cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρητική τουλίπα
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Κρητική τουλίπα Η Κρητική τουλίπα (Tulipa cretica) είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Λειριοειδών και είναι ενδημικό της Κρήτης. Απαντάται από την επιφάνεια της θάλασσας έως και τα 2100 μ. , σε ασβεστολιθικά φρύγανα, ρωγμές, σάρες, ξέφωτα δασών, ακαλλιέργητοι αγροί και όρια καλλιεργούμενων αγρών, υποαλπικά λιβάδια, κορφές, ανοιχτές πλαγιές και ακόμη και σκάλες. Είναι η πιο ευρεία από τις τουλίπες που μπορεί να βρεθεί στην Κρήτη.
Γενικά είναι αρκετά μικρό, καθώς δεν υπερβαίνει τα 15 εκατοστά σε μέγεθος, αλλά ανθεκτικό, και ζει πολλά χρόνια. Κάθε τουλίπα φέρει ένα ως δύο άνθη, λευκά ή ανοιχτορόδινα, με φάρυγγα και κίτρινους ανθήρες. Τα άνθη έχουν ένα μικρό κίτρινο μπάλωμα στην εσωτερική βάση των πετάλων. Τα τρία εξωτερικά πέταλα έχουν ρόδινες, πορφυρές και πράσινες αποχρώσεις. Ανθίζει από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο, ανάλογα με το υψόμετρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λειριοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Ενρίκο Ματέι
Ο Ενρίκο Ματέι (προφέρεται στα ιταλικά:  [enˈriːko matˈtɛi], 29 Απριλίου 1906 – 27 Οκτωβρίου 1962) ήταν Ιταλός δημόσιος διαχειριστής και πολιτικός. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο του ανατέθηκε να διαλύσει την ιταλική εταιρεία πετρελαιοειδών Agip, μια κρατική επιχείρηση που ιδρύθηκε από το φασιστικό καθεστώς. Αντίθετα, ο Ματέι την διεύρυνε και την αναδιοργάνωσε στην Ente Nazionale Idrocarburi, γνωστή ως ENI). Υπό την καθοδήγησή του η ENI διαπραγματεύτηκε σημαντικές παραχωρήσεις πετρελαίου στη Μέση Ανατολή καθώς και μια σημαντική εμπορική συμφωνία με τη Σοβιετική Ένωση , η οποία συνέβαλε στη διάσπαση του ολιγοπώλιο των «Επτά Αδελφών» που κυριάρχησε στη βιομηχανία πετρελαίου στα μέσα του 20ού αιώνα . Εισήγαγε επίσης την αρχή σύμφωνα με την οποία η χώρα που κατείχε τα εκμεταλλευόμενα αποθέματα πετρελαίου λάμβανε το 75% των κερδών.
Ο Ματέι, ο οποίος έγινε ισχυρή φυσιογνωμία στην Ιταλία, ήταν Χριστιανοδημοκράτης και μέλος του Κοινοβουλίου από το 1948 έως το 1953. Κατά τη περίοδο της ηγεσίας του έκανε την ENI μια ισχυρή εταιρεία, τόσο που οι Ιταλοί την αποκαλούσαν "κράτος εν κράτει". Πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1962, που πιθανότατα προκλήθηκε από βόμβα στο αεροπλάνο, αν και ποτέ δεν αποδείχθηκε ποια ομάδα θα μπορούσε να ήταν υπεύθυνη για το θάνατό του . Ο ανεξιχνίαστος θάνατος του ήταν το θέμα της βραβευμένης ταινίας Υπόθεση Ματέι του Φρανσίσκο Ρόσι το 1972, με τον Ματέι να απεικονίζεται από τον Τζιάν Μαρία Βολοντέ.
Πρώτα χρόνια
Ο Ματέι γεννήθηκε στην Ακκουαλάνια, στην επαρχία Πέζαρο-Ουρμπίνο, Μάρκε, ως το δεύτερο από τα πέντε παιδιά του Αντόνιο Ματέι (καραμπινιέρος - μέλος της ιταλικής εθνικής χωροφυλακής) και της Αντζέλα Γκαλβάνι. Το 1923, έγινε μαθητευόμενος στη βιομηχανία βυρσοδεψίας στη Matelica. Γρήγορα μετακόμισε για να γίνει βοηθός χημικού και στη συνέχεια υπεύθυνος εργαστηρίου σε ηλικία 21 ετών. Μετά τη στρατιωτική του θητεία έγινε επικεφαλής βοηθός του ιδιοκτήτη βυρσοδεψείου. Ωστόσο, η οικονομική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του 1920 έκανε τις επιχειρήσεις να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο μέχρι να κλείσει το βυρσοδεψείο.
Ο Ματέι μετακόμισε στο Μιλάνο όπου εργάστηκε ως αντιπρόσωπος πωλήσεων για ξένες εταιρείες σε βαφές και διαλύτες. Το 1931 έγινε μέλος του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος δημιουργήθηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι αλλά δεν ήταν ενεργός στην πολιτική. Στη συνέχεια, δημιούργησε ένα εργοστάσιο παραγωγής γαλακτωματοποιητών με βάση το πετρέλαιο για τη βυρσοδεψία και την κλωστοϋφαντουργία μαζί με τον αδελφό και την αδελφή του. Το 1934 ίδρυσε την Industria Chimica Lombarda και δύο χρόνια αργότερα, το 1936, παντρεύτηκε την Γκρέτα Πάουλας, στη Βιέννη. Αφού απέκτησε πτυχίο λογιστικής, γράφτηκε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ιερής Καρδιάς στο Μιλάνο.
Τον Μάιο του 1943 γνώρισε τον ηγέτη των Χριστιανοδημοκρατών Τζουζέπε Σπατάρο, ο οποίος τον εισήγαγε στους αντιφασιστικούς κύκλους στο Μιλάνο ενάντια στο φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι. Μετά τις 25 Ιουλίου 1943, όταν ο Μουσολίνι αναγκάστηκε να παραιτηθεί, ο Ματέι εντάχθηκε σε μια αντάρτικη ομάδα του ιταλικού κινήματος αντίστασης στα βουνά γύρω από τη Ματέλικα, προμηθεύοντάς τους με όπλα. Εκεί μπόρεσε να ενταχθεί στην αντίσταση, παρά τις υποψίες για την πρώην ιδιότητα του ως μέλος του Φασιστικού Κόμματος. Ο ρόλος του ήταν μάλλον περιθωριακός, επικεντρωνόταν κυρίως στη διαχείριση και οργάνωση δραστηριοτήτων. Μετά από πολλές συλλήψεις δραπέτευσε στο Μιλάνο.
Εντυπωσιασμένοι από τις οργανωτικές και στρατιωτικές του ικανότητες, οι Χριστιανοδημοκράτες τον έθεσαν επικεφαλής των κομματικών δυνάμεών τους. Στις 26 Οκτωβρίου 1944 συνελήφθη στο Μιλάνο, μαζί με άλλους, στο μυστικό αρχηγείο των Χριστιανοδημοκρατών. Κρατούμενος στους στρατώνες στο Κόμο, μπόρεσε να δραπετεύσει στις 3 Δεκεμβρίου 1944, εκμεταλλευόμενος τη σύγχυση που προκλήθηκε από ένα βραχυκύκλωμα το οποίο μπορεί να κατασκεύασε ο ίδιος. Ο Ματέι συμμετείχε στη βορειοϊταλική στρατιωτική διοίκηση της Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης εξ ονόματος των Χριστιανοδημοκρατών. Παρασημοφορήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες με το Ασημένιο Αστέρι.
Agip και ENI
Το 1945, η Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης τον διόρισε στην ηγεσία της Agip (ιταλικά: Azienda Generale Italiana Petrolio - General Italian Oil Company), της εθνικής εταιρείας πετρελαίου που δημιουργήθηκε από τους φασίστες, με οδηγίες να την κλείσει το συντομότερο δυνατό. Ο Ματέι, αντί αυτού, εργάστηκε σκληρά για να αναδιαρθρώσει την εταιρεία και να τη μετατρέψει σε ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά περιουσιακά στοιχεία της χώρας.
Το 1949 ο Ματέι έκανε μια εκπληκτική δημόσια ανακοίνωση: το έδαφος της κοιλάδας του Πάδου στη Βόρεια Ιταλία ήταν πλούσιο σε πετρέλαιο και μεθάνιο και η Ιταλία θα έλυνε όλες τις ενεργειακές της ανάγκες χρησιμοποιώντας τους δικούς της πόρους. Μέσω του ιταλικού Τύπου, στη συνέχεια ενθάρρυνε την ιδέα ότι το έθνος (που εξακολουθούσε να υποφέρει από τις συνέπειες της ήττας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), θα γινόταν σύντομα πλούσιο. Η οικονομική αξία της Agip αυξήθηκε αμέσως στα χρηματιστήρια και η εταιρεία (που ανήκε στο κράτος, αλλά λειτουργούσε ως ιδιωτική εταιρεία) έγινε ταυτόχρονα σταθερή και σημαντική. Ωστόσο η πραγματικότητα ήταν λίγο διαφορετική: στην επικράτεια του Κορτεματζόρε, στην κοιλάδα του Πάδου, είχε βρεθεί μια ορισμένη ποσότητα μεθανίου μαζί με μια μικρή ποσότητα πετρελαίου.
Η στρατηγική του Ματέι ήταν να χρησιμοποιήσει το φυσικό αέριο για να υποστηρίξει την ανάπτυξη μιας εθνικής βιομηχανίας στη Βόρεια Ιταλία, συντηρώντας τη μεταπολεμική άνθηση γνωστή ως «Ιταλικό οικονομικό θαύμα». Το αέριο δεν ήταν ένα απλό υποκατάστατο του εισαγόμενου πετρελαίου, αλλά ένα φθηνότερο και πιο λειτουργικό υποκατάστατο του εισαγόμενου άνθρακα στον οποίο βασίζονταν οι αναπτυσσόμενες βιομηχανίες. Τα υψηλά κέρδη από τις πωλήσεις φυσικού αερίου επιστράφηκαν στην εξερεύνηση, την παραγωγή, την επέκταση των αγωγών καθώς και την απόκτηση νέων πελατών.
Η Agip έλαβε αποκλειστική παραχώρηση για την εξερεύνηση αερίου και πετρελαίου εντός της εθνικής επικράτειας και μπόρεσε να διατηρήσει τα κέρδη της. Ο πολιτικός κόσμος ήταν διχασμένος: οι αριστεροί τον υποστήριζαν και οι συντηρητικοί (μαζί με τους βιομήχανους) εναντιώθηκαν. Αυτή τη στιγμή ο Ματέι φέρεται να έχει χρησιμοποιήσει ευρέως ανεπίσημους οικονομικούς πόρους της Agip για εκτεταμένες δωροδοκίες, ειδικά πολιτικών και δημοσιογράφων. Έλεγε για τα πολιτικά κόμματα: «Τα χρησιμοποιώ όπως θα χρησιμοποιούσα ταξί: Κάθομαι, πληρώνω το ταξίδι και βγαίνω». Η Agip απέκτησε τον έλεγχο εκατοντάδων εταιρειών σε όλους τους οικονομικούς τομείς της χώρας. Ο Ματέι έδωσε μεγάλη προσοχή στον Τύπο και η Agip σύντομα απέκτησε αρκετές εφημερίδες και δύο πρακτορεία.
Το 1953 ένας νόμος δημιούργησε την ENI, στην οποία συγχωνεύτηκε η Agip. Ο Ματέι ήταν αρχικά ο πρόεδρός της, στη συνέχεια επίσης ο διαχειριστής και ο γενικός διευθυντής. Στην πράξη, η ENI ήταν ο Ματέι και ο Ματέι ήταν η ENI.
Διεθνής επιρροή
Όταν έγινε φανερό ότι η βάση των εγχώριων πόρων δεν θα ήταν επαρκής για να καλύψει την αυξανόμενη ενεργειακή ζήτηση της Ιταλίας, ο Ματέι αναγνώρισε την ανάγκη εξασφάλισης προμηθειών από το εξωτερικό. Καθοδηγούμενος από τη φιλοδοξία του να κάνει την ENI διεθνή παίκτη στο ίδιο επίπεδο με την Exxon και την Total, ο Ματέι επεκτάθηκε στο εξωτερικό και έστρεψε την προσοχή του στις διεθνείς αγορές πετρελαίου. Εφηύρε (ή τουλάχιστον έλεγε πολύ συχνά) την ιστορία της μικρής γάτας: «Μια μικρή γάτα φτάνει εκεί που τρώνε μερικά μεγάλα σκυλιά σε μια κατσαρόλα. Τα σκυλιά της επιτίθενται και την πετάνε μακριά. Εμείς οι Ιταλοί είμαστε σαν αυτή τη μικρή γάτα: σε αυτό το δοχείο υπάρχει πετρέλαιο για όλους, αλλά κάποιος δεν θέλει να μας αφήσει να το πλησιάσουμε».
Αυτό το είδος μύθου έκανε τον Ματέι εξαιρετικά δημοφιλή στην οικονομικά φτωχή Ιταλία της εποχής και κέρδισε τη λαϊκή υποστήριξη που χρειαζόταν για να κερδίσει την πολιτική υποστήριξη. Για να σπάσει το ολιγοπώλιο των «Επτά Αδελφών» (ένας όρος που επινόησε ο Ματέι για να αναφερθεί στις κυρίαρχες εταιρείες πετρελαίου των μέσων του 20ου αιώνα), ξεκίνησε συμφωνίες με τις φτωχότερες χώρες της Μέσης Ανατολής και χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ επίσης. Ο Ματέι επισκέφτηκε τη Μόσχα το 1959, όπου μεσολάβησε για μια συμφωνία εισαγωγής πετρελαίου με τη Σοβιετική Ένωση στη μέση του Ψυχρού Πολέμου μετά από έντονες διαμαρτυρίες του ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ και σε μέρη όπως η Αλγερία. Στους αντιπάλους του που τον κατηγορούσαν ότι βοηθούσε τους κομμουνιστές και ότι έκανε την Ιταλία εξαρτημένη από τη Σοβιετική Ένωση, ο Ματέι απάντησε ότι αγόραζε από φθηνότερες πηγές.
Σύναψε συμφωνίες με την Τυνησία και το Μαρόκο, στις οποίες πρόσφερε μια συνεργασία 50-50 για την εξόρυξη του πετρελαίου τους, πολύ διαφορετική από το είδος των παραχωρήσεων που συνήθως προσέφεραν οι μεγάλες εταιρείες πετρελαίου. Στο Ιράν και την Αίγυπτο πρόσφερε επιπλέον ότι ο κίνδυνος που ενέχει η έρευνα ήταν εξ ολοκλήρου της ENI: αν δεν υπήρχε πετρέλαιο, οι χώρες δεν θα έπρεπε να πληρώσουν ούτε ένα σεντ. Το 1957, με την ENI να ανταγωνίζεται ήδη γίγαντες όπως η Esso ή η Shell, οι φήμες λένε ότι ο Ματέι χρηματοδοτούσε κρυφά το κίνημα ανεξαρτησίας κατά της αποικιοκρατικής Γαλλίας στον πόλεμο της Αλγερίας.
Το 1960, μετά τη σύναψη της συμφωνίας με τη Σοβιετική Ένωση και ενώ διαπραγματευόταν με την Κίνα, ο Ματέι δήλωσε δημόσια ότι το αμερικανικό μονοπώλιο είχε τελειώσει. Η αντίδραση ήταν αρχικά ήπια και η ENI κλήθηκε να συμμετάσχει στη διαίρεση του χάρτη αναζήτησης στη Σαχάρα. Ωστόσο, ο Ματέι έθεσε την ανεξαρτησία της Αλγερίας ως όρο αποδοχής του. Καμία συμφωνία δεν θα γίνει μέχρι εκείνο το γεγόνος. Ως συνέπεια της στάσης του, ο Ματέι θεωρήθηκε ότι έγινε στόχος της γαλλικής ακροδεξιάς τρομοκρατικής οργάνωσης OAS, αντίθετη στην ανεξαρτησία της Αλγερίας, η οποία άρχισε να του στέλνει ρητές απειλές.
Θάνατος
Στις 27 Οκτωβρίου 1962 σε μια πτήση από την Κατάνια (Σικελία) προς το αεροδρόμιο Λινάτε του Μιλάνου, το αεροπλάνο του Ματέι, ένα Morane-Saulnier MS.760 Paris, συνετρίβη στα περίχωρα του μικρού χωριού Μπασκαπέ στη Λομβαρδία. Η αιτία του ατυχήματος παραμένει ένα μυστήριο. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η συντριβή προκλήθηκε από βόμβα που ήταν κρυμμένη στο αεροπλάνο. Και οι τρεις άνδρες που επέβαιναν στο αεροπλάνο σκοτώθηκαν: ο Ματέι, ο πιλότος του Irnerio Bertuzzi και ο Αμερικανός δημοσιογράφος του Time-Life William McHale. Οι έρευνες δήλωσαν επίσημα ότι επρόκειτο για ατύχημα. Υπεύθυνος για την έρευνα του ατυχήματος ήταν ο Ιταλός υπουργός Άμυνας Τζούλιο Αντρεότι.
Σύμφωνα με ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του 2001 από τον Μπέρνχαρντ Πλέτσινγκερ και τον Κλάους Μπρέντενροκ, τα στοιχεία καταστράφηκαν αμέσως στο σημείο της συντριβής. Τα όργανα πτήσης τοποθετήθηκαν σε οξύ. Στις 25 Οκτωβρίου 1995, η ιταλική δημόσια ραδιοτηλεόραση RAI ανέφερε την εκταφή των ανθρώπινων λειψάνων των Ματέι και Μπερτούτσι. Στα οστά βρέθηκαν μεταλλικά υπολείμματα παραμορφωμένα από έκρηξη. Υπάρχουν εικασίες ότι η ασφάλεια ενός εκρηκτικού μηχανισμού πυροδοτήθηκε από τον μηχανισμό του συστήματος προσγείωσης. Το 1994 οι έρευνες ξεκίνησαν ξανά και το 1997 ένας μεταλλικός δείκτης και ένας δακτύλιος αναλύθηκαν περαιτέρω από τον καθηγητή Firrao του Πολυτεχνείο του Τορίνο και βρέθηκαν ίχνη έκρηξης. Με βάση αυτά τα στοιχεία, το ατύχημα επαναχαρακτηρίστηκε από τον δικαστή ως ανθρωποκτονία, αλλά με άγνωστο δράστη.
Μη έχοντας εμπιστοσύνη στη Sifar (ιταλική μυστική υπηρεσία), παρόλο που ήταν γεμάτη από πιστούς υποστηρικτές του, ο Ματέι είχε ένα είδος προσωπικής φρουράς από πρώην παρτιζάνους και προσωπικό της ENI από τους οποίους ένιωθε προστατευμένος.
Άλλα στοιχεία για τη συντριβή:
Κληρονομιά
Ο Ενρίκο Ματέι είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην ιταλική ιστορία του 20ού αιώνα. Ο Ματέι έκανε την ENI μια ισχυρή εταιρεία, τόσο που οι Ιταλοί την αποκαλούν «κράτος εν κράτει». Κάποιοι τον περιγράφουν ως ένα είδος Ιππότη εθνικιστή, ενώ άλλοι επισημαίνουν την δίψα του για εξουσία και την ψυχρή του λογιστική φύση.
Ο Ματέι επινόησε τον όρο " Επτά Αδελφές " ( sette sorelle ) για να αναφερθεί στις κυρίαρχες εταιρείες πετρελαίου στα μέσα του 20ου αιώνα. Το 2000, ο Διαμεσογειακός Αγωγός, ένας αγωγός φυσικού αερίου από την Αλγερία μέσω Τυνησίας στη Σικελία και από εκεί στην ηπειρωτική Ιταλία, πήρε το όνομά του από τον Ματέι. Η ENI ονόμασε ένα ερευνητικό ινστιτούτο προς τιμήν του. Το Fondazione Eni Enrico Mattei είναι ένα μη κερδοσκοπικό, μη κομματικό ερευνητικό ίδρυμα αφιερωμένο στη μελέτη της βιώσιμης ανάπτυξης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Η αποστολή του είναι να βελτιώσει την ποιότητα της λήψης αποφάσεων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Εθνική Βιβλιοθήκη Σέτσενι
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Σέτσενι (ουγγρικά: Országos Széchényi Könyvtár) (OSZK) βρίσκεται στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Είναι η μία από τις δύο εθνικές βιβλιοθήκες της Ουγγαρίας, ενώ η άλλη είναι η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Ντέμπρετσεν.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1802 από τον Ούγγρο πατριώτη αριστοκράτη κόμη Ferenc Széchényi. Ο Széchényi ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο αγοράζοντας ουγγρικά βιβλία, τα οποία συγκέντρωσε και δώρισε στο έθνος. Την επόμενη χρονιά η δημόσια βιβλιοθήκη άνοιξε στo Πετς. Το παράδειγμα του Széchényi οδήγησε σε ένα εθνικό κίνημα υπέρ της δωρεάς βιβλίων στη βιβλιοθήκη.
Το 1846, το Εθνικό Μουσείο της Ουγγαρίας μετακόμισε στο νέο του κτίριο, αλλά μόλις το 1949 η Βιβλιοθήκη έγινε ξανά ξεχωριστή οντότητα, με το σημερινό της όνομα. Το 1985, η βιβλιοθήκη μετακόμισε στη νέα της οικία στο Κάστρο της Βούδας. Η NSZL λειτουργεί με βάση τη σημασιολογική διαθεσιμότητα του καταλόγου της.
Ανακάλυψη της παρτιτούρας του Μότσαρτ
Το 2014, ένας Ούγγρος βιβλιοθηκάριος ανακάλυψε τέσσερις σελίδες της αρχικής παρτιτούρας της σονάτας του Μότσαρτ (αυτόγραφο) στην Εθνική Βιβλιοθήκη Széchényi της Βουδαπέστης. Μέχρι τότε έχει διασωθεί μόνο η τελευταία σελίδα της σονάτας. Το χαρτί και η γραφή των τεσσάρων σελίδων ταίριαζαν με αυτό της τελευταίας σελίδας της παρτιτούρας, που βρέθηκε στο Σάλτσμπουργκ. Ο Zoltán Kocsis έδωσε την πρώτη παράσταση της παρτιτούρας που ανακαλύφθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014.
Παραπομπές
Ου Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ουγγαρία
Κρήνη Πατρών
Η Κρήνη είναι οικισμός του Νόμου Αχαΐας, πρώην κοινότητα της Επαρχίας Πατρών και τέως κοινοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Μεσσάτιδος και σήμερα αποτελεί τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Πατρέων.
Συνορεύει με τις κοινότητες Σαραβάλι, Οβρυά, Πετρωτό και Κρυσταλλόβρυση. Στην Κρήνη ανήκουν οι περιοχές Μονοδέντρι, Ροδιά, Λαγανίδες και Σαρδελά. Σχεδόν όλες αυτές οι συνοικίες βρίσκονται έξω από το χωριό και οι Ρόδια, Λαγανίδες, Σαρδελά στα σύνορα με την Οβρυά και της ανήκουν κατά το ήμισυ και το Μονοδέντρι στα σύνορα με το Σαραβάλι που της ανήκει επίσης κατά το ήμισυ. Στα όρια της βρίσκεται και η ιστορική Μονή Ομπλού, που είναι χτισμένη στο ομώνυμο βουνό το οποίο δεσπόζει πάνω από το χωριό. Το χωριό είναι χτισμένο στις παρυφές του Ομπλού, που αποτελούν πρόποδες του Παναχαϊκού, και η πλαγιά που είναι εκτείνεται λέγεται Ζωητάδα.
Όνομα
Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Βελίζι. Υπάρχουν πολλές εκδοχές ως προς την προέλευση του, η επικρατέστερη είναι ότι προέρχεται από το σλάβικο Vellezi το οποίο σημαίνει Λευκό δάσος και οφείλεται στις πολλές λεύκες που είχε η ευρύτερη περιοχή. Λεύκας λέγεται και ο ποταμός που περνά δίπλα από το χωριό αλλά και σημερινή περιοχή της Πάτρας. Αργότερα με την έλευση των Φράγκων, το ονομάζουν Villegio, δηλαδή χωριό. Αυτό το όνομα πιστεύεται ότι παραφράστηκε από τους Αρβανίτες σε Βελίζι. Ως Βελέζι το συναντάμε πρώτη φορά σε ενετική απογραφή του 1700. Το 1928 με προεδρικό διάταγμα μετονομάζεται σε Κρήνη.
Ιστορία
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας δημιουργούνται και τα χωριά Ψαράδες, Βουντούσα και Μουσταφά αφέντη που σήμερα αποτελούν αγροτικές εκτάσεις της Κρήνης. Στη ενετική απογραφή του 1700 το Βελίζι είχε 9 οικογένειες, 25 κατοίκους από τους οποίους οι 12 άντρες και οι 13 γυναίκες. Σε άλλη απογραφή του 1698 με τα χωριά που υποχρεούνταν σε φόρο φορβής για το φράγκικο ιππικό, το Βελίζι υποχρεούτο να δώσει 10 στατήρες.
Το 1466 καταφθάνουν στην Τουρκοκρατούμενη Πάτρα ενετικά πλοία τα οποία αποβιβάζουν μικρή στρατιωτική δύναμη στην πόλη, ο λαός ξεσηκώνεται, καταλαμβάνει το κάστρο και καταδιώκει τους Τούρκους. Στη Ζωητάδα, η πλαγιά που βρίσκεται το χωριό στα σημερινά Δρημαλαίικα, οι επαναστάτες τους φτάνουν και διεξάγεται μικρή μάχη με νικητές τους Έλληνες. Οι Τούρκοι όμως αργότερα αντεπιτέθηκαν και βρήκαν τους Έλληνες να γλεντάνε την πρότερη νίκη τους, τους επιτέθηκαν σκοτώνοντας πολλούς και αιχμαλώτισαν τους αρχηγούς τους τους οποίους μετά την ανακατάληψη της Πάτρας τους παλούκωσαν μαζί με το Μητροπολίτη Νεόφυτο.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1821 πάλι στη Ζωητάδα έγινε μάχη μεταξύ Τούρκων και των Κουμαναίων και Γεωργίου Σισίνη. Η έκβαση της μάχης ήταν καταστροφική για τους Έλληνες και παραλίγο να πιαστεί αιχμάλωτος και ο ίδιος ο Σισίνης.
Το 1822 κατά την πολιορκία της Πάτρας από τις Ελληνικές δυνάμεις στην Κρήνη ο Κολοκοτρώνης είχε συγκροτήσει εθελοντικές ομάδες γυναικών που έραβαν μάλλινες κάλτσες και φανέλες για τους πολεμιστές.
Μια τρίτη μάχη έγινε, στην Ζωητάδα πάλι, το 1945 κατά την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από την Πάτρα, ανάμεσα σε Άγγλους και Ινδούς, που είχαν έρθει προς ενίσχυση του Εθνικού Στρατού, και τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, ο σκοπός της επίθεσης ήταν η σύλληψη της ηγεσίας του 12ου Συντάγματος και η επίθεση έγινε ταυτόχρονα σε Κρήνη, Πετρωτό και Σαραβάλι.
Το 1833 με τη συγκρότηση του Δήμου Πατρέων το Βελίζι υπάγεται σε αυτόν μέχρι το 1912 οπότε γίνεται ανεξάρτητη κοινότητα περιλαμβάνοντας και τους οικισμούς Οβρυά, Βουντούσα, Ψαράδες και Μουσταφέντη, το 1916 προσθέτεται και η Μονή Ομπλού. Το 1924 αποσπάται η Οβρυά και γίνεται ανεξάρτητη κοινότητα.
Το 1928 αναφέρεται στον κατάλογο χωριών και οικισμών της Αχαΐας με την ονομασία Βελίζι. Το 1840 αναφέρεται στον κατάλογο των δημοτικών διαμερισμάτων του Δήμου Πατρέων. Κάτοικοι της Κρήνης έχουν συμμετάσχει σε όλους τους αγώνες του έθνους και έπεσαν για την πατρίδα. Το χωριό είχε πεσόντες σε όλους τους πολέμους αλλά και στον Εμφύλιο Πόλεμο. Στην Κατοχή πολλά σπίτια του χωριού πυρπολήθηκαν από τους Γερμανούς.
Μέχρι το 1881 που κατασκευάστηκε ο πρώτος υποτυπώδης δρόμος προς την Πάτρα, η Κρήνη ήταν το σταυροδρόμι των αμαξιτών δρόμων-μονοπατιών για Τρίπολη και Καλάβρυτα. Στη θέση "Δρημαλαίικα", στη Ζωητάδα, υπήρχε το δεύτερο χάνι του δρόμου του Μέξη, όπως λεγόταν από τον ιδιοκτήτη του. Το κτίριο διασώζεται ακόμα σήμερα. Το 1886 έγινε ο δρόμος Πάτρας-Καλαβρύτων και το 1922 η Ε.Ο. Πατρών-Τρίπολης. Έχει δημοτικό σχολείο από το 1910, ενώ η κεντρική πλατεία του χωριού κατασκευάστηκε το 1899 από τον δήμαρχο Δημήτριο Βότση. Ηλεκτρικό ρεύμα μπήκε πρώτη φορά το 1955. Από το 1970 λειτουργεί εκτροφείο θηραμάτων και το 1936 ιδρύθηκε ο Φιλοδασικός Σύλλογος.
Ψαράδες
Παλιό χωριό - οικισμός, σήμερα αγροτική περιοχή δίπλα στο χωριό. Το όνομα προέρχεται από παλιό ιδιοκτήτη της περιοχής που είχε το όνομα Ψαράς. Πιστεύεται ότι πρωτοκατοικήθηκε κατά τη Φραγκοκρατία. Σε απογραφή του 1700 είχε 34 κατοίκους, το 1816 15 οικογένειες και το 1828 δύο. Από το 1884 έπαψε να υπάρχει.
Βουντούσα
Και η Βουντούσα παλιό χωριό, σήμερα αγροτική έκταση. Στον οικισμό κατοικούσαν κτηνοτρόφοι που έρχονταν από τα ορεινά να ξεχειμωνιάσουν. Το 1700 είχε 5 οικογένειες, 15 κατοίκους το 1828. Τελευταία φορά αναφέρεται το 1884.
Σιδηρόκαστρο
Το Σιδηρόκαστρο χτίστηκε από τους Φράγκους, άγνωστο πότε ακριβώς, όπως άγνωστη είναι και η ιστορία του. Βρίσκεται πολύ κοντά στο χωριό και ελάχιστα ερείπια έχουν απομείνει σε δύσβατη περιοχή.
Μονή Ομπλού
Κτίστηκε το 1189 και πήρε το όνομά της από ένα εκκλησάκι που υπήρχε πριν στον χώρο. Αυτό το εκκλησάκι το είχαν κτίσει Αρβανίτες και λεγόταν: "Ομπλίτ Παναγιά Κουκούρ" δηλαδή η γλυκιά Παναγιά του βουνού του κούκου. Κουκούρ σημαίνει κούκος και έτσι λεγόταν τότε και το βουνό το οποίο από τότε πήρε το όνομα Ομπλός. Η μονή έχει καταστραφεί από όλους τους κατακτητές που πέρασαν από την περιοχή (Τούρκοι, Ενετοί, Γερμανοί) και έχει προσφέρει τα μέγιστα σε όλες τις επαναστάσεις και απελευθερωτικούς αγώνες.Το 1581 γίνεται Σταυροπηγιακή και το 1896 ενσωματώθηκε και έγινε μετόχι της η Μονή του Αγίου Κωνσταντίνου.
Οικισμός Ροδιά
Οικισμός που βρίσκεται στα σύνορα με την Οβρυά και από την πλευρά της Οβρυάς λέγεται Προφήτης Ηλίας. Η Ροδιά πήρε το όνομά της από τις πολλές ροδιές που υπάρχουν στη περιοχή. Μαζί με τους οικισμούς της Κρήνης "Λαγανίδες" και της Οβρυάς "Προφήτης Ηλίας" αποτελούν ξεχωριστή ενορία από το 1982. Η Ροδιά μέχρι το 1970 είχε ελάχιστες κατοικίες, περίπου 6, από τότε κτίζονται συνεχώς νέες και σήμερα έχει περίπου 100 κατοίκους.
Οικισμός Λαγανίδες
Ο οικισμός βρίσκεται στα σύνορα της Κρήνης με την Οβρυά, αρχικά αποτελούσε μέρος του οικισμού Ροδιάς με 2 κατοικίες, από το 1970 και μετά άρχισαν να κατασκευάζονται πολλές κατοικίες αποτελεί ίδια ενορία μαζί με τη Ροδιά και τον Προφήτη Ηλία Οβρυάς. Από την πλευρά της Οβρυάς διατηρεί την ονομασία Προφήτης Ηλίας.
Οικισμός Μονοδέντρι ή Άγιος Κωνσταντίνος
Ο οικισμός βρίσκεται στα σύνορα της Κρήνης με Σαραβάλι και Πετρωτό, από την πλευρά του Σαραβαλίου λέγεται Κεφαλόβρυσο. Βρίσκεται στους πρόποδες του Ομπλού δίπλα σε πευκόδασος με πανοραμική θέα προς την Πάτρα και τον Πατραϊκό κόλπο. Είναι ο μεγαλύτερος οικισμός της Κρήνης.
Ο οικισμός έχει και την ονομασία Άγιος Κωνσταντίνος από το ομώνυμο μοναστήρι που υπήρχε εκεί μέχρι το 1896. Απομεινάρι του μοναστηριού είναι ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου ενώ διασώζονται ερείπια κτιρίων της μονής. Σύμφωνα με τον καθηγητή νευρολογίας Δ. Βασιλόπουλο, μετά από έρευνα που έκανε για τη συγγραφή βιβλίου για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στον Άγιο Κωνσταντίνο έγιναν οι γάμοι του μέλλοντα αυτοκράτορα και της πρώτης του γυναίκας Θεοδώρας. Το 2012 διεξήχθησαν μάλιστα προς τιμήν του γεγονότος τα Παλαιολόγεια 2012" από τον "Σύλλογο ανάδειξης πολιτιστικής κληρονομιάς Κρήνης Πατρών, ο Άγιος Αθανάσιος".
Λαγκάδι της Μανωλιάς
Το Λαγκάδι της Μανωλιάς πηγάζει από το γειτονικό χωριό της Καλλιθέας και χύνεται στον Πατραϊκό κόλπο. Στη διαδρομή του περνά από τον Μουσταφά αφέντη, την Οβρυά και την Παραλία. Στον Μουσταφά εφέντη που περνά (ο οποίος ανήκει στην Κρήνη) στα σύνορα με την Οβρυά και δίπλα στην Εθνική οδό Πατρών-Τρίπολης υπάρχει μια βρύση όπου υπήρχε το όνομα του Αχμέτ Μεχμέτ αστυνόμου επί τουρκοκρατίας στην περιοχή Καλαβρύτων πιθανoύ κτήτορα της βρύσης. Κατά τη λαϊκή παράδοση σε αυτή τη βρύση καθόταν ένα στοιχειό με γυναικεία μορφή, η Μανωλιά, η οποία είχε μακριά μαύρα μαλλιά και καθόταν στη βρύση και τα χτένιζε με χρυσό χτένι. Αν πήγαινε κανείς καταμεσήμερο ή μεσάνυχτα να πάρει νερό τον κτυπούσε και αυτός ή πέθαινε ή αρρώσταινε βαριά.
Το στοιχειό του Βελιζίου
Σύμφωνα με την λαογραφία το στοιχειό του Βελιζίου είχε μορφή βοδιού με ένα αστέρι στο μέτωπο και το οποίο καθόταν κάτω από μια μελικοκιά έξω από το χωριό. Η παράδοση λέει ότι πάλευε με το στοιχειό της Οβρυάς το οποίο είχε την ίδια μορφή αλλά χωρίς αστέρι και το νικούσε συνεχώς. Κάποτε ήρθε στο χωριό ο Γιώργος Καπετάνιος, κυνηγός στοιχειών, και το σκότωσε την ώρα που πάλευε με το στοιχειό της Οβρυάς.
Ένα άλλο στοιχείο που αναφέρεται είχε τη μορφή άσπρου αλόγου και εμφανιζόταν σε μια ελιά στα μισά του δρόμου προς Οβρυά.
Α.Ο. Κρήνης
Ο '''Α.Ο. Κρήνης''' είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που σήμερα είναι ανενεργός. Χρώματα είχε το κόκκινο και άσπρο και γήπεδο στην θέση Πουλιά που σήμερα δεν υπάρχει.
Α.Σ. Κρήνη 97
Έδρα είχε τα πρώτα χρόνια από το 1997 εως το 2004 το προαύλιο του δημοτικού σχολείου που έχει διαμορφωθεί κατάλληλα σε γήπεδο μπάσκετ με την προσθήκη κερκίδων για θεατές, ενώ από το 2004 χρησιμοποιεί το Κλειστό γυμναστήριο των Ροΐτικων.
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Α.Σ. Κρήνη '97 έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ.Α.Η., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 9η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Αρχαία Αχαΐα
Αγχίαλος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αγχίαλος είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα:
Αγχιαλος Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος [[Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογ
Χισάρια
Βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του βουνού Σρέντνα Γκόρα. Διαθέτοντας ήπιο κλίμα και πάνω από δύο δεκάδες διαφορετικές ιαματικές πηγές, αποτελεί ελκυστική λουτρόπολη για πολλούς Βούλγαρους και ξένους τουρίστες.
Ο πληθυσμός της πόλης είναι 7.691 και του δήμου είναι περίπου 14.826 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Η πόλη Χισάρ βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας στις νότιες πλαγιές της Σρέντνα Γκόρα σε 360 μ. υψόμετρο. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό με μεταβατικούς ήπιους χειμώνες και ζέστη. Είναι χιονισμένη κατά μέσο όρο 27 ημέρες το χρόνο. Η άνοιξη είναι πρώιμη και σχετικά ζεστή, το καλοκαίρι χαρακτηρίζεται από υψηλές θερμοκρασίες (Ιούλιος, Αύγουστος), χαμηλή υγρασία και ασθενείς ανέμους. Το φθινόπωρο είναι ηλιόλουστο και ζεστό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11,5 βαθμοί.
Χαρακτηριστικό του Χισάρ είναι οι 22 ιαματικές πηγές, οι οποίες βρίσκονται σε ένα μικρό χώρο, με διαφορετικά φυσικά και χημικά χαρακτηριστικά και θερμοκρασίες, και με αποδεδειγμένες θεραπευτικές ιδιότητες. Ήταν η πρώτη λουτρόπολη στη Βουλγαρία καθώς, το 1882, η κυβέρνηση της Ανατολικής Ρωμυλίας εξέδωσε κανονισμό για τη λειτουργία των λουτρών.
Ιστορία
Λόγω αυτών των πηγών, η πόλη ιδρύθηκε χιλιάδες χρόνια πριν. Ορισμένα προϊστορικά ερείπια έχουν βρεθεί στο σημερινό κέντρο της πόλης. Αργότερα, έγινε θρακική πόλη, και όταν η Θράκη έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων και έγινε ρωμαϊκή επαρχία, η Χισάρια έγινε ρωμαϊκή πόλη - μια από τις τρεις πιο σημαντικές πόλεις της επαρχίας. Κατά καιρούς ονομάσθηκε Αυγούστα (Augusta), Διοκλητιανούπολις (μετά τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό) και με μερικά άλλα ονόματα (πιθανόν το όνομα Χισάρια να είναι παραφθορά του Καισάρεια). Ήταν ένα διάσημο θέρετρο, ακόμη και σε εκείνους τους χρόνους, το οποίο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο ίδιος ο αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος επισκέφθηκε την πόλη.
Πολλά ρωμαϊκά ερείπια είναι ακόμα ορατά παντού - δημόσια κτίρια, ένα μικρό αμφιθέατρο, οι στρατώνες της ρωμαϊκής φρουράς, τα θεμέλια για δύο από τις παλαιότερες εκκλησίες στη Βουλγαρία, καθώς και το καλύτερα διατηρημένο ρωμαϊκό φρούριο στη Βουλγαρία. Η νότια πύλη αυτή είναι γνωστή ως «Οι Καμήλες», διότι είχε σπάσει στη μέση και έμοιαζε με δύο καμήλες που αντιμετωπίζει η μία την άλλη και αποκαταστάθηκε μερικώς στις αρχές του 20ού αιώνα. left|thumb|Ρωμαϊκές οχυρώσεις Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η ευημερία και η φήμη της πόλης συρρικνώθηκε εντός των συνόρων της Βουλγαρίας, ήταν απλώς πια μια μικρή οχυρωμένη πόλη. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η περαιτέρω πτώση συνεχίστηκε και σε κάποιο σημείο η κάποτε ευημερούσα πόλη ήταν μόλις δύο μικρά σπίτια στη μέση πολλών ρωμαϊκών ερειπίων, τα οποία χωρικοί από τα γύρω χωριά χρησιμοποιούσαν σαν ανοικτό λατομείο, καταστρέφοντας τα περισσότερα από αυτά.
Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878, η Χισάρια συμπεριλήφθηκε στην επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας και, μετά την ενοποίηση της Βουλγαρίας το 1885, έγινε τμήμα του νέου κράτους.
Η ευημερία επανήλθε, όταν οι ιαματικές πηγές ανακαλύφθηκαν εκ νέου και η πόλη έγινε αγαπημένος τόπος αναψυχής για τους πλούσιους.
Μετά το 1945, οι θερινές κατοικίες των πλούσιων εθνικοποιήθηκαν και έγιναν ιαματικές πηγές για το κοινό. Η αλλαγή του καθεστώτος το 1992 επέφερε τη μεταβίβαση των λουτρών στα εγγόνια των προπολεμικών πλούσιων, οι οποίοι όμως δεν είχαν χρήματα για την επισκευή των κτιρίων. Έτσι η παλιά κληρονομιά παρουσιάζει σήμερα εικόνα ερήμωσης και εγκατάλειψης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Πυρρόλιο
Το πυρρόλιο ή 1Η-αζολίνη (αγγλικά pyrrole ή 1Η-azoline) είναι οργανική, ετεροαρωματική ένωση (ετεροκυκλική και αρωματική), με μοριακό τύπο C4H5N, αν και παριστάνεται επίσης με τον κάπως πιο αναλυτικό ημισυντακτικό τύπο C4H4NH. Πιο συγκεκριμένα είναι μια ετεροαρωματική αμίνη, Δομικά, το μόριο του πυρρολίου αποτελείται από έναν πενταμελή ετεροκυκλικό δακτύλιο, που σχηματίζουν τέσσερα (4) άτομα άνθρακα και ένα (1) άτομο αζώτου. Στο δακτύλιο αυτό περιέχονται και δύο (2) διπλοί δεσμοί. Οι υπόλοιπες δεσμικές μονάδες των ατόμων του άνθρακα και του αζώτου καταλαμβάνονται από πέντε (5) συνολικά άτομα υδρογόνου. Το χημικά καθαρό πυρρόλιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι άχρωμο πτητικό υγρό, που όμως σκουραίνει αμέσως μετά την έκθεσή του στον ατμοσφαιρικό αέρα. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος επεκτείνεται και χρησιμοποιείται σε μια σειρά «θυγατρικά» ή «υποκατεστημένα» πυρρόλια, που περιέχουν έναν τουλάχιστον δακτύλιο πυρρολίου. Παράδειγμα θυγατρικού πυρρολίου αποτελεί το N-μεθυλοπυρρόλιο (ή N-μεθυλαζολίνη, C4H4NCH3). Το πορφοχολινογόνο (ή πορφοχολερυθρινογόνο) είναι προϊόν τριπλής δομικής αντικατάστασης επί του μητρικού πυρρολίου, ενώ είναι ο βιοσυνθετικός πρόδρομος πολλών φυσικών προϊόντων όπως, για παράδειγμα, η αίμη.
Τα πυρρόλια αποτελούν δομικά συστατικά στοιχεία πιο πολύπλοκων κυκλικών μακροκυκλικών ενώσεων όπως πορφυρίνες της αίμης, οι χλωρίνες (chlorins), οι βακτηριοχλωρίνες (bacteriochlorins), η χλωροφύλλη και τα πορφυρινογόνα.
Φυσική παρουσία
Τα πυρρόλια απαντούνται σε μια ποικιλία βιολογικών υλικών, ως τμήματα συμπαραγώντων και φυσικών προϊόντων. Στα συνηθισμένα φυσικά παραγώμενα μοριακά είδη που είναι ή περιέχουν δακτυλίους πυρρολίου περιλαμβάνονται η βιταμίνη B12, χολοχρωστικές όπως η χολερυθρίνη και η χολοπρασίνη, και οι πορφυρίνες της αίμης, οι χλωρίνες, οι βακτηριοχλωρίνες και τα πορφυρινογόνα.
Άλλα φυσικά παράγωγα του πυρρολίου περιλαμβάνουν του δευτερεύοντες μεταβολίτες που συμπεριλαμβάνουν το PQQ, τη μακαλουβαμίνη M, τη ρυανοδίνη, τη ραζινιλάμη, τη λαμελλαρίνη, τη προδιγιοσίνη, τη μυρμικαρίνη και τη σκεπτρίνη.
Τα πυρρόλια, βρίσκονται ακόμη σε διάφορα φάρμακα, που περιλαμβάνουν την ατορβαστατίνη, το κεφορολάκ και το σανιτινίμπ.
Παραγωγή
Το πυρρόλιο παράγεται βιομηχανικά με επίδραση αμμωνίας σε φουράνιο, παρουσία στερεών όξινων (κατά Λιούις) καταλυτών, όπως το διοξείδιο του πυριτίου (SiO2) και η αλουμίνα (Al2O3) : 40px|Φουράνιο 40px|Πυρρόλιο Το πυρρόλιο μπορεί επίσης να παραχθεί με καταλυτική αφυδρογόνωση πυρρολιδίνης: 40px|Πυρρολιδίνη 40px|Πυρρόλιο
Μπέικον
Το μπέικον είναι είδος αλλαντικού. Το μπέικον παρασκευάζεται από την πλευρά του χοιρινού από την οποία έχουν αφαιρεθεί οι μπριζόλες. Κατόπιν υπόκειται σε επεξεργασία διατήρησης είτε σε ξερό περιβάλλον είτε σε άλμη και στη συνέχεια καπνίζεται. Σε ορισμένες ποικιλίες χρησιμοποιείται το κρέας της οσφυϊκής χώρας που είναι πιο άπαχο.
Το μπέικον αποτέλεσε επί αιώνες ένα από τα πιο δημοφιλή είδη κρεάτων, τουλάχιστον στη Δυτική Ευρώπη. Σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί ένα διαδεδομένο αλλαντικό που καταναλώνεται κυρίως ως συστατικό φαγητών ή σάντουιτς για την καπνιστή του γεύση.
Το μπέικον δεν αποτελεί υγιεινή επιλογή διατροφής, τουλάχιστον σε μεγάλες ποσότητες γιατί περιέχει υψηλά ποσοστά λίπους και το προσθετικό νιτρώδες νάτριο που έχει θεωρηθεί καρκινογόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλλαντικά Κατηγορία:Τρόφιμα καπνιστά Κατηγορία:Βρετανική κουζίνα Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Καπνιστό κρέας
Τιμπώ
Η Τιμπόντ (αγγλικά: Thibaud) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Ανδρέα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Ανδρέα. Έχει πληθυσμό 500 κατοίκων (2001).
Προέλευση του ονόματος
Η Τιμπόντ ονομάστηκε από τους Γάλλους Τιμπόντ, από το μικρό νησάκι του.
Γεωγραφία
Η Τιμπόντ βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανατολικά του Σάντουιτς Μπέυ και βορειοανατολικά του Παιξ Μπους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιμποντ Τιμποντ
Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ
Ο Μπέρναρντ Λο Μοντγκόμερυ (Bernard Law Montgomery, 17 Νοεμβρίου 1887 - 24 Μαρτίου 1976) ήταν Άγγλος στρατάρχης, διοικητής των βρετανικών δυνάμεων στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν αγγλο-ιρλανδικής καταγωγής. Όσοι τον γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο ματαιόδοξο και αλαζόνα αλλά παράλληλα τίμιο, εγκρατή, ανθρώπινο και επαγγελματία. Ήταν φανατικός αντικαπνιστής, πράγμα που τον έκανε αντιπαθή στον στρατηγό Αϊζενχάουερ, που ήταν το ακριβώς αντίθετο του Μοντγκόμερυ. Ακόμα ο «Μόντυ», όπως αλλιώς αποκαλούσαν τον στρατάρχη Μοντγκόμερυ, έγινε αντιπαθής στον στρατηγό Πάττον, επειδή ο τελευταίος θεωρούσε τους στρατιώτες του το ίδιο αναλώσιμους με τις σφαίρες, ενώ ο Μοντγκόμερυ είχε την εντελώς αντίθετη αντίληψη, πράγμα που τον έκανε αμέσως συμπαθή στους άντρες που διοικούσε.
Τα νεανικά χρόνια
Ο Μοντγκόμερυ γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1887, στο Κένσιγκτον του Λονδίνου. Ήταν το τέταρτο από τα εννέα παιδιά του αγγλικανού ιερέα Ερρίκου Μοντγκόμερυ και της Μάουντ Φαράρ, κόρη του ιερωμένου Φρειδερίκου Φαράρ. Το 1889 ο πατέρας του Μοντγκόμερυ έγινε επίσκοπος της νήσου Τασμανίας, που ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας τότε, αναγκάζοντας όλη την οικογένεια να μετακομίσει στο απομακρυσμένο νησί. Παρότι οι γονείς του δεν ενδιαφέρθηκαν για τη μόρφωση του, ο ίδιος ο Μπέρναρντ δοκίμασε το 1897 να πάει στο «Σχολείο του Βασιλιά», ένα εκκλησιαστικό εκπαιδευτικό ίδρυμα. Οι σπουδές του σταμάτησαν μετά από ένα χρόνο και ξανάρχισαν το 1901, όταν πήγε στο σχολείο του «Αγίου Παύλου», όπου φοίτησε για τέσσερα χρόνια και αργότερα το 1907 ο Μπέρναρντ αποφάσισε να φοιτήσει στη «Στρατιωτική Ακαδημία Σάντχερστ». Ύστερα από ένα χρόνο αποφοίτησε ως αξιωματικός στη 36η θέση σε σύνολο 170 μαθητών. Τοποθετήθηκε στο 1ο τάγμα στρατιωτών στην Ινδία μέχρι το 1913, όπου αρκετά συχνά έμπλεκε σε καυγάδες και σε οινοποσίες.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Μοντγκόμερυ μετατέθηκε ως διοικητής στρατιωτικής μονάδας στη Γαλλία. Στις 23 Αυγούστου του 1914, του ανέθεσαν να καταλάβει το ύψωμα Λε Κατό, που κατείχαν οι Γερμανοί, στα γαλλο - βελγικά σύνορα, χωρίς όμως να καταφέρει να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Έχασε πολλούς άνδρες και ο ίδιος τραυματίστηκε πολύ σοβαρά. Πιο βαριά τραυματίστηκε στις 13 Οκτωβρίου στη μάχη του Ιπρ (Ypres), τόσο που συμπεριλήφθηκε στη λίστα των νεκρών αξιωματικών της εβδομάδας που αποστελλόταν από το μέτωπο στο Βρετανικό επιτελείο. Τελικά, ανάρρωσε από το τραύμα του στα μετόπισθεν, παρασημοφορήθηκε για την ανδρεία του με το μετάλλιο Διακεκριμένων Υπηρεσιών και κέρδισε το βαθμό του Λοχαγού. Όταν επέστρεψε στη Γαλλία, διορίστηκε επιτελικός αξιωματικός της 104ης Ταξιαρχίας και με αυτή πήρε μέρος στη μάχη του Σομμ. Με τη λήξη του πολέμου ο Μοντγκόμερυ κέρδισε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη και τη συμπάθεια όλων των υφιστάμενων του για την ανδρεία και τη μεγαλοψυχία του.
Αγχιμάχη
Στην ελληνική μυθολογία η Αγχιμάχη ήταν μία από τις Αμαζόνες, κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της θεάς Αρμονίας. Η λέξη «αγχιμάχη» σημαίνει εκείνη που πολεμά (μάχεται) από κοντά. Η Αγχιμάχη ήταν προσωπική ακόλουθος της βασίλισσας των Αμαζόνων, της Πενθεσίλειας, δηλαδή ανάγεται στην εποχή του Τρωικού Πολέμου περισσότερο, παρά στην εποχή του Ηρακλέους.
Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ
Το διάστημα του Μεσοπολέμου
Ο Μοντγκόμερυ αποφάσισε, μετά τον πόλεμο, να αφοσιωθεί στη καριέρα του και για αυτό αποφάσισε να εμπλουτίσει τις γνώσεις του φοιτώντας στο κολέγιο του Κάμπερλι και, με την αποφοίτηση του, το 1920, δυο εκπλήξεις τον περίμεναν. Ο διορισμός του ως διοικητή της 17ης Μεραρχίας Πεζικού και η δολοφονία του εξαδέλφου του λοχαγού Χιου Μοντγκόμερυ από Ιρλανδούς του IRA. Το 1927 γνώρισε και νυμφεύτηκε μια χήρα του πολέμου, την Ελισάβετ Κάρβερ, σε ηλικία 39 ετών, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Ντέιβιντ, τον Αύγουστο του 1928. Το 1931 διορίσθηκε ως αποικιακός επιτελικός διοικητής του 1ου τάγματος της Ινδίας, ενώ ύστερα υπηρέτησε στην Ιρλανδία, στη Παλαιστίνη και στην Αίγυπτο. Το 1938 η γυναίκα του Μοντγκόμερυ πέθανε, έχοντας προσβληθεί από μια σπάνια λοίμωξη στο αίμα της, βυθίζοντας στο πένθος τον υποστράτηγο πλέον Μοντγκόμερυ, που για να ξεχαστεί άρχισε να προετοιμάζει το στρατό του για τον πόλεμο με τους Ναζί.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Μεγάλη Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στη Ναζιστική Γερμανία στις 3 Σεπτεμβρίου του 1939. Ο υποστράτηγος Μοντγκόμερυ αποβιβάστηκε με τις δυνάμεις του, στη Γαλλία, στις 30 Σεπτεμβρίου και υπερασπίσθηκε την Λέουβεν του Βελγίου και ήταν υπεύθυνος για την συντονισμένη Συμμαχική υποχώρηση στη Δουνκέρκη ως διοικητής της οπισθοφυλακής στη διάρκεια της εκκένωσης, το 1940. Το 1942, ο Ουίνστων Τσώρτσιλ, διόρισε τον στρατηγό Γκορτ, διοικητή της 8ης στρατιάς της Αφρικής, αλλά ο άτυχος Βρετανός πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα και την θέση του πήρε ο στρατηγός Μοντγκόμερυ. Όταν έφτασε στη βόρειο Αφρική, ο στρατάρχης Αλεξάντερ του έδωσε διαταγή να αναχαιτίσει τον Έρβιν Ρόμμελ. Από τις 31 Αυγούστου έως τις 2 του Σεπτεμβρίου, κατάφερε στη μάχη του Άλαμ Χάλφα, να καθηλώσει τον Ρόμελ ενώ στις 23 Οκτωβρίου τον νίκησε στη μάχη του Ελ Αλαμέιν. Οι απώλειες των Γερμανών ήταν τρομακτικές, 59.000 στρατιώτες νεκροί και 500 άρματα μάχης κατεστραμμένα. Στις 12 Μαΐου 1943, ενώθηκε με τις δυνάμεις των Αμερικανών και να καταλάβει και τη Τυνησία. Στη συνέχεια πήρε μέρος στην απόβαση στη Σικελία, στις 19 Ιουνίου 1943, αλλά πάντοτε ως υφιστάμενος των Αμερικανών στρατηγών, συγκεκριμένα των Τζόρτζ Πάττον και Όμαρ Μπράντλεϊ. Η φήμη που είχε αποκτήσει νικώντας τον Ρόμελ, σε συνδυασμό με τη ματαιοδοξία του, τον οδήγησε συχνά σε συγκρούσεις με τους Αμερικανούς, που τους θεωρούσε κατώτερους του σε φήμη και ικανότητες. Πίστευε στην αρχή του Γουέλλινγκτον, πως η εφεδρεία είναι η πηγή της νίκης. Παρόλα αυτά η απόβαση στέφθηκε με επιτυχία, ο ίδιος ο Μοντγκόμερυ εξασφάλισε το νησί της Σικελίας και γι' αυτό κατόπιν προτάθηκε να συμμετάσχει στην απόβαση της Νορμανδίας. Στην αρχή ανατέθηκε στον Μοντγκόμερυ, από το Συμμαχικό επιτελείο, η ανώτατη διοίκηση των χερσαίων δυνάμεων, που έφθαναν τους 1.000.000 άντρες, χωρισμένους σε 45 μεραρχίες, αλλά ύστερα από πολιτική απόφαση του Τσώρτσιλ να ανατεθεί η διοίκηση της επιχείρησης «Όβερλορντ» σε Αμερικανό, αυτή ανατέθηκε στον Αμερικανό στρατηγό Αϊζενχάουερ. Ο Μοντγκόμερυ ανέλαβε την δεύτερη θέση διοίκησης. Ο Μοντγκόμερυ προήχθη, όμως από τη Μεγάλη Βρετανία, σε στρατάρχη, απελευθέρωσε το Παρίσι και αντιμετώπισε με επιτυχία την γερμανική αντεπίθεση στις Άρδεννες τον Δεκέμβριο του 1944, ενώ, ενισχυμένος από αυτή του την επιτυχία, εξαπέλυσε νέα λεκτική επίθεση εναντίον της μαχητικής ικανότητας των Αμερικανών, πράγμα που παραλίγο να του κοστίσει τη θέση του. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ τότε είπε για τον ιδιόρρυθμο στρατάρχη: «Ατρόμητος στην υποχώρηση, ανίκητος στην προέλαση, ανυπόφορος στη νίκη!». Ο Μοντγκόμερυ απελευθέρωσε την Ολλανδία, τη Δανία, τη Βόρεια Γερμανία και δέχτηκε την παράδοση των γερμανικών δυνάμεων στο Λίνενμπουργκ Χιθ, στις 4 Μαΐου του 1945.
Τα τελευταία χρόνια
Μετά το τέλος του πολέμου διορίσθηκε διοικητής των βρετανικών δυνάμεων κατοχής στη Γερμανία. Στα τέλη του 1945 ανέλαβε τη θέση του αρχηγού του Αυτοκρατορικού Επιτελείου, τον Ιανουάριο του 1946 έλαβε το τίτλο του υποκόμητος του Αλαμέιν και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους χρίστηκε Ιππότης της Περικνημίδας. Από το 1951 έως το 1958 ήταν υπαρχηγός του ΝΑΤΟ, κάτω από τις διαταγές του Αϊζενχάουερ. Το 1958 αποστρατεύθηκε και δημοσίευσε τα απομνημονεύματα του εις απάντηση της έκδοσης των απομνημονευμάτων του Αϊζενχάουερ. Ο Μοντγκόμερυ πέθανε στις 25 Μαΐου 1976, σε ηλικία 88 ετών. Επίσης, στον Μοντγκόμερυ οφείλει την ονομασία του το ομώνυμο μοντέλο παλτό, λόγω του ότι το προτιμούσε.
Πηγές
Μοντγκόμερυ Μπέρναρντ Λο Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατάρχες της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς
Ο Στανισλάβ Ιγκνάσυ Βίτκιεβιτς (πολωνικά: Stanislaw Ignacy Witkiewicz) ήταν Πολωνός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, φωτογράφος και ζωγράφος. Είναι από τους πλέον αξιόλογους συγγραφείς της Πολωνίας μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1918.
Βιογραφία
Το 1893 άρχισε να γράφει σύντομα θεατρικά έργα εμπνευσμένος από τον Σαίξπηρ και παράλληλα να ζωγραφίζει, κυρίως τοπία, υπό την καθοδήγηση του πατέρα του. Από το 1900 και για μια δεκαετία, ταξίδεψε σε πολλές χώρες και πόλεις της Ευρώπης: Αγία Πετρούπολη, Βιέννη, Μόναχο, Παρίσι, Λονδίνο. Το 1905, ο Βίτκιεβιτς συνόδεψε τον Πολωνό συνθέτη Κάρολ Συμανόφσκι (Karol Szymanowski) στην Ιταλία. Το 1907 πηγαίνει στη Βιέννη να δει μια έκθεση πινάκων του Πωλ Γκωγκέν.
Το 1904, ο Βίτκιεβιτς εγγράφεται στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας, όπου με κάποια διαλείμματα σπούδασε ζωγραφική μέχρι το 1910, με καθηγητή τον Γιόζεφ Μεχόφερ (Josef Mehoffer). To 1913 αρραβωνιάστηκε την Jadwiga Janczewska, η οποία αυτοκτόνησε το 1914. Τσακισμένος από το θάνατο της μνηστής του, ο Βίτκιεβιτς συνοδεύει τον διάσημο ανθρωπολόγο Μπρόνισλαβ Μαλινόφσκι (Bronislaw Malinowski) σε μια εξερευνητική αποστολή του στην Κεϋλάνη και την Αυστραλία.
Μετά την έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βίτκιεβιτς φτάνει στην Αγία Πετρούπολη και το 1915 αποφοιτά από το Στρατιωτικό Κολλέγιο Πάβλοφσκι (Pavlovsky) της πόλης. Κατατάσσεται στο στρατό, πηγαίνει στο μέτωπο, τραυματίζεται σε μια μάχη στην Ουκρανία, παρασημοφορείται και αποστρατεύεται με το βαθμό του λοχαγού. Επιστρέφει στο Ζακοπάνε το 1918. Γράφει το θεωρητικό έργο "Νέες Μορφές στη Ζωγραφική". Το 1923 παντρεύεται την Jadwiga Unrug.
Στα επόμενα χρόνια και μέχρι που ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Βίτκιεβιτς αφιερώνεται στη συγγραφή μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων. Γράφει τα μυθιστορήματά του "Αντίο Φθινόπωρο" (1927) και "Απληστία" (1930). Με την έκρηξη του πολέμου, φεύγει από τη Βαρσοβία και στις 18 Σεπτεμβρίου 1939 αυτοκτονεί στο μικρό χωριό Jeziory στην ανατολική Πολωνία.
Θεατρικό έργο
Στο θέατρο ο Βίτκιεβιτς ανέπτυξε την αισθητική της "καθαρής φόρμας" (pure form), που αποδεσμεύει τον καλλιτέχνη από το φυσικό περιβάλλον και την εξωτερική πραγματικότητα. Εξερευνά κόσμους του ονείρου, της τρέλας, της παρωδίας και της πολιτικής σάτιρας. Τη φιλοσοφία του αυτή την συνταιριάζει στη ζωγραφική και το θέατρο.
Όπως σημειώνει ο Μάρτιν Έσσλιν (Martin Esslin) στο έργο του "Το Θέατρο του Παράλογου", ο σύνδεσμος ανάμεσα στα μοντέρνα κινήματα της ζωγραφικής και στις νέες πειραματικές τάσεις στο σύγχρονο δράμα εκδηλώνεται με τρόπο εντυπωσιακό στον Στανισλάβ Ιγκνάσυ Βίτκιεβιτς. Στα θεατρικά έργα του, ο Βίτκιεβιτς συνδυάζει στοιχεία του σουρεαλισμού με το ύφος, τη δομή και τη φρασεολογία του "θεάτρου του παράλογου". Θεωρείται με τις πρωτοποριακές ιδέες του για το θέατρο ως πρόδρομος του Ιονέσκο, του Μπέκετ και του Φερνάντο Αραμπάλ.
Από τα θεατρικά έργα του Βίτκιεβιτς, μόνο 4 εκδόθηκαν κι άλλα 5 παίχτηκαν στη σκηνή στη διάρκεια της ζωής του. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του, που έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες, περιλαμβάνονται:
Ζωγραφική
Ως ζωγράφος, ο Βίτκιεβιτς υπέγραφε με το ψευδώνυμο Βίτκασυ (Witkacy). Η σουρεαλιστική, ονειρική και τόσο εφιαλτική ζωγραφική του επηρέασε σε σημαντικό βαθμό και χάραξε νέες ατραπούς για τους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα.
Μια επιλογή από τους πιο χαρακτηριστικούς πίνακές του περιλαμβάνει: "Αυτοπροσωπογραφία" (περ. 1910), "Αυτοπροσωπογραφία" (1913), "Μασκαράτα" (1917), "Φανταστικό όραμα" (1917), "Δυο Κεφάλια" (1920), "Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου" (1916 - 21), "Σύνθεση με Γυναικείες Φιγούρες" (1917 - 20), "Σύνθεση με Ρινόκερους" (1918), "Γελαστό Αγόρι" (1920), "Συνθέσεις: Σατανάς" (1920), "Ο Πειρασμός του Αδάμ" (1920), "Γενική Σύγχυση" (1920), "Νεκρή Φύση με Ρολόι" (1921), "Η Μαρύσια με Σκύλο στην Κεϋλάνη" (1920 - 21), "Ο Ζευς μεταμφιεσμένος σε Ταύρο" (1921), "Σύνθεση" (1922), "Πορτραίτο της Κυρίας Szarota" (1924), "Αυτοπροσωπογραφία" (1924), "Πορτραίτο της Jadwiga Witkiewicz" (1925), "Πορτραίτο της Maria Nawrocka" (1929), "Αυτοπροσωπογραφία" (1938), "Αυτοπροσωπογραφία" (1939).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί φωτογράφοι Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας
Λαοδικηνό Κιλκίς
Το Λαοδικηνό Κιλκίς είναι χωριό της βορείου Ελλάδος, χτισμένο νότια της πόλης του Κιλκίς. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Γαλλικού και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 αριθμεί 247 κατοίκους.
Το χωριό πήρε το όνομα του από τη Λαοδίκη, τη μητέρα του Σέλευκου, ενός από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό το όνομα το έφεραν οι πρόσφυγες από τη Λαοδίκεια του Πόντου.
Έως το 1920 στα μέρη αυτά κατοικούσαν Σαρακατσάνοι και Τούρκοι. Με τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τη Θράκη και τον Πόντο σε πέντε μικρούς οικισμούς: το Αϊτζιλάρ, το Χαϊνταρλί, το Καρατζαλί και το Σαχινλί με κέντρο το Τζεβαλί, το οποίο μετονομάστηκε σε Λαοδικηνό το 1927. Το 1950 και μετά τον εμφύλιο πόλεμο οι οικισμοί ενώθηκαν με το Λαοδικηνό. Το κράτος ξανασχεδίασε το 1951 το χωριό με σχέδιο ορθογωνίου τριγώνου.
Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία, ενώ άλλοι εργάζονται στις βιομηχανικές ζώνες που έχουν αναπτυχθεί στο νομό Κιλκίς. Υπάρχει επίσης και ένα Λαογραφικό Μουσείο το οποίο δημιούργησαν τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου το 1994 με τη βοήθεια του χωριού, όπου φιλοξενούνται παλαιά οικιακά σκεύη, γεωργικά εργαλεία και σχολικά αντικείμενα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γαλλικού Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Ιωάννης Περρούκας
Ο Ιωάννης Περρούκας ή Μπερούκας ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Άργους. Η οικογένειά του ήταν μια από τις επισημότερες της Πελοποννήσου. Ήταν ο αδελφός του Χαράλαμπου και του Δημήτρη.
Φυλακίστηκε από τους Τούρκους στην Τριπολιτσά μαζί με τους υπόλοιπους προύχοντες και αρχιερείς. Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς αποφυλακίστηκε, δεν πρόλαβε να φτάσει όμως στην πατρίδα του, επειδή πέθανε μόλις έφτασε στον Αχλαδόκαμπο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αγχινόη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αγχινόη ή Αγχιρρόη ή Αγχιρόα φέρεται Νύμφη (ιδεατή προσωποποίηση) των ρεόντων υδάτων. Με το όνομα αυτό είναι γνωστά τα παρακάτω πέντε πρόσωπα:
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ναϊάδες Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων