cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρελές Αδελφές 2
Παραγωγή
Η Disney μετά την απρόσμενη τεράστια εισπρακτική επιτυχία της πρώτης ταινίας Τρελές Αδελφές, ενδιαφερόταν να προχωρήσει άμεσα στην παραγωγή μιας συνέχειας και αγόρασε το σενάριο της Μέισον. Η Μέισον παρέδωσε στη Disney το τελικό προσχέδιο το Σεπτέμβριο του 1991 και για δύο μήνες είχε την εντύπωση ότι σύντομα θα έβλεπε το πρότζεκτ της για την Άιρις Στίβενσον να παίρνει ζωή. Τα πάντα όμως άλλαξαν το Νοέμβριο και τότε η Μέισον βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Τα καλά νέα ήταν ότι το σενάριό της θα προχωρούσε σε ανάπτυξη καθώς άρεσε πολύ στο στούντιο, τα κακά νέα όμως ήταν ότι το σενάριο θα χρησιμοποιούταν ως βάση για το Τρελές Αδελφές 2. Η Μέισον συμφώνησε να προσαρμόσει το σενάριό της παρά το γεγονός ότι το να μετατρέψεις ένα σενάριο από ένα δράμα βασισμένο σε αληθινό πρόσωπο σε κωμωδία της φάνηκε αστείο. Ωστόσο, το Τρελές Αδελφές 2 θα ήταν η πρώτη της Χολιγουντιανή ταινία και ένα σενάριο γραμμένο από Αφροαμερικανίδα σεναριογράφο και με Αφροαμερικανίδα πρωταγωνίστρια ήταν κάτι που δεν συνέβαινε συχνά στο Χόλιγουντ τότε. Η Μέισον παρέδωσε δύο προσχέδια και όπως είπε και η ίδια είχε την ελπίδα ότι κατάφερε να "σώσει" λίγο από το πνεύμα της Στίβενσον σε αυτά.
Για τη σκηνοθεσία της ταινίας, ο Εμίλ Αρντολίνο, σκηνοθέτης της πρώτης ταινίας, δεν μπορούσε να αναλάβει το πρότζεκτ λόγω της ασθένειας του με τον ιό του AIDS και μάλιστα απεβίωσε είκοσι μέρες πριν η συνέχεια κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους. Έτσι, ο Μπιλ Ντιουκ ανέλαβε τη σκηνοθεσία. Το μεγαλύτερο εμπόδιο όμως ήταν το γεγονός ότι η Γούπι Γκόλντμπεργκ δεν ήθελε να συμμετάσχει στο πρότζεκτ καθώς δεν την ενδιέφερε μία συνέχεια της ταινίας. Ωστόσο, η Γκόλντμπεργκ άλλαξε γνώμη αφετέρου γιατί η Disney της προσέφερε αμοιβή ύψους 7 εκατομμυρίων δολαρίων, κάνοντας την Γκόλντμπεργκ μία από τις πιο ακριβοπληρωμένες γυναίκες ηθοποιούς την περίοδο εκείνη και αφενός γιατί το στούντιο συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την ταινία Sarafina!, ένα πρότζεκτ που η Γκόλντμπεργκ επιθυμούσε πολύ.
Στην πορεία, οι Τζέιμς Ορ και Τζιμ Κρούικσανκ ανέλαβαν να κάνουν αλλαγές. Οι σεναριογράφοι αποφάσισαν να μεταφέρουν τη δράση σε ένα καθολικό σχολείο και η πλοκή να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στους μαθητές παρά στις καλόγριες που πλέον εργάζονται ως καθηγήτριες. Η κατεύθυνση αυτή του σεναρίου δεν άρεσε σε αρκετούς ηθοποιούς του καστ. Συγκεκριμένα η Γουέντι Μακίνα που υποδύθηκε την Αδελφή Μέρι Ρόμπερτ δήλωσε ότι όταν παρέλαβε το σενάριο ανακάλυψε ότι ο ρόλος της είχε μόλις δέκα μονολεκτικές ατάκες. Ένα γεγονός που δυσαρέστησε την ηθοποιό και μάλιστα η Μακίνα προσπάθησε να αποχωρήσει από το πρότζεκτ αλλά δεν μπορούσε καθώς είχε υπογράψει συμφωνία που αφορούσε τρεις ταινίες. Την πρώτη εβδομάδα των γυρισμάτων, οι σεναριογράφοι ξεκίνησαν να μεγαλώνουν το ρόλο της Μακίνα. Σύμφωνα με την ίδια "Μου έδωσαν μερικές ατάκες της Γούπι και της Μάγκι (Σμιθ). Δυστυχώς πάντα το έκαναν πέντε λεπτά πριν το γύρισμα και δεν ήμουν σωστά προετοιμασμένη". Η Κάθι Νάτζιμι που υποδύθηκε την Αδελφή Μέρι Πάτρικ, σε συνέντευξή της παραδέχτηκε ότι απογοητεύτηκε όταν παρακολούθησε την ταινία και σχολίασε ότι ποτέ δεν κατάλαβε το στόρι να στείλουν τις καλόγριες σε ένα σχολείο καθώς οι μοναχές φαίνονταν αναγκασμένες να χωρέσουν στην πλοκή και δεν ανήκαν πραγματικά στο σενάριο.
Box office
Με προϋπολογισμό 38.000.000 δολάρια, η ταινία Τρελές Αδελφές 2 έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 3η θέση με 7,5 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 57,3 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 67,3 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 124,6 εκατομμύρια δολάρια.
Κριτική
Η ταινία Τρελές Αδελφές 2 έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές. Στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes το 19% των κριτικών έδωσαν στην ταινία θετικά σχόλια.
Το περιοδικό Empire βαθμολόγησε την ταινία με δύο αστέρια στα πέντε, σχολιάζοντας "Το ότι αυτή η συνέχεια μιας πολύ ανόητης αλλά τεράστιας επιτυχίας πήρε γρήγορα την κάτω βόλτα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποδεικνύει ότι ακόμη και εκείνοι που αγάπησαν τη Γούπι να πηγαίνει στο μοναστήρι έχουν πολύ περιορισμένη ικανότητα για χαριτωμένες μοναχές που τραγουδούν ποπ. Προφανώς γραμμένο με βιασύνη, η απήχηση του σεναρίου περιορίστηκε επίσης από ένα πραγματικό φάσμα οικογένειας σε ένα σενάριο για απροκατάληπτους εφήβους." Ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ βαθμολόγησε την ταινία με δύο αστέρια, γράφοντας "Το περίεργο με το 'Τρελές Αδελφές 2' είναι ότι εγκαταλείπει τα περισσότερα από αυτά που άρεσαν στον κόσμο στην πρώτη ταινία και τα αντικαθιστά με μια φόρμουλα τόσο παλιά", ξεχώρισε όμως την ερμηνεία της Λορίν Χιλ και σχολίασε ότι η Γκόλντμπεργκ είναι μια καλή κωμικός που θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα αν είχε ένα ευφυές σενάριο. Το περιοδικό Entertainment Weekly έδωσε μια πιο θετική κριτική, γράφοντας "Το 'Τρελές Αδελφές 2' δεν έχει ούτε μία πρωτότυπη ιδέα στα 100 λεπτά του. Κάπως περίεργα, όμως, δεν έχει σημασία. Η πλοκή δεν είναι απλώς μια επανάληψη, είναι τολμηρή και αυτό που σώζει την ταινία είναι ένα νεαρό καστ με εκπληκτικό ταλέντο και ενέργεια" και χαρακτήρισε την ερμηνεία της Γκόλντμπεργκ πιο χαλαρή από την πρώτη ταινία ενώ βρήκε την κεντρική τριάδα των μοναχών το ίδιο διασκεδαστική.
Soundtrack
Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου 1993 από τη Hollywood Records. Έφτασε μέχρι την 74η θέση στο Billboard Top 200 Albums Chart και την 40ή θέση στο Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums. Στις 26 Μαρτίου 1996, το soundtrack έγινε χρυσό με τις πωλήσεις να φτάνουν τα 500.000 αντίτυπα.
