cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραμόν Ρίβας
Πρώτα χρόνια
Ως νεαρός, ο Ρίβας έπαιξε στο Δε Σαν Χουάν YMCA, για τον Μιλίν Ρομέρο. Προχώρησε στα μικρά τουρνουά καλαθοσφαίρισης της Καρολίνας και έγινε ένας από τους καλύτερους σέντερ στο Πουέρτο Ρίκο, ενώ έπαιξε για την ομάδα του Πέδρο Αλμπίθου Κάμπος στο Λύκειο του Λέβιταουν. Ο Φλορ Μελένδεθ σημείωσε την πρόοδό του και υπέγραψε μαζί του για να παίξει στους Καρολίνα Τζάιαντς, του πρωταθλήματος κορυφαίου επιπέδου του Πουέρτο Ρίκο, το BSN. Εκείνη τη χρονιά επιλέχθηκε ως ο Πρωτάρης της Χρονιάς του BSN.
Οι αλλαγές στους Καρολίνα Τζάιαντς ήταν εμφανείς, όταν ο Ρίβας ήρθε στην ομάδα: από μία από τις χειρότερες ομάδες του πρωταθλήματος, κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης του 1983, γίνονταν καλύτεροι κάθε χρόνο. Το 1987, η ομάδα έφτασε σχεδόν στα πλέι οφ του BSN και, το 1988, τελικά έφτασε στα πλέι οφ του BSN, για πρώτη φορά, έχοντας την καλύτερη επίδοση στην κανονική περίοδο ( 1989 Κανονική περίοδος: Πόντοι κατά μέσον όρο: 24.4, Ριμπάουντ κατά μέσον όρο: 17.4 σε 30 παιχνίδια).
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Ρίβας παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο Τεμπλ, όπου έπαιξε μπάσκετ κολλεγίου 1ης Κατηγορίας NCAA με τους Τεμπλ Όουλς, από το 1984 έως το 1988, πηγαίνοντας τέσσερις φορές στο τελικό τουρνουά του NCAA. Τον προπονούσε ο επικεφαλής προπονητής του Πανθέου, Τζον Τσάνεϊ. Το Τεμπλ κατετάγη 1ο στη χώρα στην τελευταία του χρονιά, με επίδοση 34 νίκες και 2 ήττες. Αγωνιζόμενος με τους Όουλς, βοηθήθηκε να αποκτήσει εμπειρία και να βελτιώσει το παιχνίδι του στο NCAA. Έγινε γνωστός στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως σέντερ που μπορούσε να πετύχει πόντους και ριμπάουντ σε διψήφιο αριθμό και ήταν ένας σεβαστός παίκτης στους συνομηλίκους του.
NBA
Χάρη στην αξιοσημείωτη σταδιοδρομία του στο κολλεγιακό μπάσκετ στην 1η Κατηγορία του NCAA, οι Μπόστον Σέλτικς ανακοίνωσαν ότι θα υπογράψουν τον Ρίβας για μία πλήρη χρονιά, προς το τέλος των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1988, στη Σεούλ. Έχοντας συμπέσει με την υπογραφή του Χοσέ Ορτίθ από τους Γιούτα Τζαζ δύο εβδομάδες πριν, η υπογραφή του Ρίβας από τους Σέλτικς ήταν μία αιτία μεγάλης γιορτής για τους Πορτορικανούς, πολλοί από τους οποίους ένιωσαν ότι οι προσπάθειές τους στο μπάσκετ επιτέλους αναγνωρίστηκαν από το NBA.
Με τους Σέλτικς, ο Ρίβας είχε την ευκαιρία να μοιραστεί χρόνο παιχνιδιού μαζί με τους Λάρι Μπερντ, Κέβιν ΜακΧέιλ, Ντένις Τζόνσον, Ρόμπερτ Πάρις, Ρέτζι Λιούις και Μπράιαν Σο, μεταξύ άλλων. Οι Σέλτικς έφτασαν στα πλέι οφ, νικώντας τους Ουάσινγκτον Μπούλετς με δύο παιχνίδια, για την όγδοη και τελευταία θέση των πλέι οφ στην ανατολική περιφέρεια του ΝΒΑ εκείνη τη χρονιά, αλλά σαρώθηκαν σε τρία παιχνίδια, από τους μετέπειτα πρωταθλητές Ντιτρόιτ Πίστονς, στον πρώτο γύρο των πλέι οφ.
Λόγω του ύψους του, ο Ρίβας έπρεπε να αλλάξει θέση παιχνιδιού όταν έφτασε στους Σέλτικς, πηγαίνοντας από την θέση του σέντερ στο Πουέρτο Ρίκο, στην θέση του πάουερ φόργουορντ στη Βοστώνη.
Μετά από εκείνη τη χρονιά με τους Σέλτικς, επέστρεψε στο Πουέρτο Ρίκο και έλαβε την πρώτη του διάκριση Πολυτιμότερου Παίχτες (MVP) στο Πορτορικανό Πρωτάθλημα, ενώ έπαιζε για τους Καρολίνα Τζάιαντς. Εκείνο το καλοκαίρι, υπογράφηκε από μία ομάδα μπάσκετ στην Ισπανία, την Ταουγκρές, η οποία έγινε το σπίτι του για τα επόμενα 7 χρόνια.
Ευρώπη
Ο Ρίβας έπαιξε για την Ταουγκρές στο Ισπανικό Πρωτάθλημα από το 1989 έως το 1996, κατακτώντας το Ισπανικό Κύπελλο το 1995. Έφτασε με την ομάδα της Βιτόρια στους τελικούς του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA (αργότερα ονομάστηκε Κύπελλο Σαπόρτα FIBA) για τρία συνεχόμενα χρόνια ( 1994, 1995, 1996 ) κερδίζοντας το τελικά την περίοδο 1995–96, απέναντι στην ομάδα του Πέγια Στογιάκοβιτς, τον ΠΑΟΚ, και έγινε ο Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) των τελικών, με 32 πόντους και 15 ριμπάουντ. Τη χρονιά 1996–97, κέρδισε το Ισπανικό Πρωτάθλημα με την Μπαρτσελόνα και τερμάτισε επίσης δευτεραθλητής της Ευρωλίγκας της FIBA της περιόδου 1996–97, χάνοντας από τον Ολυμπιακό του Ελληνικού Πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά πήγε στην Αθήνα για να παίξει στην ΑΕΚ του Γιάννη Ιωαννίδη, ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους στην Ελλάδα, και έπαιξε σε άλλον έναν τελικό της EuroLeague ( Περίοδος 1997–98 της Ευρωλίγκας της FIBA ) με την Κίντερ Μπολόνια του Ετόρε Μεσίνα. Το 1998, επέστρεψε στην Ισπανία, για την τελευταία του χρονιά με την ομάδα Κάθερες. Το 1999, έπαιξε στην Ιταλία για τον σύλλογο Φαμπριάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αγνή του Ρόχλιτς
H Αγνή, γερμ. Agnes von Rochlitz von Wettin (απεβ. 1195) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου της Λουσατίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μερανίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ντέντι Γ΄ μαργράβου της Λουσατίας και της Ματίλντας του Χάινσμπεργκ.
Ο σύζυγός της Μπέρτολτ δούκας της Μερανίας συνόδευσε τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Γερμανίας στο βασίλειο της Σικελίας. Το 1189 αυτός οδήγησε την 3η μοίρα του βασιλικού στρατού και ήταν ο σημαιοφόρος της Γ΄ Σταυροφορίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μπέρτολτ των Άντεχς δούκα της Μερανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Διεθνής αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ
thumb|330px|Η περιοχή που κατέχει η [[Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ (με μαύρο χρώμα) και η Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ (με μπλε) εντός της Ουκρανίας.]] Η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ και η Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ κήρυξαν την ανεξαρτησία τους από την Ουκρανία μετά από ένα ανεπίσημο δημοψήφισμα για το καθεστώς τους, τον Μάιο του 2014. Λίγο αργότερα, και τα δύο αυτοαποκαλούμενα κράτη συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν τη βραχύβια Ομοσπονδιακή Πολιτεία της Νέας Ρωσίας, η οποία ανεστάλη ένα χρόνο αργότερα. Από τις 21 Φεβρουαρίου 2022, οι δύο δημοκρατίες αναγνωρίζονται ως ανεξάρτητα κράτη από τη Ρωσία.
Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής
Το Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής (γαλλικά: Musée de la Vie romantique) βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου της Μονμάρτρης στο 9ο διαμέρισμα του Παρισιού, σε ένα ιδιωτικό μέγαρο του 1830.
Διεθνής αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ
Ιστορικό και τρέχουσα κατάσταση
thumb|left|250px|Ο [[Βλαντίμιρ Πούτιν υπογράφει την αναγνώριση των δύο δημοκρατιών και συνθήκες φιλίας, συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας (21 Φεβρουαρίου 2022)]] thumb|250px|Τα δημοψηφίσματα για το καθεστώς του Ντονμπάς τον Μάιο του 2014 δεν αναγνωρίστηκαν επίσημα από την ουκρανική κυβέρνηση ή άλλο κράτος μέλος του ΟΗΕ.. Τον Νοέμβριο του 2014, εκπρόσωποι της Ομοσπονδιακής Πολιτείας της Νέας Ρωσίας έστειλαν αίτημα διπλωματικής αναγνώρισης σε πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής, όπως η Κούβα, η Νικαράγουα και η Βενεζουέλα. Ωστόσο, κανένα από τα κράτη δεν απάντησε στο αίτημα και τον Μάιο του 2015, η συνομοσπονδία της Νέας Ρωσίας διαλύθηκε. Το έδαφος που ελέγχεται από τις δύο δημοκρατίες αναγνωρίζεται διεθνώς ως τμήματα της Ουκρανίας από 192 από τα 193 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών εκτός από τη Ρωσία. Οι λαϊκές δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ έχουν λάβει διεθνή αναγνώριση μόνο από τη Ρωσία και τη Νότια Οσετία, η οποία αναγνωρίζεται μόνο από 5 από τα 193 κράτη μέλη του ΟΗΕ.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2022, η Κρατική Δούμα της Ρωσίας εξέδωσε ψήφισμα, το οποίο ζητούσε από τον Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν να αναγνωρίσει τις αυτοανακηρυχθείσες Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ στην Ουκρανία ως ανεξάρτητα έθνη. Το νομοσχέδιο προτάθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσίας.
Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής
Είναι ένα από τα 14 Μουσεία της πόλης του Παρισιού που από την 1η Ιανουαρίου 2013 τα διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία.
Οι πλησιέστεροι σταθμοί μετρό είναι Πιγκάλ, Μπλανς και Σαιν-Ζωρζ.
Διεθνής αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ
Ιστορικό και τρέχουσα κατάσταση
Στις 21 Φεβρουαρίου 2022, η Κρατική Δούμα της Ρωσίας ενέκρινε νομοσχέδιο για την επίσημη αναγνώριση της αυτοαποκαλούμενης Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ στην Ανατολική Ουκρανία ως ανεξάρτητα κράτη. Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε από τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν. Την ίδια ημέρα, ο Ρώσος Πρόεδρος υπέγραψε διατάγματα για την αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, και υπέγραψε επίσης συμφωνίες φιλίας, συνεργασίας και βοήθειας με τις δημοκρατίες.
Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής
Περιγραφή
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Η [[Γεωργία Σάνδη]] εναλλ.=|μικρογραφία|298x298εσ|Πωλίν Βιαρντό, πίνακας του Άρι Σέφερ, 1840 Το Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής βρίσκεται στην περιοχή Νουβέλ Ατέν (Νέα Αθήνα) στο 9ο διαμέρισμα του Παρισιού, στην οδό Σαπτάλ 16, στο μέγαρο Σέφερ-Ρενάν, το πρώην σπίτι του ζωγράφου ολλανδικής καταγωγής Άρι Σέφερ (1795-1858) και εστία ρομαντικής έμπνευσης κατά το πρώτο μέρος του 19ου αιώνα.
Διεθνής αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ
Επίσημες αναγνωρίσεις
Κράτη που αναγνωρίζουν επίσημα τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ ως ανεξάρτητη. Κράτη που αναγνωρίζουν επίσημα τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ ως ανεξάρτητη.
Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής
Περιγραφή
Το ισόγειο του κτηρίου, που χτίστηκε το 1830, είναι αφιερωμένο στην μυθιστοριογράφο Ζωρζ Σαντ (Γεωργία Σάνδη), η οποία επισκεπτόταν συχνά τον ζωγράφο, καθώς έμενε δίπλα. Στα σαλόνια ιχνογραφείται η ζωή της μέσα από έργα ζωγραφικής, σχέδια, γλυπτά, έπιπλα, κοσμήματα και αντικείμενα τέχνης από το σπίτι της στο Νοάν που κληροδοτήθηκαν το 1928 στην πόλη του Παρισιού από την εγγονή της.
Διεθνής αναγνώριση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ουκρανίας Κατηγορία:Διπλωματική αναγνώριση Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ
Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής
Περιγραφή
Στον επάνω όροφο, οι αίθουσες είναι αφιερωμένες στον Άρι Σέφερ και εκτίθενται οι πίνακές του καθώς και έργα συγχρόνων ζωγράφων. Εκτίθενται επίσης πορτρέτα, αντικείμενα και η βιβλιοθήκη του διάσημου μελετητή και συγγραφέα Ερνέστ Ρενάν, που παντρεύτηκε την ανιψιά του Άρι Σέφερ.
Το κτήριο περιλαμβάνει θερμοκήπιο, μικρό κήπο και πλακόστρωτη αυλή.
Μουσείο
Το ακίνητο παρέμεινε σε ιδιωτικά χέρια και πέρασε διαδοχικά στους κληρονόμους μέχρι το 1982, όταν έγινε μουσείο με το όνομα «Μουσείο Ρενάν-Σέφερ». Είναι ένα από τα τρία λογοτεχνικά μουσεία της πόλης του Παρισιού, μαζί με την Οικία Μπαλζάκ και την Οικία του Βίκτωρα Ουγκώ.
Μετά από μια εκτεταμένη ανακαίνιση που πραγματοποίησε ο Ζακ Γκαρσία, το μουσείο άνοιξε πάλι το 1987 ως Μουσείο της Ρομαντικής Ζωής. Ο Ντανιέλ Μαρσεσώ διορίστηκε διευθυντής του μουσείου το Νοέμβριο του 1998. Για 13 χρόνια ανέπτυξε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εκθέσεων και εξαγορών και η προσέλευση του κοινού αυξήθηκε ευρέως, από 18.000 επισκέπτες το χρόνο το 1998 σε 145.000 το 2010. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 2013, τον διαδέχθηκε ο Ζερόμ Φαριγκούλ.
Στο μουσείο διοργανώνονται δύο ετήσιες περιοδικές εκθέσεις, καθώς και συναυλίες, αναγνώσεις και δραστηριότητες για παιδιά. Στον κήπο του μουσείου υπάρχει τσαγιερία, στο χώρο του παλιού θερμοκηπίου.
Το μουσείο είναι ανοιχτό καθημερινά εκτός από τη Δευτέρα. Οι μόνιμες συλλογές είναι δωρεάν. Για προσωρινές εκθέσεις χρεώνεται τέλος εισόδου.
Κοινωνική ζωή
εναλλ.=|μικρογραφία|322x322εσ|Η [[Φραγκίσκη της Βραζιλίας|πριγκίπισσα της Ζουανβίλ, πίνακας του Άρι Σέφερ, 1844]] Το κυρίως κτήριο, που χτίστηκε το 1830, ήταν η οικία του Γαλλο-Ολλανδού ζωγράφου Άρι Σέφερ (1795-1858), σημαντικού καλλιτέχνη της Γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα, δασκάλου των παιδιών του βασιλιά Λουδοβίκου-Φιλίππου και της οικογένειάς του. Για δεκαετίες, ο Σέφερ και η κόρη του δέχονταν κάθε Παρασκευή βράδυ στο σαλόνι τους, που ήταν μεταξύ των πιο διάσημων της περιοχής.
