cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Ζογγολόπουλος
Μετά την Κατοχή
Μετά το τέλος του πολέμου ο Ζογγολόπουλος συνέχισε τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες: το 1946 συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις όπως η Μπιενάλε Καΐρου, η έκθεση ελληνικής τέχνης (Κρατική Ελλήνων Καλλιτεχνών) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Στοκχόλμης και η έκθεση των μελών της Ελληνογαλλικής Σχολής στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Την ίδια χρονιά εκλέχτηκε πρόεδρος του Συνεταιρισμού Ελλήνων Γλυπτών και αντιπρόεδρος του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου. Το 1947 κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό για την ανέγερση μνημείου πεσόντων στο Κερατσίνι (συμμετείχε στο διαγωνισμό με μια μαρμάρινη προτομή της Αριάδνης Ξενάκη). Την επόμενη χρονιά πραγματοποίησε την παρθενική ατομική του έκθεση στην αίθουσα «Ζαχαρίου» στην Αθήνα παρουσιάζοντας γλυπτά, ελαιογραφίες και υδατογραφίες του και συμμετείχε στην πρώτη μεταπολεμική πανελλήνια καλλιτεχνική έκθεση στο Ζάππειο όπου με το γύψινο έργο του «Αριάδνη» απέσπασε ένα από τα βραβεία του διαγωνισμού αλλά και τα θετικά σχόλια του Μανόλη Χατζηδάκη. (πρώτο βραβείο δεν δόθηκε, κατά τη συνήθη τακτική της εποχής).
Ωστόσο, όπως συνέβη και με τις υπόλοιπες βραβεύσεις της Πανελλήνιας, το βραβείο δεν απονεμήθηκε στον καλλιτέχνη. Με αφορμή την απόδοση του πρώτου βραβείου ζωγραφικής στο νεωτεριστή και πολιτικά φιλελεύθερο Κωνσταντίνο Παρθένη για την «Αποθέωση του Αθανάσιου Διάκου» και έχοντας λάβει χώρα σε κλίμα οξύτατης ιδεολογικής και αισθητικής αντιπαράθεσης, η Πανελλήνια του 1948 χαρακτηρίστηκε από την πρωτοφανή παρέμβαση των συντηρητικών, πολιτικά και καλλιτεχνικά, κύκλων στις αποφάσεις της κριτικής επιτροπής, με αποκορύφωμα την ακύρωση όλων των βραβείων.
Η δεκαετία του ’50 – αρχή της αφαίρεσης, το κενό και το πλήρες
Το 1949 ο Ζογγολόπουλος μετέβη στο Παρίσι για σπουδές στο εργαστήριο του Μαρσέλ Ζιμόν (Marcel Gimond) ως υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης. Την ίδια περίοδο συνεργάστηκε με το αρχιτεκτονικό γραφείο του Ζοζέφ Ρενέ Μπινέ (Joseph–René Binet) παρατείνοντας με αυτόν τον τρόπο την παραμονή του στο Παρίσι και συνεχίζοντας τις μελέτες του. Το 1952 μετέβη στην Ιταλία ως υπότροφος του ελληνικού κράτους και ειδικεύεται πάνω στις τεχνικές της χαλκοχυτικής ερχόμενος σε επαφή και με το έργο του Μαρίνο Μαρίνι. Τότε παρατηρείται αλλαγή πάνω στην τεχνική του που τον στρέφει σταδιακά από τον ρεαλισμό προς την αφαίρεση αν και τα γλυπτά του παραμένουν ανθρωποκεντρικά.
Το ίδιο έτος συμμετείχε και κέρδισε μαζί με τον Αχιλλέα Απέργη διαγωνισμό για την ανέγερση του Μνημείου Πεσόντων της Ιτέας, το οποίο είναι διαστάσεων 210 εκ x 110 εκ x34 εκ και είναι τοποθετημένο στην κεντρική πλατεία της κωμόπολης. Την επόμενη χρονιά γίνεται δεκτός στην Ευρωπαϊκή Εταιρία Πολιτισμού (Société Européenne de Culture) και λαμβάνει μέρος σε διαγωνισμό της γκαλερί Τέιτ για το Μνημείο του Άγνωστου Πολιτικού Κρατούμενου.
Άλλα έργα - δραστηριότητες
Το 1957 έλαβε μέρος με έξι μεταλλικά γλυπτά στη Μπιενάλε του Σάο Πάολο. Από τα έργα του ξεχώρισαν ο «Ποσειδώνας» και ο «Προμηθέας», οι πρώτες κατά τον ίδιο τον καλλιτέχνη δημιουργίες του που διακρίνονταν για «σημαντική αφαιρετική τάση με τολμηρή διαμόρφωση φανταστικής φόρμας». Το ίδιο έτος συμμετείχε στην εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών για την αποστολή υποτρόφων γλυπτικής στο εξωτερικό, θέση που κράτησε για μια διετία. Το 1958 κέρδισε μαζί με τον αρχιτέκτονα Κώστα Μπίτσιο το διαγωνισμό για την ανάπλαση της πλατείας Ομόνοιας. Τα σχέδια περιλάμβαναν μια υδάτινη γλυπτική σύνθεση από πίδακες όπου θα είχε σε κεντρικό σημείο το γλυπτό «Ποσειδώνας», που είχε εκτεθεί το 1957 στο Σάο Πάολο. Το έργο εγκαινιάστηκε το 1960 χωρίς όμως τον «Ποσειδώνα».
Η δεκαετία του ’60 – έμφαση στις γεωμετρικές φόρμες
Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60 ο Ζογγολόπουλος συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας όπως στη Γαλλία (το 1960 στο Διεθνές Σαλόνι Ελεύθερης Τέχνης και το 1961 και 1963 στο Μουσείο Ροντέν ), στο Ισραήλ (σε ομαδική έκθεση ελληνικής τέχνης του 1962 που παρουσιάστηκε σε Ιερουσαλήμ, Χάιφα και Τελ Αβίβ ), στη Ρουμανία, στην Τουρκία, στην Ιταλία, στις ΗΠΑ κλπ.
Το 1964 ενόψει της συμμετοχής του στη Μπιενάλε της Βενετίας δημιούργησε μια σειρά αφαιρετικών και γεωμετρικών ορειχάλκινων γλυπτών ένα από τα οποία, οι «Δελφοί», τοποθετήθηκε το 1989 στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Σοφίας και Βασιλέως Κωνσταντίνου κοντά στο κτίριο της Εθνικής Πινακοθήκης στο κέντρο της Αθήνας. Την επόμενη χρονιά πραγματοποίησε την πρώτη του παρουσία στην έκθεση του Salon de la Jeune Sculpture του Παρισιού (τα επόμενα χρόνια συμμετείχε στην έκθεση ανελλιπώς μέχρι το 1975) και συμμετείχε στην Όγδοη Πανελλήνια Έκθεση όπου απέσπασε θετικές κριτικές. Συγκεκριμένα ο Ζογγολόπουλος εξέθεσε πέντε αφηρημένα έργα: «Το κάστρο» (1965, χαλκός), «Καλάβρυτα» (1963, χαλκός), «Μυκήναι» (1963, χαλκός), «Λευκή φιγούρα» (1964, αλουμίνιο) και «Δελφοί» (1964, χαλκός). Στο μεγάλο διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία συμμετοχή του σε Πανελλήνια Έκθεση, έχει συντελεστεί η μετατόπισή του από την παραστατική στην αφηρημένη γλυπτική.
Το 1966 κέρδισε το πρώτο βραβείο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης για το έργο του «Cor-ten», ένα γλυπτό ύψους 17 μέτρων, φτιαγμένο από κράμα μετάλλου Cor-ten που αναπαριστά αφαιρετικά τη Νίκη της Σαμοθράκης και τοποθετήθηκε στη βόρεια πύλη της ΔΕΘ. Το ίδιο έτος τιμήθηκε για την προσφορά του στην ελληνική Τέχνη από τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ με τον Χρυσό Σταυρό του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου Α΄, απέφυγε όμως να παραβρεθεί στη δεξίωση που πραγματοποιήθηκε και να παραλάβει το παράσημο. Από τα μέσα της δεκαετίας αρχίζει η μετατόπισή του από την παραστατική στην αφηρημένη γλυπτική. Άλλες δημιουργίες του εκείνης της δεκαετίας είναι οι δύο αφαιρετικές συνθέσεις με την ονομασία «Κυκλώπειο» του 1966 (ένα ύψους 4,5 μέτρων φτιαγμένο από υλικό cor-ten και ένα ορειχάλκινο διαστάσεων 46 x 57 εκ), η «Ελιά» (1966), ο «Αλέξανδρος» (1968), το «Plexiglas και φως» (1969) κλπ. Επιπλέον συνεχίστηκε η παρουσία του καλλιτέχνη σε ομαδικές εκθέσεις του εξωτερικού.
Από το 1960 ως το 1988 ήταν μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Société Européenne de Culture Prés la Biennale της Βενετίας στην οποία εντάχθηκε το 1953 και υπήρξε τακτικός συνεργάτης του περιοδικού της “Comprendre”. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Η δεκαετία του ’70 – η κινητική τέχνη και η διαφάνεια των υλικών
Στις αρχές της δεκαετίας του '70 ο Ζογγολόπουλος ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες καλλιτέχνες που ασχολήθηκε με την kinetic art ( η «κινητική τέχνη» παρουσιάστηκε το 1955 στη γκαλερί Denise René στο Παρίσι, ωστόσο άργησε να κάνει την εμφάνισή της στην Ελλάδα) θέλοντας να συνδυάσει την τέχνη με την τεχνολογία. Δημιουργεί εκείνη την εποχή τα πρώτα του κινητικά γλυπτά, τα οποία παρουσιάζει σε ατομική έκθεση στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί το νερό στα έργα του, που στην πλειονότητά τους τα δομεί σε ανοξείδωτο χάλυβα, ενώ πέραν της κίνησης περνά και στην αξιοποίηση του φωτός στις νέες δημιουργίες του. Το 1973 δημιούργησε το μεταλλικό έργο «Διάφραγμα» ή «Φατνώματα του Μέρλιν», μια κατασκευή που ξεπερνά σε ύψος τα 3 μέτρα και σε μήκος τα 10 μέτρα. Αρχικά τοποθετήθηκε το 1973 στα γραφεία της ασφαλιστικής εταιρείας «Αστήρ» στην οδό Μέρλιν στο Κολωνάκι και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στα κεντρικά γραφεία της Εθνικής Ασφαλιστικής στη Λεωφόρο Συγγρού. Κύρια χαρακτηριστικά του «Διαφράγματος» είναι η γεωμετρία, ο ρυθμός και η επανάληψη ορθογωνίων σχημάτων στα οποία εναλλάσσονται διαφορετικά εικαστικά μοτίβα.
Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας ο καλλιτέχνης ασχολήθηκε με τη σύνθεση συμβολικών έργων στα οποία πρόσθετε ειδικούς μεγεθυντικούς φακούς με σκοπό την επίτευξη οπτικών τρικ. Ενδεικτικά έργα εκείνης της εποχής είναι «Τα δώρα», «Το αβγό», «Φακός & φωλιά». «Οι σπείρες» κ.ά., που παρουσιάστηκαν σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Το 1974 ο Ζογγολόπουλος ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που πήραν θέση στο δημοψήφισμα για τη μορφή του ελληνικού πολιτεύματος υποστηρίζοντας την κατάργηση της μοναρχίας και το 1977 εγκρίθηκε στο πρόσωπο του τιμητική απονομή σύνταξης για την προσφορά του στην ελληνική Τέχνη.
Την ίδια χρονιά το ζεύγος Ζογγολόπουλου απέκτησε ιδιόκτητο ατελιέ στο Παρίσι μοιράζοντας έκτοτε το χρόνο του μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας για καλλιτεχνικούς λόγους. Εκείνη τη δεκαετία παρουσίασε τις δημιουργίες του σε δεκάδες ομαδικές αλλά και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και σε πόλεις του εξωτερικού (Παρίσι, Βενετία, Βουδαπέστη, Βαρσοβία, Γενεύη κλπ).
Η δεκαετία του ’80 – βραβεία και δημόσια γλυπτική
Το 1981 συνεργάζεται με τον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Τομπάζη για το διαγωνισμό διαμόρφωσης της πλατείας Κλαυθμώνος. Η πρότασή τους θα λάβει το Α’ βραβείο, ωστόσο η υλοποίηση της δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Από το 1983 μέχρι το 1986 ο Ζογγολόπουλος και ο Τομπάζης συνεργάζονται ξανά, αυτή τη φορά συμμετέχοντας στο διαγωνισμό για τη δημιουργία του Μνημείου Εθνικής Αντίστασης στον Γοργοπόταμο. Ο γλύπτης σχεδίασε σε μια σφαίρα ύψους 18 μ., η οποία σχηματίζεται με διαφάνεια από κάθετα και οριζόντια διασταυρούμενες μεταλλικές ευθείες, ένα αφαιρετικό σύμβολο χωρίς μελοδραματικές εξάρσεις. Επιπλέον το γλυπτό είχε ηχοκινητική λειτουργία, καθώς στο κέντρο της σφαίρας προβλέπονταν ορθογώνιες μεταλλικές πλάκες σχεδιασμένες να ηχούν με τη δύναμη του ανέμου. Και αυτή η μελέτη λαμβάνει το Α’ βραβείο, όμως ούτε αυτό το έργο θα υλοποιηθεί.
Το 1986 εγκαινιάζεται η τριβή του Ζογγολόπουλου με το μοτίβο της ομπρέλας, ενός συνηθισμένου καθημερινού αντικείμενου για την προστασία από τα καιρικά φαινόμενα, το οποίο μετατρέπεται από τον καλλιτέχνη σε βασικό εικαστικό θέμα της δημιουργίας του. Το πρώτο του έργο είναι φτιαγμένο από ανοξείδωτο χάλυβα και έχει διαστάσεις 230 x 30 x 135 εκατοστά.
Το 1987 συμμετείχε με το έργο «Φακός και Κύκλοι» (ανοξείδωτος χάλυβας και πλεξιγκλάς, ύψος: 136 εκ.) στην Πανελλήνια Έκθεση του 1997, όταν ο θεσμός αναβίωσε μετά από πρωτοβουλία του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας (ΕΕΤΕ) και ανταπόκριση του Υπουργείου Πολιτισμού. Το έργο του Ζογγολόπουλου παρουσίαζε βασικά χαρακτηριστικά της ώριμης παραγωγής του γλύπτη: τη χρήση βιομηχανικών υλικών, την ελάφρυνση της γλυπτικής μάζας, την έμφαση στο ρόλο του κενού ως ισοδύναμου συντελεστή της φόρμας, τις μεταβαλλόμενες τονικότητες των επιφανειών και τη διαφάνεια του υλικού. Όσον αφορά την Έκθεση, βαδίζοντας στο πρότυπο της Όγδοης Πανελλήνιας και με πολύ αυστηρότερα κριτήρια, η κριτική επιτροπή οργάνωσε την πιο ολιγάριθμη, σε καλλιτέχνες και έργα, Πανελλήνια, προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια του ΕΕΤΕ και των αποκλεισμένων καλλιτεχνών, που έφταναν σχεδόν το 70% των υποψηφιοτήτων.
Το 1989 δημιούργησε το διαμέτρου 3,64 μέτρων υδροκινητικό γλυπτό «Ασπίδα», το οποίο κατασκευάστηκε από ανοξείδωτο χάλυβα και τοποθετήθηκε στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.
1990 - 2004: γλυπτά στο δημόσιο αστικό χώρο - οι «Ομπρέλες»
Το 1993 συμμετέχει στη Μπιενάλε Βενετίας με ατομική έκθεση παρουσιάζοντας το υδροκινητικό γλυπτό «Ομπρέλες». Το 1995 θα είναι σημαντικό για τις «Ομπρέλες». Το γλυπτό έτυχε ευρείας αποδοχής και αναγνωρισιμότητας, παρουσιάστηκε από το γλύπτη στη Μπιενάλε της Βενετίας ως μια στατική αυτή τη φορά συστοιχία από αιωρούμενες ομπρέλες που αέρινα στηρίζονται σε διαγώνιους άξονες και επιλέχτηκε για να τοποθετηθεί στην είσοδο της έκθεσης πάνω σε μια πλωτή εξέδρα. μικρογραφία|216x216εσ|Οι «Ομπρέλες» του Ζογγολόπουλου στις Βρυξέλλες. Εκείνη τη χρονιά οι «Ομπρέλες» θα κερδίσουν το Α’ βραβείο στον Πανευρωπαϊκό διαγωνισμό που διεξήχθη για την τοποθέτηση έργων τέχνης στο κτήριο του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες και θα τοποθετηθούν στο Cour d’ Honneur του κτηρίου, όπου βρίσκεται και σήμερα. μικρογραφία|Ομπρέλες, Νέα Παραλία, Θεσσαλονίκη Το 1997 όταν η Θεσσαλονίκη αποτέλεσε πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, οι «Ομπρέλες» τοποθετήθηκαν στην παραλία της πόλης όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα. Ένα χρόνο αργότερα, ο γλύπτης θα δημιουργήσει ένα παρόμοιο γλυπτό για το Ψυχικό, το προάστιο της Αθήνας στο οποίο είχε εγκατασταθεί από τον Μεσοπόλεμο. Το γλυπτό τοποθετήθηκε από τον Δήμο στο Φάρο Ψυχικού επί της Λεωφόρου Κηφισίας.
Το 1997 ο Ζογγολόπουλος κατασκεύασε και το γλυπτό «Tel – Néant» (σημαίνει «προς το κενό / άπειρο ή αυτό το χάος»), το οποίο φτιαγμένο από ανοξείδωτο χάλυβα, στόχευε να δώσει την εκδοχή του καλλιτέχνη για την ανθρώπινη επικοινωνία. Το έργο εκτέθηκε τα επόμενα χρόνια στο Βερολίνο και τη Βαΐμάρη προτού τοποθετεί στο Μέγαρο του ΟΤΕ στο Μαρούσι.
Το 1998 δημιούργησε από ανοξείδωτο μέταλλο το γλυπτό «Ολυμπιακοί Κύκλοι» ως μια αναφορά στο σύμβολο των Ολυμπιακών Αγώνων, αν και το γλυπτό απαρτίζεται από έξι κύκλους. Το έργο εκτίθεται στην Εθνική Γλυπτοθήκη. Το 1999 δημιούργησε τη «Στήλη», την οποία παρουσίασε το 1999 στη Μπιενάλε Βενετίας. Κύρια χαρακτηριστικά του γλυπτού είναι ο ανοξείδωτος χάλυβας από τον οποίο κατασκευάστηκε και η οπτική ίνα που το διαπερνά κάθετα. Το 2001 τοποθετήθηκε σε υπαίθριο χώρο της Αθήνας (Πάρκο Ριζάρη). Το 1999 δημιούργησε και το γλυπτό «Αίθριο» που τοποθετήθηκε στη Πλατεία Συντάγματος, στο τεράστιο κενό (25 μ. ύψος και 8,5 μ. διάμετρος) από το οποίο κατέβηκε ο «μετροπόντικας» για τη διάνοιξη του μετρό. Το 2001 κατασκεύασε το γλυπτό «Πεντάκυκλο», μια υδροκινητική σύνθεση με την οποία ο Γιώργος Ζογγολόπουλος πραγματοποίησε την τελευταία του συμμετοχή στη Μπιενάλε της Βενετίας. Έπειτα το γλυπτό τοποθετήθηκε στην πλατεία Ομονοίας. Την ίδια χρονιά φιλοτέχνησε τους «Ολυμπιακούς Κύκλους» (ύψους 15 μέτρων και βάρους 9 τόνων) και την «Ειράνα», το τελευταίο έργο της ζωής του που ονομάστηκε από τον δωρικό τύπο του ονόματος Ειρήνη και βρίσκεται από το 2010 στην Υπαίθρια Γλυπτοθήκη Ψυχικού της Πλατείας Γιώργου Ζογγολόπουλου.
Τα τελευταία χρόνια και η ίδρυση του Ιδρύματος Γιώργου Ζογγολόπουλου
Ο Ζογγολόπουλος ήταν παραγωγικότατος μέχρι το τέλος της ζωής του. Από τις 30 Ιανουαρίου ως τις 21 Μαρτίου 2002 πραγματοποίησε την τελευταία ατομική έκθεση της καριέρας του εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα τη γκαλερί Αστρολάβος-Art life στην Αθήνα. . Πέθανε στις 11 Μαΐου 2004 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της Κηφισιάς. Λίγο πριν τον θάνατό του, τον Φεβρουάριο του 2004, ίδρυσε το κοινωφελές Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου. Στο Ίδρυμα κληροδότησε όλο το καλλιτεχνικό του έργο, καθώς και εκείνο της συζύγου του. Έδρα του ιδρύματος είναι το διαμέρισμα σε πολυκατοικία του στο Παλαιό Ψυχικό το οποίο τη δεκαετία του 1970 πήρε τη θέση της παλιάς μονοκατοικίας του ζεύγους. Οι χώροι του Ιδρύματος είναι επισκέψιμοι και κανείς μπορεί εκεί να δει τόσο έργα τέχνης όσο και αρχειακό υλικό. Το ίδρυμα προσφέρει επίσης ετήσια υποτροφία σε φοιτητές της ΑΣΚΤ, ενώ πραγματοποιεί ξεναγήσεις και εκθέσεις.
Ο ζωγράφος Γιώργος Ζογγολόπουλος
Πέρα από τη γλυπτική ο Ζογγολόπουλος ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Το ζωγραφικό του έργο είναι σχετικά άγνωστο σε σχέση με το αντίστοιχη καλλιτεχνική του πορεία στη γλυπτική. Παράλληλα με τη γλυπτική δεν σταματά να ζωγραφίζει, ενώ η εξέλιξη που έχει από την παραστατικότητα στην αφαίρεση είναι φανερή και στη ζωγραφική του. Ανάμεσα στα ζωγραφικά του έργα θα ανακαλύψει κανείς τη ζωγραφική αποτύπωση των θεμάτων που τον απασχολούν και στη γλυπτική του, όπως βασικά γεωμετρικά σχήματα, κύκλοι, τετράγωνα, ευθείες, αλλά και ομπρέλες, φακοί, αυγά, καμινάδες.
Στο Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου διαφυλάσσεται το σύνολο του ζωγραφικού έργου που άφησε ο καλλιτέχνης, καθώς και πληθώρα σκίτσων, σχεδίων και αρχιτεκτονικών σχεδίων που εκπόνησε στη διάρκεια της ζωής του.
ΕΛΛΑΔΑ
1948: Γκαλερί Ζαχαρίου, Αθήνα
1962: Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο Σχολών Δοξιάδη, Αθήνα
1971: Στοά Σίγμα – Βήτα, Ερέτρια
1971: Ελληνοαμερικανική Ένωση, Αθήνα
1979: Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Αθήνα
1984: Ινστιτούτο Goethe, Αθήνα
1990: Γκαλερί Jean Bernier
1992: Γκαλερί Jean Bernier
1993: Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη
1995: Γκαλερί Καπάτος, Αθήνα
2003: Γκαλερί Αστρολάβος-Art life, Αθήνα
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
1976: Campo Pisani, Βενετία
1977: Μουσείο Βαρσοβίας, Zacheta, Πολωνία
1978: Εθνικό Μουσείο Budayari Palota, Βουδαπέστη, Ουγγαρία
1982: Ευρωπάλια Ελλάς, Palais des Beaux-Arts, Βρυξέλλες
1991: Biennale Βενετίας
1991: FIAC, Γκαλερί Denise Rene
1993: Biennale Βενετίας
1993: Biennale Von Vending
1995: Centenaire Biennale Βενετίας, Riva dei Giardini
1997: Biennale Βενετίας, Riva dei Giardini
ΕΛΛΑΔΑ
1927: οικία Νίκου Βέλμου – «Άσυλον Τέχνης», Αθήνα
1933: Ζάππειο, Αθήνα
1934: Πρώτη Αρχιτεκτονική Έκθεσις, αίθουσα «Ατελιέ», Αθήνα
1935: «Αίθουσα Στρατηγοπούλου», Αθήνα
1936: Γκαλερί GEO
1937: Ομάδα Τέχνη, Θεσσαλονίκη (ΔΕΘ)
1937: Γκαλερί Νίνας Ρωκ, Αθήνα
1938: Α’ Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεση, Ζάππειο, Αθήνα
1938: Ομάδα Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής, Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, Αθήνα
1939: Β’ Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεσις, Ζάππειο, Αθήνα
1939: Γ’ Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεση, Ζάππειο, Αθήνα
1940: Ομάδα Τέχνη, Αθήνα
1940: Αίθουσα Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Αθήνα
1946: Εκδηλώσεις Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών - «Auberge de la Jeunesse», Αθήνα
1946: Casa d’ Italia, Αθήνα
1948: Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεσις, Ζάππειο, Αθήνα
1949: Έκθεσις Συγχρόνου Ελληνικής Τέχνης, Ζάππειο, Αθήνα
1950: Ομάδα Στάθμη, Ζάππειο, Αθήνα
1953: Διεθνής Έκθεση Αρχιτεκτονικής, Ζάππειο, Αθήνα
1954: Αίθουσα Ξενοφώντος 10, Αθήνα
1955-1956: Αίθουσα Ατελιέ, Αθήνα
1956: Διεθνής Έκθεση Αρχιτεκτονικής, Ζάππειο Μέγαρο, Αθήνα
1957: Γαλλικό Ινστιτούτο, Αθήνα
1958: Γκαλερί Κούρος, Αθήνα
1958: Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Αθήνα
1958: Αίθουσα Τροπαίων Ανάκτορα, Αθήνα
1958: Αίθουσα Χίλτον, Αθήνα
1958: Γκαλερί «Μέρλιν», Αθήνα
1958: Γκαλερί «Νέες Μορφές», Αθήνα
1958-1959: Γκαλερί «Αρμός», Αθήνα
1959: Γκαλερί Κλειώ, Ύδρα
1960: Γκαλερί Κλειώ, Ύδρα
1960: Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
1961: Γκαλερί Τέχνης, Αθήνα
1962: Γκαλερί Ζυγός, Αθήνα
1962: Αίθουσα «Τέχνη», Θεσσαλονίκη (με Ελένη)
1963: Ομάδα Τέχνη, Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, Αθήνα
1963: Γκαλερί Χίλτον, Αθήνα
1963: Ομάδα Τέχνη, Αίθουσα Βασιλικής Αγίου Μάρκου Ηρακλείου, Ηράκλειο
1963: Κέντρο Εφαρμοσμένων Τεχνών Ρολόι, διοργάνωση Γκαλερί Ζυγός, Αθήνα
1963: Ομάδα Τέχνη, Δήμος Κερατσινίου, Αθήνα
1963: Γκαλερί Z-Μ, Θεσσαλονίκη
1964: Γκαλερί Χίλτον, Αθήνα
1964: Ομάδα Τέχνη, Αίθουσα Τελετών Δήμου Κερατσινίου, Αθήνα
1964: Μέρλιν, Αθήνα
1965: Αίθουσα τέχνης Νέες Μορφές, Αθήνα
1965: Αίθουσες της Τέχνης, Θεσσαλονίκη
1965: Αίθουσα Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας «Τέχνη», Θεσσαλονίκη
1965: Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεσις (8η), Ζάππειο, Αθήνα
1965: Γκαλερί Άστορ, Αθήνα
1965: Γκαλερί Ζυγός, Αθήνα
1965: Μέρλιν, Αθήνα
1965: Μπιενάλε Αθηνών, Λόφος Φιλοπάππου, Αθήνα
1965: Γκαλερί Χίλτον, Αθήνα
1966: Ελληνοαμερικανική Ένωση, Αθήνα
1966: Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
1966: Γκαλερί Άστορ, Αθήνα
1967: Αίθουσα τέχνης Χίλτον, Αθήνα
1967: Γκαλερί Ζ-Μ, Θεσσαλονίκη
1967: Πνευματική Εστία Νίκαιας, Νίκαια, Αθήνα
1970: Γκαλερί P.R., Αθήνα
1970: Γκαλερί Ζ-Μ, Θεσσαλονίκη
1971: Γκαλερί Χίλτον, Αθήνα
1971: Γκαλερί Άστορ, Αθήνα
1971-1972: Νέα Γκαλερί, Αθήνα
1972: Γκαλερί Χίλτον
1972: Μαντρότοιχος Σπύρου Βασιλείου, Ερέτρια
1972: Γκαλερί Δεσμός, Αθήνα
1972: Απολλώνιο, Πόρτο Ράφτη
1973: Γκαλερί Χίλτον, Αθήνα
1973: Απολλώνιο, Πόρτο Ράφτη
1973: Γκαλερί Δεσμός, Αθήνα
1973: Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα, Αθήνα
1973: Αίθουσα «Δεσμός», Πόρτο Ράφτη
1983: Κέντρο Επιστημονικών Μελετών, Αθήνα
1984: Γκαλερί «Τρίτο Μάτι», Αθήνα
1984: Σύνδεσμος Σύγχρονης Τέχνης, Αθήνα 1984  Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Αθήνα
1986: «Μνήμες-Αναπλάσεις-Αναζητήσεις»,  Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου, Αθήνα
1987: Φεστιβάλ Πάτρας
1993: Galerie 3 - Art Athina
1995: Πνευματικό Κέντρο Ρεθύμνου, Κρήτη
1996: Γκαλερί Denise René - Art Athina
1997: Κέντρο Μοντέρνας Τέχνης, Ρέθυμνο, Κρήτη
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
1936: Ομάδα Τέχνη, Σόφια
1936: Γκαλερί Αρνό, Βιέννη
1937: Έκθεση Ελλήνων Καλλιτεχνών, Βιέννη
1940: Biennale Βενετίας
1947: Biennale Καΐρου
1947: Μουσείο Στοκχόλμης
1953: «Άγνωστος Πολιτικός Εξόριστος/ Κρατούμενος», Tate Gallery, Λονδίνο
1954: Μουσείο Βελιγραδίου, Κρατική Αίθουσα Mali Kalomegdan, Βελιγράδι
1955: Έκθεση Αλεξανδρείας, Αλεξάνδρεια
1956: Biennale Βενετίας
1957: Biennale του Σάο Πάολο, Βραζιλία
1958: Δώδεκα Έλληνες Καλλιτέχνες στις ΗΠΑ, περιοδεία στις ΗΠΑ
1959: Γκαλερί «Creuze», Παρίσι
1960: Palais de Beaux Arts, Παρίσι
1961: Μουσείο Rodin, Παρίσι
1962: Μουσείο Bezalel, Ισραήλ
1962: Έκθεση Ελλήνων Καλλιτεχνών, Βουκουρέστι
1962-1963: Έκθεση Ελλήνων Καλλιτεχνών, Άγκυρα – Κωνσταντινούπολη
1963: Μουσείο Rodin, Σύγχρονη Γλυπτική, Παρίσι
1963: Χίλτον Κύπρου
1963: Γκαλερί Grattacielo, Μιλάνο
1964: Biennale Βενετίας
1964: Διεθνής Έκθεση Νέας Υόρκης, Νέα Υόρκη
1964: 10η Διεθνής Έκθεση Ζωγραφικής, Τύνιδα
1967: Gallerie du Perron, Γενεύη
1968: Μουσείο Rodin, Παρίσι
1968: Galleria Europa Arte, Ανκόνα
1968-1975: Salon de la Jeune Sculpture, Παρίσι
1969: Παλαιά Αγορά Παρισιού, Παρίσι
1970: Λήδρα Παλλάς, Λευκωσία
1970: Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα, Λεμεσός
1972: 72éme Salon de la Jeune Sculpture, Παρίσι
1973: Κήποι του Λουξεμβούργου, Παρίσι
1973: Γκαλερί Perron, Γενεύη
1979, 1988, 1990: Grands et Jeunes d’ Aujourd’ hui, Grand Palais, Παρίσι
1985: Salon de Mai, Grand Palais, Παρίσι
1986: Salon des Comparaisons, Grand Palais, Παρίσι
1988: Διεθνής Σύγχρονης Γλυπτικής, Colioure, Γαλλία
1991: Γκαλερί Jean Bernier - Βassel 22
1991: Γκαλερί Denise René  – FIAC
1991: Biennale Βενετίας - Architecture Internationale
Τα μνημεία και η δημόσια γλυπτική
Έργα που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους – μουσεία – φορείς
-       Εθνική Πινακοθήκη, Πορτραίτο ζωγράφου Δ. Βιτσώρη (1934)
-       Πεδίον του Άρεως, Ανδρέας Μιαούλης (1935/37)
-       Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, Κεφαλή Ερρίκου Φραντζισκάκη  (1937)
-       Αρχαιολογικό Μουσείο Επιδαύρου, Προτομή αρχαιολόγου Παναγή Καββαδία (1938)
-       Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, Πενθούν Πνεύμα (1943)
·      2006  Κήπος Προεδρικού Μεγάρου :  έργο«Tel-Néant»
·      2010  Κήπος Προεδρικού Μεγάρου :  έργο«Ζάλογγο»
·      2010  Πλατεία «Γιώργου Ζογγολόπουλου», Λεωφόρος Δημοκρατίας, Ψυχικό : τα έργα «Ποσειδώνας», «Ειράνα», «Στήλη», «Ολυμπιακοί κύκλοι»,   «Γλυπτό ΔΕΘ» και «Αλέξανδρος»
·      2010 Μουσείο Μπενάκη – Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου – Γκίκα: «Ποιητής», «Ζάλογγο», «ΔΕΘ».
·      2012 Γενικά Αρχεία του Κράτους «Τρεις Κύκλοι»
Βραβεία, διαγωνισμοί και τιμητικές διακρίσεις
·      1937  Πεδίον του Άρεως : Προτομή του Ανδρέα Μιαούλη
·      1947  Μνημείο Δήμου Αγίου Γεωργίου, Πειραιάς : Α’ βραβείο
·      1952  Αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για μια εκκλησία 1000 ατόμων.
·       Α’ βραβείο σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Π. Καραντινό,
·      1954  Μνημείο Ζαλόγγου, Ζάλογγο, Ήπειρος : Α’ βραβείο σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Πάτροκλο Καραντινό
·      1955  Μνημείο Δήμου Νίκαιας : Α’ βραβείο
·      1958 Πλατεία της Ομονοίας, Αθήνα : Α´ βραβείο για την διαμόρφωση της πλατείας με τους πίδακες και το γλυπτό «Ποσειδώνας», σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Κ. Μπίτσιο (Το γλυπτό ποτέ δεν τοποθετήθηκε)
·      1959  Αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για σχολικό συγκρότημα
·               Στην Αγ. Παρασκευή, Β’ βραβείο
·      1966  Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης : «Γλυπτό ΔΕΘ», Α’ βραβείο
·      1967  Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης : Μνημείο για τον Κύπριο φοιτητή Κυριάκο Μάτση, Α’ βραβείο
·      1973  Ανώνυμη Ασφαλιστική εταιρία «ΑΣΤΗΡ», οδός Μέρλiν, Αθήνα :  Γλυπτό «Διάφραγμα»
·      1974  Τράπεζα Πίστεως (Alpha Bank), Λεωφόρος Κηφισίας, Ψυχικό:  Γλυπτό «Ελιά»
·      1981 Α’ βραβείο στον διαγωνισμό για τη διαμόρφωση της πλατείας Κλαυθμώνος σε συνεργασία αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Τομπάζη. (Δεν πραγματοποιήθηκε)
·      1986  Μνημείο Εθνικής Αντιστάσεως Γοργοποτάμου σε συνεργασία αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Τομπάζη, Α’ βραβείο (Το γλυπτό ποτέ δεν τοποθετήθηκε)
·       για την Αντίσταση στην Κατοχή, Β’ βραβείο ( δεν εδόθη πρώτο)
·      1989  Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών : γλυπτό «Ασπίδα»
·      1991  Μνημείο για τη Μάχη της Κρήτης στο Νομό Χανίων σε συνεργασία αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Τομπάζη, Α’ βραβείο (Το γλυπτό ποτέ δεν τοποθετήθηκε).
·      1993 Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - Θεσσαλονίκη : Υδροκινητικό έργο «Ομπρέλες»
·      1995 Biennale της Βενετίας : το έργο «Ομπρέλες» στήνεται σε πλωτή εξέδρα στο Gran Canale
·      1995  Κεντρική είσοδος στο Cour d’ Honneur του κτιρίου του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Βρυξέλλες : Υδροκινητικό έργο «Ομπρέλες»,  Α’  πανευρωπαϊκό βραβείο
·      1997 «Θεσσαλονίκη – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» : έργο «Ομπρέλες» στην παραλία
·      1997 Biennale Βενετίας, Riva Dei Giardini  : έργο «Tel-Néant» στην είσοδο της έκθεσης πάνω σε πλατφόρμα μέσα στην θάλασσα.
·      1998  Βερολίνο, πλατεία Wittenberg : έργο  «Tel-Néant»
·      1988 Είσοδος Ψυχικού στην Λεωφόρο Κηφισίας : έργο «Ομπρέλες»
·      1999  Κεντρικός σταθμό του μετρό στην Πλατεία Συντάγματος : έργο«Αίθριο»
·      2001  Πλατεία Ομονοίας, Αθήνα : έργο «Πεντάκυκλο»
·      2001  Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος»: έργο«Ολυμπιακοί Κύκλοι»
·      2001  Αττικό Μετρό, στάση Ευαγγελισμός, πάρκο Ριζάρη : έργο«Στήλη»
·      2001   Μέγαρο ΟΤΕ, Μαρούσι : έργο «Tel-Néant»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
411 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οστομάχιον
Οστομάχιον ονομαζόταν ένα μαθηματικό κείμενο του Αρχιμήδη. Μόνο λίγα αποσπάσματα σε αραβικά και βυζαντινά χειρόγραφα έχουν διασωθεί. Ενώ τα αραβικά χειρόγραφα αποδίδουν λάθος τον τίτλο, (Στομάχιον), ο Ρωμαίος συγγραφέας Ausonius ορθώς το ονομάζει "Ostomachion" ("quod Graeci ostomachion vocavere"), όπως αποκαλύπτει ο Johann L. Heiberg, ο Δανός μελετητής του Αρχιμήδη.
Η λέξη οστομάχιον προέρχεται από τις λέξεις οστούν και μάχη και σημαίνει η μάχη των οστών.
Ήταν διαδεδομένο παιχνίδι στην αρχαιότητα και έμοιαζε με το σημερινό τάνγκραμ. Παιζόταν με 14 γεωμετρικά σχήματα (οστά) με τα οποία δύο ή και περισσότεροι παίχτες κάναν διάφορες γεωμετρικές φιγούρες και ανταγωνίζονταν μεταξύ τους.
Περιγραφή του παιχνιδιού
Παίζεται με 14 γεωμετρικά σχήματα που στο σύνολο τους σχηματίζουν ένα τετράγωνο.
Ο Αυσόνιος και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν τις εξής φιγούρες:
Το μαθηματικό πρόβλημα
τέμνουμε την πλευρά ΒΓ στο σημείο κέντρου Ε,
σχεδιάζουμε το τμήμα ΕΖ κάθετα στο ΒΓ,
τραβούμε την διαγώνιο ΑΓ, ΒΖ και ΖΓ,
τέμνουμε το ΒΕ στο σημείο κέντρου Η,
και τραβούμε την κάθετο ΗΤ κάθετα στην ΒΕ.
Κατόπιν, βάζουμε τον χάρακα στο σημείο Η
και με στόχο το Α σχηματίζουμε την γραμμή ΗΚ,
και τραβούμε την γραμμή ΒΜ.
Το αρχικό τετράγωνο ΑΒΓΔ χωρίστηκε σε επτά γεωμετρικές επιφάνειες.
Σημειώνουμε το κεντρικό σημείο Ν του τμήματος ΓΔ,
το κεντρικό σημείο Σ του ΖΓ,
τραβούμε το ΕΣ,
και τραβούμε τις γραμμές ΣΟ και ΣΝ
Έτσι χωρίσαμε το τετράγωνο Ζ-Γ σε επτά γεωμετρικές επιφάνειες,
Θα αποδείξουμε, ότι για κάθε ένα από τα 14 κομμάτια ισχύει, ότι το εμβαδόν του τετραγώνου είναι ακέραιο πολλαπλάσιο του εμβαδού του τμήματος.
εδώ ακολουθεί η απόδειξη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιμήδης
Τόνι Πόποβιτς
Ο Άντονι Πόποβιτς (αγγλικά: Antony Popovic, κροατικά: Tony Popović, γενν. στις 4 Ιουλίου 1973) είναι Αυστραλός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο τωρινός προπονητής της Ξάνθης.
Ως παίκτης ο Πόποβιτς αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Ξεκίνησε το 1989 με τη Σίντνεϊ Γιουνάιτεντ ΦΚ, συνέχισε στην ιαπωνική Σανφρέτσε Χιροσίμα και την αγγλική Κρίσταλ Πάλας, μεταξύ άλλων συλλόγων. Εμφανίστηκε με την Εθνική Αυστραλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.
Είναι ο πατέρας των Κρίστιαν και Γκέιμπριελ Πόποβιτς, όπου και οι δύο είναι επίσης επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.
Συλλογική σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία|204x204εσ|Ο Πόποβιτς με τη Σίντνεϊ ΦΚ το 2008.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Πόποβιτς γεννήθηκε στο Σίδνεϊ από κροατική οικογένεια και μεγάλωσε στο Φερφιλντ της Νέας Νότιας Ουαλίας. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Σίντνεϊ Γιουνάιτεντ ΦΚ, όπου είχε ένα μονοετές πέρασμα με την Φέρφιλντ Μπουλς. Ανέβηκε από τις ομάδες νέων, κάνοντας 162 εμφανίσεις σε επτά χρόνια για την πρώτη ομάδα, προτού μετακινηθεί για να παίξει στην J1 League, όπου υπέγραψε με τη Σανφρέτσε Χιροσίμα.Σε πέντε χρόνια με την ομάδα, σημείωσε 13 γκολ σε 94 εμφανίσεις.
Κρίσταλ Πάλας
Ο Πόποβιτς υπέγραψε για την Κρίσταλ Πάλας με ελεύθερη μεταγραφή από την Σανφρέτσε Χιροσίμα τον Αύγουστο του 2001. Έγινε αναπόσπαστο μέρος της άμυνας της Πάλας και στην πορεία αρχηγός του συλλόγου. Έπαιξε σε περισσότερους από 120 αγώνες με την Κρίσταλ Πάλας. Την τελευταία σεζόν έπαιξε σε 21 αγώνες της Πρέμιερ Λιγκ. Συνολικά έκανε περισσότερες από 120 εμφανίσεις για τον σύλλογο.
Το συμβόλαιο του Πόποβιτς με την Πάλας έληξε στα τέλη Ιουνίου 2006 και αποφάσισε να μην αποδεχτεί την προσφορά ενός νέου συμβολαίου από τον σύλλογο. Αντ 'αυτού μετακόμισε στο σύλλογο του Κατάρ, Αλ Αραμπί.
Σίντνεϊ ΦΚ
Το 2007, με την ανάπτυξη της A-League και την ελαφριά νοσταλγία, ο Πόποβιτς μετακόμισε στη Σίντνεϊ ΦΚ, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο, με τον προπονητή Μπράνκο Τσούλινα να τον δηλώνει επίσης τον αρχηγό του συλλόγου. Ο Πόποβιτς σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 28 Οκτωβρίου 2007, στην εντός έδρας νίκη με 3-2 επί της Μαρίνερς.
Ο Πόποβιτς ανακοίνωσε την αποχώρησή του στις 11 Νοεμβρίου 2008,μετά από σχεδόν 20 χρόνια ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Εθνική ομάδα
Ο Πόποβιτς αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη με την Εθνική Αυστραλίας U23. Ξεκίνησε την πλήρη διεθνή του σταδιοδρομία το 1995 με την Εθνική Αυστραλίας. Τα επόμενα έντεκα χρόνια ο Πόποβιτς έκανε 58 εμφανίσεις για τους Socceroos, σημειώνοντας 8 γκολ.
Το αποκορύφωμα της καριέρας του Πόποβιτς ήρθε το 2006, όταν η εθνική ομάδα της Αυστραλίας προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, με προπονητή τον Γκους Χίντιγκ. Συμμετείχε και στους δύο προκριματικούς αγώνες εναντίον της Ουρουγουάης. Αντικαταστάθηκε στο πρώτο μισό του δεύτερου αγώνα από τον Χάρι Κιούελ, λόγω τραυματισμού. Ο Πόποβιτς ονομάστηκε στην τελική ομάδα και έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο εναντίον της Βραζιλίας στις 18 Ιουνίου. Υπέστη τραυματισμό στην κνήμη στο 40ο λεπτό του αγώνα και αντικαταστάθηκε από τον Μαρκ Μπρεσιάνο για το δεύτερο ημίχρονο. Ο τραυματισμός του τον απέκλεισε από τον τελευταίο αγώνα της Αυστραλίας στη φάση των ομίλων, εναντίον της Κροατίας, και από την ήττα στον δεύτερο γύρο εναντίον της Ιταλίας.
Στις 4 Οκτωβρίου 2006, ο Πόποβιτς ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τους Socceroos.
Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς
Στις 17 Μαΐου 2012, ο Πόποβιτς ανακοινώθηκε ως ο πρώτος προπονητής της ομάδας της A-League, Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς. Εντάχθηκε στην ομάδα με τετραετές συμβόλαιο, αφού ζήτησε να απελευθερωθεί από τον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου του ως βοηθού προπονητή στην Κρίσταλ Πάλας. Στην πρώτη σεζόν του στους Γουόντερερς, ο Πόποβιτς ανακηρύχθηκε προπονητής της χρονιάς της A-League, αφού τερμάτισε πρώτος στο πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2013–14, ο Πόποβιτς οδήγησε τους Γουόντερερς στον τελικό του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ 2014, στην πρώτη προσπάθεια του συλλόγου στη διοργάνωση. Νίκησαν την Αλ Χιλάλ στον τελικό, καθιστώντας τους Γουόντερερς την πρώτη αυστραλιανή ομάδα που κέρδισε τη διοργάνωση. Ως αποτέλεσμα αυτού του επιτεύγματος, ο Πόποβιτς ανακηρύχθηκε ως προπονητής της χρονιάς της ΑΦΚ για το 2014. Ύστερα από τις κακές μεταγραφές, την απώλεια του βοηθού προπονητή Άντε Μίλιτσιτς και ένα εξαντλητικό πρόγραμμα αγώνων, η σεζόν 2014–15 είδε την ομάδα του Πόποβιτς να τερματίζει ένατη στο πρωτάθλημα και να αποκλείεται από τη φάση των ομίλων του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ 2015. Παρά την κακή σεζόν, ο Πόποβιτς υπέγραψε μια νέα συμφωνία τριών σεζόν με τους Γουόντερερς, η οποία θα τον κρατούσε στο τιμόνι του συλλόγου μέχρι το 2018.
Καραμπούκσπορ
Την 1η Οκτωβρίου 2017, ο Πόποβιτς σε μια σοκαριστική ανακοίνωση δήλωσε πως είχε παραιτηθεί από τους Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς για να γίνει ο προπονητής της τουρκικής Καραμπούκσπορ. Η ανακοίνωση ήρθε λιγότερο από μια εβδομάδα από την έναρξη της σεζόν 2017-18 της A-League. Μετά από εννέα παιχνίδια, στις 15 Δεκεμβρίου 2017, απολύθηκε από τον σύλλογο και του δόθηκε αποζημίωση 1,4 εκατομμυρίων δολλαρίων.
Περθ Γκλόρι
Στις 11 Μαΐου 2018, ο Πόποβιτς ανακοινώθηκε ως ο νέος προπονητής της Περθ Γκλόρι, μετά την απόλυση του Κένι Λόου στο τέλος της σεζόν 2017-18. Υπό τις οδηγίες του Πόποβιτς, η Περθ κέρδισε το πρωτάθλημα της σεζόν 2018-19, με δύο γύρους να απομένουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστραλοί κροατικής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σανφρέτσε Χιροσίμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 1 Λιγκ Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αραμπί ΣΚ (Κατάρ) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίντνεϊ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αυστραλίας Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Καρντεμίρ Καραμπούκσπορ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Περθ Γκλόρι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Ξάνθης Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Καρλόττα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
Η Καρλόττα (γερμ. Charlotte, 17 Ιουνίου 1787 - 12 Δεκεμβρίου 1847) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν, μετέπειτα Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Η Αικατερίνη Καρλόττα Γεωργίνα Φρειδερίκη Σοφία Θηρεσία ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν (μετέπειτα Σαξονίας-Άλτενμπουργκ) και της Καρλόττας Γεωργίνας, κόρης του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Ο σύζυγός της Παύλος, δευτερότοκος γιος του Βασιλιά της Βυρτεμβέργης, είχε ερωμένη και νόθο τέκνο. Η Καρλόττα τον διαζεύχθηκε σύντομα μετά τη γέννηση του τελευταίου τέκνου τους. Ο Παύλος νυμφεύτηκε την ερωμένη του και έπειτα απέκτησε και άλλη ερωμένη. Τον άτεκνο ανιψιό του Βασιλιά της Βυρτεμβέργης διαδέχθηκε ο εγγονός του Παύλου και της Καρλόττας, Γουλιέλμος Β΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1805 τον Παύλο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Λαοδίκη Ζ΄ της Συρίας
Η Λαοδίκη Θεά Φιλάδελφος ήταν πριγκίπισσα της δυναστείας των Σελευκιδών, ηγεμόνων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Γονείς της ήταν ο βασιλιάς Αντίοχος Η' ο Γρυπός και η σύζυγός του, Τρύφαινα, κόρη του φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Η' Φύσκονος.
Δεκελί
Το Δεκελί ή Δικελί (τουρκικά: Dikili) είναι τουρκική πόλη στα μικρασιατικά παράλια, απέναντι από το νησί της Λέσβου. Συγκεκριμένα, βρίσκεται στα απέναντι παράλια νοτιοανατολικά της πόλης της Μυτιλήνης. Η πόλη βρίσκεται στο μέσον της οδικής διαδρομής Αϊβαλί - Σμύρνη. Έχει 16.000 κατοίκους.
Λαοδίκη Ζ΄ της Συρίας
Η Λαοδίκη παντρεύτηκε το Μιθριδάτη Α' τον Καλλίνικο, πρίγκιπα και μελλοντικό βασιλιά της Κομμαγηνής. Ο γάμος είχε πολιτική σημασία και κανονίστηκε από τους γονείς τους με απώτερο σκοπό τη σύσφιξη των σχέσεων των δύο λαών. Το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Αντίοχο Α', τον επονομαζόμενο Θεό, έναν από τους επιφανέστερους ηγέτες της Κομμαγηνής. Πρόκειται για τον ηγεμόνα που κατασκεύασε το μαυσωλείο-ιερό στο Όρος Νεμρούτ, το οποίο στις μέρες μας θεωρείται μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.
Δεκελί
Πηγές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Λαοδίκη Ζ΄ της Συρίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών
2661 Μπυντζόφσκι
Ο Μπυντζόφσκι (Bydžovský) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,3. Ανακαλύφθηκε το 1982 από την Τσέχα αστρονόμο Ζντένκα Βάβροβα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Τσέχου μαθηματικού Μποχουμίλ Μπυντζόφσκι (Bohumil Bydžovský, 1880-1969).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπυντζόφσκι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπυντζοφσκι
Ροντρίγκο Εραμούσπε
Ο Rodrigo Nahuel Erramuspe (γεννημένος στις 3 Μαΐου 1990) είναι ένας Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως σέντερ μπακ για τον σύλλογο της ελληνικής Super League, Π.Α.Σ. Γιάννινα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Αερικόν (φορολογία)
Με το όνομα αερικόν είναι γνωστή φορολογική εισφορά (ή πρόστιμο) στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, της οποίας τα ακριβή χαρακτηριστικά δεν είναι γνωστά με βεβαιότητα. Εκτιμάται ότι αρχικά αποτέλεσε πρόσθετο φόρο που πληρωνόταν ετησίως μετρητοίς (πιθανώς όμως σε είδος κατά τον 9ο/10ο αιώνα), ενώ το 10ο-11ο αιώνα είχε τη μορφή φόρου επί των βοειδών, την πληρωμή του οποίου αναλάμβανε συνολικά κάθε χωριό.
Ο Προκόπιος είναι ο πρώτος που αναφέρεται στον αερικό φόρο, παραδίδοντας πως επιβλήθηκε από τον Ιουστινιανό Α’ (527-565) ως πρόσθετος ετήσιος φόρος ύψους τριάντα και πλέον κεντηναρίων. Κατά τον Φραντς Ντέλγκερ η ονομασία του προέρχεται από πρόστιμο για παραβίαση νόμων που σχετίζονταν με την ελάχιστη απόσταση που έπρεπε να διατηρείται μεταξύ των κτιρίων στις πόλεις. Στα «Τακτικά» του Λέοντος Στ’ παραδίδεται πως οι στρατιώτες όφειλαν να πληρώνουν το αερικόν ξεχωριστά από την τακτική φορολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινό Δίκαιο Κατηγορία:Φορολογία
Ράγκμπι (αποσαφήνιση)
Ο όρος "Ράγκμπι" μπορεί να αναφέρεται:
Στράττις
Με το όνομα Στράττις αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα της αρχαιότητας:
Φραγκουλαίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Φραγκουλαίικα είναι πεδινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 120 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αιτωλικού Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Opeth
Οι Opeth είναι σουηδικό progressive metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στη Στοκχόλμη το 1989. Κατά την πρώτη περίοδο της καριέρας τους αποτέλεσαν μέρος του σουηδικού death metal κινήματος συνδυάζοντας progressive στοιχεία, όπου και γνώρισαν επιτυχία με το άλμπουμ Blackwater Park. Στις μεταγενέστερες κυκλοφορίες τους, έχουν εντρυφήσει σε progressive rock μονοπάτια, αποβάλλοντας σταδιακά τα ακραία στοιχεία από τον ήχο τους.
Eruption
Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Μίκαελ Όκερφελντ και ο ντράμερ Άντερς Νόρντιν σχημάτισαν το 1987 τους Eruption, μαζί με τον κιθαρίστα Νικ Ντόρινγκ και τον μπασίστα Γιόκε Χόρνεϊ, παίζοντας death metal διασκευές σε κομμάτια των Death, Black Sabbath και Bathory. Ο Χόρνεϊ αντικαταστάθηκε από τον Στέφαν Κλάσμπεργκ και το συγκρότημα ηχογράφησε τέσσερα κομμάτια αλλά δεν έπαιξε ποτέ ζωντανά.
Τα πρώτα χρόνια
Ο τραγουδιστής Ντάβιντ Ισμπέργκ σχημάτισε τους Opeth, δίνοντας τους αυτή την ονομασία από τη φανταστική φοινικική πόλη Opet (μτφ.Η πόλη του Φεγγαριού), από το μυθιστόρημα "Το Πουλί του Ήλιου" του Γουίλμπουρ Σμιθ. Ο Όκερφελντ έγινε μέλος του συγκροτήματος, από τη σύνθεση του οποίου πέρασαν κατά την πρώτη τριετία της ύπαρξης του οι κιθαρίστες Αντρέας Ντιμέο και Κιμ Πέτερσον και οι μπασίστες Νικ Ντερίνγκ και Στέφαν Γκούτεκλιντ, οι οποίοι αποχώρησαν,όπως και ο Ισμπέργκ, για να σχηματίσουν τους Crowley.
left|thumb|140px|Ο Μίκαελ Όκερφελντ Ο Όκερφελντ ανέλαβε και τα φωνητικά και μαζί με τον μπασίστα Γιόχαν ΝτεΦαρφαλά, τον κιθαρίστα Πέτερ Λίντγκρεν και τον προαναφερθέντα ντράμερ Άντερς Νόρντιν, αποτέλεσαν την πρώτη επίσημη σύνθεση των Opeth, η οποία ηχογράφησε τα κομμάτια "Forest Of October" και "In The Mist She Was Standing", υπογράφοντας συμβόλαιο με τη βρετανική δισκογραφική εταιρεία "Candlelight Records".