cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δανιήλ
Χριστιανισμός
Ο Δανιήλ αναφέρεται επίσης στο πρώτο βιβλίο των Μακκαβαίων, όπου υπενθυμίζει το επεισόδιο του λάκκου των λεόντων. Η επιστολή προς Εβραίους αναφέρεται επίσης στον προφήτη.
Λειτουργική μνήμη
Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει τη γιορτή του Αγίου Δανιήλ του Προφήτη μαζί με τη γιορτή των Τριών Νέων την Κυριακή των Αγίων Πατριαρχών, η οποία συνήθως πέφτει μεταξύ 11 και 17 Δεκεμβρίου, δηλαδή την τελευταία Κυριακή πριν από τα Χριστούγεννα. Η προφητεία στο κεφάλαιο 2 του βιβλίου του, για την πέτρα που κατέστρεψε το είδωλο των πήλινων ποδιών, χρησιμοποιείται συχνά στην υμνολογία ως μεταφορά για την Ενσάρκωση. Έτσι, η "πέτρα" είναι ο Χριστός και αυτό που "δεν κόπηκε από ανθρώπινο χέρι" αναφέρεται στην παρθενογένεση, η Παρθένος Μαρία ή Θεοτόκος είναι το "άκοπο βουνό". Εορτάζεται επίσης στο Ημερολόγιο των Αγίων της Λουθηρανικής Εκκλησίας του Μιζούρι μαζί με τους Τρεις Νέους στις 17 Δεκεμβρίου, που συμπίπτει με τον ορθόδοξο εορτασμό.
Στην Καθολική Εκκλησία, τα γενέθλιά του γιορτάζονται στις 21 Ιουλίου. Η Κοπτική Εκκλησία, από την άλλη πλευρά, το γιορτάζει στις 23 του Baramhat, που αντιστοιχεί στις 3 Απριλίου.
Ισλαμισμός
μικρογραφία|Ο τάφος του Δανιήλ στη Σαμαρκάνδη Ο Δανιήλ (αραβικά: دانيال) δεν αναφέρεται ονομαστικά στο Κοράνι, αλλά υπάρχουν αναφορές για την προφητεία του στη μεταγενέστερη μουσουλμανική λογοτεχνία, η οποία αφηγείται πώς σώθηκε από τα λιοντάρια με τη βοήθεια του προφήτη Ιερεμία (στο "Μπελ και ο Δράκος" τον ρόλο αυτό παίζει ο προφήτης Αμπακούμ) και ερμήνευσε το όνειρο του βασιλιά για ένα άγαλμα από τέσσερα μέταλλα που καταστράφηκε από μια πέτρα από τον ουρανό. Όλες οι πηγές, κλασικές και σύγχρονες, τον περιγράφουν ως έναν άγιο και δίκαιο άνθρωπο. Ο Αμπντουλάχ Γιουσούφ Αλί (1872-1953) στο σχόλιό του για το Κοράνι λέει:"Ο Δανιήλ ήταν ένας δίκαιος άνδρας με πριγκιπική καταγωγή και έζησε γύρω στο 620-538 π. Χ. Μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα το 605 π. Χ. από τον Ναβουχοδονόσορα τον Ασσύριο, αλλά ζούσε ακόμη όταν η Ασσυρία ανατράπηκε από τους Μήδους και τους Πέρσες. Παρά την 'αιχμαλωσία' των Εβραίων, ο Δανιήλ απολάμβανε τις υψηλότερες κρατικές θέσεις στη Βαβυλώνα, αλλά ήταν πάντα πιστός στην Ιερουσαλήμ. Οι εχθροί του (υπό τον Πέρση μονάρχη) πέρασαν έναν ποινικό νόμο εναντίον οποιουδήποτε 'παρακαλούσε οποιονδήποτε θεό ή άνθρωπο για 30 ημέρες' εκτός από τον Πέρση βασιλιά. Αλλά ο Δανιήλ παρέμεινε πιστός στην Ιερουσαλήμ. 'Καθώς τα παράθυρα ήταν ανοιχτά στα δωμάτιά του προς την Ιερουσαλήμ, γονάτιζε τρεις φορές την ημέρα, προσευχόταν και ευχαριστούσε τον Θεό του, όπως και πριν. ' - Αμπντουλάχ Γιουσούφ ΑλίΤο Ιερό Κοράνι: Κείμενο, Μετάφραση και Σχόλια"Στο Kitab al-Kafi, ο ιμάμης Ali ibn Husayn Zayn al-Abidin αναφέρει ότι ο Αλλάχ είχε αποκαλύψει στον Δανιήλ ότι, "Οι πιο μισητοί μεταξύ των πλασμάτων μου είναι οι αδαείς που δεν σέβονται τους μελετητές και δεν τους ακολουθούν. Οι πιο αγαπητοί από Μένα στους υπηρέτες Μου είναι οι ευσεβείς που εργάζονται σκληρά για να δικαιούνται μεγαλύτερες ανταμοιβές, που μένουν πάντα κοντά στους μελετητές, ακολουθούν ανθρώπους που διαπρέπουν και παίρνουν (τις συμβουλές) ανθρώπων της σοφίας. "
Οι ισλαμικές παραδόσεις λένε ότι κήρυξε στο Ιράκ κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Περσών βασιλέων Λαχόρασπ και Κύρου του Μεγάλου και τους δίδαξε την ενότητα του Θεού και προέτρεψε τους ανθρώπους να επιστρέψουν στον Θεό. Ο ιστορικός Αλ Ταμπάρι λέει ότι χιλιάδες άνθρωποι που πέθαναν σε μια συγκεκριμένη πόλη από μια επιδημία αναστήθηκαν χίλια χρόνια αργότερα από τον Δανιήλ, ένα τέτοιο επεισόδιο ιστοριοποιεί το όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ στο κεφάλαιο 37. Ο Κύρος είχε αναθέσει στον προφήτη να διδάξει την αληθινή θρησκεία. Όταν ο Δανιήλ ζήτησε την άδειά του να ανοικοδομήσει τον Ναό στην Ιερουσαλήμ και να επιστρέψει στην Παλαιστίνη, ο βασιλιάς συμφώνησε με το πρώτο αίτημά του, αλλά αρνήθηκε να τον αφήσει να φύγει, ισχυριζόμενος ότι "αν είχα χίλιους προφήτες σαν εσένα, θα τους έβαζα όλους να μείνουν μαζί μου". Σε μια άλλη παράδοση, ωστόσο, ο προφήτης θεωρείται βασιλιάς του Ισραήλ μετά την επιστροφή από την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Στον Δανιήλ αποδίδεται επίσης η εφεύρεση της γεωμαντείας ("ilm al-raml") και η συγγραφή του βιβλίου "Usul al-Ta'bir" (Οι αρχές της ερμηνείας των ονείρων). Ο Ibn Taymiyya, στο βιβλίο του Al Jawaab, γράφει πολλά για τον Δανιήλ που αναγγέλλει τον ερχομό του Μωάμεθ.
Μια μουσουλμανική παράδοση θεωρεί ότι υπήρχαν δύο άνδρες με το όνομα Δανιήλ στην εβραϊκή Βίβλο. Ο Δανιήλ ο Πρεσβύτερος, ο σοφός που αναφέρεται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ, ο οποίος θα έζησε μεταξύ της εποχής του Νώε και του Αβραάμ και ήταν ο δημιουργός των προαναφερθέντων επιστημών, και ο Δανιήλ ο νεότερος, ο οποίος έζησε την εποχή της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας, η ζωή του οποίου καταγράφεται στο βιβλίο του Δανιήλ, και σύμφωνα με μια παράδοση ήταν ο θείος από τη μητέρα του Κύρου, του οποίου η μητέρα ήταν Εβραία. Ο Δανιήλ ο νεότερος θεωρείται συγγραφέας του βιβλίου Kitab al-Jafar (βιβλίο της μαντικής) και πολλών προφητειών σχετικά με τους βασιλιάδες της Περσίας. Ωστόσο, ορισμένοι μελετητές, όπως ο Ιμπν Καχίρ, απορρίπτουν τη διάκριση και αντιμετωπίζουν και τους δύο "Ντανιέις" ως ένα και το αυτό πρόσωπο. Σύμφωνα με τον Μωάμεθ ιμπν Τζαρίρ, ο Ναβουχοδονόσορας ήταν αυτός που διέταξε να ρίξουν τον Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων. Ένας τάφος σκάφτηκε γι' αυτόν, ο προφήτης μαζί με πέντε συντρόφους του ρίχτηκαν στον λάκκο. Λίγο καιρό αργότερα, ο βασιλιάς πλησίασε τον τάφο και είδε επτά ανθρώπους αντί για έξι. Το έβδομο πρόσωπο ήταν ένας άγγελος, ο οποίος έδωσε ένα χτύπημα στο πρόσωπο του Ναβουχοδονόσορα και τον μετέτρεψε έτσι σε θηρίο.
Μπαχάι
Ο Δανιήλ θεωρείται δευτερεύων προφήτης στις διδασκαλίες της πίστης των Μπαχάι. Ορισμένοι προσηλυτισμένοι Μπαχάι εισήγαγαν την αρχή της μετενσάρκωσης, συγκεκριμένα ταυτίζοντας τον Δανιήλ με τον Ιωάννη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού
Ησαΐας
Ο Ησαΐας ήταν Εβραίος και ένας από τους Μεγάλους Προφήτες, ο πρώτος που αναφέρεται στη σειρά, της Παλαιάς Διαθήκης, στον οποίο και αποδίδεται παραδοσιακά η συγγραφή του ομώνυμου βιβλίου της Αγία Γραφής. Ειδικότερα ο Ησαΐας χαρακτηρίζεται ο σημαντικότερος προφήτης τόσο από τους θεολόγους μελετητές, ακόμη και της Καινής Διαθήκης, όσο και από τους ιστορικούς ερευνητές επί της ζωής των Εβραίων της εποχής του.
Γενικά
Ο Ησαΐας που το όνομά του στην εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ο Θεός σώζει» ήταν γιος του Αμώς (συνώνυμου του Προφήτη Αμώς). Γεννήθηκε πιθανώς στην Ιερουσαλήμ περί το 765 π.Χ.. Σύμφωνα με κάποια ραββινική παράδοση ήταν ανεψιός εκ πατρός του Βασιλέως των Ιουδαίων Αμασίου, η δε κόρη του είχε παντρευτεί τον Βασιλέα Μανασσή. Από τις παραδόσεις αυτές καθίσταται εμφανές πως, αν και δεν διασταυρώνονται ιστορικά, τουλάχιστον αποδίδουν στον Ησαΐα σπουδαία και αριστοκρατική καταγωγή. Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται και από το ύφος των κειμένων του βιβλίου του, πλούσιο, εκφραστικό, ελκυστικό και αναντίρρητα κλασικά σοβαρό για έναν Προφήτη.
Ο Ησαΐας ήταν έγγαμος και είχε δύο γιους που συμβολικά ονομάζονταν ο ένας Ιασούβ (Σιεάρ Ζασιούβ), που κατά τους Ο΄ σημαίνει «το υπόλοιπο θα επιστρέψει», και ο άλλος Μαχέρ Σαλάλ-χας-βαζ, που σημαίνει «ταχέως σκύλευσον, οξέως προνόμευσον».
Κατά τους Ο΄ ο συμβολισμός του πρώτου αναφέρεται στους Ισραηλίτες που θα επιστρέψουν ελεύθεροι από την αιχμαλωσία, του δε δευτέρου στην επικείμενη επιδρομή, λεηλασία και λαφυραγωγία των Ασσυρίων και Βαβυλωνίων.
Η Θεϊκή κλήση
Κάτω απ΄ αυτό το θείο όραμα ο Ησαΐας αναλογιζόμενος την αναξιότητά του, προς αυτά όπου και αναφώνησε έκπληκτος: «Άνθρωπος ων και ακάθαρτα χείλη έχων» αξιώθηκε να ιδεί «τον Βασιλέα Κύριον, Σαββαώθ». (Ησ. 6:5)
Τότε συνέβη το ακόλουθο συμβάν: Θεωρούμενη η παραπάνω δήλωση ως έκδηλο σημείο ταπείνωσης, ένα από τα εξαπτέρυγα έχοντας λαβίδα στο χέρι έλαβε ένα αναμμένο κάρβουνο από το θυσιαστήριο, που έκαιγε θυμίαμα και αγγίζοντας μ΄ αυτό τα χείλη του Ησαΐα του είπε: «Ιδού ύψατο τούτο των χειλέων σου και αφελεί τας ανομίας σου και τας αμαρτίας σου περικαθαριεί». (Ησ. 6:7)
Μετά απ΄ αυτό τον τρόπο κάθαρσης ο Ησαΐας πλήρης πίστης, θείου φωτισμού και πραγματικά ακατανίκητου θάρρους προθυμοποιήθηκε να αναλάβει το προφητικό έργο του, ήταν ηλικίας τότε 27 ετών.
Στο βιβλίο του Ησαΐα περιέχονται, μεταξύ άλλων, προφητείες για την πτώση της Βαβυλώνας από τον Πέρση Κύρο (Ησ. Κεφ. 13) και για την αποκατάσταση της Ιερουσαλήμ. (Ησ. Κεφ. 31) Ένα εδάφιο από το βιβλίο του Ησαΐα αναφέρεται και σε επίγραμμα ενός αγάλματος έξω από το κτίριο του Ο.Η.Ε. στη Νέα Υόρκη. Το άγαλμα παριστάνει έναν άνδρα που σφυρηλατεί ένα σπαθί. Το σχετικό απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Ησαΐα, κεφ. 2 και εδάφιο 4. Το εδάφιο αναφέρει: "... και θα κρίνει (ο Θεός) ανάμεσα στα έθνη, και θα ελέγξει πολλούς λαούς. Και θα σφυρηλατήσουν τα μαχαίρια τους σε υνιά, και τις λόγχες τους σε δρεπάνια. Δεν θα σηκώσουν σπαθί, έθνος εναντίον έθνους, ούτε θα μάθουν πια τον πόλεμο."
Πηγές
Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Άμωσις Α΄
Ο Άμωσις Α΄ (αρχ. αιγυπτ. jꜥḥ ms(j.w), μέσα αιγυπτ. ʔaʀaħ'ma:sjə, προφ. Ahmose) ήταν ο ιδρυτής της 18ης δυναστείας φαραω της Αιγύπτου. Το όνομα του μεταφράζεται στην αιγυπτιακή γλώσσα ως "το φεγγάρι γεννήθηκε". Η δυναστεία του ήταν η πρώτη του Νέου Βασιλείου, κατά την οποία η Αρχαία Αίγυπτος έφτασε στο μέγιστο της ισχύος της. Ο Άμωσις ήταν μέλος της Θηβαϊκής βασιλικής δυναστείας, γιος του Σεκενένρε Τάο και αδελφός του τελευταίου φαραώ της 17ης δυναστείας τού Κάμωθις. Κατά τη βασιλεία τού πατέρα του και του παππού του, οι Θήβες εξεγέρθηκαν εναντίον των Υξώς, που κατείχαν την Κάτω Αίγυπτο, η οποία αντιστοιχούσε γεωγραφικά στα βόρεια της Αιγύπτου. Όταν ήταν επτά ετών, ο πατέρας του σκοτώθηκε, και ήταν περίπου 10 όταν ο αδελφός του από άγνωστη αιτία απεβίωσε πρόωρα έπειτα από βασιλεία τριών μόνο ετών. Έπειτα από αυτό ο Άμωσις Α΄ ανέλαβε τον θρόνο και από τη στέψη του έγινε γνωστός ως Ο Κύριος της δύναμης είναι ο Ρα (nb-pḥtj-rꜥ). Στη διάρκεια της βασιλείας του ολοκλήρωσε την κατάκτηση της περιοχής του Δέλτα του Νείλου επιδιώκοντας τους Υξώς, αποκατέστησε την κυριαρχία της θηβαϊκής δυναστείας σε ολόκληρη την Αίγυπτο και ανέκτησε τις περιοχές της Νουβία ς και της Χαναάν. Στη συνεχεια οργάνωσε διοικητικά τη χώρα, επαναλειτούργησε λατομεία, μεταλλεία και εμπορικούς δρόμους, ενώ ξεκίνησε και τεράστια κατασκευαστικά προγράμματα, που ανάλογά τους δεν υπήρχαν στο Μέσο Βασίλειο. Η οικοδομική αυτή δραστηριότητα έφτασε στο απόγειό της με την ανέγερση της τελευταίας πυραμίδας από Αιγύπτιους. Η βασιλεία του Άμωσι, που τοποθετείται χρονικά στα μέσα του 16ου αιώνα π.Χ., έθεσε τις βάσεις του Νέου Βασιλείου, κατά τη διάρκεια του οποίου η δύναμη της Αιγύπτου έφτασε στο μέγιστο της ακμής της.
Χρονολόγηση
Η βασιλεία του Άμωσις Α΄ μπορεί να προσδιοριστεί με βάση τον ηλιακό κύκλο του Συρίου στη βασιλεία του διαδόχου του, έχουν ξεσπάσει διαφωνίες σχετικά με τη χρονολόγηση, άλλοι την τοποθετούν μεταξύ 1570-1546 π.Χ. ή 1560-1537 π.Χ. ή 1539-1514 π.Χ. Ο Μανέθων καταγράφει την περίοδο της βασιλείας του Άμασις Α΄ σε 25 χρόνια και 4 μήνες. Μιά επιγραφή με τη φράση "Έτος 22" που βρέθηκε στην Τούρα προσδιορίζει ότι κυβέρνησε περισσότερο από 22 χρόνια. Η ιατρική εξέταση στη Μούμια του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πέθανε σε ηλικία 35 ετών, προφανώς ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία 10 ετών. Η Ραδιοχρονολόγηση άνθρακα-14 στη μούμια του προσδιόρισε την περίοδο βασιλείας του μεταξύ 1570-1544 π.Χ. με κεντρικό σημείο στο 1557 π.Χ. Οι εναλλακτικές χρονολογήσεις που πρότεινε ο Ντέιβιντ Ρολ την περίοδο 1194-1170 π.Χ. απορρίφτηκαν από τους περισσότερους Αιγυπτιολόγους, η απόρριψη επιβεβαιώθηκε με νέα ραδιοχρονολόγηση (2010).
Η κατάκτηση των Υξώς
Ο Άμωσις Α΄ ξεκίνησε την κατάκτηση της Κάτω Αιγύπτου το 11ο έτος της βασιλείας του Χαμούντι, γιου του Άποφις αλλά το ιστορικό δεν είναι καθολικά αποδεκτό. Η ανάλυση των γεγονότων της κατάκτησης της πρωτεύουσας των Υξώς Άβαρις ήταν εξαιρετικά δύσκολη, τα γεγονότα είναι γνωστά μόνο από ένα απόσπασμα στον Μαθηματικό Πάπυρο του Ριντ. Το 11ο έτος εισήχθη στην Ηλιούπολη ο μήνας του Σόμου, τον πρώτο μήνα της εποχής του "βουνού με τον Ανατέλλοντα Ήλιο", την 23η μέρα ο πρίγκιπας του νότου επιτέθηκε στο Τιαρού. Οι ιστορικοί πίστευαν ότι τα προηγούμενα γεγονότα του έτους αναφέρονταν στον Άμασις Α΄, οι σύγχρονοι ιστορικοί κατέληξαν ωστόσο στο συμπέρασμα ότι αναφέρονταν στον Υξώς αντίπαλο του Χαμούντι. Ο πάπυρος καταγράφει τον Άμωσις Α΄ σαν "πρίγκιπα του νότου", αρχικά πίστευαν ότι τον είχε γράψει κάποιος οπαδός του από τις Θήβες. Ο Άνθονι Τζον Σπάλινγκερ (2001) στηρίχτηκε στο βιβλίο του Κιμ Ράιχολτ "Η πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο τη δεύτερη Μεσοβασιλεία " (1997) στην οποία μεταφράζει το απόσπασμα του Παπύρου. Σύμφωνα με τον Σπάλινγκερ ο Ράιχολτ τοποθετεί την επίθεση του Άμωσις στην Τιαμού τον πρώτο μήνα του "βουνού του ανατέλλοντος ηλίου" και την 23η μέρα. Δεν αμφισβητεί τη μετάφραση του Ράιχολντ αλλά τον ρωτάει :
"Είναι δυνατό ένα κείμενο που γράφτηκε από Θηβαίο οπαδό του Άμωσις να αναφέρεται στον βασιλιά με αυτόν τον τρόπο; Το κείμενο δεν το έγραψε οπαδός του Άμωσις αλλά οπαδός της δυναστείας των Υξώς, η χρονολόγηση έχει σχέση με τον μονάρχη των Υξώς και όχι με τον Άμωσις που ήταν μέχρι τότε τοπικός μονάρχης της Θήβας".
Ο Μαθηματικός Πάπυρος του Ριντ περιγράφει την πρώτη φάση της εκστρατείας του Άμωσις στο Δέλτα, εισήλθε τον Ιούλιο στην Ηλιούπολη και στη συνέχεια έσπευσε να καταλάβει την Τιαρού. Ο Άμωσις δεν διακινδύνευσε να επιτεθεί απ΄ευθείας στην Άβαρις από φόβο αποτυχίας, ήταν επαρκώς εξοπλισμένη. Με την κατάληψη της Τιαρού διακόπηκαν όλες οι επικοινωνίες των Υξώς της Άβαρις με τη Χαναάν, το αποτέλεσμα ήταν να εξαντληθούν σύντομα όλες οι προμήθειες τους. Τα γεγονότα της τελευταίας επιχείρησης για την κατάληψη του βασιλείου των Υξώς βρέθηκαν στον τάφο ενός στρατιώτη που συμμετείχε σε αυτήν με το όνομα επίσης "Άμωσις", γιος του Εμπάνα. Ο Άμωσις Α΄ προχώρησε σε τρεις εκστρατείες πολιορκίας της Άβαρις χωρίς αποτέλεσμα, επέστρεψε κατόπιν νότια στη Θήβα για να καταπνίξει μια τοπική εξέγερση, με την επάνοδο του στην τέταρτη πολιορκία της Άβαρις κατέλαβε την πόλη. Η νίκη του ολοκληρώθηκε με την κατάληψη του Χαναανίτικου οχυρού Σαρουχάν κοντά στη Γάζα ύστερα από πολιορκία τριών ετών. Ο Άμωσις Α΄ κατέκτησε σύμφωνα με τα περισσότερα συμπεράσματα την πρωτεύουσα των Υξώς Άβαρις τον 18ο ή τον 19ο χρόνο της βασιλείας του στη Θήβα. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε από μια επιγραφή που βρέθηκε στα οχυρεία της Τιαρού, σύμφωνα με αυτή χρησιμοποιήθηκαν Χαναανίτικα βόδια για το άνοιγμα των ορυχείων το 22ο έτος της βασιλείας του Άμωσις Α΄.
Οι τελευταίες εκστρατείες
Ο Άμωσις Α΄ χρησιμοποίησε τα βοοειδή στον στρατό του μετά την κατάκτηση του Χαναανίτικου οχυρού Σαρουχάν που ακολούθησε την κατάκτηση της Άβαρις, το κράτος του Χαμούντι διαλύθηκε συνεπώς τον 18ο ή τον 19ο χρόνο της 25χρονης βασιλείας του Άμωσις. Μετά την υποταγή των Υξώς ο Άμωσις Α΄ ξεκίνησε νέες εκστρατείες στη Συρία και τη Νουβία, σε μια εκστρατεία το 22ο έτος ακούγεται ότι έφτασε πέρα από τον Ευφράτη αλλά μόνο ο μεταγενέστερος του Φαραώ Τούθμωσις Α΄ πιστώνεται τέτοια επιτυχία. Ένα όστρακο που βρέθηκε στον τάφο της συζύγου του Άμωσις Νεφερτάρι δείχνει ότι έφτασε μέχρι τη Βύβλο. Οι λεπτομέρειες για την εκστρατεία στη Χαναάν είναι ελάχιστες επειδή ο στρατιώτης Άμωσις που βρέθηκαν στον τάφο του οι λεπτομέρειες για την κατάκτηση της Άβαρις δεν συμμετείχε σε αυτήν. Τα αρχαιολογικά ευρήματα της Χαναάν του 16ου αιώνα π.Χ. δείχνουν ότι ο Άμωσις Α΄ και οι διάδοχοι του δεν ήθελαν να κατακτήσουν τη Χαναάν αλλά να καταστρέψουν όλα τα τοπικά κέντρα των Υξώς, για αυτό αδιαφόρησαν πλήρως για την ανακατασκευή τους. Οι εκστρατείες του Άμωσις Α΄ στη Νουβία είναι γνωστές με περισσότερες λεπτομέρειες, δύο τοπικοί Νούβιοι εξεγέρθηκαν αλλά συνετρίβησαν, έγινε ανεξάρτητο διοικητικό κέντρο του Αιγυπτιακού βασιλείου. Μετά την ολοκλήρωση των κατακτήσεων του ο Άμωσις Α΄ ασχολήθηκε κυρίως με τις ανταμοιβές και τις παροχές αξιωμάτων σε τοπικούς πρίγκιπες που τον είχαν βοηθήσει.
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Μονζώ
Το Μονζώ (γαλλικά: Montjaux, οξιτανικά: Montjòus) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Τερματικό
thumb|Σειριακό τερματικό κειμένου thumb|Sperry-UNIVAC UNISCOPE 200 Στην επιστήμη των υπολογιστών ως τερματικό ορίζεται μια ηλεκτρονική ή ηλεκτρομηχανική συσκευή για την εισαγωγή, και την εμφάνιση δεδομένων από και προς ένα ή περισσότερα υπολογιστικά συστήματα. Η λέξη τερματικό συναντιέται και ως τερματικός σταθμός εργασίας. Τα πρώτα τερματικά ήταν αργές συσκευές που χρησιμοποιούσαν χάρτινες κάρτες για την είσοδο των δεδομένων. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας εφοδιάστηκαν με συσκευές αναπαράστασης των δεδομένων που καταχωρούνταν (''video displays monitors'). Στην τελική τους μορφή τα τερματικά έχουν δυνατότητα εισαγωγής και εμφάνισης των δεδομένων.
Μονζώ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονζωζιέν (γαλλικά: Montjausiens).
Τερματικό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Υποπλοίαρχος Κρυσταλλίδης (οχηματαγωγό)
Πρώην ‘USS LSM 541’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Charleston Navy Yard Charleston S.C.’. Καθελκύστηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1945. Του ιδίου τύπου ‘Υποπλοίαρχος Δανιόλος ’, ‘Υποπλοίαρχος Γρηγορόπουλος’, ‘Υποπλοίαρχος Μέρλιν’, ‘Υποπλοίαρχος Ρουσσέν’ και ‘Υποπλοίαρχος Τουρνάς’ . Ονομάστηκε προς τιμήν του φονευθέντος στις 22 Απριλίου 1941 υποπλοιάρχου ‘ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΔΗ’ κατά την καταβύθιση του βοηθητικού ‘ΠΛΕΙΑΣ’ μετά από αεροπορική επιδρομή. Παρελήφθη στις 30 Ιουνίου 1958 στη Βοστόνη των Η.Π.Α. Εκτός από τη συμμετοχή του σε πολεμικές επιχειρήσεις, μαζί με άλλα του ιδίου τύπου πλοία, χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα για στρατιωτικές και κρατικές μεταφορές. Παροπλίσθηκε το 2000.
Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών 1966
Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών του 1966 ήταν μια εκλογή στις 8 Νοεμβρίου 1966 για την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών η οποία διεξάχθηκε στο μέσο της θητείας του Προέδρου Λύντον Μπέινς Τζόνσον. Όπως συνηθίζεται σε πολλές ενδιάμεσες εκλογές, και με διαιρεμένη την Δημοκρατική βάση αναφορικά με το Βιετνάμ, η Ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση κέρδισε τρεις Δημοκρατικές έδρες, αλλά η ισορροπία δυνάμεων παρέμεινε συντριπτικά υπέρ των Δημοκρατικών, οι οποίοι διατήρησαν μια πλειοψηφία 64-36.
Οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν δύο ανοικτές έδρες στο Όρεγκον στο Τενεσί και νίκησαν τον εν ενεργεία γερουσιαστή Πολ Ντάγκλας (Δ-Ιλινόι).
Το 1968, ο Ρεπουμπλικανός Τσαρλς Ε. Γκούντελ διορίσθηκε στην έδρα του δολοφονημένου προεδρικού υποψηφίου Ρόμπερτ Φ. Κένεντι (Δ-Νέα Υόρκη). Αυτό δεν περιλαμβάνεται στις κομματικές ισορροπίες.
Πλήρης κατάλογος αναμετρήσεων
Έντονο πολιτειακό όνομα υποδεικνύει ότι υπάρχει λήμμα για την εκλογή σε αυτή την πολιτεία.
Τοξοβολία
μικρογραφία|180px|Ο στόχος της τοξοβολίαςΗ τοξοβολία είναι η δεξιότητα / πρακτική της χρήσης ενός τόξου για την εκτόξευση βελών. Ιστορικά η τοξοβολία εμφανίζεται στην ύστερη Παλαιολιθική εποχή. Η τοξοβολία είναι παράλληλα ένα ολυμπιακό άθλημα. Υπάρχουν δύο κατηγορίες τόξων, τα ολυμπιακά και τα σύνθετα τόξα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες λαμβάνουν μέρος μόνο οι αθλητές που αγωνίζονται με ολυμπιακό τόξο. Ο κάθε αθλητής εντάσσεται σε μια κατηγορία ανάλογα με την ηλικία του. Η απόσταση στην οποία διαγωνίζονται οι αθλητές αλλάζει ανάλογα με το είδος του αγώνα και την κατηγορία στην οποία εντάσσεται ο κάθε αθλητής. Για παράδειγμα, στους ολυμπιακούς αγώνες η επίσημη απόσταση είναι τα εβδομήντα μέτρα. Οι επίσημες αποστάσεις για την κατηγορία γυναικών είναι 70m - 60m - 50m - 30m. Για την κατηγορία αντρών είναι 90m - 70m - 50m - 30m. Ο στόχος στον οποίο καρφώνεται το βέλος αποτελείται από δέκα κύκλους, πέντε διαφορετικών χρωμάτων (κίτρινο, κόκκινο, μπλε, μαύρο, άσπρο) από μέσα προς τα έξω. Κάθε κύκλος αντιπροσωπεύει και ένα αριθμό βαθμών.
Η Τοξοβολία στην Ελληνική Ιστορία
Υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να υποστηριχθεί το επιχείρημα οτι οι Μινωϊτες όσο και οι Μυκηναίοι χρησιμοποιούσαν σε εκτεταμένη βάση σύνθετα τόξα, φτιαγμένα απο ξύλο, κέρατο και τένοντες ήδη απο την δεύτερη χιλιετία π.Χ. Η τοξοβολία στους επόμενους 3 αιώνες έπειτα απο την πτώση των ανακτορικών βασιλείων παρουσιάζει μια καμπή στην ηπειρωτική Ελλάδα και μόνο στην Κρήτη υπάρχουν δείγματα για την εκτεταμένη χρηση της με βάση τον μεγάλο αριθμό αιχμών βελών που εχουν βρεθει στο νησί και αντιστοιχούν σε εκείνη την περίοδο. Στην Αρχαϊκή και Κλασσική περίοδο οι Ελληνικοι στρατοί εντάσσουν συστηματικά μονάδες τοξοτών στις Οπλιτικές φάλαγγες και η μαχητική τοξοβολία παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα ποικιλομορφία τακτικών εμπλοκής, μεθόδων τόξευσης, και εξοπλιστικών καινοτομιών. Ενα σώμα στρατού χωρίς την υποστήριξη τοξοτών ειναι ευάλωτο στο αντίπαλο ιππικο και ψιλούς γι΄ αυτό και η παρενταγμενη παρουσία τοξοτών ηταν επιβεβλημένη κυρίως στις Κλασσικές φάλαγγες. Στην Ελληνιστική Εποχή οι μονάδες των τοξοτών λειτουργούν σαν ενιαίο Σώμα και όχι παρενταγμένοι μέσα στην φάλαγγα. Διοικούνται μόνιμα απο τον επιχειρησιακό διοικητή τους ο οποίος τιτλοφορείται "τόξαρχος", η θεση του οποίου χηρεύει τρείς φορές μεσα σε δύο χρόνια στο στρατό του Αλεξάνδρου.
Κατοικία Γκουαρντιόλα
Η Κατοικία Γκουαρντιόλα (Guardiola House) (1986-1988) σχεδιάστηκε για να τοποθετηθεί σε μία πλαγιά πάνω από τον κόλπο Cadiz, στην Santa Maria del Mar στην Ισπανία. . Αυτή η μη υλοποιημένη αντιληπτική κατοικία σχεδιασμένη από τον Peter Eisenman αποτελεί το αποτέλεσμα διαδικασιών πάνω στο βασικό γεωμετρικό σχήμα, τον κύβο και είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της «αρχιτεκτονικής της αποδόμησης» του.
Ο Peter Eisenman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος αρχιτέκτονας, θεωρητικός και καθηγητής που έγινε ιδιαίτερα γνωστός στην Αμερική την δεκαετία του 80’ ως βασικός εκπρόσωπος της αρχιτεκτονικής της αποδόμησης (deconstructive architecture). Ο συνεχής παραλληλισμός του μεταξύ φιλοσοφίας και γλωσσολογίας του επέτρεψε να επαναπροσδιορίσει την ιστορία της αρχιτεκτονικής σε σχέση με την λειτουργικότητα και τα όριά της, ανακαλύπτοντας νέους τρόπους εφαρμογής που εντείνουν την χωρική και χρονική εμπειρία του χρήστη.
Διαδικασία σχεδιασμού
Για το Guardiola House, ο Peter Eisenman πήρε ένα βασικό γεωμετρικό στερεό, τον κύβο, και τον μεταχειρίζεται μέσα από 8 διαφορετικές κινήσεις-διατάξεις αρχικά μετατοπίζοντας και αφαιρώντας τον ένα κύβο από τον άλλο δημιουργώντας μια παραδειγματική μορφή, αυτή του σχήματος L. Αυτό το βασικό σχήμα του το πολλαπλασιάζει, το περιστρέφει γύρω από διαφορετικούς άξονες, αφαιρεί το ένα από το άλλο δημιουργώντας άλλες φορές κενά και άλλες πλήρη τα οποία επαναχρησιμοποιεί με άλλο τρόπο.
Στα αντιληπτικά διαγράμματά του ο Eisenman περιστρέφει τους κύβους σε κάθε κατεύθυνση, καθρεφτίζει, μετακινεί, προβάλει, επικαλύπτει και δημιουργεί κενά, τα οποία σταδιακά δημιουργούν τα ίχνη από αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε περισσότερο σπάσιμο παρά αποδόμηση της μορφής. Η επικάλυψη των αποτυπώσεων προκάλεσε πολλές πιθανές σχέσεις μεταξύ χτιστού και κενού, ίχνους, παρουσίας και απουσίας.Εξετάζει έντονα την σχέση περιβλήματος και περιεχομένου, εσωτερικού και εξωτερικού. Τα L σχήματά του, διαπερνούν τις τρεις διαστάσεις και φαίνονται να είναι σε μια διαρκή ροή και κίνηση. Εξουδετερώνει τα όρια που θέτει η υλική διάσταση στις γεωμετρικές μορφές και τα όρια του ίδιου του κελύφους που ρέει από το εσωτερικό στο εξωτερικό και το αποτέλεσμα μας θυμίζει το ίχνος που θα άφηνε η αποδόμηση της κίνησης αυτής της μάζας αν κατρακυλούσε στην πλαγιά, με τον ίδιο τρόπο που θα άφηνε αποτύπωμα ένα κύμα πάνω στην άμμο.
Αποτέλεσμα για τον χρήστη
Δεν παρουσιάζει κανένα σημάδι που συνήθως συναντάμε ή μας υποδηλώνει την κατοικία ως χρήση και οι τρεις μακέτες του έργου εντείνουν αυτήν την αίσθηση. Αντιθέτως, η έλλειψη ισορροπίας, η ασάφεια και η πολυπλοκότητα των χώρων, οι οποίοι δεν είναι ούτε εσωτερικοί ούτε εξωτερικοί, αποκαλύπτουν μια διαμάχη μεταξύ των λειτουργικών αναγκών του χώρου και της αυτονομίας της μορφής. Αυτή η αντίληψη ενισχύεται από τον πολύπλοκο τρόπο που εκτυλίσσεται κλιμακωτά, τις πολλαπλές θεάσεις που προκαλούν την αίσθηση αποπροσανατολισμού, μια αποσπασματική αντίληψη του χώρου ο οποίος δεν περιβάλλει το άτομο. Οι περισσότεροι από τους χώρους διημέρευσης είναι πρόβολοι πάνω από ένα κενό. Αδιαφανείς, συμπαγείς τοίχοι κλείνουν σε πολλές περιπτώσεις την εκπληκτική θέα του κόλπου. Τα «παράθυρα» στο πάτωμα διασπούν τον χρήστη από τις καθημερινές του δραστηριότητες. Το πάτωμα φαίνεται σαν να μην είναι στην θέση που θα έπρεπε να είναι γιατί αιωρείται πάνω από το φυσικό έδαφος, προκαλώντας σύγχυση για το που είναι η οροφή και που το πάτωμα. Η χωρική πολυπλοκότητα που έχει παραχθεί, δημιουργεί μια αποπροσανατολισμένη και κομματιασμένη αντίληψη του χώρου που μας προκαλεί να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση του κατοίκου με τον οικότοπο.
Σημασία στην αρχιτεκτονική
Αυτή η κατοικία αποτυπώνει την έρευνα του Peter Eisenman στην αρχιτεκτονική που αναφέρεται μόνο στον εαυτό της και στα χαρακτηριστικά της, χωρίς κανένα άλλο νόημα πέρα από την διαδικασία παραγωγής της. Την διαδικασία και μέθοδο σχεδιασμού του την βλέπουμε σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και σε άλλα έργα του και γεννήθηκε σιγά σιγά μέσα από αυτά. Το σύνολο αυτών των φαινομενικά τυχαίων κανόνων στις κινήσεις που ακολουθεί δίνουν την αίσθηση ότι και το τελικό του έργο είναι ένα σκόπιμο λάθος, αλλά παράγουν εν τέλει ένα κτίριο που δείχνει καθαρά την προέλευσή του και ενημερώνει τον χρήστη ή τον θεατή ότι πρόκειται για κάτι παραπάνω από ένα συνηθισμένο έργο, αλλά περισσότερο για ένα μήνυμα που περιμένει να αποκωδικοποιηθεί και να κατανοηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
Δαφνερό Κοζάνης
Το Δαφνερό είναι μικρό χωριό του Νομού Κοζάνης. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Σιάτιστας. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Βοίου. Είναι κτισμένο στο οροπέδιο που σχηματίζει ο Αλιάκμονας οριοθετώντας τους νομούς Κοζάνης και Γρεβενών και το όρος Βούρινος. Το χωριό σήμερα αριθμεί περι τους 80 μόνιμους κατοίκους. Την δεκαετία του 60 που άρχισε η μετανάστευση προς το εξωτερικό (Γερμανία, Καναδάς, Αυστραλία, Ν.Αφρική), αλλά και το εσωτερικό, το χωριό αριθμούσε περί τους 250 κατοίκους. Η μικρή απόδοση των χωραφιών και της κτηνοτροφίας, οι σκληρές συνθήκες διαβίωσης και η απομόνωση λόγω του ανύπαρκτου οδικού δικτύου, παρά την μικρή απόσταση από κεντρικό οδικό άξονα, ανάγκασε τους κατοίκους να αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλους τόπους και να μην επιστρέψουν οι περισσότεροι ποτέ στο χωριό τους. Οι λιγοστοί πλέον κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την επεξεργασία γούνας.
Ιστορία
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες για τη δημιουργία του χωριού. Αναφέρεται στον Κώδικα της Ζάβορδας περίπου το 1534 και το 1692. Η ευρύτερη περιοχή έχει κατοικηθεί από την αρχαιότητα, όπως μαρτυρούν ευρήματα που βρέθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες του χωριού και φιλοξενούνται στο μουσείο Θεσσαλονίκης. Απελευθερώθηκε από τους Τούρκους τον Οκτώβρη 1912. Στα νεώτερα χρόνια είναι γνωστή η συμμετοχή κατοίκων στον Μακεδονικό αγώνα και στην αντίσταση κατά των Ιταλών (μάχη Φαρδύκαμπου). Στις 13 Μαΐου 1995, το χωριό δοκιμάστηκε από μεγάλο σεισμό, που είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των περισσοτέρων σπιτιών.
Αξιοθέατα
Η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, χτισμένη στα 1832, η κοιλάδα της Αγίας Παρασκευής και η κοιλάδα του Αλιάκμονα.
884
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 884 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ντάιαμοντ Ντάλας Πέιτζ
Ο Ντάλας Πέιτζ (Page Joseph Falkinburg, 5 Απριλίου 1956) είναι Αμερικανός πρώην παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το όνομα που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ "Ντάιαμοντ" Ντάλας Πέιτζ ή πιο απλοποιημένο, Ντι Ντι Πι. Εκτός της πάλης έχει ασχοληθεί με την ηθοποιία, ενώ είναι και γυμναστής. Επίσης, έχει συμβόλαιο "Θρύλου" με το WWE.
Καριέρα
Έκανε ντεμπούτο το 1988 και η καριέρα του είχε διάρκεια δύο δεκαετίες, καθώς αποσύρθηκε το 2009. Αγωνίστηκε κυρίως για τρεις εταιρείες, τις μεγαλύτερες της επαγγελματικής πάλης: το World Championship Wrestling ή WCW, World Wrestling Federation ή WWF, πλέον WWE και το Total Nonstop Action Wrestling ή TNA.
Μάνατζερ
Υπέγραψε σε εταιρεία πάλης και εισήλθε στο χώρο, το 1988, ως μάνατζερ και όχι ως παλαιστής, για το American Wrestling Association, στο οποίο έμεινε μόλις εννέα μήνες. Αφού είχε δοκιμές αργότερα και στο WWF, ως σχολιαστής, υπέγραψε το 1991 στο WCW. Συνέχισε να εμφανίζεται ως μάνατζερ, ως τα τέλη του ίδιου έτους, όταν και έγινε παλαιστής.
Παλαιστής
Στην εταιρεία αυτή, πέρασε πάνω από μια δεκαετία και έγινε τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών, δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών, τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Ομάδων και μια φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής Τηλεόρασης. Μετά την πώληση του WCW στο WWF, το 2001, συνέχισε εκεί. Κατέκτησε μια φορά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και μια φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Εξαιτίας τραυματισμών, το συμβόλαιό του, το 2002 δεν ανανεώθηκε. Την περίοδο 2004-2005 εργάστηκε για το TNA.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Αρσαμόσατα
Τα Αρσαμόσατα ή Ἀρμόσατα ή Αρσαμασάτ (στα αρμενικά Արշամշատ), ή, ακόμη, Σιμσάτ, ήταν αρχαία πόλη η οποία ιδρύθηκε γύρω στο 220 π.Χ, στο αρμενικό βασίλειο της Σωφηνής η οποία στη συνέχεια πέρασε στην επικράτεια των Σελευκιδών και στους επόμενους αιώνες στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στους Άραβες, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Σελτζούκους, πριν ερημωθεί κατά τον 13ο αιώνα. Βρισκόταν ανάμεσα στον Ευφράτη και τον Τίγρη, στα εδάφη της επαρχίας Ελαζίγ της σημερινής Τουρκίας. Η θέση της πόλης θεωρείται ότι είναι στην περιοχή της Χαράμπα (σε απόσταση περίπου 60 χμ. στα ανατολικά του Ελαζίγκ), εδάφη που βρίσκονται εν μέρει κάτω από τα νερά του. Η πόλη δεν πρέπει να συγχέεται με τα Σαμόσατα.
Ονομασίες και προέλευση του ονόματος
Το όνομα θεωρείται ότι προέρχεται από το όνομα Αρσάμης, τυπικό όνομα περσικής προέλευσης, κοινό σε μέλη της δυναστείας της Σωφηνής, ένα από τα οποία θεωρείται ότι μπορεί να ήταν ιδρυτής της πόλης και συγκεκριμένα στον.
Τα ονόματα που υπάρχουν σε αναφορές για την πόλη αυτή είναι τα εξής :
Τοποθεσία - ιστορική γεωγραφία
Μετά το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα, η θέση των Αρσαμοσάτων θεωρείται ότι είναι 55 χλμ περίπου ανατολικά του Ελαζίγ, στον λόφο Σιμσάτ, κοντά στο χωριό Χαράμπα, το οποίο είναι εν μέρει κάτω από το νερό της λίμνης του φράγματος Κεμπάν. Η τοποθεσία αναφέρεται και ως λόφος Χαράμπα και εκεί είχαν εντοπιστεί αρχαία ευρήματα τα οποία φιλοξενούνται στο Αρχαιολογικό και Εθνογραφικό μουσείο του Ελαζίγ Ο Πολύβιος, τον 2ο αιώνα π.Χ. ανέφερε ότι βρισκόταν στο αποκαλούμενο «Καλό Πεδίο», μεταξύ του ποταμού Ευφράτη και του ποταμού Τίγρη. Τον πρώτο αιώνα, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στο έργο του Φυσική Ιστορία το οποίο συντάχθηκε περίπου το 77-79 μ.Χ., αναφέρει ότι «Οι πιο διάσημες πόλεις στην Μικρή Αρμενία είναι η Καισαρεία, η Άζα και η Νικόπολις, στην Μεγάλη Αρμενία τα Αρσαμόσατα που βρίσκονται κοντά στον Ευφράτη, τα Καρκαθιόκερτα επί του Τίγρη, τα Τιγρανόκερτα και πάνω σε πεδιάδα κοντά στον ποταμό Αράξη, τα Αρτάξατα». Τον δεύτερο αιώνα από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο αναφέρεται στην Μεγάλη Αρμενία, ανάμεσα στις πόλεις της εποχής: Ηλέγερδα ή [Κ]λέγερδα, Μαζάρα, Άνζητα, Σόειτα, Βελκανία, Σελτία, Θωσπία, Κολχίς, Σιαυνάνα, Αρσαμόσατα, Κόρδα, μεταξύ του Ευφράτη και των πηγών του Τίγρη, στις περιοχές Ανζητηνή (ή Ανζιτηνή), Θωσπίτη, Κοριναία. Μετά την εγκατάλειψη της πόλης τον 13ο αιώνα, θεωρείται ότι ο πληθυσμός της χωρίστηκε σε κοντινά χωριά που δεν είναι γνωστό αν προϋπήρχαν ή φτιάχτηκαν από κατοίκους των Αρσαμοσάτων. Σημειώνεται ότι επτά χωριά της περιοχής κοντά στο χωριό της Χαράμπα (από το αραβικό Kharaba που σημαίνει «ερείπια», σήμερα μερικώς υπό το νερό του Φράγματος Κεμπάν), ονομάζονταν (ίσως ονομάζονται μέχρι και σήμερα), όλα μαζί Αρσιμσάτ (Arsimsat) (από το αραβικό όνομα για τα Αρσαμόσατα, προερχόμενο από το αρμένικο όνομα Αρσαμασάτ (Arshamashat), που είχε γίνει Αρσιμσάτ (Arshimshat) και συντομευμένο Σιμσάτ (Shimshat).
Ιστορία
Η πρώτη πληροφορία που έχουμε για την πόλη είναι από το Πολύβιο (8.23-25), ο οποίος την ονομάζει Ἀρμόσατα  και αναφέρει  ότι βρισκόταν  στο αποκαλούμενο «Καλό Πεδίο», μεταξύ του ποταμού Ευφράτη και του ποταμού Τίγρη. Την πόλη πολιόρκησε ο Σελευκίδης Αντίοχος ο Γ΄, ενώ την υπεράσπιζε ο νεαρός βασιλιάς Ξέρξης (ο Hewsen εκτιμά το 212 π.Χ. ). Μετά από συνεννόηση με τον Αντίοχο, ο Ξέρξης παρέδωσε την πόλη και ο Αντίοχος του άφησε πολλά από τα χρήματα που χρωστούσε και του έδωσε την αδελφή του Αντιοχίδα σε γάμο . Θεωρείται ότι ο πατέρας του Ξέρξη και πιθανώς ιδρυτής των Σαμοσάτων ήταν ο βασιλιάς Αρσάμη της Σωφηνής (προς το 220 π.Χ.), καθώς και ότι η πόλη για κάποια χρονική περίοδο, φαίνεται να αποτέλεσε πρωτεύουσα του βασιλείου της Σωφηνής.
Στην διάρκεια του Μεσαίωνα, βρέθηκε αρκετές φορές υπό τον έλεγχο των Βυζαντινών και των Αράβων. Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος αναφέρει ότι υπήρχε «Θέμα Ασμοσάτου», το οποίο στα προηγούμενα χρόνια ήταν υπό τους «Σαρακηνούς»
Η πόλη ήταν επισκοπική έδρα σύμφωνα με το Notitiae Episcopatuum. Σώζεται σφραγίδα μητροπολίτου του 11ου αιώνα με την ένδειξη «Κων[σ]ταντ[(ί)ν(ου) μητ]ροπολ(ίτου) [Ἀ]σμοσάτ(ου)»
Εγκαταλείφθηκε στην διάρκεια του 13ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σωφηνή
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1970
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1970 ήταν η 15η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Έλαβε χώρα στις 21 Μαρτίου 1970 στο RAI Congrescentrum στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας και παρουσιάστηκε από τη Βίλι Ντόμπε.
Λόγω του ότι υπήρχαν τέσσερις νικητές στον προηγούμενο διαγωνισμό, τέθηκε το ερώτημα σχετικά με το ποιο έθνος θα φιλοξενήσει το διαγωνισμό του 1970. Με το Ηνωμένο Βασίλειο να φιλοξενεί το 1968 και την Ισπανία το 1969, μόνο η Γαλλία και η Ολλανδία ήταν υπό εξέταση. Η ρίψη ενός νομίσματος είχε ως αποτέλεσμα η διοργανώτρια χώρα να αποφασιστεί η Ολλανδία.
Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η με το τραγούδι "All Kinds of Everything", ερμηνευμένο από την Ντάνα και γραμμένο από τους Ντέρι Λίντσεϊ και Τζάκι Σμίθ. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη της Ιρλανδίας στο διαγωνισμό. Το τερμάτισε στη δεύτερη θέση για έβδομη φορά, ενώ η  κατέληξε στην τρίτη θέση - το καλύτερο αποτέλεσμα για τη χώρα εκείνη τη στιγμή. Αυτή ήταν επίσης η μόνη φορά που το έλαβε «μηδέν πόντους».
Τοποθεσία
Εξαιτίας του ότι υπήρξαν 4 νικητές στον προηγούμενο διαγωνισμό, προέκυψε το ερώτημα για το πού θα φιλοξενηθεί ο διαγωνισμός του 1970 Με το Ηνωμένο Βασίλειο να έχει ήδη φιλοξενήσει τον διαγωνισμό το 1968 και την Ισπανία το 1969, μόνο η Γαλλία και η Ολλανδία είχαν μείνει στη σκέψη των αξιωματούχων της Eurovision. Με το γύρισμα του κέρματος αποφασίστηκε η Ολλανδία για χώρα διεξαγωγής.
Διαδικασία και διεξαγωγή ψηφοφορίας
Οι Ολλανδοί παραγωγοί αναγκάστηκαν να κάνουν προσθήκες στο πρόγραμμα, καθώς μόλις 12 χώρες αποφάσισαν να ταξιδέψουν στο Άμστερνταμ. Έτσι, η έναρξη περιελάμβανε ένα μεγάλο σε διάρκεια βίντεο γυρισμένο στο Άμστερνταμ και εισήχθησαν για πρώτη φορά τα βίντεο μικρής διάρκειας τύπου "τουριστικής κάρτας", με τους καλλιτέχνες της κάθε χώρας. Ωστόσο, οι "κάρτες" για την Ελβετία, το Λουξεμβούργο και το Μονακό κινηματογραφήθηκαν όλες στο Παρίσι, όπως η κάρτα της Γαλλίας. Αξιοσημείωτο ήταν ότι μετά την ταινία που διήρκεσε πάνω από 4 λεπτά στην αρχή του προγράμματος, έγινε ίσως η πιο μικρή σε διάρκεια παρουσίαση στην ιστορία από παρουσιαστή. Η Βίλι Ντόμπε καλωσόρισε τους τηλεθεατές στα αγγλικά, γαλλικά και ολλανδικά, τερματίζοντας την εισαγωγή της έπειτα από μόνο 24 δευτερόλεπτα. Στην οθόνη αναγράφονταν τα ονόματα της κάθε συμμετοχής σε υπότιτλους, με τους τίτλους των τραγουδιών γραμμένους με μικρά γράμματα και τα ονόματα του ερμηνευτή/ συνθετών και στιχουργών με μικρά.
Το σκηνικό επινοήθηκε από τον Ρόλαντ ντε Γκρουτ. Ήταν ένα απλό σχέδιο με πολλά κυρτά, οριζόντια κομμάτια και ασημένια μπιχλιμπίδια, που μπορούσαν να κινούνται με διαφορετικούς τρόπους.
Προκειμένου να αποφευχθεί ό,τι έγινε το 1969, θεσπίστηκε κανονισμός για την ισοψηφία στη βαθμολογία. Έτσι, ορίστηκε ότι σε περίπτωση που δύο ή περισσότερα τραγούδια κέρδιζαν τους ίδιους βαθμούς και ισοφάριζαν για πρώτη φορά, το κάθε τραγούδι θα έπρεπε να ερμηνευτεί εκ νέου. Έπειτα από αυτό κάθε εθνική κριτική επιτροπή (εκτός από τις κριτικές επιτροπές των ενδιαφερομένων χωρών) θα ψήφιζε με την ανάταση του χεριού ποιο τραγούδι πίστευαν ότι ήταν το καλύτερο. Αν οι χώρες ήταν ξανά ισόπαλες, τότε θα μοιράζονταν την πρώτη θέση.
Συμμετέχουσες χώρες
Η Αυστρία (η οποία δεν έλαβε μέρος το 1969), η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία και η Σουηδία δεν έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό, καθώς δεν ήταν ικανοποιημένες με το αποτέλεσμα του 1969 και τον τρόπο ψηφοφορίας. Ωστόσο η Πορτογαλία διεξήγαγε εθνικό τελικό, τον οποίο κέρδισε ο Σέρζιο Μπόργκες.
Ψηφοφορία και επακόλουθα
Κατά την προετοιμασία για το Διαγωνισμό, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν τα φαβορί για να κερδίσει και επίσης το φαβορί με την ορχήστρα 50 κομματιών. Σίγουρα για τη νίκη, η βρετανική αντιπροσωπεία είχε διοργανώσει ένα πάρτι του νικητή που θα ριχτεί μετά τον διαγωνισμό. [2] Τελικά, οι δύο μόνο χώρες που συμμετείχαν στην εκδήλωση ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία, αν και οι τελευταίοι είχαν το προβάδισμα σε όλη τη διάρκεια της ψηφοφορίας. Η Ιρλανδία πήρε τη νίκη με 32 πόντους, 6 πόντους μπροστά από το Ηνωμένο Βασίλειο, με τη Γερμανία τρίτη. Το Λουξεμβούργο δεν κατάφερε να σηκώσει κανένα σημείο - τη μόνη φορά που το έκανε ποτέ.
Η Mary Hopkin σημείωσε μερικές ακόμη επιτυχίες, αλλά μείωσε την καριέρα της στη μουσική το 1971 αφού παντρεύτηκε. Αργότερα σχολίασε την εμφάνισή της στο Διαγωνισμό ως ταπεινωτική και είπε ότι μισούσε το τραγούδι που έπρεπε να τραγουδήσει. Ο Ισπανός νεοεισερχόμενος Julio Iglesias συνέχισε να επιτυγχάνει την παγκόσμια επιτυχία στις δεκαετίες που ακολούθησαν και έγινε ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές όλων των εποχών. Η Dana, εν τω μεταξύ, συνέχισε να κερδίζει χτύπημα singles σε όλη τη δεκαετία του '70 με τραγούδια όπως "Παραμύθι" και "Θα είναι ένα κρύο κρύο Χριστούγεννα". Στη δεκαετία του 1990 έγινε πολιτικός, προήχθη για τις προεδρικές εκλογές στην Ιρλανδία το 1997 και το 2011 και έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1999.
Από τους άλλους καλλιτέχνες, η Stella Maessen (των Hearts of Soul), ο Jean Vallée, ο Guy Bonnet και η Katja Ebstein συμμετείχαν και πάλι στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, ο τελευταίος δύο φορές περισσότερο. Το επόμενο έτος, η Αυστρία, η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία και η Σουηδία επέστρεψαν στο διαγωνισμό.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε ερμηνεία ένας μαέστρος ήταν υπεύθυνος για τη διεύθυνση της ορχήστρας.
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
Για πρώτη φορά δεν επανήλθε κανείς καλλιτέχνης που είχε λάβει μέρος σε προηγούμενους διαγωνισμούς.
4 βαθμοί
Παρακάτω είναι ένα σύνολο όλων των 4 βαθμών στον τελικό:
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1964, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Οικογένεια Λαμπελέτ
Οι Λαμπελέτ ήταν μουσική οικογένεια της Κέρκυρας, ελβετικής καταγωγής. Το επίθετο αναφέρεται και ελληνικοποιημένο: Λαμπελέτης. Γνωστότερα μέλη της, οι συνθέτες Ναπολέων, και Γεώργιος (Τζώρτζης).
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικές οικογένειες της Κέρκυρας Κατηγορία:Ελληνικές οικογένειες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Μονλώρ (Αβερόν)
Το Μονλώρ (γαλλικά και οξιτανικά: Montlaur) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονλωραί (γαλλικά: Montlaurais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Κλάους Άλοφς
Ο Κλάους Άλοφς, γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1956 στο Ντύσσελντορφ, είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους Γερμανούς επιθετικούς της δεκαετίας του 1980, ήταν πρώτος σκόρερ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1980.
Από το 1999 έως το 2012 εργάστηκε ως γενικός γραμματέας της γερμανικής Βέρντερ Βρέμης, ενώ σήμερα εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής της ΦφΛ Βόλφσμπουργκ. Προηγουμένως είχε, για μικρό διάστημα, εργαστεί ως προπονητής της Ντύσσελντορφ.
Σύλλογοι
Ο Άλοφς ξεκίνησε την καριέρα του από την ΤοΣ Γκέρεσχαϊ Αναδείχτηκε στη συνέχεια, όταν αγωνιζόταν στην Ντύσσελντορφ. Άφησε την ομάδα το 1981 για λογαριασμό της ΦΚ Κολωνίας.
Εντάχθηκε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 1987, με σχετική πρωτοβουλία του Μπερνάρ Ταπί ώστε να συνθέσει ένα εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο με τον Ζαν-Πιέρ Παπέν. Μεταγράφηκε στην Ζιροντέν Μπορντό το 1989, στο πλαίσιο ανταλλαγής με τους Αλαίν Ρος και Ζαν Τιγκανά, πραγματοποιώντας μια εξαιρετική σεζόν με την ομάδα της Μπορντό. Η εξαιρετική του συνεργασία με τον Πιέτ ντεν Μπόερ ήταν το κλειδί της επιτυχημένης πορείας της Μπορντό την σεζόν εκείνη. Όμως η πορεία του με τον σύλλογο διακόπηκε πρόωρα, λόγω των οικονομικών προβλημάτων της Μπορντό. Επέστρεψε στη γενέτειρά του και ολοκλήρωσε την καριέρα του στη Βέρντερ Βρέμης το 1993.
Συνολικά ο Κλάους Άλοφς αγωνίστηκε σε 424 αναμετρήσεις της Μπούντεσλιγκα, όπου πέτυχε συνολικά 177 τέρματα, κάτι που τον φέρνει στην 7η θέση της κατάταξης με τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία του πρωταθλήματος. Τα 71 γκολ του με την Φορτούνα Ντύσσελντορφ αποτελούν ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου.
Εθνική
Ο Κλάους Άλοφς συμμετείχε σε 56 αναμετρήσεις με την Εθνική Γερμανίας μεταξύ 1978 και 1988.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Nationalmannschaft στις 11 Οκτωβρίου 1978 στην Πράγα, απέναντι στην Τσεχοσλοβακία.
Συμμετείχε στην συνέχεια στο Euro 1980 κι έπειτα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Ντύσσελντορφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φορτούνα Ντύσσελντορφ
Σελέκ
Το Σελέκ (Шелек* πρώην Τσιλίκ) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Αλμάτι στο νοτιοανατολικό Καζακστάν. Βρίσκεται στην επαρχία Ενμπεκσικαζάκ, και ο πληθυσμός σύμφωνα με την καζακική απογραφή του 2009 είναι 26.688 κάτοικοι.
ΦΚ Τέτεκς
Ιστορία
Το 1946 υπήρχε μια ομάδα από το Τέτοβο που ονομαζόταν Σαρ Τέτοβο και η οποία διαγωνιζόταν στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα και για το Περιφερειακό Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας της Γιουγκοσλαβικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της τότε Γιουγκοσλαβίας. Αυτή η ομάδα είχε κερδίσει το περιφερειακό κύπελλο δύο φορές, το 1948 και το 1950. Επίσης, είχε επιτυχημένες πορείες στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Μετά από μερικά χρόνια διαλύθηκε κυρίως για οικονομικούς λόγους. Σύντομα δημιουργήθηκε μια νέα ομάδα με βάση την Σαρ, η ΦΚ Τεκστίλετς (ФК Текстилец). Η ομάδα ιδρύθηκε το 1953. Οι ιδρυτές της ομάδας προέρχονταν από την εταιρεία κλωστοϋφαντουργίας Τέτεκς και για το λόγω αυτό είναι γνωστοί σαν Στοφάροι, Штофари (Ράφτες).
Η ΦΚ Τέτεκς αγωνίστηκε στο πρώτο πρωτάθλημα της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά τερμάτισε στην 17η θέση και υποβιβάστηκε. Η ομάδα αγοράστηκε από το γερμανικό όμιλο UFA Media Group, με πρόεδρο τον Σλόμπονταν Βούϊτσιτς (Слободан Вујчиќ - Брацо). Αφότου κέρδισε το πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας το 2009, ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία για την περίοδο 2009-2010. Το 2010 κατέκτησε το πρώτο κύπελλο της και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έκανε το ντεμπούτο της στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Το 2013 έγραψε ιστορία καθώς έγινε η πρώτη ομάδα στη Βόρεια Μακεδονία που ενώ είχε υποβιβαστεί κέρδισε το κύπελλο.
Διακρίσεις
Περιφερειακό Πρωτάθλημα Βόρειας Μακεδονίας:
Δεύτερη Κατηγορία Γιουγκοσλαβίας:
🇲🇰 Δεύτερη κατηγορία: Περιφερειακό Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας: 🇲🇰 Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας:
🇲🇰 Σούπερ Καπ Βόρειας Μακεδονίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Τέτεκς Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953 Κατηγορία:Τέτοβο
885
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 885 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Foreman For Real
Το Foreman For Real είναι βιντεοπαιχνίδι πυγμαχίας που κυκλοφόρησε το 1995 για το Game Boy, το Game Gear, το Sega Mega Drive και το Super Nintendo Entertainment System και περιλαμβάνει τον Τζόρτζ Φόρμαν. Αποτελεί συνέχεια του παιχνιδιού George Foreman's KO Boxing.
Gameplay
Το παιχνίδι διαθέτει φωτορεαλιστικές απεικονίσεις των παικτών μέσω μιας τεχνολογίας της Acclaim. Δύο γωνιές κάμερας είναι διαθέσιμες.
Αποδοχή
Η Digital Press έδωσε στην έκδοση Mega Drive ένα 3 από 10, δίνοντας έπαινο στα γραφικά, αλλά κριτική στο gameplay. Η ίδια έδωσε στην έκδοση Game Gear ένα 6 από 10, χαρακτηρίζοντας το καλύτερο από την έκδοση Mega Drive, δίνοντας επίσης έπαινο στα γραφικά, αλλά κριτική στον ήχο. Η Allgame έδωσε επίσης κριτική στο παιχνίδι. Η Next Generation έδωσε αρνητική κριτική στην έκδοση Mega Drive, δίνοντας του ένα αστέρι από πέντε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1995 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Gear
Λαρς Μίκελσεν
Ο Λαρς Ντίττμαν Μίκελσον (δανικά: Lars Dittmann Mikkelsen, 6 Μαΐου 1964) είναι Δανός ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Περισσότερο γνωστός είναι για τη συμμετοχή του στις τηλεοπτικές σειρές The Killing, Sherlock, House of Cards και Star Wars Rebels. Ο Λαρς είναι ο μεγάλος αδελφός του Μας Μίκελσεν. Το 2011, έλαβε το δανικό βραβείο Årets Reumert, για την προσφορά του στο θέατρο. Ενώ το 2018, έλαβε και International Emmy Award ως Καλύτερος Ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2004
Ανδρών
* Διεξήχθη ξεχωριστό πρωτάθλημα βάδην.
Γυναικών
* Διεξήχθη ξεχωριστό πρωτάθλημα βάδην.
Τριανταφυλλιά Τσιρώνη
Η Τριανταφυλλιά Τσιρώνη, ήταν Καλαβρυτινή αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Τριανταφυλλιά, αναφέρεται στην πηγή σαν "Κλίνη Τριανταφυλλιά Τσιρώνη", ήταν από το Βραχνί Αχαΐας. Ήταν από τους επιζώντες της Μάχης στο Καστράκι όπου ολιγάριθμοι Έλληνες με τα γυναικόπαιδα από τα Καλαβρυτοχώρια αντιμετώπισαν τον Ιμπραήμ. Σε όλη της τη ζωή έφερε στο κεφάλι ορατά τα τραύματα από τα σπαθιά των Οθωμανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821