cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πιερ Πάολο Παζολίνι
Ο θάνατος του Παζολίνι
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι δολοφονήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1975 στην παραλία της Όστια, κοντά στη Ρώμη. Πατήθηκε αρκετές φορές με το δικό του αυτοκίνητο, και μέρος του σώματός του κάηκε με βενζίνη μετά τον θάνατό του. Το έγκλημα για πολύ καιρό θεωρήθηκε σαν φόνος εκδίκησης τύπου Μαφίας, και είναι απίθανο ότι έγινε από ένα μόνο άτομο. Ο Giuseppe (Pino) Pelosi (1958–2017), τότε 17 ετών, συνελήφθη να οδηγεί το αυτοκίνητο του Παζολίνι και ομολόγησε τον φόνο. Καταδικάστηκε στο 1976. Το 2005, απέσυρε την ομολογία του, και υποστήριξε ότι άγνωστοι είχαν σκοτώσει τον Παζολίνι. Είπε ότι αναγκάστηκε να ομολογήσει γιατί υπήρχαν απειλές κατά του ίδιου και της οικογένειάς του. Η έρευνα σχετικά με τη δολοφονία Παζολίνι άρχισε εκ νέου μετά την αναίρεση του Πελόζι. Υπήρξαν ενδείξεις ότι ο φόνος έγινε από εκβιαστές, οι οποίοι είχαν κλέψει μερικές μπομπίνες της ταινίας Σαλό ή 120 Μέρες στα Σόδομα και ο Παζολίνι σχεδίαζε να τους συναντήσει στη Στοκχόλμη. Οι δικαστές έκριναν ότι οι νέες ενδείξεις δεν ήταν αρκετές για να ξανανοίξουν την υπόθεση.
Είναι θαμμένος στην Καζάρσα, στο αγαπημένο του Φριούλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ιταλία Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μετοχικό Ταμείο Στρατού
Αποστολή
Η αποστολή του είναι η οικονομική ενίσχυση των Μετόχων και Μερισματούχων με την παροχή Μερίσματος, Βοηθήματος Επαγγελματικής Αυτοτέλειας (ΒΕΑ) και εφάπαξ Βοηθήματος λόγω Θανάτου (ΒΘ) καθώς και η άσκηση κοινωνικής πρόνοιας με την χορήγηση χαμηλότοκων δανείων ειδικών αναγκών.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε το 1853 με έδρα την Αθήνα, ως ''Ταμείο Χηρών και Ορφανών του Στρατού'' της (μάχιμης) γραμμής, της Χωροφυλακής και Οροφυλακής. Μετονομάστηκε σε Μετοχικό Ταμείο Στρατού το 1926.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός Κατηγορία:Δημόσιοι ασφαλιστικοί οργανισμοί της Ελλάδας
Α.Σ. Βελβεντό Κοζάνης
Ο Αθλητικός Σύλλογος Βελβεντού «Το Βελβεντό» είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα το Βελβεντό στο Νομό Κοζάνης. Έτος ίδρυσης του πρώτου από τα τμήματά του είναι το 1969. Δραστηριοποιείται στο χώρο του στίβου, της ενόργανης γυμναστικής, του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης, ενώ αθλητές του έχουν κατά περιόδους ασχοληθεί με την πετοσφαίριση και τον ανώμαλο δρόμο.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου του συλλόγου συμμετείχε στην Α' Κατηγορία του πρωταθλήματης της Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Ο σύλλογος τερμάτισε δεύτερος στην τελική κατάταξη, αποτυγχάνοντας να ανέβει στη Δ' Εθνική Κατηγορία. Την επόμενη χρονιά, 2009-10, έλαβε και πάλι μέρος στους αγώνες του ίδιου πρωταθλήματος καταλαμβάνοντας την 6η θέση στην τελική κατάταξη.
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2010-11, το Βελβεντό Κοζάνης συμμετέχει στην Α' Κατηγορία του πρωταθλήματης της Ε.Π.Σ. Κοζάνης.
Ιστορία
Τα πρώτα τμήματα καλαθοσφαίρισης του Βελβεντού, ανδρικό και γυναικείο, δημιουργήθηκαν το 1969 με πρωτοβουλία του Σάββα Τιμωνίδη. Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε με μηδαμινά μέσα σε σύγκριση με τα σημερινά δεδομένα. Γρήγορα δημιουργήθηκαν οι ομάδες των παίδων και των εφήβων, που λάμβαναν μέρος στα πρωταθλήματα της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΔΥ.Μ., ενώ τη μεγάλη ομάδα ενισχύουν και άλλοι αθλητές του νομού, κυρίως από την Κοζάνη και το Τσοτύλι. Την περίοδο 1969-70 η παιδική ομάδα αναδεικνύεται πρώτη στο τοπικό πρωτάθλημα, επίτευγμα που επαναλήφθηκε το 2000. Κατά καιρούς από το σύλλογο πέρασαν αθλητές που μελλοντικά αποτέλεσαν κομμάτι μεγάλων ή και εθνικών ομάδων. Μακρυά από την εποχή του λιτού χωμάτινου γηπέδου, ο σύλλογος διαθέτει σήμερα δικό του Κλειστό Γυμναστήριο.
Τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης
Το ανδρικό τμήμα του συλλόγου έχει αναδειχθεί σε δύο περιστάσεις πρωταθλητής Β' Κατηγορίας της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., κατά τα έτη 1994 και 2003.
Η αγωνιστική περίοδος, 2009-10, υπήρξε ξεχωριστής σημασίας για το σύλλογο, που έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα του 1ου Ομίλου Βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών. Στο τέλος της χρονιάς κατετάγη στη 12η θέση του βαθμολογικού πίνακα, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό στο τοπικό πρωτάθλημα.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 το Βελβεντό συνέχισε την πορεία του στην Α' Τοπική Κατηγορία όπου διεκδίκησε την επιστροφή του στη Γ' Εθνική απέναντι σε 9 συλλόγους. Κατά τη λήξη της κανονικής περιόδου βρέθηκε στην 5η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, με 9 νίκες και 9 ήττες, αποτυγχάνοντας να μπει στη φάση των Play-offs. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, απέναντι στον ίδιο αριθμό αντιπάλων συγκέντρωσε 11 νίκες και 7 ήττες κλείνοντας την κανονική περίοδο στην 4η θέση της βαθμολογίας. Ακολούθως, το Βελβεντό βρέθηκε αντιμέτωπο με την ομάδα του Αριστοτέλη Φλώρινας στα πλαίσια των Play-offs, γνωρίζοντας δύο διαδοχικές ήττες (σκορ 82-72 και 63-81) και μένοντας εκτός τελικού.
Την επόμενη άνοιξη, το Βελβεντό ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για την κανονική περίοδο του έτους 2013-14 στην 3η θέση της βαθμολογίας, με απολογισμό 14 νίκες και 4 ήττες. Σημειώνεται πως τα ίδια αποτελέσματα πέτυχαν επίσης ο Α.Π.Σ. Αρίων - Πτολεμαΐδα και ο Λασσάνης Κοζάνης που βάσει τον μεταξύ τους αποτελεσμάτων κατετάγησαν στις θέσεις 2 και 4 αντίστοιχα. Στη διαδικασία των Play-offs το Βελβεντό βρέθηκε αντιμέτωπο με τον Αρίωνα μεταφέροντας μία νίκη και μία ήττα από την κανονική περίοδο. Βάσει προκήρυξης στον τελικό θα περνούσε η ομάδα που πρώτη θα συγκέντρωνε δύο νίκες. Τελικά η σειρά έληξε με 3-2 υπέρ της Πτολεμαΐδας (72-67 ήττα, 83-77 νίκη, 68-55 ήττα για το Βελβεντό).
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2014-15, ο Α.Σ. Βελβεντό Κοζάνης λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Δυτικής Μακεδονίας.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Βελβεντού, το οποίο παραδόθηκε προς χρήση το 1995. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Κώστας Πουλιάνας. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Μιχάλης Ασβεστάς.
Ιστορική αναδρομή
Η πρώτη συμμετοχή του συλλόγου σε εθνικό πρωτάθλημα προήλθε από το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης, το οποίο κατά την περίοδο 2007-08 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. και μέσω αγώνων μπαράζ εξασφάλισε τη συμμετοχή του στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Κατά την περίοδο 2008-09 το Βελβεντό ατυχώς κατετάγη τελευταίο στο βαθμολογικό πίνακα του βορείου ομίλου, χωρίς καμία νίκη στο ενεργητικό του, κι έτσι από τη νέα περίοδο ξεκίνησε μια νέα πορεία στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ.
Στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 2009-10, οπότε και στο Πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 7 σύλλογοι, το Βελβεντό συγκέντρωσε στη διάρκεια της κανονικής περιόδου 11 νίκες και 1 ήττα, ισοβαθμώντας στην κορυφή της βαθμολογικής κατάταξης με το Λασσάνη Κοζάνης. Στον Τελικό του Πρωταθλήματος οι δύο ομάδες ήρθαν αντιμέτωπες με το Λασσάνη να επικρατεί με σκορ 44-31. Την επόμενη χρονιά, 2010-11, στην οποία η συμμετοχή στο Πρωτάθλημα και πάλι ανήλθε στους 7 συλλόγους, η κανονική περίοδος έκλεισε για το Βελβεντό με 10 νίκες και 2 ήττες, ισοβαθμώντας στην κορυφή της βαθμολογικής κατάταξης αυτή τη φορά με τον ΠΑΟΚ Δυτικής Μακεδονίας. Στο μεταξύ τους Τελικό, ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το Πρωτάθλημα νικώντας με σκορ 45-34.
Την αγωνιστική περίοδο 2013-14, οπότε και οι σύλλογοι που δήλωσαν συμμετοχή στο Πρωτάθλημα ήταν οι περισσότεροι των τελευταίων ετών, 9 στο σύνολο, η ομάδα του Βελβεντού βρέθηκε στην 5η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης, έχοντας απολογισμό 9 νίκες και 7 ήττες.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2014-15, ο Α.Σ. Βελβεντό Κοζάνης έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργάνωσε η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Δυτικής Μακεδονίας. Έχοντας συγκεντρώσει 6 νίκες και 8 ήττες κατέλαβε την 5η θέση στην τελική βαθμολογική κατάταξη (σε σύνολο 8 ομάδων).
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Βελβεντού, το οποίο παραδόθηκε προς χρήση το 1995. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Κώστας Πουλιάνας. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί εδώ και αρκετά χρόνια ο Νίκος Παρδαλιός.
Τμήμα στίβου
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., το Βελβεντό Κοζάνης βρίσκεται στην 269η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων).
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μώλου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μώλου είναι σιδηροδρομικός σταθμός στον Μώλο του Νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται λίγο πιο έξω από την ομώνυμη κωμόπολη. Ο σταθμός αναμένεται να είναι έτοιμος προς επιβατική χρήση τον Σεπτέμβριο του 2018, οπότε θα έχουν περαιωθεί τα έργα για την απόλυτη ετοιμότητα της νέας γραμμής που εξυπηρετείται από τα τρένα υψηλών ταχυτήτων ανάμεσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Θα εξυπηρετεί και γειτονικές περιοχές όπως τα Καμμένα Βούρλα. Ο σχεδιασμός για σταθμό στον Μώλο αναφέρεται για πρώτη φορά το 1883 σε μελέτη για την υπό κατασκευήν γραμμή Αθηνών-Λαρίσης με χάραξη από τη Χαιρώνεια ως τη Λαμία που μοιάζει με τη σημερινή χάραξη από Τιθορέα ως Μώλο και Λιανοκλάδι, όμως τελικά επελέγη η χάραξη ως το 2019 μέσω Μπράλλου. Η χωροθέτηση του σταθμού στον Μώλο επιτεύχθηκε το 1994 επί υφυπουργίας μεταφορών του Δημήτριου Αλαμπάνου κατόπιν διαβουλεύσεως με τις τοπικές αρχές και στις 20 Νοεμβρίου 2022 εγκαινιάστηκε ο σταθμός που θα εξυπηρετεί τη γραμμή Αθήνα-Καλαμπάκα.
Γενικά
Ο σταθμός έχει 4 γραμμές, εκ των οποίων οι 2 διαθέτουν στεγασμένες πλευρικές αποβάθρες, καθιστώντας δυνατή τη στάθμευση αμαξοστοιχιών. Στο κτήριο του σταθμού υπάρχει χώρος αναμονής, σκάλες για την πρόσβαση των γραμμών, καθώς και ανελκυστήρας. Τα εγκαίνια του πραγματοποιήθηκαν στις 8 Ιανουαρίου του 2018, μαζί με το υπόλοιπο τμήμα Τιθορέας-Λιανοκλαδίου, ενώ αναμένεται να λειτουργήσει κανονικά ταυτόχρονα με το εν λόγω τμήμα, στις αρχές του Φεβρουαρίου του ιδίου έτους.
Παραπομπές
Μωλος Μωλος Μωλος
Τιμ Κέιν
Ο Κέιν, ήταν ο Δημοκρατικός υποψήφιος Αντιπρόεδρος και συνυποψήφιος της Χίλαρι Κλίντον στις εκλογές του 2016.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Ο Κέιν γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1958, στο Σαιντ Πωλ της Μινεσότα. Είναι γιος της Μέρι Καθλίν (πρώην Μπερνς) και του Άλμπερτ Α. Κέιν, ενός συγκολλητή και ιδιοκτήτη ενός μικρού σιδηρουργείου. Έχει Ιρλανδική καταγωγή και μεγάλωσε σε Καθολική οικογένεια. Ο Κέιν μεγάλωσε στην περιοχή του Κάνσας Σίτι και αποφοίτησε από το Λύκειο "Rockhurst High School" στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι.
Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι (BA, 1979) και Νομική στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (JD, 1983).
Πολιτική
Από το 1994 έως το 1998, διατέλεσε δημοτικός σύμβουλος του Ρίτσμοντ.
Δήμαρχος του Ρίτσμοντ
Το 1998, εκλέχθηκε Δήμαρχος του Ρίτσμοντ από το δημοτικό συμβούλιο της πόλης. (Μέχρι το 2004, ο δήμαρχος του Ρίτσμοντ επιλεγόταν από το συμβούλιο της πόλης και επιλεγόταν από τα μέλη του).
Υπό την ηγεσία του Κέιν, το Ρίτσμοντ έζησε την κατασκευή των πρώτων καινούργιων σχολείων του σε μα γενεά, περικοπές φόρων, και μμίωση στον ρυθμό εγκληματικότητας της πόλης. Η επιτυχία του Ρίτσμοντ στην μείωση των βίαιων εγκλημάτων, περιλαμβανομένης μιας πτώσης κατά 55% στον ρυθό ανθρωποκτονιών της πόλης κατά την διάρκεια της θητείας του, απέφερε εθνική αναγνώριση από τους Προέδρους Κλίντον και Μπους και την Διεθνή Ένωση Αρχηγών Αστυνομίας (International Association of Chiefs of Police). Η οικονομική επιτυχία του Ρίτσμοντ κατά την περίοδο του Κέιν απέφερε στην πόλη την πρώτη της καταγραφή στα χρονικά στην ετήσια κατάταξη του Forbes Magazine με τις δέκα κορυφαίες πόλεις στην Αμερική για τις επιχειρήσεις.
Ως δήμαρχος, ο Κέιν έτυχε εθνικής δημοσιότητας μετα την εφαρμογή ενός νόμου οπλοφορίας γνωστού ως "Project Exile".
Κατά την θητεία του ως Δήμαρχος, ο Κέιν έγινε στόχος κριτικής για την διοχέτευση δημοσίων κεφαλαίων σε μια εκστρατεία εναντίον της βίας των όπλων. Αφότου ένας ψηφοφόρος εξέφρασε ανησυχίες σχετικά με την χρηματοδότηση σε μια συνέλευση του Συμβουλίου της Πόλης του Ρίτσμοντ, ο Κέιν συγκέντρωσε τα χρήματα από ιδιωτικές πηγές και αποζημίωσε την πόλη.
Κυβερνήτης της Βιρτζίνια
Στις κυβερνητικές εκλογές του 2005, ο Κέιν, εκλέχθηκε 70ος Κυβερνήτης της Βιρτζίνιας, νικώντας τον Ρεπουμπλικανό πρώην Γενικό Εισαγγελέα Τζέρρυ Γ. Κίλγκορ, με 52% των ψήφων έναντι 46% του Κίλγκορ. Ανέλαβε τα καθήκοντά του, στις 14 Ιανουαρίου 2006. left|thumb|Ο Κέιν στην Covington Labor Day Parade
Γερουσιαστής των ΗΠΑ για την Βιρτζίνια
Στις εκλογές του 2012, ο Κέιν, εκλέχθηκε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Βιρτζίνια. Επανεξελέγη στο αξίωμα, στις εκλογές 2018.
Δημοκρατικός Υποψήφιος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ
Στις 22 Ιουλίου 2016, η υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία, Χίλαρι Κλίντον, ανακοίνωσε ότι ο Τιμ Κέιν, θα είναι συνυποψήφιός της και υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για την Αντιπροεδρία. Έχασαν τις εκλογές από τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο Ντόναλντ Τραμπ.
Χάρλεϊ Κουίν
Η Χάρλεϊ Κουίν (αγγλικά: Harley Quinn) είναι χαρακτήρας που εμφανίζεται σε αμερικάνικα κόμικς της DC Comics. Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από τους Πολ Ντίνι και Μπρους Τιμ ως βοηθός και κοπέλα του Τζόκερ στο Batman: The Animated Series. Εφτά χρόνια αργότερα η χαρακτήρας εμφανίστηκε στα κόμικς Batman: Harley Quinn #1. Η Χάρλεϊ Κουίν είναι πρώην ψυχίατρος με το όνομα '''Δρ. Χαρλίν Κουίνζελ''' που ερωτεύτηκε τον Τζόκερ, ο οποίος ήταν ασθενής της και αργότερα έγινε βοηθός του και σύντροφός του. Το ψευδώνυμο της χαρακτήρα είναι βασισμένη στον Αρλεκίνο. Η Κουίν είναι επίσης μέλος της ομάδας αντι-ηρώων Ομάδα Αυτοκτονίας.
Την φωνή της χαρακτήρα έκανε αρχικά η Αρλίν Σόρκιν, και από τότε την φωνή της έχουν κάνει οι Τάρα Στρονγκ, Χάιντεν Γουόλς, Λόρα Μπέιλι, Τζένυ Σλέιτ, Μελίσα Ράους και Κέιλι Κουόκο. Η Μία Σάρα υποδύθηκε την χαρακτήρα στην σειρά Birds of Prey (2002). Η Μάργκοτ Ρόμπι υποδύεται την χαρακτήρα στο Εκτεταμένο Σύμπαν της DC και έχει εμφανιστεί στις ταινίες Ομάδα Αυτοκτονίας (2016), Αρπακτικά Πτηνά (2020) και The Suicide Squad (2021). Η Lady Gaga θα υποδυθεί την χαρακτήρα στην συνέχεια του Joker (2019) με τίτλο Joker: Folie à Deux (2024).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερκακοί της DC Comics Κατηγορία:Υπερήρωες της DC Comics Κατηγορία:Batman Κατηγορία:Υπερήρωες ΛΟΑΤ της DC Comics
Εκδόσεις Ιωλκός
Διακρίσεις
Σε όλα τα χρόνια της συνολικής παρουσίας, βιβλία των εκδόσεων «Ιωλκός» έχουν τιμηθεί με Κρατικά Βραβεία, βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών, κ.ά. Το 2003 η Ελληνική Εταιρία Χριστιανικών Γραμμάτων βράβευσε τον εκδοτικό οίκο «Ιωλκός» ως την καλύτερη εκδοτική επιχείρηση για το έτος 2002. To 2015 έλαβαν το Βραβείο κοινού «Public» –στην κατηγορία «Δοκίμιο, Μελέτη, Βιογραφία, Μαρτυρία»– με το βιβλίο «Υπάρχει Θεός;» του Φ. Διακομανώλη και το 2016 έλαβαν το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος/Νουβέλας Κύπρου –για εκδόσεις του έτους 2015– με το βιβλίο «Ιστορίες της Αμμοχώστου» του Δ. Λεβέντη. Το 2017 έλαβαν το Βραβείο Εξωφύλλου Βιβλίου των ΕΒΓΕ για το βιβλίο «Κραυγάζοντας με τον Καζαντζάκη» της Μ. Πολενάκη (Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιάννης Καρλόπουλος, Σχεδιασμός εξωφύλλου: Δημήτρης Κουρκούτης, Lettering: Βασίλης Γεωργίου). Το 2020 έλαβαν το Βραβείο «Μένη Κουμανταρέα» για τη συλλογή διηγημάτων «Τα καύκαλα», του Γιώργου Θάνου.
Στην παραγωγή βιβλίων ελληνικής πεζογραφίας για το έτος 2001 κατείχαν τη 10η θέση με 2,6% μερίδιο αγοράς (7,6% η πρώτη) και για το έτος 2003 πάλι τη 10η θέση με 2,4% μερίδιο αγοράς (7,5% η πρώτη).
Το έτος 2008 οι εκδόσεις Ιωλκός συμπεριλήφθηκαν στους 13 μεγαλύτερους εκδότες λογοτεχνίας, στους 11 μεγαλύτερους εκδότες ελληνικού μυθιστορήματος και ήταν ο 3ος μεγαλύτερος εκδοτικός οίκος ποίησης βάσει της Έρευνας Βιβλιοπαραγωγής του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.
Το Άγαλμα (τραγούδι)
Το Άγαλμα ( στην αργκό της εποχής έτσι αποκαλούσαν τις πόρνες), είναι ένα τραγούδι από τον Έλληνα συνθέτη Μίμη Πλέσσα και ερμηνευμένο από τον Γιάννη Πουλόπουλο. Είναι το τέταρτο κομμάτι στη Β’ πλευρά του δίσκου «Ο Δρόμος» που κυκλοφόρησε από τη Lyra (SYLP 3561) το 1969 και ήταν το πιο πετυχημένο τραγούδι του δίσκου.
Εκδόσεις Ιωλκός
Διακρίσεις
Οι εκδόσεις Ιωλκός σταθερά συμπεριλαμβάνονται στους πρώτους δέκα εκδοτικούς οίκους με τη μεγαλύτερη παραγωγή σε νέους ποιητικούς τίτλους.
Το Άγαλμα (τραγούδι)
Κυκλοφόρησε επίσης σε 7’’ single 45 στροφών (Lyra-LS 1360) με τα «Δώδεκα Μαντολίνα» στη Β’ πλευρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1969
Εκδόσεις Ιωλκός
Σειρά «Ποίηση»
Εκατοντάδες ποιητικά έργα και συλλογές –κλασικών και σύγχρονων δημιουργών– έχουν εκδοθεί και συμπεριληφθεί στη σειρά «Ποίηση» από το 1961.
Σειρά «Ιστορία»
Αριθμεί 23 τίτλους βιβλίων, ανεξάρτητων μεταξύ τους και αφορά επί το πλείστον στη σύγχρονη ελληνική ιστορία (Ελληνική Επανάσταση 1821, Μικρασιατική Καταστροφή, Ελληνική Κατοχή, Εμφύλιος Πόλεμος και Επταετία). Στηρίζεται σε προσωπικές μαρτυρίες-αφηγήσεις και σε ιστορικές μελέτες – έρευνες - ντοκουμέντα. Οι συγγραφείς είναι συνήθως πρωταγωνιστές των γεγονότων που επεξεργάζονται ή μελετητές-ερευνητές.
Σειρά «Πόλεμος και Στρατηγική»
Πρόκειται για νέο εγχείρημα του εκδοτικού οίκου. Κυκλοφορούν είκοσι δύο τίτλοι και έπονται κι άλλοι. Είναι βιβλία - μεταφράσεις που αφορούν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τους Ναπολεόντειους Πολέμους, τους πολέμους στην Αρχαία Ελλάδα και άλλα γεγονότα που συγκλόνισαν τον κόσμο και ανέτρεψαν τις ισορροπίες στο παγκόσμιο στερέωμα. Οι συγγραφείς τους είναι παγκοσμίως καταξιωμένοι ιστορικοί-συγγραφείς (Niall Ferguson, Lord Russell of Liverpool, Michael Walzer, Norman Davies, Hugh Trevor-Roper, David Irving, Gofrey Hutchinson, Curzio Malaparte κ.ά.) ή αυτοβιογραφούμενοι δημιουργοί.
Σειρά «Λογοτεχνία»
Αριθμεί πάρα πολλούς τίτλους βιβλίων και είναι ο συνδυασμός κλασικών και νέων δημιουργών. Από το «Μάρκο Πόλο» του εκπροσώπου της γενιάς του ’30 Κοσμά Πολίτη μέχρι το «Μετά την καταστροφή» της Χριστιάννας Λούπα. To 2007 ξεκίνησε και η σειρά «Ιστορικό Μυθιστόρημα» που αριθμεί σήμερα 10 τίτλους.
Σειρά «Λεξικά»
Αποτελείται βασικά από 2 τίτλους βιβλίων. Ο πρώτος τιτλοφορείται «Το κυπριακό ιδίωμα – Μέγα Κυπρο-ΕλληνοΑγγλικό λεξικό και με λατινική ορολογία» του Ρόη Παπαγγέλου. Είναι το πληρέστερο λεξικό της Κυπριακής διαλέκτου, ένα έργο ζωής (τιμήθηκε με το βραβείο προσφοράς από την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων το 2003). Ο δεύτερος τίτλος είναι το «Εγκυκλοπαιδικό Προσωπογραφικό λεξικό Βυζαντινής Ιστορίας και Πολιτισμού». Έχουν κυκλοφορήσει 5 τόμοι μέχρι σήμερα και θα ολοκληρωθεί σε 8-10 χρόνια σε 10-12 τόμους συνολικά. Την εποπτεία όλου του έργου έχει ο πανεπιστημιακός και βυζαντινολόγος Αλέξιος Γ.Κ. Σαββίδης. Η συγκεκριμένη δουλειά εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Ετήσια Έκθεση της Φρανκφούρτης το 1998.
Σειρά «Ημερολόγια»
Θεωρείται από τους εκδότες η πιο πετυχημένη και παλαιότερη σειρά του εκδοτικού οίκου. Αποτελείται από την ετήσια έκδοση «Ποιητικό Ημερολόγιο» με 28 συνεχόμενα χρόνια εκδοτικής παρουσίας. Πρόκειται για ένα ετήσιο ημερολόγιο που σε κάθε σελίδα εκτός από τα απαραίτητα στοιχεία της κάθε μέρας (εορτές, ανατολή-δύση ηλίου) περιλαμβάνει και ένα ποίημα γνωστών Ελλήνων δημιουργών, από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας. Το 2006 κυκλοφόρησε και για πρώτη φορά το «Πολεμικό Ημερολόγιο - Οι πρωταγωνιστές είπαν...» που συνεχίστηκε και το 2007.
Σειρά «Θέματα παγκόσμιας και ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού»
Νεοσύστατη σειρά εκδόσεων με ακαδημαϊκό χαρακτήρα, εκτενή εικονογράφηση και πρωτότυπα θέματα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιωλκος
Αυλίδα
Η Αυλίδα ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη γνωστή από τον Τρωικό πόλεμο ως το λιμάνι από το οποίο αναχώρησε ο στόλος των Αχαιών. Σύμφωνα με τον μύθο κατά την παραμονή των Αχαιών στην Αυλίδα, ο Αγαμέμνονας έλαβε χρησμό πως έπρεπε να θυσιάσει την κόρη του Ιφιγένεια στον ναό της Αυλίδιας Άρτεμης για να φυσήξει ευνοϊκός άνεμος και να μπορέσει να αναχωρήσει ο στόλος. Από τις αρχαίες περιγραφές φαίνεται πως η πόλη βρισκόταν κοντά στις ακτές του Ευβοϊκού κόλπου ανάμεσα στους όρμους μεγάλο και μικρό Βαθύ, πολύ κοντά στην Χαλκίδα. Ήταν χτισμένη σε βραχώδη λόφο, κάτι που φαίνεται και από τον χαρακτηρισμό της από τον Όμηρο ως Πετρόεσσας αλλά και από τον Στράβωνα ως «πετρῶδες χωρίον». Η πόλη τα επόμενα χρόνια αποτελούσε επίνειο της Τανάγρας. Το όνομά της σύμφωνα με την μυθολογία οφειλόταν στην Αυλίδα, κόρη του μυθικού βασιλιά της Θήβας Ωγύγου 200px|right|thumb|Θέατρο Αυλιδείας Αρτέμιδος στον όρμο Μικρό Βαθύ. Ανενεργό λατομείο για πολλά χρόνια, ο χώρος αυτός διαμορφώθηκε ώστε να φιλοξενεί παραστάσεις, όπως η "Ιφιγένεια η εν Αυλίδι" που ανέβασε το Θέατρο Χαλκίδας το διάστημα 13-22/7/2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1945
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1945 διεξήχθη στις 18 Μαρτίου στη Νέα Σμύρνη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα. Τόσο στα περιφερειακά όσο και στο πανελλήνιο συμμετείχαν ελάχιστοι αθλητές λόγω της αποχής από τους αγώνες της "Ενώσεως Ελλήνων Αθλητών".
Το περιφερειακό Αττικής
Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικής ανδρών και εφήβων διεξήχθη την Κυριακή 4 Μαρτίου σε διαδρομή μήκους 7 χλμ στη Νέα Σμύρνη με αφετηρία και τερματισμό το Στάδιο Πανιωνίου. Στον αγώνα μετείχε εκτός συναγωνισμού και ο Ραγάζος, ο οποίος τερμάτισε πρώτος. Νικητής ήταν ο Φιλήμων Ανδριώτης του Πανιωνίου.
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών και εφήβων διεξήχθη την Κυριακή 18 Μαρτίου σε διαδρομή μήκους 9 χλμ, η οποία είχε ως αφετηρία και τερματισμό το Στάδιο Πανιωνίου. Το κυρίως τμήμα του αγώνα διεξήχθη στους δρόμους και μέσα στο Άλσος Νέας Σμύρνης. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αθανάσιος Ραγάζος του Αλμυρού Βόλου και στο ομαδικό ο Πειραϊκός Σύνδεσμος.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1945 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νέα Σμύρνη
Ντάνιελ Φαν Μπάουτεν
Ο Ντάνιελ Φαν Μπάουτεν (ολλανδικά: Daniel Van Buyten) (γενν. 7 Φεβρουαρίου 1978) είναι Βέλγος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Είχε το ψευδώνυμο «Big Dan» και ήταν γνωστός για το ασυμβίβαστο στυλ παιχνιδιού του, εκμεταλλευόμενος τόσο τη σωματική του δύναμη όσο και τις εναέριες ικανότητές του.
Ξεκινώντας στη Σαρλερουά ως επιθετικός, η καριέρα του Φαν Μπάουτεν απογειώθηκε όταν μετατράπηκε σε κεντρικός αμυντικός, παίζοντας για μια σειρά κορυφαίων συλλόγων, συμπεριλαμβανομένων των Ολιμπίκ Μαρσέιγ, Μάντσεστερ Σίτι, Αμβούργο ΣΦ και Μπάγερν Μονάχου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Φαν Μπάουτεν ήταν επίσης βασικός για την Εθνική Βελγίου, κάνοντας 83 συμμετοχές σε μια διεθνή καριέρα που διήρκεσε 13 χρόνια και η οποία περιελάμβανε συμμετοχή σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα.
Ο Φαν Μπάουτεν έγινε ο πρώτος Βέλγος που κέρδισε το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, όταν η Μπάγερν Μονάχου κατέκτησε το ευρωπαϊκό στέμμα το 2013.
Πρώτα χρόνια
Ο Φαν Μπάουτεν εντάχθηκε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ το καλοκαίρι του 2001, αφήνοντας τη βελγική Σταντάρ Λιέγης, στην οποία αγωνιζόταν από το 1999. Μετά από δυόμισι παραγωγικές σεζόν με τον σύλλογο, στις 31 Ιανουαρίου 2004 ο Φαν Μπάουτεν συμφώνησε σε βραχυπρόθεσμο συμβόλαιο δανεισμού με τη Μάντσεστερ Σίτι, υπογράφοντας για τον σύλλογο της Πρέμιερ Λιγκ μέχρι το τέλος της σεζόν. Αποδείχθηκε επιτυχημένος στη συμφωνία δανεισμού του στη μισή σεζόν στον σύλλογο, αποσπώντας επαίνους από τον προπονητή του, ειδικά στην απόδοσή του απέναντι στην Τσέλσι. Αλλά ο τότε προπονητής Κέβιν Κίγκαν παραδέχτηκε ότι, «Δεν νομίζω ότι θα τον κρατήσουμε στο τέλος της σεζόν, καθώς πιστεύω ότι θα πάει σε έναν μεγάλο σύλλογο στη συνέχεια».
Μπάγερν Μονάχου
Στις 4 Φεβρουαρίου 2010, η Μπάγερν Μονάχου ανακοίνωσε ότι ο Φαν Μπάουτεν είχε υπογράψει νέο συμβόλαιο που θα τον κρατούσε στον σύλλογο μέχρι το 201. Κατά το δεύτερο μισό της σεζόν 2010–11, ο Φαν Μπάουτεν υποβιβάστηκε ως επί το πλείστον σε παίκτη πάγκου, αλλά ανέκτησε την αρχική του θέση προς το τέλος της σεζόν. Ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε την ΦΚ Ζανκτ Πάουλι στις 11 Μαΐου 2011, σημειώνοντας ένα γκολ σε μια νίκη με 8-1 που καταδίκασε την ομάδα με έδρα το Αμβούργο σε υποβιβασμό στη 2. Μπούντεσλιγκα.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2011, στον αγώνα μεταξύ Μπάγερν Μονάχου και ΦΚ Κολωνίας, ο Φαν Μπάουτεν εκτέλεσε ένα φάουλ τόσο δυνατά που η μπάλα έσκασε. Στις 30 Απριλίου 2012, ο Φαν Μπάουτεν υπέγραψε συμβολαίου επέκταση ενός έτους με την Μπάγερν Μονάχου.
Παρά την άφιξη του κεντρικού αμυντικού Ντάντε από την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ το καλοκαίρι του 2012, ο Φαν Μπάουτεν έγινε αναπόσπαστο μέλος της οπισθοφυλακής για τους Βαυαρούς κατά τη διάρκεια της σεζόν 2012–13, μέρος μιας εκ περιτροπής τριάδας στο κέντρο της άμυνας, με τους Ντάντε και Ζερόμ Μπόατενγκ. Στις 6 Απριλίου 2013, με τη νίκη με 1–0 επί της Άιντραχτ Φραγκφούρτης χάρη σε ένα γκολ του Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ, ο Φαν Μπάουτεν πανηγύρισε το τρίτο του τίτλο της Μπούντεσλιγκα με την Μπάγερν, κατακτώντας τον 23ο εθνικό τίτλο του συλλόγου. Ο Φαν Μπάουτεν έπαιξε ολόκληρα 90 λεπτά στη νίκη του συλλόγου με 3-0 στον δεύτερο ημιτελικό επί της πρωταθλήτριας Ισπανίας Μπαρτσελόνα την 1η Μαΐου, κερδίζοντας μια ηχηρή συνολική νίκη με 7-0 και μια θέση στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ο Φαν Μπάουτεν είναι ο πρώτος Βέλγος παίκτης σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ.
Εθνική ομάδα
Ο Φαν Μπάουτεν κλήθηκε στην Εθνική Βελγίου το 2001 και έκανε την πρώτη του συμμετοχή στις 28 Φεβρουαρίου 2001 εναντίον του Σαν Μαρίνο, σε έναν προκριματικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, ξεκινώντας βασικός στη νίκη της ομάδας του με 10-1. Το πρώτο του γκολ για την εθνική ομάδα ήρθε μόλις στη δεύτερη συμμετοχή του, με το γκολ της ισοφάρισης στο 2-2 με τη Σκωτία στις 24 Μαρτίου 2001, κερδίζοντας έναν κρίσιμο βαθμό για το Βέλγιο των δέκα παικτών στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Μετά από καλές εμφανίσεις με τη Μαρσέιγ στη Γαλλία, ο νεαρός αμυντικός συμπεριλήφθηκε στην 23άδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 στη Νότια Κορέα και στην Ιαπωνία. Έπαιξε ολόκληρο το παιχνίδι στον εναρκτήριο αγώνα του Βελγίου, στην ισοπαλία με 2–2 με την Ιαπωνία στις 4 Ιουνίου. Στον δεύτερο αγώνα των ομίλων, το Βέλγιο ήρθε ισοπαλία με 1-1 με την Τυνησία στις 10 Ιουνίου, ενώ ο Φαν Μπάουτεν δέχτηκε κίτρινη κάρτα. Ο Φαν Μπάουτεν βοήθησε το Βέλγιο να πάρει την πρώτη του νίκη στη διοργάνωση και να προκριθεί στη φάση των νοκ άουτ, σταματώντας μια επίθεση της Ρωσίας στις καθυστερήσεις για να εξασφαλίσει τη νίκη με 3-2. Τερματίζοντας ως δεύτερο στον όμιλο, το Βέλγιο διασταυρώθηκε με την τέσσερις φορές πρωταθλήτρια Βραζιλία. Παρά τη γενναία προσπάθεια, ο Φαν Μπάουτεν και οι Βέλγοι αποκλείστηκαν στη φάση των 16, καθώς το δίδυμο Ριβάλντο και Ρονάλντο οδήγησε τη Βραζιλία στη νίκη με 2-0. Οι Νοτιοαμερικανοί θα στέφονταν τελικά πρωταθλητές, νικώντας τη Γερμανία στον τελικό στις 30 Ιουνίου με το ίδιο σκορ.
Μετά την εντυπωσιακή εμφάνιση του Βελγίου στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας, αναμένονταν πολλά από τη μικρή χώρα στην προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2004 και η χώρα τοποθετήθηκε στο Α΄ Γκρουπ μεταξύ των καλύτερων ομάδων της UEFA. Ο Φαν Μπάουτεν έπαιξε και στους οκτώ αγώνες των προκριματικών για την εθνική ομάδα, αλλά το Βέλγιο απέτυχε να προκριθεί στην τελική φάση της διοργάνωσης, χάνοντας τη δεύτερη θέση στον όμιλο έναντι της Κροατίας με τον κανόνα των κριτιρίων ισοβαθμίας. δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Ο Φαν Μπάουτεν, πάνω δεξιά, με την εθνική ομάδα πριν έναν αγώνα εναντίον της [[Εθνική Αυστρίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Αυστρίας το 2011]] Στις 11 Φεβρουαρίου 2009, σημείωσε δύο γκολ καθώς οι Βέλγοι νίκησαν τη Σλοβενία με 2–0 σε φιλικό αγώνα. Επτά μήνες αργότερα, στις 9 Σεπτεμβρίου, ο Φαν Μπάουτεν σημείωσε το μοναδικό γκολ του Βελγίου, καθώς το Βέλγιο υπέστη μια απογοητευτική ήττα με 2–1 από την Αρμενία στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Η ήττα σήμαινε ότι το Βέλγιο έχασε κάθε ελπίδα να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 στη Νότια Αφρική, με τον προπονητή Φράνκι Φερκάουτερεν να παραιτείται λίγα λεπτά μετά το τελευταίο σφύριγμα.
Για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2012, το Βέλγιο τοποθετήθηκε στον Α΄ Όμιλο Α, με ομάδες όπως η Γερμανία, η Τουρκία και η Αυστρία. Ο Φαν Μπάουτεν σημείωσε γκολ εκτός έδρας εναντίον της Τουρκίας στις 7 Σεπτεμβρίου 2010, αλλά παρά τις προσπάθειές του, το Βέλγιο έχασε με 3-2. καθώς ο αρχηγός Βενσάν Κομπανί αποβλήθηκε με δύο κίτρινες κάρτες.
Ο Φαν Μπάουτεν ήταν για άλλη μια φορά αναπόσπαστο μέλος για τους Βέλγους σε μια ακόμη προκριματική εκστρατεία, συμμετέχοντας σε επτά από τους δέκα προκριματικούς αγώνες για τη χώρα. Το Βέλγιο έχασε ελάχιστα την πρόκριση για τον γύρο των πλέι οφ, τερματίζοντας δύο βαθμούς πίσω από την Τουρκία με μια ήττα με 3–1 από τη Γερμανία στον τελευταίο αγώνα των προκριματικών στις 11 Οκτωβρίου 2011.
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014, ο βετεράνος αμυντικός έκανε πέντε εμφανίσεις, καθώς το Βέλγιο προκρίθηκε στην πρώτη του διοργάνωση μετά από 12 χρόνια.
Στις 13 Μαΐου 2014, ο Φαν Μπάουτεν ονομάστηκε στην αποστολή του Βελγίου για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, στη Βραζιλία. Ήταν ο μόνος παίκτης στην ομάδα που είχε παίξει σε μεγάλη διοργάνωση στο παρελθόν. Σε ηλικία 36 ετών, ξεκίνησε στο πρώτο παιχνίδι της ομάδας στη διοργάνωση, στη νίκη με 2–1 εναντίον της Αλγερίας στο Μπέλο Οριζόντε.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Φαν Μπάουτεν, Φραντς, ήταν ένας δημοφιλής Βέλγος παλαιστής στην Ευρώπη από το 1960 έως το 1980. Η μητέρα του, Ρενάτε, είναι Γερμανίδα.
Περιστατικό κλοπής τράπεζας
Όσο ήταν στη Μάντσεστερ Σίτι, μαζί με τους συμπαίκτες Τζαμάλ Μπελμάντι και Βισέντε Ματίας Βουόσο έπεσαν θύμα κλοπής που διέπραξαν δύο ληστές. Τον Ιανουάριο του 2006, οι τραπεζικοί υπάλληλοι, Πολ Σέργουντ, ταμίας και ο Πολ Χάνλεϊ, ο προϊστάμενός του, φυλακίστηκαν για 32 μήνες και 12 μήνες αντίστοιχα.
Με συλλόγους
Αμβούργο
Μπάγερν Μονάχου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βέλγοι γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Σαρλερουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα
Αγία Μαρίνα Λέσβου
Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό της Λέσβου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου  Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου,  στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι ημιορεινός οικισμός της νοτιοανατολικής Λέσβου. Βρίσκεται σε λοφώδη περιοχή του βουνού Αμαλή, που βλέπει ανατολικά στο Αιγαίο Πέλαγος και τις τουρκικές ακτές, δίπλα στο αεροδρόμιο του νησιού και μέσο σταθμικό υψόμετρο 115. Απέχει περίπου 6 χλμ. Ν. της Μυτιλήνης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγίας Μαρίνας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 20,732 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Παρασκευή και Αγριλιά Κρατήγου.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Η Αγία Μαρίνα αναγνωρίστηκε και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, το 1918. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Μαρίνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Μυτιλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης.
Οικονομία
Στην περιοχή παράγονται κτηνοτροφικά προϊόντα και ελαιόλαδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Μάρτιν Μπρόζατ
Ο Μάρτιν Μπρόζατ (γερμ. Martin Broszat, 14 Αυγούστου 1926 - 14 Οκτωβρίου 1989) ήταν Γερμανός ιστορικός, ειδικευμένος στη σύγχρονη γερμανική κοινωνική ιστορία, του οποίου το έργο έχει χαρακτηριστεί από την "Εγκυκλοπαίδεια των Ιστορικών" ως απολύτως αναγκαίο για κάθε σοβαρή μελέτη της Ναζιστικής Γερμανίας.
Ο Μπρόζατ γεννήθηκε στη Λειψία και σπούδασε ιστορία στα πανεπιστήμια της Λειψίας (1944-1949) και της Κολωνίας (1949-1952). Νυμφεύθηκε την Άλις Βέλτερ (Alice Welter) τo 1953 και απέκτησαν τρία παιδιά. Υπηρέτησε στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας ως καθηγητής (1954-1955) και στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Ιστορίας (Institut für Zeitgeschichte) στο Μόναχο (1955-1989), τη διεύθυνση του οποίου ανέλαβε μεταξύ 1972 και 1989. Υπήρξε, επίσης, επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κόνσταντς (Konstanz) από το 1969 μέχρι το 1980.
Πρώιμο έργο
Το 1944 ο Μπρόζατ εντάχθηκε ως φοιτητής στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα.
Ο ευνοούμενος του Μπρόζατ, Ίαν Κέρσοου, έγραψε για τη σχέση ανάμεσα στη συμμετοχή του πρώτου στο κόμμα των Ναζί και στο μεταγενέστερο ιστορικό έργο του: "Το βασικό κίνητρο του Μπρόζατ ήταν να βοηθήσει να κατανοηθεί το πώς μπόρεσε η Γερμανία να βυθιστεί μέσα στη βαρβαρότητα. Το ότι ο ίδιος είχε υποχωρήσει στην ορμή του ναζιστικού κινήματος ήταν κεντρικό στοιχείο στην παρόρμησή του να εξηγήσει στις επόμενες γενιές πώς αυτό μπόρεσε να συμβεί. Το γεγονός ότι το κατοπινό μακελειό των Εβραίων προέκυψε από τις αντιεβραϊκές πολιτικές του ναζισμού, αλλά ότι αυτές έπαιξαν πολύ μικρό ρόλο στον ιδεαλισμό εκατομμυρίων που κατέληξαν να υποστηρίξουν το ναζιστικό κίνημα (ή στον δικό του ενθουσιασμό για τη χιτλερική νεολαία) γεννούσε ερωτήματα που πάντα ήθελε να απαντήσει. Αυτό σήμαινε έρευνα για τις παθολογικές αιτίες της κατάρρευσης του πολιτισμού στη γερμανική κοινωνία. Η προσπάθεια, όμως, να βρει γενικές αιτίες στις ατομικές ιδεολογικές προθέσεις και στην προσωπική ενοχή τού φαινόταν άτοπη. Αυτή η προοπτική τον έσπρωξε, όπως τον Μπουχάιμ (Buchheim) και άλλους στο Ινστιτούτο, να αναζητήσει τις αιτίες στις δομές της ναζιστικής διακυβέρνησης που ενέπλεξε αμέτρητους αξιωματούχους και απλούς πολίτες στη βαρβαρότητα και την εγκληματικότητα του καθεστώτος, ακόμη κι αν δεν συμμερίζονταν τις ιδεολογικές ψυχώσεις της ηγεσίας. Έτσι, στο πρωτότυπο δοκίμιό του σχετικά με τη 'Γένεση της Τελικής Λύσης', που δημοσιεύτηκε το 1977, ο Μπρόζατ ανέπτυξε σαφώς μια στρουκτουραλιστική προσέγγιση για να διευρύνει την υπευθυνότητα πέρα από τον Χίτλερ και τον στενό ηγετικό πυρήνα των Ναζί."
Η διατριβή του είχε ως θέμα τον αντισημιτισμό στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Ράιχ, ενώ το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του ως ιστορικού αφορούσε τη διερεύνηση των ιστορικών συμβάντων και των ατομικών πράξεων μέσα από λεπτομερή εξέταση της ευρύτερης κοινωνικής δομής που αποτελεί το υπόστρωμα των γεγονότων του παρελθόντος. Σε όλη την ακαδημαϊκή καριέρα του, ένα διαρκές ενδιαφέρον για τον Μπρόζατ, όπως για πολλούς Γερμανούς ιστορικούς της "γενιάς της χιτλερικής νεολαίας", υπήρξε το ερώτημα γιατί και πώς εμφανίστηκε ο εθνικοσοσιαλισμός στη Γερμανία. Έτσι, στο βιβλίο του "Der Nationalsozialismus" (εκδόθηκε το 1960 και μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1966 με τον τίτλο "German National Socialism 1919–1945"), ο Μπρόζατ εξέτασε την ιδεολογία των Ναζί, την οποία θεώρησε ασυνάρτητη. Για τον ίδιο, οι σταθερές της υπήρξαν ο αντικομμουνισμός, ο αντισημιτισμός και η εννοούμενη ανάγκη για "ζωτικό χώρο" (Lebensraum). Κατά την άποψη του Μπρόζατ, αυτά υπήρξαν μανδύας για την ουσία του ναζισμού, ανορθολογικά πάθη: Μια σφοδρή επιθυμία για την "αναγέννηση" του γερμανικού έθνους, η ανάγκη για "δράση" και το ανορθολογικό μίσος που κατευθύνεται ενάντια σ' αυτούς που θεωρούνται "εχθροί του γερμανικού λαού" (Volksfeinde) ή "ξένοι προς τη γερμανική ράτσα" (Volksfremde). Ο Μπρόζατ είδε τους πρωταρχικούς υποστηρικτές των Ναζί στις μεσαίες τάξεις, που στράφηκαν στον ναζισμό για να μειώσουν τις αγωνίες τους για πτώχευση και  προλεταριοποίηση με τον υπερπληθωρισμό που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και τη μαζική ανεργία που άρχισε με τη Μεγάλη Ύφεση στο τέλος της δεκαετίας.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Μπρόζατ προσέφερε υπηρεσίες στην έκδοση του περιοδικού "DTV Weltgeschichte" ως ένας από τους συντάκτες του. Αρχικά, η εργασία του ήταν εστιασμένη στη γερμανική ανατολική πολιτική (Ostpolitik) στους αιώνες 19ο και 20ο, καθώς και στον μπερδεμένο σοσιαλισμό των Ναζί. Χάρη στην εργασία του πάνω στις γερμανοπολωνικές σχέσεις στους αιώνες 19ο και 20ο επρόκειτο να κερδίσει τελικά επαίνους στην Πολωνία ως ένας από τους πρώτους Γερμανούς ιστορικούς που κατέθεσε μια ειλικρινή εκτίμηση των γερμανοπολωνικών σχέσεων.
Το 1962, ο Μπρόζατ έστειλε επιστολή στην εφημερίδα "Die Zeit", για να χτυπήσει, για μια ακόμη φορά, την επίμονα διατηρούμενη άγνοια ή άρνηση της διαφοράς μεταξύ των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των στρατοπέδων εξόντωσης. Στην επιστολή του, ο Μπρόζατ ισχυρίστηκε ότι αυτό δεν ήταν μια παραδοχή ότι δεν υπήρξε Ολοκαύτωμα, αλλά μάλλον μια προσπάθεια να αποκαταστήσει την αλήθεια, υπογραμμίζοντας ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρξαν μέρη στα οποία οι κρατούμενοι υφίσταντο κακή μεταχείριση, αλλά όχι μέρη με σκοπό την εξόντωση ανθρώπων. Για παράδειγμα, δεν αναγνώρισε την ύπαρξη και λειτουργία θαλάμου αερίων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου, αν και σημείωσε ότι λίγο πριν το τέλος του πολέμου κατασκευάστηκε ένας, στο πλαίσιο της προσπάθειας να μετατραπεί το Νταχάου σε στρατόπεδο θανάτου, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Σχολίασε, επίσης, ότι, αν και υπήρχαν πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, όλα τα γερμανικά στρατόπεδα θανάτου για τη γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης λειτούργησαν στην Πολωνία. Το επιχείρημά του, τέλος, ήταν ότι αυτή η επικρατούσα σύγχυση μεταξύ στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης εξυπηρετούσε τους πρώτους αρνητές του Ολοκαυτώματος, όπως ο Paul Rassinier, ο Harry Elmer Barnes και ο David Hoggan, οι οποίοι απέδιδαν μεγάλη σημασία στο γεγονός ότι δεν υπήρχε σε λειτουργία θάλαμος αερίων στο Νταχάου.
Το 1961, όταν ο Πολωνοεβραίος ιστορικός Γιόζεφ Βούλφ (Joseph Wulf) κατηγόρησε τον επιφανή Γερμανό γιατρό Δρ Βίλχελμ Χάγκεν (Wilhelm Hagen), ο οποίος υπηρέτησε στο τμήμα υγείας του Γενικού Κυβερνείου στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του πολέμου, ότι βοήθησε στην εξολόθρευση των Εβραίων που ζούσαν στο Γκέτο της Βαρσοβίας, ο Μπρόζατ μαζί με άλλους ειδήμονες από το Ινστιτούτο Σύγχρονης Ιστορίας ενεπλάκησαν στην προσπάθεια να αποστομώσουν τον Βουλφ με ανταλλαγή επιστολών, το 1963. Ο Χάγκεν, ο οποίος ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος στο Υπουργείο Υγείας της Δυτικής Γερμανίας, ισχυρίστηκε ψευδώς ότι είχε αντιτεθεί στο Ολοκαύτωμα και ότι είχε κάνει με την εξουσία του το παν για να σώσει τους Εβραίους στο Γκέτο της Βαρσοβίας και ζήτησε από το Ινστιτούτο να υποστηρίξει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα. Ο Μπρόζατ έστειλε επιστολή στον Βουλφ ζητώντας του να αποσύρει τους ισχυρισμούς του εναντίον του Χάγκεν, εν ονόματι της ακρίβειας των ιστορικών ντοκουμέντων, δέχθηκε, όμως, την εκδοχή του Βουλφ, όταν ο τελευταίος παρουσίασε ένα υπόμνημα της περιόδου του πολέμου γραμμένο από τον Χάγκεν, με το οποίο πίεζε να θανατωθούν οι περιφερόμενοι τριγύρω άρρωστοι Εβραίοι, πράγμα που οδήγησε τον Μπρόζατ να παραδεχτεί ότι ίσως ο Χάγκεν δεν ήταν φιλικός προς το Γκέτο, όπως εκείνος είχε ισχυριστεί. Ο Βρετανός ιστορικός Ίαν κέρσοου έγραψε ότι στις επιστολές Μπρόζατ-Βουλφ ο πρώτος δεν παρουσιάζεται με τη μεγαλύτερη σαφήνεια, συγκεκριμένα ότι φάνηκε να έχει εγκαταλείψει την υποστήριξή του στον Χάγκεν με μεγάλη απροθυμία και ότι δέχθηκε την εκδοχή του Βουλφ με μισή καρδιά.
Στη Δεύτερη δίκη του Άουσβιτς που έλαβε χώρα μεταξύ 1963 και 1965 στη Φραγκφούρτη, ο Μπρόζατ μαζί με άλλους συναδέλφους του από το Ινστιτούτο Σύγχρονης Ιστορίας, όπως ο Χέλμουτ Κράουσνικ (Helmut Krausnick), ο Χανς-Άντολφ Γιάκομπσεν (Hans-Adolf Jacobsen) και ο Χανς Μπουχάιμ (Hans Buchheim), προσέφεραν υπηρεσίες ως ειδικοί μάρτυρες στη δίωξη. Η αναφορά που συνέταξαν χρησίμευσε ως βάση για το βιβλίο τους "Anatomie des SS-Staates" (1968), την πρώτη ενδελεχή μελέτη για την υπηρεσία Schutzstaffel SS, βασισμένη σε αρχεία. Το 1963, ο Μπρόζατ μαζί με άλλους ειδικούς από το ίδιο Ινστιτούτο έπαιξαν σημαντικό ρόλο και στην αποκρυπτογράφηση των Ημερολογίων του Χίτλερ.
Φονξιοναλισμός
Ο Μπρόζατ επιχειρηματολόγησε ενάντια στον χαρακτηρισμό της Ναζιστικής Γερμανίας ως ολοκληρωτικού καθεστώτος και άσκησε κριτική στον Καρλ Ντίτριχ Μπράχερ (Karl Dietrich Bracher) και στον Ερνστ Νόλτε (Ernst Nolte) για το ότι προώθησαν μια τέτοια έννοια. Μαζί με τον Χανς Μόμσεν (Hans Mommsen), ο Μπρόζατ ανέπτυξε μια στρουκτουραλιστική ερμηνεία της Ναζιστικής Γερμανίας, την οποία είδε ως πανσπερμία ανταγωνιστικών θεσμών, διατυπώνοντας τη θέση ότι η εσωτερική ανταγωνιστικότητα, και όχι ο Αδόλφος Χίτλερ, αποτελούσε την καθοδηγητική δύναμη της Ναζιστικής Γερμανίας. Ο Χίτλερ, κατά την αμφισβητήσιμη άποψη του Μπρόζατ, ήταν ένας "αδύναμος δικτάτορας", (για να χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Μόμσεν), και το Γ΄ Ράιχ, ως εκ τούτου, δεν ήταν μοναρχία (αρχή από έναν), αλλά πολυαρχία (αρχή από πολλούς).
Στο βιβλίο του "Der Staat Hitlers" (1969), ο Μπρόζατ διατύπωσε το επιχείρημα ότι στη Ναζιστική Γερμανία κυρίαρχος ήταν ο αγώνας διαφορετικών θεσμών για εξουσία και ότι αυτοί οι αγώνες εξηγούν την πορεία που πήρε το Γ΄ Ράιχ. Συγκεκριμένα, τόνισε ότι το κράτος των Ναζί χαρακτήριζε ένας δυισμός ανταγωνιστικής εξουσίας: Οι κανονικοί θεσμοί του γερμανικού κράτους (θεωρητικά ναζιστικοποιημένοι) λειτουργούσαν παράλληλα με θεσμούς του Ναζιστικού Κόμματος. Ο Μπρόζατ ήταν σε θέση να αποδείξει ότι κάτω από την επίφαση ενότητας των Ναζί υπήρχαν ατέλειωτοι αγώνες για εξουσία μεταξύ των επαναστατικών θεσμών του Ναζιστικού Κόμματος και των οργάνων του παραδοσιακού γερμανικού κράτους. Κατά την άποψή του, αυτοί οι αγώνες για εξουσία διαμόρφωσαν τη δυναμική και τις δομές του κράτους των Ναζί και υπήρξαν οι καθοδηγητικές δυνάμεις πίσω από τον ναζισμό. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι επρόκειτο για μια διαπάλη δαρβινικού τύπου, στην οποία οι πιο "ικανοί για προσαρμογή" ήταν τα ριζοσπαστικότερα στοιχεία του κινήματος των Ναζί, πράγμα που οδηγούσε σε μια "σωρευτική ριζοσπαστικοποίηση", για να χρησιμοποιήσουμε μια άλλη φράση του Μόμσεν που περιγράφει το κράτος των Ναζί. Επιπροσθέτως, ο Μπρόζατ απέρριψε την άποψη ότι ο Χίτλερ ακολουθούσε μια στρατηγική "διαίρει και βασίλευε", όπως ισχυρίστηκε ο Μπράχερ, με το επιχείρημα ότι δεν είχε τη θέληση και την ικανότητα για μεθοδική διακυβέρνηση. Η δική του άποψη ήταν ότι ο Χίτλερ επέτρεψε να γίνει το κράτος των Ναζί εστία ανταγωνιστικών μπλοκς εξουσίας, πράγμα που υπήρξε αιτία να απελευθερωθούν εξαιρετικά καταστροφικές δυνάμεις στη γερμανική κοινωνία.
Το ότι το κράτος των Ναζί ήταν ένας κυκεώνας ανταγωνιστικών γραφειοκρατειών σε διηνεκή αγώνα για εξουσία έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό δεκτό από ιστορικούς. Το δεύτερο στοιχείο, ότι δηλαδή ο Χίτλερ ήταν ένας "αδύναμος δικτάτορας", έχει μικρότερη επιρροή, για τον λόγο ότι, αν και δεν είχε ο ίδιος εμπλοκή στην καθημερινή διακυβέρνηση, αυτή η εμφανής αδιαφορία του δεν προερχόταν από ανικανότητα, αλλά από έλλειψη ενδιαφέροντος για το καθημερινό.
Ο Μπρόζατ ήταν φονκσιοναλιστής στο θέμα της γένεσης του Ολοκαυτώματος. Ισχυρίστηκε ότι οι Ναζί ήθελαν "επανάσταση στην κοινωνία", αλλά επειδή χρειάζονταν τη συνεργασία των παραδοσιακών ελίτ στις επιχειρήσεις, στον στρατό και στις δημόσιες υπηρεσίες έστρεψαν τη δραστηριότητα και το μίσος τους σε ομάδες όπως οι Εβραίοι, οι Αθίγγανοι, οι ομοφυλόφιλοι και οι διανοητικά ασθενείς, για τις οποίες οι παραδοσιακές ελίτ δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον. Αυτές οι ομάδες υπέστησαν αυξανόμενη καταδίωξη στη δεκαετία του 1930, η οποία άρχισε με εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (που αρχικά δεν ήταν στρατόπεδα θανάτου) και με το πρόγραμμα ευθανασίας (δολοφονίας) ανθρώπων με μαθησιακές δυσκολίες και κλιμακώθηκε σε γενοκτονία των Εβραίων μεταξύ 1941 και 1942. Τόνισε, επίσης, ότι η επίθεση σε μη Γερμανούς ήταν μέρος της ίδιας διαδικασίας εξόντωσης των Volksfeinde και των Volksfremde, που προκλήθηκε από την αποτυχία των Ναζί να επιβάλουν στη γερμανική κοινωνία την ευρεία επανάσταση που επιδίωκαν. Ο Χίτλερ, άλλωστε, είχε μιλήσει συχνά για εθνικοποίηση όχι της βιομηχανίας (όπως ήθελαν οι συμβατικοί σοσιαλιστές) αλλά του "λαού".
Κατά την άποψη του Μπρόζατ, δεν υπήρχαν μαρτυρίες για τη θέση ότι ο Χίτλερ ακολουθούσε ένα πρόγραμμα στην εξωτερική πολιτική. Ισχυρίστηκε ότι η εξωτερική πολιτική του Χίτλερ ενίσχυε την ανάγκη να διατηρήσει την εικόνα του, πράγμα που οδήγησε σε προσπάθειες ακύρωσης οποιουδήποτε περιορισμού τού επέβαλαν συνθήκες ή συμμαχίες. Για τον Μπρόζατ, η ιδέα του "ζωτικού χώρου" ήταν περισσότερο μια ασαφής ουτοπική μεταφορά που παρείχε όραμα στο ναζιστικό κίνημα και όχι μια συνεκτική εξωτερική πολιτική. Σε ένα άρθρο του το 1970, για παράδειγμα, ο Μπρόζατ έγραψε ότι η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα δεν ήταν ένα υπολογισμένο σχέδιο του Χίτλερ για την υλοποίηση των ιδεών του περί ζωτικού χώρου, αλλά ότι ο ίδιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την αναμονή και να καταλήξει σε απόφαση για τον τερματισμό του πολέμου. Διαφώνησε, πάντως, με την άποψη ότι η πριν το 1939 έλλειψη καθαρής πολιτικής του Χίτλερ απέναντι στην Πολωνία απέδειξε ότι δεν μπορούσε να έχει πρόγραμμα στην εξωτερική πολιτική, από τη στιγμή που η γεωγραφική θέση της Πολωνίας μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης πρέπει να είχε παίξει ρόλο στη διαμόρφωση μιας ξεκάθαρης πολιτικής γι' αυτήν.
Κριτική στον Ντέιβιντ Ίρβιν: "Hitler and the Genesis of the 'Final Solution"
Σ' ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte το 1977 και μεταφράστηκε αργότερα στα αγγλικά με τον τίτλο "Hitler and the Genesis of the ‘Final Solution’: An Assessment of David Irving’s Theses", ο Μπρόζατ επέκρινε τον Ντέιβιντ Ίρβιν για το επιχείρημα που διατύπωσε στο βιβλίο του Hitler's war, ότι δηλαδή ο Χίτλερ δεν ήταν ενήμερος για το Ολοκαύτωμα, δέχθηκε όμως το επιχείρημά του ότι δεν υπήρχε γραπτή διαταγή του Χίτλερ για την Τελική Λύση στο Εβραϊκό Ζήτημα. Το δοκίμιο του Μπρόζατ έγινε γνωστό ως η πρώτη εξήγηση της γένεσης του Ολοκαυτώματος από έναν διακεκριμένο ιστορικό, στο οποίο η πλήρης υπευθυνότητα για τη γενοκτονία δεν αποδόθηκε μόνο στον Χίτλερ. Συγκεκριμένα, αν και ο Μπρόζατ πάσχισε να δώσει έμφαση σε ό,τι ο ίδιος θεωρούσε ως δυσάρεστες πλευρές του χαρακτήρα του Χίτλερ, γράφοντας για την εντελώς ανεύθυνη, γεμάτη αυταπάτες, καταστροφική και απεχθώς μισάνθρωπη εγωκεντρικότητά του, καθώς και για τον σχιζοφρενικό φανατισμό του, κατά την άποψή του το Ολοκαύτωμα δεν μπορούσε να εξηγηθεί αποκλειστικά σε σχέση με τον Χίτλερ και τις ιδέες του.