Στο σαλόνι συχνή καλεσμένη ήταν η Γεωργία Σάνδη (1804-1876) που έμενε κοντά και πήγαινε με τον Φρεντερίκ Σοπέν, συναντώντας άλλους συγγραφείς και καλλιτέχνες, μεγάλα ονόματα του Ρομαντισμού, όπως τον Ευγένιο Ντελακρουά, τον Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, τον Αλφόνς ντε Λαμαρτίν, τον Φρανς Λιστ, τον Τζοακίνο Ροσσίνι και την τραγουδίστρια όπερας Πωλίν Βιαρντό, που ήταν τακτικοί επισκέπτες του σαλονιού. Αργότερα στον 19ο αιώνα, το σπίτι επισκέπτονταν συχνά μεταξύ άλλων ο Τσαρλς Ντίκενς, ο Ιβάν Τουργκένιεφ και ο συνθέτης Σαρλ Γκουνό.
Σκοτεινό φωτόνιο
Το σκοτεινό φωτόνιο είναι υποθετικό στοιχειώδες σωματίδιο, που προτείνεται ως φορέας για την ηλεκτρομαγνητική δύναμη  στη σκοτεινή ύλη. Τα σκοτεινά φωτόνια θεωρητικά θα πρέπει να είναι ανιχνεύσιμα από την ανάμειξη τους με το συνηθισμένα φωτόνια, και την επακόλουθη επίδραση στις αλληλεπιδράσεις των γνωστών σωματιδίων.
Τα σκοτεινά φωτόνια προτάθηκαν το 2008 από τους Λότι Άκερμαν, Matthew R. Buckley, Sean M. Carroll, και Marc Kamionkowski ως  φορέας ενέργειας στο πλαίσιο μιας νέας μεγάλης εμβέλειας U(1) θεωρίας βαθμίδας, "σκοτεινού ηλεκτρομαγνητισμού", που επιδρά στη σκοτεινή ύλη. Όπως τα συνηθισμένα φωτόνια τα σκοτεινά φωτόνια θα πρέπει να έχουν μηδενική μάζα.
Τα σκοτεινά φωτόνια προτάθηκαν ως μια πιθανή αιτία της λεγόμενης "g–2 ανωμαλίας" που επιβεβαιώθηκε από το πείραμα E821 στο Brookhaven National Laboratory,, το οποίο φαίνεται να είναι τρεις έως τέσσερις τυπικές αποκλίσεις πάνω τις αξίες του καθιερωμένου Πρότυπου του Hagawara , Davier  και άλλων Ωστόσο, σκοτεινά φωτόνια είχαν σε μεγάλο βαθμό αποκλειστεί ως αιτία της ανωμαλίας από πολλά πειράματα, συμπεριλαμβανομένου του  ανιχνευτή PHENIX στο  Relativistic Heavy Ion Collider στο Brookhaven. Ένα νέο πείραμα στο Φέρμιλαμπ, το πείραμα Muon g-2, αναμένεται να παράγει τέσσερις φορές καλύτερη ακρίβεια από το πείραμα Brookhaven.
Γενικότερα, ένα σκοτεινό φωτόνιο είναι ένα μποζόνιο με σπιν 1 που συνδέεται με μία νέα U(1) θεωρία βαθμίδας. Δηλαδή όπως κάθε νέα δύναμη της φύσης που αναδύεται σε μια θεωρητική επέκταση του καθιερωμένου προτύπου και γενικά συμπεριφέρεται όπως ο ηλεκτρομαγνητισμός. Σε αντίθεση με το συνηθισμένα φωτόνια, τα μοντέλα αυτά διαθέτουν συχνά ένα σκοτεινό φωτόνιο, που είναι ασταθές ή διαθέτει μη-μηδενική μάζα, διασπάται γρήγορα σε άλλα σωματίδια, όπως τα ζεύγη  ηλεκτρόνιο-ποζιτρόνιο. Μπορεί επίσης να αλληλεπιδρά άμεσα με τα γνωστά σωματίδια, όπως ηλεκτρόνια ή μιόνια, αν τα σωματίδια φορτίζονται υπό την νέα δύναμη.
Αναφορές
Κατηγορία:Μποζόνια Κατηγορία:Σκοτεινή ύλη Κατηγορία:Υποθετικά στοιχειώδη σωμάτια
Λεονάρ Τιρύ
Για μεγάλο χρονικό διάστημα πιστώθηκε από πολλούς με τις τυπωμένες πλάκες που έφεραν τα αρχικά "LD" (υποτίθεται ότι σημαίνει "Léonard [de] Deventer"), οι οποίες σήμερα αναγνωρίζονται ως δημιουργίες του Léon Davent.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντέβεντερ (Deventer) και εκπαιδεύτηκε στην Αμβέρσα ως χαράκτης και ζωγράφος. Εργάστηκε στο Παρίσι με τον Δάσκαλο των Médaillons Historiques Καταγράφεται στη Ρώμη το 1530, στην Αμβέρσα το 1533 και στο Φονταινεμπλώ από το 1535 και ύστερα. Απεβίωσε στην Αμβέρσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί χαράκτες Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Φίλιπ Σκραμπ
Ο Φίλιπ Αλεξάντερ Σκραμπ (γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1992) είναι Καναδοβρετανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την Αβτοντόρ του VTB Πρωταθλήματος. Με ύψος 1,94 μέτρων παίζει στις θέσεις του πόιντ γκαρντ και του σούτινγκ γκαρντ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στο κολεγιακό μπάσκετ, κέρδισε πέντε πρωταθλήματα CIS με τους Κάρλτον Ρέιβενς, πριν ξεκινήσει μία επαγγελματική σταδιοδρομία. Ο Σκραμπ θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του πρωταθλήματος CIS.
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Σκραμπ έπαιξε μπάσκετ λυκείου στο Κολέγιο του Βανκούβερ, υπό τον προπονητή Μπιλ Ντίσμπραου.
Κολεγιακή πορεία
Στη δεύτερη χρονιά του στο Κάρλτον, ο Σκραμπ οδήγησε τους Ρέιβενς σε μία άλλη χρονιά με επίδοση 22-0 και κέρδισε το Μνημειώδης Τρόπαιο Μάικ Μόζερ ως ο εξαιρετικός παίκτης στο CIS. Του απονεμήθηκε επίσης το Τρόπαιο Τζακ Ντόνοχιου ως Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του πρωταθλήματος CIS, καθώς οι Ρέιβενς πήραν ξανά τον εθνικό τίτλο.
Ο Σκραμπ κέρδισε το δεύτερο τρόπαιο Μόζερ τον επόμενο χρόνο και πήρε το βραβείο ξανά μετά την περίοδο 2013–14. Είναι ο μόνος τρεις φορές αποδέκτης του βραβείου στην ιστορία του CIS. Στην τελευταία του χρονιά στο Κάρλτον, ο Σκραμπ οδήγησε τους Ρέιβενς στον πέμπτο συνεχόμενο εθνικό τους τίτλο, και κέρδισε το δεύτερο Τρόπαιο Ντόνοχιου του ως Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) των πλέι οφ. Επιλέχθηκε επίσης στην Πρώτη Ομάδα του Καναδά για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά. Κατά τη διάρκεια των πέντε χρόνων του στο Κάρλτον, οι Ρέιβενς είχαν επίδοση νικών-ηττών 102-3. Αυτός και ο αδερφός του Τόμας κυριάρχησαν στο μπάσκετ του CIS κατά τη διάρκεια της περιόδου τους με τους Ρέιβενς.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Αφού τελείωσε την πορεία του στο Κάρλτον, ο Σκραμπ υπέγραψε με την Έντερσπορτ, ένα κορυφαίο επαγγελματικό πρακτορείο καλαθοσφαίρισης. Τον Ιούλιο του 2015, ο Σκραμπ έπαιξε με τις ομάδες του Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ των Μέμφις Γκρίζλις και των Τορόντο Ράπτορς. Τον Αύγουστο του 2015, ο Σκραμπ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ΑΕΚ, μετά την υπογραφή διετές συμβολαίου μαζί της. Τον χειμώνα του 2016 πήγε στη Γερμανία, αφού δόθηκε δανεικός από την ΑΕΚ στον σύλλογο του Γερμανικού Πρωταθλήματος, Σκαϊλάινερς Φράνκφουρτ. Την 1η Μαΐου 2016, κατέκτησε τον τίτλο του FIBA Europe Cup με τους Σκαϊλάινερς, μετρώντας έξι πόντους, τρία ριμπάουντ και δύο ασίστ στο παιχνίδι του πρωταθλήματος.
Η ομάδα της Φρανκφούρτης άσκησε μία επιλογή τον Ιούνιο του 2016, να κρατήσει τον Σκραμπ για την περίοδο 2016-17. Ωστόσο, έχασε την αρχή της χρονιάς, λόγω προβλημάτων στο γόνατό του. και τον Δεκέμβριο του 2016, οι Σκαϊλάινερς ανακοίνωσαν ότι ο Σκραμπ έπρεπε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση του τραυματισμού στο γόνατο, μετά την αποτυχία της συντηρητικής θεραπείας, και ότι θα μείνει εκτός για έξι έως εννέα μήνες. Επέστρεψε στην ομάδα της Φρανκφούρτης για την περίοδο 2017-18. Τον Απρίλιο του 2018, ο Σκραμπ κέρδισε το βραβείο του Καλύτερου Επιθετικού Παίχτη του BBL. Ο Σκραμπ ήταν επίσης ο κορυφαίος σκόρερ του Γερμανικού Πρωταθλήματος, καθώς είχε μέσο όρο 18,3 πόντους ανά παιχνίδι στο δρόμο του για να οδηγήσει τη Φρανκφούρτη στα πλέι οφ ως όγδοη.
Lego Pirates of the Caribbean: The Video Game
Τρόπος παιχνιδιού
Ο τρόπος παιχνιδιού είναι παρόμοιος με αυτό των προηγούμενων παιχνιδιών Legο. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί το ίδιο σύστημα εισόδου-εξόδου του δεύτερου παίκτη. Αυτό είναι το τέταρτο παιχνίδι Lego που υποστηρίζει το σύστημα διαχωρισμού της οθόνης των δύο παικτών (τα πρώτα τρία ήταν τα Lego Indiana Jones 2: The Adventure Continues, Lego Harry Potter: Years 1–4 και Lego Star Wars III: The Clone Wars). Υπάρχουν 20 επίπεδα ιστορίας σε ολόκληρο το παιχνίδι, με 5 για κάθε ταινία. Οι παίκτες συλλέγουν κομμάτια Lego, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το ξεκλείδωμα χαρακτήρων, extras και διαφορετικών πειρατικών πλοίων.
Φίλιπ Σκραμπ
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 18 Ιουλίου 2018, ο Σκραμπ υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης του VTB Πρωταθλήματος. Στις 17 Ιουλίου 2019, ο Σκραμπ υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ισπανική ομάδα Μόβισταρ Εστουδιάντες. Ο Σκραμπ είχε μέσο όρο 9,4 πόντους ανά αγώνα. Στις 23 Ιουλίου 2020, υπέγραψε με τη Λιμόζ ΣΣΠ του Γαλλικού Πρωταθλήματος.
Lego Pirates of the Caribbean: The Video Game
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2011 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo 3DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Portable Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Wii Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Traveller's Tales Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Disney Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Lego
Φίλιπ Σκραμπ
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 17 Αυγούστου 2021, υπέγραψε με την ΜΚ Άβτοντορ του VTB Πρωταθλήματος.
Πορεία στην Εθνική Ομάδα
Ο Σκραμπ εκπροσώπησε πολλές φορές τις εθνικές ομάδες του Καναδά στη διεθνή σκηνή: Βοήθησε την εθνική ομάδα κάτω των 18 του Καναδά να κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Εφήβων της FIBA του 2010, και επίσης έπαιξε για την ομάδα κάτω των 19 του Καναδά για το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Νέων Ανδρών της FIBA του 2011. Την ίδια χρονιά, εισήλθε στην σύνθεση του Καναδά για τους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2011. Ο Σκραμπ έπαιξε επίσης στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 2013,
Εθνική ομάδα ανδρών Καναδά
Το 2015, ο Σκραμπ βοήθησε την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Καναδά να κερδίσει το Κύπελλο Μάρτσαντ και να κατακτήσει το χάλκινο στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της FIBA του 2015. Έπαιξε επίσης για την εθνική ομάδα ανδρών του Καναδά στο Προολυμπιακό Τουρνουά της FIBA του 2016 στη Μανίλα.
Προσωπικές πληροφορίες
Ο αδελφός του Σκραμπ, Τόμας, είναι επίσης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σκαϊλάινερς Φρανκφούρτης Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καναδοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Χάτζα Πρασάντ Σαρμά Όλι
O Χάτζα Πρασάντ Σαρμά Όλι (Khadga Prasad Sharma Oli, νεπαλέζικα: खड्ग प्रसाद शर्मा ओली; γεννηθείς στις 22 Φεβρουαρίου 1952), περισσότερα  γνωστός ως '''Κ. Π. Όλι''', είναι κομμουνιστής πολιτικός από το Νεπάλ και πρωθυπουργός της χώρας από το 2018 έως τις 13 Ιουλίου 2021. Είναι αρχηγός του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ (Ενιαίο Μαρξιστικό–Λενινιστικό). Προηγουμένως υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 11 Οκτωβρίου 2015 έως τις 3 Αυγούστου 2016 και ήταν ο πρώτος εκλεγμένος πρωθυπουργός με το Σύνταγμα του Νεπάλ που εγκρίθηκε πρόσφατα.
Προσωπική ζωή
Ο Χ. Π.  Όλι γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1952 από οικογένεια  Βραχμάνων στο Terathum. Ήταν το πρωτότοκο παιδί του Μοχάν Πρασάντ και της Μαντουμάγια Όλι. Τον Όλι μεγάλωσε η γιαγιά του, Ραμάγια, αφού η μητέρα του πέθανε από ευλογιά, όταν εκείνος ήταν τεσσάρων ετών. Ολοκλήρωσεε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Terathum και αργότερα η οικογένειά του μετανάστευσε στην νοτιοανατολική περιφέρεια της Τζάπα. Ο Όλι εγκατέλειψε το Γυμνάσιο στην 9η τάξη. Μετά την αποφυλάκισή του γνώρισε τη σύζυγό του, την επίσης κομμουνίστρια Radhika Shakya, και παντρεύτηκαν αργότερα.
Μαρξιστική εξέγερση 1966-1991
Ο Όλι ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1966 και εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Νεπάλ τον Φεβρουάριο του 1970. Ξεκίνησε να ασχολείται με την ανατρεπτική πολιτική και συνελήφθη για πρώτη φορά το 1970. Ένα χρόνο αργότερα έγινε μέλος της επαρχιακής επιτροπής του κόμματος και σύντομα ο αρχηγός της Οργανωτικής Επιτροπής του Κινήματος στην Τζάπα το 1972. Φυλακίστηκε για 14 συνεχή χρόνια, από το 1973 έως το 1987. Μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή το 1987, έγινε μέλος της κεντρικής επιτροπής, του UML αρμόδιος για την Ζώνη Λουμπίνι ως το 1990.
Πολυκομματική δημοκρατία 1991-2006
Μετά το λαϊκό κίνημα του 1990, εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου στην έκτη εκλογική περιφέρεια της Τζάπα, το 1991. Κατείχε τη θέση του επικεφαλής του τμήματος Εξωτερικών του CPN (UML) το 1992.
Επανεξελέγη στο κοινοβούλιο το 1994, και υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση μειοψηφίας του Μανμοχάν Αντικαρί. Εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων στις εκλογικές περιφέρειες 2 και 6 στην Τζάπα το 1999 και παραιτήθηκε από την έδρα του στην έκτη περιφέρεια της Τζάπα.
Μεταβατική περίοδος
Διορίστηκε ως αναπληρωτής Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών, ως μέρος της προσωρινής κυβέρνησης του Γκιρίγια Πρασάντ Κοϊράλα το 2006. Το 2008 ηττήθηκε στις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση και έχασε τις εκλογές για τη θέση του προέδρου από τον  Τζάλα Νατ Χανάλl κατά τη διάρκεια του 8ου γενικού συνεδρίου του CPN-UML το 2009.
Εξελέγη στην 7η εκλογική περιφέρεια της Τζάπα στις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση το 2013 και έγινε αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του CPN-UML στις 4 Φεβρουαρίου 2014, νικώντας τον πρόεδρος του κόμματος Τζάλα Νατ Χανάλ με ψήφους 98 προς 75. ο Ο Όλι στη συνέχεια εξελέγη πρόεδρος του CPN-UML τον Ιούλιο του 2014, κατά τη διάρκεια του ένατου γενικού συνεδρίου.
