cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Βισαλτίας
2010
Στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών στις 7 Νοεμβρίου 2010, προηγήθηκε η ανεξάρτητη Α. Μήκα, με ποσοστό 30,79% έναντι 26,15% για τον Δ. Καλαϊτζή (ανεξ.) και 20,25% για τον ανεξάρτητο Ν. Βλαδίκα. Στον δεύτερο γύρο στις 14 Νοεμβρίου εξελέγη ο Καλαϊτζής, με ποσοστό 51,89% έναντι 48,10 για την Μήκα.
2014
Στις εκλογές του 2014 δήμαρχος εξελέγη η Αγνή Δουβίτσα
Πηγές
Βισαλτιας Βισαλτιας
Ληστεία αλά Ιταλικά
Η Ληστεία αλά Ιταλικά (αγγλικά): The Italian Job) είναι μια Βρετανική κωμική περιπέτεια του 1969 σε σενάριο Τρόι Κέννεντι Μάρτιν, παραγωγή του Μάικλ Ντιλέι και σκηνοθεσία του Πίτερ Κόλινσον. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Μάικλ Κέιν, Μπένι Χιλ και Νόελ Κάουαρντ.
Η δημοτικότητα της ταινίας έχει οδηγήσει σε παρωδίες και παραπομπές σε άλλες ταινίες και παραγωγές, συμπεριλαμβανομένου ενός ριμέικ του 2003, μια αναφορά σε επεισόδιο των The Simpsons με τίτλο "The Italian Bob" και επανεξέταση της απόδρασης των Mini Cooper στο επεισόδιο της σειράς MacGyver "Ο Κλέφτης της Βουδαπέστης". Η ταινία ενέπνευσε το φιλανθρωπικό γεγονός που πραγματοποιήτε ετησίως από το 1990 και περιλαμβάνει Μίνι Κούπερ καθώς και άλλα οχήματα που παρουσιάστηκαν στην αρχική ταινία, οδηγώντας από το Ηνωμένο Βασίλειο στη βόρεια Ιταλία και πίσω, επισκέπτοντας τις ιστορικές ιταλικές πόλεις και τις τοποθεσίες στο Τορίνο που παρουσιάζονται στην ταινία, με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων για φιλανθρωπικές οργανώσεις παιδιών. Η εκδήλωση έφερε μέχρι στιγμής σχεδόν 2.600.000 λίρες αγγλίας. Στα 50χρονα της ταινίας, τον Ιούνιο του 2019, οι οδηγοί με κόκκινα, λευκά και μπλε Μίνι Κούπερ πραγματοποιήσαν μια διαδρομή της περίφημης εκστρατείας της ταινίας γύρω από το Τορίνο μέχρι το  εργοστάσιο των Μίνι Κούπερ στην Οξφόρδη.
Υπόθεση
Ο Τσάρλι Κρόκερ αποφυλακιζέται έχοντας εκτίσει την ποινή του και συναντιέται με τη χήρα του φίλου του Ρότζερ Μπέκερμαν, ο οποίος δολοφόνηθηκε από τη μαφία, ενώ οδηγούσε μια Λαμποργκίνι Μούρα στις ιταλικές Άλπεις. Η κυρία Μπέκερμαν δίνει στον Κρόκερ το σχέδιο του συζύγου της για τη ληστεία, η οποία περιγράφει έναν τρόπο να κλέψουν 4 εκατομμύρια δολάρια σε χρυσό στην πόλη του Τορίνο και στη συνέχεια να διαφύγουν στην Ελβετία.
Ο Κρόκερ επιστρέφει πίσω στην φυλακή για να συναντήσει τον ηγέτη του υπόκοσμου και να πείσει τον ισχυρό αφεντικό του υπόκοσμου κ Μπρίτζερ να χρηματοδοτήσει το σχέδιο. Ο Μπρίτζερ, ο οποίος έχει δωροδοκήσει σχεδόν όλους τους φύλακες για να εργαζόνται γι 'αυτόν, αρχικά απορρίπτει το σχέδιο, αλλά στη συνέχεια αλλάζει γνώμη αφού μάθει ότι η Fiat πρόκειται να χτίσει ένα νέο εργοστάσιο στην Κίνα.
Με την υποστήριξη του Μπρίτζερ, ο Κρόκερ προσλαμβάνει τον καθηγητή υπολογιστών Πητς και μια ομάδα κλεφτών και οδηγών. Το σχέδιο απαιτεί ο Πιτς να αντικαταστήσει το πρόγραμμα στον υπολογιστή που ελέγχει το σύστημα ελέγχου της κυκλοφορίας του Τορίνου, δημιουργώντας μια κυκλοφοριακή συμφόρηση που θα επιτρέψει στους κλέφτες να διαφύγουν με το χρυσό σε τρία αυτοκίνητα Mini Cooper S.
Μετά τον σχεδιασμό και την εκπαίδευση, ο Κρόκερ, η φίλη του Λόρνα και οι υπόλοιποι της συμμορίας φτάνουν στο Τορίνο, όπου όμως ο επικεφαλής της μαφίας Αλταμπάνι και οι μπράβοι του περιμένουν στις Άλπεις στο ίδιο πέρασμα όπου σκότωσαν τον Μπέκερμαν. Ο Αλταμπάνι προειδοποιεί τον Κρόκερ ότι η μαφία γνωρίζει τις προθέσεις της συμμορίας και καταστρέφει τα αυτοκίνητά τους (δύο Jaguar E-Type και μια Aston Martin DB4) από έναν γκρεμό. Ακριβώς την στιγμή ο Αλταμπάνι πρόκειται να δώσει εντολή να σκοτωσουν όλη τη συμμορία, ο Κρόκερ του λέει ότι ο Μπρίτζερ θα εκδικηθεί τους θανάτους τους, οδηγώντας Ιταλούς έμπορους σε επιλεγμένες βρετανικές πόλεις εκτός οργάνωσης. Δεν θέλοντας να ρισκάρει έναν πόλεμο με τους άλλους Ιταλούς μαφιόζους, ο Αλταμπάνι τους αφήνει να φύγουν, διατάζοντάς τους να επιστρέψουν στην Αγγλία και πιστεύοντας ότι είναι πολύ μεγάλη δουλειά για τον Κρόκερ να την εκτέλεσει.
Αντ 'αυτού, ο Κρόκερ συνεχίζει το σχέδιο, αντικαθιστώντας τους κυλίνδρους αποθήκευσης δεδομένων μαγνητικής ταινίας του συστήματος ελέγχου κυκλοφορίας.
Υποδοχή
Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 85%, με βάση 27 κριτικές και μέση βαθμολογία 7.4/ 10.
Παραγωγή
Η ταινία γεννήθηκε από μια ιδέα του αδελφού του σεναριογράφου Τρόι Κένεντι-Μάρτιν και επρόκειτο να είναι, με τις αρχικές του προθέσεις, ένα απλό τηλεοπτικό σενάριο για το BBC που ήταν εξ ολοκλήρου στην Αγγλία. Η επιλογή της Ιταλίας ήταν μια ιδέα του Kennedy-Martin, του οποίου η αδελφή είχε ζήσει για πολλά χρόνια στο Μιλάνο. Όσον αφορά τη σκηνοθεσία, οι σεναριογράφοι σκέφτονταν να την αναθέσουν στον Πίτερ Γέιτς, σκηνοθέτη του Μπούλιτ, αλλά η Paramount Pictures επέβαλε τον Πίτερ Κόλινσον.
Φιλμογράφηση
Η ταινία στην πραγματικότητα θα είχε γυριστεί στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας, αλλά η παραγωγή αντιμετώπισε πολλά προβλήματα κατά τη διάρκεια του σεναρίου, ειδικά όσον αφορά τις άδειες σχετικά με την τεράστια κυκλοφοριακή συμφόρηση που θα δημιουργηθεί στο κέντρο της πόλης, όταν έγινε γνωστό το ηλεκτρονικό κέντρο ελέγχου της κυκλοφορίας (τότε, μεταξύ των πρώτων συστημάτων αυτού του είδους στην Ευρώπη) με τα οποία εξοπλίστηκε το Τορίνο, οι σεναριογράφοι αποφάσισαν να μετακινήσουν την τοποθεσία κάτω από το Μιλάνο. Μερικές από τις τοποθεσίες που πραγματοποιήθηκαν για τα γυρίσματα των σκηνών της ταινίας είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πίτερ Κόλινσον Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τορίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κουίνσι Τζόουνς
Επαρχία Αγιαγκόζ
Η επαρχία Αγιαγκόζ (Аякөз ауданы, Ayaköz awdanı, اياكٶز اۋدانى) είναι επαρχία στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο ανατολικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Αγιαγκόζ. Πληθυσμός: 35,866 (εκτίμηση 2013) 36,410 (απογραφή 2009) 42,797 (απογραφή 1999).
