cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συντηρητική γλώσσα (γλωσσολογία)
Μια γλωσσική ή γλωσσική ποικιλία λέγεται ότι είναι συντηρητική εάν έχει λιγότερες καινοτομίες (με άλλα λόγια πιο συντηρητικές μορφές) από ό, τι οι σχετικές ποικιλίες. Για παράδειγμα, τα Ισλανδικά είναι σε ορισμένες πτυχές περισσότερο παρόμοια με τα Παλαιά Νορβηγικά από άλλες γλώσσες που εξελίχθηκαν από τα παλαιά νορβηγικά, συμπεριλαμβανομένων των δανικών, νορβηγικών ή σουηδικών, ενώ τα Σαρδηνικά θεωρείται από πολλούς γλωσσολόγους ως η πιο συντηρητική Ρομανική γλώσσα. Στην πραγματικότητα, πρόσφατες μελέτες σχετικά με τη σταθερότητα της σύγχρονης ισλανδικής φαίνεται να επιβεβαιώνουν την ιδιότητά της ως "σταθερή". Έτσι, τα ισλανδικά και τα Σαρδηνιακά θεωρούνται σχετικά συντηρητικές γλώσσες. Επίσης, μερικές διάλεκτοι μιας γλώσσας μπορεί να είναι πιο συντηρητικές από άλλες. Τυποποιημένες ποικιλίες, για παράδειγμα, τείνουν να είναι πιο συντηρητικές από τις μη τυποποιημένες ποικιλίες, καθώς η εκπαίδευση και κωδικοποίηση στη γραφή τείνει να επιβραδύνουν την αλλαγή.
Η γραφή γενικά θεωρείται πιο συντηρητική από την ομιλία. Δηλαδή, οι γραπτές μορφές γενικά αλλάζουν πιο αργά από ό, τι κάνει η ομιλούμενη γλώσσα. Αυτό βοηθάει στην εξήγηση ασυνεπειών στα γραπτά συστήματα όπως εκείνα της αγγλικής γλώσσας. δεδομένου ότι η προφορική γλώσσα έχει αλλάξει σχετικά περισσότερο από την γραπτή γλώσσα. Έτσι η αντιστοιχία μεταξύ ορθογραφίας και προφοράς είναι ασυνεπής.
Μια γλώσσα μπορεί να είναι συντηρητική από τη μία πλευρά ενώ ταυτόχρονα είναι καινοτόμος σε άλλη. Η βουλγαρική και η σλαβομακεδονική, στενά σχετιζόμενες σλαβικές γλώσσες, είναι καινοτόμες στη γραμματική των ουσιαστικών τους, αφού απέβαλαν σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά του πολύπλοκου συστήματος πτώσεων της σλαβικής. Ταυτόχρονα, είναι πολύ συντηρητικοί στο ρηματικό τους σύστημα, το οποίο έχει απλουστευθεί σε μεγάλο βαθμό στις περισσότερες άλλες σλαβικές γλώσσες. Τα Αγγλικά, μια από τις πιο καινοτόμες γερμανικές γλώσσες στα περισσότερα χαρακτηριστικά (λεξιλόγιο, κλίση, φωνολογία φωνηέντων, συντακτικό), είναι όμως συντηρητική στη φωνολογία των φωνηέντων, διατηρώντας ήχους με πιο αξιοσημείωτους τους θ και ð (δ) που παραμένουν μόνο στα Αγγλικά, τα Ισλανδικά και τα Σκωτικά Αγγλικά.
Οι συντηρητικές γλώσσες θεωρούνται συχνά ως περισσότερο γραμματικά (ή τουλάχιστον μορφολογικά) πολύπλοκες από τις καινοτόμες γλώσσες. Αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό για τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, όπου η γονική γλώσσα έχει εξαιρετικά πολύπλοκη μορφολογία και το κυρίαρχο πρότυπο της γλωσσικής αλλαγής έχει απλοποιηθεί. Από την άλλη πλευρά, ορισμένες αραβικές ποικιλίες που θεωρούνται συνήθως καινοτόμες, όπως τα Αιγυπτιακά Αραβικά, έχουν αναπτύξει ένα πολύπλοκο συγκολλητικό σύστημα λεκτικής μορφολογίας από το απλούστερο σύστημα της Κλασικής Αραβικής.
Τον 6ο αιώνα μ.Χ., τα Κλασικά Αραβικά ήταν μια συντηρητική Σημιτική γλώσσα σε σύγκριση με την Κλασσική Συριακή, η οποία ομιλούταν ταυτόχρονα. Τα Κλασικά Αραβικά μοιάζουν πολύ με την ανακατασκευασμένη Πρωτοσημιτική, ενώ τα Συριακά έχουν αλλάξει πολύ περισσότερο. Σε σύγκριση με τα στενά συνδεδεμένα σύγχρονα Βορειοανατολικά Νεοαραμαϊκά (που δεν προέρχονται κατ'ανάγκη άμεσα από αυτό), τα Κλασικά Συριακά εξακολουθούν να είναι μια εξαιρετικά αρχαϊκή γλώσσα. Τα Γεωργιανά έχουν αλλάξει αξιοσημείωτα ελάχιστα από την περίοδο των Παλαιών Γεωργιανών (από τον 4ο/5ο αιώνα μ.Χ.), αλλά μόνο σε σύγκριση με τις άσχετες γλώσσες, καθώς η γεωργιανή γλώσσα είναι η μοναδική γλώσσα της οικογένειάς της (Καρτβελιανή) που έχει μακρά λογοτεχνική παράδοση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορική γλωσσολογία
Φεντόρα (καπέλο)
Το καπέλο Φεντόρα είναι τσόχινο καπέλο με φαρδύ γείσο, το οποίο διπλώνεται προς τα κάτω κατά μήκος της κορώνας και τσιμπημένο μπροστά και στις δύο πλευρές.
Ιστορία
Το 1882, η ηθοποιός του θεάτρου Σάρα Μπερνάρ, στον ρόλο της πριγκίπισσας Φεντόρα (Θεοδώρα) Ρομανώφ, έκανε μόδα το καπέλο αυτό, το οποίο από τότε έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο ως Φεντόρα και ιδιαίτερα αρεστό στους φεμινιστικούς κύκλους. Με την πάροδο του χρόνου, η Φεντόρα έγινε και ανδρική μόδα, και το φορούσαν υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι οργανώσεων γκάνγκστερ, κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ. Γνωστή ως trilby με μικρότερο γείσο, αυτή η παραλλαγή κέρδισε ξανά τη δημοτικότητα τη δεκαετία του 1960. Ο Σον Κόνερυ φορούσε το trilby στις ταινίες του στον ρόλο του James Bond. Η Φεντόρα και το trilby είναι από τα πιο δημοφιλή καπέλα του 19ου και 20ού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενδύματα κεφαλής
Πενζάνς
Η Πενζάνς (κορν. Pensans) είναι κωμόπολη και λιμάνι του Πένγουϊθ στην Κορνουάλη της Αγγλίας, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έχει πληθυσμό περίπου 20.000 κατοίκων. Βρίσκεται στον Κόλπο Μάουντ και συνορεύει δυτικά με το Νιούλιν, ψαράδικο λιμάνι, και ανατολικά με το χωριό Λούντγκβαν. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, η πόλη έχει πολύ ήπιο κλίμα, θερμότερο από το υπόλοιπο κλίμα της Μ. Βρετανίας.
Στα κορνουαλικά Pensans σημαίνει ιερό ακρωτήρι και σχετίζεται με τον τόπο ανέγερσης του παρεκκλησίου του Αγίου Αντωνίου πριν 1000 χρόνια στη δυτική άκρη του κυρίως λιμανιού.
Ιστορία
Οι παλαιότεροι οικισμοί και εγκαταστάσεις στην περιοχή της Πενζάνς χρονολογούνται από την Εποχή του Σιδήρου, όπως ένα οχυρό της εποχής στα σύνορα της κωμόπολης. Η πρώτη ιστορική αναφορά για την Πενζάνς χρονολογείται το 1322 σε τοπικά αρχεία. Μέχρι το 17ο αιώνα επισκιάζεται από τη γειτονική πόλη Μαραζάιον (Marazion), που θεωρείται μια από τις παλαιότερες επίσημα καταγεγραμμένες πόλεις της Βρετανίας.
Στην πόλη χτίστηκε Βασιλική Αγορά κατά την περίοδο βασιλείας του Ερρίκου Δ' της Αγγλίας, κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Η' κατασκευάστηκε το λιμάνι, ενώ απέκτησε καθεστώς δήμου το 1614 από τον βασιλιά Ιάκωβο Α'. Κατά το Μεσαίωνα και τα επόμενα χρόνια, η πόλη και το λιμάνι της λεηλατούνταν συχνά από Τούρκους πειρατές.
thumb|250px|Το λιμάνι της πόλης
Το καλοκαίρι του 1578 παρουσιάστηκαν στην κωμόπολη τα πρώτα κρούσματα βουβωνικής πανώλης, ενώ μέχρι το τέλος του έτους οι θάνατοι ξεπερνούσαν το 10% του συνολικού τότε πληθυσμού του χωριού. Κρούσματα σημειώθηκαν ξανά το 1647 με ανάλογη αύξηση της θνησιμότητας των κατοίκων.
Το 1755 ο σεισμός στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας προκάλεσε τσουνάμι σε απόσταση 1000 μιλίων, με αποτέλεσμα να πλήξει τις ακτές της Κορνουάλης και να ανεβεί η στάθμη των υδάτων μέσα σε λίγα μόλις λεπτά στο λιμάνι του Πενζάνς. To 1789 η πόλη απέκτησε το πρώτο της θέατρο, ενώ το 1797 έγιναν τα εγκαίνια της πρώτης τράπεζας.
Στις 11 Μαρτίου 1852 εγκαινιάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή της Πενζάνς προς το Ρέντρουθ, η οποία στις 25 Αυγούστου επεκτάθηκε μέχρι το Τρούρο, πρωτεύουσα της Κορνουάλης, ενώ μόλις το 1859 συνδέθηκε με το λιμάνι του Πλύμουθ και το 1867 με το Λονδίνο. Το γεγονός αυτό διευκόλυνε τη μεταφορά φρέσκων προϊόντων από την Πενζάνς σε μακρινές αγορές, όπως στο Μπρίστολ, το Λονδίνο και το Μάντσεστερ, δίνοντας πλεονέκτημα στους αγρότες και ψαράδες της περιοχής να πωλούν τα προϊόντα τους σε μεγαλύτερες ποσότητες και καλύτερες τιμές. Συν τοις άλλοις, συνέβαλε στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, η οποία φημιζόταν για το ήπιο κλίμα της.
Κατά τον 20ό αιώνα, η κωμόπολη συνεχώς αναπτυσσόταν ως παραθεριστικός προορισμός. Το 1903 η πόλη απέκτησε μηχανοκίνητα λεωφορεία, ενώ το 1912 χτίστηκε ο πρώτος κινηματογράφος.
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η κωμόπολη βομβαρδίστηκε από γερμανικά αεροσκάφη και σκοτώθηκαν 16 άνθρωποι.
Όπως και άλλες περιοχές της Κορνουάλης, η οικονομία της Πενζάνς επλήγη από το μαρασμό των παραδοσιακών δραστηριοτήτων του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα, όπως η γεωργία, η αλιεία και η μεταλλευτική βιομηχανία. Ωστόσο, βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και το μικρεμπόριο.
Θρησκεία
thumb|left|150px|Άγαλμα του διάσημου χημικού Σερ Χάμφρεϊ Ντέιβι στη γενέτειρά του, Πενζάνς
Η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Μεθοδιστές, όπως σε πολλές πόλεις της Κορνουάλης. Στην πόλη υπάρχουν επίσης: μια ρωμαιοκαθολική εκκλησία, δυο αγγλικανικές, δυο αίθουσες συνάντησης Χριστάδελφων, δυο ανεξάρτητες Ευαγγελικές εκκλησίες, μια εκκλησία Βαπτιστών, ένας χώρος συνάντησης των παγανιστών του Πένγουϊθ και μια βουδιστική ομάδα διαλογισμού.
Διάσημοι κάτοικοι της πόλης
Η πόλη ήταν γενέτειρα του διάσημου χημικού Σερ Χάμφρεϊ Ντέιβι. Ο Ντέιβι ανακάλυψε τη μέθοδο της ηλεκτρόλυσης, απομόνωσε το νάτριο για πρώτη φορά και μαζί με το Μάικλ Φαραντέι απέδειξε ότι τα διαμάντια είναι φτιαγμένα από καθαρό άνθρακα. Επίσης, είναι γνωστός ως ο εφευρέτης της λυχνίας ασφαλείας για τα μεταλλωρυχεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κορνουάλη
Δήμος Κάτω Κλειτορίας
Ο Δήμος Κάτω Κλειτορίας ήταν βραχύβιος δήμος της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων που συστάθηκε το 1835 και καταργήθηκε το 1837.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος συστάθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 20 Απριλίου του 1835 ως δήμος της Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος. Κατατάχθηκε στους δήμους Β΄ Τάξεως και έδρα του ορίστηκε ο οικισμός  Μοστίτσι. Οι οικισμοί που τον αποτελούσαν ήταν οι εξής: Μοστίτσι, Καστέλλι, Κλείτωρ.
Με το Β.Δ. της 16ης Ιανουαρίου του 1837 ο Δήμος Κάτω Κλειτορίας καταργήθηκε και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν προσαρτήθηκαν στο γειτονικό Δήμο Αροανείας του ίδιου νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ Δ Δ
Νεύρα Ροδόπης
Τα Νεύρα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης με υψόμετρο 100 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 24 χλμ. Α. από την Κομοτηνή και περίπου 2 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένο στη βόρεια άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και βόρεια του Λισσού ποταμού. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία, ενώ το χωριό είναι γνωστό στην περιοχή για τους μουσικούς του. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Νεύρων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 158 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Νεύρα Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Ηπειρωτική Ευρώπη
δεξιά|μικρογραφία| Έκταση της συναφούς Ηπειρωτικής Ευρώπης μικρογραφία| Χάρτης [[Europa Regina (Σεμπάστιαν Μύνστερ, 1570), ο οποίος δεν περιέχει το μεγαλύτερο μέρος της Φινοσκανδιναβίας, αλλά περιλαμβάνει τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία, τη Βουλγαρία, το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, τη Μοσχοβία και το Χανάτο της Κριμαίας. Η Σικελία αγκαλιάζεται από την Ευρώπη με τη μορφή μιας σταυροφόρου σφαίρας.]] Η ηπειρωτική Ευρώπη είναι η συναφής ήπειρος της Ευρώπης, εξαιρουμένων των γύρω νησιών της. Μπορεί επίσης να αναφέρεται αμφίσημα ως η ευρωπαϊκή ήπειρος - που μπορεί αντίστροφα να σημαίνει ολόκληρη την Ευρώπη - και από ορισμένους, απλώς η Ήπειρος.
Ο πιο κοινός ορισμός της ηπειρωτικής Ευρώπης εξαιρεί τα νησιά της ηπειρωτικής Ευρώπης, που περιλαμβάνουν τα ελληνικά νησιά, την Κύπρο, τη Μάλτα, τη Σικελία, τη Σαρδηνία, την Κορσική, τις Βαλεαρίδες Νήσους, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία και τα γύρω νησιά, τη Νόβαγια Ζεμλιά και το σκανδιναβικό αρχιπέλαγος, καθώς και τα κοντινά ωκεάνια νησιά, συμπεριλαμβανομένων των Καναρίων Νήσων, της Μαδέρας, των Αζορών, της Ισλανδίας, των Νήσων Φερόε και του Σβάλμπαρντ.
Η σκανδιναβική χερσόνησος μερικές φορές αποκλείεται επίσης, καθώς παρόλο που είναι τεχνικά μέρος της «ηπειρωτικής Ευρώπης», οι de facto συνδέσεις με την υπόλοιπη ήπειρο βρίσκονται κατά μήκος της Βαλτικής Θάλασσας ή της Βόρειας Θάλασσας (αντί μέσω της μακράς χερσαίας διαδρομής που συνεπάγεται ταξίδια στα βόρεια της χερσονήσου όπου συναντά τη Φινλανδία, και στη συνέχεια νότια μέσω της βορειοανατολικής Ευρώπης).
Η παλιά έννοια της Ευρώπης ως πολιτιστικός και ευρωπαϊκός όρος ενοποίησης επικεντρώθηκε στον πυρήνα της Ευρώπης (Kerneuropa), την ηπειρωτική επικράτεια της ιστορικής Αυτοκρατορίας των Καρολιδών, που αντιστοιχεί στη σύγχρονη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία (ή τη γερμανόφωνη Ευρώπη) και τα κράτη της Μπενελούξ (ιστορική Αυστρασία). μικρογραφία| Έκταση της Ευρώπης των Καρολιδών. Αυτός ο ιστορικός πυρήνας της «Ευρώπης των Καρολιδών» επικαλέστηκε συνειδητά τη δεκαετία του 1950 ως ιστορική εθνοπολιτισμική βάση για την προοπτική της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης (βλ. επίσης: Ευρώπη πολλαπλών ταχυτήτων). μικρογραφία| Ο «πυρήνας της Ευρώπης» των Inner Six υπογραφόντων της [[Συνθήκη των Παρισίων (1951)|Συνθήκης των Παρισίων (1951) (εμφανίζεται με μπλε χρώμα. Η Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία εμφανίζεται με την Αλγερία).]]
Νησιά της Μεσογείου και του Ατλαντικού
Η ηπειρωτική Γαλλία είναι επίσης γνωστή ως l'Hexagone, «το Εξάγωνο», όπου αναφέρεται στο κατά προσέγγιση σχήμα της σε έναν χάρτη. Η ηπειρωτική Ισπανία αναφέρεται ως χερσόνησος της Ισπανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχές της Ευρώπης Κατηγορία:Πολιτική γεωγραφία
Ιστορία της Ωντ
μικρογραφία|398x398εσ|Οι κάτοικοι της [[Καρκασσόν εκδιώχθηκαν το 1209]] Η ιστορία του νομού Ωντ αρχίζει από την Παλαιολιθική και Νεολιθική περίοδο. Συνεχίζει με τις κελτικές φυλές που κατοικούσαν στην περιοχή στη Γαλατία και ακολουθούν η ρωμαϊκή κατάκτηση και ευημερία του τόπου που αναστάτωσαν οι βαρβαρικές εισβολές, η ίδρυση του Βησιγοτθικού βασιλείου και η επικράτηση των Φράγκων. Συνεχίζει με την κατάκτηση της περιοχής από τους Άραβες και την εκδίωξή τους, την άνοδο της φεουδαρχίας με τη δημιουργία των κομητειών στην περιοχή και στον 13ο αιώνα ακολουθεί η Σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών όταν οι κάτοικοι της περιοχής είχαν προσχωρήσει στην αίρεση των Καθαρών και για την πάταξη της αίρεσης ερημώθηκε η περιοχή.
Οι Θρησκευτικοί πόλεμοι, εμφύλιος γαλλικός πόλεμος που διαίρεσε τη Γαλλία σε δύο στρατόπεδα κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα είχαν επίσης επιπτώσεις και στην περιοχή του νομού Ωντ. Από τον 17ο αιώνα συνεχίζει με την ανάπτυξη της οικονομίας του νομού και τη δημιουργία έργων υποδομής (Κανάλι του Μιντί) και φθάνει έως τη δημιουργία του νομού κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης.
Οι πρώτοι κάτοικοι
Άλλα ίχνη είναι ορατά στα σπήλαια κοντά στο Γκρυισάν ή στο Πορ-λα-Νουβέλ. Μνημεία όπως ο μεγαλιθικός τάφος του Ρυσόλ ή τα μενίρ στις κοινότητες Κουνοζούλ, Μαλβ και Φουρν-Καμπαρντές χρονολογούνται μεταξύ 6.000 και 1.800 χρόνια π.Χ. Στην εποχή του Χαλκού, 3.000-1000 π.Χ., το Μαύρο Όρος έγινε οικονομικό κέντρο με την εξόρυξη μεταλλευμάτων. Οι ανταλλαγές άρχισαν στην Μεσόγειο θάλασσα. Κατά την εποχή του Σιδήρου, από το 1000 π.Χ., το εμπόριο αυξήθηκε και εξαπλώθηκε στην Ιταλία, την Ελλάδα και την Ισπανία.
Την εποχή εκείνη, στα εδάφη του νομού Ωντ κατοικούσαν οι Ελισύκοι, οι οποίοι έρχονταν σε επαφή με τους εμπορικούς λαούς της Μεσογείου (Φοίνικες, Έλληνες) στους οποίους παρείχαν γεωργικά προϊόντα και ορυκτά από το έδαφός τους ή από πιο απομακρυσμένες περιοχές (σίδηρο, άργυρο, χαλκό από το Μαύρο Όρος, τα όρη Σεβέν, Κορμπιέρ) και τα αντάλασσαν με κρασί, ελαιόλαδο και κεραμικά καθώς και εργαλεία, όπλα και κοσμήματα. Πολλά αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την παρουσία τους στο χώρο και αναφέρονται από τον Εκαταίο τον Μιλήσιο, ο οποίος τους ανέφερε ως Λίγυρες και τον Ηρόδοτο.
Από το 218 π.Χ. έφθασαν στην περιοχή οι Βόλκοι Τεκτοσάγοι, κελτικός λαός που εγκαταστάθηκε στην κοιλάδα του ποταμού Γαρούνα και είχε πρωτεύουσα την Τουλούζη. Οι Βόλκοι επέβαλλαν την εξουσία τους στον λαό των Ελισύκων, χωρίς να ανατρέψουν τα έθιμά τους. Λιγότεροι πληθυσμιακά από τους αυτόχθονες, φαίνεται να έπαιξαν ρόλο στρατιωτικής και πολιτικής ελίτ. Ήταν και αυτοί ανοικτοί στον ελληνικό πολιτισμό, όπως και οι Ελισύκοι.
Ρωμαϊκή εποχή
μικρογραφία|320x320εσ|Oppidum Μονλωρές Οι Ρωμαίοι, με επικεφαλής τον Ανθύπατο Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο, εγκαταστάθηκαν πρώτα στη Ναρμπόν το 118 π.Χ., στο γαλατικό φρούριο (oppidum) Μονλωρές, το οποίο έγινε η πρωτεύουσα της επαρχίας και πολύ ενεργό εμπορικό λιμάνι. Η τοποθεσία ήταν στρατηγική επειδή βρίσκονταν στο σταυροδρόμι της Δομιτίας και της Ακουιτάνιας οδού και από τη θάλασσα κοντά στις εκβολές του ποταμού Ωντ. Η Καρκασσόν κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 30 π.Χ., οι κάτοικοι σύντομα εκρωμαΐσθηκαν και η περιοχή αναπτύχθηκε οικονομικά, κυρίως με πολλές γεωργικές εκμεταλλεύσεις. Για σχεδόν δύο αιώνες, η περιοχή του νομού Ωντ βρίσκονταν σε ειρήνη και η οικονομία της περιοχής αναπτύσσονταν πολύ έντονα.
Η γεωργία κυριαρχούσε με την καλλιέργεια σιταριού και συνέβαλε στην ανάπτυξη της βιοτεχνίας και του εμπορίου. Οι αμπελώνες πολλαπλασιάστηκαν στην περιοχή και το κρασί διατίθετο στο εμπόριο σε όλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τέλος, οι κοιτάσματα ορυχείου του Μαύρου Όρους εξασφάλιζαν σημαντική δραστηριότητα. Όμως, με την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η περιοχή γνώρισε τις βαρβαρικές εισβολές από το έτος 250.
Η περιοχή του νομού Ωντ επί ρωμαϊκής κυριαρχίας αποτελούσε τμήμα της Σεπτιμανίας, που ονομάστηκε έτσι είτε επειδή αποτελούνταν από επτά πόλεις: Ελν, Αγκντ, Ναρμπόν, Λοντέβ, Μπεζιέ, Μαγκελόν και Νιμ, είτε από το ρωμαϊκό όνομα της Μπεζιέ (Colonia Julia Septimanorum Beaterrae). Όπως και νάχει, η Σεπτιμανία περιλάμβανε τα εδάφη του νομού Ωντ αλλά και ολόκληρη την πρώην περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν.
Βαρβαρικές εισβολές
Ο βασιλιάς των Βουργουνδών προσπάθησε από το 585 έως το 588 σε τρεις προσπάθειες να κατακτήσει την περιοχή της Καρκασσόν αλλά απέτυχε.
Από την άλλη πλευρά, οι Άραβες εισέβαλαν στην περιοχή το 716. Ο δούκας της Ακουιτανίας Εύδης στη μάχη της Τουλούζης το 721 κατάφερε να τους εκδιώξει, χωρίς όμως να καταφέρει να τους απωθήσει οριστικά από την περιοχή. Τη συντριπτική νίκη εναντίον των Αράβων πέτυχε ο Κάρολος Μαρτέλος στη μάχη της Μπερ το 737 (παρόμοια κατά πολλούς ιστορικούς με αυτή του Πουατιέ, το 732) οπότε και κατέκτησε τη Ναρμπόν από τους Άραβες (πολιορκία της Ναρμπόν).
Το 759, ο βασιλιάς των Φράγκων Πεπίνος ο Βραχύς κυρίευσε την Καρκασσόν και ολόκληρη τη Σεπτιμανία και τις ενσωμάτωσε στο Φραγκικό βασίλειο.
Οι κομητείες
μικρογραφία|320x320εσ|Το κάστρο Πυιλωράνς μικρογραφία|320x320εσ|Το κάστρο της Φουά Το 817, ο Φράγκος βασιλιάς Λουδοβίκος ο Ευσεβής απέσπασε την περιοχή της Καρκασσόν και του Ραζέ από την Σεπτιμανία και τις προσάρτησε στη μαρκιωνία της Τουλούζης και το βασίλειο της Ακουιτανίας. Η νέα φραγκική διοίκηση ονόμασε τους άρχοντες της πόλης Κόμητες της Καρκασσόν. Ο πρώτος κόμης της Καρκασσόν, Ολιμπά, της οικογένειας των κομήτων της Βαρκελώνης, εγκαταστάθηκε το 819. Το Ραζέ ήταν μία άλλη κομητεία που σχηματίστηκε από τον αρχιεπίσκοπο της Ναρμπόν, εκδιωγμένο από την πόλη του από τους Άραβες, ο οποίος είχε μεταφέρει την επισκοπική του έδρα και παρείχε στη μικρή περιοχή τιμές φεουδαρχικού τίτλου. Η Ναρμπόν σχημάτισε μια τρίτη κομητεία. Έτσι, ο νομός Ωντ αποτελούνταν τον 9ο αιώνα από τρεις κομητείες: την κομητεία της Καρκασσόν, την κομητεία του Ραζέ και την κομητεία της Ναρμπόν. Το 880, η κομητεία του Ραζέ ενώθηκε με την κομητεία της Καρκασσόν και έκτοτε αποτελούσαν ενιαίο έδαφος.
Κατά τη διάρκεια της καρολίγγειας περιόδου (751-987) ανεγέρθηκαν πολλά μοναστήρια, όπως αυτά του Λαγκράς, Σαιν-Παπούλ, Σαιν-Ιλέρ και άλλα. Παρατηρούμε την ανάπτυξη πολλών ενοριών με την αύξηση της εκκλησιαστικής εξουσίας.
Καθώς η ισχύς της Καρολιδών εξασθενούσε και από το τέλος του 9ου αιώνα η εξουσία τους είχε περιορισθεί σημαντικά, αρχίζει η άνοδος της Φεουδαρχίας. Στα εδάφη του νομού Ωντ κυριάρχησαν σταδιακά οι τοπικοί άρχοντες. Το 904, την κομητεία της Καρκασσόν κατείχε ο κόμης Αρνώ, ο οποίος τη διαμοίρασε στους τρεις γιους του. Ο Ροζέ Γ' πέθανε χωρίς παιδιά το 1067 και η περιοχή πέρασε στην κληρονόμο αδελφή του Ερμενγκάρντ και στον σύζυγό της Ραϊμόν ντε Τρανκαβέλ, υποκόμη του Αλμπί και της Νιμ, και οι απόγονοί τους κυριαρχούσαν για σχεδόν δύο αιώνες (1067-1240).
Άλλες εδαφικές διαιρέσεις πραγματοποιήθηκαν αργότερα και δημιουργήθηκαν η κομητεία της Βαρκελώνης, η κομητεία της Φουά και η υποκομητεία της Μπεζιέ που ανταγωνίζονταν για την εξουσία. Τον 12ο αιώνα, ο Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ, υποκόμης της Μπεζιέ, κατείχε την Καρκασσόν, η οποία, μετά τον πόλεμο των Αλβιγηνών, πέρασε, όπως και η Μπεζιέ, στην εξουσία του Σιμόν ντε Μονφόρ.
Καθαροί
μικρογραφία|374x374εσ|[[Σίμων Δ΄ του Μονφόρ|Σιμόν ντε Μονφόρ]] μικρογραφία|320x320εσ|Κερυμπύς, ένα από τα κάστρα των Καθαρών Τον 13ο αιώνα, η περιοχή γνώρισε την ανάπτυξη της αίρεσης του Καθαρισμού. Αυτή η θρησκεία κρίθηκε γρήγορα ως αιρετική από την Καθολική Εκκλησία. Και μπροστά στον κίνδυνο της βαθιάς διείσδυσης και επίδρασής της στις κομητείες της Καρκασσόν και της Τουλούζης, ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' οργάνωσε το 1209 τη Σταυροφορία εναντίον των Αλβιγηνών, όπως ονομάστηκαν οι αιρετικοί, από την πόλη Αλμπί όπου πρωτοεκδηλώθηκε. Οι βαρώνοι του βορρά υπάκουσαν στο κέλευσμά του, ενώθηκαν και σχημάτισαν τον στρατό των ιπποτών υπό τις εντολές του λεγάτου του Πάπα, Αρνώ Αμωρί. Καθώς ο κόμης Ραϋμόνδος ΣΤ΄ της Τουλούζης και η κομητεία του, μπροστά στον κίνδυνο, εντάχτηκε στη Σταυροφορία, οι σταυροφόροι στράφηκαν κατά των κτήσεων του Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ, υποκόμητος του Αλμπί, της Μπεζιέ και της Καρκασσόν, περιοχές με μεγάλο αριθμό Καθαρών.
Μετά την πτώση της Μπεζιέ τον Ιούλιο του 1209, οι σταυροφόροι στράφηκαν προς την Καρκασσόν, η οποία συνθηκολόγησε στις 15 Αυγούστου 1209 και χαρίστηκε η ζωή κατοίκους της πόλης υπό τον όρο να την εγκαταλείψουν με μόνο ό,τι φορούσαν. Ο Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ, καταδικάστηκε σε φυλάκιση για προδοσία και πέθανε σύντομα στη φυλακή σε ηλικία 24 ετών. Οι κάτοικοι κατέφυγαν στα λεγόμενα κάστρα των Καθαρών όπως τα Κεριμπύς, Πεϊρεπερτύζ, Λαστούρ ή Πουϊσεργκιέ.
Για να αποφευχθεί αναζωπύρωση της αίρεσης, ο λεγάτος του πάπα αποφάσισε να εμπιστευτεί τη διοίκηση των εδαφών του Τρανκαβέλ στον Σταυροφόρο Σιμόν ντε Μονφόρ, με αποστολή την συνέχιση της πάταξης της αίρεσης.
Οι σταυροφόροι επιτέθηκαν στη συνέχεια στις υποκομητείες της περιοχής και τις κατέλαβαν και τελικά επιτέθηκαν εναντίον της κομητείας της Τουλούζης. Στη Μάχη του Μυρέ το 1213, συντρίφθηκαν οι δυνάμεις των συνασπισμένων αρχόντων του Λανγκντόκ και η γη μοιράστηκε μεταξύ των ιπποτών.
Το 1218, οι Οξιτανοί άρχοντες προσπάθησαν να ανακτήσουν τη γη τους και ο Σιμόν ντε Μονφόρ έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Τουλούζης στις 25 Ιουνίου 1218. Ο γιος του Αμωρί ΣΤ΄ του Μονφόρ πήρε τον έλεγχο του στρατού των Σταυροφόρων. Παρά τις κάποιες επιτυχίες των Οξιτανών, οι Καθαροί καταδιώχθηκαν με τη Συνθήκη του Mω το 1229 και την Ιερά Εξέταση από το 1233. Τα τελευταία προπύργια, το κάστρο του Μονσεγκύρ και το κάστρο Κεριμπύς έπεσαν το 1255.
Το 1258, το Λανγκεντόκ βρισκόταν υπό την εξουσία του Γάλλου βασιλέα και οργανώθηκε η υπεράσπιση των νότιων συνόρων εναντίον του βασιλιά Πέτρου Β 'της Αραγωνίας. Τα παλαιά φρούρια των Καθαρών χρησιμοποιήθηκαν ως προκεχωρημένες θέσεις.
Η Ιερά Εξέταση έδρασε και τρομοκράτησε στην περιοχή μέχρι το 1320. Η καταστολή, ο τρόμος και η καταγγελία ήταν τα μέσα επιβολής της και πολλοί άνθρωποι καταδικάστηκαν σε θάνατο στην πυρά.
Εκατονταετής πόλεμος
Λίγα χρόνια αργότερα, γύρω στα 1355, στα πλαίσια του Εκατονταετούς πολέμου, η περιοχή λεηλατήθηκε από τις ορδές του Μαύρου πρίγκιπα, ο οποίος, ορμώμενος από το Μπορντώ, ερήμωσε τη Γασκώνη, στη συνέχεια την περιοχή του Ωντ φτάνοντας ως τη Ναρμπόν, αποφεύγοντας προσεκτικά τις οχυρωμένες τοποθεσίες. Πολλές πόλεις λεηλατήθηκαν, καταστράφηκαν και οι κάτοικοι σφαγιάστηκαν.
Η προτεσταντική μεταρρύθμιση και η οικονομική επέκταση του νομού
Το 1561, θρησκευτικά προβλήματα εμφανίζονται ειδικότερα στην Καρκασσόν μετά την Προτεσταντική μεταρρύθμιση. Ο δούκας Ερρίκος Α' ντε Μονμορανσί, κυβερνήτης του Λανγκεντόκ, προσχώρησε στους Ουγενότους το 1574. Από την Καθολική πλευρά, ο Δούκας Αν ντε Ζουαγιέζ ο οποίος τέθηκε επικεφαλής της Καθολικής Λίγκας.
Το 1632, ο Ερρίκος Β' του Μονμορανσί συμμετείχε στη συνωμοσία του Γκαστόν της Ορλεάνης, αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ' και της Μαρίας των Μεδίκω ν, μητέρας τους, εναντίον του πρωθυπουργού καρδινάλιου Ρισελιέ. Στη μάχη του Καστελνωνταρί, το Σεπτέμβριο του 1632, εναντίον των βασιλικών στρατευμάτων, ηττήθηκε και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στην Τουλούζη.
Το 1659, η Συνθήκη των Πυρηναίων έσπρωξε τα σύνορα στην κορυφογραμμή των Πυρηναίων, προκαλώντας την εγκατάλειψη των βασιλικών φρουρίων του νομού Ωντ. Το τέλος της σύγκρουσης με την Ισπανία επέτρεψε την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Κατά τον 17ο αιώνα, δημιουργήθηκε το Κανάλ ντυ Μιντί μεταξύ της Μεσογείου θάλασσας και της Τουλούζης, που συνέδεε τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό ωκεανό. Το κανάλι που διασχίζει την περιοχή του νομού Ωντ από τα ανατολικά προς τα δυτικά ήταν έργο μεγαλειώδες, τεχνολογικό θαύμα για την εποχή και σημαντικότατο για την περιοχή. Συνέβαλε στην ανάπτυξη της κλωστοϋφαντουργικής οικονομίας, των ορυχείων, των δημητριακών και της οινοποιίας. Μέχρι την Επανάσταση, η περιοχή γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη.
Η δημιουργία του νομού
Ο νομός Ωντ δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789. Τότε καταργήθηκαν οι παλιές γαλλικές επαρχίες και δημιουργήθηκαν 83 νομοί (σήμερα 101). Ο Νομός Ωντ δημιουργήθηκε από τμήμα της παλιάς επαρχίας Λανγκεντόκ.
Με την εφαρμογή της εδαφικής μεταρρύθμισης του 2014, από την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν, στην οποία ανήκε ο νομός, συγχωνεύτηκε με την περιοχή Μιντί-Πυρηναία και δημιουργήθηκε η νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η μεσαιωνική αίρεση των Καθαρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Εμβόλια τυφοειδούς πυρετού
Τα εμβόλια τυφοειδούς πυρετού είναι εμβόλια για την πρόληψη του τυφοειδούς πυρετού. Υπάρχουν δύο ευρέως διαδεδομένοι τύπη εμβολίων: Το εμβόλιο του στελέχους Ty21a, που είναι ένα ζωντανό εμβόλιο και χορηγείται από το στόμα και το πολυσακχαρικό εμβόλιο που περιέχει Vi αντιγόνο, το οποίο είναι ένα ενέσιμο εμβόλιο υπομονάδας. Η αποτελεσματικότητά τους κυμαίνεται στο 30 με 80% των περιπτώσεων και έχει διάρκεια τριών ετών.
Συστάσεις
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) συνιστά τον εμβολιασμό όλων των παιδιών σε περιοχές όπου η ασθένεια είναι συνήθης. Αλλιώς, η χορήγηση του εμβολίου ενδείκνυται μόνο για άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο. Οι εκστρατείες εμβολιασμού μπορούν επίσης να συμβάλουν στον έλεγχο των κρουσμάτων εμφάνισης της νόσου. Ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση, επιπλέον δόσεις συστήνονται κάθε ένα έως επτά χρόνια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το εμβόλιο συστήνεται μόνο σε όσους διατρέχουν υψηλό κίνδυνο ως ταξιδιώτες σε περιοχές του κόσμου όπου η ασθένεια είναι ενδημική.
Ασφάλεια
Τα υπάρχοντα εμβόλια είναι πολύ ασφαλή. Ήπιες παρενέργειες μπορεί να εκδηλωθούν στο σημείο της ένεσης. Το ενέσιμο εμβόλιο είναι ασφαλές για όσουν νοσούν από HIV/AIDS ενώ το πόσιμο εμβόλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί όσο δεν έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται τα συμπτώματα. Η ασφάλεια του πόσιμου εμβολίου κατά την κύηση δεν έχει επιβεβαιωθεί.
Παραπομπές
Τυφοειδους
Όσσα Θεσσαλονίκης
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Έρμαρχoς
μικρογραφία|394x394εσ| Φωτογραφία της χάλκινης προτομής του Έρμαρχου «Έρμαρχος παρελθόν, παρόν και μέλλον» στη [[Βίλα των Παπύρων. ]] Ο Έρμαρχος (325 π.Χ. - 250 π.Χ. ) ήταν Επικούρειος φιλόσοφος. Ήταν ο μαθητής και διάδοχος του Επίκουρου ως επικεφαλής της σχολής. Κανένα από τα γραπτά του δεν έχουν επιβιώσει. Έγραψε έργα που στόχευαν εναντίον του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Εμπεδοκλέους. Ένα απόσπασμα από το Πρὸς Ἐμπεδoκλέα του, που σώζεται από τον Πορφύριο, συζητά την ανάγκη για νόμους στην κοινωνία. Οι απόψεις του για τη φύση των θεών αναφέρονται από τον Φιλόδημο.
Ζωή
Ο Έρμαρχος ήταν γιος του Αγήμαρχου, ενός φτωχού ανθρώπου από τη Μυτιλήνη και πρωτοεμφανίστηκε ως ρήτορας, αλλά στη συνέχεια έγινε πιστός μαθητής του Επίκουρου, ο οποίος άφησε σε αυτόν τον Κήπο του και του ανέθεσε τη διαδοχή του ως επικεφαλής της σχολής του αυτής, περίπου το 270 π.Χ.. Πέθανε στο σπίτι της Λυσίας σε προχωρημένη ηλικία και άφησε πίσω του τη φήμη ενός μεγάλου φιλόσοφου. Ο Κικέρωνας διατήρησε μία επιστολή του Επίκουρου που απευθυνόταν στον ίδιο.
Ο Διογένης ο Λαέρτιος ανέφερε για μία επιστολή που γράφτηκε από τον Επίκουρο: «Όλα τα βιβλία μου πρέπει να δοθούν στον Έρμαρχο. Και αν συμβεί κάτι στον Έρμαρχο πριν να μεγαλώσουν τα παιδιά του Μητρόδωρου, οι Αμυνόμαχος και Τιμοκράτης θα δώσουν από τα κεφάλαια που κληροδότησαν από εμένα, στο μέτρο του δυνατού, αρκετό για τις διάφορες ανάγκες τους, εφ' όσον είναι καλά κατανεμημένα. Και ας παρέχουν για τους υπόλοιπους σύμφωνα με τις ρυθμίσεις μου, ότι όλα μπορούν να εκτελεστούν, στο μέτρο που βρίσκεται στην εξουσία τους».
Έργα
Ο Έρμαρχος ήταν ο συγγραφέας πολλών έργων, τα οποία χαρακτηρίζονται από τον Διογένη τον Λαέρτιο ως «κάλλιστα»:
Όλα αυτά τα έργα έχουν χαθεί και δεν γνωρίζουμε τίποτα γι 'αυτά, παρά μόνο τους τίτλους τους. Αλλά από μία έκφραση του Κικέρωνα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα έργα του ήταν πολεμικής φύσης και στρέφονταν κατά της φιλοσοφίας του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Εμπεδοκλέους.
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο
Το Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο (αγγλικά: Toronto Film Critics Award For Best Actor) είναι βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Έρμαρχoς
Έργα
Ένα μεγάλο απόσπασμα (αναφορά ή παράφραση) από ένα απροσδιόριστο έργο του Έρμαρχου έχει διατηρηθεί από τον Πορφύριο. Αυτό το απόσπασμα είναι πιθανότατα από το Πρὸς Ἐμπεδoκλέα. Σε αυτό το απόσπασμα, ο Έρμαρχος συζητά τους λόγους της τιμωρίας για ανθρωποκτονία. Ισχυρίζεται ότι οι πρώτοι νομοθέτες καθοδηγήθηκαν από την αρχή ότι η ανθρωποκτονία δεν ήταν καλή για την κοινωνία και ότι ήταν σε θέση να εκπαιδεύσουν άλλους ανθρώπους ότι αυτή ήταν μία λογική αρχή. Στη συνέχεια, δημιούργησαν τιμωρίες για εκείνους τους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να εκπαιδευτούν. Για όσους καταλάβαιναν ότι η ανθρωποκτονία ήταν χρήσιμη, οι νόμοι δεν θα χρειάζονταν. Οι τιμωρίες χρειάζονται μόνο για εκείνους που δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Για τον Έρμαρχο, αυτό ήταν ένα παράδειγμα κοινωνικής προόδου και αύξησης του ορθολογισμού.
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Τορόντο
Έρμαρχoς
Έργα
Ο Φιλόδημος στην Οδό του Βίου των Θεών αναφέρεται στην άποψη του Ερμάρχου ότι οι θεοί αναπνέουν, επειδή οι θεοί είναι ζωντανά όντα και όλα τα ζωντανά όντα αναπνέουν. Ο Φιλόδημος συνεχίζει και λέει ότι, σύμφωνα με τον Έρμαρχο, οι θεοί πρέπει να μιλούν ο ένας στον άλλο, επειδή η συνομιλία είναι ευνοϊκή για την ευτυχία: "Και ένας πρέπει να πει ότι χρησιμοποιούν ομιλία και συνομιλούν μεταξύ τους. Γιατί [ο Έρμαρχος] λέει ότι δεν θα τους θεωρούσαμε πιο τυχερούς και άφθαρτους εάν δεν το έκαναν, αλλά μάλλον παρόμοιους με τους σιωπηλούς ανθρώπους. Γιατί όλοι όσοι δεν είναι παραμορφωμένοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα, να λένε ότι οι θεοί είτε είναι παραμορφωμένοι είτε δεν μας μοιάζουν σε αυτή την άποψη (δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος που είτε αυτοί ή εμείς θα μπορούσαν να δώσουν μορφή στις εκφορές) είναι εξαιρετικά ανόητοι, ειδικά αφού η συνομιλία με αυτούς όπως οι ίδιοι είναι μια πηγή απερίγραπτης ευχαρίστησης για το καλό."
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικούρειοι φιλόσοφοι
Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς (ποδοσφαιριστής)
Ο Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Светозар Марковић) (23 Μαρτίου 2000, Μπιέλινα) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για την Παρτιζάν Βελιγραδίου.
Περίοδος 2017-18
Αρχικά, αγωνίστηκε στις ακαδημίες νέων της Ράντνικ Μπιέλινα. Εντάχθηκε στην Παρτιζάν το 2011, αφού πέρασε από το camp του συλλόγου στη Τζαχορίνα το 2009. Ως προϊόν της ακαδημίας νέων και υπότροφος του συλλόγου, ο Μάρκοβιτς άρχισε να σπουδάζει στο αθλητικό γυμνάσιο του Βελιγραδίου το 2015, μαζί με τους συμπαίκτες του Ντούσαν Βλάχοβιτς και Μπόγιαν Μπόγιτς. Επίσης, αγωνίστηκε ως δανεικός στο σύλλογο-δορυφόρο Τελεόπτικ για την περίοδο 2015-16. Το καλοκαίρι του 2017, ο Μάρκοβιτς εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα ως αρχηγός της δόκιμης ομάδας, περνώντας την περίοδο προετοιμασίας με την πρώτη ομάδα. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για την Παρτιζάν, αντικαθιστώντας τον Μπόγιαν Όστογιτς στο 88ο λεπτό του αγώνα εναντίον της Ρτάνι Μπόλγιεβατς για το Κύπελλο Σερβίας, στις 11 Οκτωβρίου 2017. Στις 15 Φεβρουαρίου 2018, έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ευρωπαϊκή διοργάνωση για το σύλλογο, αντικαθιστώντας τον Λέαντρε Ταβάμπα στο 90ο λεπτό του αγώνα εναντίον της Βικτόρια Πλζεν. Έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Σερβίας στις 11 Μαρτίου 2018, παίζοντας σε όλο τον αγώνα σε μία νίκη με 2-0 επί της Τσουκαρίτσκι. Αρκετές ημέρες αργότερα, στις 14 Μαρτίου, έδωσε μία ασίστ στον Νεμάνια Μίλετιτς στη νίκη με 2-0 επί της Γιάβορ Ιβάνιτσα για το Κύπελλο, όπου ψηφίστηκε ο Πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα. Σημείωσε το πρώτο του γκολ για την Παρτιζάν σε μία νίκη με 5-0 επί της Μπόρατς Τσάτσακ στον τελευταίο αγώνα της κανονικής περιόδου, που διεξήχθη στις 5 Απριλίου 2018. Ο Μάρκοβιτς αγωνίστηκε στο πρώτο του ντέρμπι αιωνίων στις 14 Απριλίου 2018, παίζοντας σε ολόκληρο τον αγώνα στην ήττα με 2-1. Τον Μάιο του 2018, πήρε το βραβείο του Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου για την περίοδο 2017-18. Κέρδισε το Κύπελλο 2017-18 με τον σύλλογο, νικώντας της Μλάντοστ Λουτσάνι στις 23 Μαΐου 2018, το οποίο ήταν το πρώτο του τρόπαιο στην επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Περίοδος 2018-19
Το καλοκαίρι του 2018, ο Μάρκοβιτς πέρασε όλη την περίοδο προετοιμασίας με την πρώτη ομάδα στη Σλοβενία. Έκανε την πρώτη ευρωπαϊκή εμφάνιση στο αρχικό σχήμα για την Παρτιζάν, στον πρώτο αγώνα του πρώτου προκριματικού γύρου του Γιουρόπα Λιγκ 2018-19 εναντίον της Ρούνταρ Πλιέβλια. Σημείωσε το πρώτο του ευρωπαϊκό γκολ για την Παρτιζάν και το δεύτερο στην επαγγελματική του σταδιοδρομία, σε μία νίκη με 3-2 επί της Νόρντζελαντ στις 16 Αυγούστου 2018. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2018, σημείωσε το μοναδικό γκολ στη νίκη με 1-0 επί της Μπάτσκα Μπάτσκα Παλάνκα, ύστερα από ασίστ του Νεμάνια Νίκολιτς.
Ολυμπιακός
Στις 9 Ιουλίου 2019, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, με κόστος μεταγραφής 1,5 εκατομμύριο ευρώ.
ΑΕ Λάρισας (δανεισμός)
Στις 31 Ιανουαρίου 2020, μετακινήθηκε με εξάμηνο δανεισμό στην ΑΕ Λάρισας.
Παρτιζάν
Την 1η Ιουλίου 2022, εντάχθηκε στην Παρτιζάν Βελιγραδίου, με την οποία υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Άρχισε να αγωνίζεται για την Εθνική Σερβίας Κ16 το 2015. Αγωνίστηκε στους περισσότερους αγώνες με την ομάδα, σκοράροντας 1 γκολ σε έναν αγώνα εναντίον της Λετονίας στις 15 Μαΐου 2016. Ως τακτικό μέλος της Εθνικής Σερβίας Κ17, ο Μάρκοβιτς κλήθηκε στην ομάδα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ17 του 2017, από τον προπονητή Πέριτσα Ογκνιένοβιτς. Τον Αύγουστο του 2017, κλήθηκε στην Εθνική Σερβίας U19 για το τουρνουά μνήμης «Στέβαν Βίλοτιτς-Τσέλε», αλλά δεν κατάφερε να κάνει το ντεμπούτο του κατά τη διάρκεια του τουρνουά. Τον Δεκέμβριο του 2017, ο Ογκνιένοβιτς τον κάλεσε στην Εθνική Σερβίας Κ18 για ένα τουρνουά στο Ισραήλ. Έκανε το ντεμπούτο του στην ήττα με 1-0 από τη γηπεδούχο ομάδα στις 11 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους και επίσης έπαιξε εναντίον της Γερμανίας, την επόμενη μέρα. Ως προπονητής της Εθνικής Σερβίας Κ21, ο Γκόραν Τζόροβιτς συμπεριέλαβε το Μάρκοβιτς στην ομάδα για ανταγωνιστικούς αγώνες εναντίον της Βόρειας Μακεδονίας και της Ρωσίας το Σεπτέμβριο του 2018.
Στυλ παιχνιδιού
Στην αρχή της νεανικής σταδιοδρομίας του, ο Μάρκοβιτς συνήθιζε να παίζει ως αμυντικός μέσος ή πλάγιος μέσος. Με τη μετακίνηση του στις ακαδημίες της Παρτιζάν, προσαρμόστηκε ως κεντρικός αμυντικός. Ως παίκτης με ισχυρό ομαδικό ρόλο, ορίστηκε να οδηγήσει την ομάδα νέων ως αρχηγός. Κατά τη διάρκεια του αγώνα με τη Γιάβορ Ιβάνιτσα το Μάρτιο του 2018, ο προπονητής Μίροσλαβ Τζούκιτς τον μετέτρεψε σε δεξιό πλάγιο αμυντικό, που του επέτρεψε να σπάσει την αντίπαλη άμυνα και να δώσει μία ασίστ για ένα γκολ. Έχοντας ύψος 1,84 μ. και ως δεξιοπόδαρος ποδοσφαιριστής, μερικές φορές συγκρίνεται με το Σέρχιο Ράμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σερβικά (sr) Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ατμοπαραγωγή
Με τον όρο ατμοπαραγωγή ή ατμοποίηση χαρακτηρίζεται γενικά η μετατροπή του νερού σε ατμό με τη βοήθεια της θερμότητας.
Αρτούρ Σίλβα
Ο Αρτούρ Σίλβα (Artur Silva, 1956;-) είναι πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε Πρωθυπουργός της Γουινέας-Μπισσάου από τον Ιανουάριο ως τον Απρίλιο του 2018. Διορίστηκε από τον πρόεδρο Ζοζέ Μάριο Βαζ στις 30 Ιανουαρίου 2018 και διαδέχθηκε τον Ουμάρου Σισόκο Εμπαλό, ο οποίος είχε παραιτηθεί δύο εβδομάδες πριν. . Είναι μέλος του κόμματος PAIGC και υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του Κάρλος Γκόμες, όπως και ως υπουργός Εξωτερικών. . Μέλημα του νέου πρωθυπουργού ήταν η διεξαγωγή νέων βουλευτικών εκλογών. .
Ατμοπαραγωγή
Ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως στη τεχνητή παραγωγή του ατμού, (και λιγότερο για εκείνη που συμβαίνει στη φύση), όπου και εξετάζεται η στοιχειώδης θεωρία της παραγωγής του.
Διάκριση ατμοπαραγωγής
Υπό την άποψη αυτή η ατμοπαραγωγή εξετάζεται στις ακόλουθες τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις:
Αρτούρ Σίλβα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γουινέας-Μπισσάου
Ατμοπαραγωγή
Διάκριση ατμοπαραγωγής
α) Ατμοπαραγωγή σε ανοικτό δοχείο, β) Ατμοπαραγωγή σε κλειστό δοχείο και γ) Ατμοπαραγωγή σε χαμηλότερη πίεση της ατμοσφαιρικής.
Ατμοπαραγωγή σε ανοικτό δοχείο
Θερμαίνοντας ένα ανοικτό δοχείο, με ορισμένη ποσότητα απεσταγμένου νερού εντός αυτού, με κάποια εξωτερική πηγή θερμότητας (π.χ. φλόγα), και υπό κανονική ατμοσφαιρική πίεση, τότε με τη βοήθεια ενός θερμομέτρου διαπιστώνεται η προοδευτική αύξηση της θερμοκρασίας του νερού. Όταν αυτή αυτή φθάσει στους 100 °C (ή στους 212 °F) τότε παρατηρείται μια ανώμαλη κυκλοφορία της μάζας του νερού μέσα στην οποία παράγονται φυσαλλίδες που περιέχουν ατμό. Οι φυσαλλίδες αυτές ως ελαφρότερες φθάνουν στην επιφάνεια όπου και ελευθερώνουν τον παραγόμενο ατμό. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται βρασμός ή ατμοπαραγωγή ή ατμοποίηση.
Η θερμοκρασία στην οποία αρχίζει το φαινόμενο αυτό ονομάζεται σημείο βρασμού ή σημείο ζέσεως ή σημείο ατμοποίησης.
Ωσαύτως και η πίεση στην οποία συμβαίνει η ατμοποίηση ονομάζεται πίεση ατμοποίησης. Σημειώνεται ότι υπό τη συνθήκη αυτή τόσο το νερό όσο και ο παραγόμενος ατμός έχουν την αυτή θερμοκρασία, (100 °C ή 212 °F), και πίεση μιας ατμόσφαιρας (1 At) ή (14,7 p.s.i.). Εν προκειμένω, αν συνεχισθεί η θέρμανση θα παρατηρηθεί ότι εξακολουθεί μεν η ατμοπαραγωγή χωρίς όμως περαιτέρω αύξηση της θερμοκρασίας.
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η ατμοπαραγωγή σε ανοικτό δοχείο συντελείται στους 100 °C (ή στους 212 °F), και καθόλη τη διάρκειά της η θεμοκρασία παραμένει σταθερά.
Ατμοπαραγωγή σε κλειστο δοχείο
Στη περίπτωση αυτή αν επαναληφθεί το αυτό, όπως παραπάνω, σε ένα κλειστό δοχείο το οποίο όμως στο ανώτερο σημείο του φέρει ένα εξαεριστικό κρουνό και το νερό που φέρει φθάνει μέχρι ορισμένης στάθμης και αρχίσει και θερμαίνεται αυτό έχοντας ανοικτό τον εξαεριστικό κρουνό τότε θα συμβεί το φαινόμενο ατμοποίησης όπως ακριβώς και στο ανοικτό δοχείο, δηλαδή στους 100 °C ή 212 °F, και υπό πίεση 1 Atm.
Αν όμως κλεισθεί ο εξαεριστικός κρουνός, τότε η παραγόμενη ποσότητα ατμού συγκεντρώνεται μέσα στο δοχείο, δημιουργώντας έτσι ένα ατμοθάλαμο, με συνέπεια την αύξηση της πίεσής του. Αν το δοχείο αυτό φέρει προσαρμοσμένο θερμόμετρο τότε θα παρατηρηθεί ότι αυξανομένης της πίεσης του ατμού αυξάνεται και η θερμοκρασία του βρασμού, δηλαδή πάνω από τους 100 °C ή 212 °F, και πάντα σε αντιστοιχία με την αύξηση της πιεσης.
Ατμοπαραγωγή σε χαμηλότερη πίεση της ατμοσφαιρικής
Μια τέτοια περίπτωση ατμοπαραγωγής είναι αυτή που παρατηρείται στις κορυφές των βουνών όπου η ατμοσφαρική πίεση είναι χαμηλότερη από εκείνη των κανονικών συνθηκών. Επίσης τέτοιας μορφής ατμοπαραγωγής παρατηρείται και μέσα σε μηχανικές εγκαταστάσεις όπου επικρατεί κενό, όπως σε περιπτώσεις επικοινωνίας μιας συσκευής με ψυγείο. Στη περίπτωση αυτή η ατμοποίηση συντελείται σε θερμοκρασία μικρότερη των 100 °C ή 212 °F. Έτσι για παράδειγμα σε πίεση 0,5 Atm ή 7,3 p.s.i. η ατμοποίηση συμβαίνει περίπου στους 81 °C ή 117 °F.
Από όλα τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι σε πιέσεις μεγαλύτερες της ατμοσφαιρικής, η ατμοπαραγωγή συντελείται σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 100 °C ή 212 °F, και αντίθετα σε πιέσεις μικρότερες της κανονικής ατμοσφαιρικής αυτή συντελείται σε θερμοκρασίες μικρότερες των 100 °C ή 212 °F. Συνεπώς όσο μεγαλύτερη ή μικρότερη είναι η εφαρμοζόμενη πίεση τόσο μεγαλύτερη ή μικρότερη είναι και η θερμοκρασία ατμοποίησης. Αυτό αποτελεί μια απόλυτη σχέση μεταξύ πίεσης και θερμοκρασίας.
Σημειώνεται ότι στους ατμολέβητες, καθίσταται αντιληπτό ότι συντελείται η ατμοπαραγωγή "κλειστού δοχείου". Συνεπώς ρυθμίζοντας την ένταση της καύσης και το άνοιγμα του ατμοφράκτη ρυθμίζεται έτσι η πίεση του παραγόμενου ατμού σταθερά με τη θερμοκρασία αυτού.
Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης
Ποζιτάνο
To Ποζιτάνο (ιταλικά: Positano) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Σαλέρνο, Καμπανία, στη νότια Ιταλία. Το 2022 είχε 3.758 κατοίκους. Είναι κτισμένο στις ακτές του κόλπου του Σαλέρνο και αποτελεί τμήμα της ακτής του Αμάλφι, η οποία ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1997.
Ιστορία
Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στο Ποζιτάνο χρονολογούνται από την Ανώτερη Παλαιολιθική περίοδο, στη μικρή σπηλιά Λα Πόρτα. Κατά την ανασκαφή το 1955 βρέθηκαν διάφορα απολιθώματα από μαλάκια και κατάλοιπα ζώων όπως αγριογούρουνα, ελάφια και ψάρια, τα οποία χρονολογήθηκαν στη μεσολιθική εποχή.
Τα επόμενα ίχνη κατοίκησης είναι τους αρχαίους Ρωμαίους, οι οποίοι άρχισαν να κτίζουν επαύλεις στη χερσόνησο του Σορρέντο τον 1ο αιώνα π.Χ.. Στην περιοχή του Ποζιτάνο έχουν εντοπιστεί δύο βίλες. Είναι πιθανόν ότι μια από αυτές μπορεί να ανήκε στον Ποσίδη, ένα ελευθερωμένο σλάβο του αυτοκράτορα Κλαύδιου, από τον οποίο, σύμφωνα με μία εκδοχή, πήρε το όνομά της η περιοχή. Η περιοχή επλήγη το 79 μ.Χ. από την έκρηξη του Βεζούβιου, ο οποίος βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια, καλύπτοντάς την με στάχτη και κίσσηρη που έφτασαν σε πάχος τα δύο μέτρα. Καθώς οι εναποθέσεις πάνω στις πλαγιές ήταν ασταθείς, προκλήθηκε κατολίσθηση η οποία κατέστρεψε την παραθαλάσσια βίλα.
Τα επόμενα ίχνη κατοίκησης στο Ποζιτάνο χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα, όταν στην περιοχή βρισκόταν αββαείο των Βενεδεκτίνων, το οποίο συνέχισε να υπάρχει μέχρι τον 18ο αιώνα. Οι Ανδεγαυοί και έπειτα οι Αραγώνες οχύρωσαν την περιοχή, κατασκευάζοντας πύργους. Η περιοχή άκμασε κατά τον 18ο αιώνα, όταν πολλοί κάτοικοί της έγιναν πλοιοκτήτες και έμποροι και με τον πλούτο τους κατασκεύασαν μπαρόκ επαύλεις.
Το 1860 έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο Ποζιτάνο βρήκαν καταφύγιο πολλοί ζωγράφοι και ποιητές.
Αξιοθέατα
thumb|left|Η ενοριακή εκκλησία της Αναλήψεως της Θεοτόκου
Πολιτισμός
Το Ποζιτάνο έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες, όπως οι Μόνο για σένα (1994) και Ηλιόλουστος έρωτας (2003), και αναφέρθηκε στη μουσική ταινία του 2009 Εννέα στο τραγούδι «Cinema Italiano». Η φανταστική πόλη «Μογκιμπέλλο» στο μυθιστόρημα του 1955 Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ βασίζεται στο Ποζιτάνο. Η πόλη και διάφορα χωριά στα νησιά Ίσκια και Προτσίντα χρησιμοποιήθηκαν για να αναπαραστήσουν το Μογκιμπέλλο στην ταινία του 1999 που βασιζόταν στο μυθιστόρημα.
Το Ποζιτάνο έχει επίσης φιλοξενήσει το ετήσιο Φεστιβάλ Cartoons on the Bay (Καρτούν στον Κόλπο), στο οποίο παρουσιάζονται τα Βραβεία Pulcinella για την αριστεία στα κινούμενα σχέδια.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ποζιτάνο έχει αδελφοποιηθεί με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας
Βιρτζίνια Χέντερσον
Η Βιρτζίνια Άβενελ Χέντερσον (Virginia Avenel Henderson) (30 Νοεμβρίου 1897 - 19 Μαρτίου 1996) ήταν νοσηλεύτρια, ερευνήτρια, θεωρητικός και συγγραφέας με επιρροή.
Η Χέντερσον είναι διάσημη για τον ορισμό της νοσηλευτικής : «Το μοναδικό καθήκον της νοσηλεύτριας είναι να βοηθά το άτομο, άρρωστο ή καλά, στην εκτέλεση αυτών των δραστηριοτήτων που συμβάλλουν στην υγεία ή την ανάρρωσή του (ή στον ειρηνικό θάνατο) που θα εκτελούσε χωρίς βοήθεια εάν είχε την απαραίτητη δύναμη, θέληση ή γνώση " (δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο, 1955 εκδ.).    Είναι γνωστή ως «η πρώτη κυρία της νοσηλευτικής» και έχει ονομαστεί, «αναμφισβήτητα η πιο διάσημη νοσοκόμα του 20ού αιώνα»  και «η πεμπτουσία νοσοκόμα του εικοστού αιώνα».  Σε ένα άρθρο του 1996 στο Journal of Advanced Nursing, ο Έντουαρντ Χάλοραν έγραψε: "Τα γραπτά έργα της Βιρτζίνια Χέντερσον θα θεωρηθούν τα ισοδύναμα έργα του 20ου αιώνα με αυτά της ιδρύτριας της σύγχρονης νοσηλευτικής, Φλώρενς Νάιτινγκειλ ."
Πρώτα χρόνια
Η Χέντερσον γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1897 στο Κάνσας Σίτι, Μισσούρι από τον Ντάνιελ Β. Χέντερσον, δικηγόρο που συνεργάστηκε με τους Αμερικανούς ιθαγενείς και τη Λούσι Μάινορ (Άμποτ) Χέντερσον. Ήταν το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά τους. Μεγάλωσε στη Βιρτζίνια όπου έλαβε την πρώιμη εκπαίδευση της στο σχολείο αρρένων του παππού της.
Εκπαίδευση και καριέρα
Η πρώιμη εκπαίδευση της Χέντερσον ήταν στο σπίτι της στη Βιρτζίνια με τις θείες της και τον θείο της στο σχολείο αρρένων. Το 1921, η Χέντερσον αποφοίτησε από την Αμερικανική Στρατιωτική Σχολή Νοσηλευτικής στην Ουάσιγκτον, DC. Έλαβε πτυχίο το 1931 ή το 1932 και μεταπτυχιακό το 1934 από το Teacher College του Πανεπιστημίου της Κολούμπια.
Η καριέρα της Χέντερσον στη νοσηλευτική δημόσιας υγείας ξεκίνησε το 1921 στο Henry Street Settlement στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Εργάστηκε στο Visiting Nurse Association of Washington, DC από το 1921 έως το 1923. Ήταν η πρώτη εκπαιδεύτρια νοσηλευτικής πλήρους απασχόλησης στη Βιρτζίνια όπου εργάστηκε στο νοσοκομείο Norfolk Presbyterian από το 1924 έως το 1929. Η Χέντερσον δίδαξε στο Teacher College του Πανεπιστημίου της Κολούμπια από το 1934 έως το 1948. Το 1953 έγινε ερευνητική συνεργάτης στο Yale School of Nursing, μεταβαίνοντας σε ομότιμο καθεστώς το 1971, συνεχίζοντας να υπηρετεί σε αυτήν τη θέση μέχρι το 1996. Ταξίδεψε επίσης στον κόσμο καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας της για να βοηθήσει και να ενθαρρύνει όχι μόνο νοσοκόμους, αλλά και άλλους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας.