cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2013
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2013, διεξήχθη στις 24 Φεβρουαρίου στις Σκαμνιές στην Πύλη Τρικάλων (απόσταση ανδρών 10000μ.). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Μαγγίνας του Ολυμπιακού, ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για δωδέκατη φορά στην ιστορία του.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2013 Κατηγορία:Νομός Τρικάλων
Κουβούκλια Σερρών
Τα Κουβούκλια είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Σκουτάρεως του δήμου Σερρών. Βρίσκεται 15 χλμ. νοτιοδυτικά από την έδρα του Δήμου, τις Σέρρες. Η κοινότητα έχει έκταση 6,375 τ.χλμ. και 10 μ. μέσο υψόμετρο. Το όνομα του χωριού δόθηκε σε ανάμνηση του χωριού Κουβούκλια Προύσας της Μικράς Ασίας καθώς πολλοί Μικρασιάτες Κουβουκλιώτες που έφυγαν από τη Μικρά Ασία μετά τον ξεριζωμό τους εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και κατοίκησαν τον οικισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Supermarine Attacker
Το Supermarine Attacker ήταν το πρώτο επιχειρησιακό στροβιλοκινητήριο μαχητικό αεροσκάφος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού. Η ξεπερασμένη σχεδίαση και οι φτωχές επιδόσεις για μαχητικό συνέβαλαν στη σύντομη υπηρεσία του με το Βασιλικό Ναυτικό, αφού υπηρέτησε μόνο για έξι χρόνια (1951-1957) σαν μαχητικό πρώτης γραμμής. Το HMS Eagle ήταν το μοναδικό αεροπλανοφόρο που εξοπλίστηκε με τον τύπο.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Η προδιαγραφή Ε.10/44 της RAF που αφορούσε ένα μονοθέσιο στροβιλοκινητήριο μαχητικό ήταν η αιτία δημιουργίας του Attacker. Στη Supermarine ανατέθηκε η κατασκευή τριών πρωτοτύπων, μία έκδοση ξηράς και δύο ναυτικών.
Ο σχεδιαστής της Supermarine Joe Smith επέλεξε για τη πρόωση τον στροβιλοκινητήρα Nene της Rolls-Royce ενώ θέλοντας να εξοικονομήση χρόνο και χρήμα χρησιμοποίησε τη πτέρυγα και το σύστημα προσγείωσης από το Supermarine Stiteful.
Στις 9 Ιουλίου 1945 μία παραγγελία για 24 αεροσκάφη προ-παραγωγής του τύπου 392 ή Jet-Spiteful, όπως είχε ονομαστή προσωρινά, εγρίθηκε. Επρόκειτο για έξι μαχητικά ξηράς και δεκαοκτώ της ναυτικής έκδοσης η οποία ήταν και η έκδοση από την οποία εξελίχθηκε το Attacker. Όμως οι αναφορές για τη κακή συμπεριφορά του Supermarine Spiteful και ιδιαίτερα της πτέρυγας που ήταν ίδια με του τύπου 392 όδηγησαν στην ακύρωση της παραγγελίας. Η παραγγελία των πρωτοτύπων δεν ακυρώθηκε και έτσι το πρώτο από τα τρία πέταξε στις 27 Ιουλίου 1946.
Η Supermarine συνέχισε τις δοκιμές και τις τροποποιήσεις αλλά το Υπουργείο Ναυτικών δεν έδειξε ενδιαφέρον. Τελικά το Σεπτέμβριο του 1948 το υπουργείο Ναυτικών προχώρησε στη παραγγελία εξήντα μονάδων. Ο δρόμος ήταν πλέον ανοιχτός και το πρώτο αεροσκάφος παραγωγής (έκδοσης F.1), έκανε τη πρώτη του πτήση στις 5 Απριλίου 1950. Το 1951 το Υπουργείο Ναυτικών αποφάσησε να μετατρέψει το Attacker σε μαχητικό-βομβαρδιστικό. Ευτυχώς η Supermarine είχε προβλέψει αυτή τη πιθανότητα τοποθετόντας εξαρχής μία δοκό φόρτωσης μέσα στη πτέρυγα. Το πρώτο Attacker FB.1 πέταξε στις 7 Ιανουαρίου 1952. Η επόμενη έκδοση που ακολούθησε ήταν η FB.2, το πρώτο αεροσκάφος της οποίας πέταξε στις 25 Απριλίου 1952.
Περιγραφή
Το Attacker ήταν ένα ολομεταλλικό, μονοθέσιο, μονοκινητήριο, προωθούμενο από στροβιλοκινητήρα αεροσκάφος. Η άτρακτος ήταν κυκλικής διατομής, εκτός από το μπροστινό μέρος που βρισκόταν το πιλοτήριο και ο χώρος που φιλοξενούσε τα ηλεκτρονικά συστήματα. Οι δύο εισαγωγές αέρα βρισκόταν στο πλάι της ατράκτου και δίπλα από το πιλοτήριο. Το τελευταίο ήταν πλήρως συμπιεζόμενο και ήταν εξοπλισμένο με το εκτινασσόμενο κάθισμα Mk2A της Martin-Baker. Πίσω από το πιλοτήριο βρισκόταν οι πέντε από τις επτά δεξαμενές καυσίμου ενώ στο κέντρο της ατράκτου, μέσα σε πλήρες συμπιεζόμενο χώρο, βρισκόταν ο στροβιλοκινητήρας Rolls-Royce Nene Mark 101 για τις εκδόσεις F.1 και FB.1 ενώ η έκδοση Mark 102 τοποθετήθηκε στις εκδόσεις FB.2 και στα Attacker που παρέλαβε η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία του Πακιστάν (RPAF). Πέρα από τις εσωτερικές δεξαμενές καυσίμου το Attacker μπορούσε να μεταφέρει επιπλέον 250 gal καυσίμου σε μία εξωτερική δεξαμενή που αναρτώνταν κεντρικά κάτω από την άτρακτο.
Η πτέρυγα ήταν ευθεία χωρίς οπισθόκλιση τύπου στρωτής ροής (Laminar Flow) και στο σημείο που ενώνονταν με την άτρακτο βρισκόταν οι πτερυγικές δεξαμενές καυσίμου.Στη πτέρυγα βρισκόταν και ο οπλισμός του αεροσκάφους, συγκεκριμένα 4 πυροβόλα Hispano No.2 Mk5 των 20mm ενώ για τις εκδόσεις FB υπήρχαν σημεία ανάρτησης για βόμβες και ρουκέτες. Τα ακροπτέρυγα μπορούσαν να αναδιπλωθούν προς τα επάνω για την εξοικονόμηση χώρου στο κατάστρωμα. Το σύστημα προσγείωσης ήταν τύπου Taildragger, ένα σύστημα που ήταν περισσότερο συνώνυμο με την εποχή των ελικοφόρων παρά των αεροθούμενων αεροσκαφών. Τα κυρίος σκέλη του συστήματος προσγείωσης ανασύρονταν προς τα μέσα και πάνω σε χώρο μέσα στη πτέρυγα ενώ το σκέλος που βρισκόταν στο πίσω μέρος της ατράκτου είχε δύο τροχούς και ήταν και αυτό πλήρως ανασυρόμενο.
Το οριζόντιο ουραίο πτέρωμα και το κάθετο σταθερό ήταν συμβατικής σχεδίασης και ήταν κεντρικά τοποθετημένα με το οριζόντιο να έχει θετική δίεδρη γωνία (Dihedral) 10 μοιρών.
Σε υπηρεσία
Το Attacker είχε σύντομη καριέρα στην αεροπορία του βασιλικού ναυτικού (Fleet Air Arm) ως μαχητικό πρώτης γραμμής. Μόλις τρεις μοίρες παρέλαβαν το τύπο. Συγκεκριμένα η 800, που ήταν και η πρώτη, παρέλαβε τα αεροσκάφη της τον Αύγουστο του 1951. Με την 803 να ακολουθεί τον Νοέμβρη του ίδιου έτους, ενώ η 890 συγκροτήθηκε τον Απρίλιο του 1952. Οι δύο πρώτες τοποθετήθηκαν στο αεροπλανοφόρο HMS Eagle ως μέρος του 13ου Carrier Air Group. Η 890 παρέμεινε ως εφεδρεία με σκοπό να παρέχει στις άλλες δύο μοίρες αεροσκάφη.
Το 1954 τα Attacker άρχισαν να αποσύρονται έχοντας συμπληρώσει μόλις τρία χρόνια από την ένταξη τους και χωρίς να έχουν δει δράση από το κατάστρωμα του HMS Eagle. Με την απόσυρση του Attacker από τις μονάδες που το χρησιμοποιούσαν για εκπαίδευση ή για δοκιμές αποφασίστηκε να εξοπλιστούν με Attacker τρεις μοίρες της Royal Navy Volunteer Reserve (RNVR). Η RNVR χρησιμοποίησε τα αεροσκάφη έως τη διάλυση της το Μάρτιο του 1957.
Άλλοι χρήστες
Το Πακιστάν ήταν η μοναδική χώρα που παρήγγειλε το Attacker. Συγκεκριμένα αγόρασε 36 μονάδες της έκδοσης FB.2 οπού τα χρησιμοποίησε ως ελαφριά βομβαρδιστικά μέχρι τις αρχές του 1956 οπότε παρέλαβε τα πρώτα F-86F Sabre.
Πεκορίνο
Το πεκορίνο (Pecorino) ανήκει στην οικογένεια των σκληρών τυριών και παρασκευάζεται από πρόβειο γάλα. Προέρχεται από την ιταλική λέξη pecora που σημαίνει πρόβατο, η οποία έχει τις ρίζες της στη λέξη pecus που σημαίνει κτηνοτροφία στα λατινικά.
Supermarine Attacker
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Attacker Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Πεκορίνο
Επισκόπηση
Μέσα στις εννιά κύριες ποικιλίες του Πεκορίνο, εκ των οποίων όλα έχουν Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης (ΠΟΠ), το Pecorino Romano θεωρείται ως το καλύτερο τυρί στο εξωτερικό και ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες που αποτελούν από τις πλέον σημαντικότερες χώρες, στις οποίες εισάγεται το τυρί αυτό ήδη από τον 19ο αιώνα. Μεγάλες ποσότητες Pecorino Romano παράγονται και στη Σαρδηνία, καθώς και στο Λάτιο αλλά και στην επαρχία του Γκροσσέτο, την Τοσκάνη.
Τα άλλα οχτώ ΠΟΠ τυριά Πεκορίνο είναι το Pecorino Sardo από τη Σαρδηνία, το Pecorino Toscano, του οποίου η παραγωγή είχε ήδη πιστοποιηθεί από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο στην εγκυκλοπαιδική του συλλογή, ονόματι Φυσική Ιστορία, το Pecorino Siciliano (ή αλλιώς Picurunu Sicilianu στα Σικελικά) από τη Σικελία, το Pecorino di Filiano από τη Μπαζιλικάτα (Λουκανία), το Pecorino del Monte Poro , το Pecorino delle Balze Volterrane , το Pecorino Crotonese , το Pecorino di Picinisco και το Pecorino di Filiano.
Όλα τα προαναφερθέντα κατατάσσονται ανάλογα με το πόσο ώριμα είναι. Όσο πιο ώριμα είναι τα τυριά (stagionato, που σημαίνει ώριμος, παλιός) είναι και πιο σκληρά, ωστόσο διατηρούν ακόμα την εύθρυπτη υφή τους και αυτήν την ιδιαίτερη λιπαρή γεύση καρυδιού. Αντιθέτως, τα άλλα δύο είδη τυριών, γνωστά και ως semi-stagionato και ως fresco, έχουν απαλότερη υφή κι εντονότερη γεύση γάλακτος.
Παράδοση
thumb|Πεκορίνο της Filiano Στη νότια Ιταλία, αποτελεί παράδοση να προστίθεται μαύρο πιπέρι ή νιφάδες τσίλι στο Πεκορίνο. Το αποτέλεσμα ονομάζεται Pecorino Pepato, δηλαδή «Πιπεράτο Πεκορίνο». Στις μέρες μας, υπάρχουν πολλές ανάλογες παραλλαγές, όπως το να προστίθεται καρύδι ή ρόκα ή κομματάκια λευκής ή μαύρης τρούφας. Στη Σαρδηνία, οι προνύμφες μύγας εισάγονται σκόπιμα μέσα στο Pecorino Sardo, ώστε να παραχθεί ένα τοπικό τυρί, ονόματι casu marzu.
Το Pecorino Stagionato τρώγεται συνήθως μετά το μεσημεριανό, για επιδόρπιο, και σερβίρεται είτε με αχλάδια είτε με καρύδια είτε είναι καλυμμένο με μέλι από κάστανο. Το Πεκορίνο τρώγεται επίσης με πιάτα ζυμαρικών, καθώς αποτελεί προτίμηση στις περισσότερες ιταλικές περιφέρειες, από την Ούμπρια μέχρι και τη Σικελία,αντί των πιο ακριβών τυριών Parmigiano-Reggiano. Τέλος, σήμερα προτιμάται για τα πιάτα ζυμαρικών και στη Ρώμη και στο Λάτιο. Για παράδειγμα, μακαρόνια με σάλτσα all'amatriciana, μακαρόνια Cacio e pepe (Τυρί και πιπεριά) και μακαρόνια alla Gricia.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκληρά τυριά Κατηγορία:Ιταλικά τυριά Κατηγορία:Τυριά πρόβειου γάλακτος
Σπυρίδων Πήλικας
Ο Σπυρίδων Πήλικας (1805 - 1861) ήταν Έλληνας πολιτικός και ακαδημαϊκός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1805. Τελείωσε τις σπουδές του στη νομική στην Ελβετία και ήλθε στην Ελλάδα το 1835, όπου δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε Καθηγητής του ποινικού δικαίου στο Οθώνειο Πανεπιστήμιο. Διετέλεσε Βουλευτής του Πανεπιστημίου στην βουλευτική περίοδο του 1853. Αν και αρχικά ασχολήθηκε αποκλειστικά με τις σπουδές και την διδασκαλία και απήχε από την πολιτική χωρίς να αναμειγνύεται με τα τρία κόμματα που τότε δίχαζαν την πολιτική ζωή, υπέκυψε τελικά στην επίμονη θέληση του Όθωνα, και ανέλαβε την διεύθυνση του Υπουργείου Δικαιοσύνης από το Σεπτέμβριο του 1853 έως το Μάιο του 1854. Δεν μπόρεσε να συνεργαστεί με τους συναδέλφους του, λόγω διαφοράς θεωρίας και συστημάτων διοικήσεως και κυβερνήσεως, ανεφάρμοστα για την εποχή του.
Απεβίωσε στο Παρίσι το 1861. Τα απομνημονεύματά του αναφέρονται στο διάστημα από 28 Αυγούστου 1853 ως τις 16 Μαΐου 1854 και δημοσιεύτηκαν αποσπασματικά.
Η οικογένεια Πήλικα ήταν μια από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες οικογένειες της Κωνσταντινούπολης. Στις αρχές του 19ου αιώνα φεύγουν από την Κωνσταντινούπολη φοβούμενοι τους επικείμενους διωγμούς και εγκαθίστανται στην Ιθάκη. Εκεί αγοράζουν ένα μεγάλο τμήμα του νησιού. Το σημείο όπου εγκαταστάθηκαν το ονόμασαν Πηλικάτα, ο σημερινός Σταυρός. Δημιουργούν μεγάλη περιουσία με εμπορικές συνεργασίες με τους Ιταλούς και τους Ρουμάνους. Η περιουσία τους εξανεμίσθηκε από την εμπλοκή τους στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Τελαυταίος ιδιοκτήτης της οικίας τους στον Σταυρό ήταν Ιταλός ο οποίος μη γνωρίζοντας την τεράστια αξία της συλλογής βιβλίων τα έκαψε όλα σχεδόν. Απόγονοι της οικογένειας βρίσκονται στην Αυστραλία και στην Ελλάδα. Η Κατίνα Πήλικα πέθανε το 1985 σε ηλικία 74 ετών στον πειραιά αφήνοντας πίσω της 4 παιδιά και πολλά εγγόνια. Εν ζωή βρίσκονται δύο παιδιά της, η Κλεοπάτρα Τσατσαρωνη Καμπιτη, τέκνα Αικατερίνη Καμπιτη και Αναστάσιος Καμπιτης και ο Μιχαήλ Τσατσαρωνης, τέκνα Αικατερίνη Τσατσαρωνη.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας
Η '''Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας''' είναι ένα Ελληνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για ανδρικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα της 4ης σε τάξη κατηγορίας στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ελλάδας, ύστερα από την αναδιάρθρωση των ελληνικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου καθώς και το πρωταρχικό πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας.
Αποτελείται από 16 ομάδες, και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Γ΄ Εθνική και τη Β' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας. Εκτός από τους Βοιωτικούς συλλόγους, στο πρωτάθλημα πληροί τις προϋποθέσεις να συμμετέχει και ο μοναδικός σύλλογος από άλλο Νομό, ο Α.Π.Ο. Δάφνη Ερυθρών από το Νομό Αττικής.
Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο, με τις ομάδες που παίζουν 30 αγώνες η κάθε μία, συνολικά 240 αγώνες στη σεζόν. Τα περισσότερα παιχνίδια παίζονται τα μεσημέρια του Σαββάτου, καθώς και τα παιχνίδια μέσα στην εβδομάδα.
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1974, ύστερα από τη διάσπαση της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας με την Ε.Π.Σ. Ευβοίας, καθώς τα προηγούμενα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1928 έως το 1973 οι ομάδες του Νομού Βοιωτίας έπαιρναν μέρος στα πρωταθλήματα που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Ευβοίας-Βοιωτίας.
Από την έναρξη της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας το 1974, 19 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο με τις καλύτερες από αυτές να είναι ο Α.Π.Ο. Δάφνη Ερυθρών (8) και η Α.Ο. Θήβα (6). Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι ο Α.Π.Ο. Αμβρυσσέας Διστόμου, ο οποίος κέρδισε τον τίτλο την περίοδο 2019−20.
Πίνακας όλων των εποχών
Ο πίνακας όλων των εποχών της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, είναι μια αθροιστική καταγραφή όλων των περιόδων της κάθε ομάδας που έχει παίξει στην κατηγορία από την ίδρυσή της το 1974 έως την περίοδο 2018−19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Βοιωτίας
Πλάτανος Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία δείτε: Πλάτανος Αγρινίου και Πλάτανος Παρακαμπυλίων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πλάτανος (αποσαφήνιση)
Ο Πλάτανος Αιτωλοακαρνανίας είναι ένα παραδοσιακό ορεινό κεφαλοχώρι της Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 875 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πλάτανος ήταν έδρα του καποδιστριακού Δήμου Πλατάνου, με πληθυσμό 324 ατόμων (απογραφή 2001). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Κάτω Πλάτανο αποτελούν τη δημοτική ενότητα Πλατάνου που υπάγεται στο Δήμο Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 207 κατοίκους. Πήρε τ' όνομά του από ένα τεράστιο πλατάνι που υπήρχε στη θέση Μεγάλη Βρύση.
Κάτω από ένα πυκνοφυτεμένο από έλατα, γαύρα, μηλιούς, κρανιές και κέδρα δάσος σε υψόμετρο 875 μέτρα, ο Πλάτανος ατενίζει το όρος «Ξεροβούνι», ύψους 1.575 μέτρων, του οποίου οι πλαγιές καλύπτονται από θαμνώδεις πρίνους και κέδρους και από λίγα έλατα.
Αιτία της πρώτης κατοίκησης του Πλατάνου, που εικάζεται ότι έγινε το 17ο αιώνα, φαίνεται ότι ήταν το δύσβατο της περιοχής που πρόσφερε ασφάλεια απ' τις με πολεμικές συγκρούσεις, Τούρκων, Ενετών και αρματολών, καθώς και τις επιδρομές ληστών και πειρατών που έπλητταν την ευρύτερη περιοχή.
Οι κάτοικοι του Πλατάνου του περασμένου αιώνα εξασκούσαν πολλά επαγγέλματα. Παράλληλα, το πνευματικό επίπεδο του Πλατάνου ήταν υψηλό. Στην ευρύτερη περιοχή ήταν γνωστό ως το «χωριό των γραμμάτων» με καθηγητές, γιατρούς κ.λ.π. Στην πλειοψηφία τους, όμως, οι κάτοικοι ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Επίσης στον Πλάτανο άνθισε η αμπελοκαλλιέργεια, η εκτροφή μεταξοσκώληκα και η μελισσοκομία. Σήμερα ο ενεργός πληθυσμός του Πλατάνου αποτελείται κυρίως από δημόσιους υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες και ελάχιστους γεωργούς και κτηνοτρόφους. Το χωριό είναι πυκνοκτισμένο και γεμάτο από λιθόστρωτα σοκάκια.
Διοικητικές πληροφορίες
Το χωριό αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 με το ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Προσχίου και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Πλατάνου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, από το 1997 έως το 2010 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποτελούσε έδρα του τότε νεοϊδρυθέντα ομώνυμου δήμου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με τον Κάτω Πλάτανο (πρώην Βονόρτας ) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλατάνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πλατάνου του Δήμου Ναυπακτίας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού και κατοικιών του 2011 που αφορούν στο μόνιμο πληθυσμό της χώρας ως δημοτική ενότητα κοινότητα απογράφησαν 1.611 κάτοικοι, ως τοπική κοινότητα 253 ενώ ως οικισμός 207.
Διάφορα
Μεγάλο κομμάτι των γυρισμάτων για τις σειρές της κρατικής τηλεόρασης "Ο πρίγκιπας" (1996) και "Ο θησαυρός της Αγγελίνας" (2005) έχουν γυριστεί στον Πλάτανο. Από τον Πλάτανο κατάγεται ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην Ελλάδα από το 2022, Γεώργιος Ιακώβ. Τσούνης και ο πρώην βουλευτής και υπουργός του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Αθανάσιος Δημητρακόπουλος.
Σημειώσεις
Το αρχικό κείμενο για το άρθρο βασίστηκε στην ιστοσελίδα που βρίσκεται στο www.nafpaktorama.gr μετά από σχετική άδεια
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Μαγδαληνή της Σουηδίας
Πρώιμα χρόνια
Η Μαγδαληνή γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1982 στο Κάστρο Ντρότνινγκχολμ. Η βάπτισή της έγινε στις 31 Αυγούστου 1982 στην εκκλησία των ανακτόρων. Ανάδοχοι ήταν ο Ανδρέας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, ο Βάλτερ Σόμερλαθ, η Βενεδίκτη της Δανίας και η Χριστίνα της Σουηδίας.
Από το 1985 έως το 1989 η Μαγδαληνή παρακολουθούσε μαθήματα στο σχολείο Βέστερλεντ. Η εκπαίδευσή της συνεχίστηκε και σε άλλα ιδρύματα της χώρας. Το 2001 ολοκλήρωσε την μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευσή της με την αποφοίτησή της από το σχολείο Ενσκίλντα της Στοκχόλμης.
Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 2001, η Πριγκίπισσα έζησε στο Λονδίνο, όπου σπούδασε αγγλική φιλολογία. Την άνοιξη του 2002, ξεκίνησε μελέτη στην Εισαγωγή του Σουηδικού Δίκαιου, ενώ την ίδια περίοδο απέκτησε την πιστοποίηση γνώσης ηλεκτρονικών υπολογιστών ECDL. Τον Ιανουάριο του 2003 η Πριγκίπισσα εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης όπου ξεκίνησε σπουδές στην ιστορία της τέχνης. Το φθινόπωρο του 2004 η πριγκίπισσα ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα εθνολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε στις 23 Ιανουαρίου 2006 με μπάτσελορ στην ιστορία της τέχνης, την εθνολογία και τη σύγχρονη ιστορία. Το 2007 σπούδασε παιδική ψυχολογία.
Προσωπικά ενδιαφέροντα
Η Πριγκίπισσα Μαγδαληνή απολαμβάνει το σκι και την ιππασία, ενώ έχει διαγωνισθεί στο αγώνισμα υπερπήδησης εμποδίων με άλογο. Η ίδια ενθαρρύνει και υποστηρίζει τους νέους που συμμετέχουν στην ιππασία. Δείχνει πολύ ενδιαφέρον για τον πολιτιστικό κόσμο, ιδιαίτερα για το θέατρο, το χορό και την τέχνη.
Επίσημα καθήκοντα
Η πριγκίπισσα αναλαμβάνει ορισμένα επίσημα καθήκοντα εκ μέρους του πατέρα της και του λαού της Σουηδίας. Τα καθήκοντά της περιλαμβάνονται με την συμμετοχή της την ημέρα της Εθνικής Επετείου της Σουηδίας, στα γενέθλια του Βασιλιά και της Βασίλισσας, στις εκδηλώσεις των βραβείων Νόμπελ, σε δείπνα και επίσημες επισκέψεις μαζί με άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας της χώρας.
Γάμος και οικογένεια
Στις 11 Αυγούστου 2009, η Μαγδαληνή, ανακοίνωσε τον αρραβώνα της με τον δικηγόρο Τζόνας Μπέργκστρομ, με τον οποίον βρισκόταν σε σχέση από το 2002. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 2010 ανακοινώθηκε ότι ο γάμος είχε ακυρωθεί και ότι ο αρραβώνας έπαψε να ισχύει.
Στις 25 Οκτωβρίου 2012 τα σουηδικά ανάκτορα ανακοίνωσαν τον νέο αρραβώνα της, αυτή τη φορά με τον επιχειρηματία Κρίστοφερ Ο'Νηλ. Ο γάμος διεξήχθη στις 8 Ιουνίου 2013 στη Στοκχόλμη, παρουσία πολλών ξένων επισήμων.
Το πρώτο παιδί του ζευγαριού, η κόρη τους Πριγκίπισσα Ελεονώρα, Δούκισσα του Γκότλαντ, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 20 Φεβρουαρίου 2014.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2014 ανακοινώθηκε ότι η Μαγδαληνή ήταν έγκυος με το δεύτερο παιδί τους, που αναμένετο να γεννηθεί το καλοκαίρι του 2015. Το παιδί αυτό, ο γιος τους Πρίγκιπας Νικόλαος, Δούκας του Όνγκερμανλαντ, γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 2015 στη Στοκχόλμη. Στις 27 Αυγούστου 2017 ανακοινώθηκε ότι η πριγκίπισσα και ο σύζυγός της, περιμένουν το τρίτο τους παιδί τον Μάρτιο του 2018. Στις 9 Μαρτίου 2018, η Μαγδαληνή γέννησε το τρίτο της παιδί, ένα κορίτσι την Πριγκίπισσα Αδριανή, Δούκισσα του Μπλεκίνιε, στο νοσοκομείο Νταντέρουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Δούκισσες της Σουηδίας
Νήσος Νέλσον
Η Νήσος Νέλσον (αιγυπτιακά αραβικά: جزيرة نيلسون) είναι νησί της Αιγύπτου στη Μεσόγειο θάλασσα. Βρίσκεται στον κόλπο Αμπουκίρ στα ανοικτά των ακτών της Αλεξάνδρειας. Έχει έκταση 21.300 τετραγωνικά μέτρα.
Πηγές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου Κατηγορία:Αλεξάνδρεια
Τσατσουλαίικα Θεσπρωτίας
Τα Τσατσουλαίικα είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 70 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα όρια με το νομό Ιωαννίνων και δυτικά του ποταμού Καλαμά. Απέχει 19 χλμ. ανατολικά από τους Φιλιάτες και 22,5 χλμ. βορειοανατολικά από την Ηγουμενίτσα. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1971 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοκκινιάς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Κοκκινιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοκκινιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 35 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Παλαιά γαλλική γλώσσα
Η παλαιά γαλλική γλώσσα (franceis, françois, romanz) ή γαλλορομανική, ήταν η γλώσσα η οποία ομιλούνταν από τον 8ο έως τον 14ο αιώνα στο βόρειο τμήμα του βασιλείου της Γαλλίας, τμήματα της νορμανδικής Αγγλίας, Βαλλωνία, και σταυροφορικά κράτη (πριγκιπάτο της Αντιόχειας, βασίλειο της Κύπρου) στη Μέση Ανατολή, ως η γλώσσα των ανωτέρων τάξεων της φεουδαρχίας και του εμπορίου. Κατά τον 14ο αιώνα οι διάφορες παραλλαγές της γλώσσας αυτής έγιναν γνωστές ως οι γλώσσες Όιλ (langues d'oïl), σε αντίθεση με τις γλώσσες Ο (lenga d'òc, οξιτανικά) στην περιοχή που αντιστοιχεί στη σύγχρονη νότια Γαλλία (Όιλ και Ο(κ) αντίστοιχα σημαίναν ναι στις γλώσσες αυτές).
Υπάρχει μεγάλος αριθμός διαλέκτων των παλαιών γαλλικών, όπως τα βουργουνδικά στη Βουργουνδία (κύρια πόλη Ντιζόν), Πικάρντ (Καλαί και Λιλ), παλαιά νορμανδικά (Καέν και Ρουέν, και νορμανδική Αγγλία ), βαλλωνικά (Ναμύρ), Γκαλλό (Βρετάνη), λωραινικά (Λωραίνη).
Κύρια προέλευση
Ως γλώσσα προέρχεται από τη δημώδη λατινική γλώσσα,η οποία από τον 7ο αιώνα και έπειτα εκτόπισε τα κλασικά λατινικά, και κατόπιν εξελίχθηκε στον κοινό πρόγονο όλων των ρομανικών γλωσσών, συμπεριλαμβανομένων των παλαιών γαλλικών.
Γαλατικά
Σε ότι αφορά τις μη λατινικής προέλευσης επιρροές, υπάρχουν κάποιες γαλατικές λέξεις οι οποίες επηρρέασαν το λατινικό λεξιλόγιο και κατα επέκταση και τις παλαιογαλλικές, π.χ. όπως η λέξη caballos (όπου το κλασικό λατινικό equus / ίππος αντικαταστάθηκε με το δημώδες λατινικό caballus το οποίο προήλθε από την γαλατική αντίστοιχη). Υπολογίζεται πως υπάρχουν περίπου 200 λέξεις γαλατικής προέλευσης που εξακολουθούν να υπάρχουν στα σύγχρονα γαλλικά.
Η κελτική γαλατική γλώσσα θεωρείται πως εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται έως τον 6ο αιώνα στη Γαλλία, παρά την εκτεταμένη ρομανοποίηση της ευρύτερης περιοχής. Η συνύπαρξη της με τη δημώδη λατινική γλώσσα, είχε ως αποτέλεσμα την εισαγωγή λέξεων (όπως το oui / ουί, η λέξη για το ναι), ηχητικές διαφοροποιήσεις υπό την επιρροή των γαλατικών,  και επιρροές ως προς τη σύζευξη και σειρά των λέξεων.
Φραγκικά
Η προφορά, λεξιλόγιο, και σύνταξη της δημώδους λατινικής γλώσσας η οποία ομιλούνταν στη ρωμαϊκή Γαλατία κατά την ύστερη αρχαιότητα, τροποποιήθηκε από τη φραγκική γλώσσα, μορφή της γερμανικής γλώσσας η οποία χρησιμοποιούνταν από τους Φράγκους οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Γαλατία τον 5ο αιώνα και έως το 530 είχαν κατακτήσει όλη την περιοχή. Η σύγχρονη γαλλική ονομασία για τα γαλλικά (français / φρανσαί) προέρχεται από τους Φράγκους.
Τα παλαιά ολλανδικά θεωρείται επίσης πως συνέτειναν στις διαφορές μεταξύ των βορείων γαλλικών γλωσσών Όιλ, με τις οξιτανικές γλώσσες Ο, καθώς στη βόρεια Γαλλία η γερμανική γλωσσική επιρροή ήταν μεγαλύτερη σε σύγκριση με τις νότιες περιοχές, και οι περιοχές με τη γερμανική επιρροή είναι αυτές στις οποίες υπάρχουν οι πρώτες εμφανίσεις της παλαιογαλλικής γλώσσας.
Κείμενα
"Pro Deo amur et pro Christian poblo et nostro commun salvament, d'ist di en avant, in quant Deus savir et podir me dunat, si salvarai eo cist meon fradre Karlo, et in aiudha et in cadhuna cosa ... (Για την αγάπη του Θεού και του Χριστιανικού λαού και την κοινή μας σωτηρία, από αυτή την ημέρα, όπως ο Θεός θα μου προσφέρει τη γνώση και τη δύναμη, θα υπερασπίζομαι τον αδελφό μου Κάρολο με τη βοήθεια μου σε όλα ...)" Επίσης γνωστά είναι τα κείμενα του Ζαν Μποντέλ, Γάλλου ποιητή που έζησε στα μέσα του 12ου με αρχές του 13ου αιώνα, και συνολικά από τη χρονική περίοδο 1150–1220 διασώζονται περίπου 100 στίχοι ποιητικών διηγημάτων. Από το 1200 και έπειτα, η τάση ήταν τα διηγήματα να γράφονται σε πεζό λόγο, και πολλά παλαιότερα ποιήματα διασκευάστηκαν κατά τον τρόπο αυτό, ωστόσο η εμφάνιση ποιητικών διηγημάτων συνεχίστηκε έως τα τέλη του 14ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Γαλλική γλώσσα
Κουμαριά Σερρών
Παραπομπές
<references group="ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗΣ" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Εχινάδες
thumb|Χάρτης των νησιών Οι Εχινάδες αναφέρονται από όλους τους μεγάλους αρχαίους συγγραφείς όπως ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης και ο Στράβων σαν μια μεγάλη ομάδα νησιών στο Ιόνιο Πέλαγος απέναντι από την Ακαρνανία. Το Αρχιπέλαγος των Εχινάδων περιλαμβάνει τρεις μεγάλες ομάδες νησιών : Δρακονέρες στα βόρεια, τους Μόδεια στο κέντρο και τους Ουνιάδες στα νότια. Οι Εχινάδες ανήκουν διοικητικά σε δύο μεγάλες περιφερειακές ενότητες Κεφαλλονιά και Ιθάκη. Τα έξι από τα νησιά αυτά στα οποία περιλαμβάνεται και το μεγαλύτερο Οξεία Εχινάδων ανήκουν στον Εμίρη του Κατάρ Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί, τα αγόρασε με 7.3 εκατομμύρια Στερλίνες. Στα νησιά αυτά έγιναν ιστορικά δυο από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες η Μάχη των Εχινάδων (1427) και η Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν νύμφες που τιμωρήθηκαν από τον Αχελώο επειδή δεν τον υμνούσαν. Η τιμωρία τους ήταν να γίνουν νησιά. Κατά τον Όμηρο, εκεί βρισκόταν το βασίλειο των θρυλικών Ταφίων.
Ιστορία
Μερικά από τα νησιά αυτά έχουν ενωθεί με τη γειτονική Ακαρνανία χάρη στις αποθέσεις του ποταμού Αχελώου. Ο Ηρόδοτος σημείωσε ότι στην εποχή του τα μισά νησιά είχαν ενωθεί και ο Θουκυδίδης είχε την προσδοκία ότι στο άμεσο μέλλον όλα τα νησιά θα ενωθούν με τη στερεά. Ο Παυσανίας παρατήρησε αργότερα ότι η πρόβλεψη δεν εκπληρώθηκε επειδή οι καλλιέργειες στην Ακαρνανία ήταν λίγες και δεν μετέφερε πολλά ιζήματα ο Αχελώος, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας άλλωστε σήμερα στάθηκε ο πιο απαγορευτικός παράγοντας για την ένωση των νησιών. Ο Όμηρος αναφέρει τις Εχινάδες στην Ιλιάδα, γράφει ότι ο Μέγης, γιος του Φυλέα οδήγησε 40 πλοία για την Τροία από το Δουλίχιον στις "Ιερές Εχινάδες" που βρισκόντουσαν απέναντι από την Ήλιδα. Ο πατέρας του Φυλέα ήταν ο Αυγείας βασιλιάς των Επειών της Ήλιδας, έστειλε τον γιο του εξορία στα νησιά επειδή εξοργίστηκε μαζί του. Το Δουλίχειο αναφέρεται στην Οδύσσεια μαζί με πολλά άλλα μεγάλα νησιά όπως η Κεφαλλονιά, η Ζάκυνθος και η Ιθάκη, υποτάχθηκε στο Βασίλειο του Οδυσσέα και γνώρισε μεγάλη γονιμότητα.
Ο Στράβων και οι περισσότεροι αρχαίοι συγγραφείς ταυτίζουν το Δουλίχιον με το νησί Μάκρη Εχινάδων. Ο Ευριπίδης στο έργο του Ιφιγένεια εν Αυλίδι ταυτίζει της Εχινάδες με τις Τηλεβοΐδες ή Τάφιες νήσους. Οι περισσότεροι σύγχρονοι συγγραφείς ωστόσο ανάμεσα τους και ο Barrington Atlas of the Greek and Roman World κάνουν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στις Εχινάδες και της Τάφιες νήσους που βρίσκονται στα βορειοδυτικά ανατολικότερα από τη Λευκάδα, περιέχουν τα νησιά Μεγανήσι, Κάλαμος Λευκάδας, Καστός Λευκάδας και τις γύρω νησίδες. Ο Όμηρος περιγράφει τις Εχινάδες σαν κατοικήσιμες, ο Θουκυδίδης και ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς αντίθετα σαν ακατοίκητες. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος καταγράφει μια πόλη σε ένα από αυτά τα νησιά με το όνομα Απολλωνία, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος καταγράφει αντίστοιχα τα ονόματα εννέα νησιών. Η Αρτεμίτα ήταν το όνομα ενός νησιού ακόμα που ενώθηκε με τη στεριά. Ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος αναφέρεται για την Αρτεμίτα σαν μια χερσόνησο στο στόμιο του ποταμού Αχελώου. Ο Ριανός τη συνδέει με την Οξεία Εχινάδων, δίνει την εντύπωση ότι είναι μια ξεχωριστή συστάδα νησιών στα νοτιοδυτικά των Εχινάδων αλλά ο Στράβων τις περιλαμβάνει μαζί με τα υπόλοιπα νησιά με το όνομα "Εχινάδες". Η Οξεία αναφέρεται από τον Όμηρο σύμφωνα με τον Στράβων με το όνομα "Θόαι".
Όνομα
Οι Εχινάδες πήραν το όνομα τους από το γνωστό θαλάσσιο οργανισμό Αχινό ή τον σκαντζόχοιρο, λόγω της σκληρής και αγκαθωτής του εξωτερικής επιφάνειας, για τον ίδιο λόγο ονομαζόντουσαν Οξιαί. Ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ διαιρεί τα νησιά σε τρεις μεγάλες ομάδες, οι Πεταλάδες που πήραν το όνομα τους από το νησί Πεταλάς Εχινάδων είναι κοντά στη στερεά, άγονα και ακατοίκητα, δεν καταλαμβάνονται από τους Ιθακήσιους. Το βόρειο τμήμα οι Δρακονέρες που πήραν το όνομα τους από το νησί Δρακονέρα Εχινάδων αποτελούν το κύριο τμήμα, το νότιο είναι οι Οξιαί, στις εκβολές του Αχελώου κοντά στην Οξεία. Τα 17 από τα νησιά αυτά έχουν όνομα, τα τρία είναι βράχια και εννιά από τα δεκαεπτά είναι καλλιεργήσιμα. Οι οικισμοί αυτοί ξεκινώντας από τον νότο ήταν η Οξειά, η Αάκρη, ο Βρομώνας Εχινάδων, ο Ποντικός Εχινάδων ή Ποντηκονήσι, το Καρλονήσι Εχινάδων, το Προβάτι Εχινάδων, ο Λαμπρινός Εχινάδων και η Σοφία Εχινάδων. Η Οξεία ήταν σε χαμηλό υψόμετρο 421 μέτρα, η Μάκρη και ο Βρομώνας είναι τα επόμενα δύο νησιά σε σπουδαιότητα.
Οικολογία
Τα νησιά ανήκουν στο δίκτυο Φύση 2000, μαζί με τη θαλάσσια περιοχή Καλάμου, Καστού, Μεγανησίου, Ατόκου και Αρκουδίου.
Πηγές
Κατηγορία:Επτάνησα κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Κεφαλληνίας
Mazda Xedos 6
Το Mazda Xedos 6 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mazda από τον Ιανουάριο του 1992 έως τον Σεπτέμβριο του 1999.
Ονομασίες και διαθεσιμότητα
300px|thumb|left|Mazda Eunos 500 του 1998 στην Αυστραλία.
Στην Ιαπωνία και στην Αυστραλία, διατέθηκε αρχικά ως Eunos 500, αντί με το σήμα της Mazda, και από το 1996 έως τη λήξη της παραγωγής του με το σήμα της Mazda και ως Mazda Eunos 500, λόγω του ότι η Mazda απέσυρε την θυγατρική υπο-εταιρεία πολυτελείας Eunos (1989 - 1996). Αντιθέτως, το μοντέλο δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις ΗΠΑ και στον Καναδά, καθώς στα κράτη αυτά διατέθηκε μόνο το ακόμα μεγαλύτερο Mazda Xedos 9 και με την ονομασία Mazda Millenia και στα δύο κράτη, με το λανσάρισμα μέσα στο 1994.
Ειδικότερα για την Ευρώπη, η παραγωγή της αριστεροτίμονης εκδοχής ξεκίνησε μόλις τον Ιανουάριο του 1993 και τελικώς έφτασε σε όλες τις αγορές της ηπειρωτικής Ευρώπης μέσα στο ίδιο έτος, ως Mazda Xedos 6. Προηγουμένως, η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα εξαγωγής ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς είχε προηγηθεί χρονικά η δεξιοτίμονη εκδοχή, μολονότι στη βρετανική αγορά διατέθηκε επίσης ως Xedos 6.
Εμπορική πορεία και λόγοι διακοπής
Πρακτικώς, το Xedos 6 είχε σχεδιαστεί με σκοπό να ανταγωνιστεί τη BMW Σειρά 3, με την οποία και είχε αντίστοιχες εξωτερικές διαστάσεις, ενώ το συγγενικό αλλά μεγαλύτερο Mazda Xedos 9 είχε τον ρόλο του κορυφαίου μοντέλου της Mazda και είχε αντίστοιχες εξωτερικές διαστάσεις με τη BMW Σειρά 5, στοχεύοντας να την ανταγωνιστεί. Τελικώς όμως, οι πωλήσεις και των δύο μοντέλων ήταν πολύ κατώτερες των προσδοκιών και ειδικά μάλιστα το Xedos 9 σημείωσε μηδαμινή εμπορική απήχηση, ιδίως στις εξαγωγικές αγορές, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει διάδοχος για κανένα από τα Xedos 6 και Xedos 9.
Συνολικά κατασκευάστηκαν 72.101 αντίτυπα σειράς Xedos 6 και Eunos 500.
Πομερανία
right|thumb|220px|Το ιστορικό κέντρο της πόλης του [[Στσέτσιν (Δ. Πομερανία) παρά τις εκβολές του Όντερ]] Η Πομερανία ή Πομμερανία (γερμανικά: Pommern, Πόμμερν, πολωνικά: Pomorze, Πομόζε, «παραθαλάσσια») είναι περιοχή που εκτείνεται εκατέρωθεν των εκβολών του ποταμού Όντερ, στην ακτή της Βαλτικής Θάλασσας. Από το 1945 είναι μοιρασμένη ανάμεσα στη Γερμανία (Δυτική Πομερανία) και την Πολωνία (Ανατολική Πομερανία).
Γενικά
Η περιοχή χωρίζεται από τον ποταμό Όντερ σε Δυτική (ή Εντεύθεν) Πομερανία (γερμ. Vorpommern, πολ. Pomorze Przednie) και σε Ανατολική (ή Εκείθεν) Πομερανία (γερμ. Hinterpommern, πολ. Pomorze Tylne). Στην Πολωνία, η περιοχή της Πομερέλιας (γερμ. Pommerellen, πολ. Pomorze Gdańskie) περί το Γκντανσκ θεωρείται ότι περιλαμβάνεται στην Πομερανία.
Το έδαφος της Πομερανίας αποτελεί χαμηλή πεδιάδα με σχετικά φτωχά αμμώδη εδάφη αλλά και με εκτεταμένα δάση πεύκων και πολλές φυσικές λίμνες. Ο ορυκτός πλούτος της περιοχής χαρακτηρίζεται φτωχός.
Σημαντικότερες πόλεις της Πομερανίας είναι το Στετίνο (ή Στσέτσιν), που βρίσκεται στις εκβολές του Όντερ με σημαντικά ναυπηγεία, η Στράλσουντ, και η Γκράιφσβαλντ με βιομηχανίες λιπασμάτων, πυρείων, χάρτου και χρωμάτων.
Ιστορία
Το όνομα Πομερανία οφείλεται στη σλαβική φυλή των Πομερανών οι οποίοι κατά τον 5ο αιώνα φέρονται να κατοίκησαν την περιοχή, μεταξύ Όντερ και Βιστούλα, που προηγουμένως κατοικούσαν Κελτικές και Τευτονικές φυλές. Από το 1062 μέχρι το 1637 οι Πομερανοί διοικούνταν από δικούς τους Δούκες που επανειλημμένα είχαν συγκρουσθεί με τους εκλέκτορες του Βραδεμβούργου.
Με την Ειρήνη της Βεστφαλίας η Σουηδία έλαβε την "Εντεύθεν Πομερανία" (δυτική), το δε Βραδεμβούργο την "Εκείθεν Πομερανία". Το 1815 ολόκληρη η Πομερανία περιήλθε στη Πρωσία.
Το 1919 με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών δημιουργήθηκε ο Πολωνικός Διάδρομος, ενώ η υπόλοιπη Πομερανία συνέχισε ν΄ αποτελεί γερμανική επαρχία της οποίας η έκταση έφθανε τα 31.142 τ.χλμ. Το 1939 ο πληθυσμός της ανερχόταν σε 2.405.000 περίπου.
Τέλος, το 1945 κατά τη Διάσκεψη του Πότσδαμ ολόκληρη η Ανατολική Πομερανία, καθώς και η περιοχή του Στσέτσιν, αποδόθηκαν στην Πολωνία. Το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Πομερανίας παρέμεινε στη Γερμανία (1949-1990 στην Ανατολική Γερμανία) και αποτελεί τμήμα του ομόσπονδου κρατιδίου Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία.
Πηγές
* Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Πολωνίας Κατηγορία:Διαιρεμένες περιοχές Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Αντιφών (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Αντιφών αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Costa κατά ENEL
Η υπόθεση Flaminio Costa κατά ENEL (1964) 6/64 ήταν μια απόφαση ορόσημο του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καθόρισε την υπεροχή του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τότε κοινοτικού δικαίου) έναντι της νομοθεσίας των κρατών μελών της.
Ιστορικό
Ο κ. Flaminio Costa ήταν Ιταλός πολίτης και μέτοχος μιας εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας, της Edisonvolta. Για το λόγο αυτό αντιτάχθηκε στην εθνικοποίηση του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας στην Ιταλία. Ζήτησε από δύο κατώτερα δικαστήρια στο Μιλάνο (δύο διαφορετικά Giudici conciliatori) να εξακριβώσουν ότι ο πραγματικός πιστωτής του λογαριασμού του ρεύματος (σχετικά μικρό χρηματικό ποσό, 1.925 λιρέτες) ήταν η εθνικοποιημένη εταιρεία, Edisonvolta, της οποίας ήταν μέτοχος, και όχι η νεοσύστατη κρατική εταιρεία Enel. Υποστήριξε ότι η εθνικοποίηση της βιομηχανίας ηλεκτρικής ενέργειας παραβίαζε τη Συνθήκη της Ρώμης και το ιταλικό Σύνταγμα. Το πρώτο Giudice conciliatore του Μιλάνου παρέπεμψε την υπόθεση στο ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο και το δεύτερο Giudice conciliatore την παρέπεμψε στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο έλαβε απόφαση τον Μάρτιο του 1964, κρίνοντας ότι ενώ το Σύνταγμα της Ιταλίας επέτρεπε την απομείωση της εθνικής κυριαρχίας στα πλαίσια διεθνών οργανισμών όπως η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, αυτό δεν ανέτρεπε τον κάνονα νομικής ερμηνείας που ορίζει ότι, όταν δύο διατάξεις αντιφάσκουν, υπερισχύει η πιο πρόσφατη (lex posterior derogat priori). Με βάση την άποψη του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η Συνθήκη της Ρώμης η οποία ενσωματώθηκε στο Ιταλικό δίκαιο το 1958 δε μπορούσε να υπερισχύσει του νόμου εθνικοποίησης του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας που θεσπίστηκε το 1962.
Απόφαση του δικαστηρίου
[...]
Από το σύνολο των προεκτεθέντων συνάγεται ότι, εφ' όσον το δίκαιο που γεννήθηκε από τη Συνθήκη απορρέει από αυτόνομη πηγή δικαίου, δεν είναι δυνατόν, λόγω του ιδιόμορφου πρωτότυπου χαρακτήρα του, να του αντιτάσσεται οποιοδήποτε εσωτερικό νομοθετικό κείμενο, χωρίς να χάνει τον κοινοτικό του χαρακτήρα και χωρίς να διακυβεύεται η νομική βάση της ίδιας της Κοινότητας.
Σημασία
Αυτή η πρωτοποριακή υπόθεση καθιέρωσε την αρχή της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου, το οποίο αποτελεί μια ανεξάρτητη πηγή δικαίου που δεν μπορεί να παρακαμφθεί από την εθνική νομοθεσία. Η αρχή της υπεροχής έχει χαρακτηρισθεί ως ένας από τους δύο θεμέλιους λίθους του συστήματος δικαίου της ΕΕ.
Ο Γάλλος δικαστής Robert Lecourt, μέλος του ΔΕΚ από το 1962 έως το 1976 και εισηγητής δικαστής στην υπόθεση, υποστήριξε αργότερα ότι αυτές οι αποφάσεις "δεν πρόσθεσαν τίποτα" άλλο από το να "θέσουν σε ισχύ" τις συνθήκες, ισχύ που ένιωθε ότι "επιβαλλόταν" από την ίδια τους την ύπαρξη.
Σοφία Λόρεν
μικρογραφία|301x301εσ|Με τον [[Άντονι Πέρκινς στην ταινία Πόθοι κάτω από τις λεύκες (1958)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Κάρι Γκραντ στην ταινία Σπίτι πάνω σε βάρκα (1958)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι|Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στην ταινία Η γυναίκα του παπά (1970)]] Η Σοφία Λόρεν (Sophia Loren, 20 Σεπτεμβρίου 1934) είναι Ιταλίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του Βιττόριο ντε Σίκα Η ατιμασμένη (La Ciociara, 1960). Θεωρείται από πολλούς η πιο δημοφιλής Ιταλίδα ηθοποιός της γενιάς της και είναι επίσης διάσημη ως ένα παγκόσμιο σύμβολο του σεξ.
Τα πρώτα βήματα
Η Λόρεν γεννήθηκε με το όνομα Σοφία Βιλάνι Σικολόνε στην κλινική Βασίλισσα Μαργαρίτα (Regina Margherita) της Ρώμης στις 20 Σεπτεμβρίου 1934 με γονείς τους Ρικάρντο Σικολόνε και Ρομίλντα Βιλάνι. Οι γονείς της απέκτησαν και μια δεύτερη κόρη, τη Μαρία, το 1938. Ο Ρικάρντο αρνήθηκε να παντρευτεί τη Ρομίλντα, αφήνοντάς τη χωρίς υποστήριξη. Η μητέρα της ήταν καθηγήτρια πιάνου που φιλοδοξούσε να γίνει ηθοποιός, Η Ρομίλντα μαζί με τις δύο κόρες της, Σοφία και Μαρία, επέστρεψαν στην πατρίδα της στο Ποτσουόλι (Pozzuoli), κοντά στη Νάπολη, όπου και μεγάλωσαν μαζί με την αδερφή της με τη βοήθεια της γιαγιάς της Σοφίας.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,το λιμάνι και τα εργοστάσια πυρομαχικών στο Ποτσουόλι έγιναν συχνά στόχοι βομβαρδιστικών επιθέσεων από τους συμμάχους. Κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής, καθώς η Σοφία έτρεχε προς το καταφύγιο, χτυπήθηκε από το θραύσμα μιας οβίδας στο σαγόνι. Στη συνέχεια, η οικογένεια μετακόμισε στη Νάπολη όπου την περιμάζεψαν κάποιοι μακρινοί συγγενείς.
Μετά τον πόλεμο, η Σοφία και η οικογένειά της επέστρεψαν στο Ποτσουόλι. Η γιαγιά Λουίζα μετέτρεψε το σαλόνι του σπιτιού σε μπαρ, όπου σέρβιρε σπιτικό λικέρ από κεράσι. Η Ρομίλντα έπαιζε πιάνο, η Μαρία τραγουδούσε και η ντροπαλή Σοφία σέρβιρε και έπλενε τα πιάτα.
Σε ηλικία 14 ετών η Λόρεν συμμετείχε στο διαγωνισμό ομορφιάς Μις Ιταλία και, παρότι δεν κέρδισε, αναδείχθηκε σε μία από τις πρώτες φιναλίστ. Αργότερα ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής και επιλέχθηκε ως κομπάρσα στην ταινία Κβο βάντις, αφετηρία στην κινηματογραφική της καριέρα. Τελικά άλλαξε το όνομά της σε Σοφία Λόρεν.
Σταδιοδρομία
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, το άστρο της Λόρεν στο Χόλιγουντ άρχισε να λάμπει με ταινίες όπως αυτές του 1957: Το παιδί και το δελφίνι (Boy on a Dolphin) και Υπερηφάνια και πάθος (The Pride and the Passion), στο οποίο συμπρωταγωνίστησε με τον Φρανκ Σινάτρα και τον Κάρι Γκραντ.
Παγκόσμια φήμη
Η Λόρεν απέκτησε παγκόσμια φήμη χάρη σε ένα συμβόλαιο για πέντε ταινίες με την Paramount Pictures. Ανάμεσα στις ταινίες της εκείνης της εποχής είναι: Πόθοι κάτω από τις λεύκες (Desire Under the Elms) μαζί με τον Άντονι Πέρκινς, βασισμένο στο ομότιτλο έργο του Ευγένιου Ο'Νηλ, το Σπίτι πάνω σε βάρκα (Houseboat) μια ρομαντική κομεντί όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Κάρι Γκραντ και τη Διαβολογυναίκα (Heller in Pink Tights) του Τζορτζ Κιούκορ στην οποία εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ξανθά μαλλιά (φορώντας περούκα). Η Λόρεν επέδειξε αξιόλογες υποκριτικές ικανότητες και κέρδισε το σεβασμό ως δραματική αλλά και ως κωμική ηθοποιός, ιδιαίτερα σε ιταλικά έργα όπου μπορούσε να εκφραστεί πιο ελεύθερα παρόλο που γνώριζε πάρα πολύ καλά αγγλικά.
Το 1960, η ερμηνεία της Λόρεν στην ταινία του Βιττόριο ντε Σίκα Η ατιμασμένη (La Ciociara) της έφερε πολλά βραβεία συμπεριλαμβανομένων κι αυτών στα κινηματογραφικά φεστιβάλ των Καννών, της Βενετίας και του Βερολίνου. Η ερμηνεία της βραβεύτηκε, επίσης, με το Βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, το πρώτο σημαντικό Όσκαρ που δόθηκε σε μη-αγγλόφωνη ερμηνεία. Αρχικά, η θλιβερή, έντονη ιστορία μιας μητέρας και μιας κόρης που επιβιώνουν σε μια διαλυμένη από τον πόλεμο Ιταλία με την Άννα Μανιάνι στο ρόλο της μητέρας της Σοφίας. Οι διαπραγματεύσεις, όμως, πιθανόν εξαιτίας της αμοιβής της, κατέρρευσαν και το σενάριο ξαναγράφτηκε για να υποδυθεί η Λόρεν τη μητέρα και η Ελεονόρα Μπράουν την κόρη.
Παρά την τυπική απεικόνιση κάθε όμορφης ηθοποιού ως «κενής» και ανόητης, η Λόρεν ήταν γνωστή για την ευστροφία της και την έντονη διορατικότητά της. Μια από τις πιο παροιμιώδεις φράσεις της είναι το χαριτολόγημά της σχετικά με την περίφημη καμπυλωτή σιλουέτα της: "Ό,τι βλέπετε, το χρωστάω στις μακαρονάδες."
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η Λόρεν ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς του κόσμου και συνέχιζε να κάνει ταινίες στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α παίζοντας μαζί με γνωστούς πρωταγωνιστές. Το 1964, η καριέρα της έφτασε στο ζενίθ της, όταν έλαβε 1.000.000 δολάρια για να παίξει στην ταινία Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (The Fall of the Roman Empire).
Η παρείσακτη
Η παρείσακτη (Ισπανικά: La intrusa) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2001. Είναι ριμέικ της Βενεζουλάνικης τηλενουβέλας του 1975, Valentina.
Πρωταγωνιστούν Γκαμπριέλα Σπάνικ, Αρτούρο Πενίτσε, Λάουρα Σαπάτα, Τσαντάλ Αντέρε και Σέρχιο Σεντέλ.
Υπόθεση
Η Βιρχίνια Μαρτίνες εργάζεται ως υπηρέτρια για την οικογένεια Χουνκέρα και είναι πάντα σε αναβρασμό με τη δίδυμη αδελφή της Βανέσσα, η οποία ζει στη Βερακρούς, αλλά είναι μια πολύ εκφοβιστική γυναίκα. Ο ηλικιωμένος Ροδρίγο Χουνκέρα είναι άκαρδος άνθρωπος, και γνωρίζοντας ότι πρόκειται να πεθάνει σύντομα, ανησυχεί για το μέλλον των παιδιών του, γιατί όλα τους είναι κακομαθημένα, άπληστα και ανεύθυνα, ζητά από τη Βιρχίνια να τον παντρευτεί, ώστε αυτή να διαχειρίζεται την περιουσία του.
Σοφία Λόρεν
Παγκόσμια φήμη
Παρά την αποτυχία πολλών ταινιών της να γεμίσουν τις αίθουσες, η Λόρεν έχει μια εντυπωσιακή λίστα με συνεργασίες με διάσημους πρωταγωνιστές. Αδιαμφισβήτητα, έχει δώσει γοητευτικές ερμηνείες και έχει φορέσει μερικά από τα πιο πλούσια κοστούμια που δημιουργήθηκαν ποτέ για τον κινηματογράφο. Μερικές από τις πιο ελκυστικές της ερμηνείες περιλαμβάνουν τις ταινίες Η πριγκίπισσα Ολυμπία (A Breath of Scandal, 1960), Madame Sans-Gêne (1962), Η διαβολογυναίκα (Heller in Pink Tights, 1960), και το Μια φορά κι έναν καιρό (More than a Miracle, 1967).
Η παρείσακτη
Κάστ
Γκεστ εμφανίσεις
Σοφία Λόρεν
Μουσική σταδιοδρομία
Η Λόρεν ηχογράφησε πάνω από είκοσι πέντε τραγούδια κατά τη διάρκεια της καριέρας της, συμπεριλαμβανομένου και ενός μπεστ-σέλερ άλμπουμ με σατιρικά τραγούδια με τον Πίτερ Σέλλερς. Κατά τα λεγόμενα, χρειαζόταν συχνά να αποκρούει τις ερωτικές του διαθέσεις. Το διαζύγιο του Σέλλερς με την πρώτη του γυναίκα, Ανν Χάουι, οφειλόταν εν μέρει στον έρωτα του Σέλλερς για τη Λόρεν. Η Λόρεν έχει ξεκαθαρίσει σε πολλούς βιογράφους ότι ανταποκρίθηκε μόνο πλατωνικά στα αισθήματα του Σέλλερς. Αυτή η συνεργασία παρουσιάστηκε και στην ταινία The Life and Death of Peter Sellers όπου η ηθοποιός Σόνια Ακουίνο υποδύθηκε τη Λόρεν. Λέγεται πως το τραγούδι Where Do You Go To (My Lovely) ο συνθέτης Πίτερ Σάρστεντ το εμπνεύστηκε από τη Λόρεν.
Η παρείσακτη
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Σοφία Λόρεν
Ύστερη σταδιοδρομία
Μόλις η Λόρεν έγινε μητέρα, άρχισε να δουλεύει λιγότερο. Πέρασε στα 40 και τα 50 της με ρόλους σε ταινίες συμπεριλαμβανομένης και της τελευταίας ταινίας του Ντε Σίκα The Voyage με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον και την ταινία του Έττορε Σκόλα Μια ξεχωριστή μέρα με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Η παρείσακτη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Σοφία Λόρεν
Ύστερη σταδιοδρομία
Το 1980,η Λόρεν υποδύθηκε τον εαυτό της και τη μητέρα της σε μια τηλεοπτική μεταφορά της αυτοβιογραφίας της. Οι ηθοποιοί Ρίτζα Μπράουν και Κιάρα Φεράρι έπαιξαν τη Λόρεν σε νεαρότερη ηλικία. Το 1982 πρωταγωνίστησε στα πρωτοσέλιδα όταν αναγκάστηκε να εκτίσει ποινή φυλάκισης 18 ημερών στην Ιταλία με την κατηγορία της φοροδιαφυγής, κάτι που δεν έκανε, όμως, κακό στην καριέρα και τη δημοτικότητά της.
Στα 60 της, η Λόρεν έγινε πιο επιλεκτική με τις ταινίες, στις οποίες επέλεγε να παίξει και ασχολήθηκε με διάφορους επιχειρηματικούς κλάδους όπως βιβλία μαγειρικής, οπτικά είδη, κοσμήματα και αρώματα. Κέρδισε, επίσης, θετικές κριτικές για τις ερμηνείες της στην ταινία Ready to wear του Ρόμπερτ Άλτμαν (η τελευταία ταινία της με το Μαστρογιάννι) και στην κωμωδία του 1995 Γρουσούζηδες, μα τρελά ερωτευμένοι (Grumpier Old Men), όπου έπαιξε μια μοιραία γυναίκα μαζί με τον Γουόλτερ Ματάου και τον Τζακ Λέμον.
Το 1991, η Λόρεν έλαβε Τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά της στον παγκόσμιο κινηματογράφο και την αποκάλεσαν «έναν από τους θησαυρούς του παγκόσμιου κινηματογράφου». Το 1995, έλαβε το τιμητικό Βραβείο Cecil B. DeMille στις Χρυσές Σφαίρες.
Το 1993, παρουσίασε το Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ, που δόθηκε στο Φεντερίκο Φελίνι. Το 1998 παρουσίασε το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, που απονεμήθηκε στον Ρομπέρτο Μπενίνι για την ταινία του Η ζωή είναι ωραία.
Το 2009, συμπαρουσίασε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην 81η Απονομή των Όσκαρ. Μετά από τέσσερα χρόνια εκτός πλατό και δεκατέσσερα χρόνια χωρίς να έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποια σημαντική αμερικανική κινηματογραφική παραγωγή, η Λόρεν συμμετείχε στην κινηματογραφική μεταφορα του Nine, μια ταινία του Ρομπ Μάρσαλ, βασισμένη σε ένα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ που διηγείται την ιστορία του σκηνοθέτη Γκουίντο Κοντίνι, ο οποίος περνάει κρίση μέσης ηλικίας, που τον κάνει να παλεύει να τελειώσει την τελευταία του ταινία και αναγκάζεται να ισορροπήσει ανάμεσα στις σημαντικές γυναίκες στη ζωή του, συμπεριλαμβανομένης και της μητέρας του. Η Λόρεν ήταν η πρώτη επιλογή του Μάρσαλ για να υποδυθεί τη μητέρα του Γκουίντο.
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει εικοστή πρώτη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
μικρογραφία|2009
Γάμος και οικογένεια
Η Λόρεν συνάντησε τον Κάρλο Πόντι το 1950 κατά τη διάρκεια ενός διαγωνισμού ομορφιάς στον οποίο εκείνος ήταν κριτής. Αφού είχε βοηθήσει την καριέρα της Τζίνα Λολομπρίτζιτα να εκτοξευθεί, βοήθησε και τη Λόρεν να πάρει πολλούς μικρούς ρόλους. Αργότερα, ενώ ήταν στην Ατλάντα των ΗΠΑ το 1957, έβαλε δικηγόρους να του βγάλουν το διαζύγιό του στο Μεξικό από την τότε σύζυγό του, Τζουλιάνα, και τις άδειες του γάμου του με τη Λόρεν. Η Ιταλία όμως δεν αναγνώριζε τα διαζύγια εκείνη την εποχή και το 1962 το ζευγάρι ακύρωσε τον γάμο του ώστε να αποφύγει την καταδίκη για διγαμία. Μετά από αυτό, ο Πόντι πρότεινε στη Τζουλιάνα να μετακομίσουν οι τρεις τους στη Γαλλία, όπου επιτρέπονταν τα διαζύγια, και να γίνουν Γάλλοι πολίτες. Το 1965 η Τζουλιάνα Πόντι χώρισε τον άντρα της, επιτρέποντας στον Πόντι να παντρευτεί τη Λόρεν το 1966 με πολιτικό γάμο στις Σέβρες.