cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάγωνο
Φιλοσοφική εφαρμογή
Το μεγάγωνο χρησιμοποιείται επίσης ως απεικόνιση της σύγκλισης των κανονικών πολυγώνων σε ένα κύκλο.
Μεγάγραμμα
Ένα μεγάγραμμα είναι ένα αστεροειδές πολύγωνο ενός εκατομμυρίου πλευρών. Υπάρχουν 199,999 κανονικές μορφές του:
Οι περιπτώσεις αυτές δίνονται από σύμβολα Schläfli της μορφής {1000000/ν}, όπου ν είναι ένας φυσικός αριθμός μεταξύ του 2 και του 500.000 που είναι πρωταρχικός έως το 1.000.000. Υπάρχουν επίσης 300.000 κανονικά αστεροειδή σχήματα στις υπόλοιπες περιπτώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κανονικά πολύγωνα
Απείθειο
Το Απείθειο ήταν μια πόλη της αρχαίας Μαλιείδας στην αρχαία Θεσσαλία.
Η τοποθεσία του Απειθείου είναι άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Φαζλούρ Ράχμαν Κχαν
Ο Φαζλούρ Ράχμαν Κχαν (Βεγγαλικά:ফজলুর রহমান খান) ήταν Μπαγκλαντεσιανός πολιτικός μηχανικός και αρχιτέκτονας, ο οποίος συνέβαλε στην εξέλιξη της παγκόσμιας σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Έμεινε στην ιστορία για την αρχιτεκτονική κυρίως των υψηλών κτιρίων, δίνοντας την δυνατότητα για την θεμελίωση ουρανοξυστών. Παράδειγμα αποτέλεσε η κατασκευή του Γουίλις Τάουερ, ο οποίος ήταν ο υψηλότερος στον κόσμο από το 1973 για 25 έτη.
Προσωπική ζωή
Ο Φαζλούρ γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1929 στην Ντάκα, κατά την εποχή της Βρετανικής Ινδίας όπου ανήκε και το Μπαγκλαντές. Ο ίδιος τελείωσε τις εκπαιδευτικές του σπουδές ως "Πολιτικός Μηχανικός" σε ένα κολλέγιο και σε δυο πανεπιστήμια: σε αυτό της χώρας του και τέλος στο Σικάγο αποκτώντας εκεί, δυο πτυχία μάστερ στα εξής: "Κατασκευή Δομικών έργων" και "Εφαρμοσμένη μηχανική". Το 1967, έγινε νόμιμος Αμερικανός πολίτης.
Καριέρα
Ο ίδιος ήταν αυτός που εφάρμοσε την τεχνική των σωληνωτών θεμελίων, που ήταν κατασκευασμένα από χάλυβα. Αυτή την τεχνική ακολούθησε και σε άλλες του δουλειές, σε οποιοδήποτε κτίριο του ανέθεταν. Ο ίδιος είχε ισχυριστεί οτι ο "ατσάλινος σκελετός" των κτιρίων, δεν ήταν η μοναδική μέθοδος για την ανέγερση κτιρίων.
Στον εργασιακό τομέα πρωτοεισχώρησε το 1955 δουλεύοντας για την SOM, μια τοπική αρχιτεκτονική και κατασκευαστική εταιρεία που υπήρχε στο Σικάγο. Η αξία του με την ιδιότητα που είχε, αποκτήθηκε κατά τις δεκαετίες του '60 και '70, λόγω των ξεχωριστών κατασκευών που έπραξε για το John Hancock Center όπου ήταν αποτελούμενο από 100 ορόφους και τον πύργο Σιρς (Γουίλις Τάουερ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπανγκλαντεσιανοί Κατηγορία:Αρχιτέκτονες
Ντουσνίκι-Ζντρούι
Το Ντουσνίκι-Ζντρούι (πολωνικά: Duszniki-Zdrój, Dušníky, Bad Reinerz), που συχνά απλοποιείται σε Ντουσνίκι, είναι λουτρόπολη στην Κοιλάδα Κουότσκο και στο Πόβιατ Κουότσκο, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της νοτιοδυτικής Πολωνίας. Βρίσκεται στον ποταμό Μπιστρίτσα και προσελκύει τουρίστες από την Πολωνία και από όλο τον κόσμο. Ο πληθυσμός του είναι 4.359 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|224x224εσ| Ιστορικό [[βαρόμετρο στο πάρκο σπα]] Ο οικισμός Ντουσνίκι-Ζντρούι αναφέρεται το 1324. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1346. Μέχρι το 1595 παρέμεινε σε ιδιώτες. Ένας εμπορικός δρόμος που συνέδεε τη Σιλεσία και τη Βοημία διέσχιζε την πόλη, συμβάλλοντας στην ανάπτυξή της. Αναπτύχθηκε η κλωστοϋφαντουργία και η παραγωγή χαρτιού, καθώς και η βιομηχανία σιδήρου, αλλά τα τοπικά κοιτάσματα σιδήρου εξαντλήθηκαν γρήγορα. Το 1584 χτίστηκε ένα δημαρχείο και το 1605 μια χαρτοποιία, που τώρα στεγάζει το Μουσείο Χαρτοποιίας. Η ανάπτυξη της πόλης σταμάτησε από τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-1648). Το 1669, ο Πολωνός βασιλιάς Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας σταμάτησε στην πόλη μετά την παραίτησή του.
Το 1748, πραγματοποιήθηκε η πρώτη έρευνα για τις ιαματικές πηγές και το 1751 ξεκίνησαν οι ιαματικές θεραπείες. Το 1769, η πόλη απέκτησε το καθεστώς μιας λουτρόπολης. Το 1822 ιδρύθηκε αντλιοστάσιο. Το 1826, ο 16χρονος Φρεντερίκ Σοπέν επισκέφτηκε το σπα. Εκεί θεραπεύτηκε και έδωσε την πρώτη του συναυλία εκτός του Ρωσικού Διαμελισμού της Πολωνίας, που ήταν και η πρώτη του φιλανθρωπική συναυλία. Το 1877 χτίστηκε μια αίθουσα συναυλιών και ένα αναγνωστήριο και μετά το 1881 χτίστηκαν πολλοί ξενώνες. Το 1896 ή το 1897, ένα μνημείο αποκαλύφθηκε για την 60η επέτειο της παραμονής του Σοπέν.
Το 1949, 1.500 Έλληνες πρόσφυγες του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, κυρίως γυναίκες και παιδιά, έγιναν δεκτοί προσωρινά στο Ντουσνίκι-Ζντρούι, προτού βρεθούν νέα σπίτια για αυτούς σε άλλες πόλεις.
Η πόλη υπέφερε από τις πλημμύρες στην Κεντρική Ευρώπη του 1997.
Οικονομία
Η οικονομία της πόλης βασίζεται στον τουρισμό, με αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες άτομα να επισκέπτονται την πόλη και την περιοχή κάθε χρόνο. Επιπλέον, υπάρχουν πολλά εργοστάσια εμφιάλωσης μεταλλικού νερού, παραδοσιακή χαρτοποιία και παραγωγή κρυστάλλινων κοσμημάτων. Το Μουσείο Χαρτοποιίας του Ντουσνίκι-Ζντρούι βρίσκεται στην πόλη.
Ιαματικές πηγές
Αν και η περιοχή ήταν γνωστή για τα ιαματικά νερά της τουλάχιστον από τον ύστερο Μεσαίωνα, το σπα ιδρύθηκε επίσημα το 1769. Τα φυσικά αφρώδη νερά του Ντουσνίκι-Ζντρούι χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών, συμπεριλαμβανομένων καρδιακών προβλημάτων και γαστρικών προβλημάτων. Επιπλέον, υπάρχει μια σειρά από εγκαταστάσεις για λουτροθεραπεία που βρίσκονται στο Ντουσνίκι-Ζντρούι και ένα κέντρο θεραπείας οστεοπόρωσης.
Αξιοθέατα
Το πιο αναγνωρίσιμο ορόσημο του Ντουσνίκι-Ζντρούι είναι το Μουσείο Χαρτοποιίας που ιδρύθηκε σε ένα παλιό εργοστάσιο παραγωγής χαρτιού του 17ου αιώνα. Είναι καταχωρημένο ως επίσημο Ιστορικό Μνημείο της Πολωνίας. Άλλα σημαντικά μέρη περιλαμβάνουν την εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, η οποία περιέχει έναν μοναδικό μπαρόκ άμβωνα στυλιζαρισμένη σε φάλαινες, και το θέατρο Φρεντερίκ Σοπέν, που ιδρύθηκε στο μέρος όπου το 1826, ο 16χρονος Φρεντερίκ Σοπέν έπαιξε την πρώτη του συναυλία έξω από το το Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας και η πρώτη του φιλανθρωπική συναυλία. Το ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Σοπέν πραγματοποιείται εδώ από το 1946.
Αδελφοποιημένες πόλεις
μικρογραφία| Δημαρχείο στο Ντουσνίκι-Ζντρούι Το Ντουσνίκι-Ζντρούι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόβιατ Κουότσκο Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Πολωνίας
Πολόνια Βαρσοβίας (καλαθοσφαίριση)
Η Πολόνια Βαρσοβίας (πολωνικά: KKS Polonia Warszawa) είναι πολωνικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα τη Βαρσοβία. Συμμετέχει στην 1 Λίγκα, την δεύτερης κατηγορία της πολωνικής καλαθοσφαίρισης.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1911. Το 1959, η Πολόνια κέρδισε το εθνικό Πρωτάθλημα Πολωνίας. Την περίοδο 1959-60, η Πολόνια έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το 2003, το 2004 και το 2005 η ομάδα έφτασε στα ημιτελικά του Πρωταθλήματος Πολωνίας. Η σεζόν 2010-11, ήταν η τελευταία της ομάδας στην κορυφαία κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολόνια Βαρσοβίας Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βαρσοβία Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1925
Μάρβιν Πλάτενχαρντ
Ο Μάρβιν Πλάτενχαρντ (Marvin Plattenhardt, 26 Ιανουαρίου 1992) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αριστερός μπακ στη Χέρτα Βερολίνου και στην Εθνική Γερμανίας.
Σε συλλόγους
Η καριέρα του ξεκίνησε το 2010 από τη Νυρεμβέργη. Από το 2014 είναι παίκτης της Χέρτα Βερολίνου.
Στην εθνική ομάδα
Το 2009 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 με την εθνική ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Ουζούπη
μικρογραφία|250x250εσ|Δημοκρατία της Ουζούπης μικρογραφία|Εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου στην Ουζούπη Η Ουζούπη είναι γειτονιά στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Το όνομα σημαίνει πέρα από τον ποταμό ή η άλλη πλευρά του ποταμού στα λιθουανικά και αναφέρεται στον ποταμό Βίλνια, όπου το όνομα Βίλνιους προέρχεται από το Βίλνια. Η επαρχία είναι δημοφιλής στους καλλιτέχνες, και έχει συγκριθεί με τη Μονμάρτρη στο Παρίσι και την Χριστιάνια στη Κοπεγχάγη, λόγω της βοημικής ατμόσφαιράς της. Στις 1 Απριλίου 1997 η επαρχία αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος (Δημοκρατία της Ουζούπης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μικροέθνη
Πανεπιστήμιο της Κατάνια
Το Πανεπιστήμιο της Κατάνια (ιταλ. Università degli Studi di Catania) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην Κατάνια της Σικελίας. Με έτος ιδρύσεως το 1434, είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο στη Σικελία, το δέκατο τρίτο παλαιότερο στην Ιταλία και το 29ο παλαιότερο σε όλο τον κόσμο. Επίσης έχει τους περισσότερους φοιτητές (άνω των 60.000) από κάθε άλλο πανεπιστήμιο στη Σικελία.
Ιστορία
225px|right|thumb|Λεπτομέρεια του κτηρίου του Πανεπιστημίου, δίπλα από τον Ναό του Αγίου Νικολάου Το Πανεπιστήμιο της Κατάνια ιδρύθηκε από τον βασιλέα Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας (που ήταν επίσης βασιλιάς της Σικελίας ως Αλφόνσος Α΄) στις 19 Οκτωβρίου 1434, αφότου δύο υπουργοί του, οι Αντάμο Ασμούντο και Μπαττίστα Πλαταμόνε, τον έπεισαν να δεχθεί την ίδρυση ενός «Studium Generale» στην Κατάνια, με την παπική αναγνώριση να φθάνει δέκα χρόνια αργότερα (18 Απριλίου 1444) από τον Πάπα Ευγένιο Δ΄. Ο Αλφόνσος θέλησε με την πράξη του αυτή να αποζημιώσει την πόλη (στην οποία είχε προσφάτως ιδρυθεί το Βασιλικό Δικαστήριο) για τη μετακίνηση της πρωτεύουσας της Σικελίας από την Κατάνια στο Παλέρμο. Η δραστηριότητα του νέου ιδρύματος άρχισε στην πραγματικότητα ένα έτος αργότερα, το 1445, με 6 καθηγητές και μόλις 10 φοιτητές. Οι πρώτες 4 σχολές ήταν η Ιατρική, η Φιλοσοφική, η Νομική («Κανονικού και Αστικού Δικαίου») και η Θεολογική. Τα μαθήματα γίνονταν αρχικώς σε ένα κτήριο στη Piazza del Duomo, δίπλα στη μητρόπολη της πόλεως, τον ναό της Αγίας Αγάθης, και περίπου 250 χρόνια αργότερα μετακινήθηκαν στο νέο «Palazzo dell'Università», που παραμένει η έδρα του ιδρύματος μέχρι σήμερα. Το πρώτο πτυχίο δόθηκε στον Αντόνιο Μαντέλλο εκ Συρακουσών, το 1449. Κατά τον 16ο αιώνα, χορηγούνταν ετησίως περίπου 20-25 πτυχία.
Το Πανεπιστήμιο (που από τον 16ο αιώνα αναφερόταν ως Siculorum Gymnasium) είχε τον τίτλο «Studium Generale» επειδή ήταν η μόνη οντότητα στη Σικελία που μπορούσε να απονείμει τίτλους σπουδών ισότιμους με εκείνους που έδιναν τα μεσαιωνικά «Studia» της Σαλαμάνκα, του Βαγιαδολίδ και της Μπολόνια. Αυτό ενέτεινε τον φθόνο των άλλων σικελικών πόλεων, οι οποίες δεν αισθάνονταν κατώτερες στον πολιτισμό από την Κατάνια. Το 1934 το Πανεπιστήμιο της Κατάνια εόρτασε την 500στή του επέτειο με την παρουσία του Βασιλιά της Ιταλίας Βίκτωρος Εμμανουήλ Γ΄.
Στους πρώτους του αιώνες το Πανεπιστήμιο διοικείτο από τον Δήμο της Κατάνια, υπό την εποπτεία του μητροπολίτη της πόλεως και την αιγίδα της βασιλικής εξουσίας. Αλλά με μία μεταρρύθμιση που έκανε ο αντιβασιλέας το 1679 η εξουσία του μητροπολίτη ως «Gran Cancelliere» («Μέγας Πρύτανις») υπερίσχυσε: είχε τον έλεγχο των διδασκόντων και του προγράμματος μαθημάτων. Αυτό οδήγησε σε διάφορες προστριβές ανάμεσα σε πολιτικές και εκκλησιαστικές αρχές. Από το 1818 το γραφείο του Μέγα Πρύτανι ανατέθηκε στον Πρόεδρο του Μεγάλου Αστικού Δικαστηρίου αντί του μητροπολίτη.
Τμήματα
thumb|285px|right|Το Palazzo dell'Università, το κεντρικό κτήριο-έδρα του Πανεπιστημίου Μετά τη μεταρρύθμιση της ιταλικής ανώτατης εκπαιδεύσεως με τον νόμο 240/10, οι Σχολές έχασαν την ισχύ τους και τα τμήματα αναδιοργανώθηκαν. Σήμερα το Πανεπιστήμιο της Κατάνια έχει 17 τμήματα, την Ιατρική Σχολή και δύο ειδικές μονάδες διδασκαλίας στη Ραγούζα (νεότερων γλωσσών) και στις Συρακούσες (αρχιτεκτονική). Μια άλλη ειδική μονάδα διδασκαλίας του ιδρύματος είναι το πρότυπο σχολείο αριστείας «Scuola Superiore di Catania», που ιδρύθηκε το 1998 για να ξεχωρίζει τα καλύτερα «μυαλά» και να τους προσφέρει ένα πρόγραμμα σπουδών που περιέχει ανάλυση, έρευνα και πειραματισμό.
Γκνιεφκόβο
Τοποθεσία
Το Γκνιεφκόβο βρίσκεται στα νότια του δάσους του Μπίντγκοστς στη διαδρομή 52, 15 χλμ. βορειοανατολικά του Ινοβρότσουαφ και 23 χλμ. νοτιοδυτικά του Τόρουν.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθική Εκκλησία των Αγίων Νικολάου και Κωνσταντίνας]] Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έδειξαν ότι ο χώρος κατοικήθηκε ήδη από την Εποχή του Χαλκού. Η πρώτη ιστορική αναφορά της πόλης χρονολογείται από το 1185. Το 1268 της παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης. Το 1314, το μεγαλύτερο δουκάτο της Κουγιαβίας του Σιεμόμισου του Ινοβρότσουαφ χωρίστηκε στους τρεις γιους του. Ο Καζίμιρ Γ΄ της Κουγιαβίας κληρονόμησε την περιοχή Γκνιεφκόβο που έγινε ένα μικρό αυτόνομο δουκάτο. Οι Τεύτονες Ιππότες πολιόρκησαν το Γκνιεφκόβο το 1332 κατά τη διάρκεια του πολέμου τους με την Πολωνία. Για να αποφύγει τη σύλληψη, ο Καζίμιρ πυρπόλησε το οχυρό του και εγκατέλειψε την πόλη. Δεν θα ανακτούσε τον έλεγχο του δουκάτου μέχρι τη Συνθήκη του Κάλις το 1343.
Το 1364/1365, ο Βλάντισλαφ ο Λευκός υποθήκευσε το Γκνιεφκόβο στον Πολωνό βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα. Το 1408, η πόλη φιλοξένησε μια συνάντηση μεταξύ του Πολωνού Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο και των Τεύτονων Ιπποτών για την αμφισβητούμενη Γη του Ντόμπζιν. Από το 1409 έως το 1411, το Γκνιεφκόβο έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Πολωνο-Λιθουανικό-Τευτονικό Πόλεμο. Διοικητικά βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Ινοβρότσουαφ στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Το Γκνιεφκόβο καταστράφηκε από πολλές πυρκαγιές κατά τον 16ο αιώνα, περιορίζοντας την ανάπτυξή του. Κατά τον 17ο και τον 18ο αιώνα, οι πόλεμοι με τη Σουηδία και οι επακόλουθες εστίες ασθενειών κατέστρεψαν την πόλη.
Το Γκνιεφκόβο προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας το 1772 μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας (αλλά από το 1807 έως το 1815 το Γκνιεφκόβο ήταν μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας), κατά τη διάρκεια του οποίου η οικονομία άρχισε να αναπτύσσεται. Ξεκινώντας το 1843, ένας δρόμος συνέδεε την πόλη με το Ινοβρότσουαφ και το Τόρουν. Οι Εβραίοι και οι Γερμανοί έγιναν ολοένα και πιο εξέχοντες, ενώ ο ντόπιος πολωνικός πληθυσμός υπέφερε από μια επίσημη πολιτική διακρίσεων και εξαναγκαστικής γερμανοποίησης. Μέρος της Γερμανίας από το 1871, το 1879 η γερμανική αυτοκρατορική διοίκηση, ακολουθώντας την πολιτική του Όττο φον Μπίσμαρκ για αναγκαστική γερμανοποίηση των αρχαίων πολωνικών εδαφών και των σλαβικών λαών τους, άλλαξε το όνομα της πόλης στο γερμανικό Argenau (Άργκεναου). Μια γενική απεργία ξέσπασε αφού τα γερμανικά έγιναν η απαιτούμενη επίσημη γλώσσα για τα θρησκευτικά μαθήματα. Η ηλεκτρική ενέργεια έγινε διαθέσιμη σε όλη την πόλη το 1908.
Μετά τον Α΄ Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και στη συνέχεια ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένταξη της περιοχής και της πόλης με το αναγεννημένο πολωνικό κράτος. Στις 17 Ιανουαρίου 1920, μετά από πάνω από ένα χρόνο μαχών, το Γκνιεφκόβο τελικά ανακαταλήφθηκε από τους Πολωνούς και έτσι εντάχθηκε ξανά στην Πολωνία. Η πόλη υπέφερε πολύ κατά τη διάρκεια της πολωνικής οικονομικής κρίσης που ακολούθησε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την παραμονή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το ποσοστό ανεργίας ήταν στο 70%. αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο στον χώρο της γερμανικής σφαγής 4.000 Πολωνών Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη κατελήφθη από τη Γερμανία στις 2 Σεπτεμβρίου 1939. Κατά τη διάρκεια της επακόλουθης γερμανικής κατοχής, ο τοπικός πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε διάφορα εγκλήματα, όπως σφαγές, απελάσεις, εκτοπίσεις σε καταναγκαστικά έργα και σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ήδη τον Σεπτέμβριο του 1939, οι Γερμανοί κατέστρεψαν το προπολεμικό μνημείο των συμμετεχόντων στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας. Περίπου 4.000 Πολωνοί πολίτες από το Γκνιεφκόβο και τις κοντινές πόλεις Ινοβρότσουαφ, Μπίντγκοστς και Τόρουν εκτελέστηκαν από τους Ναζί Γερμανούς στα δάση που περιβάλλουν την πόλη. Ανάμεσα στα θύματα ήταν Πολωνοί δάσκαλοι, διευθυντές, αγρότες, μουσικοί, σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, τοπικοί αξιωματούχοι (βλ. Ιντελιγκέντσακτιον). Οι κάτοικοι του Γκνιεφκόβο ήταν επίσης μεταξύ των 56 Πολωνών που σφαγιάστηκαν σε μια φυλακή στο Ινοβρότσουαφ στις 22–23 Οκτωβρίου 1939. Το 1944-1945, οι Γερμανοί λειτούργησαν επίσης ένα γυναικείο υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ στην πόλη. Τα πολωνικά και σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν το Γκνιεφκόβο στις 21 Ιανουαρίου 1945. Η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία, αν και με ένα σοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς, και έτσι ξεκίνησαν τα 44 χρόνια της Κομμουνιστικής Πολωνίας.
Το 1989, πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες, από το 1939, ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές στο Γκνιεφκόβο όπως και στην υπόλοιπη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Μεταξύ 1978 και 1998, το Γκνιεφκόβο ανήκε στο Βοεβοδάτο Μπίντγκοστς και από τη διοικητική μεταρρύθμιση του 1998 ανήκει στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας.
Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα
Ο Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα (Tullio Levi-Civita, 29 Μαρτίου 1873 – 29 Δεκεμβρίου 1941) ήταν Ιταλός μαθηματικός, γνωστότερος για την εργασία του στον διαφορικό λογισμό τανυστών και τις εφαρμογές του στη Θεωρία της Σχετικότητας, αλλά και με σημαντικές συνεισφορές σε άλλες περιοχές. Ο Γκρεγκόριο Ρίτσι-Κουρμπάστρο, ο θεμελιωτής του τανυστικού λογισμού, ήταν δάσκαλός του. Το έργο του περιελάμβανε θεμελιακές εργασίες στα καθαρά και στα εφαρμοσμένα μαθηματικά, την ουράνια μηχανική (ιδίως στο πρόβλημα των τριών σωμάτων), την αναλυτική μηχανική και την υδροδυναμική.
Βιογραφία και έργο
Ο Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα γεννήθηκε στην Πάδοβα της βόρειας Ιταλίας από Ιταλοεβραίους γονείς. Πατέρας του ήταν ο δικηγόρος και πρώην γερουσιαστής Τζάκομο Λέβι-Τσίβιτα. Ο Τούλλιο απεφοίτησε το 1892 από το Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Το 1894 διορίσθηκε στο παιδαγωγικό κολέγιο της Πάβιας και το 1898 στην έδρα Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Εκεί συνάντησε και το 1914 νυμφεύθηκε τη Λιμπέρα Τρεβιζάνι (1890-1973), μία από τις φοιτήτριές του. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1918, οπότε διορίσθηκε στην έδρα Ανώτερης Αναλύσεως στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης και δύο χρόνια αργότερα στην εκεί έδρα της Θεωρητικής Μηχανικής.
Το 1900 ο Λέβι-Τσίβιτα και ο δάσκαλός του Γκρεγκόριο Ρίτσι-Κουρμπάστρο δημοσίευσαν τη θεωρία των τανυστών στο έργο Méthodes de calcul différentiel absolu et leurs applications, το οποίο χρησιμοποίησε ως εργαλείο ο Αϊνστάιν προκειμένου να αναπτύξει τη θεωρία της γενικής σχετικότητας. Το 1917 εισήγαγε την έννοια της παράλληλης μεταφοράς στη γεωμετρία του Ρήμαν, παρακινούμενος από τη θέληση να απλουστεύσει τον υπολογισμό της καμπυλότητας μιας ρημάνειας πολλαπλότητας. Η σειρά εργασιών του Λέβι-Τσίβιτα πάνω στο πρόβλημα ενός στατικού βαρυτικού πεδίου συζητήθηκε στην αλληλογραφία του με τον Αϊνστάιν το 1915-1917. Η αλληλογραφία αυτή άρχισε από τον Ιταλό μαθηματικό, καθώς διεπίστωσε μαθηματικά λάθη στον τρόπο χρήσεως του τανυστικού λογισμού από τον Αϊνστάιν για την ερμηνεία της Θεωρίας της Σχετικότητας. Ο Λέβι-Τσίβιτα φύλαξε συστηματικά όλες τις απαντήσεις του Αϊνστάιν προς αυτόν και, παρά το ότι ο Αϊνστάιν δεν είχε κρατήσει τις επιστολές του Λέβι-Τσίβιτα προς αυτόν, ολόκληρη η αλληλογραφία τους έγινε δυνατόν να αναπαραχθεί από το αρχείο του Λέβι-Τσίβιτα. Από την αλληλογραφία τους είναι προφανές ότι στο τέλος της οι δυο τους είχαν αναπτύξει αμοιβαίο σεβασμό. Σε μία από τις επιστολές, αναφορικά με τη νέα δουλειά του Ιταλού, ο Αϊνστάιν γράφει: ''«Θαυμάζω την κομψότητα της μεθόδου υπολογισμού σας. Πρέπει να είναι όμορφο να ιππεύετε μέσα από αυτά τα πεδία πάνω στο άτι των αληθινών μαθηματικών, ενώ οι όμοιοί μας χρειάζεται να βρίσκουμε τον δρόμο μας κουραστικά με τα πόδια»''. Το 1933 ο Λέβι-Τσίβιτα συνεισέφερε και στις εξισώσεις του φυσικού Πολ Ντιράκ για την κβαντική μηχανική.
Το σύγγραμμα τανυστικού απειροστικού λογισμού του Λέβι-Τσίβιτα, με τίτλο Ο απόλυτος διαφορικός λογισμός (αρχικώς ένα σύνολο σημειώσεων παραδόσεων στην ιταλική που συνέταξε από κοινού με τον Ρίτσι-Κουρμπάστρο), παραμένει ένα από τα πρότυπα κείμενα αναφοράς περισσότερο από έναν αιώνα μετά την πρώτη του έκδοση, με μεταφράσεις διαθέσιμες σε αρκετές γλώσσες.
Η αναλυτική δυναμική ήταν μία άλλη πλευρά των μελετών του Λέβι-Τσίβιτα: πολλές από τις δημοσιεύσεις του εξετάζουν το πρόβλημα των τριών σωμάτων. Δημοσίευσε επίσης εργασίες στην υδροδυναμική και για συστήματα διαφορικών εξισώσεων. Πιστώνεται τη βελτίωση του Θεωρήματος Κωσύ-Κοβαλέφσκαγια, για το οποίο συνέγραψε ένα βιβλίο το 1931. Το 1933 συνεισέφερε στη μελέτη της Εξισώσεως Ντιράκ. Επιπλέον, ανέπτυξε το πεδίο Levi-Civita, ένα σύστημα αριθμών που περιλαμβάνει απειροστές και άπειρες ποσότητες.
Το 1936, μετά από πρόσκληση του Αϊνστάιν, ο Λέβι-Τσίβιτα ταξίδεψε στην Αμερική, στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, και παρέμεινε εκεί με τον Αϊνστάιν επί ένα έτος. Αλλά, αν και ο κίνδυνος πολέμου στην Ευρώπη αυξανόταν εκ νέου, επέστρεψε στην Ιταλία. Εκεί οι ρατσιστικοί νόμοι του 1938 του στέρησαν την έδρα του στο πανεπιστήμιο και την ιδιότητα του μέλους σε όλες τις ιταλικές επιστημονικές εταιρείες (τις ίδιες διώξεις υπέστη και ο Βίτο Βολτέρρα). Απομονωμένος από τον επιστημονικό κόσμο, ο Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα πέθανε στο διαμέρισμά του στη Ρώμη το 1941, σε ηλικία 68 ετών.
Μεταξύ των διδακτόρων των οποίων επέβλεψε τη διδακτορική διατριβή, συγκαταλέγονται και οι Οκτάβ Ονιτσέσκου, Αττίλιο Παλατίνι και Γκεόργκε Βραντσεάνου.
Τιμητικές διακρίσεις
Η Βασιλική Εταιρεία απένειμε στον Λέβι-Τσίβιτα το Μετάλλιο Συλβέστερ το 1922 και τον εξέλεξε αντεπιστέλλον μέλος της (ForMemRS) το 1930. Επίσης ανακηρύχθηκε επίτιμο μέλος της Μαθηματικής Εταιρείας του Λονδίνου, της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου και της Μαθηματικής Εταιρείας του Εδιμβούργου, μετά τη συμμετοχή του σε συνάντησή τους το 1930 στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους. Στην Ιταλία ήταν μέλος της Ακαδημίας των Λυγκέων και της Ποντιφήκειας Ακαδημίας Επιστημών.
Γραπτά
Το σύνολο των μαθηματικών εργασιών του Τούλλιο Λέβι-Τσίβιτα, εκτός των βιβλίων (μονογραφιών, πραγματειών και πανεπιστημιακών συγγραμμάτων) βρίσκεται δημοσιευμένο στους 6 τόμους των Συλλεγμένων έργων του, σε αναθεωρημένη τυπογραφική μορφή και με διορθωμένα τόσο τα τυπογραφικά λάθη, όσο τις αβλεψίες του συγγραφέως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι
Αλέξανδρος Στιούαρτ, κόμης του Μπάκαν
Ο Αλέξανδρος Στιούαρτ, κόμης του Μπάκαν ή Λύκος του Μπάντενοχ (1343 - 20 Ιουνίου 1405) και πρώτος κόμης του Μπάκαν (1382 - 1405) ήταν τέταρτος και μικρότερος γιος του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας και της Ελισάβετ Μουρ. Ο Αλέξανδρος Στιούαρτ παντρεύτηκε την πλούσια χήρα Ευφημία Α΄, κόμισσα του Ρος με την οποία δεν είχε αποκτήσει παιδιά αλλά είχε μεγάλη οικογένεια με την ερωμένη του Μαρέιντ ίνγκιν Ίχαν. Ο Αλέξανδρος ήταν δικαστής στην Σκωτία και είχε τεράστιες εκτάσεις στα βόρεια αλλά έχασε το μεγαλύτερο μέρος τους. Το όνομα του μνημονεύεται στην καταστροφή του βασιλικού προαστίου του Έλγιν και του Καθεδρικού του ναού, το όνομα του συνδέθηκε με μεγάλες βιαιότητες αλλά δεν υπάρχουν πηγές για αυτό όσο ήταν ακόμα ζωντανός.
Αύξηση της εξουσίας
Το όνομα του Αλέξανδρου Στιούαρτ αναφέρεται πρώτη φορά σε διάταγμα που εκδόθηκε στις 14 Αυγούστου 1370 στο οποίο ανέλαβε να παραχωρήσει προστασία στον επίσκοπο του Μόρεϊ για τα εδάφη και την περιουσία του στο Μπάντενοχ. Ο πατέρας του διεκδίκησε τα εδάφη από την δεύτερη σύζυγο του Ευφημία, κόμισσα του Μόρεϊ και είχε ταραχώδεις σχέσεις με τον θείο του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας. Ο Ροβέρτος Β΄ και όλοι οι γιοι του ορκίστηκαν στο Κοινοβούλιο ότι θα κρατήσουν υπό έλεγχο τους απείθαρχους οπαδούς τους (1368) αλλά αργότερα την ίδια χρονιά ο Αλέξανδρος και ο Ροβέρτος φυλακίστηκαν στο κάστρο του Λοχ Λέβεν επειδή παραβίασαν τους όρκους τους. Με την άνοδο στον θρόνο του Ροβέρτου Β΄ στις 30 Μαρτίου 1371 ο Αλέξανδρος ορκίστηκε λόρδος του Μπάντελοχ.
Οι περιοχές που κατείχε ο Αλέξανδρος στο Μπάντενοχ δεν επηρεάστηκαν από την επιστροφή της κομητείας του Μόρεϊ στον Τζων Ντάνμπαρ τον Μάρτιο του 1372 ούτε από τις περιοχές του Τζων Μακ Ντόναλμτ νότια του Ινβερνές που παραχωρήθηκαν στον Δαυίδ Στιούαρτ μεγαλύτερο γιο του Ροβέρτου Β΄ από την δεύτερη σύζυγο του Ευφημία του Ρος. Ο Αλέξανδρος αύξησε περισσότερο την περιουσία του με την εκμίσθωση των εδαφών του μικρότερου ετεροθαλούς αδελφού του, απέκτησε επίσης την βαρονεία του Στράθαβον και ενίσχυσε τα συνοριακά εδάφη στο Στράθαβον. Τον Οκτώβριο του 1372 ο Αλέξανδρος δέχτηκε την βασιλική υπολοχαγεία για τα εδάφη που είχε στην κομητεία του Μόρεϊ, στα βόρεια και δυτικά του Ινβερνές και επιπλέον εδάφη που πήρε στο Άμπερντίνσαϊρ και στο Πέρθσαϊρ. Ο Αλεξάντερ ντε Άρντ, διεκδικητής της κομητείας του Καίθνες σαν μεγαλύτερος γιος του κόμη Μαλίς ανέθεσε τις περιοχές του στο στέμμα υπό την επίβλεψη του Αλεξάνδρου και του ετεροθαλούς αδελφού του Δαυίδ. Ο Αλέξανδρος Στιούαρτ διπλασίασε τις εκτάσεις του όταν παντρεύτηκε την Ευφημία, κόμισσα του Ρος τον Ιούνιο του 1382 και έγινε κόμης του Ρος, άλλα εδάφη που κέρδισε από την σύζυγο του τα κυβέρνησε μαζί της. Οι περιοχές της βαρονίας του Κίντεντουαρντ που κατείχε και αποτελούσαν μεγάλο τμήμα της κομητείας του Μπάκαν επέτρεψαν στον βασιλιά Ροβέρτο να δώσει στον Αλέξανδρο τον τίτλο του κόμη του Μπάκαν λίγες μέρες μετά τον γάμο του. Ο Αλέξανδρος κυβέρνησε αυτές τις περιοχές με δικές του δυνάμεις δυσαρεστώντας έντονα τους υπόλοιπους κατόχους ανάμεσα στους οποίους και τον Αλεξάντερ Μπου, επίσκοπο του Μόρεϊ.
Συγκρούσεις με την εκκλησία
thumb|right|250px|Η σφραγίδα του Αλεξάνδρου, κόμητος του Μπάκαν Δεν υπήρχε κυριαρχία στο Μόρεϊ τον 12ο και τον 13ο αιώνα, οι επίσκοποι είχαν ανεξαρτησία αλλά έληξε όταν ο Ροβέρτος Α΄ της Σκωτίας ανέβασε τον ανιψιό του Τόμας Ράντολφ στην κομητεία του Μόρεϊ μεταξύ 12 Απριλίου και 29 Οκτωβρίου 1312. Η οικογένεια των Ράντολφ δεν κράτησε την κομητεία πολύ, επέστρεψε στο στέμμα με τον θάνατο του γιου του Τόμας Τζων (1346) και η θέση έμεινε κενή τα επόμενα 26 χρόνια. Ο επίσκοπος Μπουρ έπεισε τον Δαυίδ Β΄ ότι τα εδάφη στο Μπάντενοχ και στο Στράθσπει έπρεπε να κυβερνηθούν σαν βασίλεια (1365). Ο Μπουρ προχώρησε σε συμφωνία με τον Αλέξανδρο με την οποία επιβεβαίωσε ότι τα εδάφη στο Μπάντενοχ δεν θα τα κρατήσει ούτε για τον εαυτό του ούτε για τον λαό του (1370). Σε λίγους μήνες τον Μάρτιο του 1371 με την άνοδο του πατέρα του στον θρόνο ο Αλέξανδρος έγινε λόρδος του Μπάντενοχ Τα διατάγματα του Ροβέρτου Β΄ έδωσαν εξουσία στον Αλέξανδρο στα εδάφη του Μπάντενοχ ακόμα και στα εκκλησιαστικά, ο επίσκοπος Μπουρ διαμαρτυρήθηκε επειδή οι λεπτομέρειες της παραχώρησης δεν είχαν καμιά σχέση με την βασιλική σφραγίδα.
Ο Αλέξανδρος δεν είχε μεγαλύτερη εξουσία σε σχέση με αυτή του Τζων Κόμυν περίπου έναν αιώνα πριν, ο επίσκοπος δεχόταν πιέσεις από τον Αλέξανδρο και τους αυλικούς του επειδή ενεργούσε ανεξάρτητα. Ο Μπόάρντμαν τονίζει ότι οι επίσκοποι του Μόρεϊ και του Αμπερντίν βρέθηκαν σε διαφωνία με τον Αλέξανδρο στα θέματα που αφορούσαν τις εκκλησιαστικές εκτάσεις και τους ενοικιαστές τους. Ο Μπόάρντμαν εξηγεί επιπλέον ότι η κατοχή των εκτάσεων αυτών, κτήματα χωρίς κανένα έσοδο ήταν ένας από τους λόγους που ο Μπουρ εγκατέλειψε τα περισσότερα από τα δικαιώματα του στις 20 Απριλίου 1382. Δεν μπορούσε κανένας επίσκοπος να προσφύγει στην νόμιμη εξουσία επειδή αυτή ήταν ο ίδιος ο Αλέξανδρος που σαν λόρδος του Μπάντενοχ και βασιλικός Υπολοχαγός μπορούσε να δώσει λόγο μόνο στον βασιλιά.
Αύξηση της πίεσης
thumb|right|250px|Τα εδάφη του Αλεξάνδρου, κόμητος του Μπάκαν στα βόρεια της Σκωτίας Ο βασιλιάς Ροβέρτος απέκτησε άσχημη φήμη λόγω της υποστήριξης που παρείχε στον Μπάκαν, τον Νοέμβριο του 1384 ο Τζων κόμης του Κάρικ με την υποστήριξη του βασιλικού συμβουλίου πήρε την εξουσία από τον πατέρα του στον βορά. Η κομητεία του Στράθερν είχε διοικηθεί από τον Μπάκαν με την έγκριση του βασιλιά αλλά τώρα υπό τη διοίκηση του Κάρικ ο Σερ Ντέιβιντ Λίντσεϊ διεκδίκησε τα δικαιώματα του στο Στράθερν. Στο βασιλικό συμβούλιο τον Απρίλιο του 1385 ο αδελφός του Μπάκαν Δαυίδ δήλωσε ότι κρατούσε παράνομα το Ουρκουάρτ, ο Σερ Τζέιμς Λίντσεϊ του Κρόφορντ διεκδίκησε το Μπάκαν και ο κόμης του Μόρεϊ ζήτησε να διωχθούν μερικοί από τους άντρες του Μπάκαν για τον φόνο των αντρών του. Ο Μπάκαν παρά τις επιθέσεις επέκτεινε τις περιοχές του στην Γκρίτ Γκλεν, κράτησε το Ουρκουάρτ μετά τον θάνατο του αδελφού του και το φθινόπωρο του 1386 κέρδισε τα εδάφη του Μπόνα στην κορυφή του Λοχ Νες από τον κόμη του Μόρεϊ και τα εδάφη στο Αμπριαχίν από τον Σερ Ρόμπερτ Τσίσολμ. Η μεγάλη συμμετοχή του Μπάκαν στις υποθέσεις της Σκωτίας επεκτάθηκε ξανά λίγο πριν τον Φεβρουάριο του 1387 όταν διορίστηκε δικαστής βόρεια του Φορθ. H κηδεμονία της Σκωτίας από τον Μπάκαν ήταν ανεπιτυχής αλλά κανείς δεν μπόρεσε να του αντισταθεί μέχρι το 1388 την χρονιά που ο δεύτερος γιος του βασιλιά Ροβέρτος, κόμης του Φάιφ έγινε ο ουσιαστικός κυβερνήτης του βασιλείου.
Σε λίγες μέρες ο Φάιφ αφαίρεσε από τον Μπάκαν την κηδεμονία, πήρε τη Υπολοχαγεία, την σεριφεία του Ινβερνές και αργότερα τοποθέτησε τον γιο του Μέρντοχ δικαστή βόρεια του Φορθ. Ο Φάιφ ήταν ανένδοτος απέναντι στον Μπάκαν που είχε κριθεί άχρηστος για την κοινότητα σε προηγούμενη συνεδρίαση του βασιλικού συμβουλίου. Ο Μπάκαν εγκατέλειψε την νόμιμη σύζυγο του και ζούσε με την ερωμένη του Μαρέιντ ίνγκιν Ίχαν με την οποία είχε αποκτήσει πολλά παιδιά ανάμεσα στα οποία και τον Αλέξανδρο Στιούαρτ, κόμη του Μαρ. Η υποστήριξη του οικογενειακού δικαίου ήταν προνόμιο της εκκλησίας και στις 2 Νοεμβρίου 1389 ο επίσκοπος του Μόρεϊ Αλέξανδρος Μπουρ και ο επίσκοπος του Ρος Αλεξάντερ Κιλκούς διέταξαν την επιστροφή της νόμιμης συζύγου του Ευφημίας. Ο Μπάκαν συμφώνησε αλλά δεν κράτησε την υπόσχεση του και ο κόμης του Φάιφ βρέθηκε στο πλευρό της Ευφημίας του Ρος στην διαδικασία του διαζυγίου της με τον κόμη του Μπάκαν, το 1392 η Ευφημία κατόρθωσε επιτυχώς να πάρει διαζύγιο σε βάρος του Αλέξανδρου. Μετά την έκδοση του διαζυγίου ο Μπάκαν έχασε όλα τα δικαιώματα του στα εδάφη της Ευφημίας που πέρασαν στον γιο της Ευφημίας Αλεξάντερ Λέσλι, τον μνηστήρα της κόρης του Φάιφ.
Επιδρομή στο Μόρεϊ
thumb|right|250px|Αναπαράσταση της καταστροφής του Έλγιν - 19ος αιώνας Ο βασιλιάς Ροβέρτος Β΄ πέθανε στις 19 Απριλίου 1390 στο κάστρο του Ντάντοναλντ στο Άυρσαιρ, ο χρονικογράφος Γουίντουν μας πληροφορεί ότι ο Ροβέρτος τάφηκε στην Σκον στις 13 Αυγούστου 1390 μια μέρα πριν ο Τζων, κόμης του Κάρικ στεφθεί βασιλιάς της Σκωτίας ως Ροβέρτος Γ΄. Ο Φάιφ διατήρησε την κηδεμονία της Σκωτίας απομακρύνοντας τον Μπάκαν που είχε φτάσει στο μέγιστο της δύναμης του με την κατοχή του Κάρικ. Ο επίσκοπος Μπουρ αναζητώντας την προστασία του στράφηκε στον Τόμας Ντανμπάρ, σερίφη του Ινβερνές και γιο του κόμητος του Μόρεϊ. Τα γεγονότα του Μαΐου και του Ιουνίου 1390 στο Μόρεϊ ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς ενεργειών απέναντι στον κόμη του Μπάκαν. Ο Τζων Ντανμπάρ και ο πιστός του σύμμαχος γαιοκτήμονας Σερ Ντέιβιντ Λίντσεϊ του Γκλένεσκ έλλειπαν από το Μόρεϊ για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα στην αυλή του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας. Ο ρόλος του επισκόπου Μπουρ στο διαζύγιο του κόμη του Μπάκαν με την σύζυγο του και η ευθυγράμμιση του Μπουρ με το Μόρεϊ το βρήκε ο Μπάκαν σαν πρόφαση να καταστρέψει το Φορ τον Μάιο και το Έλγιν με τον καθεδρικό του ναό τον Ιούνιο. Η καταστροφή των εκκλησιαστικών εδαφών στο Έλγιν ήταν ολοκληρωτική, το μοναστήρι των Γκρεϊφράιαρς, η ενοριακή εκκλησία του Σαιν Γκίλλες και το νοσοκομείο του Μαιζόν Ντιέ τυλίχτηκαν στις φλόγες. Ο κόμης του Μπάκαν αφορίστηκε, κλήθηκε στην εκκλησία του Φρίαρς Πρήτσερ στο Περθ παρουσία του πατέρα του και των αδελφών του, το βασιλικό συμβούλιο ζήτησε από τον Γουόλτερ Τράιλ, επίσκοπο του Αγίου Ανδρέα να συγχωρέσει τον Μπάκαν για την πράξη του. Η βίαιη επίθεση του Αλέξανδρου στο Μόρεϊ είχε στόχο την ανεξαρτητοποίηση του από τον κόμη του Φάιφ αλλά αποδείχτηκε ανεπιτυχής, ο Αλέξανδρος έχασε το Ούρκουαρτ και τα δικαιώματα του στο Ρος μετά το διαζύγιο που πήρε με την σύζυγο του (1392).
Η εξουσία του κόμητος του Φάιφ έπεσε στα μέσα της δεκαετίας του 1390 όταν ο βασιλιάς Ροβέρτος και ο γιος του Δαυίδ, κόμης του Κάρικ πήραν περισσότερες εξουσίες και ο βασιλιάς προσωπικά ανέλαβε τις σχέσεις ανάμεσα στην Αγγλία και την Σκωτία. Ο κόμης του Άνγκους Ερυθρός Ντάγκλας τοποθετήθηκε σε κυρίαρχη θέση στην νοτιοανατολική Σκωτία στις περιοχές που ήταν υπό την εξουσία του Μελανού Ντάγκλας συμμάχου του κόμητος του Φάιφ. Οι εξουσίες του κόμητος του Φάιφ στην Σκωτία είχαν μειωθεί σημαντικά αλλά εξακολουθούσε να έχει συμμετοχή στην διακυβέρνηση, οι κόμητες του Κάρικ και του Φάιφ έκαναν μαζί εκστρατεία εναντίον του Μπακάν, των γιων του και των συμμάχων του στα δυτικά και βόρεια. Ο κόμης του Μπάκαν σταμάτησε την βίαιη συμπεριφορά ύστερα από αυτό αλλά οι γιοι του την συνέχισαν, ακολούθησε μάχη κοντά στο Πίτλοχρι με επικεφαλής τον Ντάνκαν και τον Ροβέρτο Στιούαρτ, στην μάχη σκοτώθηκαν ο Σερ Γουόλτερ Όγκιλβι και ο Γουόλτερ ντε Λίχτον. Οι τρεις γιοι του κόμητος του Μπάκαν φυλακίστηκαν αργότερα στο κάστρο του Στέρλινγκ, σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Γκράντ οι χαμηλοί τόνοι του Μπάκαν στην δεκαετία του 1390 είχαν αιτία την αιχμαλωσία των γιων του.
Τελευταία χρόνια
Ο κόμης του Μπάκαν αναφέρεται ξανά στις 3 Μαΐου 1398 στο κάστρο του Σπίνι όταν ο Ροβέρτος Γ΄ τον διέταξε να το παραδώσει στον Γουλιέλμο, επίσκοπο του Μόρεϊ. Ο Αλέξανδρος φαίνεται τα τελευταία χρόνια της ζωής του να αποσύρθηκε στον βορρά, εμφανίζεται σαν κόμης του Άθολ (1402) και υπάρχει μια αναφορά με το όνομα του στο Περθ (1404). Είχε τεράστιες εκτάσεις στα βόρεια αλλά αργότερα έχασε το μεγαλύτερο μέρος τους όπως το Ρος και το Ουρκουάρτ, απέτυχε επίσης να αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη. Πέθανε (1405) και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Ντάνκελντ στο Περθσαίρ, ο ταφικός του θώρακας με την πανοπλία είναι ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα Σκωτσέζικα μνημεία του μεσαίωνα.
Οικογένεια
Σύμφωνα με τον ιστορικό από το Περού Άνγκους Μάκει (γεν. 1939) το όνομα της ερωμένης του Αλέξανδρου Στιούαρτ του λύκου του Μπάντενοχ ήταν Μαρέιντ ίνγκιν Ίχαν, στην πραγματικότητα ήταν η Μαριότα Μάκει κόρη του Άι Μάκει 4ου κόμη του Στραθνάβερ, μαζί της απέκτησε :
Ο ιστορικός Μάκει εξηγεί ότι η Μαριότα Μάκει περιγράφεται στα Λατινικά ως "Μαριότα φίλια Άθιν" η οποία έγινε η "χειροποίητη" σύζυγος του Αλεξάνδρου Στιούαρτ του λύκου του Μπάντενοχ, αυτό εξηγεί την φιλία των Στιούαρτ με τον Φαρκουχάρ Μάκει που ήταν αδελφός της Μαριότας και γιατρός του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας. Οι Μάκει με τον ίδιο τρόπο υποστήριξαν τον κόμη του Μπάκαν στην επιδρομή του στο Άνγκους (1391). Η συμμαχία συνεχίστηκε με τον Άνγκους Ντου Μάκει, 7ο κόμη του Στραθνάβερ υποστήριξε τον Αλέξανδρο Στιούαρτ, κόμη του Μαρ και γιο του Αλεξάνδρου στην μάχη του Ντίνγκουαλ (1411) εναντίον του Ντόναλντ του Ίσλει, λόρδου του Ίσλει καθώς ο Μάκει και ο Στιούαρτ ο κόμης του Μαρ ήταν ξαδέλφια.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Nederlandse Omroep Stichting
Το Nederlandse Omroep Stichting (συντομογραφία: NOS, Ολλανδικό Ίδρυμα Μεταδόσεων) είναι ένας από τους οργανισμούς μεταδόσεων που απαρτίζουν το σύστημα των Ολλανδικών Δημόσιων Μεταδόσεων. Ο οργανισμός παράγει ενημερωτικά και αθλητικά προγράμματα για τα τρία ολλανδικά δημόσια κανάλια και τις ολλανδικές δημόσιες ραδιοφωνικές υπηρεσίες.
Ο ρόλος του οργανισμού προέρχεται από τον Ολλανδικό Νόμο Μέσων Ενημέρωσης 2008, ο οποίος δηλώνει ότι ο NOS παράγει τακτικά και συχνά προγράμματα, όπως για παράδειγμα ειδήσεις, κάλυψη των βουλευτικών διαδικασιών, αναφορές για αθλητικά και άλλα εθνικά γεγονότα.
Το NOS έχει ανταποκριτές σε πολλές χώρες. Μεταξύ άλλων, το NOS κατέχει ένα μόνιμο γραφείο στην Ουάσινγκτον.
Ένα από τα γνωστότερα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά δελτία του NOS είναι το NOS Journaal. Οι κοινοβουλευτικές ειδήσεις μεταδίδονται από ειδικό στούντιο στη Χάγη. Επίσης, ο NOS παράγει παιδικά προγράμματα (Jeugdjournaal), προγράμματα για εφήβους και νέους ενήλικες (NOS op 3), καθώς και αθλητικά προγράμματα (NOS Langs de Lijn, NOS Studio Sport). Τα προγράμματα του φορέα είναι διαθέσιμα στη τηλεόραση, το ραδιόφωνο και στο διαδίκτυο. Ο NOS παρέχει υπηρεσίες τηλεκειμένου (τέλετεξτ) και κατέχει μια ιστοσελίδα.
Στις 18 Μαΐου 2019, μετά τη νίκη του Ντάνκαν Λόρενς στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον 2019 για την Ολλανδία, ανακοινώθηκε ότι ο NOS θα συμπαράξει τον διαγωνισμό του 2020 με τους φορείς AVROTROS και NPO.
Θεματικά κανάλια
Εκτός από τα τρία κύρια δημόσια κανάλια, το NOS είναι υπεύθυνο για τα δύο θεματικά κανάλια NPO Nieuws και NPO Politiek:
Ραδιόφωνο
Στο ραδιόφωνο, το NOS είναι υπεύθυνο για τα παρακάτω προγράμματα:
Διαδίκτυο
Το NOS είναι υπεύθυνο για την ειδησεογραφική και αθλητική ιστοσελίδα των ολλανδικών δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων. Το συντακτικό προσωπικό των διαδικτυακών σελίδων είναι υπεύθυνο για τις σελίδες τηλεκειμένου στο NPO 1, NPO 2 και NPO 3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδία
Grasshopper Manufacture
Η Grasshopper Manufacture Inc. (ιαπωνικά: 株式会社グラスホッパー・マニファクチュア, Χέπμπορν: Kabushiki Gaisha Gurasuhoppā Manifakuchua) είναι ιαπωνική εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών που ιδρύθηκε το 1998 από τον Γκοΐτσι Σούντα. Μέλος της εταιρείας είναι, μεταξύ άλλων και μετά από την αποχώρησή του από την Konami, ο μουσικός Άκιρα Γιαμαόκα, που έχει εργαστεί σε αρκετά από τα παιχνίδια της εταιρείας ως συνθέτης ή διευθυντής μουσικής.
Ιστορία
Η Grasshopper Manufacture ιδρύθηκε στις 30 Μαρτίου του 1998 στο Σουριγκάμι της Ιαπωνίας. Απέσπασε ευρεία προσοχή το 2005 με την κυκλοφορία του βιντεοπαιχνιδιού killer7 για τις κονσόλες GameCube και PlayStation 2. Η εταιρεία έχει αναπτύξει παιχνίδια για κυκλοφορία εντός αλλά και εκτός Ιαπωνίας. Της ανήκει η σειρά No More Heroes, με το πρώτο μέρος της να είναι από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια της εταιρείας. Ιδρυτής και επικεφαλής της είναι ο σεναριογράφος, σχεδιαστής και σκηνοθέτης Γκοΐτσι Σούντα, γνωστός και ως Suda51, ο οποίος είναι γνωστός και για τους τίτλους της εταιρείας που είναι πρωτότυποι και περισσότερο φανταστικοί, αλλά είχαν και μεγαλύτερο οικονομικό ρίσκο. Η εταιρεία έχει κυκλοφορήσει και διάφορα παιχνίδια βασισμένα σε anime, όπως τα Samurai Champloo: Sidetracked, Blood+: One Night Kiss και Rebuild of Evangelion: Sound Impact.
Τον Μάιο του 2007, ο Σούντα ανακοίνωσε στην ομιλία του στην Game Developers Conference ότι η εταιρεία εργαζόταν σε τρεις τίτλους για το Wii, εκ των οποίων οι δύο έχουν κυκλοφορήσει: το No More Heroes και το Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse. Έκτοτε, ο τρίτος τίτλος δεν έχει κυκλοφορήσει, ούτε έχουν ανακοινωθεί περισσότερες λεπτομέρειες γι' αυτόν.
Το 2010, ο Γιασουχίρο Ουάντα εισήλθη στην εταιρεία ως COO. Ωστόσο αποχώρησε και ίδρυσε την δική του εταιρεία το 2011 με την επωνυμία Toybox.
Στις 30 Ιανουαρίου του 2013, η εταιρεία αποκτήθηκε από την GungHo Online Entertainment. Έκτοτε, κυκλοφόρησε το παιχνίδι Let It Die.
Ο αριθμός των υπαλλήλων της Grasshopper Manufacture είναι 35 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1998
Granby Four Streets
Στη περιοχή Toxeth του Λίβερπουλ και πιο συγκεκριμένα στο Granby, το 2011 ένα σύνολο κατοίκων, ακτιβιστών και κοινωνικών επενδυτών δημιούργησαν το Granby Four Streets Community Land Trust. Σκοπός ήταν να βοηθήσουν την περιοχή να προσελκύσει ξανά τους κατοίκους που είχαν φύγει τα προηγούμενα χρόνια ή να έρθουν κάτοικοι που επιθυμούν και θέλουν να μείνουν στην περιοχή.
Τα σπίτια και τα μαγαζιά πωλούνται ή ενοικιάζονται σε τιμές χαμηλές και η τιμή μεταπώλησης συνδέεται με το διάμεσο επίπεδο μισθών του Λίβερπουλ. Αντιμετωπίζουν το σπίτι σαν «σπιτικό» είναι ένα κομμάτι της γειτονιάς όπου τα μέλη της κοινότητας συνυπάρχουν, το σπίτι δεν είναι ένα ακόμα περιουσιακό στοιχείο για χρηματοδότηση και επένδυση. Σε αυτό βοηθάει Το μοντέλο CLT καθώς προστατεύει την γη από διακυμάνσεις στην αξία. Η γη ανήκει στο CLT. Μέχρι τώρα έχουν ολοκληρώσει 11 κατοικίες εκ των οποίων οι 5 έχουν πουληθεί και οι 6 έχουν ενοικιαστεί.
Ιστορία
Η Περιοχή του Granby είναι μια απ’τις παλαιότερες μαύρες κοινότητες στη Βρετανία. Η παρακμή η απουσία επενδύσεων, η ανεργία ηταν ένα διαχρονικό πρόβλημα. Απ’τις  ταραχές του 1981 μέχρι και τις αρχές του 21ου αιώνα το πρόβλημα παρέμενε. Για δεκαετίες ο ένας δρόμος μετά τον άλλο κατεδαφίζονταν, ενώ κάποιοι πούλησαν τα σπίτια τους μόλις για 8.000 λίρες στο συμβούλιο.
Στις αρχές του 2000 κάποιοι λίγοι κάτοικοι άρχισαν να προσπαθούν να βελτιώσουν τις συνθήκες, να ξαναδημιουργήσουν την γειτονιά τους. Αρχικά καθάρισαν τους δρόμους, έφτιαξαν μικρούς κοινοτικούς κήπους, έκαναν υπαίθριες αγορές, ζωγράφισαν τος τοίχους στα εγκαταλελειμμένα κτήρια. Άρχισαν να επαναδημιουργούν την γειτονιά και να ζωντανεύουν την κοινότητα.
Το 2011 είναι το έτος δημιουργίας του Granby Four Streets CLT. Η οργάνωση ξεκίνησε με μικρά βήματα. Αρχικα κέρδισε ένα διαγωνισμό αστικών κήπων (2012). Ηταν η αφορμή για να έρθουν σ’επαφή με την steinbeck studio και να λάβουν χρηματοδότηση και να έχουν την δυνατότητα να συζητήσουν με την δημοτική αρχή την παραχώρηση καταλυμάτων και τελικά απέκτησαν 10 από αυτά.
Το 2015 Είναι άλλο ένα κομβικό σημείο καθώς εκείνη την χρονιά η κολεκτίβα  της Assemble κέρδισε το βραβείο Turner 2015 για το σχεδιασμό ανάπλασης που είχε σχεδιάσει για την Granby Four Streets. Την ίδια χρονιά δημιούργηθηκε και το Granby Workshop μια κοινωνική επιχείρηση κατασκευής αρχιτεκτονικών κεραμικών.
Τo 2019 Παραδόθηκε για χρήση από την Granby Four Streets CLT το Winter Gardens. Μια δημιουργία ενός εσωτερικού βοτανικού κήπου  που διαθέτει καταλύματα για ύπνο και συνεδριακές εγκαταστάσεις για την δημιουργία εσόδων για την κοινότητα.
Στόχος Σκοπός
Eίναι η αναγέννηση της κοινότητας. Η επαναδημιουργία της κοινότητας με δημιουργικότητα και ενέργεια για την περιοχή. Η προσιτή στέγαση, μια πράσινη συνοικία. Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι 250 σπίτια να γεμίσουν από οικογένειες που είτε θέλουν να γυρίσουν στη περιοχή ειτε σε οικογένειες με ανάγκες στέγασης.
Φαυστίνα η Νεότερη
Η Αννία Γαλερία Φαυστίνα η Νεότερη (Faustina the Younger, Λατινικά: Faustina Minor, 21 Σεπτεμβρίου 130 – 175)  ήταν η κόρη του Aυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου και η σύζυγος του Μάρκου Αυρήλιου, Αυτοκράτορα της Ρώμης. Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους στρατιώτες και τον σύζυγό της και της δόθηκαν θεϊκές τιμές μετά το θάνατό της.
Η Φαυστίνα έλαβε τον τίτλο Αυγούστας την 1η Δεκεμβρίου 147 μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού της, Αννίας Γαλερίας Αυρηλίας Φαυστίνας.
Βιογραφία
Η Φαυστίνα γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 130 και μεγάλωσε στη Ρώμη· ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Ρώμης Αντωνίνου Πίου και της Αννίας Γαλερίας Φαυστίνας της Πρεσβύτερης, κόρης του Μάρκου Άννιου Βήρου πραίτωρα. Ονομάσθηκε Αννία Γαλερία Φαυστίνα προς τιμήν της μητέρας της.
Το 145 η Φαυστίνα παντρεύτηκε τον Μάρκο Αυρήλιο. Δεδομένου ότι ο Αυρήλιος ήταν ο υιοθετημένος γιος του Αντωνίνου Πίου, σύμφωνα με τον ρωμαϊκό νόμο παντρεύτηκε την αδελφή του Φαυστίνα. Ο Αντωνίνος Πίος θα έπρεπε να απελευθερώσει επίσημα την πατρική του εξουσία για να γίνει η τελετή του γάμου.
Ο Δίων Κάσσιος και η Ιστορία των Αυγούστων κατηγορούν τη Φαυστίνα ότι διέταξε θανάτους με δηλητήριο και εκτέλεση. Έχει κατηγορηθεί επίσης για την υποκίνηση της εξέγερσης του Αβίδιου Κάσσιου εναντίον του συζύγου της.
Ο Αυρήλιος της έδωσε τον τίτλο της Mater Castrorum (Μητέρα του Στρατοπέδου). Μεταξύ των ετών 170-175 βρισκόταν στα βόρεια και το 175 συνόδευσε τον Αυρήλιο στα ανατολικά.
Η Φαυστίνα απεβίωσε τον χειμώνα του 175, μετά από ατύχημα, στο στρατόπεδο στο Χάλαλα (μία πόλη στα όρη του Ταύρου στην Καππαδοκία). Ο Αυρήλιος θρήνησε πολύ για τη σύζυγό του και την ενταφίασε στο Μαυσωλείο του Αδριανού στη Ρώμη. Το άγαλμά της τοποθετήθηκε στον ναό της Αφροδίτης στη Ρώμη και ένας ναός ήταν αφιερωμένος σε αυτήν προς τιμήν της.
Το όνομα της Χαλάλας άλλαξε σε Φαυστινόπολη και ο Αυρήλιος ίδρυσε σχολεία φιλανθρωπίας για ορφανά κορίτσια, που ονομάζοντο Puellae Faustinianae ή «Κορίτσια της Φαυστίνας». Τα Λουτρά της Φαυστίνας στη Μίλητο πήραν το όνομά της.
Οικογένεια
Η Φαυστίνα και ο Μάρκος Αυρήλιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας απέκτησαν μαζί δεκατρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Αντζελίνο Αλφάνο
Ο Αντζελίνο Αλφάνο (ιταλικά: Angelino Alfano) είναι Ιταλός πολιτικός, ο οποίος από το 2008 έχει αποκτήσει μία σειρά από κυβερνητικές θέσεις.
Βιογραφία
Ο Αλφάνο γεννήθηκε στο Αγκριτζέντο της Σικελίας στις 31 Οκτωβρίου 1970. Ο πατέρας του, μάλιστα, ήταν δικηγόρος και πολιτικός του κόμματος Χριστιανική Δημοκρατία. Σπούδασε νομικά στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ιερής Καρδιάς του Μιλάνου και εταιρικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο.
Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε στο κόμμα Χριστιανική Δημοκρατία, στο οποίο υπαγόταν μέχρι το 1994. Έπειτα εντάχθηκε στο κεντροδεξιό κόμμα Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και εκλέχτηκε στο Επαρχιακό Συμβούλιο του Αγκριτζέντο. Το 1996 έγινε το νεαρότερο μέλος που εκλεγόταν στην Περιφερειακή Συνέλευση της Σικελίας.
Το 2001 έγινε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων και από το 2005 ως το 2008 κατείχε τη θέση του περιφερειακού συντονιστή του κόμματος Φόρτσα Ιτάλια στη Σικελία.
Το 2008 επανεξελέγη ως βουλευτής, ενώ έγινε, σε ηλικία 37 ετών, ο νεώτερος υπουργός δικαιοσύνης στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Ο επονομαζόμενος Νόμος Αλφάνο (Lodo Alfano), που πήρε το όνομά του από τον Αντζελίνο Αλφάνο και ίσχυε μεταξύ των ετών 2008 και 2009, συνάντησε έντονη κριτική, καθώς χορηγούσε ασυλία έναντι ποινικών διώξεων στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους Προέδρους των δύο σωμάτων του Κοινοβουλίου και στον Πρωθυπουργό. Τότε, θεωρήθηκε ότι ο νόμος είχε ως σκοπό να σταματήσει τις δίκες εναντίον του Μπερλουσκόνι. Ο Νόμος Αλφάνο κηρύχθηκε αντισυνταγματικός από το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο τον Οκτώβριο του 2009.
Στις 1 Ιουνίου 2011 ο Αντζελίνο Αλφάνο διορίστηκε ως Πολιτικός Γραμματέας του κόμματος Λαός της Ελευθερίας από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, προκειμένου να το αναδιοργανώσει και να ηγηθεί με αυτό στις επόμενες εκλογές.
Από τα πιο σημαντικό προβλήματα με τα οποία ήρθε αντιμέτωπος ο Αντζελίνο Αλφάνο ως υπουργός εσωτερικών ήταν αυτό της παράνομης μετανάστευσης στην Ιταλία, ως αποτέλεσμα των εμφυλίων πολέμων στη Λιβύη και στη Συρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας
Μπαλανό
Το Μπαλανό (γαλλικά: Balanod) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Τζέικ Γουάιτμαν
Ο Τζέικ Γουάιτμαν (γενν. 11 Ιουλίου 1994) είναι Βρετανός δρομέας μεγάλων αποστάσεων που συμμετέχει στο αγώνισμα των 1500 μέτρων. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 1500 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Οι γονείς του ήταν και οι δύο μαραθωνοδρόμοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μάινχαρτ Α΄ της Γκορίτσια-Τυρόλου
Ο Μάινχαρτ Α΄, γερμ. Meinhard I (π. 1200/1205 - 22 Ιουλίου 1258) από τον Οίκο των Γκορίτσια ήταν κόμης του Τυρόλου (1253-58) και, ως Μάινχαρτ Γ΄ κόμης της Γκορίτσια (1231-58).