cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπετεστάν (Λευκωσία)
Το Μπετεστάν είναι ένα ιστορικό κτίριο στην περιοχή Σελιμιγιέ της Βόρειας Λευκωσίας, που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το τζαμί Σελιμιγιέ. Η δομή του έχει μια μεγάλη και περίπλοκη ιστορία που εκτείνεται σε περισσότερα από χίλια χρόνια. Τον έκτο αιώνα χτίστηκε ως εκκλησία αλλά από τον δωδέκατο έως τον δέκατο έκτο αιώνα επεκτάθηκε και ανοικοδομήθηκε ενώ αφιερώθηκε στον Άγιο Νικόλαο. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας μετατράπηκε σε ένα είδος καλυμμένης αγοράς. Σήμερα χρησιμοποιείται ως πολιτιστικό κέντρο.
Αρχιτεκτονική
Το Μπετεστάν της Λευκωσίας διαφέρει στυλιστικά σε μεγάλο βαθμό από άλλα μπεζεστένια που εμφανίστηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αποτελείται κυρίως από έναν συνδυασμό βυζαντινής και γοτθικής αρχιτεκτονικής, η τελευταία προστέθηκε από τους Λουζινιανούς, αλλά ενσωματώνει και στοιχεία αναγεννησιακού γαλλικού, βενετσιάνικου και ισπανικού αρχιτεκτονικού ύφους. Χρησιμοποιεί ένα διασταυρωμένο δομικό ύφος και διάταξη που ανήκει στην βυζαντινή περίοδο αλλά ενσωματώνει έναν σηκό με υψηλή οροφή που ανήκει στο γοτθικό ύφος. Το νότιο διπλό κλίτος είναι κατάλοιπο της βυζαντινής εκκλησίας και το μεσαίο τμήμα είναι το αρχαιότερο τμήμα του κτηρίου. Το βόρειο εξωτερικό τμήμα του ναού έχει τις πιο περίτεχνες διακοσμήσεις και τοιχοποιΐες. Αυτή η πρόσοψη βρίσκεται απέναντι από τις μπροστινές καμάρες του τζαμιού Σελιμιγιέ ενώ εδώ βρίσκεται η είσοδος. Η είσοδος περνάει μέσα από μια περίτεχνη γοτθική πύλη, που περιλαμβάνει στοιχεία της αναγεννησιακής ιταλικής αρχιτεκτονικής και ένα άγαλμα του Αγίου Νικολάου. Οικόσημα βρίσκονται και στις δυο πλευρές της εισόδου. Στην πρόσοψη της εισόδου περιλαμβάνονται επίσης πολλά αγαλματίδια ζώων.
Ανακαίνιση και σημερινή χρήση
Από τον Ιούνιο 2004 έως το 2009, το UNDP PFF ανέλαβε να ανακαινίσει το κτίριο με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την εταιρεία Evkaf. Το έργο αποκατάστασης πραγματοποιήθηκε από το ITABC Institute of CNR. Κατά την διάρκεια της ανακαίνισης, οι τοίχοι του κτηρίου καθαρίστηκαν και οι θόλοι ενισχύθηκαν χρησιμοποιώντας παραδοσιακά οικοδομικά υλικά και τεχνικές. Με την ολοκλήρωση της ανακαίνισης, το κτίριο άνοιξε ως πολιτιστικό κέντρο. Το 2009 το ανακαινισμένο κτίριο έλαβε το βραβείο Europa Nostra. Μεταξύ των εκδηλώσεων, είναι εβδομαδιαίες παραστάσεις χορού. Το κτίριο φιλοξενεί επίσης το Φεστιβάλ Τζαζ της Λευκωσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λευκωσία Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Κύπρο
Μέλλον
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρόνος Κατηγορία:Φιλοσοφία του χρόνου Κατηγορία:Μέλλον
Ιωάννα του Αρτουά, κόμισσα της Φουά
Η Ιωάννα, γαλλικά: Jeanne d'Artois, (1289 - μετά τις 24 Μαρτίου 1350) από τον Οίκο του Αρτουά, ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του κυρίου του Κονς και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Φουά και υποκόμισσα του Μπερν. Από το 1331 έως το 1347 φυλακίστηκε από τον μεγαλύτερο γιο της με την κατηγορία της σκανδαλώδους συμπεριφοράς, της διαφθοράς και της ασυδοσίας.
Οικογένεια
Η Ιωάννα γεννήθηκε το 1289 στο Κονς της Γαλλίας ως η τρίτη κόρη του Φιλίππου κυρίου των Κονς, Νονανκούρ & Ντομφρόν και της Λευκής των Ντρε, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης. Η Ιωάννα είχε αδελφούς τον Ροβέρτο Γ΄ κόμη του Αρτουά και τον Όθωνα· και αδελφές τη Mαργαρίτα σύζ. του κόμη του Εβρέ, την Iσαβέλα μοναχή, τη Mαρία σύζ. του μαρκησίου του Ναμύρ και την Αικατερίνη σύζ. του κόμη του Ωμάλ.
Το 1298, όταν η Ιωάννα ήταν 9 ετών, ο πατέρας της απεβίωσε από τα τραύματα, που είχε δεχτεί στη μάχη του Φυρν, στην οποία είχε πολεμήσει έναν χρόνο νωρίτερα.
Θεία της Ιωάννας ήταν η Μαώ του Αρτουά, με την οποία ο αδελφός της Ροβέρτος θα διαφωνούσε για να αποκτήσει την κατοχή της κομητείας του Αρτουά, την οποία η Μαώ είχε κληρονομήσει ιδίω δικαιώματι (suo jure), παρά την αμφισβήτηση από τον Ροβέρτο, ο οποίος πίστευε ότι ο τίτλος και τα κτήματα τού ανήκαν δικαιωματικά μετά το τέλος του πάππου του Ροβέρτου Β΄ το 1302 στη μάχη των Χρυσών Σπειρουνιών. Ωστόσο τα δικαιώματα της Μαώς ως suo jure κόμισσας της Αρτουά υποστηρίχθηκαν από τον βασιλιά Φίλιππο Δ΄ και μετά το τέλος της το 1329, ο τίτλος πέρασε στην κόρη της Ιωάννα Β΄ κόμισσα της Βουργουνδίας και σύζυγο του Φίλιππου Ε΄ της Γαλλίας.
δεξιά|μικρογραφία|Το [[Κάστρο της Φουά, όπου φυλακίστηκε η Ιωάννα του Αρτουά το 1331.]]
Οι επιστολές του βασιλιά Φιλίππου Δ΄ της 7ης Απριλίου 1299 αφηγούνται τις ιδιωτικές συμφωνίες μεταξύ του βασιλιά και του Ρογήρου-Βερνάρδου Γ΄ κόμη του Φουά σχετικά με τον προτεινόμενο γάμο της Ιωάννας (η οποία ήταν 10 ετών τότε) με τον μεγαλύτερο γιο του κόμη, τον Γκαστόν (γενν. 1287). Τον Οκτώβριο του 1301 στο Σανλί υπογράφηκε το συμβόλαιο γάμου και η Ιωάννα στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Γκαστόν της Φουά. Πέντε μήνες αργότερα, στις 3 Μαρτίου 1302, μετά το τέλος του πατέρα του, ο Γκαστόν έγινε κόμης της Φουά και υποκόμης του Μπεάρν. Ωστόσο η μητέρα του Mαργαρίτα του Μπεάρν ενήργησε ως αντιβασιλιάς του, μέχρι εκείνος να φτάσει στην ενηλικίωσή του.
Είχε τέκνα:
Φυλάκιση
Η Ιωάννα απεβίωσε σε άγνωστη ημερομηνία, λίγο μετά τις 24 Μαρτίου 1350.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα
Γένη των Ανθρώπων (μυθολογία)
Τα Γένη των Ανθρώπων είναι τα στάδια της ανθρώπινης ύπαρξης στη Γη σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία και την μετέπειτα ρωμαϊκή ερμηνεία της.
Τα Πέντε Γένη του Ησίοδου
Ο πρώτος διαχρονικός απολογισμός των διαδοχικών Γενεών της ανθρωπότητας προέρχεται από τον Έλληνα ποιητή Ησίοδο (μεταξύ 750 και 650 π.Χ.), στο ποιήμα του Έργα και Ημέραι (στίχοι 109-201). Ο κατάλογός του είναι:
Χρυσό Γένος
thumb|250px|[[Λούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος, Το Χρυσό Γένος]] Το Χρυσό Γένος ή Εποχή της Αστραίας είναι το μόνο Γένος που εμπίπτει στην κυριαρχία του Κρόνου. Δημιουργημένοι από τους αθάνατους που ζουν στον Όλυμπο, λέγεται ότι αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν ανάμεσα στους θεούς και κυκλοφορούσαν ελεύθερα μαζί τους. Η ειρήνη και η αρμονία επικράτησαν κατά τη διάρκεια αυτού του Γένους. Οι άνθρωποι δεν έπρεπε να εργάζονται για την επιβίωσή τους, γιατί η Γη παρείχε τρόφιμα σε αφθονία. Ζούσαν σε πολύ μεγάλη ηλικία αλλά με νεανική εμφάνιση και τελικά πέθαναν ειρηνικά. Τα πνεύματά τους ζουν ως "κηδεμόνες".
Ο Πλάτωνας στον Κρατύλο (397e) αναφέρει το Χρυσό Γένος στο οποίο ανήκαν οι άνθρωποι που ήρθαν πρώτοι. Διευκρινίζει ότι ο Ησίοδος δεν εννοούσε ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν κυριολεκτικά φτιαγμένοι από χρυσό, αλλά ήταν καλοί και ενάρετοι. Περιγράφει αυτούς τους ανθρώπους ως "δαίμονες" πάνω στη γη (δηλαδή αυτοί που γνωρίζουν ή σοφοί) και ως ευεργετικά πνεύματα, τα οποία αποτρέπουν τα δεινά των θνητών.
Αργυρό Γένος
thumb|190px|[[Λούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος, Το Αργυρό Γένος]] Το Αργυρό και κάθε Γένος που ακολουθεί εμπίπτουν στην κυριαρχία του διαδόχου και του γιου του Κρόνου, Δία. Οι άντρες στο Αργυρό Γένος ζούσαν για εκατό χρόνια υπό την κυριαρχία των μητέρων τους. Ζούσαν μόνο ένα μικρό χρονικό διάστημα ως ενήλικες και εκείνο τον χρόνο τον περνούσαν συγκρουόμενοι μεταξύ τους. Οι άνδρες του Αργυρού Γένους αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τους θεούς και ο Δίας τους κατέστρεψε για την ασυδοσία τους, με τον λεγόμενο Κατακλυσμό του Ωγύγου. Μετά το θάνατο, οι άνθρωποι αυτού του Γένους έγιναν "ευλογημένα πνεύματα" του Κάτω Κόσμου.
Χάλκινο Γένος
Οι ανθρωποι του Χάλκινου Γένους ήταν σκληραγωγημένοι και δυνατοί, καθώς ο πόλεμος ήταν ο σκοπός και το πάθος τους. Ο Δίας δημιούργησε αυτούς τους ανθρώπους από την τέφρα. Η πανοπλία τους ήταν σφυρηλατημένη από χαλκό, όπως και τα σπίτια και τα εργαλεία τους. Οι άνδρες αυτού του Γένους αυτοκαταστράφηκαν από τους βίαιους τρόπους τους και δεν άφησαν ονομασμένα πνεύματα. Αντιθέτως, κατοικούν στο «σπίτι του Άδη». Αυτό το Γένος έληξε με τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, με τον οποίο εξοντώθηκαν όσοι δεν είχαν προηγουμένως αλληλοσκοτωθεί.
Ηρωϊκό Γένος
thumb|250px|Ο Αχιλλέας θρηνεί τον θάνατο του Πατρόκλου από τον [[Νικολάι Γκε]] Το Ηρωϊκό Γένος ή Γένος των Ηρώων είναι το μόνο Γένος που δεν αντιστοιχεί σε κανένα μέταλλο. Είναι επίσης το μόνο που είναι πιο λαμπρό από το Γένος που διαδέχεται. Σε αυτό το Γένος ανήκαν οι αποκαλούμενοι Ηρωες της μυθολογίας, όπως οι Ήρωες των Ομηρικών Επών, οι Αργοναύτες, ο Θησέας και άλλοι. Αυτό το Γένος των ανθρώπων αφού πέθανε πήγε στα Ηλύσια Πεδία όπου βασιλεύει ο Κρόνος, ή ακόμα και στις Νήσους Μακάρων.
Γένος του Σιδήρου
thumb|250px|Το Σιδηρούν Γένος από τον [[Βιρτζίλ Σολίς]] Ο Ησίοδος όπως και όλοι οι σύγχρονοί του ανήκουν στο Γένος του Σιδήρου. Οι άνθρωποι αυτού του Γένους είναι επίσης σκληραγωγημένοι, αλλά ζουν μια θλιβερή ύπαρξη γεμάτη μόχθο, αγγαρείες και δυστυχία, χωρίς καμία ηθική αρχή. Τα παιδιά εξαπατούν τους γονείς τους, ο αδελφός παλεύει με τον αδελφό και το έθιμο της φιλοξενίας ξεχνιέται. Κατά τη διάρκεια αυτού του Γένους ισχύει το Δίκαιο της Πυγμής, και κακοί άνδρες χρησιμοποιούν ψέματα για να αποκτήσουν καλή φήμη. Οι άνθρωποι δεν αισθάνονται πλέον ντροπή ή αγανάκτηση για κάποιο αδίκημα. Τα μωρά θα γεννηθούν με γκρίζα μαλλιά και οι θεοί θα έχουν εγκαταλείψει εντελώς την ανθρωπότητα: "δεν θα υπάρξει βοήθεια ενάντια στο κακό".
Τα Τέσσερα Γένη του Οβίδιου
Ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος (1ος αιώνας π.Χ. - 1ος αιώνας μ.Χ.) λέει τον παρόμοιο μύθο των Τεσσάρων Γενεών στο βιβλίο 1.89-150 των Μεταμορφώσεων. Ο απολογισμός του είναι παρόμοιος με αυτόν του Ησίοδου, με την εξαίρεση ότι παραλείπει το Ηρωϊκό Γένος. Ο Οβίδιος δίνει έμφαση στη δικαιοσύνη και την ειρήνη που καθόρισαν το Χρυσό Γένος. Προσθέτει ότι σε αυτή την εποχή, οι άνδρες δεν γνώριζαν ακόμη την τέχνη της ναυσιπλοΐας και επομένως δεν εξερευνούσαν τον κόσμο και κανείς δεν γνώριζε κάποια τέχνη με εξαίρεση την πρώιμη γεωργία. Στο Αργυρό Γένος ο Δίας εισάγει τις Τέσσερις Εποχές και οι άντρες μαθαίνουν συνεπώς την τέχνη της γεωργίας και της αρχιτεκτονικής. Στο Γένος του Χαλκού, γράφει ο Οβίδιος, οι άνδρες ήταν επιρρεπείς σε πόλεμο, αλλά σέβονταν τα θεία. Τέλος, στο Γένος του Σιδήρου, οι άνδρες οριοθετούν τα έθνη με σύνορα. Μαθαίνουν τις τέχνες της ναυσιπλοΐας και της εξόρυξης από τη Γη. Είναι πολεμιστές, άπληστοι και ασεβείς. Η αλήθεια, η σεμνότητα και ο σεβασμός στα θεία δεν βρίσκονται πουθενά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Ανθρώπινη εξέλιξη Κατηγορία:Ησίοδος Κατηγορία:Οβίδιος
Ίνα Αλεξαντρόφ
Η Κατερίνα "Ίνα" Αλεξαντρόφ (αγγλικά: Catherine "Ena" Alexandroff), (Πρέστγουιτς 1905 - Quainton 1996) ήταν πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Με Γαλλο-Ελληνική καταγωγή, γεννημένη στην Αγγλία, εκπροσώπησε την Αίγυπτο, όπου έζησε πολλά χρόνια, σε διεθνής διοργανώσεις.
