cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Δελβινακίου
Ο Δήμος Δελβινακίου ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πωγωνίου. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού. Είχε έδρα το Δελβινάκι, πρωτεύουσα της επαρχίας Πωγωνίου, και 2.933 κατοίκους βάσει της απογραφής του 2001.
Ο δήμος περιλάμβανε 17 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Επαρχία Γυθείου
right|200px|thumb|Η επαρχία Γυθείου Η επαρχία Γυθείου ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας. Έδρα της ήταν το Γύθειο. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα της Μάνης την οποία μοιραζόταν με την επαρχία Οιτύλου.
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 αποτέλεσε μαζί με την επαρχία Οιτύλου τον νεοσύστατο νομό Λακωνικής που περιλάμβανε ολόκληρη την Μάνη και καταργήθηκε το 1909. Η επαρχία Γυθείου καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας, οπότε και αντικαταστάθηκε από τους δήμους Ανατολικής Μάνης και Γυθείου. Με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την περιοχή της πρώην επαρχίας Οιτύλου αποτέλεσε τον δήμο Μάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Λακωνίας
Gytheio Province
Παύλος Διάκουλας
Ο Παύλος Διάκουλας (γνωστός και ως "Πολ Διάκουλας") είναι Ελληνοαμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει υπάρξει διεθνής με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Ελλάδας. Έχει καταγωγή από την Λίνδο της Ρόδου. Έχει γεννηθεί το 1950.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του σε Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο, και στην συνέχεια αγωνίστηκε με τον Ολυμπιακό για εννέα χρόνια, από τη σεζόν 1972-1973, έως και την σεζόν 1981-1982. Με ύψος 1,99 μ., αγωνιζόταν στη θέση του ελ, (σήμερα σμολ φόργουορντ) και ως φόργουορντ (σήμερα πάουερ φόργουορντ) και ενίοτε κάλυπτε και τη θέση του πίβοτ (σήμερα σέντερ).
Σχεδόν σε όλη του την καριέρα φορούσε τον αριθμό 7. Ήτανε παίκτης "αθόρυβος" και κινούνταν πανέξυπνα, μέσα στο χώρου του γηπέδου, χωρίς την μπάλα. Διέθετε άριστο σουτ απο μέση και μακρινή απόσταση, πίβοτ, ραβέρσα και πολλές κινήσεις στο χώρο της ρακέτας, ενώ παρόλο που δεν διακρινόταν για τις αλτικές του ικανότητες, έπαιρνε εξαιρετικές θέσεις, που ως αποτέλεσμα είχε τη μεγάλη συγκομιδή ριμπάουντ. Ο Παύλος Διάκουλας ήταν μέλος του Ολυμπιακού Πειραιώς στο αήττητο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης που κατέκτησε ο σύλλογος το 1976. Πέραν του πρωταθλήματος το 1976, συνολικά κατάφερε να κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1976 και 1978) και 4 Κύπελλα Ελλάδας (1976, 1977, 1978 και 1980). Με τον Ολυμπιακό έχει αγωνιστεί σε διάφορες ευρωπαικές διοργανώσεις και συγκεκριμένα στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1976 και 1978), στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (1977 και 1979, όπου προκρίθηκε στους "6" της διοργάνωσης ) καθώς και στο Κύπελλο Κόρατς (1980). Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό, ο Παύλος Διάκουλας αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Φαίδωνα Ματθαίου, Κώστα Μουρούζη και Γιώργου Μπαρλά.
Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Κολοσσό Ρόδου, το  Αιγάλεω και έκλεισε την καριέρα του στην Βασιλεία της Ελβετίας, ως παίκτης - προπονητής, το 2002 σε ηλικία 52 ετών, μετά από  διπλό τραυματισμό στον Αχίλλειο τένοντα. Ακόμα και σήμερα παραμένει ο δεύτερος σκόρερ της Β' Εθνικής Ελβετίας.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Παύλος Διάκουλας έχει πραγματοποιήσει συνολικά 30 συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδας των ανδρών. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1974 και στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανδρών του 1975.
Προπονητική καριέρα
Ο Παύλος Διάκουλας έχει υπάρξει προπονητής της μπασκετικής ομάδας του Αιγάλεω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1975 Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Βωτθαίος ο Γεωγράφος
Τον Βωτθαίο αναφέρει ο Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης. Βασικό σύγγραμμα του Βωτθαίου ήταν το τιτλοφορούμενο "Γεωγραφικά", το οποίο φέρεται δυστυχώς να μη έχει διασωθεί.
Mercedes-Benz W164
Η Mercedes-Benz M-Class W164 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές τετρακίνητο SUV αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz από τον Μάρτιο του 2005 ως τον Ιούνιο του 2011. Αντικατέστησε την επιτυχημένη σειρά W163 και συνέχισε την μεγάλη εμπορική επιτυχία του προκατόχου της. Στα τέλη Απριλίου του 2008, η W164 υπέστη μια αισθητική (ιδίως πιο έντονη στο μπροστινό μέρος, που έγινε πιο επιθετικό και δυναμικό) και τεχνολογική ανανέωση. Το 2011 παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά της M-Class, με κωδικό W166, η οποία και αντικατέστησε την W164, με τη μαζική παραγωγή της W166 να ξεκινάει στις 20 Ιουλίου 2011.
Συγγενικά μοντέλα
Σε αντίθεση με το αμάξωμα τύπου σκάλας (κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα σχήματος σκάλας) της προκατόχου W163, η W164 βασιζόταν σε αυτοφερόμενο πλαίσιο (ενιαίο δομικό σύνολο) και μοιραζόταν το σασί και τα τεχνολογικά στοιχεία με το ακόμα μεγαλύτερο SUV Mercedes GL-Class X164. Μάλιστα η GL-Class X164 βασιζόταν σε μια μακρύτερη εκδοχή της πλατφόρμας W164 και είχε 7-θέσιο σαλόνι, ενώ η M-Class W164 είχε 5-θέσιο σαλόνι. Επίσης, η γενιά W164 της M-Class είχε στενή συγγένεια και με το πολυμορφικό R-Class.
Παραγωγή
Ενώ η M-Class W163 κατασκευαζόταν σχεδόν αποκλειστικά στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ, και ειδικότερα τα έτη 1999 ως 2002 κάποια αντίτυπα επίσης και στο Γκρατς της Αυστρίας για την Ευρώπη, οι μεταγενέστερες W163 και όλες οι W164 παρήχθησαν αποκλειστικά στην Αλαμπάμα για όλες τις αγορές διεθνώς.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2008, λίγο μετά την προσθήκη του στάνταρ αερόσακου για τα γόνατα του οδηγού, η W164 απέσπασε την μέγιστη δυνατή διάκριση των 5 αστέρων στην προστασία των ενηλίκων επιβατών, με το σκορ των 34 στους 37 πόντους, σύμφωνα με την τότε κλίμακα μέτρησης, επιτυγχάνοντας και επαινετικά σχόλια από τον Euro NCAP.
Επίσης, το Αμερικανικό Ινστιτούτο για Ασφάλεια Αυτοκινητοδρόμων (Insurance Institute for Highway Safety) είχε απονείμει στην W164 το βραβείο Top Safety Pick από την σεζόν του 2007 που καθιέρωσε τη διάκριση αυτή και στα μετέπειτα έτη, καθώς το μοντέλο απέσπασε την μέγιστη δυνατή διάκριση «good» στην πλαγιομετωπική, πλευρική και οπίσθια δοκιμή πρόσκρουσης, ενώ διέθετε και στάνταρ Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP) σε όλες τις εκδόσεις του.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Όλες οι εκδόσεις της W164 συνδυάστηκαν με το 7-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο 7G-Tronic, επιτυγχάνοντας έτσι υψηλότερες επιδόσεις και καλύτερη οικονομία καυσίμου από την προκάτοχο W163.
Εμπορική απήχηση
thumb|right|Mercedes-Benz ML 350 CDI 4MATIC Grand Edition του 2010 - 2011. thumb|right|Το πίσω μέρος της προηγούμενης Mercedes-Benz ML 350 CDI.
Ενδεικτικώς, παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις της Mercedes-Benz W164 στη Γερμανία το έτος 2007 σε σύγκριση με τα αντίπαλα μοντέλα. Μαζί με το κάθε μοντέλο, αναφέρεται και το έτος που λανσαρίστηκε η τότε γενιά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W164 Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Mercedes-Benz W164
Οι υποθέσεις είναι υποθέσεις
Οι υποθέσεις είναι υποθέσεις – Les affaires sont les affaires) – είναι έργο του Οκτάβιου Μιρμπό που ανέβηκε με επιτυχία στην Κομεντί Φρανσαίζ (Comédie Française) στις 20 Απριλίου 1903 και σε όλες τις παγκόσμιες σκηνές, κυρίως της Γερμανίας και της Ρωσίας. Επίσης μεταφράστηκε σε όλες τις γλώσσες. Από το 1994 έως το 2011 ερμηνεύτηκε από δεκαέξι γαλλόφωνους θιάσους και ιδιαίτερα από την Comédie-Française.
