cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευδαιμονία
Η ευδαιμονία είναι η κατάσταση άνθισης, καλής τύχης ή επιτυχημένης κοινωνικής κατάστασης. Η ευδαιμονία περιλαμβάνει συχνά τον πλούτο αλλά μπορεί να περιλαμβάνει και άλλους παράγοντες που μπορεί να είναι ανεξάρτητοι από τον πλούτο σε ποικίλους βαθμούς, όπως η χαρά και η υγεία.
Λέγοντας "ευδαιμονία" ο συγγραφέας των ηθικών Νικομάχειων εννοούσε την πλήρη άνθηση της ανθρώπινης προσωπικότητας, την ολόπλευρη ενεργοποίηση των κυριότερων ανθρώπινων δυνατοτήτων.
Ευδαιμονία είναι επίσης η ύπαρξη στην ζωή. Αυτό μπορεί να σημαίνει προσωπική ανάπτυξη και κατανόηση του εαυτού μας και των στόχων μας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Ψυχολογία Κατηγορία:Ηθική αρετή
Mystery of Love
Το Mystery of Love είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε από τον Αμερικανό τραγουδιστή και τραγουδοποιό Σούφγιαν Στίβενς ενώ παράχθηκε από τον Τόμας Μπάρτλετ. Κυκλοφόρησε μόνο σε ψηφιακή μορφή υπό την άδεια των εταιριών Madison Gate Records και Sony Classical, την 1 Δεκεμβρίου 2017. Είναι ένα ακουστικό τραγούδι και χρησιμοποιήθηκε στο σάουντρακ της ταινίας Call Me by Your Name to 2017. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Λούκα Γκουαντανίνο, ρώτησε τον τραγουδιστή αν ήθελε να συμβάλει στην ταινία ως αφηγητής, αλλά ο Στίβενς αρνήθηκε και συμφώνησε να γράψει ένα τραγούδι. Ο Στίβενς έλαβε πλήρη δημιουργικό έλεχγο κατά τη διάρκεια της σύνθεσης και εμπνεύστηκε από το σενάριο της ταινίας, αλλά και το ομόνυμο μυθιστόρημα του Άντρε Ακίμαν. Οι στίχοι μιλούν για τον ρομαντισμό και για τη σχέση μεταξύ των χαρακτήρων της ταινίας, Έλιο και Όλιβερ. Επίσης, κάνουν διάφορες αναφορές στην πολιτεία του Όρεγκον, τα πουλιά και τον Χριστιανισμό.
Ένα μουσικό βίντεο για το κομμάτι κυκλοφόρησε στις 4 Ιανουαρίου 2018 στο YouTube κανάλι της ιστοσελίδας Pitchfork. Περιέχει κλιπς από την ταινία και νέα πλάνα που καταγράφτηκαν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε και στο τρέιλερ της ταινίας. Η κριτική αντίδραση ήταν αρκετά θετική, πολλοί κριτικοί προέβλεψαν ότι η «δύναμη» του τραγουδιού θα το έθετε σε υποψηφιότητες για βραβεία εύκολα.
Έλαβε πληθώρα υποψηφιοτήτων σε διάφορες τελετές. Επιλέχθηκε στα βραβεία Critics' Choice Movie Awards, Georgia Film Critics Association και Guild of Music Supervisors Awards. Ορίστηκε υποψήφιο επίσης από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών για βραβείο Όσκαρ, στην κατηγορία «Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι». Εμπορικά, μπήκε στο τοπ 100 των τσαρτς σε Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Πορτογαλία και Ουγγαρία.
Ιδέα και ανάπτυξη
Το Mystery of Love γράφτηκε από τον Σούφγιαν Στίβενς. Σε μια συνέντευξη, ο σκηνοθέτης και παραγωγός της ταινίας Λούκα Γκουαντανίνο είπε ότι, αν και συνήθως επιλέγει την μουσική για τις ταινίες του μόνος του, ήθελε να βρει έναν «συναισθηματικό αφηγητή για την ταινία». Επίσης ήθελε η μουσική να συνδέεται με το κύριο χαρακτήρα, τον Έλιο, ένας νεαρός πιανίστας που απολαμβάνει να μεταγράφει και προσαρμόζει μουσικά κομμάτια προκειμένου να προσεγγίσει το ενδιαφέρον του κρυφού ερωτά του, Όλιβερ. Περιγράφοντας τη διαδικασία ως πρόκληση εξαιτίας του ότι ο Στίβενς είναι πολύ επιφυλακτικός και συγκρατημένος άνθρωπος ως καλλιτέχνης, ο Γκουαντανίνο τον έπεισε τελικά να συνθέσει τη μουσική για την ταινία, ενώ του έδωσε το σενάριο και το μυθιστόρημα του Άντρε Ακίμαν για έμπνευση. Εμπνεύστηκε επίσης, αφού συνομίλησε με τον Γκουαντανίνο σχετικά με την πλοκή και τους χαρακτήρες της ιστορίας. Του δόθηκε πλήρης δημιουργικός έλεγχος στην στιχουργία, για το οποίο ήταν ευγνώμων και ευχαρίστησε την προθυμία του Γκουαντανίνο για την εμπιστοσύνη που του έδειξε. Παρόλο που του ζητήθηκε μόνο ένα τραγούδι, ηχογράφησε άλλο ένα -το Visions of Gideon- και τελικά χρησιμοποιήθηκε και αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2017 Κατηγορία:Singles του 2017 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Το έγκλημα του Συλβέστρ Μπονάρ
Το έγκλημα του Συλβέστρ Μπονάρ (γαλλικός τίτλος: Le Crime de Sylvestre Bonnard) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ανατόλ Φρανς, που εκδόθηκε το 1881. Με αυτό το έργο, ένα από τα πρώτα του έργα γραμμένα εξ ολοκλήρου σε πεζό, έγινε γνωστός ως μυθιστοριογράφος, έως τότε ήταν κυρίως γνωστός ως ποιητής συνδεδεμένος με τον κύκλο των Παρνασσιστών ποιητών. Το μυθιστόρημα έλαβε το βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας.
Το 1929 διασκευάστηκε σε ομότιτλη γαλλική βωβή ταινία.
Περίληψη
Ο Σιλβέστρ Μπονάρ, μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας, είναι φιλόλογος, γλωσσολόγος και ιστορικός ειδικευμένος στη μελέτη του μοναστικού κόσμου, προικισμένος με μεγάλη πολυμάθεια. Ζει με τη γάτα του, περιτριγυρισμένος από ακριβά βιβλία και γκρινιάρηδες αλλά αφοσιωμένους υπηρέτες, στο παρισινό διαμέρισμά του, που ο ίδιος ονομάζει «πόλη των βιβλίων». Αυτός ο παθιασμένος βιβλιόφιλος ζει ανάμεσα στα βιβλία του και ξεκινάει μια έρευνα, στο Παρίσι και στη Σικελία, αναζητώντας ένα σπάνιο χειρόγραφο, τη γαλλική έκδοση του πολύτιμου χειρογράφου του Χρυσού Θρύλου, το οποίο τελικά, μετά από πολλές περιπέτειες, αποκτά.
Ο Σιλβέστρ Μπονάρ είναι ένας ηλικιωμένος πλέον εργένης, βίωσε ωστόσο κι αυτός τον πόνο του έρωτα σε νεαρή ηλικία. Η αγαπημένη του ονομαζόταν Κλεμεντίν, αλλά οι περιστάσεις της ζωής τους χώρισαν. Εντελώς τυχαία, κατά τη διάρκεια της απογραφής μιας βιβλιοθήκης κοντά στο Μελάν, γνωρίζει την εγγονή της Κλεμεντίν, την ορφανή και φτωχή νεαρή Ζαν και γοητεύεται αμέσως από τη φρεσκάδα και την απλότητά της. Στη μνήμη της γυναίκας που κάποτε αγάπησε, ο Σιλβέστρ Μπονάρ αναλαμβάνει να της εξασφαλίσει ένα λαμπρό μέλλον. Αλλά η Ζαν βρίσκεται υπό την κηδεμονία του Μετρ Μους, ενός αυστηρού συμβολαιογράφου που την έχει βάλει εσωτερική στο οικοτροφείο για νεαρές κυρίες της δεσποινίδας Πρεφέρ.
Για να προστατεύσει την κοπέλα από τον καταχρηστικό κηδεμόνα της, αγνοώντας τις συμβάσεις και ακόμη και τον νόμο, διαπράττει ένα ιδιότυπο έγκλημα: την απαγάγει και την φροντίζει με ανιδιοτελή στοργή. Όταν ο συμβολαιογράφος εξαφανίζεται μετά από υπεξαίρεση χρημάτων, ο Σιλβέστρ Μπονάρ γίνεται ο νόμιμος κηδεμόνας της Ζαν. Η νεαρή κοπέλα αργότερα θα παντρευτεί έναν φοιτητή του κ. Μπονάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ανατόλ Φρανς
Νοτρ-Νταμ-ντυ-Πρε
Το Νοτρ-Νταμ-ντυ-Πρε (γαλλικά: Notre-Dame-du-Pré) είναι γαλλική κοινότητα στον Νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πραβεραίν (γαλλικά: Praverains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σίγειον
Το Σίγειον (Λατινικά: Segium, από το 1700 μ.Χ. Γενισεχίρ, "Καινούργια Πόλη", Τουρκικά: Yenisehir) ήταν αρχαία ελληνική πόλη της βορειοδυτικής Τρωάδας, στις εκβολές του Σκαμάνδρου ποταμού, επί του νοτίου στόματος του Ελλησπόντου. Το ακρωτήριο -πάνω στο οποίο είχε κτιστεί η πόλη- λεγόταν και αυτό Σίγειον άκρον (σημ. Γενισεχίρ Μπουρνού, Yenisehir Burnu) και κατά τον Στράβωνα υπήρχαν εκεί το ιερό του Αχιλλέως, καθώς και τα μνημεία του Πατρόκλου και του Αντιλόχου. Φαίνεται ότι το όνομα δόθηκε ευφημιστικά. Δηλαδή, αν και η πόλη έλαβε το όνομά της από την αρχαία ελληνική λέξη σιγή (=σιωπή), ωστόσο στην περιοχή ξεσπούν άγριες καταιγίδες και η θάλασσα έχει φουρτούνα.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τη Μυτιλήνη κατά τον 8ο-7ο αιώνα π.Χ. Κατά το τέλος του 7ου αιώνα, οι Αθηναίοι έστειλαν τον ολυμπιονίκη Φρύνωνα να καταλάβει την πόλη. Σε μονομαχία με τον Πιττακό, ο Αθηναίος ηττήθηκε από το δίχτυ του αντιπάλου του και η ήττα του εξυμνήθηκε από τον συμπατριώτη του νικητή, Αλκαίο. Από τις λίγες γραμμές που σώθηκαν από το αιολικό λυρικό ποίημα, πιστεύεται ότι το ποίημα αυτό αποτέλεσε την πηγή των συγγραφέων της κλασικής περιόδου για τη μονομαχία Πιττακού και Φρύνωνος.
Το 302 π.Χ. ο Λυσίμαχος κατέλαβε με τη βία την πόλη, καθώς δεν ήθελε αυτή να ταχθεί στο πλευρό του Αντιγόνου του Μονοφθάλμου. Το 168 π.Χ. προστάτευσε τον μακεδονικό στόλο του Αντιγόνου, απογόνου του βασιλιά Περσέως.
Η πόλη περιέπεσε σε παρακμή, όταν ο Σκάμανδρος ποταμός με τις προσχώσεις του, κάλυψε με άμμο το λιμάνι. Αυτό οδήγησε σιγά-σιγά στην εγκατάλειψη της πόλης από τους κατοίκους της και στα τέλη της βασιλείας του Οκταβιανού Αυγούστου, ο Στράβων αναφέρει ότι η πόλη κατεδαφίστηκε, γεγονός που το επιβεβαιώνουν οι ιστορικοί Πομπόνιος Μέλα και Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τον 1ο αιώνα μ.Χ.
Τότε ιδρύθηκε η Αλεξάνδρεια Τρωάς, 70 χλμ. νοτιότερα, και οι κάτοικοι εξαναγκάσθηκαν από τους Μακεδόνες να μετοικήσουν στη νέα πόλη.
Κατά τη ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή δεν αναφέρεται κάποιος νέος οικισμός στην περιοχή, παρά μόνο κατά τα νεότερα χρόνια (1700 μ.Χ), όταν και δημιουργήθηκε ο οικισμός του Γενισεχίρ από Έλληνες κατοίκους.
Μετά από χιλιάδες χρόνια ελληνικής παρουσίας στη περιοχή, το 1915 στη μάχη της Καλλίπολης κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς κι εξαφανίστηκε τελείως το 1922 όταν και επήλθε η Μικρασιατική Καταστροφή.
Αρχαιολογικά ευρήματα: Η στήλη του Σίγειου
μικρογραφία|Η μαρμάρινη στήλη του Σίγειου σε δημοσίευση του 1728, ύψους 2,31 μέτρων, αποτελεί σπάνιο δείγμα ελληνικού αλφαβήτου, γραμμένο στην αποκαλούμενη “βουστροφηδωνική”. Θεωρείται ως η παλαιότερη σωζόμενη ελληνική επιγραφή και χρονολογείται περίπου στο 550 π.Χ. Το κείμενο της επιγραφής αποτυπώνεται σε δύο ελληνικές διαλέκτους, την Ιωνική και την Αττική. Σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Το Σίγειον και ο διάδοχός του οικισμός Γενισεχίρ έμελλε να γίνει γνωστό στον ακαδημαϊκό χώρο λόγω του μοναδικής σπουδαιότητας μνημείου που υπήρχε εκεί και αποσπάσθηκε βιαίως από τον λόρδο Έλγιν. Πρόκειται για την αποκαλούμενη “Στήλη του Σίγειου”, δηλαδή τη μαρμάρινη στήλη ύψους 2,31 μέτρων που φέρει τη λεγόμενη “Σίγειου επιγραφή”.
Η επιγραφή αποτελεί σπάνιο δείγμα ελληνικού αλφαβήτου, γραμμένο στην αποκαλούμενη “βουστροφηδονική”. Είναι το αρχαιότερο σωζόμενο είδος ελληνικής γραφής, σε μια εποχή που το αλφάβητο ήταν ακόμη ατελές, στο οποίο οι γραμμές προχωρούν εναλλάξ ξεκινώντας από αριστερά προς τα δεξιά με την επόμενη σειρά να ακολουθεί από δεξιά προς τα αριστερά, όπως τα αυλάκια που κάνουν τα βόδια στο όργωμα, εξού και η ονομασία.
Θεωρείται ως η παλαιότερη σωζόμενη ελληνική επιγραφή και χρονολογείται γύρω στο 550 π.Χ.. Το κείμενο της επιγραφής αποτυπώνεται σε δύο ελληνικές διαλέκτους, την ιωνική και την αττική. Πιθανότατα αποτελεί κάποιο μνημείο τιμής και όπως είναι σύνηθες σε πρώιμες ελληνικές επιγραφές, η ίδια η πέτρα απευθύνει το μήνυμα:
''“Είμαι (η στήλη) του Φανόδικου (υιού) του Ερμοκράτους από την Προκόννησο (ο οποίος) δώρισε έναν κρατήρα με μια βάση και ένα στραγγιστήρι στο Πρυτανείο των Σιγειέων ως μνημείο τιμής. Αν με βρει κάποιο κακό, νοιαστείτε για μένα, πολίτες του Σιγείου”.''
Παρατηρώντας το κείμενο της επιγραφής στις δύο διαλέκτους διαπιστώνουμε ότι στην εκδοχή της αττικής διαλέκτου το κείμενο συμπληρώνεται στο τέλος με τη φράση “ο Αίσωπος και οι αδελφοί του με έκαναν”, κάτι που δεν υπάρχει στην εκδοχή της ιωνικής διαλέκτου.
Η ανακάλυψη, η διεκδίκηση και η αρπαγή αυτής της στήλης αποτελεί συγκλονιστική ιστορία που αποτυπώνεται αναλυτικά στα ημερολόγια των εμπλεκομένων περιηγητών – διεκδικητών.
Το 1710 ο Βρετανός πρόξενος στη Σμύρνη Ουίλιαμ Σέραρντ διερχόμενος από το μικρό χωριό Γενισεχίρ παρατήρησε αυτή τη στήλη έξω από ένα εκκλησάκι του χωριού, στην αριστερή πλευρά της εισόδου του και του προκάλεσε το ενδιαφέρον καθώς η εξαιρετική σημασία της στήλης ήταν άμεσα αντιληπτή από κάποιον ακαδημαϊκό. Ο Σέραρντ διέδωσε την ύπαρξη της στήλης και πολλοί περιηγητές επισκέφτηκαν τον χώρο. Το 1718 η λαίδη Μαίρη Μόνταγκιου έγραψε στο ημερολόγιό της για τη στήλη και για την επιθυμία της να την αποκτήσει. Το 1721 έγινε η πρώτη δημοσίευση της επιγραφής της στήλης και το ενδιαφέρον επεκτάθηκε. Το 1764 ο Ρίτσαρντ Τσάντλερ αποπειράθηκε να την αγοράσει αλλά τόσο η Μόνταγκιου όσο και ο Τσάντλερ υποτίμησαν τη δυσκολία. Ούτε όλο το χρυσάφι του κόσμου ούτε τα μεγαλύτερα πλοία ήταν ικανά να μετακινήσουν τη στήλη.
Το 1786 ο σερ Ρίτσαρντ Γουόρσλεϊ προσπάθησε να αποσπάσει όχι μόνο τη στήλη αλλά κι ένα άλλο μαρμάρινο ανάγλυφο που υπήρχε στην άλλη πλευρά της εισόδου της εκκλησίας. Πρόκειται για κάποιο τμήμα από τα ερείπια του ναού της θεάς Αθηνάς του Σίγειου, που οι κάτοικοι του Γενισεχίρ είχαν εντοιχίσει στην εκκλησία τους και παριστάνει πομπή γυναικών της Τροίας που παρουσιάζουν και αφιερώνουν ένα βρέφος στην Αθηνά με τις σχετικές προσφορές. Η αντίδραση των κατοίκων του Γενισεχίρ ήταν βίαιη, αρνήθηκαν να αποδεχτούν οποιοδήποτε τίμημα τους προσφέρθηκε επικαλούμενοι πως αν αποχωρίζονταν αυτά τα κομμάτια θα έπεφτε στο χωριό θανατηφόρα αρρώστια, όπως συνέβη παλαιότερα που πούλησαν κάποιο παρόμοιο κομμάτι και πολύ σύντομα έπεσε στο χωριό θανατηφόρα επιδημία. Πράγματι, το 1718 πούλησαν - πιθανόν στη Μόνταγκιου - μια μικρότερη επιγραφή από το εσωτερικό της εκκλησίας και το 1719 εκδηλώθηκε η πανούκλα μια από τις μεγαλύτερες επιδημίες του αιώνα.
Το Γενισεχίρ ήταν εύκολα προσβάσιμο καθώς βρισκόταν πάνω στον δρόμο προς Κωνσταντινούπολη και υπήρξαν πολλοί ακόμη περιηγητές που επισκέπτονταν το χωριό και επεδίωκαν μάταια να αγοράσουν τόσο τη στήλη όσο και το ανάγλυφο. Την ίδια άρνηση συνάντησε και ο Γάλλος πρεσβευτής Γκουφιέ, εντεταλμένος του Λουδοβίκου ΙΔ΄, όταν το 1780 είχε προσπαθήσει να αποκτήσει αυτούς τους θησαυρούς, παρά τη βοήθεια που του παρείχαν οι τοπικές Αρχές και το σχετικό φιρμάνι που είχε εκδώσει η Υψηλή Πύλη.
Τελικά, αυτή τη μαρμάρινη στήλη που επιθυμούσε από παλιά ολόκληρη η Ευρώπη, εκείνος που κατάφερε να την αποσπάσει ήταν ο Άγγλος πρεσβευτής της Κωνσταντινούπολης λόρδος Έλγιν το 1799. Ο Έλγιν στάθηκε τυχερός γιατί εκείνη την εποχή οι Άγγλοι είχαν συνταχθεί με την πλευρά των Οθωμανών εναντίον του Ναπολέοντα, που είχε επιτεθεί στην Αίγυπτο και τη Συρία, και εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία εξασφάλισε την άδεια και τη στρατιωτική βοήθεια να αποσπάσει τους θησαυρούς. Στις 7 Νοεμβρίου, ώρα 8 το πρωί, εμφανίστηκαν στο χωριό άνδρες του Έλγιν οι οποίοι κρατώντας ανά χείρας φιρμάνι του Καπιτάν Πασά, συνοδευόμενοι από στρατιώτες για προστασία και ασκώντας βία, απέσπασαν τη στήλη με τη βουστροφηδονική επιγραφή και το ανάγλυφο με την πομπή των γυναικών. Αυτά τα μνημεία αποτέλεσαν τα πρώτα κομμάτια της γνωστής φημισμένης συλλογής του Έλγιν. Σήμερα και τα δύο κομμάτια βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο.
Ο Χαντ, που επισκέφτηκε το χωριό μετά την απομάκρυνση της στήλης, περιγράφει τους αναστεναγμούς και τα δάκρυα του Έλληνα παπά που συνόδευαν την αφήγησή του για την απώλεια των κειμηλίων. Ο Ουίλιαμ Κλερ, στο βιβλίο που έγραψε για τον Έλγιν, σημειώνει πως γύρω στο 1800 η τοπική αντίσταση δεν εκφραζόταν ως εθνικό αίσθημα, πράγμα λογικό γιατί ακόμη δεν είχε δημιουργηθεί ελληνικό κράτος, αλλά ωστόσο υπήρχε κάποια “εθνική” συνείδηση. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Χόμπχαουζ στα λόγια ενός μορφωμένου Έλληνα από τα Ιωάννινα ο οποίος με προνοητικότητα του είπε:
“Εσείς οι Άγγλοι αρπάζετε τα έργα των Ελλήνων, των προπατόρων μας, διατηρήστε τα καλά γιατί εμείς οι Έλληνες θα έρθουμε και θα τα διεκδικήσουμε πίσω”.
Μέσα από την ιστορία της στήλης του Σίγειου επιβεβαιώνεται η ύπαρξη του Γενισεχίρ πριν το 1700 μ.Χ. και αντλούνται πληροφορίες για το ήθος και το φρόνημα των κατοίκων εκείνης της εποχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Ωμπέν-Λουί Μιλλέν ντε Γκρανμαιζόν
Ο Ωμπέν-Λουί Μιλλέν ντε Γκρανμαιζόν (γαλλ. Aubin-Louis Millin de Grandmaison) (1759-1818) υπήρξε Γάλλος αρχαιοδίφης, φυσιοδίφης, και λόγιος εκδότης εφημερίδας και συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων. Διετέλεσε διευθυντής του γαλλικού νομισματικού και αρχαιολογικού μουσείου Cabinet des médailles.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 19 Ιουλίου 1759. Κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης φυλακίστηκε το 1792 λόγω της συνεχούς εκστρατείας του ενάντια των Ιακωβίνων μέσω της εφημερίδας Chronique de Paris της οποίας ήταν εκδότης. Μετά από ένα χρόνο αποφυλακίστηκε και ακολούθησε την πολιτική παράταξη των Θερμιδοριάνων. Δίδαξε αρχαιολογία στην βασιλική βιβλιοθήκη και επανίδρυσε την Εθνική Βιβλιοθήκη, ενώ διετέλεσε και καθηγητής των φυσικών επιστημών, και για ένα χρόνο πρόεδρος του Κονσερβατόριου της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Μαζί με τους Pierre Marie Auguste Broussonet (1761–1807) και Louis Augustin Guillaume Bosc (1759–1828) ίδρυσε την πρώτη Λινναϊκή Εταιρεία. Δημοσίευσε πολλά βιβλία περί της αρχαίας ελληνικής αγγειογραφίας, ευρετήρια έργων τέχνης και άλλα σημαντικά έργα. Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 1818 στην γενέτειρά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι λόγιοι Κατηγορία:Φυσιοδίφες
Τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νορβηγία το 2011
240px|thumb|Τα κατεστραμμένα γραφεία αμέσως μετά την έκρηξη της βόμβας Οι Τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νορβηγία, στις 22 Ιουλίου του 2011, ήταν δύο διαδοχικές τρομοκρατικές επιθέσεις μοναχικού λύκου από τον Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ κατά της κυβέρνησης, του άμαχου πληθυσμού και μιας θερινής κατασκήνωσης της Ενωσης νεολαίας των Εργατικών (AUF), στις οποίες σκοτώθηκαν 77 άτομα.
