cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE
Ρεκόρ
Ο Τριπλ Έιτς έχει τη μικρότερη θητεία, γιατί ένωσε το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών αμέσως όταν το κέρδισε, ενώ η Τσάινα είναι η μόνη γυναίκα που κέρδισε τον τίτλο.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
Ο Ευρωπαϊκός τίτλος (WWE European Championship) που ήταν της εταιρείας WWE, ιδρύθηκε το 1997. Αποσύρθηκε το 2002, αφού εισχώρησε στο Διηπειρωτικό πρωτάθλημα.
Σκληροπυρηνικό Πρωτάθλημα
Το Σκληροπυρηνικό Πρωτάθλημα (WWE Hardcore Championship) ανήκε στην εταιρεία WWE και υπήρξε από το 1998 ως το 2002. Οι κανονισμοί του ήταν απλοί, μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αντικείμενα ως όπλα στους αγώνες, που ήταν σκληροπυρηνικοί. Επίσης, όποιος ήθελε μπορούσε να διεκδικήσει τον τίτλο, όπου ήθελε, 24 ώρες την μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας
thumb|right|200px|Το έμβλημα του Εθνικοδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας μέχρι το 2010. Το Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (γερμ.: Nationaldemokratische Partei Deutschlands, NPD) είναι Γερμανικό νεοναζιστικό πολιτικό κόμμα.
Το NPD ιδρύθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1964 και είναι διάδοχος του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Κόμματος (γερμ.: Deutsche Reichspartei, DRP). Ο Ούντο Φόιγκτ ηγείται του κόμματος από το 1996. Το NPD δέχεται τη σημερινή σημαία της Γερμανίας, αλλά συνδέεται εντονότερα με τη μαύρη-άσπρη-κόκκινη σημαία που χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες περιόδους της ιστορίας για να αντιπροσωπεύσει το γερμανικό εθνικισμό. Το NDP επίσης συνδέεται με το ελληνικό νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του ARD, η πλειοψηφία των Γερμανών θεωρεί το NPD ως μη δημοκρατικό και καταστρεπτικό για την εικόνα της χώρας κόμμα. Οι αντίπαλοι του NPD και τα ΜΜΕ, το βλέπουν ως de facto νεοναζιστικό κόμμα. Οι κατηγορίες για νεοναζισμό προκύπτουν από την αντίθεση του κόμματος στους μη-λευκούς, στους Εβραίους και στους Μουσουλμάνους που ζουν στη Γερμανία, καθώς επίσης και από τις συνεργασίες του Φόιγκτ με ιδεολόγους όπως ο Ντέιβιντ Ντιούκ (παλαιότερα βασικό στέλεχος της Κου Κλουξ Κλαν).
Η «Verfassungsschutz» ταξινομεί το NPD ως «απειλή στους συνταγματικούς κανόνες» λόγω της πολιτικής πλατφόρμας του και της φιλοσοφίας του. Είναι το εθνικιστικό κόμμα της Γερμανίας με τη γρηγορότερη αύξηση των ψηφοφόρων και των μελών του. Στις εκλογές του 2009 έλαβε 1,8%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά πολιτικά κόμματα
Γεώργιος Καμίνης
Ο Γεώργιος Καμίνης (Νέα Υόρκη, 15 Ιουλίου 1954) είναι Έλληνας πολιτικός και επίκουρος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων από το 2011 μέχρι το 2019 και βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ από το 2019 έως το 2023. Επίσης υπηρέτησε και ως Συνήγορος του Πολίτη από το 2003 μέχρι το 2010.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 15 Ιουλίου 1954 και κατάγεται από τη Χίο και τα Ψαρά.
Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο Παντεόν-Ασσάς (Paris II) και το 1989 έγινε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Σορβόννης (Paris I). Το 1990 εξελέγη λέκτορας Συνταγματικού δικαίου στη Νομική σχολή Αθηνών και το 1998 επίκουρος καθηγητής.
Από τον Φεβρουάριο του 2011 αποτελεί μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μουσείου της Ακρόπολης σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
Πολιτική σταδιοδρομία
Τον Μάιο του 2003 εξελέγη ομόφωνα Συνήγορος του Πολίτη από τη Διάσκεψη Προέδρων της Βουλής. Η θητεία του ανανεώθηκε τον Φεβρουάριο του 2008, ώσπου παραιτήθηκε το 2010.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2010 ανακοινώθηκε από το ΠΑΣΟΚ η υποψηφιότητά του για το αξίωμα του δημάρχου Αθηναίων, ύστερα από πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Στήριξη προσέφεραν και οι Οικολόγοι Πράσινοι και το Πορτοκαλί (Δράση και Φιλελεύθερη Συμμαχία).
Στις δημοτικές εκλογές του 2010 εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων κι επανεξελέγη στις δημοτικές εκλογές του 2014 συγκεντρώνοντας, στον δεύτερο γύρο, το 51,42% των ψήφων.
Στις 28 Αυγούστου 2017, ανακοίνωσε την υποψηφιότητες του για τις εκλογές την ηγεσία του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς. Στον πρώτο γύρο της εκλογικής διαδικασίας, που διεξήχθη στις 12 Νοεμβρίου 2017, έλαβε 28.581 σταυρούς προτίμησης και ποσοστό 13,66%, το οποίο τον κατέταξε τρίτο στην προτίμηση των πολιτών που συμμετείχαν.
Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Κίνημα Αλλαγής.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με το Κίνημα Αλλαγής, ως μέλος του δικτύου «Ανανέωση».
Ιμπραήμ Σερήφ
thumb|200px|right|Ο Ιμπραήμ Σερήφ στο Τέμενος της [[Φιλλύρα Ροδόπης|Φιλλύρας.]] thumb|200px|right|25-Απρ-2010: Θρησκευτική γιορτή όπου ηγείται ο Σερήφ στο Τέμενος της [[Φιλλύρα Ροδόπης|Φιλλύρας.]] Ο Ιμπραήμ Σερήφ (τουρκικά: İbrahim Şerif) (1951 -) είναι Έλληνας μουσουλμάνος θεολόγος και ιδιώτης μουφτής στην Κομοτηνή.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1951 στην Ιτέα Ροδόπης. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στην ιδιαίτερη πατρίδα του και συνέχισε την εκπαίδευσή του σε θρησκευτικό Γυμνάσιο-Λύκειο Ιμάμηδων και Χατήπηδων στο Ικόνιο της Τουρκίας. Μετά την στρατιωτική του θητεία το 1973, πήγε στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές, όπου γράφτηκε το 1974 στο Ινστιτούτο Ανώτατων Ισλαμικών Σπουδών (τουρκικά: İstanbul Yüksek İslam Enstitüsüne) και στην Νομική Σχολή. Αποφοίτησε με πτυχίο από το Ινστιτούτο Ισλαμικών Σπουδών το 1978 και επέστρεψε στη Θράκη αφήνοντας τις σπουδές στην Νομική στο τελευταίο έτος.
Ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα στον θρησκευτικό και πολιτικό τομέα. Το 1981 εξέδωσε το έντυπο θρησκευτικού περιεχομένου «Hakka Davet» (τουρκ. «πρόσκληση στο δίκαιο») και συμμετείχε στην ίδρυση του «Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης»(τουρκικά: Batı Trakya Azınlığı Yüksek Tahsilliler Derneği). Με κηρύγματα και συμβουλές σε τεμένη στην περιοχή της Θράκης απέκτησε φήμη και απήχηση στην κοινότητα των πιστών, ενώ εργάστηκε ως γραμματέας στη Μουφτεία Κομοτηνής.
Το 1985, μετά τον θάνατο του μουφτή της Κομοτηνής, διορίστηκε στη θέση ο γηραιότερος Μέτσο Τζεμαλή, ενώ ο Ιμπραήμ Σερήφ συνέχισε στην πολιτική. Συμμετείχε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1989.
Το 1990, ο Σερήφ εξελέγη δι' ανάτασης χειρός επίσης μουφτής από όσους πιστούς είχαν συγκεντρωθεί στα τεμένη για την προσευχή της Παρασκευής, στην Κομοτηνή. Η πράξη αυτή οδήγησε στην ποινική δίωξή του από τον εισαγγελέα Ροδόπης, αλλά μετά από σειρά δικαστικών πράξεων η υπόθεση κατέληξε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Λόγω του ότι δεν είναι διορισμένος Μουφτής από το Ελληνικό κράτος ο Σερήφ δεν μπορεί να εφαρμόσει Σαρία (όπως αποφάσεις σε θέματα οικογενειακού δικαίου και κληρονομικού δίκαιου που αργότερα εκτελούνται από το μονομελές πρωτοδικείο της Κομοτηνής - που μπορεί μόνο ο διορισμένος μουφτής της Κομοτηνής Μέτσο Τζεμαλή να πάρει).
Στα πλαίσια της ημερίδα «Πίστη, ημέρες τουρισμού» που οργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2010 στην οποία συμμετείχε ο Ιμπραήμ Σερήφ, φωτογραφήθηκε μαζί με τον αντίστοιχο ιδιώτη (επίσης προτεινόμενο-εκλεγμένο) μουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μετέ και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Η φωτογραφία παρουσιάστηκε σε πολλά τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Αποτίμηση του Τύπου
Σε μερίδα του ελληνικού Τύπου αναφέρονται χριστιανοί και μουσουλμάνοι οι οποίοι χαρακτηρίζουν ψευτομουφτήδες τους ιδιώτες μουφτήδες σε Κομοτηνή και Ξάνθη, έτσι ο Σερήφ αποκαλείται ο ψευδομουφτής της Κομοτηνής. Επίσης έχουν δημοσιευτεί άρθρα που καταγγέλουν τον τρόπο ανάδειξης των ιδιωτών μουφτήδων ως μη διαφανή. Σε αντιδιαστολή ο Τουρκικός τύπος αναγνωρίζει τους ιδιώτες μουφτήδες και δεν δέχεται τους επισήμους-διορισμένους ως νόμιμους, τους οποίους αποκαλεί "μουφτήδες-μαριονέτες" (τουρκικά: kukla Müftüleri). Οι τελευταίοι τελούν υπό καθεστώς persona non grata για την Τουρκία.
Η ποινική δίωξη του Σερήφ
Τον Ιανουάριο του 1990 ο Ιμπραήμ Σερίφ μαζί με τον πολιτικό Αχμέτ Σαδίκ καταδικάστηκαν σε 18 μήνες φυλακής κατηγορούμενοι ότι προκάλεσαν διχόνοια σε πολίτες κυκλοφορώντας κείμενο με το οποίο χρησιμοποιούσαν τον όρο «Τούρκοι» και «τουρκική μουσουλμανική μειονότητα» αναφερόμενοι στην μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. . Η απόφαση που πάρθηκε από δικαστήριο της Κομοτηνής και έτυχε ευρείας κάλυψης από τα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης οδήγησε στην άμεση φυλάκιση των δύο κατηγορουμένων στις φυλακές Διαβατών η οποία διήρκεσε συνολικά 64 ημέρες. Παράλληλα στάθηκε αφορμή για το ξέσπασμα σοβαρών επεισοδίων ανάμεσα στις θρησκευτικές κοινότητες της Κομοτηνής με απολογισμό έναν νεκρό και μερικές δεκάδες τραυματίες πέρα από εκτεταμένες υλικές ζημιές.
Η εκλογή του Σερήφ το Δεκέμβριο 1990 (δια της ανάτασης της χειρός) ως Μουφτή Ροδόπης οδήγησε στην ποινική δίωξή του από τον εισαγγελέα Ροδόπης σύμφωνα με τα άρθρα 175 και 176 του Ποινικού Κώδικα για "αντιποίηση της άσκησης υπηρεσίας λειτουργού «γνωστής θρησκείας»" και για "δημόσια εμφάνιση με την στολή αυτού του θρησκευτικού λειτουργού χωρίς δικαίωμα". Η πρωτόδικη καταδίκη του θεολόγου από το μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης (12 Δεκεμβρίου 1994) μετά από σειρά δικαστικών πράξεων κατέληξε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων όπου η Ελλάδα καταδικάστηκε για παραβίαση του άρθρου 9 της Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, το οποίο αφορά την ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης. Το σκεπτικό της απόφασης συνίστατο στο ότι με δεδομένη την απουσία απτών αποδείξεων επί των κατηγοριών της αντιποίησης αρχής, οι προγενέστερες καταδίκες απέκλειαν τον Σερήφ από το δικαίωμα να λειτουργεί ως θρησκευτικός ηγέτης. Παρόλα αυτά το δικαστήριο απέφυγε να αποφανθεί επί του νομικού καθεστώτος των ιδιωτών μουφτήδων.
Σήμερα δεν υπάρχει καμία δικαστική παρενόχληση από το ελληνικό κράτος προς τους ιδιώτες μουφτήδες στην Ξάνθη και την Κομοτηνή.
Σημειώσεις
α.Ο όρος ιδιώτης αποτελεί απόδοση του αγγλικού "private", ο οποίος χρησιμοποιείται στη βιβλιογραφία προς αντιδιαστολή των δύο τύπων μουφτήδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουφτήδες
Αλ Μπάιντα
Η Αλ Μπάιντα (αραβικά: البيضاء), γνωστή και ως Μπέντα Λιττόρια κατά την ιταλική κατοχή της χώρας, είναι πόλη της βορειοανατολικής Λιβύης, 200 χλμ. ανατολικά της Βεγγάζης.
Η σύγχρονη πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του 1950. Αρχικά υπήρχαν σχέδια μεταφοράς της πρωτεύουσας της Λιβύης από την Τρίπολη στην Αλ Μπάυντα και για το λόγο αυτό κατασκευάστηκαν και τα απαραίτητα διοικητικά κτίρια. Τελικά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.
Η ιστορία της Αλ Μπάιντα εκτείνεται στην κλασική αρχαιότητα, όταν ήταν γνωστή ως Βάλαγραι. Τα ερείπια 2000 ετών της αρχαίας ελληνικής αποικίας της Κυρήνης βρίσκονται κοντά στο Σαχάτ.
Δημογραφικά στοιχεία
Όπως και με άλλες πόλεις στη Λιβύη, υπάρχει εύλογο ποσοστό εθνοτικής ποικιλομορφίας στη Μπάιντα. Οι κάτοικοι της ανατολικής Λιβύης, συμπεριλαμβανομένης της Μπάιντα, ήταν κατά τους τελευταίους αιώνες κυρίως αραβικής καταγωγής. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Βέρβεροι, και από τον 7ο αιώνα π.Χ. έως τον 7ο αιώνα μ.Χ., η κύρια εθνοτική ομάδα ήταν η ελληνική. Τον τελευταίο καιρό, σημειώθηκε εισροή Αφρικανών μεταναστών στη Μπάιντα. Η πόλη φιλοξενεί επίσης πολλούς Αιγύπτιους μετανάστες. Παρούσα είναι και μια μικρή ελληνική κοινότητα. Το ελληνικό νησί της Κρήτης βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την Μπάιντα και πολλές σύγχρονες οικογένειες στην πόλη φέρουν κρητικά επώνυμα.
Η πλειονότητα των Λίβυων στη Μπάιντα είναι από Άραβες, Βερβέρους και Έλληνες απογόνους της εκατονταετίας, που έλεγχαν ιστορικά ένα τμήμα της Λιβύης. Η Μπάιντα και οι γύρω περιοχές ελέγχονταν από τη φυλή Μπάρασα. Στη σύγχρονη εποχή, ένας μεγάλος αριθμός Λιβύων από διάφορα μέρη της χώρας έχουν μετακομίσει στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιβύης
Πρόσπερος της Ακουιτανίας
Ο Πρόσπερος, Prosper που μπορεί να μεταφραστεί ως Eυήμερος, ήταν εντόπιος της Ακουιτανίας και μπορεί να είχε σπουδάσει στο Μπορντώ. Το 417 έφτασε στη Μασσαλία ως πρόσφυγας από την Ακουιτανία στον απόηχο των γοτθικών εισβολών στη Γαλατία. Το 429 αλληλογραφούσε με τον Αυγουστίνο. Το 431 εμφανίστηκε στη Ρώμη, για να απευθύνει έκκληση στον πάπα Κελεστίνο Α' σχετικά με τις διδασκαλίες του Αυγουστίνου. Δεν υπάρχει κανένα άλλο ίχνος του μέχρι το 440, το πρώτο έτος της επικυριαρχίας τού πάπα Λέοντα Α', ο οποίος βρισκόταν στη Γαλατία, όπου μπορεί να συνάντησε τον Πρόσπερο. Σε κάθε περίπτωση, ο Πρόσπερος βρισκόταν σύντομα στη Ρώμη, προσκολλημένος στον πάπα με κάποια γραμματεία ή συμβολαιογραφική ιδιότητα. Το De viris illustribus (lxxxiv, 89) του Γεννάδιου της Μασσιλίας επαναλαμβάνει την παράδοση, ότι ο Πρόσπερος υπαγόρευσε τις περίφημες επιστολές του Λέοντα Α' κατά τού Ευτυχούς. Η ημερομηνία τού θανάτου του δεν είναι γνωστή, αλλά το χρονικό του φτάνει μέχρι το 455, και το γεγονός ότι ο χρονικογράφος Μαρκελλίνος τον αναφέρει κάτω από το έτος 463, φαίνεται να δείχνει ότι το τέλος του ήταν λίγο μετά την ημερομηνία αυτή.