Η επαρχία εξυπηρετείται με τον σιδηρόδρομο Τουρκεστάν-Σιβηρίας. Ο σταθμός Ακτογκάι, που βρίσκεται στην επαρχία, είναι σημαντική διασταύρωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιαγκοζ
Τσονγκτζίν
Η Τσονγκτζίν (κορεατικά: 청진시,, ΜΡ: Ch'ŏngjin-si) είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Βόρειου Χαμγκιόνγκ στη Βόρεια Κορέα και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Μερικές φορές ονομάζεται Πόλη του Σιδήρου.
Ιστορία
Η Τσονγκτζίν ήταν ένα μικρό ψαροχώρι πριν από την προσάρτηση της Κορέας από την Ιαπωνία. Η ημερομηνία ίδρυσής της είναι άγνωστη. Οι κινέζικοι χαρακτήρες για το όνομά της σημαίνουν «διάβαση καθαρού ποταμού». Κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου του 1904–1905, οι ιαπωνικές δυνάμεις προσγειώθηκαν στην Τσονγκτζίν και δημιούργησαν μια βάση εφοδιασμού λόγω της εγγύτητάς της με τις πρώτες γραμμές στη Μαντζουρία. Οι Ιάπωνες παρέμειναν μετά το τέλος του πολέμου, και το 1908, κήρυξαν την πόλη ανοιχτό εμπορικό λιμάνι τόσο για τη μεταφορά κορεατικών πόρων όσο και ως σημείο στάσης των πόρων από την Κίνα. Η πόλη ήταν γνωστή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ως «Σέισιν», από την ιαπωνική προφορά των κινεζικών χαρακτήρων για το όνομά της. Η 19η Μεραρχία του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού εγκαταστάθηκε στη Ρανάμ-γκουγιόκ από το 1918, όπου οι Ιάπωνες έχτισαν μια νέα προγραμματισμένη πόλη με βάση ένα ορθογώνιο δίκτυο οδών. Το 1930, η Nippon Steel έχτισε έναν μεγάλο χαλυβουργείο, το Seishin Iron and Steel Works, στην πόλη. Η Ρανάμ προσαρτήθηκε στην Τσονγκτζίν το 1940, η οποία ανέβηκε σε κατάσταση πόλης. Η πόλη κατακτήθηκε μετά από μια σύντομη αντίσταση από τη Σοβιετική Ένωση στις 13 Αυγούστου 1945, μόνο δύο ημέρες πριν από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υπό την κυριαρχία της Βόρειας Κορέας, η Τσονγκτζίν παρέμεινε ένα σημαντικό στρατιωτικό και βιομηχανικό κέντρο. Διοικήθηκε απευθείας από την κεντρική κυβέρνηση από το 1960-1967 και από το 1977-1988.
Κατά τη διάρκεια του λιμού της Βόρειας Κορέας της δεκαετίας του 1990, η Τσονγκτζίν ήταν μια από τις περιοχές που επλήγησαν περισσότερο στη χώρα. Τα ποσοστά θανάτου μπορεί να ήταν τόσο υψηλά όσο 20 %. Οι συνθήκες εκεί παρέμειναν κακές όσον αφορά τη διαθεσιμότητα των τροφίμων. Αυτό το πρόβλημα προκάλεσε αρκετές περιπτώσεις εμφύλιων αναταραχών στην Τσονγκτζίν, ένα σπάνιο φαινόμενο στη Βόρεια Κορέα. Στις 4 Μαρτίου 2008, πλήθος γυναικών εμπόρων διαμαρτυρήθηκαν ως απάντηση στους αυστηρότερους ελέγχους της αγοράς. Οι αυξανόμενες τιμές των σιτηρών και οι κυβερνητικές προσπάθειες για την απαγόρευση της «εκκίνησης στην αγορά» έχουν αναφερθεί ως αιτίες των διαμαρτυριών. Ως αποτέλεσμα της διαμαρτυρίας, η τοπική αυτοδιοίκηση της Τσονγκτζίν «δημοσίευσε μια διακήρυξη που επιτρέπει την εκτόξευση στην αγορά». Στις 24 Αυγούστου 2008, σημειώθηκε σύγκρουση μεταξύ πεζών πρακτόρων περιπολίας και γυναικών εμπόρων, η οποία κλιμακώθηκε σε «μαζική διαδήλωση διαμαρτυρίας». Αναφέρθηκε ότι η τοπική αυτοδιοίκηση της Τσονγκτζίν εξέδωσε προφορικές οδηγίες χαλάρωσης της δραστηριότητας επιβολής μέχρι τη στιγμή του επόμενου σιτηρεσίου.
Διοίκηση
Από το 1948 έως το 1960, το 1967 έως το 1977 και το 1987 έως σήμερα, η Τσονγκτζίν διοικήθηκε ως τμήμα της Επαρχίας Βόρειου Χαμγκιόνγκ. Από το 1960 έως το 1967, και πάλι από το 1977 έως το 1987, η Τσονγκτζίν διοικήθηκε ως άμεσα διοικούμενη πόλη.
Γεωγραφία
Η Τσονγκτζίν βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Βόρειας Κορέας, στην Επαρχία Βόρειου Χαμγκιόνγκ, κοντά στον Κόλπο της Ανατολικής Κορέας (Κόλπος Κιόνγκσονγκ) στην Ιαπωνική Θάλασσα. Ο ποταμός Σοσόνγκ διασχίζει την πόλη.
Κλίμα
Η Τσονγκτζίν έχει ένα υγρό ηπειρωτικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Dwb) με κρύους, ξηρούς χειμώνες και ζεστά, βροχερά καλοκαίρια.
Οικονομία
Η Τσονγκτζίν είναι ένα από τα σημαντικά κέντρα βιομηχανίας χάλυβα και ινών της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας (ΛΔΚ). Διαθέτει ναυπηγείο, ατμομηχανή σιδηροδρόμου και εργοστάσιο φυσικού καουτσούκ. Κοντά στην περιοχή του λιμανιού βρίσκονται οι Chongjin Steel Co., Chemical Textile Co., 10 May Coal Mine Machinery Factory, και η Kimchaek Iron & Steel (η οποία ονομαζόταν Nippon Steel κατά την ιαπωνική κατοχή). ωστόσο οι βιομηχανικές δραστηριότητες στην πόλη έχουν σοβαρά μειονεκτήματα λόγω έλλειψης πόρων. Παρόλα αυτά, η Τσονγκτζίν εκτιμάται ότι έχει μερίδιο 24% στο εξωτερικό εμπόριο της ΛΔΚ και φιλοξενεί έναν Κινέζο πρόξενο που εξυπηρετεί Κινέζους εμπόρους και επιχειρηματίες που λειτουργούν στα βορειοανατολικά της χώρας. Η Τσονγκτζίν ιέχει επίσης τη Sunam Market, ένα παράδειγμα οικονομίας της αγοράς στη Βόρεια Κορέα.
Λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης βιομηχανιών στην περιοχή, η Τσονγκτζίν είναι επίσης το μαύρο σημείο της ατμοσφαιρικής ρύπανσης της ΛΔΚ. Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την επακόλουθη έλλειψη πετρελαίου για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, πολλά εργοστάσια έχουν κλείσει. Ένας από τους πρώτους ανώτερους αξιωματούχους του ΟΗΕ που του επιτράπηκε να επισκεφτεί την περιοχή, ο Τουν Μιάτ, παρατήρησε το 1997 όταν η οικονομική κρίση της Βόρειας Κορέας έφτασε στο αποκορύφωμά της, «Η Τσονγκτζίν ήταν σαν ένα δάσος παλιοσίδερων, με τεράστια εργοστάσια που φαίνεται να συνεχίζουν για μίλια και μίλια που έχουν μετατραπεί σε κάδους σκουριάς. Έχω πάει σε όλο τον κόσμο και δεν έχω δει κάτι τέτοιο».
