cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οίκος του Ιμπελέν
Ο Οίκος έλαβε το όνομά του από το κάστρο του Ιμπελέν, που κτίστηκε το 1141 από τον Φούλκωνα κόμη του Ανζού, σύζυγο της Μελισσάνθης των Ρετέλ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος το εμπιστεύθηκε στον Μπαριζάν, ιδρυτή του Οίκου. Το κάστρο κτίστηκε στην πόλη, που οι Σταυροφόροι αποκαλούσαν "Ιμπελέν" και οι Άραβες "Γίμπνα"· όταν έπεσε τον 12ο αι. στους Σαρακηνούς, η οικογένεια απέκτησε κτήσεις στη Βηρυτό και στην Κύπρο.
Ιστορία του Οίκου
Ο Οίκος ισχυρίζεται ότι κατάγεται από τους Λε Πουιζέ υποκόμητες του Σαρτρ, αλλά αυτό μοιάζει να είναι μεταγενέστερη επινόηση. Μόλλον κατάγονται από την Πίζα, μια και το όνομα Μπαριζάν υπάρχει στην Τοσκάνη και τη Λιγουρία και σχετίζεται με τον Οίκο του Ατσοπάρντι.
Ο γενάρχης των Ιμπελέν, ο Μπαριζάν ήταν ιππότης στην υπηρεσία του κόμη της Γιάφφας (Ιόππης) και τη δεκαετία του 1110 έγινε κοντόσταυλος της Γιάφφας. Για την ικανή και υπάκουη υπηρεσία του αμείφθηκε το 1122 με το να νυμφευτεί την Ελβίς, κληρονόμο της γειτονικής κυριότητας της Ράμλα. Κατά την εξέγερση του Ούγου Β΄ Λε Πουιζέ κόμη της Γιάφφα το 1134, ο Μπαριζάν έμεινε πιστός στον βασιλιά και ο Φούλκων ως αμοιβή του έδωσε το κάστρο του Ιμπελέν. Αυτό ήταν μέρος της κομητείας της Γιάφφας, η οποία, μετά την ανεπιτυχή εξέγερση του Ούγου, προσαρτήθηκε στην βασιλική ιδιοκτησία.
Με την Ελβίς απέκτησε τους Ούγο, Βαλδουίνο και Μπάριζαν/Μπαλιάν. Ο τελευταίος, μετά το γάμο του με τη Μαρία Κομνηνή χήρα του Αμωρί Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ, έλαβε την κυριότητα του Ναμπλούς. Το 1187 το Ιμπελέν, η Ράμλα και το Ναμπλούς έπεσαν στον Σαλαδίνο.
Ο Οίκος ανήλθε σε δύο μόλις γενεές. Το να γίνουν νέοι ευγενείς ήταν πιο εύκολο στην Ιερουσαλήμ, από ότι στην Ευρώπη: στην Παλαιστίνη οικογένειες εξέλιπαν γρήγορα και έπρεπε να αναπληρωθούν.
Όβερλαντ Παρκ (Κάνσας)
Το Όβερλαντ Παρκ (αγγλικά: Overland Park, Kansas), είναι πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών, στην πολιτεία του Κάνσας. Βρίσκεται στην κομητεία Τζόνσον και με πληθυσμό 209.030 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022 ) αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία του Κάνσας. Αποτελεί μέρος της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής του Κάνσας Σίτι.
Η πόλη, βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της πολιτείας του Κάνσας, και συνορεύει στα ανατολικά με την πολιτεία του Μιζούρι, και συγκεκριμένα με το Κάνσας Σίτι. Η περιοχή του Όβερλαντ Παρκ, γνωρίζει τα τελευταία χρόνια σημαντική πληθυσμιακή και οικονομική ανάπτυξη.
To Όβερλαντ Παρκ, κατατάσσεται ως μία από τις καλύτερες περιοχές για να ζει κάποιος στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και το καλύτερο μέρος στην πολιτεία του Κάνσας. Σύμφωνα με την εταιρεία κατατάξεων Niche, η διάμεση τιμή για αγορά ακινήτου στο Όβερλαντ Παρκ, ανέρχεται περίπου σε 276.100$, ενώ η μέση ενοικίαση ανέρχεται στα 1.164$.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1905, από τον μεγιστάνα Ουίλιαμ Στρανγκ ως κοινότητα. Το 1960, αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κάνσας
Γεώργιος Κώνστας
Ο Γεώργιος Κώνστας (1918-1996) ήταν διαπρεπής Έλληνας δικαστικός που διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου από το 1982 ως το 1985.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1918 με καταγωγή από τη Φωκίδα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ακολούθησε καριέρα στον δικαστικό κλάδο. Πολυγραφότατος, μεταξύ άλλων εξέδωσε «Λεξικό Νομικής» σε 12 τόμους. Άλλα έργα του: «Περί ενδίκων μέσων», «Περί παραγραφών» κτλ. Ήταν γνωστός για τις προοδευτικές του ιδέες ήδη από την προδικτατορική περίοδο και το 1958 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.
Τον Μάιο του 1968, αφού είχε ήδη επιβληθεί ένα χρόνο νωρίτερα η χούντα των συνταγματαρχών, με την ΚΔ/28-5-1968 Συντακτική Πράξη «περί εξυγιάνσεως της Τακτικής Δικαιοσύνης» αναστέλλεται για 3 ημέρες η ισοβιότητα των δικαστών και η μονιμότητα των εισαγγελέων και αμέσως στη συνέχεια, με το Βασιλικό Διάταγμα της 29-5-1958 απολύονται 30 δικαστές και εισαγγελείς. Ανάμεσά τους ο μετέπειτα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Χρήστος Σαρτζετάκης, καθώς και πέντε μέλη του τελευταίου διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, μεταξύ των οποίων και ο Γεώργιος Κώνστας, διότι «συνείργησαν εις την δημιουργίαν συνδικαλιστικού εν τω Δικαστικώ Σώματι κινήματος».
Αποκαταστάθηκε στην υπηρεσία του το Σεπτέμβριο του 1974. Τον Ιούλιο του 1982, όταν αποχώρησε λόγω συμπλήρωσης ορίου ηλικίας ο μέχρι τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Δημήτριος Σκούμπης, ο Γεώργιος Κώνστας επελέγη ομόφωνα από το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου ως ο διάδοχός του. Παρέμεινε πρόεδρος ως τον Ιούλιο του 1985, οπότε συμπλήρωσε το ανώτατο όριο ηλικίας, και τον διαδέχθηκε ο Αντώνιος Στασινός.
Ο Κώνστας απεβίωσε τον Ιούνιο του 1996 και κηδεύτηκε στις 23 Ιουνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Έλενα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Η Ελένη του Βάλντεκ και Πύρμοντ (Helene zu Waldeck und Pyrmont, 17 Φεβρουαρίου 1861 - 1 Σεπτεμβρίου 1922) ήταν η σύζυγος του Λεοπόλδου του Ηνωμένου Βασιλείου, Δούκα του Ώλμπανυ.
Βιογραφία
Η Ελένη Φρειδερίκη Αυγούστα γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1861 στο Άρολσεν του Πριγκιπάτου του Βάλντεκ και ήταν το πέμπτο παιδί και κόρη του Γεωργίου Βίκτωρα του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της πρώτης συζύγου του Έλενας, κόρης του Γουλιέλμου του Νάσσαου.
Η γνωριμία της Ελένης και του Λεοπόλδου των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, έγινε κατόπιν πρότασης της μητέρας του βασίλισσας Βικτωρίας. Τον Νοέμβριο του 1881 έγιναν οι αρραβώνες τους και στις 27 Απριλίου 1882 η Ελένη και ο Λεοπόλδος παντρεύτηκαν στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Μαζί απέκτησαν δύο τέκνα:
Μετά τον γάμο τους ο Λεοπόλδος και η Ελένη εγκαταστάθηκαν στο Μέγαρο Κλέρμοντ, όπου εκείνη συνέχισε να διαμένει και μετά το τέλος του. Το ζεύγος είχε έναν σύντομο, αλλά ευτυχισμένο γάμο, ως το τέλος του αιμορροφιλικού Λεοπόλδου, κατόπιν πτώσης του στις Κάννες της Γαλλίας στις 28 Μαρτίου 1884.
Η Ελένη ήταν πολύ έξυπνη, είχε έντονη αίσθηση καθήκοντος και μια πραγματική αγάπη για την κοινωνική εργασία. Πριν το γάμο της, ο πατέρας της Ελένης την είχε καταστήσει επικεφαλής των βρεφονηπιακών σχολών στο πριγκιπάτο του. Από αυτή τη θέση η πριγκίπισσα είχε εκπονήσει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα των μαθητών. Απολάμβανε ιδιαίτερα την επίλυση μαθηματικών προβλημάτων και τη φιλοσοφία της ανάγνωσης.
Κατά τη διάρκεια του τραγικά σύντομου γάμου τους, ο πρίγκιπας Λεοπόλδος εισήγαγε περήφανα τη σύζυγό του στον ακαδημαϊκό κύκλο, με τον οποίο συσκέπτοντο στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η Ελένη διατήρησε αυτές τις φιλίες για το υπόλοιπο της ζωής της. Συμμετείχε επίσης σε πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις νοσοκομείων και σε οργανώσεις αφιερωμένες στον τερματισμό της εμπορίας ανθρώπων.
Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή, ενώ επισκεπτόταν τον γιο της στο Τυρόλο την 1η Σεπτεμβρίου 1922 σε ηλικία 61 ετών. Τάφηκε στο Τιρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βάλντεκ και Πύρμοντ Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Χούλιο Σκιαφίνο
Ο Σκιαφίνο ξεκίνησε τη σχεδιαστική του σταδιοδρομία στην Αργεντινή για λογαριασμό του περιοδικού «Mysterix», όπου φιλοτέχνησε τη σειρά «Bull Rockett». Γνωρίσθηκε με το συνάδελφό του Φρανσίσκο Σολάνο Λόπεζ, του οποίου ήταν βοηθός στο εμβληματικό κόμικ «El Eternauta», που εκδόθηκε από την εταιρεία «Frontera» του Έκτωρ Χερμάν Οέστερχελντ (Ector German Oesterheld, στο περιοδικό «Hora Cera Hemanal»). Ξανά ως βοηθός εργάσθηκε για τις σειρές «Joe Zonda», «Rolo», «Rul de la Luna», «El Marcianero», «Historias de Guerra» των ίδιων εκδόσεων. Αργότερα ανέλαβε κάποιες από αυτές ο ίδιος, όπως και τη νέα σειρά του Osterheld, «Buster Pike». Από το 1977 μετακόμισε στην Ευρώπη και δούλεψε κυρίως για την εκδοτική εταιρεία Βρετανικών συμφερόντων «Fleetway», για την οποία παρουσίασε την αθλητική σειρά «Hot Shot Hamish & Mighty Mouse» σε σενάριο του Fred Baker, η οποία διήρκεσε επί 18 χρόνια, σε διάφορα περιοδικά. Επίσης απασχολήθηκε στο περιοδικό «Sex Humor», χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Lourdes». Δική του σειρά ήταν και το ποδοσφαιρικό κόμικ «Choripan» στο περιοδικό «Ole»
Παραπομπές
Schiaffino Julio
Ιαπωνικός Κόκκινος Στρατός
Ο Ιαπωνικός Κόκκινος Στρατός (ΙΚΣ, αγγλικά: Japanese Red Army, JRA) ήταν μία ένοπλη κομμουνιστική οργάνωση, που ιδρύθηκε από τη Φουσάκο Σιγκένομπου στις αρχές του 1971 στον Λίβανο. Μετά τη σφαγή του αεροδρομίου Λοντ, η ομάδα αυτο-αποκαλείτο ορισμένες φορές Αραβο-ΙΚΣ. Οι διακηρυγμένοι στόχοι του ΙΚΣ περιελάμβαναν την ανατροπή της ιαπωνικής κυβέρνησης και της μοναρχίας, όπως και την πυροδότηση μίας παγκόσμιας επανάστασης.
Η οργάνωση ήταν επίσης γνωστή ως Αντι-ιμπεριαλιστική Διεθνής Ταξιαρχία, Ταξιαρχία του Ιερού Πολέμου και Αντιπολεμικό Δημοκρατικό Μέτωπο.
Φράξια Κόκκινος Στρατός στην Ιαπωνία
Η Σιγκένομπου αποτελούσε ηγετικό μέλος της Φράξιας Κόκκινος Στρατός (Sekigun-ha) στην Ιαπωνία, της οποίας οι ρίζες εντοπίζονταν στην ένοπλη Κομμουνιστική Λίγκα, οργάνωση της Νέας Αριστεράς. Προωθώντας την επανάσταση μέσω της τρομοκρατικής δράσης, ίδρυσαν τη δική τους οργάνωση, κηρύττοντας τον πόλεμο στο κράτος τον Σεπτέμβρη του 1969. Η αστυνομία σύντομα συνέλαβε πολλά από τα μέλη της οργάνωσης, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή και ιδεολογικού ηγέτη Τάκαγια Σιόμι, ο οποίος είχε ήδη φυλακιστεί το 1970. Η Φράξια έχασε σχεδόν 200 μέλη, και ό,τι απέμεινε απ' αυτήν ενώθηκε με μία μαοϊκή οργάνωση για να σχηματίσουν τον Ενωμένο Κόκκινο Στρατό (Rengo Sekigun) τον Ιούλιο του 1971. Η οργάνωση αυτή έμεινε γνωστή για το περιστατικό Ασάμα-Σάνσο, στη διάρκεια του οποίου εκκαθάρισε 12 μέλη της, σε ένα κρησφύγετο που χρησιμοποιούσε ως στρατόπεδο εκπαίδευσης στο όρος Χάρουνα. Ακολούθησε πολιορκία διάρκειας μίας βδομάδας από εκατοντάδες αστυνομικούς. Η Φουσάκο Σιγκένομπου είχε εγκαταλείψει την Ιαπωνία, έχοντας μαζί της λίγους μόνον αφοσιωμένους συντρόφους, όμως η οργάνωσή της λέγεται πως αριθμούσε περί τα 40 μέλη στο αποκορύφωμά της, ενώ, μετά τη σφαγή του αεροδρομίου Λοντ, αναδείχθηκε σε μία από τις πλέον γνωστές ένοπλες αριστερές οργανώσεις παγκοσμίως. Ο Ιαπωνικός Κόκκινος Στρατός, όπως (Nihon Sekigun) διατηρούσε από το 1971 ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) και τον Γουάντι Χαντάντ. Μέχρι το 1972, ο Ενωμένος Κόκκινος Στρατός είχε εκλείψει από την Ιαπωνία, κι έτσι η οργάνωση της Σιγκένομπου στηριζόταν αποκλειστικά στο PFLP για χρηματοδότηση, εκπαίδευση και εξοπλισμό.
Τον Απρίλιο του 2001, η Σιγκένομπου, όντας στη φυλακή, δημοσίευσε μία ανακοίνωση, ανακηρύσσοντας τη διάλυση του Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού, ισχυριζόμενη πως στο εξής οι μάχες τους θα έπρεπε να διεξάγονται δια της νομίμου οδού.
Η Εθνική Αστυνομική Αρχή της Ιαπωνίας δήλωσε δημόσια ότι μία διάδοχη οργάνωση, το Κίνημα Ρεντάι, ιδρύθηκε το 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Οικογένεια Πιερίδη
Η Οικογένεια Πιερίδη είναι μία από τις παλαιές οικογένειες της Κύπρου. Η καταγωγή της είναι από τη Ζάκυνθο και η απώτερη καταγωγή της είναι από την Ενετική Οικογένεια Κορέλια. Ο θυρεός του Οίκου έχει στο μέσο μία μουριά, επάνω επτά πεταλούδες, κάτω το μόττο "Εμμένειν" και γύρω από αυτά τις εννέα Πιερίδες Μούσες.
Ιστορία
Γενάρχης είναι ο Ενετικής καταγωγής Ντεμέτριο Κορέλια, έμπορος από τη Ζάκυνθο, που εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα το 1772 μαζί με τον γιο του Πιέτρο Κορέλια. Ο Πιέτρο έγινε δραγομάνος και καγκελλάριος του Ενετικού Προξενείου στη Λάρνακα. Ο γιος του Ιωάννης Δημητρίου ή Κωρέλλας ήταν έμπορος και από τη σύζυγό του Άννα είχε γιο τον Πιεράκη. Ο Πιεράκης Δημητρίου ή Κωρέλλας (απεβ. 1821) ήταν έμπορος, κτηματίας και δραγομάνος του ενετικού Προξενείου στη Λάρνακα. Ο αρχιεπίσκοπος Κυριανός τον αναφέρει στον "Κατάλογο των συνδραμόντων φιλοπατρίων της Λάρνακος". Νυμφεύτηκε τη Μαρία Παύλου Καρύδη (επιφανούς οικογένειας της Κύπρου) και τέκνα τους ήταν ο Δημήτριος, η Αννέτα, ο Παύλος και ο Ιωάννης, ο καθένας ιδρυτής κλάδου. Υπάρχει η εξής επιστολή του Κυπριανού, μετέπειτα εθνομάρτυρα, προς τον Πιεράκη Δημητρίου:
"Κυπριανός ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου. Την ευγενείαν της σιορ Πιεράκη, τέκνον εν Κυρίω αγαπητόν και περιπόθητον της ημών μετριότητος, πατρικώς ευχόμενοι, ευλογούμεν. Ελάβομεν το γράμμα της και εχάρημεν την υγείαν της. Είδομεν δε ότι θείω ελέει ηλευθερώθει και η σύζυγός της και έτεκε υιόν, τω οποίω ευχόμεθα να της ζήση και να είναι καλορίζικος. Λυπούμεθα δε δια την άκραν της στενοχωρίαν, οπού μας γράφει ότι έχη, την οποίαν δεν έχει μόνον η ευγενεία της, αλλά όλοι κοινώς και εις αυτήν χρειάζεται υπομονή, έως οπού ο άγιος Θεός παραβλέψη τας αμαρτίας μας και χαρίση μίαν κοινήν ειρήνην και ευρυθμίαν των πραγμάτων, άμα και ευτυχίαν κατά την ζήτησίν της. Ιδού τη περικλείομεν προστακτικόν προς τον παπά Νικόλαον δια το ανενόχλητόν της από το παρ' αυτής ζητούμενον και μετά το σεφεριέ, το οποίον εκάμαμεν μόνο εις την ευγενείαν της και ας μένη μυστικόν. Τη κυρίω συζύγω της ευχόμεθα πατρικώς. Ταύτα και η ευχή τής υμών μετριότητος είη μετ' αυτής. 1811 Ιουλίου 12. Ανίσως και της ζητήση τούτο, τότε εμφάνισον το προστακτικόν μας, ειδέ θέλεις το σιωπήσεις. Ο Κύπρου ευχέτης σας." (Εκ του αρχείου Δημ. Πιερίδη).
Το 1821 απαγχονίστηκε ο Πιεράκος και η χήρα του μετέβη στην οικία της αδελφής της, συζύγου του προξένου Αντωνίου Βοντιτσιάνου. Το 1823 το ζεύγος Βολφ διήλθε από την Κύπρο και όταν πληροφορήθηκε την τραγωδία της Μαρίας ζήτησε να την ανακουφίσει: οι δύο τους απέστειλαν τον Δημήτριο στην Αγγλία για σπουδές με δική τους δαπάνη και όταν ξαναπέρασαν το 1828 ζήτησαν και ανέλαβαν τον Παύλο, στέλνοντάς τον στη Σκωτία για σπουδές. Πορτραίτο της Μαρίας ζωγράφισε το 1845 ο Κωνσταντίνος Τακκατζιής.
Τα μέλη του Οίκου
Πιεράκης Δημητρίου ή Κωρέλλας, σύζ. Μαριώ Παύλου Καρύδη
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικές οικογένειες Κατηγορία:Κυπριακές οικογένειες
Πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας
thumb|right|250px|Αντίγραφο ενός από τους παπύρους του Ηρακλείου Καμπανίας. Οι Πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας ή Πάπυροι του Ερκουλάνεουμ είναι οι πρώτοι πάπυροι ελληνικής γραφής που είχαν βρεθεί σε αρχαιολογικές ανασκαφές.
Ιστορικό της ανακάλυψης και της συντήρησής τους
Ανακαλύφθηκαν το 1752, κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές στη Βίλα των Παπύρων (Villa dei Papiri) στο Ηράκλειον (Ερκολάνο) της Καμπανίας κοντά στην Πομπηία. Μέχρι τότε οι ελληνικοί πάπυροι ήταν γνωστοί μόνο από τις μεσαιωνικές βιβλιοθήκες, λιγοστοί, δυσεύρετοι, και σε κακή κατάσταση. Αρχικά δεν αναγνωρίστηκαν ως πάπυροι, αλλά λόγω της ημιτεφρωμένης κατάστασής τους, θεωρήθηκαν ότι ήταν τεμάχια ανθράκων. Μερικοί από αυτούς καταστράφηκαν. Οι πάπυροι, αφού παρέμειναν στα αρχεία για αρκετό διάστημα, άρχισαν να μελετούνται από το 1793 και μετά. Σχεδόν αμέσως επιχειρήθηκαν απόπειρες για την εκτύλιξή τους, αλλά οι εργασίες αποδείχτηκαν δύσκολες. Οι πάπυροι ήταν εξωτερικά επιστρωμένοι από σκληρό στρώμα τέφρας, ενώ εσωτερικά ήταν ιδιαίτερα εύθραυστοι. Όσα κείμενα μπόρεσαν να ανακαλυφθούν χαλκογραφήθηκαν και δημοσιεύθηκαν στην σειρά των τόμων Herculanensia Volumina που τυπώνονταν στην Νεάπολη. Το 1800 ο τότε πρίγκηπας της Ουαλίας, και έπειτα βασιλιάς της Αγγλίας Γεώργιος Δ' ανέλαβε τις δαπάνες της εκτύλιξης και αντιγραφής των παπύρων. Οι εργασίες διακόπηκαν το 1806 λόγω της εισβολής των Γάλλων στο βασίλειο της Νεαπόλεως. Τα σχεδιογραφήματα και οι χαλκογραφικές πλάκες, καθώς και λίγοι τυλιγμένοι πάπυροι, χαρίστηκαν στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1810. Άλλοι τέσσερις και τα ξετυλιγμένα αποσπάσματα ενός πέμπτου πάπυρου δωρίστηκαν το 1865 στο Βρετανικό Μουσείο. Το 1824 και 1825 εκδόθηκαν δύο τόμοι λιθογραφικών αντιγράφων των παπύρων. Το 1885 ακολούθησε άλλη μια έκδοση στα Fragmenta Herculanensia.
Περιεχόμενο των παπύρων
Καταμετρήθηκαν 432 κύλινδροι. Πολλοί από τους παπύρους ήταν αποτεφρωμένοι ή πολύ μαυρισμένοι, και γι'αυτό δεν μπόρεσαν να φωτογραφηθούν. Επίσης, επειδή οι εξωτερικές στρώσεις των κυλίνδρων συχνά καταστρέφονταν κατά το ξετύλιγμα, περιείχαν όμως τον σίλυβο (πίνακα περιεχομένων), ο οποίος και αυτός χάνονταν. Από τους παπύρους που ξετυλίχτηκαν βρέθηκαν έργα του επικουρείου φιλοσόφου Φιλοδήμου, άλλες συγγραφές του Επικούρου και των κορυφαίων της σχολής του.
