cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καστανιόλε Πιεμόντε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Λουάρ-ε-Σερ
Το Λουάρ-ε-Σερ (γαλλικά: Loir-et-Cher) είναι νομός (département) της κεντρικής Γαλλίας. Πήρε το όνομά του από τα δύο ποτάμια που τον διασχίζουν, τον Λίγηρα στον Βορρά και τον Σερ στον Νότο. Πρωτεύουσα του Λουάρ-ε-Σερ είναι η Μπλουά. Έχει 331.656 κατοίκους (2012) και έκταση 6.343 χμ².
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί του Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Μαραθιάς Ζακύνθου
Ο Μαραθιάς είναι οικισμός στη Ζάκυνθο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 40 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Καστελλαμόντε
Το Καστελλαμόντε (ιταλικά: Castellamonte) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Καστελνουόβο Νίγκρα
Το Καστελνουόβο Νίγκρα (ιταλικά: Castelnuovo Nigra) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Αραμπαχμέτ Τζαμί
Το Αραμπαχμέτ Τζαμί (Arabahmet Camii), επίσης γνωστό ως Αράπ Αχμέτ Τζαμί, βρίσκεται στη δυτική συνοικία Αραμπαχμέτ της Βόρειας Λευκωσίας, Βόρεια Κύπρος. Χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα. Το τζαμί πήρε το όνομά του από το διοικητή του οθωμανικού στρατού του 1571. Το τζαμί περιέχει τους τάφους μερικών σημαντικών προσώπων του παρελθόντος στον κήπο του.
Είναι παράδειγμα της κλασικής οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Λόγω της εκτεταμένης ανακαίνισης που απαιτείται, ανακαινίστηκε το 1845. Είναι ορθογώνιο σε σχήμα και το μοναδικό τζαμί στην Κύπρο που παρουσιάζει τυπικό τουρκικό τρούλο. Ένας μεγάλος κεντρικός θόλος καλύπτει το κυρίως σώμα του τζαμιού και τρεις μικρότεροι καλύπτουν την είσοδό του. Τέσσερεις ακόμη καλύπτουν τις γωνίες του.
Στον χώρο του Τζαμιού της Αραμπαχμέτ βρισκόταν μια εκκλησία της οποίας μερικά θραύσματα σώζονται ακόμη διάσπαρτα γύρω από το περίβλημα του τζαμιού, και σε γειτονικά σπίτια. Ένα υπέρθυρο από μια πόρτα στην οποία είναι σκαλισμένη μια ασπίδα με το σχέδιο δύο λιονταριών, μπορεί να βρεθεί κολλημένο στο έδαφος. Αλλά η μοναδική επιβίωση από την αρχαία εκκλησία αποτελείται από μια μικρή συλλογή ταφόπλακων του 14ου αιώνα. Ένας αριθμός αποσπασματικών επιγραφών μεταξύ των οποίων οι πιο ενδιαφέροντες περιέχουν τα ονόματα του Γκασπάρ Μαυροκένι της γνωστής ενετικής οικογένειας αυτού του ονόματος, 1402, και του Χιου ντε Μιμάρς, 1324. Πολλά από αυτά τα θραύσματα είναι στον συνηθισμένο τύπο μεσαιωνικού ελληνικού προτύπου. Υπάρχουν επίσης δύο ταφόπλακες του ίδιου σχεδίου, στο αναγεννησιακό στιλ της Ιταλίας του 16ου αιώνα που φαίνεται να μην έχουν ολοκληρωθεί ποτέ με επιγραφές ή οικόσημα για τα οποία έχουν παρασχεθεί ασπίδες. Αυτές οι δύο πλάκες είναι οι μόνες στη συλλογή με ανάγλυφο στυλ.
Τισεμσίλτ
Το Τισεμσίλτ (تسمسيلت, βερβερικά: ⵜⵉⵙⵎⵙⵉⵍⵜ) είναι πόλη της Αλγερίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Το όνομα της πόλης είναι βερβερικό και μεταφράζεται ως «ηλιοβασίλεμα».
Γεωγραφία
Το Τισεμσίλτ βρίσκεται 245 χλμ. νοτιοδυτικά του Αλγερίου, στο βόρειο τμήμα του οροπεδίου Σερσού, σε υψόμετρο 900 μ.. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 75.197 κατοίκους.
Ιστορία
Η πόλη έλαβε το όνομα Βιαλάρ (Vialar) κατά τη διάρκεια της γαλλικής αποικιοκρατίας και πήρε και πάλι το παλιό της βερβερικό όνομα μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας. Το Τισεμσίλτ ήταν νταΐρα της Βιλάγιας του Τιαρέτ μέχρι το 1984, όταν έγινε βιλάγια μετά τη νέα διοικητική διαίρεση του 1984.
Ο παλιός αποικιακός οικισμός, από τον οποίο αργότερα προήλθε η ευρωπαϊκή συνοικία που ονομάζεται ισπανική συνοικία (καρτί σσμπενιούλ) και η συνοικία ντερμπ των γηγενών, δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, στην τοποθεσία ενός βερβερικού χωριού το οποίο ονομαζόταν Θασεμσίλτ.
Παραπομπές
Τισεμσιλτ
Παλαιοχώρι Σκούπας Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το Παλαιοχώρι υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Το Παλαιοχώρι μαζί με τη Σκούπα, τον Κάμπο, τον Κάρδαμο, τα Τσιαπαλαίικα, τα Πλατανάκια και τον Φράξο αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκούπας με συνολικό πληθυσμό 143 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκούπας ενώ το 1974 αποσπάσθηκε από την επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης και εντάχθηκε στην επαρχία Άρτας του νομού Άρτας. Το 1997 τα Τσιαπαλαίικα εντάχθηκαν στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Το Παλαιοχώρι γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Σκούπας, με τη Δαφνωτή και τον Προφήτη Ηλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Μουζάκι Ζακύνθου
Το Μουζάκι είναι χωριό στη Ζάκυνθο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1748 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Γρηγόριος Λευκόπουλος
Ο Γρηγόριος Λευκόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπήρξε γεωργός στο επάγγελμα. Εξελέγη γερουσιαστής Δράμας για έξι χρόνια (21/4/1929-1/4/1935) με το Κόμμα των "Αγροτικών".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες αγρότες
Δωμάτια Καβάλας
Τα Δωμάτια (μέχρι το 1926 Σαμάκοβο ) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 457 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 160 μέτρων, στους πρόποδες του Παγγαίου. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Πιερέων, και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Δωματιών.
Στη θέση «Βαλτούδα» στο Παγγαίο, 3,5 χλμ βόρεια του χωριού έχουν εντοπιστεί λείψανα τοίχων και μεταλλουργικές σκωρίες. Κατά την τουρκοκρατία, στην περιοχή κατασκευάστηκαν έξι πετρόκτιστα γεφύρια, τα οποία κηρύχθηκαν διατηρητέα μνημεία το 1990. Τα γεφύρια είναι τοξωτά, κατασκευασμένα από ημιλαξευτούς λίθους. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής, με πάνω από 1000 κατοίκους, όλοι μουσουλμάνοι. Η νεοελληνική ονομασία του χωριού προέκυψε από τον οικισμό Δωμάτια της περιοχής Σωκίων της Μικράς Ασίας, από τον οποίο μεταφέρθηκαν 200 προσφυγικές οικογένειες κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης.
Είναι αναγνωρισμένα ως παραδοσιακός οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Πρόεδρος της Γκάμπια
Διαδικασία εκλογής
Ο πρόεδρος εκλέγεται σε έναν γύρο με πλειοψηφικό σύστημα για πενταετή θητεία.
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτική της Γκάμπια
Αλέξανδρος ο άγριος
Ο επονομαζόμενος Αλέξανδρος ο άγριος (γερμ. Der wilde Alexander ή Meister Alexander) ήταν μεσαιωνικός τροβαδούρος (γερμ. Minnesänger), ο οποίος ήταν ενεργός από τα μέσα του 13ου αιώνα μέχρι και μετά το 1288. Τα έργα του θεωρούνται μέρος του Sangspruchdichtung, δηλαδή της κατηγορίας ποιημάτων που τραγουδώνται και είναι γραμμένα στη μεσαιωνική άνω γερμανική γλώσσα.
Το έργο του
Σήμερα σώζονται πέντε από τα τραγούδια του Αλεξάνδρου, ένα από τα οποία αποσπασματικώς. Οι στίχοι του παρουσιάζουν πολυσύνθετες απεικονίσεις και περιγραφές, γεγονός που υποδεικνύει ότι είχε ένα σχετικώς υψηλό μορφωτικό επίπεδο, και επιπλέον τοποθετεί την ποιητική τέχνη σε υψηλή θέση, επιμένοντας στην καταγωγή της από βασιλιάδες. Η πλειονότητα των ποιημάτων του διεκτραγωδεί την παρακμή της εποχής του, της οποίας η άλωση της Άκρας θεωρείται ένα σύμπτωμα. Το ύφος της ποιήσεώς του είναι απλό, αλλά εκφραστικό, ενώ περιέχει πάντοτε έναν βαθμό πνευματικής ερμηνείας. Π.χ. το «Hie vor dô wir kinder wâren» περιέχει μία από τις ελάχιστες απεικονίσεις της παιδικής ηλικίας στη μεσαιωνική ποίηση, ωστόσο ακόμα και αυτό περιλαμβάνει μια προειδοποίηση κατά των αισθησιακών ηδονών. Ο Αλέξανδρος συνέθεσε και ένα λάι ή minneleich, δηλαδή ένα λυρικό αφηγηματικό ποίημα σε οκτωσύλλαβους ζευγαρωτούς στίχους. Είναι το «Mín trûclîchez klagen», που ανακαλεί την ουσία της επιθυμίας του έρωτα, ενώ αναφέρει και την άλωση και καταστροφή της Τροίας.
=== Επιλεγμένη εργογραφία ===
Πηγές
Κατηγορία:Τροβαδούροι Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Πευκάκια Ζακύνθου
Τα Πευκάκια είναι οικισμός στη Ζάκυνθο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 2 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Καστιλιόνε Τορινέζε
Το Καστιλιόνε Τορινέζε (ιταλικά: Castiglione Torinese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Καβανιόλο
Το Καβανιόλο (ιταλικά: Cavagnolo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Κατάλογος έργων του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ
thumb|right|250px|Πορτραίτο του [[Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. Έργο του Γκέρχαρντ φον Κίγκελχεν]] Ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ (1774–1840) ήταν Γερμανός ρομαντικός ζωγράφος. Ο κατάλογος των έργων του περιλαμβάνει περισσότερα από 500 έργα, ενώ μπορεί να υπάρχουν και άλλα, άγνωστα. Στο ευρύ κοινό είναι γνωστά πολύ λίγα από τα έργα του, τα οποία όμως θεωρούνται από τα πιο αξιόλογα έργα του ρομαντισμού.
Πιστός στο πνεύμα του ρομαντισμού, ο Φρίντριχ αποσκοπούσε στην ισχυρή επίδραση των έργων του μέσω της οπτικής εντύπωσης, και γι' αυτό το λόγο δεν τους έδινε υπερβολικά περιγραφικούς τίτλους. Μερικά από τα έργα του δεν είχαν τίτλο μέχρι τον 19ο ή στις αρχές του 20ού αιώνα, γι' αυτό και η χρονολόγηση των έργων του είναι δύσκολη, και βασίζεται στο σχολαστικό ημερολόγιό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φριντριχ
Διαχείριση στρατιωτικής εφοδιαστικής αλυσίδας
Η διαχείριση στρατιωτικής εφοδιαστικής αλυσίδας είναι μια διαλειτουργική προσέγγιση για την προμήθεια, παραγωγή και παράδοση προϊόντων και υπηρεσιών για εφαρμογές στρατιωτικού υλικού. Το ευρύ πεδίο διαχείρισης περιλαμβάνει τους υπο-προμηθευτές, τους προμηθευτές, την εσωτερική πληροφόρηση και τη ροή κεφαλαίων.
Εφοδιασμός
Ένας εφοδιασμός είναι η προμήθεια, η διανομή, η συντήρηση κατά την αποθήκευση και η διάσωση των προμηθειών, συμπεριλαμβανομένου του προσδιορισμού του είδους και της ποσότητας των προμηθειών. Η φάση παραγωγής ενός στρατιωτικού εφοδιασμού εκτείνεται από τον καθορισμό των προμηθειών μέχρι την αποδοχή των τελικών προμηθειών από τις στρατιωτικές υπηρεσίες. Η καταναλωτική φάση ενός στρατιωτικού εφοδιασμού εκτείνεται από την παραλαβή των τελικών προμηθειών από τις στρατιωτικές υπηρεσίες, μέσω της έκδοσης για χρήση ή κατανάλωση.
Εφοδιαστική αλυσίδα
Η εφοδιαστική αλυσίδα είναι οι συνδεδεμένες δραστηριότητες που σχετίζονται με την παροχή υλικού στον τελικό χρήστη από το στάδιο της πρώτης ύλης ως το τελικό αγαθό. Ο έλεγχος εφοδιασμού είναι η διαδικασία με την οποία ελέγχεται ένα στοιχείο εφοδιασμού εντός του συστήματος τροφοδοσίας, περιλαμβανομένης της αίτησης, της παραλαβής, της αποθήκευσης, του ελέγχου των αποθεμάτων, της αποστολής, της διάθεσης, της αναγνώρισης και της λογιστικής. Η τοποθεσία όπου βρίσκονται και διανέμονται τα εφόδια, οι υπηρεσίες και τα υλικά ονομάζεται σημείο εφοδιασμού. Αυτές οι θέσεις είναι προσωρινές και κινητές, που κανονικά καταλαμβάνονται για μέχρι και 72 ώρες.
Επιμελητεία
Η Στρατιωτική Διοικητική Μέριμνα ή Επιμελητεία είναι η επιστήμη του σχεδιασμού και της εκτέλεσης της κίνησης και της συντήρησης των ενόπλων δυνάμεων. Με την πιο ολοκληρωμένη έννοια της, αυτές οι πτυχές των στρατιωτικών επιχειρήσεων που ασχολούνται με: α. σχεδιασμό και ανάπτυξη, απόκτηση, αποθήκευση, μετακίνηση, διανομή, συντήρηση, εκκένωση και διάθεση υλικού. β. μετακίνηση, εκκένωση και νοσηλεία του προσωπικού, γ. απόκτημα ή κατασκευή, συντήρηση, λειτουργία και διάθεση εγκαταστάσεων, και δ. απόκτηση ή παροχή υπηρεσιών.
Επιμελητεία έναντι διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας
Η κύρια διαφορά μεταξύ της έννοιας της διαχείρισης της διοικητικής μέριμνας ή επιμελητείας και της Διαχείρισης Εφοδιαστικής Αλυσίδας (ΔΕΑ) είναι το επίπεδο της συγκέντρωσης πληροφοριών, των διαδικασιών, της ανάλυσης και της λήψης αποφάσεων. Ένας οργανισμός που βασίζεται στην ΔΕΑ, όχι μόνο έχει ανησυχίες με τους άμεσους πελάτες του, αλλά επίσης διαχειρίζεται και προβλέπει τους παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα τον προμηθευτή ή τους προμηθευτές τους ή τον πελάτη ή τους πελάτες τους. Εάν αποκλείσουμε αυτές τις πληροφορίες από το μοντέλο της εφοδιαστικής αλυσίδας, τότε μπορούμε να δούμε το τμήμα της επιχείρησης που αφορά την διαχείριση διοικητικής μέριμνας.
Περιορισμοί της στρατιωτικής εφοδιαστικής αλυσίδας
Σε αντίθεση με τις συνήθεις πρακτικές της διαχείρισης εφοδιαστικής αλυσίδας παγκοσμίως, ορισμένες σημαντικές έννοιες δεν υποστηρίζονται στον στρατιωτικό τομέα. Για παράδειγμα, το μοντέλο "Just-In-Time" (JIT) υπογραμμίζει ότι κατέχει λιγότερα (ή όχι) αποθέματα, ενώ στις στρατιωτικές εφοδιαστικές αλυσίδες, λόγω του υψηλού κόστους ενός αποθέματος (ενδεχομένως θέτοντας ζωές σε κίνδυνο) η διατήρηση τεράστιου αποθέματος είναι μια πιο αποδεκτή πρακτική. Μερικά παραδείγματα αυτών είναι η αποθήκη πυρομαχικών και η αποθήκη πετρελαίου.
Ομοίως, η στρατιωτική διαδικασία προμηθειών έχει πολύ διαφορετικά κριτήρια από τη συνήθη διαδικασία προμηθειών των επιχειρήσεων. Οι στρατιωτικές ανάγκες απαιτούν την αξιοπιστία του εφοδιασμού κατά τη διάρκεια της ειρήνης και του πολέμου, σε σύγκριση με τους παράγοντες των τιμών και της τεχνολογίας.
Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Στρατιωτική επιμελητεία Κατηγορία:Στρατιωτική διοικητική μέριμνα
Ευθύμιος Καμουτσής
Ο Ευθύμιος (Θύμιος) Καμουτσής (Αμυγδαλιά Φωκίδας, 1908 — Θεσσαλονίκη, 24 Ιουνίου 1997) ήταν συνταγματάρχης της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής. Διατέλεσε, μεταξύ άλλων, φρούραρχος της Βουλής των Ελλήνων, διευθυντής της Γενικής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης και διευθυντής της Διευθύνσεως Αστυνομίας Θεσσαλονίκης (η οποία, παρά το όνομα «Αστυνομία», υπαγόταν στη Χωροφυλακή).
Το 1963, μαζί με τον φίλο και προϊστάμενό του στρατηγό Κωνσταντίνο Μήτσου και άλλους αξιωματικούς της Χωροφυλακής, ενεπλάκησαν στην υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη (η οποία συντάραξε την ελληνική πολιτική ζωή και συνέβαλε καθοριστικά στην πτώση της κυβέρνησης της ΕΡΕ) ως οργανωτές «αντισυγκεντρώσεων» και προστάτες παρακρατικών οργανώσεων, και προφυλακίστηκαν με εντολή του ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη.
Βιογραφικό
Ο Ευθύμιος (Θύμιος) Καμουτσής γεννήθηκε το 1908 στο χωριό Αμυγδαλιά της επαρχίας Δωρίδας του νομού Φωκίδας. Κατατάχθηκε στο Σώμα της τότε Ελληνικής Χωροφυλακής (μετά την παλινόρθωση της μοναρχίας το 1935 επανήλθε το όνομα «Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή») το 1927, σε ηλικία 19 ετών, αρχικά ως απλός χωροφύλακας, ενώ αργότερα ονομάστηκε αξιωματικός.
Η σταδιοδρομία του Καμουτσή ως αξιωματικού της Χωροφυλακής ήταν συνδεδεμένη με τη Μακεδονία και κυρίως την πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου υπηρέτησε τα περισσότερα χρόνια από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 μέχρι και τη δολοφονία Λαμπράκη το 1963. Επίσης υπηρέτησε σε Βέροια και Καβάλα. Κατά την περίοδο της Κατοχής η δράση του υπήρξε αμφιλεγόμενη, καθώς, υπηρετώντας στη Μακεδονία ως υπομοίραρχος, συμμετείχε στην οργάνωση ΠΑΟ (Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις) η οποία δέχτηκε επιθέσεις από τον ΕΛΑΣ, οπλίστηκε από τους Γερμανούς, και κατηγορήθηκε ως δωσιλογική.
Τον Φεβρουάριο του 1955 ο Καμουτσής μετατέθηκε στην Αθήνα, καθώς τοποθετήθηκε φρούραρχος της Βουλής των Ελλήνων από την κυβέρνηση Παπάγου. Ωστόσο το 1958, αμέσως μετά τις εκλογές εκείνης της χρονιάς επανήλθε στη Θεσσαλονίκη αναλαμβάνοντας διευθυντής της Γενικής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης. Από τον Ιούλιο του 1958, αστυνομικός διευθυντής Θεσσαλονίκης ήταν ο Κωνσταντίνος Μήτσου, με τον οποίο ο Καμουτσής συνεργάστηκε στενά.
Τον Φεβρουάριο του 1961 ο Καμουτσής μετέβη στη Βέροια, για να βοηθήσει στη διαλεύκανση της άγριας δολοφονίας του ζεύγους Αζαρία, η οποία συντάραξε την πόλη. Ο Ιάκωβος Αζαρία ήταν Εβραίος χρηματιστής και δολοφονήθηκε με μαχαιριές μαζί με τη σύζυγο του Σάρα τη νύχτα της αποκριάς, μέσα στο σπίτι τους στο κέντρο της Βέροιας. Το κίνητρο ήταν η ληστεία (όπως φάνηκε από το σπασμένο και άδειο χρηματοκιβώτιο και τα ανοιγμένα συρτάρια και ντουλάπες). Δεν υπήρχαν σημάδια παραβίασης στην πόρτα, κάτι που συνήθως σημαίνει ότι τα θύματα γνώριζαν τους δράστες, ωστόσο, λόγω της αποκριάς το ζεύγος πιθανότατα άνοιξε την πόρτα ακόμα και σε αγνώστους προκειμένου να τους κεράσει, σύμφωνα με το τοπικό έθιμο. Η υπόθεση δεν στάθηκε δυνατό να εξιχνιαστεί.
Τον Ιούλιο του 1961 ο Καμουτσής προήχθη σε συνταγματάρχη και ανέλαβε αστυνομικός διευθυντής Θεσσαλονίκης, παίρνοντας τη θέση του Μήτσου, ο οποίος προήχθη σε υποστράτηγο και έγινε γενικός επιθεωρητής Βορείου Ελλάδος. Οι δυο τους συνέχισαν να συνεργάζονται στενά. Τον Μάιο του 1963 ενεπλάκη στην υπόθεση δολοφονίας του βουλευτή Λαμπράκη ως οργανωτής «αντισυγκεντρώσεων» και ως προστάτης ακροδεξιών οργανώσεων και ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης διέταξε την προφυλάκισή του, με τη σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα Στυλιανού Μπούτη. Μαζί του προφυλακίσθηκαν (επίσης με εντολή Σαρτζετάκη) και άλλοι αξιωματικοί (Μήτσου, Καπελώνης, Δόλκας, Παπατριανταφύλλου, Διαμαντόπουλος) αλλά και ακροδεξιοί παρακρατικοί, όπως οι Ξενοφών Γιοσμάς, Χρήστος Φωκάς, Αντώνιος Πιτσώκος κ.α.
Ο Καμουτσής πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 24 Ιουνίου 1997, σε ηλικία 89 ετών, από ανακοπή καρδιάς. Κατά την περίοδο της δολοφονίας Λαμπράκη κατοικούσε στην οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 10, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|Ο [[Αλέξης Τσίπρας σε ομιλία του κατά το συλλαλητήριο της ΑΕΤ στην Μπολόνια]] Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα (στα ιταλικά l'Altra Europa con Tsipras), ήταν μια αριστερή πολιτική συμμαχία στην Ιταλία, η οποία έλαβε μέρος στις εκλογές του 2014 για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με την υποστήριξη του Αλέξη Τσίπρα, του υποψήφιου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Ιστορία
Στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (2014) η συμμαχία έλαβε το 4.0% των ψήφων, ακριβώς το εκλογικό όριο εισόδου, και εξέλεξε 3 ευρωβουλευτές: την Ελεονώρα Φορένζα (Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης), τον Κούρζιο Μαλτέζε (ανεξάρτητος, αργότερα μέλος της, Αριστερής Οικολογικής Ελευθερίας) και την Μπάρμπαρα Σπινέλι (ανεξάρτητη). Μετά τις εκλογές, προσχώρησαν στην ομάδα Ευρωπαϊκή ενωτική Αριστερά–βόρεια Πράσινη Αριστερά (GUE/NGL).
Τον Μάιο του 2015 η Σπινέλι αποχώρισε από την ΑΕΤ, και κατέστη ανεξάρτητη ευρωβουλευτής μέσα στην GUE/NGL.
Τον Ιούλιο του 2015 δύο γερουσιαστές, ο Φαμπρίτσιο Μποσσίνο και ο Φραντσέσκο Καμπανέλα, που εκλέχθηκαν στις γενικές εκλογές του 2013 με το Κίνημα Πέντε Αστέρων και αργότερα ήταν ιδρυτικά μέλη του βραχύβιου κόμματος, Ιταλία, Εργασία σε Εξέλιξη, προσχώρησαν και δημιούργησαν μια υπο-ομάδα με το όνομα "Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα", στην Μικτή Ομάδα της Γερουσία της Δημοκρατίας. Τον Μάρτιο του 2016 η υπο-ομάδα προσχώρησε στην Ιταλική Αριστερά, η οποία ιδρύθηκε από την Αριστερή Οικολογική Ελευθερία και από διαφωνούντες από το Δημοκρατικό Κόμμα.
Συνιστώσες
Η AET ιδρύθηκε στις 5 Μαρτίου 2014 στη Ρώμη από τους Ιταλούς διανοούμενους, Αντρέα Καμιλλέρι, Πάολο Φλόρες ντ'Αρκαίς, Λουτσιάνο Γκαλίνο, Μάρκο Ρεβελί, Μπάρμπαρα Σπινέλι και Γκουΐντο Βιάλε. Η συμμαχία αποτελείται από τα ακόλουθα κόμματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλλη Ευρωπη
Εντουάρ Φιλίπ
Ο Εντουάρ Σαρλ Φιλίπ (Édouard Charles Philippe, 28 Νοεμβρίου 1970) είναι Γάλλος νομικός και πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 15 Μαΐου 2017 ως τις 3 Ιουλίου 2020.
Μέλος του κόμματος «Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα», αργότερα των «Ρεπουμπλικανών», υπηρέτησε ως βουλευτής εκπροσωπώντας την 7η περιφέρεια της Seine-Maritime από το 2012, καθώς και ως δήμαρχος της Χάβρης και πρόεδρος του πολεοδομικού συγκροτήματος Χάβρης από το 2010.
Στις 15 Μαΐου 2017, ο πρόεδρος Εμμανυέλ Μακρόν τον διόρισε πρωθυπουργό.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Εντουάρ Φιλίπ, γιος Γάλλων καθηγητών, γεννήθηκε στη Ρουέν το 1970 και μεγάλωσε σε αριστερή οικογένεια. Έλαβε το απολυτήριο λυκείου του στη Βόννη και κατόπιν σπούδασε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισίου (Sciences Po) για τρία χρόνια, από το οποίο αποφοίτησε το 1992. Αργότερα σπούδασε στην περίφημη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης (École nationale d'administration) από το 1995 έως το 1997.
Κατά τα χρόνια φοίτησής του στην Sciences Po, υποστήριξε τον Μισέλ Ροκάρ και επηρεάστηκε από αυτόν, εντασσόμενος στις Ροκαρδιανές και σοσιαλδημοκρατικές πτέρυγες του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το σύντομο φλερτ του με τους Σοσιαλιστές τελείωσε με την ανατροπή του Ροκάρ από την ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Μετά την αποχώρησή του από την ENA το 1997, άρχισε να εργάζεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας (Conseil d'État), με ειδίκευση στο δίκαιο των δημοσίων συμβάσεων.
Πολιτική καριέρα
Το 2001, ο Φιλίπ συμμάχησε με τον Antoine Rufenacht ως αντιδήμαρχος της Χάβρης, αναλαμβάνοντας τις νομικές υποθέσεις · Ο Rufenacht διετέλεσε δήμαρχος της Χάβρης από το 1995 έως το 2010 και διευθυντής εκστρατείας για τον Ζακ Σιράκ στις προεδρικές εκλογές του 2002. Αναγνωρίζοντας την ιδεολογική εγγύτητα μεταξύ του Μισέλ Ροκάρ και του Αλαίν Ζυπέ, ο Φιλίπ υποστήριξε τον δεύτερο κατά τη δημιουργία της Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union pour un mouvement populaire) το 2002, σηματοδοτώντας το τέλος του αριστερού ακτιβισμού του. Την ίδια χρονιά, απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές. Υπηρέτησε υπό τον Ζυπέ ως γενικός διευθυντής του UMP μέχρι το 2004, όταν ο δήμαρχος του Μπορντό καταδικάστηκε για το σκάνδαλο των φανταστικών θέσεων εργασίας που ενέπλεξε το Κόμμα Rassemblement pour la République (RPR). Στη συνέχεια εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα, για την αμερικανική δικηγορική εταιρία Debevoise & Plimpton LLP και εξελέγη στο περιφερειακό συμβούλιο της Άνω Νορμανδίας την ίδια χρονιά.
Προεδρική εκλογή του 2017
Εργάστηκε για την εκστρατεία του Αλέν Ζυπέ στις προκριματικές εκλογές της δεξιάς και του κέντρου το 2016, υπηρετώντας ως εκπρόσωπος τύπου μαζί με τον Benoist Apparu. Αν και οι Φιλίπ και Apparu, όπως και ο Christophe Béchu, αργότερα εντάχθηκαν στην εκστρατεία του Φρανσουά Φιγιόν για τις προεδρικές εκλογές του 2017 μετά τη νίκη του στις προκριματικές, οι τρεις βουλευτές -κοντά στον Ζυπέ- τον εγκατέλειψαν στις 2 Μαρτίου 2017 μετά την κλήση του υποψηφίου ενώπιον των δικαστικών αρχών για την λεγόμενη «υπόθεση Fillon». Δήλωσε ότι δεν θα επιδιώξει να διατηρήσει την έδρα του στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου για να αποφευχθεί η παραβίαση του νόμου που περιορίζει τη συσσώρευση εντολών. Μετά τη νίκη του Εμμανυέλ Μακρόν στις προεδρικές εκλογές, ο Φιλίπ θεωρήθηκε πιθανή επιλογή για το αξίωμα του Πρωθυπουργού, καθώς αντιπροσώπευε τρεις βασικές πτυχές: την πολιτική ανανέωση (ηλικίας μόλις 46 ετών), την ένταξή του στην μετριοπαθή δεξιά και την εξοικείωση με την πολιτική διαδικασία.
Πρωθυπουργός
Στις 15 Μαΐου 2017, ο Φιλίπ διορίστηκε πρωθυπουργός από τον Πρόεδρο Εμμανυέλ Μακρόν.
Προσωπική ζωή
Ο Φιλίπ είναι παντρεμένος με την Edith Chabre, καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισίου (Sciences Po), και έχουν τρία παιδιά.
Δημοσιεύσεις
Ο Φιλίπ είναι εκ των συγγραφέων των μυθιστορημάτων:
Το 2015 έγραψε την εισαγωγή του βιβλίου Promenades avec Oscar Niemeyer του Danielle Knapp, που δημοσιεύτηκε από την Petit à Petit.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας
Ασκορδαλός Χανίων
Ο Ασκορδαλός (Σκορδαλού για τους ντόπιους) είναι οικισμός της κοινότητας Λάκκων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μουσούρων, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Ασκορδαλός είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται κοντά στις πηγές του Πλατανιά, στις βορειοδυτικές παρυφές των Λευκών Ορέων και στην κοιλάδα των Μεσκλών, δίπλα στην επαρχιακή οδό Χανίων-Ομαλού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 290. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Σκορδαλός και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λάκκων του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Ασκορδαλός. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λάκκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μουσούρων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μουσούρων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά.
Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Σκορδαλός.
Γενικά στοιχεία
Παλαιότερα, ο οικισμός είχε οκτώ γειτονιές. Η περιοχή του Ασκορδαλού είναι κατάλληλη -πέραν της ντόπιας χλωρίδας- για την καλλιέργεια τροπικών και υποτροπικών ειδών. Το ιδιαίτερο μικροκλίμα της περιοχής συνέβαλε στη δημιουργία του Βοτανικού Πάρκου, όπου διαβιούν ζώα και φυτά που δεν συνηθίζονται στην κρητική χλωρίδα και πανίδα. Το 2003 μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των ελαιοδένδρων του οικισμού, ενώ το 2019 έγιναν μεγάλες καταστροφές από πλημμύρες.
Η μυστική λέσχη
Η μυστική λέσχη (πρωτότυπος τίτλος: El Club) είναι χιλιανή ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία του Πάμπλο Λαρέν. Το σενάριο είναι του του σκηνοθέτη, του Γκιγιέρμο Καλντερόν και του Ντανιέλ Βιλαλόμπος.
Πλοκή
Σε ένα παραλιακό χωριό της χιλιανής επαρχίας ζουν απομονωμένοι τέσσερις πρώην κληρικοί της Καθολικής Εκκλησίας μαζί με μία γυναίκα που τους φροντίζει, τη μητέρα Μόνικα, που είναι πρώην καλόγρια. Οι τέσσερις αντιμετωπίζουν κατηγορίες όπως σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, απαγωγή βρεφών από ανήλικες μητέρες κ.ά.. Επιτρέπεται να βγαίνουν έξω από το σπίτι μόνο συγκεκριμένες ώρες και το μόνο τους ενδιαφέρον στο χωριό είναι οι κυνομαχίες.
Όταν μία μέρα έρχεται και ένας πέμπτος, προκαλείται αναστάτωση, καθώς έξω από το σπίτι καταφτάνει ένας άντρας που είχε πέσει θύμα βιασμού από εκείνον, ο Σαντοκάν. Οι υπόλοιποι του δίνουν ένα όπλο για να βγει έξω και να φοβίσει τον Σαντοκάν, όμως εκείνος βγαίνει έξω, στρέφει το όπλο στο κεφάλι του και αυτοκτονεί.
Μετά από αυτό το γεγονός, έρχεται στο χωριό ένας νέος κληρικός, ο πατήρ Γκαρσία, για να εξετάσει τι συνέβη εκείνη τη μέρα. Οι τέσσερις ιερείς και η μητέρα Μόνικα προσπαθούν να συγκαλύψουν το γεγονός και τα πραγματικά αίτια της αυτοκτονίας και του λένε ψέματα. Μετά από έρευνες, καταλαβαίνει τι πραγματικά συνέβη, όμως, επειδή αγαπά την Καθολική Εκκλησία, όπως λέει, αποφασίζει να μην μαθευτεί η αλήθεια για το γεγονός. Αυτό που ζητά από τους ιερείς και τη μοναχή ως αντάλλαγμα για την απόκρυψη του γεγονότος, είναι να μείνει μαζί τους για πάντα ο Σαντοκάν και να τον φροντίζουν.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στο 65ο φεστιβάλ του Βερολίνου κέρδισε την Αργυρή Άρκτο, ενώ ήταν υποψήφια και για τη Χρυσή Άρκτο.
Ήταν η πρόταση της Χιλής για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 88α βραβεία Όσκαρ και έλαβε υποψηφιότητα για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιανές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάμπλο Λαρέν Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την παιδική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χιλή
Βαντόμ
Η Βαντόμ είναι πόλη της Γαλλίας, τρίτη σε μέγεθος στο διαμέρισμα Λουάρ-ε-Σερ. Είναι μία από τις κύριες πόλεις κατά μήκος του ποταμού Λίγηρα, ο οποίος χωρίζεται στην είσοδο της πόλης και διακλαδώνεται σε παραπόταμους. Η πόλη έχει πλούσια μεσαιωνική ιστορία και πολλά ιστορικά μνημεία.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου
Η Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου (Royal Academy of Music, συντομογραφία: ) είναι το παλαιότερο μουσικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο ιδρύθηκε το 1822 από τον Τζον Φέιν και το Νίκολας Τσαρλς Μπόσκα, και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο λαμπρά μουσικά ιδρύματα παγκοσμίως. Έλαβε τη βασιλική επικύρωση το 1830 από τον Γεώργιο Δ', έχοντας την υποστήριξη του Άρθουρ Γουέλσλι. Μερικοί από τους πιο αξιόλογους αποφοίτους είναι ο Σάιμον Ρατλ, ο Χάρισον Μπιρτουίστλ, o Έλτον Τζον, η Άνι Λένοξ κ.α.
Η ακαδημία παρέχει προπτυχιακή και μεταπτυχιακή εκπαίδευση στα ακαδημαϊκά πεδία της ειδίκευσης ενός οργάνου, της σύνθεσης, της τζαζ και της όπερας και λαμβάνει φοιτητές από όλο τον κόσμο, έχοντας, έτσι, στην κατοχή της μία πλούσια, εθνοτικά, μαθητική κοινότητα που απαρτίζεται από περίπου 50 εθνικότητες.
Από την ίδρυσής της, η ακαδημία διατηρεί μία από τις σημαντικότερες συλλογές μουσικών οργάνων και αντικειμένων στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων έγχορδων οργάνων κατασκευασμένων από τον Αντόνιο Στραντιβάρι, τον Τζουζέπε Γκουαρνέρι, τον Αντρέα και τον Νικόλα Αμάτι, χειρογράφων του Χένρι Πέρσελ, του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ και του Ραλφ Βον Ουίλιαμς και μία συλλογή αντικειμένων που χρησιμοποιούνταν σε συναυλίες από κορυφαίους καλλιτέχνες. Σύμφωνα με την αγγλική νομοθεσία, η ακαδημία υπήχθη πλήρως στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Λονδίνο Κατηγορία:Ωδεία
Destiny's Child
Οι Destiny's Child ήταν αμερικανικό γυναικείο συγκρότημα από το οποίο τελευταίες και περισσότερο γνωστές βασικές τραγουδίστριες αναδείχθηκαν οι Μπιγιονσέ Νόουλς, Κέλι Ρόουλαντ και Μισέλ Γουίλιαμς. Σχηματίστηκαν το 1997 στο Χιούστον του Τέξας. Τα μέλη των Destiny's Child ξεκίνησαν τις μουσικές τους προσπάθειες ως αναδυόμενο συγκρότημα με το όνομα Girl's Tyme, το οποίο σχημάτησαν το 1990 οι Νόουλς, Ρόουλαντ, ΛαΤάβια Ρόμπερσον και ΛεΤόγια Λουκέτ. Μετά από χρόνια μικρής επιτυχίας, έγιναν μέλη το 1997 στην Columbia Records και στην Music World Entertainment ως Destiny's Child. Οι Destiny's Child εκτοξεύτηκαν με πιο ευρεία εμπορική αναγνώριση, που ακολούθησε το 1997 με την δημοσίευση του δεύτερου άλμπουμ τους με τις περισσότερες πωλήσεις, The Writing's on the Wall, το οποίο περιελάμβανε τα νούμερο ένα singles, Bills, Bills, Bills και Say My Name. Παρά την κριτική και εμπορική επιτυχία, το συγκρότημα ταλαιπωρήθηκε από την ατελείωτη διαμάχη και νομικη αναταραχή, καθώς οι Ρόμπερσον και Λουκέτ επιχείρησαν να τις χωρίσουν από τον μάνατζερ του συγκροτήματος, Μάθιου Νόουλς, ο οπίος έδειξε προτίμηση στις Νόουλς και Ρόουλαντ.
Μαζί οι Ρόμπερσον και Λουκέτ αντικαταστάθηκαν σύντομα από τις Γουίλιαμς και Φάρα Φράνκλιν. Ωστόσο, το 2000, η Φράνκλιν έφυγε, αφήνοντας το συγκρότημα ως τρίο. Το τρίτο τους άλμπουμ, Survivor, το οποίο περιείχε ένα μουσικό μοτίβο που το κοινό εξέλαβε ως έναν δίαυλο κατανόησης των εμπειριών του συγκροτήματος, περιέχει τις ευρέως γνωστές επιτυχίες Independent Women, Survivor και Bootylicious. Το 2002, ανακοίνωσαν μια διάλυση και μια επανένωση, δύο χρόνια αργότερα, για την δημοσίευση του τέταρτου και τελευταίου στούντιο άλμπουμ τους, Destiny Fulfilled (2004). Οι Destiny's Child έχουν πουλήσει περισσότερους από έξι εκατομμύρια δίσκους μέχρι σήμερα. Το περιοδικό Billboard κατατάσσει το συγκρότημα ως ένα από τα σπουδαιότερα μουσικά τρίο όλων των εποχών, τον ένατο πιο επιτυχημένο καλλιτέχνη/συγκρότημα της δεκαετίας του 2000, τοποθέτησε το συγκρότημα στην εξηκοστή όγδοη θέση της λίστας του με τους All-Time Hot 100 Artists το 2008 και τον Δεκέμβριο του 2016, το περιοδικό τις κατέταξε ως τις ενενηκοστές πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες χορευτικής μουσικής όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά R&B συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Χιούστον
Κληματιά Ιωαννίνων
Η Κληματιά είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Κληματιά βρίσκεται στα ανατολικά άκρα της κοιλάδας του Καλαμά στη συμβολή δύο χειμάρρων του και σε υψόμετρο 450 μέτρα ενώ απέχει περίπου 14 χλμ. Δ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 20 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό είναι από τα παλαιότερα της πρώην επαρχίας  Κουρέντων αφού υπάρχουν ίχνη συνεχούς κατοίκησής της. Στα νοτιοδυτικά του και την τοποθεσία "Παναγιά" πιθανολογείται ότι βρισκόταν η οχυρή πόλη των Μολοσσών Ευρυμενές και πιθανόν η ακρόπολή της, της οποίας σώζονται υπολείμματα του τείχους της σε τρεις θέσεις.
Αναφορά για την Κληματαριά γίνεται τον Ιούνιο του 1321 σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Παλαιολόγου του Πρεσβυτέρου. Αναφέρεται επίσης το 1380 στο "Χρονικό των Γιαννίνων" ή "Χρονικό των μοναχών Κομνηνού και Πρόκλου" πώς το κάστρο της, μαζί με τα άλλα της περιοχής, τα οποία κατείχαν Αρβανίτες, περιήλθαν στην κυριαρχία του Σέρβου  Δεσπότη των Ιωαννίνων Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς. Στον οικισμό γεννήθηκε ο ομογενής εκπαιδευτικός και μετέπειτα γαιοκτήμονας, Κωνσταντίνος Χρηστίδης (1818-1908).
Αξιοθέατα
Οι εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου, Μεταμόρφωση Σωτήρος και Αγίου Νικολάου οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Η πρώτη είναι μονόχωρος σταυρεπίστεγος ναός με τρίπλευρη αψίδα ανατολικά και ξυλόστεγο νάρθηκα δυτικά και σε εγχάρακτη επιγραφή φέρει τη χρονολογία ανέγερσης του ναού : "ΖΞΣΤ" (=1558) ενώ διακοσμείται εσωτερικά με σημαντικές τοιχογραφίες. Η δεύτερη είναι εξωκλήσι πάνω σε λόφο βορειοδυτικά του χωριού και πρόκειται για λιτό μονόχωρο και καμαροσκέπαστο ναό του οποίου ο εσωτερικός διάκοσμος θεωρείται από τους πιο αξιόλογα μεταβυζαντινά ζωγραφικά σύνολα της Ηπείρου.
Μέσα στο χωριό υπάρχει πέτρινο οδογέφυρο που δεν χρησιμοποιείται πλέον ενώ λίγο έξω και σκεπασμένο από το σύγχρονο οδικό δίκτυο μικρό πέτρινο μονότοξο γεφύρι. Το καλοκαίρι του 2008, στο δρόμο που μας οδηγεί για την κοιλάδα του Βελτσίστικου ποταμού. Περνάμε το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο και λίγα μέτρα "φανερώθηκε" γεφύρι (όπως και οι γειτονικοί μύλοι) σκεπασμένο από μπάζα το δρόμο που μας οδηγεί για την κοιλάδα του Βελτσίστικου ποταμού. Περνάμε το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο και λίγα μέτρα πιο κάτω όταν το 1958 έγινε η σύνδεση με τα νερά της Λαψίστας..
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 με την παλιά του ονομασία Βελτσίστα στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Κληματιά και το 1996 με το ΦΕΚ 204Α - 28/08/1996 έδρα του δήμου Ευρυμενών ο οποίος καταργήθηκε το 2010. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κληματαριάς της δημοτικής ενότητας Ευρυμένων που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 496 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Αλεξάντρ Ρόζενμπεργκ
Ο Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Ρόζενμπεργκ (Александр Николаевич Розенберг· γεννημένος στις 18 Οκτωβρίου 1967) είναι Υπερδνειστέριος πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Υπερδνειστερίας από τις 30 Μαΐου 2022.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1967 στο Λαντίζιν της σημερινής Ουκρανίας. Αποφοίτησε από το Ενεργειακό Κολέγιο της Υπερδνειστερίας το 1986 με πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού και από το Κρατικό Αγροτικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας με παρόμοιο πτυχίο το 1994. Ξεκίνησε την καριέρα του δουλεύοντας σε μια κρατική φάρμα το 1986 και στη συνέχεια εργάστηκε ως υπουργός Δικαιοσύνης.
Τον Μάρτιο του 2012 ο Ρόζενμπεργκ άρχισε να λειτουργεί ένα τοπικό αρτοποιείο στην πρωτεύουσα της Υπερδνειστερίας, Τιράσπολ. Αργότερα έγινε υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων της Υπερδνειστερίας στις 20 Ιανουαρίου 2022 και υπηρέτησε μέχρι τον διορισμό του ως πρωθυπουργού της Υπερδνειστερίας στις 27 Μαΐου 2022 από τον πρόεδρο Βαντίμ Κρασνοσέλσκι, μετά την παραίτηση του Αλεξάντρ Μαρτίνοφ. Ο διορισμός τέθηκε σε ισχύ στις 30 Μαΐου.
Σχέσεις Ισραήλ και Ταϊλάνδης
Οι σχέσεις Ισραήλ-Ταϊλάνδης αναφέρονται στις διπλωματικές και πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ του Κράτους του Ισραήλ και της Ταϊλάνδης. Οι χώρες έχουν επίσημες σχέσεις από τον Ιούνιο του 1954. Η ισραηλινή πρεσβεία στην Μπανγκόκ ιδρύθηκε το 1958. Από το 1996, η Ταϊλάνδη διαθέτει πρεσβεία στο Τελ Αβίβ. Η Ταϊλάνδη και το Ισραήλ μοιράζονται μια στενή και φιλική σχέση και συνεργάζονται σε πολλούς τομείς. Οι σχέσεις μεταξύ των λαών των δύο χωρών είναι επίσης καλές, καθώς χιλιάδες Ταϊλανδοί εργάζονται στο Ισραήλ και εκατομμύρια Ισραηλινοί επισκέφθηκαν και συνεχίζουν να επισκέπτονται την Ταϊλάνδη.
Ιστορία
Στις 28 Δεκεμβρίου 1972, μια τετραμελή καταδρομή της παλαιστινιακής τρομοκρατικής οργάνωσης Μαύρος Σεπτέμβρης εισέβαλε στην Ισραηλινή πρεσβεία στη Μπανγκόκ και κρατούσε τον πρεσβευτή και αρκετούς από τους φιλοξενούμενους του ως ομήρους. Δύο μέλη της κυβέρνησης της Ταϊλάνδης, ο Νταουί Τσουλλασάπια και ο Τσατιτσάι Τσουνχαβάν, ο οποίος ήταν τότε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών και πρωθυπουργός το 1988 μαζί με τον Αιγύπτιο πρεσβευτή στην Ταϊλάνδη, Μουσταφά ελ Ασάουι, διαπραγματεύτηκαν την απελευθέρωση των ομήρων και αντ 'αυτού προσφέρθηκαν και αρκετοί άλλοι αξιωματούχοι της Ταϊλάνδης ως εγγύηση για την ασφαλή συμπεριφορά των τρομοκρατών στο Κάιρο. Στη συνέχεια, η Ισραηλινή πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ επαίνεσε την κυβέρνηση της Ταϊλάνδης για τη διπλωματία που έκαναν για ένα μη αιματηρό τέλος της κρίσης.
Τον Ιανουάριο του 2004, η πριγκίπισσα Μάχα Τσάκρι Σιριντχόρν εγκαινίασε ένα κοινό πειραματικό αγρόκτημα αγροτεχνολογίας μεταξύ του Ισραήλ και της Ταϊλάνδης για άρδευση καλλιεργειών υψηλής αξίας στο πανεπιστήμιο Χον Καένν. Υπάρχει ένα Εμπορικό Επιμελητήριο Ταϊλάνδης-Ισραήλ, το Ίδρυμα Φιλίας Ταϊλάνδης-Ισραήλ, καθώς και μια μικρή κοινότητα Ισραηλινών που ζουν στην Ταϊλάνδη.
Μετά τις πλημμύρες στη Ταϊλάνδη το 2011, το Ισραήλ απέστειλε εμπειρογνώμονες διαχείρισης νερού στην Ταϊλάνδη. Η πριγκίπισσα Τσουλαμπόρν Μαχιντάλ συμμετέχει στην προώθηση της επιστημονικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.
Το 2012 οι δύο χώρες υπέγραψαν εμπορική συμφωνία.
Η Ταϊλάνδη αναγνώρισε την Παλαιστίνη το 2012. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ισραήλ-Γάζας το 2014, η κυβέρνηση της Ταϊλάνδης υποστήριξε μια ειρηνική λύση στη σύγκρουση και κάλεσε και τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση. Επιπλέον, δήλωσε ότι θα συνεχίσει να υποστηρίζει τόσο το Ισραήλ όσο και την Παλαιστίνη, αλλά δεν θα εγκρίνει την τρομοκρατική δράση και από τις δύο πλευρές.
Τον Σεπτέμβριο του 2014, οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας.
Τον Ιούλιο του 2015, το Ισραήλ και η Ταϊλάνδη υπέγραψαν συμφωνία ιατρικής συνεργασίας.
Μια αντιπροσωπεία της βιομηχανικής ένωσης της Ταϊλάνδης επισκέφθηκε το Ισραήλ το 2015.
Νικόλαος Λονζεσπέ
Ο Νικόλαος Μακρόξιφος, αγγλ.: Nicholas Longespeé, από τον Οίκο του Ανζού ήταν μεσαιωνικός επίσκοπος του Σόλσμπερυ.
Σχέσεις Ισραήλ και Ταϊλάνδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις του Ισραήλ Κατηγορία:Πολιτική της Ταϊλάνδης
Νικόλαος Λονζεσπέ
Ο Mακρόξιφος ήταν γιος της Έλας 3ης κόμισσας του Σόλσμπερυ και του Γουλιέλμου Μακρόξιφου 3ου κόμη του Σόλσμπερυ. Ήταν μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού ναού του Σόλσμπερυ πριν από το 1272 και κατείχε το αξίωμα του ταμία της επισκοπής του Σόλσμπερυ πριν από το 1275. Κατείχε επίσης τη θέση του πρύτανη του Συλλόγου της εκκλησίας του Λάκοκ. Ο Nικόλαος Μακρόξιφος διορίστηκε επίσης ως πρύτανης της ενορίας του Γουάικ Ρήτζις στο Γουέιμεθ το 1263. Στη διαθήκη του άφησε χρήματα για την ανακούφιση των φτωχών στο Γουάικ Ρήτζις.
Ο Μακρόξιφος εξελέγη επίσκοπος μεταξύ 8 Νοεμβρίου και 12 Δεκεμβρίου 1291 και χειροτονήθηκε στις 16 Μαρτίου 1292. Απεβίωσε στις 18 Μαΐου 1297. Τάφηκε στο Σόλσμπερυ, αλλά η καρδιά του τάφηκε στο Λάκοκ και τα σπλάχνα του στο Ράμσμπερυ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Ανζού Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Μαγιέν (ποταμός)
Η Μαγιέν (γαλλικά: Mayenne) είναι ένας ποταμός στα δυτικά της Γαλλίας που διαρρέει δύο διοικητικές περιοχές, την Περιοχή του Λίγηρα - κυρίως - και τη Νορμανδία, στους νομούς Μαιν-ε-Λουάρ, Μαγιέν και Ορν. Είναι παραπόταμος του Μαιν, επομένως ένας υπο-παραπόταμος του Λίγηρα.
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Ο Λίγηρας και οι παραπόταμοί του, ο ποταμός Μαγιέν ψηλά, αριστερά Οι πηγές του ποταμού Μαγιέν βρίσκονται στο νομό Ορν της Νορμανδίας, κοντά στην κοινότητα Λαλασέλ. Οι πηγές βρίσκονται στους πρόποδες του όρους Αβαλουάρ σε υψόμετρο 344 μέτρων. Από εκεί ο ποταμός ρέει από ανατολικά προς δυτικά μέχρι να φτάσει στο Σετ-Φορζ, όπου στρίβει προς τα νότια. Δέχεται τα ύδατα του Ουντόν, και έπειτα ενώνονται με τον Σαρτ βόρεια της Ανζέ. Η συμβολή αυτών των δύο ποταμών σχηματίζει ένα υδάτινο ρεύμα που από το σημείο εκείνο ονομάζεται Μαιν, που είναι η τοπική προφορά της Μαγιέν. Ο ποταμός Μαιν διαρρέει την Ανζέ και εκβάλει στο Λίγηρα νότια της Ανζέ.
Ο ποταμός Μαγιέν διαρρέει τις εξής πόλεις και νομούς:
Πλοήγηση
Ο ποταμός είναι πλωτός από το Λίγηρα μέχρι το Λαβάλ. Οι εμπορευματικές μεταφορές δεν είναι πλέον σημαντικές, αλλά η διαδρομή είναι δημοφιλής για τουρισμό με αθλήματα και ποτάμια ναυσιπλοΐα.
Στο παρελθόν, το ποτάμι χρησιμοποιούνταν από φορτηγίδες που μετέφεραν έως 130 τόνους και οι κύριες μεταφορές ήταν δομικά υλικά (ξύλο και πέτρα), άνθρακας από τα ορυχεία της περιοχής, σιτηρά, φρούτα και λαχανικά.
Η ναυσιπλοΐα εγκαταλείφθηκε μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αποκαταστάθηκε από τη δεκαετία του '70 ως ποτάμι ναυσιπλοΐας αναψυχής. Το τμήμα ανάντη ολοκληρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Κυριότεροι παραπόταμοι του ποταμού Μαγιέν είναι οι: Βαρέν, Κολμόν και Ζουάν.
Ιζαμπέλ Καρό
Η Ιζαμπέλ Καρό (12 Σεπτεμβρίου 1982 – 17 Νοεμβρίου 2010) υπήρξε μοντέλο, ηθοποιός από τη Μασσαλία, που έμεινε γνωστή κυρίως για τη φωτογράφησή της στη διαφημιστική εκστρατεία κατά της νευρικής ανορεξίας από τον φωτογράφο Ολιβιέρο Τοσκάνι.
Ασθένεια και θάνατος
Η Καρό πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 2010 στη Γαλλία, μετά από νοσηλεία δύο εβδομάδων στο νοσοκομείο με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Η αιτία θανάτου της ήταν η νευρική ανορεξία. Η οικογένειά της ανέφερε τον θάνατό της στα μέσα μετά από ένα μήνα, στις 29 Δεκεμβρίου 2010.
Στις 18 Ιανουαρίου 2011, αναφέρθηκε ότι η μητέρα της αυτοκτόνησε κατηγορώντας τον εαυτό της για τον θάνατο της Καρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μοντέλα Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γουλιέλμος Λονζεσπέ ο Νεότερος
Ο σερ Γουλιέλμος Μακρόξιφος, αγγλ.: Sir William Longespée (π. 1212 – 8 Φεβρουαρίου 1250) ήταν Άγγλος ιππότης και σταυροφόρος, γιος του Γουλιέλμου Μακρόξιφου 3ου κόμη του Σόλσμπερυ και της Έλας 3ης κόμισσας του Σόλσμπερυ. Το τέλος του απέκτησε σημαντική σημασία για την αγγλική ψυχή, αφού απεβίωσε στη μάχη της Μανσούρα, κοντά στο Aλ-Μανσούρα στην Αίγυπτο.
Σταυροφορία των Βαρόνων
αριστερά|μικρογραφία|Ο θυρεός του σερ Γουλιέλμου Μακρόξιφου.
Το πρώτο από τα δύο προσκυνήματα του Μακρόξιφου στους Αγίους Τόπους ήταν όταν συμμετείχε στο δεύτερο κύμα σταυροφόρων της Σταυροφορίας των Βαρόνων. Στις 10 Ιουνίου 1240 άφησε την Αγγλία με την ακολουθία του Ριχάρδου 1ου κόμη της Κορνουάλης με περίπου δώδεκα Άγγλους βαρόνους και αρκετές εκατοντάδες ιππότες. Πήραν το δρόμο τους για τη Μασσαλία στα μέσα Σεπτεμβρίου και με το πλοίο έφτασαν στην Άκρα στις 8 Οκτωβρίου. Οι άνδρες του Μακρόξιφου και του Ριχάρδου δεν είδαν μάχη εκεί, αλλά αυτή η ομάδα ολοκλήρωσε τις διαπραγματεύσεις -για μία εκεχειρία με τους Aγιουβίδες ηγέτες-, που έγιναν από τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρας λίγους μήνες πριν από το πρώτο κύμα της Σταυροφορίας. Ανοικοδόμησαν το κάστρο Aσκαλώνος και κυρίως παρέδωσαν την κηδεμονία του στον Βαλτέρ Πενενπιέ, τον απεσταλμένο του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας στην Ιερουσαλήμ (αντί να το παραδώσουν στους τοπικούς στρατιώτες του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, που αντιτάχθηκαν σθεναρά στην κυριαρχία του Φρειδερίκου Β΄). Στις 13 Απριλίου 1241 αντάλλαξαν Μουσουλμάνους αιχμαλώτους με Χριστιανούς αιχμαλώτους, που είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της καταστροφικής επιδρομής του Ερρίκου του Μπαρ στη Γάζα πέντε μήνες νωρίτερα. Επίσης μετέφεραν τα λείψανα των νεκρών σε εκείνη τη μάχη και τα έθαψαν στο νεκροταφείο στην Ασκαλώνα. Ο Μακρόξιφος σχεδόν σίγουρα αναχώρησε με τον Ριχάρδο για την Αγγλία στις 3 Μαΐου 1241.
Στην Ζ΄ Σταυροφορία
Ο Μακρόξιφος έκανε πάλι προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, αυτή τη φορά στην Ζ΄ Σταυροφορία του 1247. Προχώρησε στη Ρώμη και έκανε έκκληση στον πάπα Ιννοκέντιο Δ' για υποστήριξη:
«Κύριε, βλέπετε ότι έχω εγγραφεί να ακολουθήσω τον Σταυρό και βρίσκομαι στο ταξίδι μου με τον βασιλιά της Γαλλίας για να πολεμήσω σε αυτό το προσκύνημα. Το όνομά μου είναι υπέροχο και αξιοσημείωτο, δηλαδή Γουλιέλμος Μακρόξιφος, αλλά η περιουσία μου είναι μικρότερη, διότι ο βασιλιάς της Αγγλίας, συγγενής μου και άρχοντας μου, μου στέρησε τον τίτλο του κόμη και αυτή την περιουσία, αλλά αυτό το έκανε με σύνεση, και όχι λόγω δυσαρέσκειας, και από την παρόρμηση της θέλησής του. Επομένως δεν τον κατηγορώ γι' αυτό. Ωστόσο είναι απαραίτητο να καταφύγω στην αγιότητά σας για χάρη, επιθυμώντας τη βοήθειά σας σε αυτή τη δυσκολία μου. Βλέπουμε εδώ (υπάρχει παράθεση) ότι ο Ριχάρδος κόμης της Κορνουάλης, ο οποίος αν και δεν έχει εγγραφεί στον Σταυρό, ωστόσο με την ιδιαίτερη χάρη της αγιότητός σας, έχει λάβει πάρα πολλά χρήματα από αυτούς που είναι εγγεγραμμένοι, και επομένως εγώ που είμαι εγγεγραμμένος και σε ανάγκη, ικετεύω την ίδια χάρη.»
Αφού κατόρθωσε να κερδίσει την εύνοια του πάπα, ο Μακρόξιφος συγκέντρωσε μία ομάδα 200 αγγλικών ιπποτών για να ενωθεί με τον βασιλιά Λουδοβίκο στη Σταυροφορία του. Για να συγκεντρώσει κεφάλαια για την εκστρατεία του, πώλησε ένα καταστατικό ελευθεριών στους αστούς της πόλης Πουλ το 1248 για 70 μάρκα και ένα άλλο στην πόλη Γουάρεχαμ. Κατά τη διάρκεια της Ζ΄ Σταυροφορίας, ο Μακρόξιφος διοικούσε τις Αγγλικές δυνάμεις. Έγινε ευρέως γνωστός για τους ιπποτικούς άθλους του και το μαρτύριο που ακολούθησε. Οι συνθήκες του τέλους του τροφοδότησαν την αυξανόμενη αγγλική εχθρότητα προς τους Γάλλους: αναφέρεται ότι ο Γάλλος Ροβέρτος Α΄ κόμης του Αρτουά παρέσυρε τον Μακρόξιφο να επιτεθεί στους Μαμελούκους, πριν φτάσουν οι δυνάμεις του βασιλιά Λουδοβίκου για υποστήριξη. Ο κόμης του Αρτουά, ο Μακρόξιφος και οι άνδρες του, μαζί με 280 Ναΐτες Ιππότες, σκοτώθηκαν τότε.
Λέγεται ότι η μητέρα του, η κόμισσα Έλα, είχε ένα όραμα του μάρτυρα, που γινόταν δεκτός στον ουρανό από αγγέλους την ημέρα του τέλους του. Το 1252 ο σουλτάνος παρέδωσε τα λείψανα του Μακρόξιφου σε έναν αγγελιοφόρο, που τα μετέφερε στην Άκρα για ταφή στην εκκλησία του Αγίου Σταυρού. Ωστόσο το επιτάφιο γλυπτό του βρίσκεται μεταξύ των μελών της οικογένειας στον καθεδρικό ναό του Σόλσμπερυ, στην Αγγλία (αν και τώρα αναγνωρίζεται ότι είναι του 14ου αι.).
Ο Mάθιου Πάρις περιγράφει το τέλος του Μακρόξιφου:
Μία άλλη αφήγηση του τέλους του Γουλιέλμου Μακρόξιφου είναι γραμμένη σε ένα ποίημα, αν και μπορεί να είναι καθαρή μυθοπλασία, από αυτόπτες μάρτυρες ή από παράδοση.