cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πσέμισλ Β΄
Βιογραφία
Κατά την πρώτη περίοδο της εξουσίας του ασχολήθηκε με τοπικά ζητήματα, πρώτα συνεργαζόμενος και μετά ανταγωνιζόμενος τον Ερρίκο Δ΄ τον Ενάρετο δούκα της Σιλεσίας-Βρότσλαφ. Η πολιτική αυτή προκάλεσε την εξέγερση της εξέχουσας οικογένειας των Ζάρεμπα και την προσωρινή απώλεια τού Βιέλουν.
Ήταν ο τελευταίος του κλάδου της Μεγάλης Πολωνίας. Συνεργάστηκε με τον Γιάκουμπ Σβίνκα αρχιεπίσκοπο τού Γκνιέζνο, ζητώντας την ενοποίηση των πριγκιπάτων τού Οίκου των Πιαστ. Απροσδόκητα το 1290 με τη διαθήκη τού Ερρίκου Δ΄ κατάφερε να αποκτήσει το δουκάτο της Κρακοβίας και έτσι τον τίτλο τού υψηλού δούκα της Πολωνίας. Δεν είχε όμως αρκετή υποστήριξη από τους τοπικούς ευγενείς, που υποστήριζαν άλλο μέλος τού Οίκου, τον Βλάντισλαφ Α΄ τον βραχύ και επιπλέον είχε να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες απειλές τού Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας. Έτσι τελικά αποφάσισε να αποσυρθεί από τη Μικρότερη Πολωνία, που από τότε υπήχθη στον Οίκο των Πρεμυσλιδών.
Το 1293 χάρη στη μεσολάβηση τού αρχιεπισκόπου τού Γκνιέζνο, ήλθε σε συμμαχία με τον Βλάντισλαφ Α΄ τον βραχύ και τον Καζιμίρ Β΄ δούκα της Βέντσιτσα. Ο αντι-Βοημικός αυτός συνασπισμός είχε στόχο την ανακατάληψη της Κρακοβίας, που την κατείχε ο Βεγκέσλαος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουντγκάρντα, κόρη τού Ερρίκου Α΄ τού Προσκυνητή κυρίου τού Μεκλεμβούργου. Το 1283 απεβίωσε η Λουντγκάρντα, χωρίς απογόνους.
Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς
Ο Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς (Mustafa Reşit Paşa) ήταν Τούρκος πολιτικός και διπλωμάτης, και ο αρχιτέκτονας των Οθωμανικών Μεταρρυθμίσεων, γνωστών ως Τανζιμάτ.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1779 και ασχολήθηκε με την πολιτική σε νεαρή ηλικία, με αποτέλεσμα να αναρριχηθεί γρήγορα τα δημόσια αξιώματα και να γίνει Πρέσβης της Υψηλής Πύλης στο Παρίσι (1834), Λονδίνο (1836), Υπουργός Εξωτερικών (1837), και πάλι Πρέσβης στο Λονδίνο (1838) και το Παρίσι (1841). Το 1843 διορίστηκε Βαλής της Ανδριανούπολης (Κυβερνήτης), αν και επέστρεψε ως Πρέσβης στο Παρίσι την ίδια χρονιά. Μεταξύ των ετών 1845 και 1857 διορίστηκε έξι φορές Μεγάλος Βεζίρης.
Πσέμισλ Β΄
Οικογένεια
Το 1292 η Ριτσέζα απεβίωσε και ο Πσέμισλ Β΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Μαργαρίτα των Ασκάνια, κόρη τού Αλβέρτου Γ΄ μαργράβου τού Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ, η οποία απεβίωσε το 1315. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς
Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες του καιρού του, και γεννημένος επαναστάτης που πίστευε στην αναδιοργάνωση και τον εκσυγχρονισμό της Οθωμανικης Αυκρατορίας.
Πσέμισλ Β΄
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς
Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στις 7 Ιανουαρίου του 1858.
Υπήρξε φίλος και προστάτης του Εθνικού Ευεργέτη Σαράντη Αρχιγένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Οθωμανοί διπλωμάτες
Γεράσιμος Γούναρης
Ο Γεράσιμος Γούναρης υπήρξε Έλληνας λόγιος ιερομόναχος του 18ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Ούγος Β΄ της Βουργουνδίας
thumb|right|150px|Ανδριάντας του Ούγου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Ο Ούγος Β΄ της Βουργουνδίας (γαλ.: Hugues II de Bourgogne, 1085 - 6 Φεβρουαρίου 1143) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν δούκας της Βουργουνδίας (1103 - 1143).
Βιογραφία
Ο Ούγος Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Εύδη A΄ δούκα της Βουργουνδίας και της συζύγου του Σίβυλλας της Βουργουνδίας. Ο Ούγος Β΄ επελέγη για την θέση του φρουρού στο μοναστήρι του Σαν Μπενίν, θέση που διατηρήθηκε και από τους απογόνους του τον 12ο αιώνα.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Φελίτσια-Ματθίλδη του Μαγιέν, κόρη του Γκωθιέ κόμη του Μαγιέν και της Αδελίνας του Πρεσλ, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας
Πλέι-Οφ NBA 1964
Τα πλέι-οφ του 1964 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1963-64 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μπόστον Σέλτικς να επικρατούν των Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς με 4-1 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή. Αυτός ήταν ο έκτος συνεχόμενος και ο έβδομος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς.
Ήταν επίσης η πρώτη παρουσία των Φιλαδέλφεια 76ερς σε πλέι-οφ μετά τη μετακόμισή τους στην πόλη της Φιλαδέλφεια.
Ημιτελικοί Δυτικής κατηγορίας
(2) Σαιντ Λούις Χοκς vs. (3) Λος Άντζελες Λέικερς:
Ημιτελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(2) Σινσινάτι Ρόγιαλς vs. (3) Φιλαδέλφεια 76ερς:
Τελικοί Δυτικής κατηγορίας
(1) Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς vs. (2) Σαιντ Λούις Χοκς:
Τελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(1) Μπόστον Σέλτικς vs. (2) Σινσινάτι Ρόγιαλς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1964 Πλει-Οφ
Σεργκέι Μπαγκάπς
Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Μπαγκάπς (Sergei Vasilyevich Bagapsh, στα αμπχαζιανά Сергеи Багаҧшь) ήταν πολιτικός από το μη αναγνωρισμένο διεθνώς κράτος της Αμπχαζίας, Πρόεδρος από το 2005 ως το θάνατό του, το 2011. Την περίοδο από το 1997 μέχρι το 1999 χρημάτισε Πρωθυπουργός. Η Αμπχαζία αναγνωρίζεται διεθνώς ως de jure τμήμα της Γεωργίας. Ο Μπαγκάμπς επανεξελέγη πρόεδρος το 2009.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου του 1949 στο Σοχούμι.
Πριν από το διορισμό του στην πρωθυπουργία, ο Μπαγκάπς ήταν επιχειρηματίας, πρώην πρώτος Γραμματέας της Αμπχαζιανής Κομσομόλ και μόνιμος αντιπρόσωπος της αμπχαζιανής ηγεσίας στη Μόσχα.
Ο Μπαγκάπς κυβέρνησε την Αμπχαζία σε εποχή που υπήρχε πραγματικός κίνδυνος για νέες συγκρούσεις με τη Γεωργία. Επίσης ηγήθηκε της Αμπχαζίας και ως αυτονομιστής.
Κρίση με Γεωργία
Το Μάιο του 1998 κορυφώθηκε η κρίση ανάμεσα στη Γεωργία και στην Αμπχαζία. Έντονες συγκρούσεις ξέσπασαν στην περιοχή Γκάλι, στις οποίες τραυματίστηκαν αρκετά άτομα. Η εξόριστη κυβέρνηση στην Τυφλίδα παρέταξε στρατεύματα στα σύνορα. Σε έναν «Πόλεμο των Έξι Ημερών» πάνω από 30.000 Γεωργιανοί πρόσφυγες εγκατέλειψαν τις εστίες τους και πέρασαν τα σύνορα φτάνοντας στην πόλη Ζουγκντίντι.