Η πρώτη επίθεση ήταν μια έκρηξη βόμβας σε αυτοκίνητο στο Όσλο στο Regjeringskvartalet, την κυβερνητική συνοικία της Νορβηγίας, στις 15:25:22 (CEST). Η βόμβα ήταν τοποθετημένη μέσα σε ένα φορτηγό δίπλα στον πύργο που στέγαζε το γραφείο του τότε Πρωθυπουργού Γενς Στόλτενμπεργκ. Η έκρηξη σκότωσε οκτώ άτομα και τραυμάτισε τουλάχιστον 209, τα 12 σοβαρά.
Η δεύτερη επίθεση πραγματοποιήθηκε λιγότερο από δύο ώρες αργότερα σε μια θερινή κατασκήνωση στο νησί Οτόγια στο Τυριφιόρντεν της περιφέρειας Βίκεν. Το στρατόπεδο οργανώθηκε από το AUF, το τμήμα νεολαίας του κυβερνώντος Νορβηγικού Εργατικού Κόμματος (AP). Ο Μπρέιβικ, ντυμένος με αυτοσχέδια αστυνομική στολή και δείχνοντας πλαστή ταυτότητα, πήγε με πορθμείο στο νησί και άνοιξε πυρ εναντίον των συμμετεχόντων, σκοτώνοντας 69   και τραυματίζοντας τουλάχιστον 110, τους 55 σοβαρά. Μεταξύ των νεκρών ήταν φίλοι του Στόλτενμπεργκ και ο ετεροθαλής αδελφός της πριγκίπισσας του στέμματος της Νορβηγίας Μέτε-Μάριτ.
Η επίθεση ήταν η πιο φονική στη Νορβηγία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι πυροβολισμοί στην Ουτόγια παραμένουν μέχρι σήμερα (2020) οι φονικότεροι μαζικοί πυροβολισμοί από ένα μοναχικό δράστη στην ιστορία. Μια έρευνα διαπίστωσε ότι ένας στους τέσσερις Νορβηγούς γνώριζε κάποιον που επηρεάστηκε από αυτούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και διάφορες χώρες εξέφρασαν την υποστήριξή τους στη Νορβηγία και καταδίκασαν τις επιθέσεις. Η Εκθεση Γκγερβ του 2012 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αστυνομία της Νορβηγίας θα μπορούσε να είχε αποτρέψει τη βομβιστική επίθεση και να συλλάβει τον Μπρέιβικ γρηγορότερα στην Ουτόγια και ότι έπρεπε να είχαν εφαρμοστεί μέτρα για την πρόληψη περαιτέρω επιθέσεων και «μετριασμού των αρνητικών επιπτώσεων».
Η Νορβηγική Αστυνομία συνέλαβε τον Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, έναν 32χρονο Νορβηγό δεξιό εξτρεμιστή στο νησί Ουτόγια ως κατηγορούμενο και για τις δύο επιθέσεις. Η δίκη του πραγματοποιήθηκε μεταξύ 16 Απριλίου και 22 Ιουνίου 2012 στο Δικαστήριο του Όσλο, όπου ο Μπρέιβικ παραδέχθηκε ότι πραγματοποίησε τις επιθέσεις, αλλά αρνήθηκε την ενοχή για κακούργημα και ισχυρίστηκε αυτοάμυνα (jus requitatis). Στις 24 Αυγούστου ο Μπρέιβικ κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε 21 χρόνια προληπτικής κράτησης στη φυλακή, τη μέγιστη επιτρεπόμενη ποινή στη Νορβηγία. Η ποινή μπορεί να παραταθεί επ 'αόριστον εφόσον ο κρατούμενος θεωρείται απειλή για την κοινωνία.
Προετοιμασία των επιθέσεων
Ο Μπρέιβικ ισχυρίζεται ότι ξεκίνησε τον προγραμματισμό των τρομοκρατικών πράξεων το 2002, σε ηλικία 23 ετών. Συμμετείχε για χρόνια σε συζητήσεις σε διαδικτυακά φόρουμ και μιλούσε κατά του Ισλάμ και της μετανάστευσης. Προετοιμαζόταν για τις επιθέσεις τουλάχιστον από το 2009, αν και έκρυψε τις βίαιες προθέσεις του.
Αποτυχημένη προσπάθεια αγοράς όπλων στην Πράγα
Ο Μπρέιβικ πέρασε έξι ημέρες στην Πράγα στα τέλη Αυγούστου και στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2010. Μετά την έρευνά του στο Διαδίκτυο ο Μπρέιβικ σημείωσε ότι "η Πράγα είναι γνωστή ως ίσως το πιο σημαντικό σημείο διέλευσης για παράνομα ναρκωτικά και όπλα στην Ευρώπη". Παρά το γεγονός ότι η Πράγα έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας μεταξύ των ευρωπαϊκών πρωτευουσών, ο Μπρέιβικ εξέφρασε επιφυλάξεις για την προσωπική του ασφάλεια, γράφοντας ότι (πριν από το ταξίδι του εκεί) πίστευε ότι η Πράγα ήταν ένα επικίνδυνο μέρος με "πολλούς βάναυσους και κυνικούς εγκληματίες".
Κατέβασε τα πίσω καθίσματα του Hyundai Atos του για να έχει αρκετό χώρο για τα πυροβόλα όπλα που ήλπιζε να αγοράσει. Μετά από δύο ημέρες πήρε ένα προσπέκτους για μια επιχείρηση εξόρυξης ορυκτών, που υποτίθεται ότι του έδινε άλλοθι σε περίπτωση που κάποιος τον υποψιαζόταν ότι ετοίμαζε τρομοκρατική επίθεση. Ήθελε να αγοράσει ένα τουφέκι τύπου AK-47 (αυτό το όπλο δεν είναι συνηθισμένο στη χώρα, σε αντίθεση με το Vz. 58, ), ένα πιστόλι Glock, χειροβομβίδες και ένα αντιαρματικό ρουκετοβόλο.
Ο Μπρέιβικ είχε εκτυπώσει πολλά ψεύτικα αστυνομικά σήματα για να φορέσει με αστυνομική στολή, που την είχε αποκτήσει παράνομα στο Διαδίκτυο και που φορούσε αργότερα κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Σε αντίθεση με τις προσδοκίες του δεν μπόρεσε να πάρει πυροβόλα όπλα στην Τσεχία, σχολιάζοντας ότι ήταν η «πρώτη μεγάλη αποτυχία στην επιχείρησή του». Τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Πράγα «απέχει πολύ από μια ιδανική πόλη για να αγοράσει όπλα», τίποτα σαν «αυτό που ανέφερε το BBC» και ότι ένιωθε «ασφαλέστερος στην Πράγα από ό, τι στο Όσλο».
Εξοπλισμός στη Νορβηγία και μέσω του Διαδικτύου
Αρχικά ο Μπρέιβικ σκόπευε να προσπαθήσει να αποκτήσει όπλα στη Γερμανία ή τη Σερβία αn η αποστολή του στην Πράγα αποτύγχανε. Η απογοήτευση στην Τσεχία τον οδήγησε να προμηθευτεί τα όπλα του μέσω νομικών καναλιών. Αποφάσισε να αποκτήσει ένα ημιαυτόματο τουφέκι και ένα πιστόλι Glock νόμιμα στη Νορβηγία, σημειώνοντας ότι είχε «καθαρό ποινικό μητρώο, άδεια κυνηγιού και δύο όπλα ήδη για επτά χρόνια ", και ότι η απόκτηση των όπλων νόμιμα δεν πρέπει επομένως να αποτελεί πρόβλημα".
Η απόκτηση άδειας για το πιστόλι αποδείχθηκε πιο δύσκολη, καθώς έπρεπε να αποδείξει τακτική συμμετοχή σε αθλητική λέσχη. Αγόρασε επίσης δέκα περιοδικά για το τουφέκι από έναν προμηθευτή των Ηνωμένων Πολιτειών και έξι περιοδικά για το πιστόλι στη Νορβηγία. Από τον Νοέμβριο του 2010 ως τον Ιανουάριο του 2011 έκανε 15 προπονήσεις στο Σκοπευτικό Σύλλογο του Όσλο και στα μέσα Ιανουαρίου εγκρίθηκε η αίτησή του για αγορά πιστολιού Glock.
Ο Μπρέιβικ ισχυρίστηκε στο μανιφέστο του ότι είχε αγοράσει 300 γραμμάρια νιτρικού νατρίου από ένα πολωνικό κατάστημα αντί 10 €. Η Πολωνική Υπηρεσία Πληροφοριών πήρε συνέντευξη από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας στις 24 Ιουλίου 2011. Οι αγορές του Μπρέιβικ στην Πολωνία οδήγησαν αρχικά στην κατάταξή του στη λίστα παρακολούθησης των Πολωνικών μυστικών υπηρεσιών, που όμως δεν ενήργησαν επειδή δεν πίστευαν ότι οι ενέργειές του ήταν σχετικές με τις τρομοκρατικές τους ανησυχίες.
Είχε επίσης προγραμματίσει έναν τελευταίο εκκλησιασμό του (στην Εκκλησία Φρόγκνερ του Όσλο) πριν από την επίθεση.
Η Γεωφάρμα Μπρέιβικ
Στις 18 Μαΐου 2009 ο Μπέριγκ Μπρέιβικ δημιούργησε μια ατομική επιχείρηση, ονόματι Γεωφάρμα Μπρέιβικ, μια εταιρεία που ιδρύθηκε με τον πλασματικό σκοπό την καλλιέργεια λαχανικών, πεπονιών, ριζών και βολβών. Ο πραγματικός σκοπός ήταν να αποκτήσει πρόσβαση σε χημικές ουσίες και υλικά, ειδικά λιπάσματα] που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή εκρηκτικών χωρίς να προκαλέσουν υποψίες.
Εδρα της επιχείρησης δηλώθηκε το Εμοτ της περιφέρειας Χέντμαρκ. Στις 4 Μαΐου 2011 ο Μπρέιβικ αγόρασε 6 τόνους λιπάσματος μέσω της Γεωφάρμα, 3 τόνους νιτρικού αμμωνίου και 3 τόνους νιτρικού αμμωνίου του ασβεστίου. Σύμφωνα με τους γείτονες όλο το λίπασμα αποθηκεύτηκε στον αχυρώνα του. Μετά από ανακατασκευή της βόμβας με ισοδύναμη ποσότητα λιπάσματος στο αγρόκτημα στο Εμοτ ειδικοί της αστυνομίας και των εκρηκτικών κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η βόμβα είχε βάρος 950 κιλά, περίπου του ίδιου μεγέθους με εκείνη που χρησιμοποιήθηκε στη βομβιστική επίθεση στο Μπαλί του 2002 βομβαρδισμοί. Στη συνέχεια υπήρξε σημαντική συζήτηση στη Νορβηγία για το πώς ένας ερασιτέχνης θα μπορούσε να αποκτήσει τόσο σημαντικές ποσότητες λιπασμάτων και να κατασκευάσει και να τοποθετήσει ένα τέτοιο φονικό όπλο στο κέντρο του Regjeringskvartalet μόνος του. Το συμπέρασμα ήταν ότι δεν υπήρχε νομοθεσία που να εμποδίζει τις γεωργικές επιχειρήσεις να αγοράζουν όσα λιπάσματα ήθελαν και ότι δεν υπήρχε τίποτα ύποπτο για την αγορά του Μπρέιβικ. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τη διευθύντρια της Νορβηγικής Αστυνομικής Υπηρεσίας Ασφάλειας, Γιάνε Κρίστιανσεν, που δήλωσε ότι «ούτε καν η Στάζι δεν θα μπορούσε να αποτρέψει αυτήν την επίθεση».
Η εταιρεία ανέφερε τουλάχιστον δύο Σουηδούς υπαλλήλους στο Facebook, αλλά είναι άγνωστο αν υπήρχαν αυτά τα άτομα.
Τον Απρίλιο του 2011 ανέφερε τη μετακίνησή του από το Όσλο στο αγρόκτημα Βόλστουα στον δήμο Εμοτ, περίπου 9 χιλιόμετρα νότια του κοινοτικού κέντρου Ρένα, στην ανατολική πλευρά της Γκλόμα. Η αγροτική του εταιρεία διευθυνόταν από το αγρόκτημα και του έδωσε πρόσβαση σε συστατικά για εκρηκτικά.
Η βόμβα αυτοκινήτου των 950 κιλών εξερράγη στο κέντρο του Όσλο στις 22 Ιουλίου 2011, όπου σκότωσε οκτώ άτομα. Είχε περίπου 1.000 έως 1.500 κιλά πρόσθετου υλικού που παρέμειναν στο αγρόκτημα και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή μιας δεύτερης βόμβας.
Εκπαίδευση στα όπλα
Εκτός από την επίσκεψη σε σκοπευτήρια και σε χώρες με χαλαρούς νόμους για τα όπλα για να αναπτύσσει την ικανότητά του, το μανιφέστο του Μπρέιβικ λέει ότι έκανε χρήση του βιντεοπαιχνιδιού Call of Duty: Modern Warfare 2 ως εκπαιδευτικό βοήθημα ενώ χρησιμοποίησε το World of Warcraft ως κάλυψη για την εκτεταμένη περίοδο απομόνωσής του. Είπε επίσης ότι βελτίωσε τις ικανότητές του στη σκοποβολή χρησιμοποιώντας ένα ολογραφικό θέαμα στο παιχνίδι παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια των επιθέσεων.
Η έκρηξη στο κέντρο του Όσλο
H: Γραφείο του Πρωθυπουργού και του Υπουργείου Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας
S: Υπουργείο Υγείας και Υπηρεσιών Πρόνοιας
Y: Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας
R4: Υπουργεία Πετρελαίου και Ενέργειας και Εμπόριου και Βιομηχανίας.
R5: Υπουργεία Μεταφορών και Επικοινωνιών, Πολιτισμού, Γεωργίας και Τροφίμων, Κυβερνητικής Διοίκησης, Μεταρρυθμίσεων και Εκκλησιαστικών Θεμάτων, Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Περιφερειακής Ανάπτυξης, Παιδιών, Ισότητας και Κοινωνικής Ενταξης.]] Στις 22 Ιουλίου 2011, στις 15:25:22 (CEST) εξερράγη μια βόμβα στο Regjeringskvartalet, στο κέντρο του Όσλο. Η βόμβα ήταν τοποθετημένη σε ένα λευκό Volkswagen Crafter που στάθμευσε μπροστά από το μπλοκ H, που στέγαζε το Γραφείο του Πρωθυπουργού, το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Αστυνομίας, καθώς και πολλά άλλα κυβερνητικά κτίρια, όπως το Υπουργείο Πετρέλαιου και Ενέργειας (R4), το Υπουργείο Οικονομικών (μπλοκ G), το Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας (μπλοκ Y) και το Ανώτατο Δικαστήριο της Νορβηγίας (πίσω από το μπλοκ G).
Το Crafter καταγράφηκε από κάμερες παρακολούθησης καθώς εισήλθε στην οδό Grubbegata από το Grensen στις 15:13:23. Το φορτηγό σταμάτησε στις 15:13:43, 200 μέτρα πριν από το μπλοκ H. Εμεινε εκεί με αναμμένα τα αλάρμ για 1 λεπτό και 54 δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια ο οδηγός οδήγησε τα τελευταία 200 μέτρα και στάθμευσε το φορτηγό μπροστά από την κύρια είσοδο του κεντρικού κυβερνητικού κτηρίου. Το φορτηγό στάθμευσε στις 15:16:30. Η μπροστινή πόρτα του φορτηγού άνοιξε 16 δευτερόλεπτα αργότερα και μετά από άλλα 16 δευτερόλεπτα ο οδηγός βγήκε από το φορτηγό. Στάθηκε έξω από αυτό για 7 δευτερόλεπτα πριν απομακρυνθεί γρήγορα προς τον πύργο Hammersborg, όπου είχε ένα άλλο αυτοκίνητο παρκαρισμένο.
Ο οδηγός ήταν ντυμένος σαν αστυνομικός και είχε ένα όπλο στο χέρι του και ένα αστυνομικό κράνος με ασπίδα προσώπου κάλυπτε το πρόσωπό του. Ο Μπρέιβικ δεν ταυτοποιήθηκε με βεβαιότητα.
Η έκρηξη πυροδότησε πυρκαγιές στο μπλοκ Η (H-blokka) και στο R4 και το ωστικό κύμα έσπασε τα παράθυρα σε όλους τους ορόφους, καθώς και στα γραφεία της εφημερίδας VG και σε άλλα κτίρια στην άλλη πλευρά της πλατείας. Οι δρόμοι της περιοχής ήταν γεμάτοι με γυαλιά και συντρίμμια. Ένα σύννεφο λευκού καπνού αναφέρθηκε καθώς μια φωτιά συνέχισε να καίει στο Υπουργείο Πετρελαίου και Ενέργειας. Η έκρηξη ακούστηκε τουλάχιστον 7 χιλιόμετρα μακριά.
Στις 15:26 η αστυνομία έλαβε το πρώτο μήνυμα για την έκρηξη και στις 15:28 η πρώτη αστυνομική περιπολία ανέφερε ότι έφτασε επί τόπου. Ταυτόχρονα αναφέρθηκε στο πρακτορείο ειδήσεων NTB ότι ο πρωθυπουργός ήταν σώος και αβλαβής.
Μετά την έκρηξη η αστυνομία εκκαθάρισε την περιοχή και έψαξε για τυχόν επιπλέον εκρηκτικές συσκευές. Μέσα των μέσων ενημέρωσης η αστυνομία προέτρεψε τους πολίτες να εκκενώσουν το κεντρικό Όσλο.
Η αστυνομία αργότερα ανακοίνωσε ότι η βόμβα αποτελείτο από ένα μείγμα λιπασμάτων και μαζούτ (ANFO), παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιήθηκε στη Βομβιστική επίθεση της Οκλαχόμα Σίτι.
Η έκρηξη καταγράφηκε από πολλές κάμερες ασφαλείας. left|thumb|235px|Εικόνα αμέσως μετά την έκρηξη στο κέντρο του Όσλο
Επιπτώσεις στις μεταφορές
Αμέσως μετά την έκρηξη η περιοχή που περιβάλλει τα κατεστραμμένα κτίρια αποκλείστηκε και εκκενώθηκε. Ζητήθηκε από τους ανθρώπους να παραμείνουν ήρεμοι και να εγκαταλείψουν το κέντρο της πόλης αν ήταν δυνατόν, αλλά δεν υπήρχε γενική εκκένωση. Το μετρό του Όσλο παρέμεινε σε λειτουργία, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου του τραμ του Όσλο, αν και με διακοπές, εκτός από τη γραμμή μέσω της Grensen (του δρόμου μεταξύ της Πλατείας Prof. Aschehoug και του Stortorvet). Τα λεωφορεία συνέχισαν επίσης να κυκλοφορούν, αν και τουλάχιστον ένα αρθρωτό λεωφορείο στη γραμμή No.37, που είχε στάση έξω από το Υπουργείο Οικονομικών, επιτάχθηκε για να μεταφέρει τους ελαφρά τραυματίες.
Μια επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με το BBC από έναν ταξιδιώτη έδειξε ότι η αστυνομία διεξήγε έρευνες σε ύποπτα αυτοκίνητα στον δρόμο προς το αεροδρόμιο του Όσλο, Gardermoen, που παρέμεινε ανοιχτό.
Η Γραμμή Gardermoen μεταξύ του Λίλεστρεμ και του Αεροδρομίου του Όσλο έκλεισε όταν βρέθηκε ένα ύποπτο πακέτο κοντά στις ράγες. Το ίδιο συνέβη και στα γραφεία της TV 2, που εκκενώθηκαν αφού βρέθηκε ύποπτο πακέτο έξω από το κτίριο.
Η επίθεση
Περίπου μιάμιση ώρα μετά την έκρηξη στο Όσλο, ο Μπρέιβικ, ντυμένος με αστυνομική στολή και παρουσιαζόμενος ως "Μάρτιν Νίλσεν" από το Αστυνομικό Τμήμα του Όσλο, επιβιβάστηκε στο πορθμείο MS Thorbjørn στο Ουτόκαγια της Τυριφιόρντεν, μιας λίμνης. περίπου 32 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Όσλο, προς το νησί Ουτόγια, τον χώρο της κατασκήνωσης της νεολαίας AUF του Νορβηγικού Εργατικού Κόμματος. Η κατασκήνωση πραγματοποιείται εκεί κάθε καλοκαίρι και παραβρίσκονταν περίπου 600 νέοι.
Όταν ο Μπρέιβικ έφτασε στο νησί, εμφανίστηκε ως αστυνομικός που είχε έρθει για έλεγχο ρουτίνας μετά τη βομβιστική επίθεση στο Όσλο. Συναντήθηκε από τη Μόνικα Μπέσεϊ, αρχηγό της κατασκήνωσης και οικοδέσποινα του νησιού. Η Μπέσεϊ πιθανότατα τον υποπτεύθηκε και ήρθε σε επαφή με τον Τρόντ Μπέρντσεν, τον αξιωματικό ασφαλείας του νησιού, πριν ο Μπρέιβικ τους σκοτώσει και τους δύο. Στη συνέχεια ζήτησε από τους παρευρισκόμενους να συγκεντρωθούν γύρω του πριν βγάλει όπλα και πυρομαχικά από μια τσάντα και αρχίσει να πυροβολεί αδιακρίτως, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλούς. Πρώτα πυροβόλησε ανθρώπους στο νησί και αργότερα άρχισε να πυροβολεί άλλους που προσπαθούσαν να ξεφύγουν κολυμπώντας στη λίμνη. Οι επιζώντες στο νησί περιέγραψαν μια σκηνή τρόμου. Η επιζήσασα Ντάνα Μπαρτζίνγκι, τότε 21 ετών, περιέγραψε πώς πολλά θύματα που τραυματίστηκαν από τον Μπρέιβικ προσποιούντο ότι ήταν νεκροί, αλλά εκείνος επέστρεφε και τους πυροβολούσε πάλι. Αφησε να ζήσουν ένα 11χρονο αγόρι που είχε χάσει τον πατέρα του (Τρόντ Μπέρντσεν) κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών και στάθηκε απέναντί του και είπε ότι ήταν πολύ νέος για να πεθάνει, καθώς και ένα 22χρονο άνδρας που ικέτευσε για τη ζωή του.
Μερικοί μάρτυρες κρύφτηκαν σε θάμνους και αποχωρητήρια, επικοινωνώντας με γραπτά μηνύματα για να μην αποκαλυφθεί η θέση τους. Οι μαζικοί πυροβολισμοί διήρκεσαν περίπου μιάμιση ώρα, τελειώνοντας όταν έφτασε μια ομάδα ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας και ο Μπρέβικ παραδόθηκε, παρά το ότι είχε ακόμη πυρομαχικά, στις 18:35. Ο δράστης χρησιμοποίησε σφαίρες διασποράς, που αυξάνουν τη βλάβη των ιστών. Ο Μπρέιβικ επανειλημμένα φώναζε «Θα πεθάνετε σήμερα, μαρξιστές!» [77]
Ο σύζυγος της Μπέσεϊ και μία από τις κόρες της, που ήταν επίσης παρόντες, επέζησαν. Το νεότερο θύμα, η γεννημένη στη Νέα Ζηλανδία Σάριντιν Σβέμπακ-Μπεν από το Ντράμεν, ήταν 14 ετών. Η 16χρονη Αντρινε Μπάκενε Εσπελαντ από το Σάρπσμποργκ ήταν το τελευταίο θύμα, σχεδόν μία ώρα μετά την έναρξη των πυροβολισμών.
Οι κάτοικοι με ένα στολίσκο μηχανοκίνητων σκαφών και αλιευτικών λέμβων απέπλευσαν για να σώσουν τους επιζώντες, που ανασύρθηκαν τουρτουρίζοντας και αιμορραγώντας από το νερό και περιμαζεύτηκαν από κρυψώνες στους θάμνους και πίσω από βράχους γύρω από τις ακτές του νησιού. Κάποιοι επέζησαν προσποιούμενοι ότι είναι νεκροί. Αρκετοί κατασκηνωτές, ειδικά εκείνοι που γνώριζαν καλά το νησί, κολύμπησαν στη βραχώδη δυτική πλευρά του νησιού και κρύφτηκαν στις σπηλιές που είναι προσβάσιμες μόνο από το νερό. Άλλοι μπόρεσαν να κρυφτούν στο απόμερο 'Kjærlighetsstien'' ("μονοπάτι της αγάπης"). Σαράντα επτά από τους κατασκηνωτές αναζήτησαν καταφύγιο στο Skolestua ("Σχολικό Σπίτι") μαζί με προσωπικό της Νορβηγικής Λαϊκής Βοήθειας. Παρόλο που ο Μπρέιβικ έριξε δύο σφαίρες στην πόρτα, δεν πέρασε γιατί ήταν κλειδωμένη και οι άνθρωποι μέσα σε αυτό το κτίριο επέζησαν.
Οι νέοι είπαν ότι είχαν αποφασίσει ότι ήταν πολύ δύσκολο να σταματήσουν τον δράστη. Ανακάλυψαν ένα άνοιγμα σαν σπηλιά σε ένα βράχο όπου έκρυψαν 23 παιδιά. Ο Τζαμάγεφ που φρουρούσε από έξω, ανέσυρε επίσης τρεις νέους από τη λίμνη που κόντευαν να πνιγούν.
Η πρώην πρωθυπουργός Γκρο Χάρλεμ Μπρούντλαντ, που ο Μπρέιβικ είπε ότι μισούσε και, με ένα λογοπαίγνιο για το (περισσότερο ή λιγότερο ειρωνικό) επίθετο Landsmoderen («μητέρα του έθνους»), αναφέρθηκε στα κείμενά του σε αυτήν ως landsmorderen («δολοφόνο του έθνους») ), είχε βρεθεί στο νησί νωρίτερα για μια ομιλία στην κατασκήνωση. Μετά την επίθεση ο Μπρέιβικ δήλωσε ότι αρχικά ήθελε να τη στοχεύσει συγκεκριμένα. αλλά λόγω καθυστερήσεων που σχετίζονται με την ανακαίνιση του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού του Όσλο, αυτός έφτασε ενώ εκείνη είχε ήδη φύγει.
Διάσωση και αντίδραση έκτακτης ανάγκης
Ο πρώτος πυροβολισμός στις 17:22. Οι ιατρικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ενημερώθηκαν για τους πυροβολισμούς δύο λεπτά αργότερα. Ένα λεπτό μετά από αυτό ενημερώθηκε η αστυνομία του Όσλο. Προσπάθησαν αμέσως να φτάσουν στην Ουτόγια το συντομότερο δυνατό, αλλά δεν είχαν ελικόπτερο που θα μπορούσε να τους οδηγήσει κατευθείαν στο νησί. Στις 17:30 η αντιτρομοκρατική αστυνομία του Όσλο (η μονάδα αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης) βρισκόταν στον δρόμο προς την Ουτόγια με αυτοκίνητο.
Ένας από τους πρώτους που έφτασαν επί τόπου ήταν ο Μάρτσελ Γκλέφε, Γερμανός κάτοικος του Σκι, που διέμενε στο Κάμπιγκ Ούτβικα στην ηπειρωτική χώρα. Ακούγοντας πυροβολισμούς κατεύθυνε το σκάφος του στο νησί και άρχισε να ρίχνει σωσίβια για τους νέους στο νερό, σώζοντας όσα περισσότερα μπορούσε σε τέσσερις ή πέντε διαδρομές, μετά τις οποίες η αστυνομία του ζήτησε να σταματήσει. Η Daily Telegraph του απέδεωσε τη διάσωση ως και 30 ανθρώπων. Άλλοι σαράντα σώθηκαν από τους Χέηκε Ντάλεν και Τόριλ Χάνσεν, ένα παντρεμένο ζευγάρι που έκανε διακοπές στην περιοχή. Ο Ντάλεν βοηθούσε από την ξηρά, ενώ η Χάνσεν και ένας γείτονας του κάμπιγκ έκαναν πολλές διαδρομές για να σώσουν ανθρώπους από τα νερά. Αρκετές δεκάδες ακόμη διασώθηκαν από τον Κάσπερ Ιλαουγκ, που έκανε τρεις διαδρομές στο νησί. Ο Ιλαουγκ, κάτοικος της περιοχής, έλαβε ένα τηλεφώνημα ότι «κάτι φοβερό» συνέβαινε στην Ουτόγια και ζήτησε βοήθεια. Αρχικά πίστευε ότι η κλήση ήταν φάρσα, αλλά ενήργησε ούτως ή άλλως. Συνολικά περίπου 150 που κολύμπησαν από το νησί ανασύρθηκαν από τη λίμνη από κατασκηνωτές στην απέναντι ακτή.
Η αντιτρομοκρατική αστυνομία έφτασε στο σημείο συνάντησης στις 18:09, αλλά έπρεπε να περιμένει λίγα λεπτά για να περάσει ένα σκάφος. Έφτασαν στην Ουτόγια στις 18:25. Όταν ήρθε αντιμέτωπος με τη βαριά οπλισμένη αστυνομία στο νησί, ο ένοπλος δίστασε αρχικά για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά όταν ένας αξιωματικός φώναξε «παραδόσου ή πυροβολούμε» πέταξε τα όπλα του.
Ο Αντερς Μπρέιβικ κάλεσε τον αριθμό τηλεφώνου έκτακτης ανάγκης 112 τουλάχιστον δύο φορές για να παραδοθεί, στις 18:01 και 18:26, και συνέχισε να σκοτώνει ανθρώπους στο μεταξύ. Η αστυνομία λέει ότι ο Μπρέιβικ έκλεισε το τηλέφωνο και τις δύο φορές, προσπάθησαν να τον καλέσουν, αλλά δεν κατάφεραν.
Όταν η αστυνομία έφτασε επί τόπου, συνάντησαν επιζώντες που παρακαλούσαν τους αξιωματικούς να πετάξουν τα όπλα τους, καθώς φοβόντουσαν ότι οι άνδρες με στολές θα τους άνοιγαν πάλι πυρ εναντίον τους.
Κατά τη διάρκεια της επίθεσηw 69 άνθρωποι σκοτώθηκαν και από τους 517 επιζήσαντες οι 66 τραυματίστηκαν.
Έλλειψη μεταφορικών μέσων
Η νορβηγική αστυνομία δεν διαθέτει ελικόπτερα κατάλληλα για τη μεταφορά ομάδων αστυνομίας για ρίψη από αέρος. Το μοναδικό που έχει χρησιμεύει μόνο για την επιτήρηση και το πλήρωμα του ελικοπτέρου ήταν σε διακοπές.
Όταν η τοπική αστυνομία έφτασε στην Ουτέικαγια, λιγότερο από 30 λεπτά μετά τον πρώτο πυροβολισμό, δεν μπόρεσε να βρει κατάλληλο σκάφος για να φτάσει στο νησί. Στη συνέχεια διατάχτηκε να παρατηρεί και να αναφέρει.
Το πορθμείο της AUF, το 50 επιβατών MS Thorbjørn, χρησιμοποιήθηκε από τον Μπρέιβικ για να πάει στην Ουτόγια. Λίγο μετά τον πρώτο πυροβολισμό εννέα άτομα έφευγαν από το νησί με αυτό, μεταξύ των οποίων ο αρχηγός της AUF Εσκιλ Πέντερσεν. Φοβήθηκαν ότι ενδέχετο να υπήρχαν περισσότεροι τρομοκράτες στην περιοχή και οδήγησαν το πορθμείο 2,7 χιλιόμετρα προς τα βόρεια. Ως εκ τούτου το πορθμείο δεν ήταν διαθέσιμο για την αστυνομία όταν έφτασε στην Ουτέικαγια, τον κανονικό σταθμό αποβίβασης των πορθμείων στην ηπειρωτική χώρα.
Ως εκ τούτου η αστυνομία αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει το δικό της φουσκωτό σκάφος με άκαμπτο κύτος (RHIB). Την ημέρα της εκδήλωσης αυτό το σκάφος βρισκόταν στο Χένεφος και έπρεπε να μεταφερθεί και να καθελκυσθεί στη λίμνη για να χρησιμοποιηθεί. Όταν η αντιτρομοκρατική υπηρεσία επιβιβάστηκε στο RHIB αυτό πήρε νερά και μετά από μερικές εκατοντάδες μέτρα ο κινητήρας σταμάτησε, πιθανώς λόγω νερού στο καύσιμο. Δύο λεπτά αργότερα πήραν ένα πολιτικό σκάφος που εστάλη για να τους βοηθήσει. Το επεισόδιο καταγράφηκε σε βίντεο. Ένα ή δύο λεπτά μετά το τέλος του βίντεο, ένα ταχύτερο πολιτικό σκάφος έφτασε για να βοηθήσει. Τέσσερις αστυνομικοί από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία επιβιβάστηκαν στο σκάφος. Μη θέλοντας να χάσουν άλλο χρόνο, το ζευγάρι των πολιτών μετέφερε την αστυνομία στην Ουτόγια.
Μερικοί έχουν επικρίνει την αστυνομία ότι δεν χρησιμοποίησε ελικόπτερο, ότι δεν μπήκε αμέσως σε μικρές βάρκες και ότι έθεσε σε κίνδυνο το ζευγάρι που οδήγησε το πολιτικό σκάφος.
Θύματα
Οι επιθέσεις ήταν οι πιο φονικές στη Νορβηγία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μια έρευνα διαπίστωσε ότι ένας στους τέσσερις Νορβηγούς γνώριζε «κάποιον που επηρεάστηκε από τις επιθέσεις». [23] Είναι επίσης η πέμπτη φονικότερη επίγεια τρομοκρατική επίθεση στη Δυτική Ευρώπη μετά την Τρομοκρατική επίθεση της Μπολόνιας το 1980, την επίθεση της Νίκαιας το 2016, τις επιθέσεις στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015 και τις βομβιστικές επιθέσεις στη Μαδρίτη το 2004.
Όσλο
Ο πρωθυπουργός Γενς Στόλτενμπεργκ βρισκόταν στην επίσημη κατοικία του κοντά στα Βασιλικά Ανάκτορα, προετοιμάζοντας την ομιλία του που είχε προγραμματίσει για την Ουτόγια την επόμενη μέρα. Ο υπουργός Οικονομικών της Νορβηγίας, Σίγκμπγερν Γιόνσεν, βρισκόταν τότε σε διακοπές στη Δανία.
Λιγότεροι άνθρωποι από το συνηθισμένο ήταν στην περιοχή επειδή η επίθεση πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο, το συνηθισμένο μήνας διακοπών για τους Νορβηγούς, και, δεδομένου ότι ήταν απόγευμα Παρασκευής, οι περισσότεροι κυβερνητικοί υπάλληλοι είχαν επιστρέψει σπίτι για το Σαββατοκύριακο.
Ουτόγια
Η έκταση αυτού που είχε συμβεί στο νησί ήταν αρχικά πολύ συγκεχυμένη και τα πρώτα επίσημα στοιχεία που δόθηκαν ήταν ότι τουλάχιστον 10 άτομα είχαν σκοτωθεί. Καθώς βράδιαζε αρκετές αναφορές αυτοπτών μαρτύρων έθεσαν αυτό τον αριθμό υπό αμφιβολία και περίπου στις 03:50 (CEST) στις 23 Ιουλίου το NRK1 και το TV2, τα δύο κύρια νορβηγικά τηλεοπτικά δίκτυα, μετέδωσαν μια ζωντανή συνέντευξη τύπου από το "Sentrum politistasjon" στο Όσλο, όπου ο Εθνικός Αστυνομικός Επίτροπος της Νορβηγίας Ειστέιν Μέλαντ δήλωσε ότι ο αριθμός των θανάτων στην Ουτόγια έφτασε "τουλάχιστον τους 80" με τον αριθμό να αναμένεται να αυξηθεί.
Στις 25 Ιουλίου ένας εκπρόσωπος της αστυνομίας αποκάλυψε ότι ο αριθμός των θανάτων στην Ουτόγια είχε αναθεωρηθεί προς τα κάτω σε 68 μετά την καταμέτρηση των θυμάτων κατά την επιστροφή τους στην ηπειρωτική χώρα. Πρόσθεσαν ότι ο αριθμός των αγνοουμένων ήταν ακόμα υψηλός και ότι ο αριθμός των θυμάτων θα μπορούσε να είναι μέχρι 86. Στις 29 Ιουλίου η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ένα από τους σοβαρά τραυματίες από την Ουτόγια είχε πεθάνει στο νοσοκομείο, αυξάνοντας τους θανάτους από τη σφαγή στο νησί στους 69.
Στις 26 Ιουλίου η Νορβηγική Αστυνομία άρχισε να δημοσιεύει τα ονόματα και τις ημερομηνίες γέννησης των θυμάτων στον ιστότοπό της. Μέχρι τις 29 Ιουλίου είχαν δημοσιευτεί τα ονόματα και των 77 θυμάτων (8 από τη βομβιστική επίθεση και 69 από την Ουτόγια, το τελευταίο, ένα θύμα πυροβολισμών, που βρέθηκε στις 28.
Από τα 69 άτομα που πέθαναν κατά την επίθεση στο νησί, 57 σκοτώθηκαν από έναν ή περισσότερους πυροβολισμούς στο κεφάλι. Συνολικά 67 άνθρωποι σκοτώθηκαν από πυροβολισμούς, 1 πέθανε πέφτοντας από ένα βράχο προσπαθώντας να διαφύγει και 1 πνίγηκε προσπαθώντας να κολυμπήσει μακριά από το νησί. Συνολικά ο Μπρέιβικ έριξε τουλάχιστον 186 πυροβολισμούς και είχε ακόμη «σημαντική ποσότητα πυρομαχικών».
Τελικά από τα 564 άτομα που βρίσκονταν στο νησί 69 άτομα πέθαναν και τουλάχιστον 110 άτομα τραυματίστηκαν. Περίπου 50 άτομα νοσηλεύτηκαν στην τοπική κλινική που στήθηκε για τα θύματα και υποβλήθηκαν σε θεραπεία για σχετικά μικρούς τραυματισμούς, όπως κοψίματα, μώλωπες και υποθερμία, φεύγοντας και κολυμπώντας από το νησί. Είχε συννεφιά και έβρεχε στην Ουτόγια εκείνη την ημέρα, η θερμοκρασία του αέρα κυμαινόταν μεταξύ 14 και 15 ° C, η θερμοκρασία του νερού γύρω από το νησί ήταν 14 ° C και η μικρότερη απόσταση από την ηπειρωτική χώρα ήταν περίπου 600 μέτρα. Εξήντα άτομα μεταφέρθηκαν στα γύρω νοσοκομεία, 55 με σοβαρούς τραυματισμούς. Ο επικεφαλής χειρουργός που αντιμετώπισε τις πληγές σε ένα από τα νοσοκομεία είπε ότι δεν είχε δει ποτέ παρόμοια τραύματα κατά τα 23 χρόνια εργασίας του και εξήγησε ότι οι σφαίρες ήταν εξαιρετικά κατακερματισμένες στην πορεία τους μέσω του σώματος. Τριάντα τρία άτομα χτυπήθηκαν άμεσα από μία ή περισσότερες σφαίρες και επέζησαν, [9] αλλά ένα άτομο που πυροβολήθηκε πέθανε δύο ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο από τις πληγές της σφαίρας στο κεφάλι και την πλάτη.
Τα 564 άτομα στο νησί εκείνη την εποχή ήταν από όλη τη Νορβηγία, καθώς και ορισμένοι επισκέπτες από ξένες χώρες. Οι άνθρωποι που πέθαναν ήταν από 18 από τις 19 περιφέρειες της Νορβηγίας και επίσης από τη Γεωργία. Οι τραυματίες ήταν από όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του Σβάλμπαρντ, και μαζί με τα θύματα από το Όσλο, κατά μέσο όρο το ένα τέταρτο του πληθυσμού της Νορβηγίας γνώριζε ένα θύμα που επλήγη από τις επιθέσεις, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε. [23] Αρκετοί από τους νεκρούς και τους τραυματίες ή οι γονείς τους ήταν προσωπικοί φίλοι υψηλόβαθμων κυβερνητικών λειτουργών. Ο Τρόντ Μπέρντσεν, εκτός υπηρεσίας άοπλος αστυνομικός και ετεροθαλής αδελφός της πριγκίπισσας της Νορβηγίας Μέτε-Μάριτ, ήταν ο πρώτος που σκοτώθηκε.
Δράστης
Ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός NRK και διάφορα άλλα νορβηγικά μέσα ενημέρωσης αναγνώρισαν ως ύποπτο εισβολέα τον Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ. Συνελήφθη στην Ουτόγια για τους πυροβολισμούς και συνδέθηκε επίσης με τη βομβιστική επίθεση στο Όσλο. Κατηγορήθηκε για τρομοκρατία και για τις δύο επιθέσεις. Σύμφωνα με τον δικηγόρο του ο Μπρέιβικ αναγνώρισε ότι ήταν υπεύθυνος τόσο για τη βόμβα όσο και για τους πυροβολισμούς κατά την ανάκριση, αλλά αρνήθηκε την ενοχή, καθώς ισχυρίστηκε ότι οι ενέργειές του ήταν "στυγερές αλλά αναγκαίες". Κατά την αρχική του ποινική δίωξη στις 25 Ιουλίου ο Μπρέιβικ τέθηκε υπό κράτηση για οκτώ εβδομάδες, το πρώτο διάστημα σε απομόνωση. Ο Μπρέιβικ ήθελε να είναι σε ανοιχτή ανάκριση, φορώντας μια στολή της επιλογής του, αλλά τα αιτήματά του απορρίφθηκαν από τον προεδρεύοντα δικαστή.