cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λυρίδες
Η βροχή κορυφώνεται συνήθως γύρω στις 22 Απριλίου και το πρωί της 23ης Απριλίου. Οι μετρήσεις κυμαίνονται συνήθως από 5 έως 20 μετέωρα ανά ώρα, περίπου 10 κατά μέσο όρο. Ως αποτέλεσμα της φωτορύπανσης, οι παρατηρητές στην ύπαιθρο μπορούν να δουν περισσότερα από τους παρατηρητές σε μια πόλη. Νύχτες χωρίς φεγγάρι επιτρέπουν την παρατήρηση περισσότερων μετεώρων. Οι Λυρίδες του Απριλίου έχουν συνήθως φαινόμενο μέγεθος περίπου +2. Ωστόσο, ορισμένα μετέωρα μπορεί να είναι πιο φωτεινά, γνωστά ως "βολίδες ". Αυτά ρίχνουν σκιές για ένα δευτερόλεπτο και αφήνουν πίσω τους καπνίζοντα ίχνη θραυσμάτων που διαρκούν αρκετά λεπτά.
Περιστασιακά, η βροχή εντείνεται όταν οι πλανήτες κατευθύνουν το ίχνος χαλασμάτων του κομήτη στην πορεία της Γης, ένα γεγονός που συμβαίνει περίπου μία φορά κάθε 60 χρόνια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα ξέσπασμα μετεώρων. Το ίχνος σκόνης του κομήτη έχει ολοκληρώσει μία τροχιά, δηλαδή απελευθερώθηκε κατά την επιστροφή του κομήτη πριν από την τρέχουσα επιστροφή του 1862. Αυτός ο μηχανισμός αντικαθιστά παλαιότερες πεποιθήσεις σύμφωνα με τις οποίες τα ξεσπάσματα μετεώρων οφείλονταν σε ένα σύννεφο σκόνης που κινείται σε τροχιά 60 ετών. Το 1982, ερασιτέχνες αστρονόμοι μέτρησαν 90 Λυρίδες ανά ώρα κατά την κορύφωση και παρόμοια νούμερα παρατηρήθηκαν και το 1922. Μια ισχυρότερη βροχή έως και 700 μετέωρων ανά ώρα εμφανίστηκε το 1803. Ένα ακόμα τέτοιο ξέσπασμα, το παλαιότερο γνωστό, καταγράφηκε στις 23 Μαρτίου του 687 π.Χ. (αναδρομικό Ιουλιανό ημερολόγιο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βροχές διαττόντων
Σεπταινβίλ
Το Σεπταινβίλ (γαλλικά: Cheptainville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεπταινβιλουά (γαλλικά: Cheptainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Κρατιδιακές εκλογές του Βραδεμβούργου (2019)
Οι 7ες κρατιδιακές εκλογές  διενεργήθησαν στο Βραδεμβούργο της Γερμανίας την 1η Σεπτεμβρίου 2019.
Οι εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις κρατιδιακές εκλογές που έλαβαν χώρα στη Σαξονία.
Δικαίωμα ψήφου
Το ελάχιστο όριο ηλικίας για τους ψηφοφόρους στις εκλογές του 2019 ήταν τα 16 έτη.
Με βάση το σύνταγμα, οι εκλογές έπρεπε να διεξαχθούν την Κυριακή ή σε ημέρα αργίας. Τελικά ορίστηκαν για την πρώτη μέρα του Σεπτεμβρίου.
Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο του μεγαλύτερου υπολοίπου (Hare-Niemeyer). Στην κατανομή συμμετέχουν μόνο τα κόμματα και οι πολιτικοί συνδυασμοί των οποίων το ποσοστό ψήφων υπερβαίνει το όριο του 5% ή έχει κερδίσει την άμεση εντολή σε μία εκλογική περιφέρεια (βασική πρόταση εντολής).
Η Βουλή (Landtag) αποτελείται από 88 μέλη, από τα οποία τα 44 εξελέγησαν με πλειοψηφία στις περιφέρειες, και τα υπόλοιπα αναλογικά, σύμφωνα με τις λίστες των κομμάτων και των πολιτικών συνδυασμών.
Εκλογικά αποτελέσματα
Αποτελέσματα εκλογών 1 Σεπτεμβρίου 2019 για τη Landtag του Βραδεμβούργου ! colspan="2" | Κόμμα ! Ιδεολογία ! Ψήφοι ! % ! +/- ! Έδρες ! +/- ! Έδρες % ! colspan=9| ! align="right" colspan=2| Σύνολο ! align="right" | ! align="right" | 1.280.895 ! align="right" | 100,0% ! align="right" | ! align="right" | 88 ! align="right" | ! align="right" | ! align="right" colspan=2| Άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια ! align="right" | ! align="right" | 15.789 ! align="right" | 1,2 ! align="right" | ! align="right" | ! align="right" | ! align="right" | ! align="right" colspan=2| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι / συμμετοχή ! align="right" | ! align="right" | 2.088.592 ! align="right" | 61,3 ! align="right" | ! align="right" | ! align="right" | ! align="right" |
Σχηματισμός κυβέρνησης
Το κυβερνών SPD και η Αριστερά αμφότερα υπέστησαν απώλειες, θέτοντας ένα τέλος στον συνασπισμό τους. Ο πρωθυπουργός του κρατιδίου, Μάνφρεντ Βόιτκε (SPD) προσκάλεσε σε συνομιλίες όλα τα κόμματα εκτός από το AfD, καθώς το κόμμα του παρέμεινε το μεγαλύτερο ως συμμαχία. Το CDU επέδειξε ενδιαφέρον να συμμετάσχει σε έναν "συνασπισμό τύπου Κένυα" με το SPD και τους Πράσινους, οι οποίοι θα μπορούσαν να έχουν 50 έδρες, και επανέλαβαν την άρνησή τους να συνεργαστούν με το AfD. Ο Βόιντκε δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο για σχηματισμό ενός ερυθρο-ερυθροπράσινου συνασπισμού με την Αριστερά και τους Πράσινους.Ένας τέτοιος συνασπισμός θα μπορούσε να έχει ισχνή πλειοψηφία με 45 έδρες.
Παραπομπές
2019 Βραδεμ
Ανύφι Αργολίδας
Το Ανύφι (ή Ανυφί, επίσημη ονομασία Ανύφιον, το) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μιδέας, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίου του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Πληθυσμός
Το Ανύφι γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση την περίοδο 1879 - 2001 (με κάποιες χρονιές που εμφάνισε ελαφριά μείωση), όμως στην τελευταία απογραφή κατέγραψε μεγάλη μείωση.
Γενικά στοιχεία
Οι αρχικοί κάτοικοι του οικισμού μιλούσαν αρβανίτικα, τα οποία εγκαταλείφθηκαν γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Από τις παλιότερες οικογένειες στο χωριό είναι οι ακόλουθες: Κόλλιας (σήμερα Μητροκόλλιας), Γιαννάτσης-Σίλης (σήμερα Μητροσίλης ), Κολιαβάνης (σήμερα Κολιβάνης), Γκάτσης και Στέργιος (σήμερα Στεργίου). Η περιοχή του Ανυφίου κυριαρχείται από πορτοκαλεώνες. Στον οικισμό υπάρχουν δύο αγροτικοί συνεταιρισμοί καθώς και δυο μεγάλα συσκευαστήρια νωπών προϊόντων. Από το Ανύφι καταγόταν ο επιχειρηματίας και ευεργέτης της περιοχής Μιδέας Αργολίδας, Αδριανός Αγγελόπουλος.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Σφαγή στο Πολυτεχνείο του Μόντρεαλ
H σφαγή στο Πολυτεχνείο (École Polytechnique) του Μόντρεαλ, επίσης γνωστή και ως η σφαγή του Μόντρεαλ, έγινε στις 6 Δεκεμβρίου 1989, στο Πολυτεχνείο του Μόντρεαλ στον Καναδά. Ο 25χρονος Marc Lépine, οπλισμένος με μια καραμπίνα και ένα μαχαίρι κυνηγιού, πυροβόλησε 28 άτομα, σκοτώνοντας 14 γυναίκες, πριν ο ίδιος αυτοκτονήσει.