Βάρπουλις
Στη σλαβική μυθολογία, ο Βάρπουλις (Varpulis) είναι μια θεότητα γνωστή στην Ανατολική Ευρώπη, όπως στην Τσεχία, στη Σλοβακία, στη Λιθουανία και την Κροατία.
Πρόσπερος της Ακουιτανίας
Βιογραφία
Ο Πρόσπερος ήταν λαϊκός, αλλά ρίχτηκε με πάθος στις θρησκευτικές διαμάχες της εποχής του, υπερασπιζόμενος τον Αυγουστίνο και διαδίδοντας την Ορθοδοξία. Στο De vocatione omnium gentium («Το Κάλεσμα όλων των Εθνών»), όπου συζητούνται τα ζητήματα της κλήσης προς τους Εθνικούς υπό το πρίσμα του δόγματος της Χάριτος του Αυγουστίνου, ο Πρόσπερος εμφανίζεται ως ο πρώτος από τους μεσαιωνικούς Αυγουστινιανούς.
Βάρπουλις
Είναι ο θεός των ανέμων, των καταιγίδων και σύντροφος του θεού των κεραυνών Περούν. Τον ακολουθούσε παραπλεύρως με το δικό του άρμα, καθώς διέσχιζε τον ουρανό. Συχνά λαχάνιαζε, με αποτέλεσμα από αυτό να εξηγείται ο θόρυβος που κάνει ένας κεραυνός μες στην καταιγίδα.
Πρόσπερος της Ακουιτανίας
Βιογραφία
Οι Πελαγιανοί δέχθηκαν επίθεση σε ένα λαμπερό πολεμικό ποίημα περίπου 1000 στίχων, Adversus ingratos, που γράφτηκε περί το 430. Το θέμα, dogma quod ... pestifero vomuit coluber sermone Britannus, ανακουφίζεται από μία κατεργασία, που δεν υστερεί σε ζωντάνια και σε κλασικά μέτρα. Μετά το τέλος τού Αυγουστίνου έγραψε τρεις σειρές αυγουστιανών αμυνών, ειδικά κατά του Βικέντιου του Λερέν ( Pro Augustino responsiones).
Βάρπουλις
Είναι επίσης γνωστός ως Έρισβορς.
Πρόσπερος της Ακουιτανίας
Βιογραφία
Το κύριο έργο του ήταν το De gratia Dei et libero arbitrio (432), γραμμένο ενάντια στο Collatio του Ιωάννη Κασσιανού. Παρότρυνε επίσης τον πάπα Σελεστίνο να δημοσιεύσει μία ανοιχτή επιστολή προς τους επισκόπους της Γαλατίας, Epistola ad episcopos Gallorum εναντίον ορισμένων μελών της Γαλατικής Εκκλησίας. Είχε ξεκινήσει νωρίτερα μία αλληλογραφία με τον Αυγουστίνο, μαζί με τον φίλο του Ιλάριο (όχι τον Ιλάριο της Αρλ), και παρόλο που δεν τον γνώρισε προσωπικά, ο ενθουσιασμός του για τον μεγάλο θεολόγο τον οδήγησε να κάνει μία σύνοψη του σχολίου του στους Ψαλμούς, καθώς και μία συλλογή προτάσεων από τα έργα του: πιθανώς η πρώτη δογματική συλλογή αυτής της σειράς, στην οποία το Liber sententiarum του Πέτρου Λομβαρδού είναι το πιο γνωστό παράδειγμα. Έβαλε επίσης σε ελεγειακό μέτρο, σε 106 επιγράμματα, μερικά από τα θεολογικά προστάγματα του Αυγουστίνου.
Πολύ πιο σημαντικό ιστορικά από αυτά είναι το Epitoma Chronon του Πρόσπερου (που καλύπτει την περίοδο 379–455), το οποίο ο Πρόσπερος συνέθεσε για πρώτη φορά το 433 και ενημέρωσε αρκετές φορές, τελικά το 455. Κυκλοφόρησε σε πολλά χειρόγραφα και σύντομα συνεχίστηκε από άλλα χέρια, των οποίων οι ημερομηνίες έναρξης προσδιορίζουν τις διάφορες κυκλοφορούσες εκδόσεις του Πρόσπερου. Η Encyclopædia Britannica 1911 το βρίσκει ως μία απρόσεκτη συλλογή από τον Ιερώνυμο στο προηγούμενο μέρος, και από άλλους συγγραφείς στο μεταγενέστερο, αλλά η έλλειψη άλλων πηγών την καθιστά πολύτιμη για την περίοδο από το 425 έως το 455, η οποία προέρχεται από Προσωπική εμπειρία του Πρόσπερου. Σε σύγκριση με τους συνεχιστές του, ο Πρόσπερος δίνει λεπτομερή κάλυψη των πολιτικών γεγονότων. Καλύπτει τις εισβολές του Αττίλα στη Γαλατία (451) και στην Ιταλία (452) σε μακροσκελή λήμματα κάτω από τα αντίστοιχα έτη τους. Αν και ήταν ο ίδιος ποιητής, ο μοναδικός κοσμικός συγγραφέας που αναφέρει ο Πρόσπερος είναι ο Κλαυδιανός. Υπήρχαν πέντε διαφορετικές εκδόσεις, η τελευταία από αυτές χρονολογείται από το 455, αμέσως μετά το τέλος του Βαλεντινιανού Γ΄. Για πολύ καιρό το Chronicon imperiale αποδιδόταν επίσης στον «Πρόσπερο Τίρο», χωρίς όμως την παραμικρή δικαιολογία. Είναι εντελώς ανεξάρτητο από τον πραγματικό Πρόσπερο, και εν μέρει δείχνει ακόμη και πελαγιανές τάσεις και συμπάθειες.
Γραπτές
Τα έργα του Πρόσπερου της Ακουιτανίας με τη μεγαλύτερη επιρροή θαυμάζονται για τις κλασικές ιδιότητές τους, αλλά έχουν επικριθεί ότι είναι επίπεδες και βαρετές. Τα γραπτά του προέρχονται κυρίως από το δεύτερο τέταρτο του 5ου αι.
Αυτή ήταν η προσπάθεια του Prosper να συμφιλιώσει τη διδασκαλία του Αυγουστίνου της Ιππώνος για τη χάρη, στην οποία προτείνει ότι ο Θεός επιθυμεί να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Το επιχείρημα είναι ότι αν και όλα τα ανθρώπινα όντα δεν λαμβάνουν τη χάρη που σώζει, λαμβάνουν τη γενική χάρη του Θεού. Γραμμένο το 450, το Κλήση όλων των Εθνών ήταν η πιο πρωτότυπη συμβολή του Πρόσπερου στη θεολογία.
Αυτή ήταν η εκδοχή του Πρόσπερου για την ιστορία του Κόσμου. Σε αυτό προσπάθησε να δώσει τη δική του εκδοχή για την πελαγιανή διαμάχη και στη δική του ερμηνεία της πρόσφατης ιστορίας. Το Επίτομο Χρονικό τελειώνει το 455.
Αυτός ήταν ένας απλός κατάλογος δέκα δογματικών σημείων που επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα και την αναγκαιότητα της Χάριτος του Θεού, το καθένα ξεχωριστά που υποστηρίζεται από παπικές δηλώσεις. Ήταν μια ισχυρή υπεράσπιση ενός ουσιαστικού αυγουστινιακού δόγματος, αλλά το πιο μετριοπαθές μέχρι σήμερα. Ο Πρόσπερ δεν ανέφερε το όνομα του Αυγουστίνου στο δόγμα, αλλά επίσης δεν απέρριψε καμία από τις σκέψεις του για τον προορισμό. Γράφτηκε μεταξύ 435 και 442.
Η Sententia ήταν μια συλλογή από 392 αξιώματα που συντάχθηκαν ενάντια στα γραπτά του Αυγουστίνου του Ιπποπόταμου. Τα επιγράμματα ήταν μια συλλογή από 106 επιγράμματα florilegium σε στίχους. Και τα δύο προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν ως εγχειρίδια για τον σοβαρό Χριστιανό, αντλημένα από την Αυγουστιανή σκοπιά. Το έργο ήταν αφιερωμένο στη συζήτηση των δογμάτων της χάριτος και της ενσάρκωσης. Το σύνθημα της φλωριλεγίας επηρεάστηκε μοναστηριακά, προτρέποντας τον αναγνώστη σε υπομονή μέσα από τις αντιξοότητες, την άσκηση της αρετής και τη συνεχή προσπάθεια προς την τελειότητα.
Αυτή η γραφή αντιπροσωπεύει την τελική γνώμη του Πρόσπερου για το πρόβλημα της αναγκαιότητας της χάρης. Γράφτηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πάπα Σίξτου Γ΄ και είναι μία βήμα προς βήμα απάντηση στη Συνεδρία XIII των Conlationes (Συνεισφορών) του Ιωάννη Κασσιανού.
Το πρόβλημα της πρόνοιας συζητείται στο πλαίσιο της δημιουργίας του κόσμου από τον Θεό και σε σχέση με την εισβολή των Βανδάλων και των Γότθων στη Γαλατία. Αυτό το έργο έχει αποδοθεί στον Πρόσπερο της Ακουιτανίας στο παρελθόν, αλλά αυτή η θεωρία έχει απαξιωθεί.
Υστεροφημία
Τα περισσότερα από τα έργα του είχαν ως στόχο την υπεράσπιση και τη διανομή των διδασκαλιών του Αυγουστίνου, ιδιαίτερα εκείνων που αφορούσαν τη χάρη και την ελεύθερη βούληση. Μετά το τέλος του Αυγουστίνου το 430, ο Πρόσπερος συνέχισε να διαδίδει τις διδασκαλίες του και πέρασε τη ζωή του προσπαθώντας να τις κάνει αποδεκτές. Ο Πρόσπερος ήταν ο πρώτος χρονικογράφος, που πρόσθεσε στην αφήγηση του Ιερώνυμου, ξεκινώντας τη συνέχισή του μισό αιώνα αργότερα. Τα επιγράμματα του Πρόσπερου έγιναν πιο δημοφιλή στα τελευταία του χρόνια, παρέχοντας μία μέθοδο για τους μαθητευόμενους τού Χριστιανισμού, για να μάθουν ηθικά μαθήματα και πτυχές του Αυγουστινιανού δόγματος.
Ο Πρόσπερος έπαιξε επίσης ζωτικό ρόλο στην πελαγινή διαμάχη στη νότια Γαλατία τη δεκαετία του 420. Με τη βοήθεια του Αυγουστίνου και του πάπα Κελεστίνου Α΄, ο Πρόσπερος μπόρεσε να καταπνίξει τις επαναστάσεις των Πελαγιανών Χριστιανών.
Τα έργα του Πρόσπερου ήταν πολύ δημοφιλή κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα: από μόνα τους τα Επιγράμματα δεν περιλαμβάνουν λιγότερα από 180 χειρόγραφα.
Εκδόσεις
Το έργο τού Πρόσπερου Epitoma Chronicon επιμελήθηκε ο Tέοντορ Μόμσεν στη Chronica minora της Monumenta Germaniae Historica (1892) και από τους Maria Becker και Jan–Markus Kötter ως μέρος του Kleine und fragmentarische Historiker (KFHist G 5) (2016). Τα πλήρη έργα του Πρόσπερου βρίσκονται στην Patrologia Latina του Migne, τόμ. 51. Οι αγγλικές μεταφράσεις περιλαμβάνουν:
Το έργο του Πρόσπερο Epitoma Chronicon είναι διαθέσιμο σε αγγλική μετάφραση στο From Roman to Merovingian Gaul: A Reader ed. & μετάφρ. A. C Murray (Οντάριο, 2003) σελ. 62–76.
Το έργο του Πρόσπερου Epigrams επιμελήθηκε ο Albertus GA Horsting στο Prosper Aquitanus: Liber epigrammatum, Βερολίνο-Νέα Υόρκη 2016 (Corpus scriptorum ecclesiasticorum Latinorum 100).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι
Διαγνωστικός Έλεγχος Αυτοκινήτου
Τα μηχανοκίνητα οχήματα είναι η μεγαλύτερη πηγή τοξικών ατμοσφαιρικών ρύπων, όπως για παράδειγμα της αιθαλομίχλης. Τα σύγχρονα οχήματα μπορεί να είναι πιο "καθαρά", λόγω της τεχνολογικής προόδου και τις στρατηγικές ελέγχου εκπομπών καυσαερίων, αλλά οι εκπομπές ρύπων μειώνονται μόνον όταν λειτουργούν ομαλά όλα τα συστήματα του οχήματος. Όταν ένας κινητήρας δεν λειτουργεί σωστά, η απόδοση του μειώνεται, τα καύσιμα σπαταλώνται και οι εκπομπές καυσαερίων από την εξάτμιση αυξάνονται δραματικά. Τίθεται, επίσης, και θέμα ασφάλειας του οχήματος, ειδικά σε υψηλές ταχύτητες. Το σύστημα ΟΒD (On Board Diagnostics) μπορεί να ανιχνεύσει και να κατευθύνει τον εκπαιδευμένο τεχνικό, ακόμα και εάν το σφάλμα που υπάρχει δεν είναι η πηγή του προβλήματος. Πολλά από αυτά τα προβλήματα δεν είναι εύκολο να εντοπιστούν, επειδή προέρχονται από το ηλεκτρικό σύστημα ή είναι χημικής φύσης. Το ΟΒD προσφέρει τη δυνατότητα εντοπισμού του προβλήματος, της διόρθωσής του και της κατάλληλης συντήρησης, πριν εκδηλωθούν σοβαρότερα και δαπανηρότερα προβλήματα.
Ιστορία
Για να καταπολεμήσει το πρόβλημα της αιθαλομίχλης στην περιοχή του Λος Άντζελες, η πολιτεία της Καλιφόρνια καθιέρωσε τα συστήματα ελέγχου εκπομπής στα αυτοκίνητα ήδη από το 1966. Στην Καλιφόρνια αυτή η διαδικασία καλείται αιθαλομίχλη με αγάπη. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ επεξέτεινε τους ελέγχους σε εθνικό επίπεδο το 1968. Στη συνέχεια θέσπισε τον "Νόμο της καθαρής ατμόσφαιρας" (Clean Air Law) το 1970 και καθιέρωσε την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (ΕΡΑ, Environmental Protection Agency). Αυτή η Υπηρεσία θέσπισε μια σειρά προτύπων και απαιτήσεων εκπομπής ρύπων, πράγμα που απαιτούσε την ορθή συντήρηση των οχημάτων για εκτεταμένες χρονικές περιόδους. Αυτά τα πρότυπα μεταφέρθηκαν ανάλογα σε όλους τους τύπους οχημάτων με την ελπίδα να λυθεί το πρόβλημα της ρύπανσης του περιβάλλοντος. Για να ανταποκριθούν σε αυτά τα πρότυπα, οι κατασκευαστές δημιούργησαν καινούργια συστήματα, στα οποία διάφοροι αισθητήρες ελέγχουν την απόδοση των κινητήρων και, ρυθμιζόμενοι κατάλληλα, συνεργάζονται με τα ηλεκτρονικά ελεγχόμενα συστήματα ανάφλεξης και τροφοδοσίας, περιορίζουν την ρύπανση στο ελάχιστο δυνατό. Αυτές οι διαδικασίες αποτέλεσαν το έναυσμα δημιουργίας των πρώτων διαγνωστικών ΟΒD, ώστε να παρέχουν τις πληροφορίες στους τεχνικούς συντήρησης για να τις χρησιμοποιήσουν στην επισκευή του οχήματος. Αρχικά υπήρξαν κάποια πρότυπα και κάθε κατασκευαστής είχε τα συστήματα και τα σήματα του. Όλοι προσπάθησαν να καθορίσουν τα πρότυπα αλλά γρήγορα δημιουργήθηκαν προβλήματα. Στις αρχές του 1988 ο οργανισμός τυποποίησης (SAE) θέσπισε κάποια πρότυπα όπως το «βύσμα συνδέσεων στοιχείων» (DLC), ένα τερματικό, δηλαδή, με 16 ακροδέκτες που συνδέονται με την Κεντρική Ηλεκτρονική Μονάδα Ελέγχου του αυτοκινήτου.
Έννοια του OBD
Το OBD (επί του αυτοκινήτου διάγνωση), εισήχθη αρχικά από την General Motors το 1981. Ο σκοπός του ΟΒD ήταν να μπορούν να εκτελεστούν διαγνωστικά στο σύστημα ελέγχου εκπομπής καυσαερίων ενός οχήματος. Όταν η κεντρική μονάδα ελέγχου του οχήματος διαπιστώσει δυσλειτουργία στο σύστημα ελέγχου εκπομπής, τρία πράγματα έπρεπε να γίνουν.
