cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπιέρνστιερνε Μπιέρνσον
Παιδική ηλικία και εκπαίδευση
Ο Μπιέρνσον ήθελε σαφώς να αναπτύξει το ταλέντο του για την ποίηση (είχε γράψει στίχους από την ηλικία των 11 ετών). Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Όσλο το 1852, ξεκινώντας σύντομα καριέρα ως δημοσιογράφος, εστιάζοντας στη θεατρική κριτική.
Νεγκάγκε
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Μπιέρνστιερνε Μπιέρνσον
Ωριμος συγγραφέας
Στα τέλη του 1857 ο Μπιέρνσον διορίστηκε διευθυντής του θεάτρου του Μπέργκεν, μια θέση που κράτησε για δύο χρόνια, επιστρέφοντας μετά στη Χριστιανία. Από το 1860 ως το 1863 ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη. Στις αρχές του 1865 ανέλαβε τη διεύθυνση του θεάτρου της Χριστιανίας και ανέβασε τη δημοφιλή κωμωδία του De Nygifte (Οι Νιόπαντροι) και τη ρομαντική τραγωδία του Μαρία Στιούαρτ στη Σκωτία. Το 1870 δημοσίευσε τα Ποιήματα και Τραγούδια και τον επικό κύκλο Arnljot Gelline, που περιλαμβάνει την ωδή Bergliot, μια από τις καλύτερες συνεισφορές του Μπιέρνσον στη λυρική ποίηση.
Μεταξύ 1864 και 1874 ο Μπιέρνσον επέδειξε μια χαλάρωση των διανοητικών του δυνάμεων πολύ αξιοσημείωτη σε έναν άνθρωπο της ενέργειάς του. Ασχολήθηκε κυρίως με την πολιτική και με το έργο του ως θεατρικού διευθυντή. Αυτή ήταν η περίοδος της πιο φλογερή προπαγάνδας του ως ριζοσπάστη ακτιβιστή. Το 1871 άρχισε να συμπληρώνει το δημοσιογραφικό του έργο δίνοντας διαλέξεις σε όλη τη Σκανδιναβία.
Από το 1874 ως το 1876 απουσίαζε από τη Νορβηγία και στην ηρεμία της αυτοεξορίας του ανέκτησε τη δημιουργική του δύναμη. Το νέο του ξεκίνημα ως θεατρικού συγγραφέα ξεκίνησε με το En fallit (Μια Χρεοκοπία) και το Redaktøren (Ο Εκδότης) το 1874, κοινωνικά δράματα με εξαιρετικά μοντέρνα και ρεαλιστική διανομή.
"Εθνικός ποιητής"
Ο Μπιέρνσον εγκαταστάθηκε στο κτήμα του Αουλεσταντ στο Γκάουσνταλ. Το 1877 δημοσίευσε ένα άλλο μυθιστόρημα, το Magnhild, στο οποίο οι ιδέες του για κοινωνικά ζητήματα φαινόταν να βρίσκονται σε κατάσταση ζύμωσης, και έδωσε έκφραση στα δημοκρατικά του αισθήματα στο βιτριολικό Kongen (Ο Βασιλιάς). Σε μια μεταγενέστερη έκδοση του έργου προέθεσε ένα δοκίμιο για την «Διανοητική Ελευθερία» για περαιτέρω επεξήγηση της θέσης του. Το Kaptejn Mansana (Καπετάν Μανσάνα), ένα επεισόδιο του πολέμου για την Ιταλική ενοποίηση, γράφτηκε το 1878.
Αδημονώντας για μια μεγάλη επιτυχία στη σκηνή ο Μπιέρνσον επικέντρωσε τις δυνάμεις του σε ένα δράμα κοινωνικής ζωής, τη Λεονάρντα (1879), που προκάλεσε σφοδρή αμφισβήτηση. Ένα σατιρικό έργο το Det nye System (Το νέο σύστημα), ανάβηκε μερικές εβδομάδες αργότερα. Αν και αυτά τα έργα της δεύτερης περιόδου του συζητήθηκαν πολύ, λίγα ήταν οικονομικά επιτυχημένα.
Ο Μπιέρνσον έγραψε ένα κοινωνικό δράμα, το En Handske (Το Γάντι), το 1883, αλλά δεν μπόρεσε να πείσει κανέναν διευθυντή να το σκηνοθετήσει εκτός από μια τροποποιημένη του μορφή. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους δημοσίευσε το μυστικιστικό ή συμβολικό δράμα Over Ævne (Πέραν των Δυνάμεων), που ασχολείται με τα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά της θρησκευτικής έξαψης με εξαιρετική δύναμη. Ανέβηκε το 1899, αλλά με μεγάλη επιτυχία.
Πολιτικά ενδιαφέροντα
Από τη νεότητά του και μετά ο Μπιέρνσον θαύμαζε τον Χένρικ Βέργκελαντ και έγινε διακαής συνήγορος του Νορβηγικού αριστερού κινήματος. Σε αυτό το πλαίσιο υποστήριξε τον Ίβαρ Άαζεν και συμμετείχε στους πολιτικούς αγώνες στις δεκαετίες του 1860 και του 1870. Όταν επρόκειτο να ανεγερθεί το 1881 το μεγάλο μνημείο για τον Χένρικ Βέργκελαντ, αυτό προκάλεσε πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς και η αριστερά πήρε το πάνω χέρι. Ο Μπιέρνσον εκφώνησε την ομιλία προς τιμή του Βέργκελαντ, τιμώντας επίσης το σύνταγμα και τους αγρότες.
Οι πολιτικές απόψεις του Μπιέρνσον του είχαν επιφέρει μια κατηγορία εσχάτης προδοσίας και κατέφυγε για ένα διάστημα στη Γερμανία, επιστρέφοντας στη Νορβηγία το 1882. Πεπεισμένος ότι το θέατρο είχε ουσιαστικά κλείσει για αυτόν, γύρισε πίσω στο μυθιστόρημα και δημοσίευσε το 1884 Det flager i Byen og paa Havnen (Οι σημαίες πετούν στην πόλη και το λιμάνι), ενσωματώνοντας τις θεωρίες του σχετικά με την κληρονομικότητα και την εκπαίδευση. Το 1889 τύπωσε άλλο ένα ογκώδες και ακόμη πιο αξιοσημείωτο μυθιστόρημα, το Paa Guds veje (Στο μονοπάτι του Θεού), που ασχολείται κυρίως με τα ίδια προβλήματα. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε μια κωμωδία, Geografi og Kærlighed (Γεωγραφία και Αγάπη), που βρήκε επιτυχία.
Το 1894 συγκέντρωσε και δημοσίευσε έναν αριθμό διηγημάτων, λίγο ή πολύ διδακτικού χαρακτήρα, που ασχολούνται με συναρπαστικά σημεία συναισθηματικής εμπειρίας. Μεταγενέστερα έργα ήταν μια πολιτική τραγωδία που ονομάζεται Paul Lange ο Tora Parsberg (1898), το δεύτερο μέρος του Over Ævne (Πέραν των Δυνάμεων II) (1895), το Laboremus (1901), το På Storhove (1902) και το Daglannet (1904). Το 1899, κατά τα εγκαίνια του Εθνικού Θεάτρου, ο Μπιέρνσον επευφημήθηκε και ανέβηκε το έπος του Βασιλιάς Σίγκουρντ ο Σταυροφόρος.
Ένα θέμα που τον ενδιέφερε πολύ ήταν το ζήτημα του bondemaal, η υιοθέτηση μιας εθνικής γλώσσας για τη Νορβηγία διαφορετική από τη dansk-norsk (δανονορβηγική), στην οποία μέχρι τότε είχε γραφτεί το μεγαλύτερο μέρος της νορβηγικής λογοτεχνίας. Σε πρώιμο στάδιο, πριν από το 1860, ο ίδιος ο Μπιέρνσον είχε πειραματιστεί με τουλάχιστον ένα διήγημα γραμμένο στη landsmål. Το ενδιαφέρον του, ωστόσο, δεν κράτησε πολύ και σύντομα εγκατέλειψε εντελώς αυτό την απόπειρα. Αργότερα μετάνιωσε που δεν ένιωσε ποτέ ότι απέκτησε την γνώση αυτής της γλώσσας. Ο έντονος και μερικές φορές μάλλον στενός πατριωτισμός του δεν τον τύφλωσε μέχρι αυτό που θεωρούσε τη θανατηφόρα τρέλα μιας τέτοιας πρότασης, και οι διαλέξεις και τα φυλλάδια του εναντίον του Målstræv στην ακραία του μορφή ήταν πολύ αποτελεσματικά. Η στάση του απέναντι σε αυτό πρέπει να είχε αλλάξει κάποια στιγμή μετά το 1881, καθώς ακόμα μίλησε για λογαριασμό των αγροτών σε αυτό το σημείο. Αν και φαίνεται να ήταν υποστηρικτής του Ίβαρ Άαζεν και φιλικός προς τους αγρότες (στα αγροτικά μυθιστορήματα), αργότερα το κατήγγειλε και δήλωσε το 1899 ότι υπήρχαν όρια στην καλλιέργεια ενός αγρότη. ''Μπορώ να σχεδιάσω μια γραμμή στον τοίχο. Ο αγρότης μπορεί να καλλιεργηθεί μέχρι αυτό το επίπεδο και όχι περισσότερο'', έγραψε το 1899. Φημολογείται ότι κάποια στιγμή είχε προσβληθεί από έναν αγρότη, και έκανε αυτή τη δήλωση σε απόλυτο θυμό. Το 1881 μίλησε για τα αγροτικά ρούχα που φορούσε ο Χένρικ Βέργκελαντ και συνέχισε ότι αυτή η ενδυμασία, που φορούσε ο Βέργκελαντ, ήταν «από τα πιο σημαντικά πράγματα» στη μύηση της εθνικής ημέρας. Η στάση του Μπιέρνσον απέναντι στους αγρότες παραμένει διφορούμενη. Ο ίδιος ο πατέρας του ήταν γιος αγρότη. Τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του έγραψε εκατοντάδες άρθρα σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες. Επιτέθηκε στη γαλλική δικαιοσύνη για την Υπόθεση Ντρέιφους και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των παιδιών στη Σλοβακία να μαθαίνουν τη μητρική τους γλώσσα. «Το να αποσπάσουν τα παιδιά από τη μητρική τους γλώσσα είναι το ίδιο με το να τα απομακρύνουν από το στήθος της μητέρας τους», έγραψε. Ο Μπιέρνσον έγραψε σε πολλές εφημερίδες σχετικά με τη σφαγή της Τσέρνοβα (από την ουγγρική αστυνομία) το 1907.
Τελευταία χρόνια
Ο Μπιέρνσον ήταν, από την αρχή της Υπόθεσης Ντρέιφους, ένθερμος υποστηρικτής του Αλφρεντ Ντρέιφους και, σύμφωνα με έναν σύγχρονό του, έγραψε "αλλεπάλληλα άρθρα στις εφημερίδες και διακήρυξε με κάθε τρόπο την πίστη του στην αθωότητά του".
Ο Μπιέρνσον ήταν ένα από τα αρχικά μέλη της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, που απονέμει το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, από το 1901 ως το 1906. Το 1903 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ο Bjørnson είχε κάνει όσα κανένας άλλος για να εξεγείρει το νορβηγικό εθνικιστικό αίσθημα, αλλά το 1903, στα πρόθυρα της ρήξης μεταξύ Νορβηγίας και Σουηδίας, κήρυξε το συμβιβασμό και τη μετριοπάθεια στους Νορβηγούς. Ωστόσο το 1905 παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό σιωπηλός.
'''Όταν η Νορβηγία προσπαθούσε να διαλύσει την υποχρεωτική ένωση με τη Σουηδία, ο Μπιέρνσον έστειλε ένα τηλεγράφημα στο Νορβηγό πρωθυπουργό δηλώνοντας "Τώρα είναι η ώρα να ενωθούν". Ο υπουργός απάντησε "Τώρα είναι η ώρα να σκάσεις."'''
Αυτό ήταν στην πραγματικότητα μια σατιρική απεικόνιση που δημοσιεύτηκε στο Vikingen, αλλά η ιστορία έγινε τόσο δημοφιλής και διαδεδομένη που ο Μπιέρνσον έπρεπε να το αρνηθεί, ισχυριζόμενος ότι «ο Μίκελσεν δεν μου ζήτησε ποτέ να σκάσω, δεν θα βοηθούσε αν το έκανε».
Πέθανε στις 26 Απριλίου 1910 στο Παρίσι, όπου για μερικά χρόνια είχε περάσει τους χειμώνες του, και ετάφη στην πατρίδα με όλες τις τιμές. Η νορβηγική ακταιωρός HNoMS Norge εστάλη για να μεταφέρει τα λείψανά του στην πατρίδα του.
Η οικογένεια του Μπιέρνσον
Ο Μπιέρνσον ήταν γιος του ιερέα Πέντερ Μπιέρνσον και της Ινγκερ Ελίζε Νόρντρααχ. Παντρεύτηκε την Καρολίνε Ρέιμερς (1835–1934) το 1858. Απέκτησαν έξι παιδιά, πέντε από τα οποία έζησαν μέχρι την ενηλικίωση:
Η Καρολίνε Μπιέρνσον παρέμεινε στο Αουλεσταντ μέχρι το θάνατό της το 1934.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1850 ο Μπιέρνσον είχε μια σχέση με το 17χρονη Γκούρι Αντερσντότερ (1949), με καρπό τη γέννηση του γιου τους, Αντερς Ούντερνταλ (1880-1973). Η υπόθεση κρατήθηκε μυστική, αν και νωρίς ο Αντερς Ούντερνταλ, ποιητής, για την καταγωγή του με τα παιδιά του. Αργότερα σταμάτησε να συζητά το θέμα, χωρίς καμία εξήγηση. Ο Άντερς ήταν ο πατέρας της Νορβηγοσουηδής συγγραφέας Μάργκιτ Σάντεμο. Η Αουντουν Τόρσεν έχει γράψει το βιβλίο για την ερωτική σχέση του Μπιέρνσον "Bjørnsons kvinne og Margit Sandemos" familiehemmelighet "(Genesis forlag, Όσλο 1999).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί ποιητές Κατηγορία:Νορβηγοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Νορβηγοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Νορβηγοί Νομπελίστες
Messerschmitt Me 323
Το Messerschmitt Me 323 "Gigant" ήταν γερμανικό αεροσκάφος μεταφορών του Δευτέρου Παγκσμίου Πολέμου. Ήταν ενισχυμένη παραλλαγή του ανεμοπλάνου Me 321. Ήταν το μεγαλύτερο μεταφορικό αεροπλάνο με επίγεια βάση του πολέμου με μπούκες επιβιβάσεως ύψους 4 μέτρων. Κατασκευάστηκαν συνολικά 213 αεροπλάνα, από τα οποία μερικά ήταν απλά μετατροπές του Me 321.
Δημοσθένης Πίππας
Με το όνομα Δημοσθένης Πίππας φέρονται οι
Messerschmitt Me 323
Σχεδιασμός και κατασκευή
Το 1940 οι Γερμανοί χρειάζονταν ένα μεγάλο επιθετικό ανεμοπλάνο. Το ελαφρύ ανεμοπλάνο τύπου DFS 230 είχε αποδείξει ήδη την αξία του στη μάχη του οχυρού Έμπεν-Εμαέλ στο Βέλγιο (η παγκόσμια πρώτη επίθεση από στρατεύματα ανεμοπλάνων), και θα χρησιμοποιούνταν αργότερα επιτυχώς στην εισβολή της Κρήτης το 1941.
Εντούτοις, η ενδεχόμενη εισβολή στη Μεγάλη Βρετανία έστρεψε όλη την προσοχή στην προετοιμασία μιας αερογέφυρας και την μεταφορά βαρέος εξοπλισμού ως τμήματος μιας εκστρατείας επιθέσεως.
Παρ' όλη την αναβολή της απόβασης στην Βρετανία, της λεγόμενης επιχείρησης "Θαλάσσιος Λέων", η ανάγκη ήταν ακόμα μεγάλη λόγω της ερχόμενης εισβολής στα εδάφη της Σοβιετικής ένωσης.
Στις 18 Οκτωβρίου του 1940, οι δύο εταιρείες Junkers και Messerschmitt πήραν την εντολή να υποβάλουν εντός 14 ημερών μια πρόταση για ένα μεγάλο μεταφορικό ανεμοπλάνο με επιθετικό σκοπό. Η φιλοδοξία ήταν να είναι σε θέση να μεταφέρει είτε ένα πυροβόλο όπλο 88 mm και ένα τανκ, είτε ένα τανκ PzKpfw IV medium. Η Junkers έφτιαξε το Ju 322 Mammut και το εξέλιξε σε μορφή πρωτότυπου, αλλά απορρίφθηκε γιατί δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικό. Η Messerschmitt αρχικά σκόπευε να παρουσιάσει το Me 261w, έπειτα το Me 263, και τελικά το Me 321. Αν και το Me 321 μπήκε σε υπηρεσία, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε επιθετικές επιχειρήσεις.
Στις αρχές του 1941, πάρθηκε η απόφαση να κατασκευαστεί μια μηχανοκίνητη παραλλαγή του Me 321, αφού συνειδητοποιήθηκε ότι υπήρχε έντονη η ανάγκη για ένα βαρύ μεταφορικό, όχι μόνο για επιθέσεις. Η τεχνολογία των ανεμοπλάνων δεν ήταν κατάλληλη για την μεταφορά φορτίων. Μετά από πολλές μελέτες και δοκιμαστικά, το Me 321 εξοπλίστηκε με έξι γαλλικές μηχανές τύπου Gnome-Rhone GR14N. Οι μηχανές αυτές ήταν εύκολα διαθέσιμες, επειδή βρίσκονταν ήδη σε στάδιο παραγωγής και ήταν εύκολο να αναρτηθούν στα φτερά. Μια καμπίνα για έναν μηχανικό πτήσης προστέθηκε σε κάθε φτερό μεταξύ της εσωτερικής και της κεντρικής μηχανής, αν και ο πιλότος θα μπορούσε να πάρει ανεξάρτητα αποφάσεις και να αγνοήσει την βοήθεια των μηχανικών κατά την πτήση. Οι ρόδες ήταν μόνιμα συνδεδεμένες με το σκάφος. Είχε οκτώ ρόδες σε κάθε πλευρά, ενώ το κέντρο βαρύτητας του φορτωμένου αεροσκάφους επιβάρυνε τις οπίσθιες ρόδες δίνοντας στο Me 323 άριστη απόδοση ακόμα και σε τραχύ έδαφος.
Σε σύγκριση με το Me 321, το Me 323 είχε ένα πολύ μειωμένο ωφέλιμο φορτίο μεταξύ 10-12 τόνων, το οποίο ήταν η τιμή που έπρεπε να καταβληθεί για την υψηλότερη αυτονομία του αεροσκάφους.
Για την εποχή του ήταν ένα αξιοσημείωτο αεροσκάφος. Το αεροσκάφος σχεδιάστηκε με ογκώδη, semi-cantilever, φτερά υψηλής ανάρτησης ικανά για να ανυψώνει πολύ βαριά φορτία. Δεδομένου ότι η τεχνολογία αεροσκαφών ακόμα δεν ήταν αρκετά εξελιγμένη για αυτόν τον τύπο φτερού, ήταν πολύ ενισχυμένο, από την άτρακτο μέχρι και τη μέση του φτερού. Για να μειώσουν το βάρος του, και για οικονομία στο αλουμίνιο, ένα μεγάλο μέρος του φτερού ήταν φτιαγμένο από κοντραπλακέ και ύφασμα. Η άτρακτος ήταν σύνθεση από μέταλλο, ξύλο και ύφασμα με γερή ενίσχυση στο πάτωμα για να αντέχει το βάρος του φορτίου.
Οι γαλλικές μηχανές επιλέχτηκαν δεδομένου ότι ο σχεδιασμός τους είχε περατωθεί, ενώ η κατασκευή τους στην κατειλημμένη Γαλλία δεν θα ήταν επιβάρυνση των γερμανικών εργοστασίων. Οι σύστημα προσγείωσης αποτελείτο από ένα σύνολο 10 semi-recessed τροχών και κυλούσαν σαν ερπύστριες, κάνοντας ικανή την προσγείωση ακόμα και σε τραχύ έδαφος. Εν γένει, το αεροσκάφος αυτό ήταν πρόδρομος των συγχρόνων μεταφορικών αεροσκαφών. Το αμπάρι φορτίου είχε 10 μέτρα μάκρος, 3 μέτρα πλάτος και 4 μέτρα ύψος. Συνήθως φόρτωνε δύο φορτηγά τεσσάρων τόνων το κάθε ένα, ή 8.700 καρβέλια ψωμί (σημαντικά για το μέτωπο), ή ένα πυροβόλο Flak 88 χιλ. με εξοπλισμό, πυρομαχικά και πλήρωμα, ή 52 βαρέλια καύσιμα (252 λίτρων), ή 130 άτομα, ή 60 φορεία.
Το Me 323 είχε πενταμελές πλήρωμα αποτελούμενο από δύο πιλότους, δύο μηχανικούς πτήσης και έναν ραδιοχειριστή. Μερικές φορές, το φορτίο συνοδευόταν από δυο οπλισμένους στρατιώτες. Το πιλοτήριο ήταν ψηλά, στο σημείο σύνδεσης των φτερών και ήταν θωρακισμένο. Είχε έξι αερόψυκτους cylinder radial κινητήρες τύπου Gnome-Rhone 14N 48/49 14 με ισχύ 990 hp ο καθένας. Σε κάθε φτερό είχε έξω από τον τελευταίο κινητήρα τέσσερις βάσεις για βοηθητικούς πυραύλους εκτόξευσης που έδιναν επιπλέον προώθηση κατά την απογείωση.
Οι μηχανές είχαν αντίθετη περιστροφή δεξιά και αριστερά για να εξομοιώνεται η ροπή που παραγόταν από τους έξι κινητήρες. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν μόλις 218 km/h στην επιφάνεια της θάλασσας και μικρότερη σε μεγαλύτερο ύψος. Η ακτίνα δράσης του του ήταν επαρκής για την μεταφορά στρατευμάτων στη βόρεια Αφρική αναχωρώντας από την Ιταλία. Για την άμυνα το Me 323 ήταν εξοπλισμένο με πέντε πολυβόλα 13 χιλ. που ήταν τοποθετημένα στην άτρακτο και σε μια ραχιαία θέση πίσω από τα φτερά. Ως πολυβολητές χρησιμοποιούνταν πρόσθετοι στρατιώτες, ραδιοχειριστές ή και μηχανικοί πτήσης.
Για να κάνουν την κατασκευή του Me 323 πιο φτηνή, χρησιμοποιήθηκε ξύλο για την κατασκευή του και μια γερμανική επιχείρηση επίπλων έγινε ο προμηθευτής των ξύλινων τμημάτων του αεροπλάνου. Επίσης χρησιμοποιήθηκε ύφασμα για την κάλυψη των ατσάλινων τμημάτων αντί της συμβατικής κατασκευής monocoque.
Η χρήση του στις μάχες
Με την ικανότητα μεταφοράς 100 στρατιωτικών εξοπλισμένους για την μάχη ή ένα παρόμοιο φορτίο βάρους περίπου 15 τόνων, το Me 323 χρησιμοποιήθηκε το 1943 στις τροφοδότηση του μετώπου και την μεταφορά στρατευμάτων από την Ιταλία και τη Σικελία στην Τυνησία και την βόρεια Αφρική. Εντούτοις, η μυστική υπηρεσία Ultra ήξερε τα προγράμματα πτήσης των μεταφορών και τα προωθούσε στους συμμάχους που εν συνεχεία έστελναν μαχητικά να κάνουν ενέδρα και να καταρρίψουν τις μεταφορές.
49 Πάλες
Η Πάλες (Pales) είναι ένας μεγάλος και σκούρος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,8. Ανακαλύφθηκε το 1857 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ, ο οποίος παρατηρούσε από το Παρίσι και της έδωσε το όνομα της θεάς των βοσκών της ρωμαϊκής μυθολογίας.
Η μέση διάμετρος της Πάλες υπολογίσθηκε σε 150 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,69 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Ο φασματικός τύπος της Πάλες είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,0597.
Η Πάλες περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 25 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλες
Ανδρομέδα Ι (περιπολικό)
Ανδρομέδα Ι (Περιπολικό)/ Π/Π2261, Ρ-240
Περιπολικό τύπου ‘YMS’
Πρώην Αμερικάνικο ‘BYMS 2261’. Πρώην 'USS YMS 261'
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Hubbards South Cost Co’. Ένα από τα 6 Ν/Α που μετατράπηκαν σε περιπολικά μεταξύ 1959-1960. Χρησιμοποιήθηκαν για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Ομοίου τύπου πλοία : 'Θάλεια ΙΙ', ‘Κλειώ ΙΙ’, ‘Ανδρομέδα Ι’, ‘Προκύων’, ‘Πήγασος Ι’ και ‘Λαμπαδιάς’.
Διαγράφηκε από τη δύναμη του στόλου το 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Αυστριακή Ομοσπονδία Στίβου
Η Αυστριακή Ομοσπονδία Στίβου (γερμανικά: Österreichischer Leichtathletik-Verband, ÖLV) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στην Αυστρία. Στην Αυστροουγγαρία δημιουργήθηκε η πρώτη βιεννέζικη ομάδα στίβου, η Βίνερ ΑΚ, που χρονολογείται από τις 21 Σεπτεμβρίου 1896, όπου λίγο μετά, το 1902 ιδρύθηκε η Ομοσπονδία της Αυστροουγγαρίας.
Η ομοσπονδία είναι μέλος της IAAF από το 1912, της EAA, και της Αυστριακής Ολυμπιακής Επιτροπής, η έδρα της βρίσκεται στη Βιέννη και ο πρόεδρός της από το 2011 είναι ο Ραλφ Βάλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις Αυστρία
Αλεξάντερ Φράι
Ο Αλεξάντερ Φράι ( Alexander Frei, γεννήθηκε 15 Ιουλίου 1979 στη Βασιλεία) είναι Ελβετός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως επιθετικός. Ξεκίνησε την καριέρα του με τη Βασιλεία, έπειτα για διάφορες άλλες ομάδες σε Ελβετία, Γαλλία και Γερμανία πριν επιστρέψει στην ομάδα της γενέτειράς του, όπου κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο πρωταθλητή. Ήταν αρχηγός της Εθνικής Ελβετίας και ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών σε αυτή με 42 γκολ σε 84 παιχνίδια.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Φράι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την ομάδα της γενέτειράς του ΦΚ Βασιλεία, απ' όπου αργότερα πήρε μεταγραφή διαδοχικά για την ΦΚ Τουν, ΦΚ Λουζέρν, και τη Σερβέτ Γενεύης, όλες τους στην Ελβετία. Μετά τη μεταγγραφή του στη γαλλική Ρεν, τερμάτισε στην πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερ της Λιγκ 1 για τη σεζόν 2004–05 με 20 γκολ και ανακηρύχτηκε Ελβετός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς την ίδια σεζόν. Ανακηρύχτηκε επίσης Ελβετός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς το 2004 και το 2007.
Στη συνέχεια ο Φράι υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Μπορούσια Ντόρτμουντ στις 29 Ιουνίου 2006. Την σεζόν 2006–07, ο Φρέι ήταν ο πρώτος σκόρερ της Μπορούσια Ντόρτμουντ με 16 γκολ σε 32 ματς.
Επανήλθε δριμύτερος έπειτα από μακρά αποχή από τους αγωνιστικούς χώρους λόγω σοβαρού τραυματισμού τη σεζόν 2007–08 για να σκοράρει έξι φορές στις τελευταίες του οχτώ εμφανίσεις με τη φανέλα της Ντόρτμουντ. Μετά από σενάρια σχετικά με το μέλλον του στην ομάδα, επέστρεψε στη δράση απέναντι στη Σάλκε την τέταρτη αγωνιστική της σεζόν 2008–09. Πέτυχε δύο γκολ, ισοφαρίζοντας για την ομάδα του σε ένα συναρπαστικό ματς.
Στις 17 Ιουλίου 2009, άφησε την Μπορούσια Ντόρτμουντ και, έπειτα από έξι χρόνια, επέστρεψε στην Ελβετία για να υπογράψει στην ΦΚ Βασιλεία. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε μια νίκη με 2–1 απέναντι στην ΦΚ Σιόν στις 26 Ιουλίου 2009. Έδωσε μια ασίστ και πέτυχε επίσης το γκολ που χάρισε τη νίκη στην ομάδα του στο τελευταίο λεπτό του αγώνα στο Σταντ Τουρμπιγιόν. Στηυ διάρκεια της σεζόν 2009-10 πέτυχε 15 γκολ σε 19 παιχνίδια πρωταθλήματος με την ΦΚ Βασιλεία να κατακτά το νταμπλ εκείνη τη σεζόν. Στη διάρκεια της σεζόν 2010–11 πέτυχε 27 γκολ σε 35 παιχνίδια πρωταθλήματος, γενόμενος έτσι πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος εκείνης της σεζόν.
Διεθνής καριέρα
Ο Φράι αγωνίστηκε με την Ελβετία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 στη Γερμανία. Πέτυχε δύο γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ένα στον αγώνα απέναντι στο Τόγκο και ένα αμφισβητούμενο γκολ με αντίπαλο τη Νότια Κορέα. Ο Φράι μέτρησε συνολικά 84 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Ελβετίας.
Ο Φράι αποτελεί επίσης τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Ελβετίας με 42 γκολ. Στη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2004, σε μία συνάντηση της φάσης των ομίλων με αντίπαλο την Αγγλία, ο Φράι πιάστηκε από μια κάμερα να φτύνει τον Στίβεν Τζέραρντ. Αν και δεν υπήρξε καμιά αντίδραση από τις αρμόδιες αρχές εκείνο τον καιρό, ο Φράι αργότερα κατηγορήθηκε και τιμωρήθηκε με 15 μέρες αποχής από οποιαδήποτε επίσημη διοργάνωση από την UEFA.
Σε έναν προκριματικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008 εντός έδρας με αντίπαλο την Ουαλία γιουχαΐστηκε έντονα από το ίδιο του το κοινό σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, παρά το γεγονός μάλιστα πως η Ελβετία κέρδισε τον αγώνα με 4-1. Όταν τελικά αντικαταστάθηκε, οι φίλαθλοι της γηπεδούχου τον γιουχάισαν επαναλαμβανόμενα. Στις 5 Απριλίου 2011, αποφάσισε να αποχωρήσει από την εθνική ομάδα αφού δέχτηκε ξανά κριτική μετά από μια ισοπαλία 0–0 απέναντι στη Βουλγαρία στις 26 Μαρτίου για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2012.
Τίτλοι
Σερβέτ Βασιλεία
Ατομικοί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Φράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τουν Κατηγορία:Ελβετοί προπονητές ποδοσφαίρου
51 Νεμάουζα
Η μέση διάμετρος της Νεμάουζα υπολογίσθηκε σε 147,9 χλμ., οι διαστάσεις της σε 170Χ136 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 3,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Νεμάουζα εκτιμάται σε 4,13 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 237 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 78,2 m/sec.
Ο φασματικός τύπος της Νεμάουζα είναι CU (κατά Tholen) ή Ch (κατά SMASSII), δηλαδή είδος ανθρακούχου αστεροειδή, παρόμοιο με εκείνο της Δήμητρας. Το άλβεδό της είναι 0,105 ± 0,027 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 92 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεμαουζα
Εικονικοποίηση ως κακόβουλο λογισμικό
Παρακάτω φαίνεται η γενική ιδέα του και οι ενέργειες που κάνει το rootkit εικονικοποίησης “Vitriol” σε γενικές γραμμές και το “BluePill” ακολουθεί όμοια τακτική.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών
Βολέμια
Περιγραφή
Η Βολέμια είναι ένα αειθαλές δέντρο που φτάνει τα 25-40 μέτρα σε ύψος. Ο κορμός είναι πολύ χαρακτηριστικός, σκούρος καστανός και χονδρός. Κλαδεύεται εύκολα και τα περισσότερα δείγματα έχουν πολλαπλούς κορμούς ή εμφανίζονται ως συστάδες κορμών που πιστεύεται ότι προέρχονται από ανάπτυξη παλαιού κλαδέματος. Ο τρόπος ανάπτυξης των κλαδιών είναι μοναδικός στο ότι σχεδόν όλα τα πλευρικά κλαδιά δεν αναπτύσσονται περισσότερο. Μετά από λίγα χρόνια, κάθε κλαδί είτε αναπτύσσει κώνο (αρσενικό ή θηλυκό) είτε παύει να αναπτύσσεται. Ύστερα απ’ αυτό ή όταν ο κώνος ωριμάσει, το κλαδί ξεραίνεται. Νέα κλαδιά τότε φυτρώνουν από λανθάνοντες οφθαλμούς του κυρίως κορμού. Σπάνια, ένα πλευρικό κλαδί θα γυρίσει όρθια και θα αναπτυχθεί σε έναν δευτερεύοντα κορμό, ο οποίος θα φέρει στη συνέχεια, ένα νέο σύνολο πλευρικών κλαδιών. Τα φύλλα είναι επίπεδα, γραμμικά, 3-8 εκατοστά σε μήκος και 2-5 χιλιοστόμετρα σε πλάτος. Οι κώνοι είναι πράσινοι, 6-12 εκατοστά σε μήκος και 5-10 εκατοστά σε διάμετρο και ωριμάζουν 18-20 μήνες μετά την γονιμοποίηση. Αποσυντίθενται όταν φτάσουν σε ωριμότητα για να απελευθερώσουν τους σπόρους. Οι αρσενικοί κώνοι είναι λεπτοί, κωνικοί, 5-11 εκατοστά σε μήκος και 1-2 εκατοστά σε φάρδος.
Σάρα Κόλακ
Η Σάρα Κόλακ (Sara Kolak, γεννήθηκε 22 Ιουνίου 1995) είναι Κροάτισσα αθλήτρια του στίβου, η οποία αγωνίζεται στον ακοντισμό. Είναι η χρυσή Ολυμπιονίκης των Αγώνων του Ρίο ντε Τζανέιρο. Έχει ατομικό ρεκόρ 68,43 μέτρων από το 2017, επίδοση που αποτελεί και εθνικό ρεκόρ, καθώς και την 10η καλύτερη επίδοση όλων των εποχών.
Βολέμια
Καλλιέργεια και χρήσεις
Ένα κολοσσιαίο πρόγραμμα πολλαπλασιασμού της Βολέμιας τέθηκε σε εφαρμογή στην Αυστραλία, αρχικά στους βοτανικούς κήπους και μετέπειτα από τον Απρίλιο του 2006 για εμπορικούς σκοπούς. Διατέθηκε εμπορικά στη Δυτική Ευρώπη τον Ιούνιο του 2006 και στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Δεκέμβριο του 2006. Μπορεί να αποδειχθεί ένα πολύτιμο διακοσμητικό δέντρο, είτε φυτεμένο σε ανοιχτό χώρο είτε σε γλάστρες. Επίσης, αποδεικνύεται ότι είναι πιο ευπροσάρμοστο και ανθεκτικό στο κρύο, παρόλο που είναι αυτοφυές στην υποτροπική ζώνη. Μπορεί να ανεχθεί τόσο τον έντονο ήλιο όσο και την πλήρη σκιά και θερμοκρασίες από -5° C μέχρι 45° C. Όπως και πολλά άλλα δέντρα της Αυστραλίας, η Βολέμια είναι ευπαθής στον ωομύκητα Phytophthora cinnamomi, και αυτό μπορεί να περιορίσει τη χρήση της ως δέντρο ξυλείας.
Σάρα Κόλακ
Καριέρα
Ήταν η νικήτρια στον ακοντισμό στην Ολυμπιάδα του 2016, κάνοντας την έκπληξη και με 66,18 πέρασε όλα τα μεγάλα ονόματα του αγωνίσματος, εκ των οποίων την κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ, Μπάρμπορα Σποτάκοβα. Έναν μήνα πριν κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016.
Βολέμια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρωκαριοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αυστραλίας Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά
Σάρα Κόλακ
Καριέρα
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 ήταν 4η στον τελικό, με βολή στα 64,95 μέτρα. Μετά το Παγκόσμιο, τραυματίστηκε στον αγκώνα με αποτέλεσμα να μπει στο χειρουργείο, που κόστιζε 150.000 δολάρια πληρωμένα από την κυβέρνηση, το οποίο έγινε στη Μινεσότα. Μετά από την εγχείρηση, ήταν στην ανάρρωση για να επιστρέψει στους στίβους το καλοκαίρι του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κροάτες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Νικητές Ανερχόμενου Αστεριού της Χρονιάς των Βαλκανίων Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Εξιλέωσις Δικαίου
Εξιλέωσις Δικαίου (The Manxman) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ, παραγωγής του 1929.
Περίληψη
Δύο άντρες, ένας φτωχός ψαράς, ο Πήτερ, και ο Φιλίπ, ένας δικηγόρος, είναι ερωτευμένοι με την ίδια γυναίκα, την κόρη του ταβερνιάρη του νησιού. Όμως ο πατέρας της κοπέλας απορρίπτει την πρόταση του Πήτερ λόγω της ένδειάς του. Τότε αποφασίζει να φύγει για να κάνει περιουσία. Όταν μαθαίνουν το θάνατό του, ο Φιλίπ και η κοπέλα αποκαλύπτουν τον έρωτά τους. Όμως αυτός δεν έχει πεθάνει και επιστρέφει. Παντρεύεται την κοπέλα, η οποία όμως γεννά το παιδί του Φιλίπ. Ο Φιλίπ στο μεταξύ γίνεται δικαστής και όταν αποπειράται να αυτοκτονήσει η κοπέλα ανεπιτυχώς, προσάγεται στο δικαστήριο. Εκεί θα αποκαλυφθεί το μυστικό τους και οι δύο, η κοπέλα με τον Φιλίπ, θα φύγουν κάτω από την καταφρόνια του κόσμου.
Παρατηρήσεις
Πρόκειται για την τελευταία βωβή ταινία του σκηνοθέτη, ένα μελοδραματικό φιλμ, και μια εμπορική αποτυχία. Βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Χωλ Κέϊν.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1929 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Βρετανικές βωβές ταινίες μεγάλου μήκους
Octavarium
Το Octavarium είναι το όγδοο άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου 2005 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Atlantic".
Ιστορία του δίσκου
Μετά το τέλος της περιοδείας για την προώθηση του "Train Of Thought", οι Dream Theater επέστρεψαν στα Hit Factory Studios για την ηχογράφηση του όγδοου τους δίσκου, όντας το τελευταίο συγκρότημα που χρησιμοποίησε το εν λόγω στούντιο, το οποίο έκλεισε στις 1 Απριλίου 2005.
left|thumb|250px|Οι Dream Theater κατά την περιοδεία του "Octavarium" Το "Octavarium" κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου 2005 με οκτώ κομμάτια, εκ των οποίων το "The Root of All Evil" αποτελούνταν από δύο μέρη, το έκτο "Ready" και το έβδομο "Remove" στη συνέχεια των δώδεκα κομματιών του Μάικ Πορτνόι, ενώ το ομώνυμο κομμάτι είχε διάρκεια 24 λεπτών και ηχογραφήθηκε με τη συμμετοχή ορχήστρας.
Ο δίσκος σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση των φινλανδικών τσαρτ και την τέταρτη στη Σουηδία και την Ουγγαρία, ενώ μπήκε στο Top-10 στην Ολλανδία, τη Νορβηγία, την Ιαπωνία και την Πολωνία. Στην πατρίδα του συγκροτήματος έφθασε μέχρι το # 36, με τους Dream Theater να μπαίνουν στο Top-40 του Billboard για πρώτη φορά μετά το "Awake" του 1994. Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του το άλμπουμ πούλησε περισσότερα από 17.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, φθάνοντας τις 56.000 δύο μήνες αργότερα.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου διήρκεσε από τον Ιούνιο του 2005 μέχρι τον Απρίλιο του 2006, με τους Dream Theater να γιορτάζουν την εικοστή επέτειο τους. Το συγκρότημα συμμετείχε στην "Gigantour" μαζί με τους Megadeth, Fear Factory, Nevermore και Symphony X. Κατά τη διάρκεια αυτής, στην εμφάνιση τους στο Ντάλας στις 2 Αυγούστου 2005, έπαιξαν το κομμάτι "Cemetery Gates" προς τιμήν του Dimebag Darrell των Pantera.
Οι κριτικές για το άλμπουμ ήταν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 / 5 αστέρια, το "Ultimate Guitar" 9 / 10, το "Metal Archives" 73% και το "Metal Storm" 8,1 / 10.
Λίστα Τραγουδιών
1. The Root of All Evil (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 8:25
2. The Answer Lies Within (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 5:33
4. I Walk Beside You (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 4:29
5. Panic Attack (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 8:13
6. Never Enough (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 6:46
8. Octavarium (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 24:00
Θέσεις τσαρτ
Octavarium (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 7 Ιουνίου 2005
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dream Theater Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Κανέλα (αποσαφήνιση)
Η λέξη Κανέλα μπορεί να αναφέρεται:
Σιφάκα βερό
Εισαγωγή
Το Σιφάκα (αγγ. και γαλλ. sifaka), κοινή ονομασία 2 ειδών δενδρόβιων λεμουρίων του γένους Propithecus, που απαντούνται στα παράκτια δάση της Μαδαγασκάρης. Έχει μήκος περίπου 1 μέτρο από το ποίο το μισό αντιπροσωπεύει την ουρά. Το μικρό τους κεφάλι φέρει μεγάλα μάτια και αυτιά καλυμμένα εν μέρει απ' το μακρύ τους τρίχωμα. Ο χρωματισμός τους είναι λευκός με σκουρόχρωμα σχέδια. Υπάρχουν και Σιφάκα με γκρι τρίχωμα, κοκκινωπό, και σε ορισµένες περιπτώσεις, µαύρο. Η µουσούδα του έχει µαύρο χρώµα, είναι κοντή και γυµνή από τρίχωµα. Τα πίσω πόδια του είναι µακριά και το βοηθούν να πηδά από δέντρο σε δέντρο.
Τα άλματα των Σιφάκα
Τα Σιφάκα βερό είναι κοινωνικά, ημερόβια και φυτοφάγα ζώα. Αναριχώνται στα δέντρα στιριζόμενα στα πέλματα και τα δάκτυλα των ποδιών τους. Μπορεί επίσης να πηδά από το ένα αγκαθωτά φυτά σε άλλα χωρίς να τραυματίζεται. Για να πάει από το ένα δέντρο στο άλλο αρπάζεται από κλαδιά και κληματίδες κάνει πίσω και πηδά στον αέρα. Ευστάθεια και καλές λαβές του εξασφαλίζουν τα πόδια και τα χέρια του. Επίσης το βοηθάει μια πτητική μεμβράνη που ενώνει τα μπροστινά και πίσω άκρα του σώματος με το υπόλοιπο σώμα. Μπορεί να υπολογίζει τις αποστάσεις με μια ματιά. Με ένα απλό άλμα το Σιφάκα μπορεί να διανήσει αποστάσεις των 10 μέτρων.
Οι συνήθειές τους
Τα Σιφάκα ζουν σε οικογένειες των 6-8 ατόμων. Κάθε ομάδα οριοθετεί την περιοχή του από την οποία διώχνει κάθε άλλη οµάδα. Όταν συναντάνε μια άλλη ομάδα δεν συγκρούονται βίαια αλλά γρυλίζουνε και πηδάν τριγύρω. Το θηλυκό γεννάει ένα μικρό μετά από 5 μήνες περίπου κύησης. Τα μωρά προσκολόνται στις μητέρες τους αμέσως μετά τη γέννησή τους. Κατά τον πρώτο μήνα την αρπάζει από το στομάχι και αργότερα από την κοιλιά. Τα Σιφάκα τον περισσότερο καιρό τον περνούνε κάνονας ηλιοθεραπεία στα δέντρα αλλά συχνά αναπαύονται στις ρίζες των κλάδων με την ουρά ανάμεσα στα γόνατα παίρνοντας στάση ανθρώπινη. Επίσης σηκώνουν τα χέρια τους προς τον ήλιο κάτι που οδήγησε στη δοξασία ότι λατρεύουν τον ήλιο. Τα Σιφάκα τρέφονται την περίοδο των βροχών με φρούτα και λουλούδια ενώ την περίοδο της ξηρασίας με φύλλα δέντρων. Κάποιες φορές τρώει και χώμα που το βοηθάειστη χώνεψη.
Απειλές
Τα Σιφάκα είναι ένα απειλούμενο είδος. Απειλούνται από: Δεν υπάρχουν σύγχρονα διαθέσιμα στοιχεία για τον πληθυσμό τους αλλά μια εκτίμηση το 1992 αναφέρει ότι υπήρχαν περισσότερα από 100.000 Σιφάκα βερό. Τα είδη που απειλούνται περισσότερο με εξαφάνιση είναι τα:
Κατηγορία:Λεμούριοι
Υλισμός
Ιστορική διαδρομή
Ο υλισμός γεννήθηκε ήδη κατά την αρχαιότητα, ενώ θεμελιωτής του αρχαίου υλισμού θεωρείται ο Θαλής ο Μιλήσιος (624-547 π.Χ.), ένας εκ των επτά σοφών της αρχαιότητας. Ο Αναξίμανδρος (610-540) ήταν ο δεύτερος Μιλήσιος φιλόσοφος, συγγενής, μαθητής και διάδοχος της φιλοσοφικής σχολής της Μιλήτου. Θεωρούσε σαν πρώτη ύλη του κόσμου το άπειρο, μια απροσδιόριστη ύλη αγέννητη, άφθαρτη και αθάνατη, που βρίσκεται σε αιώνια και αδιάκοπη κίνηση. Από αυτήν την ύλη αποσπώνται τα αντίθετα που δημιουργούν τα αντικείμενα και τα φαινόμενα του κόσμου. Ο Αναξιμένης (586-525) είναι ο τρίτος μεγάλος φιλόσοφος της Μιλήτου και μαθητής του Αναξίμανδρου που στη θέση του άπειρου βάζει τον αέρα: Όταν αραιώνεται γίνεται πυρ κι όταν συμπυκνώνεται γίνεται άνεμος, νερό, ύστερα σύννεφο, γη και πέτρα.
Ο Ηράκλειτος (540-480) δέχεται τη συνεχή ροή στο Σύμπαν: "Τα αντίθετα ταυτίζονται με την αμοιβαία διαδοχή και αλλαγή. Όλα αλλάζουν και ανανεώνονται ποτέ δεν είναι ίδια, «τα πάντα ρει». Μόνο ο «λόγος» είναι σταθερός. Είναι ο εσωτερικός ρυθμός του κόσμου, που μεταβάλλεται σύμφωνα με τον αιώνιο Λόγο". Την τάξη αυτή του κόσμου σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, δεν την δημιούργησε ούτε ο θεός ούτε οι άνθρωποι, αλλά υπήρχε πάντα και θα υπάρχει σαν ένα αιώνιο ζωντανό πυρ που ανάβει και σβήνει σύμφωνα με ορισμένα μέτρα (νόμοι). Σαν πρωταρχικό συστατικό του κόσμου δέχεται τη φωτιά (πυροκρατική φυσική θεωρία) που την ταυτίζει με την ψυχή (αείζωον πυρ) και αλληλοϋποκαθίσταται μέσα στη συνεχή ανακύκλωση των πάντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οντολογία
Ουμούρ του Αϊδινίου
Ο Ουμούρ Γαζί, Γαζί Ουμούρ ή Ουμούρ το Λιοντάρι, σύγχρονη τουρκική: Aydınoğlu Umur Bey, (π. 1309–1348), γνωστός και ως Ουμούρ Πασάς ήταν ο δεύτερος Τούρκος μπέης τού Αϊδινίου, στην ακτή τού Αιγαίου της Μ. Ασίας, από το 1334 έως το 1348. Ήταν διάσημος για τις ναυτικές του αποστολές. Ως συγγραφέας, ποιητής και προστάτης των τεχνών και των επιστημών, το Kαλιλά και Ντεμνά μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα περσικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Σταδιοδρομία
Ο Ουμούρ περιγράφηκε σε ένα επικό χρονικό Düstürnâme-i Enverî, γραμμένο από τον ποιητή και ιστορικό Ενβερί κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού σουλτάνου Μεχμέτ Β΄, ως «το «λιοντάρι τού Θεού» που ηγείται ενός δίκαιου και ιερού πολέμου κατάκτησης εναντίον των «κακών» και των απίστων Χριστιανών". Σύμφωνα με μία αναξιόπιστη, αλλά περιγραφική πηγή, δύο Βενετοί πρεσβευτές παρατήρησαν ότι ήταν πάρα πολύ παχύς με στομάχι «σαν κασετίνα κρασιού». Τον είχαν βρει να φοράει μεταξωτά, να πίνει γάλα αμυγδάλου και να τρώει αυγά με μπαχαρικά από χρυσό κουτάλι. Ο Ουμούρ Γαζί ήταν πιστός σύμμαχος και φίλος τού Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τού παρείχε υλική βοήθεια κατά τις στρατιωτικές του εκστρατείες, ιδιαίτερα κατά τον Βυζαντινό Εμφύλιο Πόλεμο των ετών 1341–1347. Προφανώς έστειλε 380 πλοία και 28.000 άνδρες για να τον βοηθήσουν στη σύγκρουση, και πολιόρκησε την πόλη Διδυμότειχο στη Θράκη, στην Ελλάδα. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ΄ φέρεται να θρήνησε τον θάνατό του. Στο απόγειο της ισχύος του, το εμιράτο τού Αϊδινίου διέθετε 350 πλοία και 15.000 άνδρες.
Η σύγχρονη συνοικία της Σμύρνης Gaziemir (Γαζί Εμίρ) πήρε το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοτουρκικοί Πόλεμοι
Πλάτων (αποσαφήνιση)
Το όνομα Πλάτων μπορεί να αναφέρεται:
Πασχάλιο χρονικό
Το Πασχάλιο χρονικό είναι εκτενής βυζαντινή χρονογραφία που ανεφέρεται στα γεγονότα από κτίσεως κόσμου (δημιουργίας κόσμου) μέχρι το 628 - 630 μ.Χ. Το εν λόγω χρονικό θέτει ως βάση της χριστιανικής χρονολογίας τον πασχάλιο κανόνα και φέρει την επιγραφή: «Επιτομή χρόνων των από Αδάμ του πρωτοπλάστου ανθρώπου έως κ΄ έτους της βασιλείας Ηρακλείου του ευσεβεστάτου και μετά υπατείαν έτους ιθ΄ και ιη΄ έτους της βασιλείας Ηρακλείου νέου Κωνσταντίνου του αυτού υιού ινδικτιώνος γ΄».
Το όνομά του οφείλεται από τον Du Cange που εξέδωσε αυτό με τον τίτλο: "Chronicon Paschale" (1688). Επίσης φέρεται κατ΄ άλλους και ως "Αλεξανδρινό χρονικό" (Chronicon Alexandrinum), ή "Χρονικό Κωνσταντινουπόλεως" (Chronicon Constantinopolitanum), ή "Σικελικά χρονικά".
Το χειρόγραφο
Από τον κώδικα αυτόν, έχουν εκπέσει τα πρώτα και τα τελευταία φύλλα ως και ένα τετράδιο από το μέσον. Έτσι, η εισαγωγή σώζεται μόνο εν μέρει, και το τέλος της χρονογραφίας «εικάζεται» ότι εκτείνονταν λίγο μετά το 628 περίπου μέχρι το 630. Στο κείμενο έχουν επισημανθεί χάσματα, που οφείλονται σε μεταγενέστερες επεμβάσεις ή πιθανές διαγραφές από τους αντιγραφείς. Επίσης παρατηρούνται πλήθος παρεμβεβλημένων σημειώσεων.
Το κείμενο
Στην εισαγωγή του έργου ο συγγραφέας περιγράφει τις απόψεις της εποχής του, σχετικά με τον υπολογισμό του Πάσχα και δίνει και τους δικούς του μαθηματικούς υπολογισμούς, για τον προσδιορισμό των ημερομηνιών του Πάσχα. Σύμφωνα με αυτούς, οι ημερομηνίες του Πάσχα επαναλαμβάνονται μετά από ένα κύκλο 532 ετών. Η εισαγωγή, στην οποία οφείλει και την ονομασία του, δεν έχει άμεση σχέση με το κύριο κείμενο της χρονογραφίας και εκφράστηκε η άποψη ότι είναι ίσως μεταγενέστερη προσθήκη.
Στο κυρίως κείμενο ο συγγραφέας ξεκινά με αναφορές στην "μυθολογική" ιστορία, μέχρι και την ίδρυση της Ρώμης. Κατόπιν αναφέρεται σε λεπτομερείς βιβλικές αφηγήσεις, ιστορίες μαρτύρων της εκκλησίας και άλλα εκκλησιαστικά θέματα. Επανέρχεται στην κοσμική ιστορία όταν η αφήγηση φτάνει στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Σημαντικές είναι οι λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με την στάση του Νίκα, επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού, που δεν βρίσκονται σε άλλες πηγές. Επίσης, ο συγγραφέας μας παραθέτει ολόκληρο το έδικτο του Ιουστινιανού με το οποίο καταδικάζονταν τα συγγράμματα του Θεόδωρου Μοψουεστίας, του Θεοδώρητου Κύρου και του Ίβα Εδέσσης. Όταν η εξιστόρηση φτάνει στην άνοδο στον θρόνο του Φωκά (602) και μετά, σε γεγονότα δηλαδή περίπου σύγχρονα του συγγραφέα, το κείμενο αποδεικνύεται πολύτιμη ιστορική πηγή για το πραξικόπημα του Ηράκλειου και την άνοδό του στο θρόνο (610), για την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άβαρους και τους Σλάβους (626) και την είδηση της νίκης του Ηράκλειου κατά των Περσών (628).
Ο συγγραφέας βασίζει την χρονογραφία του σε πολλά παλαιότερα έργα όπως, η χρονογραφία του Ιωάννη Μαλάλα, τα κείμενα του Ευσέβιου Καισαρείας και του Σέξτου Ιούλιου Αφρικανού, η Αγία Γραφή, διάφορα μαρτυρολόγια, υπατικοί κατάλογοι και άλλα, πολλά από τα οποία έχουν χαθεί. Συνήθως μάλιστα δεν κατονομάζει τις πηγές του.
Ο συγγραφέας
Το όνομα του συγγραφέα είναι άγνωστο. Από ότι καταλαβαίνουμε από το κείμενο, φαίνεται να είναι σύγχρονος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ηράκλειου (610-641) και του πατριάρχη Σέργιου της Κωνσταντινούπολης (610-638). Δεν πρέπει να ανήκε στο άμεσο αυλικό περιβάλλον, αλλά μάλλον στον πατριαρχικό κλήρο, μιά και το κείμενο ασχολείται περισσότερο με την εκκλησιαστική ιστορία, παρά με την πολιτική, συνεπώς μάλλον κληρικός. Το χρονικό φαίνεται ότι το έγραψε την περίοδο των αυτοκρατορικών θριάμβων και επιτυχιών του Ηράκλειου, πιθανότατα μετά την επιστροφή του Τιμίου Σταυρού στην Ιερουσαλήμ (21 Μαρτίου 630).
Η γνώμη που υποστηρίχθηκε από πολλούς ότι το έργο αυτό αποτελούσε ένα αρχαιότερο έργο που έφθανε μέχρι το 354 μ.Χ. που συμπληρώθηκε στη συνέχεια από άλλον συγγραφέα εποχής Ηρακλείου, αναιρέθηκε επιτυχώς από τον Γκέλτσερ που απέδειξε πως ο συγγραφέας του έργου είχε ως πηγές εκτός την Αγία Γραφή, τον Ιούλιο τον Αφρικανό, την εκκλησιαστική ιστορία του Ευσέβιου, την χρονογραφία του Μαλάλα, το "περί μέτρων και σταθμών" έργο του Επιφανίου, τα μαρτυρολόγια κ.ά. Μάλιστα δε τις πηγές αυτές ο συγγραφέας ακολουθούσε "δουλικότατα" (πιστή αντιγραφή) αποδεικνύοντας μάλλον ότι ήταν αμαθής από τα τελευταία πιθανώς επί των ημερών του γεγονότα που καταφαίνεται η φτωχή αυτενέργειά του.
Εκδόσεις
Η πρώτη έντυπη έκδοση αυτού έγινε από τον Ματθαίο Raderus (Μόναχο 1615) με την επιγραφή "Chronicon Alexandrinum", η δε δεύτερη υπό τον Du Cange (Παρίσι 1688) με την επιγραφή "Chronicon Paschale". Καλλίτερη αυτών ήταν η υπό τον L. Dindorf (Βόνη 1832), η έκδοση του οποίου και ανατυπώθηκε αργότερα. Τελευταία δε επανέκδοση φέρεται η υπό τον τίλο Chronicon Paschale 284 - 628 AD, αγγλ. μτφρ. Μichael και Mary Whitby, [Translated Texts for Historians 7], Liverpool, 1989.
Μικρό απόσπασμα
Στο παρακάτω μικρό απόσπασμα περιγράφεται η άλωση των Ιεροσολύμων από τους Πέρσες το 614:
Τούτῳ τῷ ἔτει περὶ μῆνα ἰούνιον θρήνων ἀπαύστων ἄξιον ἡμῖν συνέβη πάθος. μετὰ γὰρ πολλῶν τῆς ἀνατολῆς πόλεων ἥλω καὶ Ἱερουσαλὴμ ὑπὸ Περσῶν, καὶ σφάζονται πολλαὶ χιλιάδες ἐν αὐτῇ κληρικῶν, μοναχῶν, μοναστριῶν παρθένων. ἐμπίπραται τὸ δεσποτικὸν μνῆμα καὶ οἱ περιβόητοι τοῦ θεοῦ ναοί, καὶ ἁπλῶς πάντα τὰ τίμια καθαιρεῖται. τὰ σεβάσμια τοῦ σταυροῦ ξύλα σὺν τοῖς ἱεροῖς σκεύεσιν ἀναριθμήτοις οὖσιν λαμβάνεται παρὰ Περσῶν, καὶ Ζαχαρίας ὁ πατριάρχης καὶ αἰχμάλωτος γίνεται. καὶ ταῦτα οὐκ ἐν πολλῶ χρόνῳ οὐδὲ ἐν ὅλῳ μηνί, ἀλλ' ἐν ἡμέραις ὀλίγαις συμβέβηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινή ιστοριογραφία Κατηγορία:Χρονικά
Μετρό Θεσσαλονίκης
Το Μετρό Θεσσαλονίκης είναι ένα υπό κατασκευή υπόγειο αστικό σύστημα μεταφοράς σταθερής τροχιάς στη Θεσσαλονίκη. Θα είναι το πρώτο αυτόματο σύστημα μετρό, δηλαδή χωρίς οδηγούς, στην Ελλάδα. Η γραμμή Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός - Νέα Ελβετία (βασική γραμμή), καθώς και η προέκταση 25ης Μαρτίου - Μίκρα, βρίσκονται υπό κατασκευή. Η κατασκευή του αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 31 Δεκεμβρίου 2023 και να ξεκινήσει τη λειτουργία του τους πρώτους μήνες του 2024, μετά από πολυετείς καθυστερήσεις, λόγω διακοπής των εργασιών κατά περιόδους (κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης τη δεκαετία του 2010), αλλαγών στο σχεδιασμό του έργου και εκτεταμένων αρχαιολογικών ανασκαφών - με αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα τον σταθμό Βενιζέλου, που καθυστέρησε όλο το έργο για χρόνια, λόγω πολλών αρχαιοτήτων που μάλιστα πυροδότησαν και πλήθος από δικαστικές προσφυγές και την ανάγκη νέων μελετών - αλλά και λόγω μιας καθυστέρησης (1 έτος πριν τα εγκαίνια) του διαγωνισμού για την ανάδειξη φορέα λειτουργίας.
Προγενέστερες μελέτες
thumb|Χάρτης της Θεσσαλονίκης μετά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 1917, του αρχιτέκτονα Thomas Mawson. Μια γραμμή του μετρό (Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος) φαίνεται ξεκάθαρα, η οποία κινείται στην ίδια διαδρομή με τη σύγχρονη γραμμή του Μετρό. Οι πρώτες προτάσεις για ένα υπόγειο σύστημα σιδηροδρόμων για την Θεσσαλονίκη, έγιναν από τον Τομ Μόουσον το 1918, και τον Ερνέστ Εμπράρ, κατά τη διάρκεια του επανασχεδιασμού της πόλης μετά την πυρκαγιά του 1917, για να είναι εφικτή η εύκολη πρόσβαση από το κέντρο της πόλης (Βαρδάρι) προς τα τότε περίχωρα (Λεωφόρος των Εξοχών και Ντεπώ). Το 1968 προτάθηκε δακτυλιοειδής γραμμή μετρό από τον Τριανταφυλλίδη ως εξής: Εκβολές Αξιού - Χαλάστρα - Άγιος Αθανάσιος - Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Θεσσαλονίκης - Καλαμαριά - Αεροδρόμιο Μακεδονία - Μεγάλο Έμβολο - Εκβολές Αξιού (μέσω υποθαλάσσιας σήραγγας). Το 1973 ο ΟΑΣΘ πρότεινε την ανάπτυξη δικτύου υπογείου σιδηρόδρομου.
Η πρωτοβουλία για την κατασκευή του μετρό Θεσσαλονίκης ανήκει στον Κωνσταντίνο Πυλαρινό, που ως νομάρχης είχε καταφέρει να περιληφθεί στον προϋπολογισμό του 1976 κωδικός που ανέφερε: Μετρό Θεσσαλονίκης. Το 1978 πρότεινε να περιληφθεί στο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης.
Ο συγκοινωνιολόγος Β. Προφυλλίδης πρότεινε σε άρθρο του δύο γραμμές ελαφρού μετρό. Η πρώτη πρότεινε να ξεκινάει από το συγκρότημα ΕΚΟ ως την 25ης Μαρτίου επί της οδού Νέα Εγνατία και από εκεί δύο διακλαδώσεις προς Νέα Ελβετία και προς την οδό Δελφών, και η δεύτερη και αυτή στον άξονα ΕΚΟ-ΔΕΘ και από κει μέσω Αγγελάκη ως Γεωργίου Παπανδρέου, με δύο διακλαδώσεις προς Βυζάντιο και προς Καλαμαριά αντίστοιχα.
Τελικά, η κατασκευή αυτή, που ονομάστηκε εκ των υστέρων από τους Θεσσαλονικείς «τρύπα του Κούβελα», κρίθηκε άσκοπη από τον νέο σχεδιασμό του μετρό, ενώ ο ίδιος ο τότε φορέας υλοποίησης του έργου, ο Δήμος Θεσσαλονίκης, χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη περίοδο απλώς «σχεδιασμό του μετρό». Παράλληλα, λόγω της ύπαρξης της σήραγγας αυξήθηκε η στάθμη των υδάτων στα θεμέλια της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στα οποία εντοπίστηκε σκουριά. Από τότε λειτουργούν καθημερινά αντλίες που απομακρύνουν τα νερά.
Μελέτες και προτάσεις από το 1992
Το έργο ξεκίνησε να δημοπρατείται εκ νέου το 1992, με τη μέθοδο συγχρηματοδότησης με σύμβαση παραχώρησης. Η επιλογή των δύο προσωρινών αναδόχων έγινε το 1994. Το 1996 οι συνομιλίες με τον αρχικό μειοδότη, την κοινοπραξία «Μακεδονικό Μετρό» διεκόπησαν, όμως αυτή έκανε προσφυγές, οι οποίες καθυστέρησαν την κατακύρωση του έργου. Τελικά το 1998 υπογράφτηκε σύμβαση με την κοινοπραξία «Θεσσαλονίκη Μετρό». Όμως μέχρι το 2002 η κοινοπραξία δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τους απαραίτητους πόρους, καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρνιόταν για σχεδόν 1 δεκαετία κάθε συγχρηματοδότηση στο έργο αυτό, καθώς το θεωρούσε τεχνικά ανέφικτο, λόγω του τεράστιου αρχαιολογικού έργου που θα χρειαζόταν να γίνει.
Το 2002 πέραν της βασικής γραμμής Νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού - Νέας Ελβετίας, προβλέπονταν και επεκτάσεις από τον Ν.Σ.Σταθμό μέχρι την Περιφερειακή, μέσω της οδού Μοναστηρίου και από το Λιμάνι μέχρι την Περιφερειακή μέσω της οδού Λαγκαδά. Τον Σεπτέμβριο του 2003 αποφασίστηκε να κατασκευαστεί ως δημόσιο έργο, με συγχρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία τελικώς δέχτηκε τότε να το συγχρηματοδοτήσει.
Δημοπράτηση και έναρξη κατασκευής
Η επέκταση της βασικής γραμμής από το σταθμό 25ης Μαρτίου (πρώην «Πατρικίου») προς την Καλαμαριά δημοπρατήθηκε το 2012, ενώ η υπογραφή της σύμβασης με τον ανάδοχο μειοδότη κατασκευαστική εταιρεία ΑΚΤΩΡ, έγινε στις 26 Ιουνίου 2013.