cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τροτσκισμός
Ιδρύοντας την Τέταρτη Διεθνή
Το 1951 το Συνέδριο αξίωσε οι τροτσκιστές θα έπρεπε να αρχίσουν να διεξάγουν συστηματική δουλειά μέσα σε εκείνα τα Κομμουνιστικά Κόμματα, που ακολουθούνται από την πλειονότητα της εργατικής τάξης. Ωστόσο, η άποψη του ISFI ότι η σοβιετική ηγεσία ήταν αντεπαναστατική παρέμενε αναλλοίωτη. Το Συνέδριο του 1951 υποστήριξε ότι η Σοβιετική Ένωση ήλεγχε αυτές τις χώρες εξ αιτίας του στρατού της και των αποτελεσμάτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και ότι εισήγαγαν την εθνικοποιημένες σχέσεις ιδιοκτησίας μόνο αφότου οι προσπάθειες να «καταπραΰνουν» τον καπιταλισμό απέτυχαν να προστατέψουν εκείνες τις χώρες από την απειλή της δυτικής εισβολής.
Ο Πάμπλο άρχισε να διαγράφει έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων που δεν συμφωνούσαν με τις θέσεις του και δεν ήθελαν να διαλύσουν τις οργανώσεις τους μέσα στα Κομμουνιστικά Κόμματα. Για παράδειγμα, διέγραψε την πλειοψηφία του γαλλικού τμήματος και αντικατέστησε την ηγεσία της. Ως αποτέλεσμα, βγήκε στην επιφάνεια η αντιπολίτευση ενάντια στον Πάμπλο με μια ανοικτή επιστολή προς τους τροτσκιστές όλου του κόσμου από το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, με ηγέτη τον Τζέιμς Κάνον.
Η Τέταρτη Διεθνής διασπάται το 1953 σε δύο τμήματα. Η Διεθνής Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς (ICFI) σχηματίστηκε από αρκετά τμήματα της Διεθνούς, ως εναλλακτικό κέντρο, από εκείνο της Διεθνούς Γραμματείας (ISFI), στην οποία πίστευαν ότι υπήρχε η ρεβιζιονιστική φράξια του Μιχάλη Ράπτη ή Μισέλ Πάμπλο που κατείχε την εξουσία. Από το 1960, ένας αριθμός τμημάτων της ICFI άρχισε να ενοποιείται με το IS. Μετά το συνέδριο της ενοποίησης του 1963, που ίδρυσε την ενοποιημένη Διεθνή Γραμματεία, το γαλλικό και βρετανικό τμήμα παρέμειναν στη ICFI.
Ο τροτσκισμός κερδίζει λαϊκή υποστήριξη
Η επιρροή του τροτσκισμού σε κάποιες πρόσφατες κοινωνικές αναταράξεις, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική, έχει γίνει φανερή. Ιδιαίτερα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, διακήρυξε ότι είναι τροτσκιστής κατά τη διάρκεια της ορκωμοσίας στο γραφείο του, δύο μέρες πριν την εγκατάστασή του, στις 10 Ιανουαρίου 2007. Ο υποστηρικτές του τροτσκισμού μπορεί να υπολογισθούν σε κάποιες δεκάδες χιλιάδες στην Αργεντινή και στη Βραζιλία.
Τα τελευταία 40 χρόνια, ο τροτσκισμός έχει αναπτύξει μεγάλη κλίμακα στήριξης σε μια σειρά πρώην αποικιακές χώρες. Για παράδειγμα, στην Ινδοκίνα κατά τη δεκαετία του 1930, ο βιετναμέζικος τροτσκισμός που καθοδηγούνταν από το Θα Θου Θάου ήταν ένα σημαντικό ρεύμα, ιδιαίτερα στη Σαϊγκόν.
Στη Σρι Λάνκα το Τροτσκιστικό Κόμμα της Κεϋλάνης (LSSP) διέγραψε τη φιλοσταλινική πτέρυγα το 1940 και έγινε ένα κόμμα καθοδηγούμενο από τους τροτσκιστές. Στις Γενικές Εκλογές του 1947, το LSSP έγινε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κερδίζοντας 10 βουλευτικές έδρες. Προσχώρησε στην Τροτσκιστική Τέταρτη Διεθνή το 1950 και κατηύθυνε μια γενική απεργία (Χάρταλ) το 1953 (19,20).
Το Τροτσκιστικό Κόμμα της Βολιβίας (Partido Obrero Revolucionario) έγινε μαζικό κόμμα την περίοδο, ανάμεσα στα τέλη του 1940 και στις αρχές του 1950, και μαζί με άλλες ομάδες, έπαιξε κεντρικό ρόλο, κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά την περίοδο που σήμανε η Εθνική Επανάσταση της Βολιβίας. Αλλού στον Τρίτο Κόσμο η στήριξη στις τροτσκιστικές ιδέες είναι πιο διαχεόμενη και περιορίζεται γενικά στους διανοούμενους, αλλά μπορούν να βρεθούν με πιο αδύναμο τρόπο σε κάποια τμήματα διαφόρων προοδευτικών κινημάτων, όπως στη Νότια Αφρική.
Στη Γαλλία, το 10% των υποψήφιων που κατέβασαν τα ίδια τα κόμματα θεωρούνταν οι ίδιοι τροτσκιστές.
Κατά τη διάρκεια του 1980 στην Αργεντινή, το Τροτσκιστικό Κόμμα, που ίδρυσε ο Ναχουέλ Μορένο, αποκόμισε το 10% του εκλογικού σώματος, αντιπροσωπεύοντας 3,5 εκατομμύρια ψήφων.
Ο τροτσκισμός σήμερα
Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα τροτσκιστικών οργανώσεων σε όλο τον κόσμο. Σε αυτές περικλείονται οι εξής:
Η Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς
Η Συντονιστική Επιτροπή για την επανίδρυση της 4ης Διεθνούς ιδρύθηκε το 2004 στην Αργεντινή ως ένωση τροτσκιστικών οργανώσεων διαφορετικών παραδόσεων. Το μεγαλύτερο τμήμα είναι στην Αργεντινή το Partido Obrero, ενώ και στην Ιταλία υπάρχει αξιοπρόσεκτη δυναμική με το PCL (Κομμουνιστικό Κόμμα Εργαζομένων). Στην Ελλάδα τμήμα της είναι το ΕΕΚ (Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα).
Η Ενοποιημένη Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς
Η ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνής (FI) προέρχεται από την ενοποίηση του 1963, της πλειοψηφίας των δυο τάσεων, όπου διασπάστηκε η Τέταρτη: της Διεθνούς Γραμματείας και της Διεθνούς Επιτροπής. Συχνά, αναφέρεται ως Ενιαία Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς, το όνομα της ηγετικής επιτροπής, πριν το 2003. Είναι γνωστή ευρέως, ως η μεγαλύτερη σύγχρονη Τροτσκιστική οργάνωση. Το πιο γνωστό τμήμα της είναι η Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα (LCR) της Γαλλίας. Το ελληνικό τμήμα της 4ης Διεθνούς είναι η Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας - Σπάρτακος.
Επιτροπή για μια Εργατική Διεθνή
Η Επιτροπή για μια Εργατική Διεθνή (ΕΕΔ) ιδρύθηκε το 1974 και σήμερα έχει τμήματά της σε πάνω από 35 χώρες. Πριν το 1997, οι περισσότερες οργανώσεις υιοθετούσαν την προσπάθεια να χτίσουν μια μαρξιστική πτέρυγα μέσα στα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, υποστήριξαν ότι τα περισσότερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν μετακινηθεί, τόσο δεξιά, που υπάρχουν μικρές δυνατότητες εργασίας σε αυτά. Σήμερα τα τμήματα της ΕΕΔ παλεύουν είτε κτίζοντας ανεξάρτητα κόμματα όπως το Socialist Party στην Ιρλανδία, είτε με τη ενεργή συμμετοχή τους σε σχηματισμούς της αριστεράς όπου δρουν για την υιοθέτηση αριστερού επαναστατικού προγράμματος. Το ελληνικό τμήμα, το Ξεκίνημα υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΕΕΔ εκπροσωπείται στο ευρωκοινοβούλιο από τον Ιρλανδό ευρωβουλευτή Joe Higgins μέλος της Ευρωομάδας της Αριστεράς GUE/NGL.
Διεθνιστικός Κομμουνιστικός Σύνδεσμος
Στη Γαλλία, το LCR ανταγωνίζεται τη Lutte Ouvrière. Εκείνη η ομάδα είναι το γαλλικό τμήμα του Διεθνιστικού Κομμουνιστικού Συνδέσμου (UCI). Το UCI έχει μικρά τμήματα, σε μια χούφτα άλλες χώρες. Επικεντρώνεται στις δράσεις της, τόσο στη προπαγάνδα, όσο και στις παρεμβάσεις, μέσα στο βιομηχανικό προλεταριάτο.
Διεθνής Μαρξιστική Τάση
Η Επιτροπή για μια Μαρξιστική Διεθνή (ΕMΔ) διασπάστηκε από την ΕΕΔ, όταν η ΕΕΔ απέρριψε τη συστηματική παρέμβαση στα μαζικά εργατικά κόμματα. Από το 2006 είναι γνωστή ως Διεθνής Μαρξιστική Τάση (ΔMT). Τα τελευταία χρόνια γνωρίζει αξιοσημείωτη ανάπτυξη. Οι ομάδες της ΔMT συνεχίζουν την πολιτική αυτή της παρέμβασης κυρίως στα κομμουνιστικά και αριστερά κόμματα, αλλά και σε κάποια σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Ιδιαίτερη ανάπτυξη παρουσιάζει η Διεθνής Μαρξιστική Τάση τα τελευταία χρόνια στη Λατινική Αμερική. Ηγετικές φιγούρες της ΔMT είναι ο Τεντ Γκραντ (ιδρυτής της, πέθανε το 2006) και ο Άλαν Γουντς. Οι υποστηρικτές των ιδεών της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης στην Ελλάδα εκδίδουν την εφημερίδα "Επανάσταση", το περιοδικό "Μαρξιστική Φωνή" (www.marxismos.com) και έχουν συγκροτήσει την Κομμουνιστική Τάση.
Διεθνής Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς
Υπάρχουν πολλές ομάδες, που απαιτούν το όνομα της Διεθνούς Επιτροπής της Τέταρτης Διεθνούς, αλλά, σήμερα, παραμένουν μόνο δύο. Επί πλέον, μόνο από εκείνες τις ομάδες του ICFI έχει εθνικά τμήματα, σε περισσότερα του ενός, κράτη.
Άλλοι
Η λίστα των Τροτσκιστικών Διεθνών δείχνει ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός πολυεθνικών τάσεων που συνεχίζουν την παράδοση του Λέον Τρότσκι. Κάποιες τροτσκιστικές οργανώσεις έχουν τμήματα μόνο σε μια χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Κοινωνιολογικές θεωρίες
Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί
Η Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί, είναι μια αμερικανική υπερφυσική ταινία τρόμου του 2018 που σκηνοθετήθηκε από τον Άνταμ Ρόμπιτελ και γράφτηκε από τον Λι Γουανέλ. Παράγεται από τους Τζέισον Μπλουμ, Όρεν Πελί και Τζέιμς Γουάν. Είναι η τέταρτη ταινία στη σειρά ταινιών Παγιδευμένη Ψυχή και η δεύτερη μέσα στη χρονολογία της σειράς. Με πρωταγωνιστές τους Λιν Σάιε, Άνγκους Σάμπσον, Λι Γουανέλ, Σπένσερ Λοκ, Κέιτλιν Τζεράρντ και Μπρούς Ντέιβισον, η ταινία ακολουθεί την παραψυχολόγο Ελίζ Ρέινιερ, καθώς καλείται να ερευνήσει το στοιχειωμένο παιδικό σπίτι της.
Οι συζητήσεις για μια τέταρτη ταινία στη σειρά ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2015, με τον Γουανέλ να λέει ότι η επόμενη ταινία θα τοποθετηθεί χρονολιγικά λίγο πριν από την πρώτη ταινία. Τον Μάιο του 2016, ανακοινώθηκε ότι το Κεφάλαιο 4 θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2017. Η κύρια μαγνητοσκόπηση ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2016 και έληξε τον επόμενο μήνα.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 5 Ιανουαρίου 2018, από την Universal Pictures. Κέρδισε 167 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, το μεγαλύτερο ποσό που έχει κερδίσει ταινία στη συγκεκριμένη σειρά, και έλαβε μικτές κριτικές, με επαίνους για την απόδοση της Σάιε, αλλά ορισμένοι επικριτές δηλώνουν ότι η σειρά έχει χάσει την πορεία της.
Πλοκή
Το 1953, η Ελίζ Ρέινιερ ζει στο Five Keys, στο Νέο Μεξικό, με τους γονείς της Όντρεϊ και Τζεράλντ και τον μικρότερο αδερφό της, Κρίστιαν. Η Ελίζ και ο Κρίστιαν συναντούν ένα φάντασμα στην κρεβατοκάμαρά τους. Φοβισμένος, ο Κρίστιαν ψάχνει μία σφυρίχτρα που του είχε δώσει η μητέρα του για να ζητήσει βοήθεια, αλλά δεν μπορεί να τη βρει. Ο Τζεράλντ, εξοργισμένος με τα λεγόμενα της Ελίζ, την χτυπάει και την κλειδώνει στο υπόγειο. Εκεί, η Ελίζ ανοίγει μια μυστηριώδη κόκκινη πόρτα και για λίγο κυριεύεται από ένα δαιμονικό πνεύμα. Όταν η Όντρει κατεβαίνει στο υπόγειο για να δει τι συμβαίνει, σκοτώνεται από τον δαίμονα.
Δεκαετίες αργότερα στην Καλιφόρνια του 2010, η Ελίζ εργάζεται ως παραφυσική ερευνήτρια με τους συναδέλφους της Σπεκς και Τάκερ. Ένας άντρας που ονομάζεται Τεντ Γκάρζα την καλεί, λέγοντας ότι βιώνει παραφυσικά γεγονότα στο σπίτι του. Συνειδητοποιώντας ότι είναι το σπίτι της παιδικής της ηλικίας, η Ελίζ τον επισκέπτεται για να τον βοηθήσει. Ενώ ερευνά το σπίτι, η Ελίζ βρίσκει τη χαμένη σφυρίχτρα του Κρίστιαν, αλλά ξαφνικά εξαφανίζεται, όταν συναντά ένα γυναικείο πνεύμα. Η Ελίζ λέει στους Σπεκς και Τάκερ ότι είχε δει το ίδιο πνεύμα στο παρελθόν, όταν ήταν ακόμη ένα νεαρό κορίτσι. Μετά από αυτό το περιστατικό, η Ελίζ είχε φύγει από το σπίτι, φοβούμενη άλλον έναν ξυλοδαρμό από τον πατέρα της, εγκαταλείποντας τον Κρίστιαν.
Το επόμενο πρωί, η Ελίζ, ο Σπεκς και ο Τάκερ συναντούν τη Μελίσα και την Ιμογκέν, δύο νεαρές γυναίκες, που η Ελίζ συνηδητοποιεί ότι είναι οι κόρες του Κρίστιαν. Έτσι, συναντά τον Κρίστιαν, ο οποίος εξακολουθεί να είναι εξοργισμένος απέναντι στην Ελίζ για την εγκατάλειψή του. Ελπίζοντας να φτιάξει τη σχέση τους, η Ελίζ έδωσε στη Μελίσα μια φωτογραφία της σφυρίχτρας του Κρίστιαν, και της είπε να την δείξει σε εκείνον. Αργότερα, η Ελίζ και ο Τάκερ ανακαλύπτουν ένα κρυφό δωμάτιο στο υπόγειο. Μέσα, καθοδηγούμενοι από το γυναικείο πνεύμα, ανακαλύπτουν μια νεαρή γυναίκα που κρατείται φυλακισμένη. Ο Τεντ καταφθάνει και παραδέχεται ότι ο ίδιος είναι υπεύθυνος για τη κατάσταση αυτού του κοριτσιού. Κλειδώνει μέσα την Ελίζ και τον Τάκερ, ενώ προσπαθεί να σκοτώσει τον Σπεκς. Τελικά ο Σπεκς καταφέρνει να τον σκοτώσει.
Λίγο αργότερα, αφότου το σπίτι καθάρισε η αστυνομία, ο Κρίστιαν και οι κόρες του μπαίνουν μέσα για να βρουν τη σφυρίχτρα. Στο υπόγειο, η Μελίσα δέχεται επίθεση από τον δαίμονα του παρελθόντος της Ελίζ, γνωστό ως "Key Face (Κλειδοπρόσωπο)". Ο Key Face την μεταφέρει στο "The Further (Το Πέρα)", (βλέπε Παγιδευμένη Ψυχή) από το οποίο δεν μπορεί να γυρίσει πίσω στον φυσικό κόσμο.
Προσπαθώντας να σώσει τη Μελίσα, η Ελίζ ψάχνει στο σπίτι και ανακαλύπτει κρυμμένες βαλίτσες που περιέχουν αντικείμενα πολλών άλλων γυναικών που είχαν κρατηθεί φυλακισμένες, συμπεριλαμβανομένης της γυναίκας που είχε δει όταν ήταν κορίτσι. Η Ελίζ συνειδητοποιεί ότι όπως και ο Τεντ, έτσι και ο πατέρας της, Τζεράλντ, απήγαγε επίσης πολλές γυναίκες και τις κράτησε στο δωμάτιο που μόλις πριν βρήκε την προηγούμενη. Η γυναίκα που είχε δει όταν ήταν παιδί, η Άννα, νόμιζε ότι αποτελεί ένα ακόμη πνεύμα του σπιτιού, ωστόσο ήταν ζωντανή και αργότερα σκοτώθηκε από τον Τζεράλντ. Ξαφνικά, η Ελίζ δέχεται επίθεση από τον Key Face και το πνεύμα της μπαίνει στο "The Further".
Η Ιμογκέν, η οποία διαθέτει τις ίδιες ικανότητες με της Ελίζ, μπαίνει στο "The Further" με τη βοήθεια των Σπεκς και Τάκερ. Οδηγείται από το φάντασμα της Άννας σε μια φυλακή όπου ο Key Face κρατάει όλες τις ψυχές που έχει πάρει, συμπεριλαμβανομένων των Μελίσα και Ελίζ. Η Ελίζ συνειδητοποιεί ότι ο Key Face ελέγχει τόσο τον Τεντ όσο έλεγχε και τον Τζεράλντ, και τρέφεται με τον φόβο και το μίσος των γυναικών που απήγαγαν. Ο Key Face προσπαθεί να εξαναγκάσει την Ελίζ να βλάψει το πνεύμα του πατέρα της, ως εκδίκηση για αυτά που της έκανε. Η Ελίζ αρχίζει να χτυπάει τον Τζεράλντ, αλλά την σταματάει η Ιμογκέν, υποστηρίζοντας ότι αρνείται να δώσει στον Key Face και άλλο μίσος. Ο Key Face επιτίθεται στην Ελίζ, αλλά ο Τζεράλντ τη σώζει προτού τη μαχαιρώσει ο Key Face, και έπειτα το πνεύμα του εξαφανίζεται.
Ο Key Face μαχαιρώνει τη Μελίσα, κάνοντας το φυσικό της σώμα να αρχίζει να πεθαίνει. Προσπαθεί να επιτεθεί πάλι στην Ελίζ. Η Ελίζ τον χτυπάει με τη σφυρίχτρα του Κρίστιαν, και το πνεύμα της Όντρεϊ καταφθάνει, σκοτώνοντας τον Key Face. Με τη Μέλισσα να αργοπεθαίνει στον φυσικό κόσμο, αρχίζουν να ψάχνουν το πνεύμα της στο "The Further". Ανοίγουν μια πόρτα και βλέπουν ένα νεαρό αγόρι, τον Ντάλτον Λάμπερτ. Συνειδητοποιώντας ότι άνοιξαν τη λάθος πόρτα, αφήνουν την πόρτα ανοιχτή και βρίσκουν τη Μέλισσα στην επόμενη πόρτα. Το πνεύμα της Μελίσα επιστρέφει στο σώμα της στον πραγματικό κόσμο, και έτσι καταφέρνει να ζήσει. Η Ελίζ ευχαριστεί τη μητέρα της και την αποχαιρετά. Εκείνη και η Ιμογκέν επιστρέφουν στον πραγματικό κόσμο και επανενώνονται με τη Μελίσα και τον Κρίστιαν. Ο Κρίστιαν συγχωρεί την Ελίζ, και εκείνη του δίνει την σφυρίχτρα.
Στον ύπνο της, η Ελίζ βλέπει ένα όνειρο σχετικά με ένα παιδί που ονομάζεται Ντάλτον, κι έναν κοκκινοπρόσωπο Δαίμονα. Ξυπνάει και δέχεται μια κλήση από μια γυναίκα που ονομάζεται Λορέιν. Η Ελίζ είχε βοηθήσει τον γιο της χρόνια νωρίτερα, και τώρα ο εγγονός της, ο Ντάλτον, χρειάζεται βοήθεια, την οποία η Ελίζ συμφωνεί να προσφέρει.
Ανάπτυξη
Σε μια συνέντευξη του, ο Λι Γουανέλ ερωτήθηκε "Εάν θα υπήρχε μια τέταρτη ταινία, θα ήταν συνέχεια του Κεφαλαίου 3 ή ένα ακόμη πρίκουελ;" Ο Γουανέλ δήλωσε: "Δεν ξέρω. Δεν το έχω σκεφτεί ακόμα. Ολόκληρη η ιστορία της Ελίζ, σχετικά με το από που προέρχεται και την οικογενειακή της κατάσταση θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέροντα θέματα. Νομίζω, λοιπόν, ότι υπάρχει πολύ υλικό προς αυτή την κατεύθυνση. Βλέπουμε σε όλες τις ταινίες μία ηρωίδα Ελίζ, πως θα ήταν αν βλέπαμε μία πιο ευαίσθητη πλευρά της;"
Γυρίσματα
Η κύρια μαγνητοσκόπηση ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2016, και έληξε τον επόμενο μήνα.
Κυκλοφορία
Η Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί κυκλοφόρησε στις 5 Ιανουαρίου 2018. Η ταινία κυκλοφόρησε μια εβδομάδα αργότερα στις 12 Ιανουαρίου 2018, στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Μάρκετινγκ
Στις 29 Αυγούστου 2017, ανακοινώθηκε μέσω της εκδήλωσης Halloween Horror Nights που διοργανώνει η Universal Studios, ότι η ταινία θα είχε τον τίτλο Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί. Τον Οκτώβριο του 2017, η πρώτη αφίσα της ταινίας και δύο τρέιλερ κυκλοφόρησαν μέσω της Universal και της Sony Pictures Entertainment.
Box Office
Η Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί κέρδισε 67,6 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και 100,1 εκατομμύρια δολάρια σε άλλες περιοχές, μαζεύοντας το συνολικό ποσό των 167,7 εκατομμυρίων δολαρίων, έναντι προϋπολογισμού παραγωγής 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Είναι η ταινία με τα υψηλότερα κέρδη στο σειρά ταινιών Παγιδευμένη Ψυχή, ξεπερνώντας τα 161 εκατομμύρια δολάρια της δεύτερης ταινίας και η πρώτη ταινία της σειράς που κέρδισε 100 εκατομμύρια δολάρια στο εξωτερικό.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, η Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί κυκλοφόρησε παράλληλα με το Molly's Game και είχε προβλεφθεί να κερδίσει 20-22 εκατομμύρια δολάρια από 3.116 θέατρα στο εναρκτήριο Σαββατοκύριακο. Η ταινία είχε κέρδη 1,98 δολάρια από τις προεπισκοπήσεις της Πέμπτης το βράδυ, το υψηλότερο ποσό από προεπισκοπήσεις στη σειρά ταινιών. Στη συνέχεια, κέρδισε 29,3 εκατομμύρια δολάρια στο εναρκτήριο Σαββατοκύριακο, τερματίζοντας δεύτερη στο box office πίσω από την ταινία Τζουμάντζι: Καλωσήρθατε Στη Ζούγκλα και σηματοδοτεί τη δεύτερη υψηλότερη πρεμιέρα της σειράς πίσω από τη Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2.
