cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέχνες του θεάματος
Επισκόπηση της ιστορίας των τεχνών του θεάματος στη Δύση
μικρογραφία|180x180εσ|Από την παράσταση [[Μπαλέτο|μπαλέτου: Η λίμνη των κύκνων.]] Τον 15ο αιώνα και ύστερα από τη σκοταδιστική περίοδο του Μεσαίων, οι ερμηνευτικές τέχνες, μαζί με τις τέχνες εν γένει, είδαν μια αναβίωση καθώς η Αναγέννηση άρχισε στην Ιταλία και διαδόθηκε στα θέατρα της Ευρώπης. Ορισμένα θεατρικά έργα περιλάμβαναν χορευτικές σκηνές, και στον Ντομένικο ντα Πιατσέντσα αποδόθηκε η πρώτη χρήση του όρου ballo ( De Arte Saltandi et Choreas Ducendi) αντί για το danza (χορός) που εξελίχθηκε στο Μπαλέτο. αριστερά|μικρογραφία|249x249εσ|Σκηνή από την [[κομέντια ντελ άρτε: Οι τσαρλατάνοι]] Στα μέσα του 16ου αιώνα η κομέντια ντελ άρτε είχε γίνει δημοφιλής στην Ευρώπη, εισάγοντας τη χρήση του αυτοσχεδιασμού. Την ίδια περίοδο παρουσιάστηκαν οι Ελισαβετιανές μάσκες, με συνοδεία μουσικής, χορού, περίτεχνα κοστούμια και επαγγελματικές θεατρικές ομάδες στην Αγγλία. Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ ήταν αντιπροσωπευτικός θεατρικός συγγραφέας της Αναγέννησης και τα έργα του παρουσιάστηκαν στα τέλη του 16ου αιώνα. Το 1597 παρουσιάστηκε η πρώτη όπερα, η Δάφνη. Τον 17ο αιώνα η όπερα γρήγορα εξελίχθηκε σε ψυχαγωγία επιλογής για την αριστοκρατία στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, και τελικά για τους περισσότερους κατοίκους αστικών περιοχών.
μικρογραφία|200x200εσ|Άποψη του Ολυμπιακού Θέατρου στη [[Βιτσέντζα, Ιταλίας.]] Τον 17ο αιώνα στην Ιταλία εισήχθη η αψίδα προσκηνίου που καθιερώθηκε στα παραδοσιακά θέατρα και παραμένει ως σημέρα. Στην Αγγλία, οι Πουριτανοί απαγόρευαν την υποκριτική, οπότε οι ερμηνευτικές τέχνες σταμάτησαν ως το 1660. Μετά οι γυναίκες άρχισαν να εμφανίζονται σε γαλλικά και αγγλικά έργα. Οι Γάλλοι εισήγαγαν τα επίσημα μαθήματα χορού στα τέλη του 17ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πραγματοποιήθηκαν τα πρώτα έργα στις αμερικανικές αποικίες.
Τον 18ο αιώνα παρουσιάστηκε η δημοφιλής όπερα μπούφα που έφερε την όπερα στις μάζες ως μια προσιτή μορφή απόδοσης. Τα έργα του Μότσαρτ Ο Γάμος του Φίγκαρο" και ο " Ντον Τζιοβάνι ήταν ορόσημα για την όπερα στα τέλη του 18ου αιώνα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Σκηνή από τη μεγάλη όπερα [[Αΐντα|Αίντα του Βέρντι]] Στο γύρισμα του 19ου αιώνα, ο Μπετόβεν και το Ρομαντικό κίνημα εισήγαγαν μια νέα εποχή που οδήγησε πρώτα στα θεάματα της Μεγάλης Όπερας και στη συνέχεια στα μουσικά δράματα του Τζουζέπε Βέρντι και στο Gesamtkunstwerk (=συνολικό έργο τέχνης) από τις όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ που οδήγησαν απευθείας στη μουσική του 20ου αιώνα. μικρογραφία|Μπουρλέσκο του [[Μπεν Χουρ από το 1900]] Ο 19ος αιώνας ήταν μια περίοδος ανάπτυξης για τις ερμηνευτικές τέχνες όλων των κοινωνικών τάξεων, με τεχνικές εξελίξεις όπως την εισαγωγή του τεχνητού φωτισμού στα θέατρα, μπουρλέσκα, χοροί μενεστρέλων, και διάφοροι τύποι θεάτρου. Στο μπαλέτο, οι γυναίκες έκαναν μεγάλη πρόοδο στον άλλοτε ανδροκρατούμενο χώρο τέχνης.
Στις αρχές του 20ου αιώνα παρουσιάστηκαν οι σύγχρονοι χοροί ως απάντηση στους περιορισμούς του παραδοσιακού μπαλέτου.
Το "Σύστημα" του Κονσταντίν Στανισλάφσκι έφερε την επανάσταση στις αρχές του 20ου αιώνα, και συνεχίζει να έχει σημαντική επίδραση στους ηθοποιούς της σκηνής και της οθόνης έως σήμερα. Τόσο ο ιμπρεσιονισμός όσο και ο νεότερος ρεαλισμός εισήχθησαν στη σκηνή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Η άφιξη των ρώσικων μπαλέτων του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ (1909-1929) έφερε την επανάσταση στο χώρο του μπαλέτου και των ερμηνευτικών τεχνών γενικότερα σε όλο το Δυτικό κόσμο, κυρίως μέσω της έμφασης του Ντιαγκίλεφ στη συνεργασία, που έφερε χορογράφους, χορευτές, σκηνογράφους/καλλιτέχνες, συνθέτες και μουσικούς μαζί.
Το Ριθμ εν μπλουζ είναι ένα δημοφιλές είδος αφροαμερικάνικης μουσικής και βρέθηκε στο προσκήνιο στις αρχές του 20ου αιώνα ως πολιτιστικό φαινόμενο που επηρέασε τα δημοφιλή είδη μουσικής διεθνώς.
Στη δεκαετία του 1930 ο η Ζαν Ροζενθαλ εισήγαγε το μοντέρνο σκηνικό φωτισμό, που άλλαξε τη φύση της σκηνής καθώς τα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ έγιναν φαινόμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μετά το Β ' Παγκόσμιο Πόλεμο οι ερμηνευτικές τέχνες του Δυτικού κόσμου τονώθηκαν από την αναβίωση του μπαλέτου και της όπερας.
Τη δεκαετία του 1960 ο μεταμοντερνισμός κυριάρχησε κατά πολύ στις τέχνες τους Θεάματος.
Μέση Ανατολή
μικρογραφία|240x240εσ|Αναπαράσταση της Σταύρωσης του Χριστού στο Τεξκόκο, [[Μεξικό|Μεξικού]] Η παλαιότερες καταγεγραμμένες θεατρικές εκδηλώσεις χρονολογούνται από το 2000 π.Χ. με τα έργα των παθών από την Αρχαία Αίγυπτο, που εξιστορούσαν τις ιστορίες του θεού Όσιρις ετήσια στα φεστιβάλ.
Οι πιο δημοφιλείς μορφές του θεάτρου στον μεσαιωνικό Ισλαμικό κόσμο ήταν τα θέατρα μαριονέτας (που περιλάμβαναν κουκλοθέατρα, θέατρα σκιών και κατασκευή μαριονετών) και τα ζωντανά έργα παθών γνωστά ως τα'ζίγια, όπου οι ηθοποιοί αναπαριστούσαν επεισόδια από τη Μουσουλμανική ιστορία. Ειδικότερα, τα Σιιτικά Ισλαμικά έργα περιστρέφονταν γύρω από το σαχίντ (μαρτύριο) των γιών του Αλί, Χασάν ιμπν Αλί και Χουσείν ιμπν Αλί. Τα αχράτζα ήταν ζωντανά λαϊκά έργα που είναι καταγεγραμμένα στη μεσαιωνική λογοτεχνία ανταμπ (ηθική, διδακτική της καλής συμπεριφοράς).
Το Iράν
Στο Ιράν υπάρχουν διάφορες μορφές θεατρικών εκδηλώσεων όπως το Ναγκάλι (αφήγηση) και το Μαρέκε γκίρι (άνθρωποι με ιδιαίτερες δυνάμεις).
