cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώστας Ευριπιώτης
Προσωπική ζωή
Ο Ευριπιώτης ήταν παντρεμένος με την Βάλια Κωστοπούλου, με την οποία είχε αποκτήσει δυο γιους, τον Ίωνα και τον Αδαμάντιο. . Σύντροφος του τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του, ήταν η δασκάλα χορού Λίλιαν Μπότση, η οποία δίδασκε στην Δραματική σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη, όπου και γνωρίστηκε με τον ηθοποιό όταν εκείνος σπούδασε εκεί υποκριτική το 1983. Υπήρξε φίλαθλος του Ατρόμητου Αθηνών, έχοντας μάλιστα ερμηνεύσει και τον ύμνο του, ο οποίος ακούγεται σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Βασίλης Κρεμμυδάς
Ο Βασίλης Κρεμμυδάς (Μεσσήνη, 25 Σεπτεμβρίου 1935 - Αθήνα,12 Νοεμβρίου 2017 ) ήταν Έλληνας ιστορικός, ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών. Επίκεντρο της επιστημονικής του έρευνας είναι η περίοδος της οθωμανικής επικυριαρχίας στην Ελλάδα, η Επανάσταση του 1821 και τα πρώτα χρόνια λειτουργίας και διαμόρφωσης του ελληνικού κράτους.
Εργάστηκε πολλά χρόνια ως φιλόλογος στην ιδιωτική εκπαίδευση (στο φροντιστήριο του Φώτη Αποστολόπουλου, στα Εκπαιδευτήρια Ζηρίδη, στη Σχολή Μωραϊτη). Το 1981 εξελέγη καθηγητής στο νεοϊδρυθέν τότε Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου διετέλεσε και Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής. . Από το 1986 μέχρι και τη συνταξιοδότησή του δίδαξε στο Οικομομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής στην Αθήνα.
Εργογραφία
Όπως έχει καταγραφεί στη βάση της BiblioNet :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Η Γη Τρέμει
Η ταινία Η γη τρέμει (Ιταλ. La terra trema) είναι νεορεαλιστικό δράμα παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Στην ταινία, που είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζοβάνι Βέργκα Οι Μαλαβόλιε, συμμετέχουν μη επαγγελματίες ηθοποιοί, οι ψαράδες της παραθαλάσσιας τοποθεσίας της Σικελίας, Άτσι Τρέτσα.
Υπόθεση
Οι ψαράδες της Ατσι Τρέτσα, μιας παραλιακής τοποθεσίας κοντά στην Κατάνη της Σικελίας, τα βγάζουν πέρα με τα λίγα χρήματα που καταφέρνουν να κερδίσουν από την ταπεινή τους εργασία. Είναι επιπλέον θύματα εκμετάλλευσης από τους χοντρέμπορους του ψαριού. Ο Ντόνι και η οικογένειά του επαναστατούν και βάζουν σε υποθήκη το σπίτι τους για να δημιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση, αλλά λίγες μέρες αργότερα η βάρκα τους καταστρέφεται από θαλασσοταραχή. Ολόκληρη η οικογένεια βρίσκεται στο δρόμο με τεράστια χρέη στην πλάτη της.
Πληροφορίες
Η ταινία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας του 1948, έχασε το Χρυσό Λέοντα από τον Άμλετ (Hamlet, 1948) του Λόρενς Ολίβιε, αλλά έλαβε "Διεθνές Βραβείο" για το νεωτεριστικό της στυλ. Οι αντιδράσεις του κοινού ήταν αρνητικές κατά την προβολή της ταινίας και κάποιοι βιάστηκαν να πουν ότι επρόκειτο για καλλιτεχνική αποτυχία. Σφυρίγματα, φωνές και προσβολές προς τον Βισκόντι γέμισαν την κινηματογραφική αίθουσα. Μέλη της χριστιανικής παράταξης τέθηκαν φανερά ενάντια στον ιταλικό κινηματογράφο και στον τρόπο αναπαράστασης της ζωής στην επαρχία. Όπως συνέβη και με το "Ossessione", έτσι και σ' αυτή την περίπτωση πολέμιοι της ταινίας ξεκίνησαν δυσφημιστική εκστρατεία, ώστε η ταινία να μην προβληθεί στους κινηματογράφους. Η μαζική προβολή της ταινίας έγινε το 1950, με μια ντουμπλαρισμένη έκδοση, όπου οι ήρωες εμφανίζονται να μιλούν ιταλικά με σικελική προφορά, αντί της διαλέκτου. Η έκδοση αυτή θεωρήθηκε αποτυχημένη και η διάρκεια της προβολής της ταινίας στους κινηματογράφους ήταν σύντομη.
Ιταλικός νεορεαλισμός
Σήμερα το "La Terra Trema" μαζί με το Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη (Roma, Citta Aperta, 1945) του Ρομπέρτο Ροσελίνι και το Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri Di Biciclette, 1949) του Βιτόριο ντε Σίκα θεωρούνται τα χαρακτηριστικότερα δείγματα του Ιταλικού Νεορεαλισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Ιταλικές πολιτικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες ιταλικού νεορεαλισμού Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ιταλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες στη σικελική γλώσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λουκίνο Βισκόντι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία
Αθανάσιος Διάκος Φωκίδας
Ο Αθανάσιος Διάκος, μέχρι το 1959 ονομαζόταν Άνω Μουσουνίτσα, είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, που υπάγεται στο Δήμο Δελφών του Νομού Φωκίδας. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές των Βαρδουσίων στην καρδιά της Ρούμελης. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 είναι 518 κάτοικοι. Η τοπική κοινότητα Αθανασίου Διάκου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 41,964 χμ² (2011).
Από τον Αθανάσιο Διάκο καταγόταν ο πατέρας του ήρωα της επανάστασης του 1821 Αθανασίου Διάκου, αν και αυτό δεν έχει τεκμηριωθεί. Το χωριό μετονομάστηκε από Άνω Μουσουνίτσα σε Αθανάσιο Διάκο το έτος 1959 σύμφωνα με φύλλο εφημερίδας της κυβερνήσεως της εποχής. Στην πλατεία του χωριού δεσπόζει ο ανδριάντας του ήρωα που εγκαταστάθηκε εκεί από τον Πλαστήρα το 1922 προς τιμήν της επετείου των 100 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, ώστε να τιμηθεί αφενός ο τόπος καταγωγής του ήρωα και αφετέρου μέρος των κατοίκων που μετείχε στο 5/42 σύνταγμα ευζώνων του Πλαστήρα ή σειτάν ασκέρ (το ασκέρι του διαβόλου), όπως ονομαζόταν από τους Τούρκους. Το χωριό προσεγγίζεται είτε μέσω Άμφισσας και Λιδωρικίου είτε μέσω Αμφίκλειας και Καλοσκοπής. Στον Αθανάσιο Διάκο υπάρχει από το 2009 Ιστορικό Μουσείο που στεγάζεται στο ανακαινισμένο κτίριο του χωριού.
Συλλογή
χωρίς-πλαίσιο|κέντρο χωρίς-πλαίσιο|κέντρο|Αθανάσιος Διάκος Φωκίδας Το Ιστορικό μουσείο
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Αθανασιος Διακος
Αιγείδας ο Κρης
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20452-432%20BC,%20Olympia.%2082-87th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 87ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Αιγείδας ο Κρης (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Κρήτη ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του δόλιχου κατά τους 83ους (448 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κρήτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Μάρκο Πάντελιτς
Ο Μάρκο Πάντελιτς (σερβικά: Марко Пантелић, 15 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Σέρβος πρώην διεθνής ποδοσφαριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Ενώ συμμετείχε και με την ομάδα της Σερβίας στο Mundial του 2010.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βελιγράδι. Καθώς αγωνιζόταν στα τμήματα υποδομών του Εθνικού Αστέρα, ο πατέρας του βρήκε δουλειά στη Θεσσαλονίκη και πήρε την οικογένειά του στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στουρμ Γκρατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοζάν-Σπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Υβερντόν-Σπορ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Όμπιλιτς Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σμεντέρεβο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Παπιγιόν
μικρογραφία|170x170px|Ο Nigel Bond σε αγώνα σνούκερ φορώντας παπιγιον. Το παπιγιόν (από τη γαλλική λέξη papillon, που μεταφράζεται ως πεταλούδα ) είναι είδος λαιμοδέτη, το οποίο αποτελείται από μια υφασμάτινη κορδέλα, δεμένη με συμμετρικό τρόπο γύρω από το περιλαίμιο ώστε να σχηματίζονται δυο συμμετρικοί φιόγκοι. Φοριέται μαζί με επίσημο ένδυμα. Επίσης φοριέται απαραιτήτως από τους αθλητές σε πολλές αθλητικές διοργανώσεις. Πολλοί παίκτες σνούκερ μάλιστα το θεωρούν προέκταση του σώματος τους, που αντικατοπτρίζει τη σωματική ρώμη, την ηθική ακεραιότητα, και το ψυχικό σθένος τους.
Καταγωγή και ιστορία
Η καταγωγή του παπιγιόν, εντοπίζεται τον 17ο αιώνα στην ενδυμασία των Κροατών μισθοφόρων στρατιωτών, οι οποίοι συνήθιζαν να φορούν το cravat, ένα είδος περιλαίμιου. Αργότερα, το συγκεκριμένο περιλαίμιο υιοθετήθηκε από την γαλλική άρχουσα τάξη ως αξεσουάρ της καλοντυμένης ανδρικής περιβολής των ευγενών.
Το παπιγιόν φαίνεται να εμφανίζεται κατά τον 19ο αιώνα ως μετεξέλιξη του cravat και ήδη από τη δεκαετία του 1880 είχε πετύχει την καθιέρωσή του ως ένα βασικό εξάρτημα της ενδυμασίας ενός μοντέρνου άνδρα και τις επόμενες δεκαετίες υιοθετήθηκε μεταξύ από διάφορες ισχυρές προσωπικότητες ενώ κατά τον 20ό αιώνα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως αξεσουάρ και της γυναικείας ενδυμασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξεσουάρ Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Επίσημη ενδυμασία
Ρίτσαρντ Ανούσκιεβιτς
Ο Ρίτσαρντ Τζόζεφ Ανούσκιεβιτς (Richard Joseph Anuszkiewicz,, 23 Μαΐου 1930 – 19 Μαΐου 2020) ήταν Αμερικανός ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί γλύπτες Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί χαράκτες
Ψαρόσουπα
Η ψαρόσουπα είναι φαγητό που φτιάχνεται με συνδυασμό ψαριού ή θαλασσινών και ζωμού, χυμού, νερού ή άλλου υγρού μέσου. Οι ζεστές σούπες παρασκευάζονται με βράσιμο των στερεών συστατικών στα υγρά σε μία κατσαρόλα μέχρι να πάρουν γεύση, και να σχηματιστεί ένας ζωμός.
Παραδοσιακά, οι σούπες διακρίνονται σε δύο τύπους: καθαρές σούπες και παχιές σούπες. Οι Γάλλοι διακρίνουν τις καθαρές σούπες σε μπουιγιόν (bouillon) και κονσομέ (consommé). Οι παχιές σούπες χαρακτηρίζονται από το πηκτικό μέσο που χρησιμοποιήθηκε: οι μπισκέ (bisque) είναι κρεμώδεις σούπες που φτιάχνονται με πουρέ από οστρακόδερμα ή λαχανικά δεμένα με κρέμα·  καλό πηκτικό μέσο για τις κρεμώδεις σούπες είναι η μπεσαμέλ· οι βελουτέ σούπες δένονται με αυγά, βούτυρο και κρέμα. Άλλα συστατικά που χρησιμοποιούνται ως πηκτικοί παράγοντες σε σούπες και ζωμούς είναι ρύζι, φακές, αλεύρι και σιτηρά· σε πολλές δημοφιλείς συνταγές η σούπα περιέχει καρότα και πατάτες.
Η ψαρόσουπα μοιάζει με το ψάρι ραγού, και συχνά δεν υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των δύο· γενικά, οι ψαρόσουπες έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε υγρά από τα ραγού.
Ψαρόσουπες φτιάχνονται από τα παλιά χρόνια. Μερικές σούπες σερβίρονται με χοντρά κομμάτια ψαριών ή λαχανικών που απέμειναν στο υγρό, ενώ ο ζωμός είναι νόστιμο υγρό που παρασκευάζεται με σιγοβράσιμο ενός τροφίμου ή λαχανικών για ορισμένο χρονικό διάστημα σε στοκ ζωμού. Οι μπισκέ είναι παχιές κρεμώδεις σούπες που παραδοσιακά παρασκευάζονται με οστρακοειδή, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιοσδήποτε τύπος θαλασσινού ή πουρές από λαχανικά ή φρούτα. Οι κρεμώδεις σούπες είναι νόστιμοι ζωμοί που έχουν παχυνθεί με μπεσαμέλ. Στην αγορά διατίθενται κρεμώδεις σούπες κονσερβοποιημένες σε συμπυκνωμένη μορφή που προσφέρονται για κατανάλωση σκέτες, με ένα γεύμα, ή και ως γρήγορη επιλογή σάλτσας σε μία μεγάλη ποικιλία από προμαγειρεμένα πιάτα κρεατικών και ζυμαρικών, όπως τα γεύματα πυρέξ (casserole). Οι τσόουντερ (chowder) είναι παχιές σούπες περιέχουσες θαλασσινά και πατάτες, γάλα ή κρέμα.
Η Ελληνική ψαρόσουπα
Η ελληνική ψαρόσουπα είναι παραδοσιακό πιάτο της Ελληνικής κουζίνας, και υπάρχουν πολλές παραλλαγές αυτού ανάλογα με τον τύπου ψαριού και λαχανικών που περιλαμβάνει. Τα συνήθη χρησιμοποιούμενα ψάρια είναι: κυπρίνος, βακαλάος, γάδος, μπακαλιάρος, σκουμπρί, σολωμός, σαλάχι, πέστροφα, καλκάνι, πέρκα και ξιφίας. Συχνά προτιμάται ένα σφιχτό, λευκόσαρκο ψάρι όπως σφυρίδα, ροφός, σερανίδα, λουτιανίδος, λυθρίνι, λουφάρι, σκόρπαινα και αποφεύγονται τα πιο λιπαρά ψάρια. Η ψαρόσουπα προτείνεται να σερβίρεται με ρετσίνα.
Κακαβιά
Η κακαβιά είναι περίφημη ποικιλία ελληνικής ψαρόσουπας. Η ονομασία της προέρχεται από τη λέξη κάκαβι (kakavi), ένα τρίποδο σκεύος μαγειρικής που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Ίωνες ψαράδες. Η κακαβιά περιγράφεται ως ο αρχαιότερος τύπος ελληνικής ψαρόσουπας, και ως προς την προέλευσή της είναι συγκρίσιμη με την Γαλλική μπουγιαμπέσα· φτιάχνεται με ευέλικτη ποικιλία ψαριών και βρίσκεται συνήθως στα ψαροχώρια.
Παραδοσιακά φτιάχνεται από τα μικρότερα ψαράκια που πιάνουν οι ψαράδες και περιλαμβάνει ελαιόλαδο, κρεμμύδι και σαφράνι.
Μία σύγχρονη συνταγή περιλαμβάνει φιλέτα και κομμάτια λευκόψαρων (όπως σφυρίδα, ροφός, σερανίδα, λουτιανίδος, λυθρίνι, λουφάρι ή ψάρι Γολιάθ), γαρίδες, στοκ ψαριού ή λαχανικών, ντομάτες, κρεμμύδια, πατάτες, ελαιόλαδο, χυμό λεμονιού, και γαρνίρισμα με πλατιά φύλλα ιταλικού μαϊντανού. Μία άλλη συνταγή περιλαμβάνει τρεις ή τέσσερις τύπους ψαριών καθαρισμένα και τεμαχισμένα, έτοιμα για σιγοβράσιμο (λαβράκι, γάδος, μπακαλιάρος, ιππόγλωσσα, πέστροφα, βακαλάος πόλοκ, λευκόψαρα, σεβαστός, μπακαλιάρος μερλάν), και γαρίδες, ίσως και αστακό ή χτένι, μαζί με κρεμμύδια, φρέσκα κρεμμυδάκια, ή πράσα· ελαιόλαδο· ντομάτες· μάραθο ή σέλινο· φρέσκος μαϊντανός· φρέσκο θυμάρι· φύλλο Δάφνης· τριμμένο μαύρο πιπέρι· λευκό κρασί και νερό· και φρυγανισμένα κρουτόνς.
Η κακαβιά είναι ένα από τα πολλά πιάτα ραγού ψαριού της μεσογειακής κουζίνας, όπως η γαλλική μπουγιαμπέσα, η ιταλική κατσιούκο (Cacciucco), η ισπανική ζαρζουέλα και η πορτογαλική καλδεϊράδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές σούπες Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Κάστρο του Πρίζρεν
Ανακηρύχθηκε Μνημείο του πολιτισμού εξαιρετικής σημασίας της Σερβίας το 1948. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1019 κατά τη στιγμή της βασιλείας του αυτοκράτορα Βασιλείου Β (976-1025). Το 1072 ο Σέρβος πρίγκιπας Κωνσταντίνος Μποντίν (1081-1101) ανακηρύχθηκε εδώ «αυτοκράτορας των Βουλγάρων» κατά τη διάρκεια της μεγάλης σλαβική εξέγερση εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που είχε ξεσπάσει.
Από την εποχή του Στέφανου του Πρωτόστεπτου (1196-1223) και μετά, η σημασία του Πρίζρεν αυξήθηκε, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Στέφανου Μιλούτιν (1282-1321) και των αυτοκρατόρων Στέφαν Ντούσαν (1331-1355) και Ούρος Ε΄ (1355-1371 ). Η Πρίζρεν έλεγχε την εμπορική διαδρομή που διέρχεται μέσω της κοιλάδας του Δρίνου και συνέδεε την Αδριατική με το εσωτερικό της Βαλκανικής Χερσονήσου. Ο Δουσάν επέκτεινε την οχύρωση και είχε κληροδότημα του, το Μοναστήρι των Αγίων Ταξιαρχών, χτισμένο στην περιοχή του φρουρίου του Βίσεγκραντ. Η Πρίζρεν υπηρέτησε ως αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Σερβίας όπου καλούνται η σερβική Κωνσταντινούπολη. Κατά τη διάρκεια της πτώσης της Σερβικής Αυτοκρατορίας μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα, η πόλη ήταν στην κατοχή αρκετών σερβικών οικογενειών ευγενών, όπως η οικογένεια Μιριαβσέβιτς, η οικογένεια Μπάλσιτς, και η οικογένεια του Μπράνκοβιτς. Με την επέκταση των Οθωμανών αρχίσε να χάνει την εμπορική του σημασία έτσι ώστε το 1433 να αναφέρεται ως έρημη πολιτεία. Το Πρίζρεν έπεσε στα χέρια των Οθωμανών στις 21 Ιουνίου 1455, αν και κάποιες πηγές που τοποθετούν το 1459. Οι Οθωμανοί επέκτειναν το φρούριο και το κράτησαν μέχρι την απελευθέρωση της Πρίζρεν κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1912.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Σερβίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στη Σερβία Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία
Κορυτός
Η Κορυτός ήταν βυζαντινή μεσαιωνική πόλη και κάστρο επί της μεσαιωνικής οδού Σκόπια - Στρούμιτσα μία ημέρα μακριά με τα πόδια από τα Σκόπια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Τζεφ Κίνι
Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ουάσιγκτον και το 1995 μετακόμισε στην Νέα Αγγλία. Την επιτυχημένη σειρά βιβλίων του με τίτλο «Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα» που έχουν λατρέψει μικροί και μεγάλοι και διαβάζουν στον ελεύθερο τους  χρόνο.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μέρυλαντ. Το 1998 άρχισε να γράφει τις περιπέτειες του "χάρτινου" ήρωα του, στο βιβλίο «Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα», το οποίο αρχικά δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο, κερδίζοντας ένα φανατικό κοινό. Το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε το 2007 και αμέσως κατέκτησε την πρώτη θέση σε λίστες μπεστ σέλερ των ΗΠΑ, ενώ έγινε και κινηματογραφική ταινία. Έχει γράψει 17 πολύ αστεία βιβλία. Του Τζεφ Κίνι αρέσει έκτος από το να γράφει, να παίζει μαζί με τους δυο γιους του ποδόσφαιρο, κρυφτό και λάστιχο.
Σειρά βιβλίων: Το Ημερολόγιο ενός σπασίκλα: Τα χρονικά του Γκρεγκ Χέφλι,Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 2:Ο Ρόντρικ δεν παίζεται, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 3:Το ποτήρι ξεχείλισε, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 4:Σκυλίσια ζωή, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 5:Η σκληρή αλήθεια, ιΤο ημερολόγιο ενός σπασίκλα 6:Μέρες πανικού, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 7:Στους δυο τρίτος δε χωρεί, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 8:Τρελή γκαντεμιά, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 9:Θα πάει μακριά η βαλίτσα, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 10:Τον παλιό καλό καιρό, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 11:Όλα για όλα, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 12:Η απόδραση, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 13:Αδέσποτες χιονόμπαλες, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 14:Κακός χαμός, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 15: Στα βαθιά,Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 16:Μεγάλη ευκαιρία, Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα 17: Σκληρό Ροκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Βραβεία Γκράμι του 1987
Βραβεία Γκράμι του 1987
Νικητές των Βραβείων: Russ Titelman (παραγωγός), Steve Winwood (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το "Higher Love"
Paul Simon (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το Graceland
Μπερτ Μπάκαρα & Carole Bayer Sager (τραγουδοποιοί) για το "That's What Friends Are For" σε ερμηνεία Dionne Warwick, Elton John, Gladys Knight & Stevie Wonder
Bruce Hornsby & the Range
Blues
Albert Collins, Johnny Copeland & Robert Cray για το Showdown!
Παιδικά
Jim Henson, Kathryn King & Geri Van Rees (παραγωγοί) για το The Alphabet σε ερμηνεία the Sesame Street
Κλασική Μουσική
Michael Haas (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Liszt: A Faust Symphony
Andre Previn (διευθυντής ορχήστρας), Kathleen Battle & the Royal Philharmonic Orchestra για το Kathleen Battle Sings Mozart
Elizabeth Ostrow (παραγωγός), John Mauceri (διευθυντής ορχήστρας), James Billings, Joyce Castle, Maris Clement, David Eisler, Jack Harrold, John Lankston, Erie Mills, Scott Reeve & the New York City Opera Orchestra για το Bernstein: Candide
James Levine (διευθυντής ορχήστρας), Margaret Hillis (διευθυντής χορωδίας) & the Chicago Symphony Orchestra & Chorus για το Orff: Carmina Burana
Ορχήστρα) Vladimir Horowitz για το Horowitz - The Studio Tracks, New York 1985
Emanuel Ax & Yo-Yo Ma για το Beethoven: Cello and Piano Sonata No. 4 in C & Variations
Witold Lutosławski (Συνθέτης) & Esa-Pekka Salonen (διευθυντής ορχήστρας) για το Lutosławski: Symphony No. 3
Thomas Frost (παραγωγός) & Vladimir Horowitz για το Horowitz - The Studio Tracks, New York 1985
Κωμωδία
Bill Cosby για το Those of You With or Without Children, You'll Understand
Σύνθεση και Διευθέτηση
Τζον Μπάρι (Συνθέτης) για το Πέρα από την Αφρική
Patrick Williams (διευθετητής) για το "Suite Memories" σε ερμηνεία Bill Watrous & Patrick Williams
David Foster (διευθετητής) για το "Somewhere" σε ερμηνεία Barbra Streisand
Κάντρι Μουσικής
Reba McEntire για το "Whoever's in New England"
Ronnie Milsap για το Lost in the Fifties Tonight
The Judds για το "Grandpa (Tell Me 'Bout the Good Old Days)"
Ricky Skaggs για το "Raisin' the Dickins"
Jamie O'Hara (τραγουδοποιός) για το "Grandpa (Tell Me 'Bout the Good Old Days)" σε ερμηνεία The Judds
Folk
Doc Watson για το Riding the Midnight Train
Al Bunetta, Dan Einstein & Hank Neuberger (παραγωγοί) για το Tribute to Steve Goodman σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Gospel
Sandi Patti για το Morning Like This
Deniece Williams για το "I Surrender All"
Al Green για το "Going Away"
Ιστορικά
Aziz Goksel & Bob Porter (παραγωγοί) για το Atlantic Rhythm and Blues 1947-1974, Vols. 1-7 σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Τζαζ
Diane Schuur για το Timeless
Bobby McFerrin για το "Round Midnight"
2+2 Plus για το Free Fall
Miles Davis για το Tutu
Wynton Marsalis για το J Mood
Doc Severinsen για το The Tonight Show Band με Doc Severinsen
Bob James & David Sanborn για το Double Vision
Latin
Ρουμπέν Μπλάδες για το Escenas
Flaco Jimenez για το Ay Te Dejo en San Antonio Μουσικής Παράστασης
Thomas Z. Shepard (παραγωγός) & αρχικοί Συντελεστές του 1986 για το Follies in Concert
Βιντεοκλίπ
Dire Straits για το "Dire Straits - Brothers in Arms"
Michael Apted (σκηνοθέτης) & Sting για το Bring on the Night
New Age
Andreas Vollenweider για το Down to the Moon
Συσκευασία και Σημειώσεις
Eiko Ishioka (σχεδιαστής) για το Tutu σε ερμηνεία Miles Davis
Andrew Sarris, Frank Conroy, Gary Giddins, Jonathan Schwartz, Murray Kempton, Stephen Holden & Wilfrid Sheed για το The Voice - The Columbia Years 1943-1952 σε ερμηνεία Frank Sinatra
Polka
Eddie Blazonczyk για το Another Polka Celebration σε ερμηνεία Eddie Blazonczyk's Versatones Jimmy Sturr για το I Remember Warsaw σε ερμηνεία Jimmy Sturr & His Orchestra
Ποπ
Barbra Streisand για το The Broadway Album
Steve Winwood για το "Higher Love"
Dionne Warwick, Elton John, Gladys Knight & Stevie Wonder για το "That's What Friends Are For"
Harold Faltermeyer & Steve Stevens για το "Top Gun Anthem"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Jason Corsaro & Tom Lord-Alge (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) για το Back in the High Life σε ερμηνεία Steve Winwood
Jimmy Jam & Terry Lewis
R&B
Anita Baker για το Rapture
James Brown για το "Living in America"
Prince & the Revolution για το "Kiss"
Yellowjackets για το "And You Know That"
Anita Baker, Gary Bias & Louis A. Johnson (τραγουδοποιοί) για το "Sweet Love" σε ερμηνεία Anita Baker
Reggae
Steel Pulse για το Babylon the Bandit
Rock
Tina Turner για το "Back Where You Started"
Robert Palmer για το "Addicted to Love"
Eurythmics για το "Missionary Man"
The Art of Noise & Duane Eddy για το "Peter Gunn"
Προφορικός Λόγος
Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Chips Moman, Ricky Nelson, Roy Orbison, Carl Perkins & Sam Phillips για το Interviews From the Class of '55 Record Sessions
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Ώρα στη Νορβηγία
Στη Νορβηγία η χειμερινή ώρα είναι η Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+01:00). Η Νορβηγία χρησιμοποιεί τη Θερινή Ώρα (νορβηγικά: sommertid, θερινή ώρα). Η ημερομηνία μετάβασης είναι η ίδια όπως γίνεται και στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.
Οι νήσοι Σβάλμπαρντ και Γιαν Μάγεν τηρούν την ίδια ώρα με την ηπειρωτική χώρα.
Η Νορβηγία εκτείνεται περισσότερο προς τα δυτικά και ανατολικά σε σύγκριση με αυτό που φαίνεται στο χάρτη. Το δυτικότερο σημείο στην ηπειρωτική Νορβηγία βρίσκεται στο γεωγραφικό μήκος 4°29′Α, που σημαίνει ότι υπάρχει διαφορά 42 λεπτών μεταξύ της μέσης ηλιακής ώρας και της επίσημης ώρας. Το ανατολικότερο σημείο στην ηπειρωτική Νορβηγία βρίσκεται στο γεωγραφικό μήκος 31°10′Α, που σημαίνει ότι υπάρχει διαφορά 64 λεπτών μεταξύ της μέσης ηλιακής ώρας και της επίσημης ώρας. Η διαφορά γεωγραφικού μήκους μεταξύ αυτών των σημείων είναι 26°41' ή 1 ώρα και 46 λεπτά.
Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA
Η βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει μία ζώνη για την περιοχή με το πρότυπο ISO 3166-1 άλφα-2 κωδικό ΝΟ (Νορβηγία) στο αρχείο zone.tab, που ονομάζεται "Europe/Oslo". Το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ καλύπτεται από τη ζώνη Arctic/Longyearbyen, ενώ το Γιαν Μάγεν καλύπτεται από τη ζώνη ώρας Atlantic/Jan_Mayen. Και οι δύο συνδέονται με το Europe/Oslo.
Παρακάτω παρατίθονται στα στοιχεία για τη Νορβηγία άμεσα από το αρχείο zone.tab της βάσης δεδομένων ζώνης ώρας IANA. Οι στήλες που σημειώνονται με * είναι οι στήλες από το ίδιο το αρχείο.
Θερινή ώρα
Η Νορβηγία ακολουθεί τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτό το θέμα.
Ιστορία
Μια επίσημη ώρα παρουσιάστηκε το 1895. Έκτοτε η ζώνη ώρας είναι πάντα Γκρίνουιτς + 1.
Στη Νορβηγία η θερινή ώρα χρησιμοποιήθηκε τα έτη 1916, 1943-45, και 1959-65. Η διάταξη 1959-65 ήταν αμφιλεγόμενη και καταργήθηκε το 1965. Η γειτονική Σουηδία δεν τη χρησιμοποιούσε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ωστόσο το 1980 η θερινή ώρα επαναφέρθηκε (μαζί με τη Σουηδία και Δανία) και από το 1996 η Νορβηγία έχει ακολουθήσει τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τις ημερομηνίες μετάβασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Αριστεύς ο Αργείος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Hemidrachm,%20432-420%20BC,%20Olympia.%2087-90th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Ημίδραχμο της Ολυμπίας, χρονολογούμενο μεταξύ 87ης (432 π.Χ.) και 90ης (420 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Αριστεύς ο Αργείος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από το Άργος ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του δόλιχου κατά τους 90ους (420 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Πατέρας του ήταν ο ολυμπιονίκης της πάλης ο Χείμων, ενώ οι ανδριάντες και των δύο στην Ολυμπία είχαν φιλοτεχνηθεί από τον γλύπτη Παντία τον Χίο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2007-2008
Το πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2007−2008 έγινε με τη συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Δούκας, ενώ στην Α2 υποβιβάστηκαν η ΧΑΝΘ και ο Ηλυσιακός που αποχώρησε από το πρωτάθλημα τη 16η αγωνιστική.
Ημιτελικοί
'''Πανελλήνιος − Α.Σ.Ε. Δούκα 0−2'''
'''Γ.Α.Σ. Κιλκίς − ΠΑΟΚ 2−0'''
Μεγάλος Τελικός
'''Γ.Α.Σ. Κιλκίς − Α.Σ.Ε. Δούκα 0−2'''
Θέσεις 3−4
Πανελλήνιος − ΠΑΟΚ 2−0
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2007 2008 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2007 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2008
Μαρία του Βίντις-Γκρετς
Η Μαρία (γερμ. Marie von Windisch-Graetz, 11 Δεκεμβρίου 1856 - 9 Αυγούστου 1929) ήταν αυστριακή ευγενής, κόρη του Χούγκο του Βίντις-Γκρετς και της Λουίζας, κόρης του Παύλου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Οι γονείς τού πατέρα της ήταν ο Βέριαντ του Βίντις-Γκρετς και η Mαρία Ελεονώρα του Λόμπκοβιτς.
Βιογραφία
Η Μαρία Γαβριέλα Ερνεστίνη Αλεξάνδρα γεννήθηκε στη Βιέννη το 1856. Στο Σβερίν στις 5 Μαΐου 1881 παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Παύλο Φρειδερίκο του Mεκλεμβούργου-Σβερίν, δεύτερο γιο του Φρειδερίκου Φρακίσκου Β΄ του Mεκλεμβούργου-Σβερίν και της Aυγούστας Ρόις του Kέστριτς. Το ζευγάρι είχε τρία επιζόντα παιδιά, τα οποία ανατράφηκαν όλα ως Ρωμαιοκαθολικά, κατά την πίστη της Μαρίας, και έζησαν μία ήσυχη ζωή στη Βενετία. Εκεί έγιναν φίλοι με τον Καρδινάλιο Σάρτο (αργότερα Πάπα Πίο Ι΄), ο οποίος συχνά επισκεπτόταν την οικογένεια και ενεργούσε ως ο πνευματικός της σύμβουλος.
Στις 21 Απριλίου 1884, ο δούκας Παύλος Φρειδερίκος ανέβαλε το δικαίωμα διαδοχής, το δικό του και των γιων του, στο Mεκλεμβούργο-Σβερίν υπέρ των νεότερων αδελφών του και των γιων τους, ώστε να τον προσπεράσουν. Το 1887 ο σύζυγός της, μεγαλωμένος ως Λουθηρανός, μεταστράφηκε σε Ρωμαιοκαθολικό, στη θρησκεία τής συζύγου του και των παιδιών τους.
Ο Κίτρινος Χριστός
Ο Κίτρινος Χριστός (γαλλικά: Le Christ jaune) είναι ζωγραφικός πίνακας που δημιούργησε ο Πωλ Γκωγκέν το φθινόπωρο του 1889 στην Ποντ-Αβέν. Μαζί με τον Πράσινο Χριστό θεωρείται ένα από τα πλέον σημαίνοντα έργα του Συμβολισμού στη ζωγραφική.
Μαρία του Βίντις-Γκρετς
Βιογραφία
Η Mαρία του Βίντις-Γκρετς έκανε αρκετές αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αυστρία και την Καρνιόλη, συμπεριλαμβανομένων των ανασκαφών στον αρχαιολογικό χώρο Χάλστατ στο Βάτσε. Μερικά από τα αντικείμενα πουλήθηκαν σε μουσεία στο Χάρβαρντ, την Οξφόρδη και το Βερολίνο από την κόρη της Mαρία Αντουανέττα.
Ο Κίτρινος Χριστός
Ιστορικό
Ο Γκωγκέν επισκέφτηκε πρώτη φορά την Ποντ-Αβέν το 1886. Επέστρεψε στην κοινότητα στις αρχές του 1888 για να μείνει μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, οπότε και έφυγε για να συναντηθεί με τον Βίνσεντ βαν Γκογκ στην Αρλ για λίγο περισσότερο από δύο μήνες. Στις αρχές του 1889 ο Γκωγκέν γύρισε στην Ποντ-Αβέν για να μείνει εκεί μέχρι την άνοιξη του 1890. Η διαμονή του αυτή διακόπηκε μόνο για μια σύντομη επίσκεψη το καλοκαίρι του 1889 στο Παρίσι για να δει τη Διεθνή Έκθεση και για να κανονίσει την Έκθεση Βολπινί. Λίγο μετά την επιστροφή του στην Ποντ-Αβέν ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στον Κίτρινο Χριστό.
Μαρία του Βίντις-Γκρετς
Βιογραφία
Το 1906 ο Παύλος Φρειδερίκος ήγειρε τις ανησυχίες του ανιψιού του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Δ΄ του Mεκλεμβούργου, σχετικά με τα έξοδά του. Έτσι ο Παύλος Φρειδερίκος και η Μαρία διατάχθηκαν να υποβάλουν τις δαπάνες τους στον ελεγκτή τού βασιλικού νοικοκυριού.
Ο Κίτρινος Χριστός
Τεχνοτροπία
Ο Κίτρινος Χριστός δημιουργήθηκε από τον Γκωγκέν στην Ποντ-Αβέν το 1889. Είναι συμβολικό έργο που απεικονίζει τη σταύρωση του Χριστού να λαμβάνει χώρα στη Βόρεια Γαλλία του δεκάτου ενάτου αιώνα καθώς γυναίκες από τη Βρετάνη συγκεντρώνονται σε προσευχή. Συμβολικά η εγκάρδια αφοσίωση των γυναικών έχει προκαλέσει την απόκλιση του Χριστού. Ο Γκωγκέν χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό τολμηρές, έντονες γραμμές για να ορίσει τα πρόσωπά του και φυλάει τη σκίαση μόνο για τις γυναίκες. Η φθινοπωρινή παλέτα κίτρινου, κόκκινου και πράσινου στο τοπίο αντικατοπτρίζει το κυρίαρχο κίτρινο στη μορφή του Χριστού.
Μαρία του Βίντις-Γκρετς
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1881 τον εξάδελφό της Παύλο Φρειδερίκο του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Ο Κίτρινος Χριστός
Τεχνοτροπία
Ο πίνακας αυτός διαθέτει μια ασυνήθιστη θεματική αντιπαράθεση καθώς πρόκειται για αφοσιωμένες χωριάτισσες που προσεύχονται, εμπεριέχει όμως παράλληλα μία αναπαράσταση της Σταύρωσης.
Μαρία του Βίντις-Γκρετς
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Ο Κίτρινος Χριστός
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Πωλ Γκωγκέν
Στάδιο Γκιουμρί Σίτι
Ιστορία
Το στάδιο χτίστηκε και εγκαινιάστηκε το 1924 για να γίνει το πρώτο στάδιο στη σύγχρονη ιστορία της Αρμενίας. Όταν το 1958 ιδρύθηκε η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, η Σιράκ, το στάδιο έγινε η κανονική έδρα της ομάδας για τη σοβιετική διοργάνωση της Πρώτης Κατηγορίας. Από το 1991, το στάδιο γνώρισε πολλές ένδοξες στιγμές της Σιράκ στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ και στο Αρμενικό Κύπελλο Ανεξαρτησίας (νυν Κύπελλο Αρμενίας). Το στάδιο φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου Αρμενίας της περιόδου 2011–12, όταν η τοπική Σιράκ νίκησε με 1-0 την Ιμπούλς του Ντιλιτζάν, για να κερδίσει τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο χώρο του σταδίου ανακατασκευάστηκε το 1999 και μετατράπηκε σε ένα γήπεδο με καθίσματα σε όλες τις κερκίδες. Η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου έφτασε τις 2.844 θέσεις (1.413 στη δυτική κερκίδα και 1.431 στην ανατολική κερκίδα).
Κατά τη διάρκεια του 2012, ο αγωνιστικός χώρος και πολλές άλλες εγκαταστάσεις ανακαινίστηκαν πλήρως για να πληρούν τα πρότυπα της ΟΥΕΦΑ. Αν και το στάδιο είναι η έδρα της Σιράκ για τις εγχώριες διοργανώσεις ήδη από το 1958, μετά την νεώτερη ανακαίνιση του 2012, το στάδιο επετράπη να χρησιμοποιηθεί από τον σύλλογο και για τους εντός έδρας αγώνες του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έτσι, στις 12 Ιουλίου 2012, η Σιράκ υποδέχθηκε τη Ρούνταρ Πλιέβλια από το Μαυροβούνιο, για την προκριματική φάση του Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2012-13. Ο αγώνας έληξε ισόπαλος 1-1, επιτρέποντας στην Σιράκ να προκριθεί με συνολικό σκορ 2-1.
Μετά την πιο πρόσφατη ανακαίνιση που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2019, η χωρητικότητα του σταδίου αυξήθηκε από 2.844 σε 4.500 θέσεις, μετά την τοποθέτηση νέων θέσεων στο νότιο άκρο του σταδίου.
Είναι το παλαιότερο γήπεδο ποδοσφαίρου της Αρμενίας.
Γκρεγκορί Λεμαρσάλ
Ο Γκρεγκορί Λεμαρσάλ (Grégory Lemarchal, 13 Μαΐου 1983 - 30 Απριλίου 2007) ήταν Γάλλος τραγουδιστής και νικητής της τέταρτης περιόδου του γαλλικού Star Academy το 2004. Πέθανε από κυστική ίνωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές
18 Οκτωβρίου
17 Οκτωβρίου | 18 Οκτωβρίου | 19 Οκτωβρίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Πρώτος Ιταλικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
Ο Α' Ιταλικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας (Ιταλικά: Prima guerra d' indipendenza italiana), υπήρξε μέρος της διαδικασίας της Ιταλικής Ενοποίησης (Ριζορτζιμέντο), όντας η πολεμική σύγκρουση του Βασιλείου της Σαρδηνίας και Ιταλών εθελοντών ενάντια στην Αυστριακή Αυτοκρατορία και άλλα συντηρητικά κρατίδια, που έλαβε χώρα από τις 23 Μαρτίου 1848 έως τις 22 Αυγούστου 1849 στην Ιταλική Χερσόνησο.
Της σύγκρουσης αυτής προηγήθηκε το ξέσπασμα της Σικελικής Επανάστασης του 1848 ενάντια στον Οίκο των Βουρβόνων του Βασιλείου των Δύο Σικελιών, ενώ επισπεύσθηκε από ταραχές στο Μιλάνο και τη Βενετία.
Οι επαναστάσεις του 1848
Το έτος 1848 ξέσπασαν επαναστατικές ταραχές σε πολλά μέρη της Ευρώπης, μεταξύ αυτών σε αρκετές περιοχές στα Απέννινα και άλλα τμήματα της Ιταλικής Χερσονήσου. Ο ηγεμόνας του Βασιλείου των Δύο Σικελιών, Φερδινάνδος Β', αναγκάστηκε να παραχωρήσει Σύνταγμα στις 23 Ιανουαρίου 1848, και το παράδειγμά του ακολούθησαν ο Λεοπόλδος Β' του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης στις 17 Φεβρουαρίου, ο Κάρολος Αλβέρτος του Βασιλείου της Σαρδηνίας επίσης στις 17 Φεβρουαρίου, και ο Πάπας Πίος Θ΄ στην επικράτεια των Παπικών Κρατών, στις 14 Μαρτίου. Ο Κάρολος Β' του Δουκάτου της Πάρμας, εκδιώχθηκε, ενώ ολόκληρη η Σικελία, με εξαίρεση τη Μεσσήνη, εξεγέρθηκε ενάντια στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών των Βουρβόνων.
Στις 23 Φεβρουαρίου ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση του 1848 ενάντια στον βασιλιά Λουδοβίκο Φίλιππο, ενώ το Μάρτιο οι εξεγέρσεις επεκτάθηκαν σε εδάφη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, όπως το Μιλάνο (Πέντε Ημέρες του Μιλάνου) και η Βενετία (Δημοκρατία του Αγίου Μάρκου), όπου ο κόσμος εξεγέρθηκε εναντίον της αυστριακής κατοχής αλλά και απολυταρχίας του καθεστώτος των Αψβούργων.
Ιδιαίτερα σφοδρές ήταν οι μάχες στο Μιλάνο, όπου ο διοικητής του αυστριακού στρατού της περιοχής Λομβαρδίας-Βένετου, ο τσεχικής καταγωγής στρατάρχης Γιόζεφ Ραντέτσκι, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη. Ως αποτέλεσμα, κι άλλες εξεγέρσεις ξέσπασαν στην περιοχή Λομβαρδία-Βένετο, όπως αυτή στην πόλη Κόμο. Με την πρωτεύουσα Βιέννη επίσης σε εξέγερση με φιλελεύθερα προτάγματα, η Αυστριακή Αυτοκρατορία παρέπαιε.
Στις 23 Μαρτίου, μία ημέρα μετά το τέλος των Πέντε Ημερών του Μιλάνου, ο Κάρολος Αλβέρτος της Σαρδηνίας κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Πιθανότατα οδηγήθηκε σε αυτή του την απόφαση για να αποφύγει μια εξέγερση στο βασίλειό του (αν και αυτό αποτελούσε μια φιλελεύθερης φύσεως μοναρχία), αλλά και με την ελπίδα ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις εξεγέρσεις στη Λομβαρδία-Βένετο για να επεκτείνει τα εδάφη του. Έτσι, ξεκίνησε ο Πρώτος Πόλεμος της Ιταλικής Ανεξαρτησίας.
Οι ιταλικοί στρατοί
Ο στρατός του Βασιλείου της Σαρδηνίας κινητοποιήθηκε κατά τα 4/5 της δυνάμεώς του, την 1η Μαρτίου 1848, στο ξεκίνημα της εξέγερσης του Μιλάνου, με περίπου 65.000 άνδρες. Επικεφαλής του είχε τον βασιλιά Κάρολο Αλβέρτο, τον Υπουργό Πολέμου στρατηγό Αντόνιο Φραντσίνι, και τον στρατηγό Εουζέμπιο Μπάβα. Ο Μπάβα διοικούσε απευθείας το 1ο Σώμα Στρατού, που αποτελούνταν από δύο μεραρχίες υπό τον στρατηγό Φεντερίκο Μιλέτ ντ' Αρβιλάρς και τον στρατηγό Βιτόριο Γκαρέτι Ντι Φερέρε αντίστοιχα. Το 2ο Σώμα Στρατού διοικούσε ο στρατηγός Ετόρε Ντε Σονάζ, και αποτελούνταν επίσης από δύο μεραρχίες, υπό τον στρατηγό Τζιοβάνι Μπατίστα Φεντερίτσι και τον στρατηγό Μάριο Μπρόλια αντίστοιχα.
Τα Παπικά Κράτη απέστειλαν σώμα 17-18.000 ανδρών, στο οποίο περιλαμβάνονταν 900 ιππείς και 22 κανόνια. Το σώμα αυτό αποτελούνταν από μια τακτική μεραρχία (10-11.000 άνδρες, μεταξύ αυτών 3-4.000 εθελοντές) υπό τη διοίκηση του Πιεμοντέζου Τζιοβάνι Ντουράντο, και μια δεύτερη μεραρχία περίπου 7.000 ανδρών, αποτελούμενης από άνδρες της Κινητής Πολιτοφυλακής και εθελοντές, υπό τη διοίκηση του δημοκρατικού Αντρέα Φεράρι. Τα ένοπλα αυτά σώματα εισήλθαν στη Λομβαρδία-Βένετο από τη Φερράρα. Μια ομάδα 130 εθελοντών, αποκαλούμενη Οι Βερσαλιέροι του Πάδου, κατέφτασε επίσης από τη Φερράρα.
Το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης εισήλθε στον πόλεμο στις 21 Μαρτίου και απέστειλε ένα σώμα περίπου 6.400 ανδρών στη Μάντοβα, αποτελούμενο από τακτικούς στρατιώτες και εθελοντές, υπό τη διοίκηση αρχικώς του Ουλίσε ν' Άρκο Φεράρι και ακολούθως του Τσέζαρε ντε Λαουτζίερ. Το στράτευμα αυτό είχε μικρή τεχνική εκπαίδευση αλλά χαρακτηριζόταν από άκρατο ενθουσιασμό, ιδίως το αποκαλούμενο "Τάγμα των Φοιτητών", υπό τη διοίκηση του καθηγητή Αστρονομίας, Οταβιάνο-Φαμπρίτσιο Μοσότι.
Το Δουκάτο της Πάρμας και το Δουκάτο της Μόντενας απέστειλαν μερικές εκατοντάδες εθελοντών στη Λομβαρδία-Βένετο, μέσω των προσωρινών κυβερνήσεών τους, καθώς οι ηγεμόνες τους Κάρολος Β' και Φραγκίσκος Ε' αντίστοιχα, είχαν εγκαταλείψει τους θρόνους τους λόγω λαϊκών ταραχών.
Η κύρια όμως στρατιωτική συνεισφορά προήλθε από τον βασιλιά Φερδινάνδο Β' του Βασιλείου των Δύο Σικελιών, που υποσχέθηκε να στείλει ένα σώμα 25.000 ανδρών, το οποίο όμως δεν ξεκίνησε εγκαίρως κι όταν τελικώς εστάλη το Μάρτιο περιελάμβανε περίπου 11.000 άνδρες. Ο Φερδινάνδος Β' πολιτικώς απείχε πολύ από τη φιλελεύθερη ιδεολογία του Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας, έχοντας ως ύψιστη προτεραιότητά του την επανάκτηση της Σικελίας, που είχε εξεγερθεί στις 26 Μαρτίου 1848 υπό την ηγεσία του Ρουτζέρο Σέτιμο. Τα νεαπολιτάνικα στρατεύματα υπό τον Τζουλιέλμο Πέπε, έφτασαν στο πολεμικό θέατρο μόλις στα μέσα Μαΐου, όπου, ενώ διέσχιζαν τον Πάδο από το νότο, έλαβαν διαταγή να επιστρέψουν στη βάση τους. Μόνο λίγες μονάδες πιστές στον Πέπε εισήλθαν τελικώς στο Βένετο και έλαβαν μέρος στη σύγκρουση.
Επιπλέον, ο αντιαυστριακός συνασπισμός περιελάμβανε 4.500 Λομβαρδούς εθελοντές, 1.600 Ναπολιτάνους εθελοντές, καθώς και περίπου 9.000 Βενετούς εθελοντές από τη Δημοκρατία του Αγίου Μάρκου. Οι τελευταίοι ήταν οργανωμένοι ως τακτικές μονάδες υπό τον Ντανιέλε Μάνιν, στρεφόμενοι κυρίως εναντίον των εχθρικών δυνάμεων που είχαν διασχίσει τον ποταμό Ιζόντσο από τα ανατολικά για να ενισχύσουν τα αψβουργικά στρατεύματα στη Λομβαρδία και το Βένετο. Διοικητές των Βενετών εθελοντών ήταν οι στρατηγοί Κάρλο Τσούκι και Αλμπέρτο ντε Λα Μάρμορα.
Ο αυστριακός στρατός
Ο πολυεθνικός αυστριακός στρατός στη Λομβαρδία-Βένετο διοικούνταν από τον 81χρονο στρατηγό Γιόζεφ Ραντέτσκι, έναν άντρα που λόγω της πείρας του απολάμβανε εξαιρετικής αυτονομίας δράσεως από τη βιεννέζικη γραφειοκρατία. Ο Ραντέτσκι είχε οργανώσει το Στρατό της Ιταλίας της Αυστριακής Αυτοκρατορίας σύμφωνα με τις δικές του ιδέες, με σημαντικότερη ότι ο στρατός ήταν απαραίτητο να εκπαιδεύεται εντατικά και σε καιρό ειρήνης, πρακτική που δεν συνηθιζόταν από πολλούς εκείνη την εποχή. Ως αποτέλεσμα, όταν ξέσπασε ο πόλεμος οι στρατιώτες του ήταν έτοιμοι και εξοικειωμένοι με την περιοχή όπου χρειάστηκε να επιχειρήσουν.
Πριν τις εξεγέρσεις στο Μιλάνο και τη Βενετία, ο Ραντέτσκι διέθετε 70.000 άντρες, οργανωμένους σε δύο σώματα στρατού, το 1ο στη Λομβαρδία και το 2ο στο Βένετο, με συνολικά 61 τάγματα πεζικού, 35 ίλες ιππικού, και 100 κανόνια. Μετά το πέρας των εξεγέρσεων, η δύναμη των ταγμάτων πεζικού είχε μειωθεί στα 41, λόγω απωλειών, αιχμαλωσιών και λιποταξιών. Ως εκ τούτου, και δεδομένου ότι η μέση δυναμικότητα των αυστριακών ταγμάτων πεζικού ήταν περίπου 1.000 άνδρες, ο Ραντέτσκι διέθετε περίπου 50.000 άνδρες στην αρχή του πολέμου της ανεξαρτησίας. Επιπλέον, διέταξε να επιστρατευθεί τάχιστα μια δύναμη 20.000 εφέδρων από την αυστριακή μεριά του ποταμού Ισόντζο και από την Καρινθία, υπό τη διοίκηση του στρατηγού κόμη Λάφαλ Νούγκεντ φον Βεστμέατ.
Η προέλαση του Πεδεμοντίου προς το αυστριακό "Τετράπλευρο" (23 Μαρτίου-7 Απριλίου 1848)
Στις 23 Μαρτίου 1848, το Βασίλειο της Σαρδηνίας κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Στις 25 και 26 Μαρτίου, δύο προωθημένες φρουρές των Πεδεμοντίων διέσχισαν τον ποταμό Τιτσίνο, εισβάλλοντας στην εχθρική επικράτεια. Ο κύριος όγκος του στρατού διέσχισε τον ποταμό την 29η Μαρτίου. Την ίδια μέρα, οι πρώτες τρεις μεραρχίες εισήλθαν στην Παβία, όπου επευφημήθηκαν από τον κόσμο. Στο Λόντι, όπου κάποιες μεραρχίες έφτασαν την ίδια μέρα, πληροφορήθηκαν ότι εχθρικές δυνάμεις είχαν συγκεντρωθεί στην πόλη Μοντικιάρι, 20 χλμ. νοτιοανατολικά της Μπρέσιας, στον ποταμό Κιέζε.
Ο Κάρολος Αλβέρτος επέλεξε να αγνοήσει αυτές τις πληροφορίες και προέλασε προς την Κρεμόνα στον ποταμό Πάδο. Από εκεί, προχώρησε στην κωμόπολη Μαρκάρια και διέσχισε τον Όλιο, αριστερό παραπόταμο του Πάδου, στις 7 Απριλίου, κάπου 20 χλμ. από τη Μάντοβα, το νοτιότερο φρούριο του αυστριακού "Τετραπλεύρου" (το κύριο αμυντικό σύστημα των Αυστριακών για την προστασία της περιοχής Λομβαρδίας- Βένετου, αποτελούμενου από τέσσερα ισχυρά φρούρια σε ισάριθμες πόλεις, που νοητά στο χάρτη σχημάτιζαν τετράπλευρο).
Η αργή προέλαση του στρατού του Πεδεμοντίου στη Λομβαρδία έδωσε στον αυστριακό στρατό άφθονο χρόνο για να αποσυρθεί σε οχυρότερες θέσεις, γεγονός που έτυχε έντονης κριτικής από συγχρόνους και μεταγενέστερους.
Η διάσχιση του ποταμού Μίντσιο (8–27 Απριλίου 1848)
Καθώς όλες οι γέφυρες του ποταμού Μίντσιο κρατούνταν ακόμα από την αυστριακή οπισθοφυλακή, ο στρατηγός Μπάβα διέταξε στις 8 Απριλίου τις μεραρχίες του στρατηγού ντ' Αρβιλάρς να καταλάβουν τη γέφυρα του ποταμού στο Γκόιτο. Παρά τις σφοδρές συγκρούσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων το αυστριακό μηχανικό κατάφερε να κατεδαφίσει μερικώς τη γέφυρα, συντάγματα Βερσαλιέρων και το Βασιλικό Σαρδηνικό Ναυτικό επέτυχαν τελικώς να διεισδύσουν στην απέναντι όχθη. Περίπου στις 4 π.μ., η εργασία του Σώματος του Μηχανικού του Πεδεμοντίου επέτρεψε τη διεκπεραίωση στην άλλη όχθη ακόμη τριών ταγμάτων, ενώ οι Αυστριακοί αποσύρθηκαν στη Βιλλαφράνκα. Κατά την πρώτη αυτή σύγκρουση τραυματίστηκε σοβαρά ο συνταγματάρχης Αλεσάντρο Λα Μάρμορα, ιδρυτής και διοικητής του Σώματος των Βερσαλιέρων.
Στις 9 Απριλίου, οι Πεδεμόντιοι κατέλαβαν τον έλεγχο της γέφυρας στην κωμόπολη Μοντσαμπάνο βορειότερα. Την 11η Απριλίου, οι Αυστριακοί εγκατέλειψαν τελικώς την ανατολική όχθη του Μίντσιο και αποσύρθηκαν στη Βερόνα, και επακόλουθα οι Πεδεμόντιοι κατέλαβαν την κωμόπολη Βαλέτζιο.
Ανατολικότερα, στις 17 Απριλίου τα νέα αυστριακά στρατεύματα υπό τον Νούγκεντ φον Βεστμέατ διέσχισαν τον ποταμό Ιζόντσο με σκοπό να ενισχύσουν τα στρατεύματα του Ραντέτσκι και να ανακαταλάβουν την επαρχία Βένετο. Στις 23 Απριλίου, εισήλθαν στο Ούντινε. Εν τω μεταξύ, στις 26 Απριλίου, ο μισός στρατός του Πεδεμοντίου διέσχισε τον ποταμό Μίντσιο. Δύο μέρες αργότερα, ακόμη δύο μεραρχίες διέσχισαν τον ποταμό και πλέον το σύνολο του στρατού των Πεδεμοντίων είχε απλωθεί σε ένα τόξο για να αποκλείσει την Πεσκιέρα, την πολιορκία της οποίας άρχισε στις 27 Απριλίου, ενώ ταυτόχρονα απειλούσε τη Βερόνα. Η διάταξη των Πεδεμοντίων απειλούσε επίσης τον αυστριακό στρατό που ήταν παραταγμένος κατά μήκος του ποταμού Αδίγη και του κύριου δρόμου από τη Βερόνα στο Τρέντο και την Αυστρία.
Η προέλαση των Πεδεμοντίων στον ποταμό Αδίγη
Ενόψει της απειλής των Πεδεμοντίων, ο Ραντέτσκι είχε καταλάβει μια προωθημένη θέση στο χωριό Παστρένγκο στη δυτική όχθη του Αδίγη. Στις 30 Απριλίου, το 2ο Σώμα Στρατού υπό τον Ντε Σονάζ προέλασε για να εκμηδενίσει το εχθρικό προγεφύρωμα (14.000 Πεδεμόντιοι εναντίον 8.000 Αυστριακών).
Για τρεις ώρες, από τις 11 π.μ. έως τις 2 μ.μ., η προέλαση ήταν αργή και δυσχερής. Ο Κάρολος Αλβέρτος, όλο και πιο ανυπόμονος, πίεσε μπροστά με τρεις ίλες έφιππων Καραμπινιέρων, στον τομέα ανάμεσα στην ταξιαρχία "Κούνεο" και την ταξιαρχία  "Πιεμόντε". Εκείνη τη στιγμή, η προέλαση των Πεδεμοντίων ανανεώθηκε, και μερικοί Καραμπινιέροι βρέθηκαν υπό το πυρ των Αυστριακών. Μετά από μια στιγμή σύγχυσης, ο ταγματάρχης Αλεσάντρο Νέγκρι ντι Σανφρόντ ηγήθηκε εφόδου τριών ιλών Καραμπινιέρων εναντίον του εχθρού, με τον βασιλιά Κάρολο Αλβέρτο και τη σωματοφυλακή του να συμμετέχουν στην επέλαση. Οι αυστριακές γραμμές έσπασαν και το πεζικό του Πεδεμοντίου ανάγκασε τον εχθρό να υποχωρήσει.
Λιύντικα
Ο Λιύντικα ή Λεβέντε, ουγγρ. Liüntika / Levente (απεβ. πριν το 907) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αρπάντ μεγάλου πρίγκιπα των Ούγγρων και αρχηγός φυλής. Ως στρατιωτικός ηγέτης συμμετείχε στην κατάκτηση της Ουγγαρίας.
Πρώτος Ιταλικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
Η προέλαση των Πεδεμοντίων στον ποταμό Αδίγη
Έχοντας φτάσει στον Αδίγη, οι Πεδεμόντιοι αναχαιτίσθηκαν από τις δυνάμεις του Ραντέτσκι, που αντέδρασε στην εχθρική προέλαση με επίθεση στο κέντρο της διάταξης των Πεδεμοντίων. Η επίθεση εύκολα αναχαιτίσθηκε αλλά επέτυχε στο να αποσπάσει την προσοχή του Κάρολου Αλβέρτου από την προσπάθεια διάβασης του Αδίγη. Η μάχη του Παστρένγκο τελείωσε έτσι με νίκη των Πεδεμοντίων, γεγονός που ανύψωσε το ηθικό τους, αλλά η επιτυχία τους στη διάλυση του αυστριακού προγεφυρώματος έμεινε ημιτελής, καθώς η ανατολική όχθη του Αδίγη παρέμενε σταθερά υπό των έλεγχο των Αυστριακών.
Λιύντικα
Βιογραφία
Κατά το έθος των Γκόκτουρκς (Μπλε Τούρκων) και Χαζάρων, ο εστεμμένος πρίγκιπας αναγορευόταν από το συγκεντρωμένο πλήθος. Αυτό ευθυγραμμίζεται με τις πηγές, όπου ο Λιύνντικα εμφανίζεται ως αρχηγός των Καμπάρων. Αυτοί ήταν η τελευταία εθνότητα, που ενώθηκε με τον Ουγγρικό λαό. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων τον πορφυρογέννητο, που ακολουθεί τον κριτή Μπουλκσού, ένας άρχων διοικούσε τις τρεις φυλές των Καμπάρων. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ πιστεύει, ότι ο Λιύντικα ήταν ο αρχηγός κατά τη διάρκεια της κατάκτησης.