cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέρυ Γκόλντσμιθ
Δεκαετία του 1980
Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 ο Γκόλντσμιθ συνέχισε και ενέτεινε την ενασχόλησή του με ταινίες επιστημονικής και μη φαντασίας. Οι συνέχειες της Προφητείας και το «διαστημικό γουέστερν» Άουτλαντ (1981), καθώς και η κινηματογραφική μεταφορά της Ζώνης του Λυκόφωτος (1983), στην οποία υιοθέτησε διαφορετικό ύφος για την καθεμιά από τις 4 ιστορίες της ταινίας, εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία.
Bubsy in: Claws Encounters of the Furred Kind
Το Bubsy in: Claws Encounters of the Furred Kind, γνωστό και ως Bubsy, είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που κυκλοφόρησε από την Accolade για πρώτη φορά το 1993, για το Sega Genesis, το Nintendo Entertainment System, και τον υπολογιστή. Ο τίτλος του παιχνιδιού είναι μία κωμική αναφορά στην ταινία Close Encounters of the Third Kind (1977), με τον πρωταγωνιστή να αμύνεται μπάλες κλωστής του πλανήτη από τους εξωγήινους εισβολείς. Το παιχνίδι ακολούθησε ένα sequel, το Bubsy 2, το 1994.
Τζέρυ Γκόλντσμιθ
Δεκαετία του 1980
Συνέθεσε επίσης τη μουσική στο έργο μεταφυσικού τρόμου του Τόμπι Χούπερ Πόλτεργκεϊστ, το πνεύμα του Κακού (Poltergeist, 1982). Συνέθεσε αρκετά μουσικά θέματα για την ταινία αυτή, μεταξύ των οποίων ένα απαλό νανούρισμα, ένα ημι-θρησκευτικό μοτίβο για σκηνές με τις ψυχές που είναι παγιδευμένες ανάμεσα στους δύο κόσμους, και πομπώδη ατονικά ξεσπάσματα κατά τις σκηνές τρόμου. Πήρε έτσι μια ακόμα υποψηφιότητα για «Όσκαρ», το οποίο έχασε και πάλι από τον Τζον Γουίλιαμς και την ταινία του Στήβεν Σπήλμπεργκ Ε.Τ. ο Εξωγήινος.
Bubsy in: Claws Encounters of the Furred Kind
Υποδοχή
Πριν κυκλοφορήσει το παιχνίδι, δέχτηκε μεγάλη επιδοκιμασία καθώς χαρακτηρίστηκε, με αρνητικό τρόπο, ως το επόμενο Sonic the Hedgehog ή Super Mario. Ο ίδιος ο Bubsy κέρδισε τον τίτλο "Μεγαλύτερος ενθουσιασμός για χαρακτήρα του 1993" του Electronic Gaming Monthly. Το ίδιο περιοδικό το βαθμολόγησε με 8 στα 10, ενώ το Nintendo Power με 72.5%. Το Bubsy κέρδισε και το βραβείο "Επιλογή γονιών", επειδή είναι διασκεδαστικό χωρίς να είναι βίαιο.
Τζέρυ Γκόλντσμιθ
Δεκαετία του 1980
Στην τηλεόραση συνέθεσε τη μουσική στην ιστορικού περιεχομένου μίνι-σειρά Masada (1981, Βραβείο Έμμυ). Επίσης, πέρα από τις ταινίες φαντασίας, έγραψε μουσική για την πολεμική ταινία Inchon (1982), την περιπετειώδη Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα (1982) και το πολιτικό δράμα Αποστολή στη Νικαράγουα (1983), όπου προσέθεσε τους τοπικούς ήχους ενός νοτιοαμερικανικού αυλού του Πανός και τα σόλο του κιθαρίστα της τζαζ Πατ Μεθήνυ, αποσπώντας έτσι μια νέα υποψηφιότητα για «Όσκαρ» και μια για Χρυσή Σφαίρα.
Κατά τη δεκαετία αυτή, πολλές συνθέσεις του είναι εμπλουτισμένες με όλο και περισσότερα συνθετικά στοιχεία, όπως αυτές για τις ταινίες Ψυχώ 2: Η επιστροφή (1983), Γκρέμλινς (1984, βραβείο Saturn Καλύτερης μουσικής), Σούπεργκερλ (1984), και τις συνέχειες Ράμπο ΙΙ: Η Αποστολή (1985) και Το πνεύμα του δαίμονα (Poltergeist II: The Other Side, 1986) Για την καινοτόμα μουσική επένδυση της ταινίας Hoosiers (1986), πήρε μια ακόμα υποψηφιότητα για «Όσκαρ». Η μουσική αυτή ενσωματώνει συνθεσάιζερ, ορχήστρα και ηχογραφημένα κτυπήματα μπάλας του μπάσκετ πάνω σε παρκέ. Το Runaway: Ομάδα Ειδικής καταδίωξης (1984) είναι η ταινία με την πρώτη αμιγώς ηλεκτρονικής πηγής μουσική του συνθέτη.
Δεκαετία του 1990
Δεχόμενη τον έπαινο της κριτικής, η μουσική του Γκόλντσμιθ για το ρομαντικό δράμα Η ρώσικη εστία (1990) έχει ένα μοναδικό μίγμα ρωσικής παραδοσιακής μουσικής και τζαζ, ώστε να αποδώσει τις διαφορετικές εθνότητες των δύο βασικών ηρώων της ταινίας. Ειδικευμένος πλέον στην επιστημονική φαντασία, ο συνθέτης επαινέθηκε και για την μουσική της Ολικής επαναφοράς (επίσης 1990), την οποία αργότερα δήλωσε ότι τη θεωρούσε ως μία από τις καλύτερες του. Στο Γκρέμλινς 2: Η νέα γενιά (επίσης 1990) ο Γκόλντσμιθ κάνει και ένα σύντομο πέρασμα από την οθόνη ως ηθοποιός. . Ακολούθησαν το ψυχολογικό θρίλερ Νύχτες με τον εχθρό μου (1991), η ρομαντική ταινία φαντασίας Νέος για πάντα (1992), το θρίλερ Η απαγωγή, και η οικογενειακή κωμωδία Ντένις ο τρομερός (αμφότερες το 1993). Ιδιαιτέρως επαινέθηκε επίσης η μουσική του για το δράμα Οι τελευταίες μέρες της Εδέμ (Medicine Man, 1992). Ο συνθέτης αφηγήθηκε αργότερα ότι ο ηθοποιός Σον Κόνερι αντέγραψε το χτένισμα «αλογοουρά» του για τον χαρακτήρα που υποδύθηκε στην ταινία.
Με τη μουσική του για το Βασικό Ένστικτο (1992), ένα «ανήσυχο» υβρίδιο ορχηστρικών και ηλεκτρονικών στοιχείων, ο Γκόλντσμιθ πήρε μια ακόμη υποψηφιότητα για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα και αργότερα τη θεώρησε ως ένα από τα πιο δύσκολα «σκορ» που συνέθεσε ποτέ. Επαίνους εισέπραξε και για την ταινία Rudy (1993), με θέμα την εξέλιξη ενός ποδοσφαιριστή, που έχει από τότε χρησιμοποιηθεί στα «τρέιλερ» αρκετών ταινιών, όπως της ταινίας Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997).
Πολύ καλές κρίθηκαν οι μουσικές του Γκόλντσμιθ και για ταινίες όπως οι Άγριος ποταμός, Ερωτικές εξισώσεις (αμφότερες 1994), Το Αγόρι του Ουρανού, Κονγκό, Λάνσελοτ, ο πρώτος ιππότης (όλες του 1995) και Κρίσιμη απόφαση. Στην τηλεόραση την ίδια εποχή συνέθεσε μουσική για τη σειρά Σταρ Τρεκ: Βόγιατζερ (1995+), που κέρδισε Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης. Το 2020 το περιοδικό Newsweek έγραψε ότι το μουσικό θέμα του Voyager ήταν το καλύτερο από όλα τα τηλεοπτικά θέματα του «Σταρ Τρεκ».
Στο Σκιά μέσα στο σκοτάδι (1996) ο συνθέτης ενσωμάτωσε στη μουσική του μια παραδοσιακή ιρλανδική δημοτική μελωδία διασταυρούμενη με αφρικανικούς ρυθμούς. Το επόμενο έτος προσλήφθηκε προκειμένου να αντικαταστήσει τη μουσική του Ράντι Νιούμαν για την ταινία Air Force One (1997). Το έπραξε με τη βοήθεια του συνθέτη Τζόελ Μακνήλυ μέσα σε δώδεκα μόλις ημέρες. Η μουσική τζαζ με πολλά κρουστά που συνέθεσε για την ταινία Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό (1997). πήρε υποψηφιότητες για «Όσκαρ» και Χρυσή Σφαίρα.
Τελείωσε τη δεκαετία με καλές μουσικές για τις ταινίες Η Μούμια, Το στοιχειωμένο σπίτι (The Haunting) και Ο 13ος πολεμιστής (1999). Το 1999 συνέθεσε επίσης το «Εμβατήριο για τα Όσκαρ» για την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών.
Δεκαετία του 2000
Τα πρώτα έτη της δεκαετίας του 2000, ο Γκόλντσμιθ έγραψε τη μουσική για το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Αόρατο άγγιγμα (Hollow Man, 2000), την ταινία μυστηρίου Η μέθοδος της αράχνης, το δράμα Το τελευταίο οχυρό (αμφότερες 2001), το πολιτικό θρίλερ δράσεως Απόλυτος κίνδυνος και το τελευταίο του «Σταρ Τρεκ», το Star Trek: Nemesis (αμφότερες 2002).
Οι τελευταίες κινηματογραφικές μουσικές που έγραψε ο Γκόλντσμιθ, σε εποχή που η υγεία του χειροτέρευε, ήταν για το μίγμα ταινίας με ηθοποιούς και ταινίας κινούμενων σχεδίων Looney Tunes: Επιστροφή στη δράση (2003), που σκηνοθέτησε ο Τζο Ντάντε, και για την ταινία Timeline (αμφότερες του 2003). Στη δεύτερη όμως, εξαιτίας μιας πολύπλοκης διαδικασίας μετά την παραγωγή, η μουσική του Γκόλντσμιθ χρειάσθηκε να αντικατασταθεί, καθώς δεν ταίριαζε με την τελική εκδοχή της ταινίας. Καθώς ο Γκόλντσμιθ δεν ήταν πλέον διαθέσιμος, ο συνθέτης Μπράιαν Τάυλερ έγραψε νέα μουσική για την ταινία. Η αχρησιμοποίητη μουσική του Γκόλντσμιθ κυκλοφόρησε το 2004 σε CD, το οποίο εξαντλήθηκε γρήγορα.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Τζέρυ Γκόλντσμιθ πέθανε στο σπίτι του στο Μπέβερλυ Χιλς από καρκίνο του παχέος εντέρου σε ηλικία 75 ετών, αφήνοντας πίσω τα παιδιά του: Ααρών, Τζόελ (ο οποίος πέθανε σε ηλικία 54 ετών, επίσης από καρκίνο), Κάρι, Έλεν Έντσον Σμιθ (συντόμευσε το επώνυμό της από «Γκόλντσμιθ» σε «Σμιθ») και Τζένιφερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αμερικανοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Want Want
Η Want Want Holdings Limited (Κινέζικα: 旺旺集團有限公司) είναι κατασκευαστής τροφίμων από την Ταϊβάν. Είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός κέικ ρυζιού και ροφημάτων στην Ταϊβάν. Ασχολείται με την παραγωγή και το εμπόριο σνακ και ποτών. Διαθέτει πάνω από 100 εργοστάσια στην ηπειρωτική Κίνα, 2 στην Ταϊβάν και έχει πάνω από 60.000 εργαζόμενους.
Ιστορία
μικρογραφία|Γραφεία I Lan Foods Το 1962, η Want Want άρχισε να λειτουργεί στο όνομα I Lan Foods Industrial Company Limited (宜蘭 食品 工業 股份有限公司) στην επαρχία Γιλάν της Ταϊβάν. Ιδρύθηκε από τον πατέρα του Τσάι Ενγκ-Μενγκ, Τζόναθαν Σουάι Τσιάνγκ Νγκ.
Το 1983, συνεργάστηκε με την Iwatsuka Confectionery Company Limited, μια από τις τρεις μεγαλύτερες ιαπωνικές επιχειρήσεις κράκερ ρυζιού στην Ταϊβάν. Ήταν πρακτικά φιλανθρωπία στην πλευρά της Iwatsuka και η μόνη αποπληρωμή της Iwatsuka ήταν μόλις το 5% του κοινού μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας, αλλά τώρα εκτιμάται σε 300 εκατομμύρια δολλάρια.
Το 1987, έγινε ο πρώτος φορέας της Ταϊβάν που ζήτησε την καταχώριση του εμπορικού σήματος "Want Want" στην Κίνα. Το 1992 ξεκίνησε τις δραστηριότητές της στην ηπειρωτική Κίνα.
Bubsy in: Claws Encounters of the Furred Kind
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1993 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Want Want
Λίστα προϊόντων
Φαγητά και τροφήματα
Κορμπρέζ
Το Κορμπρέζ (γαλλικά: Corbreuse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορμπρεζουά (γαλλικά: Corbreusois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ιωάννης Φικιώρης
Ο Ιωάννης Φικιώρης του Βασιλείου (1917 - 29 Δεκεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Μετά τη Μεταπολίτευση υπηρέτησε ως βουλευτής και ως υπουργός με τη Νέα Δημοκρατία.
Προσωπική ζωή και σπουδές
Γεννήθηκε στη Σπάρτη και καταγόταν από παλαιά οικογένεια αγωνιστών και πολιτικών που ανάγει στο 1821 και έπειτα. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές - Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό με τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο, με διακρίσεις στους δρόμους ταχύτητας. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Αργυρώ Ρέλια με την οποία απέκτησε την μοναχοκόρη του Αλίκη. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε την Ρένα Μαυρίκη. Εργάστηκε ως δικηγόρος από την ηλικία των 25 ετών μέχρι το θάνατό του, επί 70 χρόνια.
Θάνατος
Πέθανε στην Αθήνα στα τέλη του 2014 σε ηλικία 97 ετών και κηδεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου 2015 από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Μπιέρουν
Το Μπιέρουν (πολωνικά: Bieruń, Berun, σιλεσικά: Bieruń) είναι πόλη και έδρα του Πόβιατ Μπιέρουν-Λεντζίνι, στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας, στην Άνω Σιλεσία της νότιας Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα νότια του Κατοβίτσε. Ο πληθυσμός του είναι 19.334 κάτοικοι (2021).
Οροσειρά του Ντεβολουί
Η οροσειρά του Ντεβολουί (γαλλικά:Le massif du Dévoluy) είναι ορεινός όγκος των Γαλλικών Προάλπεων, που εκτείνεται ανάμεσα στις νότιες και βόρειες Άλπεις.
Μπιέρουν
Γεωγραφία
Βρίσκεται στα Υψίπεδα της Σιλεσίας, στον ποταμό Γκοστίνια, παραπόταμο του Βιστούλα. Στα βόρεια συνορεύει με τη Μητρόπολη της Άνω Σιλεσίας, μια μητρόπολη με πληθυσμό περίπου 2 εκατομμυρίων κατοίκων. Το Μπιέρουν είναι μια από τις πόλεις του αστικού συνοικισμού των 2,7 εκατομμυρίων κατοίκων - της αστική περιοχή του Κατοβίτσε, και εντός της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής της Σιλεσίας που κατοικείται από περίπου 5.294.000 κατοίκους. Το Μπιέρουν συνορεύει με τις Λεντζίνι, Τίχι, Χέουμ Σλόνσκι, Μποϊσόβι και Οσφιέντσιμ.
Οροσειρά του Ντεβολουί
Τοπωνυμία
Το όνομα της οροσειράς εμφανίζεται ως Devologium τον 11ο αιώνα, Devolodium το 1150, Devoloi το 1199 και Devouluy το 1512.
Μπιέρουν
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ιερό του Αγίου Βαλεντίνου Η περιοχή έγινε μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους τον 10ο αιώνα. Μετά τον κατακερματισμό της Πολωνίας, αποτέλεσε μέρος διαφόρων επαρχιακών δουκάτων της Πολωνίας που διοικούνταν από τον Οίκο των Πιαστ, συμπεριλαμβανομένων του Δουκάτου του Οπόλε και του Δουκάτου του Ρατσίμπους. Το Παλαιό Μπιέρουν (Bieruń Stary) ήταν η τοποθεσία ενός κάστρου από τον 13ο έως τον 14ο αιώνα, το οποίο σήμερα είναι αρχαιολογικός χώρος. Τον 14ο αιώνα πέρασε υπό την κυριαρχία της Βοημίας. Ο οικισμός της Μπερούνα αναφέρεται για πρώτη φορά σε πράξη του 1376. Το όνομα πιθανότατα σχετίζεται με τη, με παρόμοια γραφή, σλαβική θεότητα Περούν, όπου τα λείψανα του λατρευτικού της τόπου που υπάρχουν ακόμα στο κοντινό Λεντζίνι. Ιωάννης Β΄, ο δούκας του Οίκου των Πρεμυσλιδών του Ρατσίμπους της παραχώρησε προνόμια πόλης το 1387. Αργότερα, επέστρεψε στους Πολωνούς δούκες της δυναστείας των Πιαστ ως μέρος του ενωμένου Δουκάτου των Οπόλε και Ρατσίμπους. Μετά την εξαφάνιση της γραμμής Οπόλε των Πιαστ, το 1532, το Μπιέρουν ενσωματώθηκε στη Μοναρχία των Αψβούργων.
Με το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας, κατακτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στον Πρώτο Σιλεσιανό Πόλεμο του 1740–42 και στη συνέχεια ενσωματώθηκε στην Επαρχία της Σιλεσίας. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο πληθυσμός της πόλης ήταν κατά κύριο λόγο Καθολικοί κατά ομολογία. Στις 18 Ιουνίου 1845, μια πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλες περιοχές της πόλης. Ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ της Πρωσίας δώρισε προσωπικά 9.000 τάλερ για την ανοικοδόμησή του. Στα μέσα του 19ου αιώνα δημιουργήθηκαν στην πόλη εργοστάσια τσιγάρων και πυρομαχικών. Έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871, με το γερμανοποιημένο όνομα Berun. Στα πολωνικά ήταν γνωστό και ως Bieruń και Beruń. Επτά ετήσιες εκθέσεις πραγματοποιήθηκαν στην πόλη στα τέλη του 19ου αιώνα. Με τοποθεσία κοντά στα σύνορα με την Ελάσσων Πολωνία και την Αυστριακή Σιλεσία, το Berun μέχρι το 1919 ήταν η πιο νοτιοανατολική πόλη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Οροσειρά του Ντεβολουί
Γεωγραφικά στοιχεία
Από διοικητικής απόψεως, το Ντεβολουί, με έκταση περίπου 185 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκεται μεταξύ των νομών Ωτ-Αλπ κυρίως και των Ιζέρ και Ντρομ. Το υψηλότερο σημείο της οροσειράς, Ομπιού ή Τετ ντε λ'Ομπιού, υψώνεται στο νομό Ιζέρ.
Μπιέρουν
Ιστορία
Μετά την αποκατάσταση της ανεξάρτητης Πολωνίας το 1918, την Τρίτη Εξέγερση της Σιλεσίας του 1921 και το επακόλουθο Δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας (στο οποίο ψήφισαν 1.427 ή 82,1% των κατοίκων στο Παλαιό Μπιέρουν και 292 ή 58,4% των κατοίκων στο Νέο Μπιέρουν), επανενσωματώθηκε με την Πολωνία, εντός της οποίας αποτελούσε μέρος του Βοεβοδάτου Σιλεσίας.
Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία μέχρι το 1945. Μετά τον πόλεμο ήταν διοικητικά μέρος του Βοεβοδάτου Κατοβίτσε μέχρι το 1998. Από το 1975 έως το 1991 ήταν συνοικία του γειτονικού δήμου Τίχι.
Οροσειρά του Ντεβολουί
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Ντεβολουί είναι οροσειρά των νότιων Άλπεων που περιβάλλεται από τις περιοχές Σαμπσώρ, Γκαπανσαί, Μποσαίν, την οροσειρά του Ντιουά, το Τριέβ και την οροσειρά των Εκρέν.
Μπιέρουν
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Μπιέρουν είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας
Οροσειρά του Ντεβολουί
Γεωγραφικά στοιχεία
Περιβάλλεται από τους ποταμούς Ντρακ, Πετί Μπυές και Γκραν Μπυές. Η τεχνητή λίμνη Σωτέ, με υδροηλεκτρικό φράγμα, βρίσκεται στα βόρεια της οροσειράς.
Δραστηριότητες
μικρογραφία|250x250εσ|Πικ ντε Μπυρ μικρογραφία|250x250εσ|Το πέρασμα Κολ ντυ Φεστρ Κτηνοτροφία
Το συμβολόμετρο του οροπεδίου Μπυρ
Βρίσκεται στα 2.552 μέτρα. Στο οροπέδιο Μπυρ, το Ινστιτούτο ραδιοαστρονομίας (IRAM) έχει εγκαταστήσει ένα δίκτυο ραδιοτηλεσκοπίων που αποτελούν αστρονομικό συμβολόμετρο. Ο ιδιαίτερα ξεκάθαρος ουρανός σε αυτήν την περιοχή και σε αυτό το υψόμετρο ήταν ουσιαστικής σημασίας για την επιλογή αυτού του χώρου.
Χειμερινά αθλητικά θέρετρα
Τα χιονοδρομικά κέντρα του ΣουπερΝτεβολουί και το Λα Ζου ντυ Λου, που βρίσκονται στη νέα κοινότητα Ντεβολουί, αποτελούν την περιοχή σκι της οροσειράς.
Ορειβασία
Το Ντεβολουί είναι επίσης ένας τόπος που προσφέρεται για αναρρίχηση χάρη στους απότομους βράχους.
Σπηλαιολογία
Όπως και στις κοντινές οροσειρές του Βερκόρ και της Σαρτρέζ, το Ντεβολουί είναι ένας κατ'εξοχήν τόπος για σπηλαιολογία, με τα πολυάριθμα σπήλαια που περιλαμβάνει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας
Λε Κουντραί-Μονσώ
Το Λε Κουντραί-Μονσώ (γαλλικά: Le Coudray-Montceaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουντραιζιέν (γαλλικά: Coudraysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Μολόχα Καρδίτσας
Η Μολόχα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Μολόχα βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, σε απόσταση περίπου 38 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Καρπενήσι και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 800 μέτρα στις νότιους πρόποδες του όρους Καπροβούνι (υψ. 1.446). Ο οικισμός δημιουργήθηκε μετά την επανάσταση του 1821 από κατοίκους της Παλιαπιδιάς. Οι κάτοικοί του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία (καλλιεργούν πατάτες, φασόλια κ.α.) αλλά και με δασικές εργασίες (υλοτομία, καθαρισμός δασών, αναδασώσεις).
Αναφέρεται επίσημα το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κτημενίων και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μολόχας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καλλιφωνίου του δήμου Καρδίτσας του δήμου Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 203 κατοίκους ενώ το 1981 και το 1991 είχε 263 και 222 αντίστοιχα.
Μάχη του Ελλησπόντου (324)
Η Μάχη του Ελλήσποντου, αποτελούμενη από δύο ξεχωριστές ναυτικές συγκρούσεις, διεξήχθη το 324 μεταξύ ενός στόλου του Κωνσταντίνου Α΄, με επικεφαλής τον μεγαλύτερο γιο του Κωνσταντίνου Α', τον Κρίσπο, και ενός μεγαλύτερου στόλου υπό τον ναύαρχο του Λικίνιου, Άβαντο (ή Άμαντο). Παρά το γεγονός ότι ο εχθρικός στόλος ήταν υπερπληθέστερος, ο Κρίσπος κέρδισε μία ολοσχερή νίκη.
Ιστορικό
Μετά την ήττα του στην Αδριανούπολη της Θράκης, ο Λικίνιος και ο κύριος στρατός του πήγαν πίσω στην πόλη του Βυζαντίου. Ο Λικίνιος άφησε μία ισχυρή φρουρά στο Βυζάντιο, αλλά μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων του μέσω του Βοσπόρου στην ασιατική ακτή. Για να διατηρήσει τη δύναμή του στο Βυζάντιο και να εξασφαλίσει τη γραμμή επικοινωνίας του μεταξύ της Μ. Ασίας και της πόλης, η διατήρηση του ελέγχου των δύο στενών που χώριζαν τη Θράκη από τη Βιθυνία και τη Μυσία έγινε πλέον επιτακτική για τον Λικίνιο. Ο Κωνσταντίνος Α΄, αν ήθελε να περάσει στην Ασία για να καταστρέψει τα μέσα περαιτέρω αντίστασης του Λικίνιου, έπρεπε να αποκτήσει τον έλεγχο των στενών. Ο κύριος στρατός του Λικίνιου βρισκόταν στον Βόσπορο, για να καλύψει αυτό το σημείο διέλευσης, ενώ ο κύριος όγκος τού ναυτικού του μετακινήθηκε, για να καλύψει το στενό τού Ελλησπόντου. Συγκέντρωσε επίσης μία δεύτερη στρατιωτική δύναμη, υπό τον πρόσφατα ανυψωμένο συναυτοκράτορά του Μαρτινιανό, στη Λάμψακο (νυν Λάψεκι) στην ασιατική ακτή του Ελλήσποντου.
Η μάχη
αριστερά|μικρογραφία| Το στενό τού Ελλησπόντου (Δαρδανελίων). Ενώ ο Κωνσταντίνος Α΄ διεύθυνε την πολιορκία του Βυζαντίου, ο Κρίσπος οδήγησε μία δύναμη 80 πλοίων στον Ελλήσποντο. Ο Άβαντος τού εναντιώθηκε με έναν ανώτερο στόλο 200 πλοίων. Ωστόσο το μέγεθος των δυνάμεων των Λικινίων λειτούργησε εναντίον τους, εντός των περιορισμένων υδάτων του στενού. Ο Κρίσπος μπόρεσε να χρησιμοποιήσει τις πιο συμπαγείς μοίρες του, για να ξεπεράσει τον δυσκίνητο στόλο τού αντιπάλου του και να βυθίσει πολλά από τα πολεμικά πλοία τού Λικινίου.
Ο Άβαντος αποσύρθηκε τότε στο ανατολικό άκρο του Ελλήσποντου, για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του. Ο Κρίσπος αύξησε τον στόλο του με ενισχύσεις, που ήλθαν από το Αιγαίο και οι δύο στόλοι συναντήθηκαν ξανά την επόμενη ημέρα. Η δεύτερη σύγκρουση έγινε κοντά στην Καλλίπολη. όταν ξέσπασε μία καταιγίδα που, τυχαία για τον Κρίσπο, ναυάγησε πολλά από τα πλοία τού Λικινίου στην ακτή. Το πλοίο του Άβαντου βυθίστηκε και κατάφερε να σωθεί μόνο κολυμπώντας στην ξηρά. Όλα τα πλοία του στόλου τού Λικινίου, εκτός από τέσσερα, ναυάγησαν, βυθίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Ο στόλος τού Κωνσταντίνου Α΄ κέρδισε μία συντριπτική νίκη.
Συνέπεια
Αυτή η ναυτική νίκη επέτρεψε στον Κωνσταντίνο Α΄ να μεταφέρει τον στρατό του στη Μ. Ασία, χρησιμοποιώντας ένα στόλο ελαφρών μεταφορών, για να αποφύγει τις δυνάμεις του Μαρτινιανού. Μόλις ο Λικίνιος έμαθε για την καταστροφή του ναυτικού του, απέσυρε τις δυνάμεις του από το Βυζάντιο. Στη συνέχεια, ο στρατός του Κωνσταντίνου Α΄ νίκησε τον Λικίνιο στη μάχη της Χρυσόπολης. Αυτή η νίκη ήταν η τελική μάχη στη σύγκρουση, καθώς ο Λικίνιος παραδόθηκε μετά τη μάχη. Κατά συνέπεια, ο Κωνσταντίνος Α΄ έμεινε ο μοναδικός κύριος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Ε
Κετίκι Ξάνθης
Το Κετίκι ή Κετίκιο είναι μικρός ποιμενικός ορεινός οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης ο οποίος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 575 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κιμμερίων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κιμμερίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξάνθης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 8 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Πομακοχώρια Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Ελισάβετ στη Βαυαρία (1876-1965)
Η Ελισάβετ στη Βαυαρία (Elisabeth in Bayern, 25 Ιουλίου 1876 - 23 Νοεμβρίου 1965) ήταν η σύζυγος του Αλβέρτου Α΄ του Βελγίου.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Γαβριέλλα Βαλερία Μαρία γεννήθηκε στο Παλάτι του Ποσσενχόφεν στη Βαυαρία στις 25 Ιουλίου 1876 και ήταν κόρη του Δούκα Κάρολου Θεόδωρου της Βαυαρίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Πορτογαλίας. Ονομάσθηκε Ελισάβετ προς τιμήν της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ, αδελφής του Καρόλου Θεοδώρου.
Στις 17 Φεβρουαρίου 1934 ο Αλβέρτος Α΄ πεθαίνει σε ορειβατικό ατύχημα, αφήνοντας την Ελισάβετ χήρα. Αποσύρεται από τη δημόσια ζωή, έτσι ώστε να μην εμποδίζει τις προσπάθειες της νύφης της και νέας βασίλισσας Άστριντ.
Ωστόσο, τον Αύγουστο του 1935, η Άστριντ σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Ελβετία. Η Βασίλισσα Ελισάβετ επέστρεψε στη δημόσια ζωή, προσπαθώντας να στηρίξει τον γιο της και την οικογένειά της και αναλαμβάνοντας πάλι τη θέση της ως πρώτη κυρία της χώρας.
Ως βασιλομήτωρ έγινε προστάτιδα των τεχνών και ήταν γνωστή για τη φιλία της με γνωστούς επιστήμονες, όπως τον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής του Βελγίου από το 1940 έως το 1944, χρησιμοποίησε την επιρροή της ως βασίλισσα και τις γερμανικές σχέσεις της για να βοηθήσει στη διάσωση εκατοντάδων Εβραίων παιδιών από την επέλαση των Ναζί. Μετά τον πόλεμο του απονεμήθηκε το Βραβείο της Δικαίου των Εθνών από την κυβέρνηση του Ισραήλ
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η Βασίλισσα προκάλεσε διαμάχη με την επίσκεψή της στη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και την Πολωνία, ταξίδια που ώθησαν ορισμένους να την χαρακτηρίσουν ως "Κόκκινη Βασίλισσα".
Η Ελισάβετ πέθανε από έμφραγμα στις 23 Νοεμβρίου 1965 στις Βρυξέλλες σε ηλικία 89 ετών. Τάφηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Εκκλησίας της Παναγίας του Λαίκεν.
Οικογένεια
Η Ελισάβετ το 1900 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Α΄ του Βελγίου και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Δούκισσες στη Βαυαρία Κατηγορία:Βασίλισσες του Βελγίου Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Αν Μαρί Νταβίντ
Η Αν Μαρί Νταβίντ (Anne-Marie David, γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1952 στην Καζαμπλάνκα, στο Γαλλικό προτεκτοράτο του Μαρόκου) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια. Έλαβε μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, εκπροσωπώντας δύο διαφορετικές χώρες και αναδείχθηκε νικήτρια το 1973.
Σταδιοδρομία
Η Νταβίντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αρλ. Η μουσική της καριέρα ξεκίνησε σε ηλικία 18 ετών στο Παρίσι, όταν άρχισε να ασχολείται με το μουσικό θέατρο. Το 1972 επιλέχθηκε για το ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής στη γαλλική παραγωγή Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Αστέρι. Την ίδια χρονιά το τραγούδι της "Un peu romantique" συμπεριλήφθηκε στην επιτροπή επιλογής του τραγουδιού της Γαλλίας για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.
Το 1973 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο με το τραγούδι "Tu te reconnaîtras", κερδίζοντας τον διαγωνισμό συγκεντρώνοντας 129 πόντους.
Μετά τον διαγωνισμό, ξεκίνησε να κάνει περιοδεία ανά τον κόσμο. Έζησε για λίγο καιρό στην Τουρκία και ηχογράφησε δύο τραγούδια στα τουρκικά, ενώ τιμήθηκε με αρκετά βραβεία στη χώρα αυτή. Επέστρεψε στη Eurovision το 1979 εκπροσωπώντας τη Γαλλία στον διαγωνισμό που έγινε στην Ιερουσαλήμ. Το τραγούδι της "Je suis l'enfant soleil" ήρθε 3ο με 106 βαθμούς.
Τη δεκαετία του '80 άρχισε περιοδείες στη Γαλλία. Το 1982 και 1983 συνέχισε τη μουσική της σταδιοδρομία στη Νορβηγία. Το 1987 η Νταβίντ αποσύρθηκε από τη μουσική βιομηχανία, για να επανέλθει το 2003. Το 2005 τραγούδησε στο φεστιβάλ για τα 50 χρόνια του διαγωνισμού της Eurovision, στο Congratulations, που διεξήχθη στην Κοπεγχάγη. Εκεί ερμήνευσε το νικητήριο τραγούδι του 1972 "Après toi". Παρακολούθησε το ζωντανό μουσικό πρόγραμμα της Τουρκικής Ραδιοτηλεόρασης (TRT) πριν μεταδοθεί ζωντανά ο μεγάλος τελικός του διαγωνισμού του 2009, μαζί με τον Τζόνι Λόγκαν.
Σύμφωνα με το ESCRadio.com το 2011, η Anne Marie κυκλοφόρησε μία νέα έκδοση του τραγουδιού της με το οποίο κέρδισε τον διαγωνισμό του 1973, το οποίο ονομάστηκε “Tu Te Reconnaîtras (Encore Une Fois)”. Στα τέλη του 2015 μαζί με τον Γερμανό καλλιτέχνη της ποπ Μάβε Ο' Ρικ κυκλοφόρησε το τραγούδι με το οποίο επέστρεψε, με τίτλο "International", το οποίο αποτελούσε και πρόταση για να εκπροσωπήσει την Αυστρία, τη Γερμανία ή τον Άγιο Μαρίνο στον διαγωνισμό του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Λουξεμβούργο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1973 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1979 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Αύγουστος του Ζούλτσμπαχ
Ο Αύγουστος (2 Οκτωβρίου 1582 - 14 Αυγούστου 1632) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1614-1632. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Ζούλτσμπαχ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φίλιππου-Λουδοβίκου κόμη του Νόιμπουργκ και της Άννας της Κλέβης, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ.
Το 1614 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν μεταξύ των τριών γιων του: ο Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Νόιμπουργκ, ο Αύγουστος βόρεια τμήματα της πατρικής κτήσης, που αποτέλεσαν τη νεοϊδρυθείσα κομητεία του Ζούλτσμπαχ και ο Ιωάννης-Φρειδερίκος την κομητεία του Χίλπολτσταϊν.
Απεβίωσε στο Βίντσχαϊμ το 1632 και τάφηκε στο Λάουινγκεν. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανός-Αύγουστος.
Οικογένεια
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ντόναλντ Α΄ της Σκωτίας
Ο Ντόναλντ Α΄ της Σκωτίας ή Ντόναλντ μακ Άλπιν (812 - 13 Απριλίου 862) βασιλιάς των Πίκτων (858 - 862) ήταν μικρότερος γιος του Άλπιν μακ Εχντάχ, μικρότερος αδελφός και διάδοχος του γενάρχη του Οίκου των Αλπινιδών Κένεθ Α΄ της Σκωτίας. Τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα αναφέρουν ότι βασίλευσε τέσσερα χρόνια κάτι που συμφωνεί με τα Χρονικά του Ούλστερ που καταγράφουν τον θάνατο του αδελφού του τον Φεβρουάριο του 858 και τον δικό του θάνατο τον Απρίλιο του 862. Το Χρονικό σημειώνει :
"Την εποχή του οι Γαλάτες απέκτησαν τα δικαιώματα και τους νόμους του βασιλείου του Εντ γιου του Έοχεντ στο Φορτεβιώ".
Βασιλεία
Οι νόμοι του Εντ Φίντ χάθηκαν αλλά σχετίζονταν με την εκκλησία και την παραχώρηση προνομίων όπως οι νόμοι του Γκίρικ και του Κωνσταντίνου Β΄ της Σκωτίας. Η σημαντική θέση του Φοντεβριώ σαν τόπος που εκδόθηκαν οι νόμοι σε συνδυασμό με τον θάνατο του Κένεθ Α΄ και την μετακίνηση της πρωτεύουσας από τον Κωνσταντίνο Α΄ της Σκωτίας στην γειτονική Σκον αποδεικνύει ότι ήταν το κέντρο της δυναστείας των Αλπινιδών. Το Χρονικό του Μέλροουζ γράφει ότι ο Ντόναλντ "ήταν πολύ σκληρός στρατιώτης ... λέγεται ότι δολοφονήθηκε στην Σκον". Δεν υπάρχει καμιά άλλη πηγή που να γράφει ότι ο Ντόναλντ Α΄ δολοφονήθηκε. Η Προφητεία του Μπερχάν αναφέρεται στον θάνατο του Ντόναλντ στους στίχους 123 - 124 :
"το κακό θα έρθει στην Σκωτία με τον θάνατο του Κένεθ μακ Άλπιν και θα κρατήσει πολύ, την εξουσία θα πάρει ο γιος της ξένης γυναίκας, θα βασιλεύσει τρια χρόνια και θα πεθάνει από ασθένεια. Ο τάφος του βρίσκεται πάνω από το Λοχ Άου".
Είναι αποδεκτό ότι ο Ντόναλντ Α΄ δεν είχε παιδιά αλλά πολλοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο Γκίρικ ήταν γιος του συγχέοντας το όνομα του πατέρα του Γκίρικ Ντουνγκάλ με τον Ντόναλντ, η άποψη δεν έγινε ιστορικά αποδεκτή. Ο Ντόναλντ πέθανε στα ανάκτορα του Κινμπελατσουά ή στα ανάκτορα του Ράθινβεραλμοντ κοντά στην Σκον, τάφηκε στην Ιωνά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Αλπινιδών
Απόστολος Μαγγανάρης
Ο Απόστολος Μαγγανάρης (Σμύρνη, 1904 - Αθήνα, 29 Αυγούστου 1990) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης. Θεωρείται από πολλούς ως ο "αρχιτέκτονας του περιοδικού Τύπου στην Ελλάδα". Είναι γνωστός από την έκδοση του δημοφιλούς περιοδικού "Η Μάσκα".
Βιογραφία
Καταγόταν από τη Νάξο από εύπορη οικογένεια. Φοίτησε αρχικά στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και έπειτα σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και Πολιτικές Επιστήμες σε πανεπιστήμιο στη Γερμανία. Σε πρώτο γάμο παντρεύτηκε την Ιταλικής καταγωγής Αννα Παλόνε με την οποία απέκτησε το 1935 μια κόρη την Αικατερίνη Μαγγανάρη, η οποία και στη συνέχεια ασχολήθηκε κι εκείνη με την δημοσιογραία. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του γράφοντας επιθεωρήσεις και έργα για το θέατρο. Σε ηλικία 24 ετών έγινε αρχισυντάκτης στο περιοδικό "Εβδομάς", ξεκινώντας ουσιαστικά τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία, που κράτησε σχεδόν 50 χρόνια. Από το 1952 και για 18 χρόνια εργάστηκε στην εφημερίδα "Τα Νέα" και σε εκείνον αποδίδεται η μετονομασία της στήλης των "Σταυρωτών Λέξεων" σε "σταυρόλεξο". Σε δεύτερο γάμο (1982) παντρεύτηκε την Ελληνικής καταγωγής Καίτη Κοντώση του Παναγιώτη η οποία ασχολείται απο μικρή με τη λογοτεχνία δημοσιεύοντας συνεργασίες σε περιοδικά. Εκδόθηκαν: "Ας περιμένουμε την ανοιξη" ποιητική συλλογή 1974, τη ποιητική ανθολογία "Θρήνοι και παινέματα για τις χαμένες πατρίδες" 1989 και τα ποιήματα "Απορίες" 1996.
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του ΕΑΜ και το 1931 έλαβε μέρος στην πρώτη απεργία δημοσιογράφων στο περιοδικό "Εβδομάς".
Εξέδωσε και άλλα περιοδικά, πέρα από τη δημοφιλή "Μάσκα", όπως "Φαντάζιο", "Θησαυρός", "Μπουκέτο". Έγινε αρχισυντάκτης του νέου τότε περιοδικού "Ταχυδρόμος". Μεταξύ άλλων διετέλεσε αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και ιδρυτής (1935) και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου.
Αποχώρησε από τη δημοσιογραφία το 1972 αλλά συνέχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία. Η τελευταία του ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο "Θρήνοι και παινέματα για τις χαμένες πατρίδες".
Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών το 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Θεόφιλος Ξανθόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Χρήστος Λάσκος
Πολιτική καριέρα
Το 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε τον Λάσκο ως υποψήφιο για τις ευρωεκλογές του 2014.
Ο Λάσκος έχει περιγραφεί ως "ο πιο γνωστός διανοούμενος της πλειοψηφίας του Τσίπρα". Παραιτήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική γραμματεία μετά την ανακοίνωση των πρόωρων εκλογών για τον Σεπτέμβριο του 2015. Ο Αντώνης Δαβανέλλος δήλωσε ότι μετά την παραίτηση του, ο Λάσκος "προσπαθούσε να οργανώσει άλλες μορφές αντιπολίτευσης για τις μνημονιακές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ."
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας με το ΜέΡΑ25.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Χριστιανός Αύγουστος του Ζούλτσμπαχ
Ο Χριστιανός-Αύγουστος (26 Ιουλίου 1622 - 23 Απριλίου 1708) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1632-1708.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζούλτσμπαχ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αυγούστου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Χέντβιχ Ολδενβούργου, κόρης του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Απεβίωσε το 1708 στο Ζούλτσμπαχ και τάφηκε στο ναό της Αγ. Μαρίας της πόλης.
Οικογένεια
Το 1649 νυμφεύτηκε την Αμαλία, κόρη του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Νασσάου-Ζήγκεν και είχε τέκνα:
Χριστιανος
Ευθύγραμμη ομαλά μεταβαλλόμενη κίνηση
Η ευθύγραμμη ομαλά μεταβαλλόμενη κίνηση είναι το είδος της κίνησης, στο οποίο η τροχιά είναι ευθεία και η ταχύτητα μεταβάλλεται με τον ίδιο ρυθμό σε ίσους χρόνους. Στην ευθύγραμμη ομαλά μεταβαλλόμενη κίνηση το κινητό σώμα επιταχύνει με σταθερό ρυθμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματική
Σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινουπόλεως - Πυθίου
thumb|Ηλεκτρικό περιφερειακό τρένο E68000 στο Καπίκουλε. Η Σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινουπόλεως - Πυθίου είναι η κύρια σιδηροδρομική γραμμή στην Ανατολική Θράκη και η ζευκτική γραμμή των Τουρκικών Κρατικών Σιδηροδρόμων προς την Ευρώπη. Κατασκευάστηκε το 1873 ως μέρος της κύριας γραμμής Σιδηροδρόμου της Ανατολής μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Βελιγραδίου. Έχει μήκος 281,4 χλμ. Η γραμμή αποτελεί σημαντικό εμπορευματικό διάδρομο για τη χώρα.
Όταν άνοιξε, η γραμμή βρισκόταν εξ ολοκλήρου εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκαν νέα σύνορα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Η γραμμή από το Πύθιο προς την Αδριανούπολη ήταν εντός του ελληνικού εδάφους και μόνο το τμήμα Κωνσταντινούπολη-Ντεμίρκιοπρου παρέμενε ακόμη στο τουρκικό έδαφος. Το 1971, οι κρατικοί σιδηρόδρομοι κατασκεύασαν μια νέα γραμμή από το Πεχλιβάνκιοϊ (Άγιος Πέτρος) έως τα βουλγαρικά σύνορα στο Καπίκουλε, παρακάμπτοντας το ελληνικό έδαφος.
Η αρχική γραμμή προς το Πύθιον εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για συνδέσεις με την Ελλάδα.
Λόγω της κατασκευής του προαστιακού σιδηροδρομικού συστήματος Μάρμαραϊ στην Κωνσταντινούπολη καθώς και της αποκατάστασης του ανατολικού τμήματος του σιδηροδρόμου, η υπηρεσία μεταξύ Τσερκέζκιοϊ (Κουπέριο) και Κωνσταντινουπόλεως είναι προσωρινά ανεσταλμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές στην Τουρκία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές στην Ελλάδα
Εκλογές στη Σαξονία
Εκλογές διεξάγονται στη Σαξονία για την ανάδειξη των μελών της κρατιδιακής Βουλής (Landtag).
2009
Έπειτα από τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 30 Αυγούστου του 2009, το κεντροδεξιό CDU σχημάτισε συνασπισμό με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες του FDP. Landtag, 30 Αυγούστου 2009 ! colspan="2" | Κόμμα ! | Ιδεολογία ! colspan="2" | Ψήφοι % (μεταβολή) ! colspan="2" | Έδρες (μεταβολή) ! | Έδρες % ! align="right" style="background-color:#E9E9E9" colspan=3 | Σύνολο ! align="right" style="background-color:#E9E9E9" | 100,0% ! align="right" style="background-color:#E9E9E9" | ! align="right" style="background-color:#E9E9E9" | 132 ! align="right" style="background-color:#E9E9E9" | +8 ! align="right" style="background-color:#E9E9E9" | 100,0%
2014
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 31 Αυγούστου 2014. Νικήτρια αναδείχθηκε η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) της καγκελαρίου Μέρκελ. Για πρώτη φορά το νέο ευρωσκεπτικιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) εξέλεξε βουλευτές στο κοινοβούλιο. Landtag, 31 Αυγούστου 2014 !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2" rowspan="2" width=400 |Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan="3" |Λαϊκή ψήφος !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan="3" |Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=60|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=40|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=50|+/– !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=30|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=30|+/–
Christlich Demokratische Union Deutschlands – CDU || 645.344 || 39,4 || 0,8 || 59 || 1 Die Linke || 309.568 || 18,9 || 1,7 || 27 || 2 Sozialdemokratische Partei Deutschlands – SPD || 202.374 || 12,4 || 2,0 || 18 || 4 | Alternative für Deutschland – AfD || 159.547 || 9,7 || 9,7 || 14 || 14 Bündnis 90/Die Grünen || 93.852 || 5,7 || 0,7 || 8 || 1 Freie Demokratische Partei – FDP || 61.847 || 3,8 || 6,2 || 0 || 14
Παραπομπές
*
ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Η ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποτελεί την ενδέκατη περίοδο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Ξεκίνησε στις 2 Ιουνίου 2016 και ολοκληρώθηκε στις 31 Μαΐου 2021. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο προέκυψε μέσω των Βουλευτικών Εκλογών του 2016.
Εκλογή προέδρου της Βουλής
Στην πρώτη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο (2 Ιουνίου 2016), έγινε εκλογή για την ανακήρυξη του προέδρου του σώματος. Προεδρεύων του σώματος ήταν ο πρεσβύτερος των βουλευτών Αδάμος Αδάμου. Μετά από ψηφοφορία στην ολομέλεια της βουλής, αποφασίστηκε όπως οι υποψηφιότητες υποβληθούν αντιστρόφως ανάλογα με τη δύναμη των κομμάτων.
Υποψηφιότητα έθεσαν οι βουλευτές:
Για την εκλογή του προέδρου της Βουλής χρειάστηκαν τρεις ψηφοφορίες. Στην πρώτη και στη δεύτερη ψηφοφορία κάθε βουλευτής μπορούσε να ψηφίσει μόνο ένα υποψήφιο. Για να εκλεγεί κάποιος υποψήφιος στην πρώτη ψηφοφορία απαιτείτο να ξεπεράσει το 50% των ψήφων, δηλαδή να πάρει τουλάχιστον 29 ψήφους. Στην πρώτη ψηφοφορία κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωσε πάνω από το 50% των ψήφων. Για να εκλεγόταν κάποιος υποψήφιος στη δεύτερη ψηφοφορία απαιτείτο να συγκεντρώσει τα 2/5 των ψήφων, δηλαδή να πάρει 23 ψήφους. Στη δεύτερη ψηφοφορία κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωσε τα 2/5 των ψήφων. Στην τρίτη ψηφοφορία εκλεγόταν ο υποψήφιος που συγκέντρωνε τους περισσότερους ψήφους. Στη ψηφοφορία αυτή κάθε βουλευτής μπορούσε να ψηφίσει για κάθε υποψήφιο και όχι μόνο έναν. Οι βουλευτές του ΔΗΣΥ, εκτός από τον πρόεδρο τους Αβέρωφ Νεοφύτου, ψήφισαν και τον Δημήτρη Συλλούρη. Οι βουλευτές του Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών, εκτός από τον πρόεδρο τους Γιώργο Περδίκη, ψήφισαν και τον Μαρίνο Σιζόπουλο. Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο αναδείχθηκε ο Δημήτρης Συλλούρης.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών.
Στις 13 Οκτωβρίου 2020, μετά από δημοσίευση βίντεο του δικτύου Al Jazeera το οποίο, σύμφωνα με το δίκτυο, ενέπλεκε τον Δημήτρη Συλλούρη σε μια προσπάθεια χορήγησης κυπριακού διαβατηρίου μέσω του Citizenship Investment Program (CIP) σε καταδικασμένους για εγκλήματα, ο ίδιος δήλωσε ότι θα απέχει από τα καθήκοντα του μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες. Στις 15 Οκτωβρίου 2020 υπέβαλε την παραίτηση του από Πρόεδρος της Βουλής και από βουλευτής.
Μετά την παραίτηση του Δημήτρη Συλλούρη από τη θέση του προέδρου της Βουλής, στις 16 Οκτωβρίου 2020 τα κοινοβουλευτικά κόμματα - με εξαίρεση το ΕΛΑΜ- αποφάσισαν όπως υποστηρίξουν την υποψηφιότητα του Αδάμου Αδάμου για τη θέση του προέδρου της Βουλής, για το υπόλοιπο της ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περίοδου. Στις 23 Οκτωβρίου 2020 εκλέχθηκε επίσημα πρόεδρος του σώματος με 53 ψήφους υπέρ, 2 αποχές (βουλευτές ΕΛΑΜ) και καμία αρνητική ψήφο.
Σύνθεση βουλής
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την κατανομή των 56 εδρών της βουλής ανά κόμμα και εκλογική περιφέρεια όπως προέκυψε με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2016 και όπως είναι σήμερα μετά από αλλαγές που προήλθαν (μετακίνηση βουλευτή σε άλλο κόμμα, ανεξαρτητοποίηση βουλευτών).
Σημερινή σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει σε αλφαβητική σειρά τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Σημειώσεις: 1 Στις 28 Ιουλίου 2020 ο Άγγελος Βότσης, ο Μαρίνος Μουσιούττας και ο Γεώργιος Προκοπίου με επιστολή τους προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους από το ΔΗΚΟ και την επιθυμία τους να είναι ανεξάρτητοι βουλευτές. Στις 9 Οκτωβρίου 2020, με νέα επιστολή τους προς τον Πρόεδρο της Βουλής, κοινοποίησαν την απόφασή τους να ανήκουν στη νεοσυσταθείσα πολιτική πλατφόρμα «Συνεργασία Δημοκρατικών Δυνάμεων». 2 Μετά την παραίτηση του Χριστάκη Τζιοβάνη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 23 Οκτωβρίου 2020 ο Γιαννάκης Γαβριήλ ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου. 3 Μετά την παραίτηση του Δημήτρη Συλλούρη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 23 Οκτωβρίου 2020 η Ρούλα Γεωργιάδου ως η επόμενη επιλαχούσα της Αλληλεγγύης στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 4 Στις 2 Φεβρουαρίου 2018 η Άννα Θεολόγου με επιστολή της προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη Συμμαχία Πολιτών και την επιθυμία της να είναι ανεξάρτητη βουλευτής, με αποτέλεσμα έκτοτε η Συμμαχία Πολιτών να κατέχει μόνο μία έδρα. Στις 30 Οκτωβρίου 2019, με νέα επιστολή της προς τον Πρόεδρο της Βουλής, κοινοποίησε την απόφασή της στο εξής να ανήκει στο νεοσυσταθέν κίνημα Ανεξάρτητοι. 5 Μετά την παραίτηση του Σόλωνα Κασίνη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Δεκεμβρίου 2019 η Ξένια Κωνσταντίνου ως η επόμενη επιλαχούσα του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 6 Στις 18 Μαΐου 2017 ο Παύλος Μυλωνάς με επιστολή του προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Συμμαχία Πολιτών και την επιθυμία του να είναι ανεξάρτητος βουλευτής, με αποτέλεσμα έκτοτε η Συμμαχία Πολιτών να κατέχει μόνο δύο έδρες. Στις 3 Μαΐου 2018, με νέα επιστολή του προς τον Πρόεδρο της Βουλής, ανακοίνωσε την προσχώρησή του στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ, με αποτέλεσμα έκτοτε το ΔΗΚΟ να κατέχει δέκα έδρες. 7 Μετά τον διορισμό της Στέλλας Κυριακίδου ως Επιτρόπου Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Δεκεμβρίου 2019 η Σάβια Ορφανίδου ως η επόμενη επιλαχούσα του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 8 Μετά την εκλογή του Γιώργου Γεωργίου στη θέση του Ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές 2019, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 28 Ιουνίου 2019 ο Ανδρέας Πασιουρτίδης ως πρώτος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας. 9 Μετά τον διορισμό του Νίκου Νουρή ως Υπουργού Εσωτερικών, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Δεκεμβρίου 2019 ο Μιχάλης Σοφοκλέους ως ο επόμενος επιλαχών του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.
Ζήτημα πλήρωσης μη καταληφθείσας έδρας
Η Αλληλεγγύη είχε κερδίσει μία θέση στη βουλή, την οποία εδικαιούτο η Ελένη Θεοχάρους, η οποία είχε έρθει πρώτη σε σταυρούς προτίμησης του κόμματος στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού. Ωστόσο, αποφάσισε να μην αποδεχθεί τη βουλευτική έδρα και να παραμείνει ευρωβουλευτής. Με βάσει γνωμάτευσης του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ο Γενικός Έφορος Εκλογών ανακήρυξε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης) βουλευτή στις 31 Μαΐου 2016.
Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, υποψήφιος του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού, κατέθεσε προσφυγή στο εκλογοδικείο αμφισβητώντας ότι την έδρα που κέρδισε η Ελένη Θεοχάρους, την οποία αποποιήθηκε ενώ δεν είχε ακόμη ορκιστεί βουλευτής, θα έπρεπε να την καταλάβει ο πρώτος επιλαχών Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης ζητούσε αναπληρωματική εκλογή. Το εκλογοδικείο στις 31 Μαΐου 2017 αποφάνθηκε ότι η εκλογή του Γεώργιου Παπαδόπουλου ήταν άκυρη. Ωστόσο, η απόφαση του εκλογοδικείου δεν πρότεινε τρόπο εκλογής.
Στις 30 Απριλίου 2018 το ανώτατο δικαστήριο έκρινε τον νόμο αυτό ως αντισυνταγματικό και ως εκ τούτου η εκλογή και ανακήρυξη του Γεώργιου Παπαδόπουλου ήταν άκυρη. Ακολούθησε τροποποίηση της νομοθεσίας στις 13 Ιουνίου 2018 ώστε να καλυφθεί το νομοθετικό κενό, τον οποίο παρέπεμψε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο έκρινε τον νόμο ως αντισυνταγματικό. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2019 η Βουλή των Αντιπροσώπων τροποποίησε το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας προς ρύθμιση του κενού αναφορικά με την πλήρωση αποποιηθείσας ή μη καταληφθείσας βουλευτικής έδρας και στις 11 Οκτωβρίου 2019, προέβη σε νέα τροποποίηση της νομοθεσίας, ώστε, σε περίπτωση αποποίησης ή μη κατάληψης βουλευτικής έδρας, αυτή να πληρούται από επιλαχόντα. Ως αποτέλεσμα, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ανέλαβε ξανά καθήκοντα βουλευτή την 1η Νοεμβρίου 2019. Με νέα απόφαση του Εκλογοδικείου, ημερομηνίας 29 Οκτωβρίου 2020, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος απώλεσε για τρίτη φορά τη βουλευτική έδρα.
Νέο Ροεινό Αργολίδας
Το Νέο Ροεινό (παλαιά ονομασία: Κυναμπάρδι, επίσημα: Νέον Ροεινόν) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κτισμένο επάνω σε μία λοφοσειρά στην ανατολική πλευρά του Αργολικού κάμπου, σε υψόμετρο 120 μέτρων. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Νέου Ροεινού που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Νέας Τίρυνθας του δήμου Ναυπλιέων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 429 μόνιμους κατοίκους.
Ιστορία
Το Νέο Ροεινό ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από Αρκάδες κτηνοτρόφους που κατάγονταν από το χωριό Ροεινό του (πρώην) δήμου Φαλάνθου στο όρος Μαίναλο. Πριν ιδρυθεί το χωριό, η περιοχή ανήκε στην Ιερά Μονή Καρακαλά και οι κάτοικοι του Ροεινού συχνά ξεχειμώνιαζαν σε αυτή μαζί με τα ζώα τους.
Η πρώτη εγκατάσταση έγινε το 1915 και το 1920 κτίστηκε η πρώτη εκκλησία της Αγίας Μαρίνας με την βοήθεια του βουλευτή Αρκαδίας Θεόδωρου Τουρκοβασίλη. Την δεκαετία του 1960 χάρη στην συνδρομή του Ζαχαριώτη δασκάλου Αριστόδημου Τριγάζη το χωριό απέκτησε τρεχούμενο νερό, ρεύμα και την καινούργια εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Το 1966 το Νέο Ρεινό αποσπάστηκε από τον Άγιο Ανδριανό και έγινε ξεχωριστή κοινότητα.
Πληθυσμός
Το Νέο Ροεινό έχει γνωρίσει σημαντική αύξηση του πληθυσμού του από το 1920, όταν πρωτοαναγνωρίστηκε μέχρι και το 2011. Το 2021 κατέγραψε μία αξιωσημείωτη μείωση.
Δυτικοαφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση
Η Δυτικοαφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ECOWAS; Γαλλικά: Communauté économique des États de l'Afrique de l'Ouest, CEDEAO) είναι περιφερειακή ομάδα δυτικοαφρικανικών κρατών. Ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1975, με την υπογραφή της συνθήκης του Λάγος και η αποστολή της είναι η προώθηση της ενοποίησης στην περιοχή.