Πρώτη πρωθυπουργία
Εξελέγη ως Πρωθυπουργός σε κοινοβουλευτική ψηφοφορία στις 11 Οκτωβρίου 2015, λαμβάνοντας 338 ψήφους επί συνόλου 597. Η υποψηφιότητα του Όλι υποστηρίχθηκε από το UCPN-Μαοϊστές, το Κόμμα του Νεπάλ Rastriya Prajatantra και το Φόρουμ για τα Δικαιώματα των Μαντέσι-Δημοκρατικό μαζί με 13 άλλα μικρά κόμματα. Ορκίστηκε στις 12 Οκτωβρίου.
Η πρώτη του πρωθυπουργική θητεία χαρακτηρίστηκε από τον οικονομικό αποκλεισμό που επιβλήθηκε από την Ινδία μετά την ψήφιση του Συντάγματος του Νεπάλ. Ο Όλι τήρησε προκλητική στάση έναντι της Ινδίας, αποφασίζοντας να τροποποιήσει το σύνταγμα και να υπογράψει εμπορικές συνθήκες με την Κίνα αμφισβητώντας την ινδική κυριαρχία.
Μετά την απόσυρση της στήριξης από το Κομμουνιστικό Κόμμα του Νεπάλ (Μαοϊκό-Κέντρο), στις 13 Ιουλίου 2016 από την υπάρχουσα κυβέρνηση συνασπισμού και της επακόλουθης πρότασης μομφής που κατατέθηκε από το κόμμα, στις 14 Ιουλίου 2016, το CPN-UML και ο προσωρινός πρωθυπουργός Όλι φαινομενικά συρρικνώθηκαν σε μια μειονότητα, η οποία τον πίεσε να παραιτηθεί. Στη συνέχεια άλλα δύο μεγάλα κόμματα, το Κόμμα Rastriya Prajatantra και το Φόρουμ για τα Δικαιώματα των Μαντέσι-Δημοκρατικό, επίσης απέσυραν την υποστήριξή τους από τον συνασπισμό. Την τρίτη μέρα, 24 Ιουλίου 2016, έπειτα από την ομιλία του στα κόμματα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο, ο Όλι ανακοίνωσε την παραίτησή του.
Δεύτερη πρωθυπουργία
Ο Όλι εξελέγη πρωθυπουργός του Νεπάλ για δεύτερη φορά στις 15 Φεβρουαρίου 2018, όταν το CPN-UML έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων με την υποστήριξη από το UCPN-Μαοϊκό.
Δίδυμοι (αποσαφήνιση)
Οι λέξεις Δίδυμος ή Δίδυμοι μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε Επίσης
Δίδυμα αποσαφηνίσεις τοπωνυμίων.
Σιλμπερμάν (μυθιστόρημα)
Το Σιλμπερμάν (γαλλικός τίτλος: Silbermann) είναι μυθιστόρημα του Ζακ ντε Λακρετέλ που δημοσιεύτηκε το 1922 από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ και τιμήθηκε με το βραβείο Femina την ίδια χρονιά. Αναφέρεται στη φιλία δύο μαθητών λυκείου, στην εφηβεία και τις πυρετώδεις εκρήξεις της, στο φυλετικό μίσος. Το κύριο θέμα είναι η άνοδος του αντισημιτισμού στη Γαλλία στον Μεσοπόλεμο: πρόκειται για ένα οραματικό κείμενο που, γραμμένο το 1922, προβλέπει σε μεγάλο βαθμό τα μελλοντικά γεγονότα των εβραϊκών διώξεων.
Από το 1950, το έργο βρίσκεται στον κατάλογο των 12 βραβευμένων ως καλύτερων μυθιστορημάτων του πρώτου μισού 20ού αιώνα της γαλλικής λογοτεχνίας.
Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1920 στο Παρίσι. Ο αφηγητής, που δεν αναφέρεται το όνομά του, γίνεται φίλος με έναν νεαρό εβραϊκής καταγωγής, τον Νταβίντ Σιλμπερμάν, καινούργιο συμμαθητή του σε λύκειο του Παρισιού. Βλέποντας τον εκφοβισμό που υφίσταται ο νέος φίλος του από τους άλλους μαθητές υπό τη σιωπηλή έγκριση των καθηγητών, του ορκίζεται ύψιστο όρκο φιλίας, στον οποίο αντανακλάται η αίσθηση της αυτοθυσίας και της ανιδιοτέλειας που του έχει μεταδώσει η προτεσταντική του οικογένεια.
Επιδεικνύοντας αλληλεγγύη και προστατεύοντας τον διωκόμενο φίλο του, ο αφηγητής βρίσκεται και ο ίδιος κοινωνικά εξοστρακισμένος. Θαυμάζει την πνευματική υπεροχή του φίλου του και μαθαίνει απ' αυτόν να εκτιμά την τέχνη και την ποίηση. Ο Σιλμπερμάν δεν ενδιαφέρεται για το εμπόριο του πατέρα του, που είναι πλούσιος έμπορος αντικών, και ονειρεύεται μια λογοτεχνική σταδιοδρομία. Εκμυστηρεύεται στον αφηγητή τη φιλοδοξία του να ασχοληθεί με τη γαλλική ιστορία και λογοτεχνία. Είναι ένα λαμπρό και ανήσυχο πνεύμα με μεγάλη ευφράδεια, ιδιαίτερα έξυπνος και αλαζονικός. Αλλά οι προσβολές και η εκφοβιστική συμπεριφορά των συμμαθητών επιδεινώνονται όταν, μετά από δημοσιεύματα μιας αντισημιτικής εφημερίδας, ο πατέρας του Σιλμπερμάν κατηγορείται για ανάμειξη σε μια υπόθεση κλοπής. Συμπτωματικά, η υπόθεση ανατίθεται στον πατέρα του αφηγητή, δικαστή στο Παρίσι.
Ο κίνδυνος των εκφοβισμών και η κλιμάκωσή τους συνεχίζονται. Ο αφηγητής δεν εγκαταλείπει τον φίλο του αλλά η μητέρα του ζητά από τη διεύθυνση του σχολείου να διώξει τον Σιλμπερμάν. Απηυδισμένος και πληγωμένος, ο νεαρός αποφασίζει να γυρίσει την πλάτη στη Γαλλία και τις λογοτεχνικές του φιλοδοξίες και φεύγει για την Αμερική. Αρχίζει να εργάζεται στην επιχείρηση του θείου του, ενός εμπόρου πολύτιμων λίθων στη Νέα Υόρκη. Για να παρηγορηθεί, επικαλείται με πληγωμένη περηφάνια την επιμονή που έχει δείξει ο εβραϊκός λαός σε όλη την ιστορία του.
Ο αφηγητής ανακαλύπτει με έκπληξη την υποκρισία που κυριαρχεί στην οικογένειά του και πρέπει να αναγνωρίσει ότι το ιδανικό της ηθικής αγνότητας απαιτεί να εγκαταλείψει την απλή ευτυχία των ανέμελων πνευμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αντισημιτισμός
Γιαν Μπατίστ ντε Βελ
Βίος
μικρογραφία|280x280εσ| Ο άσωτος υιος Ο Γιαν Μπατίστ ντε Βελ γεννήθηκε σε οικογένεια ζωγράφων στην Αμβέρσα. Ο παππούς του ήταν ο ζωγράφος Γιαν ντε Βελ Ι, ο οποίος είχε συμπεριληφθεί από τον Άντονι βαν Ντάικ στην «εικονογραφία» του (Icones Principum Virorum), μια συλλογή πορτρέτων κορυφαίων προσωπικοτήτων στην εποχή του. Ο πατέρας του Γιαν Μπατίστ ήταν ο Λούκας ντε Βελ. Ο Λούκας δεν ήταν μόνο ζωγράφος και χαράκτης, αλλά και έμπορος ειδών τέχνης και πολυτελείας και είχε περάσει χρόνια στην Ιταλία, ιδίως στη Γένοβα, με τον αδερφό του Κορνέλις ντε Βελ. Ο Γιαν Μπατίστ επέστρεψε στην Αμβέρσα και οι Λούκας και Κορνέλις, που παρέμειναν στη Γένοβα, δημιούργησαν μια κερδοφόρα εμπορική επιχείρηση με είδη τέχνης και πολυτελείας μεταξύ Ιταλίας και Φλάνδρας. Στη Γένοβα το εργαστήριο του Κορνέλις ήταν το κέντρο της ομάδας φλαμανδών καλλιτεχνών που κατοικούσαν ή πέρασαν από την πόλη. Ο Κορνέλις τους βοήθησε στην ένταξή τους στην τοπική κοινωνία, έκανε σχετικές συστάσεις στους πελάτες και διατύπωσε κανόνες ανταγωνισμού. Όταν ο Άντονι βαν Ντάικ επισκέφθηκε τη Γένοβα, είχε διαμείνει με τους αδελφούς ντε Βελ και ο Κορνέλις ήταν ένας από τους στενότερους συνεργάτες του στην πόλη.
