cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόρις Τσοτσίεβ
Ο Μπόρις Τσοτσίεβ (Boris Chochiev, 1 Νοεμβρίου 1957- 22 Ιουλίου 2021) είναι πολιτικός από τη Νότια Οσσετία, που αποτελεί ντε φάκτο δημοκρατία εντός των συνόρων της Γεωργίας. Από τον Αύγουστο ως και τον Οκτώβριο του 2008 ήταν προσωρινός πρωθυπουργός της μη αναγνωρισμένης διεθνώς χώρας.
Σωτηρία Λεονάρδου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε μουσική, θέατρο, χορό και πολεμικές τέχνες. Υπήρξε μαθήτρια του Γιέρζυ Γκροτόφσκι στη Νότιο Ιταλία, παρακολούθησε σεμινάριο ινδικού θεάτρου Κατάκαλι στην Ινδία και «αφρικάνικη τελετουργική μαγεία στο θέατρο» στη Νότιο Αφρική όπου έζησε 4 χρόνια. Έχει συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες με την ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη. Επίσης συμμετείχε στις κασέτες του Νικόλα Άσιμου (Παράνομη κασέτα Νο.000008 και Το φανάρι του Διογένη).
Φλογοκρύπτης
Κατηγορία:Πυροβόλα
Μπόρις Τσοτσίεβ
Καριέρα
Αρχικά υπηρέτησε στο αξίωμα του πρώτου αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Ήταν επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση των αυτονομιστών της Νότιας Οσετίας.
Σωτηρία Λεονάρδου
Βιογραφία
Έγινε γνωστή αρχικά από τη συμμετοχή της στην ταινία Ρεμπέτικο του Κώστα Φέρρη, στην οποία πρωταγωνίστησε αλλά και συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου. Έπαιξε επίσης στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη Ακροπόλ, ενώ είναι σεναριογράφος του An African Tale και ιδρύτρια της θεατρικής σκηνής Cyber Scene.
Μπόρις Τσοτσίεβ
Καριέρα
Ο Τσοτσίεβ έγινε προσωρινός πρωθυπουργός στις 18 Αυγούστου του 2008, μετά την απόλυση της κυβέρνησης του Γιούρι Μοροζόφ από τον πρόεδρο Έντουαρντ Κοκόιτι. Ο Κοκόιτι, παράλληλα με την απόλυση της κυβέρνησης κήρυξε τη Νότια Οσετία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ασλάνμπεκ Μπουλάτσεβ.
Σωτηρία Λεονάρδου
Βιογραφία
Τα τελευταία χρόνια πάλευε με σπάνια ασθένεια η οποία την είχε καθηλώσει στο κρεβάτι. Έφυγε από τη ζωή στις 10 Νοεμβρίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μπόρις Τσοτσίεβ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νότιας Οσετίας
Κοινωνικό φύλο
Ως κοινωνικό φύλο ή γένος αναφέρονται στη σύγχρονη βιβλιογραφία το σύνολο των χαρακτηριστικών που παραπέμπουν στην αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα και διαχωρίζουν τη μία κατάσταση από την άλλη. Για αυτά τα χαρακτηριστικά λαμβάνεται υπόψη το βιολογικό φύλο (π.χ. αρσενικό, θηλυκό ή ίντερσεξ), η κοινωνική δόμηση των φύλων (ρόλοι των φύλων) ή η ταυτότητα φύλου.
Απόδοση φύλου
Σύμφωνα με τη θεωρητικό πάνω στις σπουδές φύλου Kate Bornstein, το κοινωνικό φύλο μπορεί να έχει ασάφεια και ρευστότητα.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει το κοινωνικό φύλο ως κοινωνικά κατασκευασμένα χαρακτηριστικά των ανδρών και των γυναικών (ρόλοι, νόρμες κ.ά.) που ποικίλλουν ανά κοινωνία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα και κοινωνία Κατηγορία:Φύλο
Ορογένεση
Η ορογένεση είναι το φαινόμενο του σχηματισμού των βουνών και κατ' επέκταση των οροσειρών. Με τον όρο αυτόν στη γεωλογία αποκαλείται μία σειρά γεγονότων και ανακατατάξεων του φλοιού της Γης, κατά τη διάρκεια των οποίων, ανυψώνονται και πτυχώνονται τεράστιες μάζες πετρωμάτων των γεωσύγκλινων και βαθμιαία σχηματίζονται βουνά. Οι ανακατατάξεις αυτές, διαρκούν συνήθως μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια.
Θεωρίες αιτίων
right|thumb|325px|Οροσειρά της Αλάσκας Καθώς τα αίτια της ορογένεσης δεν είναι ακόμη σαφή, έχουν αναπτυχθεί πολυποίκιλες θεωρίες για την εξήγηση του φαινομένου. Ακολουθούν μερικές από αυτές.
Μαγματική ή ανύψωση
Η μαγματική θεωρία ή η θεωρία της ανύψωσης, διατυπώθηκε από τον Γερμανό επιστήμονα Λέοπολντ φον Μπούχ και τον Σκωτσέζο Τζέιμς Χάτον. Σύμφωνα με τους δύο γεωλόγους, η άνοδος του μάγματος από τα βάθη της Γης είναι η αιτία της ανύψωσης των ιζηματογενών πετρωμάτων. Παρά την αναμφισβήτητη σχέση ανάμεσα στον μαγματισμό και στην ορογένεση, η θεωρία αυτή έχει αποδειχτεί ασταθής και έχει εγκαταλειφθεί.
Συστολή
Η θεωρία της συστολής, συστάθηκε από τον Αμερικανό επιστήμονα Τζέημς Ντάνα το 1829 και τον Γάλλο Ελί ντε Μπομόν το 1873. Σύμφωνα μ' αυτήν, ο πυρήνας της Γης ψύχεται συνεχώς και ο στερεός φλοιός συστέλλεται, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται «ρυτίδες».
Η εν λόγω θεωρία αντικρούεται από πολλούς επιστήμονες, οι οποίοι υποστηρίζουν, πως ο πυρήνας της Γης δεν ψύχεται αλλά θερμαίνεται, λόγω διασπάσεων ραδιενεργών στοιχείων και συνεπώς ο στερεός φλοιός διαστέλλεται.
Ισοστασία
Βασικός εκφραστής της θεωρίας της ισοστασίας, ήταν ο Αμερικανός επιστήμονας και στρατιωτικός Κλάρενς Ντάτον. Ο ίδιος, θεωρεί πως ο φλοιός της Γης είναι χωρισμένος σε κομμάτια με διαφορετική πυκνότητα και ότι τα πιο ψηλά τμήματά της είναι και τα πιο ελαφριά, όπως μπορεί να φανεί από μία εξέταση των ανωμαλιών της βαρύτητας. Αυτά τα ξεχωριστά τμήματα του φλοιού μπορεί να ισορροπούν κατά μήκος μιας επιφάνειας ισοστατικής αντιστάθμισης, σε βάθος εξήντα περίπου χιλιομέτρων. Κάποια από τα υψηλά τμήματα λοιπόν βυθίζονται στη Γη διότι η πυκνότητά τους μείωνεται από πάνω προς τα κάτω. Συνεπώς, αυτά που συνεχίζουν να ισορροπούν σχηματίζουν τον στερεό φλοιό της Γης.
Εν τέλη, η θεωρία χαρακτηρίστηκε ανεπαρκής, διότι δεν κάλυπτε τις περιπτώσεις των σύνθετων ορογενετικών φαινομένων.
Μετατόπιση των ηπείρων
Η θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων, διατυπώθηκε από τον Γερμανό επιστήμονα Άλφρεντ Βέγκενερ την περίοδο 1912-1915.
