέρα του. Μετά την αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον του Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας και λίγο πριν τον θάνατο του πατέρα του ο νεαρός Φίλιππος διαπραγματεύτηκε την ασφαλή διέλευση της βασιλικής οικογένειας μέσω των Πυρηναίων.
Τα πρώτα χρόνια
Με την άνοδο του στον θρόνο σε ηλικία 17 ετών προσπάθησε με κάθε κόστος να ισχυροποιήσει τη θέση του δημιουργώντας ένα σύστημα επαγγελματιών γραφειοκρατών. Ο ίδιος ήταν απόμακρος από το λαό και ανέθεσε την επικοινωνία σε υπουργούς, με την πολιτική του απέκτησε πολλούς εχθρούς ένας από τους οποίους ήταν και ο επίσκοπος Βερνάρδος Σαισέτ. Πρόκειται για τη μετάβαση από τη μοναρχία μιας σειράς άξιων βασιλέων σε μια ανίκανη γραφειοκρατική μοναρχία, το πρώτο στάδιο μετάβασης στη σύγχρονη γραφειοκρατία. Ο Φίλιππος παντρεύτηκε (1284) την Ιωάννα της Ναβάρρας με στόχο να κληρονομήσει την Καμπανία και το Μπρι και να επεκτείνει τα εδάφη του Γαλλικού στέμματος. Τα εδάφη ήταν τμήμα της Γαλλίας μέχρι την εποχή που κυβερνούσαν τη Γαλλία ο ίδιος ο Φίλιππος και οι γιοι του με την Ιωάννα (1328). Ο ανιψιός του Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας που τους διαδέχτηκε στη συνέχεια χωρίς να είναι απόγονος της Ιωάννας τα διατήρησε παράνομα στο Γαλλικό στέμμα δίνοντας στη νόμιμη διάδοχο Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας εκτάσεις στη Δυτική Νορμανδία ως αποζημίωση. Το βασίλειο της Ναβάρρας στα Πυρηναία δεν ήταν τόσο σημαντικό για το Γαλλικό στέμμα, έγινε τμήμα του την περίοδο 1284 - 1329 και στη συνέχεια ακολούθησε ξεχωριστό δρόμο, ο Φίλιππος κέρδισε τη Λυών (1312).
Ένταση στις σχέσεις με την Αγγλία
thumb|right|250px|Ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Α΄ δηλώνει σαν δούκας της Ακουιτανίας την υποτέλεια του στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Δ΄ (Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας) Ο βασιλιάς Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας ήταν υποχρεωμένος να δίνει στον Φίλιππο όρκο υποτέλειας σαν δούκας της Ακουιτανίας, μετά την πτώση της Άκρασ (1291) οι δυο πρώην σύμμαχοι ήρθαν σε σύγκρουση. Το 1293 με αφορμή ένα ναυτικό επεισόδιο ο Φίλιππος κάλεσε τον Εδουάρδο στη Γαλλική αυλή προκειμένου να δώσει εξηγήσεις. Ο Εδουάρδος έστειλε απεσταλμένους που γύρισαν με την άρνηση του Γάλλου βασιλιά να τους συναντήσει, ο Φίλιππος ήθελε τον ίδιο τον Εδουάρδο ως υποτελή του για ένα θέμα που αφορούσε τις κτήσεις του Εδουάρδου στο βασίλειο της Γαλλίας.