cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκός Διαγωνισμός Μηχανικών BEST
Τελικός EBEC
Ο Τελικός Γύρος του διαγωνισμού, το EBEC Final, είναι μία από τις πιο επιφανείς διοργανώσεις του BEST και διεξάγεται κάθε χρόνο από μία Τοπική Ομάδα του BEST. Διαπρέποντες φοιτητές που εκπροσωπούν περισσότερα από 80 εξέχοντα πανεπιστήμια της Ευρώπης, συγκεντρώνονται για 10 ημέρες, ώστε να δουλέψουν επάνω σε διάφορα θέματα μέσα σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, οι συμμετέχοντες έχουν, επιπλέον, την ευκαιρία να γνωρίσουν άτομα με διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο, να πάρουν μία γεύση της πόλης που τους φιλοξενεί, αλλά και να έρθουν σε επαφή με εταιρίες υψηλού προφίλ που παρευρίσκονται στην Έκθεση Καριέρας που πραγματοποιείται την τελευταία ημέρα της διοργάνωσης.
Κατηγορίες
μικρογραφία|187x187εσ|EBEC Case Studyμικρογραφία|188x188εσ|EBEC Team Design Από την έναρξη των διαγωνισμών του BEST μέχρι τώρα, έχουν δοκιμαστεί διάφορες κατηγορίες, όπως το Debate και η Διαπραγμάτευση, μέχρι που το EBEC αναπτύχθηκε στην τελική του μορφή, με τις κατηγορίες του Case Study και του Team Design.
Case Study
Το Case Study είναι μία δοκιμασία που συνίσταται στην επίλυση ενός θεωρητικού προβλήματος και απαιτεί την ανάλυση, έρευνα, μελέτη, δοκιμασία και παρουσίαση μίας λύσης σε ένα τρέχον οικονομικό, νομικό ή κοινωνικό πρόβλημα. Η λύση πρέπει να δοθεί μέσα σε ορισμένα χρονικά περιθώρια και να υποστηρίζεται από περιορισμένους πόρους, όπως χρόνο και χρήματα.
Team Design
Το Team Design είναι μία πρακτική δοκιμασία που απαιτεί το σχεδιασμό, την κατασκευή και παρουσίαση ενός πρωτότυπου μοντέλου που πληροί συγκεκριμένα κριτήρια σχεδιασμού και λειτουργίας. Το μοντέλο πρέπει να κατασκευαστεί εντός συγκεκριμένου χρόνου και με τη χρήση περιορισμένων και χαμηλού κόστους υλικών.
Επισκόπηση του Διαγωνισμού
Μέχρι τώρα ο διαγωνισμός έχει διεξαχθεί επτά φορές, όπως φαίνεται παρακάτω:
EBEC 2009
μικρογραφία Το EBEC Final διοργανώθηκε για πρώτη φορά από την Τοπική Ομάδα BEST της Γάνδης τον Αύγουστο του 2009. Συμμετείχαν 80 φοιτητές, που βρήκαν το δρόμο προς τον τελικό ανάμεσα σε περισσότερους από 2.300 συμμετέχοντες, από 51 πανεπιστήμια σε 18 χώρες. Η διοργάνωση υποστηρίχθηκε από το Περιβαλλοντικό
Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) που παρείχε ένα πραγματικό πρόβλημα για την κατηγορία του Team Design. Παράλληλα, το EBEC αναγνωρίστηκε ως συνεργάτης του Ευρωπαϊκού Έτους Δημιουργικότητας και Καινοτομίας.
EBEC 2010
Το EBEC συνέχισε να αναπτύσσεται, με 71 Τεχνολογικά Πανεπιστήμια να αγκαλιάζουν αυτό το εγχείρημα. Μέσα από περισσότερους από 5.000 συμμετέχοντες σε 31 χώρες, 104 φιναλίστ επιλέχθηκαν και συγκεντρώθηκαν στην Κλουζ-Ναπόκα για να αποδείξουν τις δυνατότητές τους.
EBEC 2011
Η 3η διεξαγωγή του EBEC πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 79 πανεπιστημίων, με περισσότερους των 5.000 φοιτητών να λαμβάνουν μέρος στο πρώτο στάδιο του διαγωνισμού, με 104 φοιτητές να έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν στην Κωνσταντινούπολη και με περισσότερα από 200 μέλη του BEST να συμβάλουν στην πραγματοποίηση και ανάπτυξη αυτού του προγράμματος.
EBEC 2012
Το EBEC Final 2012 διοργανώθηκε στο Ζάγκρεμπ, λαμβάνοντας την υποστήριξη του Προέδρου της Δημοκρατίας της Κροατίας. Η διοργάνωση περιελάμβανε 4 ημέρες κατά τις οποίες οι συμμετέχοντες δούλεψαν επάνω στα θέματα, τις επίσημες ημέρες Έναρξης και Λήξης και μία ελεύθερη μέρα κατά την οποία οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να ανακαλύψουν την πόλη του Ζάγκρεμπ.
EBEC 2013
Η 5η έκδοση του EBEC Final έλαβε χώρα στη Βαρσοβία και περιελάμβανε 83 Τεχνολογικά Πανεπιστήμια της Ευρώπης, 15 Εθνικούς/Περιφερειακούς Γύρους και περισσότερους από 6.500 φοιτητές να συμμετέχουν συνολικά σε όλα τα στάδια του διαγωνισμού. Η διοργάνωση έλαβε την υποστήριξη του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας της Βαρσοβίας (Warsaw University of Technology), καθώς και σημαντικών θεσμών και ιδρυμάτων όπως το Υπουργείο Επιστήμης και Ανώτατης Εκπαίδευσης (Ministry of Science and Higher Education) και το Επιστημονικό Κέντρο Copernicus (Copernicus Science Center).
EBEC 2014
87 Τοπικοί Γύροι, περισσότεροι από 6.000 συμμετέχοντες, 116 φιναλίστ και περισσότερα από 500 μέλη του BEST σε 32 χώρες συνέβαλαν στην προετοιμασία και επιτυχή διεξαγωγή της 6ης έκδοσης του EBEC Final στη Ρίγα.
EBEC 2015
Το 2015, το EBEC Final διεξήχθη στο Πόρτο, φτάνοντας το μέγιστο αριθμό συμμετεχόντων έως τώρα (120) και θέτοντας υψηλές προδιαγραφές για τις επερχόμενες εκδοχές του EBEC Final.
Αποδοχή
Το EBEC είναι ένας διαγωνισμός που εκτείνεται σε όλη την Ευρώπη, φτάνοντας χιλιάδες φοιτητές, πανεπιστήμια και εταιρίες. Ωστόσο, αυτό που κάνει το ΕBEC μοναδικό δεν είναι μόνο οι αριθμοί και τα τεχνικά αποτελέσματα, αλλά το φημισμένο “πνεύμα” του EBEC, δηλαδή η ατμόσφαιρα που περικλείει το διαγωνισμό, αποτελούμενη από τη συνεργασία, την άκρατη δημιουργικότητα που ενώνεται με τη γνώση, την προσπάθεια για τον καλύτερο εαυτό του καθενός. Αυτό είναι που κάνει τους φοιτητές να συμμετέχουν με πάθος και να δουλεύουν για την καλύτερη λύση. Αυτό είναι που φέρνει τους καθηγητές και τους ειδικούς να προσφέρουν τη γνώση και την εμπειρία τους για να διασφαλίσουν τη διαφάνεια του διαγωνισμού. Αυτό είναι που κάνει τις εταιρείες να θέλουν να υποστηρίξουν ξανά το διαγωνισμό και να εξασφαλίσουν ότι οι φοιτητές δουλεύουν σε τρέχοντα τεχνολογικά προβλήματα και φυσικά αυτό είναι που κάνει τα μέλη του BEST να δουλεύουν διαρκώς, όλο και με περισσότερη ενέργεια για να εξελίξουν το διαγωνισμό. Αυτό είναι που φέρνει όλους αυτούς τους ανθρώπους μαζί για έναν κοινό σκοπό, να “Σχεδιάσουν το Μέλλον. Σήμερα.” (Design the Future. Today.)
Υποστήριξη
Το EBEC υποστηρίζεται από πολλούς θεσμούς και ιδρύματα, όπως η UNESCO, Young in Action, European Society for Engineering Education (SEFI), Institute of Electrical and Electronics Engineers.
Πανεπιστήμια που υποστήριξαν το EBEC τα τελευταία χρόνια περιλαμβάνουν: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Czech Technical University in Prague, Graz University of Technology, Silesian University of Technology in Gliwice, Universidade do Porto, Yildiz Teknik Universitesi.
Πιστοποίηση
Είναι αξιοσημείωτο ότι το EBEC αρχίζει να αναγνωρίζεται από τα πανεπιστήμια ως μία διοργάνωση υψηλής ποιότητας που συμβάλλει στην εκπαίδευση των συμμετεχόντων. Το Πανεπιστήμιο του Πόρτο ήταν το πρώτο πανεπιστήμιο που αναγνώρισε το διαγωνισμό με την απόδοση ακαδημαϊκών μονάδων (ECTS) στους συμμετέχοντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί
Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου
Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου (Cet obscur objet du désir) είναι γαλλική δραματική ταινία του 1977 σε σκηνοθεσία Λουί Μπουνιουέλ, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Πιέρ Λουί LA FEMME ET LE PANTIN του 1898. Είναι το τελευταίο έργο του μεγάλου σουρεαλιστή σκηνοθέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Σουρεαλιστικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελβετία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Ινστιτούτο και Μουσείο Βολταίρου
Το Ινστιτούτο και Μουσείο Βολταίρου (γαλλ. Institut et Musée Voltaire) είναι μουσείο στη Γενεύη της Ελβετίας αφιερωμένο στον βίο και στο έργο του Γάλλου συγγραφέα και φιλοσόφου Βολταίρου (Φρανσουά Μαρί Αρουέ). Το μουσείο στεγάζεται στην οικία «Les Délices», όπου έζησε ο Βολταίρος με την ερωμένη του και ανεψιά του Μαρί-Λουίζ Μινιό-Ντενί από το 1755 μέχρι το 1760. (Κατόπιν το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο Φερνέ της Γαλλίας, όπου ο Βολταίρος έζησε μέχρι τον θάνατό του.)
Το μουσείο είναι κυρίως βιβλιοθήκη, που περιέχει περίπου 25 χιλιάδες τόμους με θέμα τον Βολταίρο και τη διανόηση του 18ου αιώνα, καθώς και μια συλλογή έργων ζωγραφικής και εκτυπώσεων της εποχής, με αρκετά από αυτά να απεικονίζουν τον Βολταίρο, συγγενείς και γνωριμίες του.
Σομαλιλάνδη
Η Σομαλιλάνδη (αγγλικά: Somaliland, σομαλικά: Soomaaliland) είναι μια de facto ανεξάρτητη δημοκρατία που βρίσκεται στο Κέρας της Αφρικής. Έχει έκταση 134.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 4,5 εκατομμύρια κατοίκους. Πρωτεύουσα είναι η Χαργκέισα. Οι κύριες γλώσσες είναι η σομαλική και η αραβική. Η Δημοκρατία της Σομαλιλάνδης θεωρεί εαυτήν ότι είναι διάδοχη χώρα της Βρετανικής Σομαλιλάνδης, άλλοτε προτεκτοράτου, το οποίο είχε έκταση περίπου 137.600 τετρ. χλμ. που έγινε ανεξάρτητο στις 26 Ιουνίου του 1960 και ενώθηκε με την ιταλική Σομαλιλάνδη πέντε ημέρες αργότερα και δημιούργησε τη Δημοκρατία της Σομαλίας.
Στις 18 Μαΐου του 1991 οι κάτοικοι της Σομαλιλάνδης ανακήρυξαν την ανεξαρτησία από τη Σομαλία. Όμως, δεν αναγνωρίστηκε από καμία άλλη χώρα ή διεθνή οργανισμό.
Συνορεύει με την Αιθιοπία από τα νότια και τα δυτικά, με το Τζιμπουτί από τα βορειοδυτικά, με τον Κόλπο του Άντεν στα βόρεια και με τις αυτόνομες περιοχές της Μααχίρ και Πούντλαντ στα ανατολικά. Ο έλεγχος επί των ανατολικών συνόρων της Σομαλιλάνδης δεν έχει αποσαφηνιστεί εξαιτίας συρράξεων με το Πούντλαντ και με αυτονομιστικά κινήματα.
Το νόμισμα της Σομαλιλάνδης είναι το Σελλίνι της Σομαλιλάνδης.
Ιστορία
Ορισμένοι κάτοικοι ισχυρίζονται ότι κατάγονται από τους Άραβες, οι οποίοι είχαν φτάσει στην περιοχή πριν από χίλια χρόνια. Έχουν βρεθεί έργα ζωγραφικής σε σπήλια στο Λάας Γκάαλ, τα οποία χρονολογούνται από τη νεολιθική εποχή. Τα σπήλαια αυτά ανακαλύφθηκαν από Γάλλους το 2002.
Το 10ο αιώνα η χώρα ασπάστηκε το Ισλάμ. Την περίοδο 1830-1874 διοικήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1940 η Ιταλία εισέβαλε και κατέλαβε τη Σομαλιλάνδη.
Έπειτα από την πτώση της δικτατορίας του Σιάντ Μπάρε η Σομαλιλάνδη αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητη και ιδρύθηκε η δεύτερη Σομαλική Δημοκρατία.
Πρώτος Πρόεδρος της Σομαλιλάνδης ήταν ο Αμπντιραχμάν Αλί Τούουρ και τον διαδέχθηκε ο Μουχάμαντ Χατζί Ιμπραχίμ Εγκάλ, που διορίστηκε το 1993 από τη Μεγάλη Διάσκεψη για την Εθνική Συμφιλίωση της χώρας. Ο Εγκάλ επαναδιορίστηκε το 1997 και παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το θάνατό του, στις 3 Μαΐου του 2002. Πρόεδρος ορκίστηκε στη συνέχεια ο αντιπρόεδρος Νταχίρ Ριγιάλε Καχίν και το 2003 έγινε ο πρώτος εκλεγμένος Πρόεδρος της Σομαλιλάνδης με ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Από το 2001 Αντιπρόεδρος είναι ο Αχμέτ Γιουσούφ Γιασίν.
2017
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Νοεμβρίου 2017, πρόεδρος εξελέγη ο Μιούζ Μπίχι Αμπντί, με ποσοστό 55% των ψήφων.
2010
Στις 26 Ιουνίου 2010 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές. Την 50ή επέτειο από την ανεξαρτησία της Σομαλίας από την Ιταλία (1η Ιουλίου 2010) η Εθνική Εκλογική Επιτροπή της Σομαλιλάνδης ανακοίνωσε ότι ο Αχμέτ Μ. Μαχαμούντ Σιλάνγιο είχε κερδίσει τις εκλογές με ποσοστό 49,94 % των ψήφων. Ο έως τότε πρόεδρος, Νταχίρ Ριγιάλε Καχίν, είχε λάβει 33%. Σε διαφιλονικούμενη περιοχή μεταξύ Σομαλιλάνδης και Πουντλάνδης σκοτώθηκαν 4 άτομα σε εκλογικό κέντρο, στο μοναδικό τέτοιο επεισόδιο που αναφέρθηκε. Οι διεθνείς παρατηρητές ανέφεραν ελάχιστες παρατυπίες. Ο Σιλάνγιο ορκίστηκε πρόεδρος στις 26 Ιουλίου 2010.
Διεθνείς σχέσεις
Η Σομαλιλάνδη έχει πολιτικές επαφές με τη γειτονική Αιθιοπία και το Τζιμπουτί, όπως και με το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Γκάνα, τη Ρωσία, τη Νότια Αφρική, τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σομαλιλάνδη Κατηγορία:Σομαλία Κατηγορία:Πρώην βρετανικά προτεκτοράτα Κατηγορία:Μη αναγνωρισμένα ή σε μεγάλο βαθμό μη αναγνωρισμένα κράτη
Δήμος Λυρκείας
Ο Δήμος Λυρκείας ήταν δήμος του νομού Αργολίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Άργους-Μυκηνών. Βρίισκόταν στα βόρεια του νομού και συνόρευε με τους δήμους Άργους, Κουτσοποδίου, και με την κοινότητα Αλέας. Ο δήμος Λυρκείας περιλάμβανε οκτώ δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 2.901 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Λυρκεία.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο δήμος Λυρκείας περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λυρκεια
34 (αριθμός)
Το 34 (τριάντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 33 και πριν από το 35. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 34:2 = 17, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 34 συμβολίζεται ως XXXIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΛΔ΄ ή λδ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Το 34 στην Αστρονομία
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Ιππέας της Μάνταρα
Ο Ιππέας της Μάνταρα (Βουλγαρικά Мадарски конник, Μαντάρσκι κόνικ) είναι πρώιμο μεσαιωνικό μεγάλο βραχώδες ανάγλυφο στο ομώνυμο οροπέδιο, ανατολικά του Σούμεν στη βορειοανατολική Βουλγαρία, κοντά στο χωριό Μάνταρα. Το μνημείο χρονολογείται από τα τέλη του 7ου ή συχνότερα τις αρχές του 8ου αιώνα, κατά τη βασιλεία του Πρωτοβούλγαρου Χάνου Τέρβελ. Έχει ανακηρυχθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1979.
Περιγραφή
Το ανάγλυφο απεικονίζει ένα μεγαλοπρεπή ιππέα 23 μέτρα πάνω από το έδαφος σε ένα σχεδόν κάθετο βράχο ύψους 100 μέτρων. Είναι σε σχεδόν φυσικό μέγεθος. Ο ιππέας, προς τα δεξιά, μπήγει ένα δόρυ σε ένα λιοντάρι που βρίσκεται στα πόδια του αλόγου του και στα αριστερά του ένα σκυλί τρέχει πίσω του. Το σκάλισμα του φωτοστέφανου του ιππέα, τα ενδύματα, καθώς και το πουλί μπροστά από το πρόσωπό του μόλις και μετά βίας διακρίνονται λόγω της διάβρωσης και της κακής κατάστασης του μνημείου. Το ανάγλυφο είναι παρόμοια με απεικονίσεις σε άνθρακα που βρέθηκαν σε Σάλτοβο, Σούλεκ, Πλίσκα και Βελίκι Πρέσλαβ.
Παράδοση για την προέλευση
Η έννοια και ο συμβολισμός της παράστασης είναι αβέβαια, όπως και η πραγματική παράδοση για την κατασκευή του και την πολιτιστική του προέλευση.
Στην ακαδημαϊκή κοινότητα η προέλευση του ανάγλυφου συνδέεται με την εθνογένεση των Πρωτοβουλγάρων - του ημινομαδικού πολιτισμού έφιππων πολεμιστών από τις Ευρασιατικές Στέπες. Άλλοι είδαν στο ανάγλυφο ομοιότητα με την παράδοση βραχωδών αναγλύφων των Σασσανιδών. Ο ήρωας-ιππέας είναι κοινός χαρακτήρας της Τουρκο-Αλταϊκής και της Αλανικής μυθολογίας. Ενίοτε  θεωρείται ότι η ιππέας παριστάνει ή σχετίζεται με την Πρωτοβουλγαρική θεότητα Tάνγκρα, ενώ ο Βλαντιμίρ Toπόροφ το συσχέτισε με την ιρανική θεότητα του Μίθρα.
Άλλοι θεώρησαν ανεπαρκή τα στοιχεία περί ιρανοτουρκικής μυθολογίας και υιοθέτησαν την απλούστερη εξήγηση - ότι το ανάγλυφο απεικονίζει το Χάνο Τέρβελ (701-718 μ.Χ.) ή, όπως προηγουμένως θεωρείτο και τώρα έχειαπορριφθεί, το Χάνο Κρούμο (802-814 μ.Χ.).
Μερικοί το θεώρησαν παράδειγμα του Θράκα ιππέα, ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο μιας θεότητας με τη μορφή ιππέα στην Παλαιό-Βαλκανική μυθολογία (θρησκευτικές παρακτικές των Θρακών, Δακών και Ιλλυριών). Το μοτίβο χαρακτηρίζεται από έναν ιππέα καβάλα σε ένα άλογο, με ένα δόρυ έτοιμο στο δεξί του χέρι, που απεικονίζεται συχνά να σκοτώνει ένα θηρίο με μια λόγχη, αν και αυτό το χαρακτηριστικό ενίοτε απουσιάζει. Η υπόθεση αυτή, που αρχικά υποστηρίχθηκε (και αργότερα εγκαταλείφθηκε) από τον Κόνσταντιν Γίρετσεκ και τον Κάρελ Σκορπίλ, σταδιακά απορρίφθηκε λόγω των διαφορών στις εικονογραφικές λεπτομέρειες και στη σχέση με τα ζώα (δεν υπάρχει σκύλος).
Το ανάγλυφο ενσωματώνει πιθανότατα τόσο αυτόχθονα θρακικά όσο και πολιτιστικά στοιχεία των νεοαφιχθένων Πρωτοβουλγάρων. Το μνημειακό μέγεθος, η εικονογραφία και οι λεπτομέρειες (αναβολέας, φωτοστέφανο, κρανίο-κύπελλο, πουλί, κλπ.) είναι γενικά μέρος της Πρωτοβουλγαρικής παράδοσης, ενώ η προς τα δεξιά κατεύθυνση και το λιοντάρι της θρακικής.
Αρχαιολογία
Το 1924-1935, κάτω από το ανάγλυφο (περίπου 250 μέτρα βόρεια) βρέθηκαν τα απομεινάρια ενός συγκροτήματος που θεωρείται ότι ήταν ειδωλολατρικό ιερό (τρίκλιτος ναός) και ένα ορθογώνιο κτίριο, πιθανότατα ιδιωτική κατοικία του ηγεμόνα, όπου έκανε ιερά τελετουργικά που σχετίζονταν με τον Τάνγκρα. Στο χώρο βρέθηκε επίσης μια κατεστραμμένη επιγραφή του Χάνου Ομουρτάγ, που αναφέρει τη θεότητα Τάνγκρα.
Το συγκρότημασυνήθως χρονολογείται στο δεύτερο τέτσρτο του ένατου αιώνα, καθώς τη δεκαετία του 1970 οι ανασκαφές χρονολόγησαν την κεραμική μεταξύ 8ου και 10ου αιώνα. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι τα πρώτα κτίρια ιδρύθηκαν μετά τον προσηλυτισμό στο Χριστιανισμό. Έτσι ο ειδωλολατρικός ναός και το κτίριο πρέπει να κατασκευάστηκε πάνω σε πρώιμη βυζαντινή βασιλική. Δυτικά του κτιρίου βρέθηκε χριστιανική ταφή, με χρυσή διακόσμηση ζώνης, χρονολογούμενη από το 900 μ.Χ.
Τον 20ό αιώνα 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το ανάγλυφο βρέθηκε μια άλλη ομάδα κτιρίων, που αποτελείται από βασιλική του 5ου-6ου αιώνα, με εσωτερική ορθογωνική δομή, που μερικοί θεώρησαν ειδωλολατρικό ναό (αλλά χωρίς σαφείς αποδείξεις).
Επιγραφές
Γύρω από την εικόνα του αναβάτη βρέθηκαν τρία μερικώς διατηρημένα κείμενα σε μεσαιωνικά ελληνικά, λαξευμένο στο βράχ, που φέρουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της Βουλγαρίας κατά την περίοδο αυτή. Η παλαιότερη επιγραφή είναι έργο του Τέρβελ (701-718 μ.Χ.), με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι το ανάγλυφο δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ή αμέσως μετά την εγκατάσταση των Πρωτοβουλγάρων το 680-681 μ.Χ. Οι άλλες επιγραφές αναφέρονται στους Χάνους Κρούμο (802-814 μ.Χ.) και Ομουρτάγ (814-831 μ.Χ.), που είναι πολύ πιθανό αυτοί που διέταξε την κατασκευή τους.
Η επιγραφή «Ι», η παλαιότερη από τις τρεις, βρέθηκε από τον καθηγητή Βεσελίν Μπεσέβλιεβ (Веселин Бешевлиев). Φαίνεται να αναφέρεται στη συμμαχία του Τέρβελ με τον Ιουστινιανό Β΄, τον επονομαζόμενο ρινότμητο, όταν ο τελευταίος εξεστράτευσε ενάντια στον αυτοκράτορα Τιβέριο. Ο θείος του Τερβέλ, χάνος Κουβέρ, διηγείται:
''[...] ις τους Βούλγαρους [...] κε ις τον Τέρβελιν απιλθεν, τον ρινοκοπιμένον τον βασιλέαν ουκ επίστεσαν υ θιν μου ις Θεσαλονικιν κε ις τας Κισινας απιλθαν. ο [...] αυτού ένα [...] δια πάκτα ο Τέρβελις ο άρχον τον βασιλέαν έδοκεν [...] 5 χιλιάδας [...] ο βασιλεύς μετ' εμέ καλά ενήκισεν ''
Ο ιππέας έχει γίνει εθνικό σύμβολο της Βουλγαρίας και απεικονίζεται στο πίσω μέρος των στοτίνκι, των μικρών νομισμάτων. Bulgarian National Bank. Notes and Coins in Circulation: 1999: 1 stotinka, 2 stotinki , 5 stotinki , 10 stotinki , 20 stotinki , 50 stotinki ; 2000: 1 stotinka , 2 stotinki & 5 stotinki. Το έργο κέρδισε και μια ψηφοφορία της βουλγαρικής τηλεόρασης για τα υποψήφια θέματα για το βουλγαρικό νόμισμα του ενός ευρώ σε περίπτωση εισαγωγής του κοινού νομίσματος στη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βουλγαρία
Αμφιώνα
Η Αμφιώνα ήταν μυθική θεότητα του αρχαίου πανθέου της Κρήτης. Το όνομά της έγινε γνωστό από μία αρχαία επιγραφή που βρέθηκε στη Κρήτη και ανάγεται στους κλασικούς χρονους, περίπου στο 200 π.Χ..
