cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικρές Κυκλάδες
Φημίζονται για τις απάνεμες αμμώδεις παραλίες τους, αφού τα επιβλητικά βουνά της Νάξου και της Αμοργού δημιουργούν έναν απάνεμο τόπο αναψυχής. Άλλες μικρότερες νησίδες του συμπλέγματος των Μικρών Κυκλάδων είναι τα Αβελονήσια, ο Άγιος Ανδρέας, η Άργιλος (ή Αγριλός), το Ασπρονήσι (ή Λιγάρι), το Βενέτικο, η Βούλγαρη, το Γλαρονήσι, η Κλιδούρα, ο Λάζαρος, οι νησίδες Μακάρες, οι νησίδες Μελάντιοι, ο Μοσχονάς, η Οφιδούσσα, οι νησίδες Πλάκες, το Πλακί, η Πρασούρα, η Σκάνδια, το Σκυλονήσι και το Τσουλούφι. Συνδέονται ακτοπλοϊκώς, καθημερινά κάποια, με τη Νάξο και την Αμοργό αλλά και κατευθείαν με το λιμάνι του Πειραιά.
MeeGo
Σε συνέχεια του συγκεκριμένου λειτουργικού, αυτή τη στιγμή, αναπτύσσονται τα:
Nemo Mobile
sailfish os
Tizen OS
Κατηγορία:Linux Κατηγορία:Διανομές Linux
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2003
Ο Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2003 διεξήχθη στις 17 Μαΐου 2003 στο Μιλλένιουμ Στέιντιουμ στο Κάρντιφ. Ήταν ο 122ος τελικός της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργώνωσης στον κόσμο και αναμετρήθηκαν οι Άρσεναλ και η Σαουθάμπτον.Η Άρσεναλ κατέκτησε το Κύπελλο κερδίζοντας με 1-0 την Σαουθάμπτον.Διατητήτης του αγώνα ήταν ο Γκράχαμ Μπάρμερ.
Ο αγώνας
{| width="100%"
Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2003
Ασύμμετρη Διμεθυλυδραζίνη
thumb|right|150px|Χημική ένωση της ασύμμετρης διμεθυλυδραζίνης thumb|right|150px|Φυσικό μοντέλο του μορίου της ασύμμετρης διμεθυλυδραζίνης.
Η ασύμμετρη Διμεθυλυδραζίνη (χημ., C2H8N2, αγγλ. Unsymmetrical dimethylhydrazine, UDMH) είναι χημική ένωση που χρησιμοποιείται ως υπεργολικό συστατικό καυσίμων πυραύλων, συχνά σε συνδυασμό με το οξειδωτικό τετροξείδιο του διαζώτου και λιγότερο συχνά με IRFNA ή με υγρό οξυγόνο.
Η UDMH είναι ένα παράγωγο της υδραζίνης και λέγεται επίσης υδραζίνη, αφού ανήκει στην ίδια ομάδα με αυτήν. Ως καύσιμο περιγράφεται στην προδιαγραφή MIL-D-25064.
Ιστορία
Εφευρέθηκε την δεκαετία του 1950.
Φυσικές πηγές και συμπεριφορά στο φυσικό περιβάλλον
Δεν έχουν παρατηρηθεί φυσικές πηγές.
Φυσικές και χημικές ιδιότητες
Η UDMH είναι ένα τοξικό, πτητικό, υγροσκοπικό και διαφανές υγρό, με σημείο τήξης -57 °C, σημείο ζέσης 63 °C, πυκνότητα 0,793 gr/cm³. Εξατμίζεται γρήγορα και παράγει πυκνό ατμό.
Έχει αιχμηρή μυρωδιά αμμωνίας, κάπως σαν ψαρίλα, η οποία είναι χαρακτηριστική για τις οργανικές αμίνες. Επηρεάζει τα μάτια, το αναπνευστικό σύστημα και το δέρμα. Σε ισχυρές δόσεις δημιουργεί εγκαύματα.
Αν έρθει σε επαφή με τον αέρα παίρνει χρώμα κιτρινωπό και απορροφά οξυγόνο και διοξείδιο του άνθρακα.
Σε συγκέντρωση μεταξύ 2,5% και 95% στον αέρα, οι ατμοί της είναι εύφλεκτοι. Δεν επηρεάζεται από κρούση ή κλονισμό.
Είναι τοξική ουσία και απορροφάται από το δέρμα.
Η UDMH είναι αποθηκεύσιμη και μπορεί μετά την τροφοδοσία να μείνει στο ντεπόζιτο για πολύ καιρό. Η UDMH είναι πιο ανθεκτική από την υδραζίνη, ειδικά σε ψηλές θερμοκρασίες.
Κίνδυνοι
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 παρουσιάστηκε ανησυχία για πιθανή μόλυνση από UDMH στα διάφορα τρόφιμα, ειδικά στο χυμό μήλων.
Χρήσεις
Επειδή είναι ανθεκτική χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο της υδραζίνης ή και συμπληρωματικό της. Επειδή είναι αποθηκεύσιμη εφαρμόζεται ουσιαστικά σε όλους τους πυραύλους που καίνε υγρά καύσιμα και πρέπει να παραμένουν καιρό στο σιλό τους πριν από την εκτόξευση. Μόνο σε μερικές περιπτώσεις, π.χ. σε μηχανές ελιγμού που απαιτούν μεγαλύτερη προωθητική δύναμη αντ' αυτού χρησιμοποιείται μονομεθυλυδραζίνη. Χρησιμοποιείται σε πολλούς ευρωπαϊκούς, ρωσικούς, ινδικούς και κινεζικούς τύπους πυραύλων. Οι πύραυλοι τύπου Πρωτονίου, Τιτάν, GSLV και Δέλτα χρησιμοποιούν μίγμα ίσων μερών υδραζίνης και ασύμμετρης διμεθυλυδραζίνης, την Αεροζίνη 50.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανικές υδραζίνες
Αριστείδης
Ο Αριστείδης (περίπου 550 π.Χ. – 468 π.Χ.) (επονομαζόμενος και «δίκαιος») υπήρξε Έλληνας στρατηγός και πολιτικός. Ήταν από τα σημαντικότερα δημόσια πρόσωπα της εποχής του και ο σημαντικότερος πολιτικός αντίπαλος του Θεμιστοκλή.
Ήταν γιος του Λυσίμαχου και κατάγονταν από τον δήμο της Αλωπεκής της Αντιοχίδας φυλής της αρχαίας Αττικής, από σχετικά εύπορη οικογένεια. Μετά την κατάλυση της τυραννίας των Πεισιστρατιδών (510 π.Χ.) αναφέρεται ως φίλος του δημοκρατικού πολιτικού Κλεισθένη.
Στους Περσικούς Πολέμους
Πολέμησε στη Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.) ως στρατηγός της φυλής του και τον επόμενο χρόνο εκλέχτηκε «άρχων» της Αθήνας. Η εκλογή αυτή, πιθανότατα, ήταν αποτέλεσμα της φήμης που είχε αποκτήσει κατά τη θητεία του ως ταμίας του ναού της Αθηνάς, όπου διακρίθηκε για την τιμιότητα και τη δικαιοσύνη που επέδειξε. Εξαιτίας της φήμης του, ο στρατηγός Μιλτιάδης τον επέλεξε ανάμεσα στους δέκα στρατηγούς των αττικών φυλών για τη φύλαξη των λαφύρων και των αιχμαλώτων μετά τη μάχη του Μαραθώνα. Ως «άρχων» της Αθήνας ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Θεμιστοκλή, που υποστήριζε τη δημιουργία ισχυρού στόλου. Αυτή η στάση του οδήγησε τελικά στον εξοστρακισμό (εξορισμό) του, όταν μετά το 484/483 π.Χ. επικράτησε η παράταξη του Θεμιστοκλή. Ο Αριστείδης εμφανίστηκε ως υπέρμαχος της συντηρητικής αγροτικής πολιτικής, από φόβο ίσως ότι η δημιουργία ισχυρού στόλου και ιδιαίτερα η δυσβάσταχτη επιβάρυνση των οικονομικών της πόλης θα οδηγούσε σε αρνητικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. thumb|right|250px|Η θέση της Ψυττάλειας, ως κεντρικό σημείο του χώρου της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας.
Ο Αριστείδης επέλεξε ως τόπο εξορίας την Αίγινα. Όταν όμως πλησίαζε και πάλι ο περσικός κίνδυνος (φθινόπωρο 480 π.Χ.) στις παραμονές της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, επέδειξε πολιτική ωριμότητα, ξεπέρασε την προηγούμενη αντιπαράθεσή του με τον Θεμιστοκλή, που στο μεταξύ είχε ανακαλέσει όλους τους εξόριστους και τάχθηκε κάτω από τις διαταγές του. Την παραμονή της ναυμαχίας, κατόρθωσε να διαπεράσει τον κλοιό των περσικών πλοίων ανοικτά της Σαλαμίνας τη νύχτα και να ειδοποιήσει τον Θεμιστοκλή ότι ο ελληνικός στόλος ήταν περικυκλωμένος. Προς το τέλος της σύγκρουσης, ο ίδιος με τμήμα Αθηναίων οπλιτών, αποβιβάστηκαν στη νησίδα Ψυττάλλεια, στο ανατολικό τμήμα του κόλπου της Σαλαμίνας και εξόντωσε την επίλεκτη φρουρά που είχε αφήσει ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης, κατά την αποχώρησή του προς το Φάληρο. Με το πέρας της ναυμαχίας, η δημοτικότητα του Αριστείδη αυξήθηκε αλματωδώς. Ο ίδιος ανέλαβε να δώσει την απάντηση των Αθηναίων προς τον απεσταλμένο του Πέρση στρατηγού Μαρδόνιου, βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρο Α', ο οποίος με δελεαστικούς όρους πρότεινε την προσχώρηση της Αθήνας στο πλευρό των Περσών. Το 479 π.Χ. εκλέχθηκε και πάλι στρατηγός και οδήγησε τους Αθηναίους στη μεγάλη νίκη κατά τη Μάχη των Πλαταιών.
Α' Αθηναϊκή Συμμαχία
Στη συνέχεια ως αρχηγός του αθηναϊκού στόλου έπλευσε στην Κύπρο και τη Μικρά Ασία, όπου με πολιτική επιδεξιότητα κατάφερε να προσελκύσει τους δυσαρεστημένους Ίωνες στην Α' Αθηναϊκή Συμμαχία, οι οποίοι τελικά παράβλεψαν την τυραννική συμπεριφορά του Σπαρτιάτη αρχιστράτηγου Παυσανία.
Ο Αριστείδης ανέλαβε και τον ρόλο του καθορισμού του χρηματικού ποσού που κάθε μέλος της Συμμαχίας έπρεπε να συνεισφέρει για την άμυνα εναντίον των Περσών (477 π.Χ.), επιβεβαιώνοντας ακόμη μια φορά τον χαρακτηρισμό του δίκαιου αξιωματούχου.
Τα επόμενα χρόνια είναι πιθανό να υποστήριξε τον γιο του Μιλτιάδη, Κίμωνα, αντίπαλο της πολιτικής του Θεμιστοκλή. Μετά, όμως, τον εξοστρακισμό του Κίμωνα, ο Αριστείδης κατηγορήθηκε άδικα, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, για δωροδοκία από πολιτικούς του αντιπάλους.
Στο εξής (μετά το 477 π.Χ.) δεν διασώζεται καμία συγκεκριμένη πληροφορία για το πρόσωπό του από κάποια πηγή. Πιθανόν γιατί ήταν απασχολημένος αποκλειστικά με την οικονομική οργάνωση της Α' Αθηναϊκής Συμμαχίας. Ακόμη και η ακριβής χρονολόγηση και ο τόπος του θανάτου του δεν είναι βέβαιη. Μία εκδοχή υποστηρίζει ότι πέθανε σε ταξίδι προς τον Εύξεινο Πόντο, όπου πήγαινε για υποθέσεις της Συμμαχίας.
Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα και τάφηκε με δημόσια δαπάνη στο Φάληρο. Ο γιος του Λυσίμαχους αποζημιώθηκε και οι κόρες του προικίστηκαν από την πόλη.
Προσωπικότητα και χαρίσματα
Ο Αριστείδης, παρά τους εχθρούς που έμμεσα ή άμεσα του αντιπαρατέθηκαν, προβάλλει μέσα από όλα τα γεγονότα που συνδέονται με το όνομά του ως ένας δίκαιος, τίμιος και φιλόπατρις στρατιωτικός, πολιτικός και διπλωμάτης. Παρά το γεγονός ότι ανήκε στην αντίθετη παράταξη από εκείνη του Θεμιστοκλή και ιδιαίτερα μετά τις έντονες διαφορές τους, κατόρθωσε να συντονιστεί μαζί του και έτσι να συμβάλει αποφασιστικά προς το συμφέρον της πατρίδας του.
Όταν ο ίδιος αποχώρησε από την πολιτική σκηνή και ο Θεμιστοκλής δέχονταν τα πλήγματα του πολιτικού αντιπάλου του (και πολιτικού διαδόχου του ίδιου), Κίμωνα, ο Αριστείδης χαρακτηριστικά, αρνήθηκε να χαρεί τη δυστυχία του πρώην αντιπάλου του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Εξοστρακισθέντες πολίτες Κατηγορία:Επώνυμοι άρχοντες
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1995-96
Το Κύπελλο Κύπρου 1995-96 ήταν η 54η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για 15η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Διεξήχθη σε 6 γύρους. Διεξήχθη με το σύστημα νοκ-άουτ. Στον προκριματικό γύρο και στον α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε γινόταν επαναληπτικός αγώνας στην έδρα της φιλοξενούμενης ομάδας. Σε περίπτωση και που ο επαναληπτικός έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στους 3 επόμενους γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι. Ο τελικός ήταν μονός.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1996-97.
Προκριματικός γύρος
Στον προκριματικό γύρο συμμετείχαν οι ομάδες των πρωταθλημάτων Β΄ κατηγορίας 1995-96, Γ΄ κατηγορίας 1995-96 και οι 8 πρώτες τη μέρα της κλήρωσης του προκριματικού γύρου ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 1995-96.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον προκριματικό γύρο και οι ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1995-96.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η ΑΕΚ. Ο τελικός διεξήχθη στις 29 Μαΐου 1996 στο Τσίρειο Στάδιο στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 2-0 στην παράταση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1995-1996
Nek
Ο Φιλίπο Νεβιάνι  (Filippo Neviani, 6 Ιανουαρίου 1972), περισσότερο γνωστός ως Nek, είναι δημοφιλής Ιταλός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ο Νεκ τραγουδάει τόσο στα ιταλικά όσο και στα ισπανικά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σασσουόλο στις 6 Ιανουαρίου 1972 και ξεκίνησε την καριέρα του σε πολύ μικρή ηλικία. Το 1984 δημιούργησε ντουέτο με τον Τζιανλούκα Βακάρι, που έγινε πολύ διάσημο στους νεολαίους της εποχής.
Το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1992, όμως μόλις το 1996 πέτυχε διεθνή φήμη. Έλαβε μέρος δύο φορές στο Φεστιβάλ στο Σαν Ρέμο. Το 1997 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ στα ισπανικά, με τον τίτλο Nek και έκανε μεγάλη επιτυχία στις ισπανόφωνες χώρες. Το 2003 είδε την κυκλοφορία μιας δουλειάς με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συν τρία καινούργια τραγούδια.
Το 2005, κυκλοφόρησε το νέο album Una parte di me που υποσκέλισε το #1 τραγούδι- επιτυχία στην Ιταλία "Lascia che io sia". Το άλμπουμ αυτό έγινε επίσης #1 στο Πουέρτο Ρίκο. Ο Nek έλαβε μέρος στην ιταλική συναυλία Live 8 στις 2 Ιουλίου 2005, στη Ρώμη.
Στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες ακούστηκε ιδιαίτερα η μπαλάντα "Instabile" (2006). Ένα τραγούδι του που έκανε επιτυχία το 1996, το "Laura non c'è' διασκευάστηκε και τραγουδήθηκε στα ελληνικά από το Νεκτάριο Σφυράκη ως "Σκέψου καλά" (το 2000) . Επίσης, το 2008 διασκευάστηκε στα ελληνικά και το "Instabile" σε ερμηνεία του Γιώργου Λιανού], με τίτλο "Πάντα θα πονάει".
Είναι παντρεμένος με την πρώην υπάλληλό του, Πατρίτσια Βακόντιο, από τις 2 Σεπτεμβρίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Nek
NGC 6752
thumb|250px|Το NGC 6752 από το [[ESO.]] Το NGC 6752 (ή Caldwell 93) είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Ταώς. Απέχει περίπου 13.000 έτη φωτός από τη Γη. Με φαινόμενο μέγεθος + 5,4 είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού σε καλές συνθήκες παρατήρησης και είναι το πέμπτο λαμπρότερο στον γήινο ουρανό μετά τα ω Κενταύρου, 47 Τουκάνας, Μεσιέ 22 και NGC 6397. Είναι ένα από τα ευκολότερο να αναλυθούν σφαιρωτά σμήνη στον γήινο ουρανό, ενώ μόνο το NGC 6397 έχει φωτεινότερα άστρα με βάση το φαινόμενο μέγεθος.
Ο πρώτος που το παρατήρησε ήταν ο Τζέιμς Ντάνλοπ τις 28 Ιουλίου 1826, από τη Νέα Νότια Ουαλία, ενώ κατάφερε να το αναλύσει σε ξεχωριστά άστρα. Ο Όουεν Τζίντζεριτς (1960) πρότεινε ότι μπορεί να το είχε παρατηρήσει ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το 1751-52, ταξινομώντας το ως Lac I.13, αλλά μέτρησε τη θέση 10 μοίρες μακριά από την πραγματική. Η θέση που κατέγραψε ο Λακάιγ ως αντικείμενο έχει καταλογραφηθεί ως NGC 6777.
Αποτελείται από περίπου 100.000 άστρα και έχει διάμετρο 100 έτη φωτός. Το κεντρικό τμήμα του σμήνους είναι πολύ πυκνό και έχει υποστεί κατάρρευση πυρήνα. Ο πυρήνας του είναι πλούσιος σε διπλά αστέρια, ενώ το διαστημικό τηλεσκόπιο Τσάντρα έχει αναγνωρίσει 6 πηγές ακτίνων Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ταώς (αστερισμός) κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 6752 κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
Καζίμιες Φουνκ
Ο Καζίμιερς Φουνκ (Kazimierz Funk, 23 Φεβρουαρίου 1884 – 19 Νοεμβρίου 1967), κοινώς Κάζιμιρ Φουνκ, ήταν Πολωνός βιοχημικός ο οποίος γενικά θεωρείται από τους πρώτους επιστήμονες που διατύπωσαν την έννοια των βιταμινών το 1912, τις οποίες ο ίδιος αποκαλούσε ζωτικής σημασίας αμίνες ή βιταμίνες.
Πρώτα χρόνια
Γιος δερματολόγου, ο Κάζιμιρ Φουνκ γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1884, σπούδασε στη Βέρνη της Ελβετίας όπου και απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα από το πανεπιστήμιο της Βέρνης, και εργάστηκε στην Ευρώπη στο Ινστιτούτο Παστέρ της Γαλλίας, στο δημοτικό νοσοκομείο του Βισμπάντεν στη Γερμανία, στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου και το ινστιτούτο Λίστερ στο Λονδίνο, πριν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1915, όπου κατείχε διάφορες βιομηχανικές και πανεπιστημιακές θέσεις στη Νέα Υόρκη. Πέντε χρόνια αργότερα έγινε και πολιτογραφημένος πολίτης των ΗΠΑ. Επέστρεψε στη Βαρσοβία το 1923, αλλά, λόγω της αβέβαιης πολιτικής κατάστασης της χώρας, το 1927 πήγε στο Παρίσι, όπου ίδρυσε ένα ερευνητικό ίδρυμα, το Κάσα Μπιοκέμικα. Με τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, ο Φουνκ επέστρεψε στις ΗΠΑ όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Συμβολή στην επιστήμη
Μετά την ανάγνωση ενός άρθρου από τον Ολλανδό ιατρό Κρίστιαν Άικμαν που ανέφερε ότι οι άνθρωποι που τρώνε καστανό ρύζι ήταν λιγότερο ευάλωτοι σε μπέρι-μπέρι (πολυνευρίτις) από ότι εκείνοι που έτρωγαν μόνο το πλήρως αλεσμένο προϊόν, προσπάθησε να απομονώσει την ουσία υπεύθυνη για αυτό και το πέτυχε κατά το 1912. Επειδή η ουσία περιέχει μια αμινομάδα, ονομάστηκε βιταμίνη. Αργότερα διατύπωσε την υπόθεση ότι και άλλες ασθένειες εκτός από το μπέρι-μπέρι, όπως η ραχίτιδα, η πελλάγρα, η χοάνη και το σκορβούτο θα μπορούσαν επίσης να θεραπευτούν με βιταμίνες.
Αργότερα υπέθεσε την ύπαρξη και άλλων απαραίτητων θρεπτικών συστατικών, τα οποία έγιναν γνωστά ως Β1, Β2, C και D. Το 1936 προσδιόρισε τη μοριακή δομή της θειαμίνης, αν και δεν ήταν ο πρώτος που την απομόνωσε.
Ο Φουνκ επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1939 και το 1940 έγινε ο πρόεδρος του Ιδρύματος Φουνκ για την ιατρική έρευνα (Funk Foundation for Medical Research). Κατά το τέλος της καριέρας του, διεξήγαγε έρευνες για τις ορμόνες, τον διαβήτη, το έλκος, και τη βιοχημεία του καρκίνου. Το Πολωνικό Ινστιτούτο Τεχνών και Επιστημών της Αμερικής (PIASA) τιμά ετησίως Πολωνούς-Αμερικανούς επιστήμονες με το βραβείο Φυσικών Επιστημών Κάζιμιρ Φουνκ (Casimir Funk Natural Sciences Award).
Τέλος, βελτίωσε τις μεθόδους παραγωγής για πολλά εμπορικά φάρμακα και ανέπτυξε πολλά νέα εμπορικά προϊόντα στα εργαστήριά του. Πέθανε στο Όλμπανι της Νέας Υόρκης, στις 20 Νοεμβρίου 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αρίς
Η Αρίς ή Ελ Αρίς (αραβικά : العريش, μτφ : σπίτια από φοίνικες, κοπτικά: ϩⲣⲓⲛⲟⲕⲟⲣⲟⲩⲣⲁ Χρινοκόρουρα) είναι πόλη της Αιγύπτου στη χερσόνησο Σινά στις ακτές της Μεσογείου και στο Κυβερνείο Βορείου Σινά. Σύμφωνα με τη απογραφή του 2002 έχει 114.900 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη πόλη σε όλη τη χερσόνησο Σινά. Την πόλη διασχίζει ο ξεροπόταμος Ουαντί Ελ Αρίς και στην ανατολική της πλευρά βρίσκεται το εθνικό πάρκο Αζαρανίγκ.
Απέχει 344 χλμ από το Κάιρο και 50 χλμ από τη Ράφα και τη διέλευση των συνόρων με τη Λωρίδα της Γάζας. Η πόλη έχει διεθνές αεροδρόμιο και τμήματα του πανεπιστημίου της διώρυγας Σουέζ.
