cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζεραλντίν Τσάπλιν
Η Τζεραλντίν Λι Τσάπλιν (αγγλικά: Geraldine Leigh Chaplin, γεν. 31 Ιουλίου 1944) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και κόρη του Τσάρλι Τσάπλιν, το πρώτο από τα οκτώ παιδιά από την τέταρτη σύζυγό του, Ούνα Ονίλ. Μετά από το ξεκίνημά της στον χορό και το μόντελινγκ, έκανε το ντεμπούτο της στην αγγλόφωνη υποκριτική (και έγινε γνωστή σε έναν ρόλο που θα ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα ) με την ερμηνεία της ως Τόνια στο Δόκτωρ Ζιβάτκο του Ντέβιντ Λιν (1965). Έκανε το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ με το έργο Μικρές αλεπούδες της Λίλιαν Χέλμαν το 1967 και έπαιξε τον ρόλο της βασίλισσας της αρχαίας Αιγύπτου Νεφερτίτης στο Νεφερτίτη και Ακενατόν του Ραούλ Αραΐζα (1973) με τον διάσημο Αιγύπτιο ηθοποιό Σαλάχ Ζουλφικάρ. Η Τσάπλιν έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητά της για Χρυσή Σφαίρα για την ταινία Νάσβιλ, η πόλη των εκπλήξεων (Nashville) του Ρόμπερτ Όλτμαν (1975). Έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA για τον ρόλο της στο Welcome to LA (1976). Έπαιξε τη γιαγιά της, Χάνα Τσάπλιν, στη βιογραφική ταινία Τσάπλιν (Chaplin, 1992) για την οποία έλαβε την τρίτη της υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
Η Τσάπλιν έχει εμφανιστεί σε μια μεγάλη ποικιλία ισπανικών και γαλλικών ταινιών αναγνωρισμένων από τους κριτικούς. Πρωταγωνίστησε στις ταινίες Η ζωή είναι ένα μπολερό (Les uns et les autres, 1981), Η ζωή είναι ένα ρομάντσο (La vie est un roman, 1983) και στις πειραματικές ταινίες του Ζακ Ριβέτ Noroît (1976) και Ο έρωτας καταγής (L'amour par terre, 1984). Ήταν σύντροφος του σκηνοθέτη Κάρλος Σάουρα 12 χρόνια μέχρι το 1979, πρωταγωνιστώντας στις ταινίες του Η Άννα και οι λύκοι (Ana y los lobos, 1973), Θρέψε κοράκια (Cría cuervos, 1976), Elisa, vida mía (1977) και Η μαμά έγινε 100 χρονών (Mamá cumple 100 años, 1979). Της απονεμήθηκε βραβείο Γκόγια για τον ρόλο της στην ταινία En la ciudad sin límites (2002), ενώ προτάθηκε ξανά για την ταινία Το ορφανοτροφείο (El orfanato, 2007). Η συμβολή της στον ισπανικό κινηματογράφο κορυφώθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Ισπανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών το 2006. Το 2018, πρωταγωνίστησε στο Rosso Istria, ιταλική ταινία του Μασιμιλάνο Χερνάντο Μπρούνο. Το 2019, έπαιξε τη Γουάλις Σίμπσον στην 3η σεζόν της δραματικής σειράς εποχής του Netflix Το στέμμα (The Crown).
Οικογένεια και εκπαίδευση
Η Τζεραλντίν Λι Τσάπλιν γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1944, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας. Ήταν το τέταρτο παιδί του ηθοποιού και σκηνοθέτη Τσάρλι Τσάπλιν και το πρώτο παιδί του με την τέταρτη σύζυγό του, Ούνα Ονίλ, την οποία νυμφεύθηκε το 1943. Ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν 55 ετών όταν γεννήθηκε η Τζεραλντίν, ενώ η Ούνα ήταν 19 ετών. Η Τζεραλντίν ήταν το πρώτο από τα οκτώ παιδιά τους. Οι παππούδες της από την πλευρά του πατέρα της ήταν οι Άγγλοι Τσαρλς Τσάπλιν ο πρεσβύτερος και Χάνα Τσάπλιν (το γένος Πέντλιγχαμ Χιλ) και οι παππούδες της από την πλευρά της μητέρας της ήταν ο βραβευμένος με Νόμπελ και Πούλιτζερ Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ονίλ και η Αγγλλίδα συγγραφέας Άγκνες Μπούλτον.
Όταν η Τζεραλντίν ήταν οκτώ ετών, ο πατέρας της πήγε την οικογένεια διακοπές στη Βρετανία και την Ευρώπη. Δύο μέρες αφότου αναχώρησε η οικογένεια, ο Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ Τζέιμς Π. Μακ Γκρέινερι υπέγραψε διαταγή με την οποία απαγόρευε Τσάπλιν να εισέλθει ξανά στη χώρα. Η οικογένεια μετακόμισε στην Ελβετία. Εκεί, η Τζεραλντίν φοίτησε σε οικοτροφείο, όπου έμαθε άπταιστα γαλλικά και ισπανικά. Επίσης σε αυτή τη χρονική περίοδο, η Τζεραλντίν εμφανίστηκε στην ταινία του πατέρα της Τα φώτα της ράμπας (Limelight, 1952).
Χορός και μόντελινγκ
Σε ηλικία 17 ετών, η Τζεραλντίν αποφάσισε να εγκαταλείψει το κολέγιο για να ακολουθήσει τον χορό, και σπούδασε μπαλέτο δύο χρόνια στην Αγγλία,  συμπεριλαμβανομένης μιας περιόδου στη Βασιλική Σχολή Μπαλέτου το 1961. Στη συνέχεια, χόρεψε επαγγελματικά έναν χρόνο στο Παρίσι. Αν και καλή χορεύτρια, ένιωσε ότι δεν είχε εκπαιδευτεί από πολύ νωρίς για να διαπρέψει σε αυτό και έτσι εγκατέλειψε το μπαλέτο.
Στη συνέχεια, η Τζεραλντίν βρήκε δουλειά ως μοντέλο μόδας στο Παρίσι. Θα περνούσαν πολλά χρόνια μέχρι να μπορέσει να δει παράσταση μπαλέτου.
Τα πρώτα χρόνια ως ηθοποιός, 1965–69
Όταν το όνειρό της να γίνει μπαλαρίνα απέτυχε, η Τσάπλιν ακολούθησε τον πατέρα της σε μια παραγωγική καριέρα ηθοποιού. Ήρθε στο προσκήνιο  στον ρόλο της Τόνιας στο Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965) του Ντέβιντ Λιν. Ο Λιν την επέλεξε για να υποδυθεί τη σύζυγο του κύριου χαρακτήρα, ρόλος για τον οποίο έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία Νεοεμφανιζόμενη Ηθοποιός. Σε μια συνέντευξη για την προώθηση της ταινίας, εξήγησε: «Λόγω του ονόματός μου, άνοιξαν οι σωστές πόρτες». δεξιά|μικρογραφία| Με τον [[Ομάρ Σαρίφ στο Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965)]] μικρογραφία|Η Τσάπλιν στα [[Βραβεία Γκόγια το 2017]] δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η Τσάπλιν στο [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Οδησσού το 2012]] μικρογραφία|185x185εσ| Η Τσάπλιν σε μια προβολή του Ορφανοτροφείου στη [[Μαδρίτη το 2007]] δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ| Η Τσάπλιν στο Caffè Gambrinus στη [[Νάπολη της Ιταλίας]]
Την ίδια χρονιά, ξεκίνησε μία ακόμη σημαντική συνεργασία, πρωταγωνιστώντας στο ψυχολογικό θρίλερ Peppermint Frappé (1967) του Ισπανού σκηνοθέτη Κάρλος Σάουρα.
Δεκαετία του 1970
Η Τσάπλιν πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Τσάρλτον Ίστον στην αμερικανική ιστορική ταινία Ο κυρίαρχος των νήσων (The Hawaiians, 1970).
Στη συνέχεια, η Τσάπλιν εμφανίστηκε στο Ο Νταρτανιάν και οι 3 σωματοφύλακες (The Three Musketeers, 1973) και στη μεξικανική τηλεταινία Nefertiti y Aquenatos (1973) του Ραούλ Αραΐζα, όπου έπαιξε το ρόλο της βασίλισσας της αρχαίας Αιγύπτου Νεφερτίτης με τον Αιγύπτιο ηθοποιό Σαλάχ Ζουλφικάρ καθώς και στο σίκουελ Η εκδίκηση της μυλαίδης (The Four Musketeers, 1974). Η Τσάπλιν επιλέχθηκε για να ερμηνεύσει την αντιπαθητική ρεπόρτερ του BBC Όπαλ στο Νάσβιλ, η πόλη των εκπλήξεων (Nashville, 1975) του Ρόμπερτ Όλτμαν, για το οποίο έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητά της για Χρυσή Σφαίρα, για τον καλύτερο δεύτερο γυναικείο ρόλο. Συνέχισε να πρωταγωνιστεί στις ταινίες του Άλτμαν Μπούφαλο Μπιλ (Buffalo Bill and the Indians or Sitting Bull's History Lesson, 1976), και στη συνέχεια Παντρολογήματα (A Wedding, 1978), γυρίζοντας το Όνειρα που ξεθωριάζουν (Roseland, 1977) στο ενδιάμεσο.
Η Τσάπλιν κατά καιρούς συνέγραψε σενάρια και πρωταγωνίστησε σε αρκετές μεταγενέστερες ταινίες του Σάουρα - λαμβάνοντας γι' αυτές τις καλύτερες κριτικές της —όπως Η Άννα και οι λύκοι (Ana y los lobos, 1973), Θρέψε κοράκια (Cría Cuervos, 1976), Elisa, vida mía (1977) και Η μαμά έγινε 100 χρονών (Mamá cumple 100 años, 1979). Το Θρέψε κοράκια κέρδισε Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών το 1976. Ο κριτικός Βίνσεντ Κάνμπι επαίνεσε την «εξαιρετική» ερμηνεία της Τσάπλιν.
Η Τσάπλιν πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες παραγωγής του Όλτμαν και σκηνοθεσίας του Άλαν Ρούντολφ, με μία υποψηφιότητα για BAFTA με το Welcome to LA (1976), όπου έπαιξε μια νοικοκυρά εθισμένη στις διαδρομές με ταξί. Έλαβε την αποδοχή των κριτικών για τον ρόλο της στο Να θυμάσαι το όνομά μου (Remember My Name, 1978), όπου έπαιξε τη δολοφονική σύζυγο του Άντονι Πέρκινς.
Δεκαετία του 1980
Στη δεκαετία του 1980, η Τσάπλιν πρωταγωνίστησε σε αρκετούς γαλλόφωνους ρόλους, όπως Η ζωή είναι ένα μπολερό (Les uns et les autres, 1981) του Κλοντ Λελούς, το Η ζωή είναι ένα ρομάντσο (La vie est un roman, 1983) του Αλέν Ρενέ, το πειραματικό Ο έρωτας καταγής (L'amour par terre, 1984) του Ζακ Ριβέτ, και στη συνέχεια στην αμερικανική ταινία Θέλω να γυρίσω σπίτι (I Want to Go Home, 1989).
Η Τσάπλιν πρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία του Άλαν Ρούντολφ Οι μοντέρνοι (The Moderns, 1988), που διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1920.
Καλύβια Αστρά Ηλείας
Για οικισμούς με την ονομασία Καλύβια στην Ηλεία, δείτε: Καλύβια Ηλείας
Τζεραλντίν Τσάπλιν
Δεκαετία του 1990
Η Τσάπλιν εμφανίστηκε στο Mother Teresa: In the Name of God's Poor (1997).
Καλύβια Αστρά Ηλείας
Τα Καλύβια Αστρά είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις πλαγιές του όρους Αστράς σε υψόμετρο περίπου 615-640 μέτρων, στην κοιλάδα που σχηματίζει ο Ερύμανθος ποταμός, βόρεια των οικισμών της Τοπικής Κοινότητας Ψωφίδος και της από εκεί διερχόμενης «111». Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 59 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας, περίπου 77 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Λάλα) και περίπου 51 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα (μέσω Σοπωτού). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 133 μόνιμοι κάτοικοι.
Τζεραλντίν Τσάπλιν
Από το 2000 μέχρι σήμερα
Η Τσάπλιν έλαβε βραβείο Γκόγια για τον ρόλο της στο ισπανοαργεντινό θρίλερ En la ciudad sin límites (2002). Άλλες αξιόλογες ισπανικές ταινίες στις οποίες συνεργάστηκε και εμφανίστηκε είναι το Μίλα της (Hable con ella, 2002) του Πέδρο Αλμοδόβαρ και το Ορφανοτροφείο (El orfanato, 2007) του Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα, για το οποίο έλαβε δεύτερη υποψηφιότητα για το βραβείο Γκόγια. Αργότερα, πρωταγωνίστησε στο καταλανικό δράμα Η κουνουπιέρα (La mosquitera, 2010), για το οποίο της απονεμήθηκε Κρυστάλλινη Σφαίρα.
Καλύβια Αστρά Ηλείας
Πρόκειται για οικισμό που δημιουργήθηκε από τους κατοίκους του γειτονικού χωριού Αστράς (πρώην Νουσά) το οποίο βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Τζεραλντίν Τσάπλιν
Από το 2000 μέχρι σήμερα
Το 2006 η Τσάπλιν τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο από την Academia de las Artes y las Ciencias Cinematográficas de España — Ισπανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών — για τη συνεισφορά της στον ισπανικό κινηματογράφο.
Καλύβια Αστρά Ηλείας
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 14η Μαρτίου 1971 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αστρά. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Αστρά του δήμου Λάμπειας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αστρά του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Τζεραλντίν Τσάπλιν
Από το 2000 μέχρι σήμερα
Η Τσάπλιν εμφανίστηκε στην ταινία Ο λυκάνθρωπος (The Wolfman) το 2010.
Καλύβια Αστρά Ηλείας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λάμπειας
Τζεραλντίν Τσάπλιν
Από το 2000 μέχρι σήμερα
Στο Americano, εμφανίστηκε με τη Σάλμα Χάγιεκ και στο Κι αν ζούσαμε όλοι μαζί; (Et si on vivait tous ensemble?) με την Τζέιν Φόντα (και τα δύο του 2011). Συνεργάστηκε ξανά με τον Μπαγιόνα για τις ταινίες The Impossible (2012), 7 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα (A Monster Calls, 2016) και Jurassic World: Το βασίλειο έπεσε (Jurassic World: Fallen Kingdom, 2018). Η Τσάπλιν έλαβε το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αβάνας για τον ρόλο της στη δομινικανή ταινία Dólares de arena (2014).
Το 2018, πρωταγωνίστησε στο Rosso Istria, μια ιταλική ταινία του Μπρούνο.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|185x185εσ| Η Τσάπλιν σε μια προβολή του Ορφανοτροφείου στη [[Μαδρίτη το 2007]] Η Τσάπλιν είχε δύο σοβαρές μακροχρόνιες σχέσεις. Η πρώτη ήταν με τον Ισπανό σκηνοθέτη Κάρλος Σάουρα, ο οποίος τη σκηνοθέτησε σε πολλές ταινίες. Έχουν μαζί έναν γιο, τον Σέιν Σάουρα Τσάπλιν.
Η δεύτερη μακροχρόνια σχέση της ήταν με τον Χιλιανό κινηματογραφιστή Πατρίτσιο Καστίγια, τον οποίο παντρεύτηκε το 2006 και με τον οποίο έχει μια κόρη, την Ούνα, ηθοποιό που παίζει σε βρετανικές και ισπανικές ταινίες.
Το 1978, η οικογένεια Τσάπλιν έπεσε θύμα ενός αποτυχημένου εκβιασμού από απαγωγείς που είχαν κλέψει το πτώμα του Τσάρλι Τσάπλιν. Η Τζεραλντίν Τσάπλιν διαπραγματεύτηκε με τους απαγωγείς, οι οποίοι είχαν απειλήσει και τον γιο της.
Μέχρι το 2011, η Τσάπλιν διατηρούσε σπίτι στο ΜαΪάμι. Επίσης μοίραζε τον χρόνο της μεαξύ Μαδρίτης and Corsier-sur-Vevey της Ελβετίας (κοντά στο πατρικό της σπίτι).
Φλάσου
Η Φλάσου είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Τζεραλντίν Τσάπλιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Οικογένεια Τσάπλιν
Φλάσου
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Μορφωτικός Νεολαίας Τύμπου
Ο Μορφωτικός Νεολαίας Τύμπου ηταν κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Τύμβου. Ιδρύθηκε το 1959.
Ιστορία
Το σωματείο ιδρύθηκε το 1940 έχοντας αρχικά την ονομασία Νέα Γενεά Τύμπου και στην συνέχεια ΕΑΚ Τύμπου. Το 1959 μετονομάστηκε σε Μορφωτικός Σύλλογος Νεολαίας Τύμπου. Ο σύλλογος αναφέρει ως ημερομηνία ίδρυσης του το 1959. Χρώματα είχε το κόκκινο και το λευκό. Μετά την τουρκική Εισβολή στην Κύπρο έγινε προσφυγικό σωματείο και επαναδραστηριοποιήθηκε στα Λατσιά. Η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ.Το 1992 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών της ΣΤΟΚ και στην συνέχεια μέσα από το πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ εξασφάλισε τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93. Ο Μορφωτικός συμμετείχε στην Δ'Κατηγορία της ΚΟΠ, την περίοδο 1992-93 στον Όμιλο Λευκωσίας/Κερύνειας τερματίζοντας στην 10η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα είναι ανενεργή και ο Μορφωτικός εξακολουθεί να υφίσταται σαν πολιτιστικό σωματείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959 Κατηγορία:Τύμβου
Όρος Ραμόν
Το όρος Ραμόν (αραβ. جبل رأس الرمان) είναι βουνό στην έρημο Νεγκέβ του νότιου Ισραήλ, κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο και δυτικά του Κρατήρα Ραμόν. Το υψόμετρο της κορυφής του είναι 1.037 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το μεγαλύτερο υψόμετρο των Ορέων Νεγκέβ και του Νότιου Διαμερίσματος του Ισραήλ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι 30°30΄10,5΄΄ Βόρειο πλάτος και 34°38΄21΄΄ Ανατολικό μήκος.
Πηγές
Ραμον
Μονή Παναγίτσας Λευκαΐτισσας Αρκαδίας
Η Ιερά Μονή Παναγίτσας Λευκαΐτισσας Αρκαδίας ήταν ένα ιστορικό, κατεστραμμένο σήμερα, μοναστήρι. Η μονή αυτή, βρισκόταν βόρεια του Άγιου Ιωάννη Αρκαδίας, στον συνοικισμό Μαντικέικα.
Ιστορία
Ο ναός της Παναγίτσας πυρπολήθηκε το 1826 από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά και επειδή δεν ανακαινίστηκε, κατέρρευσε. Το 1835 ο ναός ήταν «παμπάλαιος και ερειπωμένος» και το μέρος «ακατοίκητον». Το 1838 η περιοχή πωλήθηκε στον Γεώργιο Σακελλαρίου, ο οποίος στη συνέχεια την μεταπώλησε στον Δημήτριο Γ. Μαντίκο.
Ο χώρος
Από την μονή δεν σώζεται πλέον κανένα κτίσμα. Στον χώρο της μονής έχει κτιστεί ο συνοικισμός Μαντικέικα. Το 1962, οι κάτοικοι του συνοικισμού κατασκεύασαν ένα προσκυνητάρι στην θέση της εκκλησίας, προς τιμήν της Ζωοδόχου Πηγής.
Ποταμός Ναν
Γεωγραφία
Ο Ναν πηγάζει από την Οροσειρά Λουάνγκ Πραμπάνγκ, στην Επαρχία Ναν, σε υψόμετρο 1.240 μέτρα. Ο ποταμός διέρχεται ακολούθως από τις επαρχίες Ουταράντιτ, Πιτσανουλόκ και Πιτσίτ. Τέλος, στην Επαρχία Ναχόν Σαβάν δέχεται τα νερά του ποταμού Γιομ και κατόπιν συμβάλλει με τον Πινγκ.
Παλιοφυτιά Ηλείας
Η Παλιοφυτιά είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε τοποθεσία πάνω στα διοικητικά όρια με την Αχαΐα.
Τοποθεσία
Είναι κτισμένη στις νότιες-νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Λάμπεια (Αστράς), διακλάδωσης του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο περίπου 550-560 μέτρων, σχεδόν συγχωνευμένη με τον παρακείμενο οικισμό των Τριποτάμων της Αχαΐας. Από την περιοχή διέρχεται η «111». Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 74 χιλιομέτρων ανατολικά-βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Εφύρας), περίπου 71,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Λάλα) και περίπου 92,5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 12 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 7η Απριλίου 1951 με την ονομασία Παλαιοφυτειά και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ορεινής. Έχασε το καθεστώς του οικισμού στις 14/03/1971 με την κατάργησή του ενώ αναγνωρίστηκε εκ νέου ως οικισμός με τη σημερινή του ονομασία στις 17 Μαρτίου 1991 υπαγόμενος εκ νέου στην Κοινότα Ορεινής. Αποτελούσε οικισμό της Κοινότητας Ορεινής μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Ορεινής του Δήμου Λαμπείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Ορεινής του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λάμπειας
Αρμανώγεια Ηρακλείου
Τα Αρμανώγεια είναι ορεινό χωριό του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης
Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία
Τα Αρμανώγεια βρίσκονται σε απόσταση περίπου 28 χλμ. νότια από το Ηρακλείου και 16 χλμ. νότια από τις Επάνω Αρχάνες (έδρα δήμου) σε υψόμετρο 372 μέτρα. Ανατολικά του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Κνωσσού - Χάρακα, βορειοδυτικά είναι το Μεταξοχώρι και νοτιοδυτικά το Χαράκι ενώ στα νότια ένα μικρό φράγμα η λεκάνη του οποίου έχει έκταση περίπου 120 στρεμμάτων. Κατασκευάστηκε το 2004 και αποτελεί πόλο έλξης για δεκάδες είδη ορνιθοπανίδας γίνοντας έτσι (κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του φθινοπώρου όταν πολλά μεταναστευτικά πουλιά το επισκέπτονται) σημαντικός υδροβιότοπος της περιοχής.
Η ονομασία Αρμανώγεια, σύμφωνα με την ετυμολογία του ονόματός τους από τον Σ. Αλεξίου, προέρχεται από τις λέξεις Έρ(η)μα Ανώγεια. είναι γνωστά για την πλούσια μουσική τους παράδοση και αποτελούν τόπο καταγωγής γνωστών λυράρηδων και μαντιναδολόγων-ποιητών όπως και άριστων χειριστών της κρητικής ντοπιολαλιάς. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία (παράγουν κρασί, σταφίδες, λάδι) και την κτηνοτροφία.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τεφελίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μεταξοχώρι, τη Μονή Επανωσήφη και το Παρθένι, αποτελούν την κοινότητα Μεταξοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νίκου Καζαντζάκη του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 106 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Ψιμολόφου
Η Ψιμολόφου είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Σαμ Γουντ
Ο Σάμιουελ Γκρόσβενορ («Σαμ») Γουντ (Samuel Grosvenor "Sam" Wood, 10 Ιουλίου 1883 – 22 Σεπτεμβρίου 1949) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών και σκηνοθέτης, περισσότερο γνωστός μεταξύ άλλων για τις ταινίες A Day at the Races (1937), Αντίο, Ωραία Νιάτα (1939), Έγκλημα χωρίς τιμωρία (1942) και Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα (1942). Επίσης, έχει ασχοληθεί τόσο με την υποκριτική όσο και με τη συγγραφή σεναρίων. Απεβίωσε, στο Χόλιγουντ, σε ηλικία 65 ετών από ανακοπή καρδιάς. Για τη συνεισφορά του στον κινηματογράφο, έλαβε το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, τον Φλεβάρη του 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ναν (πόλη)
Ιστορία
Επί αιώνες η Ναν ήταν αυτόνομο ξεχωριστό βασίλειο, παρόμοιο με πόλη-κράτος, με λίγες σχέσεις με τον έξω κόσμο. Υπάρχουν ίχνη προϊστορικής κατοικήσεως, αλλά ο οικισμός έγινε άξιος λόγου μόνο όταν αρκετά μικρά χωριά ενώθηκαν, σχηματίζοντας το Νανταμπούρι στα μέσα του 14ου αιώνα. Με τον καιρό η πόλη συνδέθηκε με το Βασίλειο του Σουχοτάι, οπότε πήρε τον χαρακτηρισμό Βάρα Ναχόν και διεδραμάτισε αξιοσημείωτο ρόλο στην ανάπτυξη του πρώιμου ταϊλανδικού εθνικισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναν
Γκρασούλφο της Φλωρεντίας
Ο Γκρασούλφο (Grasulfo) ήταν επίσκοπος της Φλωρεντίας τον 10ο αιώνα.
Βιογραφία
Γύρω στο έτος 900, παρενέβη στον αγώνα για τον τίτλο του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υποστηρίζοντας πρώτα τον Λαμπέρτο ​​Β' του Σπολέτο (υπάρχει ένα έγγραφο αυτής της υποστήριξης με ημερομηνία Ραβέννα, 21 Μαΐου 898), λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα δωρεά στην Φλωρεντινή εκκλησία γης και ελαιώνες γύρω από την πόλη, και στη συνέχεια υποστήριξε τον Λουδοβίκο Δ΄, που τον συνοδεύσε στο ταξίδι του στη Ρώμη για την παπική στέψη.
Κατά τη διάρκεια της επισκοπής του έγινε στην πόλη η τρομερή εισβολή των Ούγγρων (925).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Φλωρεντίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Μακεδονιάρχης
Ο Μακεδονιάρχης ήταν τίτλος της ρωμαϊκής εποχής για τον πρόεδρο του Κοινού των Μακεδόνων. Ο τίτλος δόθηκε μόνο σε 11 άτομα.
Αξίωμα
Ο Μακεδονιάρχης ήταν ο πρόεδρος του Κοινού των Μακεδόνων, και μερικές φορές, αλλά όχι πάντα, ο αρχιερέας της αυτοκρατορικής λατρείας στην ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας. Το αξίωμα θεωρήθηκε επίσης σημαντικός αξιωματούχος του Συνεδρίου, ενός επαρχιακού συμβουλίου αποτελούμενο από δημοτική αριστοκρατία, Ρωμαίους πολίτες και - σε ορισμένες περιπτώσεις - δούλους και απελεύθερους. Ο Μακεδονιάρχης ήταν επίσης επικεφαλής μιας λέσχης με επιρροή που ονομάζεται κοινωνία των Σαραπιαστών, ξεκινώντας από τη βασιλεία της δυναστείας των Σεβήρων.
Ιστορία
Η παλαιότερη αναφορά Μακεδονιάρχη, που καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, είναι από το 219 μ.Χ. Τον τίτλο κατείχαν μόνο 11 άτομα, έξι από τα οποία πιστεύεται ότι ήταν ρωμαϊκής καταγωγής. Μια αναφορά, ωστόσο, ανέφερε ότι επιγραφικά στοιχεία κατέγραψαν δύο Μακεδονιάρχες κατά τον πρώτο αιώνα μ.Χ. και 23 τον επόμενο αιώνα.
Παλέστρο
Το Παλέστρο (ιταλικά: Palestro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Παρόνα
Η Παρόνα (ιταλικά: Parona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Φραντσίσεκ Σμουγκλέβιτς
Ο Φραντσίσεκ Σμουγκλέβιτς (πολωνικά: Franciszek Smuglewicz, λιθουανικά: Pranciškus Smuglevičius ) (6 Οκτωβρίου 1745 - 18 Σεπτεμβρίου 1807) ήταν Πολωνός-Λιθουανός σχεδιαστής και ζωγράφος. Ο Σμουγκλέβιτς θεωρείται πρόγονος της λιθουανικής τέχνης στη σύγχρονη εποχή. Ήταν πρόδρομος του ιστορικισμού στην πολωνική ζωγραφική. Ήταν επίσης ιδρυτής της καλλιτεχνικής σχολής του Βίλνιους, όπου οι σημαντικότεροι μαθητές του ήταν οι Γιαν Ρούστεμ, Γιαν Κσίστοφ Ντάμελ, Γκάσπαρ Μπορόφσκι και Γιούζεφ Ολεσκιέβιτς. Ο πατέρας του, Γούκας Σμουγκλέβιτς και ο αδερφός του, Αντόνι, ήταν επίσης ζωγράφοι.
Βιογραφία
Ο Φραντσίσεκ Σμουγκλέβιτς γεννήθηκε στη Βαρσοβία. Οι γονείς του ήταν ο Γούκας Σμουγκλέβιτς, ο οποίος ήταν επίσης ζωγράφος και η μητέρα του ήταν η Ρεγκίνα Ολεσίνσκα. Η μητέρα του ήταν ανιψιά του ζωγράφου Σίμον Τσεχόβιτς. Ο Φραντσίσεκ έκανε τα πρώτα του βήματα ως ζωγράφος στο κοινό εργαστήριο του πατέρα του και του Τσεχόβιτς στη Βαρσοβία. Το 1763, ο Φραντσίσεκ ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου ξεκίνησε τη μελέτη των καλών τεχνών υπό την καθοδήγηση του Άντον φον Μάρον. Έμεινε στη Ρώμη για 21 χρόνια, όπου ενστερνίστηκε το νεοκλασικιστικό στιλ.
Το 1765, έλαβε βασιλική υποτροφία από τον Βασιλιά της Πολωνίας, Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι και έγινε δεκτός στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά. Ως συνάδελφος του Βιντσένζο Μπρένα συμμετείχε στην καταγραφή τεχνουργημάτων από τον Χρυσό Οίκο του Νέρονα. Το 1784 επέστρεψε στη Βαρσοβία, όπου ίδρυσε τη δική του σχολή καλών τεχνών, έναν από τους προκατόχους της σύγχρονης Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας.
Ένας κλασικιστής, αλλά υπό την ισχυρή επιρροή του πολωνικού μπαρόκ, ο Σμουγκλέβιτς έγινε αξιοσημείωτος εκπρόσωπος των ιστορικών έργων ζωγραφικής, ένα είδος που κυριάρχησε στις καλές τέχνες της Πολωνίας κατά τον 19ο αιώνα. Γύρω στο 1790, άρχισε να εργάζεται σε μια σειρά από σκίτσα και λιθογραφίες εμπνευσμένες από το Ιστορία του Πολωνικού Έθνους του Άνταμ Ναρουσέβιτς. Αν και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αυτή η σειρά του απέφερε μεγάλη δημοτικότητα.
Το 1797 μετακόμισε στο Βίλνιους, όπου έγινε ο ιδρυτής και ο πρώτος διάκονος του Ινστιτούτου Σκίτσου και Ζωγραφικής στην Ακαδημία του Βίλνιους.
Πανκαράνα
Η Πανκαράνα (ιταλικά: Pancarana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Φραντσίσεκ Σμουγκλέβιτς
Βιογραφία
Το 1801, ζωγράφισε αλληγορικά έργα οροφής για τον Τσάρο Παύλο Α΄ της Ρωσίας στο νέο αυτοκρατορικό παλάτι του, το Κάστρο Μιχαϊλόφσκι, στην Αγία Πετρούπολη, το οποίο σχεδιάστηκε επίσης από τον Μπρένα.
Ένας δάσκαλος γενεών Πολωνών-Λιθουανών ζωγράφων, ο Σμουγκλέβιτς αφιερώθηκε σε ιστορικούς πίνακες τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Έφερε στη Λιθουανία κλασικές ιδέες και απόψεις του φωτισμένου κλασικισμού. Ζωγράφισε την καθημερινή ζωή και την αρχιτεκτονική του Βίλνιους με ρεαλιστικό τρόπο. Τα έργα του βοήθησαν στη συνεχιζόμενη ανοικοδόμηση του Βασιλικού Παλατιού της Λιθουανίας στο Βίλνιους.
Sing into My Mouth
Το Sing into My Mouth είναι ένα άλμπουμ διασκευών από τον Iron & Wine και τον Ben Bridwell των Band of Horses που κυκλοφόρησε στις 17 Ιουλίου του 2015. Το όνομα του άλμπουμ είναι ένας στίχος από το τραγούδι των Talking Heads, "This Must Be the Place (Naive Melody)".
Φραντσίσεκ Σμουγκλέβιτς
Βιογραφία
Ανάμεσα στα αξιοσημείωτα έργα που σώζονται από εκείνη την περίοδο είναι η Συνάντηση του τετραετούς Σέιμ (1793), ο Όρκος του Κοστσιούσκο στην Αγορά της Παλιάς Πόλης της Κρακοβίας (1797) και το Λιθουανικοί χωρικοί. Μεταξύ των έργων του εκείνης της περιόδου είναι οι απόψεις των τειχών της πόλης και των πυλών της πόλης, οι οποίες κατεδαφίστηκαν κατά τον 19ο αιώνα.
Sing into My Mouth
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Φραντσίσεκ Σμουγκλέβιτς
Βιογραφία
Τάφηκε στο κοιμητήριο Ράσος στο Βίλνιους (πολωνικά: Cmentarz na Rossie), αν και η ακριβής τοποθεσία δεν είναι γνωστή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Λιθουανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καλλιτέχνες του 19ου αιώνα
Πιέτρα ντε' Τζόρτζι
Η Πιέτρα ντε' Τζόρτζι (ιταλικά: Pietra de' Giorgi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τύμβου
Η Τύμβου (ή Τύμπου) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Ιστορία
Η Τύμπου είναι χωριό της επαρχίας Λευκωσίας, αμιγές ελληνικό, στη γεωγραφική περιφέρεια της Μεσαριάς και βρίσκεται περί τα 17 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Λευκωσίας, δύο χιλιόμετρα νοτίως του παλαιού δρόμου Λευκωσίας – Αμμοχώστου. Είναι κτισμένη κοντά στη δυτική όχθη του ποταμού Γιαλιά, με μέσο υψόμετρο 110 μέτρων. Από πλευράς ανάγλυφου το τοπίο της είναι ένας εκτεταμένος κάμπος χωρίς αξιόλογες μορφολογικές διακυμάνσεις.
Από γεωλογικής άποψης, στη διοικητική έκταση του χωριού κυριαρχούν οι αποθέσεις του σχηματισμού Αθαλάσσας (ασβεστολιθικοί ψαμμίτες και άμμοι), το Σύναγμα (αποθέσεις άμμων και χαλικιών της Πλειστόκαινης περιόδου) και οι πρόσφατες αλλουβιακές αποθέσεις της ολόκαινης γεωλογικής περιόδου. Πάνω στα πετρώματα αυτά αναπτύχθηκαν ερυθρογαίες και προσχωσιγενή εδάφη.
Παρ’ όλο που η περιοχή της Τύμπου αναφέρεται για πρώτη φορά σε συγγράμματα της εποχής της Φραγκοκρατίας, η ιστορία της είναι πολύ αρχαιότερη και ανάγεται στη λίθινη εποχή. Τούτο επιβεβαιώνουν τα πολλά ευρήματα στην ευρύτερη περιοχή της Τύμπου, κυρίως η πληθώρα των αρχαίων τάφων. Όλη η έκταση ήταν ένα απέραντο νεκροταφείο με τάφους από τη λίθινη μέχρι τη Μυκηναϊκή εποχή και αργότερα. Η περιοχή του κατεχόμενου αεροδρομίου της Τύμπου ήταν τόπος υπογείων λαξευμένων κατοικιών. Σύμφωνα με μαρτυρίες των παλαιότερων Τυμπιωτών σε πάρα πολλές περιοχές υπήρχαν βωμοί και πολλά αγάλματα τα οποία βρίσκονταν στην επιφάνεια. Αξιοσημείωτο δε είναι ότι σε μια περιοχή, η οποία ονομάζεται Χαλόσπιτα, βρέθηκε πήλινο αγγείο με αναπαράσταση της πάλης του Αίαντα με τον Οδυσσέα και τούτο αναφέρεται και στα «Κυπριακά Έπη» Στασσίνου.
Η ονομασία της Τύμβου, όπως είναι η επίσημη ονομασία της, ή Τύμπου όπως επικράτησε στην καθομιλουμένη, προέρχεται από την αρχαία λέξη «Τύμβος» που σημαίνει τάφος, λόγω ακριβώς της πληθώρας των αρχαίων τάφων που υπήρχαν εκεί.
Η περιοχή της Τύμπου, αναφέρεται σε συγγράμματα των Μεσαιωνικών χρόνων. Ο ντε Μας Λατρί το αναφέρει ως Timbou, δίδοντας και την πληροφορία ότι ο βασιλιάς της Κύπρου Ιάκωβος Β’ (1460 – 1473 μ.Χ.) το είχε παραχωρήσει ως φέουδο στον Pierre Goul.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Τύμπου ήταν ένα εύφορο και μεγάλο τσιφλίκι (αγρόκτημα), το οποίο άλλαξε διαδοχικά πολλά χέρια. Τούτο είχε αγοράσει ο εθνομάρτυρας αρχιεπίσκοπος Κυπριανός το 1813, για λογαριασμό του Μοναστηριού της Παναγίας του Μαχαιρά. Το τσιφλίκι ανήκε πιο πριν στον Δημήτριο Παυλίδη, το «Δημητρούϊ», όπως ήταν γνωστός, ο οποίος και το είχε πωλήσει σε τρεις Λευκωσιάτες (Γιαννάκη Λιπέρτην, Νικόλαον Σάββα και Χατζηλοΐζο Άντζουλο) το 1810, έναντι 15 χιλιάδων γροσίων. Απ’ αυτούς το αγόρασε τρία χρόνια αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός για 16 χιλιάδες γρόσια. Περιγραφή του τσιφλικιού και των υποστατικών, των ζώων και των εγκαταστάσεών του, υπάρχει στο σχετικό πωλητήριο έγγραφο του 1813, μεταξύ των σελίδων 345 και 346 του κώδικα του μοναστηριού του Μαχαιρά. Στην περιοχή καλλιεργούνταν τότε δημητριακά, βαμβάκι, καθώς και οπωροφόρα δέντρα. Ήταν αναπτυγμένη επίσης η κτηνοτροφία. Το τσιφλίκι είχε 800 αίγες και πρόβατα και αρκετά σπίτια για τους εργαζόμενους σ’ αυτό, και ήταν έκτασης 1200 στρεμμάτων.
Μετά τα γεγονότα της 9ης Ιουλίου 1821, τον απαγχονισμό του Κυπριανού και των άλλων προκρίτων και τους διωγμούς που ακολούθησαν, το τσιφλίκι κατασχέθηκε από τους Τούρκους, μαζί με άλλες ιδιοκτησίες του μοναστηριού του Μαχαιρά και ιδιοκτήτης του έγινε ο Χαλίλ Σιρδάρ εφέντης.
Αργότερα το τσιφλίκι βρίσκεται στην κατοχή της Μαντάμ Λαουρή η οποία το ενοικίαζε σε κάποιον Τοφαρίδη και αργότερα στους Σιακαλλή και Τζιακούρη. Οι δύο τελευταίοι έμεναν στο τσιφλίκι και εργάζονταν μέχρι τότε για τους προηγούμενους ιδιοκτήτες του τσιφλικιού. Αυτοί οι δύο σε συνεργασία με τον Τύμβιο και τους άλλους κατοίκους – εργαζόμενους στο τσιφλίκι, αποφάσισαν να αγοράσουν το τσιφλίκι και να το διαμοιράσουν σε αγροτεμάχια των οποίων ιδιοκτήτες ήταν πια οι ίδιοι. Επειδή δεν είχαν όλοι τα απαιτούμενα χρήματα κατέφυγαν σε διάφορους «δωρητές και ευεργέτες», τοκογλύφους δηλαδή, οι οποίοι αργότερα συσσώρευσαν στην κατοχή τους τα περισσότερα κτήματα του χωριού.
Το χωριό, λόγω κυρίως της σχετικά μικρής του απόστασης από το αστικό κέντρο της Λευκωσίας, σε συνδυασμό με την εργατικότητα και το φιλοπρόοδο χαρακτήρα των κατοίκων του αλλά και τη γόνιμη γη του, γνώρισε συνεχή πληθυσμιακή αύξηση από το 1881 μέχρι και το 1974. Το 1881 οι κάτοικοί του ήσαν 278 που αυξήθηκαν στους 336 το 1891, στους 436 το 1901, στους 550 το 1911, στους 691 το 1921, στους 822 το 1931, στους 1009 το 1946, στους 1133 το 1960 και στους 1288 το 1973.
Το Αεροδρόμιο
Περί τα δυόμισι χιλιόμετρα βορειοδυτικά του χωριού, βρίσκεται το αεροδρόμιο της Τύμπου. Κατασκευάστηκε από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Β/ Παγκοσμίου πολέμου, για τις τότε στρατιωτικές τους ανάγκες. Είχε δύο διαδρόμους προσγείωσης και απογείωσης, σε σχήμα Λ, από τους οποίους ο ένας είχε κατεύθυνση από τα Βορειοδυτικά  προς τα Νοτιοανατολικά και ο δεύτερος κατεύθυνση περίπου από το Βορρά προς Νότο. Μετά τον πόλεμο, το αεροδρόμιο έμεινε αχρησιμοποίητο για να χρησιμοποιηθεί και πάλι γύρω στα 1956, την εποχή της διένεξης στο Σουέζ, σαν ενδιάμεσος σταθμός μεταφοράς προμηθειών. Μετά την ανεξαρτησία το αεροδρόμιο εγκαταλείφθηκε. Οι πρόχειρες εγκαταστάσεις του καταστράφηκαν και οι δύο δίαυλοί του χορτάριασαν. Τα τελευταία χρόνια στην περιοχή του αεροδρομίου ήταν εγκατεστημένο στρατόπεδο της αεροπορίας της Κυπριακής Εθνοφρουράς. Μετά την τουρκική στρατιωτική εισβολή και κατοχή του, το αεροδρόμιο επισκευάστηκε από τους Τούρκους και λειτούργησε από το 1975, συνδέοντας αεροπορικώς τις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου με την Τουρκία. Το καλοκαίρι του 1976 ο ένας από τους δύο διαύλους επεκτάθηκε, ώστε να δέχεται μεγάλα αεροπλάνα. Αρχικά οι Τούρκοι έκτισαν πρόχειρες εγκαταστάσεις, αλλά μέχρι το Σεπτέμβρη του 1977 λειτούργησαν καινούρια κτίρια. Το αεροδρόμιο χρησιμοποιούν οι λεγόμενες «Τουρκοκυπριακές αερογραμμές» που, ουσιαστικά, πρόκειται για λίγα αεροσκάφη τα οποία ανήκουν στις Τουρκικές Αεροπορικές Γραμμές. Το αεροδρόμιο λειτουργεί παράνομα, με τακτικές πτήσεις από και προς τα Άδανα, την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.
Οι εκκλησίες
Η Εκκλησία του χωριού ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο και κτίστηκε το 1858. Κάποιες από τις εικόνες της ήταν του 17ου και του 18ου αιώνα. Η εκκλησία αυτή εγγαινιάστηκε το 1917. Το 1935 κτίστηκε  το περιτοίχισμα του ναού με πέτρες που μετέφεραν οι νέοι του χωριού με τα αμάξια και τα βόδια τους, από το όρος της γειτονικής Αθηένου, εργαζόμενοι εθελοντικά τα Σαββατοκυρίακα. Από την ίδια αυτή πέτρα είναι κατασκευασμένο και μεγάλο μέρος του εικονοστασίου του ναού και ειδικά το κομμάτι που βρίσκεται η εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Την πέτρα «πελέτζιησε» (δούλεψε) και για το εικονοστάσι και για το περιτοίχισμα, ένας Τυμπιώτης, μεγάλος τεχνίτης – κτίστης της εποχής, ο μάστρε Μιχαήλ Χατζηγιάννης.
Στα νότια της Τύμπου, στη περιοχή Μαρκό βρίσκεται το βυζαντινό εκκλησάκι της Αγίας Θέκλας στο οποίο υπήρχαν βιβλία του 1400 μ.Χ. και θαυμαστές εικόνες και οι ανυπολόγιστης ιστορικής αξίας τοιχογραφίες, από τις πιο σπάνιες στην Κύπρο. Η Αγία Θέκλα θεωρείται θαυματουργή για τις αιμορραγίες γενικά και ειδικά της μύτης. Το εκκλησάκι της Αγίας Θέκλας στην Τύμπου είναι ένα από τα πολλά ιστορικά μνημεία του τόπου μας που βρίσκονται κάτω από την μπότα του κατακτητή και που η βαρβαρότητα και η αδιαφορία τα οδήγησαν στην καταστροφή. Η απώλεια τέτοιων μνημείων θεωρείται πλήγμα για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Στο ξωκλήσι της Αγίας Θέκλας γινόταν πανηγίρι στις 24 Σεπτεμβρίου.
Κοντά στο χωριό βρίσκεται επίσης το Μνημείο των Σαράντα Μαρτύρων, όπου είναι ιερός χώρος για τους Έλληνες – Χριστιανούς αλλά επίσης και για τους Τούρκους της περιοχής. Ο χώρος ήταν ένα μεγάλο σπήλαιο που είχε διαμορφωθεί σε εκκλησία. Από το μικρό τέμενος σκαλιά οδηγούν στο σπήλαιο, που έχει κεντρικό κλίτος που καταλήγει σε κόγχη, καθώς και δυο πλάγια κλίτη που καταλήγουν σε τετραγωνικούς θαλάμους. Στην πλάγια κλίτη είναι θαμμένοι οι Σαράντα Μάρτυρες. Οι Σαράντα Μάρτυρες, σαράντα νέοι χριστιανοί, είχαν φυλακιστεί στον χώρο αυτό, από τους Τούρκους επί τουρκοκρατίας και αργότερα σφαγιάστηκαν και ετάφησαν στον ίδιο χώρο. Ο χώρος των τάφων των σαράντα Μαρτύρων ήταν χώρος ιερός για τους χριστιανούς και τιμούνταν σαν άγιοι. Κάθε χρόνο στις 9 Μαρτίου, που ήταν η γιορτή των Αγίων Σαράντα οι Τυμπιώτες πήγαινα εκεί και έκαναν τη λειτουργία.
Το σχολείο
Στο χωριό είχε λειτουργήσει σχολείο λίγο πριν την κατάκτηση της Κύπρου από τους Άγγλους το 1878. Το σχολείο μέχρι το 1930 περίπου λειτουργούσε σε ξεχωριστό χώρο για τα αγόρια και σε ξεχωριστό για τα κορίτσια. Λειτουργούσε δηλαδή Αρρεναγωγείο και Παρθεναγωγείο, μονοδιδάσκαλα και τα δύο. Το πρώτο λειτουργούσε στο χώρο που κτίστηκε ειδικά για το σκοπό τούτο στο «Τζιηπί» και το Παρθεναγωγείο λειτουργούσε στο σπίτι της Τυμπιούς. Πολύ λίγοι μέχρι εκείνη την εποχή πήγαιναν και τα έξι χρόνια στο σχολείο. Αλλά και τα χρόνια που πήγαιναν, πολλά παιδιά από το Μάρτιο και μετά διέκοπταν τη φοίτηση για να αναλάβουν την φροντίδα των νεογέννητων προβάτων. Επίσης οι λίγοι τυχεροί που τέλειωναν το Δημοτικό δεν μπορούσαν να διανοηθούν φοίτηση σε Γυμνάσιο, με τα τότε δεδομένα. Γύρω στα 1930 αποφασίστηκε να λειτουργήσει κοινό σχολείο για αγόρια και κορίτσια σε κοινό χώρο και συγκεκριμένα στο «Τζιηπί». Η απόφαση αυτή πρωτοποριακή έως «προκλητική» για τα ήθη και τις αντιλήψεις της κλειστής κοινωνίας του χωριού, είχε ως αποτέλεσμα τα περισσότερα κορίτσια να διακόψουν τη φοίτηση, ακόμα και από τις πιο μικρές τάξεις. Το νέο Δημοτικό σχολείο της Τύμπου κτίστηκε γύρω στο 1945 και είχε πέντε αίθουσες, με αποτέλεσμα όταν το σχολείο λειτούργησε κανονικά εξατάξιο, αναγκαστικά να χρησιμοποιούνται, για τη στέγαση μιας τουλάχιστον τάξης, άλλοι χώροι. Το σχολικό έτος 1973–74 φοιτούσαν στο Δημοτικό Σχολείο Τύμπου 170 μαθητές.
Μορφωτικός Τύμπου
Ο Μορφωτικός Σύλλογος Νεολαία Τύμπου ιδρύθηκε το 1959. Μετά την τουρκική Εισβολή στην Κύπρο έγινε προσφυγικό σωματείο και επαναδραστηριοποιήθηκε στα Λατσιά. Η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ.Το 1992 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών της ΣΤΟΚ και στην συνέχεια κέρδισε την άνοδο του στην Δ'Κατηγορία της ΚΟΠ μέσα από το Πρωτάθλημα ένταξης της ΣΤΟΚ. Ο Μορφωτικός συμμετείχε στην Δ'Κατηγορία της ΚΟΠ, την περίοδο 1992-93 στον Όμιλο Λευκωσίας/Κερύνειας τερματίζοντας στην 10η θέση.Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα είναι ανενεργή και ο Μορφωτικός εξακολουθεί να υφίσταται σαν πολιτιστικό σωματείο
Γκιουζέλγιουρτ
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Πιέβε Αλμπινιόλα
Το Πιέβε Αλμπινιόλα (ιταλικά: Pieve Albignola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Κίτι Χόουκ (Βόρεια Καρολίνα)
Το Κίτι Χόουκ (Kitty Hawk) είναι πόλη στην κομητεία Ντέαρ της Βόρειας Καρολίνας, και μέρος της ευρύτερης περιοχής Άουτερ Μπανκς. Κατά την απογραφή του 2010 ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν στους 3.272 κατοίκους. Ιδρύθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα ως Τσικαχόουκ (Chickahawk).
Ιστορικά στοιχεία
Το Κίτι Χοκ έγινε παγκοσμίως γνωστό μετά την πραγματοποίηση της πρώτης ελεγχόμενης μηχανοκίνητης πτήσης αεροπλάνου από τους αδελφούς Ράιτ, 6 χιλιόμετρα νότια της πόλης στις 17 Δεκεμβρίου 1903. Μετά τις πτήσεις, τα αδέλφια επέστρεψαν πεζοί στο Κίτι Χόουκ, όπου έστειλαν τηλεγράφημα στον πατέρα τους μέσω του Μετεωρολογικού Γραφείου ενημερώνοντας τον για την επιτυχία τους. Το Κίτι Χόουκ πιστώνεται την πραγματοποίηση των πρώτων μηχανοκίνητων πτήσεων μιας και ήταν η πλησιέστερη κατοικημένη περιοχή την εποχή εκείνη. Ο σύγχρονος οικισμός Κιλ Ντέβιλ Χιλς δεν υπήρχε μέχρι 50 χρόνια μετά τις πτήσεις. Οι Ράιτ επέλεξαν την περιοχή λόγω των συχνών ανέμων και των αμμωδών επιφανειών που ήταν κατάλληλες για τα πειράματά τους με ανεμόπτερα, τα οποία πραγματοποιούσαν για διάστημα 3 ετών πριν την εκτέλεση των πτήσεων.
Διάφορα πλοία και αεροσκάφη των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων έλαβαν το όνομά τους από την πόλη αυτή.
Ο Σταθμός Διάσωσης του Κίτι Χόουκ εγγράφηκε στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τοποθεσιών το 1984.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Κίτι Χόουκ έχει συντεταγμένες 36.1°N, -75.7°W και υψόμετρο 2 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας.
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη καλύπτει συνολικό εμβαδόν 21,3 τ.χλμ. Τα 21,2 τ.χλμ. εξ αυτών είναι χερσαίο έδαφος και τα 0,1 τ.χλμ. (ή 0,5%) είναι νερό.
Το Κίτι Χόουκ εξυπηρετείται από την Εθνική Οδό 158 και τον Αυτοκινητόδρομο 12.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Καρολίνας
Αμυγδαλή Ηλείας
Η Αμυγδαλή είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις νότιες πλαγιές του όρους Λάμπεια (Αστράς), διακλάδωσης του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο περίπου 770-825 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Λάλα), περίπου 58,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Λάλα) και περίπου 72 χιλιόμετρα νότια της Πάτρας. Πολύ κοντά στο χωρίο και επί της «111» βρίσκεται ο μικρός συνοικισμός Καλλιμάνι. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 61 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 16η Οκτωβρίου 1940 με την ονομασία Μπαρμπότα και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λαμπείας. Με το ΦΕΚ 287Α της 10ης Οκτωβρίου 1955 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Αποτελούσε οικισμό της Κοινότητας Λαμπείας μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Λαμπείας του Δήμου Λαμπείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Λαμπείας του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λάμπειας
Μάικλ Άντριους (καλλιτέχνης)
Ζωή και έργο
Ο Μάικλ Άντριους γεννήθηκε στο Νόριτς της Αγγλίας, δεύτερο παιδί του Τόμας Βίκτορ Άντριους και της συζύγου του Γκέρτρουντ Έμα Γκριν. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου σχολικού του έτους ο Άντριους παρακολούθησε τα πρωινά μαθήματα του Σαββάτου στη Σχολή Τεχνών του Νόριτς, όπου διδάχθηκε ελαιογραφία με τον Λέσλι Ντάβενπορτ. Ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία μεταξύ 1947 και 1949, δεκαεννέα μήνες από τους οποίους πέρασε στην Αίγυπτο. Από το 1949 έως το 1953 σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών Σλέιντ με δασκάλους τους Γουίλιαμ Κόλντστριμ, Λούσιαν Φρόιντ, Γουίλιαμ Τάουνσεντ και Λόρενς Γκάουινγκ. Στους συμφοιτητές και φίλους του εκεί συγκαταλέγονταν οι Βίκτορ Γουίλινγκ, Κιθ Σάτον, Νταϊάνα Κάμινγκ, Γιούαν Ούγκλοου και Κρέιγκι Έιτσισον. Το 1953 πέρασε έξι μήνες στην Ιταλία στη Βρετανική Σχολή της Ρώμης, αφού έλαβε την υποτροφία της Ρώμης στη ζωγραφική.
Από το 1958 δίδαξε στις σχολές Σλέιντ και Τσέλσι. Κατείχε υποτροφία στο ίδρυμα Digswell Arts Trust από τον Φεβρουάριο του 1958 έως τον Ιούνιο του 1960, ενώ εκείνη την περίοδο μοιράστηκε το στούντιο με τον Πάτρικ Σουίφτ. Το 1959 ο πίνακάς του A Man Who Suddenly Fell Over (Ένας άνθρωπος που ξαφνικά έπεσε κάτω) αποκτήθηκε από την Tate Gallery. Τη δεκαετία του 1960 ζωγράφισε έργα που απεικονίζουν πάρτι- αργότερα, η σειρά "Lights" (Φώτα) παρουσίασε απόψεις από τον αέρα. Ο Άντριους εντυπωσιάστηκε πολύ από μια επίσκεψή του στο Άγερς Ροκ το 1983, αλλά τα έργα που δημιούργησε προς το τέλος της ζωής του αφορούν σκηνές από τη Σκωτία και το Λονδίνο. Το 1978 μετακόμισε στο χωριό Γκέλντεστον, στα σύνορα Νόρφολκ/Σάφολκ, πριν μετακομίσει στο χωριό Σάξλινγκαμ Νέθεργκεϊτ το 1981 στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Νόρφολκ. Ήταν μέλος της ομάδας Norwich Twenty Group.
Ζωγράφισε το Sax AD 832 το 1982 για να γιορτάσει τα 1.150 χρόνια ιστορίας του χωριού. Σημαντικές εκθέσεις έργων του Andrews πραγματοποιήθηκαν από το Συμβούλιο Τεχνών το 1981 και την Tate Britain το 2001. Κατά τη διάρκεια του 1988 διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου. Επέστρεψε στο Λονδίνο το 1992.
Το 1994 υποβλήθηκε σε εγχείρηση για καρκίνο και πέθανε στο Λονδίνο στις 19 Ιουλίου 1995. Μια επιμνημόσυνη τελετή στην οποία παρευρέθηκαν πολλοί από τους φίλους του από το Σόχο και το Σλέιντ πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία της Παναγίας στο Μπάτερσι. Είναι θαμμένος στο Πέρθσαϊρ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βρετανοί ζωγράφοι
Φυλλιά
Η Φυλλιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Ονομασία
Υπάρχουν τέσσερις εκδοχές για το πώς και από που πήρε την ονομασία αυτή το χωριό.
Σύμφωνα με την παράδοση, μία εκδοχή είναι ότι στα παλιά χρόνια, στην περιοχή βόρεια του χωριού βρισκόταν ένα βασίλειο. Η κυρά του βασιλιά βρισκόταν στην Κυρά ενώ στη Φιλιά κατοικούσε η φιλενάδα του. Όταν λοιπόν ο βασιλιάς επρόκειτο να πάει στη Φιλιά έλεγε «θα πάω στα φιλιά».
Μια άλλη εκδοχή φέρει τη Φιλιά να γράφεται με «υ» και δύο «λ», δηλαδή Φυλλιά γιατί η περιοχή ήταν γεμάτη από δέντρα και φύλλα.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, η ονομασία του χωριού οφείλεται στα φιλικά αισθήματα και την καλή φιλοξενία των κάτοικων του χωριού.
Επικρατέστερη είναι η εκδοχή ότι πρόκειται για φυτωνυμικό τοπωνύμιο, το οποίο ανάγεται στο αρχ. φυλία «είδος αγριελιάς» (από όπου και τα δύο χωριά με το όνομα Φυλούσα στις επαρχίες Πάφου και Λεμεσού). Η εκδοχή αυτή, παρ' όλο ότι δεν αναφέρεται από τις παραδόσεις, ενισχύεται από την αποκάλυψη δυο Ελλήνων επιστημόνων, καθηγητών της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών, των Λουκά και Κριμπά, σύμφωνα με την οποία η Φιλιά ήταν η αρχαιότερη κοιτίδα καλλιέργειας της ελιάς στη γη, με βάση σχετικά ευρήματα που τοποθετούνται στο 4.800 π.Χ.
Πάντως, χωριά με την ίδια ή παρόμοια ονομασία συναντούμε και στην Ελλάδα και δεν αποκλείεται η ονομασία να έχει αρχαία ελληνική προέλευση.
Χάρτης
Η Φιλιά συνδέεται στα ανατολικά περίπου στα 15 χιλιόμετρα με το χωριό Γερόλακκος και μέσω του με την πόλη της Λευκωσίας, στα δυτικά περίπου στο 1,5 χιλιόμετρο συνδέεται με το χωριό Μάσσαρι και μέσω του με την κωμόπολη της Μόρφου. Συνδέεται ακόμη περίπου στα 3,5 χιλιόμετρα με το χωριό Κυρά και στα νότια συνδέεται περίπου στα 3,5 χιλιόμετρα με το χωριό Αυλώνα και μέσω του με το χωριό Ακάκι περί τα 7 χιλιόμετρα.
Τοπωνύμια
Τα τοπωνύμια αποτελούν ονομασίες που αυθόρμητα ο απλός κόσμος του χωριού έδωσε σε διάφορες τοποθεσίες. Σχετίζονται με την παράδοση, την ιστορία, τη θρησκεία, καθώς και την μορφολογία και τα φυσικά χαρακτηριστικά της περιοχής.
Υδρωνύμια
Τα υδρωνύμια είναι ονομασίες ποταμών, λιμνών και πηγών που έδωσε και πάλι ο λαός του χωριού. Το χωριό ήταν γνωστό για τα πολλά τρεχάτα νερά του που παλαιότερα έρρεαν άφθονα και ασταμάτητα. Η Φιλιά δέχεται μια χαμηλή ετήσια βροχόπτωση που κυμαίνεται περί τα 310 χιλιοστόμετρα. Το χωριό βρίσκεται στην περιοχή του μεγαλύτερου και σημαντικότερου υδροφόρου στρώματος της Κύπρου, εκείνου της δυτικής Μεσαορίας ή Μόρφου. Στην περιοχή του είχαν ανορυχθεί, πριν από την τουρκική εισβολή του 1974, αρκετές γεωτρήσεις που, μαζί με την αξιοποίηση των τρεχάτων νερών, συνέβαλαν στην άρδευση αρκετών εκτάσεων γης. Σημαντικό ρόλο στην άρδευση γειτνιαζόντων περιοχών διαδραμάτιζε και ο ποταμός Οβγός, το νερό όμως του οποίου ήταν υφάλμυρο, με αποτέλεσμα να επηρεάζει δυσμενώς πολλές από τις καλλιέργειες.
Τρεχάτα νερά (πηγές)
Ιστορική Αναδρομή
Η περιοχή του χωριού είχε κατοικηθεί από τα αρχαιότατα προϊστορικά χρόνια και υφίσταται εκεί αξιόλογος αρχαιολογικός χώρος. Ο αρχαιότερος πολιτισμός του χωριού τοποθετείται γύρω στο 5000 π.Χ. και ανάγεται στη λίθινη εποχή. Ο πολιτισμός της Φιλιάς ήταν γνωστός στην αρχαιότητα σε όλη την Κύπρο και επηρέασε πολλές περιοχές του νησιού.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα λύσης σκακιστικών προβλημάτων
Ο πιο ονομαστός διαγωνισμός λύσεις σκακιστικών προβλημάτων είναι το Παγκόσμιο πρωτάθλημα λύσης σκακιστικών προβλημάτων (World Chess Solving Championship) που οργανώνεται από την επιτροπή PCCC της FIDE. Ο διαγωνισμός γίνεται μαζί με το Παγκόσμιο συνέδριο σύνθεσης σκακιού και διοργανώνεται από την WFCC. Το πιο πρόσφατο πρωτάθλημα έγινε στην Οχρίδα το 2018