cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρλ Αλεξάντερ Μύλερ
Ο Καρλ Αλεξάντερ (Άλεξ) Μύλερ (Karl Alexander Müller, 20 Απριλίου 1927 - 9 Ιανουαρίου 2023) ήταν Ελβετός φυσικός, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ το 1987 από κοινού με τον Γκέοργκ Μπέντνορτς για τις ανακαλύψεις τους στην υπεραγωγιμότητα σε υψηλές θερμοκρασίες σε κεραμικά υλικά.
Βιογραφικά δεδομένα
Ο Μύλερ γεννήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας. Γονείς του ήταν η Ίρμα (το γένος Φάιγκενμπάουμ) και ο Πάουλ Μύλερ. Αμέσως μετά τη γέννησή του, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, όπου ο πατέρας του σπούδαζε μουσική. Κατόπιν ο Άλεξ και η μητέρα του επέστρεψαν στο Ντόρναχ, κοντά στη Βασιλεία, και μετά εγκαταστάθηκαν στο Λουγκάνο, όπου ο Άλεξ έμαθε να μιλά καλά την ιταλική γλώσσα. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Άλεξ ήταν 11 ετών.
Την άνοιξη του 1956 ο Άλεξ Μύλερ νυμφεύθηκε την Ίνγκεμποργκ Μαρίε Λουίζε Βίνκλερ. Απέκτησαν έναν γιο, τον Έρικ, το καλοκαίρι του 1957, και μία κόρη, τη Σύλβια, το 1960.
Σπουδές
Μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Άλεξ στάλθηκε σχολείο στο Ευαγγελικό Κολέγιο στο Σηρς, στην ανατολική Ελβετία. Από εκεί πήρε το απολυτήριο Λυκείου (Matura) το 1945. Στη συνέχεια ο Μύλερ εγγράφηκε στο Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών του Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ζυρίχης (ETH Zürich). Εκεί είχε καθηγητή τον Βόλφγκανγκ Πάουλι, που τότε είχε μόλις πάρει το Βραβείο Νόμπελ και η διδασκαλία του προκάλεσε στον Μύλερ βαθιά εντύπωση. Μετά το πτυχίο του εργάσθηκε για ένα έτος και κατόπιν έκανε διδακτορικές σπουδές στο ETH Zürich, υποβάλλοντας τη διδακτορική διατριβή του στο τέλος του 1957.
Σταδιοδρομία
Ο Μύλερ εντάχθηκε στο προσωπικό του Ινστιτούτου Μπατέλ (Battelle) στη Γενεύη και σύντομα τέθηκε επικεφαλής μιας ομάδας ερευνών μαγνητικού συντονισμού. Εκείνη την εποχή έγινε και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Ωστόσο, το 1963 δέχθηκε μια θέση εργασίας ως «μέλος του ερευνητικού προσωπικού» στο Εργαστήριο της IBM στο Ρύσλικον, κοντά στη Ζυρίχη, όπου και παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Εκ παραλλήλου, διετήρησε τη σχέση του με το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, όπου εκλέχθηκε καθηγητής το 1970. Από το 1972 μέχρι το 1985 ήταν διευθυντής του Τμήματος Φυσικής του Εργαστηρίου της IBM και το 1982 έγινε IBM Fellow.
Οι έρευνές του
Στην IBM οι έρευνές του επί σχεδόν 15 έτη επικεντρώθηκαν στο τιτανικό στρόντιο (SrTiO3) και σε σχετιζόμενα συστατικά του περοβσκίτη. Ο Μύλερ μελέτησε τις φωτοχρωμικές τους ιδιότητες όταν «μολύνονταν» με προσμίξεις διάφορων ιόντων μετάλλων μεταπτώσεως. Επίσης, τους χημικούς δεσμούς τους και τις σιδηροηλεκτρικές τους ιδιότητες. Ερεύνησε επίσης τα κρίσιμα και πολυκρίσιμα φαινόμενα των μεταβολών στη δομή τους. Σημαντικά μέρη αυτών των ερευνών έχουν εκδοθεί σε βιβλίο που συνέγραψε μαζί με τον Τομ Κολ (Tom W. Kool) του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ.
Η έρευνα που απέφερε το Βραβείο Nobel
thumb|Ο Μύλερ το 2002
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Μύλερ άρχισε να αναζητεί υλικά που θα μπορούσαν να γίνουν υπεραγώγιμα σε υψηλότερες θερμοκρασίες από τις μέχρι τότε γνωστές. Η υψηλότερη τέτοια «κρίσιμη θερμοκρασία» (Tc) ήταν τότε οι 23 K. Το 1983 ο Μύλερ έφερε τον Γκέοργκ Μπέντνορτς στην IBM ώστε να βοηθήσει στη συστηματική εξέταση διάφορων οξειδίων. Λίγες πρόσφατες τότε μελέτες είχαν προσφέρει στήριξη στην άποψη ότι αυτά τα υλικά ίσως να είναι υπεραγώγιμα. Το 1986 οι Μύλερ και Μπέντνορτς πέτυχαν υπεραγωγιμότητα στο οξείδιο λανθανίου-βαρίου-χαλκού (L.B.C.O.) σε θερμοκρασία 35 K. Από την ανακάλυψη της υπεραγωγιμότητας, 75 χρόνια νωρίτερα, η τιμή της υψηλότερης Tc είχε αυξηθεί από 11 K σε 23 K το 1973. επομένως οι 35 K ήταν εξαιρετικά υψηλή για τα δεδομένα της εποχής. Αυτή η ανακάλυψη προκάλεσε πλήθος πρόσθετων ερευνών στην υπεραγωγιμότητα σε υψηλές θερμοκρασίες, γεγονός που οδήγησε στην ανακάλυψη ουσιών όπως το οξείδιο βισμουθίου-στροντίου-ασβεστίου-χαλκού (Tc = 107 K) και το οξείδιο υττρίου-βαρίου-χαλκού (T'c = 92 K).
Οι Μύλερ και Μπέντνορτς δημοσίευσαν την ανακάλυψή τους στο τεύχος Ιουνίου 1986 του Zeitschrift für Physik B. Πριν από το τέλος του έτους, ο Σότζι Τανάκα στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο και κατόπιν ο Πωλ Τσινγκ Γου Τσου στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον επιβεβαίωσαν ανεξάρτητα ο καθένας την ανακάλυψή τους. Λίγους μήνες αργότερα, ο Τσου πέτυχε υπεραγωγιμότητα στους 93 K με οξείδιο υττρίου-βαρίου-χαλκού, πυροδοτώντας έναν ορυμαγδό επιστημονικού ενδιαφέροντος.
Το 1987 οι Μύλερ και Μπέντνορτς μοιράσθηκαν το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, με ρεκόρ μικρότερου χρονικού διαστήματος ανάμεσα στην ανακάλυψη και στη βράβευση στην ιστορία των Νόμπελ σε οποιαδήποτε θετική επιστήμη.
Τιμητικές διακρίσεις
Πριν ακόμα τιμηθεί με το Νόμπελ, ο Μύλερ είχε δεχθεί ένα τιμητικό δίπλωμα (laurea honoris causa) στη Φυσική από το Πανεπιστήμιο της Παβίας. Αργότερα ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας από τα πανεπιστήμια:
Εκλέχθηκε επίσης ξένο μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί φυσικοί Κατηγορία:Ελβετοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Ελβετοί νομπελίστες
Ρόμπερτ Μιούλικεν
'''Ρόμπερτ Σ. Μιούλικεν' (αγγλικά: Robert Sanderson Mulliken'', 7 Ιουνίου, 1896 – 31 Οκτωβρίου, 1986) ήταν ένας Αμερικανός φυσικός και χημικός ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη της μοριακής φυσικής. Έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1966.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Σέξτος ο Εμπειρικός
Ο Σέξτος ο Εμπειρικός (β΄μισό 2ου - αρχές 3ου αι.μ. Χ.) ήταν φιλόσοφος και ιατρός, εκπρόσωπος τού σκεπτικισμού στη φιλοσοφία και τού εμπειρισμού στην ιατρική, γνωστός κυρίως από τα σωζόμενα συγγράμματά του, τα οποία έχουν συνταχθεί μεταξύ 180 και του 200 μ.Χ.