Θαλάσσιες αποστολές
Το λιμάνι της Τσονγκτζίν έχει καθιερωθεί ως κρίσιμο στοιχείο του πολυάσχολου διεθνούς ναυτιλιακού εμπορίου με γειτονικά μέρη της Βορειοανατολικής και Νοτιοανατολικής Ασίας. Από τα οκτώ διεθνή λιμάνια της ΛΔΚ, η Τσονγκτζίν θεωρείται ότι είναι το δεύτερο πιο οικονομικά σημαντικό (μετά το λιμάνι Ναμπό στη δυτική ακτή) και χρησιμεύει ως βάση εμπορίου προς τη Ρωσία και την Ιαπωνία. Η Τσονγκτζίν διαθέτει επίσης έναν όμιλο ναυτικών που εξυπηρετεί τα ξένα πληρώματα καθώς και μια βάση συνάντησης για τους Βορειοκορεάτες και τους ξένους που ασχολούνται με το ναυτιλιακό εμπόριο.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και η Ρωσία έχουν ιδρύσει τα προξενεία τους στην Τσονγκτζίν. Είναι μοναδικό για μια πόλη της Βόρειας Κορέας να έχει ξένο προξενείο. Η Τσονγκτζίν είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Βόρειου Χαμγκιόνγκ.
Αεροδρόμιο
Το αεροδρόμιο Οράνγκ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Οράνγκ 40 χιλιόμετρα από την Τσονγκτζίν είναι εξοπλισμένο με διάδρομο 2.5000 μέτρων σε στρατιωτικό και πολιτικό αεροπορικό σταθμό διπλής χρήσης (CHO). Η Βόρεια Κορέα σχεδίαζε να αναβαθμίσει ένα παλιό αεροδρόμιο κοντά στο Χάμχουνγκ μέχρι το 2003, ώστε να έχει διάδρομο 4.000 μέτρων και θα λειτουργούσε ως το δεύτερο διεθνές αεροδρόμιο του έθνους. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Σιδηρόδρομοι
Οι ηλεκτρικοί σιδηρόδρομοι Wonson-Rason και Chongjin-Rason Railway που διαχειρίζονται ο Κρατικός Σιδηρόδρομος της Κορέας συνδέουν τη Ράσον και την πρωτεύουσα Πιονγιάνγκ.
Αστικές μεταφορές
Το Τραμ της Τσόντζιν είναι το μοναδικό τραμ στη Βόρεια Κορέα, εκτός από την Πιονγιάνγκ, που λειτουργεί σύστημα τραμ. Αυτά τα τρένα είναι όλα τοπικά κατασκευασμένα. Αποτελείται από μία γραμμή ενσωματωμένη σε δύο φάσεις, φάση 1, 6 χιλιομέτρων και φάση 2, 7 χιλιομέτρων. Έχει βρόχο περιστροφής στο Πονγκτσόν και στο Ναμτσοντζίν, με την αποθήκη να βρίσκεται στη Σαμπόνγκ.
Επίσης, λειτουργεί ένα σύστημα τρόλεϊ με 3 γραμμές.
Ο κύριος και μοναδικός δρόμος, που ονομάζεται Δρόμος No. 1, είναι ένας αυτοκινητόδρομος έξι λωρίδων που τέμνει την πόλη.
Πολιτισμός
Υπάρχει ένα κέντρο έρευνας υδάτινων προϊόντων. Διάσημα γραφικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν ιαματικές πηγές και το Όρος Τσιλμπόσαν. Το πιο διάσημο προϊόν της Τσονγκτζίν είναι το επεξεργασμένο καλαμάρι. Η πόλη είναι η έδρα της ομάδας ποδοσφαίρου, Τσαντονγκιά Σ.Κ..
Η τοπική εφημερίδα είναι η Hambuk Daily.
Η Τσονγκτζίν εμφανίζεται στο βιβλίο «Nothing to Envy» της Μπάρμπαρα Ντέμικ.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Τσονγκτζίν έχει δύο αδελφοποιημένες πόλεις:
Αρχαιοζωικός μεγααιώνας
Με τον όρο Αρχαιοζωικός εννοείται ο γεωλογικός μεγααιώνας που αναφέρεται στην περίοδο του χρόνου που εκτείνεται (συμβατικά) από το τέλος του Καταρχαιοζωικού έως την έναρξη του Προτεροζωικού, 2.500 mya (εκατομμύρια χρόνια πριν). Η συγκεκριμένη χρονολόγηση δε βασίζεται σε στρωματογραφικά δεδομένα αλλά προσδιορίζεται χρονομετρικά. Το κατώτατο όριο δεν έχει επίσημα αναγνωριστεί από τη Διεθνή Επιτροπή Στρωματογραφίας, αλλά τίθεται συχνά στα 3.800 mya, στο τέλος δηλαδή του Καταρχαιοζωικού μεγααιώνα. 405px|thumb|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση ενός τοπίου στη Γη κατά τη διάρκεια του Αρχαιοζωικού μεγααιώνα. Αξιοσημείωτη είναι και η φαινομενικά τεράστια [[Σελήνη, καθώς στις αρχές του μεγααιώνα ήταν 50.000 χιλιόμετρα κοντά στη Γη (μάλιστα αρχικά, μετά τον σχηματισμό της, ήταν μόλις 25.000 χιλιόμετρα κοντά στη Γη), έναντι 384.400 χιλιομέτρων σήμερα.]]
Τσονγκτζίν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσονγκτζίν Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Πόλεις-λιμένες στη Βόρεια Κορέα Κατηγορία:Πόλεις στο Βόρειο Χαμγκιόνγκ Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Αρχαιοζωικός μεγααιώνας
Αν και πολύ λίγα πετρώματα είναι γνωστά ως αρχαιότερα (γεγονός που θα βοηθούσε στην εκτίμηση της σχετικής ηλικίας) γενικώς οι αρχαιότεροι σχηματισμοί πετρωμάτων στην επιφάνεια της Γης ανήκουν σε αυτή την περίοδο γεωλογικού χρόνου ή είναι ελαφρώς προγενέστερα. Πετρώματα του Αρχαιοζωικού γνωρίζουμε στη Γροιλανδία, τον Καναδά, τη ΒΔ Αυστραλία και τη Ν Αφρική.
Η ατμόσφαιρα της Γης στον Αρχαιοζωικό προφανώς δεν διέθετε ελεύθερο οξυγόνο. Η θερμοκρασία πιθανώς προσέγγιζε τα σημερινά επίπεδα, αν και οι αστρονόμοι εκτιμούν πως η ηλιακή ακτινοβολία ήταν μειωμένη κατά το 1/3 από τη σημερινή. Βάσει της συγκεκριμένης εκτίμησης, φαίνεται πως οι εκπομπές αερίων που σήμερα σχετίζονται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου ήταν οι μεγαλύτερες στην ιστορία της Γης.
Ζωή
Χαρακτηριστικά της ζωής του Αρχαιοζωικού, είναι τα υπολείμματα κυανοβακτηρίων (Στρωματολίτες) και λίγα πιθανά βακτηριακά απολιθώματα από κοιτάσματα καπνία -είδους χαλαζία. Επιπλέον των Βακτηρίων (γνωστά και ως Ευβακτήρια (Eubacteria)), έχουν πιστοποιηθεί και μικροαπολιθώματα Αρχαίων.
Αν και παρούσα η ζωή στον Αρχαιοζωικό ήταν πιθανώς περιορισμένη σε εκείνους τους απλούς απύρηνους μονοκύτταρους οργανισμούς που αποκαλούνται Προκαρυωτικά, (γνωστά και ως Μονήρη). Ωστόσο, δεν υφίσταται στο απολιθωματικό αρχείο μαρτυρία για μικροοργανισμούς όπως οι Ιοί.
Βαλτοσκανδία
δεξιά|μικρογραφία|Τοποθεσία των [[Νορδικές χώρες|Σκανδιναβικών χωρών και των χωρών της Βαλτικής:
]]Η Βαλτοσκανδική Συνομοσπονδία ή Βαλτοσκανδία είναι μια γεωπολιτική έννοια της Βαλτικής–Σκανδιναβικής ένωσης (που αποτελείται από τη Σουηδία, τη Δανία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία, τη Φινλανδία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία). Η ιδέα προτάθηκε από τον Σουηδό καθηγητή Στεν ντε Γκέερ (1886-1933) στην εφημερίδα Geografiska Annaler το 1928 και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Καθηγητή Καζίς Πάκστας (1893-1960), Λιθουανό επιστήμονα στον τομέα της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής.
