cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πιερ Κάνιγκ
Χαρακτήρας του σχεδιασμού
Χωρίς καμία διάθεση ελιτισμού, ο Κάνιγκ προσπάθησε να αξιοποιήσει στο έπακρο τις κατασκευαστικές δυνατότητες του μεταλλικού σκελετού, καθώς και το γεγονός ότι τα τυποποιημένα μεταλλικά δομικά υλικά κοστίζουν λιγότερο από το ξύλο, λόγω μαζικής παραγωγής. Επηρεασμένος από τον πρωτοπόρο Αυστριακό αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Νόιτρα (Richard Neutra), σχεδίασε σπίτια που αντανακλούσαν το πνεύμα της εποχής του, με ενιαίους, άνετους, φωτεινούς χώρους και μεγάλες μπαλκονόπορτες που ενοποιούσαν το εξωτερικό με το εσωτερικό περιβάλλον, καθώς μάλιστα το ήπιο κλίμα της Καλιφόρνια ευνοούσε τη ζωή στην ύπαιθρο.
Koenig House #1
Κατά τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, και ενώ δούλευε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Ραφαέλ Σοριάνο, ο οποίος σχεδίαζε κατοικίες με μεταλλικό σκελετό, ο Πιέρ Κάνιγκ αποφάσισε να πειραματιστεί και ο ίδιος με την κατασκευή μιας δικής του μικρής ισόγειας κατοικίας με μεταλλικό σκελετό. Διερευνώντας τις δυνατότητες της μεταλλικής κατασκευής, επιδίωξε να ελαχιστοποιήσει το κόστος, αρχικά σχεδιάζοντας ορθολογικά. Το αποτέλεσμα κοστολογήθηκε πολύ ακριβά. Τότε ήρθε σε επαφή με την βιομηχανία σιδήρου και ενημερώθηκε για τις διαστάσεις των τυποποιημένων διατομών σιδήρου που διατίθονταν. Έχοντας νέα δεδομένα,τροποποίησε τη μελέτη του περιορίζοντας σημαντικά το κόστος.
Πρόκειται για μια ανάλαφρη, γρήγορη κατασκευή. Μεγάλες συρόμενες τζαμαρίες ενοποιούν τον εσωτερικό με τον εξωτερικό χώρο. Οι μεταλλικές κολόνες και τα δοκάρια παρέμεναν εμφανή χωρίς καμία διακοσμητική επένδυση. Στην οροφή τοποθέτησε πτυχωτή μεταλλική λαμαρίνα, επίσης χωρίς επένδυση. Ορισμένοι τοίχοι ήταν τυφλοί, χωρίς παράθυρα, ενώ άλλους κάλυπταν εξ ολοκλήρου μεγάλες μπαλκονόπορτες. Το αποτέλεσμα ήταν μια αέρινη κατασκευή που ενοποιούσε τον εσωτερικό και τον εξωτερικό χώρο. Η νεωτερικότητα αυτού του σπιτιού έκανε αίσθηση και δημοσιεύτηκε σε τοπικά περιοδικά. Η βιομηχανία του σιδήρου κινητοποιήθηκε άμεσα. Βλέποντας τις δυνατότητες που πρόσφερε η χρήση του συγκεκριμένου υλικού στην κατασκευή κατοικιών, δημοσίευσε διαφημίσεις παρουσιάζοντας την κατοικία του Κάνιγκ σαν ένα παράδειγμα προς μίμηση.
Βραβεία
Έχει λάβει τα βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Διαγράμματα δραστηριότητας
Τα Διαγράμματα δραστηριότητας (Activity diagrams) είναι γραφικές αναπαραστάσεις των ροών εργασίας (workflows) των σταδιακών δραστηριοτήτων και δράσεων με υποστήριξη για επιλογή, επανάληψη και συγχρονισμό. Στην UML (Unified Modeling Language), είναι διαγράμματα που προορίζονται να μοντελοποιήσουν τόσο τις υπολογιστικές όσο και τις οργανωτικές διαδικασίες (π.χ. ροές εργασίας). Τα διαγράμματα δραστηριότητας παρουσιάζουν τη συνολική ροή του ελέγχου.
Τα Διαγράμματα δραστηριότητας είναι κατασκευασμένα από ένα περιορισμένο αριθμό σχημάτων, που συνδέονται με βέλη. Οι πιο σημαντικοί τύποι σχημάτων είναι:
Τα Βέλη αντιπροσωπεύουν τη σειρά με την οποία συμβαίνουν οι δραστηριότητες.
Ως εκ τούτου, τα διαγράμματα δραστηριότητας μπορούν να θεωρηθούν ως μια μορφή διαγραμμάτων ροής (flowcharts). Tα τυπικά διαγράμματα ροής υστερούν κατασκευαστικά να εκφράσουν συγχρονισμό. Ωστόσο, τα σύμβολα ένωσης (join) και διάσπασης (split) στα διαγράμματα δραστηριότητας επιλύουν αυτή την αδυναμία, αλλά μόνο για απλές περιπτώσεις. Η έννοια του μοντέλου δεν είναι σαφή σε περιπτώσεις που είναι αυθαίρετα συνδεδεμένα με αποφάσεις (decisions) ή βρόχους (loops).
Ενώ στην UML 1.x, τα διαγράμματα δραστηριότητας ήταν μια εξειδικευμένη μορφή των διαγραμμάτων κατάστασης (state diagrams), στην UML 2.x, τα διαγράμματα δραστηριότητας μετασχηματίστηκαν να βασίζονται σε Petri net - όπως η σημασιολογία, αυξάνοντας έτσι τη διεύρυνση του πεδίου των καταστάσεων που μπορεί να μοντελοποιηθεί χρησιμοποιώντας διαγράμματα δραστηριότητας. Αυτές οι αλλαγές οδηγούν πολλά διαγράμματα δραστηριότητας της UML 1.x να ερμηνεύονται διαφορετικά στην UML 2.x.
Amor a la mexicana
Το Amor a la mexicana είναι το 5ο προσωπικό άλμπουμ της λατίνας ποπ σταρ Ταλία. Το άλμπουμ είναι το πιο επιτυχημένο της Ταλία μέχρι σήμερα, κυρίως λόγω του ομώνυμου 1ου single. Θεωρείται διεθνής εμπορική επιτυχία αφού έχει πουλήσει πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Το άλμπουμ έχει γίνει πολλές φορές πλατινένιο και χρυσό σε διάφορα μέρη του κόσμου. Έφτασε στις κορυφαίες θέσεις των ευρωπαϊκών τσαρτ και στα ελληνικά τσαρτ έφτασε μέχρι την 2η θέση και πολύ σύντομα έγινε και χρυσό. Η Ταλία προώθησε αυτό τον δίσκο δίνοντας συναυλίες και κάνοντας περιοδείες στον κόσμο.
Το τραγούδι «Amor a la mexicana» είναι ένα από τα 10 σπουδαιότερα λάτιν τραγούδια της δεκαετίας του 90, ενώ το cd single του τραγουδιού έγινε χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες και όχι μόνο.
Σε μια έρευνα που έγινε από ισπανόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο, το τραγούδι Amor a la mexicana βρίσκεται στη θέση #63 στη λίστα με τα πιο επιτυχημένα τραγούδια στα ισπανικά όλων των εποχών.
Αναφορές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Ταλία Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Χρυσό κόσμημα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 746)
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 746 χρυσό κόσμημα με λιονταροκεφαλή και διάκοσμο από πουλιά που αναφέρεται ότι βρέθηκε στην Αίγινα (ανήκει στον «θησαυρό της Αίγινας»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μινωική τέχνη Κατηγορία:Θησαυρός της Αίγινας Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Μαρδοχαίος Φριζής
Ο Μαρδοχαίος Φριζής ή Μορντεχάι (1 Ιανουαρίου 1893 – 5 Δεκεμβρίου 1940) ήταν Ελληνοεβραίος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, που σκοτώθηκε πολεμώντας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο.
Η ζωή του
μικρογραφία|Άγαλμα του Φριζή στη [[Χαλκίδα]] Ο Μαρδοχαίος Φριζής γεννήθηκε το 1893 στη Χαλκίδα σε πολύτεκνη οικογένεια. Το όνειρό του ήταν να γίνει αξιωματικός. Έδωσε εξετάσεις στη Σχολή Ευελπίδων αλλά εγκατέλειψε τη σχολή. Γι' αυτό υπάρχουν δύο εκδοχές, α) ότι θεώρησε υποτιμητικό το ότι δεν ήρθε πρώτος και β) ότι εξαιτίας του ιουδαϊκού θρησκεύματος δεν έγινε δεκτός. Έδωσε εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο και πέτυχε στη Νομική από την οποία και αποφοίτησε, δίχως να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου. Την περίοδο εκείνη συνδέθηκε με τον Γεώργιο Κονδύλη, στον οποίο εκφράζει την επιθυμία του «να γίνει στρατιώτης». Μπήκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών, από την οποία αποφοίτησε το 1916. Έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Εκστρατεία στην Ουκρανία, και στη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου, κατά την υποχώρηση, πιάστηκε αιχμάλωτος στη Σμύρνη. Άλλοι Εβραίοι πληροφορήθηκαν το γεγονός και συγκέντρωσαν χρήματα για να τον απελευθερώσουν, εκείνος όμως αρνήθηκε και εν τέλει απελευθερώθηκε μαζί με άλλους Έλληνες αξιωματικούς τον Αύγουστο του 1923. Το 1936 μετατέθηκε στην Κρήτη, στο Ρέθυμνο. Του ανατέθηκε ο τομέας λογοκρισίας επί του Τύπου. Μετατέθηκε στο Δελβινάκι στην Ήπειρο με την αιτιολογία ότι «δεν έκανε σωστά τη δουλειά του». Στο Δελβινάκι συνδέθηκε με τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα, ο οποίος τον επισκεπτόταν συχνά για σκάκι.
Η δράση του στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο
Η 8η Μεραρχία ήταν την 27η Οκτωβρίου πανέτοιμη και πλήρως επιστρατευμένη. Μάλιστα το 39ο Σύνταγμα Ευζώνων Μεσολογγίου είχε προεπιστρατευθεί και πορευόταν προς την Ήπειρο για να ενταχθεί στην 8η Μεραρχία, ενώ την 28η Οκτωβρίου ήταν στο Αγρίνιο. Η διοίκηση των ελληνικών δυνάμεων ανατέθηκε στον Βασίλειο Βραχνό. Όταν άρχισε ο πόλεμος, οι 1.800 άνδρες του Κωνσταντίνου Δαβάκη αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν υπό την πίεση των 11.000 ανδρών της μεραρχίας «ΤΖΟΥΛΙΑ», ενώ ο Δαβάκης τραυματίστηκε την έκτη ημέρα και αποχώρησε τραυματισμένος από το μέτωπο. Η «ΤΖΟΥΛΙΑ» επιτέθηκε με δύο έμβολα γύρω από τον Σμόλικα. Από τη ΒΑ πλευρά επιτέθηκε με το 75% των δυνάμεών της (Βόρειο Συγκρότημα) ενώ το υπόλοιπο (Νότιο Συγκρότημα) επετέθη ΝΑ του Σμόλικα. Αν πετύχαινε η δράση του Νοτίου Συγκροτήματος της «ΤΖΟΥΛΙΑ» θα απέκοπτε τον στρατό Ηπείρου με κίνδυνο κυκλώσεως της 8ης Μεραρχίας.
Για άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος, ο διοικητής της 8ης Μεραρχίας, Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, διέταξε, την 31η Οκτωβρίου το βράδυ, τον Υποτομέα Αώου (Τάγμα Προκαλύψεως Κονίτσης) να συμπτυχθεί νοτίως του Αώου, βόρεια από το Βρυσοχώρι, και να συνδεθή με το Απόσπασμα Μετσόβου, το οποίο εφεξής θα ανήκει στην 8η Μεραρχία. Έτσι, την 31η Οκτωβρίου το βράδυ, ο Υποτομέας Αώου και το Απόσπασμα Μετσόβου μαζί, αποτέλεσαν το Απόσπασμα Αώου του οποίου διοικητής ετέθη ο Αντισυνταγματάρχης Μαρδοχαίος Φριζής, με στόχο την παρεμπόδιση του Νοτίου Συγκροτήματος της «ΤΖΟΥΛΙΑ» να κυκλώση την 8η Μεραρχία περνώντας τον Αώο.
Στις 10 Νοεμβρίου, ο Φριζής πήρε εντολή να κινηθεί στη δεξιά πλευρά του μετώπου για να σταματήσει την υποχώρηση. Τα κατάφερε και ταυτόχρονα προετοίμασε τους στρατιώτες του για την αντεπίθεση. Στις 10 Νοεμβρίου στη διάβαση «Κλέφτης» οι Αλπινιστές του 9ου Συντάγματος απελπισμένοι και εξουθενωμένοι παραιτήθηκαν του αγώνα και σκορπίστηκαν προς Νότο, αφού εγκατέλειψαν κάθε είδους πολεμικό υλικό, νεκρούς και τη σημαία του 3ου Τάγματος του 9ου Συντάγματος Αλπινιστών. Η Χ Ομάδα Αναγνωρίσεως κατεδίωξε τα απομεινάρια του 1ου Τάγματος του 9ου Συντάγματος, όπου έπεσε μαχόμενος ο διοικητής του 9ου Συντάγματος της Τζούλια. Δεκάδες Αλπινιστές, σκόρπιοι και πεινασμένοι παρεδίδονταν όλη μέρα σε τμήματα της Μεραρχίας Ιππικού. Το Απόσπασμα Σπηλιωτοπούλου συνέλαβε 60 αιχμαλώτους. Ο Μαρδοχαίος Φριζής, υλοποιώντας τη διαταγή του Β' Σ.Σ. της 7ης Νοεμβρίου για περικύκλωση της «ΤΖΟΥΛΙΑ», διέταξε μία Ημιλαρχία της 1ης Επιλαρχίας του 3ου Συντάγματος Ιππικού να καταδιώξει τα απομεινάρια του 8ου Συντάγματος της «ΤΖΟΥΛΙΑ» προς Κόνιτσα ενώ ο 2ος Λόχος του Τάγματος Κονίτσης θα τους περίμενε στο ύψωμα Σουσνίτσα, κοντά στο χωριό Ελεύθερο. Οι Αλπινιστές αιφνιδιάστηκαν από την ενέδρα και είχαν 300 νεκρούς. 700 αλπινιστές από το 8ο Σύνταγμα παραδόθηκαν. Οι υπόλοιποι Αλπινιστές που ξέφυγαν, περίπου 7.500 άνδρες, πέρασαν στην Κόνιτσα κι από εκεί, μαχόμενοι και με μεγάλες απώλειες, για ανασυγκρότηση στην Πρεμετή, όπου στις 15 Νοεμβρίου ήταν πάλι ετοιμοπόλεμοι υπό τον Στρατηγό Νάσσι. Στη συνέχεια ο Μαρδοχαίος Φριζής ελευθέρωσε την Κόνιτσα και προχώρησε στο αλβανικό έδαφος ανακόπτοντας την προέλαση των Ιταλών, και επιτυγχάνοντας την αναστροφή του μετώπου.
Ο θάνατός του
Στις 5 Δεκεμβρίου, βορειοανατολικά της Πρεμετής, ο Φριζής και οι άντρες του δέχθηκαν επίθεση από ιταλικά αεροπλάνα. Ο Φριζής έδωσε εντολή στους στρατιώτες του να πέσουν στα χαρακώματα, παρ' όλα αυτά, για να μην υπάρξει πανικός στους στρατιώτες, ο ίδιος παρέμεινε καβάλα στο άλογό του και συνέχισε να τους εμψυχώνει. Ως καβαλάρης έγινε εύκολος στόχος για τα εχθρικά αεροπλάνα. Στην αρχή δέχτηκε βολές από το αεροπορικό πολυβόλο και έπειτα μία βόμβα τον αποτελείωσε. Σύμφωνα με την οικογενειακή αφήγηση, ο ιερέας του στρατεύματος του έκλεισε τα μάτια με την επιθανάτια εβραϊκή προσευχή: «Άκουσε Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός σου, ο Κύριος είναι ένας».
Μετά τον θάνατο
thumb| Μετά τον θάνατο του Φριζή, ο Μεταξάς και οι επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων έστειλαν συλλυπητήρια τηλεγραφήματα στα οποία τον υμνούσαν για το θάρρος και την ανδρεία του. Προτομές του έχουν τοποθετηθεί έξω από το Πολεμικό Μουσείο στο Καλπάκι, στη γενέτειρά του τη Χαλκίδα (το 1971 ανεγέρθηκε προτομή, έργο του Μιχάλη Τόμπρου, στην περιοχή της Παραλίας και το 2010 έφιππος ανδριάντας στην Πλατεία Πυροσβεστικής ), στη Θεσσαλονίκη έναντι του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου και στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών. Οδοί που φέρουν το όνομά του βρίσκονται στη Χαλκίδα, στον Δήμο Αθηναίων κοντά στα σύνορα με το Ψυχικό και στην συνοικία Ξηροκρήνης του Δήμου Θεσσαλονίκης. Υπάρχει «Οδός Συνταγματάρχη Φριζή» στην Πυλαία Θεσσαλονίκης και βρίσκεται μεταξύ του Νεκροταφείου του Γ΄ΣΣ και του Νεκροταφείου Πυλαίας.