Σύμφωνα με την επιγραφή, οι νέοι των συμμάχων πόλεων Κνωσού και Δρήρου ορκίζονταν «αιώνια έχθρα» κατά των Λυκτίων. Τον όρκο τους αυτόν τον έδιναν επικαλούμενοι πολλούς θεούς, μεταξύ των οποίων και τη θεότητα Αμφιώνα.
Πηγές
Αμφιωνα Αμφιωνα
Επαρχία Ρεθύμνης
Η Επαρχία Ρεθύμνης ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του Νομού Ρεθύμνης της Κρήτης. Καταργήθηκε το 1997, όταν τότε καταργήθηκε ο θεσμός των επαρχιών στην Ελλάδα, με το σχέδιο Καποδίστριας όπως τροποποιήθηκε αργότερα με το νεότερο σχέδιο Καλλικράτης. Είχε συνολική έκταση 349,8 τ.χλμ. εκ των οποίων τα 128,7 τ.χλμ. ήταν καλλιεργήσιμα εδάφη, 205,8 βοσκότοποι, 2,5 τ.χλμ. δάση και τα υπόλοιπα οικισμοί. Επίσης από τη συνολική έκταση τα 128 τ.χλμ. ήταν πεδινά, τα 112 ημιορεινά και τα 110 ορεινά με μέγιστο υψόμετρο 858 μ. το όρος Βρύσινας. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Ρέθυμνο όπου ο μοναδικός δήμος της Επαρχίας. Περιελάμβανε διοικητικά 37 κοινότητες και 89 οικισμούς.
Συνόρευε από τα ανατολικά με την επαρχία Μυλοποτάμου, νότια με την επαρχία Αμαρίου και την επαρχία Αγίου Βασιλείου, δυτικά με τις επαρχίες Σφακίων και Αποκορώνου του νομού Χανίων και βόρεια βρεχόταν από το Αιγαίο πέλαγος.
Από το 2010 έχει υποκατασταθεί διοικητικά από τον Δήμο Ρεθύμνης με το σχέδιο Καλλικράτης.
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Ρεθύμνης
Ο Φυγάς (ταινία)
Ο Φυγάς (αγγλικά: The Fugitive) είναι αμερικανικό περιπετειώδες θρίλερ παραγωγής 1993. Είναι βασισμένο στην ομότιτλη τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε στο αμερικανικό κανάλι ABC από το 1963 μέχρι το 1967. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Άντριου Ντέιβις και το σενάριο έγραψαν οι Τζεμπ Στιούαρτ και Ντέιβιντ Τουόχι. Πρωταγωνιστούν οι Χάρισον Φορντ και Τόμι Λι Τζόουνς. Η ιστορία ξεκινάει με τον Ρίτσαρντ Κιμπλ να κατηγορείται αδίκως για τη δολοφονία της συζύγου του. Σύντομα, ο Κιμπλ θα δραπετεύσει από τις αρχές και θα μετατραπεί σε φυγά προσπαθώντας μόνος του να βρει στοιχεία που θα αποδείξουν την αθωότητά του και να φέρει τους πραγματικούς ένοχους στη δικαιοσύνη, ενώ τον καταδιώκει ο ομοσπονδιακός αστυνόμος Σάμιουελ Τζεράρντ και η ομάδα του.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 6 Αυγούστου 1993. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς ενώ έγινε και μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 368,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και Καλύτερης Ταινίας, κερδίζοντας εκείνο στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Τόμι Λι Τζόουνς.
Το 1998 ακολούθησε μια συνέχεια με τον τίτλο Στα Ίχνη του Φυγά (U.S. Marshals), με τον Τζόουνς να επαναλαμβάνει το ρόλο του.
Πλοκή
Ο γιατρός Ρίτσαρντ Κιμπλ, ένας επιτυχημένος αγγειοχειρούργος στο Σικάγο, επιστρέφει σπίτι ένα βράδυ και βρίσκει τη γυναίκα του, Έλεν, να έχει τραυματιστεί θανάσιμα από έναν άνδρα με ένα χέρι και παρά τις προσπάθειές του να τον πιάσει, αυτός καταφέρνει να το σκάσει. Η έλλειψη στοιχείων μιας διάρρηξης, και όντας ο δικαιούχος της ασφάλειας ζωής της Έλεν και μια παρεξηγημένη κλήση στην αστυνομία οδηγούν τον Κιμπλ να κατηγορείται για έγκλημα πρώτου βαθμού, για το οποίο καταδικάζεται σε θάνατο. Στο δρόμο για τη θανατική ποινή με το λεωφορείο, οι άλλοι κρατούμενοι επιχειρούν να δραπετεύσουν. Τραυματίζουν το φύλακα και σκοτώνουν τον οδηγό, προκαλώντας το λεωφορείο να βγει από το δρόμο του. Ο Κιμπλ, αφού σώζει τη ζωή του φύλακα, δραπετεύει. Ο ομοσπονδιακός αστυνόμος Σάμιουελ Τζεράρντ και η ομάδα του καταφτάνουν στο σημείο, για να εντοπίσουν τους κατάδικους που δραπέτευσαν ενώ αυτοί που τραυματίστηκαν οδηγούνται στο κοντινότερο νοσοκομείο. Ο Κιμπλ τρυπώνει στο ίδιο νοσοκομείο όπου περιποιείται το τραύμα του και αλλάζει την εμφάνισή του. Ενώ φεύγει από το νοσοκομείο, τον αναγνωρίζει ο φύλακας αλλά καταφέρνει να το σκάσει με ένα ασθενοφόρο. Ο Τζεράρντ και η ομάδα του μπλοκάρουν ένα τούνελ για να σταματήσουν τον Κιμπλ αλλά ο Κιμπλ παρατάει το όχημα και σκαρφαλώνει μέσα στο σύστημα ύδατος, καταφέρνοντας να ξεφύγει για μία ακόμα φορά.
Ο Κιμπλ επιστρέφει στο Σικάγο για να βρει το δολοφόνο και δέχεται κάποια χρήματα από το φίλο και συνεργάτη του, Δόκτωρ Τσαρλς Νίκολς. Παριστάνοντας τον επιστάτη, ο Κιμπλ εισέρχεται στο Νοσοκομείο Κουκ Κάουντι στο τμήμα των προσθετικών μελών για να βρει τη λίστα με τους ανθρώπους που επιδιόρθωσαν το προσθετικό τους χέρι λίγο χρονικό διάστημα μετά τη δολοφονία της συζύγου του. Ο Τζεράρντ εντοπίζει μετά από ένα νοσοκομειακό επεισόδιιο την παραποιημένη ταυτότητα που χρησιμοποιούσε ο Κιμπλ για να εντοπίσει τον μονόχειρα και ξεκινάει μια παρόμοια έρευνα ώστε να προβλέψει την επόμενη κίνηση του Κιμπλ. Ο Κιμπλ πηγαίνει στις φυλακές του Κουκ Κάουντι να συναντήσει έναν μονόχειρα που κατηγορήθηκε για ένοπλη ληστεία αλλά όταν έρχεται στο επισκεπτήριο αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι ο δολοφόνος. Ο Τζεράρντ και η ομάδα πηγαίνουν κι αυτοί στις φυλακές με την ίδια υποψία και ο Τζεράρντ εντοπίζει τον Κιμπλ καθώς φεύγει. Αρχίζει ένα κυνηγητό, στο οποίο ο Τζεράντ πυροβολεί αρκετές φορές τον Κιμπλ αλλά χωρίς αποτέλεσμα καθώς προστατεύεται από αλεξίσφαιρο γυαλί. Ο Τζεράρντ κυνηγάει τον Κιμπλ μέσα στο Σικάγο τη μέρα της παρέλασης του Αγίου Πατρίκιου και ο Κιμπλ μετά βίας δραπετεύει. Μετά, επισκέπτεται το σπίτι του επόμενου στη λίστα, έναν πρώην αστυνομικό με το όνομα Φρέντερικ Σάικς. Ο Κιμπλ βεβαιώνεται ότι αυτός είναι ο δολοφόνος και ανακαλύπτει ότι εργάζεται για μια φαρμακευτική εταιρία, η οποία δουλεύει πάνω σε ένα καινούριο φάρμακο που λέγεται Προβασίκ. Ο Κιμπλ είχε ερευνήσει το φάρμακο και ανακάλυψε ότι προκαλούσε ζημιά στο συκώτι, κάτι που θα εμπόδιζε το φάρμακο να εγκριθεί από τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων. Επίσης ανακαλύπτει ότι ο Νίκολς, ο οποίος διαχειρίζεται την ανάπτυξη του φαρμάκου, κανόνισε τη συγκάλυψη και ζήτησε από τον Σάικς να σκοτώσει τον Κιμπλ. Από το σπίτι του μονόχειρα τηλεφωνεί στον Τζεράρντ και αφήνει ανοικτή τη συσκευή ώστε να πάνε εκεί και αυτοί που τον κυνηγούν. Ο Τζεράρντ ακολουθεί τον Κιμπλ στο σπίτι του Σάικς και συμπεραίνει τα ίδια.
Καθώς ο Κιμπλ βρίσκεται στο εναέριο τραίνο ένας συνταξιδιώτης τον αναγνωρίζει από την εφημερίδα που διάβαζε και ειδοποιεί τον αστυνομικό στο διπλανό βαγόνι. Την ίδια ώρα ο Σάικς που τον ακολουθούσε αποκαλύπτεται και ακολουθούν πυροβολισμοί, ένας από τους οποίους τραυματίζει τον αστυνομικό. ο Σάικς πυροβολεί έναν αστυνομικό, Ο Κιμπλ αφοπλίζει τον Σάικς και τον δένει στο τραίνο με τις χειροπέδες του αστυνομικού. Παίρνει και τα δυο πιστόλια τα οποία μετά από λίγο ρίχνει σε ένα ταχυδρομικό κουτί. Λίγο αργότερα, ο Κιμπλ διακόπτει την ομιλία του Νίκολς κατηγορώντας τον για ψευδή στοιχεία. Αρχίζουν να μαλώνουν ενώ καταδιώκονται από τον Τζεράρντ και ολόκληρο το αστυνομικό σώμα του Σικάγο, το οποίο πιστεύει ότι ο Κιμπλ δολοφόνησε τον αστυνομικό στο τραίνο και έχει οδηγίες να τον πυροβολήσουν. Όταν οι Κιμπλ, Νίκολς και Τζεράρντ βρίσκονται στο δωμάτιο πλυσίματος ρούχων του ξενοδοχείου, ο Τζεράρντ λέει ότι γνωρίζει για τη συνωμοσία που οργάνωσε ο Νίκολς. Ακούγοντας αυτό, ο Νίκολς επιχειρεί να πυροβολήσει τον Τζεράρντ αλλά την τελευταία στιγμή τον βαράει στο κεφάλι ο Κιμπλ, σώζοντας τη ζωή του Τζεράρντ. Ο Κιμπλ συλλαμβάνεται, καθώς θεωρείται ακόμα φυγάς, παρά την αθωότητά του. Μόλις μπαίνουν στο αμάξι, ο Τζεράρντ του βγάζει τις χειροπέδες.
Box office
Με προϋπολογισμό 44.000.000 δολάρια, η ταινία Ο Φυγάς άνοιξε στην 1η θέση συγκεντρώνοντας 23,7 το πρώτο τριήμερο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 183,8 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο οι εισπράξεις άγγιξαν τα 185 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 368,8 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 3η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως για το 1993.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου έχει συμπεριλάβει την ταινία Ο Φυγάς στην 33η θέση στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια... 100 Τρόμοι.
Συνέχεια
Το 1998 κυκλοφόρησε μια συνέχεια της ταινίας με τον τίτλο Στα Ίχνη του Φυγά (U.S. Marshals) σε σκηνοθεσία του Στιούαρτ Μπερντ και σε σενάριο των Ρόι Χάγκινς και Τζον Πογκ, με τον Τόμι Λι Τζόουνς να επαναλαμβάνει το ρόλο του Ομοσπονδιακού Πράκοτρα Σάμιουελ Τζεράρντ και τους Τζο Παντολιάνο, Ντάνιελ Ρόμπακ και Τομ Γουντ να επιστρέφουν επίσης. Στο καστ προστέθηκαν οι Γουέσλεϊ Σνάιπς στο ρόλο του φυγά και ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ στο ρόλο του Πράκτορα Τζον Ρόις. Ο Χάρισον Φορντ δεν επιστρέφει στον ρόλο του Ρίτσαρντ Κιμπλ και τα γεγονότα της πρώτης ταινίας δεν αναφέρονται. Η συνέχεια δεν γνώρισε την επιτυχία της πρώτης ταινίας, λαμβάνοντας κυρίως αρνητικές κριτικές ενώ και εισπρακτικά αποδείχθηκε κατώτερη αποφέροντας 102,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βόρεια Καρολίνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τενεσί Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Βασιλική της Σάντα Κρότσε
Η Βασιλική της Σάντα Κρότσε (ιταλικά: Basilica di Santa Croce, μτφρ. Βασιλική του Τιμίου Σταυρού) είναι χριστιανικός ναός στη Φλωρεντία και ανήκει στο τάγμα των Φραγκισκανών. Βρίσκεται στην Πιάτσα ντι Σάντα Κρότσε, περίπου 800 μέτρα νοτιοανατολικά από τον Ντουόμο. Όταν άρχισε η κατασκευή του στα τέλη του 13ου αιώνα, βρισκόταν εκτός των τειχών της πόλης, σε μια βαλτώδη περιοχή. Ο ναός είναι τόπος ταφής κάποιων από των επιφανέστερων Ιταλών, όπως ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Γαλιλαίος, ο Μακιαβέλλι, ο ποιητής Ούγκο Φόσκολο, ο φιλόσοφος Τζοβάνι Τζεντίλε και ο συνθέτης Τζοακίνο Ροσσίνι, και έτσι είναι γνωστός ως ο Ναός των Ιταλικών Δοξών (Tempio dell'Itale Glorie).
Ιστορία
Η βασιλική είναι η μεγαλύτερη φραγκισκανική εκκλησία στον κόσμο. Τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της είναι τα δεκαεπτά παρεκκλήσια της, πολλά από τα οποία είναι διακοσμημένα με τοιχογραφίες του Τζιότο και των μαθητών του, οι τάφοι και τα κενοτάφιά του. Ο θρύλος λέει ότι η Σάντα Κρότσε ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Άγιο Φραγκίσκο. Η κατασκευή της σημερινής εκκλησίας, για να αντικαταστήσει ένα παλαιότερο κτίριο, ξεκίνησε στις 12 Μαΐου 1294, ενδεχομένως από τον Αρνόλφο ντι Κάμπιο, και χρηματοδοτήθηκε από μερικές από τις πλουσιότερες οικογένειες της πόλης. Καθαγιάστηκε το 1442 από τον Πάπα Ευγένιο Δ΄. Ο σχεδιασμός του κτιρίου αντικατοπτρίζει την αυστηρή προσέγγιση των Φραγκισκανών. Η κάτοψη είναι ένας αιγυπτιακός σταυρός (σύμβολο του Αγίου Φραγκίσκου) μήκους 115 μέτρων με ένα κλίτος και δύο διαδρόμους που χωρίζονται από οκτάγωνους κίονες. Στα νότια της εκκλησίας υπήρχε ένα μοναστήρι, μερικά από τα κτίρια του οποίου παραμένουν.
Το Πρίμο Κιόστρο, το κύριο σκήνωμα, στεγάζει το παρεκκλήσι των Πάτσι, χτισμένο ως το σπίτι του κεφαλαίου, που ολοκληρώθηκε στη δεκαετία του 1470. Ο Φιλίππο Μπρουνελέσκι (ο οποίος είχε κατασκευάσει τον θόλο του Ντουόμο) συμμετείχε στο σχεδιασμό του, ο οποίος παρέμεινε αυστηρά απλός και χωρίς διακοσμήσεις.
Το 1560, η χορωδία αφαιρέθηκε ως μέρος των αλλαγών που προέκυψαν από την Αντιμεταρρύθμιση και το εσωτερικό που ανακατασκευάστηκε από τον Τζόρτζο Βαζάρι. Ως αποτέλεσμα, υπήρξε ζημιά στη διακόσμηση της εκκλησίας και οι περισσότεροι από τους βωμούς που βρίσκονταν προηγουμένως στην οθόνη χάθηκαν. Μετά από εντολή του Κοζίμο Α΄, ο Βάσαρι κάλυψε με γύψο τις τοιχογραφίες του Τζιότο και έβαλε νέες αγίες τράπεζες. thumb|200px|left|Η πρόσοψη του ναού πριν την ανακατασκευή της Ο πύργος του καμπαναριού χτίστηκε το 1842, αντικαθιστώντας ένα παλαιότερο που υπέστη ζημιά από κεραυνό. Η νεο-γοτθική μαρμάρινη πρόσοψη χρονολογείται από το 1857-1863. Ο Εβραίος αρχιτέκτονας Νίκολο Μάτας από την Ανκόνα, σχεδίασε την πρόσοψη της εκκλησίας και τοποθέτησε ένα περίοπτο αστέρι του Δαβίδ στη σύνθεση. Ο Μάτας ήθελε να ταφεί με τους συνομηλίκους του, αλλά επειδή ήταν Εβραίος, θάφτηκε κάτω από το κατώφλι και τιμάται με μια επιγραφή. Το 1866, το συγκρότημα έγινε δημόσια ιδιοκτησία, ως μέρος της θρησκευτικής κυβερνητικής καταστολής, μετά από την ιταλική ανεξαρτησία και ενοποίηση.
Το Μουσείο έργων της Σάντα Κρότσε (Museo dell'Opera di Santa Croce) στεγάζεται κυρίως στην τραπεζαρία, επίσης έξω από το μοναστήρι. Μεταξύ του 1958 και του 1961, ο Λεονέττο Τιντόρι αφαίρεσε τα στρώματα ασβέστη και το στρώμα τοιχογραφιών πάνω από τις τοιχογραφίες του Τζιότο στο παρεκκλήσι Περούτζι, αποκαλύπτοντας την αρχική του δουλειά.
Το 1966, ο ποταμός Άρνο πλημμύρισε μεγάλο μέρος της Φλωρεντίας, συμπεριλαμβανομένου της Σάντα Κρότσε. Το νερό εισήλθε στην εκκλησία φέρνοντας λάσπη, ρύπους και πετρέλαιο θέρμανσης. Η ζημιά στα κτίρια και στους θησαυρούς τέχνης ήταν σοβαρή, αφού χρειάστηκαν αρκετές δεκαετίες για να επισκευαστούν.
Σήμερα ο πρώην κοιτώνας των Φραγκισκανών μοναχών φιλοξενεί τη Scuola del Cuoio (Σχολή Δέρματος). Οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν ως τεχνίτες πορτοφόλια, πορτοφόλια και άλλα δερμάτινα είδη που πωλούνται στο παρακείμενο κατάστημα.
Παραπομπές
Σάντα Κρ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φλωρεντία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Πατριάρχης Ρουμανίας Νικόδημος
Ο Νικόδημος (Nicodim, κατά κόσμον Νικολάε Μουντιάνου, Nicolae Munteanu) ήταν Πατριάρχης Ρουμανίας την περίοδο 1939-1948.
Γεννήθηκε στο χωριό Πιπίριγο της Μολδαβίας το 1865. Σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου. Το 1912 χειροτονήθηκε επίσκοπος Ουσίου. Το 1923 παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή Νεάμτσου, της οποίας έγινε ηγούμενος. Το 1935 εξελέγη Μητροπολίτης Μολδαβίας και το 1939 Πατριάρχης Βουκουρεστίου και πάσης Ρουμανίας.
Πέθανε το 1948. Ο θάνατός του, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήταν αντικομμουνιστής και φιλομοναρχικός, ενώ από το προηγούμενο έτος είχε εγκατασταθεί κομμουνιστικό καθεστώς στη χώρα, δημιούργησε πολλές ανεπιβεβαίωτες υπόνοιες για δολοφονία του. Ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό ναό του Βουκουρεστίου, δίπλα στον προκάτοχό του. Τον διαδέχτηκε ο φιλοκομμουνιστής Ιουστινιανός.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πατριάρχες Ρουμανίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Ομφάλιος λώρος
μικρογραφία|Ομφάλιος λώρος ενός μωρού ηλικίας τριών λεπτών. Είναι εμφανής η χρήση του ιατρικού σφιγκτήρα.|276x276px Ο ομφάλιος λώρος είναι ένας αγγειακός μίσχος που συνδέει το έμβρυο με τον πλακούντα. Κατά τη στιγμή της γέννησης έχει μήκος περίπου 60 εκ., διάμετρο περίπου 1,3 εκ. και περιέχει αιμοφόρα αγγεία. Κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης, είναι μέρος του εμβρύου και συνήθως περιέχει δύο αρτηρίες (ομφαλικές αρτηρίες) και μία φλέβα (ομφαλική φλέβα), οι οποίες περιβάλλονται από τη γέλη του Γουόρτον. Οι ανταλλαγές ουσιών μεταξύ μητέρας και εμβρύου γίνονται διαμέσου του πλακούντα και του ομφάλιου λώρου. Η ομφαλική φλέβα τροφοδοτεί το έμβρυο με οξυγονωμένο, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά αίμα από τον πλακούντα. Αντιστρόφως, η εμβρυϊκή καρδιά προωθεί το χαμηλό σε οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά αίμα μέσω των ομφαλικών αρτηριών πίσω στον πλακούντα.
Δομή και ανάπτυξη
αριστερά|μικρογραφία|Ομφάλιος λώρος σε διατομή. Διακρίνονται καθαρά οι δύο ομφαλικές αρτηρίες, η μία ομφαλική φλέβα, η αλλαντοϊκή μεμβράνη, το άμνιο (λεπτή εξωτερική μεμβράνη), και η γέλη του Γουόρτον. αριστερά|μικρογραφία|Κυκλοφορία οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών μεταξύ εμβρύου και μητέρας. Ο ομφάλιος λώρος σχηματίζεται από τμήμα του λεκιθικού σάκου και της αλλαντοϊκής μεμβράνης. Παράλληλα με την ανάπτυξη του πλακούντα, προς το τέλος της 2ης βδομάδας κύησης ξεκινά η ανάπτυξη του εμβρύου από το εμβρυϊκό δίσκο. Ο ομφάλιος λώρος σχηματίζεται μέχρι την πέμπτη εβδομάδα ανάπτυξης αντικαθιστώντας τον λεκιθικό σάκο ως πηγή θρεπτικών ουσιών για το έμβρυο. Δε συνδέεται άμεσα με το κυκλοφορικό σύστημα της μητέρας, αλλά ενώνεται με τον πλακούντα, ο οποίος μεταφέρει υλικά από και προς το μητρικό αίμα χωρίς να επιτρέπει την άμεση επαφή. Το μήκος του ομφάλιου λώρου είναι περίπου ίσο σε μήκος του εμβρύου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Η περιοχή έξω και γύρω από τα αγγεία του ομφάλιου λώρου είναι μια καλή πηγή μεσεγχυματικών και επιθηλιακών βλαστοκυττάρων. Τα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα του ομφάλιου λώρου (UC-MSC) έχουν χρησιμοποιηθεί κλινικά για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, των αυτοάνοσων ασθενειών, των λευχαιμιών και πολλών άλλων παθολογικών καταστάσεων. Τα πλεονεκτήματά τους περιλαμβάνουν καλύτερη συλλογή και πολλαπλασιασμό, όπως επίσης και ανοσοκατασταλτικές ιδιότητες που τα καθιστούν ιδανικά για χρήση σε μεταμοσχεύσεις.
Ο ομφάλιος λώρος περιέχει τη γέλη του Γουόρτον, μια ζελατινώδη ουσία που παράγεται κυρίως από βλεννοπολυσακχαρίτες που προστατεύουν τα αιμοφόρα αγγεία στο εσωτερικό. Η ροή του αίματος μέσω του ομφάλιου λώρου είναι περίπου 35 ml / min στις 20 εβδομάδες και 240 ml / min στις 40 εβδομάδες κύησης. Ανάλογα με το βάρος του εμβρύου, αυτό αντιστοιχεί σε 115 ml / min / kg στις 20 εβδομάδες και 64 ml / min / kg στις 40 εβδομάδες.
Φύλαξη βλαστοκυττάρων
μικρογραφία|Έμβρυο συνδεδεμένο μέσω ομφάλιου λώρου με τον πλακούντα. μικρογραφία|Έμβρυο μέσα στην μήτρα τυλιγμένο με τον ομφάλιο λώρο. Το αίμα εντός του ομφάλιου λώρου είναι μια πλούσια και άμεσα διαθέσιμη πηγή μη διαφοροποιημένων βλαστοκυττάρων (τύπου CD34+ και CD38-). Αυτά τα κύτταρα μπορούν να αποθηκευτούν και να χρησιμοποιηθούν για μεταμόσχευση μυελού των οστών.
Μερικοί γονείς επιλέγουν να συλλεγεί αυτό το αίμα από τον ομφάλιο λώρο μέσω πρώιμης σύσφιξης και κοπής του, για να διατεθεί μέσω ψύξης για μακροχρόνια αποθήκευση σε μια τράπεζα φύλαξης βλαστικών κυττάρων, στην περίπτωση που το παιδί χρειαστεί στο μέλλον τα βλαστοκύτταρα αυτά (για παράδειγμα, στην μεταμόσχευση μυελού των οστών κατά τη διάρκεια της θεραπείας της λευχαιμίας). Αυτή η πρακτική, ωστόσο, είναι αμφιλεγόμενη, με τους επικριτές να υποστηρίζουν ότι η πρόωρη απομάκρυνση του αίματος του ομφάλιου λώρου κατά τη γέννηση αυξάνει στην πραγματικότητα την πιθανότητα της παιδικής νόσου, λόγω του μεγάλου όγκου αίματος που λαμβάνεται (κατά μέσο όρο 108 ml) σε σχέση με τη συνολικό όγκο αίματος στην κυκλοφορία του μωρού (συνήθως 300 ml). Το Βασιλικό Κολλέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων δήλωσε το 2006 ότι "εξακολουθούν να υπάρχουν ανεπαρκή στοιχεία που να προτείνουν τη συλλογή κατευθυνόμενης εμπορικής συλλογής αίματος ομφάλιου λώρου και αποθήκευσης βλαστικών κυττάρων σε οικογένειες χαμηλού κινδύνου".
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής έχει δηλώσει ότι πρέπει να αποθαρρύνεται η αποθήκευση αίματος ομφάλιου λώρου για προσωπική χρήση, αντίθετα η αποθήκευση για γενική χρήση (σ.σ. για αντιμετώπιση παθολογικών καταστάσεων άλλων ατόμων) πρέπει να ενθαρρύνεται. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τα πιθανά οφέλη και τους περιορισμούς της φύλαξης αίματος ομφάλιου λώρου και της μεταμόσχευσης, έτσι ώστε οι γονείς να μπορούν να λάβουν ενημερωμένη απόφαση. Στο μέλλον, τα βλαστοκύτταρα που προέρχονται από το αίμα του ομφάλιου λώρου (CBEs) θα μπορούν να αποθηκεύονται και να ελέγχονται σε σχέση με το αίμα και τους μεταμοσχευμένους ιστούς άλλων ασθενών. Η χρήση CBEs θα μπορούσε ενδεχομένως να εξαλείψει τις ηθικές δυσκολίες που σχετίζονται με τα εμβρυϊκά βλαστικοκύτταρα (ESCs).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η φύλαξη αίματος ομφάλιου λώρου έχει υποστηριχθεί από νομοθέτες σε ομοσπονδιακό και πολιτειακό επίπεδο. Το 2005, η Εθνική Ακαδημία Επιστημών δημοσίευσε μια έκθεση του Ινστιτούτου Ιατρικής (ΙΟΜ), η οποία συνέστησε στους μελλοντικούς γονείς να έχουν μια ισορροπημένη προοπτική σχετικά με τις επιλογές τους για την τράπεζα αίματος. Σε απάντηση των ψηφοφόρων τους, οι κρατικοί νομοθέτες σε ολόκληρη τη χώρα εισήγαγαν νομοθετικές πρωτοβουλίες με σκοπό να βοηθήσουν στην ενημέρωση των γιατρών και των γονέων που περιμένουν παιδί σχετικά με τις επιλογές δωρεάς, απόρριψης ή αποθήκευσης βλαστοκυττάρων νεογέννητων. Επί του παρόντος, 17 πολιτείες, που αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα των γεννήσεων στις ΗΠΑ, έχουν θεσπίσει νομοθεσίες που να βασίζονται στις οδηγίες του IoM.
Τα εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα έχουν τη δυνατότητα να αναπτύσσονται επ' αόριστον στο περιβάλλον εργαστηρίου και μπορούν να διαφοροποιηθούν σε σχεδόν όλους του τύπους σωματικών ιστών. Γι' αυτό τον λόγο μπορούν να χρησιμοποιηθούν για θεραπεία σε ένα ευρύ φάσμα ασθενειών. Από το 1988, το αίμα του ομφάλιου λώρου χρησιμοποιείται για τη θεραπεία σοβαρών ασθενείων και επειδή η έρευνα πάνω στα βλαστικά κύτταρα είναι ραγδαία, ο αριθμός των νοσημάτων που μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη χρήση του αυξάνεται συνεχώς. Οι τρέχουσες θεραπευτικές εφαρμογές περιλαμβάνουν την αντιμετώπιση λευχαιμιών, λεμφωμάτων και άλλων κακοήθειων (π.χ. λέμφωμα Hodgkin, πολλαπλούν μυέλωμα, όγκοι εγκεφάλου, νευροβλάστωμα, καρκίνος νεφρού κ.α.). Οι κλινικές εφαρμογές των βλαστοκυττάρων που βρίσκονται υπό έρευνα είναι για σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι, εγκεφαλικούς τραυματισμούς, κεντρική παράλυση, και καρδιακές νόσους.
Το αίμα του ομφάλιου λώρου που είναι αποθηκευμένο σε ιδιωτικές τράπεζες προορίζεται συνήθως για χρήση μόνο από το παιδί του δότη. Αντίθετα, το αίμα του ομφάλιου λώρου που είναι αποθηκευμένο σε δημόσιες τράπεζες είναι προσβάσιμο σε οποιονδήποτε έχει έναν τύπο ιστού που έχει συμβατότητα και έχει αποδειχθεί ότι βρίσκεται σε ανάγκη. Η χρήση αίματος από ομφάλιο λώρο από δημόσιες τράπεζες αυξάνεται. Προς το παρόν χρησιμοποιείται στα μοσχεύματα μυελού των οστών για τη θεραπεία διαταραχών αίματος στη λευχαιμία. Το αίμα του ομφάλιου λώρου χρησιμοποιείται μόνο όταν ο ασθενής δεν μπορεί να βρει αντίστοιχο δότη μυελού των οστών.
Πηγές
Αντρέας Χρ. Κούσπαρος, Αντρούλα Χ. Νικολάου, Αντρούλα Α. Ανθούλη Ανθρωπολογία Γ' Γυμνασίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμβρυολογία Κατηγορία:Αναπτυξιακή βιολογία Κατηγορία:Παιδιατρική
Μάχη της Διάμπολης (1049)
Η Μάχη της Διάμπολις έγινε το 1049 ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Πετσενέγους στην Θρακική πόλη Διάμπολη στην σημερινή Βουλγαρία. Μόλις το προηγούμενο έτος το 1048 οι Πετσενέγοι είχαν εισβάλει με, τον υπερβολικό αριθμό από τις πηγές, 800.000 στρατό στη Θράκη και την λεηλατούσαν με αρχηγό τον Τυράχ. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ´ έστειλε στρατό με τους στρατηγούς των θεμάτων Μακεδονίας, Θράκης και Βουλγαρίας με αρχηγό τον Κεργένη όπου ανάγκασαν τον Τυράχ έπειτα από μάχη να παραδοθεί. Οι επίσημοι των Πετσενέγων πήγαν στην Κωνσταντινούπολη όπου βαπτίστηκαν χριστιανοί κι έλαβαν αξιώματα, έπειτα επέστρεψαν στον Δούναβη.
Κατά τον Βυζαντινοσελτζούκικο πόλεμο οι Πετσενέγοι, σύμμαχοι ποια των Βυζαντινών, έστειλαν 15000 στρατό που μόλις όμως έφτασαν στη Μικρά Ασία μετάνιωσαν, επέστρεψαν στην Θράκη κι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Σαρδικής. Το 1049 κινήθηκε εναντίον τους ο Κωνσταντίνος Αριανίτης όπου τους συνάντησε στη Διάμπολι και διεξήχθη μάχη όπου νίκησαν οι Πετσενέγοι. Μετά την ήττα ο αυτοκράτορας έστειλε τα στρατεύματα της Ανατολής, ο Τυράχ αποφεύγοντας τη νέα σύγκρουση υποσχέθηκε να πείσει τους συμπατριώτες του για ειρήνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πόλεμοι Βυζαντινών και Πετσενέγων
Αρχαία Ελεύθερνα
Άλλες ονομασίες
Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Στέφανο Βυζάντιο, το αρχικό όνομά της ήταν Σάτρα (πιθανότατα προέρχεται από τους αρχαϊκούς τύπους Σάταρα ή Σάτυρα, αλλά συναντάται και σε παραλλαγές: Σάωρος και Άωρος) και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Απολλωνία, από τον πολιούχο θεό της πόλης Απόλλωνα, που έφερε και το προσωνύμιο Απόλλων Ελευθήρος και επικράτησε εν τέλει η ονομασία Ελεύθερνα (κατά μια άλλη εκδοχή το Ελεύθερνα προερχόταν από το προσωνύμιο της θεάς Δήμητρας Ελευθούς). Επίσης αναφερόταν και ως Ελευθέρα ή Ελευθεραί και Ελεύθερνα. Οι κάτοικοι αναφέρονταν ως: «Ελευθερνεύς» (ενικός) και «Ἐλευθερναῖοι» (πληθυντικός).
Ιστορία, Αρχαιολογικός χώρος
Η Αρχαία Ελεύθερνα ήταν κατά την αρχαιότητα πόλη της Κρήτης. Βρισκόταν στο σημερινό Νομό Ρεθύμνου, 30 χιλιόμετρα ΝΑ της πόλης του Ρεθύμνου, κάπου 12 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Μονής Αρκαδίου. Ο αρχαιολογικός χώρος καταλαμβάνει μια οδοντωτή κορυφογραμμή του Ψηλορείτη, σε ύψος 380 μέτρων. Σήμερα αποτελεί το σημαντικότερο του νομού. Πρόκειται για μια ευρύτερη περιοχή κατοίκησης, οι κύριοι πυρήνες της οποίας, λαμβάνοντας υπόψη τις περιόδους ακμής και παρακμής της, βρίσκονται σε δύο υψώματα: το λόφο του Πρινέ (Αρχαία Ελεύθερνα) και το πλάτωμα στου σημερινού χωριού Ελεύθερνα. Οι γνώσεις μας για την περιοχή, την ονομασία και την ιστορία της προέρχονται κυρίως: 1. από τις γραπτές πηγές: από ιστορικούς, γεωγράφους, λεξικογράφους από την Αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα, καθώς και από χαρτογράφους, περιηγητές και αρχαιοδίφες από τον Μεσαίωνα έως τα τέλη του 19ου αι. και 2. από τα υλικά κατάλοιπα των πολιτισμών που έχουν βρεθεί τυχαία ή από συστηματικότερες έρευνες από τα τέλη του 19ου αι. έως πρόσφατα και έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά. Από το 1985 και εξής συστηματικές ανασκαφικές έρευνες στην ευρύτερη περιοχή έχει αναλάβει το Πανεπιστήμιο Κρήτης, Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σε τρεις διαφορετικούς τομείς σύμφωνα με τη γεωμορφολογία του χώρου, την παρουσία δηλαδή του φυσικού υψώματος βορειοανατολικής κατεύθυνσης με πλαγιές που καταλήγουν στην κοίτη δύο χειμάρρων, της Κυριακής στα ανατολικά και της Χαλοπότας στα δυτικά. Τη διεύθυνση των ανασκαφών στον ανατολικό τομέα Ι ανέλαβε ο καθηγητής Πέτρος Θέμελης, στον κεντρικό τομέα ΙΙ ο καθηγητής Αθανάσιος Καλπαξής και στο δυτικό τομέα ΙΙΙ ο καθηγητής Νίκος Σταμπολίδης. Σημαντική η βοήθεια και συνεισφορά των αρμοδίων και των κατοίκων της Αρχαίας Ελεύθερνας (πρώην Πρινέ) και της Ελεύθερνας.
Την πόλη ίδρυσαν οι Δωριείς τον 9ο αιώνα π.Χ. στη διασταύρωση των δρόμων που ένωναν τις πόλεις Κυδωνία, Κνωσσό και το ιερό στο όρος Ίδη. Στη θέση Ορθή Πέτρα έχει έρθει στο φως νεκρόπολη των γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων. Το 2010 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη στην περιοχή διπλού τάφου ηλικίας 2.700 ετών, που έκρυβε περισσότερα από 3.000 φύλλα χρυσού και την πρώτη απεικόνιση της µέλισσας ως θεάς.
Η Αρχαία Ελεύθερνα, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Κρητικού Πολέμου (205 π.Χ. έως 200 π.Χ.), τάχθηκε με στο πλευρό του βασιλιά της Μακεδονίας, Φιλίππου Ε', ενάντια στη Ρόδο και την Κνωσσό.
Από την Ελεύθερνα-Απολλωνία καταγόταν ο Διογένης ο Απολλωνιάτης, ο επικαλούμενος Φυσικός. Φιλόσοφος του έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ, μαθητής του Αναξιμένη. Από την Ελεύθερνα ήταν και ο Αμήτωρ, ο πρώτος κιθαριστής ερωτικών ωδών, που οι ομότεχνοί του ονομάζονταν αμητορίδαι, ο πανάρχαιος ποιητής Λίννος και ο γλύπτης Τιμόχαρις.
Εκθέσεις ευρημάτων, επισκεψιμότητα, μουσείο
Χιλιάδες ευρήματα, που αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες της ιστορίας της Αρχαίας Ελεύθερνας, έχουν προέλθει από τις τρεις μεγάλες, συστηματικές ανασκαφές του Πανεπιστημίου Κρήτης. Και περί τα 500 εξ αυτών επιλέγησαν προκειμένου να συγκροτήσουν την έκθεση «Ελεύθερνα: Πόλη - Ακρόπολη - Νεκρόπολη» που ξεκίνησε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στην Αθήνα το Δεκέμβριο 2004. Ο αρχαιολογικός χώρος έγινε επισκέψιμος για το κοινό το 2008, ενώ η ανασκαφή συνεχίζεται και σημαντικά ευρύματα διαρκώς έρχονται στο φως , Τον Ιανουάριο του 2011 το σχέδιο κατασκευής Αρχαιολογικού Μουσείου στην Ελεύθερνα βάσει μελέτης του αρχαιολόγου Νίκου Σταμπολίδη έλαβε ομόφωνη έγκριση από τη Διεύθυνση Μουσείων Εκθέσεων και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού. Προβλέπεται η κατασκευή πολυχώρου αποθηκών και προβολής των εκθεμάτων με συνολικό εμβαδόν 1630 τ.μ., εκ των οποίων περίπου τα 900 θα είναι ο όροφος εκθεμάτων με αίθριο, ενώ τα 730 υπόγειο-αποθήκες. . Ήδη σύμβαση για την εκτέλεση του έργου υπογράφηκε από την Πρυτανική Αρχή του Πανεπιστημίου Κρήτης και την ανάδοχο εργολαβική εταιρεία.
Το μουσείο κατασκευάστηκε σύμφωνα με τα σχέδια και εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουνίου 2016 Όπως είχε οραματιστεί ο καθηγητής Σταμπολίδης, το μουσείο συγκεντρώνει καθημερινά περί τους 800 επισκέπτες από όλες τις χώρες του κόσμου, ακόμη και τους χειμερινούς μήνες.
Άλλα αξιοθέατα
Η Αρχαία Ελεύθερνα υπήρξε σημαντική θέση κατά την πρώτη βυζαντινή περίοδο, γι' αυτό έγινε και έδρα Επισκοπής, με αποτέλεσμα να χτιστεί μια βασιλική. Η πρόσφατη ανασκαφή της από τον καθηγητή Πέτρο Θέμελη έδειξε ότι ήταν ένα σημαντικό αρχιτεκτονικό μνημείο και η αρχική κατασκευή της χρονολογείται στην περίοδο 430-450 μ.Χ., ενώ καταστράφηκε στον 7ο αιώνα. . Βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο, στη θέση Κατσίβελος και είναι τρίκλητη βασιλική με πλούσιο ψηφιδωτό διάκοσμο