cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 8 βραβεία όσκαρ και πλασάρονταν ως φαβορί για την κατηγορία Καλύτερη ταινία έχοντας κερδίσει όλα τα βραβεία των κριτικών. Βρέθηκε αντιμέτωπη όμως με άλλα δύο αριστουργήματα του κινηματογράφου, τις ταινίες: Ο Ταξιτζής (The Taxi Driver, 1976) του Μάρτιν Σκορσέζε και Το Δίκτυο (The Network, 1976) του Σίντνεϊ Λουμέτ. Καμιά απ'αυτές τις ταινίες δεν κατάφερε να κερδίσει καθώς νικήτρια ταινία αναδείχτηκε το Ρόκι: Τα χρυσά Γάντια (Rocky) Τζον Τ. Αβίλντσεν με το Σιλβέστερ Σταλόνε. Η ταινία κέρδισε συνολικά 4 βραβεία: Διασκευής Σεναρίου, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, ήχου και Β' Ανδρικού Ρόλου. Η ερμηνεία του Τζέισον Ρόμπαρντς στον ρόλο του διευθυντή της εφημερίδας είναι ίσως η πιο αξιοσημείωτη από τους δεύτερους ρόλους στην ταινία. Ο ηθοποιός κέρδισε το αγαλματίδιο κι επανέλαβε την επιτυχία του ένα χρόνο αργότερα κερδίζοντας το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Τζούλια (Julia, 1977).
Μάνος Παπαγιάννης
Βιογραφία
Έχει συμμετάσχει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές παραγωγές.
Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Μάνος Παπαγιάννης
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Αγγελική Δαλιάνη, με την οποία συνεργάστηκε στην αισθηματική σειρά του MEGA "Μαρία η άσχημη". Έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά την Λυδία (2009) και τον Νικήτα (2017).
Τον Αύγουστο του 2013, άνοιξαν μια καφετέρια/μπαρ με το όνομα "Sweeney Todd".
Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου
Διαχρονικότητα
To 2007 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 77η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών ενώ το περιοδικό Entertainment Weekly συμπεριέλαβε την ταινία στη λίστα με τα 25 καλύτερα πολιτικά θρίλερ όλων των εποχών.
Μάνος Παπαγιάννης
Προσωπική ζωή
Εκτός από την συνεργασία τους στην σειρά "Μαρία η Άσχημη", έχουν παίξει μαζί σε άλλη μία τηλεοπτική σειρά καθώς και σε 4 θεατρικές παραστάσεις.
Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μαϊάμι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ.
Μάνος Παπαγιάννης
Θεατρογραφία
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες μοντέλα Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Fairey III
Επιχειρησιακή ιστορία
Το πρωτότυπο του Fairey III βασίστηκε στο υδροπλάνο N.10, κατασκευασμένο από την Fairey Aviation για το Αεροπορικό σκέλος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα πρώτα δύο μοντέλα παραγωγής ήταν τα IIIA και IIIB, από τα οποία κατασκευάστηκαν 50 και 30 αντίστοιχα, που όμως δεν πρόλαβαν να χρησιμοποιηθούν εκτενώς στον πόλεμο. Ακολούθησε η έκδοση αναγνώρισης – βομβαρδισμού IIIC, από την οποία κατασκευάστηκαν 36, συμπεριλαμβανομένων και μερικών τροποποιημένων IIIB. Ένας μικρός αριθμός αυτών των αεροσκαφών χρησιμοποιήθηκε σαν βομβαρδιστικά, επιχειρώντας από το Αρκανγκέλσκ, από τη Βόρεια Ρωσική Εκστρατευτική Δύναμη, το 1919.
Τα περισσότερα Fairey III χρησιμοποιούσαν τον δωδεκακύλινδρο υγρόψυκτο κινητήρα Napier Lion, κάποια όμως, συμπεριλαμβανομένων των Αυστραλιανών, έφεραν τον Rolls-Royce Eagle VII, ισχύος 375 ίππων. Οι ναυτικές εκδόσεις έφεραν συνήθως τριμελές πλήρωμα (πιλότο, παρατηρητή και πυροβολητή) και οι πτέρυγες είχαν τη δυνατότητα να διπλώσουν προς τα πίσω, παράλληλα με την άτρακτο, ώστε να αποθηκεύονται ευκολότερα πάνω στα πλοία. Σε διαμόρφωση υδροπλάνου, τα Fairey III των αεροπλανοφόρων μπορούσαν να εκτοξευτούν από το κατάστρωμα με τη χρήση ενός βαγονέτου και να προσθαλασσωθούν κατά την επιστροφή τους. Το Fairey III επίσης, ως υδροπλάνο, μπορούσε να εκτοξευτεί από πλοία με τη χρήση καταπέλτη.
Η τελευταία έκδοση του Fairey III, το IIIF εισήλθε σε υπηρεσία με την RAF στην Αίγυπτο, το 1927, και στη συνέχεια με την πολεμική αεροπορία της Νέας Ζηλανδίας. Το IIIF είχε μεταλλική άτρακτο και αργότερα μεταλλικές πτέρυγες και μεταλλική έλικα. Περισσότερα από 300 IIIF χρησιμοποιήθηκαν από την αεροπορική πτέρυγα του Βρετανικού Ναυτικού, καθιστώντας το τον πλέον χρησιμοποιημένο τύπο του Βρετανικού Ναυτικού την περίοδο του Μεσοπολέμου, αφού μόνο το Hawker Hart παρήχθη σε μεγαλύτερους αριθμούς.
Το IIIF παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, ενώ κάποια χρησιμοποιήθηκαν ως ρυμουλκά στόχων μέχρι το 1941. Τρία IIIF τροποποιήθηκαν ως τηλεκατευθυνόμενα σκοπευτικά εκπαιδευτικά, με την ονομασία Fairey Queen. Το Fairey IIIF αποτέλεσε επίσης τη βάση για την ανάπτυξη των Fairey Gordon και Fairey Seal.
Ένα μοναδικό Fairey III διατηρείται στο Πορτογαλικό Ναυτικό Μουσείο (Museu da Marinha), ενώ το Μουσείο της Βρετανικής Ναυτικής Αεροπορίας έχει μία άτρακτο.
Εκδόσεις
300px|thumb|Αεροσκάφος Fairey III-F ενώ προσγειώνεται στο κατάστρωμα του αεροπλανοφόρου HMS Furious
Το Fairey III σε Ελληνική Υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία άρχισε να παραλαμβάνει τα Fairey μεταξύ του 1929 και 1931, κατόπιν παραγγελίας της τότε Ναυτικής Αεροπορίας. Κατά τις επιχειρήσεις στη διάρκεια του κινήματος του 1935 το αεροσκάφος χρησιμοποιήθηκε για την τήρηση της επαφής με τις μονάδες του στόλου που ελέγχονταν από τους κινηματίες. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε από την 11η Μοίρα Ναυτικής Συνεργασίας σε αποστολές παρατήρησης και συνοδείας νηοπομπών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Υδροπλάνα III
NGC 72
Ο NGC 72 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 320 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος R. J. Mitchell το 1855 και έχει φαινόμενο μέγεθος 13,5. Ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 68.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0072 01204 00176 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Εροιάδες Αντιοχίδας
Οι Εροιάδες ή Ερωίδες (Ἐροιάδαι), (ο δήμος: Εροιάδων) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Εροιάδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού. Ο δήμος ίσως να συγχέεται, σε διάφορες πηγές, με τον ομώνυμο δήμο των Εροιάδων, της Ιπποθοωντίδας φυλής.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, πιθανώς όπως και ο δήμος των Εροιάδων Ιπποθοωντίδας, από την λέξη «έριον» (ἔριον), δηλαδή το τρίχωμα (το μαλλί) των εριφίων και των αμνών, το οποίο χρησιμοποιείται για την κατασκευή ινών προς ύφανση, ίσως γιατί κάποιοι από τους δημότες ασχολούνταν με τη βιοτεχνική επεξεργασία του.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Εροιάδων, ήταν δήμος των Μεσογείων ή του άστεως. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού είναι άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς.
Παλαιότεροι ερευνητές, τοποθετούν τον δήμο αυτόν ή τον ομώνυμό του, της Ιπποθοωντίδας φυλής, είτε στην περιοχή του Κορυδαλλού, δυτικά του Πειραιά, είτε στην περιοχή του Γέρακα του Χαρβατιού.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Εροιάδων
Ο δημότης των αρχαίων Εροιάδων ονομαζόταν Εροιάδης ή Ερωίδης.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση 2
Το Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση 2 (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Extraction 2) είναι Αμερικανική ταινία θρίλερ δράσης του 2020 σε σκηνοθεσία από τον Σαμ Χάργκαβ και σενάριο από τον Τζο Ρούσο, βασισμένο στο εικονογραφημένο μυθιστόρημα Ciudad από τους Άντι Παρκς, Τζο Ρούσο, Άντονι Ρούσο, Γερνάντο Λέον Γκονζάλεζ, και Έρικ Σκίλμαν. Ως συνέχεια του Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση (2020), πρωταγωνιστούν οι Κρις Χέμσγουορθ, Γκολσιφτέ Φαραχανί, Άνταμ Μπέσα, Όλγα Κουριλένκο, Ντάνιελ Μπέρνχαρντ, Τιτάνιν Νταλακισβίλι, και Ίντρις Έλμπα.
Νόμος 4000
Το λήμμα Νόμος 4000 μπορεί να αναφέρεται:
Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση 2
Το Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση 2 κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου του 2023 στο Netflix. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, με επαίνους για τις ερμηνείες (κυρίως του Χέμσγουορθ), την κινηματογράφηση, το μοντάζ, και τις σεκάνς δράσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χένρι Τζάκμαν
Πολιορκία της Πάτρας (1205)
Η εξέλιξη της μάχης
Κατά μία εκδοχή όταν η Κωνσταντινούπολη καταλήφθηκε από τους σταυροφόρους στην Μεθώνη βρισκόταν ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουίνος όπου κατευθυνόμενος στα Ιεροσόλυμα λόγω κακοκαιρίας είχε προσαράξει το πλοίο του και το επισκεύαζε. Εκεί μαθαίνει την κατάληψη της πόλης και πρώτη του σκέψη ήταν ξεκινήσει για την πόλη αλλά κάποιος Έλληνας πρόκριτος τον έπεισε να ξεκινήσει την κατάληψη εδαφών στην Πελοπόννησο, όπως κι έγινε. Ο Βιλλαρδουίνος άρχισε να καταλαμβάνει πόλεις και χωριά κατευθυνόμενος προς την Πάτρα.
Τον Απρίλιο του 1205 στην πόλη της Πάτρας επικρατούσε ανησυχία μεγάλη, συνεχώς έρχονται ειδήσεις ότι πλησιάζουν ο Φράγκικος στρατός, γίνονταν συγκεντρώσεις από τον λαό στις αυλές των προυχόντων και ετοιμάζονταν για να προβάλλουν αντίσταση. Την 1η Μαΐου 1205 αποβιβάστηκαν φράγκικα στρατεύματα στην Αχαγιά κι έστησαν εκεί στρατόπεδο, κυρίως Γάλλοι από την Βουργουνδία. Στην Πάτρα ο λαός κλείστηκε στην πόλη και στο κάστρο περιμένοντας τους Φράγκους ενώ κατασκευάστηκαν κι χαρακώματα για ενίσχυση της άμυνας.
Στις 4 Μαΐου οι Φράγκοι φτάνουν έξω από τα τείχη της Πάτρας έχοντας μαζί τους πολιορκητικές μηχανές και καταπέλτες. Η πρώτη γραμμή άμυνας ήταν στον Άγιο Ανδρέα όπου είχαν κατασκευαστεί και χαρακώματα αλλά οι Φράγκοι έτρεψαν σε φυγή τους Έλληνες που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους καταπέλτες και την ορμή των Φράγκων. Οι υποχωρούντες Έλληνες μπήκαν και κλείστηκαν στην πόλη όπου όμως μετά από λίγο η πόλη έπεσε με έφοδο των φράγκων και η άμυνα επικεντρώθηκε στο φρούριο της που πρόβαλε ακόμα αντίσταση μεγάλη. Οι πολιορκημένοι βλέποντας όμως τους καταπέλτες να γκρεμίζουν τα τείχη ζήτησαν ανακωχή όπως κι έγινε, έδωσαν το φρούριο στους Φράγκους κι επέστρεψαν στην πόλη κρατώντας τις περιουσίες τους. Ο Σταμπλίτης διόρθωσε τα τείχη από τις ζημιές που είχαν πάθει, άφησε φρουρά στην πόλη και έφυγε για την Κάτω Αχαία.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Πάτρα 1205 Κατηγορία:Μάχες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία: Βυζαντινολατινικοί πόλεμοι
Αυτοποίηση
Ο όρος αυτοποίηση σημαίνει «αυτοδημιουργία» και εκφράζει μία θεμελιώδη διαλεκτική σχέση μεταξύ μορφής και λειτουργίας. Εισήχθη στο επιστημονικό λεξιλόγιο από τους Χιλιανούς βιολόγους Ουμπέρτο Ματουράνα και Φρανσίσκο Βαρέλα το 1973. Ως αυτοποιητικό σύστημα ορίζεται ένα σφαιρικά δομημένο αυτοοργανούμενο σύστημα, τα μέρη του οποίου δημιουργούν τα θεμελιώδη συστατικά που αποτελούν το ίδιο το σύστημα με σκοπιμότητα να διατηρήσουν την κατάστασή του σε δυναμική ισορροπία, ανάλογα με περιβαλλοντικές μεταβολές. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται αυτοποίηση και τα αυτοποιητικά συστήματα ορίζονται κατ' αντιδιαστολή με τις αλλοποιητικές πυραμιδικές ιεραρχίες κεντρικής εξουσίας και δύναμης, που παρασκευάζουν και δίνουν ως έξοδο συστατικά άλλων συστημάτων. Η αυτοποίηση προέκυψε ως εφαρμογή της θεωρίας συστημάτων στη βιολογία με στόχο τον ορισμό της ζωής.
Ένα αυτοποιητικό σύστημα, ορίζεται «...σαν ένα δίκτυο δημιουργικών διεργασιών (μετατροπής και καταστροφής) που αυτο-δημιουργεί τα συστατικά τα οποία: (i) μέσα από διαδραστικές σπείρες και μετασχηματισμούς συνεχώς αναδημιουργούν το δίκτυο των διεργασιών (σχέσεων) που τα δημιούργησε και (ii) συγκροτούν (το σύστημα) σαν μια συμπαγή ενότητα στο χώρο που (τα συστατικά) βρίσκονται ορίζοντας το τοπολογικό σύμπαν της υλοποίησής της σαν τέτοιο δίκτυο». Από τον ορισμό της αυτοποίησης, προκύπτουν τα παρακάτω συμπεράσματα:
Λεύκτρα Βοιωτίας
Τα Λεύκτρα είναι χωριό της Βοιωτίας, χτισμένο επάνω σε λόφο, 10 χλμ. από την παραλία Λιβαδόστρας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Θηβαίων σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.
Ετυμολογία
Ο οικισμός μέχρι το 1915 ονομαζόταν «Παραπούγγια» οπότε μετονομάστηκε σε Λεύκτρα από το όνομα της αρχαίας πόλης που βρισκόταν στην περιοχή.
Αρχαία πόλη
Τα Λεύκτρα ήταν μικρή βοιωτική πόλη, χτισμένη σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από την αρχαία ομηρική πόλη Εύτρησις και σε υψόμετρο 375 μέτρων. Έγινε κυρίως γνωστή για την ιστορική μάχη των Λεύκτρων μεταξύ των Θηβαίων και των Σπαρτιατών, το 371 π.Χ. Νικητές ήταν οι Θηβαίοι. Σε αυτή τη μάχη αναδείχτηκε η εξαίρετη προσωπικότητα καθώς και οι διοικητικές ικανότητες του Επαμεινώνδα. Σε απόσταση μόλις ενός χιλιομέτρου από το χωριό υπάρχει μνημείο αφιερωμένο σε αυτή τη μάχη (Τύμβος).
Αθλητισμός
Το δημοφιλέστερο άθλημα στο χωριό είναι το ποδόσφαιρο. Τα Λεύκτρα έχουν τον Αθλητικό Όμιλο Επαμεινώνδα Λεύκτρων που ιδρύθηκε το 1971 και έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Λεύκτρων χωρητικότητας 500 θεατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Ναρώνα
Η Ναρώνα ήταν αρχαία ρωμαϊκή πόλη στην παραλιακή Δαλματία.
Η αρχαία πόλη βρισκόταν σε προσχωσιγενές έδαφος επί της κοιλάδας του σημερινού ποταμού Neretva. Ιδρύθηκε μετά τον Ιλλυρικό πόλεμο (229-8 π.Χ.) σαν ελληνιστική εμπορική πόλη. Για πρώτη φορά αναφέρεται στον Περίπλου του Ψευδο-Σκύλακος (4ος-3ος αι. π.Χ.). Αργότερα κατέστη ρωμαϊκή οχυρή πόλη κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. και έγινε μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Δαλματίας. Αργότερα κατά τον 6ο αιώνα περιήλθε στην βυζαντινή εξουσία, ενώ έπαψε να υπάρχει από τον 7ο αιώνα όταν κατέφτασαν στην επαρχία οι Σλάβοι.
Το 1995 ανακαλύφθηκε στα ερείπια της αρχαίας Ναρώνος ένας ρωμαϊκός ναός του κυβερνήτη Dolabella που περιείχε αγάλματα του αυτοκράτορος Κλαυδίου, Βεσπασιανού, καθώς και του Αυγούστου και της συζύγου του Λιβίας. Αυτά τα αγάλματα είχαν υποστεί κατά τον 4ο αιώνα βανδαλισμό: ήταν πεσμένα στο πάτωμα και τα κεφάλια είχαν κοπεί. Τα κεφάλια του Βεσπασιανού και της Λιβίας είχαν αποκτηθεί από την γύρω περιοχή από τον Άρθουρ Έβανς το 1878. Έτσι οι κεφαλές ξανακολλήθηκαν στα σώματα των αγαλμάτων, τα οποία έκαναν περιοδείες σε μεγάλα Ευρωπαϊκά μουσεία.
Η Ναρώνα βρίσκεται στην σημερινή Κροατία μεταξύ της πόλεως Metković και του χωριού Vid.
Κατηγορία:Ιλλυρία Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις
Εντιμότατοι κερατάδες
Οι Εντιμότατοι κερατάδες είναι μια κωμική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε στον Alpha την τηλεοπτική σεζόν 2006-2007. Συνολικά προβλήθηκαν 32 επεισόδια. Πρωταγωνιστούν η Μπέττυ Μαγγίρα και ο Αντώνης Λουδάρος.
Πλοκή
Πρόκειται για μία σειρά αυτοτελών κωμικών επεισοδίων με θέμα την απιστία. Κάθε επεισόδιο ασχολείται με έναν διαφορετικό τύπο "άντρα-κερατά" και με το πως αυτός αντιδράει στην απιστία της γυναίκας του. Συνδετικός κρίκος όλων των αυτοτελών επεισοδίων αποτελεί το ζευγάρι «φάντασμα», Εύα - Θεόφιλος. Μετά το θάνατό τους, τους δίνεται μία δεύτερη ευκαιρία για ζωή αρκεί να κερδίσουν ένα στοίχημα. Η Εύα (Μπέττυ Μαγγίρα) θα πρέπει να χωρίσει περισσότερα ζευγάρια απ' όσα μπορεί να κρατήσει ο Θεόφιλος (Αντώνης Λουδάρος) ενωμένα. Οι τσακωμοί τους είναι παροιμιώδεις και προκειμένου να πετύχουν το στόχο τους, βρίσκουν ευρηματικούς τρόπους να μπλέκονται στις ζωές των "κερατάδων" ηρώων και να τις κάνουν άνω-κάτω…!
Πηγές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Alpha Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Δολίος
Στην ελληνική μυθολογία ο Δολίος ήταν ένας από τους κηπουρούς δούλους του Οδυσσέα, που αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου. Ο Δολίος περιποιόταν τα κτήματα του κυρίου του κατά την απουσία του και, αν και γέρος πια, αξιώθηκε να συναντήσει και πάλι το αφεντικό του. Ο Δολίος, όπως αναφέρει η Οδύσσεια, είχε 6 γιους.
Πηγές
Δολιος Κατηγορία:Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ιθάκης
Άρτουρ Άξμαν
Ο Άρτουρ Άξμαν (18 Φεβρουαρίου 1913 - 24 Οκτωβρίου 1996) ήταν Γερμανός Ναζί, αρχηγός της χιτλερικής νεολαίας από το 1940 μέχρι το τέλος του πολέμου, το 1945. Ήταν ο τελευταίος υψηλόβαθμος Ναζί που επέζησε του πολέμου. Γεννήθηκε στη Χάγη της Βεστφαλίας και ήταν γιος ενός υπαλλήλου ασφαλιστικής εταιρίας. Το 1916 η οικογένειά του μετακομίζει στο Βερολίνο, όπου δύο χρόνια αργότερα πεθαίνει ο πατέρας του. Σαν μαθητής ήταν καλός και πήρε υποτροφία για τη συνέχεια της φοίτησης του στο γυμνάσιο. Εντάχθηκε στη χιτλερική νεολαία τον Νοέμβριο του 1928 μετά από μία ομιλία του Γιόζεφ Γκαίμπελς και γίνεται αρχηγός της τοπικής οργάνωσης.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί
Κατάλογος Ισπανών βασιλικών συζύγων
Βλέπε επίσης
Ισπανικών Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ισπανία
Pegasus Airlines
Η αεροπορική εταιρεία Pegasus Airlines (Pegasus Hava Tasimaciligi AS) εκτελεί ναυλωμένες επιβατικές πτήσεις. Εδρεύει στο Αεροδρόμιο Ataturk (ΙΑΤΑ:IST), στην Κωνσταντινούπολη. Εκτελεί πτήσεις προς τα τουριστικά θέρετρα της Τουρκίας από την Βόρεια και Νότια Ευρώπη. Επίσης, νοικιάζει αεροσκάφη και πληρώματα σε άλλες εταιρείες. Έχει δευτερεύουσα βάση το Αεροδρόμιο Αττάλειας (ΙΑΤΑ:AYT).
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1989 και άρχισε το πτητικό έργο στις 15 Απριλίου του 1990. Ο αρχικός ιδιοκτήτης ήταν ο Ιρλανδικός Εθνικός Αερομεταφορέας Aer Lingus, αλλά το 1994 εξαγόρασε την Pegasus Airlines η τράπεζα Yapı Kredı Bank. Σήμερα, η Esas Holdings κατέχει το 85% της Pegasus Airlines και ο όμιλος Silkar το υπόλοιπο 15%.
Η Pegasus Airlines είναι η μεγαλύτερη εταιρεία charter στην Τουρκία, όπου ο αριθμός των επιβατών της ξεπερνάει τα 4 εκ. ετησίως.
Στόλος
Τον Αύγουστο του 2018, ο στόλος της Pegasus Airlines ήταν :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες
Ελατοχώρι Πιερίας
Το Ελατοχώρι είναι ορεινός οικισμός που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πιερίων του Δήμου Κατερίνης στο Νομό Πιερίας. Αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά χειμερινά τουριστικά θέρετρα της περιοχής και φιλοξενεί το μοναδικό χιονοδρομικό κέντρο του νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του Ελατοχωρίου ανέρχεται στους 533 κατοίκους.
Θέση
Το χωριό είναι τοποθετημένο στους ανατολικούς πρόποδες των Πιερίων Ορέων και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 780 μέτρων, ενώ απέχει 29 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Κατερίνη.
Ονομασία
Το Ελατοχώρι ορίζεται σήμερα από τον παλαιότερο και τον νεότερο οικισμό, ο οποίος χτίστηκε σε χαμηλότερη τοποθεσία. Ο παλιός οικισμός, το Παλαιό Ελατοχώρι ονομαζόταν παλαιά Σκουτέρνα, ονομασία που αποδίδεται στα σκουτιά, δηλαδή τα υφάσματα. Το όνομά του ο παλαιός οικισμός το πήρε την περίοδο της Τουρκοκρατίας, επειδή λειτουργούσε στον οικισμό εργαστήριο επεξεργασίας υφασμάτων. Εκείνη την περίοδο στον παλαιό οικισμό λειτουργούσαν αλευρόμυλοι και υπήρχε εκτεταμένο δίκτυο αρδευτικών έργων. Το 1928, το χωριό μετονομάστηκε σε Ελατούσα, ονομασία την οποία κράτησε μέχρι το 1940, όταν και έλαβε τη σημερινή του ονομασία, που αποδόθηκε από τα έλατα που συνθέτουν το τοπίο στην περιοχή.
Πληθυσμιακές μεταβολές
Η πρώτη απογραφή του πληθυσμού το 1913, έπειτα από την ένταξη της περιοχής μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους στο ελληνικό κράτος, εμφάνισε την Σκουτέρνα ως ένα χριστιανικό χωριό ορθοδόξων με 613 κατοίκους. Το 1934 καταγράφεται ότι το Δημοτικό Σχολείο του Ελατοχωρίου είχε συνολικά 153 μαθητές και έναν δάσκαλο.
Ιστορία
μικρογραφία|Το μνημείο των εκτελεσθέντων το 1944 στο Ελατοχώρι.
Οθωμανική περίοδος
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο ναός του Αγίου Νικολάου που σώζεται και σήμερα χτίστηκε έπειτα από την συνδρομή σημαντικού χρηματικού ποσού, που προέκυψε τυχαία, όταν κλέφτες είχαν ζητήσει λύτρα για την απελευθέρωση ομήρων από τους Τούρκους και κατά μυστήριο τρόπο κατέληξε αυτό το ποσό στα χέρια των Ελλήνων κατοίκων του χωριού.
Κοντά στον παλαιό οικισμό, βρίσκεται η βραχώδης τοποθεσία Αγιονέρι όπου υπάρχει μια φυσική πηγή από την οποία αναβλύζει νερό. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στο σημείο εκείνο κήρυττε ο Άγιος Αντώνιος. Το νερό της πηγής θεωρήθηκε θαυματουργό, όταν ο άγιος μετέφερε ένα άρρωστο παιδί στην τοποθεσία και έλουσε το παιδί με το νερό της πηγής. Κατά την επιστροφή στο χωριό Ρητίνη, το παιδί θεραπεύτηκε. Έπειτα, η πηγή θεωρήθηκε θαυματουργή και έλαβε την ονομασία Αγιονέρι.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά την περίοδο της Κατοχής, στις 27 Ιανουαρίου του 1944, 32 κάτοικοι του Ελατοχωρίου εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ως αντίποινα για την δράση αντιστασιακών ομάδων. Στη μνήμη τους ανεγέρθηκε αργότερα μνημείο με τα ονόματα των εκτελεσθέντων.
Νεότερα χρόνια
Στη δεκαετία του 1950, λόγω των κατολισθήσεων και της αύξησης του πληθυσμού του παλαιού οικισμού, το χωριό επεκτάθηκε σε άλλη τοποθεσία. Κοντά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Παλαιό Ελατοχώρι, λειτουργούσε σχολείο, στο οποίο μαθήτευαν τα παιδιά της περιοχής έως το 1937. Ωστόσο, ο παλαιότερος οικισμός τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται περισσότερο οικονομικά από τον νεότερο οικισμό, ιδιαίτερα μετά την λειτουργία του Χιονοδρομικού Κέντρου Ελατoχωρίου, που δίνει προοπτική στους κατοίκους για αύξηση του πληθυσμού και τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει ανάπτυξη εμπορικών και ξενοδοχειακών επιχειρήσεων για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών, στο χώρο του χιονοδρομικού κέντρου και στους οικισμούς του Παλιού και του Νέου Ελατοχωρίου.
Σήμερα λειτουργεί στο Ελατοχώρι ένα Δημοτικό Σχολείο. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι ο ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Από τις 27 μέχρι τις 29 Ιουλίου 2007 διεξήχθη στο Ελατοχώρι το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ορεινής Ποδηλασίας. αριστερά|μικρογραφία|Το Ελατοχώρι χιονισμένο.
Τοπικά έθιμα
Στον οικισμό δραστηριοποιείται ο Λαογραφικός Σύλλογος Ελατοχωρίου, ο οποίος κάθε Καθαρά Δευτέρα διοργανώνει παραδοσιακό γλέντι στον ναό του Αγίου Νικολάου στο Παλιό Ελατοχώρι, μετά την Θεία Λειτουργία, με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια και με προσφορά φασολάδας και νηστίσιμων εδεσμάτων. Η μεγάλη τοπική γιορτή του χωριού γίνεται ανήμερα της γιορτής των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στις 21 Μαΐου. Επίσης τα Θεοφάνια, διατηρείται ένα ακόμα έθιμο του χωριού, η "Κυριαλέσα". Το όνομα του εθίμου οφείλεται στον ψαλμό "Κύριε Ελέησον" της εκκλησιαστικής υμνολογίας που ψάλλουν οι νέοι και οι νέες του χωριού, όταν περιφέρουν στην περιφορά των εικόνων της εκκλησιάς στα γύρω στα δρομάκια, στις κρήνες και στα ποταμάκια. Σε αίθουσα του κοινοτικού καταστήματος, φιλοξενείται η Λαογραφική Συλλογή, με αντικείμενα από την καθημερινή ζωή, τις δραστηριότητες και τις συνήθειες των κατοίκων του χωριού, με ευθύνη του Λαογραφικού Ομίλου Ελατοχωρίου.
Αξιοθέατα
Μεταβυζαντινός Ναός Αγίου Νικολάου: Ο ιερός ναός του Αγίου Νικολάου, στον παλιό οικισμό του Ελατοχωρίου, είναι ιστορικό μεταβυζαντινό μνημείο. Κτίστηκε το 1779 και χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία, σημαντικές τοιχογραφίες, αγιογραφίες ανεκτίμητης αξίας και μοναδικό ξυλόγλυπτο τέμπλο, για το οποίο λέγεται ότι ξυλογλύπτες από το Μέτσοβο χρειάστηκαν 27 χρόνια για να το φιλοτεχνήσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πιερίας Ελατοχωρι
Saga Airlines
Η Τουρκική Saga Airlines είναι μία εταιρεία ναυλωμένων πτήσεων που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2004 και ξεκίνησε πτήσεις τον Ιούνιο του 2004. Ο κ. Abdülkadır Kolot, Πρόεδρος της εταιρείας και η οικογένεια του, κατέχουν το 100% των μετοχών.
Στόλος
Ο στόλος της Saga Airlines αποτελείται από 1 Airbus A310-300 (Μάιος 2005). Είχε και δεύτερο αεροσκάφος, αλλά το έχει αποσύρει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές αεροπορικές εταιρείες
Ηλεκτρασθενής αλληλεπίδραση
μικρογραφία|500x500εσ|Σύνοψη των σωματιδίων και των δυνάμεων της [[Σωματιδιακή φυσική|σωματιδιακής φυσικής]] Το καθιερωμένο μοντέλο της σωματιδιακής φυσικής περιγράφει την ηλεκτρομαγνητική και την ασθενή αλληλεπίδραση ως δύο διαφορετικές εκφάνσεις μίας και μοναδικής ηλεκτροασθενούς αλληλεπίδρασης, η θεωρία της οποίας αναπτύχθηκε το 1968 από τους Σέλντον Γλάσοου, Άμπντους Σαλάμ και Στίβεν Γουάινμπεργκ. Για την εργασία τους αυτή, οι τρεις φυσικοί πήραν το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1970.
Σύμφωνα με την ηλεκτροασθενή θεωρία, σε πολύ υψηλές ενέργειες, το σύμπαν έχει τέσσερα ταυτόσημα άμαζα μποζόνια βαθμίδας παρόμοια με το φωτόνιο, καθώς και ένα βαθμωτό πεδίο Χιγκς. Βέβαια, σε χαμηλές ενέργειες η συμμετρία του πεδίου Χιγκς σπάει αυθόρμητα από τον μηχανισμό Χιγκς. Αυτό το σπάσιμο της συμμετρίας παράγει τρία άμαζα μποζόνια τα οποία καταναλώνονται από τρία πεδία, δίνοντάς τους μάζα. Αυτά τα τρία πεδία μετατρέπονται στα W και Ζ μποζόνια της ασθενούς αλληλεπίδρασης, ενώ το τέταρτο πεδίο παραμένει άμαζο και είναι το γνωστό φωτόνιο του ηλεκτρομαγνητισμού.
