cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Μπακόπουλος (οπλαρχηγός)
Βιογραφία
Μετά από 2 ήμερες όταν μαθεύτηκε και η θυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι, η κυβέρνηση βρέθηκε σε μεγάλη αμηχανία και μεγάλο φόβο ενέσπειρε στους Έλληνες η ακάθεκτη πορεία του Ιμπραήμ προς την Μεγαλόπολη. Ο Κολοκοτρώνης αποφάσισε να χτυπήσει τον Ιμπραήμ στο ύψωμα "Τραμπάλα" της Πολιανής στη τοποθεσία Τραπεζοράχι και αφού έκανε κάλεσμα για πανστρατιά των Ελλήνων τους οργάνωσε στα ταμπούρια τους. Ήταν παρόντες οι Γιατράκος, Κανέλλος Δεληγιάννης, Γενναίος Κολοκοτρώνης, Πλαπούτας, Κ. Μαυρομιχάλης, Τσαλαφατινός, Τσώκρης και Κολιός Μπακόπουλος με τους Τριπολιτσιώτες όλοι μαζί 8000. Το σχέδιο του προέβλεπε χτύπημα των Τούρκων στα περάσματα και αν κυκλώνονταν τα οχυρά (ταμπούρια), νυχτερινή απαγκίστρωση (τακτική υποχώρηση) και ανασύνταξη στο δάσος του Ίσαρι, όπου το αριθμητικό πλεονέκτημα του Ιμπραήμ θα χανόταν.
Δυστυχώς μέσα σε μια νύχτα νεροποντής και φοβερής καταχνιάς όπου κάνεις δεν έβλεπε τον δίπλα του, έγιναν ένα Τούρκοι και Έλληνες, κυριάρχησε φόβος και αταξία, οι δε σωματάρχες δια της βίας κατόρθωναν να συγκρατήσουν την πειθαρχία και την συνοχή των στρατιωτών που βιάζονταν να βγουν από το δάσος και μερικοί μάλιστα έτοιμοι να λιποτακτήσουν.
Η Μάχη της Τραμπάλας στα υψώματα του χωρίου Ίσαρι της Μεγαλόπολης έμελλε να είναι η τελευταία πράξη στη ζωή του γενναίου αλλά άτυχου Οπλαρχηγού και στρατηγού Κολιού Μπακόπουλου που όπως ομολογεί ο Φωτάκος πολλά είχε να προσφέρει ακόμα στη πατρίδα του και στη οικογένεια του.
Ο Κολιός στήν εκτέλεση αυτού του καθήκοντος και διασχίζοντας όπως και οι άλλοι αρχηγοί όλο το πεδίο της μάχης για να ενισχύσει ψυχικά και ηθικά τους στρατιώτες να στηλιτεύσει τους δειλούς και ίσως και να αποτρέψει και να τιμωρήσει την λιποταξία, ήρθε αντιμέτωπος με έναν στρατιώτη  από το χωριό Βαλτετσινίκο που καθώς ήθελε να φύγει από τη μάχη ο Οπλαρχηγός τον εμπόδισε και τον χτύπησε για να πολεμήσει, στο δε δάσος Κούρταγα του Ίσαρι στο οποίο οι Έλληνες υποχώρησαν  πάλι θέλησε να φύγει, πάλι ο Μπακόπουλος τον εμπόδισε και του είπε σε έντονο ύφος να σταθεί να πολεμήσουν γιατί πίσω τους έρχονται οι Τούρκοι. Τότε ο στρατιώτης θύμωσε και τον σκότωσε, πυροβολώντας τον πισώπλατα από μεσαία απόσταση. Το βόλι χτύπησε τον Καπετάνιο στην πλάτη και βγήκε από το αριστερό βυζί όπως λέει ο Κανέλλος Δεληγιάννης στα απομνημονευματα του. Ο Γενναίος αλλά ατυχής Κολιός έζησε 30 περίπου ήμερες αλλά στο  τέλος υπέκυψε. . Ήταν ξημερώματα 7 Ιουνίου 1825. Ο χιλίαρχος Κωνσταντίνος Διαμαντόπουλος που ήταν υπό τις Οδηγίες του Στρατηγού Μπακόπουλου στα απομνημονεύματα του αναφέρει το τραγικό στιγμιότυπο της δολοφονίας ως εξής:¨"Ηλθεν είδησις ότι ανεφάνησαν ιππείς του εχθρού εις τον κάμπον, ημείς δε ετράπημεν εις φυγήν,ο δε Κολιός εκ του Ντάρα κατά διαταγή του Γενναίου,(Κολοκοτρώνη),ηθέλησε να τους εμπολίση, ένας δε εκ των πολλών τον επυροβόλησε και μετ 'ολίγας ημέρας απέθανε. ''
"Δια τον θάνατον δε του παλικαριού τούτου ενοχοποιούνταν πρότερον πολλοί επίσημοι άνδρες και συγγενείς του ακόμα" λέει ο Φωτάκος.
Ο Κανέλλος Δεληγιάννης στα δικά του απομνημονεύματα αναφέρει πως ο Κολιός έπεσε θύμα των επιτόπιων άγριων σπαραγμών που δημιούργησαν οι νωπές ακόμα μνήμες του Εμφύλιου Πολέμου. Επί λέξει λέει πως έτσι χάθηκε ένας από τους πιο σημαντικούς Αγωνιστές της Επανάστασης και πως τον σκότωσε ένας χωρικός που τον ακολουθούσε σαν καπετάνιο του. Ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του που τα έγραψε ο Τερτσέτης αναφέρει τον Κολιό ως πεσόντα της μάχης από άγνωστο χέρι πάντως όχι τούρκικο όπως λέει ο ίδιος στα 1834 διότι δεν αποκαλύφθηκε ο Δράστης του φόνου  και λεπτομέρειες έγιναν γνωστές όχι πριν το 1854 έπειτα από επιθανάτια εξομολόγηση του ίδιου του στρατιώτη δολοφόνου.
Οι Δαραίοι έκλαψαν τον Καπετάνιο τους με καθυστέρηση 30 ετών, πικραμένοι για το άδικο του θανάτου του μα δεν ζήτησαν ποτέ εκδίκηση γιατί ο Κολιός συνέχισε να ζει αθάνατος πια στο Δημοτικό Τραγούδι: "Ωρέ Μην τα-να μαλώνεις τα-να παιδιά                              Νικόλα, μπάρμπα Νικόλα                               Αχ, ρε στρατηγέ Νικόλα,                               μην τα παραχουγιάζεις                               Τί τα-να παιδιά 'ναι ά-να-μυαλα                               Νικόλα, μπάρμπα Νικόλα                               Αχ, ρε στρατηγέ Νικόλα,                               ρίχνουν και σε σκοτώνουν                               Κι αν σε-νε σκοτώσουν τον ορφανό                               Νικόλα, μπάρμπα Νικόλα                               Αχ, ρε στρατηγέ Νικόλα                               ποια μάνα θα σε κλάψει       (Τσάμικος)              Μη τα μαλώνεις τα παιδιά                               Νικόλα μωρέ Νικόλα                               Μη τα παραχουγιάζεις, Τι τα παιδιά είναι παλαβά Ρίχνουν και σε σκοτώνουν. Ακόμα ο λόγος έστεκε Νικόλα μωρέ Νικόλα Και η συντυχιά κρατιέται. Μια μπαταριά του δώσανε Νικόλα μωρέ Νικόλα Με τρία ασημένια βόλια Τονα τον πήρε στην καρδιά Νικόλα μωρέ Νικόλα Και τ' άλλο στο πλεμόνι Το τρίτο το φαρμακερό Νικόλα μωρέ Νικόλα Τον πήρε στο κεφάλι". '''
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Κλέφτες και αρματολοί Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Τόμας Μπρους, 7ος κόμης του Έλγιν
Ο Τόμας Μπρους, 7ος Κόμης του Έλγιν (Thomas Bruce, 7th Earl of Elgin, Σκωτία, 20 Ιουλίου 1766 - Παρίσι, 14 Νοεμβρίου 1841) ήταν Βρετανός διπλωμάτης, πρεσβευτής της Βρετανίας στην Οθωμανική Κωνσταντινούπολη. Αφαίρεσε από την Αθήνα το 1803 και το 1812 πολυάριθμα γλυπτά, τα οποία αφαίρεσε από τον Παρθενώνα, από τον ναό της Απτέρου Νίκης και από άλλους αρχαιολογικούς χώρους. Την πράξη του αυτή στιγμάτισαν επιφανείς προσωπικότητες των γραμμάτων και της τέχνης σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και ο Λόρδος Βύρων (Lord George Gordon Byron VI) στα ποιήματα του «Τσάιλντ Χάρολντ» (Childe Harold's Pilgrimage) και «Κατάρα της Αθηνάς» (The Curse of Minerva). Τα γλυπτά, που έμειναν γνωστά με την ονομασία Ελγίνεια Μάρμαρα, τα αγόρασε από τον Έλγιν η αγγλική κυβέρνηση το 1816 και από τότε βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Την επιστροφή τους στην Ελλάδα ζήτησαν κατά καιρούς πολλοί Άγγλοι ποιητές. Στη δεκαετία του 1980 η υπουργός Μελίνα Μερκούρη ξεκίνησε μια παγκόσμια προσπάθεια για την επιστροφή των μαρμάρων στην Ελλάδα, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Πρώιμος βίος
Ο Έλγιν γεννήθηκε στο Μπρούμχολ, του Φάιφ στη Σκωτία, και ήταν ο δεύτερος υιός του Τσαρλς Μπρους, 5ου κόμη του Έλγιν και της συζύγου του Μάρθα Γουάιτ (Martha Whyte). Έλαβε τη θέση του μεγαλύτερου του αδερφού Γουίλιαμ Ρόμπερτ, 6ος κόμης, το 1771, όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Κατετάγη ως σημαιοφόρος στο Σκωτσέζικο Στρατό. Εξελέγη εκπρόσωπος των λόρδων στη Σκωτία το 1790, και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1807.