Μια κλασσική κωμωδία
thumb|400px| Οι υποθέσεις είναι υποθέσεις, Κομεντί Φρανσαίζ, 1903 Πρόκειται για μια μεγάλη κλασσική κωμωδία-πρόζα σε 3 πράξεις. Σε συνέχεια του Μολιέρου, η αναπαράσταση των ζωντανών και έντονα δραματοποιημένων χαρακτήρων συνδυάζεται με την ηθογραφία της υποτιθέμενης Μπελ Επόκ. Τηρούνται οι τρεις ενότητες, χρόνου (λιγότερο από 24 ώρες, σε δυο συνεχόμενες ημέρες), τόπου ( ο πύργος του Vauperdu), και δράσης, (υποθέσεις με τις οποίες ο Isidore Lechat ελπίζει να διπλασιάσει την περιουσία του).
Κατά τη διάρκεια ενός σαββατοκύριακου στον πύργο του στο Perche, ο πάμπλουτος και νεόπλουτος Isidore Lechat, που διαθέτει μια μεγάλη ημερήσια πρωινή εφημερίδα απαραίτητη για τις υποθέσεις του, χειρίζεται δύο που είναι ικανές να ενισχύσουν ακόμη την οικονομική του δύναμη και την κοινωνική του επιφάνεια: από τη μια δέχεται από δύο ηλεκτρολόγους μηχανικούς, τους Gruggh και Phinck,οι οποίοι έχουν ανάγκη από έναν χρηματοδότη, προτάσεις εκμετάλλευσης μιας πτώσης νερού, πλούσιου σε δυνατότητες να επιφέρει κέρδη, και καταφέρνει να τους επιβάλλει το νόμο του, κι από την άλλη, προβλέπει να παντρέψει την κόρη του Germaine με το γιο ενός άφραγκου ευγενή, το μαρκήσιο του Porcellet, το γείτονά του, που βρίσκεται στο έλεός του, αλλά αυτό το σχέδιο προσκρούει στην αντίσταση της νεαρής γυναίκας. Επαναστατημένη, πνευματικά και σεξουαλικά χειραφετημένη, η Germaine κρίνει τον πατέρα της, υποφέρει από τη μιζέρια που δημιουργούν οι κλοπές του και διαλέγει την ελευθερία: προτιμώντας την ελευθερία από μια θανατηφόρα πολυτέλεια, φεύγει με τον εραστή της, το χημικό Lucien Garraud, υπάλληλο του πατέρα της, και καυχιέται ότι τον διάλεξε, κάτι που σόκαρε βαθιά τους κριτικούς της εποχής: στα μάτια τους, δεν ήταν παρά μια έκφυλη κοπέλα.!
Η δύναμη του χρήματος
Το κεντρικό πρόσωπο, ο Isidore Lechat, είναι ένας μεγαλοεπιχειρηματίας και ένα αρπακτικό χωρίς ενδοιασμούς, προϊόν μιας εποχής οικονομικών αναταραχών και παγκόσμιας ανάπτυξης του κεφαλαίου. Κάνει χρήματα με τα πάντα και αποτελεί μια οικονομική δύναμη και μια δύναμη των μέσων ενημέρωσης ανακοινώνοντας τους μελλοντικούς στυγνούς επιχειρηματίες. Αντιστέκεται βίαια στις κυβερνήσεις και μπορεί μάλιστα να αγοράσει φτηνά τη συνενοχή της καθολικής Εκκλησίας. Ως σύμβολο ενός οικονομικού συστήματος όπου οι αδύναμοι συνθλίβονται ανελέητα από το σιδερένιο τακούνι των πλουσίων, είναι μισητό και αηδιαστικό. Όμως δεν του λείπουν κι εξαιρετικές ιδιότητες, μια διαίσθηση, μια διαύγεια στις υποθέσεις και μια δύναμη ψυχής, που μπορούν να προκαλέσουν το θαυμασμό των θεατών, κυρίως στις δύο σκηνές με τους Phinck  και Gruggh, μικροαπατεώνες χωρίς ικανότητες. Κι ο Mirbeau, ο οποίος αρνείται κάθε μανιχαϊσμό, αναγνωρίζει ότι αυτό το αρπακτικό, ιδεαλιστής με τον τρόπο του, στρέφεται προς το μέλλον, και δε συνεισφέρει λιγότερο στην ανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων, ενώ ο μαρκήσιος του Porcellet αντικαθιστά μια παρασιτική τάξη προσκολλημένη σε ξεπερασμένες παραδόσεις και η οποία, προσπαθεί χλευαστικά να δικαιολογήσει το ξεθωριασμένο κύρος του στο όνομα μιας τιμής, η οποία δεν είναι παρά υποκρισία.
Όπως το λέει ο τίτλος, που έγινε παροιμιακός, το χρήμα αποκλείει το έλεος, το συναίσθημα και την ηθική, και αρκείται στον εαυτό του. Σε έναν κόσμο όπου θριαμβεύει ο μερκαντιλισμός και όπου όλα είναι προς πώληση και έχουν μια εμπορική αξία, η καταστροφική του δύναμη συμβάλλει στο να διαφθείρει τα πάντα: τις διάνοιες τόσο καλά όσο και τις καρδιές και τους θεσμούς. Οι υποθέσεις, οι οποίες επιτρέπουν σε τυχοδιώκτες χωρίς πίστη ούτε νόμο, όπως ο Isidore Lechat, να συσσωρεύουν, εντελώς ατιμώρητα, εκατομμύρια κλεμμένα στις πλάτες των πιο αδύναμων και των πιο φτωχών, δεν είναι ποτέ παρά νομιμοποιημένος γκανγκστερισμός. Ο αποφενακισμός δεν έχασε τίποτα από τη δύναμή του ούτε από την επικαιρότητά του, όπως το αποκάλυψαν οι 400 παραστάσεις από την επανάληψη του θεατρικού έργου το 1994-1995 : πολλοί θεατές πίστευαν ότι έβλεπαν σε αυτό υπαινιγμούς στην άμεση επικαιρότητα!
Τηλεοπτικές και θρησκευτικές διασκευές
Στον κινηματογράφο, διασκευάστηκε ελεύθερα στα Ηνωμένα Έθνη στα αγγλικά το 1915 κι ύστερα το 1942 στη Γαλλία. Παίχτηκε στη γαλλική τηλεόραση το 1966 ως τηλεταινία, αλλά γυρίστηκε και διασκευασμένο πρόσφατα το 2011.
Εξωτερικοί σ-ύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Οκτάβ Μιρμπώ
Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή Κορράδος ο Πρεσβύτερος (διεθνώς: Conrad II, Σπάιερ, περ. 990 – Ουτρέχτη, 4 Ιουνίου 1039) μέλος του Οίκου των Σαλίων ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1027 - 1039), Βασιλιάς της Γερμανίας (1024 - 1039), Βασιλιάς της Ιταλίας (1027 - 1039) και Βασιλιάς της Αρλ (1032 - 1039). Υπήρξε ο ιδρυτής της δυναστείας των Σαλίων Φράγκων αυτοκρατόρων. Ο Κορράδος ήταν γιος του Ερρίκου κόμη του Σπάιερ ευγενούς μεσαίας τάξης από τη Φρανκονία και της Αδελαΐδας της Αλσατίας. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε πρόωρα, ο Κορράδος Β΄ σε νηπιακή ηλικία κληρονόμησε τους τίτλους του κόμη της Σπάιερ και του Βορμς. Ο Κορράδος Β΄ επεκτάθηκε σύντομα στα εδάφη που κληρονόμησε, δέχτηκε τους τίτλους του πρίγκιπα και του βασιλιά της Γερμανίας. Ο Κορράδος Β΄ επέκτεινε την κυριαρχία του πέρα από τα πατρικά εδάφη, πήρε την εύνοια των πριγκίπων-εκλεκτόρων του βασιλείου της Γερμανίας. Όταν η -κατά βάση Σαξωνική- Δυναστεία των Οθωνιδών βασιλέων έχασε τη διαδοχή του θρόνου λόγω της ατεκνίας του Ερρίκου Β΄, ο Κορράδος Β΄ εκλέχθηκε βασιλιάς το 1024 σε ηλικία 34 ετών. Ο Κορράδος Β΄ ίδρυσε τη δική του δυναστεία γνωστή ως δυναστεία των Φράγκων Σαλίων, κυβέρνησε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για περισσότερο από έναν αιώνα.
Η καταγωγή των Σαλίων
thumb|250px|right|Ο αυτοκράτορας Κορράδος Β΄. Γενάρχης των Σαλίων ήταν ο Βέρνερ Ε΄ των Σαλίων, ένας Φράγκος ευγενής από το Δουκάτο της Φρανκονίας ανατολικά από τον Ρήνο. Ο γιος του Κορράδος της Λωρραίνης τον διαδέχθηκε ως κόμης (941), ο Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον διόρισε Δούκα της Λωρραίνης (944). Παντρεύτηκε κατόπιν τη Λιούτγκαρτ της Σαξονίας μία από τις κόρες του Όθων Α΄ (947) και έγινε ένας από τους πιο στενούς βασιλικούς συμμάχους. Η συγγένεια τους βρέθηκε σε ένταση όταν ο Όθων Α΄ αρνήθηκε να δεχτεί την ειρήνη που είχε κλείσει ο Κορράδος σαν αντιπρόσωπος του στην Ιταλία με τον επαναστάτη Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας. Ο αδελφός του Όθων Α΄ Ερρίκος Α΄ της Βαυαρίας ήταν επίσης έντονα εχθρικός στον Κορράδο επειδή τον έβλεπε σαν απειλή και για τη δική του δύναμη. Ο Κορράδος ενώθηκε με τον γιο του βασιλιά Λιούντολφ της Σουηβίας και επαναστάτησαν εναντίον του Όθων Α΄ αλλά ηττήθηκαν και ο Κορράδος στερήθηκε το δουκάτο του. Ο Όθων Α΄ και ο Κορράδος συμφιλιώθηκαν αργότερα και πολέμησαν μαζί στη "μάχη του Λέχφελντ" (10 Αυγούστου 955), η επίθεση των Γερμανών ήταν επιτυχής αλλά ο Κορράδος της Λωρραίνης έπεσε στη μάχη. Τον Κορράδο διαδέχθηκε ο γιος του Όθων Α΄ της Καρινθίας σαν κόμης του Βορμς, την περίοδο 965 - 970 γεννήθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ερρίκος του Σπάυερ, ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του μέχρι τον πρόωρο θάνατο του την περίοδο 985 - 990. Ο Ερρίκος του Σπάυερ παντρεύτηκε την Αδελαΐδα του Μετς από την Κάτω Λωρραίνη, γιος τους ήταν ο Κορράδος Β΄. Η Αδελαΐδα μετά τον πρόωρο θάνατο του πρώτου συζύγου της παντρεύτηκε έναν Φράγκο ευγενή και έκοψε τις σχέσεις με τον γιο της.
Εκλογή Ερρίκου Β΄
Ο Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας διόρισε τον ανεψιό του Όθων του Βορμς δούκα της Καρινθίας όταν εκθρονίστηκε ο Ερρίκος Α΄ της Καρινθίας που επαναστάτησε στον Πόλεμο των Τριών Ερρίκων. Όταν δέχτηκε τον δουκικό τίτλο ο Όθων έχασε τον τίτλο του κόμη του Βορμς, δόθηκε στον αυτοκρατορικό Καγκελάριο του Όθων Β΄. Ο Όθων Β΄ πέθανε αιφνίδια και πρόωρα (983), τον διαδέχτηκε ο μικρός γιος του Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με κηδεμόνα τη μητέρα του Θεοφανώ Σκλήραινα. Η Θεοφανώ ήθελε να συμφιλιωθεί με τον Ερρίκο Α΄ και τον αποκατέστησε σαν δούκα της Καρινθίας (985), ο Όθων των Σαλίων ξαναπήρε την κομητεία του Βορμς. Ο Όθων μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον τίτλο "Δούκας του Βορμς", τα εδάφη του επεκτάθηκαν σε βαθμό που δεν υποβαθμίστηκε η θέση του. Ο Όθων παρέμεινε πιστός στον νέο αυτοκράτορα, πήρε επιπλέον την κομητεία της Βερόνας (955), το δουκάτο της Καρινθίας πέρασε στον Ερρίκο Δ΄ της Βαυαρίας μετέπειτα αυτοκράτορα. Ο δεύτερος γιος του Όθων του Βορμς Μπρούνο ορκίστηκε πάπας ως Πάπας Γρηγόριος Ε΄. Όταν ο Όθων Γ΄ πέθανε πρόωρα (1002) οι δύο υποψήφιοι για τον Γερμανικό θρόνο ήταν ο Όθων του Βορμς παππούς του Κορράδου Β΄ και ο Ερρίκος Δ΄ της Βαυαρίας. Ο Όθων τελικά οπισθοχώρησε και ο Ερρίκος της Βαυαρίας εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας ως Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας, ο Όθων απαρνήθηκε το Βορμς και το έδωσε στον πολιτικό του αντίπαλο επίσκοπο Μπέρχαρντ του Βορμς. Ο Μπέρχαρντ ανέλαβε τελικά την ανατροφή και την κηδεμονία του μικρού Κορράδου (1000). Ο θείος του Κορράδος Α΄ της Καρινθίας πέθανε πρόωρα και τον διαδέχτηκε σε νηπιακή ηλικία ο μεγαλύτερος γιος του Κορράδος Β΄ της Καρινθίας πήρε την κομητεία του Βορμς, το δουκάτο της Καρινθίας πέρασε στον Αντάλμπερο του Επστάιν μέχρι την ενηλικίωση του Κορράδου Β΄. Ο μικρός Κορράδος Β΄ της Καρινθίας πέρασε στην κηδεμονία του ίδιου του Κορράδου.
Γάμος με την Γκίζελα της Σουαβίας
Ο Κορράδος παντρεύτηκε την Γκίζελα της Σουαβίας που είχε χηρέψει δύο φορές (1016). Ο πατέρας της ήταν ο Χέρμαν Β΄ της Σουηβίας που είχε διεκδικήσει ανεπιτυχώς τον Γερμανικό θρόνο όταν πέθανε ο Όθων Γ΄, τον έχασε από τον Ερρίκο Β΄. Η Γκίζελα παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την ίδια χρονιά τον Μπρούνο Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ, με τον θάνατο του Μπρούνο (1010) παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ερνέστο Α΄ της Σουαβίας από τον Οίκο των Μπάμπενμπερκ. Με τον γάμο αυτό ο Ερνέστος Α΄ κληρονόμησε το Δουκάτο της Σαβοΐας όταν πέθανε ο αδελφός της Γκιζέλας Χέρμαν Γ΄ της Σουηβίας (1012), γιοι τους ήταν ο Ερνέστος Β΄ της Σουαβίας και ο Χέρμαν. Όταν πέθανε ο Ερνέστος Α΄ (1015) ο αυτοκράτορας όρισε τον Ερνέστο Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Η Γκίζελα είχε την ελπίδα ότι ο νέος σύζυγος της θα είναι κηδεμόνας του θετού γιου του στη διοίκηση του δουκάτου και θα διεκδικήσει ταυτόχρονα το δικό του δουκάτο. Ο αυτοκράτορας ακύρωσε τις προσπάθειες αυτές τοποθετώντας κηδεμόνα του μικρού Ερνέστου τον Πόππο επίσκοπο του Τρίερ, η πράξη αυτή μεγάλωσε την εχθρότητα ανάμεσα στον Οίκο των Οθωνιδών και τον Οίκο των Σαλίων.
Οι ελπίδες του Κορράδου Β΄ να διατηρήσει το δουκάτο του απέτυχαν αλλά ο γάμος με την Γκίζελα του έφερε μεγάλο πλούτη. Η μητέρα της Γκέρμπεργκα της Βουργουνδίας ήταν κόρη του Κορράδου Α΄ της Βουργουνδίας, προπάππους της ήταν ο τελευταίος Καρολίδης αυτοκράτορας Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας. Η Γκίζελα διεκδικούσε την καταγωγή της από τον Καρλομάγνο τόσο από τον πατέρα όσο και από τη μητέρα της. Ο γάμος είχε μεγάλα προβλήματα αφού είχαν συγγένεια, κοινός τους πρόγονος ήταν ο Οθωνίδης Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας σε πέμπτο βαθμό. Το Κανονικό Δίκαιο δεν επέτρεπε γάμο μέχρι συγγενείς εβδόμου βαθμού αλλά υπήρχαν πολλές απαλλαγές ιδιαίτερα στους ευγενείς. Η συγγένεια επέτρεψε στον Ερρίκο Β΄ να τους στείλει προσωρινά εξορία, τότε γεννήθηκε και ο γιος του Ερρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (28 Οκτωβρίου 1017), ο Κορράδος συμφιλιώθηκε τελικά με τον αυτοκράτορα και επέστρεψε στη Γερμανία.
Βασιλική εκλογή
Ο αυτοκράτορας Ερρίκος Β΄ πέθανε άτεκνος (1024) τερματίζοντας τη Δυναστεία των Οθωνιδών που είχε βασιλεύσει στη Γερμανία από το 919, η χήρα του Κουνιγούνδη του Λουξεμβούργου διορίστηκε αντιβασίλισσα μέχρι να ολοκληρωθεί η εκλογή του νέου βασιλιά. Την Κουνιγούνδη βοήθησαν οι αδελφοί της όπως ο δούκας Ερρίκος Ε΄ της Βαυαρίας και ο επίσκοπος Ντήτριχ Β΄ του Μέτζ. Οι Γερμανοί πρίγκιπες συγκεντρώθηκαν να εκλέξουν νέο βασιλιά υπό την προεδρία του αρχιεπισκόπου Αρίμπο (4 Σεπτεμβρίου 1024), οι δύο υποψήφιοι ήταν ο ίδιος ο Κορράδος και ο μικρότερος ξάδελφος του Κορράδος Β΄ της Καρινθίας. Οι δυο υποψήφιοι ήταν απόγονοι του αυτοκράτορα Όθων Α΄ μέσω του κοινού τους παππού Όθων Α΄ της Καρινθίας, γιου της Λιουτγάρδης, μιας από τις κόρες του Όθων Α΄. Υπήρχαν και άλλα μέλη της δυναστείας των Οθωνιδών αλλά δεν ήταν σοβαροί υποψήφιοι, ο Καγκελάριος του Κορράδου Γουίπο της Βουργουνδίας βρισκόταν μαζί και κατέγραψε την εκλογή. Το Δουκάτο της Σαξονίας ακολούθησε ουδετερότητα, το Δουκάτο της Λωρραίνης υποστήριζε τον μικρότερο Κορράδο αλλά η πλειοψηφία των ευγενών ήθελε τον Πρεσβύτερο επειδή ο 7χρονος γιος του εξασφάλιζε τη σταθερότητα της βασιλικής δυναστείας.
Αναγνώριση στη Σαξονία
Ο Κορράδος Β΄ κληρονόμησε ένα βασίλειο με ταραχές και αμέτρητα προβλήματα, τα δουκάτα της Σαξονίας και της Λωρραίνης βρέθηκαν σε σύγκρουση μαζί του όπως και ο ξάδελφος του Κορράδος της Καρινθίας. Ο Κορράδος ξεκίνησε νέα περιοδεία στη Γερμανία, στο Άουγκσμπουργκ δέχτηκε την υποστήριξη του επισκόπου Μπρούνο και στο Στρασβούργο του επισκόπου Βέρνερ, δέχτηκαν ψηλά αξιώματα στην αυλή του. Μετέβη κατόπιν στην πρωτεύουσα του Καρλομάγνου Άαχεν, συνέχισε την παράδοση των βασιλέων της Γερμανίας να θεωρούν τον εαυτό τους διάδοχο του Καρλομάγνου, το Δουκάτο της Λωρραίνης δεν δέχτηκε την κυριαρχία του. Επισκέφτηκε στη Σαξονία τις κόρες του αυτοκράτορα Όθων Β΄ Αδελαΐδα Α΄, Ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ και Σοφία Α΄, Ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ, η Σαξονική αριστοκρατία τις παρότρυνε έντονα να υποστηρίξουν τον Κορράδο. Ο Βερνάρδος Β΄ της Σαξονίας και οι υπόλοιποι Σάξονες ευγενείς τον αναγνώρισαν βασιλιά αφού υποσχέθηκε ότι θα σεβαστεί τον Σαξονικό νόμο.
Ο Κορράδος Β΄ και η Γκίζελα παρέμειναν στη Σαξονία ολόκληρο τον χειμώνα μέχρι τον Μάρτιο του 1025, μετά πήγε στο Δουκάτο της Σουηβίας και το Πάσχα έφτασε στο Άουγκσμπουργκ, από εκεί πήγαν στο Δουκάτο της Βαυαρίας και πέρασαν την Πεντηκοστή στο Ρέγκενσμπουργκ. Ο Κορράδος Β΄ πίεσε τον άτεκνο Ροδόλφο Γ΄ της Βουργουνδίας να τον ορίσει διάδοχο, επισκέφτηκε μέσα σε δέκα μήνες μετά την εκλογή του όλες τις περιοχές του βασιλείου του. Ο βασιλιάς βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μακρόχρονη σύγκρουση που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς και τον επίσκοπο του Χίλντεσχαϊμ για την κατοχή του αβαείου του Γκάντερσχαϊμ, ο Όθων Γ΄ είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς. Ο Αρίζο του Μαίντς είχε αυτή τη φορά τον πρώτο λόγο σαν εκλεκτός του βασιλιά. Ο βασιλιάς συγκάλεσε δύο Συνόδους (1027, 1028) δεν έφεραν αποτέλεσμα, μια τρίτη Σύνοδος (1030) έλυσε οριστικά το πρόβλημα και ο επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ παραιτήθηκε υπέρ του Αρίζο. Την εποχή που ταξίδευσε στο Άουγκσμπουργκ ξέσπασε σύγκρουση ανάμεσα στον Κορράδο Β΄ και στον μικρότερο ξάδελφο του Κορράδο τον Νεώτερο για άγνωστους λόγους, το πιθανότερο είναι η οργή του νεώτερου Κορράδου επειδή δεν του έδωσε ο βασιλιάς αποζημίωση για την παραίτηση του (1024).
Ταραχές στην Ιταλία
thumb|250px|right|Το χρυσούν Στέμμα της Λομβαρδίας. Ο Κορράδος Β΄ συναντήθηκε στη Βαυαρία με την Ιταλική άρχουσα τάξη, ο αρχιεπίσκοπος Αριμπέρτ του Μιλάνου ταξίδευσε στις Άλπεις τον Ιούνιο του 1025 με άλλους επισκόπους για να δηλώσει την υποτέλεια του στον βασιλιά. Ο Αριμπέρτ συμφώνησε να στέψει σε αντάλλαγμα τον Κορράδο Β΄ με το Χρυσό Στέμμα της Λομβαρδίας. Στην Ιταλία η κατάσταση ήταν ασταθής μετά τον θάνατο του Ερρίκου Β΄, οι ευγενείς αρνήθηκαν να δεχτούν τον Κορράδο νέο βασιλιά. Οι ευγενείς πρόσφεραν το στέμμα στον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας και τον μεγαλύτερο γιο του Ούγο Μάγνο αλλά αρνήθηκαν την προσφορά, νέος μνηστήρας του θρόνου ήταν ο Γουλιέλμος Ε΄ της Ακουιτανίας αλλά και εκείνος τελικά αρνήθηκε.
Εκστρατεία στην Παβία
Ο Κορράδος Β΄ συγκέντρωσε τον Φεβρουάριο του 1026 στρατό από χιλιάδες οπλισμένους ιππότες με στόχο την εκστρατεία στην Ιταλία, αρχηγοί του στρατού ήταν οι αρχιεπίσκοποι του Μαίντς και της Κολωνίας. Ο Γερμανικός στρατός πολιόρκησε την Παβία αλλά οι κάτοικοι αντιστάθηκαν, ο Κορράδος σκέφτηκε να αφήσει μια φρουρά στα τείχη της πόλης με στόχο να εμποδίσει τις εμπορικές δραστηριότητες. Τον Μάιο του 1026 ο Κορράδος έφτασε στο Μιλάνο και στέφτηκε από τον αρχιεπίσκοπο Αρίμπερτ του Μιλάνου με το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας. Ο Κορράδος Β΄ πήγε κατόπιν στο Βερτσέλλι όπου γιόρτασε το Πάσχα με τον ηλικιωμένο επίσκοπο Λέων του Βερτσέλλι που ήταν σύμβουλος του Όθων Γ΄. Ο Όθων πέθανε σε λίγες μέρες και ο Αρίμπερτ του Μιλάνου έγινε ο αρχηγός των οπαδών του Κορράδου, με τη βοήθεια του βασιλιά ήταν η κορυφαία θρησκευτική φυσιογνωμία, επέβλεψε και την επέκταση της Βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου στο Μιλάνο. Τον Ιούνιο του 1026 ο Κορράδος Β΄ βάδισε στη Ραβέννα αλλά οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν επειδή αρνήθηκαν να στεγάσουν τον στρατό του, στη συνέχεια βάδισε βόρεια επειδή η καλοκαιρινή ζέστη ήταν ανυπόφορη. Το φθινόπωρο εγκατέλειψε την κοιλάδα του Πάδου και έφτασε στα σύνορα με τη Βουργουνδία, στα τέλη του χειμώνα οι Ιταλοί ευγενείς δήλωσαν την υποταγή τους. Οι κάτοικοι της Παβίας ήταν οι μοναδικοί που συνέχισαν να αντιστέκονται, στις αρχές του 1027 όταν ο ηγούμενος Οντίλο του Κλυνύ έκλεισε ειρήνη δήλωσαν και εκείνοι την υποταγή τους.
Στέψη
thumb|250px|right|Το αυτοκρατορικό Στέμμα του Κορράδου Β΄. Ο Πάπας Ιωάννης ΙΘ΄ έστεψε τον Κορράδο Β΄ και την Γκίζελα αυτοκράτορες στην παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη (26 Μαρτίου 1027). Στην τελετή βρέθηκαν ο Κνούτος, ο Ροδόλφος Γ΄ της Βουργουνδίας και 70 υψηλόβαθμοι κληρικοί ανάμεσα τους οι αρχιεπίσκοποι της Κολωνίας, του Μαιντς, του Τριρ, του Μαγδεβούργου, του Σάλτσμπουργκ, του Μιλάνου και της Ραβένας. Ο γιος και διάδοχος Ερρίκος παρέστη στην τελετή, η παρουσία του Ροδόλφου σηματοδότησε τη βελτίωση των σχέσεων ανάμεσα στη Βουργουνδία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στην επταήμερη τελετή στέψης ξέσπασε διαφωνία ανάμεσα στους αρχιεπισκόπους του Μιλάνου και της Ραβένας, ο Κορράδος Β΄ αποφάσισε τελικά υπέρ του Μιλάνου. Μετά τη Σύνοδο ο αυτοκράτορας ταξίδευσε στη νότια Ιταλία να δεχτεί υποτέλεια από το πριγκιπάτο της Κάπουα, το πριγκιπάτο του Σαλέρνο και το Δουκάτο του Μπενεβέντο. Οργάνωσε τα μοναστήρια και τις επισκοπές στην Ιταλία με βασικό στόχο να φέρει την εκκλησία της Βενετίας υπό αυτοκρατορικό έλεγχο. Σε Σύνοδο στο Λατερανό (6 Απριλίου 1027) με τον αυτοκράτορα και τον πάπα Ιωάννη ΙΘ΄ λύθηκε η διαφωνία που ξέσπασε για την παλαιά Ακυληία. Ο πατριάρχης της Ακυληία Πόππο ήταν πιστός οπαδός του αυτοκράτορα, στην περιοδεία του στη νότια Ιταλία τον διόρισε ο Κορράδος πατριάρχη (1020).
Ένας από τους στόχους του Κορράδου ήταν να τοποθετήσει την εκκλησία του Γκράντο υπό την εξουσία του Πόππο και να τον κάνει βασικό αξιωματούχο του στη βόρεια Ιταλία. Η Σύνοδος κήρυξε την ανεξαρτησία της εκκλησίας του Γκράντο και την πολιτική της αυτονομία από τη Βενετία, με αυτό τον τρόπο ανέτρεψε την πολιτική των προκατόχων του που είχαν παραχωρήσει σημαντικά εμπορικά προνόμια στη Βενετία. Ο Ερρίκος Ε΄ της Βαυαρίας πέθανε και ο αυτοκράτορας επέστρεψε τον Μάιο του 1027 στη Γερμανία για να παραστεί στην κηδεία του στο Ρέγκενσμπουργκ. Το δουκάτο της Βαυαρίας παρέμεινε κενό και ο Κορράδος Β΄ προχώρησε σε κατάσχεση και τοποθέτησε δούκα τον 10χρονο γιο του Ερρίκο παρά το γεγονός ότι υπήρχαν υποψήφιοι από την οικογένεια, η κίνηση αυτή ήταν πρωτοφανής επειδή πάντοτε ήταν στη Βαυαρία δούκας μέλος της τοπικής δυναστείας. Ο νεαρός Ερρίκος εγκαταστάθηκε στη Βαυαρία (24 Ιουνίου 1027), ο Κορράδος Β΄ από την αυλή του στο Ρέγκενσμπουργκ ζήτησε την καταγραφή ολόκληρης της αυτοκρατορικής περιουσίας στο δουκάτο. Η χήρα του Ερρίκου Β΄ Κουνιγούνδη του Λουξεμβούργου ήταν υποχρεωμένη να δώσει στον Κορράδο Β΄ λεπτομερή αναφορά για τα περιουσιακά στοιχεία που κληρονόμησε από τον σύζυγο της. Η βίαιη επέμβαση του αυτοκράτορα στα εσωτερικά του δουκάτου της Βαυαρίας και στο ζήτημα της διαδοχής έφεραν μεγάλες αντιδράσεις στη γερμανική αριστοκρατία που είδε τα προνόμια της να μειώνονται.
Εξέγερση στη Σουηβία
Ο θετός γιος του Κορράδου Β΄ Ερνέστος Β΄ της Σουαβίας επαναστάτησε εναντίον του πατριού του όταν εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας (1025), τελικά ηττήθηκε και υποτάχθηκε (1026). Με επέμβαση της μητέρας του Γκίζελας συνόδευσε τον πατριό του στην εκστρατεία του στην Ιταλία (1026), η εξέγερση στην οποία αρχηγοί της ήταν ο Κορράδος Β΄ της Καρινθίας και ο Γουέλφος Β΄ της Σουαβίας συνεχίστηκε. Ο Κορράδος Β΄ όρισε αντιβασιλιά της Γερμανίας τον Μπρούνο του Άουγκσμπουργκ πριν φύγει για την Ιταλία, ο Μπρούνο ηττήθηκε από τους επαναστάτες και ο αυτοκράτορας έστειλε πίσω στη Γερμανία τον Μπρούνο Β΄ για να καταπνίξει την επανάσταση. Ο Ερνέστος Β΄ ενώθηκε ξανά με τους επαναστάτες εναντίον του Κορράδου Β΄. Μετά τη στέψη του ο Κορράδος Β΄ επέστρεψε στη Γερμανία, συγκάλεσε Σύνοδο στο Άουγκσμπουργκ και κάλεσε τους επαναστάτες να παραδοθούν. Ο Ερνέστος είχε ωστόσο εμπιστοσύνη στους οπαδούς του, απέρριψε τις ειρηνικές προτάσεις και κάλεσε όλους τους Σουηβούς κόμητες να ενωθούν μαζί του στην εξέγερση. Οι κόμητες όμως όπως γράφει ο Γουίπο της Βουργουνδίας δεν ήθελαν να επαναστατήσουν εναντίον του αυτοκράτορα παρά το γεγονός ότι είχαν ορκιστεί πίστη στον Ερνέστο, ο Ερνέστος, ο Κορράδος της Καρινθίας και ο Γουέλφος υποτάχθηκαν (9 Σεπτεμβρίου 1027).
Ο Κορράδος Β΄ στέρησε από τον Ερνέστο τον τίτλο του δούκα και τον φυλάκισε, η Γκίζελα υποστήριζε τον σύζυγο της αλλά δεν ήθελε και ο γιος της να ταπεινωθεί. Με την επέμβαση της μητέρας του ο Ερνέστος διατήρησε τον δουκικό τίτλο αν και ήταν φυλακισμένος και η Γκίζελα έγινε αντιβασιλιάς στο δουκάτο. Όταν ο γιος του Κορράδου Ερρίκος στέφτηκε βασιλιάς της Γερμανίας (1028) η Γκίζελα επενέβη υπέρ του γιου της, ο Κορράδος Β΄ απελευθέρωσε τον Ερνέστο αλλά η μητέρα του διατήρησε την αντιβασιλεία στη Σουαβία. Το Πάσχα του 1030 ο αυτοκράτορας ζήτησε από τον Ερνέστο να τον επαναφέρει δούκα της Σουηβίας με τον όρο να εξοντώσει όλους τους εχθρούς του, ο Ερνέστος αρνήθηκε να στραφεί εναντίον του φίλου του Βέρνερ. Ο Κορράδος Β΄ μετά την άρνηση στέρησε από τον θετό του γιο όλους τους τίτλους, τον αφόρισε και τον κήρυξε δημόσιο εχθρό του, ακόμα και η μητέρα του στράφηκε εναντίον του. Ο Ερνέστος Β΄ έπεσε τελικά σε μάχη στον Μέλανα Δρυμό με αποτέλεσμα να εξασθενήσει σημαντικά η ανεξαρτησία της Σουηβίας. Ο μικρότερος αδελφός του Ερνέστου Χέρμαν Δ΄ της Σουαβίας ορίστηκε νέος δούκας αλλά επειδή ήταν ανήλικος τέθηκε υπό την κηδεμονία του επισκόπου της Κωνσταντίας. Ο Χέρμαν Β΄ πέθανε πρόωρα σε οκτώ χρόνια (1038), ο Κορράδος όρισε τον δικό του γιο Ερρίκο δούκα εξασφαλίζοντας τον αυτοκρατορικό έλεγχο στο δουκάτο.
Σύγκρουση με τον Αντάλμπερο
thumb|300px|right|Ο [[Ιησούς Χριστός ευλογεί τον Κορράδο Β΄ και τη σύζυγο του Γκίζελα.]] Ο αυτοκράτορας προσπάθησε να ενισχύσει τις εξουσίες του στο Δουκάτο της Καρινθίας και στο Δουκάτο της Σουηβίας, ο Αντάλπερο της Καρινθίας που είχε οριστεί δούκας από τον Ερρίκο Β΄ (1012) παρέμεινε πιστός στον αυτοκράτορα και υποστήριξε τον Κορράδο Β΄ όταν εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας (1024). Σε μια σύγκρουση τον Σεπτέμβριο του 1027 στη Φραγκφούρτη ο Κορράδος Β΄ προσπάθησε να λύσει τις μακροχρόνιες συγκρούσεις που είχαν ξεσπάσει σχετικά με το Γκάντερσχαϊμ. Ο Αντάλμπερο συνόδευσε τον αυτοκράτορα, του έδειξε την πίστη του με το ξίφος του και αργότερα κυβέρνησε την Καρινθία σαν ανεξάρτητο κράτος (1028). Άλλη μια προτεραιότητα ήταν να αποκαταστήσει τις ειρηνικές του σχέσεις με τον Στέφανο Α΄ της Ουγγαρίας, με τον Ερρίκο Β΄ που ήταν γαμπρός του οι σχέσεις ανάμεσα στην αυτοκρατορία και την Ουγγαρία ήταν φιλικές. Ο Κορράδος Β΄ ακολούθησε επιθετική επιδρομή προκαλώντας ταραχές, αυτό επηρέασε ιδιαίτερα το δουκάτο του Αντάλμπερο που βρισκόταν στα σύνορα. Ο Κορράδος Β΄ κάλεσε τον Αντάλμπερο στην αυλή του και τον κατηγόρησε για προδοσία σχετικά με την Ουγγαρία (18 Μαΐου 1035), του στέρησε όλους τους τίτλους και τα αξιώματα, οι δούκες ζήτησαν να βρεθεί στη συνέλευση ο γιος του αυτοκράτορα και συμβασιλέας Ερρίκος. Ο Ερρίκος αρνήθηκε την εκθρόνιση του Αντάλμπερο υπενθυμίζοντας στον πατέρα του τους προηγούμενους όρκους που είχε πάρει μαζί του για συμμαχία.
Ο Κορράδος Β΄ προσπάθησε με όλα τα μέσα ακόμα και με τη βία να πείσει τον γιο του να αλλάξει γνώμη, ο Ερρίκος αρνήθηκε επίμονα και βρέθηκαν στο πλευρό του πολλοί άλλοι δούκες. Μετά την αποτυχία ο Κορράδος καθαίρεσε τον Αντάμπερτο και έστειλε τον γιο του εξορία, ο Αντάλμπερο αφού έκανε επιδρομές στα αυτοκρατορικά εδάφη της Καρινθίας κατέφυγε στα κτήματα της μητέρας του στη Βαυαρία όπου έζησε μέχρι τον θάνατο του (1039). Η Καρινθία παρέμεινε ακέφαλη μέχρι την εποχή που ο αυτοκράτορας διόρισε νέο δούκα τον ξάδελφο του Κορράδο τον Νεώτερο (2 Φεβρουαρίου 1035). Ο Κορράδος Β΄ είχε τα τρία μεγάλα δουκάτα του νότου υπό αυτοκρατορικό έλεγχο με μέλη της οικογένειας του, ο θετός του γιος στη Σουηβία, ο γιος του στη Βαυαρία και ο ξάδελφος του στην Καρινθία. Ο ασφυκτικός έλεγχος των αυτοκρατορικών δουκάτων ήταν βασικό χαρακτηριστικό της βασιλείας των Οθωνιδών, η παράδοση συνεχίστηκε και με τον Σάλιο αυτοκράτορα Κορράδο Β΄. Η διαφορά είναι ότι οι Οθωνίδες είχαν τον έλεγχο με φιλικά μέσα, ο Κορράδος Β΄ αντίθετα χρησιμοποιούσε βία και κατηγορούσε τους αντιπάλους του για προδοσία με ψεύτικα στοιχεία. Η τακτική αυτή ήταν αντίθετη με τη Γερμανική παράδοση και έφερε την οργή των ευγενών.
Εκκλησιαστική πολιτική
Ο Κορράδος Β΄ συνέχισε την εκκλησιαστική πολιτική των Οθωνιδών που ήθελαν την εκκλησία υπό αυτοκρατορικό έλεγχο. Από τις αρχές της δεκαετίας του 950 οι Οθωνίδες έδιναν σημαντικά κρατικά αξιώματα σε εκπροσώπους της εκκλησίας, με πρόσχημα τη "θεϊκή καταγωγή" οι αυτοκράτορες θεωρούσαν τους εαυτούς τους εκπροσώπους της εκκλησίας και ζητούσαν την υποταγή των κληρικών. Οι κληρικοί και τα αβαεία είχαν μεγάλες εκτάσεις γης και πλούτη, σε αντάλλαγμα παρείχαν στους αυτοκράτορες "βασιλική υπηρεσία" και "στρατιωτική υπηρεσία". Η βασιλική υπηρεσία ήταν η εξυπηρέτηση που παρείχαν όταν ήθελαν να συγκαλέσουν Συνόδους όπως γραφεία, φιλοξενία και φαγητό. Η στρατιωτική υπηρεσία ήταν οι στρατιώτες που παρείχαν σε καιρό πολέμου όταν τους χρειάστηκαν, ο Κορράδος συνέχισε τις παραδόσεις αυτές με αρκετά μεγαλύτερη αυστηρότητα. Ο βιογράφος του έγραψε ότι τόσο ο Κορράδος Β΄ όπως και τα υπόλοιπα μέλη της δυναστείας των Οθωνιδών έδειξαν ελάχιστο ενδιαφέρον για την εκκλησία, τα 100 χρόνια που κυβέρνησαν ίδρυσαν μονάχα το Αβαείο του Λίμπουργκ μετατρέποντας ένα κάστρο σε μοναστήρι (1025). Ήθελαν ωστόσο παρά την αδιαφορία να έχουν την εκκλησία υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της εξουσίας του. Ο ίδιος ο Κορράδος Β΄ συγκάλεσε μονάχα 5 Συνόδους όλες για τον ίδιο σκοπό, να κλείσει ειρήνη, τα εκκλησιαστικά θέματα τα άφησε βασικά στη διαχείριση της συζύγου του Γκίζελας.
Πόλεμοι με την Πολωνία
thumb|300px|right|Το Δουκάτο της Πολωνίας στη μεγαλύτερη επέκταση του με τον [[Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος|Μπολέσλαφ τον Γενναίο και τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ τον 11ο αιώνα.]] Ο Πολωνός δούκας Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος πολέμησε τρεις φορές με τον Ερρίκο Β΄ στους Γερμανό-Πολωνικούς πολέμους (1002 - 1018), με την "Ειρήνη του Μπάουτσεν" ο Μπολέσλαφ Α΄ αναγνώρισε τον Ερρίκο Β΄ επικυρίαρχο. Ο αυτοκράτορας του παραχώρησε σαν αντάλλαγμα εδάφη στα σύνορα. Ο Μπολέσλαφ Α΄ ήδη χήρος τρεις φορές ενίσχυσε τους δεσμούς του με τη Γερμανία όταν παντρεύτηκε την Όντα του Μέισσεν κόρη του μαργράβου Έκαρντ Α΄ του Μέισσεν, η ειρήνη διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατο του αυτοκράτορα. Όταν πέθανε ο Ερρίκος Β΄ (1024) ο Μπολέσλαφ Α΄ εκμεταλλεύτηκε το κενό εξουσίας στη Γερμανία για να πάρει τον τίτλο του Βασιλιά κάτι που δεν είχε συμβεί με κανέναν προκάτοχο του, η στέψη του έγινε το Πάσχα (25 Απριλίου 1025). Ο Μπολέσλαφ Α΄ πέθανε δύο μήνες μετά τη στέψη του, ο γιος του Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ στέφτηκε βασιλιάς το Πάσχα του 1025 και έδιωξε τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Μπέζπρυμ και τον μικρότερο Όθων Μπολεσλαβόβιτς. Ο Όθων δραπέτευσε στη Γερμανία και ζήτησε την προστασία του Κορράδου Β΄ Ο Κορράδος Β΄ θεωρούσε προσβλητικό να έχει ο Πολωνός δούκας τον τίτλο του βασιλιά και παραβίαση των συμφωνιών. Δεν κήρυξε ωστόσο τον πόλεμο στον Μιέσκο επειδή προτεραιότητα του ήταν να πάει στη Ρώμη να ζητήσει από τον πάπα να τον στέψει αυτοκράτορα και ηγεμόνα νότια από τις Άλπεις. Στην απουσία του τρεις δούκες ο Ερνέστος Β΄ της Σουαβίας, ο Κορράδος ο Νεώτερος και ο Φρειδερίκος Β΄ της Άνω Λωρραίνης επαναστάτησαν. Οι επαναστάτες ζήτησαν τη στήριξη του Μιέσκο, ο Πολωνός βασιλιάς υποσχέθηκε να τους βοηθήσει στον αγώνα τους εναντίον του Κορράδου, ο αυτοκράτορας επέστρεψε και κατέπνιξε την επανάσταση πριν έρθει βοήθεια από τον Μιέσκο. Ο Κορράδος Β΄ ενώ ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Πολωνία συμμάχησε με τον Κνούτο τον Μέγα που η αυτοκρατορία του βρισκόταν στα βόρεια σύνορα του. Ο Κνούτος παραβρέθηκε στη στέψη του σαν αυτοκράτορα (1027), ο Κορράδος Β΄ παραχώρησε στον Κνούτο το Σλέσβιχ που αποτελούσε τη γέφυρα ανάμεσα στη Δανία και τη Γερμανία.
Με τον φόβο μιας Γερμανο-Δανικής επίθεσης ο Μιέσκο επιτέθηκε στη Λουσατία (1028). Οι Λουτίκιοι ήταν μια Ομοσπονδία ανατολικών Σλαβικών φυλών στα βορειοανατολικά σύνορα της Γερμανίας τον 10ο αιώνα, ήταν ο πρώτος στόχος των Οθωνιδών από τη δεκαετία του 940 με τον Όθων Α΄. Οι Λουτίκιοι προχώρησαν σε ανοιχτή εξέγερση (983) στον πόλεμο που ακολούθησε (983 - 995) κέρδισαν την ανεξαρτησία τους στα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας. Ο Όθων Γ΄ συμμάχησε με τον Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο αλλά ο πρόωρος θάνατος του Όθων Γ΄ τερμάτισε τη συμμαχία. Με τον διάδοχο του Όθων Γ΄ Ερρίκο Β΄ ο Μπολέσλαφ διεκδίκησε για λογαριασμό του περιοχές της βόρειας Γερμανίας, το αποτέλεσμα ήταν να συμμαχήσει ο Ερρίκος Β΄ με τους Λουτίκιους εναντίον των Πολωνών. Με την "ειρήνη του Μπάουτσεν" (1018) ακολούθησαν ασταθείς ειρηνικές σχέσεις, η Πολωνία διατήρησε τη μαργραβία του Μέισσεν, η αυτοκρατορία διατήρησε τη Λουσατία. Η επίθεση του Μιέσκο τερμάτισε την ειρήνη (1028), οι Λουτίκιοι ζήτησαν από τον Κορράδο Β΄ συμμαχία και ο νέος αυτοκράτορας συμφώνησε. Με το πρόσχημα την προστασία των Λουσατίων ο Κορράδος Β΄ επιτέθηκε συντονισμένα στην Πολωνία (1029) και πολιόρκησε το Μπάουτσεν, λίγο αργότερα με τον φόβο επίθεσης από την Ουγγαρία ο αυτοκράτορας οπισθοχώρησε. Οι Πολωνοί συμμάχησαν με την Ουγγαρία (1030), ο Ούγγρος βασιλιάς Στέφανος Α΄ επιτέθηκε στη Βαυαρία και ο Μιέσκο στη Σαξονία. Ο Κορράδος Β΄ απάντησε με συμμαχία με τον Μέγα Πρίγκιπα του Κιέβου Γιαροσλάβ Α΄ τον Σοφό, επιτέθηκε και κυρίευσε την Ερυθρά Ρουθηνία στα ανατολικά της Πολωνίας. Τελικά έκλεισαν ειρήνη με τον αυτοκράτορα (1031), η Ουγγαρία μπόρεσε σύμφωνα με τους όρους να διατηρήσει την ανατολική Καρινθία. Ο Κορράδος Β΄ χωρίς την Ουγγρική απειλή αφοσιώθηκε στον πόλεμο με την Πολωνία, το φθινόπωρο του 1031 ξεκίνησε την πολιορκία του Μπάουτσεν και της μαργραβίας του Μέισσεν. Ο Μιέσκο βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση λόγω των συντονισμένων επιθέσεων των Γερμανών και των Σλάβων και της επανάστασης του αδελφού του Μπέζπρυμ, το φθινόπωρο του 1031 παραδόθηκε. Με τη "Συνθήκη του Μέρσεμπουργκ" η μαργραβία του Μέισσν παρέμεινε στην Πολωνία ενώ η Λουσατία πέρασε στον αυτοκράτορα.
Συνθήκη του Μέρσεμπουργκ
Ο Μιέσκο ανατράπηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του Μπέζπρυμ, όταν ανέβηκε ο Μιέσκο στην εξουσία έδιωξε τον αδελφό του που δραπέτευσε στο Κράτος των Ρως στα ανατολικά σύνορα. Ο Μιέσκο ήταν σημαντικά εξασθενημένος λόγω των πολέμων του με τη Γερμανία, με την υποστήριξη του Κορράδου Β΄ και του Γιαροσλάβ του Σοφού ο Μπέζπρυμ επιτέθηκε στην Πολωνία ανέτρεψε τον Μιέσκο και ορκίστηκε νέος βασιλιάς. Ο Μιέσκο κατέφυγε στη Βοημία, ο δούκας Όλντριχ της Βοημίας τον συνέλαβε και τον φυλάκισε για λόγους εκδίκησης επειδή ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπολέσλαος Γ΄ της Βοημίας είχε τυφλωθεί από τον πατέρα του Μιέσκο Μπολέσλαφ Α΄ πριν από 30 χρόνια. Αμέσως μετά ο Μπέζπρυμ έστειλε τα αυτοκρατορικά παράσημα και τον τίτλο του βασιλιά στον Κορράδο Β΄, διατήρησε μονάχα τον παλιό τίτλο του Δούκα και δήλωσε την υποταγή του στον αυτοκράτορα, τα παρέλαβε η σύζυγος του Ρίτσεζα. Η βασιλεία του Μπέζπρυμ ήταν πολύ σύντομη, οι βιαιότητες στις οποίες προχώρησε έφεραν πολλές αντιδράσεις και ο αδελφός του Όθων προχώρησε σε συνωμοσία, ο Μπέζπρυμ δολοφονήθηκε την άνοιξη του 1032 από τους άντρες του δημιουργώντας κενό εξουσίας στην Πολωνία.
Βοημία
Το Δουκάτο της Βοημίας ενσωματώθηκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1004), τότε είχαν ξεσπάσει οι Γερμανό-Πολωνικοί πόλεμοι (1002 - 1018). Ο Ερρίκος Β΄ τοποθέτησε δούκα τον Γιαρομίρ της Βοημίας και του υποσχέθηκε προστασία απέναντι στις Πολωνικές επιθέσεις, ο Γιαρομίρ κυβέρνησε μια σχετικά μικρή περιοχή αφού η Μοραβία, η Σιλεσία και η Λουσατία ανήκαν στην Πολωνία. Ο Γιαρομίρ εκθρονίστηκε από τον αδελφό του Όλντριχ της Βοημίας διεκδικητή του θρόνου (1012). Με την επανάληψη των εχθροπραξιών ανάμεσα στον αυτοκράτορα και την Πολωνία (1028) ο Όλντριχ εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση, κατέλαβε τη Βοημία (1029) και σταθεροποίησε τη θέση του, όταν έληξε ο πόλεμος (1031) ο Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ υποτάχθηκε στον Κορράδο Β΄. Στον εμφύλιο που ακολούθησε ο Μιέσκο δραπέτευσε στη Βοημία όπου ο Όλντριχ τον φυλάκισε για να εκδικηθεί την τύφλωση του μεγαλύτερου αδελφού του Μπολέσλαου Γ΄ της Βοημίας πριν από 30 χρόνια από τον πατέρα του Μιέσκο Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο.
Η Πολωνία έπεσε σε μεγάλη κρίση μετά την εξορία του Μιέσκο, πίεσαν τον Κορράδο Β΄ να συγκαλέσει Σύνοδο τον Ιούλιο του 1033 και να υπογράψει τη "Συνθήκη του Μέρσεμπουργκ", ο Μιέσκο επανήλθε στον θρόνο της Πολωνίας. Ο Όλντριχ κλήθηκε στη Σύνοδο αλλά αρνήθηκε να εμφανιστεί, ο αυτοκράτορας που ήταν απασχολημένος με τη διαδοχή της Βουργουνδίας ζήτησε από τον γιο του Ερρίκο της Βαυαρίας να τον τιμωρήσει. Ο μικρός Ερρίκος έκανε σε ηλικία 17 ετών την πρώτη στρατιωτική του εκστρατεία στη Βοημία, η εκστρατεία ήταν επιτυχής ο Όλντριχ ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Γιαρομίρ της Βοημίας, ο γιος του Μπρετίσλαφ Α΄ της Βοημίας διορίστηκε κόμης της Μοραβία. Ο Όλντριχ φυλακίστηκε στη Βαυαρία (1034) αλλά συγχωρέθηκε και επέστρεψε στη Βοημία. Ο Όλντριχ εκθρόνισε και τύφλωσε τον Γιαρομίρ, ανέβηκε στον θρόνο της Βοημίας και έστειλε τον γιο του εξορία, η αιτία της σύγκρουσης με τον γιο του είναι άγνωστη, πιθανότατα υποστήριζε τον θείο του Γιαρομίρ. Ο Όλντριχ πέθανε αιφνίδια (9 Νοεμβρίου 1034) και ο Μπρετίσλαφ Α΄ επέστρεψε από την εξορία, ο Κορράδος Β΄ πρόσφερε τον θρόνο στον Γιαρομίρ αλλά εκείνος παραιτήθηκε για χάρη του ανεψιού του που ορκίστηκε νέος βασιλιάς.
Ουγγαρία
Με την έγκριση του αυτοκράτορα Όθων Γ΄ ο Στέφανος ορκίστηκε ο πρώτος χριστιανός βασιλιάς στην Ουγγαρία τα Χριστούγεννα του 1000, οι σχέσεις με τη Γερμανία ήταν άριστες επειδή ο Στέφανος παντρεύτηκε την αδελφή του Ερρίκου Γκίζελα. Με την άνοδο του Κορράδου Β΄ οι σχέσεις χειροτέρεψαν επειδή ο νέος αυτοκράτορας ακολουθούσε επιθετική πολιτική στην ανατολική Ευρώπη. Ο Κορράδος Β΄ έδιωξε από τη Δημοκρατία της Βενετίας τον Δόγη Οττόνε Ορσεόλο (1026), είχε παντρευτεί την αδελφή του Στέφανου Γκριμέλντα της Ουγγαρίας. Ο Κορράδος πίεσε έντονα τους Βαυαρούς να ανακηρύξουν τον γιο του Ερρίκο δούκα (1027) αν και ο γιος του Στέφανου Άγιος Εμέρικ της Ουγγαρίας είχε ισχυρά δικαιώματα στο δουκάτο από τη μητέρα του. Ο αυτοκράτορας αναζητούσε έντονα κάποια γαμήλια συμμαχία με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, έστειλε έναν από τους συμβούλους του τον επίσκοπο Βέρνερ του Στρασβούργου στην Κωνσταντινούπολη. Ο επίσκοπος ισχυρίστηκε ότι αναχωρεί για προσκύνημα αλλά ο Στέφανος της Ουγγαρίας αναγνώρισε τους στόχους του, το φθινόπωρο του 1027 του αρνήθηκε να περάσει από τα σύνορα της χώρας. Ο βιογράφος του Κορράδου γράφει ότι οι Βαυαροί είχαν προκαλέσει σκληρές συγκρούσεις στα σύνορα (1029), οι σχέσεις των δύο βασιλείων χειροτέρεψαν ταχύτητα και ακολούθησε ανοιχτός πόλεμος (1030). Ο Κορράδος Β΄ επιτέθηκε στην Ουγγαρία αλλά ηττήθηκε και δραπέτευσε, άφησε τις Ουγγρικές υποθέσεις στον γιο του Ερρίκο και έφυγε για να λύσει τα προβλήματα που είχε με τον θετό του γιο Ερνέστο Β΄ τον εκθρονισμένο δούκα της Σουηβίας. Ο μικρός Ερρίκος έφερε την ειρήνη με δωρεές που έκανε με εδάφη της ανατολικής Βαυαρίας στους Ούγγρους, η ειρήνη διατηρήθηκε μέχρι τη χρονιά που στέφτηκε νέος αυτοκράτορας ο Ερρίκος Γ΄ (1040)
Βουργουνδία
thumb|250px|right|Η σφραγίδα του αυτοκράτορα Κορράδου Β΄. Ο Ροδόλφος Γ΄ της Βουργουνδίας που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αρλ δεν είχε γιους, ο Ερρίκος Β΄ τον πίεσε να τον ανακηρύξει διάδοχο του (1016). Ο Ερρίκος Β΄ ήταν ανεψιός του Ροδόλφου Γ΄ και ο πιο στενός συγγενής επειδή η μητέρα του Γκίζελα της Βουργουνδίας ήταν αδελφή του. Όταν πέθανε ο Ερρίκος Β΄ (1024) ο θείος του Ροδόλφος Γ΄ ζούσε, ο διάδοχος του Κορράδος Β΄ διεκδίκησε με τη σειρά του το δουκάτο σαν κληρονόμος του Ερρίκου Β΄ στην αυτοκρατορία. Τη διαδοχή αμφισβήτησε ο Όντο Β΄ του Μπλουά που ήταν στενός συγγενής του Ροδόλφου Γ΄, συναντήθηκε τον Αύγουστο του 1027 με τον αυτοκράτορα για να λύσουν τις διαφορές. Η σύζυγος του Ερρίκου Β΄ Κουνιγούνδη του Λουξεμβούργου μεσολάβησε για τη σύναψη ειρήνης. Αποφάσισαν να κληρονομήσει ο Κορράδος Β΄ το δουκάτο μετά τον θάνατο του Ροδόλφου Γ΄ με τις ίδιες συνθήκες που θα το κληρονομούσε ο Ερρίκος Β΄, σε αντάλλαγμα θα κυβερνούσε τη Βουργουνδία όσο ζούσε ο Ροδόλφος Γ΄ σαν ανεξάρτητος ηγεμόνας.
Ο Ροδόλφος Γ΄ πέθανε την εποχή που ο Κορράδος Β΄ βρισκόταν σε εκστρατεία εναντίον του Μιέσκο Β΄ της Πολωνίας, ο Κορράδος Β΄ αφού πίεσε τον Μιέσκο Β΄ να παραδοθεί βάδισε τον χειμώνα του 1032 με τον στρατό του στη Βουργουνδία. Ο πρώην αντίπαλος του αυτοκράτορα για τη Βουργουνδία Όντο Β΄ του Μπλουά επιτέθηκε και κατέλαβε τμήματα στα δυτικά σύνορα του βασιλείου. Ο Κορράδος Β΄ έφτασε στη Βω, συγκάλεσε Σύνοδο στο αβαείο του Παγιέρν και στέφτηκε βασιλιάς της Βουργουνδίας (2 Φεβρουαρίου 1033), αρχικά δεν έδειξε ενδιαφέρον για τον Όντο και αποσύρθηκε στη Ζυρίχη. Το καλοκαίρι του 1033 και του 1034 μετά από δύο μεγάλες εκστρατείες ο Κορράδος νίκησε τον Όντο. Η Βουργουνδία ενσωματώθηκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε μια τελετή στον Καθεδρικό ναό της Γενεύης (1 Αυγούστου 1034). Μετά την ενσωμάτωση της Βουργουνδίας στην αυτοκρατορία ο Κορράδος Β΄ δεν ενδιαφέρθηκε για τον δουκάτο, επέστρεψε μόνο για να ορίσει κυβερνήτη τον γιο του Ερρίκο (1038). Ο βασικός στόχος για την κατάκτηση της Βουργουνδίας ήταν να αυξηθεί το κύρος του αυτοκράτορα και να προστατέψει τα περάσματα στις Άλπεις από τις Ιταλικές εισβολές.
Συνολική πολιτική
Όταν ο Ροδόλφος Γ΄ της Βουργουνδίας πέθανε (2 Φεβρουαρίου 1032) ο Κορράδος διεκδίκησε τη Βουργουνδία στη βάση της διαδοχής του Ερρίκου Β΄ που είχε οριστεί διάδοχος από τον Ροδόλφο (1006), ο Ερρίκος Β΄ επιτέθηκε στη Βουργουνδία και ενίσχυσε τα κληρονομικά του δικαιώματα (1016). Οι ευγενείς από τη Βουργουνδία και την Προβηγκία παρά την αντίθεση έδωσαν στη Ζυρίχη όρκο υποτέλειας στον Κορράδο Β΄ (1034). Το Βασίλειο της Βουργουνδίας που έμεινε γνωστό με τους διαδόχους του Κορράδου Β΄ σαν Βασίλειο της Αρλ περιείχε τις σημερινές επαρχίες Φρανς-Κοντέ, Ντωφινέ και τη δυτική Ελβετία, δεν περιείχε το μικρότερο Δουκάτο της Βουργουνδίας στα βόρεια που κυβερνήθηκε από τους Γάλλους βασιλείς. Το Βασίλειο της Αρλ ενσωματώθηκε αργότερα στη Γαλλία αλλά ο τίτλος του Βασιλιά της Αρλ ανήκε στον Ρωμαίο αυτοκράτορα μέχρι τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1806). Στην Ιταλία μπόρεσε να διατηρήσει τα δικαιώματα των ευγενών του, ο αρχιεπίσκοπος Αριμπέρτ του Μιλάνου είχαν εξεγερθεί αλλά ο αυτοκράτορας επιτυχώς αποκατέστησε την τάξη.