cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ημέρα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου
Εορτασμοί
Στη σύγχρονη Πολωνία, αυτή τη μέρα, χωρίς δουλειά, πραγματοποιούνται πολλές παρελάσεις, εκθέσεις, συναυλίες και ομιλίες δημόσιων προσώπων. Οι σημαντικότεροι Πολωνοί πολιτικοί συμμετέχουν σε αυτές τις γιορτές. Για παράδειγμα, το 2011 ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Μπρονίσλαφ Κομορόφσκι, ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, ο Διευθύνων του Σέιμ, Γκζέγκος Σετίνα, ο Διευθύνων της Γερουσίας, Μπόγκνταν Μπορουσέβιτς και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Μπόγκνταν Κλιχ, συμμετείχαν στις εορταστικές εκδηλώσεις στη Βαρσοβία. Οι επίσημες εορταστικές εκδηλώσεις στη Βαρσοβία και σε άλλες πόλεις της Πολωνίας με την παρουσία του Προέδρου και σημαντικές προσωπικότητες περιλαμβάνουν σημαίες, ομοβροντίες κανονιών, την ανάγνωση της εισαγωγής του συντάγματος, τραγουδώντας ένα πατριωτικό τραγούδι από τη Νοεμβριανή Εξέγερση, το Witaj, majowa jutrzenko (Καλώς ορίσατε, Αυγή Μαΐου), καθώς και παραστάσεις ασκήσεων και την ετήσια στρατιωτική παρέλαση.
Η εορτή έχει υπάρξει το επίκεντρο των εθνοτικών εορτασμών της Πολωνοαμερικανικής υπερηφάνειας στην περιοχή του Σικάγο, όπου είναι γνωστή ως Ημέρα του Πολωνικού Συντάγματος, από το 1892. Οι Πολωνοί στο Σικάγο συνεχίζουν αυτήν την παράδοση μέχρι σήμερα, σηματοδοτώντας την με εορτασμούς και την ετήσια Παρέλαση για την Ημέρα του Πολωνικού Συντάγματος. Προσκεκλημένοι εθνικού μεγέθους, με κυριότερο τον Ρόμπερτ Κέννεντυ, την έχουν παρακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια ως έναν τρόπο να γίνουν αρεστοί στους Πολωνούς του Σικάγο. Στη Μινεσότα, οι πρώτοι εορτασμοί χρονολογούνται στη δεκαετία του 1870. Στο Σαν Φρανσίσκο, η επέτειος του Συντάγματος της 3ης Μαΐου εορτάζεται κάθε χρόνο εδώ και δεκαετίες στο Music Concourse στο Πάρκο Χρυσής Πύλης. Στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης υπάρχει μια πολωνική εκδήλωση Happy Hour Buffalo που πραγματοποιείται κάθε 3 Μαΐου στη Βιβλιοθήκη Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Υπάρχει δωρεάν είσοδος, δωρεάν πολωνικό φαγητό, πολωνική μουσική και ανάγνωση της εισαγωγής του Πολωνικού Συντάγματος στα αγγλικά και στα πολωνικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημόσιες αργίες στην Πολωνία Κατηγορία:Δημόσιες αργίες στη Λιθουανία Κατηγορία:Ημέρες Συντάγματος
ΦΚ Κομ
Η ΦΚ Κομ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ποντγκόριτσα, Μαυροβούνιο. Αγωνίζεται στη Second League of Montenegro. Ιδρύθηκε το 1958. Χρώμα της ομάδας είναι το μπλε. Αγωνίζεται στο Stadion Zlatica στην Ποντγκόριτσα, χωρητικότητας 3500 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970 Κατηγορία:ΦΚ Κομ
Βαγράτιος της Ιμερετίας
Βιογραφία
Ήταν γιος τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του, την Τάμαρ Αμπασίτζε. Ήταν, λοιπόν, νεότερος αδελφός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι και θείος τού Σολομώντα Β΄, του τελευταίου βασιλιά τού Ιμερέτι. Ο πρίγκιπας Βαγράτ νυμφεύτηκε τη Μαριάμ (1741–1820), κόρη του πρίγκιπα Γεωργίου, εριστάβι της Γκουρίας. Είχε δύο παιδιά:
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Κομητεία Χάρις (Τέξας)
Η Κομητεία Χάρις (αγγλικά: Harris County, Texas), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 254 κομητείες στην πολιτεία του Τέξας. Αποτελεί την πολυπληθέστερη κομητεία του Τέξας, καθώς και την τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο πληθυσμός της κομητείας Χάρις, (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), ανέρχεται σε 4.779.880 κατοίκους, κατέχοντας το 16,5% των κατοίκων όλης της πολιτείας. Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Χάρις, είναι το Χιούστον (μεγαλύτερη πόλη του Τέξας και τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες).
Η έκταση της κομητείας Χάρις, ανέρχεται σε 4.412 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2), και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της πολιτείας του Τέξας, κοντά στις ακτές του Κόλπου του Μεξικού.
Πολιτική
Η κομητεία Χάρις, θεωρείται μετριοπαθής πολιτικά κομητεία, η οποία τα τελευταία δεκαπέντε περίπου χρόνια, κλείνει προς το Δημοκρατικό Κόμμα. Μέχρι το 2004, η κομητεία ψήφιζε για τις προεδρικές εκλογές παραδοσιακά τους υποψηφίους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Από τις εκλογές του 2008, ψηφίζει αποκλειστικά υποψηφίους του Δημοκρατικού Κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαρις Κατηγορία:Χιούστον
Βικτόρια Στέιντιουμ
Το Βικτόρια Στέιντιουμ είναι ένα πολλαπλών χρήσεων γήπεδο στο Γιβραλτάρ. Αυτό τον καιρό χρησιμοποιείται κυρίως για την διεξαγωγή ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων, ενώ έχει χωρητικότητα της τάξεως των 5.000 θέσεων. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το Αεροδρόμιο του Γιβραλτάρ, μόλις λίγα μέτρα από την Λεωφόρο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Έλαβε το όνομα της γυναίκας του φιλάνθρωπου από το Γιβραλτάρ, Τζον ΜακΙντος.
Το γήπεδο έχει, επίσης, φιλοξενήσει αναμετρήσεις κρίκετ μετά το 1993. Συγκεκριμένα, φιλοξένησε την πρώτη του αναμέτρηση κρίκετ όταν η Μέριλμποουν Κρίκετ Κλαμπ επισκέφτηκε το Γιβραλτάρ το 1993 για μια αναμέτρηση απέναντι στην Εθνική Γιβραλτάρ.
Μετά την αποδοχή της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Γιβραλτάρ ως πλήρους μέλους της UEFA τον Μάιο του 2013, αποφασίστηκε το υπό κατασκευή Γιουρόπα Πόιντ Στέιντιουμ να αντικαταστήσει το Βικτόρια Στέιντιουμ ως εθνικό στάδιο του Γιβραλτάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Γιβραλτάρ
Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων αποτελείται από τους εξής 7 τομείς: Η ελάχιστη δυνατή διάρκεια φοίτησης στη σχολή είναι 6 χρόνια. Σκοπός της σχολής είναι να προσφέρει στους φοιτητές ολοκληρωμένη, θεωρητική και πειραματική γνώση του ανθρώπινου οργανισμού στη φυσιολογική και παθολογική του κατάσταση και να τους παράσχει άρτια επιστημονική κατάρτιση για το ιατρικό λειτούργημα που θα ασκήσουν στη σταδιοδρομία τους. Επίσης, στη σχολή λειτουργούν τα ακόλουθα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών:
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Ράβδος του Ασκληπιού
Μυθολογία
Ο πιο διάσημος ναός του θεού Ασκληπιού ήταν στην Επίδαυρο. Άλλοι διάσημοι θεραπευτικοί ναοί βρίσκονταν στην Κω (Ασκληπιείο) όπου έδρασε ο Ιπποκράτης, στα Τρίκαλα, στη Γόρτυνα, στην Πέργαμο.
Προς τιμήν του Ασκληπιού, ένα συγκεκριμένο είδος μη δηλητηριώδους φιδιού χρησιμοποιόταν σε θεραπευτικές τελετές, το οποίο σερνόταν στο πάτωμα του δωματίου του αρρώστου. Αυτά τα φίδια χρησιμοποιούνταν στα εγκαίνια κάθε νέου ναού του Ασκληπιού, κατά την κλασική εποχή.
Ο αρχικός όρκος του Ιπποκράτη έλεγε: "Ορκίζομαι στον Απόλλωνα, τον Ασκληπειό, την Υγεία και την Πανάκεια και..."..
Σημερινή χρήση
Αρκετοί οργανισμοί και φορείς χρησιμοποιούν σήμερα ως έμβλημα τη ράβδο του Ασκληπιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική ιατρική Κατηγορία:Σύμβολα
Asklepios
Νόμοι της Νυρεμβέργης
right|165px|thumb|Με τους νόμους της Νυρεμβέργης η σβάστικα γίνεται νέα εθνική σημαία της Γερμανίας Οι Νόμοι της Νυρεμβέργης, αποφασίστηκαν στις 15 Σεπτεμβρίου 1935 στο 7ο Συνέδριο (Συνέδριο της Ελευθερίας) του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος των Γερμανών Εργατών (NSDAP) στη Νυρεμβέργη. Με τους νόμους αυτούς οι εθνικοσοσιαλιστές έκτισαν την νομική βάση για τον αντισημιτισμό τους.
Οι Νόμοι της Νυρεμβέργης περιείχαν τα εξής:
Στο εξής τα δικαιώματα των Εβραίων θα περιορίζονται μέχρι την πτώση του Τρίτου Ράιχ συνεχώς. Οι περιορισμοί θα αφορούν την κοινωνική αλλά και την προσωπική τους ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ν Ν Κατηγορία:Αδόλφος Χίτλερ
Ντουάιτ Αϊζενχάουερ
Ο Ντουάιτ Ντέιβιντ «Άικ» Αϊζενχάουερ (αγγλικά: Dwight David "Ike" Eisenhower, 14 Οκτωβρίου 1890 – 28 Μαρτίου 1969) ήταν Αμερικανός πολιτικός και ανώτατος στρατιωτικός, που υπηρέτησε ως 34ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 1953 μέχρι το 1961. Ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Υπηρέτησε ως ο 1ος Ανώτατος Διοίκητης των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ, από το 1951 έως το 1952. Επίσης, διετέλεσε ως Επιτελάρχης του Στρατού Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 1945 έως το 1948. Ήταν στρατάρχης του Στρατού Ξηράς, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και ήταν κύριος συντονιστής της «Επιχείρησης Πυρσός» (1942), και της Μάχης και Απόβασης της Νορμανδίας (1944–1945).
Η ζωή του
Η οικογένεια Αϊζενχάουερ μετανάστευσε, το 1741, από το Κάρλσμπρουν του Νασάου-Σααρμπρίκεν, στην Αμερική, πρώτα στο Γιορκ της Πενσιλβάνια και, κατά τη δεκαετία του 1880, στο Κάνσας. Ο πατέρας του Ντουάιτ, Ντέιβιντ, είχε αρχικά παντοπωλείο στο Κάνσας, χρεωκόπησε και αργότερα εργάστηκε στους σιδηροδρόμους και έπειτα σε τυροκομείο, καταφέρνοντας στο τέλος να εξασφαλίσει άνετες συνθήκες διαβίωσης για την οικογένειά του.
Ο Ντουάιτ γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1890 στο Ντένισον του Τέξας και ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά της οικογένειας. Μεγάλωσε στο Άμπιλιν του Κάνσας. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Abilene High School" το 1909. Το 1911 κατατάχθηκε στον στρατό και το 1915 αποφοίτησε πτυχιούχος (BS) από τη στρατιωτική ακαδημία των ΗΠΑ, Γουέστ Πόιντ. Στο τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου στάλθηκε στη Γαλλία όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτής του σώματος θωρακισμένων αρμάτων. Στη συνέχεια υπηρέτησε στην Πενσυλβάνια, στο Μέριλαντ και στον Παναμά. Το 1933 μετατέθηκε στο επιτελείο και το 1935 στάλθηκε στις Φιλιππίνες, υπό τις διαταγές του Ντάγκλας Μακ Άρθουρ. Έλαβε μέρος στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και τον Νοέμβριο του 1942, αφού προηγουμένως είχε προαχθεί από συνταγματάρχη σε υποστράτηγο, οργάνωσε και διηύθυνε την απόβαση των συμμάχων στη Νότια Αφρική. Το 1943 διορίστηκε ανώτατος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων κατά την απόβαση της Νορμανδίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου ανερχόμενος στον βαθμό του στρατηγού 5 αστέρων. Η θέση που του εμπιστεύτηκαν παρόλο που μάχιμα δεν διέθετε αντίστοιχη πείρα ήταν αποτέλεσμα της διπλωματικής ισορροπίας που απαιτούσε ο πόλεμος μεταξύ των συμμάχων και ειδικά της Αγγλίας και όπου οι προστριβές με τον στρατηγό Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ ήταν αρκετά συχνές στο παρασκήνιο.
Το 1948 παραιτήθηκε από την ενεργό υπηρεσία στο στρατό και ανέλαβε πρόεδρος του Πανεπιστημίου Κολούμπια. Το 1950 ανέλαβε την αρχηγία του Ν.Α.Τ.Ο.
Πρόεδρος των ΗΠΑ
Επανεκλέχτηκε στην προεδρία το 1956, λαμβάνοντας 457 εκλεκτορικές ψήφους και το 57.4% των ψήφων, με αντίπαλο ξανά τον Αντλάι Στίβενσον ο οποίος έλαβε 73 εκλεκτορικές ψήφους και το 42.0% των ψήφων. Πεπεισμένος ειρηνιστής ο ίδιος ("Μισώ τον πόλεμο όπως μόνο ένας στρατιωτικός που τον έχει ζήσει, που έχει δει τη βία, τη ματαιότητα και την ανοησία του, μπορεί"), ο Αϊζενχάουερ άφησε ωστόσο τον υπουργό Εξωτερικών του, Τζον Φόστερ Ντάλες, να ασκήσει πολιτική εξαιρετικά ριψοκίνδυνη έναντι της Ε.Σ.Σ.Δ., με κίνδυνο πρόκλησης παγκοσμίου πολέμου, ενώ στο εσωτερικό μέτωπο ευθύνεται για την απερίγραπτη διόγκωση του προβλήματος του ρατσισμού και τον αντικομμουνιστικό παροξυσμό και τις έξαλλες ακρότητες του Μακαρθισμού. Παρ' όλα αυτά η οκταετία του παραμένει εποχή ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης και γενίκευσης της ευημερίας του «αμερικανικού ονείρου».
Επίσκεψη στην Ελλάδα
Στις 14 Δεκεμβρίου του 1959 ο Αϊζενχάουερ επισκέφθηκε επίσημα την Ελλάδα. Μόλις έφτασε στην Αθήνα, τον υποδέχθηκε ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής και αναχωρώντας από το αεροδρόμιο κατευθύνθηκαν προς το ξενοδοχείο στο οποίο θα έμενε. Ο Αϊζενχάουερ ήταν ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος ο οποίος πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα.
Ο θάνατος
Το 1961, με τη λήξη δηλαδή της θητείας του, ο Αϊζενχάουερ αποχώρησε από την ενεργό πολιτική δράση. Τον Ιανουάριο του 1969, είδε τον προστατευόμενό του, και επί οκταετία αντιπρόεδρό του, Ρίτσαρντ Νίξον να ορκίζεται πρόεδρος. Στις 28 Μαρτίου του 1969, ο Αϊζενχάουερ απεβίωσε στην Ουάσινγκτον από καρδιακό επεισόδιο, σε ηλικία 78 ετών. Αν και τα χρόνια που είχαν περάσει από την απόσυρσή του από την πολιτική ζωή ήταν πολλά και η αμερικανική κοινωνία βαθιά αλλαγμένη από τα χρόνια της δεκαετίας του 1950, το πένθος ήταν βαρύ και γνήσιο.
Στις 29 Μαρτίου, η σορός του Αϊζενχάουερ μεταφέρθηκε στον εθνικό καθεδρικό ναό της Ουάσινγκτον και την επομένη μεταφέρθηκε στη «ροτόντα» του Καπιτωλίου, όπου εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Στις 31 Μαρτίου, ημέρα εθνικού πένθους στις Η.Π.Α., η σορός επανήλθε με κάθε επισημότητα στον εθνικό καθεδρικό ναό, όπου ο Αϊζενχάουερ κηδεύτηκε ενώπιον δεκάδων επισήμων από σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου. Ένα μαύρο άλογο ακολουθούσε τη σορό του Αϊζενχάουερ με ένα ζευγάρι μπότες τοποθετημένο ανάποδα στους αναβατήρες, συμβολίζοντας τον ηγέτη που έφυγε. Στη συνέχεια η σορός του μεταφέρθηκε σιδηροδρομικώς στο Αμπιλίν του Κάνσας, την πόλη στην οποία μεγάλωσε. Το τελευταίο αυτό ταξίδι του στρατηγού κράτησε σχεδόν δύο ημέρες και δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί συγκεντρώθηκαν σε σταθμούς και διαβάσεις για να αποτίσουν τον ύστατο φόρο τιμής στον πρόεδρο. Στις 2 Απριλίου, ο στρατηγός ενταφιάστηκε στο μικρό παρεκκλήσιο του Μουσείου Αϊζενχάουερ, δίπλα στον μικρό γιο του, Ντέιβιντ.
Ήταν νυμφευμένος από το 1916 με τη Μάμι Ντάουντ και είχαν δύο παιδιά, από τα οποία το πρώτο, ένας γιος, πέθανε σε ηλικία τεσσάρων ετών το 1921 από οστρακιά. Ο εγγονός του, Ντέιβιντ Αϊζενχάουερ, νυμφεύτηκε την κόρη του Ρίτσαρντ Νίξον, Τζούλι.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη
Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ
μικρογραφία|340x340εσ| Εσωτερικό εκκλησίας Ο Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ (Wilhelm Schubert van Ehrenberg ή Willem Schubart van Ehrenberg, επίσης Wilhem Schubert von Ehrenbergή Schubert van Ehrenberg, Αμβέρσα, 1630 ή 1637– Αμβέρσα, περ. 1676) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Αμβέρσα και ειδικεύθηκε σε αρχιτεκτονικούς πίνακες, συμπεριλαμβανομένων πραγματικών και φανταστικών εσωτερικών ναών, αναγεννησιακών ανακτόρων και πινακοθηκών.
Βίος
Πιθανότατα γεννήθηκε στην Αμβέρσα όπου το βάπτισμά του καταγράφεται στις 12 Μαΐου 1630 (παρά το ότι μια ανώνυμη πηγή αναφέρει ότι γεννήθηκε στη Γερμανία), εισήλθε στην Αμβέρσα Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1662. Παρέμεινε στην Αμβέρσα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Είναι πιθανό να ταξίδεψε στην Ιταλία καθώς έκανε σχέδια με θέματα από την Ιταλίαιταλικών θεμάτων.
Η ημερομηνία του θανάτου του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα και πιστεύεται ότι συνέβη μεταξύ του 1687 (η τελευταία ημερομηνία ενός από τα χρονολογημένα έργα του) και του 1707.
Ήταν ο δάσκαλος του ζωγράφου απεικόνισης αρχιτεκτονημάτων Γιάκομπους Φερντινάντους Σέι.
Ο γιος του Πέτερ Σούμπαρτ φαν Έρενμπερχ (Peter Schubart von Ehrenberg) ήταν επίσης καλλιτέχνης που είχε επιτυχημένη σταδιοδρομία ως ζωγράφος, χαράκτης και σκηνογράφος στη Βιέννη.
Γενικά
Η πλειονότητα των πινάκων του φαν Έρενμπερχ δημιουργήθηκε μεταξύ 1660 και 1670. Συνεργάστηκε συχνά με άλλους καλλιτέχνες που πρόσθεσαν τις μορφές ή τα ζώα. Αυτή ήταν κοινή πρακτική του 17ου αιώνα στην Αμβέρσα. Οι συνεργάτες του περιελάμβαναν τους Χέντρικ φαν Μιντερχαουτ (Hendrik van Minderhout), Γκασπάρ ντε Βίττε, Χιερόνυμους Γιάνσσενς, και Σαρλ Εμανουέλ Μπιζέ (Charles Emmanuel Biset).
Αρχιτεκτονικά έργα
μικρογραφία|330x330εσ| Εσωτερικό υπόγειας σκοτεινής αίθουσας με κομψές μορφές, συνεργασία με τον Χιερόνυμους Γιάνσσενς Ο φαν Έρενμπερχ ζωγράφισε πολλούς αρχιτεκτονικούς πίνακες συνήθως από φανταστικούς εσωτερικούς χώρους εκκλησιών, ναούς, παλάτια και γκαλερί τέχνης. Πίνακες όπως το εσωτερικό της εκκλησίας Saint-Carolus-Borromeus στην Αμβέρσα (1667; Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Βρυξέλλες ) υπογραμμίζουν την μπαρόκ αρχιτεκτονική του χώρου που απεικονίζεται, αλλά είναι πιο τεχνητές από τους Ολλανδούς της Χρυσής Εποχής όπως ο Πίτερ Σένρενταμ ή ο Εμάνουελ ντε Βίττε. Το εσωτερικό του στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη βρίσκεται στην παράδοση της αρχιτεκτονικής της Αμβέρσας από το πρώτο μισό του 17ου αιώνα. Ωστόσο, το χωρικό αποτέλεσμα στο έργο του φαν Έρενμπερχ είναι ισχυρότερο. Έδειξε ιδιαίτερη προτίμηση για το φανταστικό και αξιολύπητο, το οποίο τόνισε περαιτέρω με ανοιχτόχρωμες σκοτεινές αντιθέσεις και μορφές σε μέγεθος σχεδόν νάνων (συχνά ζωγραφισμένες από άλλους καλλιτέχνες).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει μια σειρά από πίνακες που αντιπροσωπεύουν τα Επτά Θαύματα του Κόσμου, όπως το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού και ο Ναός της Αρτέμιδας στην Έφεσο (και οι δύο στο Musée Henri Dupuis Saint-Omer) και οι δύο πίνακες από ερειπωμένες ταφόπλακες (και οι δύο στο Oxford College Anon II, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης).
Αίθουσες με πίνακες ζωγραφικής
Ο φαν Έρενμπερχ δημιούργησε επίσης επίσης πίνακες με το είδος «αίθουσες με πίνακες ζωγραφικής». Το είδος αυτό είναι εγγενές στην Αμβέρσα όπου οι Φρανς Φράνκεν ο νεότερος και Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος ήταν οι πρώτοι καλλιτέχνες που δημιούργησαν πίνακες του είδυς και συλλογές με περίεργα αντικείμενα κατά τη δεκαετία του 1620. Οι αίθουσες με πίνακες ζωγραφικής απεικονίζουν μεγάλα δωμάτια στα οποία πολλοί πίνακες και άλλα πολύτιμα αντικείμενα εκτίθενται σε κομψό περιβάλλον. Τα πρώτα έργα σε αυτό το είδος απεικόνιζαν αντικείμενα τέχνης μαζί με άλλα αντικείμενα, όπως επιστημονικά όργανα ή περίεργα φυσικά δείγματα. Το είδος έγινε αμέσως δημοφιλές και ακολούθησαν άλλοι καλλιτέχνες όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος, Κορνέλις ντε Μπελιέρ, Χανς Γιόρντενς, Ντάβιντ Τενιερς ο νεότερος, Χίλλις φαν Τίλμπορχ και Χιερόνυμους Γιάνσσενς. Οι γκαλερί τέχνης που απεικονίστηκαν ήταν πραγματικές γκαλερί ή φανταστικές γκαλερί, μερικές φορές με αλληγορικές μορφές. μικρογραφία|400x400εσ| Εσωτερικό μιας φανταστικής γκαλερί εικόνων Ένα παράδειγμα εργασίας του φαν Έρενμπερχ σε αυτό το είδος είναι το εσωτερικό ενός γραφείου συλλεκτών τέχνης με πολλούς επισκέπτες (Musée Girodet, Montargis ). Αυτή είναι συνεργασία με τους Γκασπάρ ντε Βίττε και Χιερόνυμους Γιάνσσενς. Η σύνθεση απεικονίζει μια φανταστική γκαλερί τέχνης με πολλούς επισκέπτες που εκτιμούν και συζητούν μερικά από τα έργα τέχνης στη γκαλερί. Αυτή η ζωγραφική της γκαλερί αντιπροσωπεύει μεταγενέστερη εξέλιξη του είδους που ξεκίνησε από τον Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο, το οποίο αποκλείει αντικείμενα μη-τέχνης από τη γκαλερί. Οι μορφές στον πίνακα της γκαλερί απεικονίζονται ως τμήμα μιας ελίτ που κατέχει προνομιακή γνώση της τέχνης. Το είδος της ζωγραφικής της γκαλερί είχε γίνει τότε ένα μέσο για να τονίσει την ιδέα ότι οι δυνάμεις της διάκρισης που σχετίζονται με τη γνώση είναι κοινωνικά ανώτερες ή πιο επιθυμητές από άλλες μορφές γνώσης.
Το εσωτερικό μιας φανταστικής γκαλερί εικόνων ( Alte Pinakothek, Μόναχο ) με ημερομηνία 1666 εμπίπτει στην κατηγορία των αλληγορικών εικόνων με γκαλερί, οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν υποκατηγορία του φανταστικού τύπου γκαλερί τέχνης. Αυτή η σύνθεση απεικονίζει μεγάλη φανταστική γκαλερί στην οποία υπάρχουν πολλά άτομα που θαυμάζουν και εξετάζουν έργα τέχνης και, στη δεξιά πλευρά, μορφές που αντιπροσωπεύουν θεούς και αλληγορικές μορφές. Ο πίνακας είναι συνεργασία με κάθε έναν από τους μεμονωμένους ζωγράφους του οποίου το έργο απεικονίζεται στον πίνακα και έχει υπογράψει το δικό του έργο: Τέοντοορ Μπόιερμανς (Θυγατέρα Κέκτοπα και Ερυχθόνιου), Πίτερ Μπουλ (Ζώα), Γιαν Κόσσιερς (Άρτεμις και Ακταίων), Κορνέλις ντε Χέιμ (νεκρή φύση με φρούτα), Ρόμπερτ φαν ντεν Χούκε (Χειμερινό τοπίο), Φίλιπς Αουγκουστάιν Ίμμενρετ (Philips Augustijn Immenraet) (τοπίο ιταλικού ύφους), Γιάκομπ Γιόρντενς (Jacob Jordaens) (Γύγης, Κανδαύλης και αλληγορία της ζωγραφικής), Πίτερ Τάις (λατρεία των βοσκών), Λούκαςφαν Ούντεν (Τοπίο) και καλλιτέχνες που υπογράφουν με ΤΑ αρχικά  PB (νεκρή φύση με ψάρια) και PVI ή PVH (Σάτυρος και Νύμφη). Ο φαν Έρενμπερχ ζωγράφισε την αρχιτεκτονική καθώς και την οροφή (η οποία αποτελείται από αντίγραφα των έργων του Ρούμπενς για την εκκλησία Carolus Borromeuskerk στην Αμβέρσα) (αργότερα καταστράφηκε από φωτιά). Οι μορφές είναι πιθανώς του Σαρλ Εμμανυέλ Μπιζέ (Charles Emmanuel Biset). Καταγράφονται άλλες τέτοιες συνεργασίες μεταξύ πολλών ζωγράφων της Αμβέρσας σε πίνακες ζωγραφικής. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο πίνακας εικόνων του Ζακόμπ ντε Φορμερντού (Jacob de Formentrou) (επίσης γνωστός ως λάτρεις της τέχνης σε ένα αίθουσα ζωγραφικής ), τμήμα της συλλογής Royal Collection. Τέτοιοι πίνακες μπορούν να θεωρηθούν ως αναφορά στη γνώση, και ειδικότερα η δραστηριότητα του γνώστη να αξιολογήσει τη συγγραφή των έργων ζωγραφικής βάσει στιλιστικών χαρακτηριστικών. Μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως προσεκτικά δημιουργημένη διαφήμιση του σύγχρονου ταλέντου και της παλαιότερης κληρονομιάς της σχολής ζωγραφικής της Αμβέρσας.
Παραπομπές
Φαν Ερενμπερχ
Δουκάτο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Το Δουκάτο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (Γερμανικά: Herzogtum Sachsen-Lauenburg, που ονομάζεται Κάτω Σαξονία (Niedersachsen) μεταξύ του 14ου και του 17ου αιώνα), ήταν δουκάτο με αυτοκρατορική αμεσότητα που υπήρχε 1296-1803 και 1814-1876 στην άκρος νοτιοανατολική περιοχή που είναι τώρα το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Το εδαφικό του κέντρο βρισκόταν στη σύγχρονη συνοικία του Δουκάτου του Λάουενμπουργκ και αρχικά η ομώνυμη πρωτεύουσα του ήταν το Λάουενμπουργκ στον Έλβα, αν και το 1619 η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Ράτσεμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν Κατηγορία:Δούκες της Γερμανίας
ΦΚ Ζόρα
Η ΦΚ Ζόρα είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Spuž του Μαυροβουνίου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1922. Αγωνίζεται στη Montenegrin Second League. Έδρα της ομάδας είναι το stadium "Kod željezničke stanice". Έχει κερδίσει την Montenegrin Third League τη σεζόν 2009-2010, αλλά τερμάτισε τελευταία στα πλεί-οφ. Τη σεζόν 2011/2012 κατάφερε να προαχθεί στη Montenegrin Second League. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:ΦΚ Ζόρα
Αερολιμένας Ρόδου
Με το όνομα Αερολιμένας Ρόδου εννοούνται τα παρακάτω:
Σίμων της Ιμερετίας
Ο Σίμων, γεωργιανά: სიმონი Σίμον, (γενν. 1771) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι ήταν φυσικός γιος τού πρίγκιπα Βαγράτ τού Ιμερέτι και εγγονός τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι.
Βιογραφία
Είχε έναν γιο, τον Ροστόμ, οι απόγονοι του οποίου, σε αντίθεση με τους γόνους των βασιλικών Ιμερετίων, δεν αναγνωρίστηκαν σε πριγκιπικό βαθμό από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά την προσάρτηση τού Ιμερέτι το 1810. Αντίθετα, υποβιβάστηκαν στον βαθμό των άτιτλων ευγενών (aznauri) με το επώνυμο Μπαγκρατιόνι και αναφέρονται ως τέτοιοι στον κατάλογο των Ιμερετίων ευγενών, που επιβεβαίωσε ο τσάρος το 1850. Από το 2015, είναι οι μόνοι επιζώντες εξ αρρενογονίας γραμμής απόγονοι τού βασιλικού οίκου τού Ιμερέτι. Το οικογενειακό τους χωριό είναι το Γκβανκίτι, στο Ιμερέτι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γαλεώτης
Πηγές
Γαλεωτης Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Καλή (βιβλιογράφος)
Η Καλή ήταν βιβλιογράφος του 11ου αιώνα.
Έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στην Κωνσταντινούπολη με αύξοντα αριθμό 109. Ο κώδικας είναι πολυτελώς γραμμένος και διακοσμημένος με εικόνες, περιέχει δε την λειτουργία του Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί βιβλιογράφοι
Παναγιώτης Δημητρίου
Ο Παναγιώτης Δημητρίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Ευρωβουλευτής και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το Ενιαίο Κόμμα και με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παναγιώτης Δημητρίου γεννήθηκε στον Στρογγυλό στις 6 Μαΐου 1939. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο παιδαγωγικών από το Διδασκαλικό Κολέγιο Κύπρου και πτυχίο νομικών από το Μίτολ Τεμπλ.
Την περίοδο 1960-1964 εργάστηκε ως δάσκαλος. Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Παγκύπριας Οργάνωσης Ελλήνων Διδασκάλων (ΠΟΕΔ). Επιπλέον, έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος και εκδότης περιοδικών. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένος με την Μαρία Ηλιάδου και έχει δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Το 1969 ήταν ιδρυτικό μέλος του Ενιαίου Κόμματος. Διετέλεσε οργανωτικός γραμματέας και βοηθός γενικός γραμματέα του κόμματος. Το 1976 ήταν ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ). Διετέλεσε σύμβουλος του προέδρου του ΔΗΣΥ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου, επικεφαλής των προεκλογικών εκστρατειών του κόμματος, γενικός οργανωτικός γραμματέας και δεύτερος και πρώτος αντιπρόεδρος του κόμματος. Επιπλέον, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος του ΔΗΣΥ.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Ενιαίο Κόμμα για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Εξελέγη ξανά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού. Επιπλέον, διετέλεσε αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και μέλος της Συνέλευσης για το Μέλλον της Ευρώπης.
Το 2003 ορίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων παρατηρητής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διετέλεσε ευρωβουλευτής, αρχικά, για μικρή περίοδο (1η Μαΐου 2004-19 Ιουλίου 2004), από την ημέρα ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση έως και την ανάληψη των καθηκόντων των νέων ευρωβουλευτών που εκλέχθηκαν στις πρώτες ευρωεκλογές που συμμετείχε η Κύπρος. Σε αυτές τις ευρωεκλογές εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με τον ΔΗΣΥ για την περίοδο 2004-2009. Συμμετείχε στην πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ενιαίο Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΔΗΣΥ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ακνταγμαντενί
Το Ακνταγμαντενί (τουρκικά: Akdağmadeni), παλαιότερα γνωστό ως Ακ Νταγ Ματέν και Ακ Δαγ Μαδέν (αρχαία ελληνικά: Ἀργυρίων), είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης περιοχής της επαρχίας Γιοζγκάτ της Τουρκίας, του διαμερίσματος της Κεντρικής Ανατολίας. Aπέχει από την Άγκυρα 300χλμ, βρίσκεται 100χλμ δυτικά της Σεβάστειας και 200χλμ νοτιονατολικά της Σαμψούντας. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες του όρους Ακ Νταγ και κατά μήκος ενός παραποτάμου του Γιεσίλιρμάκ.
Στην πόλη, πριν το 1922, κατοικούσε σημαντικός αριθμός Ελλήνων, προερχόμενος από περιοχές του Πόντου, κυρίως της Κιμισχανέ (Αργυρούπολη) και των περιχώρων της.
Το όνομά της προέρχεται από τα ομώνυμα μεταλλεία αργύρου του όρους Ακ Νταγ. Σε βιβλίο του 1922, από τον Γεώργιο Σκαλιέρη, αποκαλείται και Αργυρίων.
Ιστορία μέχρι το 1923
Τα αργυρωρυχεία του Ακ Νταγ άρχισαν να λειτουργούν το 1815.
Η ακμαία ελληνική κοινότητα της πόλης ιδρύθηκε το 1832, λίγα χρόνια μετά την ανακάλυψη των μεταλλείων και εκκλησιαστικά ανήκε στη μητρόπολη Χαλδίας. Αριθούσε 5.000 κατοίκους, από τους 8.000 συνολικό πληθυσμό της κωμόπολης και έγινε πνευματικό και εμπορικό κέντρο της περιοχής. Το 1895, ο Βρεταννός πρέσβης σερ Τσαρλς Ουίλσον σημείωνε ότι όλοι οι μεταλλωρύχοι των αργυρωρυχείων της περιοχή ήταν Έλληνες. Όλο το εμπόριο βρισκόταν στα  χέρια  των  Ελλήνων, των οποίων τα σιδηρουργεία και τα αμαξοποιεία  εξυπηρετούσαν πάνω από 180 ελληνικά και τουρκικά χωριά. Αυτός ήταν ο λόγος που, κατά τον Γεώργιο Κ. Φωτιάδη, «όταν έφυγαν οι Έλληνες νεκρώθηκαν τα πάντα».
Ή γλώσσα που μιλούσαν ανήκε στην ποντιακή διάλεκτο και συγκεκριμένα στο ιδίωμα της Χαλδίας, με λίγες παραλλαγές.
Ελληνικές ενορίες
Το Ακ Νταγ Ματέν (όπως αποκαλούνταν από τους Έλληνες) είχε τέσσερεις μεγάλες ενορίες:
Στο Ακ Νταγ Ματέν λειτουργούσε επίσης αξιόλογο ορφανοτροφείο το οποίο συντηρούνταν από δωρεές πλούσιων κατοίκων και από χορηγίες εκκλησιών. Άλλα ελληνικά μνημεία που σώζονται είναι σπίτια όπως το σπίτι του Εφραιμίδη (σήμερα νοσοκομείο), το δημοτικό σχολείο (και σήμερα σχολείο).
Οι εκκλησίες μέσα στην πόλη ήταν συνολικά 10, σε ρυθμό βασιλικής, και φαίνεται να χτίστηκαν γύρω στο 1852, όπως μαρτυρεί ενεπίγραφη πλάκα σε μία από αυτές.
Ανατολικά του Ματέν, βρισκόταν, πάνω σε δασωμένο λόφο, το παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου στο οποίο γινόταν μεγάλη πανήγυρη στις 23 Απριλίου, ημέρα εορτής του Αγίου. Ο Άγιος Γεώργιος τιμώνταν και από τους Τούρκους οι οποίοι συμμετετείχαν σε όλες τις σχετικές εκδηλώσεις και ειδικά στην πάλη. Απέναντι από  τον Άγιο  Χαράλαμπο,  πέρα  από  το  ποτάμι στην πλαγιά, ήταν το παρεκκλήσι του Αγίου Βασιλείου. Σε αυτό, σε εποχές ανομβρίας, γινόταν λιτανείες και παρακλήσεις.
Τουρκικές συνοικίες
Οι τουρκικές (μουσουλμανικές) συνοικίες του Ακ Νταγ Ματέν πριν την ανταλλαγή πληθυσμών ήταν οι εξής:
Στην τηλεόραση
Μέρος της πλοκής της τηλεοπτικής σειράς, Το κόκκινο ποτάμι, εκτυλίσσεται στο Ακ Νταγ Ματέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
14 Απριλίου
13 Απριλίου | 14 Απριλίου | 15 Απριλίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Γλαυκίππη
Με το όνομα Γλαυκίππη αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:
Πηγές
Γλαυκιππ Γλαυκιππ Γλαυκιππ
Τριανταφυλλάκος Τζεργίνης
Η Οικογένεια Κολοκοτρώνη είναι παλιά ελληνική οικογένεια κλεφτών, η οποία ανέδειξε πολιτικούς και κυρίως στρατιωτικούς.
Ιστορία
Η καταγωγή του ήταν από το Ρουπάκι Μεσσηνίας. Το Ρουπάκι βρισκόταν 1 χιλιόμετρο βoρειανατολικά του χωριού Τουρκολέκας Αρκαδίας και μέχρι το 1670 είχε την ονομασία Κότσικας. Υπήρχε από τα βυζαντινά χρόνια πριν το 1200 μ.Χ. και το όνομά του προερχόταν απο μια ισχυρή οικογένεια του χωριού. Στην απογραφή του 1461-63 που πραγματοποιήθηκε απο τον Τούρκο κατακτητή, το χωριό Κότσικας (μετέπειτα Ρουπάκι), αναφέρεται ότι είχε αμιγή Ρωμαϊκό (Ελληνικό) πληθυσμό και αριθμούσε 21 σπίτια. Ο δε γειτονικός οικισμός Τουρκολέκας έφερε το ίδιο όνομα Καλύβια (μαντριά) Κότσικα (που ήταν η πρώτη του ονομασία), και καταγράφηκε στην ίδια απογραφή να έχει 5 σπίτια. Την εποχή του Σελίμ του Α (1512-1520) τα Καλύβια Κότσικα είχαν 13 οικογένειες. Στην απογραφή του 1566-1574 το χωριό Κότσικα έχει 17 οικογένειες, ενώ τα Καλύβια Κότσικα, ονομάζονται Μπότσικα με 7 οικογένειες. Η ονομασία των χωριών αυτών ως Κότσικα και Μπότσικα κρατάει χρόνια, ώς το 1670.
Το χρονικό διάστημα απο την πτώση του Κάστρου της Ωριάς (1461) έως το 1821 έγιναν περίπου 85 μικροεπαναστάσεις. Τα χωριά Κότσικας και Καλύβια Μπότσικας αντιδρούσαν δυναμικά κατά του κατακτητή και πάντα συμμετείχαν σε οποιαδήποτε εξέγερση, μερική ή γενική. Για τους λόγους αυτούς απο τα χωριά αυτά ξεπήδησαν άντρες γενναίοι, λεβέντες δυνατοί και ξακουστοί όπως οι Κολοκοτρωναίοι απο το Κότσικα (μετέπειτα Ρουπάκι), και ο Νικηταράς και άλλοι καπεταναίοι απο το Τουρκολέκας. Το Κότσικα είναι η γενέτειρα του γεννάρχη της οικογένειας των Κολοκοτρωναίων, που αρχικά είχαν το επώνυμο Τζεργίνης.
Οικογενειακή παράδοση
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα υπαγορευμένα απομνημονεύματά του δίνει σημαντικά στοιχεία για την ιστορία της οικογένειάς του πριν από αυτόν. Το αρχικό επώνυμό της ήταν Τζεργίνης. Στην συνέχεια ο Δήμος Τζεργίνης που έζησε την εποχή της Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο (1685-1715), ονομάστηκε Μπότσικας (εκ του οικισμού). Ο γιος του Δήμου, Γιάννης, ήταν ο πρώτος της γενιάς του που υιοθέτησε το όνομα Κολοκοτρώνης. Κατά την οικογενειακή παράδοση ο Γιάννης ονομάστηκε αρχικά «Μπιθεγκούρας» (από προσωνύμιο που του αποδόθηκε από κάποιον Αρβανίτη, στα αρβανίτικα σημαίνει: αυτός που έχει δυνατά οπίσθια) και έμεινε στον ίδιο το όνομα «Κολοκοτρώνης», που είναι η ακριβής μετάφαση του αρχικού προσωνυμίου. Ο Γιάννης ήταν ο παππούς του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Κατά μία άλλη εκδοχή κατόπιν έρευνας του ακαδημαϊκού Σπύρου Μελά η μετεπωνυμία της οικογένειας Τζεργίνη σε Κολοκοτρώνη φέρεται να έγινε σε προγενέστερη εποχή, από τον Λάμπρο Κολοκοτρώνη, εγγονό του γενάρχη της οικογένειας Τριανταφυλλάκου Τζεργίνη που μετοίκησε στο πατρογονικό χωριό των Κολοκοτρωναίων (Λιμποβίσι Αρκαδίας) με αρχική καταγωγή από το χωριό Ρουπάκι. Σχετική μαρμάρινη επιγραφή με τις 12 γενιές Κολοκοτρωναίων, κατά τον Σπύρο Μελά, έχει αναρτηθεί στον κήπο του ανακατασκευασμένου σπιτιού του Θ. Κολοκοτρώνη στο Λιμποβίσι Αρκαδίας, που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο.
Βυζαντινό δίκαιο
Από τη Δωδεκάδελτο έως τις τελευταίες μεταρρυθμίσεις της ύστερης βυζαντινής περιόδου το ρωμαϊκό δίκαιο παρουσιάζει μια διαρκή ανανεωτική τάση όσον αφορά στη σχέση του με θεσμούς και πρόσωπα. Στην ιστορική διαδρομή του στο βυζαντινό περιβάλλον, δηλαδή το Βυζάντιο, όπως καταγράφτηκε στην ιστορία η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία το ρωμαϊκό δίκαιο παρουσιάζει μια σειρά ιδιαιτεροτήτων σε ό,τι αφορά στον τρόπο με τον οποίο γινόταν η απονομή δικαιοσύνης στα βυζαντινά διοικητικά πλαίσια.
Ιστορική εξέλιξη του βυζαντινού δικαίου
Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' ήταν ο πρώτος που προχώρησε στη σύνθεση ενός νομικού κώδικα υπό τον γενικό τίτλο Codex Theodosianus. Τούτη η σύνθεση περιελάμβανε μόνον έδικτα σε διάφορα θέματα τα οποία είχαν εκδώσει αυτοκράτορες από την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄, 306-337.
Μετά από το θάνατο του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου το 395 οι δύο διάδοχοί του κυβέρνησαν ως συναυτοκράτορες. Ο ένας ήταν αρμόδιος για τα θέματα της ανατολής και ο άλλος για τα θέματα της δύσης. Ενώ οι δύο θεωρητικά ήταν συναυτοκράτορες μιας ενιαίας αυτοκρατορίας, στην πραγματικότητα τα δύο μισά ποτέ δεν ενώθηκαν ξανά. Όταν ο Ιουστινιανός ήρθε στην εξουσία το 527 ως κυβερνήτης του ανατολικού μισού, ένας από τους στόχους του ήταν να ενημερωθούν και να κωδικοποιηθούν όλοι οι νόμοι, καθώς εξαιτίας των κοινωνικών αλλαγών οι νόμοι που υπηρέτησαν τις προηγούμενες γενεές χρειάζονταν αναθεωρήσεις προκειμένου να γίνουν λειτουργικοί στην εποχή του. Ο νέος αυτοκράτορας ήταν αποφασισμένος να λύσει μια και καλή το πρόβλημα, συγκεντρώνοντας όλους τους νόμους σε μια ενότητα. Φαίνεται πως η πρόθεσή του δεν ήταν να δημιουργήσει κάτι νέο, αλλά να συλλέξει όλους τους νόμους που ήταν ακόμη εν ισχύ, να διαγράψει εκείνους που είχαν περιπέσει σε αχρηστία και να αποβάλλει οποιοδήποτε είδος αντινομίας. Όλα όσα είχαν απόλυτη ισχύ νόμου, λοιπόν, συγκεντρώθηκαν στα παρακάτω:
Εισηγήσεις: Μια αναμόρφωση των εισηγήσεων του Γάιου, του 2ου αι. Πανδέκτης: Οι απόψεις περίπου 39 δικηγόρων, οι οποίοι έζησαν στη χρονική περίοδο που καλύπτει η μετάβαση από τον Αύγουστο ως τον Ιουστινιανό. Μερικοί ξαναγράφτηκαν για να συμφωνούν με το σύγχρονο νόμο, ενώ περικόπηκαν οι αντιφάσεις και οι διαφοροποιημένες απόψεις. Το τελικό αποτέλεσμα υποτίθεται ότι αντιπροσώπευσε το νόμο με τον οποίο κυβέρνησε ο Ιουστινιανός
Νόμος και Αυτοκράτωρ
Έχει κατατεθεί η άποψη πως ο μοναδικός φραγμός στην απόλυτη εξουσία του βυζαντινού αυτοκράτορα είναι ο ίδιος ο Νόμος, ως αρχετυπική ύψιστη παρουσία σε κάθε οργανωμένη κοινωνία. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα ή ο αυτοκράτωρ απλά δεσμευμένος από την consensus omnium (γενική συναίνεση) για τη σταθεροποίηση της θέσης του, αναγκάζεται να υποταχθεί στο νόμο; Δε θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις στις οποίες δεν υπάρχει η γενική συναίνεση ή θεωρείται πως ο αυτοκράτορας δεν υπηρετεί την ευημερία της πολιτείας, παρατηρούνται βίαιες ανατροπές και στάσεις ή έκπτωση από το αυτοκρατορικό αξίωμα.
Φαίνεται, λοιπόν, πως η συμμόρφωση του αυτοκράτορα στα θέσμια της βυζαντινής κοινωνίας είναι αναγκαστική και όχι προϊόν ταπεινότητας που προκύπτει από τη χριστιανική ιδεολογία. Κατά τον Πέτρο Πατρίκιο (6ος αι.) το κράτος πρέπει να υπακούει σε νόμους ακόμα και για την εκλογή του αυτοκράτορα, ενώ το θέμα θέτει πιο καθαρά ο Μανουήλ Μοσχόπουλος πολύ αργότερα, κατά τον 14ο αι., εκφράζοντας την άποψη ότι το κοινόν ανάμεσα στον μονάρχη και το κράτος είναι ένα συμβόλαιο που στηρίζεται σε πρακτικούς και όχι μεταφυσικούς συλλογισμούς.
Διοικητικά πλαίσια
Ο αυτοκράτορας, λοιπόν, στο Βυζάντιο βρισκόταν στην κορυφή ως υπέρτατος δικαστής και η δικαιοσύνη απονέμετο είτε από τον ίδιο προσωπικά, είτε δια μέσου κρατικών λειτουργών που αντιπροσώπευαν την ανώτατη εξουσία και είχαν δικαστικές αρμοδιότητες, όπως ο έπαρχος της πόλεως, ο πραίτωρ των δήμων ή ο κοιαίστωρ. Επειδή όμως οι κρατικοί λειτουργοί δε γνώριζαν με ακρίβεια τους νόμους, χρησιμοποιούσαν ως βοηθούς για την έκδοση των αποφάσεων νομομαθείς. Η συμμετοχή του αυτοκράτορα και η εποπτεία του στη δεύτερη περίπτωση απονομής δικαιοσύνης εξασφαλιζόταν είτε μέσω του κονσιστώριου, ένα είδος εφετείου για όλα τα δικαστήρια της αυτοκρατορικής επικράτειας ή μέσω απαντήσεων σε αιτήσεις δικαστών και ιδιωτών.
Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 6ου και 7ου αι. τη δημόσια δικαιοσύνη απένεμαν οι επαρχιακοί διοικητές (έξαρχοι), στους οποίους οφειλόταν εν μέρει και η φθορά του δικαστικού μηχανισμού εξαιτίας του συχνού χρηματισμού των κρατικών λειτουργών. Η ουσιαστική αναδιοργάνωση του δικαστικού συστήματος έγινε από τον Βασίλειο Α΄, τον Λέοντα ΣΤ΄ και τον γιο του. Με τη χορήγηση μισθών, τις υποχρεωτικές σπουδές δικαίου και τον όρκο να υπηρετούν την αλήθεια, οι δικαστές απέκτησαν σημαντική ανεξαρτησία από τους εκάστοτε τοπικούς άρχοντες. Βοηθητικό ρόλο στη δικαιοσύνη είχαν οι συνήγοροι και οι νοτάριοι ή ταβουλάριοι, οργανωμένοι σε συντεχνίες.
Παρόλα αυτά η αταξία στη διαχείριση της δικαιοσύνης στις επαρχίες, οι περίπλοκες διαδικασίες, η απελευθέρωση του επαγγέλματος του δικηγόρου και οι παρεμβάσεις των εκκλησιαστικών δικαστηρίων οδήγησαν για άλλη μια φορά την αστική δικαιοσύνη σε παρακμή και συνεπώς σε προσπάθεια αναδιοργάνωσης. Επί βασιλείας Ανδρόνικου Β΄ διορίστηκε δωδεκαμελές δικαστήριο κριτών που έπαιρνε ομόφωνα τις αποφάσεις του και τα διατάγματά του εκτελούνταν αμέσως, ακόμη και από τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Γρήγορα το δωδεκαμελές δικαστήριο διαλύθηκε εξαιτίας του εμφυλίου του Ανδρόνικου Β΄ με τον εγγονό του Ανδρόνικο Γ΄ και μετά τη νίκη του τελευταίου ιδρύθηκε νέο τετραμελές αποτελούμενο από δύο λαϊκούς και δύο κληρικούς νομομαθείς, γεγονός που προσέδωσε σημαντική δύναμη στην εκκλησία, όσον αφορούσε στην εκδίκαση αστικών υποθέσεων.
Παρόλο που έγιναν σημαντικές καταχρήσεις και οι ένοχοι εξορίστηκαν, αυτός ο θεσμός διατηρήθηκε ως το τέλος της αυτοκρατορίας με διάφορες προσαρμογές που στόχευαν στην κατά περίπτωση αντιμετώπιση πρακτικών αλλαγών. Επί της ουσίας βέβαια η διαχείριση και ο έλεγχος της δικαιοσύνης πέρασε οριστικά στα χέρια της εκκλησίας.
Ρωμαϊκό Δίκαιο και Χριστιανισμός
Ο Χριστιανισμός αναγνωρίστηκε ως επίσημη θρησκεία κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου, (380). Ήδη επί Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Α΄, όμως, πολιτικοί κυρίως λόγοι που σχετίζονταν με το ομόθρησκον της αυτοκρατορίας ώθησαν σε απεριόριστη σχεδόν εξέλιξη τον Χριστιανισμό. Η διαμόρφωση του Πιστεύω στη Σύνοδο της Νίκαιας (325), και οι πολύ καλές σχέσεις του Κωνσταντίνου με την νέα θρησκεία, προφανώς επηρέασαν και την διαμόρφωση της εξέλιξης του Δικαίου.
Ήδη από την εποχή του Κωνσταντίνου η εκκλησία απέκτησε το δικαίωμα να τιμωρεί με ποινές αστικού δικαίου τους αιρετικούς, αντιμετωπίζοντας το αδίκημα της αίρεσης ως έγκλημα. Πριν από το κλείσιμο του 4ου αιώνα τουλάχιστον δεκαεπτά έδικτα κατηύθυναν τους δικαστές να τιμωρούν τους αποστάτες του Χριστιανισμού. Οι ποινές περιελάμβαναν συνήθως δήμευση της περιουσίας και αποκλεισμό από δημόσιες θέσεις, ενώ οι κατηγορούμενοι απειλούνταν με διαπόμπευση και εξορία. Την ίδια πολιτική φυσικά ακολούθησε και ο Ιουστινιανός, ο οποίος μάλιστα έδωσε ισχύ νόμου στους κανόνες των τεσσάρων οικουμενικών συνόδων. Στην Κωνσταντινούπολη, για παράδειγμα, αρκετοί Μανιχαίοι μετά από ανάκριση θανατώθηκαν με τις μεθόδους της πυράς και του πνιγμού ενώπιον του αυτοκράτορα, κατόπιν εξαντλητικής ανάκρισης με τη δικαιολογία του σφετερισμού της αυτοκρατορικής εξουσίας.
Κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα οι αξιώσεις της χριστιανικής ιεραρχίας στην κοσμική δύναμη αυξήθηκαν πολύ και η πρωτόγονη απλότητα της συμπεριφοράς των Χριστιανών χάθηκε ανεπίστρεπτα.. Χάρη στις δωρεές η εκκλησία απέκτησε τεράστια περιουσία και ο κλήρος εισέβαλε στις λόγιες τάξεις, αναλαμβάνοντας υψηλές θέσεις στην αυτοκρατορική αυλή. Η χριστιανική αγαθοεργία όχι μόνον αναγνωρίστηκε ως καθήκον, αλλά έγινε και συρμός, ένα πάθος των ανώτερων τάξεων που κατασπαταλούσαν τον πλούτο σε δωρεές στην εκκλησία. Οι magistrates των πόλεων συνεργάζονταν εν γένει αρμονικά με τους επίσκοπους, που έγιναν σταδιακά υπολογίσιμοι λειτουργοί της municipia.
Είναι προφανές, λοιπόν, ότι οφείλουμε να αναζητήσουμε επιδράσεις του Χριστιανισμού στην εξέλιξη του ρωμαϊκού δίκαιου στις ανατολικές επικράτειες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Είναι γεγονός ότι ο βυζαντινός νομοθέτης είναι περισσότερο ανθρώπινος στο νομοθετικό του έργο και είναι τόσο έντονες οι διαφορές σε σχέση με ορισμένες αρχαίες ρωμαϊκές περί δικαίου αντιλήψεις, ώστε δεν μπορεί κανείς παρά να στραφεί στην ιδεολογική επίδραση του χριστιανικού ηθικού παραδείγματος, ή στις επιδράσεις του Στωικισμού, προκειμένου να ερμηνεύσει τις αντιθέσεις. Για παράδειγμα τα έδικτα που απαγόρευαν την έκθεση νεογνών και περιόριζαν τη σκληρότητα προς τους σκλάβους, όπως και εκείνα που αφορούσαν στη μοιχεία, το διαζύγιο και τα αφύσικα εγκλήματα φέρουν έντονη τη σφραγίδα μιας διαφορετικής αντίληψης για την ηθική. Ένα άλλο παράδειγμα επίδρασης της χριστιανικής ιδεολογίας είναι το νομοθετικό έργο του Κωνσταντίνου, θεμέλιο ουσιαστικά του Θεοδοσιανού Κώδικα, στο οποίο ανατρέπονται οι περίφημες ποινές του Αυγούστου για την αγαμία, καθορίζονται ποινές για το αδίκημα της απαγωγής και διαμορφώνονται τα νομικά πλαίσια που καθιστούν δύσκολη την υπόθεση του διαζυγίου χωρίς τη συναίνεση και των δύο ενδιαφερομένων.
Η εκκλησία υποστήριζε επίσης την πολιτική δύναμη εκείνων που θεωρούσε φίλους της και επεδίωξε τη συμμετοχή της στο διοικητικό σύστημα. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα τη συμπερίληψη του κλήρου στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης και τη σταδιακή εξύψωση της πολιτικής του δύναμης. Η καταγραφή της Εισαγωγής στα τέλη του 9ου αιώνα ως αποτέλεσμα της νομοθετικής δραστηριότητας της μακεδονικής δυναστείας καθορίζει τα καθήκοντα και δικαιώματα του αυτοκράτορα και του πατριάρχη, θεωρώντας τους ισοδύναμους φορείς στο ύψιστο ιεραρχικά επίπεδο του πολιτικού οικοδομήματος. Αν και η συγκεκριμένη διάταξη απαλείφθηκε σύντομα από τον Λέοντα ΣΤ΄ στην αναθεώρηση του συγκεκριμένου έργου, εντούτοις δείχνει σε ποιο βαθμό μπορούσε να επηρεάσει η εκκλησία τα πολιτικά πράγματα -οι νομοθετικοί νεωτερισμοί οφείλονται μάλλον στον πατριάρχη Φώτιο, σύμφωνα με τον Hunger. Επί της ουσίας οι επίσκοποι μετά τον 6ο αιώνα κρίνουν υποθέσεις αστικού και ποινικού δικαίου, στις οποίες ενέχονται κληρικοί -και λαϊκοί αργότερα- ενώ παρεμβαίνουν στην πορεία της πολιτικής δικαιοσύνης μέσω του θεσμού του ασύλου. Αναμφίβολα η χριστιανική ιδεολογία –θεολογικά, φιλοσοφικά ή κοσμικά θεωρούμενη- επηρέασε σε σημαντικό βαθμό το ρωμαϊκό δίκαιο κατά τη βυζαντινή περίοδο, χωρίς ωστόσο να αντισταθεί ιδιαίτερα στον ανταποδοτικό χαρακτήρα του.
Έγκλημα και τιμωρία
Η ποινή στο ρωμαϊκό δίκαιο της βυζαντινής περιόδου είναι κυρίως πράξη ανταποδοτική για την αποκατάσταση της έννομης τάξης και έτσι παρέμεινε ως το τέλος της αυτοκρατορίας, παρά τις παρεμβάσεις της εκκλησίας δια στόματος Βασιλείου Καισαρείας και την προβολή του σκοπού της ποινής στην Εκλογή των Ισαύρων. Στην 112 επιστολή του ΄΄προς Ανδρόνικον΄΄, ο Μέγας Βασίλειος αντιμετωπίζει τον σκοπό της ποινής στη συνολική του διάσταση, δηλαδή στο ποινικό σύστημα τόσο της Πολιτείας όσο και της Εκκλησίας, και αποκρούει τον ανταποδοτικό της χαρακτήρα: « Εκείνο πρέπει προ πάντων να λεχθεί, ότι δεν τιμωρούμε όσους έχουν διαπράξει οποιοδήποτε αδίκημα για αυτά που ήδη έχουν γίνει (που να βρεθεί μέθοδος, να μην έχουν τελεσθεί οι πράξεις του παρελθόντος;), αλλά είτε για να βελτιωθούν αυτοί οι ίδιοι στο μέλλον είτε για να αποτελέσουν παράδειγμα στους άλλους, ώστε να συμπεριφέρονται καλά». Επομένως εδώ ορίζεται ως σκοπός της ποινής η γενική και ειδική πρόληψη. Στη βάση της ποινικής δίωξης βρισκόταν η αρχή της υπαιτιότητας, δηλαδή της ψυχικής σχέσης του δράστη με την πράξη του, ως αποτέλεσμα νοητικής και συναισθηματικής ωρίμανσης. Αυτός είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο τα παιδιά κρινόμενα κατά περίπτωσιν –και εδώ αναδεικνύεται ίσως ο περιπτωσιολογικός χαρακτήρας του βυζαντινού δίκαιου- ετύγχαναν ιδιαίτερης μεταχείρισης, όπως και οι ψυχικά ασθενείς μετά τον 9ο αιώνα.
Οι ποινές που εφήρμοζε το βυζαντινό δίκαιο ως φυσική συνέχεια των ποινών του ρωμαϊκού δικαίου περιελάμβαναν τη θανάτωση, τον εξανδραποδισμό, τον ακρωτηριασμό, το σωματικό κολασμό, την κουρά, τη διαπόμπευση, την εξορία, τη δήμευση. Εκτός από την ηθική απαξία και την οικονομική εξαθλίωση που συνεπάγονταν ποινές όπως αυτή της κουράς, της εξορίας και της δήμευσης των περιουσιακών στοιχείων, παρατηρείται μια καταφανής αγριότητα στις περιπτώσεις της θανατικής ποινής, της διαπόμπευσης και του ακρωτηριασμού και του σωματικού κολασμού. Ακόμα και ο Γεωργικός Νόμος του 7ου-8ου αι. προέβλεπε ακρωτηριασμό στην περίπτωση που έκοβε κανείς σταφύλια ή καρπούς σε ξένη ιδιοκτησία, και φραγγελισμό στην περίπτωση που τα ζώα κάποιου διέφευγαν της προσοχής του και έμπαιναν σε ξένη γη.
Εξανδραποδισμός προβλεπόταν για τους μάγους και τους μάντεις με μια σειρά νόμων. Ο Κωνστάντιος Β' καταδίκασε αδιάκριτα όλους τους οιωνοσκόπους και τους προφήτες που γνώρισε ο αρχαίος ρωμαϊκός κόσμος και τους χαρακτήρισε εχθρούς της ανθρώπινης φυλής, (humani generis inimici). Ο θάνατος ως ποινή και μάλιστα δια πυράς προβλεπόταν για τους παραχαράκτες του βυζαντινού νομίσματος, καθώς η παραχάραξη χρυσού νομίσματος σύμφωνα με τον ιουστινιάνειο κώδικα αποτελεί πράξη εσχάτης προδοσίας. Για τα χάλκινα νομίσματα η ποινή ήταν δήμευση περιουσίας, εξορία ή καταναγκαστικά έργα.
Η μαστίγωση, η κουρά, η ρινότμηση και η διαπόμπευση των δύο μοιχών, ή η θανάτωση του μοιχού από τον απατημένο σύζυγο ήταν αναμενόμενη σε περίπτωση μοιχείας, ενώ για τη μοιχαλίδα συνήθης τιμωρία ήταν ο εγκλεισμός σε μοναστήρι. Εδώ θα περίμενε κανείς πως θα ήταν γενικώς αξιόποινη και η πορνεία, αλλά τούτο φαίνεται πως συνέβαινε μόνο αν οι εξωσυζυγικές –σχέσεις συνάπτονταν με γυναίκα ελεύθερη. Αν η γυναίκα ήταν δούλη ή κατ’ επάγγελμα εταίρα, το βυζαντινό κράτος περί άλλων ετύρβαζεν.
Ο λόγος για τον οποίο πιθανώς το χριστιανικό βυζαντινό κράτος έκανε τα στραβά μάτια, ήταν το γεγονός ότι η πορνεία μπορούσε να είναι πολύ προσοδοφόρα περιστασιακά και ως εκ τούτου ευεργετική για το κρατικό θησαυροφυλάκιο μέσω της φορολογίας. Ήδη από την εποχή της ρωμαϊκής δημοκρατίας υπήρχε αυτή η αντίληψη. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, οι άνδρες και οι γυναίκες πόρνες καταγράφονταν ονομαστικά σε καταλόγους υπό την εποπτεία του aediles, ενώ από την εποχή του Καλιγούλα οι πόρνες φορολογούνταν.