cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιοχή Νοτιοανατολικής Ανατολίας
Η Νοτιονατολική Ανατολία (τουρκικά: Güneydoğu Anadolu Bölgesi) είναι ένα από τα επτά Γεωγραφικά διαμερίσματα της Τουρκίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικότερο τμήμα της Τουρκίας, στα σύνορα με την Συρία και το Ιράκ.
Η έκταση του διαμερίσματος είναι 61.000 τ.χλμ. (το μικρότερο σε έκταση γεωγραφικό διαμέρισμα) και ο πληθυσμός του εκτιμάται στους 7.210.000 κατοίκους. Η περιοχή χωρίζεται σε 9 νομούς. Αυτές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχές της Τουρκίας
Αντιπροσωπευτική δημοκρατία
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου κυβερνούν οι αντιπρόσωποι του λαού. Ο λαός μπορεί και εκλέγει ανά τακτά χρονικά διαστήματα, αναλόγως με τον ακριβή τύπο του πολιτεύματος, πρόεδρο, πρωθυπουργό, βουλευτές κλπ. Οι αντιπρόσωποι πρέπει να υπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών και να ασκούν είτε την εκτελεστική, είτε τη νομοθετική εξουσία. Οι εκλογές ανάδειξης αντιπροσώπων αποτελούν συνήθως την κύρια μέθοδο συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, σε αντιδιαστολή με την άμεση δημοκρατία.
Κατηγοριοποίηση
Υπάρχουν οι εξής τύποι αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας:
Όλοι οι παραπάνω είναι τύποι φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ωστόσο, έχουν υπάρξει κατά καιρούς και άλλες μορφές κρατικής διακυβέρνησης στηριγμένες σε κάποιον βαθμό σε εκλογές ανάδειξης αντιπροσώπων, όπως π.χ. οι λενινιστικές λαϊκές δημοκρατίες. Οι διαφορές τους πάντως από τις φιλελεύθερες δημοκρατίες είναι πολύ περισσότερες από τις ομοιότητες.
Ιστορικό
Ιστορικά σημαντικό παράδειγμα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, σε κάποιον περιορισμένο βαθμό, αποτελεί η ρωμαϊκή δημοκρατία (res publica), μία αριστοκρατία με λαϊκή επικύρωση. Το πολίτευμα αυτό τερματίστηκε με την εμφάνιση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τον πρώτο αιώνα π.Χ.
Κατά τον 18ο αιώνα στην ευρωπαϊκή διανόηση άρχισε να επικρατεί ο φιλελευθερισμός, ένα φιλοσοφικό κίνημα το πολιτικό σκέλος του οποίου υποστήριζε μία συνταγματική μοναρχία, με τους πολίτες να αποτελούν φορείς προκαθορισμένων ατομικών δικαιωμάτων, με τη δυνατότητα παρέμβασης του κράτους στον βίο τους να είναι περιορισμένη και με ισορροπημένη διάκριση των εξουσιών μεταξύ διαφορετικών πολιτικών οργάνων. Εν μέσω του Διαφωτισμού, πρώτα με την Αμερικανική και στη συνέχεια με τη Γαλλική Επανάσταση, τέθηκε σε φιλελεύθερο πλαίσιο το αίτημα της κατάργησης της μοναρχίας και της διακυβέρνησης από πολιτικούς αντιπροσώπους, εκλεγμένους από μία μερίδα του λαού με δικαίωμα ψήφου. Οι εν λόγω αντιπρόσωποι θα μπορούσαν να εκφράζουν ανταγωνιζόμενα συμφέροντα και αντιλήψεις στο εσωτερικό της κοινωνίας, μέσω της προσκόλλησής τους σε διαφορετικά πολιτικά κόμματα. 320px|thumb|right|Πίνακας του [[Χάουαρντ Τσάντλερ Κρίστι που απεικονίζει την επίσημη ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών από τους «Θεμελιωτές Πατέρες» τους.]]
Πλάθοντας το σύστημα αυτό, οι θεμελιωτές του κράτους των ΗΠΑ απέρριψαν ρητά την άμεση δημοκρατία ως επιλογή, πιστεύοντας ότι θα οδηγούσε στην υπερίσχυση των πολυπληθέστερων κατώτερων κοινωνικών τάξεων ή σε χαοτική αταξία, και διαμόρφωσαν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία ονομάζοντας το νέο πολίτευμα «ρεπουμπλικανικό» και όχι «δημοκρατικό», ώστε να παραπέμπει στο ρωμαϊκό κράτος της ελληνιστικής περιόδου. Καθώς παράλληλα εξαπλωνόταν και ο εθνικισμός, στη Γαλλική Επανάσταση η επίσης αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα Εθνοσυνέλευση προβλήθηκε ως ενσάρκωση της βούλησης του έθνους. Στη συνέχεια, καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, υπό την πίεση εθνικιστικών, σοσιαλιστικών, φεμινιστικών και άλλων κινημάτων, το δικαίωμα ψήφου για ανάδειξη αντιπροσώπων επεκτάθηκε σταδιακά σχεδόν στο σύνολο του πληθυσμού μίας χώρας, με κατάργηση περιορισμών κατώτατου ορίου εισοδήματος, φύλου, καταγωγής κλπ. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η αντιπροσωπευτική σύνθεση που επικράτησε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα στον δυτικό κόσμο και καλείται σήμερα φιλελεύθερη δημοκρατία.
Λίγο καιρό μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία, υπό αντίξοες συνθήκες έλλειψης καταναλωτικών αγαθών και εμφυλίου πολέμου, οι Μπολσεβίκοι μέχρι το 1922 είχαν αλλάξει τη δομή και λειτουργία των αμεσοδημοκρατικού χαρακτήρα σοβιέτ, μετατρέποντάς τα κατ' ορισμένους σε εντολοδόχους της κεντρικής κυβέρνησης που, σταδιακά, τέθηκαν υπό τον πλήρη έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το νέο κράτος που προέκυψε, η Σοβιετική Ένωση, ιδρύθηκε ως ένας καινούργιος τύπος αντιπροσωπευτικής αλλά μη φιλελεύθερης δημοκρατίας: μία λαϊκή δημοκρατία. Το γεγονός αυτό οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές (και αργότερα ορισμένοι τροτσκιστές) το επέκριναν δριμύτατα· εκεί εντοπίζεται η οριστική απομάκρυνσή τους από τους λενινιστές. Οι φιλελεύθεροι από την πρώτη στιγμή θεώρησαν τη Σοβιετική Ένωση ψευδεπίγραφη δημοκρατία λόγω του μονοκομματικού της χαρακτήρα και της έλλειψης πλήρων εγγυήσεων για φιλελεύθερου τύπου ατομικά δικαιώματα.
Παρά τη σαφή ιστορική σύνδεση μεταξύ φιλελευθερισμού και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν κάνει την εμφάνισή τους προσπάθειες για εισαγωγή αμεσοδημοκρατικών μέτρων σε πλαίσιο φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, καθώς έχουν εκφραστεί φόβοι για την αυξανόμενη επαγγελματοποίηση των εκλεγμένων αντιπροσώπων και αδιαφορία της ευρύτερης κοινωνίας για την πολιτική. Οι προσπάθειες αυτές στοχεύουν στη λεγόμενη συμμετοχική δημοκρατία, αν και συνήθως δεν θεωρείται εφικτή η ευρεία εισαγωγή στοιχείων άμεσης δημοκρατίας σε ένα φιλελεύθερο κράτος.
Πολλές χώρες πάντως όπου εφαρμόζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία επιτρέπουν τρεις τύπους πολιτικής δράσης που παρέχουν περιορισμένη πρόσβαση στην άμεση δημοκρατία: νομοθετική πρωτοβουλία (κατόπιν συλλογής υπογραφών), δημοψήφισμα και ανάκληση αιρετών. Τα δημοψηφίσματα μπορούν να παρέχουν τη δυνατότητα για δεσμευτικές αποφάσεις, κατά πόσο δηλαδή ένας νόμος θα απορριφθεί ή όχι. Αυτό δίνει στον λαό ένα αποτελεσματικό μέσο για άσκηση βέτο στη νομοθεσία της κυβέρνησης. Οι νομοθετικές πρωτοβουλίες, που προωθούνται πολλές φορές από τον λαό, εξαναγκάζουν τις κυβερνήσεις στην αναθεώρηση των νόμων και των τροποποιήσεων (συνήθως με ένα δημοψήφισμα που επακολουθεί), χωρίς τη συναίνεση των εκλεγμένων αξιωματούχων και πολλές φορές ενάντια στη θέλησή τους. Οι ανακλήσεις δίνουν στον λαό το δικαίωμα να απομακρύνει εκλεγμένους αξιωματούχους από τη θέση τους πριν από το τέλος της θητείας τους, αν και αυτό είναι πολύ σπάνιο στις σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες. Στοιχειώδες παράδειγμα συμμετοχικής δημοκρατίας αποτελεί κατ' ορισμένους η Ελβετία.
Κριτική
left|thumb|256px|Οι [[Γερμανικές επαναστάσεις 1848-1849|επαναστάσεις του 1848 αποτέλεσαν σημείο καμπής για την πολιτική σύγκρουση μεταξύ συντηρητικών και φιλελεύθερων στην Ευρώπη.]] Η κριτική που έχει ασκηθεί στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις κατηγορίες. Την κριτική των συντηρητικών και των οπαδών του παλαιού φεουδαρχικού κατεστημένου (η οποία είχε σημαντική απήχηση περίπου από τις αρχές του 19ου αιώνα ως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), την κριτική των φιλελεύθερων από τη σκοπιά της συμμετοχικής δημοκρατίας, και την κριτική των σοσιαλιστών. Οι συντηρητικοί θεωρούσαν συνήθως πως η δημοκρατία αποτελούσε σύμπτωμα εκφυλισμού του κράτους, ενώ οδηγούσε σε χαοτική αταξία και ανικανότητα σταθερής διακυβέρνησης λόγω της διαρκούς διένεξης μεταξύ αντικρουόμενων συμφερόντων. Κατά τον Μεσοπόλεμο πολλοί είχαν μία τεχνοκρατική, απολιτική και νομικίστικη αντίληψη για το κοινοβουλευτικό κράτος την οποία ελάχιστοι έβρισκαν ελκυστική, ενώ σε ορισμένες χώρες χωρίς παράδοση κομματικού κοινοβουλευτικού διαλόγου οι πολιτικές παρατάξεις έφταναν στα άκρα προκειμένου να υπερασπίσουν αντίθετα ταξικά ή εθνικά συμφέροντα (ενδεικτικά, στη Γερμανία της δεκαετίας του 1920 τα περισσότερα πολιτικά κόμματα διατηρούσαν παράνομες παραστρατιωτικές οργανώσεις με τις οποίες τρομοκρατούσαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, ενώ το επίσημο κράτος αναγκαζόταν συνήθως να περιορίζεται στον ρόλο του διαιτητή). Αυτή η αντίληψη για την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ανάμεσα σε άλλους παράγοντες, οδήγησε στην άνοδο του φασισμού.
Ορισμένοι φιλελεύθεροι, υποστηρικτές συνήθως της συμμετοχικής δημοκρατίας, έχουν κατά καιρούς χαρακτηρίσει ανεπαρκή την κλασική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Οι λόγοι είναι κυρίως δύο: α) της αποδίδουν ότι δεν είναι δυνατόν οι αντιπρόσωποι να χαρακτηρίζουν χιλιάδες - και πολλές φορές εκατομμύρια - ψηφοφόρους χωρίς να επικρατεί υπεργενίκευση θέσεων ή απομάκρυνση θέσεων. β) Ο νεποτισμός και κατά δεύτερο λόγο το ρουσφέτι αποδίδονται πολλές φορές στο περιβάλλον που αναπτύσσεται γύρω από ιεραρχικά καθεστώτα όπως της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Οι υποστηρικτές της προς απάντηση τέτοιων επιχειρημάτων, συνήθως προσφέρουν δύο απαντήσεις: πως α) είναι αδύνατον να λειτουργήσει η άμεση δημοκρατία στις σύγχρονες κοινωνίες των εκατομμυρίων (τουλάχιστον χωρίς περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας), άρα μια εκδοχή του μη χείρον βέλτιστο και β) κάποιοι υποστηρίζουν πως ο μέσος πολίτης ίσως να μην είναι ικανός να αποφασίσει χωρίς την βοήθεια κάποιου ειδικού-αντιπροσώπου. Οι υποστηρικτές της συμμετοχικής δημοκρατίας ανταπαντούν ότι α) δεν έχει ελεγχθεί στη σύγχρονη κοινωνία αν ο απλός πολίτης είναι ικανός να αποφασίσει άμεσα άρα ισχυρισμοί για το αντίθετο παραμένουν εικασίες, β) είναι δυνατόν το ίδιο το περιβάλλον άμεσης δημοκρατίας να κάνει τον πολίτη ωριμότερο πολιτικά μιας και τώρα δεν είναι υποχρεωμένος αφού ειδικοί είναι στο τιμόνι, γ) είναι δυνατόν η τεχνολογία του αύριο να επιτρέψει φθηνότερη, πιο οργανωμένη και ασφαλέστερη διαδικασία άμεσης δημοκρατίας, άρα να είναι όντως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία το μη χείρον βέλτιστο μα μόνο προς το παρόν.
Οι σοσιαλιστές, από τον 19ο αιώνα ακόμη, θεωρούν τη φιλελεύθερη αντιπροσωπευτική δημοκρατία «δικτατορία της αστικής τάξης», η οποία θα αντικατασταθεί χάρη σε μία σοσιαλιστική επανάσταση από μία «πραγματική δημοκρατία», εστιασμένη συνήθως σε κατανεμημένα, αμεσοδημοκρατικά εργατικά συμβούλια τα οποία θα διευθύνουν πλήρως την οικονομική παραγωγή και θα λαμβάνουν όλες τις πολιτικές αποφάσεις. Μετά τον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο οι λενινιστές πρότειναν εναλλακτικά την πιο συγκεντρωτική λαϊκή δημοκρατία ως μοντέλο μετεπαναστατικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας, την οποία οι φιλελεύθεροι θεωρούν συνήθως ολοκληρωτικό καθεστώς. Ωστόσο οι παλαιότεροι σοσιαλδημοκράτες (αργότερα και οι ευρωκομμουνιστές) υποστήριζαν πως μία πραγματική σοσιαλιστική δημοκρατία μπορούσε να εγκαθιδρυθεί σταδιακά και χωρίς επανάσταση, δίχως επομένως απότομες ρήξεις με το αντιπροσωπευτικό φιλελεύθερο σύστημα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι σοσιαλδημοκράτες εγκατέλειψαν πλήρως κάθε ιδέα σταδιακού μετασχηματισμού του τελευταίου (στο πλαίσιο της οριστικής ρήξης τους με τον μαρξισμό), ενώ από την άλλη ο ελευθεριακός σοσιαλιστής Κορνήλιος Καστοριάδης χαρακτήρισε την αντιπροσωπευτική δημοκρατία φιλελεύθερη ολιγαρχία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δημοκρατία
Σεργίτσι Λήμνου
Η νησίδα Σεργίτσι ή Σιδερίτης βρίσκεται απέναντι από το ακρωτήριο Αγριλιά στη βόρεια ακτή της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης). Είναι ακατοίκητη, έχει έκταση 1.029 στρέμματα  και περίμετρο 4,5 χλμ. Αποτελεί μέρος του δικτύου Natura 2000 (GR4110008), ενώ το μεγαλύτερο μέρος της είναι Καταφύγιο Άγριας Ζωής. Στη νησίδα φιλοξενούνται μεγάλες αναπαραγωγικές αποικίες θαλασσοπουλιών, με σημαντική παρουσία του Μαυροπετρίτη (Falco eleonorae) που επιλέγει τα βράχια και τις ακτές για την αναπαραγωγή του ενώ στη συνέχεια επιστρέφει στην Α. Αφρική και Μαδαγασκάρη.
Ιστορικές πληροφορίες
Στις αρχές του 15ου αιώνα εντάχθηκε στα δημόσια κτήματα από το διοικητή της Λήμνου αλλά το 1448 ο δεσπότης της Λήμνου Δημήτριος Παλαιολόγος την επέστρεψε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους.
Στους πορτολάνους της εποχής σημειώνεται με διάφορα ονόματα. Το 1418 απεικονίζεται ανώνυμα στο χάρτη του Ιταλού περιηγητή Μπουοντελμόντι (Buondelmonti), ενώ στους δύο χάρτες, του 1521 και του 1540, του Τούρκου γεωγράφου Πίρι Ρέις σημειώνεται με δύο ονόματα: Köpek-Adasy (Νησί των σκυλιών - Σκυλονήσι) και Ğezìre-i-Kelb (Σιδερίτης).
Ο Castaldi (1560) στο χάρτη του το ονομάζει Caseno, όπως και άλλοι περιηγητές του 17ου και 18ου αιώνα: Μάρκο Μποσκίνι (1658), Piacenza (1688), Όλφερτ Ντάπερ (1688), Βιντσέντζο Μαρία Κορονέλλι (1696), Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ (1785). Αντίθετα, οι νεώτεροι: Αλεξάντερ Κόντζε (1858), De Launay (1898) και Fredrich (1904) το σημειώνουν με το αρχαίο του όνομα Siderites ή Lagonisi κατά τους De Launay, Hauttecoeur.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Λήμνου
International Harvester K-Series
Η σειρά International K και KB είναι φορτηγά που κατασκευάστηκαν από τη International Harvester, με το πρώτο να είναι το K που παρουσιάστηκε στα μέσα του 1940. Συνολικά υπήρχαν 42 μοντέλα, 142 διαφορετικά μήκη μεταξονίου και δυνατότητες φορτίου που κυμαίνονταν από 1/2 τόνο έως 19 τόνους. Είναι περισσότερο γνωστά για την αντοχή τους, τον προπολεμικό σχεδιασμό σε μια μεταπολεμική εποχή και τη χαμηλή τιμή τους. Η συνέχεια του K, το KB, παρουσιάστηκε το 1947, με τη χαρακτηριστική διαφορά να είναι μια διευρυμένη κάτω μάσκα (grille) που φαίνεται σαν «φτερά». Μεταξύ 1947 και 1949 πουλήθηκαν 122.000 φορτηγά KB-1 και KB-2. Η σειρά KB στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τη σειρά L το 1950.
Μοντέλα
Τα μοντέλα K προχωρούν από το 1 στο 14 με βάση την ικανότητα φόρτωσης (K1 = μισός τόνος, K2 = 3/4 τόνος, K3 = 1 τόνος, κ.λπ. ).
Ελαφρύ τύπου
Υπάρχουν λίγες διαφορές μεταξύ των μοντέλων K-1 και K-2 καθώς μοιράζονται τα περισσότερα από τα μηχανικά εξαρτήματά τους και τα εξαρτήματά τους. Οι πίσω άξονες σε αυτά τα δύο μοντέλα υποστηρίζονται από ένα μόνο ρουλεμάν κυλίνδρου. Οι διαφορές τους στον βαθμό φορτίου οφείλονται στην ισχυρότερη ανάρτηση του K-2.
Βαρύ τύπου
Το βαρέως τύπου K6 και μεγαλύτερά μοντέλα χρησιμοποιούν ένα κεντρικό αρθρωτό καπό "πεταλούδας" αντί για το πίσω αρθρωτό καπό των μικρότερων φορτηγών.
Το K6 και το K7 μοιράζονται το ίδιο καπό, φτερά και μάσκα και χρησιμοποιούν τους μικρότερους κινητήρες Blue Diamond.
Τα K8 έως K11 έχουν μεγαλύτερο καπό, φτερά και μάσκα με λιγότερες, αλλά πιο φαρδιές, μπάρες. Χρησιμοποιούν τους μεγαλύτερους κινητήρες της σειράς FAB, Red ή RD ανάλογα με το έτος μοντέλου.
Το K12 έχει μακρύτερο καπό για να φιλοξενήσει τον μεγαλύτερο κινητήρα Continental. Μπορεί να έχει είτε τη στρογγυλεμένη μύτη κοινή με το KB8 και μεγαλύτερη είτε μια επίπεδη μάσκα.
Το K14 έχει επίπεδα φτερά και όχι το στρογγυλεμένο επάνω μέρος των μικρότερων μεγεθών.
Σειρά KB
Για το KB-1 μέχρι το KB-5, προστέθηκαν "φτερά" χρωμίου στα πλάγια της μάσκας, ένα περιτυλιγμένο κομμάτι χρωμίου στο μπροστινή καπό, ένα στολίδι του καπόυ και γράμματα χρωμίου που υποδεικνύουν την ονομασία του μοντέλου κάτω από την πινακίδα International σε κάθε πλευρά του καπόυ. Για τα KB-6 και μεγαλύτερα φορτηγά, οι μόνες εξωτερικές αλλαγές ήταν ότι το σήμα Triple Diamond μετακινήθηκε στην κορυφή της χρωμιωμένης μάσκας και οι ονομασίες των μοντέλων προστέθηκαν στη χρωμιωμένη επένδυση στην πλευρά του καπό.
Σοβιετική Ένωση
Το φορτηγό παραγόταν και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για τον Αμερικάνικο στρατό και τους συμμάχους, και συνεπώς ένα μικρό νούμερο από τέτοια φορτηγά εξάχθηκαν και στην Σοβιετική Ένωση υπό τον Νόμο Εκμισθώσεως και Δανεισμού. Αν και το νούμερο ήταν μικρό, στο τέλος του πολέμου αρκετά από αυτά τα φορτηγά αγοράστηκαν από την Σοβιετική εταιρία ZIS και χρησιμοποιήθηκαν για να παρθεί ο σχεδιασμός του και να δημιουργεί το σχεδόν ίδιο ZIS-150. Το φορτηγό, με αρκετές παραλλαγές, συνέχιζε να παράγεται μέχρι το 1995, πάνω από 41 χρόνια αφού τελείωσε η παραγωγή του αρχικού Αμερικάνικου φορτηγού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα International Harvester
Σωσίπατρος Μώρος
Ο Σωσίπατρος Μώρος (Γαστούρι Κέρκυρας, 1893 - Αιγάλεω, 1947) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο 5ος στα χρονικά Δήμαρχος Αιγάλεω.
Ο Μώρος ήταν παιδί της οικογένειας του Θωμά και της Αγγελικής Μώρου. Διατέλεσε κοινοτικός σύμβουλος Αιγάλεω, μέλος του 1ου στα χρονικά συμβουλίου υπό τον Αθανάσιο Γρ. Παπαδόπουλο το οποίο προέκυψε από τις δημοτικές εκλογές του 1934. Την άνοιξη του 1946 διορίσθηκε ανώτατος άρχοντας στην πόλη από το Λαϊκόν Κόμμα, διαδεχόμενος τον Θ. Παπαδόπουλο. Παρέμεινε στη θέση του μόλις 3 μήνες καθώς τον Ιούνιο του ίδιου έτους ασθένησε από φυματίωση και απεβίωσε πρόωρα, σε ηλικία μόλις 54 ετών. Διάδοχός του στο δημοτικό θώκο υπήρξε ο Άγγελος Κούβελος. Με τη σύζυγό του Άννα, απέκτησαν έξι παιδιά, κατά σειρά τους Κωνσταντίνο και Βασίλειο, την Ελένη, τους Άγγελο (1927 - 1996) και Ιάσονα και την Ευτυχία.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγάλεω
Μπαγιανχονγκόρ
Το Μπαγιανχονγκόρ (μογγολικά: Баянхонгор) είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Μπαγιανχονγκόρ (αϊμάγκ) στη Μογγολία. Η διοίκηση του σουμ Μπαγιανχονγκόρ (επαρχία), βρίσκεται επίσης στο ίδιο μέρος. Η πόλη  βρίσκεται σε υψόμετρο 1859 μέτρω πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, και έχει πληθυσμό 26.252 κατοίκων (2006).
Κλίμα
Το Μπαγιανχονγκόρ έχει κρύο ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με μεγάλους, ξηρούς και πολύ ψυχρούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια.
Μεταφορά
Το Αεροδρόμιο του Μπαγιανχονγκόρ (BVN/ZMBH) έχει δύο διαδρόμους. Ο ένας από αυτούς είναι ασφαλτοστρωμένος και εξυπηρετεί τακτικές πτήσεις προς την Ουλάν Μπατόρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μογγολίας
Ξενιστής (βιολογία)
μικρογραφία| Ο [[Μαυροποντικός|μαύρος αρουραίος είναι μια δεξαμενή υποδοχής για τη βουβωνική πανώλη . Οι ανατολίτικοι ψύλλοι αρουραίων που προσβάλλουν τους αρουραίους είναι φορείς της νόσου.]]
Ξενιστής στη βιολογία και την ιατρική είναι ένας οργανισμός, που φιλοξενεί έναν μικρότερο οργανισμό, ο οποίος μπορεί να είναι παρασιτικός ή να βρίσκεται σε σχέση αμοιβαιότητας (mutualism) ή να είναι φιλοξενούμενος ομοσιτιστής (commensalist). Συνήθως, ο ξενιστής παρέχει στον φιλοξενούμενο τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά και τον κατάλληλο χώρο διαβίωσης. Μερικά τέτοια παραδείγματα περιλαμβάνουν ζώα που φιλοξενούν παρασιτικά σκουλήκια (πχ νηματώδη), κύτταρα που φιλοξενούν παθογόνους ιούς (υπεύθυνους για ασθένειες) ή ακόμη και μια φασολιά που φιλοξενεί, με σχέση αμοιβαιότητας, βοηθητικά βακτήρια, που συμβάλλουν στην δέσμευση του αζώτου (nitrogen fixation). Πιο συγκεκριμένα, στη βοτανική, ένα φυτό ξενιστής τροφοδοτεί με θρεπτικά στοιχεία μικροθηρευτές, οι οποίοι έχουν μια σχέση εξελικτικά σταθερής στρατηγικής με τους ξενιστές τους, παρόμοια με τον εξωπαρασιτισμό.
Το φάσμα ξενιστών (host range) είναι το σύνολο όλων των ξενιστών, τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας οργανισμός (πχ παράσιτο) ως οικοδεσπότες.
Συμβίωση
Η συμβίωση καλύπτει ένα ευρύ φάσμα πιθανών σχέσεων μεταξύ διαφορετικού τύπου οργανισμών, που διαφέρουν ως προς τη μονιμότητά τους και τις επιπτώσεις τους στα είδη που αλληλεπιδρούν. Εάν ένας από τους συμμετέχοντες σε μια σχέση, είναι πολύ μεγαλύτερος σε μέγεθος από τον άλλο, λέγεται γενικά ότι είναι ο ξενιστής. Στον παρασιτισμό, το παράσιτο επωφελείται σε βάρος του ξενιστή. Στον ομοσιτισμό, οι δύο οργανισμοί ζουν μαζί χωρίς να βλάπτουν ο ένας τον άλλον, ενώ στην κατάσταση της αμοιβαιότητας ωφελούνται και τα δύο μέρη.
Ένα παράσιτο μπορεί να έχει μακροχρόνια σχέση με τον ξενιστή του, όπως συμβαίνει με όλα τα ενδοπαράσιτα. Ο επισκέπτης αναζητά τον κατάλληλο οικοδεσπότη (ξενιστή) και λαμβάνει τροφή ή άλλου είδους εξυπηρέτηση από αυτόν, αλλά στην συνήθη περίπτωση δεν τον σκοτώνει. Αντίθετα, ένα παρασιτοειδές δαπανά μεγάλο μέρος της ζωής του μέσα ή πάνω σε έναν ξενιστή, προκαλώντας τελικά τον θάνατό του, ενώ ορισμένες από τις στρατηγικές που εμπλέκονται, φτάνουν και στα όρια της θήρευσης. Γενικά, ο ξενιστής διατηρείται στη ζωή, μέχρι το παρασιτοειδές να αναπτυχθεί πλήρως και να είναι έτοιμο να περάσει στο επόμενο στάδιο της ζωής του. Η σχέση ενός φιλοξενούμενου με τον ξενιστή του, μπορεί να είναι διακοπτόμενη ή προσωρινή, ίσως λόγω ύπαρξης πολλών διαθέσιμων ξενιστών, καθιστώντας τη σχέση ισοδύναμη με τη φυτοφαγία ενός άγριου ζώου (δηλαδή, ανάλογα με τις περιστάσεις, τρέφεται με διαφορετικού είδους φυτά). Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι, ότι η σχέση ξενιστή-φιλοξενούμενου μπορεί να μην έχει μόνιμη φυσική επαφή, όπως αυτό που γίνεται στον αναπαραγωγικό παρασιτισμό (brood parasitism) του κούκου.
Οι ξενιστές των παρασίτων
μικρογραφία| Σύγκριση στρατηγικών [[Παρασιτισμός|μικροθηρευτών, παρασίτων, παρασιτοειδών και στρατηγικών θηρευτών. Οι αλληλεπιδράσεις τους με τους οικοδεσπότες τους σχηματίζουν μια συνέχεια. Η μικροθήρευση και ο παρασιτοειδισμός θεωρούνται πλέον εξελικτικές στρατηγικές εντός του παρασιτισμού. ]] Τα παράσιτα ακολουθούν μια μεγάλη ποικιλία εξελικτικών στρατηγικών, τοποθετώντας τους ξενιστές τους σε ένα εξίσου ευρύ φάσμα σχέσεων. Ο παρασιτισμός επιφέρει την ταυτόχρονη εξέλιξη ξενιστή και παρασίτου, συμπεριλαμβανομένης και της διατήρησης πολυμορφισμών στα γονίδια του ξενιστή, για τους οποίους υπάρχει ένα ισοζύγιο μεταξύ του πλεονεκτήματος αντοχής σε ένα παράσιτο και του κόστους, το οποίο επιφέρει η ασθένεια που προκαλείται από τα γονίδια.
Τύποι ξενιστών
Δεν είναι πάντα εύκολο ή ακόμη και δυνατό να προσδιοριστεί ποιος ξενιστής είναι οριστικός και ποιος δευτερεύων. Καθώς οι κύκλοι ζωής πολλών παρασίτων δεν είναι επαρκώς κατανοητοί, μερικές φορές ο υποκειμενικά πιο σημαντικός οργανισμός χαρακτηρίζεται αυθαίρετα ως οριστικός και αυτός ο χαρακτηρισμός μπορεί να συνεχιστεί ακόμη και αφού διαπιστωθεί ότι είναι εσφαλμένος. Για παράδειγμα, τα σκουλήκια της λάσπης θεωρούνται μερικές φορές «ενδιάμεσοι ξενιστές» για την στροβιλιστική νόσο (Myxobolus cerebralis) του σολομού, παρόλο που το μυξοσποριακό παράσιτο αναπαράγεται σεξουαλικά μέσα τους. Στην τριχίνωση, μια ασθένεια που προκαλείται από νηματώδη σκουλήκια, ο ξενιστής έχει αναπαραγωγικά ενήλικα παράσιτα στο πεπτικό του σύστημα και ανώριμα νεαρά παράσιτα στους μύες του, επομένως είναι και ενδιάμεσος και οριστικός ξενιστής.
Φυτικοί ξενιστές μικροθηρευτών
αριστερά|μικρογραφία| Κάμπια σκόρων ermine, [[Παρασιτισμός|πολυφάγος μικροθηρευτής]] Η μικροθήρευση είναι μια εξελικτικά σταθερή στρατηγική στον παρασιτισμό, στην οποία ένας μικρός θηρευτής ζει παρασιτικά σε ένα πολύ μεγαλύτερο φυτό ξενιστή, τρώγοντας τμήματά του.
Η γκάμα των φυτών με τα οποία τρέφεται ένα φυτοφάγο έντομο είναι γνωστή ως φάσμα ξενιστών. Αυτό μπορεί να είναι ευρύ ή περιορισμένο, αλλά ποτέ δεν περιλαμβάνει όλα τα φυτά. Ο αριθμός εντόμων που είναι μονοφάγα, δηλαδή που τρέφονται με ένα μόνο είδος φυτού, είναι μικρός. Η προνύμφη του μεταξοσκώληκα είναι ένα από αυτά, με τα φύλλα μουριάς να είναι η μόνη τροφή που καταναλώνει. Μια πιο συχνή περίπτωση, είναι τα έντομα που έχουν ένα περιορισμένο εύρος ξενιστών και ονομάζονται ολιγοφάγα, αφού περιορίζονται σε μερικά στενά συγγενικά είδη, συνήθως της ίδιας οικογένειας φυτών. Ο αδαμαντοφόρος σκόρος είναι ένα παράδειγμα τέτοιων εντόμων, που τρέφεται αποκλειστικά με κράμβη (brassicas) και η προνύμφη του σκόρου πατάτας τρέφεται με πατάτες, ντομάτες και καπνό, όλα μέλη της ίδιας οικογένειας φυτών Στριχνοειδή. Τα φυτοφάγα έντομα, που έχουν ευρύ φάσμα ξενιστών, σε διάφορες οικογένειες φυτών, είναι γνωστά ως πολυφάγα. Ένα παράδειγμα είναι ο σκόρος ermine, του οποίου οι προνύμφες τρέφονται με σκλήθρα, μέντα, πλάτανο, βελανιδιά, ραβέντι, σταφίδα, βατόμουρο, λάπαθο, ιακώβαιο (ragwort), τσουκνίδα και αγιόκλημα. μικρογραφία| Ο ιός της [[Γρίπη|γρίπης μπορεί να αλλάξει με γενετική ανακατάταξη καθώς ταξιδεύει μεταξύ διαφορετικών ξενιστών στο φάσμα του.]] Τα φυτά συχνά παράγουν τοξικούς ή δυσάρεστους για κατανάλωση δευτερογενείς μεταβολίτες για να αποτρέψουν τα φυτοφάγα από το να τρέφονται με αυτούς. Τα μονοφάγα έντομα έχουν αναπτύξει ειδικούς προσαρμοστικούς μηχανισμούς, για να ξεπεράσουν αυτές της δυσκολίες στους εξειδικευμένους ξενιστές τους, δίνοντάς τους ένα πλεονέκτημα έναντι των πολυφάγων ειδών. Ωστόσο, αυτό τους θέτει σε μεγαλύτερο κίνδυνο εξαφάνισης, εάν οι επιλεγμένοι ξενιστές αντιμετωπίσουν δυσκολίες προσαρμογής και πλήγματα στην επιβίωσή τους. Τα μονοφάγα είδη είναι σε θέση να τρέφονται με το τρυφερό νεαρό φύλλωμα, που έχει υψηλές συγκεντρώσεις βλαβερών χημικών ουσιών, από το οποίο τα πολυφάγα είδη δεν μπορούν να τραφούν, γι' αυτό αρκούνται στα γηραιότερα φύλλα. Υπάρχει ένα ισοζύγιο μεταξύ της ποιότητας και της ποσότητας των απογόνων. Τα είδη οργανισμών που είναι εξειδικευμένα σε συγκεκριμένους ξενιστές, μεγιστοποιούν τις πιθανότητες να ευδοκιμήσουν τα μικρά τους, δίνοντας μεγάλη προσοχή στην επιλογή του ξενιστή, ενώ τα γενικά, μη εξειδικευμένα είδη, παράγουν μεγαλύτερους αριθμούς αυγών, σε υποβέλτιστες συνθήκες.
Μερικοί μικροθηρευτές εντόμων μεταναστεύουν τακτικά από τον έναν ξενιστή στον άλλο. Η αφίδα κράταιγου/καρότου περνάει τον χειμώνα στον κύριο ξενιστή της, το δέντρο κράταιγος, και μεταναστεύει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στον δευτερεύοντα ξενιστή της, που είναι φυτά από την οικογένεια των καρότων.
Φάσμα ξενιστών
Το φάσμα ξενιστών είναι το σύνολο των ξενιστών, από το οποίο ένα παράσιτο μπορεί να επιλέξει κάποιον, ως συνεργαζόμενο οργανισμό. Στην περίπτωση των ανθρώπινων παρασίτων, το φάσμα των ξενιστών επηρεάζει την επιδημιολογία του παρασιτισμού ή της νόσου.
Φάσμα ξενιστών στους ιούς
Για παράδειγμα, η πρόκληση αντιγονικών μετατροπών στον ιό της γρίπης Α, μπορεί να προκύψει από τη μόλυνση των χοίρων με ιό, που προέρχεται από πολλούς διαφορετικούς ξενιστές (όπως ο άνθρωπος και τα πτηνά). Αυτή η κοινή μόλυνση διαφορετικών ειδών ξενιστών, δίνει την ευκαιρία για ανάμειξη των ιικών γονιδίων μεταξύ υπαρχόντων στελεχών, παράγοντας έτσι ένα νέο ιικό στέλεχος. Το εμβόλιο γρίπης που παράγεται εναντίον ενός υπάρχοντος ιικού στελέχους, ενδέχεται να μην είναι αποτελεσματικό για την αντιμετώπιση του νέου στελέχους, γεγονός που θα οδηγήσει στην προετοιμασία ενός νέου αντιγριπικού εμβολίου, για την προστασία του ανθρώπινου πληθυσμού.
Μη παρασιτικές σχέσεις
δεξιά|μικρογραφία| [[Μυκόρριζα|Mycorrhiza, μια αμοιβαία αλληλεπίδραση μεταξύ των ριζών ενός φυτού και ενός μύκητα.]]
Ξενιστές αμοιβαιότητας
Μερικοί ξενιστές συμμετέχουν σε πλήρως αμοιβαίες αλληλεπιδράσεις, με τους δύο οργανισμούς να εξαρτώνται πλήρως από τον άλλο. Για παράδειγμα, οι τερμίτες είναι ξενιστές στα πρωτόζωα, που ζουν στο έντερό τους και τα οποία αφομοιώνουν την κυτταρίνη και η ανθρώπινη εντερική χλωρίδα είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική πέψη. Πολλά κοράλλια και άλλα θαλάσσια ασπόνδυλα φιλοξενούν στους ιστούς τους ζωοξανθέλλες, που είναι μονοκύτταρα φύκια. Ο ξενιστής παρέχει ένα προστατευμένο περιβάλλον, σε μια καλά φωτισμένη θέση για τα φύκια, ενώ επωφελείται από τα θρεπτικά συστατικά που παράγονται από τη φωτοσύνθεση, τα οποία συμπληρώνουν τη διατροφή του. Το Lamellibrachia luymesi (της τάξης ελασματοβράγχια ή δίθυρα), που είναι ένας γιγάντιος σωληνωτός σκώληκας βαθέων υδάτων, έχει μια υποχρεωτικά αμοιβαία σχέση με εσωτερικούς, θειοξειδωτικούς, βακτηριακούς συμβιώτες. Ο σωληνωτός σκώληκας εξάγει τις χημικές ουσίες που χρειάζονται τα βακτήρια από το ίζημα και τα βακτήρια τροφοδοτούν τον σωληνωτό σκώληκα (που δεν διαθέτει στόμα) με θρεπτικά συστατικά. Μερικά καβούρια ερημίτες (hermit crabs) τοποθετούν κομμάτια σπόγγου στο κέλυφος στο οποίο ζουν. Αυτά μεγαλώνουν και τελικά διαλύουν το κέλυφος του οστρακόδερμου. Με αυτόν τον τρόπο, το καβούρι μπορεί να μην χρειαστεί ποτέ να αντικαταστήσει ξανά την κατοικία του και είναι καλά καμουφλαρισμένο από την υπερανάπτυξη του σπόγγου.
Μια σημαντική σχέση φιλοξενίας είναι η μυκόρριζα, μια συμβιωτική σχέση μεταξύ ενός μύκητα και των ριζών ενός αγγειακού φυτού ξενιστή. Ο μύκητας δέχεται υδατάνθρακες, τα προϊόντα της φωτοσύνθεσης, ενώ το φυτό λαμβάνει φωσφορικά άλατα και αζωτούχες ενώσεις, που αποκτά ο μύκητας από το έδαφος. Πάνω από το 95% των οικογενειών των φυτών έχει αποδειχθεί ότι έχουν μυκορριζικές συσχετίσεις. Μια άλλη τέτοια σχέση είναι μεταξύ των ψυχανθών φυτών και ορισμένων βακτηρίων που δεσμεύουν το άζωτο, τα οποία ονομάζονται ριζόβια και σχηματίζουν κόνδυλους στις ρίζες των φυτών. Ο ξενιστής παρέχει στα βακτήρια την ενέργεια που απαιτείται για τη δέσμευση του αζώτου και τα βακτήρια παρέχουν μεγάλο μέρος του αζώτου που χρειάζεται ο ξενιστής. Καλλιέργειες όπως τα φασόλια, τα μπιζέλια, τα ρεβίθια και το πολυετές τριφύλλι μπορούν να δεσμεύουν το άζωτο με αυτόν τον τρόπο και η ανάμειξη του τριφυλλιού με το γρασίδι αυξάνει την απόδοση των βοσκότοπων.
Ξενιστές στην συμβιωτική σχέση καθαρισμού
Οι ξενιστές πολλών ειδών εμπλέκονται στη συμβίωση καθαρισμού, τόσο στη θάλασσα, όσο και στη στεριά, χρησιμοποιώντας μικρότερα ζώα για τον καθαρισμό τους από τα παράσιτα. Στους καθαριστές περιλαμβάνονται ψάρια, γαρίδες και πουλιά. Οι ξενιστές ή εξυπηρετούμενοι περιλαμβάνουν ένα πολύ ευρύτερο εύρος ψαριών, θαλάσσιων ερπετών, συμπεριλαμβανομένων των χελωνών και των ιγκουάνας, χταποδιών, φαλαινών και χερσαίων θηλαστικών. Ο ξενιστής φαίνεται να επωφελείται από αυτήν την αλληλεπίδραση, αλλά οι βιολόγοι αμφισβητούν αν αυτή είναι μια πραγματική σχέση αμοιβαιότητας ή κάτι κοντινότερο στον παρασιτισμό, από την πλευρά του καθαριστή. μικρογραφία| [[Καρχαρίας τροφός που φιλοξενεί συμβιωτικές εχενίδες, οι οποίες απολαμβάνουν μια δωρεάν βόλτα και ταυτόχρονα χρησιμεύουν ως καθαριστρές.]]
Ξενιστές ομοσιτισμού
Τα ψάρια εχενίδες (remoras ή suckerfish) μπορούν να κολυμπούν ελεύθερα, αλλά έχουν εξελιγμένες βεντούζες, που τους επιτρέπουν να προσκολλώνται σε λείες επιφάνειες άλλων ψαριών, κερδίζοντας μια δωρεάν βόλτα (φόρεση, αγγλ.: phoresis). Περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους προσκολλημένοι σε ένα ζώο ξενιστή, όπως μια φάλαινα, μια χελώνα ή έναν καρχαρία. Ωστόσο, η σχέση μπορεί να είναι αμοιβαία, καθώς οι εχενίδες, αν και γενικά δεν θεωρούνται καθαριστές, καταναλώνουν συχνά τα παρασιτικά κωπήποδα, τα οποία βρίσκονται στο περιεχόμενο του στομάχου του 70% των κοινών εχενίδων. Πολλά μαλάκια, βαλανοειδή οστρακόδερμα και σκουλήκια πολύχαιτοι προσκολλώνται στο καβούκι του πεταλοειδούς καβουριού του Ατλαντικού. Για κάποιους αυτό είναι μια βολική διευθέτηση, αλλά για άλλους είναι μια υποχρεωτική μορφή ομοσιτισμού (commensalism) και δεν ζουν πουθενά αλλού.
Ιστορία
Ο πρώτος ξενιστής που έγινε αντιληπτός στην αρχαιότητα ήταν ο άνθρωπος. Ανθρώπινα παράσιτα, όπως τα αγκυλόστομα σκουλήκια, καταγράφονται από την αρχαία Αίγυπτο από το 3000 π.Χ. και μετά, ενώ στην αρχαία Ελλάδα, το Ιπποκρατική συλλογή περιγράφει τον ανθρώπινο σκώληκα της ουροδόχου κύστης. Ο μεσαιωνικός Πέρσης γιατρός Avicenna κατέγραψε ανθρώπινα και ζωικά παράσιτα, συμπεριλαμβανομένων των ασκαρίδων (roundworms), των νηματωδών σκωλήκων (threadworms), των σκουληκιών της Γουινέας και των κεστοειδών σκουληκιών (tapeworms). Στην Πρώιμη Νεότερη εποχή, ο Francesco Redi κατέγραψε ζωικά παράσιτα, ενώ ο μικροσκόπος Antonie van Leeuwenhoek παρατήρησε και εικονογράφησε το πρωτόζωο Giardia lamblia από «δικά του όχι σφιχτά κόπρανα».
Οι ξενιστές σε αμοιβαίους συμβιώτες αναγνωρίστηκαν πρόσφατα, όταν το 1877 ο Albert Bernhard Frank περιέγραψε την αμοιβαία σχέση μεταξύ ενός μύκητα και ενός φυκιού στις λειχήνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παρασιτολογία Κατηγορία:Βιολογικές αλληλεπιδράσεις
Κοτζάελι (επαρχία)
Γεγονότα
Στην επαρχία του Κοτζάελι και συγκεκριμένα στη Νικομήδεια ήταν το επίκεντρο του καταστροφικού σεισμού της Τουρκίας το 1999 που στοίχισε την ζωή σε περισσότερους από 15.000 άνθρώπους
Πρίστινα
Η Πρίστινα (αλβανικά: Prishtinë ή Prishtina· σερβικά: Приштина ή Priština) είναι η πρωτεύουσα του μερικώς αναγνωρισμένου κράτους του Κοσσυφοπεδίου. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι Αλβανική, με άλλες μικρότερες κοινότητες. Με πληθυσμό του δήμου 204.721 κατοίκων (2016) η Πρίστινα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο με Αλβανόφωνο πληθυσμό, μετά την πρωτεύουσα της Αλβανίας, τα Τίρανα. Γεωγραφικά βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Κοσσυφοπεδίου κοντά στα Ορη Γκόλιακ.
Κατά την Παλαιολιθική εποχή η σημερινή περιοχή της Πρίστινα ανήκε στον Πολιτισμό Βίντσα. Κατοικήθηκε από τους Ιλλυριούς και τους Ρωμαίους την κλασική εποχή. Ο βασιλιάς Βάρδυλις συνένωσε διάφορες φυλές στην περιοχή της Πρίστινας τον 4ο αιώνα π.Χ., εγκαθιδρύοντας το βασίλειο της Δαρδανίας. Η κληρονομιά της κλασικής εποχής εξακολουθεί να είναι εμφανής στην πόλη και εκπροσωπείται από την αρχαία πόλη Ουλπιανή, που θεωρείτο μία από τις σημαντικότερες Ρωμαϊκές πόλεις της Βαλκανικής χερσονήσου. Κατά το Μεσαίωνα η Πρίστινα ήταν μια σημαντική πόλη της Μεσαιωνικής Σερβίας και επίσης βασιλική περιουσία του Στέφανου Μιλουτίν, του Στέφανου Ουρός Γ΄, του Στέφανου Δουσάν, του Στέφανου Ουρός Ε΄ και του Βουκ Μπράνκοβιτς. Μετά την Οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων η Πρίστινα έγινε σημαντικό μεταλλευτικό και εμπορικό κέντρο λόγω της στρατηγικής της θέσης κοντά στην πλούσια πόλη Νόβο Μπρντο με ορυχεία. Η πόλη ήταν γνωστή για τις εμπορικές της εκθέσεις και τα προϊόντα της, όπως τα κατσικίσια δέρματα και μαλλιά, καθώς και η πυρίτιδα. Το πρώτο τζαμί στην Πρίστινα χτίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα, όντας ακόμη υπό την κυριαρχία της Σερβίας. Η ανεκτικότητα και η συνύπαρξη θρησκειών και πολιτισμού είναι μέρος της κοινωνίας της εδώ και αιώνες.
Η Πρίστινα είναι ο σημαντικότερος συγκοινωνιακός κόμβος του Κοσσυφοπεδίου, αεροπορικός, σιδηροδρομικός και οδικός. Το διεθνές αεροδρόμιό της είναι το μεγαλύτερο της χώρας και μεταξύ των μεγαλύτερων στην περιοχή. Μια σειρά αυτοκινητοδρόμων, όπως οι R6, R7 και R7.1, εξακτινώνονται από την πόλη και τη συνδέουν με την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία.
Η Πρίστινα είναι το σημαντικότερο οικονομικό, πολιτικό και εμπορικό κέντρο του Κοσσυφοπεδίου, κυρίως λόγω της σημαντικής της θέσης στο κέντρο της χώρας. Είναι η έδρα της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου, του Προέδρου και του Κοινοβουλίου.
Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης ενδεχομένως προέρχεται από τη λέξη Πρωτοσλαβικής διαλέκτου pryščina, που σημαίνει πηγή (νερού), που εμφανίζεται επίσης στις Μοραβιακές διαλέκτους της Τσεχικής. και προέρχεται από το ρήμα pryskati, που σημαίνει "πιτσιλίζω" ή "ραντίζω" (prskati στη σύγχρονη Σερβική). Το τοπωνύμιο Πρίστινα εμφανίζεται επίσης ως το όνομα ενός χωριού κοντά στο Τέσλιτς στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Ο Mάρκο Σνόι προτείνει την προέλευση από το Σλαβικό τύπο Prišьčь, κτητικό επίθετο του ονόματος Prišьkú, (που σώζεται στο επώνυμο Prišek της Καϊκαβιανής διαλέκτου, στο όνομα Parzyszek της Παλιάς Πολωνικής και στο Πολωνικό επώνυμο Pryszczyk) και την κατάληξη -ina 'ανήκον στον X και στους συγγενείς του.' Το όνομα είναι πιθανότατα πατρώνυμο του ονόματος Prišь, που σώζεται ως επώνυμο στο Σορβικό Priš και στο Πολωνικό Przybysz, υποκοριστικό του Σλαβικού ονόματος Pribyslavú Σύμφωνα με τον Αλεκσάνταρ Λόμα η ετυμολογία του Σνόι προϋποθέτει μια σπάνια και σχετικά αργή διαδικασία σχηματισμού λέξεων.
Μια μυθική ετυμολογία συνδέει το όνομα Πρίστινα με τη Σερβική λέξη prišt (пришт), που σημαίνει «πληγή» ή «όγκος», αναφερόμενη στο «βρασμό» της. Ωστόσο αυτή η εξήγηση δεν μπορεί να είναι σωστή, καθώς τα Σλαβικά τοπωνύμια που λήγουν σε -ina και αντιστοιχούν σε επίθετο ή/και όνομα ενός κατοίκου χωρίς αυτή την κατάληξη προέρχονται από ονόματα ή υποδηλώνουν ένα άτομο και δεν παράγονται, υπό αυτές τις συνθήκες, από κοινά ονόματα. Οι κάτοικοι αυτής της πόλης αυτοαποκαλούνται Πριστινάλι στην τοπική Γκεγκική Αλβανική ή Πρίστεβτσι (Приштевци) στην τοπική Σερβική διάλεκτο.
Αρχαία ιστορία
Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης ζωής στην περιοχή χρονολογούνται από την Παλαιολιθική εποχή, με νεότερα και της Μεσολιθικής και της Νεολιθικής. Στην περιοχή αναπτύχθηκαν διαδοχικά οι πολιτισμοί Πολιτισμός Στάρτσεβο, Βίντσα, Μπούμπανι-Χουμ και Μπάντεν.
Μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση της Ιλλυρίας το 168 π.Χ. οι Ρωμαίοι αποίκισαν, ιδρύοντας αρκετές πόλεις, την περιοχή που ονόμασαν Δαρδανία. Η Ουλπιάνα ήταν μια από τις σημαντικότερες ρωμαϊκές πόλεις στα Βαλκάνια και το 2ο αιώνα π.Χ. έγινε ισοπολίτιδα πόλη (municipium0. Η πόλη υπέστη τεράστιες ζημιές από σεισμό το 518 μ.Χ. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ την ανοικοδόμησε με μεγάλη λαμπρότητα και τη μετονόμασε Ιουστινιανή Σεκούντα, αλλά με την άφιξη Σλαβικών φυλών τον 6ο αιώνα η πόλη ερημώθηκε και πάλι.
Μεσαίωνας
Η Πρίστινα ήταν σημαντική πόλη στη Μεσαιωνική Σερβία. Οι župe (επαρχίες) Σίτνιτσα και Λίπλιαν, γύρω από τη σημερινή Πρίστινα, αναφέρονται στο Βίο του Αγίου Συμεών, ένα κείμενο που γράφτηκε από τον Άγιο Σάββα, ιστορική μορφή της Σερβίας μεταξύ 1201 και 1208. Η πόλη ήταν επίσης ένα βασιλικό κτήμα των Στέφανου Μιλούτιν, του Στέφανου Ουρός Γ΄, του Στέφανου Δουσάν, του Στέφανου Ούρος Ε΄ και του Βουκ Μπράνκοβιτς. Το μεσαιωνικό φρούριο του Βίσεγκραντ, του οποίου τα ερείπια βρίσκονται τρία χιλιόμετρα ανατολικά του κέντρου της πόλης, μνημονεύεται την εποχή του Μιλούτιν ως πρωτεύουσά του και το γειτονικό Μοναστήρι της Γκρατσάνιτσα ιδρύθηκε από τον ίδιο περί το 1315.
Την πρώιμη Οθωμανική εποχή το Ισλάμ ήταν αστικό φαινόμενο και διαδόθηκε αργά με την αυξανόμενη αστικοποίηση. Ο περιηγητής συγγραφέας Εβλιγιά Τσελεμπή, που επισκέφθηκε την Πρίστινα τη δεκαετία του 1660, εντυπωσιάστηκε από τους ωραίους κήπους και τους αμπελώνες της. Τα χρόνια αυτά η Πρίστινα ανήκε στο Σαντζάκι του Βίτσιτριν και οι 2.000 οικογένειές της απολάμβαναν την ειρήνη και τη σταθερότητα της Οθωμανικής εποχής. Η οικονομική ζωή ελεγχόταν από το σύστημα των συντεχνιών (εσνάφ) με εκείνες των βυρσοδεψών και των αρτοποιών να ελέγχουν τις τιμές, περιορίζοντας τον αθέμιτο ανταγωνισμό και ενεργώντας ως τράπεζες για τα μέλη τους. Η θρησκευτική ζωή κυριαρχείτο από θρησκευτικές φιλανθρωπικές οργανώσεις που συχνά κατασκεύαζαν τζαμιά ή κρήνες και παρείχαν φιλανθρωπία στους φτωχούς. Κατά τον Αυστροτουρκικό Πόλεμο στα τέλη του 17ου αιώνα οι πολίτες της Πρίστινα, υπό την ηγεσία του Καθολικού Αλβανού ιερέα Πιέτερ Μπογκτάνι, δήλωσαν πίστη στον Αυστριακό στρατό και προσέφεραν στρατεύματα, συνεισφέροντας μια δύναμη 6.000 Αλβανών στρατιωτών στον Αυστριακό στρατό που είχε φτάσει στην Πρίστινα. Υπό την αυστριακή κατοχή το Τζαμί Φατίχ (Μπρετίτ) μετατράπηκε σε Ιησουήτικη. Μετά την ήττα των Αυστριακών τον Ιανουάριο του 1690 οι κάτοικοι της Πρίστινα βρέθηκαν στο έλεος των Οθωμανικών και των Ταταρικών στρατευμάτων, που εκδικήθηκαν τον τοπικό πληθυσμό, τιμωρώντας τον για τη συνεργασία του με τους Αυστριακούς. Ένας Γάλλος αξιωματικός που ταξίδεψε στην Πρίστινα σημείωσε αμέσως μετά ότι "η Πρίστινα φαινόταν εντυπωσιακή από απόσταση, αλλά από κοντά είναι μια μάζα από λασπώδεις δρόμους και χωμάτινα σπίτια".
Νεότερα χρόνια
Το έτος 1874 αποτέλεσε σημείο καμπής. Εκείνη τη χρονιά άρχισε να λειτουργεί ο σιδηρόδρομος μεταξύ της Θεσσαλονίκης και της Μιτρόβιτσα και η έδρα του Βιλαετίου του Πρίζρεν μεταφέρθηκε στην Πρίστινα. Αυτή η προνομιακή θέση της πρωτεύουσας του Οθωμανικού βιλαετίου διήρκεσε για λίγο. Τον Αύγουστο του 1912 η ​​Πρίστινα απελευθερώθηκε από την Οθωμανική κυριαρχία από Αλβανικές δυνάμεις ανταρτών υπό την ηγεσία του Χασάν Πρίστινα. Ωστόσο το Βασίλειο της Σερβίας ήταν αντίθετο στο σχέδιο της Μεγάλης Αλβανίας, προτιμώντας το διαμελισμό των Ευρωπαϊκών εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μεταξύ των τεσσάρων Βαλκανικών συμμάχων. Στις 22 Οκτωβρίου 1912 οι Σερβικές δυνάμεις κατέλαβαν την Πρίστινα. Ωστόσο η Βουλγαρία, δυσαρεστημένη από το μερίδιό της μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, κατέλαβε το Κοσσυφοπέδιο το 1915 και έθεσε την Πρίστινα υπό Βουλγαρική κατοχή. Στα τέλη Οκτωβρίου του 1918 η 11η Γαλλική αποικιακή μεραρχία ανακατέλαβε την Πρίστινα και την επέστρεψε στην εν συνέχεια ιδρυθείσα «πρώτη Γιουγκοσλαβία» την 1η Δεκεμβρίου 1918. Το Σεπτέμβριο του 1920 το διάταγμα εποικισμού των νέων νότιων εδαφών διευκόλυνε την εξαγορά από Σέρβους εποίκους μεγάλων Οθωμανικών περιουσιών στην Πρίστινα και γαιών που κατασχεμένων από τους Αλβανούς». Την περίοδο του Μεσοπολέμου σημειώθηκε η πρώτη έξοδος Αλβανόφωνου και Τουρκόφωνου πληθυσμού. Από το 1929 ως το 1941, η Πρίστινα ανήκε στη Μπανόβινα του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Στις 17 Απριλίου 1941 η Γιουγκοσλαβία παραδόθηκε άνευ όρων στις δυνάμεις του Αξονα. Στις 29 Ιουνίου ο Μπενίτο Μουσολίνι ανακήρυξε μια Μεγάλη Αλβανία, με το μεγαλύτερο μέρος του Κοσσυφοπεδίου υπό Ιταλική κατοχή, ενωμένο με την Αλβανία. Ακολούθησαν μαζικές δολοφονίες Σέρβων, ιδιαίτερα εποίκων, και επίσης έξοδος δεκάδων χιλιάδων Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας η Ναζιστική Γερμανία ανέλαβε τον έλεγχο της πόλης. Το Μάιο του 1944 281 ντόπιοι Εβραίοι συνελήφθησαν από τις μονάδες της 21η Ορεινής Μεραρχίας Waffen-SS Σκεντέρμπεης (1ης Αλβανικής), που απαρτιζόταν κυρίως από Αλβανούς Μουσουλμάνους. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν αργότερα στη Γερμανία, όπου πολλοί σκοτώθηκαν. Οι λίγες σωζόμενες εβραϊκές οικογένειες στην Πρίστινα έφυγαν τελικά για το Ισραήλ το 1949. Λόγω του Β Παγκοσμίου Πολέμου και της αναγκαστικής μετανάστευσης ο πληθυσμός της Πρίστινα μειώθηκε σε 9.631 κατοίκους.
Η κομμουνιστική απόφαση να καταστεί η Πρίστινα πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου το 1947 οδήγησε σε μια περίοδο ταχείας ανάπτυξης αλλά και γενικής κατεδάφισης. Το γιουγκοσλάβικο κομμουνιστικό σύνθημα τότε ήταν το uništi stari graditi novi (καταστρέψτε το παλιό, οικοδομήστε το νέο). Σε μια λανθασμένη προσπάθεια εκσυγχρονισμού της πόλης οι Κομμουνιστές άρχισαν να καταστρέφουν το οθωμανικό παζάρι και μεγάλα τμήματα του ιστορικού κέντρου, συμπεριλαμβανομένων τζαμιών, καθολικών εκκλησιών και οθωμανικών σπιτιών. Μια δεύτερη συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Τουρκίας το 1953 οδήγησε στην έξοδο αρκετών εκατοντάδων Αλβανικών οικογενειών από την Πρίστινα. Άφησαν πίσω τους τα σπίτια, τις ιδιοκτησίες και τις επιχειρήσεις τους. Ωστόσο η πολιτική αυτή άλλαξε με το νέο σύνταγμα που επικυρώθηκε το 1974. Λίγα από τα οθωμανικά αρχοντικά επιβίωσαν από την εκσυγχρονιστική μανία των κομμουνιστών, με εξαίρεση εκείνα που είχαν εθνικοποιηθεί όπως το σημερινό Μουσείο Εμίν Γκίκου ή το κτίριο του Ινστιτούτου Προστασίας Μνημείων.
Ως πρωτεύουσα και έδρα της κυβέρνησης η Πρίστινα απορρόφησε μεγάλο μέρος των Γιουγκοσλαβικών αναπτυξιακών κεφαλαίων που διοχετεύθηκαν στο Κοσσυφοπέδιο. Ετσι ο πληθυσμός και η οικονομία της της πόλης άλλαξαν γρήγορα. Το 1966 η Πρίστινα είχε λίγους ασφαλτοστρωμένους δρόμους, τα παλιά αρχοντικά δεν είχαν δίκτυο ύδρευσης και η χολέρα ήταν ακόμα πρόβλημα. Το Πρίζρεν εξακολουθούσε να είναι η μεγαλύτερη πόλη στο Κοσσυφοπέδιο. Οι μαζικές επενδύσεις σε κρατικά ιδρύματα, όπως το νεοσύστατο πανεπιστήμιο της Πρίστινα, η κατασκευή νέων πολυόροφων σοσιαλιστικών πολυκατοικιών και μια νέα βιομηχανική ζώνη στα περίχωρα της πόλης προσέλκυσε μεγάλο αριθμό εσωτερικών μεταναστών. Αυτό τερμάτισε μια μακρά περίοδο, που το πανεπιστήμιο ήταν παράρτημα του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και έδωσε σημαντική ώθηση στην Αλβανική εκπαίδευση και τον πολιτισμό στο Κοσσυφοπέδιο. Οι Αλβανοί είχαν επίσης τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν την αλβανική σημαία.
Μέσα σε μια δεκαετία η Πρίστινα σχεδόν διπλασίασε τον πληθυσμό της από περίπου 69.514 το 1971 σε 109.208 το 1981. Αυτή η χρυσή εποχή εξωτερικά χρηματοδοτούμενης ταχείας ανάπτυξης ανακόπηκε από την οικονομική κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας και τις εξεγέρσεις των φοιτητών του 1981. Η Πρίστινα, όπως και το υπόλοιπο Κοσσυφοπέδιο, έπεσε σε βαθειά οικονομική και κοινωνική κρίση. Το 1989 σημειώθηκε η ανάκληση της αυτονομίας του Κοσσυφοπεδίου με το Μιλόσεβιτς, την άνοδο του Σερβικού εθνικισμού και τις μαζικές διώξεις των Αλβανών.
Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου
Μετά τον περιορισμό της αυτονομίας του Κοσσυφοπεδίου από τον Πρόεδρο της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το 1989, επιβλήθηκε αυστηρά κατασταλτικό καθεστώς σε ολόκληρο το Κοσσυφοπέδιο από την κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ οι Αλβανοί εκδιώχθηκαν σε μεγάλο βαθμό από κρατικές βιομηχανίες και ιδρύματα. Οταν ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου άρχισε να επιτίθεται σε Σερβικές και Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις από το 1996 και μετά, η Πρίστινα παρέμεινε εν πολλοίς ήρεμη μέχρι την έκρηξη του Πολέμου του Κοσσυφοπεδίου το Μάρτιο του 1999. Η Πρίστινα απέφυγε μεγάλης κλίμακας καταστροφές σε σύγκριση με τις πόλεις όπως η Γιάκοβα ή το Πετς, που υπέστησαν σοβαρές ζημιές από τις Σερβικές δυνάμεις. Ωστόσο, λόγω της στρατηγικής τους σημασίας, επλήγησαν στην Πρίστινα αρκετοί στρατιωτικοί στόχοι κατά τη διάρκεια των αεροπορικών επιθέσεων του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένου του ταχυδρομείου, της έδρας της αστυνομίας και των στρατώνων (σήμερα Αντεμ Γιασάρι στο δρόμο προς το Κόσοβο Πόλιε).
Εκδηλώθηκε γενικευμένη βία στην Πρίστινα. Οι Σερβικές και Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις βομβάρδισαν αρκετές συνοικίες και, σε συνδυασμό με παραστρατιωτικές οργανώσεις, διεξήγαγαν μαζικές απελάσεις Αλβανών, συνοδευόμενες από εκτεταμένες λεηλασίες και καταστροφές αλβανικών περιουσιών. Πολλοί από αυτούς που απελάθηκαν κατευθύνονταν σε τραίνα που μεταφέρθηκαν στον κεντρικό σταθμό της Πρίστινα για να σταλούν στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία, όπου αναγκάστηκαν να εξοριστούν.
"Την 1η Απριλίου 1999 η Σερβική αστυνομία πήγε στα σπίτια των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου στην πόλη Πρίστινα και ανάγκασε τους κατοίκους να φύγουν μέσα σε λίγα λεπτά. Κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Πέταλο ένας αριθμός ανθρώπων σκοτώθηκε. Πολλοί από αυτούς που διώχτηκαν από τα σπίτια τους πήγαν απευθείας στο σιδηροδρομικό σταθμό, ενώ άλλοι ζήτησαν καταφύγιο σε γειτονικές συνοικίες. Εκατοντάδες Αλβανοί, που οδηγήθηκαν από τη Σερβική αστυνομία σε όλα τα σταυροδρόμια, συγκεντρώθηκαν στο σιδηροδρομικό σταθμό και στη συνέχεια φορτώθηκαν σε υπερπλήρη τρένα ή λεωφορεία μετά από μακρά αναμονή, χωρίς να τους δοθεί ούτε φαγητό ούτε νερό. Αυτοί που ήταν στα τρένα μεταφέρθηκαν στο Τζένεραλ Γιάνκοβιτς, χωριό κοντά στα στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Κατά τη διαδρομή από πολλούς αφαιρέθηκαν τα δελτία ταυτότητάς τους ."
- Κατηγορητήριο για Εγκλήματα Πολέμου εναντίον του Μιλόσεβιτς και άλλων Ο πλειοψηφών Αλβανός πληθυσμός έφυγε από την πόλη σε μεγάλο αριθμό για να ξεφύγει από τις Σερβικές αστυνομικές και παραστρατιωτικές μονάδες. Τα πρώτα στρατεύματα του ΝΑΤΟ που εισήλθαν στην Πρίστινα στις αρχές Ιουνίου του 1999 ήταν Νορβηγικές ειδικές δυνάμεις και στρατιώτες της Βρετανικής Ειδικής Αεροπορικής Υπηρεσίας 22 S.A.S, αν και προς διπλωματική αμηχανία του ΝΑΤΟ στο αεροδρόμιο έφτασαν πρώτα Ρωσικά στρατεύματα. διαμερίσματα καταλήφθηκαν παράνομα και οι συνοικίες των Ρομά πίσω από το πάρκο της πόλης πυρπολήθηκαν. Πολλοί στρατηγικοί στόχοι στην Πρίστινα δέχθηκαν επιθέσεις από το ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά οι σοβαρές υλικές ζημιές φαίνεται ότι περιορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε μερικές συγκεκριμένες συνοικίες, που επλήγησαν από τις Γιουγκοσλαβικές δυνάμεις ασφαλείας. Στο τέλος του πολέμου οι Σέρβοι υπήρξαν θύματα βίας που διέπραξαν Αλβανοί εξτρεμιστές του Κοσσυφοπεδίου. Σε πολλές περιπτώσεις οι Σέρβοι δολοφονήθηκαν από όχλους Αλβανών εξτρεμιστών του Κοσσυφοπεδίου, επειδή απλώς μιλούσαν Σερβικά δημόσια ή δήλωναν Σέρβοι. Η βία έφθασε στο αποκορύφωμά της το 2004, όταν όχλοι Αλβανών εξτρεμιστών του Κοσσυφοπεδίου πήγαιναν από διαμέρισμα σε διαμέρισμα, επιτιθέμενοι και καταστρέφοντας τις κατοικίες των Σέρβων που είχαν απομείνει. Λόγω της συνεχιζόμενης βίας σχεδόν όλοι οι 45.000 Σέρβοι κάτοικοι της πόλης έφυγαν από το Κοσσυφοπέδιο και σήμερα παραμένουν στην πόλη μόνο μερικές δεκάδες.
Ως πρωτεύουσα και έδρα της διοίκησης του ΟΗΕ (UNMIK) η Πρίστινα ωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη μεγάλη συγκέντρωση διεθνούς προσωπικού με διαθέσιμο εισόδημα και διεθνών οργανισμών με σημαντικούς προϋπολογισμούς. Η εισροή κονδυλίων ανασυγκρότησης από τους δωρητές, τους διεθνείς οργανισμούς και την αλβανική διασπορά έχει τροφοδοτήσει μια άνευ προηγουμένου, αλλά βραχύβια, οικονομική άνθηση. Μια πληθώρα νέων καφετεριών, εστιατορίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων άνοιξε για να ανταποκριθεί στις νέες (και διεθνείς) απαιτήσεις με την έναρξη μιας νέας εποχής για την Πρίστινα.