cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαλκιδική
Τουρκοκρατία
Από τις πρώτες ενέργειες των Οθωμανών ήταν να οργανώσουν τη συλλογή φόρων υιοθετώντας τις παλιές πρακτικές και δομές του Βυζαντίου, μία συνήθη τακτική τους όταν κατακτούσαν νέα εδάφη.
Οι Οθωμανοί επέτρεπαν οι φόροι να συγκεντρώνονται και να καταβάλλονται συλλογικά από κάθε χωριό. Σε κάποια μέρη πλήρωναν με τοπικά προϊόντα όπως ασήμι από τα μεταλλεία της βόρειο-ανατολικής Χαλκιδικής. Έτσι ενθαρρυνόταν η τοπική αυτοδιαχείριση ενώ ενισχυόταν τα αισθήματα κοινότητας και ταυτότητας των κατοίκων. Στις 17 Μαΐου 1821 κηρύσσεται η Επανάσταση στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στις Καρυές του Αγίου Όρους και στον Πολύγυρο Χαλκιδικής. Σύντομα οι επαναστάτες έφτασαν λίγες έξω από τη Θεσσαλονίκη. Δόθηκαν μάλιστα σημαντικές μάχες μεταξύ Μακεδόνων Επαναστατών και του Οθωμανικού Στρατού, όπως η Μάχη της Ρεντίνας και η Μάχη των Βασιλικών Θεσσαλονίκης κατά το έτος 1821. Όμως η καλύτερη οργάνωση και εξοπλισμός των Οθωμανών υπερίσχυσαν και η επανάσταση κατεστάλη, ενώ πολλά χωριά κάηκαν σε αντίποινα και κάτοικοι θανατώθηκαν ή πουλήθηκαν ως σκλάβοι.
Η Απελευθέρωση του 1912
Τον Οκτώβριο του 1912, μετά την προέλαση του ελληνικού στρατού προς Θεσσαλονίκη και την επικράτηση του ελληνικού στόλου στο Αιγαίο, οι Τούρκοι φοβούμενοι αποβάσεις είχαν συγκεντρωθεί στον Πολύγυρο και στον Ίσβορο της βόρειας Χαλκιδικής. Στρατιωτικά σώματα Τούρκων είχαν χτυπηθεί με επιτυχία από Έλληνες αντάρτες στον Χολομώντα (10 Οκτωβρίου) και τον Άγιο Πρόδρομο (20 Οκτωβρίου), γεγονότα που είχαν κάμψει το ηθικό των Τούρκων.
Την 18η Οκτωβρίου 1912 οι περίπου 2000 Τούρκοι στρατιώτες που είχαν εγκατασταθεί στον Πολύγυρο εγκατέλειψαν αμαχητί τη Χαλκιδική μετά από ένα τέχνασμα του μητροπολίτη Κασσανδρείας Ειρηναίου. Με συμβουλή του μητροπολίτη ομάδες χωρικών πήγαιναν καθημερινά στον τοποτηρητή (καϊμακάμη) και ζητούσαν στρατιώτες ως συνοδούς για να πηγαίνουν στις εργασίες τους, επειδή δήθεν γύρω απ' τον Πολύγυρο υπήρχαν πολλοί αντάρτες. Την 17 Οκτωβρίου ο καπετάν Ιωάννης Παρλιάρης από τον Ταξιάρχη (Λόκοβη) πληροφόρησε τον καϊμακάμη ότι δήθεν υπάρχει "σε κάθε κλαρί και αντάρτης". Έτσι ο καϊμακάμης δέχτηκε την πρόταση του μητροπολίτη να αποχωρήσουν οι Τούρκοι από τον Πολύγυρο και να καταφύγουν στη Θεσσαλονίκη. Ο Ειρηναίος ειδοποίησε τους Έλληνες στρατιώτες να μη τους πειράξουν ενώ με τελάλη κάλεσε τους κατοίκους ώστε το επόμενο πρωί να είναι όλοι στην αγορά με τα ζώα τους ώστε να βοηθήσουν τη μεταφορά των γυναικόπαιδων και αποσκευών των Τούρκων προς Θεσσαλονίκη. Έτσι το πρωί της 18ης Οκτωβρίου οι Τούρκοι αποχώρησαν συνοδευόμενοι από τον Ειρηναίο και τον πρόκριτο Αθανάσιο Σαμαρά. Οι Κ. Ζαμπούνης, Στέφ. Ζαμπούνης και Γ. Λαγός που είχαν λάβει μέρος στη συμπλοκή του Χολομώντα ύψωσαν την ελληνική σημαία στο καμπαναριό του Αγίου Νικολάου και κτύπησαν χαρμόσυνα τις καμπάνες. Στις 19 Οκτωβρίου μπήκαν στην πόλη 60-70 μακεδονομάχοι (γνωστοί τότε ως "Πρόσκοποι") υπό τον αρχηγό Βασίλειο Παπακώστα. Ο μητροπολίτης Ειρηναίος και ο Ιερισσού Σωκράτης πήγαν στη Θεσσαλονίκη και ζήτησαν να σταλεί στη Χαλκιδική τμήμα ελληνικού στρατού για την τήρηση της τάξης και την επισημοποίηση της ελληνικής εξουσίας. Ο Ειρηναίος, καθ' οδόν προς Θεσσαλονίκη κοντά στα Βασιλικά συνάντησε τμήμα βουλγαρικού στρατού το οποίο πήγαινε να καταλάβει το Άγιον Όρος. Το ανέφερε στον Διάδοχο Κωνσταντίνο και την επομένη, 2 Νοεμβρίου, το θωρηκτό Αβέρωφ με τα πολεμικά Θύελλα, Ιέραξ και Πάνθηρ κατέφτασαν στο Άγ. Όρος όπου αποβίβασαν αγήματα που κατέλαβαν θέσεις.
Την 2 Νοεμβρίου έφτασε στον Πολύγυρο το Ανεξάρτητο Τάγμα Κρητών του Ελληνικού Στρατού υπό τον ταγματάρχη Γεώργιο Κολοκοτρώνη, εγγονό του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος εξέδωσε την ακόλουθη προκήρυξη:
Εν ονόματι του Βασιλέως Γεωργίου του Α',
καθιστώ υμίν γνωστόν ότι άπαντα τα καταληφθέντα μέρη υπό του Ελληνικού Στρατού, αδιακρίτως εθνότητος και θρησκεύματος, υπάγονται εφεξής υπό τους Ελληνικούς Νόμους, κατά τους οποίους θέλουσιν απολαμβάνει ισονομίας και προστασίας τιμής, ζωής και περιουσίας. Οι Μουχτάρηδες θέλουσιν εκτελεί τα καθήκοντα των Δημάρχων μέχρι ενεργείας εκλογών, αφού προηγουμένως ομόσωσι τον νενομισμένον όρκον εις τον Συνταγματικόν Βασιλέα των Ελλήνων.
Εν Πολυγύρω τη 2α Νοεμβρίου 1912
Γεώργιος Κολοκοτρώνης, Ταγματάρχης
Το τάγμα έγινε δεκτό με πανηγυρισμούς από τους κατοίκους και παρέμεινε στη Χαλκιδική έως 28 Μαρτίου 1913. Λίγο αργότερα ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος ανέφερε στον μητροπολίτη Ειρηναίο: "... εις τους πολέμους τούτους η Μακεδονία έδωκεν εις το έθνος μας τον καλύτερον στρατόν, η δε Χαλκιδική τον άριστον". Η συνθήκη του Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου 1913) οριστικοποίησε τα σύνορα στα Βαλκάνια και την απελευθέρωση της Χαλκιδικής.
Η εγκατάσταση Θρακών και Μικρασιατών
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την υποχρεωτική Ανταλλαγή πληθυσμών τα έτη 1923-1924, στη Χαλκιδική εγκαθίστανται πολλές οικογένειες Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία και έτσι δημιουργούνται 27 καινούργιοι οικισμοί. Οι Μικρασιάτες εγκαταστάθηκαν κυρίως στα παράλια (καθώς προέρχονταν από παραθαλάσσιους οικισμούς της Μικράς Ασίας) και στα μετόχια του Αγίου Όρους. Σε πολλούς από τους οικισμούς δόθηκαν ονόματα σε ανάμνηση των αλησμόνητων πατρίδων από όπου προέρχονταν οι πρόσφυγες, όπως Σωζόπολη (από τη Σωζόπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας), Νέα Τρίγλια (από την Τρίγλια της Μικράς Ασίας), Νέα Ηράκλεια (από την Ηράκλεια της Ανατολικής Θράκης), Νέα Καλλικράτεια (από την Καλλικράτεια της Ανατολικής Θράκης), Νέα Μουδανιά (από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας). Η συμβολή των προσφύγων στην οικονομική και πολιτιστική εξέλιξη της Χαλκιδικής ήταν καθοριστικής σημασίας.
Γεωλογία
Η Χαλκιδική είναι μια πλούσια γεωλογικά και κοιτασματολογικά περιοχή αφού τα πετρώματα και τα μεταλλεύματα που την απαρτίζουν δίνουν στους κατοίκους της ένα θαυμάσιο υλικό για να οικοδομήσουν και να στηρίξουν την οικονομική τους δραστηριότητα. Ο επισκέπτης, μπορεί να κάνει μια «μεταλλευτική» περιήγηση στη Χαλκιδική, μέσα από συγκεκριμένες γεωδιαδρομές όπου είναι διάσπαρτα τα ίχνη της εξορυκτικής δραστηριότητας από το πρόσφατο παρελθόν και να δει χαρακτηριστικά γνωρίσματα από το πλούσιο υπέδαφός της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα) Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας
Τζέιμι Στίβενς
Ο  Τζέιμι Στίβενς (Jamie Stevens) είναι Γερμανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός της ποπ, από τους πρώτους που πούλησε τα τραγούδια του αποκλειστικά μέσω του Διαδικτύου, μέσω δικής του ανεξάρτητης εταιρείας.
Σπούδάζει Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Ξεκίνησε να γράφει τραγούδια το 1995.
Το 2000, έγινε ένας από τους καλλιτέχνες με τα περισσότερα "κατεβάσματα" της μουσικής του στο Διαδίκτυο με περισσότερα από 25.000 νόμιμα "κατεβάσματα" ανά μήνα και με σύνολο 300.000 μόνο το έτος 2000.
Νικόλαος Επισκοπόπουλος
Ο Νικόλαος Επισκοπόπουλος (29 Απριλίου 1874 – 22 Μαρτίου 1944) ήταν Έλληνας πεζογράφος και κριτικός, που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Ελλάδα και συνέχισε στη Γαλλία, γράφοντας στα γαλλικά, με το ψευδώνυμο Νικολά Σεγκύρ (Nicolas Ségur).
Βίος
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ζάκυνθο. Ο πατέρας του λεγόταν Διονύσιος Επισκοπόπουλος και η μητέρα του Αδριανή Σιγούρου (ήταν ξαδέλφη του ποιητή Μαρίνου Σιγούρου). Υπήρξε αυτοδίδακτος, επειδή διέκοψε τη φοίτηση στο σχολείο μετά τη δεύτερη τάξη. Ήταν μανιώδης αναγνώστης από παιδί και ήδη στα δεκαπέντε του εργαζόταν ως βοηθός φαρμακοποιού, ενώ σε ηλικία δεκαέξι ετών εξέδωσε ένα φιλολογικό ημερολόγιο για να δημοσιεύει εκεί τα λογοτεχνικά γραπτά του.
Το Μάιο του 1892 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην Αθήνα, όπου ο συμπατριώτης του Γρηγόριος Ξενόπουλος τον έθεσε υπό την προστασία του και προσπαθούσε να τον εισαγάγει στους λογοτεχνικούς κύκλους. Τον πρώτο χρόνο οι προσπάθειές του δεν καρποφορούσαν και ο Επισκοπόπουλος εργαζόταν ως διεκπεραιωτής στο περιοδικό Διάπλασις των Παίδων και έγραφε άρθρα εκλαϊκευμένης ιατρικής για την εφημερίδα Το Άστυ. Εκεί έγινε και η πρώτη του λογοτεχνική δημοσίευση στις 7 Δεκεμβρίου του 1893, με το διήγημα «Ut diese mineur». Η επιτυχία του ήταν μεγάλη και τον καθιέρωσε απότομα στο αναγνωστικό κοινό και τους κύκλους των λογοτεχνών. Ο Ξενόπουλος είχε επισημάνει χαρακτηριστικά ότι «αφ’ εσπέρας εκοιμήθη άγνωστος και την επομένην εξύπνησε προσωπικότης». Αμέσως μετά την πρώτη δημοσίευση προσελήφθη ως αρθρογράφος στο Άστυ με τις στήλες «Εδώ κι Εκεί» και «Από ημέρας εις ημέραν». Μέχρι το 1904 συνεργάστηκε με ημερολόγια και φιλολογικά περιοδικά γράφοντας διηγήματα, μεταφράσεις, κριτικά δοκίμια και χρονογραφήματα και σύχναζε στους φιλολογικούς κύκλους του Παλαμά, του Δροσίνη (την ξαδέρφη του οποίου παντρεύτηκε), του Σουρή και της Παρρέν.
Το 1904 έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Παρίσι και δραστηριοποιήθηκε ως λογοτέχνης με το ψευδώνυμο Nicolas Ségur (Ségur ήταν το όνομα της νορμανδικής οικογένειας κλάδος της οποίας εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο και από την οποία προέρχονταν οι Σιγούροι). Εκεί είχε την υποστήριξη του Ανατόλ Φρανς, τον οποίο είχε γνωρίσει σε ένα ταξίδι του στην Αθήνα και ο οποίος τον σύστησε στα σημαντικότερα φιλολογικά περιοδικά. Έγραψε μυθιστορήματα και κριτικά δοκίμια για λογοτεχνικά και φιλοσοφικά θέματα.
Πέθανε στο Παρίσι στις 22 Μαρτίου του 1944.
Έργο
Η λογοτεχνική παιδεία του Επισκοπόπουλου υπερέβαινε την ελληνική παραγωγή και τα ενδιαφέροντά του στρέφονταν προς την ξένη λογοτεχνία. Ιδιαιτέρως εκτιμούσε τους Σαρλ Μπωντλαίρ, Ανατόλ Φρανς, Έντγκαρ Άλλαν Πόε και Γκαμπριέλε ντ’ Ανούντσιο. Οι αισθητικές προτιμήσεις του στρέφονταν προς το ρεύμα του αισθητισμού, του οποίου υπήρξε ο πρώτος Έλληνας εκπρόσωπος, σε μια περίοδο που στην ελληνική πεζογραφία κυριαρχούσαν οι ηθογραφικές και οι νατουραλιστικές τάσεις. Ο κοσμοπολιτισμός του, που εκδηλωνόταν και στις επιδράσεις στο λογοτεχνικό του έργο αλλά και στα κριτικά του κείμενα, είχε ως αποτέλεσμα να δεχτεί συχνά κατηγορίες για ξενομανία και αντιγραφή των ξένων (χαρακτηριστικές ήταν οι επιθέσεις από τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Ηλία Βουτιερίδη).
Ως πεζογράφος στην Ελλάδα έγραψε αποκλειστικά διηγήματα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της λογοτεχνικής γραφής του είναι η πληθωρική έως και επιτηδευμένη έκφραση, με κυριαρχία του λυρισμού και του αισθησιασμού (λυρικά και όχι ρεαλιστικά παρουσιασμένου), και η ιδιότυπη αφήγηση, με περιορισμένη πλοκή και δράση και την απουσία διαλόγων. Στη Γαλλία έγραψε πάνω από τριάντα μυθιστορήματα που έγιναν δημοφιλή στο ευρύ κοινό.
Το κριτικό του έργο είναι πλούσιο, τόσο στην ελληνική όσο και στη γαλλική γλώσσα. Η ελληνόγλωσση αρθρογραφία του καλύπτει πλήθος θεμάτων, όπως ζητήματα της επικαιρότητας, χρονογραφήματα, λογοτεχνικά θέματα, συνεντεύξεις, κριτικές θεάτρου, ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Η στάση του απέναντι στην ελληνική λογοτεχνική πραγματικότητα ήταν πολύ κριτική και για λίγους λογοτέχνες εξέφρασε θετική άποψη (όπως για το Σολωμό, τον Πολυλά, το Βιζυηνό, τον Ροΐδη, τον Νιρβάνα. Ενδιαφέρθηκε πολύ για την προβολή του αισθητισμού και των συγγραφέων που τον επηρέασαν. Στη Γαλλία έγραψε μελέτες για πολλούς συγγραφείς και διανοητές (τον Μωρίς Μπαρές, τον Μπωντλαίρ, τον Ταιν, τον Μπερξόν, τον Ίψεν και κυρίως για τον Φρανς. Το σημαντικότερο έργο του είναι η πεντάτομη Ιστορία της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του.
Αμπού Καμπίρ
Το Αμπού Καμπίρ (αραβικά: أبو كبير) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Σαρκία. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Καλύπτει μια περιοχή 1.230 τργ χλμ, η περιοχή περιλαμβάνει 6 αγροτικές κοινότητες, οι οποίες περιλαμβάνουν 27 χωριά και 284 μικρούς οικισμούς.
Ιστορία
Η Αμπού Κεπίρ ιδρύθηκε υπό τους Φατιμίδες. Ο ιθαγενής πληθυσμός της πόλης θεωρείται ότι είναι απόγονοι της φυλής Χαζίλ που μετανάστευσαν σε αυτή την περιοχή για να ασχοληθούν στη γεωργία. Οφείλει το όνομα της στον Αμπού Καμπίρ Χουντχαλί.
Δημογραφία
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις το 2008, η πόλη είχε πληθυσμό 106.050 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Εθνόσημο της Βόρειας Κορέας
thumb|Το εθνόσημο της Βόρειας Κορέας
Το Εθνικό έμβλημα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας φέρει το σχέδιο ενός υδροηλεκτρικού εργοστασίου κάτω από το όρος Παέκτου (Paektu) και επίσης φέρει το ακτινοβόλο φως ενός κόκκινου αστεριού με πέντε ακτίνες. Επίσης, υπάρχει ένα ωοειδές πλαίσιο που σχηματίζεται από ρύζι και το πλαίσιο είναι δεμένο με μια κόκκινη κορδέλα. Η κορδέλα φέρει την επιγραφή Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας στη γλώσσα Hangul.
Το εν λόγω εθνόσημο αντανακλά τους δεσμούς της χώρας με την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, καθώς η σχεδίασή του είναι κοινή με άλλα εθνόσημα φιλοσοβιετικών κρατών.
Κατεπάνω
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο Κατεπάνω ήταν ανώτατος πολιτικός και στρατιωτικός άρχοντας. Η υπ'αυτόν διοικητική περιφέρεια (καθώς και το αξίωμα και η δικαιοδοσία του) ονομάζονταν κατεπανάτο  ή κατεπανίκιον. Πριν τη διοικητική μεταρρύθμιση των Κομνηνών ο όρος «κατεπανίκιο» δήλωνε το «μέγα θέμα» και στην ιεραρχική κλίμακα ο «κατεπάνω» βρισκόταν αμέσως μετά τον «δούκα»(δουξ > κατεπάνω > στρατηγός), ενώ αργότερα ο «κατεπάνω» εκπίπτει στο ισοδύναμο ενός «κόμητος», όντας ενίοτε απλά τοποτηρητής στο όνομα του αυτοκράτορα και τίθεται πλέον στην ιεραρχία μετά τον «στρατηγό» αλλά και μετά τους κατώτερούς του.
Εθνόσημο της Βόρειας Κορέας
Βλέπε επίσης
Κορεα Βορεια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βόρειας Κορέας
Κατεπάνω
Ο όρος συναντάται σε περιοχές της αυτοκρατορίας, όπως στην Τραπεζούντα, έως και τον 14ο αιώνα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Νικηφόρος Κάλλιστος
Ο Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος υπήρξε λόγιος κληρικός του 14ου αιώνα και ιερεύς του ναού της Αγίας Σοφίας. Πατέρας του ήταν ο Ξανθόπουλος Κάλλιστος Κωνσταντινουπολίτης. Ως μοναχός πρώτα, ήκμασε επί της βασιλείας του Ανδρόνικου του Παλαιολόγου. Ήταν γόνιμος υμνογράφος και ασματογράφος και παρήγαγε σημαντικό έργο, μέρος του οποίο αναφέρεται παρακάτω. Τα έργα του εναντίον των Λατίνων περί αζύμων και περί καθαρτηρίου πυρός αφανίστηκαν τον 16ο αιώνα από τον Πάπα της Ρώμης.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2022-2023
Το Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2022-2023 αποτελεί την 48η διοργάνωση του θεσμού. Ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου 2022. Για πρώτη φορά η τελική φάση θα γίνει με την μορφή Final-8.
Μορφή
Οι επτά πρώτες ομάδες του πρώτου γύρου της Α1 - Basket League 2022-23, κερδίζουν την αυτόματη πρόκριση στους προημιτελικούς του Κυπέλλου, όπου θα συναντήσουν τον κυπελλούχο των ερασιτεχνικών σωματείων που θα αναδειχθεί μετά απο νοκ αουτ αγώνες ανάμεσα στις ομάδες της Γ', Β' και Α2 εθνικής κατηγορίας, για την δημιουργία του f-8.
Τελική φάση
Η τελική φάση θα γίνει με το σύστημα Final-8 στο Κλειστό Γυμναστήριο «Δυο Αοράκια» στο Ηράκλειο της Κρήτης, απο τις 16 έως τις 19 Φεβρουαρίου 2023. Οι ομάδες που μετείχαν ήταν οι επτά πρώτες ομάδες του πρώτου γύρου της Α1 - Basket League 2022-23 και ο Πανιώνιος ο οποίος κατέκτησε το κύπελλο των μικρότερων κατηγοριών.
Όλα τα παιχνίδια θα καλυφθούν τηλεοπτικά από την δημόσια τηλεόραση (ΕΡΤ3).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2023 Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων
Μαρία Λουίζα του Αννόβερου
Η Μαρία Λουίζα του Αννοβέρου και του Κάμπερλαντ (1879 - 1948) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ερνέστου Αυγούστου Β' του Αννοβέρου και της Θύρας της Δανίας.
Η Μαρία Λουίζα Βικτωρία Καρολίνα Αμαλία Αλεξάνδρα Αυγούστα Φρειδερίκη γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1879 στο Γκμούντεν της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Στις 10 Ιουλίου 1900 παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό της Βάδης (1867–1929), γιο του Γουλιέλμου της Βάδης. Η Μαρία Λουίζα και ο Μαξιμιλιανός απέκτησαν τα εξής δύο παιδιά:
Η Μαρία Λουίζα πέθανε στις 31 Ιανουαρίου 1948 στο Ζάλεμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης σε ηλικία 68 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Liberation
Το Liberation είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Κριστίνα Αγκιλέρα. Κυκλοφόρησε στις 15 Ιουνίου 2018, από την RCA Records. Στο άλμπουμ περιλαμβάνονται συνεργασίες με τη Ντέμι Λοβάτο, την Keida, τη Shenseea και τους ράπερ Ty Dolla Sign και 2 Chainz. Είναι το πρώτο της άλμπουμ σε έξι χρόνια, μετά την κυκλοφορία του Lotus (2012).
Ιστορικό
Το έβδομο στούντιο άλμπουμ της Αγκιλέρα, Lotus (2012), έγινε το λιγότερο επιτυχημένο εμπορικά άλμπουμ της. Έφτασε μέχρι τη θέση 7 στο Billboard 200 και έχει πουλήσει 290,000 μονάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2013, η τραγουδίστρια έκανε διάλειμμα από το Αμερικανικό μουσικό σόου The Voice, στο οποίο ήταν κριτής για να ασχοληθεί με την οικογένειά της και με νέα μουσική.
Στις 3 Μαΐου 2018, η Αγκιλέρα κυκλοφόρησε το τραγούδι και το βίντεο για το "Accelerate", στο οποίο συμμετέχουν οι ράπερ Ty Dolla Sign και 2 Chainz. Η τραγουδίστρια ανακοίνωσε επίσης ότι ο τίτλος του επερχόμενου άλμπουμ είναι Liberation. Αποκαλύφθηκε το εξώφυλλο, η λίστα των τραγουδιών και το άλμπουμ έγινε διαθέσιμο για προπαραγγελία στην ιστοσελίδα της. Έγινε γνωστό ότι θα κυκλοφορεί κάθε εβδομάδα και ένα νέο τραγούδι από το άλμπουμ, μέχρι την ημέρα της κυκλοφορίας του. Ακολούθησε η κυκλοφορία των προωθητικών σινγκλ "Τwice" και "Like I Do", ενώ το "Fall in Line" με τη Ντέμι Λοβάτο κυκλοφόρησε ως το πρώτο επίσημο σινγκλ του άλμπουμ στις 16 Μαΐου.
Το Liberation κυκλοφόρησε παγκόσμια στις 15 Ιουνίου 2018. Στα καταστήματα της Target στην Αμερική έγινε διαθέσιμη μια αποκλειστική έκδοση,που περιελάμβανε συλλεκτική μπλούζα.
Σινγκλ
Το πρώτο προωθητικό σινγκλ από το Liberation κυκλοφόρησε στις ψηφιακές πλατφόρμες στις 3 Μαΐου 2018, μαζί με το μουσικό του βίντεο. Το "Accelerate" ήταν η πρώτη της κυκλοφορία από προσωπικό της άλμπουμ σε έξι χρόνια. Είναι ένα τραγούδι με έντονες χιπ χοπ επιρροές, στο οποίο συμμετέχουν οι ράπερ Ty Dolla Sign και 2 Chainz. Στις 11 Μαΐου κυκλοφόρησε το δεύτερο προωθητικό σινγκλ, "Twice". Σε αντίθεση με το πρώτο, δεν συνοδευόταν από μουσικό βίντεο. Το τρίτο προωθητικό σινγκλ, το "Like I do", περιελάμβανε τον ράπερ GoldLink και κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου.
Το πρώτο επίσημο σίνγκλ του άλμπουμ, το "Fall in Line", στο οποίο συμμετέχει η τραγουδίστρια Ντέμι Λοβάτο κυκλοφόρησε στις 16 Μαΐου. Οι δύο τραγουδίστριες είχαν ανακοινώσει την κυκλοφορία του από την προηγούμενη μέρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Λίστα τραγουδιών
Liberation
Περιφέρεια Αττικής
Η Περιφέρεια Αττικής αποτελεί μία από τις 13 περιφέρειες της Ελλάδας με βάση το άρθρο 61 του Νόμου 1622/86, όπως αυτές καθορίστηκαν από το Προεδρικό Διάταγμα 51/1987, αποτελούμενη από τον Νομό Αττικής με έδρα την Αθήνα.
Στο παρελθόν, η περιφέρεια Αττικής διαιρούνταν σε τέσσερις νομαρχίες που περιλαμβάνονταν αυτόνομες στον αριθμό των λοιπών Νομών της Ελλάδας: τη Νομαρχία Αθηνών, τη Νομαρχία Πειραιώς, τη Νομαρχία Ανατολικής Αττικής και τη Νομαρχία Δυτικής Αττικής. Τα νομαρχιακά διαμερίσματα Αθηνών και Πειραιώς συγκροτούσαν τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς, η οποία ήταν γνωστή και ως Υπερνομαρχία Αθηνών - Πειραιώς.
Γεωγραφικά στοιχεία
Βρισκόμενη στο ανατολικό άκρο της Στερεάς Ελλάδας, η Περιφέρεια Αττικής καλύπτει περίπου 3.808 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Εκτός από την Αθήνα, εντός της περιφέρειας υπάρχουν οι πόλεις της Ελευσίνας, των Μεγάρων, του Λαυρίου, και Μαραθώνα, καθώς και ένα μικρό μέρος της Πελοποννήσου και τα νησιά Σαλαμίνα, Αίγινα, Πόρο, Ύδρα, Σπέτσες, Κύθηρα και Αντικύθηρα. Περίπου 3.750.000 άνθρωποι ζουν στην περιοχή, εκ των οποίων περισσότερο από το 95% είναι κάτοικοι της μητροπολιτικής περιοχής της Αθήνας.
Αποτελεί την πρώτη σε πληθυσμό και πιο πυκνοκατοικημένη περιφέρεια της Ελλάδας, αφού σε αυτήν βρίσκεται το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, που αποτελεί την πρωτεύουσα της Ελλάδας, συγκεντρώνοντας το 1/3 του πληθυσμού της χώρας, δηλαδή 3.761.810 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Γεωγραφικά η Αττική χωρίζεται σε δύο μεγάλες υποενότητες, την περιοχή πρωτευούσης και το υπόλοιπο Αττικής. Η περιοχή πρωτευούσης περιλαμβάνει το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, δηλαδή όλους τους δήμους Αθηνών-Πειραιώς που ανήκαν στην τέως διοίκηση πρωτευούσης, και οριοθετείται από τον Σαρωνικό κόλπο και τα βουνά της Πάρνηθας, του Υμηττού και της Πεντέλης που ορίζουν το λεκανοπέδιο Αττικής. Το υπόλοιπο Αττικής καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης της περιφέρειας και αποτελείται από το ανατολικό και δυτικό τμήμα, τα νησιά του Σαρωνικού και την επαρχία Τροιζηνίας που βρίσκεται στην Πελοπόννησο.
Δημογραφικά χαρακτηριστικά
thumb|200px| Πρώτο επίπεδο περιοχών [[Πρώτο επίπεδο NUTS της Ευρωπαϊκής Ένωσης|NUTS της Ελλάδας: {{legend|#ffc8c8|EL3: Αττική}}{{legend|#ffc8ff|EL4: Νησιά Αιγαίου και Κρήτη}}{{legend|#c8c8ff|EL5: Βόρεια Ελλάδα}}{{legend|#c8ffc8|EL6: Κεντρική Ελλάδα}}]] Η Περιφέρεια Αττικής συγκεντρώνει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛ.ΣΤΑΤ.), ο μόνιμος πληθυσμός της περιφέρειας ανέρχεται σε 3.814.064 κατοίκους.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού της Αττικής άρχισε να φθίνει σταδιακά. Κατά την δεκαετία του 1990 όμως και κυρίως χάρη στην μετανάστευση ανακόπηκε η πτώση. Ο σημερινός πληθυσμός ετεροδημοτών στην περιφέρεια υπολογίστηκε στις 1.142.056 και ο αριθμός αλλοδαπών στις 376.732. Πιθανότατα ο πραγματικός αριθμός των αλλοδαπών είναι μεγαλύτερος όμως, καθώς υπάρχει σημαντικό ποσοστό παράνομων μεταναστών που ίσως ήθελαν να αποφύγουν την απογραφή τους.
Η Αττική είναι μία από τις τέσσερις περιφέρειες της χώρας στις οποίες σημειώνεται φυσική αύξηση του πληθυσμού, με αυξανόμενο μάλιστα ρυθμό από το 1999. Μεταξύ των απογραφών 1991 και 2001 ο πληθυσμός της αυξήθηκε 6,8%, αύξηση σχεδόν ίση με του συνόλου της χώρας (6,9%).
Στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας στατιστικής διάρθρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον γεωκώδικα NUTS, η περιφέρεια Αττικής αποτελεί τη μόνη περιφέρεια της Ελλάδας που λαμβάνεται στατιστικά υπόψη από τους φορείς της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και την αρμόδια στατιστική αρχή της, της Eurostat.
Νεράιδα (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Νεράιδα μπορεί να αναφέρεται:
Περιφέρεια Αττικής
Διοικητική διαίρεση
Η διοικητική διαίρεση της περιφέρειας συνοπτικά είναι η παρακάτω:
Νεράιδα (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Περιφέρεια Αττικής
2019
Στις περιφερειακές εκλογές του 2019, κέρδισε ο υποψήφιος της ΝΔ, Γιώργος Πατούλης, επικρατώντας της απερχόμενης περιφερειάρχη, Ρένας Δούρου με ποσοστό γύρω στο 66% στον δεύτερο γύρο των εκλογών έναντι γύρω στο 35% για την Ρένα Δούρου.
2010
Στις περιφερειακές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, προηγήθηκε στον πρώτο γύρο ο υποψήφιος που στηριζόταν από το ΠΑΣΟΚ Γιάννης Σγουρός, με ποσοστό 24,06%, ακολουθούμενος από τον υποψήφιο που στηριζόταν από την Νέα Δημοκρατία Βασίλη Κικίλια, που συγκέντρωσε ποσοστό 20,43%. Στις επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 14 Νοεμβρίου 2010, περιφερειάρχης Αττικής εξελέγη ο Γιάννης Σγουρός που συγκέντρωσε ποσοστό 52,87% έναντι 47,13% του αντιπάλου του Βασίλη Κικίλια. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων στον πρώτο γύρο ήταν 56,40% ενώ στον δεύτερο 42,32%.
Παλαιότερες μορφές
Η σημερινή διοικητική μορφή και διαίρεση της Περιφέρειας Αττικής καθιερώθηκε το 2011, κατ' εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του προγράμματος «Καλλικράτης».
Για την παλαιότερη διοικητική διαίρεση που είχε καθιερωθεί με το σχέδιο «Καποδίστριας» το 1997, δείτε τα εξής λήμματα:
Αλεξέι Κωνσταντίνοβιτς Τολστόι
Ο Αλεξέι Κωνσταντίνοβιτς Τολστόι (Ρωσικά: Алексей Константинович Толстой) ( 24 Αυγούστου [στο Γ. Η. 5 Σεπτεμβρίου] 1817, Αγία Πετρούπολη  - 28 Σεπτεμβρίου [στο Γ. Η. 10 Οκτωβρίου] 1875, χωριό Κράσνι Ρογκ, Κυβερνείο του Τσερνιγκόβ) ήταν Ρώσος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής.
Τα ιστορικά δραματικά του έργα θεωρούνται από τα σημαντικότερα της ρωσικής λογοτεχνίας. Έγραψε επίσης μια σειρά από σατιρικά έργα, χρησιμοποιώντας συχνά το συλλογικό ψευδώνυμο Κοζμά Προυτκόφ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλεξέι Τολστόι γεννήθηκε το 1817 στην Αγία Πετρούπολη, μοναχογιός του κόμη Κωνσταντίνου Πέτροβιτς Τολστόι και της Άννας Περόφσκαγια. Καταγόταν από τη ρωσική ευγενή οικογένεια Τολστόι και ήταν δεύτερος ξάδερφος του Λέοντος Τολστόι. Λίγο μετά τη γέννησή του, οι γονείς του χώρισαν και τον μεγάλωσε η μητέρα του και ο αδελφός της, ο συγγραφέας Αλεξέι Περόφσκι (ψευδώνυμο: Άντονι Πογκορέλσκι). Πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα κτήματα της μητέρας του. Λόγω της εγγύτητας της οικογένειας με την αυλή του Τσάρου, το 1826 έγινε δεκτός στον κύκλο του νεαρού διαδόχου του θρόνου και αργότερα τσάρου Αλέξανδρου Β' στην Αγία Πετρούπολη και έγινε σύντροφος στα παιχνίδια με τον νεαρό διάδοχο. Το φθινόπωρο του 1826 ο Τολστόι συνάντησε τον Αλεξάντερ Πούσκιν για πρώτη φορά. Το καλοκαίρι του 1827, η οικογένεια ταξίδεψε στο εξωτερικό, κυρίως στην Ιταλία και τη Γερμανία, όπου ο Τολστόι γνώρισε τον Γκαίτε. Άρχισε την εκπαίδευσή του στο σπίτι με ιδιωτικούς δασκάλους υπό την κηδεμονία του θείου του Περόφσκι υπό την επιρροή του οποίου άρχισε να ενδιαφέρεται για τη συγγραφή ποίησης. Ενθαρρυμένος από αυτό το καλλιτεχνικό περιβάλλον, ο Τολστόι άρχισε να γράφει σε νεαρή ηλικία. μικρογραφία|250x250εσ|Το σπίτι του Τολστόι στο Κράσνι Ρογκ Σε ηλικία 17 ετών, το 1834, ο Τολστόι εγγράφηκε για σπουδές στα Κρατικά Αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών της Μόσχας. Το 1835 έδωσε εξετάσεις (στις ξένες γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά καθώς και στη λογοτεχνία, στα λατινικά, στην παγκόσμια και ρωσική ιστορία και στη ρωσική στατιστική) στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας για το επίσημο πιστοποιητικό κρατικού υπαλλήλου 1ης τάξης και έγινε δεκτός στη διπλωματική υπηρεσία. Το 1836 πέθανε ο θείος του Περόφσκι αφήνοντάς τον κληρονόμο της μεγάλης περιουσίας του. Ο Τολστόι ανέλαβε την πρώτη του επίσημη θέση από το 1837 έως το 1840 με τη ρωσική αποστολή παρατηρητών στη Ρωσική Πρεσβεία στη Φρανκφούρτη. Σύντομα, όμως, κατάφερε να πάρει άδεια και ταξίδεψε στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία αλλά και τη Ρωσία τα επόμενα χρόνια ασχολούμενος με το λογοτεχνικό του έργο. Το 1841 εκδόθηκε το πρώτο του διήγημα, Βαμπίρ, με ψευδώνυμο, πολύπλοκο έργο στη δομή, με στοιχεία του φανταστικού και πολιτικής σάτιρας που τράβηξε αμέσως την προσοχή του Βησσαρίωνα Μπελίνσκι, ο οποίος επαίνεσε τον «προφανώς ακόμη πολύ νέο, αλλά αναμφίβολα προικισμένο συγγραφέα», αγνοώντας εντελώς την ταυτότητα του. Ωστόσο, παρέμεινε επίσημα στη διπλωματική υπηρεσία.
Στη δεκαετία του 1840 ο Τολστόι εργάστηκε στο ιστορικό του μυθιστόρημα Ο Αργυρός Πρίγκιπας, το οποίο ολοκλήρωσε το 1861. Ταυτόχρονα, ο νεαρός κόμης έζησε μια πλούσια, ελεύθερη ζωή στην υψηλή κοινωνία, γεμάτη ταξίδια αναψυχής, επισκέψεις στα σαλόνια και χορούς, κυνηγετικά ξεφαντώματα και ρομαντικούς έρωτες. Πέρασε επίσης πολλά χρόνια στην κρατική υπηρεσία ως ανώτερος υπάλληλος και διπλωμάτης. Το 1851 γνώρισε τον μακροχρόνιο και θυελλώδη έρωτα της ζωής του, τη Σοφία Αντρέγιεβνα Μίλερ, σύζυγο ενός αξιωματικού των Φρουρών, ο οποίος για πολύ καιρό δεν συναινούσε στο διαζύγιο, περίμεναν δώδεκα χρόνια πριν μπορέσουν να παντρευτούν. Το μεγαλύτερο μέρος της ερωτικής ποίησης του Τολστόι αυτής της περιόδου απευθυνόταν στην αγαπημένη του. Πολλά από αυτά τα ποιήματα και τις μπαλάντες μελοποιήθηκαν από τους Τσαϊκόφσκι, Μουσόργκσκι, Ρίμσκι-Κόρσακοφ και άλλους Ρώσους συνθέτες.
Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου (1853-1856) ο Τολστόι κατατάχθηκε στο στρατό, αλλά δεν υπηρέτησε στο μέτωπο λόγω τύφου. Ο Αλέξανδρος Β' μάθαινε καθημερινά ειδήσεις για το θέμα της υγείας του, κατόπιν προσωπικού του αιτήματος. Μετά την επιστροφή του, ο Αλέξανδρος Β' διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο, ο Τολστόι ήταν παρών στην τελετή στέψης και αργότερα προήχθη σε προσωπικό βοηθό του τσάρου. Ο Τολστόι χρησιμοποίησε τη φιλία του με τον Τσάρο για να βοηθήσει διωκόμενους συγγραφείς, μεταξύ των οποίων τον Ιβάν Τουργκένιεφ. και τον Ταράς Σεβτσένκο για την επιστροφή τους από την εξορία στον Καύκασο.
Από το 1854 έως το 1863, μαζί με τους αδερφούς Αλεξέι και Βλαντιμίρ Ζεμτσούζνικοφ, δημιούργησε σατιρικά λογοτεχνικά-κριτικά κείμενα με το συλλογικό ψευδώνυμο Κοζμά Προυτκόφ, τα οποία δημοσιεύονταν σε περιοδικά. Το 1863 μια νεκρολογία ανακοίνωσε τον θάνατο του φανταστικού συγγραφέα Κοζμά Προυτκόφ. μικρογραφία|Ο Τολστόι στα τελευταία του χρόνια. Πορτρέτο του [[Ιλιά Ρέπιν, 1896.]] Όσο περνούσε ο καιρός, έδειχνε όλο και λιγότερο ενθουσιασμό για την υπηρεσία του, γιατί οι απαιτήσεις της θέσης του είχαν αρχίσει να γίνονται εμπόδιο στις λογοτεχνικές του φιλοδοξίες. Το 1859 ζήτησε ξανά άδεια από τη δουλειά και το 1861 αποσύρθηκε και έζησε στα κτήματά του κοντά στην Αγία Πετρούπολη και στο Κυβερνείο του Τσερνιγκόβ και από τότε αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη συγγραφή.
Ο Τολστόι ήταν επιεικής γαιοκτήμονας, αγαπητός στους αγρότες του Κράσνι Ρογκ, στους οποίους επέτρεπε να χρησιμοποιούν τα χωράφια του ως κοινά βοσκοτόπια, τους έδινε δωρεάν ξυλεία και παρείχε εκπαίδευση για τα παιδιά τους σε σχολείο που έχτισε το 1859. Το 1861 διάβασε στους μουζίκους του το διάταγμα της Απελευθέρωσης των δουλοπάροικων του 1861, τους έδωσε χρήματα και συμμετείχε στη γιορτή. Όντας γενναιόδωρος και χωρίς γνώση της πρακτικής πλευράς της ζωής, στα τέλη της δεκαετίας του 1860 βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αλλά απεχθανόταν την ιδέα να επιστρέψει στην Αυλή του Τσάρου.
Από την αρχή της δεκαετίας του 1870 υπέφερε από κρίσεις άσθματος και έντονους πονοκεφάλους και από την άνοιξη του 1875 ο γιατρός του χορήγησε μορφίνη που τον ανακούφιζε. Πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1875 από μια θανατηφόρα δόση μορφίνης στο κτήμα του Κράσνι Ρογκ στο Κυβερνείο του Τσερνιγκόβ.
Λογοτεχνικό έργο
Ο Αλεξέι Τολστόι θεωρείται ο σημαντικότερος Ρώσος ιστορικός δραματουργός του 19ου αιώνα, κυρίως λόγω της δραματικής ιστορικής τριλογίας του Ο θάνατος του Ιβάν του Τρομερού (1866), Ο Τσάρος Φιοντόρ Ιβάνοβιτς (1868) και Ο Τσάρος Μπορίς (1870), ρομαντικά δράματα σε ελεύθερο στίχο. Έγινε επίσης διάσημος χάρη στα σατιρικά του έργα, που εκδόθηκαν με το όνομά του (Ιστορία του Ρωσικού κράτους από τον Γκοστομύλ έως τον Τιμάσεφ, μια παρωδία της ρωσικής ιστορίας από την ίδρυσή της μέχρι το 1868, Το όνειρο του συμβούλου Ποπόφ, που διακωμωδεί τη ρωσική γραφειοκρατία και τον αγώνα για ιεραρχική ανέλιξη) και με το συνεργατικό ψευδώνυμο Κοζμά Προυτκόφ, μαζί με τους αδερφούς Ζεμτσούζνικοφ. Τα έργα του είχαν τεράστια δημοτικότητα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Το πεζογραφικό του έργο περιλαμβάνει τις νουβέλες Η οικογένεια του Βρικόλακα, Τριακόσια χρόνια μετά και Βαμπίρ (1841) που ακολουθούν την παράδοση της γοτθικής λογοτεχνίας, επηρεασμένος από τον ETA Χόφμαν τον οποίο ο θείος του γνώριζε προσωπικά, και το ιστορικό μυθιστόρημα Πρίγκιπας Σερεμπρένι (1862), ένα μυθιστόρημα για τη Ρωσία του 16ου αιώνα εμπνευσμένο από τα έργα του Ουότερ Σκοτ και των Γερμανών ρομαντικών. Παράλληλα μετέφραζε έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας και έγραφε λυρικά ποιήματα και μπαλάντες χρησιμοποιώντας τη θεματολογία των ρωσικών λαϊκών τραγουδιών ή εξιδανικεύοντας ιστορικά πρόσωπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι λογοτέχνες Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς
Μεγάλη Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής
Η Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής (επισήμως: η "Μεγάλη Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής") ήταν μια προσπάθεια να ενωθούν οι Κεντρό Αμερικανικές χώρες Ονδούρα, Νικαράγουα και Ελ Σαλβαδόρ σε ένα κράτος, που διήρκεσε από το 1896 ως το 1898. Ήρθε ως επακόλουθο της αποτυχίας των Ενωμένων Επαρχιών της Κεντρικής Αμερικής.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Κεντρική Αμερική Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής
Οι Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Αμερικής (ΕΕΚΑ) ήταν χώρα που υπήρξε στην Κεντρική Αμερική από τον Ιούλιο του 1823 μέχρι περίπου το 1840. Είχε σκοπό να είναι μια ομοσπονδιακή δημοκρατία κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ. Το σύμβολο και η σημαία του έθνους από το 1823-1824 αναφερόταν στην ομοσπονδία ως Provincias Unidas del Centro de América (Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Αμερικής), αλλά το σύνταγμά του 1824, σύμβολο και σημαία το αποκαλούσαν Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής (República Federal de Centroamérica / Centro América). Στην Αγγλική γλώσσα αναφέρεται μερικές φορές και ως Ηνωμένες Πολιτείες της Κεντρικής Αμερικής (United States οf Central America).
Πολιτική
Οι Κεντρο Αμερικανοί φιλελεύθεροι είχαν μεγάλες ελπίδες για την ομοσπονδιακή δημοκρατία, η οποία πίστευαν θα εξελισόταν σε ένα σύγχρονο, δημοκρατικό έθνος, εμπλουτισμένό από τα εμπορικά περάσματα μεταξύ των Ατλαντικού και Ειρηνικού Ωκεανών. Οι φιλοδοξίες αυτές αντανακλώνται στα εμβλήματα της ομοσπονδιακής δημοκρατίας: Η σημαία δείχνει μια λευκή λωρίδα μεταξύ δύο μπλε, συμβολίζοντας τη γη μεταξύ δύο ωκεανών. Το οικόσημο δείχνει πέντε βουνά (ένα για κάθε χώρα) μεταξύ δύο ωκεανών, υπερβαλλόμενα από ένα Φρύγιο κάλλυμα, το έμβλημα της Γαλλικής Επανάστασης.
Ωστόσο, πρακτικά, η ομοσπονδία αντιμετώπισε ανυπέρβλητα προβλήματα. Το φιλελεύθερο δημοκρατικό σχέδιο προκάλεσε έντονη αντίδραση από τους συντηρητικούς κύκλους που είχαν συμμαχία με τον Καθολικό κλήρο και τους πλούσιους γαιοκτήμονες. Οι δρόμοι μεταφορών και επικοινωνίας μεταξύ των πολιτειών ήταν ιδιαίτερα ελαττωματικοί. Το μεγαλύτερο μέγεθος του πληθυσμού δεν διέθετε καμία αίσθηση δέσμευσης απέναντι στην ευρύτερη ομοσπονδία. Η ομοσπονδιακή γραφειοκρατεία στην Πόλη της Γουατεμάλας απεδείχθη ανίκανη. Σύντομα ξέσπασαν πόλεμοι μεταξύ διαφόρων φατριών και εντός της ομοσπονδίας και εντός των ξεχωριστών πολιτειών. Η φτώχεια και η ακραία πολιτική αστάθεια εμπόδισαν την κατασκευή μιας δια-ωκεανικής διώρυγας (βλέπε Διώρυγα της Νικαράγουας και Διώρυγα του Παναμά), από την οποία η Κεντρική Αμερική θα μπορούσε να αποκομίσει σημαντικά οικονομικά ωφέλη.
Διάλυση της Ένωσης
Η ένωση διαλύθηκε σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του 1838 και 1840. Η αποσύνθεσή της ξεκίνησε όταν η Ονδούρα χωρίστηκε από την ομοσπονδία στις 5 Νοεμβρίου 1838. Η ομοσπονδία διαλύθηκε τελικά το 1840, και μέχρι εκείνη τη στιγμή τα τέσσερα από τα πέντε κράτη της είχαν διακηρύξει την ανεξαρτησία τους. Η ένωση επισήμως τερματίστηκε με την αυτο-ανακήρυξη του Ελ Σαλβαδόρ ως ανεξάρτητη δημοκρατία τον Φεβρουάριο του 1841. Κατά τον 19ο αιώνα έγιναν διάφορες προσπάθειες επανένωσης της Κεντρικής Αμερικής, αλλά καμία δεν επέτυχε στη διάρκεια του χρόνου. Η πρώτη προσπάθεια ήταν το 1842 από τον πρώην Πρόεδρο Μορασάν, ο οποίος σύντομα συνελήφθη και δολοφονήθηκε. Η θνησιγενής αυτή προσπάθεια σκόπευε να αποκαταστήσει την ένωση ως Συνομοσπονδία της Κεντρικής Αμερικής και περιελάμβανε το Ελ Σαλβαδόρ, τη Γουατεμάλα (που απεσύρθη νωρίς), την Ονδούρα και τη Νικαράγουα. Η πρώτη αυτή προσπάθεια διήρκεσε ως το 1844. Μια δεύτερη προσπάθεια έγινε και διήρκεσε από τον Οκτώβριο ως τον Νοέμβριο του 1852 όταν το Ελ Σαλβαδόρ, η Ονδούρα και η Νικαράγουα δημιούργησαν μια Ομοσπονδία της Κεντρικής Αμερικής (Federación de Centro América). Ο Γουατεμαλανός Πρόεδρος Χούστο Ρουφίνο Μπάρριος επεχείρησε να επανενώσει το κράτος υπό τη δύναμη των όπλων τη δεκαετία του 1880 και σκοτώθηκε κατά τη διαδικασία όπως και ο προηγηθείς του το 1842. Μια τρίτη ένωση της Ονδούρας, της Νικαράγουας και του Ελ Σαλβαδόρ ως η Μεγάλη Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής ή "República Mayor de Centroamérica" διήρκεσε από το 1896 ως το 1898. Η τελευταία προσπάθεια μεταξύ του Ιουνίου 1921 και Ιανουαρίου 1922 όταν το Ελ Σαλβαδόρ, η Γουατεμάλα και η Ονδούρα σχημάτισαν μια (δεύτερη) Ομοσπονδία της Κεντρικής Αμερικής. Αυτή η δεύτερη Ομοσπονδία ήταν σχεδόν ετοιμοθάνατη εξ αρχής έχοντας μόνο ένα Προσωρινό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο αποτελούμενο από αντιπροσώπους από κάθε χώρα.
Παρά την αποτυχία μιας ένωσης με διάρκεια, η αίσθηση κοινής ιστορίας και η ελπίδα μιας τελικής επανένωσης διατηρούνται στα κράτη που υπήρξαν στην ένωση. Τα 1856-1857 η περιοχή εγκαθίδρυσε με επιτυχία μια στρατιωτική συμμαχία για να αποκρούσει μια εισβολή από τον Αμερικανό τυχοδιώκτη Γουίλλιαμ Γουόκερ. Σήμερα, και τα πέντε κράτη έχουν σημαίες που διατηρούν το παλαιό ομοσπονδιακό μοτίβο των δύο εξωτερικών μπλε λωρίδων που περικλείουν μια εσωτερική λευκή λωρίδα. (Η Κόστα Ρίκα, παραδοσιακά η λιγότερο αφοσιωμένη από τους πέντε στην τοπική ενοποίηση, τροποποίησε σημαντικά τη σημαία της το 1848, σκουραίνοντας το μπλε και προσθέτοντας μια διπλάσια σε φάρδος εσωτερική κόκκινη λωρίδα, προς τιμήν της Γαλλικής τρικολόρ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία της Γουατεμάλας Κατηγορία:Ιστορία του Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Ιστορία της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Ιστορία της Νικαράγουας Κατηγορία:Ιστορία της Ονδούρας Κεντρικη Αμερικη Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Σχέσεις Πολωνίας-Σερβίας
Οι σχέσεις Πολωνίας-Σερβίας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Δημοκρατίας της Σερβίας. Οι διπλωματικές σχέσεις διατηρήθηκαν από τότε που η Πολωνία και το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβενών τις σύναψαν το 1919.
Μεσαίωνας
Η Βασίλισσα Γιαντβίγκα της Πολωνίας (περ. 1384-1399) είχε μερική καταγωγή από τη Σερβία, μέσω του Βασιλιά Στέφανου Ντραγκούτιν (περ. 1276-1282) της Δυναστείας των Νέμανιτς. Σέρβοι βιολιστές (γκουσλάροι) αναφέρθηκαν στην αυλή του Πολωνού Βασιλιά Λαδίσλαου Β΄ Γιαγκελόν (περ. 1386-1434) το 1415.
Ο Πολωνός ιππότης Ζαβίσα ο Μαύρος, ο οποίος προσχώρησε στον πόλεμο του Βοήμιου Βασιλιά Σιγισμούνδου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εναντίον των Οθωμανών, σκοτώθηκε στο Φρούριο του Γκόλουμπατς στην ανατολική Σερβία το 1428. Υπάρχει μια αναμνηστική πλάκα στο φρούριο προς τιμήν του (Česma Zaviše Crnog). Ο Ούγγρος διοικητής Ιωάννης Ουνυάδης ηγήθηκε μιας μακράς εκστρατείας εναντίον των Οθωμανών το 1443-1444, συνοδευόμενος από τον Πολωνό Βασιλιά Βλαντίσλαβ Γ΄ της Πολωνίας, τον Σέρβο δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς, τον Βλάχο βοεβόδα Βλαντ Β΄ Ντράκουλ και ένα πολωνικό τάγμα. Πορεύτηκαν σε όλη τη Σερβία και νίκησαν τους Οθωμανούς.
Οι Πολωνοί ουσάροι (ιππικό) προέρχονταν από μισθοφόρες μονάδες εξόριστων Σέρβων πολεμιστών, με την ιδέα να προέρχεται από τη Σερβία στα τέλη του 14ου αιώνα. Η παλαιότερη αναφορά των ουσάρων στα πολωνικά έγγραφα χρονολογείται στο 1500, αν και πιθανότατα ήταν σε υπηρεσία νωρίτερα.
Πρώιμη σύγχρονη ιστορία
Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Σερβίας, οι Σέρβοι γκούσλοι βρήκαν καταφύγιο σε όλη την Ευρώπη, όπως αναφέρεται σε πηγές. Πολωνοί ποιητές του 17ου αιώνα ανέφεραν τη σερβική επική ποίηση και την ανάσα στα έργα τους. Σε ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε το 1612, ο Κάσπερ Μιασκόφσκι έγραψε ότι «η σερβική γκούσλε και η γκάιντα θα κατακλύσουν την Τρίτη πριν τη Σαρακοστή» (Serbskie skrzypki i dudy ostatek zagluszą). Στο ειδυλλιακό όνομα Śpiewacy, που δημοσιεύθηκε το 1663, ο Γιούζεφ Μπαρτουόμιεϊ Ζιμορόβιτς χρησιμοποίησε τη φράση «να τραγουδήσει τη σερβική γκούσλε» (przy Serbskich gęślach śpiewać).
19ος αιώνας
Μετά την Νοεμβριανή Εξέγερση (1830-31), οι Πολωνοί επαναστάτες κατέφυγαν στο Πριγκιπάτο της Σερβίας. Ο Σέρβος διοικητής, και αργότερα πολιτικός, Ίλιγια Γκαρασάνιν (1812-1874), επικοινώνησε με αυτούς τους Πολωνούς μετανάστες. Ήταν ένας Πολωνός, ο Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι, ο οποίος ξεκίνησε το έργο Načertanije (πρόδρομος της Μεγάλης Σερβίας).
Ο σπουδαίος Πολωνός ποιητής Άνταμ Μιτσκιέβιτς (1798–1855) είχε σε μεγαλή υπόληψη ιδιαίτερα τη σερβική επική ποίηση και την επέλεξε ως θέμα διαλέξεων στο Κολλέγιο της Γαλλίας.
Οι Σέρβοι και οι Πολωνοί ήταν μέρος των οργανώσεων του πανσλαβικού Σόκολ, μαζί με άλλα σλαβικά έθνη.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Μάρτιο του 1914, στρατεύματα της Σερβίας, της Γαλλίας, της Πολωνίας και της Ελλάδας προσεδαφίστηκαν στην Οδησσό. Στις αρχές του φθινοπώρου του 1918, μια συμμαχική αναφορά είπε ότι Σέρβοι και Πολωνοί σε μια περιοχή από τα Ουράλια έως το Βόλγα είχαν προσληφθεί από Γάλλο αξιωματικό. Το 1918, οι Σέρβοι και οι Πολωνοί μαζί με τους Κινέζους, ήταν μέρος του «Σώματος Αξιωματικών», μιας μονάδας του Ρώσου Προξένου στο Χαρμπίν.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στα βουνά της Σερβίας τα έτη 1942–-43 υπήρχαν τρεις πολωνικές ομάδες συνδεδεμένες με το Αποσπασμα Τσέτνικ. Οι κανόνες του πολέμου Τσέτνικ δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στα πολωνικά και μετά μεταφράστηκαν στα σερβικά.
Την 1η Ιουνίου 1944, η Βαλκανική Πολεμική Αεροπορία ιδρύθηκε από τους Βρετανούς. Είχε ως επί το πλείστον Βρετανούς, αλλά και Ιταλούς, μια γιουγκοσλαβική μοίρα και μια πολωνική μοίρα.
Κοσσυφοπέδιο
μικρογραφία|160x160εσ| Συνάντηση του [[Μπόρις Τάντιτς με τον Λεχ Κατσίνσκι, στην 63η σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο του 2008.]] Η πολωνική γνώμη σχετικά με την επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία κατά τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου (1998-99) ήταν ανάμεικτη: το 37% τάχθηκε υπέρ της συμμετοχής, ενώ το 43% ήταν αντίθετο. Η κυβέρνηση αποφάσισε υπέρ μιας επιχείρησης του ΝΑΤΟ για την κατάπαυση του πυρός στη σύγκρουση. Κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία τον Μάιο του 1999, μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 51% θεώρησε ότι οι επιθέσεις ήταν δικαιολογημένες και το 26% ήταν αντίθετοι. Μια άλλη δημοσκόπηση βρήκε το 53% υπέρ και το 35% κατά.
Το Κοσσυφοπέδιο διακήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Σερβία στις 17 Φεβρουαρίου 2008 και η Πολωνία το αναγνώρισε στις 26 Φεβρουαρίου 2008. Η Πολωνία ήταν η πρώτη σλαβική χώρα που το έκανε.
Τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι, δήλωσε ότι η αρχική αιτία του πολέμου της Νότιας Οσετίας του 2008 δεν ήταν η επιχείρηση της Γεωργίας, αλλά η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου και ότι θα εμπόδιζε τις προσπάθειες για τη δημιουργία διπλωματικών σχέσεων της Πολωνίας με το Κοσσυφοπέδιο σε επίπεδο πρεσβειών. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν έχει προτείνει να στείλει πρέσβη στην Πρίστινα.
Η αναγνώριση της αλβανικής ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου έχει επικριθεί στην Πολωνία. Δεκάδες διαδηλώσεις έχουν οργανωθεί από διάφορες ομάδες στην Πολωνία για την υποστήριξη της σερβικής υπόθεσης στο Κοσσυφοπέδιο, με κάποιες να προσελκύουν μέχρι 1.500 έως 2.000 άτομα. Δημιουργήθηκε μια οργάνωση με την ονομασία «Πολωνοί για το Σερβικό Κοσσυφοπέδιο» προκειμένου να παρέχει και να υποστηρίζει τους Σέρβους στο Κοσσυφοπέδιο. Επίσης, η Πολωνία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Σερβία είναι υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ.
Ειρηνευτική δύναμη
Η Πολωνία είχε (τον Ιούλιο του 2009) 274 στρατεύματα που υπηρετούσαν στο Κοσσυφοπέδιο ως ειρηνευτές στη ναοτϊκή Δύναμη Κοσσυφοπεδίου. Αρχικά υπήρχαν 800 Πολωνικά στρατεύματα στην Δύναμη Κοσσυφοπεδίου.
Πολιτιστικές σχέσεις
Οι πολωνικές και οι σερβικές γλώσσες, και οι δύο μέρος των σλαβικών γλωσσών (δυτικά και νότια παρακλάδια, αντίστοιχα), σχετίζονται αλλά δεν είναι αμοιβαία κατανοητές.
Λόγω της τεράστιας δημοτικότητας της γιουγκοσλαβικής ροκ σκηνής στην Πολωνία τη δεκαετία του 1970 και του 1980, πολλοί Γιουγκοσλάβοι καλλιτέχνες περιόδευσαν στην Πολωνία. Οι Električni orgazam ηχογράφησαν ένα ζωντανό άλμπουμ με τίτλο Warszawa "81" για να υποστηρίξουν την πολωνική αντιπολίτευση εναντίον του Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι. Αυτές οι συνδέσεις στη δεκαετία του 1980 οδήγησαν στην παραγωγή άλμπουμ στην Πολωνία με βάση εξώφυλλα δημοφιλών σερβικών και γιουγκοσλαβικών ροκ συγκροτημάτων, με τα άλμπουμ Yugoton και Yugopolis να καλύπτουν καλλιτέχνες όπως οι Bajaga i Instruktori, Idoli και Električni Orgazam.
Το άλμπουμ Kayah i Bregović από την Πολωνή τραγουδίστρια-τραγουδοποιό Κάγια και τον Σέρβο μουσικό Γκόραν Μπρέγκοβιτς έγινε bestseller μετά την κυκλοφορία του το 1999.
Πολωνοί στη Σερβία
Υπάρχουν έγγραφα για πολωνούς αξιωματικούς που συμμετείχαν στην Πρώτη Σερβική Εξέγερση (1804-1813). Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ειδικά μετά την καταστολή της Ιανουαριανής Εξέγερσης στην Πολωνία (1864), περίπου 20 Πολωνοί ιατροί έφτασαν στη Σερβία, οι περισσότεροι από τους οποίους εγκαταστάθηκαν και έδωσαν μεγάλη συμβολή στην ανάπτυξη της ιατρικής κουλτούρας στο ανανεωμένο σερβικό κράτος. Η Ένωση Γιουγκοσλαβίας-Πολωνίας (Liga Jugoslavija-Poljska) δραστηριοποιήθηκε κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, με στόχο την οικονομική και πολιτιστική συνεργασία με την Πολωνία. Η Ένωση δεν ήταν οργανισμός της διασποράς, αν και συγκέντρωσε επίσης μικρό αριθμό Γιουγκοσλάβων Πολωνών στην έδρα του στην οδό Ούζουν-Μίρκο 5 στο Βελιγράδι, ειδικά κατά τη διάρκεια εθνικών και καθολικών εορτών. Μέλη της Ένωσης βοήθησαν Πολωνούς στρατιώτες και πολίτες που το φθινόπωρο του 1939 έφυγαν από τη Ρουμανία μέσω της Γιουγκοσλαβίας στη Δύση. Αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μερικές δεκάδες Πολωνές γυναίκες με τους Σέρβους συζύγους τους έφτασαν στη Σερβία, οι οποίοι είχαν συναντηθεί σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και συγκέντρωσης στη Γερμανία. Το μεγαλύτερο μέρος της Polonia (πολωνική διασπορά) στη Σερβία αποτελείται από γυναίκες που παντρεύτηκαν στη Γιουγκοσλαβία στις δεκαετίες του 1960 και του 70. Κατά τη διάρκεια των Γιουγκοσλαβικών πολέμων, όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, πολλοί Πολωνοί και οι οικογένειές τους είτε επέστρεψαν στην Πολωνία είτε μετανάστευσαν στη Δύση. Σύμφωνα με την Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Πολωνίας στη Σερβία, υπάρχουν περίπου 1.000 Πολωνοί πολίτες που ζουν στη Σερβία. Πρόκειται για άτομα που γεννήθηκαν στην Πολωνία, καθώς είναι απόγονοι από μικτούς γάμους. Εκτός από το Βελιγράδι, υπάρχουν μεγαλύτεροι αριθμοί στις Νις, Νόβι Σαντ, Κράλιεβο, Βρνιάτσκα Μπάνια και Σουμπότιτσα. Η μόνη κοινότητα που θεωρείται starosedeoci («ιθαγενείς»), είναι αυτή που κατοικεί στο Οστογίτσεβο στη βόρεια Σερβία, που εγκαταστάθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από το Βιστούλα.
Σέρβοι πολωνικής καταγωγής
Οι Σέρβοι αεροπόροι Ταντίγια Σόντερμαγιερ και Στανίσλαβ Σόντερμαγιερ, ο νεότερος μαχητής στη Μάχη του Τσερ (1914), ήταν πατρικής πολωνικής καταγωγής. Ο Σέρβος αξιωματικός και δημοσιογράφος Στανισλάφ Κράκοφ (1895-1968) είχε πατέρα πολωνικής καταγωγής. Ο δημοσιογράφος και στρατιωτικός αναλυτής Μίροσλαβ Λάζανσκι είναι πατρικής πολωνικής καταγωγής. Ο σκηνοθέτης και ο πολιτικός σχολιαστής Μπόρις Μαλαγκούρσκι είναι μακρινής πατρικής πολωνικής καταγωγής.
Περαιτέρω ανάγνωση
Σερβια Πολωνια
Καμπεσίνο
Ο όρος καμπεσίνο μπορεί να αναφέρεται σε:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Κυρά της Λίμνης
thumb|250px|Η Κυρά της Λίμνης παίρνει το βρέφος [[Λάνσελοτ]]
Η Κυρά της Λίμνης είναι ένας χαρακτήρας που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον Αρθουριανό Κύκλο. Μεταξύ άλλων, η Κυρά της Λίμνης δίνει στον Αρθούρο το Εξκάλιμπερ, τον μεταφέρει στο Άβαλον μετά τη μάχη του Κάμλαν, ενώ επίσης είναι αυτή που σαγηνεύει το Μέρλιν και αναλαμβάνει την ανατροφή του Λάνσελοτ μετά το θάνατο του πατέρα του. Πολλοί διαφορετικοί γυναικείοι χαρακτήρες αναφέρονται με αυτή την ονομασία, όπως η Νιμούε, η Βιβιάν ή η Νινιάν και άλλες παραλλαγές.
Κυρά της Λίμνης και Μέρλιν
Σύμφωνα με μια από τις πολλές εκδοχές του μύθου, ο Μέρλιν ο Μάγος έπεσε θύμα της γοητείας της Βιβιάν, η οποία και του ζήτησε να της μάθει τα μυστικά του. Αφού της έμαθε όλα όσα ήξερε από μαγεία, εκείνη τον αιχμαλώτισε σε ένα γυάλινο πύργο.