cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκόρνα Οριαχόβιτσα
Ανάπτυξη
Κατά τη Βουλγαρική Εθνική Αφύπνιση η Γκόρνα Οριαχόβιτσα μετατράπηκε σταδιακά σε σημαντικό οικονομικό κέντρο της περιοχής, όπου είχαν αναπτυχθεί αξιόλογες εμπορικές δραστηριότητες, μεταξύ των οποίων και η χρυσοχοΐα κοσμημάτων.Ήταν ακόμη φημισμένη για τη μεγάλη της εμποροπανήγυρη ζώων, αγροτικών προϊόντων και ξυλείας, που γινόταν κάθε Παρασκευή στην πόλη. Ηδη από το 1822 ιδρύθηκε εδώ ένα μοναστηριακό σχολείο και το 1827 άρχισε να λειτουργεί ένα ιδιωτικό σχολείο, που έγινε δημόσιο το 1835. Το 1850 λειτούργησε το πρώτο σχολείο θηλέων και το 1859 ιδρύθηκε το πρώτο γυμνάσιο. Ενα σιταλίστε (βιβλιοθήκη και κοινοτικό κέντρο) άνοιξε το 1869. Η Γκόρνα Οριαχόβιτσα ανακηρύχθηκε πόλη το 1870, όταν αριθμούσε 4.700 κατοίκους και είχε 1.200 κατοικίες και 5 εκκλησίες.
Επαναστατικοί αγώνες
Ο πληθυσμός της πόλης έλαβε μέρος στον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση. Ο Βασίλ Λέβσκι οργάνωσε στη Γκόρνα Οριαχόβιτσα μια επαναστατική επιτροπή το πρώτο μισό του 1869 και αργότερα επισκέφθηκε την πόλη δυο ακόμη φορές. Κατά την προετοιμασία της Εξέγερσης του Απριλίου (1876) η Γκόρνα Οριαχόβιτσα ορίστηκε κέντρο της Πρώτης Επαναστατικής Περιφέρειας με Πρωταπόστολο το Στέφαν Σταμπολόφ. Μετά την αποτυχία της Εξέγερσης του Απριλίου ο Γκεόργκι Ισμιρλίεφ "Μακεντόντσετο" (ο Μακεδόνας), ένας από τους τοπικούς ηγέτες, απαγχονίστηκε στην πλατεία της Γκόρνα Οριαχόβιτσα. Τα τελευταία του λόγια ήταν : "Τι καλό είναι να πεθαίνεις για την ελευθερία της Πατρίδας!" Τρεις πολίτες της Γκόρνα Οριαχόβιτσα πολέμησαν στο απόσπασμα ένοπλων εθελοντών του Χρίστο Μπότεφ και 132 συμμετείχαν στις Βουλγαρικές εθελοντικές δυνάμεις κατά το Ρωσοτουρκικό Απελευθερωτικό Πόλεμο. Ο Στρατός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας απελευθέρωσε τη Γκόρνα Οριαχόβιτσα από την Οθωμανική κυριαρχία στις 26 Ιουνίου 1877.
Ελεύθερη Βουλγαρία
Μετά την Απελευθέρωση η πόλη αναπτύχθηκε ως σημαντικό συγκοινωνιακό (κυρίως σιδηροδρομικό) κέντρο, όπως είναι σήμερα. Η εγγύητητά της στην παλιά μεσαιωνική πρωτεύουσα Βελίκο Τίρνοβο, το τουριστικό κέντρο Αρμπάνασι, τα γύρω μοναστήρια και μεγάλος αριθμός άλλων αξιοθέατων την καθιστούν γνωστό τουριστικό προορισμό
Αξιοθέατα
Η Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, χρονολογούμενη από το 1393, είναι το αρχαιότερο ιστορικό μνημείο της πόλης. Η παλαιά Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού (1530), η οποία είχε χτιστεί με δαπάνες του τσάρου, αναπαλαιώθηκε το 1849 από το διάσημο Βούλγαρο αρχιμάστορα Kόλιου Φιτσέτο (1800 – 1881). Καταστράφηκε από σεισμό το 1913 και επανοικοδομήθηκε με τα υλικά της παλιάς εκκλησίας.
Σημαντικό για την ιστορία της περιοχής και της πόλης είναι το Ιστορικό Μουσείο, με παράρτημα ενός εθνογραφικού μουσείου. Ιστορικό σύμβολο των αγώνων της πόλης για την απελευθέρωσή της από τον οθωμανικό ζυγό αποτελεί το μνημείο του Βασίλ Λέφσκι, που ανεγέρθηκε το 1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Μάχη της Μπουκόμπα
Η Μάχη της Μπουκόμπα (Αγγλικά: Battle of Bukoba) ήταν η πρώτη νίκη των δυνάμεων της Αντάντ, στη Γερμανική Ανατολική Αφρική και μετά από τις καταστροφικές ήττες στις μάχες της Τάνγκα και του Γιασίνι. Ο στόχος των Βρετανών ήταν η καταστροφή του ασύρματου σταθμού στη Μποκόμπα (Bukoba). Λόγω της θέσης της Μπουκόμπα (Bukoba) στην ακτή της Λίμνης Βικτώρια, αποφασίστηκε ότι η επιδρομή θα έπρεπε να γίνει με τη μορφή αμφίβιας επίθεσης.
Η Μάχη
Η επιδρομή ξεκίνησε στις 21 Ιουνίου 1915 από το Κισούμου (Kisumu) στη Βρετανική Ανατολική Αφρική. Μεταξύ των μονάδων οι οποίες επιλέχθηκαν για την επίθεση, ήταν το Πιστό Σύνταγμα του Βορείου Λάνκαστερσαϊρ (Loyal North Lancashire Regiment) και το 25ο Τάγμα Ακριτών, Βασιλικοί Τυφεκιοφόροι (25th Frontiersmen Battalion, Royal Fusiliers), ευρύτερα γνωστοί με το προσωνύμιο ως οι 25οι 'Ακρίτες' (25th 'Frontiersmen'). Αυτή η ασυνήθης μονάδα, είχε δημιουργηθεί από τον συνταγματάρχη Daniel Patrick Driscoll ως μια άτακτη δύναμη αψιμαχιών, η οποία διαμορφώθηκε από τις εμπειρίες του κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου των Μπόερς και αντλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την εν καιρώ ειρήνης, παραστρατιωτική του ομάδα, τη Λεγεώνα των Συνοριοφυλάκων (Legion of Frontiersmen). Στη δύναμη στρατολογήθηκε από το Driscoll, ένας αριθμός κυνηγών μεγάλων θηρίων —όπως ο Φρέντερικ Σέιλου (Frederick Selous), ο οποίος τότε που κατατάχθηκε ήταν 64 ετών και σκοτώθηκε στα 65 του, στο πεδίο της μάχης.
Επακόλουθο
Το Φρούριο της Μπουκόμπα (Αγγλικά: Bukoba fort) και ο ασύρματος σταθμός της καταστράφηκαν, επίσης, οι Βρετανοί κυρίευσαν εκατοντάδες τυφέκια και 32.000 γύρους πολεμοφοδίων. Λόγω της κατάστασής τους ως «παράτυπης» μονάδας, ο στρατηγός Stewart, έδωσε στους μεθοριακούς, την άδεια όπως λεηλατήσουν την πόλη. Αυτό όπως ήταν αναμενόμενο, μετατράπηκε σε καταστροφή με το 25ο να ληστεύει, να βιάζει και να καίει μεγάλο τμήμα της πόλης, ήταν τόση αγριότητα που το περιστατικό έμεινε γνωστό ως η «Λεηλασία της Μπουκόμπα». Η ανώτατη διοίκηση, αργότερα ισχυρίστηκε με κάποια αμηχανία, πως δεν είχαν γίνει λεηλασίες.
Ο στόχος της επιδρομής, η καταστροφή του ασύρματου σταθμού, ήταν αντιπαραγωγικός για τους Βρετανούς, καθώς τους στερούσε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τις Γερμανικές μεταδόσεις, έτσι η Μπουκόμπα εγκαταλείφθηκε.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Τανζανίας Μπουκομπα
Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|135x135εσ|Ο Πρίγκιπας [[Μίλος Ομπρένοβιτς]] Το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς εδραιώθηκε πάνω στα θεμέλια του Λυκείου του Πριγκιπάτου της Σερβίας. Το Λύκειο ήταν το πρώτο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα στη Σερβία, που ιδρύθηκε στο Κραγκούγιεβατς με διάταγμα του Πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς την 1η Ιουλίου 1838. Όταν το Βελιγράδι έγινε η πρωτεύουσα της Σερβίας, τα περισσότερα υπουργεία μεταφέρθηκαν εκεί μαζί με το Λύκειο. Το 1863 το Λύκειο μετονομάστηκε σε Ανώτατη Σχολή του Βελιγραδίου και από το 1905 ήταν πλέον το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.
Οργάνωση
Το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς αναπτύχθηκε αξιοποιώντας τους οικονομικούς, γεωγραφικούς και ανθρώπινους πόρους της επικράτειάς του, που εκτείνεται σε πάνω από 5.000 τ.χλμ και κατοικείται από ~2,5 εκατομμύρια ανθρώπους.
Ερευνητικά κέντρα
Στο Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς εντάσσονται, επίσης, πολυάριθμα ερευνητικά και εκπαιδευτικά κέντρα:
Εκδόσεις
Το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς εκδίδει δύο περιοδικά: το MATCH - Επικοινωνίες στη Μαθηματική και την Υπολογιστική Χημεία και το Περιοδικό Λογοτεχνίας, Γλώσσας, Τέχνης και Πολιτισμού LIPAR. Το επιστημονικό περιοδικό MATCH εκδίδεται από το 2003, τρεις φορές το χρόνο, σε δύο τόμους. Αναφέρεται στο Web of Science και στο Journal Citation Reports, με συντελεστή απήχησης ίσο με 3,858 για το 2015. Το 2012 το περιοδικό LIPAR εκδιδόταν τρεις φορές ετήσια, και από το 2014 είναι χαρακτηρισμένο ως περιοδικό εθνικής σημασίας. Επιπλέον, οι Σχολές του Πανεπιστημίου εκδίδουν ακόμα 17 συνολικά περιοδικά.
Η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε την 6η Μαΐου 1977, και βρίσκεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κραγκούγιεβατς από το 1981. Έχει συνολικό εμβαδό 1.500 τ.μ., με συμπεριλαμβανόμενη μια πινακοθήκη εμβαδού 436 τ.μ. και 200 θέσεις για τους αναγνώστες. Στη συλλογή της βιβλιοθήκης περιλαμβάνονται 100.000 βιβλία και 25.000 διδακτορικές διατριβές και μεταπτυχιακές εργασίες, καθώς και τα τεύχη 450 εγχώριων και 105 ξένων περιοδικών. Απασχολεί συνολικά 19 υπαλλήλους, εκ των οποίων οι 10 είναι βιβλιοθηκονόμοι, και οι 2 είναι ανώτεροι βιβλιοθηκονόμοι. Η βιβλιοθήκη είναι πλήρως αυτοματοποιημένη, με τη διαδικτυακή πύλη COBBIS να επιτρέπει την αναζήτηση υλικού στη βάση δεδομένων της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου, και των άλλων βιβλιοθηκών του συστήματος. Ο αντιπροσωπευτικός και πολυσύνθετος χώρος της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου χρησιμοποιείται παράλληλα από την Πανεπιστημιακή Πινακοθήκη ως χώρος για την οργάνωση, προώθηση και παρουσίαση του επιστημονικού, πολιτιστικού, εκπαιδευτικού και καλλιτεχνικού έργου των εκπαιδευτικών, συνεργατών και φοιτητών του Πανεπιστημίου του Κραγκούγιεβατς, για την διοργάνωση εκθέσεων, λογοτεχνικών βραδιών και άλλων δραστηριοτήτων.
Διεθνής συνεργασία
αριστερά|μικρογραφία|310x310εσ|Το λογότυπο του προγράμματος ERASMUS+ Το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς είναι μέλος στην Ένωση των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων, στη Διάσκεψη Πρυτάνεων των Βαλκανίων, στη Διάσκεψη Πρυτάνεων του Δούναβη, στην Κοινότητα των Μεσογειακών Πανεπιστημίων, στην Παγκόσμια Ένωση των Πανεπιστημίων, στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο της UNESCO, κ.α. Το Πανεπιστήμιο και οι σχολές του συμμετέχουν ενεργά σε διάφορα διεθνή εκπαιδευτικά και ερευνητικά προγράμματα που χρηματοδοτούνται μέσω:TEMPUS, Erasmus+, Erasmus Mundus, COST, Horizon 2020, CEEPUS, WUS Αυστρία, και άλλα. Το Πανεπιστήμιο έχει συνάψει συμφωνίες για ακαδημαϊκή συνεργασία με 77 εκπαιδευτικά και επιστημονικά ιδρύματα από τις ΗΠΑ, τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Ρωσική Ομοσπονδία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, την Ελβετία, τη Νορβηγία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο, τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, και το Ισραήλ.
Το Γραφείο Διεθνών Προγραμμάτων είναι τμήμα του Πανεπιστημίου από τον Οκτώβριο 2010, και ο κύριος στόχος του είναι να συμβάλει στη συνεχή βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης και της επιστημονικής έρευνας του Πανεπιστημίου. Παρέχει υποστήριξη στους εισακτέους και απερχόμενους φοιτητές και στους καθηγητές που συμμετέχουν στο διεθνή προγράμματα ανταλλαγών. Το Τμήμα Διεθνούς Συνεργασίας έχει στόχο τη θέσπιση και ανάπτυξη της συνεργασίας με άλλα πανεπιστήμια και διεθνείς οργανισμούς και την ενίσχυση της διεθνοποίησης, με απώτερο σκοπό την προώθηση της ποιότητας και της ανταγωνιστικότητας του Πανεπιστημίου στην εκπαίδευση και την έρευνα.
Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Η Σνεζάνα Μπόσκοβιτς είναι πολιτικός του [[Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβίας|Σοσιαλιστικού κόμματος]]
Αθλητισμός
Το Πρυτανικό Κύπελλο είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση και περιλαμβάνει έξι αθλήματα: ποδόσφαιρο σάλας, καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, επιτραπέζια αντισφαίριση, σκάκι, και σκοποβολή. Η διοργάνωση του Πανεπιστημιακού Αθλητικού Λιγκ έχει στόχο να προωθήσει την Πόλη και το Πανεπιστήμιο του Κραγκούγιεβατς, την άθληση και την προώθηση του αθλητισμού και της άμιλλας. Η Ομοσπονδία του Πανεπιστημίου συντόνισε τη φιλοξενία του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Πρωταθλήματος Πετοσφαίρισης 2011 και του Παγκόσμιου Πανεπιστημιακού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης 3x3 2012.
Αναφορές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Σερβία
Τα Φτερά
Τα Φτερά (αγγλ. Wings), γνωστό και ως Τα Φτερά της Δόξας, είναι βωβή πολεμική ταινία παραγωγής 1927 σκηνοθεσίας Γουίλιαμ Γουέλμαν με πρωταγωνιστές τους Κλάρα Μπόου, Ρίτσαρντ Άρλεν και Τσαρλς Μπάντι Ρότζερς. Ο Γκάρι Κούπερ εμφανίζεται επίσης σε μικρό ρόλο. Η ταινία ήταν η πρώτη ταινία που βραβεύτηκε με Βραβείο Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ως καλύτερη παραγωγή για τις χρονιές (1927 - 1928).
Πλοκή
Δυο νέοι ο Τζακ Πάουελ (Τσαρλς Μπάντι Ρότζερς) και ο Ντέιβιντ Άρμστρονγκ (Ρίτσαρντ Άρλεν) είναι άσπονδοι φίλοι σε μια μικρή αμερικανική πόλη. Και οι δυο προσπαθούν να κερδίσουν την καρδιά της γοητευτικής Σίλβια Λιούις (Τζομπάινα Ράλστον). Ο Τζακ αγνοεί το γεγονός ότι το κορίτσι της διπλανής πόρτας Μαίρη Πρέστον (Κλάρα Μπόου) είναι τρελά ερωτευμένη μαζί του. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεσπά και οι δυο φίλοι κατατάσσονται στον στρατό, ως πιλότοι. Κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο στρατόπεδο ο Τζακ οδηγείται λανθασμένα στο συμπέρασμα ότι η Σίλβια προτιμά εκείνον. Η αλήθεια είναι ότι η Σίλβια είναι ερωτευμένη με τον Ντέιβιντ αλλά δεν είναι ικανή να απορρίψει την αγάπη του Τζακ. Κατά τη διάρκεια μιας μάχης ο φίλος του Τζακ και του Ντέιβιντ, Καντέτ Γουάιτ (Γκάρι Κούπερ) σκοτώνεται, κάτι που ενδυναμώνει τη σχέση μεταξύ των δυο πρώην ανταγωνιστών. Μετά το θάνατο του Καντετ οι δυο φίλοι ταξιδεύουν μέχρι το γαλλικό μέτωπο, όπου συναντούν την Μαίρη Πρέστον, η οποία στο μεταξύ έχει γίνει οδηγός ασθενοφόρου.
Πληροφορίες
200px|thumb|left|Η Κλάρα Μπόου, ως Μαίρη Πρέστον σε στιγμιότυπο της ταινίας. Ταινία παραγωγής 1927, που θεωρείτο χαμένη για πολλά χρονια, μέχρι τη στιγμή που βρέθηκε αντίγραφό της στην Cinemathèque Francaise. Η ταινία βοήθησε στην προώθηση της καριέρας του Γκάρι Κούπερ, ο οποίος εμφανίζεται σε μικρό ρόλο και σύναψε θυελλώδη ερωτική σχέση με την Κλάρα Μπόου. Η παραγωγή της στοίχισε 2 εκατομμύρια δολάρια και αποτελεί την πρώτη βωβή ταινία (μαζί με την ταινία Η Αυγή (Sunrise) της ίδιας χρονιάς) που βραβεύτηκε ποτέ με όσκαρ καλύτερης ταινίας (το βραβείο που της απένειμαν ονομαζόταν Βραβείο Καλύτερης Παραγωγής). Το γεγονός ότι η ταινία γυρίστηκε πριν θεσπιστεί ο κώδικας Χέιζ, έδωσε στο σκηνοθέτη Γουίλιαμ Γουέλμαν την ευκαιρία να πειραματιστεί και να εκφραστεί χωρίς ιδιαίτερους για την εποχή περιορισμούς. Η ταινία ήταν η πρώτη που πρόβαλε τη γύμνια. Το φιλί στο στόμα μεταξύ των δυο φίλων, η γυμνή σκηνή με το στήθος της Κλάρα Μπόου σε πρώτο πλάνο, καθώς και η σκηνή στην οποία γυμνοί άνδρες περνούν από σωματικό έλεγχο πριν καταταγούν στο στρατό θα είχαν υποστεί λογοκρισία μερικά χρόνια αργότερα. Ο Γουέλμαν, ο οποίος είχε κάνει επιτυχία με μόλις μια ταινία μέχρι τότε, το The Boob του 1926, ήταν βετεράνος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι που τον βοήθησε να γυρίσει με ρεαλιστικό τρόπο τις αερομαχίες της ταινίας. Η ταινία έγινε τεράστια επιτυχία και κοινό και κριτικοί έμειναν κατάπληκτοι από τον ρεαλιστικό τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονταν οι μάχες στα ουράνια.
Βραβεία
Η ταινία κέρδισε δυο βραβεία της ακαδημίας, ένα εκ των οποίων ήταν και το Βραβείο Καλύτερης Παραγωγής, στην πρώτη τελετή των βραβείων που έλαβε χώρα στο Ξενοδοχείο Ρούσβελτ του Χόλιγουντ στις 16 Μαΐου του 1929 για να τιμήσει τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στο χώρο του κινηματογράφου τις χρονιές 1927 - 1928. Η πρώτη τελετή αντί της κατηγορίας Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας περιλάμβανε δυο εξέχουσες κατηγορίες για τις ταινίες: Καλύτερη Παραγωγή και Καλύτερη Καλλιτεχνική Παραγωγή. Στην πρώτη κατηγορία κρίθηκε νικήτρια η ταινία Τα Φτερά ενώ στη δεύτερη νικήτρια ταινία αναδείχτηκε Η Αυγή (Sunrise: A Song of Two Humans) του Φρήντριχ Βίλεμ Μουρνάου. Το βραβείο που απονεμήθηκε ονομαζόταν Βραβείο Αξίας, ενώ ο όρος όσκαρ καθιερώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '30. Ο διαχωρισμός μεταξύ καλύτερης παραγωγής και καλλιτεχνικής παραγωγής εγκαταλείφθηκε κατά τη δεύτερη απονομή στην οποία παραχωρήθηκε μόνο το βραβείο για την "Καλύτερη Παραγωγή" του 1929 στην ταινία Η Μελωδία του Μπρόντγουεϊ (The Broadway Melody, 1929). Ο όρος Καλύτερη Ταινία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην τελετή του 1931. Πέρα από τη βράβευσή της ως καλύτερη παραγωγή της χρονιάς η ταινία τιμήθηκε και με όσκαρ μηχανικών εφέ (πρώτη και μοναδική φορά που απένειμαν αυτό το βραβείο).
Διαχρονικότητα
Η ταινία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης πολλών μεταγενέστερων ταινιών με θέμα τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως οι ακόλουθες: Άγγελοι της Κολάσεως (Hell's Angels, 1930) του Χάουαρντ Χιουζ, Αι Αερομαχίαι του Δυτικού Μετώπου (The Dawn Patrol, 1930) και The Road To Glory, 1936 του Χάουαρντ Χοκς και Φον Ριχτχόφεν, ο γίγας των αιθέρων (Von Richthofen & Brown, 1971) του Ρότζερ Κόρμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες του 1927 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Βέσσας
Ο Βέσσας ήταν βυζαντινός στρατηγός του 6ου αιώνα, πιθανότατα γοτθικής καταγωγής γεννημένος στην Θράκη πριν από 480 και πέθανε μετά το 554. Διακρίθηκε κατά των Σασσανιδών Περσών στον Ιβηρικό πόλεμο και κάτω από τις εντολές του Βελισάριου στον γοτθικό πόλεμο, αλλά μετά την αναχώρηση του Βελισάριου από την Ιταλία απέτυχε να αντιμετωπίσει τα αναζωπύρωση των Οστρογότθων και ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την απώλεια της Ρώμης το 546. Επιστρέφοντας στα ανατολικά σύνορα σε δυσμένεια, και παρά την προχωρημένη ηλικία του, διορίστηκε διοικητής στον Λαζικό πόλεμο. Εκεί εξαργυρώθηκε με την ανακατάληψη της Πέτρας, αλλά η επόμενη αδράνεια του οδήγησε τον Ιουστινιανό να τον στείλει εξορία στην Αβασγία.
Καταγωγή
Σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο Καισαρείας, ο Βέσσας γεννήθηκε στη δεκαετία του 470 και καταγόταν από ευγενή οικογένεια της Θράκης που ανήκαν σε εκείνους τους Γότθους που δεν είχαν ακολουθήσει τον Μέγα Θεοδώριχο το 488 για να εισβάλει στην Ιταλία, αλλά εγκαταστάθηκαν στα βυζαντινά εδάφη. Ο Προκόπιος γράφει για την άνεση του στην ομιλία της γοτθικής γλώσσας αλλά και ο Ιορδάνης ο Αλανός υποστηρίζει ότι χαιρετίστηκε στα γοτθικά με τους ανθρώπους από τον οικισμό του Κάστρο ντε Μάρτε (Castro de Marte), ο οποίος περιλάμβανε Σαρμάτες, γερμανικά φύλλα, και ορισμένους Ούννους. Αυτά τα στοιχεία έχουν ερμηνευτεί με ποικίλες ερμηνείες, με τους περισσότερους σύγχρονους σχολιαστές να κλίνουν προς τη γοτθική ταυτότητα. Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με τον Πάτρικ Άμορι, είναι αδύνατο από τις πηγές να βγάλουν κάποιο οριστικό συμπέρασμα για την εθνικότητά του. Ο Βέσσας ήταν ένα τυπικό παράδειγμα της «θολής εθνογραφικής ταυτότητας» τον, 6ο αιώνα των Βαλκανίων πληθυσμών, ιδίως μεταξύ των στρατιωτικών.
Καριέρα στα ανατολικά
μικρογραφία|Το Περσο-Βυζαντινό σύνορο Συμμετείχε στον πόλεμο του 502 - 506 στην Ιβηρία ως αξιωματικός, αλλά τίποτα δεν είναι γνωστό για την υπηρεσία του εκεί. Από την άλλη πλευρά, ταυτίζεται με κάποιον με το ίδιο όνομα που απευθυνόταν σε επιστολή στον επίσκοπο Ιακώβο των Serugh. Εάν η αναγνώριση αυτή είναι έγκυρη, τότε ο Βέσσας ήταν (πιθανώς μετριοπαθής) μονοφυσίτης.
Ο Βέσσας επανεμφανίζεται το 531 στην Ιβηρία κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Περσών όταν διορίστηκε Δουξ Μεσοποταμίας, με έδρα του την Μαρτυρόπολις. Με την ιδιότητα αυτή ο Βέσσας οδήγησε 500 ιππείς εναντίον της περσικής δύναμης που φρουρεί τον ίδιο τομέα στα σύνορα, και αποτελείται από 700 πεζούς και ιππείς υπό τους στρατηγούς Γκαντάρ και Ιζδεγερδές. Κατά την μάχη στις όχθες του Τίγρη οι Βυζαντινοί νίκησαν, σκότωσαν τον Γκαντάρ και πιάνουν αιχμάλωτο τον Ιζδεγερδέ. Στη συνέχεια ο Βέσσας εισέβαλε στην επαρχία της Αρζανηνής όπου την λεηλάτησε και επέστρεψε στη Μαρτυρόπολις.
Σε αντίποινα ο Πέρσης ηγεμόνας Καβάδης Α΄ μάζεψε μεγάλο στρατό και κινήθηκε κατά της Μαρτυρόπολις. Οι Πέρσες πολιόρκησαν την πόλη, στην οποία βρίσκονταν ο Βέσσης και ο Βούζης, σκάβοντας χαρακώματα και στοές, αλλά ο ερχομός του χειμώνα, ήταν φθινόπωρο, η άφιξη των βυζαντινών ενισχύσεων και ο θάνατος ενος από τους Πέρσες διοικητές τους ανάγκασε να σταματήσουν την πολιορκία. Λίγο μετά την απόσυρσή τους, η δύναμη της Ούννων που οι Πέρσες είχαν προσλάβει ως μισθοφόρους, εισέβαλαν στην βυζαντινή επικράτεια και την περιοχή της Αντιοχείας για λεηλασία, αλλά ο Βέσσας τους νίκησε σε μάχη αποκομίζοντας 500 άλογα και πολλά λάφυρα.
Καριέρα στην Ιταλία
μικρογραφία|Χάρτης της Ιταλίας την εποχή των Γοτθικών πολέμων Το 535 ο Βέσσας διορίστηκε υπαξιωματικός του Βελισάριου (μαζί με τον Κωνσταντίνο και τον Περάνιο στην εκστρατεία εναντίον του βασιλείου των Οστρογότθων της Ιταλίας. Συνόδευσε τον Βελισάριο στα πρώτα στάδια της εκστρατείας, από την ανάκτηση της Σικελίας στην πολιορκία της Νάπολης, και ήταν παρών στην πτώση της τελευταίας τον Νοέμβριο του 536. Από εκεί ο βυζαντινός στρατός προχώρησε στη Ρώμη, την οποία κατέλαβαν χωρίς μάχη. Ο Κωνσταντίνος και ο Βέσσας στάλθηκαν από τον Βελισάριο να καταλάβουν διάφορες περιφερειακές πόλεις, αλλά έμαθε ότι ο νέος γότθος βασιλιάς, Ουίτιγις, βάδιζε κατά της Ρώμης, και τους ανακάλεσε πίσω. Ο Βέσσας ευρισκόμενος λίγο κοντά στην πόλη της Ναρνί σε ένα σημείο που έλεγχε τον δρόμο από την γοτθική πρωτεύουσα, Ραβένα, συνάντηση μία ομάδα γότθων που τους νίκησε σε σύντομη μάχη.
Κατά τη διάρκεια της μακράς πολιορκίας της Ρώμης από τους Γότθους, ο Βέσσας υπερασπίστηκε την πύλη Praenestina και διακρίθηκε σε αψιμαχίες σε αυτήν. Τίποτα δεν είναι γνωστό για το ρόλο του στα επακόλουθα γεγονότα μέχρι το 540, εκτός από το ότι κατά πάσα πιθανότητα ήταν που ανέβηκε στην τάξη του πατρικίου. Στις αρχές του 538 είχε σώσει τον Βελισάριο όταν ο Στρατηγός και πατρίκιος Κωνσταντίνος προσπάθησε να τον σκοτώσει κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας, [16]. Το 540 στάλθηκε από τον Βελισάριο μαζί με τους Ιωάννη και τον Ναρσή για να καταλάβει απομακρυσμένες τοποθεσίες στην Ιταλία.
Ο Βέσσας παρέμεινε στην Ιταλία, μετά την αποχώρηση του Βελισάριου στα μέσα του 540. Ο Ιουστινιανός δεν θα διορίσει νέο διοικητή αλλά οι στρατηγοί που έμειναν πίσω κινήθηκαν προς διάφορες πόλεις για να υποτάξουν όσες εστίες αντίστασης των Οστρογότθων είχαν μείνει κυρίως στην στη βόρεια Ιταλία. Ο νέος βασιλιάς των Οστρογότθων Ιλδίβαδος νίκησε στο Τρεβίζο μια βυζαντινή δύναμη υπό τον Βιτάλιο, ο Βέσσας στη συνέχεια προχώρησε με τα στρατεύματά του στην Πιατσέντσα. Στα τέλη του 541, με νέο βασιλιά των Γότθων τον Τωτίλα, ο Βέσσας και οι άλλοι βυζαντινοί διοικητές συναντήθηκαν στη Ραβένα για να συντονίσουν τις προσπάθειές τους, αλλά τα βυζαντινά στρατεύματα είχαν ηττηθεί στη Βερόνα από τους Γότθους του Τωτίλα, ο οποίος στη συνέχεια εισέβαλε στην Τοσκάνη, απειλώντας τη Φλωρεντία, την οποία υπερασπιζόταν ο στρατηγός Ιουστίνος. Ο Βέσσας μαζί με τον Ιωάννη και τον Κυπριανό, πήγαν προς βοήθεια του Ιουστίνου. Οι Γότθοι υποχώρησαν μπροστά τους, αλλά οι Βυζαντινοί τους κυνήγησαν αλλά μετά από μάχη ηττήθηκαν.
Είναι άγνωστες οι δραστηριότητές του μέχρι τις αρχές του 545, όταν αναφέρεται ως διοικητής της φρουράς της Ρώμης. Μαζί με τον στρατηγό Κονάο ήταν υπεύθυνος για την υπεράσπιση της πόλης κατά την πολιορκία από τον Τωτίλα το 546. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας είχε περιοριστεί σε παθητική άμυνα, αρνούμενος να επιτεθεί έξω από τα τείχη, ακόμη και όταν ο Βελισάριος, ο οποίος είχε επιστρέψει, τον διέταξε να το κάνει. Ως αποτέλεσμα τα σχέδια του Βελισάριου για τη διάσωση της πολιορκημένης πόλης να αποτύχουν. Ο Προκόπιος επικρίνει έντονα τον Βέσσα για την παραμέληση των πολιτών της Ρώμης και τον κατηγορεί ότι προσπάθησε να πλουτίσει πουλώντας σιτηρά που είχε συσσωρεύσει στους πεινασμένους ανθρώπους για εξωφρενικές τιμές. Ο άμαχος πληθυσμός ήταν τόσο εξαντλημένος από την πείνα και επέτρεψε σε όσους ήθελαν να φύγουν από την πόλη και πολλοί έχασαν τη ζωή τους από την πείνα και την εξάντληση στην άκρη του δρόμου, ενώ άλλοι σκοτώθηκαν από τους Γότθους. Τέλος, αποδείχθηκε ότι από αμέλεια κατά τη διεξαγωγή της άμυνας επέτρεψε να χαλαρώσουν τα μέτρα ασφαλείας, οι φύλακες να κοιμούνται στις θέσεις τους και περιπολίες που διακόπηκαν. Αυτό επέτρεψε σε τέσσερις στρατιώτες να επικοινωνήσουν με τον Τωτίλα και στις 17 Δεκεμβρίου η πόλη παραδόθηκε στους Γότθους. Ο Βέσσας κατάφερε να ξεφύγει από την πόλη με τα περισσότερα πράγματα του αλλά ο θησαυρός που είχε συσσωρεύσει έμεινε πίσω στους Γότθους. Μετά την κακή του εμφάνιση στην Ιταλία, ο Βέσσας προφανώς ανακαλέστηκε πίσω στην Κωνσταντινούπολη.
Επιστροφή στην ανατολή και στη Λαζική
μικρογραφία|Η Λαζική την εποχή του Βέσσα Σε 549 ένας μεγάλος βυζαντινός στρατός υπό τον στρατηγό και δομέστικο της ανατολής Δαγισθαίο απέτυχε να καταλλάβει το στρατηγικό οχυρό της Πέτρας στην Λαζική, που το υπερασπίζονταν οι Πέρσες. Κατά συνέπεια, το 550, προς έκπληξη όλων, και σημαντική κριτική λόγω της προχωρημένης ηλικίας και την αποτυχίας του στη Ρώμη, ο Βέσσας ονομάζεται ως διάδοχος Δαγισθαίου και του ανατέθηκε η αρχηγία του πολέμου στη Λαζική.
Ο Βέσσας έστειλε για πρώτη φορά ένα εκστρατευτικό σώμα για να καταστείλει μια εξέγερση στους Άσβαγους, οι οποίοι ήταν γείτονες των Λαζών στο βορρά. Η αποστολή υπό τον Ιωάννη Γούζη, ήταν επιτυχής, και οι εξεργεμένοι Ασβαγοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στον Καύκασο. Την άνοιξη του 551, μετά από μια μακρά πολιορκία και σε μεγάλο βαθμό χάρη στη δική του επιμονή και το θάρρος του, οι Βυζαντινοί κατέλαβαν την Πέτρα. Λίγοι Πέρσες συνέχιζαν να αντιστέκονται στην ακρόπολη, αλλά ο Βέσσας κατάφερε να την καταλάβει. Μετά από αυτή τη νίκη, διέταξε να καταστραφούν τα τείχη της πόλης.
Αν η κατάληψη της Πέτρας διέσωσαν τον Βέσσα στα μάτια των συγχρόνων του, οι μετέπειτα ενέργειές του αμαύρωσαν και πάλι την φήμη του. Αντί να εκμεταλλευτεί την επιτυχία του και να φυλάξει τα ορεινά περάσματα που συνδέουν τη Λαζική με την περσική επαρχία της Ιβηρίας, αποσύρθηκε στην επαρχία της Ποντιακής. Η αδράνεια του αυτή επέτρεψε στους Πέρσες να εδραιώσουν τον περσικό έλεγχο στο ανατολικό τμήμα της Λαζικής. Οι βυζαντινές δυνάμεις στη Λαχική υποχώρησαν προς τα δυτικά στην Φάσις, ενώ η βασιλική οικογένεια ζήτησε καταφύγιο στα βουνά.
Ο Βέσσας επανεμφανίζεται στην εκστρατεία του 554, όταν διορίστηκε διοικητής μονάδας στην Λαζική με τον Μαρτίνο, Βούζη και Ιουστίνο, όμως σύντομα ο Βέσσας απολύθηκε λόγω ανικανότητας, η περιουσία του κατασχέθηκε και στάλθηκε εξορία στους Ασβαγούς. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό γι' αυτόν έπειτα από αυτό.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Κατηγορία:δομέστικοι της ανατολής
Κυνηγός (ψάρι)
μικρογραφία|[[Ο Ψαράς (τοιχογραφία)|Νέος ψαράς με κυνηγούς από το Ακρωτήρι Θήρας, Ελλάδα γ. 1600 π.Χ. ( Μινωικός πολιτισμός).]] Ο κυνηγός (Coryphaena hippurus), γνωστός και ως κοινό δελφινόψαρο, σύρτης, λαμπούκα και λαγιάδα, είναι ακτινοπτερύγιο ψάρι το οποίο απαντά σε υπεράκτια εύκρατα, τροπικά και υποτροπικά νερά παγκοσμίως. Είναι ένα από τα δύο μέλη της οικογένειας Κορυφαινίδες. Αυτά τα ψάρια βρίσκονται συχνότερα στα νερά γύρω από τον Κόλπο του Μεξικού, την Κόστα Ρίκα, τη Χαβάη και τον Ινδικό Ωκεανό.
Περιγραφή
Ο κυνηγός έχει συμπιεσμένο σώμα και ένα μόνο ραχιαίο πτερύγιο που εκτείνεται από το κεφάλι σχεδόν μέχρι την ουρά. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν εξέχοντα μέτωπα που προεξέχουν πολύ πάνω από το σώμα. Τα θηλυκά έχουν στρογγυλεμένο κεφάλι. Τα ουραία πτερύγια και τα πρωκτικά πτερύγια τους είναι απότομα κοίλα. Χαρακτηρίζονται από εκθαμβωτικά χρώματα - χρυσό στο πλάι και έντονο μπλε και πράσινο στα πλάγια και πίσω. Τα θωρακικά πτερύγια του κυνηγού είναι ιριδίζοντα μπλε. Τα πλευρά είναι πλατιά και χρυσά. Έξω από το νερό, τα ψάρια συχνά αλλάζουν χρώμα (δημιουργώντας το ισπανικό τους όνομα, dorado, "χρυσό" και το πορτογαλικό τους όνομα dourado με την ίδια σημασία), αποκτώντας αρκετές αποχρώσεις πριν τελικά ξεθωριάσουν σε ένα μουντό κίτρινο-γκρι όταν πεθάνουν.
Ο κυνηγός μπορεί να ζήσει έως και πέντε χρόνια, αν και σπάνια υπερβαίνει τα τέσσερα. Τα θηλυκά είναι συνήθως μικρότερα από τα αρσενικά. Τα αλιευμένα ψάρια συνήθως έχουν βάρος 7 με 13 κιλά και μήκος ένα μέτρο. Σπάνια ξεπερνούν τα 15 κιλά, και κυνηγοί άνω των 18 κιλών είναι εξαιρετικά. Οι κυνηγοί είναι από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα ψάρια.
Βιολογία
Τα αρσενικά και τα θηλυκά ωριμάζουν σεξουαλικά εντός έτους, συνήθως στην ηλικία των 4-5 μηνών. Η ωοτοκία μπορεί να συμβεί όταν έχουν μήκος 20 εκατοστά. Τα θηλυκά μπορούν να γεννήσουν δύο έως τρεις φορές το χρόνο και να παράγουν μεταξύ 80.000 και 1.000.000 αυγά τη φορά. Σε νερά θερμοκρασίας 28° C, προνύμφες κυνηγών βρίσκονται όλο το χρόνο, με μεγαλύτερο αριθμό να ανιχνεύεται την άνοιξη και το φθινόπωρο. Αναπαράγονται σε ζεστά ωκεάνια ρεύματα καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους και τα μικρά τους βρίσκονται συνήθως σε σχεδίες από φύκια Sargassum.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψάρια του Ατλαντικού Ωκεανού Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Περκόμορφα
Εντμόν Ροστάν
Ο Εντμόν Οζέν Αλεξί Ροστάν (γαλλικά: Edmond Eugène Alexis Rostand, 1 Απριλίου 1868 - 2 Δεκεμβρίου 1918) ήταν Γάλλος ποιητής και δραματουργός. Συνδέεται με τον νεορομαντισμό και είναι γνωστός για το έργο του, Συρανό ντε Μπερζεράκ. Τα ρομαντικά έργα του Ροστάν έρχονται σε αντιπαράθεση με το νατουραλιστικό θέατρο, δημοφιλές κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Ένα άλλο από τα έργα του Ροστάν, Les Romanesques (1894), προσαρμόστηκε στο μιούζικαλ του 1960, The Fantasticks.
Βιογραφία
Ο Ροστάν γεννήθηκε στη Μασσαλία της Γαλλίας, σε μία πλούσια και καλλιεργημένη προβηγκιανή οικογένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής
Χωρίς αγάπη
Το Χωρίς αγάπη (πρωτότυπος τίτλος: Nelyubov, Нелюбовь) είναι ρωσική ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ.
Πλοκή
Ένα ζευγάρι, η Ζένια και ο Μπόρις, έχουν έναν γιο, τον Αλεξέι, και βρίσκονται σε διάσταση. Το διαζύγιό τους δεν είναι ειρηνικό, καθώς τσακώνονται συνέχεια, ενώ και οι δυο τους έχουν συνάψει καινούριες σχέσεις. Ο Αλεξέι είναι στενοχωρημένος με αυτήν την κατάσταση.
Μία μέρα, ο Αλεξέι εξαφανίζεται. Η μητέρα του επικοινωνεί με την αστυνομία, η οποία δεν είναι ιδιαιτέρως διατεθιμένη να ασχοληθεί με την υπόθεση. Τους προτείνει να απευθυνθούν σε μία εθελοντική οργάνωση που ασχολείται με αυτά τα ζητήματα.
Οι γονείς πηγαίνουν στη μητέρα της Ζένια και διαπιστώνουν ότι ο Αλεξέι δεν είναι εκεί. Η συζήτηση μαζί της είναι έντονη και συνεχίζεται και μεταξύ των γονέων στο δρόμο του γυρισμού, όταν ο Μπόρις αφήνει τη Ζένια στον δρόμο. Στη συνέχεια, ρωτούν έναν φίλο του Αλεξέι για πληροφορίες και εκείνος τους λέει ότι πήγαιναν σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο. Όταν φτάνουν εκεί, ο Μπόρις βλέπει το μπουφάν του γιου του.
Οι έρευνες συνεχίζονται και όσοι συμμετέχουν σε αυτές έχουν κολλήσει σε πολλά μέρη αφίσες για την εξαφάνιση του μικρού. Στην πορεία, ένα μέλος της εθελοντικής ομάδας προτρέπει τη Ζένια να επικοινωνήσει με τα νοσοκομεία για να μάθει μήπως νοσηλεύεται κάποιος έφηβος αγνώστων στοιχείων. Όταν την καλούν να της πουν ότι βρήκαν έναν νεαρό, διαπιστώνει ότι δεν ήταν αυτός.
Κάποια στιγμή, καλούν τους γονείς να αναγνωρίσουν το πτώμα ενός παιδιού. Όταν φτάνουν, δηλώνουν ότι δεν είναι αυτός ο γιος τους, ωστόσο ξεσπούν σε κλάματα λόγω συναισθηματικής φόρτισης.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Μπόρις έχει γίνει ξανά πατέρας και ζει με τη νέα του σύντροφο, ενώ η Ζένια συζεί με τον σύντροφό της. Οι αφίσες για την εξαφάνισης του Αλεξέι είναι ακόμη αναρτημένες, ωστόσο έχουν ξεθωριάσει.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο 70ό φεστιβάλ των Καννών.
Είναι υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 90ά βραβεία Όσκαρ. Ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Επίσης, στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου κέρδισε στις κατηγορίες καλύτερης φωτογραφίας και συνθέτη και ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη και σεναριογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ
Πρόεδρος της Κιργιζίας
Ο Πρόεδρος της Κιργιζίας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο ανώτατος αξιωματούχος της Δημοκρατίας της Κιργιζίας. Ο πρόεδρος, σύμφωνα με το σύνταγμα, "είναι το σύμβολο της ενότητας των ανθρώπων και της κρατικής εξουσίας, και είναι ο εγγυητής του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Κιργιζίας, και ενός ατόμου και πολίτη". Ο πρόεδρος εκλέγεται άμεσα για όχι περισσότερο από μια εξαετή θητεία από το εκλογικό σώμα της Κιργιζίας. Το αξίωμα του προέδρου συστάθηκε το 1990, αντικαθιστώντας τον Πρόεδρο του Ανώτατου Σοβιέτ που υπήρχε, με διάφορες μορφές, από το 1927, ενώ η χώρα ήταν γνωστή ως Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κιργιζίας.
Έπειτα από την εκλογή του, στις 28 Ιανουαρίου 2021 ορκίστηκε πρόεδρος ο Σαντίρ Τζαπάροφ.
Εκλογή
Το αξίωμα του προέδρου είναι ανοιχτό σε όλους τους πολίτες της Κιργιζίας που δεν είναι κάτω των 35 ετών και δεν είναι ηλικίας άνω των 65 ετών. Ένας υποψήφιος πρέπει να έχει τη γνώση της κρατικής γλώσσας και να διαμένει στη Δημοκρατία για τουλάχιστον 15 χρόνια πριν από τον διορισμό της υποψηφιότητάς του για τη θέση. Ο πρόεδρος δεν μπορεί να είναι μέλος του Jogorku Kenesh (κοινοβούλιο), να κατέχει άλλες θέσεις ή να ασκεί επιχειρηματικές δραστηριότητες και πρέπει να αναστείλει τη δραστηριότητα σε πολιτικά κόμματα και οργανώσεις για την περίοδο της θητείας του.
Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο πρόεδρος πρέπει να ορκιστεί, όπως ορίζεται στο άρθρο 45 του Συντάγματος, εντός 30 ημερών από τις εκλογές πριν από τα συγκεντρωμένα μέλη του νομοθετικού σώματος:
Εκλογικός νόμος
Ο πρόεδρος εκλέγεται από τους πολίτες της Κιργιζίας με την πλειοψηφία. Οι εκλογές αυτές διεξάγονται με βάση την καθολική ψηφοφορία και με μυστική ψηφοφορία. Για να γίνει υποψήφιος, ένα άτομο πρέπει να λάβει τις υπογραφές πενήντα χιλιάδων εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
Για να θεωρηθούν έγκυρες οι εκλογές, η προσέλευση δεν πρέπει να είναι μικρότερη από πενήντα τοις εκατό. Ομοίως, εάν ένας υποψήφιος κερδίσει την υποστήριξη του πενήντα τοις εκατό των ψηφοφόρων που συμμετείχαν, είναι ο νικητής. Εάν κανένας υποψήφιος δεν κερδίσει πλήρη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, οι δύο υποψήφιοι με τον υψηλότερο αριθμό ψήφων αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σε δεύτερη ψηφοφορία.
Τελετή εγκαινίων
Η τελετή εγκαινίων του Προέδρου της Κιργιζίας είναι μια τελετή που λαμβάνει χώρα για να σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέας θητείας για τον πρόεδρο της Κιργιζίας.
Καθήκοντα και λειτουργίες
μικρογραφία| Προεδρική σφραγίδα. Ο αρχηγός του κράτους κατέχει σημαντική εξουσία όπως προβλέπεται στο σύνταγμα. Αυτό δηλώνει ότι έχει τη δύναμη να:
Καθαίρεση
Ο πρόεδρος μπορεί να απολυθεί από το αξίωμά του από το Κοινοβούλιο μόνο βάσει κατηγορίας που έχει εκδώσει η νομοθετική συνέλευση για κρατική προδοσία ή άλλο σοβαρό έγκλημα που υποστηρίζεται από απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Μια τέτοια απόφαση απαιτεί την υποστήριξη των δύο τρίτων του Jogorku Kenesh που απολύονται αμέσως εάν κριθεί αθώος ο πρόεδρος.
Διαδοχή
Εάν ο πρόεδρος καταστεί ανίκανος να εκπληρώσει τα καθήκοντά του για λόγους όπως θάνατο, ασθένεια ή μομφή, ο πρωθυπουργός ασκεί τα καθήκοντά του μέχρι την εκλογή νέου αρχηγού κράτους. Αυτό πρέπει να πραγματοποιηθεί εντός τριών μηνών από τη λήξη της Προεδρίας του. Η Κιργιζία είχε μόνο μια ειρηνική μετάβαση εξουσίας από πρόεδρο σε πρόεδρο (το 2017). Ο Ασκάρ Ακάγιεφ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από το αξίωμα έπειτα από την Επανάσταση των Τουλιπών του 2005 και ο Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση μετά την Κιργιζική Επανάσταση του 2010. Ο Αλμάζμπεκ Αταμπάγιεφ διαδέχθηκε ειρηνικά τον Σοορονμπάι Τζεενμπέκοφ το 2017. Ωστόσο, ο Τζεενμπέκοφ παραιτήθηκε από το αξίωμά του λόγω των διαμαρτυριών της Κιργιζίας το 2020 και τον διαδέχθηκε ο Σαντίρ Τζαπάροφ.
Κατάλογος προέδρων της Κιργιζίας
Η πρώτη στήλη αριθμεί διαδοχικά τα άτομα που έχουν υπηρετήσει ως πρόεδροι, ενώ η δεύτερη στήλη αριθμεί διαδοχικά τις προεδρικές θητείες ή ή διοικήσεις.
Παραπομπές
Προεδρος Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα κιργιζικά
Ναυσικά (όπερα)
Η Ναυσικά (Nausicaa) είναι όπερα της αυστραλίδας συνθέτριας και κριτικού μουσικής Πέγκι Γκλάνβιλ-Χικς. Το έργο συντέθηκε κατά παραγγελία του Φεστιβάλ Αθηνών και παρουσιάστηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το 1961, με την υψίφωνο Τερέζα Στράτας στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αποτελεί οπερατική διασκευή του μυθιστορήματος του άγγλου συγγραφέα Ρόμπερτ Γκρέιβς, Η κόρη του Ομήρου και συνιστά μία από τις πλέον γνωστές όπερες της συνθέτριας.
Η αρχική ιδέα
Όπως περιέγραψε η ίδια η συνθέτρια, η ακρόαση παραδοσιακής μουσικής της κεντρικής Ευρώπης από το αρχείο ηχογραφήσεων του ούγγρου συνθέτη Μπέλα Μπάρτοκ υπήρξε έναυσμα για την ενασχόλησή της με την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Σε αυτήν την κατεύθυνση, έθεσε ως στόχο τη δημιουργία μιας όπερας βασισμένης σε ελληνικό θέμα. Αρχικά, η Γκλάνβιλ-Χικς επέλεξε ως θεματική βάση το έργο του Θόρντον Ουάιλντερ The Woman of Andros («Η γυναίκα της Άνδρου»), αλλά ο συγγραφέας αρνήθηκε τη μεταφορά του μυθιστορήματος στην οπερατική σκηνή.
Η συνθέτρια είχε έκδηλο ενδιαφέρον για το συγγραφικό έργο του ελληνιστή Ρόμπερτ Γκρέιβς αρκετά πρωτύτερα από την ανάδυση της ιδέας της όπερας Ναυσικά. Αυτή, προέκυψε από την ανάγνωση του μυθιστορήματος του Γκρέιβς Η κόρη του Ομήρου (1955), το οποίο βασίζεται στη θεωρία ότι η Οδύσσεια είχε συγγραφεί από μια γυναίκα. Το μυθιστόρημα κέντρισε το ενδιαφέρον της συνθέτριας, που επικοινώνησε με τον Γκρέιβς δηλώνοντάς του την πρόθεσή της να συνθέσει μια όπερα βασισμένη στο έργο του. Για την Γκλάνβιλ-Χικς, «μια καλή οπερατική ιστορία είναι μια καλή ιστορία μπαλέτου. Αν μπορείς να δεις ποιος κάνει τι σε ποιον και ποιο είναι το αποτέλεσμα, χωρίς να καταλαβαίνεις ούτε λέξη από το τι λένε, τόσο το καλύτερο». Έχοντας ως γνώμονα αυτήν την εκτίμηση, η συνθέτρια εξέλαβε την ιστορία του Γκρέιβς ως «μια τελείως όμορφη ιστορία» που ήταν «πολύ καλή για όπερα».
Το λιμπρέτο
Η Γκλάνβιλ-Χικς προτίμησε την αγγλική γλώσσα για την απόδοση της κυρίως δράσης (εννοούνται οι στιχομυθίες των μονωδών), επιλέγοντας την ελληνική γλώσσα για τα χορικά, κάτι που η ίδια εκτίμησε ότι θα ήταν «πολύ βοηθητικό για εκείνους στο κοινό που μιλούν μόνο ελληνικά».
Μουσική
Εκκινώντας το 1958, η Γκλάνβιλ-Χικς ολοκλήρωσε τη σύνθεση της όπερας στις 30 Απριλίου 1960. Η εγκατάστασή της στην Αθήνα το 1959, συνέπεσε με την εκτενέστερη ενασχόλησή της με τη μελέτη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, που συνιστά τη θεματική βάση της σύνθεσης. Όπως διευκρίνισε η ίδια, η ελληνική δημοτική μουσική «κατείχε τον παλαιό ήχο», έχοντας «τον ρυθμό κτισμένο μέσα στη μελωδία». Σε προηγούμενη περίοδο της σταδιοδρομίας της, η συνθέτρια είχε επιχειρήσει να συνθέσει τοποθετώντας τη μελωδία πάνω στον ρυθμό, αλλά, κατά την ίδια, για τον σκοπό αυτό απαιτούνταν «πολλά κρουστά όργανα», κάτι που ήταν «εξαιρετικά ακριβό», εξαιτίας της έλλειψης εξειδικευμένων σε αυτά τα όργανα μουσικών.
Συνεπώς, σε αναζήτηση μουσικής με τον ρυθμό δομημένο εντός της, η Γκλάνβιλ-Χικς επισκέφτηκε περισσότερα από 30 ελληνικά νησιά μαγνητοφωνώντας τις τοπικές μουσικές τους. Περαιτέρω, ερεύνησε τα αρχεία της Ακαδημίας Αθηνών προς εύρεση μουσικών ιδεών και ενσωμάτωσε στη μουσική της όπερας στοιχεία από τις μουσικές παραδόσες της Ηπείρου, της Πελοποννήσου, της Κρήτης και των Δωδεκανήσων.
Η Γκλάνβιλ-Χικς θεωρούσε ότι η «μελωδική ουσία» των τραγουδιών μιας όπερας προκύπτει από τα επιμέρους χαρακτηριστικά της προσωδίας του λόγου του λιμπρέτου. Η εκτίμησή της ήταν ότι εφαρμόζοντας αυτήν την ιδέα στην πράξη για την όπερα Ναυσικά αλλά και σε άλλα έργα της, πέτυχε το να ακούγεται κάθε λέξη «αρκετά καλά». Σε αντιστοιχία με το λιμπρέτο της όπερας, η μουσική του έργου έχει διττό χαρακτήρα· για την κυρίως δράση η Γκλάνβιλ-Χικς συνέθεσε περισσότερο προσωπική μουσική στην αγγλική γλώσσα, απευθυνόμενη στο εκλεπτυσμένο διεθνές κοινό της πρώτης παρουσίασης και αναθέτοντας αυτά τα μέρη στους μονωδούς, ενώ για τα χορικά δημιούργησε μουσική παρεμφερή σε ελληνικά δημοτικά τραγούδια που απευθυνόταν στο μαζικότερο ελληνόφωνο κοινό της πρεμιέρας.
Σε σχετικό δημοσίευμα στο περιοδικό Time, η μουσική της Ναυσικάς χαρακτηρίζεται ως «σκληρή και δριμεία, [...] σαν το ελληνικό τοπίο», ενώ τονίζεται ότι η συνθέτρια επέλεξε σκοπίμως ορχήστρα των μόλις 60 οργάνων, κατέστησε τα φωνητικά μέρη στομφώδη και ενέτεινε τη δραματικότητά τους χρησιμοποιώντας τα ρυθμικά σχήματα της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.
Πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Αθηνών
μικρογραφία|Άποψη του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού, 1960 Το 1959, συμφωνήθηκε από τη συνθέτρια και την τότε διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών η ένταξη της όπερας Ναυσικά στο προσεχές καλλιτεχνικό πρόγραμμα του φεστιβάλ. Η Γκλάνβιλ-Χικς ανέλαβε προσωπικά την επίλυση των πολυάριθμων ζητημάτων της διοργάνωσης της πρεμιέρας, από την επιλογή των μονωδών ως τη διαφήμιση της πρώτης παρουσίασης. Αρχικώς, η Γκλάνβιλ-Χικς απέστειλε στην επιφανή υψίφωνο Μαρία Κάλλας πρόταση για την ανάληψη της θέσης της πριμαντόνας του οπερατικού θιάσου στην πρώτη παραγωγή της όπεράς της. Ωστόσο, η Κάλλας είχε συμφωνήσει την εμφάνισή της στη Νόρμα του 1960 στο αρχαίο θέατρο Επιδάυρου, κι έτσι δήλωσε στη συνθέτρια την αδυναμία της να πρωταγωνιστήσει στη Ναυσικά.
Εν τέλει, για τους τέσσερις πρωταγωνιστικούς ρόλους η Γκλάνβιλ-Χικς επέλεξε τέσσερις ανερχόμενους μονωδούς —όλοι τους Ελληνοαμερικανοί, ώστε να ξεπεραστεί το ζήτημα της διγλωσσίας του έργου. Επρόκειτο για την υψίφωνο Τερέζα Στράτας (Ναυσικά), για τους βαρύτονους Τζον Μοδινό (Αίθων) και Σπύρο Μάλας (Αλκίνοος) και για τη μεσόφωνο Σοφία Στέφαν (Αρήτη).
Η Ναυσικά έκανε πρεμιέρα ένα έτος μετά την ολοκλήρωση της σύνθεσής της, στις 19 Αυγούστου 1961, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Για την πρώτη παραγωγή του έργου συνέπραξαν περί τους 150 συντελεστές· τη διεύθυνση ορχήστρας ανέλαβε ο Κάρλος Σουρινάκ, τη σκηνοθεσία και χορογραφία ο Τζον Μπάτλερ και τη σκηνογραφία-ενδυματολογία ο Ανδρέας Νομικός. Στα σκηνικά της παράστασης δέσποζε ένα πέτρινο οικοδόμημα και τα κοστούμια ήταν ελληνοκεντρικά, με πλούσιο διάκοσμο από πετράδια.
Το έργο έτυχε της ευρείας αποδοχής του κοινού των περίπου 5 χιλιάδων ατόμων —μεταξύ τους βρισκόταν και ο Ρόμπερτ Γκρέιβς— και έλαβε πλήθος επαινετικών κριτικών από όλον τον κόσμο. Παρότι θεωρήθηκε ως το κορυφαίο έργο της συνθέτριας, δεν ακολούθησε κάποια άλλη παραγωγή της όπερας κι έτσι η πρεμιέρα του Φεστιβάλ Αθηνών υπήρξε η μόνη παρουσίαση του έργου ως σήμερα.
Σύνοψη
μικρογραφία|Ο Οδυσσέας (στην όπερα απαντάται ως «Αίθων»), συναντά τη Ναυσικά με τη διαμεσολάβηση της θεάς Αθηνάς. [[Ερυθρόμορφος ρυθμός|Ερυθρόμορφος αμφορέας, 450-440 π.Κ.Χ., Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου]] ''Διασκευή του μύθου της Ναυσικάς και του Οδυσσέα, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκρέιβς «Η κόρη του Ομήρου». Στο λιμπρέτο, ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Ναυσικάς συνιστά αμάλγαμα των χαρακτηριστικών των μυθικών μορφών της Οδύσσειας, Πηνελόπης και Ναυσικάς. Ο μυθικός Οδυσσέας αποδίδεται ως «Αίθων», ένας ναυαγός ευγενής από την Κρήτη που διεκδικεί τη Ναυσικά. Σε συμφωνία με το έργο του Ρόμπερτ Γκρέιβς, ένα δευτερεύον θέμα του λιμπρέτου συνιστά η παρουσίαση της Ναυσικάς ως συγγραφέα της Οδύσσειας.''
Πράξη 1η
Στον σύντομο πρόλογο της όπερας, η Ναυσικά συνδιαλέγεται με τον αοιδό Φήμιο αναφορικά με τον ρόλο που διαδραματίζει η Πηνελόπη στο έπος της Οδύσσειας. Στη συνέχεια, ο βασιλιάς του Δρέπανου, Αλκίνοος, αναχωρεί για να αναζητήσει τον υιό του Λαοδάμα, που έχει χαθεί υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Αναφορικά με το ζήτημα των μνηστήρων της κόρης του, πριγκίπισσας Ναυσικάς, ο Αλκίνοος ορίζει η απόφαση να ληφθεί από την ίδια.
Ακολουθεί ιντερλούδιο, στο οποίο η Ναυσικά και η μητέρα της, βασίλισσα Αρήτη, συζητούν την πιθανότητα ο Λαοδάμας να είναι νεκρός. Έπειτα, εκφράζουν τον φόβο τους στον αδελφό της Ναυσικάς και γιο της Αρήτης, Κλυτόνηο. Εκείνη τη στιγμή, οι τρεις τους κρυφακούν τον Αντίνοο, τον Ευρύμαχο και δύο, ακόμα, μνηστήρες να συζητούν την ανατροπή του βασιλιά. Η Ναυσικά καλεί τη θεά Αθηνά για βοήθεια.
Ακολουθεί η χαρακτηριστική σκηνή της ανάδυσης του Αίθωνα (Οδυσσέα) από τη θάλασσα. Οι υπηρέτριες της Ναυσικάς πλένουν ρούχα σε μια πηγή δίπλα στην ακτή όταν ο ναυαγός Αίθων αναδύεται από τα νερά και τους ζητά καταφύγιο. Εκλαμβάνοντας τη ξαφνική εμφάνισή του ως απόκριση της θεάς Αθηνάς στην παράκλησή της για βοήθεια, η Ναυσικά παίρνει τον Αίθωνα στο παλάτι, μεταμφιεσμένο σε ζητιάνο.
Πράξη 2η
Στη δεύτερη πράξη εκτυλίσσεται η συνομωσία των μνηστήρων, οι οποίοι, στο μεταξύ, έχουν εγκατασταθεί στο παλάτι, με τον αοιδό Φήμιο να τους διασκεδάζει. Η Ναυσικά και ο Κλυτόνηος τούς ζητούν να αποχωρήσουν και ο ζητιάνος-Αίθων εξοργίζεται από τη στάση τους. Ο Κλυτόνηος ζητά τη βοήθεια του τρίτου αδελφού του, Άλιου, που ζει εξόριστος σε παραπλήσια πόλη. Η Ναυσικά αποκαλύπτει στον Κλυτόνηο την ταυτότητα του ζητιάνου και, στο ιντερλούδιο που ακολουθεί, επιπλήττει τον Φήμιο για το ότι παρέχει διασκέδαση στους εχθρούς του πατέρα της.
Έπειτα, ο Αίθων εκφράζει την αγάπη του στη Ναυσικά και η βασίλισσα Αρήτη μαθαίνει την ταυτότητά του. Ο Κλυτόνηος επιστρέφει κομίζοντας 50 βέλη ως ένδειξη βοήθειας από τον αδελφό του. Η Ναυσικά ανακοινώνει ότι όποιος μνηστήρας καταφέρει να τοξεύσει το Μέγα Τόξο του Ηρακλέως που βρίσκεται στο παλάτι, θα μπορέσει να τη διεκδικήσει σε γάμο. Φοβούμενη ότι κάποιος μνηστήρας θα καταφέρει να κερδίσει τον διαγωνισμό αντί του Αίθωνα και λαμβάνοντας χρησμό σύμφωνα με τον οποίον ένας γάμος την ίδια εκείνη νύχτα θα έλυνε το πρόβλημα, η βασίλισσα Αρήτη οργανώνει άμεσα τον γάμο της Ναυσικάς και του Αίθωνα.
Πράξη 3η
Ακολούθως, η Ναυσικά παντρεύεται τον Αίθωνα, ο οποίος, περαιτέρω, κερδίζει τον διαγωνισμό ενάντια στους μνηστήρες. Στη συνέχεια, ο Αίθων σκοτώνει τους μνηστήρες έναν προς έναν, αλλά με την παρέμβαση της Ναυσικάς η ζωή του Φήμιου σώζεται. Ο βασιλιάς επιστρέφει και, διαπιστώνοντας την κατάσταση, θέλει να ανταμείψει την κόρη του για τη δυναμικότητά της. Ως αντάλλαγμα για τη ζωή του, η Ναυσικά ζητά από τον Φήμιο να τραγουδά στο εφεξής τη δική της εκδοχή της ιστορίας της Πηνελόπης. Ο αοιδός δέχεται διστακτικά και η όπερα ολοκληρώνεται σε κλίμα γενικευμένης ευθυμίας.
Πηγές
Εκδόσεις
Δημοσιεύσεις
Ιστοσελίδες
Κατηγορία:Όπερες Κατηγορία:Όπερα στην Ελλάδα
Αστέριος ο Καππαδόκης
Ο Αστέριος ο Καππαδόκης ή ο Σοφιστής ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας, ρήτορας και λόγιος του 4ου αιώνα που μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό. Θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη εκκλησία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αστέριος ο Καππαδόκης υπήρξε μαθητής του ιδρυτή της Αντιοχειανης σχολής Λουκιανού, που μαρτύρησε το 312. Κατά τους διωγμούς του Μαξιμιανού 303-304] θυσίασε στα είδωλα για να σώσει τη ζωή του, αλλά αργότερα μετανόησε και επέστρεψε στην Εκκλησία με τη βοήθεια του Λουκιανού. Ως μαθητής του Λουκιανού αναδείχτηκε σε υποστηρικτή του και της διδασκαλίας του Αρειανισμού, αλλά η έκπτωσή του από τον χριστιανισμό δεν του έδωσε τη δυνατότητα να γίνει κληρικός. Κήρυξε όμως τις αντιλήψεις του περιοδεύοντας σε πολλές επισκοπές του Πόντου και της Συρίας. Έγραψε πραγματεία υπέρ της διδασκαλίας του Άρειου, όπως και εναντίον των θεολογικών θέσεων του Μάρκελλου Αγκύρας, με τον τίτλο Συνταγμάτιον. Άκμασε μετά την οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας περίπου το έτος 330.
Κριτική
Ο αρειονόφρονας και εκκλησιαστικός ιστορικός Φιλοστόργιος τον κατηγορεί ότι παραμόρφωνε τη θεολογία του διδασκάλου του Λουκιανού γιατί ήταν πιθανότητα, μετριοπαθής αρειανόφρονας. Ο Ιερώνυμος αναφέρει ότι έγραψε υπομνήματα στην προς τους Ρωμαίους Επιστολή, στα Ευαγγελία, στους Ψαλμούς, καθώς και άλλα συγγράμματα. Ο Ρίτσαρντ υποστήριξε την ταύτιση αποσπασμάτων από τις Σειρές στους Ψαλμούς του Αστέριου με ψευδεπίγραφες ομιλίες Ιωάννου του Χρυσόστομου.
Ο Αστέριος εκτελέστηκε με ξίφος γύρω στο 341. Αν και με τη δράση του βοήθησε στην ακτινοβολία του Αρειανισμού, η Ορθόδοξη εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 7 Αυγούστου.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αρειανισμός Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Ιωάννα του Πύργου
thumb|right|250px|Η Ιωάννα του Πύργου με τον σύζυγο της Δαυίδ Β' της Σκωτίας μπροστά στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο ΣΤ' - Χρονικά Εκατονταετούς Πολέμου. thumb|right|250px|Η Ιωάννα του Πύργου, βασίλισσα της Σκωτίας - έργο 14ου αιώνα.
Η Ιωάννα του Πύργου ή Ιωάννα της Αγγλίας (Πύργος του Λονδίνου 5 Ιουλίου 1321 – 7 Σεπτεμβρίου 1362) τρίτη σύζυγος του Δαυίδ Β' της Σκωτίας ήταν νεώτερη κόρη και παιδί του Εδουάρδου Β' της Αγγλίας και της Ισαβέλλας της Γαλλίας, νεώτερη αδελφή του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας.
Βασίλισσα της Σκωτίας
Με τη συνθήκη του Νορθάμπτον, παντρεύτηκε στις 17 Ιουλίου 1328 τον Σκωτσέζο πρίγκηπα Δαυίδ, σε ηλικία 7 ετών ενώ ο ίδιος ήταν μόλις 4. Ο γάμος διήρκεσε 34 χρόνια χωρίς να αποκτήσουν παιδιά ενώ δεν υπήρχε καμιά αγάπη μεταξύ τους. Στις 7 Ιουνίου/1329 Ο πεθερός της Ροβέρτος Α' της Σκωτίας πέθανε και ο σύζυγος της Δαυίδ ανέβηκε στον θρόνο ως Δαυίδ Β', στέφθηκε βασίλισσα της Σκωτίας στο αβαείο του Σκόν τον Νοέμβριο του 1331.