Σύμφωνα με μαρτυρία του
Ο ίδιος αναφέρει ότι καταγόταν από την Ελλάδα και από τον Διογένη τον Λαέρτιο, ότι ήταν μαθητής τού ιατρού Ηροδότου τού Ταρσέα και διδάσκαλος του Σατουρίνου. Πιθανή θεωρείται η δραστηριότητά του στη Ρώμη. Ονομάστηκε Εμπειρικός γιατί ακολουθούσε την εμπειρική (αντίθετη προς τη δογματική ή θεωρητική) ιατρική σχολή, που είχε στενές σχέσεις με τον φιλοσοφικό σκεπτικισμό. Αναφέρεται πως έζησε στην Αλεξάνδρεια, τη Ρώμη ή την Αθήνα και ήταν ο γνωστότερος εκπρόσωπος της διδασκαλίας του πυρρωνισμού. Το φιλοσοφικό του έργο θεωρείται η πληρέστερη αφήγηση του αρχαιοελληνικού και ρωμαϊκού σκεπτικισμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σκεπτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Ρωμαίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρωμαίοι ιατροί Κατηγορία:Επιστημολόγοι
The World Factbook
Το The World Factbook είναι μια ετήσια έκδοση της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) των Ηνωμένων Πολιτειών, τύπου Αλμανάκ, με βασικά στοιχεία και πληροφορίες για όλες τις χώρες του κόσμου. Το εγχειρίδιο αυτό που αφορά την κάθε Χώρα αναγνωρίζεται επίσημα από τις ΗΠΑ και περιλαμβάνει στοιχεία γενικής εικόνας σε μια περιγραφή δύο-τριών σελίδων για την δημογραφία, τοποθεσία, οικονομία, κυβέρνηση, βιομηχανία, στρατιωτικές δυνατότητες κλπ.
Επειδή το World Factbook είναι δημιουργία της CIA για χρήση από αξιωματούχους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η μορφή και το περιεχόμενο είναι προσανατολισμένα στην κάλυψη συγκεκριμένων αντικειμένων. Το World Factbook δεν καλύπτεται από πνευματικά δικαιώματα επειδή είναι δημιούργημα υπαλλήλων της κυβέρνησης των ΗΠΑ εν υπηρεσία, συνεπώς επιτρέπεται η ελεύθερη αντιγραφή και τροποποίησή του από οποιονδήποτε χωρίς άδεια από την CIA, εκτός βέβαια από το ίδιο το έμβλημα της CIA που καλύπτεται από σχετικό νόμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλμανάκ Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:CIA
Οικογένεια Κουμουνδούρου
Η οικογένεια Κουμουνδούρου είναι παλιά πολιτική οικογένεια.
Γενικές πληροφορίες
Η καταγωγή της οικογένειας είναι από τη Μικρή Μαντίνεια του Σταυροπηγίου Μάνη. Την δεκαετία του 1760 ο Αθανάσιος Κουμουνδουράκης (Κουμουνδουρέας) συμμετείχε στις μεγάλες συγκρούσεις για την καπετανία μεταξύ των οικογενειών των Κουμουνδουράκηδων, των Τρουπάκηδων και των Κουτουφαραίων φτάνοντας να λεαηλατήσει το 1764 μαζί με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη την Καλαμάτα και καταφέρνοντας τελικά να διοριστεί καπετάνιος του Σταυροπηγίου. Στην θέση του στην καπετανία φαίνεται να τον διαδέχθηκε ο Παναγιώτης Κουμουνδουράκης, ο οποίος το 1798 κατάφερε να διοριστεί Μπέης Μάνης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1803, οπότε και φυλακίστηκε από τους Οθωμανούς.
Σημαντικότερο μέλος της οικογένειας ήταν ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής. Οι δύο γιοί του ασχολήθηκαν με την πολιτική εκλεγόμενοι πολλάκις βουλευτές ενώ η κόρη του, όλγα, παντρεύτηκε τον εφοπλιστή και πολιτικό Επαμεινώνδα Εμπειρίκο. Λόγω της έλλειψης αρρένων απογόνων από τους δύο γιους του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου ο Σπυρίδων Κουμουνδούρος υιοθέτησε τον γιό της αδερφής του Όλγας, Αλέξανδρο Εμπειρίκο - Κουμουνδούρο, ο οποίος πρόσθεσε στο «Εμπειρίκος» το «Κουμουνδούρος». Συνέχισε το πολιτικό κόμμα της οικογένειας εκλεγόμενος βουλευτής Καλαμάτης και διατελώντας υπουργός αλλά αποχώρησε σύντομα από την πολιτική τερματίζοντας έτσι την πολιτική παρουσία της οικογένειας Κουμουνδούρου στα πολιτικά πράγματα. Γιος του τελευταίου είναι ο εφοπλιστής Φίλλιπος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος. Επίσης εγγονός του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου είναι ο εφοπλιστής Επαμεινώνδας Γ. Εμπειρίκος ενώ ανιψιά του η Αικατερίνη Μυσιρλή, μητέρα του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή.
Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος ήταν κάτοχος μεγάλων εκτάσεων στην Αττική καθώς και του γνωστού αρχοντικόυ Κουμουνδούρου, μπροστά από το οποίο υπάρχει η σημερινή Πλατεία Κουμουνδούρου. Επίσης διατηρούσε μια εξοχική κατοικία στην Τροιζηνία, η οποία το 1928 πουλήθηκε, διατηρείται δε μέχρι σήμερα, καθώς και πύργο στον Πειραιά, από τον οποία και πήρε το όνομα η Νησίδα Κουμουνδούρου.
Κατάλογος χωρών των οποίων η πρωτεύουσα δεν είναι η μεγαλύτερη πόλη
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών
Μπεσόμπα (περιφέρεια Καραγκάντα)
Το Μπεσόμπα είναι χωριό στην περιφέρεια Καραγκάντα, στην επαρχία Καρκαράλι.
Γεωγραφική θέση
Το Καρκαράλι, το επαρχιακό κέντρο απέχει 125 χιλιόμετρα, και βρίσκεται κοντά στον ποταμό Μπαϊκόζα επίσης. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της περιφέρειας.
Υποδομή
Υπάρχει σχολείο, κλαμπ, βιβλιοθήκη και άλλες υποδομές στην πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Θα Σε Κάνω Βασίλισσα
Το Θα σε κάνω βασίλισσα είναι ελληνική κωμική κινηματογραφική ταινία του 1964 παραγωγής Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. Γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Αλέκο Σακελλάριο. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Νίκη Λινάρδου και Λάμπρος Κωνσταντάρας.
Πλοκή
Ο Αντώνης Τσιλιβίκης (αλλά και Αντώνης Μπεϊζάνης) (Θανάσης Βέγγος) είναι ένας αρκετά εύπορος έμπορος υλικών και εργολάβος οικοδομών. Είναι παντρεμένος επί τέσσερα χρόνια με την Ελένη (Νίκη Λινάρδου) και ζουν σε μια παλιά ετοιμόρροπη μονοκατοικία. Ο Αντώνης είναι εξαιρετικά άπληστος και μίζερος, αφού παρότι είναι ιδιοκτήτης πολλών ακινήτων τα έχει νοικιάσει ή πουλήσει όλα επειδή για να επενδύσει τα χρήματα σε νέα ακίνητα και επιπλέον ελέγχει και γκρινιάζει για κάθε μικροέξοδο που κάνει η Ελένη. Αφού φτάνει στο σημείο να πουλήσει κρυφά το καινούργιο αυτοκίνητο που είχε κάνει δώρο στη γυναίκα του, το οποίο εκείνη λάτρευε, και να γίνουν ακόμη μια φορά ρεζίλι στους φίλους τους Νίκο (Δημήτρης Νικολαΐδης) και Έλλη (Σούλη Σαμπάχ) πριν από μια βραδινή έξοδο, λαμβάνουν μια μέρα ένα τηλεγράφημα από τον πλούσιο θείο της Ελένης Πιτ (Λάμπρος Κωνσταντάρας) που ζει στην Αμερική ότι επιστρέφει στην Ελλάδα για να την επισκεφθεί. Ο Αντώνης και η Ελένη αναστατώνονται καθώς στην αρχή του γάμου τους ο Αντώνης ανάγκασε τη γυναίκα του παρά τη θέλησή της να πει στο θείο της ότι έμεινε χήρα ώστε εκείνος να συνεχίσει να της προσφέρει την οικονομική βοήθεια που της έδινε όσο ήταν ανύπαντρη.
