cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Γουσταύος του Φέλντεντς
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου Ιωάννη, παλατινού κόμη του Φέλντεντς και της Άννας Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1592 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του υπό την επιτροπεία της Άννας Μαρίας. Το 1598 οι αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις: Ο Γεώργιος Γουσταύος έλαβε το Φέλντεντς και το Λάουτερεκ και οι αδελφοί του τις υπόλοιπες περιοχές. Το 1608 ίδρυσε την πόλη Λίξχαϊμ για τους Προτεστάντες πρόσφυγες, αλλά αναγκάστηκε να πωλήσει τη νέα πόλη το 1623 στον Ερρίκο Β΄, δούκα της Λωρραίνης.
Απεβίωσε το 1634 και τάφηκε στο Ρεμίγκιουσμπεργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Χριστόφορου, δούκα της Βυρτεμβέργης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1592 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Γεώργιος Γουσταύος έκανε το 1601 δεύτερο γάμο, με τη Μαρία Ελισάβετ του Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωάννη Α΄, παλατινού κόμη του Τσβάιμπρυκεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γλώσσα Σιλέτι
Κατάσταση
Το καθεστώς της Σιλέτι αμφισβητείται καθώς άλλοι την θεωρούν διάλεκτο της Βεγγαλικής, ενώ άλλοι την θεωρούν ξεχωριστή γλώσσα. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές στη γραμματική και την προφορά, καθώς και έλλειψη αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των δύο ποικιλιών. Υπάρχουν μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ των Σιλέτι και Βεγγαλικών σε σχέση με τα Σιλέτι και τα Ασσαμεζικά, η οποία αναγνωρίζεται ως ξεχωριστή γλώσσα. Οι περισσότεροι Σιλέτι είναι τουλάχιστον δίγλωσσοι σε κάποιο βαθμό καθώς τα βεγγαλικά διδάσκονται σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης στο Μπαγκλαντές. Το Σιλέτ αποτελούσε μέρος του αρχαίου βασιλείου του Καμαρούπα, και τα Σιλέτι μοιράζονται πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τα Ασαμεζικά, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγαλύτερου συνόλου τριβόμενων από άλλες Ανατολικές Ινδοάριες γλώσσες. Σύμφωνα με τον Τζορτζ Αβραάμ Γκρίρσον, "Οι κλίσεις επίσης διαφέρουν από εκείνες των τακτικών βεγγαλικών, και σε μία ή δύο περιπτώσεις ταυτίζονται με αυτές της Ασαμεζικής". Λαμβάνοντας υπόψη τις μοναδικές γλωσσικές ιδιότητες, η Σιλέτι είναι συχνά θεωρείται ως μια ξεχωριστή γλώσσα (Γκρίρσον 1928, Τσατερτζί 1939, Γκόρντον 2005). Πράγματι, παλαιότερα γραφόταν με το δικό της αλφάβητο, το Σιλέτι Ναγκάρι, αν και έχει αντικατασταθεί με το Βεγγαλικό αλφάβητο. Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια για την αναβίωσή του.
Τα Σιλέτι μοιράζονται τουλάχιστον το 80% του λεξιλογίου της με τα βεγγαλικά.
Όνομα
Η ορθογραφία του ονόματος Σιλέτι στα πρότυπα Βεγγαλικά είναι সিলেটি (Sileṭi). Η ορθογραφία στα Σιλέτι είναι ꠍꠤꠟꠐꠤ ή ছিলটি (Silôṭi).
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|430x430εσ|Δείγμα κειμένου: Πρωτοσέλιδο της Ναγκάρι στο βιβλίο Χαλάτ-ουν-Ναμπί, που γράφτηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Σαντέκ Αλί του [[Σιλέτ ]] Στην αρχαία λογοτεχνία, το Σιλέτ αναφέρεται ως Σιλαχάτ και Σιλαχάτα. Κατά τον 19ο αιώνα, οι Βρετανοί καλλιεργητές τσαγιού στην περιοχή που ανέφεραν το ιδίωμα που ομιλούταν στην Σούρμα και Κοιλάδα Μπαράκ ως γλώσσα Σιλέτι. Στο Άσαμ, η γλώσσα εξακολουθεί να αναφέρεται ως Sylheti.
Κατά την περίοδο της Βρετανικής αποικιοκρατίας, ο Σιλετιανός φοιτητής Μούνσι Αμπντούλ Καρίμ σπούδασε στο Λονδίνο της Αγγλία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, πέρασε αρκετά χρόνια στο Λονδίνο και έμαθε το εμπόριο εκτύπωσης. Μετά την επιστροφή στη πατρίδα, ίδρυσε το πιεστήριο Ισλαμία στο Σιλέτ περίπου το 1870. Άλλα Σιλετιανά πιεστήρια ιδρύθηκαν στο Σουναμγκάντζ, το Σιλόνγκ και τη και Καλκούτα. Αυτά τα πιεστήρια σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1970. Από τότε, το αλφάβητο Σιλοτινάγκρι έχει χρησιμοποιηθεί κυρίως από τους γλωσσολόγους και τους ακαδημαϊκούς. Σταδιακά έγινε πολύ μη δημοφιλές.
Το αλφάβητο περιλαμβάνει 5 ανεξάρτητα φωνήεντα, 5 εξαρτώμενα φωνήεντα που επισυνάπτονται σε σύμφωνα και 27 σύμφωνα. Το Σιλετιανό αμπουγκίντα διαφέρει από το Βεγγαλικό αλφάβητο, όπως είναι μια μορφή του Καϊθί, ένα αλφάβητο που ανήκει στην κύρια ομάδα των βόρειων Ινδικών αλφαβήτων του Μπιχάρ. Η κύρια χρήση του συστήματος γραφής ήταν για να καταγράψει τη θρησκευτική ποίηση, η οποία περιγράφεται ως μια πλούσια γλώσσα και εύκολη στην εκμάθηση.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980, υπήρχαν εκστρατείες στο Λονδίνο οι οποίες ζητούσαν την αναγνώριση της Σιλέτι ως γλώσσα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, όταν ξεκίνησαν τα πρώτα μαθήματα μητρικής γλώσσας για Μπαγκλαντεσιανούς από ακτιβιστές της κοινότητας, τα μαθήματα δίνονταν στα πρότυπα Βεγγαλικά και όχι στη διάλεκτο Σιλέτι, πυροδοτώντας την εκστρατεία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, έλαβε χώρα μια εκστρατεία αναγνώρισης για τα Σιλέτι έλαβε χώρα στην περιοχή του Σπίταλφιλντς στο Ανατολικό Λονδίνο. Μία από τις κύριες οργανώσεις ήταν η Εκπαιδευτικές Ανάγκες των Μπανγκλαντεσιανών στο Τάουερ Χάμλετς. Ωστόσο, αυτή η οργάνωση κατέρρευσε το 1985 και με το θάνατό της, η εκστρατεία υπέρ των Σιλέτι στο δήμο έχασε την ώθηση. Παρ'όλα αυτά, η Σιλέτι παραμένει πολύ διαδεδομένη ως ομιλούμενη γλώσσα της εργατικής τάξης στο σπίτι, καθώς και των Σιλετιανών νοικοκυριών της ανώτερης τάξης στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Μπανγκλαντές
Κακαβάς Θεστιέων Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κακαβάς Φθιώτιδας
Ο Κακαβάς είναι ακατοίκητος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 202 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται ανατολικά του χείμαρρου Ερμίτσα και σε απόσταση 9 χλμ. ΒΑ. (οδηγικά, μέσω Καινούργιο) από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Καινουργίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άνω Βλοχό, το Καινούργιο και τα Καρραίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καινουργίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θεστιέων του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Σημείωση
Σε απόσταση 500 μέτρων βορειοανατολικά υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κακαβάς Παναιτωλικού.
Μονή Προφήτου Ηλιού Βέροιας
Ιστορία
Υπήρξε μέλος της μεγάλης μοναστηριακής πολιτείας της κοιλάδας του Αλιάκμονα κατά την ύστερη βυζαντινή καθώς και την οθωμανική περίοδο. Όλα αυτά τα μοναστικά καθιδρύματα ανήκαν στη σκήτη Βεροίας.
Από το παλαιό μοναστήρι σώζεται μονάχα η εκκλησία και ελάχιστα κατεστραμμένα προσκτίσματα. Κάποια νεώτερα κτήρια χτίστηκαν για να καλύψουν τις ανάγκες των προσκυνητών.
Είναι γνωστό με την ονομασία μονή Προφήτη Ηλία όμως η κτητορική επιγραφή που είναι γραμμένη στην εσωτερική πλευρά του μαρμάρινου ημικυκλικού υπέρθυρου της εισόδου προς τον κύριο ναό αναφέρει: ‘’ΑΝΗςωΡΙΘΕΙ Ο ΘΕΙΩ[C ] Κ(ΑΙ) ΠΑ[ΝCΕΠΤΟC Ν]AωC ΤΗC  ΥΠ[ΕΡΑΓΙΑ]C ΔΕ[CΠΟΙΝΗ]C ΗΜωΝ Θ(ΕΟΤΟ)ΚΟΥ Κ(ΑΙ) ΑΥΠΑΡΘΕΝΟΥ [ΜΑΡΙΑC] /ΔΙΑ CΥ(Ν)-/ΔΡΟΜΗ[C …ΚΑΙ ΤωΝ ΤΕΚΝωΝ ΑΥΤΟΥ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΒΟ(Ν)ΤΕC Θ[ΕΟ]Φ[ΑΝΟΥC ΒΕΡΡΟΙΑC] ΜΗΝΗ ΑΒΓΟΥςΟ  … Τες Ι /ζ. ο. Η.‘’ σε μεταγραφή'. "Ανιστορήθη ο θείος και πάνσεπτος ναός της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας δια συνδρομής … και των τέκνων αυτού, αρχιερατεύοντος Θεοφάνους Βερροίας, μηνί  Αυγούστω εις τες Ι/ΖΟΗ '' ( 7078-5508 = 1570 ).
Αρχιτεκτονική
Ο ναός είναι ένα μικρό μονόχωρο κτίσμα με εσωτερικές διαστάσεις 5,58 x 3,70 μ. στεγασμένο με αμφίκλινη στέγη. Ισοπλατής με τον ναό νάρθηκας έχει προστεθεί σε άλλη εποχή.
Εξωτερικά το μνημείο δεν παρουσιάζει αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον εκτός από τον ανατολικό τοίχο.Το χτίσιμό του είναι με πέτρες και λάσπη χωρίς ιδιαίτερη επιμέλεια. Όλος ο ναός δεν έχει παράθυρα εκτός από αυτό το δίλοβο της κόγχης του ιερού και από έναν φωταγωγό στη νότια πλευρά της στέγης. Η είσοδος γίνεται από μία θύρα στο κέντρο του δυτικού τοίχου. Το ημικυκλικό υπέρθυρο και οι παραστάδες είναι μαρμάρινες. Πάνω από την θύρα υπάρχει τυφλό τόξο με τοιχογραφία της Θεοτόκου. Ο κυρίως ναός είναι τελείως απλός. Το δάπεδο είναι πλακοστρωμένο. Εκτός από την κόγχη του ιερού υπάρχουν άλλες δύο, της πρόθεσης και του διακονικού. Ο βόρειος και ο νότιος τοίχος στο τμήμα που ανήκει στο ιερό έχουν αντικριστά από μία κόγχη.
Τοιχογραφίες
Οι τοιχογραφίες του βόρειου, του νότιου και δυτικού τοίχου σε μεγάλο βαθμό έχουν ασβεστωθεί ή επιζωγραφισθεί. Μόνον ο χώρος του ιερού έμεινε άθικτος. Εκεί σώζονται οι παραστάσεις της Πλατυτέρας  (στον τύπο της Βλαχερνίτισσας) στο τεταρτοσφαίριο της κόγχης, παρακάτω η σκηνή του Μελισμού με τον Χριστό σε τράπεζα και πάνω Του οι Μέγας Βασίλειος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Στο αέτωμα του ιερού βρίσκεται η Ανάληψη και το Άγιο Μανδήλιο. Δίπλα στην κόγχη εκατέρωθεν η σκηνή του Ευαγγελισμού. Τέλος στην πρόθεση παριστάνεται η Άκρα Ταπείνωσις και στο διακονικό ο Άγιος Αθανάσιος.
Στο νότιο τοίχο βρίσκονται οι παραστάσεις της Γέννησης, της Υπαπαντής, του Αγίου Ρωμανού, του Προδρόμου, του αγίου Νικολάου, του Αγίου Παύλου, του Αγίου Αντωνίου και άλλων δύο αδιάγνωστων αγίων. Στο δυτικό τοίχο σώζεται ένα τμήμα της παράστασης της Κοίμησης της Θεοτόκου. Τέλος στον βόρειο τοίχο διατηρούνται οι τοιχογραφίες της καθόδου στον Άδη, του Αγίου Στεφάνου, η σκηνή του οράματος του Αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας, η Παναγία σε θρόνο με αρχαγγέλους με την επωνυμία  "η Πανύμνητος" και ο Άγιος Γεώργιος.
Η γενική κατάσταση των τοιχογραφιών είναι κακή. Φαίνεται ότι το σύνολο έγινε από έναν και μάλλον ντόπιο αγιογράφο - τεχνίτη.
Στις ημέρες μας γίνεται προσπάθεια το μοναστήρι "της Πανυμνήτου", όπως έχει πλέον μετονομαστεί, να επανδρωθεί με γυναικεία αδελφότητα και να συντηρηθούν όλα τα κτήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βέροιας Κατηγορία:Μονές του νομού Ημαθίας
Ρεκλινγκχάουζεν
To Ρεκλινγκχάουζεν (γερμανικά: Recklinghausen) είναι πόλη στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, στη δυτική Γερμανία. Το 2021 είχε 110.714 κατοίκους. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της κοιλάδας του Ρουρ, βόρεια από το Έσσεν, επί του καναλιού Ρήνου-Χέρνε.
Η παλαιότερη μνεία στο Ρεκλινγκχάουζεν γίνεται το 1017, με το όνομα Ricoldinchuson. Το 1150 έγινε έδρα του Φεστ Ρεκλινγκζάουζεν, τμήμα του εκλεκτοράτου της Κολωνίας. Απέκτησε δικαιώματα πόλης το 1236 και έγινε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης το 1316. O Έμπερχαρντ Α΄ του Μαρκ γκρέμισε τα τείχη της πόλης το 1295/96, ώστε να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οχυρό από τους αρχιεπισκόπους Κολωνίας, αλλά τα τείχη ανακατασκευάστηκαν την περίοδο 1344 - 1363. Με τη διάλυση του εκλεκτοράτου το 1803, η πόλη πέρασε στο Δουκάτο του Άρενμπεργκ και το 1815 έγινε τμήμα της Πρωσίας. Η πόλη εκβιομηχανήθηκε ταχέως τον 19ο αιώνα χάρις στα ανθρακωρυχεία της περιοχής.
Τα κύρια αξιοθέατα της πόλης είναι ο ναός του Αγίου Πέτρου, ο οποίος ιδρύθηκε το 1276 όμως το σημερινό κτίριο χρονολογείται κυρίως από τον 16ο αιώνα, το κάστρο Ένγκελσμπουργκ, του 1702, το πρώην δουκικό παλάτι και τα κατάλοιπα των μεσαιωνικών οχυρώσεων. Η πόλη έχει αρκετά μουσεία, όπως ένα μουσείο με χριστιανικές εικόνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2004-05
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 2004-05 διεξήχθη σε έναν όμιλο των 16 ομάδων. Στην Α΄ Εθνική ανέβηκαν απευθείας οι τρεις πρώτες ομάδες. Στη Γ΄ Εθνική υποβιβάστηκαν απευθείας τρεις ομάδες.
