cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευμένης Β΄ της Περγάμου
Πόλεμος εναντίον του Πόντου
Ο πόλεμος κράτησε 4 χρόνια, μέχρι το 179 π.Χ., όταν ο Φαρνάκης συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει πια τις συνδυασμένες δυνάμεις των αντιπάλων του. Ξεκίνησε νέος κύκλος διαπραγματεύσεων μέχρι να καταλήξουν σε αμοιβαία συμφωνία. Οι όροι της συνθηκολόγησης υπήρξαν δυσμενείς για τον Φαρνάκη, ο οποίος αναγκάστηκε να επιστρέψει τα περισσότερα από τα εδαφη που είχε κατακτήσει, με εξαίρεση την πόλη της Σινώπης και τις αποικίες της. Συγκεκριμένα κλήθηκε να αποσυρθεί από την Παφλαγονία και την πόλη Τιείον, επιτρέποντας στους κατοίκους που είχαν εκπατριστεί να επιστρέψουν. Επιπλέον να επιστρέψει τις πόλεις που πήρε από τον Αριαράθη στην κατάσταση που τις βρήκε, απελευθερώνοντας παράλληλα τους ομήρους και παραδίδοντας τους λιποτάκτες. Τέλος κλήθηκε να καταβάλει υψηλή πολεμική αποζημίωση.
Έναρξη του Τρίτου Μακεδονικού Πολέμου
Το 179 π.Χ. ο βασιλιάς της Μακεδονίας και ηττημένος του Δευτέρου Μακεδονικού Πολέμου, Φίλιππος Ε΄, απεβίωσε. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του Περσέας, ο οποίος διακατεχόταν από τα ίδια αντιρωμαϊκά συναισθήματα όπως και ο πατέρας του. Οι Σελευκίδες συνήψαν συμμαχία με τον καινούριο βασιλιά, σφραγίζοντας τη συμφωνία τους με γάμο ανάμεσα στον Περσέα και την πριγκίπισσα Λαοδίκη.
Ο Ευμένης επενέβη στα εσωτερικά της Συρίας όταν, σύμφωνα με ένα διάταγμα που εξέδωσαν οι Αθηναίοι, βοήθησε να ανέλθει στον θρόνο της Αντιόχειας ο Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής. Εντούτοις δεν έδειξε την ίδια σύμπάθεια προς τον Περσέα, με τον πατέρα του οποίου είχαν συχνά τριβές για εδαφικά ζητήματα στον χώρο της Θράκης. Πράγματι ο Ευμένης πραγματοποίησε επίσκεψη στη Ρώμη όπου και διατύπωσε κατηγορίες εναντίον του Περσέως. Συγκεκριμένα ο τελευταίος θεωρούταν ύποπτος για τη δολοφονία του αδελφού του, Δημητρίου, πιθανού διαδόχου του θρόνου, και προστάτη των ρωμαϊκών συμφερόντων. Ο Ευμένης ανακοίνωσε τις πληροφορίες του για την υπόθεση, τονίζοντας παράλληλα πως ο νέος βασιλιάς είχε κληρονομήσει την επιθυμία του Φιλίππου για κατακτήσεις. Ο λόγος του υπήρξε τόσο πειστικός που τα επιχειρήματα των πρέσβεων του Περσέως που κατέφθασαν λίγες ημέρες μετά έπεσαν στο κενό. Ήδη από την ημέρα της ομιλίας του Περγαμηνού βασιλιά είχε μυστικά αποφασιστεί η διεξαγωγή πολέμου, παρόλο που δεν ανακοινώθηκε επισήμως. Την επιθυμία των Ρωμαίων να δείξουν εύνοια προς τον Ευμένη ενδυνάμωσε το γεγονός πως διάφορες πόλεις της νότιας Ελλάδας, όπως για παράδειγμα η Ρόδος, έδειξαν εχθρική στάση απέναντί του. Η τελευταία μάλιστα αρνήθηκε να υποδεχτεί πρεσβεία δική του κατά τη διάρκεια σημαντικών εορταστικών εκδηλώσεων.
Γενικότερα οι αρχαίοι ιστορικοί αναγνωρίζουν τρεις αφορμές για τον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο: την άνοδο στον θρόνο του Περσέως που έτρεφε, σε αντίθεση με τον Δημήτριο, αντιρωμαϊκά αισθήματα, την επίσκεψη του Ευμένη στη Ρώμη – κάποιοι Ρωμαίοι τον κατηγόρησαν τελικά πως παρέσυρε το κράτος τους σε πόλεμο για προσωπικά συμφέροντα – καθώς και την επίθεση που δέχτηκε ο Περγαμηνός στους Δελφούς.
Απώλεια της ρωμαϊκής εμπιστοσύνης
Όσο ακόμη μαινόταν ο πόλεμος ανάμεσα στον βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα και στη Ρώμη, ο πρώτος ξεκίνησε διαπραγματεύσεις τόσο με τον Ευμένη, όσο και με τους Σελευκίδες. Βασικό του επιχείρημα ήταν πως αφενός ο μεταξύ τους ανταγωνισμός ήταν κάτι φυσικό εφόσον επρόκειτο για γείτονες, αφετέρου η Ρώμη εκμεταλλευόταν τον ανταγωνισμό αυτό για να ελέγχει την κατάσταση στην Ανατολή κατά βούληση. Εάν η Μακεδονία έπεφτε, σύντομα θα ακολουθούσαν τα ασιατικά κράτη. Κατ’ επέκταση τους παρότρυνε να πάψουν τις μεταξύ τους εχθροπραξίες, ενώ παράλληλα να ζητήσουν από τη Ρώμη να συνάψει ειρήνη με τη Μακεδονία.
Η επικοινωνία Περσέα και Ευμένη διεξήχθη με μυστικότητα. Στην πραγματικότητα έλαβαν χώρα πολλές μυστικές διαβουλεύσεις, οι λεπτομέρειες των οποίων δεν έμειναν κρυφές. Λογικά ο Ευμένης δεν επιθυμούσε να δει τον Περσέα να αναδεικνύεται νικητής στον πόλεμό του με τη Ρώμη. Ωστόσο βλέποντας τον πόλεμο να κρατά σε μάκρος, διέγνωσε την πρόθεση των δύο στρατοπέδων να έρθουν σε κάποιο είδος συμφωνίας για ειρήνη. Με αυτό το γνώμονα άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Περσέα, αθετώντας κατά κάποιο τρόπο την υπόσχεση να μην αποστείλει βοήθεια στους Ρωμαίους, κρατώντας ουδετερότητα. Εντούτοις, οι δύο βασιλείς, προσπαθώντας ο ένας να ξεγελάσει τον άλλο, δεν κατάφεραν να έρθουν σε συμφωνία και απλώς δυσφήμισαν τον εαυτό τους. Οι Ρωμαίοι, όχι αβάσιμα, άρχισαν να υποψιάζονται τον Ευμένη για προδοσία και άρχισαν να ανταλλάσσονται μεταξύ τους βαριές κατηγορίες προς το πρόσωπό του. Η δυσαρέσκειά τους αυτή εκφράστηκε με το να του απαγορεύσουν να εισέλθει στην πόλη της Ρώμης το 167 π.Χ., ενώ τον διέταξαν να αποχωρήσει το συντομότερο από την ιταλική χερσόνησο μέσα στο καταχείμωνο. Αντιθέτως, εξακολουθούσαν να δείχνουν μεγάλη εύνοια στον αδελφό του Ευμένη, τον Άτταλο, στον οποίο και επέτρεπαν να απευθύνεται στη Σύγκλητο όποτε το επιθυμούσε.
Μετά την οριστική ήττα της Μακεδονίας, το μέλλον προδιαγραφόταν ήρεμο για τον Ευμένη. Ωστόσο γαλατικά φύλα της Μικράς Ασίας βρήκαν την ευκαιρία να παρενοχλήσουν αναπάντεχα το περγαμηνό βασίλειο. Με την αφορμή αυτή ο Άτταλος ταξίδεψε ξανά στη Ρώμη ως απεσταλμένος του Ευμένη, τόσο γα να εκθέσει την κατάσταση, όσο και για αναθερμάνει τις σχέσεις της Συγκλήτου με την Πέργαμο. Έγινε δεκτός με αφύσικα πολλές τιμές και παρόλο που είχε πράγματι συνάψει καλές φιλίες κατά τη διάρκεια των προηγούμενων πολέμων και διπλωματικών αποστολών, ακόμη κι ο ίδιος άρχισε να υποψιάζεται πως κάτι ύποπτο συνέβαινε. Πράγματι του αποκαλύφθηκε πως οι Ρωμαίοι πλέον δεν έτρεφαν καμία εκτίμηση προς το πρόσωπο του αδελφού του, ο οποίος έφερε το στίγμα του προδότη. Αντίθετα φίλοι και γνωστοί τον προέτρεψαν να μην εμφανιστεί ενώπιον της Συγκλήτου υπηρετώντας τα συμφέροντα του Ευμένη, αλλά να μιλήσει μοναχά για προσωπικό του όφελος. Ο Άτταλος άρχισε να βρίσκει τις προσφορές αυτές αρκετά δελεαστικές.
Εντούτοις, ο Ευμένης είχε αντιληφθεί πού οδηγούσε η κατάσταση και απέστειλε στη Ρώμη έναν άντρα στον οποίο έτρεφε μεγάλη εμπιστοσύνη, τον ιατρό του Στράτο. Ο τελευταίος συνομίλησε με τον Άτταλο και με τη δύναμη της λογικής τον έπεισε να εγκαταλείψει τις επικίνδυνες φιλοδοξίες του. Από τη μία οι δύο άνδρες ουσιαστικά συμβασίλευαν και κατείχαν ίσες εξουσίες. Από την άλλη ο Ευμένης είχε επιβαρυμένη υγεία και σύντομα θα επιλεγόταν διάδοχός του: καθώς ο Ευμένης ακόμη δεν είχε ακόμη αναγνωρίσει τον διάδοχό του ως πραγματικό του παιδί, επικρατέστερη επιλογή ήταν ο ίδιος ο Άτταλος. Τέλος, η γαλατική απειλή κινδύνευε να αφήσει τα αδέλφια χωρίς βασίλειο, οπότε ήταν μάταιο να εμπλακούν σε εμφύλιο τη δεδομένη στιγμή. Τελικά, κατά την ομιλία του στη Σύγκλητο, προς έκπληξιν όλων, ο Άτταλος δεν έκανε καμία νύξη στο ζήτημα. Η Πέργαμος απαλλάχτηκε με τη συνδρομή μισθοφορικών στρατευμάτων από τη γαλατική απειλή το 166 π.Χ.
Λίγα χρόνια μετά, το 164 π.Χ., στην πόλη της Ρώμης παρουσιάστηκαν πρέσβεις του βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Β΄ του Κυνηγού, της Ρόδου και της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Η Σύγκλητος παρείχε ακρόαση σε όλους. Οι απεσταλμένοι της Βιθυνίας παραπονέθηκαν για τον βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Β΄, αφενός επειδή είχε καταλάβει ορισμένα από τα εδάφη τους, αφετέρου επειδή, αντί να συμμορφωθεί με τις προσταγές της Ρώμης, εξακολουθούσε να προσπαθεί να αποκτήσει δύναμη μπλέκοντας στις υποθέσεις των Γαλατών της Μικράς Ασίας. Την ίδια αφήγηση παρουσίασαν και άλλες πόλεις της περιοχής, τονίζοντας τις ανησυχητικές σχέσεις που διατηρούσε ο Ευμένης με τον βασιλιά των Σελευκιδών, Αντίοχο Δ΄. Οι Ρωμαίοι απέφυγαν να δώσουν σαφή απάντηση, ωστόσο συγκράτησαν τις πληροφορίες αυτές. Την επόμενη χρονιά, ο Άτταλος μετέβη προσωπικά στη Ρώμη, με τον έτερο αδελφό του, τον Αθηναίο, προκειμένου να υπερασπιστεί τη θέση του βασιλιά της Περγάμου και να αντικρούσει τις κατηγορίες. Γενικά η αποστολή αυτή κρίθηκε ικανοποιητική και οι απεσταλμένοι έλαβαν τιμές προτού επιστρέψουν στην Ασία. Ωστόσο η Ρώμη έστειλε απεσταλμένους στην Ελλάδα να επιβλέπουν την κατάσταση από κοντά. Το ίδιο σενάριο έλαβε χώρα και πάλι το 159 π.Χ. όταν ο Προυσίας και οι Γαλάτες και πάλι κατηγόρησαν τον Ευμένη στους Ρωμαίους. Για άλλη μια φορά, ο Άτταλος μετέβη στη Ρώμη, για να υπερασπιστεί τον αδελφό του.
Διαδοχή
Ο Ευμένης Β΄ απεβίωσε από φυσικά αίτια το 158 π.Χ. Στον θρόνο ανήλθε ο αδελφός του Άτταλος Β΄, ο οποίος νυμφεύθηκε εκ νέου τη βασίλισσα Στρατονίκη. Γιος του Ευμένη και της Στρατονίκης υπήρξε ο Άτταλος Γ΄ ο Φιλομήτωρ, ο οποίος διαδέχτηκε τον θείο του μετά τον θάνατό του το 138 π.Χ. Καθώς ο τελευταίος άσκησε φιλειρηνική και φιλορωμαϊκή πολιτική ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη βασιλεία του. Το αξιοσημείωτο είναι πως μετά τον θάνατό του εμφανίστηκε στο προσκήνιο μια διαθήκη βάσει της οποίας κληροδοτούσε το περγαμηνό βασίλειο στη Ρώμη. Αυτό ξεκίνησε μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων που οδήγησαν στην ενσωμάτωση των εδαφών της Μικράς Ασίας στη ρωμαϊκή επικράτεια. Το 133 π.Χ. ήρθε στο προσκήνιο ένας νέος διεκδικητής του θρόνου, ο Αριστόνικος, ο οποίος και επωφελήθηκε του κενού εξουσίας. Υποστηρίζοντας πως υπήρξε νόθος γιος του Ευμένη Β΄, υποκίνησε εξέγερση και βασίλεψε για σύντομο διάστημα υπό το όνομα Ευμένης. Ο κοινωνικός χαρακτήρας της εξέγερσης αυτής αποτέλεσε αντικείμενο διαμάχης και ζωηρών συζητήσεων μεταξύ των ιστορικών, οι οποίοι τείνουν να διαφωνούν κατά πόσο το κίνημά του αποτέλεσε εθνικό πόλεμο ή κοινωνική εξέγερση.
Πολιτιστικό έργο
thumb|300px|Η δυτική πλευρά του [[Βωμός της Περγάμου|Βωμού της Περγάμου ανακατασκευασμένη στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο.]] Ανάμεσα στα έτη 188 και 181 π.Χ. ο Ευμένης εισήγαγε μια νέα νομισματική πολιτική στο μεγαλύτερο τμήμα της επικράτειάς του. Το νέο νόμισμα που έκοψε κυκλοφόρησε ωστόσο εντός του βασιλείου του και οι Ατταλίδες δεν επεδίωξαν να επιβάλλουν τη χρήση του εκτός συνόρων.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Απάμειας (188 π.Χ.), ο Ευμένης υλοποίησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα ανοικοδόμησης, το οποίο και μετέτρεψε την πόλη της Περγάμου σε ένα από τα κοσμήματα του ελληνιστικού κόσμου. Επέκτεινε το ιερό της Νικηφόρου Αθηνάς και όρισε την επανέναρξη των εορτασμών των Νικηφορίων, μιας εκδήλωσης που απέκτησε παννελλήνιο χαρακτήρα. Επέκτεινε επίσης την περίφημη Βιβλιοθήκη της Περγάμου, την οποία είχε ιδρύσει ο πατέρας του και που υπολοιπόταν σε λάμψη μόνο από εκείνη της Αλεξάνδρειας.
Η έναρξη της κατασκευής του περίφημου «Βωμού της Περγάμου» πρέπει να ξεκίνησε προς τα τέλη της δεκαετίας του 180 π.Χ. Μια σειρά από ανάγλυφα αναπαριστούσε δραματικά τη Γιγαντομαχία, ενώ μια μικρότερη τα πεπραγμένα του μυθικού προπάτορα των Ατταλιδών, του ήρωα Τήλεφου. Παρόλο που το μνημείο αυτό θεωρείται από πολλούς μελετητές κορωνίδα της ελληνιστικής τέχνης, διασώζονται πολύ λίγες πληροφορίες για την κατασκευή και τη λειτουργικότητά του. Σημαντική μερίδα επιστημόνων συμφωνούν τουλάχιστον ότι η Γιγαντομαχία συμβόλιζε τις νίκες των Ατταλιδών έναντι των Γαλατών και γενικότερα των πολιτισμένων δυνάμεων έναντι των «βαρβάρων».
Τέλος, υπό την προστασία του βασιλιά Ευμένη Β΄ τέθηκε το Ασκληπιείο στην Κω και τότε ήταν που απέκτησε τη σημερινή του μνημειακή όψη. Κατασκευάσθηκε μία μεγαλύτερη, επιβλητική κεντρική κλίμακα, που οδηγούσε στο ανώτερο άνδηρο, στο κέντρο του οποίου οικοδομήθηκε μεγάλος δωρικός ναός αφιερωμένος στον Ασκληπιό, αντίγραφο του αντίστοιχου ναού της Επιδαύρου.
Μ.Γ.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας
thumb|127px|Παλαιό λογότυπο Ο '''Μ.Γ.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας''' ήταν αθλητικό ποδοσφαιρικό σωματείο της Ηράκλειας Σερρών με έτος ίδρυσης το 1928. Είχε συμμετοχές σε όλες τις εθνικές κατηγορίες πλην της Α' Εθνικής. Το 2014 μετά από 2 περιόδους απραξίας συγχωνεύτηκε με τον συμπολίτη Α.Ο. Κεσσάνη στην Ηράκλεια 2014 (ή Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας - Κεσσάνης).
Ευμένης Β΄ της Περγάμου
Χαρακτήρας
Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, ο Ευμένης υπήρξε καλύτερος και ευστροφότερος βασιλιάς σε σύγκριση με όλους τους συγχρόνους του. Αυτό καταδεικνύεται από το ίδιο το γεγονός ότι κληρονόμησε ένα βασίλειο που το αποτελούσαν λίγες ασήμαντες πόλεις και εκείνος, βασιζόμενος όχι στην τύχη αλλά στην εξυπνάδα και την ενεργητικότητά του, το μετέτρεψε σε ισχυρό ανταγωνιστή των μεγαλύτερων δυνάμεων της εποχής του. Σημαντική του επιτυχία υπήρξε επίσης το γεγονός ότι ενώ διέθετε τρεις αδελφούς περίπου στην ίδια ηλικία με εκείνον, με ισχυρό χαρακτήρα σαν το δικό του, κατάφερε ωστόσο να τους κρατήσει στο πλευρό του υπάκουους και φύλακες των συμφερόντων του, κάτι που ελάχιστοι βασιλείς στην ιστορία έχουν να επιδείξουν.
Μ.Γ.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας
Ιστορία
Ο «Μουσικογυμναστικός Σύλλογος Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας Σερρών» ιδρύθηκε το 1928 από τη συγχώνευση προϋπάρχοντων συλλόγων της πόλης («Μ.Γ.Σ. Ορφέας», «Ηραλής», «Δυναμό»)
Ευμένης Β΄ της Περγάμου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Ατταλιδών Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μακεδονικών Πολέμων
Μ.Γ.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας
Ιστορία
Τη δεκαετία του 60 κάνει τις πρώτες του εμφανίσεις σε εθνικές κατηγορίες συμμετέχοντας στη Β' Εθνική τις περιόδους 1963-64 και 1964-65 και στην νεοϊδρυθείσα Γ' Εθνική το 1965-66 και 1966-67 φτάνοντας πολύ κοντά στην επιστροφή στη 2η κατηγορία. Με τη δικτατορία και την κατάργηση της Γ' Εθνικής καταγράφει συμμετοχές στα Ειδικά πρωταθλήματα ανόδου στη Β' Εθνική, το 1969,1970 και 1975.
Επανεμφανίζεται σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, στη Δ' Εθνική πια, για 2 περιόδους από 1990-1992. Το 1999 και το 2000 κατακτά το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Σερρών αλλά έχει επανέλθει ο θεσμός των ειδικών πρωταθλημάτων ανόδου στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Το 1999 δεν τα καταφέρνει αλλά το 2000 κερδίζει την άνοδο στη Δ' Εθνική όπου παραμένει για 10 συνεχόμενες σαιζόν. Το 2010 κατάφερε να ανέβει στην Γ' Εθνική, κατακτώντας το πρωτάθλημα Δ' Εθνικής του 1ου ομίλου την σεζόν 2009-10 ενώ ήταν που γνώρισε την μοναδική εντός έδρας ήττα της σε όλη την σεζόν από τη Δόξα Πετρούσας, με γκολ που προήλθε από πέναλτι ενώ παράλληλα σε κανένα άλλο παιχνίδι εντός έδρας δεν δέχθηκε κάποιο γκολ.
Την περίοδο 2011-12 υποβιβάστηκε από την Γ' Εθνική έπειτα από αγώνα κατάταξης με την Προοδευτική. Τις επόμενες 2 περιόδους δε συμμετείχε σε κανένα πρωτάθλημα και το 2014 συγχωνεύτηκε με την άλλη ομάδα της Ηράκλειας, τον Α.Ο. Κεσσάνης, δημιουργώντας την Ηράκλεια 2014 (ή Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας-Κεσσάνης) που το 2014-15 και το 2015-16 συμμετείχε στη Β' κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Έντμοντ Άντριου Χάρτζο
Ο Έντμοντ Άντριου Χάρτζο (Edmond Andrew Harjo, Οκλαχόμα, ΗΠΑ, 24 Δεκεμβρίου 1917-31 Μαρτίου 2014) ήταν Αμερικανός ερυθρόδερμος δάσκαλος, που καταγόταν από τη φυλή των Σεμινόλες, ο οποίος διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο στην έκβαση του Β΄Π.Π.. Για τη συνεισφορά του αυτή βραβεύτηκε επανειλημμένα αλλά και κηδεύτηκε με τιμές στο κοιμητήριο βετεράνων της γενέτειράς του, στις 1 Απριλίου 2014
Ο Χάρτζο ήταν γιος ενός επίτροπου πρεσβυτεριανής ενορίας, θέση την οποία κατέλαβε και ο ίδιος. Σε νεαρή ηλικία μαζί με τα δυο αδέλφια του κατατάχθηκε στο στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και πολέμησε με το 195ο Πεδινό Σύνταγμα Πυροβολικού στη Νορμανδία (1944) και την Ίβο Τζίμα (1945). Ύστερα από παρέμβαση ενός αξιωματικού που τον άκουσε εντελώς τυχαία να συνομιλεί με έναν άλλο στρατιώτη ινδιάνικης καταγωγής της φυλής των Κρικ, στην κοινή τους γλώσσα της διαλέκτου Μουσόγκι, ο Χάρτζο στρατολογήθηκε σαν κρυπτογράφος ("code talker") και εκπαιδεύτηκε στη διαβίβαση κωδικοποιημένων μηνυμάτων στις ραδιοεπικοινωνίες. Ήταν μέλος του 4ου Τάγματος Διαβιβάσεων της 4ης Μεραρχίας Πεζικού των ΗΠΑ και για τις υπηρεσίες που προσέφερε στη χώρα του παρασημοφορήθηκε από το Κονγκρέσο το Νοέμβριο του 2013 μαζί με εκπροσώπους ακόμη 32 ινδιάνικων φυλών. Για τη συμβολή του στη συμμαχική νίκη είχε τιμηθεί άλλες δυο φορές, ενώ μετά τη λήξη του πολέμου εργάσθηκε σαν εκπαιδευτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Καβάσιλα Ηλείας
Ο Καβάσιλας -ή τα Καβάσιλα, όπως έχει επικρατήσει να λέγεται- είναι χωριό του Δήμου Πηνειού του Νομού Ηλείας.
Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία, και διαθέτει κοινοτική Βιβλιοθήκη, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο. Μέσα από τον οικισμό περνά η παλαιά εθνική οδός και η σιδηροδρομική γραμμή Πάτρας-Πύργου και έξω από αυτόν η νέα εθνική οδός. Από την έξοδο του χωριού προς την πλευρά της Γαστούνης διέρχεται ο ποταμός Πηνειός.
Ιστορία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα όπου μόνασε στην περιοχή και ίδρυσε την ομώνυμη μονή. Αναφέρεται πρώτη φορά, σε Οθωμανική φορολογική απογραφή του 1461 με 15 κατοίκους και στην Ενετική απογραφή Γκριμάνι το 1700 σαν Άνω Καβάσιλα με 45 κατοίκους και Κάτω Καβάσιλα με 150 κατοίκους.
Το χωριό, από το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912, αποτέλεσε την κοινότητα Καβάσιλων με μοναδικό οικισμό τα Καβάσιλα έως το 1997, που αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Γαστούνης.
Από το 2011 ανήκει στον Δήμο Πηνειού.
Μονή Αγίου Νικολάου
Στα όρια του χωριού βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου (σήμερα χωρίς μοναχούς). Οι χώροι της μονής αρθρώνονται γύρω από τετράγωνη αυλή με πηγάδι στη μέση· η μία πλευρά της αυλής κλείνει από τη μονόχωρη μικρή εκκλησία και οι άλλες δύο από τις πτέρυγες των κελιών σε σχήμα Γ. Πίσω από την εκκλησία της μονής υπάρχει το περίκεντρο κτίσμα του Γολγοθά (κατασκευάστηκε κατά τη δεκαετία του 1980) και λίγο πιο πέρα γήπεδο και ανοιχτό θέατρο.
Στις 10 Μαΐου, εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Νικολάου με την τέλεση του εθίμου της κουλούρας, δηλαδή αγώνα δρόμου με έπαθλο μια κουλούρα. Στα μέσα Αυγούστου γίνεται η Γιορτή του Κρασιού, με έκθεση αγροτικών προϊόντων, τραγούδι, χορό, και φυσικά άφθονο κρασί.
Αθλητισμός- Πολιτισμός
Στα Καβάσιλα δραστηριοποιείται ο Ατρόμητος Καβάσιλων μέλος της Ε.Π.Σ. Ηλείας, ο οποίος αγωνίζεται στο κοινοτικό γήπεδο που διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνειού
Αμρίτ Καούρ
Η (Πριγκίπισσα) Αμρίτ Καούρ (λατινικό αλφάβητο : (Rajkumari) Amrit Kaur, Χίντι : (राजकुमारी अमृत कौर), ) (Λάκναου, 2 Φεβρουαρίου 1889 - Νέο Δελχί, 6 Φεβρουαρίου 1964), ήταν Ινδή πολιτικός και πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν ο πρώτος υπουργός Υγείας της ανεξάρτητης Ινδίας και υπηρέτησε για δέκα χρόνια υπό την ιδιότητα αυτή. Ήταν οπαδός του Μαχάτμα Γκάντι, μαχήτρια της ελευθερίας και κοινωνική ακτιβίστρια. Η Κάουρ ήταν επίσης μέλος της συντακτικής συνέλευσης, του οργάνου που συνέταξε το σύνταγμα της Ινδίας.
Βιογραφία
Η Αμρίτ Καούρ γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1889 στο Λάκναου, του Ούταρ Πραντές (τότε United Provinces), της τότε Βρετανικής Ινδίας. Είχε επτά ακόμα αδέλφια και ήταν κόρη του Ράγια Χάνραμ Σινγκ, μέλος της πριγκιπικής οικογένειας της Καρπουρθάλα στην περιοχή του Παντζάμπ και κόρη της Ρανί Χάνραμ Σινγκ, η οποία ήταν κόρη μεικτού γάμου, η μητέρα της ήταν από την Βεγγάζη και ο πατέρας της Άγγλος.
Η Αμρίτ, γνωστή και με το παρωνύμιο "Μπίμπι" (Bibi) φοίτησε στο σχολείο θηλέων του Σέρμπορν στο Ντόρσετ της Αγγλίας και έπειτα της στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της στην Αγγλία, επέστρεψε στην Ινδία.
Πολιτική καριέρα
Ο πατέρας της, Ράγια Χάνραμ Σινγκ, απολάμβανε την εμπιστοσύνη πολλών ηγετών των κόμματος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου (INC). Μετά την επιστροφή της στην Ινδία από την Αγγλία, έδειξε ενδιαφερόταν για τον αγώνα της Ινδίας για ελευθερία μέσω των περιστασιακών επισκέψεων αυτών των ηγετών στο σπίτι του πατέρα της. Μετά από προσωπική συνάντηση με τον Μαχάτμα Γκάντι το 1918 και την Σφαγή της Jalianwala Bagh το 1919 αισθάνθηκε σύμφωνη με τις σκέψεις και το όραμά του για τη χώρα κι εντάχθηκε στο εθνικό κογκρέσο όπου εργάστηκε ως γραμματέας του Γκάντι για δεκαέξι χρόνια.
Φυλακίστηκε πολλές φορές από τις Βρετανικές αρχές για την συμμετοχή της στο κίνημα ανεξαρτησίας της Ινδίας. Έχει διατελέσει πρόεδρος της Ένωσης ταμείου εκπαίδευσης γυναικών όλης της Ινδίας, μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου εκπαίδευσης, ιδρυτικό μέλος της διάσκεψης γυναικών της Ινδίας, ίδρυσε το ινστιτούτο φυματίωσης της Ινδίας και το κεντρικό ινστιτούτο Ερευνών. Συμμετείχε ως μέλος της ινδικής αντιπροσωπείας στις διασκέψεις της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Λονδίνο και το Παρίσι το 1945 και το 1946, αντίστοιχα. Το 1950 εκλέχτηκε πρόεδρος της παγκόσμιας συνέλευσης υγείας, πρώτη πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του ινστιτούτου ιατρικών επιστημών της Ινδίας στο Νέο Δελχί, επίσης πρόεδρος του Ινδικού ερυθρού σταυρού και πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής της κοινωνίας αθενοφόρων του Αγίου Ιωάννη. Ήταν επίσης πρόεδρος της ομοσπονδίας αντισφαίρισης όλης της Ινδίας από το 1953 έως το 1958 και ιδρύτρια του εθνικού αθλητικού συλλόγου.
Καριέρα στον αθλητισμό
Επίσης ασχολήθηκε στα νεανικά της χρόνια και με την αντισφαίριση όπου ήταν πολύ καλή αθλήτρια. Ήταν φιναλίστ στο απλό στο πρωτάθλημα του Παντζάμπ στη Λαχόρη (που τότε ήταν πόλη της Ινδίας), το 1914,
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ινδοί ακτιβιστές
Ζαχαρίας Πυτιχούτης
Ο Ζαχαρίας Πυτιχούτης ή "Γκαγκάριν" (Αθήνα, 8 Οκτωβρίου 1940 - Αθήνα, 13 Μαΐου 2017) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής.
Αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής, αναλαμβάνοντας κυρίως ανασταλτικά καθήκοντα. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία από τον Ηλυσιακό (ως κεντρικός επιθετικός) υπό τις οδηγίες του Γιάννη Βάζου. Στη συνέχεια μετακινήθηκε για δέκα χρόνια στον Παναθηναϊκό, από το 1961 έως το 1969, λαμβάνοντας μέρος σε 182 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της Α΄Εθνικής κατηγορίας, επιτυγχάνοντας παράλληλα 10 τέρματα. Κατέκτησε πέντε τίτλους πρωταθλητή (1961, 1962, 1964, 1965, 1969) και δύο Κύπελλα Ελλάδας (1967, 1969). Ήταν δυο φορές διεθνής με την Εθνική Ομάδα των Ανδρών. Ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία με τη φανέλα της Παναχαϊκής τη σεζόν 1969-70 στην Α΄ Εθνική, πραγματοποιώντας 21 συμμετοχές και 1 τέρμα στο πρωτάθλημα.
Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας ασχολήθηκε με την προπονητική και εργάσθηκε κυριότερα ως τεχνικός Αθηναϊκών ομάδων, αναλαμβάνοντας αρχικά την τεχνική ηγεσία του Ηλυσιακού, της ομάδας που ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, τον οποίο ανέβασε στην Β΄ Εθνική το 1972. Στη συνέχεια, κατά το πρώτο μισό της σεζόν 1975-76 εργάστηκε στον Α.Π.Σ. Αμφιάλη στη μοναδική παρουσία της στην Β΄ Εθνική και κατόπιν εργάστηκε στους Ολυμπιακό Ν. Λιοσίων, Προοδευτική, Εθνικό Αστέρα κ.α. ενώ εργάστηκε επίσης και σε πλήθος ομάδων εκτός Αθηνών, μεταξύ των οποίων στους Παναιτωλικό, Α.Σ. Λαμία, Α.Ο. Τρίκαλα, Ηρόδοτο Ηρακλείου, Παναιγιάλειο, Α.Ε. Μεσολογγίου, κ.α.
Απεβίωσε στις 13 Μαΐου του 2017 σε νοσοκομείο της Αθήνας, καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναιτωλικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ηροδότου Νέας Αλικαρνασσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Μεσολογγίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής
Ζαν Μποντέν
O Ζαν Μποντέν (Γαλλικά: Jean Bodin, περ. 1530 - 1596) ήταν Γάλλος νομικός, οικονομολόγος και πολιτικός φιλόσοφος, μέλος του Κοινοβουλίου του Παρισιού και καθηγητής Νομικής στην Τουλούζη. Επηρέασε την πνευματική ιστορία της Ευρώπης μέσω των οικονομικών του θεωριών και των αρχών της «καλής διακυβέρνησης».
Ο Μποντέν έζησε τα επακόλουθα της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης και έγραψε κατά την εποχή των Θρησκευτικών συγκρούσεων στη Γαλλία. Παρέμεινε Καθολικός σε όλη τη ζωή του, αλλά ήταν επικριτικός έναντι της παπικής εξουσίας, υποστηρίζοντας τον ισχυρό κεντρικό έλεγχο μιας εθνικής μοναρχίας ως αντίδοτο στις συγκρούσεις. Στα γραπτά του υπερασπίστηκε επίσης την ιδέα της θρησκευτικής ανεκτικότητας.
Ο Μποντέν ήταν εξαιρετικά πολυμαθής και τα έργα του αναφέρονται σε πολλά θέματα, από τη φυσική φιλοσοφία και τη θρησκεία έως την εκπαίδευση, την πολιτική οικονομία και την ιστορική μεθοδολογία. Επιπλέον, προσπάθησε να μεταρρυθμίσει το δικαστικό σύστημα της Γαλλίας και διατύπωσε μια από τις πρώτες εκδοχές της ποσοτικής θεωρίας του χρήματος. Είχε μια προληπτική πεποίθηση για την ύπαρξη αγγέλων και δαιμόνων. Τα έργα του καλύπτουν θέματα όπως η δαιμονολογία και η μαγεία και περιλαμβάνουν εκτενή αποσπάσματα για την αστρολογία και την αριθμολογία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαν Μποντέν γεννήθηκε στην Ανζέ περίπου το 1530 σε μια οικογένεια ευκατάστατων τεχνιτών. Σε ηλικία 15 ή 16 ετών έγινε δεκτός στη μονή των Καρμηλιτών στην Ανζέ και τρία χρόνια αργότερα τον έστειλαν στη μονή του τάγματος στο Παρίσι για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του. Στο Παρίσι, παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο και στο Κολλέγιο της Γαλλίας, εμπλουτίζοντας τον μεσαιωνικό σχολαστικισμό με τον αναγεννησιακό ανθρωπισμό. Το 1551, αποσχηματίσθηκε – οι συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη δεν είναι γνωστές – και μετέβη στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης για να σπουδάσει νομικά. Σπούδασε και δίδαξε ρωμαϊκό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης μέχρι το 1561.
Επέστρεψε στο Παρίσι το 1561, σε μια εποχή που ξεκινούσαν οι Θρησκευτικοί πόλεμοι. Στο Παρίσι εργάσθηκε ως βασιλικός εισαγγελέας και ως μέλος του Κοινοβουλίου του Παρισιού (ανώτερο δικαστήριο). Από το 1566 στράφηκε σε θέματα που σηματοδότησαν τη σκέψη του: τη φιλοσοφία της ιστορίας, τη φιλοσοφία του κράτους και την οικονομία.
Βλέποντας τους Θρησκευτικούς πολέμους να καταστρέφουν τη Γαλλία, υποστήριξε τη θρησκευτική ανοχή, ειδικά μέσω της θαρραλέας αντίθεσής του σε βασιλική πρωτοβουλία που ήθελε να συγκεντρώσει κεφάλαια για να ξαναρχίσει τον πόλεμο εναντίον των Ουγενότων.
Η σκέψη του
Ο Μποντέν ήταν πολυμαθής, ασχολήθηκε με την παγκόσμια ιστορία την οποία προσέγγισε ως νομικός. Ανάμεσα στα κείμενά του περιλαμβάνεται μια κριτική εξέταση της ιστορίας για να προσδιορισθούν οι καθολικές αρχές των νόμων, με τον τίτλο Methodus ad facilem historiarum cognitionem (1566).
Ασχολήθηκε επίσης με τη συγκριτική μελέτη των θρησκειών, σε κείμενο που συμπεριλάμβανε συζητήσεις επτά σοφών διαφορετικών θρησκειών, μεταξύ των οποίων του Ιουδαϊσμού, του Ισλάμ και της φυσικής θεολογίας, αλλά το έργο δεν δημοσιεύθηκε στην εποχή του.
Στο βιβλίο του Démonomanie des sorciers, προσέφερε αμέτρητες ιδέες για το πώς να βασανίζουν τις μάγισσες και τους μάγους, ιδέες που επικρίθηκαν συχνά από τους συναδέλφους του στο Κοινοβούλιο. Ακολουθώντας αυτές τις μεθόδους, πίστευε ότι η έρευνα δεν θα έκρινε άδικα κανέναν.
Το κείμενο σχετικά με τη νομισματική θεωρία ήταν μια απάντηση στον κ. ντε Μαλετρουά, ο οποίος είχε προσπαθήσει να αρνηθεί τη μακροπρόθεσμη αύξηση των τιμών. Στα γραπτά του, ο Μποντέν υποστηρίζει ότι οι τιμές αυξάνονται λόγω διαφορετικών αιτιών, η κύρια από τις οποίες είναι η αύξηση των υφιστάμενων ποσοτήτων χρυσού και αργύρου (σημειώνοντας, επιπλέον, την επιρροή των μονοπωλίων και άλλων αιτίων).
Ο Μποντέν θέτει τη γυναίκα κάτω από την εξάρτηση του συζύγου, επικαλούμενος τον φυσικό νόμο και τον λόγο του Θεού. Σε πολιτικό επίπεδο, «τίποτα δεν του φαίνεται πιο απαραίτητο για τη διατήρηση των Δημοκρατιών, παρά η υπακοή της γυναίκας στον άντρα». Επικαλείται και πάλι τον φυσικό νόμο για να αντιταχθεί στην ανάρρηση στο θρόνο γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι νομικοί
Σουν Γιατ-Σεν
Ο Σουν Γιατ-Σεν (孫中山, 12 Νοεμβρίου 1866 - 12 Μαρτίου 1925) ήταν Κινέζος επαναστάτης και πολιτικός ηγέτης. Ως πρωτεργάτης της δημιουργίας της Εθνικιστικής Κίνας, αναφέρεται συχνά ως Πατέρας της Κινεζικής Δημοκρατίας. Ο Σουν έπαιξε οργανικό ρόλο στην ανατροπή της Δυναστείας Μαντσού, την τελευταία αυτοκρατορική δυναστεία της Κίνας. Ήταν ο πρώτος προσωρινός πρόεδρος όταν ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Κίνας το 1912 και αργότερα υπήρξε συνιδρυτής του Κουομιντάνγκ του οποίου υπήρξε ο πρώτος ηγέτης του. Ο Σουν έπαιξε ενωτικό ρόλο στην μετα-αυτοκρατορική Κίνα και παραμένει ο μοναδικός Κινέζος πολιτικός του 20ου αιώνα που τυγχάνει του μεγάλου σεβασμού των ανθρώπων και στις δύο πλευρές του Πορθμού της Ταϊβάν, έχοντας και ονομαστική αναφορά στο προοίμιο του κινεζικού συντάγματος.
Πρώτα χρόνια
Ο Σουν Γιατ-Σεν γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1866 στο χωριό Κουιχένγκ της επαρχίας Κβανγκντούνγκ (26 χιλιόμετρα βορείως του Μακάου).
Ως παιδί, είχε ακούσει πολλές ιστορίες για την Εξέγερση των Ταϊπίνγκ από έναν παλιό στρατιώτη των Ταϊπίνγκ ονόματι Λάι Χαν-Γινγκ (賴漢英). Εγκατέλειψε το σχολείο στην Κίνα στα 13 του χρόνια και πήγε στη Χονολουλού της Χαβάης κοντά στον μεγαλύτερο αδελφό του Σουν Μέι. Ο Σουν Μέι, ο οποίος ήταν 15 χρόνια μεγαλύτερός του, είχε μεταναστεύσει στα νησιά της Χαβάης ως εργάτης και είχε κατορθώσει να εξελιχθεί σε έναν ευκατάστατο έμπορο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Κινέζοι επαναστάτες Κατηγορία:Κινέζοι ιατροί Κατηγορία:Κινέζοι φιλόσοφοι
Ελληνική απογραφή 1907
thumb|170px|Το απογραφικό δελτίο. Η ελληνική απογραφή 1907 ήταν η εικοστή επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους. Διεξήχθη την 27η Οκτωβρίου 1907. Ο συνολικός πληθυσμός ανήλθε στους 2.631.952 κατοίκους. Η συνολική επιφάνεια του βασιλείου κατά την απογραφή ήταν 63.211 τ.χλμ., ενώ η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 42 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Ο πληθυσμός σημείωσε αύξησε σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 1896 κατά 198.146 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή μόνο το 16,4% του πληθυσμού είναι αστικός, το 12,5% του συνολικού πληθυσμού χαρακτηρίζεται ημιαστικός, ενώ το 71,1% αποτελεί τον αγροτικό πληθυσμό. Η απογραφή διεξήχθη με τη χρήση ειδικών ατομικών απογραφικών δελτίων, όπως και κατά την προηγούμενη απογραφή. Η μόνη διαφορά ήταν ότι στην απογραφή του 1907 προστέθηκαν δύο ακόμη ερωτήματα, το ένα αφορούσε στη γλώσσα των απογραφόμενων και το άλλο σε τυχόν αναπηρία τους. Το δελτίο συμπεριλάμβανε ερώτημα και για τη θρησκεία. Η απογραφή περιελάμβανε και τους απόδημους.
Ιδιαίτερη προετοιμασία έγινε για την απογραφή της Πρωτεύουσας. Η Αθήνα διαιρέθηκε σε δεκαέξι απογραφικές περιφέρειες κάθε μία από τις οποίες διαιρέθηκε περαιτέρω σε απογραφικά τμήματα, τα οποία συνολικά ανέρχονταν σε 532. Οι υπόλοιποι οικισμοί γύρω από την πόλη των Αθηνών αποτέλεσαν μία περιφέρεια, την δεκάτη εβδόμη, της οποίας προϊστάμενος ορίστηκε ο Διευθυντής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής. Ο δε Πειραιάς διαιρέθηκε σε έξι απογραφικές περιφέρειες, ενώ ξεχωριστή περιφέρεια αποτέλεσε το λιμάνι. Οι περιφέρειες διαιρέθηκαν με τη σειρά τους σε απογραφικά τμήματα που στο σύνολό τους ήταν 115.
Πληθυσμός κατά γεωγραφικά διαμερίσματα
Ενώ το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού είναι εγκατεστημένο στην Πελοπόννησο, ωστόσο η μεγαλύτερη αύξηση σε σχέση με την με την προηγούμενη απογραφή επήλθε στη Στερεά Ελλάδα, κυρίως εξαιτίας της αύξησης του πληθυσμού της αστικής περιοχής της Πρωτεύουσας. Οι Κυκλάδες παρουσίασαν μείωση κατά 4.369 κατοίκους, τουτέστιν 3,21%.
Πληθυσμός κατά νομούς
Με τη διοικητική διαίρεση του 1899 οι νομοί αυξήθηκαν από τους 16 στους 26, με τους νέους νομούς να προκύπτουν από διαίρεση των παλαιών. Αυτοί είναι οι ίδιοι εδαφικά με τους σημερινούς νομούς, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις. Στην Πελοπόννησο οι νομοί είναι εννέα. Ο νομός Τριφυλίας αντικατέστησε την Επαρχία Τριφυλίας. Ο νομός Λακωνικής περιελάμβανε την ιστορική περιοχή της Μάνης (σημερινοί δήμοι Δυτικής και Ανατολικής Μάνης), ενώ το υπόλοιπο μέρος του σημερινού νομού Λακωνίας περιλαμβανόταν στο νομό Λακεδαίμονος. Στη Στερεά Ελλάδα, η Επαρχία Λοκρίδας, που σήμερα αποτελεί μέρος της Φθιώτιδας, κατά την απογραφή ανήκε στη Φωκίδα. Τέλος, στα Επτάνησα, η Ιθάκη και οι προσκείμενες σε αυτή νησίδες, που αποτελούν σήμερα μέρος του Νομού Κεφαλληνίας, σύμφωνα με τη διαίρεση του 1899 ήταν δήμος που υπαγόταν στο νεοσυσταθέντα νομό Λευκάδος. Επιπρόσθετα, τα εδάφη των σημερινών δήμων Πόρου, Σπετσών, Τροιζήνος, Μεθάνων και Ύδρας, που αποτελούν σήμερα μέρος της Αττικής, κατά την απογραφή υπάγονταν στο νομό Αργολίδας, στον οποίο και γεωγραφικά ανήκουν.
Ομιλούμενες γλώσσες
Στην απογραφή προστέθηκε ερώτημα για τις ομιλούμενες γλώσσες. Τα στοιχεία έδειξαν ότι δύο είναι οι πιο συχνά ομιλούμενες γλώσσες στο Βασίλειο μετά την ελληνική (την οποία ομιλούν 2.553.600 κάτοικοι), η αρβανίτικη, η οποία στην απογραφή αναφέρεται ως αλβανική, και η βλάχικη. Την αρβανίτικη ομιλούν 50.975 άτομα, ενώ την βλάχικη 16.976 άτομα. Οι περισσότεροι αρβανιτόφωνες κατοικούν στους νομούς Αττικής (18.387), Βοιωτίας (17.262), Ευβοίας (5.756) Αργολίδος (3.549), Κορινθίας (2,891) και Τριφυλίας (1.689). Η βλάχικη ομιλείται μόνο στη Θεσσαλία. Άλλες γλώσσες είναι η τσακωνική στην Επαρχία Κυνουρίας και Ιταλική (6.752), που ομιλείται κατά κύριο λόγο στην Κέρκυρα (2.462) και έπειτα στην Αχαΐα (1.800) και την Αττική (1.751).
Θρησκεία
Στην απογραφή 2.597.011 δήλωσαν ως θρησκεία την Χριστιανική και συγκεκριμένα το Ορθόδοξο δόγμα. Οι Καθολικοί ήταν 23.261 και κατοικούσαν κυρίως στις Κυκλάδες (9.971), την Αττική (5.105), την Κέρκυρα (4.215) και την Αχαία (2.372). Οι Εβραίοι ήταν 6.127 και οι περισσότεροι κατοικούσαν στην Κέρκυρα (2.188). 3.519 κάτοικοι δήλωσαν θρησκεία τη Μουσουλμανική και ήταν όλοι κάτοικοι Θεσσαλίας.
Κύρια Επαγγέλματα
Ο ενεργός πληθυσμός της χώρας ήταν 735.770 εκ των οποίων 678.618 ήταν άνδρες και μόνο 57.052 γυναίκες, από τις οποίες 23.825 εργάζονταν στον βιομηχανικό τομέα. Η πλειοψηφία του ενεργού πληθυσμού ασχολούνταν, σύμφωνα με την απογραφή του 1907, με την γεωργία-υλοτομία, πρωτίστως, και έπειτα τη βιοτεχνία.
Παραπομπές
1907
Σαλβαδόρ Αλιέντε
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βαλπαραΐσο το 1908 και αυτοκτόνησε στο Σαντιάγο το 1973. Καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο, απ΄ όπου και έλαβε το δίπλωμά του το 1932. Ασχολήθηκε έντονα με την πολιτική αναπτύσσοντας μαρξιστική δράση. Ένα χρόνο μετά συνέβαλε στην ίδρυση του σοσιαλιστικού κόμματος της Χιλής. Το 1937 συμμετείχε στη κυβέρνηση του Πέδρο Αγκίρρε Σέντρα, στην οποία και ανέλαβε για τέσσερα χρόνια υπουργός Υγείας. Το 1945 εκλέχθηκε για πρώτη φορά μέλος της Γερουσίας.
Το 1952, όταν έβαλε υποψηφιότητα για την Προεδρία, επειδή είχε δεχθεί την υποστήριξη του παράνομου τότε κομμουνιστικού κόμματος, διαγράφτηκε από το σοσιαλιστικό κόμμα με συνέπεια να καταταγεί τελευταίος των τεσσάρων υποψηφίων. Επανήλθε όμως στις εκλογές του 1958 με την υποστήριξη των σοσιαλιστών και των κομμουνιστών, των οποίων το κόμμα τους είχε πλέον νομιμοποιηθεί. Παρά ταύτα κατατάχθηκε δεύτερος των υποψηφίων.
Η εκλογή του 1970
Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1970 πραγματοποιήθηκαν στη Χιλή οι πιο κρίσιμες προεδρικές εκλογές της ιστορίας της, καθώς για πρώτη φορά διαγραφόταν πιθανότατο το ενδεχόμενο να εκλεγεί πρόεδρος ο 62χρονος Σαλβαδόρ Αλιέντε, επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, όπου συστεγάζονταν σοσιαλιστές, κομμουνιστές και ριζοσπάστες καθολικοί. Αν και η Χιλή διακρινόταν για την σχετικά ομαλή -με τα λατινοαμερικανικά κριτήρια- κοινοβουλευτική της ζωή, οι διεθνείς παρατηρητές είχαν ζωηρές αμφιβολίες στο κατά πόσο ήταν δυνατό να έρθει ειρηνικά και ανεμπόδιστα στην εξουσία αριστερή κυβέρνηση, σε μια περιοχή που οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θεωρούσαν ως την "πίσω αυλή" τους. Αναμφίβολα, το πρόγραμμα της Λαϊκής Ενότητας ήταν πολύ προωθημένο. Λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές, ο Αλιέντε υποσχέθηκε μια "αντιιμπεριαλιστική αντιολιγαρχική κυβέρνηση", η οποία θα αντικαθιστούσε τη Βουλή και τη Γερουσία με μια Λαϊκή Εθνοσυνέλευση.
Οι βαριές υποψίες έγιναν καταθλιπτικές ανησυχίες στις 22 Οκτωβρίου, δύο μόλις μέρες πριν από την εκλογή, όταν συμμορία της ακροδεξιάς τραυμάτισε θανάσιμα σε ενέδρα τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, στρατηγό Ρενέ Σνάιντερ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι ο στρατός θα σεβαστεί την όποια επιλογή του Κογκρέσου και αποτελούσε αποφασιστικό εμπόδιο σε οποιοδήποτε σχέδιο πραξικοπήματος. Η τελική ψηφοφορία έγινε στη μεγαλοπρεπή αίθουσα του Κογκρέσου στις 24 Οκτωβρίου και κατέληξε, όπως αναμενόταν, σε θρίαμβο του Αλιέντε που συγκέντρωσε 135 ψήφους έναντι μόλις 35 του Αλεσάντρι. Στην ομιλία του μετά τη νίκη του ο Αλιέντε είπε: «''Αξιώνουμε να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό κόσμο, να αποδείξουμε ότι μπορούν να γίνουν βαθιές αλλαγές που αποτελούν επανάσταση. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια κυβέρνηση δημοκρατική, εθνική, επαναστατική και λαϊκή που θα οδηγήσει στον Σοσιαλισμό''».
Την επόμενη μέρα πέθανε ο στρατηγός Σνάιντερ και ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος δήλωσε ότι ενδεχόμενη προσπάθεια ανατροπής του με τη βία των όπλων θα τσακιστεί από την "επαναστατική βία" των λαϊκών μαζών. Στις 30 Οκτωβρίου ο Αλιέντε ανακοίνωσε την 15μελή κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας, στην οποία συμμετείχαν και τρεις κομμουνιστές. Ισάριθμα μέλη της ήταν στο παρελθόν εργάτες. Η ορκωμοσία του νέου προέδρου, ο οποίος, αν και δηλωμένος άθεος και ενεργός τέκτων είχε μεγάλες συμπάθειες στους καθολικούς κύκλους, έγινε στον καθεδρικό ναό του Σαντιάγο, στις 3 Νοεμβρίου. Μετά τη λαμπρή τελετή, ο σοσιαλιστής ηγέτης περιόδευσε με ανοικτό αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης και δύο μέρες αργότερα, μιλώντας στην πρώτη, ύστερα από τη νίκη του, ανοιχτή λαϊκή συγκέντρωση, εξήγγειλε το μανιφέστο του για έναν "δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό". Λίγο αργότερα, στις 21 Δεκεμβρίου, έκανε πράξη μια από τις βασικότερες προεκλογικές εξαγγελίες του, ανακοινώνοντας από τον εξώστη του Προεδρικού Μεγάρου την εθνικοποίηση των ορυχείων χαλκού και των ξένων τραπεζών. Το χιλιανικό "πείραμα" της ειρηνικής σοσιαλιστικής αλλαγής είχε αρχίσει.
Ο Αλιέντε άρχισε να εφαρμόζει ένα ευρύτατο πρόγραμμα σοσιαλιστικών μεταρρυθμίσεων κρατικοποιώντας μεγάλες εκτάσεις γης, τον ορυκτό πλούτο της χώρας και τις τράπεζες. Το πρόγραμμα του Αλιέντε περιελάμβανε αναβάθμιση των συμφερόντων των εργατών, εφαρμογή της αγροτικής μεταρρύθμισης, αναδιοργάνωση της εθνικής οικονομίας σε δημόσιο, μικτό και ιδιωτικό τομέα, εξωτερική πολιτική διεθνούς αλληλεγγύης και εθνικής ανεξαρτησίας, καθώς και νέα θεσμική οργάνωση του κράτους, ως λαϊκού πλέον κράτους, με την ίδρυση ενός ενιαίου σώματος αντιπροσώπων. Το πρόγραμμα της Λαϊκής Ένωσης πρότεινε επίσης την εθνικοποίηση των κύριων ορυχείων χαλκού της Χιλής, που άνηκαν σε ξένα συμφέροντα, κυρίως των ΗΠΑ. Ορισμένες χαρακτηριστικές μεταρρυθμίσεις κατά το πρώτο διάστημα της προεδρίας του Αλιέντε περιλάμβαναν την ανακατανομή εκατομμυρίων στρεμμάτων γης σε ακτήμονες ως μέρος της αγροτικής μεταρρύθμισης, αύξηση μισθών στις ένοπλες δυνάμεις και παροχή δωρεάν γάλατος στα παιδιά. Επίσης, ιδρύθηκαν ο Αναπτυξιακός Συνεταιρισμός Ιθαγενών Πληθυσμών και το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης των Μαπούτσε για να καλύψουν τις ανάγκες των αυτοχθόνων κατοίκων της Χιλής.
Παράλληλα, ο Αλιέντε εφάρμοσε νέα εξωτερική πολιτική, ξεκινώντας τη συνεργασία πρώτα με την Κίνα και στη συνέχεια με την Κούβα. Η πολιτική του αυτή τον έφερε σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ, με συνέπεια οι σχέσεις των δύο χωρών να ψυχραθούν. Ο τότε ένοικος του Λευκού οίκου Νίξον είπε χαρακτηριστικά: "Τώρα με τον Κάστρο στην Κούβα και τον Αλιέντε στη Χιλή έχουμε στην Λατινική Αμερική ένα κόκκινο σάντουιτς και μοιραία όλη θα γίνει κόκκινη". Δύο χρόνια αργότερα από την εκλογή του άρχισε να καλπάζει ο πληθωρισμός και να πλήττεται βεβαίως η μεσαία τάξη.
Επειδή ο Αλιέντε είχε στο πρόγραμμά του να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού, τα οποία ανήκαν σε Αμερικάνους ιδιώτες, έπρεπε να ανατραπεί. Έτσι, ο Νίξον αποφάσισε να ανατρέψει τον Αλιέντε. Το έργο αυτό το αναθέτει στη C.I.A. και οργανωτής του πραξικοπήματος επιλέγεται ο Χένρυ Κίσινγκερ. Οι μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. προσπαθούν να δωροδοκήσουν τον στρατό της Χιλής, αλλά ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων Ρενέ Σνάιντερ ήταν πιστός στο σύνταγμα και η πρώτη απόπειρα πραξικοπήματος απέτυχε. Ο Σνάιντερ βρέθηκε δολοφονημένος λίγες μέρες μετά. Έπειτα από αυτό ο Λευκός Οίκος διέταξε τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Η δεύτερη απόπειρα δωροδοκίας στέφθηκε με επιτυχία. Οι φορτηγατζήδες που μετέφεραν τα τρόφιμα σταμάτησαν να κάνουν την δουλειά τους. Το κόστος αυτής της απεργίας ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια για το κράτος της Χιλής, ενώ η C.I.A. είχε ξοδέψει τα διπλάσια. Παρ’ όλα τα δεινά που περνούσε η χώρα, η δημοτικότητα του Αλιέντε συνεχώς αυξανόταν. Κατόπιν αυτού οι Αμερικανοί οργάνωσαν το σχέδιο Ζ. Τον Ιούνιο του 1973 οργανώνεται ένα δεύτερο πραξικόπημα, που κατεστάλη από τη νόμιμη ηγεσία του στρατού και τον στρατηγό Πρατς. Μετά την καταστολή ο στρατηγός Πρατς συμβούλεψε τον Αλιέντε να δώσει όπλα στο λαό ανοίγοντας τα οπλοστάσια. Ο Αλιέντε όμως, όντας πιστός στις αξίες του, του απάντησε: "Όχι. Αυτή η επανάσταση θα γίνει χωρίς σταγόνα αίμα. Βασίζεται σε ειρηνικές αξίες και όχι στη βία".
Θάνατος
Λίγο αργότερα οι πραξικοπηματίες ανακοινώνουν ότι ο Αλιέντε αυτοκτόνησε. Η επίσημη ανακοίνωση αναφέρει ότι το όπλο που χρησιμοποίησε ήταν ένα αυτόματο τυφέκιο (ΑΚ-47). Εντούτοις πολλοί πολίτες στάθηκαν δύσπιστοι και έκαναν λόγο για δολοφονική ενέργεια από κυβερνητικούς. {πηγή?}
Το 2011 με δικαστική απόφαση αποφασίστηκε το άνοιγμα της υποθέσεως και η περαιτέρω διερεύνηση της σορού από διεθνή ομάδα ειδικών. Το αποτέλεσμα της αυτοψίας δημοσιεύτηκε στα μέσα Ιουλίου του 2011. Η ομάδα των ειδικών οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι ο πρώην Πρόεδρος αυτοπυροβολήθηκε με αυτόματο τυφέκιο ΑΚ-47. Τον Δεκέμβριο του 2011 ο αρμόδιος για την έρευνα δικαστής επιβεβαίωσε τα ευρήματα των εμπειρογνωμόνων και έκρινε τον θάνατο του Αλιέντε ως αυτοκτονία. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2012, την 39η επέτειο του θανάτου του Αλιέντε, εφετείο της Χιλής επικύρωσε ομόφωνα την απόφαση του δικαστηρίου, κλείνοντας και επίσημα την υπόθεση.
Σύμφωνα με την Ιζαμπέλ Αλιέντε – ανιψιά του Σαλβαδόρ Αλιέντε – η οικογένεια Αλιέντε έχει καιρό τώρα αποδεχθεί ότι ο πρώην Πρόεδρος αυτοπυροβολήθηκε, δήλωσε στο BBC ότι: “Το πόρισμα συμβαδίζει με ότι πιστεύαμε ήδη. Όταν ήρθε αντιμέτωπος με ακραίες καταστάσεις, έλαβε την απόφαση να αφαιρέσει τη ζωή του, αντί της ταπείνωσης"
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος με την Ορτένσια Μπούσι η οποία απεβίωσε το 2009 σε ηλικία 94 ετών. Είχαν αποκτήσει τρεις κόρες.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Χιλής
Βασίλης Γκούμας
Ο Βασίλης Γκούμας (γεννήθηκε 15 Νοεμβρίου 1946) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ και υπήρξε ένας από τους κορυφαίους στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και από τους καλύτερους Ευρωπαίους της εποχής του. Το προσωνύμιό του ήταν «Ο αυτοκράτορας».
Καριέρα σε συλλόγους
Στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε για τρία χρόνια και στον Ηλυσιακό, βοηθώντας την ομάδα να ανέβει στην Α1 κατηγορία. Το 1986–87 στα 41 του χρόνια ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με 22,3 πόντους μέσο όρο. Ήταν ο πρώτος καλαθοσφαιριστής που ξεπέρασε τους 10.000 πόντους πρωταθλήματος το 1983 (και ο δεύτερος στην Ευρώπη). Στις 3 Δεκεμβρίου του 1983, ο Βασίλης Γκούμας σημειώνει τον 10.000ό πόντο του και ανεβαίνει στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ. Ο 10.000ός πόντος του επιτεύχθηκε στην αναμέτρηση της ΑΕΚ με το ΒΑΟ, που έγινε στο κλειστό του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, και γιορτάστηκε όχι μόνο από συμπαίκτες, αλλά και αντιπάλους. Είναι χαρακτηριστικό πως η αναμέτρηση διακόπηκε προσωρινά, για να του απονεμηθεί αναμνηστική πλακέτα από τον αρχηγό των Θεσσαλονικιών Αλέκο Παρασκευά, σε μία ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή αναγνώρισης της αξίας του. Όταν αποχώρησε (τέλη 1987), ήταν ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του ελληνικού πρωτάθληματος με 11.030 πόντους σε 412 αγώνες, ρεκόρ που ξεπεράστηκε αργότερα (1992) μόνο από το Νίκο Γκάλη (12.864 πόντοι). Εξακολουθεί να παραμένει και ο δεύτερος σε μέσο όρο πόντων με 26,8 ανά αγώνα.
Εθνική Ελλάδας
Είναι έβδομος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Ελλάδας. Στις 31 Ιανουαρίου 1971 σημείωσε 41 πόντους με την εθνική Ελλάδος επιτυγχάνοντας το ρεκόρ της διεθνούς καριέρας του. Τελευταία του εμφάνιση με το εθνόσημο στις 16 Ιουνίου του 1975, στην ήττα της Ελλάδας από την Τουρκία με 74–64, για το Ευρωμπάσκετ του 1975. Γρήγορος και έξυπνος στο γήπεδο, με μεγάλη ευχέρεια κινήσεων και εξαιρετικός σουτέρ από μέση απόσταση, πληθωρικός και αντισυμβατικός εκτός αγωνιστικών χώρων, με την παρουσία του να κορυφώνεται στη διοργάνωση του Βελιγραδίου, πέταξε από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου που είχε καταλύσει η ελληνική αποστολή στο Δούναβη, τα αναμνηστικά δώρα που είχαν μαζί τους οι παράγοντες της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης για τους παράγοντες της FIBA. Το γεγονός κόστισε τον ισόβιο αποκλεισμό του από την εθνική ομάδα.
Το 1974 κλήθηκε και αγωνίστηκε στη Μικτή Ευρώπης και συμμετείχε σε 4 αγώνες που δόθηκαν σε Ιταλία και Βραζιλία με αντίπαλο τις μικτές Βόρειας και Νότιας Αμερικής μαζί με τους κορυφαίους Ευρωπαίους όπως τους Σεργκέι Μπέλοφ, Κρέζιμιρ Τσόσιτς, Ντίνο Μενεγκίν.
Στις 19 Ιουνίου 1987, πέντε μέρες μετά τον θρίαμβο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Αθήνας, διοργανώθηκε προς τιμή του συνάντηση μεταξύ Εθνικής Ελλάδας και Μικτής Ευρώπης στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο της Θεσσαλονίκης, που ήταν κατάμεστο. Η Μικτή Ευρώπης με παίκτες όπως οι Ντράζεν Πέτροβιτς, Αντονέλο Ρίβα, Στόγιαν Βράνκοβιτς, Στανισλάβ Κρόπιλακ, Ρισάρ Ντακουρί ήταν νικήτρια με 109–101.
Τίτλοι και διακρίσεις
ΑΕΚ Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1975 Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Μαύρο Δάσος Λαγκαδά
Το Μαύρο Δάσος Λαγκαδά, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα των Βαλκανίων. Το Καρά Ορμάν όπως το έλεγαν επί Τουρκοκρατίας, ξεκινούσε από το Σχολάρι, και ακολουθώντας τη λίμνη Κορώνεια έφθανε έως την πόλη του Λαγκαδά. Ήταν πλούσιο σε πανίδα και χλωρίδα. Η καταστροφή του άρχισε με τη διάνοιξη των αγρών, και ολοκληρώθηκε το 1922 με την αναγκαστική απαλλοτρίωση, για την εγκατάσταση των προσφύγων. Διεσώθησαν μόνο τρία πλατάνια στο δρόμο Ευαγγελισμός- Σχολάρι, τα οποία γεμίζουν με αποδημητικά πουλιά την άνοιξη. Η Μελίνα Μερκούρη, τα ανακήρυξε διατηρητέα σε ειδική εξαιρετική τελετή. Σήμερα αποτελούν ζωντανό μουσείο της φύσης.
Πηγές
Κατηγορία:Δάση της Ελλάδας
Λουτσιάνο Σπινόζι
Ο Λουτσιάνο Σπινόζι (ιτ:Luciano Spinosi) είναι παλαίμαχος Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως πλάγιος μπακ καθώς και πρώην προπονητής.
Ως ποδοσφαιριστής
Ο Σπινόζι γεννήθηκε στις 9 Μαΐου του 1950 στη Ρώμη και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1966 από την Τεβέρε Ρόμα και την Serie D,για να ακολουθήσει το επόμενο έτος η μεταγραφή στην ΑΣ Ρόμα στην οποία παρέμεινε ως το 1970 όταν και αποκτήθηκε από την Γιουβέντους,στην οποία πέρασε και το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του.Το καλοκαίρι του 1978 επέστρεψε στη ΑΣ Ρόμα και το 1982 μετακινήθηκε στην Ελλάς Βερόνα όπου ήταν βασικό στέλεχος σε μια χρονιά που η ομάδα της Βερόνας τερμάτισε στην 4η θέση που ήταν και η υψηλότερη στην μέχρι τότε ιστορία του συλλόγου.Με τη λήξη της χρονιάς αποχώρησε από την Ελλάς και αγωνίστηκε για μία σεζόν στην ΑΚ Μίλαν.Η τελευταία του χρονιά ως ποδοσφαιριστής ήταν την περίοδο 1984/85 όταν και αγωνίστηκε στην Τσεζένα.
Ο Σπινόζι υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της Ιταλίας από το 1969 ως το 1971,μετρώντας 3 συμμετοχές αλλά και με την Εθνική Ανδρών,με την οποία είχε 19 συμμετοχές και ένα τέρμα από το 1971 ως και το 1974.Ήταν μάλιστα βασικό στέλεχος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 που διεξήχθη στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας μετρώντας 3 συμμετοχές.