Το καλοκαίρι του 2008 επιδεινώθηκαν οι σχέσεις της αποσχισθείσας δημοκρατίας με το καθεστώς της Τιφλίδας. Ο αυτονομιστής ηγέτης, κατηγόρησε τη Γεωργία ότι σχεδίαζε να καταλάβει την Αμπχαζία με βίαια μέσα, νωρίτερα μέσα στη χρονιά, όμως η επιχείρηση δεν εκτελέστηκε. Η Μόσχα από την πλευρά της εξέφρασε την ανησυχία της ότι ένας νέος πόλεμος θα μπορούσε να ξεσπάσει στην περιοχή. Ο Αμπχάζιος πρόεδρος απέρριψε στις 18 Ιουλίου του 2008 το ειρηνευτικό σχέδιο που πρότεινε η Γερμανία. Το σχέδιο προέβλεπε μεταξύ άλλων και επιστροφή των 250.000 Γεωργιανών προσφύγων που βρίσκονται στο έδαφος της αποσχισθείσας δημοκρατίας.
Ανέλιξη στην προεδρία
Ο Μπαγκάπς ήταν υπουργός Ενέργειας όταν πρόβαλε ως πιθανός υποψήφιος της Αντιπολίτευσης λίγο πριν από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2004. Στις 20 Ιουλίου του 2004, τα δύο κύρια κινήματα της Αντιπολίτευσης, τα Amtsakhara και Ενωμένη Αμπχαζία, τον επέλεξαν για κοινό υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές του Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς. Οι εκλογές εκείνες δεν αναγνωρίστηκαν από τη Διεθνή Κοινότητα. Ο Μπαγκάπς πέτυχε να διακριθεί και μάλιστα επί των άλλων φερέλπιδων πολιτικών, μεταξύ των οποίων και ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Σάμπα.
Αρχικά, η Εφορευτική Επιτροπή είχε ανακοινώσει ότι ο νικητής των εκλογών του 2004 ήταν ο Ραούλ Χατζίμπα. Αργότερα όμως το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι νικητής ήταν ο Μπαγκάπς με 50,3% των ψήφων. Έπειτα, το δικαστήριο ανέτρεψε την προηγούμενη απόφασή του, υποκύπτοντας σε εκδηλώσεις βίας από υποστηρικτές του Χατζίμπα. Ο Μπαγκάπς με τους υποστηρικτές του απείλησαν να διοργανώσουν τη δική τους τελετή ορκωμοσίας, στις 6 Δεκεμβρίου του 2004.
Ωστόσο, στις αρχές Δεκεμβρίου, οι δύο αντίπαλοι ένωσαν τις δυνάμεις τους και συμφώνησαν να σχηματίσουν κυβέρνηση εθνικής ενότητας στο μέλλον. Οι νέες εκλογές διεξήχθησαν στις 12 Ιανουαρίου του 2005. Ο Μπαγκάπς έγινε Πρόεδρος με 91,5% των ψήφων και ο Χατζίμπα κατήλθε για αντιπρόεδρος.
Παραπομπές
Μπαγκαπς Μπαγκα
832
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 832 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γραφείο εκλογών
Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία το Γραφείο εκλογών είναι ένα ειδικό γραφείο εξυπηρέτησης της διενέργειας εκλογών, που λειτουργεί στην περιφερειακή ενότητα της έδρας κάθε νομού.
Τα Γραφεία εκλογών είναι τα «καθ΄ ύλην» αρμόδια για τον χειρισμό θεμάτων που άπτονται στις αρμοδιότητες των αντιπεριφερειαρχών και του περιφερειάρχη Αττικής αν πρόκειται για την περιφέρεια Αττικής κατά τις διατάξεις της εκλογικής νομοθεσίας. Συγκεκριμένα, τα γραφεία αυτά τηρούν αλλά και θέτουν στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου βουλευτή, ευρωβουλευτή, ή υποψήφιου βουλευτή ή υποψήφιο περιφερειακών ή δημοτικών εκλογών και μόνο για τις περιοχές που εκλέγονται ή είναι υποψήφιοι), καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου, τους οριστικούς εκλογικούς καταλόγους των Δήμων, τους οποίους έχει προηγουμένως αποστείλει σ΄ αυτούς το Υπουργείο Εσωτερικών.
Σημειώνεται ότι για την παραπάνω διάθεση αντιτύπων εκλογικών καταλόγων καταβάλλεται αντίτιμο υπέρ του δημοσίου που ορίζεται κάθε φορά από τον Υπουργό Εσωτερικών. Η χρησιμοποίηση των παραπάνω από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ή για σκοπό μη εκλογικό απαγορεύεται αυστηρά. Οι δε παραβάτες τιμωρούνται με φυλάκιση από τρεις μήνες μέχρι τρία χρόνια με στέρηση αξιωμάτων και θέσεων εφόσον κατέχουν.
Πηγές
Κατηγορία:Εκλογές
Παναγιώτης Λαμπρίας
Ο Παναγιώτης (Τάκης) Λαμπρίας (1926 - 3 Μαρτίου 2001) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.
Βιογραφία
Από το 1974 ως το 1977 ήταν υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος, ενώ από το 1984 ως το 1999 ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989 Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
835
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 835 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μαίρη Μακ Αλίς
Η Μέρι Μακ Αλίς (Mary Patricia McAleese, 27 Ιουνίου 1951) είναι Ιρλανδή πολιτικός, δικηγόρος και δημοσιογράφος, η οποία εξελέγη ως πρόεδρος της Ιρλανδικής Δημοκρατίας. Έγινε έτσι η 8η Πρόεδρος της Ιρλανδίας, διαδεχόμενη στις 11 Νοεμβρίου του 1997 την Μαίρη Ρόμπινσον. Επανεξελέγη το 2004 και παρέμεινε στη θέση της μέχρι τον Οκτώβριο του 2011, όταν και παρέδωσε τη θέση του Προέδρου στον Μάικλ Ντ. Χίγκινς.
Βιογραφία
Η Μαίρη Πατρίσια Λέναχαν (Mary Patricia Leneghan) γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αρντόιν του Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας στις 27 Ιουνίου του 1951 και είναι σύζυγος του Μάρτιν Μακ Αλίς. Οι γονείς της αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή όταν ξέσπασαν οι θρησκευτικές ταραχές. Έγινε καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Ποινικολογίας και αργότερα εργάστηκε ως νομική σύμβουλος, δημοσιογράφος και δικηγόρος.
Προεδρία
Εξελέγη πρόεδρος για πρώτη φορά το 1997, με αντιπάλους στις εκλογές την Μαίρη Μπανότι του Φίνε Γκελ, τον Άντι Ρος και δύο ανεξάρτητους, τους Ντάνα Ρόουζμερι Σκάλον (Dana Rosemary Scallon) και Ντέρεκ Νάλι (Derek Nally). Στις 11 Νοεμβρίου του 1997 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου και ήταν η πρώτη φορά που μία γυναίκα διαδεχόταν μια άλλη γυναίκα (την Μαίρη Ρόμπινσον) στο αξίωμα του αρχηγού κράτους σε οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο. Την 1η Οκτωβρίου του 2004 και χωρίς αντίπαλο ανακηρύχθηκε ξανά Πρόεδρος για μια ακόμα επταετή θητεία. Από τις 19 Νοεμβρίου του 2005 είναι η μακροβιότερη γυναίκα αρχηγός κράτους στον κόσμο, ύστερα από την αποχώρηση της προέδρου της Σρι Λάνκα, Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα. Είναι μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Γυναικών Ηγετών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιρλανδίας
Λι Τσουν-τζε
Ο Λι Τσουν-τζε (κορεατικά: 이춘재, Χάντσα: 李春在, RR: Lee Chun-jae, MR: Lee Ch’un-chae, Ιανουάριος 1963) είναι Νοτιοκορεάτης κατά συρροή δολοφόνος, ο οποίος καταδικάστηκε μετά τη δολοφονία της νύφης του το 1994, ενώ αργότερα ομολόγησε ότι είχε δολοφονήσει κατά το παρελθόν άλλους 14 ανθρώπους, συμπερλιμβανομένων και 10 από την υπόθεση γνωστή και ως κατά συρροή δολοφονίες στη Χουασόνγκ, μεταξύ το 1986 και το 1991. Ο Λι καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία της νύφης του, με πιθανότητα να βγει στα 20 χρόνια. Για τις υπόλοιπες δολοφονίες που έκανε, αφού τις ομολόγησε το 2019, έγινε πραγραφή και δεν μπορεί να καταδικαστεί εκ νέου και για αυτές.
Κατά συρροή δολοφονίες στη Χουασόνγκ
Οι κατά συρροή δολοφονίες στη Χουασόνγκ (Κορεάτικα: 화성 연쇄 살인 사건; Χάντσα: 華 城 連鎖 殺人 事件; RR: hwaseong yeonswae sarin sageon) ήταν μια σειρά βιασμών και δολοφονιών που σημειώθηκαν στην αγροτική πόλη Χουασόνγκ στην επαρχία Γκιόνγκι-ντο μεταξύ 15 Σεπτεμβρίου 1986 και 3 Απριλίου 1991, ήτοι μία περίοδο τεσσάρων ετών και επτά μηνών. Τα θύματα ήταν όλες γυναίκες, οι οποίες βρέθηκαν δεμένες, βιασμένες και στις περισσότερες περιπτώσεις στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου με τα ίδια τους ρούχα, όπως καλσόν ή κάλτσες. Οι δολοφονίες πυροδότησαν τη μεγαλύτερη ποινική υπόθεση στη Νότια Κορέα με πάνω από 2 εκατομμύρια εργατοώρες για έρευνα και πάνω από 21.000 υπόπτους. Οι υποθέσεις παρέμειναν άλυτες για 30 χρόνια, έως ότου ο Λι Τσουν-τζε αναγνωρίστηκε ως ύποπτος το 2019 και ομολόγησε τέσσερις ανεξνιχνίαστες δολοφονίες που δεν αφορούσαν τις δολοφονίες στη Χουασόνγκ, με τις δέκα ωστόσο, να αφορούν αυτές.
Αυτές οι κατά συρροή δολοφονίες θεωρούνται οι πιο διάσημες στη σύγχρονη ιστορία της Νότιας Κορέας. Συγκρίνονται συχνά με εκείνα που διαπράχθηκαν από τον Zodiac στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρησίμευσαν ως έμπνευση για την ταινία Memories of Murder του 2003.
Προϊστορία
Η υπόθεση ξεκίνησε με την εξαφάνιση τη Lee Wan-im στις 15 Σεπτεμβρίου 1986, ενώ επέστρεψε στο σπίτι της αφού επισκέφτηκε την κόρη της. Το σώμα της βρέθηκε σε ένα λιβάδι στις 19 Σεπτεμβρίου 1986, στις 14:00, τέσσερις ημέρες μετά τη δολοφονία.ref name=":02" /> Ένα μήνα αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου 1986, η Park Hyun-sook εξαφανίστηκε αφού κατέβηκε από το λεωφορείο ενώ επέστρεφε στο σπίτι από το Σονγκτάν. Το σώμα της βρέθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1986, στις 14:50 σε ένα κανάλι. Δύο μήνες αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου 1986, η Kwon Jung-bon εξαφανίστηκε μπροστά από το σπίτι της. Το σώμα της βρέθηκε τρεις μήνες αργότερα στις 23 Απριλίου 1987, στις 14:00 σε ένα ανάχωμα.ref name=":02" />
Η τελευταία δολοφονία εκτιμήθηκε ότι έλαβε χώρα στις 21:00 στις 3 Απριλίου 1991. Η Kwon Soon-sang βρέθηκε νεκρή, αφού πρώτα βιάστηκε και στραγγαλίστηκε με το καλσόν της σε ένα λόφο.
Έρευνες
Η υπόθεση είναι διάσημη στην Κορέα επειδή είναι η πρώτη που αφορά κατά συρροή δολοφονίες. Περισσότεροι από 2 εκατομμύρια αστυνομικοί, αριθμός ρεκόρ για μία μόνο υπόθεση, κινητοποιήθηκαν για τη διερεύνηση των δολοφονιών. Επιπλέον, οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί πέρασαν 2 εκατομμύρια εργατοώρες για την υπόθεση. Ο συνολικός αριθμός των υπόπτων αυξήθηκε επίσης σε τεράστιο αριθμό, φτάνοντας τελικά συνολικά 21.280 άτομα. Επιπλέον, 40.116 άτομα έχουν αφήσει τα δακτυλικά τους αποτυπώματα, και 570 δείγματα DNA και 180 δείγματα μαλλιών αναλύθηκαν συνολικά.
Οι πρώτες πέντε δολοφονίες συνέβησαν σε ακτίνα 6 χιλιομέτρων στο Χουάσονγκ, προκαλώντας την αστυνομία να εξαπλωθεί σε ομάδες των δύο, κάθε 100 μέτρα, αλλά η επόμενη δολοφονία συνέβη όταν δεν υπήρχε αστυνομική παρουσία. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, φήμες λένε ότι ο δολοφόνος στόχευε γυναίκες που φορούσαν κόκκινα ρούχα τις βροχερές μέρες, η υπόθεση αυτή οδήγησε ορισμένες γυναίκες αστυνομικούς να φορούν κόκκινα ρούχα σε μια προσπάθεια να δελεάσουν τον δολοφόνο.
Ένα σκίτσο υπόπτου σχεδιάστηκε με βάση όσα θυμόταν ένας οδηγός λεωφορείου, που είδε έναν άνδρα να πηγαίνει στο λεωφορείο λίγο μετά την έβδομη δολοφονία στις 7 Σεπτεμβρίου 1988. Τα χαρακτηριστικά του υπόπτου, τα οποία περιγράφηκαν από τον οδηγό του λεωφορείου, ήταν παρόμοια με τις περιγραφές των επιζώντων που δέχτηκαν σεξουαλική επίθεση. Σύμφωνα με τα θύματα, ο ένοχος ήταν ένας λεπτός άντρας κάπου γύρω στα 25, με ύψος από 165 έως 170 εκατοστά, κοντά μαλλιά, χωρίς διπλά βλέφαρα και γαμψή μύτη. Επιπλέον, περιγράφηκε ότι έχει απαλά χέρια. Η αστυνομία δήλωσε επίσης ότι ο ύποπτος είχε τύπο αίματος "Β", αλλά το 2019, η αστυνομία αναγνώρισε ότι αυτό ήταν πιθανώς ανακριβές, επειδή ο Λι έχει τύπο αίματος "Ο".
Αναφορές λένε ν ότι τουλάχιστον τέσσερα άτομα, που θεωρώθηκαν ύποπτοι, αυτοκτόνησαν κατά τη δεκαετία του 1990, κι αφού διερευνήθηκαν οι υποθέσεις, φαίνεται πως είχαν κακοποιηθεί από την αστυονμία.
Αντίδραση κοινού
Η κυκλοφορία της ταινίας Memories of Murder το 2003, η οποία εμπνεύστηκε εν μέρει από τις δολοφονίες, προκάλεσε νέο ενδιαφέρον για την υπόθεση. Η δολοφονία μιας φοιτήτριας στο Χουάσονγκ το 2004 προκάλεσε επίσης νέο ενδιαφέρον και φόβους ότι ένας κατά συρροή δολοφόνος είχε επιστρέψει. Οι κατά συρροή δολοφονίες έγιναν πρωτοσέλιδα καθώς το καταστατικό των περιορισμών για τα πιο πρόσφατα θύματα επρόκειτο να λήξει στις 2 Απριλίου 2006. Για πρώτου βαθμού δολοφονία η παραγραφή ερχόταν στα 15 χρόνια, ενώ μετά από λίγο αυξήθηκε στα 25.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες εγκληματίες Κατηγορία:Κατά συρροή δολοφόνοι
Διαβόλου κάλτσα
Το Διαβόλου κάλτσα είναι μια κινηματογραφική κωμωδία που γυρίστηκε το 1961 σε σενάριο Πάνου Γλυκοφρύδη και σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.
Πλοκή
Ο Θωμάς Σκαρμούτσος (Νίκος Σταυρίδης) και ο Αγαμέμνων Μπουμπούνας (Παντελής Ζερβός), βιοτέχνες κατασκευής μαγιό βρίσκονται σε μεγάλο ανταγωνισμό. Έχουν δυο ανίψια, τη Ρένα (Άννα Φόνσου) και τον Τώνη (Ερρίκος Μπριόλας), που είναι μεταξύ τους ερωτευμένα, κάτι που επιτείνει την μεταξύ τους έχθρα. Η τετραπέρατη Ρένα, γνωστή και με το παρατσούκλι του τίτλου διαόλου κάλτσα, σκαρφίζεται ένα σχέδιο για να καταφέρει να παντρευτεί τον αγαπημένο της. Οι δυο τους εξαφανίζονται και οι θείοι τους τούς αναζητούν μέσω του ντετέκτιβ βαν Γκρέι (Θανάσης Βέγγος), οι έρευνες του οποίου όμως δεν αποδίδουν.