Ξεκίνησε την επίθεση του, εισβάλλοντας σε μια αίθουσα του πανεπιστημίου, διαχωρίζοντας τις γυναίκες από τους άνδρες. Υποστηρίζοντας ότι "πολεμά τον φεμινισμό" και αποκαλώντας τις γυναίκες "ένα μάτσο φεμινίστριες", πυροβόλησε εννέα από αυτές, σκοτώνοντας τις έξι. Συνέχισε περνώντας από διαδρόμους, την καφετέρια και άλλη μια αίθουσα της σχολής, στοχεύοντας μόνο γυναίκες. Συνολικά, σκότωσε δεκατέσσερις γυναίκες, ενώ τραυμάτισε άλλες δέκα γυναίκες και τέσσερις άνδρες σε λιγότερο από 20 λεπτά πριν στρέψει το όπλο στον εαυτό του. Στο σημείωμα της αυτοκτονίας του επικαλέστηκε πολιτικά κίνητρα, υποστηρίζοντας ότι οι φεμινίστριες του κατέστρεψαν τη ζωή. Το σημείωμα περιλαμβάνει μια λίστα με 19 γυναίκες που ο Lépine θεωρούσε φεμινίστριες και προφανώς ήθελε να σκοτώσει.
Μετά την επίθεση, ανοίχτηκε δημόσιος διάλογος για την ερμηνεία των γεγονότων, τη σημασία τους, καθώς και για τα κίνητρα του Lépine. Πολλές φεμινιστικές ομάδες και δημόσιοι λειτουργοί έχουν χαρακτηρίσει τη σφαγή ως αντι-φεμινιστική επίθεση μίσους, η οποία είναι αντιπροσωπευτική της ευρύτερης κοινωνικής βίας κατά των γυναικών. Κατά συνέπεια, η επέτειος της σφαγής από τότε τιμάται ως Εθνική Ημέρα Μνήμης και Δράσης για τη Βία Κατά των Γυναικών. Άλλες ερμηνείες τονίζουν την κακοποίηση που υπέστη ο Lépine ως παιδί από τον πατέρα του, προτείνοντας ότι τα χτυπήματα που δέχτηκε ίσως του προκάλεσαν εγκεφαλική βλάβη, υποδηλώνοντας ότι η σφαγή ήταν απλά μια μεμονωμένη πράξη ενός τρελού, που δεν σχετίζεται με ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Ακόμα, άλλοι σχολιαστές περιλαμβάνουν στις αιτίες τη βία στα ΜΜΕ, την αύξηση της φτώχειας, της απομόνωσης και της αποξένωσης στην κοινωνία και ιδιαίτερα στις κοινότητες των μεταναστών.
Το περιστατικό οδήγησε σε πιο αυστηρή νομοθεσία για την κατοχή όπλων στον Καναδά.
Χρονικό επίθεσης
Ο Lépine κάθισε για λίγο στο γραφείο της γραμματείας στον δεύτερο όροφο. Τον είδαν να ψαχουλεύει μανιωδώς μια πλαστική σακούλα που κρατούσε, χωρίς να μιλά σε κανέναν, ακόμα και όταν ένας υπάλληλος ρώτησε αν θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Έφυγε από το γραφείο και περιφερόταν σε άλλα μέρη του κτιρίου, πριν μπει στην αίθουσα των μηχανολόγων μηχανικών στο δεύτερο όροφο, κατά τις 5:10 μμ. Στην αίθουσα βρίσκονταν περίπου εξήντα φοιτητές. Ο Lépine πλησίασε τον φοιτητή που έκανε παρουσίαση, ζήτησε από όλους να σταματήσουν ό,τι κάνουν και διέταξε τις γυναίκες και τους άνδρες να συγκεντρωθούν σε αντιδιαμετρικές πλευρές. Στην αρχή δεν κινήθηκε κανείς, πιστεύοντας ότι είναι ένα αστείο, μέχρι που πυροβόλησε στο ταβάνι.
Ο Lépine ξεχώρισε τις εννέα γυναίκες από τους περίπου πενήντα άνδρες και διέταξε τους άνδρες του να φύγουν. Μιλώντας στα γαλλικά, ρώτησε τις γυναίκες αν ήξεραν γιατί ήταν εκεί, και όταν μία φοιτήτρια απάντησε "όχι", είπε: "μάχομαι κατά του φεμινισμού". Μία από τις φοιτήτριες, η Nathalie Provost, είπε: «Κοίτα, είμαστε απλά γυναίκες που σπουδάζουμε μηχανικοί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε φεμινίστριες έτοιμες να παρελαύνουμε στους δρόμους εναντίον των ανδρών, είμαστε απλά σπουδάστριες με πρόθεση να ζήσουμε μια φυσιολογική ζωή». Ο Lépine απάντησε ότι «''Είστε γυναίκες, που θα γίνετε μηχανικοί. Είστε όλες ένα μάτσο φεμινίστριες. Μισώ τις φεμινίστριες».'' Τότε άνοιξε πυρ εναντίον τους από αριστερά προς τα δεξιά, σκοτώνοντας έξι και τραυματίζοντας άλλες τρεις, συμπεριλαμβανομένης της Provost. Πριν φύγει από την αίθουσα, έγραψε τη λέξη σκατά δύο φορές σε μια εργασία ενός φοιτητή.
Ο Lépine συνέχισε στον διάδρομο του δεύτερου ορόφου όπου τραυμάτισε τρεις φοιτητές και έπειτα μπήκε σε μια αίθουσα όπου προσπάθησε ανεπιτυχώς δυο φορές να πυροβολήσει μια φοιτήτρια. Πήγε στις σκάλες της εξόδου κινδύνου, όπου τον είδαν να φορτώνει με σφαίρες το όπλο του. Επέστρεψε στο δωμάτιο που μόλις είχε φύγει, αλλά οι μαθητές είχαν κλειδώσει την πόρτα και ο Lépine απέτυχε να την ξεκλειδώσει με τρεις πυροβολισμούς πάνω της. Συνεχίζοντας στο διάδρομο τραυμάτισε έναν φοιτητή, πριν μπει στο γραφείο οικονομικών υπηρεσιών. Η εργαζόμενη που βρισκόταν εκεί κατάφερε να κλείσει και να κλειδώσει την πόρτα του γραφείου της, παρόλο που ο Lépine προσπαθούσε να την ανοίξει. Κατάφερε να την πυροβολήσει 2 φορές βλέποντας την από την τζαμαρία του γραφείου, με το πρώτο χτύπημα να είναι το θανατηφόρο. εναλλ.=view of a classroom from the rear, with blackboard and three desks and tables at the front of the class, and five rows of long curved student desks with blue chairs attached.|μικρογραφία|Η αίθουσα του τρίτου ορόφου του École Polytechnique, στην οποία η επίθεση έληξε.
Έπειτα κατέβηκε στην καφετέρια του πρώτου ορόφου όπου βρίσκονταν περίπου εκατό άτομα, χωρίς να γνωρίζουν τι είχε συμβεί. Επικράτησε πανικός όταν πυροβόλησε μια γυναίκα που στεκόταν κοντά στην κουζίνα και τραυμάτισε έναν άλλο μαθητή. Βρίσκοντας ξεκλείδωτη την πόρτα της αποθήκης στην άκρη της καφετέριας, μπήκε και σκότωσε δύο γυναίκες που κρύβονταν εκεί.
Ανεβαίνοντας στον τρίτο όροφο πυροβόλησε και τραυμάτισε μια γυναίκα και δυο άνδρες φοιτητές. Στη συνέχεια εισήλθε σε μια αίθουσα, είπε σε τρεις άνδρες που έκαναν παρουσίαση να βγουν έξω και πυροβόλησε την Maryse Leclair, η οποία στεκόταν κοντά στον πίνακα. Άνοιξε πυρ στους φοιτητές που στέκονταν στην πρώτη σειρά και σκότωσε δυο γυναίκες που προσπάθησαν να διαφύγουν. Ενώ οι υπόλοιποι φοιτητές ήταν κάτω από τα θρανία τους, ο Lépine μετακινήθηκε προς μερικές γυναίκες που εντόπισε, τραυματίζοντας τρεις και σκοτώνοντας μία από αυτές. Έπειτα γέμισε το όπλο του και μετακινήθηκε πάλι προς τον πίνακα, πυροβολώντας προς όλες τις κατευθύνσεις. Σε αυτό το σημείο, η τραυματισμένη Leclair ζήτησε βοήθεια. Τότε ο Lépine έβγαλε το κυνηγετικό του μαχαίρι και τη χτύπησε τρεις φορές στην καρδιά, σκοτώνοντας την. Έβγαλε το καπέλο του, τύλιξε το παλτό του γύρω από το τουφέκι του, αναφώνησε, «γαμώτο», και στη συνέχεια αυτοκτόνησε, πυροβολώντας τον εαυτό του στο κεφάλι, είκοσι λεπτά αφότου είχε αρχίσει την επίθεσή του. Είχε σκοτώσει δεκατέσσερις γυναίκες σε σύνολο (δώδεκα μεταπτυχιακές φοιτήτριες, μια φοιτήτρια νοσηλευτικής και μιαν υπάλληλο του πανεπιστημίου) και τραυματίσει δέκα άλλες γυναίκες και τέσσερις άνδρες.
Μετά την ανακοίνωση για το συμβάν στους δημοσιογράφους, ο διευθυντής δημοσίων σχέσεων της Αστυνομίας του Μόντρεαλ, Pierre Leclair, μπήκε στο κτίριο και βρήκε το μαχαιρωμένο, άψυχο σώμα της κόρης του Maryse.
Οι κυβερνήσεις του Κεμπέκ και του Μόντρεαλ κυβερνήσεων κήρυξαν τρεις ημέρες πένθους. Μια κοινή κηδεία εννέα γυναικών πραγματοποιήθηκε στο Notre-Dame Basilica, στις 11 Δεκεμβρίου, 1989, παρουσία του Γενικού Διοικητή Ζαν Sauvé, του Πρωθυπουργού Brian Mulroney, του Πρωθυπουργού του Κεμπέκ Robert Bourassa, και του δημάρχου του Μόντρεαλ Ζαν Doré, μαζί με χιλιάδες άλλους πενθούντες.
Σημείωμα αυτοκτονίας
Μέσα στο σακάκι του Marc Lépine βρέθηκαν ένα σημείωμα αυτοκτονίας και δύο επιστολές προς φίλους, όλα γραμμένα την ημέρα της σφαγής. Η αστυνομία αποκάλυψε κάποιες λεπτομέρειες του σημειώματος, δύο ημέρες μετά το συμβάν, αλλά το πλήρες κείμενο δεν αποκαλύφθηκε. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πιέζοντας για το δικαίωμα στην ενημέρωση ανάγκασαν την αστυνομία να δημοσιοποιήσει το σημείωμα. Ένα χρόνο μετά την επίθεση, μια τρισέλιδη δήλωση του Lépine διέρρευσε προς τη δημοσιογράφο και φεμινίστρια Francine Pelletier. Περιείχε μια λίστα με δεκαεννέα γυναίκες από το Κεμπέκ που ο Lépine ήθελε να σκοτώσει, επειδή τις θεωρούσε φεμινίστριες. Η λίστα περιελάμβανε την ίδια την Pelletier, μια συνδικαλίστρια, μια πολιτικό, μια προσωπικότητα της τηλεόρασης, και έξι γυναίκες αστυνομικούς που είχαν τραβήξει την προσοχή του Lépine, καθώς είχαν φτιάξει μια ομάδα βόλεϊ. Το σημείωμα (χωρίς την λίστα με τις γυναίκες) δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα La Presse, όπου η Pelletier ήταν αρθρογράφος. Ο Lépine έγραψε πως θεωρούσε τον εαυτό του λογικό και κατηγορούσε τις φεμινίστριες ότι του κατέστρεψαν τη ζωή. Ανάμεσα στους λόγους της επίθεσης συμπεριέλαβε και το μίσος του προς τις φεμινίστριες, επειδή αναζητούν κοινωνικές αλλαγές που «διατηρούν τα πλεονεκτήματα των γυναικών [ ... ], ενώ προσπαθούν να αρπάξουν αυτά των ανδρών.» Το κείμενο από το αρχικό γράμμα στα γαλλικά είναι διαθέσιμο, καθώς και μια αγγλική του μετάφραση.
Θύματα
εναλλ.= In a park, 14 coffin-like benches of pink stone are set in a circle. A higher slanted pink panel is visible in the foreground|κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ|Δείκτης Αλλαγής, μνημείο που αποτελείται από 14 παγκάκια σε σχήμα φερέτρου στο [[Βανκούβερ από την καλλιτέχνιδα Μπεθ Αλμπέρ]]
Δράστης
Ο Lépine προσπάθησε να ενταχθεί στον Καναδικό Στρατό κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1980-1981, αλλά σύμφωνα με επιστολή απορρίφθηκε επειδή ήταν "αντι-κοινωνικός." Στη σύντομη περιγραφή που έδωσε η αστυνομία για τον Lépine τον χαρακτήριζε έξυπνο, αλλά προβληματικό. Μισούσε τις φεμινίστριες, τις γυναίκες που είχαν καριέρα και τις γυναίκες που εργάζονταν σε παραδοσιακά ανδρικά επαγγέλματα.
Ξεκίνησε ένα προπαρασκευαστικό πρόγραμμα CEGEP (κολλέγιο) στις θετικές επιστήμες το 1982 αλλά έκανε μεταστροφή σε ένα πρόγραμμα τριετούς επαγγελματικής κατάρτισης. Εγκατέλειψε το πρόγραμμα αυτό κατά το τελευταίο εξάμηνο, χωρίς εξήγηση. Έπειτα έκανε αίτηση στο Πολυτεχνείο του Μόντρεαλ (École Polytechnique) το 1986 και το 1989, αλλά του έλειπαν 2 προπαρασκευαστικά μαθήματα (CEGEP) που απαιτούνταν για την εισαγωγή. Ολοκλήρωσε ένα από αυτά τα μαθήματα, το χειμώνα του 1989.
Αναζητώντας τα κίνητρα
εναλλ.= circular monument in a park made of multiple grey stones. The large central stone contains a bilingual inscription in memory of women killed by men's violence. Many much smaller irregularly shaped stone shafts are carved with women's names|αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο στο Minto Παρκ, Οτάβα.
Το φύλο των θυμάτων του Marc Lépine, τα σχόλια που έκανε κατά τη διάρκεια της σφαγής, καθώς και το σημείωμα αυτοκτονίας οδήγησαν γρήγορα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια αντιφεμινιστική επίθεση και ένα παράδειγμα της γενικότερης βίας κατά των γυναικών. Οι φεμινιστές και φεμινίστριες ακαδημαϊκοί θεωρούν πως οι πράξεις του Lépine προέρχονται από έναν γενικευμένο κοινωνικό μισογυνισμό, που συμπεριλαμβάνει την ανοχή στη βία κατά των γυναικών. Οι ακαδημαϊκοί το κατηγοριοποίησαν ως μια ψευδοκοινότητα ψευδοκομμάντο αυτόχειρων δολοφόνων, στην οποία ο δράστης στοχοποιεί μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων και της επιτίθεται ανοιχτά, θέλωντας να πεθάνει με "απαστράπτουσα δόξα". Οι εγληματολόγοι βλέπουν τη σφαγή ως ένα περιστατικό μίσους εναντίον των γυναικών, αφού τα θύματα επιλέχθηκαν και στοχοποιήθηκαν μόνο βάσει φύλου. Η μητέρα του Lépine αργότερα αναρωτήθηκε για το πως ο γιος της εκλάμβανε την έννοια του φεμινισμού, μιας και η ίδια ως άγαμη, εργαζόμενη μητέρα θα μπορούσε να θεωρηθεί φεμινίστρια. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένης της δημοσιογράφου Barbara Frum, έκαναν έκκληση να μην θεωρηθεί ως επίθεση μίσους κατά των γυναικών, γιατί ο ισχυρισμός ότι ήταν μια πράξη μίσους κατά μιας μόνο ομάδας ανθρώπων υποβάθμιζε την τραγωδία.
Όπως προβλέφθηκε από τον ίδιο τον Marc Lépine στο σημείωμα που άφησε, μερικοί θεώρησαν την τραγωδία ως μεμονωμένη πράξη ενός τρελού ανθρώπου. Ένας ψυχίατρος μίλησε με την οικογένεια και τους φίλους του Lépine και εξέτασε όσα έγραψε ως μέρος στης αστυνομικής έρευνας. Σημείωσε ότι ο Marc Lépine είχε ως πρωταρχικό κίνητρο την αυτοκτονία και ότι διάλεξε ως τρόπο αυτοκτονίας την αυτοχειρία αφού θα έχει σκοτώσει άλλους ανθρώπους (στρατηγική πολλαπλών ανθρωποκτονιών/αυτοχειρίας), σημάδι σοβαρής διαταραχής προσωπικότητας. Άλλοι ψυχίατροι τόνισαν την τραυματική παιδική ηλικία του Lépine, προτείνοντας ότι τα χτυπήματα που δέχτηκε ίσως του προκάλεσαν εγκεφαλική βλάβη, ή ότι ήταν ένας ψυχωτικός, που είχε χάσει επαφή με την πραγματικότητα προσπαθώντας να σβήσει τις αναμνήσεις του σκληρού πατέρα του, ενώ υποσυνείδητα ταυτιζόταν με την βίαιη αρρενωπότητα που καταδυνάστευε τις γυναίκες. Μια άλλη θεωρία είναι ότι η κακομεταχείριση που δέχθηκε ο Lépine στην παιδική του ηλικία, τον οδήγησε να έχει την ψυχολογία του θύματος στην μετέπειτα ενήλικη ζωή του. Η μητέρα του αναρωτήθηκε αν ο Lépine πιθανώς έπασχε από διαταραχή προσκόλλησης, λόγω της κακομεταχείρησης και της εγκατάλειψης που έζησε από τον πατέρα του.
Άλλοι, ανήγαγαν το θέμα σε πιο γενική ανάλυση, αποδίδοντας τις πράξεις του Lépine ως αποτέλεσμα κοινωνικών αλλαγών που οδήγησαν σε μεγαλύτερη φτώχεια, αδιέξοδο, απομόνωση, και πόλωση μεταξύ ανδρών και γυναικών. Σημειώνοντας την προτίμηση του Lépine σε βίαιες τανίες δράσης, μερικοί δήλωσαν ότι η βία που προάγουν τα μέσα και η ίδια η κοινωνία μπορεί να ώθησαν τις πράξεις του. Μετά τους πυροβολισμούς στο Dawson College στις 13 Σεπτεμβρίου του 2006, η αρθρογράφος Jan Wong της Globe and Mail ισχυρίστηκε ότι ο Marc Lépine μπορεί να ένιωθε απομονωμένος από την κοινωνία του Κεμπέκ ως παιδί πατέρα μετανάστη.
Αποτελέσματα
εναλλ.= a long straight walk down the middle of a narrow park is bordered on both sides by trees and roads. At intervals along each side of the path, are series of waist-high boxes|μικρογραφία|250x250εσ|Place du 6-December-1989 (6 Δεκεμβρίου 1989), το Μόντρεαλ, που χαρακτηρίζει το έργο Nef ρίχνουμε quatorze ρέινς (Nave για Δεκατέσσερα Queens) από Rose-Marie Goulet
Όσοι τραυματίστηκαν ή έζησαν από κοντά το συμβάν, υπέφεραν από σωματικές, κοινωνικές, υπαρξιακές, οικονομικές και ψυχολογικές συνέπειες, συμπεριλαμβανομένης της διαταραχής μετα-τραυματικού στρες. Κάποιοι από τους φοιτητές αυτοκτόνησαν. Σε δύο επιστολές αυτοκτονίας αναφερόταν ως αιτία η οδύνη που υπέστησαν μετά τη σφαγή. Εννέα χρόνια μετά το συμβάν, το 1998, οι επιζώντες ανέφεραν ότι υποφέρουν ακόμα από την εμπειρία του συμβάντος, αν και με το χρόνο, η ένταση είχε μειωθεί.
Η βία κατά των γυναικών
To γυναικείο κίνημα του Καναδά θεωρεί πως η σφαγή είναι ένα σύμβολο της βίας κατά των γυναικών. "Ο θάνατος αυτών των νέων γυναικών δεν θα είναι μάταιος, υποσχεθήκαμε", τόνισε η Καναδή φεμινίστρια Judy Rebick. "Θα μετατρέψουμε το πένθος μας σε μια προσπάθεια να δώσουμε τέλος στη βία των ανδρών κατά των γυναικών."
Σε απάντηση στις δολοφονίες, η Βουλή δημιούργησε μια Υπο-Επιτροπή για το Καθεστώς των Γυναικών. Κυκλοφόρησε μια έκθεση με τίτλο "Ο Πόλεμος κατά των Γυναικών", τον Ιούνιο του 1991, η οποία δεν εγκρίθηκε από την ολομέλεια της μόνιμης επιτροπής. Ωστόσο, μετά τις συστάσεις, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δημιούργησε την Καναδική Επιτροπή για τη Βία Κατά των Γυναικών, τον Αύγουστο του 1991. Η επιτροπή εξέδωσε την τελική έκθεση, "η Αλλαγή του Τοπίου: το Τέλος της Βίας – η Επίτευξη της Ισότητας", τον Ιούνιο του 1993. Η επιτροπή πρότεινε ένα διπλό "Εθνικό Σχέδιο Δράσης" το οποίο αποτελούταν από ένα "Σχέδιο Δράσης για την Ισότητα" και "Πολιτική Μηδενικής Ανοχής" σχεδιασμένα να ενθαρρύνουν την ισότητα και να μειώσουν τη βίας κατά των γυναικών μέσα από την κυβερνητική πολιτική. Οι επικριτές της επιτροπής υποστήριξαν ότι το σχέδιο απέτυχε να παρέχει στρατηγική εφαρμογής και ένα εφικτό χρονοδιάγραμμα και η τελική έκθεση δεν είχε αντίκτυπο.
Μνημεία
Ένα μνημείο που ανεγέρθηκε στο Βανκούβερ πυροδότησε διαμάχη, επειδή ήταν αφιερωμένο σε "όλες τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν από τους άντρες", για το οποίο οι επικριτές λένε ότι υπονοεί πως όλοι οι άνδρες είναι εν δυνάμει δολοφόνοι. Ως αποτέλεσμα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στο έργο δέχθηκαν απειλές θανάτου και η επιτροπή του πάρκου του Βανκούβερ απαγόρευσε οποιοδήποτε μελλοντικό μνημείο που μπορεί να είναι "ανταγωνιστικό" προς άλλες ομάδες. μικρογραφία|250x250εσ|Δεκατέσσερα ακτίνες φωτός, που αντιπροσωπεύουν το 14 θύματα, λάμπουν από το Mount Royal.
Η εκδήλωση έχει επίσης τιμηθεί μέσα από αναφορές στην τηλεόραση, το θέατρο και τη μουσική. Ένα θεατρικό έργο, Το Πανωφόρι, του Adam Kelly με θέμα το συμβάν, θεωρήθηκε ως ένα από τα καλύτερα έργα του 2004 από το Μόντρεαλ Gazette. Η ταινία με τίτλο Polytechnique, σε σκηνοθεσία του Denis Villeneuve κυκλοφόρησε το 2009, και πυροδότησε διαμάχη για τη σκοπιμότητα της αναβίωσης της τραγωδίας μέσα από μια εμπορική ταινία. Επιπλέον, πολλά τραγούδια έχουν γραφτεί για τα γεγονότα, συμπεριλαμβανομένων των "Give Us Back The Night" από το folk-rock ντουέτο Open Mind, "Montreal Massacre" από την death metal μπάντα Macabre, "This Memory" από τις Wyrd Sisters, και "14 (for December 6)" από την Evalyn Parry. Η Judy Small, Αυστραλιανή τραγουδίστρια, τραγούδησε το "6 Δεκεμβρίου 1989" για το άλμπουμ της "Never Turning Back: A Retrospective" το 1999.
Το 2008, η μητέρα του Marc Lépine δημοσίευσε τα Επακόλουθα, απομνημονεύματα του δικού της ταξιδιού μέσα από τη θλίψη και τον πόνο της για αυτό που συνέβη. Είχε μείνει σιωπηλή μέχρι το 2006, και αποφάσισε να μιλήσει για πρώτη φορά μετά τους πυροβολισμούς στο Dawson College.
Για την αναμνηστική τελετή της 25ης επετείου από την σφαγή, το 2014, η πόλη του Μόντρεαλ εμπιστεύτηκε το τεχνικό κομμάτι της τελετής στην εταιρεία παραγωγής και πολυμέσων Moment Factory. Η εταιρεία εγκατέστησε δεκατέσσερις προβολείς που αντιπροσωπεύουν τα 14 θύματα της σφαγής στην πλατεία του Mount Royal. Οι ακτίνες φωτός στράφηκαν προς τον ουρανό λίγο μετά τις τέσσερις η ώρα, την ώρα που η επίθεση είχε αρχίσει 25 χρόνια πριν.
Yeat
Ο Noah Olivier Smith (γεννημένος στις 26 Φεβρουαρίου 2000), γνωστός επαγγελματικά ως Yeat (περιστασιακά στυλιζαρισμένος ως YEAT  ), είναι Αμερικανός ράπερ και παραγωγός. Κέρδισε την αναγνώριση στα μέσα του 2021 μετά την κυκλοφορία του mixtape 4L και πρώτου στούντιο άλμπουμ του, Up 2 Më, με κομμάτια από το τελευταίο, όπως τα "Monëy So Big", "Gët Busy", "Turban" και "Twizzy Rich" να κερδίζουν δημοτικότητα στο TikTok. Το 2022, κυκλοφόρησε το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του, 2 Alivë, και το EP Lyfë που έφθασαν αντίστοιχα στο νούμερο 8 και στο νούμερο 10 του Billboard 200. Με το τελευταίο του άλμπουμ του, Afterlyfe, έφθασε στην πρώτη θέση του Billboard 200
Πρώιμη ζωή
αριστερά|μικρογραφία|160x160εσ| Γυμνάσιο Lakeridge, γυμνάσιο του Yeat Ο Noah Olivier Smith γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2000 στο Irvine της Καλιφόρνια. Η μητέρα του Smith είναι Ρουμάνα ενώ ο πατέρας του είναι μισός Μεξικανός και μισός Αμερικανός. Ο πατέρας του ήταν μέλος ενός συγκροτήματος και είχε πολλά μουσικά όργανα. Ο Yeat μεγάλωσε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον και αργότερα έζησε στη λίμνη Oswego του Όρεγκον φοιτώντας στο γυμνάσιο Lakeridge. Μετά την αποφοίτησή του, ο Yeat μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να ακολουθήσει τη μουσική του καριέρα πριν τελικά μετακομίσει στο Λος Άντζελες, όπου ζει μέχρι και σήμερα.
2015–2021: Αρχές καριέρας
Ο Yeat ξεκίνησε την καριέρα του το 2015, δημιουργώντας αρχικά μουσική με το όνομα Lil Yeat, αλλά αυτές οι κυκλοφορίες έκτοτε έχουν διαγραφεί από το διαδίκτυο. Στις 30 Ιουνίου 2018, ο Yeat έκανε την σημείωσε του δημόσια εμφάνιση με το σημερινό του ψευδώνυμο, κάνοντας πρεμιέρα στο YouTube κανάλι "Elevator", με ένα κομμάτι που ονομάζεται "Brink". Ο Yeat έχει δηλώσει ότι δημιούργησε το όνομα Yeat ενώ ήταν υπό την επήρεια κάνναβης και προσπαθούσε να βρει μια λέξη που να κάθεται καλά στον κόσμο. Το όνομα έχει επίσης περιγραφεί ως ένας συνδυασμός "yeet" και "heat". Ο Yeat ανέφερε πώς η χρήση LSD μπόρεσε να τον βοηθήσει να ακολουθήσει τη μουσική του καριέρα. Κυκλοφόρησε το πρώτο του mixtape, Deep Blue Strips στις 20 Σεπτεμβρίου 2018. Στις 21 Φεβρουαρίου 2019, έγινε η πρεμιέρα του μουσικού βίντεο για το κομμάτι του "Stay Up" στο Elevator.
2021–2022: Viral επιτυχία, Up 2 Më και 2 Alivë
Ο Yeat πέτυχε μεγάλη επιτυχία στο διαδίκτυο μέσω πλατφορμών όπως το TikTok το 2021. Γράφοντας για το Pitchfork, ο Mano Sundaresan σχολίασε «Αργά εμφανιζόμενος στην επιδραστική διαδικτυακή ραπ κολεκτίβα Slayworld τα τελευταία χρόνια, ο Yeat ήταν πάντα λίγο πιο άγνωστος από τους συναδέλφους του και, κατά συνέπεια, θεωρούνταν δευτερεύουσα φιγούρα. Αλλά το 2021, η σουρεαλιστική του κλίση έγινε η υπερδύναμή του.» Η μουσική του Yeat άρχισε να κερδίζει έλξη στο διαδίκτυο μετά το mixtape του 4L, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου 2021. Το πρότζεκτ 4L περιελάμβανε συγκεκριμένα τα "Sorry Bout That" και "Money Twerk". Μάλιστα, το πρώτο μέχρι σήμερα έχει συμπεριληφθεί σε περισσότερα από 200 χιλιάδες TikTok βίντεο.
Τον Αύγουστο κυκλοφόρησε το EP Trëndi που είχε αυξημένη επιτυχία με τα "Mad Bout That" και "Fukit". Επίσης, τον Αύγουστο, ένα απόσπασμα του τραγουδιού του "Gët Busy" έγινε viral στο διαδίκτυο, προσελκύοντας νέο κοινό και την προσοχή των θαυμαστών του κατά την κυκλοφορία του. Το τραγούδι αναφέρθηκε ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον στίχο του: "αυτό το τραγούδι ήταν ήδη γαμάτο, αλλά να μια καμπάνα", όπου αμέσως ακολούθησε το χτύπημα των καμπάνων μιας εκκλησίας (που συχνά ενσωματώνονται στα τραγούδια του). Οι ράπερ Drake και Lil Yachty αναφέρθηκαν επίσης στη γραμμή.
Στις 10 Σεπτεμβρίου, ο Yeat κυκλοφόρησε το άλμπουμ του Up 2 Më μέσω μιας αρχικής συμφωνίας για ένα άλμπουμ με την Interscope Records και τη Foundation Media. Το άλμπουμ έτυχε γενικά θετικής υποδοχής από κριτικούς μουσικής. Μετά τη λήξη της συμφωνίας με τις Interscope και Foundation, ο Yeat είχε εκπληρώσει μια υπόσχεση που είχε δώσει στον Zack Bia, υπογράφοντας στην Field Trip Recordings και στο Listen To The Kids του Conor Ambrose σε μια κοινή επιχείρηση με την Geffen Records και την Interscope Records.
Στις 22 Ιανουαρίου 2022, το Up 2 Më έκανε το ντεμπούτο του στο Billboard 200, φτάνοντας στον αριθμό 183. Επίσης τον Ιανουάριο, ο Yeat ανακοίνωσε την ημερομηνία κυκλοφορίας για το επόμενο άλμπουμ του 2 Alivë για τα μέσα Φεβρουαρίου. Το τραγούδι του "U Could Tëll" εμφανίστηκε στο επεισόδιο Euphoria "You Who Cannot See, Think of They Who Can", το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους.
Στις 11 Φεβρουαρίου, κυκλοφόρησε το σινγκλ "Still Countin", μαζί με ένα μουσικό βίντεο που σκηνοθέτησε ο Cole Bennett. Στις 18 Φεβρουαρίου, ο Yeat κυκλοφόρησε το πρώτο στούντιο άλμπουμ του, 2 Alivë μέσω των Geffen Records, Field Trip Recordings, Listen To The Kids και Twizzy Rich. Έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο 6 του Billboard 200 με περίπου 36.000 πωλήσεις, αποτελώντας το υψηλότερο έργο του στα charts μέχρι και σήμερα. Την 1η Απριλίου, κυκλοφόρησε η deluxe έκδοση του 2 Alivë με τίτλο 2 Alivë (Geëk Pack). Στις 29 Απριλίου κυκλοφόρησε ένα σινγκλ με την Internet Money Records με τίτλο "No Handoutz". Αξιοσημείωτη επιτυχία σημείωσαν τα κομμάτια "Poppin" και "Rackz got më" σε συνεργασία στο δεύτερο με τον ράππερ Gunna.
2022-σήμερα: Lyfë and Aftërlyfe
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2022, ο Yeat κυκλοφόρησε το "Talk", ένα σινγκλ από το δίσκο του Lyfë, το οποίο κυκλοφόρησε μια εβδομάδα αργότερα, στις 9 Σεπτεμβρίου, και έφτασε στο νούμερο δέκα του Billboard 200.
Στις 21 Οκτωβρίου, ο Yeat έκανε εμφάνιση στο τραγούδι του ράπερ YoungBoy Never Broke Again "I Don't Text Back" από το mixtape Ma' I Got a Family .
Τον Ιανουάριο του 2023, ο Yeat ανακοίνωσε ότι το επόμενο άλμπουμ του, Aftërlyfe θα κυκλοφορήσει. Το άλμπουμ Afterlyfe γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τον ίδιο να αποκαλύπτει πως 110 χιλιάδες ακροατές το άκουγαν παράλληλα στο Spotify την ημέρα κυκλοφορείας. Μάλιστα, το άλμπουμ του κέρδισε την πρώτη θέση στο Billboard 200. Το μόνο feature στο άλμπουμ είναι στο κομμάτι Shmunk με τον Youngboy NBA, ενώ τα δύο άλλα features με τους Luh geeky και Kranky Kranky να αποτελούν τον ίδιο τον Yeat.
Μουσικό στυλ
Ο Yeat άρχισε να φτιάχνει μουσική που είχε φωνητικά εμποτισμένα με Auto-Tune. Το 2021, υιοθέτησε έναν πιο επιθετικό και βασισμένο σε συνθετικό ήχο, προσχωρώντας σε μια αυξανόμενη ομάδα ράπερ που χρησιμοποιούσαν "rage beats", έναν ήχο που έγινε βασικός παράγοντας του SoundCloud επηρεασμένος από τις ζωηρές φωνητικές παραδόσεις και τις επιρροές από το EDM επιλογές beat καλλιτεχνών όπως Playboi Carti, συγκεκριμένα στο Whole Lotta Red (2020). Το φωνητικό του στυλ έχει συγκριθεί με τα Playboi Carti, Future και Young Thug. Ο Yeat δήλωσε ότι τα δύο τελευταία είναι μερικές από τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις του. Ανέφερε επίσης τον Αμερικανό ράπερ T-Pain ως μια από τις μεγαλύτερες επιρροές του όταν μεγάλωνε, αποκαλώντας τον "The GOAT of Auto-Tune". Η προκαθορισμένη φωνητική υπογραφή του Yeat βασίζεται σε μια φωνητική αλυσίδα που του δόθηκε από τον συχνό συνεργάτη και συνάδελφό του μουσικό Weiland.
Ο Yeat έχει επίσης σημειωθεί ότι χρησιμοποιεί ένα μοναδικό lingo στη μουσική του, δημιουργώντας ad-libs και φράσεις όπως "twizzy", "krank" και "luh geeky", και συχνά αναφέρεται στον Tonka στους στίχους του. Ο πατέρας του ήταν μια από τις εμπνεύσεις για να δημιουργήσει αυτές τις μοναδικές λέξεις, καθώς ο ίδιος θα έφτιαχνε τα λόγια του όταν ο Yeat ήταν παιδί.
Ορισμένες πτυχές της μουσικής του Yeat τον οδήγησαν να συνδεθεί με διάφορα μιμίδια και τάσεις του Διαδικτύου, ειδικά η συχνή χρήση των ήχων καμπάνας στα τραγούδια του.
Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος
Ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος είναι Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ανεξάρτητος παραγωγός, γνωστός για τα ντοκιμαντέρ, τις σειρές, τις ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους. Γεννήθηκε το 1967 στο Αρματολικό Τρικάλων και σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Ινστιτούτο Κινηματογράφου Γκεράσιμοφ [en], στη Μόσχα της Ρωσίας (VGIK).
Είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου, στη Σχολή Καλών Τεχνών, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με γνωστικό αντικείμενο "Σκηνοθεσία". Από το 2000, διδάσκει υποκριτική σε Δραματικές Σχολές, μεταξύ των οποίων και η σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Υπήρξε διδάσκων καθηγητής στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου κι έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης στην Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση. Το έργο του έχει αναγνωριστεί από τους κριτικούς και έχει λάβει εθνικά και διεθνή βραβεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Σεβάν (Εσόν)
Το Σεβάν (γαλλικά: Chevannes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Διαχυτικό όριο
Το διαχυτικό όριο συναντάται στην εξαιρετικά χαμηλή πίεση ροής ρευστού. Είναι το όριο στο οποίο ένα αέριο ορισμένου μοριακού βάρους είναι σε θέση να επεκταθεί σε ένα κενό όπως η μοριακή γραμμή ακτίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναμική ρευστών
Ο σοφάς, ηθική ιστορία
Ο σοφάς, ηθική ιστορία (γαλλικός τίτλος: Le Sopha, conte moral) είναι ελευθεριακό μυθιστόρημα του Κλωντ Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν, γνωστού ως Κρεμπιγιόν υιός, που γράφτηκε το 1737, κυκλοφόρησε κρυφά το 1740 και δημοσιεύτηκε το 1742.
Πολλοί από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι σατιρικά πορτρέτα σημαντικών και ισχυρών ανθρώπων της εποχής του Κρεμπιγιόν. Ο συγγραφέας δράττεται της ευκαιρίας για να γελοιοποιήσει την υποκρισία με τις διάφορες μορφές της: κοσμική αξιοπρέπεια, αρετή, θρησκευτική αφοσίωση. Συγκεκριμένα, στο πρόσωπο του γελοίου σουλτάνου Σαχ Μπαχάμ οι σύγχρονοι αναγνώρισαν τον Λουδοβίκο ΙΕ'.
Υπόθεση
Η ιστορία αφορά έναν νεαρό αυλικό, τον Αμανζέ, τον οποίο ο Μπράχμα μεταμόρφωσε σε σοφά-καναπέ και θα ξαναβρεί την ανθρώπινη μορφή του μόνο όταν δύο παρθένοι εραστές ολοκληρώσουν το πάθος τους πάνω του. Το μυθιστόρημα είναι δομημένο ως μια ιστορία πλαισίου σε ένα ανατολίτικο σκηνικό, που υποδηλώνει ρητά τις Χίλιες και μια νύχτες, όπου ο Αμανζέ αφηγείται στον σουλτάνο Σαχ Μπαχάμ και τη σουλτάνα για να διασκεδάσει την πλήξη τους τις ερωτικές περιπτύξεις επτά ζευγαριών, τις οποίες είδε στον καναπέ του. Το μεγαλύτερο επεισόδιο, αυτό της Ζουλίκα, περιλαμβάνει εννέα κεφάλαια. Το τελευταίο επεισόδιο αφορά τους δύο έφηβους Ζεϊνίς και Φηλέα και πληροί την προϋπόθεση που του επιτρέπει να απελευθερωθεί. Ο Αμανζέ, βλέποντας την αθώα ευχαρίστησή τους, ελευθερώνεται μέσα από την εμπειρία της ενάρετης αγάπης.
Δημοσίευση
Το βιβλίο κυκλοφορούσε ήδη κρυφά πολύ πριν από την επίσημη έκδοσή του το 1742, παρά τις απαγορεύσεις της λογοκρισίας που του είχαν επιβληθεί. Τον Φεβρουάριο 1742 δημοσιεύτηκε ανώνυμα, ωστόσο σύντομα ανακαλύφθηκε ότι ο συγγραφέας ήταν ο Κρεμπιγιόν υιός και εξορίστηκε σε απόσταση 30 λευγών από το Παρίσι στις 7 Απριλίου 1742 λόγω του κυνισμού του έργου της σάτιρας και της ασέβειάς του. Μπόρεσε να επιστρέψει στο Παρίσι στις 22 Ιουλίου, αφού ισχυρίστηκε ότι το έργο το είχε παραγγείλει ο Φρειδερίκος Β' της Πρωσίας και ότι είχε δημοσιευθεί παρά τη θέλησή του.
Επίδραση
μικρογραφία|250x250εσ|Γάμος της μόδας: Η Τουαλέτα. Το βιβλίο διακρίνεται στην άκρη του καναπέ, στα δεξιά. [[Ουίλλιαμ Χόγκαρθ (1743-1745)]] Το σκανδαλώδες βιβλίο είχε τεράστια επιτυχία τόσο στη Γαλλία όσο και το εξωτερικό. Το βιβλίο είναι ορατό, διακρίνεται στην άκρη του καναπέ, στην Τουαλέτα, πίνακα από τη σειρά 6 σατιρικών έργων ζωγραφικής του Ουίλλιαμ Χόγκαρθ με τίτλο Γάμος της μόδας που φιλοτέχνησε το 1743-1745.
Η επίδραση του έργου είναι σαφής στα Αδιάκριτα κοσμήματα του Ντιντερό, όπου το δαχτυλίδι του ήρωα παίζει τον ίδιο ρόλο ως ηδονοβλεπτικό αντικείμενο με τον καναπέ του Κρεμπιγιόν. Αναφέρεται επίσης στις Επικίνδυνες σχέσεις του Λακλό όπου η μαρκησία ντε Μερτέιγ διαβάζει ένα κεφάλαιο του βιβλίου και στην Πριγκίπισσα της Βαβυλώνας (1767) του Βολταίρου.
Είναι επίσης το βιβλίο που ο κύριος Μερκάπταν, που αποκαλεί τον δικό του καναπέ Κρεμπιγιόν, δίνει στη Ρόζι στο μυθιστόρημα του Άλντους Χάξλεϋ Κολασμένος χορός (1923).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Σπυρίδων Λάππας
Ο Σπυρίδων Λάππας είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και εκλεγμένος βουλευτής Καρδίτσας με τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Ιανουάριο του 2015. Είναι νυμφευμένος με την Αλεξία Μπασιάνου, με την οποία διατηρούν δικηγορικό γραφείο από το 1981.
Έχει διατελέσει μέλος του δημοτικού συμβουλίου Καρδίτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Η άνοιξη (Μποτιτσέλι)
thumb|300px|Η Αλληγορία της Άνοιξης
"Η Άνοιξη" ή "Primavera", επίσης γνωστή ως "Η Αλληγορία της Άνοιξης" είναι ένα έργο τέμπερας μεγάλων διαστάσεων (203x314 cm) του διακεκριμένου καλλιτέχνη της Ιταλικής Αναγέννησης, Σάντρο Μποτιτσέλι και χρονολογείται περίπου το 1478 μ.Χ. Ο πίνακας εκτίθεται σήμερα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι στη Φλωρεντία.
Ιστορία
Υπάρχουν διχογνωμίες σχετικά με την έμπνευση και την προέλευση του πίνακα. Θεωρείται ότι πρόκειται για παραγγελία στον καλλιτέχνη περίπου το 1478 μ.Χ. του Λορέντσο ντι Πιερφραντσέσκο των Μεδίκων (Lorenzo di Pierfrancesco de 'Medici), εξάδελφο του Λορέντζο του Μεγαλοπρεπούς(Lorenzo de' Medici). Το θέμα του πίνακα, λέγεται, ότι το εμπνεύστηκε από την περιγραφή της άνοιξης από το βιβλίο του Ρωμαίου ποιητή Οβίδιου "Ημερολόγιο" (Fasti) αλλά και από τους στίχους του Angelo Ambrogini ποιητή και φίλου του, ο οποίος ήταν γνωστός με το παρατσούκλι Πολιτσιάνο (Poliziano). Λέγεται ακόμη, ότι αρχικά ο πίνακας δεν είχε όνομα και όταν ο ιστορικός τέχνης της εποχής Τζόρτζο Βαζάρι τον είδε στο Villa di Castello την επίσημη κατοικία των Medici του έδωσε το όνομα "La Primavera".
Ωστόσο φαίνεται ότι πηγή έμπνευσης του Μποτιτσέλι είναι ένα απόσπασμα από το ποίημα του Ρωμαίου Λουκρήτιου "Για τη φύση των πραγμάτων", έκτασης 7.415, στίχων όπου περιγράφει τη φυσική φιλοσοφία του Επίκουρου. Στο βιβλίο V και στον στίχο 737 ο Λουκρήτιος περιγράφει τον ερχομό της Άνοιξης, όπως τον βλέπουμε στον πίνακα.
It ver et Venus, et Veneris praenuntius ante
Flora quibus mater praespargens ante viai
cuncta coloribis egregiis et odoribus opplet.
Έρχεται η Άνοιξη, ακολουθεί η Αφροδίτη που την αναγγέλει
πολύχρωμους εξαίσιους ανθούς κι αρώματα στο δρόμο που περνάνε.
Λουκρήτιος, Για την φύση των πραγμάτων, έμμετρη μετάφραση Θεόδωρου Παπαγγελή
Ο πίνακας το 1853 μεταφέρθηκε από την πινακοθήκη των Μεδίκων στην τότε Ακαδημία των Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας σαν θέμα μελέτης των νέων σπουδαστών. Από το 1919 βρίσκεται στην Πινακοθήκη Ουφίτσι.
Σύνθεση
μικρογραφία | Ο Ζέφυρος και η Χλωρίδα δημιουργούν τη Φλόρα Με βάση την ευρέως αποδεκτή θεωρία, βρισκόμαστε σε ένα σκιερό άλσος, πιθανόν πορτοκαλεώνα, πλούσιο σε βλάστηση με θάμνους και φρούτα. Κάτω από τον γαλάζιο ουρανό εμφανίζονται εννέα φιγούρες συμμετρικά τοποθετημένες, ενώ το έδαφος είναι λιβάδι με πλούσια συλλογή από λουλούδια (Έχουν αναγνωριστεί πάνω από 90 διαφορετικά είδη λουλουδιών απο βοτανολόγους, κυρίως από είδη που ανθίζουν στην περιοχή). Διαβάζοντας τον πίνακα από δεξιά προς τα αριστερά βλέπουμε:
Θέμα
Είναι γενικά αποδεκτό ότι πρόκειται για αλληγορία. Επιγραμματικά μπορούμε να σημειώσουμε μερικές θεωρίες οι οποίες έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς από διάφορους κριτικούς και ιστορικούς τέχνης:
Κλόρις Λίτσμαν
Η Κλόρις Λίτσμαν (30 Απριλίου 1926 - 27 Ιανουαρίου 2021) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Είναι γνωστή κυρίως για τη συμμετοχή της στην κωμική σειρά The Mary Tyler Moore Show (1970-1977) και τον ρόλο της στην ταινία Η Τελευταία Παράσταση του 1971, για τον οποίο κέρδισε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Ακόμα είναι γνωστοί ρόλοι της σε τρεις ταινίες του Μελ Μπρουκς, μεταξύ των οποίων και η ταινία Φρανκενστάιν Τζούνιορ.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σιγί-Μαζαρέν
Το Σιγί-Μαζαρέν (γαλλικά: Chilly-Mazarin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Μούχα Καρδίτσας
Η Μούχα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Σιγί-Μαζαρέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιροκουά (γαλλικά: Chiroquois).
Μούχα Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Μούχα βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, στα νότια της τεχνητής λίμνης Πλαστήρα και σε υψόμετρο 840 μέτρα ενώ απέχει περίπου 30 χλμ. ΝΔ. από την Καρδίτσα. Το χωριό είναι κτισμένο σε περιοχή κατάφυτη από έλατα, οξιές, καστανιές και με θέα στη λίμνη ενώ διαθέτει αρκετά τουριστικά καταλύματα (παραδοσιακούς ξενώνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια κ.α.) καθώς και κέντρα εστίασης (παραδοσιακές ταβέρνες).
Σιγί-Μαζαρέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Μούχα Καρδίτσας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Μαζί με την γειτονική Καστανιά, πριν την Επανάσταση του 1821 αποτελούσαν μια κοινότητα, αλλά με την σύσταση του Ελληνικού Κράτους το 1830, η μεν Καστανιά έμεινε στον τότε Οθωμανικό η δε Μούχα στο Ελληνικό τομέα.
Αναφέρεται επίσημα το 1836 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Ελλοπίας ενώ με το ΦΕΚ 62Α - 03/11/1836 αποσπάσθηκε από το δήμο Ελλοπίας και προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Κτημενίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με την Καστανιά και τον Κουτσοπάπουλο αποτελούν την κοινότητα Καστανέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάμου του δήμου Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 90 κατοίκουςι ενώ το 1981 και το 1991 ήταν 148 και 143 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Αξύλου
Η Αξύλου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Αξύλου βρίσκεται σε απόσταση 15 χιλιομέτρων ανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 350 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Ελεδιώ, στα νότια με τη Νατά, στα δυτικά με την Επισκοπή και στα βορειοδυτικά με την Καλλέπεια και την Πιταρκού.
Ονομασία
Η ονομασία Αξύλου σημαίνει χωρίς ξύλο. Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας υιοθέτησαν το 1958 την ονομασία Αξού που σημαίνει λευκό νερό.
Ιστορία
Πριν το 1953 ο οικισμός της Αξύλου βρισκόταν ένα χιλιόμετρο δυτικά της τοποθεσίας του σημερινού οικισμού. Το 1953 ένας σεισμός προκάλεσε πολλές ζημιές στον παλιό οικισμό. Η βρετανική διοίκηση της Κύπρου αποφάσισε να μετακινήσει τον οικισμό στη σημερινή τοποθεσία του, κατασκευάζοντας προκατασκευασμένα σπίτια για τους κατοίκους. Επιπλέον, κατασκευάστηκαν επιπρόσθετα σπίτια για 35 Τουρκοκύπριους από τη γειτονική κοινότητα Ελεδιώ, οι οποίοι παρακινήθηκαν να εγκατασταθούν στην Αξύλου παρά να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους στη μικτή κοινότητα Ελεδιώ, στην οποία παρέμειναν μόνο Ελληνοκύπριοι.
Πληθυσμός
Έως το 1975 ο πληθυσμός της Αξύλου αποτελείτο από Τουρκοκύπριους. Μέχρι το 1960 στην κοινότητα διέμεναν και μερικοί Ελληνοκύπριοι, ο αριθμός των οποίων δεν ξεπέρασε ποτέ τους 6.
Το 1953 εγκαταστάθηκαν στην Αξύλου περίπου 35 Τουρκοκύρπιοι από τη γειτονική κοινότητα Ελεδιώ. Κατά τις διακοινοτικές ταραχές του 1958 στην Αξύλου εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι από την Αμαργέτη. Επιπλέον, κατά τις διακοινοτικές ταραχές της περιόδου 1963-64 στην Αξύλου εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι από την Πιτάρκου, τα Κούρτακα, τη Λέμπα και τη Χούλου, οι περισσότεροι εκ των οποίων παρέμειναν στην Αξύλου έως το 1975.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η Αξύλου εκκενώθηκε σε δύο φάσεις. Μερικοί Τουρκοκύπριοι διέφυγαν κρυφά μέσω των βουνών για τη βόρεια Κύπρο ή διέφυγαν στην Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου από την οποία μεταφέρθηκαν στη βόρεια Κύπρο τον Ιανουάριο του 1975. Οι υπόλοιπο κάτοικοι της Αξύλου μετακινήθηκαν στη βόρεια Κύπρο στις 30 Αυγούστου 1975 με τη συνοδεία της UNFICYP. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Κώμη Κεπίρ, στη Λάπηθο, στον Καραβά, στην Αμμόχωστο και στη Μόρφου.
Στην Αξύλου εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες. Ωστόσο, πολλοί από αυτούς μετακόμισαν σε περιοχές πιο κοντά στη πόλη εγκαταλείποντας την Αξύλου.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βομβαρδισμός του Τάλιν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία| Η παλιά πόλη του Τάλιν μετά από βομβαρδισμό από τις Σοβιετικές Αεροπορικές δυνάμεις το Μάρτιο του 1944 μικρογραφία| Εσθονικό κτήριο στις φλόγες Η γερμανική Luftwaffe και η Σοβιετική Long Range Αεροπορία βομβάρδισαν την εσθονική πρωτεύουσα Τάλιν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρώτο παράδειγμα ήταν κατά τη διάρκεια του θερινού πολέμου του 1941 (μέρος της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα). Ακολούθησαν διάφορες αποστολές βομβαρδισμού το 1942–43.
Αξύλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Βομβαρδισμός του Τάλιν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Οι μεγαλύτεροι από τους βομβαρδισμούς σημειώθηκαν τον Μάρτιο του 1944 σε σχέση με τη Μάχη της Νάρβα και είναι γνωστός ως βομβαρδισμός του Μαρτίου ( εσθονικά: märtsipommitamine). Αφού οι Σοβιετικοί σαμποτέρ είχαν καταστρέψει την παροχή νερού, πάνω από χίλιες εμπρηστικές βόμβες ρίχθηκαν στην πόλη, προκαλώντας εκτεταμένες πυρκαγιές και σκοτώνοντας 757 άτομα, εκ των οποίων 586 ήταν άμαχοι και 75 αιχμάλωτοι πολέμου, τραυματίζοντας 659 και αφήνοντας πάνω από 20.000 ανθρώπους χωρίς καταφύγιο κατά το λιώσιμο του χιονιού την άνοιξη.
Οι σοβιετικοί βομβαρδισμοί άφησαν μια κληρονομιά αντι-σοβιετικής δυσαρέσκειας και αντίστασης, όπως προσωποποιήθηκε στο σύνθημα Varemeist tõuseb kättemaks!, ή "Η εκδίκηση θα ανατείλει από τα ερείπια!", το οποίο χρησιμοποιήθηκε επίσης ως σύνθημα από μια εσθονική μεραρχία του ναζιστικού Waffen-SS.
Οι επιδρομές της Luftwaffe το 1941
Η Σοβιετική Ένωση ανέλαβε τον έλεγχο της Λετονίας, της Λιθουανίας και της Εσθονίας το 1940 αποκτώντας τον έλεγχο των ναυτικών βάσεων στη Βαλτική Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένου του Τάλιν. Η γερμανική εισβολή προχώρησε γρήγορα ανατολικά προς τα κράτη της Βαλτικής, όπου άρχισαν να καταστρέφουν τις σοβιετικές ναυτικές βάσεις. Μέχρι τον Αύγουστο του 1941, η πιο δυτική ναυτική βάση των Σοβιετικών ήταν στο Τάλιν, καθιστώντας το κύριο στόχο για τις γερμανικές δυνάμεις. Η Luftwaffe ξεκίνησε τον βομβαρδισμό του Τάλιν από τις πρώτες μέρες του πολέμου τον Ιούνιο, και αυτό εντατικοποιήθηκε τον Αύγουστο λόγω των σοβιετικών προσπαθειών εκκένωσης των κατοίκων της πόλης, στοιχείων του στόλου της Βαλτικής, σχηματισμών του 8ου στρατού και βιομηχανικών περιουσιακών στοιχείων, που είναι σημαντικά για την πολεμική παραγωγή. Οι σοβιετικές δυνάμεις έχασαν τον έλεγχο της Εσθονίας το καλοκαίρι του 1941, όταν οι Γερμανοί άρχισαν σταδιακά να καταλαμβάνουν τη χώρα.
Επιδρομές Σοβιετικών Αεροπορικών Δυνάμεων, 1942–43
Το Τάλιν βομβαρδίστηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια του Μαΐου και του Σεπτεμβρίου 1942. Κατά τη διάρκεια του 1943, πραγματοποιήθηκαν αρκετές αποστολές βομβαρδισμού από τις Σοβιετικές Αεροπορικές δυνάμεις στο Τάλιν τον Φεβρουάριο, Μάρτιο, Μάιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο. Με τις γερμανικές δυνάμεις να καταλαμβάνουν τώρα την πρωτεύουσα της Εσθονίας Τάλιν, η σοβιετική πολεμική αεροπορία άρχισε να βομβαρδίζει την πόλη την οποία είχε προηγουμένως ελέγξει.
Οι επιδρομές των Σοβιετικών Πολεμικών Δυνάμεων το 1944
Τον Φεβρουάριο του 1944, οι Γερμανοί άρχισαν να αποθηκεύουν προμήθειες, αποθήκες εφοδιασμού και εφεδρικές μονάδες για τις πρώτες γραμμές στην Εσθονία. Το λιμάνι του Τάλιν έγινε ο κύριος τερματικός σταθμός για τη μεταφορά εμπορευμάτων από τους Γερμανούς, που προμήθευαν τις πρώτες γραμμές. Λόγω της αύξησης της γερμανικής δραστηριότητας στο Τάλιν, η σοβιετική αεροπορία άρχισε να στοχεύει την πόλη για βομβαρδισμούς σε μια προσπάθεια να εξασθενίσει τη Γερμανία.