cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάουλ φαν Σόμερ Ι
Βιογραφία
Ο φαν Σόμερ ήταν, κατά κάποιο τρόπο, ανεξιχνίαστη μορφή: Δεν είναι πολλά γνωστά γι' αυτόν και σπάνιες είναι οι δημοσιεύσεις σχετικά με την τέχνη του. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ ήταν αδελφός του Μπάρεντ φαν Σόμερεν, ο οποίος νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του Ερτ Μάιτενς όταν επέστρεψε από την Ιταλία. Ο φαν Μάντερ δεν αναφέρει αν ο Πάουλ είχε συνοδεύσει τον αδελφό του στην Ιταλία ή όχι και παρατηρούσε ότι ο Πάουλ παρέμενε ανύπαντρος. Σύμφωνα με το RKD ο Πάουλ ζούσε κατά την περίοδο 1612 - 1614 στην οικία του Στέφεν ντε Γκέιν στο Λέιντεν, κατά το 1616 στις Βρυξέλλες και στη συνέχεια μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου έγινε ζωγράφος της Αυλής. Κατέλαβε σημαντική θέση ως ένας από τους αγαπημένους ζωγράφους του Ιακώβου και της Άννας και μπορεί να θεωρηθεί προπομπός των πιο διάσημων Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων, ιδιαίτερα του Ντάνιελ Μάιτενς και του Άντονι βαν Ντάικ, οι οποίοι ακολούθησαν την πορεία του και έγιναν κορυφαίοι Αυλικοί ζωγράφοι. Στην πραγματικότητα, μια από τις πρώτες ενέργειες του βαν Ντάικ ήταν να αντιγράψει τα βασιλικά πορτρέτα που είχε ζωγραφίσει ο φαν Σόμερ, μια εργασία που δεν απολάμβανε, Ο φαν Σόμερ έφθασε στην Αγγλία ως ώριμος καλλιτέχνης, έχοντας ταξιδέψει πολύ στη βόρεια Ευρώπη: Ο Μπουθ Τάρκινγκτον (Booth Tarkington) αναγράφει ως έτος άφιξής του στην Αγγλία το 1606, αλλά ο H.L.Meakin σημειώνει ότι στην πραγματικότητα δεν εγκαταστάθηκε μόνιμα στη χώρα παρά ύστερα από το 1616.
Το έργο του
Το έργο του φαν Σόμερ περιγράφεται στα σχόλια της πινακοθήκης της Βασιλικής Συλλογής ως εξής: "Όπως ο Ντάνιελ Μάιτενς, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στο Λονδίνο απο τις Κάτω Χώρες περί το 1618 και ήταν γείτονας του φαν Σόμερ στη St Martin’s Lane, ο φαν Σόμερ έφερε νέο μεγαλείο, ευχέρεια και νατουραλισμό στις προσωπογραφίες της Αυλής". Οι γνώμες, ωστόσο για το έργο του φαν Σόμερ διχάζονται: Ο Οράτιος Γουόλπολ πίστευε ότι ένα πορτρέτο του φαν Σόμερ ήταν τόσο τέλειο όσο και του βαν Ντάικ και ο Μπουθ Τάρκινγκτον, στην ψυχογραφική του μελέτη King James in Faded Paint (Ο βασιλέας Ιάκωβος σε ξεθωριασμένα χρώματα) ισχυριζόταν ότι "ο φαν Σόμερ είχε ταλέντα και ένα από αυτά ήταν η σύλληψη του χαρακτήρα".; Από την άλλη, ο κριτικός τέχνης Σερ Τζων Ρόθενσταϊν (John Rothenstein) κατέκρινε το έργο του φαν Σόμερ ως "ανιαρό και βαρύ".
Αντίγραφα των βασιλικών πορτρέτων του φαν Σόμερ παραγγέλλονταν συχνά, ιδιαίτερα επειδή ο Ιάκωβος αντιπαθούσε να ποζάρει στους καλλιτέχνες, και προορίζονταν για δώρα στο εξωτερικό. Πολλές παραλλαγές τους υπάρχουν επίσης σε έντυπη μορφή. Λέγεται ότι ο φαν Σόμερ είναι αυτός που καθιέρωσε τα "regalia" (χαρακτηριστικά εμβλήματα ενός μονάρχη) στη βασιλική προσωπογραφία, για παράδειγμα αυτό του Τάγματος της Περικνημίδας. Ο φαν Σόμερ έλαβε και παραγγελίες από μη βασιλικές πηγές. Η Λαίδη Ανν Κλίφφορντ αναφέρει στο ημερολόγιό της ότι την ζωγράφισε στις 30 Αυγούστου 1619. Παράδοξο στο έργο του φαν Σόμερ αποτελεί το πορτρέτο της Ελίζαμπεθ Ντρούρυ ( Elizabeth Drury, 1596–1610), μιας κοπέλας που έγινε διάσημη από τα ποιήματα του Τζων Ντόνν (John Donne) για τον θάνατό της, όπως το "An Anatomy of the World". Ο φαν Σόμερ μπορεί να ζωγράφισε το πορτρέτο μερικά χρόνια μετά τον θάνατό της ή, πιθανόν, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στην ηπειρωτική Ευρώπη με τους γονείς της, λίγο πριν πεθάνει. Το πορτρέτο είναι αξιοσημείωτο, καθώς η απεικονιζόμενη εμφανίζεται σε ημικαθιστή στάση, ασυνήθιστη για μη γυμνό μοντέλο εκείνη την περίοδο, κάτι που μπορεί να αποσκοπεί, όπως υποδεικνύει ο H.L.Meakin, στην κατάδειξη ενός φιλοσοφικού ή μελαγχολικού χαρακτήρα, όπως στο πορτρέτο το Χένρυ Πέρσυ, 9ου κόμητος του Νορθάμπερλαντ, που φιλοτέχνησε ο Νίκολας Χίλλιαρντ.
Ορισμένα έργα του μπορεί κανείς σήμερα να τα δει. Ολοκλήρωσε ένα πορτρέτο του Ιακώβου Α΄, το οποίο αναπαράχθηκε ευρέως, το 1616 και ένα της βασίλισσας Άννας στο κυνήγι με τα σκυλιά της, στον χώρο του ανακτόρου του Όατλαντς, ένα χρόνο αργότερα. Από τότε ο φαν Σόμερ έγινε ο αγαπημένος ζωγράφος της βασίλισσας, υποσκελίζοντας τους Τζων ντε Κριτζ και Μάρκους Γκέιρερτς τον νεότερο. Άλλα διασωζόμενα έργα του είναι τα πορτρέτα της Ελίζαμπεθ Γκρέυ, Κόμισσας του Κεντ, που ζωγράφισε περί το 1619 και ένα πορτρέτο του Λούντοβικ Στιούαρτ, 2ου Δούκα του Λέννοξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Επαρχία Γαλατίας Α΄
μικρογραφία|Η Γαλατία Α΄ ως επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 400 μ.Χ.
Η Επαρχία Γαλατίας Α΄ ή Γαλατίας Πρώτης (λατινικά : Galatia Prima) ήταν διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αργότερα της πρώιμης Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία.
Η Επαρχία δημιουργήθηκε στα τέλη του 4ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Αρκάδιο όταν διέσπασε την Επαρχία Γαλατίας σε Γαλατία πρώτη και Γαλατία Σαλουταρία. Διοικητικά ανήκε στη Διοίκηση Ποντικής με πρωτεύουσα την Άγκυρα. Τον 7ο αιώνα με τη δημιουργία των Θεμάτων τα εδάφη της περιήλθαν στο Θέμα Ανατολικών.
Σημαντικότερες πόλεις της Επαρχίας αναφέρονται από τον Ιεροκλή η Άγκυρα, η Ταβία, η Άσπονα, η Κίννα, η Ρεγαναγαλία, η Ρεγέμνηζος και η Ηλιούπολις. Ο διοικητής της είχε τον τίτλο του κονσουλάριου.
Γνωστός διοικητής της επαρχίας αναφέρεται ο Ευφράντας με τον τίτλο του άρχοντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Επαρχια
Χρήστος Παπαδόπουλος (συνθέτης)
Ο Χρήστος Παπαδόπουλος είναι Έλληνας δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής. Υπήρξε μέλος του λαϊκού συγκροτήματος «Τα Παιδιά Από Την Πάτρα».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου στα Γρεβενά όπου και μεγάλωσε μέχρι τα 18 του ξεκινώντας να παίζει τρομπέτα στη φιλαρμονική της πόλης του ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 70 όπου σπούδαζε στην Πάτρα Μηχανολόγος Μηχανικός, γνωρίστηκε με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος «Τα Παιδιά Από Την Πάτρα». Στην Αθήνα ξεκίνησε να ζει από το 1984.
Με τα «Παιδιά Από την Πάτρα»
Παρά το γεγονός πως το σχήμα το είχαν ονομάσει "Τα Παιδιά Από την Πάτρα", κανένας τους δεν καταγόταν από την Πάτρα. Ο Αργύρης Παπαγεωργίου καταγόταν από τον Ορχομενό, ο Λάμπρος Καρελάς από την Καρδίτσα, ο Βαγγέλης Δεληκούρας από την Αθήνα, ο Χρήστος Παπαδόπουλος από τα Γρεβενά και ο Παναγιώτης Μανωλάκος, ο οποίος και έφυγε από τη ζωή στα μέσα της δεκαετίας του 90, από τη Σπάρτη.
Η μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1983 με το πρώτο τους άλμπουμ "Αφιερωμένο εξαιρετικά" ο οποίος πούλησε γύρω στα 350.000 αντίτυπα και έγινε χρυσό. Το πιο γνωστό τους τραγούδι υπήρξε το "Δεν θέλω τη συμπόνοια κανενός" που τους έδωσε σε δεύτερη εκτέλεση ο Άκης Πάνου. Το συγκρότημα σημείωσε μεγάλη επιτυχία και επτά δίσκοι του έγιναν πλατινένιοι με 750.000 πωλήσεις.
Το 1995 διαλύεται, όμως το 2014 επανενώνεται για μικρό χρονικό διάστημα όπου και βραβεύεται από το Πανεπιστήμιο Πατρών με ευκαιρία τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από την ίδρυση του Πανεπιστημίου.
Προσωπική καριέρα
Ο Χρήστος Παπαδόπουλος στη δεκαετία του 90 ξεκίνησε να ταξιδεύει σε Μέση Ανατολή, Τουρκία, Ιράκ, Συρία, Ινδία, Αίγυπτο, όπου και ανακάλυψε νέους ήχους, που τον επηρέασαν μουσικά και ξεκίνησε να μαθαίνει το ούτι. Σταθμός στην καριέρα του υπήρξε η μουσική εκπομπή «Χάριν Ευφωνίας» που παρουσίαζε στο τηλεοπτικό κανάλι SEVEN X  και αργότερα στην ΕΡΤ-3 όπου γυρίστηκαν γύρω στις 150 εκπομπές και προβαλλόταν μέχρι το 2002 ενώ από το 2017 μέχρι το 2020 γύρισε άλλες 55 εκπομπές στο Κανάλι της Βουλής.
Ο ίδιος έχει συνεργαστεί με αρκετούς γνωστούς τραγουδιστές όπως με τους Πασχάλη Τερζή, Γλυκερία, Δημήτρη Μητροπάνο, Γιώργο Νταλάρα, Θέμη Αδαμαντίδη, Δούκισσα, Σταμάτη Κόκκοτα, Ρίτα Σακκελαρίου, Δημήτρη Μπάση, Πέγκυ Ζήνα, Ονιράμα, Μέλισσες, Ελεονώρα Ζουγανέλη, Σταμάτη Κραουνάκη κλπ
Έχει γράψει μουσική για αρκετές τηλεοπτικές σειρές όπως Μαύρος Ωκεανός (1998), Κάτι Τρέχει Με Του Δίπλα (1999), Πρόκληση (2000),  Η Φωνή (2001), Αρχιπέλαγος (2005), Της Αγάπης Μαχαιριά (2006),  Για την καρδιά ενός Αγγέλου (2007), Εξαφάνιση (2008) αλλά και για ταινίες όπως I Love Karditsa (2010), Λάρισα Εμπιστευτικό (2012),  Οι Γαμπροί της Ευτυχίας (2015), Ο Κλέρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός (2016).
Το 2004 ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων συνθέτει τη μουσική για το ντοκιμαντέρ Modern Greece ενώ το 2015 συμμετέχει με τη σύνθεση "Jazz & Συρτάκι" στον εθνικό τελικό για την επιλογή τραγουδιού της Eurovision με ερμηνεύτρια τη Θωμάη Απέργη (Eurosong 2015)
Το 2021 επανέρχεται στη δισκογραφία με το δίσκο «Είναι κάτι στιγμές», που κυκλοφορεί από FM Records και παραπέμπει σε ένα μουσικό ταξίδι σε Ανατολή και Δύση με ερμηνείες από τους Πέγκυ Ζήνα, Θέμης Αδαμαντίδης, Ματθαίος & Κων/νος Τσαχουρίδης, Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης κλπ.
Την ίδια χρονιά συνεργάζεται με τον Χρήστο Θηβαίο στο τραγούδι "Τη Θάλασσα Ζητούσες Να Ξεβάψεις" που κυκλοφορεί από την εταιρεία Ogdoo Music
Δισκογραφία
Μαζί με τα Παιδιά από την Πάτρα
Αφιερωμένο Εξαιρετικά (1984)
Αχαρνών (1985)
Καραβάν (1985)
Απόψε Πάλι (1986)
Τα Χρυσά Τραγούδια (1988)
Δε Χρωστάω (1990) Μαζί με τον Βαγγέλη Δεληκούρα
Θα χτυπήσω αναβολή (1991)
Ανατολή Λατρεία μου (1992)
Τα Παιδιά Από την Πάτρα στα Ελληνάδικα (1997)
Τα Παιδιά Από την Πάτρα (Συλλογές) (Μεγάλες Επιτυχίες)
Χωρίς Ανθρακικό (1995)
Κάτι Απ' τα Παλιά (1998)
Τα Παιδιά από την Πάτρα και τα Φιλαράκια τους (2000)
Τα Παιδιά από την Πάτρα παρουσιάζουν τις Κυρίες (2002)
Ξηγημένα και Παρεξηγημένα (2004) Μαζί με τα Παιδιά Από την Πάτρα
Τα Χορευτικά (Ζωντανές Ηχογραφήσεις) (2006)
Soundtracks
Μαύρος Ωκεανός (1998)
Πρόκληση (2000)
Η Φωνή (2001)
Αρχιπέλαγος (2005)
Της Αγάπης Μαχαιριά (2006)
Τύχη Βουνό (2007)
I Love Karditsa (2010)
Λάρισα Εμπιστευτικό (2012)
Οι Γαμπροί της Ευτυχίας (2015)
Ο Θησαυρός (2017)
Το Κόκκινο Ποτάμι (2020)
Κύκλοι τραγουδιών για τις χαμένες πατρίδες....
Ξεριζωμός 91 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης (2013)
Αυτή η Γη έχει Φωνή (2013)
11 Τραγούδια από τον Ερωτόκριτο (2014)
Ανάσες (2016)
Χωρισμός (2017)
Παραπομπές
Παπαδόπουλος Χρήστος
Ομάδα των Δέκα
μικρογραφία|Η Ήβη Στάγκαλη και η εικαστική Ομάδα των Δέκα Η Ομάδα των Δέκα (τουρκικά: Onlar_Grubu) ήταν πρωτοποριακή συλλογικότητα ζωγράφων που ιδρύθηκε από τους μαθητές του Bedri Rahmi Eyüpoğlu και δραστηριοποιήθηκε κατά την περίοδο 1947-1955.
Ίδρυση και Στόχοι
Η ομάδα ιδρύθηκε με στόχο να χαρίσει ένα πρωτοποριακό στυλ στην σύγχρονη τουρκική ζωγραφική, συνδυάζοντας δυτικές επιρροές με τουρκικά μοτίβα. Το σύνθημα του Elif_Naci|Elif Naci: " Οι πηγές τουρκικής ζωγραφικής δεν πρέπει να αναζητούνται πέρα από τις Άλπεις, αλλά στους πρόποδες του Ταύρου." έγινε το μότο της ομάδας. Στην πρώτη έκθεση της ομάδας, η οποία έγινε στο φουαγιέ της Ακαδημίας Καλών Τεχνών Κωνσταντινούπολης, αναρτήθηκαν εκατέρωθεν, η αναπαραγωγή ενός πίνακα του El Greco και ένα κεντητό χαλί από την Ανατολία, για να δώσουν το στίγμα  των καταστατικών αρχών της ομάδας.
Η Ομάδα των Δέκα ιδρύθηκε το 1942 από δέκα μαθητές από το εργαστήριο του Bedri Rahmi Eyüboğlu. Αυτοί οι δέκα μαθητές ήταν οι: Ήβη Στάγκαλη, Leyla Gamsız, Hulusi Sarptürk, Mustafa Esirkuş, Nedim Günsür, Fahrünnisa Sönmez, Turan Erol, Orhan Peker, Mehmet Pesen και Fikret Otyam. Μετά την πρώτη έκθεση, οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν στην ομάδα, έφτασαν τους τριάντα, μέσα σε ένα χρόνο: Adnan Varınca, Nevin Demiryol (Cokay), Perihan Ege, Özden Ergökç ότι, Naim Fakihoğl, Fuat İgbelli, Remzi Raşa, Gönül Tiner, Hayrullah Tiner, İlhan Uğhan, Sedat Uslu, Cafer Yazdıran, Sema Akdağ, Necmi Başkurt, Cezmi Çelebioğlu, Aliye Kara, Osman Yenisey και İlkay Üçkaya.
Η αρχική ομάδα Ιδρύθηκε με την ενθάρρυνση του Bedri Rahmi Eyüboğlu, Η αρχική συλλογικότητα συσπειρώθηκε γύρω από μια συγκεκριμένη αντίληψη που είχε στόχο να δώσει μια νέα κατεύθυνση στην τουρκική ζωγραφική και ως τέτοια η ομάδα των Δέκα  έχει αποκτήσει σημαντική θέση στην ιστορία της τουρκικής ζωγραφικής ξεπερνώντας τα όρια ενός φοιτητικού κινήματος. Μετά από συνεχείς συλλογικές εκθέσεις για μια οκταετία, η ομάδα διαλύθηκε οριστικά το 1955.
Ιστορικό
Η δεύτερη έκθεση της των Δέκα, η οποία ονομάστηκε από τη ζωγράφο Leyla Gamsız,"Διαμέρισμα 2,5 δωματίων" έγινε στο Beyoğlu Asmalımescid Balyoz Sokak. Σε αυτή τη δεύτερη έκθεση, ο αριθμός των μελών υπερδιπλασιάστηκε. Μετά από αυτές τις δύο εκθέσεις η ομάδα έκανε μια έκθεση κάθε χρόνο. Την έκθεση της Κωνσταντινούπολης του 1948 ακολούθησε η έκθεση στο Beyoğlu Art Lovers Club του 1949. Τα μέλη της ομάδας συμμετείχαν παράλληλα και ως μεμονωμένοι καλλιτέχνες και στην δέκατη συλλογική Κρατική Έκθεση το 1949.
Το 1950, οι Δέκα δημοσίευσαν κατάλογο πενήντα σελίδων με τα έργα τους. Ο κατάλογος, συμπεριλαμβανομένων των Bedri Rami Eyüboğlu, Şekip Tunç, Fikret Adil και Şevket Rado, περιελάμβανε στο σύνολο σαράντα επτά πίνακες. Εκθέσεις που ακολούθησαν ήταν το 1951, στο Γαλλικό Προξενείο, στο Beyoğlu American News Office το 1952 και το 1953. Η ομάδα οργάνωσε την πρώτη της έκθεση στην Άγκυρα στην Πινακοθήκη Helikon τον Απρίλιο του 1953.
Μετά την τελευταία συλλογική έκθεσή τους, το 1954, στο American News Center της Κωνσταντινούπολης, μέλη της ομάδας των Δέκα αρχίζουν να δημιουργούν έργα που εκφράζουν τις υποκειμενικές τους απόψεις περί τέχνης, δίνοντας αρχική προτεραιότητα σε ατομικές τους μελέτες. Παρόλο που η ομάδα δεν είχε αποφασίσει τη διάλυσή της, επικρατεί η αντίληψη πως η συλλογικότητα έχει ολοκληρώσει τον αρχικό της στόχο. Έτσι ακολουθούν αποχωρήσεις και το σχήμα οδηγείται σε οριστική διάλυση το 1955.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πολιτιστικές τάσεις Κατηγορία:Ζωγραφική
Μπατέιβια (Ιλινόι)
Η Μπατέιβια (αγγλ. Batavia) είναι πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην πολιτεία Ιλινόι, στην ευρεία Μητροπολιτική περιοχή του Σικάγου. Η έκτασή της απλώνεται σε δύο διαφορετικές κομητείες: την Κομητεία Κέιν (κυρίως) και την Κομητεία Ντυπέιτζ Ο πληθυσμός της πόλεως στην απογραφή του 2020 ήταν 26.098 κάτοικοι, αυξημένος κατά 0,2% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1833 από τον Κρίστοφερ Πέυν και την οικογένειά του, και είναι η παλαιότερη πόλη στην Κομητεία Κέιν. Η αρχική ονομασία της ήταν Μπιγκ Γουντς, ώσπου το 1840 μετονομάσθηκε από τον δικαστή και πρώην βουλευτή Άιζακ Γουίλσον προς τιμή της πόλεως Μπατέιβια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, όπου ζούσε προηγουμένως. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η Μπατέιβια έγινε η έδρα 6 εταιρειών κατασκευής αμερικανικού τύπου ανεμόμυλων, οπότε απέκτησε την προσωνυμία «Πόλη των ανεμόμυλων (The Windmill City) Στα ανατολικά όρια της πόλεως κατασκευάσθηκε τη δεκαετία του 1960 το Fermilab (Εθνικό Κέντρο Επιταχυντων «Φέρμι», Fermi National Accelerator Laboratory), από τα κορυφαία διεθνώς κέντρα φυσικής υψηλών ενεργειών, όπου ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά τα δύο από τα 6 κουάρκ που υπάρχουν.
thumb|center|455px|Τα επιφανειακά ίχνη των (υπόγειων) επιταχυντών του [[Fermilab όπως φαίνονται από την πλευρά του οικισμού της Μπατέιβια. Μέχρι το 2008 το Tevatron (αντιστοιχεί στον πέρα δακτύλιο) ήταν ο ισχυρότερος επιταχυντής σωματιδίων στον κόσμο.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπατειβια
Γενιά του Χάους
Οι Γενιά του Χάους, γνωστοί και ως ΓΤΧ, ήταν ελληνική πανκ μπάντα που δημιουργήθηκε το Πάσχα του 1982 στην Αγία Παρασκευή Αττικής, από τους Νίκο Βοσδογάννη (κιθάρα, φωνή, στίχοι), τον ξάδερφο του Νίκο Βοσδογάννη (μπάσσο) και τον Θοδωρή Ηλιακόπουλο (ντραμς). Το πρώτο όνομα της μπάντας ήταν "Αντικουλτούρα". Το 1983, ο κιθαρίστας Βοσδογιάννης αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον Κώστα Χατζόπουλο. Έπειτα, μέλος της μπάντας έγινε ο Άρης Λαμπρίδης (φωνή). Η μπάντα μετονομάστηκε σε "Chaos Generation" και το 1984 σε "Γενιά Του Χάους".
Το γκρουπ διαλύθηκε το 1989. Μέχρι τότε, είχαν κάνει αρκετές αλλαγές και είχαν περάσει αρκετά άτομα από το συγκρότημα: Δημήτρης Παππάς κιθάρα και φωνητικά, Άκης Αμπράζης μπάσο και φωνή, Γιώργος Δρακόπουλος πλήκτρα, Αλέξης Αλιφέρης μπάσο και πλήκτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Γάμπα
Η γάμπα είναι το πίσω μέρος του κάτω ποδιού στην ανθρώπινη ανατομία. Οι μύες στην γάμπα αντιστοιχούν στο οπίσθιο τμήμα του ποδιού. Αρκετοί άλλοι, μικρότεροι μύες συνδέονται με το γόνατο, τον αστράγαλο και με μακρούς τένοντες στα δάκτυλα των ποδιών.
Δομή
Η γάμπα αποτελείται από τους μύες του οπίσθιου διαμερίσματος του ποδιού: Ο γαστροκνήμιος μυς και ο πελματιαίος και το οπίσθιο κνημιαίο. Το κνημιαίο νεύρο παρέχει εννεύρωση.
Κατηγορία:Ανθρώπινη ανατομία
ΣΣΦ Γιαν Ρέγκενσμπουργκ
Η ΣΣΒ Γιαν Ρέγκενσμπουρκ είναι γερμανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ρέγκενσμπουρκ. Ιδρύθηκε το 1907. Έδρα της ομάδας είναι το Continental Arena, χωρητικότητας 15224 θεατών. Συμμετέχει στη 2η Λίγκα.
Πρόσφατες σεζόν
Η πρόσφατη επίδοση της ομάδας ανά σεζόν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1907
Κολυζωαίοι Ιωαννίνων
Οι Κολυζωαίοι είναι ένας ορεινός οικισμός από τα χωριά της Λάκκας Σουλίου που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Απέχουν 33 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων και 4 χλμ. νοτιοανατολικά από την Τύρια. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961. Ανήκει στη τοπική κοινότητα Μπαουσίων που περιλαμβάνει τους οικισμούς Τύρια, Μπαουσιοί, Μπαγαίοι και ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους και ανήκει στα λεγόμενα "έρημα χωριά".
Ισχίο
Στην ανατομία των σπονδυλωτών, το ισχίο αναφέρεται είτε σε ανατομική περιοχή είτε σε άρθρωση.
Η περιοχή του ισχίου είναι τοποθετημένη πλευρικώς στην εμπρόσθια στην περιοχή των γλουτών, χαμηλότερα από την λαγόνια κορυφή.
Ο αρθρώτης του ισχίου, που αναφέρεται επιστημονικά ως ο ακετολοφαρμακώδης σύνδεσμος, είναι ο σύνδεσμος μεταξύ του μηρού και της κοτύλης της λεκάνης και η κύρια λειτουργία του είναι να υποστηρίζει το βάρος του σώματος σε κατά τη διάρκεια του περπατήματος ή του τρεξίματος. Οι αρθρώσεις ισχίου έχουν πολύ σημαντικούς ρόλους στη συγκράτηση της ισορροπίας και στη διατήρηση της γωνίας κλίσης της πυέλου.
Άρθρωση
Η άρθρωση του ισχίου είναι ένας αρθρικός σύνδεσμος που σχηματίζεται από την άρθρωση της στρογγυλεμένης κεφαλής του μηριαίου οστού και της κοτύλης της λεκάνης. Αποτελεί την πρωταρχική σύνδεση μεταξύ των οστών του κάτω άκρου και του αξονικού σκελετού του κορμού και της λεκάνης. Και οι δύο επιφάνειες των αρθρώσεων καλύπτονται με ένα ισχυρό, αλλά λιπαρό στρώμα που ονομάζεται αρθρικός υαλώδης χόνδρος.
Το κυπελλοειδές κοτύλο σχηματίζει την ένωση τριών πυελικών οστών. Η κεφαλή του μηριαίου οστού είναι προσαρτημένη στον άξονα από μια περιοχή λεπτού λαιμού που συχνά είναι επιρρεπής σε κάταγμα στους ηλικιωμένους, η οποία οφείλεται κυρίως στις εκφυλιστικές επιδράσεις της οστεοπόρωσης.
Κλινική σημασία
Τα οστά και οι παρακείμενοι ιστοί της άρθρωσης του ισχίου μπορούν να προσβληθούν από διάφορες παθήσεις που προκαλούν πόνο και περιορισμό στην κίνηση. Αυτές συνήθως είναι εντοπισμένες, αλλά υπάρχουν και φορές που αποτελούν μέρος μιας συστηματικής νόσου. Η πιο συχνή παθολογική κατάσταση που αναπτύσσεται στο ισχίο είναι η αρθρίτιδα και συνήθως είναι εκφυλιστικού τύπου. Οι αθλητικές κακώσεις του ισχίο αναπτύσσονται σε ασθενείς που ασχολούνται  με τις πολεμικές τέχνες, το μπαλέτο, την ενόργανη και τους δρόμους αντοχής. Τα κατάγματά του ισχίου αποτελούν έναν από τους συχνότερους και πιο επικίνδυνους τραυματισμούς των ηλικιωμένων. Κατηγορία:Ανατομία
890 Βαλτράουτ
Η Βαλτράουτ (Waltraut) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,438. Ανακαλύφθηκε το 1918 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα ενός προσώπου (της Βαλτράουτε) στην όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ Το Λυκόφως των Θεών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλτραουτ
Ομίχλη (συγκρότημα)
Οι Ομίχλη είναι ελληνικό street punk συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1995 στην Θεσσαλονίκη. Κάποιοι στίχοι των Ομίχλη είναι πολιτικοποιημένοι, πολλοί μιλούν για το ποδόσφαιρο και την ενότητα (των πανκ και των σκίνχεντ). Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει πέντε σόλο δίσκους μικρών ή αυτόνομων δισκογραφικών εταιρειών, καθώς τίθενται κατά της μουσικής βιομηχανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Άλμπιν Έκνταλ
Ο Άλμπιν Έκνταλ (Albin Ekdal, 28 Ιουλίου 1989) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Σπέτσια Κάλτσιο και της εθνικής ομάδας της Σουηδίας.
Ο Έκνταλ ξεκίνησε την καριέρα του από την ΙΦ Μπρομαποϊκάρνα και το 2008 αποκτήθηκε από τη Γιουβέντους. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Σιέννα, στη Μπολόνια, στην Κάλιαρι και το Αμβούργο, όπου αγωνίστηκε για τρία χρόνια. Το 2018 αποκτήθηκε από τη Σαμπντόρια. Το 2022 αποκτήθηκε από την Σπέτσια με διετές συμβόλαιο.
Ο Έκνταλ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών Σουηδίας το 2011 και από τότε έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 60 εμφανίσεις. Έχει εκπροσωπήσει τη χώρα στο Euro 2016, στο Μουντιάλ 2018 και στο Euro 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦ Μπρομαποϊκάρνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλιαρι Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπέτσια Κάλτσιο 1906 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Τσάρλστον (Δυτική Βιρτζίνια)
Το Τσάρλεστον (αγγλικά: Charleston, West Virginia), είναι πόλη των ΗΠΑ, πρωτεύουσα και της αμερικανικής πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνια και έδρα της κομητείας Κανάγουα. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ελκ και Κανάγουα.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, είχε 51.400 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική περιοχή της είχε 304.214. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του 2021, ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής, ανέρχεται σε 250.662 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια πίσω από την μητροπολιτική περιοχή του Χάντινγκτον.
Ιστορία
Η πρώτη μόνιμη εγκατάσταση στη περιοχή της πόλης ήταν το Φορτ Λη, το οποίο χτίστηκε τη περίοδο 1787-8 από τον συνταγματάρχη Σαβάννα Κλέντενιν. Φαίνεται ότι η πόλη το όνομά της από το πατέρα του συνταγματάρχη Τσαρλς. Η πόλη αρχικά ονομάστηκε Τσαρλς Τόουν, και μετά μετονομάστηκε το 1818 σε Τσάρλεστον, για να μη συγχέεται με ένα Τσαρλς Τόουν το οποίο βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της πολιτείας. Το 1791, ο Ντάνιελ Μπουν έγινε μέλος της συνέλευσης της κομητείας Κανάγουα. Οι πρώτες βιομηχανίες που αναπτύχθηκαν στο Τσάρλεστον ήταν η εξόρυξη αλατιού και εν συνεχεία ο γαιάνθρακας. Στις αρχές του 20ου αναπτύχθηκαν στη περιοχή οι βιομηχανίες χημικών.
Οικονομία
Σήμερα, το εμπόριο, οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, η κυβέρνηση, ο τομέας της υγείας και η εκπαίδευση διαδραματίζουν τον κεντρικό ρόλο στην οικονομία της πόλης. Το 1870, το Τσάρλεστον έγινε πρωτεύουσα της πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνιας, η οποία αποσχίστηκε το 1863 από την υπόλοιπη Βιρτζίνια. Η προηγούμενη πρωτεύουσα ήταν το Γουίλινγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Δυτικής Βιρτζίνια
Κάτω εκκλησία
Η Κάτω εκκλησία είναι όρος διάκρισης στην Εκκλησία της Αγγλίας ή άλλες Αγγλικανικές εκκλησίες που αρχικά είχε επιφορτιστεί με αρνητική έννοια. Κατά την σειρά των δογματικών και εκκλησιαστικών προκλήσεων τον 16ο και 17ο αιώνα, σχολιαστές και θεολόγοι, ευνοούσαν τη θεολογία, τη λατρεία και την ιεραρχική δομή του Αγγλικανισμού ως την αληθέστερη μορφή Χριστιανισμού και την ανέφεραν ως Υψηλή εκκλησία. Από τις αρχές του 18ου αιώνα, όσοι θεολόγοι και πολιτικοί που ήθελαν περισσότερη μεταρρύθμιση και μεγαλύτερη φιλελευθεροποίηση της δομής της εκκλησίας καλούνταν κάτω εκκλησία.
Ιστορική χρήση
Ο όρος χρησιμοποιούταν στις του 18ου αιώνα ως το ισοδύναμο του Ελευθερόφρων, εννοώντας κάποιους που προετοιμαζόταν να παραχωρήσουν πολύ ελευθερία σε ζητήματα πίστης και πειθαρχίας, σε αντιδιαστολή με την άνω εκκλησία, όπου απευθυνόταν σε εκείνους που είχαν μια υψηλή αντίληψη της αποκλειστικής εξουσίας της επίσημης εκκλησίας, του επισκοπισμού και του λειτουργικού συστήματος. Αυτές οι θέσεις συνέπιπταν με αυτές των αντικομφορμιστών Πουριτανών και Ανεξάρτητων στην Εκκλησία της Αγγλίας.
Σήμερα, οι κάτω εκκλησίες δίνουν περισσότερη έμφαση στην Προτεσταντική φύση του Αγγλικανισμού, και συχνά είναι Ευαγγελικές στην πίστη και την πρακτική τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικανισμός
Φύλαρχος
Ο Φύλαρχος ήταν ιστορικός και μυθογράφος του 3ου π.Χ. αιώνα. Ως γενέτειρά του αναφερόταν άλλοτε η Ναύκρατις της Αιγύπτου, άλλοτε η Αθήνα και άλλοτε η Σικυών. Το σίγουρο πάντως είναι ότι έζησε στην Αθήνα· ίσως όμως να γεννήθηκε στη Ναύκρατι. Έγραψε, σύμφωνα με την Σούδα, τα εξής έξι έργα: - "Ιστορίαι" (αποτελούμενο από 28 βιβλία, το σημαντικότερο και εκτενέστερο έργο του) στο οποίο εξιστορούσε τα γεγονότα που συνέβηκαν από το 272 έως το 220 π.Χ., δηλαδή από την εκστρατεία του Ηπειρώτη Πύρρου εναντίον της Πελοποννήσου μέχρι τον θάνατο του βασιλιά της Σπάρτης Κλεομένη του Γ'. - "Τα κατά Αντίοχον και Περγαμηνόν Ευμένη", ιστορικό επίσης έργο στο οποίο παρέθετε τα γεγονότα και τις διαμάχες από την εποχή του Ευμένη του Α΄ και του Αντιόχου Σωτήρος μέχρι την εποχή του Ευμένη του Β΄ και του Αντιόχου του Μεγάλου. - "Επιτομή μυθική" και "Περί της του Διός επιφανείας". - "Περί ευρημάτων". - "Παρεμβάσεις" (αποτελούμενο από εννιά βιβλία). Ένα έβδομο έργο με τίτλο "Άγραφα", μυθολογικού επίσης περιεχομένου, αναφέρεται από τον Σχολιαστή του Αίλιου Αριστείδη.
Ο Πολύβιος κατέκρινε τον Φύλαρχο για το ρητορικό και παθιασμένο ύφος του και τον κατηγόρησε για έλλειψη αντικειμενικότητας, μεροληψία υπέρ του Κλεομένη και εχθρότητα εναντίον των Αχαιών. Τις κατηγορίες αυτές υιοθέτησε και ο Πλούταρχος, παρότι ο ίδιος δανείστηκε και ενσωμάτωσε στα δικά του έργα πολλές από τις πληροφορίες του Φυλάρχου (όπως αργότερα και ο Ιουστίνος).
Στα έργα του Φυλάρχου αναφέρονται επίσης ο Αθήναιος (αρκετές φορές), ο Παρθένιος, ο Αιλιανός, ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Απολλώνιος ο Δύσκολος, ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος, ο Ιωάννης Τζέτζης, ο Ζηνόβιος, ο Αρποκρατίων, το Λεξικόν του Φωτίου, το Μέγα Ετυμολογικόν κ.ά.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μυθογράφοι
Ουσάμα Σαχνούν
Ο Ουσσάμα Σανούνε (2 Αυγούστου 1992) είναι Αλγερινός κολυμβητής. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, όπου κατέκτησε την 25η θέση στα 50 μέτρα ελεύθερο και την 31η στα 100 μέτρα ελεύθερο.
Έχει στην κατοχή του επίσης δύο ασημένια μετάλλια από Αφρικανικούς Αγώνες, καθώς και 2 χρυσά, 2 ασημένια και 5 χάλκινα από Αφρικανικά Πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγερινοί αθλητές
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 διεξήχθησαν επτά αγωνίσματα ξιφασκίας ανδρών. Τα αγωνίσματα διεξήχθησαν από τις 14 Μαίου μέχρι τις 27 Ιουνίου 1900 και έλαβαν μέρος συνολικά, 260 αθλητές από 19 χώρες.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι 19 χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Βίκτορ Κλάεσον
Ο Βίκτορ Κλάσον (2 Ιανουαρίου 1992) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος επιθετικός ή μέσος για λογαριασμό της Κρασνοντάρ και της εθνικής ομάδας της Σουηδίας. Είναι γνωστός για την ικανότητά του να πασάρει και στα στημένα.
Ο Κλάεσον ξεκίνησε την καριέρα του από την ΙΦΚ Βέρναμο και το 2012 αποκτήθηκε από την ΙΦ Έλφσμποργκ. Το 2017 αποκτήθηκε από την Κρασνοντάρ υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας 3,5 ετών. Έχασε ολόκληρη τη σαιζόν 2019-20 λόγω τραυματισμού στο γόνατο.
Ο Κλάεσον ήταν μέλος της αποστολής της Σουηδίας στο Μουντιάλ 2018 και στο Euro 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Κυανοτριχίτης
Ο κυανοτριχίτης (αγγλ. cyanotrichite, γαλλ. Cuivre Velouté) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του χαλκού και του αργιλίου. Έλαβε το όνομά του από το χρώμα του (κυανό) και τις συσσωματώσεις που θυμίζουν έντονα ατημέλητα μαλλιά (τρίχες).
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Ανευρίσκεται ως δευτερογενές, μάλλον σπάνιο, ορυκτό σε ζώνες οξείδωσης θειούχων μεταλλευμάτων του χαλκού.
Σχετίζεται με μαλαχίτη, αζουρίτη, βροσαντίτη, σμιθσονίτη, χαλκοφυλλίτη και ολιβινίτη.
Στην Ελλάδα ανευρίσκονται όμορφα δείγματά του στα περισσότερα μεταλλεία Λαυρίου.
Σημειώσεις
Κυανοτριχιτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Ιωσήφ Άλμπο
Βιογραφικά στοιχεία
Θεωρείται γενικώς ότι ο Άλμπο γεννήθηκε στο Μονρεάλ δελ Κάμπο, μια πόλη της Αραγωνίας. Ο Χάινριχ Γκρετς πιστεύει ότι ο Άλμπο δεν πρέπει να ήταν λιγότερο από τριάντα ετών όταν στάλθηκε να λάβει μέρος στη συζήτηση στην Τορτόσα (βλ. παρακάτω), και εξ αυτού τοποθετεί το έτος γεννήσεώς του όχι αργότερα από το 1380 μ.Χ.. Το έτος θανάτου του παραδίδεται ως το 1444 (είναι και το πιθανότερο) ή το 1430. Ωστόσο αναφέρεται ότι κήρυττε στη Σόρια το έτος 1433.
Το 1412 οι Εβραίοι κλήθηκαν από τον Αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ΄ στην πόλη Τορτόσα της Καταλονίας να υπερασπισθούν τη θρησκεία και την παράδοσή τους σε διαθρησκειακό διάλογο, έναντι των κατηγοριών του Ιωσουά Λόρκη, ενός Εβραίου που είχε ασπασθεί τον Χριστιανισμό. Τότε η εβραϊκή κοινότητα της Αραγωνίας απέστειλε τον Άλμπο ως τον πλέον μορφωμένο. Δάσκαλος του Άλμπο ήταν ο Χασδάι Κρέσκας, συγγραφέας του Ορ Αντονάι. Δεν υπάρχει ομοφωνία των μελετητών ως προς το εάν ο Κρέσκας βρισκόταν στη ζωή το 1412, σε κάθε περίπτωση προτιμήθηκε να σταλεί ο μαθητής έναντι του διδασκάλου, πιθανώς λόγω της προχωρημένης ηλικίας του δεύτερου ή επειδή ο Άλμπο διέθετε μεγαλύτερη ευγλωττία. Ο διάλογος αυτός διάρκεσε τα έτη 1413 και 1414, και σε αυτόν έλαβαν μέρος εκτός του Άλμπο και οι Ιουδαίοι απολογητές Πρόφιατ Ντούραν, Μοσέ μπεν Αμπάς και Αστρούκ χα-Λεβί.
Το Βιβλίο αρχών
Ο Άλμπο είναι γνωστός για το φιλοσοφικό και απολογητικό έργο του με τίτλο Sefer ha-Ikkarim ή «Βιβλίο των αρχών», η συγγραφή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1425 στη Σόρια. Ο Άλμπο, όπως και ο δάσκαλός του ο Χασδάι Κρέσκας και παλαιότερα ο Μαϊμονίδης, είχε μια ορθολογιστική προσέγγιση στην ιουδαϊκή παράδοση. Στο Βιβλίο αρχών ο Άλμπο περιορίζει ή ανάγει τις βασικές αρχές του Ιουδαϊσμού σε τρεις: την ύπαρξη του Θεού, την αποκάλυψη και τη θεία ανταπόδοση. Το βιβλίο συνετέλεσε σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση της νεότερης ιουδαϊκής σκέψεως και θρησκευτικής πίστεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Θεολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Ραββίνοι
Αριάν
Η ταινία Αριάν (Πρωτότυπος Τίτλος Love In The Afternoon) είναι ρομαντική κομεντί, παραγωγής 1957 σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Γκάρι Κούπερ, η Όντρεϊ Χέπμπορν και ο Μωρίς Σεβαλιέ. Το σενάριο βασίζεται στο μυθιστόρημα με τίτλο Ariane, jeune fille russe του Κλωντ Ανέ, που κυκλοφόρησε το 1920. Ο Γουάιλντερ συνεργάστηκε για πρώτη φορά με το σεναριογράφο Ι.Α.Λ. Ντάιαμοντ στη συγγραφή των καυστικών διαλόγων της ταινίας. Οι δυο τους έμελλε να συνεργαστούν ξανά άλλες 11 φορές.
Υπόθεση
Στο Παρίσι της δεκαετίας του '50, ένας ζηλιάρης σύζυγος αναθέτει στον ντετέκτιβ Κλοντ Σαβάς (Μωρίς Σεβαλιέ) να παρακολουθήσει τη γυναίκα του, για την οποία έχει υποψίες ότι τον απατά με το διάσημο Αμερικανό πλέιμποϊ Φρανκ Φλάναγκαν (Γκάρι Κούπερ). Όταν ο σύζυγος μαθαίνει ότι οι υποψίες του είναι βάσιμες εκμυστηρεύεται στο Σαβάς ότι σκοπεύει να σκοτώσει το Φλάναγκαν. Η κόρη του Σαβάς, Αριάν (Όντρεϊ Χέπμπορν) κρυφακούει τη συζήτηση και προειδοποιεί το Φλάναγκαν, ο οποίος καταφέρνει να ξεφύγει από τον κίνδυνο. Τότε η Αριάν, που τρέφει αισθήματα για το Φλάναγκαν, προσπαθεί να τον εντυπωσιάσει, υποδυόμενη την κοσμογυρισμένη και παρά το νεαρό της ηλικίας της, χειραφετημένη, πλούσια κοσμική. Απαριθμεί στο Φλάναγκαν τις περιπέτειες μια σειρά από υποτιθέμενους εραστές και τον σαγηνεύει.
Διανομή Ρόλων
Ο Γουάιλντερ πρότεινε αρχικά το ρόλο του πλέιμποϊ Φλάναγκαν στον Κάρι Γκράντ, ο οποίος τον απέρριψε λόγω της διαφοράς ηλικίας που είχε με την Όντρεϊ Χέπμπορν. Επίσης αναφέρθηκε και τον όνομα του Γιουλ Μπρίνερ για το ρόλο, ο οποίος σε περίπτωση που δεχόταν θα έδινε μια εξωτικότερη νότα στο ρόλο. Ο Γκάρι Κούπερ που τελικά ανέλαβε το ρόλο είχε ήδη αρχίσει να δείχνει σημάδια γήρανσης, κυρίως λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του. Παρόλα αυτά ο Κούπερ ήταν ευχαριστημένος τόσο με την ερμηνεία του, όσο και με το συνολικό αποτέλεσμα και το γεγονός ότι κάποιοι κριτικοί θεώρησαν ότι η εμπορική αποτυχία της ταινίας οφειλόταν στο γεγονός ότι ήταν πολύ μεγάλος για το ρόλο τον στεναχώρησε πολύ. Ο Κούπερ αφέθηκε στα χέρια των πλαστικών χειρουργών ένα χρόνο αργότερα, αλλά τα αποτελέσματα ήταν αμφίβολα. Ο κινηματογραφικός ατζέντης Πολ Κόνερ πρότεινε στο Γουάιλντερ το Μωρίς Σεβαλιέ για το ρόλο του Κλοντ Σαβάς κι ο ηθοποιός δέχτηκε με χαρά δηλώνοντας: Θα αποκάλυπτα ακόμη και τη μυστική συνταγή της γιαγιάς μου για σούπα μπουγιαμπέσα, προκειμένου να συμμετάσχω σε ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ. Η Όντρεϊ Χέπμπορν ήταν η πρώτη επιλογή του Γουάιλντερ για το ρόλο της Αριάν.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην τοποθεσία Σατώ Ντε Βιτρί της Βαλ ντε Μαρν, καθώς και στο Ξενοδοχείο Ριτς και το Παλαί Γκαρνιέ του Παρισιού.
Κριτικές και Αντιδράσεις
Το εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών και ο Γουάιλντερ δε βοήθησαν την ταινία στο να κάνει εμπορική επιτυχία στις Η.Π.Α., σε αυτό συνέβαλαν και οι αρνητικές κριτικές που έλαβε που είχαν ως στόχο τη μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ της Όντρεϊ Χέπμπορν και του Γκάρι Κούπερ (η Χέπμπορν είχε πολύ μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε στην ταινία Γλυκειά μου Σαμπρίνα (Sabrina, 1954) επίσης του Γουάιλντερ). Συγκεκριμένα το περιοδικό TV Guide τόνισε ότι η ταινία σώζεται από τη γοητεία της Χέπμπορν και από το σκανδαλιάρικο ύφος του Σεβαλιέ, που έρχονται σε αντίθεση με την ξύλινη ερμηνεία του Κούπερ, που στα 56 του ήταν μεγάλος για το ρόλο. Παρόμοιες παρατηρήσεις έκανε και στην κριτική του το Channel 4 τονίζοντας την έλλειψη χημείας μεταξύ Χέπμπορν και Κούπερ. Ο κριτικός των New York Times Μπόσλεϊ Κράουδερ στάθηκε υπέρ της ταινίας χαρακτηρίζοντας την σοφιστικέ κομεντί που συνεχίζει την παράδοση των ταινιών του Ερνστ Λιούμπιτς. Σε αντίθεση με το αμερικανικό κοινό, το ευρωπαϊκό κοινό υποδέχτηκε θερμά την ταινία.
Μετά την πρώτη προβολή της ταινίας, οι αντιδράσεις από τη Λεγεώνα της Κοσμιότητος της καθολικής εκκλησίας οδήγησαν το Γουάιλντερ να αφαιρέσει οποιαδήποτε νύξη, πάνω στο γεγονός ότι η Αριάν και ο Φλάναγκαν είχαν σεξουαλική επαφή. Ενώ κάλεσε το Μωρίς Σεβαλιέ ξανά στο στούντιο όπου ηχογράφησε την τελευταία ατάκα της ταινίας, στην οποία αφηγούταν ότι η Αριάν και ο Φλάναγκαν τελικά παντρεύτηκαν και ότι μένουν ευτυχισμένοι πλέον στη Νέα Υόρκη.
Εισπράξεις
Η ταινία είχε ως προϋπολογισμό 2.1 εκατομμύρια δολάρια και έκανε εισπράξεις της τάξης των 2 εκατομμυρίων στις Η.Π.Α. Η αποτυχία της ταινίας στις Η.Π.Α. ώθησε την εταιρία παραγωγής United Artists να πουλήσουν τα πνευματικά της δικαιώματα σε ευρωπαϊκές εταιρίες. Στην Ευρώπη προβλήθηκε με τον τίτλο Ariane σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.
Υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα
Χρυσές Σφαίρες Υποψηφιότητα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ
Μονολιά Λιχάδος Ευβοίας
Η Μονολιά Εύβοιας είναι νησίδα του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού στα όρια του Βόρειου Ευβοϊκού με τον Μαλιακό κόλπο.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Μονολιά είναι η μεγαλύτερη νησίδα του συμπλέγματος των Λιχάδων. Μέχρι το 1960 είχε οικισμό με μόνιμους κατοίκους. Το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει στην οικογένεια Τσορβατζή από το Καρπενήσι. Οι νησίδες είναι αποτέλεσμα ηφαιστειακής δραστηριότητας. Μεγάλο τμήμα των νησιών βυθίστηκαν από μεγάλο σεισμό που έγινε το 426 π.Χ.. Η Μονολιά είναι μακρόστενη, έχει πολύ μικρό υψόμετρο, χαμηλή θαμνώδη βλάστηση και φρύγανα ενώ στη νότια πλευρά της έναν μικρό όρμο που χρησιμεύει ως φυσικό λιμάνι. Μαζί με τα υπόλοιπα Λιχαδονήσια έχει χαρακτηριστεί ως Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους - Τ.Ι.Φ.Κ.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λιχάδος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Λιχάδος της δημοτικής ενότητας Λιχάδος που υπάγεται στον δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού και δεν κατοικείται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Εντ Μίλιμπαντ
Ο Έντουαρντ Σάμουελ Μίλιμπαντ (αγγλικά: Edward Samuel "Ed" Miliband, 24 Δεκεμβρίου 1969) είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από το 2010 έως το 2015.
Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Εργατικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Ντόνκαστερ Νορθ, από το 2005.
Υπηρέτησε στην Κυβέρνηση του Γκόρντον Μπράουν, ως Υπουργός Ενέργειας (2008-2010) και ως Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ (2007-2008).
Βιογραφία
Ο Εντ Μίλιμπαντ, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1969 στο Λονδίνο, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Haverstock School" στο Λονδίνο, το 1989.
Κατόπιν, σπούδασε Πολιτική, Φιλοσοφία και Οικονομικά (PPE) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ειδικεύτηκε στη Φιλοσοφία και έλαβε πτυχίο (BA) το 1992. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στα Οικονομικά στην Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (LSE), και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1993.
Ύστερα από την αποφοίτησή του από το LSE, έγινε πρώτα ερευνητής του Εργατικού Κόμματος και μετά ένας από τους έμπιστους του Υπουργείου Οικονομικών του Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος τον διόρισε Πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων του Υπουργείου Οικονομικών. Ο Μίλιμπαντ εξελέγη Μέλος του Κοινοβουλίου για την εκλογική περιφέρεια του Νότιου Γιορκσάιρ του Βόρειου Ντόνκαστερ στις γενικές εκλογές του 2005.
Ως Πρωθυπουργός, ο Γκόρντον Μπράουν διόρισε τον Μίλιμπαντ ως υπουργό Οικονομικών του Δουκάτου του Λάνκαστερ και Υπουργό στο Γραφείο του Υπουργικού Συμβουλίου στο πρώτο του Υπουργικό Συμβούλιο στις 28 Ιουνίου 2007. Μετά ο Μίλιμπαντ προήχθη στη θέση του Γραμματέα του Κράτους στο νεοϊδρυθέν Υπουργείο Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής μια θέση που κράτησε από τις 3 Οκτωβρίου 2008 έως τις 11 Μαϊου 2010. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2010 εξελέγη Αρχηγός του Εργατικού Κόμματος με την υποστήριξη του 50,654% του εκλογικού σώματος.
Είναι γιος του Μαρξιστή Ραλφ Μίλιμπαντ και ο νεότερος αδερφός του Ντέιβιντ Μίλιμπαντ του πρώην Γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών τον οποίο επίσης ανταγωνίστηκε στις εκλογές για την αρχηγία του Εργατικού Κόμματος του 2010. Μαζί και οι δύο ήταν τα πρώτα αδέρφια που ταυτόχρονα κάθισαν στο βρετανικό υπουργικό συμβούλιο από το 1938 που ήταν ο Έντουαρντ Στάνλεϊ και ο αδερφός του Όλιβερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Άγγλοι φεμινιστές Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ναός των Ταξιαρχών (Θεσσαλονίκη)
Ο ναός των Ταξιαρχών ή Παμμεγίστων Ταξιαρχών είναι βυζαντινός ναός ο οποίος βρίσκεται στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης. Ο ναός χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, μετατράπηκε σε τζαμί κατά την οθωμανική περίοδο και το 1912 μετατράπηκε πάλι σε εκκλησία. Ο ναός υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις κατά τις δεκαετίες 1950-1960, όμως αντίθετα με άλλους βυζαντινούς ναούς της Θεσσαλονίκης, προστέθηκε ένα νέο τμήμα σε νεοβυζαντινό ρυθμό.
Περιγραφή
Ο ναός είναι τετράκλιτη βασιλική, με διαστάσεις 19,7 επί 15,1 μέτρα χωρίς να υπολογίζεται η αψίδα του ιερού. Τρία από τα κλίτη του ναού χωρίζονται με δύο ζεύγη πεσσών στο ανατολικό τους τμήμα και δύο ζεύγη κιόνων στο δυτικό, ενώ το τέταρτο, το νοτιότερο, χωρίζεται από τον υπόλοιπο ναό με κιονοστοιχία αποτελούμενη από τρεις βυζαντινούς κίονες και δύο νεότερους. Η κεντρική αψίδα του ναού έχει τρίλοβο παράθυρο με κιονίσκους και είναι πενταμερής. Η πρόθεση και το διακονικό έχουν αμφότερα δύο τοξωτά παράθυρα. Η πρόθεση έχει τριμερής αψίδα ενώ το διακονικό δεν έχει αψίδα. Ο Ανδρέας Ξυγγόπουλος βρήκε ότι το βόρειο κλίτος συνδεόταν με την πρόθεση με τρίλοβο άνοιγμα, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε μονό οξυκόρυφο και έπειτα ημικυκλικό. thumb|250px|left|Ο ανατολικός τοίχος του ναού Η είσοδος στον ναό γίνεται από τη δυτική πρόσοψη. Ένα πρόστεγο με δύο κίονες στηριγμένο στον δυτικό τοίχο του ναού καλύπτει την τοξωτή είσοδο. Η πρόσβαση στην είσοδο γίνεται με διπλό κλιμακοστάσιο με δύο κλάδους. Ο βόρειος τοίχος διαθέτει έξι αψιδώματα, ένα στην πρόθεση, ένα τυφλό και έπειτα προς τα δυτικά τέσσερα διπλά αψιδώματα με ισάριθμα τοξωτά παράθυρα. Έπειτα στο βόρειο τοίχο βρίσκονται δύο νεότερα δίλοβα παράθυρα. Η νότια και δυτική πρόσοψη διαθέτουν και αυτές νεότερα δίλοβα παράθυρα νεοβυζαντινού ρυθμού. Το κωδωνοστάσιο του ναού υψώνεται στη νοτιοδυτική γωνία του ναού.
Ο ναός πριν τις εργασίες στις δεκαετίες 1950-1960 αποτελούταν από το κεντρικό κλίτος το οποίο περιβαλλόταν από στοά σχήματος Π στα βόρεια, δυτικά και νότια. Το κεντρικό κλίτος επικοινωνούσε με τη στοά με ανοίγματα στους πλευρικούς διαδρόμους. Στη βορειοδυτική και νοτιοδυτική γωνία της στοάς βρίσκονταν διαμερίσματα με θόλους. Ο ανατολικός τοίχος και ο βόρειος τοίχος μέχρι το πρώτο ένα αψίδωμα και μισό θεωρούνται ότι χρονολογούνται από τη βυζαντινή περίοδο. Το υπόλοιπο τμήμα του βόρειου τοίχου ανακατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1950.
Ο ναός ήταν τοιχογραφημένος, αλλά ήταν για χρόνια καλυμμένο με στρώσεις κονιάματος. Στο ανατολικό αέτωμα του κεντρικού κλίτους απεικονίζεται η Ανάληψη του Χριστού και στο δυτικό αέτωμα η Πεντηκοστή, οι οποίες αποκαλύφθηκαν με την αφαίρεση της ξύλινης οροφής των τουρκικών χρόνων. Ο Ξυγγόπουλος τις χρονολόγησε στο δεύτερο μισό ή το τελευταίο τέταρτο του 14ου αιώνα, στα πλαίσια της παλαιολόγιας αναγέννησης. thumb|250px|Η κρύπτη του ναού Ο ναός διαθέτει ημιυπόγεια κρύπτη. Το δυτικό και νότιο τμήμα της είναι νεότερο και το υπόλοιπο βυζαντινό. Η είσοδος στην κρύπτη γίνεται από τη δυτική πλευρά της με κλίμακα. Όπως και ο ναός από πάνω, έχει κεντρική αψίδα και αψίδα στην πρόθεση.
Ιστορικά στοιχεία
Η ανοικοδόμηση του ναού γενικά τοποθετείται στις αρχές του 14ου αιώνα. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί, αλλά δεν είναι γνωστό πότε. Μέρος των παράθυρων του ιερού φράχθηκε ώστε να κατασκευαστεί το μιχράμπ, έκλεισαν την πρόσβαση στη πρόθεση από το βόρειο κλίτος, πραγματοποιήθηκαν αλλαγές στα ανοίγματα στις αψίδες της πρόθεσης και του διακονικού και ανακατασκεύασαν τμήμα του βόρειου τοίχου, με ισλαμίζοντα παράθυρα. Επέκτειναν τη νότια πλευρά, η οποία λόγω της κλίσης του εδάφους υποστηριζόταν από ξύλινες κολώνες, και κτίστηκε ξύλινος νάρθηκας με ανοικτό χαγιάτι στη δυτική πλευρά. Στη νοτιοδυτική πλευρά κτίστηκε μιναρές με δύο μπαλκόνια.
Το κτίριο αποδόθηκε ξανά στη χριστιανική λατρεία το 1912, αλλά από το 1914 μέχρι το 1916 φιλοξένησε πρόσφυγες από τη Θράκη με αποτέλεσμα να υποστεί φθορές. Για να χρησιμοποιηθεί ξανά ως χριστιανικός ναός έγιναν επεμβάσεις ώστε να ενοποιηθεί ο χώρος και να φωτίζεται καλύτερα. Συγκεκριμένα ο δυτικός τοίχος του κεντρικού και βόρειου κλίτους κατεδαφίστηκε και το βόρειο κλίτος έγινε τμήμα της στοάς, η οποία από σχήμα Γ απέκτησε σχήμα Π. Ο μιναρές κατεδαφίστηκε και το μιχράμπ αφαιρέθηκε. Το δυτικό τμήμα της στοάς φράχθηκε με υαλοπίνακες και τοποθετήθηκαν νέα κεραμίδια στην οροφή, από την Αλλατίνι. Το 1939 κατασκευάστηκε ο περίβολος και το πρόπυλο του ναού.
Ο ναός απέκτησε τη σημερινή του μορφή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Οι ιερείς του ναού ζητούσαν για χρόνια την επέκταση του ναού, εξαιτίας της αύξησης του πληθυσμού της Άνω Πόλης. Την διεύρυνση του ναού ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Ηρακλής Λεοντίδης. Η μελέτη εγκρίθηκε από το υπουργείο στις 5 Νοεμβρίου 1951 και τις 12 Νοεμβρίου από την Διεύθυνση αναστηλώσεων και εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής και τον Αναστάσιο Ορλάνδο, ο οποίος επισήμανε κάποιες τροποποιήσεις στα σχέδια. Για την επέκταση επιλέχθηκε η χρήση νεοβυζαντινής αρχιτεκτονικής. Η έναρξη των εργασιών έγινε στις 20 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Οι εργασίες περιελάμβαναν την επισκευή της κρύπτης, την κατεδάφιση του εξωνάρθηκα και επέκταση του ναού κατά έξι μέτρα. Λόγω έλλειψης χρημάτων πολλά από τα υλικά είτε εκποιήθηκαν είτε επαναχρησιμοποιήθηκαν, όπως για παράδειγμα η ξυλεία του νάρθηκα χρησιμοποιήθηκε για τα καλούπια του σκυροδέματος. Αν και ο ναός είχε φτάσει στο στάδιο επισκευής της στέγης το 1953, οι εργασίες επιβραδύνθηκαν και αναζητήθηκαν χρήματα μέσω εράνων. Οι εργασίες τελικά ολοκληρώθηκαν το 1958 με την κατασκευή του πρόστεγου, τα επιχρίσματα εσωτερικά και εξωτερικά και την τοποθέτηση κεραμιδιών στο καμπαναριό. Οι εργασίες στο εσωτερικό του ναού συνεχίστηκαν με αργό ρυθμό. Ενδεικτικά, τα σχέδια για το τέμπλο κατατέθηκαν το 1969. Δεν είναι σαφές τι είδους επεμβάσεις έγιναν στο βυζαντινό τμήμα του ναού, καθώς αυτές δεν περιγράφονται, αλλά μπορούν να καταδειχθούν με βάση τις αποτυπώσεις και φωτογραφίες του ναού πριν την επέκτασή του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί
Gravity (ταινία)
Ο Κουαρόν έγραψε το σενάριο σε συνεργασία με το γιο του Τζόνας και προσπάθησε να αναπτύξει την ταινία στη Universal. Αφού τα δικαιώματα του έργου προχώρησαν προς πώληση, η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε στη Warner Bros.. Το στούντιο προσέγγισε πολλές ηθοποιούς πριν ο ρόλος καταλήξει στη Μπούλοκ ενώ ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ είχε αρχικά υπογράψει για τον ανδρικό πρωταγωνιστικό ρόλο πριν αντικατασταθεί από τον Κλούνεϊ.