Τα οστά του αναγνωρίστηκαν στην Αλβανία το 2002 και η σορός του βρίσκεται πια στο Ισραηλιτικό Νεκροταφείο Θεσσαλονίκης (Σταυρούπολη).
Έχουν εκφραστεί διχογνωμίες ως προς το αν έπεσε με το βαθμό του συνταγματάρχη, που του απονεμήθηκε επ' ανδραγαθία για τη νίκη επί της «ΤΖΟΥΛΙΑ», ή με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη και ο βαθμός του συνταγματάρχη του αποδόθηκε τιμητικά μετά θάνατον, και κατά συνέπεια με το αν ήταν ο πρώτος ανά βαθμό ανώτερος αξιωματικός που έπεσε στο Ελληνοϊταλικό Μέτωπο, πάντως κανείς δεν αμφισβητεί τη φιλοπατρία, το ακέραιο ήθος του, τον ηρωισμό και την προσφορά του.
Κατά τον Γεώργιο Μαυρογορδάτο, ενώ ο Φριζής θα μπορούσε στέκεται επάξια δίπλα ή και στη θέση του ίδιου του Κωνσταντίνου Δαβάκη (και οι δύο αποκαλούνταν τότε «τρελλοσυνταγματαρχαίοι που αποφασίσανε να τα βάλουν με μια αυτοκρατορία»). . Εγγονός του είναι ο πρώην ραβίνος της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης, Μαρδοχαίος ή Μορντεχάι Φριζής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 06/2012
Επιχείρηση Περιδέραιο
Η Επιχείρηση Περιδέραιο (The Affair of the Necklace) είναι μια αμερικανική ιστορική δραματική ταινία του 2001 σε σκηνοθεσία του Τσαρλς Σάϊερ. Το σενάριο του Τζον Σουίτ βασίζεται σε αυτό που έγινε γνωστό ως η υπόθεση του Διαμαντένιου Περιδεραίου, ενός περιστατικού που αύξησε την απογοήτευση του γαλλικού λαού για τη μοναρχία και, και μεταξύ άλλων αιτιών, οδήγησε τελικά στη Γαλλική Επανάσταση. Η ταινία έλαβε αρνητικά σχόλια από κριτικούς, αλλά τα σκηνικά, η μουσική και ο σχεδιασμός των ενδυμάτων επαινέθηκαν ευρέως.
Πλοκή
Η Ζαν ντε Βαλουά Σαιν Ρεμί, ορφανή σε νεαρή ηλικία, είναι αποφασισμένη να ανακτήσει τον τίτλο ευγενείας της και το σπίτι που άρπαξαν από την οικογένεια της όταν ήταν παιδί. Όταν απορρίπτεται από τη Μαρία Αντουανέτα και αποτυγχάνει να επιτύχει τον στόχο της μέσω νόμιμων μέσων, ενώνει τις δυνάμεις της με τον αλαζονικό και καλά κοινωνικά δικτυωμένο ζιγκολό, Ρετώ ντε Βιλέτ, και τον δικό της δύστροπο και άπιστο σύζυγο Νικολά. Κατασκευάζουν ένα σχέδιο για να κερδίσουν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν το ακίνητο.
Το 1772, ο Βασιλιάς Λουδοβίκου ΙΕ’ ανέθεσε στους παρισινούς κοσμηματοπώλες Σαρλ Μπωμέρ και Πωλ Μπασάνζ να δημιουργήσουν ένα πολύτιμο περιδέραιο 2800 καρατίων και 647 διαμαντιών για να το παρουσιάσει στην ευνοούμενη του Μαντάμ ντυ Μπαρί, αλλά ο βασιλιάς πέθανε πριν ολοκληρωθεί το κόσμημα. Ελπίζοντας να ανακτήσουν το υψηλό κόστος του κολιέ, οι δημιουργοί του προσπαθούν να πείσουν τη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα να το αγοράσει. Γνωρίζοντας την ιστορία του, εκείνη αρνείται.
Μπεσίκτας
Η Μπεσίκτας (Beşiktaş), άλλοτε Διπλοκιόνιον, ονομάζεται περιοχή της ευρωπαϊκής πλευράς της Κωνσταντινούπολης, δίπλα στον Βόσπορο.
Επιχείρηση Περιδέραιο
Πλοκή
Η Ζαν προσεγγίζει τον διεφθαρμένο Καρδινάλιο Λουίς ντε Ροάν και παρουσιάζει τον εαυτό της ως την έμπιστη της βασίλισσας. Για χρόνια ο Καρδινάλιος λαχταρούσε να ανακτήσει την εύνοια της Βασίλισσας και να αποκτήσει τη θέση του Πρωθυπουργού της Γαλλίας. Όταν τον διαβεβαιώνει ο αποκρυφιστής Κόμη Καλιόστρο ότι η Ζαν είναι αξιόπιστη, αφήνει τον εαυτό του να παρασυρθεί από την υπόσχεση της να παρέμβει για λογαριασμό του. Αρχίζει να αλληλογραφεί με την βασίλισσα και δεν γνωρίζει ότι τα γράμματά του προς εκείνη παρεμποδίζονται και οι απαντήσεις της βασίλισσας είναι πλαστογραφημένες με σκοπό να τον χειραγωγήσουν. Ο τόνος των γραμμάτων γίνεται πολύ οικείος. Ο Καρδινάλιος πείθεται όλο και περισσότερο ότι η Μαρία Αντουανέτα είναι ερωτευμένη μαζί του και την ερωτεύεται παράφορα.
Μπεσίκτας
Ιστορία
Η περιοχή αποτελεί φυσικό καταφύγιο πλοίων, καθώς προστατεύει σχετικά από τους βορειοανατολικούς ανέμους της περιοχής. Έτσι, χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο πλοίων ήδη από τους ελληνικούς και βυζαντινούς χρόνους. Η ονομασία διπλοκιόνιον παραπέμπει στους κίονες ελλιμενισμού πλοίων που βρίσκονταν εκεί.
Επιχείρηση Περιδέραιο
Πλοκή
Η Ζαν οργανώνει μια συνάντηση μεταξύ των δύο στους κήπους του παλατιού των Βερσαλλιών. Παρουσιάζει ως βασίλισσα την Νικόλ Λεγκαί ντ' Ολιβά, μια πόρνη που μοιάζει μαζί της. Καλύπτοντας το πρόσωπό της με ένα βέλο και με την σκιά της νύχτας, εκείνη συμφωνεί να ξεχάσει τις προηγούμενες διαφωνίες τους. Ο Καρδινάλιος πιστεύει ότι οι απερισκεψίες του έχουν συγχωρεθεί και για άλλη μια φορά έχει την εύνοια της Βασίλισσας.
Μπεσίκτας
Ιστορία
Στους χρόνους των ελληνικών αποικιών βρισκόταν κοντά στην αποικία του Βυζαντίου, ενώ στην περιοχή βρίσκονταν και άλλοι, απομονωμένοι μεταξύ τους, οικισμοί. Η περιοχή αναφερόταν, κατά την αρχαιότητα, ως το Ιασόνειον Θράκης.
Επιχείρηση Περιδέραιο
Πλοκή
Η Ζαν ενημερώνει τον Καρδινάλιο ότι η βασίλισσα αποφάσισε να αγοράσει το περιδέραιο, αλλά, δεν θέλει να προσβάλει τον λαό αγοράζοντας φανερά ένα τόσο ακριβό κόσμημα. Όμως ελπίζει ότι θα το κάνει εκείνος εκ μέρους της, με την υπόσχεση να τον αποζημιώσει για το κόστος του, την ημέρα της γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο Καρδινάλιος συμφωνεί με χαρά και παραδίδει το περιδέραιο στον Ρετώ ντε Βιλέτ, πιστεύοντας ότι είναι απεσταλμένος της Βασίλισσας. Ο Νικολά ντε λα Μοτ πουλά μερικά από τα διαμάντια και η Ζαν χρησιμοποιεί τα κέρδη για να αγοράσει το οικογενειακό της σπίτι.
Μπεσίκτας
Ιστορία
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους βρισκόταν εκτός των τειχών, βορείως της Πόλης, και ήταν έτσι εκτεθειμένο σε επιδρομείς από τη Μαύρη Θάλασσα. Παρά ταύτα, είχαν χτιστεί εκεί πολλές εκκλησίες, μοναστήρι, καθώς και το θερινό ανάκτορο του Αγίου Μάμα. Κατά την οθωμανική περίοδο, ο στόλος αγκυροβολούσε στην περιοχή και έλεγχε τη Μαύρη Θάλασσα, οπότε και οι επιδρομές σταμάτησαν. Ο ίδιος ο φοβερός Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα είχε κτίσει εκεί το παλάτι του και ένα τζαμί.