Αν και αυτή η θεωρία πέτυχε μια σειρά από εντυπωσιακές προβλέψεις, συμπεριλαμβανομένης και της πρόβλεψης της μάζας του Ζ μποζονίου πριν την ανακάλυψή του, το μποζόνιο Χιγκς δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ. Η παραγωγή μποζονίων Χιγκς είναι ένας σημαντικός στόχος τους Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) που λειτουργεί στο CERN. Στις 4 Ιουλίου του 2012 ανακοινώθηκε από τους επιστήμονες του CERN η ανακάλυψη ενός νέου σωματιδίου, που πιθανότατα είναι το μποζόνιο Χιγκς. Στις 14 Μαρτίου 2013 επιβεβαιώθηκε ότι το νέο σωματίδιο είναι το μποζόνιο Χιγκς. Μένει να φανεί αν θα επαληθεύει το καθιερωμένο μοντέλο ή αν θα το ανατρέψει ως ένα βαθμό.
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική
Πολιτισμός στο Βελιγράδι
Αυτό το άρθρο αναφέρεται στον πολιτισμό του Βελιγραδίου στη Σερβία.
Το Βελιγράδι φιλοξενεί πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις ετησίως, συμπεριλαμβανομένων των FEST (Φεστιβάλ Ταινιών του Βελιγραδίου), BITEF (Φεστιβάλ Θεάτρου του Βελιγραδίου), BELEF (Καλοκαιρινό Φεστιβάλ του Βελιγραδίου), BEMUS (Φεστιβάλ Μουσικής του Βελιγραδίου), την Έκθεση Βιβλίου του Βελιγραδίου και το Φεστιβάλ Μπύρας του Βελιγραδίου. Ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας Ίβο Άντριτς έγραψε το πιο γνωστό του έργο, Το γεφύρι του Δρίνου, στο Βελιγράδι. Άλλοι εξέχοντες συγγραφείς από το Βελιγράδι περιλαμβάνουν τους Μίλος Τσρνιάνσκι, Μπόρισλαβ Πέκιτς, Μίλοραντ Πάβιτς και Μέσα Σελίμοβιτς. Μερικοί από τους εξέχοντες καλλιτέχνες από το Βελιγράδι με διεθνή απήχηση είναι: Μαρίνα Αμπράμοβιτς και Μίλοβαν Ντεστίλ Μάρκοβιτς. Το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανίας κινηματογράφου της Σερβίας βασίζεται στο Βελιγράδι, και μία από τις πιο αξιόλογες ταινίες που δημιουργήθηκαν εκεί ήταν η Υπόγεια, που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα το 1995, σε σκηνοθεσία Εμίρ Κουστουρίτσα. Η πόλη ήταν ένα από τα κύρια κέντρα του Γιουγκοσλαβικού νέου κύματος της δεκαετίας του 1970: οι VIS Idoli, Εκαταρίνα Βελίκα και Σάρλο Ακρομπάτα ήταν από το Βελιγράδι. Άλλα αξιοσημείωτες δράσεις ροκ περιλαμβάνουν τις Ρίμπλια Τσόρμπα, Μπαγιάγκα ι Ινστρουκτόρι και άλλες. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η πόλη ήταν το κύριο κέντρο (στην πρώην Γιουγκοσλαβία) του μουσικού ύφους γνωστό ως τουρμποφόλκ. Σήμερα, είναι το κέντρο της σκηνής χιπ χοπ της Σερβίας, με μπάντες όπως τις Μπεογκράντσκι Σιντικάτ, Σκάμπο, Μαρτσέλο, και οι περισσότερα από τους Bassivity Music κατάγονται ή ζουν στην πόλη.
Υπάρχουν πολλά ξένα πολιτιστικά ιδρύματα, στο Βελιγράδι. Το Ινστιτούτο Θερβάντες, το Ινστιτούτο Γκαίτε και το Γαλλικό Πολιτιστικό Κέντρο βρίσκονται στο κεντρικό πεζόδρομο, την οδό Κνεζ Μιχαήλοβα. Άλλα πολιτιστικά κέντρα στο Βελιγράδι είναι η Αμερικανική Γωνιά, το Αυστριακό Πολιτιστικό Φόρουμ (Österreichischen Kulturforums), το Βρετανικό Συμβούλιο, το Ινστιτούτο Κομφούκιος, το Καναδικό Πολιτιστικό Κέντρο, το Ιταλικό Πολιτιστικό Ινστιτούτο (Istituto Italiano di Cultura), το Πολιτιστικό Κέντρο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, το Αζερικό Κέντρο Πολιτισμού και το Ρωσικό Κέντρο για την Επιστήμη και τον Πολιτισμό (Российский центр науки и культуры).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός στο Βελιγράδι Κατηγορία:Σερβία-επέκταση Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας
Ελευθεριακός κοινοτισμός
Ελευθεριακός κοινοτισμός είναι ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από τον ελευθεριακό σοσιαλιστή Μάρεϊ Μπούκτσιν για να περιγράψει μία αντιεξουσιαστική κοινωνία χωρίς κράτος ή ελεύθερη αγορά, στηριγμένη σε μία συνομοσπονδία αυτόνομων κοινοτήτων, αυτοοργανούμενων και αυτοδιοικούμενων μέσω αμεσοδημοκρατικών συνελεύσεων στη βάση των αρχών της αμοιβαιότητας, της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Η οικονομία στον ελευθεριακό κοινοτισμό βασίζεται στον εθελοντικό συνεταιρισμό με συλλογική διαχείριση των φυσικών πόρων, όπου οι παραγωγικές σχέσεις έχουν αντικατασταθεί από ηθικές αρχές οι οποίες καθοδηγούν αυτόματα την κατανομή των πόρων. Αυτό είναι εφικτό χάρη στο εγγενές απελευθερωτικό δυναμικό της τεχνολογίας, η οποία κατά τον Μπούκτσιν έχει πρακτικά οδηγήσει ήδη την ανθρώπινη κοινωνία στο κατώφλι της κατάργησης της σπάνης των υλικών αγαθών λόγω της ολοένα αυξανόμενης παραγωγικότητας. Η εν λόγω αντίληψη παρουσιάζει ομοιότητες με τη μαρξιστική αντίληψη για την κομμουνιστική κοινωνία αλλά, σε πλήρη αντίθεση με τον μαρξισμό, στις ηθικές αρχές της οικονομίας του ελευθεριακού κοινοτισμού συμπεριλαμβάνεται η άρνηση της οικονομικής ανάπτυξης ως αυτοσκοπού, λόγω της καταστρεπτικής της επίδρασης στο φυσικό περιβάλλον.
Ο ελευθεριακός κοινοτισμός πατά στην παράδοση του κοινωνικού αναρχισμού (π.χ. αναρχοκομμουνισμός), συνθέτοντάς τον με ορισμένα στοιχεία του μαρξισμού. Πέρα από τη θεώρηση της ιδεατής κοινωνίας ως ενός κόσμου χωρίς έλλειψη καταναλωτικών αγαθών λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης, ένα άλλο τέτοιο στοιχείο είναι ο διαλεκτικός νατουραλισμός, με τον οποίον ο Μπούκτσιν αντικαθιστά τον διαλεκτικό υλισμό του Μαρξ. Σε αντίθεση με τον τελευταίο, ο οποίος προδιέγραφε μία ντετερμινιστική πορεία της ανθρώπινης Ιστορίας προς την «πρόοδο», τη μεγαλύτερη ανάπτυξη των παραγωγικών συντελεστών και, τελικά, προς τον κομμουνισμό, στον διαλεκτικό νατουραλισμό αυτός ο αυστηρός ντετερμινισμός αντικαθίσταται με μία απλή «κατευθυντικότητα», μία φυσική τάση της Ιστορίας προς την πρόοδο, τη δημοκρατία και την οικολογική αρμονία. Η εξέλιξη αυτή μπορεί να διακοπεί από διάφορους παράγοντες, αλλά είναι πάντα υπαρκτή ως τάση λόγω μίας θεμελιώδους, εγγενούς διεργασίας αυτοοργάνωσης η οποία αναδύεται από την αλληλεπιδραστικότητα της ύλης και οδηγεί σε αδιάκοπη, σταδιακή αύξηση της πολυπλοκότητας και της υποκειμενικότητας. Η εν λόγω διεργασία απαντάται στο φυσικό, στο βιολογικό και στο κοινωνικό πεδίο ύπαρξης, με μία σταδιακή εξελικτική συνέχεια να υπάρχει μεταξύ τους: η κοινωνική εξέλιξη, τείνοντας να οδηγεί σε μια αυτοκατευθυνόμενη δραστηριότητα προς αυξανόμενη ορθολογικότητα και ελευθερία, αποτελεί διαφοροποιημένη προέκταση της φυσικής εξέλιξης.
