cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Σίτιση
Το Φοιτητικό Εστιατόριο βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη, στο ισόγειο του κτιρίου της Φοιτητικής Λέσχης και λειτουργεί σε χώρους 4500 περίπου M2 με πλήρη και σύγχρονο εξοπλισμό του Πανεπιστημίου. Η παροχή της σίτισης γίνεται με το σύστημα της πλήρους ανάθεσης του έργου, μετά από διαγωνισμό, σε επαγγελματία ιδιώτη, ο οποίος υπόκειται στην άμεση εποπτεία και στον έλεγχο των αρμοδίων οργάνων του Πανεπιστημίου.
Το Εστιατόριο λειτουργεί το διάστημα από 1 Σεπτεμβρίου μέχρι 30 Ιουνίου, όλες τις ημέρες της εβδομάδας, με διακοπή 14 ημερών τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, αντίστοιχα. Συνολικά λειτουργεί 275 ημέρες το χρόνο με δυνατότητα σίτισης τουλάχιστον 4.000 φοιτητών την ημέρα.
Το ΔΙ.Κ.Ε.Π.Π.Ε.Ε.
Για την υλοποίηση των στόχων του το Διεθνές Κέντρο σχεδιάστηκε και χτίστηκε με τις καλύτερες δυνατές προδιαγραφές, ώστε να λειτουργεί αυτόνομα με όλη την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή. Αποτελείται από το Κτίριο Διοίκησης & Εκπαίδευσης και το Κτίριο του Ξενώνα.
Παράλληλα με τις μόνιμες δράσεις που υλοποιεί (Κέντρο Διδασκαλίας Ελληνικής Γλώσσας & Πολιτισμού και Κέντρο Κατάρτισης) το ΔΙ.Κ.Ε.Π.Π.Ε.Ε. αποτελεί κύριο πόλο έλξης και για άλλες επιστημονικές και ερευνητικές δραστηριότητες, ενώ συμβάλλει και στη σύνδεση της τοπικής κοινωνίας με την ακαδημαϊκή κοινότητα μέσα από ποικίλες διαπολιτισμικές δράσεις. Στο πλαίσιο του ΔΙ.Κ.Ε.Π.Π.Ε.Ε. λειτουργεί το Κέντρο Διδασκαλίας Ελληνικής Γλώσσας & Πολιτισμού, το Τμήμα Διοικητικής Μέριμνας & Προβολής Δράσεων και το Κέντρο Δια Βίου Μάθησης (πρώην Κ.Ε.Κ.)
Κέντρο Διά Βίου Μάθησης
Το Κέντρο Διά Βίου Μάθησης (πρώην Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης) του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ιδρύθηκε το 1994 με απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με στόχο την υλοποίηση δράσεων δια βίου μάθησης.
Το Κέντρο Διά Βίου Μάθησης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων λειτουργεί στο πλαίσιο του Διεθνούς Κέντρου Ελληνικής Παιδείας-Παράδοσης & Επαγγελματικής Εκπαίδευσης «Σταύρος Νιάρχος», που ιδρύθηκε με την χορηγία του ομώνυμου Κοινωφελούς Ιδρύματος, με σκοπό την ενίσχυση της διεθνοποίησης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στους τομείς της ελληνικής παιδείας και της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.
Το Κέντρο Διά Βίου Μάθησης διαθέτει πιστοποίηση δομών & υπηρεσιών από τον Εθνικό Οργανισμό Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π.) με Κωδικό Πιστοποίησης 6644-06, η οποία από το 2006 μέχρι σήμερα ανανεώνεται σε ετήσια βάση. Το καθαρό εμβαδόν της δομής είναι 481 τ.μ., με 1 πιστοποιημένη αίθουσα διδασκαλίας δυναμικότητας 25 ατόμων και 2 αίθουσες πληροφορικής δυναμικότητας 25 ατόμων (2Χ25).
Το 2012 το Κέντρο βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για τις υψηλές προδιαγραφές ποιότητας στο σχεδιασμό και υλοποίηση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων Leonardo.
Τμήμα Διοικητικής Μέριμνας
Το ΔΙ.Κ.Ε.Π.Π.Ε.Ε. «Σταύρος Νιάρχος» ανεξάρτητα από τις μόνιμες δράσεις που υλοποιεί, αποτελεί κύριο πόλο έλξης στην Περιφέρεια της Ηπείρου και για άλλες επιστημονικές και ερευνητικές δραστηριότητες, όπως ελληνικά και διεθνή συνέδρια, σεμινάρια, εξετάσεις εκπαιδευτικών φορέων, ημερίδες, εκπαιδευτικές δράσεις, κ.ά. Επίσης, η ίδρυση του ΔΙ.Κ.Ε.Π.Π.Ε.Ε. έδωσε την ευκαιρία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων να υπογράψει Σύμβαση (2006-2009) συνεργασίας με το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (Ε.Α.Π.), προκειμένου το Ε.Α.Π. να χρησιμοποιεί τις αίθουσες του ΔΙ.Κ.Ε.Π.Π.Ε.Ε. όλα τα Σαββατοκύριακα του ακαδημαϊκού έτους στο πλαίσιο των συμβουλευτικών του συναντήσεων και εξετάσεων.
Οι αίθουσες και ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός του κτηρίου και τα δωμάτια του Ξενώνα, παραχωρούνται έπειτα από σχετικό αίτημα των ενδιαφερομένων και έγκριση του από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Πανεπιστημίου, σύμφωνα με όλες τις νόμιμες διαδικασίες και ενέργειες. Στο Τμήμα αυτό εντάσσεται και το Γραφείο Διαχείρισης Ξενώνα & Φοιτητικών Κατοικιών Φιλοξενίας.
Ο Ξενώνας και οι Φοιτητικές Κατοικίες Φιλοξενίας του ΔΙ.Κ.Ε.Π.Π.Ε.Ε. διατίθενται σε:
Το ΚΕ.Δ.Ε.Γ.ΠΟ.
Το Κέντρο Διδασκαλίας Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού (ΚΕ.Δ.Ε.Γ.ΠΟ.) ιδρύθηκε επί Πρυτανείας Δημητρίου Γλάρου, με την υπ' αριθμόν 755/9.02.1995 απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και διέπεται από Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας.
Κύρια αποστολή του ΚΕ.Δ.Ε.Γ.ΠΟ. είναι η προβολή της ελληνικής παράδοσης, ιδιαίτερα της τοπικής, καθώς και η γνωριμία με τις παραδόσεις άλλων χωρών μέσα από τη διδασκαλία και προώθηση του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας καθώς και η κάλυψη εκπαιδευτικών/ερευνητικών αναγκών σε σχέση με την ανάπτυξη και την καλλιέργεια της ελληνόφωνης παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού εντός και εκτός των συνόρων. Για το λόγο αυτό αναπτύσσει δράσεις που στοχεύουν:
Αθλητικές δραστηριότητες
Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου έχουν τη δυνατότητα να γυμνάζονται στο νέο κλειστό Πανεπιστημιακό Γυμναστήριο που βρίσκεται στην Πανεπιστημιούπολη και ανάλογα με τις επιδόσεις τους στα εσωτερικά πρωταθλήματα που γίνονται στα διάφορα αθλήματα μεταξύ των Σχολών του Πανεπιστημίου μας, μπορούν να συμμετάσχουν στους Πανελλήνιους Φοιτητικούς Αγώνες που διεξάγονται μεταξύ των Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. της χώρας.
Στα πλαίσια των πολιτιστικών δραστηριοτήτων οι φοιτητές του Πανεπιστημίου, έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στα χορευτικά τμήματα αρχαρίων και προχωρημένων, όπου διδάσκονται ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί. Το χορευτικό τμήμα του Πανεπιστημίου συμμετέχει σε πολιτιστικές Πανεπιστημιάδες της χώρας, και σε διάφορα Φεστιβάλ με διακρίσεις στο εξωτερικό.
Οι φοιτητές μπορούν να ενημερώνονται για τα διάφορα αθλητικά και πολιτιστικά προγράμματα από τις ανακοινώσεις που αναρτώνται σε πίνακες έξω από το Πανεπιστημιακό Γυμναστήριο και έξω από τη Φοιτητική Λέσχη (Πανεπιστημιούπολη Ιωαννίνων) καθώς και στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου. Οι σπουδαστές, μεταξύ άλλων, μπορούν να συμμετάσχουν σε μαθήματα σκοποβολής, αναρρίχησης και προετοιμασίας για σκι.