Ανάπτυξη της έννοιας
αριστερά|μικρογραφία|[[Διάγραμμα Όιλερ που δείχνει τη Βαλτοσκανδία μεταξύ άλλων επιμέρους περιοχών της Βόρειας Ευρώπης]] Ο Πάκστας αναφέρει στο βιβλίο του Η Βαλτοσκανδική Συνομοσπονδία ότι ο όρος Βαλτοσκανδία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Στεν ντε Γκέερ σε ένα άρθρο στην "Geografiska Annaler" το 1928. Σε αυτό το βιβλίο η Βαλτοσκανδία περιγράφεται σε πολλές διαφορετικές διαστάσεις: γεωγραφική και πολιτιστική, οικονομική και ως πολιτική και στρατιωτική μονάδα. Ο Καζίς Πάκστας πρότεινε ότι ένας από τους τρόπους για τα μικρά έθνη να αντισταθούν στην επιρροή που προέρχονται από τους "μεγάλους" είναι να ενωθούν και να συνεργαστούν πιο στενά μεταξύ τους. Όπως αναφέρει ο ίδιος, η ενοποίηση είναι δυνατή μόνο μεταξύ των εθνών που είναι παρόμοια με το μέγεθός τους, γεωγραφικό περιβάλλον, τη θρησκεία και επίσης πρέπει να σέβονται και να ανέχονται ο ένας τον άλλο.
Καθώς η εξωτερική πολιτική της Λιθουανίας έχει μετατοπιστεί προς τη Βόρεια Ευρώπη ακόμη περισσότερο αφού η Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε ανέλαβε τη θέση του Προέδρου της Λιθουανίας, οι φωνές που αμφισβητούν την επιστροφή της ιδέας της Βαλτοσκανδικής Συνομοσπονδίας είναι σε άνοδο σε αυτή τη χώρα.
Συνηγορία
Για σχεδόν 20 χρόνια, η Ακαδημία της Βαλτοσκανδίας (Baltoskandijos akademija) λειτουργούσε στο Πανεβεζίς στη Λιθουανία. Ιδρύθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1991, ως ινστιτούτο επιστημονικών ερευνών που διοργανώνει τακτικές συναντήσεις που ασχολούνται με τις Βαλτικές και Σκανδιναβικές πολιτισμικές, ιστορικές και πολιτικές επαφές. Ο κύριος στόχος του ήταν να "αναπτύξει ευέλικτες συνδέσεις των εδαφών και των εθνών στην περιοχή της Βαλτοσκανδίας και να ενσωματώσει την κουλτούρα της Λιθουανίας στον πολιτιστικό χώρο της Βαλτοσκανδίας". Η ακαδημία εκκαθαρίστηκε στο τέλος του 2009, λόγω προβλημάτων σχετικά με τη χρηματοδότηση. Η χρηματοδότηση παρεχόταν από το δήμο του Πανεβέζις, αλλά οι λειτουργίες της ακαδημίας δεν πληρούσαν τα κριτήρια των λειτουργιών του αναφερόμενου δήμου.
Άλλοι όροι
Υπάρχει επίσης ο όρος Βαλτοσκανδικοί Οκτώ ή "ΒΣ8", όπου το 8 αντιπροσωπεύει τον αριθμό των κρατών (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ισλανδία, Νορβηγία, Δανία, Φινλανδία και Σουηδία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράτη της Βαλτικής Κατηγορία:Γεωγραφία της Δανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Φινλανδίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Νορβηγίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Τουρκική Ριβιέρα
Ως Τουρκική Ριβιέρα ή Τιρκουάζ Ακτή ονομάζονται τα παράλια στα νοτιοδυτικά της Τουρκίας τα οποία ξεκινούν από το Τσεσμέ στον βορρά και καταλήγουν μέχρι και στο τέλος του Κόλπου της Αττάλειας στα μεσογειακά παράλια της χώρας. Η Τουρκική Ριβιέρα αποτελεί τον έναν απ' τους δύο κύριους πυλώνες της τουριστικής βιομηχανίας της Τουρκίας, με τον άλλον να είναι η Κωνσταντινούπολη.
Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ρεθύμνου είναι αρχαιολογικό μουσείο στην πόλη του Ρεθύμνου, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Φιλοξενεί αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από την ευρύτερη περιοχή του Δήμου Ρεθύμνης, κυρίως χρονολογούμενα από τη μινωική και την αρχαία περίοδο.
Ιστορία
Η διαδικασία συγκέντρωσης των συλλογών του μουσείου ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Αρχικώς, φιλοξενούταν εντός κτιρίου στην παλαιά πόλη του Ρεθύμνου. Το 1954, η έδρα του μεταφέρθηκε στο βενετικό διοικητήριο της πόλης. Μεταξύ 1991 και 2015, το μουσείο στεγαζόταν εντός πενταγωνικού σχήματος μήνης απέναντι από την κυρίως πύλη της Φορτέτζας, του φρουρίου της πόλης του Ρεθύμνου.
Σήμερα, το μουσείο στεγάζεται εντός της πρώην εκκλησίας του Αγίου Φραγκίσκου, επί της νοτιοανατολικής γωνίας της Πλατείας Μικρασιατών, στην παλαιά πόλη του Ρεθύμνου. Η συγκεκριμένη στέγασή του είναι προσωρινού χαρακτήρα, καθώς η ανέγερση νέου κτιρίου βρίσκεται υπό επεξεργασία. Αρχικώς, η εκκλησία αποτελούσε τμήμα φραγκισκανικού μοναστηριού, η ανέγερση του οποίου πιστεύεται πως έλαβε χώρα το 1530 από την Οικογένεια Μπαρότσι. Μεταξύ 2003 και 2005 υπέστη εργασίες αναστήλωσης με απώτερο σκοπό τη μετατροπή της σε μουσείο.
Συλλογές
Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούμενα από τη νεολιθική περίοδο (3500-2900 π.Χ.) και την πρώιμη μινωική περίοδο (2800–2100 π.Χ.) και προερχόμενα από αρχαιολογικούς τόπους όπως, μεταξύ άλλων, το Σπήλαιο Mελιδoνίoυ και το Γεράνι, χρονολογούμενα από τη μέση μινωική περίοδο (2100-1600 π.Χ.) και προερχόμενα από τους οικισμούς του Αποδούλου και του Μοναστηρακίου και την ορεινή κορυφή του Βρύσινα, χρονολογούμενα από την ύστερη μινωική περίοδο (1600-1100 π.Χ.) και προερχόμενα, κυρίως, από το νεκρόπολη των Αρμένων, χρονολογούμενα από τη γεωματρική περίοδο και την αρχαϊκή περίοδο και προερχόμενα από τις αρχαίες πόλεις της Ελεύθερνων και της Άξου, καθώς και χρονολογούμενα από την κλασική περίοδο, την ελληνιστική περίοδο και τη ρωμαϊκή περίοδο και προερχόμενα από τους αρχαιολογικούς τόπους του Σταυρωμένου, του οποίου πιθανολογείται η ταυτοποίηση με τον αρχαίο οικισμό του Παντοματρίου, και της Αργυρούπολης, η οποία έχει ταυτοποιηθεί με τον αρχαίο οικισμό της Λάππας.
Μεταξύ των σημαντικότερων εκθεμάτων του μουσείου περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, πήλινη αναπαράσταση μινωικού ιερού προερχόμενη από το Μοναστηράκι και χρονολογούμενη κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1800–1700 π.Χ., λίθινη αναπαράσταση τελετουργικού βωμού φέρουσα επιγραφές στη Γραμμική Α προερχόμενη από τον Βρύσινα και χρονολογούμενη κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1700-1600 π.Χ., πυξίδα διακοσμημένη με σπειροειδή και φυτικά μοτίβα προερχόμενη από τον Σταυρωμένο και χρονολογούμενη κατά τη διάρκεια της περιόδου, περίπου, μεταξύ 1500-1450 π.Χ., λάρνακα διακοσμημένη με κυνηγετικά μοτίβα προερχόμενη από τη νεκρόπολη των Αρμένων και χρονολογούμενη κατά τη διάρκεια της περιόδου, περίπου, μεταξύ 1320-1200 π.Χ., ειδώλιο μινωικής θεάς προερχόμενο από το Παγκαλοχώρι και χρονολογούμενο κατά τη διάρκεια της περιόδου, περίπου, μεταξύ 1320-1200 π.Χ., μαρμάρινη επιτύμβια στήλη με ανάγλυφη αναπαράσταση πολεμιστή και της ασπίδας του προερχόμενη από τα Ελεύθερνα και χρονολογούμενη κατά τη διάρκεια της περιόδου, περίπου, μεταξύ 550-500 π.Χ., κεφαλή αρχαϊκού γυναικείου ειδωλίου από τερακότα προερχόμενου από την Άξο και χρονολογούμενου, περίπου, στο 530 π.Χ., καθώς και μαρμάρινο γλυπτό της Αφροδίτης, το οποίο αποτελεί ρωμαϊκό αντίγραφο αρχικού αρχαιοελληνικού αγάλματος, προερχόμενο από τη Λάππα και χρονολογούμενο, περίπου, στο 100 π.Χ. Παράλληλα, οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν εκθέματα χρονολογούμενα κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρέθυμνο Ρεθυμνο
Άλμπερτ Κόρεϋ
thumb|right|200px|Ο Άλμπερτ Κόρεϋ Ο Άλμπερτ Κόρεϋ (αγγλ. Albert J.Coray) (γεννημένος το 1881, ημερομηνία θανάτου άγνωστη) ήταν Γάλλος αθλητής που αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904, που διοργανώθηκαν στο Σεντ Λούις του Μιζούρι, Η.Π.Α.. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Μαραθώνιο και άλλο ένα αργυρό μετάλλιο ως μέλος του αθλητικού συλλόγου του Σικάγου στην ομαδική κούρσα 4ων μιλίων.
