cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανάτος
Το κυνήγι του μανάτου
Οι ιθαγενείς της Καραϊβικής συνήθιζαν να κυνηγούν το μανάτο για το κρέας του, αν κι αυτό σήμερα δεν είναι πολύ συνηθισμένο. Όταν έφτασε στην περιοχή ο Χριστόφορος Κολόμβος, το κυνήγι του μανάτου αποτελούσε καθιερωμένο επάγγελμα. Οι ιθαγενείς Ινδιάνοι κυνηγούσαν μανάτους για να φτιάξουν μεταξύ άλλων ασπίδες, κανό και παπούτσια. Οι Ρωμαιοκαθολικοί άποικοι ταξινόμησαν τον μανάτο ως ψάρι, αφού ζούσε στο νερό, κι έτσι επιτρεπόταν να φάνε το κρέας του τις Παρασκευές, όπου η νηστεία τους απαγόρευε το κρέας στεριανού ζώου. Επίσης τα κόκαλα των μανάτων θεωρούνταν πολύτιμα. Παρότι το κυνήγι του μανάτου απαγορεύτηκε το 1893, η λαθροθηρία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Τριχεχίδες
Σέριε Γ
Η Σέριε Γ (ιταλικά: Serie C), πρώην Λέγκα Προ (Lega Pro), είναι η τρίτη τη τάξει κατηγορία ποδοσφαίρου στην Ιταλία. Αποτελείται από 54 ομάδες και διευθύνεται από τη Λέγκα Ιταλιάνα Κάλτσιο Προφεσιονίστικο (Lega Pro).
Από το 2014 είναι το μόνο πρωτάθλημα που διοργανώνεται από τη Λέγκα Ιταλιάνα Κάλτσιο Προφεσιονίστικο, μετά την ενοποίηση των Πρίμα Ντιβιζιόνε (Prima Divisione) και Σεκόντα Ντιβιζιόνε (Seconda Divisione), που επανέφερε τη μορφή της «Σέριε Γ» (Serie C) που υπήρχε μεταξύ 1935 και 1978 (χρονιά κατά την οποία χωρίστηκε σε Σέριε Γ1 και Γ2).
Δημήτρης Παπαρήγας
Ο Δημήτρης (Μήτσος) Παπαρήγας (1896-22/2/1949) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, γραμματέας της ΓΣΕΕ, ηγετικό στέλεχος του ΣΕΚΕ και του ΚΚΕ. Δολοφονήθηκε από την Ασφάλεια Αθηνών το 1949.
Σέριε Γ
Διαμόρφωση
Την περίοδο 2013-14, η Πρίμα Ντιβιζιόνε αποτελούνταν από δύο ομίλους: την Τζιρόνε Α (Girone A) και την Τζιρόνε Β (Girone B), αντίστοιχα, των 17 και των 16 ομάδων. Στο τέλος της περιόδου (μέχρι το 2013), τέσσερις ομάδες (δύο από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στη Σέριε Β και έξι ομάδες (τρεις από κάθε όμιλο) υποβιβάζονταν στη Λέγκα Προ Σεκόντα Ντιβιζιόνε. Στην τελευταία περίοδο δεν υπήρχε υποβιβασμός, αλλά άνοδος στη Σέριε Β ή προώθηση στη Λέγκα Προ.
Δημήτρης Παπαρήγας
Νεανικά χρόνια - Ένταξη στο ΣΕΚΕ
Ο Δημήτρης Παπαρήγας γεννήθηκε στο Βόλο το 1896 από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν φτωχός επαγγελματίας και δύσκολα κατόρθωνε να ζει την οικογένεια με τα πέντε παιδιά του. Σε ηλικία 14 χρονών έγινε σιδεράς και στο οργανωμένο μαζικό κίνημα μπαίνει το 1919, όταν γίνεται μέλος του Σωματείου Μεταλλεργατών Βόλου.
Σέριε Γ
Διαμόρφωση
Η Σεκόντα Ντιβιζιόνε αποτελούνταν επίσης από δύο ομίλους: την Τζιρόνε Α (Girone A) και την Τζιρόνε Β (Girone B), αλλά και οι δύο με 18 ομάδες. Στο τέλος της περιόδου, έξι ομάδες (τρεις από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στη Λέγκα Προ Πρίμα Ντιβιζιόνε και εννέα ομάδες (τέσσερις από κάθε όμιλο συν τον ηττημένο του αγώνα διαβάθμισης πλέι άουτ από κάθε όμιλο) υποβιβάζονταν στη Σέριε Δ (Serie D). Και στους δύο ομίλους της Σεκόντα Ντιβιζιόνε, οι ομάδες χωρίζονταν με βάση γεωγραφικά κριτήρια, με την εξαίρεση την ομάδα Μιλάτσο της Σικελίας που αγωνιζόταν στην Τζιρόνε Α.
Δημήτρης Παπαρήγας
Νεανικά χρόνια - Ένταξη στο ΣΕΚΕ
Πήρε μέρος στα «επιστρατικά» του Βόλου, ένα κίνημα που εξέφραζε τις αντιπολεμικές διαθέσεις των στρατιωτών και αργότερα, όταν υπηρετούσε τη θητεία του στο ναυτικό, μοίραζε αντιπολεμικές - σοσιαλιστικές προκηρύξεις που προμηθευόταν από το τμήμα του ΣΕΚΕ στο Βόλο. Τότε εντάσσεται στο ΣΕΚΕ. Το 1921 στέλνεται στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, όπου οργανώνεται σε αντιπολεμικούς πυρήνες. Το 1922, όταν επιστρέφει στο Βόλο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οργανώνει το κίνημα των Παλαιών Πολεμιστών στη Μαγνησία και γίνεται γραμματέας του Συλλόγου "Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού" στο Βόλο.
Σέριε Γ
Διαμόρφωση
Η Σεκόντα Ντιβιζιόνε, μέχρι το καλοκαίρι του 2010 αποτελείτο από 54 ομάδες, αλλά την περίοδο 2010-11 οι ομάδες ήταν μόνο 49 και χωρίζεταν γεωγραφικά σε τρία τμήματα των 17, 16 και 16 ομάδων το καθένα. Στο τέλος της περιόδου, έξι ομάδες (δύο από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στην Πρίμα Ντιβιζιόνε και τέσσερις: δύο για τον Α όμιλο και μία για κάθε ένα από τους άλλους δύο ομίλους, υποβιβάζονταν στη Σέριε Δ.
Δημήτρης Παπαρήγας
Νεανικά χρόνια - Ένταξη στο ΣΕΚΕ
Τον Οκτώβρη του 1922 όντας μέλος του ΣΕΚΕ συντάχθηκε με την αριστερή πτέρυγα που ήταν υπέρ της μπολσεβικοποίησης του κόμματος, δηλαδή της μετατροπής του σε ένα επαναστατικό-λενινιστικό κόμμα, τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ).
Σέριε Γ
Διαμόρφωση
Στις 21 Νοεμβρίου του 2012, ανακοινώθηκε ότι οι δύο κατηγορίες θα έπρεπε να συγχωνευθούν σε ένα ενιαίο πρωτάθλημα, το οποίο θα αποτελούνταν από τρεις ομίλους των 20 ομάδων το καθένα, από την περίοδο 2014-15. Η συγχώνευση τέθηκε σε ισχύ από την περίοδο 2014-15.
Δημήτρης Παπαρήγας
Τα πρώτα συνδικαλιστικά βήματα - Στην ηγεσία του ΚΚΕ
Το 1924 εκλέγεται γραμματέας του Σωματείου Μεταλλεργατών Βόλου. Την ίδια χρονιά πρωτοστατεί στην οργάνωση της μεγάλης απεργίας του Βόλου και αναδεικνύεται για τις οργανωτικές και ηγετικές του ικανότητες, για τη συνέπεια και αφοσίωση του στην υπόθεση της εργατικής τάξης. Ο Παπαρήγας κέρδισε την αγάπη, το σεβασμό και την εμπιστοσύνη των εργατών του Βόλου, που τον αναδεικνύει, το 1927, Γραμματέα του Πανεργατικού Κέντρου της θεσσαλικής εργατούπολης. Το 1925 στη διάρκεια της δικτατορίας του Πάγκαλου, ο Παπαρήγας εκτοπίστηκε στην Αμοργό μαζί με άλλους κομμουνιστές και ελευθερώθηκε στα τέλη Αυγούστου 1926 με την πτώση της δικτατορίας.
Το 1928 εκλέγεται στο πενταμελές γραφείο των εργατικών οργανώσεων που αποκλείστηκαν από τη ΓΣΕΕ και το 1929, στο ιδρυτικό συνέδριο της Ενωτικής ΓΣΕΕ, εκλέγεται στην Εκτελεστική Επιτροπή και στη Γραμματεία της, μαζί με τον Κώστα Θέο και τον Στέλιο Σκλάβαινα. Στην ΕΓΣΕΕ συμπαρατάσσονταν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ και του "Σπάρτακου".
Παράλληλα ο Μήτσος Παπαρήγας ανεβαίνει γρήγορα και τις βαθμίδες της κομματικής ιεραρχίας. Το 1924 στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ τάσσεται υπέρ της μετατροπής του σε κομμουνιστικό κόμμα και της στενής του σύνδεσης με την Κομμουνιστική Διεθνή (ΚΔ). Τον Μάρτιο του 1927 στο 3ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και μετά, στο 4ο Συνέδριο το 1928, εκλέγεται μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ.
Η ομάδα του Ανδρόνικου Χαϊτά, αποκαλούμενη και "Σταλινική", με την οποία είχε συνταχθεί ο Παπαρήγας, θα αναλάβει την ηγεσία του ΚΚΕ το 1927 και θα συνταχθεί πλήρως με την πολιτική γραμμή της ΚΔ, την ηγεσία της οποίας εκείνη την εποχή είχαν αναλάβει στη Μόσχα οι Στάλιν-Μπουχάριν. Τον Σεπτέμβριο του 1927 οι Σταλινικοί θα πρωτοστατήσουν στη διαγραφή από το ΚΚΕ των Τροτσκιστών της ομάδας του Παντελή Πουλιόπουλου και στις αρχές του 1928 των Κεντριστών του Σεραφείμ Μάξιμου.
Η Φραξιονιστική Πάλη Χωρίς Αρχές
Το 1930 η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου συλλαμβάνει πολλά στελέχη της ΓΣΕΕ μαζί με τον Παπαρήγα και τον φυλακίζει για δυόμισι μήνες στις φυλακές Ιτζεδίν, στα Χανιά. Τον Γενάρη του 1931 οι Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, Κολοζώφ, Παπαρήγας και άλλα στελέχη του ΚΚΕ συνελήφθηκαν εκ νέου από την κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου, καταδικάστηκαν σε τριάμισυ χρόνια φυλάκιση και δύο εκτόπιση με τον βενιζελικό Ιδιώνυμο νόμο του 1929 και κλείστηκαν στις φυλακές Συγγρού.
Απόδραση από τις φυλακές Συγγρού και φυγή στη Σοβιετική Ένωση
Στις 15 Απριλίου 1931 ο Παπαρήγας μαζί με άλλα 8 στελέχη του ΚΚΕ θα δραπετεύσουν από τις φυλακές Συγγρού, μαζί με τον δεκανέα της φρουράς Γρηγόρη Γρηγοριάδη που ήταν μέλος της ΟΚΝΕ, και όλοι μαζί θα καταφύγουν στη Σοβιετική Ένωση. Οι υπόλοιποι οκτώ που απέδρασαν ήταν οι : Βασίλης Ασίκης, Λευτέρης Αποστόλου, Κώστας Ευτυχιάδης, Περικλής Καρασκόγιας, Γιώργος Κολοζώφ, Μάρκος Μαρκοβίτης, Ορφέας Οικονομίδης, και Ανδρόνικος Χαϊτάς.
Στη Μόσχα ο Παπαρήγας θα φοιτήσει στην κομματική σχολή ΚUTV και θα επιστρέψει αργότερα στην Ελλάδα, εντασσόμενος πάλι στις τάξεις του ΚΚΕ και συμμετέχοντας ενεργά στους εργατικούς αγώνες.
Δικτατορία Μεταξά-Κατοχή-Αντίσταση
Το 1936, την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας, ο Παπαρήγας ήταν από τα πρώτα στελέχη του ΚΚΕ που συνελήφθηκαν. Πιάστηκε στην Πάτρα και φυλακίστηκε στην Κέρκυρα στην απομόνωση της Ακτίνας Θ', στη συνέχεια στην Κίμωλο και στην Ακροναυπλία, όπου τον βρήκε η κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς. Στην Ακροναυπλία ήταν στην καθοδήγηση των κρατουμένων κομμουνιστών, μαζί με τους Γιάννη Ιωαννίδη, Βασίλη Μπαρτζιώτα, Κώστα Θέο, Μιχάλη Σινάκο και Ανδρέα Τσίπα. Τον Σεπτέμβριο του 1943, στη διάρκεια της Κατοχής, μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου.
Με τη βοήθεια του Κόμματος, δραπετεύει από το Χαϊδάρι το 1944, εντάσσεται στο ΕΑΜ, δουλεύει παράνομα στην Αθήνα και προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια της Κατοχής.
Μετά την Απελευθέρωση - Στην ηγεσία της ΓΣΕΕ
Μετά την Απελευθέρωση από τους Γερμανούς, το 1945, ο Παπαρήγας μαζί με τον Κώστα Θέο ήταν επικεφαλής του Εργατικού Αντιφασιστικού Συνασπισμού (ΕΡΓΑΣ). Ο ΕΡΓΑΣ θα κερδίσει τις εκλογές σε πολλά εργατικά κέντρα και ο Θέος θα γίνει γραμματέας της ΓΣΕΕ. Στο 8ο Πανελλαδικό Συνέδριο της ΓΣΕΕ, τον Μάρτη του 1946, ο Παπαρήγας εκλέχθηκε Γραμματέας της ΓΣΕΕ, ενώ, στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Σεπτέμβρη του 1945 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου.
Περίοδος Εμφυλίου Πολέμου και δολοφονία του Παπαρήγα
Το 1947 η Ασφάλεια συνέλαβε την εκλεγμένη διοίκηση της ΓΣΕΕ, μαζί και τον Παπαρήγα, ο οποίος στάλθηκε εξορία στην Ικαρία, μαζί με τον Μήτσο Παρτσαλίδη. Κατορθώνει, όμως, και πάλι να δραπετεύσει από την Ικαρία, γυρίζει στην Αθήνα και αρχίζει να δουλεύει στην ΚΟΑ μέσα στις σκληρές συνθήκες της παρανομίας της εποχής του εμφυλίου πολέμου. Στην Αθήνα, στις 28 Ιουνίου του 1948, τον συνέλαβε η Ασφάλεια για τελευταία φορά. Τον έκλεισαν σε διάφορα μέρη, τον βασάνισαν σκληρά και τελικά τον δολοφόνησαν στις 22 Φλεβάρη 1949 στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών, σκηνοθετώντας δήθεν «αυτοκτονία» του, μέσα στο κελί της απομόνωσής του.
Γιος του Δημήτρη Παπαρήγα ήταν ο δημοσιογράφος Θανάσης Παπαρήγας, σύζυγος της Αλέκας Παπαρήγα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Αύγουστος (ταινία)
Αύγουστος (αγγλικά: August: Osage County) είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 2013. Αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά του βραβευμένου με Πούλιτζερ και Τόνι ομότιτλου θεατρικού του Τρέισι Λετς. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζουν Γουέλς και το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Λετς. Την παραγωγή ανέλαβαν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζιν Ντουμένιαν, Γκραντ Χίσλοβ, Στιβ Τράξλερ και Χάρβεϊ Γουάινστιν και πρωταγωνιστούν οι Μέριλ Στριπ και Τζούλια Ρόμπερτς. Το καστ συμπληρώνουν οι Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Κρις Κούπερ, Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Τζούλιετ Λιούις, Μάργκο Μαρτιντέιλ, Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ, Τζούλιαν Νίκολσον, Σαμ Σέπαρντ και Μίστι Άπχαμ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Δεκεμβρίου 2013. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, δύο για Χρυσή Σφαίρα και τρεις για Screen Actors Guild Award με τις Στριπ και Ρόμπερτς να διαγωνίζονται στο Α' και Β' Γυναικείο Ρόλο αντίστοιχα και στους τρεις αυτούς θεσμούς των βραβείων.
Πλοκή
Το μήνα Αύγουστο, στην Οκλαχόμα, ο Μπέβερλι Γουέστον, ένας αλκοολικός ποιητής αποφασίζει να προσλάβει μια μαγείρισα και βοηθό για τη γυναίκα του Βάιολετ, η οποία πάσχει από καρκίνο και έχει εθιστεί στα φάρμακα. Λίγες εβδομάδες μετά την πρόσληψη της Τζόνα, ο Μπέβερλι εξαφανίζεται, κάτι που δίνει κίνητρο στην οικογένεια να έρθει κοντά και να ψάξουν όλοι μαζί να τον βρουν. Λίγες μέρες αργότερα ανακαλύπτουν ότι ο Μπέβερλι αυτοκτόνησε. Οι κόρες της Βάιλοετ και του Μπέβερλι, Μπάρμπαρα, Κάρεν και Άιβι πηγαίνουν στην κηδεία του πατέρα τους, όπως και ολόκληρη η οικογένεια.
Αρκετές διαφωνίες και τσακωμοί προκύπτουν τις επόμενες μέρες καθώς η Βάιολετ και η Μπάρμπαρα ποτέ δεν κατάλαβε η μία την άλλη. Ο αρραβωνιαστικός της Κάρεν αποδεικνύεται ότι καπνίζει μαριχουάνα και παρενοχλεί σεξουαλικά την ανιψιά του, η Άιβι σχεδιάζει να το σκάσει με τον ξάδερφό της και στο τέλος η Βάιολετ μένει μόνη της, μαζί με την Τζόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Οκλαχόμα
Εκείνη (ταινία)
Το Εκείνη (πρωτότυπος τίτλος: Elle) είναι ταινία του 2016 γαλλικής, γερμανικής και βέλγικης παραγωγής. Η σκηνοθεσία είναι του Πολ Βερχόφεν, το σενάριο του Ντέιβιντ Μπιρκ και πρωταγωνιστεί η Ιζαμπέλ Υπέρ. Βασίζεται στο μυθιστόρημα Oh... του Φιλίπ Ντζιαν.
Πλοκή
Ένας άντρας με μαύρα ρούχα και καλυμμένο πρόσωπο εισβάλλει στο σπίτι της Μισέλ ΛεΜπλανκ και τη βιάζει. Η Μισέλ προσπαθεί να αντιμετωπίσει το γεγονός αυτό, παράλληλα με τα προβλήματα που ήδη υπάρχουν στη ζωή της.
Όταν ήταν δέκα ετών, ο πατέρας της σκότωσε στη γειτονιά 27 ανθρώπους και είναι στη φυλακή. Οι μνήμες της ξυπνούν, καθώς εκείνος κάνει αίτηση αποφυλάκισης και τα ΜΜΕ επαναφέρουν την υπόθεση στο προσκήνιο. Η μητέρα πρόκειται να παντρευτεί έναν πολύ νεότερο άντρα, τον οποίο πληρώνει. Ο γιος της Βενσάν έχει σχέση με τη Ζοζί που είναι έγκυος και η ίδια η Μισέλ δε συμπαθεί. Όταν γεννά το παιδί αυτό είναι μιγάς και καταλαβαίνουν όλοι ότι το παιδί δεν είναι του γιου της. Ο πρώην σύζυγός της, ο Ρισάρ, έχει σχέση με μια φοιτήτρια, την Ελέν. Η Μισέλ έχει σχέση με τον τον άντρα της καλύτερής της φίλης Αννά, τον Ρομπέρ, ενώ ερωτεύεται και τον γείτονά της Πατρίκ.
Η Μισέλ μετά τον βιασμό αλλάζει κλειδαριές, αγοράζει σπρέι πιπεριού και σφυριά, ενώ μαθαίνει να στοχεύει με όπλα. Ο βιαστής φαίνεται πως είναι ένας άντρας του κύκλου της, καθώς ακόμη και μετά το γεγονός συνεχίζει με διάφορους τρόπους να κάνει αισθητή την παρουσία του. Μια μέρα, εισβάλλει ξανά στο σπίτι, αλλά η Μισέλ αμύνεται και τον τραυματίζει στο χέρι. Αφαιρεί την κουκούλα και βλέπει το πρόσωπο του Πατρίκ. Όταν η Μισέλ τον ρωτά γιατί το έκανε, εκείνος απαντά ότι ήταν αναγκαίο.
Μετά από λίγο καιρό, ο Πατρίκ επιτίθεται ξανά στη Μισέλ και τη βιάζει. Ένα άλλο βράδυ,η Μισέλ αποκαλύπτει στην Αννά τη σχέση της με τον Ρομπέρ. Το ίδιο βράδυ, ο Πατρίκ γυρίζει στο σπίτι με το αυτοκίνητό του τη Μισέλ και ύστερα μπαίνει στο σπίτι της και της επιτίθεται. Τότε, ο Βενσάν τον χτυπά με ένα ξύλο στο κεφάλι και τον σκοτώνει. Η Μισέλ συναντά τη Ρεμπεκά και εκείνη της λέει πως ο Πατρίκ ήταν μια βασανισμένη ψυχή και πως την ευχαριστεί που του έδωσε έστω και για λίγο αυτό που του έλειπε.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017 κέρδισε και στις δύο κατηγορίες όπου έλαβε υποψηφιότητα: καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και Α' γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία (Ιζαμπέλ Υπέρ). Στα 89α Βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία Α' γυναικείου ρόλου (Ιζαμπέλ Υπέρ).
Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017 ήταν υποψήφια σε 11 κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας (Πολ Βερχόφεν), Α' γυναικείου ρόλου (Ιζαμπέλ Υπέρ), Β' γυναικείου ρόλου (Αν Κονσινί), Β' ανδρικού ρόλου (Λοράν Λαφίτ), διασκευασμένου σεναρίου, πρωτότυπης μουσικής, ήχου, μοντάζ και φωτογραφίας. Κέρδισε δύο βραβεία, τηςκαλύτερης ταινίας και του Α' γυναικείου ρόλου.
Κέρδισε το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας. Επίσης, ήταν η πρόταση της Γαλλίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α Βραβεία Όσκαρ και ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα, για το βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας και για το Βραβείο Satellite καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Είναι υποψήφια για το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας.
Μπούλμου Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Chevrolet K5 Blazer
Το Chevrolet K5 Blazer ήταν ένα SUV αυτοκίνητο μεγάλων διαστάσεων, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet, θυγατρική του ομίλου της General Motors. Το μικρότερο SUV πλήρους μεγέθους της General Motors, ήταν μέρος της τότε οικογένειας επαγγελματικών Chevrolet C / K. Παρουσιάστηκε στη σειρά της Chevrolet το 1969, για τη σεζόν (model year) του 1970, ενώ τελικώς το K5 Blazer αντικαταστάθηκε για τη σεζόν του 1995 από το Chevrolet Tahoe.
Το 1970, η GMC παρουσίασε το δικό της μοντέλο, που ονομάστηκε GMC Jimmy, το οποίο σταμάτησε το 1991 και αντικαταστάθηκε από το GMC Yukon. Το όνομα «Jimmy» επιλέχθηκε για να αντικατοπτρίζει πώς μπορεί να ακούγεται η General Motors με παρόμοιο τρόπο με τον τρόπο με τον οποίο πιστεύεται ότι το Jeep ήταν προφορά του GP στην ανταγωνιστική αγορά.
Δεύτερη γενιά
thumb|right|Chevrolet K5 Blazer (1985 - 1988) του 1987.
Το 1973, η συνολική παλέτα των μεγάλων SUV και pick-up του ομίλου της General Motors επανασχεδιάστηκαν και εκσυγχρονίστηκαν. Ένα ρυθμιζόμενο πάνω / κάτω τιμόνι έγινε προαιρετικό. Αν και η παραγωγή πισωκίνητων K5 Blazer συνεχίστηκε μέχρι και το 1982, ωστόσο δεν γνώρισαν μεγάλη απήχηση και η μεγάλη πλειοψηφία των μοντέλων παραγγέλθηκε ως τετρακίνητα. Από τη σεζόν (model year) του 1983, καθιερώθηκε πλέον στάνταρ τετρακίνηση σε όλα τα αντίτυπα της δεύτερης γενιάς.
Το K5 Blazer και το Jimmy είχαν πλήρως ανοιγόμενες αφαιρούμενες οροφές μέχρι το 1975. Για τη σεζόν του 1976, η μητρική General Motors παρουσίασε ένα σχέδιο μισής καμπίνας που ήταν λιγότερο επιρρεπές σε διαρροές νερού υπό βροχή και ελαφρώς ασφαλέστερο σε τυχόν ανατροπή του οχήματος. Αυτές οι μισές καμπίνες είχαν το ανοιγόμενο πάνω μέρος ξεκινώντας λίγες ίντσες πίσω από τις πόρτες οδηγού / επιβάτη και κατέληγαν στην πίσω πόρτα.
Ο μεγαλύτερου μεταξονίου συγγενής του Blazer, με ενσωματωμένο πίσω αμάξωμα και πόρτες για τους επιβάτες της δεύτερης σειράς, ήταν το Chevrolet Suburban.
Τρίτη γενιά
thumb|right|5-πορτο Chevrolet K5 Blazer του 1992 - 1994. thumb|right|3-πορτο Chevrolet K5 Blazer του 1992 - 1994.
Το 1991, για τη σεζόν (model year) του 1992, η General Motors επανασχεδίασε τα SUV της, μεταβαίνοντας στην πλατφόρμα GMT400 που ξεκίνησε για πρώτη φορά για τις γραμμές παραλαβής του 1988. Το GMC Jimmy μετονομάστηκε σε GMC Yukon. Ο στάνταρ κινητήρας παρέμεινε ο small block 350 κυβικών ιντσών (5.7 λίτρων) με ψεκασμό καυσίμου πεταλούδας. Ένας υπερτροφοδοτούμενος 6.5 λίτρων Detroit Diesel V8 προστέθηκε προαιρετικά για το 1994, με ισχύ 180 ίππων (134 kW) και ροπή 360 λιβρών (488 N⋅m). Ο κινητήρας ντίζελ ήταν διαθέσιμος μόνο με αυτόματο κιβώτιο τεσσάρων ταχυτήτων, ενώ ο κινητήρας βενζίνης με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Αντικατάσταση
Το πλήρες μεγέθους Blazer διακόπηκε το 1994 και αντικαταστάθηκε τη σεζόν του 1995 από το Chevrolet Tahoe πρώτης γενιάς, που διατέθηκε σε 3-πορτη και 5-πορτη εκδοχή αμαξώματος, ενώ από τη δεύτερη γενιά του Tahoe μέχρι σήμερα καθιερώθηκε αποκλειστικά 5-πορτο αμάξωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα K5 Blazer Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Χεβρώνα
thumb|250px|Η Χεβρώνα το 2013 Η Χεβρώνα ή Χεβρών (αραβικά: Αλ-Χαλίλ, εβραϊκά: ) είναι παλαιστινιακή πόλη στη Δυτική Όχθη, 30 χιλιόμετρα νότια της Ιερουσαλήμ. Στην απογραφή του 2007, η Χεβρώνα είχε συνολικά 163.146 κατοίκους από τους οποίους περίπου 500 ήταν Ισραηλινοί έποικοι. Η Χεβρώνα είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Δυτική Όχθη και η δεύτερη μεγαλύτερη στο Κράτος της Παλαιστίνης μετά τη Γάζα. Η πόλη χωρίζεται σε δύο τομείς, τον Η1 που ελέγχεται από τους Παλαιστίνιους και τον Η2 που ελέγχεται από τους Ισραηλινούς και αποτελεί το 20% της πόλης. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 930 μέτρων στα βουνά της Ιουδαίας.
Η πόλη είναι περισσότερο γνωστή ως ο τόπος ταφής των βιβλικών πατριαρχών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ και των συζύγων τους. Οι τάφοι θεωρείται ότι βρίσκονται στο τύμβο των Πατριαρχών (ή Τζαμί Ιμπραΐμι για τους μουσουλμάνους). Η Χεβρώνα είναι η δεύτερη ιερότερη πόλη στον Ιουδαϊσμό μετά την Ιερουσαλήμ. Η πόλη θεωρείται επίσης ιερή από τους μουσουλμάνους, λόγω της σχέσης της με τον Αβραάμ, και θεωρείται ως μια από τις τέσσερεις ιερές πόλεις του Ισλάμ. Σύμφωνα με την Βίβλο, ο Δαβίδ την έκανε πρωτεύουσα του κράτους των Ιουδαίων για μερικά χρόνια. Το 1099 κατελήφθη από τους Σταυροφόρους και το 1187 από τους μουσουλμάνους, με αρχηγό τον Σαλαντίν. Στις αρχές του 16ου αιώνα πέρασε στη κατοχή των Οθωμάνων και το 1917 των Βρετανών και παρέμεινε σε βρετανική κατοχή μέχρι το 1948, όταν και τη Δυτική Όχθη κατέλαβαν οι Ιορδανοί. Το Ισραήλ κατέλαβε τη περιοχή μετά τον πόλεμο των έξι ημερών. Η πόλη λόγω της ιερής σημασίας τόσο για τους Εβραίους όσο και τους Μουσουλμάνους αποτελεί σημείο τριβής ανάμεσα στις δύο θρησκείες.
Η Χεβρώνα είναι πολυάσχολος εμπορικός κόμβος στη Δυτική Όχθη, συνεισφέροντας περίπου το ένα τρίτο του ΑΕΠ της περιοχής, κυρίως από τις πώλησεις μαρμάρου από τα λατομεία. Επίσης είναι γεωργικό κέντρο γνωστό για τα σταφύλια και τα σύκα τους, ενώ στη πόλη υπάρχουν εργαστήρια κεραμικής και υαλοποιίας. Η παλαιά πόλη χαρακτηρίζεται από στενά δρομάκια, πέτρινα σπίτια με επίπεδες σκεπές και παλιά καταστήματα. Στη πόλη εδρεύει το Πανεπιστήμιο της Χεβρώνας και το Πολυτεχνείο της Παλαιστίνης.
Διαίρεση της Χεβρώνας
Μετά τη Συμφωνία του Όσλο του 1995 και τη Συμφωνία της Χεβρώνας του 1997, οι Παλαιστινιακές πόλεις τέθηκαν υπό την αποκλειστική δικαιοδοσία της Παλαιστινιακής Αρχής, με εξαίρεση τη Χεβρώνα, η οποία χωρίστηκε σε δύο τομείς: ο Η1 ελέγχεται από την Παλαιστινιακή Αρχή και ο Η2 – που περιλαμβάνει την Παλαιά Πόλη της Χεβρώνας – παρέμεινε υπό τον στρατιωτικό έλεγχο του Ισραήλ. Περίπου 120.000 Παλαιστίνιοι ζουν στον Η1, ενώ περίπου 30.000 Παλαιστίνιοι μαζί με περίπου 700 Ισραηλινούς παραμένουν υπό ισραηλινό στρατιωτικό έλεγχο στον Η2. Από το 2009, συνολικά 86 Εβραϊκές οικογένειες ζούσαν στη Χεβρώνα. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στον Η1 εκτός εάν συνοδεύονται από Παλαιστίνιους συνοδούς. Οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να προσεγγίσουν περιοχές όπου ζουν εβραίοι κάτοικοι χωρίς ειδική άδεια από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις. Η εβραϊκή αποίκηση θεωρείται παράνομη από το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας, αν και η ισραηλινή κυβέρνηση το αμφισβητεί.
Ο Παλαιστινιακός πληθυσμός στον Η2 έχει μειωθεί σημαντικά λόγω του αντίκτυπου των ισραηλινών μέτρων ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων των αυστηρών περιορισμών στην κυκλοφορία, και του κλεισίματος των εμπορικών δραστηριοτήτων των Παλαιστινίων κοντά σε περιοχές Εβραίων κατοίκων, καθώς και λόγω παρενόχλησης από αυτούς.
Οι Παλαιστίνιοι απαγορεύεται να χρησιμοποιούν την οδό Αλ-Σουχάντα, έναν κύριο εμπορικό δρόμο. Ως αποτέλεσμα, περίπου τα μισά αραβικά καταστήματα στον Η2 έχουν κλείσει από το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Ντέλαγουερ
Η πολιτεία ονομάστηκε έτσι από τον κόλπο και τον ποταμό του Ντέλαγουερ, που με τη σειρά τους ονομάστηκαν έτσι προς τιμή του Thomas West, του 3ου Βαρόνου de La Warr (1577-1618).
Το Ντέλαγουερ, αποτελεί την πρώτη πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, που εισήχθη στην ένωση, στις 7 Δεκεμβρίου 1787.
Είναι η έκτη (6η) σε πυκνότητα πληθυσμού πολιτεία, αριθμώντας 150 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ταξινομημένη μπροστά από πολιτείες όπως η Φλόριντα, η Καλιφόρνια και το Τέξας. Χωρίζεται σε τρεις κομητείες, το μικρότερο αριθμό από κάθε άλλη πολιτεία των ΗΠΑ.
Γεωγραφία
Το Ντέλαγουερ, συνορεύει, με το Μέριλαντ στα δυτικά και στα νότια, με την Πενσυλβάνια (στα βόρεια), καθώς και με το Νιου Τζέρσεϊ στα ανατολικά. Στα ανατολικά της πολιτείας επίσης, βρίσκεται ο Ατλαντικός Ωκεανός.
Η πολιτεία, αποτελείται από τρεις κομητείες (τον μικρότερο αριθμό στις ΗΠΑ), την κομητεία Νιουκάστλ (στα βόρεια), την κομητεία Κεντ (στα κεντρικά), και την κομητεία Σάσεξ (στα νότια). Η κομητεία Νιουκάστλ, είναι η πιο πυκνοκατοικημένη και η πιο αστική (κατέχει τα 2/3 του πληθυσμού του Ντέλαγουερ), ενώ οι υπόλοιπες δύο (η Κεντ και η Σάσεξ), είναι πιο αγροτικές και επαρχιακές.
Η γεωγραφία, η κουλτούρα και η ιστορία του Ντέλαγουερ, συνδυάζει στοιχεία Μεσοατλαντικών, Βορειοανατολικών και των Νοτίων πολιτειών (περιοχών), των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
İstiklâl Marşı
Το İstiklâl marşı («Εμβατήριο της Ανεξαρτησίας»; Καραμανλήδικα: Ιστικλάλ μαρσ̇ή) είναι ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας, που υιοθετήθηκε επίσημα στις 12 Μαρτίου 1921.
Το ποίημα αποτελείται από δέκα στροφές και συνεγράφη από τον ποιητή Μεχμέτ Ακίφ Ερσόι, ενώ υιοθετήθηκε ως εθνικός ύμνος μετά από διαγωνισμό και ομόφωνη αποδοχή του από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Η μουσική που συνόδευε τον εθνικό ύμνο μέχρι το 1930 ήταν σύνθεση του Αλί Ριφάτ Τσαχατάι, ενώ από τότε και στο εξής υιοθετήθηκε η μελοποίηση του Οσμάν Ζεκί Ουνγκόρ, διευθυντή της Προεδρικής Συμφωνικής Ορχήστρας. Από το 10στροφο ποίημα, ανακρούονται μόνο οι δυο πρώτες στροφές.
Το "İstiklâl Marşı" αποτελεί και τον εθνικό ύμνο της μη αναγνωρισμένης από τη διεθνή κοινότητα Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τουρκίας
Στην παγίδα του νόμου
Το Στην παγίδα του νόμου (πρωτότυπος τίτλος: Down by Law) είναι μία αμερικάνικη μαύρη κωμωδία του 1986, σε σκηνοθεσία του Αμερικανού Τζιμ Τζάρμους. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζον Λιούρι, Τομ Γουέιτς και Ρομπέρτο Μπενίνι.
Πλοκή
Ο Τζακ και ο Ζακ είναι δυο ταλαίπωροι που την "έχουν πατήσει" για τα καλά. Του Τζακ, μαστρωπού στο επάγγελμα, του πλασάρουν μια ανήλικη και τον "καρφώνουν" για να τον πιάσει η αστυνομία επ' αυτοφόρω. Του Ζακ, άνεργου πρώην ντισκ τζόκεϊ σε ραδιοφωνικό σταθμό, του πλασάρουν ένα αυτοκίνητο με ένα πτώμα στο πορτμπαγκάζ, όταν ήταν τελείως μεθυσμένος.
Οι δυο τους καταλήγουν στο ίδιο βρώμικο κελί σε μια φυλακή στη Νέα Ορλεάνη. Αμέσως συμφωνούν ότι δεν χωνεύουν ο ένας τον άλλο και αποφασίζουν να μη μιλούν μεταξύ τους. Εκεί παρουσιάζεται ο Ρομπέρτο, ένας Ιταλός μετανάστης που δεν μιλάει καλά αγγλικά και επαναλαμβάνει όποια έκφραση πιάσει το αυτί του. Σε αντίθεση με τους δυο, ο Ρομπέρτο είναι αληθινός κακοποιός, αφού σκότωσε κάποιον με μια μπάλα του μπιλιάρδου που του πέταξε στο κεφάλι.
Ο Ρομπέρτο, σαν Ιταλός που είναι, φλυαρεί ασταμάτητα και άλλοτε τους εκνευρίζει, άλλοτε τους διασκεδάζει. Μέχρι που μια μέρα τους λέει ότι έχει δει ένα έργο στον κινηματογράφο και γι' αυτό ξέρει πώς δραπετεύουν από την φυλακή. Πραγματικά οι τρεις τους δραπετεύουν και καταλήγουν μετά από πολλές περιπέτειες σε μια απομονωμένη ιταλική ταβέρνα μέσα στα έλη της Λουιζιάνας. Εκεί ο Ρομπέρτο αποφασίζει να μείνει και να παντρευτεί τη Νικολέτα (την οποία υποδύεται η Νικολέτα Μπράσι, σύζυγος και στην πραγματικότητα του Μπενίνι), ενώ οι άλλοι δυο συνεχίζουν παίρνοντας διαφορετικό δρόμο ο καθένας τους.
Ανάλυση
Ο Τζάρμους εμπνεύστηκε την ιδέα για το Στην παγίδα του νόμου από την ταινία του 1968 Δυο λιοντάρια στον Ειρηνικό, με τον Λι Μάρβιν (αγαπημένο ηθοποιό του Τζάρμους) και τον Τοσίρο Μιφούνε. Όπως σε εκείνη την ταινία, έτσι και σ' αυτή του Τζάρμους, οι δύο βασικοί ήρωες (Τζακ και Ζακ εδώ) προέρχονται από διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα και αναγκάζονται να συνυπάρξουν στον ίδιο περιοριστικό χώρο, γεγονός που τους οδηγεί σε σύγκρουση. Τη σύγκρουση στην ταινία του Τζάρμους επιλύει με την παρουσία του ο καταλυτικός Ρομπέρτο.
Βραβεύσεις
Ο Τζάρμους πήρε πολλές και επαινετικές κριτικές για την ταινία του αυτή, που τον έκανε γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Διακρίσεις της ταινίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζιμ Τζάρμους Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη
Δαμάγητος (αποσαφήνιση)
Με το αρχαίο ελληνικό όνομα Δαμάγητος αναφέρονται οι:
Πηγές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κρίστιαν Έρικσεν
Ο Κρίστιαν Ντάνεμαν Έρικσεν (δανικά: Christian Dannemann Eriksen, 14 Φεβρουαρίου 1992) είναι Δανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός στην Πρέμιερ Λιγκ για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Εθνική Δανίας.
Γεννημένος στο Μίντελφαρτ της Δανίας, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στον Άγιαξ, το 2010. Το 2011, ονομάστηκε Καλύτερος Δανός Παίχτης, Καλύτερο Ταλέντο του Ολλανδικού Πρωταθλήματος και Καλύτερο Ταλέντο του Άγιαξ. Με τον Άγιαξ κατέκτησε, έως και το 2013, τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα. Από το 2013 έως το 2020 αγωνιζόταν στην Τότεναμ, για να παίξει έναν χρόνο μετά στην Ίντερ, όπου και στέφθηκε πρωταθλητής με την ιταλική ομάδα το 2021, κι αργότερα να παίξει στο δεύτερο μισό του 2022 με την φανέλα της Μπρέντφορντ. Το 2013-14, ονομάστηκε Καλύτερος Παίκτης της ομάδας, ενώ το 2015, κέρδισε για τρίτη συνεχόμενη φορά τον τίτλο του Καλύτερου Δανού Ποδοσφαιριστή.
Τον Μάρτιο του 2010, έκανε ντεμπούτο με την Εθνική Δανίας. Ήταν ο νεαρότερος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο Μουντιάλ 2010. Πιο πριν είχε αγωνιστεί και στις μικρές ομάδες της Εθνικής του ομάδας, ενώ το 2011 συμπεριλήφθηκε στην Καλύτερη Ομάδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2011. Με την Εθνική ανδρών έχει κάνει 80 επίσημες συμμετοχές, πετυχαίνοντας πάνω από 20 γκολ. Έχει συμμετάσχει επίσης στα Euro 2012 και Euro 2020, και στο Μουντιάλ 2018.
Προβλήματα υγείας
Στις 12 Ιουνίου 2021 έχασε τις αισθήσεις του και κατέρρευσε στο 42ο λεπτό καθώς επρόκειτο να υποδεχθεί ένα πλάγιο, κατά τη διάρκεια του εναρκτήριου αγώνα της Δανίας εναντίον της Φινλανδίας για το Euro 2020, στο στάδιο Πάρκεν της Κοπεγχάγης. Η επείγουσα ιατρική βοήθεια έφθασε αμέσως και πραγματοποίησε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση προτού ο Έρικσεν βγει από το γήπεδο σε φορείο, ενώ o αγώνας είχε διακοπεί. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε σταθερή κατάσταση. Περίπου μία ώρα μετά το περιστατικό, οι αξιωματούχοι της ΟΥΕΦΑ και της Δανικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου επιβεβαίωσαν ότι η κατάσταση της υγείας του είναι σταθερή. Αργότερα ο αγώνας συνεχίστηκε και έληξε με νίκη 1-0 υπέρ της Φινλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Αφροδίσια Χίου
Τα Αφροδίσια είναι ένα μικρό χωριό της βόρειας Χίου. Ανήκουν στον Δήμο Χίου και αποτελούν μαζί με τα Χάλανδρα το Δημοτικό διαμέρισμα Χαλάνδρων.
Τοποθεσία
Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Αμανή. Απέχει 55 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου.
Αξιοθέατα
Μεταξύ των αξιοθέατων του χωριού περιλαμβάνονται:
Η ποδοσφαιρική ομάδα
Τα Αφροδίσια αποτελούν την έδρα του ποδοσφαιρικού σωματείου: Λέων Αφροδισίων Αμανής. Η ομάδα δημιουργήθηκε σε ερασιτεχνική βάση το 1988, από το 1993 συμμετείχε στην τρίτη εθνική κατηγορία του νησιού και τελικά το 1996 έγινε κανονικό σωματείο. Πήρε την ονομασία Λέων, γιατί ο προστάτης άγιος του χωριού εικονίζεται πάντα με ένα λιοντάρι και γιατί είχε ήδη χρησιμοποιηθεί η προσφώνηση λιοντάρια για του πρώτους παίκτες της ομάδας. Το 2000 στέφθηκε πρωταθλήτρια και μεταπήδησε στη δεύτερη κατηγορία του νησιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Τζούλιαν Σουίνγκερ
Ο Τζούλιαν Σέυμουρ Σουίνγκερ (Julian Seymour Schwinger, 12 Φεβρουαρίου 1918 – 16 Ιουλίου 1994) ήταν Αμερικανός θεωρητικός φυσικός. Είναι περισσότερο γνωστός, και βραβεύθηκε με Βραβείο Νόμπελ, για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της θεωρίας της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής (QED). Πιο συγκεκριμένα, ο Σουίνγκερ ανεπτυξε μια σχετικιστικώς αναλλοίωτη θεωρία διαταραχών και επανακανονικοποίησε την QED σε πρώτη τάξη.
Γενικότερα, ο Σουίνγκερ θεωρείται ένας από τους καλύτερους φυσικούς του 20ού αιώνα. Ανέπτυξε σημαντικό μέρος της σύγχρονης κβαντικής θεωρίας πεδίου, και τις εξισώσεις κινήσεως μέσα σε κβαντικά πεδία. Δημιούργησε το πρώτο μοντέλο για την ηλεκτρασθενή αλληλεπίδραση και το πρώτο παράδειγμα δέσμιων καταστάσεων σε 1+1 διαστάσεις. Είναι ο εμπνευστής της θεωρίας των πολλαπλών νετρίνων, των «όρων Schwinger» και της θεωρίας του πεδίου του σπιν 3/2.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζούλιαν Σουίνγκερ γεννήθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης από γονείς Ασκεναζίτες μετανάστες από την Πολωνία, τον ράφτη Μπέντζαμιν Σουίνγκερ και τη σύζυγό του Μπέλε Ρόζενφελντ (Belle Rosenfeld). . Ο Τζούλιαν πήγε στο γυμνάσιο «Τάουνσεντ Χάρις» και μετά στο City College of New York, προτού μετεγγραφεί στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, από όπου πήρε το πτυχίο του το 1936 και το διδακτορικό του (με επιβλέποντα καθηγητή τον Ίσιντορ Ισαάκ Ράμπι) το 1939, σε ηλικία μόλις 21 ετών. Μετά εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ υπό τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ και αργότερα σε μια θέση στο Πανεπιστήμιο Περντού, στην Ιντιάνα (1941).
Σταδιοδρομία και έρευνες
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Σουίνγκερ υπηρέτησε στο Εργαστήριο Ακτινοβολίας του MIT. Εκεί παρέσχε θεωρητική υποστήριξη για την ανάπτυξη του ραντάρ. Μετά τον πόλεμο άφησε το Περντού και εντάχθηκε στο προσωπικό του Χάρβαρντ, όπου δίδαξε από το 1945 μέχρι το 1974, παίρνοντας την εκεί έδρα Χίγκινς το 1966.
Ο Σουίνγκερ εκτίμησε την αξία των συναρτήσεων Green από την εργασία του για το ραντάρ, και εφάρμοσε για να διατυπώσει την κβαντική θεωρία πεδίου με όρους τοπικών συναρτήσεων Green, με σχετικιστικώς αναλλοίωτο τρόπο. Αυτό του επέτρεψε να υπολογίσει χωρίς αμφισημίες τις πρώτες διορθώσεις της μαγνητικής ροπής του ηλεκτρονίου στην κβαντική ηλεκτροδυναμική (QED). Νωρίτερα, οι αντίστοιχες απόπειρες λύσεως συναντούσαν απειρισμούς, αλλά η επιπλέον συμμετρία στις μεθόδους του επέτρεψε στον Σουίνγκερ να απομονώσει τις σωστές πεπερασμένες διορθώσεις. Ανέπτυξε την επανακανονικοποίηση, θεμελιώνοντας έτσι χωρίς αμφισημίες την QED μέχρι την τάξη του ενός βρόχου.
Την ίδια εποχή εισήγαγε μη διαταρακτικές μεθόδους στην κβαντική θεωρία πεδίου, υπολογίζοντας τον ρυθμό με τον οποίο δημιουργούνται ζεύγη ηλεκτρονίου-ποζιτρονίου με φαινόμενο σήραγγας μέσα σε ηλεκτρικό πεδίο, μία διαδικασία που σήμερα είναι γνωστή ως «φαινόμενο Schwinger». Αυτό το φαινόμενο δεν προέκυπτε από οποιαδήποτε πεπερασμένης τάξεως θεωρία διαταραχών εφαρμοζόμενη στο συγκεκριμένο θέμα.
Το θεμελιώδες έργο του Σουίνγκερ στην κβαντική θεωρία πεδίου παρέσχε το σημερινό πλαίσιο των συναρτήσεων συσχετισμού πεδίου και των εξισώσεων εξισώσεων κινήσεως που δίνουν αυτές οι συναρτήσεις. Η προσέγγισή του άρχισε με την κβαντική quantum action και επέτρεψε την «ίση μεταχείριση» μποζονίων και φερμιονίων για πρώτη φορά, με χρήση μιας διαφορικής μορφής της άλγεβρας Γκράσμαν. Ο Σουίνγκερ έδωσε κομψές αποδείξεις για το θεώρημα σπιν-στατιστικής και το θεώρημα CPT. Πρόσεξε επίσης ότι η πεδιακή άλγεβρα οδηγούσε σε ανώμαλους «όρους Schwinger» σε διάφορες ταυτότητες της κλασικής φυσικής, εξαιτίας ιδιομορφιών (singularities) στις μικρές αποστάσεις. Αυτά τα αποτελέσματα βρίσκονται στα θεμέλια της κβαντικής θεωρίας πεδίου με οργανική σημασία για την ορθή κατανόηση των ανωμαλιών.
Σε άλλες θεωρητικές έρευνες, ο Σουίνγκερ με τον Γουίλιαμ Ραρίτα διετύπωσαν τη θεωρία των Πάουλι και Φήρτς για το πεδίο του σπιν 3/2 σε συμπαγή μορφή, ως ένα διάνυσμα από τους «σπίνορες» του Ντιράκ. Προκειμένου το πεδίο του σπιν 3/2 να αλληλεπιδρά με συνεπή τρόπο, απαιτείται κάποια μορφή υπερσυμμετρίας και ο Σουίνγκερ αργότερα είχε δηλώσει ότι λυπήθηκε που δεν είχε συνεχίσει αυτή την εργασία αρκετά ώστε να ανακαλύψει την υπερσυμμετρία.
Ο Σουίνγκερ έφθασε στο συμπέρασμα ότι τα νετρίνα παρουσιάζονται σε δύο τουλάχιστον τύπους, έναν για το ηλεκτρόνιο και έναν για το μιόνιο. Σήμερα είναι γνωστό πως υπάρχουν τρία νετρίνα: το τρίτο αντιστοιχεί στο λεπτόνιο τ.
Κατά τη δεκαετία του 1960 ο Σουίνγκερ διετύπωσε και ανέλυσε το γνωστό σήμερα ως «μοντέλο Schwinger», δηλαδή η QED σε μία διάσταση χώρου και μία διάσταση χρόνου, το πρώτο παράδειγμα μιας θεωρίας δέσμιων καταστάσεων. Υπήρξε επίσης ο πρώτος που πρότεινε μία ηλεκτρασθενή θεωρία βαθμίδας, μια ομάδα SU(2) που θραύεται αυθόρμητα στην ηλεκτρομαγνητική U(1) σε μεγάλες αποστάσεις. Αυτή η προσέγγιση επεκτάθηκε από τον δικό του φοιτητή Σέλντον Λη Γκλάσοου στο γενικώς παραδεκτό σήμερα πρότυπο της ενοποιήσεως της ηλεκτρομαγνητικής και της ασθενούς (πυρηνικής) δυνάμεως ή αλληλεπιδράσεως. Ο Σουίνγκερ προσπάθησε επίσης να διατυπώσει μία θεωρία QED με σημειακά μαγνητικά μονόπολα, ένα εγχείρημα που είχε περιορισμένη επιτυχία, επειδή τα μονόπολα αλληλεπιδρούν ισχυρώς όταν το κβάντο του φορτίου είναι μικρό.
Από την άλλη πλευρά, έχοντας επιβλέψει 73 διδακτορικές διατριβές, ο Σουίνγκερ υπήρξε ένας από τους πλέον παραγωγικούς συμβούλους μεταπτυχιακών φοιτητών φυσικής όλων των εποχών. Από τους φοιτητές του, 4 κέρδισαν Βραβεία Νόμπελ: οι Ρόυ Γκλάουμπερ, Μπεν Ρόυ Μότελσον, Σέλντον Γκλάσοου και Βάλτερ Κον (στη χημεία).
Ο Σουίνγκερ είχε μέτριες σχέσεις με τους συναδέλφους του, γιατί πάντοτε επεδίωκε την ανεξάρτητη έρευνα, τη διαφορετική από τη συνηθισμένη. Ανέπτυξε π.χ. τη «θεωρία των πηγών» («source theory»), μια φαινομενολογική θεωρία για τη φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων, που αποτελεί έναν πρόδρομο της σημερινής «ισοδύναμης θεωρίας πεδίου». Αυτή θεωρεί τα κβαντικά πεδία ως φαινόμενα μακράς αποστάσεως και μεταχειρίζεται βοηθητικές «πηγές» που μοιάζουν με τα ρεύματα των κλασικών θεωριών πεδίου. Πρόκειται για μία μαθηματικώς συνεπή θεωρία πεδίου με καθαρά εξαγόμενα φαινομενολογικά αποτελέσματα. Οι επικρίσεις όμως από τους συναδέλφους του στο Χάρβαρντ οδήγησαν τον Σουίνγκερ να εγκαταλείψει το ίδρυμα το 1972 για χάρη του UCLA. Είναι μια ιστορία που τη διηγείται συχνά ο Στήβεν Γουάινμπεργκ, που «κληρονόμησε» το γραφείο του Σουίνγκερ στο Εργαστήριο Lyman και βρήκε εκεί ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια με το υπονοούμενο μήνυμα «νομίζεις πως μπορείς να χωρέσεις μέσα τους;». Στο UCLA και για το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του ο Σουίνγκερ συνέχισε να αναπτύσσει τη θεωρία των πηγών και τις ποικίλες εφαρμογές της.
Μετά το 1989 ο Σουίνγκερ ανέπτυξε μεγάλο ενδιαφέρον για την ψυχρή σύντηξη. Εκπόνησε οκτώ θεωρητικές εργασίες για το θέμα και παραιτήθηκε από την Αμερικανική Φυσική Εταιρεία μετά την άρνησή της να τις εκδώσει. Πίστευε ότι η έρευνα πάνω στην ψυχρή σύντηξη αποθαρρυνόταν και έτσι η ακαδημαϊκή ελευθερία παραβιαζόταν. Με τα δικά του λόγια: ''«Η πίεση για συμμόρφωση είναι τεράστια. Την έχω υποστεί στην απόρριψη υποβληθεισών εργασιών μου από τους συντάκτες, με βάση δηλητηριώδεις αποτιμήσεις από κάποιους ανώνυμους κριτές. Η αντικατάσταση της αμερόληπτης κρίσεως από τη λογοκρισία θα σημάνει τον θάνατο της επιστήμης.»''
Στις τελευταίες του δημοσιεύσεις ο Σουίνγκερ πρότεινε μία θεωρία για την ηχοφωταύγεια ως ένα κβαντικό φαινόμενο μακράς αποστάσεως, το οποίο δεν συνδέεται με άτομα, αλλά με ταχέως κινούμενες επιφάνειες στην καταρρέουσα φυσαλίδα, όπου υπάρχουν ασυνέχειες της διηλεκτρικής σταθεράς. Ο μηχανισμός της ηχοφωταύγειας που υποστηρίζεται σήμερα από πειράματα εστιάζει στην υπερθέρμανση ποσοτήτων αερίου στο εσωτερικό της φυσαλίδας ως πηγή του φωτός.
Ο Σουίνγκερ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1965 για την ανάπτυξη της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής από κοινού με τους Ρίτσαρντ Φάινμαν και Σινιτσίρο Τομονάγκα. Είχε τιμηθεί όμως πλειστάκις και πριν την επιλογή του για το Νόμπελ: είχε πάρει το πρώτο στην ιστορία Βραβείο Άλμπερτ Αϊνστάιν (το 1951), το Εθνικό Μετάλλιο των Επιστημών των ΗΠΑ (1964) και άλλα, ενώ είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από τα πανεπιστήμια Περντού (1961) και Χάρβαρντ (1962).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες
Φερνάντο Αριστεγκιέτα
Ο Φερνάντο Λουίς Αριστεγκιέτα ντε Λούκα (γεννημένος στις 9 Απριλίου 1992 στο Καράκας) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Βενεζουέλα. Αγωνίζεται για λογαριασμό της γαλλικής ΦΚ Ναντ, στη θέση του επιθετικού.
Συλλογική Καριέρα
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τη Σαν Ιγνάσιο ντε Λογιόλα, όπου, ταυτόχρονα, φοίτησε στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Έπειτα από ένα σύντομο διάστημα παρουσίας του στα τμήματα υποδομής της ΣΝ Σέντρο Ίταλο Βενεσολάνο, το 2007, σε ηλικία 15, μετακόμισε στην Καράκας ΦΚ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Καράκας ΦΚ στη διάρκεια της σεζόν 2009–10, σκοράροντας από την πρώτη του κιόλας συμμετοχή απέναντι στην Τρουχιγιάνος ΦΚ. Ωστόσο, ο Αριστεγκιέτα έχασε σχεδόν όλη την επόμενη σεζόν, λόγω τραυματισμού που υπέστη στο πόδι του.
Έπειτα από ένα πολύ καλό ξεκίνημα για την σεζόν 2012–13, στη διάρκεια της οποίας πέτυχε συνολικά 18 τέρματα σε 22 αναμετρήσεις, ο Αριστεγκιέτα μεταγράφηκε στην ΦΚ Ναντ υπό την μορφή δανεικού ως το τέλος της σεζόν. Τελικά, αποκτήθηκε από την ομάδα της Βρετάνης με κανονική μεταγραφή έναντι του ποσού του 1,2 € εκατομμυρίων στις 28 Μαΐου 2013.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Βενεζουέλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βενεζουέλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Έντριαν Ντέιβις
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο. Από το 1989 εργάζεται στο Τμήμα Διεθνούς Ανάπτυξης, πρώην Διοίκηση για την Υπερπόντια Ανάπτυξη.
Τον Μάρτιο του 2010 διορίστηκε Κυβερνήτης του Μοντσεράτ, διαδεχόμενος στο αξίωμα τον Πίτερ Άντριου Γουότεργουορθ, ο οποίος αποχώρησε από το διπλωματικό σώμα. Ο Ντέιβις ορκίστηκε κυβερνήτης στις 8 Απριλίου 2011. Είναι παντρεμένος με τη Σουτζιού Ντέιβις.
Παραπομπές
Ντειβις
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1974
thumb|250px|Η 47η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η 47ηη Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1974, έλαβε χώρα στις 8 Απριλίου 1975 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Η τελετή αυτή είναι και η τελευταία μέχρι στιγμής τελετή απονομής η οποία μεταδόθηκε απευθείας απο το δίκτυο NBC, αφού το ABC εξασφάλισε τα δικαιώματα μετάδοσης, που τα έχει μέχρι και σήμερα.
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1974
Παλαιοχώρια Αιτωλοακαρνανίας
Τα Παλιοχώρια, επίσημα Παλαιοχώρια, είναι ημιορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 300 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Παλαιοχώρια βρίσκονται προς τα όρια με την Ευρυτανία και στο νότιο άκρο της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών. Απέχουν 45 χλμ. βορειοανατολικά από το Αγρίνιο. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1961 ως μέρος της τότε κοινότητας Χούνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα γειτονικά χωριά Ρίο, Σκιαδαίικα, Μπασδουναίικα, Λάκκες, Χούνη, Παλαιοχούνη και Λουτρά  αποτελούν την τοπική κοινότητα Χούνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 18 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Μεσσίας (Χαίντελ)
Ο Μεσσσίας (Messiah (HWV 56)) είναι ορατόριο του Γερμανού συνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ, το οποίο γράφτηκε το 1741 σε λιμπρέτο του Τσαρλς Τζένενς, συμπεριλαμβάνοντας αποσπάσματα από τη Βίβλο καθώς και Ψαλμούς από το Αγγλικανικό Προσευχητάριο. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Δουβλίνο στις 13 Απριλίου 1742 και έκτοτε είναι ένα το συχνότερα εκτελούμενα χορωδιακά έργα του ρεπερτορίου της δυτικής μουσικής.
Ο Χαίντελ, ήδη εγκατεστημένος στην Αγγλία από το 1712, είχε εδραιώσει τη φήμη του ως συνθέτης όπερας και η στροφή του προς το ορατόριο οφείλεται κυρίως στις αισθητικές επιταγές του αγγλικού κοινού. Εντούτοις, τα ορατόριά του μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία από τη μορφολογία της ιταλικής όπερας, όπως την συνύπαρξη του ρετσιτατίβο, της άριας και των χορωδιακών, παραλείποντας ωστόσο το δραματικό στοιχείο. Ο Μεσσίας χωρίζεται σε τρία μέρη: το α΄ αρχίζει με τις προφητείες του Ησαΐα και τον ευαγγελισμό των ποιμένων· στο β΄ μέρος το κείμενο επικεντρώνεται στο Θείο Πάθος, το οποίο και κλείνει με το περίφημο χορωδιακό Αλληλούια· τέλος, το γ΄ μέρος έχει ως κεντρικό θέμα την Ανάσταση νεκρών και τη δόξα του Ιησού στους Ουρανούς.
Από τεχνικής πλευράς, ο Μεσσίας απαιτεί σχετικά μικρό όγκο τραγουδιστών και μουσικών, ενώ πολλά από τα επιμέρους τμήματά του ενδέχονται εναλλακτικές ενορχηστρώσεις, τονικότητες κλπ. Λόγω της δημοτικότητάς του, στις δεκαετίες που ακολούθησαν, το έργο «παραμορφώθηκε» τρόπον τινά, με χρήση γιγαντιαίων ορχηστρών και χορωδιών, ενώ ανάμεσα στις πολυάριθμες ενορχηστρώσεις και διασκευές συνέβαλλε και με τη δική του εκδοχή ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Στο κατώφλι του 21ου αιώνα η τάση για μια πιο «πιστή στο πρωτότυπο» εκτέλεση οδήγησε εν τέλει στην άνοδο της ιστορικά τεκμηριωμένης εκτελεστικής πρακτικής. Ο Μεσσίας συνεχίζει απρόσκοπτα στις μέρες να παρουσιάζεται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο –ακόμη και σε ημι-σκηνοθετημένη μορφή–, ενώ κυκλοφορούν στο εμπόριο πάμπολλες ηχογραφήσεις και μαγνητοσκοπήσεις, καλύπτοντας ένα μεγάλο φάσμα εκτελεστικών προσεγγίσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Δαμάγητος (επιγραμματοποιός)
Με το όνομα Δαμάγητος επιγράφονται δεκατρία (Smith, 1870) ή έντεκα επιγράμματα της Ελληνικής Ανθολογίας. Δέκα από αυτά βρίσκονται στην Παλατινή Ανθολογία (VI 277, VII 9, 231, 355, 432, 438, 497, 540, 541, 735) και ένα στην Ανθολογία του Πλανούδη (1.95). Από το περιεχόμενό τους εκτιμάται ότι γράφτηκαν προς το τέλους του 3ο αιώνα π.Χ. Τα επιγράμματα αυτά ήταν μέρος του Στεφάνου του Μελεάγρου. Δεν είναι γνωστό αν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που αναφέρει ο Στέφανος ο Βυζάντιος. Το όνομά δίνεται και από τον Σχολιαστή στον Απολλώνιο τον Ρόδιο με τη μορφή Δημάγητος.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου