cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2440 Εκπαίδευση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Εκπαιδευση
Διαδικτυακή εφαρμογή
Διαδικτυακή εφαρμογή (web application ή web app) ονομάζεται κάθε εφαρμογή η οποία είναι διαθέσιμη στους χρήστες της μέσω του Διαδικτύου (Internet) ή του ενδοδικτύου (Intranet) μιας εταιρίας και ο χρήστης χρειάζεται μόνο τον περιηγητή του για να την χρησιμοποιήσει. Οι εφαρμογές αυτές συνήθως εκτελούνται σε ισχυρές υπολογιστικές μηχανές οι οποίες έχουν τον ρόλο του σταθμού εξυπηρέτησης και παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε περισσότερους του ενός χρήστη.
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα διαδικτυακών εφαρμογών
Οι τοπικές εφαρμογές υπολογιστών παραμένουν μέχρι και σήμερα οι πιο δημοφιλείς εφαρμογές και αυτό οφείλεται εν μέρη στο ότι οι τοπικές εφαρμογές ήταν και οι πρώτες εφαρμογές που δημιουργήθηκαν. Με την πάροδο του χρόνου όμως όλο και περισσότερες διαδικτυακές εφαρμογές κάνουν την εμφάνιση τους. Συγκρίνοντας τις δυο κατηγορίες εφαρμογών οι χρήστες θα εντοπίσουν τόσο θετικά όσο και αρνητικά στοιχεία και στις δυο και σε συνάρτηση με τις εργασίες που θέλουν η εφαρμογή τους να πραγματοποιεί καλούνται να αποφασίσουν ποια από τις δύο κατηγορίες είναι αυτή που τους ταιριάζει.
Πηγές
Κατηγορία:Εφαρμογές διαδικτύου Κατηγορία:Αρχιτεκτονική λογισμικού
Μπερλού
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπερλουναί (γαλλικά: Berlounais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σοσιαλιστικός ρεαλισμός
Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός είναι ένα στιλ ρεαλισμού που αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση και αναδείχθηκε σε κυρίαρχο στιλ σε διάφορες άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός χαρακτηρίζεται από την ένδοξη απεικόνιση των κομμουνιστικών αξιών, όπως η χειραφέτηση του προλεταριάτου, με ρεαλιστικό τρόπο. Αν και συναφές, δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον κοινωνικό ρεαλισμό, ένα ευρύτερο είδος της τέχνης που απεικονίζει με ρεαλιστικά θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος.
Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός ήταν κυρίαρχη μορφή τέχνης στη Σοβιετική Ένωση από την ανάπτυξή του στις αρχές της δεκαετίας του 1920 έως την τελική πτώση του στα τέλη του 1960. Ενώ άλλες σοσιαλιστικές χώρες χρησιμοποίησαν και άλλους κανόνες της τέχνης, ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός στη Σοβιετική Ένωση επιβίωσε περισσότερο από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρεαλισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα)
Ντομένικο Β΄ Κονταρίνι
Ο Ντομένικο Β΄ Κονταρίνι (Ιταλικά : Domenico II Contarini, Βενετία, 28 Ιανουαρίου 1585 - 26 Ιανουαρίου 1675) ήταν ο 104ος Δόγης της Βενετίας (16 Οκτωβρίου 1659 - 26 Ιανουαρίου 1675). Ο Ντομένικο Κονταρίνι ήταν γιος του Τζούλιο Κονταρίνι και της Λουκρεζίας Κορνέρ, είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό τον Άντζελο Κονταρίνι γεννημένο το 1581 με προορισμό να γίνει δόγης της Βενετίας κάτι που δεν συνέβη λόγω του θανάτου του.
Οικογένεια
Η καταγωγή του ήταν από τον κλάδο της Οικογένειας Κονταρίνι με γενάρχη τον Μαφφέο Κονταρίνι. Ο Ντομένικο σαν δεύτερος γιος δεν συμμετείχε ενεργά στη δημόσια ζωή, ο Άντζελο ακολούθησε ολόκληρη τη Διαδρομή Αξιωμάτων στη Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Ντομένικο παντρεύτηκε την Παυλίνα Τρον και απέκτησε έναν γιο τον Τζούλιο Κονταρίνι (1611 - 1676) που έγινε Πραίτορας στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου και πέντε κόρες: Τσιάρα, Μανταλένα, Λάουρα και άλλες δυο που έγιναν μοναχές. Έζησε ήσυχα αλλά συμμετείχε πάντοτε στην πολιτική ζωή της Βενετίας στο πλευρό του μεγαλύτερου αδελφού του.
Δόγης της Βενετίας
Οι τύχες του άλλαξαν με τον αιφνίδιο θάνατο του Τζιοβάνι Πεζάρο (30 Σεπτεμβρίου 1659) χωρίς σοβαρό διάδοχο, υπήρχαν μόνο τρεις ασθενείς υποψήφιοι : Αλβίζε Κονταρίνι, Αντρέα Πιζάνι και Λορέντζο Ντολφίν. Οι 41 εκλέκτορες που είχαν εκλεγεί με κλήρο βρέθηκαν σε αδιέξοδο και δεν μπορούσαν να εκλέξουν νέο δόγη, στην όγδοη ψηφοφορία (16 Οκτωβρίου 1659) ο Ντομένικο Κονταρίνι πήρε 40 ψήφους σπάζοντας το αδιέξοδο και την ώρα που πίστεψε ότι συνταξιοδοτήθηκε κλήθηκε να κυβερνήσει. Οι περισσότεροι από τους ευγενείς εξοργίστηκαν με την εκλογή, η Πολιορκία του Χάνδακα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τη Δημοκρατία, ήθελαν κάποιον νεώτερο αποφασισμένο δόγη αντί για τον 74χρονο Κονταρίνι. Οι Βενετοί εκλέκτορες προτίμησαν ωστόσο τον Ντομένικο Κονταρίνι με την πρόφαση ότι κάποιος νέος θα ήταν πολύ ισχυρός και θα έβαζε σε κίνδυνο τη Δημοκρατία με φιλοδοξίες να δημιουργήσει κληρονομική μοναρχία. Ο Ντομένικο Κονταρίνι αν και ήταν έκπληκτος δέχτηκε με μεγάλη ευχαρίστηση τη θέση, δεν είχε παραιτηθεί ποτέ από τις προθέσεις του να αποκτήσει κάποιο ψηλό αξίωμα στη Δημοκρατία. Έζησε άλλα 16 χρόνια παρά την πολύ μεγάλη του ηλικία, κυβέρνησε με επιτυχία και έφερε πολιτική σταθερότητα που είχε καταρρεύσει με όλους τους προκατόχους του.
Η πτώση του Χάνδακα
Την πρώτη δεκαετία που κυβέρνησε ο Ντομένικο Κονταρίνι ο πόλεμος με την Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτασε στο αποκορύφωμα του. Η Πολιορκία του Χάνδακα είχε ξεκινήσει από το 1648, αν χανόταν η Κρήτη από τη Βενετία οι Τούρκοι θα αποκτούσαν τον έλεγχο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και οι Βενετσιάνοι θα τα έχαναν όλα. Η Γερουσία της Βενετίας αποφάσισε να συνεχίσει τον πόλεμο πάση θυσία, όλο το θησαυροφυλάκιο της πόλης σπαταλήθηκε, χιλιάδες Βενετοί θανατώθηκε και οι περισσότεροι έμποροι έχασαν την περιουσία τους. Ο Ντομένικο Κονταρίνι αποδείχτηκε άξιος και συνετός κυβερνήτης, χειρίστηκε την κατάσταση με τον καλύτερο τρόπο αλλά το τέλος στον πόλεμο με τους Τούρκους ήταν πολύ άσχημο.
Ο Φραντσέσκο Μοροζίνι που διορίστηκε από τον Ντομένικο Κονταρίνι δυο φορές Προβλεπτής στην Κανδία (το Βενετικό όνομα για την Κρήτη) (1661, 1667) δήλωσε την υποταγή του στους Οθωμανούς και την παράδοση του Χάνδακα (6 Σεπτεμβρίου 1669). Ο Μοροζίνι επέστρεψε στη Βενετία, δικάστηκε για δειλία αλλά αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες. Ο Κρητικός Πόλεμος κόστισε στη Δημοκρατία της Βενετίας 134.000.000 Δουκάτα και 30.000 ζωές, οι Οθωμανοί αντίστοιχα είχαν 80.000 απώλειες και τους κόστισαν εκατομμύρια δουκάτα για μια εκστρατεία που πίστεψαν ότι θα τελειώσει σε λίγους μήνες.
Τελευταία χρόνια
Μετά το ανεπιτυχές αποτέλεσμα με την Κρήτη ο Ντομένικο Κονταρίνι έζησε ειρηνικά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, η μεγαλύτερη ευτυχία του ήταν ο γάμος του εγγονού του Άντζελο που πήρε το όνομα του αδελφού του με την Έλενα Νάνι, απέκτησαν έναν γιο τον Τζούλιο Φελίτσε που βαπτίστηκε το 1671. Δεν είναι γνωστές πολλές πληροφορίες για τα τελευταία χρόνια που κυβέρνησε, προσπάθησε να αποκαταστήσει το εμπόριο και να επαναφέρει το παλιό κύρος στη Δημοκρατία. Ο Ντομένικο Κονταρίνι πέρασε τον τελευταίο χρόνο της ζωής του κατάκοιτος και πέθανε υπέργηρος σε ηλικία 90 ετών (26 Ιανουαρίου 1675).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οικογένεια Κονταρίνι
Βισμούθιο
Το χημικό στοιχείο Βισμούθιο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 83 και ατομικό βάρος 208,9804. Αυτό το πτωχό μέταλλο έχει ιδιότητες που μοιάζουν με του αρσενικού και του αντιμονίου. Το βισμούθιο είναι πολύ βαρύ και εύθραυστο μέταλλο. Έχει ένα ασημί-άσπρο χρώμα με μία ροζ απόχρωση. Είναι το πιο φυσικά διαμαγνητικό απ' όλα τα μέταλλα. Είναι γενικά το τελευταίο φυσικό στοιχείο που δεν είναι ραδιενεργό, όμως κανονικά είναι το στοιχείο που εκπέμπει τη λιγότερη ραδιενέργεια. Το μόνο μη συνθετικό ισότοπό του, το Bi209, αποσυντίθεται σε θάλλιο-205 με μία άκρως μακριά ημιζωή που κρατά 1,9 × 1019 χρόνια.
Ισότοπα
Για ένα διάστημα το βισμούθιο ήταν παραδοσιακά το στοιχείο με το μόνο πιο βαρύ και σταθερό ισότοπο, το 209Bi όμως ήταν ύποπτο πως είναι ασταθές. Αυτό τελικά αποδείχθηκε το 2003 όταν οι επιστημονικοί ερευνητές στο ινστιτούτο d 'Astrophysique Spatiale στο Orsay στη Γαλλία, μέτρησαν την εκπομπή σωματιδίων άλφα και το χρόνο ημιζωής του βισμουθίου-209, που είναι 1,9 × 1019 χρόνια, δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο φορές την εκτιμώμενη ηλικία του σύμπαντος. Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης περιόδου ημιζωής του, το βισμούθιο αντιμετωπίζεται σαν να είναι σταθερό και μη ραδιενεργό, για όλες τις γνωστές σήμερα ιατρικές και βιομηχανικές εφαρμογές. Είναι ενδιαφέρον στοιχείο επειδή είναι ένα από τα λίγα στοιχεία για τα οποία υποπτευόταν η ραδιενέργειά τους, και μάλιστα προβλέφθηκε θεωρητικά πριν εντοπισθεί στο εργαστήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βισμούθιο
Φυλακή (Αρκαδία)
Η τοποθεσία της βρίσκεται στη δυτική πλευρά των Βουρβούρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Μπολόνια (επαρχία)
Η επαρχία της Μπολόνιας (ιταλικά: Provincia di Bologna) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.703 τ.χλμ και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 958.918 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η Μπολόνια (Bologna). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 60 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την Επαρχία της Φερράρας, ανατολικά με την επαρχία της Ραβέννας, νότια με την Τοσκάνη (επαρχίες του Πράτο, της Πιστόια και της Φλωρεντίας) και την επαρχία της Μόντενας.
Γεωγραφία
Το έδαφος της επαρχίας της Μπολόνιας είναι κατά βάση πεδινό ή ημιορεινό καθώς μόνο το 21,3% καλύπτεται από βουνά (σε σχέση με το 25% όλης της Εμίλια-Ρομάνια).
Κυριότερος ποταμός είναι ο Ρένος (211 χλμ) ενώ υπάρχουν και άλλα μικρότερα ποτάμια (Σαντέρνο, Σιλλάρο, Σαβένα, κ.ά.), που όμως κανένα δεν ξεπερνά σε μήκος τα 105 χλμ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπολονια
Μεγαρείς
Οι Μεγαρείς ήταν οι κάτοικοι της αρχαίας Μεγαρίδας, αρχαίας ελληνικής πόλης (χώρας της αρχαίας Ελλάδας) ανάμεσα στην Αττική και την Κορινθία. Η Μεγαρίδα κάλυπτε το κομμάτι γης ανάμεσα στον Κορινθιακό Κόλπο και τον Σαρωνικό και αυτό της έδινε το πλεονέκτημα να έχει πρόσβαση σε δύο διαφορετικές θάλασσες. Η θάλασσα ήταν η μόνη διέξοδος των Μεγαρέων, καθώς ήταν περικυκλωμένοι από πολύ ισχυρούς γείτονες, τους Αθηναίους στα ανατολικά και τους Κορίνθιους στα δυτικά. Αυτή η στενότητα χώρου τους ώθησε στην ίδρυση πολυάριθμων και απομακρυσμένων αποικιών, κυρίως στην ανατολική Θράκη, την Προποντίδα και τον Εύξεινο Πόντο αλλά και στη Σικελία.
Ιστορία
Οι Μεγαρείς ήταν Δωριείς στην καταγωγή και μιλούσαν τη δωρική διάλεκτο. Εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των Μεγάρων την περίοδο της καθόδου των Δωριέων, εκτοπίζοντας αρχαιότερους πληθυσμούς Ιώνων και Βοιωτών, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι στην περιοχή. Την αρχαϊκή και κλασική περίοδο η επικράτειά τους περιλάμβανε πέντε οικισμούς-κώμες: τα Μέγαρα στο κέντρο της μεγαλύτερης πεδιάδας της περιοχής, η Νίσαια στις όχθες του Σαρωνικού, που αποτελούσε το νότιο επίνειο των Μεγάρων, οι Παγές στις όχθες του Κορινθιακού, που αποτελούσε το βόρειο επίνειο των Μεγάρων, ο Τριποδίσκος στα Γεράνεια Όρη και τα Αιγόσθενα στους πρόποδες του Κιθαιρώνα.
Τα επόμενα χρόνια οι Μεγαρείς ήρθαν σε σύγκρουση με τους γείτονες τους, αρχικά με τους Κορίνθιους τον 8ο αιώνα π.Χ. και στην συνέχεια με τους Αθηναίους τον 6ο αιώνα π.Χ. Αντικείμενο της διαμάχης τους με τους Αθηναίους ήταν το νησί της Σαλαμίνας την οποία την κατείχαν οι Μεγαρείς από το 640 έως το 570 π.Χ., περίπου. Μετά από εικοσαετή πόλεμο μεταξύ Αθηναίων και Μεγαρέων, η Σαλαμίνα πέρασε ξανά στην κυριαρχία των Αθηναίων. Την περίοδο του δεύτερου ελληνικού αποικισμού οι Μεγαρείς ίδρυσαν πολυάριθμες αποικίες κυρίως στην Προποντίδα και στον Εύξεινο Πόντο, όπως το Βυζάντιο, τη Χαλκηδόνα, τη Νικομήδεια κ.α.
Στους Περσικούς Πολέμους οι Μεγαρείς συμμάχησαν με τους υπόλοιπους Έλληνες εναντίον των Περσών. Συμμετείχαν στην ναυμαχία της Σαλαμίνας με 20 πλοία και στην μάχη των Πλαταιών με 3.000 οπλίτες. Τα επόμενα χρόνια οι Μεγαρείς αντιμετώπισαν τον έντονο ανταγωνισμό της Αθήνας στο εμπόριο της ανατολικής Μεσογείου και Εύξεινου Πόντου. Ο ανταγωνισμός αυτός κορυφώθηκε με το «μεγαρικό ψήφισμα», το οποίο εξέδωσε η Αθήνα και έγινε μία από τις βασικές αιτίες ξεσπάσματος του Πελοποννησιακού Πολέμου. Τα Μέγαρα στον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησαν με τη Σπάρτη. Τα χρόνια που ακολούθησαν την λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου τα Μέγαρα έχασαν μεγάλο μέρος της δύναμής τους, περιορίστηκαν σε τοπικό ρόλο και παρακολουθούσαν τα γεγονότα στον ελλαδικό χώρο χωρίς ουσιαστική ανάμειξη.
Οι πόλεις των Μεγάρων
240px|right|thumb|Τα Αιγόσθενα Εκτός από τα Μέγαρα άλλες σημαντικές πόλεις της Μεγαρίδας ήταν η Νίσαια, οι Παγές, τα Αιγόσθενα και ο Τριποδίσκος ενώ για μία περίοδο κατείχαν και το Ηραίο, το οποίο το διεκδικούσαν επίσης οι Αργείοι και οι Κορίνθιοι αλλά τελικά πέρασε στον έλεγχο των Κορινθίων. Η Νίσαια βρισκόταν στις ακτές του Σαρωνικού, πολύ κοντά στην πόλη των Μεγάρων και ουσιαστικά αποτελούσε το επίνειο των Μεγάρων στον Σαρωνικό. Αντίθετα, οι Παγές βρίσκονταν στις όχθες του Κορινθιακού Κόλπου και αποτελούσαν το επίνειο των Μεγάρων στον Βορρά. Η Νίσαια ήταν κοντά στη σημερινή Πάχη και οι Παγές ήταν χτισμένες στην θέση που βρίσκεται σήμερα το Αλεποχώρι. Πιο ανατολικά στους πρόποδες του Κιθαιρώνα, στη θέση του σημερινού Πόρτο Γερμενό, βρίσκονταν τα Αιγόσθενα. Η πόλη αυτή βρισκόταν πολύ κοντά στις βοιωτικές Θεσπιές αλλά και στην αθηναϊκή Οινόη. Στα δυτικά, στα σύνορα με τους Κορίνθιους βρισκόταν ο Τριποδίσκος, ορεινή πόλη χτισμένη στις ανατολικές πλαγιές των Γερανείων, ίσως κοντά στη σημερινή τοποθεσία Χάνι.
Οι αποικίες των Μεγαρέων
240px|right|thumb|Τα Μέγαρα Υβλαία Οι Μεγαρείς, λόγω στενότητας χώρου και υπό την πίεση των ισχυρών γειτόνων τους, κατέφυγαν στην ίδρυση πολλών αποικιών. Την περίοδο του δεύτερου ελληνικού αποικισμού οι Μεγαρείς ίδρυσαν πολλές αποικίες, στην Ανατολική Θράκη, στην Προποντίδα, στον Εύξεινο Πόντο αλλά και στη Σικελία. Στη Σικελία η πρώτη αποικία που ίδρυσαν ήταν τα Μέγαρα Υβλαία και ακολούθησαν ο Σελινούντας και η Ηράκλεια Μινώα. Στην Ανατολική Θράκη οι σημαντικότερες αποικίες των Μεγαρέων ήταν η Σηλυβρία, η Μεσημβρία και η Ναύλοχος στις ακτές του Εύξεινου Πόντου και το Βυζάντιο, η αποικία που εξελίχθηκε τελικά στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στα στενά του Βοσπόρου. Απέναντι από το Βυζάντιο οι Μεγαρείς είχαν ιδρύσει την Χαλκηδόνα, ενώ στα νότια παράλια του Πόντου ίδρυσαν την σημαντική αποικία Ηράκλεια η Ποντική. Στα παράλια της Προποντίδας είχαν ιδρύσει τον Αστακό, που εξελίχθηκε σε ισχυρή πόλη στην πορεία του χρόνου με το όνομα Νικομήδεια. Οι Μεγαρείς αποίκησαν και την μακρινή χερσόνησο της Κριμαίας ιδρύοντας την πόλη Χερσόνησο την Ταυρική, αλλά και την Καλλάτιδα στη σημερινή Ρουμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγαρίδα
Ουάσιγκτον (Βόρεια Καρολίνα)
Η Ουάσιγκτον (αγγλικά: Washington), γνωστή και ως Μικρή Ουάσιγκτον (Little Washington) ώστε να διακρίνεται από την πρωτεύουσα των ΗΠΑ, ) είναι πόλη της κομητείας Μπώφορτ (Beaufort) στη Βόρεια Καρολίνα. Είναι δε η διοικητική έδρα της κομητείας αυτής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 9.744 κατοίκων. Η κοντινότερη μεγάλη πόλη είναι το Γκρήνβιλ (Greenville), το οποίο βρίσκεται περίπου 32 χλμ. στα δυτικά.
Η Ουάσιγκτον ιδρύθηκε το 1776 σε έκταση γης που δώρισε ο Τζέιμς Μπόνερ και είναι η πρώτη πόλη που ονομάστηκε προς τιμήν του Τζωρτζ Ουάσιγκτον. Είναι χτισμένη στην βόρεια όχθη του ποταμού Πάμλικο (Pamlico).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Καρολίνας
Μεσοπατριαρχεία
Με τον όρο Μεσοπατριαρχεία προσδιορίζεται ο ενδιάμεσος χρόνος από της χηρείας πατριαρχικού θρόνου, λόγω θανάτου, ή παραίτησης, ή καθαίρεσης ή ακούσιας απομάκρυνσης του νομίμου Πατριάρχου μέχρι της εκλογής και εγκατάστασης του νέου, (τελετή ενθρόνισης).
Άλλοτε κατά το χρόνο αυτό τα της τοπικής Εκκλησίας τρέχοντα θέματα διεύθυνε ο Σύγκελος ή ο Αρχιδιάκονος ή κάποιος των Επισκόπων. Μετά την Άλωση καθιερώθηκε εθιμικά (επεκράτησε) ν΄ ανατίθεται η άσκηση του πατριαρχικού λειτουργήματος στον αρχαιότερο κατά τα πρεσβεία χειροτονίας ανώτερο κληρικό. Τελευταία περίπτωση μακράς μεσοπατριαρχείας σημειώθηκε στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
2441 Χιμπς
Ο Χιμπς (Hibbs) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,90. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Σάιντινγκ Σπρινγκ της Αυστραλίας, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο των Αλ και Μαρκ Χιμπς, φίλων ενός από τους Χέλιν και Μπας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χιμπς εκτιμάται σε 9,93 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0494. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Χιμπς γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χιμπς
Ασπροχώρι Ιωαννίνων
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ασπροχώρι Αττικής
Το Ασπροχώρι ή Επάνω Ασπροχώρι είναι ορεινό χωριό τη Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 800 μέτρων
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ασπροχώρι βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Τόμαρος ή Ολύτσικας σε κατηφορικό έδαφος. Απέχει 31,5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων και 60 χλμ. ανατολικά της Ηγουμενίτσας. Το 1927 έγιναν καθιζήσεις εδαφών, όπως και στο γειτονικό χωριό Μπαουσιοί (3 χλμ. βόρεια), αναγκάζοντας τους κατοίκους του Ασπροχωρίου αλλά και της ευρύτερης περιοχής να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να δημιουργήσουν τον νέο οικισμό Καρυές κοντά στην αποξηραμένη λίμνη Λαψίστα.
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Γρατσανά και το 1919 συστάθηκε ομώνυμη κοινότητα με έδρα τον οικισμό. Η μετονομασία του σε Ασπροχώρι έγινε το 1927. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Κάτω Ασπροχώρι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ασπροχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμο πληθυσμό Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 16,007 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Θεόδωρος Αναγνώστης
Ο Θεόδωρος Αναγνώστης ήταν Βυζαντινός, εκκλησιαστικός ιστορικός στις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ.
Βίος
Για τη ζωή του Θεόδωρου Αναγνώστη δεν γνωρίζουμε πολλές πληροφορίες. Έζησε και έδρασε στην Βυζαντινή πρωτεύουσα ως ΄΄αναγνώστης΄ στο ναό της Αγίας Σοφίας. Ίσως κάποια στιγμή επί αυτοκράτορα Αναστασίου περιήλθε σε δυσμένεια, επειδή ήταν υποστηρικτής της Συνόδου της Χαλκηδόνος και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εξοριστεί στην Παφλαγονία. Πηγές αναφέρουν πως πιθανότατα καταγόταν από την Κύπρο ή είχε σχέσεις με την περιοχή, όπως μαρτυρά και το έργο του.
Συγγραφικό έργο
Δύο είναι τα ιστορικά του έργα. Μία Επιτομή της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Σωκράτη, του Σωζομενού και του Θεοδώρητου Κύρου. Αποκαλείται ‘’Historia Tripartita’’ ή ‘’Τριμερής Ιστορία’’. Επιλέγει εκείνα τα αποσπάσματα από τους τρεις όταν συμφωνούν μεταξύ τους, κι από τα παράλληλα αυτά διαλέγει το πιο βασικό ή άρτιο. Στο περιθώριο δίνει τη συμφωνία των άλλων δύο. Καλύπτει σε τέσσερα βιβλία – από τα οποία σώζονται μόνο τα δύο πρώτα-την περίοδο από τον Μέγα Κωνσταντίνο μέχρι τον Θεοδόσιο Β΄ (305-439).Ο ίδιος στον πρόλογο του έργου του μας πληροφορεί πως την συνέταξε κατόπιν εντολής του επισκόπου Προκόπιου Γάγγρας, αφού εξορίστηκε στην Παφλαγονία. Εκεί γύρω στα 511 και 518 συνέγραψε την ιστορία αυτή. Το δεύτερο έργο του είναι μια πρωτότυπη Εκκλησιαστική Ιστορία η οποία καλύπτει την περίοδο μετά από εκεί όπου σταματούσαν οι τρεις προηγούμενοι ιστορικοί, δηλαδή από το 439 μέχρι το τέλος της βασιλείας του Ιουστίνου Α΄ (518-527). Θα χρησιμοποιηθεί ως σύνολο από την Ζ΄Οικουμενική Σύνοδος. Πηγές του σε αυτό το δεύτερό του έργο ήταν ο Ευστάθιος Επιφανείας, ο Ιωάννης Διακρινόμενος, ο Πέτρος Αλεξανδρείας. Για τα γεγονότα του δεύτερου μισού του 5ου αιώνα στηρίχθηκε σε προσωπικές του παρατηρήσεις και σε αρχειακό υλικό που εντόπισε στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί
Μπουασερόν
Το Μπουασερόν (γαλλικά και οξιτανικά: Boisseron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουασεροναί (γαλλικά: Boisseronnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Α΄
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Α΄ (κατά κόσμον Χριστόφορος Αριστοδήμου, 27 Σεπτεμβρίου 1927 - 22 Δεκεμβρίου 2007) γεννήθηκε στο χωριό Στατός της Επαρχίας Πάφου. Έγινε δόκιμος μοναχός στη Μονή Κύκκου το 1940 και φοίτησε στο σχολείο του μοναστηριού. Το 1946 εισήχθη στο Παγκύπριο Γυμνάσιο και το 1952 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Θεολογία, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μετά την αποφοίτησή του, το 1961, επέστρεψε στην Κύπρο και έγινε ιεροκήρυκας της Μονής Κύκκου. Το 1961 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και κατόπιν έγινε αρχιμανδρίτης. Το 1966 μετέβη στη Μεγάλη Βρετανία. Εκεί έκανε μεταπτυχιακές σπουδές και έμαθε αγγλικά. Το 1968 επέστρεψε στην Κύπρο και χειροτονήθηκε Χωρεπίσκοπος Κωνσταντίας. Το 1973 ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος προκήρυξε επισκοπικές εκλογές στην Πάφο και ο Χρυσόστομος εξελέγη δια βοής Μητροπολίτης υπό τον τίτλο του Μητροπολίτου Πάφου.
Μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, στις 3 Αυγούστου 1977, ο Χρυσόστομος ανέλαβε τοποτηρητής του αρχιεπισκοπικού θρόνου και στις 12 Νοεμβρίου του ίδιου έτους εξελέγη ομόφωνα Αρχιεπίσκοπος Κύπρου.
Το 2002 διαγνώστηκε ότι πάσχει από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Το 2005 χειρουργήθηκε στο αριστερό ισχίο, μετά από πτώση του από τα σκαλιά του Αρχιεπισκοπικού Μεγάρου. Μετά από πολύμηνη κατάκλιση, κατά την οποία δεν μπορούσε να ασκήσει τα καθήκοντά του, λόγω και της ασθένειάς του, Ιεράρχες της Κύπρου ζήτησαν, τον Οκτώβριο του 2005, τη μεσολάβηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτό συγκάλεσε Διευρυμένη Σύνοδο στο Σαμπεζύ της Ελβετίας τον Μάιο του 2006, η οποία κήρυξε τον αρχιεπισκοπικό θρόνο σε χηρεία και ξεκίνησε τις διαδικασίες για την εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου.
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Α΄ απεβίωσε στις 22 Δεκεμβρίου του 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χρυσοστομος Α Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα Χρυσοστομος Α
Στέφανος Βόστρων
Ο Στέφανος Βόστρων ήταν Χριστιανός επίσκοπος που έζησε στα τέλη του 7ου αιώνα μ.Χ.
Βίος
Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τη ζωή και το έργο του. Έζησε στα τέλη του 7ου αιώνα μ.Χ. Υπήρξε επίσκοπος στα Βόστρα Αραβίας
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί
Κατασκηνώσεις (αποσαφήνιση)
Η λέξη κατασκηνώσεις συνήθως αναφέρεται στον πληθυντικό της κατασκήνωσης. Μπορεί όμως να είναι και ένας από τους παρακάτω οικισμούς της Ελλάδας.
Μπαράλ του Μπω
Ο Μπαράλ, γαλλ.: Barral de Baux, (απεβ. το 1268) από τον Οίκο των Μπω (ιταλ.: Μπάλτσο) ήταν υποκόμης της Μασσαλίας και κύριος του Μπω. Ήταν γιος του Ούγου Γ΄ του Μπω, υποκόμη της Μασσαλίας και της Μπαρράλης.
Βιογραφία
Ήρθε για να αντιταχθεί στη Σταυροφορία των Αλβιγινών και εισέβαλε στην κομητεία Βεναισέν το 1234 για να υποστηρίξει τον Ραϋμόνδο Ζ΄ της Τουλούζης.
Το 1239 ο Μπαράλ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για να παντρέψει την κόρη του Καικιλία με τον Γκιγκ Ζ΄, κόμη του Βιενουά, έναν άλλο υποστηρικτή του κόμη της Τουλούζης. Υπό την πίεση του Φίλιππου της Σαβοΐας, ο Μπαράλ αρνήθηκε τον αρραβώνα, λέγοντας ότι είχε συμφωνήσει σε αυτόν μόνο φοβούμενος τη ζωή του. Το 1244 ο Μπαράλ βοήθησε στη διαιτησία της τελευταίας σύγκρουσης μεταξύ της Σαβοΐας και της Προβηγκίας από τη μια πλευρά και του κόμη του Βιεννουά και του Aϋμάρ Γ΄ του Βαλεντινουά από την άλλη. Τον Δεκέμβριο εκείνου του έτους, η Καικιλία παντρεύτηκε τον κόμη της Σαβοΐας, τραβώντας σταθερά το Μπω στις συμμαχίες της Σαβοΐας.
Το 1246 ο Μπαράλ ενώθηκε με τον γαμπρό του, κόμη της Σαβοΐας, και την οικογένειά του φέρνοντας έναν στρατό για να σώσει τη Βεατρίκη της Σαβοΐας και την κόρη της Βεατρίκη της Προβηγκίας, η οποία είχε πρόσφατα κληρονομήσει την κομητεία της Προβηγκίας. Αυτές είχαν πολιορκηθεί από άλλους, που προσπαθούσαν να παντρευτούν την κόρη, αλλά η οικογένεια κατάφερε να τη συνοδεύσει με ασφάλεια στον γάμο της. Ο νέος σύζυγος της κόμισσας της Προβηγκίας, ο Κάρολος Α΄, δεν σεβάστηκε τη θέληση του πατέρα της προς την υπόλοιπη οικογένεια, έτσι ο Μπαράλ συμμετείχε στην εξέγερση της Προβηγκίας κατά του Καρόλου Α΄ του Ανζού το 1247, υποστηρίζοντας την οικογένεια τού γαμπρού του, Φιλίππου, στα δικαιώματά της. Αναγκάστηκε να παραδοθεί στον Κάρολο Α΄ τον Ιούνιο του 1251, έγινε υποστηρικτής του Καρόλου Α΄ τον Οκτώβριο,  και βοήθησε στην καταστολή της εξέγερσης το 1262
Το 1255 ο Μπαράλ κλήθηκε και πάλι να μεσολαβήσει στις διαμάχες μεταξύ του Φιλίππου της Σαβοΐας και της συμμαχίας Βαλεντινουά-Βιεννουά.
Για την υποστήριξή του στον Κάρολο Α΄, έγινε Μέγας Δικαστής της Σικελίας και απεβίωσε το 1268. Τον διαδέχθηκε ως κύριος του Μπω ο γιος του Βερτράνδος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σίβυλλα του Αντούζ (απεβ. μετά τις 9 Ιουνίου 1279), την κόρη της Κωνσταντίας της Τουλούζης και του Πιέρ Μπερμόν (Bermond), κυρίου του Αντούζ (Anduze). Ο Μπαράλ και η Σίβυλλα είχαν πέντε παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπω
Ιωάννης Διακρινόμενος
Ο Ιωάννης  Διακρινόμενος ήταν Συριακής καταγωγής εκκλησιαστικός ιστορικός που έζησε στα τέλη του 5ου και στις αρχές του 6ου αιώνα μετά Χριστόν.
Βίος
Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του Ιωάννη Διακρινόμενου, παρ΄εκτός ότι καταγόταν από τη Συρία. Ήταν μονοφυσίτης και πολέμιος της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, σε βάρος της οποίας είχε συντάξει μια πολεμική. Το επίθετο ‘’Διακρινόμενος’’ υποδηλώνει τον εκκλησιαστικό διαχωρισμό του από την ορθοδοξία, τις μονοφυσιτικές του πεποιθήσεις.
Συγγραφικό έργο
Έχει γράψει ‘’Εκκλησιαστική Ιστορία’’ η οποία μας σώζεται αποσπασματικώς από μεταγενέστερες πηγές. Σε αυτήν πραγματεύεται γεγονότα της Εκκλησιαστικής ιστορίας από το 429 μέχρι τη βασιλεία του Αναστάσιου Α΄ (491-518). Η σύνταξή του τοποθετείται ανάμεσα στο 512 και στο 518. Αποτελείται από δέκα βιβλία. Δεν τον ενδιαφέρουν τα πολιτικά γεγονότα της περιόδου αλλά καλύπτει γεγονότα της εκκλησιαστικής ιστορίας της Περσίας. Επαινείται για τη σαφήνεια και τη γλαφυρότητά του από τον Φώτιο.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί
Κάτω Απόστολοι Κιλκίς
Οι Κάτω Απόστολοι είναι πεδινό χωριό του νομού Κιλκίς στη Μακεδονία, σε υψόμετρο 80 μέτρων, το οποίο βρίσκεται 16 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης του Κιλκίς και 52,5 χλμ. βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοί του το αποκαλούν Θρακιώτικο γιατί η πλειονότητά τους είναι Θρακιώτες πρόσφυγες από την Ροδώνη (Ντουλούκιο) της Ανατολικής Θράκης που τον Σεπτέμβριο του 1922 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1928 ως μέρος της τότε κοινότητας Μαυρονερίου που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1934 αποσπάστηκε στο νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βακούφι, την Κοκάρτζα και το Νέο Γυναικόκαστρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέου Γυναικοκάστρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πικρολίμνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 408 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Γκρήνβιλ (Βόρεια Καρολίνα)
Το Γκρήνβιλ (αγγλικά: Greenville) είναι η διοικητική έδρα της κομητείας Πιτ (Pitt) και η κύρια πόλη της μητροπολιτικής περιοχής του Γκρήνβιλ. Πρόκειται για σημαντικό υγειονομικό, ψυχαγωγικό και εκπαιδευτικό κέντρο, είναι δε η δέκατη μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Καρολίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 έχει 89.130 κατοίκους, ενώ στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή μένουν 174.263 άνθρωποι.
Στην πόλη βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Ανατολικής Καρολίνας, το τρίτο μεγαλύτερο στην πολιτεία, καθώς και το Ιατρικό Κέντρο Vidant (Vidant Medical Center).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Καρολίνας
Φραταφέρνης
Ο Φραταφέρνης (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Πέρσης σατράπης της Παρθίας και της Υρκανίας υπό τον Δαρείο Γ΄, και συμμετείχε με τις δυνάμεις του στη μάχη των Γαυγάμηλων το 331 π.Χ..
Μετά την ήττα από τις δυνάμεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συνόδευσε τον Δαρείο στη φυγή του προς την Υρκανία, αλλά, μετά τον θάνατο του Δαρείου από τον σφετεριστή Βήσσο, αποφάσισε να παραδοθεί οικειοθελώς στον Αλέξανδρο ο οποίος και τον δέχτηκε με ευχαρίστηση και ευγένεια, και κατά τα φαινόμενα τον διατήρησε ως ηγεμόνα της σατραπείας του. Ο Αρριανός τον αναφέρει ως ηγεμόνα της Παρθίας υπό τον Αλέξανδρο πλέον, και πως του ανατέθηκε μαζί με τους Eρίγυιo και Κάρανο να καταστείλουν την εξέγερση του Σατιβαρζάνη το 329 π.Χ. στην περιοχή της Αρίας, ενώ ο Αλέξανδρος την ίδια στιγμή βρίσκονταν σε καταδίωξη του Βήσσου.
Επανένωσε τις δυνάμεις του με τον Αλέξανδρο στη Ζαριάσπα(σύγχρονο Μπαλχ στο Βόρειο Αφγανιστάν) το επόμενο έτος, και με τις μετακινήσεις κατά τον χειμώνα του 328 - 327 π.Χ. και τον Αλέξανδρο να φτάνει στη Ναύτακα(Σαχρίσαζ στο νότιο Ουζμπεκιστάν), δόθηκε στον Φραταφέρνη η εντολή να καταστείλει την νέα εξέγερση του Αυτοφραδάτη, σατράπη των Μαρδώνων και Ταπούριων, κάτι που και εξετέλεσε επιτυχώς και ο ηγέτης των εξεγερμένων εκτελέστηκε. Επανενώθηκε με τον Αλέξανδρο στην Ινδία, σύντομα μετά την ήττα του βασιλιά Πόρου, φέρνοντας στρατιωτικές ενισχύσεις για τον έλεγχο της περιοχής. Έπειτα επέστρεψε στην Παρθία, και αργότερα αναφέρεται πως έστειλε τον γιό του Φαρασμάνη με μεγάλο αριθμό καμηλών και υποζυγίων ζώων, φορτωμένα με παροχές για τις ανάγκες της δύσκολης επιστροφής του στρατού στη Βαβυλώνα μέσω της ερήμου της Γεδρωσίας.
Από το σημείο αυτό δεν αναφέρεται κάτι άλλο για τον Φραταφέρνη παρά μόνο πως μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., κατά την Συμφωνία της Βαβυλώνας το ίδιο έτος, διατήρησε την επαρχία του. Ωστόσο θεωρείται πιθανό πως πέθανε πριν την Συμφωνία του Τριπαραδείσου το 321 π.Χ., καθώς σε αυτή τη συμφωνία η Παρθία πέρασε στον έλεγχο του Φιλίππου ο οποίος προηγουμένως ήταν κυβερνήτης της Σογδιανής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Β΄
Ο Μακάριος Β΄ (κατά κόσμον Μιχαήλ Χαραλάμπους Παπαϊωάννου, 1870 - 28 Ιουνίου 1950) ήταν Ελληνοκύπριος θεολόγος και επίσκοπος, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κατά τα έτη 1947-1950.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Πρόδρομος στη Μαραθάσα της Κύπρου το 1870. Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και κατόπιν στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Το 1917 εξελέγη Μητροπολίτης Κυρηνείας και στις 21 Δεκεμβρίου 1947 Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, χωρίς συνυποψήφιο. Ήταν γνωστός για τις σκληρές του θέσεις απέναντι στους Άγγλους και την επιμονή του στην άμεση ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Πέθανε στις 28 Ιουνίου 1950 στη Λευκωσία.
Μακαριος Β Κατηγορία:Κύπριοι ιεράρχες Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυρηνείας
Πετρολούκας Χαλκιάς
Ο Πέτρος (Πετρολούκας) Χαλκιάς (27 Ιουλίου 1934 -) είναι Έλληνας μουσικός. Γεννήθηκε στο Δελβινάκι Ιωαννίνων   το 1934 και ασχολήθηκε με την τέχνη του κλαρίνου.
Βιογραφία
Ο Πετρολούκας Χαλκιάς άρχισε την ενασχόλησή του με το κλαρίνο στην ηλικία των 11 ετών, παρά την άρνηση του πατέρα του Περικλή, ο οποίος ήταν από τους καλύτερους μουσικούς, και μαθήτευσε δίπλα στον Φίλιππα Ρούντα (επονομαζόμενο «το καλύτερο κλαρίνο του Ζαγορίου») με την βοήθεια του οποίου έκανε και την πρώτη του δημόσια εμφάνιση στην ηλικία αυτή.
Το 1979 επιστρέφει στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Αθήνα. Παίζει σε γνωστά μουσικά κέντρα, σε συναυλίες, εμφανίζεται σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και συμμετέχει σε ηχογραφήσεις και δίσκους με γνωστούς καλλιτέχνες.
Δισκογραφία
Μία από τις πρόσφατες και σημαντικές συνεργασίες του είναι η σειρά δίσκων και συναυλιών με διακεκριμένους Ινδούς μουσικούς.
Τιμητικές διακρίσεις
Στις 31 Μαΐου 2009 έγινε εργαστήριο-αφιέρωμα στον Πετρολούκα Χαλκιά από το τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Φρέντερικ Νορθ (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Φρέντερικ Νορθ μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
5ος αιώνας π.Χ.
Ο 5ος αιώνας π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 500 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 401 π.Χ.
Πηγές
-95
Ιερώνυμος Ιεροσολυμίτης
Ο Ιερώνυμος Ιεροσολυμίτης ήταν χριστιανός συγγραφέας ο οποίος έζησε στα τέλη του 7ου και στις αρχές του του 8ου αιώνα μ.Χ.
Βίος
Ο Ιερώνυμος Ιεροσολυμίτης έζησε στην Ιερουσαλήμ στα τέλη του 7ου με αρχές του 8ου αιώνα. Καμιά άλλη πληροφορία δεν μας είναι γνωστή για τη ζωή και τη δράση του.
Συγγραφικό έργο
Τρία κείμενα του αποδίδονται: Τα δύο τελευταία θεωρούνται πως δεν ανήκουν στον Ιερώνυμο, αλλά το δεύτερο σε Μεσσαλιανό συγγραφέα του 4ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Τζαμί Καρά Μουσά Πασά
Το Τζαμί Καρά Μουσά Πασά (τουρκικά: Kara Musa Paşa Camii) είναι ιστορικό τζαμί στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Ιστορία
Ευρισκόμενο στο τέλος της σημερινής Οδού Αρκαδίου, το τζαμί, πιθανώς, ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1680, από τον Οθωμανό κυβερνήτη της πόλης του Ρεθύμνου. Σώζεται στο σύνολό του, σε σχετικά καλή κατάσταση, έως σήμερα, με μοναδική εξαίρεση τον μιναρέ του, από τον οποίο σώζεται μόνον η βάση. Καθώς η αναστήλωσή του από την αρχαιολογική υπηρεσία έχει ολοκληρωθεί, η επικρατέστερη επιλογή αξιοποίησής του είναι η λειτουργία του ως κέντρο πληροφόρησης σχετικά με την οθωμανική αρχιτεκτονική στην Κρήτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρήτη Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Ρέθυμνο
New, Live & Rare (DVD)
New, Live & Rare είναι ο τίτλος της βίντεο-συλλογής του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή DVD το 2001 από την εταιρεία "Thompson Music Management" (Thames / Thompson).
Η συλλογή αποτελείται από βίντεο κλιπ των Deep Purple από το 1984 μέχρι το 1996, ζωντανές εκτελέσεις από την περιοδεία του "Perfect Strangers" και την περίοδο με τον Στηβ Μορς στην κιθάρα από το 1995 μέχρι το 2001.
Δέκα από τα κομμάτια του DVD δεν είχαν κυκλοφορήσει ποτέ πριν τη συγκεκριμένη έκδοση.
Η συνολική διάρκεια ξεπερνάει τις τρεις ώρες, φτάνοντας τα 183 λεπτά.
Τραγούδια
1. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover)
Βίντεο κλιπ, 1984
2. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Σίδνεϊ, 14 Δεκεμβρίου 1984
3. Knockin' at your Back Door (Blackmore, Gillan, Glover)
4. Nobody's Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Πρόβιντενς, 4 Μαρτίου 1985
5. A Gypsy's Kiss (Blackmore, Gillan, Glover)
Παρίσι, 9 Ιουλίου 1985
6. Space Truckin (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Alpine Valley, 17 Αυγούστου 1985
7. Bad Attitude (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
Βίντεο κλιπ, 1987
8. Call of the Wild (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
9. Hush (South)
Βίντεο κλιπ, 1988
10. King of Dreams (Blackmore, Turner, Glover)
Βίντεο κλιπ, 1990
11. Love Conquers All (Blackmore, Turner, Glover, Sherwood, Squire)
12. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Σεούλ, 19 Μαρτίου 1995
13. The Purpendicular Waltz (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice)
Βομβάη, 8 Απριλίου 1995
14. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice)
Βίντεο κλιπ, 1996
15. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Μόσχα, 22 Ιουνίου 1996
16. Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Σάο Πάολο, 19 Μαρτίου 1997
17. Bloodsucker (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Χόλιγουντ, 28 Ιανουαρίου 1998
18. No One Came (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Σαν Χοσέ, 8 Φεβρουαρίου 1998
19. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
20. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Σόφια, 28 Νοεμβρίου 1998
21. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Αυστραλία, 17 Απριλίου 1999
22. Vavoom: Ted the Mechanic (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice)
23. 69 (Gillan, Glover, Morse, Lord, Paice)
Μοντρέ, 22 Ιουλίου 2000
24. Fools (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Μπόνους υλικό
25. Under the Gun (Blackmore, Gillan, Glover)
Βίντεο κλιπ, 1984
26. Γυρίσματα από τις ηχογραφήσεις του Slaves and Masters 1990
27. Hush (South)
Γούλονγονγκ, 13 Μαρτίου 2001
Τα μέλη των Deep Purple
Στα βίντεο του "New, Live & Rare" συμμετείχε η δεύτερη, η πέμπτη και η έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Οι μουσικοί τους ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple
Ζορζ Γκοπ-Φενεπέζ
Ο Ζορζ Γκοπ-Φενεπέζ (γεννημένος στις 23 Οκτωβρίου 1988) είναι ποδοσφαιριστής από τη Νέα Καληδονία, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της ΕΣ Τρουά ΑΚ και την Εθνικής Νέας Καληδονίας. Είναι αδερφός του επίσης ποδοσφαιριστή Τζον Γκοπ-Φενεπέζ.
Καριέρα
Στις 29 Ιουνίου 2012, υπέγραψε συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας στην γαλλική ΕΣ Τρουά ΑΚ, η οποία είχε μόλις προβιβαστεί στην Λιγκ 1. Στις 4 Φεβρουαρίου πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Λιγκ 1, αγωνιζόμενος για διάστημα 3 λεπτών.
Η πρώτη διοργάνωση στην οποία αγωνίστηκε με τα χρώματα της Εθνικής Νέας Καληδονίας ήταν οι Αγώνες Ωκεανίας του 2011, όπου πέτυχε επτά τέρματα, με τη Νέα Καληδονία να διατηρεί τον τίτλο της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Καληδονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Νέα Καληδονία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μαζεντά
Ρούβλι Ρωσίας
Το ρωσικό ρούβλι ή ρούβλι (рубль rublʹ, πληθυντικός: рубли́ rubli; σύμβολο: ₽, руб; κωδικός: RUB) είναι το νόμισμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Χρησιμοποιείται στις εν μέρει αναγνωρισμένες δημοκρατίες της Αμπχαζίας, της Νότιας Οσετίας, του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ. Το ρούβλι υποδιαιρείται σε 100 καπίκια (копе́йка κοπέικα, πληθυντικός: копе́йки κοπέικι).
Το ρούβλι ήταν το νόμισμα της ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Σοβιετικής Ένωσης (γνωστό ως Σοβιετικό ρούβλι). Το σοβιετικό ρούβλι συνέχισε να χρησιμοποιείται από τα πρώην σοβιετικά κράτη μέχρι να εισηχθεί τοπικό νόμισμα. Ωστόσο, σήμερα μόνο η Ρωσία, η Λευκορωσία και η Υπερδνειστερία χρησιμοποιούν νόμισμα με το ίδιο όνομα. Το ρούβλι ήταν το πρώτο δεκαδικό νόμισμα του κόσμου: το ρούβλι δεκαδικοποιήθηκε το 1704 όταν το ρούβλι έγινε ίσο με τα 100 καπίκια.
Το 1992, το Σοβιετικό ρούβλι (SUR) αντικαταστάθηκε από το ρωσικό ρούβλι (κωδικός: RUR) σε αναλογία 1 προς 1. Το 1998 λόγω της οικονομικής κρίσης, το ρούβλι επανατιμήθηκε και απέκτησε τον νέο κωδικό RUB. Ένα νέο ρούβλι αντιστοιχούσε σε 1.000 παλιά ρούβλια.
Ιστορία
Το ρούβλι χρησιμοποιείται στα ρωσικά εδάφη από τον 14ο αιώνα. Το σύγχρονο ρωσικό ρούβλι δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 1991 και χρησιμοποιήθηκε παράλληλα με το Σοβιετικό ρούβλι, το οποίο παρέμεινε σε κυκλοφορία μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1993. Τα σοβιετικά κέρματα που εκδόθηκαν την τριακονταετία 1961-1991, καθώς και τα κέρματα 1, 2 και 3 καπικίων που εκδόθηκαν πριν το 1961 παρέμειναν νόμιμο χρήμα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998 και ήταν ανταλλάξιμα με ρωσικά ρούβλια το 1999-2001 με την αναλογία 1.000 προς 1.
Λόγω της οικονομικής κρίσης στη δεκαετία του 1990 στη Ρωσία, η χώρα υπέφερε από υψηλό πληθωρισμό. Το 1961 το Κρατικό Θησαυροφυλάκιο της ΕΣΣΔ εισήγαγε χαρτονομίσματα 1, 3 και 5 ρουβλίων, ενώ η Κρατική Τράπεζα εισήγαγε χαρτονομίσματα 10, 25, 50 και 100 ρουβλίων. Το 1991 η Κρατική Τράπεζα απέσυρε το χαρτονόμισμα των 25 ρουβλίων ενώ ανέλαβε την έκδοση των χαρτονομισμάτων 1, 3 και 5 ρουβλίων, εισάγοντας παράλληλα χαρτονομίσματα 200, 500 και 1.000 ρουβλίων. Το 1992 εκδόθηκαν για τελευταία φορά σοβιετικά χαρτονομίσματα και εισήχθησαν χαρτονομίσματα 5.000 και 10.000 ρουβλίων, τα οποία εκδίδονταν από την Τράπεζα της Ρωσίας. Το 1993 αποσύρθηκε το χαρτονόμισμα των 50 ρουβλίων και τα χαρτονομίσματα που συνέχισαν να εκδίδονται ως σοβιετικά και το 1992 πλέον εκδίδονταν ως ρωσικά. Το 1993 εισήχθη στην κυκλοφορία χαρτονόμισμα 50.000 ρουβλίων, το 1995 εισήχθη χαρτονόμισμα 100.000 ρουβλίων και το 1997 εισήχθη χαρτονόμισμα 500.000 ρουβλίων (στο οποίο αναγράφεται ως ημερομηνία έκδοσης το 1995).
Επανατίμηση του 1998
Το 1998 το ρούβλι επανατιμήθηκε μειώνοντας την ανελαστικότητα του παλαιού ρουβλίου. Ωστόσο, αυτό συνέβη στο χείλος της οικονομικής κρίσης του 1998. Λόγω της κρίσης, το ρούβλι έχασε το 70% της αξίας του έναντι του αμερικανικού δολαρίου σε έξι μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Οικονομία της Ρωσίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα μπασκιρικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
1 Ιουλίου
30 Ιουνίου | 1 Ιουλίου | 2 Ιουλίου
Η 1η Ιουλίου είναι η 182η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (183η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 183 ημέρες.
Ορθόδοξο εορτολόγιο
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βάλντενμπουργκ
Το Βάλντενμπουργκ (Γερμανικά:Waldenburg) (Ελβετικά:Waldeburg) είναι χωριό της βόρειας Ελβετίας. Βρίσκεται στο καντόνι της Μπάζελ-Λάντσαφτ. Τον Ιούνιο του 2014 το Βάλντενμπουργκ είχε 1.176 κατοίκους.
Σύμβολο
Από το 1926 το Βάλντενμπουργκ έχει το δικό του σύμβολο.
Μεταφορές
Από το Βάλντενμπουργκ ξεκινά ο σιδηρόδρομος του Βάλντενμπουργκ που φτάνει μέχρι τον σταθμό του Λίσταλ. Από εκεί περνάει ο εθνικός σιδηρόδρομος.
Εκπαίδευση
Στο Βάλντενμπουργκ 469 ή (34.3%) έχουν τελειώσει την μη-υποχρεωτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση και 130 (9.8%) έχουν τελειώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση (ανώτερο σχολείο ή πανεπιστήμιο). Το 2000, υπήρχαν 18 μαθητές που ερχόντουσαν από άλλες περιοχές, ενώ 96 κάτοικοι φοιτούσαν σε σχολεία εκτός του χωριού. Το Βάλντενμπουργκ έχει ένα νεόδμητο δημοτικό σχολείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Βάλντενμπουργκ
Κωνσταντίνος Μανασσής
Ο Κωνσταντίνος Μανασσής ήταν βυζαντινός λόγιος και εκκλησιαστικός που έζησε το α΄ ήμισυ του 12ου αιώνα. Υπήρξε χρονογράφος και ποιητής με έργα που χαρακτηρίζονται από τη λαϊκή αντίληψη της ιστορίας αφού συχνά εξαίρουν μη σημαντικά γεγονότα, έχουν πομπώδες ύφος, πλούσιο σε ηθικές παρεκβολές.
Βιογραφία
Οι διαθέσιμες πληροφορίες για την ζωή του Κωνσταντίνου Μανασσή είναι ελάχιστες και προέρχονται από τα έργα του. Γεννήθηκε το 1115 στην Κωνσταντινούπολη και έλαβε επιμελημένη μόρφωση. Μετά τον θάνατο τού Σεβαστοκράτορος Ανδρόνικου Κομνηνού (1142) εργάστηκε ως διδάσκαλος της ρητορικής στην Κωνσταντινούπολη και σύντομα ενετάγη στο διδακτικό προσωπικό της πατριαρχικής σχολής. Κατά τη διδακτική δραστηριότητά του στην Κωνσταντινούπολη, απέκτησε φιλικές σχέσεις με τοπικές ισχυρές οικογένειες, όπως εκείνης του Ιωάννου Κοντοστεφάνου, συγγενή τού αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού.
Το 1160 περίπου συνόδευσε τον Ιωάννη Κοντοστέφανο στη διπλωματική του αποστολή στις λατινοκρατούμενες περιοχές της Παλαιστίνης, που αποσκοπούσε στην εξεύρεση νύφης για τον αυτοκράτορα Μανουήλ. Από το ταξίδι αυτό έγραψε μια έμμετρη περιγραφή το "Οδοιπορικόν"  και στο οποίο μεταξύ των άλλων φαίνεται η βαθιά περιφρόνησή του σε ό,τι δεν ήταν Κωνσταντινουπολίτικο. Έγραψε επίσης χρονογραφία σε στίχους, πολλούς ρητορικούς λόγους, εκφράσεις και κυρίως σκηνές κυνηγιού και το ερωτικό μυθιστόρημα Αρίσταρχος και Καλλιθέα.
Παρέμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα στην Κύπρο και επέστρεψε στην Βασιλεύουσα το 1162. Λίγο αργότερα μετά την επιστροφή του από την αποστολή αυτή, εξελέγη επίσκοπος, από τον μητροπολίτη Ηρακλείας, της θρακικής πόλης του Πανίου και κατόπιν, μετά τον Μάιο του 1172, έγινε μητροπολίτης Ναυπάκτου. Ο θάνατός του τοποθετείται μετά το 1173-1175 ή περί το 1187.
Εργογραφία
Η χειρόγραφη παράδοση των έργων του Κωνσταντίνου Μανασσή, και κυρίως της χρονογραφίας του, μαρτυρούν ότι υπήρξε ένας από τους πλέον δημοφιλής συγγραφείς, τόσο κατά τους βυζαντινούς, όσο και κατά τους μεταβυζαντινούς χρόνους. Τα διασωθέντα έργα του μπορούν να διαιρεθούν στις εξής κατηγορίες:
Ιστορικά
Ο Κωνσταντίνος Μανασσής συνέταξε μία έμμετρη χρονογραφία σε δεκαπεντασύλλαβους με τίτλο “Σύνοψις ιστοριών” πιθανότατα το 1150. Το χρονογραφικό αυτό έργο αποτελείται από 6.620 δεκαπεντασύλλαβους στίχους και αφηγείται την ιστορία από κτίση τού κόσμου ως την παραίτηση τού Βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Βοτανειάτη το 1081, οπότε ανήλθε στην εξουσία η δυναστεία των Κομνηνών με αυτοκράτορα τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Το έργο γράφτηκε μεταξύ των ετών 1142 και 1153, κατά παραγγελία της Σεβαστοκρατόρισας Ειρήνης (συζύγου του Ανδρόνικου Κομνηνού) με την προοπτική να συνεχιστεί και για τα γεγονότα τής δυναστείας των Κομνηνών. Γνώρισε ευρύτατη κυκλοφορία στο Βυζάντιο, κάτι που φαίνεται από τον μεγάλο αριθμό των διασωθέντων χειρογράφων. Η μετάφρασή του στην παλαιοσλαβική, κατά τον 14ο αι., αποτελεί έκφραση τής ευρύτερης αυτής αναγνωστικής κυκλοφορίας τού έργου, το οποίο επηρέασε βαθιά τη σλαβική και τη ρωσική γραμματεία των μέσων χρόνων.
Δείτε ακόμα
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Μητροπολίτες Ναυπάκτου Κατηγορία:Βυζαντινοί χρονογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κωνσταντίνα Μπορνιβέλλι
Η Κωνσταντίνα "Ντίνα" Μπορνιβέλλι (Πάτρα 1967) είναι Ελληνίδα πρώην πρωταθλήτρια Ελλάδος στον στίβο. Σήμερα είναι προπονήτρια στίβου στην Ολυμπιάδα, κριτής αγώνων στίβου, και καθηγήτρια φυσικής αγωγής.
Είναι κόρη του Ιωσήφ Μπορνιβέλλι και της Παναγιώτας. Ξεκίνησε τον αθλητισμό σαν αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής, αλλά μετά το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1982, όταν ήταν σε ηλικία 15 ετών, επηρεασμένη από την επιτυχία της Βερούλη, ασχολήθηκε με τον στίβο. Ήταν αθλήτρια τους Έσπερου Πατρών και μετά την εισαγωγή της στα ΤΕΦΑΑ προπονούνταν από τον μετέπειτα σύζυγό της, Δ. Ορφανόπουλο. Αγωνίσματα της ήταν το βάδην τα 5.000 και τα 10.000 μέτρα κυρίως, όπου κέρδισε μετάλλια σε πανελλήνια πρωταθλήματα από το 1985 έως το 1988.
Ήταν δεύτερη στους βαλκανικούς νεανίδων το 1985. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου το 1985 ήταν πρώτη στα 5,000 μέτρα βάδην με επίδοση 28.07.4 κατέρριψε το ρεκόρ γυναικών και νεανίδων. Έχει βραβευτεί πολλές φορές για την προσφορά της στον τοπικό αθλητισμό με τελευταία το 2012 από την ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Πελοποννήσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές στίβου Έσπερου Πατρών Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του βάδην Κατηγορία:Έλληνες προπονητές στίβου
Αρχαία Σκοτούσσα (Μακεδονία)
Η Σκοτούσσα ήταν αρχαία πόλη της Μακεδονίας, στην περιοχή της Οδομαντικής. Κατά τον Στράβωνα και τον Πτολεμαίο βρισκόταν ανατολικά του Στρυμόνα (κοντά στην αριστερή όχθη του) και σύμφωνα με τον Πευτιγγεριανό πίνακα απείχε 4 ρωμαϊκά μίλια από την Ηράκλεια τη Σιντική και 18 ρωμαϊκά μίλια από την πόλη των Σερρών. Η θέση της ταυτίζεται πιθανώς με τα αρχαία ερείπια ανάμεσα στα σημερινά χωριά Βαμβακόφυτο και Παλαιόκαστρο.
Ιστορία
Κτίστηκε απ τους Σιντούς ή Σίντιους, που προέρχονταν από την Σιντιίδα, στη σημερινή Λήμνο. Κατά το Στράβωνα ήταν Θρακικό φύλο, ενώ άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν πως ήταν πελασγική φυλή, συγγενική με τους Σιντίους της Σαμοθράκης που ο Όμηρος ονομάζει "Αγριόφωνες".