cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκάλμο Ουίλιαμς
Καριέρα
Έγινε υπουργός Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως στην κυβέρνηση του Μάικλ Μίσικ. Μερικές από τις αρμοδιότητές του ήταν και τα θέματα μετανάστευσης, εργασίας, οι φυλακές, η πυροσβεστική υπηρεσία, η αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών, η οδική ασφάλεια, οι υπηρεσίες εκτάκτου ανάγκης και οι ληξιαρχικές υπηρεσίες.
Έπειτα από την ξαφνική παραίτηση του Μίσικ στις 23 Μαρτίου του 2009 ο Ουίλιαμς έγινε νέος πρόεδρος του Προοδευτικού Εθνικού Κόμματος και επίσης νέος πρωθυπουργός (Premier).
Καθαίρεση
Στις 14 Αυγούστου του 2009 η βρετανική κυβέρνηση, επικαλούμενη φαινόμενα κυβερνητικής διαφθοράς, καθαίρεσε τον πρωθυπουργό και κατήργησε το αξίωμα, μεταθέτοντας τις αρμοδιότητές του σε εκείνες του Κυβερνήτη. Επιβλήθηκε έτσι άμεση διακυβέρνηση από το Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Τερκς και Κέικος
12 Απριλίου
11 Απριλίου | 12 Απριλίου | 13 Απριλίου
Η 12η Απριλίου είναι η 102η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 263 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Οθέλλος Αμμοχώστου
Ο Οθέλλος Αμμοχώστου (ή Οθέλλος Βαρωσίων) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Αμμόχωστο. Έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο ΓΣΕ. Είχε συμμετάσχει 5 φορές στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Διαλύθηκε το 1963.
Ιστορία
Ο Οθέλλος εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1956 ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Η πρώτη του συμμετοχή στο πρωτάθλημα ήταν την περίοδο 1956-57. Την περίοδο εκείνη η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε γεωγραφικές περιφέρειες. Ο Οθέλλος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας.
Η ομάδα συνέχισε στη Β΄ κατηγορία τις περιόδους 1957-58, 1959-60, 1960-61 και 1961-62 (την περίοδο 1958-59 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα), χωρίς κάποια διάκριση. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 1962-63 ο Οθέλλος δεν παρουσίασε ποδοσφαιρική ομάδα και έτσι τον Ιανουάριο του 1963 η γενική συνέλευση της ΚΟΠ αποφάσισε τη διαγραφή της ομάδας από τις τάξεις της.
1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Ο Οθέλλος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας. 2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Ο Οθέλλος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Κερύνειας. 3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Ο Οθέλλος συμμετείχε στον όμιλο Αμμοχώστου-Λάρνακας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Αμμοχώστου Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Νικόλα Ρέντσι
Ο Νικόλα Ρέντσι (Nicola Renzi, γενν. στις 18 Ιουλίου 1979) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο. Είναι μέλος του κόμματος Λαϊκή Συμμαχία.
Ανέλαβε Κυβερνών Διοικητής του Αγίου Μαρίνου για το διάστημα από 1η Οκτωβρίου 2015 ως τον Απρίλιο του 2016 (μαζί με τη Λορέλα Στεφανέλι). Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος στο Μέγα και Γενικό Συμβούλιο το 2012.
Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί.
Παραπομπές
Ρεντσι
Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας
Συγκεκριμένα είναι μία από τις πέντε Περιφερειακές Ενότητες της Θεσσαλίας και η δεύτερη σε έκταση της χώρας. Έχει έκταση 5.387 τ. χλμ. και μόνιμο πληθυσμό 269.151 κατοίκους (απογραφή 2021).
Πρωτεύουσα της Π.Ε. Λάρισας είναι η ομώνυμη πόλη.
Γεωγραφική εξέταση
Η Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Λάρισας συνορεύει με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Κοζάνης και την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Γρεβενών στα βορειοδυτικά, με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Πιερίας στα βορειοανατολικά, με τον Θερμαϊκό Κόλπο ανατολικά, με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Μαγνησίας στα νοτιοανατολικά, με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Φθιώτιδας στα νότια, με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Καρδίτσας στα νοτιοδυτικά και με την Περιφερειακή Ενότητα (Π.Ε.) Τρικάλων στα δυτικά.
Ο Όλυμπος, το ψηλότερο ελληνικό βουνό βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού. Το όρος Όσσα βρίσκεται στα ανατολικά, στις ακτές του Αιγαίου Πελάγους και του νότιου Θερμαϊκού Κόλπου. Ο Πηνειός ποταμός, ο οποίος πηγάζει από την Πίνδο, διασχίζει την περίφημη Κοιλάδα των Τεμπών, μεταξύ Ολύμπου και Όσσας και εκβάλλει στο Θερμαϊκό Κόλπο.
Το βορειότερο τμήμα του νομού καλύπτεται από δάση, ενώ το μεγαλύτερό του τμήμα είναι πεδινό. Το μεγαλύτερο μέρος της Θεσσαλικής πεδιάδας βρίσκεται στο Νομό Λάρισας.
Το κλίμα του νομού είναι κυρίως μεσογειακό, με ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Ο χειμώνας είναι πιο βαρύς στις ορεινές περιοχές. Η Λάρισα συγκαταλέγεται στις πιο ζεστές περιοχές της Ελλάδας κατά τους θερινούς μήνες.
Διοικητική διαίρεση
Από το 2011, με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο Νομός Λάρισας αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας (με έδρα τη Λάρισα) της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Με την συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 28 σε 7, όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:
Μονή Καρέα
Η Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα είναι βυζαντινή μονή στην Αττική. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του Υμηττού, κοντά στα λατομεία του Καρά, με υψόμετρο: 490μ. στην περιφέρεια του Δήμου Βύρωνα. Η ίδρυσή της ανέρχεται κατά πάσα πιθανότητα στον 4ο αιώνα, όπως μαρτυράει ο σωζόμενος επιτύμβιος λίθος με την επιγραφή «ΝΕΙΚΑΓΟΡΗC ΔΙΑΚΟΝΙCCΗΣ». Η τάξη των διακονισσών είχε εισαχθεί από τους αποστόλους και καταργήθηκε τον 6ο μ.Χ. αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Ά (527 - 565 μ.Χ.). Αρχικά η μονή ήταν πατριαρχικό σταυροπήγιο τιμώμενο στην μνήμη του Αγίου Ιωάννη του βαπτιστή, εγκαταλείφτηκε όμως το 1673. Η ίδρυση της μονής ανάγεται στους βυζαντινούς χρόνους. Η πρώτη γνωστή χρονολογία είναι του 1575, όταν η μονή πιθανώς να ανακαινίσθηκε. Μετόχιο της Μονής Καρέα ήταν η μονή των Ασωμάτων Κουκοπούλη στην Αθήνα. Το παλαιό καθολικό της μονής είναι ναός εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο που στηρίζεται σε τέσσερις κίονες και κτίστηκε κατά το τελευταίο τέταρτο του 11ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες σώζονται μόνο στην Πρόθεση, ενώ οι υπόλοιπες έχουν χαθεί. Στο δάπεδο του ναού δεξιά βρίσκεται παλιά επιγραφή που υποδεικνύει την πιθανή ύπαρξη παλαιοχριστιανικού ευκτηρίου οίκου.
