cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ορθοδοξία
Η Ορθοδοξία ως Χριστιανική έκφανση
thumb|Η συμμόρφωση με το [[Σύμβολο της Πίστεως#Το Σύμβολο της Νικαίας / Κωνσταντινουπόλεως|Σύμβολο της Πίστεως, είναι μια κοινή δοκιμασία της Ορθοδοξίας στον Χριστιανισμό. Η Εικόνα παρουσιάζει την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325). Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α' βρίσκεται στο κέντρο περιτριγυρισμένος από Εκκλησιαστικούς Πατέρες. Ο ρόλος περιέχει το πρώτο μισό του Συμβόλου του Πίστεως Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης (381) με τη μορφή που χρησιμοποιείται στη Θεία Λειτουργία («πιστεύω» αντί «πιστεύομεν»).]]
Οι κύριες εθνοτικές ομάδες Ορθοδόξων είναι οι Έλληνες, οι οποίοι εκφράζουν την Ελληνορθόδοξη–Βυζαντινή παράδοση του Χριστιανισμού και υφίστανται ως μήτρα των άλλων εκκλησιαστικών παραδόσεων· οι Σλάβοι, των οποίων η λειτουργική παράδοση μετεξελίχθηκε από την Βυζαντινή βάση, επηρεαζόμενη από δυτικές επιρροές, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερης λαμπρότητας τυπικό, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της Αυτοκρατορικής Ρωσίας και επί τη βάσει της θεωρίας της διάδοχης Τρίτης Ρώμης· οι Ρουμάνοι, συμπεριλαμβανομένων των Μολδαβών· και οι Γεωργιανοί, οι Οσσετοί και άλλοι λαοί του Καυκάσου.
Πηγή πίστεώς της, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί την Θεία Αποκάλυψη δια της εμπειρίας των αγίων, όπως αυτή καταγράφεται στην Αγία Γραφή, τα εγκεκριμένα από τις Οικουμενικές Συνόδους Πατερικά κείμενα, τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τα Λειτουργικά κείμενα της Εκκλησίας, και την Υμνολογία της Εκκλησίας. Η εμπειρία αυτή των αγίων ονομάζεται Ιερά Παράδοση. Οι Άγιοι Πατέρες των πρώτων χριστιανικών αιώνων θεωρούνται αυθεντίες στην ερμηνευτική της Αγίας Γραφής και την Δογματική, όπως και οι πατέρες όλων των αιώνων.
Ορθόδοξες αποκαλούνται και οι Ανατολίτικες Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες των Αρμενίων, Κοπτών, Σύρων και Αιθιόπων, μεταξύ άλλων, οι οποίες δεν ανήκουν στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα *
Σημαία του Κουρδιστάν
Η κουρδική σημαία (ئاڵای کوردستان) εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη διάρκεια του κινήματος της κουρδικής ανεξαρτησίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Λέγεται ότι δημιουργήθηκε κατά τη δεκαετία του 1920 από τους Xoybûn (Khoyboon). Μια παλαιότερη έκδοση της σημαίας χρησιμοποιούνταν από την αποσπασμένη Δημοκρατία του Αραράτ στην Τουρκία κατά την περίοδο 1927-1931. Στη συνέχεια ήταν η σημαία του υποστηριζόμενου από τη Σοβιετική Ένωση κουρδικού κράτους, γνωστού ως Δημοκρατία του Μαχαμπάντ το 1946. Χρησιμοποιείται από την τοπική κυβέρνηση στο Ιρακινό Κουρδιστάν.Η χρήση της σημαίας απαγορεύεται στη Συρία.
Ρίζες (1920)
Σημαία της Δημοκρατίας του Αραράτ (1927–1930) που υιοθετήθηκε από το Ξοϊμπούν.
Η σημαία δημιουργήθηκε το 1920 από το Κίνημα για την Άνοδο του Κουρδιστάν (CTK). Λίγο αργότερα, χρησιμοποιήθηκε από το εθνικιστικό κόμμα Ξοϊμπούν που ύψωσε τη σημαία πάνω από την πόλη Άγρι κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Αραράτ. Στα απομνημονεύματά του Ντόζα Κουρδιστάν, ο Κούρδος πολιτικός Καντρί Καμιλπασά του CTK δήλωσε ότι αυτή η σημαία ήταν η εθνική κουρδική σημαία της οποίας τα χρώματα και το σχήμα είχαν πλέον καθοριστεί. Το 1925, κατά τη διάρκεια της δίκης των πολιτικών του CTK στην Τουρκία, δήλωσαν ότι η οθωμανική σημαία ήταν νεκρή και ότι η κουρδική σημαία θα έλαμπε σαν ήλιος. Σημαία του Βασιλείου του Κουρδιστάν (1919–1925). Την ίδια περίοδο, η σημαία της ημισέληνου υψώθηκε στη Σουλεϊμανίγια από τον Μαχμούντ Μπαρζαντζί του Βασιλείου του Κουρδιστάν. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ραφίφ Ηίλμι, το Βασίλειο του Κουρδιστάν θεωρούσε τη σημαία με την ημισέληνο ως την εθνική σημαία των Κούρδων. Έγραψε: "Έγινε μεγάλη συνάντηση στο σπίτι του Σεξ Καντίρ, του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης, και με επίσημη άδεια υψώθηκε η κουρδική σημαία. Την ημέρα της συνάντησης, περίπου 10.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν μπροστά από το Μεγάλο Τζαμί. "
Δημοκρατία του Μαχαμπάντ (δεκαετία 1940)
Πριν από την ανακήρυξη της Δημοκρατίας του Μαχαμπάντ από το Ιράν το 1946, Κούρδοι ηγέτες στο Ιράν από το Δημοκρατικό Κόμμα του Ιρανικού Κουρδιστάν (KDPI) με την υποστήριξη Κούρδων στο Ιράκ, είχαν προετοιμάσει τη σημαία για να χρησιμοποιηθεί ως εθνική σημαία της Δημοκρατίας του Μαχαμπάντ. Η προετοιμασμένη σημαία τροποποιήθηκε και εγκρίθηκε από το KDPI, το οποίο συνέχισε να την ύψωσε στο επίσημο γραφείο της ιρανικής κυβέρνησης στο Μαχαμπάντ στις 17 Δεκεμβρίου 1945. Όταν ανακηρύχθηκε η δημοκρατία στις 22 Ιανουαρίου 1946, η σημαία υψώθηκε στην κεντρική πλατεία ενώ τραγουδιόταν το Έι Ρεκμπίμπ. Στην ομιλία του, ο Πρόεδρος Κάζι Μοχάμεντ δήλωσε τη σημαία ως "σημαία του Κουρδιστάν" και υψώθηκε σε όλες τις πόλεις που ήταν υπό τον έλεγχό του. Μέρες πριν από την κατάρρευση της δημοκρατίας, ο Πρόεδρος Μοχάμεντ παρέδωσε τη σημαία στο γραφείο του στον Μουσταφά Μπαρζανί, ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, ο οποίος είχε καταφύγει στο Μαχαμπάντ μετά την εξέγερση Μπαρζανί το 1943.
Χρήση της σημαίας του Ιράκ στο Ιρακινό Κουρδιστάν
Λίγο αργότερα, ο Μπαρζανί επιτέθηκε εναντίον των Αράβων ηγετών του Ιράκ με αφορμή την αντίθεσή τους στην απαγορευτική διαταγή του. Σε ομιλία του στο κοινοβούλιο του Ιρακινού Κουρδιστάν αποκάλεσε "σωβινιστές" όσους αντιτίθενται στην απαγόρευση.
Ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών, Αμπντουλάχ Γκιουλ, χαρακτήρισε επικίνδυνο το να υψώνεται η κουρδική σημαία στο βόρειο Ιράκ.
Ωστόσο, έπειτα από τις αλλαγές στην ιρακινή σημαία το 2008 η νέα ιρακινή σημαία υψώθηκε πάνω από το κουρδικό κοινοβούλιο.
Συμβολισμός
Το κύριο χαρακτηριστικό της σημαίας είναι το λαμπερό χρυσό έμβλημα του ήλιου ( Roj στα Κουρδικά) στο κέντρο της. Ο ηλιακός δίσκος του εμβλήματος έχει 21 ακτίνες, ίσες σε μέγεθος και σχήμα, με τη μοναδική περιττή ακτίνα στην κορυφή και τις δύο ζυγές ακτίνες στο κάτω μέρος. Ο αριθμός 21 είναι ένας σεβαστός αριθμός, που αντιπροσωπεύει την αναγέννηση/αναγέννηση στην αρχαία και γηγενή κουρδική θρησκεία του Γιαζντανισμού και των σύγχρονων παραφυάδων του. Το χρυσό έμβλημα του ήλιου χρησιμοποιείται από τους Κούρδους από την αρχαιότητα.
Το φθινόπωρο του 2006, η ηγεσία των Κούρδων του Ιράκ έδωσε εντολή στους Κούρδους αξιωματούχους να σταματήσουν να φέρουν την ιρακινή σημαία σύμφωνα με το διάταγμα «για να υψώσουν τη σημαία του Ιρακινού Κουρδιστάν». Ο Μασούντ Μπαρζανί έδωσε εντολή να χαμηλώσει η σημαία του Μπάαθ και όλες οι περιοχές στο Ιρακινό Κουρδιστάν να «σηκώσουν μόνο τη σημαία του Κουρδιστάν», επειδή τα σύμβολα του Μπααθισμού συνδέθηκαν με τη γενοκτονία του Ανφάλ όπου σκοτώθηκαν περίπου 180.000 άνθρωποι. Όταν τα σύμβολα του Μπάαθ αφαιρέθηκαν από την ιρακινή σημαία το 2008, η KRG ύψωσε την ιρακινή σημαία για να κυματίσει δίπλα στην κουρδική σημαία, η οποία αναφέρεται ότι εξακολουθούσε να είναι πρακτική από τον Μάρτιο του 2013. Το να φέρουν την ιρακινή σημαία δίπλα-δίπλα με την κουρδική σημαία συμβολίζει την αποδοχή του ιρακινού φεντεραλισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουρδισταν Κατηγορία:Κουρδιστάν Κατηγορία:Πολιτική της Ροζάβα Κατηγορία:Ιστορία των Κούρδων Κατηγορία:Πολιτισμός του Κουρδιστάν
Λουκάς Παπαδήμος
Ο Λουκάς Παπαδήμος (Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 1947) είναι Έλληνας οικονομολόγος, τραπεζίτης, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας (11 Νοεμβρίου 2011 - 16 Μαΐου 2012). Ανέλαβε την προεδρία της κυβέρνησης η οποία προέκυψε από συνεργασία της προηγούμενης κυβέρνησης Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ) με την αξιωματική αντιπολίτευση (ΝΔ) και ακόμη ένα κόμμα του κοινοβουλίου (ΛΑΟΣ).
Υπήρξε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος από το 1994 έως το 2002, και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από το 2002 ως το 2010. Ανέλαβε διοικητής της ΤτΕ με προσωπική απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου, μετά από σύγκρουση του Ιωάννη Μπούτου με τον στενό συνεργάτη του Παπανδρέου, Αντώνη Λιβάνη. Η θητεία του συνδέθηκε με την είσοδο της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) και την Ευρωζώνη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Οκτωβρίου 1947, κατάγεται από τη Δεσφίνα Φωκίδας και αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών. Σπούδασε φυσική στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), απ' όπου αποφοίτησε το 1970, ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές ως ηλεκτρολόγος μηχανικός (1972) και πραγματοποίησε διδακτορικό στην οικονομολογία (1978). Παράλληλα εργάστηκε ως βοηθός ερευνών και ειδικός επιστήμων στο ΜΙΤ. Το 1980 εργάστηκε ως οικονομολόγος στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Βοστώνης. Το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα αναλαμβάνοντας οικονομικός σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος (1985 - 1993). Το 1993 διορίστηκε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, και τον επόμενο χρόνο διοικητής της Τράπεζας παραμένοντας μέχρι το 2002. Το ίδιο έτος ανέλαβε αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θέση από την οποία αποχώρησε το 2010. Έχει διατελέσει μέλος του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος (1994 - 1998), πρόεδρος της Υποεπιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Επιτροπής των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1993 - 1995) κ.α.
Παράλληλα με την επαγγελματική ακολούθησε και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Την περίοδο 1975 - 1984 υπήρξε επίκουρος καθηγητής και στη συνέχεια αναπληρωτής καθηγητής στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, ενώ το 1988 εκλέχθηκε καθηγητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2006 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ το 2017 διατέλεσε πρόεδρός της.
Έχει δημοσιεύσει πολυάριθμα άρθρα για θέματα μακροοικονομικής θεωρίας, δομής και λειτουργίας των χρηματοπιστωτικών αγορών, νομισματικής ανάλυσης και πολιτικής, καθώς και για θέματα που αφορούν στην οικονομική απόδοση, τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και την οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το 2010 τοποθετήθηκε άμισθος οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου. Από τη θέση αυτή διαπραγματευόταν με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για το δανεισμό της Ελλάδας, στα πλαίσια της κρίσης χρέους της χώρας. Την ίδια περίοδο δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ Είναι μέλος της παγκόσμιας μη κυβερνητικής οργάνωσης Τριμερής Επιτροπή (Trilateral Commission).
Συμμετείχε επίσης στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων υπό τον Άγγελο Αγγελόπουλο, το 1989-90 και στο Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) κατά τη δεκαετία του '80.
Το 1999 του απονεμήθηκε ο Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής από την Ελληνική Δημοκρατία.
Στις 25 Μαΐου του 2017 τραυματίστηκε έπειτα από έκρηξη παγιδευμένου φακέλου μέσα στο αυτοκίνητό του.
Πρωθυπουργία
276x276px|thumb|left|Ο Λουκάς Παπαδήμος μιλώντας από το βήμα της [[Βουλή των Ελλήνων|Βουλής, ως Πρωθυπουργός.]] Στις 31 Οκτωβρίου 2011, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, πρότεινε να τεθεί σε δημοψήφισμα η νέα Δανειακή Σύμβαση. Το προτεινόμενο δημοψήφισμα συζητήθηκε στη σύνοδο των G20 στις Κάννες την 1η Νοεμβρίου 2011 με έντονες διαφωνίες και εμφανή άρνηση των υπόλοιπων αρχηγών κρατών, όπως αποκάλυψαν οι Financial Times, ενώ ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, είδε στο δημοψήφισμα μία ευκαιρία εθελοντικής εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Στο ίδιο άρθρο οι FT αποκάλυψαν την πρόταση του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο για την αντικατάσταση της κυβέρνησης Παπανδρέου με μία τεχνοκρατική κυβέρνηση με ηγέτη τον Λουκά Παπαδήμο. Το δημοσίευμα των FT και οι αντιδράσεις στην Ελλάδα αφήνουν να εννοηθεί ότι όσα ακολούθησαν ήταν εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. αριστερά|μικρογραφία|Ο Παπαδήμος στο [[Μέγαρο Μαξίμου με τον Γιώργο Παπανδρέου το 2011]] Τα ξημερώματα της 2ας Νοεμβρίου η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί ανακοίνωσαν από κοινού ότι στο επικείμενο δημοψήφισμα στην Ελλάδα αλλάζει το ερώτημα και τίθεται το εξής ερώτημα: Εαν ο λαός επιθυμεί παραμονή ή όχι στο Ευρώ, ενώ λίγο αργότερα ο Γιώργος Παπανδρέου επιβεβαίωσε τη Γερμανίδα Καγκελάριο. Οι αντιδράσεις στην Ελλάδα υπήρξαν ραγδαίες, οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας Μιλένα Αποστολάκη, Βάσω Παπανδρέου, Εύα Καϊλή, Σούλα Μερεντίνη, και Έλενα Παναρίτη ανακοίνωσαν ότι σε περίπτωση που τεθεί τέτοιο ερώτημα αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από την Κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος χωρίς συνεννόηση με τον πρωθυπουργό και αγνοώντας τον δήλωσε ότι: «το ευρώ είναι κεκτημένο του λαού και δεν μπορεί να τεθεί σε δημοψήφισμα».
Γλώσσα Κασμίρι
Η Κασμίρι γλώσσα (ΔΦΑ k|æ|ʃ|ˈ|m|ɪər|i) (कॉशुर, کٲشُر Κασούρ) είναι γλώσσα της Δαρδικής υποομάδας των Ινδοϊρανικών γλωσσών και ομιλείται κύρια στην κοιλάδα Κασμίρ, στο Τζαμού και Κασμίρ. Υπάρχουν περίπου 6.797.587 ομιλητές σε όλη την Ινδία, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Περισσότεροι από 350.000 ομιλητές στο Πακιστάν είναι μετανάστες από την κοιλάδα Κασμίρ, μετά τον διαμελισμό της Ινδίας. Σε αυτόν τον αριθμό περιλαμβάνονται ομιλητές που κατοικούν στα συνοριακά χωριά, στην περιφέρεια Νιιλάμ.
Λουκάς Παπαδήμος
Πρωθυπουργία
Το βράδυ της 6ης Νοεμβρίου 2011 ο τότε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς συμφώνησε να στηρίξει μεταβατική κυβέρνηση «Ειδικού σκοπού και περιορισμένου χρόνου» όπως τη χαρακτήρισε.
Γλώσσα Κασμίρι
Η Κασμίρι αποτελεί επίσημη γλώσσας στην Ινδία και είναι τμήμα του Έκτου Καταλόγου στο σύνταγμα του Τζαμού και Κασμίρ. Μαζί με άλλες γλώσσες που ανήκουν στον Έκτο Κατάλογο, όπως η Χίντι, η Κασμίρι γλώσσα είναι υπό ανάπτυξη στο κράτος. Οι περισσότεροι ομιλητές της Κασμίρι χρησιμοποιούν Ουρντού ή Αγγλικά της Ινδίας ως δεύτερη γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κασμιρι Κασμιρι Κασμιρι
Λουκάς Παπαδήμος
Πρωθυπουργία
Ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης προκάλεσε την αντίδραση των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Αριστεράς, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και των κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, ΚΚΕ μλ κλπ), που θεωρούσαν ότι η νέα κυβέρνηση θα συνέχιζε την ψήφιση και την εφαρμογή μέτρων εις βάρος των Ελλήνων πολιτών. Μιλούσαν μάλιστα για «κυβέρνηση μετώπου ΠΑΣΟΚ/ΝΔ/ΛΑΟΣ ενάντια στα συμφέροντα των πολιτών». Καθ' όλη τη διάρκεια του σχηματισμού της νέας κυβέρνησης ο Λουκάς Παπαδήμος πρότεινε τη συμμετοχή όλων των κομμάτων της Βουλής. Η Αριστερά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση θεωρώντας την προϊόν κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, ζητώντας ταυτόχρονα την ανατροπή της και εκλογές.
Στις 16 Νοεμβρίου 2011 η κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή με 255 ψήφους υπέρ και 38 κατά. Ο ίδιος αρνήθηκε την πρωθυπουργική αποζημίωσή του. Ως πρωθυπουργός συνδέθηκε με το κούρεμα του PSI δημόσιου χρέους.
Στις 7 Μαΐου 2012, την επομένη των βουλευτικών εκλογών, ο Λουκάς Παπαδήμος έθεσε στη διάθεση του Προέδρου της Δημοκρατίας την παραίτηση της κυβέρνησής του, η οποία συνέχισε να ασκεί τα καθήκοντά της μέχρι το διορισμό της νέας. Στις 16 Μαΐου 2012 απαλλάχθηκε των καθηκόντων του εν όψει του διορισμού ως Πρωθυπουργού του Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας Παναγιώτη Πικραμμένου.
Βασίλης Φόρης
Ο Βασίλης Φόρης (1925 – 2 Ιανουαρίου 1996) ήταν Έλληνας φιλόλογος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κοζάνη και ήταν πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Το 1952 άρχισε τη διδασκαλία του στην Εμπορική Σχολή της γενέτειράς του (φιλόλογος). Διατέλεσε Διευθυντής του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη). Δημοτικιστής, εισηγήθηκε το μονοτονικό σύστημα στην Ελλάδα (ως μέλος των επιτροπών για το θέμα αυτό από το 1976), το οποίο άρχισε να εφαρμόζεται το 1982.
Συνταξιοδοτήθηκε το 1991.
Δημοσίευσε, ανάμεσα στα άλλα, άρθρα στην εφημερίδα Καθημερινή, στη στήλη «Γλωσσολογικά μελετήματα» (από τη δεκαετία του '50).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Πατερόνησο Οινουσσών
Το Πατερόνησο  ή Χάλικας είναι μικρή ιδιωτική νησίδα στις Οινούσσες και το βορειοανατολικό Αιγαίο Πέλαγος, η οποία βρίσκεται απέναντι (δυτικά) από το λιμάνι του νησιού, δίπλα από τη νησίδα Παπαποντικάδικο (ΝΔ.). Επάνω του υπάρχουν εκκλησάκι, κτίσματα αλλά και στέρνα νερού. Εδώ γίνονται τα μεγάλα παραδοσιακά γλέντια με τοπικές νησιώτικες ορχήστρες που τελειώνουν αργά το πρωί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου
Η σκιά του παρελθόντος
Η σκιά του παρελθόντος (Ισπανικά: La sombra del pasado) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2014. Είναι ριμέικ της Μεξικάνικης τηλενουβέλας του 2001, El manantial.
Πρωταγωνιστούν Μισέλ Ρενό, Πάμπλο Λάιλε, Αλέξις Αγιάλα και Αλεχάντρα Μπάρρος.
Υπόθεση
Δύο πολύ διαφορετικές οικογένειες ζουν στο χωριό Σάντα Λουσία εμπλέκονται σε έναν ανεμοστρόβιλο πάθους, πόνου και εκδίκησης. Οι αντίπαλες οικογένειες είναι οι Μεντόσα και οι Αλκοσέρ. Ο Σεβεριάνο Μεντόσα και η Καντέλα Σαντάνα είναι πλούσιοι και έχουν ένα δυνατό γάμο που ζουν στο ράντσο "Λας Άνιμας", μαζί με τον μικρό γιο τους, Κριστόμπαλ.
Η Ρομπέρτα και ο Ραιμούντο Αλκοσέρ έχουν επίσης μια κόρη την Αλντόνσα. Ωστόσο, δεν ζουν με τις ίδιες πολυτέλειες όπως την οικογένεια Μεντόσα, πράγμα που προκαλεί απογοήτευση και δυσαρέσκεια στη Ρομπέρτα καθώς τίποτα δεν αρκεί για να γεμίσει το σύμπλεγμα κατωτερότητας που την ακολουθεί σαν σκιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Νίκος Μαρουλάκης
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Από τη δεκαετία του 1960 ασχολήθηκε με τη γελοιογραφία. Γελοιογραφίες του δημοσιεύθηκαν στα περιοδικά της εποχής (Ταχυδρόμος, Εικόνες). Το 1967 μεταναστεύει στη Γερμανία. Από το 1967 μέχρι το 1981 συνεργάζεται ως γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς με διάφορα περιοδικά και εφημερίδες: "STERN", "DIEZEIT", "PARDON", "SPONDAN" "FRANKFURTEN RUNDSCHAU" στη Γερμανία, "LOUI" στη Γαλλία, "SHE" στην Αγγλία και 2-3 ακόμα σε Ελβετία και Αυστρία. Το 1978 θα βγάλει την πρώτη του δουλειά, ένα εικονογραφημένο ονόματι Αυγουστίνο, Η φάλαινα θαύμα, σε δικό του κείμενο. Το 1981 επιστρέφει στην Ελλάδα και ασχολείται με την εικονογράφηση και τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και κόμικς. Έχει συνεργαστεί με το ΑΝΤΙ, Το Ρόδι, την Αστραπή (όπου ξεκίνησε τον Μικρό Αχιλλέα) το Αερόστατο, το περιοδικό Ο Λαβύρινθος της Γνώσης, την εφημερίδα Παρόν, το Playboy (Αδάμ & Εύα, βλ.Εργογραφία), Τα Σαΐνια και το ένθετο της Καθημερινής, Οι Ερευνητές Πάνε Παντού. Έχει εικονογραφήσει περισσότερα από 250 βιβλία και παραμύθια, για τις εκδόσεις Καστανιώτης, Κέδρος, Πατάκης, Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις, Γνώση, Δελφίνι, Ελληνικά Γράμματα. Επίσης, έχει εικονογραφήσει σχολικά βιβλία για το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, ενώ έχει κάνει σκίτσα για εφαρμογές CDROM («Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός- Ελληνική Μυθολογία», «Η Περιπέτεια Μιας Λέξης») και μικρά διαφημιστικά. Έχει βραβευθεί σε διάφορες διεθνείς εκθέσεις γελοιογραφίας και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες εκθέσεις εντός Ελλάδας. Δημιουργικότατος
Λόρα Μπράνιγκαν
Η Λόρα Μπράνιγκαν (Laura Ann Branigan, 3 Ιουλίου 1952 - 26 Αυγούστου 2004) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια, αστέρι της ποπ, που μεσουράνησε στη δεκαετία του '80. Έκανε μεγάλη επιτυχία το 1982 με το τραγούδι «Gloria» με το οποίο παρέμεινε στην κορυφή του «Μπίλμπορντ» περισσότερο από 22 εβδομάδες. Ηταν επίσης τέσσερις φορές υποψήφια για το Βραβείο Γκράμι με τα τραγούδια: «Self Control», «How am i suppose to live without you», «Solitaire» κ.ά. Πέθανε ήσυχα ενώ κοιμόταν στο σπίτι της στο Λονγκ Αϊλαντ. Οι γιατροί διέγνωσαν ότι η 52χρονη τραγουδίστρια πέθανε από εγκεφαλικό ανεύρυσμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άντον φαν Λέβενχουκ
Ο Αντόνι βαν Λέβενχουκ (Antoni van Leeuwenhoek, 24 Οκτωβρίου 1632 - 26 Αυγούστου 1723) ήταν Ολλανδός έμπορος και επιστήμονας. Δεν είχε λάβει πανεπιστημιακή μόρφωση, αλλά διέθετε οξύ μαθηματικό πνεύμα και μεγάλη δεξιότητα στα χέρια.
Από τα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με το μικροσκόπιο. Πειραματίστηκε με τους αμφίκυρτους φακούς μικρής εστιακής απόστασης και κατόρθωσε να πετύχει μεγεθύνσεις και διαύγεια εικόνων πολύ καλύτερες από αυτές των σύνθετων μικροσκοπίων, χάρη σε μια υψηλής ποιότητας μέθοδο κοπής των φακών, το μυστικό της οποίας δεν αποκάλυψε. Με τα ισχυρά όργανα που κατασκεύασε, παρατήρησε και περιέγραψε τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τους ζυμομύκητες και τα σπερματοζωάρια. Έκανε έρευνες σχετικές με την ιστολογία του ανθρώπου και τη βιολογία των εντόμων, ενώ μελέτησε την τριχοειδή κυκλοφορία του αίματος. Δημοσίευσε τα αποτελέσματα των ερευνών του στα «Φιλοσοφικά Πρακτικά» της Βασιλικής Εταιρείας της Αγγλίας και στα «Υπομνήματα» της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Οι παρατηρήσεις του έφεραν επανάσταση όχι μόνο στο χώρο της βιολογίας μα και της φιλοσοφίας, καθώς αποτέλεσαν το κομμάτι εκείνο της επιστημονικής επανάστασης του 17ου αιώνα που προκάλεσε σαρωτικές αλλαγές στην ανθρώπινη γνώση για το μικρόκοσμο, εκτός από το μακρόκοσμο, με τον οποίο ασχολούνταν οι αστρονόμοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί βιολόγοι Κατηγορία:Οπτικοί
Κεντρικό Κιλκίς
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κεντρικό (αποσαφήνιση)
Το Κεντρικό είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 360 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κεντρικό βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 76 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Οφείλει το όνομά του στην κεντρική θέση του ανάμεσα στα γειτονικά χωριά Αντιγόνεια (Ν.-ΝΔ.), Μονολίθι (ΝΔ.), Γάβρα (Δ.-ΒΔ.), Πετράδες (ΒΔ.), Μαυροπλαγιά (Β.), Τριπόταμος (ΒΑ.) και Παλατιανό (Ν.-ΝΑ.). Το χωριό διασχίζει ο ποταμός Σπανός που καταλήγει στον ποταμό Γαλλικό. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 98 οικογένειες προσφύγων (365 άτομα) από τον Πόντο, καθώς και από το Σοχούμι της σημερινής Γεωργίας. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι συνταξιούχοι και λίγοι ασχολούνται με τη γεωργία ή εργάζονται στις γύρω βιομηχανικές μονάδες.
Αρχαιολογικός χώρος Παλατιανού
Στα νότια του χωριού και προς την κατεύθυνση του Παλατιανού, στους λόφους Τορτσέλι - Ασσάρ βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος τού Παλατιανού. Οι ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1961 και τα ευρήματα που βρέθηκαν φανερώνουν κατοίκηση της περιοχής από τον 10ο π.Χ. αιώνα μέχρι τον 3ο αιώνα. Στον βόρειο λόφο έχουν βρεθεί τα ερείπια μεγάλης μακεδονικής πόλης από τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, που πιθανολογείται ότι είναι το αρχαίο "Ίωρον" της αρχαίας Κρηστωνίας. Στο νότιο λόφο εκτείνεται το νεκροταφείο του αρχαίου οικισμού. Οι ανασκαφές στο χώρο ξεκίνησαν το 1961 και έχουν φέρει στο φως μέχρι σήμερα τέσσερα σπουδαία αγάλματα, τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κιλκίς, κτίσματα, ναΐσκους και δύο οικείες.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά του ονομασία ήταν Σνέφτσα και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην κοινότητα Καραμαμουτλίου (Μαυροπλαγιάς) που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάζεται σε Κεντρικό και το 1934 αποσπάται στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους Πετράδες και τη Μαυροπλαγιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεντρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 283 κατοίκους ενώ ως οικισμός 228. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της κοινότητας Κεντρικού είναι 208 μόνιμοι κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Νέβουλος
Ο Νέβουλος ήταν Σλάβος, μεταξύ αυτών που εγκαταστάθηκαν από τον Ιουστινιανό Β' στη Βιθυνία, ύστερα από την εναντίον τους νίκη, κατά την εκστρατεία του προς Θεσσαλονίκη (688 μ.Χ.). .
Διορισμός του Νεβούλου ως στρατιωτικού αρχηγού των Σλάβων της Βιθυνίας
Ο Ιουστινιανός Β', για να αντιμετωπίσει τους Άραβες, επιστράτευσε τριάντα χιλιάδες από τους Σλάβους που είχε εγκαταστήσει στη Βιθυνία, βάζοντας επί κεφαλής τους τον Νέβουλο. Πλαισιώνοντας το θεωρούμενο ως «επίλεκτο» αυτό σώμα με άλλα ιππικά και στρατιωτικά τμήματα, ο Ιουστιανός Β' παρεβίασε τη συνθήκη ειρήνης που είχε συνάψει με τους Άραβες και επιτέθηκε εναντίον τους. .
Μάχη στη Σεβαστούπολη της Αρμενίας
Παρά τις προσπάθειες των Αράβων να διατηρήσουν την ειρήνη, ο Ιουστινιανός παρέμεινε ανενδοτος. Οι Άραβες αντεπιτέθηκαν, υψώνοντας μάλιστα ως "φλάμουλον" (=σημαία, λάβαρο) το έγγραφο της συνθήκης ειρήνης (την οποία είχε καταπατήσει ο Ιουστινιανός Β'), και η κρίσιμη μάχη συνάφθηκε στην Σεβαστούπολη της Αρμενίας, το 692 μ.Χ. ..
Σκληρή τιμωρία των Σλάβων της Βιθυνίας από τον Ιουστιανιανό Β'
Η οργή του Ιουστινιανού Β' στράφηκε κατά των οικογενειών των αυτομόλων Σλάβων που είχαν εγκατασταθεί στη Βιθυνία, πολλών από τους οποίους διέταξε τη θανάτωση με πνιγμό στον κόλπο της Νικομηδείας. .
Βλέπε επίσης
Ιουστινιανός Β'
Πηγές
Ι. Καραγιαννόπουλος: Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους, τ. Β', σελ. 98-101.
Κατηγορία:Σλάβοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Μάρκους Πέρσον
Ο Μάρκους Αλεξέιγ Πέρσον (Markus Alexej Persson, γεννημένος στις 1 Ιουνίου του 1979), γνωστός και ως Νοτς, είναι Σουηδός προγραμματιστής βιντεοπαιχνιδιών. Είναι γνωστός για την δημιουργία του βιντεοπαιχνιδιού sandbox Minecraft, το οποίο είναι το βιντεοπαιχνίδι με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών, και για την ίδρυση της εταιρείας ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Mojang Studios το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Mojang Studios Κατηγορία:Σουηδοί προγραμματιστές Κατηγορία:Σουηδοί φινλανδικής καταγωγής Κατηγορία:Σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών
Κοιλάδι Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Κοιλάδι Κοζάνης
Το Κοιλάδι, επίσημα Κοιλάδιον είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 310 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κοιλάδι βρίσκεται στο κέντρο του νομού, στους νότιους πρόποδες του όρους Δύσωρον (μέρος των Κρουσσίων ορέων). Το χωριό απέχει 11,5 χλμ. Β.-ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 62,5 χλμ. Β. της Θεσσαλονίκης. Το παλιό του όνομα επί τουρκοκρατίας ήταν Καρά Αματλή ή Καρά Ατματλί. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 18 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο. Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γιαρδεμλίου (Αμυγδαλιών) που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Κοιλάδιον και το 1934 αποσπάστηκε στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Καλολίβαδο και το Χειμαδιό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοιλαδίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 258 κατοίκους ενώ ως οικισμός 91.
Λιθουανικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Λιθουανικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Λιθουανίας, που διοργανώνεται από τη Λιθουανική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Lietuvos Stalo Teniso Asociacija).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Λιθουανίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1927.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στη Λιθουανία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Λορίν Πάουελ Τζομπς
Η Λορίν Πάουελ Τζομπς (γεννημένη 6 Νοεμβρίου 1963) είναι αμερικανίδα επιχειρηματίας και η ιδρύτρια της οργάνωσης Emerson Collective, η οποία υποστηρίζει πολιτικές που αφορούν τη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης και της μετανάστευσης, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη διατήρηση του περιβάλλοντος. Η Λορίν κατοικεί στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνιας με τα τρία παιδιά της. Είναι χήρα και κληρονόμος του Στηβ Τζομπς, συνιδρυτή και πρώην διευθύνοντα συμβούλου της Apple.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Ουίλιαμ Χέρσελ
Ο σερ Ουίλιαμ Χέρσελ (Sir Frederick William Herschel, 15 Νοεμβρίου 1738 – 25 Αυγούστου 1822) ήταν Βρετανός αστρονόμος και μουσικός, γερμανικής καταγωγής. Υπήρξε Ιππότης του Βασιλικού Γκελφικού Τάγματος του Ανόβερου και εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας. Συνεργάστηκε συχνά με τη μικρότερη αδελφή του και αστρονόμο Καρολάιν Χέρσελ (1750-1848).
Γεννήθηκε στο Αννόβερο και ήταν γιος μουσικού. Στα δεκαεννέα του, το 1757 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και αφοσιώθηκε στη μελέτη των μαθηματικών και της αστρονομίας.
Το 1774 κατασκεύασε ένα κατοπτρικό τηλεσκόπιο και το 1781 ανακάλυψε τον πλανήτη Ουρανό, ανακάλυψη χάρη στην οποία έγινε διάσημος. Την επόμενη χρονιά διορίστηκε προσωπικός αστρονόμος του Βασιλιά Γεωργίου του Γ΄. Το 1789 κατασκεύασε, υπό την αιγίδα του βασιλιά, ένα ισχυρότερο τηλεσκόπιο, με το οποίο ανακάλυψε δύο δορυφόρους του Κρόνου, το Μίμα και τον Εγκέλαδο. Ο Χέρσελ μελέτησε τα νεφελώματα και συνέταξε σχετικό κατάλογο που περιείχε 2.500 νεφελώματα, έργο το οποίο συνεχίστηκε από τον γιο του, Τζον Χέρσελ, ο οποίος έγινε κι αυτός διάσημος αστρονόμος.
Έκανε ταξινόμηση των αστέρων, διπλών και περιοδικών, και έδωσε μια γενική εικόνα του Σύμπαντος. Ανακάλυψε πως ο Ήλιος δεν μένει ακίνητος, αλλά κινείται, με κατεύθυνση ένα σημείο στον αστερισμό Ηρακλή, γύρω από το κέντρο του Γαλαξία, παρασύροντας μαζί του ολόκληρο το Ηλιακό Σύστημα. Ανακάλυψε επίσης την υπέρυθρη ακτινοβολία το 1800, χρησιμοποιώντας θερμόμετρο και πρίσματα. Για την προσφορά του στην επιστήμη του χρίστηκε ιππότης το 1792.
Πρώτα χρόνια και μουσικές δραστηριότητες
Ο πατέρας του Χέρσελ ήταν ομποΐστας στο Στρατιωτικό συγκρότημα του Ανόβερου. Το 1755 το σύνταγμα των Φρουρών του Ανόβερου, στο συγκρότημα του οποίου ο Βίλχελμ και ο αδελφός του Τζάκομπ συμμετείχαν ως ομποεΐστες, στάλθηκε στην Αγγλία. Εκείνη την εποχή τα στέφανα της Μεγάλης Βρετανίας και του Ανόβερου ενώθηκαν υπό τον βασιλιά Γεώργιο Β '. Καθώς παραμόνευε πόλεμος με τη Γαλλία, οι Φρουροί του Ανοβέρου ανακλήθηκαν από την Αγγλία για να υπερασπιστούν το Ανόβερο. Αφού ηττήθηκαν στη μάχη του Hastenbeck, ο πατέρας του, Χέρσελ Ισακ, έστειλε τους δύο γιους του να αναζητήσουν καταφύγιο στην Αγγλία στα τέλη του 1757. Αν και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Τζάκομπ, είχε λάβει την απόλυση του από τους Φρουρούς του Ανόβερο, ο Βίλχελμ κατηγορήθηκε για εγκατάλειψη (για την οποία συγχωρήθηκε από τον Γεώργιο Γ 'το 1782).
Ο Βίλχελμ, δεκαεννέα ετών εκείνη την εποχή, ήταν γρήγορος μαθητής της αγγλικής γλώσσας. Στην Αγγλία έγινε γνωστός με την αγγλική απόδοση του ονόματός του, Φρέντερικ Ουίλιαμ Χέρσελ, με την οποία και είναι γνωστός ως σήμερα.
Εκτός από το όμποε, έπαιζε βιολί και τσέμπαλο και αργότερα εκκλησιαστικό όργανο. Συνέθεσε πολλά μουσικά έργα, συμπεριλαμβανομένων 24 συμφωνιών και πολλών κονσέρτων, καθώς και εκκλησιαστική μουσική. Έξι από τις συμφωνίες του ηχογραφήθηκαν τον Απρίλιο του 2002 από τους παίκτες του London Mozart, υπό τη διεύθυνση του Ματίας Μπάμερτ (Chandos 10048).
Ο Χέρσελ μετακόμισε στο Σάντερλαντ το 1761 όταν ο Τσαρλς Έιβισον τον προσέλαβε αμέσως ως πρώτο βιολί και σολίστ για την ορχήστρα του Νιούκαστλ, όπου έπαιζε για μία σεζόν. Στο "Sunderland in the County of Durh: apprill [sic] 20th 1761" έγραψε τη Συμφωνία του Νο 8 στη C Minor. Ήταν επίσης επικεφαλής του συγκροτήματος Durham Militia από το 1760 έως το 1761. Επισκέφτηκε το σπίτι του Sir Ralph Milbanke στο Halnaby Hall κοντά στο Ντάρλινγκτον το 1760, όπου έγραψε δύο συμφωνίες, καθώς και έδωσε παραστάσεις ο ίδιος. Μετά το Νιούκαστλ, μετακόμισε στο Λιντς και στο Χάλιφαξ, όπου ήταν ο πρώτος οργανοπαίκτης στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (τώρα Halifax Minister).
Το 1766, ο Χέρσελ έγινε οργανοπαίκτης του οκταγωνικού παρεκκλησίου, Μπαθ, ένα μοντέρνο παρεκκλήσι σε γνωστό σπα, στο οποίο ήταν επίσης Διευθυντής Δημοσίων Συναυλιών. Διορίστηκε ως οργανοπαίκτης το 1766 και έδωσε την εισαγωγική του συναυλία την 1η Ιανουαρίου του 1767. Καθώς το όργανο ήταν ακόμα ελλιπές, έδειξε την ευελιξία του ερμηνεύοντας τις δικές του συνθέσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός κοντσέρτου βιολιού, ενός κοντσέρτου όμποε και μιας σονάτας τσέμπας. Στις 4 Οκτωβρίου του 1767, έπαιξε στο εκκλησιαστικό όργανο για τα επίσημα εγκαίνια του παρεκκλησίου του Οκταγώνου.
Η αδελφή του Καρολάιν έφτασε στην Αγγλία στις 24 Αυγούστου του 1772 για να ζήσει με τον Ουίλιαμ στο New King Street, στο Bath. Το σπίτι που μοιράστηκαν είναι τώρα η τοποθεσία του Μουσείου Αστρονομίας του Χέρσελ. Τα αδέλφια του, Herschel Dietrich, Alexander και Jakob (1734–1792) εμφανίστηκαν επίσης ως μουσικοί στο Bath. Το 1780, ο Χέρσελ διορίστηκε διευθυντής της ορχήστρας του Bath, με την αδελφή του να εμφανίζεται συχνά ως σολίστ σοπράνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Βρετανοί συνθέτες Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Γερμανοβρετανοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Τομ Ταμπάνε
Ο  Τομ Ταμπάνε (Thomas Motsoahae "Tom" Thabane, 28 Μαΐου 1939-) είναι πολιτικός από το Λεσότο, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τον Ιούνιο του 2017 ως τις 19 Μαΐου 2020 και νωρίτερα από το 2012 ως το 2015. Ήταν μέλος του κόμματος Κογκρέσο του Λεσότο για τη Δημοκρατία (LCD) και υπηρέτησε στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μοσισίλι από το 1998 ως το 2006. Ωστόσο, το 2006 έφυγε από το LCD και ίδρυσε το κόμμα Σύμβαση Όλων των Μπασότο. Έπειτα από 5 και πλέον χρόνια στην αντιπολίτευση, σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με άλλα κόμματα, μετά τις εκλογές του 2012.
Το 2020 ο Ταμπάνε αντιμετώπισε πιέσεις για να παραιτηθεί από πρωθυπουργός λόγω της φερόμενης εμπλοκής του στο φόνο της πρώην συζύγου του. Στις 18 Μαΐου ανακοίνωσε την παραίτησή του, σε ισχύ για την επόμενη ημέρα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ταμπάνε υπηρέτησε ως πρώτος γραμματέας για την Υγεία, επί πρωθυπουργίας Λεαμπούα Τζόναθαν και μετά ήταν μέλος της κυβέρνησης που ανέτρεψε τον Τζόναθαν και κυβέρνησε τη χώρα από το 1986 ως το 1993. Από το 1990 ως το 1991 ήταν υπουργός Εξωτερικών.
Ανέλαβε σύμβουλος του πρωθυπουργού Ντσου Μοχέλε στις αρχές του 1995. Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών επί πρωθυπουργίας του Μοσισίλι από τον Ιούνιο του 1998 ως τον Ιούνιο του 2002. Ακολούθησε ο διορισμός του ως υπουργού Εσωτερικών και Δημόσιας Ασφάλειας από τον Ιούνιο του 2002 ως το Νοέμβριο του 2004, οπότε έγινε υπουργός Επικοινωνιών, Επιστήμης και Τεχνολογίας.
Αντιπολίτευση
Ο Ταμπάνε παραιτήθηκε και ίδρυσε ένα νέο κόμμα, τη Σύμβαση Όλων των Μπασότο, στις 9 Οκτωβρίου 2006.
Στο νέο κόμμα προσχώρησαν 18 βουλευτές στις 13 Οκτωβρίου 2006. Το εν λόγω κόμμα έγινε το τρίτο στο Κοινοβούλιο και ο πρωθυπουργός προκήρυξε εκλογές το 2007. Στις εκλογές, το ABC κατέλαβε 17 επί συνόλου 80 εδρών στην περιφέρεια, ενώ το LCD πήρε 61. Ο Θαμπέιν είπε ότι οι εκλογές ήταν ελεύθερες αλλά όχι και δίκαιες.
Στις 14 Ιουνίου 2007 φέρεται να σημειώθηκε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Ταμπάνε, όταν ένοπλοι άνοιξαν πυρ έξω από την οικία του πολιτικού. Έγιναν και άλλα βίαια περιστατικά, με αποτέλεσμα να κηρυχθεί απαγόρευση κυκλοφορίας το βράδυ. Λίγο αργότερα, οι περιορισμοί ήρθησαν.
Έπειτα από μία αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού Μοσισίλι, το 2009, η αστυνομία ανακοίνωσε ως ύποπτο το Μακοτόκο Λεροθόλι, σωματοφύλακα του Ταμπάνε.
Πρωθυπουργία
Μετά τις εκλογές του 2012, κατά τις οποίες το κόμμα του ήρθε 2ο, ο Ταμπάνε διορίστηκε πρωθυπουργός. Τον Ιούνιο του 2014 ανέστειλε τη λειτουργία του κοινοβουλίου, προκειμένου να μην αντιμετωπίσει ψήφο εμπιστοσύνης. Ο Ταμπάνε κατέφυγε στη Νότια Αφρική στις 30 Αυγούστου 2014, ισχυριζόμενος ότι ο στρατός αποπειράθηκε να καταλάβει την εξουσία και σκόπευε να τον σκοτώσει. Ο ίδιος ανέφερε ότι θα επιστρέψει στο Λεσότο μόνο όταν αισθανθεί ότι η ζωή του δεν βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο στρατός αρνήθηκε τις καταγγελίες περί απόπειρας πραξικοπήματος. Ωστόσο την ίδια ημέρα στρατιώτες περικύκλωσαν την οικία του Θαμπέιν και κατέλαβαν αστυνομικά τμήματα στην πρωτεύουσα. Σύμφωνα με διπλωμάτες, ο στρατός ήταν πιστός στον αναπληρωτή πρωθυπουργό της χώρας, Μοθετζόα Μέτσινγκ, ο οποίος είχε την πρόθεση να ανατρέψει τον πρωθυπουργό με τη δημιουργία ενός νέου συνασπισμού. Ο Ταμπάνε επέστρεψε στο Λεσότο στις 3 Σεπτεμβρίου 2014.
Γενικές εκλογές 2015
Η επιστροφή του Ταμπάνε στη χώρα του έγινε το 2014. Ακολούθησε η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, στις 28 Φεβρουαρίου 2015, με αυστηρά μέτρα ασφαλείας. Μετά την ήττα του Ταμπάνε στις εκλογές, νέος πρωθυπουργός έγινε ο Πακαλίτα Μοσισίλι.
Πτώση κυβέρνησης
Στις 11 Μαΐου 2020 κατέρρευσε η κυβέρνησή του, καθώς οι εταίροι του συνασπισμού του απέσυραν τη στήριξή τους. Στις 18 Μαΐου ο Ταμπάνε ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του πρωθυπουργού ο Μοκέτσι Ματζόρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λεσότο
Γιόζεφ Μάνες
Ο Γιόζεφ Μάνες (Josef Manes, 12 Μαΐου 1820 – 9 Δεκεμβρίου 1871) ήταν διάσημος Τσέχος ζωγράφος και εικονογράφος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντικού κινήματος στην Τσεχία κατά τον 19ο αιώνα. Μαθήτευσε αρχικά κοντά στον πατέρα του Άντονιν Μάνες (Antonin Manes, 1784 – 1843), που ήταν ευαίσθητος ζωγράφος τοπίων.
Θεωρείται ένας από τους πιο σπουδαίους εκπροσώπους του «τσεχικού» ρομαντικού κινήματος, επικεντρώνοντας τη θεματογραφία του σε σκηνές της αγροτικής ζωής και στις σλαβικές παραδόσεις. Φιλοτέχνησε επίσης τοπία, πορτρέτα, ειδυλλιακές σκηνές, λαϊκές φορεσιές και ιστορικές παραστάσεις.
Ο Μάνες είναι ιδιαίτερα γνωστός ως ο ζωγράφος των «δώδεκα μηνών», που τοποθετήθηκαν στον κυκλικό δίσκο του αρχαίου Αστρονομικού Ρολογιού στην Πλατεία της Παλαιάς Πόλης της Πράγας το 1870. Τα πιο γνωστά και αξιόλογα έργα του είναι η «Ζοζεφίνα» (Josefina) και «Η συνάντηση του Πετράρχη με τη Λάουρα στην Αβινιόν το έτος 1327» (1845 – 1846, Εθνική Πινακοθήκη Πράγας). Εκπροσωπείται και με πολλά άλλα έργα του στην Εθνική Πινακοθήκη της Πράγας.
Ο Γιόζεφ Μάνες έζησε μια ζωή δυστυχισμένη. Μια ερωτική απογοήτευση και μια άγνωστη εγκεφαλική ασθένεια τον οδήγησαν πρόωρα στο θάνατο στις 9 Δεκεμβρίου 1871, σε ηλικία 51 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι ζωγράφοι Κατηγορία:Εικονογράφοι
Ιερό του Πανδίονος
Το Ιερό του Πανδίονος είναι η ονομασία που συχνά αποδίδεται στα ερείπια ενός κτίσματος στη νοτιοανατολική άκρη της Ακρόπολης Αθηνών. Τα θεμέλια του βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές για την κατασκευή του παλαιού μουσείου Ακρόπολης (1865-1874).
Βρίσκεται 25 μ. ανατολικά από το κτίριο του Παρθενώνα. Αρχικά, ο χώρος ο οποίος κατελάμβανε ήταν χαρακτηρισμένος ως εργαστήριο αλλά σύμφωνα με νεώτερες έρευνες, καθίσταται πιθανότερη η ταύτισή του με το σημαντικό ιερό του μυθικού ήρωα και βασιλέα των Αθηνών Πανδίονος, υιού του Εριχθονίου ή του Κέκροπος, το οποίο οι αρχαιολόγοι τοποθετούσαν παλαιότερα στα βορειοανατολικά των Προπυλαίων.
Το διαστάσεων 40x17 μέτρων ορθογώνιο αίθριο κτίριο, το οποίο χρονολογείται από τα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ., ήταν χωρισμένο σε δύο ίσα τμήματα από έναν τοίχο. Είχε πρόσοψη δυτικά-νοτιοδυτικά. Η είσοδος του κτιρίου βρισκόταν σε μια προεξέχουσα στοά στη δυτική πλευρά.
Η ονομασία του προέρχεται από το τεκμήριο πως το κτίριο βρισκόταν στη θέση του ηρώου του Πανδίονος, του επωνύμου ήρωα της Πανδιόνιδος φυλής (συχνά υποτίθεται πως επρόκειτο για έναν από τους δύο θρυλικούς βασιλείς της Αθήνας, Πανδίων Α΄ ή Πανδίων Β΄), το οποίο ήταν γνωστό πως βρισκόταν κάπου στην Ακρόπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Φιλόλογος Σινώπης
Ο Φιλόλογος της Σινώπης συγκαταλέγεται μεταξύ των Εβδομήκοντα Αποστόλων και εορτάζεται μαζί τους στις 4 Ιανουαρίου, καθώς επίσης στις 5 Νοεμβρίου με τους Αποστόλους Πατροβά, Ερμά, Λίνο και Γάιο.
Ο Απόστολος Ανδρέας όρισε τον Άγιο Φιλόλογο ως επίσκοπο της Σινώπης, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας (Εύξεινου Πόντου).
'Eις τον Φιλόλογον.''
Φιλόλογος φιλῶν σὲ τὸν Θεὸν Λόγον,
Πληροῖ λόγους σούς, καὶ θανὼν σύνεστί σοι'''.
Πηγές
Κατηγορία:Εβδομήκοντα Απόστολοι
Δυτική Ισλανδία
Η Δυτική Ισλανδία (ισλανδικά: Vesturland) είναι μια από τις οχτώ περιφέρειες της Ισλανδίας. Η πρωτεύουσά της είναι η Άκρανες. Έχει έκταση 9.554 τ. χλμ. και πληθυσμό 15.766 κατοίκων (2016) με πυκνότητα 1,7 κατοίκων ανά τ. χλμ.
Γεωγραφία
Η κυριότερη λίμνη είναι η Σκορραδαλσβάτν με 15 τ. χλμ. και αμέσως μετά η Ρεϋδαρβάτν με 8,3 τ. χλμ. Άλλες λίμνες είναι η Ελλιδαβάτν, η Βιφιλσταδαβάτν, η Ουμδαβάτν, η Χαφραβάτν, η Ρεϋνιστβάτν, η Λανγκαβάτν, η Λεϊρτιόρν, η Μιρκουρτιόρν, η Κροκατιόρν, η Σιλουνγκατιόρν, η Λεϊρβογκσβάτν, η Γκελδινγκατιόρν, η Λοματιόρν, η Μεδαλφελλσβάτν, η Μιρκαβάτν, η Σαντβάτν, η Εϊδισβάτν και η Χολμαβάτν. Σκορραδαλσβάτν
Επαρχίες
Η Δυτική Ισλανδία συμπεριλαμβάνει τέσσερις επαρχίες: την Μποργκαρφιαρδαρσίσλα, την Νταλασίσλα, την Μιρασίσλα και την Σναιφελλσνές-ογκ Χναππανταλσσίσλα.
Δήμοι
Η Δυτική Ισλανδία συμπεριλαμβάνει δήμους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δυτική
Τέγια & Σαλένα
Οι Τέγια & Σαλένα (Teya & Salena) είναι Αυστριακό μουσικό ντουέτο που απαρτίζεται από τις Τεοντόρα Σπίριτς (γεν. 12 Απριλίου 2000) και Σελίνα-Μαρία Εντμπάουερ (γεν. 11 Μαρτίου 1998). Εκπροσώπησαν την Αυστρία στον.
Ιστορικό
Η Σπίριτς και η Εντμπάουερ γνωρίστηκαν το 2021 στο talent show Starmania. Η Εντμπάουερ αποκλείστηκε στα ημιτελικά, η Σπίριτς έφτασε στο δεύτερο τελικό σόου. Η Εντμπάουερ συμμετείχε επίσης στην έβδομη σεζόν του The Voice of Germany το 2017. Εκεί έφτασε στον τρίτο γύρο ως μέλος της ομάδας της Σάμου Χάμπερ.
Στις 31 Ιανουαρίου 2023, ανακοινώθηκε ότι το ντουέτο θα εκπροσωπήσει την Αυστρία στον στο Λίβερπουλ. Και οι δύο είχαν ήδη υποβάλει αίτηση για την Eurovision στο παρελθόν, με τη Σπίριτς ως Thea Devy το 2020 με το "Judgment Day" και την Εντμπάουερ το 2019 με το "Behind The Waterfall". Επιπλέον, η Σπίριτς έλαβε μέρος στον σερβικό προκριματικό γύρο Beovizija με τη συνεισφορά της αφού δεν επιλέχτηκε από την εσωτερική κριτική επιτροπή της Αυστρίας. Εκεί τερμάτισε 10η σε 12 συμμετέχοντες στον τελικό.
Το τραγούδι, το οποίο γράφτηκε σε μια κατασκήνωση τραγουδοποιίας στην Τσεχία, ορίστηκε να κυκλοφορήσει στις 8 Μαρτίου.
Who the Hell Is Edgar?
Το "Who the Hell Is Edgar?" είναι ένα τραγούδι της Αυστριακο-Σέρβας τραγουδίστριας και τραγουδοποιού Τέγια και της Αυστριακής καλλιτέχνιδας Σαλένα, που κυκλοφόρησε στις 8 Μαρτίου 2023. Το τραγούδι πρόκειται να εκπροσωπήσει την Αυστρία στον, αφού επιλέχθηκε εσωτερικά από τον ORF, τον αυστριακό ραδιοτηλεοπτικό φορέα για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Εσωτερική επιλογή
Στις 31 Ιανουαρίου 2023, το ORF ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια της ραδιοφωνικής εκπομπής Ö3-Wecker, που προβλήθηκε στο Ö3, ότι είχαν επιλέξει εσωτερικά την Τέγια και τη Σαλένα για να εκπροσωπήσουν την Αυστρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 με ένα τραγούδι που γράφτηκε από τους ίδιους τους τραγουδιστές σε ένα στρατόπεδο σύνθεσης τραγουδιών στην Τσεχία.
Στις 7 Μαρτίου, και οι δύο καλλιτέχνες ανακοίνωσαν ότι ο τίτλος της καταχώρισής τους ήταν "Who the Hell Is Edgar?", μια αναφορά στον Αμερικανό συγγραφέα και κριτικό λογοτεχνίας Έντγκαρ Άλλαν Πόε.
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη, τη , την , την και το , έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Πριν από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, όπως καθορίστηκαν από τον συνεργάτη τηλεψηφοφορίας του διαγωνισμού Digame, με στόχο τη μείωση της πιθανότητας ψηφοφορίας από γειτονικές χώρες, ενώ παράλληλα να αυξήσει το σασπένς κατά τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στις 31 Ιανουαρίου 2023, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση κατανομής στο St George's Hall στο Λίβερπουλ που έβαλε κάθε έθνος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς και καθόρισε σε ποιο μισό της παράστασης θα έπαιζε. Εκεί, ανακοινώθηκε ότι η Αυστρία είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού, που διεξήχθη στις 11 Μαΐου 2023. Προκρίθηκε στον τελικό, όπου ήρθε στην 15η θέση με 120 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023 Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μουσικά ντουέτα
Ξένια Τσερνίσεβ Μπεσομπράσοβ
Η Ξένια Σεργκέγιεβνα, ρωσ. Ксения Сергеевна Чернышёва-Безобразова (11 Ιουνίου 1929 - 20 Σεπτεμβρίου 1968) από τον Οίκο Τσερνίσεβ-Μπεσομπράσοβ ήταν κόρη του κόμη του Τσερνίσεβ-Μπεσομπράσοβ και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν η μικρότερη κόρη του Σεργκέι κόμη του Τσερνίσεβ-Μπεσομπράσοβ και της Ελιζαμπέτας Ντιμιτρίεβνας, κόρης του κόμη Σερεμέτεβ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1953 τον Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
ΦΚ Ενκάμπ
Η  ΦΚ Ενκάμπ  (καταλανικά: Fútbol Club Encamp ) είναι ποδοσφαιρικό σωματείο τής Ανδόρρας που εδρεύει στην πόλη Ενκάμπ του  Πριγκηπάτου. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1950 και αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία τού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου τής Ανδόρρας, την Πριμέρα Ντιβιζιό. Το γήπεδο της ομάδας είναι το Καμπ ντ' Εσπόρτς ντ' Αϊζοβάλ χωρητικότητας 1.800 θεατών.
Ιστορία
Η  ΦΚ Ενκάμπ  ιδρύθηκε το 1950 και είναι από τα πιό ιστορικά ποδοσφαιρικά σωματεία τής Ανδόρρας. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ανδόρρας από την ίδρυσή του το 1995. Εκείνη τη χρονιά θα στεφτεί και ως η πρώτη πρωταθλήτρια της πρώτης κατηγορίας, της Πριμέρα Ντιβιζιό. Την περίοδο 2001/02 θα κατακτήσει για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα και την επόμενη χρονιά τη δεύτερη θέση. Απο κει και πέρα θα αρχίσει η περίοδος της παρακμής και το 2004/05 η ομάδα θα υποβιβαστεί για πρώτη φορά στη δεύτερη κατηγορία Σεγκόνα Ντιβιζιό, μπόρεσε όμως να προβιβαστεί αμέσως, για να υποβιβαστεί όμως εκ νέου μια περίοδο αργότερα. Η τρέχουσα περίοδος 2010/11 είναι μόλις η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά για την ΦΚ Ενκάμπ ξανά στην Πριμέρα Ντιβιζιό. Τερμάτισε στην έβδομη θέση του πρωταθλήματος όπου θα αγωνιστεί σε διπλό αγώνα μπαράζ για την παραμονή στην ανώτατη κατηγορία απέναντι στην Ουνιό Εσπορτίβα Ενγκορδάνι της δεύτερης κατηγορίας.
Με την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2001/02 η ομάδα έλαβε και το εισιτήριο για το το ντεμπούτο της σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Η ΦΚ Ενκάμπ συμμετείχε στον πρώτο προκριματικό γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όπου αποκλείστηκε με δύο ήττες από την ρωσική Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης (0:5 και 0:8).
Την επόμενη χρονιά θα συμμετάσχει στο Κύπελλο Ιντερτότο όπου αποκλείστηκε και πάλι με δύο ήττες, αυτή τη φορά από την βελγική  Λίρσε ΣΚ  (0:3 και 1:4).
Το 2000 θα φτάσει για πρώτη και μοναδική ως τώρα φορά στον τελικό του Κόπα Κονστιτουθιό (Κύπελλο ποδοσφαίρου Ανδόρρας) όπου θα χάσει με 0:6 από την Κονστελ•λαθιό Εσπορτίβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ανδόρρας
Εμπορικός οίκος Ράλλη
thumb|right|200px|Ο εγκέφαλος της εταιρείας, Παντιάς Ράλλης Ο εμπορικός οίκος Ράλλη - της οικογένειας των Ράλληδων από τη Χίο - ήταν από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς οίκους της Ευρώπης και ο ισχυρότερος μεταξύ των χιώτικων.