cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονωτής
Γενικές πληροφορίες για τους μονωτές
Στα διηλεκτρικά οι δεσμοί της δομής τους είναι ομοιοπολικοί ή ιοντικοί ή συνδυασμός των δυο τύπων. Επίσης μπορεί να έχουμε συγκράτηση γειτονικών στιβάδων ή μορίων με δυνάμεις van der Waals. Τα ηλεκτρόνια στους δεσμούς αυτούς δεν είναι ελεύθερα όπως στο μεταλλικό δεσμό. Συνεπώς τα υλικά που περιέχουν τέτοιους δεσμούς εμφανίζουν μονωτικές ιδιότητες. Στο διάγραμμα των ζωνών ενέργειας, η ζώνη σθένους είναι πλήρης, η ζώνη αγωγιμότητας κενή ενώ το ενεργειακό χάσμα είναι πολύ μεγάλο. Συνεπώς στους μονωτές είναι δύσκολο στις συνήθεις συνθήκες τα ηλεκτρόνια να μεταπηδήσουν στη ζώνη αγωγιμότητας και να εμφανιστεί αγωγιμότητα. Η περιγραφή αυτή ισχύει για τα ιδανικά διηλεκτρικά. Στην πραγματικότητα υπάρχουν πάντοτε μερικά ελεύθερα ηλεκτρόνια στη ζώνη αγωγιμότητας.
Τζάμπο (ελέφαντας)
thumb|206px|Ο ελέφαντας Τζάμπο
Ο Τζάμπο (Jumbo) ήταν ένας διάσημος αφρικανικός ελέφαντας, ιδιαίτερα μεγάλων διαστάσεων (εκτιμάται ότι έφτανε τα 4 μέτρα ύψος).
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Γαλλικό Σουδάν το 1861 και οδηγήθηκε στο ζωολογικό κήπο του Παρισιού και το 1865 σε αυτόν του Λονδίνου. Στο Λονδίνο έγινε διάσημος και απέκτησε το όνομά του. Πωλήθηκε στον Π. Τ. Μπάρναμ, έναν ιδιαίτερα δημοφιλή στις ΗΠΑ ιδιοκτήτη τσίρκου, το 1882. Πέθανε στο σιδηροδρομικό σταθμό του St. Thomas, στο Οντάριο του Καναδά, καθώς συνεθλίβη από μια ατμομηχανή, στις 15 Σεπτεμβρίου   1885.
Το 1889, ο Μπάρναμ δώρισε τον ταριχευμένο Τζάμπο στο Πανεπιστήμιο Tufts, όπου ήταν έκθεμα ως την καταστροφή του από πυρκαγιά, το 1975. Οι στάχτες του φυλάσσονται στο γραφείο του αθλητικού διευθυντή του Πανεπιστημίου Ταφτ, όπου είναι μασκότ μέχρι σήμερα.
Μεταθανάτιες τιμές
Εξαιτίας του μεγέθους του ελέφαντα αυτού, το όνομα «Τζάμπο» σημαίνει «μεγάλου μεγέθους». Το Boeing 747 είναι γνωστό ως "Jumbo Jet". Επίσης, ένα άγαλμα ελέφαντα στήθηκε στο Πανεπιστήμιο Ταφτ. Ωστόσο, από λάθος εικονίζει έναν ασιατικό και όχι έναν αφρικανικό ελέφαντα, όπως ήταν ο Τζάμπο.
Παραπομπές
Τζάμπο
Ελίνα Κωνσταντοπούλου
Η Ελίνα Κωνσταντοπούλου (11 Νοεμβρίου 1970) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια ενεργή στη δισκογραφία τα διαστήματα 1992-2002 και 2010. Είναι γνωστή για τις λαϊκές επιτυχίες που έκανε τη δεκαετία του '90 και για την εκπροσώπηση της Ελλάδας στον διαγωνισμό της Eurovision το 1995 με το τραγούδι Ποια προσευχή. Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε πολλούς διαγωνισμούς μουσικής και έχει συνεργαστεί με γνωστά ονόματα της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας, όπως ο Νίκος Τερζής και ο Γιάννης Καραλής.
Τα πρώτα χρόνια (1988 - 1992)
Η Ελίνα Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα με το όνομα Μαρία-Ελπίδα. Από μικρή έδειξε την κλίση της στο τραγούδι, γι' αυτό και φοίτησε και στο Εθνικό Ωδείο. Άρχισε να τραγουδά επαγγελματικά μόλις τελείωσε το Λύκειο, παίρνοντας μέρος σε μουσικούς διαγωνισμούς, όπως η Σκυτάλη στην Τέχνη με κριτές τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη, τη Ροζίτα Σώκου κ.ά. Την ανακαλύπτει το 1992, ο Θάνος Καλλίρης και τη συμπεριλαμβάνει στον δίσκο 1.500 Φιλάκια Fresh Hits, όπου ερμηνεύει 4 τραγούδια, τα Γύρνα ξανά, Εσύ κι εγώ, Παιχνιδάκια και Αγοράκι. Την ίδια χρονιά η Ελίνα κάνει φωνητικά στο δίσκο της Καίτης Γαρμπή "Του φεγγαριού αναπνοές".
Σαν Παραμύθι (1993)
Το 1993 γνωρίζεται με τον Νίκο Τερζή, ο οποίος δέχεται να της γράψει τραγούδια για την πρώτη προσωπική της δουλειά. Ο δίσκος κυκλοφορεί το καλοκαίρι του 1993 και γίνεται χρυσός, με κυριότερες επιτυχίες τα τραγούδια Έρημος και φυσικά το Όταν το τηλέφωνο χτυπήσει. Είναι ίσως το τραγούδι-σφραγίδα της Ελίνας Κωνσταντοπούλου, το οποίο την έφερε στο προσκήνιο και από πολλούς θεωρείται το σημαντικότερό της στη διάρκεια της επιτυχημένης πορείας της. Αργότερα, διασκευάστηκε από τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου.
Eurovision 1995
Η Ελίνα Κωνσταντοπούλου επιλέγεται ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στον διαγωνισμό της Eurovision στο Δουβλίνο με το τραγούδι Ποια Προσευχή σε μουσική του Νίκου Τερζή και στίχους του Αντώνη Παππά, και στα φωνητικα φυσικα η μικρουλα τοτε #Μαριαντα Πιεριδη. Το θέμα του τραγουδιού ήταν εμμέσως το Μακεδονικό Ζήτημα, ήταν λοιπόν από τις λίγες φορές που η Ελλάδα έστειλε στη Eurovision τραγούδι με συγκαλυμμένο πολιτικό μήνυμα (Μαρίζα Κωχ - Παναγιά μου, Παναγιά μου, Κλεοπάτρα - Όλου του κόσμου η ελπίδα). Παρ' όλο που η Ελίνα απέσπασε πολλές θετικές κριτικές για την ερμηνεία της, η υπόλοιπη Ευρώπη δεν πείστηκε και η συμμετοχή κατέληξε στην 12η θέση με 68 βαθμούς. Το τραγούδι οπτικοποιήθηκε στα Μετέωρα, με ατμόσφαιρα μυστικισμού, κάτι το οποίο ενισχυόταν από την παρουσία των Αρχαίων Ελληνικών στα φωνητικά του τραγουδιού, και συμπεριλήφθηκε στον επόμενο προσωπικό δίσκο της.
Τη Ζωή μου Λυτρώνω (1995)
Ο επόμενος προσωπικός δίσκος της Ελίνας Κωνσταντοπούλου είναι αποτέλεσμα συνεργασίας με τους Νίκο Τερζή και Αντώνη Παππά. Αν και μικρός σε διάρκεια (περιείχε λιγότερα από 10 κομμάτια), έγινε χρυσός. Κυκλοφόρησε μετά τη λήξη του διαγωνισμού της Eurovision και περιείχε και το Ποια Προσευχή. Άλλες επιτυχίες του δίσκου ήταν τα τραγούδια Είναι που είμαι Ερωτευμένη και κυρίως το Όταν θα με χάνεις. Και για τα 2 κομμάτια γυρίστηκε video clip. Η Ελίνα Κωνσταντοπούλου εκείνη τη χρονιά ήταν υποψήφια στα βραβεία Ποπ Κορν στην κατηγορία Καλύτερη Γυναίκα Τραγουδίστρια μαζί με τις Αλέξια, Ευρυδίκη, Μαντώ και Άννα Βίσση.
Άκουσέ με (1997)
Δύο χρόνια μετά την τελευταία της επιτυχία, γνωρίζεται με τον μουσικοσυνθέτη Γιάννη Καραλή, που εκείνη την εποχή έγραφε όλους τους δίσκους της Λίτσας Γιαγκούση, με μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Έτσι, προέκυψε ο δίσκος Άκουσέ με που κυκλοφόρησε το 1997 και περιείχε δυο μεγάλες επιτυχίες: Άκουσέ με, Θεία Δίκη. Ο δίσκος αυτός έδωσε μεγαλύτερη ώθηση στην καριέρα της, καθώς θεωρήθηκε "παιδί" του Γιάννη Καραλή και δεν θα μπορούσε να λείπει από το αφιέρωμα που του έκανε η Ελένη Μενεγάκη το 1997, όπου η Ελίνα Κωνσταντοπούλου τραγούδησε μαζί με τη Λίτσα Γιαγκούση και τον Πασχάλη Τερζή.