Από την σεζόν (model year) του 1988 όλα τα αυτοκίνητα που πωλούνταν στην Καλιφόρνια εξοπλίζονταν υποχρεωτικά με OBD. Αυτά έγιναν έπειτα πρότυπα βιομηχανίας σε όλη την Αμερική και όλα τα αυτοκίνητα που πωλήθηκαν είχαν κάποια μορφή του ΟΒD. Ωστόσο, η πρώτη έκδοση ΟΒD είχε δύο σοβαρές ατέλειες:
Η έννοια και το ξεκίνημα του «Διαγνωστικά» στο ΟΒD II
Η GΜ εισήγαγε το ΟΒD II σε πρότυπα οχήματα το 1994. Περισσότερες προδιαγραφές προστέθηκαν το 1995. Από το 1996 όμως όλα τα βενζινοκίνητα οχήματα και τα ελαφρά φορτηγά της GΜ που πωλούνται στις ΗΠΑ είναι εξοπλισμένα με το ΟΒD II. Το ΟΒD II είναι όργανο ελέγχου εκπομπών καυσαερίων, που εξετάζει συνεχώς τη λειτουργία του συστήματος. Το σύστημα μπορεί να πραγματοποιήσει περισσότερες από 100 διαφορετικές δοκιμές κάθε φορά που χρησιμοποιείται το όχημα. Ο υπολογιστής ΟΒD II «θυμάται» ορισμένους όρους για τα συστήματα και τους αισθητήρες που ελέγχει. Μερικοί από αυτούς τους όρους είναι φορτίο κινητήρα, ταχύτητα περιστροφής κινητήρα, ταχύτητα οχήματος και θερμοκρασία ψυκτικού μέσου του κινητήρα. Εάν ο υπολογιστής διαπιστώσει ότι υπάρχει πρόβλημα, ένας διαγνωστικός κώδικας (DTC) αποθηκεύεται στη μνήμη του υπολογιστή. Το DTC, καθώς επίσης και οι αναφερόμενοι όροι, μπορούν να αντιμετωπισθούν από τον τεχνικό. Κάθε όχημα που έχει ΟΒD II είναι εξοπλισμένο με «βύσμα συνδέσεων στοιχείων» (DLC), ένα τερματικό, δηλαδή, με 16 ακροδέκτες που συνδέονται με τον υπολογιστή του αυτοκινήτου. Το DLC βρίσκεται συχνά κάτω από την κονσόλα των οργάνων κοντά στη θέση οδήγησης. Οι καταρτισμένοι τεχνικοί συνδέουν τα διαγνωστικά εργαλεία με το DLC και με κώδικες DTC εντοπίζουν το πρόβλημα. Τα ίδια εργαλεία μπορούν να ελέγξουν τις επισκευές που εκτελούνται στο σύστημα, προτού να επιστραφεί το όχημα στον πελάτη.
Το άναμμα της λυχνίας
Ο υπολογιστής αρχίζει να λειτουργεί μόλις πραγματοποιηθεί η πρώτη ανάφλεξη του μίγματος αέρα-καυσίμου. Κάθε φορά που το όχημα κινείται ο υπολογιστής τρέχει αυτόματα ορισμένες διαγνωστικές δοκιμές. Οι περισσότερες δοκιμές λειτουργούν υπό πολύ συγκεκριμένους όρους. Παραδείγματος χάριν, η θερμοκρασία ψυκτικού μέσου, οι στροφές του κινητήρα και η ταχύτητα του οχήματος πρέπει να είναι μέσα σε ορισμένες τιμές, προτού γίνουν κάποιες δοκιμές. Σε μερικές περιπτώσεις, διάφορες δοκιμές πρέπει να αποτύχουν προτού να ανάψει η λυχνία - σε άλλες περιπτώσεις μόνο ένα περιστατικό είναι αρκετό για να θέσει το DTC σε λειτουργία και να ανάψει το check engine. Αυτό βοηθά στο να μειωθεί το παραπλανητικό check engine που θα έστελνε το όχημα στο συνεργείο, ενώ στην πραγματικότητα δεν θα υπήρχε πρόβλημα.
Χρήστες του ΟΒD II
Μόνο οι καταρτισμένοι, εκπαιδευμένοι τεχνικοί που εξοπλίζονται με το νεώτερο διαγνωστικό και με τον εξοπλισμό επισκευής είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν το σύστημα ΟΒD II. Μερικά σφάλματα που αναγκάζουν το check engine να ανάψει μπορεί να μην υφίστανται καν και ο μηχανικός πρέπει να είναι σε θέση να το καταλάβει. Όλες οι μεγάλες εταιρείες και οι αντιπροσωπείες τους εκπαιδεύουν τους τεχνικούς τους στα εργαλεία πληροφοριών ώστε να είναι σε θέση να εντοπίσουν το οποιοδήποτε πρόβλημα. Αυτό προϋποθέτει βέβαια ένα κατάλληλα εξοπλισμένο σύστημα ΟΒD II.
ΗΠΑ
Η ομοσπονδιακή αντιπροσωπεία προστασίας του περιβάλλοντος (ΕΡΑ) ανέπτυξε την ομοσπονδιακή διαδικασία δοκιμής (ΡΤΡ), μια σειρά αυστηρών δοκιμών που κάθε αυτοκίνητο και φορτηγό που πωλείται στις ΗΠΑ πρέπει να περάσει. Το ΡΤΡ περιλαμβάνει τους προγραμματισμένους κύκλους κατά τη διάρκεια των οποίων οι εκπομπές ελέγχονται, τροφοδοτώντας με καύσιμα με ένα ακριβές ποσό, τον τύπο και το βαθμό καυσίμων, άλλες συγκεκριμένες δοκιμές εκπομπών, και περισσότερους. Το ΕΡΑ ανέπτυξε τα πρότυπα εκπομπών και το ΡΤΡ, για να επιτρέψει σε όλους τους κατασκευαστές να δημιουργήσουν συστήματα με παρόμοιες οδηγίες.
Ευρώπη
Προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα της ατμόσφαιρας στην Ευρώπη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δημοσίευσαν την «Οδηγία και μέτρα ώστε να αντιμετωπιστεί η μόλυνση της ατμόσφαιρας από τις εκπομπές καυσαερίων από τα μηχανοκίνητα οχήματα». Το Ε-ΟΒD ή τα ευρωπαϊκά «επί του οχήματος διαγνωστικά» είναι η ευρωπαϊκή εκδοχή του αμερικανικού διαγνωστικού πρωτοκόλλου του OBD ΙΙ. Είναι ολοκληρωμένο διαγνωστικό σύστημα ενσωματωμένο στο ηλεκτρονικό σύστημα διαχείρισης του κινητήρα και είναι υπεύθυνο για την μέτρηση, ανάλυση και σύγκριση των προγραμματισμένων τιμών καθώς και την λήψη αποφάσεων και την εκτέλεση λειτουργιών. Το ΕΟΒD ελέγχει εξαρτήματα σχετιζόμενα με την διαχείριση καυσαερίων, υποσυστήματα και ηλεκτρικά εξαρτήματα των οποίων η βλάβη ή η λανθασμένη λειτουργία οδηγεί σε υπέρβαση προκαθορισμένων ορίων εκπομπών ρύπων. Απώτερος σκοπός της Ε.Ε είναι ο περιορισμός της ατμοσφαιρικής ρύπανσης μέσω ενός προγράμματος (Clean Air Act) μέρος του οποίου είναι και το ΕΟΒD. Το ΟΒD και τώρα το ΕΟΒD έχουν σχεδιαστεί από κοινού με την κυβέρνηση και τους κατασκευαστές οχημάτων για να βεβαιώσουν τα οχήματα που οργανώνονται με τα σωστά επίπεδα εκπομπής καυσαερίων. Αυτή η οδηγία ασκεί άμεση επίδραση για όλους τους κατασκευαστές οχημάτων.
Οι προδιαγραφές που καθορίζονται στην οδηγία ίσχυσαν για όλα τα πρότυπα που παράγονται από την 1η Ιανουαρίου 2001 για τις μηχανές εσωτερικής καύσης συνολικού βάρους έως 2,5 τόνων (με καύσιμο βενζίνη). Για τα νέα μοντέλα αυτοκινήτων με πετρελαιοκινητήρα, ίσχυσαν από την 1η Ιανουαρίου 2003. Η οδηγία καλύπτει επίσης τον έλεγχο για την εκπομπή των σχετικών συστατικών. Το ΕOBD πρέπει να παρουσιάσει την αποτυχία ενός σχετικού με την εκπομπή καυσαερίων οργάνου ή ενός συστήματος στον οδηγό χρησιμοποιώντας ένα λαμπάκι δυσλειτουργίας όπως και το ΟΒD. Οι αισθητήρες και οι ενεργοποιητές, μαζί με το διαγνωστικό λογισμικό μέσα στη μονάδα ελέγχου του αυτοκινήτου, αποτελούν το «σύστημα ΟΒD».
Πρωτόκολλα επικοινωνιών για τα οχήματα
Εμπειρικά, τα αυτοκίνητα της GΜ και τα ελαφριά φορτηγά χρησιμοποιούν το SΑΕ Τ1850 VPW (μεταβλητή διαμόρφωση πλάτους παλμού). Τα προϊόντα της Chrysler και όλες οι ευρωπαϊκές και οι περισσότερες ασιατικές εταιρείες κατασκευής χρησιμοποιούν τα στοιχεία κυκλώματος ΙSΟ 9141. Υπάρχουν μερικές παραλλαγές μεταξύ των οχημάτων, όπως το Cadillac Careta, ένα γερμανικό παράγωγο της Οpel, το οποίο χρησιμοποιούσε το ευρωπαϊκό πρωτόκολλο του ΙSΟ 9141. Από το 1996 και για τα πιο πρόσφατα οχήματα, μπορούμε να ξέρουμε ποιο πρωτόκολλο χρησιμοποιείται με την εξέταση του βύσματος ΟΒD II:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνολογία οχημάτων
Στέμμα της Αραγωνίας
Η ενσωμάτωση της δυναστείας των κόμητων της Βαρκελώνης στον βασιλικό Οίκο της Αραγώνας (1137-1162)
Παρόλο που  ο όρος «Στέμμα της Αραγώνας» δεν εμφανίστηκε νωρίτερα από τον 14ο αιώνα, στην ιστοριογραφία χρησιμοποιείται πολλάκις αναχρονιστικά για λόγους ευκολίας. Η γέννηση του Στέμματος έλαβε χώρα το 1164, έτος κατά το οποίο ο Αλφόνσος ξεκίνησε τη βασιλεία του ως βασιλιάς της Αραγώνας και κόμης της Βαρκελώνης. Εντούτοις τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση είχαν γίνει μερικά χρόνια πριν, με τη συμφωνία του γάμου των γονέων του Αλφόνσου, Ραϋμόνδου Βερεγγάριου και της βασίλισσας Πετρονίλας το 1137.
Η μάχη για τον θρόνο της Αραγώνας
Η προσέγγιση της Κομητείας της Βαρκελώνης με το Βασίλειο της Αραγώνας οφείλεται εξαρχής στον θάνατο άνευ αρρένων διαδόχων του βασιλιά της Αραγώνας και της Παμπλόνας, Αλφόνσου Α΄ το 1134. Στη διαθήκη του όριζε ως διαδόχους του τα μοναστικά τάγματα που δρούσαν στο βασίλειο, μια επιθυμία που σε καμία περίπτωση δεν έγινε αποδεκτή από τους υποτελείς του και προκάλεσε μια περίπλοκη διαδικασία διαδοχής. Από τη μία πλευρά οι Αραγωνέζοι βαρώνοι ανακήρυξαν διάδοχο τον αδερφό του αποθανόντος, μητροπολίτη Ραμίρο και από την άλλη, οι ναβαρρέζοι ευγενείς ανέδειξαν έναν έτερο συγγενή του βασιλιά, τον Γκαρθία  Ραμίρεθ. Ο βασιλιάς της Καστίλης Αλφόνσος Ζ΄ υποστήριξε κι αυτός τα δικαιώματά του στον θρόνο ενώ ούτε τα μοναστικά τάγματα ούτε και ο Πάπας, επικυρίαρχος του βασιλείου, έκαναν κάποια κίνηση για να επιβληθούν στο βασίλειο. Η κατάσταση χειροτέρευσε με την επίθεση των Αλμοραβιδών που σε λίγο χρόνο ανακατέκτησαν μεγάλο μέρος των εδαφών που τους είχε στερήσει ο Αλφόνσος Α΄, γνωστός και ως «ο Μαχητής». Αρχικά ο Ραμίρο επιχείρησε να έρθει σε συμφωνία με τους υπόλοιπους διεκδικητές· η  αποτυχία των συνομιλιών επέφερε την οριστική διάσπαση των βασιλείων της  Αραγώνας  και της Παμπλόνα και τον υποχρέωσε να παντρευτεί με σκοπό να αποκτήσει διάδοχο, παρά την ιερατική του ιδιότητα. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτική για τους Αραγωνέζους γέννηση της μοναδικής του κόρης, Πετρονίλας, το 1136. Αντίθετα με την Καστίλη, στην Αραγώνα δεν ήταν δυνατό να κυβερνήσει μια γυναίκα παρά μονάχα να μεταβιβάσει τα δυναστικά δικαιώματα. Πρώτη επιλογή για γάμο ήταν ο γιος του βασιλιά της Καστίλης αλλά η διαδικασία δεν προχώρησε λόγω του φόβου των Αραγωνέζων ευγενών να υποταχθούν στην ισχυρή Καστίλη.
Ο γάμος με τον Κόμη της Βαρκελώνης
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος εφάρμοσε μια πολιτική συμφιλίωσης με όλες τις πλευρές που είχαν εμπλακεί στο ζήτημα της αραγωνικής διαδοχής. Ξεκίνησε συνομιλίες με τον Πάπα περί των δικαιωμάτων των ταγμάτων στην Αραγώνα και συμμετείχε στη σταυροφορία του Αλφόνσου Ζ΄ εναντίον της μουσουλμανικής Αλμερίας το 1147. Το 1151 υπέγραψε με τον καστιλιανό μονάρχη τη συνθήκη του Τουδιγιέν που καθόριζε τα όρια εξάπλωσης των δύο δυνάμεων, του δημιουργούμενου Στέμματος και της Καστίλης εις βάρος της Αλ-Άνταλους. Η σύμπραξη Αραγωνέζων και Καταλανών έδωσε νέο αέρα στην κατάκτηση των συνοριακών με το Στέμμα μουσουλμανικών βασιλείων τάιφα: τα Εμιράτα της Τορτόζα (1148)  και της Αλ-Λαρίδα (1149) κατακτήθηκαν οριστικά ενώ επανακτήθηκαν όσα εδάφη είχαν στερήσει οι Αλμοραβίδες από την Αραγώνα μετά τον θάνατο του Αλφόνσου Α΄. Οι κατακτήσεις αυτές συνοδεύτηκαν με ένα ισχυρό πρόγραμμα εποικισμού των νέων εδαφών της Νέας Καταλωνίας, όπου έδρασε και το Τάγμα των Κιστερκιανών με την ανέγερση σημαντικών ναών όπως το Πομπλέτ, το Σάντες Κρέους και την Μπαλβόνα δε λες Μόνζες.
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος πέθανε ξαφνικά στο Μπόργκο Σαν Νταλμάτσο στις 7 Αυγούστου 1162· άφησε στον πρωτότοκο γιο του όλα τα εδάφη και τις τιμές που του άρμοζαν στην Καταλωνία και την Αραγώνα, με εξαίρεση την Κομητεία της Σερδάνια που δόθηκε στον δευτερότοκο του γιο πάντα υπό την επικυριαρχία του πρώτου.
Η Κληρονομιά του Αλφόνσου Β΄
Ο γιος των δύο ηγεμόνων, Αλφόνσος, έλαβε από τους γονείς του ένα σύνολο αρκετά διαφοροποιημένων εδαφών το 1162. Από τη μία το Βασίλειο της Αραγώνας είχε γεννηθεί ως αναπόσπαστο κομμάτι του Βασιλείου της Παμπλόνα όταν μέλη της βασιλικής του οικογένειας είχαν μεταφερθεί ανατολικά και δηλώνοντας υποταγή στον Πάπα ίδρυσαν το βασίλειό τους στις τέως κομητείες της Αραγώνας, της Ριβαγόρθα και του Σοβράρβε. Από την άλλη, ο κόμης της Βαρκελώνης ήταν επικυρίαρχος διαφόρων κομητειών στη σημερινή Καταλωνία, που όπως και η Αραγώνα, είχαν ψάξει στην προστασία του Πάπα την ελευθερία τους από τα φεουδαρχικά δεσμά τους με το Φραγκικό Βασίλειο.
Όπως συμπεραίνει ο ιστορικός Σαντιάγο Σοβρεκές, μόνο μετά το 1162 ο γιος του κόμη της Βαρκελώνης και της Πετρονίλας κληρονόμησε τις δύο κρατικές οντότητες με πλήρη δικαιώματα. Αυτό αποδεικνύεται από τα έγγραφα: Ego Ildefonsus, gratia Dei rex Aragonensis et comes Barchinonensis, filius qui fui domini venerabilis Raimundi Berengari, comitis Barchinonensis et principis Aragonensis et uxoris eius, Aragonensis regine· στις 24 Φεβρουαρίου 1163 ανακηρύχθηκε δημόσια Κόμης της Βαρκελώνης. Από την πλευρά του, ο ιστορικός Αντόνιο Ουβιέτο προσθέτει πως τον επόμενο χρόνο, στις 18 Ιουνίου 1164, η μητέρα του παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στον αραγωνικό θρόνο για χάρη του Αλφόνσου που ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Αραγώνας στις 11 Νοεμβρίου 1164 στη Σαραγόσα. Το νεαρό της ηλικίας του ωστόσο δεν του επέτρεψε να αναλάβει την εξουσία της κληρονομιάς του μέχρι το 1174.
Απόδειξη της απουσίας οποιασδήποτε ιδέας περί ενότητας των εδαφών των βασιλέων της Αραγώνας και κομητών της Βαρκελώνης και παράλληλα, θεώρησής τους ως προσωπική περιουσία είναι τα ίδια τα λόγια και οι πράξεις τους. Ο Αλφόνσος αναφέρεται στα εδάφη που του ανήκουν ως «γη μου»· στη συνέχεια ο Ιάκωβος Α΄ με τον διαμοιρασμό των εδαφών του μεταξύ των δύο γιων του αποδεικνύει εκ νέου την παραπάνω θέση. Θα πρέπει να φτάσουμε στη βασιλεία του Ιάκωβου του Δίκαιου (1267-1327) για να βρούμε τον όρο «Στέμμα της Αραγώνας» που με τους «Όρκους Ένωσης» (Juraments d'Unió) ανάγει την αδιαιρετότητα του Στέμματος σε πρωταρχικό δόγμα της μοναρχίας. Τότε και μέχρι το 1715 τα τρία βασικά και αδιαίρετα μέλη του Στέμματος είναι η Καταλωνία, η Αραγώνα και το Βασίλειο της Βαλένθια μαζί με το Βασίλειο της Μαγιόρκας που επανεντάχθηκε οριστικά στο Στέμμα το 1344.
Η επέκταση του Στέμματος και οι σχέσεις με τις καταλανικές κομητείες
Με την έναρξη της βασιλείας του Αλφόνσου Β´ οι δύο κρατικές οντότητες που απάρτιζαν το Στέμμα κυβερνιόνταν για πρώτη φορά από έναν κοινό μονάρχη. Τα δύο εδαφικά σύνολα αποτελούσαν δύο αρκετά διακριτά σώματα, τόσο όσον αφορά την πολιτική, οικονομική και κοινωνική τους δομή όσο και τη νομική τους παράδοση και τη γλωσσική και πολιτισμική τους ταυτότητα. Αυτή η ετερογένεια διέκρινε και το εσωτερικό τους, όντας τα ίδια ένα σύνολο πόλεων, φεουδαρχικών κτήσεων ευγενών και εκκλησιαστικών ιδιοκτησιών. Προτεραιότητα του Αλφόνσου ήταν να μειώσει την εσωτερική τους ετερογένεια και να ισχυροποιήσει τα δεσμά μεταξύ των δύο με βάση τη μοναρχία. Πράγματι, μόνο ο βασιλιάς και οι σύμβουλοί του ήταν κοινοί και για την Αραγώνα και για την Κομητεία· όλοι οι υπόλοιποι υπάλληλοι και θεσμοί ήταν διαφορετικοί για το κάθε μέρος. Αυτή η τάση φαίνεται και στην αλλαγή των τίτλων του μονάρχη: από «βασιλιάς των Αραγωνέζων» και «βαρκελωνέζος κόμης» έγινε «βασιλιάς της Αραγώνας» και «κόμης της Βαρκελώνης».
Το 1170 κατέλαβε το Κάσπε, εποίκισε το Τερουέλ και το 1177 απελευθέρωσε από τα δεσμά υποτέλειας στους βασιλείς της Καστίλης το πρώην μουσουλμανικό βασίλειο της Σαραγόσας. Με αυτόν τον τρόπο το σύνολο των εδαφών του Βασιλείου της Αραγώνας μπόρεσε να αποκτήσει μια στιβαρή ταυτότητα, ανάλογη των υπόλοιπων μεσαιωνικών βασιλείων.
Από την άλλη, ενσωματώθηκαν στις κτήσεις του Αλφόνσου η κομητεία του Ροσελιό και η κομητεία του Κάτω Παλιάρς το 1172 και το 1192 αντίστοιχα. Ήδη ο Αραγωνέζος μονάρχης κατείχε τις κομητείες της Βαρκελώνης, της Ζιρόνας, της Οζόνα, της Μανρέζα, της Μπεζαλού, της Σερδάνια, της Μπέργα και του Κονφλέν, μαζί με τις μαρκίες της Τορτόζα και της Λιέιδα. Όλα αυτά τα κρατίδια συμπεριλήφθηκαν τότε για πρώτη φορά στον συλλογικό νομικό όρο «Καταλωνία» που ορίστηκε ως «η γη που εκτείνεται από το Σάλσες (σημερινό Salses-le-Château στο Ρουσιγιόν) μέχρι την Τορτόζα» («de Salsis usque Dertusam et Ilerdam cim suis finibus»). Δεν χαρακτηρίστηκε συλλογικά με κανέναν άλλο φεουδαρχικό τίτλο όπως πριγκιπάτο, κομητεία ή δουκάτο, παρά χρησιμοποιείτο πλέον είτε το όνομα Καταλωνία είτε αυτό της σημαντικότερης κομητείας της περιοχής, αυτής της Βαρκελώνης.
Το τέλος της αραγωνικής επιρροής στην Οξιτανία
Η Κομητεία της Βαρκελώνης είχε παραδοσιακά διατηρήσει ιδιαίτερους δεσμούς με τα οξιτανικά εδάφη. Ο Ραϋμούνδος Βερεγγάριος Δ΄ συνέχισε τη βαρκελωνική ηγεμονία στην περιοχή παρέχοντας βοήθεια στον ανιψιό του, Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Γ΄ της Προβηγκίας, επανέλαβε την υποταγή του Οίκου των Τρανκαβέλ και απομόνωσε διπλωματικά την Κομητεία της Τουλούζης μέσω μιας ευρείας συμμαχίας με διάφορες οξιτανικές πόλεις. Επί Αλφόνσου Β΄ το Στέμμα έφτασε στο σημείο να ενσωματώσει απόλυτα την Κομητεία της Προβηγκίας το 1166, συμπεριλαμβανομένων και μερικών ακόμη περιφερειακών εδαφών όπως το Μιγιώ και τη Γκαβαλντά. Το 1176, μετά από δεκαετίες αντιδικιών με την Κομητεία της Τουλούζης, υπεγράφη μια συνθήκη ειρήνης βάσει της οποίας ορίζονταν τα σύνορα της Κομητείας με την Προβηγκία και οι Αραγωνέζοι μονάρχες αποποιούνταν από κάθε δικαίωμά τους στο Λανγκντόκ (Καρκασόν, Μπεζιέ, Άγκντ και Νιμ) που εντάχθηκαν στη φεουδαρχική επικράτεια της Τουλούζης.
Η ειρήνη στην Οξιτανία διαταράχθηκε με την επέκταση του Καθαρισμού. Παρότι αρχικά οι κόμητες της Τουλούζης εναντιώθηκαν στους αιρετικούς, εν τέλει δεν κατάφεραν να ξεριζώσουν την αίρεση που απέκτησε ισχυρά ερείσματα σε ευγενείς όπως τους Τρανκαβέλ. Οι τελευταίοι ζήτησαν κι έλαβαν τη βοήθεια του Αλφόνσου που αποσκοπούσε στην επέκταση της επιρροής του στο Λανγκντόκ. Εν τούτοις, ο θάνατος του Αραγωνέζου μονάρχη και του αντιπάλου του, Ραϋμόνδου Ε΄ της Τουλούζης έθεσαν τέλος στις εχθροπραξίες. Ο νέος βασιλιάς, Πέτρος ο Καθολικός, σύναψε συμμαχία με την Τουλούζη. Όταν ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα εναντίον των Καθαρών και ζήτησε τη συνδρομή των ευγενών από τη Γαλλία και τη Βουργουνδία, η άρνηση του κόμη της Τουλούζης να συνδράμει στη σταυροφορία και η αναγκαστική βοήθεια που ήταν αναγκασμένος να παράσχει ο Πέτρος στους οξιτανούς υπηκόους του οδήγησε στην αραγωνική ήττα στη μάχη της Μυρέ το 1213 που σήμανε το τέλος των αραγωνικών βλέψεων στην Οξιτανία.
Η εδαφική επέκταση στη Μεσόγειο και την Ιβηρική
Ο 13ος και 14ος αιώνας αποτελούν την περίοδο της εδαφικής επέκτασης του Στέμματος στη Μεσόγειο και την Ιβηρική. Οι τρεις βασιλείς, Ιάκωβος Α΄ ο Κατακτητής, Πέτρος ο Μέγας και Αλφόνσος Γ΄, τα καταλανικά, κατά κύριο λόγο, και αραγωνικά στρατεύματα κατέκτησαν και εποίκισαν τις Βαλεαρίδες, τη Βαλενθιανική Χώρα και μερικώς τη Μούρθια.
Αυτή η περίοδος επέφερε μεγάλα κέρδη που ωστόσο μοιράστηκαν άνισα. Παράλληλα, η αγροτική παραγωγή έφτασε πρωτόγνωρα επίπεδα και το καταλανικό εμπόριο έγινε ο κύριος μοχλός ανάπτυξης του Στέμματος. Σε πολιτικό επίπεδο επετεύχθη μια πρωτοφανής ωρίμανση των θεσμών ενώ η κουλτούρα στα καταλανικά έφερε τους πρώτους της καρπούς.
Κατάκτηση της Μαγιόρκας και της Βαλένθια
Η κατάκτηση της Μαγιόρκας πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα Καταλανών ευγενών υπό την ηγεσία του Ιάκωβου Α΄. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1229 ο καταλανικός στόλος απέπλευσε από το Καμπρίλς, το Σαλόου και την Ταραγόνα· μέχρι τον Δεκέμβριο η Μαγιόρκα είχε κατακτηθεί, δίνοντας αφορμή στον εποικισμό της νήσου με Καταλανούς χωρικούς από το Ενπορδά. Από την άλλη, η περιοχή της Βαλενθιανικής Χώρας κατακτήθηκε μεταξύ 1232 και 1238.
Ενσωμάτωση της Σικελίας
Ο γάμος του Πέτρου του Μέγα της Αραγώνας με την Κωνστάντια Χοενστάουφεν, πριγκίπισσα της Σικελίας μέλος του ομώνυμου αυτοκρατορικού οίκου που κυβερνούσε τη Σικελία έδωσε αφορμή στον Αραγωνέζο βασιλιά, με τη βοήθεια των βυζαντινών κατασκόπων και χρημάτων του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου να εκμεταλλευθεί την εξέγερση των Σικελών και να ενσωματώσει τη Σικελία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αραγωνία Κατηγορία:Στέμμα της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Γιάννης Γραβάνης
Απεβίωσε στις 30 Απριλίου 2012 από καρκίνο.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού μπακ και φορούσε τη φανέλα με το νούμερο 3.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Αχιλλέα Δομοκού. Το καλοκαίρι του 1977 μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, έπειτα από εισήγηση του Σοβιετικού προπονητή Ιγκόρ Νέτο. Πρώτα είχε δοκιμαστεί στην Παναχαϊκή.
Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 10 Ιανουαρίου του 1978 σε αγώνα εκτός έδρας με την Καστοριά κι έκτοτε καθιερώθηκε στο αριστερό άκρο της άμυνας του Πανιωνίου επί μία δεκαετία.
Ήταν μέλος της «χρυσής ομάδας» του Πανιωνίου που κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1979, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αφού με τους κυανέρυθρους απέκλεισε πρώτα τον Άρη με 2-5, και 5-1 αλλά και τον Ολυμπιακό με 2-1 και 2-3 με τον κανονισμό του εκτός έδρας γκολ, νίκησε στον τελικό την ΑΕΚ με 3-1.
Ως το 1988 που έπαιξε στο σύλλογο γνώρισε τόσο τις άσχημες χρονιές 1983 και 1984 που η ομάδα σώθηκε από τον υποβιβασμό έπειτα από αγώνες μπαράζ, όσο και την αναγέννηση της ομάδας από το 1985 και εξής με προπονητές τους Νίκο Αλέφαντο (12 ματς χωρίς ήττα) και Ούρμπεν Μπραμς (1985-1988), με την καταπληκτική πορεία ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος το 1986-87 και την 4η θέση στο πρωτάθλημα αλλά και την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1987-88.
Το 1988 πήρε μεταγραφή για την Παναχαϊκή όπου αγωνίστηκε για μια σεζόν.
Το 1989 έγινε παίκτης του Α.Π.Σ. Πάτραι, ενώ έκλεισε την καριέρα του στην Α.Ε. Αχαϊκή ως παίκτης και προπονητής.
Διακρινόταν για την ταχύτητα και τη μαχητικότητά του. Στην Α΄ Εθνική συμπλήρωσε 275 συμμετοχές και πέτυχε 14 γκολ.
Ως προπονητής
Αφότου «κρέμασε τα παπούτσια του» εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Πάτρα. Ακολούθησε το επάγγελμα του προπονητή και έχει καθίσει στον πάγκο πολλών ερασιτεχνικών ομάδων κυρίως της Ε.Π.Σ. Αχαΐας, όπως ο Φωστήρας Οβρυάς, η Αστραπή Ψαροφαΐου, ο Αχιλλέας Καμαρών, ο Ωλενιακός κ.ά.
Την αγωνιστή περίοδο 1996-1997 ως προπονητής του Φωκικού βγήκε δευτεραθλητής στην Δ΄ Εθνική.
Τελευταίος σταθμός του ως προπονητής ήταν η Αθλητική Ένωση Περιβόλας στην Α1 Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας.
Διέμενε μόνιμα στην Πάτρα με τη σύζυγό του Έφη και είχε δύο γιους, τον Μιχάλη και τον Θανάση.
Στην Εθνική
Ο Γιάννης Γραβάνης υπήρξε τρεις φορές διεθνής με την Εθνική Ομάδα. Αγωνίστηκε σε τρία φιλικά παιχνίδια το 1982.
Η πρώτη συμμετοχή ήταν στις 27 Οκτωβρίου του 1982 όταν μπήκε ως αλλαγή στο 62΄ στον εκτός έδρας αγώνα με την Κύπρο, που έληξε ισόπαλος με σκορ 1-1. Η δεύτερη συμμετοχή του ήταν την 1η Δεκεμβρίου του 1982 στον εντός έδρας αγώνα με την Ελβετία, όπου η Ελλάδα ηττήθηκε με 1-3 αλλά ο ίδιος είχε εντυπωσιακή απόδοση. Τελευταία φορά αγωνίστηκε με την εθνική στις 22 Δεκεμβρίου του 1982 στον εντός έδρας νικηφόρο αγώνα με την Κύπρο με σκορ 1-0, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 65΄.
Επίσης, υπήρξε παίκτης της Εθνικής Ελπίδων με την οποία κατέγραψε 25 συμμετοχές και της Εθνικής Ερασιτεχνών το 1977.
Φραντσέσκο Αλμπάνι
Ο Φραντσέσκο Αλμπάνι (ιταλικά: Francesco Albani, αναφέρεται και ως Albano (17 Μαρτίου ή 17 Αυγούστου 1578 – 4 Οκτωβρίου 1660) ήταν Ιταλός ζωγράφος της τεχνοτροπίας του μπαρόκ, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε διαδοχικά σε Μπολόνια (1591 - 1600), Ρώμη (1600–1609), Μπολόνια (1609), Βιτέρμπο (1609–1610), Μπολόνια (1610), Ρώμη (1610–1617), Μπολόνια (1618–1660), Μάντοβα(1621–1622), Ρώμη (1623–1625) και Φλωρεντία (1633).
Τα πρώτα χρόνια στη Μπολόνια
Ο Αλμπάνι γεννήθηκε στη Μπολόνια το 1578, γιος ενός εμπόρου μεταξιού που τον προόριζε για διάδοχό του στο επάγγελμα. Ωστόσο, ο Φραντσέσκο σε ηλικία 12 ετών έγινε μαθητής του μανιεριστή ζωγράφου Ντένις Κάλφερτ, στο εργαστήριο του οποίου συνάντησε τον Γκουίντο Ρένι. Σύντομα τον ακολούθησε στην αποκαλούμενη "ακαδημία" που ίδρυσαν οι Αννίμπαλε Καρράτσι, ο Αγκοστίνο Καρράτσι και ο εξάδελφός τους Λουντοβίκο Καρράτσι. Το εργαστήριο αυτό διαμόρφωσε τις σταδιοδρομίες πολλών καλλιτεχνών της Σχολής της Μπολόνια, όπως οι Ντομενικίνο, Λούτσιο Μασσάρι, Τζοβάννι Μπαττίστα Βιόλα, Τζοβάννι Λανφράνκο, Τζοβάννι Γκριμάλντι, Πιέτρο Φατσίνι, Ρεμίτζιο Κανταγκαλλίνα και Γκουίντο Ρένι.