Ο Γιαν Μπατίστ ντε Βελ ταξίδεψε στη Γένοβα το 1642 όπου έγινε μαθητής του θείου του Κορνέλις. Όταν ο θείος του μετακόμισε στη Ρώμη γύρω στο έτος 1656 για να αποφύγει το ξέσπασμα της πανώλους στη Γένοβα, ο Γιαν Μπατίστ πιθανώς τον ακολούθησε καθώς αργότερα καταγράφηκε ως κάτοικος της Ρώμης. Εδώ, σύμφωνα με πληροφορίες, μετακόμισε στον κύκλο των Bentvueghels, μιας ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονται στη Ρώμη.
Η ακριβής ημερομηνία και ο τόπος του θανάτου του δεν είναι γνωστά.
Έργο
μικρογραφία|280x280εσ| Ο αυλητής Ο Γιαν Μπατίστ ντε Βελ είναι γνωστός ως επί το πλείστον για τις θρησκευτικές και ρωπογραφικές εκτυπώσεις χαρακτικών. Πολλά από τα θρησκευτικά έργα δημιουργήθηκαν σύμφωνα με σχέδια του θείου του Κορνέλις.
Ο μόνος γνωστός πίνακας που αποδίδεται σε αυτόν είναι αυτός της Παναγίας και της Αγίας Ροζαλίας του Παλέρμο που σήμερα βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή στην Ισπανία. Αυτό το έργο εμφανίζει την επιρροή του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς καθώς και ιταλικές επιρροές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί χαράκτες Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Χάριετ Μάρτινο
Η Χάριετ Μάρτινο  (12 Ιουνίου, 1802 – 27 Ιουνίου, 1876) υπήρξε θεωρητικός των κοινωνικών επιστημών και φέρεται ότι έγραψε την πρώτη συστηματική μεθοδολογική πραγματεία στην Κοινωνιολογία. Παράλληλα επιδόθηκε σε εκτεταμένες διεθνείς συγκριτικές μελέτες κοινωνικών θεσμών και μετέφρασε στην Αγγλική έργα για τον φιλοσοφικό θετικισμό του Ογκίστ Κοντ, εισάγοντας ουσιαστικά δομικές αρχές της κοινωνιολογίας και του θετικισμού στις Η.Π.Α. Αναφέρεται ενίοτε ως η πρώτη γυναίκα κοινωνιολόγος.
Νεανικά χρόνια
Ως έκτο από οκτώ παιδιά, η Χάριετ Μάρτινο γεννήθηκε στο Νόριτς (Norwich) της Αγγλίας, όπου ο πατέρας της ήταν εργοστασιάρχης. Η οικογένειά της καταγόταν από τους Γάλλους Ουγενότους (Huguenot, μέλη της Προτεσταντικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας της Γαλλίας) και διακήρυττε μονιστικές αντιλήψεις. Ο αδελφός της, Τζέιμς Μάρτινο ήταν ένας διακεκριμένος κληρικός στην παράδοση των Άγγλων Σχισματικών. Όσον αφορά την ατμόσφαιρα στο σπίτι, ήταν χαρακτηριστική η εργατικότητα, η αυστηρότητα ως προς το ήθος και η πνευματική καλλιέργεια. Η Μάρτινο ήταν έξυπνη αλλά φιλάσθενη και δυστυχισμένη. Δεν είχε αίσθηση της γεύσης ούτε της όσφρησης και υπέστη κώφωση όσο ήταν νέα, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιεί ακουστικό κέρας. Στην ηλικία των 16 ετών, λόγω της υγείας και των νεύρων της, πραγματοποίησε παρατεταμένη επίσκεψη στην αδελφή του πατέρα της, Miss Kentish, που διεύθυνε ένα σχολείο στο Μπρίστολ. Έχοντας συντροφιά καλοσυνάτους και ταλαντούχους ανθρώπους, η ζωή της έγινε πιο χαρούμενη. Από το 1819 έως το 1830 διέμεινε κυρίως στο Νόριτς. Στο εικοστό έτος της ηλικίας της, η κώφωσή της επιβεβαιώθηκε. Το 1821 άρχισε να γράφει ανώνυμα για το περιοδικό ‘Monthly Repository’ και το 1823 δημοσίευσε το «Devotional Exercises and Addresses, Prayers and Hymns».
Λονδίνο και ΗΠΑ
Ο πατέρας της, Τόμας Μάρτινο προσπάθησε να την πείσει να παντρευτεί τον John Hugh Worthington. Έπειτα από κάποιον δισταγμό δέχτηκε, αλλά αργότερα άλλαξε γνώμη. Αντί για γάμο, η Χάριετ συνέχισε να γράφει άρθρα για την “Monthly Repository”. Ύστερα από τον θάνατο του πατέρα της, η Μάρτινο μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου ο Ουίλιαμ Φοξ, ο εκδότης του περιοδικού, της έδωσε έναν μικρό μισθό. Εκεί ήρθε σε επαφή με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής όπως τον Χένρι Χάλαμ, τον Χένρι Χαρτ Μίλμαν, τον Σίντνεϊ Σμιθ, τον Έντουαρντ Τζορτζ Μπούλβερ-Λύττον και τον Τόμας Κάρλαϊλ. Άρχισε να γράφει θρησκευτικά βιβλία και στη συνέχεια στράφηκε στη συγγραφή βιβλίων με πολιτικά και οικονομικά θέματα, στα οποία φαινόταν τόσο το πάθος της για κοινωνική μεταρρύθμιση όσο και η επίδραση των Τζέρεμι Μπένθαμ και Τζον Στιούαρτ Μιλ. Μετά λοιπόν την επιτυχία των πρώτων της έργων, αποφάσισε να περάσει τα επόμενα δύο χρόνια ταξιδεύοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου γνώρισε ανθρώπους όλων των τάξεων και είδε πράγματα άγνωστα σε αυτήν, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να καταγράψει όλα της τα ευρήματα.
Πριν και μετά την ασθένεια
Από το 1839 έως το 1844 υπέφερε από πόνους στις ωοθήκες. Χρησιμοποιούσε ναρκωτικά για να ελαττώσει τον πόνο, αλλά τίποτα δεν σταματούσε το γράψιμό της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγραψε ένα μυθιστόρημα, μια σειρά από παιδικά βιβλία και το γνωστό εγχειρίδιο “Life in the Sick-Room”, στο οποίο περιέγραφε τη δική της πρόσφατη εμπειρία, συμβουλεύοντας τους άλλους πως να αντιμετωπίζουν με θάρρος την αρρώστια και πώς να συμπεριφέρονται όταν επισκέπτονται έναν ασθενή. Κατά το 1844 η Χάριετ αποφάσισε να υποβληθεί σε ύπνωση. Προς μεγάλη της ευχαρίστηση ανακάλυψε ότι ο πόνος εξαφανίστηκε. Η Χάριετ Μάρτινο μετακόμισε το 1845 στο Λέιν Ντίστρικτ, όπου έχτισε ένα σπίτι, το Knoll κοντά στο Άμπλσαϊντ. Το 1846 πραγματοποίησε με φίλους ένα ταξίδι διάρκειας 8 μηνών στην Εγγύς Ανατολή, όπου έμαθε για την αιγυπτιακή θρησκεία και επισκέφτηκε μέρη αναφερόμενα στη Βίβλο στην Παλαιστίνη. Αυτό το ταξίδι την έπεισε ότι η θρησκεία δεν έχει αποκαλυφθεί, άλλα έχει εξελιχθεί. Οι αλλαγές στις θρησκευτικές της πεποιθήσεις, κάτι που φάνηκε και στα έργα της, οδήγησε στη ρήξη της σχέσης με τον αδελφό της.
