cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νόμος 4014/2011
Κεφάλαιο Β: Ρύθμιση αυθαιρέτων σε συνάρτηση με τη δημιουργία περιβαλλοντικού ισοζυγίου
Με το άρθρο 23 (πρώτο άρθρο του κεφαλαίου Β) θεσμοθετείται η απαγόρευση εµπράγµατων δικαιοπραξιών σε ακίνητα µε αυθαίρετες κατασκευές ή αυθαίρετες αλλαγές χρήσης. Δημιουργείται μια "κόκκινη γραμμή" για την αυθαίρετη δόμηση καθώς σε ακίνητα με αυθαίρετες κατασκευές ή χρήσεις στερείται το δικαίωμα μεταβίβασης, γονικής παροχής και γενικά κάθε δικαιοπραξίας εν ζωή. Για την εφαρμογή της απαγόρευσης αυτής θεσμοθετείται η υπεύθυνη δήλωση του ιδιοκτήτη και η βεβαίωση μηχανικού ότι το ακίνητο δεν έχει αυθαίρετες κατασκευές και ότι δεν υπάρχουν εγκατεστημένες αυθαίρετες χρήσεις ως απαραίτητο δικαιολογητικό για κάθε δικαιοπραξία εν ζωή. Από την απαγόρευση αυτή εξαιρούνται τα νομίμως υφιστάμενα κτίρια προ του 1955 καθώς και τα ακίνητα που έχουν ρυθμιστεί με τους νόμους 1337/1983 (Νόμος Τρίτση), 3843/2010 (νόμος ημιυπαιθρίων) και 4014/2011 (νόμος αυθαιρέτων).
Στη συνέχεια του κεφαλαίου Β του νόμου θεσμοθετούνται οι προϋποθέσεις με τις οποίες μπορούν να ρυθμιστούν αυθαίρετα κτίσματα, κατασκευές και χρήσεις. Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα διατήρησης κάθε αυθαιρέτου κτίσματος, κατασκευής ή χρήσης για 30 χρόνια ύστερα από την καταβολή του ενιαίου ειδικού προστίμου. Το ενιαίο ειδικό πρόστιμο υπολογίζεται με βάση το είδος της αυθαίρετης κατασκευής ή χρήσης, το μέγεθος, την παλαιότητα και την αντικειμενική αξία της περιοχής του ακινήτου. Το ενιαίο ειδικό πρόστιμο κατατίθεται υπέρ του "Πράσινου Ταμείου" που είχε θεσμοθετηθεί με το νόμο 3843/2010 με στόχο την εκτέλεση έργων βελτίωσης του περιβαλλοντικού ισοζυγίου.
Τέλος, θεσμοθετείται η Ειδική Υπηρεσία Επιθεώρησης και Κατεδάφισης, με στόχο την καταπολέμηση της αυθαίρετης δόμησης, τον εντοπισμό των αυθαιρέτων κτισμάτων και την κατεδάφισή τους.
Πηγές
Κατηγορία:Δίκαιο περιβάλλοντος Κατηγορία:Δίκαιο στην Ελλάδα Κατηγορία:Χωροταξία - Πολεοδομία
Σαιν-Ζενιές-ντε-Μουργκ
Το Σαιν-Ζενιές-ντε-Μουργκ (γαλλικά: Saint-Geniès-des-Mourgues, οξιτανικά: Sant Ginièis de las Morgas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζενιερουά (γαλλικά: Saint-Geniérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μπουγάδα
Μπουγάδα (η), είναι όρος προερχόμενος από τη Βενετία (bugada) και σημαίνει το πλύσιμο ρούχων ή τα πλυμένα ρούχα.
Παλαιότερα, το πλύσιμο αυτό γινόταν είτε εντός σπιτιού, είτε εκτός, σε χώρους με τρεχούμενο νερό. Για να καθαρίζουν καλύτερα τα ρούχα, χρησιμοποιούσαν πέτρες, ξύλα, βούρτσες κ.ά. με τα οποία τα έτριβαν. Συνηθισμένη ήταν και η χρήση εργαλείων όπως η Σκάφη, ένα επίμηκες ξύλινο ή μεταλλικό σκεύος με ανάγλυφες προεξοχές επάνω στις οποίες έτριβαν τα ρούχα αφού πέρναγαν πρώτα από πάνω τους μερικές φορές το σαπούνι. Όταν εφευρέθηκε το πλυντήριο στις ΗΠΑ το 1907, το πλύσιμο των ρούχων άρχισε σταδιακά να γίνεται αυτόματα, με ανάδευση ρούχων, νερού και απορρυπαντικού, η οποία προκαλείται από την περιστροφή ενός μεταλλικού τυμπάνου.
Χρήση
Βάζω μπουγάδα (βάζω τα ρούχα για πλύσιμο) Απλώνω μπουγάδα (τα απλώνω για να στεγνώσουν σε σχοινί απλώματος ρούχων ή σε απλώστρα).
Ενεργειακή στατιστική
Ενεργειακή στατιστική ονομάζεται οποιαδήποτε στατιστική μέθοδος έρευνας που αναφέρεται στην συλλογή στατιστικών δεδομένων και την επεξεργασία, ανάλυση και παρουσίαση των εξ αυτών στατιστικών στοιχείων που αφορούν βασικά προϊόντα παραγωγής ενέργειας, όπως ο άνθρακας, το πετρέλαιο και παράγωγα αυτού, το φυσικό αέριο, η ηλεκτρική ενέργεια, η πυρηνική ενέργεια, καθώς και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) (όπως αιολική ή ηλιακή ενέργεια, ενέργεια βιομάζας, γεωθερμική ενέργεια, κ.ά.).
Είναι γεγονός ότι μετά την πετρελαϊκή κρίση που σημειώθηκε το 1973 με την πολλαπλάσια αύξηση της τιμής του πετρελαίου που ακολούθησε η ανάγκη συλλογής ενεργειακών στατιστικών δεδομένων για τα βασικά προϊόντα ενέργειας και παρακολούθησης της όποιας διακύμανσης αυτών εκ της προσφοράς και ζήτησης, κατέστη ιδιαίτερα επιτακτική τόσο από κυβερνητικούς φορείς όσο και από φορείς οικονομίας, εμπορίου και μεταφορών και μάλιστα όχι μόνο σε επίπεδο κρατών αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τα ενεργειακά στατιστικά δεδομένα λαμβάνονται βασικά επί της παραγωγής και της κατανάλωσης κάθε ενεργειακού προϊόντος (παραγόμενου ή εισαγόμενου), επί συγκεκριμένης χρονικής περιόδου σε κάθε χώρα και γενικευμένα στην παγκόσμια παραγωγή και κατανάλωση αυτών, μετρούμενα σε τόνους, ή λίτρα (π.χ. άνθρακας, πετρέλαιο κ.λπ.) κυβικά μέτρα, (π.χ. αέριο), ή σε χρονοπαροχή, (π.χ. ηλεκτρική ενέργεια) ή άλλες μονάδες ενέργειας, όπου η παρουσία αυτών αποδίδεται στη συνέχεια με τους λεγόμενους ενεργειακούς δείκτες.
Οι Ενεργειακές στατιστικές άρχισαν να λαμβάνουν ευρύτατη εφαρμογή από την αρχή της δεκαετίας του 1980. Μια άλλη επίσης σημαντική προσφορά που παρέχουν, εκ της ανάλυσης αυτών είναι και ο προσδιορισμός μιας γενικότερης εικόνας των αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεδία εφαρμογής της στατιστικής Κατηγορία:Ενέργεια Κατηγορία:Εμπόριο
Κοινό της Σιών
δεξιά|μικρογραφία|Το επίσημο έμβλημα του Κοινού της Σιών βασίζεται εν μέρει στο fleur-de-lis, το οποίο ήταν ένα σύμβολο ιδιαίτερα συνδεδεμένο με τη [[Κατάλογος μοναρχών της Γαλλίας|γαλλική μοναρχία. ]] Το Κοινό της Σιών (Prieuré de Sion), ήταν μια αδελφότητα που ιδρύθηκε στη Γαλλία το 1956 από τον Πιερ Πλοντάρντ στην αποτυχημένη προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα περίφημο νεοϊπποτικό τάγμα. Στη δεκαετία του 1960, ο Πλοντάρντ άρχισε να ισχυρίζεται ότι το αυτοαποκαλούμενο τάγμα του ήταν το τελευταίο μέτωπο για μια μυστική κοινωνία που ιδρύθηκε από τον ιππότη των σταυροφοριών Γοδεφρείδο του Μπουγιόν, στο όρος Σιών, στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ το 1099, υπό το πρόσχημα του ιστορικού μοναστικού τάγματος του Αβαείο της Παναγίας του Όρους Σιών. Ως πλαίσιο για τον μεγαλεπήβολο ισχυρισμό του ότι αυτός ήταν και ο Μεγάλος Μονάρχης που προφήτευσε ο Νοστράδαμος, ο Πλοντάρντ ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι η Ιεραρχία της Σιών συμμετείχε σε μια μακραίωνη καλοπροαίρετη συνωμοσία για να εγκαταστήσει μια μυστική γραμμή αίματος της δυναστείας των Μεροβίγγεων στους θρόνους της Γαλλίας και της υπόλοιπης Ευρώπης.
Προς έκπληξη του Πλοντάρντ, όλοι οι ισχυρισμοί του συγχωνεύτηκαν με την έννοια της γραμμής αίματος του Ιησού και διαδόθηκαν από τους συγγραφείς του βιβλίου μη μυθοπλασίας του 1982 The Holy Blood and the Holy Grail, του οποίου τα συμπεράσματα θα υιοθετούσε αργότερα ο Νταν Μπράουν για το μυθιστόρημα του Κώδικας Ντα Βίντσι του 2003.
Αφού προσέλκυσε την προσοχή του κοινού από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τη δεκαετία του 1980, η μυθική ιστορία του Κοινού της Σιών αποκαλύφθηκε ως ένα τέχνασμα - μια περίτεχνη φάρσα με τη μορφή ενός εσωτερικού παζλ - που δημιουργήθηκε από τον Πλοντάρντ ως μέρος της αποτυχημένης στρατηγικής του για να γίνει ένας σεβαστός, ισχυρός και πλούσιος παίκτης στους γαλλικούς εσωτεριστές και μοναρχικούς κύκλους. Αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν για την υποστήριξη της ιστορικής ύπαρξης και των δραστηριοτήτων του «Κοινού της Σιών» πριν από το 1956, όπως οι λεγόμενοι "Μυστικοί φάκελοι του Ανρί Λομπινό" (Dossiers Secrets d'Henri Lobineau), ανακαλύφθηκε ότι είχαν πλαστογραφηθεί και στη συνέχεια τοποθετηθεί σε διάφορες τοποθεσίες γύρω από τη Γαλλία από τον Πλοντάρντ και τους συνεργούς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας
Λευκίππη
Με την ονομασία Λευκίππη είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ωκεανίδες Κατηγορία:Τρώες Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Φίλιππος της Σουηδίας
Ο Φίλιππος της Σουηδίας ή Φίλιππος Χάλστενσον (Filip Halstensson) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας την περίοδο 1105–1118. Πατέρας του ήταν ο βασιλιάς Χάλστεν Στένκιλσον. Μαζί με τον αδελφό του Ίνγκε το Νεώτερο κυβέρνησαν από το 1105 ως διάδοχοι του θείου τους Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας. Παρότι δεν είναι πολλά γνωστά γι΄ αυτόν, θεωρείται ότι ήταν ένας καλός βασιλιάς.
Σύμφωνα με το Σάγκα του Χέρβαραρ, ο Φίλιππος κυβέρνησε για ένα σύντομο μόνο διάστημα και το 1095 νυμφεύθηκε την Ινγκεγκέρδη της Νορβηγίας, κόρη του βασιλιά Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας. Αργότερα, ξαναπαντρεύτηκε μια Ρωσίδα πριγκίπισσα, χωρίς να αποκτήσει απογόνους. Θεωρείται ότι πέθανε το 1118 και ενταφιάστηκε στο Αββαείο Βρέτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Στένκιλ
Γεώργιος Μπαλής
Ο Γεώργιος Μπαλής (1879 - 19 Μαΐου 1957) ήταν διαπρεπής Έλληνας νομικός.
Γεννήθηκε στο Δερβένι Κορινθίας και καταγόταν από το χωριό Ευρωστίνα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ, και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο. Το 1909 εξελέγη υφηγητής του αστικού δικαίου και το 1918 εξελέγη έκτακτος καθηγητής, θέση την οποία δεν αποδέχθηκε θεωρώντας ότι έπρεπε να εκλεγεί τακτικός καθηγητής. Το 1925 εξελέγη τακτικός καθηγητής Αστικού Δικαίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1950 οπότε αποχώρησε ως ομότιμος καθηγητής. Το 1931 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1945 διετέλεσε πρόεδρος της. Το 1938 ανέλαβε την αναθεώρηση του σχεδίου του Αστικού Κώδικα, καταρτίζοντας το οριστικό σχέδιο, που ισχύει από το 1946 μέχρι και σήμερα.
Την περίοδο 1929 - 1933 διετέλεσε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών ενώ την περίοδο 1941 - 1942 πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών.
Θεωρείται ο πατέρας του ελληνικού Αστικού Κώδικα και τα βιβλία του επηρέασαν και επηρεάζουν ακόμη την ελληνική Νομική επιστήμη. Προτομές του κοσμούν την είσοδο των Δικαστικών μεγάρων Δερβενίου και Κορίνθου καθώς και πλατεία στο χωριό Ευρωστίνα (Ζάχολη).
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 1957 από καρδιακή προσβολή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Ζίγκφριντ (όπερα)
right|thumb|200px|Ο ήρωας Ζίγκφριντ όπως απεικονίζεται σε πίνακα του Ferdinand Leeke. Η όπερα Ζίγκφριντ (γερμ. Siegfried) είναι το τρίτο μέρος της τετραλογίας του Ρίχαρντ Βάγκνερ, Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 16 Αυγούστου του 1876, στην όπερα του Μπαϊρόιτ.
Πράξη Α΄
left|thumb|220px|Ο Heinrich Gudehus (1845-1909) ως Ζίγκφριντ, κατασκευάζοντας το σπαθί του. thumb|right|300px|Ο Ζίγκφριντ στην σπηλιά του Μίμε σμιλεύει το σπαθί του. Στη σπηλιά ενός δάσους, ο νάνος Μίμε, μεγαλώνει τον Ζίγκφριντ, τον οποίο έχει αναθρέψει προκειμένου να τον χρησιμοποιήσει στα μυστικά του σχέδιά να αποκτήσει το Δαχτυλίδι. Ο Ζίγκφριντ μην ξέροντας για όλα αυτά είναι πολύ δυσαρεστημένος από την συνεχώς άκαρδη συμπεριφορά του πατριού του και δεν τον σέβεται ούτε και του έχει καθόλου εμπιστοσύνη. Μια μέρα, όταν ο Ζίγκφριντ επιστρέφει στο σπίτι, βρίσκει τον νάνο να εργάζεται για την κατασκευή ενός σπαθιού, το οποίο όμως δεν είναι καθόλου γερό. Εξοργισμένος, και μόνο με τα χέρια κάνει το σπαθάκι κομμάτια. Λόγο με το λόγο εμπλέκει τον Μίμε σε μία λογομαχία ζητώντας του επίμονα πληροφορίες για την καταγωγή του καθώς δεν πιστεύει πως αποτελεί δικό του γόνο. Ο Μίμε αρχικά προσποιείται όπως πάντα ότι είναι ο πατέρας του και τον αγαπάει πολύ, υποκύπτει όμως στην πίεση και άθελά του ομολογεί την αλήθεια, πως αποτελεί γιο της Ζιγκλίντε. Καθώς ο Ζίγκφριντ του ζητάει αποδείξεις, ο Μίμε του επιδεικνύει τα θραύσματα του σπαθιού («Νότουνγκ») του Ζίγκμουντ, τα οποία ο Ζίγκφριντ απαιτεί να συναρμολογήσει για την αποκατάσταση του σπαθιού. Ο Ζίγκφριντ αναχωρεί.
Ο Μίμε βρίσκεται σε απόγνωση καθώς του είναι αδύνατο να συνθέσει ξανά το σπαθί. Ένας ηλικιωμένος άνδρας, που είναι στην πραγματικότητα ο Βόταν μεταμφιεσμένος, εμφανίζεται ξαφνικά στη σπηλιά του. Μαζί θέτουν ένα στοίχημα, στα πλαίσια του οποίου θα πρέπει ο καθένας να απαντήσει σε τρεις ερωτήσεις του άλλου και με τον νικητή να κερδίζει τελικά το κεφάλι του χαμένου. Ο Μίμε ρωτά τον επισκέπτη του να ονοματίσει τις φυλές που κατοικούν κάτω από τη γη, στην επιφάνεια της και στους ουρανούς, για να λάβει τις ορθές απαντήσεις από τον Βόταν, οι Νιμπελούνγκεν, οι Γίγαντες και οι Θεοί αντίστοιχα. Όταν έρχεται η σειρά του Βόταν, στην ερώτησή του ποιος μπορεί να αποκαταστήσει το σπαθί «Νότουνγκ», ο Μίμε αποτυγχάνει να απαντήσει. Ο Βόταν του αποκαλύπτει πως η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι «αυτός που δεν γνωρίζει φόβο», στον οποίο ο Βόταν παραχωρεί το τρόπαιό του, δηλαδή το κεφάλι του Μίμε. Ο Βόταν αναχωρεί. Η απόγνωση του Μίμε έχει φτάσει στο αποκορύφωμα.
Ο Ζίγκφριντ επιστρέφει στην σπηλιά και ο Μίμε αντιλαμβάνεται πως δεν του έχει διδάξει μέχρι εκείνη τη στιγμή τον φόβο και αποφασίζει να τον οδηγήσει στον Φάφνερ, που είναι μεταμορφωμένος σε δράκο και προστατεύει το Δαχτυλίδι. Ο Ζίγκφριντ δέχεται, αλλά πρώτα φροντίζει να κατασκευάσει ο ίδιος το σπαθί «Nothung» αφου έλιωσε το μέταλλο όλο και το σφυρηλάτησε από την αρχή. Ο Μίμε βρίσκεται σε δίλημμα καθώς ο Ζίγκφριντ πρέπει να διαθέτει το σπαθί ώστε να εξουδετερώσει τον Φάφνερ, ωστόσο εφόσον είναι εκείνος που έχει την ικανότητα να το κατασκευάσει, τότε σύμφωνα με τον Βόταν, θα είναι και εκείνος που θα τον σκοτώσει. Αποφασίζει λοιπόν να δηλητηριάσει τον Ζίγκφριντ μετά την αναμέτρησή του με τον γίγαντα Φάφνερ. Την ώρα λοιπόν που ο Ζίγκφριντ έφτιαχνε το σπαθί, ο Μίμε έφτιαχνε το δηλητήριο.
Πράξη Β΄
Στην είσοδο της σπηλιάς του δράκου Φάφνερ, βρίσκεται ο Άλμπεριχ, περιμένοντας να εξουδετερωθεί ώστε να διεκδικήσει το Δαχτυλίδι και το μαγικό κράνος (Tarnhelm). Εμφανίζεται επίσης ο Βόταν, με την μορφή ηλικιωμένου άνδρα, τον οποίο όμως αναγνωρίζει ο Άλμπεριχ, στον οποίο αποκαλύπτει τα σχέδια του Μίμε. Ο Άλμπεριχ ειδοποιεί τον Φάφνερ πως ο ήρωας Ζίγκφριντ σκοπεύει να τον σκοτώσει, προτείνοντας του να του παραδώσει τους θησαυρούς του, ωστόσο εκείνος αρνείται και ο Άλμπεριχ αναχωρεί υποσχόμενος εκδίκηση για την αλαζονεία των θεών.
Στη σπηλιά καταφθάνουν ο Ζίγκφριντ και ο Μίμε. Καθώς αναμένουν την εμφάνιση του Φάφνερ, ο Ζίγκφριντ ενθουσιάζεται από τον ήχο ενός πουλιού του δάσους, τον οποίο προσπαθεί και να μιμηθεί, χωρίς επιτυχία. Στην αναμέτρησή του με τον Φάφνερ, ο Ζίγκφριντ αναδεικνύεται νικητής και σκοτώνει τον Φάφνερ, ενώ τα χέρια του γεμίζουν με το αίμα του γίγαντα, το οποίο και γεύεται. Τότε με μαγικό τρόπο αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη γλώσσα του πουλιού του δάσους που είχε νωρίτερα παρατηρήσει και ακολουθώντας τις οδηγίες του παίρνει στα χέρια του το Δαχτυλίδι και το μαγικό κράνος. Ο Μίμε επανεμφανίζεται και προσφέρει στον Ζίγκφριντ το δηλητήριο, ωστόσο υπό την μαγική επήρεια του αίματος του Φάφνερ, ο Ζίγκφριντ αντιλαμβάνεται τα σχέδια του Μίμε και τον σκοτώνει. Το πουλί του δάσους τραγουδά για μία γυναίκα (Μπρύνχιλντε) που είναι αποκλεισμένη από μία μαγική φωτιά, την οποία ο Ζίγκφριντ ξεκινά να επισκεφτεί.
Τσε Γινγκ Σουέτ
Η Τσε Γινγκ Σουέτ (κινέζικα:謝影雪, αγγλικά:Tse Ying Suet, γενν. στις 9 Νοεμβρίου 1991) είναι αθλήτρια της αντιπτέρισης από το Χονγκ Κονγκ. Αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και του 2016 στο διπλό γυναικών. Το 2012, κέρδισε τον τίτλο στο διπλό γυναικών στο Japan Super Series με συμπαίχτρια την Πουν Λοκ Γιαν, κερδίζοντας, διαδοχικά, τέσσερα ζευγάρια από την Ιαπωνία.
Βραβεία Γκράμι του 1981
Νικητές των Βραβείων:
Ζίγκφριντ (όπερα)
Πράξη Γ΄
Ο Βόταν εμφανίζεται κοντά στο σημείο που βρίσκεται η Μπρουχίλντα και ζητά τη συμβουλή της Έρντα, η οποία όμως αδυνατεί να τον βοηθήσει. Ο Βόταν την πληροφορεί πως δεν φοβάται πλέον το τέλος των θεών αντίθετα το επιθυμεί. Ο Ζίγκφριντ καταφθάνει στο ίδιο σημείο και δέχεται μία προειδοποίηση από τον Βόταν, σχετικά με το εγχείρημά του να απελευθερώσει τη Μπρύνχιλντρ, στην οποία αποκρίνεται με αλαζονεία. Ο Βόταν τον εμποδίζει να συνεχίσει την πορεία του με την λόγχη του, την οποία όμως σπάει ο Ζίγκφριντ με το σπαθί του, καθιστώντας τον πλέον αδύναμο και αφήνοντας τον κόσμο ανυπεράσπιστο στην κατάρα του δαχτυλιδιού.
Βραβεία Γκράμι του 1981
Michael Omartian (παραγωγός) & Christopher Cross για το "Sailing"
Τσε Γινγκ Σουέτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήτριες της αντιπτέρισης από το Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2010 Κατηγορία:Αθλητές της αντιπτέρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2014 Κατηγορία:Αθλητές της αντιπτέρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2018
Βραβεία Γκράμι του 1981
Michael Omartian (παραγωγός) & Christopher Cross για το Christopher Cross
Ζίγκφριντ (όπερα)
Πράξη Γ΄
Ο Ζίγκφριντ φθάνει στο σημείο που βρίσκεται η Μπρουχίλντα, στο μέσο ενός πύρινου κλοιού. Αρχικά σχηματίζει την εντύπωση πως πρόκειται για άνδρα πολεμιστή, ωστόσο σύντομα αντιλαμβάνεται πως είναι μία γυναίκα. Κάτω από το βάρος ενός πρωτόγνωρου φόβου, ο Ζίγκφριντ δεν γνωρίζει πως να αφυπνίσει τη Μπρουχίλντα και τελικά τη φιλά. Εκείνη ξυπνά και αν και είναι διστακτική στην αρχή, τελικά ανταποκρίνεται στον έρωτα του Ζίγκφριντ και αποκηρύσσει τον κόσμο των θεών.
Βραβεία Γκράμι του 1981
Christopher Cross για το "Sailing"
Ζίγκφριντ (όπερα)
Μυθολογικό υπόβαθρο
Το λιμπρέτο του Βάγκνερ για την όπερα του Ζίγκγριντ βασίζεται με μικρές αποκλίσεις στην Σκανδιναβική μυθολογία και ειδικότερα στα κείμενα του κύκλου Βόλσουνγκ και των Έντα. Ο κεντρικός χαρακτήρας του ήρωα Ζίγκφριντ εμφανίζεται σε αυτά με το όνομα Ζίγκουρντ (Sigurd). Το όνομα Ζίγκφριντ προέρχεται από το γερμανικό έπος των Νιμπελούνγκεν όπου ο ομώνυμος ήρωας είναι γιος του Ζίγκμουντ και της Ζιγκλίντε.
Βραβεία Γκράμι του 1981
Christopher Cross
Ζίγκφριντ (όπερα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Βραβεία Γκράμι του 1981
Παιδικά
David Levine & Lucy Simon (παραγωγοί) για το In Harmony A Sesame Street Record σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Κλασική Μουσική
Raymond Minshull (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Bruckner: Symphony No. 6 in A
Henry Lewis (διευθυντής ορχήστρας), Leontyne Price & the Philharmonia Orchestra για το Prima Donna, Vol. 5 - Great Soprano Arias Από το Handel to Britten
Gunther Breest, Michael Horwath (παραγωγοί), Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας), Toni Blankenheim, Franz Mazura, Yvonne Minton, Teresa Stratas & the Orchestre de l'Όπερα de Paris για το Berg: Lulu
Carlo Maria Giulini (διευθυντής ορχήστρας), Norbert Balatsch (διευθυντής χορωδίας) & the Philharmonia Orchestra & Chorus για το Mozart: Requiem
Berg: Violin Concerto/Stravinsky: Violin Concerto in D
Itzhak Perlman & Pinchas Zukerman για το Music για το Two Violins (Moszkowski:Suite Για το Two Violins/Shostakovich: Duets/Prokofiev: Sonata για το Two Violins)
Gunther Breest, Michael Horwath (παραγωγοί), Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας), Toni Blankenheim, Franz Mazura, Yvonne Minton, Teresa Stratas, & the Orchestre de l'Opera de Paris για το Berg: Lulu
[Κωμωδία]
Rodney Dangerfield για το No Respect
Σύνθεση και Διευθέτηση
John Williams (Συνθέτης) για το The Empire Strikes Back
Jerry Hey & Quincy Jones (διευθετητές) για το "Dinorah, Dinorah" σε ερμηνεία George Benson
Christopher Cross & Michael Omartian (διευθετητές) για το "Sailing" σε ερμηνεία Christopher Cross
Janis Siegel (διευθετητής) για το "Birdland" σε ερμηνεία The Manhattan Transfer
Κάντρι Μουσικής
Anne Murray για το "Could I Have This Dance?"
George Jones για το "He Stopped Loving Her Today"
Emmylou Harris & Roy Orbison για το "That Lovin' You Feelin' Again"
Gilley's Urban Cowboy Band για το "Orange Blossom Special/Hoedown"
Willie Nelson (τραγουδοποιός) για το "On the Road Again"
Folk
Norman Dayron (παραγωγός) για το Rare Blues σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Gospel
Blackwood Brothers για το We Come to Worship
The Archers, Cynthia Clawson, Andrae Crouch, Tramaine Hawkins, Walter Hawkins, Dony McGuire, Reba Rambo & B.J. Thomas για το The Lord's Prayer
James Cleveland & the Charles Fold Singers για το Lord, Let Me Be an Instrument
Shirley Caesar για το Rejoice
Debby Boone για το With My Song I Will Praise Him
Ιστορικά
Keith Hardwick (παραγωγός) για το Segovia - The EMI Albums 1927-39
Τζαζ
Ella Fitzgerald για το A Perfect Match - Ella and Basie
George Benson για το "Moody's Mood"
Bill Evans για το I Will Say Goodbye
Bill Evans για το We Will Meet Again
Count Basie για το On the Road
The Manhattan Transfer για το "Birdland"
Latin
Cal Tjader για το La Onda Va Bien
Μουσικής Παράστασης
Andrew Lloyd Webber (παραγωγός και Συνθέτης), Tim Rice (παραγωγός και στιχουργός) & οι αρχικοί συντελεστές με Patti Lupone & Mandy Patinkin για το Evita -Premier American Record
Συσκευασία και Σημειώσεις
Roy Kohara (σχεδιαστής) για το Against the Wind σε ερμηνεία Bob Seger & The Silver Bullet Band
David McClintick (συγγραφέας σημειώσεων) για το Trilogy: Past, Present and Future σε ερμηνεία Frank Sinatra
Ποπ
Μπέτι Μίντλερ για το "The Rose"
Kenny Loggins για το "This Is It"
Barbra Streisand & Barry Gibb για το "Guilty"
Bob James & Earl Klugh για το One on One
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
James Guthrie (μηχανικός ήχου) για το The Wall σε ερμηνεία Pink Floyd
Karl-August Naegler (μηχανικός ήχου), Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Orchestre de l'Opera de Paris για το Berg: Lulu (Ολοκληρωμένη Έκδοση)
Phil Ramone
Robert Woods
R&B
Stephanie Mills για το "Never Knew Love Like This Before"
George Benson για το "Off Broadway "
James Mtume & Reggie Lucas (τραγουδοποιοί) για το "Never Knew Love Like This Before" σε ερμηνεία Stephanie Mills
Rock
Pat Benatar για το Crimes of Passion
Billy Joel για το Glass Houses
Bob Seger & the Silver Bullet Band για το Against the Wind
The Police για το "Reggatta de Blanc"
Προφορικός Λόγος
Pat Carroll για το Gertrude Stein, Gertrude Stein, Gertrude Stein
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Carrie & Lowell
Το "Carrie & Lowell" είναι το έβδομο άλμπουμ του Sufjan Stevens. Κυκλοφόρησε από την Asthmatic Kitty στις 31 Μαρτίου του 2015. Σε αντίθεση με το προηγούμενο άλμπουμ του Stevens, "The Age of Adz"', που είναι ηλεκτρονικό, το "Carrie & Lowell" είναι ορχηστρικό και αποτελεί μια επιστροφή στις ίντι φολκ ρίζες του καλλιτέχνη. Το άλμπουμ ήταν διαθέσιμο για streaming μια εβδομάδα νωρίτερα από την κυκλοφορία του μέσω του NPR.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Μαρία Μοναρχίδη
Η Μαρία ήταν κόρη του Νικολή Αποστόλη, παντρεύτηκε με τον Αναγνώστη Μοναρχίδη με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά. Κατά την Καταστροφή των Ψαρών το 1822 πήδησε στη θάλασσα με τα δύο παιδιά της αγκαλιά για να γλιτώσει από τους Τούρκους. Την διέσωσε ένα πλοίο αλλά το ένα της παιδί παρασύρθηκε από τα κύματα και χάθηκε.
Εγκαταστάθηκε με τον σύζυγο της στην Αθήνα όπου προσελήφθη στα ανάκτορα σαν επίτιμη κυρία, ανώτερη των επί των τιμών, της βασίλισσας Αμαλίας. Η παραδοσιακή φορεσιά που φορούσε εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821 Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών
Γεώργιος Λαμπριανός
Ο Γεώργιος Λαμπριανός (1916 - 9 Μαΐου 1999) του Στέργιου και της Ζωής, ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Δωδεκανήσου το 1964. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση.
Βιογραφία
Έπειτα από προτροπή του Σοφοκλή Βενιζέλου κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1963, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής την πρώτη φορά.
Κέρδισε όμως τις εκλογές του 1964 με την Ένωση Κέντρου και υπηρέτησε ως βουλευτής ως το 1967.
Κατά τη διάρκεια της χούντας φυλακίστηκε. Μετά τη Μεταπολίτευση στις εκλογές του 1974 ήταν πάλι υποψήφιος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, χωρίς να εκλεγεί. Το 1976 συνταξιοδοτήθηκε. Πέθανε πάμφτωχος, το 1999. Το όνομά του δόθηκε στην πλατεία Μαρτύρων, μπροστά από το Εργατικό Κέντρο της Ρόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Φιλελεύθεροι Δημοκράτες
Το κόμμα υποστηρίζει την συνταγματική και εκλογική μεταρρύθμιση, την προοδευτική φορολογία, τον περιβαλλοντισμό, την προστασία της νομοθεσίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την τραπεζική μεταρρύθμιση και τις πολιτικές ελευθερίες. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1988 ύστερα από τη συγχώνευση του Φιλελεύθερου και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Τα δύο κόμματα είχαν σχηματίσει τον εκλογικό συνασπισμό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα-Φιλελεύθερη Συμμαχία πριν από επτά χρόνια. Το Φιλελεύθερο Κόμμα υπήρχε για 129 χρόνια, ενώ βρέθηκε στην κυβέρνηση υπό την ηγεσία ηγετών όπως οι Γουίλιαμ Γκλάντστοουν, Χέρμπερτ Χένρι Άσκουιθ και Ντέιβιντ Λόιντ Τζωρτζ. Οι κυβερνήσεις των Φιλελευθέρων έχουν χαρακτηριστεί από τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της κοινωνικής πρόνοιας, οι οποίες συνέβαλαν στη δημιουργία του σύγχρονου βρετανικού κράτους πρόνοιας. Κατά τη δεκαετία του 1920, το Φιλελεύθερο Κόμμα αντικαταστάθηκε από το Εργατικό Κόμμα στη θέση του κύριου αντιπάλου του Συντηρητικού Κόμματος.
Αρχηγός του κόμματος ήταν μέχρι τις 7 Μαΐου 2015 ο Νικ Κλεγκ, ο οποίος εξελέγη στη θέση αυτή ύστερα από τις εσωκομματικές εκλογές του 2007. Στις εκλογές του 2010, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες κέρδισαν το 23% των ψήφων και 57 από τις συνολικά 650 έδρες της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, πίσω από το Συντηρητικό Κόμμα (307 έδρες) και το Εργατικό Κόμμα (258 έδρες). Μετά τις εκλογές, κανένα κόμμα δεν μπορούσε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, οπότε το κόμμα στήριξε κυβέρνηση συνασπισμού με το Συντηρητικό Κόμμα. Ο Νικ Κλεγκ έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ διάφορα στελέχη του κόμματος ανέλαβαν υπουργικές θέσεις. Στις εκλογές της 7ης Μαΐου 2015 όμως, η ψήφος των Φιλελεύθερων σχεδόν κατέρρευσε, καθώς πήραν το 7% των ψήφων και μόλις 8 έδρες από τις 650 έδρες. Μετά την ήττα, ο Νικ Κλεγκ παραιτήθηκε από ηγέτης του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα
Ρίκισα Μπίργιερσντοτερ
Η Ρίκισα, κόρη του Μπίργκερ, σουηδ.: Rikissa Birgersdotter af Bjelbo, επίσης γνωστή ως Ρίξα, Ρίχετσα, Ρίχιλντα ή Ρεγκίτσε (π. 1237 - μετά το 1288) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο ήταν κόρη του αντιβασιλιά (jarl) της Σουηδίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα συμβασίλισσα της Νορβηγίας και μετά πριγκίπισσα του Μεκλεμβούργου-Βέρλε.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μπίργιερ Μάγκνουσον αντιβασιλιά (jarl) της Σουηδίας και της Ίνγκεμποργκ των Έρικ, κόρης του Έρικ Ι΄ της Σουηδίας.
Η καταγωγή της Ρίκισας είναι ιστορικά αποδεδειγμένη, σε αντίθεση με εκείνη των υποτιθέμενων μικρότερων αδελφών της. Η Ρίκισα έλαβε το όνομά της προς τιμήν της εκ μητρός γιαγιάς της, τής αείμνηστης Ρίκισας των Έστριντσεν της Δανίας, συζύγου τού Έρικ Ι΄ της Σουηδίας. Το σκανδιναβικό έθιμο ήταν να δίνονται ονόματα αποθανόντων γιαγιάδων στις κόρες μίας οικογένειας, και μια πρωτότοκη κόρη συνήθως βαπτιζόταν ομώνυμη με την εκ μητρός γιαγιά της, αν δεν ήταν εκείνη πια εν ζωή.
Το 1250 ο θείος της Έρικ ΙΑ΄ απεβίωσε άτεκνος και ο αδελφός της, ο ανήλικος Βάλντεμαρ της Σουηδίας έγινε βασιλιάς μέσω της μητέρας του και ο πατέρας της Μπίγιερ έγινε αντιβασιλιάς της Σουηδίας. Η πολιτική του Μπίργιερ περιελάμβανε προσπάθειες διατήρησης της ειρήνης μεταξύ των τριών βασιλείων της Σκανδιναβίας και ενίσχυσης τής ήδη ισχυρής επιρροής τής οικογένειάς του. Έτσι, τα νόμιμα παιδιά του εθεωρούντο όλοι de facto Σουηδοί πρίγκιπες και πριγκίπισσες μέσω της μητέρας τους και μέσω της βασιλικής καταγωγής του (ο Μπίργιερ ήταν τρισεγγονός τού Κνούτου Δ΄ της Δανίας).
Το 1262 η Ρίκισα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ του Μεκλεμβούργου πρίγκιπα του Βέρλε]] (1291). Είχε αρκετά παιδιά στον δεύτερο αυτόν γάμο της.
Εικασίες
Το Χρονικό των πριγκίπων της Σαξονίας αναφέρει τη Ρίκισα ως κόρη του βασιλιά της Σουηδίας (filia regis Suecie), το οποίο προκάλεσε ανησυχία μεταξύ των μεταγενέστερων ερευνητών. Αυτό εξηγήθηκε προτείνοντας ότι:
Αναστολή λειτουργίας των ομοσπονδιακών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών
thumb|right|Το [[Μνημείο του Λίνκολν κλειστό κατά την αδρανοποίηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης το 2013.]] thumb|right|Η είσοδος του [[Εθνικό πάρκο Χαλεακαλά|Εθνικού πάρκου Χαλεακαλά στη Χαβάη, κλειστή λόγω του κλεισίματος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης το 2013.]]
Συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912
μικρογραφία|Οι Ηνωμένες Πολιτείες στην τελετή έναρξης. Οι ΗΠΑ πήραν την 1η θέση στον πίνακα μεταλλίων σ' αυτούς τους Ολυμπιακούς με 25 χρυσά, 19 ασημένια και 19 χάλκινα μετάλλια.
Αναστολή λειτουργίας των ομοσπονδιακών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Στην αμερικανική πολιτική, αναστολή λειτουργίας των ομοσπονδιακών υπηρεσιών  προκύπτει όταν καθίσταται αδύνατο να ψηφιστεί ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους. Σε αυτήν την περίπτωση η κυβέρνηση αναστέλλει της δημόσιες λειτουργίες της εκτός από αυτές που θεωρούνται απαραίτητες. Γενικά, οι υπηρεσίες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών οι οποίες συνεχίζουν να είναι ενεργές παρά την παύση είναι η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία και τα παρακλάδια της, οι ιατρικές υπηρεσίες των ομοσπονδιακών εγκαταστάσεων, η ταχυδρομική υπηρεσία, οι ένοπλες δυνάμεις, ο έλεγχος εναέριας κυκλοφορίας και οι φυλακές.
Συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912
Καταδύσεις
Οι δύτες που εκπροσώπησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης ήταν δύο: ο Τζορτζ Γκέιτζικ και ο Άρθουρ ΜακΑλίναν. Τα αποτελέσματά τους φαίνονται στον παρακάτω πίνακα.
Αναστολή λειτουργίας των ομοσπονδιακών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912
Κολύμβηση
Στην κολύμβηση συνολικά πήραν μέρος 7 αθλητές από τις ΗΠΑ. Συνολικά κέρδισαν 2 χρυσά, 1 ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο.
Στίβος
109 ήταν οι αθλητές που εκπροσώπησαν τις ΗΠΑ στον στίβο.
Ηνωμενες Πολιτειες ΄1912
Σοφία της Πομερανίας-Βόλγκαστ
Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Pomerania-Volgast (απεβ. πριν από τις 21 Αυγούστου 1408) από τον Οίκο των Γκρίφφινς, ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και με τον γάμο της έγινε κυβερνήτης του Γκότλαντ και δούκισσα του Μεκλεμβούργου. Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε, η Σοφία έγινε για λίγο μόνη της κυβερνήτης στο νησί Γκότλαντ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Μπόγκισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγαστ και της 2ης συζύγου του Αγνής των Γουέλφων, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Στις 12/13 Φεβρουαρίου 1396 παντρεύτηκε τον Έρικ Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου, γιο του εκτοπισμένου Σουηδού βασιλιά Αλβέρτου δούκα του Mεκλεμβούργου. Συνόδευσε τον δούκα Έρικ (όπως κλήθηκε) στο σουηδικό νησί Γκότλαντ, το οποίο αυτός κατέκτησε και κυβέρνησε με τη βοήθεια των Προμηθευτών Αδελφών. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά. Στις 26 Ιουλίου 1397 ο Έρικ Α΄ απεβίωσε και η Σοφία έμεινε υπεύθυνη για το Γκότλαντ. Στη συνέχεια διόρισε τον Σουηδό ευγενή Σβεν Στούρε, σύμμαχο των Προμηθευτών Αδελφών, να είναι ο hövitsman (αντιβασιλιάς) της στο Γκότλαντ. Το 1398 η Σοφία έφυγε από το νησί με τη συνοδεία του Σβεν Στούρε και τού εξαδέλφου τού αποβιώσαντος συζύγου της, τού Ιωάννη Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου, όταν το Βίσμπυ κατελήφθη από τους Τεύτονες Ιππότες.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Έρικ Α΄ απεβίωσε το 1397.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
3 Οκτωβρίου
2 Οκτωβρίου | 3 Οκτωβρίου | 4 Οκτωβρίου
Η 3η Οκτωβρίου είναι η 276η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (277η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 89 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Νόξβιλ
Το Νόξβιλ (αγγλικά: Knoxville) είναι πόλη στην αμερικανική πολιτεία Τενεσί και έδρα της κομητείας Νοξ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 178.874 κατοίκους, γεγονός που κατατάσσει την πόλη τρίτη μεγαλύτερη στην πολιτεία. Το Νόξβιλ είναι η κύρια πόλη στη μητροπολιτική περιοχή του Νόξβιλ, η οποία αριθμεί 699.247 κατοίκους. Η πόλη είναι χτισμένη στη μεγάλη κοιλάδα των Αππαλάχιων, σε υψόμετρο 270 μέτρων, στις όχθες του ποταμού Τενεσί.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1786 και ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του Τενεσί. Η πόλη ήταν γεωγραφικά απομονωμένη στις αρχές του 19ου αιώνα και η άφιξη του σιδηρόδρομου στην πόλη το 1855 την ώθησε σε γρήγορη οικονομική ανάπτυξη. Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου, η πόλη διχάστηκε και κατελήφθη τόσο από δυνάμεις της Ένωσης, όσο και της Συνομοσπονδίας. Μετά τον Εμφύλιο, το Νόξβιλ αναπτύχθηκε γρήγορα ως κέντρο εμπορίου χονδρικής και κατασκευαστικό κέντρο. Η οικονομία της πόλη τελμάτωσε μετά την δεκαετία του 1920 καθώς ο κατασκευαστικός τομέας κατέρρευσε, το κέντρο της πόλης παρήκμασε και οι ηγέτες της πόλης αναμείχθηκαν σε πολιτικές αντιπαλότητες. Η οικονομία της πόλης αναπτερώθηκε μετά την παγκόσμια έκθεση του 1982.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τενεσί
Λευκή Αδελφότητα
Η Λευκή Αδελφότητα ήταν μια αστική πολιτοφυλακή της Τουλούζης, που ιδρύθηκε το 1211 κατά την περίοδο που Επίσκοπος ήταν ο Φολκέτ ντε Μαρσελά. Ονομάστηκε έτσι από το ότι τα μέλη της έφεραν λευκούς σταυρούς στο στήθος τους.
Κατηγορία:Σταυροφορία των Αλβιγηνών Κατηγορία:Ιστορία της Τουλούζης
Λαδίσλαος ο Φαλακρός
Ο Λαδίσλαος ο φαλακρός, ουγγρ. szár László (πριν το 997 - πριν το 1030) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν δούκας της Νίτρα (π. 977-995 ή πριν το 1030).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Μιχαήλ δούκα της Νίτρα και της συζύγου του από τον Οίκο των Κομητοπούλων. Αδελφός τού Μιχαήλ ήταν ο Γκέζα, πατέρας τού Στεφάνου Α΄.
Είναι ο μόνος γνωστός αδελφός τού Βαζούλ, δούκα που εξεγέρθηκε και τυφλώθηκε με διαταγή τού εξαδέλφου τους Στεφάνου Α΄ πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας το 1031/2. Ο Στέφανος Α΄ έγινε άγιος· από τον Βαζούλ κατάγονται όλοι οι επόμενοι βασιλείς της Ουγγαρίας. Μερικοί μεσαιωνικοί χρονικογράφοι, για να κρύψουν ότι οι βασιλείς κατάγονται από κάποιον που τυφλώθηκε από τον άγιο πρώτο βασιλιά, έγραψαν ότι αυτοί κατάγονται από τον Λαδίσλαο τον Φαλακρό.
Ο Γιαν Στάινχυμπελ και άλλοι ιστορικοί της εποχής μας αναφέρουν, ότι ήταν δούκας της Νίτρα, που διαδέχθηκε τον Μιχαήλ ή τον Γκέζα και ήταν υποτελής της Πολωνίας, αλλά αυτό δεν το υποστηρίζουν όλοι οι ερευνητές.
Οικογένεια
Το Εικονογραφημένο Χρονικό γράφει, πως η σύζυγός του ήταν από τη Ρουθηνία. Έτσι η ιστορικός Γκυούλα Κριστό θεωρεί, ότι ήταν από τους Ρουρικίδες των Ρως τού Κιέβου και πως πρέπει να λεγόταν Πρεμισλάβα. Σύμφωνα με μερικά Χρονικά της Ουγγαρίας είχε τέκνα τους Λεβέντε, Ανδρέα Α΄ και Μπέλα Α΄. Όμως το Χρονικό του Ζάγκρεμπ και ο ''Θρύλος τού Αγ. Γεράρδου'' διατήρησαν την παράδοση, ότι ο πατέρας αυτών, ήταν πράγματι ο Βαζούλ. Οι Γκυέρφυ και Στάινχυμπελ γράφουν, πως ο Λαδίσλαος είχε γιο τον:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Αντιγόνεια
Με το όνομα Αντιγόνεια είναι γνωστές οι:
Μ.Γ.Σ. Γέφυρας
Ο Μορφωτικός Γυμναστικός Σύλλογος Γέφυρας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται με έδρα τη Γέφυρα, κωμόπολη του Δήμου Χαλκηδόνος στη Θεσσαλονίκη. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2012, οπότε και ανεξαρτητοποιήθηκε από τον Μακεδονικό Γέφυρας. Οι αθλητές του διαγωνίζονται με χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο. Στο έμβλημά του απεικονίζεται μία μπασκέτα. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Γέφυρας, χωρητικότητας 350 καθήμενων θεατών. Ο σύλλογος νομικά αποτελεί τμήμα ερασιτεχνικής άθλησης. Καλλιεργεί τμήματα καλαθοσφαίρισης τόσο ενηλίκων ανδρών όσο και ακαδημίες νεαρότερων ηλικιακά αθλητών. Από το 2022 διατηρεί επιπλέον ακαδημίες πετοσφαίρισης.
Σήμα
Μέχρι το 2022 το τμήμα διέθετε δικό του επίσημο σήμα που απεικόνιζε μία μπασκέτα. Το 2022 η επωνυμία του συλλόγου άλλαξε, ενώ δημιούργησε και ακαδημία πετοσφαίρισης. Συνεπώς το σήμα εναρμονίστηκε με τις αλλαγές αυτές.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Κ.Σ. Γέφυρας έλαβαν μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στο 2ο Όμιλο Βορρά, τον οποίο συνέθεσαν 16 σύλλογοι. Στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 22 νίκες και 4 ήττες, ολοκληρώνοντας την κανονική περίοδο στη 2η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, πίσω από τον πρωτοπόρο Αίαντα Ευόσμου. Στη συνέχεια η Γέφυρα συμμετείχε σε δύο διαδοχικούς αγώνες κατάταξης, έναν εναντίον του έτερου δευτεραθλητή Βορρά, Αιόλου Τρικάλων/Γόμφων, και έναν εναντίων του νικητή του αντίστοιχου μπαράζ Νότου, της Φ.Ε.Α. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης κέρδισε και τα δύο παιχνίδια, με σκορ 48-55 και 75-84 αντίστοιχα,  με αποτέλεσμα να ήταν η πρώτη επιλαχούσα για την άνοδο στην Α2 Εθνική Κατηγορία εφόσον προέκυπτε κενή θέση μέσα στο καλοκαίρι. Η ευκαιρία όντως προέκυψε, ωστόσο η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε την παραμονή της στη Β' Εθνική για οικονομικούς λόγους. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε η αλλαγή ονομασίας του συλλόγου από Καλαθοσφαιρικός Σύλλογος Γέφυρας σε Μορφωτικός Γυμναστικός Σύλλογος Γέφυρας για λόγους εναρμόνισης με νέο αθλητικό νόμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2012 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2012 Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ.
Λευκιππίδες
Οι Λευκιππίδες ήταν οι τρεις θυγατέρες του Λευκίππου αδελφού του Βασιλιά της Μεσσηνίας Αφαρέως. Οι δύο εξ αυτών Ιλάειρα και Φοίβη είχαν μνηστευθεί τους ξαδέλφους τους Ίδα και Λυγκέα (τέκνα του Αφαρέως) η δε τρίτη Αρσινόη κατά την Ησιοδική παράδοση ήταν εκ του Απόλλωνα μητέρα του Ασκληπιού
Για το μύθο περί της αρπαγής των Λευκιππίδων δείτε η Αρπαγή των Λευκιππίδων.
Σαιν-Ζωρζ-ντ'Ορκ
Το Σαιν-Ζωρζ-ντ'Ορκ (γαλλικά: Saint-Georges-d'Orques, οξιτανικά: Sant Jòrdi d'Òrcas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζωρζιέν (γαλλικά: Saint-Georgiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ινστιτούτο Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης
Το Ινστιτούτο Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (γνωστότερο με το αρκτικόλεξο Ι.Π.Ο.Δ.Ε.) ήταν το επίσημο συμβουλευτικό όργανο της Πολιτείας σε θέματα παιδείας ομογενών και διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Αποτελούσε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, με έδρα την Αθήνα και κύριο σκοπό είχε τη μελέτη και την έρευνα εκπαιδευτικών θεμάτων, που αφορούν την ελληνική παιδεία στο εξωτερικό, όπως επίσης το συντονισμό των προσπαθειών για έγκυρη και έγκαιρη εκτέλεση διαφόρων προγραμμάτων. Ιδρύθηκε με το Ν. 2412/1996, και καταργήθηκε το 2011 με το νόμο Ν. 3966/2011 άρθρο 21, με την ίδρυση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής πολιτικής.
Έργο
Θεμελιώδης αποστολή του ΙΠΟΔΕ ήταν να προωθήσει την ελληνική παιδεία στους ομογενείς, ιδιαίτερα στα παιδιά και στους νέους, να υποβοηθήσει την εκπαιδευτική ένταξη των μεταναστών και των παλιννοστούντων μαθητών και μαθητριών, οι οποίοι προέρχονται από ευάλωτα στον εκπαιδευτικό αποκλεισμό κοινωνικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα. Παράλληλα, μέλημα του Ινστιτούτου ήταν η διδασκαλία και η διάδοση της ελληνικής γλώσσας και στοιχείων του ελληνικού πολιτισμού στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τον Καναδά και σε άλλες χώρες του πλανήτη, όπου εκδηλώνεται σχετικό ενδιαφέρον. Αυτό γίνεται ενημερώνοντας τους γονείς αναφορικά με τις εκπαιδευτικές επιλογές των παιδιών τους, ώστε η ελληνική γλώσσα να υπάρχει σε κάθε σχολικό πρόγραμμα ομογενή μαθητή. Εκτός αυτού, διοργάνωνε συνέδρια και ημερίδες με θέμα την παιδεία ομογενών και με στόχο να ενημερώσει τους ειδικούς αλλά και να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη.
Εποπτεία
Το Ινστιτούτο είχε διοικητική αυτοτέλεια. Διοικείτο από Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο απαρτιζόταν από επτά μέλη και εποπτευόταν από το ΥΠΕΠΘ. Σε αυτό συμμετείχαν εκπρόσωποι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, της Διεύθυνσης Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του ΥΠΕΠΘ, του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού και καθηγητές ελληνικών ΑΕΙ.
Αρμοδιότητες
Το ΙΠΟΔΕ κατήρτιζε προγράμματα σπουδών και παρήγαγε διδακτικά βιβλία και βοηθήματα, ενώ φρόντιζε παράλληλα για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και των στελεχών της εκπαίδευσης. Εκτός αυτού, το Ινστιτούτο διεξήγαγε εκπαιδευτική έρευνα στο χώρο της αρμοδιότητάς του και αξιολογούσε τα αποτελέσματα των εκπαιδευτικών παρεμβάσεων που γίνονται στον τομέα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Παρακολουθώντας και αξιολογώντας την εφαρμογή εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε επίπεδο σχολικής μονάδας, συντελούσε στην ενίσχυσή τους. Σε επίπεδο πολιτείας, το ΙΠΟΔΕ συμβούλευε για τη χάραξη εκπαιδευτικής πολιτικής και επίσης προωθούσε την εφαρμογή εκπαιδευτικών παρεμβάσεων και καινοτομιών στο χώρο της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Άλλη μία αρμοδιότητα του Ινστιτούτου ήταν η αποτύπωση της εκπαιδευτικής πραγματικότητας στην ομογένεια με κύριο στόχο την αναπροσαρμογή των στόχων. Αυτό γινόταν και σε σχέση με την παρουσία και την πορεία που έχουν οι αλλοδαποί μαθητές και μαθήτριες, όπως και οι παλιννοστούντες, οι οποίοι είναι ευάλωτοι στη σχολική αποτυχία.
Έρευνα
Το ΙΠΟΔΕ ασχολιόταν με την επιστημονική έρευνα και ειδικότερα με την ανίχνευση των προβληματικών πτυχών στη λειτουργία των σχολικών μονάδων, όπως επίσης και ανιχνεύοντας τις επιμορφωτικές ανάγκες των εκπαιδευτικών σε θέματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Παράλληλα, αποτύπωνε και αποτιμούσε τις διαδικασίες, τις συνθήκες και τα αποτελέσματα που έχει η μάθηση για τους μαθητές που είναι επιρρεπείς στον κοινωνικό αποκλεισμό και αποτύπωνε τους μηχανισμούς που μεταβιβάζουν στερεότυπα και προκαταλήψεις μέσω του σχολείου. Εκτός αυτών, αξιολογούσε εκπαιδευτικές καινοτομίες στο χώρο της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, την οποία εισάγει στα αναλυτικά προγράμματα και στα διδακτικά εγχειρίδια και βοηθήματα.
Πόροι
Το Ινστιτούτο επιχορηγείτο από πιστώσεις, οι οποίες εγγράφονταν στον προϋπολογισμό εξόδων του Υπουργείου Παιδείας. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Οικονομικών, καθοριζόταν το ύψος της ετήσιας επιχορήγησης. Λοιποί πόροι για το ΙΠΟΔΕ ήταν οι χρηματοδοτήσεις από διεθνείς οργανισμούς και φορείς, καθώς επίσης και οι δωρεές και εισφορές δημοσίων, ομογενειακών και ιδιωτικών φορέων και φυσικών προσώπων της ημεδαπής και της αλλοδαπής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαπολιτισμική εκπαίδευση Κατηγορία:Ελληνική διασπορά Κατηγορία:Ελληνόγλωσση εκπαίδευση Κατηγορία:Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (Ελλάδα)
Λεωφόρος Κατεχάκη
Η Λεωφόρος Κατεχάκη είναι σημαντική λεωφόρος της Αθήνας η οποία ξεκινάει απ' τη Λεωφόρο Κηφισίας και οδηγεί προς την Λεωφόρο Μεσογείων, την περιοχή Παπάγου, την Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου και καταλήγει στην Περιφερειακή Οδό Υμηττού. Πήρε το όνομά της απ' τον στρατιωτικό και πολιτικό Γεώργιο Κατεχάκη. Το τμήμα της λεωφόρου από Μεσογείων έως Περιφερειακή Υμηττού επισήμως ονομάζεται Παναγιώτου Κανελλοπούλου. Ανεπισήμως είναι γνωστό ως τμήμα της Λεωφόρου Αλίμου-Κατεχάκη.
Ιστορικό
Η κατασκευή της λεωφόρου ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και παραδόθηκε στην κυκλοφορία κατά τη δεκαετία του 1960. Σηματοδότες κυκλοφορίας προστέθηκαν σε αργότερο χρόνο. Στη συμβολή της με τη Μεσογείων ο ανισόπεδος κόμβος ο οποίος παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 18 Μαρτίου 1985. Στο ίδιο σημείο έχει κατασκευαστεί ο ομώνυμος σταθμός του Μετρό, ο οποίος παραδόθηκε στο κοινό στις 29 Ιανουαρίου 2000. Κατά τη διάρκεια κατασκευής του σταθμού διαπιστώθηκε ότι η ύπαρξη εκεί του ανισόπεδου κόμβου καθιστούσε αδύνατη την κατασκευή και δεύτερης εισόδου-εξόδου στο ρεύμα της Μεσογείων προς το κέντρο της Αθήνας και αποφασίστηκε να κατασκευαστεί μια πεζογέφυρα πάνω σε σχέδιο του Ισπανού αρχιτέκτονα Σαντιάγκο Καλατράβα, για να διευκολύνονται εκείνοι που θέλουν να περάσουν απέναντι. Αυτή η πεζογέφυρα παραδόθηκε στο κοινό στις 14 Μαΐου 2004.
Κατεχάκη Κατεχάκη
Γιώργος Ροκίδης
Ο Γιώργος Ροκίδης (γεν. 17 Αυγούστου του 1945) είναι ποδοσφαιριστής που αγωνιστήκε στον ΠΑΟ, το Αιγάλεω και τον Ηρακλή. Καθόλη δε τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας έλαβε μέρος σε 13 συνεχόμενες σεζόν της Α΄ Εθνικής κατηγορίας συμπληρώνοντας συνολικά 169 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και σκοράροντας 14 τέρματα. Αγωνίστηκε στη θέση του Κεντρικού Μέσου.
Ως ποδοσφαιριστής
Πρωτοεμφανίσθηκε σε πολύ νεαρή ηλικία και συγκεκριμένα στην αρχή της περιόδου 1962-63, εναντίον του Εθνικού Πειραιώς για το πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής κατηγορίας. Αγωνιζόμενος με ιδιαίτερη επιτυχία ως μέσος και επιθετικός, γρήγορα συγκέντρωσε τα «βλέμματα» πάνω του και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του κίνησε το ενδιαφέρον μεγαλύτερων συλλόγων. Το καλοκαίρι του 1963 συγκροτείται -κατόπιν πρωτοβουλίας του Ανδρέα Βγενόπουλου- η Μικτή ομάδα των Αθηνών στην οποία καλούνται από το Αιγάλεω ο Ροκίδης και ο Λάκης Μαραμενίδης. Η Μικτή ταξιδεύει για αγώνες επίδειξης στον Καναδά (Τορόντο και Μόντρεαλ) και τις ΗΠΑ (Νέα Υόρκη), όπου ο Ροκίδης πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις. Στο Τορόντο μάλιστα, βρέθηκε αντίπαλος του φημισμένου Cesare Maldini, ο οποίος αγωνιζόταν με το συγκρότημα της “New Italia”.
Με τη λήξη της σεζόν 1963-64 ο ήδη τότε διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων Ροκίδης κάνει το μεγάλο βήμα, καθώς μετεγγράφεται στον Παναθηναϊκό και η μετακίνηση εκείνη (μαζί με του Αγανιάν, από τον Παναιγιάλειο στον Ολυμπιακό) καταγράφεται από τον αθλητικό Τύπο ως η σπουδαιότερη της εποχής. Με τους «πράσινους» ο Ροκίδης θα διαπρέψει, ειδικά στην τετραετία 1967-70, καθώς συμμετείχε (έως και την περίοδο 1971-72) σε 93 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, επιτυγχάνοντας παράλληλα και 8 τέρματα. Το 1969-70 μαζί με τον αείμνηστο Δημητρίου αναδεικνύονται σε πολυτιμότεροι παίκτες του «τριφυλλιού», τόσο από πλευράς συμμετοχών, όσο και συνολικής απόδοσης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον ΠΑΟ συμμετείχε και σκόραρε σε αγώνες Ευρωπαϊκών διοργανώσεων (όπως σε εκείνον κατά της βελγικής Ντάριγκ για το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το 1969, στον οποίο σημείωσε το πρώτο γκολ που χάρισε την πρόκριση), ενώ χρίσθηκε διεθνής με τις Εθνικές ομάδες των Ελπίδων και των Ενόπλων Δυνάμεων.