Αίθουσα λόγου και τέχνης
Η Αίθουσα Λόγου και Τέχνης στεγάζεται στο κτίριο Β' των φοιτητικών κατοικιών και έχει αναπτύξει πλούσια δραστηριότητα. Αξιόλογες είναι οι προβολές κινηματογραφικών ταινιών, οι θεατρικές παραστάσεις και οι μουσικές εκδηλώσεις.
Κέντρο πολιτισμού μονής Περιστέρας - Δουρούτης
Το Κέντρο Πολιτισμού διατηρεί ως επωνυμία του την επίσημη ονομασία της "Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Περιστεράς - Δουρούτης". Η διπλή ονομασία του μοναστηριακού συγκροτήματος του Αγίου Γεωργίου προήλθε, κατά πάσα πιθανότητα, από την συγχώνευση των δύο (από τις τρεις μονές) που υπήρχαν στο λόφο αυτό: Του Μοναστηριού της Αγίας Παρασκευής Δουρούτης ή Ντουρούτι και του Μοναστηριού Αγίου Γεωργίου Περιστεράς. Η συγχώνευση των δύο μονών, ως ουσία και επωνυμία, μαζί με τη συγχώνευση των περιουσιακών τους στοιχείων έγινε το 1902.
Το Κέντρο Πολιτισμού περιλαμβάνει: Αίθουσα Συνεδριάσεων, μικρό ξενώνα, βιβλιοθήκη, εκθεσιακούς χώρους, αίθουσα Η/Υ και τηλεματικής, τραπεζαρία και κελάρι, χώρους Αναψυχής και εκδηλώσεων (χαγιάτια, αυλή).
Το ΕΡ.Ε.ΝΕ.Φ.
Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων λειτουργεί στα πλαίσια του Τομέα Φιλοσοφίας του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας το Εργαστήριο Ερευνών Νεοελληνικής Φιλοσοφίας, στο οποίο απόκειται πλειάδα εξαιρετικά σπάνιων και πλούσιων αυτοτελών συλλογών, που συναπαρτίζονται από 40.000 περίπου τεκμήρια χειρογράφων και έντυπων κειμένων και μια σημαντική σειρά αρχείων. Η συγκέντρωση του υλικού άρχισε το Νοέμβριο του 1993 από τον Ομότιμο σήμερα, Καθηγητή Φιλοσοφίας Νίκο Κ. Ψημμένο και οι συλλογές εμπλουτίζονται συνεχώς με νέα αποκτήματα, τα οποία καταγράφονται στο Βιβλίο Εισαγωγής και ταξινομούνται σε εύτακτες θεματικές και χρονολογικές ενότητες. Ήδη με το Π.Δ. 349 (ΦΕΚ 290, 3 Δεκεμβρίου 2002) το Εργαστήριο, που λειτουργούσε ως τη συγκεκριμένη ημερομηνία ατύπως ως Κέντρο, προσέλαβε θεσμική υπόσταση και οργανώθηκε με διοικητική αυτοτέλεια. Βεβαίως, η συλλογή του υλικού συνεχίζεται και στα σεμινάρια που διεξάγονται στον συγκεκριμένο χώρο έχουν κληθεί ως εισηγητές Καθηγητές Πανεπιστημίων της ημεδαπής και της αλλοδαπής καθώς και ερευνητές που ασχολούνται με εξειδικευμένα προβλήματα της Νεοελληνικής Φιλοσοφίας και Επιστήμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιωαννινων
ΚΝ Σαβαδέλ
Η ΚΝ Σαβαδέλ (ισπανικά: Club Natació Sabadell, CN Sabadell) είναι ισπανικός σύλλογος με έδρα το Σαβαδέλ στην Καταλονία. Ιδρύθηκε το 1916 και διατηρεί τμήματα ανταγωνιστικής κολύμβησης, υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, συγχρονισμένης κολύμβησης, κολύμβησης masters, κολύμβησης για άτομα με ειδικές ανάγκες, αϊκίντο, στίβου, καλαθοσφαίρισης, σκάκι, τοιχοσφαίρισης, φροντόν (fronton), ποδοσφαίρου, ποδοσφαίρου σάλας, γυμναστικής, πετοσφαίρισης, πετάνκ, αντισφαίρισης, πινγκ-πονγκ, πάντελ (padel) και τριάθλου. Η Σαβαδέλ είναι ένας από τους καταλανικούς συλλόγους με περισσότερα από 25.000 εγγεγραμμένα μέλη.
Ο σύλλογος είναι περισσότερο γνωστός για το τμήμα υδατοσφαίρισης των γυναικών που είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα στην Ευρώπη. Το γυναικείο τμήμα έχει κατακτήσει συνολικά 6 Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, 3 Σούπερ Καπ, 18 Πρωταθλήματα Ισπανίας, 18 Κύπελλα, 10 Σούπερ Καπ Ισπανίας και 10 Κύπελλα Καταλονίας. Το ανδρικό τμήμα έχει κερδίσει 3 Κύπελλα Ισπανίας και 3 Σούπερ Καπ. Έδρα του συλλόγου είναι το Piscina Can Llong.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαβαδέλ Σαβαδέλ
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2012
Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2012 ήταν το 37ο Σούπερ Καπ, έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό αγώνα που διοργανώνεται από την UEFA, όπου συμμετείχαν η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12, Τσέλσι και η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2011-12, Ατλέτικο Μαδρίτης.
Η Ατλέτικο Μαδρίτης νίκησε την Τσέλσι με 4-1.
Στάδιο
Το Στάδιο Λουί Β΄ στο Μονακό ήταν το γήπεδο που χρησιμοποιήθηκε και το 2012, καθώς χρησιμοποιείται από το 1998.
Αυτός ο αγώνας Σούπερ Καπ ήταν ο τελευταίος που διεξήχθη στο Στάδιο Λουί Β΄, καθώς από την επόμενη χρονιά, το Σούπερ Καπ δα διεξάγεται σε διαφορετικά γήπεδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2012 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μονακό
Γιάννης Φακής
Ο Γιάννης Φακής (Αποίκια Άνδρου, 12 Ιανουαρίου 1944 - Αθήνα, 14 Ιουνίου 2017) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης υπό τον Κάρολο Κουν, έλαβε ρόλους σε θεατρικές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές, μεταξύ των οποίων η παράσταση "Ευριπίδου Τρωάδες" (1977) του Γιάννη Τσαρούχη, το 1922 (1978) του Νίκου Κούνδουρου, οι Νύφες (2004) του Παντελή Βούλγαρη και Η άλλη θάλασσα (2012, μη ολοκληρωμένη) του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, η οποία αποτέλεσε την τελευταία του ερμηνεία.
"Εσύ είσαι κωμικός" τού είχε πει κάποτε ο Κάρολος Κουν μετά από πολύμηνη μελέτη των ερμηνειών του, οι οποίες κάλυπταν όλο το φάσμα της παγκόσμιας δραματουργίας.
Προσωπική ζωή
Ο Γιάννης Φακής έζησε και εργάστηκε στην Άνδρο, τη Σαντορίνη και για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη συνοικία Κουκάκι στην Αθήνα. Κατά την περίοδο της δικτατορίας διέμεινε στη Ρώμη, στην οποία οδηγήθηκε λόγω των −όχι και τόσο αμφιλεγόμενων− φρονημάτων του. Υπήρξε σύζυγος της εικαστικού Ντέπης Φελουκατζή (1941-2015), με την οποία απέκτησε έναν γιο. Ο Κωστής Γκιμοσούλης στο αφήγημά του Ο μέσα και ο έξω (2016, Εκδόσεις Καστανιώτη) αναφέρεται στη γειτονική τους σχέση και στα όσα του εξιστόρησε ο Γιάννης Φακής κατά την περίοδο 2014 - 2016, βαπτίζοντάς τον "Κυναίγειρο". Όσοι γνώριζαν τον Γιάννη Φακή, θα θυμούνται τις αναφορές του: στο βιβλίο Αντιγνώση, τα δεκανίκια του καπιταλισμού της Λιλής Ζωγράφου, στην Έλλη Λαμπέτη και στον Γιάννη Τσαρούχη, με τους οποίους είχε συνεργαστεί εκτενώς, στον γιο του και τη σύντροφό του, καθώς και στη σύζυγό του, την οποία είχε χάσει.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Σπυρίδων Μαντζάκος
Ο Σπυρίδων Μαντζάκος ήταν Έλληνας ζωγράφος του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Έζησε στην Αθήνα, στο σπίτι κοντά στο Μνημείο του Λυσικράτη, όπου άλλοτε είχε μείνει ο Λόρδος Βύρων. Ήταν γελοιογράφος στο επάγγελμα για να καταφέρνει να ζει. Αρρώστησε και πέθανε στις αρχές του 20ού αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ρόμπερτ Γουάιζ
Ο Ρόμπερτ Γουάιζ (Robert Earl Wise, 10 Σεπτεμβρίου 1914 - 14 Σεπτεμβρίου 2005) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, μοντέρ και κινηματογραφικός παραγωγός, βραβευμένος με δυο Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες Γουέστ Σάιντ Στόρι (West Side Story, 1961) και Η Μελωδία της Ευτυχίας (The Sound of Music, 1965). Ο Γουάιζ ήταν επίσης υπεύθυνος για το μοντάζ των ταινιών του Όρσον Γουέλς Πολίτης Κέιν (Citizen Kane, 1941) και Οι Υπέροχοι Άμπερσον (The Magnificent Ambersons, 1942). Σημαντική θέση στη φιλμογραφία του ως σκηνοθέτη κατέχουν οι ταινίες Σκλάβος του Εγκλήματος (Born to Kill, 1947), Βασανισμένα Κορμιά (The Set-Up, 1949), Όταν η Γη Σταματήσει (The Day the Earth Stood Still, 1951), Εμείς οι Ζωντανοί (Somebody Up There Likes Me, 1956), Ένοχες Γυναίκες (Until They Sail, 1957), Τα Γεράκια των Θαλασσών (Run Silent Run Deep, 1958), ''Θέλω να Ζήσω! (I Want to Live!, 1958), Ο Στοιχειωμένος Πύργος (The Haunting, 1963), Τα Βότσαλα της Άμμου (The Sand Pebbles, 1966), Η Σταρ (Star!, 1968) και Το Χίντενμπεργκ Καίγεται (The Hindenburg, 1975)''. Ο Γουάιζ υπήρξε πρόεδρος του Σωματείου Σκηνοθετών Αμερικής από το 1971 εώς και το 1975, καθώς και πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών από το 1984 εώς και το 1987.
Ο Γουάιζ σκηνοθέτησε με επιτυχία πολλά διαφορετικά κινηματογραφικά είδη (φιλμ νουάρ, γουέστερν, μιούζικαλ, τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και μελόδραμα) και το 1998 τιμήθηκε με βραβείο καριέρας από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Καριέρα
Ο Γουάιζ ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέρ στο χώρο του κινηματογράφου κατά τα μέσα της δεκαετίας του '30, δείχνοντας από νωρίς τις ικανότητες του και το 1941 βρέθηκε υποψήφιος για Όσκαρ καλύτερου μοντάζ για την ταινία του Όρσον Γουέλς Πολίτης Κέιν (Citizen Kane). Στα 30 του, το 1944, έκανε το ντεμπούτο ως σκηνοθέτης της ταινίας τρόμου Οι Άνθρωποι Γάτες Εκδικούνται (The Curse of the Cat People), αντικαθιστώντας τον σκηνοθέτη που είχε αναλάβει αρχικά την ταινία, ο οποίος δεν ήταν πλέον διαθέσιμος. Την επόμενη χρονιά έκανε την πρώτη του επιτυχία σκηνοθετώντας τους Μπέλα Λουγκόζι και Μπόρις Καρλόφ στην ταινία Η Εκδίκηση του Νεκρού (The Body Snatcher, 1945) και μετά από μια σειρά ταινιών Β' διαλογής καθιερώθηκε με τη σκηνοθεσία της ταινίας Βασανισμένα Κορμιά (The Set-Up, 1949), με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ράιαν. Το 1951 γύρισε την ταινία επιστημονικής φαντασίας Όταν η Γη Σταματήσει (The Day the Earth Stood Still, 1951) με τους Πατρίσια Νιλ και Σαμ Τζάφι, ενώ το 1956 τον Πολ Νιούμαν και τον Στηβ ΜακΚουήν στην ταινία Εμείς οι Ζωντανοί (Somebody Up There Likes Me, 1956). Μετά τη συνεργασία του το 1958 με τον Κλαρκ Γκέιμπλ στην ταινία Τα Γεράκια των Θαλασσών (Run Silent Run Deep), ανέλαβε τη σκηνοθεσία (σε συνεργασία με τον Τζερόμ Ρόμπινς) της ταινίας-μιούζικαλ Γουέστ Σάιντ Στόρι (West Side Story, 1961) που βραβεύτηκε με 10 βραβεία Όσκαρ, του χάρισε το πρώτο του Όσκαρ Σκηνοθεσίας και καθιέρωσε την Νάταλι Γουντ ως αστέρα πρώτου μεγέθους. Τέσσερα χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε τους Τζούλι Άντριους και Κρίστοφερ Πλάμερ στο μιούζικαλ Η Μελωδία της Ευτυχίας (The Sound of Music, 1965) που βραβεύτηκε με 5 βραβεία Όσκαρ και του χάρισε το δεύτερο Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Όντας στο μεταίχμιο της δόξας ο Γουάιζ άρχισε να σκηνοθετεί λιγότερες ταινίες και το 1966 σκηνοθέτησε τον Στηβ ΜακΚουήν στην επική ταινία Τα Βότσαλα της Άμμου (The Sand Pebbles, 1966). Κατά τη δεκαετία του '70 σκηνοθέτησε τους Τζορτζ Σι Σκοτ και Αν Μπάνκροφτ στην ταινία Το Χίντενμπεργκ Καίγεται (The Hindenburg, 1975), τους Άντονι Χόπκινς και Μάρσα Μέισον στο θρίλερ Μετεμψύχωση (Audrey Rose, 1977) καθώς και την πρώτη ταινία της σειράς Σταρ Τρεκ.
Το 1998 έλαβε βραβείο καριέρας από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και το 2000 σκηνοθέτησε την τελευταία του ταινία A Storm in Summer. Ο Γουάιζ απεβίωσε το 2005 σε ηλικία 91 ετών από καρδιακή προσβολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Σημαία της Μεγάλης Κομόρας
thumb|Η σημαία της Μεγάλης Κομόρας.
Η σημαία της Μεγάλης Κομόρας περιγράφεται ως σύμβολο στο Σύνταγμα (άρθρο 3) του νησιού, το οποίο εγκρίθηκε το 2002. Το φόντο της είναι μπλε. Η ισλαμική θρησκεία, που ακολουθείται από την πλειονότητα των κατοίκων, τονίζεται με την παρουσία της ημισελήνου που είναι στραμμένη προς τα δεξιά και των τεσσάρων άστρων, στα αριστερά της σημαίας, που είναι ευθυγραμμισμένα κάθετα και σε χρώμα λευκό. Τα σύμβολα της Μεγάλης Κομόρας είναι τα ίδια με το ανεξάρτητο κράτος των Κομόρων. Ο αριθμός των αστεριών θυμίζει τον αρχικό αριθμό των Κομόρων, προτού γίνουν ανεξάρτητες (εκτός από τα τρία σημερινά νησιά που απαρτίζουν την Ένωση των Κομόρων, ήταν και η γαλλική σήμερα Μαγιότ).
Προηγούμενη σημαία
Η σημαία του Σουλτάνου της περιόδου 1886-1911 ήταν κόκκινη με χρυσό περίγραμμα και με ένα μισοφέγγαρο στραμμένο προς τα δεξιά, χρώματος λευκού. Σε αυτό κοντά βρίσκονταν και 7 αστέρια επίσης λευκά, τα οποία συμβόλιζαν τα επτά σουλτανάτα της εποχής, τα οποία τελικά ενώθηκαν. Η διάταξη των αστεριών φέρνει στο νου το σχήμα του νησιού στο χάρτη. Προτεκτοράτο από το 1886, η Μεγάλη Κομόρα προσαρτήθηκε στη Γαλλία το 1911 και το σουλτανάτο καταργήθηκε.
Πηγές
Κομορ
Έλζα Iμπραχίμοβα
Η Έλζα Ιμπραχίμοβα (Elza İmaməddin qızı İbrahimova, Эльза Имамеддин кызы Ибрагимова) είναι Αζέρα συνθέτρια, τιμημένη ως λαϊκός καλλιτέχνης της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (2008) και λαϊκός καλλιτέχνης του Νταγκεστάν.
Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση
Η Eλζα Iμπραχίμονα γεννήθηκε το 1938 στο Χατζικαμπούλ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο αρ. 8 στο Μπακού, στην τάξη σύνθεσης της Ανωτάτης Μουσικής Σχολής Α. Ζεϊνάλλι το 1957. Επίσης, αποφοίτησε από το Τμήμα Σύνθεσης του Κρατικού Ωδείου του Αζερμπαϊτζάν (σημερινή Μουσική Ακαδημία Μπακού) Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ το 1964. Οι γονείς κατάλαβαν την μεγάλη αγάπη που είχε για τη μουσική από την παιδική της ηλικία και την έστειλαν στη μουσική σχολή.
Η Έλζα Ιμπραγίμοβα συνέθεσε το πρώτο της τραγούδι το 1969. Η Ελεκμπέροβα ήταν ο πρώτος τραγουδιστής του τραγουδιού "Yalan ha deyil" που συντάχθηκε στο ποίημα του Mαμμάντ Ραχίμ. Η Έλζα Ιμπραγκίμοβα έχει συνθέσει τραγούδια σε τανγκό, με μερικά από αυτά τα τραγούδια να έχουν απορριφθεί από τα καλλιτεχνικά συμβούλια της Σοβιετικής Ένωσης, εν μέρει λόγω της μη συμβάδισης με το σοβιετικό πνεύμα.
Τιμές και βραβεία
Ο Ιλχάμ Αλίγιεφ (Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν) υπέγραψε διάταγμα για τον εορτασμό των 80 χρόνων από τα γενέθλια της Έλζα Ιμπραγκίμοβα.
1163
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1163 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
1160
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1160 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πάνθεα (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Πάνθεα μπορεί να αναφέρεται σε:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μάχη του Μαρτίνου
Η Μάχη του Μαρτίνου ήταν ένα από τα τελευταία πολεμικά επεισόδια της Επανάστασης του 1821.
Το ιστορικό της μάχης
Ο Μαυροβουνιώτης μαθαίνοντας ότι ο Μαχμούτ οχυρώθηκε και έστειλε 200 άνδρες για να κατασκοπεύσουν τον εχθρό. Διέταξε μεν τον πρώτο πεντακοσίαρχο Τριαντάφυλλο Τσουρά να καταλάβει τα σπίτια γύρω από το χωριό, ο δε δεύτερος Ιωάννης Κλίμακας το κέντρο, και αυτός με 100 καβαλάρηδες περιέβλεπε τα οχυρώματα. Το πρωί της 29ης Ιανουαρίου 1829 φάνηκε ο Μαχμούτ πασάς ηγούμενος το ιππικό του. Το πεζικό ακολουθούσε. Όταν έφτασαν στα οχυρώματα όρμησαν και προχώρησαν μέχρι τα μέσα σπίτια του χωριού. Έγινε γερή μάχη. Οι εχθροί μάχονταν γενναία, και μετά από δύο ώρες περίπου υποχώρησαν λόγω των πυρών των Ελλήνων που έριχναν από τα οχυρά τους. Οι Έλληνες, βλέποντας τον εχθρό κλονισμένο όρμησαν και τους έτρεψαν σε φυγή σκοτώνοντας περί τους 250 και τραυματίζοντας περισσότερους. Σταμάτησαν όμως την καταδίωξη, διότι ξαφνικά έπιασε καταιγίδα και σηκώθηκε παγερός άνεμος. Από τους Έλληνες τραυματίστηκαν μόνο τρεις. Κατέλαβαν δε πολλά λάφυρα, φορτηγά ζώα, χρήματα, τρεις σημαίες.
Στην μάχη διέπρεψαν όλοι οι αξιωματικοί, και ο Βάσσος που φάνηκε παντού στη μάχη εμψυχώνοντας τους αγωνιστές και εφορμώντας ακράτητος κατά των εχθρών.
Ο Μαχμούτ κατατροπώθηκε και έφυγε στις 10 Φεβρουαρίου 1829 στη Λαμία. Ο δε Ομέρ πασάς μαθαίνοντας την ήττα του Μαχμούτ έφυγε και αυτός αφήνοντας φρουρά στην Θήβα.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Φθιώτιδας Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού
Ρόδα, τσάντα και κοπάνα
Το Ρόδα, τσάντα και κοπάνα είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1982, σε σενάριο Γιάννη Σκλάβου και σκηνοθεσία Όμηρου Ευστρατιάδη.
Πλοκή
Το ιστορικό λύκειο Χαβαλέ περνά δύσκολες ώρες, καθώς η διαμάχη μεταξύ καθηγητών και μαθητών κορυφώνεται και οι καθηγητές έντρομοι δεν ξέρουν τι τους περιμένει. Έτσι κάνουν υπομονή μέχρι την αποφοίτηση των μαθητών.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Σύμφωνα με τον ηθοποιό Γιώργο Ρήγα, ο τίτλος με τον οποίο θα κυκλοφορούσε η ταινία, πριν αλλάξει, ήταν Πάρτι με ούζα.
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1982-1983, έκοψε 201.304 εισιτήρια και ήρθε 5η ανάμεσα στις 48 ταινίες της σεζόν. Μετά την επιτυχία του Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, κυκλοφόρησαν άλλες τρεις συνέχειες της ταινίας, συν κάποιες εμφανίζεις χαρακτήρων -όπως ο Μπίλιας και ο Χάλιας- και σε άλλες μεταγενέστερες ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Σκλάβου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Σπέντζος Φιλμ
ΚΝ Σαντ Αντρέου
Η ΚΝ Σαντ Αντρέου (ισπανικά: Club Natació Sant Andreu, CN Sant Andreu) είναι ισπανικός σύλλογος με έδρα το Σαντ Αντρέου ντε Παλόμαρ της Βαρκελώνης. Ιδρύθηκε το 1971 και διατηρεί τμήματα ανταγωνιστικής κολύμβησης, υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, αντισφαίρισης, τριάθλου, τοιχοσφαίρισης και ποδοσφαίρου σάλας.
Η κολύμβηση και η υδατοσφαίριση είναι τα πιο δημοφιλή αθλήματα του συλλόγου. Το ανδρικό τμήμα υδατοσφαίρισης έχει κατακτήσει 1 Σούπερ Καπ Ισπανίας και ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ισπανίας 3 φορές (2008, 2014, 2016). Το γυναικείο τμήμα ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ισπανίας 4 φορές (2006, 2012, 2015, 2019) και του Σούπερ Καπ Ισπανίας 3 φορές (2012, 2015, 2018).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαντ Αντρέου Σαντ Αντρέου Σαντ Αντρέου
Κωνσταντίνος τσάκος
Ο Κωνσταντίνος Τσάκος είναι έλληνας αρχαιολόγος.
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και σπούδασε στο εκεί Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Σπούδασε αρχαιολογία και ιστορία και έκανε διδακτορική διατριφή στο Μόναχο. Προσλήφτηκε το 1965 στην Αρχαιολογική Υπηρεσία. Πήρε μέρος σε αξιόλογες ανασκαφές και δημοσίευσε πολλές έρευνές του.
Τίμιος Πρόδρομος (Μέσα Γειτονιά)
Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι συνοικία του Δήμου Μέσα Γειτονιάς.
Τοποθεσία
Στα νότια συνορεύει με τη Χαλκούτσα, στα ανατολικά με τον Άγιο Στυλιανό, στα βόρεια με την Πάνθεα και στα δυτικά με τα Κοντοβάθκια.
Ιεροί ναοί
Στη συνοικία υπάρχουν δύο ιεροί ναοί:
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Μέσα Γειτονιάς
Πουντόνγκ
Η Πουντόνγκ είναι μια περιφέρεια της Σαγκάη που βρίσκεται ανατολικά του ποταμού Χουανγκπού απέναντι από το ιστορικό κέντρο της πόλης της Σαγκάης στο Πουσί. Το όνομα αναφέρεται στην ιστορική του θέση ως «Η Ανατολική Όχθη» του ποταμού Χουανγκπού, ο οποίος διασχίζει το κέντρο της Σαγκάη, αν και τώρα διοικείται ως η Νέα Περιοχή Πουντόνγκ, μια νέα περιοχή σε επίπεδο πολιτείας που εκτείνεται μέχρι την Ανατολική Κινεζική Θάλασσα.
Η παραδοσιακή περιοχή της Πουντόνγκ φιλοξενεί τώρα τη ζώνη χρηματοδότησης και εμπορίου Λουτζιατζουέι, το Χρηματιστήριο της Σαγκάη και πολλά από τα πιο γνωστά κτίρια της Σαγκάη, όπως ο Πύργος Οριένταλ Πέρλ, ο Πύργος Τζιν Μαο, το Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο της Σαγκάης και ο Πύργος της Σαγκάη. Αυτοί οι μοντέρνοι ουρανοξύστες βρίσκονται απέναντι από το ιστορικό Γουαϊτάν του Πουσί, ένα κατάλοιπο πρώην ξένων παραχωρήσεων στην Κίνα. Η υπόλοιπη νέα περιοχή περιλαμβάνει το λιμάνι της Σαγκάη, την Έκθεση της Σαγκάη και το Αιώνιο Πάρκο, το υψηλής τεχνολογίας πάρκο της Τζανγκτζιάνγκ, το Διεθνές Αεροδρόμιο Πουντόνγκ της Σαγκάη, η φυλαγμένη περιοχή υγρότοπου Τζιοουντουανσά, τη Νέα πόλη Νανχουέι και το Θέρετρο της Ντίζνεϊ στην Σαγκάη.
Ιστορία
Η Πουντόνγκ — κυριολεκτικά "Η Ανατολική Όχθη του Ποταμού Χουανγκπού" — αρχικά αναφερόταν μόνο στην λιγότερο ανεπτυγμένη γη απέναντι από την Παλιά Πόλη της Σαγκάη και σε ξένες παραχωρήσεις. Η περιοχή ήταν κυρίως καλλιεργήσιμη γη και αναπτύχθηκε μόνο αργά, με αποθήκες και αποβάθρες κοντά στην ακτή που διοικούσαν οι περιοχές Πουσί στη δυτική όχθη: Χουανγκπού, Γιανγκπού και Νάνσι. Η Πουντόνγκ ιδρύθηκε αρχικά ως κομητεία το 1958 έως το 1961, όταν ο νομός χωρίστηκε μεταξύ του Χουανγκπού, Γιανγκπού, Νάνσι, Γουσόνγκ και της κομητείας Τσουενσά. Την 1η Οκτωβρίου 1992, η αρχική περιοχή της κομητείας Πουντόνγκ και της κομητείας Τσουενσά συγχωνεύτηκαν και ιδρύθηκε η νέα περιοχή Πουντόνγκ.
Το 1993, η κινεζική κυβέρνηση δημιούργησε μια ειδική οικονομική ζώνη στη Τσουενσά, δημιουργώντας τη νέα περιοχή Πουντόνγκ. Το δυτικό άκρο της περιοχής Πουντόνγκ χαρακτηρίστηκε ως ζώνη χρηματοδότησης και εμπορίου Λουτζιατζουέι και έχει μετατραπεί σε οικονομικό κόμβο της σύγχρονης Κίνας. Κατασκευάστηκαν πολλά κτήρια ορόσημων, όπως ο πύργος Οριένταλ Πέρλ και ο ουρανοξύστης Τζιν Μαο (420.5 μέτρα), το Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο της Σαγκάης ( 494 μέτρα) και ο Πύργος της Σαγκάη (632 μέτρα), το πρώτο τρίο στον κόσμο παρακείμενων υπερύψηλων ουρανοξυστών. Αυτά τα κτίρια — όλα στη λεωφόρο του αιώνα και ορατά από το ιστορικό Γουαϊτάν — αποτελούν πλέον τη κοινή γραμμή ορίζοντα της Σαγκάης.
Στις 6 Μαΐου 2009, αποκαλύφθηκε ότι το Κρατικό Συμβούλιο ενέκρινε την πρόταση για συγχώνευση της περιοχής Νανχουέι με την Πουντόνγκ και το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Σαγκάη. Το 2010, η Πουντόνγκ φιλοξένησε τους κύριους χώρους της Έκθεσης της Σαγκάη, των οποίων οι χώροι αποτελούν πλέον δημόσιο πάρκο.
Η Νέα Περιοχή της Πουντόνγκ αποτελείται από την αρχική κομητεία Πουντόνγκ (βορειοανατολικό τμήμα της κομητείας της Σαγκάη), την κομητεία Τσουένσα και την κομητεία Νανχουέι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαγκάη
Τίτο Γκόμπι
Ο Τίτο Γκόμπι (Tito Gobbi, 24 Οκτωβρίου 1913 – 5 Μαρτίου 1984) ήταν διεθνούς φήμης Ιταλός βαρύτονος της όπερας.
Ο Γκόμπι έκανε το οπερατικό του ντεμπούτο στο Γκούμπιο το 1935 ως Κόμης Ροντόλφο στην Υπνοβάτιδα και γρήγορα εμφανίσθηκε σε μεγάλα λυρικά θέατρα της Ιταλίας. Μέχρι να αποσυρθεί το 1979 είχε αποκτήσει ένα ρεπερτόριο με σχεδόν 100 οπερατικούς ρόλους. Αυτοί οι ρόλοι κυμαίνονταν από τους ρόλους μεσαίου εύρους βαρυτόνου του Μότσαρτ, με ενδιάμεσο τον ρόλο του μπαρμπέρη Φίγκαρο στον Κουρέα της Σεβίλης του Ροσσίνι, ρόλους του Ντονιτσέττι και τους τυπικούς ρόλους βαρυτόνων των Βέρντι και Πουτσίνι, μέχρι τον Βότσεκ του Άλμπαν Μπεργκ. Είχε μια παγκόσμια σταδιοδρομία ως οπερατικός βαρύτονος, εμφανιζόμενος (ή ηχογραφώντας τον τραγουδιστικό ρόλο) σε πάνω από 25 κινηματογραφικές ταινίες και, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και μετά, σκηνοθέτησε για τη σκηνή περίπου δέκα διαφορετικές όπερες, οι οποίες παρουσιάσθηκαν σε σχεδόν 35 παραγωγές σε όλη την Ευρώπη και Βόρεια Αμερική (ιδίως στο Σικάγο).
Ο Γκόμπι και η σύζυγός του, η Τίλντε Ντε Ρένσις, είχαν μια κόρη, τη Τσετσίλια, η οποία διευθύνει τώρα το «Associazione Musicale Tito Gobbi», μια οργάνωση αφιερωμένη στη διατήρηση και την τίμηση της συνεισφοράς του πατέρα της στην όπερα. Ο Τίτο Γκόμπι ήταν επίσης γαμπρός ενός από τους διάσημους συναδέλφους του στο Κόβεντ Γκάρντεν, του Βούλγαρου στην καταγωγή βαθύφωνου Μπορίς Κρίστοφ. Ο Γκόμπι αποσύρθηκε το 1979 και πέθανε στη Ρώμη το 1984, σε ηλικία 70 ετών.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τίτο Γκόμπι γεννήθηκε στην πόλη Μπασσάνο ντελ Γκράππα του Βένετο. Ξεκίνησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το ταλέντο του ανακαλύφθηκε από έναν οικογενειακό φίλο, τον βαρόνο Αγκοστίνο Ζανκέττα, ο οποίος πρότεινε να σπουδάσει τραγούδι. Για να το κάνει αυτό, ο Γκόμπι μετακόμισε στη Ρώμη το 1932, ώστε να σπουδάσει υπό τον Τζούλιο Κρίμι (1885-1939), γνωστό Σικελό τενόρο μιας προηγούμενης γενιάς, ο οποίος είχε τραγουδήσει στις πρώτες παραστάσεις του Il trittico του Πουτσίνι. Στην πρώτη ακρόαση του Γκόμπι τον συνόδευε στο πιάνο η Τίλντε Ντε Ρένσις, κόρη του μουσικολόγου Ραφαέλ Ντε Ρένσις, η οποία το 1937 έγινε γυναίκα του.
Μετά το ντεμπούτο του το 1935 στο Γκούμπιο με τον ρόλο του Κόμη Ροντόλφο στην Υπνοβάτιδα του Βιντσέντζο Μπελίνι, δύο χρόνια αργότερα τραγούδησε τον Ζερμόντ στην Τραβιάτα, για πρώτη φορά στη Ρώμη, στο Τεάτρο Αντριάνο. Αλλά η θητεία του στη Σκάλα του Μιλάνου τη σεζόν 1935-1936 ως μαθητευόμενου, του έδωσε ένα εύρος εμπειρίας. Στα πλαίσια αυτής, η πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή της Σκάλας ήταν ως ο Χέραλντ στην όπερα Ορσέολο του Ιλντεμπράντο Πιτσέττι.
Σταδιοδρομία
Ο Γκόμπι τραγούδησε για πρώτη φορά σε επίσημη παράσταση στη Σκάλα του Μιλάνου το 1942. Ο ρόλος του ήταν εκείνος του λοχία Μπελκόρε στο Ελιξήριο του έρωτα του Γκαετάνο Ντονιτσέττι, με διευθυντή ορχήστρας τον Τούλλιο Σεραφίν. Υπό την καθοδήγηση και την κατεύθυνση του Σεραφίν ο νεαρός Γκόμπι εκπαιδεύθηκε σε πολλούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που θα γίνονταν ζωτικής σημασίας για τη μετέπειτα σταδιοδρομία του: Σκάρπια, Ριγκολέττο, Σιμόν Μποκανέγκρα. Εμφανίσθηκε επίσης στην Όπερα της Ρώμης από το 1938 και μετά σε σκηνικές παραγωγές, όπως στον ρόλο του Σάρπλες στη Μαντάμα Μπατερφλάι υπό τον μαέστρο Βίκτορ ντε Σάμπατα.
Άλλος σημαντικός ιταλικός χώρος δράσεως του Γκόμπι στα προπολεμικά και πολεμικά χρόνια ήταν το Λα Φενίτσε στη Βενετία, όπου το 1941 εμφανίστηκε ως Μαρτσέλο στη Λα Μποέμ και το 1942 ως Σάρπλες. Στο Τεάτρο Κομμουνάλε της Φλωρεντίας το 1941 τραγούδησε τον ρόλο του βασιλιά Χιδραότ στην Αρμίντα του Γκλουκ, ενώ στο Τεάτρο Βέρντι στην Τεργέστη το 1942 και το 1943 έδωσε παραστάσεις επεκτεινόμενος και σε άλλους ρόλους, συμπεριλαμβανομένου του Ορφέως στην ομώνυμη όπερα του Μοντεβέρντι. Στη Ρώμη το 1942 υποδύθηκε για πρώτη φορά τον Φάλσταφ στην ομώνυμη όπερα του Βέρντι. Σε κτυπητή αντίθεση με αυτόν τον κωμικό ρόλο, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ερμήνευσε τον άκρως τραγικό και σκοτεινό ρόλο του Βότσεκ στην ομώνυμη όπερα του Άλμπαν Μπεργκ, στις πρώτες παραστάσεις της όπερας αυτής στην Ιταλία, χάρη στις οποίες η φήμη του αυξήθηκε σημαντικά. Τραγούδησε ξανά τον ρόλο αργότερα, τόσο στην Ιταλία, όσο και στη Βιέννη υπό τη διεύθυνση του Καρλ Μπεμ.
Μεταπολεμικά
Η διεθνής σταδιοδρομία του Γκόμπι εξελίχθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχίζοντας το 1948 με εμφανίσεις στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο. Ερμήνευσε για πρώτη φορά στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου («Κόβεντ Γκάρντεν») το 1950 και τραγουδούσε στη Λυρική Όπερα του Σικάγου από το 1954 έως το 1974. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης το 1956 ως Σκάρπια στην Τόσκα. Το 1974 έγινε η τελευταία από τις πολυάριθμες εμφανίσεις του Γκόμπι στο Κόβεντ Γκάρντεν, όπου είχε θαυμαστεί ιδιαιτέρως από το κοινό και επαινεθεί από τους κριτικούς, τόσο για την ευαίσθητη μουσικότητά του όσο και για το ταλέντο του και τις ερμηνευτικές του ιδέες.
Στον κινηματογράφο
Στις αρχές της σταδιοδρομίας του, ο Γκόμπι εμφανίστηκε σε μια σειρά κινηματογραφικών ταινιών μεταξύ του 1937 και του 1959, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων κινηματογραφημένων παραστάσεων όπερας, όπως του Κουρέα της Σεβίλλης (1946, με πρωταγωνιστή τον Φερρούτσο Ταλλαβίνι), καθώς και σε ένα σύγχρονο δράμα, επίσης το 1946, το Avanti a lui tremava tutta Roma με την Άννα Μανιάνι. Η ιστορία της δεύτερης ταινίας «συνδυάζει τις δράσεις του υπόγειου κινήματος στη Ρώμη το 1944 εναντίον των Γερμανών από μια ομάδα ερμηνευτών όπερας που είναι μέρος της ιταλικής αντίστασης, με την παρουσίαση της Tosca». Υπήρχε επίσης το δημοφιλές βρετανικό δράμα του 1949 που έγινε στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Glass Mountain, το οποίο τον κατέστησε γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό, πέρα από αυτό της όπερας. Επίσης, το 1950 έπαιξε τον εαυτό του, στη βρετανική ταινία Soho Conspiracy. Συνολικά, μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, ο Γκόμπι είχε εμφανιστεί σε περίπου 25 ταινίες, τόσο σε τραγούδια όσο και σε ομιλία. Ο Γκόμπι παρέσχε τη φωνή τραγουδιού για τον Άντονι Κουίν στον ρόλο του Άλφιο στην ταινία Cavalleria rusticana (1953), καθώς και τη φωνή του Ριγκολέττο στην ταινία του 1957 Rigoletto e la sua tragedia.
Ως σκηνοθέτης
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Γκόμπι εισχώρησε και στη σκηνοθεσία της όπερας, με ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα την παραγωγή του Σιμόν Μποκανέγκρα του Βέρντι για το Κόβεντ Γκάρντεν, αλλά το οποίο πρόλαβε πριν και το ανέβασε στην Όπερα του Σικάγου. Επιπλέον, τραγούδησε τον ρόλο του τίτλου σε καθεμία από τις τρεις παραγωγές που σκηνοθέτησε, με τελευταία στη Ρώμη το 1975.
Συνολικά, μεταξύ 1965 και 1982, ο Γόμπι σκηνοθέτησε παραγωγές περίπου δέκα διαφορετικών οπερών, ο μεγαλύτερος αριθμός των οποίων ήταν της Τόσκα. Κάποιες άλλες παραγωγές σε σκηνοθεσία του ήταν αυτές του Κουρέα της Σεβίλλης (παρουσιάστηκε τρεις φορές στο Σικάγο μεταξύ 1969 και 1977), του Οθέλλου (με τρεις παραγωγές: στην Καλιφόρνια το 1966, στο Σικάγο το 1966 και στη Θεσσαλονίκη το 1978) και του Τζάννι Σκίκκι (παρουσιάσθηκε στη Φλωρεντία και στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το 1969, στο Σικάγο το 1970, στη Ζυρίχη το 1974 και στο Μονακό το 1982). Οι δέκα όπερες «ανέβηκαν» συνολικά σχεδόν σε σαράντα σειρές παραστάσεων στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, κυρίως στη Λυρική Όπερα του Σικάγου, για την οποία σκηνοθέτησε τις εννέα από τις δέκα.
Διάσημοι ρόλοι
Ο Γκόμπι ήταν περίφημος επίσης για τις πολλές ερμηνείες του των ρόλων του Ιάγου (Οθέλλος) και του Φάλσταφ, αρκετές από τις οποίες είναι διαθέσιμες και σήμερα σε ηχογραφήσεις σε CD. Λιγότερο γνωστές, αλλά εξίσου εντυπωσιακές είναι οι ερμηνείες του σε όπερες του Μότσαρτ, ιδίως ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην όπερα Ντον Τζοβάννι και ο ρόλος του Κόμη στους Γάμους του Φίγκαρο.
Συγγραφικό έργο
Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του ως τραγουδιστή, ο Γκόμπι στράφηκε στη συγγραφή και έγραψε δύο βιβλία. Το πρώτο, με τίτλο Tito Gobbi: My Life (1979), ήταν η αυτοβιογραφία του, για την οποία τον βοήθησε η συγγραφέας Άιντα Κουκ (Μ. Μπέρτσελ). ΄Πέντε χρόνια αργότερα έγραψε το Tito Gobbi and His World of Italian Opera (= «Ο Τίτο Γκόμπι και ο κόσμος του της ιταλικής όπερας»), όπου εξετάζει πολλές από τις όπερες στις οποίες ερμήνευσε ή τις οποίες σκηνοθέτησε και παρέχει πληροφορίες για αυτές και τους συνθέτες τους, καθώς και περιγραφή των παραγωγών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Βαρύτονοι Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
1165
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1165 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Καμίλο Σίτε
Ο Καμίλο Σίτε (Camillo Sitte) (17 Απριλίου 1843 – 16 Νοεμβρίου 1903) ήταν Αυστριακός αρχιτέκτονας γιος του επίσης αρχιτέκτονα Φραντς Σίτε. Γεννήθηκε και πέθανε στη Βιέννη, όπου και διαμόρφωσε τη βάση του θεωρητικού και πρακτικού έργου του. Παρόλο που εκπαιδεύτηκε στην αρχιτεκτονική και είχε ισχυρό καλλιτεχνικό υπόβαθρο, βρήκε εν τούτοις εξέχουσα θέση ως ερευνητής και πανεπιστημακός. Ίδρυσε την Camillo Sitte Lehranstalt και την Camillo Sitte Gasse στη Βιέννη. Γιος του ήταν ο αρχιτέκτονας Σίγκφριντ Σίτε (1876–1945). Ο Σίτε διηύθυνε την Πολυτεχνική Σχολή της Βιέννης και λίγο πριν τον θάνατό του, ίδρυσε το περιοδικό Der Städtebau ("Το κτίσιμο της πόλης", πρώτο τεύχος 1904).