Στο μεταξύ, σε έναν διαγωνισμό που γίνεται για την ανάδειξη του καλύτερου μαγιό της χρονιάς, τα σχέδια του Τώνη αποσπούν το πρώτο βραβείο. Τότε, οι ανταγωνιστές θείοι αναγκάζονται να παραμερίζουν τις διαφορές τους και να συμφιλιωθούν προς χάριν του έρωτα των ανιψιών τους.
Παραγωγή
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1960-1961 κόβοντας 23.564 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 21η θέση ανάμεσα σε 58 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Στην ταινία περιέχονται εξωτερικά γυρίσματα στο Παλαιό Φάληρο.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τάκη Μωράκη Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Σπύρος Δεπούντης
Ο Σπύρος Δεπούντης (1918 - 2004) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο απο τα τσικό του Παναθηναϊκού αλλα κατέληξε στον Ολυμπιακό, αφού ο Παναθηναϊκός τον απέρριψε. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1946. Στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο ήταν πιλότος σε μαχητικά αεροσκάφη ενώ πολέμησε και στην Κορέα. Μετά το τέλος του πολέμου έγινε πιλότος της Ολυμπιακής. Φόρεσε 2 φορές την φανέλα της Εθνικής Ελλάδος.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ουρανία Δούκα
Η Ουρανία Δούκα υπήρξε Ελληνίδα παιδαγωγός του 19ου και 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Πατρίδα της ήταν η Σμύρνη, όπου γεννήθηκε το 1860. Έμαθε γράμματα και πήγε στη Σχολή των Αδελφών του Ελέους, όπου έμαθε και γαλλικά. Διορίστηκε νηπιαγωγός, και πήρε αμέσως προαγωγή ως διευθύντρια της Σχολής του Αγίου Πνεύματος στην συνοικία του Αγίου Δημητρίου. Διετέλεσε επίσης διευθύντρια του Κεντρικού Παρθεναγωγείου Σμύρνης από το 1891 ως το 1922. Με τις ενέργειές της δημιουργήθηκαν πολλά εξατάξια παραρτήματα στην Σμύρνη. Πήρε μέρος στο εκπαιδευτικό συνέδριο των Αθηνών το 1904. Προς τιμή της ονομάστηκε δρόμος στην Νέα Σμύρνη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
834
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 834 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βασίλειο της Δαλματίας
thumb|right|250px|Το βασίλειο της Δαλματίας (νούμερο 5) στον χάρτη της Αυστροουγγαρίας Το Βασίλειο της Δαλματίας ήταν ένα από τα συστατικά βασίλεια - κράτη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και διοικητική διαίρεση της Αυστροουγγαρίας. Υφίστατο από το 1815 έως το 1918, οπότε τα εδάφη του ενώθηκαν με το Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Περιλάμβανε εδάφη της σημερινής Κροατίας και Σερβίας και ως πρωτεύουσα είχε την πόλη Ζαντάρ.
Ιστορία
Το Βασίλειο της Δαλματίας σχηματίστηκε σε εδάφη που κατέκτησαν οι Αψβούργοι από την Γαλλική αυτοκρατορία το 1815. Το βασιλείου παρέμεινε μέρος της μοναρχίας των Αψβούργων ως ειδική μονάδα έως το 1918 όπου η μεγαλύτερη επικράτεια του, εκτός από Ζαντάρ και το νησί Lastovo, έγινε μέρος του κράτους των Κροατών Σλοβένων και Σέρβων, αργότερα, το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, το 1929 μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας.
Πηγές
Κατηγορία:19ος αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Μεσαιωνική Κροατία Κατηγορία:Συστατικά μέλη της Αυστροουγγαρίας Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:20ός αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Συστατικά μέλη της Αυστριακής αυτοκρατορίας Δαλματια
Αφάντου
εναλλ.=Τοπίο Αφαντου|μικρογραφία|αφαντου
Τα Αφάντου είναι κωμόπολη της Ρόδου και ένας από τους παλαιότερους οικισμούς του νησιού. Απέχει 18,5 χιλιόμετρα από την πόλη της Ρόδου και 5 χιλιόμετρα από το Φαληράκι και με βάση την απογραφή του 2011 έχει 6.071 κατοίκους. Τα Αφάντου φημίζονταν ιδιαίτερα για τα υφαντά τους.
Ονομασία
Για το πως δόθηκε η ονομασία Αφάντου στην περιοχή υπάρχουν τρεις εκδοχές. Με βάση την επικρατέστερη από αυτές η ονομασία λήφθηκε λόγω της θέσης του χωριού ανάμεσα σε λόφους, η οποία το καθιστά άφαντο. Άλλη εκδοχή φέρει υπεύθυνο για την ονοματοδοσία της περιοχής πλούσιο μεγαλοκτηματία της αρχαιότητας, που ονομαζόταν Εύφαντος. Υπάρχει τέλος και η πιθανότητα τα Αφάντου να έλαβαν την ονομασία αυτή από τα ξακουστά υφαντά της περιοχής.
Περιβάλλων χώρος
Σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τα Αφάντου βρίσκεται ο οικισμός Κολύμπια, ενώ δυτικά του οικισμού αυτού η Αρχίπολη, ένα ορεινό χωριό 582 κατοίκων.
Στην περιοχή εντοπίζονται και οι Επτά Πηγές, ρεματιά με πλούσια βλάστηση από πεύκα και πλατάνια, όπου υπάρχει και τεχνητή λίμνη.
Αρχαιότητα και ελληνιστικά χρόνια
Η ιστορία της περιοχής φτάνει μέχρι την αρχαιότητα, οπότε και αποτελούσε τμήμα του δήμου Βριγηνδαρίων, ο οποίος ήταν υπό την εποπτεία είτε της Καμείρου είτε της Ιαλυσού. Ο δήμος φημιζόταν για τα σύκα του, ενώ κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η γεωργία. Η ακμή του παρατηρείται κατά την ελληνιστική περίοδο, ενώ μεταξύ 7ου και 9ου αιώνα καταστράφηκε τρεις φορές: Πέρσες το 620, Άραβες το 653 και Τούρκους το 807.
Μεσαίωνας
Το 10ο αιώνα μ.Χ., ο δήμος διαλύεται και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν συνενώθηκαν στη σημερινή πόλη του Αφάντου. Στη συνέχεια οι πληροφορίες για τα Αφάντου είναι συγκεχυμένες. Εικάζεται ότι ήταν ανάλογη με αυτήν της πόλης της Ρόδου. μικρογραφία|Το χωριό Αφάντου στους πρόποδες του λόφου Ψαλίδι. Κατά την διάρκεια της Ενετοκρατίας, ο Μεγάλος Μάγιστρος διοικεί το νησί και ρυθμίζει την πολιτική και κοινωνική ζωή του νησιού. Το 1474, ο Μάγιστρος των Ιπποτών Ορσίνι εκδίδει ένα διάταγμα: «σε περίπτωση εχθρικής επιδρομής, τα χωριά Αφάντου, Ψίνθος, Αρχίπολη, Αρμία, Καλυθιές και Δεμαλία να αποσυρθούν στην Πόλη της Ρόδου».
Τουρκοκρατία
Το 1522, η Ρόδος περνάει υπό την κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά την Τουρκοκρατία δεν υπήρξαν ομαδικές εξισλαμίσεις.
Σύγχρονη ιστορία
Συγκεκριμένες πληροφορίες έχουμε το 1912, οπότε και οι Ιταλοί που έχουν καταλάβει το νησί χρησιμοποίησαν τα Αφάντου ως ορμητήριο για την κατάληψη της Ψίνθου, η οποία αποτελούσε καταφύγιο των Τούρκων. Η αποστολή τους, υπό το στρατηγό Αμέλιο, ήταν επιτυχής και οι επτά νεκροί τους τάφηκαν στο προαύλιο της εκκλησίας του Αφάντου.
Το 1935, οι Ιταλοί προέβησαν στην απαλλοτρίωση των κτημάτων της περιοχής Κολύμπια, δημιουργώντας ένα πρότυπο γεωργικό χωριό, το San Benedetto. Χάραξαν δρόμους, χώρισαν την περιοχή σε τετράγωνα και έκτισαν την καθολική εκκλησία του Αγίου Βενέδικτου, ενώ ιδρύθηκαν και ιταλικά σχολεία, που για κάποιο χρονικό διάστημα είχαν αντικαταστήσει τα ελληνικά.
