cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stratioti
Τακτική και εξοπλισμός
Οι Stratioti ήταν πρωτοπόροι στις τακτικές του ιππικού της εποχής τους. Στις αρχές του 16ου αιώνα το βαρύ ιππικό των ευρωπαϊκών στρατών αναδιοργανώθηκε χρησιμοποιώντας ως πρότυπο τους Έλληνες stratioti του Βενετικού στρατού, τους Ούγγρους Ουσάρους και γερμανικές μονάδες ιππικού. Η τακτική τους διακρινόταν για τις διαδοχικές επιθέσεις και υποχωρήσεις, τις ενέδρες και τον ανορθόδοξο πόλεμο, θυμίζοντας το ελαφρύ οθωμανικό ιππικό των Σπαχήδων. Είχαν αξιοσημείωτες επιτυχίες κατά του γαλλικού βαρέος ιππικού στους Ιταλικούς Πολέμους
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2009–10
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2009 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2010
Stratioti
Τακτική και εξοπλισμός
Οι stratioti φημίζονταν ως ικανοί ιππείς και διακρίνονταν για τις διάφορες τακτικές τους. Ορισμένες από τις τακτικές αυτές υιοθετήθηκαν από τις δυτικές χώρες και σε αυτές βασίστηκε η οργάνωση του ελαφρού ιππικού. Έφεραν ελαφρύ οπλισμό από δόρυ, σπαθί και μαχαίρι, χωρίς πανοπλία. Ως μισθοφόροι πληρώνονταν όσο ήταν αναγκαίες οι στρατιωτικές τους υπηρεσίες.
Βιβλιογραφία-Πηγές
Κατηγορία:Μισθοφορικοί σχηματισμοί
1284
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1284 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ξενοδίκη
Στην ελληνική μυθολογία, ως Ξενοδίκη αναφέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Πριγκίπισσες στην Ελληνική μυθολογία
Κατάλογος Κάστρων Νομού Ηρακλείου
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων του Νομού Ηρακλείου, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ).
Στυμφαλία Κορινθίας
Η Στυμφαλία (παλαιά ονομασία: Μάτσιζα ) είναι ορεινό χωριό του Δήμου Σικυωνίων στο νομό Κορινθίας. Το χωριό είναι κτισμένο στο οροπέδιο της Στυμφαλίας σε υψόμετρο 627 μέτρων δίπλα στην ομώνυμη λίμνη, στους πρόποδες του όρους Ζήρεια (Κυλλήνη). Αποτελεί την έδρα της κοινότητας Στυμφαλίας στην οποία υπάγεται και ο οικισμός Κιόνια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 151 μόνιμους κατοίκους.
Κατάλογος Κάστρων Νομού Ηρακλείου
Σημαντικό ρόλο στην ανεύρεση, ανασκαφή, ανάδειξη, κήρυξη ως ιστορικά διατηρητέων και τη συντήρηση των οχυρωματικών μνημείων του νομού εκτελούν οι εξής υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού: ΚΓ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (ΚΓ’ ΕΠΚΑ), που έχει έδρα το Ηράκλειο Κρήτης και αρμοδιότητα που εκτείνεται στο Νομό Ηρακλείου, η 13η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (13η ΕΒΑ), που έχει έδρα το Ηράκλειο Κρήτης και αρμοδιότητα που εκτείνεται στους Νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου και η Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Κρήτης (ΥΝΜΤΕ Κρήτης), που έχει επίσης έδρα το Ηράκλειο Κρήτης και είναι αρμόδια για τους Νομούς Ηρακλείου, Λασιθίου, Ρεθύμνου και Χανίων.
Στυμφαλία Κορινθίας
Σώζονται ερείπια από την αρχαία πόλη και τμήματα από τον οχυρωματικό περίβολο. Κατά τη μυθολογία, εδώ ζούσαν οι Στυμφαλίδες Όρνιθες, που σκότωσε ο Ηρακλής στον έκτο άθλο του. Το χωριό συγκατελεγόταν τον 19ο αιώνα ανάμεσα στα αρβανιτοχώρια της Κορινθίας.
Κατάλογος Κάστρων Νομού Ηρακλείου
Αναφορές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα  Κατηγορία:Νομός Ηρακλείου
Στυμφαλία Κορινθίας
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Στυμφαλίας αυξήθηκε σημαντικά απο το 1879 μέχρι και το 1961 ενώ απο τότε έχει παραμείνει σταθερός.
Κάλλιστος Γουέαρ
Ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος (κατά κόσμον Τιμόθεος Ριχάρδος Γουέαρ, αγγλ.: Timothy Richard Ware, Μπαθ, Σόμερσετ, Ηνωμένο Βασίλειο, 11 Σεπτεμβρίου 1934 - 24 Αυγούστου 2022) ήταν Άγγλος ορθόδοξος επίσκοπος και θεολόγος. Το 1982 χειροτονήθηκε τιτουλάριος επίσκοπος. Το έτος 2007 ανυψώθηκε σε μητροπολίτη Διοκλείας, υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κάλλιστος Γουέαρ γεννήθηκε στο Μπαθ, Σόμερσετ, της Αγγλίας το 1934. Ήταν λαϊκός Αγγλικανός μέχρι το 1958 οπότε σε ηλικία 24 ετών, βαπτίσθηκε Ορθόδοξος Χριστιανός και έγινε δεκτός στην Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας.
Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Westminster School του Λονδίνου, σπούδασε φιλολογία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου έλαβε πτυχίο και μεταπτυχιακό με τη διάκριση First Class Honours και τελικά το 1965 το διδακτορικό με θέμα τα Ασκητικά έργα του Μάρκου του Ερημίτη. Το 1959 - 1960 δίδαξε ως Jane Eliza Procter Visiting Fellow στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και το 1966 εξελέγη και διορίστηκε Spalding Lecturer in Eastern Orthodox Studies στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, μέχρι το 2001, διδάσκοντας κλασική και βυζαντινή φιλοσοφία και Ορθόδοξη θεολογία.
Το 1970 εξελέγη Fellow του Pembroke College της Οξφόρδης, και το 1971 ονομάστηκε Senior Denyer and Johnson Scholar του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Ως επισκέπτης καθηγητής δίδαξε στο Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο της Ρώμης το 2006.
Άλλες δραστηριότητες
Το 1965 χειροτονήθηκε διάκονος λαμβάνοντας το όνομα Κάλλιστος. Το 1966 χειροτονήθηκε ιερέας και Αρχιμανδρίτης και εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο. Το 1982 αναδείχθηκε Βοηθός Επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Το 1983 άρχισε να ηγείται του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Ορθόδοξης Πνευματικότητας Η Αγία Θεοσέβεια και το 1966 ίδρυσε την Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα της Αγίας Τριάδος στην Οξφόρδη. Από το 1973 συμμετείχε ως μέλος της Επιτροπής του Διαλόγου Ορθοδόξων - Αγγλικανών. Ήταν πρόεδρος της Οικουμενικής Οργάνωσης Blessed Virgin Mary και ήταν συνεκδότης του περιοδικού Subornst.
Τιμητικές διακρίσεις
Είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Cluj-Napoca της Ρουμανίας, στο Lawrence University του Wisconsin των ΗΠΑ, στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών της Μόσχας, στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, στο Ινστιτούτο Ορθοδόξου Θεολογίας Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2007. To 2008 αναγορεύθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Τον Ιούνιο του 2015 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Απεβίωσε τα ξημερώματα της 24ης Αυγούστου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Άγγλοι κληρικοί Κατηγορία:Αντεπιστέλλοντα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
HMS Concord (1916)
Το HMS Concord ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης C το οποίο ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό και ήταν επιχειρησιακό στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατασκευή
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε παραγγείλει δύο ταχέα αναγνωριστικά καταδρομικά το 1914, όμως με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου η κατασκευή τους ανεστάλη. Παρόλα αυτά σημαντικές ποσότητες υλικού είχαν διατεθεί ήδη για τη ναυπήγησή τους και μεγάλο μέρος αυτού αξιοποιήθηκε τελικά για την δημιουργία του Concord και του αδελφού πλοίου HMS Centaur. Τη ναυπήγηση ανέλαβε η Vickers Limited, με τις εργασίες να ξεκινούν τον Φεβρουάριο του 1915 και την καθέλκυση να λαμβάνει χώρα την 1η Απριλίου 1916.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Concord ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1916 και εντάχθηκε στην 5 Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών, που αποτελούσε τμήμα της Δύναμης Χάργουιτς (Harwich Force). Ο σχηματισμός αυτός επιχειρούσε στην Βόρεια Θάλασσα με αποστολή την προστασία των ανατολικών προσβάσεων στο στενό του Ντόβερ και το κανάλι της Μάγχης. Παρέμεινε σε όλη την διάρκεια του πολέμου και μετά από αυτόν, μέχρι το Μάρτιο του 1919. Μετά από την συνθηκολόγηση της Γερμανίας έπλευσε τον Δεκέμβριο του 1918/Ιανουάριο του 1919 στην Βαλτική για να πραγματοποιήσει μαζί με το καταδρομικό HMS Cardiff εθιμοτυπική επίσκεψη στην Κοπεγχάγη και για να παραλάβει απελευθερωθέντες Βρετανούς αιχμαλώτους πολέμου από το Ντάντσιχ και το Στσέτσιν.