Έργο και θεωρία
Εργάστηκε σε μια περίοδο έντονων αλλαγών στις ευρωπαϊκές πόλεις όπου οικονομικοί παράγοντες, τα δίκτυα αποχέτευσης και τα δίκτυα μεταφοράς έγιναν οι ισχυρότεροι παράγοντες επίδρασης στον σχεδιασμό της πόλης, ο πολεοδομικός προγραμματισμός της οποίας γινόταν ως άσκηση επί χάρτου και όχι επί τόπου στον δρόμο ή την πλατεία. Ο Σίτε έδωσε έμφαση στη δημιουργίας μιας ακανόνιστης αστικής δομής με ευρύχωρες πλατείες, μνημεία και άλλα αισθητικά στοιχεία
Ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη επισκεπτόμενος πόλεις στην Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, καθώς και την Αυστρία. Μέσα από τα ταξίδια του ο Σίτε παρατήρησε πως οι πόλεις είχαν αφ' εαυτών αναπτύξει και καθιερώσει ένα σύνολο αρχών με τις οποίες πίστευε ο ίδιος ότι θα έπρεπε να σχεδιάζονται οι πόλεις. Αυτές οι ιδέες βασίζονταν κυρίως στην πλατεία και συναφείς δημόσιους χώρους και παρουσιάστηκαν στο έργο του Der Städtebau nach seinen künstlerischen Grundsätzen (Πολεοδομία σύμφωνα με τις Καλλιτεχνικές Αρχές).
Το βιβλίο του ασχολείται κυρίως με επικράτηση του τεχνικού τρόπου σχεδιασμού εις βάρος παραδοσιακών καλλιτεχνικών μεθόδων. Ενώ ο Σίτε εξετάζει την απώλεια αυτών των καλλιτεχνικών μεθόδων και τεχνικών, την οποία βίωσε κατά τη διάρκεια των συχνών ταξιδιών του σε όλη την Ευρώπη, εντέλει αποδέχεται ότι απαιτούνται σύγχρονες τεχνικές στον σχεδιασμό της πόλης, με ιδιαίτερη έμφαση στην αύξηση των επιπέδων της υγιεινής και της μηχανοκίνητης κυκλοφορίας.
Οι μοντερνιστές απέρριψαν τις ιδέες του και ο Λε Κορμπυζιέ είναι γνωστός για την συνολική απόρριψη του έργου του. Παρόλα αυτά το έργο του χρησιμοποιείται συχνά ως κριτική του μοντερνιστικού κινήματος στην αρχιτεκτονική, και η σημασία του τονίστηκε από το μεταμοντέρνο κίνημα της δεκαετίας του '60.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες
Οψοκομιστής
Ο Οψοκομιστής είναι πίνακας του Έλληνα ζωγράφου Σπυρίδωνος Μαντζάκου.
Περιγραφή
Ο «Οψοκομιστής» είναι ελαιογραφία. Εικονίζει μια μικρή σκηνή από την καθημερινή ζωή της Αθήνας στις αρχές του 20ού αιώνα. Ένα παιδί, βιοπαλαιστής στην αγορά κάθεται για μια στιγμή επάνω σε ένα ξύλινο κιβώτιο για να ξεκουραστεί, ενώ στην ράχη του έχει ακόμα δεμένο το καλάθι με την πραμάτεια του. Στο πίσω μέρος κυριαρχεί ένας μεγάλος εξωτερικός τοίχος σπιτιού, ενώ στο αριστερό άκρο μόλις και διακρίνεται ένα μικρό μέρος της αγοράς.
Ιστορική τοποθέτηση
Η ελαιογραφία αυτή θεωρείται το τελειότερο έργο του Σπυρίδωνα Μαντζάκου, και ένα από τα ευτυχέστερα καλλιτεχνήματα, τα οποία έχει να επιδείξει η νεοελληνική τέχνη. Ο καλλιτέχνης το ζωγράφισε στα τέλη του 19ου αιώνα, αρχές του 20ού αιώνα. Στην εποχή του βρισκόταν σε αίθουσα του συλλόγου «Παρνασσός».
Πηγές
Κατηγορία:Ρωπογραφία Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Σπυρίδωνος Μαντζάκου
Θάλασσα Λάπτεφ
thumb|right|350px|Χάρτης με τη θέση της Θάλασσας Λάπτεφ
Η Θάλασσα Λάπτεφ (ρώσικα: мо́ре Ла́птевых) είναι μία θάλασσα στον Αρκτικό Ωκεανό. Βρίσκεται μεταξύ της βόρειας ακτής της Σιβηρίας, της Χερσονήσου Ταϋμύρ, της Σεβέρναγια Ζεμλιά (Βόρεια Γη) και των Νέων Σιβηριανών Νήσων. Το βόρειο όριό της περνά από το Αρκτικό Ακρωτήριο στο σημείο με συντεταγμένες 79°Β και 139°Α και σταματάει στο Ακρωτήριο Ανίσι. Στα δυτικά της βρίσκεται η Θάλασσα Κάρα και στα ανατολικά της η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα. Η έκτασή της είναι περίπου 672.000 τ.χλμ.. Είναι πλεύσιμη μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου.
Η Θάλασσα Λάπτεφ ονομάστηκε προς τιμήν των Ρώσων εξερευνητών Ντμίτρι Λάπτεφ και Χαρίτωνα Λάπτεφ (ξαδέλφια). Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Θάλασσα Νόρντενσκιολντ (ρώσικα: мо́ре Норденшельда) προς τιμήν του Φινλανδού εξερευνητή Άντολφ Έρικ Νόρντενσκιολντ (Adolf Erik Nordenskiöld).
Ο μεγαλύτερος ποταμός που εκβάλλει στη Θάλασσα Λάπτεφ είναι ο Λένας που σχηματίζει και μεγάλο δέλτα. Άλλοι σημαντικοί ποταμοί είναι ο Χάτανγκα, ο Αναμπάρ, ο Ολενιόκ, ο Ομολόυ και ο Γιάνα.
Οι κύριοι κόλποι της Θάλασσας Λάπτεφ είναι ο Κόλπος Χάτανγκα, ο Κόλπος Ολενιόκ, ο Κόλπος Μπουόρ-Χαγιά και ο Κόλπος Γιάνα.
Ιστορία
Το 1712 ο Γιάκοφ Περμιακόφ και ο Μερκούρι Βάγκιν εξερεύνησαν μέρος της ανατολικής πλευράς της Θάλασσας Λάπτεφ και ανακάλυψαν το νησί Μπολσόι Λιαχόφσκι. Όμως, ο Περμιακόφ και ο Βάγκιν σκοτώθηκαν κατά την επιστροφή τους από μέλη της ίδιας της αποστολής τους που στασίασαν.
Το 1735 ο Ρώσος εξερευνητής της Σιβηρίας, Βασίλι Πρόντσιστσεφ έπλευσε από το Γιακούτσκ μέσω του ποταμού Λένα με το μονοκάταρτο Γιακούτσκ. Εξερεύνησε την ανατολική ακτή του δέλτα του Λένα και ξεχειμώνιασε στις εκβολές του ποταμού Ολενιόκ. Πολλά μέλη όμως του πληρώματος αρρώστησαν και πέθαναν, κυρίως λόγω σκορβούτου. Παρά τις δυσκολίες, το 1736 έφτασε στην ανατολική ακτή της Χερσονήσου Ταϋμύρ και συνέχισε βόρεια χαρτογραφώντας την ακτογραμμή. Και ο Πρόντσιστσεφ όμως και η γυναίκα του, Μαρία (γνωστή και ως Τατιάνα Φεοντόροβνα) αρρώστησαν από σκορβούτο και πέθαναν στην επιστροφή.
Κατά τη δεύτερη αποστολή της Καμτσάτκας (1739-1742), ο Ρώσος αρκτικός εξερευνητής και αντιναύαρχος Ντμίτρι Λάπτεφ περιέγραψε την ακτογραμμή από τις εκβολές του ποταμού Λένα κατά μήκος των κόλπων Μπουόρ-Χαγιά και Γιάνα, μέχρι τον Πορθμό Λάπτεφ, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του. Ως μέρος τις ίδιας αποστολής,ο εξάδελφος του Λάπτεφ, Χαρίτων Λάπτεφ, ηγήθηκε ομάδας που χαρτογράφησε την ακτογραμμή της χερσονήσου Ταϋμύρ, ξεκινώντας από τις εκβολές του ποταμού Χάτανγκα.
Κατά το 1892-1894 και ξανά μεταξύ 1900-1902, ο βαρώνος Έντουαρντ φον Τολλ εξερεύνησε τη Θάλασσα Λάπτεφ σε δύο ξεχωριστές αποστολές. Ο Τολλ εκπόνησε γεωγραφικές και γεωλογικές αποτυπώσεις της περιοχής για τη Ρωσική Αυτοκρατορική Ακαδημία των Επιστημών. Κατά την τελευταία του αποστολή ο Τολλ εξαφανίστηκε στα Νέα Σιβηριανά Νησιά υπό μυστηριώδεις συνθήκες.
Κατά τη διάρκεια του σοβιετικού καθεστώτος οι παράκτιες περιοχές της Θάλασσας Λάπτεφ παρουσίασαν κάποια περιορισμένη αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης τους, εξαιτίας των πρώτων παγοθραυστικών νηοπομπών που διένοιξαν το Βόρειο Θαλάσσιο Πέρασμα, και της δημιουργίας της Διεύθυνσης Βορείου Θαλάσσιου Περάσματος. Η κωμόπολη Τίκσι στον κόλπο Μπουόρ-Χαγιά απέκτησε ενεργό αεροδρόμιο και το Νόρντβικ χαρακτηρίστηκε «αναπτυσσόμενη πόλη», παρόλα αυτά όμως το λιμάνι του έκλεισε το 1956.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1990 η εμπορική ναυσιπλοΐα στον Αρκτικό Ωκεανό παρήκμασε. Η ναυσιπλοΐα περιορίστηκε από το Μούρμανσκ μέχρι τη Ντουντίνκα στη δύση και από το Βλαδιβοστόκ έως το Πεβέκ στην ανατολή. Τα λιμάνια μεταξύ Ντουντίνκα και Πεβέκ δεν έχουν πλέον δρομολόγια, ενώ ο εμπορικός σταθμός-οικισμός του Λoγκάσκινο εγκαταλείφθηκε και είναι πλέον ερημότοπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαπτσεφ
1166
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1166 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Library Genesis
Η Library Genesis ή LibGen (Βιβλιοθήκη Γένεσις) είναι μια μηχανή αναζήτησης άρθρων και βιβλίων για διάφορα θέματα, η οποία επιτρέπει την ελεύθερη πρόσβαση σε περιεχόμενο, το οποίο κατά τα άλλα απαιτεί πληρωμή ή δεν είναι ψηφιοποιημένο αλλού. Μεταξύ άλλων, παρέχει αρχεία PDF από τη διαδικτυακή πύλη ScienceDirect του Elsevier.
Το 2015, ο δικτυακός τόπος συμμετείχε σε μια νομική διαμάχη, όταν ο Elsevier τον κατηγόρησε ότι προσέφερε πειρατική πρόσβαση σε άρθρα και βιβλία. Το LibGen αναφέρεται ότι είναι εγγεγραμμένο τόσο στη Ρωσία όσο και στο Άμστερνταμ, καθιστώντας ασαφές ποια νομοθεσία ισχύει για την εκδίκαση της υπόθεσης και αν οι εναγόμενοι θα εμφανιστούν σε ακροαματική διαδικασία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το LibGen έχει αποκλειστεί από ορισμένους παρόχους υπηρεσιών διαδικτύου στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά η φραγή που βασίζεται στο DNS θεωρείται ότι δεν αποτρέπει την πρόσβαση [3]. Στα τέλη Οκτωβρίου του 2015, το Επαρχιακό Δικαστήριο της Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης διέταξε τη LibGen να διακόψει και να αναστείλει τη χρήση του libgen.org, αλλά ο ιστότοπος είναι προσβάσιμος από εναλλακτικές διευθύνσεις.
Από τις 5 Ιουνίου 2018, η βιβλιοθήκη Genesis δηλώνει ότι η βάση δεδομένων της περιέχει περισσότερα από 2,7 εκατομμύρια βιβλία και 58 εκατομμύρια αρχεία επιστημονικών περιοδικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης G
Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου
Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου (πρωτότυπος τίτλος: Les Femmes du 6e étage) είναι γαλλική ταινία του 2010.
Συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα των βραβείων Σεζάρ στις κατηγορίες: κοστουμιών, παραγωγής και Β' Γυναικείου Ρόλου. Κέρδισε το τελευταίο, το οποίο έλαβε η Κάρμεν Μάουρα.
Πλοκή
Παρίσι, 1962. Ο Ζαν-Λουί είναι ένας μεγαλοαστός που ζει μία βαρετή ζωή με τη σύζυγό του, Σουζάν. Μένουν σε ένα πολυτελές διαμέρισμα, ενώ ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης όλου του κτιρίου. Στα δώματα του έκτου ορόφου μένουν Ισπανίδες υπηρέτριες, μεταξύ αυτών η Μαρία, την οποία προσλαμβάνει ο Ζαν-Λουί στο σπίτι του.
Η Μαρία, όσο δουλεύει στο σπίτι, κερδίζει συνεχώς τη συμπάθεια του Ζαν-Λουί και μετά από λίγο καιρό εκείνος την ερωτεύεται. Η Σουζάν αντιλαμβάνεται ότι ο Ζαν-Λουί ενδιαφέρεται για κάποια άλλη γυναίκα και εκείνος της λέει ψευδώς ότι έχει ερωτευτεί μία γνωστή τους, την Μπετίνα, προκειμένου να φύγει από το σπίτι.
Όταν φεύγει, πηγαίνει στον έκτο όροφο και ζει σε ένα δώμα. Εκεί, αισθάνεται πραγματικά ευτυχισμένος, κάτι που καταλαβαίνει και η Σουζάν. Η Μαρία αποφασίζει να γυρίσει στην Ισπανία και συγκεκριμένα στο Σανταντέρ, όπου βρίσκεται ο γιος της. Το τελευταίο βράδυ πριν φύγει το περνά με τον Ζαν-Λουί και την επομένη φεύγει χωρίς να τον χαιρετήσει.
Δύο χρόνια μετά, ο Ζαν-Λουί ταξιδεύει στην Ισπανία και βρίσκει την Κονσεψιόν. Της λέει πως χώρισε και τη ρωτά που βρίσκεται η Μαρία και του λέει πως δεν γνωρίζει, κάτι που είναι ψέμα. Όμως, ο άντρας της του λέει ότι βρίσκεται κοντά. Ο Ζαν-Λουί την επισκέπτεται και οι δυο τους συναντιούνται ξανά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ταινίες του 2010
Διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια
Διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια, που ονομάζεται επίσης ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια, είναι εγκυκλοπαίδεια προσβάσιμη μέσω του Διαδικτύου. Η ιδέα της δημιουργίας μιας δωρεάν εγκυκλοπαίδειας χρησιμοποιώντας το Διαδίκτυο μπορεί να εντοπιστεί τουλάχιστον στην πρόταση Interpedia του 1994. σχεδιάστηκε ως εγκυκλοπαίδεια στο Διαδίκτυο στην οποία ο καθένας θα μπορούσε να συνεισφέρει υλικό. Το έργο δεν έφυγε ποτέ από το στάδιο του σχεδιασμού και ξεπεράστηκε από έναν βασικό κλάδο παλιών τυπωμένων εγκυκλοπαίδιων.
Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 92 π.Χ.)
Ο Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Gaius Claudius Pulcher, ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 92 π.Χ., μαζί με τον Mάρκο Περπένα. Ο προπάππος του ήταν ο Γάιος Κλαύδιος Πούλχερ το 177 π.Χ.