Δημοσιογραφική καριέρα
Η ασθένεια της Μάρτινο επέστρεψε το 1854, αφήνοντάς την ανάπηρη για το υπόλοιπο της ζωής της. Παρ΄ όλα αυτά αποφάσισε να συνεχίσει τη δημοσιογραφική της καριέρα, την οποία είχε αρχίσει δύο χρόνια νωρίτερα εργαζόμενη για την ''“Daily News”. '' Για τα επόμενα 16 χρόνια έγραψε πάνω από 1500 άρθρα για την εφημερίδα. Επίσης έγραψε άρθρα σχετικά με την εργασία των γυναικών για την “Edinburgh Review” και για τη δημόσια εκπαίδευση των κοριτσιών στο “Cornhill Magazine”. Το 1866 υπέβαλε αίτηση μαζί με τις Elizabeth Garrett Anderson, Emily Davies, Dorothea Beale και Francis Mary Buss ζητώντας από το Κοινοβούλιο να αναγνωρίσει στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου. Ακόμα έγραψε άρθρα για το δικαίωμα των γυναικών να ασχοληθούν με το ιατρικό επάγγελμα.
Τελευταία χρόνια
Η Χάριετ Μάρτινο πάντα υπέφερε λόγω της κακής υγείας της. Η εξέλιξη της ασθένειας την ανάγκασε να αποσυρθεί από το γράψιμο το 1866. Ακόμα και μετά όμως έγραψε γράμματα για δημοσίευση και δάνεισε το όνομά της σε πολυάριθμους αγώνες. Πέθανε από βρογχίτιδα στις 27 Ιουνίου 1876 στο Άμπλσαϊντ. Η αυτοβιογραφία της δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό της, το 1877. Παρότι η Χάριετ Μάρτινο υπήρξε ενόσω ζούσε μια δημοφιλής και σημαντική διανοούμενη και συγγραφέας, οι συμβουλές της στην κοινωνιολογία περιθωριοποιήθηκαν από το ανδροκρατούμενο κατεστημένο εκείνης της πρώιμης περιόδου της επιστήμης, το οποίο απέκλειε γυναίκες από τις σημαντικές θέσεις της ακαδημαϊκής κοινότητας. Έτσι ο ρόλος της Μάρτινο στα πρώτα στάδια ανάπτυξης της κοινωνιολογίας μόνο πρόσφατα άρχισε να αναγνωρίζεται πλήρως.
Οι ιδέες της
Η Χάριετ Μάρτινο ήταν από τους πρώτους που διεξήγαγαν συστηματική επιστημονική κοινωνική έρευνα για τα συστήματα κοινωνικής διαστρωμάτωσης της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Συγκεκριμένα η Μαρτινό σημάδεψε την επιστήμη της κοινωνιολογίας, όχι μόνο επειδή μετέφρασε ποικίλα γραπτά του Αύγουστου Κοντ (August Comte), αλλά και λόγω της ολιστικής της άποψης ότι «Όταν κάποιος μελετά μια κοινωνία, πρέπει να επικεντρώνεται σε όλες τις διαστάσεις, περιλαμβανομένων πολιτικών, θρησκευτικών και κοινωνικών παραδόσεων». Έδειξε πώς οι θεμελιώδεις ηθικές αξίες του νεαρού αμερικανικού έθνους συνέβαλαν στη διαμόρφωση των βασικών θεσμικών του διευθετήσεων. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της η Μάρτινο στάθηκε ένθερμη υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των γυναικών. Η συγκριτική ανάλυση που πραγματοποίησε πάνω στη δουλείας και στη θέση των γυναικών στον δυτικό κόσμο, άνοιξε τον δρόμο στην ανάπτυξη των θεωριών του φεμινισμού και έδωσε νόημα στον αγώνα για την ισότητα των δύο φύλων. Μάλιστα διατύπωσε το αίτημα της καθολικής ελευθερίας και δικαιοσύνης, σε μια εποχή στην οποία τα αγαθά αυτά απολάμβαναν αποκλειστικά οι λευκοί εκπρόσωποι του ανδρικού φύλου. Χάρη σε αυτήν άλλαξαν οι κοινωνιολογικές κρίσεις πάνω σε θέματα που προηγουμένως ο κόσμος αγνοούσε, όπως τον γάμο, τα παιδιά, την οικογενειακή και θρησκευτική ζωή, καθώς και τις φυλετικές διακρίσεις. Επέμενε ότι η μελέτη της κοινωνίας αποτελεί ένα διακριτό επιστημονικό πεδίο. Μία από τις συμβολές της στην επιστήμη ήταν το πρώτο της βιβλίο με τίτλο How to Observe Manners and Morals, που εκδόθηκε το 1838 και αφορούσε τη μεθοδολογία της κοινωνικής έρευνας.
Συγγραφικό έργο
Το 1839 η Μάρτινο δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα “Deerbrook”. Ακολούθησε στη συνέχεια το “The Hour and the Man” (1840), βασισμένο στη ζωή του ηγέτη των δούλων, Τουσαίν λ' Ουβερτύρ και το “Playfellow”, ένας τόμος παιδικών ιστοριών, που δημοσιεύτηκε το 1841. Η πιο επιστημονικά συγκροτημένη όμως εργασία της είναι “Η θετική φιλοσοφία του Ωγκύστ Κοντ, ελεύθερα μεταφρασμένη και συνεπτυγμένη” (The Positive Philosophy of Auguste Comte, freely translated and condensed, 1853), που περιέχει μια δική της ερμηνεία του έργου του Κοντ “Cours de philosophie positive”. Η Μάρτινο έγινε επίσης γνωστή με μια εκτεταμένη σειρά ανεκδότων και διαλόγων που εκλαΐκευαν την κλασική οικονομική επιστήμη, ειδικά τις ιδέες του Τόμας Μάλθους (Malthus) και του Ντέιβιντ Ρικάρντο (Ricardo) και κυκλοφόρησαν με τον τίτλο “Διασαφηνίσεις πολιτικής οικονομίας” (Illustrations of Political Economy, 1832-1834) και “Διασαφηνίσεις στη φορολογία” (Illustrations of Taxation, 1834-1836). Μετά την επίσκεψή της στις ΗΠΑ (1934-1936) συνέγραψε δύο μελέτες, τις «Κοινωνία στην Αμερική» (Society in America, 1837) και «Ανασκόπηση του ταξιδιού στη Δύση» (Retrospect of Western Travel, 1838) και υιοθέτησε την τότε μη δημοφιλή «Κίνηση Κατάργησης της Δουλείας» (Abolition Movement), απορρίπτοντας τον οικονομικό φιλελευθερισμό, υποστηρίζοντας ένα πιο ουτοπικό σύστημα. Η κυριότερη ιστορική της εργασία, «Η Ιστορία της Τριακονταετούς Ειρήνης, 1816-1846» (The History of the Thirty Years Peace, 1849) διαβάστηκε ευρύτατα.
Δίδυμα
Με τον όρο Δίδυμα αναφέρονται τα τοπωνύμια:
Springer Science+Business Media
Ο Springer Science+Business Media ή Springer είναι διεθνής εκδοτικός οίκος βιβλίων, e-book και περιοδικών σχετικών με επιστημονικά, τεχνολογικά και ιατρικά θέματα. Επίσης, διαχειρίζεται επιστημονικές βάσεις δεδομένων, ανάμεσά τους τις SpringerLink, Springer Protocols και SpringerImages. Στις εκδόσεις περιλαμβάνονται μείζονα έργα αναφοράς μονογραφίες και σειρές βιβλίων. Διατίθενται περισότεροι από 168.000 τίτλοι ως e-book σε 24 θεματικές συλλογές. Ο Springer διαθέτει γραφεία στο Βερολίνο, τη Χαϊδελβέργη, το Ντόρντρεχτ και τη Νέα Υόρκη.
Στις 15 Ιανουαρίου 2015, οι εκδοτικοί οίκοι Holtzbrinck Publishing Group / Nature Publishing Group και Springer Science+Business Media ανακοίνωσαν τη συγχώνευσή τους. Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 2015 και σχηματίστηκε μια νέα εταιρεία, η Springer Nature, τη οποίας το 53% των μετοχών κατέχει ο Holtzbrinck και το 47% οι BC Partners.
Ιστορικό
Ο Τζούλιους Σπρίνγκερ (Julius Springer) ίδρυσε τον Springer-Verlag το Βερολίνο το 1842 και ο γιος του Φέρντιναρντ Σπρίνγκερ (Ferdinand Springer) τη μετέτρεψε από μικρή εταιρεία με τέσσερεις εργαζόμενους στον δεύτερο σε μέγεθος ακαδημαϊκό εκδότη με προσωπικό 65 ατόμων σε 30 χρόνια. Το 1964 ο Springer εξαπλώθηκε διεθνώς, ανοίγοντας γραφείο στη Νέα Υόρκη. Σύντομα ακολούθησαν γραφεία στο Τόκιο, το Παρίσι, το Μιλάνο, το Χονγκ Κονγκ και το Δελχί.
Κατόπιν δημιουργήθηκε ο ακαδημαϊκός εκδοτικός οίκος BertelsmannSpringer αφότου ο Bertelsmann αγόρασε την πλειοψηφία των μετοχών του Springer-Verlag το 1999. Οι βρετανικών ενδιαφερόντων εταιρείες Cinven και Candover αγόρασαν τον BertelsmannSpringer από τον Bertelsmann το 2003. Οι ίδιες εταιρείες συγχώνευσαν το 2004 τον εκδοτικό οίκο με τον Ολλανδό εκδότη Kluwer Academic Publishers, ον οποίο αγόρασαν από τον Βόλτερς Κλούβερ (Wolters Kluwer) το 2002, για να σχηματιστεί ο Springer Science+Business Media.
Ο Springer απέκτησε την ελεύθερης πρόσβασης BioMed Central τον Οκτώβριο του 2008 για ποσό του οποίου το ύψος δεν έχει αποκαλυφθεί.
Το 2009 οι Cinven και Candover πούλησαν τον Springer σε δύο εταιρείες, την EQT Partners και την Government of Singapore Investment Corporation. Η ολοκλήρωση της πώλησης επιβεβαιώθηκε τον Φεβρουάριο του 2010 μετά την έγκριση των επιτροπών αθέμιτου ανταγωνισμού σε ΗΠΑ και Ευρώπη.
Το 2011, ο Springer απέκτησε την Pharma Marketing και την Publishing Services από τον Wolters Kluwer.
Το 2013 η εταιρεία BC Partners απέκτησε την πλειοψηφία των μετοχών του Springer από την EQT και την GIC για $4,4 δις.
Πλαστές δημοσιεύσεις
Το 2014, αποκαλύφθηκε ότι ο Springer δημοσίευσε 16 πλαστές μελέτες στα περιοδικά του, που δημιουργήθηκαν με το SCIgen. Ο εκδοτικός οίκος αφαίρεσε όλα τα άρθρα από τα περιοδικά του. Η IEEE έκανε το ίδιο αφαιρώντας περισσότερα από 100 πλαστά άρθρα από τα πρακτικά του συνεδρίου της.
Το 2015 ο Springer απέσυρε 64 δημοσιευμένα άρθρα όταν αποκαλύφθηκε ότι πέρασαν με πλαστή διαδικασία αξιολόγησης.
Ηλεκτρονικά προϊόντα
Ο Springer παρέχει το ηλεκτρονικό του περιεχόμενο σε βιβλία και περοδικά στον διαδικτυακό τόπο SpringerLink, αρχής γενομένης το 1996.
Ο SpringerProtocols περιέχει συλλογή πρωτοκόλλων, με λεπτομερείς οδηγίες για την εκτέλεση πειραμάτων σε ερευνητικά εργαστήρια.
Ο SpringerImages με σημείο εκκίνησης το 2008 προσφέρει συλλογή 1,8 εκατομμυρίων εικόνων επιστήμης, τεχνολογίας και ιατρικής.
Ο SpringerMaterials με σημείο εκκίνησης το 2009 είναι πλατφόρμα πρόσβασης της Landolt-Börnstein, βάσης δεδομένων με πληροφορίες για υλικά και τις ιδιότητές τους.
Το AuthorMapper είναι ελεύθερα διαθέσιμο online εργαλείο που βοηθά τους χρήστες να εξερευνήσουν πρότυπα επιστημονικής έρευνας, να αναζητήσουν λογοτεχνικές τάσεις, να αποκαλύψουν συνεργατικές σχέσεις και να εντοπίσουν ειδικούς σε αρκετά επιστημονικά πεδία.
Ελεύθερη πρόσβαση
Σε ορισμένα από τα περιοδικά του, ο Springer δεν απαιτεί να μεταβιβάσουν οι συγγραφείς τα πνευματικά δικαιώματα του έργου τους και τους επιτρέπει να αποφασίσουν αν τα άρθρα τους θα είναι ανοικτής πρόσβασης (open-access license) ή θα εκδοθούν με μοντέλο της περιορισμένης άδειας. Παρόλο που η δημοσίευση με ελεύθερη πρόσβαση απαιτεί τυπικά να πληρώσει ο συγγραφέας ένα ποσό για τη διατήρηση των πνευματικών δικαιωμάτων του, το ποσό πληρώνεται συνήθως από κάποιο τρίτο εταίρο. Για παράδειγμα, εθνικός οργανισμός της Πολωνίας επιτρέπει στους συγγραφείς να δημοσιεύσουν σε περιοδικά ελεύθερης πρόσβασης χωρίς προσωπικό κόστος - με τη χρήση κρατικών κεφαλαίων. Ο Springer είναι μέλος του Συνδέσμου Ακαδημαϊκών Εκδοτών Ανοικτής Πρόσβασης.
Επιλεγμένες σειρές
• 3
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδοτικοί οίκοι
Χάινριχ Φρίντριχ Καρλ φομ Στάιν
Ο Χάινριχ Φρίντριχ Καρλ Ραϊχσφράιχερ του Στάιν (Heinrich Friedrich Karl Reichsfreiherr vom und zum Stein, 25 Οκτωβρίου 1757 – 29 Ιουνίου 1831), γνωστός ως βαρώνος φον Στάιν, ήταν Πρώσος πολιτικός που εισήγαγε τις πρωσικές μεταρρυθμίσεις εμπνευσμένος από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό. Με τον ευρύ όρο πρωσικές μεταρρυθμίσεις εννοείται η πολιτική κίνηση που άνοιξε τον δρόμο για την ενοποίηση της Γερμανίας. Προώθησε την κατάργηση της δουλοπαροικίας των τοπικών φεουδαρχών και την υπαγωγή των ευγενών στον φεουδαρχικό φόρο, όπως επίσης και τη δημιουργία ενός σύγχρονου δημοτικού συστήματος.
Βίος
Ο Στάιν καταγόταν από φρανκονική οικογένεια του Νασάου. Γεννήθηκε ως το ένατο παιδί του Καρλ Φίλιπ Φράιχερ του Στάιν (Karl Philipp Freiherr vom Stein), και της Ερριέτας Κάρολιν Λάνγκβερτ φον Σίμερν (Henriette Karoline Langwerth von Simmern), χήρας φον Λόου. Η οικογένεια ανήκε στους Reichsfreiherren, στους αυτοκρατορικούς βαρώνους δηλαδή, οι οποίοι ήταν υποτελείς του αυτοκράτορα μόνο, και όχι -όπως προέβλεπε το φεουδαλικό δίκαιο- των κατά τόπους Γερμανών ηγεμόνων (βασιλέων, μεγάλων δουκών, πριγκίπων-αρχιεπισκόπων κτλ.) της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά δεν είχαν δικαίωμα ψήφου στη Δίαιτα.. Ο Στάιν σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και έγινε δημόσιος λειτουργός. Ο έμφυτος πρωσικός συντηρητισμός του θεωρείται ότι αναχαίτισε την προσπάθειά του να επιφέρει πραγματικές μεταρρυθμίσεις, καθώς η μερκαντιλιστική εκπαίδευσή του τον ώθησε να απορρίψει τον γενικό ενθουσιασμό που ξεσήκωσε η γαλλική επανάσταση σε πολλούς διανοούμενους στη Γερμανία. Αντιπαθούσε τις μεθόδους της ως εμπόδιο για την εύρυθμη ανάπτυξη των λαών. Παρόλα αυτά, σημείωσε προσεκτικά τις νέες πηγές της εθνικής δύναμης που προκάλεσαν οι μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία. Το 1807, απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του από τον βασιλέα, καθώς αρνήθηκε να αποδεχθεί τη θέση του Υπουργού των Εξωτερικών.