Κριτικές
Στον ιστότοπο κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 33%, με βάση 104 κριτικές, και μέση βαθμολογία 5,12 / 10. Η κριτική συναίνεση της ιστοσελίδας αναφέρει: "Η Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί προσφέρει στο αστέρι της σειράς Λιν Σάιε άλλη μια ευκαιρία να αναλάβει τα ινία, αλλά οι προσπάθειές της δεν είναι αρκετές για να σώσουν αυτό το ανεπιθύμητο πρίκουελ." Στο Metacritic, η ταινία έχει σταθμισμένη βαθμολογία 49 στα 100, με βάση 23 κριτικούς, που υποδεικνύουν "μικτές ή μέσες κριτικές". Το κοινό που ερωτήθηκε από το CinemaScore έδωσε στην ταινία μια μέση βαθμολογία "B–" σε κλίμακα A + έως F, το χαμηλότερο βαθμό που έχει πάρει ποτέ ταινία στη συγκεκριμένη σειρά ταινιών.
Ο Screeny Rant's Sandy Schaefer έδωσε στην ταινία 3/5 αστέρια στα τέσσερα, δηλώνοντας: "Η Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί είναι ένα φινάλε για τη σειρά ταινιών Παγιδευμένη Ψυχή που δίνει στη Λιν Σάιε την ευκαιρία να δώσει ένα όμορφο τέλος σε αυτές τις ιστορίες." Ο Brent McKnight της εφημερίδας The Seattle Times βαθμολόγησε την ταινία με δύο αστέρια, λέγοντας "Οι παλιές σειρές ταινιών δεν πεθαίνουν, ξεδιπλώνονται σε χλιαρά, ανεπιθύμητα σίκουελς. Και με το τέταρτο κεφάλαιο, Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί, αυτό το πρίκουελ βρίσκεται σε ένα οικείο μονοπάτι."
Σίκουελ
Στις 29 Οκτωβρίου 2020, ανακοινώθηκε ότι ένα σίκουελ βρισκόταν σε εξέλιξη, με τον Σκοτ Τιμς να γράφει το σενάριο βασισμένο σε μια ιστορία του Λι Γουανέλ. Αυτή τη φορά σκηνοθέτης θα είναι ο ηθοποιός Πάτρικ Γουίλσον. Η ταινία θα επικεντρωθεί στον ενήλικα Ντάλτον, καθώς πηγαίνει στο κολέγιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες της Blumhouse Productions Κατηγορία:Παγιδευμένη Ψυχή (σειρά ταινιών)
Μαριάνα Φερνάντεθ δε Κόρδοβα
Η Μαριάνα, ισπαν.: Mariana Fernández de Córdoba y Ayala (π.1394 - 1431) από τον Οίκο δε Κόρδοβα, ήταν η 4η κυρία του Κασαρούμπιος ντελ Μόντε στην επαρχία του Τολέδο. Ήταν η κόρη του Ντιέγκο Φερνάντεθ δε Κόρδοβα υ Καρίγιο, 1ου κυρίου της Βαένα και της Iνές Αγιάλα υ Τολέδο, τρίτης κυρίας Κασαρούμπιος ντελ Μόντε.
Βιογραφία
Η Μαριάνα παντρεύτηκε τον Φαδρίκε Ενρίκεθ δε Μεντόθα, από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, ναύαρχο της Καστίλης και κύριο της Μεδίνα δε Ριοσέκο περίπου τον Ιούλιο του 1425. Είχαν μία κόρη:
Κόφουκου-τζι
Το Κόφουκου-τζι (興福寺, Kōfuku-ji) είναι βουδιστικός ναός, που βρίσκεται στη Νάρα της Ιαπωνίας. Μαζί με τον ναό Γιακούσι-τζι είναι οι δύο κύριοι βουδιστικοί ναοί στη Νάρα, που διαθέτουν τα χαρακτηριστικά της σχολής Χοσσό. Και οι δύο ναοί συγκαταλέγονται στους επτά μεγάλους ναούς της Νάρα. Το Κόφουκου-τζι έχει ενταχθεί στην λίστα των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορική αναδρομή
μικρογραφία|Τσουκόντο Ο ναός Κόφουκου-τζι ιδρύθηκε το 669 μ.Χ. όταν η Καγκάμι νο Όκιμι έκανε έναν ναό στη Γιαμασίνα, που είναι σήμερα ένα προάστειο του Κιότο, για να προσευχηθεί για την ανάρρωση του συζύγου της Φουτζιβάρα νο Καματάρι από κάποια ασθένεια. Η αρχική ονομασία του ναού ήταν Γιαμασίναντερα. Μετά το 672 μ.Χ. ο ναός μετακινήθηκε στην Ουμαγιασάκα του νομού Νάρα και μετονομάστηκε σε Ουμαγιασάκαντερα. Το 710 μ.Χ. μεταφέρθηκε ο ναός στη σημερινή του θέση. Επί Φουτζιβάρα νο Φουχίτο (659–720) ο ναός μετονομάστηκε σε Κόφουκου-τζι. Κατά τη διάρκεια των περιόδων Νάρα (710–794) και Χεϊάν (794-1180) ο ναός επεκτάθηκε σημαντικά με τη βοήθεια της οικογένειας Φουτζιβάρα. Βαθμιαία συγχωνεύθηκε με το γειτονικό ιερό Κασούγκα. Με το πλούτο, που είχε αποκτήσει, το Κόφουκου-τζι είχε τη δυνατότητα να διατηρεί ιδιωτικό στρατό από εκπαιδευμένους μοναχούς και μισθοφόρους. Έτσι, οι μοναχοί μπορούσαν να προστατέψουν τα συμφέροντα του ναού και να επηρεάσουν την ιαπωνική πολιτική με το κλείσιμο δρόμων, με την εμπόδιση απεσταλμένων, κ.α. Το Κόφουκου-τζι είχε 3000 ένοπλους άνδρες το 1006 μ.Χ.. Το 1081 μ.Χ. ο στρατός του Κόφουκου-τζι επιτέθηκε στα ανταγωνιστικά μοναστήρια στα βουνά Χιγιέι και Μιιντέρα. Από τον 15ο αιώνα το Κόφουκου-τζι άρχισε να παρακμάζει. Το 1717 μία πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος από τα κτήρια του ναού. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου εξασφάλισε μία χορηγία στις αρχές του 17ου αιώνα για την αποκατάσταση πολλών κτισμάτων του ναού. Στις αρχές της περιόδου Μεϊτζί με απόφαση της κυβέρνησης διαχωρίστηκε βίαια από το σιντοϊστικό ιερό Κασούγκα και οι μοναχοί εγκατέλειψαν το Κόφουκου-τζι. Σήμερα λειτουργεί ως βασικός βουδιστικός ναός της σχολής Χοσσό.
Κτήρια
μικρογραφία|Τοκόντο Ο ναός Κόφουκου-τζι αποτελείται από ένα σύμπλεγμα κτηρίων. Στην περίοδο της ακμής του υπήρχαν πάνω από 150 κτήρια στον ναό. To Κόφουκου-τζι είχε τρεις κύριες αίθουσες εκ των οποίων σήμερα διασώζεται μόνο αυτή, που βρίσκεται στα ανατολικά. Αυτή η αίθουσα (Ανατολική Χρυσή Αίθουσα ή Τοκόντο, 東金堂) κατασκευάστηκε το 1415 μ.Χ. εκεί όπου υπήρχε παλιότερο κτήριο. Δίπλα στην ανατολική κύρια αίθουσα βρίσκεται η διάσημη πενταόροφη παγόδα, η οποία κατασκευάστηκε το 1426 μ.Χ. Στο σημείο αυτό υπήρχαν προηγούμενα κτήρια, που είχαν καταστραφεί από φωτιά. Η παγόδα έχει 50 μέτρα ύψος και είναι η δεύτερη ψηλότερη παγόδα στην Ιαπωνία. Είναι κατασκευασμένη από ξύλο χωρίς τη χρήση καρφιών. Στο εσωτερικό της παγόδας υπάρχουν αρκετά αγάλματα που απεικονίζουν τον Γιακούσι, τον Αμίντα και τον Μιρόκου Βούδα. Γίνονται εργασίες ανακαίνισης στην πενταόροφη παγόδα ήδη από το 2020 και υπολογίζεται ότι θα ολοκληρωθούν το 2023. Η αρχική Κεντρική Χρυσή Αίθουσα (Τσουκόντο) καταστράφηκε από φωτιά το 1717. Ένα μικρότερο κτίσμα ανεγέρθηκε εκεί στις αρχές του 19ου αιώνα και κατεδαφίστηκε το 2000. Η ανακατασκευή της Κεντρικής Χρυσής Αίθουσας όπως ήταν αρχικά ολοκληρώθηκε το 2018.
Το κτήριο Κοκουχοκάν (Kokuhokan, 国宝館) βρίσκεται στο σύμπλεγμα κτηρίων του ναού Κόφουκου-τζι. Ονομάζεται Μουσείο Εθνικών Θησαυρών Κόφουκου-τζι. Έχει χτιστεί το 1959 και φιλοξενεί πολλά έργα βουδιστικής τέχνης, που ανήκουν στο ναό Κόφουκου-τζι. Πολλά από τα εκθέματα όπως αγάλματα, βιβλία, καμπάνες, πίνακες ζωγραφικής έχουν χαρακτηριστεί ως εθνικοί θησαυροί. Το Μουσείο Εθνικών Θησαυρών Κόφουκου-τζι βρίσκεται εκεί, όπου παλιά υπήρχε η τραπεζαρία του μοναστηριού, η οποία καταστράφηκε στις αρχές της περιόδου Μεϊτζί λόγω των ταραχών ενάντια στο βουδισμό. μικρογραφία|Νανέντο Στο Κόφουκου-τζι υπάρχει επίσης μία μικρότερη παγόδα με τρεις ορόφους, που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και διαθέτει αρκετούς βουδιστικούς πίνακες ζωγραφικής. Έχει 19 μέτρα ύψος.
Το σύμπλεγμα κτηρίων στο Κόφουκου-τζι περιλαμβάνει επιπλέον δύο οκταγωνικά κτήρια: το Χοκουέντο (Βόρεια Οκταγωνική Αίθουσα) και το Νανέντο (Νότια Οκταγωνική Αίθουσα). Το Χοκουέντο αρχικά είχε χτιστεί το 721 μ.Χ., στην ετήσια επέτειο από τον θάνατο του ιδρυτή και προστάτη του Κόφουκου-τζι, του Φουτζιβάρα νο Φουχίτο. Το σημερινό κτήριο όμως ανάγεται στο 1210 μ.Χ. και είναι το παλαιότερο κτήριο, που υπάρχει σήμερα στο συγκρότημα κτηρίων του ναού Κόφουκου-τζι. Το αρχικό κτήριο κάηκε το 1049 μ.Χ. και παρόλο που ξαναχτίστηκε, καταστράφηκε από το στρατό της φυλής Τάιρα το 1181 μ.Χ.. Το Νανέντο αρχικά είχε χτιστεί το 813 μ.Χ. Το σημερινό κτήριο όμως ανάγεται στο 1741 μ.Χ. Το Νανέντο έχει καταστραφεί από φωτιά συνολικά 4 φορές με πιο πρόσφατη το 1717.
Το Ογιούγια κατασκευάστηκε κατά την περίοδο Μουρομάτσι. Περιέχει δύο μεγάλα σιδερένια καζάνια, που χρησίμευαν για σωματική καθαριότητα. αριστερά|μικρογραφία|Πενταόροφη παγόδα
Παραπομπές
Κ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία Κατηγορία:Νάρα
Κρίση του Λιβάνου (1958)
Η κρίση του Λιβάνου του 1958 (επίσης γνωστή ως Λιβανέζικος Εμφύλιος Πόλεμος του 1958) ήταν πολιτική κρίση στον Λίβανο που προκλήθηκε από πολιτικές και θρησκευτικές εντάσεις στη χώρα που περιελάμβαναν την στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η παρέμβαση διήρκεσε περίπου τρεις μήνες έως ότου ο Πρόεδρος Καμίλ Σαμούν, ο οποίος είχε ζητήσει τη βοήθεια, ολοκλήρωσε τη θητεία του ως πρόεδρος του Λιβάνου. Αμερικανικές και λιβανικές κυβερνητικές δυνάμεις κατέλαβαν με επιτυχία το λιμάνι της Βηρυτού και το διεθνές αεροδρόμιο της Βηρυτού. Με το πέρας της κρίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν.
Αραβικός Ψυχρός Πόλεμος
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση ήταν οι δύο μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Δύο χρόνια αργότερα, ανακοινώθηκε το Δόγμα Τρούμαν, με στόχο τον περιορισμό της εξάπλωσης του κομμουνισμού και της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ψυχρός Πόλεμος θεωρείται γενικά ότι ξεκίνησε περίπου αυτή την εποχή. Καθώς ο κόσμος χωρίστηκε στο Ανατολικό (κομμουνιστικό) και στο Δυτικό (καπιταλιστικό) Μπλοκ, εμφανίστηκε μία μάχη για ιδεολογική γεωπολιτική υπεροχή μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ. Ένας από τους τρόπους που εκδηλώθηκε ήταν μέσω των πολέμων πληρεξουσίων σε διάφορες παγκόσμιες περιοχές. Μία από αυτές τις περιοχές ήταν η Μέση Ανατολή, όπου έλαβε χώρα ο Αραβικός Ψυχρός Πόλεμος. Μετά την κρίση του κρίση του Σουέζ το 1956, παρατηρήθηκε αύξηση της εχθρότητας των Αράβων προς τις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς και μία αυξημένη σοβιετική επιρροή στην Αίγυπτο και τη Συρία. Η κρίση ενθάρρυνε επίσης τον παναραβισμό και αύξησε τη δημοτικότητα και την επιρροή του Προέδρου της ΑιγύπτουΓκαμάλ Άμπντελ Νάσερ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες φοβήθηκαν ότι η περιοχή ήταν επιρρεπής στην εξάπλωση του κομμουνισμού.
Η κατάσταση στον Λίβανο
Η διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δημιούργησε τη σημερινή Συρία και τον Λίβανο υπό την Εντολή για τη Συρία και τον Λίβανο το 1923. Ο Λίβανος έγινε εντελώς ανεξάρτητο έθνος στις 22 Νοεμβρίου 1943 όταν έληξε επίσημα η γαλλική εντολή. Γύρω στην εποχή της ανεξαρτησίας, συμφωνήθηκε το Εθνικό Σύμφωνο που όριζε ότι, μεταξύ άλλων, ''ο Λίβανος επρόκειτο να είναι ένα εντελώς ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος. Οι Χριστιανοί έπρεπε να παραιτηθούν από την αναζήτηση ξένης προστασίας ή από την προσπάθεια να θέσουν τον Λίβανο υπό ξένο έλεγχο ή επιρροή. Σε αντάλλαγμα, οι μουσουλμάνοι έπρεπε να παραιτηθούν από κάθε προσπάθεια να φέρουν τον Λίβανο σε οποιαδήποτε πολιτική ένωση με τη Συρία ή στο σχηματισμό οποιασδήποτε Αραβικής Ένωσης''. Το Σύμφωνο σηματοδότησε έναν συμβιβασμό μεταξύ πολλών θρησκευτικών αιρέσεων που ζούσαν στη χώρα—δηλαδή Μαρωνιτών Χριστιανών, Σουνιτών Μουσουλμάνων, Σιιτών Μουσουλμάνων, Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, Ελλήνων Καθολικών Χριστιανών και Δρούζων.
Ο Καμίλ Σαμούν εξελέγη δεύτερος Πρόεδρος του Λιβάνου στις προεδρικές εκλογές το 1952, αντικαθιστώντας την Μπεχαρά Ελ Χούρι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, χαρακτηρισμένες ως αρκετά ανοιχτά αντικομμουνιστές, θεωρούσαν τον Σαμούν ως σίγουρο φίλο. Το 1957, λίγο μετά την ανακοίνωση του Δόγματος Αϊζενχάουερ - το οποίο το καθεστώς του Σαμούν ήταν η μόνη αραβική κυβέρνηση που υποστήριξε ανοιχτά χωρίς επιφύλαξη - οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούσαν ότι οι κοινοβουλευτικές εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για τον Ιούνιο θα οδηγούσαν στην εκλογή ενός κοινοβούλιο που θα ήταν εχθρικό προς τις ΗΠΑ. Πολλοί μουσουλμάνοι στο έθνος υποστήριξαν τον Νάσερ και την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία. Ο Καμάλ Τζουμπλάτ και ο Ρασίντ Καράμι, οι Δρούζοι και οι Σουνίτες ηγέτες, αντίστοιχα, καταδίκασαν την υποστήριξη του Σαμούν στο δόγμα ως παραβίαση του Εθνικού Συμφώνου. Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να επηρεάσουν τις εκλογές περιελάμβαναν την έγκριση της αποστολής στρατιωτικής ή οικονομικής βοήθειας 12,7 εκατομμυρίων δολαρίων και την αποστολή στελέχων της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στην περιοχή, οι οποίοι παρείχαν συνεισφορές στην εκστρατεία, απέναντι σε φιλοδυτικούς πολιτικούς. Στα τέλη Μαΐου του 1957, τα στρατεύματα υπέρ του Σαμούν σκότωσαν επτά και τραυμάτισαν εβδομήντα τρεις διαδηλωτές στη Βηρυτό και τον επόμενο μήνα οι ηγέτες της αντιπολίτευσης υποστήριξαν ότι ο Σαμούν "είχε αγοράσει τόσες πολλές ψήφους και είχε καταστρέψει τόσες πολλές περιφέρειες που η ψηφοφορία δεν θα είχε νόημα". Οι εκλογές ήταν μια αμερικανική επιτυχία, καθώς 53 στους 66 βουλευτές υποστήριξαν τον Σαμούν. Οι ΗΠΑ συνέχισαν να παρέχουν βοήθεια στον Σαμούν, φοβούμενοι την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης και της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας στην περιοχή. Οι αντίπαλοι του Σαμούν υποστήριξαν ότι οι εκλογές ήταν άκυρες και έπρεπε να διεξαχθούν εκ νέου.
Στις 8 Μαΐου 1958, ένας Λιβανέζος δημοσιογράφος, ο Νασίμπ αλ Μετνί, δολοφονήθηκε στο γραφείο του στη Βηρυτό. Μετά από αυτό το περιστατικό σημειώθηκαν έντονες διαδηλώσεις στη Βηρυτό και στην Τρίπολη.
Αυξανόμενες εντάσεις
Την 1η Φεβρουαρίου 1958, η Συρία και η Αίγυπτος ενώθηκαν, σχημάτισαν την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία. Οι ΗΠΑ φοβήθηκαν αρχικά ότι το νέο έθνος θα γινόταν η κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή, αλλά το αναγνώρισαν στις 25 Φεβρουαρίου αφού αποφάσισαν ότι το Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία θα μπορούσε να είναι επωφελές για την ανάσχεση της εξάπλωσης του κομμουνισμού και τη συγκράτηση του Νάσερ. Ο Σαμούν και ο Σαρλ Μαλίκ ανησύχησαν ότι ο κίνδυνος ανατροπής στον Λίβανο από την ΗΑΔ ήταν άμεσος και ζήτησαν αμερικανική βοήθεια.
Οι εντάσεις αυξάνονταν στον Λίβανο στις αρχές του 1958. Αν και η θητεία του Σαμούν θα είχε λήξει στις 23 Σεπτεμβρίου 1958, σκόπευε να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για πρόεδρος, κάτι που δεν επιτρεπόταν στο Σύνταγμα του Λιβάνου, και ζήτησε την αμερικανική υποστήριξη στην προσπάθειά του. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες φοβούνταν ότι ένα κίνημα κατά του Σαμούν θα μπορούσε να βλάψει τα συμφέροντά τους στην περιοχή, ήταν απρόθυμες να αποσύρουν την υποστήριξή του, καθώς ο Φουάντ Σεχάμπ, ο αρχηγός του επιτελείου του Λιβανικού Στρατού, ήταν ο πιο πιθανός για να διαδεχθεί τον Σαμούν. Ο Ρόμπερτ ΜακΚλίντοκ, Αμερικανός πρεσβευτής στον Λίβανο, περιέγραψε τον Σεχάμπ ως ένα ουδέτερο όσπριο που θα απαιτούσε προσεκτικό κλάδεμα για να αναπτυχθεί προς τη σωστή κατεύθυνση. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ δεν υποστήριξαν επίσημα την προσπάθεια του Σαμούν.
Οι διαμαρτυρίες από διάφορες ομάδες -κυρίως Σουνίτες και Δρούζοι- ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο κατά του Σαμούν, ο οποίος είχε επίσης ευθυγραμμιστεί υπέρ των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ενέργειες που οι διαδηλωτές θεωρούσαν παραβιάσεις του Εθνικού Συμφώνου. Οι διαδηλώτες διαμαρτυρήθηκαν επίσης ότι ο Σαμούν δεν είχε επιτρέψει στον Λίβανο να ενταχθεί στην ΗΑΔ. Οι διαδηλωτές ένιωσαν ότι ο Σαμούν δεν ήταν διατεθειμένος να τροποποιήσει την εξωτερική του πολιτική εκτός και αν αναγκαζόταν. Οι εντάσεις μεταξύ Μαρωνιτών Χριστιανών και Αράβων Μουσουλμάνων συνέχισαν να αυξάνονται μετά τη δολοφονία του Νασίμπ αλ Μετνί στις 8 Μαΐου. Ο Μετνί ήταν ο συντάκτης της Al Telegraf και είχε ασκήσει κριτική στην κυριαρχία του Σαμούν. Οι μάχες ξέσπασαν στους δρόμους της Βηρυτού καθώς ένας μουσουλμανικός όχλος έκαψε τη βιβλιοθήκη της Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ. Αυξημένες εντάσεις υπήρχαν σε όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της κοιλάδας Μπεκάα, όπου σιίτες μαχητές λάμβαναν όπλα από τη Συρία. Οι New York Times χρονολόγησαν την έναρξη μιας επίσημης ένοπλης εξέγερσης στις 10 Μαΐου 1958. Ο Σαμούν ζήτησε αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στις αρχές Μαΐου ενάντια στην απειλή για την εξουσία του υπό το Δόγμα Αϊζενχάουερ, αν και ο ΜακΚλίντοκ σημείωσε ότι υπήρχε απουσία απροκάλυπτης κομμουνιστικής επιθετικότητας.
Ο Νάσερ, άρχισε να καλεί δημόσια για αραβική ενότητα. Διάφορα έθνη, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, κατηγόρησαν τις ενέργειες του Νάσερ για την αύξηση της σεχταριστικής αναταραχής και η λιβανική κυβέρνηση υπέβαλε επίσημη καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις 22 Μαΐου 1958, κατηγορώντας τον για ανάμειξη στις υποθέσεις του έθνους. Το ΣΑΗΕ εξέδωσε ψήφισμα στις 11 Ιουνίου 1958 που συνιστούσε την αποστολή μιας ομάδας στον Λίβανο για να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξει παράνομη διείσδυση προσωπικού ή προμήθεια όπλων ή άλλου υλικού πέρα από τα σύνορα του Λιβάνου. Μια «ομάδα των τριών» — Galo Plaza, Rajeshwar Dayal και Odd Bull — Νταγκ Χάμαρσκελντ, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, και μέλη του Οργανισμού Εποπτείας Εκεχειρίας των Ηνωμένων Εθνών εστάλησαν σύντομα στον Λίβανο για να σχηματίσουν την Ομάδα Παρατήρησης των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο.
Επιχείρηση Μπλε Νυχτερίδα
400px|μικρογραφία|Αμερικανοί πεζοναύτες σε περιπολία στη Βηρυτό Ο Αϊζενχάουερ απάντησε εξουσιοδοτώντας την Επιχείρηση Μπλε Νυχτερίδα στις 15 Ιουλίου 1958, στην πρώτη εφαρμογή του Δόγματος Αϊζενχάουερ στην οποία οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι θα παρέμβουν για να προστατεύσουν καθεστώτα που θεωρούσαν ότι απειλούνταν από τον διεθνή κομμουνισμό. Στόχος της επιχείρησης ήταν να ενισχυθεί η φιλοδυτική λιβανική κυβέρνηση του Σαμούν από την εσωτερική αντιπολίτευση και τις απειλές από τη Συρία και την Αίγυπτο. Το σχέδιο ήταν να καταληφθεί και να ασφαλιστεί το Διεθνές Αεροδρόμιο της Βηρυτού, λίγα μίλια νότια της πόλης, και στη συνέχεια να ασφαλιστεί το λιμάνι της Βηρυτού και οι προσεγγίσεις προς την πόλη.
Η δομή διοίκησης για την Επιχείρηση Μπλε Νυχτερίδα ήταν η εξής: η διοίκηση του Αϊζενχάουερ σε στρατηγικό επίπεδο. Η Ειδική Διοίκηση της Μέσης Ανατολής (SPECCOMME, μία «διπλή αρμοδιότητα» για τον Ανώτατο Διοικητή, των Ναυτικών Δυνάμεων των ΗΠΑ, τον Ανατολικό Ατλαντικό και τη Μεσόγειο) σε επιχειρησιακό επίπεδο, ο 6ο Στόλος των Ηνωμένων Πολιτειών, με τα αεροπλανοφόρα USS Saratoga, USS Essex και USS Σφήκα, τα καταδρομικά USS Des Moines και USS Boston, και δύο μοίρες αντιτορπιλικών, συμπεριλαμβανομένου των USS Leary, USS Vesole και USS William M. Wood. Στα τέλη Ιουνίου, το Essex και το Boston αγκυροβολήσαν στον Πειραιά, στην Ελλάδα, ενώ το Des Moines, ήταν στο Villefranche-sur-Mer, στη Γαλλία. Οι χερσαίες δυνάμεις περιλάμβαναν τη 2η Προσωρινή Πεζοναυτική Δύναμη (Task Force 62) και την Ομάδα Κρούσης 201 του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών σε τακτικό επίπεδο. Καθένα από αυτά τα τρία στοιχεία επηρέασε το Επιχειρησιακό Σχέδιο 215-58 και την εκτέλεσή του.
μικρογραφία|Επίκαιρα του Αϊζενχάουερ για τον Λίβανο Στην επιχείρηση συμμετείχαν περισσότεροι από 14.000 άνδρες, μεταξύ των οποίων 8.509 μέλη του αμερικανικού στρατού, ένα σώμα από την 1η Αερομεταφερόμενη Ομάδα Μάχης, η 187η μονάδα Πεζικού από την 24η Μεραρχία Πεζικού και 5.670 αξιωματικούς και άνδρες του Σώματος Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2ο τάγμα και το 8ο των πεζοναύτων έφτασε στις 16 Ιουλίου μετά από 54ωρη αερομεταφορά από το Τσέρι Πόιντ της Βόρειας Καρολίνας. Υποστηρίχθηκαν από στόλο 70 πλοίων και 40.000 ναυτών. Στις 16 Ιουλίου 1958, ο ναύαρχος Τζέιμς Χολογουέι, καθώς και οι ανώτατοι επικεφαλής των δυνάμεων, πέταξαν από το Λονδίνο στο αεροδρόμιο της Βηρυτού και επιβιβάστηκαν στο USS Taconic από τοοποίο διέταξαν το υπόλοιπο της επιχείρησης. Οι ΗΠΑ απέσυραν τις δυνάμεις τους στις 25 Οκτωβρίου 1958.
Ο Αϊζενχάουερ έστειλε τον διπλωμάτη Ρόμπερτ Ντάνιελ Μέρφι στον Λίβανο ως προσωπικό του εκπρόσωπο. Ο Μέρφι έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να πείσει και τις δύο πλευρές της σύγκρουσης να καταλήξουν σε συμβιβασμό εκλέγοντας τον μετριοπαθή χριστιανό στρατηγό Φουάντ Σεχάμπ ως νέο πρόεδρο, αλλά επιτρέποντας στον Σαμούν να συνεχίσει στην εξουσία μέχρι το τέλος της θητείας του, στις 22 Σεπτεμβρίου.
Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Ρασίντ Καράμι σχημάτισε κυβέρνηση εθνικής συμφιλίωσης μετά το τέλος της κρίσης του 1958.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαμεσολαβητικοί πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία του Λιβάνου
Δήμος Ποταμιάς Ευρυτανίας
Ο Δήμος Ποταμιάς ήταν καποδιστριακός δήμος και νυν δημοτική ενότητα του καλλικρατικού δήμου Καρπενησίου. Βρίσκεται στα νότια του νομού Ευρυτανίας και είχε σαν έδρα το Μεγάλο Χωριό. Ήταν ημιορεινός δήμος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 1.933 κατοίκους και έκταση 126.192 στρέμματα.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο δήμος περιελάμβανε 10 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποταμιάς *
Ω! Καρμέλα
Πλοκή
Ένα μπουλούκι κωμικών προσπαθεί να διασκεδάσει τους στρατιώτες του δημοκρατικού στρατού κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η Καρμέλα, ο Παουλίνο κι ο Γκουστάβετε, κατευθύνονται προς τη Βαλένθια αλλά μπαίνουν κατά λάθος στην περιοχή του εθνικού στρατού, όπου πιάνονται αιχμάλωτοι. Ο μόνος τρόπος για να σώσουν την ζωή τους είναι να δώσουν μια παράσταση για μια ομάδα στρατιωτικών, πράγμα που αντιτίθεται στην ιδεολογία τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τον Ισπανικό εμφύλιο Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βραβείο Γκόγια καλύτερης ταινίας Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Δήμος Ήλιδας
Ο Δήμος Ήλιδας είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αμαλιάδας και Πηνείας. Η έκταση του Δήμου είναι 401,9 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 32.219 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ως έδρα του δήμου έχει οριστεί η Αμαλιάδα.
Διοικητική διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονται οι παρακάτω πόλεις και οικισμοί του πρώην Δήμου Πηνείας:
Αθλητισμός
Στον δήμο εδρεύουν 14 ποδοσφαιρικοί σύλλογοι. Σε παρένθεση αναγράφεται η κατηγορία στην οποία αγωνίζονται κατά την περίοδο 2011-2012 :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η *
Λιμογάρδι Φθιώτιδας
Η Λιμογάρδι είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Λιμογάρδι βρίσκεται στους νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 730 μέτρα και σε απόσταση 19 χλμ. ΒΑ. από τη Λαμία. Βόρεια του χωριού στην τοποθεσία «Παλιο - Λιμογάρδι» σε λόφο με υψόμετρο 850 μέτρων υπάρχουν τα ερείπια ακροπόλεως και κυκλώπειου τείχους αρχαίας πόλης. Η συνολική περιοχή, έκτασης 46.000 τ.μ., έχει κηρυχθεί από το 1963 αρχαιολογικός χώρος και πιθανολογείται ότι πρόκειται για το αρχαίο Ναθράκιον και την ακρόπολη της Φθίας. Αναφέρεται ως οικισμός από την περίοδο της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κορωνείας. Από το 1951 με το ΦΕΚ 27Α - 24/01/1951 και μέχρι το 1983 ήταν έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αγία Παρασκευή, την Αγραδούλα και το Παλαιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Παρασκευής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 6 κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 35.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Μαίρη Γουίτλεϊ
Η Μαίρη Γουίτλεϊ (Mary Whitley, γεννημένη ως Μαίρη Αϊόνα Μαργαρίτα Κέιμπριτζ Mary Ilona Margaret Cambridge, 24 Σεπτεμβρίου 1924 - 13 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Βρετανίδα ευγενής και δεύτερη εξαδέλφη της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.
Βιογραφία
Στις 9 Νοεμβρίου 1951 παντρεύτηκε τον Πέτρο Γουίτλεϊ στο Λίλαντ Χάουζ του Σόμερσετ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου 1999 σε ηλικία 75 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
Δημήτρης Μπίρμπας
Ο Δημήτρης Μπίρμπας (γεν. Αθήνα, 29 Νοεμβρίου 1958) είναι Έλληνας πολιτικός, ιδρυτικό μέλος του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος βουλευτής (2007) επικεφαλής της δημοτικής παράταξης "Ανάπλαση Αιγάλεω" και 17ος κατά χρονολογική σειρά δήμαρχος Αιγάλεω από 1 Σεπτεμβρίου 2014 έως τις 31 Αυγούστου 2019. Επικράτησε τόσο στον πρώτο, όσο και στο δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών του 2014, κατακτώντας ποσοστό που ξεπέρασε το 60%, ένα από τα μεγαλύτερα που έχουν καταγραφεί ποτέ στην πόλη της δυτικής Αθήνας στα χρονικά και εκλέγοντας 25 δημοτικούς συμβούλους.
Ο Δημ. Μπίρμπας συμμετείχε από πολύ νέος στο μεταπολιτευτικό μαθητικό κίνημα της πόλης του, όπως και στο σπουδαστικό κίνημα, ως μέλος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, αλλά έδρασε επίσης και ως συνδικαλιστής.
Πτυχιούχος τεχνολόγος γραφικών τεχνών του ΤΕΙ Αθήνας, έχει εργαστεί ως ωρομίσθιος καθηγητής ΤΕΙ σε τομείς πώλησης και διαφήμισης και στον ΟΕΔΒ. Σήμερα υπηρετεί ως υπάλληλος στο ΥΠΕΠΘ. Ήταν εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος επί δημαρχίας του Γιάννη Μυστακόπουλου, (1995-2002) και ακολούθως (2009 έως 2014). Έχει επίσης υπάρξει αντιδήμαρχος Αιγάλεω των τομέων αθλητισμού, πρασίνου, πολιτισμού, ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Υπηρέτησε ακόμη, σαν αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Δημοτικής Επιχείρησης, αντιπρόεδρος του Διαδημοτικού Κέντρου και του ΚΕΚ υποστήριξης γυναικών Δυτικής Αθήνας. Από το 2011 τυγχάνει μέλος της Εθνικής Αντιπροσωπείας στην Επιτροπή των Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (CoR), όπως και στέλεχος της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής, Αλληλεγγύης και Απασχόλησης της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας.
Έχει συμμετάσχει σε πολλές άλλες κοινωνικές, περιβαλλοντολογικές, εργατικές και πολιτικές επιτροπές σε διάφορα τοπικά, εγχώρια και ευρωπαϊκά όργανα και θεωρείται γνώστης της Ευρωπαϊκής/Κοινοτικής Νομοθεσίας και πραγματικότητας.
Διετέλεσε μέλος της κεντρικής πολιτικής επιτροπής του ΣΥΝ από το 1996 έως και το 2010 και ακολούθως του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου τυχαίνει επιπλέον μέλος της γραμματείας των τμημάτων τοπικής αυτοδιοίκησης και Ευρωπαϊκής Πολιτικής. Είναι επίσης, ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ.
Πηγή
Επίσημη ιστοσελίδα της Δημοτικής Παράταξης "ΑΝΑΠΛΑΣΗ Αιγάλεω"
Παραπομπή
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγάλεω
Σέλευκος Ε΄ Φιλομήτωρ
Ο Σέλευκος Ε' Φιλομήτωρ ήταν ηγεμόνας της Δυναστειας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία γιος του Δημητρίου Β' Νικάτορος και της Κλεοπάτρας Θεάς, και κυβέρνησε ένα εξαιρετικά περιορισμένο εδαφικά βασίλειο το 125 π.Χ. Το επώνυμο «Φιλομήτωρ» σημαίνει «αυτός που αγαπά τη μητέρα του».
Ο πατέρας του ανετράπη από τον Αλέξανδρο Β' Ζαβίνα, που ήταν πιόνι του φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Η' Φύσκονα. Κατόπιν ο Δημήτριος δολοφονήθηκε, πιθανώς υπό την ανοχή της συζύγου του, Κλεοπάτρας Θεάς, με την οποία οι σχέσεις του ήταν κάκιστες. Αμέσως ο Σέλευκος, όντας ο μεγαλύτερος ηλικιακά γιος του κάπου μεταξύ 15 και 20 ετών, διεκδίκησε το στέμμα των Σελευκιδών. Ωστόσο αυτό ήταν ολέθριο λάθος καθώς δεν συμβουλεύτηκε πρώτα τη μητέρα του και ακλόνητη βασίλισσα της Συρίας εδώ και πάρα πολλά χρόνια (και βασιλείς), Κλεοπάτρα Θεά. Η τελευταία δεν τον συγχώρεσε και υποκινούμενη είτε από μίσος είτε από φόβο μήπως την εκδικηθεί για το θάνατο του πατέρα του, διέταξε τη δολοφονία του Σέλευκου το 125 π.Χ., ώστε να ανεβάσει στο θρόνο το δεύτερο γιο της με το Δημήτριο, τον Αντίοχο Η' Γρυπό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Χρήστος Μαρκογιαννάκης
Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης είναι Έλληνας πολιτικός και εισαγγελέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νέο Χωριό Αποκορώνου Χανίων το 1947.
Σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε εισαγγελέας στο διάστημα 1972-1980, αντιπρόεδρος της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής (ΝΟΔΕ) Χανίων 1980-1984 και δημοτικός σύμβουλος Χανιών 1986-1989.
Από το 1989 εκλέγεται συνεχώς βουλευτής Χανίων με τη Νέα Δημοκρατία. Διετέλεσε Υφυπουργός Δημόσιας Τάξης την περίοδο 2004-2006 και πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου.
Στις 10 Ιανουαρίου 2006 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη θέση του υφυπουργού Δημόσιας Τάξης όταν δημοσιοποιήθηκαν συνομιλίες του στις οποίες εκφραζόταν υβριστικά και απαξιωτικά για τον τότε Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτρη Λινό.
Τον Ιανουάριο του 2009 διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, οπότε και έληξε η θητεία της κυβέρνησης Καραμανλή.
Κοινοβουλευτικές Δραστηριότητες
Εξελέγη βουλευτής Χανίων με τη Ν.Δ. στις εκλογές του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), του 1990, του 1993, του 1996 του 2000, του 2004, του 2007 και του 2009.
Στις Εκλογές του Μαΐου 2012, δεν κατάφερε να εκλεγεί με την Δημοκρατική Συμμαχία, ωστόσο επανεξελέγη τον Ιούνιο με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο επέστρεψε στη Βουλή ένα μήνα αργότερα μετά την κοινή κάθοδο Δημοκρατικής Συμμαχίας με την Νέα Δημοκρατία. Τότε προτάθηκε και εξελέγη Γ' Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Στις Εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 δεν εξελέγη μιας και η ΝΔ δεν εξέλεξε κανένα βουλευτή στο νομό Χανίων.
Για τις εκλογές του 2019 εξεδήλωσε ενδιαφέρον για να είναι υποψήφιος με την ΝΔ στον νομό Χανίων, ως διατελέσας βουλευτής πρίν το 2015, ωστόσο ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης απέρριψε την υποψηφιότητα του, με αποτέλεσμα η επαρχία Αποκορώνου να μείνει χωρίς εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Μεϊμάρογλου, με την οποία έχει αποκτήσει 3 παιδιά. Τον Ιούνιο του 2016, αποφασίστηκε η παραπομπή του σε δική για την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη (ο οποίος βασανιζόταν συστηματικά από bullies στην Σχολή φοίτησής του στα Ιωάννινα), με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας και παράβαση καθήκοντος. Το τριμελές εφετείο πλημμελημάτων Ιωαννίνων τον απάλλαξε, τελικά, από τις κατηγορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίας Τάξης Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Χώρος (μαθηματικά)
Ο χώρος στα μαθηματικά, είναι ένα σύνολο που επιπροσθέτως έχει κάποια μαθηματική δομή.
Στα αρχαία μαθηματικά, ο «χώρος» ήταν μια γεωμετρική αφαίρεση του τρισδιάστατου χώρου που παρατηρείται στην καθημερινή ζωή. Η αξιωματική μέθοδος ήταν το κύριο εργαλείο έρευνας από τον Ευκλείδη (περίπου το 300 π.Χ.). Η μέθοδος των συντεταγμένων (Αναλυτική γεωμετρία) εγκρίθηκε από τον Ρενέ Ντεκάρτ το 1637. Εκείνη την εποχή, τα γεωμετρικά θεωρήματα αντιμετωπίστηκαν ως απόλυτη αντικειμενική αλήθεια δυνάμενα να γίνουν γνωστά μέσω της διαίσθησης και της λογικής, παρόμοια με τα αντικείμενα της φυσικής επιστήμης. Τα δε αξιώματα αντιμετωπίστηκαν ως προφανείς επιπτώσεις των ορισμών.
Τα σύγχρονα μαθηματικά αντιμετωπίζουν τον «χώρο» αρκετά διαφορετικά σε σχέση με τα κλασικά μαθηματικά. Οι μαθηματικοί χώροι συχνά σχηματίζουν κάποια ιεραρχία, δηλαδή, ένας χώρος μπορεί να κληρονομήσει όλα τα χαρακτηριστικά ενός μητρικού χώρου. Για παράδειγμα, όλοι οι χώροι με εσωτερικό γινόμενο είναι επίσης χώροι με νόρμα, επειδή το εσωτερικό γινόμενο επάγει μια νόρμα, έτσι ώστε:
Πηγές
Κατηγορία:Μαθηματική ορολογία Κατηγορία:Θεωρία συνόλων