Διπλωματική καριέρα
Το 1791, στάλθηκε ως έκτακτος απεσταλμένος στην Αυστρία, όσο ο Σερ Ρόμπερτ Κιθ (Sir Robert Keith) ήταν ασθενής. Στη συνέχεια εστάλη έκτακτος απεσταλμένος στις Βρυξέλλες μέχρι την κατάκτηση των Αυστριακών Κάτω Χωρών από τη Γαλλία. Αφού πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στη Βρετανία, στάλθηκε έκτακτος απεσταλμένος στη Πρωσία το 1795. Το Δεκέμβριο του 1798 ορίστηκε πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Στις 11 Μαρτίου 1799, λίγο πριν οριστεί πρέσβυς στην Κωνσταντινούπολη, ο Έλγιν παντρεύτηκε τη Μαίρη Νίσμπετ (Mary Nisbet), θυγατέρα και κληρονόμο του Ουίλιαμ Χάμιλτον Νίσμπετ (William Hamilton Nisbet) του Ντίρλετον (Dirleton). Ο Έλγιν έφτασε τελικά στην Κωνσταντινούπολη στις 6 Νοεμβρίου 1799.
Ο Έλγιν παρέμεινε πρέσβυς στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μεταξύ 1799 και 1803 και έδειξε μεγάλη επιδεξιότητα και ενέργεια στην εκπλήρωση μιας δύσκολης αποστολής, την επέκταση της βρετανικής επιρροής κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Γαλλίας. Αναχώρησε από την Τουρκία στις 16 Ιανουαρίου 1803.
Αργότερη σταδιοδρομία
Ο Έλγιν, ο οποίος ήταν «κρατούμενος» στη Γαλλία μετά από τη ρήξη της ειρήνης της Αμιένης, επέστρεψε στη Βρετανία το 1806. Αφού διαπίστωσε πως δε θα λάμβανε από το Βρετανικό Μουσείο που ζητούσε για τα μάρμαρα, ο Έλγιν μήνυσε τον εραστή της γυναίκας του για υψηλό ποσό. Χώρισε τη Μαίρη, για λόγους μοιχείας, μετά από νομικές ενέργειες το 1807 και το 1808 στο Σκωτσέζικο και το Αγγλικό δικαστήριο - και με απόφαση του κοινοβουλίου - η οποία προκάλεσε μεγάλο δημόσιο σκάνδαλο. Στη συνέχεια, στις 21 Σεπτεμβρίου 1810, παντρεύτηκε την Ελισάβετ (1790-1860), τη νεαρότερη θυγατέρα του Τζέιμς Τάουνσεντ Όσβαλντ (James Townsend Oswald) του Ντάνικιερ (Dunnikier).
Οικογένεια
μικρογραφία|258x258εσ|Μαίρη, κόμισσα του Έλγιν Ο Έλγιν παντρεύτηκε δύο φορές. Στις 11 Μαρτίου 1799, παντρέυτηκε τη Μαίρη Νίσμπετ (1778-1855), μοναχοπαίδι του Ουίλιαμ Χάμιλτον Νίσμπετ, του Ντίρλετον. Απέκτησαν ένα γιό και τρεις κόρες: Μετά το διαζύγιο του με τη Μαίρη, αυτή παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ Φέργκιουσον του Ραίηθ (Robert Ferguson of Raith) (1777–1846) ο οποίος είχε εκπληρώσει το διαζύγιο τους. Ο Έλγιν, στις 21 Σεπτεμβρίου 1810, παντρεύτηκε την Ελισάβετ (1790–1860), τη νεότερη θυγατέρα του Τζέιμς Τάουνσεντ Όσβαλντ (James Townsend Oswald) του Ντάνικιερ (Dunnikier). Απέκτησαν τέσσερις υιούς και τρεις κόρες: Ο Έλγιν απεβίωσε, στις 4 Νοεμβρίου 1841, σε ηλικία 75 ετών, στο Παρίσι.
Κλοπή των μαρμάρων του Παρθενώνα
Είναι γνωστό πως ο λόρδος Έλγιν έτρεφε μεγάλη αγάπη για την ελληνική αρχιτεκτονική και γλυπτική. Το 1796 μάλιστα, έχτισε στην πατρίδα του, τη Σκωτία, ένα μέγαρο υπό την καθοδήγηση του Τόμας Χάρισον, εξίσου θαυμαστή της ελληνικής τέχνης. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων και συγκεκριμένα το 1799, ο Έλγιν τέθηκε πρεσβευτής του Οθωμανού σουλτάνου, ώστε να ενισχυθεί η οθωμανική άμυνα εναντίον του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο. Τότε ο Χάρισον τον προέτρεψε να χρησιμοποιήσει την προνομιακή του θέση για να πάρει στα χέρια του σχέδια και αντίγραφα των μεγάλων μνημείων της Ελλάδας. Ο Έλγιν, σύμφωνος, στρατολόγησε μια ομάδα καλλιτεχνών υπό την διεύθυνση του ζωγράφου Τζιοβάνι Μπατίστα Λουζιέρι, γι’ αυτόν το σκοπό. Ακόμη, κανείς δεν έχει διατυπώσει πρόταση για αφαίρεση γλυπτών από κάποιο μνημείο, και δη του Παρθενώνα.
Η περιορισμένη πρόσβαση που δόθηκε στον ζωγράφο Λουζιέρι για την Αθηναϊκή Ακρόπολη σε συνδυασμό με τη συμπάθεια που είχε αποκτήσει ο Έλγιν από την οθωμανική διοίκηση, τον ώθησαν στο να ζητήσει άδεια (τουρκικά firman) ώστε να δύναται να αφαιρεί κομμάτια από τα μνημεία της Ακρόπολης και κυρίως του Παρθενώνα. Η άδεια που έλαβε αμφισβητείται, αφού η επίσημη ελληνική εκδοχή υποστηρίζει πως ο λόρδος ουδέποτε παρέλαβε επίσημη άδεια, αλλά παράφρασε μία επιστολή του Καϊμακάμη, Τούρκου αξιωματούχου, όπου κανονικά αναγραφόταν ότι δινόταν ανεπίσημη χάρη στα συνεργεία να σχεδιάσουν, να λάβουν εκμαγεία και να διενεργήσουν ανασκαφή γύρω από τα θεμέλια του Παρθενώνα, όπου ίσως βρισκόταν θαμμένη κάποια επιγραφή ή ανάγλυφο, με τον όρο ότι δεν θα βλάπτονταν με κανένα τρόπο οποιοδήποτε μνημείο.
Τελικά οι τουρκικές αρχές δεν έφεραν αντίσταση όσο τα συνεργεία του Έλγιν δρούσαν στην Ακρόπολη, προκαλώντας από το 1801 έως το 1804 σημαντικές ζημιές στα γλυπτά και το ίδιο το μνημείο, αποσπώντας και διαμελίζοντας ένα σημαντικό μέρος (περίπου το ήμισυ) από το σωζόμενο γλυπτό διάκοσμο του ναού. Σήμερα μεταξύ Αθήνας και Λονδίνου βρίσκονται διαμελισμένα πολλά τμήματα συχνά από το ίδιο γλυπτό. Πιο συγκεκριμένα, από τους 97 σωζόμενους λίθους της ζωφόρου του Παρθενώνα, οι 56 βρίσκονται στο Λονδίνο και οι 40 στην Αθήνα. Από τις 64 σωζόμενες μετόπες, οι 48 βρίσκονται στην Αθήνα και οι 15 στο Λονδίνο. Από τις 28 σωζόμενες μορφές των αετωμάτων, οι 19 βρίσκονται στο Λονδίνο και οι 9 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σκωτσέζοι ευγενείς
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Βερολίνου
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (γερμ. Museum für Naturkunde) είναι μουσείο φυσικής ιστορίας που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Γερμανίας Βερολίνο. Σε αυτό εκτίθεται μια τεράστια ποικιλία και αριθμός σχετικών δειγμάτων, και ως προς αυτό είναι το ένα από τα τρία μεγάλα μουσεία φυσικής ιστορίας της χώρας, μαζί με το Μουσείο Ζένκενμπεργκ στη Φραγκφούρτη και το Μουσείο Αλεξάντερ Καίνιχ στη Βόννη.
Οι συλλογές του Μουσείου είναι τόσο εκτεταμένες, ώστε εκτίθεται λιγότερο από το 0,02% του αριθμού των δειγμάτων και προσελκύουν ερευνητές από ολόκληρο τον κόσμο. Η συλλογή των ορυκτών αντιπροσωπεύει το 75% των ορυκτών όλου του κόσμου. Υπάρχουν επίσης μεγάλη συλλογή από μετεωρίτες, το μεγαλύτερο τεμάχιο ηλέκτρου στον κόσμο, βαλσαμωμένα εκθέματα των εξαφανισμένων σήμερα ζώων κουάγκα, χούια και θυλακίνου, καθώς και του γορίλα «Μπόμπυ», που ήταν διάσημος κάτοικος του Ζωολογικού κήπου του Βερολίνου τις δεκαετίες του 1920 και του 1930.
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Βερολίνου εκδίδει τα ερευνητικά περιοδικά Zoosystematics and Evolution (αρχικός τίτλος Mitteilungen aus der Zoologischen Sammlung des Museums für Naturkunde in Berlin, με τον οποίο εκδιδόταν από το 1898) και Deutsche Entomologische Zeitschrift (αρχικός τίτλος, από το 1857 έως το 1875, Berliner Entomologische Zeitschrift)
Τον Νοέμβριο του 2018 η γερμανική κυβέρνηση και ο δήμος του Βερολίνου απεφάσισαν να επεκτείνουν και να βελτιώσουν τις κτηριακές υποδομές του Μουσείου με προϋπολογισμό πάνω από 600 εκατομμύρια ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φυσικης Ιστορίας Βερολινου Βερολινου
The Victorian Internet
thumb|Πρόταση [[παγκόσμιο δίκτυο|παγκοσμίου δικτύου, 1862]]
The Victorian Internet: The Remarkable Story of the Telegraph and the Nineteenth Century's On-Line Pioneers (Το βικτωριανό Ίντερνετ: Η αξιοσημείωτη ιστορία του τηλέγραφου και οι online πρωτοπόροι του δεκάτου ενάτου αιώνα) είναι ο τίτλος βιβλίου του συγγραφέα Τομ Στάντατζ (Tom Standage) το οποίο εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1998 από τον οίκο Walker & Company και το οποίο εξετάζει την ανάπτυξη και τις χρήσεις του τηλέγραφου κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, καθώς και κάποιες από τις ομοιότητές του με το Ίντερνετ στο τέλος του 20ού αιώνα.
Η κεντρική ιδέα του βιβλίου συνίσταται στο ότι από τις δύο αυτές τεχνολογίες, ο τηλέγραφος ήταν η πιο σημαντική, καθώς η ικανότητα για παγκόσμια επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο ήταν ποιοτικό άλμα, ενώ η αλλαγή την οποία επέφερε το σύγχρονο Ίντερνετ ήταν σύμφωνα με τον Στάντατζ απλώς ποσοτικό άλμα.
Περιεχόμενα
thumb|left|upright|Καλωδιωμένη πόλη το 1890 Το βιβλίο περιγράφει στον γενικό αναγνώστη το πως κάποιες από τις χρήσεις του τηλέγραφου σε εμπορικές, στρατιωτικές και κοινωνικές επικοινωνίες, ήταν κατά κάποιο τρόπο ανάλογες με τις σύγχρονες χρήσεις του διαδικτύου. Εξετάζονται σχετικά μερικές αρκετά ασυνήθιστες ιστορίες για ζευγάρια που ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν, για εγκληματίες που συνελήφθησαν μέσω του τηλέγραφου κ.ο.κ..
Η κουλτούρα που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους χειριστές του τηλέγραφου είχε κάποιες μάλλον απροσδόκητες συνδέσεις με αυτή του σύγχρονου Ίντερνετ. Αμφότερες οι κουλτούρες χρησιμοποίησαν ή χρησιμοποιούν πολύπλοκη κωδικοποίηση κειμένου και συντετμημένη αργκό, αμφότερες απαιτούν ειδικούς στην ασφάλεια δικτύων, και αμφότερες προσέλκυσαν εγκληματίες που χρησιμοποίησαν τα δίκτυα για απάτες, υποκλοπές ιδιωτικών επικοινωνιών και αποστολή ανεπιθύμητων μηνυμάτων.
Κριτική
Η κριτικές που δέχθηκε το βιβλίο ήταν κυρίως θετικές. Το περιοδικό Smithsonian δημοσίευσε θετική κριτική, δηλώνοντας όμως ότι «το βιβλίο δεν είναι για αναγνώστες που θέλουν αναλυτική περιγραφή της ζωής επιστημόνων-εφευρετών όπως ο Τόμας Έντισον ή ο Τσαρλς Γουίτστοουν, λεπτομερή οικονομική ιστορία εταιρειών όπως η Western Union, ή τεχνική αντιμετώπιση θεμάτων όπως η ανάπτυξη σημαφορικών συστημάτων και υποθαλάσσιων καλωδίων». Οι Los Angeles Times είχαν κάποιες επικρίσεις για το βιβλίο ωστόσο είχαν κατά κύριο λόγο θετική κριτική.
Παραπομπές
Victorian Internet Κατηγορία:Ιστορία των τηλεπικοινωνιών
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Η Πολιορκία του Λένινγκραντ ή Πολιορκία των 900 ημερών είναι το σύνολο των πολεμικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στο Λένινγκραντ (η σημερινή Αγία Πετρούπολη) και την ευρύτερη περιοχή του, από τον Σεπτέμβριο του 1941 έως τον Ιανουάριο του 1944. Αποτελεί τμήμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, δηλ. του Ανατολικού Μετώπου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Προετοιμασία της επιχείρησης
Περνώντας μέσα από τις Βαλτικές Δημοκρατίες, των οποίων οι κάτοικοι ήταν ευνοϊκά διακείμενοι προς τους ναζί, η Βέρμαχτ (γερμανικές ένοπλες δυνάμεις) έφθασε προ των πυλών του Λένινγκραντ στις 4 Σεπτεμβρίου 1941. Η σοβιετική πόλη είχε αρχίσει να προετοιμάζεται από τον Ιούνιο, όταν χιλιάδες χιλιόμετρα κανονικών αλλά και πρόχειρων οχυρώσεων κατασκευάσθηκαν από επιστρατευμένους κατοίκους υπό τις οδηγίες του Κλιμέντ Βοροσίλοφ.
Οι διαταγές του Χίτλερ, υπό την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Βόρειο Σέλας» (Operation Nordlicht), απέκλειαν οποιαδήποτε χρονοτριβή και διέτασσαν την πλήρη ισοπέδωση της πόλης του Λένιν. Αυτό έφερε τους επιτελείς του σε πολύ δύσκολη θέση, διότι οι ιδιαιτερότητες του Λένινγκραντ εκμηδένιζαν τα γερμανικά πλεονεκτήματα και κάθε είδους ευθεία επίθεση θα είχε ανυπολόγιστο κόστος σε ζωές στρατιωτών και πολεμικό υλικό. Πιο συγκεκριμένα:
Max Steel (ταινία)
Το Max Steel είναι αμερικανική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2016. Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Στιούαρτ Χέντλερ το σενάριο έγραψε ο Κρίστοφερ Γιοστ και την παραγωγή ο Μπίλλ Όντοουντ(Dolphin Films) και η Τζούλια Πιστορ(Mattel). Η ταινία είναι βασισμένη στον υπερήρωα Max Steel της Mattel και αποτελεί επαναπροσδιορισμό της σειράς παιχνιδιών και κινουμένων σχεδίων, απεικονίζοντας την προέλευση του χαρακτήρα. Η ταινία εξιστορεί τις περιπέτειες του εφήβου Μαξ ΜακΓκραθ και του εξωγήινο ρομποτοειδες με το όνομα Στιλ. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου του 2016 και κυκλοφόρησε από την Open Road Films.
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Η έναρξη της Πολιορκίας
300px|right|thumb|Η πρώτη φάση της Πολιορκίας του Λένινγκραντ (Ιούλιος - Δεκέμβριος 1941). Η εφαρμογή του σχεδίου πολιορκίας ξεκίνησε επίσημα στις 8 Σεπτεμβρίου 1941. Η Βέρμαχτ και η Γαλάζια Μεραρχία (από τη φρανκική Ισπανία) σχημάτισαν έναν ημικυκλικό κλοιό στα νότια της πόλης, από το Φινλανδικό Κόλπο έως τις νότιες ακτές της λίμνης Λάντογκα. Με αυτόν τον τρόπο απέκοψαν το Λένινγκραντ από τις δορυφορικές πόλεις και τους κύριους οδικούς άξονες, καθιστώντας αδύνατο τον ανεφοδιασμό σε τρόφιμα, καύσιμα και πολεμοφόδια.
Max Steel (ταινία)
Πλοκή
Η ταινία εξιστορεί την ζωή ενός φιλήσυχου 16χρονου, του Μαξ ΜακΓκραθ, που μετά την μετακόμιση της οικογένειας του σε μια καινούργια επαρχιακή πόλη, μοιάζει να χάνει την ισορροπία που είχε μέχρι πρότινος. Ανατροπή που θα γίνει ακόμη πιο έντονη, όταν μπροστά του θα εμφανιστεί ένα μυστηριώδες εξωγήινο ρομποτοειδες με το όνομα Στιλ, που όπως θα του εξηγήσει είναι απεσταλμένο για να τον προστατεύει αλλά και να του προσφέρει υπερφυσικές δυνάμεις. Ισχύ που θα χρησιμοποιήσει για να προστατέψει τον κόσμο από οποιαδήποτε απειλή εμφανιστεί.
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Η έναρξη της Πολιορκίας
Οι περιοχές στα βόρεια της πόλης ήταν στην ευθύνη των Φινλανδών. Αυτοί δεν συμμετείχαν στην πολιορκία με επιθετικές ενέργειες, έλεγχαν όμως την Άνω Λάντογκα και την Καρελία, αποτρέποντας πιθανό ελιγμό του Κόκκινου Στρατού ή κινήσεις ενίσχυσης και απεγκλωβισμού από τον βορρά.
Max Steel (ταινία)
Ανάπτυξη
Μια πρώτη απόπειρα για τη δημιουργία μιας ταινίας Max Steel συνέβη το 2009, όταν η Paramount Pictures αγόρασε τα δικαιώματα του franchise. Ο Τέιλορ Λότνερ ήταν η πρώτη επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά άφησε την παραγωγή για να εμφανιστεί στην ταινία Stretch Armstrong. Τον Αύγουστο του 2013, τα σχέδια για μια νέα ταινία συνεχίζονται με τη Mattel να συνεργάζεται με την Dolphin Entertainment για να χρηματοδοτήσει την ταινία.
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Η έναρξη της Πολιορκίας
Η άποψη του Γερμανού στρατηγού Γκίντερ Μπλούμεντριτ ήταν η εξής: ''Το Λένινγκραντ θα μπορούσε να καταληφθεί, πιθανώς χωρίς μεγάλη δυσκολία. Αλλά μετά την εμπειρία της Βαρσοβίας το 1939, ο Χίτλερ φοβόταν να εισβάλει σε μεγάλες πόλεις, λόγω των απωλειών που είχε υποστεί εκεί. Διέταξε τα άρματα να σταματήσουν στην τελευταία φάση της προέλασης, όπως είχε κάνει και στη Δουνκέρκη. Έτσι η απόπειρα να καταληφθή η πόλη απέτυχε. Οι πιθανότητες μειώθηκαν ακόμη περισσότερο όταν απέσπασε μηχανοκίνητες δυνάμεις αρμάτων για να λάβουν μέρος στην προέλαση προς τη Μόσχα. ''
Max Steel (ταινία)
Κάστινγκ
Τον Φεβρουάριο του 2014 ανακοινώθηκε επίσημα ότι ο Μπέν Ουίντσελ θα έχει το πρωταγωνιστικό ρόλο του Μαξ ΜακΓκραθ και η Άννα Βιγιαφάνιε το ρόλο της Σόφιας Μαρτίνεζ. Τον Απρίλιο του 2014, ο Μπίλι Σλότερ ανακοινώθηκε ως Πράκτορας Μέρφι και ο Άντι Γκαρσία ως Δρ Μάιλς Έντουαρντ. Το Μάιο του 2014, η Μαρία Μπέλο επιβεβαιώθηκε επίσημα ότι θα ενταχθεί στο καστ ως Μολυ ΜακΓκραθ μητέρα του Μαξ και ο Μάικ Ντόιλ ως πατέρα του Μαξ.
Box office
Με προϋπολογισμό 10.000.000 δολάρια η ταινία έφερε εισπράξεις 9.272.403 εκατομμύρια δολάρια.
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Η έναρξη της Πολιορκίας
Πράγματι, οι συνθήκες ζωής στο Λένινγκραντ έγιναν άθλιες. Στα τέλη του Σεπτέμβρη τα αποθέματα πετρελαίου εξαντλήθηκαν και απαγορεύθηκε η χρήση ηλεκτρικής ενέργειας σε μη στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Μία απόπειρα να χρησιμοποιηθεί ξυλεία από τα γύρω δάση απέτυχε παταγωδώς, αφού οι υποσιτισμένοι κάτοικοι κάλυψαν μόνο το 1% του πλάνου. Ο χειμώνας που ξεκινούσε χωρίς τρόφιμα και θέρμανση (με τη θερμοκρασία να πέφτει στους - 30 °C κατά τους χειμερινούς μήνες) ήταν τραγικός για τη μεγαλούπολη, που όμως κατάφερε να οργανώσει σθεναρή αντίσταση υπό την ηγεσία του στρατηγού Γκεόργκι Ζούκοφ, αντικαταστάτη του Βοροσίλοβ.
Max Steel (ταινία)
Κριτικές
Η ταινία έλαβε μικτές με αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς κινηματογράφου. Αλλά ποιο θετικές από το κοινό που την βαθμολόγησε με Β στο CinemaScore σε μια κλίμακα βαθμολογίας από Α+ έως F.
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Η σοβιετική αντίσταση
Το Λένινγκραντ σώθηκε εκείνον τον πρώτο χειμώνα χάρη στον αδύναμο κρίκο του κλοιού: τις νοτιοανατολικές ακτές της λίμνης Λάντογκα. Ο Φον Λέεμπ προσπάθησε το Νοέμβριο να τις ελέγξει, καταλαμβάνοντας το Τιχβίν (κομβική πόλη 200 χλμ. ανατολικά του Λένινγκραντ), δεν κατάφερε όμως να το κρατήσει - τον Δεκέμβριο εξαναγκάσθηκε σε υποχώρηση με βαρύτατες απώλειες, αφήνοντας έτσι ένα μικρό κενό. Δόθηκε έτσι στον Κόκκινο Στρατό η ευκαιρία να παίξει το τελευταίο του χαρτί, κάνοντας κάτι εξωπραγματικό: κατασκεύασε τον Δρόμο της Ζωής (Дорога жизни) επάνω στην παγωμένη λίμνη, από τη ΝΑ ακτή προς τη ΝΔ, δημιουργώντας οδό εφοδιασμού σε τρόφιμα και πολεμοφόδια.
Max Steel (ταινία)
Home media
Η Universal Pictures Home Entertainment κυκλοφόρησε την ταινία σε Digital HD στις 3 Ιανουαρίου 2017 και στη συνέχεια κυκλοφόρησε την ταινία σε Blu-ray/DVD στις 10 Ιανουαρίου 2017. Τα έσοδα από της πωλήσεις ξεπέρασαν τα 2.000.000 δολάρια.
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Η σοβιετική αντίσταση
Το πρώτο δρομολόγιο έγινε στις 20 Νοεμβρίου και μπορεί με απόλυτους αριθμούς ο Δρόμος της Ζωής να μην απέδωσε πολλά και να είχε πλήθος από ανθρώπινα θύματα (δύο στα τρία καμιόνια καταστρέφονταν από πυρά των γερμανικών αεροπλάνων), ακόμη όμως και αυτά τα λίγα εφόδια υπήρξαν αρκετά για να σωθεί η πόλη. Επίσης, ο Δρόμος της Ζωής υπήρξε πολύτιμος για την εκκένωση της πόλης από ασθενείς και τραυματίες: μέχρι τις 24 Απριλίου που σταμάτησαν τα δρομολόγια λόγω τήξης των πάγων, υπολογίζεται πως απομακρύνθηκαν 514.000 άμαχοι και 35.000 τραυματίες στρατιώτες.
Παράλληλα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, η πόλη προσπάθησε να διατηρήσει την πνευματική ζωή της, στο βαθμό που ήταν εφικτό. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια συνέχισαν να λειτουργούν, ενώ οι πολιτιστικοί θησαυροί της αποθηκεύτηκαν στα υπόγεια του Μουσείου Ερμιτάζ και του Αγίου Ισαάκ - μάλιστα ο τεράστιος χρυσός θόλος του τελευταίου καλύφθηκε με χρώμα, για να μη δίνει στόχο στα γερμανικά αεροπλάνα.
Max Steel (ταινία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βόρεια Καρολίνα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες με υπερήρωες
Πολιορκία του Λένινγκραντ
Η σοβιετική αντίσταση
Προς το τέλος της άνοιξης ήταν πια ξεκάθαρο ότι η πόλη άντεξε και τα γερμανικά σχέδια απέτυχαν. Λίγο νωρίτερα ο Φον Λέεμπ είχε υποβάλει την παραίτησή του, επικαλούμενος τυπικά λόγους υγείας, και είχε αντικατασταθεί από το στρατηγό Γκέοργκ φον Κύχλερ. Κατά ένα παιχνίδι της τύχης, η αποτυχία του στο Λένινγκραντ τού έσωσε τη ζωή. Εάν είχε καταφέρει να ισοπεδώσει την πόλη όπως είχε διαταχθεί, σίγουρα δεν θα γλίτωνε με απλή φυλάκιση 3 ετών μετά τη λήξη του πολέμου στη Δίκη της Νυρεμβέργης. Από την άλλη, βέβαια, δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί ποια θα ήταν η έκβαση του πολέμου εάν είχε καταληφθεί γρήγορα η πόλη, αφού μεγάλα τμήματα της «Ομάδας Στρατιών Βορρά» θα είχαν απεμπλακεί για να συνεισφέρουν στις μάχες της Μόσχας (Οκτώβριος 1941 - Ιανουάριος 1942) και του Στάλινγκραντ (Αύγουστος 1942 - Φεβρουάριος 1943).
Εν τω μεταξύ, οι κακουχίες των κατοίκων στο εσωτερικό της πόλης συνεχίζονταν. Οι πάγοι της λίμνης Λάντογκα έλιωσαν και τα καμιόνια του Δρόμου της Ζωής αντικαταστάθηκαν από φορτηγίδες, αλλά και πάλι οι περισσότερες βυθίζονταν από πυρά της Λουφτβάφε. Άρχισαν να αναφέρονται μεμονωμένα περιστατικά κανιβαλισμού που αντιμετωπίσθηκαν με άμεσες εκτελέσεις. Τουλάχιστον οι κάτοικοι δεν είχαν πλέον να αντιπαλέψουν τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ το ηθικό τους ήταν ανεβασμένο. Ολόκληρο το 1942 κύλησε χωρίς σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, με την κατάσταση να έχει παγιωθεί: οι μεν Σοβιετικοί πέθαιναν κατά χιλιάδες από πείνα, αλλά αδυνατούσαν να σπάσουν τον κλοιό από ξηράς, οι δε Γερμανοί ήθελαν να μπουν στην πόλη, αλλά τους ήταν τεχνικά αδύνατο και ήλπιζαν μόνο σε παράδοση των πολιορκημένων.
Στα γεγονότα αυτής της φάσης αξίζει να αναφερθεί η Επιχείρηση Μπουρίνι, με τον ασυνήθιστο στόχο της υλοποίησης μιας συναυλίας. Από τη Μόσχα όπου βρισκόταν, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς είχε συνθέσει μία συμφωνία αφιερωμένη στην αντίσταση του Λένινγκραντ (Opus 60, Leningrad). Ένα αεροσκάφος έσπασε το γερμανικό αποκλεισμό και πέταξε τις παρτιτούρες μέσα σε ένα σακίδιο, ενώ επαγγελματίες μουσικοί ανακλήθηκαν από τα χαρακώματα και σχημάτισαν συμφωνική ορχήστρα για την εκτέλεσή της. Η παράσταση δόθηκε στις 9 Αυγούστου και μεταδόθηκε με μεγάφωνα σε όλη την πόλη, αφού προηγουμένως τρεις χιλιάδες οβίδες εκτοξεύθηκαν κατά θέσεων του γερμανικού πυροβολικού, ώστε να εξασφαλισθεί η σιγή του κατά τη διεξαγωγή της.
Η τελική ήττα
Έχοντας την εμπειρία της προηγούμενης χρονιάς, ο Κόκκινος Στρατός επανενεργοποίησε το Δρόμο της Ζωής το Δεκέμβριο του 1942 στη Λάντογκα. Αυτή τη φορά όμως, πέρα από το δρόμο για τα κάρα και τα φορτηγά, έστησε και σιδηρόδρομο μήκους 30 χλμ. Επίσης από το φθινόπωρο είχε ποντίσει πετρελαιαγωγό σε βάθος 12,5 μέτρων, ο οποίος έγινε απρόσβλητος από τα γερμανικά πυρά όταν πάγωσε η επιφάνεια της λίμνης.
Στις 18 Ιανουαρίου του 1943, πεντακόσιες ημέρες από την έναρξη της πολιορκίας και σχεδόν ταυτόχρονα με τη νίκη στο Στάλινγκραντ, παίχθηκε η πρώτη πράξη της λύτρωσης: υπό τις οδηγίες του Ζούκοφ οι σοβιετικοί πέτυχαν επιτέλους να διανοίξουν χερσαία δίοδο, σπάζοντας την πολιορκία στα νοτιοανατολικά με την Επιχείρηση Αστραπή (Операция Искра). Τον επόμενο μήνα διεύρυναν αυτή τη δίοδο με τη Μάχη στο Κράσνι Μπορ, όπου αποδεκάτισαν τη Γαλάζια Μεραρχία (με απώλειες κοντά στο 75%, η ήττα αυτή είναι η χειρότερη στην ιστορία του ισπανικού στρατού). Οι συνθήκες ζωής στην πόλη βελτιώθηκαν, αλλά και πάλι ήταν δύσκολη μια γενική αντεπίθεση που θα εκδίωκε τους πολιορκητές. Μία νέα προσπάθεια (Επιχείρηση Πολικός Αστέρας) απέτυχε εξαιτίας της γερμανικής υπεροπλίας και αυτή η κατάσταση διατηρήθηκε για όλο το 1943.
[[Αρχείο:Tanya Savicheva Diary.jpg|260px|right|thumb|(1) Η Ξένια πέθανε στις 28 Δεκ. 1941 (2) Η γιαγιά πέθανε στις 25 Ιαν. 1942 (3) Λέκα πέθανε 17 Μαρτίου 1942 (4) Ο θείος Βάσια πέθανε στις 13 Απρ. 1942 στις 2 μετά τα μεσάνυχτα 1942 (5) Θείος Λέσα στις 10 Μάη, ώρα 4 μμ 1942 (6) Μητέρα στις 13 Μάη στις 7:30 το πρωί 1942 (7) Οι Σάβιτσεβ πέθαναν (8) Όλοι πέθαναν (9) Μόνο η Τάνια απέμεινε.
Στο ημερολόγιο της Τάνια Σαβίτσεβα, μέσα σε μόλις 9 σελίδες καταγράφεται όλη η φρίκη της πολιορκίας. Η μικρή Τάνια πέθανε από εξάντληση αμέσως μετά την εκδίωξη των Γερμανών. Το ημερολόγιό της, χρησιμοποιήθηκε ως μαρτυρία στη Δίκη της Νυρεμβέργης.]]
Τελικά η πολιορκία λύθηκε τον Ιανουάριο του 1944, όταν ο Κόκκινος Στρατός κατάφερε την οριστική απώθηση των εισβολέων. Τότε ολόκληρη η ανθρωπότητα βρέθηκε μπροστά στο μέγεθος της τραγωδίας αλλά και του ηρωισμού: από τα τρία εκατομμύρια κατοίκους του Λένινγκραντ, οι 1.000.000 - 1.100.000 πέθαναν από τους βομβαρδισμούς και την πείνα. Ακούστηκαν πολλές χαρακτηριστικές ιστορίες για ανθρώπους που προτίμησαν να πεθάνουν από το κρύο παρά να κάψουν τη βιβλιοθήκη τους για να ζεσταθούν, ή για τον καθηγητή Βοτανικής του πανεπιστημίου που προτίμησε να πεθάνει από την πείνα, παρά να φάει τη συλλογή που περιελάμβανε πλήθος βρώσιμων φυτών, καρπών και σπόρων (περισσότερα από 200.000 τεμάχια διαφόρων ειδών).
Για τον ηρωισμό των κατοίκων της, το 1945 η πόλη ήταν η πρώτη της Σοβιετικής Ένωσης που έλαβε τον τιμητικό τίτλο της Ηρωικής Πόλης.
Θεωρίες συνωμοσίας
Σχετικά με την πολιορκία του Λένινγκραντ έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια μία θεωρία από μία μειονότητα (κυρίως Βρετανών και Αμερικανών) ιστορικών, σύμφωνα με την οποία εσκεμμένα ο Κόκκινος Στρατός άφησε τους Γερμανούς να φθάσουν μέχρις εκεί. Προχωρώντας ακόμη παραπέρα, η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι η κατάληψη του Λένινγκραντ θα εξυπηρετούσε τον Στάλιν, διότι οι Γερμανοί θα εξολόθρευαν την πολυάριθμη εβραϊκή κοινότητα και θα εξαφάνιζαν την αυτοκρατορική κληρονομιά της πόλης.
Για την πλειονότητα των ιστορικών η άποψη αυτή είναι εξωφρενική, αφού παραγνωρίζει ορισμένα βασικά δεδομένα:
Αναφορές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Αγία Πετρούπολη Λενινγκραντ
Κουτσό
thumb|Αγόρια και κορίτσια του δημοτικού παίζουν κουτσό στην [[Κούβα.]] Το κουτσό είναι ένα παραδοσιακό παιδικό παιχνίδι.
Ο χώρος
Για να σχηματίσεις το "κουτσό" παίρνεις μία κιμωλία και χαράζεις ένα τετράγωνο και γράφεις μέσα τον αριθμό ένα (1). Έπειτα κάνεις, πάνω από το τετράγωνο, στη μέση μια γραμμή,και δημιουργείς έτσι δύο καινούρια τετράγωνα με τους επόμενους αριθμούς (2, 3). Από πάνω από αυτά τα δύο τετράγωνα, πάλι στη μέση, δημιουργείς ένα τετράγωνο και γράφεις τον επόμενο αριθμό κ.ο.κ.(μέχρι τον αριθμό δέκα (10) ). Αν τα τετράγωνα δεν είναι ίσα, τα ξανακάνουμε, γιατί πρέπει να είναι ίσα. Συνήθως το πρώτο τετράγωνο ονομάζεται Ελγύρα (Elgyra), και το τελευταίο Χύτρα (Chytra).
Πως παίζεται
Για να παίξεις "κουτσό" χρειάζεσαι μια πέτρα (μικρή συνήθως). Ρίχνεις την πέτρα μέσα σε ένα από τα τετραγωνάκια. Εάν η πέτρα πέσει σε τετραγωνάκι που δεν έχει άλλο δίπλα του, τότε πατάς επάνω του με το ένα σου πόδι. Εάν πέσει σε τετραγωνάκι που έχει κι άλλο από δίπλα του, τότε πατάς με το ένα πόδι στο ένα τετραγωνάκι και με το άλλο πόδι στο άλλο τετραγωνάκι. Το κουτσό μπορεί να παιχτεί με πολλούς παίκτες. Στο κουτσό χάνεις μόνο εάν κατά την επιστροφή σου από το τετραγωνάκι με την πέτρα, πατήσεις κάτω. Νικητής του παιχνιδιού είναι όποιος καταφέρει πρώτος να φτάσει στο "τέρμα". Το έπαθλο, όπως συνηθιζόταν στην Στερεά Ελλάδα το 1918, είναι ο λίθος με τον οποίο έριχναν. Η παράδοση λέει πως με τους λίθους που μάζευε το κάθε παιδί, έφτιαχνε και ένα αντικείμενο. Τα αγόρια έφτιαχναν τον αιμοδυψή, στο οποίο ακόνιζαν τον λίθο σε σχήμα βέλους, όπου στην συνέχεια το δέναν με ξύλα για να μπορέσουν μετά να ρίχνουν με το τόξο τους σε πτηνά. Οι γυναίκες μάζευαν τους λίθους, με τους οποίους έφτιαχναν χειροποίητα κολιέ με σπάγκο και τους φόραγαν για πρώτη φορά την μέρα του γάμου τους. (Αν οι γυναίκες "έμεναν στο ράφι", τότε το κολιέ το έπαιρνε συγγενικό πρόσωπο μετά τον θάνατό τους** ). Δεν υπάρχει ακριβή ονομασία για τα κολιέ, όμως συνήθιζαν να τα λένε "Λιθάντρεις", "Ντοράν" και "Τελευταίος Ψίθυρος"**. Γνωρίζουμε πως η ονομασία "τελευταίος ψίθυρος" βγήκε έτσι, διότι το είχαν μαζί τους μέχρι να αφήσουν την τελευταία τους πνοή.
Κλασικό κουτσό
Το κλασικό κουτσό παίζεται ως εξής:
Χαράζουμε με κιμωλία σε στέρεο έδαφος μερικά συνεχόμενα αριθμημένα τετράγωνα. Η σειρά με την οποία θα παίξουν οι παίκτες καθορίζεται με διάφορους τρόπους. Συνήθως ρίχνουν από μία πέτρα προσπαθώντας να πλησιάσουν ένα συγκεκριμένο σημείο που έχουν προκαθορίσει. Η σειρά βγαίνει με βάση το ποια αμάδα πλησίασε πιο κοντά. Άλλος τρόπος είναι το κλασικό "αμπεμπαμπλόν". Ο κάθε παίκτης, όταν έρθει η σειρά του, ρίχνει μια μικρή επίπεδη πέτρα ή ένα καπάκι από αναψυκτικό, την "αμάδα" ή "ομάδα" όπως πολύ συχνά παραφράζεται, στο πρώτο τετράγωνο. Μετά πηδάει στο τετράγωνο αυτό στηριζόμενος μόνο στο ένα πόδι. Από την κίνηση αυτή προέρχεται και η ονομασία. Προσπαθεί να κλοτσήσει την αμάδα έτσι ώστε να περάσει στο επόμενο τετράγωνο. Αν η αμάδα ακουμπήσει σε γραμμή ή βγει από το τετράγωνο που βρίσκεται χωρίς να πάει στο επόμενο ο παίκτης χάνει τη σειρά του. Το παιχνίδι τελειώνει όταν κάποιος φτάσει στο τελευταίο τετράγωνο και βγάλει την αμάδα έξω και αφού παίξουν όλοι οι παίκτες που έχουν σειρά.
Παραλλαγές
Επίσης κλασική παραλλαγή στους κανόνες αποτελεί το να να επιτρέπεται στον παίκτη να κλοτσάει την όσες φορές θέλει, αρκεί να παραμένει στο ίδιο τετράγωνο και να μην ακουμπάει τη γραμμή.
Σε πολλές παραλλαγές υπάρχουν διπλά τετράγωνα στα οποία ο παίκτης μπορεί ή πρέπει να πατήσει και στα δύο, ένα με το κάθε πόδι. Οι παραλλαγές αυτές είναι μείγμα του παιχνιδιού με το κλασικό "πατώ".
Σε άλλες παραλλαγές ο παίκτης πρέπει να κουβαλήσει την αμάδα πάνω στο κούτελο, το χέρι, την πλάτη ή όποιο άλλο σημείο θέλει η φαντασία των παιδιών, και, κάνοντας κουτσό, να περάσει με τη σειρά από όλα τα τετράγωνα χωρίς να πατήσει τη γραμμές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδοσιακά παιδικά παιχνίδια
Ιφιγένεια Διδασκάλου
Η  Ιφιγένεια Διδασκάλου (γενν. Καστοριά, 25 Σεπτεμβρίου 1916, θαν. Θεσσαλονίκη, 27 Σεπτεμβρίου 2016) υπήρξε Ελληνίδα ποιήτρια, λυρική τραγουδίστρια και συγγραφέας. Δραστηριοποιήθηκε σε πολλούς πολιτιστικούς και κοινωνικούς συλλόγους και είχε δημοσιεύσει άρθρα σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές ξένες γλώσσες.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1916. Όταν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της, σπούδασε στη Χαροκοπείο Σχολή Οικιακής Οικονομίας και στη συνέχεια έλαβε το πτυχίο υψίφωνης από το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Από νεαρή ηλικία κατοικούσε στην Θεσσαλονίκη, στην οποία γίνεται αναγνωρίσιμη ανάμεσα στους συγγραφείς και ποιητές της πόλης, παρόλο που δεν καταγόταν από την συμπρωτεύουσα.
Θεματολογία του συγγραφικού έργου
Αναφέρεται συνήθως για την εργογραφία της πάνω στην μακεδονική λαογραφία, με έναν τρόπο αφήγησης που χαρακτηρίζεται απλός και περιγραφικός. Εκτός από την λαογραφικά στοιχεία που συνέλεξε και απέδωσε στα έργα της, χρησιμοποιούσε στοιχεία της ιστοριογραφίας της Αρχαίας Μακεδονίας. Ο τρόπος γραφής της χαρακτηρίστηκε από τον κριτικό και συγγραφέα Πέτρο Χάρη ως ομαλός, και παρόλο που χρησιμοποιούσε ομοιοκαταληξία που συνήθως ενοχλεί, κατορθώνε να αποδώσει με λυρικότητα τους στίχους, που θα μπορούσαν να εκφραστούν σε ένα τραγούδι.
Αρθρογραφία και πολιτιστική δραστηριότητα
Είχε δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, όπως και σε λογοτεχνικά ημερολόγια. Η πολιτιστική της δραστηριότητα παράλληλα με την συγγραφική υπήρξε αδιάλειπτη στην Θεσσαλονίκη και στην Μακεδονία, τόσο πολύ ώστε να χαρακτηρίζεται ως καθιερωμένη. Έργα της δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής, υπήρξε κεντρική ομιλήτρια σε πολλές φιλολογικές εκδηλώσεις της συμπρωτεύουσας, καλεσμένη ως ομιλήτρια σε πολλές πόλεις της Μακεδονίας,  υπήρξε μέλος κριτικών επιτροπών απονομής λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών βραβείων,   συμμετείχε στις δραστηριότητες πολιτιστικών και φιλανθρωπικών συλλόγων της πόλης,  και εκφωνούσε πανηγυρικούς λόγους σε εκδηλώσεις εθνικής μνήμης.
Συμμετοχή σε συλλόγους και άλλες δραστηριότητες
Διετέλεσε ενεργό μέλος πολλών πολιτιστικών συλλόγων της Θεσσαλονίκης, όπως της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας, και τον σύλλογο Φίλων του Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Μακεδονίας, του Συλλόγου Καστοριέων Θεσσαλονίκης του Σωματείου Κυριών και Δεσποινίδων Καστοριάς "Το Κέλετρον" και της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Είχε επίσης ραδιοφωνική εκπομπή στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας με κυρίως λαογραφικά και μουσικά θέματα.
Συναυλίες, φιλόμουσες εκδηλώσεις και μελοποίηση ποιημάτων
Διετέλεσε μέλος σε φιλόμουσους συλλόγους, όπως του Συνδέσμου Αποφοίτων Ωδείων. Έχει συμμετάσχει ως σοπράνο σε παραστάσεις όπερας και συναυλίες, όπως στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και σε άλλες χώρους πολιτισμού. Επίσης πολλά ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί από Έλληνες μουσουργούς, όπως οι Χρήστος Δέλλας, Βασίλειος Θεοφάνους. και Βασίλης Δόικος.
Τιμητικές διακρίσεις
Στις 29 Δεκεμβρίου 1962, η μελέτη της "Το δημοτικό τραγούδι της Καστοριάς" έλαβε το πρώτο βραβείο από το "Λασκαρίδειο Διαγωνισμό" του Λυκείου των Ελληνίδων. Στις 30 Απριλίου 1969, η Ιφιγένεια Διδασκάλου τιμήθηκε από τον Ροταριανό Όμιλο Θεσσαλονίκης με το χρυσό μετάλλιο για την πνευματική και καλλιτεχνική της δραστηριότητα στη πόλη. Στις 12 Φεβρουαρίου 1979, απονεμήθηκε στην Ιφιγένεια Διδασκάλου το Χρυσό Βραβείο Γραμμάτων, σε ειδική εκδήλωση προς τιμήν της ίδιας, και του ποιητή και κριτικού Τάκη Γκοσιόπουλου, που διοργανώθηκε στην Θεσσαλονίκη από την Μουσική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος και υπό την αιγίδα Παμβορειοελλαδικής Ομοσπονδίας Βορειοελλαδικών Σωματείων στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Στην ίδια εκδήλωση τιμήθηκαν επίσης ο μουσικός Νικόλαος Αστρινίδης και ο ερευνητής και συγγραφέας Αλέκος Δαφνομήλης.
Το 1997, τιμήθηκε για την προσφορά της λαογραφία και τον πολιτισμό της Βόρειας Ελλάδας από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ έχει τιμηθεί τα τελευταία χρόνια από τον Δήμο Θεσσαλονίκης το 2009 και τον Δήμο Καστοριάς το 2010.
Εργογραφία
Παρακάτω παρουσιάζονται ενδεικτικά έργα της λαογράφου και ποιήτριας:
Βαντέ (νομός)
Η Βαντέ (γαλλικά: Vendée), παλαιότερα αναφερόμενη στα ελληνικά ως Βανδέα, είναι νομός (département) της δυτικής Γαλλίας, στις ακτές του Ατλαντικού, που πήρε το όνομά του από τον ποταμό Βαντέ. Είναι επίσης μία από τις τέσσερις περιφέρειες της Χώρας του Λίγηρα. Πρωτεύουσα της Βαντέ είναι η Λα-Ρος-συρ-Υών. Έχει 559.888 κατοίκους (2004) και έκταση 6.720 χμ².
Ιφιγένεια Διδασκάλου
Ποιήματα
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της μουσικής Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Βαντέ (νομός)
Ιστορικά
Οι πόλεμοι της Βανδέας διεξήχθησαν το 1793 ήταν μία σειρά εμφυλίων συρράξεων μεταξύ των Γάλλων Βασιλοφρόνων και των Δημοκρατικών, που ακολούθησαν μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης, κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας και ακολούθησε μία φρικτή σφαγή των ηττημένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Περιοχής του Λίγηρα Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Μερκούριος Μπούας
Ο Μερκούριος Μπούας (επιλεγόμενος και Σπάθας) ήταν γιος του Θεόδωρου Μπούα, αξιωματούχου στην αυλή των Δεσποτών του Μυστρά. Καταγόταν από τον Οίκο Μπούα, που ήταν Αρβανίτικης καταγωγής, και έδρασε στην Ελλάδα την υστεροβυζαντινή εποχή. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο σε άγνωστη ημερομηνία.
Για πρώτη φορά γίνεται λόγος για το όνομά του μετά τη συμμετοχή του στην μάχη του Φόρνοβο το 1495 στην Ιταλική χερσόνησο, κατά την οποία και διακρίθηκε ως επικεφαλής σώματος Ελλήνων αρκεβουζιοφόρων και αργουλέτων. Σύμφωνα με τον ιστορικό της εποχής Ενετό Μαρίνο Σανούτο, αλλά και σύγχρονους, όπως ο Κωνσταντίνος Σάθας, ο Μερκούριος Μπούας επιτέθηκε κατά του ιδίου του Γάλλου βασιλιά Καρόλου, τον οποίο και τραυμάτισε στο πρόσωπο.
Σύντομα το όνομά του θα γινόταν πασίγνωστο στην Ευρώπη, μαζί με αυτά των επικεφαλής και των υπόλοιπων ελληνικών στρατιωτικών σωμάτων, όπως του Δημήτριου Λάσκαρη από τη Ζάκυνθο, του Ιωάννη και του Θεοδώρου Παλαιολόγου από την Πελοπόννησο, του Φίλιππου από την Μακεδονία, του Βουζίκη από το Ναύπλιο και του θείου του Μερκούριου, Δήμου Μπούα, από το Άργος.
Μετά την μάχη του Φόρνοβο η συμμαχία των ιταλικών κρατών διαλύθηκε. Μόνο οι Ενετοί επέμεναν στον κατά της Γαλλίας πόλεμο, στέλνοντας μάλιστα τους Έλληνες να καταδιώξουν τους Γάλλους μέχρι την έξοδο από το ιταλικό έδαφος. Ο Ενετός ιστορικός Σανούτος μετά τη μάχη του Φόρνοβο σε έκθεσή του προς τις αρχές της Ενετικής Δημοκρατίας αναφέρει ότι Οι Έλληνες στρατιώτες μόνοι, χωρίς την βοήθεια των πεζών, κέρδισαν την νίκη έναντι ισχυρών γαλλικών δυνάμεων. Ακόμη, ο δούκας του Μιλάνου έστειλε ευχαριστήριο επιστολή προς την Ενετική Γερουσία, ευγνωμονώντας για την αποστολή των Ελλήνων και αναφέροντας ότι « ... οίτινες αποκλείσαντες τον εχθρό έσωσαν την χώρα». Τελικά όταν, μετά τη μάχη του Φόρνοβο, έφτασαν στη Νοβάρρα και τα υπόλοιπα τμήματα των Ελλήνων στρατιωτών υπό τον Μερκούριο Μπούα, τα οποία κατεδίωκαν τον υποχωρούντα γαλλικό στρατό, οι αποκλεισμένοι στην Νοβάρρα Γάλλοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη νίκη που είχε πετύχει ποτέ τμήμα ιππικού σε πολιορκητική επιχείρηση. Στη μάχη αυτή οι Γάλλοι υπέστησαν τουλάχιστον 800 απώλειες σε νεκρούς και αιχμαλώτους.
Μετά τη μάχη του Φόρνοβο το σύνολο σχεδόν των ιταλικών δυνάμεων, με εξαίρεση τις δυνάμεις των Ενετών, προσχώρησε στο γαλλικό στρατόπεδο. Δεν συνέβηκε το ίδιο και με τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα που πολεμούσαν στο πλευρό των Ενετών, γιατί το θεωρούσαν μεγάλη ατιμία να τους εγκαταλείψουν μόνο και μόνο για επιπλέον χρήματα. Όπως αναφέρει και ο Ιωάννης Κορωναίος «Οι Ιταλικοί δε άπαντες της αυθεντίας έφυγαν, και δημεγέρται γίνησαν με τους εχθρούς επήγαν, κι ουδείς ουδέν απέμενε, μόνον οι στρατιώτες Πελοποννήσιοι ομού και οι Μακεδόνες».
Ο Μερκούριος Μπούας πολέμησε αρχικά στο πλευρό των Ενετών, από τους οποίους έλαβε πολλά χρήματα και γαίες, έπειτα πολέμησε στο πλευρό του Γερμανού αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού, ο οποίος του επέτρεψε να φέρει κατά τις μάχες δική του πολεμική σημαία, εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους ευγενείς που συμμετείχαν και υποχρεωνόταν να πολεμούν κάτω από την σημαία του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Από τον εν λόγω αυτοκράτορα ονομάστηκε στρατηγός της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Επίσης του αποδόθηκε ο τίτλος ευγενείας του πρίγκιπα του Λίχτενμπεργκ. Επίσης χρίστηκε κόμης του Ιλαζ, της Σουαβίας, αλλά και κόμης της Γαλλίας, τόσο από τον Γερμανό αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό όσο και από τον Γάλλο βασιλέα Λουδοβίκο ΙΒ΄ για της προσφερόμενες σε αυτούς υπηρεσίες του. Πρωτοστάτησε μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες αρχηγούς σωμάτων στρατιωτών στην ίδρυση της Ελληνικής Αδελφότητας στη Βενετία της Ιταλίας και στην ανέγερση του ιερού ναού του Αγίου Γεωργίου της Βενετίας, που αποτέλεσε έκτοτε σημείο αναφοράς των Ελλήνων. Χάρη στο πρωτοπαλίκαρό του, τον Ιωάννη τον Κορωναίο, λάτρη της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και της Ιλιάδας, που αποφάσισε και συνέγραψε τα κατορθώματα του Μερκούριου Μπούα σε έμμετρο λόγο σε ένα μακροσκελές ομοιοκατάληκτο ποίημα με τον τίτλο Μερκουρίου ανδραγαθήματα, έφτασαν έως τις ημέρες μας σημαντικές πληροφορίες για την δράση του. Ο Κορωναίος έγραψε και ένα μικρότερο ποίημα το οποίο απέστειλε στον Μ. Μπούα, επίσης σε ελληνική γλώσσα. Από το γεγονός αυτό, καθώς και από ένα στίχο που λέει ότι τον Μπούα πολλοί τον νομίζουν ξένο, αλλά και από λατινικά κείμενα που αναφέρονται στα στρατιωτικά τμήματα του Μπούα ως Graeci, ο Σάθας συμπεραίνει ότι ο Μ. Μπούας ήταν Έλληνας.
Συμμετείχε στις ακόλουθες μάχες μετά την μάχη του Φόρνοβο κατά χρονολογική σειρά: αλλά και στην τελική μάχη των ιταλικών πολέμων στο Τσερεζόλε ντ' Άλμπα το 1543.
Ο Μερκούριος Μπούας πέθανε το 1560 στην Ιταλία όπου και ετάφη κατόπιν δικής του επιθυμίας. Ο τάφος του βρίσκεται στο Τρεβίζο, όπου υπηρέτησε ως διοικητής στρατιωτικής μονάδος. Το ταφικό του μνημείο φέρει την επιγραφή:
"Mercurio Bua Comiti E. Principibus Peloponnesi Epirotarum Equitum Ductori, Anno Salu. MDCXXXVII."
δηλ. "Στον Κόμη Μερκούριο Μπούα, πρίγκιπα της Πελοποννήσου, διοικητή των Ηπειρωτών ιππέων" (Σάθας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Κοντοτιέροι Μερκουριος
Επαρχία Ενμπεκσικαζάκ
Η επαρχία Ενμπεκσικαζάκ (Еңбекшіқазақ ауданы) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Αλμάτι στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας το Εσίκ. Πληθυσμός: 278,538 (εκτίμηση 2013) 257,506 (απογραφή 2009) 202,659 (απογραφή 1999). Είναι μία από τις πιο πολυπληθέστερες επαρχίες στο Καζακστάν.
Παραπομπές
Ενμπεκσικαζακ Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Αργουλέτοι
Αργουλέτοι ονομάστηκαν οι έλληνες μισθοφόροι στρατιώτες (Stratioti) το 14ο και 15ο αιώνα, των οποίων ηγούνταν ο Μερκούριος Μπούα και οφείλουν την ονομασία τους από τον τόπο καταγωγής τους, την Αργολίδα.
Ήταν ελαφρά εξοπλισμένοι όπως οι Ακρίτες του Βυζαντίου. Έφεραν ελαφρά λόγχη, κυρτή σπάθη, κεφαλοθραύστη και ενίοτε ασπίδα, αλυσιδωτό θώρακα, βαλίστρα και κράνος ή ένα ψηλό καπέλο (πίλο).
Ζέλικο Γκόλε
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα
Ουσπένκα (περιφέρεια Παβλοντάρ)
Η Ουσπένκα είναι ένα χωριό στην περιφέρεια Παβλοντάρ, στην επαρχία Ουσπέν (1963).
Γεωγραφική θέση
Το περιφερειακό κέντρο, το Παβλοντάρ, βρίσκεται 96 χιλιόμετρα δυτικά της Ουσπένκα.
Ιστορία
Η Ουσπένκα ιδρύθηκε το 1909.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της πόλης είναι ο εξής:
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Τζέραλντ Μπρίσκο
Ο Φλόιντ Τζέραλντ "Τζέρι" Μπρίσκο (γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου, του 1946) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής.
Καριέρα
Η καριέρα του, ξεκίνησε το 1969 και κράτησε για τα επόμενα 30 χρόνια, όταν και αποσύρθηκε το 2000. Από το 2009 ξεκίνησε να αναζητά ταλέντα για το WWE, ενώ έναν χρόνο πριν, το 2008, εισήχθη στο τιμητικό Hall of Fame του WWE.
Διακρίσεις
Ο Μπρίσκο μέχρι το 1990 αγωνίστηκε για το National Wrestling Alliance και θυγατρικές του εταιρείες. Εκεί κατέκτησε 41 συνολικά τίτλους, ατομικούς και ομαδικούς. Από τότε, είχε συμβόλαιο με το World Wrestling Federation και κατέκτησε δύο Σκληροπυρηνικά πρωταθλήματα.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, τα αδέρφια Μπρίσκο ανακάλυψαν τον Χαλκ Χόγκαν, που μετέπειτα έγινε ένας θρύλος της πάλης. Στο NWA, έγινε δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών και πολλές φορές Πρωταθλητής Ομάδων μαζί με τον Τζακ Μπρίσκο.
Προσωπική ζωή
Ο Τζέραλντ Μπρίσκο, είναι αδερφός του Τζακ Μπρίσκο. Το 2010 είχε υποστεί τριπλή καρδιακή προσβολή και το 2011 μια μικρότερη.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Στάτειρα (σύζυγος του Αρταξέρξη Β΄)
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Υδάρνη ευγενούς της Περσίας.
Παντρεύτηκε τον Αρταξέρξη Β΄, μεγαλύτερο γιο τού Δαρείου Β΄ του Νόθου και της Παρυσάτιδος Α΄. Φαίνεται, πως ο Δαρείος Β΄ ήθελε να δημιουργήσει καλές σχέσεις με μία σημαντική ευγενή οικογένεια, καθώς νύμφευσε τον διάδοχό του με τη Στάτειρα και την κόρη του Άμηστρη με τον Τεριτούχμη (Αρταξέρξη Β΄), αδελφό της Στατείρας. Όμως ο Τεριτούχμης αγαπούσε μία ετεροθαλή αδελφή του περισσότερο από τη Στατείρα και προσπάθησε να ξεκινήσει εξέγερση. Έτσι η Παρυσάτις Α΄ σκότωσε όλες τις αδελφές τού Τεριτούχμη, εκτός της Στατείρας, μετά από παράκληση τού ανδρός της.