Ένστικτο (1998)
Πολυσυλλεκτικός δίσκος που κυκλοφόρησε στα μέσα του '98 και έβγαλε αρκετές επιτυχίες, όπως το Έλεος, Ποιο κρεβάτι, Άντε ρώτα να σού πούνε, Ρούχο λερωμένο, Να με θυμάσαι. Η πορεία της Ελίνας βρίσκεται στο ζενίθ της επιτυχίας, με αποκορύφωμα την εμφάνισή της σε σόου της Ρούλας Κορομηλά. Την ίδια χρονιά, η Ελίνα έκανε μια guest εμφάνιση στην κωμική σειρά του mega "Δύο Ξένοι", όπου κι ακούστηκαν κάποια από τα τραγούδια του προηγούμενού της δίσκου. Πλέον, η Ελίνα θεωρείται σημαντική παρουσία στο ελληνικό τραγούδι. Όμως, με την έξαρση που είχε τότε το διαδίκτυο, οι απαιτήσεις των δισκογραφικών εταιρειών αυξάνονται συνεχώς, παρασύροντας όλο και περισσότερους καλλιτέχνες στη λήθη, μη μπορώντας να αντεπεξέλθουν.
Θα Αλλάξω τα Δεδομένα (1999)
Σημαδιακή χρονιά και ο τίτλος του άλμπουμ για την Ελίνα Κωνσταντοπούλου, καθώς το 1999 παντρεύτηκε και έκανε μία ακόμα εμφάνιση στην τηλεόραση, στη σειρά Δύο Ξένοι. Τα τραγούδια που ακούγονται στη σειρά είναι απ' το δίσκο Ένστικτο. Παράλληλα κυκλοφορεί τον πέμπτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο Θα Αλλάξω τα Δεδομένα. Κύρια επιτυχία έγινε το ομώνυμο τραγούδι, αλλά εν συνόλω ο δίσκος είναι ο πρώτος της Ελίνας που πέρασε σχεδόν απαρατήρητος. Η Ελίνα προσπάθησε να αναθερμάνει τα πράγματα με εμφανίσεις στην τηλεόραση και με αλλαγές του προσωπικού της στυλ.
Αυτός Ο Πόλεμος (2001)
Το επόμενο δισκογραφικό δείγμα ήταν ένα cd-single με 5 κομμάτια που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2001 με μείγμα λαϊκού και ελαφρής ποπ. Στόχος ήταν να βρεθεί ο παλμός του κοινού, ώστε η ολοκληρωμένη δουλειά που θα κυκλοφορούσε να σηματοδοτούσε το come back της Ελίνας Κωνσταντοπούλου. Όμως, χωρίς την απαιτούμενη προώθηση, το cd-single δεν ακούστηκε σχεδόν πουθενά, με εξαίρεση κάποια καλοκαιρινή επιτυχία στην επαρχία. Έτσι, δεν κυκλοφόρησε ποτέ ολοκληρωμένο άλμπουμ βασισμένο σε αυτό το cd-single.
Ξεκίνα (2010)
Τον Νοέμβριο του 2010 κυκλοφόρησε το 6ο ολοκληρωμένο άλμπουμ της Ελίνας Κωνσταντοπούλου, μέσα στο οποίο εμπεριέχονται και επανεκτελέσεις τραγουδιών της Thalia και του Christian Castro. Σημαδιακός και αυτός ο τίτλος, καθώς η Ελίνα ξεκινάει για δεύτερη φορά την καριέρα της. Τρία από τα τραγούδια του άλμπουμ αυτού, ήταν ήδη διαθέσιμα στο youtube, 2 μήνες πριν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1995
Γουλιέλμος Νάσσαου του Ζύλεσταϊν, 2ος κόμης του Ρόχφορντ
Ο Γουλιέλμος, ολλανδ.: William Nassau van Zuylestein, αγγλ.: 2nd earl of Rochford (1682 - 27 Ιουλίου 1710) από τον Οίκο του Νάσσαου, με τον τίτλο υποκόμης του Τάνμπορτζ, αγγλ.: viscount Tunbridge από το 1695 έως το 1709, ήταν αξιωματικός του Βρετανικού Στρατού και πολιτικός των Ουίγων, μέλος στην Ιρλανδική Βουλή των Κοινοτήτων από το 1705 και στη Βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων από το 1708 έως το 1709. Όταν εισήλθε στους ευγενείς, έγινε μέλος στη Βουλή των Λόρδων. Σκοτώθηκε σε μάχη.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Νάσσαου του Ζύλεσταϊν βαπτίστηκε στις 9 Ιουλίου 1682, ως ο μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμου-Ερρίκου του Ζύλεσταϊν 1ου κόμη του Ρόχφορντ και της Τζέιν Ροθ, κόρης του σερ Χένρυ Ροθ των Ντούραντς, Ένφηλντ, Μίντλεσεξ.
Ο Tάνμπριτζ ήταν βοηθός του Ιωάννη Τσώρτσιλ 1ου δούκα του Mάρλομπορω στη Φλάνδρα το 1704, και ανέλαβε υπολοχαγός στο 32ο Σύνταγμα Πεζικού τον Ιανουάριο του 1706. Στις 12 Απριλίου ανέλαβε συνταγματάρχης του νέου Συντάγματος Πεζικού, μέρους του Ιρλανδικού στρατού και την 1η Φεβρουαρίου 1707 διορίστηκε συνταγματάρχης του 3ου Συντάγματος Δραγόνων (διαδεχόμενος τον λόρδο Κατς), το οποίο ξεκίνησε για την Ισπανία το 1708.
Ο Ρόχφορντ σκοτώθηκε στις 27 Ιουλίου 1710 στη Μάχη του Άλμεναρ, ενώ ηγείτο τού Συντάγματος του, σε ηλικία 28 ετών. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φρειδερίκος Νάσσαου του Ζύλεσταϊν, ως 3ος κόμης του Ρόχφορντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Κούτου
Οι Κούτου (Kutu) ή Ζιράχα (Ziraha) (πληθυντικός Ουακούτου (Wakutu)), είναι μια μητρογραμμική εθνοτική και γλωσσική ομάδα που βρίσκεται στην Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region) (στις Περιοχές Αγροτική Περιοχή Μορογκόρο (Morogoro Rural District) και Κιλόσα (Kilosa District))· στην Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region): δυτικά του Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam), στην κεντρική Τανζανία.
Οι Κούτου (Kutu) ζουν νοτίως του Μορογκόρο (Morogoro) στη ζώνη του Ποταμού Μπέτα (Mbeta River), στους πρόποδες των Ουλουγκούρου Ορέων (Uluguru Mountains).
Σανδαράχη (κίτρινη)
Η κίτρινη σανδαράχη (αγγλ. orpiment) είναι θειούχο ορυκτό του αρσενικού με χημικό τύπο As2S3. Το όνομά της προέρχεται από το αρχ. "σανδαράκη", το οποίο θεωρείται δάνειο από κάποια ανατολική γλώσσα, ενώ ο αγγλικός όρος προέρχεται από το aurum pigmentum, δηλ. χρυσή χρωστική. Δεν είναι ιδιαίτερα σύνηθες ορυκτό, ενώ σπάνια σχηματίζει ευδιάκριτους κρυστάλλους - συνήθως σχηματίζει συμπαγείς ή φλοιώδεις μάζες, καθώς, με την πάροδο του χρόνου αποσυντίθεται προς κίτρινη σκόνη, η οποία, όμως, εμφανίζει λάμψη. Η διαδικασία αυτή είναι χρονοβόρα, επιταχύνεται, όμως, με την έκθεση του ορυκτού σε φως, γι' αυτό και τα δείγματά της φυλάσσονται σε ειδικές φωτοστεγείς θήκες.
Κούτου
Οι κύριες καλλιέργειες των κατοίκων της περιοχής ήταν ρύζι, αραβόσιτος και σόργο. Μέχρι το 1989, το βαμβάκι ήταν μια κύρια καλλιέργεια, τώρα στη θέση του, καλλιεργούνται σπόροι σουσαμιού.
Σανδαράχη (κίτρινη)
Ανευρίσκεται συχνά, αλλά σε μικρές ποσότητες, σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών, σε θερμές πηγές και σε φουμαρόλες. Είναι συχνό προϊόν εξαλλοίωσης άλλων αρσενικούχων ορυκτών, ιδιαίτερα της ερυθράς σανδαράχης. Έχει χαρακτηριστική οσμή. Απαντά (σχεδόν πάντα) με ερυθρά σανδαράχη αλλά και βαρύτη, γύψο, ασβεστίτη και ορυκτά του αργύρου και του μολύβδου. Όπως και η συγγενής ερυθρά σανδαράχη δεν έχει σημαντικές οικονομικές εφαρμογές.
Κούτου
Το 1987, ο πληθυσμός των Κούτου (Kutu) αριθμούσε 45.000 άτομα.
Σανδαράχη (κίτρινη)
Παλαιότερα είχε χρησιμοποιηθεί ως βαφή, η χρήση της όμως εγκαταλείφθηκε λόγω της εξαλλοίωσής της από την φωτεινή ακτινοβολία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού Κατηγορία:Χρωστικές
Κούτου
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Άδρηστος του Μέροπος
Ο Αδρηστος ή Άδραστος του Μέροπος ήταν γιος του μάντη Μέροπα, ο οποίος ήταν και βασιλιάς της πόλεως Περκώτης στον Ελλήσποντο. Το όνομα της μητέρας του Αδρήστου δεν αναφέρεται. Ο Άδρηστος είχε έναν αδελφό, τον Άμφιο, και δύο αδελφές, την Κλείτη και (κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου) την Αρίσβη, που παντρεύτηκε τον βασιλιά της Τροίας Πρίαμο πριν αυτός παντρευτεί την Εκάβη.
Παρά τις ικεσίες του πατέρα του, που ως μάντης είχε προβλέψει ότι θα σκοτωνόταν στο πεδίο της μάχης, ο Άδρηστος, μαζί με τον Άμφιο, πήγε να πολεμήσει στον Τρωικό Πόλεμο εναντίον των Ελλήνων επικεφαλής ενός εκστρατευτικού σώματος από 4 πόλεις της Τρωάδας: την Αδράστεια, την Απαισό, την Πιτύα και την Τηρεία. Στον πόλεμο αυτό ο Άδρηστος σκοτώθηκε είτε από τον Διομήδη (σύμφωνα με την Ιλιάδα ), είτε από τον Πάτροκλο (σύμφωνα με άλλες πηγές).
Στην έκτη ραψωδία της Ιλιάδας πάντως αναφέρεται και ένας Τρώας με το όνομα Άδραστος, ο οποίος σκοτώθηκε και αυτός στη μάχη, αλλά από τον Αγαμέμνονα. Αναφέρεται και ένας τρίτος Άδραστος ή Άδρηστος (το «Άδρηστος» είναι η ιωνική προφορά του «Άδραστος»), γενεές πριν, στην περιοχή, του οποίου η θυγατέρα, η Ευρυδίκη, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Τροίας Ίλο. Επομένως αυτός ο Άδραστος έγινε ο πρόπαππους του Πριάμου. Η πόλη Αδράστεια που αναφέρθηκε παραπάνω πιθανώς ονομάσθηκε έτσι από αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Σημαία της Βόρειας Κορέας
Η σημαία της Βόρειας Κορέας καθιερώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1948. Κεντρικό σύμβολο είναι το κόκκινο πεντάκτινο αστέρι του κομμουνισμού, το οποίο βρίσκεται σε άσπρο δίσκο.
Το κόκκινο συμβολίζει τον επαναστατικό πατριωτισμό. Οι μπλε λωρίδες υποδηλώνουν «την προσδοκία του κορεάτικου λαού να ενωθεί με τον επαναστατημένο λαό του υπόλοιπου κόσμου και να πολεμήσει για τη νίκη της ιδεολογίας για ανεξαρτησία, συντροφικότητα και ειρήνη».
Ιστός-γίγας
Μία σημαία της Βόρειας Κορέας που ζυγίζει 136 κιλά είναι υψωμένη στο μεγαλύτερο ιστό σημαίας στον κόσμο, που βρίσκεται στην πόλη Κιγόνγκ Ντονγκ (Kijong-dong) στη βορειοκορεατική πλευρά της αποστρατικοποιημένης ζώνης της Κορέας.
Συμβολισμοί
Η σημαία δημιουργήθηκε το 1948 και αποτελείται από τρεις λωρίδες, χρώματος μπλε (συμβολίζει τη θέληση του λαού για ειρήνη), ερυθρού (του επαναστατικού πνεύματος και του αγώνα για σοσιαλισμό) και μπλε, που διαχωρίζονται μεταξύ τους από δύο στενές λευκές γραμμές, με αναλογίες 6 : 2 : 17 : 2 : 6. Το λευκό αστέρι συμβολίζει την αγνότητα και την ευτυχία των κατοίκων για το ισχύον καθεστώς και είναι παραδοσιακό χρώμα της Κορέας.
Πηγές
Κορεα Βορεια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Οι Κόρες της Ντροπής
Οι Κόρες της Ντροπής (αγγλικά: The Magdalene Sisters) είναι βρετανική/ιρλανδική δραματική ταινία, παραγωγής 2002. Τη σκηνοθεσία και το σενάριο ανέλαβε ο Πίτερ Μούλαν. Η ταινία περιγράφει τη ζωή τριών γυναικών —την Μάργκαρετ, την Ρόουζ και την Μπερναντέτ— που στάλθηκαν στα Άσυλα της Μαγδαληνής, γνωστά και ως Πλυντήρια της Μαγδαληνής, στην Ιρλανδία, διότι διέπραξαν αμαρτίες σεξουαλικής φύσης, που αφορούν το βιασμό, το "ξελόγιασμα" αντρών και την απόκτηση εξώγαμου παιδιού. Η ταινία καταγράφει την άφιξη των κοριτσιών στα ιδρύματα, τα οποία είναι Ρωμαιοκαθολικά μοναστήρια που κερδίζουν χρήματα ως πλυντήρια ρούχων, τις εμπειρίες τους εκεί και τους τρόπους τελικά που διαφεύγουν από εκεί. Πολλά από τα κορίτσια υφίστανται σεξουαλική παρενόχληση, σωματική και σεξουαλική κακοποίηση από τις καλόγριες και τον ιερέα του μοναστηριακού ιδρύματος.
Η ταινία αποτελεί δραματοποιημένη ιστορία που βασίζεται σε πραγματικές αφηγήσεις κοριτσιών που στάλθηκαν σε αυτά τα άσυλα. Ο Πίτερ Μιούλαν ανέφερε σχετικά με την ταινία ότι γυρίστηκε βασικά λόγω των θυμάτων των Ασύλων της Μαγδαληνής, τα οποία δεν είχαν αναγνωριστεί ως θύματα, δεν αποζημιώθηκαν ούτε τους ζητήθηκε συγνώμη, ενώ πολλές από αυτές παρέμειναν σε όλη τους τη ζωή ευσεβείς Καθολικές. Η πρώην τρόφιμος Μέρι-Τζο ΜακΝτόνα είπε στον Μούλαν ότι τα Άσυλα της Μαγδαληνής ήταν πολύ χειρότερα από ότι απεικονίστηκαν στην ταινία.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2002 όπου και βραβεύτηκε με το Χρυσό Λέοντα. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Οκτωβρίου 2002 στην Ιρλανδία, στις 21 Φεβρουαρίου 2003 στο Ηνωμένο Βασίλειο και την 1η Αυγούστου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για BAFTA.
Η ταινία
Στην Ιρλανδία του 1964, τρεις νεαρές γυναίκες, θεωρούνται αμαρτωλές που έχουν ανάγκη από τη λύτρωση της κοινωνίας ή των οικογενειών τους και στέλνονται στο Άσυλο της Μαγδαληνής. Η Μάργκαρετ, η οποία βιάστηκε από τον ξάδερφό της σε ένα γάμο, τη Μπερναντέτ η οποία φλερτάρει με αγόρια και η Ρόουζ η οποία αποκτά παιδί εκτός γάμου. Η Ηγουμένη Αδελφή Μπρίτζετ τους λέει ότι η φιλοσοφία του Ασύλου της Μαγδαληνής είναι να βοηθά τις νέες γυναίκες να επιστρέψουν στο δρόμο του Θεού μέσω της σκληρής δουλειάς, της προσευχής και άλλων μορφών μετάνοιας. Το άσυλο πήρε το όνομα από τη Μαρία Μαγδαληνή, την αμαρτωλή γυναίκα που συγχώρεση ο Ιησούς και η οποία αφοσίωσε τη ζωή της στον ασκητισμό για να διασφαλίσει ότι θα παέι στον Παράδεισο.
Την πρώτη της νύχτα στο Άσυλο, η Ρόουζ τρομάζει καθώς το γάλα πετρώνει στο στήθος της. Μια άλλη τρόφιμος του ασύλου της λέει να αντέξει τον πόνο γιατί οι καλόγριες θα θυμώσουν. Προειδοποιεί επίσης τη Ρόουζ και τη Μπερναντέτ ότι αν οι καλόγριες υποπτευθούν ότι έρχονται πιο κοντά, θα τιμωρηθούν αυστηρά. Το επόμενο πρωί, η Κέιτι μια από τις παλιότερες τροφίμους, δίνει κηρύγματα στις Μπερναντέτ και Κρισπίνα για την αναισθησία τους παρά να πλένει ρούχα χωρίς να μιλάει. Τις αποκαλυψε ότι μία από τις καλόγριες βρήκε τον μπελά της επειδή επέτρεψε σε μια τρόφιμο, την Ούνα να δραπετεύσει.