Track listing
Συνέχεια
Όταν ρωτήθηκε το 2013, για το αν θα συμμετείχε σε μια πιθανή συνέχεια, η Γούπι Γκόλντμπεργκ απάντησε αρνητικά ενώ το 2015 σε δήλωσή της φάνηκε πιο ανοιχτή σε μια τέτοια πρόταση. Το Μάιο του 2017, η ίδια εξέφρασε την επιθυμία της για τρίτη ταινία και ότι θα ήθελε να τη σκηνοθετήσει. Το Δεκέμβριο του 2018, επιβεβαιώθηκε ότι οι Ρετζίνα Γ. Χικς και Καρίν Γκιστ ανέλαβαν να γράψουν το σενάριο του Τρελές Αδελφές 3 και ότι η ταινία θα κυκλοφορούσε αποκλειστικά στην πλατφόρμα Disney+. Το Δεκέμβριο του 2020, ανακοινώθηκε ότι η Γκόλντμπεργκ θα επαναλάβει το ρόλο της ως Ντελόρες ενώ θα έχει και χρέη παραγωγού μαζί με τον Τάιλερ Πέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures
Γκρίζο νουάρ
Γκρίζο νουάρ (γαλλικά για "γκρίζα ταινία"), ένας όρος που επινοήθηκε από τον Τομ Άντερσεν, είναι ένα είδος του φιλμ νουάρ, ο οποίος κατηγοριοποιεί μια μοναδική σειρά από ταινίες που κυκλοφόρησαν από το 1947 ως και το 1951. Έγιναν γνωστές στο πλαίσιο του πρώτου κύματος των κομμουνιστικών ερευνών της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων.
Θεματικά στοιχεία
Τα γκρίζα νουάρ προσφέρουν αριστερή κριτική για την κοινωνία εν γένει και για τον καπιταλισμό ειδικότερα. Συνήθως εξετάζουν θέματα όπως οι ψυχολογικές βλάβες της τάξης, οι ψευδείς υποσχέσεις της ευτυχίας της μεσαίας τάξης και οι παγίδες του οικονομικού υλισμού.
Διάκριση από το φιλμ νουάρ
Το γκρίζο νουάρ διαφέρει από το φιλμ νουάρ σε ορισμένους από τους ακόλουθους τρόπους:
Κατάλογος γκρίζων νουάρ
Ο Άντερσεν αναγνωρίζει τα εξής ως γκρίζα νουάρ:
Τσερνόμπιλ (σειρά)
Το Τσερνόμπιλ είναι ιστορικό δράμα και τηλεοπτική σειρά 5 επεισοδίων που δημιουργήθηκε και γράφτηκε από τον Γκρεγκ Μάζιν σε σκηνοθεσία του Γιόχαν Ρενκ. Η σειρά παράχθηκε από την HBO σε συνεργασία με την Sky UK και απεικονίζει την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ τον Απρίλιο του 1986 και τις πρωτοφανείς προσπάθειες καθαρισμού που ακολούθησαν. Οι πρωταγωνιστές είναι οι Τζάρεντ Χάρις, Στέλαν Σκάρσγκορντ, Έμιλι Γουάτσον και Πωλ Ρίτερ. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία στις 6-7 Μαΐου του 2019 και κέρδισε την αναγνώριση από τους κριτικούς. Η σειρά έχει αποκτήσει εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο.
Υπόθεση
Η σειρά βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις αναμνήσεις των κατοίκων του Πρίπιατ, όπως μεταφέρθηκαν στο βιβλίο Φωνές από το Τσερνόμπιλ της βραβευμένης με Νόμπελ λευκορωσίδας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς.
Γυρίσματα
μικρογραφία|Στη γειτονιά Φαμπιονίσκες ([[Βίλνιους, Λιθουανία) έγινε το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων. Η γειτονία χρησιμοποιήθηκε για να απεικονίσει το Πρίπιατ.]] Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2018 στη Λιθουανία. Η αρχική κινηματογράφηση ξεκίνησε στις 13 Μαΐου 2018 στην Φαμπιονίσκες, μια κατοικημένη περιοχή στο Βίλνιους της Λιθουανίας.
Μερικές φορές, ο σταθμός Ιγκναλίνα αναφέρεται ως «αδελφός του Τσερνόμπιλ» λόγω της ομοιότητας του και επειδή χρησιμοποιείται ο ίδιος τύπος αντιδραστήρα (πυρηνικός αντιδραστήρας RBMK). Στις αρχές του Ιουνίου 2018, η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Ουκρανία για να ολοκληρώσει μερικές σκηνές. Τα γυρίσματα της σειράς διήρκεσαν 16 εβδομάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του HBO
Νήσος Τσιλοέ
Η Νήσος Τσιλοέ (Isla de Chiloé), γνωστή και ως Μεγαλόνησος του Τσιλοέ (Isla Grande de Chiloé), είναι το μεγαλύτερο νησί στο Αρχιπέλαγος Τσιλοέ, κοντά στις ακτές της Χιλής, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Λος Λάγος της Χιλής. Το όνομα του νησιού προέρχεται από τη λέξη Chilhué, που σημαίνει «τόπος των γλάρων».
Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής
Το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής ή KΟΥTΒ (ρωσική γλώσσα: Коммунистический университет трудящихся Востока ή КУТВ-Καμμουνιστίτσιεσκιϊ Ουνιβιρσιτιέτ Τρουντιάσσιχσα Βαστόκα ή Κα Ου Τε Βε), γνωστό επίσης ως Πανεπιστήμιο της Άπω Ανατολής, ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου 1921 στη Μόσχα από την Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν), ως πυρήνας εκπαίδευσης κομμουνιστικών στελεχών, προορισμένων να αποτελέσουν τα ηγετικά στελέχη των ανά τον κόσμο κομμουνιστικών κομμάτων.
Νήσος Τσιλοέ
Γεωγραφία
thumb|325px|left|Πανοραμική άποψη της πρωτεύουσας Κάστρο Με έκταση 8.394 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Νήσος Τσιλοέ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί από τα 2.300 περίπου ολόκληρης της Χιλής, μετά τη Γη του Πυρός. Είναι επίσης το πέμπτο μεγαλύτερο νησί νοτιοαμερικανικής χώρας και το ογδοηκοστό έβδομο μεγαλύτερο νησί της Γης (ελάχιστα μεγαλύτερο της Κρήτης). Χωρίζεται από την ηπειρωτική ακτή από το Στενό του Τσακάο (Canal Chacao) στα βόρεια και από τον Κόλπο του Ανκούδ (Golfo de Ancud) και τον Κόλπο του Κορκοβάδο στα ανατολικά. Στα νότια απλώνεται το Αρχιπέλαγος Τσόνος. Το Τσιλοέ έχει σχήμα παρόμοιο με ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, με μήκος 190 χλμ. από βορρά προς νότο και πλάτος 55 ως 65 χλμ. Η πρωτεύουσα του νησιού είναι το Κάστρο, στην ανατολική ακτή του νησιού, ενώ η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι το Ανκούδ, στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού. Υπάρχουν επίσης αρκετές μικρότερες κωμοπόλεις-λιμάνια στην ανατολική ακτή, όπως οι Κελόν, Νταλκάουε και Τσόντσι.
Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής
Ίδρυση - Λειτουργία
Το εκπαιδευτικό αυτό ίδρυμα ξεκίνησε επίσημα τις εκπαιδευτικές του λειτουργίες την 21η Οκτωβρίου 1921. Οι λειτουργίες του ήταν παρόμοιες με εκείνες των Κομμουνιστικού Πανεπιστημίου Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ) και Διεθνούς Πανεπιστημίου Λένιν (MLS), τα οποία δεχόταν φοιτητές κυρίως από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Αρχικώς διευθυνόταν από τον Καρλ Ράντεκ, πρώην γραμματέα της Κομιντέρν, ο οποίος εκδιώχθηκε αργότερα από τη σχολή και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ε.Σ.Σ.Δ και καταδικάστηκε σε 10ετή καταναγκαστικά έργα. Τα μαθήματα περιελάμβαναν θεωρητικά και πρακτικά θέματα, όπως γνώση και ανάλυση της μαρξιστικής θεωρίας σε ανώτατο επίπεδο, οργανωτικά θέματα κομμάτων, μελέτη της επιστήμης του Δικαίου και της Διοίκησης, θεωρία και τακτικές της προλεταριακής επανάστασης, ανάλυση των προβλημάτων της σοσιαλιστικής πολιτικής θεώρησης, καθώς και οργανωτικά θέματα των συνδικαλιστικών ενώσεων.
Το ΚOYTB είχε τοπικά παραρτήματα στο Μπακού (πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν), στην πόλη Ιρκούτσκ της Σιβηρίας, όπως και στην Τασκένδη (πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν). Το Πανεπιστήμιο εξέδιδε το περιοδικό Επαναστατική Ανατολή (ρωσική γλώσσα: Революционный Восток-Ριβαλιουτσιόννυϊ Βαστόκ).
Στα τέλη της δεκαετίας του ’30, το πανεπιστήμιο έκλεισε και οι λειτουργίες του μεταφέρθηκαν σε μικρότερα, τοπικά ινστιτούτα, σε διάφορες σοβιετικές δημοκρατίες.
Απόφοιτοι του KΟYTB
Στο πανεπιστήμιο σπούδασαν πολλά σημαίνοντα στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο Ανδρόνικος Χαϊτάς, ο Κώστας Ευτυχιάδης, ο Πέτρος Ρούσος, ο Γιάννης Ιωαννίδης, η Χρύσα Χατζηβασιλείου, ο Δημήτρης Σακαρέλος, ο Κώστας Θέος, ο Στέλιος Σκλάβαινας, ο Βασίλης Νεφελούδης, ο Δημήτρης Παρτσαλίδης, ο Γιώργος Κολοζώφ, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, ο Γιάννης Μιχαηλίδης, ο Απόστολος Κλειδωνάρης, ο Γιάννης Ζέβγος, ο Μιχάλης Τυρίμος, ο Μανώλης Μανωλέας, ο Ορφέας Οικονομίδης, ο Δημήτρης Παπαρήγας, η Όλγα Μπακόλα, ο Μιχάλης Μπεζεντάκος, o Περικλής Καρασκόγιας και πολλοί άλλοι. Οι απόφοιτοι του πανεπιστημίου αναφέροντο συχνά με το προσωνύμιο κούτβηδες, από το ακρωνύμιο του εκπαιδευτικού αυτού ιδρύματος, και διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος των χρόνων του Μεσοπολέμου, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής, της Αντίστασης, του Εμφυλίου και των μετεμφυλιακών χρόνων έως ακόμα και τις αρχές του ‘90 ορισμένοι εξ αυτών.
Νήσος Τσιλοέ
Κλίμα
Εκτεινόμενη σε γεωγραφικά πλάτη από 41º47′ μέχρι 43º26′ Νότιο, η Τσιλοέ έχει υγρό και δροσερό εύκρατο κλίμα. Η δυτική της πλευρά είναι πιο βροχερή και φιλοξενεί Βαλδιβιανά εύκρατα δάση βροχής. Το Εθνικό Πάρκο Τσιλοέ βρίσκεται σε αυτή την πλευρά του νησιού, ενώ το Πάρκο Τανταούκο (Parque Tantauco), μία ιδιωτική προστατευόμενη περιοχή που δημιουργήθηκε και κατέχεται από τον πρώην Πρόεδρο της Χιλής Σεμπαστιάν Πινιέρα, βρίσκεται στη νότια ακτή. Η ανατολική ακτή είναι θερμότερη και ξηρότερη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσιλοε
Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής
Πηγές
Κατηγορία:Κομμουνισμός στη Ρωσία Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Ρωσία
Τζιν Πολ Γκέτι
Ο Τζιν Πολ Γκέτι ή Τζην Πωλ Γκέτυ (αγγλ. Jean Paul Getty, 15 Δεκεμβρίου 1892 – 6 Ιανουαρίου 1976), ήταν Αγγλοαμερικανός βιομήχανος και ο πατριάρχης της οικογένειας Γκέτι. Ίδρυσε την Getty Oil Company και το 1957 ήταν σύμφωνα με το περιοδικό Fortune ο πλουσιότερος άνθρωπος εν ζωή στη Αμερική, ενώ το 1966 το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες τον καταχώρησε ως τον πλουσιότερο πολίτη του κόσμου, με περιουσία τότε αξίας περίπου 1,2 δισ. δολ. (περίπου 9 δισ. δολ αξίας 2017). Όταν πέθανε το 1976 η περιουσία του ανερχόταν σε άνω των 6 δισ. δολάρια (περίπου 25,80 δις δολ. αξίας 2017). Ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1996 τον κατετάξε ως τον 67ο πλουσιότερο Αμερικανό που έζησε ποτέ, με βάση την περιουσία του ως ποσοστό του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος των ΗΠΑ.
Ο Τζιν Πολ Γκέτι ήταν μεγάλος συλλέκτης έργων τέχνης και αρχαιότητων. Η συλλογή του αποτέλεσε τη βάση του Μουσείου J. Paul Getty στο Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια και πάνω από 661 εκατ. δολ (περίπου 2,8 δις δολ. αξίας 2017) από την περιουσία του έμεινε ως κληροδότημα στο μουσείο μετά τον θάνατό του.
Το 1953 δημιουργήσε το Ίδρυμα Τζιν Πολ Γκέτι, το οποίο είναι επικεφαλής διαφόρων οργανισμών, συμπεριλαμβάνομενου του Μουσείου Τζιν Πολ Γκέτι.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Ο Γκέτι γεννήθηκε στη Μινεάπολη της Μινεσότα ως τέκνο του Τζορτζ Γκέτι, δικηγόρου ασφαλιστικής εταιρείας και της Σάρα Κάθριν ΜακΦέρσον.
Το 1903, όταν ο Τζιν Πολ ήταν 10 χρονών, ο πατέρας του ταξίδεψε στο Μπάρτλσβιλ της Οκλαχόμα και αγόρασε τα δικαιώματα εξόρυξης για 1.100 στρέμματα γης. Μέσα σε λίγα χρόνια ο Γκέτι είχε κάνει γεωτρήσεις που παρήγαν 100.000 βαρέλια αργού πετρελαίου τον μήνα. Ως νεόκοπος εκατομμυριούχος μετακόμισε με την οικογένεια του στο Λος Άντζελες για να ξεφύγουν από τους σκληρούς χειμώνες της Μινεσότα.
Στην ηλικία των 14 ο Τζιν Πολ παρακολούθησε μαθήματα στο Χάρβαρντ για έναν χρόνο, ενώ στη συνέχεια πήγε στο Πολυτεχνείο, όπου του δόθηκε το παρατσούκλι «Λεξικό Γκέτι» λόγω της αγάπης του για την ανάγνωση. Μιλούσε άπταιστα γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά και κατά τη διάρκεια της επιχειρηματικής του καριέρας έμαθε να μιλάει επίσης ισπανικά, ελληνικά, αραβικά και ρωσικά. Η αγάπη του για τους κλασικούς αρχαίους συγγραφείς τον παρακίνησε να αποκτήσει ικανότητα ανάγνωσης αρχαίων ελληνικών και λατινικών. Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλι, αλλά το άφησε πριν την απόκτηση πτυχίου. Ερωτευμένος με την Ευρώπη μετά από ένα ταξίδι με τους γονείς του το 1910, ο Τζιν Πολ εγγράφηκε στις 28 Νοεμβρίου 1912 στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, από όπου απέκτησε το πτυχίο του στα Οικονομικά και τις Πολιτικές Επιστήμες το 1914 και στη συνέχεια πέρασε κάποιους μήνες ταξιδεύοντας σε όλη την Ευρώπη και την Αίγυπτο, πριν συναντήσει τους γονείς του στο Παρίσι και επιστρέψουν μαζί στην Αμερική τον Ιούνιο του 1914.
Σταδιοδρομία
Το 1919 ο Γκέτι επέστρεψε στη επιχείρηση στην Οκλαχόμα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 πρόσθεσε περίπου 3 εκατομ. δολ. στην ήδη αρκετά μεγάλη περιουσία του. Ο πατέρας του πέθανε το 1930 και ο Τζιν Πολ κληρονόμησε μόνο ένα ποσό 500.000 δολ. (περίπου 7.320.000 δολ. αξίας 2017), από την περιουσία των 10 εκ. δολ. (περίπου 146.490.000 δολ. αξίας 2017), που ο πατέρας του Τζορτζ Γκέτι είχε αφήσει κατά τον χρόνο του θανάτου του. Ο Τζιν Πολ έμεινε με το ένα τρίτο των μετοχών της George Getty Inc., ενώ η μητέρα του έλαβε τα άλλα δύο τρίτα, διατηρώντας τον έλεγχό της.
Με μια έξυπνη επένδυση των χρήματων του κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, ο Γκέτι απέκτησε την πετρελαϊκή Pacific Western Corporation (απόκτηση που ολοκληρώθηκε το 1953) καθώς επίσης και τις πετρελαικές εταιρείες Tidewater και Skelly. Το 1967 ο δισεκατομμυριούχος πλέον Γκέτι τις συγχώνευσε στην Getty Oil Company (η οποία σήμερα πλέον ανήκει στην Texaco).
Ξεκινώντας το 1949 o Γκέτι κατέβαλε στον Ιμπν Σαούντ 9,5 εκ. δολ. (περίπου 97.710.000 αξίας 2017) σε μετρητά για την παραχώρηση για διάρκεια 60 ετών μιας άγονης γης κοντά στα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας με το Κουβέιτ. Το πετρέλαιο δεν είχε μέχρι τότε ανακαλυφθεί εκεί και δεν βρέθηκε μέχρι να περάσουν τέσσερα χρόνια και να δαπανηθούν 30 εκατομμύρια. Από το 1953 και μετά η εκεί επένδυση του Γκέτι παρήγε 16 εκ. βαρέλια αργού πετρελαίου κατά έτος, κάτι που συνέβαλε τα μέγιστα στην πορεία του, καθιστώντας τον έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο.