Μετά την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα το 1948 άρχισε η ανάπτυξη της περιοχής. Τα Κολύμπια ξαναπήραν το όνομά τους και τα κτήματα μοιράστηκαν στους ακτήμονες των γειτονικών χωριών. Η ταπητουργία ήταν μια παραδοσιακή ενασχόληση των γυναικών του Αφάντου μέχρι τα μέσα του 1960. Ωστόσο, κατά τη δεκαετία του '50, ελαττώνεται σε σημαντικό βαθμό ο πληθυσμός της περιοχής λόγω της μετανάστευσης κυρίως προς τη Γερμανία. Η οικονομική ανάπτυξη της περιοχής ξεκίνησε τη δεκαετία του '80 με την τουριστική αξιοποίηση της.
Το 1997 τα Αφάντου, η Αρχίπολη και τα Κολύμπια ενώθηκαν διοικητικά με το σχέδιο Καποδίστριας στο Δήμο Αφάντου, ενώ το 2011 με το πρόγραμμα Καλλικράτης ενώθηκαν στον ενιαίο δήμο Ρόδου.
Διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας και δήμαρχοι του δήμου Αφάντου
Η Κοινότητα Αφάντου συστάθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1948 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό και λειτούργησε ως τις 20 Αυγούστου 1994, οπότε αναγνωρίστηκε σε δήμο. Ο δήμος λειτούργησε ως το 2010, οπότε προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου.
Αθλητικές δραστηριότητες
Τα Αφάντου διαθέτουν ποδοσφαιρικούς συλλόγους και εγκαταστάσεις γκολφ.
Η Αθλητική Ένωση Ροδίων Αφάντου (ΑΕΡΑ) είναι ένας από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους της περιοχής. Η ομάδα του ΑΕΡΑ κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου για τη περίοδο 2004-2005 και αγωνίστηκε στο περιφερειακό πρωτάθλημα τη περίοδο 2005-2006.
Πανηγύρεις
Προστάτης της πόλης Αφάντου είναι ο Άγιος Λουκάς.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Ρόδου
Συμβάτιος ο Αρμένιος
Ο Συμβάτιος, λατιν. Symbatios ή Sabbatios, με το επίθετο ο Αρμένιος (άκμασε 866), ήταν ανώτερος Ρωμαίος αριστοκράτης και αξιωματούχος στα μέσα της δεκαετίας του 860. Για τη σύμπραξή του στη δολοφονία του Βάρδα αμείφθηκε με τη στρατηγία του θέματος των Θρακησίων, όταν όμως εξεγέρθηκε, ακρωτηριάστηκε.
Βιογραφία
Ο Συμβάτιος ήταν ο γαμπρός του καίσαρα Βάρδα, του de facto κυβερνήτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη μετέπειτα βασιλεία τού ανιψιού εκείνου Μιχαήλ Γ΄ (β. 842-867 ). Μέχρι το 866, κατείχε την τάξη των πατρικίων και τη θέση του λογοθέτη του Δρόμου.
Παρά τους δεσμούς του με τον Βάρδα, ήταν ηγετικό μέλος της συνωμοσίας, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του Βάρδα στις 21 Απριλίου 866, με την ελπίδα να τον διαδεχθεί. Όταν ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄ δίκασε δημοσίως τη δολοφονία του Βάρδα στις 26 Μαΐου, ισχυρίστηκε ότι ο Συμβάτιος και ένας άλλος υψηλός αξιωματούχος της Αυλής, ο παρακοιμώμενος Βασίλειος ο Μακεδόνας, τον είχαν προειδοποιήσει ότι ο Βάρδας σκόπευε να τον εκθέσει.
Ωστόσο ο Μιχαήλ Γ΄ προώθησε σε συναυτοκράτορα τον Βασίλειο τον Μακεδόνα και όχι τον Συμβάτιο, τον οποίο ικανοποίησε ονομάζοντάς τον στρατηγό του θέματος των Θρακησίων. Από εκεί ο Συμβάτιος εξεγέρθηκε το θέρος τού 866 εναντίον της αυξανόμενης δύναμης του Βασιλείου, μαζί με τον κυβερνήτη του θέματος του Οψικίου, Γεώργιο Πηγάνη. Η εξέγερση ηττήθηκε τον επόμενο χειμώνα και συνελήφθησαν οι ηγέτες της. Ο Συμβάτιος ακρωτηριάστηκε, χάνοντας το ένα μάτι και το δεξί του χέρι. Ταπεινώθηκε δημόσια, επειδή αναγκάστηκε να ζητιανεύει για τρεις μέρες στην συνοικία Του Λαύσου, προτού τεθεί σε κατ' οίκο περιορισμό. Όταν ο Βασίλειος Α΄ ο Μακεδόνας εκτόπισε τον Μιχαήλ Γ΄ και έγινε ο μοναδικός Αυτοκράτορας τον Σεπτέμβριο του 867, έπαυσε την τιμωρία του Συμβάτιου και των άλλων ανταρτών και τούς επέστρεψε την περιουσία τους.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί φυλακισμένοι και κρατούμενοι Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θρακησίων Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Γλυκόλυση
Με τον όρο γλυκόλυση, χαρακτηρίζεται γενικά η βιοχημική διεργασία της διάσπασης σακχάρων και ιδιαίτερα της γλυκόζης, εξ ου και η ονομασία της. Η γλυκόλυση αποτελεί το πρώτο στάδιο της κυτταρικής αναπνοής, ανεξάρτητα της αναγκαίας παρουσίας ή όχι οξυγόνου, που σημαίνει ότι η γλυκόλυση πραγματοποιείται τόσο στην αεροβική όσο και στην αναεροβική αναπνοή, των κυττάρων. Στα ευκαρυωτικά κύτταρα, η γλυκόλυση λαμβάνει χώρα στο κυτοσόλιο.
Κατά τη γλυκόλυση η γλυκόζη μετατρέπεται σε δύο μόρια πυροσταφυλικού οξέος.
Τα στάδια της γλυκόλυσης
Η γλυκολυτική πορεία διαιρείται σε τρία στάδια:
α) Η γλυκόζη φωσφορυλιώνεται από την ATP για να σχηματίσει την 6-φωσφορική γλυκόζη. Καταλύεται από την εξοκινάση.
γ) Η 6-φωσφορική φρουκτόζη φωσφορυλιώνεται από την ATP για να σχηματίσει την 1,6-διφωσφορική φρουκτόζη, η οποία διασπάται σε φωσφορική διυδροξυακετόνη και σε 3-φωσφορική γλυκεραλδεϋδη. Καταλύεται από την αλδολάση.
α) Η φωσφορική διυδροξυακετόνη συνεχίζει την πορεία μόνο αν μετατραπεί σε μία 3-φωσφορική γλυκεραλδεϋδη. Καταλύεται από την ισομεράση των φωσφορικών τριοζών.
α) To 1,3-διφωσφογλυκερικό σχηματίζεται σε 3-φωσφογλυκερικό. Καταλύεται από την κινάση του φωσφογλυκερικού.
β) Το 3-φωσφογλυκερικό αναδιατάσεται σε 2-φωσφογλυκερικό με τη βοήθεια της μουτάσης του φωσφογλυκερικού.
γ) Το 2-φωσφογλυκερικό αφυδατώνεται σε φωσφο-ενολο-πυροσταφυλικό το οποίο καταλύεται από την ενολάση.
δ) Τέλος, το φωσφο-ενολο-πυροσταφυλικό, μετατρέπεται σε μια σταθερή κετόνη, το πυροσταφυλικό. Καταλύεται από την κινάση του πυροσταφυλικού.
Στη συνέχεια από το πυροσταφυλικό μπορεί να σχηματιστεί : Γαλακτικό οξύ, Ακετυλο-Συνένζυμο Α ή Ακεταλδεϋδη.
Πηγές
Κατηγορία:Μεταβολισμός Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις Κατηγορία:Βιοχημεία
Καγιέν
Η Καγιέν (γαλλικά: Cayenne) είναι η πρωτεύουσα του γαλλικού υπερπόντιου νομού της γαλλικής Γουιάνας. Η πόλη είναι χτισμένη σε ένα νησί στις εκβολές του ομώνυμου ποταμού στην ατλαντική ακτή. Στην απογραφή του 1999 υπήρχαν 66.149 κάτοικοι στην αστική περιοχή της Καγιέν.
Η κύρια εμπορική οδός είναι η λεωφόρος Avenue Général de Gaulle. Στο ανατολικό τέλος της λεωφόρου κοντά στην ακτή είναι η Πλατεία Place de Palmistes και η Πλατεία Place de Grenoble. Τα περισσότερα δημόσια κτήρια βρίσκονται σε αυτήν την περιοχή: Hôtel de Ville (δημαρχείο), το ταχυδρομείο, η Νομαρχία και το Μουσείο Musée Départmental Franconie. Στα δυτικά αυτής της περιοχής βρίσκεται το φρούριο Fort Cépérou, που χτίστηκε τον 17ο αιώνα. Στο νότο η πλατεία Place du Coq και η πλατεία Place Victor Schoelcher και η αγορά. Στο νότο αυτής της συμπαγούς περιοχής είναι το κινέζικο χωριό (γνωστό ως Σικάγο), που χωρίζεται από την υπόλοιπη Καγιέν με το κανάλι Laussat. Έχει τη φήμη επικίνδυνης περιοχής. Άλλα κτήρια στην πόλη είναι ο Καθεδρικός Ναός Cathédrale Saint-Sauveur de Cayenne, η δημοτική βιβλιοθήκη, το δημοτικό μουσείο και το μουσείο Musée des Cultures Guyanais και το επιστημονικό ερευνητικό ίδρυμα IRD (στο παρελθόν Orstom). Υπάρχουν μερικές παραλίες κατά μήκος της ακτής, όπως το Montjoly και το Montabo, και διάφορα ακρωτήρια.
Η πόλη είναι διάσημη για το ιδιαίτερο ετήσιο καρναβάλι της.
Οι κυνηγοί
Οι κυνηγοί είναι ελληνική ταινία του 1977 σε σκηνοθεσία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Βαγγέλης Καζάν, Γιώργος Δάνης, Μπέτυ Βαλάση, Μαίρη Χρονοπούλου, Ηλίας Σταματίου, Αλίκη Γεωργούλη, Εύα Κοταμανίδου, Νίκος Κούρος, Στράτος Παχής, Χριστόφορος Νέζερ, Δημήτρης Καμπερίδης, Λουκάς Χρέλιας, Τάκης Δουκάκος, Βασίλης Τσάγκλος, Γιώργος Τζιφός και Αλέκος Αργυρίου. Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται στη λίμνη Παμβώτιδα και ξεκινά όταν έξι κυνηγοί ανακαλύπτουν το πτώμα ενός αντάρτη.
Η ταινία προτάθηκε για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1977.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου Κατηγορία:Ταινίες του 1977
Εκκλησία των Ιησουιτών του Ίνσμπρουκ
Η εκκλησία των Ιησουιτών (Jesuitenkirche) ή εκκλησία της Αγίας Τριάδος είναι μια εκκλησία σε μπαρόκ ρυθμό που βρίσκεται στο Ίνσμπρουκ στο Τιρόλο της Αυστρίας.
Ιστορία
thumb|left|Το εκκλησιαστικό όργανο του 1959 Η εκκλησία χτίστηκε από τον Καρλ Φοντάνερ και τον Κρίστοφ Γκουμπ τον Νεότερο το 1627-1676 στην θέση παλαιότερης εκκλησίας. Οι δύο πύργοι της πρόσοψης ανεγείρονται το 1901. Οι αρχιτέκτονες εμπνεύστηκαν από την Εκκλησία του Ιησού στην Ρώμη και από την κατασκευή του νέου καθεδρικού του Σάλτσμπουργκ.
Κληρονομιά
thumb|left|Το εσωτερικό της εκκλησίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αυστρία Κατηγορία:Εταιρεία του Ιησού
Εύδης Β΄ της Βουργουνδίας
Ο Εύδης B΄ της Βουργουνδίας (Eudes II de Bourgogne, 1118 - 27 Ιουνίου 1162) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1143 - 1162). Ο Εύδης Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του δούκα Ούγου Β΄ της Βουργουνδίας και της Φελίτσιας - Ματθίλδης του Μαγιέν.
Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Μαρία των Μπλουά, κόρη του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Καμπανίας, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας
Σταμάτης Μανούσης
Ο '''Σταμάτης Κ. Μανούσης''' (13 Φεβρουαρίου 1905 - 7 Ιουλίου 1981) ήταν Έλληνας οφθαλμίατρος και πολιτικός από την Κω της Δωδεκανήσου. Υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός τη δεκαετία του ' 60. Διακρίθηκε για τη φιλοπατρία του και για τη φιλανθρωπική προσφορά κυρίως προς του πατριώτες του. Η κλινική του ήταν και ονομάστηκε "Στέγη των Κώων στην Αθήνα". Ήταν παντρεμένος με την Κική Δασκαλοπούλου.
Ιατρική προσφορά
Ήταν ο ιδρυτής και διευθυντής της Οφθαλμολογικής Κλινικής "Μανούση" στην Αθήνα, στην οδό Νεοφύτου Βάμβα 9 (1936-1973).
Στον πόλεμο του 1940-41 υπηρέτησε ως έφεδρος Ανθυπίατρος στον Ελληνικό Στρατό με υπηρεσία κυρίως στο νοσοκομείο του Μεσολογγίου, ο Δήμος του οποίου αργότερα τον παρασημοφόρησε για τις υπηρεσίες του.
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, η κλινική του μεταβλήθηκε σε λαϊκό κατάλυμα, φιλοξενώντας, κατά δεκάδες, ανθρώπους από όλες τις κοινωνικές τάξεις. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση (ΕΑΜ) και του αναγνωρίστηκε επίσημα η δράση του αυτή με απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Διετέλεσε πρόεδρος της Δωδεκανησιακής Αδελφότητας Πειραιώς, μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών (1928), πρόεδρος της Γενικής  Ένωσης Κώων Αθηνών, και αντιπρόεδρος της Δωδεκανησιακής Νεολαίας Αθηνών.
Ήταν επίσης ανταποκριτής της εφημερίδας “Δωδεκάνησος”(1928), ιδρυτικό μέλος της εδρεύουσας στην Αθήνα Δωδεκανησιακής Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας (ΔΙΛΕ), μέλος του φιλολογικού συλλόγου "Παρνασσός", της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών, της Οφθαλμολογικής Εταιρείας Αθηνών (δημοσίευσε εργασίες σε συνέδρια μαζί με τον συνεργάτη του Καθηγητή Θ. Τζανίδη) και μέλος του Δ.Σ. του Διεθνούς Ιπποκρατείου Ιδρύματος Κω (Δ.Ι.Ι. ΚΩ).
Θάνατος και τιμές
Η οικογένειά του, πολλά χρόνια μετά το θάνατό του, και μετά από αρκετές προσπάθειες και ενέργειες, υλοποιεί τη γραπτή επιθυμία του, να μεταφερθούν τα οστά του από την Αθήνα και να ενταφιαστούν στη γενέτειρα γη,  καθώς το Δημοτικό Συμβούλιο Δήμου Κω, με ομόφωνη απόφαση,  παραχώρησε χώρο στο κοιμητήριο  ως ένδειξη αναγνώρισης του μεγάλου έργου του στο νησί.
Για το σκοπό αυτό ανηγέρθη καλλιμάρμαρο ταφικό μνημείο με την ανάγλυφη μορφή του, έργο του γλύπτη Τζανουλίνου, όπου ενταφιάστηκαν τα οστά του στις 3 Ιουλίου 2011. Είναι σχεδιασμένο από τον γνωστό αρχιτέκτονα, Γιάννη Βικέλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οφθαλμίατροι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Σιλβάνα (όνομα)
Ετυμολογία
Μεταγενέστερο αγιωνυμικό, από το λατινικού Silvanus, όνομα θεότητας των δρυμών, αντίστοιχης του αρχαιοελληνικού θεού Πάνα. Το όνομα, σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, ανάγεται στο silva «δάσος, δρυμός», και, σύμφωνα με το Online Etymology Dictionary, σημαίνει «αυτός που ζει στα δάση, δασόβιος». Το y/υ στο όνομα Sylvana / Συλβάνα προέκυψε από λανθασμένο συσχετισμό του λατινικό silva με το αρχαιοελληνικό ὕλη «δάσος» (βλ. όνομα Σίλβια). Από το λατινικό silva παράγονται επίσης και τα ονόματα Σίλβιος / Σίλβια, Σίλβεστρος, Σιλβέριος.
Αντρικός τύπος
Σιλβανός ή Σιλουανός. Στα ελληνικά το όνομα Silvanus αποδόθηκε ως Σιλουανός, αφού στα λατινικά το γράμμα v απέδιδε άλλοτε το φθόγγο β (/v/) και άλλοτε το φθόγγο ου (/u/) — όπως λ.χ. Φλάουιος και Φλάβιος, Οὐαλέριος και Βαλέριος, Οὐάλης και Βάλης, Οὐαλεντία και Βαλεντία, Οὐενετία και Βενετία (βλ. Σιλβανός).
Διάδοση του ονόματος
Από τα σπάνια σήμερα αλλά όχι ασυνήθιστα ονόματα στον ελληνόφωνο χώρο. Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων (Απρίλιος 2009), το βαφτιστικό Σιλβάνα / Συλβάνα παρουσιάζεται στις θέσεις από 791 έως  1010 των πιο συχνών ονομάτων με 2 εμφανίσεις σε σύνολο 97.072 ατόμων (581ο ανάμεσα στα γυναικεία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα Κατηγορία:Ονόματα λατινικής προέλευσης
Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή
Το Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή; ήταν μαύρη κωμική σειρά του Mega Channel, που άρχισε να προβάλλεται τον Οκτώβριο του 2000 με σκοπό να ολοκληρωθεί τον Ιούνιο του 2001 σε 30 επεισόδια, αλλά τελικά διεκόπη η παραγωγή της απότομα και έμεινε ημιτελής στο 7ο επεισόδιο. Δημιουργήθηκε από το συγγραφικό δίδυμο Αλέξανδρου Ρήγα – Δημήτρη Αποστόλου και σκηνοθετήθηκε από τον Αλέξανδρο Ρήγα.
Υπόθεση
Η σειρά ακολουθεί τις ζωές τεσσάρων γυναικών, εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους, στην ηλικία των 40, οι οποίες συναντιούνται αρχικά κατά την πρώτη δεκαετία της ζωής τους σε ένα ορφανοτροφείο όπου κακοποιούνται σεξουαλικώς και κατ’ εξακολούθηση από έναν νεαρό κοινωνικό λειτουργό, τον Γεράσιμο Μαντά, και ορκίζονται κάποτε να πάρουν εκδίκηση. Τώρα ξανασυναντιούνται με σκοπό να κάνουν πράξη την υπόσχεσή τους.
Πλοκή
Έχοντας πια χάσει κάθε ελπίδα, αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν τον Μαντά κατά πρόσωπο σε μια ύστατη προσπάθεια. Προσποιούμενες ότι είναι το συνεργείο του Mega Channel τον επισκέπτονται στο σπίτι του στα πλαίσια μιας συνέντευξης για το έργο του στο εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο Μαντάς αποκαλύπτει ότι γνωρίζει την ταυτότητά τους καθώς έχει συγκρατήσει το νούμερο του αυτοκινήτου της Ντομινίκ που τακτικά βλέπει να βρίσκεται απέναντι απ’ το σπίτι του τις στιγμές που τον παρακολουθούν. Οι γυναίκες παραδέχονται την ταυτότητά τους και τις προθέσεις τους και τότε ο Μαντάς βγάζει πιστόλι για να τις σκοτώσει. Κατά τη διάρκεια της αποτροπής του πυροβολισμού με μάχη μεταξύ του Μαντά και των γυναικών, η θεούσα Φωφώ τον χτυπάει θανάσιμα στο κεφάλι με μια κούκλα, ομοίωμα του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Χριστόδουλου, που κυκλοφορούσε το 2000 στην ελληνική αγορά κι είχε προκαλέσει αντιδράσεις.
Αφού απαλλάσσονται από το πτώμα του Μαντά οι τέσσερις γυναίκες επιστρέφουν στις ζωές του τις οποίες ακολουθεί μια μεγάλη περίοδος φόβου ενοχών και τύψεων που τις φέρνει κοντά στο να αποκαλυφθούν στην αστυνομία. Όταν όμως τα πράγματα ηρεμούν και ο κίνδυνος να τις ανακαλύψουν εξαφανίζεται νιώθουν για πρώτη φορά στη ζωή τους μια πρωτοφανή δύναμη. Βάζουν τέλος σε ότι τις υποβίβαζε στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή και δίνουν μαθήματα σε όλους όσοι εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες τους.
Λίγο πριν το τέλος της ιστορίας, έχοντας πια νικήσει όσα τους πήγαιναν πίσω, νιώθουν την ανάγκη να πληρώσουν και αυτές μετά τον Μαντά για τον φόνο του για το δίκαιο του πράγματος. Έτσι εμφανίζονται οικειοθελώς μπροστά στον εισαγγελέα και ομολογούν το έγκλημά τους. Αρχικά δεν τους πιστεύει κανείς, αλλά γρήγορα η αλήθεια αποκαλύπτεται και τα πρωτοσέλιδα του τύπου γεμίζουν με τις φωτογραφίες και τα ονόματά τους. Η ελληνική κοινωνία συγκλονίζεται από την πράξη τους και διχάζεται σε φανατικούς εχθρούς και φίλους.
Η απόφαση του δικαστηρίου τις αθωώνει, δικαιώνοντας τες. Οι τέσσερις γυναίκες έχουν πια ξανακερδίσει την αυτοεκτίμηση και τον δυναμισμό που κάποιος κάποτε βίαια τους έκλεψε.
Παρασκήνιο και Τηλεθέαση
Μετά την τεράστια τηλεοπτική επιτυχία Δυο ξένοι, το συγγραφικό δίδυμο Ρήγα – Αποστόλου αποφασίζουν να δημιουργήσουν μια πικρή κωμωδία για την κακοποίηση κάθε μορφής των ανήλικων και των ενήλικων γυναικών. Εμπνευσμένοι από το σενάριο της δραματικής ταινίας Sleepers δημιουργούν την ιστορία της σειράς και μαζί με την εταιρία παραγωγής Έψιλον και τον παραγωγό Νίκο Ελματζιόγλου την πουλάνε στο Mega. Το υψηλό μπάτζετ των αμοιβών και γενικότερα της παραγωγής κάνει τους ανθρώπους του Mega να ζητήσουν από τους δημιουργούς και την εταιρία παραγωγής την αύξηση της διάρκειας του κάθε επεισοδίου από το τυπικό και σύνηθες 45λεπτο στο ωριαίο. Μετά από αυτή τη συμφωνία, η σειρά ξεκινάει γυρίσματα στα στούντιο της Παιανίας, με προσωρινό τίτλο Τιμής ένεκεν και πρωταγωνίστριες τη Δήμητρα Παπαδοπούλου στον ρόλο της Αλέκας, την Ελένη Καστάνη στον ρόλο της Φωφώς, την Ασπασία Τζιτζικάκη στον ρόλο της Ντομινίκ, την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στον ρόλο της Πόπης και την Ισαβέλλα Βλασιάδου στον ρόλο της Ντίντας.
Για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους, και ενώ έχουν γυριστεί ήδη τα 4 πρώτα επεισόδια, αποφασίζεται να απομακρυνθούν από την παραγωγή η Δήμητρα Παπαδοπούλου, η Ασπασία Τζιτζικάκη και η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου και να αντικατασταθούν από τις ηθοποιούς Χρύσα Ρώπα, Ελένη Ράντου και Άβα Γαλανοπούλου αντίστοιχα, κάτι που κάνει αδύνατη την ολοκλήρωση και την παράδοση των επεισοδίων στις προκαθορισμένες ημερομηνίες.
Η σειρά ξεκινάει από την αρχή γυρίσματα έχοντας νέο καστ πρωταγωνιστριών και τίτλο Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις Μωρή; όμως λίγες εβδομάδες αργότερα έρχεται και η δεύτερη παύση γυρισμάτων λίγο πριν τη προβολή της σειράς και αφού έχουν γυριστεί και ξεκινήσει να προβάλλονται ήδη τα προωθητικά τρέιλερ. Ένας από τους λόγους της διακοπής αυτής είναι και η οικειοθελής, όπως γράφτηκε τότε, αποχώρηση της Ισαβέλλας Βλασιάδου, για άγνωστους μέχρι και σήμερα λόγους. Με την αποχώρηση αυτή, ο ρόλος της Ντίντας μένει χωρίς ηθοποιό λίγο πριν την πρεμιέρα. Οι δημιουργοί και ο παραγωγός αποφασίζουν να δώσουν τον ρόλο στην Άβα Γαλανοπούλου, η οποία στο εξής θα κρατάει δύο ρόλους, αυτόν της Πόπης και αυτόν της Ντίντας.
Και ενώ ο τύπος κάνει λόγο για κακές σχέσεις μεταξύ των συντελεστών της σειράς, πραγματοποιείται η πρεμιέρα του σίριαλ τη Δευτέρα 2 Οκτωβρίου του 2000 στις 21:40, με τηλεθέαση 39% (1.450.000 τηλεθεατές), σκαρφαλώνοντας στη κορυφή της τηλεθέασης όλων των προγραμμάτων όλων των καναλιών εκείνης της εβδομάδας. Το συγκεκριμένο επεισόδιο προβάλλεται και την επόμενη ακριβώς εβδομάδα σε επανάληψη λόγω της καθυστέρησης στην υλοποίηση των γυρισμάτων και η επανάληψη του κάνει παρόμοια ποσοστά. Το ίδιο συμβαίνει και με το δεύτερο επεισόδιο (που σημειώνει 36,2% στον πίνακα της AGB με τηλεθεατές πάνω από 1.380.000, αλλά και με το τρίτο με ποσοστό 40,1% και 1.470.000 τηλεθεατές. Ακολουθεί μια σειρά επαναλήψεων των τριών αυτών επεισοδίων και αμέσως μετά έρχονται τα επεισόδια 4 - 5 - 6 που παίζουν χωρίς ενδιάμεσες επαναλήψεις και κάνουν 37,7% - 39% - 39,3% αντίστοιχα με 1.500.000 τηλεθεατές το καθένα και ξανά από την αρχή επαναλήψεις μέχρι τον Φεβρουάριο του 2001. Τότε το κανάλι και οι δημιουργοί αποφασίζουν και προβάλλουν ένα ακόμα επεισόδιο με κάποιες ήδη γυρισμένες σκηνές που δεν είχαν προβληθεί ως τότε και ανακοινώνουν και επίσημα πια τη διακοπή της σειράς και η ιστορία των τεσσάρων αυτών γυναικών τηλεοπτικά σταματάει λίγο πριν δουν οι τηλεθεατές τον φόνο του Γεράσιμου Μαντά από τη Φωφώ.
Ο Παύλος Χαϊκάλης ως παπα-Λάμπρος πρωτοεμφανίστηκε το 1998 στους Δέκα Μικρούς Μήτσους σε κείμενα του Λάκη Λαζόπουλου.
Επεισόδια
Η σειρά προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 21:40.
Συζητήσεις για sequel
Η συνέχεια της ιστορίας συζητήθηκε από τους δημιουργούς να γίνει ταινία λίγα χρόνια μετά τη διακοπή της και θεατρική παράσταση το 2011, αλλά και οι δύο αυτές απόπειρες ναυάγησαν κυρίως λόγω του υψηλού κόστους.
Άαρσχοτ
Το Άαρσχοτ (Aarschot), γαλλικά Αρσκότ (Aerschot), είναι πόλη και έδρα δήμου του BK Βελγίου, στην επαρχία Φλαμανδική Βραβάντη (Vlaams-Brabant). Ο δήμος έχει έκταση 62,51 χμ² και πληθυσμό 28.755 κατοίκους (2012). Βρίσκεται πάνω στη μία γωνία του τριγώνου που σχηματίζουν η πόλη, με τις Βρυξέλλες στα ΝΔ και την Αμβέρσα στα ΒΑ. Το Άαρσχοτ διαρρέει ο ποταμός Ντέμερ (Demer), ενώ η κοντινότερη μεγαλύτερη πόλη είναι το Λέουφεν (Leuven), 15 χλμ. ΝΔ. Η ευρύτερη περιοχή λέγεται Χάχελαντ (Hageland) και είναι ονομαστή για το κρασί της, ενώ παράγεται και εξαιρετικής ποιότητας ζύθος.
Ο κάτοικος της πόλης ονομάζεται Ααρσχότενααρ (πληθ. Ααρσχότενααρς) (Aarschotten-aars), και το παρατσούκλι που του έχει δοθεί είναι κάσεϊστάμπερ (Για την ερμηνεία, βλ. Προσωνύμιο).
Ονομασία
200px|thumb|right|Το Παρεκκλήσιο της Αγ. Ελισάβετ στο Άαρσχοτ Σύμφωνα με την παράδοση, η ονομασία Άαρσχοτ προήλθε από το Άρεντσχοτ (Arendschot, arend «αετός» + schieten «σκοτώνω»). Η ιστορία λέει ότι ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός κτύπησε έναν αετό και, το μέρος όπου έπεσε κάτω, ονομάστηκε έτσι. Ο τόπος όπου έπεσε το ράμφος (bek) του πουλιού, τώρα ονομάζεται Bekaf. Μια άλλη εξήγηση ξεκινά από την πρώτη γραπτή αναφορά του Άαρσχοτ, το 1107, ως Άρεσκοντ (Arescod). Αυτό το όνομα προέρχεται από τις παλαιές γερμανικές λέξεις Arnu «αετός», (μπορεί επίσης να αναφέρεται στο όνομα ενός ατόμου) και skauta «δασική έκταση μέσα σε βαλτώδη περιοχή», με την περιγραφή αυτή να ταιριάζει απόλυτα στην τοπογραφία του Άαρσχοτ. Μια τρίτη εξήγηση, τέλος, είναι ότι το όνομα προέρχεται από τις λέξεις arend «αετός» + schοt «οριοθετημένος χώρος». Το Άαρσχοτ δηλαδή, σύμφωνα με την παράδοση, αρχικά ήταν μια περιοχή όπου έβοσκαν βοοειδή, και είχε παρατηρηθεί ένας αετός να πετάει εκεί γύρω.
Γεωλογία
Στην περιοχή του Άαρσχοτ κυριαρχούν τα ιζηματογενή πετρώματα, κυρίως οι σιδηρομιγείς ψαμμίτες, οι οποίοι μάλιστα έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον ως οικοδομικό υλικό. Το «ζεστό» καφετί χρώμα τους διακρίνεται στο νερό του ποταμού Ντέμερ, αλλά και στα κτήρια, ιδιαίτερα στα παλαιότερα από αυτά, όπως στην Εκκλησία της Παναγίας (βλ. Αξιοθέατα). Κατά τη δεκαετία του 1930, έγιναν προσπάθειες για την εξαγωγή του σιδήρου από το πέτρωμα, σε βιομηχανική κλίμακα, αλλά τελικά η περιεκτικότητα του σιδήρου σε αυτό αποδείχθηκε μικρή για να συμφέρει οικονομικά ή όλη διεργασία.
Ιστορία
260px|thumb|left|Οι Νερόμυλοι Χερτόχεν στο Άαρσχοτ Όπως πολλές άλλες πόλεις της Φλάνδρας και Βραβάντης, το Άαρσχοτ επαναστάτησε το 1488 εναντίον του Μαξιμιλιανού της Αυστρίας, ο οποίος αναγκάστηκε να υπογράψει ότι θα τηρήσει τα δικαιώματα των Φλαμανδών. Όμως, μόλις βρέθηκε μακριά, έδωσε την εντολή να καταπνιγεί η επανάσταση εν τη γενέσει της. Το 1489, στρατιώτες από το Μέχελεν (Mechelen) εμφανίστηκαν μπροστά στα τείχη της πόλης, αλλά οι πολιορκούμενοι βγήκαν και κατήγαγαν συντριπτική νίκη. Όμως, εκείνο το βράδυ, όλοι σχεδόν οι αντισταθέντες γιόρτασαν τη νίκη τους μεθώντας. Έτσι, γύρω στα μεσάνυχτα, τα στρατεύματα της Βουργουνδίας κατέκτησαν τελικά την πόλη, σχεδόν χωρίς αντίσταση. Στην αρχή της περιόδου των Αψβούργων η περιοχή του Άαρσχοτ (η πόλη και τα γύρω χωριά), ήταν ολόκληρη ένα Δουκάτο. Αυτός ο τίτλος δόθηκε από τον βασιλιά της Ισπανίας, προσδίδοντας κύρος στην πόλη, διότι ευημερούσε εμπορικά εκείνη την εποχή, κάτι που άλλωστε, ακόμη και σήμερα μαρτυρούν οι δύο ετήσιες εμπορικές εκθέσεις.