cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέλλα Γκρέκα
Νεανικά χρόνια
Η Γκρέκα γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Απριλίου 1922, ένα από τα εννέα παιδιά μιας φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας της ήταν σκηνογράφος και είχε φιλικές σχέσεις με σημαντικούς ανθρώπους του χώρου, όπως ο Παντελής Χορν.
Εμφανίστηκε νεαρή στη μουσική σκηνή της πρωτεύουσας και από την ηλικία ήδη των 8 ετών ο αθηναϊκός τύπος είχε αναφερθεί σε αυτήν. Το 1942 παντρεύτηκε τον ποιητή και σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκο, ο οποίος τη βάφτισε καλλιτεχνικά Στέλλα Γκρέκα, επειδή η ίδια δεν ήθελε να τραγουδά ως Στέλλα Λάσκου. Ηχογράφησε μια σειρά από επιτυχίες γνωστών δημιουργών όπως τα "Πάμε στο άγνωστο", "Χθες το βράδυ", "Γύρισε", "Τί κι αν χαθείς", "Το τραγούδι της Μαρίνας". Αρνήθηκε να δισκογραφήσει, πάντως, το "Δυο πράσινα μάτια" του 1945, καθώς βρήκε σαχλούς τους στίχους του Κώστα Κιούση (κάτι για το οποίο πολύ μετάνιωσε αργότερα) και το "Λίγες καρδιές αγαπούνε" το 1946, το οποίο ο δημιουργός του Μιχάλης Σουγιούλ πρότεινε στον άγνωστο τότε Τώνη Μαρούδα, και του χάρισε την πρώτη του επιτυχία. Η δισκογραφική της παρουσία περιορίστηκε, ουσιαστικά, στη διετία 1946-1947. Την ίδια περίοδο τραγουδούσε και στο ραδιόφωνο, με τη συνοδεία του συνθέτη Κώστα Γιαννίδη, σαγηνεύοντας όπως λέγεται με τη φωνή της τον βασιλιά Παύλο.
Ο Λάσκος την έπεισε να παίξει στην ταινία του Ραγισμένες καρδιές (1945). Αρχικά, η Γκρέκα επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει στα Χειροκροτήματα του Γ. Τζαβέλλα, πλάι στον Αττίκ και τον Δημήτρη Χορν, αλλά ο σύζυγός της την απέτρεψε, ώστε να συμμετάσχει στο δικό του φιλμ. Κατόπιν, έπαιξε στην ταινία Πρόσωπα λησμονημένα (1946) του Τζαβέλλα, στο πλευρό των Αιμίλιου Βεάκη, Γιώργου Παππά και Λάμπρου Κωνσταντάρα. Ο σκηνοθέτης, που εμφανιζόταν σε μια σκηνή του έργου ως οδηγός αυτοκινήτου, αποκήρυξε το δημιούργημα του ως τη μεγαλύτερη του αποτυχία. Συνέχισε την κινηματογραφική της καριέρα με μια μόνο ακόμη ταινία, τη Μαρίνα, όπου ανέλαβε πάλι τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία, σε σενάριο των Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου και σκηνοθεσία του πρώτου, ήταν μια παραγωγή του κουμπάρου της Φιλοποίμενα Φίνου και προβλήθηκε τον Μάρτιο του 1947. Η Γκρέκα είχε στο πλάι της τον Δημήτρη Μυράτ και τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Ήταν ένα απλό ρομάντζο, που έγινε μεγάλη επιτυχία, λόγω της σκηνοθεσίας του Σακελλάριου και των τραγουδιών που ερμήνευε η Γκρέκα.
Φυγή στην Αμερική και επιστροφή
Η Γκρέκα, που είχε χωρίσει με τον Λάσκο, το φθινόπωρο του 1947 μετέβη στις ΗΠΑ, μένοντας με τον αδελφό της Άγγελο, στη Νέα Υόρκη. Το 1950 παντρεύτηκε τον Ελληνοαμερικανό Τζον Αυγερινό, ο οποίος ασχολείτο με τον εφοπλισμό. Αφιερώθηκε στην οικογένεια και άφησε πίσω το ζήτημα της καριέρας της, γι΄ αυτό και η ενασχόλησή της με το τραγούδι στην Αμερική ήταν περιορισμένη.
Στην Ελλάδα ερχόταν μόνο για καλοκαιρινές διακοπές στα νησιά, με το ιδιωτικό σκάφος της. Επισκέφθηκε επαγγελματικά τη χώρα κατά τη δεκαετία του 1970 για να ηχογραφήσει δυο άλμπουμ για την ελληνική Columbia-EMI (τότε ΕΜΙΑΛ, δηλ. ΕΜΙ Αφοί Λαμπρόπουλοι): τα Η Στέλλα Γκρέκα τραγουδάει Χρήστο Χαιρόπουλο (1975) με τον ίδιο τον Χαιρόπουλο να τη συνοδεύει στο πιάνο και Η Στέλλα Γκρέκα τραγουδάει Αττίκ (1976) σε ενορχήστρωση και διεύθυνση του Χάρη Ανδρεάδη. Λίγο νωρίτερα η ίδια εταιρεία είχε συλλέξει όλα τα τραγούδια που η ερμηνεύτρια ηχογράφησε κατά τη διετή καριέρα της και τα κυκλοφόρησε σε ένα δίσκο με τον τίτλο Στέλλα Γκρέκα. Το 1973 και το 1984 εμφανίστηκε στην ελληνική τηλεόραση, καλεσμένη του παραγωγού Γιώργου Παπαστεφάνου. Ο ίδιος επιμελήθηκε και μια συλλογή από ηχογραφήσεις της τραγουδίστριας στην Αμερική, η οποία κυκλοφόρησε από τη LYRA το 1990 με τίτλο Τα τραγούδια της Αμερικής. Στις 16 Δεκεμβρίου 2013 οργανώθηκε στην Αθήνα μια συναυλία-αφιέρωμα στη Στέλλα Γκρέκα, την επιμέλεια της οποίας είχε ο Μιχάλης Κουμπιός, με τη συμμετοχή διαφόρων τραγουδιστών, αλλά και της ίδιας της 92χρονης Στέλλας Γκρέκα. Φωτογραφίες της Στέλλας Γκρέκα επελέγησαν από τον θεατρικό σκηνοθέτη Γιώργο Μιχαηλίδη για να κοσμήσουν τα εξώφυλλα της μυθιστορηματικής τριλογίας του Της επανάστασης, της μοναξιάς και της λαγνείας (2002-2004).
Η τραγουδίστρια επέστρεψε στην Ελλάδα το 1987 και ζει πλέον μόνιμα στον Διόνυσο.
Απόψεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες
Οι απόψεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες επηρέασαν μεταγενέστερους δυτικούς αλλά και άραβες διανοητές οι οποίοι θεώρησαν τον Αριστοτέλη αυθεντία μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα, επηρεάζοντας με αυτόν τον τρόπο την ιστορία των γυναικών αλλά και τις προκαταλήψεις σε βάρος των γυναικών καθώς από το έργο εκείνου αντλήθηκαν στη Δύση πολλά από τα επιχειρήματα σχετικά με την κατωτερότητα των γυναικών και την πολιτική κυριαρχία τους από τους άντρες. Οι παρατηρήσεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες της Αθήνας του 4ου αιώνα π.Χ. επηρέασαν τις βιολογικές, ηθικές και πολιτικές του απόψεις οι οποίες θεωρήθηκαν αυθεντία για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια με αποτέλεσμα πολλές αριστοτελικές γενικεύσεις να θεωρηθούν και να αναπαραχθούν μέσα στους αιώνες ως παγκόσμιες και φυσικές αλήθειες.
Στα «Πολιτικά» ο Αριστοτέλης θεώρησε τις γυναίκες υποτελείς στους άντρες αλλά ανώτερες από τους δούλους και χωρίς εξουσία. Θεωρούσε πως ο σύζυγος διέθετε πολιτική εξουσία πάνω στη σύζυγό του. Ανάμεσα στις διαφορές που, κατά τη γνώμη του, είχαν οι γυναίκες από τους άντρες ήταν ότι εκείνες ήταν πιο συναισθηματικές, πιο συμπονετικές, πιο παραπονιάρες και πιο πονηρές. Θεωρούσε εξίσου σημαντική την ευτυχία των γυναικών με εκείνη των αντρών και στη «Ρητορική» είπε πως μία κοινωνία δεν μπορούσε να ευτυχήσει αν δεν ευτυχούσαν και οι γυναίκες.
Αντίθετα ο δάσκαλός του, ο Πλάτωνας, αποδεχόταν την εν δυνάμει ισότητα των γυναικών και των αντρών λέγοντας πως οι γυναίκες δεν ήταν ίσες με τους άντρες στη δύναμη και την αρετή, αλλά ήταν ίσες με αυτούς στη λογική και τις δυνατότητες. Έτσι στην ιδανική πολιτεία που περιέγραψε οι γυναίκες έπρεπε να μορφώνονται και να εργάζονται μαζί με τους άντρες χωρίς διάκριση. Σε αυτά ο Αριστοτέλης φαίνεται ότι διαφωνούσε.
Μασαχίρο Ίτο
Ο Μασαχίρο Ίτο (ιαπωνικά: 伊藤 暢達, Χέπμπορν: Itō Masahiro) είναι καλλιτέχνης βιντεοπαιχνιδιών, ευρύτερα γνωστός για τη δουλειά του με την Team Silent στη σειρά Silent Hill.
Πρώιμα χρόνια
Ο Ίτο γεννήθηκε στην πόλη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας το 1972. Αποφοίτησε από το τμήμα γραφικού σχεδιασμού του Tama Art University.
Απόψεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες
Διαφορές ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες
Ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι οι γυναίκες ήταν κατώτερες από τους άντρες. Για παράδειγμα, στα «Πολιτικά» αναφέρει «σχετικά με τα φύλα, το αρσενικό είναι από τη φύση του ανώτερο και το θηλυκό κατώτερο, το αρσενικό κυριαρχεί και το θηλυκό κυριαρχείται». Στα «Πολιτικά» έγραψε «ο δούλος δεν διαθέτει βουλευτικόν. Η γυναίκα το διαθέτει αλλά δεν έχει εξουσία. Το παιδί το διαθέτει αλλά είναι ατελές». Η ιστορικός Σύνθια Φρίλαντ έγραψε: «Ο Αριστοτέλης λέει πως το θάρρος ενός άντρα φαίνεται στη διοίκηση, μίας γυναίκας στην υπακοή. Ότι η ύλη αποζητά τη μορφή όπως το θηλυκό για το αρσενικό και η ασχήμια για την ομορφιά. Ότι οι γυναίκες έχουν λιγότερα δόντια από τους άντρες. Ότι το θηλυκό είναι ένα ατελές αρσενικό ή μία ‘δυσμορφία’ ή ένας ‘ακρωτηριασμένος άντρας’ ».
Μασαχίρο Ίτο
Καριέρα
Ο Ίτο μπήκε στην Konami το 1997 και έγινε μέλος της Team Silent. Το 1999 εργάστηκε ως σχεδιαστής τεράτων και περιβαλλόντων στο βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου, Silent Hill. Ήταν διευθύνων τέχνης και σχεδιαστής και δημιουργός τεράτων στο sequel του, Silent Hill 2 το 2001, δουλεύοντας στο αρχικό παιχνίδι αλλά και την επανέκδοσή του, Restless Dreams. Το τέρας Pyramid Head που δημιούργησε για το Silent Hill 2 θεωρείται ως ένα από τα πιο εμβληματικά τέρατα και εχθρούς στα βιντεοπαιχνίδια της σειράς Silent Hill. Ο Ίτο ήταν ξανά διευθύνων τέχνης στο Silent Hill 3 το 2003, αλλά και σχεδιαστής δραματικής κάμερας.
Απόψεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες
Διαφορές ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες
Ο Αριστοτέλης πίστευε πως οι άντρες και οι γυναίκες διαφέρουν από τη φύση τους τόσο εμφανισιακά όσο και πνευματικά. Ισχυρίσθηκε πως οι γυναίκες ήταν «πιο πονηρές, λιγότερο απλές, πιο συναισθηματικές... πιο συμπονετικές... πιο ευσυγκίνητες... πιο ζηλιάρες, πιο γκρινιάρες, πιο δύστροπες... είχαν την τάση να αποθαρρύνονται πιο εύκολα και να απελπίζονται πιο εύκολα... πιο αναίσχυντες και με λιγότερο αυτοσεβασμό, με πιο λανθασμένο λόγο, πιο εκδικητικές [και]... επίσης χρειάζονται λιγότερο ύπνο, πιο ευθυνόφοβες [και] πιο δύσκολο να τις ωθήσεις σε δράση από ότι τους άντρες».
Μασαχίρο Ίτο
Καριέρα
Η ομάδα Team Silent αφέθηκε με την κυκλοφορία του Silent Hill 4: The Room το 2004, όπου ο Ίτο δέχθηκε ευχαριστίες στους τίτλους τέλους του παιχνιδιού. Ο Ίτο και ένας σεναριογράφος της Team Silent, ο Χιρογιούκι Ογουάκου, εργάστηκαν μαζί στο Silent Hill: Cage of Cradle το 2006, ένα ψηφιακό manga που εκδόθηκε από την Konami, διαθέσιμο για κατέβασμα στα κινητά τηλέφωνα αποκλειστικά για την Ιαπωνία.
Απόψεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες
Διαφορές ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες
Έγραψε πως μόνο οι ανοιχτόχρωμες γυναίκες, και όχι οι πιο μελαμψές, είχαν σεξουαλικές εκκρίσεις και μπορούσαν να νιώσουν οργασμό. Θεωρούσε επίσης πως αυτές οι εκκρίσεις μπορούσαν να αυξηθούν με την κατανάλωση τροφών με έντονη γεύση και μυρωδιά. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε πως οι σεξουαλικές εκκρίσεις μίας γυναίκας ήταν όμοιες με εκείνες ενός στείρου ή ακρωτηριασμένου άντρα. Συμπέρανε πως και τα δύο φύλα συνέβαλλαν στην αναπαραγωγή αλλά ότι η συμβολή της γυναίκας βρισκόταν στις εκκρίσεις της και όχι στις ωοθήκες της.
Ο Αριστοτέλης εξηγεί πως η σχέση ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα παίρνει ιεραρχικό χαρακτήρα αναφερόμενος στην αντρική εξουσία πάνω στους «βάρβαρους» ή μη-Έλληνες, «Από τη φύση του το θηλυκό είναι διαφορετικό από τον δούλο. Γιατί η φύση δεν έχει καμία σχέση με το πως φτιάχνουν οι χαλκουργοί τα Δελφικά μαχαίρια -δηλαδή με φειδώ- αλλά, αντίθετα, κάνει το κάθε πράγμα για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Γιατί το κάθε πράγμα θα έκανε καλύτερα τη δουλειά του αν είχε μόνο έναν σκοπό αντί για πολλούς. Ανάμεσα στους βαρβάρους η γυναίκα και ο δούλος έχουν την ίδια θέση. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν φυσικοί νόμοι μεταξύ τους, αλλά, αντίθετα, ο συσχετισμός μεταξύ τους είναι ανάμεσα σε αρσενικό και θηλυκό δούλο. Για τον λόγο αυτόν οι ποιητές λένε πως ‘είναι πρέπον οι Έλληνες να κυριαρχούν στους βαρβάρους’, καθώς ο βάρβαρος και ο δούλος είναι από τη φύση τους το ίδιο.»
Μασαχίρο Ίτο
Καριέρα
Διατηρεί προσωπική ιστοσελίδα, στην οποία περιλαμβάνεται μία διαδικτυακή γκαλερί της δικής του δουλειάς σχετικά με το πρώτο και το δεύτερο Silent Hill. Το 2012, είχε σχεδιάσει τα εξώφυλλα της ιαπωνικής κυκλοφορίας των Silent Hill: Homecoming και Silent Hill: Downpour. Την ίδια χρονιά, μέσω του Twitter του, δήλωσε πως θα ήθελε να εργαστεί σε κάποιο άλλο Silent Hill με τον Χιντέο Κοτζίμα.
Το 2014, εργάστηκε στο παιχνίδι NightCry ως δημιουργός του τέρατος ονόματι Scissor Walker. Το 2016, ανέφερε ότι αν είχε κάποια πρόταση για ένα καινούριο παιχνίδι Silent Hill, θα δεχόταν. Το Μάρτιο του 2017, ανάρτησε στο Twitter μία εικόνα που ζωγράφισε ο ίδιος το 2013, ως το concept art ενός παιχνιδιού Silent Hill για το PlayStation 4, που τελικά ακυρώθηκε, το οποίο δεν ήταν το P.T. ή Silent Hills.
Απόψεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες
Διαφορές ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες
Την ίδια στιγμή όμως που ο Αριστοτέλης περιόριζε τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών και προωθούσε την ιδέα ότι οι γυναίκες έπρεπε να λαμβάνουν λιγότερο φαγητό από τους άντρες, ταυτόχρονα ασκούσε κριτική και στα αποτελέσματα αυτού: μία γυναίκα τότε, πίστευε, γινόταν ακόμα πιο συμπονετική, πιο αυθάδης και πιο δύστροπη. Έλεγε πως τότε οι γυναίκες αποθαρρύνονταν ακόμα πιο εύκολα, γίνονταν ακόμα πιο αναίσχυντες με μικρότερο αυτοσεβασμό, έκαναν περισσότερα λάθη στον λόγο τους και γίνονταν πιο εκδικητικές.
Ο ρόλος των γυναικών στην κληρονομικότητα
Το μοντέλο κληρονομικότητας του Αριστοτέλη επιχειρούσε να εξηγήσει πως τα χαρακτηριστικά των γονέων μεταδίδονται στο παιδί και επηρεάζονται από το περιβάλλον. Κατά τη γνώμη του ένα ενεργό, έμψυχο αρσενικό στοιχείο γονιμοποιούσε ένα θηλυκό παθητικό στοιχείο που λειτουργούσε απλά ως υλικό «σκεύος» για τη διαδικασία της αναπαραγωγής. Οι απόψεις του Αριστοτέλη περί αναπαραγωγής που καθιστούσαν τη γυναίκα παθητικό φορέα της αντρικής γονιμότητας υποβίβαζε τη σημασία της γυναίκας στον μοναδικό ίσως τομέα όπου η γυναικεία υπεροχή είναι εμφανής.
Μασαχίρο Ίτο
Καριέρα
Το 2019, εργάστηκε στο σχεδιασμό δύο τεράτων της anime ταινίας επιστημονικής φαντασίας, Human Lost.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Silent Hill Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών
Απόψεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες
Ο ρόλος των γυναικών στην κληρονομικότητα
Το σύστημα του Αριστοτέλη λειτουργούσε ως εξής: Το σπέρμα του πατέρα και η έμμηνος ρύση της μητέρας περιέχουν τα γονικά χαρακτηριστικά. Το μοντέλο είναι εν μέρει ασυμμετρικό καθώς σε αυτό μόνο ο πατέρας προσδιορίζει το ανθρώπινο είδος ενώ τόσο τα υγρά του πατέρα όσο και της μητέρας προσδιορίζουν άλλα χαρακτηριστικά πέρα από το είδος όπως το χρώμα των ματιών του πατέρα και το σχήμα της μύτης της μητέρας. Η θεωρία είναι κάπως συμμετρική στον βαθμό που θεωρεί πως το σπέρμα προσδιορίζει το αρσενικό φύλο ενώ η έμμηνος ρύση το θηλυκό. Αν το σπέρμα είναι αρκετά ζεστό για να ξεπεράσει το κρύο της εμμήνου ρύσεως τότε το παιδί θα είναι αγόρι, διαφορετικά θα είναι κορίτσι. Δηλαδή η κληρονομικότητα που περιέγραψε ο Αριστοτέλης είναι διαφορική (το ένα χαρακτηριστικό αποκλείει το άλλο) όπως και στη Μεντελική κληρονομικότητα, αντίθετα από το Ιπποκρατικό μοντέλο το οποίο ήταν συνεχές και αλληλένδετο. Το φύλο του παιδιού μπορεί να επηρεαστεί από παράγοντες όπως η θερμοκρασία, ο καιρός, η κατεύθυνση του ανέμου, η διατροφή και η ηλικία του πατέρα. Άλλα χαρακτηριστικά πέρα από το φύλο επηρεάζονται επίσης από το κατά πόσο η θερμοκρασία του σπέρματος καταφέρνει να ξεπεράσει τη θερμοκρασία της εμμήνου ρύσης ή όχι με αποτέλεσμα να υπονοείται πως ένας άντρας με ισχυρό σπέρμα θα έχει γιους που θα του μοιάζουν ενώ ένας άντρας με ασθενές σπέρμα θα έχει κόρες που θα μοιάζουν στη μητέρα τους.
Η αριστοτελική θεωρία αναπαραγωγής και κληρονομικότητας οδηγεί μοιραία σε μία αντίφαση την οποία παρατήρησε μάλιστα και ο ίδιος ο Αριστοτέλης. Αν είναι το σπέρμα του άντρα που μεταδίδει την ψυχή στο έμβρυο και αν τα κορίτσια γίνονται από την έμμηνο ρύση των γυναικών και όχι από το σπέρμα τότε πως γίνεται να διαθέτουν ψυχή και οι γυναίκες; Ο Αριστοτέλης ήταν σαφής πως ψυχή διέθεταν και οι άντρες και οι γυναίκες και κατέληξε σε μία αναπροσαρμογή της θεωρίας του. Προσπαθώντας να ανακουφίσει, όπως είπε ο ίδιος, «τον φόβο του άντρα ότι μπορεί να υπάρχει χωρίς λόγο ύπαρξης» θεώρησε πως κάθε αναπαραγωγή, ακόμα και με αποτέλεσμα ένα θηλυκό έμβρυο, χρειάζονταν την αντρική συμβολή προκειμένου να εμφυσηθεί η ψυχή αντλώντας επιχειρήματα από την παρατήρηση των αυγών των πουλιών. Ποτέ όμως δεν εξήγησε γιατί θεωρούσε ότι η αντρική ψυχή είχε τη δυνατότητα αναπαραγωγής αλλά η θηλυκή όχι και με ποιον τρόπο το παθητικό θηλυκό στοιχείο που αποτελούσε απλά το «σκεύος» της αναπαραγωγικής διαδικασίας κατάφερνε να περνά τα χαρακτηριστικά της γυναίκας στα θηλυκά έμβρυα.
Ηθική και πολιτική
Σχετικά με τις διαφορές ανάμεσα στους συζύγους ο Αριστοτέλης λέει πως αυτές «πάντα» οφείλονται σε διαφορετικά παρουσιαστικά, εκφράσεις και τιμές. Οι οικιακές ασχολίες του άντρα και της γυναίκας διαφέρουν γιατί εκείνος οφείλει «να φέρνει» και εκείνη «να διατηρεί».
Σπαρτιάτισσες γυναίκες
Ο Αριστοτέλης ήταν αντίθετος σε κάθε καθεστώς που αμφισβητούσε τον παραδοσιακό ρόλο των γυναικών. Έγραψε πως στη Σπάρτη ο νομοθέτης ήθελε να σκληραγωγήσει και να πειθαρχήσει όλη την πόλη και εφάρμοσε το θέλημα του στους άντρες, αλλά παρέβλεψε τις γυναίκες οι οποίες ζούσαν εν μέσω κάθε είδους τρυφηλότητας και πλούτου. Προσέθεσε πως σε καθεστώτα στα οποία οι συνθήκες των γυναικών ήταν άσχημες, μπορούσε να θεωρηθεί πως η μισή πόλη ζούσε στην ανομία.
Ίση σημασία στην ευτυχία των γυναικών και των αντρών
Ο Αριστοτέλης έδωσε ίση σημασία στην ευτυχία των γυναικών και των αντρών και σχολίασε στη «Ρητορική» πως μία κοινωνία δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένη εκτός και αν οι γυναίκες είναι επίσης ευτυχισμένες. Ο Αριστοτέλης πίστευε πως στη φύση το κοινό καλό προέκυπτε από την εξουσία ενός ανώτερου πλάσματος αλλά δεν ανέφερε ποτέ πως το κοινό καλό των αντρών βρισκόταν στην εξουσία τους πάνω στις γυναίκες. Πίστευε επίσης πως ήταν η λογική σκέψη εκείνη που έκανε κάποιον ανώτερο από άλλα κατώτερα όντα στη φύση, όμως εκείνος χρησιμοποίησε τη λέξη «κρείττων» που σημαίνει πιο ισχυρός για να δηλώσει την ανωτερότητα και όχι κάποια λέξη που θα υποδήλωνε τη λογική ή την ευφυΐα.
Παιδιά
Σχετικά με τα παιδιά είπε «τι θα μπορούσε να είναι πιο θεϊκό ή πιο επιθυμητό από έναν λογικό άντρα από το να κάνει παιδιά με μία ευγενή και έντιμη σύζυγο τα οποία θα είναι οι πιο πιστοί υποστηρικτές και οι πιο διακριτικοί προστάτες των γονιών τους όταν εκείνοι γεράσουν αλλά και οι συνεχιστές όλου του οίκου; Τα παιδιά, εφόσον ανατραφούν σωστά από πατέρα και μητέρα, θα γίνουν ενάρετοι ενήλικοι όπως αξίζει σε εκείνους που τα μεγάλωσαν έντιμα και ενάρετα...»
Ο Αριστοτέλης πίστευε πως όλοι διαθέτουν τη βιολογική ορμή της αναπαραγωγής, να αφήσουν κάτι πίσω τους να πάρει τη θέση τους και να τους μοιάζει. Αυτό δικαιολογούσε τη φυσική συντροφικότητα ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Και κάθε άτομο έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό γιατί είναι καλύτερα να τελειοποιείς ένα χαρακτηριστικό αντί να είσαι απλά ικανός σε πολλαπλά. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ο σκοπός της γυναίκας ήταν να κάνει παιδιά. Ο Αριστοτέλης τόνισε πως ο άντρας και η γυναίκα εργάζονται από κοινού για να αναθρέψουν τα παιδιά τους και το πως το κάνουν αυτό επηρεάζει το τι είδους άνθρωποι γίνονται αυτά αργότερα και κατά συνέπεια και το σε τι είδους κοινωνία ζουν όλοι.
Σύγκριση με τις απόψεις του Πλάτωνα σχετικά με τις γυναίκες
Ο Πλάτωνας πίστευε ακράδαντα στη μετεμψύχωση και αυτό ήταν σημαντικό για τη διάκριση που έκανε ανάμεσα στη φύση του άντρα και της γυναίκας. Αυτό δεν ίσχυε για τον Αριστοτέλη που θεωρούσε τις διαφορές βιολογικές. Ο Πλάτωνας αναφέρεται στο θέμα με περισσότερη λεπτομέρεια στον «Τιμαίο» όπου λέει πως οι άντρες διαθέτουν ανώτερη ψυχή από τις γυναίκες: «Οι άνθρωποι έχουν διττή φύση και η ανώτερη από αυτές ονομάζεται άντρας». Ο Πλάτωνας επίσης χρησιμοποιεί τη λέξη «θηλυπρεπής» ως υποτιμητικό χαρακτηριστικό υπονοώντας κατωτερότητα και συναισθηματική αστάθεια.
Κοινωνία
Οι απόψεις του Αριστοτέλη επηρέασαν και την πολιτική σκέψη και τις πεποιθήσεις των ανθρώπων σχετικά με τη σωστή κατανομή των κοινωνικών ρόλων. Η αμφισβήτηση του Αριστοτέλη στις απόψεις του Πλάτωνα σχετικά με την εκπαίδευση των γυναικών και την ίση συμμετοχή τους στα κοινά επηρέασε και τους μεταγενέστερους επί αιώνες με αποτέλεσμα αυτοί οι δύο τομείς να παρακμάσουν κατά την εποχή του Μεσαίωνα αλλά και αργότερα να τεθούν εμπόδια στην κοινωνική πρόοδο, τη μόρφωση των γυναικών και τη συμμετοχή τους στα κοινά.
Όμως οι απόψεις αυτές του Αριστοτέλη δεν επηρέασαν αρνητικά μόνο τις γυναίκες αλλά και τους περισσότερους άντρες καθώς οι πολιτικές του απόψεις προέβλεπαν και δικαιολογούσαν μια «αναλογική δικαιοσύνη» που δεν αποδίδονταν ίσα μεταξύ των ανθρώπων αλλά αναλογικά σύμφωνα με την αξία τους η οποία προσδιορίζονταν από την καταγωγή τους και τη θέση τους στην κοινωνική ιεραρχία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δικαιολογηθεί ένα ιεραρχικό και άνισο φεουδαρχικό καθεστώς που κυριάρχησε στην Ευρώπη επί αιώνες και να δοθούν δικαιολογίες σε διάφορες διακρίσεις που εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι και σήμερα στη Δύση.
Επίσης η πεποίθηση του Αριστοτέλη περί φυσικής και πολιτικής ανωτερότητας του ελεύθερου άντρα έναντι της γυναίκας, του παιδιού και του δούλου οδήγησε στη διαμόρφωση μίας μορφής οικογένειας που στηρίζονταν όχι στην αμοιβαία συνεργασία και εκτίμηση αλλά σε σχέσεις εξουσίας ανάμεσα σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους ενώ δικαιολόγησε πολιτικά και ηθικά τον θεσμό της δουλείας.
Εκκλησία και εκπαίδευση
Ο Αριστοτέλης επηρέασε σχεδόν καθολικά τη μεσαιωνική θεολογική σκέψη και βλέπουμε χαρακτηριστικά την επίδρασή του στη σκέψη ενός από τους μεγαλύτερους θεολόγους και διανοητές του Μεσαίωνα, του Θωμά Ακινάτη. Οι απόψεις αυτές, περασμένες μέσα από θεολογικά, φιλοσοφικά και πνευματικά φίλτρα οδήγησαν, με ηγετική φυσιογνωμία τον Θωμά Ακινάτη, στην εμφάνιση του σχολαστικισμού, ένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά κινήματα του Μεσαίωνα που υιοθέτησε μια στάση εχθρότητας προς τις γυναίκες και στηρίχθηκε στην έννοια της αντρικής ανωτερότητας αντλώντας επιχειρήματα από τον Αριστοτέλη.
Μέσω της επίδρασης του σχολαστικισμού και της εχθρότητας προς τις γυναίκες που εκείνος συνεπάγονταν εξελίχθηκε το αντρικό μοναστικό κίνημα που στηρίζονταν στην αγνότητα, την αποχή από κάθε σεξουαλική δραστηριότητα και την αποφυγή των γυναικών. Οι Πατέρες της Εκκλησίας επηρεασμένοι από τις απόψεις του Αριστοτέλη αντιτάχθηκαν στον ανεξάρτητο γυναικείο ασκητισμό γιατί απειλούσε την κυριαρχία των αντρών πάνω στις γυναίκες με αποτέλεσμα από τον 12ο αιώνα περίπου και μετά να κλείσουν πολλά γυναικεία μοναστήρια σε όλη την Ευρώπη ή να μειωθεί ο ρόλος τους και η εξουσία τους. Αυτό είχε σαν συνέπεια την παρακμή της γυναικείας εκπαίδευσης και τη μείωση του λογοτεχνικού και ιστορικού έργου της Ευρώπης που από τον 9ο αιώνα και μέχρι την επικράτηση του σχολαστικισμού ανθούσε και αναπαράγονταν σε μεγάλο βαθμό στα κατά κανόνα πανίσχυρα γυναικεία μοναστήρια που λειτουργούσαν ως κέντρα εκπαίδευσης για άντρες και γυναίκες (βλ. Οθωνική Αναγέννηση).
Η επίδραση του σχολαστικισμού στα νεοσύστατα πανεπιστήμια που άρχισαν να ιδρύονται από τον 12ο αιώνα σταδιακά σε όλη την Ευρώπη ως μετεξέλιξη των αντρικών εκκλησιαστικών σχολών οδήγησε στη διαμόρφωση μιας αυστηρά αντρικής εκπαίδευσης που απαγόρευε τη συμμετοχή στις γυναίκες και ακολουθούσε τα αριστοτελικά δόγματα της αντρικής ανωτερότητας και της γυναικείας ανεπάρκειας. Αυτό όχι μόνο στέρησε από τις γυναίκες τη δυνατότητα εκπαίδευσης (και κατά συνέπεια άσκησης διάφορων επαγγελμάτων) μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οπότε και άρχισαν σταδιακά και υπό περιορισμούς να γίνονται δεκτές σε διάφορες σχολές, αλλά διαμόρφωσε και μία επιστημονική παράδοση που στηρίζονταν στις αριστοτελικές προκαταλήψεις που άρχισε να αμφισβητείται σταδιακά από τον 17ο αιώνα με την επικράτηση της καρτεσιανής επιστήμης.
Ιατρική και βιολογία
Οι υποθέσεις του Αριστοτέλη σχετικά με την κρύα φύση της γυναίκας επηρέασαν τον Γαληνό. Δεδομένου ότι ο Γαληνός αποτέλεσε ιατρική αυθεντία για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια και μέχρι τον 16ο αιώνα διαφαίνεται η ισχυρή επίδραση των αριστοτελικών απόψεων στην ιατρική επί πολλούς αιώνες. Ειδικά ο ορισμός του Αριστοτέλη για τη γυναίκα ως «ακρωτηριασμένος άντρας» αναπαράχθηκε στα βιολογικά, μαιευτικά, γυναικολογικά και ιατρικά κείμενα αιώνων.
Η τάση να θεωρείται το γυναικείο σώμα απόκλιση από το αντρικό διαμόρφωσε μία επίσημη βιολογική και ιατρική σκέψη που διδάσκονταν στα μεσαιωνικά πανεπιστήμια η οποία απέτρεπε την αποτελεσματική αντιμετώπιση και πρόληψη των γυναικείων ασθενειών ενώ υποτιμούσε τη γυναικεία βιολογία. Επίσης ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην αριστοτελική θεωρία του ενός σπέρματος και την Ιπποκρατική-Γαληνική θεωρία των δύο σπερμάτων καθυστέρησε την επιστημονική ανακάλυψη της γυναικείας συμβολής στη διαδικασία της αναπαραγωγής. Η ύπαρξη και η λειτουργία του ωαρίου ανακαλύφθηκε μόλις τον 17ο αιώνα, μία εποχή που οι αριστοτελικές απόψεις είχαν αρχίσει να αμφισβητούνται σοβαρά.
Η θεώρηση της γυναικείας φύσης ως παθητική και κρύα σε αντίθεση με την αντρική που υποτίθεται ότι ήταν ενεργή και ζεστή οδήγησε σε παρανοήσεις σχετικά με τη διαδικασία της αναπαραγωγής και στη διαμόρφωση θεωριών σεξουαλικότητας που οδηγούσαν μακριά από την πραγματικότητα. Αν και η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν ήδη από τον 11ο αιώνα έκανε λόγο για μια ενεργή και γεμάτη ζωτικότητα γυναικεία σεξουαλικότητα, η επίδραση των αριστοτελικών απόψεων ήταν τόσο ισχυρή που έπρεπε να φτάσουμε στον 20ο αιώνα ώστε η ανθρωπότητα να αρχίσει να κατανοεί σταδιακά τη γυναικεία σεξουαλικότητα.
Η μοναδική θετική συνέπεια για τις γυναίκες της αριστοτελικής άποψης περί «ακρωτηριασμένου άντρα» και «ατελούς αρσενικού» ήταν ότι εδράζονταν στην πεποίθηση ότι τόσο το αρσενικό στοιχείο όσο και το θηλυκό αποσκοπούσαν αρχικά στη δημιουργία αρσενικών εμβρύων, δηλαδή στην τέλεια κατά τον Αριστοτέλη μορφή ανθρώπου. Αυτό συνεπάγονταν ότι τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες άνηκαν στο ίδιο είδος, το ανθρώπινο, μία θεώρηση που επί αιώνες κάθε άλλο παρά αυτονόητη ήταν.
Σαντιάγο ντε Κομποστέλα
Το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα είναι η πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας της Γαλικίας στην Ισπανία. Ο καθεδρικός ναός, που δεσπόζει στην κύρια πλατεία της παλιάς και καλοδιατηρημένης πόλης και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιάκωβο (Santiago), είναι ο προορισμός ενός από τους πιο σημαντικούς δρόμους προσκυνήματος, γνωστού ήδη από τον 9ο αιώνα ως του Δρόμου του Αγίου Ιακώβου, γαλικιανά: Camiño de Santiago. Το 1985 όλη αυτή η διαδρομή αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Τοπωνύμιο
Το Σαντιάγο είναι η ντόπια γαλικιανή εξέλιξη του Κοινής Λατινικής Sanctus Iacobus, "Άγιος Ιάκωβος". Σύμφωνα με το θρύλο, το Κομποστέλα προέρχεται από το λατινικό Campus Stellae ("πεδιάδα των αστεριών", το μέρος όπου ήταν θαμμένος ο Άγιος Ιάκωβος), όμως είναι μάλλον όχι πιθανό ότι από τη φράση θα μπορούσε να προκύψει το σύγχρονο όνομα Κομποστέλα, δεδομένης της κανονικής μετάβασης από τα λατινικά στα μεσαιωνικά γαλικιανά.
Άλλες ετυμολογίες περιλαμβάνουν το λατινικό compositum και το τοπικό κοινής λατινικής Composita Tella, που σημαίνει "νεκροταφείο", ή απλά επίσης από το λατινικό compositella, που σημαίνει "αυτός που είναι καλώς συναρμοσμένος". Στη Γαλικία απαντάται και αλλού αυτό το τοπωνύμιο, παρόμοιο με αυτό της Compostilla στην επαρχία του Λεόν.
Ο Δρόμος του Αγίου Ιακώβου (Ο Camiño de Santiago)
Λέγεται ότι οι Απόστολοι Ιάκωβος και Ιωάννης, γιοι του Ζεβεδαίου, μετά τη Σταύρωση και την Ανάληψη του Ιησού, θέλησαν να διαδώσουν το Ευαγγέλιο στους ειδωλολάτρες. Ο μεν Ιωάννης επέλεξε να στραφεί ανατολικά, πέρα από τον Ευφράτη, ενώ ο Ιάκωβος, αφού πρώτα άρχισε να κηρύττει στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, πήρε την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τον αδελφό του, φανερή αναφορά στις τιμητικές θέσεις δεξιά και αριστερά του ουράνιου θρόνου που είχε ζητήσει η μητέρα τους, Σαλώμη, από τον Κύριο. Έτσι βρέθηκε στην απώτατη Δύση, στην Ισπανία. Η Ισπανία ήταν άλλωστε τμήμα και των σχεδίων του Παύλου, όπως ο ίδιος αναφέρει καθαρά στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους, "καθ' οδόν προς την Ισπανίαν, θα έρθω σε σας" (15, 24), μόνο που δεν είναι γνωστό αν ο Παύλος τελικά κατόρθωσε να κάνει το ταξίδι εκείνο, καθώς δεν υπάρχουν σχετικές πληροφορίες.
Ο Ιάκωβος δεν πέτυχε πολλά πράγματα και επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ. Εκεί, το έτος 44 θανατώθηκε με μαχαίρι από τον Ηρώδη Αγρίππα και το σώμα του πετάχτηκε στα σκυλιά. Ήταν ο πρώτος Απόστολος που μαρτύρησε για την πίστη του. Λέγεται πως οι μαθητές του πήραν το ακέφαλο σώμα, το μετέφεραν στην Ισπανία, στην πιο απόμακρη δυτική πλευρά, εκεί που η στεριά χάνεται στη θάλασσα μέσα στην καταχνιά, και το έθαψαν. Στο μέρος εκείνο έκτισαν μια μικρή εκκλησία και μετά το γεγονός ξεχάστηκε. Η ιδέα ότι ο Ιάκωβος κήρυξε στην Ισπανία άρχισε να διαδίδεται στη Δύση από τον 7ο αι. και μετά. Ήταν η εποχή που οι Άραβες είχαν αρχίσει να εξαπλώνονται στην Ιβηρική χερσόνησο και οι χριστιανοί χρειάζονταν επειγόντως υπερασπιστή της πίστης τους.
Το 813 βρέθηκε θαυματουργικά η εκκλησία και ο τάφος δίπλα της από έναν ερημίτη μοναχό, τον Πελάγιο. Την εποχή εκείνη ο Αλφόνσος Β' βασίλευε στην Αστουρία και ο Καρλομάγνος ήταν αυτοκράτορας της Δύσης. Για να καταλάβει ο αναγνώστης το μέγεθος της φήμης που απέκτησε αυτός ο τόπος της λατρείας του σκηνώματος του Αγίου Ιακώβου, αρκεί να λεχθεί πως τον 12ο αι. επισκέπτονταν ετησίως την εκκλησία εκείνη 500.000 πιστοί. Το μέγεθος είναι τεράστιο, αν συγκριθεί με τον πληθυσμό της Ευρώπης της εποχής εκείνης, που τον υπολογίζουν σε 60.000.000. Τόση εντύπωση έκανε αυτή η κοσμοπλημμύρα στον μουσουλμάνο πρέσβη Αλί μπεν Γιουσούφ, το 1121, ώστε σημείωνε, "είναι τόσο το πλήθος αυτών που πάνε και έρχονται, που μετά βίας μπορεί κανείς να διαβεί το δρόμο που οδηγεί δυτικά".
Κατά το Μεσαίωνα το προσκύνημα ήταν μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές έκφρασης του θρησκευτικού συναισθήματος. Οι βαθύτεροι λόγοι έχουν τις ρίζες τους στην χριστιανική αντίληψη ότι η ίδια η ζωή είναι ένα προσκύνημα και, όταν από τον 2ο αι. οι πιστοί άρχισαν να λατρεύουν τα υλικά κατάλοιπα των αγίων, στα οποία απέδιδαν δυνάμεις θαυματουργικές, τα μέρη όπου βρίσκονταν αυτά τα κατάλοιπα έγιναν τόποι λατρείας. Με τον καιρό, ο συνδυασμός της εξομολόγησης με ένα προσκύνημα εθεωρείτο ως η καλύτερη συνταγή για συγχώρεση των αμαρτιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Γαλικία  Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία
Σύμβαση για την κατάργηση των χημικών όπλων
Η Σύμβαση για την κατάργηση των Χημικών Όπλων (ΣΧΟ) ολοκληρώθηκε και άρχισε να υπογράφεται από τα κράτη που συμφωνούσαν στο Παρίσι, στις 13 Ιανουαρίου 1993. Είναι προϊόν διαπραγματεύσεων τουλάχιστον είκοσι χρόνων στη Συνδιάσκεψη για τον Αφοπλισμό που διεξάγεται στη Γενεύη της Ελβετίας. Πρόκειται -σύμφωνα με τους ίδιους τους συντάκτες της- για μια από τις πλέον περίπλοκες διεθνείς συμβάσεις. Περιλαμβάνει ένα προοίμιο, 24 άρθρα και τρία παραρτήματα που καλύπτουν περισσότερες από 140 πυκνοτυπωμένες σελίδες. Μέχρι σήμερα έχουν προσχωρήσει στη Σύμβαση 174 κράτη, και απ' αυτά τα 145 έχουν συγκροτήσει όργανα επικύρωσής της. Η ΣΧΟ τέθηκε σε ισχύ στις 29 Απριλίου 1997, 180 μέρες μετά την επικύρωσή της από το 65ο μέλος. Η Ελλάδα την υπέγραψε στις 13/1/1993 και την επικύρωσε στις 22/12/1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
Νικηφόρος Β´ Φωκάς
Ο Νικηφόρος Β΄ Φωκάς (912 - 11 Δεκεμβρίου 969) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 963 έως το 969, καταγόμενος από τον μικρασιατικό Οίκο των Φωκάδων. Τα λαμπρά στρατιωτικά κατορθώματά του συνέβαλαν στην ενδυνάμωση και ανάπτυξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα.
Αρχική σταδιοδρομία
Ο πατρικός οίκος του Νικηφόρου Φωκά ήταν ο Οίκος των Φωκάδων από τον οποίο βγήκαν σπουδαίοι στρατηγοί όπως ο πατέρας του Βάρδας Φωκάς ο πρεσβύτερος, ο αδελφός του Λέων Φωκάς ο Νεότερος και ο παππούς του Νικηφόρος Φωκάς ο πρεσβύτερος, υπηρέτησαν όλοι ως Δομέστικοι των Σχολών. Η οικογένεια της μητέρας του ήταν οι Μαλείνοι μια πανίσχυρη οικογένεια της Ανατολής που εγκαταστάθηκε στην πατρίδα του Καππαδοκία. Ο Νικηφόρος Φωκάς παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο μια άσημη γυναίκα τη Στεφανώ που πέθανε πρόωρα, τότε έδωσε όρκο αγνότητας για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ τον διόρισε στρατιωτικό κυβερνήτη στο Θέμα Ανατολικών (945), προήχθη σε Δομέστικο (955) αντικαταστώντας τον πατέρα του που είχε μια μεγάλη σειρά από ήττες από τους Χαμδανίδες και το Χαλιφάτο των Αββασιδών. Οι Χαμδανίδες εισήλθαν στο Χαλέπι σε μια περίοδο παρακμής από το 955 μέχρι την τελική τους καταστροφή (1002), ο Νικηφόρος Φωκάς κυρίευσε τα Άδατα (957). Οι Βυζαντινοί από τότε περιόριζαν συνεχώς τους Άραβες εκτός από τη διετία 960 - 961 που ο Νικηφόρος Φωκάς έστρεψε το ενδιαφέρον του στην ανακατάληψη της Κρήτης. Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο νεαρός αυτοκράτορας Ρωμανός Β´ ο Νικηφόρος Φωκάς και ο μικρότερος αδελφός του Λέων διορίστηκαν αντίστοιχα στρατηγοί της ανατολής και της δύσης. Ο Νικηφόρος Φωκάς συγκέντρωσε 27.000 ιππείς και Πεζοναύτες (960) για να εξοπλίσει έναν στόλο 308 πλοίων με 50.000 στρατεύματα.
Ανακατάληψη της Κρήτης
Ο αξιωματούχος Ιωσήφ Βρίγγας του ανέθεσε να ανακαταλάβει το Εμιράτο της Κρήτης από τους Άραβες. Ο Νικηφόρος Φωκάς ξεκίνησε την πολιορκία του Χάνδακα που κράτησε εννιά μήνες, το διάστημα αυτό ο στρατός του υπέφερε από έλλειψη τροφής. Μετά από μια πρώτη αποτυχημένη έφοδο ο Νικηφόρος Φωκάς κυρίευσε τον Χάνδακα (6 Μαρτίου 961), ακολούθησε η ανακατάληψη ολόκληρης της Κρήτης. Με την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη αρνήθηκε τον προβλεπόμενο Ρωμαϊκό θρίαμβο, αρκέστηκε μονάχα σε ένα απλό χειροκρότημα στον Ιππόδρομο. Ο Χάνδακας θα παραμείνει στη Βυζαντινή αυτοκρατορία για τα επόμενα 250 χρόνια. Μέρος από τα λάφυρα παραχώρησε στο φίλο του Αθανάσιο Αθωνίτη, ο οποίος τον είχε ακολουθήσει στην εκστρατεία της Κρήτης, για να ιδρύσει τη Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος. Πριν από την αναχώρησή του, ο Φωκάς οργάνωσε διοικητικά, στρατιωτικά και θρησκευτικά την Κρήτη. Μερίμνησε μάλιστα για τη θρησκευτική στήριξη, την αναμόρφωση και τον επανεκχριστιανισμό του νησιού αφήνοντας εκεί τον Νίκωνα τον "Μετανοείτε". Άφησε επίσης αξιόλογη φρουρά για την προστασία του από νέες αραβικές επιδρομές. Επιχείρησε μάλιστα τη μεταφορά της πρωτεύουσας σε άλλο σημείο και για το σκοπό αυτό οχύρωσε ένα λόφο νότια του Χάνδακα, όπου έχτισε το φρούριο Τέμενος. Ωστόσο, η νέα πρωτεύουσα δεν κατάφερε να επιβληθεί, με αποτέλεσμα ο Χάνδακας να αναβιώσει και να γίνει έπειτα από λίγο το διοικητικό και εκκλησιαστικό κέντρο της Κρήτης.
Τελευταίες εκστρατείες στην Ανατολή
Μετά την κατάκτηση της Κρήτης ο Νικηφόρος Φωκάς επέστρεψε ανατολικά και βάδισε με έναν καλά εξοπλισμένο στρατό για την Κιλικία, τον Φεβρουάριο του 962 κατέλαβε την Ανάζαρβος και η Ταρσός σταμάτησε να αναγνωρίζει τον Χαμδανίδη εμίρη του Χαλεπίου Σαΐφ αλ-Ντάουλα. Ο Νικηφόρος Φωκάς συνέχισε να λεηλατεί την ύπαιθρο της Κιλικίας, νίκησε τον κυβερνήτη της Ταρσού και επέστρεψε στην Καισάρεια του Ισραήλ. Με την έναρξη της νέας περιόδου ο αλ-Ντάουλα ξεκίνησε επιδρομές στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και άφησε το Χαλέπι ανυπεράσπιστο, ο Νικηφόρος Φωκάς κατέλαβε το Μανμπίτζ. Τον Δεκέμβριο ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής βάδισαν προς το Χαλέπι και το κατέλαβαν στις 23/24 Δεκεμβρίου, αυτό στάθηκε μεγάλη απώλεια για τους Χαμδανίδες. Οι εκστρατείες αυτές έδωσαν στον Νικηφόρο Φωκά το προσωνύμιο "ο χλωμός θάνατος των Σαρακηνών", ο Βυζαντινός στρατός πήρε 390.000 Άργυρα Ντινάρ, 2.000 Καμήλες και 1.400 Μουλάρια.
Στέψη
O νεαρός αυτοκράτορας Ρωμανός Β΄ πέθανε πρόωρα και αιφνίδια σε ηλικία 26 ετών (15 Μαρτίου 963). Οι περισσότεροι ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η υγεία του είχε φθαρεί από τις καταχρήσεις και το ποτό ή ότι τον δηλητηρίασε η πανούργα σύζυγος του Θεοφανώ που ήταν αρκετά φιλόδοξη. Όλοι οι ιστορικοί αναγνωρίζουν ότι η Θεοφανώ χρησιμοποιούσε τις πιο σκληρές μεθόδους για να πετύχει τους στόχους της που έφταναν μέχρι τη δολοφονία. Οι δύο γιοι τους Βασίλειος Β´ και Κωνσταντίνος Η΄ είχαν στεφτεί Συναυτοκράτορες αλλά δεν μπορούσαν να κυβερνήσουν επειδή ήταν μόνο πέντε και τριών ετών αντίστοιχα. Η Θεοφανώ ήταν κηδεμόνας αλλά δεν μπορούσε να βασιλεύσει μόνη, ο Ιωσήφ Βρίγγας Ευνούχος αξιωματούχος του Ρωμανού Β΄ διατήρησε τη θέση του. Το σχέδιο του Βρίγγα ήταν να πάρει ο ίδιος όλες τις εξουσίες και να περιορίσει τις μεγάλες δυνάμεις του Νικηφόρου Φωκά. Ο νικητής της Κρήτης είχε τη διοίκηση όλου του στρατού και στενές συνδέσεις με την αριστοκρατία, τον ανακήρυξαν αυτοκράτορα στην Καισάρεια (2 Ιουλίου 963). Μετά τη στέψη του ο Νικηφόρος Φωκάς έπλευσε στον Βόσπορο με στόχο να προστατεύσει τα στενά από τους εχθρούς του. Την ίδια εποχή ο Νικηφόρος Φωκάς διόρισε τον Ιωάννη τον Τσιμισκή Δομέστικο της Ανατολής και έστειλε επιστολή στην Κωνσταντινούπολη να ζητήσει να τον υποδεχτούν σαν Συναυτοκράτορα. Ο Ιωσήφ Βρίγγας του κλείδωσε την πόλη, καταδίωξε τον πατέρα του Βάρδα που κατέφυγε στην Αγία Σοφία, ο αδελφός του Λέων Φωκάς δραπέτευσε μεταμφιεσμένος. Ο Ιωσήφ Βρίγγας προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη μερίδας λαού και αριστοκρατών όπως ο Ρωμανός Αργυρός αλλά ο πανίσχυρος πατριάρχης Πολύευκτος Μελιτηνής και ο στρατηγός Βασίλειος Λεκαπηνός υποστήριζαν τον Φωκά. Ο λαός της Κωνσταντινούπολης δολοφόνησε σε συμπλοκή τον Ρωμανό Αργυρό και ανάγκασε τον Βρίγγα να δραπετεύσει. Ο Νικηφόρος Φωκάς ανακηρύχτηκε επίστημα αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη (16 Αυγούστου 963) και παντρεύτηκε τη χήρα αυτοκράτειρα Θεοφανώ.
Στρατιωτικές εκστρατείες στη Δύση
Οι εκστρατείες του Νικηφόρου Φωκά στη δύση δεν είχαν ωστόσο τις αντίστοιχες επιτυχίες. Οι σχέσεις του με τους Βούλγαρους χειροτέρεψαν επειδή δεν εμπόδιζαν τις επιθέσεις που έκαναν οι Ούγγροι, ο Νικηφόρος Φωκάς δωροδόκησε τους Ρως του Κιέβου να λεηλατήσουν τη Βουλγαρία. Το γεγονός αυτό πέρα από την κάμψη στις σχέσεις οδήγησε σε πολύ μεγαλύτερη έχθρα τα επόμενα χρόνια ανάμεσα στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και τη Βουλγαρία με αποκορύφωμα τις εκστρατείες του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου. Οι μόνες μεγάλες στρατιωτικές αποτυχίες του Νικηφόρου Φωκά έγιναν στη Σικελία, ο γιος του Φατιμίδη κυβερνήτη της Σικελίας κυρίευσε την Ταορμίνα. Το τελευταίο μεγάλο Βυζαντινό οχυρό στη Σικελία Ρομέττα έκανε έκκληση στον νέο Βυζαντινό αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά για βοήθεια. Ο Νικηφόρος αρνήθηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας στο Χαλιφάτο των Φατιμιδών και έστειλε στο νησί έναν μεγάλο στόλο με 40.000 άντρες υπό την ηγεσία του Πατρίκιου Νικήτα και του Μανουέλ Φωκά. Οι Βυζαντινοί ωστόσο συνετρίβησαν στη Ροζέττα και στη μάχη των Στενών, με τον τρόπο αυτό ολοκληρώθηκε η κατάκτηση ολόκληρης της Σικελίας από τους Άραβες.
Οι Βυζαντινοί και οι Άραβες έκλεισαν μια βιαστική συνθήκη ειρήνης στη Σικελία (967) επειδή είχαν και οι δύο προβλήματα. Οι Άραβες ήθελαν να κατακτήσουν την Αίγυπτο και οι Βυζαντινοί βρέθηκαν σε σύγκρουση στην κεντρική Ιταλία με τον αυτοκράτορα Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι συγκρούσεις είχαν αιτία το διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο και τους τίτλους της διαδοχής στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι διαφορές σταδιακά μεγάλωναν ιδιαίτερα στα θρησκευτικά ζητήματα, στην κατάσταση έριξε περισσότερο φιτίλι ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας με τα γραπτά του. Ο Όθων Α΄ επιτέθηκε στη Βυζαντινή Απουλία αλλά απέτυχε να καταλάβει το Μπάρι (968). Την επόμενη χρονιά ο αυτοκράτορας έκανε νέα επίθεση, απέτυχε ξανά να καταλάβει Βυζαντινά οχυρά και έφυγε, ο Πανδόλφος ο Σιδηροκέφαλος έμεινε μόνος του να συνεχίσει την πολιορκία. Ο Πανδόλφος απέτυχε και συνελήφθη από τον Βυζαντινό στρατηγό Ευγένιο που κατέκτησε την Κάπουα και εισήλθε στο Σαλέρνο. Οι δύο πλευρές θα συνεχίσουν τις συγκρούσεις και μετά τη δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά αλλά δεν θα κερδίσει κανένας τίποτα σημαντικό.
Στρατιωτικές εκστρατείες στην Ανατολή
Τη διετία 964/965 ο Νικηφόρος Φωκάς οδήγησε 40.000 άντρες για να κατακτήσει την Κιλικία και να συνεχίσει τις επιδρομές στην Άνω Μεσοποταμία και τη Συρία, ο πατρίκιος Νικήτας Χαλκούτζης κατέλαβε την Κύπρο. Την άνοιξη του 964 προχώρησε ανατολικά, πριν οπισθοχωρήσει το καλοκαίρι κατέλαβε την Ανάζαρβο και τα Άδανα. Την ίδια χρονιά αργότερα ο Νικηφόρος Φωκάς προσπάθησε να καταλάβει τη Μοψουεστία, απέτυχε και επέστρεψε στην Καισάρεια. Την ίδια εποχή ο Νικήτας Χαλκούτζης αντιμετώπισε ένα πραξικόπημα στην Κύπρο που είχε γίνει το μήλο της έριδας ανάμεσα στους Βυζαντινούς και τους Άραβες. Το καλοκαίρι του 965 ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Τσιμισκής ξεκίνησαν την κατάκτηση της Κιλικίας, κατέλαβαν τη Μοψουεστία (13 Ιουλίου 965), ο Λέων Φωκάς έφτασε την Ταρσό ενώ ο Νικηφόρος και ο Τσιμισκής ακολούθησαν αμέσως μετά. Ο Νικηφόρος Φωκάς με τους σιδηρόφρακτους ιππότες του συνέτριψε τους Ταρσιώτες ύστερα από σύντομη μάχη. Η Ταρσός παραδόθηκε οριστικά (16 Αυγούστου 965), ο Νικηφόρος Φωκάς επέτρεψε στους κατοίκους να δραπετεύσουν αλλά λεηλάτησε την πόλη τους, με την πτώση της Ταρσού ολόκληρη η Κιλικία πέρασε στα χέρια των Βυζαντινών. Τον Ιούνιο του 966 ακολούθησε ανταλλαγή αιχμαλώτων ανάμεσα στον Σαΐφ αλ-Ντάουλα και τους Βυζαντινούς. Τον Οκτώβριο του 966 ο Νικηφόρος Φωκάς ξεκίνησε εκστρατεία στην Άμιδα, τη Δάρα και τη Νίσιβις, στη συνέχεια βάδισε στη Μανμπίτζ όπου πήρε ένα κειμήλιο του Ιησού και το τοποθέτησε στη Θεοτόκο του Φάρου στην Κωνσταντινούπολη. Αργότερα έστειλε απόσπασμα στη Βαρβαλισσό και επέστρεψε με 300 αιχμαλώτους, προσπάθησε να καταλάβει μερικά φρούρια στον δρόμο για την Αντιόχεια αλλά οπισθοχώρησε σε οκτώ μέρες λόγω έλλειψης προμηθειών.
Τη διετία 967/968 ο Νικηφόρος Φωκάς προσάρτησε το Αρμενικό κράτος του Ταρόν με διπλωματία, ακολούθησαν το Αρζέν και το Σιλβάν. Τον Οκτώβριο του 968 ξεκίνησε νέα πολιορκία στην Αντιόχεια που κράτησε 13 μέρες. Στη συνέχεια κατέλαβε και λεηλάτησε πολλά κάστρα στην κοιλάδα του ποταμού Ορόντη όπως τη Σαϊζάρ, τη Χάμα και τη Χομς, έφτασε στην Τρίπολη και δέχτηκε την υποταγή πολλών πόλεων όπως η Λαττάκεια. Ο στόχος του Νικηφόρου Φωκά ήταν να αποκλείσει και να διακόψει την τροφοδοσία της Αντιόχειας από τις συμμάχους της, η πόλη πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς δύο φορές (966, 968), τότε ο αυτοκράτορας αποφάσισε να αφήσει τους κατοίκους της να παραδοθούν μόνοι τους από πείνα. Στο φρούριο του Μπαγκράς άφησε μια ταξιαρχία 1500 ανδρών που είχαν αποκλείσει την επικοινωνία της Αντιόχειας με την Αλεξανδρέττα. Ο διοικητής της ταξιαρχίας Μιχαήλ Βούρτζης με την υποστήριξη του στρατοπεδάρχη Πέτρου ευνούχου της οικογένειας Φωκά ανέλαβε την πρωτοβουλία και κατέκτησε επιτυχώς την Αντιόχεια. Ο Νικηφόρος Φωκάς ωστόσο τον απέλυσε παρά τη μεγάλη επιτυχία επειδή έδειξε ανυπακοή στις αυτοκρατορικές εντολές, ο Μιχαήλ Βούρτζης ένοιωσε προσβολή και μίσος στον αυτοκράτορα κάτι που θα εκδηλωθεί αργότερα με τη συμμετοχή στη δολοφονία του.
Δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά
Ωστόσο, η συνεχής πολεμική δραστηριότητα των Βυζαντινών για μια ολόκληρη εξαετία (963-969) είχε κουράσει το βυζαντινό στρατό και είχε προκαλέσει τη δυσφορία του λαού από τις επαχθείς φορολογικές επιβαρύνσεις. Ο ανιψιός του Φωκά Ιωάννης Τσιμισκής εκμεταλλεύτηκε τη δυσφορία αυτή, συνεργάστηκε με την αυτοκράτειρα Θεοφανώ και οργάνωσε συνωμοσία για την εκθρόνιση του, η οποία και συντελέστηκε με τη δολοφονία του αυτοκράτορα τη νύχτα της 10ης Δεκεμβρίου του 969. Δολοφονήθηκε με απεχθή τρόπο, την ώρα που κοιμόταν (σαν στρατιωτικός κοιμόταν στο δάπεδο του δωματίου, μια συνήθεια που παρ' ολίγο να του έσωζε τη ζωή) από συνεργάτες του Ιωάννη.
Τα μέλη της συνωμοσίας είχαν ορίσει την 10η Δεκεμβρίου ως την ημέρα εκτέλεσης του σχεδίου τους για τη δολοφονία του αυτοκράτορα. Νωρίς το απόγευμα της ίδιας ημέρας η Θεοφανώ (από τους πρωτεργάτες της συνωμοσίας) είχε βοηθήσει στην είσοδο των υπολοίπων μελών κρυφά στο παλάτι ντύνοντας τους με γυναικεία ρούχα, κάτω από τα όποια έκρυβαν τα φονικά τους όπλα. Ο Ιωάννης Τσιμισκής, ο όποιος είχε ηγετικό ρολό σε αυτήν τη συνωμοσία, για να μην κινήσει υποψίες βρισκόταν στο Πέραν. Ωστόσο οι ενέργειες αυτές δεν πέρασαν απαρατήρητες και έφτασαν στα αυτιά του Νικηφόρου. Αυτός ανήσυχος έστειλε τον Μιχαήλ, έναν από τους πιο έμπιστους ευνούχους του, όπως πίστευε, για να ερευνήσει το παλάτι. Αυτός όμως απ ότι φαίνεται είχε ταχθεί με το μέρος της Θεοφανούς και έτσι δεν ανέφερε τίποτα το ασυνήθιστο στον αυτοκράτορα. Τη νύχτα αυτή, όπως αναφέρεται από τον Λέοντα τον Διάκονο, μια τρομερή χιονοθύελλα είχε ξεσπάσει στην Πόλη. Οι συνεργάτες του Τσιμισκή φοβόντουσαν μήπως δεν κατάφερνε να διασχίσει εγκαίρως τον φουρτουνιασμένο Κεράτιο κόλπο καθώς επέβαινε σε μικρή βάρκα και δεν είχε δάδα αναμμένη, ώστε να μην γίνει αντιληπτός από τους φρουρούς των τειχών. Τελικά λίγο πριν τα μεσάνυχτα βρέθηκε και αυτός στο παλάτι, έτοιμος για δράση.
Ο αυτοκράτορας, ανυποψίαστος για τα γεγονότα που διαδραματίζονταν δίπλα του, είχε ξαπλώσει στο πάτωμα, συνήθεια που είχε αποκτήσει όσο καιρό ήταν στρατιωτικός, σε μια γωνία του αυτοκρατορικού δωματίου. Την προκαθορισμένη ώρα οι συνωμότες οδηγημένοι από κάποιον έμπιστο του αυτοκράτορα βρέθηκαν στην κάμαρά του. Όταν είδαν το αυτοκρατορικό κρεβάτι άδειο τους κυρίευσε τρόμος και πανικός γιατί πίστευαν ότι η συνωμοσία τους είχε αποκαλυφθεί και οι αυτοκρατορικοί σωματοφύλακες τους είχαν στήσει παγίδα για να τους συλλάβουν την ώρα που θα εκτελούσαν την αποτρόπαια ενέργειά τους. Τελικά τη λύση την έδωσε πάλι ο έμπιστος του Φωκά που τους είχε οδηγήσει ως εδώ, δείχνοντας τους τη σκοτεινή γωνία του δωματίου που κοιμόταν ο Νικηφόρος. Τότε ο ταξίαρχος Λέων Βαλάντης τράβηξε το ξίφος του και κατάφερε ένα δυνατό κτύπημα στον αυτοκράτορα με σκοπό να τον αποκεφαλίσει. Τη στιγμή αυτή φαίνεται να ξύπνησε ο Νικηφόρος και στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να ξεφύγει, χτυπήθηκε στο πρόσωπο από το σπαθί του ταξίαρχου αλλά δεν σκοτώθηκε. Στην τραγική κατάσταση που βρισκόταν, τυφλωμένος απ τα αίματα, ανήμπορος να αντιδράσει και εγκαταλελειμμένος από όλους, έστρεψε τις τελευταίες του ελπίδες στην Παναγία που τόσο ευλαβούταν. Τελικά άφησε την τελευταία του πνοή με το όνομα της Παναγίας στα χείλη του. Οι αυτοκρατορικοί φρουροί θορυβημένοι από τον φασαρία μπήκαν στην καμάρα. Όταν αντίκρισαν το ακέφαλο σώμα του Νικηφόρου μέσα σε μια λίμνη αίματος κατάλαβαν ότι είχαν φτάσει πολύ αργά.
Στο μεταξύ λίγες στιγμές μετά τη δολοφονία, άνθρωποι του Ιωάννη Τσιμισκή ξεχύθηκαν στους δρόμους της βασιλεύουσας φωνάζοντας «Ιωάννης, Αύγουστος και Βασιλεύς των Ρωμαίων». Η παγωμένη ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην Πόλη από τη στυγερή δολοφονία του αυτοκράτορα συνέβαλε στην αδράνεια των πολιτών να αντισταθούν στην ενθρόνιση του πρωτεργάτη της συνωμοσίας Ιωάννη Τσιμισκή. Το σώμα του Νικηφόρου πετάχτηκε από το παράθυρο του δωματίου και έμεινε εκεί παραπεταμένο για την υπόλοιπη ημέρα. Μόλις βράδιασε, κάποιοι από τους υπηρέτες που είχαν παραμείνει πιστοί, πήραν το σώμα του και το μετέφεραν μέσα από τους άδειους δρόμους της Πόλης στο νεκροταφείο των βασιλέων στην εκκλησία των Αγίων Απόστολων και το έβαλαν σε μαρμάρινη σαρκοφάγο. Χαρακτηριστικό γεγονός είναι, όπως φαίνεται από τα λεγόμενα του Λέοντος του Διακόνου, ότι επίσημα δεν έγινε κηδεία του πρώην αυτοκράτορα. Αυτό το φρικιαστικό τέλος επιφύλαξε η μοίρα για τον Νικηφόρο Β΄ Φωκά, τον γενναίο στρατηγό, τον ευσεβή χριστιανό αλλά και τον προδομένο αυτοκράτορα. Πάνω στον τάφο του ήταν χαραγμένη η εξής επιγραφή: «Τους νίκησε όλους εκτός από μια γυναίκα».
Κριτική
Ο Νικηφόρος Φωκάς ήταν φύση δυναμική και ιδιόρρυθμη και αισθανόταν ιδιαίτερη ικανοποίηση τόσο στο πεδίο των μαχών όσο και στην εμπειρία της ασκητικής ησυχίας. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου και μεγαλόπνοος οραματιστής της παγκόσμιας ακτινοβολίας της αυτοκρατορίας.
Πριν γίνει αυτοκράτορας, ο Νικηφόρος Φωκάς αναδείχθηκε μεγάλος στρατηγός σε όλα τα μέτωπα της εποχής του. Χαρακτηρίζονταν από μεγάλη ευσέβεια και αγαπούσε τον μοναχισμό. Ο Νικηφόρος ήταν πάντως γεννημένος στρατιώτης. Είχε τη σωματική αντοχή και διανοητική ικανότητα ενός μεγάλου στρατιωτικού ηγέτη, ήταν βραχύσωμος, αλλά εξαιρετικά ρωμαλέος. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στα στρατεύματά του, τα οποία αγαπούσε και προστάτευε πάση θυσία, και τα οποία του ήταν πιστά μέχρι θανάτου. Πέρα από τη βαθιά του πίστη προς το χριστιανισμό, δεν είχε άλλα ενδιαφέροντα. Πριν παντρευτεί τη Θεοφανώ, ήταν χήρος και είχε ορκιστεί αποχή.
Έδειξε ιδιαίτερη πολιτική ευελιξία, και, αφού εξουδετέρωσε τους εχθρούς του και υποψήφιους αυτοκράτορες, στέφθηκε ο ίδιος. Λίγο αργότερα, με ιδιαίτερη διακριτικότητα παντρεύτηκε τη Θεοφανώ, αντιμετωπίζοντας όμως εκκλησιαστικές αντιδράσεις, κυρίως του πατριάρχη Πολύευκτου, διότι ήταν νονός κάποιου από τα παιδιά της Θεοφανούς. Η στρατιωτική του πολιτική ήταν απόλυτα επιτυχής, ήταν όμως μάλλον κακός διπλωμάτης, προκαλώντας αναταραχή στις σχέσεις του Βυζαντίου με τους Δυτικούς, τους Βούλγαρους και τους Ρως. Γνωστό είναι το περιστατικό με το Λιουτπράνδο, απεσταλμένο του Γερμανού αυτοκράτορα Όθωνα Α'. Ατυχώς δε, έλαβε μέτρα ευνοϊκά για τη μεγάλη γαιοκτησία, με αποτέλεσμα να γίνει αντιπαθής στο λαό.