cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιπ Ροθ
Ο Φίλιπ Ροθ (Philip Milton Roth, 19 Μαρτίου 1933 - 22 Μαΐου 2018) ήταν Αμερικανός συγγραφέας (εβραϊκής καταγωγής). Το πρώτο του βιβλίο «Αντίο Κολόμπους» εκδόθηκε το 1959. Είχε λάβει πολλά λογοτεχνικά βραβεία και είχε μεγάλη αναγνώριση από κοινό και κριτικούς. Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι το «Αντίο Κολόμπους», το «Σύνδρομο Πόρτνοϊ» του 1969 και η σειρά μυθιστορημάτων με αφηγητή το alter ego του Νέιθαν Ζούκερμαν. To 2012 τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπας της Αστούριας.
Βιογραφία
Ο Ροθ γεννήθηκε στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ στις 19 Μαρτίου 1933, ως το δεύτερο παιδί μιας αμερικανοεβραϊκής οικογένειας με καταγωγή από τη Γαλικία της Κεντρικής Ευρώπης. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Μπάκνελ (Bucknell) και στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς και Αγγλική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Δίδαξε δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και στο Πρίνστον και στη συνέχεια συγκριτική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Αποσύρθηκε από την ακαδημαϊκή διδασκαλία το 1991.
Κατά την παραμονή του στο Σικάγο ο Ροθ γνώρισε το νομπελίστα συγγραφέα Σολ Μπέλοου και την πρώτη του γυναίκα του Μάργκαρετ Μάρτινσον (Margaret Martinson). Χώρισαν το 1963 και το 1968 η Μάρτινσον σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα. Το 1990 παντρεύτηκε την αγγλίδα ηθοποιό Κλερ Μπλουμ (Claire Bloom). Το 1994 χώρισαν και το 1996 η Μπλουμ εξέδωσε αυτοβιογραφία με τίτλο "Leaving a Doll's House", όπου περιγράφει λεπτομέρειες του γάμου της με το συγγραφέα.
Συγγραφική καριέρα
Το πρώτο βιβλίο του Ροθ "Goodbye, Columbus" (Αντίο Κολόμπους), ήταν μια συλλογή διηγημάτων με την οποία κέρδισε το Εθνικό Λογοτεχνικό Βραβείο των ΗΠΑ το 1960.
Το 1979 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο όπου αφηγητής είναι ο Νέιθαν Ζούκερμαν με τίτλο "The Ghost Writer". Ακολούθησαν αρκετά ακόμα όπου ο Ζούκερμαν είναι είτε αφηγητής ή παίρνει κάποιο μέρος στην πλοκή, με πιο πρόσφατο το "Exit Ghost" (Φεύγει το φάντασμα) του 2007. Το 1997 κέρδισε για δεύτερη φορά το Εθνικό Λογοτεχνικό Βραβείο με το βιβλίο "Sabbath's Theater" (Το θέατρο του Σάμπαθ) και το 1998 βραβεύτηκε με Πούλιτζερ για το "American Pastoral" (Αμερικανικό ειδύλλιο).
Το 2011 βραβεύτηκε για την συνολική προσφορά του στη λογοτεχνία με το Διεθνές βραβείο Μπούκερ.
Πολλά από τα βιβλία του Ροθ έχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία: εκτός του Ζούκερμαν που θεωρείται alter ego του συγγραφέα, ο χαρακτήρας Ντέιβιντ Κέπες που εμφανίζεται σε τρία βιβλία έχει αρκετά κοινά στοιχεία με τον ίδιο, ενώ σε κάποια βιβλία του έχει χρησιμοποιήσει χαρακτήρες με το όνομα Φίλιπ Ροθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες
Πατριάρχης Μακεδόνιος Β΄
Ο Μακεδόνιος Β΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 496 ως το 511.
Εξελέγη υπό όχι ομαλές συνθήκες, αφού ο προκάτοχός του, Ευφήμιος, αποπέμφθηκε ουσιαστικά από τον Αυτοκράτορα Αναστάσιο. Ο Ευφήμιος ζήτησε από το Μακεδόνιο, που φαίνεται ότι τύχαινε της εύνοιας του Αυτοκράτορα, να ζητήσει εγγυήσεις για τη ζωή του. Πράγματι, ο Μακεδόνιος έλαβε τις εγγυήσεις αυτές και συνάντησε τον προκάτοχό του, πριν αυτός αναχωρήσει για την εξορία του. Αναφέρεται ότι στη συνάντηση αυτή ο Μακεδόνιος έβγαλε το ωμοφόριό του, σε ένδειξη σεβασμού προς τον καθαιρεθέντα Ευφήμιο, καθώς επίσης ότι του έδωσε χρήματα για τις ανάγκες του.
Ο Αυτοκράτορας Αναστάσιος προσπαθούσε με κάθε μέσον να πείσει το Μακεδόνιο να αποκηρύξει τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίες όμως ήταν αρεστές στο λαό. Εντός ενός ή δύο ετών, ο Μακεδόνιος συνεκάλεσε Σύνοδο, η οποία επιβεβαίωσε τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας. Με τον τρόπο αυτό, ο Μακεδόνιος επιχειρούσε να ενώσει πάλι την ήδη διχασμένη Εκκλησία και να επανέλθει σε κοινωνία με τιες τέσσερις σπουδαιότερες μονές της Κωνσταντινούπολης, οι οποίες είχαν αποσπαστεί λόγω του Ενωτικού του αυτοκράτορα Ζήνωνα.
Το 510 κορυφώθηκαν οι προσπάθειες του Αναστασίου να εκθρονίσει τον Μακεδόνιο. Συνάντησε όμως την αντίδραση του λαού, ο οποίος επαναστάτησε, και ο Αναστάσιος κλείστηκε στο Παλάτι του. Ετοίμασε μάλιστα και πλοία, σε περίπτωση που χρειαστεί να δραπετεύσει. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο Αναστάσιος υποκρίθηκε ότι μετάνιωσε και κάλεσε το Μακεδόνιο σε συνάντηση. Είναι άγνωστο τι συμφωνήθηκε μεταξύ τους, το 511 όμως ο Μακεδόνιος έδωσε στον Αυτοκράτορα «Υπομνηστικόν», στο οποίο ομολογούσε ότι αποδέχεται τις δύο πρώτες Οικουμενικές Συνόδους, αποσιωπούσε όμως τις επόμενες. Θεωρήθηκε έτσι ότι δέχεται το «Ενωτικόν» του Ζήνωνα, οπότε κλήρος και λαός σκανδαλίστηκε. Έτσι, όταν ο Μακεδόνιος πήγε στη Μονή των Δαλμάτων να λειτουργήσει, οι μοναχοί αρνήθηκαν να συλλειτουργήσουν μαζί του. Ο Μακεδόνιος εκεί ομολόγησε ενώπιον όλων ότι δέχεται τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο και αναθεματίζει τους αρνητές της, οπότε και οι μοναχοί δέχτηκαν να συλλειτουργήσουν. Τότε ο Αναστάσιος εξοργίστηκε και ζήτησε από το Μακεδόνιο να του παραδώσει το πρωτότυπο έγγραφο των αποφάσεων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου με τις υπογραφές των παρισταμένων επισκόπων, ο Μακεδόνιος όμως αρνήθηκε και έκρυψε το έγγραφο στην Ιερά Τράπεζα της Αγίας Σοφίας. Τελικά, κάποιος ευνούχος έκλεψε το έγγραφο και το παρέδωσε στον Αυτοκράτορα, ο οποίος εξόρισε τον Πατριάρχη Μακεδόνιο στα Ευχάιτα του Πόντου και πίεσε τους επισκόπους να τον καθαιρέσουν.
Έτσι, το 511 εξελέγη διάδοχός του ο Τιμόθεος. Το 515, ο Πάπας Ορμίσδας προσπάθησε ανεπιτυχώς να πετύχει την επάνοδο του Μακεδονίου στο Θρόνο του. Την ίδια χρονιά, οι Ούνοι εισέβαλαν στην Καππαδοκία, τη Γαλατία και τον Πόντο, λεηλατώντας τα πάντα. Ο Μακεδόνιος φοβήθηκε και κατέφυγε στα Γάγγρα. Εκεί πέθανε περί το 517. Ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 25 Απριλίου.
Πηγές
Μακεδόνιος Β Μακεδόνιος Μακεδονιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Ντόνα Λεόν
Η Ντόνα Λεόν (Donna Leon) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Είναι γνωστή για τη σειρά τέτοιων μυθιστορημάτων με ήρωα τον επιθεωρητή Γκουίντο Μπρουνέττι, η υπόθεση των οποίων διαδραματίζεται στη Βενετία.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Λεόν εγκαταστάθηκε στη Βενετία, όπου και ζει τις τελευταίες δεκαετίες.
Τα βιβλία της
Σήμερα η Λεόν είναι η συγγραφέας 22 διεθνώς ευπώλητων βιβλίων με πάνω από 2 εκατομμύρια αντίτυπα συνολικά. Τα μυθιστορήματά της με ήρωα τον επιθεωρητή Μπρουνέττι, γραμμένα αρχικά στην αγγλική γλώσσα, μεταφράσθηκαν σε πολλές άλλες γλώσσες, αλλά όχι στην ιταλική, μετά από απαίτησή της. Το ένατο μυθιστόρημα με ήρωα τον επιθεωρητή Μπρουνέττι, το Friends in High Places, κέρδισε το βραβείο «Αργυρό εγχειρίδιο» (Crime Writers' Association Silver Dagger) το 2000. Η γερμανική τηλεόραση έχει παραγάγει 18 επεισόδια από αυτά τα έργα για τηλεοπτική μετάδοση.
Σε αυτά τα μυθιστορήματα ο ευφυής και ικανός αστυνομικός επιθεωρητής (Commissario) Γκουίντο Μπρουνέττι αντιμετωπίζει το έγκλημα μέσα και γύρω από τη γενέτειρά του πόλη της Βενετίας. Η κάθε περίπτωση αποτελεί μία ευκαιρία για τη συγγραφέα να αποκαλύψει μία ακόμα πλευρά του υποκόσμου και της βενετσιάνικης ζωής. Ο Μπρουνέττι υπηρετεί τον ματαιόδοξο, εγωιστή και γελοίο ανακριτή Πάττα, ενώ ο αστυνόμος (Sergente) Βιανέλλο και η παντογνώστρια και καλά δικτυωμένη σινιορίνα Ελέττρα, γραμματέας του Πάττα, βοηθούν τον Μπρουνέττι στον τόπο του εγκλήματος και στις έρευνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βενετία
Γεώργιος Α. Δουρούτης
Ο '''Γεώργιος Α. Δουρούτης''' ήταν Έλληνας συγγραφέας. Έζησε κατά το 19ο αιώνα - αρχές 20ού αιώνα. Υπήρξε μέλος της οικογένειας Δουρούτη, από τους Καλαρρύτες Ιωαννίνων.
Βιογραφία
Μέλος εύπορης οικογένειας που δραστηριοποιήθηκε όπως και ο ίδιος στο εμπόριο στην Ελλάδα και την Ιταλία.
Κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές την 7η Φεβρουαρίου 1899, με τον συνδυασμό του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη στην Άρτα. Κατά του κύρους των εν λόγω εκλογών, υπέβαλε ένσταση το 1899, κατά των Κωνσταντίνου Καραπάνου, Ιωάννη Καραπάνου και Κωνσταντίνο Κόττικαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Σουμάχερ
Με το επίθετο Σουμάχερ φέρονται οι:
Μαρία Βαλσαμάκη
Η Μαρία Βαλσαμάκη (1898-1981) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και θιασάρχης.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι από γονείς κεφαλληνιακής καταγωγής. Κατά την παιδική της ηλικία εγκαταστάθηκε με τους γονείς της στο Παρίσι, όπου εκδήλωσε έντονη κλίση για το θέατρο και παρακολούθησε τα μαθήματα μεγάλων καλλιτεχνών της εποχής, όπως της Σάρας Μπερνάρ, της ντυ Μενίλ και του Τρυφιέ της Κομεντί Φρανσέζ. Ταυτόχρονα, άρχισε να εμφανίζεται από πολύ νεαρή ηλικία σε ερασιτεχνικές παραστάσεις, όπου εκδηλώθηκε το σπουδαίο ταλέντο της. Οι γονείς της είχαν αντιρρήσεις για την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της Μαρίας, εκείνη όμως είχε ήδη αφοσιωθεί στο θέατρο.
Η καταξίωση
Το 1922 η Βαλσαμάκη σημείωσε την πρώτη σημαντική επαγγελματική επιτυχία της ως ηθοποιός, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του Εδμόνδου Ροστάν Η τελευταία νύχτα του Δον Ζουάν. Ακολούθησαν θριαμβευτικές παραστάσεις σε διάφορα παρισινά θέατρα, σε πρώτους ρόλους στα έργα Νόρα του Ίψεν, Ο εισαγγελέας Χάλλερ και Τζοκόντα του Ντ' Ανούντσιο, Το γαλάζιο πουλί του Μωρίς Μαίτερλινκ, Νεότητα και Η σιδερένια μάσκα του Μωρίς Ροστάν (γιου του Εδμόνδου). Με τον Μωρίς η Βαλσαμάκη εγκαινίασε μία συνεργασία και πραγματοποίησαν μία θριαμβευτική περιοδεία σε μεγάλες πόλεις της Γαλλίας, του Βελγίου και της Αγγλίας.
Η Βαλσαμάκη συνεργάσθηκε επίσης με τον θίασο του παρισινού θεάτρου «Οντεόν», όπου οι καλύτερες ερμηνείες της ήταν σε ρόλους κλασικών έργων του Κορνηλίου, του Ρακίνα και του Ουγκώ. Η φήμη της διαδόθηκε ευρύτερα και της εξασφάλισε την εκλογή της παμψηφεί ως στελέχους της Κομεντί Φρανσέζ (δεν έγινε τελικώς επειδή είχε διατηρήσει την ελληνική της υπηκοότητα).
Αργότερα η Μαρία Βαλσαμάκη συγκρότησε τον δικό της θίασο, με τον οποίο έκανε μία επιτυχημένη περιοδεία σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Στην Αθήνα έγινε θερμά δεκτή, δίνοντας σειρά παραστάσεων στο Εθνικό Θέατρο.
Ως θεατρικός συγγραφέας
Η Βαλσαμάκη συνέγραψε και δύο θεατρικά έργα, τις κωμωδίες Ο γυμνός άνθρωπος και Η γυναίκα και το είδωλο. Η πρώτη από αυτές σημείωσε σημαντική εμπορική επιτυχία στο Παρίσι, όπου ανέβηκε σε πολλές παραστάσεις.
Η Μαρία Βαλσαμάκη πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 83 ετών.
Άντα της Ολλανδίας
Η Άντα, ολλανδ.: Ada van Holland (π. 1163–1205) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόρη του κόμη της Ολλανδίας και με τους γάμους της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου δύο φορές.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και της συζύγου του Άντας των Ντάνκελντ, κόρης του Ερρίκου διαδόχου της Σκωτίας. Ήταν η αδερφή των Ντίρκ Ζ΄ και Γουλιέλμου Α΄ κομήτων της Ολλανδίας.
Το 1176 παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄ μάργραβο του Βραδεμβούργου και έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου μέχρι το τέλος του το 1184. Ήταν ο δεύτερος γάμος του Όθωνα Α΄. Αυτός είχε πιο πριν νυμφευτεί την Ιουδήθ της Πολωνίας και είχε ήδη δύο γιους: τον Όθωνα Β΄, που διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μάργραβος του Βρανδεμβούργου, (γενν. 1149), και τον Ερρίκο (που κληρονόμησε τις κομητείες του Tάνγκερμυντε και Γκάρντελεγκεν) (γενν. 1150).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Όθωνα Α΄ των Ασκάνια μάργραβο του Βρανδεμβούργου και είχαν τέκνο:
Μετά το τέλος του Όθωνα Α΄ η Άντα παντρεύτηκε τον γιο του από τον πρώτο του γάμο, τον Όθωνα Β΄ των Ασκάνια μάργραβο του Βρανδεμβούργου· αυτός ο γάμος έληξε χωρίς παιδιά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Λύγδαμις ο Συρακούσιος
Τα επιτεύγματά του
Στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του παγκράτιου κατά τους 33ους (648 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, όταν το παγκράτιο διοργανώθηκε για πρώτη φορά σύμφωνα με τον ιστορικό του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανία. Αναφέρεται επίσης πως διέθετε γιγαντιαίο σωματικό μέγεθος και πως μπορούσε να διανύσει την έκταση του σταδίου με μόλις 600 βήματα, κατά την μαρτυρία του ιστορικού του 2ου αιώνα μ.Χ. Ευσέβιου της Καισαρείας. Μετά τον θάνατο του θάφτηκε κοντά στο λατομείο των Συρακουσών.
Σύμφωνα με τον Παυσανία
Παυσανίας -Ἑλλάδος περιήγησις - Ἠλιακῶν Α -8.8
"'''[8] ὀγδόῃ δὲ ἀπὸ ταύτης Ὀλυμπιάδι ἐδέξαντο παγκρατιαστήν τε ἄνδρα καὶ ἵππον κέλητα: ἵππος μὲν δὴ Κραννωνίου Κραυξίδα παρέφθη, τοὺς δὲ ἐσελθόντας ἐπὶ τὸ παγκράτιον ὁ Λύγδαμις κατειργάσατο Συρακούσιος. τούτῳ πρὸς ταῖς λιθοτομίαις ἐστὶν ἐν Συρακούσαις μνῆμα: εἰ δὲ καὶ Ἡρακλεῖ τῷ Θηβαίῳ μέγεθος παρισοῦτο ὁ Λύγδαμις, ἐγὼ μὲν οὐκ οἶδα, λεγόμενον δὲ ὑπὸ Συρακουσίων ἐστί."
"''8 -Οκτώ ολυμπιάδες μετά, εισήγαγαν το παγκράτιο ανδρών και τον αγώνα με νεαρά άλογα. Πρώτο ήρθε το άλογο του Κραννωνίου Κραυξίδα και ο Συρακούσιος Λύγδαμις, νίκησε τους άλλους αθλητές του παγκρατίου. Το μνήμα του βρίσκεται κοντά στα λατομεία των Συρακουσών. Δεν γνωρίζω αν πραγματικά ο Λύγδαμις είχε την ίδια σωματική ανάπτυξη με τον Θηβαίο Ηρακλή, αλλά έτσι λένε οι Συρακούσιοι."
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Ήπειροι
thumb|300px|right|Έγχρωμος χάρτης που δείχνει τα μοντέλα διαχωρισμού των ηπείρων. Ο όρος ήπειρος αναφέρεται σε μεγάλες περιοχές ξηράς που περιστοιχίζονται από ωκεανούς, στις οποίες διαιρείται γεωγραφικά ένας πλανήτης όπως η Γη. Η λέξη ήπειρος (λατινικά: continere) σημαίνει «συγκρατώ μαζί». Με την αυστηρή έννοια του όρου, υποδηλώνει μια τεράστια συνεχόμενη γη στην επιφάνεια της υδρογείου. Σε αυτόν τον γεωγραφικό ορισμό συχνά υπεισέρχονται ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία.Έτσι, για παράδειγμα, ενώ η Ευρασία αποτελεί μια ενιαία έκταση γης, σε κάποια μοντέλα η Ευρώπη και η Ασία θεωρούνται ως ξεχωριστές ήπειροι.
Ο ασαφής ορισμός της ηπείρου οδηγεί στην ύπαρξη πολλών μοντέλων από τέσσερις έως επτά ηπείρους. Αυτό δεν ήταν πάντα έτσι, και αυτά τα μοντέλα διέφεραν ανάλογα με την Ιστορία και την ανακάλυψη νέων περιοχών.
Προϊστορία σχηματισμού των ηπείρων
thumb|Ο σχηματισμός των σύγχρονων ηπείρων στη Γη από την Παγγαία. Οι ήπειροι δεν είχαν πάντα τη μορφή που έχουν σήμερα στον πλανήτη μας. Ο σχηματισμός των ηπείρων στη σημερινή τους μορφή διαμορφώθηκε από τις κινήσεις των τεκτονικών πλακών η αρχική περιοχή που προεξείχε των ωκεανών άλλαζε συνεχώς σχήμα. Αρχικά υπήρχε μόνο μία υπερήπειρος με τελευταία γνωστή μορφή της την Παγγαία και σήμερα έχουμε καταλήξει στη γεωγραφία των χωρισμένων ηπείρων όπως δείχνει η κινούμενη εικόνα.
Σύγχρονα μοντέλα διαχωρισμού των ηπείρων
Παγκοσμίως επικρατούν σήμερα 5 μοντέλα στα οποία διαχωρίζοται οι ήπειροι, σύμφωνα με διαφορετικές προσεγγίσεις όπως τεκτονικά, γεωγραφικά, γεωπολιτισμικά και ιστορικά.
Τεκτονικός διαχωρισμός
thumb|350 px|Τεκτονικές πλάκες. Ο γήινος φλοιός διαμερίζεται σε τεκτονικές πλάκες που επιπλέουν πάνω στον μανδύα της Γης. Οι πιο μεγάλες από αυτές φαίνονται στο αντίστοιχο σχήμα. Όσες είναι και ηπειρωτικές, προεξέχουν δηλαδή της επιφάνειας των ωκεανών, σχηματίζουν στα χερσαία τους μέρη τις ηπείρους και εκεί αποτελούνται από σκληρό, σχετικά ελαφρύ μεταμορφικό και ιζηματογενή βράχο, όπως είναι ο γρανίτης. Το υπόλοιπο των πλακών που καλύπτεται από ωκεανούς συντίθενται από λεπτό βασαλτικό στρώμα. Οι ηπειρωτικές τεκτονικές πλάκες που αντιστοιχίζονται σε γεωγραφικές ηπείρους είναι 6: Βόρεια Αμερική, Νότια Αμερική, Ανταρκτική, Αφρική, Ευρασία και Αυστραλία. Οι τεκτονικές πλάκες της Αραβίας και της Ινδίας ενσωματώνονται γεωγραφικά στην τεκτονική πλάκα της Ευρασίας.
Τοπικός πολιτισμικός διαχωρισμός
Ο διαχωρισμός της Ευρασίας είναι καθαρά πολιτισμικός. Δεν υπάρχουν τεκτονικά όρια που να τον δικαιολογούν ούτε και σοβαροί υδάτινοι διαχωρισμοί.
Ιστορικός διαχωρισμός
Ο κόσμος μας διαιρέθηκε αρχικά σε ηπείρους από τους γεωγράφους της Ελληνιστικής Αλεξάνδρειας. Υπολογίζοντας την Αλεξάνδρεια ως πρώτο μεσημβρινό διαίρεσαν την οικουμένη, τη γη που κατοικείτο δηλαδή, σε τρία μέρη: Η Ασία ήταν ανατολικά της Αλεξάνδρειας, η Ευρώπη ήταν δυτικά της Αλεξάνδρειας και βόρεια της Μεσογείου και η Λιβύη, γνωστή από τους Ρωμαίους ως επαρχία της Αφρικής, βρισκόταν δυτικά της Αλεξάνδρειας και νότια της Μεσογείου.
Σύνορα των ηπείρων
μικρογραφία|Ο [[ισθμός του Παναμά.|300x300εσ]] Καθώς ο ορισμός της ηπείρου είναι συχνά αυθαίρετος, οι διαχωρισμοί μεταξύ τους δεν είναι πάντα σαφώς καθορισμένοι.
Το στενό του Γιβραλτάρ συμβατικά σηματοδοτεί το όριο μεταξύ της Αφρικής και της Ευρώπης. Αναλόγως, ο ισθμός του Παναμά, που είναι μια στενή λωρίδα γης, σηματοδοτεί τον διαχωρισμό μεταξύ της Βόρειας Αμερικής και της Νότιας Αμερικής.
Ο ισθμός του Σουέζ χωρίζει την Ασία από την Αφρική, με εξαίρεση τη Χερσόνησο του Σινά της Αφρικής. Κατ' αυτό τον τρόπο, η Αίγυπτος βρίσκεται στις δύο ηπείρους. Γι' αυτό το λόγο, ορισμένοι γεωγράφοι προτείνουν τη μετακίνηση του ορίου μεταξύ αυτών των δύο ηπείρων στα ισραηλινοαιγυπτιακά σύνορα.
Για λόγους ευκολίας, τα σύνορα μεταξύ της Ασίας και της Αμερικής ορίζονται στα ρωσοαμερικανικά σύνορα, γύρω από το Βερίγγειο πορθμό. Οι νήσοι του Κυβερνήτη βρίσκονται επομένως στην ασιατική ήπειρο, ενώ οι Αλεούτιες νήσοι βρίσκονται στην αμερικάνικη ήπειρο.
Ο διαχωρισμός μεταξύ Ωκεανίας και Ασίας εξακολουθεί να συζητείται ακόμη και σήμερα. Το 1831, ο εξερευνητής και γεωγράφος Ζυλ Ντυμόν ντ' Ουρβίγ εξερεύνησε τις τέσσερις περιοχές της Ωκεανίας: Πολυνησία, Μικρονησία, Μελανησία και Ινσουλινδία (που ονομάζεται Μαλαισία). Η τελευταία περιοχή πέρασε αργότερα στην Ασία που βρίσκεται στα σημερινά σύνορα μεταξύ της Ασίας και της Ωκεανίας. μικρογραφία|300x300εσ|Ένα παράδειγμα των αυθαίρετων ορίων της σύγχρονης Ευρώπης, στην οποία οι γεωγραφικά μη ευρωπαϊκές χώρες θεωρούνται ευρωπαϊκές για την ιστορία και τον πολιτισμό τους.{{Legend|#67e863|Ευρώπη}} {{Legend|#9ac0ea|Ασιατικό έδαφος διηπειρωτικών χωρών}} {{Legend|#5d66be|Γεωγραφικά δεν είναι ευρωπαϊκές χώρες, αλλά θεωρείται ότι βρίσκονται στην Ευρώπη για την ιστορία και τον πολιτισμό τους}} Το πιο αμφισβητούμενο σύνορο είναι αναμφίβολα μεταξύ Ασίας και Ευρώπης. Τα χερσαία σύνορα μεταξύ των δύο ηπείρων είναι ένα ιστορικό και πολιτιστικό κατασκεύασμα που έχει οριστεί με διάφορους τρόπους. Μόνο έπειτα από συμφωνία συνδέεται με ένα συγκεκριμένο όριο. Το πιο βολικό γεωγραφικό όριο - αυτό που έχει υιοθετηθεί από τους περισσότερους γεωγράφους - είναι μια γραμμή που εκτείνεται νότια από τον Αρκτικό Ωκεανό κατά μήκος των Ουραλίων και στη συνέχεια στρίβει νοτιοδυτικά κατά μήκος του ποταμού Έμπα στη βόρεια όχθη της Κασπίας Θάλασσας. Δυτικά της Κασπίας, το όριο φτάνει μέχρι την Αζοφική Θάλασσα και τον πορθμό Κερτς της Μαύρης Θάλασσας. Έτσι, ο πορθμός μεταξύ της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας, που κορυφώνεται στην οροσειρά του Καυκάσου στα νότια, είναι μέρος της Ασίας.
Το καθεστώς των νησιών
Τα διάφορα μέρη του κόσμου θεωρούνται ήπειροι με την ευρεία έννοια. Από τη μια πλευρά, κάθε νησί πρέπει να ανήκει σε κάποιο μέρος του κόσμου, αφού το σύνολο όλων των μερών του κόσμου πρέπει να περιέχει όλες τις αναδυόμενες περιοχές. Τα νησιά δεν είναι μέρος των ηπείρων (με την κοινή λογική ή την επιστημονική έννοια) αφού η επικράτειά τους δεν είναι συνεχής με την υπόλοιπη ήπειρο. Γενικά, ωστόσο, θεωρούνται ότι ανήκουν στην ήπειρο στην οποία βρίσκονται πλησιέστερα. Για παράδειγμα, οι Κανάριες Νήσοι, αν και ισπανικές, συνδέονται με την Αφρική. Οι Βαλεαρίδες Νήσοι αποτελούν μέρος της Ευρώπης και σχεδόν όλα τα νησιά του Ειρηνικού ανήκουν στην Ωκεανία. Το ίδιο συμβαίνει με το νησί Ρεϋνιόν και το νησί του Μαυρίκιου, που παρά την απόσταση που τους χωρίζει από την Αφρική, θεωρούνται αφρικανικά νησιά.
Οι πρώτοι ορισμοί
αριστερά|μικρογραφία|Ο Έλληνας [[γεωγράφος Στράβων με μια σφαίρα που δείχνει την Ευρώπη και την Ασία.]] Η πρώτη διαίρεση μεταξύ των ηπείρων έγινε από τους αρχαίους Έλληνες ναυτικούς που έδωσαν τα ονόματα της Ευρώπης και της Ασίας στα εδάφη στις δύο πλευρές του Αιγαίου Πελάγους, στο στενό των Δαρδανελίων, στη θάλασσα του Μαρμαρά, στο Βόσπορο και στη Μαύρη Θάλασσα. Τα ονόματα χρησιμοποιήθηκαν αρχικά μόνο για να προσδιορίσουν τα εδάφη κοντά στην ακτή και αργότερα τα πιο απομακρυσμένα. Οι στοχαστές της αρχαίας Ελλάδας υποστήριξαν ότι η Αφρική θα έπρεπε να θεωρείται μέρος της Ασίας ή το τρίτο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Επικράτησε τελικά μια διαίρεση σε τρία μέρη. Από ελληνικής πλευράς, το Αιγαίο Πέλαγος ήταν το κέντρο του κόσμου, με την Ασία στα ανατολικά, την Ευρώπη στα δυτικά και βόρεια και την Αφρική στο νότο.
Ο Νείλος θεωρούνταν γενικά ως το σύνορο μεταξύ Ασίας και Αφρικής. Ο Ηρόδοτος, τον 5ο αι. π.Χ., ήταν αντίθετος σε αυτή τη διαίρεση που διαχώριζε την Αίγυπτο σε δύο ηπείρους. Αποφάσισε ο διαχωρισμός μεταξύ Ασίας και Αφρικής να είναι στα δυτικά σύνορα της Αιγύπτου. Ανέφερε επίσης ότι η διαίρεση σε τρία μέρη είναι στην πραγματικότητα μια ενιαία ηπειρωτική μάζα. μικρογραφία|Το παλαιότερο τυπωμένο παράδειγμα του χάρτη T-O (orbis terrarum), που δείχνει τις τρεις ηπείρους ως περιοχές των γιων του [[Νώε: Σημ, Ιάφεθ και Χαμ (από την Etymologiae του Ισίδωρου της Σεβίλλης).]] Ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος, τον 3ο αι. π.Χ., σημείωσε ότι ορισμένοι γεωγράφοι χώριζαν τις ηπείρους μέσω ποταμών (Νείλο και Ντον), θεωρώντας ότι είναι "νησιά". Άλλοι χώριζαν τις ηπείρους μέσω ισθμού, ονομάζοντας τις ηπείρους "χερσονήσους". Με αυτόν τον τόπο χώριζαν τα σύνορα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας στον ισθμό μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας, και τα σύνορα μεταξύ της Ασίας και της Αφρικής στον ισθμό μεταξύ της Ερυθράς Θάλασσας και των εκβολών της λίμνης Μπαρνταβίλ στη Μεσόγειο.
Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου και τον Μεσαίωνα ορισμένοι γεωγράφοι θεώρησαν τον ισθμό του Σουέζ ως το σύνορο μεταξύ Ασίας και Αφρικής, αλλά σχεδόν όλοι οι γεωγράφοι συνέχιζαν να θεωρούν τον Νείλο ή τα δυτικά σύνορα της Αιγύπτου ως το σύνορο αυτό. Στο Μεσαίωνα, ο κόσμος αναπαριστούσε τη διαίρεση στον χάρτη με Τ-Ο, με το Τ να αντιπροσωπεύει τα νερά της διαίρεσης των τριών ηπείρων.
Άφιξη των Ευρωπαίων στην Αμερική
Ο Χριστόφορος Κολόμβος διέσχισε τον Ατλαντικό Ωκεανό για να φτάσει στις Αντίλλες το 1492, διπλασιάζοντας τον δρόμο προς την εξερεύνηση και τον ευρωπαϊκό αποικισμό της Αμερικής. Όμως, παρά τα τέσσερα ταξίδια του προς τα δυτικά, ο Κολόμβος δεν πίστευε ποτέ ότι είχε φτάσει σε μια νέα ήπειρο και συνέχισε να πιστεύει ότι είχε φτάσει στην Ασία. Το 1501, ο Αμέριγκο Βεσπούτσι ήταν ο καπετάνιος μιας αποστολής που έπλεε κατά μήκος της ακτής της Βραζιλίας. Τα μέλη της αποστολής ταξίδεψαν πολύ προς τα νότια, κατά μήκος της ακτής της Νότιας Αμερικής, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η γη που εκτεινόταν είχε ηπειρωτικές διαστάσεις. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, ο Βεσπούτσι δημοσίευσε μια περιγραφή του ταξιδιού του στο Mundus Novus ("Νέος Κόσμος") το 1502 ή το 1503, αλλά φαίνεται ότι θα υπήρχαν προσθήκες ή τροποποιήσεις από άλλο συγγραφέα. Όποιος κι αν ήταν ο συγγραφέας, αυτό που αναφέρεται στο Mundus Novus είναι η "ανακάλυψη μιας ηπείρου σε εκείνες τις περιοχές του νότου που κατοικείται από περισσότερους ανθρώπους και ζώα από ό,τι στην Ευρώπη, στην Ασία ή στην Αφρική", πρώτη σαφής αναγνώριση της Αμερικής, μιας ηπείρου σαν τις άλλες τρεις. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο χάρτης Cosmographia Universalis του Βάλντζεεμυλλερ του 1507, ήταν ο πρώτος χάρτης του κόσμου που ανέφερε την "Αμερική". Μετά από μερικά χρόνια, το όνομα "Νέος Κόσμος" άρχισε να εμφανίζεται ως όνομα για τη Νότια Αμερική. Οι χάρτες της εποχής δείχνουν ξεκάθαρα τη Βόρεια Αμερική ως συνδεδεμένη με την Ασία και τη Νότια Αμερική ως ξεχωριστή γη.
Το 1507, ο Μάρτιν Βάλντζεεμυλλερ δημοσίευσε έναν χάρτη του κόσμου, Cosmographia Universalis, ο οποίος είναι ο πρώτος που δείχνει τη Βόρεια Αμερική και τη Νότια Αμερική εκτός της Ασίας και να περιβάλλεται από νερό. Μια μικρή σημείωση πάνω από τον κύριο χάρτη εξηγεί για πρώτη φορά ότι η Αμερική είναι ανατολικά της Ασίας και χωρίζεται από την Ασία από έναν ωκεανό, επειδή η Αμερική βρίσκεται στο αριστερό άκρο του χάρτη και η Ασία στo δεξιό άκρο, το οποίο θα μπορούσε να δημιουργήσει σύγχυση. Στο συνοδευτικό βιβλίο, Cosmographiae Introductio, ο Βάλντζεεμυλλερ σημειώνει ότι η γη χωρίζεται σε τέσσερα μέρη, την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική κι ένα τέταρτο μέρος, την Αμερική, του οποίου το όνομα βασίζεται στον Αμέριγκο Βεσπούτσι. Στον χάρτη, η λέξη "Αμερική" τοποθετείται στη Νότια Αμερική.
Η λέξη "ήπειρος"
Από τον 16ο αιώνα, προκύπτει το αγγλικό όνομα continent. Είναι παράγωγο του όρου continent land, που σημαίνει "συνεχής γη" και μεταφράζεται από τα λατινικά terra continens. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει "ένα συνδεδεμένο ή συνεχές κομμάτι γης". Η λέξη ήπειρος χρησιμοποιείται στη μετάφραση ελληνικών και λατινικών κειμένων στο θέμα των τριών "μερών" του κόσμου.
Αν και η λέξη ήπειρος χρησιμοποιήθηκε από τις σχετικά μικρές περιοχές της συνέχειας της γης, οι γεωγράφοι έθεσαν και πάλι το ερώτημα του Ηροδότου στους λόγους για τους οποίους μια ενιαία μεγάλη μάζα πρέπει να χωριστεί σε δύο ηπείρους. Στα μέσα του 17ου αιώνα, ο Πίτερ Χέιλιν έγραψε στην Cosmographie (1657) ότι "μια ήπειρος είναι μια μεγάλη έκταση γης, που δεν χωρίζεται από τη θάλασσα από τον υπόλοιπο κόσμο, όπως το σύνολο της ηπείρου της Ευρώπης, της Ασίας, και της Αφρικής...". Το 1727, ο Εφραίμ Τσάμπερς έγραψε στην Cyclopædia: "Ο κόσμος χωρίζεται συνήθως σε δύο μεγάλες ηπείρους: την παλιά και τη νέα". Και ο Εμάνουελ Μπόουεν όρισε στον άτλαντά το 1752 ότι η ήπειρος είναι "ένας μεγάλος χώρος της ηπειρωτικής χώρας που περιέχει πολλές χώρες, χωρίς διαχωρισμό από το νερό. Η Ευρώπη, η Ασία και η Αφρική είναι μεγάλες ήπειροι, το ίδιο και η Αμερική". Η παλιά ιδέα της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής ως μέρη του κόσμου επιμένει και πλέον θεωρούνται ήπειροι.
Πέρα από τις τέσσερις ηπείρους
Από τα τέλη του 18ου αιώνα, ορισμένοι γεωγράφοι άρχισαν να θεωρούν τη Βόρεια Αμερική και τη Νότια Αμερική σαν δύο μέρη του κόσμου, ο οποίος χωρίζεται στα πέντε μέρη. Ωστόσο, η διαίρεση σε τέσσερα μέρη γενικά επικράτησε τον 19ο αιώνα. Οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν την Αυστραλία το 1606, αλλά για κάποιο διάστημα θεωρούνταν μέρος της Ασίας. Στα τέλη του 18ου αιώνα, ορισμένοι γεωγράφοι τη θεωρούσαν ήπειρο ελπίδας, καθιστώντας την έκτη (ή πέμπτη για εκείνους που η Αμερική εξακολουθεί να είναι μια ενιαία ήπειρος). Το 1813, ο Σάμιουελ Μπάτλερ έγραψε για την Αυστραλία ότι «Η Νέα Ολλανδία, ένα τεράστιο νησί, το οποίο ορισμένοι γεωγράφοι αποκαλούν το όνομα μιας άλλης ηπείρου» και το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης είναι ασαφές δεκαετίες αργότερα. μικρογραφία|Η ολυμπιακή σημαία με πέντε δακτυλίους αντιπροσωπεύει τις πέντε ηπείρους. Η Ανταρκτική εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1820 και περιγράφηκε ως ήπειρος από τον Τσαρλς Ουίλκς το 1838. Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο, λίγοι αναφέρονται σε αυτήν ως ήπειρο.
Η Ολυμπιακή σημαία, σχεδιάστηκε το 1913, με πέντε δακτυλίους που αντιπροσωπεύουν τα πέντε κατοικημένα εδάφη, με την Αμερική ως ενιαία ήπειρο και χωρίς να υπολογίζεται η Ανταρκτική.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, οι άτλαντες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής αναφέρουν συχνά τη Βόρεια Αμερική και τη Νότια Αμερική ως δύο ηπείρους, κάτι που είναι συμβατό με την κατανόηση της γεωλογίας και της τεκτονικής των πλακών. Δεν είναι, ωστόσο, ασυνήθιστο οι αμερικανικοί άτλαντες να τις εμφανίζουν ως μια ενιαία ήπειρο, τουλάχιστον μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια τάση η Ευρώπη και η Ασία, που παραδοσιακά θεωρούνται ως δύο ηπείροι, να θεωρούνται ως μια ενιαία ήπειρος, που ονομάζεται "Ευρασία" - συμβατή με την κατανόηση της γεωλογίας και της τεκτονικής των πλακών. Μέσα σε αυτό το μοντέλο, ο κόσμος χωρίζεται σε έξι ηπείρους (αν η Βόρεια Αμερική και η Νότια Αμερική θεωρούνται διακριτές ήπειροι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Λουίτζι Γκαλβάνι
Ο Λουίτζι Γκαλβάνι (Luigi Galvani, 9 Σεπτεμβρίου 1737 – 4 Δεκεμβρίου 1798) ήταν Ιταλός γιατρός και φυσικός του 18ου αιώνα που ανακάλυψε ότι τα ζωϊκά νεύρα και οι μύες παράγουν ηλεκτρισμό. Ανακάλυψε την παραγωγή ηλεκτρισμού από χημικά μέσα.
Από το όνομά του χαρακτηρίστηκε το γαλβανόμετρο και ο γαλβανισμός.
Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί
Μιλτιάδης Κανάρης
Ο Μιλτιάδης Κανάρης (1822-1901) ήταν Έλληνας πολιτικός και αντιναύαρχος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1822 στα Ψαρά και ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά του αγωνιστή της ελληνικής επανάστασης και πολιτικού Κωνσταντίνου Κανάρη και της Δέσποινας Μανιάτη. Η γέννησή του φέρεται να συνέβη την ίδια ημέρα που ο πατέρας του ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα στη Χίο. Σπούδασε από το 1833 μέχρι το 1843 στη Βαυαρική Στρατιωτική Σχολή του Μονάχου, έπειτα κατατάχθηκε στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία υπηρετώντας παράλληλα επί μια τριετία στο γαλλικό πολεμικό ναυτικό. Το 1886 διετέλεσε γενικός επιθεωρητής του στόλου και τρία χρόνια μετά (1889) αποστρατεύθηκε, ανακλήθηκε όμως μετά τον πόλεμο του 1897, αναλαμβάνοντας προσωρινά την αρχηγία της Θωρηκτής Μοίρας από τις 7 Αυγούστου μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου του 1897.
Παράλληλα ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη πληρεξούσιος Σύρου (1865, 1868) και εν συνεχεία βουλευτής Νέων Ψαρών (1875 και 1899) ενώ στις εκλογές του 1874 δεν κατάφερε να εκλεγεί ύστερα από αθέμιτο πόλεμο που δέχτηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη. Διετέλεσε πολλάκις υπουργός επί των ναυτικών (για τρεις ημέρες στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου λίγο πριν ξεσπάσουν τα Ιουνιανά όπου σκοτώθηκε ο αδελφός του Αριστείδης το 1864, το 1868 - 1869 και το 1879). Το 1895 αλλά και μετά το 1897 του προτάθηκε η επανειλημμένα από τον βασιλιά Γεώργιο Α' η ανάληψη της πρωθυπουργίας, ο ίδιος όμως απέρριπτε τις προτάσεις καθώς έθετε ως όρο την σύγκληση αναθεωρητικής βουλής.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Νοεμβρίου 1901, ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής Νέων Ψαρών. . Μια ημέρα πριν το θάνατό του, του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Σωτήρος. Ήταν παντρεμένος και παιδιά του ήταν ο επίσης πολιτικός Αλέξανδρος Κανάρης καθώς και ο Λεωνίδας Κανάρης.
Τιμητικές διακρίσεις
55px Τάγμα του Σωτήρος: Μεγαλόσταυρος (1901)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Οικογένεια Κανάρη Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Βουλευτές Νέων Ψαρών Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου
Βαγιαδολίδ
Το Βαγιαδολίδ (ισπανικά: Valladolid) είναι πόλη της Ισπανίας. Είναι πρωτεύουσα της Αυτόνομης Κοινότητας (Περιφέρειας) της Καστίλλης-Λεόν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014 έχει 306.830 κατοίκους, και είναι η μεγαλύτερη πόλη στη βορειοδυτική Ισπανία.
Το όνομα της πόλης ετυμολογείται από τα λατινικά Vallis (κοιλάδα) και Tolitum (συμβολή ποταμών). Μια άλλη εκδοχή είναι το όνομα να προέρχεται από την ισπανική λέξη Vallisoletano που αναφέρεται στους κατοίκους της πόλης και σημαίνει "από την ηλιόλουστη πεδιάδα". Η άποψη αυτή ενισχύεται από μεσαιωνικά κείμενα που χρησιμοποιούν τον όρο Vallisoletum, μια λέξη που χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 16ο αι.
Στην περιοχή δημιουργήθηκε οικισμός από τους Κέλτες, στον οποίο αργότερα εγκαταστάθηκαν οι αρχαία Ρωμαίοι. Παρέμεινε ένας μικρός οικισμός μέχρι την επανίδρυσή του από τον Αλφόνσο Στ' της Καστίλης ως φέουδο του κόμη Πέδρο Ανσούρεθ το 1072. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν η έδρα της αυλής της Καστίλης. Το 1241 ιδρύθηκε στο Βαγιαδολίδ πανεπιστήμιο. Οι Καθολικοί Μονάρχες, η Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης και ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας παντρεύτηκαν στο Βαγιαδολίδ το 1469, το οποίο έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου της Καστίλης και αργότερα της Ισπανίας. Ο Χριστόφορος Κολόμβος πέθανε στο Βαγιαδολίδ το 1506, ενώ στην πόλη έζησαν οι Φρανθίσκο δε Κεβέδο και Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Το 1561, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Μαδρίτη από τον Φίλιππο Β΄, για να ξαναγίνει πάλι το Βαγιαδολίδ πρωτεύουσα την περίοδο 1601-1606, για να επιστρέψει πάλι στη Μαδρίτη, αυτή τη φορά οριστικά. Η πόλη στη συνέχεια παρήκμασε, μέχρι την άφιξη του σιδηρόδρομου τον 19ο αιώνα και το εκβιομηχανισμό του 20ού αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Προγκρές Μ-9
Το Προγκρές Μ-9 ήταν σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύθηκε το 1991 για να ανεφοδιάσει τον διαστημικό σταθμό Μιρ. Ήταν το εικοστό έβδομο από τα 64 συνολικά διαστημόπλοια Προγκρές που έφτασαν στον σταθμό και είχε αριθμό σειράς 210. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο και καύσιμα για τον σταθμό καθώς και εξοπλισμό για τη διεξαγωγή επιστημονικών ερευνών. Ήταν το τρίτο διαστημόπλοιο αυτού του τύπου που διέθετε κάψουλα επανεισόδου Ραντούγκα, χάρη στην οποία στάλθηκαν πίσω στην Γη επιστημονικός εξοπλισμός και τα αποτελέσματα πειραμάτων.
Αποστολή
Το διαστημόπλοιο εκτοξεύθηκε με πύραυλο Soyuz-U2 στις 20 Αυγούστου 1991 (22:54:10 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Μετά από δύο ημέρες συνδέθηκε με την εμπρόσθια θύρα του κύριου τμήματος (αγγλ. core module) του Μιρ στις 00:54:17 GMT της 23ης Αυγούστου. Παρέμεινε στον σταθμό για 38 ημέρες, μέχρι την αποσύνδεση του στις 30 Σεπτεμβρίου (01:53:00 GMT). Το Προγκρές Μ-9 καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό τέσσερις ώρες αργότερα. Η κάψουλα επανεισόδου έπεσε στην ΣΣΔ Καζακστάν και το περιεχόμενό της ανακτήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1991
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 1995
Μια έμμεση εκλογή για τη θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο το 1995. Στο κοινοβούλιο που προέκυψε από τις εκλογές του 1993, το ΠΑΣΟΚ κατείχε την πλειοψηφία με 170 έδρες, ακολουθούμενη από τη Νέα Δημοκρατία με 111 έδρες και την Πολιτική Άνοιξη (που ιδρύθηκε από τον αποσχισθέντα ΝΔ πολιτικό Αντώνη Σαμαρά) με 10 έδρες. Ο Συντηρητικός πολιτικός Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος προτάθηκε από την Πολιτική Άνοιξη ως διάδοχος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος τελείωσε τη δεύτερη (μη διαδοχική) θητεία του και υποστηρίχθηκε και από το κυβερνών ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία πρότεινε ως υποψήφιο τον βετεράνο πολιτικό Αθανάσιο Τσαλδάρη. Ο Στεφανόπουλος θα επανεκλεγεί το 2000 ως κοινός υποψήφιος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η πρώτη φορά στην ιστορία της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, ότι το κυβερνών κόμμα και το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης υποστήριξαν τον ίδιο υποψήφιο, καθώς και την πρώτη φορά που επανεξελέγη ένας υφιστάμενος Πρόεδρος.
Αποτελέσματα
181 ψήφοι για τον Στεφανόπουλο 109 ψήφοι για τον Τσαλδάρη
Κατηγορία:Ελληνικές προεδρικές εκλογές
Τσαρλς Ρόζεν
Ο Charles Rosen (Charles Rosen, 5 Μαΐου 1927 - 9 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Αμερικανός πιανίστας, μουσικολόγος και διδάκτωρ γαλλικής φιλολογίας.
Σπούδασε πιάνο με τον Μόριτς Ρόζενταλ, μαθητή του Λιστ. Ήταν διδάκτωρ γαλλικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Πρίνστον.
Το συγγραφικό του έργο έχει συμβάλει σημαντικά στη μουσικολογία. Σημαντικότερα έργα του θεωρούνται τα The Classical Style: Haydn, Mozart, Beethoven (1971), Sonata Forms (1980), The Romantic Generation (1995). Επίσης γράφει τακτικά στο New York Review of Books.
Στο μουσικό λεξικό New Grove Dictionary of Music and Musicians, στο λήμμα για τον μουσικολόγο Oliver Strunk, ο Τσαρλς Ρόζεν, αναφέρεται ως ένας εκ των μαθητών του, αλλά ο ίδιος δηλώνει ότι ποτέ δεν σπούδασε μουσικολογία και επομένως δεν ήταν μαθητής του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Ιστορικοί της μουσικής
Δημήτρης Κιτσίκης
Ο Δημήτρης Κιτσίκης (Αθήνα, 2 Ιουνίου 1935-28 Αυγούστου 2021) ήταν Έλληνας ιστορικός, τουρκολόγος και διεθνολόγος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οττάβας στον Καναδά από το 1970, μέλος της Καναδικής Ακαδημίας (Royal Society of Canada) από το 1999, με δημοσιευμένη (το 1963) διδακτορική διατριβή του 1962 από τη Σορβόννη των Παρισίων.
Βιογραφία
Ο Δημήτρης Κιτσίκης ήταν γιός του Νίκου Κιτσίκη (1887-1978), γεννημένου στο Ναύπλιο, καθηγητή και πρύτανη του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, κορυφαίου Έλληνα πολιτικού μηχανικού, ο οποίος ήταν επίσης γερουσιαστής και βουλευτής. Ο θείος του, Κωνσταντίνος Κιτσίκης (1893-1969), νεότερος αδελφός του Νικολάου, αρχιτέκτων, ήταν και αυτός καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ο παππούς του, Δημήτρης Κιτσίκης ο πρεσβύτερος (1850-1898), είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα το 1865 από τη Λέσβο και είχε νυμφευθεί την Κασσάνδρα, αδελφή του βουλευτή Δημητρίου Χατσοπούλου, 1844-1913, από το Καρπενήσι. Η μητέρα του, η φεμινίστρια και ελασίτισσα αγωνίστρια κατά της γερμανικής κατοχής, Μπεάτα Κιτσίκη, το γένος Πετυχάκη, καταγόταν από το Ηράκλειο, από πλούσια κρητική οικογένεια και Ελληνο-ιταλούς ορθοδόξους και καθολικούς ευγενείς από την Τεργέστη. Ο πατέρας της, Εμμανουήλ Πετυχάκης, ήταν βιομήχανος στο Κάϊρο της Αιγύπτου και ο πατριός της, ο Αριστείδης Στεργιάδης ήταν ύπατος αρμοστής της Ελλάδας στη Σμύρνη το 1919-1922. Η δεύτερη γυναίκα του Δημήτρη, η Άντα (Αδαμαντία) το γένος Νικολάρου, είναι κόρη αγρότη από τον Μυστρά, και από την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Άγι και την Κρανάη. Επίσης, ήταν Γάλλος και Καναδός υπήκοος.
Από το 1970, δίδαξε στα πανεπιστήμια της Δύσης την ιστορία της Κίνας και της Τουρκίας, πολιτικές ιδεολογίες και γεωπολιτική. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν δημοσιευτεί για το πρόσωπό του και το έργο του άρθρα στα κινεζικά, στα τουρκικά, στις βαλκανικές γλώσσες, τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα αγγλικά, τα ισπανικά, τα πορτογαλικά και τα ρωσικά. Δίδαξε επίσης στα πανεπιστήμια του Μπογάζιτσι (Boğaziçi) στην Κωνσταντινούπολη, του Μπιλκέντ στην Άγκυρα και Γκεντίζ στην Σμύρνη, όπου έγινε ένας από τους στενότερους φίλους και "πνευματικός πατέρας" του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας, τον Τουργκούτ Οζάλ. Στην Ελλάδα, υπήρξε εντεταλμένος ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και δίδαξε στο Κολλέγιο Deree, στην Αθήνα.
Ως δημόσιο πρόσωπο στην Ελλάδα, υπήρξε στενός φίλος και σύμβουλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβυτέρου, στις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Συνέβαλλε τακτικά με άρθρα σε ελληνικά περιοδικά, και από το 1996 εξέδιδε στην Αθήνα το τριμηνιαίο περιοδικό γεωπολιτικής, Ενδιάμεση Περιοχή, από το όνομα του πολιτισμικού μοντέλου που ο ίδιος επινόησε.
Επίσης, ο Δημήτρης Κιτσίκης ο νεότερος, τιμήθηκε το 2008, με την ίδρυση και χρηματοδότηση από τον δήμο Ζωγράφου, Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου και Βιβλιοθήκης "Ίδρυμα Δημήτρη Κιτσίκη". thumb|250px|Ο Δημήτρης Κιτσίκης το 1990 στο προεδρικό μέγαρο της Τσάνκαγιας στην [[Άγκυρα.]]
Φιλοσοφία, σκέψη και επιτεύξεις
Από τη δεκαετία του 1960, ο Δημήτρης Κιτσίκης ήταν αναγνωρισμένος θεωρητικός, πρώτα στην Ελλάδα και μετά στην Τουρκία, της ιδέας της ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας, την οποία προώθησε επηρεάζοντας ηγέτες, πολιτικούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες και διανοουμένους και στις δύο χώρες. Τα βιβλία του στα τουρκικά είχαν μεγάλη επιτυχία στην γείτονα χώρα και εξυμνήθηκαν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, Μεσούτ Γιλμάζ. Κράτησε στενές επαφές με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο και τον Τουργκούτ Οζάλ, Τα βιβλία του προκάλεσαν μία από τις μεγαλύτερες θύελλες της ελληνικής ιστοριογραφίας. Συζητήθηκαν με επερώτηση ακόμα και στην ελληνική Βουλή. Στα βιβλία του αμφισβητούνται οι καθιερωμένες ιδέες περί ελληνικής δουλείας επί Τουρκοκρατίας, καθώς και η ιστορικότητα του «κρυφού σχολειού». Αλλά παρά του ότι ο πατέρας του, Νίκος Κιτσίκης, υπήρξε κοινοβουλευτικός άνδρας της Αριστεράς, ο Δημήτρης Κιτσίκης είχε μία απέχθεια προς τον κοινοβουλευτισμό, τον οποίον θεωρούσε τελείως ξένο προς το ελληνικό λαοκρατικό πρότυπο. Οι απόψεις του έχουν χαρακτηριστεί ως μετα-φασιστικές.
Στη Γαλλία, κατά τη μαρτυρία των Ρενουβέν (Pierre Renouvin) και Ντιροζέλ (Jean-Baptiste Duroselle), υπήρξε ο θεμελιωτής, στην Ιστορία των Διεθνών Σχέσεων, του κλάδου της προπαγάνδας και των πιέσεων, ως κρατικού όπλου εξωτερικής πολιτικής. Επίσης, μελέτησε τον ρόλο της τεχνοκρατίας στη διεθνή πολιτική. Θεωρεί πως ανέκαθεν η θρησκεία απετέλεσε ουσιώδες στοιχείο της διεθνούς πολιτικής και γι' αυτό επεδίωξε με συνέδρια και αλλά μέσα να προωθήσει τη συνεργασία μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων θρησκειών του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού, του Ισλάμ και του Ινδουϊσμού. Οργάνωσε διάλογο της Ορθοδοξίας με τους Σιίτες του Ιράν, τους Ινδουϊστές της Ινδίας και έχει συνεργαστεί με τους Εβραίους του Ισραήλ και τους φονταμενταλιστές Καθολικούς του Κεμπέκ, όπου με πρώην φοιτητές του εξέδωσε στα γαλλικά ένα τριμηνιαίο περιοδικό με τίτλο Ακιλά (Aquila, δηλαδή αετός) με τον δικέφαλο στο εξώφυλλο, με στόχο την προώθηση στους καθολικούς κύκλους του Κεμπέκ (Québec) της βυζαντινής αυτοκρατορικής ιδέας. Παντού και πάντοτε η άποψη περί «πλανητικού ελληνισμού» είναι παρούσα στο έργο του και στη διδασκαλία του. Είναι ένθερμος υποστηρικτής του Τούρκου σούφη ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν και μέλος της αδελφότητάς του, της Χιζμέτ
Δημιούργησε ένα μοντέλο για τη συστηματική μελέτη των τριών πολιτικών ιδεολογιών του φιλελευθερισμού, του φασισμού και του κομμουνισμού και συνέγραψε πολλές μελέτες για την ιστορία της Κίνας. Ίδρυσε δε τον κλάδο της φωτοϊστορίας. Είναι αναγνωρισμένος ποιητής με έξι ποιητικές συλλογές που έχουν δημοσιευτεί στις Εκδόσεις Pierre Jean Oswald, Naaman, Κέδρος, Εστία και Ακρίτας. Το 1991 έλαβε το πρώτο βραβείο ποίησης Αμπντί Ιπεκτσί (Abdi İpekçi, Τούρκος δημοσιογράφος που δολοφονήθηκε από τρομοκράτες). Μερικά από τα βιβλία του ποιημάτων, τα Omphalos (1977), l’Orocc dans l’âge de Kali (1985), και le Paradis perdu sur les barricades (1989-1993) ανθολογήθηκαν μεταξύ 32 ποιητών του Καναδά στο βιβλίο των H. Bouraoui et J. Flamand. Το ποιητικό του έργο συμπεριελήφθη στο Dictionnaire des citations littéraires de l’Ontario français, depuis 1960, που εξέδωσαν οι M. et P. Karch, το 1996, εκδόσεις L’Interligne, στην Οττάβα. Η ποίησή του χρησιμοποιήθηκε επίσης στα βιβλία της Ελληνίδας ζωγράφου Γεωργίας Καμπάνη (Georgette Kambani).
Ήταν ο επινοητής τεσσάρων εννοιών οι οποίες επιδιώκουν να θέσουν σε νέες βάσεις την ιστορία του ελληνοτουρκικού χώρου:
Το 2007 κυκλοφόρησε το βιβλίο του περί Κίνας. Είναι το μόνο βιβλίο σε οιαδήποτε γλώσσα που ασχολείται, όχι απλώς με την αρχαιότητα, αλλά με όλη την πορεία των δύο αυτών πολιτισμών μέχρι σήμερα. Η μελέτη επικεντρώνεται σε δύο μόνον έννοιες - α) στον πλανητικό ελληνοκινεζικό πολιτισμό και β) στην πολιτική του έκφραση, επί δυόμιση χιλιετίες, την οικουμενική αυτοκρατορία, ως ιδανικό οργανωτικό πρότυπο.
Βιβλιογραφία
(Εξαιρούνται οι μελέτες του που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά)
Άρθρα σε περιοδικά
Τακτική συνεργασία στο Τρίτο Μάτι, από το 1999 και στην Ενδιάμεση Περιοχή, από το 1996. Επίσης δημοσιεύσεις στα παρακάτω περιοδικά: Revue historique, Revue d'Histoire moderne et contemporaine, Revue d'Histoire de la Deuxième Guerre Mondiale, Revue française de Science politique, Problems of Communism, Turcica, CEMOTI, The Patristic and Byzantine Review, Relations internationales, Études internationales, Diplomatie, Αρχείον Οικονομικών καὶ Κοινωνικών Επιστημών, Νέα Οικονομία, Βιομηχανικὴ Επιθεώρηση, Τεχνικά Χρονικά, Τότε, Πάντα, Παράδοση, Αρχιτεκτονική, Εποχές, Νέα Εστία, Σύγχρονα Θέματα, Ελληνοκινεζικά Χρονικά, Orthodox Tradition, Eurasia, The Greek Review of Social Research, Toplum ve Bilim, Aktüel, Moderne Welt-Zeitschrift für Internationale Beziehungen, Grande Europe,Derin Tarih,Gerçek Hayat, Τα Αιρετικά (Documento), Τὸ Ένζυμο, κ.λ.π. Επιπλέον, εκατοντάδες άρθρα σε εφημερίδες.
Κολωνία
Η Κολωνία (γερμανικά: Köln) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας μετά το Βερολίνο, το Αμβούργο και το Μόναχο και η μεγαλύτερη πόλη του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (Nordrhein-Westfalen). Η Κολωνία είναι χτισμένη και στις δυο όχθες του ποταμού Ρήνου. Η Κολωνία είναι από το 1988 αδελφοποιημένη με τη Θεσσαλονίκη.
Ρωμαϊκή Περίοδος
Η ίδρυσή της από τους Ρωμαίους το 30 π.Χ. καθιστά την Κολωνία μία από τις παλαιότερες πόλεις της Γερμανίας. Αρχικά έφερε απλά το όνομα Oppidum Ubiorum (Οικισμός των Ουβίων). Αργότερα μετονομάστηκε και πήρε το όνομα Colonia Claudia Ara Agrippinensium (CCAA), παίρνοντας το όνομα της μητέρας του Νέρωνα, της Αγριππίνας, η οποία είχε γεννηθεί εκεί. Της χορηγήθηκαν τα δικαιώματα ρωμαϊκής πόλης το έτος 50.
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η Κολωνία ήταν έδρα του κυβερνήτη της επαρχίας Γκερμάνια Ινφέριορ. Το 80 απέκτησε υδραγωγείο, το λεγόμενο Αϊφελβασσερλάιτουνγκ (Eifelwasserleitung), που αποτελεί το μεγαλύτερο σε μήκος ρωμαϊκό υδραγωγείο και επίσης τη μεγαλύτερη εγκατάσταση της αρχαιότητας βόρεια των Άλπεων.
Μεσαίωνας
Το 355 περίπου οι Φράγκοι κατέκτησαν τη μέχρι τότε ρωμαϊκή Κολωνία. Σύντομα οι Φράγκοι υιοθέτησαν πολιτιστικά επιτεύγματα του ρωμαϊκού αστικού πληθυσμού, όπως π.χ. αρχιτεκτονική και υαλοποιία. Τέλη του 8ου αιώνα ρωμαϊκός και φραγκικός πληθυσμός της πόλης είχαν πλέον πολιτισμικά εξομοιωθεί. Προς το τέλος της εποχής των Μεροβίγγειων η Κολωνία ήταν βασιλική έδρα, ενώ ο Καρλομάγνος την κατέστησε κέντρο αρχιεπισκοπής. Το αργότερο την εποχή των Καρολίγγειων ο επίσκοπος ή/και αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του βασιλείου.
Ο 10ος αιώνας σημαίνει την έναρξη της οικοδόμησης πολυάριθμων ρωμανικών εκκλησιών, οι οποίες έκαναν την πόλη σύντομα και θρησκευτικό κέντρο. Η Κολωνία παρέμεινε πανίσχυρο εκκλησιαστικό κέντρο -έχει 12 εκκλησίες ρωμανικού ρυθμού, καθώς κι έναν διάσημο γοτθικό καθεδρικό ναό. Το 1180 άρχισε να χτίζεται (βάσει έγγραφων της 27ης Ιουλίου και 18ης Αυγούστου 1180) το τότε μεγαλύτερο σε μήκος τείχος πόλεως στης χώρας, με 12 πύλες και 52 πύργους στο τμήμα Ρίνγκμαουερ και περισσότερες από 16 πύλες στο τμήμα Ραϊνμάουερ. Το διάστημα εκείνο ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας.
Τον 12ο αιώνα η Κολωνία επίσημα ονομάστηκε Sancta Colonia Dei Gratia Romanae Ecclesiae Fidelis Filia (Αγία Κολωνία από την επιείκεια του Θεού, πιστή κόρη της Ρωμαϊκής Εκκλησίας). Επίσης αποφασίστηκε η οικοδόμηση μιας απαράμιλλα εντυπωσιακής και μεγάλης εκκλησίας. Ο θεμέλιος λίθος του Καθεδρικού Ναού της Κολωνίας τέθηκε στις 15 Αυγούστου 1248.
thumb|Η Κολωνία το 1531 Λόγω της τοποθεσίας της στην όχθη του Ρήνου η πόλη αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κόμβο. Ήταν μέλος της Χανσεατικής Ένωσης και από το 1338 είχε πανεπιστήμιο. Το 1475 της χορηγήθηκαν τα δικαιώματα ελεύθερης αυτοκρατορικής πόλης (freie Reichsstadt). Ως ελεύθερη πόλη η Κολωνία ουσιαστικά ήταν αυτόνομο κράτος εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είχε το δικαίωμα (και την υποχρέωση) της διατήρησης δικής της στρατιωτικής δύναμης.
Τα στρατεύματα αυτά, φορώντας κόκκινες στολές, ήταν γνωστά ως Ρότε Φούνκεν (γερμανικά: Rote Funken, κόκκινοι σπινθήρες) και πολέμησαν στους πολέμους του 17ου και 18ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των πολέμων ενάντια στην επαναστατική Γαλλία, στα πλαίσια των οποίων συντρίφθηκαν παντελώς. Η παράδοση των Κόκκινων Σπινθήρων συντηρείται (όχι και τόσο σοβαρά) μέχρι σήμερα: Ο σημαντικότερος σύλλογος καρναβαλιού της Κολωνίας λέγεται Ρότε Φούνκεν.
Νεώτερη Περίοδος
Ο Τριακονταετής Πόλεμος δεν επηρέασε την πόλη αρνητικά, αφού πλήρωνε τα στρατεύματα που την πλησίαζαν και απέφευγε έτσι πολιορκία και κατάκτηση. Με την παραγωγή και το εμπόριο όπλων μάλιστα οι Κολωνοί έκαναν μεγάλα κέρδη.
Η εισβολή γαλλικών στρατευμάτων το 1794, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, έθεσε τέλος στην ιστορία της «Αγίας Κολωνίας». Εντάχθηκε, όπως και οι υπόλοιπες γερμανικές περιοχές της δυτικής όχθης του Ρήνου, στη Γαλλία και το 1798 έγινε μέρος του Διαμερίσματος του Ρήνου, πρωτεύουσα του οποίου ήταν το Άαχεν. Αρκετοί πολίτες της Κολωνίας υποδέχτηκαν τα επαναστατικά γαλλικά στρατεύματα ως απελευθερωτές. Εβραίοι και προτεσταντικοί Χριστιανοί της Κολωνίας απέκτησαν ίσα δικαιώματα με τους ρωμαιοκαθολικούς πολίτες. Η πόλη, παρόλο που συχνά πλήρωνε μεγάλα φορολογικά ποσά, έμεινε ακόμη πιστή στην Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα Α΄, ο οποίος την επισκέφτηκε το 1804.
Το 1815, βάσει απόφασης του Συνεδρίου της Βιέννης, έγινε όπως και η υπόλοιπη Ρηνανία μέρος του βασιλείου της Πρωσίας.