Ινδία και Πακιστάν
Το λαϊκό θέατρο και τα δραματικά έργα μπορούν να αποδοθούν στις θρησκευτικές τελετουργίες των Βεδικών λαών της 2ης χιλιετίας π.Χ. Tο λαϊκό θέατρο του συγκεχυμένου παρελθόντος συνδυαζόταν με χορό, φαγητό, τελετουργισμό, καθώς και μια απεικόνιση των γεγονότων από την καθημερινή ζωή. Από το τελευταίο στοιχείο προήλθε αργότερα το κλασικό θέατρο. Πολλοί ιστορικοί, όπως οι Ντ.Ντ.Κοσάμπι, Ντεμπιπρασαντ Τσατοπαντιαϊα και Αντια Ρανγκατσαραγια, αναφέρθηκαν στην επικράτηση του τελετουργισμού μεταξύ των Ινδο-Άριων φυλών όπου ορισμένα μέλη της φυλής υποδύονταν άγρια ζώα και άλλοι έκαναν τους κυνηγούς. Όσοι υποδύονταν θηλαστικά, όπως κατσίκες, βουβάλια, τάρανδους, πιθήκους, κυνηγούνταν από τους θηρευτές και κυνηγούς. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Από τη θεατρική παράσταση Ραμαγιάνα στον Κήπο Σαρασβάτι στο [[Μπαλί.]] μικρογραφία|180x180εσ|Το Θηραγιάταμ είναι τέχνη του θεάματος O Μπαράτα Μούνι (5ος–2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ο αρχαίος Ινδός συγγραφέας που έγραψε το Νάτια Σάστρα,  μια θεωρητική πραγματεία για τις ερμηνευτικές τέχνες στην Ινδία, με συμπεριλαμβανόμενα θέατρο, χορό, υποκριτική και μουσική, που συγκρίνονται με το Περὶ ποιητικῆς του Αριστοτέλη. Ο Μπαράτα θεωρείται πατέρας των Ινδικών θεατρικών τεχνών. Το Νάτια Σάστρα φαίνεται πως είναι η πρώτη προσπάθεια για ανάπτυξη της τεχνικής ή μάλλον τέχνης, του δράματος με συστηματικό τρόπο. Διδάσκει για το περιεχόμενο και τον τρόπο παράστασης του δράματος. Ο Μπαράτα Μούνι λέει ότι το δράμα είναι η μίμηση των ανδρών και των πράξεών τους (Ιόκα-βρίτι) και πρέπει να γίνονται σεβαστοί στη σκηνή. μικρογραφία|270x270εσ|Χαρακτήρας του Καθακάλι. Τα Ραμαγιάνα  και Μαχαμπαράτα   θεωρούνται τα πρώτα αναγνωρισμένα έργα που προέρχονται από την Ινδία. Αυτά τα έπη αποτέλεσαν την έμπνευση για τους πρώτους Ινδούς δραματουργούς και ακόμη είναι έως σήμερα. Τον 2ο π.Χ. αιώνα ο Μπάσα έγραψε θεατρικά έργα που ήταν σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένα από τα Ραμαγιάνα και Μαχαμπαράτα.
Ο Καλιντάσα από τον 1ο αιώνα π.Χ. θεωρείται ο μεγαλύτερος αρχαίος Ινδός δραματουργός. Τρία διάσημα ρομαντικά έργα που γράφτηκαν από τον Καλιντάσα είναι τα Μαλαβικαγκνιμιτραμ (Μαλαβικα και Αγκνιμιτρα), Βικραμουρβασιγιαμ (αφορά τους Βικράμα και Ουρβάσι), και Αμπιτζνανασακουντάλα (Η Αναγνώριση του Σακουντάλα). Το τελευταίο ήταν εμπνευσμένο από μια ιστορία του Μαχαμπαράτα, είναι το πιο διάσημο και ήταν το πρώτο που μεταφράστηκε στα αγγλικά και τα γερμανικά. Σε σύγκριση με τον Μπάσα, που άντλησε πολλές εμπνεύσεις από τα έπη, ο Καλιντάσα μπορεί να θεωρηθεί πιο πρωτότυπος συγγραφέας. αριστερά|μικρογραφία|Ο θρύλος του Ραμαγιάνα, από θέατρο σκιών στην [[Κεράλα]] O επόμενος μεγάλος Ινδός δραματουργός ήταν ο Μπαβαμπούτι τον 7ο αιώνα. Λέγεται ότι έχει γράψει τα εξής τρία έργα: Μαλάτι-Μαδάβα, Μαχαβιραχαριτα και Ούτταρ Ραμαχαρίτα. Από τα τρία, τα δύο τελευταία καλύπτουν ολόκληρο το έπος του Ραμαγιάνα. Στον ισχυρό Ινδό αυτοκράτορα Χάρσα (606-648) αποδόθηκε η συγγραφή των τριών θεατρικών έργων: η κωμωδία Ρατναβάλη, το Πριγιανταρσίκα, και το Βουδιστικό δράμα Ναγκανάντα. Πολλοί άλλοι δραματουργοί αναδύθηκαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.
Στην Κεράλα νότιας Ινδίας υπήρχαν πολλές μορφές ερμηνευτικών τεχνών όπως όπως τα Κουντιγιάταμ, Καθακάλι, Τσάκιαρ κούθου, Θηραγιάταμ και πολλοί εξέχοντες καλλιτέχνες όπως ο Ραμαν Τσάκιαρ.
Κίνα
Υπάρχουν αναφορές για θεατρικά θεάματα στην Κίνα ήδη από το 1500 π.Χ. επί της Δυναστείας Σανγκ, και συχνά περιλάμβαναν μουσική, κλόουν και ακροβατικές επιδείξεις.
Επί Δυναστείας Σονγκ υπήρχαν πολλά δημοφιλή θεάματα με ακροβατικά και μουσική. Επί Δυναστείας Γίουαν αναπτύχθηκαν προς πιο σύνθετες μορφές με δομή τεσσάρων ή πέντε πράξεων. Το δράμα των Γίουαν διαδόθηκε σε όλη την Κίνα και διαφοροποιήθηκε ανά περιφέρεια, εκ των οποίων το γνωστότερο και πιο δημοφιλές ως σήμερα είναι η Όπερα του Πεκίνου.
Ταϊλάνδη
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Θεατρική σκηνή από το Ραμάκιεν, το [[Ταϊλάνδη|Ταϊλανδέζικο έπος.]] Στην Ταϊλάνδη υπήρξε παράδοση από το Μεσαίωνα τα θεατρικά έργα να βασίζονται σε θέματα που προέρχονταν από Ινδικά έπη. Συγκεκριμένα, η θεατρική εκδοχή του Ταϊλανδέζικου εθνικού έπους Ραμάκιεν που παραμένει δημοφιλής ως σήμερα αποτελεί παραλλαγή του Ινδικού Ραμαγιάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραστατικές τέχνες Κατηγορία:Τέχνες
Πετρωτά Καρδίτσας
Τα Πετρωτά είναι μικρός συνοικισμός βορειοδυτικά του Ελληνόκαστρου στο Δήμο Μουζακίου, στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Απέχει περίπου 5 χλμ. Ν. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και 30 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Καρδίτσα ενώ έχει υψόμετρο 270 μέτρα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Ελληνοκάστρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ελληνόκαστρο και τα Γραβιά αποτελούν την κοινότητα Ελληνοκάστρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακίου του Μουζακίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 10 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Συμμετοχή της Σουηδίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Ένας αθλητής από τη Σουηδία συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Ο Χένρικ Σιέμπεργκ έλαβε μέρος σε πέντε αγωνίσματα (τέσσερα του στίβου και ένα της γυμναστικής), χωρίς όμως να καταφέρει να τερματίσει στις τρεις πρώτες θέσεις σε κάποιο από αυτά.
Η Σουηδία ήταν μία από τις τέσσερις χώρες (Βουλγαρία, Ιταλία και Χιλή οι υπόλοιπες τρεις) που δεν κέρδισαν μετάλλιο σε αυτούς τους Αγώνες.
25px Γυμναστική
Ο Σιέμπεργκ δεν πήρε κατάταξη στο αγώνισμα του άλματος.
25px Στίβος
Το άλμα εις ύψος ήταν το πιο επιτυχημένο αγώνισμα για τον Σιέμπεργκ, ο οποίος κατέκτησε την τέταρτη θέση περνώντας τα 1.60 μέτρα. Στα 100 μέτρα, συμμετείχε στην τρίτη προκριματική σειρά και τερμάτισε είτε στην τέταρτη είτε στην πέμπτη θέση, χάνοντας έτσι την πρόκριση για τον τελικό, την οποία έπαιρναν οι δύο πρώτοι κάθε σειράς. Στο άλμα εις μήκος τερμάτισε ανάμεσα στις θέσεις 5-9, πηδώντας λιγότερο από 5.74 μέτρα. Τέλος, στη δισκοβολία τερμάτισε και πάλι ανάμεσα στις θέσεις 5-9, με την επίδοσή του να είναι κάτω από τα 25.20 μέτρα.
Σουηδία 1896
Πετισούνας Εύβοιας
Ο Πετισούνας είναι ημιορεινός οικισμός και τοποθεσία στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 218 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται προς τα παράλια του Αιγαίου πελάγους, σε απόσταση περίπου 2 χλμ. ΒΑ. από την Κύμη, 35 χλμ. Β.-ΒΑ. το Αλιβέρι (έδρα του δήμου) και 84 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Χαλκίδα (μέσω Στενής). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στον τότε δήμο Κύμης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κύμης του δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Γκρότε Ρέμπερ
Ο Γκρότε Ρέμπερ (Grote Reber, 22 Δεκεμβρίου 1911 – 20 Δεκεμβρίου 2002), ήταν Αμερικανός ερασιτέχνης αστρονόμος και ο ένας από τους δύο πρωτοπόρους της Ραδιοαστρονομίας, ως ο μοναδικός άμεσος ακόλουθος και συνεχιστής του έργου του Καρλ Τζάνσκι. Ο Ρέμπερ πραγματοποίησε την πρώτη επισκόπηση του ουρανού στα ραδιοκύματα και υπήρξε ο κατασκευαστής της πρώτης παραβολικής ανακλαστικής κεραίας που χρησιμοποιήθηκε ως ραδιοτηλεσκόπιο. Για σχεδόν μία δεκαετία ήταν ο μοναδικός ραδιοαστρονόμος στον κόσμο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρέμπερ γεννήθηκε στο Χουέτον (Wheaton) του Ιλινόι, ένα προάστιο του Σικάγου και απεφοίτησε από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Armour (το σημερινό Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ιλινόι) το 1933 με πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού. Στη συνέχεια εργάσθηκε για διάφορους κατασκευαστές ραδιοφωνικού εξοπλισμού στο Σικάγο (ως το 1947), ενώ ταυτόχρονα ήταν ραδιοερασιτέχνης.
Μαθαίνοντας για τη δουλειά του Καρλ Τζάνσκι το 1933, ο Ρέμπερ αποφάσισε ότι σε αυτό το πεδίο ήθελε να εργασθεί και έκανε αίτηση στα εργαστήρια της «Bell», όπου δούλευε τότε ο Τζάνσκι. Ωστόσο ήταν η περίοδος της μεγάλης οικονομικής ύφεσης και δεν υπήρχαν ελεύθερες θέσεις εργασίας εκεί.
Οι πρώτοι πειραματισμοί
Το καλοκαίρι του 1937 ο Ρέμπερ έχοντας διαβάσει τα άρθρα του Τζάνσκι, αποφασίζει να προσπαθήσει να συλλάβει τα ραδιοσήματα που εξέπεμπε ο Γαλαξίας μας σαν ένα ερασιτεχνικό πείραμα. Αντιλαμβανόμενος ότι χρειαζόταν ειδικό εξοπλισμό, πήρε την απόφαση να σχεδιάσει κάτι που είχε ήδη προταθεί από τον Τζάνσκι: μια παραβολική ανακλαστική κεραία σε σχήμα δίσκου. Όπως ακριβώς το κοίλο κάτοπτρο ενός κατοπτρικού τηλεσκοπίου ανακλά και συγκεντρώνει τα κύματα του φωτός σε μια εστία στον κεντρικό του άξονα, έτσι και ο ανακλαστήρας του Ρέμπερ θα ανακλούσε με τη μεταλλική του επιφάνεια τα ραδιοκύματα από μια ορισμένη διεύθυνση και θα τα συγκέντρωνε σε μια μικρή ραδιοφωνική κεραία στο κέντρο, η οποία με τη σειρά της θα τροφοδοτούσε ένα δέκτη. Χωρίς να το συνειδητοποιεί, ο Ρέμπερ σχεδίαζε αυτό που με το σχήμα του (η ακριβής ονομασία είναι παραβολοειδές εκ περιστροφής) έμελλε να προσδώσει σε όλα τα σύγχρονα ραδιοτηλεσκόπια τη χαρακτηριστική τους μορφή, και να γίνει μάλιστα κατά την τελευταία εικοσαετία γνώρισμα της συνηθισμένης εικόνας των πόλεων, στη μικρή του κλίμακα, με τις σε σχήμα «πιάτου» κεραίες για τη λήψη των εκπομπών της δορυφορικής τηλεόρασης.
Αφού ολοκλήρωσε τη σχεδίαση, ο νεαρός μηχανικός ζήτησε μια εκτίμηση κόστους από μια εταιρία κατασκευής γεφυρών. Η τιμή τους (7.000 δολάρια της εποχής εκείνης) ήταν υπερβολική για κάποιον που μόλις ξεκινούσε τη σταδιοδρομία του, κι έτσι ο Ρέμπερ αποφάσισε να κατασκευάσει ο ίδιος τον δίσκο του. Με τη βοήθεια δύο ανδρών ύψωσε ένα παράδοξο στην όψη κατασκεύασμα στην αυλή του σπιτιού του, στο Χουέτον. Το κάτοπτρο είχε διάμετρο 9,45 μέτρα και εστιακή απόσταση 6,1 μέτρα. Συναρμολογημένο από 45 τεμάχια γαλβανισμένου μεταλλικού φύλλου, ήταν βιδωμένο σε 72 απλωμένα ακτινικά ξύλινα δοκάρια κομμένα σε παραβολικό σχήμα. Το πρότυπο αυτό ραδιοτηλεσκόπιο αποτελούσε ένα μεσημβρινό αστρονομικό όργανο, δηλαδή μπορούσε να στραφεί μόνο κατά τη διεύθυνση βορρά-νότου. Όταν έβρεχε, συγκέντρωνε αρκετό νερό το οποίο στράγγιζε από το μικρό άνοιγμα στο κέντρο. Αυτό οδήγησε μερικούς γείτονες στη σκέψη ότι το περίεργο μηχάνημα αποσκοπούσε στον έλεγχο του καιρού, ενώ όταν ένα αεροπλάνο παρουσίασε μηχανικό πρόβλημα πάνω από την κεραία υπήρξε η υπόνοια ότι ήταν μυστικό στρατιωτικό δημιούργημα σχεδιασμένο για αντιαεροπορική δράση!
Τον Σεπτέμβριο 1937, μετά από 4 μήνες εργασίας, ο Ρέμπερ και οι βοηθοί του ολοκλήρωσαν το ραδιοτηλεσκόπιο με κόστος 1.300 δολάρια. Ο μηχανικός άρχισε την προσπάθειά του να καταγράψει ραδιοκύματα από το διάστημα. Εξαιτίας παρεμβολών από τις αναφλέξεις των μηχανών των αυτοκινήτων, έκανε τις παρατηρήσεις του συνήθως από τα μεσάνυκτα μέχρι την αυγή. Επιστρέφοντας από την ημερήσια εργασία του στην εταιρεία του, πήγαινε στο κρεβάτι ενωρίς και κοιμόταν μέχρι τα μεσάνυκτα, οπότε άρχιζε τις παρατηρήσεις του με το ραδιοτηλεσκόπιο. Προμηθεύθηκε λυχνίες από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου και τελειοποιούσε σταδιακά τους δέκτες του. Μετά από μερικές προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα στην αρχή, δοκίμασε μικρότερα μήκη κύματος από τα 14,6 μέτρα του Τζάνσκι. Ξεκίνησε με τα βραχύτερα μήκη κύματος που θεώρησε καλό να ερευνήσει (λ = 9 cm) και αύξανε από εκεί και πέρα το μήκος κύματος με μεγάλα βήματα. Το καλοκαίρι του 1938 τον βρήκε στα 33 cm, χωρίς ακόμα να έχει ανιχνεύσει τίποτα. Οι κόποι του ανταμείφθηκαν επιτέλους την άνοιξη του 1939 σε μήκος κύματος 1,87 μέτρο (συχνότητα 160 MHz). Αμέσως βελτίωσε τον εξοπλισμό του και άρχισε να κατασκευάζει ένα ραδιοχάρτη του Γαλαξία μας. Επιβεβαίωσε ότι τα ισχυρότερα ραδιοκύματα προέρχονταν από τον Τοξότη, ενώ εντόπισε άλλες έντονες εκπομπές από τους αστερισμούς Κύκνο, Κασσιόπη και Πρύμνα. Ο Ρέμπερ άρχισε να δημοσιεύει τα ευρήματά του το 1940 (η πρώτη του επιστημονική ερευνητική δημοσίευση, που έγινε στο Astrophysical Journal), αλλά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ήδη αρχίσει και ο νέος κλάδος δεν έτυχε, για μια ακόμα φορά, μεγάλης προσοχής, αφού και μεγάλο μέρος του επιστημονικού δυναμικού, ακόμα και των αστρονόμων, ήταν απασχολημένο σε αμυντικά ερευνητικά προγράμματα. (Σύμφωνα πάντως με τον Thorne απέρριψε μία προσφορά θέσεως ερευνητή από το Αστεροσκοπείο Γιέρκς.) Το αποτέλεσμα υπήρξε ότι επί μία σχεδόν δεκαετία ο Γκρότε Ρέμπερ είχε το μοναδικό ραδιοτηλεσκόπιο στον πλανήτη και ο ίδιος ήταν ο μόνος ραδιοαστρονόμος πάνω στη Γη. Η εργασία του πάντως είχε ως αποτέλεσμα την «έκρηξη» της ραδιοαστρονομίας αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου.
Κατά την περίοδο αυτή ο Ρέμπερ σημείωσε ένα αίνιγμα που δεν βρήκε την εξήγησή του παρά τη δεκαετία του 1950. Η αρχική θεωρία για την εκπομπή ραδιοκυμάτων από το διάστημα ήταν ότι οφειλόταν σε ακτινοβολία μέλανος σώματος, η οποία εκπέμπεται από όλα τα σώματα. Σε μια τέτοια περίπτωση, αυτή η ακτινοβολία θα ήταν πολύ περισσότερη στο ορατό φως, εξαιτίας της παρουσίας αστέρων και άλλων θερμών σωμάτων. Ωστόσο ο Ρέμπερ διεπίστωσε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, ανιχνεύοντας σημαντική ένταση ακτινοβολίας χαμηλής ενέργειας, που αντιστοιχεί στα ραδιοκύματα. Την επόμενη δεκαετία η ακτινοβολία συγχρότρου προτάθηκε ορθώς ως η ερμηνεία αυτών των μετρήσεων.
Το 1943 ο Ρέμπερ απεφάσισε να ξεφύγει από το ασυνήθιστο ωράριο παρατηρήσεων που είχε επιβάλει στον εαυτό του προκειμένου να στρέψει το ραδιοτηλεσκόπιό του προς τον `Ηλιο. Η ένταση των ηλιακών ραδιοκυμάτων ήταν τόση ώστε λίγο έλειψε να προκαλέσει βλάβη στο καταγραφικό του όργανο. Μετά τον πόλεμο θα μάθαινε ότι το 1942 Βρεταννοί επιστήμονες είχαν επισημάνει ισχυρά και συνεχή παράσιτα ενώ εργάζονταν πάνω σε μια νέα στρατιωτική εφεύρεση, το ραντάρ. Νόμισαν τότε ότι τα παρενέβαλλε ο εχθρός ώστε να μη μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη συσκευή για την ανίχνευση των αεροπλάνων του, ενώ όπως αποδείχθηκε ο «ένοχος» ήταν ο Ήλιος. Σήμερα πιστεύεται ότι και ο Τζάνσκι θα μπορούσε να είχε ανιχνεύσει ηλιακές εκλάμψεις στα ραδιοκύματα, αλλά στις αρχές της δεκαετίας 1930-39 ο `Ηλιος βρισκόταν στο ελάχιστο του ενδεκαετούς κύκλου δραστηριότητάς του. Μέχρι και το 1947 ο Ρέμπερ εργάσθηκε πάνω σε βελτιωμένους ραδιοχάρτες του Γαλαξία, ανιχνεύοντας εκπομπές νεφελωμάτων. Το 1948 αποδέχθηκε τη θέση του επικεφαλής του πειραματικού τομέα μικροκυμάτων στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια και μετακόμισε με την παραβολική κεραία του στο Στέρλινγκ της πολιτείας αυτής, όπου την πούλησε στο Εθνικό Γραφείο Προτύπων των ΗΠΑ (National Bureau of Standards) και την εγκατέστησε στις εκεί εγκαταστάσεις του Γραφείου, πάνω σε μια περιστρεφόμενη βάση. Αυτό του επέτρεψε να κατευθύνει την κεραία σε οποιοδήποτε πλέον σημείο του ουρανού.
Η υπόλοιπη σταδιοδρομία του
Το 1951 ο Ρέμπερ εξασφάλισε μια ετήσια γενναιόδωρη υποστήριξη από τη Research Corporation της Νέας Υόρκης και μετακόμισε στη Χαβάη. Από τη δεκαετία αυτή στράφηκε σε μία περιοχή που παρέμεινε αγνοημένη καθώς η ραδιοαστρονομία άρχισε να ερευνά όλο και υψηλότερες συχνότητες: αυτή των μεσαίας συχνότητας ραδιοκυμάτων, στο φάσμα των 0,5 ως 3 MHz. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι τα κύματα με συχνότητες κάτω των 30 MHz ανακλώνται από το ιονισμένο στρώμα της γήινης ατμόσφαιρας, την ιονόσφαιρα. Το 1954 ο Ρέμπερ προσελήφθηκε από τον Οργανισμό Επιστημονικής και Βιομηχανικής `Ερευνας της Βρεταννικής Κοινοπολιτείας και εγκαταστάθηκε στο Μπόθγουελ (Bothwell) της Τασμανίας, όπου και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του, σε ένα σπίτι που σχεδίασε και κατασκεύασε ο ίδιος με ξύλο πεύκου από το Όρεγκον. Συνεργάσθηκε με τον Μπιλ `Ελλις στο Πανεπιστήμιο της Τασμανίας. Στις πολύ ψυχρές και μακρές νύχτες του χειμώνα η ιονόσφαιρα πάνω από το νησί έχανε μεγάλο μέρος από τον ιονισμό της, επιτρέποντας την άφιξη των διαστημικών ραδιοκυμάτων στη διάταξη κεραιών του. Η Τασμανία επίσης προσέφερε χαμηλά επίπεδα ανθρωπογενούς ραδιοθορύβου, πράγμα που επέτρεπε την ανίχνευση ασθενών σημάτων από το διάστημα. Τη δεκαετία του 1960 εγκατέστησε ένα σύστημα κεραιών (διπόλων) στο βοσκοτόπι του Ντένιστουν, περίπου 5 χιλιόμετρα βόρεια του Μπόθγουελ.
`Ηδη από το 1954 Ο Ρέμπερ είχε ξεκινήσει τη χαρτογράφηση του ουρανού στα 2,1 MHz (μήκος κύματος 144 μέτρα). Στις 4 Αυγούστου 1985 το διαστημικό λεωφορείο Challenger (που θα στεκόταν τόσο άτυχο μερικούς μήνες αργότερα) πυροδότησε σκόπιμα περισσότερα από 200 χιλιόγραμμα καυσίμου καθώς περνούσε πάνω από το σύστημα κεραιών του Reber στην Τασμανία. Η ενέργεια αυτή μείωσε την πυκνότητα των φορτισμένων σωματιδίων της ιονόσφαιρας για λίγες ώρες και μέσα από το άνοιγμα αυτό ο Reber ανίχνευσε κοσμικά ραδιοκύματα με μήκος κύματος 176 μέτρα, το μεγαλύτερο που είχε ανιχνευθεί ποτέ από το έδαφος. Οι ερευνητικές του δραστηριότητες συνεχίσθηκαν αμείωτες και κατά την ένατη δεκαετία της ζωής του. Πάντως και μόνο το γεγονός ότι απέρρίπτε τη Θεωρία για τη Μεγάλη Έκρηξη θα ήταν αρκετό για να χαρακτηρισθεί «αιρετικός» από τη σύγχρονη αστρονομική κοινότητα. Συγκεκριμένα, ο Ρέμπερ πίστευε ότι η μετατόπιση προς το ερυθρό του φωτός των μακρινών γαλαξιών οφείλεται σε επανειλημμένη απορρόφηση και επανεκπομπή του φωτός και των υπόλοιπων ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων από διαγαλαξιακή σκοτεινή ύλη πολύ μικρής πυκνότητας ή στην αλληλεπίδρασή τους με αυτή με άλλους τρόπους. Τη θεωρία του αυτή την εξέθεσε σε ένα άρθρο του με τίτλο «Σταθερό Σύμπαν χωρίς τέλος και όρια».
Ο Ρέμπερ απεβίωσε στο νοσοκομείο του Ouse District, 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Χόμπαρτ της Τασμανίας, δύο ημέρες πριν τα ενενηκοστά πρώτα γενέθλιά του. Το σώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του φυλάσσονται στο κοιμητήριο του Μπόθγουελ, καθώς και στα παρακάτω 17 ραδιοαστεροσκοπεία και ερευνητικά κέντρα ανά τον κόσμο:
Γεώργιος Λουδοβίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ο Γεώργιος Λουδοβίκος, δανικά Georg Ludvig (16 Μαρτίου 1719 - 7 Σεπτεμβρίου 1763) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν αντιστράτηγος της Πρωσίας και στρατάρχης της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Χριστιανού Αυγούστου, πρίγκιπα του Οϊτίν και της Αλβερτίνης Φρειδερίκης, κόρης του Φρειδερίκου Ζ΄, μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Εισήλθε στον στρατό της Πρωσίας το 1741 και διορίστηκε το 1744 υποστράτηγος. Στον Επταετή Πόλεμο υπηρέτησε υπό τον στρατάρχη Γιόχαν φον Λέβαλντ και προήχθη σε αντιστράτηγο. Το 1760 πολέμησε στη μάχη του Τόργκαου, έπειτα από την οποία απολύθηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας, διότι δεν ήταν αρκετά γρήγορος. Μετά υπηρέτησε στον στρατό του Πέτρου Γ΄, αυτοκράτορα της Ρωσίας, του οποίου ο πατέρας ήταν εξάδελφός του και έγινε στρατάρχης τον Φεβρουάριο του 1762.
Τον Ιούνιο του 1762 η Αικατερίνη εξεγέρθηκε εναντίον του συζύγου της Πέτρου Γ΄ και κατέλαβε την εξουσία. Ο Γεώργιος Λουδοβίκος έχασε τη θέση του, αν και η Αικατερίνη ήταν ανιψιά του και επέστρεψε στο Κίελο, όπου απεβίωσε το επόμενο έτος σε ηλικία 44 ετών. Ένα μήνα πριν είχε αποβιώσει η σύζυγός του Σοφία Καρλόττα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Portishead
Οι Portishead είναι αγγλικό μουσικό συγκρότημα από το Μπρίστολ. Η μουσική τους μπορεί να χαρακτηριστεί ως τριπ χοπ, το οποίο είναι γνωστό και ως ήχος του Μπρίστολ, και αποτελεί ένα είδος αργής ηλεκτρονικής μουσικής με χιπ χοπ, χάουζ και ροκ στοιχεία. Το συγκρότημα πήρε το όνομά του από την πόλη Πόρτισχεντ, που βρίσκεται 13 χιλιόμετρα δυτικά του Μπρίστολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Trip hop συγκροτήματα
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
thumb|Το εξώφυλλο της Έκθεσης της Υποεπιτροπής Τον Σεπτέμβριο του 1967, η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία και οι Κάτω Χώρες έφεραν την ελληνική υπόθεση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με την κατηγορία παραβίασης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) από την ελληνική Χούντα, η οποία είχε καταλάβει την εξουσία τον Απρίλιου εκείνου του έτους. Το 1969, η Επιτροπή διαπίστωσε σοβαρές παραβιάσεις, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων. Η Χούντα αντέδρασε αποχωρώντας από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Η υπόθεση έλαβε σημαντική κάλυψη από τον Τύπο και ήταν «μία από τις πιο διάσημες υποθέσεις στην ιστορία της Σύμβασης», σύμφωνα με τον νομικό μελετητή Εντ Μπέιτς.
Στις 21 Απριλίου του 1967, δεξιοί συνταγματάρχες του ελληνικού στρατού έκαναν στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο εκδίωξε την νόμιμη ελληνική κυβέρνηση και χρησιμοποίησε μαζικές συλλήψεις, εκκαθαρίσεις και λογοκρισία για να καταστείλει οποιαδήποτε αντίσταση. Οι τακτικές αυτές σύντομα έγιναν στόχος κριτικής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά η Ελλάδα ισχυρίστηκε ότι ήταν απαραίτητες ως απάντηση σε δήθεν κομμουνιστική ανατροπή και δικαιολογημένες σύμφωνα με το άρθρο 15 της ΕΣΔΑ. Τον Σεπτέμβριο του 1967, η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία και οι Κάτω Χώρες κατέθεσαν πανομοιότυπες υποθέσεις εναντίον της Ελλάδας, με τις οποίες ισχυρίζονταν ότι παραβιάζονταν τα περισσότερα άρθρα της ΕΣΔΑ που προστατεύουν ατομικά δικαιώματα. Η υπόθεση κηρύχθηκε παραδεκτή τον Ιανουάριο του 1968. Μια δεύτερη υπόθεση που κατατέθηκε από τη Δανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία για πρόσθετες παραβάσεις, ιδίως του άρθρου 3 που απαγόρευε τα βασανιστήρια, κηρύχθηκε παραδεκτή τον Μάιο του ίδιου έτους.
Το 1968 και στις αρχές του 1969, μια Υποεπιτροπή πραγματοποίησε κλειστές ακροάσεις σχετικά με την υπόθεση, κατά τη διάρκεια των οποίων ανέκρινε μάρτυρες και ξεκίνησε αποστολή διερεύνησης γεγονότων στην Ελλάδα, διαδικασία η οποία διακόπηκε λόγω εμποδίων από τις αρχές. Τα αποδεικτικά στοιχεία στη δίκη έφτασαν τις 20.000 σελίδες, αλλά συμπυκνώθηκαν σε μια έκθεση 1.200 σελίδων, τα περισσότερα από τα οποία αφιερώθηκαν στην απόδειξη συστηματικών βασανιστηρίων από τις ελληνικές αρχές. Η Υποεπιτροπή υπέβαλε την έκθεσή της στην Επιτροπή τον Οκτώβριο του 1969. Σύντομα διέρρευσε στον Τύπο και συζητήθηκε ευρέως, στρέφοντας την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη εναντίον της Ελλάδας. Η Επιτροπή διαπίστωσε παραβάσεις του άρθρου 3 και των περισσότερων άλλων άρθρων. Στις 12 Δεκεμβρίου 1969, η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέτασε ένα ψήφισμα για την Ελλάδα. Όταν έγινε φανερό ότι η Ελλάδα θα έχανε την ψήφο, ο υπουργός Εξωτερικών Παναγιώτης Πιπινέλης κατήγγειλε την ΕΣΔΑ και αποχώρησε. Μέχρι σήμερα, η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος που αποχώρησε από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Επέστρεψε μετά την Μεταπολίτευση το 1974.
Αν και η υπόθεση κατέδειξε τα όρια του συστήματος της Σύμβασης για τον περιορισμό της συμπεριφοράς μιας μη συνεργάσιμης δικτατορίας, παράλληλα ενίσχυσε τη νομιμότητα του συστήματος απομονώνοντας και στιγματίζοντας ένα κράτος υπεύθυνο για συστηματικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η έκθεση της Επιτροπής για την υπόθεση έθεσε επίσης ένα προηγούμενο για αυτό που θεωρούσε βασανιστήρια, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση και άλλες πτυχές της Σύμβασης.