Ο Αντώνης λοιπόν αποφασίζει να υποδυθεί τον ενοικιαστή στο σπίτι του και μεταμφιέζεται φορώντας ένα μουστάκι, μιας και ο θείος Πιτ δεν τον γνωρίζει καλά φυσιογνωμικά. Υιοθετεί το όνομα Αντώνης Μπεϊζάνης και παρουσιάζεται έτσι στον Πιτ ο οποίος βλέποντας τις συνθήκες ζωής της ανιψιάς του αποφασίζει να την γνωρίσει σε έναν νεαρό φίλο του, τον Μπιλ (Γιώργος Μούτσιος), για να γίνουν ζευγάρι. Αντώνης αγανακτεί και προσπαθεί να ελέγξει την κατάσταση χωρίς να αποκαλυφθεί. Προσπαθεί μάταια να αναμειχθεί και να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις και τις εκδρομές που κάνουν ο Πιτ με τη γυναίκα του και τον Μπιλ αλλά δεν τα καταφέρνει. Η Ελένη αποφασίζει εσκεμμένα να τον αποκλείσει από μια εκδρομή στην εξοχή για να τον πιέσει να μετανιώσει για την συμπεριφορά του και ενώ εκείνος περνά το βράδυ μόνος στο σπίτι γεμάτος αγωνία, η Ελένη στην εκδρομή εξομολογείται την αλήθεια στο θείο της, ο οποίος αποφασίζει να συνεχίσει την υποκρισία για να εξακριβώσει αν ο Αντώνης έχει έστω λίγα ψήγματα πραγματικής αγάπης για οτιδήποτε άλλο εκτός του χρήματος.
Ο Πιτ για να δοκιμάσει την υπομονή του Αντώνη ανακοινώνει ότι ο Μπιλ με την Ελένη είναι πλέον ζευγάρι και σκοπεύουν να περάσουν αρκετές μέρες διακοπές μαζί. Τότε εκείνος αναγκάζεται να πει στον θείο ότι δήθεν έχει δεσμό με την Ελένη, ως Μπεϊζάνης, και πρόκειται να παντρευτούν και υπόσχεται να της προσφέρει μια άνετη και πολυτελή ζωή. Όμως εκείνη τη στιγμή έρχεται ένας αστυνομικός που ζητά τον κύριο Τσιλιβίκη. Αφού αποκαλυφθεί στο θείο ότι είναι ζωντανός, ο Αντώνης δεσμεύεται πλέον με την αληθινή του ταυτότητα να κάνει ευτυχισμένη την Ελένη.
Η ταινία μπορεί να ιδωθεί και ως μια αλληγορία που μιλάει για τον εκμοντερνισμό της ελληνικής κοινωνίας (περιγράφοντας μια προβληματική μετακόμιση από το παλιό 'νεοκλασικό' στο μοντέρνο διαμέρισμα της πολυκατοικίας) και τις αντιστάσεις, δυσκολίες και διλήμματα που αυτή η διαδικασία εκμοντερνισμού προκάλεσε συνολικά στην ελληνική κοινωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1964 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χρήστου Μουραμπά
Αθάνι Λευκάδας
Το Αθάνι είναι χωριό της νότιας Λευκάδας. Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Λευκάδας.
Στοιχεία
Το νοτιοδυτικότερο χωριό του νησιού, 35 χλμ. από τη Χώρα. Το χωριό φαίνεται να κατοικήθηκε από την αρχαιότητα, όπως αποδεικνύεται και απ’ την πρόσφατη αρχαιολογική έρευνα στην τοποθεσία Αγίου Κηρύκου, όπου οι ανασκαφές έφεραν στο φως την αρχαία ιστορία του τόπου και απέδειξαν την ιστορική του συνέχεια. Ο νεώτερος εποικισμός του χωριού θεωρείται ότι έγινε στις αρχές του 14ου αιώνα επί Φραγκοκρατίας, κυρίως με οικογένειες από την περιοχή της Κάτω Ιταλίας. Η ονομασία Αzani στο χάρτη του Μ.Coronelli του 1685, υποδηλώνει τις μεσαιωνικές ρίζες του ονόματος του χωριού. Οι πρώτοι κάτοικοι (Μπογορδέοι, Ρομποτέοι & Βικεντέοι) που ήρθαν από την Κάτω Ιταλία έφεραν μαζί τους και την ονομασία αυτή του χωριού από την περιοχή της Καλαβρίας, όπου υπάρχει ακατοίκητος σήμερα οικισμός με το όνομα Αzani. Η Κοινότητα Αθανίου συστάθηκε το 1912 και υπάγονταν αρχικά στο Νομό Κερκύρας. Το 1925 η Κοινότητα υπήχθη στο Νομό Πρεβέζης και το 1946 στον Νομό Λευκάδος. Από το 1999 η Κοινότητα υπήχθη στον Δήμο Απολλωνίων και στη συνέχεια το 2010 στον Δήμο Λευκάδος.
Μια προσπάθεια καταγραφής της ιστορίας του τόπου προέρχεται από τις συστηματικές αναζητήσεις του ιστοριοδίφη-ερευνητή κ.Σπυρίδωνα  Μπογόρδου (βλ.Περιοδικό "Νήρικος" του Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας -Τεύχη 62,65,68,70).
Στις αρχές του 20ου αιώνα το χωριό αριθμούσε περίπου 800 κατοίκους. Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ξενιτεύτηκε με προορισμό τις ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία αλλά και πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως Πάτρα και Αθήνα. Στην απογραφή του 2011 καταγράφονται 204 άτομα στο Αθάνι και 9 άτομα στη Νηρά. Τα τελευταία είκοσι χρόνια η περιοχή έχει αρχίσει να αναπτύσσεται τουριστικά λόγω των παραλιών Πόρτο - Κατσίκι και Εγκρεμνών. Ιστορικό και θρησκευτικό κέντρο στη περιοχή είναι το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Νιράς. Στη περιοχή υπάγεται και το Ακρωτήρι Λευκάτας (Κάβος της Κυράς) που αποτελεί το νοτιότερο σημείο της Λευκάδας, όπου και το θρυλούμενο πήδημα της αρχαίας ποιήτριας Σαπφούς. Από το Αθάνι κατάγεται ο Αντώνης Ρουπακιώτης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αθανίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 25,637 χμ² (2011). Σ' αυτήν περιλαμβάνεται και ο οικισμός Άγιος Νικόλαος Νηράς.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Εθνική Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, γνωστή και με το ψευδώνυμο Les Fauves, είναι το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας και τελεί υπό τον έλεγχο της Κεντροαφρικανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Αποτελεί μέλος της CAF.
Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μία από τις πλέον παραδοσιακά αδύναμες εθνικές ομάδες στην Αφρική και τον Κόσμο, προσφάτως έφτασε σε επιτυχία. Κατέκτησε το Κύπελλο Κεντροαφρικανικών Χωρών του 2009, επικρατώντας της Γκαμπόν στα ημιτελικά και της Ισημερινής Γουινέας στον τελικό της διοργάνωσης με σκορ 3–0. Η θέση της στην παγκόσμια κατάταξη της ΦΙΦΑ έφτασε από την 202η θέση τον Αύγουστο του 2010 στην 89η τον Ιούλιο του 2011.
Στις 10 Οκτωβρίου του 2010, κατάφερε να κάνει την έκπληξη παίρνοντας εντός έδρας νίκη επί της Αλγερίας με σκορ 2-0, σε αναμέτρηση στο πλαίσιο των προκριματικών του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2012, η οποία την έθεσε επικεφαλής του προκριματικού της ομίλου. Η ομάδα πήρε την πρώτη της προκριματική αναμέτρηση για το Παγκόσμιο Κύπελλο στις 2 Ιουνίου 2012, επικρατώντας της Μποτσουάνα με σκορ 2-0 εντός έδρας.
Τωρινή ομάδα
Η παρακάτω ομάδα είναι αυτή που κλήθηκε για τις προκριματικές αναμετρήσεις στο πλαίσιο των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 απέναντι στη Νότια Αφρική στις 8 Ιουνίου 2013 και την Μποτσουάνα στις 15 Ιουνίου 2013.