Ιστορία
Το 1903 προτάθηκε η εκτροπή νερών του Νείλου για την άρδευση της περιοχής. Η Αρίς ήταν υπό στρατιωτική κατοχή από το Ισραήλ τη περίοδο 1967-1979 και για λίγο το 1956. Ήταν και επιστράφηκε στην Αίγυπτο το 1979 μετά τη ισραηλινοαιγυπτιακή συνθήκη ειρήνης.
Κλίμα
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της ως καυτή έρημο (BWH). Παρά το γεγονός ότι επικρατούν άνεμοι Μεσογείου, με μέτριες θερμοκρασίες, χαρακτηριστικές για το υπόλοιπο της βόρειας ακτής της Αιγύπτου.
Η υψηλότερη θερμοκρασία ρεκόρ ήταν 45 °C (113 °F), που καταγράφηκε στις 29η Μαΐου 2003, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία ρεκόρ ήταν -6 °C (21 °F), που καταγράφηκε στις 8 Ιανουαρίου 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου στη Χερσόνησο του Σινά Κατηγορία:Λιμένες της Αιγύπτου
1714 Συ
Ο Συ (Sy) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,805. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Φρεντερίκ Συ (Frédéric Sy).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συ
Μιτρόπα Καπ
Το Μιτρόπα Καπ ή Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (γαλ.:La Coupe de l'Europe Centrale ή Mitropa Cup, όπως είχε επικρατήσει να αποκαλείται) υπήρξε μια από τις πρώτες υψηλού επιπέδου ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις. Ξεκίνησε το 1927 και σε αυτό συμμετείχαν οι κορυφαίες ομάδες των κεντρικοευρωπαϊκών κρατών. Συνεχίστηκε ως το 1992 αν και είχε χάσει από χρόνια την παλιά του αίγλη, έπειτα από τη δημιουργία των διοργανώσεων της UEFA.
Πρόδρομες διοργανώσεις
Μια πρώτη διεθνής διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση ξεκίνησε το 1897 στη Βιέννη. Ονομαζόταν Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup) και εμπνευστής ήταν ο Τζον Γκράμλικ (John Gramlick), συνιδρυτής του συλλόγου «Βιέννα Κρίκετ & Σπορτ Κλούμπ» (Vienna Cricket and Football-Club). Στο κύπελλο αυτό μπορούσαν να μετέχουν όλες οι ομάδες από την Αυστροουγγαρία. Τελικά συμμετείχαν μόνο ομάδες από τις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της αυτοκρατορίας, δηλαδή από τη Βιέννη, τη Βουδαπέστη και την Πράγα.
Το Τσάλεντζ Καπ συνεχίστηκε ως το 1911 με τελευταίο νικητή του την Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ, μια από τις παλιότερες και πιο παραδοσιακές ομάδες της Αυστρίας, η οποία κατέχει το τρόπαιο μέχρι σήμερα. Σήμερα θεωρείται ο προπομπός του Μιτρόπα Καπ και κατά συνέπεια των ευρωπαϊκών διοργανώσεων της UEFA.
Προπολεμική περίοδος
Η ιδέα ενός ευρωπαϊκού κυπέλλου επανήλθε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος επέφερε τη διάλυση της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Η ιδέα αυτή καλλιεργήθηκε κυρίως ανάμεσα στις ομάδες της Κεντρικής Ευρώπης, οι οποίες τότε κυριαρχούσαν στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’20 στις χώρες αυτές δημιουργήθηκαν εθνικά επαγγελματικά πρωταθλήματα: στην Αυστρία το 1924, στην Ουγγαρία το 1925 και στην Τσεχοσλοβακία το 1926.
Στις 17 Ιουλίου 1927, στη Βιέννη, έπειτα από πρόσκληση του Hugo Meisl, προέδρου της Αυστριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, αποφασίστηκε η δημιουργία του Μιτρόπα Καπ. Σκοπός του ήταν η οικονομική ενίσχυση και η ενδυνάμωση των ομάδων μέσω του ανταγωνισμού. Επίσης, συμφωνήθηκε η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού κυπέλλου για εθνικές ομάδες.
Στο Μιτρόπα Καπ μετείχαν οι δυο κορυφαίες επαγγελματικές ομάδες από τέσσερις χώρες κεντρικής Ευρώπης: Αυστρία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία και Γιουγκοσλαβία σε αγώνες νοκ-άουτ. Οι πρώτοι αγώνες παίχτηκαν στις 14 Αυγούστου 1927. Το πρώτο τρόπαιο κατέκτησε η Σπάρτα Πράγας.
Το 1929 ιταλικές ομάδες πήραν τη θέση των ομάδων από τη Γιουγκοσλαβία.
Το 1934 οι ομάδες αυξήθηκαν σε τέσσερις από κάθε χώρα.
Το 1936 προσκλήθηκαν να μετάσχουν ομάδες από την Ελβετία και το 1937 από τη Ρουμανία και ξανά από τη Γιουγκοσλαβία.
Το 1938 η Αυστρία αναγκάστηκε να αποχωρήσει έπειτα από την εκβιαστική απορρόφησή της από τη Γερμανία, με το «Anschluss».
Το 1939 το κύπελλο έγινε με τη συμμετοχή μόνο οκτώ ομάδων.
Το 1940 η διοργάνωση ξεκίνησε αλλά διακόπηκε πριν ολοκληρωθεί, λόγω του Β' Παγκοσμίου πολέμου.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο το κύπελλο δεν ξεκίνησε αμέσως αλλά το 1951 με το όνομα Ζεντρόπα Καπ (Zentropa Cup). Σταδιακά έχασε το κύρος του, μιας και από το 1955 ξεκίνησαν οι άλλες ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αν και ξαναπήρε το παλιό του όνομα.
Τη δεκαετία του ’80 διεξαγόταν μεταξύ των πρωταθλητών της Β΄ κατηγορίας των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης.
Για τελευταία φορά διεξήχθη το 1992 και το κατέκτησε η Μπόρατς Μπάνια Λούκα από τη Γιουγκοσλαβία. Όμως, τον τελικό παρακολουθήσαν λιγότεροι από 1000 θεατές!
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
Νησάκι Αιτωλοακαρνανίας
Το Νησάκι είναι πεδινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αιτωλικού Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Ίρβιν Γιάλομ
Ο Ίρβιν Γιάλομ (Irvin David Yalom, Ουάσινγκτον, 1931-) είναι Αμερικανός ψυχοθεραπευτής, συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και συνεργάτης του Rollo May. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής ψυχοθεραπείας και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειριδίου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Ουάσιγκτον στις 13 Ιουνίου 1931 από Εβραίους γονείς, μετανάστες από τη Πολωνία, μεγάλωσε σε φτωχό περιβάλλον, αποφεύγοντας τις κοινωνικές συναναστροφές. Από μικρή κιόλας ηλικία, εκδηλώθηκε η αγάπη του για τη μάθηση μέσα από τις ατέλειωτες ώρες που αφιέρωνε στην ανάγνωση βιβλίων. Αφότου αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστώνης το 1956 πήγε για να ολοκληρώσει την πρακτική του στο νοσοκομείο Mount Sinai της Νέας Υόρκης. Μετά από δύο έτη υπό τις υπηρεσίες του στρατού ο Γιάλομ ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ (Stanford University), αφού πρώτα ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική στο νοσοκομείο Johns Hopkins. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του το 1960. Ήταν παντρεμένος με την Μαίριλιν Γιάλομ, επίσης συγγραφέα, και έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά και πέντε εγγόνια. Η Μέριλιν απεβίωσε στις 20 Νοεμβρίου 2019 σε ηλικία 87 ετών.
Έργο
Ο Ίρβιν Γιάλομ είναι γνωστός για την διδασκαλία του σχετικά με την ομαδική ψυχοθεραπεία και την ανάπτυξη του μοντέλου της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας. Εντούτοις εκτός από το ακαδημαϊκό του έργο είναι γνωστός για επιστημονικά του βιβλία, άρθρα και μυθιστορήματα.
Το υπόλοιπό του συγγραφικό υλικό απαρτίζεται από έργα που άλλοτε εντάσσονται στη σφαίρα της μυθιστοριογραφίας ενώ άλλες φορές συνιστούν δημιουργίες περισσότερο διδακτικού χαρακτήρα. Σε όλα του τα έργα ο συγγραφέας μοιράζεται με το κοινό την εμπειρία του από το χώρο της ψυχοθεραπείας. Τα βιβλία αυτά με χρονολογική σειρά έκδοσής τους είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχίατροι Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Προαστιακός σιδηρόδρομος Βερολίνου
Ο Προαστιακός σιδηρόδρομος του Βερολίνου (γερμανικά: S-Bahn Berlin) αποτελεί μια υπηρεσία σιδηροδρόμου η οποία εξυπηρετεί τα αστικά, προαστιακά και περιφερειακά κέντρα στο Βερολίνο και τις γύρω επαρχίες. Αν και δίκτυο προαστιακού σιδηροδρόμου, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μετρό, ωστόσο, δεν θα πρέπει να συγχέεται με το Μετρό του Βερολίνου. Το δίκτυο του Προαστιακού σιδηροδρόμου του Βερολίνου έχει επεκταθεί μέχρι διάφορες περιοχές, εντός και εκτός Βερολίνου (Βρανδεμβούργο). Το δίκτυο διακτίνεται σε τρεις κατηγορίες: η πρώτη περιλαμβάνει τις γραμμές που ακολουθούν τον άξονα Βορρά-Νότου, η δεύτερη τις γραμμές που ακολουθούν τον άξονα Δύση-Ανατολή και η τρίτη περιλαμβάνει τις γραμμές οι οποίες εκτελούν κυκλική διαδρομή γύρω από το κέντρο του Βερολίνου. Σήμερα, το δίκτυο του Προαστιακού Σιδηροδρόμου του Βερολίνου διαθέτει 16 γραμμές, πάνω από 160 σταθμούς και συνολικό μήκος μήκος περίπου 332 χιλιόμετρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Γερμανία Κατηγορία:Βερολίνο
Διάνα Βουτυράκου
Η Διάνα (Διαλεκτή-Αθηνά) Βουτυράκου είναι Ελληνίδα επιστήμονας ρομποτικής με εξειδίκευση στη ρομποτική χειρουργική. Επίσης έχει ιδρύσει τη μη κυβερνητική οργάνωση Unique Minds που ασχολείται με τον ακαδημαϊκό προσανατολισμό μαθητών.
Είναι απόφοιτος της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών (ΗΜΜΥ) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και διαθέτει μεταπτυχιακό Υπολογιστικής Βιοϊατρικής από το Πολυτεχνείο του Μονάχου. Στο τελευταίο έτος των σπουδών της εκπόνησε ερευνητική διπλωματική εργασία και εν συνεχεία πραγματοποίησε πρακτική άσκηση στο εργαστήριο Συστημάτων και Ρομποτικής στο Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ, στον τομέα της χρήσης επαυξημένης πραγματικότητας στη ρομποτική χειρουργική. Με τη ρομποτική ασχολήθηκε για πρώτη φορά στο σχολείο και έχει συμμετέχει σε πανελλήνιους, πανευρωπαϊκούς και παγκόσμιους διαγωνισμούς ρομποτικής.
Πιο συγκεκριμένα:
Το 2009: 1η θέση στον 1ο πανελλήνιο διαγωνισμό ρομποτικής, ομάδα Power Girls, εκπροσώπηση Ελλάδας στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής στην Κορέα.
Το 2011: 1η θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό ρομποτικής, ομάδα reforestation, 9η θέση στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής στο Άμπου Ντάμπι.
Το 2014: 2η θέση στο διεθνή διαγωνισμό Robomac στα Σκόπια.
Έγινε δεκτή ως κριτής στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής στη Ρωσία. Υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα που έγινε δεκτή σε τέτοια διοργάνωση.
Το 2016: 1η θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό ρομποτικής, ομάδα Tube ACeS. Συμμετοχή στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής στην Ινδία.
Το 2018, όταν ήταν τελειόφοιτη στη σχολή, κατέλαβε με την ομάδα της την πρώτη θέση στην Παγκόσμια Έκθεση Νεανικής Επιστήμης και Τεχνολογίας στη Σαγκάη.
Το 2017 της απονεμήθηκε το διεθνές βραβείο Ελληνίδων στην κατηγορία του νέου αστέρα. To 2018 επιλέχθηκε ως πρέσβειρα για την Ευρωπαϊκή Ένωση του Οργανισμού G(irls)20 ενώ το 2019 επιλέχθηκε ως μία από τις 9 γυναίκες από το G(irls)20 και το Τhe NewNow για να επεξεργασθεί θέσεις για την ενίσχυση των νέων γυναικών σε θέσεις ευθύνης.
Η κριτική επιτροπή των Education Leaders Awards τη βράβευσε με το τιμητικό βραβείο για την προσφορά της στην εκπαίδευση το 2019.
Το 2020 μαζί με άλλους δύο συγγραφείς δημιούργησαν βιβλίο εκπαιδευτικής ρομποτικής που κυκλοφορεί στα ελληνικά, ενώ το 2023 με ομάδα συγγραφέων έγραψαν το επίσημο βιβλίο για το μάθημα εκπαιδευτικής ρομποτικής του σχολείου Seeds of Light στη Ζανζιβάρη.
To Forbes την έχει συμπεριλάβει στην ελληνική λίστα του 30 under 30 με τους 30 πιο πετυχημένους Έλληνες κάτω των 30 ετών.
Aπό το 2019 είναι και σύμβουλος σε θέματα εκπαιδευτικής ρομποτικής στην εταιρεία ΠΛΑΙΣΙΟ, ενώ ζει και εργάζεται και στο Μόναχο της Γερμανίας. Το τελευταίο διάστημα εργάζεται ως μηχανικός λογισμικού ρομποτικών συστημάτων για ιατρικά και χημικά εργαστήρια στην εταιρεία Hamilton Robotics.
Το 2016 μετά από υποτροφία που έλαβε μέσω του προγράμματος Educational Trip, ίδρυσε τη ΜΚΟ Unique Minds που ασχολείται με τον ακαδημαϊκό προσανατολισμό μαθητών. Το 2021 εντάχθηκε σε δεξαμενή σκέψης του ΣΥΡΙΖΑ, σε ομάδα ψηφιακής μετάβασης. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου ήταν υποψήφια βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. στη Δυτική Αττική, αλλά δεν εξελέγη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Παρίσι
Το Παρίσι (γαλλικά: Paris, ΔΦΑ [paˈʁi]), γνωστό και ως η Πόλη του φωτός (Ville lumière), Ιλ ντε Φρανς (Île-de-France) και μία από τις ιστορικότερες πόλεις της Ευρώπης. Το Παρίσι περιλαμβάνει την πόλη του Παρισιού και τα περίχωρα και βρίσκεται σε ένα λεκανοπέδιο. Διοικητικά χωρίζεται σε είκοσι δημοτικά διαμερίσματα. Ο πληθυσμός της πόλης του Παρισιού ανέρχεται σε 2.187.526 (2017) και ο συνολικός πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής σε 12.628.266 κατοίκους και είναι έτσι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ευρώπης και του κόσμου. Επιπλέον είναι η πολιτιστική και οικονομική πρωτεύουσα της Γαλλίας, το σημαντικότερο κομβικό σημείο της και έδρα πολλών διεθνών οργανισμών, όπως της UNESCO.
Γεωγραφική θέση
Το Παρίσι είναι κτισμένο στο κέντρο του λεκανοπεδίου του Παρισιού, κατά μέσο όρο 65 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Η πόλη του Παρισιού περιβάλλεται από μεγάλα δάση που προσφέρουν ανάσα δροσιάς και ανάπαυσης στους Παριζιάνους. Η έκταση της πόλης φτάνει τα 105,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ ολόκληρη η μητροπολιτική περιοχή ξεπερνά τα 14.518 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Σηκουάνας
Ο Σηκουάνας ποταμός (γαλλ. la Seine) συνδέει το Παρίσι με το εσωτερικό της Γαλλίας, και πιο συγκεκριμένα με τη Βουργουνδία και με τη Μάγχη. Έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη και εξέλιξη της πόλης. Χωρίζει το Παρίσι σε δύο άνισες όχθες, στη δεξιά όχθη (rive droite), όπου κυριαρχούν οι επιχειρήσεις και τα χρηματιστήρια, και τη νότια, την αριστερή όχθη (rive gauche), όπου είναι ο παραδοσιακός τόπος διαμονής διανοουμένων και καλλιτεχνών.
Νησιά
Το Ιλ ντε λα Σιτέ (Île de la Cité) είναι μικρό νησάκι στον Σηκουάνα, στην καρδιά του Παρισιού. Κατοικήθηκε για πρώτη φορά στην αρχαιότητα και είναι, έτσι, το αρχαιότερο σημείο του Παρισιού. Ακριβώς δίπλα στο Ιλ ντε λα Σιτέ βρίσκεται το Ιλ Σαιν Λουί (Île Saint-Louis). Υπάρχει επίσης το μικρό τεχνητό νησάκι Ιλ-ω-Σίνι που δημιουργήθηκε το 1825.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 2.187.526 (2017) κατοίκους, ενώ μαζί με τα περίχωρα και τις γύρω κοινότητες, τη μητροπολιτική περιοχή δηλαδή, αγγίζει τους 12.628.266 κατοίκους περίπου , που την καθιστούν ως μια από τις μεγαλύτερες πληθυσμιακά πόλεις στην Ευρώπη. Η παγκόσμια κατάταξη το φέρνει στην 23η θέση.
Γεωπολιτική σημασία
300px|right|thumb|Ο πύργος του Άιφελ Το Παρίσι σαν ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή συγκεντρώνει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (Α.Ε.Π.) μεγαλύτερο από ολόκληρη την Αυστραλία. Είναι το μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο μαζί με το Λονδίνο στην Ευρώπη και συγκεντρώνει το 30% των επιχειρηματιών ολόκληρης της χώρας. Στο Παρίσι εδρεύουν το 40% των επιχειρήσεων της Γαλλίας, καθώς και η μεγαλύτερη επιχειρηματική περιοχή της Ευρώπης, η οποία είναι το προάστιο «Λα Ντεφάνς», ενώ στο Παρίσι ευρίσκεται και το δεύτερο μεγαλύτερο σε μέγεθος χρηματιστήριο της Ευρώπης, το «Euronext».
Τουρισμός
Το Παρίσι προσελκύει κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες από όλον τον κόσμο που έρχονται να θαυμάσουν την αρχιτεκτονική της πόλης, τα μνημεία της αλλά και τα πλούσια σε εκθέματα μουσεία του. Ένα σημαντικό κομμάτι της πόλης είναι ο ποταμός Σηκουάνας ο οποίος χωρίζει την πόλη σε δύο μέρη, την αριστερή και τη δεξιά όχθη. Σημαντικότερα αξιοθέατα είναι ο Πύργος του Άιφελ, η Αψίδα του Θριάμβου, η Σακρέ Κερ στη Μονμάρτρη, η Παναγία των Παρισίων, το μνημείο της Βαστίλλης, η Πλατεία Βαντόμ, η Πλας ντε Βοζ, τα μουσεία του Λούβρου, του Ορσέ, του Πικάσο, το μουσείο του Ροντέν, το Μπωμπούρ με εκθέματα σύγχρονης τέχνης, το πανεπιστήμιο της Σορβόνης, καθώς και το παλάτι των Βερσαλλιών λίγα χιλιόμετρα έξω από το Παρίσι όπως επίσης και η Eurodisney.
Ιστορία
Δείτε επίσης: Χρονολόγιο της ιστορίας του Παρισιού
Αρχαιότητα
Η πόλη του Παρισιού εξελίχθηκε από έναν κελτικό οικισμό, στα μέσα του 3ου αιώνα προ Χριστού πάνω στο νησί που βρίσκεται το σημερινό κέντρο της μεγαλούπολης, στον ποταμό Σηκουάνα. Το 52 π.Χ ο οικισμός κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Τότε το Παρίσι ονομαζόταν Λουτέτια. Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ο οικισμός μεγάλωσε σημαντικά και επεκτάθηκε και στην αριστερή όχθη του ποταμού Σηκουάνα. Εκεί δημιουργήθηκαν αμφιθέατρο, λουτρά και ένας χώρος συγκέντρωσης (Forum). Η πρώτη φορά που αναφέρεται στην ιστορία η πόλη των Παρισίων είναι από τον Ιούλιο Καίσαρα, στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου. Εκεί την αναφέρει ως Λουτετία και τη φυλή που κατοικεί εκεί, ως Παρίσιους.
Τον 3ο αιώνα μ.Χ μερικοί ιεραπόστολοι έφεραν τον χριστιανισμό για πρώτη φορά στο Παρίσι. Ο άγιος Διονύσιος (Σαιν Ντενί) του Παρισιού έγινε, το 250 μ.Χ, ο πρώτος επίσκοπος του Παρισιού. Αργότερα, όμως, κατά τη διάρκεια των διωγμών του αυτοκράτορα Δεκίου, αποκεφαλίστηκε στον λόφο της Μονμάρτρης. Στο μέρος όπου ετάφη ιδρύθηκε, τον 7ο αιώνα, η Βασιλική του Αγίου Διονυσίου (Saint Denis), η οποία χρησίμευε από τότε ως χώρος ταφής των Γάλλων βασιλέων. Το 360 η πόλη μετονομάστηκε οριστικά σε Παρίσι. Το 486 η ρωμαϊκή κυριαρχία έλαβε τέλος στο Παρίσι και στη Βόρεια Γαλλία, καθώς τα στρατεύματα των Μεροβιγγείων κατέλαβαν την πόλη. Ο βασιλιάς Χλωδοβίκος (Κλόβις Α΄) έγινε, το 481, ο πρώτος βασιλιάς του Φραγκικού βασιλείου.
Μεσαίωνας
Το 508 το Παρίσι έγινε πρωτεύουσα του κράτους των Φράγκων. Το 586 μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε την πόλη ολοσχερώς. Ο πολύ σκληρός χειμώνας 763/764 - ο ποταμός Σηκουάνας πάγωσε ως τον πυθμένα - ήταν η αιτία του λιμού στο Παρίσι, ενώ πολλοί άνθρωποι πέθαναν από το κρύο. Η πόλη έχασε τη σημασία της και, το 794, ο Κάρολος ο Μέγας έκανε το Άαχεν πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Τον 9ο αιώνα το Παρίσι δέχτηκε αλλεπάλληλες επιθέσεις των Βίκινγκς. Παρ' όλες τις πολύμηνες επιθέσεις των Βίκινγκς, και μετά από σκληρές μάχες και πολλά θύματα, και, αφού μεγάλο μέρος της πόλης είχε καεί, οι Βίκινγκς δεν ξαναεπιτέθηκαν στο Παρίσι. Το 987 ο Ούγος των Καπετιδών (Ούγος Καπέτος) έγινε βασιλιάς, έκανε το Παρίσι πρωτεύουσα της Γαλλίας και ίδρυσε τη δυναστεία των Καπετιδών που διήρκεσε μέχρι το 1328.
Το 1163 άρχισε η οικοδόμηση της Παναγίας των Παρισίων και γύρω από την πόλη κατασκευάστηκαν προστατευτικά τείχη. Το 1181 έγινε η πρώτη δημόσια αγορά. Κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα υπήρξαν πολλές φυσικές καταστροφές στο Παρίσι, όπως παγωνιές και πλημμύρες. Το 1210 άρχισε να χτίζεται και το Λούβρο. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα το Παρίσι ήταν χωρισμένο στη δεξιά όχθη, όπου κυριαρχούσε η πολιτική, η οικονομία και η θρησκεία, και στην αριστερή όχθη (rive gauche), όπου κυριαρχούσε το προπύργιο των διανοούμενων. Εκεί ιδρύθηκε, το 1257, το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης.
Μεταρρύθμιση
Στις αρχές του 16ου αιώνα πέθαναν πολλοί κάτοικοι της πόλης από χολέρα και άλλες μολυσματικές ασθένειες. Κάτω από τη βασιλεία του Φραγκίσκου Α΄ (1514-1547) αναπτύχθηκε η τέχνη και ο πολιτισμός. Αγόρασε πολλά έργα τέχνης του Τιτσιάνο, του Μιχαήλ Αγγέλου και του Ραφαήλ, θέτοντας τις βάσεις για τη βασιλική συλλογή πινάκων ζωγραφικής. Επίσης προεξέτεινε το Ανάκτορο Φονταινεμπλώ (τότε ήταν φρούριο), ίδρυσε το Κολλέγιο της Γαλλίας (Collège de France), ένα πανεπιστήμιο το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα, και εκεί διδάσκονταν Ελληνικά, Λατινικά και Εβραϊκά.
Κατά τη διάρκεια των πολέμων των Ουγενότων από το 1562 μέχρι το 1598 το Παρίσι έμεινε σε καθολική ιδιοκτησία. Κατά τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, 24 Αυγούστου 1572, δολοφονήθηκαν 3000 με 10000 Ουγενότοι στο Παρίσι. Το 1598 με το Έδικτο της Νάντης οι πόλεμοι των Ουγενότων τερματίστηκαν.
Υπό τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ η οικονομία της πόλης άρχισε να βελτιώνεται. Ίδρυσε τρία τμήματα του Παρισιού, τα οποία υπάρχουν ως σήμερα. Το Ανάκτορο του Λουξεμβούργου (Palais de Luxembοurg) και το Βασιλικό Ανάκτορο (Palais Royal) χτίστηκαν εκείνη την περίοδο. Το βασιλικό τυπογραφείο (1620), ο Βοτανικός Κήπος (1626) και η Γαλλική Ακαδημία (1635) ενδυνάμωσαν την πολιτιστική σημασία της πρωτεύουσας.
Σύγχρονο Παρίσι
Κατά τη διάρκεια του 19ου και 20ού αιώνα, το Παρίσι φιλοξένησε συχνά την Παγκόσμια Έκθεση, που σημαδεύει έντονα την πρωτεύουσα. Ο Πύργος του Άιφελ εγκαινιάστηκε για την Έκθεση του 1889 (εκατό χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης), το μετρό γι' αυτή του 1900. Ο γερμανικός στρατός κατέλαβε το Παρίσι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από το 1940 έως το 1944. Στις 25 Αυγούστου 1944 η άφιξη του δεύτερου τάγματος τεθωρακισμένων του στρατηγού Λεκλέρ σήμανε και το τέλος της κατάληψης της πρωτεύουσας, χωρίς να σημειωθούν παραπάνω ζημιές, καθώς ο στρατηγός Ντίτριχ φον Χόλτιτς (Dietrich von Choltitz), Στρατιωτικός Διοικητής της πόλης, δεν υπάκουσε στις διαταγές του Χίτλερ, που απαιτούσε την καταστροφή του Παρισιού.
Το Παρίσι οργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 και του 1924. Ήταν, επίσης, υποψήφια πόλη το 1992, το 2008 και για τους Αγώνες του 2012, που κερδήθηκαν τελικά από τις πόλεις της Βαρκελώνης, του Πεκίνου και του Λονδίνου αντίστοιχα. Τελικά το Παρίσι ανέλαβε να διοργανώσει τους θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες του 2024.
Στις 13 Νοεμβρίου 2015 η πόλη δέχτηκε τρομοκρατικές επιθέσεις από βομβιστές του Ισλαμικού Κράτους.
Πολιτισμός και αξιοθέατα
Η γαλλική πρωτεύουσα έχει μεγάλο αριθμό ιστορικών και θρησκευτικών κτηρίων, μουσείων, πάρκων και θεάτρων. Στο Παρίσι βρίσκονται περίπου 160 μουσεία, 200 μόνιμες εκθέσεις τέχνης (γκαλερί), 100 θέατρα, 600 κινηματογράφοι. Η προσφορά σε πολιτιστικές εκδηλώσεις περιλαμβάνει κονσέρτα, εκθέσεις, φεστιβάλ μουσικής και κινηματογράφου, επιδείξεις μόδας αλλά και αθλητικές εκδηλώσεις. Το Ανάκτορο Φονταινεμπλώ (Fontainebleau) μπήκε, το 1979, στον κατάλογο της UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς και το ίδιο συνέβη με το παλάτι των Βερσαλλιών το 1981 και την όχθη του ποταμού Σηκουάνα το 1991.
Θέατρο
Τα μεγαλύτερα θέατρα της χώρας βρίσκονται στο Παρίσι. Η Κομεντί Φρανσαίζ είναι το εθνικό θέατρο με κλασσικό περιεχόμενο κυρίως. Ιδρύθηκε το 1680 και εκεί παίζονται κατεξοχήν τα έργα του Μολιέρου. Υπάρχει, επίσης, και η Όπερα του Παρισιού, η οποία ιδρύθηκε το 1875, καθώς και το θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων.
Μουσεία
Δείτε επίσης Μουσεία της Πόλης του Παρισιούright|thumb|309x309px|Το μουσείο του Λούβρου Το Παρίσι βρίθει μουσείων και εκθεσιακών χώρων που καλύπτουν πληθώρα θεμάτων και ιστορικών περιόδων. Επιχειρώντας μία αναφορά στα πιο σημαντικά:
Δρόμοι και κτήρια
300px|right|thumb|Η αψίδα του Θριάμβου Η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων (Avenue des Champs-Élysées) είναι πιθανόν η πιο διάσημη λεωφόρος του κόσμου. Το πλάτος της φτάνει τα 71 μέτρα και το μήκος της τα 2 χιλιόμετρα, ξεκινά από την πλατεία Κονκόρντ (Place de la Concorde) και τερματίζει στην περιοχή της πλατείας Σαρλ ντε Γκωλ, όπου και η Αψίδα του Θριάμβου.
Ο Πύργος του Άιφελ είναι το ορόσημο της πόλης και η ψηλότερη κατασκευή της, με ύψος 324 μ. (μαζί με την κεραία). Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν το 1887 και ολοκληρώθηκαν το 1889. Στην αρχή είχε σχεδιαστεί για προσωρινή μόνο χρήση για την παγκόσμια έκθεση του 1889 αλλά ο τεράστιος και εκκεντρικός Πύργος εντυπωσίασε τόσο πολύ ώστε αποτελεί σήμερα σύμβολο τόσο του Παρισιού όσο και της Γαλλίας. Δέχεται πάνω από 6.000.000 επισκέπτες ετησίως, ενώ το 2002 συμπλήρωσε συνολικά 200.000.000 επισκέπτες από τότε που κατασκευάστηκε.
Η Αψίδα του Θριάμβου (Arc de Triomphe), με ύψος 50 μ. και μήκος 45 μ., κατασκευάσθηκε με εντολή του Ναπολέοντα Α΄. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1806 και η Αψίδα εγκαινιάστηκε το 1836 από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουί Φιλίπ.
Η Σορβόννη είναι το αρχαιότερο πανεπιστήμιο βόρεια των Άλπεων. Ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα.
Το Καφέ Λε Ντε Μαγκό αποτελεί επίσης γνωστό ορόσημο του Παρισιού.
Τουρισμός
Στο Παρίσι υπάρχουν πάνω από 10.000 εστιατόρια. Το Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge) χτίστηκε το 1889. Το όνομα του καμπαρέ αυτού σημαίνει «Κόκκινος Μύλος», που είναι και το σήμα κατατεθέν του.
Εκκλησίες
300px|right|thumb|Η Παναγία των Παρισίων
Συγκοινωνία
Η πόλη διαθέτει πυκνό δίκτυο μετρό, το οποίο συνδέεται με προαστιακά δίκτυα (RER) και περιφερειακά δίκτυα (Urbaine). Διαθέτει, επίσης, σιδηροδρομική σύνδεση με όλες σχεδόν τις πόλεις της χώρας. Περιβάλλεται από πυκνό δίκτυο αυτοκινητοδρόμων, οι οποίοι τη συνδέουν με κάθε σημείο της επικράτειας. Διαθέτει, επίσης, δύο διεθνή αεροδρόμια, το παλαιότερο Ορλί (Paris Orly), στα νότια της πόλης, και το νεότερο Διεθνές Αεροδρόμιο Παρισιού Σαρλ ντε Γκωλ (Paris Charles de Gaulle) στα βόρεια, το δεύτερο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Ευρώπης. Το παλαιότερο αεροδρόμιο του Μπουρζέ (Le Bourget) δεν χρησιμοποιείται πλέον από αεροπορικές εταιρείες.
Χώροι πράσινου
Το Παρίσι, όπως και το Λονδίνο, είναι μια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη με πολλούς πράσινους χώρους: πάρκα, κήποι, δάση στολίζουν την ατμόσφαιρα της γαλλικής πρωτεύουσας. Οι μεγαλύτεροι χώροι πρασίνου είναι το δάσος της Βενσέν και το δάσος της Βουλώνης, τα οποία καλύπτουν μια έκταση περίπου 10 τετρ. χλμ. και 8,5 τετρ. χλμ. και βρίσκονται στο νοτιοανατολικό και δυτικό άκρο του Παρισιού αντιστοίχως. Και τα δυο δάση περιλαμβάνουν ιππόδρομο, νησάκια, λίμνες, κήπους και άλλους πόλους έλξης, για παράδειγμα το ζωολογικό κήπο της Βενσέν (Vincennes) ή το μουσείο επιστημών Exploradome στη Βουλώνη.
Ωστόσο και εκτός του Δήμου του Παρισιού (Ville de Paris), στην ευρύτερη περιοχή της πόλης (région parisienne) συναντά κανείς αξιόλογους και μεγάλους χώρους πρασίνου: το δάσος τoυ Μεντόν (forêt de Meudon), με έκταση 1.100 εκτάρια (11.000 στρέμματα), απέχει περίπου 6 χλμ. νοτιοδυτικά του Παρισιού και στεγάζει άγρια πανίδα, όπως αλεπούδες και αγριογούρουνα. Σε αυτό υπάρχει, επίσης, και το Αστεροσκοπείο της Meudon, ένα από τα πιο σημαντικά αστρονομικά κέντρα στον κόσμο.
Κλίμα
μικρογραφία|245x245px|[[Φθινόπωρο στο Παρίσι]] Το κλίμα του Παρισιού είναι εύκρατο μεσογειακό, δηλαδή έχει ήπιους, υγρούς χειμώνες, θερμά, ξηρά καλοκαίρια και αρκετές βροχοπτώσεις, και επηρεάζεται από το ρεύμα του Βορείου Ατλαντικού. Οι θερμοκρασίες γενικά κυμαίνονται από 15 έως 25 βαθμούς Κελσίου, και επικρατεί αρκετή ηλιοφάνεια σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Κάθε έτος ωστόσο, υπάρχουν ημέρες όπου η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους 32 βαθμούς, ενώ το 2003, κατά το γενικότερο φαινόμενο του καύσωνα που εμφανίστηκε στην κεντρική Ευρώπη, η θερμοκρασία υπερέβη τους 30 βαθμούς συνεχόμενα για αρκετές εβδομάδες και προσέγγισε και τους 40 για λίγες ημέρες.
Η μεγαλύτερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία στην πόλη ήταν 40,4 βαθμοί στις 28 Ιουλίου του 1947, και η χαμηλότερη -23,9 στις 10 Δεκεμβρίου του 1879.
Τα επίπεδα βροχόπτωσης κυμαίνονται στα 652 χιλιοστά, και υπάρχουν ελαφρές βροχοπτώσεις καθ'όλο το έτος, χωρίς να λείπουν και οι απότομες έντονες βροχοπτώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο ή Βαλκανικοί Αγώνες Τζούντο (αγγλικά: Balkan Judo Championship) είναι ένα διεθνές πρωτάθλημα τζούντο για αθλητές των Βαλκανικών χωρών το οποίο διοργανώνεται ετησίως το Σεπτέμβριο από τη Βαλκανική Ομοσπονδία Τζούντο. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται 8 αγωνίσματα ανδρών και 8 γυναικών, όσα στο Παγκόσμιο και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο.
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1975 και από τότε έχει διεξαχθεί σαράντα τρεις φορές μέχρι και την πιο πρόσφατη που έλαβε χώρα στα Σκόπια από τις 8 έως τις 10 Σεπτεμβρίου του 2017.
Ιστορία
Με την ένταξη του τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και την ανάπτυξή του στην Ευρώπη, δόθηκε η ιδέα για να δημιουργηθεί ένα πρωτάθλημα μεταξύ των Βαλκανικών χωρών. Το πρώτο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο διοργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία μεταξύ 4 έως 7 Iουνίου του 1975. Τα ιδρυτικά μέλη ήταν η Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία Τζούντο, η Ρουμανική Ομοσπονδία Τζούντο, η Τουρκική Ομοσπονδία Τζούντο και η Βουλγαρική Ομοσπονδία Τζούντο.
Το 1977 διεξήχθησαν οι πρώτοι προκριματικοί αγώνες τζούντο για την συγκρότηση της πρώτης εθνικής ομάδας της Ελλάδας η οποία συμμετείχε για πρώτη φορά στους Βαλκανικούς Αγώνες Τζούντο του 1977 που πραγματοποιήθηκαν στο Βουκουρέστι (Ρουμανία). Δύο χρόνια αργότερα, το 1979 οι Βαλκανικοί Αγώνες Τζούντο έλαβαν χώρα για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Στις 23 Μαρτίου του 1984, στο Συνεδριακό Κέντρο του ΣΕΓΑΣ διεξήχθη το Βαλκανικό Συνέδριο Τζούντο. Στο συνέδριο αυτό, με την παρουσία και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζούντο Αντρέ Έρτελ, αποφασίστηκε η ένταξη των γυναικείων αγωνισμάτων στο πρόγραμμα του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Τζούντο.
Πίνακας μεταλλίων (2016)
Σημείωση = Στο πίνακα μεταλλίων δεν έχουν καταχωρηθεί το ομαδικό ανδρών και γυναικών.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις τζούντο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο
Η Ζωή της Αντέλ
Η Ζωή της Αντέλ ή Η Ζωή της Αντέλ (Κεφάλαια 1&2) (γαλ. La Vie d'Adèle – Chapitres 1 & 2)  είναι μια γαλλική ρομαντική, δραματική ταινία του 2013, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Αμπντελατίφ Κεσίς με πρωταγωνίστριες τις Λεά Σεντού και Αντέλ Εξαρχόπουλος. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τη ζωή της Αντέλ (που την υποδύεται η Αντέλ Εξαρχόπουλος), μιας Γαλλίδας εφήβου που ανακαλύπτει την επιθυμία και την ελευθερία όταν μπαίνει στη ζωή της μια λεσβία ζωγράφος με μπλε μαλλιά (την υποδύεται η Λέα Σεντού).
Στο Φεστιβάλ των Καννών το 2013, η ταινία κέρδισε ομόφωνα τον Χρυσό Φοίνικα από την επίσημη επιτροπή και από το FIPRESCI. Είναι η πρώτη φορά που ο Χρυσός Φοίνικας απονεμήθηκε ταυτόχρονα και στον σκηνοθέτη καθώς και στις πρωταγωνίστριες, με την Λέα Σεντού και την Αντέλ Εξαρχόπουλος να γίνονται οι μοναδικές γυναίκες μετά την σκηνοθέτη Jane Campion που κέρδισαν ποτέ αυτό το βραβείο.