Παρ'όλο που ο Κόρεϋ αναφερόταν από τη διοργάνωση ως ένας "Γάλλος που φοράει τα χρώματα του αθλητικού συλλόγου του Σικάγου". η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποδίδει το μετάλλιο του στις Ηνωμένες Πολιτείες αντί για τη Γαλλία, και εν αντιθέσει, το μετάλλιο της ομαδικής κούρσας σε μικτή ομάδα, αντί για τις ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Τσαπουρνιά Αχαΐας
Η Τσαπουρνιά είναι ορεινός οικισμός του Δήμου Ερυμάνθου της Αχαΐας.
Ονομασία
Το όνομα του οικισμού είναι φυτωνυμικό και προήλθε από τον ομώνυμο φυλλοβόλο θάμνο.
Τοποθεσία
Βρίσκεται χτισμένη στις πλαγιές του Ερυμάνθου, πάνω από τις παρυφές πυκνού ελατόδασους, σε υψόμετρο μεταξύ 915-1.010 μέτρων και είναι εντός των ορίων της προστατευόμενης περιοχής του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου από το πανευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000 με κύριο σκοπό την διατήρηση της άγριας χλωρίδας και πανίδας.
Απέχει οδικώς περίπου 22 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου, 35 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 42 χιλιόμετρα από την πόλη της Πάτρας.
Γενικά στοιχεία
Η Τσαπουρνιά μαζί με τον οικισμό Μίχα, που απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους, αποτελούν μια ενιαία παραθεριστική περιοχή καθώς και έναν τουριστικό προορισμό και τόπο εξόρμησης την χειμερινή και όχι μόνο περίοδο. Πολλοί διατηρούν εξοχικά σπίτια στην περιοχή.
Η περιοχή χαρακτηρίζεται για την πλούσια βλάστηση, το ορεινό ανάγλυφο και τοπίο καθώς και το υγιεινό κλίμα της.
Η Τσαπουρνιά αποτελεί αφετηρία πεζοπορικών διαδρομών και ανάβασης του Ερυμάνθου, ενώ υπάρχει μεταξύ άλλων και η πεζοπορική διαδρομή που ενώνει μέσω ορειβατικών μονοπατιών το Καλέντζι και την περιοχή Μίχα-Τσαπουρνιάς. Στην περιοχή υπάρχει και ο εντυπωσιακός καταρράκτης Γκρεμιστός.
Ιστορικά στοιχεία
Στις αρχές του 20ου αιώνα είχε χτίσει και διατηρούσε εξοχικό σπίτι στην Τσαπουρνιά, όπου τότε ήταν ερημική σχεδόν περιοχή, ο Άρθουρ Μόρφυ (Arthur Morphy), επιφανής των Πατρών, ιρλανδικής καταγωγής και γόνος της ξακουστής οικογενείας Μόρφυ, ο οποίος υπήρξε ιδρυτής του ποδοσφαιρικού τμήματος της Παναχαϊκής (Π.Γ.Ε.) τον Ιανουάριο του 1899 και αποτέλεσε διοικητικό παράγοντα της ομάδας και έναν από τους πρώτους ποδοσφαιριστές της.
Η περιοχή ηλεκτροδότηθηκε από την ΔΕΗ την δεκαετία του 70 και συγκεκριμένα το 1973.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις τρεις πιο πρόσφατες εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Επαρχία Ζάρμα
Η επαρχία Ζάρμα (Жарма ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο ανατολικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Καλμπατάου (Γκεοργκιγιέβκα). Πληθυσμός: 43,176 (εκτίμηση 2013) 44,831 (απογραφή 1999) 60,247 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ζαρμα
Εκκλησία Αγίου Αθανασίου των Ελλήνων
Τοποθεσία
Η εκκλησία βρίσκεται στο IV Ρωμαϊκό Rione Campo Marzio περίπου 220 μέτρα βορειοδυτικά της Piazza di Spagna με τη διάσημη Ισπανική Σκάλα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες Κατηγορία:Έλληνες της Ιταλίας Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη Ρωμη
Σιωνισμός
Ο σιωνισμός είναι πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα με σκοπό τη δημιουργία στην περιοχή της Παλαιστίνης ενός νέου εβραϊκού κράτους, που θα συγκέντρωνε όλους τους Εβραίους της διασποράς. Το όνομα του προέρχεται από τον λόφο της Σιών στην Ιερουσαλήμ. Στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη Σιών χρησιμοποιείται συνεκδοχικά για την πόλη Ιερουσαλήμ.
Σκοπός και εξέλιξη του Σιωνισμού
Ο Σιωνισμός έχει τα χαρακτηριστικά των εθνικών κινημάτων του 19ου αιώνα. Ενώ βασίζεται εν μέρει στην ιουδαϊκή θρησκευτική παράδοση η οποία συνδέει τους Εβραίους με τη Γη του Ισραήλ, το σύγχρονο κίνημα υπήρξε κυρίως κοσμικό, το οποίο εμφανίστηκε ως απάντηση στον αντισημιτισμό που κυριαρχούσε την Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα. Στις 14 Μαΐου 1948, η Διακήρυξη της Ίδρυσης του Κράτους του Ισραήλ ανέφερε: «Το έτος 5657 ε.Κ. (1897), ύστερα από κάλεσμα του πνευματικού πατέρα του Εβραϊκού Κράτους, του Τέοντορ Χερτσλ, το Πρώτο Σιωνιστικό Συμβούλιο συνεδρίασε και διακήρυξε το δικαίωμα του εβραϊκού λαού στην εθνική αναγέννηση σε δική του χώρα».
Στο πλαίσιο της αναζωπύρωσης της εβραϊκής εθνικής συνείδησης εντάσσεται και η τεχνητή αναγέννηση της εβραϊκής γλώσσας, η οποία από 2.000 χρόνια δεν ομιλείτο παρά υπήρχε μόνο στα ιερά κείμενα. Η ανάγκη για εθνικό κράτος εντείνεται μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα, καθώς οι Εβραίοι μετά την αποτρόπαιη εμπειρία των στρατοπέδων εξόντωσης και των διωγμών ζητούν τη δημιουργία ενός κράτους, στο οποίο δεν θα είναι μειονότητα, αλλά θα έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού χωρίς να φοβούνται πλέον πογκρόμ.
Κριτική του κινήματος
Πολλοί Εβραίοι έχουν ασκήσει κριτική στον Σιωνισμό ως εθνικιστικό κίνημα. Στο στόχαστρο βρίσκεται η μετατροπή του Ιουδαϊσμού από θρησκεία σε έθνος. Συντηρητικοί Εβραίοι στηλιτεύουν επίσης τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ ως αντίθετη στην εβραϊκή θρησκεία και στο Ταλμούδ: ο Θεός κατέστρεψε την Ιερουσαλήμ μέσω των Βαβυλωνίων του Ναβουχοδονόσορ και έστειλε τους Εβραίους στην αιχμαλωσία και στην εξορία, όπου βρίσκονται ακόμη, λόγω των αμαρτιών τους. Το εβραϊκό βασίλειο θα ανασυσταθεί μόνο με την έλευση του Μεσσία. Ο Θεός έχει υποσχεθεί στους Εβραίους ότι θα ανοικοδομήσει εκ νέου την Ιερουσαλήμ: ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, φησὶ Κύριος, καὶ οἰκοδομηθήσεται πόλις τῷ Κυρίῳ (Ιερ. 38:38). Η βίαιη κατάκτησή της από τους Εβραίους αποτελεί ασέβεια προς την υπόσχεση αυτήν του Θεού.