Ο ίδιος, υποστήριξε ότι στο παρελθόν όλες οι ηπειρωτικές μάζες ήταν ενωμένες σε μία ήπειρο, την Παγγαία. Ύστερα, αυτή η ενιαία ήπειρος διαχωρίστηκε σε μικρότερα ηπειρωτικά κομμάτια, τα οποία άρχισαν να μετακινούνται επιπλέοντας στα βάθη των ωκεανών, που ήταν πυκνότεροι. Η αντίσταση που πρόβαλλε το υπόβαθρο (η πίεση της μάζας του νερού) κατά την διάρκεια της μετακίνησης, προκαλούσε την πτύχωση των ηπειρωτικών μαζών, δημιουργώντας έτσι τον σχηματισμό των οροσειρών. Η μετατόπιση αυτή, κατά τον Βέγκενερ, οφειλόταν στην έλξη της Σελήνης και του Ήλιου σε συνδυασμό με τη φυγόκεντρο δύναμη.
Η συγκεκριμένη θεωρία καταρρίφθηκε καθ' ότι αργότερα διαπιστώθηκε πως αυτές οι δυνάμεις δεν είναι αρκετά ισχυρές ώστε να προκαλέσουν μετατοπίσεις τέτοιου μεγέθους.
Σταθερότητα
Η θεωρία της σταθερότητας σχηματίστηκε από τον σοβιετικής καταγωγής επιστήμονα Βλαδίμηρο Μπελουσόφ. Σύμφωνα με τον γεωλόγο αυτόν, οι ορογενέσεις προκαλούνται από κάθετες ανυψώσεις, ενώ οι οριζόντιες/πλευρικές κινήσεις των ηπειρωτικών μαζών είναι πολύ πιο σύντομες και περιορισμένες. Ακόμα και οι πτυχώσεις δεν οφείλονται παρά σε ένα μικρό μέρος, σε πλευρικές πιέσεις. Κατά την θεωρία του δηλαδή, η ορογένεση είναι ένα φαινόμενο κυρίως διαπιρισμού.
Η θεωρία αυτή αμφισβητείται, καθώς στον επιστημονικό κόσμο υποστηρίζεται ότι οι κινήσεις που κυριαρχούν στις ορογενέσεις είναι οι κάθετες κι όχι οι οριζόντιες/πλευρικές.
Υπόγεια μαγματικά ρεύματα
Η θεωρία των υπόγειων μαγματικών ρευμάτων διατυπώθηκε από τον Αυστριακό επιστήμονα Άμπφερερ, το 1906.
Κατά τον ίδιο, οι μάζες που βρίσκονται στο βάθος της Γης θερμαίνονται από τη ραδιενέργεια στον πυρήνα, ανεβαίνουν πάνω από τις ηπείρους και σχηματίζονται βουνοκορφές. Αντίθετα, οι μάζες που είναι υψηλότερα (δηλ. μακριά από την ζέστη του πυρήνα), ψύχονται και κατεβαίνουν κάτω από τους ωκεανούς.
Ταλαντώσεις
Η θεωρία των ταλαντώσεων εκφράστηκε από τον γεωλόγο Χάαρμαν, το 1930.
Η εν λόγω θεωρία, εικάζει πως η έλξη του Ήλιου και των άλλων ουράνιων σωμάτων προκαλεί μια μετακίνηση των πόλων, κίνηση μάγματος στο εσωτερικό της Γης και τεκτονικές κινήσεις με μορφή γεωεξογκώσεων, που αποκαλούνται αρχική τεκτογένεση. Στη συνέχεια, εξαιτίας της βαρύτητας, τα ιζήματα ολισθαίνουν στις πλαγιές των γεωεξογκώσεων, προκαλώντας τη δευτερογενή τεκτογένεση, με πτυχές, ρήγματα κλπ. Αντίστοιχες απόψεις εξέφρασε και ο Ολλανδός επιστήμων Βαν Μπέμελεν, από το 1931 και μετά, ξεκινώντας με την αντίληψη ότι στη Γη υπάρχουν εποχές συσσώρευσης δυναμικής ενέργειας και εποχές «χαλάρωσης», μικρότερης χρονικής διάρκειας. Αυτό που παρατηρείται στην επιφάνεια της Γης είναι κάθετες κινήσεις, που μπορεί ν' ακολουθούνται από πλάγιες κινήσεις μαζών με μία τεκτονική που οφείλεται στην βαρύτητα.
Παλμική
Η παλμική θεωρία, είναι αποτέλεσμα συνδυασμού απόψεων για τη συστολή και τη διαστολή της Γης. Σύμφωνα με αυτήν, όταν η Γη διαστέλλεται, έχουμε ορογένεση, ενώ όταν συστέλλεται, επεκτείνονται οι θάλασσες.
Κόμνινα Φθιώτιδας
Η Κόμνινα είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 125 μέτρα.
Ορογένεση
Λιθοσφαιρικών πλακών
Σύμφωνα με την θεωρία των λιθοσφαιρικών πλακών, υπάρχουν τέσσερις τύποι ορογένεσης: Αξιοσημείωτο είναι, πως με αυτή τη θεωρία απορρίπτεται μία άποψη που επικρατούσε προηγουμένως, του κανονικού και αμετάβλητου ορογενετικού κύκλου, που χαρακτήριζε τη γέννηση κάθε οροσειράς.
Κόμνινα Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Κόμνινα βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Καλλίδρομο, σε απόσταση 37 χλμ. ΝΑ. από τη Λαμία και 12 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Καμένα Βούρλα (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος Αθήνας - Θεσσαλονίκης που την χωρίζει από το Καινούργιο, ανατολικά περνάει ο Βοάγριος ποταμός (Πλατανιάς) που καταλήγει στον Μαλιακό, νοτιοανατολικά είναι το Ρεγκίνι και νότια περνάει η νέα σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης. Ενοριακός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Ιωάννης και φυσιολατρικό αξιοθέατο το «Μπουρβάρι», δρόμος με πλατάνια, κισσούς και τρεχούμενα νερά. Ως Κόμνηνα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Θρονίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Κόμνινα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κομνίνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μώλου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 254 κατοίκους.
Ορογένεση
Λιθοσφαιρικών πλακών
Με την πρόσφατη σφαιρική τεκτονική, οι ορογενέσεις γίνονται στα περιθώρια δύο λιθοσφαιρικών πλακών που συγκλίνουν και τα φαινόμενα δεν είναι πάντοτε τα ίδια στο διάστημα και στο χρόνο, αλλά μπορεί και να διαφέρουν σημαντικά. Η θεωρία των λιθοσφαιρικών πλακών είναι η πιο ευσταθής, συγκριτικά με τις υπόλοιπες.
Κόμνινα Φθιώτιδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Ορογένεση
Ορογενετικοί κύκλοι
Στην ιστορία της Γης, έχουν πραγματοποιηθεί πολλοί ορογενετικοί κύκλοι. Γι' αυτούς που συνέβησαν στο προκάμβριο ή στον αρχαιοζωικό αιώνα, λίγα πράγματα είναι γνωστά και δεν μπορούν να εντοπιστούν οι κύκλοι/μεταβολές που πραγματοποιήθηκαν στις διάφορες ηπείρους. Μετά την Κάμβρια περίοδο όμως, διακρίνονται τρεις μεγάλοι ορογενετικοί κύκλοι καθώς και η επίδραση τους στον φλοιό της Γης.
Λαυρέντιος
Η λαυρέντιος ορογένεση, συνέβη μεταξύ του αρχαϊκού (η αρχαιότερη χρονική περίοδος στη γεωλογική ιστορία της Γης) και του προτεροζωικού αιώνα.
Αλγκόνκιος
Η αλγκόνκιος ορογένεση, συνέβη μετά την αλγκόνκιο περίοδο (ανώτερη περίοδος του αρχαιοζωικού ή αρχαϊκού αιώνα).
Καληδόνια
Η καληδόνια ορογένεση έδρασε από την Κάμβρια περίοδο έως την Δεβόνια περίοδο. Η περίοδος της ακμής της παρατηρείται στο διάστημα μεταξύ Σιλούριας και Δεβόνιας περιόδου. Σε αυτήν, διακρίνονται οι παλαιοκαληδόνιες πτυχώσεις και οι νεοκαληδόνιες πτυχώσεις.
Κατά τη διάρκεια αυτού του κύκλου αναδύθηκαν τα Τακονικά όρη στη Βόρεια Αμερική, τα Σουηδητικά στην Τσεχοσλοβακία και βουνά στην Αγγλία, στη Σκανδιναβία, στη Σκωτία κ.ά.