Την επόμενη νύχτα, η Ούνα επιστρέφει πίσω στο Άσυλο από τον ίδιο τον πατέρα της. Η Ούνα δραπέτευσε επειδή της έλειψε η οικογένειά της. Ο πατέρας της, της λέει ότι θα τη σακατέψει την επόμενη φορά που θα τη δει στα μάτια του. Παρά το γεγονός ότι η Αδελφή Μπρίτζετ της μιλάει τρυφερά εκείνο το βράδυ, την επόμενη μέρα της κόβει τα μακριά μαύρα μαλλιά της. Η Κρισπίνα και η Μπερναντέτ τιμωρούνται επειδή μίλησαν δυνατά στα δωμάτιο πλυντηρίων.
Η Μπερναντέτ προσπαθεί να αποπλανήσει τον Μπρέντνα, ένα από τα αγόρια που παίρνουν και επιστρέφουν τα πλυμμένα ρούχα στο άσυλο, ελπίζοντας να τη βοηθήσει να δραπετεύσει. Ο Μπρένταν όμως χάνει το θάρρος του και αφήνει τη Μπερναντέτ να τιμωρηθεί, χάνοντας τα μαλλιά της. Συνεχίζει να δέχεται την τιμωρία των καλογριών τόσο αυτή όσο και τα υπόλοιπα κορίτσια, συμπεριλαμβανομένης και της κοροϊδίας των γυμνών κορμιών τους από τις καλόγριες. Η Κρισπίνα προσπαθεί να αρρωστήσει με γρίπη βρέχοντας το νυχτικό της και πέφτοντας μετά για ύπνο. Οταν χάνει το φυλαχτό του Άγιου Χριστόφορου, πιστεύει ότι ο Θεός την τιμωρεί και επιχειρεί να κρεμαστεί. Τη σώζουν όμως οι Μάργκαρετ, Ρόουζ και Μπερναντέτ. Η Μάργκαρετ προσπαθεί να παρηγορήσει την Κρισπίνα λέγοντάς της ότι σύντομα θα μπορέσει να φύγει από το άσυλο και να δει το γιο της. Η Μπερναντέτ, κοροϊδεύοντας τα παρηγορητικά λόγια της Μάργκαρετ, είναι αυτή που έχει το φυλαχτό και αποφασίζει να το κρατήσει αντί να το επιστρέψει στην Κρισπίνα.
Την επόμενη μέρα, η Μάργκαρετ βλέπει την Κρισπίνα να κάνει στοματικό έρωτα στον Πάτερ Φίτζροϊ, λίγο πριν τη λειτουργία. Λέει στην Κρισπίνα να μη θεωρεί τον Φίτζροϊ ως άνθρωπο του Θεού και μαλώνει με τη Μπερναντέτ ότι ανακαλύπτει το φυλαχτό του Αγίου Χριστόφορου κάτω από το κρεβάτι της. Η Μάργκαρετ επίσης πλένει τα ρούχα του Φίτζροϊ με ένα καυστικό φυτό που προκαλεί σοβαρά εξανθήματα σε όλο του το σώμα. Όταν η Κρισπίνα συνειδητοποιεί ότι έχει το ίδιο εξάνθημα ανάμεσα στα πόδια της και ότι η Αδελφή Μπρίτζετ δεν θα τη βοηθήσει, ουρλιάζει για δέκα λεπτά στον Φίτζροϊ "Δεν είσαι άνθρωπος του Θεού!" Την νύχτα, η Κρισπίνα οδηγείται σε ένα νοσοκομείο για τους ψυχικά άρρωστος για να μην αποκαλύψει τη σεξουλαική κακοποίηση που υπέστη από τον Φίτζροϊ.
thumb|right|250px|Ένα Πλυντήριο της Μαγδαληνής στην [[Ιρλανδία στις αρχές του 20ού αιώνα]]
Τα Χριστούγεννα, ο Ίμον, αδερφός της Μάργκαρετ πηγαίνει στο άσυλο για να τη βγάλει έξω. Η Μάργκαρετ ήταν τρόφιμος στο άσυλο για τέσσερα χρόνια και δυσκολεύεται να πιστέψει ότι θα φύγει. Καθώς οδεύει προς την έξοδο, βλέπει την Αδελφή Μπρίτζετ και τον Επίσκοπο. Όταν η Μάργκαρετ ξεκινά να προσεύχεται ως απάντηση σε μια συγκεκαλυμμένη απειλή της Αδελφής Μπρίτζετ, ο Επίσκοπος πηγαίνει προς το μέρος της και της επιτρέπει να περάσει. Η Μπερναντέτ βρίσκει την Κέιτι νεκρή. Όταν πηγαίνει να το πει στην Αδελφή Μπρίτζετ, βλέπει τη Ρόουζ να τιμωρείται με ξύλο επειδή είπε στην αδερφή της Κρισπίνα ότι βρίσκεται σε ψυχιατρική κλινική. Τη νύχτα, λέει στη Ρόουζ ότι πρέπει να το σκάσουν. Μπαίνουν κρυφά στο γραφείο της Αδελφής Μπρίτζετ και αφού έρχονται αντιμέτωπες με την Μπρίτζετ και άλλες καλόγριες, δραπετεύουν από το άσυλο. Με τη βοήθεια της θείας της Μπερναντέτ, η οποία ζει σε μια κοντινή πόλη, θα μπορέσουν να κάνουν μια νέα αρχή.
Η Ρόουζ παίρνει το πλοίο για τη Λίβερπουλ. Ως ενήλικη, θα παντρευτεί και θα αποκτήσει δύο κόρες πριν βρει το γιο που της πήρανε το 1964. Η Μπερναντέτ γίνεται κομμώτρια όπως η θεία της και μετακομίζει στη Σκωτία αλλά δεν καταφέρνει να διατηρήσει μια ευτυχισμένη και σταθερή σχέση. Παντρεύεται και χωρίζει τρεις φορές. Η Μάργκαρετ έγινε διευθύντρια σχολείου και δεν παντρεύτηκε ποτέ. Την Κρισπίνα τη βρήκε η αδερφή της στο ψυχιατρείο, με την ψυχική της υγεία να έχει χειροτερέψει. Πέθανε από ανορεξία το 1971.
Ημερησία (εφημερίδα)
Η Ημερησία ήταν ελληνική καθημερινή πρωινή οικονομική εφημερίδα, πανελλαδικής κυκλοφορίας, που εκδιδόταν στην Αθήνα από το 1947 έως το 2017.
Η εφημερίδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1947 με ιδρυτή τον Σπ. Κοτσαρίδα. Από το 1950 συνέχισε η έκδοσή της από τον Ιωάννη Καμαρινό και υπό τη διεύθυνση των Κ. Αμοργιανού και Χ. Χρονόπουλου.
Η γενική ύλη της εφημερίδας ήταν οικονομικού ενδιαφέροντος (τραπεζικού, εμπορικού, ναυτιλιακού, χρηματιστηριακού κ.λπ.) ενώ περιείχε και ειδήσεις από την πολιτική, τον καλλιτεχνικό και τον αθλητικό χώρο.
Η εφημερίδα ανήκε στην Πήγασος Εκδοτική Α.Ε. του Γιώργου Μπόμπολα μέχρι το 2017. Στις 26 Ιουλίου 2017, ανακοινώθηκε πως το Έθνος και η Ημερησία, τα έντυπα της Πήγασος, η οποία αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα από το 2015, θα βγουν σε πλειστηριασμό, για την ανάδειξη νέου ιδιοκτήτη. Ο πλειστηριασμός διεξήχθη στις 29 Ιουλίου και νέος ιδιοκτήτης αναδείχθηκε η Dimera Media Investments Limited, με συνολικό κόστος 3.580.000 ευρώ (3.000.000 για το Έθνος και 580.000 για την Ημερησία). Από τις 12 Νοεμβρίου 2017 μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020 που σταμάτησε η εφημερίδα επανακυκλοφορούσε με το Έθνος της Κυριακής ως ένθετο. Στις 10 Δεκεμβρίου 2020 ξεκίνησε η λειτουργία της ιστοσελίδας της Ημερησίας υπό την ιδιοκτησία του Open Digital Group.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Οικονομικές εφημερίδες και περιοδικά Κατηγορία:Open Digital Group
Κανδήλα
Κανδήλα, είναι ονομασία οικισμών της Ελλάδας. Μπορεί να αναφέρεται:
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1987-88
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1987-88 ήταν η εικοστή δεύτερη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Στον Τελικό της, που διεξήχθη στη γαλλική πόλη Γκρενόμπλ, όπως και τρία χρόνια πριν, αναμετρήθηκε η Λιμόζ Σερκλ Σαιν-Πιέρ με τη Ραμ Ζουβεντούτ και διαιτητές ήταν ο Έλληνας Κώστας Ρήγας με τον Πολωνό Βίεσλαβ Ζιχ.
Στα ημιτελικά είχε φθάσει η "Σκαβολίνι" του Πέζαρο (που με προπονητή το Βαλέριο Μπιανκίνι και νέους παίκτες τον Αλεξάνταρ Πέτροβιτς Πέτροβιτς και τους αμερικανούς Γκρεγκ Μπάλαρντ, Ντέρεν Ντέι, Ντάργουϊν Κουκ για τρίτη συνεχή χρονιά επεδίωκε τη διάκριση) και η έκπληξη της περιόδου γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν. Στους προημιτελικούς ομίλους "σκόνταψαν" η "IMT Άτλας Μπεόγκραντ/Beopetrol'', η "Κίνγκστον" του Λονδίνου, η "Χαποέλ Γκαλίλ Ελιόν" και η "Μαριεμπούρ Ρογιάλ US-Ναμύρ" από το Βέλγιο.
Διαδικασία διεξαγωγής
Στη διοργάνωση πήραν μέρος 20 ομάδες, δηλαδή μια περισσότερη από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 16 (8 ζεύγη), από όπου προέκυψαν οι ομάδες των προημιτελικών.
1ος γύρος (Προκριματική φάση)
Έγιναν τέσσερις διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις "Κομοντόρε Ντεν Χέλντερ BV" (Ολλανδία), "Ζενέβ Σαμπέλ" (Ελβετία), "Μπάγιαϊ SK" (Ουγγαρία) και τον Πανελλήνιο Αθηνών..
2ος γύρος (Φάση των 16)
Εδώ, το παιχνίδι έχασαν οκτώ ακόμη σύλλογοι: Οι "Πόρτο Κλούμπε Μπασκετεμπόλ", "Λέφσκι Σπαρτάκ Σόφιας", "Άλβικ Στόκχολμ", "Γαλατασαράι", "Ουσικαουπούνκι Κόριχαϊτ", "ENAD Λευκωσία", "Βελς EVE" (Αυστρία) και "Κόντερν AB" (Λουξεμβούργο).
Ημιτελικά
Στους πρώτους αγώνες, η Λιμόζ συνέτριψε τη Σκαβολίνι Πέζαρο στο "Μομπλάν" με 102-86 και η Ραμ Ζουβεντούτ τη Μπάγερ 04 Λεβερκούζεν (97-74). Και ενώ οι γάλλοι είχαν μια άνετη ρεβάνς (ήττα με 91-93 στο Πέζαρο), στη Γερμανία παραλίγο να γίνει το μεγάλο "πατατράκ". Το συγκρότημα του Τζιμ Κέλλι ανέτρεψε την κατάσταση και 3 λεπτά πριν τη λήξη προηγήθηκε με 25 (!) πόντους διαφορά. Ωστόσο, η ψυχραιμία των ισπανών στο τέλος τους έδωσε την πρόκριση (τελικό 97-80).
Τελικός
Στο μεγάλο Τελικό, η Λιμόζ έπεσε σε οικείο περιβάλλον, όμως η Ζουβεντούτ ήταν "σκληρό καρύδι". Το ημίχρονο έληξε ισόπαλο (43-43) όπως και το ματς στην κανονική του διάρκεια (86-86). Ο τρίτος στα χρονικά Τελικός που κρίθηκε στην παράταση (μετά εκείνους του Μιλάνο το 1980 και Βρυξελλών το 1982), βρήκε νικητές τους -ουσιαστικά- γηπεδούχους, με 96-89.
Οι συνθέσεις.
Πηγές
1987 1988 Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης
Κοινότητα Μουρνές
Η Κοινότητα Μουρνές είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μουρνέ. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της έχει 176 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Γρηγόριο Τζωρτζάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Πρόδρομος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γλώσσα
thumb|400x400px|Χάρτης των ανθρωπίνων γλωσσών διεθνώς Ο όρος γλώσσα αναφέρεται στον τρόπο επικοινωνίας, ιδίως του ανθρώπου, αλλά μπορεί να αναφέρεται επίσης & σε περιπτώσεις τεχνητών και μη ανθρώπινων σημειακών συστημάτων (μιμόγλωσσα, τυπικές γλώσσες των μαθηματικών και της πληροφορική, γλώσσες προγραμματισμού, συστήματα επικοινωνίας ζώων κ.λπ.). Η διαφορά της γλώσσας ως τρόπος ανθρώπινης επικοινωνίας είναι ότι δε βασίζεται σε μία συγκεκριμένη μορφή μετάδοσης (π.χ. έναν ήχο), όπως το σύστημα επικοινωνίας των ζώων, αλλά αποτελείται από συνδυασμό συστημάτων που διαφοροποιείται σε πολύ μεγάλο βαθμό από κουλτούρα σε κουλτούρα και από τη μία εποχή στην άλλη.
Η φυσική διαδικασία απόκτησης μιας γλώσσας, που συμβαίνει κατά τα 4-5 πρώτα χρόνια ζωής του ανθρώπου, αναφέρεται ως μητρική και είναι μέρος της φυσικής εξέλιξης του ανθρώπου. Η γλώσσα γίνεται το απαραίτητο μέσο με το οποίο ο άνθρωπος επικοινωνεί και γνωρίζει το περιβάλλον του. Με μια ολοκληρωμένη γλωσσική αγωγή, ο ομιλητής κάθε γλώσσας είναι σε θέση να συνδυάζει τη γνώση του συστήματος της γλώσσας για την παραγωγή και την πρόσληψη μηνυμάτων.
Πιστεύεται ότι δεν υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον όρο γλώσσα, με τη σημασία της συγκεκριμένης εθνικής γλώσσας, και στον όρο διάλεκτος. Σύμφωνα με τη διατύπωση του Max Weinrich, «γλώσσα είναι μια διάλεκτος με στρατό και στόλο», ενώ —σύμφωνα με άλλη διατύπωση— «διάλεκτος είναι μια ηττημένη γλώσσα". Πιθανότατα, «όλες οι γλώσσες του κόσμου, σε όλους τους καιρούς, είναι διάλεκτοι μιας πρώτης κοινής γλώσσας που πριν χιλιάδες χρόνια ήταν παγκόσμια γλώσσα»
Η προτεραιότητα του προφορικού λόγου
Η κοινή αντίληψη που κυριαρχεί σχετικά με τη γλώσσα είναι ότι η επίσημη μορφή της, άρα και η πιο «έγκυρη», είναι η γραπτή και ότι η πιο «πρόχειρη» και «λιγότερο σταθερή» είναι η προφορική. Από αυτή την αντίληψη έπεται και η κυρίαρχη αξιολόγηση, ειδικά στις δυτικές κοινωνίες, του γραπτού λόγου ως πιο «σωστού και σημαντικού» και του προφορικού ως «δευτερεύοντος και επιρρεπούς σε λάθη». Αν και όντως η εφεύρεση του γραπτού λόγου είχε αναμφισβήτητες θετικές συνέπειες στην πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού, η γραπτή γλώσσα θεωρείται από τους γλωσσολόγους, για μια σειρά από λόγους που θα εξηγηθούν παρακάτω, δευτερογενής και τρόπον τινά βοηθητική της προφορικής.
(α) Φυλογενετική και οντογενετική προτεραιότητα: ο προφορικός λόγος προηγείται και δεν προϋποθέτει τον γραπτό. Δηλαδή σε επίπεδο κοινωνίας δεν υπάρχει παράδειγμα γλωσσικής κοινότητας που να έχει γραπτό λόγο και να μην έχει προφορικό («φυλογενετική προτεραιότητα»). Αντίθετα υπάρχουν πολλές ακόμα και σήμερα κοινωνίες που δεν χρησιμοποιούν κάποιο είδος γραφής αλλά διαθέτουν μια καθ΄ όλα αναπτυγμένη γλώσσα. Αλλά και σε ατομικό επίπεδο το παιδί πρώτα μαθαίνει να μιλάει και μετά να γράφει («οντογενετική προτεραιότητα»).
Επιπλέον ο γραπτός λόγος ξεκίνησε ως και παραμένει σε μεγάλο βαθμό βοηθητικός προς την ομιλία, για λόγους απομνημόνευσης ή για να μην «χανόμαστε» και για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα ενός μεγάλου τμήματος λόγου. Μάλιστα τα αρχαιότερα δείγματα γραφής που σώζονται είναι απλοί μαθηματικοί υπολογισμοί και λογιστικά κείμενα (σουμεριακές πινακίδες). Επομένως και από ιστορική άποψη, αλλά και σύμφωνα με τη λογική, η γραφή δεν πρέπει να συγχέεται και να ταυτίζεται με τη γλώσσα, καθώς συνιστά απλώς μια μορφή αναπαράστασης της.
(β) Δομική προτεραιότητα: Βέβαια θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι και η προφορική γλώσσα δεν είναι παρά μια αναπαράσταση των νοημάτων που έχουμε μέσα στο μυαλό μας. Δηλαδή με απλά λόγια, όποια σχέση υπάρχει μεταξύ μεταξύ της γραφής <παιδί> και της έννοιας «παιδί» υπάρχει και μεταξύ του ήχου [pe'δi] και της αντίστοιχης έννοιας. Κατά βάση αυτός ο ισχυρισμός είναι σωστός και συνάδει και με το πνεύμα της γλωσσολογικής επιστήμης που έχει σαν αρχή το ότι πρωταρχικά δεν την ενδιαφέρει το υλικό μέσω του οποίου πραγματώνονται οι σχέσεις ενός συστήματος (ήχοι, γράμματα, νοήματα κτλ) αλλά οι ίδιες οι σχέσεις του συστήματος. Παραβλέπεται όμως το στοιχείο που καθιστά τον προφορικό λόγο στενότερα συνδεδεμένο με την «καθαρή γλώσσα»: ενώ μπορώ άνετα να γράψω «μπρκδφκ» δεν μπορώ να προφέρω [brkδfκ]. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι οι συγκεκριμένης φύσεως ιδιότητες των φωνητικών μας οργάνων ασκούν επιρροή στο τι λέξεις επινοούμε για τη γλώσσα μας ενώ οι γραφικές μας ικανότητες όχι. Δηλαδή ποτέ σε κανένα γλωσσικό σύστημα δεν επινοήθηκε λέξη που να μην μπορεί να αποδοθεί φωνητικά, υπάρχουν όμως πολλά γραφικά συστήματα (στην ουσία όλα) που να μην αποδίδουν ικανοποιητικά όλες τις λέξεις.
Είναι επόμενο, λοιπόν, αντικείμενο της γλωσσολογικής επιστήμης να είναι μόνο ή κυρίως η προφορική γλώσσα και όχι η γραπτή η οποία, όταν εξετάζεται, εξετάζεται από διαφορετική οπτική.
Σαν αδυναμίες του γραπτού λόγου θα μπορούσαν να αναφερθούν η συντηρητικότητα του και επομένως η ανικανότητα του να αποδίδει όλες τις φωνητικές αλλαγές που συντελούνται σε προφορικό επίπεδο. Για παράδειγμα το γεγονός ότι η ελληνική έχει τόσα διαφορετικά γραφήματα για τον φθόγγο [ι] είναι αποτέλεσμα της συντηρητικότητας της ελληνικής γραφής που δεν απέδωσε τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί εδώ και 2000 χρόνια. Εμφανές παράδειγμα της παραμορφωτικής δύναμης του γραπτού λόγου είναι και η αγγλική, όπου η διατήρηση της ιστορικής ορθογραφίας έχει επιτευχθεί σχεδόν χωρίς καμία υποχώρηση και η γραφή των λέξεων σπάνια πλέον απεικονίζει τη σύγχρονη προφορά τους.
Η διπλή (δι)άρθρωση
Η διπλή άρθρωση είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης γλώσσας. Στις φυσικές γλώσσες παρατηρείται το φαινόμενο να χρησιμοποιούνται γλωσσικά στοιχεία (φωνήματα) που το καθένα ξεχωριστά δεν σημαίνει τίποτα (π.χ. /z/, /o/, /i/) και, συνδυαζόμενα μεταξύ τους, να σχηματίζουν μορφήματα, δηλαδή ελάχιστους σχηματισμούς-φορείς σημασίας (π.χ. /zoi-/ «ζωή»). Η διπλή άρθρωση είναι ιδιαιτερότητα της ανθρώπινης γλώσσας, καθώς και τα ζώα έχουν μεθόδους και συστήματα επικοινωνίας αλλά κάθε διακριτή μονάδα του συστήματός τους εμπεριέχει και μια έννοια. Ο όρος συνδέεται με τον A. Martinet: το επίπεδο της πρώτης άρθρωσης, ή γραμματικό επίπεδο, περιλαμβάνει μονάδες που έχουν και φωνητική μορφή και νόημα - είναι μονάδες με σημαίνον και σημαινόμενο σύμφωνε με τον Σωσσύρ. Η ελάχιστη μονάδα αυτού του επιπέδου είναι το μόρφημα (ή μόνημα κατά τον Martinet). Το επίπεδο της δεύτερης άρθρωσης περιλαμβάνει τα φωνήματα που δεν είναι φορείς νοήματος.
Δηλαδή όταν ο σκύλος γαβγίζει επιθετικά για να υπενθυμίσει σε έναν παρείσακτο ότι εισέρχεται στην περιοχή του, το γάβγισμα του αποτελεί ένα είδος γλωσσικού σημείου με νόημα αλλά δεν επιδέχεται παραπέρα ανάλυση. Οποιαδήποτε προσπάθεια να διαχωριστεί το γάβγισμα σε επιμέρους ήχους θα οδηγηθεί σε αποτυχία.
Το αυθαίρετο (συμβατικότητα) του γλωσσικού σημείου
Ένα από τα βασικότερα τρόπον τινά αξιώματα της γλωσσολογίας είναι η αυθαιρετότητα του γλωσσικού σημείου. Δηλαδή πλέον είναι καθολικά αποδεκτό —εκτός από λίγες εξωεπιστημονικές εξαιρέσεις— ότι καμία λογική αναγκαιότητα δεν συνδέει τη μορφή μιας λέξης με το νόημα της, το σημαίνον δηλαδή με το σημαινόμενο. Δεν υπάρχει π.χ. τίποτα που να υποχρεώνει έναν άνθρωπο να χρησιμοποιεί τη διαδοχή φωνημάτων /'γata/ (ή τη διαδοχή γραφημάτων <γάτα>) για να εννοήσει τη σημασία «γάτα». Θα μπορούσε κάλλιστα να λέει «σκύλος» και να εννοεί γάτα. Η σχέση «σημαίνοντος»-«σημαινομένου» αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαραθέσεων ήδη από την αρχαιότητα (πβ. τον πλατωνικό διάλογο Κρατύλος) και η ευρύτερη παραδοχή του συμβατικού χαρακτήρα αυτής της σχέσης θεμελιώθηκε από τον Φερντινάν ντε Σωσσύρ (1916), ο οποίος μετατόπισε την αντιπαράθεση από το πεδίο της denotatio (=«δήλωση», δηλαδή σχέση ονόματος-πράγματος) στο πεδίο της significatio (=«σήμανση», σχέση δύο ψυχολογικών οντοτήτων, ακουστικής εικόνας με μια ιδέα).
Η αρχή αυτή φαινομενικά μόνο παραβιάζεται από εξαιρέσεις λέξεων, όπως για παράδειγμα η λέξη «νιαούρισμα» ή το επιφώνημα «ωχ!». Όντως σε τέτοιες περιπτώσεις, στις ηχομιμητικές λέξεις και στα επιφωνήματα, μπορεί να ανιχνευθεί μια φαινομενική αιτιότητα, όμως και πάλι η εμπειρία μας από τις ξένες γλώσσες μάς αποτρέπει από το να απορρίψουμε τη συμβατικότητα του γλωσσικού σημείου. Αν δούμε πώς αποδίδουν οι Άγγλοι τον ήχο που παράγει ο σκύλος (bark) και οι Γάλλοι τον ήχο που παράγει ο άνθρωπος ως αντίδραση στο αίσθημα του πόνου (aie) και τα συγκρίνουμε με τις αντίστοιχες ελληνικές λέξεις, τότε καταλαβαίνουμε ότι και στις περιπτώσεις αυτές κυριαρχεί η συμβατικότητα.
Το μεταβλητό του γλωσσικού σημείου/γλωσσική μεταβολή
Η γλωσσική αλλαγή οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να διακριθούν σε εξωτερικούς και εσωτερικούς. Ως αλλαγές οφειλόμενες σε εξωτερικούς παράγοντες θα μπορούσαν να θεωρηθούν αλλαγές που πηγάζουν από αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο γλωσσών. Ο συνηθέστερος τρόπος για να επηρεάσει μια γλώσσα την άλλη είναι ο δανεισμός. Για παράδειγμα μπορούμε να πούμε ότι η γλωσσική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αποδίδεται η έννοια «σπίτι» στα ελληνικά, δηλαδή η σταδιακή αντικατάσταση της λέξης <οίκος>/<οικία> με τη λέξη <σπίτι> οφείλεται στην επίδραση της λατινικής (συγκεκριμένα της λέξης hospitium).