Ο Ουμπέρτο Έκο, αναφερόμενος στο παράδοξο και τον αφορισμό, χρησιμοποιεί σαν παράδειγμα έναν ορισμό του Τριστάν Μπερνάρ για τον σιωνισμό: «ένας πλούσιος Εβραίος που ζητά χρήματα από έναν άλλο πλούσιο Εβραίο για να στείλει έναν τρίτο Εβραίο στην Παλαιστίνη». Ο Έκο υποστηρίζει πως το παράδοξο δεν είναι ποτέ αντιστρέψιμο και για να το δείξει βελτιώνει τον ορισμό με τη μορφή «ένας πλούσιος Εβραίος που ζητά χρήματα από έναν άλλο πλούσιο Εβραίο για να στείλει έναν τρίτο φτωχό Εβραίο στην Παλαιστίνη». Επειδή ποτέ ένας φτωχός Εβραίος δεν έστειλε στην Παλαιστίνη έναν πλούσιο Εβραίο, κατά τον Έκο, το αντεστραμμένο παράδοξο αποκαλύπτει μια δυσάρεστη αλήθεια. Πως στην έκφραση «πλούσιος Εβραίος» το καθοριστικό στοιχείο είναι το ταξικό επίθετο και όχι το φυλετικό ουσιαστικό.
Σύνδρομο Πατάου
Το σύνδρομο Πατάου, επίσης γνωστό ως τρισωμία 13, είναι μια χρωμοσωμική ανωμαλία που προκαλείται από την παρουσία ενός τρίτου αντιγράφου του χρωμοσώματος 13. Το επιπλέον γενετικό υλικό διαταράσσει την κανονική ανάπτυξη του ατόμου, προκαλώντας πολλαπλά και πολύπλοκα ελαττώματα στα όργανα.
Άτομα με σύνδρομο Πατάου έχουν σοβαρή διανοητική αναπηρία, καρδιακές ανωμαλίες, ανωμαλίες στον εγκέφαλο ή στον νωτιαίο μυελό, πολύ μικρά ή κακώς αναπτυγμένα μάτια (μικροφθαλμία), επιπλέον δάχτυλα σχιστία χείλους/υπερώας και ασθενή μυϊκό τόνο (υποτονία). Λόγω της παρουσίας πολλών απειλητικών για τη ζωή ιατρικών προβλημάτων, πολλά βρέφη με τρισωμία 13 πεθαίνουν μέσα στις πρώτες ημέρες ή εβδομάδες μετά τη γέννησή τους. Μόνο το 5-10% των παιδιών επιβιώνουν το πρώτο έτος της ζωής τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύνδρομα Κατηγορία:Παιδιατρική Κατηγορία:Γενετική ιατρική
Σταθμός Γκαρ ντυ Νορ (Μετρό Παρισιού)
Ο Σταθμός Γκαρ ντυ Νορ (Gare du Nord) του μετρό Παρισιού είναι σταθμός επί των γραμμών 4 και 5. Έχει τους πιο πολλούς επιβάτες από κάθε άλλο σταθμό στο μετρό Παρισιού (χωρίς το RER), με 48 εκατομμύρια επιβάτες το χρόνο. Συνδέεται με την Γκαρ ντυ Νορ, των γαλλικών σιδηροδρόμων (SNCF), όπου συνδέεται με τα προαστιακά δίκτυα των RER και Transilien, καθώς και τρένα υψηλής ταχύτητας, όπως το TGV προς Λιλ και βόρεια Γαλλία, το Eurostar για το Λονδίνο και το Thalys για Βέλγιο, Ολλανδία και μέρος της Γερμανίας.
Γκαρ ντυ Νορ
Κέρκης
Ο Κέρκης ή Κερκετέας είναι βουνό της Σάμου με μέγιστο υψόμετρο 1.437 μέτρα. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, καλύπτοντας το μεγαλύτερο τμήμα του δήμου δυτικής Σάμου. Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό σε νησί του Αιγαίου μετά τον Σάο της Σαμοθράκης (εξαιρουμένων των βουνών της Κρήτης και της Εύβοιας). Ο Κέρκης διαθέτει πολλές πηγές κυρίως στην βόρεια του πλευρά. 'Εχει παρα πολλές σπηλιές, μικρές και μεγάλες,άλλες προσβάσιμες και άλλες όχι. Μερικές απ' αυτές έχουν πανέμορφα μικρά εκκλησάκια,όπως η σπηλιά του Πυθαγόρα.
Στις 3 Αυγούστου του 1989, συνετρίβη στο βουνό αεροσκάφος της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας ερχόμενο από τη Θεσσαλονίκη, με αποτέλεσμα και οι 34 επιβαίνοντες σ' αυτό να χάσουν τη ζωή τους. Επρόκειτο για το τελευταίο αεροπορικό δυστύχημα πτήσης εσωτερικού της πολιτικής αεροπορίας (Ολυμπιακή Αεροπλοΐα Πτήση 545 / 3 Αυγούστου 1989).
Κατηγορία:Βουνά των νησιών του Αιγαίου Κατηγορία:Γεωγραφία της Σάμου
1431 Λουάντα
Η Λουάντα (Luanda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,482. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη μεγάλη πόλη της Αφρικής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Λουάντα είναι άγνωστα. Η Λουάντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 8,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουαντα
Σερίφ Τουργκούτ
ΗΣερίφ Τουργκούτ είναι Τουρκάλα δημοσιογράφος και η πρώτη γυναίκα πολεμική ανταποκρίτρια της Τουρκίας, ευρέως γνωστή για την κάλυψη του Πολέμου της Βοσνίας. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη διεθνή πολιτική από το Πανεπιστήμιο George Washington των Ηνωμένων Πολιτειών.
Καριέρα
Αποφάσισε να γίνει πολεμική ανταποκρίτρια όταν είδε φωτογραφίες από το στρατόπεδο Ομάρσκα, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, το οποίο δημιούργησε και διοικούσε ο Στρατός της Δημοκρατίας της Σερβίας κατά τος πρώτους μήνες του Πολέμου της Βοσνίας. Πήγε στη Βοσνία μόνη της ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος. Αν και αρχικά σκόπευε να παραμείνει μόνο για δέκα ημέρες, έμεινε στη Βοσνία για σχεδόν δέκα χρόνια, καθώς η ζωή της άλλαξε μόλις έγινε αυτόπτης μάρτυρας της φρίκης που επικρατούσε στην περιοχή.
Δημοσιογραφούσε για το τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι ATV από τον Πόλεμο της Βοσνίας, κατά τον οποίο έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από εκατό χιλιάδες άνθρωποι, μεταξύ 1992 και 1995. Η Τουργκούτ συνέχισε καλύπτοντας τον Πόλεμο του Κοσόβου, τον Πόλεμο του Ιράκ και πολλές άλλες συγκρούσεις, συμπεριλαμβανομένης του Εμφύλιου Πολέμου της Αλγερίας, του Πολέμου της Δυτικής Σαχάρας και του Δεύτερου Πολέμου της Τσετσενίας. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, βοήθησε τους μετανάστες που εγκατέλειψαν το σπίτι τους για να εγκατασταθούν στην Τουρκία δίνοντας πληροφορίες για τους συγγενείς τους που ζουν ακόμα στο Κοσσυφοπέδιο.
Υπηρέτησε για περισσότερα από τρία χρόνια στα Ηνωμένα Έθνη ως Επικεφαλής του Γραφείου Ενημέρωσης του Κοινού για την Κεντρική Λιβερία. Κατά την περίοδο εκείνη αναμείχθηκε στη δημιουργία και τη διαχείριση μηχανισμών διάδοσης πληροφοριών, σε τομείς όπως η αποστρατικοποίηση, η κοινωνική ένταξη, η πολιτική αποκατάσταση, οι εκλογές και η μετασυγκρουσιακή μετάβαση.
Διακρίσεις
Έλαβε περισσότερα από δέκα εθνικά και διεθνή βραβεία για τα δημοσιογραφικά της επιτεύγματα κατά τη διάρκεια το Πολέμου της Βοσνίας. Το 2002, η Τουρκούτ έλαβε την υποτροφία John S. Knight Journalism Fellowships του Πανεπιστήμιου του Στάνφορντ. Εμφανίζεται στην τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο Savaşı Anlatan Kadınlar (Γυναίκες Πολεμικές Ανταποκρίτριες) που μεταδόθηκε από το τουρκικό κανάλι TRT για την Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας το 2013.
Αναφορές
Κατηγορία:Τούρκοι δημοσιογράφοι
Ιωάννης Σκαραφίγκας
O Ιωάννης Σκαραφίγκας, γεννημένος στις 2 Μαρτίου 1935 στην Φτέρη Φθιώτιδος, είναι έλληνας πρωταθλητής της σκοποβολής, μέλος της εθνικής ομάδας, και αξιωματικός της Αστυνομίας πόλεων.
Κατατάχτηκε στην αστυνομία πόλεων το 1958 και συνταξιοδοτήθηκε το 1986 από την Ελληνική αστυνομία. Από το 1958 ασχολήθηκε με την σκοποβολή στο αθλητικό τμήμα της αστυνομίας πόλεων και από το 1962 συμμετέχει μαζί της στα πανελλήνια πρωταθλήματα έως το 1985 που σταμάτησε.
Είχε πάρει μέρος σε τρεις Ολυμπιακούς αγώνες στο τυφέκιο ακριβείας, στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1968 στο Μεξικό ήταν 49ος, στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1972 στο Μόναχο ήταν 26ος και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ ήταν 47ος.
Έχει συμμετάσχει ακόμα σε δύο μεσογειακούς αγώνες, σε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα, σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα, σε αγώνες λατινικών χωρών και σε παγκόσμια πρωταθλήματα ΣΙΣΜ , ενώ είχε καταρρίψει αρκετά πανελλήνια ρεκόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αξιωματικοί της αστυνομίας πόλεων‎ Κατηγορία:Σκοπευτές Αστυνομίας πόλεων
Κυριακούλης Βαρδουλάκης
Ο Κυριακούλης Βαρδουλάκης (πέθανε στις 8 Μαρτίου 1933) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως γερουσιαστής και βουλευτής. Στην κατοχή του βρισκόταν το "Λίμπρο του Ζαππετοβαρδή", γενεαλογικό βιβλιάριο του 1750.
Βιογραφία
Παππούς του ήταν ο Μανούσος Βαρδουλάκης-Δεληγιαννάκης ή Βαρδουλομανούσος (1768-1858), από τα Σφακιά. Από τη μητέρα του ήταν εγγονός του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Ο Κυριακούλης ήταν επίλαρχος ιππικού. Έφτασε στο βαθμό του Στρατηγού. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Επιδαύρου-Λιμηράς στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση. Ωστόσο, δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής Λακωνίας με την Ένωση Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1926, όπου πήρε 388 ψήφους. Το 1929 εξελέγη γερουσιαστής Λακωνίας και υπηρέτησε από τις 21 Απριλίου 1929 ως το θάνατό του το Μάρτιο του 1933.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές Επιδαύρου Λιμηράς
Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (Johann Sebastian Bach, Άιζεναχ, 21/31 Μαρτίου 1685 - Λειψία, 28 Ιουλίου 1750) ήταν Γερμανός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας, μουσικοπαιδαγωγός και εκτελεστής (οργανίστας, κλειδοκυμβαλίστας, βιολίστας και βιολονίστας) της περιόδου Μπαρόκ.
Υπήρξε αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος συνθέτης αυτής της περιόδου, καθώς και ένας από τους σπουδαιότερους στην ιστορία της έντεχνης Δυτικής μουσικής. Τα περισσότερα από 1000 έργα του που έχουν διασωθεί έως τις μέρες μας, φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά της εποχής Μπαρόκ, τα οποία και απογειώνουν στην τελειότητα. Παρόλο που δεν εισάγει κάποια νέα μουσική φόρμα, εμπλουτίζει το γερμανικό μουσικό στυλ της εποχής με μια δυνατή και εντυπωσιακή αντιστικτική τεχνική, έναν φαινομενικά αβίαστο έλεγχο της αρμονικής και μοτιβικής οργάνωσης, και την προσαρμογή ρυθμών και ύφους από άλλες χώρες, ιδιαίτερα από την Ιταλία και τη Γαλλία. Η μουσική του χαρακτηρίζεται από τεχνική αρτιότητα, αρτιστικό υπόβαθρο και, κυρίως, υψηλή πνευματικότητα.
Τα έργα του καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα τόσο της οργανικής (έργα για τσέμπαλο, εκκλησιαστικό όργανο, κοντσέρτα), όσο και της φωνητικής μουσικής (ορατόρια, λειτουργίες, πάθη, καντάτες, κ.α.). Ως χαρακτηριστικά έργα του Μπαχ μπορούν να αναφερθούν: η Τοκάτα και Φούγκα σε Ρε Ελάσσονα, η Λειτουργία σε σι ελάσσονα, τα Κατά Ματθαίον Πάθη, τα Βρανδεμβούργια Κοντσέρτα, το Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο και η Τέχνη της Φούγκας.
Στο Άιζεναχ (1685-1695)
Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν ήταν γιος του Γιόχαν Αμπρόζιους (1645-95) και της Μαρία Ελίζαμπετ Λέμμερχιρτ (1644-94). Ήταν το νεότερο από τα συνολικά οκτώ παιδιά της οικογένειας (έξι αγόρια και δύο κορίτσια), από τα οποία τα τρία (δύο αγόρια και ένα κορίτσι) πέθαναν σε νηπιακή ηλικία. Το πατρικό σπίτι επί της οδού Λούτερστρασε (γνωστής τότε ως Φλάισγκασε), είχε αγοραστεί από τον πατέρα του το 1674, αφού έγινε δημότης του Άιζεναχ και δεν ταυτίζεται με το σημερινό μουσείο που φέρει την επωνυμία Οικία Μπαχ (Bachhaus) και βρίσκεται στην οδό Φράουενπλαν. Η ημερομηνία γέννησής του, 21η Μαρτίου 1685, τεκμηριώνεται τόσο από την καταγραφή του Γιόχαν Γκότφριντ Βάλτερ στο Μουσικό Λεξικό (Musikalisches Lexicon), όσο και από τον ίδιο τον Γιόχαν Σεμπάστιαν στη γενεαλογία της οικογένειάς του, αλλά και από τον γιο του, στη νεκρολογία που συνέγραψε για τον πατέρα του. Η βάπτισή του έγινε στις 23 Μαρτίου με νονούς τον μουσικό της επαρχίας Γκότα της Θουριγγίας, Σεμπάστιαν Νάγκελ, και τον δασονόμο Γιόχαν Γκέοργκ Κοχ, από τους οποίους πήρε και το όνομά του. Το όνομα Γιόχαν Σεμπάστιαν απέκτησαν, αργότερα, άλλα δύο μέλη της οικογένειας: ο γιος του αδελφού του, Γιόχαν Κρίστοφ, ο οποίος βαπτίστηκε από τον Γιόχαν Σεμπάστιαν αλλά πέθανε σε ηλικία δύο ετών, και ο εγγονός του, γιος του Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ, που διακρίθηκε στη ζωγραφική. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής παρέμεινε πιστός στη σχέση με τη γενέτειρά του, Άιζεναχ, τη μόνη πόλη, άλλωστε, της οποίας υπήρξε επισήμως δημότης. Ο ίδιος αυτοαπoκαλείτο, αργότερα, «Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ του Άιζεναχ» («Johann Sebastian Bach Isenacus» ή «Isenacus», ή εν συντομία «ISBI»), με ιδιαίτερη υπερηφάνεια.
thumb|200px|right|Johann David Herlicius, Πορτρέτο του Γιόχαν Αμπρόζιους Μπαχ, λάδι σε καμβά, περ. 1685, Αρχείο Μπαχ, Λειψία. Πριν εγκατασταθεί στο Άιζεναχ, το 1671, για να εργαστεί ως μουσικός διευθυντής της πόλης (γερμ. Hausmann), ο Γιόχαν Αμπρόζιους Μπαχ ήταν μουσικός στο Άρνσταντ και βιολονίστας σε μουσική εταιρεία της γενέτειράς του, Ερφούρτης. Με πληθυσμό περίπου δεκαοκτώ χιλιάδων κατοίκων, η Ερφούρτη ήταν τότε η μεγαλύτερη πόλη της Θουριγγίας και ταυτόχρονα το ιστορικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής. Σημαντικό ρόλο για τον διορισμό του στο Άιζεναχ φαίνεται πως έπαιξε και η παρουσία, εκεί, του εξαδέλφου του, Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ, ο οποίος εργαζόταν ως οργανίστας στην ιστορική Γκέοργκενκιρχε και στην Αυλή του Δούκα του Άιζεναχ. Η οικογένεια Μπαχ είχε ήδη μεγάλη συμβολή στα μουσικά δρώμενα της Θουριγγίας, τόσο μεγάλη μάλιστα ώστε, το όνομα Μπαχ είχε γίνει συνώνυμο του μουσικού και, μέχρι το 1793, οι μουσικοί της πόλης (Stadtpfeifer) αποκαλούνταν «Μπαχ», παρά το γεγονός πως κανείς δεν έφερε πλέον στην πόλη το όνομα της οικογένειας. Όταν στα 1693 έμεινε κενή μία θέση στην Εκκλησιαστική Αυλή τού Άρνσταντ, ο κόμης της περιοχής ζήτησε εμφατικά να του στείλουν «έναν Μπαχ». Ο Μπαχ είχε σίγουρα επίγνωση της μακράς μουσικής παράδοσης της οικογένειας και αισθανόταν υπερήφανος γι' αυτήν, όπως διαφαίνεται από την πολύτιμη Γενεαλογία του (Ursprung der musikalisch-Bachischen Familie), η οποία γράφηκε το 1735 και ήρθε αργότερα στην επιφάνεια από τον γιο του, Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ. Σύμφωνα μ' αυτήν, οι ρίζες της οικογένειας φτάνουν έξι γενεές πίσω, στον Φάιτ (ή Βίτους) Μπαχ, έναν αρτοποιό με καταγωγή από το Πρέσμπουργκ (σημερινή Μπρατισλάβα) που, εκείνη την εποχή, ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου της Ουγγαρίας. Στην περίοδο της Αντιμεταρρύθμισης, αρνούμενος να απεμπολήσει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, ο Βίτους Μπαχ επέλεξε να εγκατασταθεί στη Θουριγγία και, πιο συγκεκριμένα, στο μικρό χωριό Βέχμαρ της επαρχίας Γκότα, όπου πιθανόν είχε συγγενείς. Ο Βίτους Μπαχ απολάμβανε να παίζει τσίτερ το οποίο μάλιστα έπαιρνε μαζί του στον μύλο που εργαζόταν. Είχε μάλλον δύο γιους, ένας εκ των οποίων ήταν ο Γιοχάνες Μπαχ που δούλεψε ως μουσικός.
Για την παιδική ηλικία του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, μέχρι το 1693, γνωρίζουμε ελάχιστα με βεβαιότητα. Στο Άιζεναχ, όπως και σε πολλές ακόμα περιοχές, η σχολική εκπαίδευση ήταν υποχρεωτική για όλα τα παιδιά ηλικίας από πέντε έως δώδεκα ετών και οι γονείς είχαν το δικαίωμα να επιλέξουν ελεύθερα μεταξύ οκτώ γερμανικών σχολείων και της Λατινικής σχολής (Lateinschule). Τα γερμανικά σχολεία ακολουθούσαν συγκεκριμένο εγκύκλιο πρόγραμμα, εστιάζοντας στα θρησκευτικά, στη γραμματική και στην αριθμητική. Αν και, συνήθως, δεν κρατούσαν αρχεία των σπουδαστών, γνωρίζουμε πως ένα από τα γερμανικά σχολεία του Άιζεναχ βρισκόταν επί της οδού Φλάισγκασε, συνεπώς θεωρείται πολύ πιθανό πως ο Μπαχ φοίτησε εκεί από τα πέντε μέχρι τα επτά του χρόνια. Σε ηλικία οκτώ ετών γράφηκε στην πέμπτη τάξη της Λατινικής Σχολής, της οποίας το εγκύκλιο πρόγραμμα έδινε βάση στα θρησκευτικά και λατινικά, περιλαμβάνοντας ακόμα αριθμητική και ιστορία και -σε ανώτερο επίπεδο- ελληνικά, εβραϊκά, φιλοσοφία, λογική και ρητορική. Φοίτησε στην πέμπτη τάξη δύο χρονιές (1692-4), όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, καταλαμβάνοντας το πρώτο έτος την 47η και το δεύτερο έτος την 14η θέση, σε σύνολο 90 μαθητών. Στην τέταρτη τάξη (1694-5) κατετάγη 23ος ανάμεσα σε 64 μαθητές, έχοντας 103 απουσίες που οφείλονταν μάλλον σε ασθένεια, αλλά και στο ότι έχασε τους γονείς του. Η επίδοσή του ήταν καλύτερη από αυτή του αδελφού του, Γιάκομπ, ο οποίος κατετάγη δύο θέσεις χαμηλότερα, αν και ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος και είχε λιγότερες απουσίες.
Την εμπειρία της απώλειας αγαπημένων προσώπων βίωσε από νωρίς όταν, σε ηλικία έξι ετών, έχασε τον δεκαοκτάχρονο αδελφό του, Γιόχαν Μπαλτάζαρ ενώ, μόλις τρία χρόνια αργότερα, ήρθε αντιμέτωπος με το χαμό και των δύο γονιών του σε διάστημα εννέα μηνών. Η μητέρα του πέθανε από άγνωστη αιτία τον Μάιο του 1694, και τον Φεβρουάριο του 1695 ακολούθησε ο θάνατος του πατέρα του, μετά από σοβαρή ασθένεια. Μετά τον θάνατο της Μαρία Ελίζαμπετ, στις 27 Νοεμβρίου 1694, ο Γιόχαν Αμπρόζιους Μπαχ νυμφεύτηκε την Μπάρμπαρα Ελιζαμπέτα η οποία, κατά ατυχή συγκυρία, είχε μέχρι τότε χηρεύσει ήδη δύο φορές. Πρώτος σύζυγός της ήταν ένα άλλο μέλος της οικογένειας Μπαχ, ο μουσικός Γιόχαν Γκύντερ Μπαχ (1653-83), ενώ τη δεύτερη φορά είχε νυμφευτεί τον θεολόγο Γιάκομπους Μπαρτολομέι.
Στο Όρντρουφ: 1695-1700
Ο θάνατος του Γιόχαν Αμπρόζιους έφερε την Μπάρμπαρα Ελιζαμπέτα σε δεινή θέση, ειδικά μετά από την άρνηση του δημοτικού συμβουλίου να της επιτραπεί να αναλάβει η ίδια τα καθήκοντα του συζύγου της με τη βοήθεια τρίτων προσώπων. Αυτό οδήγησε στον χωρισμό της οικογένειας, με τον Σεμπάστιαν και τον Γιάκομπ, να τίθενται υπό τη φροντίδα του μεγαλύτερου αδελφού τους, Γιόχαν Κρίστοφ, ο οποίος από το 1690 ήταν οργανίστας στη Μικαέλισκιρχε του Όρντρουφ, με εξαιρετική φήμη και μαθητής του φημισμένου εκείνη την εποχή Γιόχαν Πάχελμπελ. Τα δύο αδέλφια μετακόμισαν τον, Μάρτιο του 1695, και φοίτησαν στο Λύκειο. Ο Γιάκομπ επέστρεψε στο Άιζεναχ το 1697 για να εκπαιδευτεί στο πλευρό του διαδόχου του πατέρα του, ενώ ο Σεμπάστιαν παρέμεινε στο Όρντρουφ μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε ετών. Σ' αυτό το διάστημα, φοίτησε στη μοναστική σχολή της πόλης (Klosterschule), της οποίας το πρόγραμμα ήταν επηρεασμένο από τις προοδευτικές ιδέες του Κομένιου. Παρόλο που η θεολογία και τα λατινικά παρέμεναν ως βασικοί πυλώνες, συγχρόνως διδάσκονταν και μαθήματα όπως γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική, φυσικές επιστήμες, ενώ σε περίοπτη θέση βρισκόταν και η μουσική εκπαίδευση. Το αρχείο της σχολής μαρτυρά τις πολύ καλές σχολικές επιδόσεις του Μπαχ. Γράφηκε στην τέταρτη τάξη -πιθανότατα τον Μάρτιο- και προβιβάστηκε στην τρίτη τάξη τον Ιούλιο του 1695, σημειώνοντας μετά από εξετάσεις στις 20 Ιουλίου 1696 την τέταρτη καλύτερη επίδοση. Στις 19 Ιουλίου 1697 κατέλαβε την πρώτη θέση μεταξύ 21 μαθητών και προβιβάστηκε στη δεύτερη τάξη, όπου κατετάγη πέμπτος τον Ιούλιο του 1698 και δεύτερος τον Ιούλιο του 1699. Στην πρώτη τάξη γράφηκε σε ηλικία περίπου δεκατεσσάρων ετών, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας των μαθητών της πρώτης ήταν τα 17,7 έτη.