Ο ελευθεριακός κοινοτισμός περίπου ταυτίζεται με τον όρο κομμουναλισμός, όπως τον χρησιμοποιεί ο Μπούκτσιν, ενώ σχετίζεται στενά με την κοινωνική οικολογία η οποία αναδύθηκε μέσα από τα νέα κοινωνικά κινήματα της δεκαετίας του 1960 και της οποίας ο Μπούκτσιν αποτελεί τον σημαντικότερο ίσως θεωρητικό υποστηρικτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Κοινοτισμός Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Ροζάβα
Ερυθρόμορφο κύπελλο του Ζωγράφου του Σωσία (Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου F2278)
Το ερυθρόμορφο κύπελλο του Ζωγράφου του Σωσία που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου είναι έργο αρχαίας Ελληνικής τέχνης. Συγκαταλέγεται στα πολυτιμότερα εκθέματα του μουσείου.
Ιστορία του ευρήματος
Είναι έργο Αττικού εργαστηρίου που έγινε εξαγωγή στην Ετρουρία στους αρχαίους χρόνους. Βρέθηκε το 1828 στο Βούλτσι από τον Γκασπάρε Φοσσάτι. Αγοράστηκε από τον Έντουαρντ Μάγκνους και έγινε δωρεά στο Μουσείο το 1829 μαζί με όλη την συλλογή του Dorow.
Περιγραφή
Ως κύλιξ έχει σχήμα φαρδιού ποτηριού για την κατάνυξη οίνου σε συμπόσιο.
Αχιλλέας και Πάτροκλος
Στο εσωτερικό είναι διακοσμημένο με αγγειογραφία που εικονίζει τον Αχιλλέα να δένει την πληγή του Πάτροκλου. Ο Πάτροκλος εικονίζεται καθιστός επάνω στην ασπίδα του. Πονάει από την πληγή και στρέφει το κεφάλι στο πλάι, ενώ συγχρόνως σφίγγει τα δόντια από τον αβάσταχτο πόνο. Ο Αχιλλέας γονατίζει για να του επιδέσει το αριστερό χέρι. Η σκηνή εκτυλίσσεται σε κάποια μάχη στον πόλεμο της Τροίας. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι ντυμένοι με θώρακα, ενώ ο Αχιλλέας ακόμα δεν έβγαλε το κράνος του. Ο Πάτροκλος έχει βγάλει το κράνος, αλλά ακόμα φοράει τη σκούφια που προστατεύει το κεφάλι κάτω από το βαρύ κράνος. Έχει λύσει την αριστερή επωμίδα, για να ανακουφίσει το τραυματισμένο του χέρι.
Ηρακλής στον Όλυμπο
Στο εξωτερικό μέρος φέρει αγγειογραφία με θέμα την είσοδο του Ηρακλή στην συνέλευση των θεών του Ολύμπου. Η αγγειογραφία αυτή διαιρείται σε δύο μέρη, στην όψη α΄ και την όψη β΄. Εικονίζονται οι Ηρακλής, Ερμής, Απόλλων, Αθηνά, Δίας, Ήρα και Ήβη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου
Μπραχίμ Γκάλι
Ο Μπραχίμ Γκάλι  (αραβικά: إبراهيم غالي, ισπανικά: Brahim Gali, 19  Αυγούστου 1949 ) είναι ο σημερινός πρόεδρος της Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας και πρώην πρέσβης στην Αλγερία. Διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στον αγώνα για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία από το Μαρόκο. Συνέβαλε στην εξέγερση του 1970 στη Ζέμλα ενάντια στην ισπανική κυριαρχία, και στην ίδρυση του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Saguia el-Hamra και του Río de Oro (Μέτωπο Πολισάριο) το 1973, και της Δημοκρατίας της Σαχάρας το 1976. Έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στον πόλεμο στην Δυτική Σαχάρα και στην ίδρυση της MINURSO, της ειρηνευτικής αποστολής του ΟΗΕ.
Ο Γκάλι εξελέγη ως ο πρώτος γενικός γραμματέας του Πολισάριο και οργάνωσε την πρώτη στρατιωτική δράση του μετώπου, κατά του στρατού της Ισπανίας.
Στις 4 Μαρτίου 1976, ορίστηκε ως υπουργός Άμυνας από την πρώτη κυβέρνηση της Λαϊκής Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας. Παρέμεινε σε αυτό το πόστο μέχρι το 1989, όταν επιλέχθηκε ως στρατιωτικός διοικητής της Δεύτερης Στρατιωτικής Περιφέρειας.
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 9 Ιουλίου του 2016 στο στρατόπεδα προσφύγων Τιντούφ, ο Γκάλι επιλέχθηκε ως ο επόμενος πρόεδρος της χώρας αντικαθιστώντας τον βετεράνο ηγέτη Μοχάμετ Αμπντελαζίζ, ο οποίος πέθανε στις 31 Μαΐου του 2016.
Επανεκλογή 2023
Ο Γκάλι επανεξελέγη πρόεδρος στις 20 Ιανουαρίου 2023 με 1.253 ψήφους στο συνέδριο του Μετώπου Πολισάριο.Ο αντίπαλός του, Μπασίρ Μουσταφά, έλαβε 563 ψήφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες κρατών μη αναγνωρισμένων διεθνώς
Γκάμπι (σκύλος)
μικρογραφία|Το μνημείο για τον σκύλο Γκάμπι Η Γκάμπι (Габи) ήταν θηλυκός γερμανικός ποιμενικός σκύλος που εργαζόταν ως φύλακας στο Ζωολογικό κήπο του Βελιγραδίου, στη ΣΔ Σερβίας της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας. Έγινε διάσημη όταν δέχθηκε επίθεση από ένα ιαγουάρο που το έσκασε από το κλουβί του στις 22 Ιουνίου 1987.
Ιστορία
Στη δεκαετία του 1980 ένα οκτάχρονο γερμανικό ποιμενικό, η Γκάμπι, εγκρίθηκε από το ζωολογικό κήπο και έγινε άτυπη φύλακας ασφαλείας. Το βράδυ της 22ας Ιουνίου 1987, περιπολούσε στο ζωολογικό κήπο με τον φρουρό Στανιμίρ Στάνιτς και ένα αρσενικό γερμανικό ποιμενικό. Στο σκοτάδι ο Στάνιτς δεν πρόσεξε έναν ιαγουάρο που το έσκασε από το κλουβί του. Η Γκάμπι ένιωσε το ζώο και πήδηξε πάνω του, ενώ το άλλο σκυλί έφυγε τρέχοντας από φόβο.
Η Γκάμπι πολέμησε τον ιαγουάρο σε ολόκληρο τον ζωολογικό κήπο, το οποίο έδωσε χρόνο στον Στάνιτς να τηλεφωνήσει στην αστυνομία και να φτάσει. Οι ενέργειές της απέτρεψαν τον ιαγουάρο από το να αποδράσει από τον ζωολογικό κήπο και να σώσει τον Στάνιτς από μια πιθανή επίθεση. Η αστυνομία προσπάθησε ανεπιτυχώς να συλλάβει τον ιαγουάρο, και τελικά αναγκάστηκε να τον πυροβολήσει για την προστασία του κοινού.
Η Γκάμπι χειρουργήθηκε στο τμήμα Κτηνιατρικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και επέστρεψε πίσω υγιής. Τελικά ανάρρωσε πλήρως και συνέχισε να δουλεύει ως ένα σκυλί φρουράς.
Αργότερα, ο ζωολογικός κήπος ανέγειρε ένα μνημείο για τη Γκάμπι με την επιγραφή: "Ο Σκύλος Γκάμπι, της οποίας η καρδιά της ήταν ισχυρότερη από ό,τι του ιαγουάρου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός στο Βελιγράδι
Λουί Παστέρ
Ο Λουί Ζαν Παστέρ (Louis Jean Pasteur), ή αλλιώς Λουδοβίκος Παστέρ (27 Δεκεμβρίου 1822 – 28 Σεπτεμβρίου 1895), ήταν Γάλλος χημικός που έγινε διάσημος για τις ανακαλύψεις του στη μικροβιολογία, τόσο ώστε να αποκληθεί «Πατέρας της Μικροβιολογίας».
Τα πειράματά του επιβεβαίωσαν τη θεωρία ότι πολλές ασθένειες προκαλούνται από μικρόβια, ενώ ο ίδιος δημιούργησε το πρώτο εμβόλιο για τη λύσσα (αντιλυσσικός ορός). Είναι επίσης γνωστός από τον τρόπο που εφεύρε για να αποτρέπεται το ξίνισμα του γάλακτος και του κρασιού, καθώς αυτή η διαδικασία πήρε το όνομά του και ονομάζεται παστερίωση. Αρκετές είναι και οι ανακαλύψεις του στο πεδίο της Χημείας, με σημαντικότερη την ανακάλυψη της ασυμμετρίας των κρυστάλλων.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Λουί Παστέρ γεννήθηκε στο Ντολ (Dole) του διαμερίσματος του Ιούρα της Γαλλίας και μεγάλωσε στην κωμόπολη Αρμπουά (Arbois). Εκεί είχε αργότερα το σπίτι και το εργαστήριό του, που σήμερα έχει μετατραπεί σε «Μουσείο Παστέρ». Ο πατέρας του, Ζαν Παστέρ (Jean Pasteur), ήταν βυρσοδέψης και βετεράνος των ναπολεόντειων πολέμων, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση. Η εξυπνάδα του Λουί αναγνωρίσθηκε από τον διευθυντή του σχολείου του, που συνέστησε να κάνει αίτηση για την «Εκόλ Νορμάλ» (École Normale Supérieure), η οποία τον δέχθηκε. Μετά το πέρας των σπουδών του, έγινε καθηγητής της Φυσικής στο λύκειο της Ντιζόν (1848), αλλά μετά από λίγο ανέλαβε καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, όπου γνώρισε τη Μαρία Λωράν (Marie Laurent), κόρη του πρύτανη του πανεπιστημίου. Παντρεύτηκαν στις 29 Μαΐου 1849 και μαζί έκαναν 5 παιδιά, μόνο δύο από τα οποία επέζησαν ως την ενηλικίωσή τους. Σε όλη τη ζωή του ο Παστέρ παρέμεινε πιστός Ρωμαιοκαθολικός.
Εργασίες στα στερεοϊσομερή μόρια και την πόλωση
thumb|250px|Ο Παστέρ διεχώρισε τους οπτικούς αντίποδες ενώσεων: σε μορφή διαλύματος, η μία μορφή έστρεφε την πόλωση του φωτός προς τα δεξιά, η άλλη προς τα αριστερά, ενώ μία ανάμιξη ίσων ποσοτήτων από τις δύο μορφές δεν επηρέαζε την πόλωση του φωτός.
Στις πρώτες του έρευνες ως χημικός, το 1848, ο Παστέρ έλυσε ένα πρόβλημα σχετικά με τη φύση του ταρταρικού οξέος. Τα διαλύματα αυτής της ουσίας που λαμβάνονταν από ζωντανούς οργανισμούς (συγκεκριμένα από τον μούστο) ήταν «οπτικώς ενεργά», δηλαδή περιέστρεφαν το επίπεδο της πολώσεως του φωτός που διερχόταν μέσα από αυτά. Αλλά το ταρταρικό οξύ που συνέθεταν οι χημικοί τεχνητά δεν είχε τέτοιο αποτέλεσμα, παρότι οι χημικές αντιδράσεις και συμπεριφορά του ήταν εντελώς οι ίδιες. thumb|right|Λουί Παστέρ Εξετάζοντας τους μικροσκοπικούς κρυστάλλους του ταρταρικού αμμωνιακού νατρίου, ο Παστέρ πρόσεξε ότι είχαν δύο ασύμμετρες μορφές που ήταν κατοπτρικές εικόνες η μία της άλλης. Ξεχωρίζοντας υπομονετικά έναν-έναν τους κρυστάλλους με το χέρι, έφτιαξε δύο σωρούς: τα διαλύματα των κρυστάλλων του ενός σωρού περιέστρεφαν το πολωμένο φως δεξιόστροφα, ενώ τα διαλύματα των κρυστάλλων του άλλου σωρού περιέστρεφαν το πολωμένο φως αριστερόστροφα. Ανάμιξη ίσων ποσοτήτων από τις δύο μορφές δεν επηρέαζε την πόλωση του φωτός. Ο Παστέρ συνεπέρανε σωστά ότι το μόριο του οξέος και των αλάτων του ήταν ασύμμετρο και μπορούσε να υπάρχει σε δύο διαφορετικές μορφές που μοιάζουν μεταξύ τους όπως το δεξί και το αριστερό γάντι, ενώ η οργανική μορφή του αποτελείτο αποκλειστικά από τη μία μορφή. Ανακαλύφθηκε έτσι η οπτική στερεοϊσομέρεια.
thumb|285px|right|Φιάλη τύπου «λαιμού του κύκνου» που χρησιμοποίησε ο Παστέρ. Το 1854 ο Παστέρ, ανακηρύχθηκε κοσμήτορας του νέου «Κολεγίου της Επιστήμης» στην πόλη Λιλ. Το 1856 ανέλαβε διοικητής και διευθυντής επιστημονικών σπουδών στην École Normale Supérieure.
Τα μικρόβια
Ο Παστέρ απέδειξε ότι η διαδικασία που ονομάζεται ζύμωση προκαλείται από την ανάπτυξη μικροοργανισμών και ότι η ανάπτυξή τους σε διαλύματα θρεπτικών ουσιών δεν οφείλεται σε αυτόματη γένεση από άβια ύλη.
Εξέθεσε καλά βρασμένες σούπες στον αέρα μέσα σε σκεύη με φίλτρα που δεν επέτρεπαν σωματίδια από τον αέρα να έρθουν σε επαφή με το εσωτερικό τους: Κανένας μικροοργανισμός δεν αναπτύχθηκε στα θρεπτικά αυτά διαλύματα. Επομένως, όσοι μικροοργανισμοί αναπτύσσονταν σε τέτοια διαλύματα έρχονταν από έξω, ως σπόρια πάνω σε κόκκους σκόνης, και δεν παράγονταν μέσα στο διάλυμα. Αυτό ήταν ένα από τα τελικά και σημαντικότερα πειράματα που κατέρριψαν τη θεωρία της αυτόματης γενέσεως.
Μολονότι ο Παστέρ δεν υπήρξε ο πρώτος που πρότεινε τη θεωρία ότι πολλές ασθένειες προκαλούνται από μικρόβια (οι Τζιρολάμο Φρακαστόρο, Αγκοστίνο Μπάσι, Φρίντριχ Χένλε και άλλοι την είχαν προτείνει ενωρίτερα), αυτός είναι που την ανέπτυξε και, με πειράματα που έδειχναν καθαρά την ορθότητά της κατάφερε να πείσει όλη την Ευρώπη ότι ήταν σωστή. Σήμερα θεωρείται ο «πατέρας» της Βακτηριολογίας μαζί με τον Ρόμπερτ Κοχ.
Οι έρευνες του Παστέρ απέδειξαν επίσης ότι κάποιοι μικροοργανισμοί μόλυναν τα υγρά κατά τη ζύμωση. Τότε επενόησε μία διαδικασία θέρμαινε τα υγρά όπως το γάλα ώστε να σκοτώσει όλους σχεδόν τους μικροοργανισμούς που βρίσκονταν ήδη μέσα τους. Μαζί με τον Κλωντ Μπερνάρ ολοκλήρωσε την πρώτη δοκιμή στις 20 Απριλίου 1862. Αυτή η διαδικασία ονομάσθηκε παστερίωση.
Η μόλυνση των ζωικών υγρών οδήγησε τον Παστέρ να συμπεράνει ότι μικροοργανισμοί (τα μικρόβια) μόλυναν τα ζώα και τους ανθρώπους επίσης. Πρότεινε την παρεμπόδιση της εισόδου μικροοργανισμών μέσα στο ανθρώπινο σώμα, οδηγώντας έτσι τον Ιωσήφ Λίστερ στο να αναπτύξει αντισηπτικές μεθόδους στη Χειρουργική.
Το 1865 δύο παρασιτικές ασθένειες κατέστρεφαν καλλιέργειες μεταξοσκώληκα στην Αλέ της Γαλλίας. Ο Παστέρ απέδειξε μετά από χρόνια εργασίας ότι υπήρχε ένα μικρόβιο στα αυγά των μεταξοσκωλήκων που προκαλούσε τις ασθένειες και ότι η εξολόθρευσή του στις καλλιέργειες θα εξάλειφε και την ασθένεια.
Ο Παστέρ επίσης ανεκάλυψε τους αναερόβιους οργανισμούς, που μπορούν να ζουν χωρίς οξυγόνο, και η σχετική ιδιότητα, η «αναεροβίωση», αποκαλείται και «φαινόμενο Παστέρ».
Ανοσία και εμβόλια
Στρεφόμενος ο Παστέρ προς τις ασθένειες, εργάσθηκε τότε πάνω στη χολέρα των πουλερικών. Μία καλλιέργεια των υπεύθυνων βακτηριδίων είχε χαλάσει και απέτυχε να προκαλέσει την ασθένεια σε κοτόπουλα που ο Παστέρ είχε μολύνει με αυτή. Επαναπειραματιζόμενος με αυτά τα υγιή κοτόπουλα, ο Παστέρ ανεκάλυψε ότι δεν μπορούσε πια να τα μολύνει, ακόμα και με βακτηρίδια από νέες καλλιέργειες: τα εξασθενημένα βακτήρια είχαν καταστήσει αυτά τα κοτόπουλα άνοσα ως προς την ασθένεια αυτή.
Για την ακρίβεια, η ανακάλυψη αυτή έγινε τυχαία. Ο βοηθός του Παστέρ, Σαρλ Σαμπερλάν (Charles Chamberland), είχε πάρει οδηγίες να επιμολύνει τα πτηνά μετά την αναχώρηση του Παστέρ για διακοπές. Ο Σαμπερλάν δεν το έκανε και έφυγε και αυτός για διακοπές. Επιστρέφοντας, οι πεπαλαιωμένες πλέον καλλιέργειες μικροβίων (ενός μηνός) προκάλεσαν κάποια ελαφρά συμπτώματα στα κοτόπουλα, αλλά αντί να τα σκοτώσουν όπως συνήθως, τα πουλιά ανάρρωσαν πλήρως. Ο Σαμπερλάν νόμισε ότι είχε γίνει κάποιο λάθος και θέλησε να πετάξει την ελαττωματική καλλιέργεια, όταν ο Παστέρ τον σταμάτησε, σκεπτόμενος ότι τώρα τα πουλιά αυτά θα ήταν άνοσα στην ασθένεια αυτή, καθώς γνώριζε ότι κάποια ζώα στο Eure-et-Loir που είχαν αναρρώσει από άνθρακα είχαν γίνει και αυτά άνοσα ως προς τον άνθρακα.
Πραγματικά, τη δεκαετία του 1870 ο Παστέρ εφάρμοσε αυτή τη μέθοδο στον άνθρακα που προσέβαλε τα βοοειδή και ενδιαφέρθηκε για την παρόμοια καταπολέμηση και άλλων ασθενειών.
thumb|325px|Ο Παστέρ στο εργαστήριό του. Ζωγραφικός πίνακας του Albert Edelfelt ([[1885).] Η ιδέα της προκλήσεως ανοσίας από μία ασθενή μορφή κάποιας ασθένειας ως προς την ασθένεια αυτή δεν ήταν καινούργια: ήταν γνωστή εδώ και αιώνες για την ευλογιά. Ο Έντουαρντ Τζένερ είχε ανακαλύψει τον σχετικό εμβολιασμό χρησιμοποιώντας ευλογιά των βοοειδών (δαμαλισμός) (1796), μια μέθοδος που ήταν διαδομένη στα χρόνια του Παστέρ. Η καίρια διαφορά ήταν ότι τώρα η εξασθενημένη μορφή των μικροβίων του άνθρακα και της χολέρας είχε «παραχθεί τεχνητώς», οπότε δεν χρειαζόταν να εξευρεθεί μια φυσικώς εξασθενημένη μορφή του μικροοργανισμού.
Αυτή η δοκιμή έγινε πρόωρα από τον Παστέρ για να σώσει τη ζωή ενός εννιάχρονου αγοριού που είχε δαγκωθεί από λυσσασμένο σκύλο, του Joseph Meister, στις 6 Ιουλίου 1885. Αυτό έγινε με κάποια διακινδύνευση από μέρους του Παστέρ, καθώς δεν ήταν ο ίδιος γιατρός με άδεια ασκήσεως της Ιατρικής και θα μπορούσε κάποιος να τον μηνύσει γι' αυτό. Ωστόσο, το παιδί θα πέθαινε σχεδόν σίγουρα από λύσσα αν δεν γινόταν κάτι. Αφού συμβουλεύθηκε συνεργάτες του, ο Παστέρ απoφάσισε να προχωρήσει. Ο εμβολιασμός είχε θεαματική επιτυχία, αφού το παιδί απέφυγε εντελώς την ασθένεια. Μετά από αυτό, ο Παστέρ απέκτησε παγκόσμια δόξα και φήμη, και υμνήθηκε σαν ήρωας. Η επιτυχία αυτή έθεσε τα θεμέλια για την παρασκευή και πολλών άλλων εμβολίων, καθώς και στην ίδρυση του Ινστιτούτου Παστέρ, του οποίου ο ίδιος έγινε τιμητικά ο πρώτος διευθυντής.
Τα τελευταία χρόνια και τιμητικές διακρίσεις
Ο Παστέρ τιμήθηκε με το «Μετάλλιο Leeuwenhoek», τη μέγιστη τιμή της Μικροβιολογίας, το 1895 και με τον Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής, παράσημο με το οποίο έχουν τιμηθεί μόνο 75 άνθρωποι στην ιστορία.
Ο Παστέρ κατέλαβε τη δωδέκατη θέση στην έκδοση του 1978 του αμφιλεγόμενου βιβλίου του Michael H. Hart «Οι 100: μια κατάταξη των πιο σημαντικών προσώπων της Ιστορίας». Αλλά στην αναθεωρημένη έκδοση του 1992 ανέβηκε στην ενδέκατη θέση, ξεπερνώντας τον Καρλ Μαρξ.
Γεωδαιτικός σταθμός
μικρογραφία|δεξιά|Αρχαιολογική έρευνα σε ανασκαφή στη Σουηδία με τη χρήση γεωδαιτικού σταθμού. Γεωδαιτικός σταθμός ή Total station ονομάζεται τοπογραφικό όργανο που έχει δυνατότητα μέτρησης γωνιών και αποστάσεων. Αποτελεί συνδυασμό σε ενιαία συσκευή ψηφιακού θεοδόλιχου και EDM που επιτρέπει στο χρήστη του να συλλέγει όλες τις μετρήσεις που του είναι απαραίτητες για μία τοπογραφική αποτύπωση με χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας.
Όλοι οι σύγχρονοι γεωδαιτικοί σταθμοί είναι εξοπλισμένοι και με ενσωματωμένα μέσα αποθήκευσης των δεδομένων (καταγραφικά) που απαλλάσσουν τον τοπογράφο από την καταγραφή των αποτελεσμάτων των μετρήσεων με το χέρι. Έτσι, τα δεδομένα αποθηκεύονται στο εσωτερικό του οργάνου και, στη συνέχεια, είναι προσβάσιμα μέσω ενός υπολογιστή όπου μπορούν, πλέον, να επεξεργαστούν και να παράγουν το τελικό αποτέλεσμα.
Μέθοδος λειτουργίας
Η μέθοδος λειτουργίας ενός γεωδαιτικού σταθμού βασίζεται στις αντίστοιχες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι ψηφιακοί θεοδόλιχοι και τα EDM, χωρίς καμία ιδιαίτερη διαφοροποίηση επί αυτών.