Πηγές
Καρεα Κατηγορία:Δήμος Βύρωνα
Νικόλαος Πολίτης
Ο Νικόλαος Πολίτης (Ελαιοχώρι Καλαμάτας Μεσσηνίας, 3 Μαρτίου 1852 - Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1921) ήταν Έλληνας λαογράφος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Θεωρείται ως ο πρόδρομος της επιστήμης της λαογραφίας στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Πολίτης γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1852 στο χωριό Γιάννιτσα (Ελαιοχώριον Καλαμάτας) και μεγάλωσε στην Καλαμάτα, όπου και τελείωσε το σχολείο. Παππούς του ήταν ο παπα-Νικόλαος Πολίτης συμμαχητής του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι, ενώ ο πατέρας του Γεώργιος καταγόταν από το χωριό Γιαννιτσάνικα της επαρχίας Καλαμών και ήταν δικαστικός. Από τα μαθητικά του χρόνια είχε αναπτύξει ενδιαφέρον για την παραδοσιακή ζωή και, ως μαθητής γυμνασίου ακόμα, άρχισε να συντάσσει μια χειρόγραφη εφημερίδα που λεγόταν Ο Φιλόπαις. Αρχίζει να δημοσιεύει λαογραφικές μελέτες σε περιοδικά, όπως η «Ευτέρπη» η «Πανδώρα» η «Εστία», «Χρυσαλλίς», «Φιλόστοργος μήτηρ». Το 1866 όταν ξεσπά η Κρητική Επανάσταση επιχειρεί να καταταγεί εθελοντής σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, αλλά τελικά ανακαλύφθηκε από τους γονείς του και επέστρεψε σε αυτούς. Το 1868 με δική του πρωτοβουλία το Γυμνάσιο Καλαμάτας όπου φοιτούσε έδωσε παράσταση με τα έργα του Μολιέρου Ο ακούσιος γάμος και Ο χαρτοπαίκτης σε δική του μετάφραση, προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα υπέρ των Κρητών προσφύγων που είχαν καταφύγει στη Μεσσηνία. Σπούδασε φιλολογία (1868-1872) και νομική (1874-1878) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1870 έγινε μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Εξέδωσε από κοινού με τον Σπυρίδωνα Λάμπρο τα Νεοελληνικά Ανάλεκτα Παρνασσού. Απέκτησε τέσσερεις γιους, μεταξύ τους τον πρωτότοκο φιλόλογο και κριτικό βιβλίου Γιώργο Πολίτη, τον σκηνοθέτη και θεατρικό κριτικό Φώτο Πολίτη και τον νεότερο, καθηγητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ακαδημαϊκό Λίνο Πολίτη. Το 1871 βραβεύτηκε για τη μελέτη του Νεοελληνική Μυθολογία. Στο διάστημα 1876-1880 παρακολούθησε σπουδές στο Μόναχο, ως υπότροφος της ελληνικής κυβέρνησης, τις οποίες ολοκλήρωσε στο Έρλανγκεν όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα. Εκεί συνδέθηκε φιλικά με τον βυζαντινολόγο Καρλ Κρουμπάχερ.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε αρχικά στη Βιβλιοθήκη της Βουλής συμβάλλοντας στην κατάταξη του υλικού της. Το 1882 ονομάστηκε υφηγητής της ελληνικής μυθολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διετέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.
Από το 1884 κατέλαβε θέσεις στο Υπουργείο Παιδείας, αρχικά ως Τμηματάρχης Μέσης Εκπαίδευσης (Απρίλιος 1884-Απρίλιος 1885) και έπειτα Γενικός Επιθεωρητής της δημοτικής εκπαίδευσης (Μάιος 1886-Δεκέμβριος 1887). Από τη συνολική εκπαιδευτική κυβερνητική του θητεία θεωρούνται τομές στην ιστορία της εκπαίδευσης η εισαγωγή μαθημάτων των νέων ελληνικών στο λεγόμενο τότε ελληνικό σχολείο και αργότερα στο γυμνάσιο,η δραστική μείωση των ωρών διδασκαλίας των μαθημάτων της ιεράς ιστορίας και η μετωνυμία του μαθήματος σε θρησκευτικά, η δημιουργία του Βαρβάκειου Πρακτικού Λυκείου (1886),και η αποστολή εγκυκλίου τον Δεκέμβριο του 1887 στο διδακτικό προσωπικό με την οποία προτρεπόταν να συγκεντρώσει λαογραφικό υλικό.
Το 1883 επιθυμώντας να συμβάλει στη δημιουργία εθνικής λογοτεχνικής παραγωγής εισηγείται την προκήρυξη διαγωνισμού για τη συγγραφή ελληνικού διηγήματος στον διευθυντή του περιοδικού Εστία Γεώργιο Κασδόνη. Το 1890 έγινε καθηγητής Μυθολογίας και Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου διατέλεσε και πρύτανης. Ο Πολίτης ήταν ο πρώτος που δίδαξε πολιτικές και σκηνικές αρχαιότητες και ιστορία θρησκευμάτων σε συγκριτική βάση πριν καθιερωθεί ως διδακτικό αντικείμενο στη θεολογική σχολή. Στο διάστημα 1889-1890 ήταν συνδιευθυντής του περιοδικού Εστία, μαζί με τον Γεώργιο Δροσίνη. Όταν δημοσίευε κείμενα στην Εστία απέφευγε να παραθέτει το όνομά του θεωρώντας πως δεν ήταν αντιπροσωπευτικά της όλης δημιουργίας του. Το 1908 ίδρυσε την Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία (ο ίδιος είχε εισηγηθεί τον όρο «λαογραφία» ως αντίστοιχο των ευρωπαϊκών όρων Folklore και Volkskunde), το 1909 ξεκίνησε την έκδοση του περιοδικού Λαογραφία και το 1918 ίδρυσε το Λαογραφικό Αρχείο.
Πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 1921 «εκ στηθάγχης, ην επέτεινεν η μέχρι της τελευταίας του βίου στιγμής αδιάκοπος αυτού εργασία».
Αποτίμηση
Ο Πολίτης συστηματοποίησε το έργο της λαογραφίας, ώστε να καλύπτει όλο το φάσμα των εκδηλώσεων του παραδοσιακού βίου: μνημεία λόγου (τραγούδια, παροιμίες, ευχές, διηγήσεις κ.α.), κοινωνική οργάνωση, καθημερινή ζωή (ενδυμασία, τροφή, κατοικία), επαγγελματικό βίο (γεωργικό, ποιμενικό, ναυτικό), θρησκευτική ζωή, δίκαιο, λαϊκή φιλοσοφία και ιατρική, μαγεία και δεισιδαιμονικές συνήθειες, λαϊκή τέχνη, χορός και μουσική. Η ενθάρρυνση της μελέτης της παραδοσιακής ζωής αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη θεματική και την τεχνοτροπία τών ποιητών της γενιάς του 1880 και τών εκπροσώπων της ηθογραφικής πεζογραφίας.
Πολίαρχος
Ο Πολίαρχος ή έπαρχος της πόλεως (praefectus urbi) ήταν ανώτερος διοικητικός υπάλληλος στη Ρώμη, επιλεγμένος από τον αυτοκράτορα με ύψιστη εξουσία στη δημοτική διοίκηση. Όταν το αγορανομικό αξίωμα άρχισε να χάνει τη μεγάλη σημασία του, τα καθήκοντα αυτά μεταβιβάστηκαν στον πολίαρχο ο οποίος δίκαζε μικρά αδικήματα και επέβαλε ποινές που ήταν συνήθως το πρόστιμο και η μαστίγωση.
Νικόλαος Πολίτης
Μεθοδολογία
Στην εποχή του Νικόλαου Πολίτη στην Ελλάδα επικρατούσαν δύο μέθοδοι όσον αφορά τη λαογραφία, η εθνογραφική η οποία στηριζόταν στην συγκέντρωση περιγραφικών στοιχείων και η άλλη η συγκριτική με σκοπό τη μελέτη των ελληνικών εθίμων του παρόντος συγκριτικά με εκείνα της αρχαιότητας. Η δεύτερη ήταν απάντηση στις θεωρίες του Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ για τον αφελληνισμό των Ελλήνων. Η Νεοελληνική μυθολογία, το παλιότερο σημαντικό έργο του Πολίτη, υιοθετεί την θεωρία των επιβιωμάτων - διατυπωμένη από τον Ταίηλορ, κι αποδεκτή από τον Πολίτη - παλιότερα πολιτισμικά στοιχεία μπορούν να διατηρηθούν χωρίς όμως λειτουργικότητα στο σήμερα. Η σύγκριση δεν γινόταν με τους άλλους λαούς, αλλά απέβλεπε στο να αποδείξει συνέχειες. Ο Πολίτης όμως επιχειρεί σύγκριση με άλλους βαλκανικούς και αρχαίους ή σύγχρονους ευρωπαϊκούς λαούς. Γι' αυτό και θα επικριθεί πιο πολύ, στα πλαίσια του Ροδοκανάκειου διαγωνισμού όπου υποβλήθηκε, η εργασία του αυτή, με την οποία προσδίδει στην σκέψη του πιο πολύ εθνολογική-ανθρωπολογική χροιά, ενώ έχει συλλάβει από τότε τη συνοχή τόσο του βαλκανικού όσο και του ευρωπαϊκού πολιτισμού, καθώς όλοι αυτοί οι λαοί στην πλειοψηφία τους είναι ινδοευρωπαϊκοί. Εγκαταλείπει αυτού του είδους τη συγκριτική μέθοδο, τη διαχρονική και της συνέχειας, και ακολουθεί τη σύγκριση μεταξύ των διαφόρων πολιτισμών: δεν βρίσκει ομοιότητες, παρά μόνο επιφανειακές ανάμεσα σε αρχαίους και νεοέλληνες, ενώ είναι οπαδός και της πολυγένεσης, δηλαδή της θεωρίας πως οι άνθρωποι υπό τις ίδιες κοινωνικές συνθήκες δημιουργούν παρόμοια πολιτισμικά στοιχεία, αναγνωρίζοντας τον πανανθρώπινο πολιτισμό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Νέα Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Πολίαρχος
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Πολιτική κατάσταση της Δυτικής Σαχάρας
μικρογραφία|Ο χάρτης της Σύγκρουσης μεταξύ Δυτικής Σαχάρας και Μαρόκου. Η Δυτική Σαχάρα, πρώην ισπανική αποικία της Ισπανικής Σαχάρας, είναι μια αμφισβητούμενη περιοχή που διεκδικείται τόσο από το Βασίλειο του Μαρόκου όσο και από το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Σαγκουία ελ Χάμρα και του Ρίο ντε Όρο (Μέτωπο Πολισάριο), το οποίο είναι ένα κίνημα ανεξαρτησίας με την έδρα του στην Αλγερία. Η προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο πραγματοποιήθηκε σε δύο στάδια, το 1976 και το 1979, και θεωρείτο εκτός νόμου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Η Δυτική Σαχάρα περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Ηνωμένων Εθνών ως μη αποαποικιοποιημένη περιοχή και, ως εκ τούτου, περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Ηνωμένων Εθνών των εδαφών με αυτοδιοίκηση, ο οποίος κατάλογος θεωρεί την Ισπανία ως το δια νόμου κράτος που την διοικεί. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η Δυτική Σαχάρα δεν είναι νομικό τμήμα του Μαρόκου και παραμένει σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους περί στρατιωτικής κατοχής.
Ιστορικό
Από τις Συμφωνίες της Μαδρίτης του 1975, ένα τμήμα της Δυτικής Σαχάρας διοικείται από το Μαρόκο ως και τις Νότιες Επαρχίες. Ένα άλλο τμήμα, τα απελευθερωμένα εδάφη, διοικούνται από το Μέτωπο Πολισάριο ως Αραβική Δημοκρατία της Σαχράουι. Η Μαυριτανία διαχειρίζεται το δυτικό μισό της χερσονήσου Ρας Νουαντχιμπού. Από τον Σεπτέμβριο του 1991 έχει τεθεί σε ισχύ μια εκεχειρία υπό την παρακολούθηση του ΟΗΕ.
Ενώ καμία άλλη χώρα εκτός από των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής δεν έχει αναγνωρίσει ποτέ τη μονομερή προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο, ορισμένες χώρες έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους για μια μελλοντική αναγνώριση της κυριαρχίας του Μαρόκου στην επικράτεια ως αυτόνομο τμήμα του Βασιλείου. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια δια πράξης αναγνώριση της μαροκινής αξίωσης από την πλευρά ορισμένων χωρών, όπως στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρόλο το γεγονός ότι το Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας του Ηνωμένου Βασιλείου αντιμετώπισε την κατάσταση της Δυτικής Σαχάρας απροσδιόριστη, η έλλειψη αναφοράς στην τρέχουσα αποτελεσματική διαίρεση της, λαμβανομένης υπόψη της ύπαρξης των περιοχών που διοικούνται από το Μέτωπο Πολισάριο, υποδήλωσε την αποδοχή του Μαρόκου ως διοικητικής δύναμης σε ολόκληρη την περιοχή. Συνολικά, η προσάρτηση δεν έχει συγκεντρώσει τόση προσοχή στη διεθνή κοινότητα όπως πολλές άλλες αμφισβητούμενες προσαρτήσεις (π.χ. η Ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας).
Προκειμένου να επιλυθεί το ζήτημα της κυριαρχίας, τα Ηνωμένα Έθνη προσπάθησε να διεξαγάγει δημοψήφισμα μέσω της Αποστολής των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα και διεξάγει απευθείας συνομιλίες μεταξύ του Βασιλείου του Μαρόκου και του Μετώπου Πολισάριο. Τα Ηνωμένα Έθνη δεν αναγνωρίζουν ούτε την κυριαρχία του Μαρόκου, ούτε της Δημοκρατίας της Σαχάρας στη Δυτική Σαχάρα.
Οι Μαροκινοί έποικοι αποτελούν σήμερα περισσότερα από τα 2/3 των 500.000 κατοίκων στην Δυτική Σαχάρα. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η μεταφορά από το Μαρόκο των δικών του αμάχων στα κατεχόμενα εδάφη αποδεικνύει ευθεία παραβίαση του Άρθρου υπ' αριθμόν 49 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης (βλ. Ισραηλινοί και Τούρκοι έποικοι).
Βασίλειο του Μαρόκου
Η επίσημη θέση του Βασιλείου του Μαρόκου από το 1963 είναι ότι όλη η Δυτική Σαχάρα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του βασιλείου. Η μαροκινή κυβέρνηση αναφέρεται στη Δυτική Σαχάρα μόνο ως Μαροκινή Σαχάρα, ως Επαρχίες της Σαχάρας, ή ως Νότιες Επαρχίες.
Σύμφωνα με τη μαροκινή κυβέρνηση, το 1958 ο Μαροκινός Απελευθερωτικός Στρατός πολέμησε τους Ισπανούς αποικιστές και σχεδόν απελευθέρωσε την τότε Ισπανική Σαχάρα. Οι πατέρες πολλών των ηγετών του Πολισάριο ήταν βετεράνοι του Μαροκινού Στρατού στο Νότο, για παράδειγμα ο πατέρας του ηγέτη του Πολισάριο Μοχάμεντ Αμπντελαζίζ. Το Μαρόκο υποστηρίζεται σε αυτήν την άποψη  από ορισμένους πρώην ιδρυτές και ηγέτες του Πολισάριο. Το Μέτωπο Πολισάριο θεωρείτο από το Μαρόκο ως ένα αυτονομιστικό κίνημα Μαροκινής καταγωγής, αναφερόμενο στη καταγωγή των περισσότερων των ιδρυτικών του μελών.
Στις 22 Ιανουαρίου 2020, η Βουλή των Αντιπροσώπων στο Μαρόκο ψήφισε ομόφωνα την προσθήκη των εθνικών υδάτων της Δυτικής Σαχάρας στα Μαροκινά θαλάσσια σύνορα.
Το Μέτωπο Πολισάριο και η Αραβική Δημοκρατική Δημοκρατία της Σαχράουι
Το Μέτωπο Πολισάριο, που υποστηρίζεται κυρίως από την Αλγερία, περιγράφεται από το ίδιο και τους υποστηρικτές του ως κίνημα εθνικής απελευθέρωσης που αντιτίθεται στον έλεγχο του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα, ενώ θεωρείται από το Μαρόκο και τους υποστηρικτές των διεκδικήσεων του Μαρόκου για τη Δυτική Σαχάρα ως αυτονομιστική οργάνωση. Ξεκίνησε ως ένα κίνημα φοιτητών που ένιωθαν διχασμένοι ανάμεσα στις αποκλίνουσες ισπανικές και μαροκινές επιρροές στη χώρα. Ο αρχικός στόχος του Μετώπου, ο οποίος ήταν να τελειώσει η αποικιοκρατία των Ισπανών στην περιοχή, επετεύχθη, αλλά οι γειτονικές χώρες, το Μαρόκο και η Μαυριτανία, κατέλαβαν την κυριαρχία της περιοχής, την οποία το Πολισάριο θεωρούσε ότι θα 'πρεπε να διοικούνταν από εθνική αυτοδιάθεση και τελικά την ανεξαρτησία τους. Το Πολισάριο ξεκίνησε ανταρτοπόλεμο ενάντια στις Μαροκινές και Μαυριτανικές δυνάμεις. Εκκένωσε τον πληθυσμό των Σαχράουι στους προσφυγικούς καταυλισμούς στο Τιντούφ λόγω των βομβαρδισμών της Βασιλικής Μαροκινής Αεροπορίας στους προσφυγικούς καταυλισμούς στη γη Σαχράουι με βόμβες ναπάλμ και λευκό φώσφορο. Το Μέτωπο Πολισάριο ζήτησε να αποφασιστεί η εθνική αυτοδιάθεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας μέσω ενός δημοψηφίσματος. Αν και η Δημοκρατία της Σαχάρας δεν αναγνωρίζεται ως κράτος από τα Ηνωμένα Έθνη, το Πολισάριο θεωρείται άμεσος συμμετέχων στη σύγκρουση και ως νόμιμος εκπρόσωπος των Σαχράουι, που αναγνωρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη το 1979. μικρογραφία| Επικράτεια που ελέχνονταν από το Πολισάριο ανατολικά του Μαροκινού Τείχους (κόκκινο) Το Μέτωπο Πολισάριο υποστηρίζει ότι η θέση του Μαρόκου οφείλεται στα οικονομικά του συμφέροντα (τα οποία είναι η αλιεία, η εξόρυξη φωσφορικών αλάτων και οι δυνατότητες για τα αποθέματα πετρελαίου) και τους πολιτικούς λόγους (σταθερότητα της θέσης του βασιλιά και της κυβερνητικής ελίτ Μαχζέν του Μαρόκου, ανάπτυξη του μεγαλύτερου μέρους του Μαροκινού Στρατού στα Δυτικά Σαχάρα αντί στο Μαρόκο). Το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την Αραβική Δημοκρατική Δημοκρατία της Σαχράουι στο Μπιρ Λεχλού στην Δυτική Σαχάρα, στις 27 Φεβρουαρίου 1976.
Μαυριτανία
Οι αξιώσεις στη Δυτική Σαχάρα είχαν πολλαπλασιαστεί από τη δεκαετία του 1960, τροφοδοτούμενοι από τον Πρόεδρο της Μαυριτανίας Μοκτάρ Ουλντ Ντάντα. Πριν η Μαυριτανία υπογράψει τις Συμφωνίες της Μαδρίτης και μετά την αποχώρηση των τελευταίων ισπανικών στρατευμάτων από την περιοχή, στα τέλη του '75, τα Μαυριτανικά στρατεύματα εισέβαλαν στο νότιο τμήμα της Δυτικής Σαχάρας, ενώ ο Μαροκινός Βασιλικός Στρατός εισέβαλε στο βόρειο τμήμα. Τον Απρίλιο του '76, η Μαυριτανία και το Μαρόκο διαίρεσαν τη χώρα σε τρία μέρη, με τη Μαυριτανία να πάρει το νοτιότερο, το οποίο ονομάστηκε Τίρις αλ-Γκαρμπίγγια. Η Μαυριτανία διεξήγαγε τέσσερα χρόνια πολέμου ενάντια στους αντάρτες του Πολισάριο, πραγματοποιώντας επιδρομές στο Νουακσότ, επιθέσεις στο τρένο του ορυχείου Ζουεράτ και ένα στρατιωτικό πραξικόπημα το οποίο καθαίρεσε τον Ουλντ Ντάντα. Η Μαυριτανία τελικά απέσυρε τα στρατεύματά της το καλοκαίρι του '79, αφού υπέγραψε τη Συμφωνία του Αλγερίου με το Μέτωπο Πολισάριο, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης για τους Σαχράουι και αποκήρυξε κάθε αξίωση στη Δυτική Σαχάρα. Ο Μαροκινός Βασιλικός Στρατός ανέλαβε αμέσως τον έλεγχο της πρώην μαυριτανικής περιοχή. Η Μαυριτανία αναγνώρισε την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι στις 27 Φεβρουαρίου 1984.
Αλγερία
Η Αλγερία είχε υποστηρίξει την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας από το 1975, όταν οι ισπανικές δυνάμεις και οι άποικοι έφυγαν απ' την περιοχή. Είναι μια από τις λίγες χώρες που το κάνουν ως μέλη του Αραβικού Συνδέσμου. Παρείχε βοήθεια στο  Μέτωπο Πολισάριο . Ο ρόλος της Αλγερίας έγινε έμμεσος, μέσω της πολιτικής και στρατιωτικής υποστήριξης του Μετώπου Πολισάριο. Η Αλγερία αναγνώρισε την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι στις 6 Μαρτίου 1976. Η εμπλοκή της Αλγερίας στο κίνημα ανεξαρτησίας της Δυτικής Σαχάρας διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις Αλγερίας-Μαρόκου, οι οποίες αποκαταστάθηκαν το 1988.
Ηνωμένα Έθνη
μικρογραφία| Διαδήλωση στο Μπιλμπάο για την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας. Η Δυτική Σαχάρα περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Ηνωμένων Εθνών των μη αυτοδιοικούμενων εδαφών. Τα Ηνωμένα Έθνη συμμετέχουν από το 1988 στην προσπάθεια να βρεθεί οριστική λύση σ' αυτή την σύγκρουση μέσω της εθνικής αυτοδιάθεσης. Το 1988, το Βασίλειο του Μαρόκου και το Μέτωπο Πολισάριο συμφώνησαν να επιλύσουν τη διαφορά μέσω ενός δημοψηφίσματος υπό την αιγίδα του ΟΗΕ που θα επέτρεπε στον λαό της Δυτικής Σαχάρας να επιλέξει μεταξύ ανεξαρτησίας ή ενοποίησης με το Μαρόκο. Το 1991, όλα τα κόμματα συμφώνησαν για το Σχέδιο Διακανονισμού, υπό την προϋπόθεση ότι το δημοψήφισμα θα διεξαχθεί τον επόμενο χρόνο, αλλά λόγω διαφωνιών σχετικά με τα προσόντα των ψηφοφόρων, η ψηφοφορία δεν διεξήχθη. Τα επόμενα χρόνια, ο ΟΗΕ υποστήριξε για διαπραγματεύσεις μεταξύ του Μαρόκου και του Μετώπου Πολσάριο για την επίλυση του αδιεξόδου, με αποκορύφωμα τις διαπραγματεύσεις στο Μανχασέτ την περίοδο 2007-2008. Έως το 2020, η εντολή της Αποστολής των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα είχε παραταθεί 47 φορές και διατήρησε την παρουσία του στο κράτος, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να εκπληρώσει την αποστολή του με τη διοργάνωση δημοψηφίσματος.
Θέσεις άλλων κρατών
[[Αρχείο:Western_Sahara_Positions.svg|μικρογραφία|334x334εσ|Δυτική Σαχάρα (μαύρο)Υποστηρίζει ή εκτιμά την πρόταση αυτονομίας του Μαρόκου (κόκκινο)
Διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με ή αναγνωρίζει τη Δημοκρατία της Σαχάρας (πράσινο)Αναγνωρίζει την αυτοδιάθεση του λαού των Σαχράουι, αλλά δεν αναγνωρίζει του κράτους ούτε διατηρεί διπλωματικές σχέσεις μαζί της (κυανό)
Ορισμένα από τα κράτη που ανακοινώνουν ότι υποστηρίζουν το "δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης" αναγνωρίζουν επί του παρόντος την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι. Δεν έχουν ανακοινώσει όλα τα κράτη που έχουν τερματίσει τις διπλωματικές σχέσεις με ή απέσυραν την αναγνώριση της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχράουι έχουν ανακοινώσει επισήμως την διπλωματική υποστήριξή τους για τις αξιώσεις του Μαρόκου.
Η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών μελών του ΟΗΕ δεν έχει πάρει καμία θέση.
Κράτη που υποστηρίζουν την πρόταση αυτονομίας του Μαρόκου
Κράτη που αναγνώρισαν τη Δυτική Σαχάρα ως μέρος του Μαρόκου μέσω επίσημης ανακοίνωσης.
Θέση των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών
Η Γαλλία διεκδικεί ουδετερότητα στο ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας, παρόλη την στρατιωτική εμπλοκή της στον πόλεμο της Δυτικής Σαχάρας στο πλευρό του Μαρόκου και της Μαυριτανίας. Το 2009 και το 2010,  Η Γαλλία απείλησε με βέτο για την παρεμπόδιση της καθιέρωσης της παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μέσω της Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα στη Δυτική Σαχάρα. Η Γαλλία υπήρξε ο κύριος υποστηρικτής της πρότασης για την αυτονομία του Μαρόκου και στην ΕΕ διαπραγματεύτηκε για την παραχώρηση της προηγούμενης κατάστασης του Μαρόκο.
Τον Απρίλιο του 2013, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρότειναν στην Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα να παρακολουθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως όλες οι άλλες αποστολές του ΟΗΕ από το 1991) στη Δυτική Σαχάρα, μια κίνηση στην οποία το Μαρόκο διαφώνησε σθεναρά, ακυρώνοντας τις ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις με την ονομασία "Αφρικανικό Λιοντάρι" με τα στρατεύματα του Στρατού Ξηράς των ΗΠΑ. Επίσης, στα μέσα Απριλίου, ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Μαρόκο Σάμιουελ Λούις Καπλαν δήλωσε κατά τη διάρκεια διάσκεψης στην Καζαμπλάνκα ότι το σχέδιο αυτονομίας του Μαρόκου "δεν μπορεί να είναι η μόνη βάση σε αυτές τις διαπραγματεύσεις", αναφερόμενος στις συνομιλίες που χρηματοδοτούνται από τον ΟΗΕ μεταξύ του Μετώπου Πολισάριο και του Μαρόκου.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2020, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναγνωρίσουν επίσημα τις αξιώσεις του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα, με αποτέλεσμα την συμφωνίας του Μαρόκου για την εξομάλυνση τις σχέσεις με το Ισραήλ.
Κράτη που παραμένουν ουδέτερα
Τα ακόλουθα κράτη και οντότητες έχουν ανακοινώσει ουδέτερη θέση:
Θέσεις των διεθνών οργανισμών
Η Δημοκρατία της Σαχάρας είναι επίσης μέλος της Ασιατικής-Αφρικανικής Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης, που δημιουργήθηκε στην Διάσκεψη του Μπαντούνγκ το 2005, λόγω των αντιρρήσεων του Μαρόκου για τη συμμετοχή τηε Δημοκρατία της Σαχάρας.
Το 2006, η Δημοκρατία της Σαχάρας συμμετείχε σε μια διάσκεψη της Μόνιμης Διάσκεψης των Πολιτικών Κομμάτων στην Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική.
Στις 22 Φεβρουαρίου 1982, η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι εξασφάλισε την ένταξη της στον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας.
Το 1984, το Μαρόκο αποχώρησε από τον προκάτοχο της Αφρικανικής Ένωσης, τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αναγνώριση της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχράουι.
Η Αφρικανική Ένωση έχει αναγνωρίσει πλήρως την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι και την αποδέχτηκε ως κράτος μέλος (με αποτέλεσμα την αποχώρηση του Μαρόκου από την ένωση. ). Ο Μοχάμετ Αμπντελαζίζ, 2ος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σαχάρας, ήταν αντιπρόεδρος του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας το 1985 και της Αφρικανικής Ένωσης το 2002.
Το 2016, ο βασιλιάς Μοχάμεντ 6ος του Μαρόκου είχε δηλώσει την πρόθεση της χώρας του να γίνει μέλος της αφρικανικής ένωσης. Την ίδια ημέρα, είκοσι οκτώ αφρικανικές χώρες ή περίπου το 52% από τα 54 αναγνωρισμένα από τα Ηνωμένα Έθνη κράτη μέλη της Αφρικανικής Ένωσης υπέγραψαν αίτηση για την διαγραφή της Δημοκρατίας της Σαχάρας από την Αφρικανική Ένωση. Την ίδια στιγμή, η Πρόεδρος της Επιτροπής της Αφρικανικής Ένωσης Νκοσαζάνα Ντλαμίνι-Ζούμα είχε επιβεβαιώσει την υποστήριξη της Αφρικανικής Ένωσης στην ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού των Σαχράουι (το δημοψήφισμα υπό την αιγίδα της Αποστολής των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα), αλλά δεν αναγνωρίζει το Μέτωπο Πολισάριο. Για πρακτικά ζητήματα όπως η αλιεία στην ΑΟΖ, η ΕΕ ασχολείται με το Μαρόκο ως τη χώρα που ασκεί επί του παρόντος «δικαιοδοσία, αλλά όχι κυριαρχία» στην επικράτεια της Δυτικής Σαχάρας. Επιπλέον, μέλη του εμπορικού μπλοκ της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών έχουν κάνει δηλώσεις εξαίρεσης της Δυτικής Σαχάρας από τη συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών Μαρόκου-Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών. Τον Δεκέμβριο του 2016, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επιβεβαίωσε στην υπόθεση Συμβούλιο κατά του Μετώπου Πολισάριο ότι το Μαρόκο δεν έχει καμία βάση για κυριαρχία στη Δυτική Σαχάρα και ότι το εμπόριο οι συμφωνίες με το Μαρόκο δεν μπορούν να ισχύουν για τα κατεχόμενα εδάφη.
Από το '66, τα Ηνωμένα Έθνη ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για να δοθεί η δυνατότητα στον "ιθαγενή πληθυσμό" να ασκήσει ελεύθερα το δικαίωμά του στην εθνική αυτοδιάθεση. Από το '79, τα Ηνωμένα Έθνη έχουν αναγνωρίσει το Μέτωπο Πολισάριο ως εκπρόσωπο του λαού της Δυτικής Σαχάρας και θεωρούν το Μαρόκο ως δύναμη κατοχής.
Πίνακες κρατών που αναγνωρίζουν την Δημοκρατία της Σαχάρας
Κατηγορία:Διπλωματική αναγνώριση Κατηγορία:Πολιτική του Μαρόκου
Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο
Ο Γουαϊμάρος Δ΄ (Guaimar IV), ήταν (περ. 1013 - 2, 3 ή 4 Ιουνίου 1052) ήταν πρίγκιπας του Σαλέρνο (1027–1052), Δούκας του Αμάλφι(1039–1052), Δούκας της Γκαέτα (1040–1041) και πρίγκιπας της Κάπουα (1038–1047). Ήταν μια σημαντική προσωπικότητα στην τελευταία φάση της βυζαντινής εξουσίας στην Ιταλική χερσόνησο και την έναρξη της νορμανδικής εξουσίας. Ήταν, σύμφωνα με τον Αμάτους του Μόντεκασσίνο, πιο θαρραλέος από τον πατέρα του, πιο γενναιόδωρος και πιο ευγενικός, όντως διέθετε όλες τις ιδιότητες που πρέπει να έχει, εκτός από το ότι είχε υπερβολική απόλαυση για τις γυναίκες.
Πρώιμες κατακτήσεις
Το 1037 με τον Κορράδο Β΄ της Γερμανίας πολιόρκησαν την Κάπουα και αφού έδιωξαν τον Πανδόλφο της Κάπουα, θείο του, ο Κορράδος Β΄ την έδωσε στον Γουαϊμάρος. Στις 15 Αυγούστου κατέκτησε τη Ρόκκα Βάνδρα και την έδωσε στο μοναστήρι του Μόντε Κασσίνο. Τον Απρίλιο του 1039, για την υποστήριξη του καταδικασμένου και τυφλού Μάνσο Β΄ του Αμάλφι, ο Γουαϊμάρος ανάγκασε σε παραίτηση και εξορία του Ιωάννη Β΄ και τη μητέρα του, τη Μαρία, μίας αδελφή του Πανδόλφου Δ΄ της Κάπουα. Ο Γουαϊμάρος τότε απέκτησε και αυτόν τον τίτλο του δούκα. Τον Ιούλιο κατέκτησε το Σορέντο και το έδωσε στον αδελφό του Γκυ με τον τίτλο του δούκα. Έλαβε επίσης την υποτέλεια του Ιωάννη Β΄ δούκα της Νάπολης και είχε υποβάλει αίτημα διαμεσολάβησης στην Κωνσταντινούπολη το 1037.
Στο βορρά κατέκτησε το Κομίνο, το Ακίνο, το Τραέτο (Μάιος 1039), το Βενάφρο (Οκτώβριος 1040), το Ποντεκόρβο και τη Σόρα. Τον Ιούνιο του 1040, πήρε την Γκαέτα. Μετά τον Οκτώβριο του 1041, ο Γουαϊμάρος παύει να εμφανίζεται στις πράξεις της Γκαέτα και φαίνεται ότι αντικαταστάθηκε από κάποιον σφετεριστή, που σχετίζεται με την παλαιά δυναστεία, τον Λέοντα.
Συμμαχία με τους Ωτβίλ
Οι Βυζαντινοί, που δεν είχαν απαντήσει στο προηγούμενο αίτημα για βοήθεια στον Γουαϊμάρος, ετοίμαζαν μια αποστολή υπό τον μεγάλο στρατηγό Γεώργιο Μανιάκη. Ο Γουαϊμάρος έστειλε, κατόπιν αιτήματός τους, μια ομάδα από λομβαρδούς και Νορμανδούς πολεμιστές με αρχηγό τον Γουλιέλμο τον Σιδηρόχειρα. Το 1038, οι Νορμανδοί και οι Λομβάρδοι επέστρεψαν με διάθεση και εισέβαλαν στην Ελληνική Απουλία. Σε αυτό, ο Γουαϊμάρος τους υποστήριξε και, το 1042, εξέλεξαν τον Γουλιέλμο ως δούκα της Απουλίας και ζήτησαν την έγκριση του Γουαϊμάρος, ο οποίος την έδωσε. Ο Γουαϊμάρος, σύμφωνα με την φεουδαρχική θεωρία, τους παραχώρησε και τη Μέλφι.
Το 1044, αυτός και ο Γουλιέλμος άρχισαν να καταλαμβάνουν την Καλαβρία και έχτισαν ένα μεγάλο κάστρο στο Squillace. Στα τελευταία του χρόνια, είχε πρόβλημα να διατηρήσει τα υπάρχοντά του απέναντι στον αυτοκράτορα της Άγιας ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τους Νορμανδούς.
Το 1047, ο Ερρίκος Γ΄ της Γερμανίας ήρθε να ζητήσει φόρο τιμής από τους δούκες του νότου. Επέστρεψε την Κάπουα στο Πανδόλφο και του έδωσε την Αβέρσα και τη Μέλφι. Τέλος, στέρησε τον Γουαϊμάρος από τον τίτλο του πάνω από την Απουλία και την Καλαβρία, θέτοντας τέλος σε ένα ενοχλητικό φεουδαρχικό παράδοξο. Ο αυτοκράτορας πολιόρκησε επίσης το Μπενεβέντο, όπου κρατούσε η αυτοκράτειρα Αγνή ενώ του είχαν κλείσει οι πύλες. Σε εκείνο το σημείο, ο Νταουφέριος, ο μελλοντικός Πάπας Βίκτωρ Γ΄, αδελφός του Πανδάλφου Γ΄ του Μπενεβέντο, έφυγε από την πόλη και ζήτησε την προστασία του Γουαϊμάρος, ο οποίος του έδωσε καταφύγιο στη Λα Τρινίτσα ντέλλα Κάβα. Ο ανιψιός του Νταουφέριου Λάντουλφ ταξίδεψε στο Σαλέρνο για να συναντηθεί με τον Γουαϊμάρος και να διαπραγματευτεί την επιστροφή του Νταουφέρ. Ο Νταουφέρ επέστρεψε με την υπόσχεση ότι θα γινόταν σεβαστή η επιλογή του για μια μοναστική κλίση.
Το 1048, ο Πανδούλφος, έγινε για άλλη μια φορά πρίγκιπας της Κάπουα, και πολεμούσε με τον Γουαϊμάρος.
Δολοφονία
Σε σύνοδο στο Μπενεβέντο τον Ιούλιο του 1051, ο Πάπας Λέων Θ΄ ζήτησε από τον Γουαϊμάρος και τον Ντρόγκο να σταματήσουν τις νορμανδικές επιδρομές σε εκκλησιαστικά εδάφη. Σύντομα ο Ντρόγκο δολοφονήθηκε, πιθανώς από βυζαντινή συνωμοσία, την επόμενη χρονιά, και ο Γουαϊμάρος δολοφονήθηκε στο λιμάνι της πρωτεύουσας του. Οι τέσσερις δολοφόνοι ήταν τα αδέρφια της γυναίκας του Γκέμμα. Σκοτώθηκε επίσης ο αδερφός του Γουαϊμάρος Πανδούλφος του Καπάτσιο, αλλά ο Γκι του Σορέντο διέφυγε ενώ η αδερφή και η ανιψιά του Γουαϊμάρος ήταν κλειδωμένες. Οι κουνιάδοι κατέλαβαν την πόλη και εξέλεξαν τον Πανδόλφο, ο μεγαλύτερος ανάμεσά τους, πρίγκιπα. Η ημερομηνία της δολοφονίας του Γουαϊμάρος αναφέρεται στις 2 Ιουνίου στο Annales Beneventani, στις 3 Ιουνίου στο Amatus και στις 4 Ιουνίου στη νεκρολογία του Μόντε Κασσίνο.
Ο Γκι κατέφυγε στους Νορμανδούς και σύντομα οι τέσσερις συνωμότες πολιορκήθηκαν στο Σαλέρνο από μια μεγάλη δύναμη των Νορμανδών και τον στρατό του Γκι. Οι οικογένειες των δολοφόνων σύντομα έπεσαν στα χέρια των εχθρών τους και διαπραγματεύτηκαν την απελευθέρωσή τους απελευθερώνοντας τον Γκισουλφ, τον γιο και τον κληρονόμο του Γουαϊμάρος. Ο Γκι δέχτηκε την παράδοσή τους λίγο μετά, υποσχόμενος να μην τους βλάψει. Οι Νορμανδοί, ωστόσο, που υποστήριζαν ότι δεν δεσμεύονταν από τον όρκο του Γκι, σκότωσαν τα τέσσερα αδέλφια και τριάντα έξι άλλους ως εκδίκηση για τον Γουαϊμάρος. Έτσι οι Νορμανδοί έδειξαν την πίστη τους στον Γουαϊμάρος ακόμα και μετά το θάνατό του.
Ήταν ο τελευταίος μεγάλος πρίγκιπας της Λομβαρδίας του νότου, αλλά ίσως είναι ο πιο γνωστός για τον χαρακτήρα του, τον οποίο συνοψίζει ο Λόρδος Νόριτς: "... χωρίς να παραβιάσουμε μια υπόσχεση ή να προδώσουμε μια εμπιστοσύνη. Μέχρι την ημέρα που πέθανε Η τιμή και η καλή του πίστη δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. " Ο Πέτρος Νταμιάν, ένας σύγχρονος, σε ένα κομμάτι γραμμένο για τον Πάπα Νικόλαο Β ', είχε διαφορετική άποψη: ο Γουαϊμάρος" σκοτώθηκε από το σπαθί λόγω της πολλής βίας και τυραννικής καταπίεσης ".
Οικογένεια
Ο Γουαϊμάρος νυμφεύτηκε τη Γκέμμα, κόρη του Λάντουλφ κόμη της Κάπουα ·παντρεύτηκαν πριν από το 1032. Είχαν έξι γιους, πέντε από τους οποίους ενηλικιώθηκαν και τουλάχιστον τέσσερις κόρες.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα
Glam metal
Το Glam metal (γνωστό και ως Hair metal ή Pop metal) είναι στυλ του heavy metal, το οποίο προήλθε από το βρετανικό Glam Rock της δεκαετίας του '70 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία κατά την δεκαετία του '80 κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δημοτικότητα του είδους έπεσε κατακόρυφα στις αρχές της δεκαετίας του '90 με την άνοδο του Grunge, αν και κατά τη νέα χιλιετία αρκετά ονόματα του είδους επανενώθηκαν και συνέχισαν να ηχογραφούν και να περιοδεύουν.
Αισθητική
Το στυλ των glam metal μουσικών ήταν επηρεασμένο από το glam rock ύφος της δεκαετίας του '70, το οποίο καθιέρωσε καλλιτέχνες με glitter και mascara στο πρόσωπο. Τα πολύ μακριά και φουντωτά μαλλιά, η χρήση make-up, τα δερμάτινα παντελόνια και τα φουλάρια ήταν αναπόσπαστα κομμάτια της εμφάνισης των glam metal μουσικών, οι οποίοι έγιναν γνωστοί για τον διεφθαρμένο τρόπο ζωής τους και τα ολονύκτια πάρτι.
Ιστορία
Το Glam Metal επηρεάστηκε από συγκροτήματα του Glam Rock όπως οι Aerosmith, οι Kiss και οι Van Halen, ενώ σημαντική ήταν η επιρροή των Φινλανδών Hanoi Rocks. Το είδος έκανε τα πρώτα του βήματα στο Sunset Strip του Λος Άντζελες στις αρχές της δεκαετίας του '80, με σπουδαιότερο όνομα τους Motley Crue. Το συγκεκριμένο συγκρότημα ήταν το πρώτο glam metal σχήμα που υπέγραψε σε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, το 1982. Την ίδια εποχή στην Ευρώπη, γνώριζε μεγάλη επιτυχία ένα πιο αναγνωρισμένο είδος, το New Wave of British Heavy Metal. left|thumb|190px|Οι Mötley Crüe Η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήρθε με το άλμπουμ "Metal Health" των Quiet Riot, το οποίο ανέβηκε στο # 1 του Billboard με την βοήθεια του σινγκλ "Cum on Feel the Noize". Συγκροτήματα όπως οι Twisted Sister, Night Ranger, και οι Kix έκαναν την εμφάνιση τους, ενώ οι Def Leppard υιοθέτησαν το συγκεκριμένο ύφος.
Το Glam metal έγινε το πιο επιτυχημένο είδος ποπ μουσικής στα μέσα της δεκαετίας, με τους Bon Jovi να κυκλοφορούν το πολυπλατινένιο "Slippery When Wet", το οποίο οδήγησε στην δημιουργία συγκροτημάτων όπως οι Poison, οι Skid Row και οι Stryper. Το 1987, κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος των Guns N’ Roses, οι οποίοι αν και ξεκίνησαν σε glam metal ύφος, οι ηχογραφήσεις τους παρουσίαζαν ένα κλασικό ροκ στυλ σε συνδυασμό με στοιχεία παραδοσιακού heavy metal.
Την ίδια περίοδο με την εμπορική επιτυχία του glam metal, άλλα είδη του Heavy Metal όπως το Thrash, το Progressive και το Alternative Metal έκαναν την εμφάνιση τους και κυριάρχησαν στο είδος μετά την άνοδο και πτώση του Grunge, το 1991. Μεγάλοι καλλιτέχνες του Hard Rock όπως οι Aerosmith, οι Kiss, o Τεντ Νούτζεντ και οι Whitesnake άλλαξαν το ύφος τους επηρεαζόμενοι από την μεγάλη επιτυχία που γνώριζε το glam metal. Το είδος αυτό κυριαρχούνταν από ροκ μπαλάντες, οι οποίες ονομάστηκαν power ballads και γνώριζαν τεράστια επιτυχία στα τσαρτ των σινγκλ και το τηλεοπτικό δίκτυο "MTV".
Η πτώση του glam metal ξεκίνησε με την κυκλοφορία του "Appetite for Destruction" των Guns N’ Roses, οι οποίοι επανέφεραν στο προσκήνιο το ωμό και πιο ευθύ Hard Rock στυλ. Συγκροτήματα όπως οι Red Hot Chili Peppers και οι Jane’s Addiction έκαναν την εμφάνιση τους αλλά η παρακμή του είδους ήρθε με την κυκλοφορία του δίσκου "Nevermind" των Nirvana το 1991, το οποίο οδήγησε στην εμφάνιση συγκροτημάτων όπως οι Soundgarden, Pearl Jam, Nine Inch Nails, White Zombie, Faith No More, Smashing Pumpkins, Rage Against the Machine, Alice in Chains, και άλλα.
Αν και πολλοί οπαδοί του Heavy Metal αποστρέφονται το glam metal, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξε το εμπορικότερο είδος σκληρής μουσικής για την Βόρεια Αμερική, βοηθώντας άλλα μουσικά στυλ του Hard Rock να αποκτήσουν περαιτέρω δημοτικότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Είδη heavy metal Κατηγορία:Glam metal
Erreway
2002-2003: Ανυπότακτες Καρδιές, Señales και Tiempo
Το 2002 η Καμίλα Μπορδονάμπα, ο Φελίπε Κολόμπο, ο Μπενχαμίν Ρόχας και η Λουισάνα Λοπιλάτο έπαιξαν για την Cris Morena Group στην τηλεοπτική σειρά Ανυπότακτες Καρδιές, αντίστοιχα, Marizza Pia Spirito (Μαρίσσα Πία Σπιρίτο), Manuel Aguirre (Μανουέλ Αγκίρρε), Pablo Bustamante (Πάμπλο Μπουσταμάντε) και Mia Colucci (Μία Κολούτσι). Το Rebelde Way απόλαυσε μια διεθνή επιτυχία το 2002-03. Έτσι, οι τέσσερις τους υπέγραψαν μια σύμβαση καταγραφής με τη Sony Music. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Señales κυκλοφόρησε το 2002 (βλ. 2002 στη μουσική), και κέρδισαν την επίτευξη διπλή πιστοποίηση Platinum στην Αργεντινή. Τα τραγούδια του, τα οποία χρησιμοποιούνται για την πρώτη σεζόν του Rebelde Way, "Sweet Baby", "Bonita de mas", "Resistiré", "Inmortal", "Amor de Engaño" και "Será Porque Te Quiero" έγιναν επίσης μια μεγάλη επιτυχία, ολοκληρώνοντας charts σε όλη τη την ι το Ισραήλ. Οι Erreway προέβη σε sold out συναυλία στο Grand Rex στο Μπουένος Άιρες το Δεκέμβριο του 2002.
Το δεύτερο άλμπουμ των Erreway, το Tiempo, κυκλοφόρησε το 2003 (βλ. 2003 στην μουσική). Πουλήθηκαν 2 εκατομμύρια δίσκους σ' όλο τον κόσμο και πήρε το όνομά του καλύτερου άλμπουμ τους από τους κριτικούς. Τα τραγούδια του, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη δεύτερη σεζόν του Rebelde Way, "Tiempo", "Será de Dios", "Para Cosas Buenas", "Que Estés", "Te Soñé" and "Vas A Salvarte" έγιναν διεθνής επιτυχίες, που ακολούθησε από μια περιοδεία, το Nuestro Tiempo. Το Nuestro Tiempo, υποστηρίχθηκε από τα μέλη του Rebelde Way, όπως η Βικτώρια Μωρέτ και ο Πίρου Σάες περιστασιακά για τη σόλο εκτέλεση των τραγουδιών τους. Τον Δεκέμβριο του 2003 το Rebelde Way τελειώσει.
2004-2005: Erreway: 4 Caminos, Memoria κι η αποχώρηση της Λουισάνα Λοπιλάτο
Το 2004, αφού η σειρά Ανυπότακτες Καρδιές έληξε, οι Erreway υπέγραψαν συμβόλαιο για ένα ακόμη άλμπουμ και μια Rebelde Way spin-off ταινία, με την οποία θα έμεναν οι χαρακτήρες που ήταν στο Rebelde Way τους Manuel, Marizza, Mia και Pablo. Η ταινία Erreway: 4 Caminos έκανε πρεμιέρα την 1η Ιουνίου 2004 και, παρά το γεγονός ότι έλαβε αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς κινηματογράφου, ήταν μια επιτυχία στο box office. Το τρίτο άλμπουμ Memoria απελευθερώθηκε στις 2 Ιουνίου 2004 (βλ. 2004 στη μουσική) και περιλαμβάνει τα τραγούδια απ' το 4 Caminos. Τα τραγούδια του, τα οποία χρησιμοποιούνται για το εργο Erreway: 4 Caminos, "Memoria", με b-side του "Que Se Siente". Το "Memoria" τελικά έγινε το πιο επιτυχημένο τραγούδι των Erreway, έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο 1 στο Billboard Chart Αργεντινής. Χαρακτηρίστηκε, επίσης, ως ένα από τα πιο επιτυχημένα τραγούδια που έγραψε η Κρις Μορένα. Μετά από μια επιτυχημένη περιοδεία, τη Gira 2004, οι Erreway ανακοίνωσαν μια μικρή παύση στην καριέρα τους μαζί.
Οι Erreway είχε την πρώτη τους περιοδεία, μετα την παύση της καριέρας τους, χωρίς τη Λουισάνα Λοπιλάτο, το 2005, που κατέληξε η Καμίλα Μπορδονάμπα να τραγουδήσει της γραμμές της Λου στα τραγούδια. Η Λου έχασε επίσημα την περιοδεία γιατί της περιοδείας οι ημερομηνίες ήρθαν σε σύγκρουση με τα γυρίσματα της σειράς Casado con Hijos. Λίγο μετά, ανακοινώθηκε ότι η Λοπιλάτο αποχώρησε από την μπάντα. Οι εξηγήσεις της Lu: Σε συνέντευξη της σε νεανικό περιοδικό, η Λου ισχυρίζεται ότι το θέμα δημιουργήθηκε με την περιοδεία που έκανα οι Erre-Way το Δεκέμβρη στην Ισπανία. Την ειδοποίησαν να συμμετάσχει, αλλά εκείνη είχε δευσμευτεί μ' ένα θεατρικό έργο και μια σειρά και δεν μπορούσε ν' αθετήσει το συμβόλαιο που είχε υπογράψει. Ειπε: "Γράφτηκε οτι τους εγκατέλλειψα την τελευταία στιγμή αλλά είναι ψέματα. Εγώ δεν εγκατέλλειψα το project κι αυτό γιατί δεν κατάφερα να είμαι μέρος του. Απλώς, ειπα, οτί εκείνες τις μέρες δεν μπορούσα,κάποιες άλλες μπορούσα. Αυτό που έγινε είναι ότι το πρόσωπο που έκλεισε τα συμβόλαια δεν είπε ποτέ στους άλλους οτί δε θα πήγαινα. Ο Benji, η Cami κι o Feli το ξέρουν...Κι όσο για την περιοδεία του γκρουπ το Σεπτέμβρη, είπε: "Εμένα δε μου τηλεφώνησε ο διοργανωτής της περιοδείας κι έτσι δε θα πάω. Σήμερα, σας λέω ότι δε θα γυρίσω στους Erreway, όμως δεν μπορώ να μιλήσω για το μέλλλον..."
2006-2009: Νέες περιοδείες και δραστηριότητες
Το καλοκαίρι του 2006, η Καμίλα Μπορδονάμπα και ο Φελίπε Κολόμπο πήγαν στην Ισπανία για την προώθηση του άλμπουμ/συλλογής, Erreway en Concierto. Η συλλογή περιέλαβε ένα λεύκωμα από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Erreway και ένα DVD, με σκηνές απ'ο την περιοδεία. Είχε κυκλοφορήσει από την Warner Music Ισπανία. Το 2007, οι Erreway - αποτελούμενοι από την Καμίλα Μπορδονάμπα, το Φελίπε Κολόμπο και τον Μπενχαμίν Ρόχας, - που διενεργούνται στα ισπανικά φεστιβάλ μουσικής Sunny Happy Day μπροστά σε 50 χιλιάδες άτομα, και κυκλοφόρησε, επίσης η συλλογή/άλμπουμ Erreway presenta su caja recopilatoria.
Λίγο μετά, οι Erreway ανακοίνωσαν ότι θα επισκεφθούν και πάλι την Ισπανία. Έχει αναφερθεί σύντομα ότι το τέταρτο μέλος, η Λουισάνα Λοπιλάτο, θα αρχίσει ηχογραφήσεις του πρώτου της σόλο άλμπουμ, αντί της ένταξης της. Οι Erreway στη συνέχεια ακύρωσαν την περιοδεία στην Ισπανία και ανακοίνωσαν ότι θα επισκεφθούν την Ισπανία μετά την ηχογράφηση του νέου άλμπουμ τους, το οποίο θα κυκλοφορήσει στην Ισπανία. Οι Erreway επιβεβαίωσαν ότι, σε αντίθεση με τα προηγούμενα άλμπουμ τους, το Vuelvo θα διαθέτει τα τραγούδια γραμμένα από τους ίδιους τους τους εαυτούς. Επίσης, ανακοίνωσε ότι το άλμπουμ θα περιέχει δώδεκα τραγούδια, μεταξύ των οποίων πέντε ηχογραφημένα τραγούδια απ' το άλμπουμ τους Memoria (2004) και επτά νέα τραγούδια .Το άλμπουμ ήταν να κυκλοφορήσει το 2008, αλλά αναβλήθηκε. Τον Οκτώβριο του 2009, φημολογήθηκε ότι οι Erreway θα επανενωθούν, όπως ένα κουαρτέτο στις 8 Οκτωβρίου, η οποία έχει ονομαστεί Διεθνή Ημέρα των Erreway, για μια ευρωπαϊκή περιοδεία, αλλά αυτό δε συνέβη.
2010-2012: Λα Μις Τιχουάνα (La Miss Tijuana)
Το 2010, αναφέρθηκε πως η Καμίλα Μπορδονάμπα και ο Φελίπε Κολόμπο είχαν σχηματίσει ένα νέο συγκρότημα με το φίλο τους, το Willie Lorenzo, το La Miss Tijuana. Οι ίδιοι περιγράφουν την μουσική τους ως ρουστίκ, το οποίο υπενθύμισε το δρόμο και ερήμους και το λογότυπο είναι ένα ιγκουάνα, επειδή ο Willie, η Καμίλα και ο Φελίπε έχουν ένα τατουάζ ιγκουάνα στο μόσχο τους. Επίσης, το συγκρότημα δημοσίευσε στο profile του, στο Facebook και στο Myspace, κάποια τραγούδια του, όπως τα 'Solo Me Salva Amar' και 'Vuelvo',το οποίο (Vuelvo) υποτίθεται πως θα ήταν ένα από τα νέα τραγούδια των Erreway. Ο δίσκος τους Lluvia κυκλοφορεί στις ψηφιακές πλατφόρμες.
2013-2015: RoCo
Το 2012 ο Φελίπε Κολόμπο και ο Μπένχαμιν Ρόχας σχηματίζουν μια νέα μπάντα, τους RoCo (το όνομα βγαίνει από τα αρχικά των επιθέτων τους.
2017: Grandes Éxitos
Στις 7 Ιουλίου 2017, η Cris Morena δημοσίευσε σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες, την τρίτη συλλογή Erreway Grandes Éxitos, το οποίο περιλαμβάνει 17 επιτυχίες του Erreway, που ανήκουν στα τρία άλμπουμ τους, σε ερμηνεία των Bordonaba, Colombo, Lopilato και Rojas. Το άλμπουμ δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη σε φυσική μορφή.
2020-σήμερα: Vulevo και Peicer
Στις 9 Δεκεμβρίου 2020 ανακοινώθηκε επιτέλους ότι το μη κυκλοφορούμενο άλμπουμ Vuelvo, που ηχογραφήθηκε από τους Rojas, Colombo και Bordonaba το 2007, θα κυκλοφορήσει το 2021. Με ένα τρέιλερ που δημοσιεύθηκε στα κοινωνικά δίκτυα της Cris Morena, ακούστηκε για πρώτη φορά επίσημα το πρώτο κομμάτι που φέρει τον τίτλο του άλμπουμ, Vuelvo. Τέλος, ανακοινώθηκε ότι το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 27 Μαΐου 2021 από όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες. Αυτή είναι η ημέρα που σηματοδοτεί τη δέκατη ένατη επέτειο της μετάδοσης του πρώτου κύκλου του Rebelde Way στην τηλεόραση της Αργεντινής. Παράλληλα με τη δημοσίευση του άλμπουμ, η Cris Morena ανακοινώνει τις "19 ημέρες επαναστάτη", στις οποίες δημοσιεύει φωτογραφίες, παραστάσεις και αδημοσίευτο υλικό για τον εορτασμό των 19 χρόνων του Rebelde Way.
Δεν είναι ακόμη γνωστό εάν το άλμπουμ θα δημοσιευτεί επίσης σε φυσική μορφή.
Στις 27 Μαΐου, το πρώτο single από το άλμπουμ "Vuelvo" κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες (itunes, Spotify κ.λπ.). Το single δημοσιεύθηκε στο YouTube με ένα επίσημο βίντεο, μια συλλογή σκηνών από τη σειρά Rebelde Way.
Στις 4 Ιουνίου δημοσιεύεται το δεύτερο single με τίτλο "Vamos al Cielo ". Το οποίο χρησιμοποιήθηκε to 2009 για soundtrack της σειράς Jake και Blake, σε μια έκδοση που εκτελείται μόνο από τον Rojas. Το πρωτότυπο κομμάτι περιέχει τη συμμετοχή του Colombo και της Bordonaba.