Οι συμμετοχές και τα τέρματα είναι ενημερωμένες ως τις 15 Ιουνιου 2013.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Πρόσφατες κλήσεις
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Χάρμα Καρδίτσας
Το Χάρμα είναι ελληνικό χωριό, που υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Μουζακίου του Νομού Καρδίτσας.
Κατά την αρχαιότητα, ως τμήμα του βασιλείου της Ιθώμης, αναφέρεται πως συμμετείχε στην Τρωική Εκστρατεία με δύο πλοία με επικεφαλής τον Ποδαλίριο και τον Μαχαων, γιους του Ασκληπιού. Τα φύλα της περιοχής ήταν πελασγικά. Η περιοχή αποτελούσε πέρασμα από τα αρχαία χρόνια. Μάλιστα, ο Ιούλιος Καίσαρας πέρασε από εκεί κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη γειτονική πόλη των Γόμφων, με σκοπό να μεταβεί στα Φάρσαλα όπου και έλαβε χώρα η ομώνυμη μάχη.
Κατά τις επιδρομές των βαρβαρικών φύλων κατά την ρωμαϊκή εποχή, το χωριό εγκαταλήφθηκε και οι κάτοικοι μετοίκησαν στον οχυρωμένο οικισμό του Παλαιοχωρίου. Το τελευταίο βρίσκεται στο βουνό που δεσπόζει πίσω από το χωριό, πλησίον του κάστρου της Ιθώμης. Κατά την εποχή της ακμής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο) η περιοχή γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, κάτι που αποδεικνύεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα.
Κατά τη διάρκεια της αρχαιότητας υπήρχε ναός της Αρτέμιδος στη θέση Αγία Παρασκευή. Στα βυζαντινά χρόνια μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό, που αργότερα εξελίχθηκε σε Μητρόπολη Χαρμίνης και Καπούας, σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία της Μητροπόλεως Φαναρίου. Επί Τουρκοκρατίας μετατράπηκε σε τζαμί, παρόλο που παρουσία Τούρκων υπήρξε μόνο στην έδρα του σύγχρονου Δήμου, το Φανάρι. Αργότερα το τζαμί εκθεμελιώθηκε από τους κατοίκους του χωριού κατά τη διάρκεια της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Ένας κεραυνός εκλήφθη από τους κατοίκους ιερό σημάδι και ως αποτέλεσμα χτίστηκε εκεί το σημερινό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής.*    Ομήρου Ιλιάδα Β, 729: «οι δ’ είχον Τρίκκην και Ιθώμην κλωμακόεσσαν, οι τ’ έχον Οιχαλίην, πόλιν Ευρύτου Οιχαλιήος, των αυθ’ ηγείσθην Ασκληπιού δύο παίδες, ιητήρ αγαθώ, Ποδαλείριος ηδέ Μαχάων, τοις δε τριήκοντα γλαφυραί νέες εστεχόωντο», μετάφρ. Ιακ. Πολυλά: «και όσοι της Τρίκκης κάτοικοι και της τραχιάς Ιθώμης κι όσοι της χώρας κάτοικοι του Ευρύτου Οιχαλίας, είχαν τριάντα βαθουλά καράβια κι οι αρχηγοί τους, ήσαν ο Ποδαλείριος κι ο αδελφός Μαχάων, ιατροί καλοί του Ασκπληπιού δύο τέκνα δοξασμένα».
**     Στράβων Θεσσαλικά C-437: «χωρίον ερυμνόν τω όντι κλωμακόεν, ιδρυμένον μεταξύ τεττάρων φρουρίων, ώσπερ τετραπλεύρω κειμένων Τρίκκης τε και Μητροπόλεως και Πελινναίου και Γόμφων», μετάφρ. Κ. Αραπόπουλου: «είναι τοποθεσία οχυρωτάτη, αληθής βράχος, υψούμενος εις το μέσον τετραπλεύρου σχηματιζομένου από τάς τέσσαρας οχυράς θέσεις της Τρίκκης, της Μητροπόλεως, του Πελινναίου και των Γόμφων».
Χαρμα Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Victory
thumb|right|200px|Το εξώφυλλο του άλμπουμ Το υποψήφιο για Γκράμι, το 1984, άλμπουμ "Victory" των "The Jacksons" ήταν το μοναδικό άλμπουμ όπου συμμετείχαν και τα έξι αδέρφια αφότου ο Ζερμαίν εγκατέλειψε την σόλο καριέρα του και γύρισε στο συγκρότημα. Κατά την ηχογράφηση του λέγεται ότι τα αδέλφια δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους και συνεργαζόταν ελάχιστα, προτιμώντας ο καθένας να επικεντρώνεται στα σόλο του. Ίσως για αυτό και το άλμπουμ δεν έμεινε και πολύ καιρό στα τσάρτς, αν και έφτασε στο Νο 4 στα 200 πρώτα του Billboard στις αρχές Αυγούστου του 1984. Από τα σίνγκλ μόνο το "State of Shock" κατάφερε κάτι. Ωστόσο, η περιοδεία που ακολούθησε(6 Ιουλίου-9 Δεκεμβρίου 1984) στις Η.Π.Α και στον Καναδά στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία, αν και δεν περιλάμβανε κανένα από τα τραγούδια του άλμπουμ. Μετά την περιοδεία ο Μάικλ Τζάκσον και ο αδερφός του Μάρλον εγκατέλειψαν το συγκρότημα.
Ηχογράφηση
CBS/Epic Records,1982-1984
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Τζάκσον 5 Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Ακαρνανικά όρη
Τα Ακαρνανικά όρη είναι οροσειρά της Δυτικής Ελλάδας. Καταλαμβάνουν την περιοχή της Ακαρνανίας και έχουν μέγιστο υψόμετρο 1.589 μ.
Χλωρίδα
Σε χαμηλό υψόμετρο φυτρώνουν βελανιδιές και σε ψηλότερο υψόμετρο υπάρχουν βοσκοτόπια και σημεία όπου φυτρώνει η κεφαλληνιακή ελάτη (Abies cephalonica). Οι μεμονωμένες βελανιδιές είναι απομεινάρια των βελανιδοδασών που κάποτε κάλυπταν ολόκληρη την Ακαρνανία. Το πιο αντιπροσωπευτικό δάσος ήμερης βελανιδιάς (Quercus ithaburensis Decaisne subsp. macrolepis (Kotschy) Hedge & Yalt., Quercus aegilops L.) βρίσκεται στο Ξηρόμερο, στις νοτιοανατολικές απολήξεις των Ακαρνανικών ορέων. Η περιοχή είναι τοποθετημένη μεταξύ της λίμνης Οζερού, του ποταμού Αχελώου και των ακτών του Ιονίου, κοντά στον Αστακό. Ο πυρήνας της περιοχής του δάσους είναι μια γραμμή από λόφους άμεσα δυτικά και νότια της λίμνης Οζερού και λέγεται λόφοι Λιγοβίτσι – Μάνινα, οι οποίοι καλύπτουν 6000 εκτάρια. Το πυκνό και πανάρχαιο δάσος της βαλανιδιάς δημιουργεί μια τοποθεσία που κυριαρχείται από τη βαλανιδιά, σε μια μοναδική μορφή στην Ελλάδα.
Πανίδα
Τα πουλιά που ζουν στην περιοχή είναι ο Μικροτσικνιάς (5+ ζεύγη), το Όρνιο (30-40 ζεύγη, η μεγαλύτερη αποικία στην ηπειρωτική χώρα), ο Χρυσαετός (1-2 ζεύγη), ο Πετρίτης (2-4 ζεύγη), το Γελογλάρονο, ο Μπούφος Bubo bubo, η Λιοστριτσίδα και ο Γαϊδουροκεφαλάς. Τα Ακαρνανικά όρη συμπεριλαμβάνονται στις σημαντικές περιοχές για πουλιά της Ελλάδας αλλά προστατευονται ανεπαρκώς.
Τηλεπικοινωνίες
Είναι κομβικό κέντρο ανταπόκρισης τηλεπικοινωνιών στην Δυτική Ελλάδα. Οι κεραίες, βρίσκονται στην κορυφή «Περγαντί», σε υψόμετρο 1.435 μέτρων. Από τους αναμεταδότες αυτής της περιοχής καλύπτεται η περιοχή της Ακαρνανίας (Αγρίνιο και βορειότερα) οι νομοί, με κάποιες εξαιρέσεις, Πρέβεζας (με ξεχωριστό κέντρο εκπομπής για την περιοχή του δήμου Φαναρίου), Άρτας (με συμπληρωματικό κέντρο εκπομπής για την πόλη της Άρτας και τις γύρω περιοχές το «Κορφοβούνι»), Λευκάδας (με κάλυψη στο νότιο μέρος της Νήσου από το κέντρο εκπομπής «Αίνος» της Κεφαλλονιάς), η νότια Κέρκυρα, αρκετά ορεινά του νομού Ιωαννίνων, και μέρος του νομού Ευρυτανίας.
Τηλεοπτικά υπάρχουν αναμεταδότες, όλων των σταθμών: της ΕΡΤ, πανελλήνιας και περιφερειακής εμβέλειας της περιοχής (που μεταδίδονται μέσω της Digea), οι κρατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί και πολλά τοπικά μέσα. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 από εκεί εξέπεμπε μόνο η τότε ΕΤ2 με μεγάλη ισχύ (Αναμεταδότης ισχύος 25KW ch 43) ενώ, η λήψη του πρώτου δημόσιου καναλιού γινόταν από τον Αίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αιτωλοακαρνανίας
Γλωσσολαλιά
Ο όρος γλωσσολαλία, από τις λέξεις γλώσσα και λαλώ (μιλάω), αντιδάνειο από το αγγλικό glossolalia, αναφέρεται σε μια πνευματική κατάσταση κατά την οποία έχουμε εκφορά ακατανόητων φραστικών διατυπώσεων ως τμήμα θρησκευτικής πρακτικής, συνήθως στη διάρκεια έντονης θρησκευτικής διέγερσης. Στα πλαίσια θρησκευτικών πρακτικών θεωρείται φυσιολογική και όχι εκδήλωση ψυχολογικής διαταραχής, ωστόσο γλωσσολαλιά ή παρόμοιες εκδηλώσεις όπως η καταφασία έχουν παρατηρηθεί σε διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια και η μανιοκαταθλιπτική ψύχωση, ή ως σύμπτωμα νευρολογικών διαταραχών όπως επιληπτική ρήξη του κροταφικού λοβού. Η ακατάληπτη ομιλία συνοδεύεται σε ορισμένες περιπτώσεις από κατάσταση έκστασης με απώλεια αίσθησης λοιπών ερεθισμάτων από το περιβάλλον.
Σύμφωνα με νευροεπιστημονικές μελέτες πάνω στην πρακτική της γλωσσολαλιάς, όπως ασκείται από μέλη Χαρισματικών και Πεντηκοστιανών παραδόσεων, κατά τη διάρκειά της παρατηρείται αυξημένη δραστηριότητα των κέντρων του εγκεφάλου που ελέγχουν τις συναισθηματικές λειτουργίες, καθώς και μειωμένη δραστηριότητα στα κέντρα που συνδέονται με τη γλώσσα, συμπεραίνοντας πως η γλωσσολαλιά δεν ταυτίζεται με τη λειτουργία της γλώσσας. Γλωσσολογικές μελέτες υποδεικνύουν πως η γλωσσολαλιά δεν είναι υπερφυσική ούτε αποτελεί μια δομημένη γλώσσα, αλλά ένα φαινόμενο που χρησιμοποιείται ως σύμβολο θεϊκής παρουσίας για τον πιστό.
Σύμφωνα με τη θρησκευτική ερμηνεία του φαινομένου, ο πιστός που γλωσσολαλεί καταλαμβάνεται από ένα μεταφυσικό πνεύμα και βρίσκεται σε διάλογο με θεϊκές οντότητες ή αποτελεί τον μεσολαβητή μιας θεϊκής διακήρυξης.
Η γλωσσολαλιά πριν, μετά και παράλληλα με τον Χριστιανισμό
Στον προχριστιανικό κόσμο υπάρχουν αρκετές αναφορές στη γλωσσολαλιά. Στην Ελλάδα υπήρχε η Πυθία στο Μαντείο των Δελφών, η οποία ερχόταν σε έκσταση και έβγαζε ασυνάρτητες κραυγές και λόγους. Οι ιερείς του μαντείου μετέτρεπαν τα άναρθρα αυτά λόγια σε έμμετρους χρησμούς, με διφορούμενη σημασία. Άλλες εμφανίσεις της γλωσσολαλιάς αφορούν Ινδιάνους του Νέου Μεξικού, αφρικανικές φυλές και σαμάνους της Σιβηρίας. Μετά και παράλληλα με τον Χριστιανισμό, η γλωσσολαλιά εκδηλώνεται τόσο στον σαμανισμό, όσο και σε τελετές των θρησκειών βουντού και Σαντερίας (ή Ουμπάντα, μια μίξη Ρωμαιοκαθολικισμού και της αφρικανικής θρησκείας Γιορούμπα), αλλά και στους Δερβίσηδες του Ισλάμ. Επίσης, γνωστικά ευαγγέλια της ρωμαϊκής περιόδου τα οποία γράφουν ακατανόητες συλλαβές, θεωρούνται ότι αναπαράγουν ήχους γλωσσολαλιάς. Παρομοίως, ένας ύμνος με ακατανόητες συλλαβές έχει βρεθεί στο Κοπτικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων.
Κατά τον 19ο αι. ο Πνευματισμός εξελίχθηκε σε αφ' εαυτού θρησκεία, χάρη στην εργασία του Αλλάν Καρντέκ, και το φαινόμενο θεωρήθηκε ως μια από τις αυταπόδεικτες εκδηλώσεις του πνεύματος/πνευμάτων. Οι πνευματιστές υποστήριξαν ότι κάποιες περιπτώσεις ήταν πράγματι περιπτώσεις ξενογλωσσίας (όταν δηλ. κάποιος μιλά μια γλώσσα που του είναι άγνωστη). Πάντως η σημασία που της αποδόθηκε, όπως και η συχνότητα εμφάνισής της, έχει από τότε ελαττωθεί σημαντικά. Οι σημερινοί πνευματιστές θεωρούν το φαινόμενο ανόητο, καθώς δεν μεταφέρει κανένα καταληπτό μήνυμα στους παρόντες.
Στον Χριστιανισμό
right|thumb|220px|Βυζαντινή εικόνα της Πεντηκοστής
Στην Καινή Διαθήκη
Δύο από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, ο Παύλος και ο Λουκάς, έχουν καταγράψει τη γλωσσολαλιά ως γεγονός στην πνευματική ζωή της πρώιμης χριστιανικής εκκλησίας. Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος στη γιορτή της Πεντηκοστής που ακολούθησε το Πάσχα κατά το οποίο σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Ιησούς Χριστός χαρακτήρισε την πρώτη εμφάνιση και άσκηση του χαρίσματος της γλωσσολαλιάς στην εκκλησία. Τα μέλη της εκκλησίας που ιδρύθηκε από τον Παύλο στην Κόρινθο είναι επίσης καταγεγραμμένα πως μίλησαν σε γλώσσες και εκτίμησαν ιδιαίτερα το χάρισμα αυτό, όπως αναφέρεται στην 1η προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου. Τα μέλη και άλλων εκκλησιών παρουσίασαν το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς. Επιπλέον, διάφορα εδάφια στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρουν Προφητείες μεταξύ των αρχαίων Ισραηλιτών που θα μπορούσαν να παραλληλιστούν τις πρακτικές της Καινής Διαθήκης.
Ο Λουκάς αναφέρει ότι οι γλώσσες στις οποίες οι πιστοί μίλησαν κατά την Πεντηκοστή ήταν ξένες γλώσσες. Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτό προορίστηκε να προεικονίσει το καταληπτό κήρυγμα του Ευαγγελίου στους ανθρώπους όλων των εθνών.
Η γλωσσολαλιά εξυπηρέτησε το έργο του κηρύγματος των καλών νέων της Βασιλείας (Ματθ. 24:14· 28:19, 20) και φαίνεται ότι αποτέλεσε μέρος των ειδικών χαρισμάτων του αγίου Πνεύματος που κυριάρχησαν στη χριστιανική εκκλησία την αποστολική εποχή. Η ικανότητα κάποιων μελών της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας να μιλούν ξένες γλώσσες μέσω της δύναμης του Αγίου Πνεύματος τούς έδωσε την ικανότητα να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο. Κάποιοι θεωρούν ότι, καθώς το Ευαγγέλιο κηρύχθηκε κυρίως στην ευρέως διαδεδομένη τότε ελληνική γλώσσα, η γλωσσολαλιά δεν αποτελούσε απλά ιδιότητα να μιλούν οι άνθρωποι ξένες γλώσσες, αλλά ικανότητα να γίνονται αντιληπτοί από τον καθένα στη γλώσσα του. Αυτό το τελευταίο φαινόμενο παρατηρείται ακόμη και σήμερα. . Υπάρχει ακόμα η άποψη πως η γλωσσολαλιά είναι η απευθείας ομιλία προς τον Θεό διαμέσω του Αγίου Πνεύματος και σημείο πως κάποιος έχει βαπτιστεί στο Άγιο Πνεύμα, και δεν έχει σχέση με το έργο του κηρύγματος.
Στη μετέπειτα Χριστιανική Ιστορία
''Μετά τον 1ο, ή ίσως το 2ο αιώνα, η γλωσσολαλιά δεν αναφέρεται από καμμιά Ορθόδοξη πηγή. ''
Σύγχρονη γλωσσολαλία
Στη σύγχρονη εποχή, μεταξύ των χριστιανικών δογμάτων η γλωσσολαλία ασκείται κυρίως από τους Πεντηκοστιανούς, έναν από τους κλάδους του Προτεσταντισμού. Η Εκκλησία αυτή στα τέλη του 20ου αιώνα είχε πάνω από 250 εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως. Από τους οπαδούς αυτής της Εκκλησίας η γλωσσολαλία θεωρείται ένας τρόπος έκφρασης της εμπειρίας της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος.
Θεώρημα του Μπουντάν
Στα μαθηματικά, το θεώρημα του Μπουντάν, το οποίο πήρε το όνομά του από τον François Budan de Boislaurent, είναι ένα από τα πρώιμα θεωρήματα που σχετίζονται με τον υπολογισμό ενός άνω ορίου στον αριθμό των πραγματικών ριζών που έχει ένα πολυώνυμο μέσα σε ένα ανοιχτό διάστημα, μετρώντας τον αριθμό των εναλλαγών ή μεταβολών προσήμου στην ακολουθία των συντελεστών του.
Γλωσσολαλιά
Σύγχρονη γλωσσολαλία
Περιπτώσεις γλωσσολαλιάς έχουν καταγραφεί σε σύγχρονες πηγές με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Αγνής Όζμαν. Σύμφωνα με γλωσσολογικές μελέτες του W. Samarin, η γλωσσολαλιά δεν είναι υπερφυσική ούτε αποτελεί μια δομημένη γλώσσα, αλλά ένα φαινόμενο που χρησιμοποιείται ως σύμβολο θεϊκής παρουσίας για τον πιστό.
Θεώρημα του Μπουντάν
Από το 1836, το θεώρημα του Μπουντάν έχει αντικατασταθεί στη βιβλιογραφία από ένα ισοδύναμο θεώρημα του Ζοζέφ Φουριέ. Το τελευταίο αναφέρεται με πολλά ονόματα, συμπεριλαμβανομένου και του Μπουντάν. Το πρωτότυπο θεώρημα του Μπουντάν αποτελεί τη βάση της πιο γρήγορης μέχρι σήμερα μεθόδου απομόνωσης πραγματικών ριζών πολυωνύμων.
Γλωσσολαλιά
Σύγχρονη γλωσσολαλία
Σύμφωνα με έρευνες νευρο-απεικόνισης που έχουν γίνει από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, όταν κάποιος γλωσσολαλεί έχει ήρεμο τον λοβό του εγκεφάλου που αντιστοιχεί στην ομιλία (ενώ φυσιολογικά κατά την ομιλία ο συγκεκριμένος λοβός πάλλεται). Οι Πεντηκοστιανοί και οι Χαρισματικοί υποστηρίζουν πως τα αποτελέσματα των ερευνών του Πανεπιστημίου έρχονται σε απόλυτη αρμονία με την Αγία Γραφή, στην οποία ο Παύλος αναφέρει: "Αν προσεύχομαι σε ακατανόητη γλώσσα, προσεύχεται το πνεύμα μου, ο νους μου όμως μένει αμέτοχος". Με βάση αυτές τις αρχικές νευρολογικές έρευνες, πιστεύεται ότι η γλωσσολαλία είναι μια βιολογική πραγματικότητα και ότι η θρησκευτική συντροφικότητα που χαρακτηρίζει τον Πεντηκοστιαλισμό έχει μια νευροφυσιολογική βάση.
Θεώρημα του Μπουντάν
Θεώρημα του Μπουντάν
Το θεώρημα του Μπουντάν είναι ισοδύναμο με αυτό του Φουριέ. Αν και η διατύπωση του Μπουντάν προηγήθηκε από αυτή του Φουριέ, το όνομα του Φουριέ συνδέεται συχνά με αυτή.
Γλωσσολαλιά
Σύγχρονη γλωσσολαλία
Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν απορρίπτει τη γλωσσολαλία αλλά τη θεωρεί ως ένα από τα ελάσσονα ατομικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, το οποίο έχει πάψει να υφίσταται καθώς εκπλήρωσε τον σκοπό του κατά την καινοδιαθηκική περίοδο.
Δείτε ακόμα
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Αγιογραφία Κατηγορία:Μακαρονισμός
Θεώρημα του Μπουντάν
Ορισμός του θεωρήματος του Μπουντάν
Κάνοντας χρήση των αντικαταστάσεων  και, ο ακριβής αριθμός των πραγματικών ριζών στο διάστημα (l,r) μπορεί να βρεθεί μόνο σε δύο περιπτώσεις:
Παραδείγματα του θεωρήματος του Μπουντάν
1. Δεδομένου ενός πολυωνύμου   και του ανοιχτού διαστήματος (0,2), οι αντικαταστάσεις  και  δίνουν:
Οπότε, από το θεώρημα του Μπουντάν,. Επομένως, το πολυώνυμο p(x) έχει είτε δύο ρίζες είτε καμία ρίζα στο ανοιχτό διάστημα (0,2), μια περίπτωση που πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω.
2. Δεδομένου του ίδιου πολυωνύμου   και του ανοιχτού διαστήματος (0,1) οι αντικαταστάσεις  και  δίνουν:
Οπότε, από το θεώρημα του Μπουντάν,, δηλαδή δεν υπάρχουν ρίζες στο ανοιχτό διάστημα (0,1).
Το παραπάνω παράδειγμα υποδεικνύει την κύρια χρήση του θεωρήματος του Μπουντάν σαν ένα "τεστ μη ύπαρξης ριζών".
Θεώρημα του Φουριέ
Ο ορισμός του θεωρήματος του Φουριέ (για πολυώνυμα), το οποίο εμφανίζεται συχνά ως θεώρημα των Φουριέ-Μπουντάν ή ως θεώρημα των Μπουντάν-Φουριέ ή απλά ως θεώρημα του Μπουντάν, μπορεί να βρεθεί σχεδόν σε όλα τα σχετιζόμενα με το θέμα κείμενα και άρθρα.
Ακολουθία Φουριέ
Δεδομένης μιας εξίσωσης του x, p(x) = 0 βαθμού n > 0, η ακολουθία Φουριέ του p(x), , ορίζεται ως η ακολουθία των n + 1 συναρτήσεων   όπου p^{(i)}  είναι η ι-οστή παράγωγος του  p(x). Οπότε,.
Παράδειγμα της ακολουθίας Φουριέ
Η ακολουθία Φουριέ του πολυωνύμου είναι η.