Ιστορικό
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα ευρωπαϊκά δημοκρατικά κράτη δημιούργησαν το Συμβούλιο της Ευρώπης, έναν οργανισμό αφιερωμένο στην προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην πρόληψη της υποτροπής σε ολοκληρωτισμό. Το Καταστατικό του Συμβουλίου της Ευρώπης (1949) απαιτούσε από τα μέλη του να τηρούν ένα βασικό πρότυπο δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 1950 το Συμβούλιο της Ευρώπης ενέκρινε το σχέδιο Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), το οποίο τέθηκε σε ισχύ τρία χρόνια αργότερα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1954) και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1959) συστάθηκαν για να κρίνουν εικαζόμενες παραβιάσεις της Σύμβασης. Τα όργανα της Σύμβασης λειτουργούν βάσει επικουρικότητας και οι υποθέσεις είναι παραδεκτές μόνο όταν οι αιτούντες έχουν εξαντλήσει την εσωτερική έννομη προστασία (προσφυγή στο εθνικό νομικό σύστημα για την επιβολή των δικαιωμάτων).
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Ο Ιγνάτιος Καϊτεζίδης (Πανόραμα, 1960) είναι Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διατελεί δήμαρχος του δήμου Πυλαίας - Χορτιάτη από το 2011 και Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας από το 2019 ενώ πρινς την εφαρμογή του προγράμματος "Καλλικράτης" διετέλεσε δήμαρχος Πανοράματος από το 1998 μέχρι το 2010.
Γενικά
Ο Ιγνάτιος Καϊτεζίδης γεννήθηκε στο Πανόραμα το 1960. Η οικογένεια του πατέρα του ήταν από τις πρώτες προσφυγικές οικογένειες που το 1924 εγκαταστάθηκαν στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης.
Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στον κλάδο του Ποινικού Δικαίου.
Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Αγάπη Μουσαφείρη και πατέρας του Ορέστη, απόφοιτο της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ.
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967
Στις 21 Απριλίου 1967, δεξιοί στρατιωτικοί έκαναν στρατιωτικό πραξικόπημα λίγο πριν τις προγραμματισμένες βουλευτικές εκλογές. Με τον ισχυρισμό ότι το πραξικόπημα ήταν απαραίτητο για να σωθεί η Ελλάδα από τον Κομμουνισμό, η χούντα κυβερνούσε τη χώρα ως στρατιωτική δικτατορία. Το πρώτο της διάταγμα ήταν το Βασιλικό Διάταγμα 280, το οποίο ακύρωσε πολλά άρθρα του Συντάγματος του 1952 μέσω κήρυξης επ ’αόριστον κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Περισσότεροι από έξι χιλιάδες αντικαθεστωτικοί συνελήφθησαν αμέσως και φυλακίστηκαν. Εκκαθαρίσεις, στρατιωτικός νόμος και λογοκρισία είχαν επίσης στόχο τους αντιπάλους της χούντας. Τους επόμενους μήνες πραγματοποιήθηκαν δημόσιες διαδηλώσεις εκτός Ελλάδας κατά της χούντας. Η πρόταση παραπομπής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τέθηκε για πρώτη φορά στο Politiken, μια δανική εφημερίδα, μια εβδομάδα μετά το πραξικόπημα. μικρογραφία|Διαδήλωση κατά της χούντας στη [[Στουτγκάρδη|Στουτγάρδη, Δυτική Γερμανία, 1η Μαΐου 1967]]
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Γενικά
Ομιλεί την Αγγλική και Γαλλική Γλώσσα.
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967
Η χούντα έγινε στόχος έντονης κριτικής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στις 24 Απριλίου, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση συζήτησε το ελληνικό ζήτημα. Οι Έλληνες εκπρόσωποι δεν ήταν παρόντες σε αυτή τη συνάντηση επειδή η χούντα διέλυσε το ελληνικό κοινοβούλιο και ακύρωσε τα διαπιστευτήριά τους. Στις 26 Απριλίου, η Συνέλευση ψήφισε την Οδηγία 256, η οποία ζητούσε την διερεύνηση της τύχης των αγνοουμένων Ελλήνων βουλευτών, την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής, συνταγματικής δημοκρατίας και διαμαρτυρόταν για «όλα τα μέτρα που ήταν σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα». Παρότι τόσο η Συνέλευση όσο και η Επιτροπή Υπουργών έδειξαν απροθυμία να αποξενώσουν την Ελλάδα, εντούτοις η πλήρης αγνόηση του πραξικοπήματος θα έθετε σε κίνδυνο τη νομιμότητα του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Επαγγελματική Δράση
Από το 1985 ασκεί το επάγγελμα του Δικηγόρου με ενεργό συμμετοχή στο Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης (ΔΣΘ). Προήχθη σε δικηγόρο παρ’ Εφέταις το 1989 και παρ’ Αρείω Πάγω το 1998. Χειρίστηκε πολλές υποθέσεις σε δικαστήρια όλων των βαθμίδων και δικαιοδοσιών, ιδίως σε υποθέσεις του ποινικού δικαίου. Άσκησε ανεξάρτητη δικηγορία έως το 1999. Παράλληλα, υπήρξε νομικός σύμβουλος σε μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμούς, όπως το Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης "Παπαγεωργίου" κ.ά.
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967
thumb|left|24 Ιανουαρίου 1967, συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.Στις 3 Μαΐου 1967, η χούντα έστειλε επιστολή στον Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης, ανακοινώνοντας ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, γεγονός που δικαιολογεί παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σύμφωνα με το άρθρο 15 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αυτή η σιωπηρή αναγνώριση ότι η χούντα δεν σεβόταν τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τις Κάτω Χώρες, τη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Δανία ως βάση για την καταγγελία τους στην Επιτροπή. Η Ελλάδα δεν παρέσχε περαιτέρω δικαιολόγηση για αυτήν την παρέκκλιση μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου, οπότε διαβεβαίωσε ότι η πολιτική κατάσταση πριν από το πραξικόπημα δικαιολογούσε έκτακτα μέτρα. Η Επιτροπή θεώρησε ότι πρόκειται για αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Επαγγελματική Δράση
Επί σειρά ετών συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητες του ΔΣΘ και σε επιτροπές του, όπως στην "Επιτροπή Επιμόρφωσης Νέων και Ασκουμένων Δικηγόρων Θεσσαλονίκης" και στην "Επιτροπή Δικηγορικού Κώδικα και κώδικα Δεοντολογίας και συναφών νομοθετημάτων".
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967
Στις 22-24 Μαΐου, η Νομική Επιτροπή συνεδρίασε και πρότεινε άλλο ένα ψήφισμα κατά της χούντας. Η Μόνιμη Επιτροπή της Συνέλευσης το υιοθέτησε ως Ψήφισμα 346 στις 23 Ιουνίου. Το ψήφισμα ανέφερε ότι η Ελλάδα είχε παραβιάσει το άρθρο 3 του Καταστατικού του Συμβουλίου της Ευρώπης: «Κάθε μέλος ... πρέπει να αποδέχεται τις αρχές του κράτους δικαίου και όλα τα πρόσωπα που υπάγονται στη δικαιοδοσία του να απολαμβάνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες. Το ψήφισμα εξέφρασε «την ευχή, οι κυβερνήσεις των συμβαλλομένων μερών στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου να παραπέμψουν την ελληνική υπόθεση, είτε ξεχωριστά είτε από κοινού, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σύμφωνα με το άρθρο 24 της Σύμβασης. Στις 10 Σεπτεμβρίου, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση συζήτησε έγγραφα που προετοίμασε η Νομική Επιτροπή, τα οποία ανέφεραν ότι, παρόλο που μόνο η Επιτροπή μπορούσε να λάβει νομικά δεσμευτική απόφαση, η ελληνική παρέκκλιση από την Σύμβασης δεν ήταν δικαιολογημένη.
Πρώτη αίτηση
Σύμφωνα με το ψήφισμα 346, στις 20 Σεπτεμβρίου 1967 τρία κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης (Σουηδία, Νορβηγία και Δανία) κατέθεσαν ταυτόσημες αιτήσεις κατά της Ελλάδας ενώπιον της Επιτροπής.Επικαλέστηκαν παραβιάσεις όλων σχεδόν των άρθρων της ΕΣΔΑ που προστατεύουν ατομικά δικαιώματα: 5 ( δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια του ατόμου ), 6 (δικαίωμα σε δίκαιη δίκη), 8 (δικαίωμα στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή), 9 (ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας), 10 (ελευθερία έκφρασης), 11 (ελευθερία ειρηνικής συγκέντρωσης και συνέρχεσθαι), 13 (δικαίωμα σε ένδικα μέσα), και 14 (μη διάκριση στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων βάσει της Σύμβασης, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών πεποιθήσεων). Οι προσφεύγοντες δήλωσαν επίσης ότι η Ελλάδα δεν είχε αποδείξει ότι η επίκληση από μέρους της του άρθρου 15 σχετικά με τις παρεκκλίσεις ήταν έγκυρη. Οι αιτήσεις, βασισμένες σε δημόσια διατάγματα τα οποία εκ πρώτης όψεως παραβίαζαν την ΕΣΔΑ, αναφέρονταν σε προηγούμενες συζητήσεις στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση στις οποίες επικρινόταν η ελληνική χούντα. Την επόμενη μέρα, ο Βέλγος πολιτικός Φερνάν Ντούς πρότεινε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, με την οποία η Ελλάδα είχε συμφωνία σύνδεσης, να ξεκινήσει παρόμοια διαδικασία κατά της Ελλάδας. Αν και η πρότασή του δεν έλαβε υποστήριξη, η ΕΚ διέκοψε κάθε οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα. Στις 27 Σεπτεμβρίου, οι Κάτω Χώρες προσχώρησαν στην αγωγή με πανομοιότυπη αίτηση. Η Επιτροπή συγχώνευσε και τις τέσσερις αιτήσεις στις 2 Οκτωβρίου.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Πολιτική δράση
Από το 1994 ασχολήθηκε ενεργά με την τοπική αυτοδιοίκηση στο Δήμο Πανοράματος ως δημοτικός σύμβουλος. Το 1998 εκλέγεται για πρώτη φορά Δήμαρχος Πανοράματος.
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Πρώτη αίτηση
Οι σκανδιναβικές χώρες δεν είχαν εθνική συγγένεια με τα θύματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε είχαν εμπορικό συμφέρον στην υπόθεση. Επενέβησαν επειδή θεώρησαν ότι ήταν ηθικό τους καθήκον και επειδή η κοινή γνώμη στις χώρες τους ήταν αντίθετη με τις ενέργειες της ελληνικής χούντας. Ο Μαξ Σόρενσεν, πρόεδρος της Επιτροπής, είπε ότι ήταν «η πρώτη φορά που ενεργοποιούνταν ο μηχανισμός της Σύμβασης ... από κράτη χωρίς εθνικό συμφέρον για την υποβολή αίτησης και προφανώς παρακινημένο από την επιθυμία να διατηρήσουμε αλώβητη την ευρωπαϊκή κληρονομιά της ελευθερίας». Αν και η υπόθεση ήταν άνευ προηγουμένου, διότι ασκήθηκε χωρίς ειδικό εθνικό έννομο συμφέρον, η διεθνής προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν χαρακτηριστικό της Σκανδιναβικής εξωτερικής πολιτικής εκείνη την εποχή. Μετά από προσπάθειες να μποϊκοταριστούν αγαθά από τις προσφεύγουσες χώρες στην Ελλάδα, εξαγωγικές βιομηχανίες πίεσαν τις κυβερνήσεις τους να αποσύρουν την υπόθεση. Για τον λόγο αυτό, οι Κάτω Χώρες αποσύρθηκαν.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Πολιτική δράση
Στις δημοτικές εκλογές του 2002 επανεξελέγη με ποσοστό της τάξης του 79,2% και ανανέωσε τη θητεία του για τρίτη περίοδο το 2006 με ποσοστό 74,35%.
Με το ν. 3852/2010 "Πρόγραμμα Καλλικράτης", που καθιέρωσε τη διοικητική μεταρρύθμιση στην τοπική αυτοδιοίκηση με τη χωρική και διοικητική διεύρυνση των ΟΤΑ, εκλέχθηκε από τον α΄γύρο πρώτος δήμαρχος στο μεγάλο ενιαίο Δήμο Πυλαίας - Χορτιάτη με το συνδυασμό "Δύναμη Ενότητας", συγκεντρώνοντας στις εκλογές του 2010 ποσοστό 56,93%.
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Πρώτη αίτηση
Η Ελληνική Κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι η υπόθεση ήταν απαράδεκτη επειδή η χούντα ήταν επαναστατική κυβέρνηση και ότι «τα αρχικά κίνητρα της επανάστασης δεν μπορούσαν να υπόκεινται στον έλεγχο της Επιτροπής» Υποστήριξε ότι οι κυβερνήσεις είχαν ένα περιθώριο εκτίμησης (εύρος κίνησης των κυβερνήσεων να εφαρμόσουν τη Σύμβαση όπως κρίνουν σκόπιμο) για τη λήψη έκτακτων μέτρων σε δημόσια έκτακτη ανάγκη. Η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η αρχή της έκτακτης ανάγκης δεν ήταν εφαρμόσιμη επειδή προοριζόταν για κυβερνήσεις που λειτουργούσαν μέσα σε δημοκρατικό και συνταγματικό πλαίσιο, και επιπλέον η χούντα δημιούργησε η ίδια την «έκτακτη ανάγκη». Ως εκ τούτου, κήρυξε την υπόθεση παραδεκτή στις 24 Ιανουαρίου 1968, επιτρέποντας την έναρξη πλήρους διερεύνησης.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Πολιτική δράση
Το 2019 συμπλήρωσε 5 δημοτικές θητείες και 21 χρόνια ως Δήμαρχος και συνολικά 25 χρόνια στην τοπική αυτοδιοίκηση. Τον Μάιο του ιδίου έτους επανεξελέγη από τον Α' γύρο των δημοτικών εκλογών με ποσοστό της τάξης του 70%, ανανεώνοντας 6η φορά τη θητεία του για τη δημοτική περίοδο 2019-2023.
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Δεύτερη αίτηση
Η Επιτροπή σημείωσε τρεις περιστάσεις που υπονόμευσαν την αποτελεσματικότητα των εγχώριων διορθωτικών μέτρων. Πρώτον, τα άτομα υπό διοικητική κράτηση (δηλαδή χωρίς δίκη ή καταδίκη) δεν είχαν πρόσβαση σε δικαστήριο. Δεύτερον, το διάταγμα 280 ανέστειλε πολλές συνταγματικές εγγυήσεις που σχετίζονταν με το δικαστικό σύστημα. Τρίτον, στις 30 Μαΐου το ελληνικό καθεστώς της χούντας απέλυσε 30 εξέχοντες δικαστές και εισαγγελείς, μεταξύ των οποίων και τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, για συμμετοχή σε απόφαση που δυσαρέστησε τη χούντα. Η Επιτροπή σημείωσε στην έκθεσή της ότι η ενέργεια αυτή έδειξε ότι το ελληνικό δικαστικό σύστημα στερείται δικαστικής ανεξαρτησίας. Συνεπώς, σύμφωνα με την Επιτροπή, «στη συγκεκριμένη κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, τα εγχώρια διορθωτικά μέτρα που υποδεικνύονται από την εναγόμενη κυβέρνηση δεν θα [μπορούσαν] να θεωρηθούν αποτελεσματικά και επαρκή». Η αίτηση κηρύχθηκε παραδεκτή στις 31 Μαΐου.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Πολιτική δράση
Στις 18 Νοεμβρίου 2019 για πρώτη φορά εξελέγη ομόφωνα Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας, θέση που υπηρετεί έως σήμερα.
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Δεύτερη αίτηση
Ο ισχυρισμός περί βασανιστηρίων αύξησε το δημόσιο ενδιαφέρον στην Ευρώπη για την υπόθεση και άλλαξε την υπερασπιστική στρατηγική της ελληνικής χούντας, αφού το άρθρο 15 απαγόρευσε ρητά την παραβίαση του άρθρου 3. Από το 1968, η Επιτροπή έδωσε προτεραιότητα στην υπόθεση έναντι όλων των άλλων. Καθώς δεν ήταν οργανισμός πλήρους απασχόλησης, στην πραγματικότητα η ελληνική υπόθεση απορρόφησε σχεδόν όλο το χρόνο της. Στις 3 Απριλίου 1968 σχηματίστηκε μια Υποεπιτροπή για την εξέταση της ελληνικής υπόθεσης, αρχικά με βάση την πρώτη αίτηση. Πραγματοποίησε ακροάσεις στα τέλη Σεπτεμβρίου, αποφασίζοντας να ακούσει μάρτυρες στην επόμενη συνεδρίασή της τον Νοέμβριο. Διαδικασία διαπίστωσης γεγονότων, ιδιαίτερα επί τόπου, είναι σπάνια σε υποθέσεις ΕΔΑΔ σε σύγκριση με άλλα διεθνή δικαστήρια, όπως το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Εθνική και Διεθνής ενεργός συμμετοχή
Τόσο από τη θέση του Δημάρχου Πυλαίας - Χορτιάτη σήμερα, όσο και του Πανοράματος παλαιότερα, συμμετέχει ενεργά σε δράσεις και τομεακές πρωτοβουλίες, αλλά και στις διοικήσεις αναπτυξιακών φορέων και δομών της τοπικής αυτοδιοίκησης, σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο. Ειδικότερα:
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Έρευνα
μικρογραφία|Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας [[Παναγιώτης Πιπινέλης (δεξιά) στο αεροδρόμιο Σχίπχολ με εκπροσώπους του Ολλανδικού Υπουργείου Εξωτερικών, 16 Απριλίου 1968]] Η Ελλάδα φαινομενικά συνεργάστηκε στην έρευνα, αλλά ζητούσε αναβολές σε κάθε βήμα της διαδικασίας, οι οποίες γίνονταν πάντοτε αποδεκτές. Ο υπουργός Εξωτερικών Παναγιώτης Πιπινέλης προσπάθησε να δημιουργήσει την εντύπωση στην Επιτροπή Υπουργών, η οποία είχε όλη την εξουσία λήψης αποφάσεων στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ότι η Ελλάδα ήταν πρόθυμη να αλλάξει. Υπολόγιζε ότι οι δυτικές χώρες θα μπορούσαν να πειστούν να παραβλέψουν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ελλάδας και ότι η αποχώρηση από το Συμβούλιο της Ευρώπης θα διπλασίαζε την διεθνή πίεση κατά της χούντας. Ο Πιπινέλης, ως συντηρητικός μοναρχικός, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την υπόθεση ως μόχλευση εναντίον πιο σκληροπυρηνικών στοιχείων της χούντας για την πολιτική του προτιμητέα λύση: την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου και εκλογές το 1971. Η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να προσλάβει διεθνείς δικηγόρους για την υπεράσπισή της, αλλά όλοι αρνήθηκαν να εκπροσωπήσουν τη χώρα. Αρκετοί Έλληνες δικηγόροι αρνήθηκαν επίσης, αλλά ο Βασίλειος Βιτσαξής δέχτηκε, και επιβραβεύτηκε για την προθυμία του αυτή με τον διορισμό του ως πρέσβη στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1969.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Έργο
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, πραγματοποιήθηκαν σημαντικά έργα υποδομών και αναπτύχθηκαν πρωτοβουλίες και δράσεις με σκοπό τη βελτίωση της καθημερινότητας της ζωής των δημοτών και την προαγωγή της τοπικής ανάπτυξης. Επιπλέον, στην τελευταία του θητεία στράφηκε στο εσωτερικό περιβάλλον του δήμου, στο οποίο εισήγαγε διοικητικά εργαλεία και μέτρα, με στόχο τον εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών του δήμου , αλλά και την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού του.
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Έρευνα
Οι ακροάσεις με μάρτυρες πραγματοποιήθηκαν την τελευταία εβδομάδα του Νοεμβρίου 1968. Αν και αυτές διεξήχθησαν κεκλεισμένων των θυρών, οι διαδικασίες της Επιτροπής διέρρεαν συχνά και οι δημοσιογράφοι ανέφεραν αποσπάσματα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν επέτρεψε σε κανέναν εχθρικό μάρτυρα να φύγει από τη χώρα, έτσι οι Σκανδιναβοί στρατολόγησαν Έλληνες εξόριστους για να καταθέσουν. Κατά τη διάρκεια των ακροάσεων, δύο Έλληνες μάρτυρες που έφερε η χούντα διέφυγαν και κατέφυγαν στη νορβηγική αντιπροσωπεία, όπου αιτήθηκαν άσυλο. Είπαν ότι βασανίστηκαν και απειλούνταν οι οικογένειές τους στην Ελλάδα. Αν και η χούντα τους έβγαλε από τη λίστα των μαρτύρων, τους επιτράπηκε να καταθέσουν ως μάρτυρες για την Επιτροπή. Ένας από αυτούς το έκανε, ενώ ο άλλος ισχυρίστηκε ότι είχε απαχθεί από τον επικεφαλής της νορβηγικής αντιπροσωπείας, Jens Evensen, και επέστρεψε στην Αθήνα χωρίς να καταθέσει. εναλλ.=A stone walled prison|μικρογραφία|left|Οι Φυλακές Αβέρωφ στην Αθήνα που ερευνήθηκαν από την Υποεπιτροπή (φωτ. περί το 1895) Η Υποεπιτροπή ανακοίνωσε ότι θα ξεκινούσε την έρευνά της στην Ελλάδα στις 6 Φεβρουαρίου 1969 (αργότερα αναβλήθηκε για τις 9 Μαρτίου κατόπιν αιτήματος της ελληνικής κυβέρνησης), χρησιμοποιώντας την εξουσία της για τη διερεύνηση φερόμενων παραβιάσεων σε χώρες μέλη. Το άρθρο 28 της ΕΣΔΑ απαιτεί από τα κράτη μέλη να «παρέχουν όλες τις απαραίτητες διευκολύνσεις» για τη διεξαγωγή έρευνας. Οι συνεντεύξεις της πραγματοποιήθηκαν χωρίς να υπάρχουν παρόντες εκπρόσωποι της Ελλάδας ή των αιτούντων κυβερνήσεων, αφού είχαν αναρτηθεί αφίσες για τη σύλληψη του Έβενσεν στην Ελλάδα και λόγω φόβων ότι η παρουσία Ελλήνων αξιωματούχων θα εκφόβιζε τους μάρτυρες. Παρότι επέτρεψε σε μερικούς μάρτυρες να καταθέσουν στην Υποεπιτροπή, η ελληνική κυβέρνηση εμπόδισε την έρευνα και δεν της επέτρεψε πρόσβαση σε μερικούς μάρτυρες που είχαν υποστεί σωματικές βλάβες, από βασανιστήρια κατά την κατηγορία. Εξαιτίας αυτού του εμποδίου (και ιδίως επειδή δεν τους επιτράπηκε να επισκεφθούν τις Φυλακές Αβέρωφ ή αυτές της Λέρου, όπου κρατούνταν πολιτικοί κρατούμενοι) η Υποεπιτροπή διέκοψε την επίσκεψή της.
Ιγνάτιος Καϊτεζίδης
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Δήμαρχοι Πυλαίας - Χορτιάτη
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Έρευνα
Μετά την παρεμπόδιση της επίσκεψης, η Υποεπιτροπή απέρριψε όλα τα αιτήματα για αναβολές και η ελληνική πλευρά αντεπιτέθηκε μη καταθέτοντας τα απαιτούμενα έγγραφα. Μέχρι τότε, περισσότερα θύματα βασανιστηρίων είχαν διαφύγει από την Ελλάδα και πολλά κατέθεσαν σε ακροάσεις του Ιουνίου και του Ιουλίου, χωρίς την παρουσία κανενός από τα μέρη. Η Υποεπιτροπή άκουσε 88 μάρτυρες, συνέλεξε πολλά έγγραφα (ορισμένα που στάλθηκαν κρυφά από την Ελλάδα) και συγκέντρωσε πάνω από 20.000 σελίδες αποδεικτικού υλικού. Μεταξύ αυτών που έδωσαν στοιχεία στην Υποεπιτροπή ήταν διακεκριμένοι δημοσιογράφοι, υπουργοί της τελευταίας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του πρώην πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου, και στρατιωτικοί όπως ο Κωνσταντίνος Εγκολφόπουλος, πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Πολεμικού Ναυτικού. Αυτοί που κατέθεσαν στην Υποεπιτροπή ότι υπέστησαν βασανιστήρια στη φυλακή ήταν ο τότε φοιτητής Νίκος Κωνσταντόπουλος και οι καθηγητές Σάκης Καράγιωργας και Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης. Οι ερευνητές της Διεθνούς Αμνηστίας Marreco, Becket και Dennis Geoghegan έδωσαν στοιχεία και η χούντα έστειλε συγκεκριμένες καταθέσεις.