Ήταν κόρη του Αλεξάντερ Αλεξαντρόφ, γαλλικής καταγωγής υπάλληλος του Εμπορικού οίκου Ράλλη, και της Κατερίνας Αριέττας Ράλλη κόρη του Αμβρόσιου Ράλλη, κι είχε άλλα τρία αδέλφια. Η οικογένεια βρέθηκε στην Αίγυπτο και τις επιχειρήσεις του οίκου Ράλλη εκεί όπου η Ίνα ασχολήθηκε με την αντισφαίριση.
Συμμετείχε στο Γουίμπλεντον του 1931 όπου αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1932 ήταν δεύτερη χάνοντας στον τελικό από την Λεβάντα Κάμπελ με 6-3, 6-2. Στο πρωτάθλημα Αιγύπτου ήταν πρώτη το 1929, 1930, 1931 και το 1933. Το 1941 ήταν πρώτη στο μεικτό με συμπαίκτη τον Κόλιν Λονγκ
Το 1933 παντρεύτηκε τον Άγγλο μηχανικό Τζον Πρόσπερ Σάρτζεντ κι απέκτησε μαζί του τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Οικογένεια Ράλλη Κατηγορία:Βρετανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Αυτοκράτορας Όγκιματσι
Ο Αυτοκράτορας Όγκιματσι (正親町天皇, Ōgimachi-tennō, 18 Ιουνίου 1517 – 6 Φεβρουαρίου 1593) was the 106ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Βασίλευσε από τις 17 Νοεμβρίου 1557 ως την παραίτησή του στις 17 Δεκεμβρίου 1586, ημέρα που σηματοδοτεί τη μεταβολή από την περίοδο Σενγκόκου στην περίοδο Αζούτσι-Μονογιάμα. Το προσωπικό του όνομα ήταν Mιτσιχίτo (方仁).
Γενεαλογία
Ο Όγκιματσι ήταν ο πρώτος γιος του Αυτοκράτορα Γκο-Νάρα.
Γεγονότα της ζωής του Όγκιματσι
Ο Όγκιματσι έγινε Αυτοκράτορας μετά το τέλος τού Αυτοκράτορα Γκο-Νάρα.
Τα οικονομικά του Αυτοκράτορα και της Αυλής του ήταν πολύ τεταμένα. Η εξουσία της Αυτοκρατορικής Αυλής άρχισε επίσης να πέφτει, αλλά αυτή η τάση αντιστράφηκε μετά την είσοδο του Όντα Noμπουνάγκα στο Κιότο σε μία επίδειξη πίστης, αλλά η οποία έδειξε επίσης ότι ο Αυτοκράτορας είχε την υποστήριξη της φυλής των Όντα. Χρησιμοποιώντας συχνά τον Αυτοκράτορα ως μεσολαβητή, όταν πολεμούσε τους εχθρούς, ο Noμπουνάγκα εργάστηκε για να ενώσει τα ανόμοια στοιχεία στην Ιαπωνία. Ωστόσο γύρω στο 1573, ο Noμπουνάγκα άρχισε να απαιτεί την παραίτηση του Αυτοκράτορα, αλλά ο Αυτοκράτορας αρνήθηκε.
Πριν μεταφερθεί η πολιτική εξουσία στον Tογιοτόμι Χιντεγιόσι, προκειμένου να εκμεταλλευτεί την εξουσία του Όγκιματσι, η εξουσία της Αυτοκρατορικής Οικογένειας αυξήθηκε. Με αυτόν τον τρόπο, ο Χιντεγιόσι και η Αυτοκρατορική Οικογένεια συνήψαν μία αμοιβαία επωφελή σχέση.
Τον Ιανουάριο του έτους Tενσό 14 (1586), ο αντιβασιλιάς έφερε το Χρυσό Δωμάτιο του Τσαγιού στο Αυτοκρατορικό Ανάκτορο του Κιότο, για να φιλοξενήσει εκεί τον Αυτοκράτορα.
Το 1586 ο Αυτοκράτορας Όγκιματσι παραιτήθηκε υπέρ του εγγονού του, τού Αυτοκρατορικού Πρίγκιπα Καταχίτο (周仁親王), ο οποίος έγινε ο Αυτοκράτορας Γκο-Γιόζεϊ. Ο Όγκιματσι αποσύρθηκε στο ανάκτορο Σεντό. Στις 6 Φεβρουαρίου 1593 απεβίωσε.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όγκιματσι, με τη βοήθεια της Όντα Nομπουνάγκα και του Toγιοτόμι Χιντεγιόσι, η αυτοκρατορική οικογένεια μπόρεσε να σταματήσει την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική παρακμή, στην οποία βρισκόταν από τον πόλεμο του Όνιν και άρχισε μία περίοδο ανάκαμψης.
Η σορός του Όγκιματσι βρίσκεται με άλλων αυτοκρατόρων στον αυτοκρατορικό τάφο, που ονομάζεται Φουκακούσα νο κίτα νο μισάγκι (深草北陵) στο Φουσίμι-κου του Κιότο.
Σημειώσεις
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό kamon — ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου]]
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Λουδοβίκος Βοναπάρτης (1864-1932)
Ο Λουδοβίκος (γαλλ. Louis, 16 Ιουλίου 1864 - 14 Οκτωβρίου 1932) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν αντιστράτηγος στο Ρωσικό στρατό και διοικητής της επαρχίας του Γερεβάν το 1905.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μεντόν, νοτιοδυτικό προάστιο του Παρισιού. Εκπαιδεύτηκε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βίκτωρα και μετά έζησε μία ήρεμη ζωή στο Παρίσι στο σπίτι της θείας του Ματθίλδης. Ο πατέρας του τον κατεύθυνε σε μία στρατιωτική σταδιοδρομία. Ως μικρανιψιός του Ναπολέοντα Α΄ δεν επιτρεπόταν να εισέλθη στον Γαλλικό στρατό και έτσι ο Λουδοβίκος έγινε υπολοχαγός του Ιταλικού στρατού στη Βερόνα, με την επιδοκιμασία του θείου του Ουμβέρτου Α΄ της Ιταλίας.
Λόγω του αντι-γαλλικού αισθήματος στον Ιταλικό στρατό, άφησε την Ιταλία το 1890 και εισήλθε στον Ρωσικό στρατό. Το 1895 έγινε συνταγματάρχης και το 1902 στάθμευε στον Καύκασο. Όταν το 1905 ξέσπασαν ταραχές μεταξύ των Αρμενίων και των Αζέρων στο Γερεβάν, ορίστηκε κυβερνήτης της επαρχίας εκεί και διατάχθηκε να επαναφέρει την τάξη.
Το 1910 αποσύρθηκε από τον Ρωσικό στρατό ως αντιστράτηγος και μετακόμισε στην οικογενειακή ιδιοκτησία στο Πρανζέν της Ελβετίας. Με αίτημα του Τσάρου έγινε ο σύνδεσμος μεταξύ του Ρωσικού στρατού και της 3ης Ιταλικής Στρατιάς, που οδηγούσε ο εξάδελφός του Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Αόστα.
Ταξίδεψε στην Ιαπωνία και στις ΗΠΑ· το 1917 επέστρεψε στο Πρανζέν και το 1932 απεβίωσε από καρδιά εκεί. Ήταν 68 ετών και άγαμος.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Βασίλειος Ψιλάκης
Ο Βασίλειος Ψιλάκης (1829-1918) ήταν ιστορικός και συγγραφέας από την Κρήτη.
Γεννήθηκε το 1829 στο Καστέλι Κισάμου αλλά ανατράφηκε στο Ναύπλιο. Στην Αθήνα σπούδασε φιλολογία και μετά υπηρέτησε ως σχολάρχης στα Χανιά μεταξύ 1855 και του 1860. Διώχθηκε λόγω της εθνικής δράσης του. Πήγε στη Γερμανία και στην Ελβετία και σπούδασε για τρία χρόνια, από το 1863 έως το 1869. Γύρισε στην Ελλάδα όπου έγινε γυμνασιάρχης. Πέθανε το 1918. Ως ιστορικός, ο Ψιλάκης αναφέρεται περισσότερο σαν συλλέκτης ιστορικού υλικού που αδυνατούσε να βρει τις βαθύτερες συνδέσεις.
1244 Ντέιρα
Η Ντέιρα (Deira) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,291. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από το μεσαιωνικό Βασίλειο της Ντέιρα που εκτεινόταν στο σημερινό Γιορκσάιρ με την πόλη Όσετ της Αγγλίας, την ιδιαίτερη πατρίδα του Σύριλ Τζάκσον.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ντέιρα εκτιμάται σε 30,95 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0557. Η Ντέιρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 210 ± 60 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντειρα
Λιουντμίλα Μπράγκινα
Η Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Μπράγκινα (Людмила Ивановна Брагина, γεννήθηκε 24 Ιουλίου 1943) είναι Σοβιετική, μετέπειτα Ρωσίδα, πρώην αθλήτρια δρόμων μεσαίων αποστάσεων. Αγωνίστηκε για τη Σοβιετική Ένωση στα 1.500 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και του 1976, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο 1972 και τερμάτισε πέμπτη το 1976.
Τον Ιούλιο του 1972 σημείωσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ 1.500 μ., με 4:06,9, στο σοβιετικό πρωτάθλημα και στη συνέχεια το βελτίωσε σταδιακά στον πρώτο γύρο (4:06,47), στους ημιτελικούς (4:05,07) και στον τελικό (4:01.38) των Ολυμπιακών Αγώνων του 1972. Την ίδια χρονιά της απονεμήθηκε το Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας. Έκανε επίσης τρία παγκόσμια ρεκόρ στα 3.000 μ.: 8:53.0 το 1972, 8:52.74 το 1974 και 8:27.12 το 1976. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, η Μπράγκινα κέρδισε τέσσερα αργυρά μετάλλια: στα 3.000 μ. σε ανοιχτό στίβο (1974) και στα 800 μ. (1970) και στα 1.500 μ. (1971–72) σε κλειστό στίβο.
Το 1960 άρχισε να προπονείται στο άλμα εις ύψος και άλλαξε στο τρέξιμο μόνο το 1964. Είχε μια απειλητική για την καριέρα της κρίση πνευμονίας το 1966. Μετά την ανάρρωσή της μετακόμισε στη νότια Ρωσία, στο Κρασνοντάρ, όπου αργότερα εργάστηκε ως προπονήτρια στίβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικές αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Ρωσίδες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Κλεισούρα Λάρισας
Η Κλεισούρα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Η Κλεισούρα βρίσκεται κοντά και δυτικά του Τιταρήσιου ποταμού, περίπου 20 χλμ. ΒΔ. από την Ελασσόνα (έδρα του δήμου) και 60 χλμ. ΒΔ. από την Λάρισα, σε υψόμετρο 520 μέτρα. Βορειοδυτικά είναι τα Γιαννωτά και νοτιοδυτικά η Βαλανίδα ενώ περνάει και η ΕΟ Ελασσόνας - Δεσκάτης. Πρόκειται για αραιοκατοικημένο χωριό του οποίου οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Πέτρου και Παύλου (1959) ο οποίος κτίστηκε με ενέργειες των απόδημων κατοίκων.
Αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 3Α - 07/01/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βαλανίδας μαζί με την οποία, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ελασσόνας του Δήμου Ελασσόνας ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 109 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Σεν-Μαριτίμ
Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 76. Πρωτεύουσα του νομού, καθώς και της Νορμανδίας, είναι η Ρουέν.
Πριν το 2016 ο νομός Σεν-Μαριτίμ ανήκε στην περιοχή Άνω Νορμανδία η οποία συνενώθηκε με την Κάτω Νορμανδία και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Νορμανδία.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Σανομαράν και Σανομαρίν.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι απότομοι γκρεμοί της [[Ετρετά]] Ο νομός Σεν-Μαριτίμ βρίσκεται στα βορειοανατολικά της διοικητικής περιοχής της Νορμανδίας και βρέχεται σε ακτογραμμή 130 χιλιομέτρων από τη Μάγχη.
Ο νομός έχει έκταση 6.278 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Πρωτεύουσα του νομού, όπως και της περιοχής Νορμανδίας είναι η Ρουέν (110 117 κατ.), που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 112 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή, (οδικώς 131), βορειοδυτικά του Παρισιού.
Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 1.255.755 κατοίκους (απογραφή 2016).
Ο νομός συνορεύει νότια με το νομό Ερ, με τον οποίο σχημάτιζε την περιοχή Άνω-Νορμανδία μέχρι το 2015, στα ανατολικά με τους νομούς Σομ και Ουάζ της περιοχής Ω-ντε-Φρανς και στα δυτικά και στα βόρεια βρέχεται από τη Μάγχη Ο σημαντικότερος ποταμός είναι ο Σηκουάνας, ο οποίος διασχίζει το νομό και εκβάλλει στη Μάγχη, κοντά στη Χάβρη.
Ο νομός χωρίζεται σε τρεις βασικές περιοχές:
Ιστορία
Δείτε επίσης: Νορμανδία (διοικητική περιοχή), Δουκάτο της Νορμανδίας, Απόβαση στη Νορμανδία και Μάχη της Νορμανδίας
1790 - Δημιουργία του νομού
Ο νομός, με αρχική ονομασία Κάτω-Σεν (Seine-Inférieure) είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101), που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάσταση ς στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789. Δημιουργήθηκε από τμήμα της παλιάς επαρχίας της Νορμανδίας.
1815 - Κατοχή
Μετά τη νίκη των στρατευμάτων συνασπισμού στο Βατερλώ, ο νομός καταλήφθηκε από βρετανικές δυνάμεις από τον Ιούνιο του 1815 μέχρι τον Νοέμβριο του 1818.
1843 - Σιδηρόδρομοι και βιομηχανία
1851 - Ένας δημοκρατικός νομός
Κατά το πραξικόπημα του 1851 του Λουδοβίκου Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο νομός κινητοποιήθηκε έντονα και ήταν ένας από τους νομούς που κρίθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (κυριολεκτικά, στα γαλλικά, σε κατάσταση πολιορκίας), μετά από φόβους για σημαντική αντίσταση στη νέα κυβέρνηση.
Β' Παγκόσμιος πόλεμος
Το 1942, κατά τη διάρκεια της κατοχής από τη ναζιστική Γερμανία, στις ακτές του νομού πραγματοποιήθηκαν δύο συμμαχικές επιδρομές, η επιδρομή Μπρούνεβαλ και η επιδρομή της Διέππης.
Σεν-Μαριτίμ
Το 1955 ο νομός μετονομάστηκε σε Σεν-Μαριτίμ και το 2005 αποφασίστηκε, κατόπιν δημόσιας διαβούλευσης, ότι το επίσημο όνομα των κατοίκων στα επίσημα έγγραφα θα είναι Σανομαράν (άντρες) και Σανομαρίν (γυναίκες).
Μέχρι το 2015, ο νομός Σεν-Μαριτίμ μαζί με το νομό Ερ αποτελούσαν την περιοχή Άνω Νορμανδία. Στα πλαίσια της εδαφικής μεταρρύθμισης του 2014, η Άνω Νορμανδία συγχωνεύθηκε με την Κάτω Νορμανδία την 1η Ιανουαρίου 2016 και από την συνένωση προέκυψε η νέα διοικητική περιοχή Νορμανδία.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|340x340εσ|Θέση του νομού Σεν-Μαριτίμ στη [[Νορμανδία (διοικητική περιοχή)|Νορμανδία]] μικρογραφία|340x340εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Σεν-Μαριτίμ Ο νομός Σεν-Μαριτίμ αποτελείται από 3 διοικητικά διαμερίσματα, 35 καντόνια και 708 κοινότητες.
Πόλεις
μικρογραφία|Χάρτης του νομού Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Σεν-Μαριτίμ είναι:
Οικονομία
Στην περιοχή του Μπραί κυριαρχεί η κτηνοτροφία και η γαλακτοκομική παραγωγή, όπως και στον υπόλοιπο νομό μαζί με αγροτικές καλλιέργειες. Στην ακτογραμμή υπάρχουν πολλά αλιευτικά λιμάνια όπως το Φεκάμπ και η Διέππη, η οποία είναι επίσης εμπορικό και επιβατικό λιμάνι. Το μεγαλύτερο λιμάνι της ακτογραμμής είναι η Χάβρη, δεύτερο γαλλικό λιμάνι μετά τη Μασσαλία. Το λιμάνι της Χάβρης με το ποτάμιο λιμάνι της Ρουέν σχηματίζουν το εξωτερικό λιμάνι του Παρισιού.
Η περιοχή εξειδικεύεται στη μεταφορά υδρογονανθράκων (λιμάνι πετρελαιοειδών της Αντιφέρ, διυλιστήρια και αγωγοί). Πολλά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας έχουν εγκατασταθεί στην κοιλάδα του Σηκουάνα και την ακτογραμμή και δύο πυρηνικά εργοστάσια βρίσκονται στις Paluel και Panly. Οι κύριες βιομηχανικές περιοχές είναι στη Ρουέν και τη Χάβρη. Υπάρχουν μονάδες ναυπηγικής, μεταλλουργίας, αυτοκινητοβιομηχανίας, χαρτοπολτού, επεξεργασίας τροφίμων, φαρμακευτικής βιομηχανίας.
Η τουριστική ακτογραμμή έχει πολλά παραθαλάσσια θέρετρα εύκολα προσβάσιμα από τους αυτοκινητόδρομους, τις γέφυρες της Τανκαρβίλ και της Νορμανδίας, τη σιδηροδρομική και το αεροδρόμιο της Χάβρης.
Τουρισμός
Ο νομός Σεν-Μαριτίμ είναι ένας αγαπημένος προορισμός για λάτρεις της τέχνης και της αρχιτεκτονικής, αλλά και για όσους επιθυμούν να θαυμάσουν άγρια και παρθένα τοπία. Κατά μήκος της ακτής υπάρχουν πολλά παραθαλάσσια θέρετρα, όπως η Ετρετά, το Φεκάμπ, η Διέππη, το Τρεπόρ και πολλά άλλα.
Στο νομό υπάρχει ένα χωριό καταχωρημένο ανάμεσα στα «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας»: Βελ-λε-Ροζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Νορμανδίας Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Διονύσιος Παπαδόγγονας
Ο Διονύσιος Παπαδόγκωνας η Παπαδόγγονας (Πεταλίδι Μεσσηνίας 1888- Αθήνα 1944) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, δωσίλογος κατα την Κατοχή της Ελλάδας  και οργανωτής των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το 1888, με καταγωγή από την Μάνη. Ακολουθώντας στρατιωτικό επάγγελμα φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων και συμμετείχε στις επιχειρήσεις Βορείου Ηπείρου και σε όλους τους μετέπειτα πολέμους, Βαλκανικούς 1912-1913, στον Α' Π.Π.. Έλαβε μέρος στην Εκστρατεία της Κριμαίας στην Ουκρανία, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στο Β' Π.Π.. Ειδικότερα στον τελευταίο συμμετείχε ως αρχηγός πεζικού της ΧΙΙ Μεραρχίας (Αλεξανδρούπολης) και από 18-1-1941 αρχηγός πεζικού της V Μεραρχίας Κρητών όπου και διακρίθηκε στη μάχη της Τρεμπεσίνας. Στη διάρκεια της κατοχής οργάνωσε την φιλοβασιλική αντιστασιακή οργάνωση Ελληνικός Στρατός (ΕΣ) που αργότερα διαλύθηκε από τον ΕΛΑΣ. Ήρθε σε επαφή με τους συνδέσμους του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, Ρίντ και Φράϊζερ και εξέθεσε την γενική κατάσταση που επικρατούσε στην Καλαμάτα με τους κατακτητές αλλά και του ΕΑΜ. Ανέλαβε αρχηγός του Β΄ Αρχηγείου Χωροφυλακής Πελοποννήσου (1944) και οργάνωσε τα Τάγματα Ασφαλείας Πελοποννήσου συνεργαζόμενος με τους Γερμανούς και υπαγόμενος διοικητικά στις εντολές τους. Η σκληρότητά του ήταν παροιμιώδης. Αναφέρεται ότι με δική του πρωτοβουλία εκτελέστηκαν επιπλέον 100 αντιστασιακοί πέρα από τους 200 της Καισαριανής ως αντίποινα της εκτέλεσης του υποστράτηγου Κρεχ, ενώ οι Γερμανοί ήταν πολύ ικανοποιημένοι από τη συνεργασία του, τόσο ώστε να λάβει συγχαρητήρια επιστολή από τον ίδιο τον Χίτλερ.
Όταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος έφθασε στην ελεύθερη Πελοπόννησο από το Κάιρο ως προπομπός της εκεί ελληνικής κυβέρνησης, ζήτησε από τον Δ. Παπαδόγγονα, που είχε περικυκλωθεί στην Τρίπολη από τις δυνάμεις του Άρη Βελουχιώτη, να σταματήσει κάθε δραστηριότητα και ο ίδιος και οι ομάδες του να παραδοθούν. Ο Δ. Παπαδόγονας ακολουθώντας την εντολή παραδόθηκε και με κάποιες ομάδες του φέροντας ελάχιστο ελαφρύ οπλισμό διεκπεραιώθηκαν από τους Βρετανούς αρχικά στις Σπέτσες και από εκεί στο στρατόπεδο Γουδί στην Αθήνα.
Σύμφωνο Ντόρια-Παπαδόγκωνα
Ο Παπαδόγγονας, υπογράφει στις 20 Ιουλίου του 1943, σύμφωνο συνεργασίας με τον  διοικητή του 64ου Ιταλικού συντάγματος Πεζικού,Ντομένικο Ντόρια στο οποίο αναφέρεται ότι του παρέχεται παντός είδους βοήθεια προκειμένου να αναχαιτίσει τον αναρχο-κομμουνιστικόν κίνδυνον.
Ο Χάγκεν Φλάισερ αναφέρει πως ''«η έγκαιρη αποκάλυψη ενός τέτοιου "βάλτου της προδοσίας", προσφέρει στον αριστερό τύπο, ένα πλούσιο θέμα για εκμετάλλευση. Οι εντυπώσεις ήταν τεράστιες κι έτσι δεν εκπλήσσει το ότι, ύστερα από κάποια βουβαμάρα, οι υπεύθυνοι του Ε.Σ αρνούνται την κατηγορία, ενοχοποιόντας με τη σειρά τους το Ε.Α.Μ για πλαστογραφία. Η εκδοχή αυτή όμως του Ε.Σ μάλλον αποκλείεται, αφού και ο ΕΔΕΣ αποκτά αντίγραφο του ίδιου κειμένου από πηγή άσχετη με το ΕΑΜ.» ''
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εκστρατεία της Κριμαίας 1918-1919 Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Ελληνικός πολεμικός σταυρός Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές Κατηγορία:Τάγματα ασφαλείας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής Π
Χαΐκ
δεξιά|μικρογραφία|293x293εσ|Άγαλμα του Χαΐκ του Μέγα στο Ερεβάν της Αρμενίας Ο Χαΐκ (Հայկ), επίσης γνωστός ως Χαΐκ Ναχαπέτ (Հայկ Նահապետ, Χαΐκ, = "επικεφαλής της οικογένειας" ή πατριάρχης ), είναι ο θρυλικός γενάρχης και ιδρυτής του αρμενικού έθνους. Πληροφορίες για τον Χαΐκ περιέχει το βιβλίο Ιστορία της Αρμενίας, το οποίο φαίνεται ότι γράφτηκε από τον Μοβσές Χορενατσί (έζησε περίπου από το 410 μέχρι το 490 μ.Χ.).
Ετυμολογία
Το όνομα του γενάρχη, Հայկ (Χαΐκ), δεν είναι ακριβώς ομόηχο με το όνομα της Αρμενίας, αρμ. Χαγιαστάν. Μάλιστα ο όρος Հայք, που προφέρεται Χαΐκ', είναι η ονομαστική πληθυντικού της λέξης հայ (χαΐ) η οποία στα αρμενικά είναι λέξη για τον Αρμένιο. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η προέλευση της λέξης Χαΐκ' (Հայք) από τη Χαΐκ (Հայկ) είναι αδύνατη και ότι η προέλευση του όρου Χαΐ ("Αρμένιος") είναι επαληθεύσιμη. Παρ'όλα αυτά, το όνομα Χαΐκ συνδέεται με τα ονόματα Χαΐ και Χαγιέρ (հայեր, ονομαστική πληθυντικού στα σύγχρονα αρμενικά), τον αυτοπροσδιορισμό των Αρμένιων. Ο Αρμέν Πετροσιάν πιστεύει ότι είναι πολύ ρεαλιστική η προέλευση του όρου Χαΐκ από την ινδοευρωπαϊκή λέξη "πότι", που σημαίνει κύριος, άρχοντας, κύριος του σπιτιού, σύζυγος.
Επί Σοβιετικής εποχής η αρμενική ιστοριογραφία συνέδεε τον Χαΐκ με τον Χαγιάσα, πρόσωπο για το οποίο γίνεται αναφορά σε επιγραφές των Χετταίων.
Η αρμενική λέξη Χαϋκακάν ή Χαϊγκαγκάν (հայկական, που σημαίνει "αυτός που σχετίζεται με τους Αρμένιους") προέρχεται ετυμολογικά από τη λέξη Χαΐκ. Επιπλέον, τα αρμενικά ποιητικά ονόματα για τους Αρμενίους, Χαϊκαζούν (հայկազուն) και χαϊκάζν (հայկազն), προέρχονται από το όνομα του γενάρχη Χαΐκ.
Γενεαλογία
Το βιβλίο του Μοβσές Χορενατσί παραθέτει τα εξής στοιχεία αναφορικά με την καταγωγή Χάυκ: "Οι πρώτοι θεοί ήταν τρομεροί και εξαιρετικοί και ήταν οι αιτίες για τις ευλογίες του κόσμου, οδηγώντας στην αρχή του κόσμου και του πληθυσμού. Από αυτούς τους θεούς κατάγονταν οι γίγαντες... Ένας από αυτούς ήταν ο Γιαπετοστεανός Χάυκ". Στη χριστιανική εποχή ο αρμενικός θρύλος άλλαξε λόγω της Βίβλου, σύμφωνα με την οποία μετά τον κατακλυσμό ολόκληρο το ανθρώπινο είδος προερχόταν από τους τρεις γιους του Νώε, τον Ιαφέθ, Χαμ και Σεμ. Σύμφωνα με την εκχριστιανισμένη εκδοχή ο Χάυκ Ναχαπέτ κατάγεται από τον Τοργκόμ ναχαπέτ, τον πατριάρχη, απόγονο του Ιαφέθ. Σε μεσαιωνικές πηγές αναφέρεται το μεσαιωνικό αρμενικό όνομα Τοργκόμα τουν (Οίκος των Τοργκόμ) και Τοργκομιάν αζγκ (ο λαός του Τοργκόμ) που αναφέρεται στην Αρμενία προέρχεται από εκεί.
Σύμφωνα με τον Χορενατσί, η αρμενική οικογένεια ευγενών, οι Χαϊκαζούνοι, περιλάμβανε πολλούς θρυλικούς βασιλιάδες (π.χ. Αράμ, Αρά, Σκαγιορντί, Παριούρ, Βαχέ) με καταγωγή από τον Χάυκ.
Χάυκ και Βασιλιάς Μπελ
δεξιά|μικρογραφία|Απεικόνιση του Χάυκ από τον [[Μρκτουμ Χοβνατανιάν (1779-1846). Ο θρυλικός ιδρυτής του αρμενικού έθνους στέκεται δίπλα στον τάφο του Μπελ με το βέλος του Χάυκ να βρίσκεται ακόμα στο στήθος του Μπελ. Ο χάρτης απεικονίζει τη Λίμνη Βαν με τα περίχωρα της και το όρος Αραράτ, με την κιβωτό του Νώε.]] Σύμφωνα με τις αναφορές του Μοβσές Χοβενατσί και του Σέξτου Ιούλιου Αφρικανού, η μάχη έγινε μεταξύ της δυναστείας του Χάυκ και της τρίτης γενιάς μιας χαλδαϊκής δυναστείας, η οποία ήλεγχε τη Βαβυλώνα και κάποια εναπομείναντα εδάφη στην Ακκαδία υπό τον βασιλιά Μπέλους, τον συμβολικό Βαβυλωνιακό/Ακκαδικό θεό του πολέμου, ή τον ιδρυτή της Βαβυλώνας ανάλογα με τη μυθολογική παράδοση. Η σύγκρουση έλαβε χώρα το 2492 π.Χ. ή περίπου τέσσερις αιώνες αργότερα, το 2107 π.Χ. Ο Μπελ ίσως συμβολίζει την γκουτιανή δυναστεία των Σουμέρ, μια τυρανική δυναστεία που κυβερνούσε κάποια κατάλοιπα της Ακκαδίας κατά τη διάρκεια της σκοτεινής εποχής που ακολούθησε τη διάλυση της αυτοκρατορίας των Ακκαδίων το 2154 π.Χ. Η Γκουτία επίσης επικαλύπτεται με κάποια χαλδαϊκά εδάφη.
Στον δρόμο προς το Αραράτ είχε αφήσει ένα τάγμα το οποίο είχε εγκατασταθεί σε ένα άλλο οικισμό, στον οποίο κατοικούσε ο εγγονός του Κάδμος. Ο Μπελ έστειλε έναν από τους γιους του να τον πείσει να επιστρέψει αλλά αρνήθηκε. Τότε αποφάσισε να εισβάλλει με μια μεγάλη δύναμη, αλλά ο Χάυκ ενημερώθηκε από τον Κάδμο εγκαίρως για την επικείμενη εισβολή. Συγκρότησε τον στρατό του γύρω από τη λίμνη Βαν και τους είπε ότι πρέπει να νικήσουν και να σκοτώσουν τον Μπελ ή να σκοτωθούν προσπαθώντας να ολοκληρώσουν τη διαταγή, για να μην γίνουν σκλάβοι του. Ο Χορενατσί γράφει:
Ο Χάυκ ήταν ευγενικός, φιλικός άνδρας, με σγουρά μαλλιά, λαμπερά μάτια και ισχυρά χέρια. Ήταν άνδρας γιγάντιου αναστήματος, δυνατός τοξοβόλος και ατρόμητος πολεμιστής. Ο Χάυκ και ο λαός του, από την εποχή των προγόνων πατέρων του Νώε και Ιάφεθ, είχαν μεταναστεύσει νότια προς τις θερμότερες γαίες κοντά στη Βαβυλώνα. Σε αυτή τη γη κυβερνούσε ένας κακός γίγαντας, ο Μπελ. Ο Μπελ προσπάθησε να επιβάλλει την τυραννία του στον λαό του Χάυκ. Αλλά ο υπερήφανος Χάυκ αρνήθηκε να υποδουλωθεί στον Μπελ. Όταν γεννήθηκε ο γιος του Αραμανιάκ, ο Χάυκ σήκωσε το ανάστημα του και ηγήθηκε του λαού του προς τα βόρεια στη γη του Αραράτ. Στους πρόποδες του όρους ίδρυσε ένα χωριό που το ονόμασε Χαϊκασέν.
1245 Καλβινία
Η Καλβινία (Calvinia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,755. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ (συγκεκριμένα από τη θέση του σημερινού Ραδιοαστεροσκοπείου Χαρτεμπιστέκ, 50 χιλιόμετρα δυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ) και πήρε το όνομά της από τη μικρή πόλη Καλβίνια της Νότιας Αφρικής.
Χαΐκ
Η μάχη των Γιγάντων και η ήττα του Μπελ
αριστερά|μικρογραφία|Ο Χάυκ νικά τον Μπελ ρίχνοντας ένα βέλος. Ο Χάυκ και οι άνδρες του βρήκαν σύντομα τον στρατό του Μπελ να είναι σταθμευμένος σε ένα ορεινό πέρασμα (ο Χορενατσί αναφέρει την περιοχή με το όνομα Νταστακέρτ), με τον βασιλιά στην εμπροσθοφυλακή.
1245 Καλβινία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Καλβινίας εκτιμάται σε 26,84 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,2713. Η Καλβινία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 50 λεπτά.
Χαΐκ
Η μάχη των Γιγάντων και η ήττα του Μπελ
Ο λόφος στον οποίο έπεσε ο Μπελ με τους πολεμιστές του πήρε από τον Χάυκ το όνομα Γκερεζμάνκ, που στα αρμενικά σημαίνει "τάφοι". Αυτός ταρίχευσε το πτώμα του Μπελ και ζήτησε να μεταφερθεί στο Χαρκ όπου θα θαφόταν σε περίοπτο μέρος, ορατό στις γυναίκες και τους γιους του βασιλιά Μπελ.
1245 Καλβινία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλβινια
Χαΐκ
Η μάχη των Γιγάντων και η ήττα του Μπελ
Αμέσως μετά, ο Χάυκ ίδρυσε το φρούριο του Χαϊκαμπέρντ στον χώρο της μάχης και την πόλη του Χαϊκασέν στην αρμενική επαρχία Βασπουρακάν (στη σύγχρονη Τουρκία). Ονόμασε την περιοχή στην οποία έλαβε η μάχη Χάυκ, ενώ ο χώρος της μάχης ονομάστηκε Χαγιότς Ντζορ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρυλικοί προγεννήτορες Κατηγορία:Μυθολογία της Αρμενίας
Ντομινίκα Κρόις
Η Ντομίνικα Άννα Κρόις  (Dominika Anna Krois, γεννήθηκε το 1972) είναι Πολωνή δημόσιος υπάλληλος και διπλωμάτης, που υπηρετεί ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Πολωνίας στο Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών στη Βιέννη από τον Νοέμβριο του 2019.
Βιογραφία
Το 1999, εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Πολωνίας. Εργάστηκε ως Δεύτερη Γραμματέας για υποθέσεις της ΕΕ στην Πρεσβεία στο Βερολίνο (2001-2005) και ως Πρώτη Γραμματέας, Σύμβουλος και Πρώτος Σύμβουλος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Πολωνίας στο Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών και σε διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη, όντας υπεύθυνη για θέματα ασφάλειας, τη μη διάδοση όπλων, την τρομοκρατία και την επίσημη αναπτυξιακή βοήθεια (2006-2010). Ήταν επίσης αναπληρωτής πρόεδρος της Διάσκεψης των Ομάδων Κρατών στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του Διακρατικού Οργανωμένου Εγκλήματος. Στο MFA, η Κρόις εργάστηκε στα τμήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε θέματα νομικών και συνθηκών, καθώς και στη στρατηγική και τον προγραμματισμό εξωτερικής πολιτικής. Υπηρέτησε επίσης ως μέλος της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης στην αντιπροσωπεία της ΕΕ στους διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη (2011-2015), και ως συντονίστρια των σχέσεων με τον ΟΑΣΕ, όντας υπεύθυνη για την ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας και τις σχέσεις με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (2015-2019). Στις 10 Οκτωβρίου 2019, διορίστηκε Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Πολωνίας στο Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών και διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη. Ξεκίνησε την αποστολή της τον Νοέμβριο του 2019.
Εκτός από την πολωνική, μιλά άπταιστα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Μπορεί επίσης να επικοινωνήσει στα Κροατικά, τα Ισπανικά και τα Ρωσικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές πολιτικοί‎ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Πρέσβεις
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου
Η Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου είναι το δεύτερο επίπεδο πρωταθλήματος πετοσφαίρισης ανδρών στην Κύπρο. Διοργανώνεται από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που θα προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία. Ιδρύθηκε το 1976.
Πρωταθλήτριες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις πρωταθλήτριες ομάδες ανά περίοδο (ο πίνακας δεν είναι πλήρης καθώς απουσιάζουν πρωταθλήτριες ομάδες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Β΄ ανδρων
Βιντεοπροβολέας
thumb|right|250px| Ο εικονοπροβολέας (ή εναλλακτικά: «ψηφιακός προβολέας», «προβολέας δεδομένων») είναι μια συσκευή που λαμβάνει ένα σήμα δεδομένων (ή βίντεο, εικόνες και διαφορά δεδομένα) και το προβάλει σε μια απόσταση πάνω σε μια επιφάνεια μέσω ενός συστήματος φακών. Όλοι οι προβολείς χρησιμοποιούν λαμπτήρες για δυνατό φωτισμό για να μπορέσουν να προβάλουν την εικόνα. Προβολείς χρησιμοποιούνται σε αίθουσες συνεδριάσεων, σχολικές αίθουσες, σε παρουσιάσεις και εκθέσεις. Μπορούν να συνδυαστούν με τον διαδραστικό πίνακα για να γίνει το μάθημα διαδραστικό μέσα στη τάξη.
Οι παραστάσεις σε ψηφιακούς κινηματογράφους σήμερα γίνονται με εξελιγμένους ψηφιακούς εικονοπροβολείς, οι οποίοι διαθέτουν την δυνατότητα παρουσίασης σε υψηλή ευκρίνεια. Οι επεξεργαστές (Digital Mirror Devices ή DMD-Chips) της εταιρίας Texas Instruments διαθέτουν ανάλυση 2028 × 1080 εικονοτελείες (2Κ) με διαγώνια του επεξεργαστή από 0,98 in εώς 1,2 in, και ανάλυση 4096 × 2160 (4K) με ανάλογη διαγώνια του επεξεργαστή 1,38 in.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία Κατηγορία:Οπτικά όργανα Κατηγορία:Εξοπλισμός γραφείου
Ζωολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης
Το Ζωολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης ή απλώς Ζωολογικό Μουσείο της Κοπεγχάγης (δαν. Zoologisk Museum) είναι το βασικό παράρτημα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Δανίας και ανήκει στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.
Ιστορία
Το Ζωολογικό Μουσείο της Κοπεγχάγης είναι ένα από τα παλαιότερα μουσεία φυσικής ιστορίας του κόσμου, καθώς η συλλογή του άρχισε να δημιουργείται από τον Όλε Βορμ πριν από περισσότερα από 350 χρόνια, αν και επισήμως ιδρύθηκε το 1862.
Συλλογές
Οι ζωολογικές συλλογές περιλαμβάνουν περίπου 10 εκατομμύρια δείγματα, που αντιπροσωπεύουν ένα εκτιμώμενο 10% των περιγραφέντων μέχρι σήμερα πολυκύτταρων ζωικών ειδών. Πέρα από τις πλούσιες συλλογές των ζώων της Δανίας, το Μουσείο έχει πάρα πολλά δείγματα από:
Εκθέσεις
Η μόνιμη έκθεση «Από πόλο σε πόλο» δείχνει ζώα από όλο τον κόσμο μέσα σε μεγάλα πλαίσια. Υπάρχουν επίσης μια «έκθεση Κάρολου Δαρβίνου (με τη μεγαλύτερη συλλογή δειγμάτων του Δαρβίνου μετά το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, κυρίως θυσανόποδα) και μια πλήρης συλλογή των ζώων της Δανίας και της Γροιλανδίας. Το μουσείο φιλοξενεί στις αποθήκες του πολλά σημαντικά υπολείμματα από προσφάτως εξαφανισθέντα είδη πτηνών, μεταξύ των οποίων τους οφθαλμούς και τα εσωτερικά όργανα των δύο τελευταίων ατόμων του είδους Pinguinus impennis, αρκετά δείγματα της ποικιλίας ασπρόμαυρο κοράκι και το ένα από τα μόλις δύο γνωστά κρανία του είδους πτηνού ντόντο, που στάλθηκαν στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα. Αξιοσημείωτα δείγματα άλλων ομοταξιών ζώων είναι το μοναδικό γνωστό δείγμα της αράχνης Pardosa danica (από το 1883), κάποια από τα πρώτα υπολείμματα ψευδόρυγα που ανακαλύφθηκαν ποτέ, καθώς και απολιθώματα προϊστορικών ζώων, όπως του μεταβατικού απολιθώματος ιχθυόστεγη και ενός διπλόδοκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζωολογικο Κοπεγχαγης Ζωολογικο Κοπεγχαγης Μουσειο Ζωολογιας Ζωολογικο Μουσειο
Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο
Τα Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο (ιταλικά: David di Donatello), είναι Ιταλικά Κινηματογράφικα Βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο για κινηματογραφικές ταινίες και παραγωγές από την Ακαδημία Ιταλικού Κινηματογράφου (L'Accademia del Cinema Italiano). Συνολικά υπάρχουν 24 κατηγορίες βραβείων από το 2006.
Ιστορία
Ακολουθώντας τα ίδια κριτήρια των βραβείων Όσκαρ, τα βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο (γνωστά και ως "Ντονατέλος") ιδρύθηκαν το 1955 και απονεμήθηκαν για πρώτη φορά  στη Ρώμη στις 5 Ιουλίου 1956. Τα βραβεία δημιουργήθηκαν από ένα πολιτιστικό σωματείο (τότε ονομάζονταν The Open Gate), με βασικό στόχο να τιμηθούν οι καλύτερες ιταλικές και ξένες ταινίες κάθε χρόνο. Παρόμοια βραβεία υπήρχαν ήδη στην Ιταλία για περίπου μια δεκαετία νωρίτερα (όπως οι Ασημένιες Κορδέλες), αλλά αυτά ψηφιζόνταν από κριτικούς κινηματογράφου και δημοσιογράφους. Ωστόσο, τα Βραβεία Ντονατέλο απονέμονται από τους ανθρώπους της κινηματογραφικής βιομηχανίας: Σκηνοθέτες, σεναριογράφους, καλλιτέχνες, τεχνικούς, παραγωγούς και ούτω καθεξής.
Μετά τη Ρώμη, από το 1957 έως το 1980, οι τελετές απονομής πραγματοποιήθηκαν στο Ελληνικό Θέατρο της Ταορμίνα, κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ταορμίνα, στη  συνέχεια δύο φορές στη Φλωρεντία, και τελικά επέστρεψαν στη Ρώμη, πάντα με την υποστήριξη του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας και τώρα με τη συνεργασία του  Τμήματος Πολιτιστικών Πολιτικών του Δημοτικού Συμβουλίου της Ρώμης.
Πρόεδροι
Ο κατάλογος των πρόεδρων της Ακαδημίας Ιταλικού Κινηματογράφου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στην Ιταλία Κατηγορία:Νταβίντ ντι Ντονατέλο
Λουδοβίκος Βοναπάρτης, πρίγκιπας
Ο Λουδοβίκος, γαλλικά : Louis, (23 Ιανουαρίου 1914 - 3 Μαΐου 1997) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν τιτουλάριος 5ος πρίγκιπας του Μονφόρ, τιτουλ. βασιλιάς της Βεστφαλίας και ως Ναπολέων ΣΤ΄ τιτουλ. αυτοκράτορας των Γάλλων.
Ευαγγελία Σαμιωτάκη
Η Ευαγγελία Σαμιωτάκη (πραγματικό όνομα: Ευαγγελία Καλογήρου το γένος Σακούλα, 3 Ιουνίου 1935 - 11 Μαρτίου 2017) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Λουδοβίκος Βοναπάρτης, πρίγκιπας
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βίκτωρα 4ου πρίγκιπα του Μονφόρ, τιτουλ. βασιλιά της Βεστφαλίας & ως Ναπολέοντα Ε΄ τιτουλ. αυτοκράτορα των Γάλλων και της Κλημεντίνης των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου.
Ευαγγελία Σαμιωτάκη
Βιογραφικά στοιχεία
Συνεργάστηκε από το 1965 με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ενώ από το 1978 ασχολήθηκε με το ελεύθερο θέατρο. Πραγματοποίησε και η ίδια θεατρικές παραγωγές επί 17 χρόνια, ενώ πραγματοποίησε περιοδείες σε Αυστραλία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Καναδά. Συμμετείχε σε πολλές σειρές και ταινίες, ελληνικής αλλά και ξένης παραγωγής. Σύζυγός της από το 1952 μέχρι το 2009 ήταν ο Σπύρος Καλογήρου. Δίδαξε υποκριτική στη Δραματική Σχολή Διομήδη Φωτιάδη, ενώ τα τελευταία χρόνια πριν από το θάνατό της υπέφερε από προβλήματα υγείας στο αριστερό της πόδι. Απεβίωσε ηλικία 81 ετών στις 11 Μαρτίου 2017 στην Αθήνα.
Λουδοβίκος Βοναπάρτης, πρίγκιπας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1949 την Αλίκη ντε Φορεστά, κόρη του Αλμπερίκ κόμη του Φορεστά και είχε τέκνα:
Ευαγγελία Σαμιωτάκη
Θεατρικές παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λουδοβίκος Βοναπάρτης, πρίγκιπας
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Γοδεφρείδος των Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ
Ο Γοδεφρείδος, γερμ. Gottfried (8 Μοεμβρίου 1867 - 7 Μοεμβρίου 1932) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν αξιωματικός στον στρατό της Αυστρο-Ουγγαρίας και διπλωμάτης κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη. Έπειτα από την αποφοίτησή του από το Σκωτικό Γυμνάσιο στη Βιέννη, ο Γοδεφρείδος εισήλθε στον στρατό ως Ουσσάρος το 1887. Προήχθη σε υπολοχαγό το 1889 και παρακολούθησε την Ακαδημία Πολέμου από το 1863 ως το 1895. Ακολούθησε η υπηρεσία του στο Γενικό Επιτελείο. Το 1900 προήχθη σε λοχαγό και στάλθηκε στην Αγ. Πετρούπολη ως στρατιωτικός ακόλουθος το 1902. Το 1906 προήχθη στον βαθμό τού ταγματάρχη, αλλά αποσύρθηκε το επόμενο έτος και μεταφέρθηκε στην Υπηρεσία Εξωτερικού. Πάντως έπρεπε να αφήσει την υπηρεσία το 1908 λόγω τού αρραβώνα του με την αρχιδούκισσα, κόρη τού Φρειδερίκου (2ου εξαδέλφου τού Φραγκίσκου-Ιωσήφ), που ήταν ανώτερος Διοικητής τού Αυστρο-Ουγγρικού στρατού κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1913 ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας εμπιστεύτηκε στον Γοδεφρείδο την ειδική αποστολή στην Αγ. Πετρούπολη, που σχεδιάστηκε για τον ανακουφισμό των τεταμένων σχέσεων, που προέκυψαν από την κρίση στα Βαλκάνια τον χειμώνα τού 1912-13. Το 1914 ο Γοδεφρείδος επανήλθε στο διπλωματικό σώμα· ταυτόχρονα η σύζυγός του έπρεπε να αποκηρύξει τον τίτλο της ως ''Αυτής Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότης".
Το 1914 ο αυτοκράτορας διόρισε τον Γοδεφρείδο ως πρέσβη της Δυαδικής μοναρχίας στο Βερολίνο, σε αντικατάσταση του ηλικιωμένου και υπέργηρου Λαζλό κόμη φον Σογκυένυ-Μαρίτς. Ο διορισμός είχε σχεδιαστεί από καιρό, αλλά ο Λαζλό αρνιόταν την ομαλή έξοδο. Ο Γοδεφρείδος ήταν ένθερμος υποστηρικτής της Δυαδικής Συμμαχίας (Αυστρίας-Γερμανίας) το 1879 και ζητούσε να διατηρήσει τη Συμμαχία επί της βάσης της ισότητας. Η στρατιωτική επιδείνωση της Αυστρίας όμως, παρεμπόδισε τις προσπάθειές του. Το 1917 πείστηκε ότι η στρατιωτική νίκη ήταν ανέφικτη και ότι η διευθέτηση της ειρήνης έπρεπε να βρεθεί όσο το δυνατόν συντομότερα. Έτσι υποστήριξε τις ανεπιτυχείς προσπάθειες τού νέου αυτοκράτορα Καρόλου (μικρανιψιού τού Φραγκίσκου-Ιωσήφ) να φέρει ειρήνη ξεχωριστά.
Έπειτα από το τέλος τού Πολέμου ο Γοδεφρείδος αποσύρηκε από τη δημόισα υπηρεσία και αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του σε ιπποδρομίες. Το 1917 προήχθη στο βαθμό τού αντιστράτηγου ε.α. Περιεβλήθηκε με τα διάσημα τού ιππότη τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος το ίδιο έτος. Απεβίωσε στη Βιέννη το 1932 σε ηλικία 65 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1908 τη Μαρία-Ενριέττα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη τού Φρειδερίκου δούκα τού Τέσεν & αρχιδούκα της Αυστρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε