cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olympic Air
Απόκτηση από την Aegean Airlines
Πηγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ανέφεραν πως η δεύτερη προσπάθεια εξαγοράς της Olympic Air από την Aegean Airlines, θα γινόταν δεκτή από την Επιτροπή. Έγινε κατανοητό πως η Olympic Air θα οδηγούνταν σε χρεοκοπία, εάν οι διαδικασίες συγχώνευσης δεν προχωρούσαν.
Η εξαγορά εγκρίθηκε από τη Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 9 Οκτωβρίου 2013.
Από 23 Οκτωβρίου 2013, είναι μια θυγατρική εταιρεία της Aegean Airlines, με όλες τις πτήσεις εσωτερικού  να διατηρούν τον κωδικό της Olympic Air. Εκτελεί δρομολόγια εξωτερικού για λογαριασμό της μητρικής Aegean Airlines ενώ και η Aegean πραγματοποιεί δρομολόγια για την Olympic Air.
Στόλος
Η Olympic Air διαθέτει στόλο, ο οποίος αποτελείται από 15 αεροσκάφη, εκ των οποίων 2 Dash 8-100, 3 ATR 42-600 και 10 ATR 72-600.
Τα αεροσκάφη τύπου ATR ανταποκρίνονται στις επιχειρησιακές προκλήσεις των ελληνικών αεροδρομίων, αλλά και στις σύντομες πτήσεις του δικτύου εσωτερικού. Εκτελούν κυρίως πτήσεις εσωτερικού αλλά και κοντινές πτήσεις εξωτερικού όπως τη Σμύρνη, τα Σκόπια και την Ποντγκόριτσα.
Το Dash 8-100 εκτελεί δρομολόγια σε αεροδρόμια εσωτερικού με μικρού μήκους διάδρομο. Συγκεκριμένα, αποτελεί έναν από τους λίγους τύπους κατάλληλους για να εξυπηρετήσει το αεροδρόμιο του Καστελορίζου. μικρογραφία|Olympic Air ATR 42-600|269x269εσ
Προορισμοί
Το τρέχον δίκτυο της Olympic Air είναι το εξής:
Το δίκτυο εσωτερικού περιλαμβάνει τα εξής δρομολόγια από/προς Αθήνα για Ζάκυνθο, Ικαρία, Καβάλα, Κάρπαθο, Ιωάννινα, Κεφαλλονιά, Κύθηρα, Λέρο, Λήμνο, Μήλο, Νάξο, Πάρο, Σάμο, Σητεία, Σκιάθο, Σκύρο και Χίο ενώ από/προς Θεσσαλονίκη για Ηράκλειο, Ικαρία, Καλαμάτα, Κω, Λήμνο, Μυτιλήνη, Μύκονο, Πάρο, Ρόδο, Σάμο, Σαντορίνη, Χανιά και Χίο και από/προς τη Ρόδο για Καστελόριζο.
Παράλληλα εκτελεί πτήσεις στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια για λογαριασμό της Aegean.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Ολυμπιακές Αερογραμμές Κατηγορία:Μεταφορές στην Αττική Κατηγορία:Aegean Airlines Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Μελίτη (θεατρικό έργο)
Μελίτη ή Τα ψεύτικα γράμματα (γαλλικός τίτλος: Mélite, ou les faux lettres) είναι έμμετρη κωμωδία σε πέντε πράξεις του Πιέρ Κορνέιγ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1629 στο Παρίσι και εκδόθηκε το 1633.
Είναι το πρώτο έργο του μελλοντικού σπουδαίου συγγραφέα, με το οποίο εισήγαγε ένα νέο θεατρικό είδος που διαδέχθηκε την κωμική φάρσα του Μεσαίωνα, κυρίαρχη μέχρι τότε στη γαλλική σκηνή αλλά είχε ήδη αρχίσει να θεωρείται χοντροκομμένη. Η καινοτομία συνεχίστηκε και στις επόμενες κωμωδίες του και έφθασε στην τελειότητα με τις κωμωδίες του Μολιέρου.
Σύνθεση
Ο Κορνέιγ εμπνεύστηκε την υπόθεση από μια προσωπική του ιστορία: το ειδύλλιό του με μια κοπέλα, που δεν είχε ευτυχή έκβαση καθώς οι γονείς της αντί για τον νεαρό συγγραφέα προτίμησαν να την παντρέψουν με έναν πλούσιο αξιωματούχο.
Σ'αυτή την πρώτη του κωμωδία, ο Κορνέιγ απομακρύνθηκε από τους συμβατικούς τύπους ηρώων του αναγεννησιακού θεάτρου. Εγκατέλειψε την ωμή, χοντροκομμένη φάρσα γεμάτη αξιολύπητους παιδαγωγούς, ύπουλους υπηρέτες και απατεώνες. Αφαίρεσε επίσης την υποχρεωτική στα έργα του είδους φιγούρα του γελωτοποιού, που κρατούσε συνήθως τον κύριο ρόλο και αποστολή του ήταν να διασκεδάσει το κοινό. Αντίθετα, έφερε στη σκηνή πρόσωπα της αριστοκρατικής ή αστικής κοινωνίας, όπου ο έρωτας συμβάδιζε με τον ψυχρό υπολογισμό. Τα ζευγάρια συνδέονταν σύμφωνα με τα συναισθήματά τους, αν ο έρωτας συνοδευόταν από οικονομικές εγγυήσεις είχε αίσιο τέλος, διαφορετικά οι γονείς επενέβαιναν γρήγορα και αποφασιστικά. Στη νέα κωμωδία του εισήγαγε επίσης την προδοσία, τη ζήλια, την εκδίκηση και ανατροπές καταστάσεων. Χρησιμοποίησε φυσική γλώσσα, αυτή που χρησιμοποιούσαν οι θεατές του.
Η σκηνή της τρέλας στο τέλος του έργου αναγγέλλει τις δυνατότητες του Κορνέιγ, που αργότερα θα τις εκφράσει καλύτερα στις τραγωδίες του.
Υπόθεση
Ο Τιρσίς εξομολογείται τον έρωτά του για τη Μελίτη στην αδελφή του Χλώρη, αν και είναι διχασμένος ανάμεσα στην πίστη στον φίλο του και στα συναισθήματά του για την κοπέλα. Η Χλώρη τον πείθει ότι αφού ο Εράστης την πολιορκεί ανεπιτυχώς εδώ και δύο χρόνια, είναι σαφές ότι δεν τον αγαπάει. Ο Εράστης, εν τω μεταξύ, αντιλαμβάνεται την προδοσία και από τη ζήλια του, στήνει ένα περίπλοκο σχέδιο για να εκδικηθεί τον φίλο του: δίνει στον γείτονα της Μελίτης, τον Κλείτωνα, ψεύτικο ερωτικό γράμμα που υποτίθεται ότι έγραψε η Μελίτη στον Φίλανδρο, αρραβωνιαστικό της Χλώρης, το οποίο θα παραδώσει στον Φίλανδρο έναντι αμοιβής. Ο Φίλανδρος το διαβάζει, αρχικά διστάζει, νιώθει δεμένος με την Χλώρη, αλλά η γοητεία της Μελίτης τελικά τον κερδίζει. Ο Εράστης απολαμβάνει διπλή εκδίκηση.
Ο Τιρσίς υμνεί τη γοητεία της Μελίτης και εκμυστηρεύεται στον Φίλανδρο την ευτυχία του. Ωστόσο, αυτός του δείχνει το γράμμα, που φανερώνει ότι η Μελίτη τον αγαπάει, αυτόν τον Φίλανδρο, και εκείνος ανταποκρίνεται. Ο Τιρσίς τον προκαλεί σε μονομαχία που ο Φίλανδρος δεν δέχεται.
Η Μελίτη ομολογεί στην τροφό της ότι έχει ερωτευτεί τον Τιρσίς και δεν ενδιαφέρεται για τη μεγάλη περιουσία του Εράστη, που τον προτιμούν οι γονείς της. Η Μελίτη αποφασίζει να εμπιστευθεί την αδερφή του Τιρσίς. Όταν της λέει ότι έχει ερωτευτεί, η Χλώρη νομίζει ότι η Μελίτη αναφέρεται στον Φίλανδρο, την κατηγορεί για την προδοσία της και τελικά της δείχνει το γράμμα. Η Μελίτη αρνείται ότι το έγραψε. Φθάνει η είδηση ​​ότι ο Τιρσίς πέθανε από θλίψη επειδή η Μελίτη τον εγκατέλειψε. Η Μελίτη πέφτει αναίσθητη, αποκαλύπτοντας τα αισθήματά της.
Ο Εράστης απολαμβάνει την εκδίκησή του. Όταν όμως ο Κλείτων τον πληροφορεί για τον θάνατο του Τιρσίς και της Μελίτης, που την είδε να λιποθυμά και πίστεψε ότι είναι νεκρή, πέφτει σε απόγνωση, συγκλονισμένος από τις συνέπειες των πράξεών του. Κυριευμένος από τύψεις, χάνει τα λογικά του και νομίζει ότι ο Κλείτων είναι ο μεταφορέας των νεκρών στον Άδη. Ο Φίλανδρος συναντά τον Εράστη, ο οποίος μέσα στην τρέλα του συνομιλεί με χαρακτήρες από τον ελληνικό μυθολογικό κόσμο και επιζητεί τον θάνατο, παίρνοντας τον Φίλανδρο για τον Μίνωα παραδέχεται ότι αυτός πλαστογράφησε το γράμμα.
Από την τρέλα τον συνεφέρνει η τροφός της Μελίτης, από την οποία μαθαίνει ότι η Μελίτη και ο Τιρσίς είναι ζωντανοί, η είδηση ​​του θανάτου του Τιρσίς ήταν ένα τέχνασμα για να αποκαλυφθούν τα αισθήματα της Μελίτης γι' αυτόν. Ο Εράστης πηγαίνει να ζητήσει συγχώρεση για τον δόλο του. Οι παρεξηγήσεις λύνονται και το έργο τελειώνει αίσια με έναν διπλό γάμο: ο Τιρσίς παντρεύεται με τη Μελίτη και ο Εράστης με την Χλώρη, η οποία δεν ήθελε πια τον Φίλανδρο μετά την επιπολαιότητα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Πιέρ Κορνέιγ
Σαρντόρ Μιρζάεφ
Ο Σαρντόρ Μιρζάεφ (αγγλικά:Sardor Mirzaev, ουζμπεκικά κυριλλικά:Сардор Мирзаев, 21 Μαρτίου 1991, Φεργκάνα) είναι Ουζμπέκος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Λοκομοτίβ Τασκένδης του Πρωταθλήματος Ουζμπεκιστάν.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μιρζάεφ αγωνίστηκε για τη Νέφτσι Φεργκάνα για 4 χρόνια, πριν μετακινηθεί στη Λοκομοτίβ Τασκένδης, όπου αμέσως δανείστηκε στη Νέφτσι για μία σεζόν. Κατά την επιστροφή του στη Λοκομοτίβ, σημείωσε το πρώτο γκολ του στο ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ, στην εκτός έδρας νίκη με 1-3 εναντίον της Αλ Χιλάλ από τη Σαουδική Αραβία.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει εκπροσωπεί το Ουζμπεκιστάν αγωνιζόμενος στις ομάδες U20, U21 και U23. Είχε επιλεγεί στην Εθνική U20 για το Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 του 2009 στην Αίγυπτο, στο οποίο το Ουζμπεκιστάν τερμάτισε στην τρίτη θέση του ομίλου του, πίσω από τη Γκάνα και την Ουρουγουάη και πάνω από την Αγγλία, λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων.
Είχε επίσης επιλεγεί στην Εθνική U23 για το 2013 AFC U-22 Championship, στο οποίο το Ουζμπεκιστάν τερματίζει στην 3η θέση και απέτυχε να προκριθεί στη νοκ άουτ φάση.
Ο Μιρζάεφ έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για την Εθνική Ουζμπεκιστάν στις 29 Μαρτίου 2015, σε ένα φιλικό αγώνα εναντίον της Νότιας Κορέας, όταν κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουζμπέκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουζμπεκιστάν U20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουζμπεκιστάν U21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουζμπεκιστάν U23 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέφτσι Φεργκάνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Τασκένδης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ουζμπεκιστάν
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λάρισας
Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λάρισας, ιδρύθηκε το 1940 και φέρει το όνομα «Κωνσταντίνος Κούμας», του Έλληνα διδασκάλου του Γένους και πρωτεργάτη του νεοελληνικού διαφωτισμού, ο οποίος γεννήθηκε στη Λάρισα. Οι πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία βιβλιοθήκης ξεκινούν το 1891, δέκα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους.
Τοποθεσία
Η αρχική βιβλιοθήκη, κατά την ίδρυσή της, στεγάστηκε στο παλιό τούρκικο τζαμί. Αργότερα η βιβλιοθήκη μεταστεγάστηκε σε άλλο Δημοτικό κτήριο. Το 1972 έγινε Δημόσια και από Δημοτική χαρακτηρίστηκε ως Κεντρική. Το 1976 μεταφέρθηκε σε ενοικιαζόμενο κτήριο και πολύ αργότερα (2012) σε καινούριο ιδιωτικό κτήριο, στην οδό 28ης Οκτωβρίου 9. Η Βιβλιοθήκη αποτελεί πλέον ένα χώρο δημιουργικότητας και απασχόλησης για παιδιά και ενηλίκους.
Περιεχόμενο
Περιλαμβάνει 61.000 τόμους βιβλίων διαφόρων κατηγοριών και η θεματολογία της καλύπτει όλους τους τομείς της ανθρώπινης γνώσης. Δέχτηκε μεγάλες δωρεές βιβλίων κατά τα πρώτα έτη της λειτουργίας της, όπως τη δωρεά Πιπινοπούλου, τη δωρεά Λογιωτάτου και τη δωρεά του Ομίλου Διανοούμενων. Στις δύο πρώτες δωρεές περιλαμβάνονταν βιβλία του 16ου και 19ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Λάρισα Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
Μιχάιλο Βόισλαβλιεβιτς
Ο Μιχάιλο Α΄, σερβ. Михаило Војисављевић/ (άκμασε 1050-1081) από τον Οίκο των Νεμάνιτς ήταν βασιλιάς της Διόκλειας/Ντούκλια από το 1050 ως το 1081. Αρχικά ήταν υποτελής των Ρωμαίων με τον τίτλο τού πρωτοσεβαστού, αλλά μετά το 1077 έγινε ονομαστικά υπηρέτης τού πάπα Γρηγορίου Ζ΄ και απεκαλείτο βασιλιάς των Σλάβων. Το 1071-72 υποστήριξε μία Σλαβική εξέγερση εναντίον των Ρωμαίων. Έπειτα από αυτό απομακρύνθηκε από τους Ρωμαίους και ζήτησε υποστήριξη από τη Δύση. Το 1077 έλαβε τα βασιλικά διάσημα από τον Γρηγόριο Ζ΄, έπειτα από το σχίσμα τού 1054.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία Μονομαχίνα, ανιψιά τού Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Μονάρχες της Διόκλειας Κατηγορία:Σεβαστοί Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Αρενοψάλτρια
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τρία είδη του γένους αρενοψάλτρια, τα εξής:
Παραπομπές
Αρενοψαλτρια
Γιούλιους Στράιχερ
Ο Γιούλιους Στράιχερ (Julius Streicher, 12 Φεβρουαρίου 1885 - 16 Οκτωβρίου 1946) ήταν σημαντικό στέλεχος των Ναζί και εκδότης μιας από τις μεγαλύτερες προπαγανδιστικές εφημερίδες του Γ' Ράιχ, με τον τίτλο Der Stürmer. Υπηρξε, επίσης, εκδότης αντισημιτικών έργων, τα οποία αποτέλεσαν και αυτά όργανα προπαγάνδας. Για όλες αυτές τις δραστηριότητές του συνελήφθη μετά από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Πρώτα χρόνια
Ο Στράιχερ γεννήθηκε στο Φλαϊνχάουζεν (Fleinhausen) της Βαυαρίας στις 22, (κατ' άλλες πηγές στις 12) Φεβρουαρίου 1885 ) ένα από τα εννέα παιδιά του διευθυντή του τοπικού σχολείου Φρίντριχ Στράιχερ (Friedrich Streicher) και της συζύγου του Άννας (Anna, πατρικό Weiss). Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο και το 1909 έγινε μέλος στο Γερμανικό Δημοκρατικό κόμμα. Το 1913 νυμφεύτηκε στη Νυρεμβέργη την Κουνιγκούντε Ροτ (Kunigunde Roth), κόρη αρτοποιού, με την οποία απέκτησαν δύο γιους, τον Λόταρ (1915) και τον Έλμαρ (1918).
Το 1914 ο Στράιχερ κατατάχτηκε στο Γερμανικό στρατό και έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, φθάνοντας, το 1918, οπότε και υπεγράφη ανακωχή, το βαθμό του υπολοχαγού και κερδίζοντας το Σιδηρό σταυρό.
Ανάμιξη στην πολιτική
Ωστόσο ο Στράιχερ βρήκε τον προορισμό των αναζητήσεών του το 1921, όταν άκουσε μια ομιλία του Χίτλερ στο Μόναχο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου η ομιλία αυτή "τον μεταμόρφωσε", με συνέπεια να εγγραφεί ο ίδιος μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και να συγχωνεύσει το δικό του με αυτό, σχεδόν διπλασιάζοντας τα μέλη του NSDAP.
Το 1923 είναι η χρονιά - σταθμός για τον Στράιχερ: Ιδρύει την εφημερίδα "Der Stürmer" (σε ελεύθερη απόδοση "Ο επιτιθέμενος"), με βασικό στόχο την αντισημιτική προπαγάνδα: "Θα γίνουμε σκλάβοι των Εβραίων! Γι' αυτό το λόγο πρέπει να τους διώξουμε" έγραφε στην εφημερίδα του. Ο Στράιχερ ήθελε, με το έντυπό του, να προσελκύσει τον κοινό μέσο άνθρωπο, τον εργαζόμενο που δεν μπορούσε να διαθέσει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο του για να διαβάσει μια κανονική εφημερίδα. Για το σκοπό αυτό ήταν μόνο τετρασέλιδη, περιείχε άρθρα μικρά με σύντομες προτάσεις, απλό λεξιλόγιο και σκίτσα (για τα οποία αργότερα θα γινόταν περιζήτητη) ενώ είχε πολύ λίγες διαφημίσεις. Ο εκδότης της τη χρησιμοποίησε, επίσης, για να κατακεραυνώσει και τους προσωπικούς του εχθρούς.
Το ίδιο έτος ο Χίτλερ αποπειράται το Πραξικόπημα της μπιραρίας. Ο Στράιχερ είναι σταθερά στο πλευρό του και μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος καταλήγει, όπως και οι υπόλοιποι πραξικοπηματίες, στη φυλακή του Λάντσμπεργκ για δύο μήνες. Η εφημερίδα επανεκδίδεται το Μάρτιο του 1924 και τον Απρίλιο δημοσιεύει την πρώτη καρικατούρα του "Εβραίου δυνάστη". Ωστόσο η συμπαράστασή του στον Χίτλερ κατά το πραξικόπημα του εξασφάλισε την υποστήριξη του ηγέτη του Εθνικοσοσιαλισμού ως το θάνατό του.
Στις 6 Απριλίου 1924 ο Στράιχερ εκλέγεται μέλος του Ράιχσταγκ (γερμανική Βουλή). Στην πρώτη έκδοση του Μάιν Καμπφ (1925 - 26) και στο κεφάλαιο 8 του 2ου τόμου, ο Στράιχερ παρουσιάζεται ως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής για τον (Ιησού) Χίτλερ.
Η επόμενη επιβράβευση της αφοσίωσής του Στράιχερ έρχεται το 1925, οπότε και το ημιδιαλυμένο Κόμμα επανέρχεται στο προσκήνιο: Ο Στράιχερ διορίζεται από το Κόμμα γκαουλάιτερ της Φρανκονίας, συμπεριλαμβανομένης και της Νυρεμβέργης.
Αρχικά η θέση αυτή - επί Δημοκρατίας της Βαϊμάρης - ήταν περισσότερο τιμητική, ωστόσο καθώς το καθεστώς αυτό άρχισε να φθίνει, ο γκαουλάιτερ εξελίχθηκε σε παραστρατιωτικό διοικητή, ενώ όταν οι Ναζί ανέλαβαν την εξουσία, οι γκαουλάιτερ ήταν οι τοπικοί άρχοντες, με τεράστιες εξουσίες και, σε μεγάλο βαθμό, ανεξέλεγκτοι από τις δημόσιες αρχές. Στον Στράιχερ αποδόθηκαν τα προσωνύμια "Frankenführer" και "Κτήνος της Φρανκονίας". Ο Στράιχερ, έχοντας τη σαφή υποστήριξη του Χίτλερ, του οποίου ο "Στύρμερ" ήταν η ευνοούμενη εφημερίδα, εξαπέλυσε σφοδρές αντισημιτικές προπαγανδιστικές επιθέσεις, είτε γενικές είτε στοχευμένες, όπως έκανε με τον Εβραίο αξιωματούχο στη Νυρεμβέργη Γιούλιους Φλάισμαν, τον οποίο κατηγόρησε ότι κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έκλεβε κάλτσες από τον αξιωματικό εφοδιασμού κατά τη διάρκεια μάχης. Ο Φλάισμαν μήνυσε τον Στράιχερ, ο οποίος καταδικάστηκε σε πρόστιμο 900 μάρκων, αλλά ο αντικειμενικός σκοπός του Στράιχερ, να καταστρέψει τη δημόσια εικόνα του Φλάισμαν είχε επιτευχθεί, αποδεικνύοντας ότι το "σύνθημα" του Στράιχερ για την τακτική του "κατηγόρησε, όλο και κάτι θα μείνει" ήταν ορθό. Την τακτική αυτή ακολούθησε σταθερά και, μολονότι σχεδόν πάντα έχανε στο δικαστήριο, η διάδοση των ιδεών του, που ήταν και το σημαντικότερο γι' αυτόν, τύχαινε σημαντικής κάλυψης και διάδοσης από μέσα μαζικής ενημέρωσης. Από πολλούς κατηγορήθηκε ότι συνέβαλε - ή ακόμη και κατέστρωσε - τους Νόμους της Νυρεμβέργης, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν τεκμηριώνεται και από πολλούς θεωρείται απίθανο, καθώς εκτιμάται ότι και ο δείκτης νοημοσύνης του (IQ) ήταν χαμηλός (102).
Η προπαγάνδα του Στράιχερ συνεχίστηκε. Αγαπημένη του θεματολογία ήταν η "μόλυνση" του αγνού γερμανικού αίματος που είχαν οι νεαρές γερμανίδες με το μιασμένο εβραϊκό των εκμαυλιστών τους, τους οποίους παρουσίαζε με μεγάλες γαμψές μύτες, εξογκωμένα μάτια, αξυριστους, κοντούς και χοντρούς, συχνά με τη μορφή σκουληκιού, φιδιού ή αράχνης, νώ τις γυναικείες μορφές των αμόλυντων νεαρών γερμανίδων γυμνές ή ημίγυμνες
Η κυκλοφορία της εφημερίδας αυξανόταν διαρκώς κατά τη δεκαετία του '30, φθάνοντας, το 1935, τις 480.000 φύλλα, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του '40 άρχισε σταδιακά να μειώνεται, φθάνοντας κατά τη διάρκεια του πολέμου τις 100 - 150.000 φύλλα. Οι υπερβολές των αφηγήσεων, η χοντροκοπιά των ιστοριών και των σκίτσων είχαν φθάσει στο σημείο να προκαλέσουν την απέχθεια ακόμη και υψηλά ισταμένων αξιωματούχων του ναζιστικού καθεστώτος, ανάμεσα στους οποίους ο Χέρμαν Γκέρινγκ και ο Χάινριχ Χίμλερ, ιδιαίτερα ύστερα από τη δημοσίευση αναληθών ιστοριών για τον Γκέρινγκ και τη θυγατέρα του Έντα (διέδωσε ότι η Έντα είχε συλλάβει με τεχνητή σπερματέγχυση). Ωστόσο, λόγω της ισχυρής φιλίας του με τον Χίτλερ, παρέμεινε αλώβητος. Ο Χίτλερ εκώφευσε ακόμη και όταν του καταγγέλθηκε ότι ο Στράιχερ προέβαινε σε βασανισμούς και ξυλοδαρμούς Εβραίων, ενώ υπήρξαν και κατηγορίες για παιδεραστία. Ο Χίτλερ συνέχισε να τον τιμά με τη φιλία του, μνημονεύοντάς τον σε έναν από τους ανεπίσημους λόγους του (table talk) στις 15 Δεκεμβρίου 1941 και επαινώντας τον για "τα όσα έχει προσφέρει". Ο Στράιχερ ήταν πιθανότατα ένοχος για όσα του καταμαρτυρούσαν, αλλά λόγω της υποστήριξης του Φύρερ κανείς δεν τολμούσε να τον αγγίξει. Ο Ουίλιαμ Σίρερ τον αποκαλεί "διάσημο πορνογράφο", αναφέροντας ότι "το έντυπό του προκαλούσε ναυτία ακόμη και σε πολλούς Ναζί"
Επίσης, κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Κρυστάλλων είχε διαδοθεί ότι οικειοποιήθηκε πολλά κινητά περιουσιακά στοιχεία των υπό διωγμό Εβραίων, πράγμα που οδήγησε στη σύσταση της "επιτροπής Γκέρινγκ" για τη διερεύνηση των γεγονότων στο γκάου του και ιδιαίτερα στη Νυρεμβέργη.
Το 1940 ωστόσο, ο Χίτλερ υποχρεώθηκε να του αφαιρέσει όλα του τα αξιώματα και ο Στράιχερ περιέπεσε στην αφάνεια, παρά το γεγονός ότι του επιτράπηκε να συνεχίσει την έκδοση της εφημερίδας του. Η σύζυγός του απεβίωσε το 1943 και, λίγες ημέρες μετά την παράδοση της Γερμανίας στους Συμμάχους ο Στράιχερ αντί να αυτοκτονήσει, όπως ισχυρίστηκε αργότερα πως σκέφθηκε να πράξει, νυμφεύτηκε τη γραμματέα του Άντελε Τάππε (Adele Tappe).
Σύλληψη, δίκη και καταδίκη
Στις 23 Μαϊου 1945 ο Στράιχερ συνελήφθη στο Βάιντρινγκ (Waidring), μια κωμόπολη της Αυστρίας από μια ομάδα Αμερικανών, ο επικεφαλής της οποίας, ταγματάρχης Χένρι Πλιτ (Henry Plitt) ήταν Εβραίος. Αρχικά ο Στράιχερ προσπάθησε να πείσει τους Αμερικανούς ότι ήταν ο ζωγράφος "Γιόζεφ Σάιλερ" (Josef Sailer), ύστερα όμως από μερικές ερωτήσεις αποκάλυψε το πραγματικό του όνομα.
Παραπομπές
Σ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Αυτουργοί του Ολοκαυτώματος στη Γερμανία
Ludwigia peploides
Η Ludwigia peploides είναι ένα είδος της οικογένειας Primulaceae (Πριμουλίδες), ιθαγενές της Αμερικής το οποίο ωστόσο μπορεί να βρεθεί και σε άλλες ηπείρους, όπου έχει εισαχθεί και εγκλιματισθεί. Πρόκειται για ένα πολυετές ποώδες φυτό, με έρποντες και κάποιες φορές διακλαδιζόμενους βλαστούς. Αναπτύσσεται σε υγρές ή πλημμυρισμένες θέσεις, όπου σχηματίζει τάπητες πάνω στη λάσπη ή στην επιφάνεια του νερού. Τα άνθη της L. peploides έχουν 5-6 λογχοειδή σέπαλα και 5-6 έντονα κίτρινα πέταλα. Ο καρπός είναι μία σκληρή, κυλινδρική κάψα.
Γεωγραφική εξάπλωση
''Είναι είδος ιθαγενές των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες, όπως στη Γαλλία αποτελεί έναν εξαιρετικά προβληματικό, φυτικό εισβολέα. Στη Γερμανία περιλαμβάνεται στον Μαύρο Κατάλογο των εισβλητικών ειδών. Σε κάποιες χώρες της Ευρώπης (π.χ. Γαλλία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Ηνωμένο Βασίλειο) έχει απαγορευθεί η εισαγωγή και το εμπόριο του συγκεκριμένου φυτού.''
Οικολογία
Το γένος Ludwigia έχει κοσμοπολιτική εξάπλωση και περιλαμβάνει 82 είδη συνολικά.
Τα είδη Ludwigia απαντώνται κυρίως σε υγρότοπους καθώς και σε μεταβατικές θέσεις μεταξύ υδάτινου και χερσαίου περιβάλλοντος. Προτιμούν νερά με βραδεία ροή, σε βάθη μέχρι 1 μέτρο. Τα μεγαλύτερα βάθη αποτελούν περιοριστικό παράγοντα για την ανάπτυξη τους. Δεν μπορεί επίσης να αναπτυχθεί σε ύδατα με αυξημένα επίπεδα αλατότητας.
Χρήσεις
''Καλλιεργείται ως καλλωπιστικό είδος. Έχει φαρμακευτικές ιδιότητες καθώς περιέχει πολυάριθμες ενώσεις όπως σαπωνίνες, τανίνες, πολυφαινόλες, αλκαλοειδή, φλαβονοειδή κλπ. Έχει επίσης ενώσεις με αντιοξειδωτικές ιδιότητες.''
Κατηγορία:Μυρτώδη Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Αμερικής
Μουσική βιβλιοθήκη
thumb|right|289x289px|Φωτογραφία του 1985 από την μουσική βιβλιοθήκη της [[Λειψίας.]]
Μουσική βιβλιοθήκη ονομάζεται η βιβλιοθήκη που συγκεντρώνει υλικό μουσικού περιεχομένου στο οποίο έχουν ελεύθερη πρόσβαση οι χρήστες της. Η συλλογή μιας μουσικής βιβλιοθήκης μπορεί να περιλαμβάνει επίσης μη έντυπο υλικό, όπως παρτιτούρες σε ψηφιακή μορφή ή ηχογραφήσεις. Η χρήση αυτού του υλικού γίνεται από συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων και κυρίως σε ειδικά ακαδημαϊκά ιδρύματα. Στο έντυπο υλικό της μουσικής βιβλιοθήκης, συγκαταλέγονται λεξικά και εγκυκλοπαίδειες, ευρετήρια και καταλόγοι, μουσικά χειρόγραφα και παρτιτούρες, μουσικά περιοδικά, βιβλιογραφίες και άλλου είδους μουσικό υλικό.
Είδη μουσικών βιβλιοθηκών
Υπάρχουν τέσσερα είδη μουσικών βιβλιοθηκών:
Οργάνωση βιβλιοθηκών
Για την οργάνωση μιας μουσικής βιβλιοθήκης, χρειάζονται να γίνουν τα εξής:
Συλλογή αρχειακού υλικού
Η συλλογή μιας μουσικής βιβλιοθήκης μπορεί να περιλαμβάνει:
Βιβλιοθήκη μουσικών οργάνων
Μια βιβλιοθήκη μουσικών οργάνων δανείζει ή μοιράζεται μουσικά όργανα. Υπάρχουν διάφορα παραδείγματα στον Καναδά,  Περθ, Αυστραλία, και Μασαχουσέτη,   Ιλινόις, Οχάιο, Ουάσιγκτον και Νιου Παλτς, Νέα Υόρκη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική εκπαίδευση Μ
Στέφαν Βόισλαβ
Ο Στέφαν Βόισλαβ, σερβ. Стефан Војислав, ο Στέφανος Βοϊσθσλάβος των Ελληνικών πηγών (άκμασε 1034 - απεβ. 1043) είναι ο ιδρυτής του Οίκου του Βόισλαβλιεβιτς. Έγινε πρίγκιπας της Διόκλειας από το 1040 ως το 1043. Από το 1018 υπηρέτησε ως κυβερνήτης, με τον τίτλο του Βυζαντινού άρχοντα, τους Ρωμαίους ως το 1034, όταν οδήγησε μία ανεπιτυχή εξέγερση, που τον οδήγησε σε μία φυλακή στην Κωνσταντινούπολη. Κατάφερε να αποδράσει και να επιστρέψει στην πατρίδα του, κερδίζοντας -με επιτυχία αυτή τη φορά- την ανεξαρτησία τού κρατιδίου του και να επεκτείνει την εξουσία του επί της νότιας Δαλματίας και της ενδοχώρας.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Μονάρχες της Διόκλειας Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Νικόλαος Καλέλης
Ο Νικόλαος Καλέλης ήταν Έλληνας βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής Άρτης στις εκλογές του 1920 και επανεξελέγη το 1923. Ως πληρεξούσιος έλαβε μέρος στην επιτροπή που είχε συσταθεί με σκοπό την εκπόνηση ενός νέου συντάγματος. Από τις 17 Μαρτίου 1945 (στην κυβέρνηση Πλαστήρα ως τις 25 Απριλίου 1945 (στην κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη) ήταν υφυπουργός (λίγο μετά υπουργός) Γενικός Διοικητής Ηπείρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Άρτας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Τάρταρης
Πρόκειται για παραφυάδα του Ερύμανθου. Ο ορεινός όγκος του σχηματίζεται με επέκταση μετά τον αυχένα του Πριόλιθου και προς τα νότια της κορυφής Ζέμπη ή Ζέμπι. Περιμετρικά των πλαγιών του βρίσκονται τα χωριά: Δρυμός, Αροανία (Σοπωτό), Κλείτωρ, Άνω και Κάτω Χόβολη. Από τις τις ανατολικές πλαγιές του πηγάζει ο μικρός χείμαρρος Κλείτορας ενώ από τις δυτικές ο Αροάνιος ποταμός.
Στην κορυφή του βρίσκεται το Κάστρο του Τάρταρη ή Κάστρο του Σοπωτού, Φράγκικη οχύρωση του 13ου αιώνα, ελάχιστα απομεινάρια του οποίου σώζονται σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Σύγκλητος (Κωνσταντινούπολη)
Σύγκλητος της Κωνσταντινούπολης ή Σενάτον ή Σινάτον (Λατινικά: Senatum) ονομαζόταν δύο δημόσια κτήρια της Κωνσταντινούπολης, τα οποία στέγαζαν το ομώνυμο νομοθετικό και συμβουλευτικό σώμα. Πρόκειται για τη Σύγκλητο του Φόρου του Κωνσταντίνου και τη Σύγκλητο του Αυγουσταίου. Στις πηγές εκτός από τις πιο πάνω ονομασίες απαντώνται και οι πιο κάτω: Σενάτα (τα), βουλευτήριον και μεγάλη βουλή.
Αιτία ίδρυσης του θεσμού
Η μεταφύτευση του θεσμού της Συγκλήτου από τον Κωνσταντίνο Α΄ στην Κωνσταντινούπολη, αποτελεί μια καθοριστική κίνηση αναφορικά με την ενίσχυση του κύρους της Κωνσταντινούπολης ως νέας πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας. Καθώς η Ρώμη ήταν η μοναδική πόλη της αυτοκρατορίας, που διέθετε Σύγκλητο, η νέα πρωτεύουσα θα ήταν αδύνατο να μη διαθέτει και αυτή τη δική της. Διαφορετικά με όσα λαμπρά κτήρια και αν κοσμούσε ο Κωνσταντίνος Α΄ τη Νέα Ρώμη, αυτή θα παρέμενε απλώς ως ένας ακόμη τόπος διαμονής του αυτοκράτορα, όπως και τόσοι άλλοι στο παρελθόν. Επομένως η σημασία της παρουσίας του θεσμού της Συγκλήτου είναι σημαντική, ώστε η Κωνσταντινούπολη να μπορέσει να καταστεί πραγματική πρωτεύουσα του κράτους.
Τα κτήρια
Τα δύο κτήρια, τα οποία στέγαζαν τη Σύγκλητο στην Κωνσταντινούπολη ήταν λαμπρά οικοδομήματα, όπως μαρτυρούν οι πηγές. Η δυαδικότητα όμως αυτή δημιουργούσε σύγχυση τόσο στις βυζαντινές πηγές, όσο και σήμερα, αφού το ερώτημα παραμένει μετέωρο: εφόσον το σώμα ήταν ένα, γιατί υπήρχαν δύο διαφορετικά και σε απόσταση κτήρια για να το στεγάζουν;
Πάντως σύμφωνα με τις πηγές το "αληθινό" κτήριο της Συγκλήτου βρισκόταν στο Αυγουσταίον. Στο συμπέρασμα αυτό οδηγούμαστε μέσα από τον τρόπο με τον οποίο οι πηγές μιλούν για τις δύο Συγκλήτους. Μια από τις πιο αξιόπιστες πηγές, η Notitia urbis constantinopolitanae, αναφέρεται σε αυτή στο Αυγουσταίον χωρίς άλλους προσδιορισμούς, παρά μόνο ως «Σύγκλητο». Αντιθέτως η ανάγκη προσδιορισμών παρατηρείται μόνο για τη Σύγκλητο του Φόρου του Κωνσταντίνου, πράγμα που σημαίνει ότι αυτή δεν ήταν η βασική και ερχόταν δεύτερη σε σημασία. Ενδεχομένως ο υποδεέστερος θεσμικός χαρακτήρας της Συγκλήτου του Φόρου και το ξεθώριασμα του συγκλητικού θεσμού γενικότερα οδήγησε τους επόμενους αιώνες στη γένεση της μυθολογικής ετυμολογίας του ονόματος του κτηρίου (Σινάτον) σύμφωνα με την οποία αυτό πήρε το όνομά του από κάποιον ονόματι Σινάτο, ο οποίος το έκτισε.
Σύμφωνα με τις πηγές αρχικά τα δύο κτήρια έμοιαζαν αρκετά, αφού είχαν μορφή βασιλικής, διέθεταν στοές και παρόμοια διακόσμηση. Επίσης και στις δύο λάμβαναν χώρα τελετές στις οποίες συμμετείχαν Συγκλητικοί. Το πιθανότερο είναι ότι οι καθιερωμένες συνεδριάσεις των Συγκλητικών διεξάγονταν στο κτήριο του Αυγουσταίου, όμως υπάρχει η πληροφορία ότι τελετές, οι οποίες είχαν ή έπρεπε να έχουν δημόσιο χαρακτήρα, λάμβαναν χώρα στο κτήριο του Φόρου. Δεδομένου ότι η πλατεία του Αυγουσταίου δεν ήταν ανοιχτή προς τους πολίτες, σε αντίθεση με το πολύ "ζωντανό" Φόρο του Κωνσταντίνου, τότε μπορεί ευκολότερα να εξηγηθεί η πληροφορία του Ζωναρά ότι η Σύγκλητος του Φόρου χρησιμοποιούνταν για την τελετή αναγόρευσης του αυτοκράτορα σε ύπατο από το συγκλητικό σώμα. Μια τέτοια τελετή, σύμφωνη με την παράδοση και τη νομιμότητα της αυτοκρατορικής εξουσίας, έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει γνωστή στους πολίτες μέσα από πομπές προς και από το Φόρο, πράγμα που θα ήταν αδύνατο, αν η τελετή γινόταν στο κλειστό Αυγουσταίον.
Παραπομπές
__ΜΕΠΠ__ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Βάσα Κελλακίου
Η Βάσα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Είναι γνωστή με την ονομασία Βάσα Κελλακίου (από την ονομασία του γειτονικού χωριού Κελλάκι) για να ξεχωρίζει από το ομώνυμο χωριό της επαρχίας Λεμεσού, Βάσα Κοιλανίου.
Τοποθεσία
Η Βάσα βρίσκεται στα σύνορα της επαρχίας Λεμεσού με την επαρχία Λάρνακας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 365 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νοτιοανατολικά συνορεύει με την Ασγάτα, στα νότια με το Μοναγρούλλι, στα δυτικά με τη Σανίδα, στα βορειοδυτικά με τη Βίκλα και την Ακαπνού και στα ανατολικά με την Ορά.
Ιστορία-Ονομασία
Ένα ιστορικό στοιχείο που είναι γνωστό για την περιοχή είναι η ύπαρξη μεγάλης σήραγγας που χρησίμευε για να κρύβονται οι κάτοικοι από τους βάρβαρους κατά τις επιδρομές τους την εποχή της Ενετοκρατίας. Σήμερα υπάρχει μόνο η είσοδος της σήραγγας.
Φυσικό περιβάλλον
Στη Βάσα καλλιεργούνται χαρουπιές, ελιές, αμυγδαλιές, οπωροφόρα δέντρα, εσπεριδοειδή και λαχανικά. Επιπλέον, στην περιοχή καλλιεργούνται όσπρια.
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν 3 ιεροί ναοί: η Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (κτίσμα του 1830-1840), το ξωκλήσι της Παναγίας Βοσιένας και το ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε πολλές αυξομειώσεις. Το χωριό πλήγηκε από την αστυφιλία. Στην τελευταία απογραφή ο πληθυσμός του χωριού παρουσίασε μικρή άνοδο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Βάσας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Μάρκους Μερκ
Ο Μάρκους Μερκ (Markus Merk, γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1962 στο Καϊζερσλάουτερν) είναι Γερμανός πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου στο κορυφαίο επίπεδο. Κέρδισε 6 φορές το «Βραβείο του Γερμανού Διαιτητή της Χρονιάς», ενώ το 2005 τιμήθηκε με το γερμανικό παράσημο Bundesverdienstkreuz σε αναγνώριση των υπηρεσιών του προς το ποδόσφαιρο αλλά και για το φιλανθρωπικό του έργο στην Ινδία. Κατατάχθηκε επίσης ως ο καλύτερος διαιτητής ποδοσφαίρου από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου το 2004, το 2005 και το 2008. Στο επάγγελμα ήταν οδοντίατρος.
Ο Μερκ συνέδεσε το όνομά του με τη σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, καθώς διαιτήτευσε τον τελικό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2004, όπου η Ελλάδα νίκησε την Πορτογαλία με 0-1. Ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του διαιτητεύοντας τον αγώνα Μπάγερν Μονάχου - Χέρτα Βερολίνου την τελευταία αγωνιστική της Μπούντεσλιγκα του 2007–2008, στις 17 Μαΐου 2008. Σήμερα σχολιάζει ως ειδήμονας στην εταιρεία συνδρομητικής δορυφορικής τηλεοράσεως Sky Deutschland.
Στο γερμανικό πρωτάθλημα
Το 1988 ο Μερκ διορίσθηκε ως ο νεαρότερος διαιτητής της Μπούντεσλιγκα στην ιστορία της, σε ηλικία 25 ετών. Γρήγορα καθιερώθηκε ως αξιόπιστος στο έργο του και μόλις μια τετραετία αργότερα έγινε διαιτητής της FIFA, ώστε να διαιτητεύσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Στη γερμανική σταδιοδρομία του εκλέχθηκε 6 φορές «Γερμανός Διαιτητής της Χρονιάς», περισσότερες από οποιονδήποτε άλλον.
Στην UEFA
Η επιλογή του Μάρκους Μερκ για τον μεγάλο τελικό αγώνα του Euro 2004 επικρίθηκε σφοδρά από την Πορτογαλία, καθώς ήταν γνωστό ότι ο προπονητής της αντίπαλης ελληνικής ομάδας Ότο Ρεχάγκελ, όταν ζούσε στη Γερμανία, ήταν τακτικός πελάτης στο οδοντιατρείο του Μερκ. Παρά το γεγονός αυτό, ο Μερκ κέρδισε παγκόσμια αναγνώριση για την εξαιρετική διαιτησία του σε αυτόν τον αγώνα. Με τον ίδιο αγώνα έγινε ο πρώτος Γερμανός διαιτητής μετά τον Ανατολικογερμανό Ρούντι Γκλέκνερ το 1970 που διαιτήτευε τελικό είτε Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, είτε Παγκόσμιου Κυπέλλου. Βοηθοί του στο ματς ήταν οι Γιαν Χέντρικ Σάλβερ και Κρίστιαν Σρόερ.
Στο Τσάμπιονς Λιγκ της UEFA το 2005, ο Μερκ σφύριζε στον επαναληπτικό προημιτελικό αγώνα μεταξύ της ΑΚ Μίλαν και της Ίντερ. Στο β΄ ημίχρονο, με μια αμφιλεγόμενη απόφαση, ακύρωσε τέρμα του Εστέμπαν Καμπιάσο, μια ενέργεια που προκάλεσε τη ρίψη μπουκαλιών και φωτοβολίδων από οπαδούς της Ίντερ, με αποτέλεσμα ο αγώνας να διακοπεί οριστικά στο 72ο λεπτό.
Μια άλλη αμφιλεγόμενη στιγμή του Μερκ ήταν το 71ο λεπτό του αγώνα ανάμεσα στην ΦΚ Πετρζάλκα (τότε Artmedia) και στην Πόρτο στις 6 Δεκεμβρίου 2005, όταν ο Μερκ δεν τιμώρησε ένα «χέρι» του Πέπε στην περιοχή του πέναλτι. Η απόφαση αυτή διεμόρφωσε κρίσιμο αποτέλεσμα, καθώς αν δινόταν πέναλτι και σημειωνόταν τέρμα, το αουτσάιντερ FC Artmedia θα προκρινόταν στον γύρο των 16, ενώ τελικώς προκρίθηκε η Πόρτο.
Στη FIFA
Εκτός από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, ο Μάρκους Μερκ διαιτήτευσε στα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου έναν αγώνα του 1993 μεταξύ Ολλανδίας και Αγγλίας, στον οποίο επανειλημμένα συγκράτησε τον εξαγριωμένο μάνατζερ της Αγγλίας Γκρέιαμ Τέιλορ όταν δεν δόθηκε πέναλτι και μετά κόκκινη κάρτα σε βάρος των Ολλανδών. Χρόνια αργότερα ωστόσο ο Τέιλορ εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Μερκ σε συνέντευξή του στον Observer, επειδή δεν τον είχε στείλει εκτός γηπέδου, όπως θα μπορούσε να είχε κάνει. Διαιτήτευσε επίσης δύο αγώνες του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2002. Ήταν ο διαιτητής στον ημιτελικό του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του2003 μεταξύ Καμερούν και Κολομβίας, έναν αγώνα που έμεινε στην ιστορία του ποδοσφαίρου εξαιτίας του θανάτου του Μαρκ-Βιβιέν Φοέ.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 ο Μερκ διαιτήτευσε τρεις αγώνες, αλλά κανέναν από τους αγώνες της φάσεως νοκ-άουτ. Μετά από αυτή τη διοργάνωση, ο Μερκ ήταν πολύ επικριτικός για την όλη διαδικασία επιλογής διαιτητών της FIFA, δηλώνοντας σε γερμανική αθλητική τηλεοπτική εκπομπή ότι «μού λήστεψαν δύο εβδομάδες από τη ζωή μου».
Προσωπική ζωή
Ο Μερκ ζει σήμερα στο Ότερμπαχ, κωμόπολη-προάστιο της γενέτειράς του Καϊζερσλάουτερν με τη σύζυγό του και τον γιο τους. Σταμάτησε να εξασκεί την οδοντιατρική το 2005, εξαιτίας της αντιθέσεώς του στο Praxisgebühr, ένα τέλος που θα πλήρωναν οι ασθενείς για να συμβουλεύονται απλώς τον γιατρό τους. Ο Μερκ είναι θρήσκος και ενεργός στη βοήθεια προς παραγκουπόλεις στην Ινδία, παρέχοντας βασική οδοντιατρική φροντίδα για τους φτωχούς από το 1991. Υποστηρίζει το ίδρυμα Indienhilfe Kaiserslautern, που ανεγείρει σχολεία και διαμερίσματα για τους αστέγους, στους οποίους προσφέρει και βασική ιατρική βοήθεια.
Με ύψος 1,81 μέτρο, ο Μερκ ήταν ένας από τους πιο γυμνασμένους διαιτητές ποδοσφαίρου, καθώς αρκετές φορές ξεπερνούσε τους συναδέλφους του κατά έναν ολόκληρο γύρο του σταδίου στα ετήσια τεστ φόρμας, ενώ το ατομικό ρεκόρ του στον μαραθώνιο είναι 2 ώρες και 42 λεπτά. Εξάλλου ασχολείται συστηματικά με το τρίαθλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004 Κατηγορία:Οδοντίατροι Κατηγορία:Διαιτητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006
Έμπερχαρντ Α΄ του Μαρκ
Ο Έμπερχαρτ Α΄, γερμ. Eberhart I (π. 1255 - 1308) από τον Οίκο του Μαρκ ήταν κόμης του Μαρκ (1277-1308).
Βιογραφία
Το 1277 ο Χέρμαν, κόμης του Λουν απήγαγε τον πατέρα του, όταν αυτός ταξίδευε κοντά στο Τέκλενμπουργκ και τον φυλάκισε στο κάστρο Μπρέντεφορτ, όπου αργότερα ο Ένγκελμπερτ Α΄ απεβίωσε από τα σοβαρά τραύματά του. Το επόμενο έτος ο Έμπερχαρντ Α΄ πήρε εκδίκηση και κατέλαβε το κάστρο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ίρμγκαρντ του Λίμπουργκ, κόρη του Αδόλφου Ζ΄, κόμη (συζυγικώ δικαιώματι) του Μπεργκ. Η Ίρμγκαρντ απεβίωσε το 1294 και ο Έμπερχαρντ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία, κόρη του Άρνολντ Ε΄, κόμη του Λουν. Από τους γάμους του είχε τέκνα:
Παραπομπές σe πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Γερμανίας
Βαπτιστήριο του Πατριάρχη Κάλλιστου
Το Βαπτιστήριο του Πατριάρχη Κάλλιστου βρίσκεται στο Χριστιανικό Μουσείο του Τσιβιντάλε νελ Φρίουλι, στη περιφέρεια Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια, στη βορειοανατολική Ιταλία. Αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα της περιόδου που είναι γνωστή ως Λιουτπράνδεια Αναγέννηση (Rinascenza liutprandea) (730-740 μ.Χ.), από το όνομα του Λομβαρδού βασιλιά Λιουτπράνδου. Άλλο αριστούργημα της ίδιας περιόδου είναι ο Βωμός του Δούκα Ρατχίς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία Κατηγορία:Βαπτιστήρια Κατηγορία:Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια Κατηγορία:Μεσαιωνική τέχνη Κατηγορία:Λομβαρδοί
Κόκκινο χαλί
thumb|right|Ο πρώην [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα βγαίνει από το επίσημο προεδρικό αεροσκάφος Air Force One, πάνω σε κόκκινο χαλί, σε φωτογραφία του 2009.]]
Το κόκκινο χαλί χρησιμοποιείται για να υποδεχτεί κυβερνήτες χωρών ή, γενικότερα, προσωπικότητες που θεωρούνται σημαντικές και VIP, σε επίσημες τελετές.
Ιστορία
Η αρχαιότερη γνωστή αναφορά χρήσης κόκκινου χαλιού, γίνεται στην τραγωδία Αγαμέμνων του Αισχύλου (458 π.Χ.), όπου η Κλυταιμνήστρα δίνει εντολή να στρωθεί κόκκινο χαλί προς τιμήν του συζύγου της Αγαμέμνονα, ο οποίος επιστρέφει νικητής από την Τροία.
Ο Αγαμέμνονας αν και γνωρίζει ότι η πράξη αυτή αποτελεί ύβρη για του θεούς, πείθεται από την Κλυταιμνήστρα να βαδίσει πάνω στο πορφυρό χαλί, αγνοώντας ότι οδηγείται στο θάνατο.
Συμβολισμός
Το κόκκινο χαλί συμβολίζει τη δύναμη και τον πλούτο και η τοποθέτησή του παραπέμπει σε μεγαλοπρεπή υποδοχή.
Σύγχρονη εποχή
Στην σύγχρονη εποχή το κόκκινο χαλί έχει συνδεθεί και με την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ. Οι διάσημοι που εμφανίζονται εκεί, ποζάρουν και φωτογραφίζονται φορώντας δημιουργίες γνωστών οίκων μόδας.
Ρένος Αποστολίδης
Ο Ρένος Αποστολίδης (Αθήνα, 2 Μαρτίου 1924 – Αθήνα, 10 Μαρτίου 2004) ήταν Έλληνας συγγραφέας, φιλόλογος και κριτικός της λογοτεχνίας της μεταπολεμικής γενιάς.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924, πατέρας του ήταν ο Ηρακλής Ν. Αποστολίδης, δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης σε πολλές αθηναϊκές εφημερίδες, διευθυντής της Εγκυκλοπαιδείας του εκδοτικού οίκου Πυρσός, διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης (1945–1959) και δημιουργός της πρώτης Ανθολογίας Ποίησης και Διηγήματος. Ενώ η μητέρα του, Ελπινίκη, το γένος Ζαμπέλη, ήταν δασκάλα. Το 1935 τέλειωσε το δημοτικό σχολείο και το 1941 το Βαρβάκειο Γυμνάσιο, όπου στις 28 Οκτωβρίου του 1941 οργάνωσε μαθητική αποχή. Συμμετείχε στην απαγορευμένη από την κυβέρνηση Παπανδρέου πορεία στις 3 Δεκέμβρη του 1944 με τους οπαδούς του ΕΑΜ, την έναρξη των Δεκεμβριανών.
Από το 1945 σπουδάζει στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του, γιατί τον κάλεσαν να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου στον Εθνικού Στρατού. Ζώντας από κοντά την καταστροφή και τον θάνατο, ο ίδιος αναφέρει ότι ορκίστηκε να ρίξει μήτε μία σφαίρα και να καταγράψει ό,τι ζούσε επί δυόμισι χρόνια στον Γράμμο, το Βίτσι και κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Ρούμελης και της Πελοποννήσου. Μόλις απολύθηκε, δημοσίευσε την Πυραμίδα 67, ένα αυθεντικό κείμενο για τον Εμφύλιο Πόλεμο. Απολύθηκε από τον στρατό όντας χαρακτηρισμένος ως "επικίνδυνος αριστερός ιδιαιτέρως εύγλωττος", ο ίδιος έλεγε ότι ο χαρακτηρισμός αυτός ήταν απολύτως σωστός με εξαίρεση το "αριστερός".
Το 1966 ο Αποστολίδης ξεκίνησε να δημοσιεύει σε συνέχειες στα «Νέα Ελληνικά» αποσπάσματα από το «Ημερολόγιο» του Ιωάννη Μεταξά συνοδευμένα από δικό του σαρκαστικό σχολιασμό. Τα δημοσιεύματα προκάλεσαν την αντίδραση της νεοσύστατης οργάνωσης Κόμμα 4ης Αυγούστου, ο αρχηγός της οποίας, Κώστας Πλεύρης, επιτέθηκε στον Αποστολίδη από την εφημερίδα της οργάνωσης και μετά την ανταπάντηση του Αποστολίδη κατέθεσε μήνυση εναντίον του. Η υπόθεση εκδικάστηκε μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, με το οποίο επιβλήθηκε στρατιωτική δικτατορία, οπότε έπαψε η κυκλοφορία των «Νέων Ελληνικών», που μέχρι τότε είχαν δημοσιεύσει μόνο πέντε άρθρα, που αφορούσαν τους δύο πρώτους τόμους του ημερολογίου του Μεταξά. Στο δικαστήριο ο Αποστολίδης καταδικάστηκε, αλλά στο εφετείο δήλωσε ότι δεν είχε πρόθεση να θίξει τους τεταρταυγουστιανούς και η μήνυση ανακλήθηκε.
Πολιτική
Από το 1962 έως το 1964, διετέλεσε συνεργάτης της Γενικής Διεύθυνσης του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1963 κατήλθε υποψήφιος βουλευτής υπό τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη ενώ ήδη από το 1961 έγραφε κείμενα στο περιοδικό της νεολαίας του κόμματός του (κόμμα των Προοδευτικών). Στις δημοτικές εκλογές του 1964 κατήλθε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων στην παράταξη του Γεωργίου Πλυτά. Το 1964 ο Ρένος Αποστολίδης ήταν επικεφαλής του οργισμένου πλήθους Ακροδεξιών που είχε εισβάλει στη Βουλή  με συνθήματα  Προδότη Παπανδρέου, Καραμανλής, Παπανδρέου, παπατζή ενώ το πλήθος ξυλοκόπησε βουλευτές της Ενώσεως Κέντρου, πράξη για την οποία συνελήφθη και καταδικάστηκε σε δυόμισι έτη φυλάκιση, εκτίοντας συνολικά τρεις μήνες.
Δικτατορία
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το 1969 μετά από υπόδειξη στον Γεώργιο Παπαδόπουλο η οποία προκάλεσε την προσωπική εντολή του δικτάτορα, επιβάλλεται η υποχρεωτική δημοσίευση σε συνέχειες στον αθηναϊκό Τύπο της Ανθολογίας Διηγήματων του Ηρακλή Ν. Αποστολίδη υπό τον όρο να μην λογοκριθούν τα κείμενα αυτά, έτσι με αυτόν τον τρόπο δημοσιεύτηκαν και κείμενα αντιφρονούντων όπως του πολιτικού εξόριστου Δημήτρη Χατζή. Η δημοσίευση, ωστόσο, της δικής του νουβέλας Ο Α2, με θέμα τον Εμφύλιο, προκάλεσε την επέμβαση της λογοκρισίας και τη διακοπή της δημοσίευσής της κατόπιν παρέμβασης του δικτάτορα και του Ιωάννη Λαδά.
Ύστερα Χρόνια
Μετά τη δικτατορία και έως το 1979, συνέχισε να γράφει κριτικές στο περιοδικό Τετράμηνα και δημοσίευσε αρκετά έργα του. Στα τελευταία του χρόνια έκανε δημόσιες διαλέξεις και εμφανίζονταν στην τηλεόραση για θέματα της ελληνικής γλώσσας και παιδείας και λογοτεχνίας, ενώ υπήρξε επίτιμος καλεσμένος σε παρουσιάσεις έργων του. Ήταν υποστηρικτής του πολυτονικού συστήματος γραφής, της ιστορικής ελληνικής ορθογραφίας και της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στην εκπαίδευση από το πρωτότυπο. Πέθανε στις 10 Μαρτίου του 2004 χτυπημένος από οξύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Μιας και ήταν αγνωστικιστής και ελευθεριακός η ταφή του έγινε χωρίς θρησκευτική τελετή.
Το έργο του
Το δημοσιευμένο έργο του Ρένου Αποστολίδη ανέρχεται στα τριάντα βιβλία με διηγήματα, δοκίμια και κριτική. Επιμελήθηκε την κλασική επτάτομη Ανθολογία Ποίησης και Διηγήματος και μετέφρασε και σχολίασε με τους γιους του, Ήρκο και Στάντη, την εξάτομη Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Διαδόχων και Επιγόνων του Droysen. Μαζί με τους γιους του, εξέδωσε επίσης την σχολιασμένη έκδοση των Απάντων του Καβάφη.
Αντιδράσεις είχε προκαλέσει η σφοδρή κριτική του για τον Νίκο Καζαντζάκη, τον οποίο χαρακτηρίζει «λογοτέχνη μετρίου επιπέδου» ή ακόμη και «ατάλαντο», ενώ έλεγε χαρακτηριστικά ότι «κάνοντας την Ανθολογία Διηγήματος, δεν κατάφερα να βρω ένα διήγημα του Καζαντζάκη να το ανθολογήσω».
Το αρχείο του, με δημοσιεύματα, επιστολές κι ανέκδοτα κείμενα, ξεπερνάει τις 40.000 σελίδες. Σε DVD κυκλοφορούν τα καλύτερα αποσπάσματα του ντοκιμαντέρ Ο Εμφύλιος μέσα μας (που βασίστηκε στην Πυραμίδα 67) σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη.
Έργα του μεταφράστηκαν στα ολλανδικά, γερμανικά, γαλλικά και ιταλικά.
Φιλολογικά έργα
(Πρόκειται περί έργων που ο Ρένος Αποστολίδης, μαζί με τους γιους του Ήρκο και Στάντη Αποστολίδη, επιμελήθηκε ή μετέφρασε, σχολίασε εκτενώς και εξέδωσε.)
Άλμπερτ Τάιλερ
Ο Άλμπερτ Τάιλερ (Albert Clinton Tyler) (Γκλέντιλ, Οχάιο 4 Ιανουαρίου 1872 - Ανατολικό Χάρπσγουελ, Μέιν 25 Ιουλίου 1945) ήταν Αμερικανός αθλητής και Ολυμπιονίκης. Ήταν μέλος της ομάδας που είχε στείλει το πανεπιστήμιο του Πρίνστον να πάρει μέρος στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 1896 μαζί με τους Φράνσις Λέιν, Χέμπερτ Τζέιμισον και Ρόμπερτ Γκάρετ.
Ο Τάιλερ ήταν δεύτερος στο άλμα επί κοντώ με επίδοση 3.225μ. πίσω από τον Γουίλιαμ Χόιτ. Είχε συμμετάσχει χωρίς να διακριθεί στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Στερνόρρυγχα
Τα στερνόρρυγχα είναι όλα τους φυτοφάγα και πολλά είδη τους αποτελούν επιβλαβή έντομα εξαιτίας των ζημιών που προκαλούν σε καλλιεργούμενα φυτά μεγάλης οικονομικής αξίας για τον άνθρωπο, ακόμα και σε καλλωπιστικά φυτά.
Πολλά στερνόρρυγχα έχουν τροποποιημένη μορφολογία και/ή κύκλο ζωής, με φαινόμενα όπως οι άπτερες μορφές, η παρθενογένεση, ο ακραίος φυλετικός διμορφισμός και η ευκοινωνικότητα.
Ταξινομική
Υπάρχει επιπλέον μία οικογένεια εξαφανισμένων σήμερα προϊστορικών στερνόρρυγχων, οι Dinglidae, με δύο μόνο γένη, που δεν εντάσσεται στις παραπάνω υπεροικογένειες, συγγενεύει πάντως περισσότερο με τα Aleyrodoidea.
Ενεργειακό ποτό
Ο καφές, το τσάι και άλλα ποτά με φυσική καφεΐνη συνήθως δεν θεωρούνται ενεργειακά ποτά. Αναψυκτικά όπως η κόλα μπορεί να περιέχουν καφεΐνη, αλλά δεν θεωρούνται ούτε αυτά ενεργειακά ποτά. Ορισμένα αλκοολούχα ποτά, όπως το Buckfast Tonic Wine, περιέχουν καφεΐνη και άλλα τονωτικά. Σύμφωνα με την Κλινική Μάγιο, είναι ασφαλές για τον τυπικό υγιή ενήλικα να καταναλώνει συνολικά 400 mg καφεΐνης την ημέρα. Αυτό επιβεβαιώθηκε από επιτροπή της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων, η οποία κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι η πρόσληψη καφεΐνης μέχρι 400 mg ημερησίως δεν εγείρει ανησυχίες για την ασφάλεια των ενηλίκων. Σύμφωνα με την ESFA αυτό ισοδυναμεί με 4 φλιτζάνια καφέ (90 mg το καθένα) ή 5 κοινά δοχεία (250 ml) ενεργειακού ποτού (80 mg το καθένα).
Τα ενεργειακά ποτά έχουν τις επιπτώσεις που παρέχει η καφεΐνη και η ζάχαρη, αλλά υπάρχουν ελάχιστες ή καθόλου ενδείξεις ότι η μεγάλη ποικιλία άλλων συστατικών έχει κάποια επίδραση. Οι περισσότερες επιδράσεις των ενεργειακών ποτών στις γνωστικές επιδόσεις, όπως η αυξημένη ταχύτητα προσοχής και αντίδρασης, οφείλονται κυρίως στην παρουσία καφεΐνης. Άλλες μελέτες αποδίδουν αυτές τις βελτιώσεις στην απόδοση στις επιδράσεις των συνδυασμένων συστατικών. Η διαφήμιση για ενεργειακά ποτά συνήθως προβάλλει αυξημένη μυϊκή δύναμη και αντοχή, αλλά δεν υπάρχει ακόμη επιστημονική ομογνωμοσύνη για την υποστήριξη αυτών των ισχυρισμών. Τα ενεργειακά ποτά έχουν συσχετιστεί με κινδύνους για την υγεία, όπως αυξημένο ποσοστό τραυματισμού όταν η χρήση συνδυάζεται με το αλκοόλ, και η υπερβολική ή επαναλαμβανόμενη κατανάλωση μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακές και ψυχιατρικές καταστάσεις. Τα άτομα που διατρέχουν κίνδυνο για επιπλοκές από κατανάλωση ενεργειακών ποτών περιλαμβάνουν νεαρά άτομα που δεν έχουν καταναλώσει καφεΐνη προηγουμένως ή είναι ευαίσθητα στην καφεΐνη, έγκυες, αθλητές αγώνων και άτομα με υποκείμενες καρδιαγγειακές παθήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καφεΐνη
Πτολεμαίος Κεραυνός
Πτολεμαίος Κεραυνός (άγν. - 279 π.Χ.), Βασιλιάς της Μακεδονίας από το έτος 281 π.Χ. έως το έτος 279 π.Χ. Γιος του φαραώ της Αιγύπτου Πτολεμαίου του Λάγου, του επονομαζόμενου Σωτήρα, και της Ευριδίκης, κόρης του Αντίπατρου.
Η Καταγωγή
Ο Πτολεμαίος Α’ ο Σωτήρας ήταν επίγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που βασίλεψε στην Αίγυπτο μετά τη διάλυση του απέραντου κράτους του τελευταίου. Ίδρυσε τη Δυναστεία των Πτολεμαίων και έθεσε τις βάσεις για την κυριαρχία της στην Αίγυπτο για περίπου τρεις αιώνες. Ήταν παντρεμένος με τουλάχιστον τέσσερις συζύγους. Η τρίτη από αυτές ονομαζόταν Ευρυδίκη και ήταν κόρη του Αντίπατρου, του στρατηγού του Αλεξάνδρου που βασίλεψε στη Μακεδονία. Εκείνη του χάρισε έξι παιδιά: τον Πτολεμαίο Κεραυνό, τον Μελέαγρο, τη Λυσάνδρα, τον Αργαίο, έναν γιο του οποίου δεν γνωρίζουμε το όνομα, και την Πτολεμαΐδα. Η διαδοχή ανήκε από την αρχή στον Πτολεμαίο Κεραυνό, ωστόσο προς το τέλος της ζωή του ο πατέρας του επέλεξε για διάδοχο τον γιο του από την τέταρτη σύζυγό του, τη Βερενίκη. Αυτός θα έμενε στην ιστορία με το όνομα Πτολεμαίος Β' Φιλάδελφος και στέφθηκε φαραώ στις 7 Ιανουαρίου 282 π.Χ. Αναφερόταν σαν συμβασιλέας ήδη από το 285 – 283 π.Χ. στα επίσημα έγγραφα του κράτους.