cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάρις Αλεξίου
Δεκαετία του 2000
μικρογραφία|Η Αλεξίου σε συναυλία στο [[Βερολίνο το 2006]] Το 2000 ένας πολυσυλλεκτικός δίσκος, το Παράξενο φως, και ένας με επανεκτελέσεις σε απέριττες ενορχηστρώσεις, οι Ψίθυροι αποτελούν τις πρώτες παραγωγές της Εστίας, της εταιρείας που συστήνει η ίδια η Αλεξίου, μέσω της οποίας πρόκειται να εκδίδει τους δίσκους της από εδω και πέρα. Το Ως την άκρη του ουρανού σου (2003) γίνεται δις πλατινένιο, ενώ σε καινούργια τραγούδια την ακούμε πάλι το 2006 με το νεοδημοτικού ύφους άλμπουμ Βύσσινο και νεράντζι. Το 2007 συμμετέχει στον δίσκο Δρόμοι του Σωκράτη Μάλαμα όπου η ίδια έγραψε και τους στίχους για το τραγούδι Μην πολεμάς. Το 2005 αναλαμβάνει την παραγωγή του πρώτου προσωπικού CD της νέας τραγουδίστριας Ζωής Παπαδοπούλου και το 2008 κάνει το ίδιο για τον τραγουδοποιό Μάκη Σεβίλογλου. Το καλοκαίρι του 2008 η Χάρις Αλεξίου δίνει τη μεγαλύτερη συναυλία των τελευταίων χρόνων στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο με περισσότερους από 20.000 θεατές, μαζί με τους Μπάμπη Στόκα και Ανδριάνα Μπάμπαλη.Το καλοκαίρι του 2009 περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στη δισκογραφία με τον νέο δίσκο Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι με πωλήσεις άνω των 70.000 αντιτύπων. Μαζί με το νέο άλμπουμ της εκδίδει ένα λεύκωμα όπου καταγράφεται η μουσική διαδρομή της και η ζωή της στο τραγούδι. Το λεύκωμα περιέχει φωτογραφίες της από το αρχείο της και αποσπάσματα απο συνεντεύξεις. Το λέυκωμα επιμελείται ο Γιώργος Τσάμπρας ως αφηγητής και εκδίδεται απο την Κ. Γ. Αδάμ εκδοτική. Τραγούδια που ξεχωρίζουν την δεκαετία αυτή: "Να 'μαι καλά", "Εδώ σε θέλω", "Απόψε θέλω να πιω", "Οι φίλοι μου χαράματα", "Το κύμα", "Ίσως", "Ο άνθρωπός μου".
Δεκαετία του 2010
Τον Ιανουάριο του 2012, έπειτα απο τριάντα χρόνια από τα Τραγούδια της χθεσινής μέρας, ξανασυνεργάζεται με τη Δήμητρα Γαλάνη, με επιτυχημένες κοινές τους εμφανίσεις στο θέατρο Παλλάς και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης για τέσσερις παραστάσεις. Οι μουσικές αυτές βραδιές ηχογραφούνται και τον Ιούλιο του 2012 βγαίνουν σε διπλό CD, με 36 τραγούδια. Ταυτόχρονα οι δυο ερμηνεύτριες, το καλοκαίρι, ξεκινούν περιοδεία στην Ελλάδα και στην Κύπρο με πρώτο σταθμό την Αθήνα στο θέατρο Βράχων με δύο συναυλίες. Την ίδια στιγμή, εμφανίζεται στο Φεστιβάλ Sete της Γαλλίας, με τίτλο "Kalispera". Η συνεργασία με τη Δήμητρα Γαλάνη τελειώνει με μια συναυλία στο Olympia του Παρισιού.
Το Φθινόπωρο του 2012, επιστρέφει στην δισκογραφία με 14 καινούρια τραγούδια σε ανέκδοτους στίχους του Μανώλη Ρασούλη.Το άλμπουμ ονομαζεται "Η Τρίπλα" και μουσική συνέθεσαν οι Βάσω Αλλαγιάννη, Πέτρος Βαγιόπουλος, Χρήστος Νικολόπουλος, Ορφέας Περίδης, Leon Y. Poliker και η ίδια η Χάρις Αλεξίου (διασκευή σε μουσική του Μάνου Λοΐζου). Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 10 Δεκεμβρίου. Τον Απρίλιο του 2013 παρουσίασε τη νέα της δουλειά στο Gazarte για Επτά και Μία Νύχτες μαζί με μία νέα μουσική μπάντα, τους Nouveau Sextette (κορυφαίους Έλληνες σολίστες). Ερμηνεύει καινούρια τραγούδια και παλαιότερα δοσμένα με ένα καινούργιο τρόπο. Μαζί τους θα εμφανιστεί τον Μάιο στην Θεσσαλονίκη στο Love Casual Living, καθώς και το καλοκαίρι δίνοντας συναυλίες, οι οποίες τιτλοφορούνται "Δυο κόσμους έχει η ψυχη μου" σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Παράλληλα εμφανίζεται στο Τελ Αβίβ στις 26 και 27 Ιουνίου συμπράτοντας με τη φιλαρμονική ορχήστρα του Ισραήλ στο ανακαινισμένο Mann Auditorium. Η συναυλία της επαναλαμβάνεται τον Νοέμβριο στο Τελ Αβίβ .Το καλοκαίρι το τραγούδι της «Για ενα Τανγκό» ταξιδεύει στο Χόλιγουντ καθώς θα ντύσει ως μουσικό θέμα την ταινία Πριν τα μεσάνυχτα (Before Midnight), η οποία είχε γυριστεί στην Μεσσηνία.
Το 2014 ξεκινά κοινές εμφανίσεις με την Τάνια Τσανακλίδου στο Anodos Live Stage μαζί με τους Nouveau Sextet και φίλους, παρουσιάζοντας ένα σχεδόν τετράωρο πρόγραμμα. Το ίδιο πρόγραμμα παρουσιάζουν το καλοκαίρι με συναυλίες σε πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Στις 3 Απρίλου εμφανίζεται με το γνωστό τουρκικό μουσικό συγκρότημα Ιντζέσαζ (Incesaz) στην Κωνσταντινούπολη στο Κέντρο Παραστάσεων και Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων του Εμπορικού Κέντρου Ζορλού.
Τον Ιούνιο συνεργάζεται με τη δισκογραφική εταιρεία Heaven music, από την οποία κυκλοφορεί το καινούριο τραγούδι Ένα φιλί, που φέρει την υπογραφή του Rous στη μουσική και του Νίκου Μωραΐτη στους στίχους. Το τραγούδι σημειώνει μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία και ξεπερνάει συνολικά τα 7 εκατομμύρια views στο YouTube, εισάγοντας την Αλεξίου για μία ακόμη φορά σε μία νέα γενιά ακροατών. Τον Οκτώβριο κυκλοφορεί ο δίσκος "Τα όνειρα γίνονται πάλι", στον οποίο εκτός από το Ένα φιλί συμπεριλαμβάνονται τραγούδια σε μουσική συνθετών και τραγουδοποιών της νεότερης γενιάς (Στάθης Δρογώσης, Rous, Ανδριάνα Μπάμπαλη, Βασίλης Γαβριηλίδης), όλα σε στίχους του Νίκου Μωραΐτη, καθώς και ένα τραγούδι σε μουσική - στίχους της ίδιας της Αλεξίου. Το cd γίνεται πλατινένιο.
Τον Μάη του 2015 πραγματοποιεί ευρωπαϊκή περιοδεία ξεκινώντας από δυο ελληνικές πόλεις τη Βέροια και την Πάτρα. Επίσης συμμετέχει σε αφιερώματα όπως για τον Χρήστο Νικολόπουλο στο Μέγαρο Μουσικής, για την Βάσω Αλλαγιάννη στο Θέατρο Badminton.
Τον Φεβρουάριο του 2016 η Χάρις Αλεξίου ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι σε δικό της κείμενο, το "Χειρόγραφο" σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη στο Νέο θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου. Η Αλεξίου παρουσιάζει σημαντικές στιγμές της προσωπικής και της επαγγελματικής της ζωής. Το έργο λαμβάνει διθυραμβικά σχόλια απο κοινό και κριτικούς με sold out παραστάσεις. Το έργο ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά τον Οκτώβρη, τον Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη και στο Ισραήλ, τον Δεκέμβρη στην Πάτρα. Ταυτόχρονα κυκλοφορεί το ψηφιακό σινγκλ "Ένα ναι κρύβει ενα όχι" για την παράσταση του Λάκη Λαζόπουλου "Αποχαιρετιστήριο δείπνο" και δύο τραγούδια για την ταινία Η Ρόζα της Σμύρνης του Γιώργου Κορδέλλα.
Τον Νοέμβριο του 2017 ξανανεβαίνει στο θεατρικό σανίδι στην παράσταση του εθνικού θεάτρου (Rex) Οπερέττα του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου. Το καλοκαίρι συμμετέχει στο αφιέρωμα για τον Θάνο Μικρούτσικο στο θέατρο Βράχων και στο αφιέρωμα για τον Δημήτρη Μητροπάνο στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Τον Δεκέμβριο του 2018 συναντά τον Στάυρο Ξαρχάκο στην σκηνή του Gazarte σε ένα εφ' όλης της ύλης αφιέρωμα στον σπουδαίο συνθέτη Γιώργο Ζαμπέτα, οι παραστάσεις στέφονται με επιτυχία καθώς είναι όλες sold out.
Δεκαετία του 2020
Τον Απρίλιο του 2020 κυκλοφορεί μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Minos EMI "Τα τραγούδια της ξενιτιας" ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει το 1987. Δέκα τραγούδια του Θόδωρου Δερβενιώτη και του Κώστα Βίρβου, του Στέλιου Καζαντζίδη και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, του Παναγιώτη Τούντα, του Βασίλη Τσιτσάνη, του Μίκη Θεοδωράκη και του Δημήτρη Χριστοδούλου, του Μάνου Λοΐζου και του Φώντα Λάδη, του Γιάννη Κυριαζή και του Δημήτρη Ρουμελιώτη, του Γεράσιμου Κλουβάτου και του Χαράλαμπου Βασιλειάδη, του Νάκη Πετρίδη, του Γιάννη Βασιλόπουλου και του Βαγγέλη Ατραΐδη και το παραδοσιακό «Τζιβαέρι», κυκλοφορούν σε cd για πρώτη φορά, τριάντα τρία χρόνια μετά την ηχογράφησή τους.
Τον Ιούνιο του 2020 δήλωσε ότι σταματάει τις ζωντανές εμφανίσεις ύστερα από πενήντα χρόνια παρουσίας στο ελληνικό τραγούδι γιατί δεν την ακούει πια η φωνή της και δεν καταδέχεται να τραγουδάει αν δεν το κάνει καλά. Στην ίδια συνέντευξη δηλώνει πως έχει ηχογραφήσει ένα αποχαιρετιστήριο τραγούδι, ένα ντουέτο μαζί με την σπουδαία Yasmin Levy. Το τραγούδι This Shadow κυκλοφορεί τον Ιούλιο από την Minos Emi.
Έπειτα από την ανακοίνωση της ότι αποσύρεται από το τραγούδι και τις ζωντανές εμφανίσεις, στρέφεται στο θέατρο, όπως είχε ήδη κάνει το 2016 με την παράσταση Χειρόγραφο και το 2017 με την Οπερέτα. Έτσι, τον Οκτώβριο του 2020 πρωταγωνιστεί στον μονόλογο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη Μεταμφίεση σε σκηνοθεσία Σταύρου Ράγια στο θέατρο Μικρό Παλλάς. .Συνεχίζει την θεατρική στροφή στην καριέρα της και το καλοκαίρι του 2021 εμφανίζεται στην παράσταση Ιφιγένεια η εν Ταύροις σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη στον ρόλο της θεάς Αθηνάς, περιοδεύοντας σε όλη την Ελλάδα. Την ίδια στιγμή ανακοινώνεται η συμμετοχή της στην νέα τηλεοπτική σειρά Maestro του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, με γυρίσματα στους Παξούς και στην Αθήνα .Η σειρά γνωρίζει μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία και γίνεται η πρώτη ελληνική σειρά που μπαίνει στην πλατφόρμα του Netflix.
Τον Σεπτέμβριο, με αφορμή την επέτειο των εκατό χρόνων απο την Μικρασιατική καταστροφή, συμπρωταγωνιστεί μάζι με την ηθοποιό Όλια Λαζαρίδου στην παράσταση "Το Αϊβαλί η πατρίδα μου" του Φώτη Κόντογλου στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά.
Τον Φεβρουάριο του 2023 κυκλοφορεί ένα ντουέτο με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη "Πως να αγαπώ" σε στίχους του Νίκου Μωραΐτη και μουσική του Νίκου Αντύπα. Είναι πρώτη φορά που συναντίεται δισκογραφικά με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Το τραγούδι ήταν ένα από τα τελευταία τραγούδια που έγραψε ο Αντύπας.
Διακρίσεις
Έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις:
Στις 15 Μαΐου του 2010, ο δήμαρχος της Σμύρνης δίνει το όνομα της Χάριτος Αλεξίου σε μια λεωφόρο της πόλης: Ηaris Αleksiou Dostluk Caddesi (Λεωφόρος Φιλίας), τιμώντας την καταγωγή της και την προσφορά της στην τέχνη
Προσωπική ζωή
Έχει παντρευτεί δύο φορές, με τον Αχιλλέα Θεοφίλου (παραγωγό) και τον Σωτήρη Μπασιάκο (μάνατζέρ της). Έχει υιοθετήσει έναν γιο, τον Μάνο Θεοφίλου, ο οποίος πήρε το όνομά του από τον αγαπημένο της φίλο, Μάνο Λοΐζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων
Golden Sun
Το Golden Sun είναι βιντεοπαιχνίδι ρόλων (RPG-Role Playing Game) από την Ιαπωνία με δημιουργό τους Camelot και δημοσιευτή την Nintendo. Ανακοινώθηκε πρώτη φορά στην Spaceworld το 2000 και κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα. Τα 2 πρώτα παιχνίδια της σειράς κυκλοφόρησαν στο Game Boy Advance ενώ το 3ο στο Nintendo DS.
Χρήσιμες Ιστοσελίδες: http://goldensungreek.de.tl/
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων
Ιωάννης Δ. Παπαδιαμαντόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου του 1909 και ο επικήδειος εκφωνήθηκε από τον Δημήτριο Γούναρη.
Συγγράμματα
Το 1903 εξέδωσε στην Αθήνα ερμηνεία «Περί της στρατιωτικής ποινικής νομοθεσίας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Ι Ι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών
Επίθεση στο σχολείο Σάντι Χουκ
μικρογραφία|δεξιά|Αφιερώσεις και λουλούδια στα θύματα Στις 14 Δεκεμβρίου του 2012 ένοπλος εισέβαλε στο δημοτικό σχολείο Σάντι Χουκ, στο Νιουτάουν της πολιτείας Κονέκτικατ των ΗΠΑ, σκότωσε 20 μαθητές και 6 μέλη του διδακτικού προσωπικού και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Το περιστατικό προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον και αναζωπύρωσε στις ΗΠΑ τη συζήτηση για το νομικό καθεστώς της οπλοκατοχής.
Το πρωί της 14ης Δεκεμβρίου ο εικοσάχρονος Άνταμ Λάντζα σκότωσε τη μητέρα του Νάνσι και στη συνέχεια κατευθύνθηκε με αυτοκίνητο στο δημοτικό σχολείο. Λίγο μετά τις 9:35 π.μ. εφοδιασμένος με τρία ημιαυτόματα όπλα, τα οποία είχε νόμιμα στην κατοχή της η μητέρα του, παρέκαμψε την κλειδωμένη πόρτα του σχολείου πυροβολώντας έναν υαλοπίνακα και στη συνέχεια άνοιξε πυρ αδιακρίτως σε όποιον έβρισκε μπροστά του. Τα περισσότερα από τα θύματά του είχαν πυροβοληθεί πολλές φορές. Ο τελευταίος πυροβολισμός ακούστηκε στις 9:40 π.μ. όταν ο Λάντζα αυτοκτόνησε.
Μόλις πληροφορήθηκε το συμβάν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπάρακ Ομπάμα, εξέφρασε τη θλίψη του και έδωσε εντολή για τετραήμερο πένθος σ΄ όλη τη χώρα με μεσίστιες σημαίες σ΄ όλα τα δημόσια κτίρια, υπογραμμίζοντας "Τα περασμένα χρόνια περάσαμε πολλές ανάλογες τραγωδίες, είτε στο δημοτικό σχολείο του Nιουτάουν, στον εμπορικό κέντρο στο Όρεγκον, σε ναό στο Ουισκόνσιν, σε κινηματογράφο στο Κολοράντο ή στη γωνία του δρόμου στο Σικάγο. Αυτές οι γειτονιές είναι γειτονιές μας κι αυτά τα παιδιά δικά μας παιδιά. Θα πρέπει λοιπόν να συσπειρωθούμε και να προχωρήσουμε σε ενέργειες για να προλάβουμε περισσότερες τραγωδίες ανεξαρτήτως πολιτικής", εκφράζοντας παράλληλα και τη μεγάλη του συμπάθεια στις οικογένειες των θυμάτων.
Ο δήμος του Νιουτάουν αποφάσισε την κατεδάφιση του σχολείου και την κατασκευή νέου στον ίδιο χώρο, επειδή πολλοί γονείς αρνήθηκαν να στείλουν τα παιδιά τους εκεί.
Πηγές
Κατηγορία:Κονέκτικατ Κατηγορία:Μαζικές δολοφονίες Κατηγορία:Δολοφονημένα παιδιά
Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος
Ο Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος (1810-1898) ήταν κτηματίας και βουλευτής Πατρών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και το 1828 διετέλεσε γραμματέας του υπουργείου εσωτερικών. Το 1847 πρώτο εξελέγη βουλευτής Πατρών και συνέχισε να εκλέγεται για πολλά χρόνια ακόμα. Επίσης ήταν ένας από τους εννέα κτηματίες της Πάτρας που παρασημοφορήθηκαν το 1847 από τον Όθωνα. Είχε διατελέσει επαρχιακός σύμβουλος Αχαΐας το 1841.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Παναγιωτης Κατηγορία:Οικογένεια Καλαμογδάρτη
Στάθης Βαλούκος
Ο Στάθης Βαλούκος (1951) είναι Έλληνας συγγραφέας και σεναριογράφος. Γεννήθηκε το 1951 στη Λάρισα και σπούδασε οικονομικά στη Θεσσαλονίκη.
Σκηνοθέτησε ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ (κρατικό βραβείο ταινίας μικρού μήκους 1983 με την ταινία «Ενθύμια από τη Βαϊμάρη»), έγραψε σενάρια τηλεοπτικών σειρών («Σκορπιός», «Θυσία», «Παρέλαση», «Το σπίτι της θείας», «Συγκάτοικοι στην τρέλα», κ.ά.) και συνεργάσθηκε στη συγγραφή κινηματογραφικών σεναρίων και ντοκιμαντέρ («Ουτοπία», «Καφενεία», «Το πέρασμα», «Κρυμμένη εικόνα» κ.ά).
Συγγραφέας της επίτομης «Μικρής Ιστορίας της Ελλάδος» έγραψε επίσης ιστορικά και θεωρητικά βιβλία για τον κινηματογράφο, όπως η δίτομη «Ιστορία του Κινηματογράφου», η «Ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης», «Ο Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος (1965-1981). Ιστορία και Πολιτική», η «Κωμωδία», ανάλυση της δομής ενός κωμικού έργου, το «Σενάριο», ανάλυση της δομής και της τεχνικής του, η «Φιλμογραφία του ελληνικού κινηματογράφου (1914-2007)», το «Φιλμ νουάρ», αισθητική και δομική ανάλυση του αστυνομικού έργου, το «Λεξικό σκηνοθετών», κ.ά. Δημοσίευσε επίσης δοκίμια σε επιστημονικά βιβλία («Πόλεμος και κινηματογράφος», «Ελληνική Τηλεόραση και Κοινωνία», «Ιστορία και πολιτική στο έργο του Παντελή Βούλγαρη»), μονογραφίες σκηνοθετών σε εκδόσεις του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (Δήμος Θέος, Νίκος Νικολαΐδης, Αλέξης Δαμιανός) καθώς επίσης και αισθητικές αναλύσεις, κινηματογραφικές κριτικές και θεατρικά κείμενα.
Είναι διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου και εκ των πρώτων διδασκόντων του Τμήματος Κινηματογράφου του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στα μαθήματα Σενάριο και Ιστορία του Κινηματογράφου. Είναι επίσης τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφων και της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος, της οποίας διετέλεσε Πρόεδρος (2007-2009).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό κόμμα (Ευρείς Σοσιαλιστές)
Το Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό κόμμα (Ευρείς Σοσιαλιστές) (βουλγαρικά : Българска работническа социалдемократическа партия (широки социалисти)) ήταν ένα ρεφορμιστικό σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία. Το κόμμα προέκυψε από διαίρεση στο Δέκατο συνέδριο του κόμματος του βουλγαρικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού κόμματος που πραγματοποιήθηκε το 1903 (η άλλη παράταξη ήταν το Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό κόμμα (Στενοί Σοσιαλιστές)). Η παράταξη «Ευρεία Σοσιαλιστική» είχε εμφανιστεί στο εσωτερικό του κόμματος γύρω στο 1900, όταν ο Γιάνκο Σάκαζοφ είχε εκδώσει το περιοδικό "Obshto delo" (μτφ : «Κοινή Δράση»). Η παράταξη ήταν ανάλογη με τους μενσεβίκους στο Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού κόμματος και τάχθηκε υπέρ μιας ευρείας κοινωνικής βάσης του κόμματος και ευρείες συμμαχίες.
Το 1909, η Σοσιαλδημοκρατική Ένωση, η προλεταριακή, του Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ συγχωνεύθηκε με μια ομάδα που είχε εκδιωχθεί από τους στενούς Σοσιαλιστές. Η ομαδοποίηση αυτή θα λειτουργήσει ως αριστερή τάση στο εσωτερικό του Σοσιαλιστικού κόμματος για τα επόμενα χρόνια.
Το κόμμα χωρίστηκε σε τρεις παρατάξεις, τη δεξιά, κέντρο και αριστερά. Τα μέλη της είχαν μικτό κοινωνικό υπόβαθρο. Από το 1910 οι εργαζόμενοι αποτελούσαν περίπου το 35% των κομματικών μελών. Οι αγρότες απουσιάζουν από τις τάξεις του κόμματος.
Το κόμμα δημοσίευε την καθημερινή εφημερίδα "Narod" μεταξύ 1911 και 1934. Η παράταξη δεξιάς τάσης στο εσωτερικό του κόμματος δημοσίευε δική της εφημερίδα τη "Epoha" μεταξύ 1923 και 1925 Η "Σοσιαλιστική νεολαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης" ήταν η πτέρυγα νεολαίας του κόμματος. Οι Ενώσεις Ελεύθερων συναλλαγών ήταν πολιτικά κοντά στο κόμμα.
Το κόμμα ήταν μέλος της Εργασίας και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τη περίοδο 1923-1940. Εκπροσωπήθηκε από τον Σακάζοφ στο LSI Executive σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξης της Διεθνούς, μέχρι τον Αύγουστο του 1925 ο Σακάζοφ ήταν από κοινού με τον Γιουγκοσλάβο σοσιαλιστή ηγέτη Ζίβκο Τοπάλοβιτς.
Το 1948 το κόμμα συγχωνεύθηκε στο Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ήταν η εξέλιξη των Στενών Σοσιαλιστών). Η συγχώνευση ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1948 και ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 1948.
Η ιστοριογραφία στην Σοσιαλιστική Βουλγαρία υποβάθμισε τους ευρείς Σοσιαλιστές και επανειλημμένα αναφέρει το κόμμα ως «οπορτουνιστές». Το πρώτο βιβλίο που θα δημοσιευθεί στην Σοσιαλιστική Βουλγαρία για το κόμμα ήταν το 1981, ''Klara Pinkas' Reformistkata sotsialdemokratsia v Balgaria. Ideologia, politika, organizatsia, 1903–1917''.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βουλγαρίας
Αυγούστα Βοναπάρτη
Η Αυγούστα Βοναπάρτη (Augusta Bonaparte, 9 Νοεμβρίου 1836 - 29 Μαρτίου 1900) ήταν κόρη του Κάρολου Λουκιανού Βοναπάρτη.
Η Αυγούστα Αμαλία Μαξιμιλιανή Ιακωβίνα γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1836 στη Βίλα Βοναπάρτη στη Ρώμη, και ήταν το όγδοο παιδί και η έκτη κόρη του Κάρολου Λουκιανού Βοναπάρτη και της Ζηναΐδας Βοναπάρτη.
Το 1855 αρραβωνιάστηκε τον ξάδελφό της Πλάτσιντο Γκαμπριέλλι, γιο της Καρλόττας Βοναπάρτη. Την 1η Φεβρουαρίου 1856 παντρεύτηκαν στο Αυτοκρατορικό Παρεκκλήσι του Παλατιού του Κεραμεικού στο Παρίσι. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Φοίβος Ιωαννίδης
Ο Φοίβος Ιωαννίδης του Ιωάννη (γεννήθηκε στη Σητεία στις 14 Μαρτίου 1936) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Λασιθίου από το 1989 έως το 2004 με το ΠΑΣΟΚ και χρημάτισε μέλος σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Σπουδές και οικογένεια
Ο παππούς του, Γεώργιος Ιωαννίδης, υπήρξε Δήμαρχος Ιεράπετρας (1928-30) και ο πατέρας του, ο αντιστασιακός Γιάννης Ιωαννίδης, σκοτώθηκε το Μάιο του 1944. Ο Φοίβος Ιωαννίδης ακολούθησε νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την αρχιτέκτονα Μαρία Λυγιδάκη (πέθανε στις 19 Αυγούστου 2015) και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.
Πολιτική καριέρα
Ανέπτυξε από πολύ νέος συνδικαλιστική δράση και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εντάχθηκε στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Την περίοδο της δικτατορίας του 1967-74 ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Το 1974 κατήλθε υποψήφιος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις στο Ηράκλειο, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Το 1976 συμμετείχε μαζί με τον Αλέξανδρο Μαγκάκη στη Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία. Το 1978 έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ και προάγεται σε δικηγόρο παρ' Αρείω Πάγω. Το 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου και το 1987 ανέλαβε διοικητής του ΙΚΑ.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο του 1989. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1990, του 1993, του 1996 και του 2000
Στην πρώτη κυβέρνηση του Σημίτη τον Ιανουάριο του 1996, ο Ιωαννίδης ανέλαβε υφυπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας, για βραχύβιο χρονικό διάστημα, από τις 22 Ιανουαρίου έως την 1η Φεβρουαρίου 1996.
Για τελευταία φορά ήταν υφυπουργός στην κυβέρνηση Σημίτη, από τις 30 Οκτωβρίου 1998 έως τις 13 Απριλίου 2000 (Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων).
Το 2003 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Διοικητές του ΙΚΑ
Αλασάν Ουαταρά
Ο Αλασάν Ουαταρά (Alassane Ouattara, 1 Ιανουαρίου 1942-) είναι Ιβοριανός πολιτικός, πρόεδρος της χώρας από το 2010. Εργάστηκε για λογαριασμό του ΔΝΤ- όπου ανήλθε στη θέση του αναπληρωτή επικεφαλής - και στην Κεντρική Τράπεζα των χωρών της Δυτικής Αφρικής (Banque Centrale des États de l'Afrique de l'Ouest ή BCEAO). Υπηρέτησε ακόμα ως πρωθυπουργός από το Νοέμβριο του 1990 ως το Δεκέμβριο του 1993, επί προεδρίας του Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί. Έγινε πρόεδρος του κόμματος του Συναγερμού των Ρεπουμπλικανών (RDR) το 1999. Τον Οκτώβριο του 2015 και του 2020 επανεξελέγη πρόεδρος, κερδίζοντας τις εκλογές.
Πρώτα χρόνια
Κατάγεται από οικογένεια Μουσουλμάνων και ο πατέρας του καταγόταν από την Μπουρκίνα Φάσο. Απέκτησε τίτλο μπάτσελορ επιστημών το 1965 από τ Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Ντρέξελ (σημερινό Πανεπιστήμιο Ντρέξελ) στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια. Εν συνεχεία απέκτησε μάστερ το 1967 και διδακτορικό στις Οικονομικές Επιστήμες το 1972 από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια.
Το 1991 παντρεύτηκε στο Παρίσι με τη Γαλλίδα επιχειρηματία Ντομινίκ Νουβιάν, η οποία γεννήθηκε Εβραία αλλά αργότερα έγινε Καθολική.
Καριέρα σε οικονομικούς οργανισμούς
Ο Ουαταρά ήταν οικονομολόγος στο ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον, D.C. από το 1968 ως το 1973 και εν συνεχεία ανέλαβε την αποστολή της BCEAO στο Παρίσι από το 1973 ως το 1975. Στις 28 Οκτωβρίου 1988 διορίστηκε διοικητής της BCEAO και ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Δεκεμβρίου 1988.
Πρωθυπουργία
Στις 7 Νοεμβρίου 1990 διορίστηκε πρωθυπουργός και αντικαταστάθηκε προσωρινά λίγο μετά στη διοίκηση της BCEAO από το Σαρλ Κονάν Μπανί. Κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, επεχείρησε παράνομα να ασκήσει και τα καθήκοντα του προέδρου επί 18 μήνες, συμπεριλαμβανομένης της χρονικής περιόδου που ο Μπουανί ήταν άρρωστος, από το Μάρτιο ως το Δεκέμβριο του 1993. Ο Ουφουέ-Μπουανί πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1993 και ο Ουαταρά ανακοίνωσε το θάνατό του στο λαό, με τα λόγια: "Η Ακτή Ελεφαντοστού ορφάνεψε". Ακολούθησε ένας σύντομος αγώνας για την εξουσία ανάμεσα στον Ουαταρά και στον πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης, Ανρί Κονάν Μπεντιέ, με τον τελευταίο να επικρατεί. Ο Ουαταρά παραιτήθηκε από πρωθυπουργός στις 9 Δεκεμβρίου. Επέστρεψε στη συνέχεια στο ΔΝΤ και έγινε αναπληρωτής διευθυντής (Deputy Managing Director) από την 1η Ιουλίου 1994 ως τς 31 Ιουλίου 1999.
Εκλογές 1995
Προτού διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές του 1995, η Εθνοσυνέλευση της Ακτής Ελεφαντοστού ενέκρινε έναν νέο εκλογικό νόμο που απέκλειε υποψηφίους αν ένας από τους 2 γονείς τους ήταν ξενικής υπηκοότητας ή δεν είχε ζήσει για τα προηγούμενα 5 χρόνια στην Ακτή Ελεφαντοστού και εάν είχε υπηρετήσει σε κάποιο υψηλό αξίωμα υπό άλλη εθνικότητα. Η περίπτωση του Ουαταρά ενέπιπτε στην τελευταία πρόταση: ο Ουαταρά είχε υπηρετήσει στο ΔΝΤ ως πολίτης της Μπουρκίνα Φάσο, ενώ ο ίδιος ο πατέρας του είχε γεννηθεί στην Μπουρκίνα Φάσο. Το κόμμα Συναγερμός των Ρεπουμπλικανών (RDR), που δημιουργήθηκε από αποστάτες από το Δημοκρατικό Κόμμα (PDCI) το 1994, ήθελε τον Ουαταρά για υποψήφιό του στις προεδρικές εκλογές. Στις 3 Ιουλίου 1995 πήρε επίσημα το χρίσμα στο πρώτο τακτικό του συνέδριο. Η κυβέρνηση δεν άλλαξε όμως το νόμο για τις εκλογές και η υποψηφιότητα του Ουαταρά απορρίφθηκε. Το RDR δε συμμετείχε στις εκλογές, μαζί με το FPI του Λοράν Γκμπαγκμπό, εξασφαλίζοντας μια άνετη νίκη στον μοναδικό υποψήφιο του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος, Ανρί Κονάν Μπεντιέ.
Πρόεδρος του RDR
Έπειτα από την αποχώρησή του από το ΔΝΤ, ο Ουαταρά εξελέγη πρόεδρος του RDR την 1η Αυγούστου 1999 σε έκτακτο συνέδριο του κόμματος και πήρε το χρίσμα να είναι υποψήφιος με το κόμμα αυτό στις προεδρικές εκλογές. Κατά δήλωσή του μπορούσε να κατέλθει υποψήφιος στις εκλογές, καθώς είχε έγγραφα που αποτελούσαν αποδείξεις ότι αμφότεροι οι γονείς του ήταν Ιβοριανοί.
Ωστόσο, κατηγορήθηκε για πλαστογράφηση εγγράφων και ξεκίνησε σχετική έρευνα. Ο πρόεδρος Μπεντιέ τον περιέγραψε ως άτομο με καταγωγή από την Μπουρκίνα Φάσο. Το πιστοποιητικό εθνικότητας του Ουαταρά, που εκδόθηκε το Σεπτέμβριο του 1999, ακυρώθηκε από δικαστήριο στις  27 Οκτωβρίου. Στις 29 Νοεμβρίου εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης του Ουαταρά, παρότι ο τελευταίος βρισκόταν στο εξωτερικό εκείνη την περίοδο.
Στις 24 Δεκεμβρίου 1999 ο στρατός κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα και ο Μπεντιέ ανατράπηκε. Ο Ουαταρά επέστρεψε στην Ακτή Ελεφαντοστού έπειτα από τρίμηνη παραμονή στη Γαλλία στις 29 Δεκεμβρίου και χαιρέτισε την ανατροπή του Μπεντιέ τονίζοντας ότι δεν ήταν πραξικόπημα αλλά "μια επανάσταση με τη στήριξη όλου του λαού της Ακτής Ελεφαντοστού".
Το νέο Σύνταγμα, που εγκρίθηκε με δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2000 απέκλειε κάθε υποψήφιο του οποίοι οι γονείς δεν ήταν Ιβοριανοί, με αποτέλεσμα ο Ουαταρά να αποκλειστεί και από τις προεδρικές εκλογές του 2000. Τα ζητήματα αυτά οδήγησαν στον πρώτο εμφύλιο πόλεμο στη χώρα, που ξέσπασε το 2002.
Σε ερώτηση αναφορικά με την εθνικότητα του Ουαταρά, ο πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο Μπλεζ Κομπαορέ απάντησε: "Για εμάς, τα πράγματα είναι απλά: δεν κατάγεται από την Μπουρκίνα Φάσο, ούτε από τη γέννηση, ούτε από το γάμο του, ούτε από πολιτογράφηση. Ο άνθρωπος αυτός έχει διατελέσει πρωθυπουργός της Ακτής Ελεφαντοστού."
Ο πρόεδρος Γκμπαγκμπό στις 6 Αυγούστου 2007 επέτρεψε στον Ουαταρά να λάβει μέρος στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Ο Ουαταρά ορίστηκε από το RDR ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές στο 2ο τακτικό συνέδριο του κόμματος το Φεβρουάριο του 2008 και επανεξελέγη πρόεδρός του για άλλα 5 έτη. Στο συνέδριο, απηύθυνε κάλεσμα στους πρώην αντάρτες (Νέες Δυνάμεις), από τις οποίες είχε αποστασιοποιηθεί, να υποστηρίξουν το RDR στις εκλογές.
Προεδρικές εκλογές 2010
Στις 31 Οκτωβρίου 2010 διεξήχθησαν οι ιστορικές προεδρικές εκλογές. Ήταν οι πρώτες έπειτα από 5 χρόνια. Τα πρώτα αποτελέσματα από τους εκλογείς του εξωτερικού έδωσαν προβάδισμα στον Ουαταρά έναντι του προέδρου, Λοράν Γκμπαγκμπό. Η συμμετοχή στις εκλογές για πρόεδρο ήταν γύρω στο 80%. Στις 4 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε ότι στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών κέρδισε ο Γκμπάγκμπο με 38,3% των ψήφων, έναντι 32,08% που έλαβε ο Ουαταρά. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 28 Νοεμβρίου, όταν σε βίαια επεισόδια είχαν ήδη σκοτωθεί 4 άνθρωποι πριν την ημέρα της ψηφοφορίας, ενώ άλλοι 2 σκοτώθηκαν στην Νταλόα ανήμερα των εκλογών. Στις 2 Δεκεμβρίου 2010, η ανεξάρτητη εκλογική επιτροπή (CEI) έδωσε στη δημοσιότητα τα πρώτα αποτελέσματα, που έδειχναν ότι νικητής των εκλογών ήταν ο Ουαταρά με ποσοστό 54% των ψήφων. Ωστόσο ο πρόεδρος του Συνταγματικού Συμβουλίου αμέσως ακύρωσε τα αποτελέσματα και την επόμενη ημέρα, το Συνταγματικό Συμβούλιο ανακήρυξε νικητή τον Γκμπάγκμπο. Αμφότεροι οι Γκμπάγκμπο και Ουαταρά κήρυξαν εαυτούς νικητές των εκλογών και ορκίστηκαν πρόεδροι σε ξεχωριστές τελετές ορκωμοσίας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν οδήγησαν στην πολιτική κρίση του 2010. Τελικά, ο Αλασάν Ουαταρά ορκίστηκε πρόεδρος στις 21 Μαΐου 2011.
Διαμάχη για το νόμο περί γάμου 2012
Σε μία αμφιλεγόμενη κίνηση το Νοέμβριο του 2012, ο πρόεδρος Ουαταρά προέβη στην απόλυση της κυβέρνησής του με αφορμή έναν νέο νόμο περί γάμου, με βάση τον οποίο οι σύζυγοι θα γίνονταν αποκλειστικά υπεύθυνες για το νοικοκυριό. Το κόμμα του υποστήριξε τις αλλαγές, όμως μέλη του κυβερνώντος συνασπισμού αντιτάχθηκαν στο νόμο, με τη μεγαλύτερη αντίθεση να προβάλλεται από πλευράς του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προεδρικές εκλογές 2015 και 2020
Στις προεδρικές εκλογές, που έγιναν στις 25 Οκτωβρίου 2015, επανεξελέγη ο πρόεδρος Ουαταρά με ποσοστό 83,6% των ψήφων. Ο Ουαταρά επανεξελέγη και στις επόμενες εκλογές, τον Οκτώβριο του 2020, με ποσοστό 95,3% των ψήφων, καθώς η αντιπολίτευση έκανε μποϊκοτάζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακτής Ελεφαντοστού Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Α.Ο. Κηφισιάς
Ο Αθλητικός Όμιλος Κηφισιάς (Α.Ο.Κ.) είναι αθλητικό σωματείο, το οποίο ιδρύθηκε επίσημα το 1932 στην Κηφισιά. Ως ανεπίσημο σωματείο λειτουργούσε από το 1926. Στο παρελθόν δραστηριοποιήθηκε στα αθλήματα ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, στίβο, κολύμβηση, σκοποβολή κ.α. Σήμερα διαθέτει τμήματα αντισφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και σκάκι.
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου, από τη δεκαετία του '80 αγωνίστηκε έξι περιόδους στη Δ΄ Εθνική. Το 2000 συγχωνεύτηκε και απορροφήθηκε από τον Πανερυθραϊκό αλλά το 2006 επανιδρύθηκε ως «Α.Π.Ο. Κηφισιάς». Το Μάιο του 2012 συγχωνεύτηκε με τον Ελπιδοφόρο Κηφισιάς, ομάδα Δ΄ Εθνικής, και δημιούργησαν την Α.Ε. Κηφισιάς.
Το τμήμα πετοσφαίρισης του Α.Ο. Κηφισιάς μετείχε τη δεκαετία του '70 στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Επανήλθε, έπειτα από αδράνεια τη δεκαετία του 2000, ενώ το 2015, έπειτα από συγχώνευση του τμήματος με το αντίστοιχο του «Α.Ο. Μεταμόρφωσης» δημιουργήθηκε ο Α.Ο.Π. Κηφισιάς.
Ιστορικά στοιχεία
Στις 6 Ιουνίου 1926 η ποδοσφαιρική ομάδα της Κηφισιάς μετέβη στη συνοικία "Ποδαράδες" της Ν. Ιωνίας, όπου κατενίκησε με 2-0 τον Παμμικρασιατικό Σύνδεσμο Νέων με γκολ των Βουτσινά, Κουμανταρόπουλου. Τον Ιανουάριο του 1927 είχε οργανωθεί καλά, όπως αναφέρεται:
Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται πως τη σεζόν 1926-27 είχε αντιμετωπίσει τις ομάδες: Παμμικρασιατικό (0-0), Ηλυσιακό (3-0), Β΄ Απόλλωνα (3-2), Υπεροχή (3-2) και Γκλόρια Καλλιθέας (8-2). Είχε δε προγραμματίσει αγώνα με τον Α.Ο. Παλαιό Φάληρο και με άλλες ομάδες. Το Μάρτιο του 1927 η Γ.Σ. του συλλόγου αποφάσισε να τον μετονομάσει σε "Γυμναστικό Σύλλογο η Κηφισιά", με πρόεδρο τον Κων. Δήμα, που ήταν και πρόεδρος της κοινότητας και μέλη του νέου Δ.Σ. τους: Στέφ. Τζούνα (κοινοτικό σύμβουλο), Παντελή Παπανικολάου (καθηγητή), Ιωάννη Παλαιογιαννίδη, Δημ. Καρώνη (δικηγόρο), Γ.Ν. Κούρτη (καθηγητή) και Μιχ. Γ. Γεωργαντά (δικηγόρο, κοιν. σύμβουλο και πολιτευτή). Αρχηγοί των τμημάτων ορίστηκαν οι: Αρμάνδος Τσίκολης (ποδοσφαίρου και αγωνιστικών παιδιών), Γεώργιος Βουτσινάς (β΄ ποδοσφαιρικής ομάδας) και Αχιλλεύς Γεωργαντάς (αθλητισμού).
Ίδρυση
Το 1932 ιδρύθηκε ο Α.Ο. Κηφισιάς. Αρχικά αποτέλεσε ανεπίσημο σωματείο και αγωνίστηκε σε πλήθος φιλικών παιχνιδιών εντός και εκτός Αθηνών. Το 1938 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. και εντάχθηκε στη δύναμή της με αριθμό μητρώου 113. Η ποδοσφαιρική ομάδα του ΑΟΚ αγωνίστηκε συνεχώς στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Στις 5 Αυγούστου 1934 με πρωτοβουλία του προπονητή του Αχ. Δρίβα διοργάνωσε στο Ζηρίνειο γυμναστήριο εσωτερικούς αγώνες στίβου "Ηρώδεια-Αττικά" έπειτα από αθλητική αδράνεια οκτώ ετών. Ακολούθησαν οι τρισυλλογικοί αγώνες "Ζηρίνεια", με τον Γ.Σ. Αμαρουσίου και τη Νέα Ερυθραία, σε στίβο, βόλεϊ και ποδόσφαιρο.
Το 1991 ο ΑΟ Κηφισιάς κατέκτησε το κύπελλο της ΕΠΣΑ, ενώ το 1989 ήταν φιναλίστ.
Συγχώνευση με Πανερυθραϊκό και επανίδρυση
Το 1999-2000 υποβιβάστηκε στη Β΄ ΕΠΣΑ. Για τη δημιουργία ενός ισχυρού σωματείου οι παράγοντες του συλλόγου αποφάσισαν να τη συγχωνεύσουν με τον Πανερυθραϊκό δημιουργώντας την «Ένωση Πανερυθραϊκού-ΑΟ Κηφισιάς». Η Ένωση δεν ευδοκίμησε και κατέληξε να αποτελεί ομάδα της Νέας Ερυθραίας.
Το 2006 παλιοί παράγοντες του ΑΟΚ αποφάσισαν να επανιδρύσουν την ομάδα. Αγόρασαν το καταστατικό του μισοδιαλυμένου «Εθνικού Ελληνορώσων» και στις 29 Μαΐου 2006 ίδρυσαν τον «Α.Π.Ο. Κηφισιάς», ο οποίος αγκαλιάστηκε από το φίλαθλο κόσμο της Κηφισιάς και το 2011 ανέβηκε στην Α΄ ΕΠΣΑ.
Η Α.Ε. Κηφισιάς
Το Μάιο του 2012 συγχωνεύτηκε με τον Ελπιδοφόρο Κηφισιάς, ομάδα Δ΄ Εθνικής, και δημιούργησαν την Α.Ε. Κηφισιάς.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου είναι ανενεργό.
Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών
Τη σεζόν 2007-2008 αγωνίστηκε στην Α1 μετά από 31 χρόνια απουσίας και κατέκτησε την 6η θέση. Κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Βαλκανικό πρωτάθλημα το 2008. Την περίοδο 2012-13 ήταν φιναλίστ στον τελικό Λιγκ Καπ. Την περίοδο 2013-14 ήταν φιναλίστ στον τελικό κυπέλλου, που διεξήχθη στην Καλαμάτα, χάνοντας 3-1 σετ από τον Ολυμπιακό και κατέλαβε την 3η θέση στην Α1 κατηγορία που είναι η υψηλότερη που έχει τερματίσει.
Το 2015, το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών του Α.Ο. Κηφισιάς συγχωνεύθηκε με τον «Α.Ο. Μεταμόρφωσης» δημιουργώντας τον Α.Ο.Π. Κηφισιάς.
Τμήμα αντισφαίρισης
Ο σύλλογος διαθέτει τμήμα αντισφαίρισης.
Σκακιστικό τμήμα
Ο σύλλογος διαθέτει σκακιστικό τμήμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α.
SNCF
thumb|Ένα τρένο [[TGV δεύτερης γενιάς στο σταθμό St-Charles της Μασσαλίας|260x260εσ]] Η SNCF (Société nationale des chemins de fer français) είναι η κρατική σιδηροδρομική εταιρία της Γαλλίας. Τα καθήκοντά της περιλαμβάνουν τη λειτουργία των σιδηροδρομικών υπηρεσιών για επιβάτες και εμπορεύματα, καθώς και τη συντήρηση και τη σηματοδότηση της σιδηροδρομικής υποδομής (Réseau Ferré de France, RFF). Απασχολεί περίπου 150.000 ανθρώπους. Το σιδηροδρομικό δίκτυο αποτελεί περίπου 32.000 χιλιόμετρα, εκ των οποίων 1.800 χιλιόμετρα (1.100 μίλια) είναι υψηλής ταχύτητας TGV και 14.500 χιλιόμετρα είναι ηλεκτροδοτημένα.
Εκσυγχρονισμός
Το 1947 η εταιρία δημιουργεί ένα εκσυχρονιστικό πλάνο στα πλαίσια της ανασύστασης της μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με στόχο την ανακατασκευή των κατεστραμμένων μερών του δικτύου, και την βελτίωσή του. Την περίοδο 1947-1953 πραγματοποιείται ο εκμοντερνισμός της γραμμής Παρίσι-Λυών, με την εγκατάσταση ηλεκτροκίνησης συνεχούς ρεύματος 1.500V, ενώ παράλληλα εγκαθίσταται ηλεκτροκίνηση και σε μικρότερες γραμμές. Το 1955 η SNCF πραγματοποιεί ρεκόρ ταχύτητας στον ανακαινισμένο άξονα Βορρά-Νότου, επιτυγχάνοντας 331 χλμ/ώρα, με τις μηχανές CC 7107 και BB 9004.
Ταχύτητες και άνεση
Το 1957 ιδρύεται η διεθνής σιδηροδρομική οργάνωση TEE (Trans Europ Express) από τους διευθύνοντες της UIC, με 8 μεγάλες Ευρωπαϊκές σιδηροδρομικές εταιρίες να μετέχουν. Στόχος της ήταν ο ανταγωνισμός με το αεροπλάνο, το οποίο είχε επικρατήσει ως πιο μοντέρνο και άνετο. Η δυνατότητα εναλλαγής διεθνών δικτύων ήταν πρωτοποριακή για την εποχή, καθώς και η συνεργασία των εταιριών που ενεπλάκησαν. Η SNCF, για τις ανάγκες των διαφορετικών τάσεων δικτύων που μετέβαιναν οι συρμοί της, ανέπτυξε τις ηλεκτράμαξες CC 40101, με δυνατότητα εναλλαγής πολλαπλών τάσεων. Σχεδιάστηκαν από τον Paul Arzens, υπεύθυνο για την πλειονότητα του τροχαίου υλικού της SNCF, και κατασκευάστηκαν από την Alsthom στο Belfort της Γαλλίας. μικρογραφία|272x272εσ|Η μηχανή του Le Capitole Το 1967, για πρώτη φορά καθιερώνονται τα 200 χλμ/ώρα ως υπηρεσιακή ταχύτητα στις αμαξοστοιχίες Capitole, μεταξύ Παρισιού και Τουλούζης. Η ταχύτητα επιτυγχάνεται σε ένα τμήμα 70 χιλιομέτρων μεταξύ του Λεζ Ωμπρέ και του Βιερζόν. Το ταξίδι Παρίσι-Τουλούζη πλέον διαρκούσε 6 ώρες με μέση ταχύτητα τα 120 χλμ/ώρα. Λίγο αργότερα, το 1969, η εταιρία προμηθεύεται τις καινούργιες CC 6500, 8.000 ίππων, οι οποίες θα χρησιμοποιούνταν στις μεγάλες γραμμές. Παράλληλα, η αμαξοστοιχία πολυτελείας Mistral, το σήμα κατατεθέν της εταιρίας, βελτιώνεται με την παραλαβή 122 νέων βαγονιών τύπου "Mistral 69", τα οποία περιλαμβάνουν εστιατόριο, κομμωτήριο, αίθουσα συσκέψεων και διάφορες άλλες ανέσεις.
Νέες υπηρεσίες
μικρογραφία|274x274εσ|Εσωτερικό οχήματος Corail Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 αναγκάζει την SNCF να αξιοποιήσει τον ηλεκτρισμό, παρά την πρόσφατη επιτυχία του δηζελοκίνητου Turbotrain, το οποίο είχε επιτύχει 318 χλμ/ώρα σε δοκιμές. Ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζώρζ Πομπιντού, αποφασίζει στις 6 Μαρτίου του 1974 την κατασκευή της νέας γραμμής υψηλών ταχυτήτων μεταξύ Παρισιού και Λυών, καθώς και τον εξοπλισμό της εταιρίας με ηλεκτροκίνητο τροχαίο υλικό. Η νέα γραμμή θα εξοικονομούσε στην εταιρία 150.000 τόνους πετρελαίου, με μεγάλα οικονομικά οφέλη. Το ίδιο έτος, καταργείται η χρήση ατμαμαξών, μετά από 142 χρόνια αξιόπιστης υπηρεσίας.
Το πρώτο TGV
Στις 26 Φεβρουαρίου του 1981, πραγματοποιείται η δοκιμή ταχύτητας του TGV n° 16, παρουσία πολλών δημοσιογράφων. Κοντά στο Moulins-en-Tonnerois, ο συρμός φτάνει τα 380 χλμ/ώρα, επιτυγχάνοντας νέο ρεκόρ ταχύτητας. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, υπάρχει αναστάτωση στον σταθμό Γκαρ Ντε Λυών του Παρισιού, εξαιτίας της αναχώρησης του πρώτου επιβατικού TGV. Οι 300 επιβάτες της αμαξοστοιχίας 807 θα ταξιδέψουν για πρώτη φορά σε ταχύτητα 260 χλμ/ώρα, ένας αριθμός ο οποίος θα εξελιχθεί σε ένα δισεκατομμύριο επιβάτες, 25 χρόνια αργότερα.
Γραμμές Υψηλών Ταχυτήτων
Η SNCF διαχειρίζεται ολόκληρο το Γαλλικό σιδηροδρομικό δίκτυο, συμπεριλαμβανομένου του TGV. Την δεκαετία του 1970, η SNCF ξεκίνησε το πρόγραμμα TGV με την πρόθεση της δημιουργίας του ταχύτερου σιδηροδρομικού δικτύου παγκοσμίως. Η ιδέα υλοποιήθηκε, και το 1981 κυκλοφόρησε η πρώτη αμαξοστοιχία TGV μεταξύ Λυών και Παρισιού. Σήμερα, η SNCF διαχειρίζεται 1.850 χιλιόμετρα γραμμών υψηλών ταχυτήτων, στις οποίες κυκλοφορούν περισσότερες από 800 υπηρεσίες υψηλών ταχυτήτων την ημέρα. Τα TGV μεταφέρουν περισσότερους από 100 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως, και η τεχνολογία τους έχει εξαπλωθεί σε διάφορες άλλες χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές επιχειρήσεις στη Γαλλία Κατηγορία:Σιδηροδρομικοι οργανισμοί
Γεγονότα Οκτωβρίου 2015
1η Οκτωβρίου
(The Daily Star), (Gulf News)
4 Οκτωβρίου
Ως αποτέλεσμα απαγορεύεται επί διήμερο η είσοδος των Παλαιστινίων στην πόλη, εκτός αν είναι τόπος διαμονής τους. (BBC News) (Yahoo News) (CNN)
5 Οκτωβρίου
1,90 δολάρια καθημερινά. Η τελευταία αλλαγή έγινε το 2008. (Time) (The Guardian)
9 Οκτωβρίου
(BBC) (CNN) (Nobel Peace Prize)
10 Οκτωβρίου
(Irish Times)
13 Οκτωβρίου
(Yahoo! News)
23 Οκτωβρίου
(The Guardian)
25 Οκτωβρίου
(AP via New York Times)
31 Οκτωβρίου
(BBC)
10
Φράγμα του Ασουάν
Το Φράγμα του Ασουάν είναι υδροηλεκτρικό φράγμα στον ποταμό Νείλο της Αιγύπτου, κοντά στην πόλη Ασουάν, το μεγαλύτερο της χώρας και ένα από τα σπουδαιότερα του κόσμου.
Ιστορικό
Η απάντηση ήταν το φράγμα του Ασουάν. Το φράγμα θα έπρεπε να εξυπηρετεί τρεις ανάγκες:
α) να ελέγχει τις πλημμύρες του ποταμού Νείλου,
β) να αποθηκεύει νερό από τις πλημμύρες, έτσι ώστε να μπορεί να αποδεσμεύεται σε βραδύτερο ρυθμό, και
γ) να παράγει υδροηλεκτρική ενέργεια.
Οι Σοβιετικοί βοήθησαν το λαό της Αιγύπτου στο σχεδιασμό και την κατασκευή φράγματος από γρανίτη, με μήκος 3,26 χιλιόμετρα (2,3 μίλια) και ύψος 111 μ. πάνω από τη βάση του ποταμού Νείλου. Το φράγμα χτίστηκε περίπου 13 χιλιόμετρα νότια της αιγυπτιακής πόλης του Ασουάν, και το όνομά του ήταν Υψηλό Φράγμα Ασουάν (Aswan High Dam). Οι Σοβιετικοί προμήθευσαν επίσης τον υδροηλεκτρικό εξοπλισμό που χρησιμοποιείται στο σταθμό ηλεκτροπαραγωγής. Χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να κτιστεί το φράγμα, με κόστος 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Το φράγμα άρχισε να λειτουργεί το 1970, και έχει προσφέρει τόσο θετικά και τα αρνητικά στους ανθρώπους και στο περιβάλλον έδαφος.
Η πρώτη κατασκευαστική φάση περιελάμβανε και τη διάνοιξη στο φαράγγι του Ασουάν αύλακα μήκους δύο περίπου χλμ., περικλεισμένου από τοίχο ύψους 65 μέτρων, στη μέση του οποίου διανοίχθηκαν έξι σήραγγες και τοποθετήθηκαν 12 τουρμπίνες, συνολικής απόδοσης 2.100.000 κιλοβατωρών. Έργο γιγαντιαίο, συγκαταλέχθηκε στα μεταπολεμικά "θαύματα", που άλλαξαν το πρόσωπο της Γης. Στόχων των εμπνευστών ήταν να αποτελέσει μνημείο δόξας της Αιγύπτου, του Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ και της χορηγού Ε.Σ.Σ.Δ. του Νικίτα Χρουστσόφ, αυξάνοντας την καλλιεργήσιμη γη κατά 5.000.000 στρέμματα, διπλασιάζοντας την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. προσθέτοντας 200.000.000 στερλίνες στο εθνικό εισόδημα και δαμάζοντας οριστικά την οργή του Νείλου, όταν πλημμυρίζει, στο εσωτερικό της λίμνης Νάσερ, μίας από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες του κόσμου. Δόξα για την Αίγυπτο, δυστυχία για το Σουδάν, που μάταια διαμαρτυρήθηκε για τις αρνητικές συνέπειες της εκτροπής των υδάτων του Νείλου στα άνυδρα εδάφη του.
Θετικές και αρνητικές επιπτώσεις
Θετικές επιπτώσεις του φράγματος: Οι αρνητικές επιπτώσεις του φράγματος ήταν οι εξής:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Υδάτινα σώματα της Αιγύπτου Κατηγορία:Νείλος Κατηγορία:Υδροηλεκτρικά φράγματα Κατηγορία:Ασουάν Κατηγορία:Νουβία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αίγυπτο
Πρωτοχρονιά
μικρογραφία|300x300εσ|Εορτασμός κατά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κοπακαμπάνα (Ρίο ντε Τζανέιρο), Βραζιλία Με τη λέξη Πρωτοχρονιά ή αρχιχρονιά, ή πρώτη του έτους ή αρχιμηνιά, χαρακτηρίζεται η πρώτη ημέρα του οποιουδήποτε ακολουθούμενου ημερολογιακού έτους. Στις περισσότερες χώρες η ημέρα της Πρωτοχρονιάς έχει καθιερωθεί ως επίσημη αργία (εργασίας) και γιορτάζεται μαζικά. Κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο που ακολουθεί ο Δυτικός κόσμος στη σύγχρονη εποχή, πρωτοχρονιά είναι η 1η Ιανουαρίου. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο με όλες τις χώρες. Υπάρχουν διαφορετικά έθιμα σε όλο τον κόσμο.
Ελληνική Πρωτοχρονιά
Στην Ελλάδα η Πρωτοχρονιά είναι μεγάλη και μία από τις σημαντικές γιορτές για τους Έλληνες και αρχίζει με τα Πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα (Αγίου Βασιλείου) - (Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος…) που ψάλλονται από παιδιά (31 Δεκεμβρίου) από νωρίς το πρωί μέχρι το μεσημέρι. Τα παιδιά ρωτούν συνήθως «Να τα πούμε;» και περιμένουν την απάντηση «Να τα πείτε» τελειώνοντας με την Ευχή (Και του Χρόνου. Χρόνια Πολλά.) Με  τον/την νοικοκύρης/υρά του σπιτιού να τα ανταμοίβει με χρήματα. Την Παραμονή πρωτοχρονιά αλλά και ανήμερα μαζεύονται όλοι οι συγγενείς μαζί στο σπίτι σε οικογενειακή συγκέντρωση ανταλλάζουν δώρα και τρώνε γύρο από το οικογενειακό τραπέζι όλοι μαζί. Το βράδυ παραμονή της Πρωτοχρονιάς μετά την αλλαγή του χρόνου, και το κόψιμο της Βασιλόπιτας. Tην ώρα που έχουν ξαπλώσει τα παιδιά στα κρεβάτια τους οι γονείς κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο αφήνουν τα δώρα για να τα βρουν την επόμενη μέρα το πρωί με τη σκέψη των παιδιών ότι τα δώρα τα έχει φέρει ο Άγιος Βασίλης. Εξέχουσα θέση την πρωτοχρονιά στην Ελλάδα στο γιορτινό τραπέζι όπως και τα χριστούγεννα κατέχει το χοιρινό. Με τον ερχομό του νέου έτους γιορτάζουν: Ο Βασίλειος, η Βασιλεία, ο Βασιλικός, η Βασιλική κ.α.
Το σπάσιμο του ροδιού: Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου και ο νοικοκύρης κουβαλά μαζί του ένα ρόδι για να το «λειτουργήσει». Κατά την επιστροφή στο σπίτι, ο νοικοκύρης πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας -δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του- και έτσι να είναι ο πρώτος που θα μπει στο σπίτι για να κάνει το καλό ποδαρικό, με το ρόδι στο χέρι. Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το ρίχνει δηλαδή κάτω με δύναμη για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: «με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά». Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες αν είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.
Δείτε Επίσης
Βασιλόπιτα (Ελληνικό Έθιμο).
Κινεζική Πρωτοχρονιά
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας χρησιμοποιεί επίσημα το Γρηγοριανό ημερολόγιο, όπως και οι δυτικές χώρες. Παρ' όλα αυτά η Κινέζικη Πρωτοχρονιά δεν συμπίπτει την 1η Ιανουαρίου αλλά γιορτάζεται σε διαφορετικές ημερομηνίες κάθε χρόνο, αφού βασίζεται ακόμη και σήμερα στο αρχαίο κινεζικό ημερολόγιο που έχει τις ρίζες του βαθιά στο παρελθόν όταν, σύμφωνα με την παράδοση, το ημερολόγιο αυτό επινοήθηκε και εγκαθιδρύθηκε από τον Κινέζο αυτοκράτορα Χουανγκντί το 2637 π. Χ.. Όπως και πολλά άλλα ημερολόγια του κόσμου το Κινέζικο είναι κι αυτό ένας συνδυασμός ηλιακού και σεληνιακού ημερολογίου και βασίζεται μερικώς τουλάχιστον στις φάσεις της Σελήνης, ένα μηνιαίο φαινόμενο που είναι εμφανές σε όλους. Σύμφωνα με το ημερολόγιο αυτό ένα κανονικό έτος έχει 12 σεληνιακούς μήνες, ενώ ένα δίσεκτο έτος έχει 13 σεληνιακούς μήνες. Σε ημέρες το κανονικό έτος διαρκεί από 353 έως 355 ημέρες, ενώ ένα δίσεκτο έτος διαρκεί από 383 έως 385 ημέρες. Με αυτά ως βάση στο κινεζικό ημερολόγιο η Πρωτοχρονιά γιορτάζεται σε διαφορετικές ημερομηνίες που επαναλαμβάνονται σε μια περίοδο 60 ετών, ενώ κάθε έτος παίρνει την ονομασία ενός ζώου. Έτσι η Πρωτοχρονιά στη διάρκεια του 2005 γιορτάστηκε στις 9 Φεβρουαρίου (έτος 4703 ή έτος του πετεινού), ενώ το 2006 γιορτάστηκε στις 29 Ιανουαρίου (έτος 4704 ή έτος του σκύλου) κ.ο.κ.
Μουσουλμανική Πρωτοχρονιά
Στην περίπτωση του Αραβικού-Μουσουλμανικού ημερολογίου, που κι αυτό είναι σεληνιακό με διάρκεια 354 ημερών, δεν προστίθεται ποτέ κάποιος επιπλέον μήνας με αποτέλεσμα οι διάφορες θρησκευτικές εορτές των Μουσουλμάνων να μετακινούνται δια μέσου των εποχών. Το γεγονός αυτό οδηγεί το ημερολόγιο να αρχίζει 10 έως 12 ημέρες νωρίτερα του προηγουμένου σε σχέση με το ηλιακό έτος. Η Πρωτοχρονιά δηλαδή των Μουσουλμάνων είναι πάντα η πρώτη ημέρα του μήνα τον οποίον ονομάζουν «Μουχαράμ». Αλλά και στη χρονολόγηση υπάρχει διαφορά, αφού οι Μουσουλμάνοι ξεκινούν την αρίθμηση των ετών τους από το έτος της «Εγίρας», δηλαδή την 16η Ιουλίου του 622 μ. Χ. στο Ιουλιανό ημερολόγιο. Η ημέρα αυτή είναι η συμβατική ημέρα της αναχώρησης του Μωάμεθ από την Μέκκα προς την γειτονική πόλη της Μεδίνας για να γλιτώσει από μία συνωμοσία εναντίον του. Την ημέρα αυτή γιορτάζεται και η Πρωτοχρονιά των Μουσουλμάνων.
Ιαπωνική Πρωτοχρονιά
Στην Ιαπωνία γιορταζόταν ανέκαθεν η φύση, όπως για παράδειγμα, η ημερομηνία άνθισης των κερασιών. Το ημερολόγιό τους ήταν παρόμοιο με το Κινεζικό και χωριζόταν σε 24 δεκαπενθήμερες περιόδους και ήταν συνδεδεμένο με τις αγροτικές τους εργασίες. Από το 1873 όμως η Ιαπωνία εισήγαγε το Γρηγοριανό ημερολόγιο με διαφορετική όμως χρονολόγηση που συνεχίζεται από το 660 π. Χ.
Πρώτον, στην Ιαπωνία, η Πρωτοχρονιά γιορτάζεται μετά από 108 χτυπήματα καμπάνας. Σύμφωνα με την παράδοση, κάθε ένα από αυτά τα χτυπήματα αυτά καταστρέφει ένα από τα μειονεκτήματα ενός ατόμου. Στα πρώτα λεπτά της νέας χρονιάς οι Ιάπωνες γελούν, κάτι που, κατά τη γνώμη τους, είναι το κλειδί για μια επιτυχημένη χρονιά. Και το σπίτι είναι διακοσμημένο με μπαμπού, που είναι σύμβολο αιωνιότητας και πιστότητας. Τα ξημερώματα οι Ιάπωνες φεύγουν από τα σπίτια τους για να συναντήσουν την αυγή. Κάτω από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου της Πρωτοχρονιάς, αυτοί συγχαίρουν ο ένας τον άλλον και δίνουν δώρα. Οι Ιάπωνες γιορτάζουν το νέο έτος με νέα ρούχα. Το Χατσουμόντε (επίσκεψη στο ιερό) πραγματοποιείται συνήθως την πρώτη ημέρα του νέου έτους, αλλά επιτρέπεται επίσης η επίσκεψη ιερών τόπων την παλιά Πρωτοχρονιά. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, οι πιστοί προσεύχονται στους θεούς για υγεία και ευημερία το επόμενο έτος.