Ορισμός του θεωρήματος του Φουριέ
Δεδομένης μιας πολυωνυμικής εξίσωσης του x, p(x) = 0 βαθμού n > 0 με πραγματικούς συντελεστές και την αντίστοιχη ακολουθία Φουριέ, το x μπορεί να αντικατασταθεί από δύο οποιουσδήποτε πραγματικούς αριθμούς l,r (l<r). Αν οι δύο προκύπτουσες αριθμητικές ακολουθίες αναπαριστώνται από και  αντίστοιχα και οι εναλλαγές προσήμου τους από v_l, v_r αντίστοιχα, τότε, υπό την προϋπόθεση ότι p(r) \ne 0, ισχύουν τα ακόλουθα:
Παράδειγμα του θεωρήματος του Φουριέ
Δεδομένου του πολυωνύμου που αναφέρθηκε προηγουμένως  και του ανοιχτού διαστήματος (0,2), οι ακόλουθες πεπερασμένες ακολουθίες και οι αντίστοιχες εναλλαγές προσήμου τους μπορούν να υπολογιστούν:
Οπότε, από το θεώρημα του Φουριέ,. Επομένως, το πολυώνυμο p(x) έχει είτε δύο ρίζες είτε καμία ρίζα στο ανοιχτό διάστημα (0,2), μια περίπτωση που πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω.
Πρώιμες εφαρμογές του θεωρήματος του Μπουντάν
Στη "Νέα μέθοδο για την επίλυση αριθμητικών εξισώσεων", ο ίδιος ο Μπουντάν χρησιμοποίησε το θεώρημά του για να υπολογίσει τις ρίζες οποιασδήποτε πολυωνυμικής εξίσωσης υπολογίζοντας τα δεκαδικά ψηφία των ριζών. Πιο συγκεκριμένα, ο Μπουντάν χρησιμοποίησε το θεώρημά του ως ένα "τεστ μη ύπαρξης ριζών", το οποίο μπορεί να οριστεί ως εξής: εάν τα πολυώνυμα p(x+a) και p(x +a+ 1) έχουν (στην ακολουθία των συντελεστών τους) τον ίδιο αριθμό εναλλαγών προσήμου, τότε το θεώρημα του Μπουντάν δηλώνει ότι το p(x) δεν έχει πραγματικές ρίζες στο διάστημα (a,a+1).
Επιπλέον, στο βιβλίο του, σελ. 37, ο Μπουντάν παρουσιάζει ανεξάρτητα από το θεώρημά του ένα "τεστ ύπαρξης ριζών στο 0_1", το οποίο αποτελεί ένα κριτήριο για να καθορίσουμε αν ένα πολυώνυμο έχει ρίζες στο διάστημα (0,1). Το τεστ αυτό μπορεί να οριστεί ως εξής:
Εκτέλεσε στο πολυώνυμο p(x) την αντικατάσταση και υπολόγισε τον αριθμό των εναλλαγών προσήμου στην ακολουθία των συντελεστών του μετασχηματισμένου πολυωνύμου. Αυτός ο αριθμός δίνει ένα άνω όριο στον αριθμό των πραγματικών ριζών που έχει το πολυώνυμο p(x) μέσα στο ανοιχτό διάστημα (0,1). Πιο συγκεκριμένα, ο αριθμός των πραγματικών ριζών στο ανοιχτό διάστημα (0,1) — λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τις πολλαπλότητες — του πολυωνύμου, βαθμού deg(p), έχει σαν πάνω φράγμα τον αριθμό των εναλλαγών προσήμου var_{01}(p), όπου
Το τεστ αυτό (το οποίο είναι μια ειδική περίπτωση του γενικότερου "τεστ ύπαρξης ριζών στο a_b" των Αλεσίνα (Alesina) και Γκαλούτσι (Galuzzi)) χρησιμοποιήθηκε μεταγενέστερα από τον Ουσπένσκι (Uspensky) τον 20ο αιώνα. Ο Ουσπένσκι ήταν αυτός που κράτησε ζωντανό το θεώρημα του Βίνσεντ (Vincent), "παίρνοντας την σκυτάλη" από τον Σερέ (Serret).
Το 1831 ο Μπουρντόν (Bourdon) συνδύασε το θεώρημα του Μπουντάν με τη μέθοδο συνεχών κλασμάτων του Λαγκράνζ (Lagrange) για την προσέγγιση πραγματικών ριζών πολυωνύμων και, έτσι, προσέφερε μια προεπισκόπηση της μεθόδου του Βίνσεντ, χωρίς να του δώσει τα εύσημα. Όπως αναφέρει ο Βίνσεντ στην πρώτη κιόλας πρόταση των άρθρων του το 1834 και 1836, ο Μπουρντόν χρησιμοποίησε στο βιβλίο του μια κοινή τους παρουσίαση.
Εξαφάνιση του θεωρήματος του Μπουντάν
Το θεώρημα του Μπουντάν αποτελεί τη βάση για το θεώρημα του Βίνσεντ (Vincent) και την (εκθετική) μέθοδό του για την απομόνωση των πραγματικών ριζών πολυωνύμων. Επομένως, δεν είναι παράξενο ότι ο Βίνσεντ αναφέρει το θεώρημα του Μπουντάν και στα δύο άρθρα του το 1834 και 1836, το οποίο και συγκρίνει με αυτό του Φουριέ. Ο Βίνσεντ ήταν ο τελευταίος συγγραφέας του 19ου αιώνα που διατύπωσε το θεώρημα του Μπουντάν στην πρωτότυπή του μορφή.
Παρά το γεγονός ότι το θεώρημα του Μπουντάν ήταν τόσο μεγάλης σημασίας, η εμφάνιση του θεωρήματος του Στουρμ (Sturm) το 1827 του έδωσε το θανατηφόρο χτύπημα (το ίδιο συνέβη και με το θεώρημα του Βίνσεντ). Το θεώρημα του Στουρμ έλυσε το πρόβλημα της απομόνωσης πραγματικών ριζών καθορίζοντας τον ακριβή αριθμό των πραγματικών ριζών ενός πολυωνύμου σε ένα πραγματικό ανοιχτό διάστημα (a, b). Επίσης, ο ίδιος ο Στουρμ, σελ. 108, αναγνωρίζει τη μεγάλη επιρροή που άσκησε επάνω του το θεώρημα του Φουριέ: « C'est en m'appuyant sur les principes qu'il a posés, et en imitant ses démonstrations, que j'ai trouvé les nouveaux théorèmes que je vais énoncer.» το οποίο μεταφράζεται ως «Βασιζόμενος στις αρχές που καθόρισε και μιμούμενος τις αποδείξεις του βρήκα τα νέα θεωρήματα που πρόκειται να σας ανακοινώσω». Λόγω των παραπάνω, τα θεωρήματα των Φουριέ και Στουρμ εμφανίζονται σχεδόν σε όλα τα βιβλία θεωρίας εξισώσεων και η μόνη διαδεδομένη μέθοδος για τον υπολογισμό των πραγματικών ριζών πολυωνύμων ήταν αυτή του Στουρμ, η οποία και χρησιμοποιούνταν από τότε και στο εξής – έως περίπου το 1980, όταν και αντικαταστάθηκε (σχεδόν σε όλα τα συστήματα υπολογιστικής άλγεβρας) από μεθόδους που προέρχονται από το θεώρημα του Βίνσεντ, με τη μεγαλύτερη ταχύτητα να επιτυγχάνεται από τη μέθοδο VAS (Vincent–Akritas–Strzeboński).
Συνεπώς, το θεώρημα του Μπουντάν (αλλά όχι το όνομά του) οδηγήθηκε στη λήθη. Στο βιβλίο του Σερέ (Serret) υπάρχει το τμήμα 121 (σελ. 266) που αναφέρεται στο θεώρημα του Μπουντάν, ωστόσο η διατύπωση είναι αυτή του Φουριέ, διότι, όπως αναφέρει ο συγγραφέας στην υποσημείωση της σελ. 267, τα δύο θεωρήματα είναι ισοδύναμα και αυτό του Μπουντάν είχε σαφή προτεραιότητα. Προς τιμήν του, ο Σερέ συμπεριέλαβε το 1877 στην άλγεβρά του, σελ. 363–368, το θεώρημα του Βίνσεντ μαζί με την απόδειξή του, παραπέμποντας όλους τους ενδιαφερόμενους αναγνώστες στα άρθρα του Βίνσεντ για παραδείγματα χρήσης του θεωρήματός του. Ο Σερέ ήταν ο τελευταίος συγγραφέας που ανέφερε το θεώρημα του Βίνσεντ τον 19ο αιώνα.
Επανεμφάνιση του θεωρήματος του Μπουντάν
Το θεώρημα του Μπουντάν επανεμφανίστηκε, μετά από σχεδόν 150 χρόνια, στην διδακτορική διατριβή του Α. Ακρίτα με τίτλο "Η αλγεβρική χρήση του θεωρήματος του Βίνσεντ" ("Vincent's Theorem in Algebraic Manipulation"), Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ (North Carolina State University, USA), το 1978 και σε διάφορες άλλες δημοσιεύσεις που προέκυψαν από την εν λόγω διατριβή.
Ισοδυναμία μεταξύ των θεωρημάτων του Μπουντάν και Φουριέ
Το θεώρημα του Μπουντάν είναι ισοδύναμο με αυτό του Φουριέ. Η ισοδυναμία αυτή είναι προφανής από το γεγονός ότι, δεδομένου ενός πολυωνύμου p(x) βαθμού n > 0, οι  n+1  όροι της ακολουθίας Φουριέ  (που προκύπτει αντικαθιστώντας  στην ακολουθία )  έχουν τα ίδια πρόσημα (και είναι ανάλογοι) με τους αντίστοιχους συντελεστές του πολυωνύμου, που προκύπτει από το θεώρημα επέκτασης του Τέιλορ (Taylor).
Όπως επισημαίνουν οι Αλεσίνα (Alesina) και Γκαλούτσι (Galuzzi) στην υποσημείωση 9, σελ. 222 της δημοσίευσή τους, η διαμάχη για τα δικαιώματα προτεραιότητας των Μπουντάν και Φουριέ είναι από μια σύγχρονη σκοπιά μάλλον ανούσια. Οι δύο συγγραφείς θεωρούν ότι ο Μπουντάν έχει μία "καταπληκτικά σύγχρονη κατανόηση της σημασίας της αναγωγής σε απλές προθέσεις του αλγορίθμου (τα δικά του λόγια) για την μετάθεση ενός πολυωνύμου με την αντικατάσταση, όπου p είναι ένας ακέραιος αριθμός".
Οι πιο σημαντικές εφαρμογές του θεωρήματος του Μπουντάν
Η (εκθετική) μέθοδος του Βίνσεντ (Vincent) για την απομόνωση των πραγματικών ριζών πολυωνύμων (η οποία βασίζεται στο θεώρημα του Βίνσεντ του 1834 και 1836) είναι η πιο σημαντική εφαρμογή του θεωρήματος του Μπουντάν. Επιπλέον, είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της σημασίας της διατύπωσης του θεωρήματος του Μπουντάν. Όπως περιγράφεται παρακάτω, η διατύπωση του θεωρήματος του Φουριέ δεν βοήθησε τον Ουσπένσκι (Uspensky) να αντιληφθεί ότι δεν υπάρχουν ρίζες του p(x) στο ανοιχτό διάστημα (a, a+1) αν p(x + a) και έχουν τον ίδιο αριθμό εναλλαγών προσήμου στην ακολουθία των συντελεστών τους (βλέπε σελ. 127–137).
Θεώρημα του Βίνσεντ (1834 και 1836)
Εάν σε μια πολυωνυμική εξίσωση με ρητούς συντελεστές και χωρίς πολλαπλές ρίζες γίνουν διαδοχικοί μετασχηματισμοί της μορφής
όπου a, b και c είναι οποιοδήποτε θετικοί αριθμοί μεγαλύτεροι ή ίσοι της μονάδας, τότε μετά από έναν αριθμό τέτοιων μετασχηματισμών, η προκύπτουσα μετασχηματισμένη εξίσωση έχει είτε μηδενικές εναλλαγές προσήμου είτε μία και μοναδική. Στην πρώτη περίπτωση δεν υπάρχει ρίζα ενώ στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει μία πραγματική θετική ρίζα. Επιπλέον, η αντίστοιχη ρίζα της προτεινόμενης εξίσωσης προσεγγίζεται από το πεπερασμένο συνεχές κλάσμα:
Τέλος, εάν μπορούν να βρεθούν άπειρα πολλοί αριθμοί που ικανοποιούν αυτή την ιδιότητα, τότε η ρίζα αναπαριστάται από το αντίστοιχο (άπειρο) συνεχές κλάσμα.
Η παραπάνω διατύπωση αποτελεί μια πιστή μετάφραση του θεωρήματος που βρέθηκε στα πρωτότυπα άρθρα του Βίνσεντ. Για μια πιο σαφή κατανόηση του θεωρήματος του Βίνσεντ δείτε τις παρατηρήσεις στο αντίστοιχο λήμμα της Βικιπαίδεια Θεώρημα του Βίνσεντ.
Εφαρμογή του θεωρήματος του Βίνσεντ από τον ίδιο
Ο Βίνσεντ (Vincent) χρησιμοποιεί το θεώρημα του Μπουντάν αποκλειστικά ως ένα "τεστ μη ύπαρξης ριζών", για να εντοπίσει που εμφανίζονται οι ρίζες στον άξονα των x (ώστε να υπολογίσει τις τιμές του θεωρήματός του). Με άλλα λόγια, για να βρει το ακέραιο μέρος μιας ρίζας, ο Βίνσεντ εφαρμόζει διαδοχικές αντικαταστάσεις της μορφής και σταματά μόνο όταν τα πολυώνυμα p(x) και p(x + 1) διαφέρουν ως προς τον αριθμό των εναλλαγών προσήμου στην ακολουθία των συντελεστών τους (δηλαδή όταν μειώνεται ο αριθμός των εναλλαγών προσήμου του p(x+1)).
Δείτε το αντίστοιχο διάγραμμα όπου η ρίζα βρίσκεται στο διάστημα (5,6). Εφόσον γενικά η τοποθεσία των ριζών δε γνωρίζεται εκ των προτέρων, η ρίζα μπορεί να βρεθεί (με τη βοήθεια του θεωρήματος του Μπουντάν) μόνο από αυτήν την μείωση στον αριθμό των εναλλαγών προσήμου. Το πολυώνυμο p(x+6) ) δηλαδή, έχει λιγότερες εναλλαγές προσήμου από το πολυώνυμο p(x+5). Έπειτα ο Βίνσεντ λαμβάνει εύκολα μια πρώτη προσέγγιση (συνεχών κλασμάτων) για τη ρίζα αυτή ως, όπως αναφέρεται και στο θεώρημά του. Ο Βίνσεντ εφαρμόζει αυτούς, και μόνο αυτούς, τους μετασχηματισμούς που περιγράφονται στο θεώρημά του.
Εφαρμογή του θεωρήματος του Βίνσεντ από τον Ουσπένσκι
Οι μετασχηματισμοί του Ουσπένσκι δεν είναι αυτοί που περιγράφονται στο θεώρημα του Βίνσεντ και, συνεπώς, οι μετασχηματισμοί του απαιτούν τον διπλάσιο υπολογιστικό χρόνο από αυτούς του θεωρήματος του Βίνσεντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικά θεωρήματα Κατηγορία:Πολυώνυμα
Μάγειρας Ηλείας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μάγειρας Αχαΐας
Ο Μάγειρας είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 83 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του νομού σε απόσταση 3,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αρχαία Ολυμπία και 19 χλμ. Α. από τον Πύργο. Το χωριό είναι κτισμένο στις ανατολικές όχθες του Κλάδεου ποταμού που καταλήγει λίγο νοτιότερα στον Αλφειό στην περιοχή της αρχαίας Ολυμπίας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1889 στο ΦΕΚ 251Α - 04/10/1889 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ολυμπίων και το 1923 με το ΦΕΚ 172Α - 28/06/1923 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μάγειρα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 100 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Ειρηνικό Κιλκίς
Το Ειρηνικό είναι χωριό του δήμου Πολυκάστρου, της επαρχίας Κιλκίς, του νομού Κιλκίς, κείμενο στα σύνορα Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας σε ένα ομαλό υψίπεδο.
Το χωριό ήταν αμιγώς ελληνικό από την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Στα μέσα του 19ου αιώνα αναφέρεται ακμαία ελληνική κοινότητα. Η ονομασία του τότε ήταν Καλύβια Γιαννελαίων. Η σημερινή ονομασία προέρχεται από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου διεξήχθησαν σφοδρές μάχες μεταξύ των συμμάχων (υπό Γαλλική διοίκηση) και των Κεντρικών Δυνάμεων. Η ονομασία Ειρηνικό δόθηκε για να εξωραϊστεί η φρίκη των πολεμικών επιχειρήσεων της εποχής εκείνης.