cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πείραμα του Κάβεντις
Εξαιτίας των συμβάσεων που χρησιμοποιούσαν τότε, η βαρυτική σταθερά δεν εμφανίζεται άμεσα στο έργο του Κάβεντις: Το αποτέλεσμα του πειράματος εκφράσθηκε αρχικώς ως η «ειδική βαρύτητα» της Γης, ή ισοδύναμα ως η μάζα της Γης. Το πείραμα απέφερε πράγματι τις πρώτες κάπως ακριβείς τιμές και για τις ποσότητες αυτές. Η ιδέα του επινοήθηκε πριν το 1783 από τον φυσικό φιλόσοφο Τζων Μίτσελ, ο οποίος κατασκεύασε και έναν στροφικό ζυγό για τη διεξαγωγή του. Ωστόσο, ο Μίτσελ πέθανε το 1793 χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει το έργο του. Μετά τον θάνατό του η συσκευή πέρασε στον φυσικό φιλόσοφο Φράνσις Γουόλαστον (Francis John Hyde Wollaston, 1762-1823) και μετά στον Χένρι Κάβεντις, ο οποίος κατασκεύασε εκ νέου τη συσκευή, κρατώντας όμως το αρχικό σχέδιο του Μίτσελ. Στη συνέχεια, ο Κάβεντις διεξήγαγε μια σειρά μετρήσεων με αυτή και ανέφερε τα αποτελέσματά του στα πρακτικά της Βασιλικής Εταιρείας (Philosophical Transactions of the Royal Society) το 1798.
Το πείραμα
Η συσκευή που κατασκεύασε ο Κάβεντις ήταν ένας στροφικός ζυγός φτιαγμένος από μία ξύλινη ράβδο μήκους 1,8 μέτρου, που κρεμόταν από ένα σύρμα και έφερε από μία μολυβένια σφαίρα σε κάθε άκρο. Η κάθε σφαίρα είχε διάμετρο 2 ίντσες (5,1 εκατοστά) και μάζα 730 γραμμάρια. Δύο άλλες, πολύ βαρύτερες, μολυβένιες σφαίρες, διαμέτρου 12 ιντσών και μάζας 158 χιλιογράμμων η καθεμιά, βρίσκονταν κοντά στις μικρότερες, τοποθετημένες πάνω σε ξεχωριστό στήριγμα. Το πείραμα μετρούσε την ασθενή βαρυτική έλξη μεταξύ των μεγάλων και των μικρών σφαιρών.
thumb|left|255px|Σχέδιο της πειραματικής διατάξεως του Κάβεντις μαζί με το κτίσμα στο οποίο στεγαζόταν. Οι μεγάλες σφαίρες κρέμονταν από ένα πλαίσιο, έτσι ώστε να είναι δυνατό να μετατοπισθούν σε θέσεις δίπλα στις μικρές σφαίρες με τη βοήθεια μιας τροχαλίας από το εξωτερικό του χώρου. Είναι το Σχ. 1 της δημοσιεύσεως του Κάβεντις. thumb|left|255px|Λεπτομέρεια που δείχνει τον βραχίονα του στροφικού ζυγού (m), τη μία μεγάλη σφαίρα (W), την αντίστοιχη μικρή σφαίρα (x) και το κουτί που την απομόνωνε (ABCDE).
Οι δύο μεγάλες σφαίρες ήταν τοποθετημένες στην κάθε πλευρά του οριζόντιου ξύλινου βραχίονα (ράβδου) του ζυγού. Η αμοιβαία τους έλξη με τις μικρές σφαίρες προκαλούσε την ελαφρότατη στρέψη του βραχίονα, κάτι που συνέστρεφε το σύρμα από το οποίο αυτός κρεμόταν. Ο βραχίονας σταματούσε να στρέφεται όταν έφθανε σε μία γωνία για την οποία η δύναμη από τη συστροφή του σύρματος εξισορροπούσε την ολική ελκτική βαρυτική δύναμη που ασκούσαν αμφότερες οι μεγαλύτερες στις μικρότερες μολυβένιες σφαίρες. Μετρώντας τη γωνία της ράβδου και γνωρίζοντας τη δύναμη από τη συστροφή (ροπή) του σύρματος για δοσμένη γωνία, ο Κάβεντις μπορούσε να υπολογίσει τη δύναμη ανάμεσα στα ζεύγη των μαζών. Επειδή η βαρυτική δύναμη που ασκούσε η Γη πάνω στη μικρή σφαίρα μπορούσε να μετρηθεί απευθείας ζυγίζοντάς την, ο λόγος των δύο δυνάμεων μαζί με τη γνωστή διάμετρο της Γης επέτρεπε τον υπολογισμό της μάζας και της πυκνότητας της Γης, με χρήση του νόμου της βαρύτητας του Νεύτωνα. Ο Κάβεντις αποκλήθηκε εξ αυτού «ο πρώτος άνθρωπος που ζύγισε τη Γη».
Προκειμένου να προσδιορίσει τη στροφική σταθερά του σύρματος, δηλαδή τη ροπή που στρέφει το σύρμα κατά μία δεδομένη γωνία, π.χ. μιας μοίρας, ο Βρετανός φυσικός χρονομέτρησε τη φυσική περίοδο P ταλαντώσεως της ράβδου καθώς ταλαντωνόταν αργά δεξιόστροφα και αριστερόστροφα με σταθερά επαναφοράς τη στροφική σταθερά του σύρματος. Η περίοδος ήταν περίπου 20 λεπτά. Αυτή η σταθερά μπορούσε να υπολογισθεί από την P, τη μάζα και τις διαστάσεις του ζυγού. Στην πραγματικότητα, η ράβδος δεν βρισκόταν ποτέ σε ηρεμία και ο Κάβεντις έπρεπε να μετρήσει τη γωνία της ράβδου ενώ αυτή ταλαντωνόταν.
Ο εξοπλισμός του Κάβεντις ήταν αξιοσημείωτα ευαίσθητος για την εποχή του. Η δύναμη που συνέστρεφε το σύρμα ήταν πολύ μικρή, 1,74 × 10−7 N, περίπου 50.000.000 φορές μικρότερη από το βάρος των μικρών σφαιρών. Για να αποφύγει τον επηρεασμό των μετρήσεων από ρεύματα αέρα και θερμοκρασιακές μεταβολές, ο Κάβεντις τοποθέτησε ολόκληρη τη συσκευή μέσα σε ένα ξύλινο κουτί με διαστάσεις περίπου 2×10×10 πόδια (0,61 × 3 × 3 μέτρα), το οποίο με τη σειρά του βρισκόταν σε κλειστό υπόστεγο στο κτήμα του. Μέσα από δύο οπές στα τοιχώματα του στεγάστρου ο Κάβεντις παρατηρούσε με μικρά τηλεσκόπια την κίνηση της οριζόντιας ράβδου του ζυγού. Η κίνηση αυτή είχε πλάτος μόλις 4,1 χιλιοστά του μέτρου. Ο Βρετανός φυσικός μπόρεσε να μετρήσει αυτή τη μικρή κίνηση με ακρίβεια καλύτερη του 1/100 της ίντσας με τη χρήση βερνιέρων στα άκρα της ράβδου. Η ακρίβεια αυτή ξεπεράστηκε μόλις με το πείραμα του Τσαρλς Βέρνον Μπόυζ το 1895. Ο στροφικός ζυγός του Μίτσελ έγινε η κυρίαρχη τεχνική για τη μέτρηση της βαρυτικής σταθεράς (G) και οι περισσότερες σύγχρονες μετρήσεις ακόμα χρησιμοποιούν παραλλαγές της μεθόδου. Με αυτό τον τρόπο το πείραμα έγινε «το» Πείραμα του Κάβεντις.
Προσδιόρισε ο Κάβεντις την G;
Η έκφραση του νευτώνειου Νόμου της παγκόσμιας έλξεως με όρους μιας βαρυτικής σταθεράς δεν καθιερώθηκε παρά πολύ μετά την εποχή του Κάβεντις. Μία από τις πρώτες αναφορές στην G χρονολογείται από το 1873, 75 έτη μετά το πείραμά του.
Ο Κάβεντις εξέφρασε το αποτέλεσμά του σε σχέση με την πυκνότητα της Γης: Αναφερόταν στην αλληλογραφία του για το πείραμά του ως «ζύγιση του κόσμου». Μεταγενέστεροι συγγραφείς μετέτρεψαν τα αποτελέσματά του με τους σύγχρονους όρους.
Μετά τη μετατροπή στο Διεθνές Σύστημα μονάδων, η τιμή του Κάβεντις για την πυκνότητα της Γης, 5,448 gr cm−3, δίνει που διαφέρει μόλις κατά 1% από τη σύγχρονη τιμή των 6,67384 × 10−11m3 kgr–1 sec−2.
Για τον λόγο αυτό, κάποιοι ιστορικοί της επιστήμης έχουν υποστηρίξει ότι ο Κάβεντις δεν μέτρησε τη βαρυτική σταθερά. Ωστόσο, οι φυσικοί υιοθετούν συχνά μονάδες στις οποίες η G έχει άλλη μορφή: π.χ. η γκαουσιανή βαρυτική σταθερά που χρησιμοποιείται στη διαστημική δυναμική είναι μια οριζόμενη σταθερά και το πείραμα του Κάβεντις μπορεί να θεωρηθεί ως μέτρησή της. Κατά την εποχή του Κάβεντις οι φυσικοί χρησιμοποιούσαν τις ίδιες μονάδες για τη μάζα και την ενέργεια, παίρνοντας το g ως μια πρότυπη επιτάχυνση. Επειδή λοιπόν η ακτίνα της Γης ήταν γνωστή, η πυκνότητά της είχε τον ρόλο μιας αντίστροφης βαρυτικής σταθεράς. Η πυκνότητα της Γης ήταν συνεπώς μια «περιζήτητη» ποσότητα, και είχαν γίνει παλαιότερες προσπάθειες για τη μέτρησή της, όπως το Πείραμα του Σιχάλιον το 1774.
Η εξαγωγή της G και η μάζα της Γης
thumb|225px|Διάγραμμα του στροφικού ζυγού Οι σύγχρονοι φυσικοί (αλλά όχι ο Κάβεντις) θα υπολόγιζαν με τον παρακάτω τρόπο τα αποτελέσματα από το πείραμα. Από τον νόμο του Hooke, η ροπή που ασκείται στο σύρμα είναι ανάλογη της γωνίας θ κατά την οποία περιστρέφεται ο ζυγός: τ = κθ, όπου κ είναι ο στροφικός συντελεστής του σύρματος. Ωστόσο, η ροπή μπορεί να γραφεί και ως γινόμενο των ελκτικών δυνάμεων ανάμεσα στις δύο σφαίρες και της αποστάσεώς τους από το σύρμα αναρτήσεως. Επειδή υπάρχουν δύο ζεύγη σφαιρών, η καθεμιά εκ των οποίων δέχεται δύναμη F σε απόσταση L/2 από τον άξονα περιστροφής, η ροπή είναι ίση με LF. Εξισώνοντας τις δύο σχέσεις για τη ροπή εξάγεται ότι:
Για την F ο Νόμος της παγκόσμιας έλξεως του Νεύτωνα απαιτεί να είναι ίση με:
Αντικαθιστώντας την F στην πρώτη εξίσωση έχουμε:
Για να προσδιορίσει τον στροφικό συντελεστή (κ) του σύρματος, ο Κάβεντις μέτρησε τη φυσική περίοδο ταλαντώσεως T του ζυγού:
Με την παραδοχή ότι η μάζα της ράβδου είναι αμελητέα η ροπή αδράνειας του ζυγού οφείλεται αποκλειστικά στις μικρές σφαίρες:
Επιλύοντας αυτή την εξίσωση ως προς κ, αντικαθιστώντας στην (1) και αναδιατάσσοντας για τη G, παίρνουμε το αποτέλεσμα:
Με γνωστή τη σταθερά G, η έλξη ενός σώματος στη γήινη επιφάνεια από τη Γη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υπολογισθεί η μάζα της Γης και η μέση της πυκνότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καβεντις Πειραμα Καβεν
Περιγραφική γλωσσολογία
Περιγραφική γλωσσολογία είναι το έργο της ανάλυσης και περιγραφής του τρόπου με τον οποίον η γλώσσα ομιλείται (ή ομιλούταν κατά το παρελθόν) από ομάδα ανθρώπων μέσα σε μια γλωσσική κοινότητα. Κάθε επιστημονική έρευνα στη γλωσσολογία είναι περιγραφική· όπως και οι άλλες επιστήμες, ο στόχος της είναι να παρακολουθήσει το γλωσσολογικό σύμπαν όπως είναι, χωρίς την προκατάληψη του πώς θα έπρεπε να είναι. Η σύγχρονη περιγραφική γλωσσολογία βασίζεται πάνω σε δομική προσέγγιση της γλώσσας, όπως υπάρχει για παράδειγμα στο έργο του Bloomfield και άλλων.
Η γλωσσολογική περιγραφή συχνά αντιπαραβάλλεται με τη γλωσσολογική εντολή, η οποία απαντάται κυρίως στην εκπαίδευση και στην εκδοτική. Η τελευταία επιδιώκει να καθορίσει πρότυπα γλωσσικά σχήματα και να δώσει συμβουλή στην αποτελεσματική χρήση της γλώσσας, και μπορεί να θεωρηθεί ως η προσπάθεια παρουσίασης των καρπών της περιγραφικής έρευνας σε μορφή ικανή για μάθηση, αν και χρησιμοποιεί περισσότερο υποκειμενικές πλευρές της αισθητικής της γλώσσας. Η γλωσσολογική εντολή και περιγραφή είναι απαραιτήτως συμπληρωματικές, αλλά έχουν διαφορετικές προτεραιότητες και μερικές φορές φαίνονται να βρίσκονται σε σύγκρουση.
Η ακριβής περιγραφή της πραγματικής ομιλίας είναι δύσκολο πρόβλημα, και η γλωσσολογία έχει συχνά συμβιβαστεί με γενικές προσεγγίσεις. Σχεδόν κάθε γλωσσολογική θεωρία έχει ως προέλευσή της πρακτικά προβλήματα της περιγραφικής γλωσσολογίας. Η φωνολογία (και τα θεωρητικά της αναπτύγματα, όπως το φώνημα) ασχολείται με τη λειτουργία και ερμηνεία του ήχου στη γλώσσα. Η σύνταξη έχει αναπτυχθεί για την περιγραφή κανόνων που αφορούν στον τρόπο που οι λέξεις σχετίζονται μεταξύ τους έτσι ώστε να σχηματίσουν προτάσεις. Η λεξικολογία συλλέγει "λέξεις", παράγωγα και μετασχηματισμούς τους: δεν έχει προσφέρει τόσο στην ανάπτυξη γενικευμένης θεωρίας.
Μια γλωσσολογική περιγραφή θεωρείται περιγραφικά επαρκής αν επιτυγχάνει έναν ή και περισσότερους από τους παρακάτω στόχους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Φιλοσοφική μεθοδολογία
共时语言学
Μάρεϊ Σίσγκαλ
Ο Μάρεϊ Σίσγκαλ (Murray Schisgal) είναι Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 25 Νοεμβρίου 1926. Αφιερώνεται ολοκληρωτικά στη συγγραφή θεατρικών έργων, αφού προηγουμένως είχε εργαστεί ως μουσικός, δικηγόρος και καθηγητής των αγγλικών.
Ο Μάρεϊ Σίσγκαλ εμφανίζεται στο θέατρο ως σύνολο διαφόρων επιρροών (αναφέρεται πιο πολύ ο Ιονέσκο), έχει μολαταύτα πολλά και σίγουρα διακριτικά σημάδια καταδικά του. Σε ύφος είναι πιο διαπεραστικός από τον Άλμπη και το κωμικό του ένστικτο αντανακλά στέρεα τις πιο καλές στιγμές του αμερικανικού θεάτρου. Τα έργα του μοιάζουν με μινιατούρες. Κι αυτή η στενογραφική δραματική του μέθοδος αποδείχτηκε ως η καλύτερη θεατρική του ποιότητα.
Οι πρώτες κωμωδίες του, όπως «Ο Τίγρης», «Απλό είδος ερωτικής ιστορίας», «Οι Δακτυλογράφοι», φέρνουν την τεχνική του σε τέλεια συζυγία με τη δραματική σκηνική του αντίληψη. The Typists (Οι Δακτυλογράφοι, 1961) είναι μια εναλλαγή σκηνών, που σε διάρκεια μιας ώρας με απλές, προοδευτικές εικόνες - οι ηθοποιοί γερνούν μπροστά στα μάτια μας - συλλαμβάνουν τη ματαιότητα της ζωής. Το ψυχαναλυτικό παιχνίδι στη ζωή των δυο δακτυλογράφων μεταδίδει μια τσεχωφική αίσθηση.
Νικίτα Χρουστσόφ
Ο Νικίτα Σεργκιέγιεβιτς Χρουστσόφ (παλαιότερα λανθασμένα Κρούτσεφ, ρώσ. Никита Сергеевич Хрущёв, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ [], 15 Απριλίου 1894 – 11 Σεπτεμβρίου 1971) υπήρξε ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης για μία δεκαετία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Διατέλεσε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1953 έως το 1964 και πρωθυπουργός από το 1958 ως το 1964. Ο Χρουστσόφ έθεσε τις βάσεις για την αποσταλινοποίηση της χώρας, για το διαστημικό πρόγραμμα της Σοβιετικής Ένωσης όπως και για σειρά φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην εσωτερική πολιτική του κράτους. Απομακρύνθηκε από την ηγεσία της χώρας το 1964 και αντικαταστάθηκε από τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ.
Στερεοποίηση της εξουσίας και "Μυστική Ομιλία"
Με τον υποβιβασμό του Μαλενκόφ, ο Χρουστσόφ και ο Μολότοφ αρχικά συνεργάστηκαν ομαλά. Ο Μολότοφ πρότεινε έως και την αντικατάσταση του Μαλενκόφ στην πρωθυπουργία από τον Χρουστσόφ αντί για τον Μπουλγκάνιν. Όμως μεταξύ του Χρουστσόφ και του Μολότοφ υπήρξε αυξανόμενη απόκλιση πολιτικών. Ο Μολότοφ αντετίθετο στην πολιτική των Παρθένων Γαιών, προτείνοντας εναλλακτικά έντονη επένδυση στην αύξηση της παραγωγής σε ανεπτυγμένες αγροτικές περιοχές, το οποίο ο Χρουστσόφ θεωρούσε ανέφικτο εξαιτίας της έλλειψης πόρων και εκλεπτυσμένου αγροτικού εργατικού δυναμικού. Οι δύο τους διέφεραν και στην εξωτερική πολιτική· λίγο αφότου ο Χρουστσόφ ανέλαβε την εξουσία, προώθησε συνθήκη ειρήνης με την Αυστρία, η οποία θα επέτρεπε την απομάκρυνση των σοβιετικών στρατευμάτων κατοχής. Ο Μολότοφ ήταν αντίθετος, αλλά ο Χρουστσόφ κανόνισε να έρθει μια αυστριακή αντιπροσωπεία στη Μόσχα για τις διαπραγματεύσεις της συνθήκης. Μολονότι ο Χρουστσόφ και άλλα μέλη του Προεδρείου επιτέθηκαν στον Μολότοφ σε συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής στα μέσα του 1955, κατηγορώντας τον για άσκηση εξωτερικής πολιτικής η οποία έστρεφε τον υπόλοιπο κόσμο εναντίον της ΕΣΣΔ, ο Μολότοφ παρέμεινε στη θέση του.
Μέχρι το τέλος του 1955, χιλιάδες πολιτικών αιχμαλώτων είχαν επιστρέψει στο σπίτι τους και διηγούντο τις εμπειρίες τους από τα Γκουλάγκ. Με τη συνέχιση της διερεύνησης των καταχρήσεων έγινε γνωστό στους διαδόχους του Στάλιν το εύρος των εγκλημάτων του. Σε συνεργασία με τον στενό σύμμαχό του Αναστάς Μικογιάν, ο Χρουστσόφ πίστευε ότι μόλις αφαιρείτο ο λεκές του Σταλινισμού το Κόμμα θα ενέπνεε πίστη στο λαό. Από τον Οκτώβριο του 1955 ο Χρουστσόφ αγωνίστηκε για να μπορέσει να μιλήσει στους αντιπροσώπους του επερχόμενου 20ό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης σχετικά με τα εγκλήματα του Στάλιν. Μερικοί συνάδερφοι, ανάμεσα του ο Μαλενκόφ και ο Μολότοφ, ήταν αντίθετοι στη δημοσιοποίηση και τον έπεισαν να εκφράσει τις παρατηρήσεις του σε μια κλειστή συνεδρίαση. Το 20ό Κομματικό Συνέδριο άνοιξε στις 14 Φεβρουαρίου 1956. Στις εναρκτήριες λέξεις της αρχικής του τοποθέτησης, ο Χρουστσόφ καταρράκωσε τον Στάλιν ζητώντας από τους συνέδρους να σηκωθούν προς τιμήν των κομμουνιστών ηγετών που είχαν πεθάνει από το προηγούμενο συνέδριο, τους οποίους κατονόμασε, εξισώνοντας τον Στάλιν με τον Κλέμεντ Γκότβαλντ και τον σχετικά άγνωστο Κιουίτσι Τοκούντα. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Φεβρουαρίου ο Χρουστσόφ εκφώνησε τον λόγο που αργότερα έγινε γνωστός ως "Μυστική Ομιλία" σε μια κλειστή συνεδρίαση του Συνεδρίου στην οποία παρίσταντο μόνο Σοβιετικοί αντιπρόσωποι. Σε τέσσερις ώρες κατεδάφισε την υστεροφημία του Στάλιν. Ο Χρουστσόφ σημείωσε στα απομνημονεύματα του ότι "το συνέδριο με άκουσε σιωπηλά. Όπως λέει και το ρητό, θα μπορούσες να ακούσεις μια καρφίτσα να πέφτει. Ήταν τόσο απότομο και απρόσμενο." Ο Χρουστσόφ είπε στους συνέδρους:
Η Μυστική Ομιλία, παρότι δεν άλλαξε θεμελιωδώς τη σοβιετική κοινωνία, είχε ευρεία επίδραση. Η ομιλία ήταν ένας παράγοντας των αναταραχών στο Πόζναν το 1956 και της επανάστασης στην Ουγγαρία αργότερα το 1956, και οι θιασώτες του Στάλιν αναλώθηκαν σε τέσσερις ημέρες αναταραχών στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Γεωργία, τον Ιούνιο, ζητώντας την παραίτηση του Χρουστσόφ και την εγκαθίδρυση του Μολότοφ. Σε συγκεντρώσεις όπου αναγνώστηκε η Μυστική Ομιλία, υπήρξαν κομμουνιστές που καταδίκασαν ακόμη σφοδρότερα τον Στάλιν και τον Χρουστσόφ, και ζητούσαν μέχρι και πολυκομματικές εκλογές. Όμως ο Στάλιν δεν αποκηρύχθηκε δημοσίως και η προσωπογραφία του παρέμεινε διάσπαρτη στην ΕΣΣΔ, από τα αεροδρόμια μέχρι το γραφείο του Χρουστσόφ στο Κρεμλίνο. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, τότε αξιωματούχος της Κομσομόλ, θυμόταν ότι παρότι οι νεαροί και μορφωμένοι Σοβιετικοί της περιφέρειάς του είχαν ενθουσιαστεί με την ομιλία, πολλοί άλλοι την στηλίτευαν είτε υπερασπιζόμενοι τον Στάλιν είτε θεωρώντς ανούσια την αναμόχλευση του παρελθόντος. Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Γκορμπατσόφ επαίνεσε τον Χρουστσόφ για το θάρρος του να αναλάβει ένα τεράστιο πολιτικό ρίσκο και να φανεί "τελικά ηθικός άνθρωπος".
Ο όρος "Μυστική Ομιλία" αποδείχτηκε εντελώς παραπλανητικός. Ενώ οι παρακολουθούντες την Ομιλία ήταν όλοι Σοβιετικοί, σύνεδροι από την Ανατολική Ευρώπη επιτράπηκε να την ακούσουν την επόμενη νύχτα, αναγνωσμένη αργά ώστε να μπορέσουν να κρατήσουν σημειώσεις. Μέχρι την 5η Μαρτίου αντίγραφα ταχυδρομούντο σε όλη τη Σοβιετική Ένωση, με επισήμανση "όχι για τον τύπο" παρά "άκρως μυστικό". Μια επίσημη μετάφραση εμφανίστηκε μέσα σε ένα μήνα στην Πολωνία· οι Πολωνοί τύπωσαν 12.000 επιπλέον αντίτυπα, ένα εκ των οποίων σύντομα έφτασε στη Δύση. Ο γιος του Χρουστσόφ, Σεργκέι, έγραψε αργότερα ότι " [C] learly, ο Πατέρας προσπάθησε να διασφαλίσει ότι θα έφτανε σε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους. Σύντομα άρχισε να αναγιγνώσκεται σε συναντήσεις της Κομσομόλ· αυτό σήμαινε δεκαοκτώ εκατομμύρια ακροατές επιπλέον. Περιλαμβάνοντας τους συγγενείς, φίλους και τους γνωστούς τους θα μπορούσες να θεωρήσεις ότι η ομιλία ήταν πλέον οικεία σε όλη τη χώρα ... Η άνοιξη μόλις είχε αρχίσει όταν η ομιλία άρχισε να κυκλοφορεί σε όλο τον κόσμο."
Η εναντίον του Χρουστσόφ μειονότητα στο Προεδρείο επαυξήθηκε από εκείνους που αντετίθεντο στις προτάσεις του Χρουστσόφ για αποκέντρωση των αρμοδιοτήτων στη βιομηχανία, οι οποίες χτυπούσαν την καρδιά της βάσης εξουσίας του Μαλενκόφ. Κατά το πρώτο ήμισυ του 1957 ο Μαλενκόφ, ο Μολότοφ και ο Καγκάνοβιτς κινήθηκαν αθόρυβα ώστε να αποκτήσουν υποστήριξη για την αποπομπή του. Στη συνεδρίαση του Προεδρείου στις 18 Ιουνίου, κατά την οποία απουσίαζαν δύο υποστηρικτές του Χρουστσόφ, οι συνωμότες ζήτησαν να αναλάβει την προεδρία ο Μπουλγκάνιν, που είχε μυηθεί στη συνωμοσία, και πρότειναν άλλες κινήσεις που ουσιαστικά θα υποβίβαζαν τον Χρουστσόφ και θα τους παρέδιδαν τον έλεγχο. Ο Χρουστσόφ αντιτέθηκε βάσει της μη ενημέρωσης όλων των μελών του Προεδρείου, μια αντίρρηση που δεν θα γινόταν ποτέ δεκτή αν ο Χρουστσόφ δεν είχε υπό στιβαρό έλεγχο τις ένοπλες δυνάμεις μέσω του Υπουργού Άμυνας Στρατάρχη Ζούκοφ και τις υπηρεσίες ασφαλείας. Μακροσκελείς συνεδριάσεις του Προεδρείου έλαβαν χώρα, κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών. Καθώς διέρρεαν πληροφορίες για τον αγώνα εξουσίας, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, ελεγχόμενης από τον Χρουστσόφ, έσπευδαν στη Μόσχα, πολλοί από τους οποίους με στρατιωτικά αεροσκάφη και απαιτούσαν να γίνουν δεκτοί στη συνεδρίαση. Παρότι δεν έγιναν δεκτοί, σύντομα υπήρχαν στη Μόσχα αρκετά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής ώστε να συγκαλέσουν έκτακτο Κομματικό Συνέδριο, ουσιαστικά αναγκάζοντας την ηγεσία να επιτρέψει μια συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Σε εκείνη τη συνεδρίαση οι τρεις κύριοι συνωμότες ονομάστηκαν Αντικομματική Ομάδα, κατηγορήθηκαν για δημιουργία ξεχωριστών τάσεων και για συνενοχή στα εγκλήματα του Στάλιν. Οι τρεις εκδιώχτηκαν από την Κεντρική Επιτροπή και το Προεδρείο, όπως και ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών και client του Χρουστσόφ Ντμίτρι Σεπίλοφ που είχε προσχωρήσει στην ομάδα τους. Ο Μολότοφ στάλθηκε Πρέσβης στη Μογγολία· οι υπόλοιποι στάλθηκαν επικεφαλής βιομηχανικών εγκαταστάσεων και ινστιτούτων μακριά από τη Μόσχα.
Ο Στρατάρχης Ζούκοφ ανταμείφθηκε για την υποστήριξη του με πλήρη συμμετοχή στο Προεδρείο, αλλά ο Χρουστσόφ φοβόταν την δημοφιλία και την εξουσία του. Τον Οκτώβριο του 1957 ο Ζούκοφ στάλθηκε σε περιοδεία στα Βαλκάνια ενώ ο Χρουστσόφ κανόνιζε συνάντηση του Προεδρείου για να τον αποπέμψει. Ο Ζούκοφ έμαθε τι συνέβαινε και έσπευσε στη Μόσχα όπου απλώς ενημερώθηκε επίσημα για την αποπομπή του. Σε συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής μερικές εβδομάδες αργότερα δεν υπήρξε καμία έκφραση υπεράσπισης του Ζούκοφ. Ο Χρουστσόφ ολοκλήρωσε την εδραίωση της εξουσίας του με την απομάκρυνση του Μπουλγκάνιν από την πρωθυπουργία την οποία ανέλαβε ο ίδιος ο Χρουστσόφ (ο Μπουλγκάνιν διορίστηκε επικεφαλής της Gosbank) και εγκαθιδρύοντας ένα Συμβούλιο Άμυνας της ΕΣΣΔ, με ηγέτη τον ίδιο, καθιστάμενος ουσιαστικά ανώτατος αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Αν και ο Χρουστσόφ ήταν πλέον επιφανέστερος όλων, δεν κατείχε την απόλυτη εξουσία του Στάλιν.
Φιλελευθεροποίηση και τέχνες
Αφότου ανήλθε στην εξουσία ο Χρουστσόφ επέτρεψε μία μέτρια ελευθερία των τεχνών. Vladimir Dudintsev's Not by Bread Alone, about an idealistic engineer opposed by rigid bureaucrats, was allowed to be published in 1956, though Khrushchev called the novel "false at its base". Όμως, το 1958 ο Χρουστσόφ διέταξε μια σφοδρή επίθεση στον Μπόρις Παστερνάκ μετά την έκδοση του μυθιστορήματος Δόκτωρ Ζιβάγκο στο εξωτερικό (είχε απαγορευτεί η δημοσίευσή του στη Σοβιετική Ένωση). Pravda described the novel as "low-grade reactionary hackwork", και ο Παστερνάκ αποπέμφθηκε από την Ένωση Συγγραφέων. Ο Παστερνάκ βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά μετά από έντονη πίεση το αρνήθηκε. Μόλις αυτό συνέβη, ο Χρουστσόφ διέταξε να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον του Παστερνάκ. Στα απομνημονεύματά του, ο Χρουστσόφ δήλωσε ότι είχε δίλημμα σχετικά με το έργο, σχεδόν επέτρεψε την δημοσιοποίησή του και αργότερα μετάνιωσε που δεν την επέτρεψε. Μετά την πτώση του ο Χρουστσόφ απέκτησε ένα αντίτυπο του βιβλίου και το διάβασε (προηγουμένως είχε διαβάσει μόνο αποσπάσματα) και δήλωσε ότι "Δεν έπρεπε να το απαγορεύσουμε. Έπρεπε να το έχω διαβάσει ο ίδιος. Ουδέν αντισοβιετικό υπάρχει μέσα του."
Ο Χρουστσόφ πίστευε ότι η ΕΣΣΔ μπορούσε να αποκτήσει συγκρίσιμα επίπεδα διαβίωσης με τη Δύση, και δεν φοβόταν οι Σοβιετικοί πολίτες να δουν τα επιτεύγματα της Δύσης. Ο Στάλιν επέτρεπε λίγους τουρίστες στη Σοβιετική Ένωση και λίγοι Σοβιετικοί μπορούσαν να ταξιδέψουν. O Χρουστσόφ άφησε τους Σοβιετικούς να ταξιδεύουν (περισσότεροι από δύο εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες ταξίδεψαν στο εξωτερικό μεταξύ 1957 and 1961, 700.000 από τους οποίους επισκέφτηκαν τη Δύση) και επέτρεψε σε ξένους να επισκεφτούν τη Σοβιετική Ένωση, όπου οι τουρίστες έγιναν αντικείμενο τεράστιας περιέργειας. Το 1957 ο Χρουστσόφ επέτρεψε τη διεξαγωγή του 6th World Festival of Youth and Students to be held in Moscow that summer. Έδωσε εντολή στους αξιωματούχους της Κομσομόλ να "πνίξουν τους ξένους επισκέπτες στις αγκαλιές". Το επακόλουθο "σοσιαλιστικό καρναβάλι" περιελάμβανε περισσότερους από τρία εκατομμύρια Μοσχοβίτες, οι οποίοι μαζί με 30.000 νεαρούς ξένους επισκέπτες συμμετείχαν σε εκδηλώσεις που κυμαίνονταν από ομάδες συζήτησης σε όλη την πόλη μέχρι εκδηλώσεις στο ίδιο το Κρεμλίνο. Σύμφωνα με τον ιστορικό Βλαντισλάβ Ζούμποκ, το φεστιβάλ "συνέτριψε τα προπαγανδιστικά στερεότυπα" για τους Δυτικούς, επιτρέποντας στους Μοσχοβίτες να κρίνουν από μόνοι τους. In 1962 ο Χρουστσόφ εντυπωσιάστηκε από το έργο Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν και έπεισε το Προεδρείο να μην εμποδιστεί η έκδοσή του. Η φιλελευθεροποίηση διακόπηκε την 1 Δεκεμβρίου 1962, όταν ο Χρουστσόφ πήγε στην Manezh Gallery για μία έκθεση που περιελάμβανε avant-garde works. Μόλις τα είδε, ο Χρουστσόφ εξερράγη από θυμό, σε ένα επεισόδιο γνωστό ως Manege Affair, περιγράφοντας τα έργα τέχνης ως "περιττώματα σκύλων", και δηλώνοντας ότι "ένα γαϊδούρι μπορεί να μουτζουρώσει καλύτερα με την ουρά του". Μία εβδομάδα αργότερα η Πράβντα εξέδωσε ένα κάλεσμα για καλλιτεχνική καθαρότητα. When writers and filmmakers defended the painters, Khrushchev extended his anger to them. Παρ'όλη την οργή του, δεν υπήρξαν συλλήψεις ή εξορίες των καλλιτεχνών. Η Manezh Gallery exhibit remained open for some time after Khrushchev's visit, and experienced a considerable rise in attendance after the article in Pravda.
Πολιτική μεταρρύθμιση
Υπό τον Χρουστσόφ, τα έκτακτα δικαστήρια που διενεργούντο από τις υπηρεσίες ασφαλείας καταργήθηκαν. Αυτά τα δικαστήρια, γνωστά ως τρόικες, συχνά αγνοούσαν τους νόμους και τις διαδικασίες. Με αυτές τις μεταρρυθμίσεις ουδεμία δίωξη για πολιτικό αδίκημα μπορούσε να εμφανιστεί ακόμα και στα τακτικά δικαστήρια εκτός αν είχε εγκριθεί από την τοπική επιτροπή του Κόμματος. Αυτό σπάνια συνέβαινε· δεν υπήρξαν μεγάλες πολιτικές δίκες υπό τον Χρουστσόφ, και το πολύ μερικές εκατοντάδες πολιτικές διώξεις συνολικά. Αντ'αυτού, άλλες κυρώσεις επιβάλλονταν σε Σοβιετικούς αντιφρονούντες, ανάμεσά τους η απώλεια εργασίας ή ακαδημαϊκής θέσης, ή εκδίωξη από το Κόμμα. During Khrushchev's rule, forced hospitalization for the "socially dangerous" was introduced. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Ρόι Μεντβέντεφ, ο οποίος έγραψε μια πρώτη ανάλυση της περιόδου εξουσίας του Χρουστσόφ, "η πολιτική τρομοκρατία σαν μέθοδος διακυβέρνησης αντικαταστάθηκε από διοικητικά μέσα κατάπνιξης την περίοδο του Χρουστσόφ".
Το 1958 ο Χρουστσόφ διεξήγαγε μια ανοιχτή συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπής την οποία παρακολούθησαν εκατοντάδες Σοβιετικοί αξιωματούχοι· μερικοί από αυτούς επιτράπηκε να μιλήσουν στη συνάντηση. Για πρώτη φορά οι διεργασίες της επιτροπής δημοσιεύτηκαν σε μορφή βιβλίου, μια πρακτική που εξακολούθησε σε επόμενες συνεδριάσεις. Αυτή η διαφάνεια όμως επέτρεψε στον Χρουστσόφ να έχει μεγαλύτερο έλεγχο της επιτροπής, καθώς οι αντιφρονούντες θα έπρεπε πλέον να εκφράσουν τις απόψεις τους ενώπιον ενός μεγάλου, αρνητικά διακείμενου πλήθους.
Το 1962 οι κομματικές επιτροπές στο επίπεδο των όμπλαστ χωρίστηκαν σε δύο παράλληλες δομές, μία για τη βιομηχανία και μία για τη γεωργία. Αυτό δυσαρέστησε τα κρατικά στελέχη και οδήγησε σε σύγχυση στην αλυσίδα εντολών, καθώς δεν ήταν σαφές αν οι γραμματείς της μίας ή της άλλης επιτροπής ήταν ανώτεροι στην ιεραρχία. Εφόσον υπήρχαν περιορισμένοι αριθμοί εδρών στην Κεντρική Επιτροπή για κάθε όμπλαστ, η διαίρεση αυτή πυροδότησε την δυνατότητα ανταγωνισμού για αξιώματα μεταξύ φατριών και, σύμφωνα με τον Μεντβέντεφ, μπορούσε να οδηγήσει μέχρι και σε δικομματικό σύστημα. Ο Χρουστσόφ ακόμα όρισε να ανανεώνεται το ένα τρίτο των μελών κάθε επιτροπής σε κάθε εκλογή, από τα χαμηλόβαθμα συμβούλια μέχρι και την ίδια την Κεντρική Επιτροπή. Αυτό το διάταγμα δημιούργησε ένταση μεταξύ Χρουστσόφ και Κεντρικής Επιτροπής, αναστατώνοντας τους κομματικούς παράγοντες με των οποίων τη στήριξη ο Χρουστσόφ ανέβηκε στην εξουσία. <!--
Αγροτική πολιτική
Ο Χρουστσόφ ήταν ειδήμων στις αγροτικές πολιτικές και εντόπισε την επείγουσα ανάγκη μεταρρύθμισης του οπισθοδρομικού, ανεπαρκούς συστήματος με ιδέες που λειτουργούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ασχολήθηκε ειδικά με τον κολλεκτιβισμό, τις κρατικές φάρμες, την διάλυση των σταθμών μηχανών-τρακτέρ, τον σχεδιασμό της αποκέντρωσης, τα οικονομικά κίνητρα, μεγαλύτερη επένδυση εργασίας και κεφαλαίου, νέα αγροτικά προϊόντα και νέα προγράμματα παραγωγής. O Χένρι Φορντ had been at the center of American technology transfer to the Soviet Union in the 1930s; he sent over factory designs, engineers, and skilled craftsmen, as well as tens of thousands of Ford tractors. By the 1940s Khrushchev was keenly interested in American agricultural innovations, especially on large-scale family-operated farms in the Midwest. In the 1950s he sent several delegations to visit farms and land grant colleges, looking at successful farms that utilized high-yielding seed varieties, very large and powerful tractors and other machines, all guided by modern management techniques. Especially after his visit to the United States in 1959, he was keenly aware of the need to emulate and even match American superiority and agricultural technology.
Ο Χρουστσόφ έγινε ενθουσιώδης θιασώτης της καλλιέργειας (αραβοσίτου). Ίδρυσε ένα ινστιτούτο καλαμποκιού στην Ουκρανία και διέταξε να φυτευθούν χιλιάδες στρέμματα με καλαμπόκι στις Παρθένες Γαίες. Το 1955 ο Χρουστσόφ Khrushchev advocated an Iowa-style corn belt in the Soviet Union, and a Soviet delegation visited the U.S. state that summer. The delegation chief was approached by farmer and corn seed salesman Roswell Garst, who persuaded him to visit Garst's large farm. The Iowan visited the Soviet Union, where he became friends with Khrushchev, and Garst sold the USSR 5000 ST of seed corn. Ο Γκαρστ προειδοποίησε τους Σοβιετικούς να καλλιεργήσουν το καλαμπόκι στο νότιο τμήμα της χώρας και να διασφαλίσουν επαρκή αποθέματα λιπασμάτων, εντομοκτόνων και ζιζανιοκτόνου. This, however, was not done, as Khrushchev sought to plant corn even in Siberia, and without the necessary chemicals. Το πείραμα με το καλαμπόκι δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχές και αργότερα εκείνος παραπονέθηκε ότι υπερενθουσιώδεις αξιωματούχοι, που ήθελαν να τον ευχαριστήσουν, είχαν προχωρήσει σε υπερφύτευση χωρίς να υπάρχει aying the proper groundwork, and "as a result corn was discredited as a silage crop—and so was I".
Khrushchev sought to abolish the Machine-Tractor Stations (MTS) which not only owned most large agricultural machines such as combines and tractors but also provided services such as plowing, and transfer their equipment and functions to the kolkhozes and sovkhozes (state farms). After a successful test involving MTS which served one large kolkhoz each, Khrushchev ordered a gradual transition—but then ordered that the change take place with great speed. Within three months, over half of the MTS facilities had been closed, and kolkhozes were being required to buy the equipment, with no discount given for older or dilapidated machines. MTS employees, unwilling to bind themselves to kolkhozes and lose their state employee benefits and the right to change their jobs, fled to the cities, creating a shortage of skilled operators. The costs of the machinery, plus the costs of building storage sheds and fuel tanks for the equipment, impoverished many kolkhozes. Inadequate provisions were made for repair stations. Without the MTS, the market for Soviet agricultural equipment fell apart, as the kolkhozes now had neither the money nor skilled buyers to purchase new equipment.
Τη δεκαετία του 1940 ο Τροφίμ Λυσένκο είχε τοποθετηθεί υπεύθυνος για την αγροτική έρευνα από τον Στάλιν, με ιδέες που αψηφούσαν τη σύγχρονη γενετική επιστήμη. Ο Λυσένκο διατήρησε την επιρροή του υπό τον Χρουστσόφ, και συνέβαλε στην μη υιοθέτηση των αμερικανικών μεθόδων. Το 1959 ανακοινώθηκε από τον Χρουστσόφ ο στόχος να υπερκεραστούν οι ΗΠΑ σε παραγωγή γάλακτος, κρέατος και βουτύρου. Τοπικοί αξιωματούχοι κρατούσαν τον Χρουστσόφ χαρούμενο με ψευδείς υποσχέσεις παραγωγής. Οι στόχοι αυτοί καλύφθηκαν με farmers who slaughtered their breeding herds and by purchasing meat at state stores, then reselling it back to the government, artificially increasing recorded production.
Εκπαίδευση
Κατά τη διάρκεια επίσκεψης στις ΗΠΑ, Khrushchev was greatly impressed by the agricultural education program at Iowa State University, and sought to imitate it in the Soviet Union. At the time, the main agricultural college in the USSR was in Moscow, and students did not do the manual labor of farming. Khrushchev proposed to move the programs to rural areas. He was unsuccessful, due to resistance from professors and students, who never actually disagreed with the premier, but who did not carry out his proposals. Khrushchev recalled in his memoirs, "It's nice to live in Moscow and work at the Timiryazev Agricultural Academy. It's a venerable old institution, a large economic unit, with skilled instructors, but it's in the city! Its students aren't yearning to work on the collective farms because to do that they'd have to go out in the provinces and live in the sticks."
Khrushchev founded several academic towns, such as Akademgorodok. The premier believed that Western science flourished because many scientists lived in university towns such as Oxford, isolated from big-city distractions, and had pleasant living conditions and good pay. He sought to duplicate those conditions in the Soviet Union. Khrushchev's attempt was generally successful, though his new towns and scientific centres tended to attract younger scientists, with older ones unwilling to leave Moscow or Leningrad.
Khrushchev also proposed to restructure Soviet high schools. While the high schools provided a college preparatory curriculum, in fact, few Soviet youths went on to university. Khrushchev wanted to shift the focus of secondary schools to vocational training: students would spend much of their time at factory jobs or in apprenticeships and only a small part at the schools. In practice, schools developed links with nearby enterprises and students went to work for only one or two days a week; the organizations disliked having to teach, while students and their families complained that they had little choice in what trade to learn.
While the vocational proposal would not survive Khrushchev's downfall, a longer-lasting change was a related establishment of specialized high schools for gifted students or those wishing to study a specific subject. These schools were modeled after the foreign-language schools that had been established in Moscow and Leningrad beginning in 1949. In 1962, a special summer school was established in Novosibirsk to prepare students for Siberian math and science Olympiad. The following year, the Novosibirsk Maths and Science Boarding-School became the first permanent residential school specializing in math and science. Other such schools were soon established in Moscow, Leningrad, and Kiev. By the early 1970s, over 100 specialized schools had been established, in mathematics, the sciences, art, music, and sport. Preschool education was increased as part of Khrushchev's reforms, and by the time he left office, about 22% of Soviet children attended preschool—about half of urban children, but only about 12% of rural children.
Anti-religious campaign
The anti-religious campaign of the Khrushchev era began in 1959, coinciding with the 21st Party Congress in the same year. It was carried out by mass closures of churches (reducing the number from 22,000 in 1959 to 13,008 in 1960 and to 7,873 by 1965 ), monasteries, and convents, as well as of the still-existing seminaries. The campaign also included a restriction of parental rights for teaching religion to their children, a ban on the presence of children at church services (beginning in 1961 with the Baptists and then extended to the Orthodox in 1963), and a ban on the administration of the Eucharist to children over the age of four. Khrushchev additionally banned all services held outside of church walls, renewed enforcement of the 1929 legislation banning pilgrimages, and recorded the personal identities of all adults requesting church baptisms, weddings, or funerals. He also disallowed the ringing of church bells and services in daytime in some rural settings from May to the end of October under the pretext of fieldwork requirements. Non-fulfillment of these regulations by clergy would lead to disallowance of state registration for them (which meant they could no longer do any pastoral or liturgical work at all, without special state permission). According to Dimitry Pospielovsky, the state carried out forced retirement, arrests, and prison sentences on clergymen for "trumped-up charges", but he writes that it was in reality for resisting the closure of churches and for giving sermons attacking atheism or the anti-religious campaign, or who conducted Christian charity or who made religion popular by personal example.
Εξωτερική και αμυντική πολιτική
Από το 1950 μέχρι το 1953 ο Χρουστσόφ ήταν σε θέση στον εσωτερικό κύκλο του Κρεμλίνου ώστε να μπορεί να παρατηρεί και να αποτιμά την εξωτερική πολιτική του Στάλιν, ενώ φυσικά τον επαινούσε καθημερινά. Ο Χρουστσόφ θεωρούσε τον Ψυχρό Πόλεμο σοβαρό λάθος εκ μέρους του Στάλιν. Μακροπρόθεσμα, δημιουργήθηκε μια στρατιωτικοποιημένη διένεξη με το ΝΑΤΟ, έναν ισχυρότερο καπιταλιστικό συνασπισμό. Η διένεξη αυτή ήταν εντελώς περιττή και πολύ δαπανηρή για τη Σοβιετική Ένωση. Αποσπούσε την προσοχή από τον ουδέτερο αναπτυσσόμενο κόσμο, όπου μπορούσε επιτευχθεί πρόοδος, και εξασθενούσε τη σχέση της Μόσχας με τ δορυφορικά της κράτη στην Ανατολική Ευρώπη. Βασικά, ο Χρουστσόφ ήταν πολύ πιο αισιόδοξος για το μέλλον σε σχέση με τον Στάλιν ή τον Μολότοφ, και είχε πιο διεθνή προσανατολισμό. He believed the working classes and the common peoples of the world would eventually find their way towards socialism and (possibly) even communism, and that conflicts like the Cold War diverted their attention from this eventual goal. Peaceful coexistence was instead endorsed, or the sort that Lenin himself had practiced at first. That would allow the Soviet Union and its satellite states to build up their economies and their standard of living. In specific terms Khrushchev decided that Stalin had made a series of mistakes, such as heavy-handed pressure in Turkey and Iran in 1945 and 1946, and especially heavy pressure on Berlin that led to the failed Berlin blockade in 1948. Khrushchev was pleased that when Malenkov replaced Stalin in 1953 he spoke of better relations with the West, and also with building ties to the Communist Party movements in imperialistic European colonies that would soon become independent nations across Africa and Asia. Germany was a major issue for Khrushchev, not because he feared a NATO Invasion eastward, but because it weakened the East German regime, which economically paled in comparison to the miraculous economic progress of West Germany. Ο Χρουστσόφ θεωρούσε τον Μολότοφ υπεύθυνο για την αδυναμία επίλυσης της σύγκρουσης με την Γιουγκοσλαβία και την ευρεία αδιαφορία σχετικά με τις ανάγκες των κομμουνιστικών δορυφόρων στην Ανατολική Ευρώπη.
Khrushchev wisely chose Austria as a way to quickly come to agreement with NATO. It became a small neutralized nation economically tied to the West but diplomatically neutral and no threat.
When Khrushchev took control, the outside world still knew little of him, and initially was not impressed by him. Short, heavyset, and wearing ill-fitting suits, he "radiated energy but not intellect", and was dismissed by many as a buffoon who would not last long. British Foreign Secretary Harold Macmillan wondered, "How can this fat, vulgar man with his pig eyes and ceaseless flow of talk be the head—the aspirant Tsar for all those millions of people?"
Khrushchev biographer Tompson described the mercurial leader: He could be charming or vulgar, ebullient or sullen, he was given to public displays of rage (often contrived) and to soaring hyperbole in his rhetoric. But whatever he was, however, he came across, he was more human than his predecessor or even than most of his foreign counterparts, and for much of the world that was enough to make the USSR seem less mysterious or menacing.
Early relations and U.S. visit (1957–1960)
Khrushchev sought to sharply reduce levels of conventional weapons and to defend the Soviet Union with missiles. He believed that without this transition, the huge Soviet military would continue to eat up resources, making Khrushchev's goals of improving Soviet life difficult to achieve. He abandoned Stalin's plans for a large navy in 1955, believing that the new ships would be too vulnerable to either a conventional or nuclear attack. In January 1960, he took advantage of improved relations with the U.S. to order a reduction of one-third in the size of Soviet armed forces, alleging that advanced weapons would make up for the lost troops. While conscription of Soviet youth remained in force, exemptions from military service became more and more common, especially for students. Campbell Craig and Sergey Radchenko argue that Khrushchev thought that policies like Mutually Assured Destruction (MAD) were too dangerous for the Soviet Union. His approach did not greatly change his foreign policy or military doctrine but is apparent in his determination to choose options that minimized the risk of war. The Soviets had few operable intercontinental ballistic missiles (ICBM); in spite of this, Khrushchev publicly boasted of the Soviets' missile programs, stating that Soviet weapons were varied and numerous. The First Secretary hoped that public perception that the Soviets were ahead would put psychological pressure on the West resulting in political concessions. The Soviet space program, which Khrushchev firmly supported, appeared to confirm his claims when the Soviets launched Sputnik 1 into orbit, a feat that astonished the world. When it became clear that the launch was real, and Sputnik 1 was in orbit, Western governments concluded that the Soviet ICBM program was further along than it actually was. Khrushchev added to this misapprehension by stating in an October 1957 interview that the USSR had all the rockets, of whatever capacity, that it needed. For years, Khrushchev would make a point of preceding a major foreign trip with a rocket launch, to the discomfiture of his hosts. In January 1960 Khrushchev told the Presidium that Soviet ICBMs made an agreement with the U.S. possible because "main-street Americans have begun to shake from fear for the first times in their lives". The United States had learned of the underdeveloped state of the Soviet missile program from overflights in the late 1950s, but only high U.S. officials knew of the deception. The general U.S. and public perception of a "missile gap" led to a considerable defense buildup on the part of the United States.
During Vice President Nixon's visit to the Soviet Union in 1959 he and Khrushchev took part in what later became known as the Kitchen Debate. Nixon and Khrushchev had an impassioned argument in a model kitchen at the American National Exhibition in Moscow, with each defending the economic system of his country. Nixon invited Khrushchev to visit the United States, and he agreed. He made his first visit to the United States, arriving in Washington, on 15 September 1959, and spending thirteen days in the country. This first visit by a Soviet premier resulted in an extended media circus. Khrushchev brought his wife, Nina Petrovna, and adult children with him, though it was not usual for Soviet officials to travel with their families. The peripatetic premier visited New York City, Los Angeles, San Francisco (visiting a supermarket), Coon Rapids, Iowa (visiting Roswell Garst's farm), Pittsburgh, and Washington, concluding with a meeting with President Eisenhower at Camp David. During luncheon at the Twentieth Century-Fox Studio in Los Angeles Khrushchev engaged in an improvised yet jovial debate with his host Spyros Skouras over the respective merits of capitalism and communism. Khrushchev was also to visit Disneyland, but the visit was canceled for security reasons, much to his disgruntlement. He did, however, visit Eleanor Roosevelt at her home. While visiting IBM's new research campus in San Jose, California, Khrushchev expressed little interest in computer technology, but he greatly admired the self-service cafeteria, and, on his return, introduced self-service in the Soviet Union.
This visit resulted in an informal agreement that there would be no firm deadline over Berlin, but that there would be a four-power summit to try to resolve the issue. The Russian's goal was to present warmth, charm and peacefulness, using candid interviews to convince Americans of his humanity and good will. He performed well and Theodore Windt calls it, "the zenith of his career." The friendly American audiences convinced Khrushchev that he had achieved a strong personal relationship with Eisenhower and that he could achieve détente with the Americans. Eisenhower was actually unimpressed by the Soviet leader. He pushed for an immediate summit but was frustrated by French President Charles de Gaulle, who postponed it until 1960, a year in which Eisenhower was scheduled to pay a return visit to the Soviet Union.
U-2 and Berlin crisis (1960–1961)
A constant irritant in Soviet–U.S. relations was the overflight of the Soviet Union by American U-2 spy aircraft. On 9 April 1960, the U.S. resumed such flights after a lengthy break. The Soviets had protested the flights in the past but had been ignored by Washington. Content in what he thought was a strong personal relationship with Eisenhower, Khrushchev was confused and angered by the flights' resumption, and concluded that they had been ordered by CIA Director Allen Dulles without the U.S. President's knowledge. Nikita Khrushchev planned to visit the U.S. to meet President Eisenhower, however, the visit was canceled when Soviet Air Defence Forces brought down the U.S. U-2. On 1 May, a U-2 was shot down, its pilot, Francis Gary Powers, captured alive. Believing Powers to have been killed, the U.S. announced that a weather plane had been lost near the Turkish-Soviet border. Khrushchev risked destroying the summit, due to start on 16 May in Paris, if he announced the shootdown, but would look weak in the eyes of his military and security forces if he did nothing. Finally, on 5 May, Khrushchev announced the shootdown and Powers' capture, blaming the overflight on "imperialist circles and militarists, whose stronghold is the Pentagon", and suggesting the plane had been sent without Eisenhower's knowledge. Eisenhower could not have it thought that there were rogue elements in the Pentagon operating without his knowledge, and admitted that he had ordered the flights, calling them "a distasteful necessity". The admission stunned Khrushchev and turned the U-2 affair from a possible triumph to a disaster for him, and he even appealed to U.S. Ambassador Llewellyn Thompson for help.
Khrushchev was undecided what to do at the summit even as he boarded his flight to Paris. He finally decided, in consultation with his advisers on the plane and Presidium members in Moscow, to demand an apology from Eisenhower and a promise that there would be no further U-2 flights in Soviet airspace. Neither Eisenhower nor Khrushchev communicated with the other in the days before the summit, and at the summit, Khrushchev made his demands and stated that there was no purpose in the summit, which should be postponed for six to eight months, that is until after the 1960 United States presidential election. The U.S. president offered no apology, but stated that the flights had been suspended and would not resume, and renewed his Open Skies proposal for mutual overflight rights. This was not enough for Khrushchev, who left the summit. Eisenhower accused Khrushchev "of sabotaging this meeting, on which so much of the hopes of the world have rested". Eisenhower's visit to the Soviet Union, for which the premier had even built a golf course so the U.S. president could enjoy his favorite sport, was cancelled by Khrushchev.
Khrushchev made his second and final visit to the United States in September 1960. He had no invitation but had appointed himself as head of the USSR's UN delegation. He spent much of his time wooing the new Third World states which had recently become independent. The U.S. restricted him to the island of Manhattan, with visits to an estate owned by the USSR on Long Island. The notorious shoe-banging incident occurred during a debate on 12 October over a Soviet resolution decrying colonialism. Khrushchev was infuriated by a statement of the Filipino delegate Lorenzo Sumulong charging the Soviets with employing a double standard by decrying colonialism while dominating Eastern Europe. Khrushchev demanded the right to reply immediately and accused Sumulong of being "a fawning lackey of the American imperialists". Sumulong resumed his speech and accused the Soviets of hypocrisy. Khrushchev yanked off his shoe and began banging it on his desk. This behavior by Khrushchev scandalized his delegation.