Μεταπολεμική περίοδος
Το Concord εντάχθηκε στην 3η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών του Στόλου της Μεσογείου μέχρι τον Ιούλιο του 1923, οπότε και στάλθηκε για επισκευές και ανανέωση. Τον Μάιο του 1924 επέστρεψε στην Μεσόγειο, ξανά στην 3η Μοίρα. Το 1925 στάλθηκε στον Σταθμό Αυστραλίας (Australian Station) για να αντικαταστήσει το HMAS Brisbane και από το 1925 ως το 1926 ήταν στον Σταθμό Κίνας (China Station). Το 1926 επέστρεψε στην 3η Μοίρα στην Μεσόγειο και παρέμεινε επιχειρησιακό με αυτήν μέχρι να σταλεί στην εφεδρεία στο Πόρτσμουθ τον Οκτώβριο του 1917. Τον Φεβρουάριο του 1928 μετέφερε στρατεύματα στην Κίνα και την περίοδο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε ανανέωση και επισκευή του. Εν συνεχεία αξιοποιήθηκε από το σχολείο διαβιβάσεων στο Πόρτσμουθ μέχρι τον Ιανουάριο του 1933. Το 1932 ανέλαβε επίσης την μεταφορά του εξόριστου νεκρού βασιλιά Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας στην Λισαβόνα.
Παροπλίστηκε το 1933 και πωλήθηκε για σκραπ το 1935.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης C
Α.Ο. Βουκεφάλας Λάρισας
Ο Αθλητικός Όμιλος Βουκεφάλας Λάρισας ήταν ποδοσφαιρικό ερασιτεχνικό σωματείο το οποίο ιδρύθηκε το 2004 και συμμετείχε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λάρισας.
Η ομάδα έγινε ευρύτερα γνωστή, τον Σεπτέμβριο του 2012 όταν έκλεισε συμφωνία με οίκο ανοχής της Λάρισας για ν’ αναλάβει τη χορηγία της. Το γεγονός υπήρξε πρωτόγνωρο για αθλητικό σωματείο, με αποτέλεσμα το θέμα να πάρει τεράστιες διαστάσεις και να απασχολήσει ακόμα και διεθνή μέσα ενημέρωσης. Ζήτημα προέκυψε και με τις εμφανίσεις της ομάδας, που παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση και έφεραν την επωνυμία του χορηγού. Η ΕΠΣ Λάρισας ανέφερε πως δεν εγκρίνει την αίτηση του σωματείου για διαφήμιση της συγκεκριμένης επιχείρησης στις φανέλες του, παρέπεμψε όμως το θέμα και στη νομική υπηρεσία της ΕΠΟ για να είναι απόλυτα καλυμμένη νομικά. Η ΕΠΟ με απόφασή της δεν επέτρεψε τη χρήση της συγκεκριμένης εμφάνισης σε αγώνες.
Το 2014 το σωματείο σταμάτησε να υφίσταται καθώς έγινε συγχώνευση με το ποδοσφαιρικό τμήμα του Ίκαρου Νεάπολης (ιδρύθηκε το 1979 κι αγωνιζόταν στη Γ' ΕΠΣΛ) και μετονομάστηκε σε ''Α.Ο. Νεάπολης Λάρισας'' που συνέχισε να αγωνίζεται στην Α1 ΕΠΣΛ, την κατηγορία στην οποία αγωνιζόταν ο Βουκεφάλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2004 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2004 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κάστρο του Σεβερνί
Το Κάστρο του Σεβερνί (γαλλικά: Château de Cheverny) βρίσκεται στην πόλη Σεβερνύ στον νομό Λουάρ-ε-Σερ στην ευρύτερη κοιλάδα του Λίγηρα, στη Γαλλία. Είναι ένα από τα κάστρα της κοιλάδας του Σερ, παραπόταμου του Λίγηρα, στα νοτιο-ανατολικά του Μπλουά.
Ιστορία
Ο Ανρύ Λε Μαρεσκώ ήταν ο ιδιοκτήτης του Σεβερνύ το 1315, υποτελής του κόμη του Μπλουά. Το κάστρο πωλήθηκε στον Ζαν Υρό (Hyrault) με τα "κτήρια, τους αμπελώνες και τα πατητήρια του" στα τέλη του 14ου αι. Ο εγγονός του Ζακ απέκτησε τον τίτλο τού κυρίου του Σεβερνύ, έχοντας υπηρετήσει υπό τον Λουδοβίκο ΙΑ΄, τον Κάρολο Η΄ και τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ και αφού απέκτησε την κυβέρνηση της κομητείας του Μπλουά από τον Φραγκίσκο Α΄.
Εξαιτίας απάτης προς το κράτος ο ιδιοκτήτης έχασε το κάστρο, το οποίο περιήλθε στο στέμμα. Ο Ερρίκος Β΄ το χάρισε στην ερωμένη του Ντιάν ντε Πουατιέ. Ωστόσο εκείνη προτιμούσε το Κάστρο του Σενονσώ και πώλησε την ιδιοκτησία στον γιο τού προηγούμενου ιδιοκτήτη του Φιλίπ Υρώ, που έκτισε το κάστρο μεταξύ των ετών 1624 και 1630 σε σχέδια του γλύπτη-αρχιτέκτονα από το Μπλουά Ζακ Μπουζιέ. Ο τελευταίος είχε εκπαιδευτεί στο ατελιέ του Σαλομόν ντε Μπρος και το σχέδιό του στο Σεβερνύ ανακαλεί στοιχεία τού Ανακτόρου του Λουξεμβούργου. Τα εσωτερικά μέρη συμπληρώθηκαν από την κόρη του Ανρύ, τη Μαργαρίτα Υρώ, μαρκησία του Μονγκλά το 1650, μισθώνοντας τεχνίτες από το Μπλουά. Ο Μπυρντέτ-Ανρύ-Μαρτίν Δ΄ έπαιξε ρόλο κλειδί στην κατασκευή.
Το 1914 ο ιδιοκτήτης άνοιξε το κάστρο στο κοινό· ήταν ένας από τους πρώτους που το έκανε αυτό. Η οικογένεια ντε Βιμπραί ακόμη το χρησιμοποιεί και το κάστρο του Σεβερνύ παραμένει ένα κορυφαίο τουριστικό αξιοθέατο ως τις ημέρες μας, περίφημο για τα μεγαλειώδη εσωτερικά του και τη συλλογή του από έπιπλα, ταπισερί και έργα τέχνης. Μία αγέλη από 70 κυνηγετικά σκυλιά διαβιούν στο κυνοτροφείο της ιδιοκτησίας και ακολουθούν στα κυνήγια δύο φορές την εβδομάδα.
Εσωτερικό
Το κεντρικό Μεγάλο Σαλόνι του ισογείου διακοσμήθηκε με εντολές τού μαρκησίου τού Μονγκλά. Μεταξύ των πινάκων υπάρχει ένα πορτραίτο της Ιωάννας της Αραγωνίας, από τη Σχολή τού Ραφαήλ και ένα ακόμη της Μαρίας-Ιωάννας Λα Σωμερύ, κόμισσας του Σεβερνύ, από τον Πιέρ Μινιάρ. Μία Στοά-Πινακοθήκη οδηγεί στο Μικρό Σαλόνι, όπου κρέμονται πέντε Φλαμανδικές ταπισερί και ένα πορτραίτο, που αποδίδεται στον Μωρίς-Κεντέν ντε Λα Τουρ. Στη Βιβλιοθήκη υπάρχουν προσωπογραφίες από τους Ζαν Κλουέ και Υασίντ Ριγκώ.
Ακολουθεί μία λίθινη σκάλα σκαλισμένη με τρόπαια όπλων, που οδηγεί στα Μεγάλα Διαμερίσματα. Έπειτα από ένα δωμάτιο για τη φρουρά, με μία συλλογή όπλων και πανοπλιών, υπάρχει το Δωμάτιο του Βασιλιά, πλούσια διακοσμημένο με πέντε Παρισινές ταπισερί σε σχέδια του Σιμόν Βουέ, που παριστούν την ιστορία του Οδυσσέα.
Στενά της Ρεντίνας
Τα Στενά της Ρεντίνας ή Μακεδονικά Τέμπη ή Κοιλάδα των κλεφτών είναι η περιοχή ανάμεσα στα όρη του Χολομώντα και των Κερδυλίων. Αποτελεί μια κοιλάδα που ξεκινά από τα δυτικά και το χωριό Ρεντίνα, κοντά στη λίμνη Βόλβη και καταλήγει στον Στρυμονικό κόλπο.
Κάστρο του Σεβερνί
Τεντέν
Ο Βέλγος δημιουργός κωμικών βιβλίων Ερζέ χρησιμοποίησε το Σεβερνύ ως πρότυπο για την ιστορία φαντασίας "Σατώ ντε Μουλινσάρ" (αγγλ. Μάρλινσπαϊκ Χωλ) στη σειρά βιβλίων Οι περιπέτειες του Τεντέν. Σε αυτά παριστάνεται ο κεντρικός πύργος και οι δύο πτέρυγες, όχι όμως οι ακραίοι πύργοι.
Στενά της Ρεντίνας
Την κοιλάδα που σχηματίζεται διαπερνά ο μικρός ποταμός Ρήχειος, που μεταφέρει τα υπερεκχειλίζοντα ύδατα της λίμνης Βόλβη στον Στρυμονικό κόλπο. Τα στενά της Ρεντίνας είναι σημαντικός βιότοπος για τα αρπακτικά πουλιά και σταθμός για τα μεταναστευτικά είδη πουλιών. Σε λόφο των στενών υπάρχει το βυζαντινό Κάστρο της Ρεντίνας ενώ στην είσοδο των στενών βρίσκεται ο ιστορικός μεταβυζαντινός ναός της Αγίας Μαρίνας. .
Στα στενά της Ρεντίνας, τον αρχαίο "Αυλώνα", βρισκόταν ένας ρωμαϊκός σταθμός της Εγνατίας οδού, ο οποίος ονομαζόταν "mutatio Peripidis" (=Euripidis) και όφειλε το όνομά του στον τάφο του Ευριπίδη, ο οποίος είχε θαφτεί εδώ, όπου κατασπαράχτηκε από σκυλιά. Το όνομα του σταθμού πιθανόν να διασώθηκε, ομολογουμένως πολύ παραφθαρμένο, στο νεότερο τοπωνύμιο "Ρεντίνα". Από τους σύγχρονους ερευνητές άλλοι τοποθετούν τον σταθμό στην είσοδο (δυτική) και άλλοι στην έξοδο (ανατολική) των στενών. Πιθανότερη όμως φαίνεται η πρώτη άποψη, η οποία συμφωνεί και με την απόσταση των δέκα ρωμαϊκών μιλίων (14,5 χλμ,) - που δίνουν τα ρωμαϊκά Οδοιπορικά - από τον επόμενο σταθμό Pennana που τα ερείπιά του σώζονται κοντά στην Ασπροβάλτα.
Επομένως, ο σταθμός θα βρισκόταν κοντά στον σημερινό οικισμό Ρεντίνα, όπου υπήρχε παλιότερα το τουρκικό χάνι "Roumeli Bogasi-Khan", και θα είχε σχέση με το ομώνυμο βυζαντινό κάστρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοιλάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Θεσσαλονίκης
Θέρμα Ικαρίας
Τα Θέρμα είναι παραθαλάσσια λουτρόπολη στην Ικαρία στην Ελλάδα.
Γεωγραφικά στοιχεία
Τα Θέρμα βρίσκονται στα βορειοανατολικά παράλια του νησιού σε υψόμετρο 15 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 2 χλμ. ΒΑ. από τον Άγιο Κήρυκο και 34 χλμ. Α. από τον Εύδηλο. Στο χωριό υπάρχει μικρό λιμανάκι για τα καΪκια, τα οποία εκτελούν συνεχή δρομολόγια (κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες) καθώς και αμμώδης παραλία όπου πίσω της είναι ταβέρνες, εστιατόρια και καφετέριες. Σε μικρή απόσταση υπάρχουν τα ερείπια αρχαίας πόλης όπου διασώζεται τμήμα του τείχους ακρόπολης Κλασικών χρόνων.
Λουτρά Θέρμων
Στο χωριό βρίσκονται πέντε από τις κυριότερες ιαματικές πηγές του νησιού, από τις οποίες σήμερα λειτουργούν οι τρεις (Σπηλιά, Απόλλωνας, Κράτσα). Οι πηγές ήταν γνωστές από την αρχαιότητα και εξ' αιτίας τους οι κάτοικοι τους αναφέρονταν με το όνομα Ασκληπιείς από τον ομώνυμο Θεό της Ιατρικής.
Σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, οι αλατούχες ιαματικές πηγές μεταλλικού νερού της Ικαρίας περιέχουν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στην Ελλάδα και είναι επίσης μεταξύ των πιο ραδιενεργών πηγών του κόσμου.
Οι τρεις πηγές που βρίσκονται σε λειτουργία στην λουτρόπολη των Θέρμων ενώ η θερμοκρασία του νερού κυμαίνεται μεταξύ 45 και 52.8 βαθμών Κελσίου. Η ραδιενέργεια από το νερό καλύπτει ένα φάσμα από 65 έως 557 μονάδες Mache.
Οι θερμές πηγές είναι διαθέσιμες για τους επισκέπτες από το Μάιο έως το Νοέμβριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ικαρία Κατηγορία:Θερμές πηγές της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Κάστρο του Σινόν
Το Κάστρο του Σινόν (γαλλικά: Château de Chinon) βρίσκεται στην όχθη του Βιέν, παραποτάμου του Λίγηρα, στα νοτιο-ανατολικά του Σομίρ, στη Γαλλία. Ιδρύθηκε από τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά. Τον 11ο αι. αποκτήθηκε από τους κόμητες του Ανζού. Το 1156 ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας, μέλος του Οίκου τού Ανζού, έλαβε το κάστρο από τον αδελφό του Γοδεφρείδο κόμη της Νάντης, όταν αυτός εξεγέρθηκε για δεύτερη φορά. Ο Ερρίκος Β΄ το είχε κατοικία της προτίμησής του. Το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής μπορεί να αποδοθεί στη βασιλεία του· απεβίωσε εκεί το 1189.
Στις αρχές του 13ου αι. ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας λεηλάτησε τις Αγγλικές κτήσεις στη Γαλλία και το 1205 κατέκτησε το Σινόν, έπειτα από μία πολιορκία που κράτησε αρκετούς μήνες. Από τότε το κάστρο έμεινε υπό Γαλλικό έλεγχο. Όταν ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας κατηγόρησε τους Ναΐτες ιππότες για αίρεση κατά τις πρώτες δεκαετίες του 14ου αι., αρκετά ηγετικά μέλη του Τάγματος φυλακίστηκαν σε αυτό.
Καθώς χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία από τον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας κατά τον 15ο αι., το κάστρο του Σινόν έγινε φυλακή κατά το β΄ ήμισυ του 16ου αι., αλλά έπειτα εξέπεσε η χρήση αυτή και αφέθηκε σε παρακμή. Αναγνωρίστηκε ως ιστορικό Μνημείο από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού το 1840. Το κάστρο, που περιέχει ένα μουσείο, είναι τώρα ιδιοκτησία τού Γενικού Συμβουλίου Αντρ-ε-Λουάρ που το διαχειρίζεται και είναι μεγάλου τουριστικού ενδιαφέροντος. Ανακαινίστηκε στις αρχές ου 21ου αι. με ένα κόστος 14,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Δείτε επίσης
Σινόν
Μάρκο Αρναούτοβιτς
Ο Μάρκο Αρναούτοβιτς (Marko Arnautović) (γενν. 19 Απριλίου 1989) είναι Αυστριακός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Μπολόνια ΦΚ 1909. Είναι διεθνής με την Εθνική Αυστρίας.
Ο Αρναούτοβιτς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην πατρίδα του την Αυστρία παίζοντας σε ομάδες νέων για μια σειρά από συλλόγους στην περιοχή της Βιέννης, προτού υπογράψει συμβόλαιο με την ολλανδική ΦΚ Τβέντε το 2006. Εντυπωσίασε στο Ντε Χρολς Φέστε και μετά από μια καλή σεζόν 2008-09 εντάχθηκε με δανεισμό στην ιταλική Ίντερ, όπου έκανε μόνο τρεις εμφανίσεις λόγω τραυματισμού. Εντάχθηκε στη γερμανική Βέρντερ Βρέμης τον Ιούνιο του 2010 και έγινε τακτικό μέλος της πρώτης ομάδας. Τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Αρναούτοβιτς εντάχθηκε στην αγγλική Στόουκ Σίτι, όπου σημείωσε 26 γκολ σε 145 συμμετοχές. Εντάχθηκε στη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ τον Ιούλιο του 2017 έναντι αμοιβής 20 εκατομμυρίων λιρών και κέρδισε το βραβείο «Σφυρί της Χρονιάς» στην πρώτη του σεζόν. Σκόραρε 22 γκολ σε 65 παιχνίδια για τη Γουέστ Χαμ σε δύο σεζόν πριν ενταχθεί στη Σαγκάη ΣΙΠΓ ΦΚ (τώρα Σαγκάη Πορτ) για 22,4 εκατομμύρια λίρες τον Ιούλιο του 2019. Ο Αρναούτοβιτς επέστρεψε στην Ευρώπη για να ενταχθεί στην ιταλική Μπολόνια τον Αύγουστο του 2021.
Διεθνής με περισσότερες από 100 συμμετοχές για την Εθνική Αυστρίας από το 2008, ο Αρναούτοβιτς είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές και ο δεύτερος (σε ισοβαθμία) παίκτης με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία της εθνικής ομάδας. Βοήθησε την ομάδα να προκριθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2016 και το 2020. Αναδείχθηκε Αυστριακός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς το 2018.
Πρώτα χρόνια
Ο Αρναούτοβιτς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με τον αδελφό του, Ντάνιγελ, στην Φλόριντσντορφερ ΑΚ. Το 1998, εντάχθηκε στην Αούστρια Βιέννης αλλά προβλήματα συμπεριφοράς τον έκαναν να αλλάζει σύλλογο τακτικά καθώς τα επόμενα έξι χρόνια έπαιξε για την Φιρστ Βιέννα, μια δεύτερη περίοδος στη Αούστρια Βιέννης, την Ραπίντ Βιέννης, πριν επιστρέψει στην Φλόριντσντορφερ ΑΚ. Παρ΄ όλα αυτά, τον ανακάλυψε η ολλανδική ΦΚ Τβέντε, στην οποία εντάχθηκε το 2006.
Μπολόνια
Την 1η Αυγούστου 2021, ο Αρναούτοβιτς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Μπολόνια της Σέριε Α. Στις 15 Αυγούστου, έκανε το ντεμπούτο του για την Μπολόνια, σε μια ήττα με 5–4 από την Τερνάνα στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Ιταλίας, σκοράροντας ένα γκολ στο 56ο λεπτό.
Εθνική ομάδα
μικρογραφία| Ο Αρναούτοβιτς σε αγώνα με την [[Εθνική Αυστρίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Αυστρία το 2013]]
Νέων
Ο Αρναούτοβιτς έπαιξε με την Εθνική Αυστρίας Κ19 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ19 του 2007, όπου αποβλήθηκε στον δεύτερο αγώνα τους και η ομάδα δεν κατάφερε να προκριθεί από τη φάση των ομίλων. Έκανε τέσσερις συμμετοχές συνολικά σε επίπεδο κάτω των 19 ετών. Σκόραρε 3 γκολ σε 5 αγώνες για την Εθνική Αυστρίας Κ21. Αφού σκόραρε με ελεύθερο λάκτισμα σε έναν αγώνα κάτω των 21 ετών εναντίον της Δανίας τον Μάρτιο του 2010, ο Αρναούτοβιτς κέρδισε έπαινο από τον προπονητή Αντρέας Χέρτσογκ, ο οποίος τον περιέγραψε ως τον καλύτερο Αυστριακό ποδοσφαιριστή των τελευταίων 30 ετών.
Ανδρών
Ο Αρναούτοβιτς είναι αυτή τη στιγμή ο δεύτερος κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών για την Εθνική Αυστρίας με 34 γκολ, πίσω από τον Τόνι Πόλστερ και ισοβαθμεί με τον Χανς Κρανκλ. Είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της εθνικής ομάδας, με 108 συμμετοχές.
Ο Αρναούτοβιτς έπαιξε τον πρώτο του αγώνα για την Εθνική Αυστρίας στις 11 Οκτωβρίου 2008, εναντίον των Νήσων Φερόε. Σκόραρε τα πρώτα του γκολ για την Αυστρία σε μια νίκη με 3–0 επί του Αζερμπαϊτζάν στις 8 Οκτωβρίου 2010.
Ο Αρναούτοβιτς ξεκίνησε και στους 10 αγώνες της Αυστρίας κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης εκστρατείας της για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2016, σκοράροντας σε μια νίκη επί του Μαυροβουνίου και στους δύο αγώνες εναντίον του γειτονικού Λιχτενστάιν.
Ο Αρναούτοβιτς αγωνίστηκε σε όλους, εκτός από έναν, από τους αγώνες προκριματικών της Αυστρίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, καθώς έχασε μόνο τον αγώνα με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας λόγω τιμωρίας. Σκόραρε 4 γκολ στα 10 παιχνίδια, αλλά η 4η θέση της Αυστρίας δεν θα ήταν αρκετή για την πρόκριση.
Στις 6 Ιουνίου 2022, έπαιξε τον 100ο αγώνα του για την Αυστρία, σε μια ήττα 2–1 από τη Δανία στο Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2022-23.
Προσωπική ζωή
Ο Αρναούτοβιτς γεννήθηκε στο Φλόριντσντορφ, μια συνοικία στο βόρειο τμήμα της Βιέννης, από Σέρβο πατέρα και Αυστριακή μητέρα. Ο Αρναούτοβιτς είναι Χριστιανός Ορθόδοξος. Είναι παντρεμένος με τη Σάρα (το γένος Λιζακόφσκι) και έχουν μαζί δύο κόρες, την Εμίλια και την Αλίτσια. Κατά τη διάρκεια του χρόνου του στην Ιταλία και τη Γερμανία, ο Αρναούτοβιτς ανέπτυξε τη φήμη στα μέσα ενημέρωσης ως «το κακό παιδί του αυστριακού ποδοσφαίρου». Μιλώντας για το θέμα τον Οκτώβριο του 2013, παραδέχτηκε ότι «δεν ήταν άγγελος», αλλά επέμεινε ότι η γέννηση της κόρης του τον είχε «ωριμάσει».
Διακρίσεις
Ίντερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστριακοί σερβικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τβέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σανγκάη ΣΙΠΓ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909
Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ
H Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ (γαλλικά: Albertine-Elisabeth Pater) (1742-1817), ήταν Oλλανδή και Γαλλίδα αριστοκράτισσα και κατάσκοπος. Είναι γνωστή ως η μυστική ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ’ της Γαλλίας το 1771.
Ήταν η κόρη του Ολλανδού βαρώνου Γιόχαν Γκίσμπερτ Βον Νιούκερτσεν ή Ναΐβενχαϊν (1705-1792) και της Μάργκριετ βαν Γουΐτζε (γεννήθηκε το 1714). Παντρεύτηκε τον πλούσιο Ολλανδό τραπεζίτη Ζερχάρντ Πάτερ το 1750, αλλά χώρισαν το 1763. Την ίδια περίοδο αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Παρίσι με το όνομα και τον τίτλο Βαρώνη της Νιούκερκ. Με το επίδομα και την κληρονομιά του συζύγου της, ο οποίος ίδρυσε ορυχεία διαμαντιών και οικισμούς σκλάβων στο Ολλανδικό Σουρινάμ, έγινε πολύ πλούσια.
Ήταν κάποτε η ερωμένη του υπουργού Ετιέν Φρανσουά ντε Σουαζέλ, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Εμμανουέλ-Αρμάντ ντε Ρισελιέ, Δούκα του Εκριγιόν για να καθαιρέσει την ερωμένη του βασιλιά Μαντάμ ντυ Μπαρί, οργανώνοντας μια μυστική σχέση μεταξύ του βασιλιά και της Πατέρ. Όμως δεν τους αρκούσε αυτό. Στη συνέχεια προσπάθησαν να συνάψουν έναν μυστικό μοργανατικό γάμο μεταξύ του Λουδοβίκου ΙΕ’ και της Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ. Τελικά το σχέδιο τους έγινε αντιληπτό, με αποτέλεσμα να αποτύχει, όπως τεκμηριώνεται μέσα από γράμματα εκείνης της εποχής.
Το 1779 παντρεύτηκε τον Λουί Καντάν ντε Ριζεβούρ, τον Μαρκήσιο του Σανσενέ και πατέρα του Λουί Ρενέ Καντέν ντε Ρισμπούρ ντε Σανσενέ. Μέσω της προσωπικής της φίλης Ντιάν ντε Πολινιάκ, έγινε μέλος του ιδιωτικού κύκλου της Μαρίας Αντουανέτας στο Μικρό Τριανόν. Ωστόσο, όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση το 1789, αναγκάστηκε να μεταναστέψει στο εξωτερικό, αλλά το 1791 επέστρεψε στη Γαλλία.
Η Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ χρησιμοποίησε την προσωπική της περιουσία για να χρηματοδοτήσει το πολιτικό κόμμα των Ολλανδών πατριωτών. Συνεργάστηκε όμως και με τους βασιλικούς μετανάστες, που το είχαν σκάσει από τη Γαλλία. Η Πατέρ ενήργησε ως χρηματοδότης, πράκτορας και ως ενδιάμεσος κρίκος επικοινωνίας με τους δικούς τους ανθρώπους στη Γαλλία. Επιπρόσθετα, ενήργησε ως μεσολαβητής στην αλληλογραφία μεταξύ της Μαρίας Αντουανέτας και της Γιολάντ-Γκαμπριέλ ντε Πολινιάκ.
Συνελήφθη και φυλακίστηκε για αντεπαναστατική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας (Γαλλική Επανάσταση), αλλά αφέθηκε ελεύθερη μετά την πτώση του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου. Μετά την απελευθέρωση, επανέλαβε τη δραστηριότητά της ως πράκτορας και χρηματοδότης των εξόριστων Γάλλων της αριστοκρατίας, λαμβάνοντας πλέον τις εντολές της από τον Κάρολο Ι’. Εξορίστηκε με το σύζυγό της το 1803 κατηγορούμενοι για τη συμμετοχή τους στη συνωμοσία «Pichegru».
References
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Χάλστεν Στένκιλσον
Ο Χάλστεν Στένκιλσον (σουηδικά: Halsten Stenkilsson, 1050 - μετά το 1081) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας αρχικά την περίοδο 1067 ως 1070 και, έπειτα, μαζί με τον αδελφό του Ίνγκε Α΄ το 1079 ως το 1084. Ήταν γιος του βασιλιά Στένκιλ και της συζύγου του Ινγκαμόντερ.
Λίγα είναι γνωστά για την περίοδο της βασιλείας του. Ο χρονικογράφος Αδάμ της Βρέμης αναφέρει ότι ο Χάλστεν εξελέγη βασιλιάς μετά το θάνατο των δύο διεκδικητών του θρόνου, του Ερρίκου και του Ερρίκου, όμως εκθρονίστηκε λίγο αργότερα. Το ότι βασίλευσε μαζί με τον αδελφό του Ίνγκε φαίνεται να επιβεβαιώνεται από μία παπική επιστολή του 1081, στην οποία ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄, αναφέρει τους δύο βασιλείς με τα αρχικά Α και Ι. ). Μολονότι, ιστορικοί θεωρούν ότι πιθανόν αντί για τον Χάλστεν να εννοείται στην επιστολή ο βασιλιάς Χάκαν ο Ερυθρός.
Σύμφωνα με το Δίκαιο του Βαστεργκότλαντ, ο Χάλστεν υπήρξε ευγενικός και εύθυμος και όποτε ασχολούνταν με κάποια υπόθεση έκρινε δίκαια. Αυτά του τα χαρακτηριστικά τον έκαναν αγαπητό και με το θάνατό του, που δεν είναι γνωστό πότε συνέβη, η Σουηδία θρήνησε την απώλειά του.
Ο Χάλστεν ήταν ο πατέρας του Φιλίππου της Σουηδίας και του Ίνγκε Β΄ του Νεότερου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Στένκιλ
ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ
Η ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ (ουκρανικά: ФК Шахтар Донецьк) είναι ουκρανική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Ντονέτσκ. Μαζί με την Ντιναμό Κιέβου είναι οι δύο ισχυρότερες ομάδες του ουκρανικού ποδοσφαίρου. Έχει κατακτήσει 11 πρωταθλήματα Ουκρανίας, 12 κύπελλα Ουκρανίας και 4 κύπελλα Ε.Σ.Σ.Δ..
Σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία της Σαχτάρ είναι η κατάκτηση του κυπέλλου UEFA το 2009 απέναντι στην γερμανική Βέρντερ Βρέμης. Η Ομάδα από την ίδρυση της, χρησιμοποίησε το όνομα «Σταχάνοβετς» (Стахановець) όπου υπήρχε μέχρι το 1946 ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε «Σαχτάρ» ή «Σαχτιόρ» (Шахтар / Шахтёр) οπότε και απέκτησε το σημερινό της όνομα.
Ιστορία
Η Σαχτάρ ιδρύθηκε τον Μάιο του 1936 και ονομάστηκε Σταχάνοβετς (Стахановець). Η ομάδα δημιουργήθηκε από δύο τοπικές ομάδες που έδρευαν στην πόλη του Ντόνετσκ, την «Ντιναμό» (Динамо) και την «Σταλίνο» («Вугільники»). Στον πρώτο τους αγώνα αντιμετώπισε την Ντιναμό Καζάν χάνοντας με το ευρύ 1-4. Συγκεκριμένα, η Σαχτάρ όσο περνούσε ο καιρός, ανέβαινε επίπεδο με αποτέλεσμα να γίνει μια σπουδαία ομάδα στην δεκαετία του '30. Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πολέμου, το 1941, το πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης, κατάφερε και πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα. Για να γίνει πρωταθλήτρια έπρεπε να νικήσει τη Ντιναμό Μόσχας και τα κατάφερε.
Τον Ιούλιο του 1946 αποφάσισε να αλλάξει το όνομα της σε «Σαχτάρ» ή Σαχτιόρ (Шахтар / Шахтёр) λόγω της περιοχής όπου υπήρχε η έδρα της. Το 1951 κατέκτησε το δεύτερο της πρωτάθλημα, ενώ τη δεκαετία του 1960 έφτασε τέσσερις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Σοβιετικής Ένωσης. Το 1978 τερμάτισε στην 3η θέση ενώ την επόμενη χρονιά βγήκε δεύτερη με αρχηγό τον Βιταλί Σταρούκιν όπου σκόραρε 26 τέρματα. Τις χρονιές 1980 και 1983 πήρε το κρυστάλλινο κύπελλο της Σοβιετικής Ένωσης και το το 1983 μάλιστα πήρε και το Σούπερ Κάπ ΕΣΣΔ αποκλείοντας τη Ντνίπρο Ντινπροπετρόσκ.
Τέλος το 2009 κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ νικώντας την Βέρντερ Βρέμης και έτσι παρέμεινε επισήμως ως η τελευταία ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο ως Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, καθώς την επόμενη σεζόν ονομάστηκε Γιούροπα Λιγκ.
Χρώματα και έμβλημα
Το πρώτο λογότυπο του συλλόγου είχε σχεδιαστεί το 1936, με ένα μπλε εξάγωνο που εμπεριείχε ένα κόκκινο «С» στη μέση (το αρχικό της Σταχάνοβετς), που το διαπερνούσε ένα τηλεσκόπιο. Το 1946, όταν ο σύλλογος μετονομάστηκε, το λογότυπο άλλαξε σε μαύρο και άσπρο, με την προσθήκη του ονόματος του συλλόγου. Αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, στο λογότυπο απεικονίζονταν δύο σταυρωτά σφυριά, με την επιγραφή Σαχτιόρ Ντόνετσκ γραμμένη στον κύκλο. Το έμβλημα προστέθηκε στη φανέλα και παρέμεινε, εκτός από ορισμένες περιόδους στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το όνομα του συλλόγου απεικονίζονταν στη ρωσική γλώσσα, έως τη δημιουργία του τελευταίου λογότυπου. Ως εκ τούτου, μερικές πηγές έχουν το όνομα γραμμένο συχνά ως Σάχτερ ή σπανιότερα Σαχτιόρ.
Το 1989, ένας καλλιτέχνης, ο Βίκτορ Σαβίλος, κατά την περίοδο αναδιάρθρωσης του συλλόγου δημιούργησε ένα σχέδιο παραλλαγή του λογότυπου με τα στοιχεία της μπάλας και του αγωνιστικού χώρου. Λίγο καιρό αργότερα, το λογότυπο αναδιαμορφώθηκε. Το έμβλημα προστέθηκε στη φανέλα το 1997. Το 2008, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του νέου γηπέδου του συλλόγου, ένα νέο λογότυπο του συλλόγου παρουσιάστηκε στα αποκαλυπτήρια. Για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια, τα σφυριά, τα παραδοσιακά σύμβολα του συλλόγου, ήταν παρόντα στην κορυφή. Επίσης, για πρώτη φορά το όνομα γράφτηκε στην ουκρανική γλώσσα (Шахтар, Σαχτάρ) και όχι στη ρωσική (Шахтёр, Σαχτιόρ).
Στάδιο
Έδρα της Σαχτάρ αποτελούσε το Ντόνμπας Αρένα που έχει χωρητικότητα 52.667 θέσεων. Οι αγώνες πριν χτιστεί το Ντονμπάς, όπου άνοιξε τις πύλες του τον Αύγουστο του 2009, γίνονταν στο Στάδιο Ολιμπίνσκι γνωστό και ως Ολυμπιακό Στάδιο Ουκρανίας. Το πρώτο στάδιο της, ήταν και είναι το Στάδιο Σαχτάρ που χρησιμοποιείται ως στάδιο εκτάκτου ανάγκης και αποτέλεσε έδρα της Μέταλουρχ για τους ευρωπαϊκούς αγώνες. Εξαιτίας του Πολέμου στο Ντονμπάς το 2014, για λόγους ασφαλείας, έδρα της ομάδας είναι η Αρένα Λβιβ.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουκρανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1936
Διακριτοποίηση
Ο όρος διακριτοποίηση μπορεί να αναφέρεται:
Αιν (ποταμός)
thumb|upright=1.1|Ο Αιν στην [[Σουασόν ]] Ο Αιν (γαλλ. Aisne) είναι ποταμός της βόρειας Γαλλίας. Πηγάζει από τον νομό Μεύση στην Σομαίν, κοντά στα σύνορα των νομών Μεύση και Μάρνη, και χύνεται στον Ουάζ στην Κομπιέν, στον νομό Ουάζ, έχοντας διανύσει 353 χιλιόμετρα.
Ονομασία
Το όνομα Αιν προέρχεται από την κελτική Axonna, Axona, με θέμα *ax- και κατάληξη -onna, συχνή στα ονόματα ποταμών. ΠαράβαλεEssonne (Εσόν).
Υδρογραφία - Παραπόταμοι
Κυριότεροι παραπόταμοι :
Μεταξύ Βιώ-λες-Ασφέλντ και Σεμυΐ, ο Αιν πλέει κατά μήκος της διώρυγας των Αρδένων,η οποία εκτείνεται μεταξύ Σεμυΐ και Βουζιέ. Στο Σεμυΐ η διώρυγα εισέρχεται σε μία πλευρική κοιλάδα με κατεύθυνση βορειοανατολική, όπου συναντά τον Μεύση στα κατάντη του Σεντάν κατά μήκος της κοιλάδας του Μπαρ.
Στα κατάντη του Βιω-λες-Ασφέλντ, ο Αιν πλέει ακόμα κατά μήκος μιας άλλης διώρυγας, της πλευρικής διώρυγας του Αιν που συνδέει αυτή την τελευταία τοποθεσία στην   Σελ-συρ-Αιν.
Άνω λεκάνη-Στον ανω ρου του Ρετέλ
Στον άνω ρου του, ο Αιν πλαταίνει από τους πολλούς παραποτάμους του που κατεβαίνουν από τα ύψη της Αργκόν και παρουσιάζεται ως ένας ποταμός με άφθονα νερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Πέννινα Όρη
Διευκρίνιση ορολογίας
Βέβαια, οι Άγγλοι δεν χρησιμοποιούν στον ορισμό των Πεννίνων τη λέξη όρος αλλά προτιμούν το λόφοι (hills), λοφοσειρά (chain of hills), ή μείζων έξαρσις (major upland mass).
Ετυμολογία
Διάφορες εκδοχές έχουν προταθεί για την ετυμολογία του όρου Pennine. Μία από αυτές, την συσχετίζει με την Βρεττονική/Ουαλική λέξη pen- («κεφάλι»). Δεν ήταν κοινό όνομα μέχρι τον 18ο αιώνα και, σχεδόν σίγουρα, σχετίζεται από σύγχρονες συγκρίσεις με τα Απέννινα όρη, τα οποία διατρέχουν την Ιταλία με παρόμοιο τρόπο. Μετά από ένα άρθρο (1853) του Arthur Hussey έγινε κοινή πεποίθηση ότι το όνομα προέρχεται από ένα απόσπασμα στο De Situ Britanniæ, -μια περιβόητη ιστορική πλαστογραφία που επινόησε ο Charles Bertram το 1740- και έγινε αποδεκτό ως γνήσιο μέχρι τη δεκαετία του 1840. Το 2004, ο George Redmonds το επανεκτίμησε, διαπιστώνοντας ότι πολλοί γνωστοί συγγραφείς «πέρασαν» την προέλευση του ονόματος πολλών βουνών λάθρα, ακόμη και σε έργα αφιερωμένα στην τοπολογική ετυμολογία του Ντέρμπισαϊρ και του Λάνκασαϊρ. Στην πραγματικότητα, ο Ρέντμοντς βρήκε επανειλημμένες συγκρίσεις με τα ιταλικά Απέννινα, ήδη από την εποχή του Ουίλιαμ Κάμντεν (1551–1623), πολλές από τις ονομασίες και τις ιδέες των οποίων ο Μπέρτραμ ενσωμάτωσε στο έργο του. Η ετυμολογία της ίδια της λέξης «Απέννινα» είναι, επίσης αμφισβητούμενη, αλλά συνήθως θεωρείται ότι προέρχεται από την κελτική ρίζα pen ή ben «βουνό», «κεφάλι».
Ιστορία
Στις υψηλές περιοχές των Πεννίνων υπήρχαν οικισμοί της Εποχής του Χαλκού και απομεινάρια νεολιθικής εγκατάστασης. Στις λοφώδεις περιοχές των Πεννίνων ήσαν εγκατεστημένοι οι Μπριγκάντες (Brigantes), αρχαίος Βρεττονικός λαός, αποτελούμενος από μικρές φυλές που κατοικούσαν σε διαφορετικές θέσεις αλλά συνεργάζονταν στην άμυνα και τις «εξωτερικές» υποθέσεις. Εξέλιξαν μια πρώιμη μορφή βασιλείας. Κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, οι Μπριγκάντες ήσαν υπό τους Ρωμαίους που εκμεταλλεύονταν τα Πέννινα για τους φυσικούς τους πόρους, συμπεριλαμβανομένων των άγριων ζώων που υπήρχαν εκεί, τότε. thumb|280px|Προϊστορικός οικισμός στο Harkerside Moor Τα Πέννινα αποτελούσαν εμπόδιο για την αγγλοσαξονική επέκταση προς τα δυτικά, αν και φαίνεται ότι οι αγγλοσάξονες ταξίδευαν μέσα από τις κοιλάδες. Κατά τη διάρκεια των «Σκοτεινών Χρόνων» του Μεσαίωνα, τα Πέννινα ελέγχονταν από κελτικά και αγγλοσαξονικά βασίλεια. Πιστεύεται ότι τα βόρεια Πέννινα ήταν υπό τον έλεγχο του βασιλείου τυο βρεττονικού Ρέγκεντ (Rheged). Κατά τη διάρκεια των σκανδιναβικών χρόνων, στα Πέννινα εγκαταστάθηκαν Δανοί Βίκινγκ στα ανατολικά και Νορβηγούς Βίκινγκ στα δυτικά. Οι Βίκινγκ επηρέασαν τα τοπωνύμια, τον πολιτισμό και τη γενετική. Όταν ενοποιήθηκε η Αγγλία και ενσωματώθηκαν τα Πέννινα, η μείξη κέλτικης, αγγλοσαξονικής και βίκινγκ κληρονομιάς ήταν παρόμοια με εκείνη στο μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης βόρειας πλευράς της Βρεττανίας και ο πολιτισμός της αναπτύχθηκε παράλληλα με τις γειτονικές της πεδινές περιοχές στα βορειοδυτικά και βορειοανατολικά.
Γεωλογία
Τα Πέννινα έχουν δημιουργηθεί από μια σειρά γεωλογικών δομών, η συνολική μορφή των οποίων είναι ένα ευρύ αντίκλινο με άξονα από βορρά προς νότο. Τα Β. Πέννινα συμπίπτουν με το Μπλοκ του Άλστον (Alston Block) και τα Γιόρκσαϊρ Ντέιλς (Yorkshire Dales) συμπίπτουν με το Μπλοκ του Άσκριγκ (Askrigg Block). Στα νότια, η Περιοχή Πηκ (Peak District) είναι ουσιαστικά ένας θόλος (dome) με επίπεδη κορυφή. Κάθε μία από αυτές τις δομές αποτελείται από ανθρακικό ασβεστόλιθο επικαλυμμένο με αδρομερείς ψαμμίτες. thumb|280px|Τυπικός ρεικότοπος (moorland) στα Πέννινα Ο ασβεστόλιθος εκτίθεται στην επιφάνεια στο Γιορκσάιρ Ντέιλς και στην Περιοχή Πηκ. Στα Ντέιλς και την Ουάιτ Πηκ («Λευκή Κορυφή»), η ασβεστολιθική έκθεση έχει προκαλέσει το σχηματισμό μεγάλων συστημάτων σπηλαίων και υδατορευμάτων. Στα Ντέιλς οι σπηλιές και τα βυθίσματα είναι γνωστά ως ποτς (pots «γλάστρες») στη διάλεκτο του Γιόρκσαϊρ. Εδώ βρίσκονται μερικά από τα μεγαλύτερα σπήλαια και βυθίσματα στην Αγγλία, όπως αυτά στο Γκέιπινγκ Γκιλ (Gaping Gill), βάθους άνω των 107 μ. και το Ρόουεν Ποτ (Rowten Pot), βάθους 111 μ. Ο Τιτάνας (Titan) στην Περιοχή Πηκ, το βαθύτερο βάραθρο στη Βρετανία (141,5 μ.), συνδέεται με το σύστημα Πηκ Κάβερν στο Ντέρμπισαϊρ, τα μεγαλύτερα επισκέψιμα σπήλαια στη χώρα.
Μεταξύ των βόρειων και νότιων περιοχών, μεταξύ Σκίπτον (Skipton) και Ντάρκ Πηκ Dark Peak («Σκοτεινή Κορυφή») υπάρχει μια ζώνη εκτεθειμένου ψαμμίτη. Εδώ οι σχιστόλιθοι και οι ψαμμίτες σχηματίζουν υψηλούς λόφους που καταλαμβάνονται από βλάστηση καλυμμένη με αμμοχάλικα, τύρφη, ρείκια και αγρωστώδη. Το έδαφος, ψηλότερα, είναι ακαλλιέργητο και ελάχιστα κατάλληλο για βοσκότοπους. Η περιοχή είναι πλούσια σε γαιάνθρακες.
Γεωγραφία
Σε γενικές γραμμές, τα Πέννινα ορίζονται στα βόρεια από τις κοιλάδες των ποταμών Τάιν και Ήντεν, ανατολικά από την Κοιλάδα Γιορκ, δυτικά από τις πεδιάδες Λάνγκασαϊρ και Τσέσαϊρ και νότια από την κοιλάδα του ποταμού Τρεντ. Ειδικότερα, το βόρειο τμήμα των Πεννίνων συνορεύει με τους πρόποδες των λόφων της Περιοχής των Λιμνών (Lake District) και τα υψίπεδα Χάουγκιλ (Howgill), Όρτον (Orton) και Τσίβιοτ (Cheviot). Τα δύο τελευταία, μερικές φορές, συμπεριλαμβάνονται στο ανάγλυφο των Πεννίνων. Η λοφοσειρά περιστοιχίζεται από εκτεταμένες πεδινές περιοχές, όπως η κοιλάδα Ήντεν, η παράκτια πεδιάδα του Δυτικού Λάνκασαϊρ, η πεδιάδα Τσέσαϊρ, η πεδιάδα του Γιορκ και τα Μίντλαντς.
Υψόμετρα
Όπως προαναφέρθηκε, με ύψος λιγότερο από 900 μ. τα Πέννινα είναι, κατ’ ουσίαν, ψηλοί λόφοι που στο Ηνωμένο Βασίλειο ονομάζονται φελς (fells) με τις υψηλότερες κορυφές στο βορρά. Το υψηλότερο σημείο είναι η κορυφή Cross Fell στην ανατολική Κάμπρια (Cumbria), στα 893 μέτρα. Άλλες κορυφές στα Βόρεια Πέννινα είναι οι: Great Dun Fell (848 μ.), Mickle Fell (788 μ.) και Burnhope Seat (747 μ.). Στο Γιορκσάιρ είναι οι: Whernside (736 μ.), Ingleborough (723 μ.), High Seat (709 μ.), Wild Boar Fell (708 μ.) και Pen-y-ghent (693 μ.). thumb|280px|Η υψηλότερη κορυφή Crossfell των Πεννίνων Οι κύριες κορυφές στο Μπόουλαντ είναι οι: Ward's Stone (561 μ.), Fair Snape Fell (521 μ.) και Hawthornthwaite Fell (479 μ.). Το έδαφος είναι, κατά μέσον όρο, χαμηλότερο προς τα νότια, με κυριότερες κορυφές τις: Kinder Scout (636 μ.), Bleaklow (633 μ.), Black Chew Head (542 μ.), Rombalds Moor (402 μ.) και Winter Hill (456 μ.).
Υδρολογία
Για μεγάλο μέρος του μήκους τους, τα Πέννινα αποτελούν τον κύριο υδροκρίτη της βόρειας Αγγλίας, που τη διαχωρίζει σε ανατολικό και δυτικό τμήμα. Οι ποταμοί Ήντεν (Eden), Ρίμπλ (Ribble), Ντέιν (Dane) και οι παραπόταμοι του Μέρσι (Mersey), συμπεριλαμβανομένων των Έργουελ (Irwell), Τέιμ (Tame) και Γκόιτ (Goyt) ρέουν δυτικά προς την Ιρλανδική Θάλασσα. Στην ανατολική πλευρά των Πεννίνων, οι ποταμοί Τάιν (Tyne), Ουϊρ (Wear) και Τηζ (Tees) εκβάλλουν όλοι απευθείας στη Βόρεια Θάλασσα. Οι Σουέιλ (Swale), Γιορ (Ure), Νιντ (Nidd), Ουόρφ (Wharfe), Αίρ (Aire), Κόλντερ (Calder) και Ντον (Don) συμβάλλουν όλοι στον Ουζ (Ouse) και φτάνουν στη θάλασσα μέσω των εκβολών Χάμπερ (Humber).
Ο ποταμός Τρεντ (Trent) ρέει γύρω από το νότιο άκρο των Πεννίνων και ακολουθεί βόρεια πορεία προς την ανατολική τους πλευρά, όπου συμβάλλουν σ’ αυτόν οι παραπόταμοι Ντόουβ (Dove) και Ντίργουεντ (Derwent). Ο Τρεντ αποστραγγίζει την ανατολική και δυτική πλευρά των νότιων Πεννίνων φτάνοντας, επίσης, στη Βόρεια Θάλασσα μέσω των εκβολών Χάμπερ.
Κλίμα
Το κλίμα που επικρατεί στα Πέννινα μοιάζει, γενικά, με αυτό της υπόλοιπης Αγγλίας, αλλά οι λόφοι έχουν περισσότερες βροχοπτώσεις, ισχυρότερους ανέμους και πιο κρύο καιρό από τις γύρω περιοχές, ενώ στα μεγαλύτερα υψόμετρα επικρατεί κλίμα τούνδρας. Περισσότερο χιόνι πέφτει στα Πέννινα παρά στις γύρω πεδινές περιοχές λόγω του υψομέτρου και της απόστασης από την ακτή. Σε αντίθεση με τις πεδινές περιοχές της Αγγλίας, τα Πέννινα μπορούν να έχουν αρκετά σοβαρούς χειμώνες.
Στα Β. Πέννινα, η μέση θερμοκρασία τον ψυχρότερο μήνα του έτους, τον Φεβρουάριο, κυμαίνεται από -2,9 έως 0,8 °C, ενώ τον θερμότερο μήνα του έτους, τον Ιούλιο, κυμαίνεται από 7,3 έως 12,4 °C.
Χλωρίδα
Η χλωρίδα στις περιοχές κοντά στις κορφές είναι προσαρμοσμένη στα ηπειρωτικά και υποαρκτικά τοπία και κλίματα. Η χλωρίδα που βρέθηκε εκεί μπορεί να βρεθεί σε άλλες περιοχές της βορειοδυτικής Βόρειας Ευρώπης και ορισμένα είδη βρίσκονται επίσης σε περιοχές της τούνδρας. Στις περιοχές με ψαμμίτες, πάνω από τα 270 μέτρα, το έδαφος είναι τόσο όξινο (pH 2 έως 4), που μπορεί να αναπτυχθεί μόνο βρύα, φτέρες, ρείκια, και ανθεκτικά αγρωστώδη. Καθώς τα στρώματα πάγου της Εποχής των Παγετώνων υποχώρησαν (περ.11.500 π.Χ.) τα δέντρα επέστρεψαν και η αρχαιολογική παλυνολογία μπορεί να προσδιορίσει τα είδη τους. Τα πρώτα δέντρα που εγκαταστάθηκαν ήταν η ιτιά, η σημύδα και η άρκευθος, ακολουθούμενα αργότερα από το σκλήθρο και το πεύκο. Μέχρι το 6500 π.Χ. οι θερμοκρασίες ήταν κάπως μεγαλύτερες και οι δασικές εκτάσεις κάλυπταν το 90% των λόφων, κυρίως με πεύκα, φτελιές και βελανιδιές. Στα ασβεστολιθικά εδάφη η βελανιδιά αποίκησε πιο αργά και κυριαρχούσε το πεύκο και η σημύδα. Γύρω στο 3000 π.Χ., αισθητή μείωση της γύρης των δέντρων δείχνει ότι οι αγρότες της νεολιθικής περιόδου καθάριζαν δασικές εκτάσεις για να αυξήσουν τη βόσκηση για τα κατοικίδια ζώα και μελέτες διαπίστωσαν αύξηση στα αγρωστώδη. Σε ανεπαρκώς στραγγιζόμενες αδιαπέραστες περιοχές από ψαμμίτες ή αργίλους, το επιφανειακό έδαφος υγραίνεται το χειμώνα και την άνοιξη. Εδώ, τα λίγα δέντρα σε συνδυασμό με τις πιο έντονες βροχοπτώσεις οδηγούν σε πυκνές ομίχλες. Η διάβρωση της τύρφης εκθέτει ακόμα κούτσουρα αρχαίων δέντρων.
Οι ασβεστολιθικές περιοχές των Πεννίνων στη Λευκή Κορυφή, Γιόρκσαϊρ Ντέιλς και Άνω Τήζντεϊλ (Upper Teesdale) έχουν χαρακτηριστεί ως καταφύγια της φύσης και θεωρούνται εθνικά σημαντικές για τα αγριολούλουδά τους.
Πανίδα
Μεγάλες περιοχές στους ρεικότοπους των Πεννίνων κυριαρχούνται από λαγόποδες και λυροπετεινούς, αν και οι τελευταίοι φθίνουν και υπάρχουν πληθυσμοί τους μόνο στα βόρεια τμήματα. Άλλα πτηνά των οποίων τα προπύργια αναπαραγωγής για την Αγγλία βρίσκονται στα Πέννινα, περιλαμβάνουν το μπεκατσίνι, την τουρλίδα, το νανογέρακο και τον βαλτόμπουφο αν και, κάποια από αυτά βρίσκονται στο νότιο όριο της κατανομής τους και είναι περισσότερα συνηθισμένα στη Σκωτία.
Δημογραφικά στοιχεία
Η περιοχή των Πεννίνων είναι αραιοκατοικημένη, σε σύγκριση με τα αγγλικά πρότυπα. Τα μεγαλύτερα πληθυσμικά κέντρα βρίσκονται στους πρόποδες και στις πεδινές περιοχές της νότιας περιοχής: Μπάρνσλι (Barnsley), Τσέστερφιλντ (Chesterfield), Χάλιφαξ του Γιόρκσιρ (Halifax), Χάντερσφιλντ (Huddersfield), Μάκλσφιλντ (Macclesfield), Όλνταμ (Oldham), Μπέρι (Bury), Ρότσντεϊλ (Rochdale), Μίντλτον (Middleton) και Στόκπορτ (Stockport) είναι οι κυριότερες πόλεις. Βέβαια, στις γειτονικές πεδιάδες υπάρχουν πολύ μεγάλες πόλεις όπως το Ληντς, το Ντέρμπι και το Σέφιλντ, αλλά δεν θεωρούνται ότι ανήκουν καθαρά στα Πέννινα.
Οικονομία
Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες στα Πέννινα περιλαμβάνουν εκτροφή προβάτων, λατομεία, οικονομικές και τουριστικές υπηρεσίες. Στην Περιοχή Πηκ ο τουρισμός είναι η κύρια τοπική απασχόληση για τους κατοίκους των πάρκων (24%), με σημαντικές τις μεταποιητικές βιομηχανίες (19%) και τα λατομεία (12%), ενώ το 12% απασχολείται στη γεωργία. Ο ασβεστόλιθος είναι το πιο σημαντικό πέτρωμα που εξορύσσεται, κυρίως για δρόμους και τσιμέντο, και ψαμμίτης για οικοδομική πέτρα. Οι πηγές στο Μπάξτον (Buxton) και το Άσμπερν (Ashbourne) αξιοποιούνται για την παραγωγή εμφιαλωμένου μεταλλικού νερού, ενώ υπάρχουν περίπου 2.700 αγροκτήματα στο Εθνικό Πάρκο. Τα νότια Πέννινα είναι κυρίως βιομηχανικά, και περιλαμβάνουν κλωστοϋφαντουργία, λατομεία και εξόρυξη, ενώ άλλες οικονομικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν τον τουρισμό και τη γεωργία.
Αν και το Δάσος του Μπόουλαντ (Boeland Forest) είναι κυρίως αγροτικό, οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες στην περιοχή περιλαμβάνουν τη γεωργία και τον τουρισμό. Στο Γιόρκσαϊρ Ντέιλς, ο τουρισμός αντιπροσωπεύει κονδύλια 350 εκατομμύρια £ κάθε χρόνο, ενώ η απασχόληση κυριαρχείται κυρίως από τους τομείς της γεωργίας, της στέγασης και των τροφίμων. Υπάρχουν επίσης σημαντικές προκλήσεις για τη διαχείριση του τουρισμού, της γεωργίας και άλλων εξελίξεων εντός του Εθνικού Πάρκου.
Σημειώσεις
i. Route VII: ... This province is divided into two equal parts by a chain of mountains called the Pennine Alps, which rising on the confines of the Iceni and Carnabii, near the River Trivona [Trent], extend towards the north in a continued series of fifty miles ...
Πηγές
Κατηγορία:Οροσειρές της Αγγλίας Κατηγορία:Βουνά της Αγγλίας Κατηγορία:Βόρεια Αγγλία
1288
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1288 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πυργού Ηρακλείου
Η Πυργού είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου και βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων και σε απόσταση 19,8 χιλιομέτρων από το Ηράκλειο. Η θέση του είναι στην πλαγιά λοφίσκου, ένα χιλιόμετρο νοτιοδυτικά του Αγίου Μύρωνος. Στη θέση Μερτζάνη βρίσκεται σπήλαιο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια (διασώζεται τοπωνύμιο Μοσχάτο, από το όνομα του είδους των καλλιεργούμενων αμπελιών) και την ελαιοκομία. Στη θέση Χρυσοπηγή στα νοτιοδυτικά του οικισμού βρίσκεται εξωκλήσι, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρισκόταν η Μονή Χρυσοπηγής, της οποίας μετόχι ήταν η Μονή Γοργολαΐνη. Σώζονται ερείπια από τη Μονή. Το χωριό πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Αξιοθέατα αποτελούν αρκετά παραδοσιακά κτίσματα και οι δυο αλευρόμυλοι στη θέση Καζόλα. Στο χωριό λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.
Κοινότητα Πυργούς
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Χαιρέτη.
Κοινοτάρχες Πυργούς
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πυργούς.