cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου
Επίθεση σε ουδέτερες δυνάμεις
thumb|right|260px| [[Περλ Χάρμπορ, 7 Δεκεμβρίου 1941 Το Θωρηκτό «Αριζόνα» φλέγεται κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής αεροπορικής επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ.]] thumb|right|260px| [[Περλ Χάρμπορ, 7 Δεκεμβρίου 1941 Το Θωρηκτό «Γουέστ Βιρτζίνια» βαριά κτυπημένο κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής αεροπορικής επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ. Θα βυθιστεί λίγο αργότερα.]] Το «Άρθρο 1» της «Σύμβασης της Χάγης» του 1907, «3. Η Έναρξη των Εχθροπραξιών» ( Αγγλικά:  «III – The Opening of Hostilities»), απαγόρευε την έναρξη των εχθροπραξιών εναντίον ουδέτερων δυνάμεων «χωρίς να προηγείται ρητή προειδοποίηση, με τη μορφή είτε της αιτιολογημένης δήλωσης πολέμου ή τελεσίγραφο με όρους κήρυξης πολέμου» και το «Άρθρο 2» ανέφερε επίσης ότι «[η] ύπαρξη της κατάστασης πολέμου πρέπει να κοινοποιείται στις ουδέτερες Δυνάμεις, χωρίς καθυστέρηση, και δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί με αυτές έως ότου ληφθεί γνωστοποίηση, η οποία μπορεί να δοθεί τηλεγραφικά». Οι Ιάπωνες διπλωμάτες ήθελαν να παραδώσουν την ειδοποίηση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες τριάντα λεπτά πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, αλλά παραδόθηκε στην Κυβέρνηση των Η.Π.Α. μια ώρα μετά το τέλος της επίθεσης. Το Τόκιο μετέδωσε την ειδοποίηση των 5.000 λέξεων (γνωστή ως το «Μήνυμα των 14 Μερών»,  Αγγλικά:  «14-Part Message») σε δυο τμήματα στην Ιαπωνική Πρεσβεία στην Ουάσινγκτον, αλλά η καταγραφή του μηνύματος πήρε πάρα πολύ χρόνο και ο Ιάπωνας Πρέσβης δεν μπόρεσε να το παραδώσει νωρίς. Το «Μήνυμα των 14 Μερών» σχετιζόταν στην πραγματικότητα με την αποστολή ενός μηνύματος σε αμερικανούς αξιωματούχους ότι οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ιαπωνίας και των Η.Π.Α. ήταν πιθανό να τερματιστούν, και δεν ήταν κήρυξη πολέμου. Στην πραγματικότητα, οι Ιάπωνες αξιωματούχοι γνώριζαν πολύ καλά ότι το μήνυμα δεν ήταν μια σωστή δήλωση πολέμου, όπως απαιτούνταν από τη «Σύμβαση της Χάγης» του 1907, ''«3. Η Έναρξη των Εχθροπραξιών»''. Αποφάσισαν να μην εκδώσουν κατάλληλη κήρυξη πολέμου, καθώς φοβούνταν ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε πιθανή διαρροή πληροφοριών της μυστικής επιχείρησης στους Αμερικανούς. Κάποιοι συνωμοσιολόγοι πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Φραγκλίνος Ρούζβελτ πρόθυμα επίτρεψε την επίθεση να λάβει χώρα, προκειμένου να δημιουργήσει ένα πρόσχημα πολέμου, αλλά δεν υπάρχει κανένα αξιόπιστο στοιχείο που να υποστηρίζει αυτόν τον ισχυρισμό. Την επομένη της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ, η Ιαπωνία κήρυξε τον πόλεμο στις Η.Π.Α. και οι Η.Π.Α. κήρυξαν τον πόλεμο στην Ιαπωνία προς απάντησή τους. Ταυτόχρονα με το βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου 1941, η Ιαπωνία εισέβαλλε στις Βρετανικές αποικίες της Μαλάγια (Μαλαισία) και βομβάρδισε τη Σιγκαπούρη και το Χονγκ Κονγκ, χωρίς κήρυξη πολέμου ή αποστολή τελεσίγραφου. Τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Βρετανία ήταν ουδέτερες όταν η Ιαπωνία επιτέθηκε στα εδάφη τους χωρίς ρητή προειδοποίηση κατάστασης πολέμου.
Οι Η.Π.Α. καταχώρησαν όλους τους 3.649 στρατιωτικούς και πολίτες και τις καταστροφές στρατιωτικής περιουσίας στο Περλ Χάρμπορ ως αμάχους, αφού δεν υπήρχε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας όταν εκδηλώθηκε η επίθεση, όπως έκανε αργότερα για τα θύματα των βομβαρδισμών των Στρατοπέδων της Βηρυτού το 1983, των Πύργων Κομπάρ στη Σαουδική Αραβία το 1996, της Πρεσβείας των Η.Π.Α. στο Ναϊρόμπι και το Νταρ ες Σαλάμ το 1998, του Θωρηκτού «Κόουλ» («USS Cole») και των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Ο Τζόζεφ Μπ. Κήναν (Joseph B. Keenan, *11 Ιανουαρίου 1888 - †8 Δεκεμβρίου 1954), ο γενικός εισαγγελέας στις «Δίκες του Τόκιο», λέει ότι η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ συνέβη όχι μόνο χωρίς κήρυξη πολέμου, αλλά και ήταν μια ύπουλη και δόλια πράξη. Στην πραγματικότητα, η Ιαπωνία και οι Η.Π.Α. εξακολουθούσαν να διαπραγματεύονται για μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία, η οποία διατηρούσε απασχολημένου τους Αμερικανούς αξιωματούχους, όταν τα ιαπωνικά αεροπλάνα βομβάρδισαν το Περλ Χάρμπορ. Ο Κήναν εξήγησε τον ορισμό ενός επιθετικού πολέμου και της εγκληματικότητας της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ:
Η έννοια του επιθετικού πολέμου δεν μπορεί να εκφραστεί με την ακρίβεια ενός επιστημονικού τύπου, ή να περιγραφεί σαν τα αντικειμενικά δεδομένα των φυσικών επιστημών. Ο επιθετικός πόλεμος δεν είναι εξ ολοκλήρου ένα φυσικό γεγονός που πρέπει να παρατηρείται και να ορίζεται σαν τη λειτουργία των νόμων της ύλης. Πρόκειται μάλλον για μια δραστηριότητα που αποτελεί αδικία μεταξύ των εθνών, αυξάνεται το επίπεδο της εγκληματικότητας, λόγω των καταστροφικών συνεπειών του στο κοινό συμφέρον της διεθνούς κοινωνίας. Η αδικία ενός επιθετικού πολέμου είναι εγκληματική ακραίων γρόσια του, θεωρείται τόσο από την άποψη της βούλησης του επιτιθέμενου να προκαλέσουν τραυματισμό και από τα κακά αποτελέσματα που απορρέουν ... άδικο πόλεμο είναι απλά εγκλήματα και όχι απλά αδικοπραξίες ή παραβιάσεις των συμβάσεων. Η πράξη περιλαμβάνει την εκούσια, εσκεμμένη και παράλογη καταστροφή της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και ιδιοκτησίας, θέμα το οποίο έχει θεωρηθεί ως εγκληματική από τους νόμους όλων των πολιτισμένων λαών ... Η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ παραβιάσει το Σύμφωνο Κέλογκ-Μπριάν και το 3ο παράρτημα της Σύμβασης της Χάγης. Επιπλέον, παραβιάζεται το άρθρο 23 του 6ου παραρτήματος της Σύμβασης της Χάγης, του Οκτώβρη του 1907 ... Αλλά η επίθεση του Περλ Χάρμπορ δεν έκανε μόνος του αποτέλεσμα στη δολοφονία και τη σφαγή χιλιάδων ανθρώπων. Δεν που θα καταλήξουμε μόνο στην καταστροφή της περιουσίας. Ήταν μια ξεκάθαρη πράξη υπονόμευση και την καταστροφή την ελπίδα του κόσμου για την ειρήνη. Όταν ένα έθνος χρησιμοποιεί μια εξαπάτηση και την προδοσία, χρησιμοποιώντας τις περιόδους των διαπραγματεύσεων και των ίδιων των διαπραγματεύσεων ως ένα μανδύα για να προγραμματίζουν ποταπή επίθεση, τότε υπάρχει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της εγκληματικότητας όλων των εγκλημάτων.'
Ο Ναύαρχος Γιαμαμότο, ο οποίος σχεδίασε την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, είχε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι, αν η Ιαπωνία έχανε τον πόλεμο, θα δικαζόταν ως εγκληματίας πολέμου για αυτή την επίθεση - αν και ο ίδιος σκοτώθηκε από την Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την Επιχείρηση Εκδίκηση (Operation Vengeance) το 1943. Στις Δίκες του Τόκιο, ο πρωθυπουργός Χιντέκι Τότζο, ο Υπουργός Εξωτερικών Σιγκενόρι Τόγκο, ο Υπουργός Ναυτικού Σιγκετάρο Σιμάντα, και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Οσάμι Ναγκάνο, κατηγορήθηκαν για εγκλήματα κατά της ειρήνης (κατηγορίες 1-36) και δολοφονία (κατηγορίες 37 με 52) σχετικά με την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Μαζί με τα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (κατηγορίες 53 έως 55), ο Τότζο ήταν μεταξύ των επτά Ιαπώνων ηγετών που καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δι' απαγχονισμού το 1948, ο Σιγκενόρι Τόγκο έλαβε εικοσαετή ποινή φυλάκισης, ο Σιμάντα έλαβε ποινή ισόβιας κάθειρξης, και ο Ναγκάνο πέθανε από φυσικά αίτια κατά τη διάρκεια της Δίκης το 1947.
Με την πάροδο των ετών, πολλοί Ιάπωνες εθνικιστές υποστηρίζουν ότι η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ ήταν δικαιολογημένη, δεδομένου ότι ενήργησαν σε αυτοάμυνα ως απάντηση στο εμπάργκο πετρελαίου που επιβλήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι περισσότεροι ιστορικοί και επιστήμονες συμφώνησαν ότι το εμπάργκο πετρελαίου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για τη χρήση στρατιωτικής βίας εναντίον μιας ξένης χώρας για την επιβολή του εμπάργκο πετρελαίου, διότι υπάρχει μια σαφής διάκριση ανάμεσα σε μια αντίληψη ότι κάτι είναι ουσιαστικής σημασίας για την ευημερία του έθνους-κράτους και μια πραγματική απειλή αρκετά σοβαρή, ώστε να δικαιολογήσει τέτοια πράξη βίας ως απάντηση, κάτι που η Ιαπωνία δεν έλαβε υπόψη. Ο Ιάπωνας λόγιος και διπλωμάτης, Τακέο Ιγκούτσι, δήλωσε ότι «είναι δύσκολο να πούμε από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου ότι η άσκηση του δικαιώματος της αυτοάμυνας εναντίον οικονομικών πιέσεων θεωρείται έγκυρη». Ενώ η Ιαπωνία θεωρούσε ότι τα όνειρα της περαιτέρω επέκτασής της θα οδηγούνταν σε ένα οδυνηρό αδιέξοδο λόγω του αμερικανικού εμπάργκο, αυτή η «ανάγκη» δεν μπορεί να θεωρηθεί ανάλογη με την καταστροφή που υπέστη ο Στόλος Ειρηνικού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Περλ Χάρμπορ, προοριζόμενη από τους Ιάπωνες στρατιωτικούς σχεδιαστές να είναι όσο το δυνατόν ολοκληρωμένη.
Μαζικές δολοφονίες
thumb|right|260px| [[Σιγκαπούρη, 1942 Ιάπωνες στρατιώτες εκτελούν αιχμαλώτους Σιχ που κάθονται με δεμένα τα μάτια σε ημικύκλιο περίπου 20 μέτρα μακριά. Τέσσερις φωτογραφίες βρέθηκαν στα Ιαπωνικά αρχεία όταν οι Βρετανοί στρατιώτες αποβιβάστηκαν στη Σιγκαπούρη. Στη Φωτογραφία #3, εδώ, οι πυροβολισμοί ξεκινούν. Κάποιοι φαίνεται να είναι άστοχοι, και κανένας σε αυτή τη φάση δεν φαίνεται να είναι μοιραίος.]] Ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Χαβάης, Ρούντολφ Τζόζεφ Ράμμελ (Rudolph Joseph Rummel), εκτιμά ότι μεταξύ 1937 και 1945, ο Ιαπωνικός Στρατός δολοφόνησε περίπου 3 με 10 εκατομμύρια ανθρώπων, πιθανότατα 6 εκατομμύρια Κινέζων, Ταϊβανέζων, Σιγκαπουρέζων, Μαλαισιανών, Ινδονήσιων, Κορεατών, Φιλιππινέζων και Ινδοκινέζων, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβανομένων των Δυτικών αιχμάλωτων πολέμου. Σύμφωνα με τον Ράμμελ, «αυτή η δημοκτονία οφειλόταν σε μια ηθικά πτωχευμένη πολιτική και στρατιωτική στρατηγική, στις στρατιωτικές σκοπιμότητες και έθιμα, και στην εθνική κουλτούρα». Σύμφωνα με τον Ράμμελ, μόνο στην Κίνα, μεταξύ 1937-1945, σκοτώθηκαν περίπου 3,9 εκατομμύρια Κινέζοι, κυρίως πολίτες, ως άμεσο αποτέλεσμα των ιαπωνικών επιχειρήσεων και 10,2 εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το πιο διαβόητο περιστατικό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η Σφαγή της Ναντσίνγκ, όπου σύμφωνα με τα ευρήματα του «IMTFE», ο Ιαπωνικός Στρατός κατέσφαξε 300.000 άμαχους και αιχμαλώτους πολέμου, αν και το αποδεκτό ποσό είναι κάπου στις εκατοντάδες χιλιάδες.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου οι Ιάπωνες ακολούθησαν αυτό που ήταν γνωστό ως «πολιτική θανάτωσης», συμπεριλαμβανομένης και κατά των μειονοτήτων, όπως των μουσουλμάνων Χούι της Κίνας. Σύμφωνα με τον Γουάν Λέι, «σε ένα σύμπλεγμα Χούι στο χωριό της κομητείας Γκάοτσενγκ της Χεμπέι, οι Ιάπωνες συνέλαβαν είκοσι Χούι άνδρες, μεταξύ των οποίων άφησαν μόνο δύο νεαρούς άνδρες ελεύθερους, μέσω της "εξαγοράς", και έθαψαν ζωντανούς τους υπόλοιπους δεκαοκτώ. Στο χωριό Μένγκουν της Χεμπέι, οι Ιάπωνες σκότωσαν περισσότερους από 1.300 Χούι εντός τριών ετών από την άφιξή τους στην περιοχή». Οι Ιάπωνες βεβήλωσαν και κατέστρεψαν τζαμιά και νεκροταφεία των Χούι. Πολλοί Κινέζοι μουσουλμάνοι Χούι, στο Δεύτερο Σινοϊαπωνικό Πόλεμο, πολέμησαν εναντίον της Ιαπωνίας.
Στη Νοτιοανατολική Ασία, η «Σφαγή της Μανίλα» το Φεβρουάριο του 1945 είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 100.000 Φιλιππινέζων αμάχων. Εκτιμάται ότι τουλάχιστον ένας στους 20 Φιλιππινέζους πέθαναν στα χέρια των Ιαπώνων κατά τη διάρκεια της κατοχής. Στη Σιγκαπούρη κατά τη διάρκεια του Φεβρουαρίου και Μαρτίου 1942, η «Σφαγή του Σουκ Τσινγκ» ήταν μια συστηματική εξόντωση όσων ήταν αντιληπτοί ως εχθρικά στοιχεία μεταξύ του εκεί κινεζικού πληθυσμού. Ο πρώην-Πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης, Λι Κουάν Γιού, είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο National Geographic ότι υπήρξαν απώλειες μεταξύ των 50.000 και 90.000, ενώ σύμφωνα με τον Ιάπωνα Υποστράτηγο Καγουαμούρα Σάμπουρο, οι απώλειες ήταν συνολικά 5.000.
Υπήρξαν κι άλλες σφαγές αμάχων, για παράδειγμα η «Σφαγή του Κάλαγκονγκ». Στη Νοτιοανατολική Ασία κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι απόδημοι Κινέζοι και Ευρωπαίοι αποτελούσαν εξειδικευμένους στόχους της Ιαπωνικής κατάχρησης. Από τη μία, οι σφαγές υποκινούνταν από ένα σύνδρομο κατωτερότητας λόγω της ιστορικής εξάπλωσης και επιρροής του κινεζικού πολιτισμού, που δεν υπήρχε ανάλογος από τις υπόλοιπες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, και από την άλλη, από το ρατσιστικό Παν-ασιανισμό και την επιθυμία να δείξουν στα πρώην αποικιακά άτομα, την ανικανότητα των Δυτικών αφεντικών τους. Οι Ιάπωνες εκτέλεσαν όλους τους Μαλαισιανούς Σουλτάνους στο Καλιμαντάν και εξολόθρευσαν τη μαλαισιανή ελίτ στα «Περιστατικά του Ποντιανάκ». Στην «Εξέγερση του Τζέσσελτον» στο Κότα Κιναμπάλου στο Βόρνεο, οι Ιάπωνες σφάγιασαν χιλιάδες των ιθαγενών πολιτών κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής του Βρετανικού Βόρνεο και σχεδόν αφάνισαν το συνολικό πληθυσμό των Μουσουλμάων Σουλούκ των παράκτιων νησιών. Κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής των Φιλιππίνων, όταν ένας Μουσουλμάνος Μόρο ξιφομάχος Χουραμεντάδο πραγματοποιούσε μια επίθεση αυτοκτονίας εναντίον των Ιαπώνων, οι Ιάπωνες θα σφάγιαζαν ολόκληρη την οικογένεια ή τους κατοίκους του χωριού του άνδρα.
Ο ιστορικός Μιτσουγιόσι Χιμέτα αναφέρει ότι στην Κίνα από το 1942 μέχρι το 1945 εφαρμόστηκε η τεχνική Καμμένης Γης «Πολιτική των Τριών Όλων» ( Ιαπωνικά:  じんめつさくせん, Jin-metsu sakusen), δηλαδή «Σκοτώστε τους όλους, κάψτε τους όλους, ληστέψτε τους όλους» ( Κινέζικα:  殺光、燒光、搶光) και ήταν υπεύθυνη για το θάνατο «πάνω από 2,7 εκατομμυρίων» κινέζων αμάχων. Η συγκεκριμένη τεχνική ήταν εγκεκριμένη από τον ίδιο το Χιροχίτο. Επιπλέον, αιχμάλωτοι στρατιωτικοί και άμαχοι των Συμμάχων σφαγιάστηκαν σε διάφορα περιστατικά, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων:
Ανθρώπινα πειράματα και βιολογικός πόλεμος
thumb |right|260px|Πείραμα [[Υποθερμία|υποθερμίας, χρησιμοποιώντας Κινέζους κρατούμενους ως αντικείμενα του πειράματος υπό την επίβλεψη Ιαπώνων στρατιωτών.]] thumb|right|260px| 1932, [[Σίρο Ίσι Ο Σίρο Ίσι ήταν ο διοικητής της Μονάδας 731.]] thumb|right|260px|Μέλη της Μονάδας 731 ψεκάζουν μια επιβλαβή ουσία σε ένα θύμα στο πλαίσιο της «έρευνάς» τους. Ειδικές Ιαπωνικές Στρατιωτικές Μονάδες εκτελούσαν πειράματα σε άμαχους και αιχμαλώτους πολέμου στην Κίνα. Η πιο γνωστή από αυτές ήταν η Μονάδα 731, υπό τον διοικητή Σίρο Ίσι ( Ιαπωνικά:  石井 四郎, Ishii Shirō). Η Μονάδα 731 ιδρύθηκε από τον ίδιο το Χιροχίτο. Τα θύματα υποβάλλονταν σε πειράματα που περιλάμβαναν, αλλά δεν περιορίζονταν μόνο, σε ζωοτομία και ακρωτηριασμούς χωρίς αναισθησία, και δοκιμές βιολογικών όπλων. Η αναισθησία δεν χρησιμοποιούταν, επειδή οι επιστήμονες πίστευαν ότι τα αναισθητικά θα επηρέαζαν δυσμενώς και θα αλλοίωναν τα αποτελέσματα των πειραμάτων.
Για να προσδιοριστεί η μεταχείριση του κρυοπαγήματος, οι κρατούμενοι μεταφερόντουσαν έξω σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και αφήνονταν με τα χέρια εκτεθειμένα, ενώ βρέχονταν περιοδικά με νερό μέχρι να παγώσουν εντελώς. Ο βραχίονας αργότερα ακρωτηριαζόταν και ο γιατρός επανέλαβε τη διαδικασία στο μπράτσο του θύματος μέχρι τον ώμο. Όταν το θύμα είχε χάσει και τα δυο του χέρια, οι γιατροί οδηγούνταν προς τα πόδια μέχρι να παραμείνει μόνο το κεφάλι και ο κορμός. Το θύμα στη συνέχεια χρησιμοποιούταν σε πειράματα πανούκλας και παθογενών.
Σύμφωνα με μια εκτίμηση, τα πειράματα που διεξήχθησαν μόνο από τη Μονάδα 731 προκάλεσαν 3.000 θανάτους. Επιπλέον, σύμφωνα με τη Διεθνή Διάσκεψη του 2002 για τα εγκλήματα του βακτηριολογικού πολέμου, ο αριθμός των ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τον μικροβιακό πόλεμο του Ιαπωνικού Στρατού και τα ανθρώπινα πειράματα είναι περίπου 580.000. Οι ανώτεροι αξιωματικοί της Μονάδας 731 δεν διώχθηκαν για εγκλήματα πολέμου μετά τον πόλεμο, σε αντάλλαγμα για την παράδοση των αποτελεσμάτων της έρευνάς τους στους Συμμάχους. Σύμφωνα με πληροφορίες, δόθηκαν επίσης υπεύθυνες θέσεις στη φαρμακευτική βιομηχανία της Ιαπωνίας, τις ιατρικές σχολές και το υπουργείο Υγείας.
Μία περίπτωση ανθρώπινου πειραματισμού συνέβη στην ίδια την Ιαπωνία. Τουλάχιστον εννέα στα 11 μέλη του πληρώματος επέζησαν από τη συντριβή ενός βομβαρδιστικού Boeing B-29 Superfortress της Στρατιωτικής Αεροπορίας του Αμερικανικού Στρατού στην Κιούσου, στις 5 Μαΐου 1945. Αυτό το αεροπλάνο ήταν το πλήρωμα του 29ου βομβαρδιστικού Σμήνους Μάρβιν Ουότκινς της 6ης Μοίρας Βομβαρδισμού. Ο διοικητής του βομβαρδιστικού διαχωρίστηκε από το πλήρωμά του και στάλθηκε στο Τόκιο για ανάκριση, ενώ οι άλλοι επιζώντες μεταφέρθηκαν στο τμήμα ανατομίας του Πανεπιστημίου της Κιούσου, όπου υποβλήθηκαν σε ζωοτομία ή σκοτώθηκαν.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιαπωνία είχε προγραμματίσει να χρησιμοποιήσει την πανούκλα ως βιολογικό όπλο εναντίον Αμερικανών πολιτών στο Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Άνθη κερασιάς τη νύχτα», ελπίζοντας ότι η πανούκλα θα εξαπλώσει τον τρόμο στον αμερικανικό πληθυσμό, και έτσι θα αποτρέψει την Αμερική από το να επιτεθεί στην Ιαπωνία. Το σχέδιο ήταν να ξεκινήσει τη νύχτα της 22ης Σεπτεμβρίου 1945, αλλά η Ιαπωνία παραδόθηκε πέντε εβδομάδες νωρίτερα.
Στις 11 Μαρτίου 1948, 30 άτομα, συμπεριλαμβανομένων αρκετών γιατρών και μιας νοσοκόμας, δικάστηκαν από το Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου των Συμμάχων. Οι κατηγορίες του κανιβαλισμού απορρίφθηκαν, αλλά 23 άτομα κρίθηκαν ένοχοι για ζωοτομία ή λανθασμένους ακρωτηριασμούς. Πέντε καταδικάστηκαν σε θάνατο, τέσσερις σε ισόβια κάθειρξη και οι υπόλοιποι έτυχαν μικρότερων ποινών. Το 1950, ο στρατιωτικός κυβερνήτης της Ιαπωνίας, στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ, μετέτρεψε όλες τις θανατικές ποινές και μείωσε σημαντικά τις περισσότερες διάρκειες ποινών. Όλοι όσοι καταδικάστηκαν για ζωοτομία στο Πανεπιστήμιο ήταν ελεύθεροι μετά το 1958.
Χρήση χημικών όπλων
Σύμφωνα με τους ιστορικούς Γιοσιάκι Γιοσίμι και Κεντάρο Αγουάγια, κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου, όπλα αερίου, όπως το δακρυγόνο, χρησιμοποιήθηκαν σποραδικά το 1937, αλλά στις αρχές του 1938 ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός έκανε πλήρη χρήση φωσγενίου, χλωρίου, λεβισίτη και χλωροπικρίνης, και από τα μέσα του 1939, το αέριο μουστάρδας χρησιμοποιήθηκε εναντίον των στρατευμάτων του Κουόμινταγκ και Κινέζων Κομμουνιστών.
Σύμφωνα με τους Γιοσίμι και Σέιγια Ματσούνο, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο υπέγραψε εντολές που διευκρινίζουν τη χρήση χημικών όπλων στην Κίνα. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της Μάχης του Γουχάν από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο του 1938, ο αυτοκράτορας ενέκρινε τη χρήση τοξικού αερίου σε 375 ξεχωριστές περιπτώσεις, παρά τις Συμβάσεις της Χάγης του 1899 και του 1907, IV, 2 - Δήλωση σχετικά με την απαγόρευση της χρήσης βλημάτων με μοναδικό αντικείμενο την εξάπλωση ασφυκτικών δηλητηριωδών αερίων και της Δήλωσης ΙΙ - Σύμβαση σχετικά με τους νόμους και τα έθιμα του χερσαίου πολέμου. Ένα ψήφισμα που ενέκρινε η Κοινωνία των Εθνών στις 14 Μαΐου 1938 καταδίκασε τη χρήση δηλητηριωδών αερίων από την Ιαπωνία.
Το 2004, οι Γιοσίμι και Γιούκι Τανάκα ανακάλυψαν στο Εθνικό Αρχείο της Αυστραλίας έγγραφα που δείχνουν ότι το κυανίδιο δοκιμάστηκε σε Αυστραλούς και Ολλανδούς κρατούμενους το Νοέμβριο του 1944 στις Νήσους Κάι (Ινδονησία).
Πηγές
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Αντι-Ιαπωνικό αίσθημα στην Κορέα
NGC 4873
Ο NGC 4873 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 270 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 10 Μαΐου 1863 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Κόμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης 4873 44621
Χριστίνα Παπαδάκη
Κόρη του Δημητρίου και της Γεωργίας, ξεκίνησε την αντισφαίριση από την αντίστοιχη σχολή του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών. Από 10 ετών ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στα αντίστοιχα ηλικιακά πρωταθλήματα, το 1986 ήταν δεύτερη στο rollex cup, ήταν επίσης 4η καλύτερη του κόσμου κάτω των 14 ετών και 20η κάτω των 18.
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη στο μονό το 1991, 1992 , 1993 , 1994 και 1995 και δεύτερη το 1988 , 1989 και το 1990. Στο διπλό γυναικών ήταν πρώτη το 1988 με συμπαίκτρια την Δονυσία Παναγοπούλου.
Με την εθνική ομάδα συμμετείχε στα Fed cup του 1995 όπου είχε 5 νίκες, σε αυτό του 1996 με 2 νίκες και μία ήττα, σε αυτό του 1997 με μία νίκη και μία ήττα, σε αυτό του 1998 με 2 νίκες και 2 ήττες, και σε αυτό του 1999 με μία νίκη και δύο ήττες.
Στην επαγγελματική της καριέρα συμμετείχε σε πολλά τουρνουά και στα τρία Γκραν σλαμ, το Αυστραλιανό όπεν, το Ρολάν Γκαρός και το Γουίμπλετον. Επίσης συμμετείχε στο US Open, το French Open, η υψηλότερη κατάταξη της ήταν Νο 75 στις 5 Ιουλίου του 1999.
Έχει αγωνιστεί στους τελικούς των παρακάτω επαγγελματικών τουρνουά :
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Έλληνες αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Οπτικά όργανα
Ως Οπτικά όργανα χαρακτηρίζονται γενικά όλα εκείνα δια των οποίων επιχειρείται μέσω αυτών οφθαλμοσκοπική παρατήρηση, και όχι βεβαίως εκείνα που μπορεί να υποβοηθούν αυτήν, όπως π.χ. το σκόπευτρο, ή ο αστροστάτης κ.ά.
Πολλά από τα οπτικά όργανα χρησιμοποιούνται σε διαφορετικές επιστήμες με αποτέλεσμα να λαμβάνουν και άλλους χαρακτηρισμούς όπως π.χ. αστρονομικά, ναυτιλιακά, εργαστηριακά κ.λπ. Κυριότερα δε εξ αυτών είναι:
Με την επιφύλαξη των δύο τελευταίων που πολλοί δεν τα θεωρούν τόσο ως οπτικά όσο εποπτικά μέσα παρατήρησης, επειδή δεν συμβαίνει σ΄ αυτά οφθαλμοσκοπική παρατήρηση.
*
1569
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1569 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Αγρινίου
Το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Αγρινίου (IATA: AGQ, ICAO: LGAG) βρίσκεται στο Αγρίνιο, στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Διαθέτει διάδρομο διεύθυνσης 09/27, μήκους 3.010 μέτρων, με ασφάλτινη επιφάνεια. Ο διάδρομος διαθέτει φωτισμό, αλλά δε διαθέτει ραδιοβοηθήματα. Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρα από τη στάθμη της θάλασσας.
Ιστορικό
Η κατασκευή των βασικών εγκαταστάσεων του αεροδρομίου πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1961 και 1964, ενώ το 1973 κατασκευάστηκαν χώροι στάθμευσης αεροσκαφών τροχιόδρομοι. Μέχρι το 2014 χρησιμοποιούνταν από τη Πολεμική Αεροπορία, μιας και σε αυτό στάθμευαν η 132 Σμηναρχία Μάχης (132 ΣΜ) καθώς και πυροσβεστικά αεροπλάνα της 359 Μοίρας Αεροπορικής Εξυπηρέτησης Δημοσίων Υπηρεσιών (359 ΜΑΕΔΥ). Έκτοτε αεροσκάφη και προσωπικό μεταφερθήκαν στο Αεροδρόμιο Ακτίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικά αεροδρόμια στην Ελλάδα
Λένναρτ Μπερναντότ
Ο Λένναρτ, σουηδ. Lennart (8 Μαΐου 1909 - 21 Δεκεμβρίου 2004) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν δούκας του Σμάλανντ και μετά τον μοργανατικό γάμο του κόμης του Βίσμπορκ. Έγινε αρχιτέκτονας κήπων, σκηνοθέτης και φωτογράφος.
Βιογραφία
Ο Γουσταύος-Λένναρτ-Νικόλαος-Παύλος γεννήθηκε στο ανάκτορο της Στοκχόλμης και ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου δούκα του Σέντερμανλανντ και της Μαρίας Παύλοβνας των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρης του Παύλου Αλεξάνδροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας.
Το 1951 η 2η εξαδέλφη του πατέρα του Καρλότα μεγάλη δούκισσα τού Λουξεμβούργου, όπως παλαιότερα ο πάππος της Αδόλφος είχε κάνει για τον θείο του Λένναρτ, τον Όσκαρ, τού έδωσε τον τίτλο τού πρίγκιπα Μπερναντότ και τού κόμη τού Βίσμπορκ· έτσι έγινε μέλος των ευγενών τού Λουξεμβούργου. Το ίδιο έγινε και για τα εξάδελφια του Σίγκβαρντ και Κάρολο-Ιωάννη.
Το 1944 ο Λένναρτ έπαιξε τον ρόλο του Καρόλου ΙΕ της Σουηδίας (μεγάλου θείου του πατέρα του) στην ταινία Πρίγκιπας Γουσταύος. Έγινε επικεφαλής των Ένωσης Προσκόπων Σουηδίας το διάστημα 1948-51.
Επικεντρώθηκε με τη διαχείριση της ιδιοκτησίας του στο νησί Μάιναου στη λίμνη Κωνσταντία της Γερμανίας, όπου απεβίωσε. Ασχολήθηκε με αγαθοεργίες, κάνοντας το 'Ίδρυμα Λένναρτ Μπερναντότε. Θεωρείται μεγάλος αρχιτέκτονας κήπων με ταλέντο στη δημιουργία τοπίων: ως ειδικός έκανε το νησί του δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Έλαβε τον Δακτύλιο της Τιμής από το Ίδρυμα Έντουαρτ Ράιν το 1996.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1932 την Κάριν Νίσσβανντ (1911-1991) και είχε τέκνα:
Ο Λένναρτ διαζεύχθηκε το 1971 και το 1972 έκανε δεύτερο γάμο με τη Σόνια-Ανίτα-Μαρία Χάουντς (1944-2008) και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
Μάραθος Ευρυτανίας
Ο Μάραθος είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μάραθος βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, στις πλαγιές των Ευρυτανικών Αγράφων σε υψόμετρο 940 μέτρα και σε απόσταση 25 χλμ. Β. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 64 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στις βουνοκορφές Κόφτρα (ΒΔ. - 1.506 μ.), Πουλί (ΒΑ. - 1.671), Μάραθος (Α. - 1.608 μ.), Ουρανός (Ν. - 1.601 μ.) και Κατσαντώνης (ΝΔ. - 1.431 μ.) ενώ στη βόρεια άκρη, στο βάθος γκρεμού, περνάει ο χείμαρρος Μυρισιώτης που καταλήγει δυτικά στον Αγραφιώτη ποταμό. Είναι η γενέτειρα του θρυλικού κλέφτη Κατσαντώνη και την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Μύρεση ή Μύρισι. Σύμφωνα με τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ κατοικούσαν 30 οικογένειες ενώ αργότερα στην απογραφή του 1907 αριθμούσε 403 κατοίκους. Σημαντικό ιστορικό και θρησκευτικό αξιοθέατο του χωριού είναι η βυζαντινή εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών η οποία είναι "τρίκογχος ναός με τρούλλο, κατάγραφος εσωτερικά με τοιχογραφίες του 1598. Zωγράφοι είναι ο Γεώργιος Γεωργίου και ο Γεώργιος Aναγνώστου" και η οποία έχει χαρακτηριστεί από το 1951 ιστορικό μνημείο. Στην εκκλησία αυτή βαφτίστηκε ο Κατσαντώνης και κάθε χρόνο το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος γίνονται εκδηλώσεις μνήμης προς τιμή του γνωστές ως "Κατσαντώνεια". Αξιοθέατα είναι τα δεκάδες μονοπάτια της περιοχής και ο παλιός πέτρινος νερόμυλος στην βορειοδυτική άκρη του χωριού δίπλα στον χείμαρρο Μυρισιώτη.
Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1836 με την παλιά του ονομασία Μήρισι Αγράφων να προσαρτάται στον τότε δήμο Κυφαίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1928 ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Μάραθος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Κατσαντώνη και το Σέλο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαράθου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγράφων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 131 κατοίκους ενώ ως οικισμός 102.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Δενδροπόταμος (οικισμός)
Δενδροπόταμος είναι συνοικισμός της Θεσσαλονίκης που ανήκει διοικητικά στον Δήμο Αμπελοκήπων - Μενεμένης. Τοποθετείται μεταξύ της Εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αθήνας και της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, η οποία διαχωρίζεται από το υπόλοιπο σιδηροδρομικό δίκτυο στην περιοχή Μυτιληνάκια, στο παλαιό στρατόπεδο Ζιάκα. Η άλλη πλευρά του συνοικισμού ορίζεται από τον κάθετο οδικό άξονα επί του σκεπασμένου χειμάρρου του Δενδροποτάμου, σε μικρή απόσταση από την ακάλυπτη λεκάνη απορροής του στο ύψος του σταθμού των Κ.Τ.Ε.Λ. Μακεδονία. Η περιοχή ονομάζεται επίσης "Άγιος Νεκτάριος" από τον ευρισκόμενο στο κέντρο της ομώνυμο ναό.
Α΄ Επιστολή προς Τιμόθεο
Η Πρώτη ή Α' Επιστολή προς Τιμόθεο είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης και μία απο τις 13 επιστολές που γράφτηκαν από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το χρονικό διάστημα μεταξύ του 61 και του 66 μ.Χ.
Η επιστολή αυτή, περιέχει κυρίως συμβουλές προς τον ποιμένα της εκκλησίας της Εφέσου Τιμόθεο, ο οποίος υπήρξε στενός συνεργάτης του Παύλου. Οι συμβουλές έχουν να κάνουν με ζητήματα λατρείας και οργάνωσης της εκκλησίας. Επίσης ασχολείται και με τους αιρετικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης Τιμόθεον Α
Θεανώ του Μεταπόντου
Πηγές
Θεανω του Με
Ροΐτικα Αχαΐας
Τα Ροΐτικα (ή και Ρογίτικα) είναι οικισμός που υπάγεται διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Παραλίας του Δήμου Πατρέων. Είναι μία παραθαλάσσια -αραιοκατοικημένη σχετικά- περιοχή με αρκετό πράσινο. Βρίσκεται 9 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της Πάτρας.
Τα πρώτα κτίσματα των Ροϊτίκων απέχουν από τη θάλασσα 15 μέτρα περίπου. Ο οικισμός χωρίζεται σε δύο ευρύτερες γειτονιές (τα Άνω και τα Κάτω Ροΐτικα), ενώ στην ευρύτερη περιοχή των Ροϊτίκων ανήκουν και τα Γουμενιτσάνικα. Στα Κάτω Ροΐτικα βρίσκεται το μικρό ακρωτήριο Μύτικας.
Ξέσπασμα σιφώνων 2-3 Μαρτίου 2012
Το ξέσπασμα σιφώνων στις αρχές Μαρτίου 2012 ήταν ένα μεγάλο ξέσπασμα σιφώνων που έλαβε χώρα στις 2 και 3 Μαρτίου 2012. Συνολικά 70 σίφωνες προκάλεσαν καταστροφές στην κοιλάδα του Οχάιο και γενικότερα στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ, οι 60 εκ των οποίων σχηματίστηκαν την Παρασκευή 2 Μαρτίου. Οι δύο ισχυρότεροι σίφωνες έφτασαν σε επίπεδο έντασης EF4 στην Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα, όπου το μέγιστο επίπεδο είναι το 5. Ο συνολικός απολογισμός του ξεσπάσματος ήταν 41 νεκροί από τους σίφωνες, συν 2 θάνατοι που δεν οφείλονταν στους σίφωνες, καθώς προκλήθηκαν από άλλα φαινόμενα που συνοδεύουν τις καταιγίδες. Είναι χαρακτηριστικό ότι λιγότερο από 72 ώρες πριν, είχε ξεσπάσει ένα δεύτερο, ξεχωριστό ξέσπασμα σιφώνων, που στοίχισε τη ζωή σε 13 ανθρώπους.
Ροΐτικα Αχαΐας
Ιστορία
Η ιστορία των Ροΐτικων είναι συνδεδεμένη με το χωριό Ρωγοί των Καλαβρύτων. Από το χωριό αυτό πήρε και το όνομα "Ρογίτικα" που στην πορεία των χρόνων έγινε "Ροΐτικα". Κάποιοι κάτοικοι των Ρωγών κάποια στιγμή μετανάστευσαν προς την περιοχή και εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί. Η κύρια ενασχόλησή τους ήταν η γεωργία, συγκεκριμένα η καλλιέργεια σταφίδας και διάφορων εσπεριδοειδών, καθώς επίσης και η κτηνοτροφία και η αλιεία.
Επίσης υπάρχουν αναφορές για ευρήματα τα οποία χρονολογούνται από την βυζαντινή περίοδο και έχουν να κάνουν με την παρουσία στην ευρύτερη περιοχή ορθόδοξων μοναστηριών.
Ξέσπασμα σιφώνων 2-3 Μαρτίου 2012
Ακρότητες του ξεσπάσματος
thumb|left|Φωτογραφία των καταστροφών στο Henryville, [[Ιντιάνα, από τον πιο θανατηφόρο σίφωνα του ξεσπάσματος, έντασης EF4, με 11 θύματα.]]
Ροΐτικα Αχαΐας
Ιστορία
Το 1893 αναφέρεται ότι το χωριό είχε 40 σπίτια με μεγάλα περιβόλια και κήπους, μερικά από αυτά ήταν επαύλεις πλούσιων Πατρινών, αφού η περιοχή θεωρούνταν θέρετρο. Είχε τακτική σιδηροδρομική συγκοινωνία με την Πάτρα και τα καλοκαίρια πολλά σπίτια ενοικιάζονταν σε παραθεριστές.
Συγκοινωνίες
Έχει αστική συγκοινωνία με την πόλη της Πάτρας από τη δεκαετία του 1930 ενώ σήμερα η περιοχή εξυπηρετείται από την με την γραμμή Νο. 5 του Αστικού ΚΤΕΛ Πατρών. Με την κατασκευή του μετρικού σιδηροδρομικού δικτύου Πελοποννήσου το 1882, στα Ροΐτικα δημιουργήθηκε σιδηροδρομική στάση η οποία λειτούργησε για πρώτη φορά στις 15/12/1888 με την προς δυσμάς επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου από την Πάτρα προς την Κάτω Αχαΐα. Η περιοχή εξυπηρετείται επίσης από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Τσαούση - Μιντιλόγλι / Tsaousi - Mintilogli" στη θέση Τσαούση.
Ξέσπασμα σιφώνων 2-3 Μαρτίου 2012
Ακρότητες του ξεσπάσματος
Το ξέσπασμα σιφώνων στις 2 και 3 Μαρτίου 2012, ήταν το ισχυρότερο ξέσπασμα που έχει ποτέ καταγραφεί σε μήνα Μάρτιο, ενώ το προηγούμενο ρεκόρ είχε σημειωθεί το 2006, όταν στο τριήμερο 11 με 13 Μαρτίου σημειώθηκαν 74 σίφωνες. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι φυσιολογικά ολόκληρο το μήνα Μάρτιο καταγράφονται κατά μέσον όρο 80 σίφωνες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης, είναι το δεύτερο πιο φονικό ξέσπασμα σιφώνων που έχει συμβεί ποτέ αρχές Μαρτίου, πίσω μόνο από τον σίφωνα του Κάντλεστικ Παρκ, στις 3 Μαρτίου 1966, έντασης F5, ο οποίος προκάλεσε το θάνατο 58 ανθρώπων.
Ροΐτικα Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Ξέσπασμα σιφώνων 2-3 Μαρτίου 2012
Ακρότητες του ξεσπάσματος
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε τότε επίσημα ότι «η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αντιμετώπισης Εκτάκτων Καταστάσεων θα προσφέρει βοήθεια σε κάθε πολιτεία, αν αυτό θεωρηθεί αναγκαίο».
Ροΐτικα Αχαΐας
Τα Ροΐτικα σήμερα
Η περιοχή οικοδομείται συνεχώς, όμως αναπτύσσεται με αργούς ρυθμούς. Η κοινότητα είναι αρκετά μεγάλη και χωρίζεται σε τρία "μέρη": τα Κάτω Ροΐτικα, τα Άνω Ροΐτικα και τα Γουμενιτσάνικα. Στα όρια των Άνω Ροΐτικων και Γουμενιτσάνικων υπάρχει χτισμένο εξαθέσιο δημοτικό σχολείο και η κεντρική εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός των Αγίου Κωνσταντίνου & Ελένης. Ο οικισμός προσφέρει τα πάντα, από εκπαίδευση (σχολεία, φροντιστήρια), αγορά πρώτων υλών (προΐόντα βασικών και όχι μόνο αναγκών) μέχρι και ψυχαγωγία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Παραλίας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Ακρωτήρια της Αχαΐας
Ξέσπασμα σιφώνων 2-3 Μαρτίου 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σίφωνας Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές Κατηγορία:2012
Α.Μ.Ε.Σ. Αχιλλέας Νεοκαισάρειας
'''Η Α.Μ.Ε.Σ. Αχιλλέας Νεοκαισάρειας''' είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Νεοκαισάρεια Πιερίας.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1968. Τη σεζόν 2022-23 αγωνίστηκε στην Α' κατηγορία ΕΠΣ Πιερίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Εθνικό Πάρκο Αμάμι-Γκούντο
Ιστορία
Στις 15 Φεβρουαρίου 1974 ιδρύθηκε ο πρόδρομος του σημερινού πάρκου στο νησί Αμάμι Οσίμα. Στις 7 Μαρτίου 2017 ιδρύθηκε το Εθνικό Πάρκο Αμάμι Γκούντο, που επεκτείνεται σε άλλα επτά νησιά και είναι το 34ο κατά σειρά ανακηρύξεως Εθνικό Πάρκο της χώρας. Περιλαμβάνει εκτάσεις των εξής 12 δήμων: Αμάγκι, Αμάμι, Τσίνα, Ίσεν, Κικάι, Σετούτσι, Τατσούγκο, Τοκουνοσίμα, Ούκεν, Βαντομάρι, Γιαμάτο και Γιόρον.
Η δημιουργία του νέου εθνικού πάρκου, μαζί με τη δημιουργία του Εθνικού πάρκου Γιανμπάρου, ήταν μέρος του κινήματος για την ένταξη των νήσων Αμάμι Οσίμα, Τοκουνοσίμα, Ιριομότε και του βόρειου μέρους της Οκινάουα στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Το Κέντρο Άγριας Ζωής του Αμάμι διευθύνεται από το ιαπωνικό Υπουργείο Περιβάλλοντος με σκοπό την προστασία και διατήρηση του φυσικού οικοσυστήματος των Νήσων Αμάμι.
Χλωρίδα και πανίδα
Στο Πάρκο υπάρχουν κοραλλιογενείς ύφαλοι, μαγγρόβια δάση και υγρότοποι παλιρροϊκής ζώνης. Μοναδικό οικοσύστημα έχει αναπτυχθεί με ενδημικά είδη, όπως το κουνέλι του Αμάμι, δύο κινδυνεύοντα με εξαφάνιση είδη αρουραίου και μερικά πουλιά, όπως τα Garrulus lidthi, Otus elegans και Larvivora komadori. Υπάρχουν επίσης φίδια όπως τα χάμπου και αμφίβια όπως ο βάτραχος της Ισικάβα και ο εχινοτρίτων του Άντερσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμαμι Γκουντο Εθνικο Παρκο Αμαμι Γκουντο
Γουίλιαμ Αρβανίτης
Ο Γουλιέλμος (Γουίλιαμ) Αρβανίτης ή αλλιώς Γούλιος (1921 ή 1923 — 1987) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, γνωστός από τη θητεία του κυρίως στην ΑΕΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1921 ή 1923 στη Θεσσαλονίκη και αποτέλεσε έναν από τους ελάχιστους αθλητές της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Την ολοκλήρωση της καριέρας του ως παίκτη, ακολούθησε η ενασχόληση με την προπονητική. Απεβίωσε το 1987.
Ποδοσφαιρική πορεία
Άρχισε το άθλημα στη γραμμή των μέσων (χαφ) του Εθνικού Καμάρας το 1936. Σύντομα μετακινήθηκε στον ΠΑΟΚ, όπου παρέμεινε έπειτα και από τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1946 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ και αγωνίστηκε επί μία 8ετία, πριν αποχωρήσει από την ενεργό δράση το 1954.
Οι φίλαθλοι τον αποκαλούσαν Γούλιο (από το Γουλιέλμος), προσωνύμιο που συχνά ο Τύπος της εποχής χρησιμοποιούσε σε αντικατάσταση του ονοματεπωνύμου του. Η αρχική θέση του Αρβανίτη ήταν το αριστερό άκρο της άμυνας, για να προωθηθεί σε αυτή του κεντρικού μέσου ή σέντερ-χαφ, όταν ο ρόλος απέκτησε περισσότερο αμυντικά καθήκοντα στο τότε ποδόσφαιρο (και πριν αποτελέσει οριστικά τον κεντρικό μπακ). Λόγω των έγκαιρων τοποθετήσεών του απέναντι στους αντίπαλους επιθετικούς και της μόρφωσης που διέθετε, έμεινε επίσης γνωστός ως "ο Σοφός".
Μετείχε σε 5 τελικούς του κυπέλλου Ελλάδας: με τον ΠΑΟΚ το 1939 στην ήττα 1-2 από την ΑΕΚ και με την τελευταία το 1948, 1949, 1950 και 1953. Κατέκτησε δύο φορές το τρόπαιο και σημείωσε το δεύτερο τέρμα στο 4-0 επί του Άρη το 1950.
Εθνική Ελλάδας
Χρίστηκε διεθνής με τα αντιπροσωπευτικά εθνικά συγκροτήματα Ενόπλων και Ανδρών, με 5 μόνο συμμετοχές στην τελευταία, όντας σε εκείνη τη γενιά παικτών που έχασαν τη δυνατότητα για περισσότερες εξαιτίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πραγματοποίησε ντεμπούτο στις 23 Απριλίου 1948 κατά τον πρώτο μεταπολεμικό αγώνα της Ελλάδας (μία 10ετία από τον προηγούμενο), την ήττα με 1-3 από την Τουρκία στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και 3,5 χρόνια αργότερα διετέλεσε αρχηγός σε ένα άλλο φιλικό με τη Β' Γαλλίας στη Μασσαλία (0-1). Είχε την τιμή να επιλεγεί στην αποστολή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 (τη μοναδική ελληνική εκπροσώπηση στο ολυμπιακό τουρνουά ποδοσφαίρου μεταξύ 1920 στην Αμβέρσα και 2004 στην Αθήνα), με την ήττα 1-2 από τη Δανία στο Τάμπερε να αποτελεί και την τελευταία διεθνή συμμετοχή του.
Μετά το ποδόσφαιρο
Έπειτα την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, ασχολήθηκε με την προπονητική. Εργάστηκε σε αρκετούς συλλόγους, όπως ο Ιωνικός Νικαίας, ο Πανναυπλιακός κ.α.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Έκδυση
Έκδυση (ecdysis) γενικά σημαίνει η απόρριψη του καλύμματος. Στη Βιολογία ιδιαίτερα με τον όρο έκδυση εννοείται η ανανέωση, ή μάλλον απότομη απόρριψη του καλυπτήριου συστήματος και των παραγώγων του, που παρατηρείται περιοδικά σε πολλά είδη ζώων όπως π.χ. σε θηλαστικά, πτηνά, ερπετά, αρθρόποδα, σκώληκες κ.λπ. Η έκδυση αυτών είναι συνήθως συνυφασμένη με την ανάπτυξη, και εξαρτάται από οργανικούς παράγοντες. Ειδικότερα:
Μερικοί χρησιμοποιούν με τον όρο έκδυση όλη τη διαδικασία από τις πρώτες προετοιμασίες μέχρι τη σκλήρυνση του καινούργιου περιβλήματος, άλλοι μόνο τη φάση της απορρίψεως η οποία είναι και η ορθότερη. Γενικά η όλη διαδικασία της έκδυσης γίνεται συνήθως στο στάδιο λίγο πριν την ενηλικίωση, εξαιτίας της ορμόνης έκδυσης (moulting hormone).
Στα αρθρόποδα
thumb|Έκδυση [[λιβελούλη ς]] Τα έντομα μεγαλώνουν με είσοδο αέρα στον οποίο το νέο δέρμα σκληραίνει. Κάθε στάδιο νύμφης χαρακτηρίζεται ως "instar". Έτσι το πρώτο «ινστάρ» τελειώνει με την πρώτη έκδυση, και το δεύτερο με τη δεύτερη έκδυση. Μεταξύ δύο εκδύσεων δε γίνονται διαιρέσεις στα κύτταρα του επιδέρματος. Το επίδερμα δεν μεγαλώνει. Αρχίζει η έκδυση με διαιρέσεις στο επίδερμα. Έτσι υπάρχει η δυνατότητα να αυξάνονται οι διαστάσεις του, αρκεί να αποκολλάται από τον εξωσκελετό. Αυτό γίνεται με την απορρόφηση ενός μέρος του εξωσκελετού από τη βάση του. Αυτή η διάλυση γίνεται πολύ έντονη σε καθορισμένες γραμμές, και μετά γίνονται οι τόποι για τη ρήξη του παλιού καλύμματος. Συγχρόνως γίνεται έκκριση του νέου περιβλήματος. Διογκώνοντας μέρη του σώματος με αέρα ή αιμόλημφο, το ζώο σπάει τα υπόλοιπα του παλιού εξωσκελετού. Φαίνεται καθαρά πως το ζώο βγαίνει, με δυσκολίες από το παλιό περίβλημα. Τα απομεινάρια αυτού λέγονται εκδύματα. Όσο ο νέος εξωσκελετός είναι μαλακός, το ζώο αυξάνει σε μέγεθος ή μεταμορφώνεται ή και τα δύο. Η όλη διαδικασία είναι πολύ επικίνδυνη για το ζώο. Εάν είναι δυνατό, γίνεται σε απόκρυφα μέρη, σε φάσεις, από μακρές διακοπτόμενες και σπασμωδικές κινήσεις.
Είναι γνωστά διάφορα ένζυμα που ρυθμίζουν την έκδυση. Το πιο γνωστό είναι η εκδυσόνη, που παράγεται στο κεφάλι. Προκαλεί στα έντομα τις εκδύσεις από προνύμφη σε πλαγγόνα και από πλαγγόνα σε ακμαίο. Για να γίνει έκδυση από προνύμφη σε προνύμφη, χρειάζεται και το Neotenin. Είναι επίσης γνωστό ένζυμο που καταπιέζει την έκδυση στα δεκάποδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκδυση Εκδυση
1570
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1570 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνικό Θέατρο Ιβάν Βάζοφ
δεξιά|μικρογραφία|Μια καρτ-ποστάλ πριν από το 1926 με μερικούς από τους κορυφαίους ηθοποιούς του Θεάτρου. Πηγή: Βουλγαρική Κρατική Υπηρεσία Αρχείων Το Κρατικό Θέατρο Ιβάν Βάζοφ  (Народен театър „Иван Вазов“, Naroden teatar „Ivan Vazov“) είναι το εθνικό θέατρο της Βουλγαρίας. Είναι το παλαιότερο και πιο αξιόλογο θέατρο της χώρας και ένα από τα σημαντικά αξιοθέατα της Σόφιας, της πρωτεύουσας της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, στραμμένο προς τον Κήπο της Πόλης.
Ιδρύθηκε το 1904 από τους καλλιτέχνες της ομάδας Salza i Smyah, (Δάκρυα και Γέλιο) και η αρχική του ονομασία ήταν απλά Εθνικό Θέατρο. Προτού ονομαστεί προς τιμήν του εξέχοντα συγγραφέα Ιβάν Βάζοφ, έφερε το όνομα του Κραστιού Σαράφοφ από το 1952 έως το 1962. Συμπτωματικά, το θεατρικό έργο του Βάζοφ, Οι Απόκληροι, ήταν η πρώτη παράσταση που πραγματοποιήθηκε στο θέατρο όταν άνοιξε. Το κτήριο του θεάτρου είναι νεοκλασικό, σχεδιασμένο από τους διάσημους Βιεννέζους αρχιτέκτονες θεάτρων Χέρμαν Χέλμερ και Φέρνιναντ Φέλνερ   Ολοκληρώθηκε το 1906 και άνοιξε στις 3 Ιανουαρίου 1907. Το θέατρο υπέστη εκτεταμένες ζημιές από πυρκαγιά το 1923, κατά τη διάρκεια ενός εορτασμού επετείου, αλλά ανακατασκευάστηκε το 1929 από το Γερμανό αρχιτέκτονα. Μάρτιν Ντούλφερ
Το 1925 ιδρύθηκε θεατρική σχολή ως τμήμα του Εθνικού Θεάτρου. Οι βομβαρδισμοί της Σόφιας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στο κτήριο, αλλά ανακατασκευάστηκε το 1945. Άλλη μια ανακατασκευή ακολούθησε τα χρόνια 1971-1975, και μια εργασία αποκατάστασης κόστους 100,000€ τέθηκε σε εφαρμογή το 2006.
Το Εθνικό Θέατρο διαθέτει μια καλά εξοπλισμένη κεντρική σκηνή με 750 θέσεις, μια μικρότερη με 120 θέσεις και μια ακόμα 70 θέσεων στον τέταρτο όροφο.
Στο θέατρο έχουν φιλοξενηθεί παραγωγές από σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως ο Αλέξανδρος Μορφόφ που είναι διευθυντής του από το 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι Κατηγορία:Πολιτισμός της Βουλγαρίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σόφια
Μουριές
Η ονομασία Μουριές (πληθυντικός αριθμός της λέξεως μουριά) συναντάται στην Ελλάδα κυρίως ως τοπωνύμιο. Γενικότερα, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω τοπωνύμια:
Ουαί τοις ηττημένοις
Η φράση «οὐαὶ τοῖς ἡττημένοις», (στη νεοελληνική: αλίμονο στους ηττημένους ή τους νικημένους), είναι μια ιστορική λατινογενής φράση που κατά τον Τίτο Λίβιο (V, 48) λέχθηκε, το 390 π.Χ., από τον αρχηγό των Γαλατών, Βρέννο, τη στιγμή που, μετά από αντιρρήσεις των Ρωμαίων για το σωστό βάρος χρυσού που θα καταβαλλόταν ως λύτρα για την αποχώρηση των Γαλατών από τη Ρώμη, έριξε το ξίφος και τη ζώνη του πάνω στη ζυγαριά των δικών του σταθμών αναφωνώντας Vae victis.
Για την ιστορία του θέματος υπενθυμίζεται ότι επειδή τελικά έλειπε το 1/3 του απαιτούμενου χρυσού, οι Ρωμαίοι ζήτησαν μικρή πίστωση χρόνου προκειμένου να το συμπληρώσουν. Στον χρόνο αυτό επέστρεψε στο μεταξύ ο τέως φυγάς Μάρκος Φούριος Κάμιλλος επικεφαλής ανασυνταγμένων και ενισχυμένων δυνάμεων και, κηρύσσοντας άκυρη τη συνθήκη, σύναψε σπουδαία μάχη κατά την οποία διέλυσε τους Γαλάτες, ελάχιστοι των οποίων και διασώθηκαν. Τότε ο Καμίλλος αναγνωρίστηκε και αποκλήθηκε από τον δήμο «πατέρας της πατρίδας» και «δεύτερος Ρωμύλος», δηλαδή κτίτορας της Ρώμης.
Σύγχρονη χρήση
Η φράση αυτή χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα όταν ο ηττημένος βρίσκεται στη διάθεση του νικητή, ή επί καθημερινού βίου όταν κάποιος απολέσει αξίωμα ή θέση και βρίσκεται έρμαιος κατηγοριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Ιστορικές φράσεις
Λουδοβίκος της Σαβοΐας
Ο Λουδοβίκος (Louis Ier de Savoie, 24 Φεβρουαρίου 1413 – 29 Ιανουαρίου 1465) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας της Σαβοΐας (1440-1465). Ήταν υιός του Αμεδαίου Η' δούκα της Σαβοΐας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γενεύη και είχε τον τίτλο του πρίγκιπα του Παιδεμοντίου (Piedmont). Διαδέχθηκε τον πατέρα του όταν εκείνος παραιτήθηκε από δούκας για να γίνει αντίπαπας με το όνομα Φήλιξ Ε'. Η σύζυγός του Άννα Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν αδελφή του Ιωάννου Β' βασιλιά της Κύπρου, που τον διαδέχθηκαν τα παιδιά του Καρλόττα και ο νόθος Ιάκωβος Β'. Αν και τον τελευταίο διαδέχθηκε η σύζυγός του Αικατερίνη Κορνάρο και μετά η Δημοκρατία της Βενετίας, οι απόγονοι της Άννας διεκδικούσαν το βασίλειο της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Μικράς Αρμενίας.
Η οικογένεια ζούσε στο κάστρο Αλλαμάν του Βωντ (τώρα στην Ελβετία)· ο Λουδοβίκος ήταν και κόμης του Βωντ. Προσπάθησε να κατακτήσει το Μιλάνο την περίοδο που είχε την Αμβροσιανή Δημοκρατία (1447-50), αλλά απέτυχε. Καθώς επέστρεφε από τη Γαλλία το 1465, απεβίωσε στη Λυών.
Το 1453 έλαβε την Ιερά Σινδόνη από τη Μαργαρίτα ντε Χαρνύ. Φυλάχθηκε στον Καθεδρικό του Τορίνο ως το 1946 από τον τελευταίο βασιλιά της Ιταλίας. Κληροδοτήθηκε στο Βατικανό το 1983.
Οικογένεια
Το 1434 νυμφεύτηκε την Άννα του Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρη του Ιανού βασιλιά της Κύπρου. Είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκες της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης
Αντόνιο Πρίουλι
Ο Αντόνιο Πρίουλι (Ιταλικά Antonio Priuli, Βενετία, 10 Μαΐου 1548 - Βενετία, 12 Αυγούστου 1623) ήταν ο 94ος Δόγης της Βενετίας (17 Μαΐου 1618 - 12 Αυγούστου 1623). Εξελέγη Δόγης της Βενετίας εν μέσω συνομωσίας που οργάνωσε ο Ισπανός πρέσβης Αλφόνσο ντε Λα Κουέβα, 1ος Μαρκήσιος του Μπεδμάρ, ο οποίος προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο για να μπορέσει η πατρίδα του να καταλάβει την Δημοκρατία της Βενετίας.
Οι προσπάθειες του Μπεδμάρ έμειναν γνωστές ως "Πόλεμος των Κατασκόπων" και συνεχίστηκαν μέχρι το 1622.
Πρώτα χρόνια
Ο Αντόνιο Πρίουλι ήταν γιος του Τζερόλαμο Πρίουλι και της Ελισάβετ Καπέλλο, ακολούθησε μια επιτυχημένη σταδιοδρομία σαν στρατιωτικός και ναυτικός. Παντρεύτηκε την Έλενα Μπαρμπαρίγκο και απέκτησε 14 παιδιά, αριθμός που έφερε μεγάλα έξοδα στην οικογενειακή περιουσία. Διορίστηκε Προβλεπτής στο Κρκ, με τον αιφνίδιο θάνατο του Νικολό Ντονά μόλις 35 μέρες μετά την άνοδο του στην θέση του Δόγη κλήθηκε από το Κρκ για να τον αντικαταστήσει.
Καταδίωξη υπόπτων
Ο Αντόνιο Πρίουλι εξελέγη Δόγης λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Νικολό Ντονά (17 Μαΐου 1618) την εποχή που είχαν κυκλοφορήσει έντονα οι φήμες ότι οι Ισπανοί κατάσκοποι του Μπεδμάρ είχαν εισχωρήσει στον βενετικό στρατό με στόχο να προετοιμάσουν την άλωση της πόλης από τους Ισπανούς. Ο Πρίουλι σαν απάντηση καταδίωξε σκληρά οποιονδήποτε ύποπτο, ιδιαίτερα μεταξύ των κατά βάση ξένων μισθοφόρων στο στρατό και το στόλο: εκατοντάδες στρατιώτες και ναύτες συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν για ανύπαρκτους λόγους. Ο Πατρίκιος Αντόνιο Φοσκαρίνι ήταν ένας από τους ευγενείς που αν και αποδείχτηκε αθώος εκτελέστηκε την ώρα που παρευρίσκετο σε εκδήλωση του Άγγλου πρέσβη (21 Απριλίου 1622). Η καταδίωξη σταμάτησε το 1622, και η κυβέρνηση της Βενετίας απολογήθηκε στην Αλέθεα Τάλμποτ για την εκτέλεση του Αντόνιο Φοσκαρίνι (16 Ιανουαρίου 1623). Η εχθρότητα μεταξύ Βενετίας και Ισπανίας συνεχίστηκε αλλά δεν έφτασε ποτέ ξανά στα επίπεδα της περιόδου 1618 - 1622. Τον Φεβρουάριο του 1623 ο Τριακονταετής Πόλεμος έφτασε στο ιταλικό έδαφος, αν και μονάχα στην Βαλτελλίνα. Ο Αντόνιο Πριούλι ήταν ήδη βαριά άρρωστος και πέθανε στις 12 Αυγούστου 1623.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Συμμετοχή των Ρώσων αθλητών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Ρωσία ήταν προγραμματισμένο να συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα ήταν η έβδομη συνεχόμενη εμφάνισή της στους Αγώνες.
Ωστόσο, στις 9 Δεκεμβρίου 2019, ο Παγκόσµιος Οργανισµός Αντιντόπινγκ (WADA) απέκλεισε τη Ρωσία από όλα τα αθλήματα για τέσσερα χρόνια, αφού ανακαλύφθηκε ότι δεδομένα παρεχόμενα από τον Ρωσικό Οργανισμό Αντιντόπινγκ τύγχαναν εκμετάλλευσης από τις ρωσικές αρχές με σκοπό την προστασία των αθλητών που εμπλέκονταν στο σχέδιο ντόπινγκ. Όπως στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2018, έτσι και σε αυτούς τους αγώνες, η WADA θα επιτρέψει σε καθαρούς από σκάνδαλα ντόπινγκ Ρώσους αθλητές να συμμετέχουν ουδέτερα κάτω από την Ολυμπιακή σημαία.