Χρονική τοποθέτηση
Επειδή ανάμεσα στους παπύρους βρέθηκαν πολλά διπλά αντίγραφα, εκφράστηκε η εικασία, ότι η Βίλα των Παπύρων ήταν το σπίτι του Λευκίου Καλπουρνίου Πίσωνος Καισωνίου, πεθερού του Ιουλίου Καίσαρα, και προστάτη του Φιλοδήμου, και ότι στο σπίτι αυτό γινόταν αντιγραφή των έργων υπό την επίβλεψη του ίδιου του Φιλοδήμου. Το έτος 79, κατά το οποίο συνέβη η καταστροφή του Ηρακλείου, σημαδεύει και το κατώτατο όριο της ηλικίας των παπύρων. Κατά προσέγγιση δε, η περίοδος στην οποία γράφτηκαν μπορεί να αναβιβαστεί στο τέλος του πρώτου αιώνα π.Χ. ή στις αρχές του πρώτου αιώνα (μ.Χ.).
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία Κατηγορία:Παπυρολογία
Σαμπάνζ
Το Σαμπάνζ (γαλλικά: Champanges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαμπανζουά (γαλλικά: Champangeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Γλαρονήσια Μήλου
Τα Γλαρονήσια είναι μικρό σύμπλεγμα από ακατοίκητες νησίδες του νομού Κυκλάδων, τα οποία βρίσκονται στα βόρεια της Μήλου απέναντι από τους παραθαλάσσιους οικισμούς Πάχαινα και Άγιο Γεράσιμο. Η μορφολογία τους είναι αποτέλεσμα ηφαιστειακής λάβας γεωλογικών αναταράξεων που έγιναν πριν από 800 με 700 χιλιάδες χρόνια. Στο ανδεσιτικό πέτρωμα που τα χαρακτηρίζει σχηματίζονται χιλιάδες όρθιες πενταγωνικές και εξαγωνικές κολόνες, με διαγωνίους 20 με 30 εκατοστά. Τα Γλαρονήσια είναι επισκέψιμα με τουριστικά εκδρομικά σκάφη που αποπλέουν από τον Αδάμαντα. Τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί και αναρριχητικό πεδίο. Διοικητικά τα Γλαρονήσια, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκουν στη δημοτική κοινότητα Τριοβασάλου που υπάγεται στο Δήμο Μήλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 είναι ακατοίκητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μήλου Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Δημήτριος Νότη Μπότσαρης
Ο Δημήτριος Νότη Μπότσαρης (Αθήνα, 23 Απριλίου 1889 - 24 Νοεμβρίου 1980 ) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, πολιτικός και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Τιμολέοντος Νότη Μπότσαρη και εγγονός του Δημητρίου Μπότσαρη. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία από το 1909, ως αξιωματικός του Μηχανικού, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του υποστρατήγου. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1912-13, ήταν αρχηγός των Ανταρτικών Σωμάτων Ηπειρωτών, έχοντας υπό τις διαταγές του έναν λόχο ευζώνων. Διετέλεσε επανειλημμένως καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων και στρατιωτικός ακόλουθος σε διάφορες πρεσβείες. Παντρεύτηκε την Αίγλη Αιγινήτου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Νότη Μπότσαρη.
Έγραψε τα L' Asie Mineure et l' Hellenisme  (1919), The Greek Physical Culture (1941), κ.ά.
Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο στις 25 Νοεμβρίου 1980.
Μετά τον θάνατό του ο γιος του, Νότης, ίδρυσε το κοινωφελές Ίδρυμα Δημητρίου και Αίγλης Μπότσαρη με έδρα τη Ναύπακτο.
Πηγές
thumb|left|200px| Ο οικογενειακός τάφος των Μποτσαραίων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου είναι θαμμένος ο Δημήτριος Τ. Νότη Μπότσαρης και ο γιος του Νότης
Δημητριος Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού
Σαπερί
Το Σαπερί (γαλλικά: Chapeiry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαπεριέν (γαλλικά: Chapériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μαρμαριά Δράμας
Η Μαρμαριά είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας σε υψόμετρο 255 μέτρα. Απέχει περίπου 21 χλμ. ΝΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου) και 19 χλμ. Α. από τη Δράμα ενώ βόρεια του χωριού περνάει η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης και η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Ντοαλάρ ή Δουαλάρ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 25 οικογένειες προσφύγων (85 άτομα). Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Ντοαλάρ το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νουσρατλή (σημ. Νικηφόρου). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μαρμαριά. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Νικηφόρο και το Μικρολιβάδι αποτελούν την τοπική κοινότητα Νικηφόρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Αντώνιος Σαχίνης
Ο Σαχίνης Αντώνιος, Τηλέμαχου, (1928-1985) ήταν πλοιοκτήτης επιχειρηματίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιούνιο του 1928. Σπούδασε Θεολογική στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολήθηκε ενεργά με τη εμπορική Ναυτιλία από το 1954, είχε αναπτύξει διεθνή επιχειρηματική δραστηριότητα ως ναυτικός, ταξιδιωτικός και τουριστικός πράκτωρ όπως και ναυλομεσίτης σκαφών αναψυχής. Δραστηριοποιήθηκε με τις πετρελεύσεις πλοίων και διετέλεσε επίτιμος πρόξενος της Ονδούρας. Λειτούργησε ως διεθνής contactman προσωπικοτήτων. Αρθρογράφησε σε ναυτιλιακά περιοδικά και ήταν ιδρυτής και εκδότης των διεθνών ναυτιλιακών περιοδικών ‘’World Wide Ship List’’ και ‘’Intertrade Gazette’’. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ενώσεως εφοπλιστών Μεσογειακών φορτηγών πλοίων, μέλος της ΕΕΕ ( Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών), του Ιδρύματος ναυλομεσιτών και πρακτόρων Πειραιώς, του Ναυτικού επιμελητηρίου Ελλάδος και άλλων συναφών οργανισμών. Υπήρξε επι 7 χρόνια πρόεδρος της επιστημονικής κοινωνικής ενώσεως ‘’Εθνική Κοινωνική Δράσις’’ και ήταν μέλος του Ναυτικού μουσείου της Ελλάδος, του Ομίλου απογόνων αγωνιστών 1821, της Αδελφότητος Υδραίων Αθηνών www.aya.com.gr κ.α. ενώσεων. Με την σύζυγό του ..............είχε δύο κόρες την Ντέμη και την Σάντυ και .........εγγόνια τον...........που δραστηριοποιούνται και αυτοί στον Ναυτιλιακό κλάδο.
Απεβίωσε το 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Λα Σαπέλ-ντ'Αμποντάνς
Το Λα Σαπέλ-ντ'Αμποντάνς (γαλλικά: La Chapelle-d'Abondance) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαπελάν (γαλλικά: Chapellans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λα Σαπέλ-Ραμπώ
Το Λα Σαπέλ-Ραμπώ (γαλλικά: La Chapelle-Rambaud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαπλέν (γαλλικά: Chapellins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λα Σαπέλ-Σαιν-Μωρίς
Το Λα Σαπέλ-Σαιν-Μωρίς (γαλλικά: La Chapelle-Saint-Maurice) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαπλαίν (γαλλικά: Chapellains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Σαρβονέ
Το Σαρβονέ (γαλλικά: Charvonnex) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρβονουά (γαλλικά: Charvonnois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ιλιζί
Το Ιλιζί (إيليزي) είναι πόλη και κοινότητα στο νοτιοανατολικό τμήμα της Αλγερίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κοινότητα της επαρχίας, με πληθυσμό 17.252 κατοίκων, από 10.163 το 1998, και ετήσιο ποσοστό αύξησης του πληθυσμού 5,5%, το υψηλότερο στην επαρχία. Είναι μία από τις πύλες του εθνικού πάρκου Τασιλί Ν'Ατζέρ το οποίο διαθέτει σπηλιές κάτω από την άμμο με προϊστορικά σχέδια τα οποία χρονολογούνται από το 6000 π.Χ. Υπάρχει ένα ξενοδοχείο και δύο κάμπινγκ, καθώς και πολλά τοπικά τουριστικά πρακτορεία.
Κλίμα
Το Ιλιζί έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με μακρά, εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και βραχείς, πολύ ζεστούς χειμώνες. Η πόλη δε δέχεται σχεδόν καθόλου βροχοπτώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του έτους καθώς η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 10mm και τα καλοκαίρια είναι ιδιαίτερα ξηρά. Ο ουρανός είναι καθημερινά αίθριος στο Ιλιζί όλο τον χρόνο και η σχετική υγρασία είναι πολύ χαμηλή.
Τσεντομίρ Γιανέφσκι
Ο Τσεντομίρ Γιανέφσκι (Чедомир „Чеде„ Јаневски, γεννημένος στις 3 Ιουλίου 1961) είναι Βορειομακεδόνας πρώην ποδοσφαιριστής που έπαιξε ως διεθνής ποδόσφαιρο τόσο για τη Γιουγκοσλαβία όσο και για τη Βόρεια Μακεδονία. Σήμερα είναι ο προπονητής της κυπριακής ομάδας πρώτης κατηγορίας, Ένωσις Νέων Παραλιμνίου.
Ιλιζί
Μεταφορές
Το Ιλιζί βρίσκεται στον εθνικό αυτοκινητόδρομο N3, ο οποίος οδηγεί βόρεια προς το Ιν Αμένας και το Τουγκούρτ και νότια προς το Τζανέτ.
Τσεντομίρ Γιανέφσκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Βάρνταρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Άχνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Βορειομακεδόνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Λόκερεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλσπορ ΑΣ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Σαρλερουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βάρνταρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Βορειομακεδόνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ιλιζί
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο Ταχμάλτ, με πτήσεις προς τη Γκαρντάια και την Ουάργκλα.
Οικονομία
Η κοινότητα του Ιλιζί αποτελείται από 5 οικισμούς οι οποίοι παράγουν ηλεκτρισμό μέσω ηλιακής ενέργειας ως τμήμα προγράμματος το οποίο εισάγει την εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας στην Αλγερία.
Εκπαίδευση
Το 8,4% του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση (το υψηλότερο ποσοστό στην επαρχία), και ένα άλλο 15,7% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το συνολικό ποσοστό γραμματισμού είναι 78,1%, και το 85,2% είναι μεταξύ των ανδρών ενώ το 69,0% μεταξύ των γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 4ος λόρδος του Άναντεϊλ
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 4ος λόρδος του Άναντεϊλ ή Ρόμπερτ ντε Μπρους ο ευγενής (πέθανε το 1226) ήταν γιος του Γουίλιαμ ντε Μπρους, 3ου λόρδου του Άναντεϊλ και της Χριστίνας ή Βεατρίκης του Τέιντεν. Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους παντρεύτηκε την Ισομπέλ του Χάντινγκτον δεύτερη κόρη του Δαβίδ του Χάντιγκτον και της Ματίλντας του Τσέστερ, κόμισσας του Χάντινγκτον και πήρε σαν προίκα το Γρουάιτλ και το Χάτφιλντ Μπρόαντοακ στο Έσσεξ, με την Ματίλντα απέκτησε :
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 4ος λόρδος του Άναντεϊλ πέθανε την περίοδο 1226 - 1233 και τάφηκε στην μονή του Γκίσμποτου στο αβαείο του Σάουτρι.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Ινστιτούτο Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας
Το Ινστιτούτο Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας (Институт за космически изследвания и технологии) της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών είναι ένας από τους πρωταρχικούς ερευνητικούς οργανισμούς στον τομέα της διαστημικής επιστήμης στη Βουλγαρία. Η αποστολή του Ινστιτούτου είναι η διεξαγωγή βασικών και εφαρμοσμένων μελετών στον τομέα της Διαστημικής Φυσικής, της Τηλεπισκόπησης της Γης και των Πλανητών και των Αεροδιαστημικών Συστημάτων και Τεχνολογιών.
Πεδίο εφαρμογής
Το πεδίο δραστηριότητας του Ινστιτούτου Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας καλύπτει τις θεμελιώδεις και εφαρμοσμένες έρευνες στη διαστημική φυσική, την αστροφυσική, την επεξεργασία εικόνων, την τηλεπισκόπηση, τις βιοεπιστήμες, τον επιστημονικό εξοπλισμό, την προετοιμασία και την εφαρμογή πειραμάτων στον τομέα της εξερεύνησης και αξιοποίησης του διαστήματος από αυτόματα και επανδρωμένα διαστημικά οχημάτα, την έρευνα σχετικά με συστήματα ελέγχου, τα αεροσκάφη, διαστημόπλοια και τον εξοπλισμό για αυτά, τη δραστηριότητα για τη δημιουργία κοσμικών υλικών και τεχνολογιών και τη μεταφορά τους στην εθνική οικονομία, την εκπαίδευση φοιτητών σε μεταπτυχιακά ή μάστερ προγράμματα.
Εκδοτική δραστηριότητα
Από το 2004 το Ινστιτούτο διοργανώνει ένα ετήσιο συνέδριο με τίτλο «Διάστημα, Οικολογία, Ασφάλεια»". Μερικά άλλα εργαστήρια και συνέδρια διεξήχθησαν πριν το 2010 από την εταιρεία Ηλιακές-Χερσαίες Επιρροές - Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Οι εργασίες τους βρίσκονται, επίσης, στο τμήμα «εκδοτική δραστηριότητα» της ιστοσελίδας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Βουλγαρία
FCA Italy
Η FCA Italy S.p.A. είναι ιταλική εταιρεία, θυγατρική της Fiat Chrysler Automobiles, αφιερωμένη στην παραγωγή και την πώληση επιβατικών αυτοκινήτων και ελαφρών επαγγελματικών οχημάτων και εδρεύει στο Τορίνο της Ιταλίας.
Ιστορία
Τον Ιανουάριο του 1979, οι αυτοκινητοβιομηχανικές παραγωγικές δραστηριότητες του ομίλου Fiat διαχωρίστηκαν σε μια νέα θυγατρική, τη «Fiat Auto S.p.A.», ως μέρος μιας συνεχιζόμενης διαδικασίας αποκέντρωσης εντός της Fiat. Ο Βιτόριο Γκιντέλα ονομάστηκε διευθύνων σύμβουλος.
Η «Fiat Group Automobiles S.p.A.» δημιουργήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2007 από τη «Fiat Auto S.p.A.». Ταυτόχρονα τα τέσσερα τμήματα της Fiat Auto (Fiat, Alfa Romeo, Lancia και Fiat Professional) μετατράπηκαν σε τέσσερις Società per azioni (ανώνυμες εταιρείες), 100$ υπό τον έλεγχο της FCA. Οι πρώην διευθυντές της κάθε μάρκας έγιναν διευθύνοντες σύμβουλοι των νέων εταιρειών που δημιουργήθηκαν. Την ίδια στιγμή η μάρκα Abarth λειτούργησε εκ νέου ως Abarth & C. SpA, η πέμπτη ανεξάρτητη εταιρεία και πάλι 100$ υπό τον έλεγχο της FGA.
Στις 15 Δεκεμβρίου του 2014, η Fiat Group Automobiles S.p.A. μετονομάστηκε σε «FCA Italy S.p.A.», ενώ η αλλαγή της επωνυμίας ανακοινώθηκε στον τύπο την επόμενη ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιταλίας Κατηγορία:Fiat
Ζβεζντελίνα Στάνκοβα
Η Ζβεζντελίνα Έντσεβα Στάνκοβα (Звезделина Енчева Станкова, Ρούσε, Βουλγαρία, 15 Σεπτεμβρίου 1969) είναι καθηγήτρια μαθηματικών στο Mills College και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, είναι ιδρύτρια του μαθηματικού κύκλου του Μπέρκλεϊ και ειδικός στη συνδυαστική απαρίθμηση μεταθέσεων με απαγορευμένα μοτίβα .
Βιογραφία
Η Στάνκοβα γεννήθηκε στη Βουλγαρία. Ξεκίνησε να παρακολουθεί τον μαθηματικό κύκλο του Ρούσε από την πέμπτη τάξη του δημοτικού στη Βουλγαρία, την ίδια χρονιά που έμαθε να λύνει τον κύβο του Ρούμπικ και κέρδισε τοπικούς μαθηματικούς διαγωνισμούς. Αργότερα έγραψε για την εμπειρία της αυτή ότι «αν δεν ήμουν μέλος του SMC του Ρούσε δεν θα ήμουν σε θέση να σημειώσω τόσο σημαντική πρόοδο στα μαθηματικά». Έγινε μαθήτρια σε επίλεκτο αγγλόφωνο λύκειο και διαγωνίστηκε με τη βουλγαρική ομάδα στις Διεθνείς Μαθηματικές Ολυμπιάδες το 1987 και το 1988, κερδίζοντας αργυρά μετάλλια και τις δύο φορές. Εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας, αλλά το 1989, καθώς έπεφτε το Σιδηρούν Παραπέτασμα, έγινε μία από τους 15 Βούλγαρους φοιτητές που επιλέχθηκαν να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Η Στάνκοβα σπούδασε στο Κολέγιο Bryn Mawr, όπου ολοκλήρωσε το πτυχίο και το μεταπτυχιακό της το 1992, υπό την καθοδήγηση της Ρόντα Χιουζ. Ενώ ήταν προπτυχιακή φοιτήτρια, συμμετείχε σε ένα καλοκαιρινό ερευνητικό πρόγραμμα με τον Τζόζεφ Γκαλιάν στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα Ντουλούθ, από το οποίο ξεκίνησε το ενδιαφέρον της για τα μοτίβα αντιμετάθεσης. Στη συνέχεια, πήγε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ για τις διδακτορικές της σπουδές και απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα εκεί το 1997- η διατριβή της, με τίτλο Moduli of Trigonal Curves, εκπονήθηκε υπό την επίβλεψη του Τζόε Χάρις.
Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ ως Επίκουρη Καθηγήτρια Μαθηματικών Morrey πριν ενταχθεί στη σχολή του Mills College το 1999, και συνεχίζει να διδάσκει ένα μάθημα το χρόνο ως επισκέπτρια καθηγήτρια στο Μπέρκλεϊ. Είναι επίσης μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του Proof School στο Σαν Φρανσίσκο.
Συνεισφορές
Στη θεωρία των μοτίβων μεταθέσεων, η Στάνκοβα είναι γνωστή για την απόδειξη ότι οι μεταθέσεις με το απαγορευμένο μοτίβο 1342 είναι ισοδύναμες με τις μεταθέσεις με το απαγορευμένο μοτίβο 2413, ένα σημαντικό βήμα στην απαρίθμηση των μεταθέσεων που αποφεύγουν ένα μοτίβο μήκους 4.
Το 1998 ίδρυσε και έγινε διευθύντρια στον Μαθηματικό Κύκλο του Μπέρκλεϊ, ένα πρόγραμμα εμπλουτισμού των μαθηματικών μετά το σχολείο, το οποίο η Στάνκοβα διαμόρφωσε με βάση τις πρώτες εμπειρίες της από την εκμάθηση μαθηματικών στη Βουλγαρία. Ο κύκλος του Μπέρκλεϊ ήταν μόλις ο δεύτερος μαθηματικός κύκλος στις Ηνωμένες Πολιτείες (μετά από αυτόν της Βοστώνης). Ως αποτέλεσμα της επιτυχίας του, δημιουργήθηκαν περισσότεροι από 100 άλλοι κύκλοι[3] και η Στάνκοβα βοήθησε στη διαμόρφωση πολλών παροιμιών κύκλων.
Επίσης, το 1998, ίδρυσε τη Μαθηματική Ολυμπιάδα της περιοχής του Μπέι. Για έξι χρόνια, υπηρέτησε ως προπονήτρια της ομάδας της Διεθνούς Μαθηματικής Ολυμπιάδας των ΗΠΑ.
Από το 2013, συμμετέχει σε διάφορα βίντεο στο κανάλι "Numberphile" του YouTube που είναι αφιερωμένο στα μαθηματικά.
Βραβεία και τιμές
Το 1992, η Στάνκοβα κέρδισε το Βραβείο Αλίς Τ. Σάφερ της Ένωσης Γυναικών στα Μαθηματικά για την προπτυχιακή της έρευνα στα πρότυπα μετατροπής. Το 2004 ήταν ένας από τους δύο πρώτους νικητές του Βραβείου Χένρι Λ. Άλντερ για τη διακεκριμένη διδασκαλία από ένα αρχάριο μέλος ΔΕΠ των Μαθηματικών Κολεγίου ή Πανεπιστημίου. Το 2011 η Στάνκοβα κέρδισε το βραβείο Deborah and Franklin Tepper Haimo Award για εξαιρετική διδασκαλία σε κολέγιο ή πανεπιστήμιο, που απονέμεται από τη Μαθηματική Ένωση της Αμερικής, "για το εξαιρετικό έργο της στη διδασκαλία, την καθοδήγηση και την έμπνευση των φοιτητών σε όλα τα επίπεδα, καθώς και για την ηγεσία της ανάπτυξης των Μαθηματικών Κύκλων και την προώθηση της συμμετοχής σε μαθηματικούς διαγωνισμούς". Από το 2009 έως το 2012 ήταν καθηγήτρια Μαθηματικών Frederick A. Rice στο Mills.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Βούλγαροι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Σάμιουελ Κιουνάρντ
Ο Σάμιουελ Κιουνάρντ (Sir Samuel Cunard) – (21 Νοεμβρίου 1787 – 28 Απριλίου 1865) ήταν βρετανο-καναδός μεγιστάνας, γεννημένος στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της Cunard Line – ο πρώτος που καθιέρωσε την θαλάσσια τακτική συγκοινωνία με δρομολογημένα πλοία στη βόρεια Αμερική.
Ο Σάμιουελ Κιουνάρντ ήταν ο δευτερότοκος γιός του εμπόρου ξυλείας και ιδιοκτήτη ιστιοφόρων πλοίων, Άμπραχαμ Κιουνάρντ και της Μάργκαρετ Μέρφυ. Η οικογένεια Κιουνάρντ καταγόταν από το Worcestershire των δυτικών Μιντλαντς, αλλά λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων – ήταν Κουάκεροι – αναγκάστηκαν, τον 17ο αιώνα και λόγω θρησκευτικών διώξεων να διαφύγουν στη Γερμανία, όπου υιοθέτησαν το επίθετο “Κούντερς” (Kunders). Ο προ-προπάππους του Σάμιουελ Κιυνάρντ, βαφέας το επάγγελμα, μετανάστευσε στην Τζέρμαντάουν (Germantown) της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, το 1683, όπου και απέκτησε και πάλι το κανονικό του όνομα. Ο πατέρας του Σάμιουελ, Άμπραχαμ, πιστός στο βρετανικό στέμμα οπότε αντίθετος με την αμερικανική επανάσταση, έφυγε από την Πενσυλβάνια για να εγκατασταθεί σε βρετανική εδάφη, και συγκεκριμένα στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας του Καναδά, στα πλαίσια της μαζικής μετακίνησης πιστών στο Στέμμα Άγγλων του 1783. Το ίδιο έτος παντρεύτηκε την Μάργκαρετ Μέρφυ. Η οικογένειά της ήταν ιρλανδικής καταγωγής, από το 1773 εγκατεστημένη στη Νότια Καρολίνα, που προτίμησε και αυτή να φύγει από τα αμερικανικά εδάφη, για να εγκατασταθεί σε βρετανικά. Μαζί απέκτησαν εννέα παιδιά, επτά αγόρια και δυο κορίτσια.
Ο Σάμιουελ Κιουνάρντ έχοντας ως παράδειγμα τον δραστήριο και εμπορικά επιτυχημένο πατέρα του, μπήκε από νωρίς στις επιχειρήσεις. Παράλληλα, πολέμησε στο Αγγλοαμερικανικό πόλεμο του 1812, φτάνοντας στο βαθμό του λοχαγού. Η αποδεδειγμένη φιλοπατρία του και πίστη στο αγγλικό Στέμμα, μαζί με τη συμμετοχή του σε δημόσια αξιώματα της Νέας Σκωτίας, του έδωσαν γρήγορα τη φήμη του καλού πατριώτη και του άξιου επιχειρηματία, προωθώντας τον στις ισχυρές οικογένειες της αποικίας. Κυριάρχησε στην ναυτιλιακή κίνηση του Χάλιφαξ, εξασφαλίζοντας συμβόλαιο με το Βρετανικό κράτος για τη μεταφορά του ταχυδρομείου ενώ παράλληλα διέθεσε ένα πλοίο για την περιπολία των ακτών. Εκτός από το εμπόριο ξυλείας ασχολήθηκε με τη φαλαινοθηρία, το εμπόριο τσαγιού και γαιάνθρακα, συν-ίδρυσε την πρώτη τράπεζα της αποικίας, την Halifax Banking Company, χρηματοδότησε και την κατασκευή του Shubenacadie Canal και υπήρξε ιδιοκτήτης τεράστιων εκτάσεων στο Νησί του Πρίγκιπα Εδουάρδου.
Η εταιρεία του Halifax Steamboat Company κατασκεύασε το 1930 το πρώτο ατμόπλοιο της Νέας Σκωτίας, το φέρρυ μπωτ, Sir Charles Ogle, και εκτελούσε δρομολόγια από το Χάλιφαξ στο Νταρτμουθ. Την ίδια περίοδο και για να ενισχύσει το εμπόριο μεταξύ Κεμπέκ και Χάλιφαξ ηγήθηκε της επιχείρησης κατασκευής του ατμόπλοιου SS Royal William το 1833 – του μεγαλύτερου ατμόπλοιου της εποχής του και του πρώτου που επιχείρησε τη διέλευση του Ατλαντικού ωκεανού.
Η εξέλιξη των ατμόπλοιων ήταν εκείνα τα χρόνια πεδίο ισχυρού ανταγωνισμού αφού διαφαινόταν ότι ήταν το μέλλον της θαλάσσιας συγκοινωνίας. Ο Κιούναρντ κατάφερε το 1839 να πείσει το βρετανικό κράτος να δημιουργήσει σταθερή θαλάσσια συγκοινωνία με την αποικία της Νέας Σκωτίας και όχι μόνο αυτό. Ανέλαβε το προνόμιο της μεταφοράς του ταχυδρομείου. Το πλοίο του, Britannia ήταν το πρώτο που ανέλαβε τακτικά δρομολόγια από το Λίβερπουλ, στο Χάλιφαξ, με ανταπόκριση για Βοστώνη.
Όσο οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις αυξάνονταν ο Κιούναρντ περνούσε περισσότερο καιρό στο Λονδίνο όπου στο τέλος εγκαταστάθηκε μόνιμα. Το 1859 η βασίλισσα Βικτωρία τον τίμησε με τον τίτλο του Βαρονέτου.
Μετά το θάνατό συνέβησαν αρκετές αλλαγές στην μεγάλη περιουσία του. Η εταιρεία διέκοψε το συμβόλαιο μεταφοράς της αλληλογραφίας με το βρετανικό κράτος και συνεπακόλουθα τη τακτική συγκοινωνία Χάλιφαξ – Μεγάλη Βρετανία. Η εταιρεία άνθρακα - "Cunard Fuel" - που διατηρούσε στον Καναδά παρέμεινε η κύρια επιχειρηματική μονάδα της οικογένειας μέχρι και τον 20ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπερωκεάνια Κ Κατηγορία:Νέα Σκωτία Κ
Φίλιππος του Ιμπελέν (1180-1227)
Ο Φίλιππος, γαλλ. Philippe (1180 - 1227) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν αντιβασιλιάς της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπαλιάν κυρίου του Ναμπλούς και της Μαρίας Κομνηνής, κόρης του Ιωάννη και χήρας του Αμωρί Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ.
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1206, όταν μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ κύριο της Βηρυτού συνόδευσαν την ανιψιά τους Αλίκη της Καμπανίας, δεύτερη κόρη της Ισαβέλλας Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ (ετεροθαλούς αδελφής τους) στην Κύπρο για τον γάμο της με τον Ούγο Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου.
Ο Φίλιππος και ο Ιωάννης Β΄ μετέφεραν τη δραστηριότητά τους στο βασίλειο της Κύπρου πριν το 1217, μάλλον μετά από διαφωνία με τον Ιωάννη του Μπριέν, σύζυγο της ανιψιάς τους Μαρίας του Μομφερράτου της Ιερουσαλήμ, πρώτης κόρης της Ισαβέλλας Α΄.
Το 1218 ο Ούγος Α΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο ενός έτους Ερρίκος Α΄. Ο Φίλιππος ανέλαβε αντιβασιλιάς και ήταν επιδέξιος στο να προωθήσει μέλη του Οίκου του, που ανήλθαν στο να κυριαρχήσουν στο νησί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαρία, κόρη του Βαχράν του Κόροκος, μαρεσάλη της Αρμενίας.
Το 1207/10 έκανε δεύτερο γάμο με την Αλίκη του Μονμπελιάρ, κόρη (ή ανιψιά) του Βάλτερ του Μονμπελιάρ αντιβασιλιά της Κύπρου και κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Κομμουνιστική Λίγκα (Ηνωμένο Βασίλειο, 1988)
Ο Κομμουνιστικός Σύνδεσμος είναι ένα βρετανικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε από μια ομάδα μελών που διαγράφηκαν το 1988 από τη Σοσιαλιστική Δράση. Αυτά τα μέλη είχαν ενταχθεί στην τάση Pathfinder του Αμερικανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Διατηρούσε βιβλιοπωλείο στο Λονδίνο, αρχικά στο The Cut, στη συνέχεια στο Bethnal Green Road. Τώρα λειτουργεί μια υπηρεσία παραγγελιών μέσω web/mail από τις εκδόσεις Seven Sisters for Pathfinder. Τα μέλη της Λίγκας πωλούν το The Militant, την εφημερίδα του Αμερικανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Η ομάδα ισχυρίζεται ότι πολλά από τα μέλη της εργάζονται στη βιομηχανία συσκευασίας κρέατος.
Δύο υποψήφιοι της Κομμουνιστικής Λίγκας ήταν υποψήφιοι στις γενικές εκλογές του 2005. Ο ένας έτρεξε στο Bethnal Green and Bow με 38 ψήφους, την οποία έδρα κέρδισε τελικά ο George Galloway για το Respect. Στις εκλογές της Συνέλευσης του Λονδίνου το 2008, η Τζούλι Κρόφορντ έλαβε μέρος στην εκλογική περιφέρεια City and East και συγκέντρωσε 701 ψήφους, το 0,3% της λαϊκής ψήφου, όντας 12η και τελευταία μεταξύ των υποψηφίων. Στις γενικές εκλογές του 2010, με την Κομμουνιστική Λίγκα ήταν υποψήφιοι η Caroline Bellamy στο Νοτιοδυτικό Εδιμβούργο (48 ψήφοι) και ο Paul Davies στο Hackney South and Shoreditch (110 ψήφοι). Ο Peter Clifford στάθηκε στο Manchester Central το 2012, κερδίζοντας 64 ψήφους. Στις εκλογές της Συνέλευσης του Λονδίνου το 2012, ο Paul Davies έλαβε μέρος στην εκλογική περιφέρεια City and East και αύξησε τις ψήφους σε 1.108 (0,6) όντας ο τελευταίος από τους οκτώ υποψηφίους.
Για τις γενικές εκλογές του 2015, η Κομμουνιστική Λίγκα κατέβασε δύο υποψήφιοι βουλευτές –στο Λονδίνο και το Μάντσεστερ– και δύο άλλους υποψήφιους για το Δημοτικό Συμβούλιο του Μάντσεστερ.
Ο Πίτερ Κλίφορντ απέσυρε την υποψηφιότητά του στις δημαρχιακές εκλογές του Ευρύτερου Μάντσεστερ, που έλαβαν χώρα στις 4 Μαΐου 2017 Έλαβε μέρος στις γενικές εκλογές του 2017 για την εκλογική περιφέρεια του Μάντσεστερ Γκόρτον, κερδίζοντας 27 ψήφους, που ισοδυναμούν με περίπου 0,1% των ψήφων. Ο Andrés Mendoza ήταν επίσης υποψήφιος της Κομμουνιστικής Λίγκας στην εκλογική περιφέρεια του Islington North για τις εκλογές του 2017, λαμβάνοντας 7 ψήφους.
Ο Κομμουνιστικός Σύνδεσμος ανακοίνωσε τον Φεβρουάριο του 2021 ότι θα ήταν υποψήφια η Πάμελα Χολμς στις εκλογές της Συνέλευσης του Λονδίνου το 2021, ο Πίτερ Κλίφορντ στις εκλογές για τους δημάρχους του Ευρύτερου Μάντσεστερ το 2021 και ο Αντρές Μεντόζα στις δημαρχιακές εκλογές του Λονδίνου το 2021.
Ωστόσο, ο Andrés Mendoza δεν συμπεριλήφθηκε στον τελικό κατάλογο των Υποψηφίων Δημάρχων, υποδηλώνοντας ότι η Κομμουνιστική Λίγκα είχε αποσυρθεί από την κούρσα του 2021 για τους Δημάρχους του Λονδίνου. Ομοίως, ο Πίτερ Σίφορντ δεν συμπεριλήφθηκε στη λίστα των υποψηφίων που ανακοινώθηκαν για τις Δημαρχιακές Εκλογές του Ευρύτερου Μάντσεστερ μέχρι να κλείσουν οι υποψηφιότητες
Παραπομπές
Κατηγορία:Τροτσκιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Ηνωμένου Βασιλείου
Πρινιάς (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χικικομόρι
μικρογραφία| Νεαρός Ιάπωνας που ζούσε ως hikikomori το 2004 Στην Ιαπωνία, οι χικικομόρι (hikikomori) είναι μοναχικοί εφήβοι ή ενήλικες που αποσύρονται από την κοινωνία, επιλέγοντας την απόλυτη απομόνωση και τον εγκλεισμό. Ο όρος Hikikomori αναφέρεται τόσο στο φαινόμενο γενικά όσο και στους ίδιους τους απομονωμένους. Οι Hikikomori έχουν περιγραφεί ως μοναχοί ή "σύγχρονοι ερημίτες ". Οι εκτιμήσεις υπολογίζουν ότι μισό εκατομμύριο νεαροί Ιάπωνες έχουν απομονωθεί κοινωνικά, όπως επίσης και περισσότεροι από μισό εκατομμύριο μεσήλικες.
Ορισμός
Το Ιαπωνικό Υπουργείο Υγείας, Εργασίας και Πρόνοιας ορίζει το hikikomori ως μια κατάσταση στην οποία τα εν λόγω άτομα αρνούνται να εγκαταλείψουν το σπίτι των γονέων τους, δεν εργάζονται ή δεν πηγαίνουν στο σχολείο και απομονώνονται από την κοινωνία και την οικογένεια, παραμένοντας κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο για περίοδο που υπερβαίνει τους έξι μήνες. Ο ψυχίατρος Tamaki Saitō ορίζει το hikikomori ως "μία κατάσταση που έχει εκδηλωθεί ως πρόβλημα πριν το άτομο φτάσει την ηλικία των 30 ετών, που περιλαμβάνει εγκλεισμό στο σπίτι και κοινωνική απομόνωση για έξι μήνες ή περισσότερο, χωρίς όμως να φαίνεται πως οφείλεται σε κάποιο άλλο ψυχολογικό πρόβλημα".
Ενώ ο βαθμός εκδήλωσης του φαινομένου ποικίλλει σε ατομικό επίπεδο, στις πιο ακραίες περιπτώσεις μερικοί άνθρωποι παραμένουν απομονωμένοι για χρόνια ή και δεκαετίες. Συχνά, οι hikikomori ξεκινούν ως αρνητές του σχολείου, ή futōkō στα ιαπωνικά (ένας παλαιότερος όρος είναι tōkōkyohi).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Οικονομία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Γενικές εκλογές των Φιλιππίνων (2016)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Φιλιππίνες στις 9 Μαΐου 2016. Ειδικότερα, έγιναν εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου, Αντιπροέδρου, Βουλής και Γερουσίας. Οι εκλογές έγιναν σε όλα τα επίπεδα: εθνικό, τοπικό και επαρχιακό. Ο επί 2 δεκαετίες δήμαρχος του Νταβάο, Ροντρίγκο Ντουτέρτε, εξελέγη πρόεδρος, κερδίζοντας άλλους 4 υποψηφίους. Ο Ντουτέρτε επικράτησε της γερουσιαστή Γκρέις Πόε, η οποία παραδέχθηκε την ήττα της. Στις εκλογές για αντιπρόεδρο, κέρδισε τη νίκη ο Λένι Ρομπρέντο.
Γερουσία
!style="text-align:left;" colspan=2 rowspan=3|Κόμμα !!colspan=3|Λαϊκή ψήφος !!colspan=6|Κατανομή !!colspan=6|Έδρες !rowspan=2 width=80px|Σύνολο !!rowspan=2 width=50px|% !!rowspan=2 width=65px|Swing !!rowspan=2 width=40px|Εισήλθαν !!rowspan=2 width=30px|Ναι !!rowspan=2 width=30px|Όχι !!rowspan=2 width=40px|Κέρδη !!rowspan=2 width=40px|Διατήρηση !!rowspan=2 width=40px|Απώλειες!!rowspan=2 width=30px|Νίκες !!rowspan=2 width=30px|16ο Κογκρέσο !!colspan=2 width=30px|17ο Κογκρέσο !!rowspan=2 width=25px|+/− !width=30px|Έναρξη !!width=35px|% !colspan=2|Σύνολο !! 319,308,507 !! N/A !! !! 50 !! 12 !! 12 !! 9 !! 3 !! 9 !! 12 !! 24 !! 24 !! 100% !! Θα ανακηρυχθεί !colspan=2|Συμμετοχή !! 44,979,151 !! 80.69% !! 4.92% !!colspan=11| !colspan=2|Εγγεγραμμένοι !! 55,739,911 !! 100% !! !!colspan=11|
Βουλή
Το Φιλελεύθερο Κόμμα του προέδρου Μπενίνιο Ακίνο κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κερδίζοντας πάνω από 100 έδρες.
Πανεπιστήμιο της Χάιφας
Το Πανεπιστήμιο της Χάιφας (εβρ. אוניברסיטת חיפה, αραβ. جامعة حيفا) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στο Όρος Κάρμηλος στη Χάιφα, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Ισραήλ. Ιδρύθηκε το 1963 και έχει τη μεγαλύτερη πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη στο Ισραήλ («Βιβλιθήκη Γιουνές και Σοράγια Ναζαριάν»). Το 2019 το ίδρυμα είχε περίπου 18 χιλιάδες εγγεγραμμένους φοιτητές και φοιτήτριες. Από όλα τα ιδρύματα ανώτερης και ανώτατης εκπαιδεύσεως στη χώρα, το Πανεπιστήμιο της Χάιφας έχει το μεγαλύτερο ποσοστό (41%) Αραβοϊσραηλινών στο φοιτητικό σώμα του.