cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celeron
Coppermine-128
Όλοι οι Coppermine Celeron κατασκευάζονταν με τη μορφή πακέτου FCPGΑ, συμβατοί με την υποδοχή 370 (Socket 370). Με τον ίδιο τρόπο κατασκευάζονταν και όλοι οι Coppermine Pentium III. Οι συχνότητες λειτουργίας των επεξεργαστών άρχιζαν από τα 533 MHz και ανάλογα με το μοντέλο, συνέχιζαν στα 566, 600, 633, 667, 700, 733 και 766 MHz. εξ αιτίας όμως του περιορισμού της λειτουργίας του διαύλου FSB στα 66 MHz, η απόδοση έπεφτε, όσο ανέβαινε η συχνότητα λειτουργίας του επεξεργαστή. Στις 3 Ιανουαρίου 2001, η Intel κυκλοφόρησε ένα μοντέλο Celeron με συχνότητα 800 MHz. Μαζί με αυτόν, ήρε τον περιορισμό του διαύλου FSB και αύξησε τη συχνότητα λειτουργίας του στα 100MHz, με αποτέλεσμα πολύ σημαντική βελτίωση στην απόδοση. Όλοι οι Celeron με συχνότητες λειτουργίας από τα 800 MHz και πάνω χρησιμοποιούν συχνότητα διαύλου FSB στα 100 MHz. Αρκετά μοντέλα φτιάχτηκαν με αυτή τη προδιαγραφή στη συνέχεα με συχνότητες λειτουργίας 800, 850, 900, 950, 1000 και 1100 ΜΗz.
Tualatin-256
Στις 2 Οκτωβρίου 2002 κυκλοφόρησαν οι πρώτοι Celeron στα 1.2GHz, βασισμένοι στον πυρήνα Tualatin (ίδιος με τον πυρήνα του Pentium III). Ήταν κατασκευασμένοι με τη λιθογραφική μέθοδο ολοκλήρωσης των 130 νανομέτρων, σε μορφή πακέτου FCPGA, συμβατοί με την υποδοχή 370 (Socket 370). Ορισμένα προγράμματα και χρήστες αναφέρονταν σε αυτούς τους επεξεργαστές με το όνομα Celeron-S, καθώς ήταν σχεδόν ίδιοι με τους Pentium III-S, ωστόσο δεν αποτελεί επίσημη ονομασία τους. Τους έχει δοθεί επίσης το ψευδώνυμο 'Tualeron' - μια μίξη των λέξεων Tualatin και Celeron. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησαν τα μοντέλα του 1 και 1.1 GHz (στα οποία προστέθηκε η κατάληξη A στην ονομασία τους για να μη γίνει σύγχυση με τα προγενέστερα μοντέλα). Στις 4 Ιανουαρίου 2002, κυκλοφόρησε το μοντέλο των 1.3 GHz και στις 15 Μαΐου 2002 κυκλοφόρησε το μοντέλο των 1.4 GHz το οποίο σηματοδότησε το τέλος της κυκλοφορίας της σειράς Tualatin-256.
Οι Tualatin Celeron ήταν όμοιοι με τους συγγενικούς Pentium III, με τις μόνες διαφορές να είναι η χαμηλότερη συχνότητα διαύλου FSB (100 ΜΗz) και η λιγότερη ποσότητα της κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου (256ΚΒ ενώ οι αντίστοιχοι Pentium είχαν 256 ή 512 KB). Ωστόσο η κατασκευή τους ήταν τόσο καλή, που επέτρεπε την απρόσκοπτη λειτουργία τους ακόμα και σε υψηλότερη συχνότητα διαύλου FSB, στα 133 ΜΗz, επιτυγχάνοντας έτσι υψηλότερες επιδόσεις. Παρ' όλο που οι Tualatin Celeron προσέφεραν σημαντική βελτίωση της απόδοσης σε σχέση με τις πρώτες γενιές Celeron (Covington και Coppermine), μάχονταν σκληρά για να ανταγωνιστούν τους επεξεργαστές Duron της AMD. Αυτό θα άλλαζε με την έλευση της αρχιτεκτονικής NetBurst και τη κυκλοφορία Celeron βασισμένων στον νέο πυρήνα Willamette.
Willamette-128
Οι Celeron αυτοί ήταν συμβατοί με την υποδοχή 478 (Socket 478) και ήταν βασισμένοι στον πυρήνα Willamette που ενσωμάτωνε και ο Pentium 4. Οι νέας γενιάς Celeron ήταν σχεδιαστικά εντελώς διαφορετικοί από τους προγενέστερους Tualatin. Έγιναν επίσης γνωστοί και με το όνομα Celeron 4. Και πάλι, οι Celeron αυτοί ήταν σχεδόν ίδιοι με τους αντίστοιχους Pentium 4 με τη μόνη διαφορά να έγκειται στο ότι οι Celeron είχαν τη μισή ποσότητα κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου απ' ό,τι οι Pentium 4 (128 ΚΒ αντί για 256 KB). Η χρησιμοποίηση της ίδιας υποδοχής με αυτή του Pentium 4, ήταν ένα σημαντικό πλεονέκτημα καθώς οι χρήστες μπορούσαν να προμηθευτούν οποιονδήποτε τύπο μνήμης RAM ήθελαν (RDRAM, DDR-SDRAM ή SDRAM). Το πρώτο μοντέλο ενός Willamette Celeron στα 1.7 GHz, κυκλοφόρησε στις 15 Μαΐου 2002 προσφέροντας σημαντικά αυξημένες επιδόσεις σε σχέση με το προκάτοχό του Tualatin των 1.3 GHz. Έτσι η Intel κατόρθωσε να νικήσει τον ανταγωνισμό του επεξεργαστή Duron της AMD (1.3 GHz), ο οποίος μέχρι τότε ήταν ο καλύτερος επεξεργαστής μεσαίων επιδόσεων της αγοράς. Στις 12 Ιουνίου 2002, κυκλοφόρησε ο τελευταίος Willamette Celeron με το μοντέλο των 1.8 GHz. Ο επεξεργαστής αυτός διέθετε 42 εκατομμύρια τρανζίστορ και επιφάνεια 217 τετρ. χιλ.
Northwood-128
Οι Celeron αυτοί ήταν συμβατοί με την υποδοχή 478 (Socket 478), ήταν βασισμένοι στον πυρήνα Northwood που ενσωμάτωνε και ο Pentium 4 και διέθεταν 128 KB κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου. Η μόνη διαφορά με το προκάτοχό Willamette, ήταν ότι οι Northwood ήταν κατασκευασμένοι με την νέα λιθογραφική μέθοδο των 130 νανόμετρα. Έτσι, αυξήθηκε ο αριθμός των τρανζίστορ του επεξεργαστή ενώ παράλληλα μειώθηκαν η επιφάνειά του και η κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος από τα 1.7 V στα 1.52 V. Ανεξαρτήτως αυτού, οι Willamette και οι Northwood απέδιδαν σχεδόν το ίδιο. Η Intel κυκλοφόρησε την σειρά των Northwood στις 18 Σεπτεμβρίου 2002 με το μοντέλο των 2 GHz, και συνέχισε με τη κυκλοφορία 10 ακόμα μοντέλων με συχνότητες που κυμαίνονταν ανάλογα με το μοντέλο από το 1.8 έως τα 2.8 GHz. Ορισμένα μοντέλα έγιναν αρκετά δημοφιλή, κυρίως γιατί επέτρεπαν την εύκολη αύξηση των εργοστασιακών συχνοτήτων και την αξιόπιστη λειτουργία τους μετά από αυτό, παρ' όλο που οι συγκεκριμένοι επεξεργαστές υπέφεραν σημαντικά εξ αιτίας της μικρής ποσότητας κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου.
Prescott-256
Στη σειρά αυτή η κρυφή μνήμη του επεξεργαστή διπλασιάστηκε στα 16 KB για το 1ο επίπεδο και στα 256 KB για το 2ο επίπεδο. Επίσης, ο δίαυλος FSB ήταν χρονισμένος στα 533 MHz (ή ΜΤ/s), ενσωμάτωναν το σύνολο εντολών SSE3 και κατασκευάζονταν τόσο για την υποδοχή 478 (Socket 478) όσο και για την υποδοχή LGA 775. Για να μην υπάρξει σύγχυση, διατέθηκαν στο εμπόριο ως δυο διαφορετικές σειρές, με τη σειρά 3x0 να είναι συμβατή με το Socket 478 ενώ η σειρά 3x5 να είναι συμβατή με τη υποδοχή LGA775. Οι συχνότητες των επεξεργαστών κυμαίνονταν από τα 2.13 έως τα 3.33 GHz.
Οι Celeron D πραγματοποίησαν ένα σημαντικό άλμα στις επιδόσεις της τάξης του 10%, σε σχέση με τους προηγούμενους Celeron της ίδιας γενιάς (Willamette και Northwood). Στο γεγονός αυτό έπαιξαν ρόλο, η υψηλότερη συχνότητα του διαύλου FSB και η προσθήκη του σετ εντολών SSE3. Παρ' όλες όμως τις βελτιώσεις τους, οι Celeron D είχαν ένα μεγάλο μειονέκτημα - την έκλυση θερμότητας. Η κατανάλωση ενέργειας έφθανε τα 73 W, πολύ περισσότερο σε σχέση με τους Northwood οι οποίοι παρέμεναν πιο "δροσεροί" κατά τη διάρκεια λειτουργίας τους. Για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υπερθέρμανσης, η Intel συμπεριέλαβε νέα (αλλά πολυπλοκότερα) συστήματα ψύξης μαζί με τους Celeron D.
Στα μέσα του 2005, η Intel ανανέωσε την σειρά των Celeron D με τη προσθήκη της αρχιτεκτονικής των 64-bit Intel 64. Ο αριθμός των μοντέλων επίσης τροποποιήθηκε (για να διαχωρίζονται από τους πρώτους Celeron D) αλλάζοντας το "0" σε "1" στο τέλος του αριθμού (π.χ. το μοντέλο 330 έγινε 331). Οι επεξεργαστές αυτοί ήταν συμβατοί μόνο με την υποδοχή LGA 775, καθώς η σειρά 3x5 για την υποδοχή 478 (Socket 478) δεν αναβαθμίστηκε.
Conroe-L
Οι Celeron αυτοί, που κυκλοφόρησαν στην αγορά στις 5 Ιουνίου 2007, κατασκευάζονταν σύμφωνα με την μικροαρχιτεκτονική Core. Λόγω της νέας αρχιτεκτονικής σχεδίασης οι συχνότητες λειτουργίας έπεσαν, σε σχέση με τους προγενέστερους Celeron (Cedar MIll) αλλά παρ' όλα αυτά ήταν πολύ ισχυρότεροι. Ήταν βασισμένοι στον πυρήνα Conroe-L και τα μοντέλα διατέθηκαν στην αγορά ως "σειρά 4xx". Η συχνότητα του διαύλου FSB αυξήθηκε στα 800 MHz σε σχέση με τη προηγούμενη γενιά (533 MHz) ενώ η κατανάλωση μειώθηκε περαιτέρω, στα 35 W. Οι επεξεργαστές αυτοί δεν διαθέτουν το ειδικό σετ εντολών Intel VT-x (για υποστήριξη virtualization) ούτε τη τεχνολογία SpeedStep (επιτρέπει τη αυξομείωση της συχνότητας του επεξεργαστή ανάλογα με το φόρτο διεργασιών). Ωστόσο έχει ενεργοποιημένη τη λειτουργία 'Enhanced Halt State' (Ενισχυμένη Κατάσταση Αδράνειας) με τη βοήθεια της οποίας ο επεξεργαστής μπορεί να μειώνει τον πολλαπλασιαστή και (κατ' επέκταση τη συχνότητα λειτουργίας του) όταν βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας. Όλα τα μοντέλα των Conore-L Celeron αποτελούνται από έναν μόνο πυρήνα επεξεργασίας και στόχευαν στο κομμάτι της αγοράς των χαμηλομεσαίων επιδόσεων, έτσι ώστε να ανταγωνισθεί τους επεξεργαστές Sempron της AMD.
Wolfdale-3M
Τον Αύγουστο του 2009 κυκλοφόρησε η σειρά Celeron Ε3000, οι οποίοι ήταν βασισμένοι στον πυρήνα με κωδικό όνομα Wolfdale-3M. Τον ίδιο αρχιτεκτονικό πυρήνα χρησιμοποιούσαν και οι συγγενικοί επεξεργαστές Pentium Dual-Core E5000, Pentium E6000 και Core 2 Duo E7000. Βασικές τους βελτιώσεις (σε σχέση με τους Allendale που αντικατέστησαν) είναι η υποστήριξη της τεχνολογίας virtualization Intel VT-x και η διπλάσια ποσότητα κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου (1 MB).
Clarkdale
Τον Ιανουάριο το 2010 κυκλοφόρησαν οι πρώτοι desktop επεξεργαστές Intel Core i3 και Core i5. Μαζί με αυτούς η Intel έδωσε στην αγορά και τους νέας γενιάς Celeron, με κωδικό όνομα Clarkdale, ξεκινώντας με το μοντέλο Celeron G1101. Το μοντέλο αυτό αποτέλεσε τον πρώτο επεξεργαστή Celeron με ενσωματωμένο ελεγκτή PCI Express και επεξεργαστή γραφικών. Παρ' όλο που ο πυρήνας Clarkdale είναι ο ίδιος που χρησιμοποιήθηκε στη σειρά Core i5-6xx, οι Clarkdale Celeron δεν υποστηρίζουν τεχνολογίες όπως η Υπερνημάτωση (HyperThreading), Ταυτόχρονη πολυνημάτωση (Simultaneous multithreading) κλπ, οι οποίες συναντώνται στους Core i5. Επίσης, διαθέτει μόνο 2 MB κρυφής μνήμης 3ου επιπέδου.
5η γενιά: Celeron βασισμένοι στην Μικροαρχιτεκτονική Sandy Bridge
Το Σεπτέμβριο του 2011 κυκλοφόρησαν οι Celeron οι οποίοι ήταν κατασκευασμένοι με την αρχιτεκτονική επόμενης γενιάς Sandy Bridge. Οι επεξεργαστές αυτοί ήταν συμβατοί με την υποδοχή LGA 1155 και κυκλοφόρησαν τόσο μονοπύρηνες όσο και διπύρηνες εκδόσεις τους. Διέθεταν επίσης ενσωματωμένο επεξεργαστή γραφικών και 2ΜΒ κρυφής μνήμης 3ου επιπέδου. Οι επεξεργαστές αυτοί δε διέθεταν τεχνολογίες, όπως π.χ. Turbo-Boost, που βρίσκονταν αποκλειστικά στις σειρές Core i5 και Core i7, με εξαίρεση δύο μοντέλα (Celeron G460 και 465) τα οποία διέθεταν τεχνολογία Hyper-Threading.
Mendocino (Mobile)
Όμοιοι με τους Mendocino για επιτραπέζιους υπολογιστές (Celeron-A): λιθογραφική μέθοδος κατασκευής στα 250 νανόμετρα, κρυφή μνήμη 1ου επιπέδου 32KB - 2oυ επιπέδου 128 ΚΒ, λειτουργούσαν όμως με χαμηλότερη ηλεκτρική τάση (1.5 - 1.9 V) και διέθεταν 2 καταστάσεις εξοικονόμησης ενέργειας: Γρήγορη Εκκίνηση (Quick Start) και Αδρανοποίηση (Deep Sleep). Κατασκευάζονταν είτε σε μορφή πακέτου BGA2 είτε σε μορφή Micro-PGA2.
Tualatin-256 (Mobile)
Οι επεξεργαστές αυτοί διέφεραν από τα ομόλογα τους μοντέλα για επιτραπέζιους υπολογιστές, γιατί υπήρχαν μοντέλα με χρονισμούς διαύλου FSB τόσο στα 100 όσο και στα 133 MHz. Η ποσότητα της κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου ανερχόταν στα 256 KB.
Northwood-256 (Mobile)
Οι επεξεργαστές αυτοί απέδιδαν περισσότερο σε σχέση με την αντίστοιχη έκδοση για επιτραπέζιους υπολογιστές λόγω της μεγαλύτερης ποσότητας κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου (256 KB). Αποτέλεσαν τους πιο διαδεδομένους επεξεργαστές για φορητούς υπολογιστές, προτού αντικατασταθούν από τους Celeron M.
Banias-512
Οι Celeron αυτοί ήταν βασισμένοι στον πυρήνα Banias του επεξεργαστή Pentium M, γι' αυτό και τους δόθηκε η εμπορική επωνυμία Celeron M. Διαφέρει ωστόσο από "τον γονιό του", επειδή διαθέτει τη μισή ποσότητα κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου και δεν ενσωματώνει τη τεχνολογία SpeedStep. Απέδιδε αρκετά καλά σε σχέση με τους Pentium M, όμως η διάρκεια της μπαταρίας των φορητών συστημάτων ήταν αισθητά μικρότερη.
Shelton
Ο πυρήνας Shelton, ήταν στην ουσία ένας πυρήνας Banias χωρίς καθόλου κρυφή μνήμη 2ου επιπέδου και χωρίς την υποστήριξη της τεχνολογίας SpeedStep. Κατασκευαζόταν μαζί με τη μητρική πλακέτα D845GVSH της Intel, και κυκλοφόρησε αποκλειστικά για τις αγορές της Ασίας και της Νότιας Αμερικής. Ο επεξεργαστής αναγράφεται στο αναγνωριστικό του ως "Intel Celeron 1.0B GHz" έτσι ώστε να ξεχωρίζει από τους παρόμοιους Coppermine και Tualatin της ίδιας συχνότητας.
Merom-L
Οι επεξεργαστές αυτοί ήταν βασισμένοι στον πυρήνα Merom των επεξεργαστών Core 2, οι οποίοι κατασκευάζονταν με την αρχιτεκτονική Core. Η λιθογραφική μέθοδος κατασκευής, παρέμεινε στα 65 νανόμετρα. Άλλα κύρια χαρακτηριστικά τους, η συχνότητα του διαύλου FSB στα 533 MHz, η ποσότητα της κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου στο 1 ΜΒ, η υποστήριξη XD-bit (για προστασία από προγράμματα-ιούς) και τoυ συνόλου εντολών των 64-bit, Intel 64. Τα μοντέλα που κυκλοφόρησαν ήταν όλα μονοπύρηνα και ήταν τα εξής: Celeron M 523 (933 MHz), 520 (1.6 GHz), 530 (1.73 GHz), 540 (1.86 GHz), 550 (2.0 GHz), 560 (2.13 GHz) και 570 (2.26 GHz). Τα μοντέλα Celeron M 523, 520 και 530 ήταν συμβατά με την υποδοχή Socket M ενώ οι υπόλοιποι ήταν συμβατοί με το Socket P. Οι επεξεργαστές αυτοί αποσύρθηκαν από την αγορά, στις 4 Ιανουαρίου 2008.
Meron-2M
Οι επεξεργαστές Celeron 573 (1 GHz), 575 (2 GHz) και 585 (2.16 GHz) ήταν βασισμένοι στον πυρήνα Merom-2M. Ήταν μονοπύρηνοι επεξεργαστές με ενεργοποιημένο μόνο 1MB της κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου. Ήταν όμοιοι με τους Merom-L με μόνη διαφορά τη συχνότητα του διαύλου FSB, η οποία ανερχόταν στα 667 MHz.
Η σειρά επεξεργαστών Celeron T1xxx ήταν επίσης βασισμένοι στον πυρήνα Merom-2M, αλλά ήταν ενεργοποιημένοι και οι 2 πυρήνες επεξεργασίας. Τα πρώτα μοντέλα Τ1400 (1.73 GHz) και Τ1500 (1.86 GHz) διέθεταν συχνότητα διαύλου FSB στα 533 MHz και 512 KB κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου, ενώ οι πιο πρόσφατοι Τ1600 (1.66 GHz) και Τ1700 (1.83 GHz) διέθεταν συχνότητα διαύλου FSB στα 667 MHz και 1 ΜΒ κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου.
Penryn-3M
Την ίδια περίοδο που κυκλοφόρησαν οι διπύρηνοι Merom-2M, η Intel παρουσίασε τους πρώτους Celeron στα 45 νανόμετρα, οι οποίοι ήταν βασισμένοι στον πυρήνα Penryn-3M. Οι επεξεργαστές αυτοί ήταν μονοπύρηνοι (στη πραγματικότητα ήταν διπύρηνοι αλλά με τον ένα πυρήνα απενεργοποιημένο), είχαν συχνότητα λειτουργίας του διαύλου FSB στα 800 MHz και 1 ΜΒ κρυφής μνήμης 2ου επιπέδου. Κυκλοφόρησαν στην αγορά με την εμπορική σειρά Celeron M 7xx (με τα μοντέλα να ξεκινάνε από το 1.2 GHz) και το μοντέλο Celeron 900 (2.2 GHz). Οι πρώτοι διπύρηνοι Celeron στα 45 νανόμετρα κυκλοφόρησαν τον Ιούνιο του 2009 και ήταν επίσης βασισμένοι στον πυρήνα Penryn-3M.
Arrandale
Οι σειρές Celeron P4xxx και U3xxx, ενσωματώνουν τον πυρήνα Arrandale. Αποτελούν "κομμένες" εκδόσεις των σειρών Pentium P6xxx και U5xxx, και διατέθηκαν στην αγορά ως οι φορητές διπύρηνες εκδόσεις των Core i3/i5/i7. Διαθέτουν 2MB κρυφής μνήμης 3ου επιπέδου και ενσωματωμένο επεξεργαστή γραφικών.
6η γενιά: Celeron βασισμένοι στην Μικροαρχιτεκτονική Sandy Bridge
Το 2011 κυκλοφόρησε η σειρά Celeron B8xx. Η σειρά αποτελούνταν από διπύρηνους επεξεργαστές με ενσωματωμένο κύκλωμα γραφικών. Ήταν βασισμένοι στις σειρές φορητών επεξεργαστών Pentium B9xx και Core i3/i5/i7-2xxx, ωστόσο διέθεταν ενεργοποιημένα μόνο 2ΜΒ κρυφής μνήμης 3ου επιπέδου και απενεργοποιημένες τις υπόλοιπες τεχνολογίες όπως Turbo-Boost, Hyper-Threading κλπ.
Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού
Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού  (αγγλικός τίτλος: The Rime of the Ancient Mariner) είναι ποίημα-μπαλάντα του Βρετανού συγγραφέα Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ που γράφτηκε μεταξύ 1797 και 1798. Το ρομαντικό αφηγηματικό ποίημα εξιστορεί τις υπερφυσικές περιπέτειες ενός ναυτικού και σκιαγραφεί τον μύθο του ανθρώπου που περιπλανιέται μέσα σ’ έναν αχανή κενό χώρο, προσπαθώντας να δώσει νόημα στο κενό αλλά και στη δική του ύπαρξη.
Υπόθεση
Το ποίημα αρχίζει με έναν ηλικιωμένο ναυτικό που επέστρεψε από ένα μακρύ ταξίδι στη θάλασσα. Σταματάει έναν νεαρό που πηγαίνει σε γαμήλιο γλέντι και αρχίζει να του διηγείται την ιστορία του. Ο νεαρός αρχικά αντιδρά με εκνευρισμό και ανυπομονησία, αλλά τελικά υποκύπτει στη γοητεία της αφήγησης.
Το έγκλημα του γέρου ναυτικού
Η αφήγηση ξεκινά με το πλοίο του γέρου ναυτικού να φεύγει από το λιμάνι και να κατευθύνεται νότια μέχρι που παρασύρεται, οδηγούμενο από αντίθετους ανέμους και φθάνει στην Ανταρκτική, όπου βρίσκεται περικυκλωμένο από πάγους και μέσα στην πυκνή ομίχλη. Ένα άλμπατρος, που οδηγεί το πλήρωμα και το πλοίο έξω από τα παγωμένα νερά, θεωρείται από τους ναυτικούς ως ένας ουράνιος αγγελιοφόρος, ωστόσο ο γέρος ναυτικός, για άγνωστο λόγο, το σκοτώνει με τη βαλλίστρα του. Οι άλλοι ναυτικοί αρχικά εξέφρασαν την οργή τους γιατί το πουλί τους είχε σώσει από τα απειλητικά νερά της Ανταρκτικής και τους πάγους της. Αλλά, όταν η ομίχλη διαλύθηκε και η θερμοκρασία έγινε ξανά ήπια, συμφώνησαν με τον ναύτη διαπράττοντας και αυτοί μέρος του εγκλήματος, ένα έγκλημα που έμελλε να εξαπολύσει μια σειρά από υπερφυσικά γεγονότα για εκδίκηση για τον θάνατο του άλμπατρος.
Χαμέζι Λασιθίου
Το Χαμέζι ή Χαμαίζι (επίσημο: Χαμέζιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 430 μέτρα, επί της οδού που ενώνει τη Σητεία με τον Άγιο Νικόλαο, 10 χιλιόμετρα πριν τη Σητεία.
Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού
Η κατάρα πέφτει στο πλήρωμα
μικρογραφία|Οι ναυτικοί αντικρύζουν το άλμπατρος. Από τα ξάρτια κρέμονται πάγοι. Εικονογράφηση του [[Γκυστάβ Ντορέ (1876). ]] Στη συνέχεια, εκδικητικά πνεύματα παρασύρουν το πλοίο σε ένα απροσδιόριστο μέρος. Η πλήρης απουσία ανέμου ακινητοποιεί το σκάφος στη μέση του ωκεανού, γεγονός που προκαλεί ξανά την οργή των ναυτικών, καθώς υποφέρουν και από έλλειψη νερού. Αποφασίζουν ότι ο ναυτικός πρέπει να φορέσει το νεκρό άλμπατρος γύρω από το λαιμό του ως τιμωρία για τη δολοφονία. Ξαφνικά εμφανίζεται ένα πλοίο-φάντασμα με επιβάτες τον Θάνατο και, σε γυναικεία μορφή, τη Ζωή-μέσα-στον-Θάνατο, οι οποίοι παίζουν στα ζάρια το πλήρωμα του πλοίου. Ο Θάνατος κερδίζει το πλήρωμα και η Ζωή-μέσα-στον-Θάνατο κερδίζει τον γέρο ναυτικό που του επιφυλάσσει μια τιμωρία χειρότερη από τον θάνατο για τη δολοφονία του άλμπατρος. Ο ναυτικός επιζεί αλλά οι σύντροφοί του πεθαίνουν και μέσα στα μάτια τους βλέπει την κατάρα τους μέρα και νύχτα. Γύρω από το πλοίο κολυμπούν τρομερά θαλάσσια πλάσματα που ο γέρος ναυτικός περιφρονητικά αποκαλεί γλοιώδη.
Χαμέζι Λασιθίου
Ιστορικά στοιχεία
Νότια του χωριού, στο λόφο Σουβλωτό Μουρί έχουν έρθει στο φως τα ερείπια μιας μινωικής οικίας η οποία ξεχωρίζει εξαιτίας του ελλειπτικού της σχήματος, ενδιάμεσο ενός κυκλικού και ορθογώνιου κτηρίου. Χρονολογείται από τη Μεσομινωική ΙΑ περίοδο (περ. 20ος αιώνας π.Χ.) και χτίστηκε στη θέση παλαιότερων οικημάτων που χρονολογούνται από την Πρωτομινωική περίοδο. Στη θέση Λινάρες, κοντά στην παραλία, έχει εντοπιστεί ορθογώνιος κτιστός μινωικός τάφος της πρωτομινωικής εποχής με δωμάτια και στη θέση Φατσή, κοντά τη Λιόπετρα, βόρεια του σημερινού οικισμού, πέντε τετράγωνοι, θολωτοί πρωτογεωμετρικοί τάφοι. Σύμφωνα με τον Paul Faure, στη θέση Λιόπετρο ή Λιόπετρα, όπου βρίσκονται ερείπια μεγάλου μεσαιωνικού κάστρου, βρισκόταν η αρχαία πόλη Πέτρα, της οποίας το όνομα αναφέρεται μόνο σε ένα νόμισμα. Ο περιηγητής Spratt αναφέρει ότι οι Ενετοί θεωρούσαν σε εκείνη την περιοχή βρισκόταν η αρχαία Άσσος.
Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού
Το τέλος της κατάρας
Μετά από επτά μερόνυχτα που πέρασε στη θάλασσα κάτω από το βλέμμα των νεκρών συντρόφων του, καταφέρνει τελικά να καταλάβει την αληθινή ομορφιά των πλασμάτων και τα ευλογεί με μια προσευχή. Η κατάρα τότε αίρεται και νιώθει το άλμπατρος να αποσπάται από το λαιμό του και να πέφτει στη θάλασσα. Η βροχή αρχίζει να πέφτει δυνατή: η δοκιμασία τελειώνει. Αγγελικά πνεύματα καταλαμβάνουν τότε τα σώματα των νεκρών ναυτικών, οι οποίοι σηκώνονται και οδηγούν το πλοίο πίσω στο λιμάνι. Όταν πλησιάζουν στην ξηρά, το πλοίο βυθίζεται σε μια γιγαντιαία δίνη, αφήνοντας μόνο τον γέρο ναυτικό ως μοναδικό επιζώντα. Τον σώζουν ο πλοηγός του λιμανιού, ο γιος του και ένας ερημίτης, στον οποίο, ο γέρος ναυτικός, οδηγημένος από «μια θλιβερή αγωνία», εξομολογείται την ιστορία του και ησυχάζει. Κάθε τόσο, αυτή η αγωνία επανεμφανίζεται και τον βασανίζει σωματικά και ψυχικά. Γι'αυτό, ταξιδεύει από χώρα σε χώρα και διηγείται την ιστορία του, το ηθικό νόημα της οποίας είναι ότι «πρέπει να σεβόμαστε και να αγαπάμε κάθε πλάσμα που έπλασε ο Θεός».
Χαμέζι Λασιθίου
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι ως Camesi και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 είχε 371 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Glamesi και στην τουρκική απογραφή του 1671 ως Hamizi. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, το Kamesi είχε 20 χριστιανικές και 1 τουρκική οικογένεια. Στην απογραφή του 1881, ανήκε στο δήμο λιμένα Σητείας και αναφέρεται ως Χαμαίζι. Είχε 313 Χριστιανούς κατοίκους και 6 Τούρκους. Το 1925 έγινε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι το 1997, όταν εντάχθηκε διοικητικά στον δήμο Σητείας. Το όνομά του διορθώθηκε από Χαμαίζι σε Χαμέζι το 1940.
Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού
Το τέλος της κατάρας
Αφού τελειώσει την ιστορία του, ο γέρος ναυτικός φεύγει και ο καλεσμένος του γάμου επιστρέφει στο σπίτι του, ξυπνώντας το επόμενο πρωί «ένας πιο κατηφής και σοφότερος άνθρωπος».
Μοτίβα και θέματα
μικρογραφία|Ναυτικοί στα κρύα νερά της Νότιας Θάλασσας κοιτάζουν τα θαλάσσια πλάσματα, χαρακτικό του [[Γκυστάβ Ντορέ.]] Η ιδέα για την πλοκή και τα θέματα του ποιήματος προέρχονται από συζητήσεις μεταξύ του Ουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, της αδελφής του ποιήτριας και χρονικογράφου Ντόροθι Γουόρντσγουορθ και του Κόλεριτζ σχετικά με τη συγγραφή ενός ποιήματος με θέμα την ιστορία ενός γέρου ναυτικού. Ο Γουόρντσγουορθ πρόσθεσε το μοτίβο του άλμπατρος για το οποίο είχε διαβάσει στο Ταξίδι γύρω από τον κόσμο μέσω της Μεγάλης Νότιας Θάλασσας (1726) του Βρετανού θαλασσοπόρου Τζορτζ Σέλβοκ, όπου αναφέρεται ότι ένας ναυτικός πυροβόλησε ένα μαύρο άλμπατρος, ενώ το πλοίο προσπαθούσε να περιπλεύσει το Ακρωτήριο Χορν μέσα σε σφοδρή καταιγίδα, επειδή θεώρησε ότι το γιγάντιο θαλάσσιο πουλί ήταν κακός οιωνός και ήλπιζε ότι σκοτώνοντάς το θα βελτιώνονταν ο καιρός. Ο Κόλεριτζ, ο οποίος ήταν φανατικός αναγνώστης, πιθανότατα γνώριζε το έργο όπως και τις ταξιδιωτικές αφηγήσεις εξερευνητών, όπως ο Τζέιμς Κουκ, καθώς και περιγραφές της Γροιλανδίας και του Αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ. Στο ποίημά του, ο Κόλεριτζ βασίστηκε τόσο στα ταξίδια ανακαλύψεων της εποχής του όσο και στις λογοτεχνικές παραδόσεις όπως το ταξίδι του Οδυσσέα και τις γοτθικές ιστορίες της εποχής του.
Χαμέζι Λασιθίου
Ιστορικά στοιχεία
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Μινωική οικία
thumb|250px|Η νοτιοανατολική είσοδος της οικίας Στον λόφο Σουβλωτό Μουρί, σε υψόμετρο περίπου 500, νότια από το Χαμέζι, ανασκάφηκε το 1903 από τον Στ. Ξανθουδίδη μινωική οικία της Μεσομινωικής ΙΑ περιόδου (περ. 20ος αιώνας π.Χ.). Η οικία χαρακτηρίζεται από το ελλειπτικό της σχήμα. Το κτίσμα είχε θεωρηθεί ότι ήταν ιερό κορυφής, καθώς σε αυτό ανακαλύφθηκαν ειδώλια, αλλά φαίνεται ότι προέρχονται από ιερό το οποίο είχε ενσωματωθεί στην οικία. Στη βορειοανατολική πλευρά της οικίας έχουν εντοπιστεί μινωικές αγροτικές οικίες όπου αποκαλύφθηκαν πολλά χάλκινα αντικείμενα. Η οικία διαθέτει δύο εισόδους, μία στη νοτιοανατολική γωνία, η οποία είναι πλακόστρωτη, και μία στα βορειοδυτικά. Στο κέντρο της οικίας θεωρείται ότι βρισκόταν εσωτερική αυλή, στο ανατολικά της οποίας υπάρχει πηγάδι. Στο δωμάτιο όπου οδηγούσε η ΒΔ είσοδος ήταν κλιμακοστάσιο το οποίο οδηγούσε στον επάνω όροφο.
Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού
Μοτίβα και θέματα
Το κυρίαρχο θέμα του ποιήματος είναι η ενοχή και η λύτρωση, με τον γέρο ναυτικό να καταφέρνει μόνο εν μέρει να εξιλεωθεί για τις ενοχές του που σκότωσε το άλμπατρος. Η λύτρωση είναι μόνο μερική, γιατί μόνο ο ναυτικός, όχι όλο το πλήρωμα του πλοίου, φθάνει στη στεριά στο τέλος του ποιήματος. Μέσα από τις περιπέτειές του, ο ναυτικός έλαβε μαθήματα υπευθυνότητας, αποδοχής, συγχώρεσης και μετάνοιας.
Χαμέζι Λασιθίου
Κάστρο Λιόπετρο
Το κάστρο Λιόπετρο (από το Leon de Pietra), πάνω σε ύψωμα ύψους 430 μέτρων, με θέα στη θάλασσα, πιθανώς χτίστηκε στη θέση αρχαίας ακρόπολης βόρεια του χωριού. Το φρούριο έχει ερειπωθεί σήμερα σώζονται υπολείμματα του τείχους και των πύργων, θολωτών δεξαμενών και άλλων κτισμάτων. Την κατασκευή του φρουρίου είχε προτείνει το 1579 ο Τζακόμο Φοσκαρίνι, για την προστασία των κατοίκων της Σητείας από τις επιθέσεις των Τούρκων. Το ζήτημα έθεσε ξανά στη σύγκλητο το 1590 ο Πέτρος Ζανός και το 1595 ο Scotti. Η κατασκευή του τελικά εγκρίθηκε και άρχισε η κατασκευή ενός μεγάλου κάστρου το οποίο ήταν ικανό να φιλοξενήσει 6.000 κατοίκους. Παρόλα αυτά, δεν εξυπηρέτησε τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε, καθώς οι κάτοικοι της Σητείας μετεγκαστάθηκαν στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο). Στην κορυφή του είναι κτισμένος ναός αφιερωμένος στον Προφήτη Ηλία.
Λαογραφικό μουσείο
Το μουσείο στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό σπίτι του 19ου αιώνα. Δημιουργήθηκε το 1978 από τον μορφωτικό σύλλογο Χαμεζίου, με πρωτοβουλία της λαογράφου Ειρήνης Παπαδάκη- Κασιέρη, και επεκτάθηκε το 1993, με τη δημιουργία νέας πτέρυγας. Το σπίτι είναι ένα καμαρόσπιτο, με την καμάρα να χωρίζει τον χώρο στα τέσσερα, δίνοντας σε αυτούς τους χώρους λειτουργική αυτονομία. Ο χώρος αυτός επικοινωνεί με μία εσωτερική πόρτα με το χώρο όπου βρίσκεται ο αργαλειός και λειτουργούσε ως αποθηκευτικός χώρος. Στα εκθέματα που παρουσιάζονται σε αυτόν το χώρο είναι τα παραδοσιακά σκεύη και έπιπλα, καθώς και είδη λαϊκής τέχνης. Η νέα πτέρυγα του μουσείου περιλαμβάνει το εργαστήριο του σπιτιού, όπου βρισκόταν το ελαιουργείο, και η εσωτερική αυλή, όπου βρίσκεται πέτρινο πατητήρι, καζάνι και φούρνους.
Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά ποιήματα
Χαμέζι Λασιθίου
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Χαμεζίου
Το Χαμέζι αναφέρεται επίσημα, γραμμένο ως Χαμαίζι (δηλ. με  αι  ), το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σκοπής και στη συνέχεια με το ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώνεται σε Χαμέζιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την κοινότητα Χαμεζίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 253 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Βουλευτικές εκλογές της Γκαμπόν (2018)
Οι βουλευτικές εκλογές του 2018 στην Γκαμπόν διεξήχθησαν παράλληλα με τις δημοτικές εκλογές. Ο πρώτος γύρος διενεργήθηκε στις 6 Οκτωβρίου και ο δεύτερος στις 27 Οκτωβρίου. Παρότι έχασε 15 έδρες, το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν διατήρησε την πλειοψηφία των δύο τρίτων της Εθνοσυνέλευσης, κερδίζοντας τις 98 από τις συνολικά 143 έδρες (το 2018 αποφασίστηκε να αυξηθούν οι έδρες της Εθνοσυνέλευσης από 120 σε 143).
Πλαίσιο
ΟΙ βουλευτικές εκλογές διεξάγονται κανονικά κάθε πέντε χρόνια, όμως οι προηγούμενες εκλογές έγιναν τον Δεκέμβριο του 2011. Έτσι, οι επόμενες είχαν οριστεί αρχικά για τις 27 Δεκεμβρίου 2016, στη συνέχεια αναβλήθηκαν για τις 29 Ιουλίου 2017, και έπειτα μετατέθηκαν στον Απρίλιο του 2018 με το πρόσχημα της έλλειψης πόρων αλλά και για τη διευκόλυνση του πολιτικού διαλόγου. Ωστόσο, οι εκλογές δεν έγιναν στις 28 Απριλίου 2018 και η κυβέρνηση δεν εξέδωσε ανακοίνωση ή να ζητήσει από το Συνταγματικό Δικαστήριο και νέα αναβολή. Αυτό σήμαινε ότι η θητεία της βουλής του 2011 είχε λήξει. Ως αποτέλεσμα, η Εθνοσυνέλευση διαλύθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο και τις εξουσίες της ανέλαβε προσωρινά η νόμιμη Γερουσία. Ο πρωθυπουργός Εμανιέλ Ισόζ-Ενγκοντέ απολύθηκε.
Εκλογικό σύστημα
Τα 143 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε ενιαίες (μονοεδρικές) εκλογικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων.
Αποτελέσματα
Η συμμετοχή στον πρώτο γύρο ήταν 58,63% όμως μόνο 28,5% στην επαρχία Εστιέρ, όπου ζει σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Γκαμπόν.
Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν (PDG) κέρδισε 74 έδρες και τα δύο άλλα μικρότερα κόμματα που συνεργάστηκαν με το PDG κέρδισαν από μία έδρα έκαστο (RV και UDIS). Οι Δημοκράτες (LD) κέρδισαν 3 έδρες, ενώ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD) και η Ένωση για τη Νέα Δημοκρατία (UPNR) κέρδισαν από μία έδρα το καθένα. Έδρες κέρδισαν και δύο ανεξάρτητοι.
Ο πρώτος γύρος αναβλήθηκε στην περιφέρεια Ελελέμ στο διαμέρισμα Ουολέ (Woleu) της επαρχίας Woleu-Ntem λόγω "οργανωτικών προβλημάτων". Ο τελικός γύρος στην Ελελέμ διεξήχθη στις 10 Νοεμβρίου και την έδρα κέρδισε ο υποψήφιος του Συναγερμού Κληρονομιάς και Εκσυγχρονισμού.
Σε 60 περιφέρειες χρειάστηκε η διεξαγωγή και δεύτερου γύρου, καθώς κανείς υποψήφιος δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο.
Παραπομπές
2018 Γκαμπον
Ακτή Ελεφαντοστού
thumb|290px|Côte d’Ivoire Ακτή Ελεφαντοστού Η Ακτή Ελεφαντοστού (γαλλικά: République de Côte d'Ivoire) είναι χώρα της δυτικής Αφρικής με έκταση 322.460 τ.χλμ. και πληθυσμό 29.389.150 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Συνορεύει στα ανατολικά με την Γκάνα, στα βόρεια με την Μπουρκίνα Φάσο και το Μάλι, στα δυτικά με τη Γουινέα και τη Λιβερία και βρέχεται στα νότια από τον κόλπο της Γουινέας. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Γιαμουσσούκρο, ενώ μεγαλύτερη πόλη και οικονομική πρωτεύουσα είναι το Αμπιτζάν. Η χώρα τα τελευταία χρόνια σπαράσσεται από εμφυλίους και πραξικοπήματα.
Ιστορία
Λίγα είναι γνωστά για την Ακτή Ελεφαντοστού πριν την άφιξη πορτογαλικών πλοίων γύρω στη δεκαετία του 1460. Οι διάφορες εθνότητες της χώρας προέρχονται από γειτονικές περιοχές: οι Κρου ήρθαν από τη Λιβερία γύρω στο 1600, οι Σενούφο και οι Λόμπι κατέβηκαν νότια από την Μπουρκίνα Φάσο και το Μαλί. Το 18ο και 19ο αιώνα, ο λαός των Άκαν, μαζί και οι Μπαουλέ, μετανάστευσαν από την Γκάνα στο ανατολικό τμήμα της χώρας, ενώ οι Μαλίνκε από τη Γουινέα εγκαταστάθηκαν στα βορειοδυτικά.
Γαλλικός αποικισμός
Συγκριτικά με τη γειτονική Γκάνα, η Ακτή Ελεφαντοστού υπέφερε λιγότερο από το δουλεμπόριο. Τα ευρωπαϊκά εμπορικά και δουλεμπορικά πλοία προτιμούσαν άλλες παράκτιες περιοχές με καλύτερα λιμάνια. Τη δεκαετία 1840, η Γαλλία δελέασε τους τοπικούς αρχηγούς να εκχωρήσουν μονοπώλιο κατά μήκος της ακτής στους Γάλλους εμπόρους. Μετέπειτα, οι Γάλλοι κατασκεύασαν ναυτικές βάσεις για τον αποκλεισμό εμπόρων άλλων κρατών και ξεκίνησαν συστηματική κατάκτηση του εσωτερικού, η οποία πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1890, ύστερα από ένα μακροχρόνιο πόλεμο εναντίον δυνάμεων Μαντίνκα, κυρίως από την Γκάμπια. Μέχρι και το 1917 συνεχίστηκε ο ανταρτοπόλεμος από τους Μπαουλέ κι άλλες ομάδες στα ανατολικά.
Ο κύριος σκοπός της Γαλλίας ήταν να τονώσει την παραγωγή των εξαγώγιμων προϊόντων. Η Ακτή Ελεφαντοστού ήταν η μόνη χώρα της Δυτικής Αφρικής με μεγάλο αριθμό «αποίκων», καθώς οπουδήποτε αλλού στη Δυτική και Κεντρική Αφρική, Γάλλοι και Άγγλοι υπήρχαν κυρίως γραφειοκράτες. Κατά συνέπεια, το ένα τρίτο των φυτειών κακάο, καφέ και μπανάνας βρισκόταν στα χέρια Γάλλων πολιτών. Καταναγκαστικά έργα στις φυτείες αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας της χώρας.
Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χιλιάδες κάτοικοι της χώρας εστάλησαν στα πεδία μάχης στην Ευρώπη και τη Βόρειο Αφρική. Πριν το τέλος του πολέμου, οι ντόπιοι πληθυσμοί αρχίζουν σιγά σιγά να οργανώνουν τον αγώνα για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανεξαρτησία. Μετά το 1945, οι κάτοικοι της Ακτής του Ελεφαντοστού συμμετέχουν στις πρώτες δημοτικές εκλογές και, όπως και στις άλλες γαλλικές αποικίες, η πολιτική ζωή οργανώνεται.
Από το τέλος της δεκαετίας του 1990, αρκετές πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις, μεταξύ άλλων η φυλάκιση διάφορων μελών της αντιπολίτευσης δηλητηριάζουν το κλίμα. Το 1999, δυσαρεστημένοι στρατιώτες ρίχνουν τη κυβέρνηση του Ανρί Κονάν-Μπεντιέ και βάζουν έναν στρατηγό ως αρχηγό της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση αυτή γράφει νέο σύνταγμα με τη συνεργασία διάφορων πολιτικών κομμάτων και διοργανώνει το 2000 προεδρικές εκλογές. Μετά από πολλές ταραχές, το Ανώτατο δικαστήριο της χώρας ανακοινώνει τη νίκη του Λοράν Γκμπαγκμπό. Το 2002, στρατιώτες από την Μπουρκίνα Φάσο προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο σε μεγάλες πόλεις στο βόρειο μέρος της χώρας και καταφέρνουν να χωρίσουν την Ακτή του Ελεφαντοστού σε 2 ξεχωριστές ζώνες, τον νότο που ελέγχει ο Εθνικός Στρατός της Ακτής του Ελεφαντοστού και τον βορρά που ελέγχουν οι Στρατιωτικές δυνάμεις των Νέων Δυνάμεων. Χιλιάδες άτομα πέθαναν στις διάφορες συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων. Σύμφωνα με διάφορες υποθέσεις, η κρίση στη χώρα προέρχεται από έναν αποικιοκρατισμό που χάλασε τις βάσεις της παραδοσιακής οργάνωσης, στις αντιδημοκρατικές πρακτικές του μοναδικού κόμματος, και στην ιδέα της ivoirité που αποκλείει μέρος του πληθυσμού. Άλλοι εκτιμούν ότι είναι μια εμφάνιση του πολέμου που κάνε η Γαλλία στην Ακτή του Ελεφαντοστού για να κρατήσει τον ελέγχο στη χώρα.
Ανεξαρτησία
Τον Δεκέμβριο του 1958, η Ακτή Ελεφαντοστού έγινε αυτόνομη δημοκρατία της Γαλλικής Κοινότητας, μετά από δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε σε όλες τις χώρες που βρίσκονταν υπό γαλλική κυριαρχία στη Δυτική Αφρική. Η Ακτή Ελεφαντοστού έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 7 Αυγούστου 1960, με πρωτεύουσα το Αμπιτζάν.
Οικονομία
Η οικονομία της Ακτής του Ελεφαντοστού βασίζεται στη γεωργία. Για 30 χρόνια ήταν ο 3ος παραγωγός καφέ στον κόσμο. Τώρα κατέχει την έβδομη θέση. Με 40% τη παραγωγής, είναι ο πρώτος παραγωγός κακάο στον κόσμο. Εκτός από καφέ και κακάο, παράγει μεγάλες ποσότητες βαμβακιού που εξάγει κυρίως στη Κίνα, την Ινδονησία, τη Ταϊλάνδη και την Ταϊβάν. Η Ακτή του Ελεφαντοστού παράγει επίσης καλαμπόκι, ρύζι, μανιόκα και φοινικέλαιο. Ο κύριος φυσικός πόρος είναι το ξύλο. Ο ρυθμός της αποψίλωσης των δασών είναι ανησυχητικός και ίσως προκαλέσει σημαντικά οικολογικά αλλά και οικονομικά προβλήματα στο άμεσο μέλλον.
Τα διαμάντια είναι άλλη μια πηγή πλούτου. Η παραγωγή τους άρχισε εντατικά άρχισε το 1948 και ανατέθηκε στην ανώνυμη εταιρία Saremci που παρήγαγε τον πρώτο χρόνο διαμάντια αξίας 36.000 καρατίων και έφτασε το 1972 στα 260.000 καράτια. Η μείωση της παραγωγής στη συνέχεια οδήγησε την εταιρία σε κρίση. Μια άλλη εταιρία που δραστηριοποιήθηκε στον τομέα ήταν η Sandramine που αγοράστηκε το 1956 από την Sodiamci. Και αυτή αντιμετώπισε κρίση το 1971 παρότι η παραγωγή της δεν έπεσε ποτέ κάτω από τα 25.000 καράτια τον χρόνο. Η παραγωγή διαμαντιών συνεχίστηκε αλλά υπό τον έλεγχο των πραξικοπηματιών που έπαιρναν κατά καιρούς την εξουσία, προκαλώντας αναταράξεις στην οικονομία της χώρας. Με απόφαση του ΟΗΕ θεωρητικά τα διαμάντια της χώρας υπόκεινται σε εμπάργκο -λόγω (ή με αφορμή) τις πολιτικές αναταράξεις και τις επεμβάσεις του στρατού.
Ο χρυσός είναι άλλη μια πλουτοπαραγωγική πηγή.
Δημογραφία
Καθώς η Ακτή Ελεφαντοστού θεωρείται ένα από τα πιο επιτυχημένα κράτη στη Δυτική Αφρική, περίπου το 20% του πληθυσμού αποτελείται από εργάτες από τα γειτονικά κράτη της Λιβερίας, της Μπουρκίνα Φάσο και της Γουινέας. Το γεγονός αυτό προκαλεί εντάσεις τα τελευταία χρόνια, καθώς οι περισσότεροι από τους εργάτες αυτούς είναι Μουσουλμάνοι, ενώ ο ντόπιος πληθυσμός είναι κυρίως Χριστιανοί Καθολικοί και ανιμιστές. Το 4% του πληθυσμού δεν έχει αφρικανικές ρίζες: πολλοί είναι Γάλλοι, Βρετανοί και Ισπανοί πολίτες, καθώς και Προτεστάντες ιεραπόστολοι από την Αμερική ή τον Καναδά.
Από το 1999, όταν ξεκίνησαν οι πολιτικές κρίσεις, η φτώχεια έχει επιδεινωθεί. Στην Ακτή του Ελεφαντοστού, το 2004, 40% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτό το στοιχείο με τη σειρά του αυξάνει και τον αριθμό των ατόμων που χρειάζονται ιατρική περίθαλψη. Η πρώτη αιτία θανάτου των παιδιών κάτω των 5 ετών είναι η ελονοσία, ενώ οι κυριότερες ασθένειες στον γενικό πληθυσμό είναι ο ιός του HIV/AIDS, η φυματίωση και η ελονοσία.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 62,9 χρόνια (60,5 χρόνια οι άνδρες και 65,8 οι γυναίκες), ενώ το 2018, το 40% του πληθυσμού αποτελούνταν από άτομα ηλικίας κάτω των 15 ετών.
Διακυβέρνηση
Το ισχύον Σύνταγμα εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα στις 23 Ιουλίου του 2000. Πρόεδρος της χώρας είναι ο Αλασάν Ουαταρά από το 2011.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Ρεσάφα
Η Ρεσάφα (الرصافة) ή Ρουσάφα, γνωστή στη βυζαντινή εποχή ως Σεργιόπολις (και Σεργιούπολις) και για σύντομο χρονικό διάστημα ως Αναστασιόπολις, ήταν πόλη, η οποία βρισκόταν στη ρωμαϊκή επαρχία Ευφρατησία, στη σύγχρονη Συρία. Είναι ένας αρχαιολογικός χώρος, ο οποίος βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης Ράκκα και του ποταμού Ευφράτη.
Ο ιστορικός Προκόπιος περιγράφει μακροσκελώς τους προμαχώνες και τα κτίρια, που ανεγέρθηκαν εκεί από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α'. Τα τείχη της πόλης, τα οποία διατηρούνται ακόμη καλά, έχουν μήκος πάνω από 487 μέτρα και πλάτος περίπου 305 μέτρα. Στρογγυλοί ή τετραγωνικοί πύργοι είχαν ανεγερθεί περίπου κάθε 30 μέτρα. Υπάρχουν επίσης ερείπια μιας εκκλησίας με τρεις αψίδες.
Ονόματα
Η Ρεσάφα αντιστοιχεί στην ακκαδική Ρασάππα και τη βιβλική Ρεζέφ (Μετάφραση των Εβδομήκοντα, κοινή ελληνική: Ράφες), η οποία αναφέρεται στο βιβλίο Ησαΐας της Αγίας Γραφής :
Οι πηγές με σφηνοειδή γραφή δίνουν τους όρους Rasaappa, Rasappa και Rasapi.
Ο Πτολεμαίος την αποκαλεί Ρεσάφα. Στον ύστερο ρωμαϊκό Χάρτη του Πόιτινγκερ, ονομάζεται Risapa. Στο Notitia dignitatum, ονομάζεται Rosafa.
Ιστορία
Η τοποθεσία χρονολογείται από τον 9ο αιώνα π.Χ., όταν χτίστηκε στρατιωτικός καταυλισμός από τους Ασσύριους. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ήταν ένα φυλάκιο ερήμου οχυρωμένο για υπεράσπιση εναντίον της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών και σταθμός στην Διοκλητιανή Οδό. Άκμασε, καθώς η τοποθεσία του στις διαδρομές των καραβανιών, που συνδέουν το Χαλέπι, τη Δούρα-Ευρωπό και την Παλμύρα, ήταν ιδανική. Η Ρεσάφα δεν είχε πηγή ή τρεχούμενο νερό, οπότε εξαρτιόταν από μεγάλες κιστέρνες, που μάζευαν τα νερά από τις βροχές του χειμώνα και της άνοιξης. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Βόρεια πύλη της πόλης, τοποθεσία του ανακτόρου και της αυλής του Χισάμ. Η Ρεσάφα βρισκόταν στην περιοχή των Ρωμαιοπερσικών πολέμων και ως εκ τούτου ήταν μια καλά αμυνόμενη πόλη, που είχε τεράστια τείχη, που την περιέβαλλαν. Είχε επίσης ένα φρούριο.
Τον 4ο αιώνα, έγινε προσκυνηματική πόλη για τους Χριστιανούς, που έρχονταν για τη λατρεία του Αγίου Σέργιου, ενός χριστιανού Ρωμαίου στρατιώτη, που λεγόταν ότι είχε μαρτυρήσει εκεί κατά τη διάρκεια του διωγμού του Διοκλητιανού. Μια εκκλησία χτίστηκε για να σηματοδοτήσει τον τάφο του και η πόλη μετονομάστηκε σε Σεργιόπολη. Πράγματι, έγινε, μετά την Ιερουσαλήμ, "το πιο σημαντικό κέντρο προσκυνήματος στη Βυζαντινή Ανατολή κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο", με ιδιαίτερη απήχηση στους ντόπιους Άραβες, ειδικά στους Γασσανίδες.
Μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα, οι φυλετικοί Άραβες σύμμαχοι Μπαχρά των Γασσανίδων ήταν επιφορτισμένοι με τη φύλαξη της Ρεσάφα και του ιερού της από νομάδες κακοποιούς και τους Λαχμίδες της Μεσοποταμίας.
Η πόλη χάθηκε από τους Ρωμαίους τον 7ο αιώνα, όταν οι Άραβες κέρδισαν την τελική νίκη στη Μάχη του ποταμού Γιαρμούκ το έτος 636. Τον όγδοο αιώνα, ο χαλίφης των Ομεϋάδων Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ Μαλίκ (βασιλ. 724-743) έκανε την πόλη την αγαπημένη του κατοικία και έχτισε πολλά ανάκτορα γύρω από αυτήν.
Η πόλη εγκαταλείφθηκε τελικά τον 13ο αιώνα, όταν οι Μογγόλοι και οι Τούρκοι εισέβαλαν στην περιοχή.
Πρόσφατη ιστορία
Στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, η πόλη καταλήφθηκε από το Ισλαμικό Κράτος, προτού απελευθερωθεί από κυβερνητικές δυνάμεις στις 19 Ιουνίου 2017 κατά τη διάρκεια της επίθεσης στη νότια Ράκκα.
Εκκλησιαστική ιστορία
μικρογραφία| Ερείπια της Σεργιόπολης. Ο πρώτος επίσκοπος της Σεβαστόπολης διορίστηκε λίγο μετά το 431 από τον Ιωάννη της Αντιόχειας, παρά την αντίθεση του Μητροπολίτη της Ιεράπολης Βαμβύκης, από τον οποίο εξαρτιόταν μέχρι τότε η εκκλησία. Αργότερα, ο Μαριανός παρακολούθησε μια Σύνοδο της Αντιόχειας.
Η μητρόπολη της Σεργιόπολης είχε αποκτήσει αυτόν τον τίτλο από τον Αυτοκράτορα Αναστάσιο Α '. Στη Β' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 553, ο Αβραάμ υπέγραψε ως Μητροπολίτης. Οι εύνοιες του Αναστάσιου έδωσαν στην πόλη το όνομα Αναστασιόπολις, το οποίο διατηρούσε ακόμη στις αρχές του έβδομου αιώνα. Ο Επίσκοπος Κάνδιδος, κατά τη στιγμή της περσικής πολιορκίας της πόλης από τον Χοσρόη Α' (το 543), εξαγόρασε 1.200 αιχμαλώτους για διακόσια κιλά χρυσού και το 1093 ο Μητροπολίτης Συμεών αποκατέστησε τη μεγάλη Βασιλική, κάτι που μαρτυρεί τη συνεχιζόμενη ύπαρξη του χριστιανισμού στην πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Συρία
Ιερά Μητρόπολις Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης
Ιστορία
Η περιοχή της Μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης αποτέλεσε το σημείο διέλευσης του Αποστόλου Παύλου κατά την πορεία του προς τη Θεσσαλονίκη, στην οποία εισήλθε από την σημερινή οδό Λαγκαδά και την Ληταία Πύλη. Την ίδια οδό ακολούθησαν οι Θεσσαλονικείς Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος για να ευαγγελίσουν τους Σλαβικούς λαούς.
thumb|250px|left|Το βυζαντινό [[Κάστρο της Ρεντίνας, έδρα της επισκοπής Λητής και Ρεντίνης τον 10 αι.]] Στην τάξη της πρωτοκαθεδρίας των επισκόπων και μητροπολιτών του Πατριαρχείου του έτους 980 αναφέρονται έντεκα επισκοπές υπό τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, μεταξύ αυτών και ο Λητής και Ρεντίνης με έδρα την Λητή. Η μνεία των δύο ονομάτων σημαίνει ότι κατά τον 10 αι. η Λητή είχε παρακμάσει μετά τις επιδρομές και τις επακόλουθες μετακινήσεις πληθυσμών και η Ρεντίνα ως ακμάζουσα πόλη αποτέλεσε τη νέα έδρα. Η ανακήρυξη της Ρεντίνας σε έδρα επισκοπής έγινε περί το 900, σύμφωνα με τη Νεαρά ΧVI του Λέοντος Σοφού (886-907).
Στις 28 Φεβρουαρίου του 1751 μαρτύρησε η αγία Κυράννα η εξ Όσσης Θεσσαλονίκης. Ήδη από τα μέσα του 17ου αι. η επισκοπή Λητής και Ρεντίνης έπαυσε να υφίσταται και επανιδρύθηκε επί αρχιερατείας Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Θεοδοσίου (1767-1769). Κατά την Επανάσταση του 1821 διεξήχθη στην περιοχή η Μάχη της Ρεντίνας. Ο θρακιώτης επίσκοπος Λητής Αλεξανδρος Ρηγόπουλος (1881-1890) ως βοηθός επίσκοπος της Μητροπόλεως Βοδενών επέδειξε σημαντική δράση κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη οι οποίοι μετέφεραν ιερά κειμήλια μεταξύ των οποίων: η εικόνα της Παναγίας της Βηματάρισσας από τις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης (που σήμερα φυλάσσεται στον Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου του Λαγκαδά), η εικόνα της Παναγίας της Ασκονίτισσας από το χωριό Ασκώ της Ανατολικής Θράκης (που σήμερα φυλάσσεται στον Ναό Ζωοδόχου Πηγής του Ασκού Λαγκαδά) και η μικρασιατική εικόνα του Αγίου Λαζάρου που μεταφέρθηκε από το Εσμέ Νικομηδείας της Μικράς Ασίας στον Ευαγγελισμό Λαγκαδά.
thumb|220px|Ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης, ο Θεσσαλονικεύς. Στις 9 Οκτωβρίου 1924 ιδρύθηκε η Μητρόπολη Λαγκαδά και την ίδια μέρα Μητροπολίτης Λαγκαδά εξελέγη ο έως τότε Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός, ο οποίος διακόνησε στον Λαγκαδά έως τον Οκτώβριο του 1932, οπότε και ο μητροπολίτης παραιτήθηκε λόγω ασθενείας και καταργήθηκε η Μητρόπολη. Οι ενορίες υπήχθησαν στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Το 1967 κατόπιν προτάσεως του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος Α' επανιδρύθηκε η Μητρόπολη Λαγκαδά και η Ιερά Σύνοδος τον όρισε Τοποτηρητή μέχρι την εκλογή Μητροπολίτη. Στις 23 Ιουνίου 1967 εξελέγη Μητροπολίτης Λαγκαδά ο αρχιμ. Σπυρίδων Τραντέλλης. Το 2010 αποκαταστάθηκε και η βυζαντινή ονομασία της Μητρόπολης καθώς έγινε η μετονομασία της «Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά» σε «Ιερά Μητρόπολις Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης».
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|220px|Ο επίσκοπος Λητής Αλεξανδρος Ρηγόπουλος (1881-1890) βοηθός επίσκοπος της Μητροπόλεως Βοδενών, με σημαντική δράση στον [[Μακεδονικός Αγώνας|Μακεδονικό Αγώνα.]]
Αγιολογία
thumb|Η Αγία Κυράννα, η νεομάρτυς εν Όσσα.
Κειμήλια και Μουσεία
Ανάμεσα στις σημαντικές εικόνες που φυλάσσονται σε ναούς και μονές της Μητρόπολης βρίσκονται και οι εξής:
Με πρωτοβουλία της Μητρόπλης λειτουργούν τα εξής Μουσεία:
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Λαγκαδα Μητροπολις
Ιρπίνοι
Οι Ιρπίνοι ή Ιρπινοί ήταν αρχαίος ορεινός λαός της κεντρικής Ιταλίας με καταγωγή από τους Σαμνίτες που οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ξένο και ανεξάρτητο έθνος. Κατοικούσαν νότια από το Σάμνιον σε μια περιοχή που ήταν γνωστή σαν Ιρπινία, συνόρευαν στα νότια με την Μπαζιλικάτα, στα ανατολικά με την Απουλία και στα δυτικά με την Ιταλική Καμπανία. Δεν είναι γνωστά τα σύνορα αλλά το βέβαιο είναι ότι είχαν καταλάβει ορεινές εκτάσεις στα Απέννινα όρη, τις πεδιάδες τις κατείχαν οι γείτονες τους. Η ορεινή κοιλάδα δημιουργήθηκε από τις λεκάνες των τριών παραπόταμων του ποταμού Βολτούρνο, ενώθηκαν στο Μπενεβέντο ή Βενεβεντός στην αρχαιότητα που βρισκόταν στο επίκεντρο μεγάλων οροσειρών. Οι περιοχές αυτές βρίσκονταν στα βόρεια από τα Όρη των Δαυνείων. Το όνομα τους μεταφράζεται στην Οσκική γλώσσα ως "λύκος" ή "αυτοί που ανήκουν στον λύκο". Οι πρόγονοι τους οδηγήθηκαν στην περιοχή πιθανότατα από έναν λύκο. Η παράδοση αυτή ερμηνεύει το γεγονός ότι οι Ιρπίνοι μετανάστευσαν στην περιοχή μαζί με τους υπόλοιπους πληθυσμούς Σαβινικής καταγωγής από τα βόρεια σε άγνωστο χρόνο.
Ιστορία
Τα πρώτα χρόνια της ιστορίας των Ιρπίνων δεν διαχωρίζονται από τους προγόνους τους Σαμνίτες. Το όνομα τους αγνοείται όταν ξέσπασαν οι Σαμνίτικοι Πόλεμοι αν και η περιοχή τους βρισκόταν στο επίκεντρο των συγκρούσεων, το Μπενεβέντο ήταν σημαντικό κέντρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων και από τις δύο δυνάμεις. Την ίδια εποχή οι Ιρπίνοι συμπεριλαμβάνονταν στους Σαμνίτες, δεν ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους πληθυσμούς των Σαμνιτών. Δεν γνωρίζουμε την εποχή που τους υπέταξε η Ρωμαϊκή δημοκρατία, σίγουρα πριν το 268 π.Χ. που οι Ρωμαίοι είχαν στην κατοχή τους το Μπενεβέντο, είχε για αυτούς στρατηγικό ρόλο. Στον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο οι Ιρπίνοι εμφανίζονται σαν ανεξάρτητος λαός διαχωριζόμενοι από τους υπόλοιπους Σαμνίτες, ο Τίτος Λίβιος καταγράφει το Σάμνιον για να τους ξεχωρίσει από τους Ιρπίνους. Οι Σαμνίτες συμμάχησαν με την Αρχαία Καρχηδόνα όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος, παρά την συντριβή των Ρωμαίων από τον Αννίβα στην Μάχη των Καννών (216 π.Χ.) οι Καρχηδόνιοι δεν κατέλαβαν το Μπενεβέντο (216 π.Χ.). Την επόμενη χρονιά (215 π.Χ.) ο Ρωμαίος Ύπατος Μάρκος Γαλέριος κατέλαβε τρεις από τις πόλεις των Ιρπίνων. Ο Καρχηδόνιος Άννων ο εξερευνητής ξεκίνησε στην περιοχή τους εκστρατείες εναντίον του Τιβέριου Σεμπρόνιου Γράκχου (214 π.Χ.) και δύο χρόνια αργότερα (212 π.Χ.) οι Ιρπίνιοι βοήθησαν την Κάπουα που την πολιορκούσε ξανά ο Άννων.
Ο Αννίβας έχασε τελικά όλες τις κτήσεις του στην κεντρική Ιταλία (209 π.Χ.), οι Ιρπίνοι παραδόθηκαν στους Ρωμαίους με ευνοϊκούς όρους αφού πρόδωσαν όλες τις φρουρές των Καρχηδονίων στις πόλεις τους. Οι Ιρπίνοι εμφανίστηκαν ξανά στην Ρωμαική ιστορία όταν ξέσπασαν οι Κοινωνικοί Πόλεμοι (90 π.Χ.), ήταν ο πρώτος λαός που εξεγέρθηκε εναντίον των Ρωμαίων. Την επόμενη χρονιά (89 π.Χ.) ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας προχώρησε σε εκστρατεία και κατέλαβε τις ισχυρότερες πόλεις τους Αικούλανον και Αβελλίνο, το χτύπημα ήταν τόσο σκληρό που όλοι οι υπόλοιποι επαναστάτες δήλωσαν την υποταγή τους με ευνοικούς όρους. Μια μερίδα ωστόσο των Ιρπίνων παρέμεινε πιστή στους Ρωμαίους και υποστήριξε τους Ρωμαίους στρατηγούς στην Καμπανία. Η εθνική τους οντότητα έληξε στην συνέχεια και ενσωματώθηκαν στην Ρώμη. Οι Ιρπίνοι φαίνεται ότι είχαν υποφέρει σε μικρότερο βαθμό από τους γείτονες τους Σαμνίτες αλλά πολλοί είχαν υποστεί κατάσχεση της περιουσίας τους, ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων έγραψε ότι πέρασε στα χέρια των πλούσιων Ρωμαίων ευγενών. Όταν ο Οκταβιανός Αύγουστος μοίρασε την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι Ιρπίνοι διαχωρίστηκαν από τους υπόλοιπους Σαμνίτες και πέρασαν στην Β΄ Περιοχή με την Απουλία και την Καλαβρία, οι υπόλοιποι Σαμνίτες πέρασαν στην Δ΄. Ο διαχωρισμός αυτός συνεχίστηκε και αργότερα αφού η περιοχή των Σαμνιτών στο Σάμνιον παρέμεινε ξεχωριστή επαρχία, αντίθετα το Μπενεβέντο και οι υπόλοιπες πόλεις των Ιρπίνων εισήλθαν στην Ιταλική Καμπανία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου
Το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου, το οποίο καλείται και Berlinale είναι ένα από τα σπουδαιότερα διεθνή φεστιβάλ για τον κινηματογράφο, μαζί με αυτά των Καννών και της Βενετίας. Λαμβάνει χώρα στο Βερολίνο κάθε Φεβρουάριο από το 1951. Μόνο το 1970 διακόπηκε η διεξαγωγή του για πολιτικούς λόγους, που ανέκυψαν λόγω της απαγόρευσης συμμετοχής της αντιπολεμικής ταινίας "Ο.Κ." του Μίχαελ Φερχέφεν (Michael Verhoeven).