cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπανούσης Καβατσέλος
Βιογραφικά στοιχεία
Οι δραστηριότητές του αυτές έγιναν γνωστές στον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, ο οποίος και διέταξε τον αρχιναύαρχο (μιρί-μιράν) Γκαζί Χασάν Πασά να σπεύσει και να τον συλλάβει, καθώς και άλλους ομοίους αλβανούς λήσταρχους. Πράγματι ο Γκαζί Χασάν Πασάς αποκαλούμενος τότε από τους Έλληνες «Χασάν Πασάς Μουστάκας» αποβιβάστηκε στη Μεσσηνία με αρκετό ασκέρι (1779) όπου και αμέσως απέκλεισε όλα τα περάσματα των ορίων της Μεσσηνίας ξεκινώντας τμηματικά μια γενική εκκαθάριση κατά των λήσταρχων Αλβανών.
Ο Μπανούσης Καβατσέλος ακολουθούμενος από λίγους συντρόφους του στη προσπάθειά του να διαφύγει στην Αρκαδία βρέθηκε αντιμέτωπος με  τουρκικό απόσπασμα στα μεσσηνιακά όρια όπου πολεμώντας όμως με γενναιότητα τελικά έπεσε μαχόμενος, καθώς και όλοι οι σύντροφοί του. Μετά δε την γενική εκκαθάριση ο Γκαζί Χασάν Πασάς αφού παρέμεινε επί τετράμηνο στη Πελοπόννησο, (Μεσσηνία, Λακωνία, Αρκαδία, Αργολίδα), επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, απ΄ όπου και ανέλαβε άλλες αποστολές.
Πηγές
Καβατσελος Καβατσέλος Καβατσελος Κατηγορία:18ος αιώνας Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770 Κατηγορία:Ληστές
Λεωνίδας Δεληγεώργης
Ο Λεωνίδας Δεληγεώργης (1839-1928) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν γιος του βουλευτή Μήτρου Δεληγεώργη και της Χρυσάιδως Μπενεδέτου. Μεγάλωσε στο Μεσολόγγι και στα τέλη του 1850 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σε νεαρή ηλικία φανέρωσε την αντιπάθειά του προς το πρόσωπο του Όθωνα αρθρογραφώντας σε αντιδυναστικές εφημερίδες. Για την αντιοθωνική του δράση αλλά και για την υποψία της αυλής ότι κρυβόταν πίσω από την απόπειρα δολοφονίας της βασίλισσας Αμαλίας φυλακίστηκε για ένα μικρό διάστημα στην Κύθνο.
Ήταν μέτοχος στα μεταλλεία του Λαυρίου ενώ από τις αρχές του 1870 άρχισε να ασχολείται ενεργότερα με την πολιτική, αφού ο αδελφός του, πρωθυπουργός Επαμεινώνδας Δεληγεώργης τον προόριζε για διάδοχό του. Όμως ο αιφνίδιος θάνατος του δεύτερου ανάγκασε τον Λεωνίδα να επισπεύσει τις διαδικασίες περί συμμετοχής του στην πολιτική. Εκλέχτηκε βουλευτής και ανέλαβε τα ηνία του κόμματους του αδελφού του, Εθνικού Κομιτάτου, το οποίο όμως περιήλθε από τότε σε φάση παρακμής διαδραματίζοντας δευτερεύοντα ρόλο. Στις 24 Οκτωβρίου του 1890 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου εξωτερικών στην κυβέρνηση του Θεόδωρου Δεληγιάννη. Στις εκλογές του Απριλίου του 1895 πέτυχε συντριπτική νίκη εναντίον του αντιπάλου του Χαρίλαου Τρικούπη στην εκλογική περιφέρεια του Μεσολογγίου. Τον ίδιο χρόνο ξανακυκλοφόρησε την «εφημερίδα των συζητήσεων». Το 1902 αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι.
Ο Λεωνίδας Δεληγεώργης ήταν πρωταγωνιστής ενός σκανδάλου που απασχόλησε τα κοσμικά σαλόνια των Αθηνών αλλά και την δικαιοσύνη. Τον Ιούλιο του 1867 η Αθηνά Χριστοφόρου, αδελφή της τρίτης συζύγου του εκδότη και αντιπάλου του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, Κωνσταντίνου Λεβίδη, ανακοίνωσε στον Λεωνίδα, με τον οποία διατηρούσε σχέση, ότι ήταν έγκυος. Ο Λεωνίδας συμφώνησε ύστερα από πιέσεις να πραγματοποιήσουν έναν εικονικό γάμο. Οι συγγενείς όμως της νύφης εν αγνοία του πέτυχαν να πάρουν άδεια από το μητροπολίτη για την τέλεση γάμου. Ο Λεωνίδας όταν το έμαθε ακύρωσε την άδεια, ενώ προηγουμένως είχε πληροφορηθεί ότι η Αθηνά δεν ήταν ήταν έγκυος. Αυτή διεκδίκησε διατροφή 400 δραχμών το μήνα, μεγάλο ποσό για την εποχή, χωρίς ωστόσο να το πετύχει. Η δικαστική διαμάχη κράτησε για πάνω από μια δεκαετία και είχε ως αποτέλεσμα την δικαίωση του Λεωνίδα.
Στην ιδιοκτησία του είχε τεράστια κτηματική περιουσία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το αγρόκτημα των 45.670 στρεμμάτων στη Θεσσαλία, και συγκεκριμένα στο Νεοχώρι Τρικάλων. Τελικά το αγρόκτημα απαλλοτριώθηκε το 1920 από το ελληνικό κράτος δίνοντάς του ελάχιστη αποζημίωση. Ιδιοκτησία του ήταν επίσης και κτήριο στο κέντρο της Αθήνας γνωστό σαν μέγαρο Δεληγεώργη.
Το 1880 παντρεύτηκε στον ρωσικό ορθόδοξο ναό του Παρισιού την Θεανώ Ζωγράφου (1858-1922), κόρη του μεγαλοκτηματία και τραπεζίτη Χρηστάκη Ζωγράφου. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά, την Σοφία (1880-1938), τον Επαμεινώνδα (1883-1908), την Αλεξάνδρα-Ελένη (1885), τον Αλέξανδρο (1890-1940) και την Δώρα (1888-1966). Ο Επαμεινώνδας σπούδασε στη Γερμανία και έγινε ακόλουθος στο υπουργείο εξωτερικών της Ελλάδας. Το διπλωματικό σώμα επέλεξε και ο έτερος αδελφός του Αλέξανδρος. Από όλα τα παιδιά μόνο η Δώρα παντρεύτηκε, συγκεκριμένα τον Κωνσταντίνο Τιμολέοντα Βάσο (1886-1963), γόνο της σπουδαίας οικογένειας των στρατιωτικών, αποκτώντας μαζί δύο παιδιά, τον Αλέξανδρο (1917-1948), άτεκνο, και την Άλμα (1919-2001), μετέπειτα σύζυγο του Ιωάννη Τσερέζολε, με τον οποίο απέκτησε τον Γεώργιο και την Δωριλένα.
Απεβίωσε το 1928 στο Παρίσι. Η κληρονομιά του ήταν λίγο μεγαλύτερη των 400.000 δραχμών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Λεωνιδας
Καθαρά μαθηματικά
Σε γενικές γραμμές, καθαρά (ή θεωρητικά) μαθηματικά είναι η επιστήμη των μαθηματικών που μελετά εντελώς αφηρημένες έννοιες. Απο τον δέκατο όγδοο αιώνα και μετά, είναι ένας αναγνωρισμένος κλάδος της μαθηματικής δραστηριότητας, ενώ μερικές φορές χαρακτηριζόταν ως speculative μαθηματικά (θεωρητικά).
Κατηγορία:Μαθηματική ορολογία
Ηριγόνη της Κλυταιμνήστρας
Η Ηριγόνη αυτή ήταν κόρη της Κλυταιμνήστρας και του Αίγισθου. Πιστεύεται ότι αυτή είναι εκείνη που οδήγησε τον Ορέστη στον Άρειο Πάγο για να δικασθεί για τον διπλό φόνο των γονέων της. Το δικαστήριο αθώωσε τον Ορέστη και τότε η Ηριγόνη αυτοκτόνησε από την απελπισία της. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Ορέστης ήθελε να σκοτώσει και την Ηριγόνη, αλλά εμφανίσθηκε η θεά Άρτεμις και την έσωσε μεταφέροντάς την στην Αθήνα, όπου την κατέστησε ιέρειά της. Τέλος, άλλη παράδοση είναι τελείως αντίθετη στο σημείο της σχέσεως Ορέστη-Ηριγόνης: σύμφωνα με αυτή, η Ηριγόνη παντρεύτηκε τον Ορέστη και γέννησε μαζί του τον Πενθίλο.
Μαυροτσιροβάκος
Στην Ελλάδα απαντούν τα υποείδη Sylvia melanocephala melanocephala (J. F. Gmelin, 1789) και Sylvia melanocephala pasiphae (Stresemann & Schiebel, 1925), με το δεύτερο να είναι ενδημικό της Κρήτης, της Ρόδου, των νησιών του Ν. Αιγαίου και της ΝΔ. Μικράς Ασίας.
Ο μαυροτσιροβάκος είναι ένα από τα στρουθιόμορφα που, στην Ελλάδα, αποκαλούνται με τη γενικότερη ονομασία τσιροβάκοι. Σε γενικές γραμμές, αποτελεί τον κοινότερο τσιροβάκο που απαντάται στις μεσογειακές χώρες.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους sylvia συνδέεται με τη λατινική λέξη silva ή sylva «δάσος», «ξύλο», και, επομένως, παραπέμπει στο ενδιαίτημα του πτηνού. Μάλιστα, ή ίδια η λέξη sylvia σημαίνει «ξωτικό (του δάσους)»
Το ίδιο ισχύει και για τη λαϊκή ελληνική ονομασία του πτηνού, ενώ η αγγλική (Sardinian warbler), παραπέμπει σε ένα από τα μεσογειακά νησιά, από όπου πρωτοπεριγράφηκε.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1789, από τον Γκμέλιν (J. F. Gmelin) στη Σαρδηνία ως Motacilla melanocephala Όπως τα περισσότερα είδη του γένους Sylvia, εμφανίζει ταξινομικά προβλήματα που έχουν περιπλακεί με την εισαγωγή δεδομένων DNA. Μοριακές αναλύσεις παρέχουν φυλογενετικές πληροφορίες για το γένος Sylvia, το οποίο θεωρείται κομβικό (focal) για μορφολογικές, συστηματικές, εξελικτικές και ηθολογικές μελέτες. Φαίνεται ότι το γένος προέκυψε στις αρχές του Μειόκαινου (19,4 εκατ. έτη πριν) και ότι κάποιες, μικρές αποκλίσεις γενεαλογίας, προέκυψαν άμεσα από παλαιο-κλιματικές αλλαγές που σχετίζονται με τη Μεσσήνια Κρίση Αλατότητας (Messinian Salinity Crisis). Σε άλλα σημεία της φυλογενετικής απεικόνισης, οι αποκλίσεις μπορούν να συνδεθούν με ευρείας κλίμακας παλαιο-καιρικά φαινόμενα τα οποία έχουν αποδειχθεί ότι επηρέασαν πολλές καταγωγές σπονδυλωτών τόσο στην Ευρασία, όσο και στην Αφρική.
Θεωρείται ότι σχηματίζει υπερείδος με το ασιατικό Sylvia mystacea, λόγω της μεγάλης ομοιότητάς τους στην περιοχή του κεφαλιού, αλλά γενετικά, διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Ο κοντινότερος συγγενής του συγκεκριμένου υπερείδους είναι ο κοκκινοτσιροβάκος (Sylvia cantillans) που καταλαμβάνει την ίδια γεωγραφική περιοχή, περίπου. Η γεωγραφική διαφοροποίηση σε κάθε πληθυσμό είναι σε μεγάλο βαθμό σταδιακή, ιδιαίτερα σε νησιωτικές περιοχές, γι’ αυτό και υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των ερευνητών για την ύπαρξη κάποιων υποειδών ή, αντίθετα, για το εάν πρέπει να «προστεθούν» και άλλα.
Μερικοί ερευνητές θεωρούν ότι, όλα τα υποείδη μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο υπερείδη, τα οποία είναι σαφώς διακεκριμένα βιογεωγραφικά, ένα (1) που συμπεριλαμβάνει τα υποείδη που ζουν δυτικά (Ευρώπη και ΒΔ. Αφρική) και το άλλο με τους πληθυσμούς των πιο ξηρών, ανατολικών περιοχών (Εγγύς Ανατολή και ΒΑ. Αφρική).
Γεωγραφική κατανομή
Στην Ευρώπη, είναι χαρακτηριστικό ότι το είδος έχει ευρεία εξάπλωση σε όλες τις χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο Θάλασσα -και μόνον-, όπως και στα νησιά της. Μοναδική εξαίρεση, αποτελεί μικρό τμήμα του Ν. και Δ. Ευξείνου Πόντου, με μικρούς αναπαραγωγικούς πληθυσμούς. Τα βόρεια όρια της κατανομής ακολουθούν μια γραμμή, από το ύψος της Ν. Γαλλίας στα δυτικά, προς τις Άλπεις, τις ακτές της Δαλματίας, μέχρι τη ΒΑ. Βουλγαρία και τη ΝΑ. Ρουμανία στα ανατολικά.
Στην Ασία, πάλι οι περιοχές της Εγγύς Ανατολής, που βρέχονται από τη Μεσόγειο αποτελούν τμήμα της συνολικής επικράτειας.
Η Αφρική αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση, διότι, εκτός από τις παραμεσόγειες χώρες όπου ζει μόνιμα και αναπαράγεται το είδος, υπάρχουν και περιοχές μακριά από τη Μεσόγειο, όπου κάποιοι πληθυσμοί έρχονται για να ξεχειμωνιάσουν.
Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για καθιστικό ή μερικώς μεταναστευτικό είδος, με τους περισσότερους πληθυσμούς να μετακινούνται μόνον τοπικά. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, διότι το είδος εμφανίζει ενδημισμό και, μάλιστα σε κάποια υποείδη, εντός στενών ορίων, όπως για παράδειγμα στα Κανάρια ή στα νησιά του Ν. Αιγαίου και την Κρήτη. Ωστόσο, υπάρχουν και μεγάλες μετακινήσεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν μεταναστεύσεις, κατά τις οποίες οι πληθυσμοί αυτών των περιοχών ταξιδεύουν αρκετά νοτιότερα. Αυτό συμβαίνει στη ΒΔ. Αφρική, με τους εκεί αναπαραγόμενους πληθυσμούς να μεταναστεύουν νότια της οροσειράς του Άτλαντα και προς τις αρχές της Σαχάρας, στις εκεί οάσεις, ή ακόμη μακρύτερα στην υποσαχάρια Αφρική, προς την περιοχή του Νίγηρα.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Σκανδιναβία, ακόμη και από την Ισλανδία, τη Σαουδική Αραβία και το Ομάν.
Στην Ελλάδα, ο μαυροτσιροβάκος βρίσκεται, σε όλη την επικράτεια, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ως καθιστικό, πτηνό, ιδιαίτερα στη νότια χώρα και στα νησιά όπου, κατά τόπους, αποτελεί κοινό είδος.
Η Κρήτη, όπως και τα νησιά του ΝΑ. Αιγαίου (Ρόδος, Κάρπαθος, κ.α.) είναι πολύ σημαντική διότι εκεί απαντά το ενδημικό υποείδος Sylvia melanocephala pasiphae, το οποίο μάλιστα περιγράφηκε από τη μεγαλόνησο. Συχνάζει στην ημιορεινή και ορεινή ζώνη.
Βιότοπος
thumb|300px|Σχηματισμοί [[Μακία (βλάστηση)|μακίας γης, από τα προτιμώμενα οικοσυστήματα του μαυροτσιροβάκου|εναλλ.=]] Ο κύριος βιότοπος αναπαραγωγής του είδους είναι οι ανοικτές θαμνώδεις περιοχές σε πεδινά και ημιορεινά (λοφώδη) εδάφη, αλλά και τα αραιά δάση με πυκνό υπώροφο. Οι κύριοι θάμνοι που προτιμάει είναι τα σχίνα (Pistacia spp.), οι άρκευθοι (Juniperus spp.) και οι αγκαθωτοί βάτοι (Rubus spp.), ενώ από τα δένδρα, οι βελανιδιές (κυρίως αριές) και τα πεύκα.
Επίσης συχνάζει σε αλσύλια, πάρκα και περιβόλια με βάτα που σχηματίζουν φυσικούς φράκτες στις κατοικημένες περιοχές. Τοπικά, π.χ. σε νησίδες, σε πιο χαμηλή βλάστηση.
Στην Ελλάδα ο μαυροτσιροβάκος απαντά σε ανοικτές λοφώδεις και πεδινές περιοχές με θάμνους (μακία μεσογειακή ζώνη), ανοικτά δάση, άλση, κήπους, ελαιώνες, αμπελώνες, πευκώνες και εκτάσεις με βελανιδιές.
Μορφολογία
Όπως όλοι σχεδόν οι τσιροβάκοι, ο μαυροτσιροβάκος εμφανίζει διμορφισμό, με το αρσενικό να ξεχωρίζει, με το χαρακτηριστικό μαύρο άνω μέρος του κεφαλιού, που εκτείνεται κάτω από τη γραμμή των οφθαλμών. Επίσης με ευδιάκριτο καστανοκόκκινο οφθαλμικό δακτύλιο, πιο φωτεινό από τού θηλυκού. Και μόνον αυτά τα χαρακτηριστικά κάνουν τον αρσενικό μαυροτσιροβάκο ένα από τα ευκόλως αναγνωρίσιμα πουλιά στο πεδίο. Κατά τα άλλα, το ενήλικο αρσενικό έχει γκρίζα ράχη, υπόλευκη κάτω επιφάνεια, άσπρο λαιμό και υπογκριζόχρωμες πλευρές (flanks). Η ουρά είναι πολύ σκούρα, σχεδόν μαύρη, με κάποιες γκρί ρίγες και τονισμένο το λευκό τμήμα του εξωτερικού ζεύγους των πηδαλιωδών φτερών. Τα πρωτεύοντα και δευτερεύοντα ερετικά είναι μαυριδερά καφέ. Ο χρωματισμός του πτερώματος μπορεί να ποικίλλει, ακόμη και στην ίδια τοποθεσία, με τη χαρακτηριστική παρουσία κοκκινωπής απόχρωσης που, ανάλογα με το υποείδος, μπορεί να είναι από πολύ αχνή έως έντονη (βλ. Πίνακα υποειδών).
Τα νεαρά άτομα έχουν τα μουντά χρώματα του θηλυκού, αλλά τα αρσενικά ξεχωρίζουν, επίσης, από το πιο γκριζόχρωμο κεφάλι, με πιο μουντόχρωμα εξωτερικά πηδαλιώδη φτερά, ενώ διαθέτουν ροζ-καφετί οφθαλμικό δακτύλιο.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:     )
Τροφή
Ο μαυροτσιροβάκος τρέφεται κυρίως με έντομα κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, ενώ στη συνέχεια στρέφεται στα φρούτα στα τέλη του καλοκαιριού, αλλαγή που προκαλείται από εσωτερικό βιολογικό ρυθμό. Εκτός από τους καρπούς (κυρίως αγριοβατόμουρα) τρώει γύρη και νέκταρ, ιδιαίτερα αν δεν υπάρχουν επαρκή διαθέσιμα έντομα.
Στα έντομα, που είναι η κύρια λεία του, συμπεριλαμβάνονται ορθόπτερα, ημίπτερα και κάμπιες λεπιδοπτέρων, αλλά και αρκετές αράχνες.
Κατά τον Ιούλιο, η διατροφή αλλάζει όλο και περισσότερο προς τους καρπούς. Οι μαυροτσιροβάκοι τρώνε κυρίως βατόμουρα από ένα ευρύ φάσμα θάμνων (βάτων), αλλά και σύκα, σταφύλια ή σπέρματα αγρωστωδών (Graminae).
Ηθολογία
Ο μαυροτσιροβάκος είναι υπερκινητικός και μετακινείται με συνεχή μικρά πηδήματα από κλαδί σε κλαδί, ενώ σπάνια κατεβαίνει στο έδαφος. Κατά την πτήση ανοίγει χαρακτηριστικά την ουρά του, σε σχήμα βεντάλιας, ενώ συχνά την πεταρίζει, όπως και τις πτέρυγες.
Φωνή
Το τραγούδι του αρσενικού μαυροσκούφη είναι ένα πλούσιο τερέτισμα, που αρθρώνεται είτε από θέση ποσταρίσματος (perching), είτε εν πτήσει. Μοιάζει αρκετά με εκείνο του θαμνοτσιροβάκου (Sylvia communis), είναι μουσικό και γρήγορο (4-5 δευτ.), με βραχνά κροταλίσματα και διακόπτεται από χαρακτηριστικά τερετίσματα. Πολλές φορές αρθρώνει «θυμωμένα» τιτιβίσματα, ιδιαίτερα όταν προσεγγίζεται η φωλιά του. Γενικά, χρειάζεται να έχει κάποιος «εξασκημένο αυτί» για να διακρίνει το κελάηδημά του, από εκείνο των άλλων τσιροβάκων.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος φωλιάσματος αρχίζει από τα μέσα Μαρτίου και διαρκεί μέχρι τα μέσα Απριλίου. Η ωοτοκία πραγματοποιείται δύο φορές σε κάθε αναπαραγωγκή περίοδο. Στις προτιμώμενες θέσεις αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), ο μαυροσκούφης κατασκευάζει τη φωλιά του, πάνω σε θάμνους, ψηλές, ξυλώδεις πόες, βάτους ή αναρριχώμενα φυτά. Το ύψος από το έδαφος μπορεί να κυμαίνεται από 30 εκατοστά μέχρι 2,5 μέτρα. Η φωλιά δομείται από αποξηραμένο φυτικό υλικό (βλαστούς και φύλλα), συνενωμένο με ιστούς αράχνης. Το υλικό επίστρωσης είναι μαλακό φυτικό υλικό, ρίζες και τρίχες. thumb|right|300px|Ενήλικος αρσενικός μαυροτσιροβάκος Η γέννα αποτελείται από 3-4 (-5) αβγά, διαστάσεων 17,9 Χ 13,6 χιλιοστών. Η επώαση πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα -κυρίως όμως από το θηλυκό- και διαρκεί, κατά μέσον όρο, 13-14 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, γεννιούνται γυμνοί και με κλειστά μάτια, τροφοδοτούνται δε και από τους δύο γονείς. Πτερώνονται περίπου 11-12 ημέρες μετά την εκκόλαψη, αφήνοντας τη φωλιά λίγο πριν να είναι σε θέση να πετάξουν, ενώ υποβοηθούνται με τη σίτιση για δύο ή τρεις εβδομάδες ακόμη.
Στην Ελλάδα, το είδος φωλιάζει σε όλη τη χώρα, ιδιαίτερα στα βόρεια (Μακεδονία και Θράκη).
Κατάσταση πληθυσμού
To είδος θεωρείται από τα πλέον επιτυχημένα, έχοντας επεκτείνει την επικράτεια αναπαραγωγής του, παρά το -παντελώς αδικαιολόγητο- κυνήγι από λαθροθήρες και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Ισπανία, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιταλία και -από τις ασιατικές- η Τουρκία, ενώ τους μικρότερους, η Βουλγαρία και η Σλοβενία.
Άλλες ονομασίες
Ο Μαυροτσιροβάκος απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες Σακκοτρούπης (Πελοπόννησος), Μελανοκεφαλοσύλβια και Τρυποπούλι (Κρήτη).
Σημειώσεις
i. Υπάρχει διαφωνία μεταξύ των ερευνητών για τον συνολικό αριθμό των υποειδών (βλ. Πίνακα κατανομής υποειδών)
Αντρέας Ίβανσιτς
Ο Αντρέας Ίβανσιτς (γερμανικά: Andreas Ivanschitz, 15 Οκτωβρίου 1983) είναι Αυστριακός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Άιζενσταντ της Αυστρίας στις 15 Οκτωβρίου του 1983.
Έχει ύψος 1,83, αγωνίζεται ως μέσος, χρησιμοποιεί θαυμάσια το αριστερό του πόδι και συνεισφέρει στην οργάνωση και ανάπτυξη του παιχνιδιού έχοντας πλούσιες επιθετικές αρετές. Είναι διεθνής με την Εθνική Αυστρίας και ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα του αυστριακού ποδοσφαίρου, ενώ έγινε αρχηγός της Εθνικής Αυστρίας μόλις στα 23 του χρόνια.
Στον Παναθηναϊκό αγωνίζεται δανεικός από τη Σάλτσμπουργκ από τη σεζόν 2006-2007, ενώ ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα του Παναθηναϊκού και θα αγωνίζεται δανεικός τη σεζον 2007-2008 και έπειτα αποκτείται από την αθηναϊκή ομάδα έναντι 500.000 ευρώ για δύο χρόνια έπειτα μετακινείται στην γερμανική Μάιντς μέχρι το 2013 όπου η Λεβάντε τον αποκτά έναντι 2.500.000 ευρώ με την Μάιντς είχε σημειώσει 15 γκολ σε 50 αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΣΦ Μάιντς 05 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βικτόρια Πλζεν Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση
Η Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση (ρωσικά: Российский футбольный союз, РФС) αποτελεί το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Ρωσία και λειτουργεί ως μη κερδοσκοπική οργάνωση. Η έδρα της Ένωσης βρίσκεται στη Μόσχα. Η Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση εποπτεύει τη διεξαγωγή του Πρωταθλήματος Ρωσίας, της εθνικής Ρωσίας, και γενικά με την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στη Ρωσία. Αποτελεί την ανώτατη ποδοσφαιρική αρχή στη χώρα.
Από την άνοιξη του 2008, η έδρα της ΡΦΣ βρίσκεται στη Λαϊκή Πλατεία, στο σπίτι Νο.7, ενώ πριν τα γραφεία της ΡΦΣ βρίσκονταν στο 2ο όροφο της Ολυμπιακής Επιτροπής της Ρωσίας.
Ιστορία
Η Πανρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση (ВФС), η οποία ιδρύθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, και έγινε μέλος της FIFA το 1912, ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική ομοσπονδία σε ρωσικό έδαφος. Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ (ФФСССР), η οποία ιδρύθηκε στην ΕΣΣΔ, και έγινε μέλος της FIFA το 1946, ενώ έγινε μέλος της UEFA το 1954, διέκοψε τη λειτουργία της το 1992. Η Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση (РФС) συστάθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 1992, και το ίδιο έτος επιβεβαίωσε την ιδιότητα μέλους στη FIFA.
Οργανώσεις
Στη Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση συμπεριλαμβάνονται οι πιο κάτω οργανώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρωσική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Ρωσία Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
ARD
Η ARD (γερμανικά: Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland, ελληνικά: Ένωση Δημοσίων Ραδιοτηλεοπτικών Φορέων της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας) είναι μια κοινοπραξία τοπικών σταθμών που εκπέμπει το πρώτο πρόγραμμα της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης. Η κοινοπραξία ARD είναι και ιδιοκτήτρια της DW-TV. Έδρα της κοινοπραξίας είναι η Φραγκφούρτη.
Ιστορία
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1950 είχε δημιουργηθεί μια μορφή ομοσπονδιακής ένωσης από τους περιφερειακούς οργανισμούς, η οποία ονομάζεται ARD.
Το 1954 η ARD συντόνισε τα προγράμματα των περιφερειακών οργανισμών και δημιούργησε το πρώτο εθνικό τηλεοπτικό κανάλι, την Deutscher Fernsehen (DFS). Το περιφερεικό ARD περιλαμβάνει προγράμματα πολιτιστικού περιεχομένου. Ωστόσο, όταν δημιουργήθηκαν τα ιδιωτικά κανάλια η ARD απέκτησε και ψυχαγωγικό χαρακτήρα.
Δομή και λειτουργία
Το 1955 η δομή και το σύστημα της λειτουργίας των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών αναδιοργανώθηκε. Η Γερμανία αποτελείται από ένα ολιγοπώλιο περιφερειακών οργανισμών, που δραστηριοποιούνται αυτόνομα. Μέσα σε αυτό είναι ένας σταθμός που δημιούργησε με την ονομασία Das Erste. Η ραδιοτηλεόραση ανήκει στη δικαιοδοσία της Γερμανίας, γι’ αυτό βάση του Συντάγματος υπάρχει νομοθεσία που καθορίζει τη λειτουργία της ραδιοτηλεόρασης σε όλα τα κράτη όπου η ραδιοτηλεόραση εκπέμπει.
Έσοδα και χρηματοδότηση
Η ARD απορροφά το 54% του ανταποδοτικού τέλους.Τα διαφημιστικά έσοδα όλων των κρατικών  σταθμών μειώθηκαν μετά την  εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης. Από το 2013 το ανταποδοτικό τέλος είναι 17,98€ τον μήνα.
Μέλη
right|300px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Φραγκφούρτης Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Σφραγιδόλιθος
Σφραγιδόλιθος ονομάζεται συνήθως πολύτιμος λίθος μικρού σχήματος που φέρεται σε δακτυλίδι ή αυτόνομα ως σφραγίδα.
Ο σφραγιδόλιθος φέρει κυρίως έγγλυφες, και σπάνια ανάγλυφες, παραστάσεις με σύμβολα ή γράμματα και χρησιμοποιούνταν για τη σφράγιση επιστολών ή διαταγμάτων.
Τέτοιοι σφραγιδόλιθοι βρίσκονται από τη πρότερη αρχαιότητα στην Αίγυπτο, Βαβυλωνία και Ασσυρία καθώς και στην προϊστορική Ελλάδα, στη Μινωική και Μυκηναϊκή εποχή. Ένδειξη γραφής εμφανίζεται σε σφραγιδόλιθο της 6ης ή 5ης χιλιετίας π.Χ. που βρέθηκε στα Γιαννιτσά. Κατά τους κλασικούς χρόνους οι σφραγιδόλιθοι φέρονταν πλέον σε δακτυλίους (δακτυλίδια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας
Ring (Schmuck) Seal (emblem)
1552 Μπέσελ
Ο Μπέσελ (Bessel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,439. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου και μαθηματικού Φρίντριχ Βίλχελμ Μπέσελ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπέσελ εκτιμάται σε 18,56 ± 1,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2042 ± 0,045. Ο Μπέσελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες παρά 14 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπεσελ
Θυσσαγέτες
Οι Θυσσαγέτες ήταν αρχαίος λαός της στέπας που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ότι κατοικούσε στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Σκυθίας.
Ο Ηρόδοτος σημειώνει ότι επρόκειτο για έναν πολυπληθή λαό με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και κύριο μέσο επιβίωσης και προσπορισμού το κυνήγι. Μπορούσε κάποιος να τους συναντήσει μετά από πορεία επτά ημερών, κινούμενος βόρεια μετά την έρημο των Βουδίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Λαοί της Σκυθίας
Φωσφόρος
Ο φωσφόρος ή φώσφορος (αγγλικά: phosphorus) είναι το αμέταλλο χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο P, ατομικό αριθμό 15 και ατομικό βάρος 30,97376 amu. Είναι χημικό στοιχείο που βρίσκεται σε δυο κύριες αλλομορφές, το λευκό φωσφόρο και τον ερυθρό φωσφόρο, αλλά εξαιτίας της μεγάλης του δραστικότητας, ο φωσφόρος δεν έχει βρεθεί ποτέ ως ελεύθερο χημικό στοιχείο στη Γη. Αντίθετα, ο φωσφόρος περιέχεται σε ορυκτά και σχεδόν πάντα βρίσκεται στην ανώτερη οξειδωτική βαθμίδα του, δηλαδή στην +5, σε ανόργανα φωσφορικά πετρώματα.
Όταν παράγεται στη στοιχειακή αλλομορφή του λευκού φωσφόρου εκπέμπει μια αχνή ανταύγεια κατά την έκθεσή του στο οξυγόνο, από όπου προέρχεται και η ονομασία του, που προήλθε από την ελληνική μυθολογία. Στα ελληνικά «φωσφόρος» σημαίνει «αυτός που φέρει φως», και αναφέρεται στον αυγερινό, δηλαδή στον πλανήτη Αφροδίτη (κατ' άλλους στον Ερμή). Από τη λέξη φωσφόρος προέρχεται και ο όρος «φωσφορισμός», που σημαίνει την εκπομπή φωτός από ένα σώμα, μετά από το φωτισμό του για ένα χρονικό διάστημα, παρόλο που ενίοτε η λέξη αυτή αναφέρεται και σε περιπτώσεις της αυτοτελούς παραγωγής λάμψης. Ο φωσφορισμός από τον ίδιο το φωσφόρο συμβαίνει κατά την οξείδωση του λευκού φωσφόρου (αλλά όχι και του ερυθρού), μια διεργασία που έχει τον όρο «χημειοφωτισμός». Μαζί με το άζωτο (Ν), το αρσενικό (As), το αντιμόνιο (Sb) και το βισμούθιο (Bi), ο φωσφόρος ανήκει στην ομάδα του αζώτου η «πνικτογόνα», δηλαδή στην ομάδα 15 (πρώην VA) του περιοδικού συστήματος.
Ο φωσφόρος είναι απαραίτητο χημικό στοιχείο για τη ζωή. Η φωσφορική ομάδα είναι συστατικό του DNA, του RNA και του ATP, και επίσης των φωσφολιπιδίων, από τα οποία σχηματίζονται οι κυτταρικές μεμβράνες. Δείχνοντας πόσο στενά συνδεδεμένος είναι ο φωσφόρος με τη ζωή, αυτό το χημικό στοιχείο απομονώθηκε για πρώτη φορά ανθρωπογενώς ως ελεύθερο χημικό στοιχείο από τα ανθρώπινα ούρα και η στάχτη οστών ήταν μια πρώιμη σημαντική πηγή φωσφόρου. Η χαμηλή συγκέντρωση φωσφορικών αποτελεί σημαντικό περιορισμό ανάπτυξης για κάποια υδάτινα οικοσυστήματα. Σε οικονομική κλίμακα η μεγάλη πλειοψηφία των φωσφορούχων ενώσεων καταναλώνονται ως λιπάσματα. Τα φωσφορούχα λιπάσματα χρειάζονται για να αναπληρώσουν το φωσφόρο που τα φυτά αφαιρούν από το έδαφος. Η ετήσια ζήτησή τους αυξάνει με διπλάσιο ρυθμό από την αντίστοιχη αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού. Άλλες εφαρμογές περιλαμβάνουν το ρόλο κάποιων οργανοφωσφορικών ενώσεων ως απορρυπαντικά, εντομοκτόνα και αέρια νεύρων.
Ετυμολογία και συγγενείς όροι
Το όνομα «φωσφόρος» στην Αρχαία Ελλάδα είχε δοθεί στον πλανήτη Αφροδίτη και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «φῶς» και «φέρω», που στα νεότερα ελληνικά μεταφράζεται περιφραστικά «αυτός που φέρει φως», δηλαδή «(μετα)φορέας φωτός». Στην αρχαία εποχή δε γίνονταν διάκριση στον τονισμό και χρησιμοποιούνταν με όμοια σημασία και η λέξη «φώσφορος». Στην Ελληνική Μυθολογία και παράδοση ο Αυγερινός είναι το «άστρο της αυγής» και ο Έσπερος ή Εσπερινός ή Αποσπερίτης ή Εωσφόρος είναι το «άστρο του δειλινού», αν και η τελευταία λέξη σταμάτησε να χρησιμοποιείται με αυτήν τη σημασία μετά την έλευση του Χριστιανισμού, επειδή ταυτίστηκε με τον διάβολο.
Σύμφωνα με το Oxford English Dictionary η σωστή ονομασία για το χημικό στοιχείο είναι η λατινική λέξη phosphorus.
Ο όρος «φωσφορώδες» αναφέρεται στην οξειδωτική βαθμίδα +3 του φωσφόρου, κατ' αναλογία με τον όρο «θειώδες» του θείου (S), και ο όρος «φωσφορικό» αναφέρεται στην οξειδωτική βαθμίδα +5 του φωσφόρου, κατ' αναλογία με τον όρο «θειικό». Ο όρος «φωσφίνη» αναφέρεται στην οξειδωτική βαθμίδα -3 του φωσφόρου.
Ιστορικό
Ανακαλύφθηκε το 1669 από τον αλχημιστή Μπραντ που αναζητώντας την φιλοσοφική λίθο έλαβε δια ξηράς απόσταξης από υπολείμματα ούρων, μια ουσία η οποία παρουσίαζε την περίεργη ιδιότητα να εκπέμπει φως στο σκοτάδι. Εξ αυτής ακριβώς της ιδιότητας την ονόμασε (φως+φέρον) φωσφόρο.
Αυτόν τον πρωτογενή τρόπο παρασκευής προσπάθησε να κρατήσει επτασφράγιστο μυστικό μέχρι που δεν άντεξε και ο ίδιος ο Μπραντ το εκμυστηρεύθηκε στον Κραφτ όπου και εκείνος με την σειρά του τελικά επέδειξε το "περίεργο" αυτό στοιχείο στην Αυλή του Βασιλέως της Αγγλίας Κάρολου τον Β΄ το 1677.
Παράλληλα όμως και ο Κούνκελ εργαζόμενος ανεξάρτητα παρήγαγε ίδια ουσία το 1676, ενώ ο Άγγλος φυσικός και χημικός Ρόμπερτ Μπόιλ μελέτησε τη νέα αυτή φωτοβόλο ουσία την οποία και ονόμασε noctiluca. Έτσι το σύνηθες πλέον όνομα που καθιερώθηκε τότε για το στοιχείο αυτό ήταν ο αγγλικός φωσφόρος ή φωσφόρος του Μπόιλ σε διάκριση από τον φωσφόρο της Μπολόνιας ή Βολωνίας που ήταν θειούχο βάριο με κάποιες άλλες προσμίξεις που εξέπεμπε όμως φως μόνο μετά από έκθεση στον Ήλιο.
Ένα αιώνα αργότερα το 1770 ο Γκαν (Johan Gottlieb Gahn) ανακάλυψε ότι το κυριότερο στοιχείο των οστών είναι το φωσφορικό ασβέστιο και ο Σέελε (Carl Wilhelm Scheele) εξ αυτού καταφέρνει το 1777 να κατασκευάσει φωσφόρο από την τέφρα οστών. Το ίδιο δε έτος ο Λαβουαζιέ διαπιστώνει και την πραγματική φύση του φωσφόρου ως χημικό στοιχείο όπου και μελέτησε τις ιδιότητές του.
Προέλευση
Ο φωσφόρος δεν απαντάται ελεύθερος στη φύση αλλά μόνο ενωμένος με άλλα στοιχεία. Το κυριότερο ορυκτό του είναι ο απατίτης που αποτελείται από φωσφορικό ασβέστιο συγκρυσταλλωμένο με φθοριούχο ή χλωριούχο ασβέστιο επονομαζόμενος χλωραπατίτης. Ο λεγόμενος φωσφορίτης είναι στην πραγματικότητα προϊόν αποσάθρωσης του απατίτη (φωσφορικό ασβέστιο). Άλλα ορυκτά του φωσφόρου είναι: ο μοναζίτης (πρόκειται για φωσφορικό άλας μετάλλων σπανίων γαιών), ο βιβιανίτης (φωσφορικός δισθενής σίδηρος) κ.ά. Ειδικότερα όμως ο φώσφορος αποτελεί βασικό συστατικό των φυτικών και ζωικών κυττάρων. Απαντάται ιδίως στα οστά, τα ούρα, τα νεύρα, στους μυς, στον εγκέφαλο, στο νωτιαίο μυελό, στα αυγά, στους σπόρους κ.λπ. Η συνήθης μορφή με την οποία βρίσκεται στον οργανισμό είναι η λεκιθίνη (ένας μικτός οργανικός εστέρας γλυκερίνης με φωσφορικό οξύ). Κατά την πορεία του μεταβολισμού οι λεκιθίνες διασπώνται και το φωσφορικό οξύ αποβάλλεται δια των νεφρών μαζί με τα ούρα. Επειδή δε το στοιχείο αυτό θεωρείται απαραίτητο στην ανάπτυξη του οργανισμού, θα πρέπει οι απώλειές του να αναπληρώνονται με λήψη φωσφορούχων τροφών. Τα φυτά λαμβάνουν το στοιχείο αυτό από το έδαφος (φωσφορικό ασβέστιο) που είναι διαλυτό στο νερό περιέχοντας ανθρακικό οξύ. Στα οστά ο φώσφορος βρίσκεται σε αναλογία 12% ως φωσφορικό ασβέστιο και γι' αυτό αποτελούσαν παλαιότερα την μοναδική πηγή παρασκευής του.
Παρασκευή
Σήμερα όμως ο φώσφορος παρασκευάζεται κατά μέθοδο που ανακαλύφθηκε το 1829 από τον Φρήντριχ Βέλερ (Friedrich Wöhler) με άμεση αναγωγή του φωσφορικού ασβεστίου υπό άνθρακα με την παρουσία και διοξειδίου του πυριτίου, με την επίδραση του οποίου ελευθερώνεται πεντοξείδιο του φωσφόρου το οποίο στη συνέχεια ανάγεται υπό άνθρακα σε φωσφόρο. Η μέθοδος αυτή απαιτεί υψηλή θερμοκρασία γι' αυτό και κατέστη δυνατή η εφαρμογή της μετά την εμφάνιση των ηλεκτρικών καμίνων που σήμερα λειτουργούν με βολταϊκό τόξο κονιοποιουμένου μίγματος φωσφορικού ασβεστίου (φωσφορίτη ή απατίτη) μαζί με κωκ σε θερμοκρασία περίπου 1500 βαθμούς Κελσίου. Το σχηματιζόμενο έτσι πυριτικό ασβέστιο σχηματίζει σε τέτοια θερμοκρασία τήγμα που απομακρύνεται από υφιστάμενη έξοδο στη βάση της καμίνου. Η δε κατανάλωση ρεύματος φθάνει τις 5Wh ανά kgr παραγόμενου φωσφόρου. Η μέθοδος αυτή ονομάζεται μέθοδος Βέλερ.
Ιδιότητες - Είδη
Ο φωσφόρος εμφανίζεται με πολλές αλλοτροπικές μορφές των οποίων βασικότερες είναι ο λευκός φωσφόρος, ο ερυθρός φωσφόρος , ο πορφυρούς φωσφόρος και ο μεταλλικός φωσφόρος. Οι τέσσερις αυτές μορφές παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές τόσο στις φυσικές όσο και στις χημικές ιδιότητες. Όλες δε οι άλλες μορφές του, αποτελούν (θεωρούνται) παραλλαγές των τεσσάρων βασικών μορφών.
Λευκός φωσφόρος
Ο λευκός φώσφορος είναι σώμα λευκό που μοιάζει με το κερί. Εκτεθειμένος στον Ήλιο καθίσταται κίτρινος. Λαμβάνεται κατά τη συνήθη παρασκευή του φωσφόρου. Διακρίνεται σε δύο τύπους: α και β.
Ερυθρός φωσφόρος
Ο ερυθρός φωσφόρος είναι ένα ερυθροϊώδες μικροκρυσταλλικό στερεό με Ειδικό βάρος: 2,1, Σημείο τήξεως 500-600° C. Λαμβάνεται με πύρωση του λευκού για λίγες ώρες στους 240° C σε αδρανή ατμόσφαιρα (αζώτου). Το σημείο μετατροπής του είναι μεταξύ 230-250° C ενώ σε μεγαλύτερη θερμοκρασία το φαινόμενο αυτό γίνεται αντιστρεπτό. Ατμοί ερυθρού φωσφόρου αν ψυχθούν αποθέτουν λευκό φώσφορο. Η αντίδραση μετατροπής του λευκού σε ερυθρό είναι εξώθερμη παρουσιάζοντας έκλυση 3,7 χιλιοθερμίδες ανά γραμμομόριο.
Πορφυρός φωσφόρος
Ο πορφυρός φωσφόρος λαμβάνεται υπό μορφή άμορφης πορφυράς σκόνης με Ειδικό βάρος: 1,87, δια βρασμού διαλύματος 10% λευκού φωσφόρου σε τριβρωμίδιο του φωσφόρου επί 10 ώρες περίπου, ή διά θερμάνσεως του τριβρωμιδίου με υδράργυρο στους 240° C. Είναι περισσότερος δραστικός από τον ερυθρό, διαφέρει δε από το λευκό στο ότι οξειδώνεται βραδύτερα στον αέρα και δεν παρουσιάζει τοξικές ιδιότητες. Διαλύεται στα αλκάλια με έκλυση φωσφίνης. Στο μόριο του πορφυρού φωσφόρου αποδίδεται ο τύπος Ρ2.
Μεταλλικός φωσφόρος
Ο Μεταλλικός φωσφόρος ή μέλας φωσφόρος είναι η τέταρτη αλλοτροπική μορφή του φωσφόρου που όπως ο λευκός έτσι και ο μεταλλικός εμφανίζεται υπό δύο μορφές α και β μεταλλικός φωσφόρος.
Εφαρμογές
Ο φωσφόρος χρησιμοποιείται κυρίως στη βιομηχανία πυρείων (σπίρτων), στη μεταλλουργία για την παρασκευή φωσφορούχων ορειχάλκων, στη βιομηχανία χημικών προϊόντων για την παρασκευή πεντοξειδίου, πεντοχλωριδίου και τριχλωριδίου του φωσφόρου κυρίως ως μυοκτόνο, στη βιομηχανία όπλων για την κατασκευή εμπρηστικών βομβών αλλά και στη βιομηχανία χρωμάτων. Ο φωσφόρος ενώνεται άμεσα ή έμμεσα με μεγάλο αριθμό χημικών στοιχείων (με μέταλλα ή αμέταλλα).
Παράγωγα
Σπουδαιότερες χημικές ενώσεις του Φωσφόρου είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωσφόρος
Κέντρο Στυλ Άλφα Ρομέο
Το Centro Stile Alfa Romeo ( Κέντρο Στυλ της Alfa Romeo) είναι το επιχειρηματικό τμήμα της Alfa Romeo που ασχολείται με το σχεδιασμό των μοντέλων αυτοκινήτων που παράγονται από την εταιρεία Alfa Romeo.
Οι εγκαταστάσεις
Το πρώτο τμήμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της Alfa Romeo που ασχολήθηκε με το σχεδιασμό των αυτοκινήτων, ιδίως του αμαξώματος, ήταν η Carrozzeria Alfa, ένα τμήμα που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1930 από τον πρόσφατα διορισμένο διευθυντή Prospero Gianferrari, ο οποίος φρόντισε για το σχεδιασμό των αμαξωμάτων "παραγωγής" Alfa Romeo sedan στο πλαίσιο 6C, 1750, 1900, 2300 και 2500.
Το κέντρο στυλ Alfa Romeo
Κατά συνέπεια, το «Centro Stile Alfa Romeo,» γεννήθηκε επίσημα το 1990, και ήταν εγκατεστημένο στο εσωτερικό τoυ εργοστασίου της Alfa Romeo στο Arese. Ιδρύθηκε από μερικούς νέους σχεδιαστές με πρωτοβουλία του Giovanni Battista Razelli, ο οποίος τότε ήταν διευθύνων σύμβουλος της Alfa Romeo. Μεταξύ των σχεδιαστών που συμμετείχαν στη δημιουργία του ήταν οι Walter de Silva και Wolfgang Egger.
Μετά το τέλος της παραγωγής στο εργοστάσιο του Arese, το Κέντρο Στύλ Άλφα Ρομέο ήταν το τελευταίο τμήμα της εταιρείας Alfa Romeo που δραστηριοποιήθηκε σε αυτό το βιομηχανικό κέντρο. Στην πραγματικότητα, το 2011 το κέντρο στυλ Alfa Romeo μεταφέρθηκε στο Τορίνο, στο Officina 83 στο Mirafiori, που ενσωματώθηκε στο Κέντρο Σχεδιασμού Fiat Chrysler Automobiles Τα δύο τελευταία αυτοκίνητα της Alfa Romeo που σχεδιάστηκαν στο Arese ήταν η MiTo και η Giulietta.
Τα τελευταία χρόνια, οι νέες Alfa Romeo Giulia και Stelvio, βασισμένες στην πλατφόρμα Giorgio, και το πρωτότυπο Tonale SUV έχουν σχεδιαστεί εσωτερικά.
Αμάξωμα Alfa
μικρογραφία| Μία Alfa Romeo 6C 2300 B GT Corto saloon carr. Alfa 1935, διατηρημένο στο Ιστορικό Μουσείο Alfa Romeo
Γραφείο σχεδιασμού αμαξώματος
μικρογραφία| Μία Alfa Romeo 1900, το πρώτο Alfa Romeo που παράγεται μαζικά σε μια γραμμή συναρμολόγησης
Κέντρο στυλ
μικρογραφία| Μία Alfa Romeo Giulia 1300 Ti
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Alfa Romeo
Μασσαγέτες
thumb|250px|right|Ο κόσμος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. Οι Μασσαγέτες κατοικούσαν σε μια τεράστια πεδιάδα στα ανατολικά της Κασπίας Θάλασσας, βόρεια του Αράξη. Οι Μασσαγέτες ήταν ομοσπονδία αρχαίων νομαδικών Ιρανικών λαών. Κύρια πηγή για τα έθιμα και την ιστορία τους είναι το έργο του Ηροδότου. Το όνομά τους είναι συγγενικό με αυτό των Γετών και των Θυσσαγετών. Πολύ πιθανόν να ήταν μίξη θρακικών και ιρανικών ή και μογγολικών λαών.
Η πρώτη αναφορά του Ηροδότου στους Μασσαγέτες, γίνεται μετά την περιγραφή της καθυπόταξης των Βαβυλωνίων στον Κύρο στο απόσπασμα των Ιστοριών του, [Κλειώ, 201]: ''Αφού υπέταξε και αυτό το λαό ο Κύρος, θέλησε να υποτάξει και τους Μασσαγέτες. Λένε λοιπόν ότι αυτός ο λαός είναι μεγάλος και πολεμοχαρής και κατοικεί προς το μέρος της αυγής, εκεί που ανατέλλει ο ήλιος, πέρα από τον ποταμό Αράξη και έχει απέναντί του τους Ισσηδόνες. Υπάρχουν μερικοί που λένε πως αυτός ο λαός (μπορεί να) κατάγεται από τους Σκύθες''.
Ο Κύρος εκστράτευσε εναντίον τους και σκοτώθηκε σε μάχη με τον στρατό των Μασσαγετών, του οποίου ηγούνταν η Τόμυρις.
Ζωή και έθιμα των Μασσαγετών
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Μασσαγέτες ντύνονταν όπως οι Σκύθες και ζούσαν κατά τον ίδιο τρόπο. Πολεμούσαν έφιπποι και πεζή καθώς ήταν έμπειροι και στα δύο είδη μάχης. Εκτός από τόξα και ακόντια στη μάχη είχαν και τις "σαγάρεις", δίστομα τσεκούρια σκυθικού τύπου. Χρησιμοποιούσαν χαλκό για τις αιχμές των ακοντίων και των βελών καθώς και για τις σαγάρεις, και χρυσό για τα κράνη και τις ζώνες τους. Οι θώρακες των αλόγων ήταν φτιαγμένοι από χαλκό αλλά τα χαλινάρια, τα στόμια και τα στολίδια από χρυσό. Τα δύο αυτά μέταλλα ήταν αύθονα στην περιοχή τους, σε αντίθεση με το σίδηρο και τον άργυρο.
Κάθε άνδρας παντρευόταν μία μόνο γυναίκα, ίσχυε όμως "κοινοκτημοσύνη" των γυναικών. Όταν δηλαδή ένας άνδρας ήθελε μια γυναίκα, κρέμαγε τη φαρέτρα του στην άμαξά της και συνουσιαζόταν μαζί της χωρίς φόβο. Οι Μασσαγέτες δεν είχαν συγκεκριμένο όριο ηλικίας. Οι υπερβολικά γέροι θυσιαζόταν από τους συγγενείς τους, οι οποίοι αφού πρόσθεταν κι άλλα σφαχτά στη θυσία, έβραζαν τα κρέατα και τα έτρωγαν. Αυτός μάλιστα θεωρούνταν ένας ευτυχής θάνατος, σε αντίθεση με το "δυστυχή" θάνατο από κάποια νόσο. Αν κάποιος δηλαδή πέθαινε από μια αρρώστια, δεν τρωγόταν, αλλά θαβόταν. Κύρια τροφή των Μασσαγετών ήταν το κρέας από ζώα και ψάρια, καθώς δεν καλλιεργούσαν τη γη, ενώ προσφιλές τους ήταν και το γάλα. Λάτρευαν μόνο έναν θεό, τον Ήλιο, στον οποίο συνήθιζαν να θυσιάζουν άλογα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαοί της Σκυθίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Σατραπείες της Περσικής Αυτοκρατορίας
Discoverer 23
Ο Discoverer 23 ή Corona 9016A ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1961. Ήταν τύπου KH-5 Argon και βασίζονταν σε στάδιο πυραύλου Agena-B. Ήταν η δεύτερη αποστολή δορυφόρου KH-5. Όπως και η αρχική αποστολή, δεν στέφθηκε με επιτυχία.
Αποστολή
Ο Discoverer 23 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B στις 8 Απριλίου 1961 (19:21 UTC) από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ και τέθηκε επιτυχώς σε χαμηλή περιηγήινη τροχιά. Όταν συνέβη αυτό έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1961 Lambda 1.
Η τροχιά του είχε περίγειο 294 χλμ., απόγειο 624 χλμ., κλίση 82,3 μοιρών και τροχιακή περίοδο 93,77 λεπτών. Η ολική του μάζα ήταν 1150 kg και σημαντικότερο όργανό του μία and was equipped with a φωτογραφική μηχανή εστιακής απόστασης 76 mm και μέγιστης ανάλυσης 140 m. Οι εικόνες καταγράφτηκαν σε φιλμ των 127 mm, το οποίο θα επέστρεφε στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου. Όμως εξαιτίας δυσλειτουργίας η κάψουλα τέθηκε σε υψηλότερη τροχιά αντί να μπει στην ατμόσφαιρα, με συνέπεια να μην ανακτηθεί το υλικό που συλλέχθηκε. Το υπόλοιπο σκάφος παράμεινε στο διάστημα μέχρι και την 16η Απριλίου 1962, οπότε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα. Ακολούθησε η κάψουλα επανεισόδου στις 23 Μαΐου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Discoverer Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1961
Ινβερνές
Το Ινβερνές (αγγλικά: Inverness) είναι πόλη στο βόρειο τμήμα της Σκωτίας. Η πόλη είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής Χάιλαντ και θεωρείται ως η πρωτεύουσα των Χάιλαντς της Σκωτίας. Ο πληθυσμός της Ινβερνές αυξήθηκε ραγδαία από το 1991 ως το 2001 και από το 1997 ως το 2007 με συνολικό πληθυσμό περίπου το 2008 56.660. Η Ινβερνές είναι μια ταχέως αναπτυσσόμενη πόλη, με το ένα τέταρτο του πληθυσμού των Χάιλαντς να ζουν μέσα ή γύρω από την πόλη. Η Ινβερνές κατατάσσεται στην πέμπτη θέση από 189 πόλεις της Βρετανίας ως προς την ποιότητα της ζωής η θέση είναι η υψηλότερη από κάθε πόλη της Σκωτίας.
Τοπωνύμιο
μικρογραφία|δεξιά|Το ρολόι της Ινβερνές Το όνομα Ινβερνές στην Σκωτική Γαελική γλώσσα προφέρεται Ιnbhir Nis, σημαίνει το στόμιο του ποταμού Νες η πόλη πάνω στον ποταμό Νες. Νες είναι ο ποταμός που διασχίζει την πόλη.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Η Ινβερνές στα τελη του 17ου αιώνα Η Ιστορία της πόλης είναι πλούσια και περιλαμβάνει θρύλους της πασίγνωστης τραγωδίας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ για τον Μάκβεθ και το οχυρό που έχτισε εδώ και για την ανακήρυξη της Ινβερνές σε Βασιλική Πόλη από τον Βασιλιά Δαυίδ τον 12ο αιώνα. Άλλα πάλι μαρτυρούν το πέρασμα αγαπημένων ηρώων της ιστορίας των Σκωτσέζων, αυτών που άλλαξαν την πορεία της βόρειας γης τους και κατάφεραν σήμερα στο μυαλό και τις ψυχές ντόπιων και ξένων η Σκωτία να κρατά τη θέση της ως ξεχωριστό κομμάτι της Γηραιάς Αλβιόνος. Ο Βασιλιάς Ροβέρτος Α' της Σκωτίας (Robert the Bruce) τον 14ο αιώνα υπερασπίστηκε τη γη των Κελτών απέναντι στις επιθέσεις των Άγγλων και πολιόρκησε ένα από τα πέντε κάστρα της Ινβερνές όταν βρίσκονταν υπό αγγλική κατοχή. Η Μαρία Στιούαρτ, αγαπημένη βασίλισσα των Σκωτσέζων από την ηλικία των έξι ετών και αποκεφαλισμένη στα 45 της από τους Άγγλους τον 16ο αιώνα, διέταξε την εκτέλεση του Κυβερνήτη του Κάστρου επειδή της αρνήθηκε την είσοδο στην πόλη και ο Πρίγκιπας Κάρολος Εδουάρδος Στιούαρτ (Bonnie Prince Charlie), που επιχείρησε μια γενικευμένη εξέγερση των απανταχού της Βρετανίας υποστηρικτών της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας τον 18ο αιώνα, έδωσε στην περιοχή μία από τις πιο ηρωικές χαμένες μάχες της ιστορίας του, τη Μάχη του Κάλοντεν (Culloden).
Αξιοθέατα
μικρογραφία|αριστερά|Ο καθεδρικός του Αγ. Ανδρέα Σημαντικά κτήρια στην Ινβερνές είναι το κάστρο του Ινβερνές, το οποίο χτίστηκε το 1835 ακριβώς στην περιοχή του μεσαιωνικού κάστρου που βρισκόταν εκεί, το κολλέγιο του Ινβερνές. Ο καθεδρικός ναός του Ινβερνές, αφιερωμένος στον Άγιο Ανδρέα, είναι καθεδρικός ναός της Σκωτικής Επισκοπικής Εκκλησίας. Ο ναός είναι χαρακτηριστικός για τα περίεργα τετράγωνα καμπαναριά του. Υπάρχει επίσης η εκκλησία Ολντ χάι Τσέρτς στην όχθη του ποταμού, της οποίας ο πύργος χρονολογείται από τους μεσαιωνικούς χρόνους και είναι το παλαιότερο κτήριο στην πόλη.
Το μουσείο της πόλης φιλοξενεί ευρήματα από την πρώτη εποχή ύπαρξης ζωής στην περιοχή, περί τα τρία εκατομμύρια χρόνια πριν. Υποβλήθηκε σε μεγάλη ανακαίνιση το 2006, και τώρα περιέχει και πολλά έργα τέχνης με τη μορφή δανείου από το Εθνικό Μουσείο της Σκωτίας στο Εδιμβούργο.
Ντοκουμέντα και ενδιαφέροντα στοιχεία για την ύπαρξη (ή μη;) του τέρατος του Λοχ Νες, του πιο διάσημου τέρατος της σύγχρονης ιστορίας, υπάρχουν στο κέντρο επιδείξεων Λοχ Νες (Loch Ness Exhibition Centre).
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Ινβερνές είναι αδελφοποιημένη με τις πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σκωτίας
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1982
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1982 ήταν η 27η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου του 1982 στο Χάρογκεϊτ του Βόρειου Γιόρκσιρ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παρουσιάστρια ήταν η Τζαν Λίμινγκ.
Η Γερμανίδα εκπρόσωπος Nicole ήταν η νικήτρια, με το τραγούδι "Ein bißchen Frieden". Η Γερμανία έλαβε 1,61 φορές περισσότερους πόντους από το δεύτερο Ισραήλ, το οποίο ήταν ρεκόρ στο τρέχον σύστημα βαθμολογίας μέχρι το, όταν η Νορβηγία έλαβε 1,78 φορές περισσότερους πόντους από την δεύτερη Ισλανδία. Το τραγούδι ενέπλεξε επίσης τους Ράλφ Ζίγκελ και Μπερντ Μέινανγκερ, τους συνθέτες του τραγουδιού, στη γερμανική παράδοση Eurovision, γράφοντας 18 τραγούδια Eurovision μεταξύ τους πριν και μετά το "Ein bißchen Frieden", 13 από τα οποία ήταν για τη Γερμανία.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Γερμανία κέρδισε το διαγωνισμό. Είχαν αγωνιστεί στους τελικούς κάθε χρόνο από την έναρξη του διαγωνισμού.
Τοποθεσία
Το Χάρογκεϊτ είναι λουτρόπολη στο Βόρειο Γιορκσάιρ της Αγγλίας. Αποτελεί τουριστικό προορισμό για τα ιαματικά λουτρά της και τους κήπους RHS Harlow Carr. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το εθνικό πάρκο Yorkshire Dales και το Nidderdale AONB. Η πόλη αναπτύχθηκε τον 17ο αιώνα μέσω δύο μικρότερων οικισμών, το Άνω Χάρογκεϊτ και το Κάτω Χάρογκεϊτ. Κατά τη Γεωργιανή εποχή ανακαλύφθηκαν τα νερά της τον 16ο αιώνα και έγινε γνωστή ως 'The English Spa'. Τον 17ο και 18ο αιώνα, τα "chalybeate" νερά της (ενν. νερά από χάλυβα, τα νερά που περιέχουν σίδηρο) ήταν μια δημοφιλής θεραπεία υγείας και η εισροή πλούσιων αλλά ασθενών επισκεπτών συνέβαλε σημαντικά στον πλούτο της πόλης.
Ο χώρος που έγινε ο διαγωνισμός ήταν το Διεθνές Κέντρο του Χάρογκεϊτ. Χρησιμοποιήθηκε το νέο συνεδριακό και εκθεσιακό κέντρο, το οποίο είχε ανοίξει λίγο πριν το διαγωνισμό. Το ωδείο του είναι χωρητικότητας 2.000 ατόμων.
Επισκόπηση διαγωνισμού
Το άνοιγμα του διαγωνισμού έδειξε έναν χάρτη της Ευρώπης, με τη μετάφραση "Πού είναι το Harrogate;" να εμφανίζεται στην οθόνη από τις γλώσσες των διαφόρων χωρών. Η ερώτηση ήταν πάντα στη γλώσσα στην οποία εκτελέστηκε το τραγούδι της αντίστοιχης χώρας, με εξαίρεση την Ιρλανδία. Η ιρλανδική εγγραφή τραγουδήθηκε στα Αγγλικά, αλλά η μετάφραση της ερώτησης στον χάρτη έγινε στα Ιρλανδικά. Στη συνέχεια, ο χάρτης μεγεθύνεται στην τοποθεσία του Harrogate στο Γιορκσάιρ, ακολουθούμενη από ένα εισαγωγικό βίντεο που προβάλλει την πόλη.
Η Ελλάδα επρόκειτο να συμμετάσχει στο διαγωνισμό με το τραγούδι "Σαρανταπέντε Κοπελιές" που ερμήνευσε ο Θέμης Αδαμαντίδης. Αν και κληρώθηκε να εμφανιστεί στη δεύτερη θέση, η ΕΡΤ απέσυρε τη συμμετοχή λίγες εβδομάδες πριν από το διαγωνισμό.
Τον Νοέμβριο του 1981, ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Γαλλίας, TF1, αρνήθηκε να συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision για το 1982, με τον επικεφαλή της ψυχαγωγίας, τον Pierre Bouteiller, λέγοντας: «Η απουσία ταλέντου και η μετριότητα των τραγουδιών ήταν ενόχληση. Η Eurovision είναι ένα μνημείο της αηδίας". Η Antenne 2 έγινε ο νέος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός για την Eurovision μετά από λαϊκή κατακραυγή, επιστρέφοντας τη χώρα στο.
Την παράδοση των νικητών του προηγούμενου έτους να παραδίδουν το έπαθλο στους νικητές αυτού του έτους δεν ακολούθησαν οι Bucks Fizz, νικητές το 1981.
Το ιρλανδικό συγκρότημα Chips έχασε στους εθνικούς του τελικούς, το οποίο, αν είχε πετύχει, θα οδηγούσε στη μοναδική κατάσταση δύο συγκροτημάτων στην ίδια Eurovision με το ίδιο όνομα (το άλλο είναι από τη Σουηδία).
Φέτος, πριν από την καρτ-ποστάλ μιας συγκεκριμένης χώρας (με εξαίρεση το Ισραήλ, που δεν είχε σχολιαστή, και τη Γιουγκοσλαβία, των οποίων οι σχολιαστές ήταν στη χώρα τους), η κάμερα θα έβγαινε στον θάλαμο του ραδιοτηλεοπτικού φορέα της χώρας, όπου ο σχολιαστής θα έδινε χειρονομία, π.χ. κύμα. Η καρτ-ποστάλ θα ξεκινούσε με τη σημαία της χώρας στην οθόνη και ένα απόσπασμα του εθνικού ύμνου της χώρας (αν και στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου, το τραγούδι που παίχτηκε ήταν το "Land of Hope and Glory" αντί του "God Save the Queen", ενώ η ισραηλινή καρτ-ποστάλ ξεκίνησε με ένα απόσπασμα του "Hava Nagila" αντί του "Hatikvah").
Αποτελέσματα
Υπήρχαν 18 συμμετέχοντες στον τελικό αυτής της χρονιάς. Καμιά χρονιά από τότε δεν είχε τόσους ή λιγότερους συμμετέχοντες στον τελικό του διαγωνισμού.
Δομή ψηφοφορίας
Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που απένειμε 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια τους.