Διοργάνωση
Η μόνη αλλαγή που έγινε στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 2004-05 σε σχέση με το προηγούμενο του 2003-04, ήταν πως καταργήθηκαν οι αγώνες διαβάθμισης για την άνοδο και τον υποβιβασμό. Κατά τα άλλα, ανέβηκαν τρεις ομάδες στην Α΄ Εθνική και υποβιβάστηκαν τρεις στη Γ΄ Εθνική, που αντικαταστάθηκαν από ισάριθμες.
Και σε αυτό το πρωτάθλημα υπήρξαν εξω-αγωνιστικές περιπέτειες καθώς και συγχωνεύσεις-μετονομασίες ομάδων. Συγκεκριμένα, ο Α.Σ. Κασσάνδρα και ο Πατραϊκός ενώ ξεκίνησαν το πρωτάθλημα αντικαταστάθηκαν αντίστοιχα από τον ΑΣΚ Ολυμπιακό (την 4η αγωνιστική) και την Παναχαϊκή 2005 (τη 2η αγωνιστική), διασώζοντας με αυτό τον τρόπο τα ιστορικά σωματεία που είχαν διαλυθεί λόγω χρεών.
Από την άλλη μεριά ο Ποσειδών Ν. Πόρων Πιερίας, που είχε αναρριχηθεί απότομα από τις ερασιτεχνικές κατηγορίες τα προηγούμενα χρόνια και την προηγούμενη σεζόν είχε διεκδικήσει με αξιώσεις την άνοδο στην Α΄ Εθνική, χάθηκε σε μια νύχτα από το προσκήνιο, καθώς ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ, Αλέξανδρος Αγγελόπουλος, βρέθηκε υπόδικος για υπόθεση λαθρεμπορίου. Η ομάδα εγκαταλείφθηκε στην τύχη της και καθώς δεν είχε παίκτες αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα. Παρόμοια τύχη είχε και ο ιστορικός Ατρόμητος Αθηνών, ο οποίος αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα λόγω χρεών μετά την 17η αγωνιστική και μοιραία υποβιβάστηκε. Όμως, την επόμενη σεζόν αντί να βρεθεί στη Γ΄ ή στη Δ΄ Εθνική, βρέθηκε στην Α΄ Εθνική στη θέση της Χαλκηδόνας, με την οποία συγχωνεύτηκε.
Στα αξιοσημείωτα ο αγωνιστικός υποβιβασμός του ιστορικού Απόλλωνα Αθηνών στη Γ΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του και η επιστροφή της ιστορικής Α.Ε.Λ. στη μεγάλη κατηγορία για πρώτη φορά από το 1996. Μάλιστα η Λάρισα συνδύασε την επιστροφή της στην Α' Εθνική με την κατάκτηση του τίτλου. Επίσης, η πρωτοφανής τιμωρία του Ακράτητου με ένα μήνα αγωνιστικής παύσης, που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τρία παιχνίδια χωρίς αγώνα. Η τιμωρία επιβλήθηκε επειδή την προηγούμενη σεζόν, στην Α΄ Εθνική, ο σύλλογος θεωρήθηκε υπεύθυνος για την ομαδική δηλητηρίαση ποδοσφαιριστών του Ηρακλή Θεσσαλονίκης πριν από τον αγώνα στο γήπεδο Ακράτητου από εμφιαλωμένο νερό.
Ιωάννης Αύγουστος του Λύτσελσταϊν
Ο Ιωάννης-Αύγουστος, γερμ. Johann-August (26 Νοεμβρίου 1575 - 18 Σεπτεμβρίου 1611) ήταν συγκυβερνήτης του Βελντέτς (1592-98) και μετά παλατινός κόμης (δούκας) του Λύτσελσταϊν (1598-1611).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου-Ιωάννη παλατινού κόμη του Βελντέτς και της Άννας-Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.
Απεβίωσε στο κάστρο Λέμπεργκ το 1611 και τάφηκε στο Λύτσελσταϊν. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Γεώργιος-Ιωάννης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1599 την Άννα-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου· δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ρίκια Μεσσηνίας
Τα Ρίκια είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Πολύ γνωστή και δημοφιλής, κυρίως στους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία Χρυσή Ακτή ή το Μάτι.
Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται, σε υψόμετρο 45 μέτρα δίπλα στις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η απόστασή του από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 8 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 7.5 χιλιόμετρα σε βορειοδυτική κατεύθυνση και επίσης περίπου 1,6 χιλιόμετρο από την Τραγάνα και 2 περίπου χιλιόμετρα από τον Ρωμανό, σε νοτιοανατολική κατεύθυνση προς την Πύλο.
Ιστορία
Η περιοχή των Ρικιών, όπως και αυτή των γειτονικών οικισμών του Βρυσομήλου και του Βρομονερίου φέρει ίχνη κατοίκησης από την παλαιολιθική περιόδο, καθώς έχουν βρεθεί, σε αρχαιολογικές ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή, διάφορα λίθινα εργαλεία της περιόδου αυτής. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Ο οικισμός, αναγνωρίστηκε το 1981, και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαργαλιάνων, ως και το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 31 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές και τουριστικές εργασίες.
Κτίρια και αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους, τον Μάραθο, την Τραγάνα, τον Ρωμανό και το Πετροχώρι. Αξιοθέατο για τον οικισμό είναι η Παραλία της Χρυσής Ακτής (Μάτι) ή οποία βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον οικισμό.
Εγιαλέτι της Ποδολίας
Το Εγιαλέτι της Ποδολίας (Eyalet-i Kamaniçe) ήταν εγιαλέτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πρωτεύουσά του ήταν το Κάμιανετς-Ποντίλσκι (Kamieniec Podolski, Кам’янець-Подільський, Kamaniçe).
Ρίκια Μεσσηνίας
Παραλία Χρυσή Ακτή (Μάτι)
Στην περιοχή των Ρικιών είναι η Παραλία της Χρυσής Ακτής γνωστή και ως το «Μάτι», στην κατεύθυνση προς το Βρομονέρι και τον Μάραθο, η οποία είναι απέραντη καθώς έχει μήκος περί τα 4,5 χιλιόμετρα και βρίσκεται σε απόσταση περίπου 8 ως 12,5 χιλιομέτρων από τους Γαργαλιάνους. Αποτελεί φυσική προέκταση της Παραλίας της Αγιά Σωτήρας, του οικισμού του Βρυσομήλου (γνωστότερου ως Αγία Σωτήρα), από την δεξιά πλευρά της (όπως κοιτά κάποιος τη θάλασσα) και επίσης επέκταση της Παραλίας του Ρωμανού του χωριού του Ρωμανού, από την αριστερή πλευρά της. Η Παραλία Χρυσή Ακτή θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως η κύρια επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα νερά και να απολαύσουν, με ελεύθερη παραμονή ή οργανωμένη υποδοχή σε διάφορα σημεία της, μια χρυσή αμμουδιά, από τις πλέον γνωστές, των δυτικών παραλιών του νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Εγιαλέτι της Ποδολίας
Ιστορία
μικρογραφία| Η [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|οθωμανική φρουρά στην πόλη Καμανιτσέ, πρωτεύουσα του Εγιαλετιού της Ποδολίας]] Το 1672, ο Οθωμανικός Στρατός, με επικεφαλής τον Σουλτάνο Μωάμεθ Δ΄, κατέλαβε το Καμανιτσέ μετά από σύντομη πολιορκία. Η Συνθήκη του Μπούτσατς επιβεβαίωσε τον οθωμανικό έλεγχο της πόλης, η οποία έγινε το κέντρο ενός νέου εγιαλετιού. Η συνθήκη απορρίφθηκε από την Πολωνική Δίαιτα και ο πόλεμος ξέσπασε εκ νέου.
Η πολωνική εκστρατεία αποδείχθηκε ανεπιτυχής και η Συνθήκη του Ζουράβνο (1676) άφησε την Ποδολία εντός των οθωμανικών συνόρων. Ένας ακόμη Πολωνο-Οθωμανικός Πόλεμος ξέσπασε ξανά το 1683. Για τα επόμενα 16 χρόνια, η οθωμανική κυριαρχία στην Ποδολία γενικά περιοριζόταν στο αποκλεισμένο φρούριο Καμιάνετς, το οποίο κρατούσε φρουρά 6.000 στρατιωτών. Οι άλλες φρουρές στην Ποδολία, στο Μπαρ, στο Μεντζιμπίζ, στο Γιαζλοβέτς και στο Τσορτκίβ, μετά βίας ξεπερνούσαν τους 100 στρατιώτες η καθεμία.
Σύμφωνα με τον οθωμανικό επαρχιακό προϋπολογισμό του 1681, 13 εκατομμύρια ακτσέ ξοδεύονταν ετησίως στο εγιαλέτι, κυρίως για την αμοιβή των στρατιωτών. Από αυτό το ποσό, λιγότερο από το 3% εισπράχθηκε από την ίδια την Ποδολία και το υπόλοιπο στάλθηκε από το κεντρικό ταμείο. Το 1681, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως διόρισε τον Ορθόδοξο Μητροπολίτη του Καμιάνετς, ονόματι Παγκράτιο.
Το φρούριο επιστράφηκε στην Πολωνία ως αποτέλεσμα της Συνθήκης του Κάρλοβιτς (1699). μικρογραφία|300x300εσ| Οθωμανικό έδαφος βόρεια της [[Μαύρη Θάλασσα|Μαύρης Θάλασσας τον 17ο αιώνα]]
Παραπομπές
Ποδολια Κατηγορία:Ποδολία
Θάλεια Παπάζογλου
Η Θάλεια Παπάζογλου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Ξεκίνησε την καριέρα της το 1972 πρωταγωνιστώντας στην κινηματογραφική ταινία Τύψεις συνειδήσεως, ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στις τηλεοπτικές σειρές Απόρρητος Φάκελος 27 και Στησιχόρου 73. Στην τηλεόραση ακολούθησαν ρόλοι στις σειρές Τερέζα Βάρμα Δακόστα, Πολεμικές ιστορίες, Σκοτεινές δυνάμεις, Μεθοριακός σταθμός και άλλες.
Έγινε ιδιαιτέρα γνωστή τη δεκαετία του 1980. Κατά την περίοδο 1986-1989 έλαβε μέρος σε συνολικά 29 βιντεοταινίες κυρίως με πρωταγωνιστικούς ρόλους ενώ συνέχισε την παρουσία της σε κινηματογράφο και τηλεόραση. Από το 1992 μέχρι το 1994 υποδύθηκε την Ελένη Παπαγιάννη στην καθημερινή σειρά του Mega Channel Παράλληλοι δρόμοι. Ακολούθησαν κάποιες έκτακτες εμφανίσεις στις σειρές Μάνα είναι μόνο μία, Οι δικηγόροι της Αθήνας και Οι Μεν Και Οι Δεν. Ένας ακόμη γνωστός της τηλεοπτικός ρόλος ήταν αυτός της Πωλέττας Παπαδάκη στην κωμική σειρά του Mega Channel Η Νταντά. Εκεί τις σεζόν 2003-2005 είχε το ρόλο της μητέρας της κεντρικής πρωταγωνίστριας της σειράς Μαίρης κάνοντας διάφορες έκτακτες εμφανίσεις καθ' όλη τη διάρκεια της σειράς. Από το 2004 μέχρι το 2009 έλαβε μέρος σε τρεις ιστορίες της κωμικής σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές. Τη σεζόν 2006-2007 συμμετείχε σε δύο ιστορίες της κωμικής σειράς Εντιμότατοι κερατάδες ενώ ήταν μέρος του καστ της δραματικής σειράς Αν μ' αγαπάς. Από το 2009 μέχρι το 2010 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά Κος και Κα Πελς στον ANT1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Λεοπόλδος Λουδοβίκος του Φέλντεντς
Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος, γερμ. Leopold Ludwig (1 Φεβρουαρίου 1625 - 29 Σεπτεμβρίου 1694) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν παλατινός κόμης του Φέλντεντς (Veldenz) το διάστημα 1634-1694.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λάουτερεκεν και ήταν ο τρίτος γιος του Γεωργίου Γουσταύου, παλατινού κόμη του Φέλντεντς και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Α΄, παλατινού κόμη του Τσβάιμπρυκεν.
Το 1634 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος τον διαδέχθηκε, αφού οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του είχαν προαποβιώσει. Τα εδάφη του κατελήφθησαν κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου και πάλι κατά τη διάρκεια του Εννεαετούς Πολέμου από τον Σουηδικό, τον Ισπανικό και μετά τον Γαλλικό στρατό.
Απεβίωσε στο Στρασβούργο το 1694 και τάφηκε στο Λύτσελσταϊν (νυν Λα Πετίτ-Πιέρ) της Αλσατίας. Οι τρεις γιοί του είχαν προαποβιώσει και το Φέλντεντς κληροδοτήθηκε στον κλάδο Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ, του οποίου επικεφαλής ήταν ο Κάρολος ΙΑ΄ της Σουηδίας, εγγονός του 3ου εξαδέλφου του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγάθη Χριστίνα, κόρη του Φίλιππου-Βόλφγκανγκ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και είχε τέκνα:
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κάστρο του Λογγά
Το Κάστρο του Λογγά είναι ένα διατηρητέο βυζαντινό κάστρο κοντά στο Σιδηροχώρι του Δήμου Καστοριάς στη Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς. Το κάστρο χτίστηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. και βρίσκεται σε υψόμετρο 900μ. ανατολικά από το Σιδηροχώρι. Η πρόσβαση σε αυτό είναι αρκετά δύσκολη και πραγματοποιείται μόνο μέσω ενός περάσματος στη βόρεια πλευρά του κάστρου, γεγονός που το καθιστούσε ένα απροσπέλαστο και σημαντικό οχύρωμα.
Ιστορία
Ο μοναδικός που πραγματοποίησε πρόχειρες έρευνες εδώ είναι ο καθηγητής Νικόλαος Μουτσόπουλος, ο οποίος διαπίστωσε ότι το βυζαντινό κάστρο, εδράζεται σε προγενέστερο περίβολο ενός ρωμαϊκού πολίσματος. Το ρωμαϊκό τείχος ενισχύθηκε με πύργο την εποχή του Ιουστινιανού, στα πλαίσια των εκτεταμένων οχυρωματικών έργων που πραγματοποίησε για την προστασία των κατοίκων από τους βόρειους επιδρομείς. Ίσως το κάστρο Λάγης που περιλαμβάνεται στον μακρύ κατάλογο του Προκόπιου για τις οχυρώσεις του Ιουστινιανού στην Μακεδονία και παραμένει αταύτιστο, (όπως και τα περισσότερα εξάλλου) να αναφέρεται σε αυτό.
Πρώτη ιστορική αναφορά για τον Λογγά συναντούμε στις περιγραφές των εκστρατειών εναντίον των Βουλγάρων του αυτοκράτορα Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου από τον βυζαντινό χρονογράφο Ιωάννη Σκυλίτζη: «φρούριον το λεγόμενον Λογγά είλε την πολιορκία». Ο αυτοκράτορας το 1017 συνεχίζει τον πόλεμο εναντίον του Βούλγαρου Σαμουήλ στη Δυτική Μακεδονία και καταλαμβάνει ένα ένα τα πάλαι ποτέ βυζαντινά κάστρα που έπεσαν στα χέρια του. Φτάνοντας στην περιοχή βόρεια της Καστοριάς, ανακαταλαμβάνει σχετικά εύκολα το κάστρο του Λογγά και κινείται προς την Καστοριά, μη μπορώντας όμως να καταλύσει την άμυνα των Βουλγάρων που την κατείχαν από το 990.
Ο Λογγάς τότε καταστρέφεται ολοσχερώς και οι κάτοικοί του διασκορπίζονται στις γύρω περιοχές.
Επόμενη μαρτυρία, που κατά πάσα πιθανότητα αναφέρεται σε αυτή την τοποθεσία αποτελεί αυτή του Γεώργιου Ακροπολίτη, που περιγράφει τις συμπλοκές μεταξύ των στρατών της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του εξεγερμένου Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β' Κομνηνού Δούκα, που συνασπίστηκε με τους κατακτητές Νορμανδούς στα μέσα του 13ου αι. Τελικά, ο Μιχαήλ υποχωρεί και το 1259 δίνεται μια καθοριστική μάχη μεταξύ του βυζαντινού και του νορμανδικού στρατού στη θέση Βορίλλα Λόγγος, γνωστή ως Μάχη της Πελαγονίας (1259). Αν και η ονομασία Πελαγονία αναφέρεται στην περιοχή της Φλώρινας, το σύνολο των ερευνητών τοποθετεί τη θέση της μάχης πολύ κοντά στην Καστοριά, προς βορράν. Έτσι, ορισμένοι ιστορικοί την χαρακτηρίζουν ως μάχη της Καστοριάς, η οποία μάλλον διεξήχθη στην μικρή κοιλάδα βόρεια της λίμνης, κοντά στο παλιό κάστρο του Λογγά.
Στο τέλος της Βυζαντινής εποχής και τις αρχές της Τουρκοκρατίας δημιουργήθηκε στη ρίζα του λόφου, πιθανώς από απογόνους των κατοίκων του κάστρου, ο οικισμός της Λάκκας, 3 χλμ. ΝΔ του Τοιχιού. Όμως, και αυτός ο οικισμός εγκαταλείφθηκε σταδιακά μέχρι το 1880, εξαιτίας κατολισθήσεων και πλημμυρών του χειμάρρου που κατεβαίνει από τη Βυσσινιά, σε συνδυασμό με τις λεηλασίες των Τουρκαλβανών που διέρχονταν από το πέρασμα.
Δομικά, Αρχιτεκτονικά και Οχυρωματικά Στοιχεία
Σήμερα, σώζεται το τείχος του κάστρου σε ύψος περίπου 1,70 μ., κτισμένο από ξερολιθιά χωρίς κονίαμα, που περιλαμβάνει μια έκταση 7 περίπου στρεμμάτων. Αρχικά, υπολογίζεται ότι είχε ύψος 2,5 - 3,0 μ., πάχος 2,20 μ. και είχε κλίση προς τα μέσα για αποτελεσματικότερη άμυνα, αφού υπήρχε μόνο ένας πύργος στην είσοδο.
Στο εσωτερικό υπάρχουν εγκάρσιοι τοίχοι που διαχωρίζουν το κάστρο σε δύο επίπεδα, ενώ στο ΝΑ άκρο σώζονται τα ίχνη της εκκλησίας, μιας μικρής βασιλικής με περίβολο στο πίσω μέρος της. Ακόμη, έχουν βρεθεί πολλά θραύσματα κεραμικής και βησάλων, αγγεία και πιθάρια, υδραυλικού σωλήνες, δύο τάφοι και άλλα μεταλλικά αντικείμενα, όπως μαχαίρια, βέλη και κοσμήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Λαμβέρτος Β΄ της Νάντης
Ο Λαμβέρτος Β΄, γερμ.: Lambert II, (απεβ. το 852) από τον Οίκο των Γουιδονιδών ήταν κόμης της Νάντης και έπαρχος της Βρετονικής μαρκιωνίας (843 - 846) και (849 - 851). Ο Λαμβέρτος Β΄ κυβέρνησε την κομητεία σε αντίθεση με τον Aμωρύ, τον κόμη μαριονέτα που εγκατέστησε ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός, βασιλιάς της Δυτικής Φραγκίας. Μετά το τέλος του, η κομητεία βρισκόταν ουσιαστικά υπό τον έλεγχο της Βρετάνης. Ο Λαμβέρτος Β΄ ήταν γιος του Λαμβέρτου Α΄ κόμη της Νάντης και της συζύγου του Ίτας.
Ήττα του Ρενώ
Ο Λαμβέρτος Β΄ αρχικά υπηρέτησε τον Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό, πολεμώντας μαζί του στη μάχη του Φoντεναί (841). Στράφηκε εναντίον του Καρόλου Β΄, όταν ο αντίπαλός του Ρενό του Ερμπόζ έγινε κόμης της Νάντης στη θέση του. Απογοητευμένος από τις φιλοδοξίες του, ο Λαμβέρτος Β΄ χώρισε με τον Κάρολο Β΄ και στράφηκε στον Noμινόε δούκα της Βρετάνης, ο οποίος ήταν τότε σε σχεδόν ανοιχτή εξέγερση κατά των Φράγκων. Ο Λαμβέρτος Β΄ συγκέντρωσε στρατιώτες στα σύνορα του Ανζού, με σκοπό να προχωρήσει στον ποταμό Βιλαίν για να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Noμινόε.
Ο Ρενώ οχύρωσε τη Νάντη, αλλά μαθαίνοντας για μία σοβαρή ασθένεια, που είχε προσωρινά ακινητοποιήσει τον Νομινόη, αποφάσισε να χτυπήσει πρώτος. Ο Ρενώ εισέβαλε στο Βρετονικό έδαφος στη συμβολή της επισκοπής Aλέ και της κομητείας της Νάντης, στον Ρωμαϊκό δρόμο Aνζέρ - Καραίξ. Ένας στρατός Βρετόνων με επικεφαλής τον γιο τού Nομινόε, πρίγκιπα Eρισπόε, διέσχιζε το Βιλαίν στο Mεσάκ, όταν ο Ρενώ επιτέθηκε. Στη μάχη του Mεσάκ, ο Eρισπόε ηττήθηκε αρχικά από τον Ρενώ. Ωστόσο λίγο αργότερα η έγκαιρη άφιξη των στρατευμάτων του Λαμβέρτος Β΄ επέτρεψε στον Ερισπόε να αντεπιτεθεί δυναμικά, νικώντας τον Ρενώ. Ο ίδιος ο Ρενώ σκοτώθηκε την επόμενη ημέρα, κατά τη διάρκεια της καταδίωξης. Οι σύμμαχοι μπορεί επίσης να είχαν βοηθηθεί από τον Χάσταιν πολέμαρχο των Βίκινγκ, ο οποίος λέγεται ότι σκότωσε προσωπικά τον Ρενώ. Ωστόσο, άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι ο Λαμβέρτος Β΄ σκότωσε τον Ρενώ και ότι η δύναμη των Βίκινγκ έφθασε λίγο αργότερα, αναζητώντας λεηλασία.
Ο Λαμβέρτος Β΄ κατέλαβε τη Νάντη, αλλά δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Οι Βίκινγκς λεηλάτησαν την πόλη και σκότωσαν τον επίσκοπό της. Ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός διόρισε τον Aμωρύ στη θέση του Ρενώ.
Τον επόμενο χρόνο ο Μπερνάρ του Πουατιέ σχημάτισε συμμαχία με τον γιο του Ρενώ, τον Ερβέ, κόμη του Ερμπόζ εναντίον του Λαμβέρτος Β΄. Ο Λαμβέρτος Β΄ και οι Βρετόνοι έστησαν ενέδρα και τους σκότωσαν και τους δύο στο Μαιν.
Συμφιλίωση και ανανέωση της εξέγερσης
Ο Nομινόε απεβίωσε λίγο αργότερα και ο Κάρολος Β΄ προσπάθησε για άλλη μία φορά να επιβεβαιώσει την εξουσία του. Ο Λαμβέρτος Β΄ για άλλη μία φορά αυτομόλησε στην πλευρά των Βρετόνων και πολέμησε με τον Ερισπόε στην αποφασιστική μάχη της Γιένγκλαντ το 851, στην οποία ο Κάρολος Β΄ ηττήθηκε. Η νίκη τους οδήγησε στην απορρόφηση της Νάντης στη σφαίρα επιρροής του Eρισπόε, αν και ο Λαμβέρτος Β΄ παρέμεινε κόμης.
Μετά το Γιένγκλαντ ο Λαμβέρτος Β΄ προσπάθησε να αποσπάσει εδάφη μεταξύ Mαιν και Aνζού, αλλά σκοτώθηκε σε ενέδρα από τον Γκάουτσμπερτ του Mαιν τον επόμενο χρόνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Τετράτα των Καρολιδών, κόρη του Πεπίνου της Λομβαρδίας, γιου τού Καρλομάγνου. Η σύζυγός του ήταν επίσης αδελφή της νεαρής μητριάς του, Αδελαΐδας της Λομβαρδίας. Ο Λαμβέρτος Β΄ και η Tετράτα ήταν γονείς τριών παιδιών:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Γουιδονιδών Κατηγορία:Νάντη Κατηγορία:Κόμητες της Νάντης
Emma Frost
Η Emma Frost είναι μεταλλαγμένη, προικισμένη με ισχυρές τηλεπαθητικές δυνάμεις. Υπό τον τίτλο Λευκή Βασίλισσα (White Queen) αποτέλεσε έναν επικίνδυνο εχθρό των X-Men ως μέλος μίας ομάδας κακοποιών υπό την ονομασία Λέσχη της Κολάσεως. Σε ύστερη φάση, η Emma Frost άλλαξε στρατόπεδο και έγινε μέλος της ομάδας των X-Men, ενώ ανέπτυξε συναισθηματική σχέση με τον αρχηγό της ομάδας, Κύκλωπα.
Βιντεοπαιχνίδια
Η Emma Frost εμφανίζεται στα βιντεοπαιχνίδια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερήρωες της Marvel Comics Κατηγορία:Υπερκακοί της Marvel Comics Κατηγορία:X-Men
Χρόνης Λευκαδίτης
Ο Χρόνης Λευκαδίτης ήταν Έλληνας αρματολός.
Παραληρηματική παρασίτωση
Η παραληρηματική παρασίτωση, αλλιώς Σύνδρομο Έκμπομ, είναι ψυχική διαταραχή, η οποία δημιουργεί στον ασθενή την έμμονη πεποίθηση πως το σώμα του έχει μολυνθεί από ζωντανούς ή νεκρούς παθογόνους μικροοργανισμούς, όπως παράσιτα, έντομα ή άλλα ζωύφια. Συνοδεύεται από απτικές ψευδαισθήσεις, όπως «μυρμήγκιασμα», μια αίσθηση που μοιάζει με έντομα που σέρνονται πάνω ή κάτω από το δέρμα. Η νόσος Morgellons θεωρείται υποκατηγορία της συγκεκριμένης διαταραχής, στην οποία η ψευδαίσθηση της μόλυνσης ενισχύεται από πραγματικές πληγές που ο ασθενής θεωρεί μολυσματικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραληρηματικές διαταραχές
Μέγας Δένδρος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Μέγας Δένδρος είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί τμήμα της Δημοτικής Κοινότητας Θέρμου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Θέρμου του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή ανατολικά-βορειοανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 515-525 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Καλλιθέα, Λευκό, Λούστρα, Μάνδρα, Ταξιάρχης, Νερομάννα, Αετόπετρα και Αγία Σοφία. Απέχει από το Αγρίνιο 33 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 37 χλμ.
Ιστορικά στοιχεία
Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Το χωριό θεωρείται ο τόπος γέννησης του αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Αξιοθέατα
Στο χωριό υπάρχουν τα θεμέλια του πατρικού σπιτιού του Κοσμά του Αιτωλού. Νότια του χωριού και σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται αντικριστά το μοναστήρι του πατρο-Κοσμά του Αιτωλού καθώς και το Μνημείο Πεσόντων Αεροπόρων που ανεγέρθη το 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Λουτρά Λαγκαδά
Τα Ιαματικά Λουτρά Λαγκαδά βρίσκονται νοτιοανατολικά από την κωμόπολη του Λαγκαδά. Βρίσκονται 18 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Θεσσαλονίκης και κοντά στην Λίμνη Κορώνεια.
Οργάνωση, και πληροφορίες λουτρών
Οι εγκαταστάσεις λουτροθεραπείας χρονολογούνται από το 900 μ.Χ. Η οργάνωση των λουτρών όμως άρχισε από το 1925.
Τα νερά των λουτρών είναι στους 39 βαθμούς κελσίου, ενώ η θερμοκρασία του νερού της πηγής είναι στους 57,5 βαθμούς κελσίου. Υπάρχουν και εξωτερικές πισίνες, αλλά και διαμορφωμένους χώρους ψυχαγωγίας όπως ένα μικρό πάρκο, παιδική χαρά και όργανα γυμναστικής. Έχει επίσης και γήπεδα για βόλεϊ, γήπεδα ποδοσφαίρου, γήπεδα τένις αλλά και μπάσκετ.
Θεραπευτικές ενδείξεις
Ιδανικά είναι τα λουτρά για όσους πάσχουν από προβλήματα ρευματισμών, από διάφορες παθήσεις των οστών, των αρθρώσεων, νευρικού αλλά και κυκλοφορικού συστήματος. Επίσης από ρευματικές, δερματικές και γυναικολογικές παθήσεις, για προβλήματα της χολής και του ύπατος, αλλά και για παθήσεις του πεπτικού και κυκλοφοριακού συστήματος, ουροποιητικού και για ποσιθεραπεία. Επίσης, ιδανικά σχεδιασμένες είναι για το σώμα και το πρόσωπο.
Εγκαταστάσεις
Τα λουτρά διαθέτουν δύο βυζαντινούς λουτήρες, δύο ομαδικούς λουτήρες, εικοσιένα ατομικά υδρομασάζ και είκοσι ατομικούς λουτήρες. Μέσα στην λουτρόπολη υπάρχει ένα εστιατόριο και δύο ξενοδοχεία. Επίσης υπάρχει και ένα παρεκκλήσι με όνομα "Αγίων Κωνσταντίνων και Ελένης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά Κατηγορία:Θερμές πηγές της Ελλάδας Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Κακαβάς Παναιτωλικού Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κακαβάς Φθιώτιδας
Ο Κακαβάς είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας, ο οποίος βρίσκεται ανατολικά του χείμαρρου Ερμίτσα και σε απόσταση 9 χλμ. ΒΑ. (οδηγικά, μέσω Καινούργιο) από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Σκουτεράς του δήμου Παναιτωλικού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Σκουτεράς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παναιτωλικού του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.
Σημείωση
Σε απόσταση 500 μέτρων νοτιοδυτικά υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κακαβάς Θεστιέων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Νάιτζελ Κόντρινγκτον
Ο Νάιτζελ Κόντρινγκτον (Nigel Codrington, ‎γεννήθηκε 5 Ιουλίου 1979) είναι Γουιανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 18 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γουιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουιάνας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ρουσλάν Μπαλτίεφ
Ο Ρουσλάν Ταρκιρούλι Μπαλτίεφ (καζακικά: Рұслан Тахирұлы Балтиев, ‎γεννήθηκε 16 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Καζάκος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 13 γκολ. Στην καριέρα του κατέκτησε δύο Κύπελλα Καζακστάν, το 2000 και το 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καζακστάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζετισού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Καϊράτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τόμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Μπερτζέτζι
Το Μπερτζέτζι (ιταλικά: Bergeggi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σαβόνα, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σαβόνα
Ραντμίλο Αρμενούλιτς
Ο Ραντμίλο Αρμενούλιτς (σερβικά : Радмило Арменулић), γεννημένος στο Βελιγράδι της τότε Γιουγκοσλαβίας το 1940 ήταν Γιουγκοσλάβος, σερβικής καταγωγής, πρωταθλητής και στην συνέχεια προπονητής της αντισφαίρισης.
Ξεκίνησε την καριέρα του στην αντισφαίριση στη Παρτιζάν Βελιγραδίου. Υπήρξε πρωταθλητής Γιουγκοσλαβίας στα πρωταθλήματα υποδομών και έπαιξε με την εθνική ομάδα στο Κύπελλο Γκαλέα (κάτω των 21 ετών). Μετά τη σύγκρουση του με τον προπονητή του πήγε στη Δυτική Γερμανία όπου είχε μια αξιοζήλευτη καριέρα ως αντισφαιριστής και έπειτα σαν προπονητής αντισφαίρισης. Πέρασε 12 χρόνια στο Όφενμπαχ.
Ο Αρμενούλιτς ήταν πολλά΄χρόνια ομοσπονδιακός προπονητής, 17 χρόνια και τρεις μήνες, τα περισσότερα χρόνια από κάθε άλλον στην ιστορία αντισφαίρισης της Γιουγκοσλαβίας και της Σερβίας.
Η πρώτη του γυναίκα ήταν η τραγουδίστρια Σιλβάνα Αρμενούλοβιτς, με την οποία έχει μια κόρη την Γκορντάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Σέρβοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Παρτιζάν Βελιγραδίου
Μποϊσσάνο
Το Μποϊσσάνο (ιταλικά: Boissano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σαβόνα, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σαβόνα
Νικόλαος Τζουγανάτος
Ο Νικόλαος Τζουγανάτος (1906-1994) ήταν φιλόλογος και εκπαιδευτικός.
Γεννήθηκε το 1906 στην Ανωγή Κεφαλονιάς και πήρε την εγκύκλια παιδεία του στο Αργοστόλι. Φοίτησε στη Φιλοσοφική Αθηνών. Εργάστηκε στη δημόσια μέση εκπαίδευση, στο Γυμνάσιο Κομοτηνής, στη Βαρβάκειος Σχολή, ενώ ασχολήθηκε και με την φροντιστηριακή εκπαίδευση.
Ήταν παντρεμένος και έχει αποκτήσει ένα γιο, τον καθηγητή Νομικής (Εμπορικό Δίκαιο) στο ΕΚΠΑ Δημήτριο Τζουγανάτο.
Δημοσίευσε μελέτες στο περιοδικό Κεφαλλονήτικη πρόοδος, Κεφαλλονήτικα Χρονικά, στο Ηώς, Παρνασσός''
Λουδοβίκος Φίλιππος του Γκούττενμπεργκ
Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος, γερμ. Ludwig-Philipp (24 Νοεμβρίου 1577 - 24 Οκτωβρίου 1601) ήταν συγκυβερνήτης του Βελντέτς (1592-98) και παλατινός κόμης του Γκούττενμπεργκ (1598-1601).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Γεωργίου-Ιωάννη παλατινού κόμη του Βελντέτς και της Άννας-Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1592 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του υπό την επιτροπεία της Άννας-Μαρίας. Το 1598 οι αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις και ο Λουδοβίκος-Αύγουστος έλαβε το ήμισυ του Γκούττενμπεργκ.
Απεβίωσε το 1601 και μάλλον τάφηκε στη Χαϊδελβέργη. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός το Γεώργιος-Ιωάννης.
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Φράνιο Κουκούλιεβιτς
Ο Φράνιο Κουκούλιεβιτς (κυριλλικό αλφάβητο : Фрањо Кукуљевић, λατινικό αλφάβητο : Franjo Kukuljević) (Ζάγκρεμπ Αυστροουγγαρίας, 7 Οκτωβρίου 1909 – Γιοχάνεσμπουργκ, 8 Νοεμβρίου 2002 ), ήταν πρώην Γιουγκοσλάβος αθλητής της αντισφαίρισης. Αγωνίστηκε για τη γιουγκοσλαβική ομάδα στο Κύπελλο Ντέιβις από το 1930 έως το 1939. Ήταν 13 φορές πρωταθλητής Γιουγκοσλαβίας, μία στο απλό, έξι στο διπλό και έξι στο μικτό διπλό, συνήθως με συμπαίκτη την Βλάστα Κόστιτσα. Ήταν επίσης πρωταθλητής Ολλανδίας, Ινδίας και Δανίας.
Κέρδισε τον πρώτο του τίτλο στο πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας το 1929 και αμέσως καλέστηκε στην εθνική για το κύπελλο Ντέιβις του 1930. Το 1930 επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει τη Γιουγκοσλαβία στους εναρκτήριους Βαλκανικούς Αγώνες της Αθήνας, με τους Φράνιο Σέφερ και Βλάστα Κόστιτσα.
Το 1931 το Ζάγκρεμπ αγωνίστηκε για το κύπελλο Ντέιβις εναντίον της Ιαπωνίας, ενώ αγωνίστηκε ξανά κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Αγώνων. Το 1932 δημιουργήθηκε αντιπαλότητα μεταξύ του Κουκούλιεβιτς και του ανερχόμενου ταλέντου Φράνιο Πούντσετς. Συναντήθηκαν σε δύο αξιοσημείωτους τελικούς, πρώτα στο διεθνές πρωτάθλημα της Γιουγκοσλαβίας και στη συνέχεια στο εθνικό πρωτάθλημα. Και στις δύο συναντήσεις ο Κουκούλιεβιτς νίκησε.
Την περίοδο 1933-1934 είχε μία παρακμή στην καριέρα του καθώς αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στον Πούντσετς να νικήσει στο απλό του εθνικού πρωταθλήματος. Αφού ταξίδεψε στην Αίγυπτο τραυματίστηκε κι έχασε την υπόλοιπη αγωνιστική χρονιά. Το 1935 κέρδισε το πρωτάθλημα στο διπλό με συμπαίκτη τον Σέφερ. Στο μικτό διπλό ήταν πρώτος στο Ολλανδικό πρωτάθλημα. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1936 ήταν δεύτερος στο διπλό με συμπαίκτη τον Γιώργο Νικολαΐδη.
Το 1937 στο πρωτάθλημα του Γουίμπλεντον συναντήθηκε με τον Μαντανσινχγί (Madansinhji), τον Μαχαραγιά του Κούτς, με τον οποίο έπαιξε συμπαίκτης στο διπλό, κι από εκεί έγιναν φίλοι δια βίου. Στη συνέχεια διεκδίκησε τον τίτλο στο απλό του Ολλανδικού πρωταθλήματος, ταξίδεψε στο Ντίσελντορφ κερδίζοντας τον τίτλο στο εκεί τουρνουά. Έγινε και Δανός πρωταθλητής στην Κοπεγχάγη αφού αντιμετώπισε τον συμπατριώτη του Γιόσιπ Παλάντα στον τελικό. Στα διπλά κέρδισε το πρωτάθλημα της Νότιας Σουηδίας. Στη συνέχεια ταξίδεψε ξανά στην Ινδία και στο Νεπάλ και στη συνέχεια ταξίδεψε στις Φιλιππίνες και την Ιαπωνία για να συμμετάσχει σε διεθνή τουρνουά.
Το 1938 έφτασε στον τελικό της Ευρωπαϊκής ζώνης του κυπέλλου Ντέιβις με τον Πούντσετς και και τον Παλάντα όπου έχασαν μόνο από τη Γερμανία στο Βερολίνο. Το 1939 έφτασε στα προημιτελικά του Γουίμπλεντον, ενώ μαζί με την Σιμόν Ματιέ ήταν επιλαχόντες στο γαλλικό Όπεν στο μεικτό διπλό του 1939.
Το 1943 εξακολουθούσε να εργάζεται στο ανεξάρτητο κράτος της Κροατίας. Έπαιξε στο Gödöllő όπου έχασε στο διπλό με συμπαίκτη τον Γιόσιπ Σάριτς. Το 1948 πρόσθεσε το πρωτάθλημα της Βόρειας Αγγλίας στα βραβεία του.
Ο Κουκούλιεβιτς είχε έναν αδελφό που ονομαζόταν Τόμισλαβ. Μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο μετανάστευσαν στη Νότιο Αφρική όπου εργάστηκε ως έμπορος και παντρεύτηκε την Λιούμπα. Πέθανε το 2002 στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής.
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές της αντισφαίρισης
Δασωτό Δράμας
Το Δασωτό είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Δασωτό βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία σε υψόμετρο 630 μέτρα. Απέχει 48 χλμ. ΒΔ. από τη Δράμα και 8 χλμ. Δ. από το Κάτω Νευροκόπι (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά με θέα το λεκανοπέδιο του Νευροκοπίου και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γε­ωργία (καλλιέργεια πατάτας). Είναι πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα και γνωστό για το "Δάσος Καστανιάς" που φθάνει μέχρι τη βόρεια άκρη του.
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1919 με την ονομασία Κουμανίτσι στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σταρτίστης (Περιθωρίου). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε σε Δασωτόν και το 1947 με το ΦΕΚ 144Α - 13/07/1947 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Δασωτού που υπάγεται στο Δήμου Κάτω Νευροκοπίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 235 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Μουάνγκ Φιάνγκ
Το Μουάνγκ Φιάνγκ είναι κωμοπόλη στην επαρχία Σαϊνγιαμπούλι, στο Λάος. Βρίσκεται κατά μήκος του κεντρικού δρόμου (στην Διαδρομή 4, νοτιοδυτικά του Σαϊνγιαμπούλι). Η γύρω περιοχή αποτελείται κυρίως από ορυζώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λάος γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις και χωριά του Λάος
Ρουχνάμα
Το Ρουχνάμα (Το Βιβλίο της Ψυχής) είναι βιβλίο του Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ, προέδρου του Τουρκμενιστάν από το 1990 έως το 2006. Το βιβλίο συνδυάζει στοιχεία πνευματικής/ηθικής καθοδήγησης, αυτοβιογραφίας και αναθεωρητικής ιστορίας, αν και μεγάλο μέρος των περιεχομένων του βιβλίου αμφισβητούνται. Το κείμενο περιλαμβάνει πολλές ιστορίες και ποιήματα, μεταξύ άλλων ποίηση από τον Σούφι ποιητή Μαγκτιμγκουλί Πιραγκί. Ο στόχος του βιβλίου ήταν η "πνευματική καθοδήγηση του έθνους" και θεωρείται βάση των τεχνών και της λογοτεχνίας του έθνους. Θέλει να δημιουργήσει μια θετική εικόνα για τους Τουρκμένους, μια ηρωική ερμηνεία της ιστορίας, η αναθεώρηση του τουρκμενικών εθίμων και τον ορισμό της έννοιας "ηθικά, οικογενειακά, κοινωνικά και θρησκευτικά πρότυπα για τον σύγχρονο Τουρκμένο".
Το Ρουχνάμα εισήχθη σταδιακά στη χώρα, αλλά με διάχυτο τρόπο. Ο Νιγιάζοφ αρχικά προσέθεσε αντίγραφα του βιβλίου σε σχολεία και βιβλιοθήκες. Στο απόγειο της δημοτικότητας του βιβλίου, οι υποψήφιοι οδηγοί εξετάζονταν ακόμη και στις γνώσεις τους στο Ρουχνάμα. Η ανάγνωση του Ρουχνάμα σε σχολεία, πανεπιστήμια και κυβερνητικές οργανώσεις ήταν υποχρεωτική. Οι υποψήφιοι υπάλληλοι της κυβέρνησης επίσης εξετάζονταν για τις γνώσεις τους πάνω στο Ρουχνάμα.
Τον Μάρτιο του 2006, ο Νιγιάζοφ ισχυρίστηκε ότι όποιος είχε διαβάσει το βιβλίο τρεις φορές είχε εξασφαλισμένη θέση στο παράδεισο. Μετά το θάνατο του Νιγιαζόφ τον Δεκέμβριο του 2006, η δημοτικότητά του βιβλίου παραμένει υψηλή. Ωστόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν, ο νέος πρόεδρος Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ αφαίρεσε το βιβλίο από το πρόγραμμα σπουδών στα σχολεία ενώ το ίδιο συνέβη και για τους υποψήφιους φοιτητές πανεπιστημίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Πολιτισμός του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα τουρκμενικά
Ιζέρ (ποταμός)
Ο ποταμός Ιζέρ (γαλλικά: Isère) είναι ποταμός της νοτιοανατολικής Γαλλίας, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Η πηγή του είναι ένας παγετώνας γνωστός ως Πηγές της Ιζέρ που βρίσκεται στο εθνικό πάρκο Βανουάζ στις Άλπεις της Σαβοΐας, στα σύνορα με την Ιταλία. Είναι σημαντικός αριστερός παραποτάμιος του Ροδανού και η συμβολή τους βρίσκεται σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων βόρεια της Βαλάνς.
Πολλές παρόχθιες κοινότητες έχουν ενσωματώσει το όνομα του ποταμού στο δικό τους, όπως οι Σαιντ-Ελέν-συρ-Ιζέρ, Ρομάν-συρ-Ιζέρ και άλλες. Ο νομός Ιζέρ έλαβε την ονομασία του από τον ποταμό.
Ονομασία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Ιζέρ στο Μουτιέ μικρογραφία|449x449εσ|Θέση του ποταμού Ιζέρ στην [[Κοιλάδα του Ροδανού (Γαλλία)|κοιλάδα του Ροδανού]] Ο ποταμός στην αρχαία Γαλατία ονομαζόταν Isara. Πρόκειται για μια μη κελτική αρχικά λέξη, που ήταν όμως εν χρήσει από τους αρχαίους Κέλτες, η οποία σημαίνει «ο ορμητικός, ο γρήγορος». Έχει σχέση με την ινδοευρωπαϊκή isərós «ορμητική, ζωντανή, έντονη» και βρίσκεται κοντά στη σανσκριτική isiráh, με την ίδια σημασία.
Το όνομα Isara απαντάται σε πολλά άλλα ονόματα ποταμών, τόσο στη Γαλατία όσο και στις γειτονικές χώρες. Αναγνωρίζουμε την Isara, για παράδειγμα, στο όνομα του ποταμού Isar, στο Μόναχο στη Βαυαρία και σε εκείνο του μικρού γαλλο-βελγικού ποταμού Yser ή στο αρχαίο όνομα του ποταμού Ουάζ, επίσης Isara. Και σε μη κελτικές χώρες υπάρχει επίσης παρόμοιο όνομα ποταμών: Isara, ο ποταμός στην περιοχή της Βενετίας, Istrà στη Λιθουανία, Jizera στην Τσεχία.
Ρους
Η πορεία του ποταμού Ιζέρ, μήκους 286 χιλιομέτρων, εκτείνεται σε μια μεγάλη ποικιλία τοπίων: από τις πηγές του κοντά στα ιταλικά σύνορα στις δυτικές Άλπεις, διασχίζει την περιοχή της Σαβοΐας και την κοιλάδα Ταρανταίζ, διέρχεται από την οροσειρά της Σαρτρέζ και της Μπελντόν, συνεχίζει στην οροσειρά του Βερκόρ, περνά από το Ντωφινέ και τελικά συμβάλλει, σαν αριστερός παραπόταμος, με τον Ροδανό βόρεια της Βαλάνς, στα όρια του Βιβαραί.
Κοιλάδες
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Ιζέρ στην κοινότητα Ρομάν-συρ-Ιζέρ Η άνω κοιλάδα του ποταμού Ιζέρ ονομάζεται Ταρανταίζ, και η μεσαία κοιλάδα του Γκρεζιβωντάν.