Συχνά, όμως, τα αίτια της γλωσσικής μεταβολής εντοπίζονται εσωτερικά, μέσα στο ίδιο το σύστημα μιας γλώσσας. Το γεγονός δηλαδή ότι ο νεοέλληνας διαβάζει τη λέξη «ειρήνη» ως /i'rini/ ενώ ο αρχαίος Έλληνας θα τη διάβαζε ως /eirεέnεε/ οφείλεται στον εσωτερικό παράγοντα της αλλαγής στο φωνητικό σύστημα της ελληνικής. Η αδυναμία της γλώσσας να αντισταθεί στη γλωσσική μεταβολή, στη μεταβολή τόσο της φωνητικής αναπαράστασης της ίδιας σημασίας, όσο και της σημασιοδότησης της ίδιας μορφής, αποτελεί απόρροια, αλλά και απόδειξη, της συμβατικότητας του γλωσσικού σημείου.
Γενετική-Μετασχηματιστική Γραμματική
Η γενετική γραμματική είναι ένα από τα κυρίαρχα σήμερα ρεύματα στην ανάλυση της γλώσσας, εισηγητής του οποίου είναι ο αμερικάνος Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος και προσπάθησε να ερμηνεύσει το φαινόμενο της γλώσσας στην πιο καθολική διάστασή του. Για τη γενετική γραμματική, η γλώσσα είναι ένα βιολογικό/γνωσιακό σύστημα, έμφυτο ως ικανότητα, που παράγει («γεννά») απεριόριστο πλήθος εκφράσεων με πεπερασμένα μέσα (λεξικά στοιχεία, κανόνες και περιορισμούς) και, ενδεχομένως, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη φάση της θεωρίας, τον μινιμαλισμό, η «βέλτιστη λύση» στο σχεδιαστικό πρόβλημα της πρόσβασης/αναγνωσιμότητας σε δύο ειδών επιτελεστικά συστήματα του ανθρώπινου σώματος, τα «προθετικά-εννοιολογικά» και τα «αρθρωτικά-αντιληπτικά».
Μεταγλωσσικές προσεγγίσεις του φαινομένου της γλώσσας
Τόσο οι επιστημονικές όσο και οι διεπιστημονικές προσεγγίσεις της γλώσσας συνιστούν ό,τι ονομάζουμε μεταγλώσσα. Με τον όρο μεταγλωσσικός εννοείται οποιαδήποτε κρίση διατυπώνουμε για τη γλώσσα χρησιμοποιώντας τη γλώσσα. Μεταγλωσσική επομένως μπορεί να χαρακτηριστεί και μια άποψη του τύπου «πολύ ωραία γλώσσα αυτή, οι λέξεις της έχουν μια μουσικότητα», αλλά και μια γλωσσολογική θεωρία ή κλάδοι της επιστήμης όπως ψυχογλωσσολογία, κοινωνιογλωσσολογία κ.λπ. Σε αυτό το κεφάλαιο λοιπόν θα περιγραφούν οι σημαντικότερες θεωρίες ανά τους αιώνες που έχουν εμφανιστεί για τη γλώσσα και τη θεωρούν από μια εξωτερική προς το γλωσσικό σύστημα θέση.
Θεωρίες για τη θέση της γλώσσας στην κοινωνία
Η γλώσσα σαν κοινωνικό φαινόμενο είναι ένα δημοφιλές θέμα για προβληματισμό από αρχαιοτάτων χρόνων. Η εξέχουσα θέση της γλώσσας ανάμεσα στις εκδηλώσεις του ανθρώπινου πνεύματος και ο καταλυτικός της ρόλος στη διαμόρφωση των κοινωνικών δομών και σχέσεων κεντρίζει την περιέργεια της εκάστοτε διανόηση. Για τη γλώσσα κυριολεκτικά υπάρχουν αναρίθμητες απόψεις, οπτικές και κρίσεις. Από την αρχαιότητα διάφοροι φιλόσοφοι προσπάθησαν να διακρίνουν τη φύση της και να προσδιορίσουν τον ακριβή της ρόλο.
Πύργος της Βαβέλ
Βέβαια πρώτη από όλες ασχολήθηκε η θρησκεία με το φαινόμενο της γλώσσας. Ο μύθος του πύργου της Βαβέλ δεν είναι ο μόνος σχετικός με τη γλώσσα. Σχεδόν κάθε θρησκεία έχει και από ένα μύθο που περιγράφει τη διαδικασία απόκτησης/εφεύρεσης της γλώσσας αλλά και της γραφής. Ο μύθος της Βαβέλ, στα πρότυπα του οποίου κινούνται και οι μύθοι πολλών ευρωπαϊκών και μη λαών, έχει δυο βασικές συνισταμένες οι οποίες εν πολλοίς επανεμφανίζονταν σε πολλές διαδεδομένες θεωρίες μέχρι και τον 19ο αιώνα.
Συγκεκριμένα από την ιστορία της Βαβέλ προκύπτουν δυο «αλήθειες». Πρώτον, ότι η υπήρχε η μια, η αληθινή γλώσσα του Θεού της οποίας οι όροι απέδιδαν ακριβώς το νόημα των σημαινομένων. Αυτή η γλώσσα χάθηκε εξαιτίας της ύβρεως των ανθρώπων και πλέον οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να χρησιμοποιούν πολλά, διαφορετικά μεταξύ τους «κακέκτυπα» της γλώσσας αυτής. Δεύτερον υποδηλώνεται η πεποίθηση ότι το περιβάλλον του ανθρώπου και γενικά ο κόσμος των εμπειριών του γίνεται αντιληπτός με τον ίδιο τρόπο από όλους απλά η κάθε γλώσσα αποδίδει διαφορετικά και με διαφορετική επάρκεια αυτό το περιβάλλον. Αυτή η πεποίθηση αν απλώς υποδηλώνεται στον μύθο της Βαβέλ, τότε γίνεται φανερή στη Γένεση όπου εμφανίζεται ο θεός να καλεί τον Αδάμ να ονοματοθετήσει τα ζώα. Αλλά και στην ελληνική μυθολογία εμφανίζεται το ίδιο μοτίβο της ονοματοθεσίας με τον μύθο του Προμηθέα. Γνωστή είναι βέβαια και η ανάλυση του Πλάτωνα στην Πολιτεία του, όπου η γλώσσα αντιμετωπίζεται ως ένας ταξινομητικός κατάλογος σταθερών και απαράλλαχτων εννοιών (των ιδεών).
Σύγχρονη προσέγγιση
Αυτή η αντίληψη πλέον έχει εγκαταλειφθεί σχεδόν από τη στιγμή της γέννησης της γλωσσολογίας. Πλέον η γλώσσα αντιμετωπίζεται από μεγάλη μερίδα αναλυτών ως καθρέφτης της κοινωνίας που τη χρησιμοποιεί και τη διαμορφώνει. Η σχέση όμως αυτή είναι αμφίδρομη — δηλαδή σύμφωνα με κάποιους (δόγμα Sapir-Whorf) και η ίδια η γλώσσα που χρησιμοποιούμε πολλές φορές καθορίζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Αν συνυπολογιστεί και το γεγονός ότι κάθε γλώσσα θεωρείται καταρχήν ως η καταλληλότερη για τους ομιλητές της τότε γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η γλώσσα συνδέεται άμεσα με τις κοινωνικές συνθήκες που τη γεννούν.
Υπάρχουν πολλές γλώσσες οι οποίες δεν έχουν λέξη για το κόκκινο, άλλες για το κίτρινο κ.λπ. Μάλιστα έχει παρατηρηθεί ότι η αναγνώριση χρωμάτων ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες. Το γεγονός λοιπόν ότι μια γλώσσα δεν έχει λέξη για το κόκκινο δεν σημαίνει ότι είναι «πρωτόγονη» ή ότι είναι λειψή αλλά ότι δεν χρειάζεται να έχει λέξη για το κόκκινο. Η κοινότητα που χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη γλώσσα δεν ένιωσε την ανάγκη να ξεχωρίσει το συγκεκριμένο χρώμα και πολύ απλά το «συγχέει» με ένα άλλο (όπως στην Ελλάδα δεν έχουμε ξεχωριστή λέξη για το λαχανί που έχει ένα λάχανο μόλις αρχίσει να σαπίζει και το «συγχέουμε» με το κανονικό λαχανί). Η συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα λοιπόν της γλώσσας αφενός οφείλεται στις κοινωνικές συνθήκες (που δεν ευνοούν τη διάκριση του κόκκινου) αλλά επηρεάζει και την αντίληψη των μελλοντικών ομιλητών καθώς πλέον δεν μαθαίνουν να ξεχωρίζουν το κόκκινο.
Χαλκιδική
Η Χαλκιδική είναι χερσόνησος της Μακεδονίας και γεωγραφικά αποτελεί την απόληξη της Κεντρικής Μακεδονίας στο Αιγαίο πέλαγος, το οποίο εισχωρεί βαθιά μέσα σε αυτήν, σχηματίζοντας τρεις επιμήκεις χερσονήσους, που δίνουν στην περιοχή το χαρακτηριστικό της σχήμα («πόδια της Χαλκιδικής»). Βορειοανατολικά υπάρχει η χερσόνησος Μαρμάρι, ανάμεσα στον Ακάνθιο και τον Στρυμονικό κόλπο.
Η Χαλκιδική είναι μια μεγάλη χερσόνησος, αφού περιβρέχεται από το Αιγαίο πέλαγος και μόνο Β.ΒΔ. είναι ενωμένη με τον κορμό της Μακεδονίας διαμέσου της περιοχής της Θεσσαλονίκης. Στο νότιο τμήμα της Χαλκιδικής, σχηματίζονται τρεις χαρακτηριστικές επιμήκεις χερσόνησοι οι οποίες είναι από δυτικά προς ανατολικά: η χερσόνησος της Κασσάνδρας, η χερσόνησος της Σιθωνίας και η χερσόνησος του Άθω.
Οι μεγαλύτερες πόλεις της Χαλκιδικής είναι τα Νέα Μουδανιά με 9.342 κατοίκους και η Νέα Καλλικράτεια με 7.238 κατοίκους. Πρωτεύουσα του Νομού είναι ο Πολύγυρος με 6.121 κατοίκους. Διοικητικό κέντρο του Αγίου Όρους είναι οι Καρυές. Η χερσόνησος της Χαλκιδικής χωρίζεται διοικητικά στη Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής και στην Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία Αγίου Όρους. Το βόρειο τμήμα της χερσονήσου ανήκει στη Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης.
Αρχαιότητα
Στην περιοχή της Μακεδονίας υπήρχαν επίσης αποικίες ελληνικών πόλεων της νότιας Ελλάδας, οι οποίες σχημάτισαν ομοσπονδιακά κράτη. Σημαντικότερο ήταν το αποικιακό κράτος της Χαλκιδικής που περιλάμβανε κυρίως αποικίες των Ευβοέων. Οι αποικίες αυτές είχαν σχηματίσει μία ομοσπονδιακή ένωση, το Κοινό των Χαλκιδέων με έδρα την Όλυνθο. Στην ένωση αυτή εντάχθηκαν και πόλεις εκτός Χαλκιδικής όπως οι Ευβοϊκές αποικίες της Πιερίας, Πύδνα και Μεθώνη. Κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Β' και ενσωματώθηκε στο Μακεδονικό Βασίλειο. Αρχαίες πόλεις της Χαλκιδικής είναι:
Κατά τους Περσικούς πολέμους, ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης κατασκεύασε μια διώρυγα στη χερσόνησο του Άθω, ώστε να αποφύγει τον περίπλου του Άθω, καθώς την τελευταία φορά που το επιχείρησε είχε βυθιστεί ο στόλος του Μαρδόνιου. Η διώρυγα ολοκληρώθηκε το 480 π.Χ. και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα αρχαία έργα.
Οι Ρωμαίοι και η Χαλκιδική
Οι Ρωμαίοι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη Χαλκιδική στη διάρκεια των δυο τελευταίων μακεδονικών πολέμων, με τη διεξαγωγή ναυτικών επιχειρήσεων στο Βόρειο Αιγαίο. Σύμφωνα με πληροφορία του Τίτου Λίβιου, η πρώτη ναυτική τους δράση έλαβε χώρα το 200 π.Χ., όταν ο ρωμαϊκός στόλος από τη Σκιάθο είχε πλεύσει στα παράλια της Χαλκιδικής με σκοπό την κατάληψη των κυριοτέρων πόλεών της. Αρχικά επιχείρησαν ανεπιτυχώς να καταλάβουν τις πόλεις Μένδη και Τορώνη, στη συνέχεια όμως κατέλαβαν την Άκανθο (σημ. Ιερισσό) και, αφού τη λεηλάτησαν, επέστρεψαν στη Σκιάθο. Το 169 π.Χ. έγινε η δεύτερη ναυτική επιχείρηση των Ρωμαίων στη Χαλκιδική, στα πλαίσια της οποίας, οι Ρωμαίοι λεηλάτησαν την Παλλήνη και την ύπαιθρο της Αίνειας και Αντιγόνειας. Κύριος στόχος τους φαίνεται πως ήταν η Κασσάνδρεια, την οποία πολιόρκησαν και δόθηκαν αρκετές μάχες έξω από τα τείχη της. Ωστόσο, όταν η ισχυρή φρουρά που υπεράσπιζε την πόλη ενισχύθηκε και από Γαλάτες μισθοφόρους, οι Ρωμαίοι έλυσαν την πολιορκία και έπλευσαν στη Σιθωνία με σκοπό να καταλάβουν την Τορώνη. Διαπιστώνοντας όμως ότι και η πόλη αυτή προστατευόταν από ισχυρή φρουρά, παραιτήθηκαν από την προσπάθειά τους και έπλευσαν στο λιμάνι της Δημητριάδας (σημ. Βόλου). Για έναν περίπου αιώνα από την υποταγή της Μακεδονίας στους Ρωμαίους (168 π.Χ.) δεν υπάρχει καμιά πληροφορία από τις αρχαίες πηγές για τη Χαλκιδική. Στο προσκήνιο επανεμφανίζεται αυτή μόνο τον 1ου π.Χ. αιώνα, όταν προσελκύει πάλι το ενδιαφέρον των Ρωμαίων, το οποίο τώρα εκδηλώνεται με την εγκατάσταση Ρωμαίων ιδιωτών-εμπόρων στην Άκανθο και την ίδρυση - από το επίσημο Ρωμαϊκό κράτος - αποικίας στην Κασσάνδρεια. Οι δυο αυτές ενέργειες των Ρωμαίων, που συνεπάγονταν τη δημογραφική και οικονομική διείσδυσή τους στη Χαλκιδική, αποτελούν πραγματικό ορόσημο στην ιστορία της.
Η εγκατάσταση Ρωμαίων (εμπόρων) στην Άκανθο (το 85-57 π.Χ.), που ήταν μια ιδιωτική πρωτοβουλία, μας είναι γνωστή από επιγραφή χαραγμένη στο βάθρο τιμητικού αγάλματος του Αυγούστου που βρέθηκε στην ακρόπολή της, στην οποία αναφέρονται οι «συνπραγματευόμενοι Ρωμαίοι» (negotiatores), οι οποίοι φαίνεται πως, στα αυτοκρατορικά τουλάχιστον χρόνια, ήταν οργανωμένοι σε συλλογικό σώμα, στο γνωστό «conventus civium Romanorum ». Το σπουδαιότερο κίνητρο για την εδώ εγκατάσταση των Ρωμαίων δεν ήταν τόσο το λιμάνι της όσο η επικράτειά της, που εκτεινόταν στη νοτιοανατολική Χαλκιδική και διέθετε άφθονες πλουτοπαραγωγικές πηγές, πρόσφορες για εμπορική εκμετάλλευση, όπως ήταν τα πλούσια μεταλλεία της.
Ωστόσο, η επίσημη ρωμαϊκή πολιτική εκφράζεται με την ίδρυση (44-43 π.Χ.) - κατόπιν εντολής του Κάσσιου Βρούτου - ρωμαϊκής αποικίας στη σπουδαιότερη ελληνιστική πόλη της Χαλκιδικής, την Κασσάνδρεια. Στη συνέχεια η πόλη αποικίστηκε για δεύτερη φορά - με την εγκατάσταση απόμαχων του ρωμαϊκού στρατού και Ιταλών πολιτών πλάι στον πολυάριθμο ελληνικό πληθυσμό της - από τον Οκταβιανό Αύγουστο, μετά τη ναυμαχία του Άκτιου (31 π.Χ.), και για το λόγο αυτόν ονομάστηκε colonia Iulia Augusta Cassandrensis. Ο πρώτος αποικισμός είχε καθαρά στρατιωτικό χαρακτήρα, ενώ ο δεύτερος είχε κυρίως οικονομικό (αγροτικό) χαρακτήρα. Η εκτεταμένη επικράτεια (territorium) της αποικίας, που μετατράπηκε σε ager publicus και διανεμήθηκε σε κληρούχους αποίκους, περιλάμβανε ολόκληρη τη χερσόνησο Παλλήνη. Βόρεια τα όριά της έφταναν ως τους πρόποδες του Χολομώντα και ανατολικά ως τη σημερινή Νικήτη, όπου βρέθηκε το επιτύμβιο ενός Ρωμαίου αποίκου.
Τουρκοκρατία
Οι Τούρκοι κατέλαβαν περιοχές της Μακεδονίας στα τέλη του 14ου αιώνα και ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της περιοχής το 1430 με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης. Μπορούμε λοιπόν να θεωρήσουμε ότι η Τουρκοκρατία ξεκίνησε στη Χαλκιδική στις αρχές του 14ου αιώνα.
Κατά την περίοδο αυτή, μουσουλμάνοι έποικοι από τη Μικρά Ασία εγκαταστάθηκαν στις πλέον εύφορες περιοχές της Μακεδονίας όπως και στα αστικά κέντρα που είχαν λεηλατηθεί. Στη Χαλκιδική οι μουσουλμάνοι εγκαταστάθηκαν στις βόρειο-ανατολικές και βόρειο-δυτικές περιοχές, κοντά δηλαδή στη Θεσσαλονίκη.