Ερκύνια ή βαρίσκια
Η ερκύνια ή βαρίσκια ορογένεση εκκίνησε κατά την Δεβόνια περίοδο και κατέληξε στην αρχή του Μεσοζωικού αιώνα. Οι φάσεις ακμής της εντοπίζονται κατά τη διάρκεια της Πέρμιας περιόδου αλλά και της Λιθανθρακοφόρου περιόδου.
Αλπική
Η αλπική ορογένεση είναι η πιο πρόσφατη. Ξεκινά πριν την αρχή του Μεσοζωικού αιώνα και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Οι φάσεις ακμής της εντοπίζονται στην Κρητιδική περίοδο και στον Τριτογενή αιώνα. Σε αυτήν, διακρίνονται οι παλαιοαλπικές, οι μεσοαλπικές και οι νεοαλπικές πτυχώσεις.
Κατά τη διάρκεια αυτής, αναδύθηκαν ο Καύκασος, ο Άτλαντας, οι Άλπεις, οι Άνδεις, τα Απέννινα, τα Πυρηναία, τα Ιμαλάια, τα Καρπάθια, οι Κορδιλιέρες κ.ά.
Σημειώσεις
<references group="σ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωλογικά φαινόμενα Κατηγορία:Γεωλογικές διεργασίες
Αζαλαΐς του Μομφερράτου
Η Αζαλαΐς του Μομφερράτου (γνωστή ως Αδελασία ή Αλασία) (1150–1232) ήταν σύζυγος του μαρκησίου του Σαλούτσο και αντιβασίλισσα για τον εγγονό της, Μαμφρέδο Γ΄ από το 1212 έως το 1218.
Βιογραφία
Όπως και ο αδερφός της Βονιφάτιος, η Αζαλαΐς ήταν προστάτιδα των τροβαδούρων. Αναφέρεται στο τραγούδι του Peire Vidal, Estat ai gran sazo : "Ο Θεός να σώζει τον τιμημένο μαρκήσιο και την όμορφη αδερφή του"
Επιλέον, σε αυτήν αφιερώνεται το Bon 'aventura don Dieus als Pizas.
Γύρω στο 1192, είχε χτίσει την εκκλησία του Σαν Λορέντζο, την οποία δώρησε σε ηγούμενος στο Ουλξ. Ο μεγαλύτερος γιος της, ο Βονιφάτιος, που πήρε το όνομά του από τον αδερφό της, αναφέρεται για πρώτη φορά στη δωρεά. Ωστόσο, ο Βονιφάτιος πέθανε το 1212, και με το θάνατο του συζύγου της τον Φεβρουάριο του 1215, η Αζαλαΐς έγινε αντιβασίλισσα του Σαλούτσο για τον εγγονό της, Μαμφρέδο Γ΄.
Η Αζαλαΐς έκανε επίσης πολιτικές και εκκλησιαστικές συμφωνίες με την πόλη Άλμπα και τον Επίσκοπο του Άστι. Το 1216, έκανε μια συνθήκη με τον Θωμάς Α΄ της Σαβοΐας για έναν γάμο μεταξύ του γιου του Αμεδαίου και της εγγονής της Αγνής. Ωστόσο, ο γάμος δεν έγινε ποτέ, πιθανώς για λόγους συγγένειας, καθώς η Αζαλαΐς ήταν πρώτη ξαδέρφη του πατέρα του Θωμά. Ο Αμεδαίος παντρεύτηκε την Άννα της Βουργουνδίας και η Αγνή έγινε ηγουμένη του μοναστηριού της Santa Maria della Stella στο Ριφρέντο.
Όταν ο νεαρός Μαμφρέδος ενηλικιώθηκε του το 1218, η Αζαλαΐς επέστρεψε στην εκκλησία. Το 1224, προίκισε το μοναστήρι του Ριφρέντο με το εισόδημα της εκκλησίας του Σαν Ιλλάριο. Το 1227, έδωσε περαιτέρω επιχορηγήσεις στους ηγούμενους του Ουλξ. Πέθανε το 1232 και θάφτηκε στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία του Στεφάρντα.
Τέκνα
Με τον σύζυγό της Μαμφρέδο είχαν τουλάχιστον πέντε παιδιά:
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Μαρκησίες
Μαυσωλείο του Λένιν
thumb|295px|Το Μαυσωλείο του Λένιν το 2006 Το Μαυσωλείο του Λένιν (ρωσικά: Мавзоле́й Ле́нина), επίσης γνωστό ως Τάφος του Λένιν, είναι μαυσωλείο ευρισκόμενο στην Κόκκινη Πλατεία, στο κέντρο της Μόσχας. Μέχρι σήμερα είναι ο τόπος όπου διατηρείται η σορός του πρώτου Σοβιετικού ηγέτη Βλαντίμιρ Λένιν σε δημόσια έκθεση από το έτος του θανάτου του μέχρι σήμερα. Κτισμένο από γρανίτη σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αλεξέι Σιούσεφ, ενσωματώνει στη μνημειακή γραμμή του στοιχεία από αρχαία μαυσωλεία, όπως την Πυραμίδα του Ζοσέρ, τον Τάφο του Κύρου του Μέγα και (λιγότερο) τον Ναό των Επιγραφών.
Ιστορικό
thumb|right|Ο ξύλινος πρόδρομος του Μαυσωλείου του Λένιν τον Μάρτιο του 1925 thumb|[[Πανενωσιακή Οργάνωση Πιονιέρων Β. Λένιν|Νεαροί Πιονιέροι στο Μαυσωλείο του Λένιν το 1968]] Ο Λένιν πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1924. Μόλις δύο ημέρες αργότερα ανατέθηκε στον Αλεξέι Σιούσεφ το κτίσιμο μιας κατάλληλης δομής για να εκτεθεί εκεί η σορός του Λένιν σε λαϊκό προσκύνημα. Ο αρχιτέκτονας είχε ετοιμάσει ένα ξύλινο υπόστεγο στην Κόκκινη Πλατεία, κάτω από τα τείχη του Κρεμλίνου της Μόσχας, στις 27 του μηνός. Αργότερα την ίδια ημέρα το φέρετρο του Λένιν τοποθετήθηκε εκεί. Περισσότεροι από εκατό χιλιάδες άνθρωποι επισκέφθηκαν το φέρετρο τις επόμενες 6 εβδομάδες. Μέχρι τον Αύγουστο του 1924 ο Σιούσεφ είχε αντικαταστήσει τη δομή αυτή με μία μεγαλύτερη και η σορός του Λένιν τοποθετήθηκε μέσα σε μία σαρκοφάγο σχεδιασμένη από τον αρχιτέκτονα Κονσταντίν Μελνίκοφ.
Ο παθολόγος Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ είχε ταριχεύσει το σώμα του Λένιν λίγο μετά τον θάνατό του και το 1930 ολοκληρώθηκε ένα κανονικό μαυσωλείο, κατασκευασμένο από μάρμαρο, πορφυρίτη, γρανίτη και λαβραδορίτη, και σχεδιασμένο από τον Σιούσεφ, τον I.A. Φράντσουζ και τον Γ.K. Γιάκοβλεφ. Το μαυσωλείο χρησίμευε στη συνέχεια και ως εξέδρα από την οποία οι Σοβιετικοί ηγέτες παρακολουθούσαν τις παρελάσεις στην Κόκκινη Πλατεία.
Το 1973 ο γλύπτης Νικολάι Τόμσκι σχεδίασε μία νέα σαρκοφάγο για τον Λένιν.
Στις 26 Ιανουαρίου 1924 ο αρχιφρούραρχος Μόσχας εξέδωσε διαταγή να τοποθετηθεί τιμητική φρουρά στο Μαυσωλείο, την οποία οι Ρώσοι αποκαλούσαν «Φυλάκιο Αριθμός 1». Μετά τη Ρωσική Συνταγματική Κρίση του 1993 η τιμητική φρουρά καταργήθηκε και από το 1997 το «Φυλάκιο Αριθμός 1» είναι το Μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στον Κήπο Αλεξάνδρου, στην άλλη πλευρά των τειχών του Κρεμλίνου.
Τον Οκτώβριο του 1941, όταν η Μόσχα κινδύνευε από την προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων, η σορός του Λένιν μεταφέρθηκε στο Τιουμέν, την παλαιότερη ρωσική πόλη στη Σιβηρία. Μετά το τέλος του πολέμου επιστράφηκε και το Μαυσωλείο ξανάνοιξε για το κοινό.
Μεταξύ του 1924 και του 1972 υπολογίσθηκε ότι περισσότερα από 10 εκατομμύρια άνθρωποι επισκέφθηκαν το Μαυσωλείο.
Η επίσης ταριχευμένη σορός του Ιωσήφ Στάλιν βρισκόταν δίπλα σε αυτή του Λένιν από τον θάνατο του Στάλιν τον Μάρτιο του 1953 μέχρι τον Οκτώβριο του 1961, οπότε απομακρύνθηκε στα πλαίσια της «αποσταλινοποίησης» και τάφηκε πιο πίσω, στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου, ακριβώς κάτω από το τείχος.
Επιπλέον, η σορός του Λένιν επρόκειτο να μεταφερθεί στο Πάνθεο της Μόσχας μετά την ολοκλήρωσή του, αλλά η κατασκευή του ακυρώθηκε μετά την πάροδο της αποσταλινοποίησης.
Η συντήρηση της σορού
Μέχρι τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, το συνεχές έργο της συντηρήσεως της σορού του Λένιν χρηματοδοτείτο από τη σοβιετική κυβέρνηση. Μετά από το έτος εκείνο δεν υπάρχει πλέον κρατική χρηματοδότηση και το προσωπικό συντηρήσεως πληρώνεται από ιδιωτικές δωρεές. Το 2016 η ρωσική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να καταβάλει 13 εκατομμύρια ρούβλια για τη συντήρηση της σορού.
Το Μαυσωλείο σήμερα
thumb|right|Ο Βλαντίμιρ Πούτιν μπροστά στο Μαυσωλείο του Λένιν thumb|right|Διαδήλωση μελών του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος μπροστά από το μαυσωλείο το 2009 Το Μαυσωλείο είναι ανοικτό στο κοινό κάθε ημέρα εκτός Δευτέρας και Παρασκευής από τις 10 π.μ. μέχρι τις 1 μ.μ., με την εξαίρεση των αργιών. Σχηματίζονται ακόμα ουρές επισκεπτών, αν και πολύ μικρότερες από ό,τι την κομμουνιστική εποχή. Η είσοδος στο Μαυσωλείο είναι δωρεάν. Οι ένοπλοι φρουροί του μπορούν να κάνουν σωματική έρευνα στους επισκέπτες πριν από την είσοδο, ενώ οι τελευταίοι απαιτείται να δείχνουν σεβασμό στο εσωτερικό του: απαγορεύεται η φωτογράφηση και η λήψη εικόνας, η ομιλία, το κάπνισμα, το να έχουν τα χέρια στις τσέπες, ενώ οι άνδρες που φορούν καπέλο πρέπει να το βγάζουν σε ένδειξη σεβασμού.
Από το 1991 γίνονται συζητήσεις σχετικώς με την κατάργηση της Νεκρόπολης του Τείχους του Κρεμλίνου και την ταφή της σορού του Λένιν. Ο πρόεδρος Μπορίς Γιέλτσιν, με την υποστήριξη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, σκόπευε να κλείσει το Μαυσωλείο και να θάψει τον Λένιν δίπλα στη μητέρα του, τη Μαρία Αλεξάντροβνα Ουλιάνοβα, στο Κοιμητήριο του Βόλκοβο στην Αγία Πετρούπολη. Αλλά ο διάδοχος του Γιέλτσιν, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, αντιτάχθηκε στη μεταφορά, με το επιχείρημα ότι θα υπονοούσε πως γενεές πολιτών είχαν υιοθετήσει ψευδείς αξίες κατά την εβδομηκονταετία του σοβιετικού καθεστώτος.
Τον Ιανουάριο του 2011 πάντως το κόμμα του Πούτιν, η Ενωμένη Ρωσία δημιούργησε μία ιστοσελίδα όπου οι επισκέπτες μπορούσαν να ψηφίσουν εάν η σορός του Λένιν θα έπρεπε να ταφεί , και το 70% των ψηφισάντων ήταν υπέρ της ταφής.
Το Μαυσωλείο έχει υποστεί αρκετές αλλαγές στην εμφάνιση μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως. Μία από τις πρώτες ήταν η τοποθέτηση πυλών στα κλιμακοστάσια που οδηγούν στην κεντρική εξέδρα. Μετά την κατάργηση της τιμητικής φρουράς αυτό ήταν απαραίτητο για να αποτραπεί η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτή. Από το 2012 υπήρξε μετασκευή στα θεμέλια εξαιτίας της κατασκευής διπλανού κτίσματος το 1983, που στεγάζει μία κυλιόμενη σκάλα, η οποία χρησιμοποιήθηκε από μέλη του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ για να ανεβαίνουν στην εξέδρα. Το 1995-1996, όταν ο Γιέλτσιν χρησιμοποίησε την εξέδρα, ανέβηκε από το κλιμακοστάσιο του Μαυσωλείου, και όχι από την κυλιόμενη σκάλα. Σήμερα η εξέδρα δεν χρησιμοποιείται πλέον, οπότε έγινε αποδεκτή η αφαίρεση της κυλιόμενης σκάλας. Το 2018 το πρακτορείο RIA Novosti ανέφερε ότι ο Βλαντίμιρ Πετρόφ, μέλος της βουλής της Περιφέρειας του Λένινγκραντ, πρότεινε τη δημιουργία μιας ειδικής επιτροπής προκειμένου να εξετασθεί το ζήτημα της μεταφοράς της σορού του Λένιν από το Μαυσωλείο. Ο Πετρόφ φάνηκε να είναι διατεθειμένος να αντικαταστήσει τη σορό με ένα αντίγραφο από συνθετική ρητίνη.
Λαδοχώρι Θεσπρωτίας
Το Λαδοχώρι είναι ένα σχεδόν παραθαλάσσιο χωριό στο νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Θυάμιδος. Βρίσκεται νότια της Ηγουμενίτσας και έχει δημοτικό σχολείο. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας της Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 867 μόνιμους κατοίκους.
Σήμερα το Λαδοχώρι αποτελεί προάστιο της πόλης της Ηγουμενίτσας (ως η 1η πολεοδομική ενότητα της), στο θαλάσσιο μέτωπο του οποίου βρίσκεται μέρος του νέου λιμένα της πόλης καθώς και πολλές υπηρεσίες της. Ως γνωστόν ,λόγω της κατασκευής της Εγνατίας οδού,σε όλους τους κατοίκους του παλαιού οικισμού του Λαδοχωρίου δώθηκαν δωρεάν ως παραχωρούμενος κλήρος διάφορα ελαιοπερίβολα στη έκταση του σημερινού οικισμού αλλά και μεγάλη χρηματική αποζημίωση.Εκ τότε  το σημερινό Λαδοχώρι οικοδομήθηκε εκτενώς.Οι Λαδοχωρίτες όμως ουδέποτε ασχολήθηκαν ικανοποιητικά με την καλλιέργεια της ελιάς.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του οικισμού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.
Θέμα Παφλαγονίας
thumb|right|250px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 950) Η Παφλαγονία ήταν θέμα (στρατιωτική διοικητική διαίρεση) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που εκτεινόταν στην ομώνυμη περιοχή (Παφλαγονία) της Μικράς Ασίας. Ιδρύθηκε πιθανότατα γύρω στο 820 και η πρώτη φορά που αναφέρεται ήταν τον Νοέμβριο του 826.
Λαδοχώρι Θεσπρωτίας
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την αυτοκρατορική περίοδο (1ο -3ο μ.Χ. αιώνα), μαρτυρείται η ύπαρξη ρωμαϊκού οικισμού σ' ένα αντέρεισμα του βουνού Ζούμπρι, που υψώνεται βορειοανατολικά από το σημερινό Λαδοχώρι, πλάι στο ρέμα που διασχίζει το χωριό. Οι κάτοικοί του θα ασχολούνταν με την αλιεία και την κτηνοτροφία, ενώ θα εκμεταλλεύονταν και ένα μέρος του κάμπου που εκτείνεται μεταξύ Λαδοχωρίου, Ηγουμενίτσας και Γραικοχωρίου. Η ιδιαίτερη πάλι ανάπτυξη της ελαιοκαλλιέργειας στα νεότερα χρόνια, που μαρτυρείται κι από την ονομασία του χωριού, ήταν ενδεχομένως διαχρονική και θα μπορούσε να αναχθεί ως την αυτοκρατορική ακόμη περίοδο. Οι ανασκαφές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στην περιοχή του Λαδοχωρίου έχουν φέρει στο φως τμήματα του οδικού δικτύου του οικισμού και κατόψεις κατοικιών και καταστημάτων. Το πιο σημαντικό εύρημα των ανασκαφών αποτελεί η "ρωμαϊκή έπαυλη". Πρόκειται για ένα ερθογώνιο κτίσμα με δωμάτια και διάφορα εργαστήρια εργαστήρια. Στα δυτικά του ανακαλύφτηκε ταφικός θάλαμος με τρεις σαρκοφάγους του 2ου αιώνα π.Χ.
Θέμα Παφλαγονίας
Βιβλιογραφία
Παφλαγονίας Κατηγορία:Παφλαγονία
Λαδοχώρι Θεσπρωτίας
Δημογραφικά στοιχεία
Στο παρακάτω διάγραμμα παρουσιάζεται η εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού:
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Ιάκωβος του Πεδεμοντίου
Ο Ιάκωβος (16 Ιανουαρίου 1315 - 17 Μαΐου 1367) ήταν κόμης του Πεδεμοντίου (1334-1367). Ήταν υιός του Φιλίππου Α' κόμη του Πεδεμοντίου και της Αικατερίνης ντε λα Τουρ ντυ Πεν, κόρης του Ουμβέρτου Α' κόμη του Αλμπόν.
Βιογραφία
Ο Ιάκωβος υποστήριξε την Ιωάννα Α' Καπέτων-Ανζού, όταν ο Ιωάννης Β' μαρκήσιος του Μονφερά προσπάθησε να επωφεληθεί από την απειρία της νεαρής βασίλισσα της Νάπολης και να αποκτήσει το 1344 γαίες στη Β. Ιταλία. Το επόμενο έτος ο Ιωάννης Β' νίκησε το στρατό της Νάπολης στη μάχη του Γκαμενάριο και μετακινήθηκε πιο πέρα, έτοιμος να επιτεθεί στο Κιέρι, πόλη υποτελής του Ιακώβου. Ο κόμης του Πεδεμοντίου, αν και ο 2ος εξάδελφός του Αμεδαίος ΣΤ' κατείχε τη Σαβοΐα που θα έπρεπε να ανήκε στον Ιάκωβο ως γόνο πρεσβύτερου κλάδου, ζήτησε τη συνδρομή του. Με τη βοήθεια του Αμεδαίου ΣΤ' απέκτησε το 1347 το Κιέρι και έπειτα τις πόλεις Άλμπα, Κούνεο, Σαβιλιάνο. Τότε ο Ιωάννης Β' συμμάχησε με το Θωμά Β' του Σαλούτζο και Ουμβέρτο Β' κόμη του Αλμπόν· ο πάπας Κλήμης ΣΤ' το 1348 έκανε ανακωχή και προσπάθησε να τους συμβιβάσει με μια συμφωνία ειρήνης. Το επόμενο έτος ο Ιάκωβος έκανε συνθήκη αμοιβαίας άμυνας και βοήθειας με τον Αμεδαίο ΣΤ', Αμεδαίο Γ' της Γενεύης και τον Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι κύριο του Μιλάνου· η συμφωνία επισφραγίσθηκε με το γάμο του Γαλεάτζο Β' με τη Μπιάνκα, αδελφή του Αμεδαίου ΣΤ'.
Η πρώτη σύζυγος τού πατέρα του ήταν η Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσα της Αχαΐας, που απεβίωσε το 1311/12· την κληρονόμησε η κόρη από προηγούμενο γάμο της, η Ματθίλδη και ο σύζυγός της Ιωάννης του Δυρραχίου. Ο Ιωάννης παραχώρησε τον τίτλο στον ανιψιό του Ροβέρτο του Τάραντα. Σε αυτόν αντιτέθηκε ο Ιάκωβος διεκδικώντας το πριγκιπάτο το 1340.
Επιτέθηκε στον Αμεδαίο ΣΤ' ο οποίος όμως τον αιχμαλώτισε στο Πινερόλο και κατάσχεσε τις κτήσεις του· το 1362 με συμφωνία τού επιστράφηκαν. Απεβίωσε στο Πινερόλο το 1367.
Οικογένεια
Το 1338 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη του Ρινάλντο Β' ντ' Έστε, που όμως απεβίωσε το επόμενο έτος.
Ο δεύτερός του γάμος ήταν το 1339 με την Σίβυλλα, κόρη του Ραϋμόνδου Β' του Μπω. Υιός τους ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας
AllMovie
Ο ιστότοπος AllMovie (παλαιότερα γνωστός ως All-Movie Guide) είναι εμπορική ιστοσελίδα του διαδίκτυου που περιέχει μια βάση δεδομένων με ηθοποιούς, κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μεταξύ άλλων. Ο ιστότοπος ιδρύθηκε από τον Μάικλ Ιρλιβάιν ως μέρος του προγράμματος All-Media Guide.
Ιστορικό
Ο διαδικτυακός τόπος του All-Movie Guide ιδρύθηκε από τον Ιρλιβάιν το 1994 ως συμπλήρωμα του έργου All-Music Guide για τις μουσικές ηχογραφήσεις. Η νέα βάση δεδομένων συγκέντρωσε λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της κύριας παραγωγής, του καστ ηθοποιών, των πληροφοριών για τα κινηματογραφικά συνεργεία και τις εταιρείες παραγωγής.
Η άδεια χρήσης της βάσης δεδομένων έχει αποκτηθεί από περισσότερες από 10.000 διαφορετικές εταιρείες, από διανομείς ταινιών έως ιστοσελίδες και καταστήματα λιανικής πώλησης.
Στο τέλος του 2007, η εταιρεία All Media Guide, ιδιοκτήτης των AllMusic, AllMedia και AllGame, εξαγόρασε την εταιρεία Macrovision (αργότερα Rovi Corporation) για 102 εκατομμύρια δολάρια (72 εκατομμύρια δολάρια πληρώθηκαν αμέσως, ενώ τα υπόλοιπα 30 εκατομμύρια τον επόμενο χρόνο). Από το 2011 έως το 2013, η πρόσβαση στις βάσεις δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω του κοινού ιστότοπου AllRovi.com.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστότοποι για φιλμ
Άλφα Πυξίδος
Ο α (άλφα) Πυξίδος (Alpha Pyxidis, συντομογραφικά α Pyx) είναι ο φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον νότιο αστερισμό Πυξίδα. Ως αστέρας τέταρτου μεγέθους είναι σαφώς ορατός με γυμνό μάτι σε μέρη μακριά από φώτα μεγάλων πόλεων και σε ασέληνες νύχτες. Εξαιτίας όμως της θέσεώς του στο νότιο μέρος του αστερισμού του, είναι δύσκολα ορατός από μεγάλο μέρος του Βόρειου Ημισφαιρίου της Γης, χαμηλά προς τον νότιο ορίζοντα τις νύχτες του χειμώνα. Φαίνεται σχεδόν πάνω στο ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει τους αστέρες β και γ Πυξίδος, πολύ πιο κοντά στον β.
Αστροφυσικά δεδομένα
Ο α Πυξίδος έχει φασματικό τύπο γαλανόλευκου γίγαντα και είναι πιθανότατα παλλόμενος μεταβλητός αστέρας του τύπου του β Κηφέως (ως μεταβλητός αναφέρεται και στη βάση δεδομένων SIMBAD ). Η μάζα του είναι δέκα και πλέον φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και η διάμετρός του εξαπλάσια και πλέον της ηλιακής. Η πραγματική του λαμπρότητα είναι περίπου δέκα χιλιάδες φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος −3,47. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 24.300 K και έχει δείκτη χρώματος (B−V) = −0,19. Αστέρες με τόσο μεγάλη μάζα αναμένεται να τελειώσουν τη σύντομη ζωή τους με μια έκρηξη υπερκαινοφανούς.
Ο α Πυξίδος απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 15,3 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (55.100 χιλιόμετρα την ώρα).
Ονομασία
Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία ο όρος 天狗 (Tiān Gǒu), που σημαίνει «Ουράνιος σκύλος», αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα αστέρων που αποτελείται από τους α Πυξίδος, HD 73634 (e Ιστίων), KX Ιστίων, β, γ και δ Πυξίδος. Ο ίδιος ο α Πυξίδος ήταν γνωστός έτσι ως 天狗五 (Tiān Gǒu wǔ), δηλαδή ο Πέμπτος (αστέρας) του Ουράνιου σκύλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Πυξίς (αστερισμός)
Σύναος Φρυγίας
Η Σύναος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στην επαρχία της Φρυγίας Πακατιανής και μεταξύ της φρυγικής Άγκυρας (διάφορη της γνωστής) και της κώμης των Κερυζέων. Στην αρχαιότητα αναφέρεται από τον Αλεξανδρινό γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο και στο Βυζάντιο από τον Ιεροκλή.
Πρόκειται για την σημερινή Σιμάφ της Τουρκίας.
Επισκοπή Συνάου
Στη βυζαντινή περίοδο, η Σύναος ήταν επισκοπή με μητρόπολη τη Λαοδίκεια. Γνωστοί επίσκοποι της Συνάου υπήρξαν οι κάτωθι: Η επισκοπή της Συνάου υπαγόταν μέχρι και τον 7ο αιώνα στη Λαοδίκεια. Φαίνεται δε ότι είχε για κάποιο χρονικό διάστημα ενοποιηθεί με την επισκοπή της φρυγικής Άγκυρας (Kilisse Keui). Από τον 9ο αιώνα υπήχθη στη μητρόπολη της Ιεραπόλεως και παρέμεινε εκεί μέχρι και την εξαφάνισή της. Το 1394 ενσωματώθηκε στην αρχιεπισκοπή της Φιλαδελφείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Λεωνίδας Αλάογλου
Ο Λεωνίδας Αλάογλου (αγγλικά: Leonidas (Leon) Alaoglu, 19 Μαρτίου 1914 – Αύγουστος 1981) ήταν Καναδοαμερικανός μαθηματικός ελληνικής καταγωγής γνωστός για την εργασία του στην τοπολογία και το θεώρημα Αλάογλου.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην πόλη Ρεντ Ντιρ της Αλμπέρτα του Καναδά από Έλληνες γονείς, και μεγαλώνοντας μετακόμισε στις ΗΠΑ όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του με πτυχίο και διδακτορικό το 1938 από το πανεπιστήμιο του Σικάγο, στην ηλικία των 24 ετών. Η διδακτορική του θέση ήταν αυτή που αποτέλεσε μετέπειτα το θεώρημα Αλάογλου. Το θεώρημα Μπουμπακί-Αλάογλου αποτελεί γενίκευση των αποτελεσμάτων από τους μαθηματικούς της ομάδας Νικολά Μπουρμπακί και αφορά διπλές τοπολογίες.
Διατέλεσε για μερικά χρόνια καθηγητής στο πολιτειακό κολλέγιο της Πενσυλβάνια, πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, και το πανεπιστήμιο Περντιού. Το 1944 έγινε αναλυτής επιχειρήσεων για την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ, και μετέπειτα από το 1953 έως το 1981 εργάστηκε ως υψηλόβαθμος επιστήμονας στην έρευνα επιχειρήσεων για την εταιρεία αεροναυπηγικής Λόκχηντ.
Μετά τον θάνατο του το 1981, προς τιμή του ιδρύθηκε η σειρά διαλέξεων Leonidas Alaoglu Memorial Lecture στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Καναδοί μαθηματικοί
Μουσικό κλειδί
Στη θεωρία της μουσικής, με τον όρο κλειδί (ή γνώμονας) εννοούμε το σύμβολο που βρίσκεται στην αρχή κάθε γραμμής πενταγράμμου, που προσδιορίζει την ονομασία και το ύψος κάθε μουσικού φθόγγου ανάλογα με τη θέση του στο πεντάγραμμο. Βάσει της θέσης του κλειδιού στο πεντάγραμμο μπορούμε να διαβάσουμε τα ονόματα των φθόγγων που αντιστοιχούν στις γραμμές και τα διαστήματα. Στη μουσική σημειογραφία υπάρχουν τα εξής τρία κλειδιά: κλειδί του σολ, κλειδί του φα και κλειδί του ντο. Το καθένα απ' αυτά χρησιμοποιείται για διαφορετικά όργανα και φωνές, ανάλογα με την έκταση του καθενός. Χονδρικά, το κλειδί του σολ είναι για τα υψίφωνα μέρη, το κλειδί του ντο για τα μεσόφωνα μέρη και το κλειδί του φα για τα βαθύφωνα μέρη.
thumb|600px|right Ιστορικά, στη μουσική σημειογραφία χρησιμοποιούνται δέκα κλειδιά:
Κλειδί του Σολ
Το κλειδί του σολ δεύτερης γραμμής είναι το πιο διαδεδομένο κλειδί. Πρωτίστως γνωστό ως «κλειδί του βιολιού», χρησιμοποιούνταν ιστορικά για να σημειώνει υψίφωνα μέρη. Χρησιμοποιείται για τις εξής φωνές και μουσικά όργανα:
Κλειδί του Φα
δεξιά|frame|Μουσικά κλειδιά σε χρήση τον 15ο αι. (Ντο-Φα-Σολ) Το κλειδί του φα τέταρτης γραμμής, γνωστό και ως «κλειδί του μπάσου», χρησιμοποιείται για τις εξής φωνές και όργανα:
Κλειδί του Ντο
Το κλειδί του ντο τρίτης γραμμής, γνωστό και ως «κλειδί της άλτο», χρησιμοποιείται για τη βιόλα και συχνά για το αγγλικό κόρνο. Το κλειδί του ντο τέταρτης γραμμής χρησιμοποιείται για την ψηλή περιοχή στο φαγκότο, το τρομπόνι και το τσέλο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Μουσική σημειογραφία
Ίσμαρος (μυθολογία)
Ο Ίσμαρος έδωσε το όνομά του στην πόλη της Θράκης Ίσμαρο, την πρωτεύουσα των Κικόνων που αναφέρονται στην Οδύσσεια.
Πηγές
Ισμαρος Ισμαρος
Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος
O Αρσένιος (Καρδαμάκης) είναι Έλληνας Θεολόγος, Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου και Μητροπολίτης της Μητρόπολης Αυστρίας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Αρσένιος γεννήθηκε το 1973 στην Γέργερη Ηρακλείου. Αποφοίτησε από την Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και από την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Σπούδασε στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Τμήμα Κανονικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στον Τομέα της Αγίας Γραφής και της Πατερικής Γραμματείας του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στον Τομέα της Πατερικής Γραμματείας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.
Εκάρη Μοναχός από τον Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας Κύριλλο και χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο, το 1998, στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη. Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης από τον τότε Επίσκοπο Κνωσού και νυν Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας Μακάριο, το 2002. Το 2007, έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου.
Από το 1999 έως το 2004, υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Γερμανίας. Το 2004 ανέλαβε καθήκοντα ως Πρωτοσύγκελος στην Ιερά Μητρόπολη Γαλλίας, υπό τον τότε Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ.
Εξελέγη Μητροπολίτης Αυστρίας από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, στις 3 Νοεμβρίου 2011. Χειροτονήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, στις 30 Νοεμβρίου 2011. Ενθρονίστηκε στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας Βιέννης, στις 4 Δεκεμβρίου 2011.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Αυστρίας
Κατηγορία:Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Ilyushin Il-14
Το Ilyushin Il-14 (ονομασία αναφοράς NATO: «Crate») ήταν σοβιετικό δικινητήριο ελικοφόρο επιβατηγό και μεταγωγικό αεροσκάφος της δεκαετίας του 1950. Εκτός από την ίδια την ΕΣΣΔ, παραγόταν κατόπιν αδείας στην Ανατολική Γερμανία από τη VEB Flugzeugwerke ως VEB 14 και στη Τσεχοσλοβακία ως Avia 14. Σταδιακά τα Il-14 αντικαταστάθηκαν από τα πιο σύγχρονα Antonov An-24 και Yakovlev Yak-40.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Il-14 αναπτύχθηκε προκειμένου να αντικατασταθούν τα ευρέως διαδεδομένα στη σοβιετική επικράτεια Douglas DC-3 και Lisunov Li-2. Επρόκειτο για εξέλιξη του προγενέστερου Ilyushin Il-12, που είχε πετάξει για πρώτη φορά το 1945. Τα Il-14 καλούνταν να καλύψουν ανάγκες τόσο της πολιτικής όσο και της πολεμικής αεροπορίας, ενώ παράλληλα θα έπρεπε να επιλυθούν τα σοβαρότατα προβλήματα που υπήρχαν με τους κινητήρες των Il-12. Ένα ακόμη πρόβλημα των Il-12 ήταν ότι μπορούσαν να μεταφέρουν λιγότερο φορτίο από όσο είχε προβλεφθεί αρχικά. Εν τέλει η ένταξη των Il-14 σε υπηρεσία ήταν ποιοτικό άλμα συγκριτικά με την προγενέστερη κατάσταση. Τα νέα αεροσκάφη προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Shvetsov ASh-82T-7 των 1900 hp. Επίσης όλες οι βελτιώσεις που υλοποιήθηκαν είχαν ως αποτέλεσμα να βελτιωθούν αισθητά τα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά του αεροσκάφος σε περίπτωση απώλειας ενός εκ των δύο κινητήρων.,
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Ilyushin Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη
Ισθμιάδης
Στην ελληνική μυθολογία ο Ισθμιάδης ήταν ο σύζυγος της Πελάργης, θυγατέρας του Ποτνέως. Ο Ισθμιάδης και η Πελάργη αποκατέστησαν στη Βοιωτία τη λατρεία των Καβείρων, την οποία είχαν αποδιοργανώσει οι «Επτά». Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο Ισθμιάδης φρόντισε να της αποδοθούν θεϊκές τιμές για τον ιερό της ζήλο προς τους θεούς, μετά από σχετικό χρησμό που έδωσε το Μαντείο της Δωδώνης.
Πηγές
Ισθμιαδ
Ilyushin Il-18
thumb|200px Το Ilyushin Il-18 (ρωσικά: Илью́шин Ил-18, όνομα αναφοράς του ΝΑΤΟ: Coot) ήταν ένα Σοβιετικό τετρακινητήριο ελικοφόρο επιβατικό αεροσκάφος μεσαίων αποστάσεων.
Ήταν ένα μεγάλο αεροσκάφος turboprop που πέταξε για πρώτη φορά το 1957 και έγινε ένα από τα πιο γνωστά και πιο ανθεκτικά σοβιετικά αεροσκάφη της εποχής του. Το Il-18 ήταν ένα από τα κύρια αεροσκάφη στον κόσμο για αρκετές δεκαετίες και εξήχθη ευρέως. Λόγω της αντοχής του αεροσκάφους, πολλά αροσκάφη πραγματοποίησαν πάνω από 45.000 ώρες πτήσης και ο τύπος παραμένει λειτουργικός τόσο σε στρατιωτικές όσο και (σε ​​μικρότερο βαθμό) πολιτικές ικανότητες. Ο διάδοχος του Il-18 ήταν το αεροσκάφος J-62 μεγάλων αποστάσεων.
Κατηγορία:Αεροσκάφη Ilyushin Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Συγκοινωνούντα δοχεία
δεξιά|thumb|Κινούμενη εικόνα που δείχνει τον νόμο των συγκοινωνούντων δοχείων Συγκοινωνούντα δοχεία ονομάζονται δοχεία που συγκοινωνούν με σωλήνα, ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Αν σ' αυτά υπάρχει το ίδιο υγρό, η οριζόντια επιφάνεια είναι στο ίδιο επίπεδο. Σε αντίθετη περίπτωση που τα υγρά είναι διαφορετικής πυκνότητας, η επιφάνεια του πιο πυκνού είναι χαμηλότερη από το αραιότερο. Ο λόγος των αποστάσεων της επιφάνειας είναι αντίστροφος προς το λόγο της πυκνότητας των δυο υγρών.
Αν οι πυθμένες δύο ή περισσότερων δοχείων διαφορετικού σχήματος και μεγέθους συγκοινωνούν μεταξύ τους με σωλήνα, το σύστημα αυτό λέγεται "συγκοινωνούντα δοχεία". Τότε, αν ρίξουμε στο ένα δοχείο νερό, το νερό θα περάσει και στα άλλα δοχεία και θα σταματήσει σε όλα στο ίδιο ύψος. Η ιδιότητα αυτή των υγρών λέγεται "νόμος των συγκοινωνούντων δοχείων". Εφαρμογή της αρχής αυτής έχουμε στα υδραγωγεία των πόλεων, στα συντριβάνια κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδροστατική Κατηγορία:Πίεση Κατηγορία:Παροχή νερού Κατηγορία:Υδρολογία
Σεμπαστιάν Μπαρτολίνι
Ο Σεμπαστιάν Μπαρτολίνι (ισπανικά: Sebastián Bartolini), που γεννήθηκε την 1 Φεβρουαρίου του 1980 στο Άλβαρες της επαρχίας Σάντα Φέ, είναι Αργεντίνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται για τον Απόλλωνα Σμύρνης.
Καριέρα
Ο Μπαρτολίνι υπέγραψε συμβόλαιο, το 2009, με τον Αστέρα Τρίπολης. Το καλοκαίρι του 2014 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα της Τρίπολης και ακολούθως, στις 4 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό του Ηρακλή.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γοδόι Κρους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ταγιέρες ντε Κόρδοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Μπελγράνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Βίγια Μίτρε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κομισιόν ντε Ακτιβιδάδες Ινφαντίλες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αουρόρα Φούτμπολ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης
Τσεχικό Πειρατικό Κόμμα
Το Τσεχικό Πειρατικό Κόμμα (τσέχικα: Strana Česká pirátská) είναι τσεχικό πολιτικό κόμμα, ιδρυμένο το 2009. Αποτελεί μέλος του Ευρωπαϊκού Πειρατικού Κόμματος.
Η κύρια θεματολογία του σχετίζεται με τις πληροφορίες και η θεμελιώδης έννοιά τους στη σύγχρονη κοινωνία. Επικεντρώνεται κυρίως στις πολιτικές ελευθερίες, τη διανομή των πληροφοριών, την αποτελεσματική χρήση των τεχνολογιών και την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Αναπόσπαστα τμήματα του προγράμματός του είναι ακόμη η διαφάνεια, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, η άμεση δημοκρατία, η αποποινικοποίηση και η λογική προσέγγιση στο θέμα των ναρκωτικών, η αποτελεσματικότερη παιδεία και υγειονομική περίθαλψη, καθώς και αντίθεση στον συντηρητισμό.
Το κόμμα είναι μέλος της οργάνωσης Διεθνή Πειρατικά Κόμματα, στην οποία ένας μέλος του τσεχικού πειρατικού κόμματος, ο Βόιτεκ Πίκαλ, κατέχει τη θέση του αντιπροέδρου.
Χαρακτηριστικά και στόχοι
Οι δηλωμένοι επίσημα πολιτικοί στόχοι του κόμματος είναι η ισχυροποίηση του σεβασμού στο στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα της ελεύθερης πληροφορίας και η αυστηρή προστασία της ιδιωτικότητας των πολιτών, λόγω της σημερινής πραγματικότητας της κοινωνίας των πληροφοριών.
Με βάση αυτούς τους κύριους στόχους, έχει καταρτιστεί ένα πολιτικό πρόγραμμα, με το οποίο το κόμμα συμμετέχει στις εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Τσεχίας. Τα κύρια σημεία αυτού του προγράμματος, για τις εκλογές του 2010, ήταν τα εξής:
Το 2011 οι Τσέχοι πειρατές άρχισαν να δημιουργούν το κύριο πολιτικό τους πρόγραμμα. Σε αυτό περιλαμβάνουν πολλές από τις θέσεις τους, όπως ο χωρισμός των εξουσιών, η άμεση δημοκρατία, το διαφανές κράτος, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, η αφαίρεση των μονοπωλίων στην πληροφορία, η νομιμοποίηση των ναρκωτικών και η υποστήριξη της καλλιτεχνικής ελευθερίας.
Αεικίνητο
thumb|right|Σχέδιο αεικίνητου από τον Ulrich von Cranach, 1672. Αριστερά, οι σφαίρες πέφτοντας θέτουν σε κίνηση τον τροχό, που μέσω του άξονα στρέφει τον [[κοχλίας του Αρχιμήδη|κοχλία του Αρχιμήδη, στα δεξιά, που θα τις ανεβάσει ξανά πάνω, στη θέση από την οποία έπεσαν. Θεωρητικά έτσι συνεχίζονται ο κύκλος επ' άπειρο, όμως στην πράξη ο μηχανισμός, όπως και κάθε αεικίνητο, δεν λειτουργεί.]]
Αεικίνητο χαρακτηρίζεται το σώμα ή ο μηχανισμός που βρίσκεται για πάντα σε κίνηση (αει+κίνηση), χωρίς να δαπανάται ενέργεια για να συνεχιστεί η κίνηση του ή να απαιτείται για την κίνηση κάποια εξωτερική ενεργειακή πηγή. Στην πράξη αυτό είναι αδύνατο, εξαιτίας της τριβής και άλλων πηγών απώλειας ενέργειας. Η λειτουργία ενός τέτοιου μηχανισμού θα ισοδυναμούσε με τη δημιουργία ενέργειας από το μηδέν, κάτι που είναι αδύνατο σύμφωνα με τον πρώτο θερμοδυναμικό νόμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κίνηση Κατηγορία:Θερμοδυναμική Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Μαυρούδι Θεσπρωτίας
Το Μαυρούδι, επίσημα Μαυρούδιον, είναι ημιορεινό χωριό στην περιφερειακή ενότητα Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 160 μέτρα, το οποίο βρίσκεται βορειοανατολικά της Ηγουμενίτσας σε απόσταση 6 χλμ. από αυτήν. Αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 όταν ορίστηκε έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) μαζί με το Πηγάδι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαυρουδίου, της δημοτικής ενότητας της Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός του το 2011 αριθμούσε 985 κατοίκους. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Χενεράλ Άτσα
Το Χενεράλ Άτσα (General Acha) είναι πόλη στην επαρχία Λα Πάμπα της Αργεντινής και πρωτεύουσα του νομού Ουτρακάν. Η πόλη απέχει περίπου 105 χιλιόμετρα από την επαρχιακή πρωτεύουσα Σάντα Ρόσα. Βρίσκεται επί της εθνικής οδού 152. Έχει 12.184 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Στην πόλη υπάρχει μικρό αεροδρόμιο.
Ιστορία
Η πόλη Χενεράλ Άτσα ιδρύθηκε στις 12 Αυγούστου 1882, στη Βάγιε Αρχεντίνο. Το 1882 πήρε το όνομά της από έναν στρατηγό των Ενωτικών που πολέμησε εναντίον του Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας. Πριν από αυτό, ονομαζόταν "Quetré Huitrú Lauquen", που σημαίνει απομονωμένο νησί κοντά στη λιμνοθάλασσα. Το 1884, έγινε η πρωτεύουσα της Εθνικής Επικράτειας της Λα Πάμπα, αλλά το 1900 έχασε τον τίτλο αυτό όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Σάντα Ρόσα.
Πληθυσμός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κάθε απόπειρα υπολογισμού του πληθυσμού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σε οποιαδήποτε ιστορική της φάση είναι επισφαλής λόγω έλλειψης ιστορικής τεκμηρίωσης. Επίσης είναι άγνωστες οι πολυάριθμες παράμετροι όπως, μέσος όρος ηλικίας, τα ποσοστά γεννήσεων και θανάτων, και οι πραγματικές συνέπειες λοιμών, σεισμών, λιμών μετά από καταστροφικές σοδειές ή κλιματικές επιδεινώσεις. Ο καλύτερος τρόπος για να φτάσουμε σε βάσιμους υπολογισμούς είναι δια των φορολογικών κατάστιχων (πρακτικών), αλλά μόνο έναν πολύ μικρό αριθμό από αυτά τα έγγραφα έχουμε από την μεσοβυζαντινή περίοδο και αρκετά μεγαλύτερο από την Παλαιολόγεια περίοδο.
Απόπειρες αριθμητικού υπολογισμού του πληθυσμού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ο Έρνεστ Στάιν για τον 4ο αι. μιλάει για 24 εκατομμύρια ( 5 εκατομ. στη Χερσόνησο του Αίμου) και 30 εκατομ. επί Ιουστινιανού, 20 εκατ. επί Κομνηνών και 5 εκατομ. επί Μιχαηλ Η΄. Άλλος ερευνητής ο Τζ, Ράσσελ μιλά για 24 εκατ. το 350, 21 εκατομ. το 600, 10 εκατομ. 800 και 13 εκατομ. το 1000 και 7 εκατομ. το 1200. Ο Ουέρρεν Τρέγκλουντ ,αναφέρει : για το 540 19 εκατομ. στις ανατολικές επαρχίες και 26 εκατομ. σε όλη την αυτοκρατορία, επί Φωκά 17 εκατομ., το 780 7 εκατομ., στα 1025 12 εκατομ., το 1143 γύρω στα 10 εκατομ., το 1204 9 εκατομ., το 1281 5 εκατομ.
Πρωτοβυζαντινή περίοδος (324-642)
Ο πληθυσμός του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους είναι μεγαλύτερος κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο από εκείνον του δυτικού επειδή ο δεύτερος μειώνεται λόγω της κρίσεως του 3ου αιώνα και των βαρβαρικών επιδρομών του 4ου και 5ου αιώνα. Στην Χερσόννησο του Αίμου, τον 4ο αλλά κυρίως τον 5ο και 6ο μειώνεται ο πληθυσμός λόγω των επιδρομών και αυτό τεκμαίρεται από τα εποικιστικά μέτρα του Θεοδόσιου με την εγκατάσταση Γότθων στις ερημωμένες βορειοανατολικές περιοχές της Βαλκανικής. Επίσης μετά την κατάργηση του κεφαλικού φόρου (capitatio humana) από τον Θεοδόσιο Α', και την ειδική ρύθμιση της συνώνης από τον Αναστάσιο. Δεν είχε μικρή επιρροή για την ίδια περίοδο η επιδημία πανώλης η οποία ενέσκηψε το 541/542 η οποία αποδείχθηκε ολέθρια: τα εσωτερικά της Μικράς Ασίας και της Βαλκανικής επλήγησαν λιγότερο σε σχέση με τα παράλια, αλλά και το εσωτερικό της Συρίας επίσης επλήγη θανάσιμα.
Μεσοβυζαντινή περίοδος (642-1071)
Μεταξύ 800 και 1000 η αύξηση του πληθυσμού πρέπει να αποδοθεί στην αύξηση των εδαφών παρά στην μακροπρόθεσμη άνοδο του πληθυσμού. Από το 800 μ.Χ έως τον 11ο αι. υπολογίζεται μια αύξηση της τάξεως του 88% στον πληθυσμό της Αυτοκρατορίας και παρατηρείται μια σταθεροποίηση στη δημογραφική της εξέλιξη.
Υστεροβυζαντινή περίοδος (1071-1453)
Στα τέλη του 11 ου και κατά τον 12 ο αι. η αυτοκρατορία υπέστη σημαντική απώλεια εδαφών στη Μικρά Ασία: ο J .C. Russell, ισχυρίζεται ό,τι μειώθηκε σε 6.000.000 ο πληθυσμός της Μικράς Ασίας στις αρχές του 13ου αι.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Πλάτανος Καρλοβασίων Σάμου
Ο Πλάτανος Καρλοβασίων είναι οικισμός της Σάμου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου.