cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέρλινγκ Χέιντεν
Επιστροφή στο Χόλυγουντ
Ο θαυμασμός του για τους κομμουνιστές αντάρτες τον οδήγησε να γίνει μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών για σύντομο χρονικό διάστημα. Σύμφωνα με τη βιογραφία του, όταν ξεκίνησε το «κυνήγι μαγισσών» συνεργάστηκε με την Επιτροπή Αντιαμερικανών Δραστηριοτήτων, ομολογώντας ονόματα μελών που ανήκαν στο κόμμα. Η σύζυγός του εκείνη την εποχή, η Μπέτι Ντε Νουν, υπερασπίστηκε τον σύζυγό της, υποστηρίζοντας ότι τα ονόματα που ανέφερε ο Χέιντεν ήταν ήδη στα χέρια της Επιτροπής, η οποία είχε αντίγραφο του καταλόγου των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στην συνέχεια ο Χέιντεν αρνήθηκε τη συνεργασία του με τον Μακαρθισμό και, σύμφωνα με ορισμένους, ένιωσε τόσο ένοχος που έπεσε στον αλκοολισμό.
Απογείωση καριέρας
Εκείνη την περιόδο, ο Χέιντεν ξεκινούσε την χρυσή εποχή της καριέρας του, με τη μορφή όπως έχει σήμερα αναγνωριστεί. Έτσι, έγινε πρωταγωνιστής σε εξαιρετικές ταινίες όπως Η ζούγκλα της ασφάλτου, σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον, Τζόνι Γκιτάρ σε σκηνοθεσία Νίκολας Ρέι και Το χρήμα της οργής σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Αυτή η χρυσή δεκαετία του 1950 τελείωσε με το διαζύγιο από την δεύτερη σύζυγο του Μπέτι Ντε Νουν.Το δικαστήριο που έγινε έδωσε στον ηθοποιό την επιμέλεια των τεσσάρων παιδιών τους.
Στη δεκαετία του 1960 θα παντρευόταν την Κάθριν Ντεβίν ΜακΝτόνελ, με την οποία θα μοιραζόταν τη ζωή του μέχρι το θάνατό του και με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Εκείνη την εποχή, ο Χέιντεν αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο και ζούσε στο πλοίο του όπου και άρχισε να γράφει την αυτοβιογραφία του με τίτλο Wanderer, η οποία δημοσιεύθηκε το 1963.
Μετέπειτα χρόνια
Στη δεκαετία του 1970, εμφανίστηκε στο ρόλο του αστυνόμου Μαρκ Μακλάσκι στον Νονό του Φράνσις Φορντ Κόπολα και αργότερα συνέχισε την καριέρα του με την τηλεοπτική σειρά του NBC, The Tomorrow Show. Το 1976 συμμετείχε στη φιλόδοξη παραγωγή 1900 του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, σε ένα μεγάλο καστ ηθοποιών, και το 1980 έπαιξε με την Τζέιν Φόντα στην κωμωδία 9 με 5.
Συγγραφικό έργο
Ο Χέιντεν υπήρξε συγγραφέας δύο βιβλίων. Το πρώτο του με τίτλο Wanderer, όπου επιστρέφει στην περίοδο του «κυνήγι μάγισσων» της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών, και εκφράζει τη φοβερή λύπη που τον μαστίζει από τότε. Το άλλο του βιβλίο με τίτλο Voyage, είναι θαλάσσιο μυθιστόρημα με πολιτικό υπόβαθρο σχεδόν 800 σελίδων, όπου εκφράζει, μεταξύ άλλων, την απόψη του για την παρακμή του αμερικανικού ονείρου, μετά την ήττα της λαϊκοδημοκρατικής συμμαχίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 1896.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Χέιντεν παντρεύτηκε τρεις φορές: την Μαντλίν Κάρολ (1942-1946), την Μπέτι Αν ντε Νουν (1947–1958) με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά (Κρίστιαν, Ντέινα, Γκρέτσεν και Μάθιου) και την Κάθριν Ντεβίν ΜακΝτόνελ (1960-1986) με την οποία έκανε άλλα δύο παιδιά (τον Άντριου και τον Ντέιβιντ).
Ο Στέρλινγκ Χέιντεν πέθανε από καρκίνο του προστάτη στο Σοσαλίτο της Καλιφόρνιας το 1986, σε ηλικία 70 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
1100
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1100 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αιθιοπικά
Τα Αιθιοπικά ή Τὰ περὶ Θεαγένην καὶ Χαρίκλειαν είναι αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα που χρονολογείται από τη δεκαετία του 220 ή του 370 μ.Χ. Γράφτηκε από τον Ηλιόδωρο τον Εμεσηνό και είναι το μόνο γνωστό του έργο.
Ύφος
Το μυθιστόρημα έχει επιρροές από τα έργα του Ομήρου και του Ευριπίδη. Ο τίτλος εξηγείται από τη δράση της αρχής και του τέλους της ιστορίας που διαδραματίζεται στην Αιθιοπία.
Περίληψη υπόθεσης
μικρογραφία|Η Χαρίκλεια παραδίδει στον Θεαγένη την δάδα, [[Αμπρουάζ Ντυμπουά (1610)]] Η Χαρίκλεια, κόρη του βασιλιά Υδάσπη και της βασίλισσας Περσίνας της Αιθιοπίας, γεννήθηκε λευκή καθώς η βασίλισσα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης εντυπωσιάστηκε από ένα μαρμάρινο άγαλμα (ένα παράδειγμα της θεωρίας της μητρικής εντύπωσης ). Φοβούμενη τις κατηγορίες για μοιχεία, η Περσίνα εγκαταλείπει την κόρη της αλλά της αφήνει τρία δώρα: μια ενεπίγραφη κορδέλα, ένα περιδέραιο και ένα δαχτυλίδι με υπερφυσικές και μυστικιστικές ιδιότητες. Το μωρό παραδόθηκε στη φροντίδα ενός ιερέα που αργότερα το έδωσε στον Χαρικλή, έναν ιερέα του μαντείου των Δελφών, μεταφέρθηκε στους Δελφούς όπου μεγάλωσε με το όνομα Χαρίκλεια και στην εφηβεία της έγινε ιέρεια της Άρτεμης. μικρογραφία|250x250εσ|Η απαγωγή της Χαρίκλειας από τους πειρατές (1635), ταπισερί από το εργαστήριο του Ραφαέλ ντε λα Πλανς στο Παρίσι σε σχέδιο του [[Σιμόν Βουέ]] Παρακολουθώντας γυμναστικούς αγώνες, γνωρίζει τον Θεαγένη, έναν ευγενή νεαρό Θεσσαλό που αγωνίζεται εκεί και ερωτεύονται. Για να υπακούσουν σε ένα χρησμό, φεύγουν από τους Δελφούς υπό την καθοδήγηση του σοφού Καλάσιρη, ενός Αιγύπτιου που έχει προσληφθεί από την Περσίνα για να βρει τη Χαρίκλεια. Μετά από πολλές περιπέτειες στη θάλασσα και τη στεριά και απρόβλεπτους κινδύνους, ναυαγούν και βρίσκονται στην Αίγυπτο, στις εκβολές του Νείλου. Στη συνέχεια περνούν από σκληρές δοκιμασίες, άλλοτε μαζί, άλλοτε χωρισμένοι, ιδιαίτερα λόγω του πάθους που κατέλαβε για τον Θεαγένη την Αρσάκη, αδελφή του Πέρση Μεγάλου Βασιλιά. Αιχμάλωτοι των Περσών, τελικά συλλαμβάνονται από τον στρατό του βασιλιά Υδάσπη και μεταφέρονται στη Μερόη, πρωτεύουσα της Αιθιοπίας.
Τη στιγμή ακριβώς που η Χαρίκλεια πρόκειται να θυσιαστεί στους θεούς από τον ίδιο της τον φυσικό πατέρα της -τον βασιλιά, ο Χαρικλής φθάνει από την Ελλάδα και αποκαλύπτεται η καταγωγή της. Η ιστορία τελειώνει με το γάμο των ηρώων, που έμειναν πιστοί ο ένας στον άλλο.
Χειρόγραφα, μεταφράσεις και εκδόσεις
Το μυθιστόρημα ήταν πολύ γνωστό στη βυζαντινή εποχή. Στη Δυτική Ευρώπη εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης σε ένα χειρόγραφο από τη βιβλιοθήκη του Ματθία Κορβίνου, που βρέθηκε στην λεηλασία της Βούδας (τώρα το δυτικό τμήμα της Βουδαπέστης) το 1526, και τυπώθηκε στη Βασιλεία το 1534. Από τότε έχουν βρεθεί και άλλα χειρόγραφα. Το 1534 και μεταφράστηκε στα γαλλικά από τον Ζακ Αμυό το 1547 και στα αγγλικά από τον Τόμας Άντερνταουν το 1569. Τυπώθηκε πολλές φορές στη Δημοκρατία της Βενετίας (1556, 1560, 1586) σε ιταλική μετάφραση από τα ελληνικά.
Επίδραση και διασκευές
μικρογραφία|Θεαγένης και Χαρίκλεια, ταπισερί του 16ου αιώνα Είχε τεράστια επίδραση, για πολλούς αιώνες θεωρούνταν ισάξιο των έργων του Ομήρου και του Βιργιλίου, και το μιμήθηκαν Βυζαντινοί Έλληνες και Γάλλοι, Ιταλοί και Ισπανοί συγγραφείς. Η πρώιμη ζωή της Χλωρίνδας στο επικό ποίημα του Τορκουάτο Τάσσο Απελευθερωμένη Ιερουσαλήμ (1581) είναι σχεδόν πανομοιότυπη με αυτή της Χαρίκλειας. Στοιχεία του έργου χρησιμοποίησε και ο Θερβάντες στο έργο του Τα Πάθη του Περσίλες και της Σιγισμούντα (1617).
Η δομή, τα γεγονότα και τα θέματα του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος περιπέτειας του πρώτου μισού του 17ου αιώνα — Μαντλέν ντε Σκυντερύ, Μαρέν Λε Ρουά ντε Γκομπερβίλ, Άφρα Μπεν — είχαν άμεσα ή έμμεσα πρότυπο το έργο του Ηλιόδωρου.
Διασκευάστηκε σε θεατρικό έργο από τον Γάλλο δραματουργό Αλεξάντρ Αρντί (εκδόθηκε το 1623). Ο Τζον Γκοφ, Άγγλος δραματουργός της εποχής του Καρόλου Α ', βάσισε την τραγική κωμωδία του The Strange Discovery (δημοσιεύτηκε το 1640) στα Αιθιοπικά. Ο Σαίξπηρ αναφέρει αποσπάσματα στη Δωδέκατη νύχτα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Θεαγένης τραυματισμένος, [[Αμπρουάζ Ντυμπουά (περ. 1610)]] Ο Γάλλος δραματουργός Ρακίνας ισχυρίστηκε ότι το μυθιστόρημα του Ηλιόδωρου ήταν το αγαπημένο του βιβλίο και όταν, ως μαθητής, το βιβλίο του είχε επανειλημμένα αφαιρεθεί, αναφέρεται ότι είπε ότι η απώλεια του βιβλίου δεν είχε πια σημασία αφού το είχε ήδη απομνημονεύσει.
Το θέμα Θεαγένης και Χαρίκλεια ενέπνευσε συνθέτες της όπερας, όπως τον Τζιουζέπε Βέρντι και ζωγράφους που εμπνεύστηκαν από τα Αιθιοπικά. Το θέμα επιλέχθηκε για να διακοσμήσει το σαλόνι Λουδοβίκου ΙΓ΄ στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ. Ο ζωγράφος Αμπρουάζ Ντυμπουά, κύριος εκπρόσωπος της δεύτερης σχολής του Φοντενεμπλώ, δημιούργησε 15 ελαιογραφίες σε καμβά ενσωματωμένες σε γυψοσανίδες που διακοσμούν τους τοίχους και την οροφή του σαλονιού.
Η επιρροή του έργου συνέχισε να γίνεται αισθητή στο μυθιστόρημα του 18ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά μυθιστορήματα
Άγιος Γεώργιος Αγίου Ανδρέου Αρκαδίας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ακατοίκητος οικισμός στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας. Βρίσκεται στα όρια Βόρειας με Νότια Κυνουρία, σε υψόμετρο 700 μέτρα στις βορειανατολικές πλαγιές της κορυφής Μπαλασινίτσα (υψομ. 1.089 μ.). Απέχει περίπου 55 χλμ. ΝΑ. από την Τρίπολη, 16 χλμ. ΝΑ. από το Άστρος (έδρα του δήμου) και 7 χλμ. ΝΑ. από τον Άγιο Ανδρέα. Οφείλει το όνομά του στην παλιά ομώνυμη μονή που υπήρχε νοτιότερα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στον στην τότε κοινότητα Αγίου Ανδρέου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Ανδρέα, το Αρκαδικό Χωριό και την Παραλία Αγίου Ανδρέου αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ανδρέου που ανήκει στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο και την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άγιος Γεώργιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Σέλευκος ΣΤ΄ Επιφανής
Ο  Σέλευκος Στ' Επιφανής Νικάτωρ (??? – 95 π.Χ.) ήταν ηγεμόνας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Αντίοχου Η' του Γρυπού και της Τρύφαινας και κυβέρνησε κατά την περίοδο 96 π.Χ. – 95 π.Χ..
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 96 π.Χ. ο θρόνος περιήλθε στον ετεροθαλή αδερφό του Γρυπού, στον Αντίοχο Θ' τον Κυζικηνό με τον οποίο βρισκόταν σε πόλεμο για τον θρόνο της Συρίας. Για αποκατάσταση της σταθερότητας μάλιστα, ο Κυζικινός νυμφεύθηκε τη χήρα του Γρυπού, την Αιγύπτια πριγκίπισσα, Κλεοπάτρα Σελήνη Α'. Ενώ ο τελευταίος ετοιμάστηκε να ενώσει και πάλι το βασίλειο, ο Σέλευκος Στ' νίκησε και εκθρόνισε τον Κυζικηνό. Ωστόσο την επόμενη χρονιά, το 95 π.Χ., ο ίδιος ηττήθηκε από τον γιο του Κυζικηνού, που είναι γνωστός στην ιστορία ως Αντίοχος Ι' Ευσεβής. Ο Σέλευκος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Συρία με προορισμό τη Μουψουεστία (εναλλακτικά Μόψος ή Σελεύκεια-προς-το-Πύραμο) στη Μικρά Ασία. Εκεί εγκατέστησε την αυλή του, την οποία και χαρακτήριζε μεγάλη πολυτέλεια.
Ωστόσο, οι κάτοικοι της επαρχίας αυτής, που βασανίζονταν χρόνια από επιθέσεις πειρατών, δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά τη χλιδή αυτή. Οι προσπάθειες του Σέλευκου να συγκεντρώσει νέο στρατό αποτέλεσαν πρόσθετο βάρος. Ξέσπασε έτσι επανάσταση κατά τη διάρκεια της οποίας ο Σέλευκος πολιορκήθηκε στο ιπποδρόμιο, το οποίο και πιστεύεται πως κάηκε ολοσχερώς μαζί με τον βασιλιά και τους άνδρες του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Ευτόκιος ο Ασκαλωνίτης
Ο Ευτόκιος ο Ασκαλωνίτης (περ. 480 – περ. 540 μ.Χ.) υπήρξε αρχαίος Έλληνας μαθηματικός, που ασχολήθηκε κυρίως με τη γεωμετρία. Σχολίασε πολλές μελέτες του Αρχιμήδη και του Απολλώνιου.
Βίος και έργο του
Η εργασία του Ευτόκιου υπήρξε πολύτιμη, αφού με αυτόν τον τρόπο διέσωσε μεγάλο μέρος των έργων του Αρχιμήδη που είναι γνωστά σήμερα. Τα σχόλια του Ευτοκίου συμπεριλήφθηκαν στις πλήρεις εκδόσεις του Αρχιμήδη και του Απολλωνίου και είναι πολύ χρήσιμα στη διευκόλυνση της κατανοήσεως του Αρχιμήδη. Επιπλέον, μας πληροφορούν για τα μαθηματικά συγγράμματα που χάθηκαν. Στον Ευτόκιο αποδίδεται και ερμηνεία της «Μαθηματικής Συντάξεως» του Πτολεμαίου.
2145 Μπλαάουβ
Ο Μπλαάουβ (Blaauw) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,6. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Δανό αστρονόμο Ρίτσαρντ Μάρτιν Γουέστ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών `Ανδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδού αστρονόμου Αδριανού Μπλαάουβ (1914-2010).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπλαάουβ εκτιμάται σε 34,20 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,087 ± 0,010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπλααουβ
Ιωάννης Γεωργαντάς
Ο Ιωάννης Γεωργαντάς ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 1850. Πατέρας του ήταν ο πρώην γερουσιαστής και στρατηγός Αντώνιος Γεωργαντάς.
Πήγε στο σχολείο στην Αθήνα και μετά σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της νομικής. Διορίστηκε γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου στο πρώτο υπουργείο του Τρικούπη το 1875. Παραιτήθηκε όμως το ίδιο έτος με την πτώση του υπουργείου αυτού.
Έβαλε υποψηφιότητα στην επαρχία Λεβαδείας το 1881 και ψηφίστηκε βουλευτής στις εκλογές της 4ης Ιανουαρίου του 1882.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λεβαδείας Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας
Διάδημα
μικρογραφία| Νόμισμα του [[Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας|Αντιόχου Γ΄ του Μεγάλου της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, που εμφανίζεται φορώντας διάδημα. Επιγραφή: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥ.]] μικρογραφία| Χρυσό διάδημα. [[Ινδία, 9ος-10ος αι.]] Το διάδημα είναι ένας τύπος στέμματος, συγκεκριμένα μία διακοσμητική ταινία, που φορούσαν οι μονάρχες και άλλοι ως σήμα της βασιλικής οικογένειας.
Γενικά
Η λέξη προέρχεται από το ρήμα διαδέω «με δέσιμο». Ο όρος αναφερόταν αρχικά στη λευκή υφασμάτινη ταινία, που τελείωνε σε έναν κόμπο και δύο λωρίδες συχνά ριγμένες στους ώμους, που περιβάλλουν το κεφάλι του βασιλιά για να δηλώσουν την εξουσία του. Τέτοιες κορδέλες χρησιμοποιήθηκαν αρχικά για να στεφθούν ως νικητές οι αθλητές σε σημαντικούς αθλητικούς αγώνες της αρχαιότητας. Εξελίχθηκε αργότερα σε ένα μεταλλικό στέμμα, γενικά σε κυκλικό σχήμα. Για παράδειγμα, το στέμμα που φορούσε η βασίλισσα Τζουλιάνα της Ολλανδίας ήταν ένα διάδημα, όπως και αυτό ενός βαρόνου αργότερα. Οι αρχαίοι Κέλτες πιστεύουμε ότι χρησιμοποιούσαν μία λεπτή, ημικυκλική πλάκα χρυσού, που ονομάζεται mind (παλιά Ιρλανδικά) ως διάδημα. Μερικά από τα πρώτα παραδείγματα αυτών των τύπων στεμάτων μπορούν να βρεθούν στην αρχαία Αίγυπτο, από το απλό ύφασμα έως τον πιο περίτεχνο μεταλλικό τύπο και στον κόσμο του Αιγαίου.
Το διάδημα είναι επίσης ένα κόσμημα με σχήμα μισού στέμματος, που φοριέται από γυναίκες και τοποθετείται πάνω από το μέτωπο (με αυτή την έννοια, ονομάζεται επίσης τιάρα). Σε ορισμένες κοινωνίες, μπορεί να είναι ένα στεφάνι, που φοριέται γύρω από το κεφάλι. Οι αρχαίοι Πέρσες φορούσαν μία ψηλή και όρθια βασιλική τιάρα περικυκλωμένη με διάδημα. Η Ήρα, βασίλισσα των Ελλήνων θεών, φορούσε ένα χρυσό στέμμα, που το έλεγαν διάδημα.
Το άγαλμα του "Ιερέα Βασιλιά" που κατασκευάστηκε από τον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού (περ. 3300 - περ. 1300 π.Χ.) φορούσε κεφαλόδεσμο, που πιθανόν να είναι διάδημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι κοσμημάτων
Γενικές εκλογές του Γιβραλτάρ (2015)
Οι γενικές εκλογές στο Γιβραλτάρ του 2015 έγιναν στις 26 Νοεμβρίου για την ανάδειξη των 17 μελών του 3ου Κοινοβουλίου. Ο ανώτερος υπουργός Φάμπιαν Πικάρντο ανακοίνωσε την ημερομηνία των εκλογών σε διάγγελμά του στην κρατική υπηρεσία μεταδόσεων Gibraltar Broadcasting Corporation στις 19 Οκτωβρίου 2015.
Πλαίσιο
Με βάση το συνταγματικό διάταγμα του 2006 το κοινοβούλιο πρέπει να διαλύεται από τον Κυβερνήτη 4 χρόνια μετά την πρώτη συνεδρίασή του μετά τις τελευταίες εκλογές (εκτός και αν ο ανώτερος υπουργός προτείνει στον κυβερνήτη να διαλύσει το κοινοβούλιο νωρίτερα). Τον Οκτώβριο του 2015 ο ανώτερος υπουργός Φάμπιαν Πικάρντο ανακοίνωσε την ημερομηνία των εκλογών για τις 26 Νοεμβρίου. Σύμφωνα με τη βρετανική παράδοση, οι εκλογές στο Γιβραλτάρ διεξάγονται την Πέμπτη. Για πρώτη φορά στην ιστορία του νησιού το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου ανακοίνωσε το 2014 ότι θα κατέβαζε υποψηφίους στο Γιβραλτάρ. Ωστόσο, τελικά δεν συνέβη κάτι τέτοιο και επιπλέον, για πρώτη φορά δεν έλαβαν μέρος ανεξάρτητοι στις εκλογές.
Αποτελέσματα
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα για πρώτη φορά ένας υποψήφιος κέρδισε περισσότερες από 10.000 ψήφους. Αμφότερα τα GSLP και GLP έλαβαν περισσότερες ψήφους στις εκλογές εκείνες από όσες σε οποιεσδήποτε άλλες προηγούμενες γενικές εκλογές. Το GLP συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων στην ιστορία του σε αντίθεση με το GSD που σημείωσε τη μεγαλύτερη πτώση στα ποσοστά του στην ιστορία του. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν της τάξης του 70,77%, το χαμηλότερο ποσοστό από τις γενικές εκλογές του 1980.
Φιλεμόν Γιανγκ
Ο Φιλεμόν Γιανγκ (Philémon Yunji Yang, 14 Ιουνίου 1947-) είναι πολιτικός από το Καμερούν και πρωθυπουργός της χώρας από τις 30 Ιουνίου του 2009 έως τις 4 Ιανουαρίου 2019. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση προηγουμένως από το 1975 ως το 1984 και έπειτα ως πρεσβευτής του Καμερούν στον Καναδά, από το 1984 ως το 2004. Όπως και ο προκάτοχός του, Εφρέμ Ινονί, είναι Αγγλόφωνος.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Ζικετέμ-Οκού, του διαμερίσματος Μπούι στη Βορειοδυτική Επαρχία, το 1947. Ακολούθησε Νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Γιαουντέ και έγινε εισαγγελέας στο Εφετείο της Μπουέα τον Ιανουάριο του 1975.
Πολιτική και διπλωματική καριέρα
Στη συνέχεια διορίστηκε υφυπουργός εδαφικής διοίκησης στις 30 Ιουνίου του 1975 και έπειτα υπουργός αρμόδιος για τα ορυχεία και τα ενεργειακά ζητήματα στις 8 Νοεμβρίου του 1979. Παρέμεινε υπουργός ως το 1984.
Έπειτα έγινε πρεσβευτής (από το 1995 Ύπατος Αρμοστής) του Καμερούν στον Καναδά στις 23 Οκτωβρίου του 1984, θέση στην οποία έμεινε επί 20 έτη. Επίσης υπηρέτησε ως πρύτανης του Διπλωματικού Σώματος στον Καναδά επί σχεδόν 10 χρόνια. Απολάμβανε το σεβασμό της αφρικανικής κοινότητας στην Οτάβα.Κατά τη θητεία του στον Καναδά μερίμνησε για την αποστολή περισσότερης εξωτερικής βοήθειας προς τη χώρα του.
Το 2004 αποχώρησε από πρεσβευτής στον Καναδά και στις 8 Δεκεμβρίου του 2004 διορίστηκε πρώτος βοηθός γενικού γραμματέα της Προεδρίας με το βαθμό του υπουργού. Αποχώρησε από την Οτάβα στις 17 Δεκεμβρίου και ανέλαβε βοηθός γενικός γραμματέας της Προεδρίας στις 21 Δεκεμβρίου. Στη θέση αυτή παρέμεινε ως το 2009.
Πρωθυπουργός
Στις 30 Ιουνίου του 2009 ο πρόεδρος Μπιγιά διόρισε τον Γιανγκ στην πρωθυπουργία, για να αντικαταστήσει τον αποπεμφθέντα Εφρέμ Ινονί. Ο ανασχηματισμός ήταν ο πιο σαρωτικός από το διορισμό του Ινονί στην πρωθυπουργία. Ο ίδιος ο πρόεδρος ανακοίνωσε στο κρατικό ραδιόφωνο ότι 12 υπουργοί είχαν απολυθεί, μεταξύ των οποίων ο Ινονί και ο υπουργός άμυνας. Πιστεύεται ότι η δημόσια κατακραυγή για τις αυξημένες τιμές στα τρόφιμα και η κυβερνητική διαφθορά, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες του Μπιγιά να εξασφαλίσει υποστήριξη για τις επόμενες προεδρικές εκλογές είχαν αποτέλεσμα την αποπομπή της κυβέρνησης. Ο Ινονί θα εξασφάλιζε οικονομική βοήθεια ύψους 140 εκατομμυρίων δολαρίων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Καμερούν
Φόρουμ Δημοκρατίας των Αθηνών
Το Φόρουμ Δημοκρατίας των Αθηνών είναι διεθνές συνέδριο το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο και διερευνά την εξελισσόμενη κατάσταση της δημοκρατίας. Λαμβάνει χώρα στην Αθήνα από το 2013. Στο φόρουμ συμμετέχουν γνωστοί επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί, υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και εμπειρογνώμονες οι οποίοι συζητούν και εστιάζουν στις νέες λύσεις των πιεστικότερων ζητημάτων που αντιμετωπίζει η δημοκρατία.
Οι βασικές εκδηλώσεις του φόρουμ περιλαμβάνουν την "Αριστοτελική Ομιλία" το Βραβείο Δημοκρατίας της Πόλης των Αθηνών και την Παγκόσμια Συζήτηση της Αρχαίας Αγοράς.
Ιστορία
Από το 2013 έως το 2018 η διοργάνωση του φόρουμ πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των The New York Times. Από το 2019, η εκδήλωση διοργανώνεται από την ΜΚΟ Ίδρυμα Δημοκρατίας και Πολιτισμού.
Ελαιογραφία
Ως ελαιογραφία ορίζεται η διαδικασία της ζωγραφικής με χρωστικές ουσίες ανακατεμένες με ξηραινόμενο έλαιο, συνήθως λινέλαιο, σε ειδικά προετοιμασμένο καμβά. Διαφορετικά έλαια προσδίδουν διάφορες ιδιότητες στο χρώμα, όπως η φωτεινότητα ή ο διαφορετικός χρόνος ξήρανσης. Ορισμένες διαφορές επίσης σχετίζονται με τη λάμψη των χρωμάτων, ανάλογα με το έλαιο. Ο ζωγράφος μπορεί να χρησιμοποιήσει πολλά διαφορετικά έλαια στο ίδιο έργο ανάλογα με τις ειδικές χρωστικές ουσίες και τα επιθυμητά αποτελέσματα
Ιστορία
Η ελαιογραφία ήταν ήδη γνωστή από την αρχαιότητα. Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος αναφέρει πως ο Απελλής χρησιμοποιούσε ξηραινόμενα έλαια στο 35ο βιβλίο της Φυσικής Ιστορίας (Naturalis Historia). Ο Αέτιος ο Αμιδηνός στα τέλη του 5ου αρχές του 6ου αι. αναφέρει τη χρήση του καρυδέλαιου ως στεγνωτικού και προστατευτικού μέσου των έργων που παράγονταν με τη μέθοδο της εγκαυστικής.
Το λάδι ως στεγνωτικό μέσο φαίνεται, επίσης, πως χρησιμοποιήθηκε στις βουδιστικές τοιχογραφίες Ινδών και Κινέζων ζωγράφων στο δυτικό Αφγανιστάν, ανάμεσα στον πέμπτο και δέκατο αιώνα. Ωστόσο, δεν έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη έως τον 16ο αιώνα.
Η τεχνική της ελαιογραφίας εφαρμόστηκε στη δυτική τέχνη της βόρειας Ευρώπης κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα κατά τον 12ο αιώνα και έγινε σταδιακά το κύριο μέσο για τη δημιουργία έργων τέχνης. Η μετάβαση ξεκίνησε με την πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική στη βόρεια Ευρώπη με ζωγράφους όπως οι αδελφοί βαν Άικ και κατά την περίοδο της αναγέννησης αντικατέστησε σχεδόν ολοκληρωτικά την τεχνική της τέμπερας στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Λανθασμένα η «επινόηση» της ελαιογραφίας είχε αποδοθεί στον Γιαν βαν Άικ, όπως φαίνεται άλλωστε από το χειρόγραφο του Θεόφιλου του πρεσβύτερου Schedula diversarum artium ("Κατάλογος διαφόρων τεχνών") που συντέθηκε μεταξύ του 1100 και του 1120 καταρρίπτοντας τον μύθο που αποδίδει την πατρότητα της ελαιογραφίας στους αδελφούς βαν Άικ.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Τεχνικές ζωγραφικής
Ρυθμιστής οξύτητας
Ρυθμιστής οξύτητας (αγγλ. Acidity regulator, pH control agent) ονομάζεται το χημικό αντιδραστήριο, συνήθως σε μορφή υδατικού διαλύματος, το οποίο χρησιμοποιείται για ρύθμιση της οξύτητας (pH - acidity) σε αντιδράσεις ή χημικές διεργασίες. Επίσης, στη βιομηχανία τροφίμων, συχνά ρυθμιστές οξύτητας χρησιμοποιούνται για να μεταβάλλουμε το pH, είτε αυξάνοντάς το (με αλκαλικό ρυθμιστή), είτε μειώνοντας το (με όξινο ρυθμιστή).
Οι ρυθμιστές, χημικώς, μπορεί να είναι οργανικά ή ανόργανα οξέα. Απειροελάχιστες ποσότητες, δηλ. σταγόνες (ml) χρησιμοποιούνται από το διάλυμα του εκάστοτε ρυθμιστή. Επίσης σε άλλες χημικές διεργασίες (βλ. τρόφιμα), μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως ρυθμιστές: το οξικό οξύ, το κιτρικό οξύ ή το σορβικό οξύ. Φέρουν συνήθως τυπικά ονόματα, με το γράμμα "Ε", λ.χ. η ένωση E260 είναι ο ρυθμιστής οξικό οξύ, ή το Ε330, το κιτρικό οξύ.
Στη χημεία των πολυμερών ή στη βιομηχανική χημεία, χρησιμοποιούνται επίσης ρυθμιστές, τυπικά ανόργανα οξέα, όπως συνήθως το θειϊκό οξύ (π.χ. σε διάλυμα 6% ή 3%) ή το υδροχλωρικό οξύ. Μπορεί επίσης οι ρυθμιστές να είναι βάσεις, με κυριότερη βάση το NaOH, δηλ. το υδροξείδιο του νατρίου (40% ή 50%, κάποιες φορές και σε αραιό διάλυμα 3%).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικές διεργασίες
Άργιλος
thumb|Άργιλος του [[Τεταρτογενής περίοδος|Τεταρτογενούς στην Εσθονία]] thumb|Η μοριακή δομή του [[Ορυκτό|ορυκτού μοντμοριλλονίτης]]
Άργιλος ή πηλός είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένυδρα αργιλιούχα φυλλοπυριτικά ορυκτά που περιέχουν διάφορες ποσότητες μετάλλων, μεταλλικών οξειδίων και οργανικών ενώσεων. Τα κεραμικά υλικά βασίζονται στο αργιλώδες χώμα, που είναι και η πρώτη ύλη της κατασκευής τους.
Το αργιλώδες χώμα ή άργιλος προέρχεται από τη φθορά πετρωμάτων, κυρίως πυριτιούχων, εξαιτίας της παρουσίας ανθρακικού οξέων και άλλων διαλυτών. Άλλες αιτίες της διάβρωσης είναι η κίνηση του νερού και του αέρα στην ατμόσφαιρα, η διέλευση ενός ποταμού και σε μικρότερη κλίμακα κάποιες γεωλογικές αιτίες που προξένησαν πιέσεις και απότομες αυξομειώσεις της θερμοκρασίας στα πετρώματα. Τα πετρώματα διαλύονται σε πολύ λεπτά σωματίδια (σχεδόν σε μοριακή μορφή). Το μέγεθος των κόκκων της αργίλου διαφοροποιείται ανάλογα με την ποιότητα του υλικού.
Τα βασικά συστατικά του πηλού είναι το αργίλιο, το πυρίτιο και νερό. Η ονομασία του είναι ένυδρο πυριτικό αργίλιο (Al2O3.2SiO3.2H2O). Η καθαρότερη μορφή αργίλου είναι ο καολίνης.
Εναπόθεση σε στρώματα
Αυτά τα φερτά υλικά κατά τη διαδρομή τους σε αυτές τις φυσικές λεκάνες ήρθαν σε επαφή με άλλες ξένες ουσίες προερχόμενες από τη διάβρωση πετρωμάτων, από εδάφη με διαφορετική σύνθεση και σύσταση υλικών. Έτσι η άργιλος που βρίσκεται στα διάφορα στρώματα διαφοροποιείται και αυτή ως προς τη σύνθεση της μάζας και ως προς τις φυσικές και τεχνικές ιδιότητες όπως πλαστικότητα, απορροφητικότητα, μηχανική αντοχή, χρώμα κ.τ.λ. Για παράδειγμα, αν κατά τη διάρκεια κάποιας καταιγίδας, κάποιος χείμαρρος προξένησε διάβρωση σε εδάφη τα οποία ήταν πλούσια σε σίδηρο, η άργιλος η οποία μεταφέρθηκε στη λεκάνη, πριν κατακαθίσει, θα αποκτήσει κόκκινο χρώμα.
Ξένα σώματα
Στη διαδικασία της εναπόθεσης των διαφόρων στρωμάτων αργίλου, σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν και άλλα υλικά. Αυτά μπορούν να είναι μεγάλη ποσότητα άμμου και πέτρες, τα οποία μεταφέρονται με την ίδια διαδικασία. Είναι επίσης πιθανό να ανευρεθεί μεγάλη ποσότητα ασβεστίου, η οποία προέρχεται από διάφορα οστρακοειδή, τα οποία ζούσαν στο βυθό της λίμνης ή του ποταμού και σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται ολόκληρα. Ανάμεσα στις ξένες ύλες είναι πιθανό να υπάρχουν και οργανικά υλικά.
Τα οργανικά αυτά υλικά στην πλειοψηφία τους προέρχονται από φυτά τα οποία τοποθετήθηκαν ανάμεσα στα στρώματα των κοιτασμάτων σαν ιζήματα παρασυρμένα από ρέματα (επιφανειακά νερά). Κατόπιν σήπονται ανάμεσα στην αργιλώδη μάζα και κατακάθονται. Σε ευσταθή εδάφη είναι πιθανόν να βρούμε και κομμάτια φυτών, κυρίως ρίζες και ξύλα όπως έχουν. Οι οργανικές ουσίες μέσα στον πηλό συνήθως τροποποιούν το χρώμα του κοιτάσματος και το κάνουν να φαίνεται πιο σκούρο, γκρίζο, μολυβί, μπλε, κ.τ.λ. λόγω του άνθρακα ο οποίος εμπεριέχεται. Μετά το ψήσιμο οι μάζες που περιέχουν οργανικές ύλες δίνουν προϊόντα ελαφρύτερα και απορροφητικότερα λόγω των κενών που δημιουργούνται ανάμεσα στα μόρια της πάστας. Στην επεξεργασία της μια πάστα είναι πιο πλαστική από μια άλλη. Στην αρχαιότητα κατασκεύαζαν κεραμικά δοχεία για φίλτρα αναμιγνύοντας τεχνητές οργανικές ύλες ανάμεσα στην πάστα υπό μορφής σκόνης. Τέτοια υλικά μπορεί να ήταν αλεύρι, πριονίδι, διάφοροι σπόροι κ.τ.λ.
Εξόρυξη - Κατεργασία
Ο πηλός βρίσκεται σε κοιτάσματα, με μορφή στρωμάτων. Όπως λαμβάνεται από το κοίτασμα με σκαπτικά εργαλεία, είναι συσσωματωμένος σε μικρούς ή μεγάλους σβόλους και με πολλά άλλα ξένα σώματα.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να θραυσθούν οι σβόλοι σε όσο το δυνατόν μικρότερα κομμάτια και κατόπιν να τοποθετηθούν για να λιώσουν σε δεξαμενές με νερό. Με τη διαδικασία της καθίζησης του ιζήματος, όπου τα μεγαλύτερου μεγέθους κομμάτια όπως πέτρες, χαλίκια και άμμος κατακάθονται στον πυθμένα της δεξαμενής, ενώ το ωφέλιμο στρώμα της μάζας δημιουργείται επιφανειακά. Το επόμενο στάδιο είναι να αφαιρεθεί σχεδόν όλη η ποσότητα του νερού που απέμεινε στην επιφάνεια της λεκάνης και στη συνέχεια να αφαιρεθεί το ωφέλιμο ίζημα.
Αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία του καθαρισμού, ο πηλός υφίσταται κατεργασία έτσι ώστε να πάρει την εμπορική του μορφή. Μερικές εμπορικές μορφές πηλού είναι:
Ταξινόμηση
Μπορούμε να ταξινομήσουμε την άργιλο στις παρακάτω μεγάλες κατηγορίες ανάλογα με τις ιδιότητές του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικά υλικά Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Ιζηματολογία Κατηγορία:Υλικά τέχνης
Λούκιος Άκκιος
Ο Λούκιος Άκκιος ή Άττιος (Lucius Accius ή Attius, 170 – περ. 86 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος τραγικός ποιητής και λόγιος. Ο πατέρας του ήταν απελεύθερος (δηλαδή πρώην δούλος στον οποίο χαρίστηκε η ελευθερία). Ο Λούκιος Άκκιος γεννήθηκε στο Πισαύρο, το σημερινό Πέζαρο, το 170 π.Χ., ενώ το έτος θανάτου του είναι άγνωστο, πρέπει όμως να είχε φθάσει σε μεγάλη ηλικία, καθώς ο Κικέρων (που ήταν 64 χρόνια νεότερός του) γράφει ότι είχε συζητήσει φιλολογικά θέματα μαζί του.
Το έργο του
Ο Άκκιος ήταν πολυγραφότατος και είχε μεγάλη φήμη και κύρος, θεωρούμενος ως ο καλύτερος από τους σύγχρονούς του τραγικούς ποιητές. Οι τίτλοι και αρκετοί στίχοι (περί τους 700) περίπου 50 έργων του έχουν διασωθεί. Κρίνοντας από αυτούς, οι φιλόλογοι έχουν φθάσει στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα, αν όχι όλα, από τα έργα του ήταν τραγωδίες, αν και ο Πλίνιος ο Νεότερος τον κατατάσσει στους ερωτικούς ποιητές.
Ο Άκκιος συνέγραψε και άλλα είδη λογοτεχνίας: Το Libri Didascalicon είναι μία έμμετρη πραγματεία για την ιστορία της ελληνικής και ρωμαϊκής ποιήσεως, ιδίως της δραματικής. Σώζονται μόνο οι τίτλοι των Libri Pragmaticon, Parerga και Praxidica, ενώ έγραψε και «Χρονικά» (Annales) σε εξάμετρο στίχο, που περιέχουν την ιστορία της Ρώμης, έργο ανάλογο με το προγενέστερο αντίστοιχο του Εννίου.
Ως λόγιος γραμματικός
Ο Άκκιος επεχείρησε να εισαγάγει καινοτομίες στην ορθογραφία και τη γραμματική της λατινικής, οι περισσότερες από τις οποίες αποσκοπούσαν στην προσέγγιση της γραπτής γλώσσας στην πραγματική προφορά της. Λίγες από αυτές επεκράτησαν, μολονότι η προτίμησή του να μη δίνονται λατινικές καταλήξεις στα ελληνικά ονόματα είχε αρκετούς υποστηρικτές, ιδίως τον Βάρρωνα, ο οποίος αφιέρωσε το έργο του De antiquitate litterarum στον Άκκιο.
Μία σύμβαση γραφής των μακρών φωνηέντων με διπλό γράμμα (π.χ. aa για το μακρό ā) συνδέεται επίσης με τον Άκκιο και βρίσκεται σε κείμενα της εποχής του.
Πολιτική και χαρακτήρας
Ο Άκκιος υπήρξε πολιτικά συντηρητικός και γενικώς με αξιοσημείωτη αξιοπρέπεια και επιφύλαξη. Ωστόσο πίστευε ότι κάποιος με λογοτεχνικό ταλέντο, όπως αυτός, θα έπρεπε να τυγχάνει μεγαλύτερου σεβασμού από κάποιον που απλώς γεννήθηκε σε οικογένεια ευγενών. Μερικοί συγγραφείς εξέφρασαν τον σαρκασμό τους για τα υπερφυσικού μεγέθους αγάλματα του εαυτού του που είχε εγκαταστήσει στον ναό των Μουσών.
Ένα απόσπασμα από τον Ατρέα του Ακκίου περιέχει τον στίχο «oderint dum metuant» (= «αφήστε τους να μισούν, εφόσον φοβούνται»), που αργότερα έγινε διαβόητη φράση του Καλιγούλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακκιος, Λουκιος
Νικάνωρ ο Ελέφαντας
Ο Νικάνωρ, γνωστός με το προσωνύμιο «ο Ελέφαντας», ήταν στρατηγός του βασιλιά της Μακεδονίας, Φιλίππου Ε', κατά τον 3ο αιώνα π.Χ.
Λίγο πριν από την έναρξη του Δευτέρου Μακεδονικού Πολέμου, το 200 π.Χ., ο Νικάνωρ εισέβαλε στην Αττική, φτάνοντας μέχρι την Ακαδημία. Είχε ήδη λεηλατήσει μέρος των εδαφών αυτών, όταν κατέφθασαν απεσταλμένοι των Ρωμαίων στην Αθήνα, οι οποίοι απείλησαν το Φίλιππο να αποσυρθεί, αλλιώς η Ρώμη θα απαντούσε με πόλεμο. Πράγματι τα μακεδονικά στρατεύματα αποσύρθηκαν.
Είναι επίσης γνωστό, ότι ο Νικάνωρ συμμετείχε στη Μάχη στις Κυνός Κεφαλαί το 197 π.Χ., μια αποφασιστική ρωμαϊκή νίκη.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Κρητικών Πολέμων (ελληνιστική περίοδος) Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μακεδονικών Πολέμων
Έντουαρντ Φραίνκελ
Ο Ντάβιντ Μορτίερ Έντουαρντ Φραίνκελ (David Mortier Eduard Fraenkel, 17 Μαρτίου 1888 – 5 Φεβρουαρίου 1970) ήταν Γερμανός και μετέπειτα Βρετανός κλασικός φιλόλογος, γνωστός στη βιβλιογραφία απλώς ως Έντουαρντ Φραίνκελ (E. Fraenkel).
Βίος και σταδιοδρομία
Ο Έντουαρντ Φραίνκελ γεννήθηκε στο Βερολίνο από γονείς Γερμανοεβραίους. Ο πατέρας του ασχολιόταν με εμπόριο κρασιών και η μητέρα του ήταν γόνος μιας σημαντικής οικογένειας εκδοτών. Σε ηλικία δέκα ετών ο Έντουαρντ έπαθε οστεομυελίτιδα στον δεξιό του βραχίονα, που παραμόρφωσε το δεξί του χέρι. Από το 1897 μέχρι το 1906 πήγαινε στο γυμνάσιο Askanisches του Βερολίνου, όπου έμαθε αρχαία ελληνικά και λατινικά. Στη συνέχεια άρχισε να σπουδάζει νομικά στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, αλλά σύντομα άλλαξε κατεύθυνση σπουδών στην κλασική φιλολογία υπό τον μεγάλο φιλόλογο Ούλριχ Βιλαμόβιτς. Δύο χρόνια αργότερα μετεγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Γοττίγγης, όπου έμεινε μέχρι το 1912, μελετώντας υπό τον Φρήντριχ Λέο.
Μετά ο Φραίνκελ άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, μέχρι που έχασε τη θέση του εξαιτίας των αντισημιτικών ναζιστικών νόμων του 1933, οπότε μετανάστευσε στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1934 εκλέχθηκε εταίρος Bevan στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ, αλλά αργότερα το ίδιο έτος κατέλαβε την έδρα της λατινικής φιλολογίας (Corpus Chair of Latin) στο Κολέγιο Κόρπους Κρίστι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, μία θέση την οποία κατείχε μέχρι το 1953. Ο Φραίνκελ ήταν γνωστός ως συναρπαστικός, αν και δύσκολος καθηγητής, τόσο της λατινικής, όσο και της ελληνικής γραμματείας. Το σεμινάριό του για τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου υπήρξε περίφημο, τόσο καθεαυτό, όσο και ως η βάση για την έκδοση από τον ίδιο του έργου αυτού, η οποία κυκλοφόρησε το 1950 και παραμένει ένα μνημείο των κλασικών σπουδών του 20ού αιώνα. Ως προς τη λατινική φιλολογία, διακρίθηκε ιδιαιτέρως στη μελέτη του Ρωμαίου κωμωδιογράφου Πλαύτου, για την οποία τιμήθηκε από τη γενέτειρα του Πλαύτου, την κωμόπολη Σάρσινα της Ιταλίας.
Ο Φραίνκελ αυτοκτόνησε στην Οξφόρδη σε ηλικία 81 ετών, λίγες ώρες μετά τον θάνατο της συζύγου του από φυσικά αίτια.
Τα έργα του
Ο Έντουαρντ Φραίνκελ υπήρξε ένας από τους επιφανέστερους κλασικούς φιλολόγους του 20ού αιώνα, έχοντας στο ενεργητικό του μνημειώδεις μελέτες τόσο αρχαίων Ελλήνων, όσο και Ρωμαίων ποιητών. Γνωστότερη είναι η μονογραφία του για τον Πλαύτο με τίτλο Plautinisches im Plautus (στη γερμανική), που αργότερα επεκτάθηκε και μεταφράσθηκε στην ιταλική ως Elementi Plautini in Plauto, και στην αγγλική μόλις το 2007 (Plautine Elements in Plautus). Εξίσου αξιοσημείωτο είναι το τρίτομο έργο του (μετάφραση, υπομνηματισμός, σχολιασμός και ανάλυση) για τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, που παραμένει ένα από τα πρότυπα πονήματα με θέμα τη συγκεκριμένη τραγωδία, καθώς και μία μελέτη για την ποίηση του Οράτιου.
Πηγές
Κατηγορία:Κλασικοί φιλόλογοι Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Βρετανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αυτόχειρες
1102
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1102 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Brothers & Sisters
Το Brothers & Sisters είναι μια αμερικανική τηλεοπτική δραματική σειρά που περιστρέφεται γύρω από μια οικογένεια ανώτερης τάξης, την οικογένεια Walker και μας δείχνει τη ζωή τους στο Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια. Το πρώτο επεισόδιο ξεκινάει με το θάνατο του William Walker στο πάρτι γενεθλίων της κόρης του Kitty. Ο θάνατός του οδηγεί σε αποκαλύψεις πτυχών της ζωής του που είχαν μείνει κρυφές. Η πρεμιέρα της έγινε από το κανάλι ABC στις 24 Σεπτεμβρίου 2006 μετά από τη σειρά ΄΄Desperate Housewives΄΄ και έβγαινε στον αέρα τις Κυριακές. Η σειρά, παραγωγής Disney, έχει συνεπάρει την Αμερική από το 2006 που προβάλλεται. Ο μέσος όρος τηλεθέασης κάθε επεισοδίου είναι 11.000.000 άτομα στην Αμερική. Πρωταγωνιστούν γνωστοί ηθοποιοί όπως Sally Field (Emmy για αυτόν το ρόλο το 2006), Rachel Griffiths, Calista Flockhart(γνωστή και από την σειρά Ally Mc Beal), Balthazar Getty, Matthew Rhys, Dave Annable, Luke Grimes, Ron Rifkin, Rob Lowe, Luke MacFarlane, Emily VanCamp, Patricia Wettig και Tom Skerritt. Η Sally Field κέρδισε το 2007 βραβείο Emmy για την καλύτερη ηθοποιό σε Δραματική Σειρά για το ρόλο της ως Nora Walker. Η σειρά ανανεώθηκε για τέταρτη σεζόν στις 23 Απριλίου 2009 και έκανε πρεμιέρα στις 27 Σεπτεμβρίου 2009 και ολοκληρώθηκε στις 16 Μαΐου 2010. Η πέμπτη σαιζόν έκανε πρεμιέρα στις 26 Σεπτεμβρίου 2010 και ολοκληρώθηκε στις 8 Μαΐου 2011 ενώ η πέμπτη σαιζόν ήταν και η τελευταία για την σειρά. Στις 13 Μαΐου 2011 ανακοινώθηκε από το ABC ότι η σειρά δεν συνεχιστεί και ολοκληρώνεται στην πέμπτη σαιζόν. Η σειρά, ξεκίνησε να προβάλλεται το 2008 στην Ελλάδα, από το συνδρομητικό κανάλι Fox Life. Στις 4 Οκτωβρίου 2010, το Fox Life ξεκίνησε τον 4ο κύκλο της σειράς ενώ τον Απρίλιο του 2011 έκανε πρεμιέρα ο πέμπτος και τελευταίος κύκλος.
Ηθοποιοί-Χαρακτήρες
Αξιοσημείωτες εμφανίσεις ως guest stars:
Σαιζόν 2:2007-2008
Η αρχή της νέας σεζόν βρίσκει την οικογένεια στο τέλος του καλοκαιριού. Μέσα από το βίντεο που έστειλε η Nora στον Justin στο Ιράκ, μαθαίνουμε τι συμβαίνει στη ζωή του καθενός, ενώ η Kitty πιέζεται όντας πλέον αρραβωνιαστικιά και όχι απλή συνεργάτης του γερουσιαστή. Ο Kevin, η Nora και η Kitty πηγαίνουν να υποδεχτούν τον Justin, ο οποίος μόλις γύρισε από τον πόλεμο. Στο μεταξύ, η αλήθεια για τη Sarah και τη Rebecca αποκαλύπτεται και ο Tommy δεν μπορεί να αποδεχτεί το γεγονός ότι είναι πατέρας. Η Rebecca ανησυχεί για τον Justin, ενώ ο γάμος του Tommy αντιμετωπίζει προβλήματα όταν η Julia αρχίζει να ξεπερνάει την κατάθλιψη. Ο Kevin συναντάει ένα παλιό του φλερτ και η Kitty προλαμβάνει τη δημιουργία ενός σκανδάλου. Ο Kevin φτάνει τον Saul στα άκρα προκειμένου να πάρει κάποιες απαντήσεις. Η Nora, η Sarah και η Kitty κανονίζουν να πάνε σ’ ένα spa. Ο Tommy προσπαθεί να κάνει φιλίες, αλλά τελικά μπλέκεται σε μία περίεργη κατάσταση. Η Sarah αρχίζει μια δύσκολη μάχη με τον Joe για την κηδεμονία των παιδιών τους. Η ανακοίνωση της Kitty κατά τη διάρκεια του Halloween έχει επιπτώσεις σε ολόκληρη την οικογένεια Walker. Η Kitty δέχεται μια επίσκεψη από ένα παλιό φίλο για να ρυθμίσει το θέμα της εγκυμοσύνης, αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα'θελε. Η Sarah δυσκολεύεται με την Paige, ενώ ο Justin είναι πεσμένος. Οι Walkers ενώνουν τις δυνάμεις τους όταν ο εθισμός του Justin ξεπερνάει κάθε όριο. Η Kitty και ο Robert κάνουν νέα σχέδια για το μέλλον. Η Kitty και ο Robert κάνουν μαθήματα χορού. Ο Tommy δέχεται μια επίσκεψη - έκπληξη και ο Kevin παίρνει μια μεγάλη απόφαση. Ο Robert και η Kitty παντρεύονται, αφού όμως ο γάμος κινδυνεύσει από ένα πολιτικό σκάνδαλο και ένα προ-γαμήλιο πανικό. Ο Isaac αποσπά τη Nora από τη σχέση της με τον Stan. Η Holly δέχεται μια επίσκεψη έκπληξη από έναν παλιό φίλο. Τα μυστικά είναι το κύριο θέμα στο οικογενειακό δείπνο που έχει ετοιμάσει η Νόρα επειδή ντρέπεται να πεί στον Isaac να βγούν οι δυό τους. Εν τω μεταξύ η Becca προσπαθεί να κάνει προξενιό στη μητέρα της. Η Nora και ο Isaac έρχονται πιο κοντά. Ο Jason αναγκάζει τον Kevin να σκεφτεί σοβαρά το μέλλον του. Η Rebecca αποκτά ένα καινούριο hobby, ενώ η Sarah πρέπει να πάρει μια σημαντική απόφαση. Ο Isaac έχει μια σημαντική ερώτηση για τη Nora. Η Rebecca αρχίζει να αναρωτιέται αν ο William Walker είναι ο πραγματικός της πατέρας και αποφασίζει να κάνει τεστ DNA tests. Ο Robert και η Kitty πάνε σε κλινική γονιμότητας. Σε μια προσπάθεια να λύσει τα οικονομικά προβλήματα του Scotty, ο Kevin προσφέρεται να κάνουν πολιτικό γάμο. Όταν χαλάει μια συμφωνία, η Holly γίνεται η σωτήρας των Ojai Foods. Ο Justin φέρνει άσχημα νέα για ένα μέλος της οικογένειας, ενώ ο Saul κάνει μια σοκαριστική αποκάλυψη για τον εαυτό του. Ο Kevin και ο Scotty συμφωνούν να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους μαζί. Ο Saul επιτέλους παραδέχεται σε όλους την ταυτότητά του. Η οικογένεια ανακαλύπτει ότι ο William τους είχε ακόμα ένα δύσκολο μυστικό.
Κυκλοφορία DVD
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Πρόγραμμα Διαστημικού Λεωφορείου - Μιρ
Το Πρόγραμμα Διαστημικού Λεωφορείου - Μιρ (αγγλικά Shuttle–Mir Program, ρωσικά Программа Мир - Шаттл) ήταν ένα διαστημικό πρόγραμμα στο οποίο συνεργάστηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία, περιλάμβανε την επίσκεψη των Αμερικάνικων Διαστημικών Λεωφορείων στον Ρώσικο διαστημικό σταθμό Μιρ, την πτήση Ρώσων κοσμοναυτών με το Διαστημικό Λεωφορείο, και την πτήση ενός Αμερικανού αστροναύτη πάνω σε ένα διαστημόπλοιο Σογιούζ για να συμμετάσχει σε μακράς διάρκειας αποστολές στον Μιρ.
Το πρόγραμμα αμαυρώθηκε εξαιτίας διαφόρων ανησυχιών, κυρίως για την ασφάλεια του «Μιρ» μετά από μια φωτιά που προκλήθηκε και μια σύγκρουση με ένα σκάφος ανεφοδιασμού, τα οικονομικά θέματα μετά τα ανεπαρκή κονδύλια για το ρωσικό Διαστημικό Πρόγραμμα και τις ανησυχίες από τους αστροναύτες σχετικά με τη συμπεριφορά των διαχειριστών του προγράμματος. Παρ 'όλα αυτά, ένα μεγάλο μέρος επιστημονικής γνώσης, εμπειρίας στην κατασκευή διαστημικών σταθμών και γνώσης εργασίας από κοινού αποκτήθηκε από τον συνδυασμό τον ενεργειών των δύο κρατών, που επέτρεψε την ομαλή κατασκευή του Διεθνή Διαστημικού Σταθμού.
Το πρόγραμμα
Αν και το πρόγραμμα Shuttle-Mir είχε επινοηθεί ως μέρος του Διεθνή Διαστημικού Σταθμού, ο οποίος αποτελείται από την ένωση διαφόρων σχεδίων διαστημικών σταθμών από διάφορα έθνη, είχε τις ρίζες του στον Ψυχρό Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η NASA είχε προγραμματιστεί να εκτοξεύσει έναν διαστημικό σταθμό με το όνομα Freedom (Ελευθερία) ως αντιστάθμισμα για τα Σοβιετικά Σαλιούτ και Μιρ. Την ίδια εποχή οι Σοβιετικοί σχεδίαζαν να κατασκευάσουν τον Μιρ-2 στη δεκαετία του 1990 για να αντικαταστήσει το Μιρ.
Ωστόσο εξαιτίας σχεδιαστικών αδυναμιών και προϋπολογισμού το Freedom δεν ξεπέρασε πότε το στάδιο των μακετών και κάποιων μικρών δοκιμών, και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης που σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τους Διαστημικού Αγώνα το Freedom ήταν κοντά στο να ακυρωθεί από τη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενώ στη Ρωσία, η οικονομική κρίση μετά την κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος οδήγησε στην ακύρωση του Μιρ-2 του οποίου είχε κατασκευαστεί μόνο ο βασικός κορμός. Παρόμοιες οικονομικές δυσκολίες είχαν και οι άλλες χώρες που σχεδίαζαν να κατασκευάσουν διαστημικό σταθμό, προτρέποντας τις Ηνωμένες Πολιτείες στη δεκαετία του 1990 να αρχίσει διαπραγματεύσεις με εταίρους στην Ευρώπη, Ρωσία, Ιαπωνία και Καναδά να ξεκινήσουν τον σχεδιασμό ενός διαστημικού σταθμού από κοινού.
Τον Ιούνιο του 1992 ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζορτζ Μπους και ο Ρώσος ομόλογος του Μπορίς Γιέλτσιν συμφώνησαν να συνεργαστούν στην εξερεύνηση του διαστήματος υπογράφοντας τη Συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Ρωσικής Ομοσπονδίας για τη συνεργασία στην εξερεύνηση και χρήση του διαστήματος για Ειρηνικούς Σκοπούς. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε τη σύσταση ενός σύντομου σχεδίου κατά την οποία ένας Αμερικανός αστροναύτης θα επιβιβαζόταν στο Ρωσικό διαστημικό σταθμό Μιρ και δύο Ρώσοι κοσμοναύτες θα επιβιβαζόντουσαν στο Αμερικάνικο Διαστημικό Λεωφορείο.
Τον Σεπτέμβριο του 1993, ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος Αλ Γκορ, και ο Ρώσος πρωθυπουργός Βίκτορ Τσερνομίρντιν ανακοίνωσαν τα σχέδια για ένα νέο διαστημικό σταθμό, ο οποίος τελικά έγινε ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός. Συμφώνησαν επίσης, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το νέο αυτό σχέδιο, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συμμετείχαν ενεργά στο Μιρ κατά τα προσεχή έτη, υπό την κωδική ονομασία «Πρώτη Φάση» (Phase One) (η κατασκευή του ΔΔΣ να είναι η «Δεύτερη Φάση»).
Κατά τη διάρκεια του προγράμματος έντεκα αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου επισκέφτηκαν τον σταθμό, αλλάζοντας τα πληρώματα και μεταφέροντας προμήθειες. Επί πρόσθετα μια από αυτές τις πτήσεις, η STS-74, μετέφερε νέα εξαρτήματα στο Μιρ, όπως έναν θαλαμίσκο σύνδεσης και ένα ζεύγος ηλιακών συστοιχιών. Διάφορα επιστημονικά πειράματα διεξήχθησαν, τόσο στις πτήσεις από και προς όσο και μακροπρόθεσμα επάνω στο σταθμό. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος δύο νέες υπομονάδς προστέθηκαν στον Μιρ, το Σπεκτρ (Φάσμα) και το Πριρόντα (Φύση), αυτές οι υπομονάδες χρησιμοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο από τους Αμερικανούς αστροναύτες ως χώρος διαμονής και διεξαγωγής πειραμάτων. Οι αποστολές αυτές επέτρεψαν στη NASA και τη Ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαστήματος να μάθουν πολλά σχετικά με τη συνεργασία στο διάστημα με διεθνείς εταίρους και πως να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους που συνδέονται με τη συναρμολόγηση ενός μεγάλου διαστημικού σταθμού σε τροχιά, όπως θα έπρεπε να γίνει με τον ISS.
Το πρόγραμμα χρησίμευσε επίσης ως ένα πολιτικό τέχνασμα εκ μέρους της αμερικανικής κυβέρνησης, παρέχοντας ένα διπλωματικό δίαυλο για τη NASA να συμμετάσχει στη χρηματοδότηση του ρωσικού διαστημικού προγράμματος. Αυτό επέτρεψε στη ρωσική κυβέρνηση να κρατήσει τον Μιρ σε λειτουργία ως μέρος του διαστημικού της προγράμματος στο σύνολο της, εξασφαλίζοντας ότι η ρωσική κυβέρνηση παρέμεινε (και θα παραμένει), φιλική προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Επαύξηση
Κατά τη διάρκεια της διαμονής τους στον Μιρ, οι αστροναύτες πραγματοποίησαν διάφορα πειράματα, συμπεριλαμβανομένου καλλιεργειών και κρυστάλλων, και πήραν εκατοντάδες φωτογραφίες της Γης καθώς αυτή γυρνούσε ήρεμα από κάτω τους. Βοήθησαν επίσης στη συντήρηση και επισκευή του σταθμού, μετά από διάφορα περιστατικά με φωτιές, συγκρούσεις, απώλειες ισχύος, ανεξέλεγκτες περιστροφές και τοξικές διαρροές. Συνολικά, οι Αμερικανοί αστροναύτες πέρασαν σχεδόν χίλιες μέρες στο Μιρ, που επέτρεψε στη NASA να μάθει πολλά σχετικά με τις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις μεγάλης διάρκειας, ιδίως στους τομείς της ψυχολογίας του αστροναύτη και την καλύτερη οργάνωση χρονοδιαγραμμάτων για τα πειράματα πάνω στον σταθμό.
Μιρ
Ο Μιρ κατασκευάστηκε μεταξύ του 1986 και 1996 και ήταν ο πρώτος διαστημικός σταθμός που αποτελούνταν από υπομονάδες. Επίσης ήταν ο πρώτος κατοικήσιμος ερευνητικός σταθμός στο διάστημα. Ο στόχος του Μιρ ήταν η παροχή μεγάλου και κατοικήσιμου επιστημονικού εργαστηρίου στο διάστημα και μέσω μια σειράς συνεργασιών, συμπεριλαμβανομένου το Ιντερκόσμος και το Shuttle-Μιρ, έγινε διαθέσιμο για αστροναύτες από διάφορες χώρες του κόσμου. Ο σταθμός υπήρχε μέχρι τις 23 Μαρτίου 2001 οπότε και τέθηκε εκτός τροχιάς και έσπασε κατά τη διάρκεια της ατμοσφαιρικής επανεισόδου.
Ο Μιρ βασιζόταν στη σειρά των διαστημικών σταθμών Σαλιούτ που είχαν τεθεί σε τροχιά τη δεκαετία του '70 από τη Σοβιετική Ένωση (επτά συνολικά Σαλιούτ είχαν τεθεί σε τροχιά), και η εξυπηρέτηση του γινόταν κυρίως με το ρωσικό επανδρωμένο σκάφος Σογιούζ και το σκάφος μεταφοράς φορτίου Προγκρές. Το διαστημικό λεωφορείο Μπουράν, αναμενόταν να επισκεφθεί τον Μιρ, αλλά το πρόγραμμα του ακυρώθηκε μετά από την πρώτη μη επανδρωμένη πτήση του. Κατά την επίσκεψη των Αμερικανικών Διαστημικών Λεωφορείων, για τη σύνδεση τους με το Μιρ χρησιμοποιούνταν το σύστημα Androgynous Peripheral Attach System το οποίο είχε σχεδιαστεί για τον Μπουράν, και τοποθετούνταν σε έναν βραχίονα που είχε σχεδιαστεί από τους Αμερικανούς για τον Διαστημικό Σταθμό Freedom. Όταν το Διαστημικό Λεωφορείο συνδεόταν με τον σταθμό, ο συνολικός χώρος αυξανόταν καθιστώντας το, το μεγαλύτερο διαστημόπλοιο της εποχής με συνολική μάζα 250 τόνων.
Διαστημικό Λεωφορείο
Το Διαστημικό Λεωφορείο της NASA, που επίσημα λέγεται "Διαστημικό Σύστημα Μεταφορών" (Space Transportation System-STS), είναι ο τρέχων φορέας εκτόξευσης πληρωμάτων και φορτίου των ΗΠΑ. Συνολικά κατασκευάστηκαν 5 χρησιμοποιήσιμα Διαστημικά Λεωφορεία, από τα οποία τα τρία παραμένουν (τα δύο καταστράφηκαν σε ατυχήματα). Το διαστημικό λεωφορείο εκτοξεύεται κάθετα, φέρνοντας συνήθως πέντε έως επτά αστροναύτες (αν και έχουν μεταφερθεί και οκτώ) και μέχρι περίπου 22.700 κιλά (50.000 λίβρες) ωφέλιμου φορτίου σε χαμηλή γήινη τροχιά. Όταν η αποστολή του τελειώνει, πυροδοτεί τους προωστήρες και επιστρέφει μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα, πετά σαν ανεμοπλάνο χωρίς καθόλου ενέργεια και κάνει οριζόντια προσγείωση όπως και ένα συνηθισμένο αεροσκάφος.
Το διαστημικό λεωφορείο είναι το πρώτο τροχιακό διαστημικό σκάφος που σχεδιάστηκε με μερική ικανότητα επαναχρησιμοποίησης. Είναι επίσης το πρώτο επανδρωμένο διαστημικό σκάφος με φτερά που έχει επιτύχει να εκτοξευθεί σε τροχιά και να προσγειωθεί. Μεταφέρει μεγάλα ωφέλιμα φορτία σε διάφορες τροχιές. Κάθε διαστημικό λεωφορείο σχεδιάστηκε με προβλεπόμενη διάρκεια ζωής 100 εκτοξεύσεων ή 10 ετών λειτουργικής ζωής.