Προσωπική ζωή
Ο Γκέτι ήταν ένας διαβόητος γυναικάς από την εποχή της νιότης του, κάτι το οποίο θεωρούνταν ντροπιαστικό από τους συντηρητικούς γονείς του. Ο δικηγόρος του, Ρόμπιν Λαντ είπε κάποτε ότι «Ο Τζιν Πολ δεν θα μπορούσε ποτέ να πει “όχι” σε μια γυναίκα ή “ναι” σε έναν άντρα». Το 1917, όταν ήταν 25 ετών, μια μήνυση για πατρότητα κατατέθηκε εναντίον του Γκέτι στο Λος Άντζελες από την Έλσι Εκστρομ, η οποία ισχυρίστηκε ότι ήταν ο πατέρας της νεογέννητης κόρης της Πόλα. Η Έκστρομ ισχυρίστηκε ότι ο Γκέτι είχε πάρει την παρθενιά της και ήταν ο πατέρας του παιδιού, ενώ η νομική ομάδα του Γκέτι προσπάθησε να υπονομεύσει την αξιοπιστία της, με τον ισχυρισμό ότι είχε προϊστορία ελευθεριότητας. Στα τέλη του 1917 συμφώνησε σε διακανονισμό ύψους 10.000 δολ. και έπειτα από αυτό δεν είχε καμμία περαιτέρω επαφή με το μωρό.
Ο Γκέτι παντρεύτηκε και χώρισε πέντε φορές. Είχε πέντε γιους με τέσσερις από τις συζύγους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες έργων τέχνης
Πλούτος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πλούτος είναι γνωστή μία θεότητα που προσωποποιούσε τον πλούτο και την αφθονία των αγαθών. Στη Θεογονία του Ησιόδου ο Πλούτος, που είχε γεννηθεί στην Κρήτη, αναφέρεται ως γιος της θεάς Δήμητρας και του Ιασίωνα. Ο Πλούτος εμφανίζεται στην ακολουθία της Δήμητρας ή της Περσεφόνης. Απεικονίζεται με τα χαρακτηριστικά ενός νέου άνδρα, ο οποίος κρατά κάποτε το «Κέρας της Αμαλθείας». Μεταγενέστερα ωστόσο, οι κωμικοί δραματουργοί παρουσιάζουν τον Πλούτο ως τυφλό, καθώς διασκορπίζει αδιάφορα τα αγαθά και τα χρήματα. Σύμφωνα με τον Αριστοφάνη στην ομώνυμη κωμωδία του, ο Πλούτος είχε τυφλωθεί από τον ίδιο τον Δία.
Ανάμεσα στις αναπαραστάσεις του Πλούτου από καλλιτέχνες, ονομαστό είναι το σύμπλεγμα της θεάς Ειρήνης που κρατά στα χέρια της τον μικρό Πλούτο, έργο του Κηφισόδοτου, μία διαρκής υπόμνηση του ότι ο πόλεμος καταστρέφει εκτός των άλλων και την οικονομία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλουτος
Decision Day
Το εξώφυλλο του δίσκου είναι σχεδιασμένο από τον Τζο Πετάνιο, γνωστό για την συνεργασία του με ονόματα όπως οι Pink Floyd, Led Zeppelin, Nazareth, Sweet, Motörhead, Marduk, κ.α..
Η ανακοίνωση της επίσημης κυκλοφορίας του δίσκου έγινε στις αρχές Ιουνίου του 2016, κάνοντας παράλληλα γνωστό ότι το συγκρότημα θα εμφανιστεί σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ κατά την διάρκεια του καλοκαιριού.
Το άλμπουμ ανέβηκε στην καλύτερη θέση της μέχρι τότε δισκογραφίας του συγκροτήματος, φθάνοντας ως το # 7 των τσαρτ της πατρίδας τους.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Decision Day (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 26 Αυγούστου 2016
Τα μέλη των Sodom
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Epitome of Torture" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sodom Κατηγορία:Άλμπουμ του 2016
Ταφή
μικρογραφία| Ανακατασκευή ενός [[Μεσολιθική περίοδος|μεσολιθικού τάφου δύο γυναικών από το Τέβιεκ της Βρετάνης.]] Η ταφή, γνωστή και ως ενταφιασμός, είναι μέθοδος τελικής απόθεσης ενός νεκρού σώματος, το οποίο τοποθετείται στο έδαφος, μερικές φορές μαζί με αντικείμενα. Αυτό συνήθως επιτυγχάνεται με την ανασκαφή ενός λάκκου ή μιας τάφρου, την τοποθέτηση του νεκρού και των αντικειμένων μέσα σε αυτό και την κάλυψη του από πάνω. Η κηδεία είναι μια τελετή, που συνοδεύει την ταφή. Η ταφή θεωρείται συχνά ως ένδειξη σεβασμού προς τους νεκρούς και έχει αρχίσει να γίνεται από τις απαρχές της δημιουργίας του ανθρώπινου είδους. Έχει χρησιμοποιηθεί, για να αποτρέψει τη μυρωδιά της αποσύνθεσης του πτώματος, να τοποθετηθούν τα μέλη της οικογένειας σε κοινό τάφο και να τα αποτρέψει τους ανθρώπους από το να δουν την αποσύνθεση των σωμάτων των αγαπημένων τους προσώπων. Σε πολλούς πολιτισμούς έχει θεωρηθεί ως απαραίτητο βήμα για τον αποθανόντα να εισέλθει στη μετά θάνατον ζωή ή να επιστρέψει πίσω στον κύκλο της ζωής.
Οι μέθοδοι ταφής μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό τελετουργικές και μπορεί να περιλαμβάνουν «φυσική ταφή» (μερικές φορές ονομάζεται «πράσινη ταφή»), ταρίχευση ή μουμιοποίηση. Χρησιμοποιούνται αντικείμενα για τους νεκρούς, όπως σάβανα, φέρετρα, ταφικές επενδύσεις και θολωτοί τάφοι, τα οποία όλα μπορούν να καθυστερήσουν την αποσύνθεση του σώματος. Μερικές φορές μαζί με το σώμα θάβονται κτερίσματα ή ταφικά αντικείμενα, τα οποία μπορεί να είναι ντυμένα με φανταχτερά ή τελετουργικά ρούχα. Ανάλογα με τον πολιτισμό, ο τρόπος που τοποθετείται το σώμα μπορεί να έχει μεγάλη σημασία.
Η τοποθεσία της ταφής μπορεί να καθοριστεί λαμβάνοντας υπόψη τις ανησυχίες γύρω από την υγεία και την υγιεινή, τις θρησκευτικές ανησυχίες και τις πολιτιστικές πρακτικές. Ορισμένοι πολιτισμοί κρατούν τους νεκρούς κοντά, για να παρέχουν καθοδήγηση στους ζωντανούς, ενώ άλλοι τους απομακρύνουν δημιουργώντας μέρη ταφής σε απόσταση από κατοικημένες περιοχές. Ορισμένες θρησκείες αφιερώνουν ειδικό έδαφος για την ταφή των νεκρών και ορισμένες οικογένειες χτίζουν ιδιωτικούς οικογενειακούς τάφους. Οι περισσότεροι σύγχρονοι πολιτισμοί τοποθετούν στη θέση των τάφων επιτύμβιες στήλες, στις οποίες μπορεί να είναι εγγεγραμμένες πληροφορίες και αφιερώματα στους νεκρούς. Ωστόσο, κάποιοι άνθρωποι θάβονται σε ανώνυμους ή μυστικούς τάφους για διάφορους λόγους. Μερικές φορές πολλά πτώματα θάβονται σε έναν μόνο τάφο είτε από επιλογή (όπως στην περίπτωση των παντρεμένων ζευγαριών), λόγω έλλειψης αρκετού χώρου, είτε στην περίπτωση των ομαδικών τάφων ως τρόπος αντιμετώπισης πολλών σορών ταυτόχρονα.
Οι εναλλακτικές λύσεις για την ταφή περιλαμβάνουν την καύση (και τον επακόλουθο ενταφιασμό), την ταφή στη θάλασσα και την κρυογονική. Ορισμένοι ανθρώπινοι πολιτισμοί μπορεί να θάβουν τα λείψανα των αγαπημένων ζώων. Οι άνθρωποι δεν είναι το μόνο είδος, που θάβει τους νεκρούς τους. Η πρακτική αυτή έχει παρατηρηθεί σε χιμπατζήδες, ελέφαντες και πιθανώς σκύλους.
Ιστορία
Η σκόπιμη ταφή, ιδιαίτερα με ταφικά αντικείμενα, μπορεί να είναι μια από τις πρώτες ανιχνεύσιμες μορφές θρησκευτικής πρακτικής, καθώς, όπως προτείνει ο Φίλιπ Λίμπερμαν, μπορεί να υποδηλώνει ένα «ενδιαφέρον για τους νεκρούς, που υπερβαίνει την καθημερινή ζωή». Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι Νεάντερταλ ήταν το πρώτο ανθρώπινο είδος, που έθαβε σκόπιμα τους νεκρούς τους σε ρηχούς τάφους μαζί με πέτρινα εργαλεία και οστά ζώων. Τέτοια παραδείγματα με τοποθεσίες ταφής περιλαμβάνουν το Σανιντάρ στο Ιράκ, το σπήλαιο Κεμπάρα στο Ισραήλ και την Κράπινα στην Κροατία. Ορισμένοι μελετητές, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι αυτά τα σώματα μπορεί να έχουν τοποθετηθεί εκεί για άλλους λόγους.
Στην αρχαία Αίγυπτο, τα έθιμα αναπτύχθηκαν κατά την Προδυναστική περίοδο. Στρογγυλοί τάφοι με ένα δοχείο χρησιμοποιήθηκαν στην περίοδο Μπαντάρι (4400-3800 π.Χ.), συνεχίζοντας την παράδοση των πολιτισμών Ομάρι και Μααντί.
Τα προϊστορικά νεκροταφεία αναφέρονται με τον πιο ουδέτερο όρο ταφικό πεδίο. Αποτελούν μία από τις κύριες πηγές πληροφοριών για τους προϊστορικούς πολιτισμούς και πολλοί αρχαιολογικοί πολιτισμοί ορίζονται από τα ταφικά τους έθιμα, όπως ο πολιτισμός του Ούρνφιλντ της Εποχής του Χαλκού στην Ευρώπη.
Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, το άνοιγμα των τάφων και η τοποθέτηση των πτωμάτων ή των αντικειμένων που περιέχονταν σε αυτούς ήταν ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο και ένα κοινό μέρος της πορείας ζωής των πρώιμων μεσαιωνικών νεκροταφείων στη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη.
Λόγοι ανθρώπινης ταφής
Μετά το θάνατο, ένα σώμα θα αποσυντεθεί. Η ταφή δεν γίνεται απαραίτητα για λόγους δημόσιας υγείας. Σε αντίθεση με ό,τι συνήθως πιστεύουν οι πιο πολλοί άνθρωποι, ο Π.Ο.Υ. συμβουλεύει ότι μόνο τα πτώματα, που φέρουν μολυσματική ασθένεια είναι αυστηρά απαραίτητο να ταφούν.
Οι πρακτικές της ανθρώπινης ταφής είναι η εκδήλωση της ανθρώπινης επιθυμίας να επιδείξει «σεβασμό προς τους νεκρούς». Οι πολιτισμοί ποικίλλουν ως προς τον τρόπο εκδήλωσης του σεβασμού τους προς τους νεκρούς.
Ακολουθούν ορισμένοι λόγοι:
Μέθοδοι ταφής
Σε πολλούς πολιτισμούς, τα ανθρώπινα πτώματα συνήθως θάβονταν στο χώμα. Οι απαρχές της ταφής ως πρακτική φτάνουν πίσω στη Μέση Παλαιολιθική Εποχή και συμπίπτουν με την εμφάνιση του Homo neanderthalensis και του Homo sapiens, στην Ευρώπη και την Αφρική αντίστοιχα. Ως αποτέλεσμα, οι ταφικοί χώροι βρίσκονται σε όλο τον κόσμο. Με την πάροδο του χρόνου, τύμβοι, ναοί και σπήλαια χρησιμοποιήθηκαν, για να αποθηκεύσουν τα νεκρά σώματα των προγόνων. Στη σύγχρονη εποχή, το έθιμο της ταφής των νεκρών κάτω από το έδαφος, με μία πέτρινη επιτύμβια στήλη, για να υποδηλώνει τον τόπο ταφής, χρησιμοποιείται στους περισσότερους πολιτισμούς. Παρόλο αυτά άλλα μέσα όπως η καύση των νεκρών γίνονται όλο και πιο δημοφιλή στη Δύση (η καύση είναι ο κανόνας στην Ινδία και υποχρεωτική στις μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές της Ιαπωνίας ).
Ορισμένες πρακτικές ταφής έχουν τελετουργικό χαρακτήρα σε μεγάλο βαθμό ενώ άλλες είναι απλές πρακτικές.
Βάθος ταφής
Είναι μια κοινή παρανόηση ότι οι τάφοι πρέπει να σκάβονται σε βάθος 1,8 μέτρου. Στην πραγματικότητα, οι τάφοι σπάνια σκάβονται σε αυτό το βάθος, εκτός εάν πρόκειται να θάψουν αργότερα ένα άλλο φέρετρο ή φέρετρα πάνω από το πρώτο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορούν να σκάψουν περισσότερα από έξι πόδια, για να παρέχουν το απαιτούμενο βάθος χώματος.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν υπάρχει εθνικός κανονισμός για το βάθος ταφής. Κάθε τοπική αρχή είναι ελεύθερη να καθορίσει τους δικούς της κανόνες. Οι απαιτήσεις για το βάθος μπορεί να ποικίλλουν ανάλογα με τον τύπο του εδάφους και τη μέθοδο ταφής. Η Καλιφόρνια, για παράδειγμα, απαιτεί μόνο 19 ίντσες χώματος πάνω από την κορυφή του φέρετρου, αλλά πιο συχνά απαιτούνται 30 έως 36 ίντσες σε άλλα μέρη. Σε ορισμένες περιοχές, όπως η κεντρική Απαλαχία, κάποτε σκάφτηκαν τάφοι σε βάθος έξι ποδιών,για να αποφευχθεί η ενόχληση του νεκρού σώματος από ζώα, που έσκαβαν στο έδαφος. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν απαραίτητο, όταν άρχισαν να χρησιμοποιούνται μεταλλικά φέρετρα και τσιμεντένιοι τάφοι.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το χώμα απαιτείται να βρίσκεται σε βάθος τριών ποδιών πάνω από το υψηλότερο σημείο του φέρετρου, εκτός εάν οι δημόσιες αρχές θεωρούν ότι το έδαφος είναι κατάλληλο για βάθος μόνο δύο ποδιών.
Η παλαιότερη γνωστή αναφορά σε μια απαίτηση για ταφή έξι ποδιών συνέβη το 1665 κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πανούκλας του Λονδίνου. Ο Τζον Λόρενς, ο Λόρδος Δήμαρχος του Λονδίνου, διέταξε ότι τα σώματα των θυμάτων πανώλης «...θα ταφούν σε βάθος τουλάχιστον έξι ποδιών». Οι αξιωματούχοι της πόλης προφανώς πίστευαν ότι αυτό θα εμπόδιζε την εξάπλωση της νόσου, μη συνειδητοποιώντας ότι ο πραγματικός μεταδοτικός φορέας ήταν οι ψύλλοι, που ζούσαν σε αρουραίους στους δρόμους. Στην εκδήλωση υπήρξαν τόσα πολλά θύματα, που πολύ λίγα θάφτηκαν σε ατομικούς τάφους. Τα περισσότερα τοποθετήθηκαν σε τεράστιους ομαδικούς λάκκους, επομένως είναι απίθανο αυτό το γεγονός μόνο να οδήγησε στην παράδοση των «έξι ποδιών».
Φυσική Ταφή
Η «φυσική ταφή» —που ονομάζεται επίσης «πράσινη ταφή» —είναι η διαδικασία με την οποία ένα σώμα επιστρέφει στη γη, για να αποσυντεθεί φυσικά στο έδαφος και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και να προστατεύσει την εγχώρια και απειλούμενη άγρια ζωή. Η φυσική ταφή έγινε δημοφιλής στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 από τον Κεν Γουέστ, επαγγελματία αποτεφρωτηρίου στην πόλη Κάρλαϊλ, ανταποκρινόμενος στην έκκληση του Ηνωμένου Βασιλείου για αλλαγές στην κυβέρνηση, που ευθυγραμμίζονται με την Τοπική Ατζέντα 21 του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών. Επιπλέον, υπάρχουν πολλές πράσινες τοποθεσίες ταφής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πράσινες ταφές αναπτύσσονται στον Καναδά (Βικτώρια, Κόμπουργκ, Οντάριο), καθώς και στην Αυστραλία και την Ιρλανδία.
Η αύξηση της δημοτικότητας των εναλλακτικών μεθόδων ταφής μπορεί να θεωρηθεί ως μια άμεση επιλογή της επιθυμίας του ατόμου να αποστασιοποιηθεί από θρησκευτικές πρακτικές και πνευματικές τοποθεσίες, καθώς και ως ευκαιρία να ασκήσει την πράξη της επιλογής του. Η επιθυμία να ζήσουμε μέσα στη φύση καθώς και το ενδιαφέρον για το περιβάλλον ήταν η ραχοκοκαλιά του κινήματος της πράσινης ταφής. Στη θέση των επιτύμβιων στηλών χρησιμοποιούνται φέρετρα κατασκευασμένα από εναλλακτικά υλικά όπως λυγαριά και βιοδιασπώμενα υλικά. Και οι δύο πρακτικές παρέχουν βιώσιμες εναλλακτικές στις παραδοσιακές πρακτικές ταφής.
Οι φυσικές ταφές προσελκύουν ανθρώπους για λόγους εκτός περιβαλλοντικών παραγόντων και παραγόντων βιωσιμότητας. Με την επέκταση των αστικών κέντρων, οι οικολογικοί διάδρομοι σταδιακά εξαφανίζονται. Τα νεκροταφεία αποκλείουν εναλλακτικές χρήσεις της γης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Συνδυάζοντας αυτές τις δύο πτυχές (ανάγκη για συνδεσιμότητα και κατάληψη γης, που επιβάλλεται από τα νεκροταφεία), μπορούν να επιτευχθούν δύο θετικά αποτελέσματα: η προστασία των αναμνήσεων του παρελθόντος και η σύνδεση των οικοσυστημάτων με διαδρόμους πολλαπλής χρήσης. Οι πράσινες ταφές απευθύνονται στους ανθρώπους για οικονομικούς λόγους. Οι παραδοσιακές πρακτικές ταφής μπορεί να είναι μια οικονομική επιβάρυνση, που οδηγεί μερικούς να στραφούν στις πράσινες ταφές ως φθηνότερη εναλλακτική λύση. Μερικοί άνθρωποι βλέπουν τις πράσινες ταφές ως πιο σημαντικές, ειδικά για εκείνους που έχουν σχέση με ένα κομμάτι γης, όπως η τρέχουσα κατοικία ή άλλα μέρη, που έχουν ιδιαίτερη σημασία για αυτούς.
Ταφή διατήρησης της φύσης
Η ταφή διατήρησης της φύσης είναι ένας τύπος ταφής όπου τα τέλη ταφής χρηματοδοτούν την απόκτηση και τη διαχείριση νέας γης προς όφελος των γηγενών οικοτόπων, των οικοσυστημάτων και των ειδών. Αυτό συνήθως περιλαμβάνει ένα νομικό έγγραφο. Τέτοιες ταφές υπερβαίνουν άλλες μορφές φυσικής ταφής, οι οποίες στοχεύουν στην πρόληψη της περιβαλλοντικής ζημίας, που προκαλείται από τις συμβατικές τεχνικές ταφής, αυξάνοντας ουσιαστικά τα οφέλη για το περιβάλλον. Η ιδέα είναι η διαδικασία ταφής να είναι καθαρά θετική για τη γη και όχι απλώς ουδέτερη. Οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι τέτοιες ταφές θα μπορούσαν ενδεχομένως να δημιουργήσουν αρκετά κεφάλαια, για να σώσουν κάθε είδος, που απειλείται με εξαφάνιση στον πλανήτη. Το Green Burial Council πιστοποιεί φυσικούς και προστατευόμενους χώρους ταφής στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.
Αναμνηστικός ύφαλος
Ο «αναμνηστικός ύφαλος» είναι μια φυσική, εναλλακτική προσέγγιση ταφής. Τα αποτεφρωμένα λείψανα ενός ατόμου αναμιγνύονται με σκυρόδεμα και στη συνέχεια τοποθετούνται σε καλούπι, για να φτιάξουν τον αναμνηστικό ύφαλο ή τον αιώνιο ύφαλο. Μετά επιτρέπεται στα μέλη της οικογένειας να προσαρμόσουν τον ύφαλο με κείμενα, αποτυπώματα χεριών και σχέδια με κιμωλία. Μετά από αυτό, οι φιλικοί προς το περιβάλλον ύφαλοι τοποθετούνται στον ωκεανό μεταξύ άλλων κοραλλιογενών υφάλων, όπου βοηθούν στην αποκατάσταση ζημιών στους υφάλους, ενώ παρέχουν επίσης νέους βιότοπους για ψάρια και άλλες θαλάσσιες κοινότητες. Έχει γίνει ένας νέος τρόπος, για να μνημονεύσουμε τον νεκρό, προστατεύοντας παράλληλα το θαλάσσιο περιβάλλον. Το υψηλό κόστος των αναμνηστικών υφάλων έχει κάνει αυτή την εναλλακτική μορφή ταφής να παραμείνει ασυνήθιστη και ελάχιστα χρησιμοποιείται. Αυτό το είδος φυσικής ταφής εφαρμόζεται σε κάποια σημεία ωκεανών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά σε τοποθεσίες γύρω από τη Φλόριντα, τη Νότια Καρολίνα, τη Βόρεια Καρολίνα, το Μέριλαντ, το Νιου Τζέρσεϊ, το Τέξας και τη Βιρτζίνια.
Ταφή μανιταριών
Η ταφή μανιταριών αναπτύχθηκε από την Τζέι Ριμ Λι και τους συνεργάτες της, για να αντιμετωπίσει τον αντίκτυπο, που έχουν οι παραδοσιακές προσεγγίσεις ταφής στο περιβάλλον. Είναι μια φιλική προς το περιβάλλον διαδικασία, που αποτελείται από την κάλυψη του πτώματος με ένα κοστούμι όπου πάνω του έχουν υφανθεί σπόρια μανιταριών, με το παρατσούκλι Infinity Burial Suit. Η Ριμ ανέπτυξε τα δικά της μανιτάρια δίνοντάς τους ως τροφή τα μαλλιά, το δέρμα και τα νύχια της, για να δημιουργήσει μια ποικιλία μανιταριών, που θα αποσυνθέτει καλύτερα τα ανθρώπινα υπολείμματα. Καθώς τα μανιτάρια μεγαλώνουν, καταναλώνουν τα υπολείμματα μέσα στο κοστούμι καθώς και τις τοξίνες που απελευθερώνονται από το σώμα. Η Ριμ και οι συνεργάτες της δημιούργησαν αυτό το κοστούμι ως σύμβολο ενός νέου τρόπου, για να σκεφτούν οι άνθρωποι τη σχέση μεταξύ του σώματός τους μετά το θάνατο και του περιβάλλοντος.
Ταφές σε δέντρα μέσα σε κάψουλα
Μια άλλη μέθοδος φυσικής ταφής αναπτύσσεται, για να τοποθετηθεί το ανθρώπινο σώμα σε εμβρυϊκή θέση μέσα σε μία κάψουλα σε σχήμα αυγού. Το κέλυφος, που περιέχει το σώμα, θα σχηματίσει μια βιοδιασπώμενη κάψουλα, που δεν θα βλάψει τον περιβάλλοντα χώρο. Η βιοδιασπώμενη κάψουλα διπλασιάζεται ως σπόρος, που μπορεί να προσαρμοστεί ώστε να μεγαλώσει σε δέντρο σημύδας, σφενδάμου ή ευκάλυπτου. Ο στόχος αυτής της μεθόδου είναι να δημιουργήσει πάρκα γεμάτα δέντρα στα οποία οι αγαπημένοι μπορούν να περπατήσουν και να θρηνήσουν, σε αντίθεση με ένα νεκροταφείο γεμάτο ταφόπλακες. Αυτή η μέθοδος στοχεύει στην επιστροφή του σώματος στη γη με τον πιο φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο.
Η μέθοδος ταφής σε κάψουλα δέντρου προέρχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο αλλά τώρα γίνεται πιο δημοφιλής μέθοδος ταφής. Ο καθορισμός των φυσικών ταφικών χώρων υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι θάβονται χωρίς κανενός είδους υγρό ταρίχευσης με βάση τη φορμαλδεΰδη ή συνθετικά συστατικά, και ότι τα σώματα που επιστρέφουν στη γη θα επιστρέφουν επίσης θρεπτικά συστατικά στο περιβάλλον, με τρόπο που είναι λιγότερο ακριβό από άλλες διαθέσιμες μεθόδους ταφής. Αυτός ο τρόπος ταφής σε δέντρα είναι ένας πιο οικονομικός και φιλικός προς το περιβάλλον τρόπος, για να θυμάται κανείς τα αγαπημένα του πρόσωπα, και προσφέρει επίσης συναισθηματική υποστήριξη. Οι νεκροί θα συνεχίσουν να ζουν και να μεγαλώνουν μέσω των δέντρων και έτσι θα είναι πιο ισχυρή η ανάμνηση των νεκρών.
Προστασία από τη φθορά
Η ταρίχευση είναι η πρακτική της διατήρησης ενός σώματος από τη φθορά και χρησιμοποιείται σε πολλούς πολιτισμούς. Η μουμιοποίηση είναι μια πιο εκτεταμένη μέθοδος ταρίχευσης, καθυστερώντας περαιτέρω τη διαδικασία αποσύνθεσης.
Τα σώματα συχνά θάβονται τυλιγμένα σε ένα σάβανο ή τοποθετούνται σε ένα φέρετρο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα μεγαλύτερο φέρετρο, όπως ένα πλοίο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα φέρετρα καλύπτονται συνήθως από μια ταφική επένδυση ή ένα ταφικό θόλο, ο οποίος εμποδίζει το φέρετρο να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της γης ή να παρασυρθεί μακριά κατά τη διάρκεια μιας πλημμύρας.
Ενδύματα ταφής και προσωπικά αντικείμενα
Το νεκρό σώμα μπορεί να είναι ντυμένο με φανταχτερά ή/και τελετουργικά ρούχα. Προσωπικά αντικείμενα του θανόντος, όπως ένα αγαπημένο κόσμημα ή φωτογραφία, μπορεί να τοποθετούνται στο σώμα. Αυτή η πρακτική εξυπηρετεί διάφορους σκοπούς:
Τοποθέτηση του σώματος
Σε μη τυπικές πρακτικές ταφής, όπως η μαζική ταφή, το σώμα μπορεί να τοποθετηθεί αυθαίρετα. Αυτό μπορεί να είναι σημάδι ασέβειας ή αδιαφορίας προς τον αποθανόντα, ή μπορεί να οφείλεται σε έλλειψη χρόνου και χώρου.
Προσανατολισμός
Τις περισσότερες φορές, μια ταφή θα προσανατολίζεται σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση για θρησκευτικούς σκοπούς, όπως συμβαίνει με τα άτομα των Αβρααμικών θρησκειών. Οι τυπικές εβραϊκές ταφές γίνονται σε ύπτια θέση ανατολικά προς δυτικά, με το κεφάλι στο δυτικό άκρο του τάφου, προκειμένου να αντικρίσει την Ιερουσαλήμ. Σε άλλες περιπτώσεις, το σώμα μπορεί να ταφεί σε άξονα Βορρά-Νότου ή απλά στραμμένο προς την έξοδο του νεκροταφείου ή του ταφικού χώρου. Αυτό γίνεται για να διευκολυνθεί η επιστροφή στο Ισραήλ, που είχε προειπωθεί όλων εκείνων, που θα αναστηθούν στο τέλος του χρόνου μετά την έλευση του Μεσσία. Ιστορικά, οι χριστιανικές ταφές ακολούθησαν παρόμοιες αρχές, όπου το σώμα τοποθετήθηκε ανατολικά προς δυτικά, για να αντικατοπτρίζει τη διάταξη των χριστιανικών εκκλησιών, οι οποίες ήταν προσανατολισμένες προς την ανατολή για τον ίδιο περίπου λόγο. Σε πολλές χριστιανικές παραδόσεις, οι χειροτονημένοι κληρικοί θάβονται παραδοσιακά με τον αντίθετο προσανατολισμό και τα φέρετρά τους μεταφέρονται ομοίως, έτσι ώστε στην Ανάσταση Νεκρών να μπορούν να σηκωθούν αντιμέτωποι και έτοιμοι να διακονήσουν τον λαό τους.
Σε μια ισλαμική κηδεία, ο τάφος πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένος κάθετα προς την Κίμπλα (με κατεύθυνση προς την Κάαμπα στη Μέκκα) με το πρόσωπο στραμμένο προς τα δεξιά κατά μήκος της Κίμπλα.
Ταφή σε ανάποδη θέση
Για τους ανθρώπους, η διατήρηση μιας ανάποδης θέσης του νεκρού σώματος, με το κεφάλι κατακόρυφα κάτω από τα πόδια, είναι εξαιρετικά άβολο για οποιαδήποτε παρατεταμένη χρονική περίοδο, και κατά συνέπεια η ταφή σε αυτή τη στάση (σε αντίθεση με τις στάσεις ανάπαυσης ή επαγρύπνησης, όπως παραπάνω) είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη και γενικά συμβολική. Περιστασιακά όσοι τελούσαν αυτοκτονίες και οι δολοφόνοι θάβονταν ανάποδα, ως μεταθανάτια τιμωρία και για να καταστείλουν τις δραστηριότητες των ζωντανών νεκρών.
Νότια Κορέα
Οι συνήθειες για την κηδεία στη Νότια Κορέα έχουν αλλάξει δραστικά μέσα σε δύο μόνο δεκαετίες. Γύρω στη δεκαετία του 1980 οι τελετές κηδείας στο σπίτι ήταν ο γενικός κανόνας, απομακρυνόμενοι από οπουδήποτε δεν ήταν οικογενειακό σπίτι. Ο θάνατος κοντά στο σπίτι, με τους φίλους και την οικογένεια, θεωρούνταν «καλός θάνατος», ενώ ο θάνατος μακριά από το σπίτι θεωρούνταν «κακός θάνατος». Αυτό άλλαξε σταδιακά καθώς η ανώτερη και μεσαία τάξη άρχισε να κάνει κηδείες στα νεκροτομεία των νοσοκομείων. Αυτό έθεσε ένα πρόβλημα για τα νοσοκομεία λόγω της ραγδαίας αύξησης των κηδειών, που πραγματοποιούνται και της μέγιστης πληρότητας. Αυτό επιλύθηκε όταν ψηφίστηκε νόμος, που επέτρεπε στους πολίτες να πραγματοποιούν κηδείες στα νεκροτομεία των νοσοκομείων. Στη συνέχεια, η κατώτερη τάξη ακολούθησε το παράδειγμά τους, αντιγράφοντας τις πρόσφατα καθορισμένες παραδόσεις των ανώτερων τάξεων. Με αυτή την αλλαγή, η πρακτική της καύσης έγινε αντιληπτή περισσότερο ως εναλλακτική λύση στις παραδοσιακές ταφές. Η αποτέφρωση εισήχθη για πρώτη φορά από το Βουδισμό, αλλά απαγορεύτηκε το 1470. Μόνο μετά την περίοδο του αποικισμού της Ιαπωνίας, η αποτέφρωση εισήχθη ξανά το 1945 και αργότερα άρθηκε η απαγόρευση. Χρειάστηκε μέχρι το 1998 για να αυξηθεί γρήγορα σε δημοτικότητα η αποτέφρωση.
Αβορίγινες της Αυστραλίας (Βόρεια Επικράτεια)
Οι Αβορίγινες της Βόρειας Επικράτειας της Αυστραλίας έχουν μοναδικές παραδόσεις, που συνδέονται με τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου πυροδοτεί μια σειρά γεγονότων όπως η τελετή καπνίσματος του πνεύματος, μία γιορτή και το να αφήνουμε έξω το σώμα να αποσυντεθεί. Αμέσως μετά τον θάνατο γίνεται τελετή καπνίσματος στο σπίτι του νεκρού. Ο σκοπός των τελετών καπνίσματος είναι να διώξουν το πνεύμα του αποθανόντος από το σπίτι τους. Γίνεται μία γιορτή, όπου οι πενθούντες καλύπτονται με ώχρα, μια γήινη χρωστική ουσία, που συνδέεται με τον πηλό, ενώ τρώνε και χορεύουν. Η παραδοσιακή ταφή του πτώματος των Αβορίγινων περιλαμβάνει την κάλυψη του πτώματος σε φύλλα σε μια πλατφόρμα. Στη συνέχεια, το πτώμα αφήνεται να αποσυντεθεί.
Ταφή ανάμεσα σε Αφροαμερικανούς σκλάβους
Στην αφροαμερικανική κοινότητα σκλάβων, οι σκλάβοι εξοικειώθηκαν γρήγορα με τις διαδικασίες της κηδείας και την τοποθεσία των ταφών της οικογένειας και των φίλων. Ανατέθηκε σε συγκεκριμένους σκλάβους να προετοιμάσουν πτώματα, να κατασκευάσουν φέρετρα, να σκάψουν τάφους και να κατασκευάσουν ταφόπλακες. Οι κηδείες των σκλάβων γίνονταν συνήθως τη νύχτα, όταν τελείωνε η εργάσιμη ημέρα, με τον κύριο τους να είναι παρών, για να δει όλες τις τελετουργικές διαδικασίες. Οι σκλάβοι από τις κοντινές φυτείες παρευρίσκονταν τακτικά.
Στο θάνατο, το σώμα ενός σκλάβου ήταν τυλιγμένο με ύφασμα. Τα χέρια τοποθετούνταν κατά μήκος του στήθους και μια μεταλλική πλάκα τοποθετούνταν πάνω από τα χέρια τους. Το σκεπτικό για την πλάκα ήταν να εμποδίσει την επιστροφή τους στο σπίτι καταπιέζοντας κάθε πνεύμα στο φέρετρο. Συχνά, η προσωπική περιουσία θάβονταν με σκλάβους, για να κατευνάσουν τα πνεύματα. Τα φέρετρα καρφώνονταν όταν το σώμα βρισκόταν μέσα και μεταφέρονταν με το χέρι ή με βαγόνι, ανάλογα με την περιοχή, που προοριζόταν για τον τόπο ταφής των σκλάβων.
Οι σκλάβοι θάβονταν με προσανατολισμό Ανατολή προς Δύση, με πόδια στο ανατολικό άκρο (το κεφάλι στο δυτικό άκρο, έτσι ώστε όταν αναστηθούν να βλέπουν προς την Ανατολή). Σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα, αυτός ο προσανατολισμός επέτρεπε την ανάσταση, για να δει ο νεκρός την επιστροφή του Χριστού χωρίς να χρειάζεται να γυρίσει πίσω στο κάλεσμα της σάλπιγγας του Γαβριήλ. Η σάλπιγγα του Γαβριήλ θα ηχούσε κοντά στην ανατολή του ηλίου.
Χώρος ταφής
Εκτός από υγειονομικές και άλλες πρακτικές εκτιμήσεις, ο τόπος ταφής μπορεί να καθοριστεί από θρησκευτικούς και κοινωνικο-πολιτιστικούς λόγους.
Έτσι, σε ορισμένες παραδόσεις, ειδικά με μια ανιμιστική λογική, τα λείψανα των νεκρών απομακρύνονται από φόβο ότι τα πνεύματά τους θα βλάψουν τους ζωντανούς, εάν είναι πολύ κοντά. Άλλοι κρατούν κοντά τους λείψανα νεκρών, για να βοηθήσουν τις επιζώντες γενιές.
Οι θρησκευτικοί κανόνες μπορεί να ορίζουν μια συγκεκριμένη ζώνη, π.χ. ορισμένες χριστιανικές παραδόσεις υποστηρίζουν ότι οι Χριστιανοί πρέπει να ταφούν σε καθαγιασμένο έδαφος, συνήθως σε νεκροταφείο. Μια παλαιότερη πρακτική, η ταφή μέσα ή πολύ κοντά στην εκκλησία, γενικά εγκαταλείφθηκε με μεμονωμένες εξαιρέσεις ως υψηλή μεταθανάτια τιμή. Επίσης πολλά υπάρχοντα ταφικά μνημεία και κρύπτες παραμένουν σε χρήση.
Η βασιλική οικογένεια και η υψηλή αριστοκρατία έχουν συχνά έναν ή περισσότερους «παραδοσιακούς» χώρους ταφής, γενικά μνημειώδεις, συχνά σε ένα ανακτορικό παρεκκλήσι ή καθεδρικό ναό.
Στη Βόρεια Αμερική, τα ιδιωτικά οικογενειακά νεκροταφεία ήταν κοινά μεταξύ των πλούσιων γαιοκτημόνων κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Πολλοί επιφανείς άνθρωποι θάφτηκαν σε ιδιωτικά νεκροταφεία στις αντίστοιχες περιουσίες τους, μερικές φορές σε φέρετρα με επένδυση από μόλυβδο. Πολλά από αυτά τα οικογενειακά νεκροταφεία δεν καταγράφηκαν και ως εκ τούτου χάθηκαν στον χρόνο και εγκαταλείφθηκαν. Οι επιτύμβιες στήλες τους έχουν από καιρό λεηλατηθεί από βάνδαλους ή έχουν καλυφθεί από δάση. Οι τοποθεσίες τους ανακαλύπτονται περιστασιακά κατά τη διάρκεια κατασκευαστικών έργων.
Σήμανση της τοποθεσίας της ταφής
Σε πολλούς πολιτισμούς οι τάφοι θα ομαδοποιούνται, έτσι τα μνημεία αποτελούν μια νεκρόπολη, μια «πόλη των νεκρών» που παραλληλίζεται με την κοινότητα των ζωντανών.δεξιά|μικρογραφία| Ένα φυσικά [[Μούμια|μουμιοποιημένο σώμα στο Βρετανικό Μουσείο.]]
Τάφος χωρίς επιτύμβια στήλη
Σε πολλούς πολιτισμούς, οι τάφοι οριοθετούνται με επιτύμβιες στήλες ή μνημεία, που προορίζονται να θυμίζουν στους ανθρώπους το θαμμένο άτομο. Ένας τάφος χωρίς επιτύμβια στήλη είναι ένας τάφος χωρίς τέτοιο μνημείο.
Ανώνυμη ταφή
Ένα άλλο είδος τάφου χωρίς επιτύμβια στήλη είναι ένας τόπος ταφής με μία ανώνυμη επιτύμβια στήλη, όπως ένας απλός σταυρός, μπότες, τουφέκι και κράνος, ένα σπαθί και ασπίδα, μια στήλη από πέτρες. ή ακόμα και ένα μνημείο. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν η ταυτοποίηση του θανόντος είναι αδύνατη. Αν και πολλοί μη ταυτοποιημένοι νεκροί θάβονται σε χωράφια, ορισμένοι μνημονεύονται, ειδικά σε μικρότερες κοινότητες ή στην περίπτωση θανάτων, που δημοσιοποιούνται από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Οι ανώνυμες ταφές γίνονται επίσης σε κοινότητες φτωχότερων ή μειονεκτούντων πληθυσμών σε χώρες όπως η Νότια Αφρική, όπου στο παρελθόν ο πληθυσμός των μη λευκών ήταν απλώς πολύ φτωχός, για να αντέξει οικονομικά την κατασκευή ενός τάφου. Στο νεκροταφείο σε μια μικρή αγροτική πόλη του Χάρντινγκ, στην Κουαζούλου-Νατάλ, πολλοί ταφικοί χώροι δεν έχουν ταυτοποίηση και έχουν απλώς ένα περίγραμμα από πέτρες που επισημαίνουν τις διαστάσεις του ίδιου του τάφου.
Πολλές χώρες έχουν θάψει έναν άγνωστο στρατιώτη (ή άλλο μέλος του στρατού) σε περίοπτη τοποθεσία ως μια μορφή σεβασμού για όλους τους αγνώστους νεκρούς πολέμου. Ο τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη του Ηνωμένου Βασιλείου βρίσκεται στο Αββαείο του Γουέστμινστερ, ο τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη της Γαλλίας βρίσκεται κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου, ο τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη της Ιταλίας βρίσκεται στο Εθνικο Μνημείο του Βιτόριο Εμανουέλε Β΄ στη Ρώμη, στον Καναδά βρίσκεται στο Εθνικό Μνημείο Πολέμου στην Οττάβα, ο τάφος του άγνωστου στρατιώτη της Αυστραλίας βρίσκεται στο Αυστραλιανό Πολεμικό Μνημείο στην Καμπέρα, ο Τάφος του Άγνωστου Πολεμιστή της Νέας Ζηλανδίας βρίσκεται στο Ουέλινγκτον, ο Τάφος του Αγνώστου Στρατιώτη στη Ρωσία βρίσκεται στο Κήπο του Αλεξάνδρου στη Μόσχα και ο Τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται στο Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον.
Πολλοί πολιτισμοί εφαρμόζουν την ανώνυμη ταφή ως κανόνα και όχι ως εξαίρεση. Για παράδειγμα, το 2002 μια έρευνα για την Ομοσπονδιακή Συντεχνία των Γερμανών Πετροκτόνων διαπίστωσε ότι, ανάλογα με την τοποθεσία εντός της Γερμανίας, από 0% έως 43% των ταφών ήταν ανώνυμες. Σύμφωνα με το περιοδικό Christian Century, η προοπτική της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας είναι ότι οι ανώνυμες ταφές αντικατοπτρίζουν μια φθίνουσα πίστη στον Θεό. Άλλοι ισχυρίζονται ότι αυτή η τάση οφείλεται κυρίως στον κοσμικό χαρακτήρα και στο υψηλό κόστος των παραδοσιακών ταφών.