cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλόνι
Ιστορία
Τον 9ο και 10ο αιώνα οι Βίκινγκς καταλαμβάνουν την περιοχή και ανακατασκευάζουν την πόλη και το κάστρο της. Στη συνέχεια η πόλη περιέρχεται στην κατοχή των Δουκών της Νορμανδίας και η πόλη επικεντρώνεται γύρω από την κατοικία τους. Ο νεαρός Γουλιέλμος, δούκας της Βαλόνι, ο μέλλων Γουλιέλμος ο Κατακτητής περνά στην πόλη μια περίοδο της νεότητάς του και δραπέτευσε από εκεί το 1047 ύστερα από μια συνωμοσία των βαρώνων του. Το 1060 κατασκευάζεται νέο επισκοπικό μέγαρο στην πόλη, σε έκταση που παραχώρησε ο Γουλιέλμος στον Επίσκοπο της Κουτάνς και αποτελεί σημαντικό τμήμα της ισχύος των Νορμανδών δουκών, οι οποίοι μετακινούνται από και προς την Αγγλία κάνοντας χρήση του λιμένα της Μπαρφλέρ. Το 1204 ολόκληρη η Νορμανδία, και συνεπώς και η Βαλόνι, περιέρχεται στην κυριαρχία του Γάλλου βασιλέα Φιλίππου - Αυγούστου.
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου η πόλη περιέρχεται διαδοχικά στην κατοχή της Ναβάρρας και της Αγγλίας. Με τη λήξη του πολέμου και τη συνθήκη της Μαντ (22 Φεβρουαρίου 1354) μεταξύ του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας και του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας (επιλεγομένου και Καρόλου του Κακού) οι περιοχές της Κοταντέν που περιλάμβαναν την πόλη του Χερβούργου και τις κομητείες της Βαλόνι, της Κουτάνς και του Καραντάν, περιέρχονται στην κατοχή του Καρόλου Β΄. Ο Κάρολος ενισχύει τις οχυρώσεις του κάστρου και εγκαθιστά στην πόλη φρουρά. Το 1364 πολιορκείται από τον Μπερτράν ντυ Γκεσλέν (Bertran du Guesclin) και οι συγκρούσεις μεταξύ Γάλλων και Ναβαρραίων ήταν συχνές, με αποτέλεσμα λιμός να μαστίζει την πόλη και την γύρω ύπαιθρο χώρα. Μεταξύ 1449 και 1450 υφίσταται τρεις διαδοχικές πολιορκίες. Ωστόσο, κατά τα τέλη του 15ου αιώνα στην πόλη εγκαθίστανται δικαστικές, πολιτικές, θρησκευτικές και πολιτικές αρχές, με συνέπεια να αποκτήσει τη μορφή της πρωτεύουσας της περιοχής και, ως συνέπεια, η πόλη ευημερεί.
Κατά τον 17ο αιώνα και παρά την κατεδάφιση του κάστρου της, το 1689, η Βαλόνι εξακολουθεί να ευημερεί και προσελκύει τόσο αρκετούς ευγενείς, που έκτισαν αρχοντικά εκεί, όσο και θρησκευτικά τάγματα (Καπουτσίνοι, Βενεδικτίνοι). Με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης τα αρχοντικά και τα θρησκευτικά κτίσματα κατάσχονται και η πρώτη Αυτοκρατορία που επακολουθεί μεταφέρει τα κέντρα διοίκησης στο Χερβούργο. . Η βασιλική φορολογία είναι πολύ βαριά και οι βιοτεχνίες της πόλης και της περιοχής πλήττονται σημαντικά, επιφέροντας οικονομική ύφεση. Τα αποτελέσματα αυτής της ύφεσης μετριάζονται σημαντικά από την κατασκευή νέων κτισμάτων και την παραμονή της ολοένα και αυξανόμενης αστικής αριστοκρατίας. Στα νέα αυτά αρχοντικά γίνονται χοροί, δεξιώσεις, παιχνίδια αλλά και αναπτύσσονται τοπικές ίντριγκες και κερδοσκοπικά παιχνίδια.
Η Γαλλική Επανάσταση επιφέρει κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας και σημαίνει το τέλος του μεγαλείου των αριστοκρατών. Οι διοικητικές υπηρεσίες σταδιακά μεταφέρονται στο Χερβούργο και η πόλη θα είχε αρχίσει να φθίνει, αν το 1810 δεν αποκτούσε νέο Δημαρχείο και το 1830 ένα μεγαλοπρεπές δικαστικό μέγαρο. Σημαντική ώθηση της έδωσε ο ερχομός του σιδηροδρόμου το 1858, που επέτρεψε την σημαντική αύξηση των εμπορικών και βιομηχανικών δραστηριοτήτων, όπως η παραγωγή γάλακτος και γαλακτοκομικών αλλά και την εξόρυξη οικοδομικών υλικών (πέτρα). Συνέπεια αυτής της ευμάρειας είναι η πολιτιστική ανάπτυξη: Από την Βαλόνι προέρχονται προσωπικότητες όπως ο συγγραφέας Ζυλ Μπαρμπύ ντ'Ωρεβιγύ, (Jules Barbey d'Aurevilly), ο ζωγράφος Φελίξ Μπυό (Félix Buhot), ο ιστορικός Λεοπόλντ Ντελίλ (Léopold Delisle) και ο πολιτικός φιλόσοφος Αλεξίς ντε Τοκβίλ (Alexis de Tocqueville).
left|thumb|250px|Βαλόνι Το 1944, ύστερα από την Απόβαση της Νορμανδίας και τις μάχες που επακολούθησαν, η Βαλόνι βομβαρδίστηκε άγρια τον Ιούλιο από τις αμερικανικές δυνάμεις, με συνέπεια την καταστροφή μεγάλου τμήματός της (το κέντρο της πόλης, ο ιερός ναός του Σαιν Μαλό και τμήματα πολλών συνοικιών). Με την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη ανοικοδομήθηκε με σύνεση και προσοχή, με χρήση της εγχώριας πέτρας. Το 1992 η πόλη απέκτησε τον τίτλο «Πόλη Τεχνών και Ιστορίας» (Ville d’Art et d’Histoire) και το 2002 αναγνωρίστηκε ως «Τόπος Τεχνών και Ιστορίας» (Pays d’Art et d’Histoire) από κοινού με τις πόλεις Μπρικμπέκ και Σαιν-Σωβέρ-λε-Βικόντ (Saint-Sauveur-Le-Vicomte).
Αξιοθέατα
Η Βαλόνι είναι σύγχρονη γαλλική πόλη, η οποία έχει να επιδείξει τα εξής αξιοθέατα: right|thumb|150px|Ναός Σαιν Μαλό, Βαλόνι
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Βαλόνι είναι αδελφοποιημένη με τις εξής πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας Κατηγορία:Κοινότητες της Μάγχης
Σκάρα Μπρε (νεολιθικός οικισμός)
Ο αρχαιολογικός χώρος του Σκάρα Μπρε (Scara Brae) είναι μεγάλος πετρόκτιστος νεολιθικός οικισμός, ο οποίος βρίσκεται στον κόλπο του Σκάιλ (Skaill) στην δυτική ακτή της νήσου Μέινλαντ του συμπλέγματος των Ορκάδων νήσων της Σκωτίας. Αποτελείται από δέκα σπίτια και κατοικούνταν από το 3100 έως το 2500 π.Χ. περίπου. Το επίπεδο συντήρησης είναι τέτοιο που ο οικισμός έχει κερδίσει μία θέση ανάμεσα στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, ενώ πρόκειται για το πλέον ολοκληρωμένο νεολιθικό χωριό της Ευρώπης.
Ανακάλυψη και Χαρακτηριστικά του Σκάρα Μπρε
thumb|right|250px|Πέτρινα έπιπλα thumb|right|250px|Άποψη του χώρου, με την οροφή της κατοικίας 7
Μέχρι το 1850 το Σκάρα Μπρε βρισκόταν καλυμμένο από εδαφικά ιζήματα. Μεταξύ του 1928 και 1930 ο οικισμός ανασκάφτηκε πλήρως από τον Βερ Γκόρντον Τσάιλντ.
Οι κάτοικοι του Σκάρα Μπρε ήταν κατασκευαστές και χρήστες των αυλακωμένων αγγείων. Τα σπίτια χρησιμοποίησαν τη γη για προστασία αλλά, καθώς ήταν βυθισμένα στο έδαφος, χτίστηκαν σε στρώματα προϋπαρχόντων οικιακών απορριμμάτων. Αν και τα απορρίμματα παρείχαν στα σπίτια μικρό βαθμό σταθερότητας, λειτουργούσαν σαν στρώματα μόνωσης ενάντια στο σκληρό χειμερινό κλίμα των Ορκάδων. Κατά μέσον όρο τα σπίτια έχουν εμβαδόν 40 τετραγωνικά μέτρα, αποτελούμενα από ένα μεγάλο τετραγωνικό δωμάτιο που περιέχει μία μεγάλη εστία, που χρησιμοποιούνταν για θέρμανση και μαγείρεμα. Λόγω της έλλειψης δέντρων και ξυλείας οι κάτοικοι του Σκάρα Μπρε χρησιμοποίησαν ξύλα που εκβράζονταν στη ακτή και μπαλένες από φάλαινες με τύρφη και άχυρο για την κατασκευή της στέγης στις κατοικίες τους.
Οι κατοικίες περιέχουν πετρόκτιστα έπιπλα, όπως ντουλάπια, καθίσματα, και κιβώτια αποθήκευσης. Το σχέδιο του οικισμού περιλάμβανε ένα περίπλοκο σύστημα αποχέτευσης,συμπεριλαμβανομένης μιας πρωτόγονης μορφής τουαλέτας σε κάθε κατοικία. Επτά από τα σπίτια έχουν παρόμοια έπιπλα, με τα κρεβάτια και τα ντουλάπια στις ίδιες θέσεις σε κάθε σπίτι. Η θέση των ντουλαπιών, τοποθετημένων στον τοίχο απέναντι από την πόρτα, ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπε όποιος εισερχόταν στο σπίτι. Το όγδοο σπίτι δεν έχει κανένα κιβώτιο ή ντουλάπι αποθήκευσης, αλλά έχει χωριστεί σε κάτι παρόμοιο με μικρούς θαλαμίσκους. Κατά την διάρκεια της ανασκαφής του βρέθηκαν θραύσματα πέτρας, οστών και ελαφοκέρατος. Είναι πιθανό το κτίσμα αυτό να χρησιμοποιήθηκε ως εργαστήριο κατασκευής απλών εργαλείων, όπως κοκάλινες βελόνες ή τσεκούρια πυρόλιθου.
Στον οικισμό του Σκάρα Μπρε ανακαλύφθηκε το παλαιότερο γνωστό δείγμα ανθρώπινου ψύλλου Pulex irritans στην Ευρώπη.
Η χρονολόγηση με τη μέθοδο του ραδιενεργου άνθρακα 14 έδειξε ότι ο οικισμός κατοικήθηκε περίπου από το 3100 π.Χ. και για περίπου εξακόσια χρόνια. Το 2500 π.Χ. περίπου, μετά την αλλαγή του κλίματος το οποίο έγινε ακόμα πιό κρύο και υγρό, ο οικισμός εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του. Παρόλου που υπάρχουν πολλές θεωρίες για τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψαν το Σκάρα Μπρε οι κάτοικοί του, δεν υπάρχουν σαφείς αποδείξεις που να τεκμηριώνουν κάποια από αυτές.
Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς
Η Καρδιά των Νεολιθικών Ορκάδων (Heart of Neolithic Orkney) χαρακτηρίστηκε Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς τον Δεκέμβριο του 1999. Εκτός από το Σκάρα Μπρε, το μνημείο περιλαμβάνει τον Τύμβο Μέισοου, τον Κύκλο του Μπρόντγκαρ και τους Λίθους του Στέννες.
Το Σκάρα Μπρε στη λογοτεχνία
Η παιδική νουβέλα «Το παιδί με το μπρούτζινο τσεκούρι» της Κάθλην Φίντλερ βασίζεται στις τελευταίες μέρες του Σκάρα Μπρε.
Βανδαλισμός
Τον Αύγουστο του 2007 ο χώρος βανδαλίστηκε και ζωγραφίστηκε με γκραφίτι, το οποίο όμως αφαιρέθηκε επιτυχώς τον επόμενο μήνα.
Ανάλογοι αρχαιολογικοί χώροι στις Ορκάδες
thumb|right|300px|Άποψη της ακτής από κατοικία του οικισμού Ένας συγκρίσιμος, αν και μικρότερος, αρχαιολογικός χώρος υπάρχει στο Ρίνιο (Rinyo) της νήσου Ρούσεϊ (Rousay) του συμπλέγματος των Ορκάδων. Παραδόξως δεν βρέθηκε κανένα ταφικό μνημείο όμοιο με το Μέισοου στο Ρούσεϊ, παρόλο που βρέθηκε ένας μεγάλος αριθμός θολωτών τύμβων.
Η Κορυφή του Χάουαρ (Knap of Howar) στη νήσο Πάπα Ουέστρεϊ (Papa Westray) των Ορκάδων είναι μία καλοδιατηρημένη νεολιθική αγροικία χρονολογημένη μεταξύ του 3500 και 3100 π.Χ. Είναι παρόμοια σε σχεδίαση με το Σκάρα Μπρε, όμως από μία προηγούμενη περίοδο και πιστεύεται πως είναι το αρχαιότερο διατηρημένο κτίσμα στη Βόρεια Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας Κατηγορία:Νεολιθική περίοδος Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Δημήτριος Παπαδημητρίου (αποσαφήνιση)
Το ελληνικό ονοματεπώνυμο Δημήτριος Παπαδημητρίου (ή Δημήτρης Παπαδημητρίου) μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίας Μαρίνας Στυλίδας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίας Μαρίνας Στυλίδας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Αγία Μαρίνα Στυλίδας του νομού Φθιώτιδας. Κατασκευάστηκε από τους Σιδηροδρόμους Θεσσαλίας (Λαρισαϊκός Σιδηρόδρομος) ως μέρος της γραμμής που συνέδεε Στυλίδα με Λειανοκλάδι. Ο σταθμός άνοιξε το 1904 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Στυλίδα (Προαστιακός Λαμίας).
Παραπομπές
Αγια Μαρινα Στυλιδας
254 Αυγούστα
Η Αυγούστα (Augusta) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,13. Ανακαλύφθηκε το 1886 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της χήρας του αστρονόμου Καρλ Λίττροου, παλαιού διευθυντή του Αστεροσκοπείου της Βιέννης. Ο αστεροειδής έδωσε με τη σειρά του το όνομά του στην Οικογένεια αστεροειδών της Αυγούστας, στην οποία ανήκει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυγουστα
Σουφλέ
Το σουφλέ (soufflé) είναι ένας τρόπος μαγειρέματος φαγητού που προέρχεται από τη Γαλλία από τις αρχές του 18ου αιώνα. Σε συνδυασμό με διάφορα άλλα συστατικά, μπορεί να σερβιριστεί ως ένα αλμυρό κύριο πιάτο ή ως ένα γλυκό επιδόρπιο. Το σουφλέ συνήθως περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας απλής σφιχτής κρέμας που φτιάχνεται συχνά με μπεσαμέλ στην οποία ανακατεύονται ασπράδια αυγών χτυπημένα σε μαρέγκα. Η λέξη σουφλέ προέρχεται από το γαλλικό ρήμα souffler που σημαίνει «φυσητό» ή «να φουσκώσει».
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά του σουφλέ αποδίδεται στον Γάλλο μάγειρα Βινσέντ Λα Σαπέλ, στις αρχές του 18ου αιώνα. Η ανάπτυξη και η διάδοση του σουφλέ συνήθως εντοπίζεται στον Γάλλο σεφ Μαρί-Αντουάν Καρεμί στις αρχές του 19ου αιώνα.
Συστατικά και προετοιμασία
Τα σουφλέ παρασκευάζονται συνήθως από δύο βασικά συστατικά:
Η βάση παρέχει τη γεύση και τα ασπράδια των αυγών παρέχουν το φούσκωμα στο πιάτο. Τα συστατικά που χρησιμοποιούνται συνήθως για τη γεύση της βάσης περιλαμβάνουν βότανα, τυρί και λαχανικά για αλμυρά σουφλέ και μαρμελάδα, φρούτα, μούρα, σοκολάτα, μπανάνα και λεμόνι για γλυκά σουφλέ.
Τα σουφλέ γενικά ψήνονται σε πυρίμαχα σκεύη τα οποία είναι συνήθως γυάλινα με επίπεδη βάση, στρογγυλά σκεύη από πορσελάνη, κάθετες ή σχεδόν κατακόρυφες πλευρές και αυλακωτά εξωτερικά σύνορα. Αυτά τα σκεύη, μπορεί να επικαλυφθούν με μια λεπτή στρώση βουτύρου ώστε να αποφευχθεί να κολλήσει το σουφλέ. Ορισμένα παρασκευάσματα περιλαμβάνουν επίσης την προσθήκη ζάχαρης ως επικάλυψη, ψίχουλα ψωμιού ή τριμμένο σκληρό τυρί, όπως παρμεζάνα μέσα στο πυρέξ εκτός από το βούτυρο. Μερικοί μάγειρες πιστεύουν ότι αυτό επιτρέπει στο σουφλέ να ανεβαίνει πιο εύκολα.
Αφού μαγειρευτεί, το σουφλέ ροδίζει στην επιφάνεια του και πιάνει κρούστα. Μπορεί να σερβιριστεί με μια σάλτσα πάνω από το σουφλέ, όπως μια γλυκιά σάλτσα, ή με ένα σορμπέ ή παγωτό στο πλάι. Όταν σερβίρεται, το πάνω μέρος ενός σουφλέ μπορεί να τρυπηθεί με σκεύη σερβιρίσματος για να χωριστεί σε μεμονωμένες μερίδες. Αυτό μπορεί επίσης να επιτρέψει την ενσωμάτωση μιας σάλτσας στο πιάτο.
Παραλλαγές
Υπάρχουν μια ποικιλία από αλμυρές και γλυκές παραλλαγές γεύσεων σουφλέ. Τα αλμυρά σουφλέ περιλαμβάνουν συχνά τυρί και λαχανικά όπως σπανάκι, καρότο και βότανα και μπορεί μερικές φορές να περιλαμβάνουν πουλερικά, μπέικον, ζαμπόν ή θαλασσινά για ένα πιο σημαντικό πιάτο. Τα γλυκά σουφλέ μπορεί να βασίζονται σε σοκολάτα ή πολτό φρούτων (για παράδειγμα λεμόνι ή βατόμουρο) και συχνά σερβίρονται με πασπάλισμα ζάχαρης άχνης. Ένα σουφλέ μπορεί να σερβιριστεί μόνο του ή με παγωτό, φρούτα ή σάλτσα.
Το σουφλέ μήλου φτιάχνεται με επένδυση ενός κέικ με καθαρισμένο ρύζι που έχει βράσει σε ζαχαρούχο γάλα. Το βρασμένο ρύζι χρησιμοποιείται ως εξωτερικό σύνορο που γεμίζει με παχιά μαρμελάδα μήλου και κτυπημένα ασπράδια αυγών και ψήνεται μέχρι να φουσκώσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καστοριάς 2012–13
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Καστοριάς, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Καστοριάς της περιόδου 2012-13 διεξάγεται σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 14 ομάδων.
Το πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ξεκίνησε το Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012 και η κανονική διάρκεια έληξε το Σάββατο, 20 Απριλίου 2013 .Πρωταθλήτρια ομάδα ανακηρύχθηκε η Καστοριά, που στη συνέχεια κέρδισε και την άνοδο στη Γ΄ Εθνική μέσω του Πρωταθλήματος Πρωταθλητριών ΕΠΣ.
Βαθμολογία
Πηγή: Περίοδος 2012-13 Βαθμολογίες Ιστοσελιδα kastoria-fc.com
Κύπελλο
Το Κύπελλο κατέκτησε ο Α.Σ. Παναργειακός Άργους Ορεστικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013
Έντμουντ Σπένσερ
Ο Έντμουντ Σπένσερ (Edmund Spenser, 1552 – 1599) ήταν Άγγλος ποιητής, διάσημος για το επικό - φανταστικό ποίημά του Η Νεραϊδοβασίλισσα (The Faerie Queene), το οποίο αποτελεί αλληγορία της βασιλείας της Ελισάβετ Α' της Αγγλίας. Θεωρείται από τους μεγάλους τεχνίτες και ανανεωτές του Αγγλικού στίχου και ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Ελισαβετιανής εποχής και γενικότερα της αγγλικής λογοτεχνίας, που επηρέασε μείζονες ποιητές όπως τον Τζον Μίλτον και τον Τζον Κητς.
Βιογραφία
Ο Σπένσερ ήταν γόνος φτωχικής οικογένειας του Λονδίνου, έλαβε ωστόσο την καλύτερη εκπαίδευση της εποχής χάρη και στη βοήθεια του πλούσιου πάτρωνά του, Ρόμπερτ Νόουελ. Σπούδασε αρχικά στο Merchant Taylor's School, όπου δάσκαλός του υπήρξε ο φημισμένος ανθρωπιστής εκπαιδευτής Ρίτσαρντ Μαλκάστερ και συνέχισε τις σπουδές του στο Pembroke Hall (τώρα Pembroke College) του Καίμπριτζ, όπου συνάντησε και έγινε φίλος με τον Γκέιμπριελ Χάρβεϋ, ο οποίος τον επηρέασε στα πρώτα του ποιήματα, όπως ήταν Το Βουκολικό Ημερολόγιο (The Shepheardes Calender, 1579). Πήρε το πτυχίο του το 1576 και εργάστηκε για λίγο διάστημα ως γραμματέας του Τζον Γιανγκ, Επισκόπου του Ρότσεστερ.
Το 1580, ο Σπένσερ αποδέχτηκε θέση ως γραμματέας του Λόρδου Γκρέϋ ντε Ουίλτον, ο οποίος ορίστηκε αντικυβερνήτης της Ιρλανδίας και ο ποιητής τον ακολούθησε. Όταν ο Λόρδος μετακλήθηκε στο Λονδίνο, ο ποιητής δεν επέστρεψε στην Αγγλία, αλλά παρέμεινε στην Ιρλανδία, όπου και εγκαταστάθηκε σχεδόν για το υπόλοιπο της ζωής του. Στην Ιρλανδία άσκησε διάφορα δημόσια αξιώματα και απέκτησε σημαντική κτηματική περιουσία.
Το 1586 ο Σερ Φίλιπ Σίντνεϋ τού παραχώρησε το Κάστρο Κιλκόλμαν στην Κομητεία Κορκ. Εκεί συναντήθηκε (ή συναντήθηκε εκ νέου) με τον Σερ Ουόλτερ Ράλεϊ, που κατείχε μια γειτονική γαιοκτησία, στην οποία διέμενε κατά την παραμονή του στην Ιρλανδία. Μαζί επέστρεψαν στο Λονδίνο το 1589, όπου ο ποιητής επιμελήθηκε τη δημοσίευση, το 1590, των τριών πρώτων βιβλίων της Νεραϊδοβασίλισσας, που αφιέρωσε στη Βασίλισσα Ελισάβετ, η οποία του χορήγησε αντιμισθία πενήντα λιρών ανά έτος.
Τα επόμενα χρόνια ο ποιητής δημοσίευσε διάφορα έργα του, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο με τον τίτλο Complaints Containing Sundry Small Poems of the World's Vanitie. Τα πιο διάσημα εξ αυτών είναι τα Προσωποποιία (Prosopopoia, or Mother Hubberd's Tale) και Μυιόποτμος (Muiopotmos, or the Fate of the Butterfly), τα οποία είναι παραμύθια που υποκρύπτουν πολιτική σάτιρα.
Αφού παρέμεινε περίπου δύο χρόνια στο Λονδίνο, ο ποιητής επέστρεψε στην Ιρλανδία to 1591. Οι εμπειρίες του από την παραμονή στην Αυλή και το ταξίδι πίσω στην Ιρλανδία εντυπώθηκαν στο ποίημά του Colin Clout's Come Home Again (1595). Τον ίδιο χρόνο δημοσιεύτηκαν τα σονέτα με τίτλο Amoretti και το Επιθαλάμιον (Epithalamion), και τα δύο εμπνευσμένα από την ερωτική σχέση και τον (δεύτερο) γάμο του (1594) με την Ελίζαμπεθ Μπόυλ. Όντας στην Ιρλανδία, δημοσιεύτηκε στο Λονδίνο, εκτός από τα Complaints, και το Daphnaïda (1596). Το 1596 δημοσιεύτηκαν επίσης τα τρία επόμενα βιβλία της Νεραϊδοβασίλισσας (μαζί με τα αρχικά τρία), οι Τέσσερεις Ύμνοι (Four Hymns) και το Προθαλάμιον (Prothalamion).
Το 1598 ο πύργος του στην Ιρλανδία λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε κατά τη διάρκεια της ιρλανδικής εξέγερσης του Χιου Ο' Νηλ, ενώ ο ποιητής είχε καταφύγει εντός των τειχών του Κορκ. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ταξίδεψε στο Λονδίνο, κομίζοντας γράμματα από τους πολιορκημένους Άγγλους αξιωματούχους. Εκεί πέθανε στις 13 Ιανουαρίου του 1599 και τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στη 'Γωνιά των Ποιητών', πλάι στo μνήμα του Τσώσερ. Η φήμη του αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου. Το 1609 δημοσιεύθηκε νέα έκδοση της Νεραϊδοβασίλισσας, που περιείχε και τα λεγόμενα The Mutabilitie Cantos, και το 1611 εξεδόθησαν in folio τα Άπαντά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Πρώτη Πολιορκία της Σαραγόσα
Η Πρώτη Πολιορκία της Σαραγόσα ήταν μια αιματηρή πολιορκία του Πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου. Ένας γαλλικός στρατός υπό τον στρατηγό Σαρλ Λεφέβρ-Ντενουέτ και τον στρατηγό Ζαν-Αντουάν Βερντιέ πολιόρκησε την ισπανική πόλη της Σαραγόσα (προφορά στα ισπανικά: Θαραγόθα) το καλοκαίρι του 1808, αναχαιτίστηκε όμως τελικώς από τους πολιορκημένους.
Ιστορικό υπόβαθρο
Όταν οι επονομασθείσες εξεγέρσεις της 2ας Μαΐου (Dos de Mayo) έλαβαν χώρα στην Ισπανία το 1808, ο Ναπολέων αρχικώς θεώρησε ότι επρόκειτο για μεμονωμένες μη συνδεόμενες μεταξύ τους εξεγέρσεις, και περιορίστηκε να στείλει έναν αριθμό μικρού μεγέθους στρατιωτικών φαλάγγων για να τις καταστείλει. Στη βορειοανατολική Ισπανία ο στρατάρχης Ζαν-Μπατίστ Μπεσσιέρ όρισε τον στρατηγό Σαρλ Λεφέβρ-Ντενουέτ να καταστείλει την εξέγερση στην Αραγωνία, του οποίου η φάλαγγα περιελάμβανε 5.000 πεζούς, 1.000 ιππείς και δύο πυροβολαρχίες. Ο στρατηγός Λεφέβρ-Ντενουέτ άμεσα ανακάλυψε, παρ΄ όλα αυτά, ότι η εξέγερση είχε εξαπλωθεί πολύ περισσότερο απ΄ όσο πιστευόταν. Η ισπανική πλευρά ήταν υπό την ηγεσία του στρατηγού Χοσέ δε Παλαφόξ, ο οποίος ήταν ο δευτερότοκος γιος μιας αριστοκρατικής ισπανικής οικογένειας. Διορίστηκε Στρατηγός-Κυβερνήτης της Αραγωνίας στα τέλη Μαΐου. Ο Παλαφόξ συγκρότησε επιτυχώς μια δύναμη 7.500 ανδρών, η οποία όμως χαρακτηριζόταν από έλλειψη εμπειρίας, αριθμώντας μόνο 300 έμπειρους ιππείς και λίγους πυροβολητές.
Ο Παλαφόξ έκανε κάποιες απόπειρες να σταματήσει τους Γάλλους να φτάσουν στη Σαραγόσα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Μαρκήσιος του Λαθάν, προσπάθησε να τους σταματήσει στην Τουδέλα στις 8 Ιουνίου 1808, και ακόμη μια φορά στο Μαγιέν στις 13 Ιουνίου 1808, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Παλαφόξ έστειλε τότε μια δύναμη 6.000 ανδρών, αλλά ηττήθηκε ξανά στην Αλαγόν στις 14 Ιουνίου 1808, όπου και τραυματίστηκε. Τελικώς, οι εναπομείνασες ισπανικές δυνάμεις υποχώρησαν στη Σαραγόσα.
Η πολιορκία
Η Σαραγόσα προστατευόταν από δύο μεσαιωνικά τείχη και δύο ποταμούς - τον ποταμό Έβρο στα βορειοανατολικά και τον παραπόταμό του Ουέρβα στα νότια - αλλά ήταν εκτεθειμένη σε επίθεση από τη δυτική της πλευρά. Η δύναμη της πόλης, παρ΄ όλα αυτά, βρισκόταν στη μάζα των ισχυρών αμυντικών κτηρίων της, και στις στενές οδούς της, που ήταν εύκολο να αποκλεισθούν με οδοφράγματα.
Ο Λεφέβρ έφτασε στην πόλη στις 15 Ιουνίου 1808. Τη στιγμή εκείνη, οι Ισπανοί υπερτερούσαν σε δυνάμεις, έχοντας 11.000 στρατεύματα, παρότι μόνο οι μισοί από τους άνδρες αυτούς είχαν εμπειρία από μάχη, μετά την ήττα στην Αλαγόν.
Την επόμενη μέρα ο στρατηγός Λεφέβρ-Ντενουέτ επιτέθηκε στο δυτικό τείχος της πόλης αναμένοντας ότι οι Ισπανοί θα κατέρρεαν γρήγορα. Κατά την πρώτη επίθεση, οι Γάλλοι εισχώρησαν στο δυτικό τμήμα της πόλης και το πολωνικό ιππικό τους διέρρηξε την Πύλη "Σάντα Ενγράθια" (Θεία Χάρη), αλλά δεν κατάφεραν να σημειώσουν πρόοδο μέσα στην πόλη και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Οι Γάλλοι υπέστησαν περίπου 700 απώλειες κατά την πρώτη αυτή επίθεση.
Οι Γάλλοι, παρ΄ όλα αυτά, έλαβαν πιο σημαντικές ενισχύσεις με μια δύναμη 3.000 ανδρών υπό τον στρατηγό Ζαν-Αντουάν Βερντιέ, η οποία έφτασε στην πόλη στις 26 Ιουνίου 1808. Καθώς ο στρατηγός Βερντιέ ήταν αρχαιότερος του Λεφέβρ-Ντενουέτ, ανέλαβε αυτός τη διοίκηση όλου του γαλλικού στρατεύματος. Επιπλέον ενισχύσεις συνέχισαν να καταφτάνουν, περιλαμβάνοντας και τμήματα πυροβολικού πολιορκίας.
Με το Μόντε Τερρέρο στα χέρια του, ο στρατηγός Βερντιέ μπορούσε να το χρησιμοποιήσει ως βάση για το πυροβολικό πολιορκίας του. Ξεκινώντας από τα μεσάνυχτα της 30ής Ιουνίου 1808, τριάντα κανόνια, τέσσερεις όλμοι, και δώδεκα οβιδοβόλα (χόβιτζερς) άνοιξαν πυρ κατά της Σαραγόσα, διατηρώντας τις βολές τους συνεχείς.
Μια δεύτερη επίθεση έγινε από τους Γάλλους στις 2 Ιουνίου 1808 με τη διπλάσια δύναμη από την πρώτη επίθεση. Παρ΄ όλο που οι σταθερές οχυρώσεις της πόλης είχαν υποφέρει σκληρά από το βομβαρδισμό, τα οδοφράγματα ήταν ακόμη άθικτα, και ο Παλαφόξ είχε επιστρέψει και αναλάβει πάλι τη διοίκηση των ισπανικών δυνάμεων.
Οι Γάλλοι εισχώρησαν στην πόλη σε αρκετά σημεία, αλλά δεν κατάφεραν να προχωρήσουν περαιτέρω και για ακόμη μία φορά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Η επίθεση αυτή έγινε διάσημη για την ιστορία της λεγόμενης Νύμφης της Σαραγόσα, της Αυγουστίνας Σαραγόσα. Ο εραστής της ήταν λοχίας του πυροβολικού στην Πύλη Πορτίγιο. Το πλήρωμα του πυροβόλου που επάνδρωνε σκοτώθηκε στο σύνολό του, πριν προλάβει να ρίξει την τελευταία οβίδα. Τότε, η Αυγουστίνα έτρεξε μπροστά, πήρε στα χέρια της το αναμμένο φυτίλι από τα χέρια του νεκρού εραστή της και πυροδότησε το κανόνι. Οι Γάλλοι χτυπήθηκαν από πυρά μυδραλλίων (grapeshot) από κοντινή απόσταση και η επίθεσή τους αναχαιτίστηκε. Ο Παλαφόξ ανέφερε ότι υπήρξε μάρτυρας προσωπικά του εν λόγω συμβάντος, και στην Αυγουστίνα δόθηκε ο βαθμός της ανθυπολοχαγού για τον ηρωικό της άθλο.
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης στις 2 Ιουλίου 1808, οι Γάλλοι είχαν απώλειες 200 νεκρών και 300 τραυματιών. Ο στρατηγός Βερντιέ αποφάσισε τότε να μη διενεργήσει επιπλέον άμεσες επιθέσεις, και άρχισε να πολιορκεί την πόλη. Ατυχώς γι΄ αυτόν, δε διέθετε επαρκή αριθμό ανδρών για ν΄ αποκλείσει την πόλη, και οι Ισπανοί μπορούσαν ν΄ ανεφοδιάζονται από τη βόρεια όχθη του ποταμού Έβρου τις περισσότερες φορές.
Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μηνός Ιουλίου, οι Γάλλοι επικεντρώθηκαν στην κατάληψη των γυναικείων καθολικών μονών του Τάγματος της Αγίας Τριάδος και του Τάγματος των Καπουτσίνων του Αγίου Ιωσήφ, που βρίσκονταν δυτικά της Σαραγόσα. Μέχρι τις 24 Ιουλίου 1808 είχαν όλες καταληφθεί από τους Γάλλους.
Στις 4 Αυγούστου, οι Γάλλοι άρχισαν έναν ισχυρό βομβαρδισμό, οπότε και κατάφεραν να σιγήσουν τα ισπανικά κανόνια, προκαλώντας αρκετά ρήγματα στα τείχη. Στις 2 μ.μ., ο στρατηγός Βερντιέ εξαπέλυσε μια μαζική επίθεση με δεκατρία τάγματα σε τρεις φάλαγγες εφόδου, και εισχώρησε βαθιά στην πόλη. Ο Γάλλος στρατηγός απαίτησε την παράδοση του Παλαφόξ, στην οποία ο τελευταίος απάντησε λέγοντας: Πόλεμος μέχρι τέλους!
Μέχρι εκείνη την ώρα οι Γάλλοι είχαν περίπου 462 νεκρούς και 1.505 τραυματίες. Οι Ισπανοί είχαν περίπου ίδιες και ακόμη μεγαλύτερες απώλειες, αλλά υπερτερούσαν αριθμητικώς των Γάλλων.
Η μάχη συνεχίστηκε για αρκετές μέρες, αλλά η άμεση επίθεση είχε αποτύχει, διασφαλίζοντας την οριστική αποτυχία της πολιορκίας. Στις 19 Ιουλίου 1808, ένας γαλλικός στρατός υπό τον στρατηγό Πιερ-Αντουάν Ντυπόν ντε λ΄ Ετάν αναγκάστηκε να παραδοθεί στη Μπαϊλέν, και το γεγονός αυτό έκανε και τις δύο πλευρές να συνειδητοποιήσουν ότι οι Γάλλοι έπρεπε να λύσουν την πολιορκία και ν΄ αποχωρήσουν. Ο Παλαφόξ ανέστειλε τις επιθετικές του επιχειρήσεις, αλλά ο Βερντιέ απάντησε με βομβαρδισμό από το πυροβολικό, για να ξοδέψει όλα τα πυρομαχικά που δεν μπορούσε να μεταφέρει ο στρατός του κατά την υποχώρηση.
Τελικώς, στις 14 Αυγούστου 1808, ο Βερντιέ ανατίναξε όλα τα ισχυρά σημεία που κρατούσε ο στρατός του και αποσύρθηκε. Αυτό αποτέλεσε το τέλος της Πρώτης Πολιορκίας της Σαραγόσα.
Συνολικώς, οι Γάλλοι είχαν 3.500 απώλειες κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Οι ισπανικές απώλειες ήταν 2.000 σύμφωνα με τις παραδοχές της εποχής, παρ΄ όλα αυτά ο αριθμός των 5.000 είναι πιο πιθανός.
Μετά την πολιορκία
Η αντίσταση του Παλαφόξ τον αναγόρευσε σε εθνικό ήρωα, μια δόξα που μοιράστηκε με την Αυγουστίνα Σαραγόσα, και πολλούς άλλους συνηθισμένους πολίτες. Η Σαραγόσα θα άντεχε σε ακόμα μια πολιορκία, μακρύτερη σε διάρκεια και πιο διάσημη από την πρώτη, η οποία ξεκίνησε στα τέλη Δεκέμβρη του 1808. Όταν τελικώς έπεσε στους Γάλλους στα 1809, είχε απομείνει μια πόλη πτωμάτων και καπνίζοντων ερειπίων. Από τους 100.000 κατοίκους που είχε πριν τον Πόλεμο στην Ιβηρική Χερσόνησο, είχαν απομείνει μόλις 12.000 κάτοικοι μεταπολεμικά.
Αλεξάνδρου κλίμακα
Αναφέρεται από τον Πολύαινο εις τα αφιερωμένα στον Μάρκο Αυρήλιο Στρατηγηματικά ή Στρατηγήματά του (Δ 3, 23) για τη κλιμακωτή ατραπό που λέγεται ότι λαξεύτηκε το 336 π.Χ. κατά διαταγή του Αλέξανδρου Γ' επί πλαγιάς της Όσσας στα Τέμπη, προκειμένου να υπερκεράσει τους Θεσσαλούς. Σήμερα διακρίνεται μέρος αυτού παρά τη θέση Γκαρίτσα. Ντόπιοι ονόμαζαν παλαιότερα αυτή «..στου Βασιλιά το σεράϊ».
Κατηγορία:Νομός Λάρισας Κατηγορία:Αρχαία Θεσσαλία
Σοφό Λάρισας
Το Σοφό είναι χωριό της Ελλάδας. Βρίσκεται στη Θεσσαλία στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και υπάγεται στο δήμο Κιλελέρ. Ανήκει στην τοπική ενότητα Μύρων της δημοτικής ενότητας Νίκαιας. Μέχρι το 2010 άνηκε στον καταργημένο πλέον δήμο Νίκαιας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 20011 είχε 241 κατοίκους, ενώ σε εκείνη του 1999, 299. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο υψόμετρο 218 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Τοξέας
Στην Ελληνική μυθολογία με το όνομα Τοξέας ή Τοξεύς (δηλαδή τοξότης) είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Toxeus Toxeus
Ενωμένη Αριστερά (Ισπανία)
Η Ενωμένη Αριστερά (ισπ. Izquierda Unida) είναι ένας αριστερός πολιτικός συνασπισμός της Ισπανίας ο οποίος ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1986.
Η Ενωμένη Αριστερά ιδρύθηκε αρχικά ως εκλογικός συνασπισμός επτά κομμάτων, ωστόσο σήμερα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας είναι το μόνο πλήρως ενσωματωμένο κόμμα σε αυτόν σε εθνικό επίπεδο. Παρόλα αυτά, στην Ενωμένη Αριστερά συμμετέχουν πολλά άλλα περιφερειακά κόμματα, πολιτικές οργανώσεις και ανεξάρτητοι.
Οι συζητήσεις για τη δημιουργία του συνασπισμού ξεκίνησαν το 1982 μετά την εκλογική αποτυχία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας στις εκλογές του ιδίου έτους, όπου το ποσοστό του κόμματος έπεσε από το 10,8% που συγκέντρωσε στις εκλογές του 1979 στο 4%. Η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος θεωρούσε ότι το κόμμα δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει από μόνο του την εκλογική ηγεμονία του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στην αριστερά. Έτσι, άρχισε συνομιλίες με άλλα αριστερά κόμματα και οργανώσεις για το σχηματισμό ενός ευρύτερου αριστερού συνασπισμού. Στην πρώτη της συμμετοχή σε εκλογές το 1986, η Ενωμένη Αριστερά συγκέντρωσε το 4,6% των ψήφων, ενώ στις εκλογές του 1989 συγκέντρωσε το 9,1% των ψήφων. Το ποσοστό του κόμματος αυξήθηκε περισσότερο στις εκλογές του 1996 συγκεντρώνοντας το 10,5% των ψήφων.
Μετά τα άσχημα αποτελέσματα στις τοπικές και ευρωπαϊκές εκλογές του 1999, το κόμμα προσέγγισε τους Σοσιαλιστές και συνεργάστηκε με αυτό στις εκλογές του 2000. Επίσης, υιοθέτησε την πολιτική της συνεργασίας με αυτούς σε τοπικό επίπεδο.
Άγιος Παύλος (Αθήνα)
Ο Άγιος Παύλος είναι παλαια συνοικία της Αθήνας για την οποια γραφονται νοσταλγικα αρθρα σε ιστολογικες εφημεριδες, καθως βιβλια      Συνορεύει με τις συνοικίες Πλατεία Βάθης, Πολυτεχνείο, Μεταξουργείο, Σταθμός Λαρίσης, Ομόνοια, Κολωνός, Μουσείο, Πλατεία Κάνιγγος, Βικτώρια, Πεδίον του Άρεως, Άγιος Παντελεήμονας και Κυψέλη. Πήρε το όνομά της απ' το Ιερό Ναό του Αγίου Παύλου ο οποίος βρίσκεται επί της οδού Χίου. Εξυπηρετείται από δυο σταθμούς του μετρό και από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.
Ενωμένη Αριστερά (Ισπανία)
Η Ενωμένη Αριστερά είναι μέλος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ενώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οι ευρωβουλευτές της συμμετέχουν στην ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς - Βόρειας Πράσινης Αριστεράς.
Άγιος Παύλος (Αθήνα)
Ιστορία του Αγίου Παύλου
Ο Άγιος Παύλος αποτέλεσε ένα τα κέντρα της αστυφιλίας των μεταπολεμικών δεκαετιών στεγάζοντας γραφεία, κλινικές ιατρικής και κτίζοντας τον αστικό ιστό οπως κατεληξε να είναι σήμερα. Σε αυτή τη γειτονιά το πίο σημαντικό γεγονος ήταν η δραση της Φινος Φιλμς για πολλες δεκαετίες απο το 1953 και μετά σε ενα νεοκλασσικό κτίριο που ακόμη διατηρείται σχεδόν ανέπαφο. Η περιοχή ομως έχει και άλλα νεοκλασικά κτίρια των αρχών του 20ου αιώνα.
Ενωμένη Αριστερά (Ισπανία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ισπανία Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα στην Ισπανία Κατηγορία:Σεκουλαριστικά κόμματα
Άγιος Παύλος (Αθήνα)
Ιστορία του Αγίου Παύλου
Μια γειτονιά με πολυόροφες πολυκατοικίες του 1960, σήμερα αποτελεί μια πολυπολυτισμική γειτονιά της Αθήνας, αφού εκεί κατοικεί πια, μετά το φαινόμενο της αποκέντρωσης ντόπιων οι οποίοι μετακομίζουν εκτός κέντρου αθήνας για διάφορους λόγους, ένας σημαντικός αριθμός μεταναστών, από διαφορετικές κουλτούρες, ανοίγοντας τα δικά τους μαγαζιά (κυρίως ψιλικαντζίδικα και μινι μαρκετ), και δημιουργώντας μια διεθνή ατμόσφαιρα στην περιοχή σε συνδυασμό με τα πάμπολλα ξενοδοχεία που κατακλυζουν τον Άγιο Παύλο λόγω της εγγύτητάς του με τον μεγάλο σταθμό τραίνων Λαρίσσης.
Προσωπικότητες της περιοχής
- Για πολλά χρόνια στη οδό Χίου δουλευε ο ιδρυτής της Φίνος Φιλμς και πολλές ταινίες έχουν γυριστεί στην οδό Χίου με διάσημους ηθοποιούς (οταν η Φινος Φιλμς μεταφερθηκε το 1953 στον Άγιο Πάυλο στην οδό Χίου 53)
Βιβλιογραφία
Πλατεία Βάθης -΄Άγιος Παύλος - Σηδιροδρομικοί σταθμοί, ISBN: 978-960-583-378-7
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Μαρία Χριστίνα, δούκισσα του Τέσεν
H Μαρία Χριστίνα (γερμ. Maria Christina von Habsburg-Lothringen, von Teschen, 13 Μαΐου 1742 - 4 Ιουνίου 1798) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκισσα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Τέσσεν.
Βιογραφία
Η Μαρία Χριστίνα Ιωάννα Ιωσηφίνα Αντωνία ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως "Μίμι" και ήταν το αγαπημένο παιδί της μητέρας της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1766 τον δεύτερο εξάδελφό της, Αλβέρτο Καζίμηρο της Σαξονίας, Δούκα του Τέσσεν. Απέκτησαν μια κόρη:
Επειδή έπειτα από τη πρώτη γέννα της δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, υιοθέτησε τον ανιψιό της, 3ο από τους 10 γιους του αδελφού της Λεοπόλδου Β΄:
SARS-CoV-2
Ο κορονοϊός που προκαλεί το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο τύπου 2, γνωστός με το διεθνές όνομα SARS-CoV-2 (severe acute respiratory syndrome coronavirus 2) , είναι ιός που προκαλεί την ασθένεια COVID-19 η οποία είναι υπεύθυνη για την τρέχουσα πανδημία του COVID-19. Η συνήθης ονομασία του είναι κορονοϊός, ενώ τού είχε αποδοθεί το προσωρινό όνομα "ο νέος κορονοϊός του 2019" (2019 novel coronavirus | 2019-nCoV), όπως επίσης «ο ανθρώπινος κορονοϊός του 2019» (human coronavirus 2019 | HCoV-19 ή hCoV-19). Μετά την έξαρση της λοίμωξης που προκλήθηκε από τον SARS-CoV-2, o Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αποφάσισε να κηρύξει την έξαρσή του ως γεγονός διεθνούς ενδιαφέροντος στις 30 Ιανουαρίου 2020 και ως πανδημία στις 11 Μαρτίου 2020.
Ο SARS-CoV-2 είναι κορονοϊός με γονιδίωμα μονόκλωνου RNA θετικής πολικότητας και είναι μεταδοτικός στον άνθρωπο. Το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (NIH) των ΗΠΑ τον περιγράφει ως διάδοχο του SΑRS-CoV-1, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την έξαρση του ιού SARS το 2002-2004.
Με βάση τις επιδημιολογικές μελέτες, κάθε μόλυνση από τον ιό έχει ως αποτέλεσμα κατά μ.ο. 5,7 νέες μολύνσεις, όταν κανένα μέλος της κοινότητας δεν έχει ανοσία και δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο πρόληψης από τη διασπορά του ιού. Ο ιός εξαπλώνεται μεταξύ των ανθρώπων μέσω της στενής επαφής τους και μέσω των αναπνευστικών σταγονιδίων που παράγονται από τον βήχα ή το φτέρνισμα. Εισέρχεται στα ανθρώπινα κύτταρα με τη βοήθεια του ενζύμου μετατροπής της αγγειοτασίνης 2 (angiotensin converting enzyme 2 | ACE2) στο οποίο προσκολλάται αρχικά η ακίδα του, και στη συνέχεια το ένζυμο μεμβράνης TMPRSS2 την "κόβει", αποκαλύπτωντας έτσι τα πεπτίδια σύντηξης που θα βυθιστούν στην κυταρική μεβράνη.
Ορολογία
μικρογραφία|αριστερά|Ενημερωτικά φυλλάδια του [[Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας|ΕΟΔΥ για τον νέο κορονοϊό 2019(nCov2019) στην Ελλάδα.]]
Κατά την έναρξη της έξαρσης του ιού στη Γούχαν (Wuhan) της Κίνα ς, χρησιμοποιήθηκαν διάφορα ονόματα για την περιγραφή του. Μερικά από αυτά ήταν "κορονοϊός" ή "κορονοϊός της Γούχαν". Τον Ιανουάριο του 2020, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνέστησε τη χρησιμοποίηση της προσωρινής ονομασίας "νέος κορονοϊός 2019" (2019-nCov). Η σύσταση αυτή εναρμονιζόταν με τις οδηγίες του ΠΟΥ κατά της χρήσης γεωγραφικών τοποθεσιών, ειδών ζώων ή ομάδων ατόμων για την ονοματοδοσία ενός ιού.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2020, η Διεθνής Επιτροπή Ταξινόμησης των ιών υιοθέτησε την επίσημη ονομασία του ιού ως "κορονοϊός σοβαρού οξέος αναπνευστικού συνδρόμου τύπου 2", για να αποφευχθεί η σύγχυση με την ασθένεια που προκαλεί ο ιός SARS (σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο τύπου 1). Αναλόγως, ο ΠΟΥ αναφέρεται στις δημόσιες αναφορές στον ιό αυτόν ως ο "ιός SARS-CoV-2" και σε ορισμένα ερευνητικά άρθρα ως "HCoV-19".
Το ευρύ κοινό αποκαλεί τον ιό ως "κορονοϊό" και τη ασθένεια που προκαλεί "COVID-19". Επίσης μερικοί ηγέτες κρατών χρησιμοποιούν τον όρο "κινέζικος ιός" στα κοινωνικά δίκτυα και σε συνεντεύξεις, καλλιεργώντας ξενοφοβικά αντανακλαστικά στις χώρες τους, που αντιτίθεται με τις συστάσεις του ΠΟΥ για τη σωστή διαδικασία ονοματοδοσίας ενός ιού.
Μόλυνση και μετάδοση
Η μετάδοση του SARS-CoV-2 από άνθρωπο σε άνθρωπο επιβεβαιώθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020, κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Η μετάδοση θεωρήθηκε αρχικά ότι συμβαίνει κυρίως μέσω αναπνευστικών σταγονιδίων από βήχα και φτάρνισμα σε απόσταση περίπου 1,8 μέτρων. Πειράματα απέδειξαν ότι η ομιλία αποτελεί έναν πρόσθετο τρόπο μετάδοσης και μάλιστα αρκετά μεταδοτική σε εσωτερικούς χώρους, με μικρή ροή αέρα. Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι ο ιός μπορεί επίσης να μεταφερθεί στον αέρα, με τα αερολύματα να μπορούν να μεταδώσουν τον ιό. Κατά τη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο, πιστεύεται ότι κατά μέσο όρο 1,000 μολυσματικά ιοσωμάτια SARS-CoV-2 ξεκινούν μια νέα λοίμωξη.
Η έμμεση επαφή μέσω μολυσμένων επιφανειών είναι μια άλλη πιθανή αιτία μόλυνσης. Προκαταρκτική έρευνα δείχνει ότι ο ιός μπορεί να παραμείνει βιώσιμος σε πλαστικό και ανοξείδωτο χάλυβα (AISI 304) για έως και τρεις ημέρες, αλλά δεν επιβιώνει στο χαρτόνι για περισσότερο από μία ημέρα ή σε χαλκό για περισσότερες από τέσσερις ώρες. Ο ιός καταστρέφεται από το σαπούνι, το οποίο αποσταθεροποιεί τη διπλή στιβάδα των λιπιδίων του Το ιικό RNA έχει επίσης βρεθεί σε δείγματα κοπράνων και σπέρμα από μολυσμένα άτομα.
Ο βαθμός στον οποίο ο ιός είναι μολυσματικός κατά τη διάρκεια της περιόδου επώασης είναι αβέβαιος, αλλά έρευνα έδειξε ότι στον φάρυγγα φτάνει στο μέγιστο ιικό φορτίο περίπου τέσσερις ημέρες μετά τη μόλυνση ή την πρώτη εβδομάδα των συμπτωμάτων και μειώνεται μετά.
Μια μελέτη από ομάδα ερευνητών στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας διαπίστωσε ότι η ρινική κοιλότητα είναι φαινομενικά η κυρίαρχη αρχική θέση για μόλυνση με επακόλουθη εισπνοή ιού που προκαλεί, στους πνεύμονες, αναπνευστική λοίμωξη που ονομάστηκε Covid19.
Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις μετάδοσης SARS-CoV-2 από άνθρωπο σε ζώα, συμπεριλαμβανομένων παραδειγμάτων σε αιλουρίδες. Ορισμένοι οργανισμοί υγείας έχουν συμβουλεύσει όσους έχουν μολυνθεί με SARS-CoV-2 να περιορίσουν την επαφή τους με τα ζώα.
Ασυμπτωματική μετάδοση
Την 1η Φεβρουαρίου 2020, o Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανέφερε ότι "η μετάδοση από ασυμπτωματικούς φορείς πιθανότατα δεν αποτελεί σημαντικό παράγοντα μετάδοσης". Μια έρευνα διαπίστωσε ότι το 17% των λοιμώξεων είναι ασυμπτωματικές και τα ασυμπτωματικά άτομα είχαν 42% λιγότερες πιθανότητες να μεταδώσουν τον ιό.
Ωστόσο, ένα επιδημιολογικό μοντέλο στην έναρξη της επιδημίας στην Κίνα έδειξε ότι «η προ-συμπτωματική περίοδος μπορεί να είναι συνήθης μεταξύ των εργαστηριακά επιβεβαιωμένων λοιμώξεων» και ότι οι υποκλινικές λοιμώξεις, δηλαδή όσοι πέρασαν ασυμπτωματικά τη νόσο, μπορεί να ήταν η πηγή της πλειονότητας των λοιμώξεων. Αυτά τα ευρήματα μπορούν να εξηγήσουν πώς από τους 217 επιβαίνοντες στο πλοίο ενός κρουαζιερόπλοιου που αγκυροβόλησε στο Μοντεβίδεο, μόνο 24 από τους 128 που διαγνώστηκαν θετικοί για ιικό RNA ήταν συμπτωματικοί. Ομοίως, μια μελέτη ενενήντα τεσσάρων ασθενών που νοσηλεύτηκαν τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2020 υπολόγισε ότι οι ασθενείς παράγουν τη μεγαλύτερη ποσότητα ιού δύο έως τρεις ημέρες πριν εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα και ότι «σημαντικό ποσοστό μετάδοσης πιθανότατα πραγματοποιείται πριν από τα πρώτα συμπτώματα του ασθενή μηδέν».
Μιχαήλ Καθαρός Παλαιολόγος
Ο Μιχαήλ Καθαρός Παλαιολόγος ήταν βυζαντινός πρίγκιπας από την οικογένεια τον Παλαιολόγων και διεκδικητής του Βυζαντινού θρόνου.
Ήταν νόθος γιος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, γιου του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ και μια υπηρέτριας της πρώτης συζύγου του, της Καθαρής. Φαίνεται ότι ο παππούς του τού είχε ιδιαίτερη αδυναμία, εφόσον τον προόριζε για διάδοχό του στον θρόνο αντί του Ανδρόνικου Γ΄. Η επίσημη μάλιστα ανακοίνωση του Ανδρόνικου Β΄, ότι ο Μιχαήλ ήταν ο διάδοχός του, προκάλεσε τον Εμφύλιο μεταξύ των δύο Ανδρονίκων.
SARS-CoV-2
Επαναμόλυνση
Η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση επαναμόλυνσης ήταν ένας 33χρονος άντρας από το Χονγκ Κονγκ που βρέθηκε για πρώτη φορά θετικός στις 26 Μαρτίου 2020, στις 15 Απριλίου 2020 μετά από δύο αρνητικές δοκιμές δεν υπήρχε πλέον ιικός φορέας στον οργανισμό του και βρέθηκε θετικός ξανά στις 15 Αυγούστου 2020 (142 ημέρες αργότερα), η οποία επιβεβαιώθηκε αναλύοντας ολόκληρη την γενετική ακολουθία του ιού, από την οποία κατέληξαν ότι τα ιικά γονιδιώματα ανήκουν σε διαφορετικούς κλάδους μετάλλαξης. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η ανοσία της αγέλης μπορεί να μην εξαλείψει τον ιό εάν η επαναμόλυνση δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο και ότι τα εμβόλια μπορεί να μην είναι σε θέση να παρέχουν δια βίου προστασία έναντι στον ιό.
Μιχαήλ Καθαρός Παλαιολόγος
Όταν γεννήθηκε ο Μιχαήλ, ο πατέρας τον εγκατέλειψε, δεν ενδιαφερόταν γι' αυτόν και τον μισούσε, μάλιστα γι' αυτό τον λόγο τον είχε στείλει να ζήσει σε μακρινό μέρος, άγνωστο πού. Σε ηλικία 15 ετών τον κάλεσε ο παππούς του Ανδρόνικος Β΄ στο Παλάτι για να τον σώσει από την ένδεια και την πείνα. Εκεί ο νεαρός Μιχαήλ άσκησε μεγάλη επιρροή στον παππού του, ο οποίος τον συμπαθούσε ιδιαίτερα.
SARS-CoV-2
Επαναμόλυνση
Μια άλλη μελέτη κατέγραψε έναν 25χρονο άνδρα από τη Νεβάδα που βρέθηκε θετικός στον SARS-CoV-2 στις 18 Απριλίου 2020 και στις 5 Ιουνίου 2020, ενώ είχαν προηγηθεί δύο αρνητικοί έλεγχοι. Δεδομένου ότι οι γονιδιωματικές αναλύσεις έδειξαν σημαντικές γενετικές διαφορές μεταξύ των δειγμάτων του SARS-CoV-2 που λήφθηκαν σε αυτές τις δύο ημερομηνίες, οι συγγραφείς της μελέτης περίπτωσης διαπίστωσαν ότι αυτό ήταν μια νέα μόλυνση. Η δεύτερη μόλυνση του άνδρα ήταν συμπτωματικά πιο σοβαρή από την πρώτη λοίμωξη, αλλά οι μηχανισμοί που θα μπορούσαν να εξηγήσουν αυτό δεν είναι γνωστοί ακόμα.
Μιχαήλ Καθαρός Παλαιολόγος
Κατά τον εμφύλιο των δύο Ανδρονίκων, ο Μιχαήλ δεν αναφέρεται από τις πηγές να συμμετείχε. Υπερίσχυσε ο εξάδελφός του Ανδρόνικος Γ΄ και έτσι ο Μιχαήλ έχασε την διαδοχή στον θρόνο· πιστεύεται, ότι επέζησε του πολέμου.
Πηγές
Μιχαηλ Καθαρος Παλαιολογος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
SARS-CoV-2
Ανίχνευση
Για την ανίχνευση του ιού χρησιμοποιούνται τρεις κατηγορίες τεστ. Τα μοριακά τεστ ανίχνευσης του γενετικού υλικού του ιού που στηρίζονται σε διάφορες παραλλαγές της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης μετά από αντίστροφη μεταγραφή (RT-PCR = Reverse Transcription - Polymerase Chain Reaction), τα τεστ αντιγόνου που συνήθως ανιχνεύουν μέρος της πρωτεΐνης επιφάνειας του ιού (rapid test), και τα τεστ αντισωμάτων που ανιχνεύουν τα αντισώματα που έχει παράγει αυτός που έχει προσβληθεί από τον ιό. Kάποια από τα τεστ αυτά διεξάγονται από εξειδικευμένα εργαστήρια και κάποια άλλα μπορούν να διεξαχθούν από μη εξειδικευμένο προσωπικό (π.χ. self test που είναι τεστ αντιγόνου). Το κλινικό υλικό από το οποίο ανιχνεύεται ο ιός είναι από το αναπνευστικό σύστημα, δλδ. ρινοφαρρυγγικό, στοματοφαρυγγικό, έκκριμα και βρογχικές εκκρίσεις, και από το σάλιο. Κάθε τεστ έχει διαφορετική ευαισθησία, η οποία προσδιορίζεται με συγκεκριμένο πρωτόκολλο - κλινική δοκιμή. Τα μοριακά τεστ έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία και ειδικότητα και γι' αυτό είναι πιο ακριβείς στην ανίχνευση του ιού. Τα rapid test είναι λιγότερο ευαίσθητα και απαιτούν σχετικά υψηλό ιικό φορτίο, συνεπώς σε ασυμπτωματικούς μπορούν να βγουν ψευδώς αρνητικά. Ειδικά τα θετικά rapid test πρέπει να επιβεβαιώνονται με μοριακό έλεγχο για να αποκλείεται η περίπτωση του ψευδώς θετικού αποτελέσματος.
Προέλευση
μικρογραφία|Μετάδοση του Sars-Cov-1 και του Sars-Cov-2 από θηλαστικά ως βιολογικοί φορείς σε ανθρώπους.
Φυσική δεξαμενή και ζωονοσολογική προέλευση
Οι πρώτες γνωστές λοιμώξεις από το SARS-CoV-2 ανακαλύφθηκαν στο Γούχαν της Κίνας. Η αρχική πηγή ιογενούς μετάδοσης στον άνθρωπο παραμένει ασαφής, όπως και εάν ο ιός έγινε παθογόνος πριν ή μετά τη μετάδοση στον άνθρωπο. Επειδή πολλοί από τους πρώτους ασθενείς ήταν εργαζόμενοι στην αγορά θαλασσινών Χουανάν έχει προταθεί ότι ο ιός μπορεί να προέρχεται από την αγορά. Ωστόσο, άλλη έρευνα δείχνει ότι οι επισκέπτες ενδέχεται να έχουν εισαγάγει τον ιό στην αγορά, γεγονός το οποίο συνετέλεσε στη συνέχεια ταχεία διάδοση των λοιμώξεων. Μια ανάλυση φυλογενετικού δικτύου των 160 πρώτων γονιδιωμάτων του Sars-Cov-2 που πραγματοποιήθηκαν σε δειγματοληψία από τον Δεκέμβριο του 2019 έως τον Φεβρουάριο του 2020 έδειξε ότι ο τύπος ιού που σχετίζεται στενότερα με τον κορονοϊό νυχτερίδας ήταν πιο άφθονος στο Γκουανγκντόνγκ της Κίνας και χαρακτηρίστηκε ως τύπος "A". Η έρευνα για τη φυσική δεξαμενή του ιού που προκάλεσε το ξέσπασμα του SARS το 2002–2004 είχε ως αποτέλεσμα την ανακάλυψη πολλών κορωνών ιών νυχτερίδας τύπου SARS, οι οποίες προέρχονται κυρίως από το γένος Rhinolophus των πεταλοειδών νυχτερίδων. Η φυλογενετική ανάλυση δείχνει ότι τα δείγματα που ελήφθησαν από το Rhinolophus sinicus εμφανίζουν ομοιότητα 80% με το SARS-CoV-2. Η φυλογενετική ανάλυση δείχνει επίσης ότι ένας ιός από τους Rhinolophus affinis, που συλλέχθηκε στην επαρχία Γιουνάν και ονομάστηκε ως RaTG13, έχει 96% ομοιότητα με το SARS-CoV-2. αριστερά|μικρογραφία|Δείγματα που λήφθηκαν από Rhinolophus sinicus, ένα είδος πεταλοειδών νυχτερίδων, έδειξε 80% ομοιότητα με τον SARS-CoV-2. Οι νυχτερίδες θεωρούνται η πιο πιθανή φυσική δεξαμενή του SARS-CoV-2, αλλά οι διαφορές μεταξύ του ιού της νυχτερίδας και του SARS-CoV-2 υποδηλώνουν ότι οι άνθρωποι μολύνθηκαν μέσω ενός ενδιάμεσου ξενιστή. Αν και μελέτες έχουν δείξει ορισμένους πιθανούς υποψηφίους, ο αριθμός και οι ταυτότητες των ενδιάμεσων ξενιστών παραμένουν αβέβαιες. Σχεδόν το ήμισυ του γονιδιώματος του ιού έχει φυλογενετική γενεαλογία διαφορετική από γνωστούς συγγενείς.
Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2020 έδειξε ότι οι παγκολίνοι είναι ένας ενδιάμεσος ξενιστής κορονοϊών τύπου SARS-CoV-2. . Ωστόσο, πρόσθετες μελέτες δείχνουν ότι οι παγκολίνοι είναι απίθανο να είναι φυσικές δεξαμενές ή ενδιάμεσοι ξενιστές για το SARS-CoV-2. Δείγματα που λήφθηκαν από παγκολίνους, που κατασχέθηκαν στο Γκουανγκντόνγκ, ήταν μόνο κατά 92% ταυτόσημα με την αλληλουχία του γονιδιώματος του SARS-CoV-2, ποσοστό πολύ χαμηλός για είναι οι παγκολίνοι ενδιάμεσοι ξενιστές. Επιπλέον, οι παγκολίνοι είναι απίθανο να είναι φυσικές δεξαμενές για ιούς τύπου SARS-CoV-2 επειδή αρρωσταίνουν από τη μόλυνση, σε αντίθεση με τις πραγματικές δεξαμενές όπως οι νυχτερίδες. Η περιοχή προσκόλλησης των υποδοχέων της πρωτεΐνης της ακίδας του ιού των παγκολίνων είναι πολύ παρόμοια με εκείνη του SARS-CoV-2, με πέντε κρίσιμα αμινοξέα στον μηχανισμό προσκόλλησης στον υποδοχέα να είναι ταυτόσημοι και στους δύο ιούς. Ωστόσο, ο ιός των παγκολίνων αποδεικνύεται ότι προσκολλάται ελάχιστα στον ανθρώπινο υποδοχέα ACE2.
Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι ο SARS-CoV-2 έχει φυσική ζωική προέλευση και δεν είναι γενετικά κατασκευασμένος. Παρ 'όλα αυτά, στις αρχές της πανδημίας, οι θεωρίες συνωμοσίας εξαπλώθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ισχυριζόμενες ότι ο ιός ήταν βιο-μηχανικής προέλευσης από την Κίνα στο Ινστιτούτο Ιολογίας του Γουχάν.
Φυλογενετική και ταξινομία
μικρογραφία|Σχηματική απεικόνιση του ιοσωμάτιου του Sars-Cov-2 και η συσχέτιση με το κομμάτι του γονιδιώματος, που αντιστοιχεί κάθε μέρος του ιού, από τη συνολική γονιδιακή αλληλουχία. Ο SARS-CoV-2 ανήκει στην ευρεία οικογένεια ιών γνωστών ως κορονοϊοί. Είναι ένας ιός RNA (+ ssRNA) με γονιδίωμα μονόκλωνου RNA θετικής πολικότητας. Άλλοι κορονοϊοί είναι ικανοί να προκαλέσουν ασθένειες που κυμαίνονται από το κοινό κρυολόγημα έως τις πιο σοβαρές ασθένειες όπως το αναπνευστικό σύνδρομο Μέσης Ανατολής (MERS, ποσοστό θνητότητας ~ 34%). Είναι ο έβδομος γνωστός κορονοϊός που μολύνει ανθρώπους, μετά τους 229E, NL63, OC43, HKU1, MERS-CoV και τον αρχικό SARS-CoV.
Όπως και ο σχετιζόμενος με το SARS κορονοϊός που εμπλέκεται στο ξέσπασμα του SARS το 2003, ο SARS-CoV-2 είναι μέλος του υπογένους Sarbecovirus (βήτα-κορονοϊός | β-Cov). Η αλληλουχία του RNA του ιοσωμάτιου έχει μήκος περίπου 30.000 βάσεις, σχετικά μεγάλη για κορονοϊό. O SARS-CoV-2 είναι o μοναδικός ανάμεσα στους γνωστούς ιούς βήτα-κορονοϊούς, λόγω της ύπαρξης μίας πολυβασικής περιοχής τμήσης, γεγονός που οδηγεί σε αυξημένη παθογένεια και τη μεταδοτικότητα σε σχέση με άλλους ιούς.