Επιχείρηση Περιδέραιο
Πλοκή
Ο Καρδινάλιος αρχίζει να πανικοβάλλεται όταν η Ζαν εξαφανίζεται και η αλληλογραφία του με τη Βασίλισσα τελειώνει απότομα. Ο Νικολά κινδυνεύει να συλληφθεί όταν διαπιστώνεται ότι κάνει πώληση χωρίς κατάλληλη πιστοποίηση, αλλά τελικά δραπετεύει. Η Ζαν τον συμβουλεύει να μην πουλά πια διαμάντια στο Παρίσι. Στέλνει επιστολή στους κοσμηματοπώλες, λέγοντας ότι η Αντουανέτα δεν ενδιαφέρεται πλέον για το κολιέ και πρέπει να ζητήσουν αποζημίωση από τον Καρδινάλιο. Ωστόσο, ο Υπουργός Μπρετείγ συναντά στο δρόμο τον ανήσυχο Μπωμέρ καθώς εκείνος οδεύει προς το σπίτι του Καρδινάλιου. Ο Καρδινάλιος καλείται να επισκεφθεί το παλάτι κατά τη Γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, οπότε υποθέτει ότι θα αποπληρωθεί πλήρως και θα διοριστεί Πρωθυπουργός. Αντ 'αυτού, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ’ ο οποίος έχει ενημερωθεί για τις μηχανορραφίες του από τον Υπουργό Μπρετείγ, τον φυλακίζει στη Βαστίλη. Σύντομα θα ακολουθήσουν όλοι οι άλλοι που εμπλέκονται στην υπόθεση, εκτός από τον Νικολά που κατέφυγε στην Αυστρία. Το δικαστήριο βρίσκει τον Καρδινάλιο, τον Κόμη Καλιόστρο και τη Νικόλ Λεγκαί ντε Ολιβά αθώους για όλες τις κατηγορίες. Ο Ρετώ ντε Βιλέτ κρίνεται ένοχος και εξορίζετε από τη Γαλλία. Η Ζαν κρίνεται ένοχη και καταδικάζεται σε μαστίγωμα και στιγματισμό, πριν φυλακιστεί. Αργότερα δραπετεύει στο Λονδίνο όπου δημοσιεύει τα απομνημονεύματά της και τα παρουσιάζει στους ντόπιους συνεχίζοντας τις ψεύτικες ιστορίες της. Τελικά, η Μαρία Αντουανέτα, η οποία υποτίθεται ότι ήταν το βασικό κλειδί αυτής της υπόθεσης, συναντά τη μοίρα της στη γκιλοτίνα ενώπιων στον εξαγριωμένο λαό. Μέσω ενός επιλόγου, ο Μπρετείγ εξηγεί ότι η Ζαν δεν επέστρεψε ποτέ στη Γαλλία καθώς πέθανε μετά από μια πτώση που είχε από το παράθυρο του δωματίου της, ενώ υπήρχε η φήμη ότι δολοφονήθηκε από Βασιλικούς.
Μπεσίκτας
Ιστορία
Η περιοχή εξελίχθηκε σε θέρετρο των Οθωμανών ηγεμόνων, οι οποίοι έκτισαν εκεί κυνηγετικά περίπτερα, που εξελίχθηκαν σε παραθεριστικές κατοικίες και θερινά ανάκτορα. Στο Παλάτι Ντολμάμπαχτσε εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα της εκθρόνισης του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ το 1876, η ανακήρυξη ίδρυσης Οθωμανικού Κοινοβουλίου το 1908 και η εκθρόνιση του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ το 1909.
Επιχείρηση Περιδέραιο
Γυρίσματα
Οι τοποθεσίες μαγνητοσκόπησης περιελάμβαναν το Παλάτι των Βερσαλλιών, το Κάστρο του Βω-λε-Βικόντ, το Άλινκορτ, την Κομπιέν, το Παρίσι της Γαλλίας και την Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, το Λέντνις και το Βαλτισέ στην Τσεχική Δημοκρατία. Οι εσωτερικοί χώροι γυρίστηκαν στα στούντιο Barrandov στην Πράγα.
Μπεσίκτας
Σήμερα
Το σημερινό όνομα της περιοχής, Μπεσίκτας, μεταφράζεται «Κουνόπετρα». Αναφέρεται ότι υπήρχε στην περιοχή η εκκλησία της Κουνόπετρας, η οποία είχε ονομαστεί έτσι καθώς λέγεται ότι φύλασσε ως κειμήλιο το ανάκλιντρο του Χριστού στη φάτνη όπου γεννήθηκε. Το κειμήλιο αυτό αργότερα μεταφέρθηκε στην Αγία Σοφία και χάθηκε στην Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας το 1204.
Επιχείρηση Περιδέραιο
Μουσική επένδυση
Η μουσική επένδυση περιελάμβανε: το "Movement I: Mercy"των Αλάνις Μορισέτ και Τζόναθαν Έλιας, "Le Réjouissance - Allegro" και "Allegro from Sonata" του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ, "Beatus vir" του Κλαούντιο Μοντεβέρντι, " The four seasons-Summer του Αντόνιο Βιβάλντι”, Aire A6 in G Minor "από τον Ουίλιαμ Λάοες," Exsultate, Jubilate "και" Requiem Aeternam, Ρέκβιεμ" του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και" Heidenröslein "από τον Φραντς Σούμπερτ.
Μπεσίκτας
Σήμερα
Η σημερινή περιοχή Μπεσίκτας είναι δήμος του Μητροπολιτικού συγκροτήματος της Κωνσταντινούπολης με 190.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει μερικά από τα πιο ζωντανά σημεία της Πόλης, όπως το Μέγα Ρεύμα (Αρναβούτκιοϊ, Arnavutköy), το Χηλές (Bebek), το Λεβέντ (Levent), το Ετίλερ (Etiler), το Ορτάκιοϊ (Ortaköy), το Ασίαν (Aşiyan), το Γιλντίζ (Yıldız) κλπ. Έχει έντονη νυχτερινή ζωή, ενώ στο γήπεδο «Ινονού» έχει την έδρα της ο ιστορικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Πόλης «Μπεσίκτας»
Επιχείρηση Περιδέραιο
Κριτικές
Η ταινία Επιχείρηση Περιδέραιο απέσπασε αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς. Το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής επικεντρώθηκε στην επιλογή της Χίλαρι Σουάνκ στο ρόλο της ως Ζαν, για την οποία ένιωσαν ότι η ερμηνεία της δεν ήταν πειστική μέσα στο πλαίσιο μια ταινίας εποχής. Ο σχεδιασμός των κουστουμιών και η διαμόρφωση των σκηνικών εποχής, ωστόσο, εκτιμήθηκαν ευρέως. Η ταινία έχει επί του παρόντος βαθμολογία 15% για τις Rotten Tomatoes με βάση 62 κριτικές και έχει βαθμολογία από το Metacritic 42 με βάση 22 κριτικές, υποδεικνύοντας "μικτές ή μέσες κριτικές".
Μπεσίκτας
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπεσίκτας Κατηγορία:Προάστια της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Βόσπορος
Επιχείρηση Περιδέραιο
Κριτικές
Το κανάλι CNN επαίνεσε τη συνεισφορά της Χίλαρι Σουάνκ και του Τσαρλς Σάϊερ στην ταινία, γράφοντας: «Ο συγγραφέας / σκηνοθέτης / παραγωγός Τσαρλς Σάϊερ είναι γνωστός για ελαφριές κωμωδίες όπως το "Baby Boom" (1987) και το "Ο μπαμπάς της νύφης" (1991). Εντούτοις έκανε μια σημαντική αλλαγή κάνοντας μια ταινία εποχής, που περιλάμβανε σκηνές στην Πράγα, έχοντας έναν μικρό προϋπολογισμό 30 εκατομμυρίων δολαρίων. Επίσης, κέρδισε κάποια παραπάνω αίγλη, μέσα από την πρωταγωνίστρια του έργου Χίλαρι Σουάνκ, η οποία πριν μερικά χρόνια είχε κερδίσει βραβείο Όσκαρ. Η γραφική της απεικόνιση ως Μπράντον Τίνα στην ταινία "Τα αγόρια δεν κλαίνε" (1999) δεν έδωσε καμία ένδειξη για το αν θα μπορούσε να αποδώσει το ίδιο καλά σε ένα δράμα του 18ου αιώνα με φτερά στα καπέλα και με σφιχτούς κορσέδες. Ασφαλώς και μπορεί!»
Ο Κέβιν Τόμας της εφημερίδας Los Angeles Times έγραψε: « Ο Τσαρλς Σάϊερ και ο Τζον Σουίτ φέρνουν συνεπή σαφήνεια και συνεχώς αυξανόμενο βάθος στο παιχνίδι του τολμηρού σχεδιασμού και της μονόπλευρης αποφασιστικής σκέψης της Ζαν. Ένας τόνος γρήγορης εξυπνάδας οδηγεί αβίαστα στην αγωνία και τελικά στην τραγωδία.»
Ο Ρίτσαρντ Ρόπερ θεώρησε ότι η ταινία ήταν πολλή διασκεδαστική και ήταν πρόθυμος να παραβλέψει τις ιστορικές ελευθερίες του σεναρίου, δηλώνοντας: « Είμαι βέβαιος ότι πρόκειται για μια έκδοση ενός "πιασάρικου παραμυθιού" των πραγματικών ιστορικών στοιχείων που συνέβησαν, αλλά το ότι εμπνεύστηκε από γεγονότα της πραγματικής ζωής με έκανε να απολαμβάνω ακόμη περισσότερο την ταινία.»
Διακρίσεις
Η ταινία ήταν υποψήφια για δύο Όσκαρ: Το Academy Award for Best Costume Design και το Satellite Award for Best Costume Design. Ωστόσο έχασε από το Μουλέν Ρουζ και στις δύο περιπτώσεις.
Γιλβέρτος της Λωρραίνης
Ο Γιλβέρτος της Λωρραίνης (Gislebert de Lotharingie, περί το 890 - 2 Οκτωβρίου 939) από τον Οίκο του Ρέτγκιναρ μέσω του γάμου του με την Γκερμπέργκα της Σαξονίας έγινε Δούκας της Λωρραίνης (915 - 939).
Η αρχή της βασιλείας του Γιλβέρτου δεν είναι σαφής. Η Λοθαριγγία βρισκόταν στην κατοχή του Καρόλου Γ΄ (911) που εκθρονίστηκε από το βασίλειο των Δυτικών Φράγκων (922), αλλά παρέμεινε βασιλιάς στην Λοθαριγγία. Από εκεί έκανε εξορμήσεις να ανακαταλάβει το βασίλειο, αλλά αιχμαλωτίστηκε (923). Το 925 ορκίστηκε πίστη στον βασιλιά της Γερμανίας Ερρίκο τον κυνηγό, που παντρεύτηκε την κόρη του, Γκερμπέργκα της Σαξονίας (928), αλλά το 936 ο Ερρίκος πέθανε και λίγο μετά, το 938, ο Γιλβέρτος επαναστάτησε συμμαχώντας με τον βασιλιά της Γαλλίας που είχε τότε μειωμένη εξουσία.
Το 939 ο Γιλβέρτος τελικά ηττήθηκε από τον αυτοκράτορα Όθωνα Α΄ στη μάχη του Άντερναχ. Συνελήφθη αιχμάλωτος, κατάφερε να αποδράσει, αλλά πνίγηκε προσπαθώντας να διασχίσει τον Ρήνο. Στη Λωρραίνη τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Α΄ δούκας της Βαυαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες της Λοθαριγγίας
Τάκης Νατσούλης
Ο Νατσούλης Τάκης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, λογοτέχνης και ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη τον Δεκέμβριο του 1919 και απεβίωσε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2006. Μετά το σχολείο γράφτηκε στην τότε Πάντειο (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο) από την οποία αποφοίτησε το 1942. Στη συνέχεια γράφτηκε στο τρίτο έτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν η μόνη χρονιά που οι απόφοιτοι της Παντείου εγγράφονταν χωρίς εξετάσεις στο τρίτο έτος της Νομικής. Τον τράβηξε όμως το θέατρο και παράλληλα γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Αν και αποφοίτησε από τη Νομική, από το 1945 άρχισε να εμφανίζεται επί σκηνής ως νέος ηθοποιός με τους θιάσους του Βασίλη Αργυρόπουλου, της κυρίας Κατερίνας, αλλά και στο μουσικό βαριετέ των Βασίλη Μεσολογγίτη-Κούλας Νικολαϊδου (1945-47).
Ήδη από το 1937, μαζί με τους Στάμο Μαράντο, Δημήτρη Σιατόπουλο, Ανδρέα Σταυρόπουλο και άλλους, εξέδιδε το περιοδικό «Μαθητικά Γράμματα» και μερικά χρόνια μετά, το 1945, άρχισε να εκδίδει το ευθυμογραφικό περιοδικό «Εύθυμος Κόσμος».
Το 1948 τοποθετήθηκε υπεύθυνος του θεατρικού τμήματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού των Ενόπλων Δυνάμεων και μετά από λίγο άρχισε η σταδιοδρομία του ως εκφωνητή ειδήσεων στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου του Ε.Ι.Ρ. (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας). Με την έλευση της τηλεόρασης διετέλεσε διοικητικός διευθυντής της ΕΡΤ όπου και ολοκλήρωσε την επαγγελματική του καριέρα.
Εργογραφία
Το συγγραφικό του έργο υπήρξε πλούσιο. Ανάμεσα στα έργα του είναι και τα εξής:
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Λογγά Τρικάλων
Η Λογγά είναι χωριό του δήμου Μετεώρων, στη Θεσσαλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 129 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στον δήμο Τυμφαιών του νομού Τρικάλων. Είναι κτισμένο στα Αντιχάσια όρη, σε υψόμετρο 970 μέτρων. Απέχει 50 χιλιόμετρα από τα Τρίκαλα και 32 από την Καλαμπάκα. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με τη γεωργία, με γνωστό προϊόν του χωριού τα φασόλια, την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Κοντά στη Λογγά, σε υψόμετρο 1.100, βρίσκεται τεχνητή λίμνη.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Πύργος Λασιθίου
Με την ονομασία Πύργος απαντώνται στον Νομό Λασιθίου οι εξής οικισμοί:
Πύργος Μιραμπέλλου Λασιθίου
Ο Πύργος είναι οικισμός της κοινότητας Καλού Χωριού του Δήμου Αγίου Νικολάου (Επαρχία Μιραμπέλλου), Κρήτη. Στην ελληνική απογραφή του 2011 καταγράφηκαν 87 κάτοικοι. Είναι κτισμένο στην αριστερή όχθη του ποταμού Ίστρωνα, σε υψόμετρο 50 μέτρων. Στην απέναντι όχθη βρίσκεται το Καλό Χωριό Λασιθίου. Στη θέση του βρισκόταν η αρχαία πόλη Ίστρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου
Λεωνίδας Πετρόπουλος
Ο Λεωνίδας Πετρόπουλος ήταν δήμαρχος Αιγίου κατά την τετραετία 1895-1899.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Παναγιώτη Πετρόπουλου. Ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Εκλέχτηκε δήμαρχος το 1895, κατέβηκε στις εκλογές ανεξάρτητος αφού δεν υποστηρίχτηκε από κανένα κόμμα κάτι που το είχε θέσει σαν όρο όταν του προτάθηκε να θέσει υποψηφιότητα, αντίπαλος του στις εκλογές ήταν ο Μ.Κ. Παναγιωτόπουλος. Στις 13 Ιανουαρίου 1898 καταδικάστηκε σε 40 μέρες φυλάκιση και χρηματικό πρόστιμο 2.000 δρχ για νόθευση σταφίδας. Έφυγε για την Αμερική, λόγω οικογενειακών προβλημάτων, όπου και απεβίωσε.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγίου
Κρανιακά νεύρα
thumb|Τα κρανιακά νεύρα στην κάτω επιφάνεια του [[εγκέφαλος|εγκεφάλου]]
Τα κρανιακά ή εγκεφαλικά νεύρα αποτελούν 12 ζεύγη νεύρων (εγκεφαλικές συζυγίες) που αναδύονται από το εγκεφαλικό στέλεχος, σε αντιδιαστολή με τα νωτιαία νεύρα που αναδύονται από τη σπονδυλική στήλη. Συνάπτονται με την κοιλιακή επιφάνεια του εγκεφάλου, με εξαίρεση την 4η εγκεφαλική συζυγία (τροχιλιακό νεύρο), η οποία αναδύεται από τη ραχιαία επιφάνεια του στελέχους. Εκτός από τη 10η και 11η εγκεφαλική συζυγία (πνευμονογαστρικό και παραπληρωματικό νεύρο αντίστοιχα), τα κρανιακά νεύρα εξυπηρετούν κατά κύριο λόγο την αισθητική και κινητική νεύρωση της κεφαλής και του τραχήλου. Η έξοδος/είσοδός τους στο κρανίο γίνεται διαμέσου των τρημάτων της βάσης του κρανίου.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Νευρικό σύστημα
Στέμμα Ατέφ
thumb|right|270px|Στέμμα Ατέφ του Όσιρι (Μουσείο του Λούβρου) Το στέμμα Ατέφ υπήρξε αρχαίο Αιγύπτιο έμβλημα της εξουσίας από την εποχή του Παλαιού βασιλείου (2707–2216 π.Χ.).
Περιγραφή
Στην πιο απλή του μορφή, το στέμμα μοιάζει με το λευκό στέμμα του Νότου, στολισμένο όμως με ένα φτερό στρουθοκαμήλου δεξιά και αριστερά, κέρατα κριαριού, ή και ουραίο με ηλιακό δίσκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακά σύμβολα Κατηγορία:Ενδύματα κεφαλής
Γεώργιος Κανελλόπουλος
Ο Γεώργιος Κανελλόπουλος ήταν Πρόεδρος της κοινότητας Αιγίου.
Βιογραφία
Είχε σπουδάσει νομικά στη Βιέννη, αλλά επιστρέφοντας στο Αίγιο ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας. Ήταν γιος του πρώην δημάρχου Κωνσταντίνου Κανελλόπουλου. Εκλέχτηκε πρόεδρος της τότε κοινότητας Αιγίου το 1924 (περίπου), αλλά παρέμεινε στη θέση του προέδρου για μικρό χρονικό διάστημα. Απεβίωσε το 1933. Σύζυγος του ήταν η Γεωργία Κανελλοπούλου. Ο μοναχογιός του Σπυρίδων Κανελλόπουλος διατέλεσε επί πολλά έτη πρόεδρος της κοινότητος Τεμένης.
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγίου Γεωργιος
Άμανα (διοικητική υποδιαίρεση)
Σε ορισμένες αραβικές χώρες, ο άμανα είναι ο δήμος της πρωτεύουσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Γεράνι Αμμοχώστου
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Τζέιμς Μποντ (χαρακτήρας)
Ο Τζείμς Μποντ (αγγλικά: James Bond) ή Πράκτωρ 007, είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Βρετανό δημοσιογράφο και μυθιστοριογράφο Ίαν Φλέμινγκ το 1953. Είναι ο πρωταγωνιστής της σειράς μυθιστορημάτων, ταινιών, κόμικς και βιντεοπαιχνιδιών Τζέιμς Μποντ. Ο Ίαν Φλέμινγκ έγραψε δώδεκα μυθιστορήματα με τον Τζείμς Μποντ και δύο συλλογές διηγημάτων. Τα δύο τελευταία βιβλία του - το The Man with the Golden Gun (1965) το Octopussy and The Living Daylights (1966) - εκδόθηκαν μετά θάνατον.
Επαρχία της Πιστόια
Η επαρχία της Πιστόια (ιταλικά: Provincia di Pistoia) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Τοσκάνης στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 965 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 288.608 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη Πιστόια (Pistoia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 22 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχίες των Μπολόνια και Μόντενα), ανατολικά με την επαρχία του Πράτο νότια με την επαρχία της Φλωρεντίας και δυτικά με την επαρχία της Λούκα.
Τζέιμς Μποντ (χαρακτήρας)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Φανταστικοί επαγγελματίες δολοφόνοι Κατηγορία:Βρετανοί φανταστικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Κατηγορία:Φανταστικοί μυστικοί πράκτορες
Επαρχία της Πιστόια
Ιστορία
Η Πιστόια είχε χάσει όλες τις διοικητικές αυτονομίες της από την κατάκτησή της από την Φλωρεντία και αργότερα επί κυριαρχίας του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης. Το 1848 δημιουργήθηκε το διαμέρισμα της Πιστόια, αλλά καταλύθηκε μόλις τρία χρόνια αργότερα λόγω της ενεργού ανάμειξης των κατοίκων της στις εξεγέρσεις των 1848-49.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιστοια
Κόμμα Αιτωλοακαρνανίας
Το Κόμμα (ή Κόμα) είναι μικρή ακατοίκητη νησίδα, η οποία βρίσκεται στον Πατραϊκό κόλπο και στη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου, δίπλα στο νησάκι του Αη-Σώστη. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Μεσολογγίου. Αποτελεί μία από τις νησίδες που λειτουργούν ως φυσικός κυματοθραύστης της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου διαχωρίζοντάς τη από τον Πατραϊκό κόλπο.
BMW E39
Αντικατέστησε τη BMW E34 και υπέστη μια ανανέωση τον Σεπτέμβριο του 2000. Τελικώς, αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 2003 από τη BMW Ε60, αν και η παραγωγή της BMW Ε39 Touring (station wagon) συνεχίστηκε έως τον Απρίλιο του 2004.
Η Σειρά 5 E39 ήταν η τέταρτη γενιά της Σειράς 5 και για πρώτη φορά στην ιστορία της Σειράς 5, η E39 απέκτησε τη φήμη ενός αυτοκινήτου που συνδύαζε στον καλύτερο δυνατό βαθμό εσωτερικούς χώρους με επιδόσεις και ασφάλεια, με αποτέλεσμα μάλιστα να διατηρήσει και να συνεχίζει να διατηρεί υψηλή δημοτικότητα και στις επόμενες λίγες δεκαετίες μετά τη λήξη της παραγωγής του, ως μεταχειρισμένο. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.533.123 αντίτυπα σειράς Ε39.
Αμάξωμα και αισθητική
Η εξέλιξη της τέταρτης γενιάς της Σειράς 5 ξεκίνησε στις αρχές του 1989 και το τελικό ντιζάιν διαμορφώθηκε το 1992 από τον Joji Nagashima και το 1993 εγκρίθηκε αυτό το ντιζάιν για παραγωγή, ενώ η σχετική πατέντα της αισθητικής κατοχυρώθηκε επίσημα στις 20 Απριλίου 1994. Τα πρώτα δοκιμαστικά μοντέλα προ-παραγωγής κατασκευάστηκαν τον Φεβρουάριο του 1995 και η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1995. Το μοντέλο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1995 στη Γερμανία και στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ στα άλλα κράτη στις αρχές του 1996. Ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την άνοιξη του 1996, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 1997 και αρχικά διατέθηκε αποκλειστικά στις εκδόσεις 528i και 540i, ενώ σύντομα προστέθηκε και η κορυφαία έκδοση BMW M5. thumb|left|Το πίσω μέρος της BMW E39 525d Touring (μετά την ανανέωση) της αρχικής λεζάντας.
Αρχικά η Ε39 διατέθηκε μόνο ως 4-πορτο σεντάν 3 όγκων, ενώ η παραγωγή της προκατόχου Ε34 Touring (station wagon) είχε παραταθεί έως τον Ιούνιο του 1996. Τελικώς, τον Ιούνιο του 1996 μπήκε στην παραγωγή και κυκλοφόρησε η 5-πορτη Ε39 Touring, η οποία μάλιστα έφερε το παραδοσιακό σχήμα L στα πίσω φώτα. Η εκδοχή Touring προσφερόταν σε συνδυασμό με όλα τα μηχανικά σύνολα, εκτός από την Μ5.
Η αισθητική της BMW E39 ήταν μια περαιτέρω βελτίωση και εξέλιξη της νέας αισθητικής του λεγόμενου «σχήματος δελφινιού», που είχε εισαχθεί το στα τέλη του έτους 1990 με την Σειρά 3 E36 και είχε εξελιχθεί περαιτέρω το 1994 με την Σειρά 7 E38, καθώς οι στρογγυλοί δίδυμοι προβολείς ήταν πλέον πίσω από ένα καμπυλωτό γυαλί. Αν και η Σειρά 5 E39 παρέπεμπε εμφανισιακά περισσότερο στην Σειρά 7 Ε38, με την οποία μοιραζόταν τη βασική δομή του σασί και την ηλεκτρονική τεχνολογία, ωστόσο έδειχνε πολύ πιο σπορ, με πιο στρογγυλευμένα μπροστινά και πίσω φώτα, προφυλακτήρες και, γενικότερα, γωνίες του αμαξώματος. Είναι εντυπωσιακό ότι αν και το μεταξόνιο είχε μεγαλώσει κατά 68 χιλιοστά και το συνολικό μήκος κατά 55 χιλιοστά ως προς την προκάτοχο Σειρά 5 E34, το έντονα καμπυλωτό ντιζάιν της, την έκανε να δείχνει στον εξωτερικό παρατηρητή κάπως μικρότερη από την Ε34. thumb|left|Ο πίνακας οργάνων μιας BMW E39 528i του 1999.
Ιδιαίτερα μεγάλη έμφαση είχε δοθεί και στην αεροδυναμική του αυτοκινήτου και μάλιστα στις βασικές εκδόσεις της BMW E39 ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd ήταν μόλις 0,27 - τιμή κορυφαία ακόμα και σήμερα. Οι 528i και 530i και 540i είχαν συντελεστή 0,28 και 0,30 και 0,31 αντίστοιχα, λόγω των φαρδύτερων ελαστικών τους. Επίσης, η E39 ήταν η πρώτη στην ιστορία Σειρά 5 που έκανε χρήση εξαρτημάτων από αλουμίνιο στην μπροστινή ανάρτηση, ενώ και η αναλογία χρήσης αλουμινίου στο πλαίσιο του αμαξώματος είχε αυξηθεί σημαντικά στην E39, με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση του βάρους. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα και την περαιτέρω βελτίωση των επιδόσεων του μοντέλου.
Σε αντίθεση με την προκάτοχό της, δεν υπήρξε 4-κίνητη έκδοση στην E39. Η προαιρετική τετρακίνηση επανήλθε στο επόμενο μοντέλο, την BMW Ε60, υπό την επωνυμία xDrive.
Μ5
thumb|left|Δύο BMW M5 E39 στη [[Γαλλία.]]
Τον Μάρτιο του 1998, στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, παρουσιάστηκε η έκδοση M5 της E39 και η παραγωγή της ξεκίνησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Ήταν η πρώτη στην ιστορία BMW M5 με κινητήρα V8, αντί για 6-κύλινδρους σε σειρά, που έφεραν όλες οι παλαιότερες Μ5. Ο κωδικός του κινητήρα ήταν S62B50 και για την ακρίβεια ήταν 32-βάλβιδος V8, κυβισμού 4.9 λίτρων / 4.941 cm³ (αν και διαφημίστηκε τότε επίσημα από τη BMW ως κυβισμού 5.0 λίτρων), ισχύος 400 hp στις 6.600 στροφές το λεπτό και ροπής 500 N·m στις 3.800 στροφές το λεπτό. Η επιτάχυνση 0-100 km/h ερχόταν σε 5,3 δευτερόλεπτα, ενώ η τελική ταχύτητα περιοριζόταν ηλεκτρονικά στα 250 km/h, αν και χωρίς τον κόφτη θα έφτανε τα 300 km/h.
Η έκδοση E39 M5 προσφερόταν αποκλειστικά στη σεντάν εκδοχή αμαξώματος. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2003 και συνολικά κατασκευάστηκαν 20.482 αντίτυπα της E39 M5.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|BMW E39 του 1996 - 2000 στη [[Σαγκάη, Κίνα.]]
Η οδική συμπεριφορά της E39 είχε βελτιωθεί σημαντικά ως προς την προκάτοχο BMW E34. Μία σημαντική αιτία ήταν ότι, σε αντίθεση με την πίσω ανάρτηση της E34 που έφερε υστερούντες βραχίονες, η πίσω ανάρτηση της E39 ήταν πολλαπλών συνδέσμων με ελικοειδή ελατήρια και αντιστρεπτική ράβδο. Επίσης, η μπροστινή ανάρτηση της E39 είχε γόνατα με εγκάρσιους βραχίονες, λοξές ράβδους «ώσης» και αντιστρεπτική ράβδο.
Στα πλαίσια της βελτίωσης της οδικής συμπεριφοράς και γενικότερα της ενεργητικής ασφάλειας, όλες οι εκδόσεις της E39 έφεραν εξ αρχής στάνταρ:
Ιδιαίτερα πρωτοποριακό υπήρξε και στην παθητική ασφάλεια. Ήδη από το λανσάρισμα το 1995, έφερε στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους οδηγού και συνοδηγού, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 1996 τοποθετήθηκαν στις μπροστινές πόρτες και στάνταρ πλευρικοί αερόσακοι προστασίας πλευρών (side torso airbags), φτάνοντας έτσι τους 4 αερόσακους στάνταρ. Τον Σεπτέμβριο του 1997, η Σειρά 5 E39, ταυτόχρονα και με την μεγαλύτερη Σειρά 7 E38, εφοδιάστηκαν και με πλευρικούς αερόσακους στις πίσω πόρτες, προστασίας πλευρών (στάνταρ στη Σειρά 7 E38, έξτρα στη Σειρά 5 E39 και στάνταρ από το 1999 στην E39 Μ5), και στάνταρ μπροστινούς πλευρικούς αερόσακους κεφαλής, σωληνωτού σχήματος (tubular side airbags), γνωστοί με το όνομα «Σύστημα Προστασίας Κεφαλής / Head Protection System (HPS)» (ειδικότερα οι πλευρικοί κεφαλής είχαν εμφανιστεί για πρώτη φορά τον Μάιο του 1997 στην E38, ως έξτρα). Αυτή ήταν η πρώτη παγκοσμίως πατέντα για προστασία της κεφαλής κατά τις πλευρικές συγκρούσεις. Για την ακρίβεια, ήταν διαμήκεις αερόσακοι που έμοιαζαν με λουκάνικα μεγάλου μήκους και κάλυπταν διαγώνια τα πλαίσια των μπροστινών παραθύρων, προστατεύοντας έτσι τα κεφάλια οδηγού και συνοδηγού. Οι ίδιοι αερόσακοι είχαν εξ αρχής (και στα δύο μοντέλα) την ιδιότητα να διατηρούνται επίσης φουσκωμένοι για έως και 7 δευτερόλεπτα, για προστασία των επιβατών ακόμα και στο ενδεχόμενο της ανατροπής. thumb|left|Το σαλόνι μιας BMW E39 του 1996 - 2000, με το έξτρα τριάκτινο τιμόνι και την αρχική οθόνη του συστήματος πλοήγησης, πριν καθιερωθεί η ακόμα μεγαλύτερη οθόνη.
Πάντως στα μεταγενέστερα μοντέλα της BMW αυτός ο αρχικός αερόσακος σωληνωτού σχήματος αντικαταστάθηκε από τον αερόσακο που δημιουργεί ένα φουσκωτό «παραπέτασμα» για ακόμα καλύτερη προστασία. Ο συγκεκριμένος αερόσακος, είναι γνωστός ως «πλευρικός αερόσακος τύπου κουρτίνας» (side curtain airbag) και κατά την πρόσκρουση ξεδιπλώνεται και κατεβαίνει από την οροφή, καλύπτοντας έτσι πλήρως όλους τους επιβάτες, μπροστινούς και πίσω, ανεξαρτήτως ύψους (αναστήματος). Αυτός ο πλευρικός αερόσακος τύπου κουρτίνας και για όλους τους επιβάτες, εισήχθη απευθείας στα μοντέλα όλων των άλλων αυτοκινητοβιομηχανιών, ενώ ειδικότερα στη Σειρά 7 E38 καθιερώθηκε για τους πίσω επιβάτες τον Σεπτέμβριο του 1998, με την έναρξη της σεζόν του 1999, ενώ με την εισαγωγή της διαδόχου BMW E65 στα τέλη του 2001 καθιερώθηκε ενιαίος για τους μπροστινούς και για τους πίσω επιβάτες. Στη BMW Σειρά 5 καθιερώθηκε με την εισαγωγή της διαδόχου BMW Ε60 το 2003.
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 1998, η Σειρά 5 E39 απέσπασε 4 στα 5 αστέρια στα τεστ πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, με το ποσοστό των 25 στους 32 πόντους. Ωστόσο, το σκορ θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο αν είχε συνυπολογιστεί και η επιπλέον προστασία των πλευρικών αερόσακων κεφαλής, καθώς ο Euro NCAP δεν μπορούσε ακόμα εν έτει 1998 να τους δοκιμάσει με τους αισθητήρες μέτρησης που διέθετε τότε, με συνέπεια να μην μετρήσει η προσφορά τους στο τελικό σκορ, όπως και είχε παραδεχτεί επίσημα στη σχετική ανακοίνωση. Επιπλέον, στην πράξη είχε αποσπάσει 26 στους 32 πόντους, αλλά κατά την πλευρική πρόσκρουση, η μία από τις πίσω πόρτες άνοιξε μόνη της και ως αποτέλεσμα, το μοντέλο υπέστη ποινή* αφαίρεσης 1 βαθμού. Ακόμα και έτσι πάντως, η επίδοση αυτή θεωρήθηκε ως πολύ υψηλή για τα δεδομένα της δεκαετίας του 1990. Η συνολική του αξιολόγηση ήταν:
thumb|right|BMW E39 540i του 2000 (λίγο πριν την ανανέωση).
Από τον Μάρτιο του 1999 (ταυτόχρονα με την μεγαλύτερη BMW Σειρά 7 E38), οι δύο μπροστινοί αερόσακοι έγιναν 2 σταδίων, αναλόγως με τη σοβαρότητα της πρόσκρουσης. Τον Σεπτέμβριο του 2000, εμφανίστηκαν στη Σειρά 5 E39 και έξτρα πλευρικοί αερόσακοι κεφαλής πίσω, μαζί συνδυαστικά με τους πλευρικούς στις πίσω πόρτες όταν το αυτοκίνητο είχε παραγγελθεί με αυτούς, φτάνοντας έτσι τους 10 αερόσακους ως θεωρητικό μέγιστο νούμερο, με τους 6 ως στάνταρ και τους 4 πίσω ως έξτρα (και οι 4 μαζί, σε ενιαίο πακέτο). Στην πράξη πάντως, η μεγάλη πλειοψηφία των E39 κυκλοφόρησε με 6 αερόσακους: τους 2 μπροστινούς και τους 4 πλευρικούς μπροστά.
Επίσης, στην E39 το ντεπόζιτο καυσίμων ήταν μπροστά από τον πίσω άξονα και προς το κέντρο του αμαξώματος, κάτω από τα πίσω καθίσματα (σε αντίθεση με την προκάτοχο BMW E34 που το είχε στο πίσω άκρο του αμαξώματος και μάλιστα καταλαμβάνοντας ολόκληρο τον χώρο κάτω από την «ουρά»), μειώνοντας έτσι δραστικά τον κίνδυνο έκρηξης και εκδήλωσης πυρκαγιάς σε τυχόν οπίσθια πρόσκρουση. Επιπλέον, αντίθετα με το ενιαίο μεταλλικό ντεπόζιτο καυσίμων της BMW E34, το ντεπόζιτο της E39 είναι από πλαστικό που σπάζει δύσκολα και αποτελείται από δύο θαλάμους που συνδέονται μεταξύ τους, μια σχεδίαση και κατασκευή από πλαστικό που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1990 με την εισαγωγή της Σειρά 3 E36 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, σε όλα τα μοντέλα της BMW.
(*): Συγκεκριμένα, υπάρχει ένας σχετικός κανονισμός, σύμφωνα με τον οποίο, αν κατά τη διάρκεια ενός τεστ πρόσκρουσης, ανοίξει έστω και μία πόρτα μόνη της, τότε το μοντέλο τιμωρείται με ποινή αφαίρεσης ενός βαθμού. Αυτό έχει θεσπιστεί με το σκεπτικό ότι αν κάποιος επιβάτης, υπό πραγματικές συνθήκες, δεν φοράει ζώνη ασφαλείας και σε πραγματικό τροχαίο συμβεί τέτοιο άνοιγμα, τότε ο επιβάτης κινδυνεύει να εκσφενδονιστεί έξω από το αυτοκίνητο.
Ανανέωση του 2000
thumb|right|Το σαλόνι της BMW E39 525d Touring (μετά την ανανέωση τον Σεπτέμβριο του 2000) της αρχικής λεζάντας, με την μεγαλύτερη οθόνη του συστήματος πλοήγησης. thumb|right|Το σαλόνι μιας E39, μετά τον Σεπτέμβριο του 2000, με το έξτρα τριάκτινο τιμόνι και την μεγαλύτερη οθόνη (που καθιερώθηκε τότε) του συστήματος πλοήγησης.
Τον Σεπτέμβριο του 2000, το μοντέλο υπέστη μια ελαφρά ανανέωση στην εξωτερική αισθητική, με πιο διάφανα κρύσταλλα στα εμπρός και πίσω φώτα. Επίσης, τα πίσω φώτα απέκτησαν LED (Light Emitting Diodes / Δίοδοι Εκπομπής Φωτός) και τα μπροστινά φώτα ομίχλης έλαβαν ένα πιο κυκλικό ντιζάιν. Υπήρξαν και αναβαθμίσεις στα ηλεκτρονικά, όπως στον κλιματισμό και στα ηλεκτρικά παράθυρα, ενώ το προαιρετικό σε όλες τις εκδόσεις σύστημα δορυφορικής πλοήγησης απέκτησε μια νέα και μεγαλύτερη οθόνη.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
(*): Διατέθηκε μόνο στην Ολλανδία και στο Βέλγιο.
Μηχανικά
Τα 6-κύλινδρα μοντέλα της E39 έφεραν ως στάνταρ είτε το 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο Getrag 250G είτε το 5-τάχυτο μηχανικό ZF 320Z (S5-32), αναλόγως με το έτος και την έκδοση. Τα μοντέλα με τον κινητήρα ντίζελ M51 έφεραν το 5-τάχυτο μηχανικό ZF 260Z, ενώ αυτά με τον ντίζελ M57 έφεραν το 5-τάχυτο μηχανικό ZF 390 (S5-39DZ). Όλα τα μοντέλα V8 βενζίνης, δηλαδή τα 535i, 540i και το κορυφαίο E39 M5, είχαν στάνταρ 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο Getrag 420G.
Αυτόματα
Ωστόσο, κάποια 6-κύλινδρα αντίτυπα της E39 με κινητήρα βενζίνης πριν την ανανέωση τον Σεπτέμβριο του 2000 εξοπλίστηκαν με ένα 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο GM 4L30-E (A4S270R). Όλα τα άλλα 6-κύλινδρα αντίτυπα της E39 προσέφεραν 5-τάχυτα αυτόματα, είτε το GM 5L40-E (A5S360R), είτε το GM 5L40-E (A5S390R), είτε το ZF 5HP19 (A5S325Z), αναλόγως με το έτος και την έκδοση. Τα μοντέλα V8 βενζίνης (535i, 540i και E39 M5) προσέφεραν είτε το 5-τάχυτο αυτόματο ZF 5HP24 (A5S440Z), είτε το 5-τάχυτο αυτόματο ZF 5HP30 (A5S560Z).
Αλμπέρτο Μορίγιας
Πρόωρη ζωή
Ο Μορίγιας γεννήθηκε το 1950 στη Σεβίλλη της Ισπανίας και μετακόμισε στην Ελβετία σε δέκα χρονών. Σπούδασε για δύο χρόνια στο Ecole des Beaux Arts στη Γενεύη.
Αναφέρει ως νωρίς το άρωμα θυμάται το μπουκάλι της μητέρας του Rochas Femme και τονωτικό μαλλιών του πατέρα του.
Firmenich
Κυρίως αυτοδίδακτος, ο Μορίγιας άρχισε να εργάζεται στην αρωματοποιία στις 20, εμπνευσμένος από ένα άρθρο της Vogue για τον Γάλλο αρωματοποιό Ζαν-Πωλ Γκερλέν. Μπήκε στην ελβετική εταιρεία αρώματος και αρώματος Firmenich το 1970 και έχει δημιουργήσει σχεδόν 7.000 αρώματα. Εδραιώθηκε με τη δημιουργία του 1975 Must de Cartier, το πρώτο άρωμα της εταιρείας κοσμημάτων.
Μεταξύ των αξιοσημείωτων δημιουργιών του Morillas είναι το CK One, που αναπτύχθηκε με τον Harry Fremont το 1994 για τη μάρκα μόδας Calvin Klein. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η CK One είχε ετήσιες πωλήσεις περίπου 90 εκατομμυρίων δολαρίων (USD) και το 2007 εξακολουθούσε να πωλεί περίπου 30 εκατομμύρια δολάρια ετησίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα αρώματα: Ο οδηγός, η Luca Turin έδωσε στο CK One τέσσερα από πέντε αστέρια, περιγράφοντάς το ως "ακτινοβόλο εσπεριδοειδές" που συνδυάζει "σαπουνόνεπες, φρέσκες νότες κορυφής" με νότες καρδιάς και βάσης ταυτόχρονα, δημιουργώντας ένα γραμμικό αποτέλεσμα στο οποίο η μυρωδιά διατηρεί ένα "χορδή" αντί να αλλάζει τη διάρκεια της ημέρας: "Ο χρόνος παραμένει για πάντα στις 8 π.μ.: το παγωμένο πρωί μιας ημέρας γεμάτης υπόσχεσης." Συχνά αναφέρεται ως το πρώτο "unisex" άρωμα (αν και οι ιστορικοί σημειώνουν ότι η διαίρεση των αρωμάτων ανά φύλο ήταν από μόνη της μια σχετική καινοτομία, μια εξέλιξη των τεχνικών μάρκετινγκ του 20ου αιώνα. )
Άλλα έργα
Το 1997, ο Μορίγιας και η σύζυγός του ξεκίνησαν μια σειρά αρωματικών κεριών που ονομάζονται Mizensir, η οποία μεγάλωσε για να προσφέρει 80 διαφορετικά κεριά. Το 2015, ο Μορίγιας επέκτεινε τη μάρκα σε 17 αρώματα. Σε συνεργασία με την Penhaligon's, η Morillas διαθέτει επίσης μια προσαρμοσμένη υπηρεσία αρωματοποιίας, Bespoke by Alberto Morillas, με έδρα το Salon de Parfum στο πολυκατάστημα Harrods στο Λονδίνο.
Βραβεία
Ο Morillas κέρδισε το Prix François Coty το 2003.
Προσωπική ζωή
Ο Μορίγιας ζει στη Γενεύη, μετά από περιόδους στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρωματοποιία