cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας
Ένταση στις σχέσεις με την Αγγλία
Ο Εδουάρδος Α΄ έστειλε τον αδελφό του Εδμόνδο Κράουτσμπακ για διαπραγματεύσεις ώστε να αποτρέψει τον πόλεμο, οι διαπραγματεύσεις του Εδμόνδου ήταν επιτυχείς. Ο Εδμόνδος συμφώνησε επιπλέον για τον δεύτερο γάμο του αδελφού του με τη Μαργαρίτα της Γαλλίας ετεροθαλή αδελφή του Φιλίππου και ανέλαβε την πρωτοβουλία να συνοδεύσει τη νύφη στην Αγγλία. Οι όροι της συμφωνίας ήταν να δίνει ο Εδουάρδος στον Φίλιππο όρκο υποτέλειας σαν δούκας της Ακουιτανίας και σε αντάλλαγμα ο Φίλιππος μετά από μια μακρά περίοδο ειρήνης να επιστρέψει στον Εδουάρδο τα εδάφη του. Ο Εδουάρδος θα επέστρεφε τη Γασκώνη σαν αντάλλαγμα της γαμήλιας συμφωνίας επειδή η διαφορά ηλικίας ανάμεσα στον ίδιο και στη νέα του σύζυγο ήταν πολύ μεγάλη. Ο Φίλιππος δεν κράτησε τις υποσχέσεις του, δεν επέστρεψε τις εκτάσεις του στον Εδουάρδο και ξεκίνησε τις εχθρότητες μαζί του, συμμάχησε με τους Σκωτσέζους πραγματοποιώντας δυο συνεχόμενες εκστρατείες στη Γασκώνη (1294 - 1298) και (1300 - 1303). Η έλλειψη οικονομικών πόρων ανάγκασαν τελικά τον Φίλιππο Δ΄ να διακόψει το πόλεμο και να αναζητήσει οριστικά ειρήνη με τον Εδουάρδο υπογράφοντας τη Συνθήκη των Παρισίων (1303). Η Συνθήκη όριζε τον γάμο του διαδόχου Εδουάρδου, πρίγκηπα της Ουαλίας με την Ισαβέλλα της Γαλλίας κόρη του Φιλίππου του Ωραίου, η τελετή του γάμου πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1308 μετά τον θάνατο του Εδουάρδου. Ο γάμος έγινε με προβλέψεις να ενώσει τις δυο δυναστείες και να φέρει αιώνια ειρήνη στα δυο βασίλεια στην πραγματικότητα με τον γιο τους Εδουάρδο Γ΄ έφερε τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα και την έκρηξη του Εκατονταετούς Πολέμου.
Εξορία των Εβραίων και των Λομβαρδών
Σε σύντομο χρόνο ο Φίλιππος επικήρυξε τους Εβραίους, έκανε κατάσχεση της περιουσίας τους και τους εξόρισε από τις περιοχές του Γαλλικού βασιλείου στις 22 Ιουλίου 1306. Ο Φίλιππος είχε τρομερές οικονομικές δυσκολίες τις οποίες είχε κληρονομήσει από τους πολέμους του πατέρα του με την Αραγωνία αλλά και από τους πολέμους του ίδιου με τους Άγγλους και τους συμμάχους της στη Φλάνδρα. Τα μεγαλύτερα θύματα της οικονομικής κρίσης ήταν οι πλούσιοι ηγούμενοι των αβαείων και οι Λομβαρδοί έμποροι από τους οποίους εισέπραξε τεράστια δάνεια χωρίς να τα αποπληρώσει. Οι Λομβαρδοί έμποροι εξορίστηκαν από τη χώρα όπως οι Ιουδαίοι και έγινε κατάσχεση της περιουσίας τους. Οι αντιδράσεις απέναντι στην πολιτική του Φιλίππου Δ΄ ήταν πολύ μεγάλες, οι δυσαρεστημένοι κατέφυγαν στο Παρίσι στον ναό των Ναΐτών ιπποτών για να οργανωθούν.
Σύγκρουση με τον πάπα Βονιφάτιο
Ο Φίλιππος καταδικάστηκε από τον μεγάλο εχθρό του τον πάπα Βονιφάτιο Η΄ για τον σκανδαλώδη τρόπο ζωής του. Όταν έκανε αυξήσεις στη φορολογία των κληρικών προκειμένου να βελτιώσει τα άσχημα οικονομικά του έσοδα ο Βονιφάτιος εξέδωσε παπική βούλα (1296) με την οποία απαγόρευσε οποιαδήποτε μεταφορά της εκκλησιαστικής περιουσίας στο στέμμα. Προκλήθηκε πόλεμος ανάμεσα στον πάπα και τον βασιλιά, ο Φίλιππος συγκάλεσε ένα μεγάλο συμβούλιο κληρικών, λαϊκών και ευγενών για να καταδικάσει τον πάπα. Ο Βονιφάτιος απάντησε με νέα παπική βούλα η οποία τόνισε την παπική υπεροχή (1302). Ο Φίλιππος έστειλε στο Αναγνί τον Γουλιέλμο Νογκαρέτ να συλλάβει τον Βονιφάτιο, ο πάπας κατάφερε να δραπετεύσει αλλά πέθανε αμέσως μετά. Ο Γάλλος αρχιεπίσκοπος Βερτράνδος του Γκόθ εξελέγη νέος πάπας ως Κλήμης Ε΄, με την άνοδο του Κλήμη ξεκίνησε η περίοδος που έμεινε γνωστή ως "Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία του παπισμού" (1309 - 1377) με τη μεταφορά της παπικής έδρας στην Αβινιόν.
Σφαγή των Ναΐτών Ιπποτών
thumb|right|250px|Ναΐτες Ιππότες οδηγούνται στην πυρά - Μικρογραφία του 1480 Ο Φίλιππος συγκρούστηκε σκληρά με τους Ναΐτες Ιππότες ένα στρατιωτικό τάγμα το οποίο τους προηγούμενους δυο αιώνες είχε αναλάβει την προστασία των προσκυνητών στους Αγίους Τόπους αλλά επειδή στα τέλη του 13ου αιώνα οι Σταυροφορίες είχαν εξασθενήσει μετετράπησαν σταδιακά σε τραπεζίτες. Η σύγκρουση με τον πάπα Βονιφάτιο έδωσε την ευκαιρία στον Φίλιππο να συγκρουστεί με τους Ναΐτες, η εξασθένιση του παπισμού στη συνέχεια με τη μεταφορά της παπικής έδρας στην Αβινιόν του έδωσαν την ευκαιρία να πραγματοποιήσει τα σχέδια του. Νεότερες ιστορικές έρευνες έχουν δείξει ότι οι μονάρχες της δυναστείας των Καπετιδών είχαν άσχημες σχέσεις με τους Ναΐτες από παλιότερα, είχαν τη γνώμη ότι η δυναστεία τους είχε θεϊκή προέλευση και οι Ναΐτες ήταν εμπόδιο να εγκαταστήσουν τη θεοκρατία τους. Το αποκορύφωμα προήλθε με τη σύγκρουση του Φιλίππου του Ωραίου με τον Βονιφάτιο Η΄, με την εκδίωξη των Ναΐτών θα μπορούσαν να εγκαταστήσουν μια μορφή θεοκρατικής μοναρχίας. Στις 13 Οκτωβρίου 1307 εκατοντάδες Ναΐτες Ιππότες συλλαμβάνονται και εκτελούνται ως αιρετικοί με εντολή του ίδιου του Φιλίππου. Οι Ναΐτες μέχρι τότε έδιναν λόγο μόνο στον πάπα αλλά ο Κλήμης Ε΄ λόγω των στενών σχέσεων που είχε με τον Γάλλο βασιλιά του επέτρεψε να προχωρήσει στα σχέδια του χωρίς δική του συγκατάθεση. Ο πάπας επιζήτησε δοκιμές αλλά ο Φίλιππος ήταν αδίστακτος, προτίμησε τον θάνατο τους δια πυράς χωρίς δίκη για να μην αποδειχτεί η αθωότητα τους. Τον Μάρτιο του 1314 ο Ζακ ντε Μολέ, ο μεγάλος δάσκαλος των Ιπποτών, αρχηγός του τάγματος και ο Γοδεφρείδος του Τσάρνει, μεγάλος δάσκαλος της Νορμανδίας κάηκαν, το περιστατικό περιγράφεται ως εξής :
"Ο Ζακ ντε Μολέ και ο Γοδεφρείδος του Τσάρνει μεταφέρθηκαν στην πυρά ύστερα από 7 χρόνια στη φυλακή, πολλοί καρδινάλιοι ανάμεσα στους οποίους και ο αρχιεπίσκοπος του Σενς συγκεντρώθηκαν για να νομιμοποιήσουν το γεγονός. Τρομοκρατημένοι από την επερχόμενη λαϊκή οργή ισχυρίστηκαν ότι η εκτέλεση τους γίνεται επειδή είχαν παραβεί τους νόμους των ίδιων των Ναΐτών που τιμωρείται με θάνατο σύμφωνα με τους δικούς τους κανόνες. Ο βασιλιάς Φίλιππος όταν έμαθε τα νέα ήταν πολύ ανήσυχος, αποφάσισε να καούν χωρίς δίκη και χωρίς να ακούσει την απολογία τους σαν αιρετικοί ενώ σύμφωνα με τους θρησκευτικούς κανόνες μονάχα ο πάπας μπορούσε να πάρει από μόνος του τέτοια απόφαση. Δέθηκαν σε έναν στύλο σε ένα νησάκι του Σηκουάνα κοντά στα βασιλικά ανάκτορα, εκεί κάηκαν από τη φωτιά. Ο λαός τους κήρυξε μάρτυρες συλλέγοντας τις στάχτες τους σαν ιερά κειμήλια".
Η συνέχεια για τον βασιλιά και τον πάπα δεν ήταν καθόλου καλή, ο πάπας σε έναν μήνα πέθανε από μια μαρτυρική ασθένεια, στο νεκροκρέβατο του παρακαλούσε με δάκρυα τρεις μέρες τον θεό να τον συγχωρέσει για τα εγκλήματα του. Σε 8 μήνες σε ένα κυνήγι ο βασιλιάς Φίλιππος ο Ωραίος κατασπαράχτηκε από έναν αγριόχοιρο σε ηλικία 46 ετών. Οι τρεις γιοι του στη συνέχεια πέθαναν όλοι πρόωρα και χωρίς να αφήσουν γιους οπότε το Γαλλικό στέμμα πέρασε στον πρώτο ξάδελφο τους Φίλιππο των Βαλουά (1328). Οι λαϊκοί θρύλοι λένε ότι η πολύ κακή τύχη που είχαν στη συνέχεια ο βασιλιάς και όλη η οικογένεια του είχε αιτία τις κατάρες που έριξε εναντίον του ο Ζακ ντε Μολέ την ώρα που καιγόταν στην πυρά.
Σχέσεις με τους Ιουδαίους
thumb|right|250px|Τάφος του Φιλίππου Δ΄ - Βασιλική Σαιν-Ντενί thumb|right|250px|Θάνατος του Φιλίππου Δ΄ - μικρογραφία 14ου αιώνα. Ο Φίλιππος ο Ωραίος έδιωξε τους Ιουδαίους απο τη Γαλλία (1306) και στη συνέχεια ανέθεσε σε δικούς του υπαλλήλους τη συλλογή των φόρων. Οι υπάλληλοι του βασιλιά είχαν γίνει πολύ μισητοί στον λαό και τα έσοδα δεν πήγαιναν καθόλου καλά γι'αυτό ο νέος βασιλιάς Λουδοβίκος ο Ισχυρογνώμων αποφάσισε να ανακαλέσει τους Ιουδαίους απο την εξορία (1315) και να τους επιτρέψει να μείνουν στη Γαλλία 12 χρόνια. Ο αδελφός και διάδοχος του Κάρολος Δ΄ δεν κράτησε τη συμφωνία που είχε κάνει μαζί τους και τους έστειλε ξανά στην εξορία (1322). Το 1314 λίγο πριν τον θάνατο του οι σύζυγοι των δυο γιων του Μαργαρίτα της Βουργουνδίας σύζυγος του Λουδοβίκου Ι΄ και Λευκή της Βουργουνδίας σύζυγος του Καρόλου Δ΄ κατηγορήθηκαν για μοιχεία με δυο ευγενείς ενώ η τρίτη νύφη του Ιωάννα Β΄, κόμισσα της Βουργουνδίας κατηγορήθηκε ότι γνώριζε τις δυο υποθέσεις και τις απέκρυψε. Οι κατηγορίες απαγγέλθηκαν από την κόρη του Φιλίππου Ισαβέλλα της Γαλλίας η οποία ισχυρίστηκε ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας, οι δυο ιππότες εραστές εκτελέστηκαν με βασανιστήρια.
Συμφωνία με τους Μογγόλους
Ο Φίλιππος Δ΄ είχε πολλές συναντήσεις με τους Μογγόλους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, χαρακτηριστικότερη περίπτωση η επίσκεψη που δέχτηκε από τον Ουιγούρο μοναχό Ραμπάν Μπαρ Σαούμα απεσταλμένου της αυτοκρατορικής δυναστείας των Γουάν στην Κίνα. Ο Μπάρ Σαούμα παρουσίασε στον Γάλλο βασιλιά τα σχέδια του για μια Γάλλο-Μογγολική συμμαχία εναντίον των μουσουλμάνων υπό την ηγεσία του Αργκάν του Μογγόλου Ιλχανάτου στη Βαγδάτη. Ο Αργκάν θα παρέδιδε την Ιερουσαλήμ που είχαν καταληφθεί από τους μουσουλμάνους ξανά στους χριστιανούς, ο Φίλιππος απάντησε θετικά στην αποστολή στέλνοντας έναν ευγενή του τον Γκομπέρ ντε Ελβίλ να συνοδεύσει τον Μπαρ Σαούμα πίσω στη Μογγολία. Ακολούθησαν περισσότερες συναντήσεις ανάμεσα στον Αργκάν και στον Φίλιππο με σκοπό τη στρατιωτική υποστήριξη (1288, 1289) αλλά στην πραγματικότητα ο Φίλιππος δεν είχε ποτέ ένα σοβαρό σχέδιο για Σταυροφορία παρά τη βοήθεια των Μογγόλων. Τον Απρίλιο του 1305 ο νέος Μογγόλος κυβερνήτης Ολζαιτού έστειλε γράμματα στον Φίλιππο, στον πάπα και στον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας για μια κοινή Σταυροφορία των χριστιανών σε συνεργασία με τους Μογγόλους εναντίον των μουσουλμάνων. Στις 4 Απριλίου 1312 κηρύχθηκε νέα Σταυροφορία στο Συμβούλιο της Βιέννης. Ο Φίλιππος τελικά πήρε τον σταυρό μετά από πρόσκληση του πάπα Κλήμη Ε΄ στα τέλη του 1313 αλλά πέθανε λίγο αργότερα σε δυστύχημα στο κυνήγι. Τάφηκε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκος Ι΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας
Οδός Αλί Ντεμί
Η Οδός Αλί Ντεμί (Rruga e Ali Demit) είναι σημαντική οδός των Τιράνων της Αλβανίας. Έλαβε την ονομασία της προς τιμήν του Αλί Ντεμί, ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτελεί σημαντική κεντρική οδό του ανατολικού τμήματος των Τιράνων, ενώ αποτελεί παρακλάδι της Λεωφόρου Μπαϊράμ Κουρί. Αριθμός πανεπιστημίων και κολλεγίων ευρίσκονται κατά μήκος της οδού. Επί της συγκεκριμένης οδού ευρίσκεται, επίσης, το Υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων.
Κωνσταντίνος Τσερτίδης
Ο Κωνσταντίνος Τσερτίδης, (Πάτρα ? - Πάτρα 1879), ήταν Έλληνας πολιτικός από την Πάτρα και αγωνιστής της επανάστασης του 1821.
Οδός Αλί Ντεμί
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδοί στα Τίρανα
Κωνσταντίνος Τσερτίδης
Γεννήθηκε στην Πάτρα, ήταν γιος του Γεωργίου Τσέρτου αγωνιστή της επανάστασης του 1821 και πολιτικού. Γιος του ήταν ο Ιωάννης Τσερτίδης, βουλευτής. Αναφέρεται ότι και ο ίδιος πήρε μέρος στην επανάσταση του 1821.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες έπαρχοι
Ιωάννης Γρίβας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κάτω Τιθορέα της Λοκρίδας. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εντάχθηκε στο δικαστικό σώμα. Συμμετείχε στο δικαστήριο το οποίο δίκασε τους ηγέτες του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
Κατά τη θητεία του στον Άρειο Πάγο, ήταν ο επικεφαλής στο ειδικό δικαστήριο το οποίο πραγματοποιήθηκε για το σκάνδαλο με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι, στο οποίο ήταν κατηγορούμενος ο Νίκος Αθανασόπουλος, ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός οικονομικών κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου.
Μετά την παραίτηση της Κυβέρνησης Τζαννετάκη, ο Ιωάννης Γρίβας επελέγη ως πρωθυπουργός της υπηρεσιακής Κυβέρνησης που οδήγησε στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου 1989.
Ο Ιωάννης Γρίβας απεβίωσε στην Αθήνα, στις 27 Νοεμβρίου 2016, σε ηλικία 93 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Electromote
thumb|Το Electromote, Βερολίνο 1882. Το Electromote ήταν το πρώτο όχημα τύπου τρόλεϊ, που κατασκεύασε ο Έρνστ Βέρνερ φον Ζίμενς (Ernst Werner von Siemens) και τέθηκε σε λειτουργία πειραματικά από τις 29 Απριλίου μέχρι τις 13 Ιουνίου 1882, στο Halensee, ένα προάστιο του Βερολίνου. Ξεκινούσε από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Halensee και έκανε μια διαδρομή 540 μέτρων.
Το Electromote ήταν μια τετράτροχη άμαξα (landau - carriage), που είχε υποστεί μετατροπές για να λειτουργεί με ρεύμα. Ειδικότερα είχαν τοποθετηθεί στην άμαξα δύο ηλεκτρικοί κινητήρες των 2,2 kW, οι οποίοι μετέδιδαν την ισχύ με αλυσίδα κίνησης στους πίσω τροχούς. Το ρεύμα μεταφέρονταν στο όχημα από τα εναέρια καλώδια ηλεκτρικής ενέργειας με ένα καλώδιο που τραβούσε έναν μηχανισμό (Kontaktwagen), που βρισκόταν πάνω στα καλώδια. Η τάση του ρεύματος ήταν 550 βολτ DC.
Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Φαράντ (μονάδα μέτρησης)
thumb|Δυο ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές. Ο πρώτος,στο πάνω μέρος της φωτογραφίας είναι αξονικός και έχει χωρητικότητα 1000µF και ο δεύτερος στο κάτω μέρος της φωτογραφίας είναι ακτινικός και έχει χωρητικότητα 10µF.
Το παραπάνω σημαίνει πως ένας πυκνωτής, χωρητικότητας 1 F (φαράντ), αποθηκεύει φορτίο 1 C (κουλόμπ) όταν δέχεται αυτό τάση 1 V (βολτ).
Κατηγορία:Μονάδες ηλεκτρισμού Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Αγλαονίκη
Η Αγλαονίκη, αναφερόμενη από τον Πλούταρχο ως Αγανίκη (5ος αι. π.Χ.), ήταν αρχαία Ελληνίδα αστρονόμος (η πρώτη χρονολογικά γυναίκα αστρονόμος της αρχαίας Ελλάδας) από τη Θεσσαλία. Αναφέρεται πιο συγκεκριμένα ως Αγλαονίκη η Ηγήτορος επειδή ήταν κόρη του ηγέτη («Ηγήτορα» ή «ταγού») των Θεσσαλών.
Δεν είναι γνωστό τίποτα από τη ζωή της Αγλαονίκης. Ωστόσο αναφέρεται ότι ήταν διάσημη για την ικανότητά της να προβλέπει τις εκλείψεις Ηλίου με ακρίβεια ώρας, κάτι παρόμοιο δηλαδή με τον περίπου σύγχρονό της Θαλή, πράγμα που προδίνει μια παραπέρα γνώση στη μαθηματική αστρονομία σε σχέση με τους Βαβυλώνιους αστρονόμους. Η ίδια, κατά την παράδοση, ισχυριζόταν ότι κατέβαζε από τον ουρανό τη Σελήνη, μία φράση που σχετίζεται με την πρόβλεψη των εκλείψεων Σελήνης, επίσης με ακρίβεια ώρας. Σχετικό σχόλιο υπάρχει στον Απολλόδωρο (Ρόδιον Δ΄ 59). Υπάρχει και η άποψη ότι ήταν μάντιδα και αστρολόγος.
Δείτε επίσης
Αγλαονικη Αγλαονικη
Αγγλική άμυνα
Η Αγγλική άμυνα (English Defence) είναι άνοιγμα στο σκάκι, που χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις 1.δ4 ε6 2.γ4 β6 (σε αλγεβρική σημειογραφία).
Ιστορία
Αναπτύχθηκε από τον σκακιστή Π. Ν. Γουάλλις από το Λέστερ και στη συνέχεια από αρκετούς κορυφαίους Άγγλους σκακιστές της δεκαετίας του 1970, όπως ο Τόνυ Μάιλς, ο Τζον Σπήλμαν και ο Ρέυμοντ Κην. Είναι ένα άνοιγμα κάπως ασυνήθιστο, αλλά το έχουμε δει να παίζεται από υψηλού επιπέδου γκρανμαίτρς, συνήθως για να εκπλήξουν τον αντίπαλό τους, όπως για παράδειγμα ο Βίκτωρ Κορτσνόι που το χρησιμοποίησε στους ημιτελικούς αγώνες του παγκόσμιου πρωταθλήματος εναντίον του Λεβ Πολουγκάεβσκυ το 1977 στο Εβιάν.
Θεωρία
Η Αγγλική άμυνα καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων ως μέρος του κωδικού A40, μαζί με άλλες άτυπες απαντήσεις στο 1.δ4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Chrysler LHS
Το Chrysler LHS ήταν μεγάλο πολυτελές τετράθυρο σεντάν αυτοκίνητο που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chrysler από τον Μάιο του 1993 έως το 2001. Αντικατέστησε το Chrysler Imperial στον ρόλο της ναυαρχίδας της εταιρείας. Μεταγενέστερα, το LHS συνεχίστηκε με το ίδιο ντιζάιν από τη σεζόν (model year) του 2002 και μετά, ως Concorde Limited.
Εξαγωγές στην Ευρώπη
thumb|left|Chrysler LHS του 1994, ευρωπαϊκών προδιαγραφών
Η πρώτη γενιά του LHS, διατέθηκε και στην Ευρώπη κατόπιν ειδικής παραγγελίας, αλλά ως Chrysler New Yorker, από τη σεζόν (model year) του 1994 έως τη σεζόν του 1999, αν και ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο διατήρησε την ονομασία LHS. Τα μοντέλα ευρωπαϊκών προδιαγραφών έφεραν πίσω φλας χρώματος πορτοκαλί αντί για κόκκινα, πίσω φώτα ομίχλης και λίγο διαφορετική διάταξη στις εσωτερικές λάμπες στα μπροστινά φώτα. Επίσης, έφεραν μπροστινούς αερόσακους οδηγού και συνοδηγού που άνοιγαν με λιγότερη δύναμη από τους αμερικανικούς, λόγω των τότε διαφορετικών προδιαγραφών των αερόσακων για τα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στη Βόρεια Αμερική (μόλις τη σεζόν του 1998 η νομοθεσία των ΗΠΑ τροποποιήθηκε και επετράπη κάποια μείωση της ταχύτητας που ανοίγουν οι 2 μπροστινοί αερόσακοι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
LHS Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Οι Πέντε Θρύλοι
Οι Πέντε Θρύλοι κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 21 Νοεμβρίου του 2012. Εισέπραξε $306.9 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $145 εκατομμυρίων, αλλά υπολογίζεται πως η εταιρεία έχασε $87 εκατομμύρια λόγω του υψηλού κόστους προώθησης και διανομής, κάνοντάς το εισπρακτική αποτυχία. Έλαβε υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων στις Χρυσές Σφαίρες και στα Βραβεία Άννι.
Ήταν η τελευταία ταινία της DreamWorks Animation με διανομή Paramount Pictures. Από το Οι Κρουντς (2013) μέχρι το Καπετάν Βράκας (2017) οι ταινίες της DreamWorks διανέμονταν από την 20th Century Fox.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μικρού μήκους ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αλεξάντρ Ντεσπλά Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2012
Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ
Το Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ είναι ολλανδική μουσική ακαδημία και βρίσκεται στο Άμστερνταμ. Η σχολή είναι κλάδος του Πανεπιστημίου Τεχνών του Άμστερνταμ. Το Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ (CVA) είναι η μεγαλύτερη ακαδημία μουσικής στην Ολλανδία και προσφέρει προγράμματα στην κλασική μουσική, την τζαζ, την ποπ, την πρώιμη μουσική και την όπερα, όπως επίσης στη μουσική εκπαίδευση.
Ιστορικό
Ο πρόγονος του σημερινού κονσερβατορίου ιδρύθηκε το 1884 ως Amsterdamsch Conservatorium, τέσσερα χρόνια πριν την ολοκλήρωση του Κονσερτχέμπου. Το 1920 ιδρύθηκε στο Άμστερνταμ ανταγωνιστική μουσική ακαδημία από έναν οργανισμό που ονομαζόταν Muzieklyceum (Μουσικό Λύκειο). Το κτήριο Bachzaal που χρησιμοποιούσε το Amsterdamsch Conservatorium, ολοκληρώθηκε το 1931.
Το 1976 τα Amsterdamsch Conservatorium, το Κονσερβατόριο Muzieklyceum Society και το Haarlems Muzieklyceum ενώθηκαν σχηματίζοντας το Sweelinck Conservatorium. Η «νέα» μουσική ακαδημία χρησιμοποίησε τα κτήρια μιας τράπεζας στην Van Baerlestraat το 1985. Το 1994 το Sweelinck Conservatorium ενώθηκε με το Hilversums Conservatorium για να σχηματιστεί το Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ. Από το 1998 τα εκπαιδευτικά προγράμματα λάμβαναν χώρα στις εγκαταστάσεις της Van Baerlestraat και της Nieuwe Vaart. Το 2008 η σχολή μετακόμισε στην Oosterdokseiland.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικές σχολές
Ο Πλούτος των Δικτύων
Ο Πλούτος των Δικτύων: Πώς η Κοινωνική Παραγωγή Μετατρέπει τις Αγορές και την Ελευθερία είναι ένα βιβλίο του καθηγητή της νομικής Σχολής του Χάρβαρντ, Γιοσάϊ Μπένκλερ, το οποίο δημοσιεύθηκε από τις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Γέιλ στις 3 Απριλίου, 2006.
Ένα αντίγραφο PDF του βιβλίου είναι προσβάσιμο στο διαδίκτυο κάτω από μία άδεια Creative Commons Noncommercial Sharealike. Ο Μπένκλερ είπε ότι το απευθείας επεξεργάσιμο διαδικτυακό βιβλίο του, είναι "ένα πείραμα για το πώς μπορεί να είναι τα βιβλία στο μέλλον", προβάλοντας έναν τρόπο με τον οποίο συγγραφείς και αναγνώστες μπορούν να συνδέονται άμεσα ή ακόμη και να συνεργάζονται.
Μέρος 1: Η Διαδικτυωμένη Οικονομία Της Πληροφορίας
Ο Μπένκλερ περιγράφει την τρέχουσα εποχή ως "στιγμή ευκαιρίας", λόγω της εμφάνισης αυτού που ορίζει ως Διαδικτυωμένη Οικονομία της Πληροφορίας (ΔΟΠ), ενός "τεχνολογικοοικονομικού χώρου", που ήρθε ως αποτέλεσμα της όλο και μεγαλύτερης προσβασιμότητας της κοινωνίας στην παραγωγή των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Ο Μπένκλερ αναλύει τις κοινωνικές σχέσεις, τα οικονομικά και τη φιλελεύθερη πολιτική θεωρία, ενώ εστιάζει σε ατομικές πράξεις μη αγοραίων σχέσεων.
Ο Μπένκλερ διακρίνει την επικοινωνία και την πληροφορία, ως τα πιο σημαντικά πολιτιστικά και οικονομικά προϊόντα των προηγμένων οικονομιών. Αναζητά την εμφάνιση και ανάπτυξη των διαφόρων μέσων επικοινωνίας (ραδιόφωνο, εφημερίδες, τηλεόραση) μέσα στον 19ο και 20ο αιώνα και διακρίνει πως αυτά υπόκεινται σε όλο και περισσότερο κεντρικό έλεγχο, λόγω του υψηλού συντελεστή κόστους παραγωγής τους, γι' αυτό και υποστηρίζει ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παράχθηκαν σε βιομηχανική κλίμακα. Ο όρος που χρησιμοποιεί ο Μπένκλερ για την παραπάνω πρακτική είναι: Βιομηχανική οικονομία της πληροφορίας.
Με την εμφάνιση των υπολογιστών, των δικτύων και όλο και πιο προσιτών μέσων παραγωγής, ξεκινά η ΔΟΠ,  όπου ο Μπένκλερ θεωρεί ότι η πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης αποτελεί μορφή δύναμης και αναγνωρίζει τις αποκεντρωμένες επιμέρους δράσεις των εν λόγω μέσων, ως αποτέλεσμα της μείωσης των φυσικών και οικονομικών περιορισμών για τη δημιουργία τους. Τα μειωμένα κόστη πρόσβασης μέσω της ψηφιακής παραγωγής και τα ριζικά αποκεντρωμένα, αντί συγκεντρωμένα, μηνύματα ("συντεταγμένη συνύπαρξη", σελ. 30), οδηγούν σε καινούριες μορφές παραγωγής πληροφοριών που χρησιμοποιούν στρατηγικές μη-ιδιοκτησίας (όπως οι άδειες GNU και οι συνεργατικές μορφές παραγωγής).
Αγαθά
Οι μορφές πολιτιστικής παραγωγής — η μουσική είναι ένα παράδειγμα που ο Μπένκλερ χρησιμοποιεί συχνά — είναι είτε αναλώσιμες είτε μη αναλώσιμες. Τα αναλώσιμα προϊόντα μειώνονται όσο χρησιμοποιούνται (π.χ. το αλεύρι), ενώ η χρήση των μη αναλώσιμων (π.χ. η αναπαραγωγή ενός τραγουδιού) δεν μειώνει τη διαθεσιμότητά τους για περαιτέρω χρήση.
Η μείωση του κόστους της επικοινωνίας σημαίνει ότι στη διαδικτυωμένη κοινωνία υπάρχουν λιγότερα εμπόδια για ατομική πολιτισμική παραγωγή, που είναι σημαντική σε άλλους χρήστες. Έτσι, σε αυτή τη μορφή οικονομίας, "η ικανότητα κάθε ανθρώπου γίνεται πολύτιμος πόρος".
Ομότιμη παραγωγή
Κλείνοντας αυτή την ενότητα, ο Μπένκλερ υποστηρίζει ότι το δικτυοποιημένο περιβάλλον καθιστά δυνατή μια νέα μορφή οργάνωσης της παραγωγής: αυτή της ομότιμης παραγωγής βασισμένης στα κοινά. Αναλύει τις παραμέτρους των κοινών και δίνει το παράδειγμα του FLOSS (Free/Libre/Open/Source/Software), το οποίο ασχολείται με κοινόχρηστες πράξεις επικοινωνίας (δηλώσεις, κριτικές, διανομή πληροφοριών) και αγαθά (π.χ. οι χώροι των διακομιστών - server). Τέλος, συγκρίνει το εύρος ζώνης του ραδιοφάσματος, σε σχέση με τη διαθεσιμότητα χώρου στα ψηφιακά κοινά.
Τα οικονομικά της κοινωνικής παραγωγής
Ο Μπένκλερ υποστηρίζει ότι η διαδικτυωμένη κοινωνία επιτρέπει την εμφάνιση μη-ιεραρχικών ομάδων που έχουν ταχθεί στην παραγωγή πληροφοριών. Το ανοιχτό λογισμικό είναι ένα από τα προϊόντα αυτής της νέας μορφής παραγωγής πληροφοριών. Η βασισμένη στα κοινά ομότιμη παραγωγή αποφεύγει την παραδοσιακή λογική μοντέλων επιλογής που προσφέρονται από τους οικονομολόγους. Ο Μπένκλερ σκιαγραφεί μερικά από τα βασικά συστατικά αυτής της νέας οικονομίας, που βασίζεται όχι στην οικονομική ανταμοιβή, αλλά στη συμμετοχή του χρήστη, τη διαπίστευση, καθώς και στα εργαλεία που προάγουν τη συνεργασία μεταξύ των ατόμων.
Προκειμένου να κατανοήσουμε τα κίνητρα που οι άνθρωποι ασχολούνται με την παραγωγή, ο Μπένκλερ υποστηρίζει ότι μπορούμε να τα διακρίνουμε σε δύο κατηγορίες:
Μέρος 2: Η Πολιτική Οικονομία της Ιδιοκτησίας και των Κοινών
Σε αυτή την ενότητα, ο Μπένκλερ εξετάζει τη σχέση της επιμέρους πρόσβασης στη συμμετοχή για τη δημιουργία και τη διάδοση των πληροφοριών μέσω των συστημάτων επικοινωνίας, με βάση τις προηγούμενες ιδέες του για την ομότιμη παραγωγή.
Εξετάζει την ιστορική εμφάνιση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τη σχέση μεταξύ της εκτύπωσης και του ραδιοφώνου καθώς και την εμφάνιση των συνεχώς διευρυνόμενων μοντέλων παραγωγής βιομηχανικής αναμετάδοσης που υποστηρίχθηκαν κυρίως μέσω της διαφήμισης. Η κριτική του Μπένκλερ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφορά: Ο Μπένκλερ στη συνέχεια μετακινείται από την ανασκόπηση και την κριτική για να εξερευνήσει αυτό που στο κείμενο περιγράφει ως δυνατότητα για διαδικτυωμένη επικοινωνία:
"Η μεγαλύτερη πρόσβαση στη γνώση και η εμφάνιση μορφών κοινωνικής οργάνωσης λιγότερο εξαρτημένων από το κεφάλαιο, προσφέρουν τη δυνατότητα ανάδυσης μιας διαδικτυωμένης οικονομίας της πληροφορίας, μέσω της οποίας μπορούν να επέλθουν ευκαιρίες για δικαιότερη οικονομική κατανομή, σε κλίμακα τόσο τοπική όσο και παγκόσμια". Από την παθητικότητα στον ακτιβισμό
Για τον Μπένκλερ βασικό κλειδί για διαδικτυωμένες κοινωνίες είναι η δραστηριοποίηση των ατόμων στην παραγωγή της γνώσης και του πολιτισμού τους. Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες, όπως η Βικιπαίδεια, επιτρέπει στους χρήστες να δημιουργούν περισσότερο παρά να καταναλώνουν γνώση και πληροφορία.
Μέρος 3ο: Πολιτικές Ελευθερίας σε μια Στιγμή Μετασχηματισμού
Ο Μπένκλερ ξεκινά το κεφάλαιο 10, διατυπώνοντας δύο πρώιμες απόψεις σχετικά με τις αναμενόμενες κοινωνικές επιπτώσεις του Διαδικτύου στους χρήστες και την κοινότητά τους:
Η πρώτη άποψη ήταν ότι το διαδίκτυο στερεί τους χρήστες του από την κοινωνία και οδηγεί τα άτομα σε μια ζωή που δεν θα διαμορφώνεται πλέον από τις αλληλεπιδράσεις και τις εμπειρίες ενός φυσικού απτού πολιτισμού. Η δεύτερη άποψη ήταν ότι η χρήση του διαδικτύου θα διευρύνει το πεδίο της κοινότητας ενός χρήστη παρέχοντας ένα νέο σύστημα επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης.
Παρατηρεί ότι οι χρήστες παρουσιάζουν βελτιωμένες σχέσεις με τις στενές επαφές τους, ενώ παράλληλα αυξάνουν τον αριθμό των λιγότερο στενών επαφών με τις σχέσεις που διατηρούν μέσω αλληλεπιδράσεων στο διαδίκτυο Πιστεύει ότι αυτή η τελευταία αλλαγή πηγάζει από τη μετάβαση από το μοντέλο, ένα προς πολλά σε πολλά προς πολλά, της διανομής των μέσων ενημέρωσης, που είναι περισσότερο επικεντρωμένο στον χρήστη και ελεγχόμενο από αυτόν.
Σύμφωνα με έναν ορισμό, η πολιτισμική ελευθερία σχετίζεται τόσο με την πολιτική όσο και με την ατομική αυτονομία, αλλά δεν είναι συνώνυμη με καμία από τις δύο. Συνεχίζοντας, ο Μπένκλερ προσθέτει ότι ο πολιτισμός είναι σημαντικός διότι αποτελεί το πλαίσιο εντός του οποίου υπάρχουμε - μέσα σε αυτό βρίσκονται οι κοινές μας παραδοχές, τα πλαίσια, τα νοήματα και οι αναφορές.
Αναφορές
Κατηγορία:Βιβλία οικονομικών
Τζέσικα Σίμπσον
Η Τζέσικα Σίμπσον (Jessica Ann Simpson, 10 Ιουλίου 1980) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια της ποπ και ηθοποιός. Έχει μια μικροτερη αδερφή, την Άσλι Σίμπσον, η οποία είναι επίσης τραγουδίστρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ομάδες Δίκυκλης Αστυνόμευσης
Οι ομάδες δίκυκλης αστυνόμευσης (ΔΙΑΣ) δημιουργήθηκαν τον Μάρτιο του 2010 με σκοπό την πρόληψη, τον έλεγχο, την καταστολή βίαιων και εγκληματικών ενεργειών, όπως είναι οι ανθρωποκτονίες, οι ληστείες κ.α. Αποτελούνται από δικυκλιστές, ιδιαίτερα από τη μονάδα των Ειδικών Φρουρών.
Η πολιτική πρωτοβουλία για την δημιουργία της ΔΙΑΣ ανήκει στον τότε υπουργό Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Εμπνευστής της ομάδας ΔΙΑΣ ήταν ο τότε υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., Αντιστράτηγος Γιάννης Ραχωβίτσας. Μαζί με τον τότε υποστράτηγο Γρήγορη Μπαλάκο και τον ταξίαρχο Γιώργο Σταύρακα ανέλαβαν την δημιουργία της. Την διοίκησή τους ανέθεσαν στον τότε ταξίαρχο Σταύρακα. Παλαιότερα οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει και την ομάδα ΔΕΛΤΑ (Δύναμη Ελέγχου Ταχείας Αντίδρασης).
Η ομάδα ΔΙΑΣ είναι εξοπλισμένη με μοτοσυκλέτες με τις οποίες περιπολούν σε 75 Δήμους της Αττικής, συμπεριλαμβανομένου του κέντρου της Αθήνας και του Πειραιά, και σε 21 περιοχές της Θεσσαλονίκης.
Οι 2.448 αστυνομικοί που απαρτίζουν τις ομάδες (ειδικοί φρουροί στη πλειοψηφία) ακολούθησαν εκπαίδευση, η οποία και θα επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα με σκοπό να βελτιώνεται η ετοιμότητα και η επίδοσή τους. Ο εξοπλισμός τους περιλαμβάνει:
Δύο αστυνομικοί της ΔΙΑΣ, ο Ιωάννης Ευαγγελινέλης, 23 ετών, και ο Γεώργιος Σκυλογιάννης, 22 ετών, σκοτώθηκαν το 2011, στο Ρέντη, σε συμπλοκή με κακοποιούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά σώματα ασφαλείας Κατηγορία:Ελληνική Αστυνομία Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας
Πετάχ Τίκβα
thumb|Η πόλη ως αγροτικό κέντρο το 1912. thumb|Το δημαρχείο Η Πετάχ Τίκβα είναι πόλη ανατολικά του Τελ Αβίβ με 182.000 κατοίκους. Η πόλη αποτελεί σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της χώρας. Η πόλη διαθέτει δυο γνωστούς αθλητικούς συλλόγους, την Μακάμπι Πετάχ Τίκβα και την Χάποελ Πετάχ Τίκβα.
Ιστορία
Το όνομά της σημαίνει "Πύλη της Ελπίδας". Ιδρύθηκε το 1878, κυρίως από Ορθόδοξους Εβραίους, και ήταν η πρώτη Εβραϊκή αγροτική αποικία της Οθωμανικής Συρίας.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, πρόσφυγες από τη Γιάφα και το Τελ Αβίβ κατοικήσανε στην πόλη. Το 1937 ανακηρύχτηκε σε δήμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου
Δεν θα πρέπει να συγχέεται με το άλλο Κάστρο του Ναβαρίνου, το Νιόκαστρο Ναβαρίνου
Το Παλαιόκαστρο ή Κάστρο Πετροχωρίου ή Κάστρο Γιάλοβας ή Κάστρο Ναβαρίνου ή Ναβαρίνου ή Αβαρίνου, όπως λεγόταν αρχικά (βλ. και άλλες ονομασίες παρακάτω), υψώνεται στην κορυφή του λόφου της χερσονήσου του Κορυφασίου, στη βόρεια είσοδο του Κόλπου του Ναβαρίνου ή Κόλπου της Πύλου έχοντας, σύμφωνα με τον λογοτέχνη Κώστα Ουράνη, «μια θέα εξαίσιας γαλήνης και φωτεινής απεραντωσύνης» προς την ευρύτερη περιοχή. Το κάστρο βρίσκεται στην περιοχή της Αρχαίας Πύλου, βορειοδυτικά από την πόλη της σημερινής Πύλου, στην οποία βρίσκεται το άλλο κάστρο της περιοχής, το Νιόκαστρο Ναβαρίνου.
Η ιστορία του ξεκινά από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους, όταν το ύψωμα, όπου σήμερα βρίσκεται το φράγκικο κάστρο βρισκόταν η αρχαία κλασική Ακρόπολη της Πύλου. Οι Φράγκοι που κατασκεύασαν στη θέση της ακρόπολης το κάστρο τους το ονόμαζαν Port de Junch, δηλαδή λιμάνι των σχίνων. Κτίστηκε το 1278 από τον Φλαμανδό σταυροφόρο Νικόλαο B΄ Σαιντ-Ομέρ.
Στα ελληνικά
Η ονοματολογία του κάστρου ακολουθεί αυτήν της πόλης της Πύλου. Η Πύλος, αναφέρεται από τον Όμηρο ως το βασίλειο του Νέστορα που, σύμφωνα με την παράδοση, όπως την καταγράφει και ο Παυσανίας, στο έργο του Ελλάδος περιήγησις - Μεσσηνιακά (βιβλίο 4, στιχ. 36.1-36.2) ιδρύθηκε απ' τον μυθικό Πύλο και αρχικά ονομαζόταν Κορυφάσιο. Στην κλασική αρχαιότητα το ύψωμα του Κορυφασίου και η ευρύτερη περιοχή της ομηρικής Πύλου υπήρξε ακατοίκητη και ήταν σχεδόν συνεχώς κάτω από την κυριαρχία της Σπάρτης με εξαίρεση την περίοδο 425-421 π.Χ. κατά την οποία σύμφωνα με τον Θουκυδίδη (βιβλίο Δ') οχυρώθηκε από τους Αθηναίους και αποτέλεσε προκεχωρημένο αθηναϊκό οχυρό κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Μετά την απελευθέρωση της Μεσσηνίας από τη σπαρτιατική κυριαρχία και την επανίδρυση της Πύλου τον 4ο αιώνα π.Χ. το ύψωμα του Κορυφασίου αποτέλεσε την ακρόπολη της επανιδρυθείσας πόλης. Αργότερα και ως τα βυζαντινά χρόνια λεγόταν "Ζόγκλος", αλλά περί τον 6ο αιώνα, καταλήφθηκε από τους Αβάρους, απ΄ όπου και ονομάστηκε Αβαρίνο - από εκεί προήλθε και η ονομασία Ναβαρίνο, ή Ναβαρίνο, εκ συνεκφοράς των λέξεων (νέου+Αβαρίνου ή του ναυς+Αβαρίνο), κατά την οποία και προσδιορίζονταν όλος ο κόλπος της Πυλίας με τα πέριξ φρούρια, κατ΄ έναντι των νήσων Πρώτη Μεσσηνίας και Σαπιέντζα από τα οποία και ισαπέχει. Κατά άλλη εκδοχή, το όνομα Ναβαρίνο είναι σλαβικής προέλευσης και σημαίνει "μέρος με σφεντάμια" ή σχίνα.
Σε άλλες γλώσσες
Στα Ιταλικά: Navarino. Στα αγγλικά: Old Navarino ή Palaiokastro ή Old Pylos castle ή Voidokilia beach Palaiokastro και στα Τουρκικά: Anavarin-i atik.
Άλλες ονομασίες
Κάστρο Ναβαρίνου Α’ ή Κάστρο Ναβαρίνου ή Παλαιοναβαρίνο ή Παλαιόκαστρο Πύλου ή Κάστρο του Πετροχωρίου ή Κάστρο Γιάλοβας ή Κάστρο στο Ντιβάρι ή Κάστρο Βοϊδοκοιλιάς (και σε αρκετές παραλλαγές με βάση τα άρθρα ή τις ντοπιολαλιές των λέξεων, π.χ. Διβάρι ή Ντιβάρι). Επίσης: Κάστρο των Ναβαρραίων. Στα αγγλικά: Old Pylos castle ή Voidokilia beach Palaiokastro. Η Πύλος επίσης, αναφέρεται στην αγγλική βιβλιογραφία συνήθως ως: Pylos, στα ιταλικά – φράγκικα συνήθως ως: Navarino.
Κάστρο των Σαιντ-Ομέρ Μεσσηνίας ή Κάστρο του Σαιντ-Ομέρ ή Κάστρο Σανταμέρη Μεσσηνίας ή Κάστρο του Γερονικόλα Μεσσηνίας, από τον ιδρυτή του Νικόλαο Β΄ Σαιντ-Ομέρ ή Νικόλαο B΄ Σαιντομέρ.
Ιστορία του κάστρου
Το Παλαιόκαστρο ή Παλιοναβαρίνο ή Κάστρο του Πετροχωρίου ή Κάστρο της Γιάλοβας είναι ένα από τα σημαντικότερα φρούρια που ορθώθηκε επί Φραγκοκρατίας στον Μοριά, πάνω στα ερείπια της πρώτης ακρόπολης της αρχαίας Πύλου. Πρόκειται για το παλαιότερο καστέλι του Ναβαρίνου, ονομασία με την οποία λεγόταν η Πύλος στα χρόνια του Μεσαίωνα, καμωμένο και με δομικά υλικά της προγενέστερης ακρόπολης, από τους Φράγκους σταυροφόρους ιππότες. Κατά την διάρκεια της ιστορίας του το κάστρο δέχθηκε πολλές επιθέσεις και άλλαξε πολλούς ηγεμόνες -λόγω της στρατηγικής σημασίας της θέσης του- και υπέστη επίσης και άλλες σημαντικές δομικές επεμβάσεις, τροποποιήσεις χρήσεων και αρχιτεκτονικές μεταβολές, από τους κατά καιρούς κατακτητές, που αλλοίωσαν την αρχική φυσιογνωμία του.
Αρχαία περίοδος
Σημαντικοί ερευνητές, όπως ο Ερρίκος Σλήμαν (1874) και στη συνέχεια αρχαιολόγοι όπως οι Nίκος Γιαλούρης και Πέτρος Θέμελης, W.A. McDonald και ο Δημήτριος Θεοχάρης (1952), ο καθηγητής στην Αρχαιολογία Κλασικών και Προϊστορικών Χρόνων του Πανεπιστημίου Αιγαίου Αδαμάντιος Σάμψων και ο καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Σ. Κορρές (1980) και πολλοί άλλοι ακόμα έχουν ερευνήσει, σε διάφορες αρχαιολογικές ανασκαφές, την περιοχή του Παλαιόκαστρου και της αρχαίας Πύλου. Στην περιοχή της αρχαίας Πύλου έχουν ανακαλυφτεί ως τώρα αξιόλογοι αρχαιολογικοί θησαυροί. Αρχικά ήρθαν στο φως πέτρινοι τοίχοι, κομμάτια από τοιχογραφίες, δάπεδα, μυκηναϊκά αγγεία, πήλινες επιγραφές στον Επάνω Εγκλιανό Μεσσηνίας. Οι πρώτες αυτές έρευνες έγιναν το 1912-1926 απ' τον Καρλ Μπλέγκεν και τον Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη. Διακόπηκαν στα χρόνια του πολέμου και ξανάρχισαν το 1952 από τον Σπύρο Μαρινάτο. Στις 31 Δεκεμβρίου του 1957 ανακαλύπτεται ο κυψελοειδής τάφος του Νηλέα, πατέρα του Νέστορα, βασιλιά της Πύλου, όπως και πτέρυγα του ανακτόρου ηλικίας 3.000 ετών. Οι προσπάθειες συνεχίστηκαν και μέχρι το 1964, οπότε ήρθε στο φως ολόκληρο σχεδόν το Ανάκτορο του Νέστορα. Το ανάκτορο αυτό χρονολογικά τοποθετείται γύρω στα 1300 και 1200 π.Χ. και καταστράφηκε με την κάθοδο των Δωριέων (1100 π.Χ.). Στην περιοχή επίσης της Ίκλαινας έχουν έρθει στο φως σημαντικά αρχαιολογικά υπολείμματα της Εποχής του Χαλκού (περίπου 1600-1100 π.Χ.) μέσω των ανασκαφών και της επιφανειακής έρευνας από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και το πανεπιστήμιο του Μισσούρι-ST Louis υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Μιχάλη Κοσμόπουλου.
Πρωτοελλαδικός οικισμός
Στη θέση του σημερινού φράγκικου κάστρου βρισκόταν ο πανάρχαιος οικισμός και η ακρόπολη της Πύλου της κλασικής αρχαιότητας που έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Σύμφωνα με τον καθηγητή αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Σ. Κορρέ που πραγματοποίησε ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή αυτή ερευνήθηκαν ίχνη κατοίκησης οικισμού της πρωτοελλαδικής εποχής (3η χιλιετία π.X.), και δύο μεσοελλαδικοί τύμβοι (γύρω στο 2.000 π.X.). και ότι σύμφωνα με: «Τα ευρήματα της πρωτοελλαδικής εποχής από τα παράλια της περιοχής, τόσο τα ανασκαφικά όσο και τα επιφανειακά, αποδεικνύουν ότι η περιοχή του όρμου του Ναβαρίνου και της Βοϊδοκοιλιάς, ανήκαν στην επικράτεια της λεγόμενης «Πρωτοελλαδικής Κοινής», δηλαδή, στο σύνολο του πολιτισμού που αναπτύχθηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό της τρίτης χιλιετίας π. X. Αυτός είναι ο πρώτος μεγάλος πολιτισμός της ηπειρωτικής Ελλάδος και αυτή ήταν η πρώτη εποχή των μεγάλων εμπορικών ανταλλαγών και επικοινωνιών μέσω της θάλασσας».
Μυκηναϊκός πολιτισμός
Κατά τη μυκηναϊκή εποχή το επίκεντρο του αρχαιολογικού ενδιαφέροντος είναι το μυκηναϊκό ανάκτορο στον Επάνω Εγκλιανό σε απόσταση έξι χιλιομέτρων σε ευθεία γραμμή από τον όρμο του Ναβαρίνου. Το εξουσιαστικό αυτό κέντρο έλεγχε τη ζωή που αναπτύχθηκε σ’ όλη την περιοχή. Και η ζωή αυτή είναι πυκνότατη και εντυπωσιακή, εμφανιζόμενη σε θέσεις όπως ο Οσμάναγας Κορυφασίου, όπου έχει βρεθεί ο παλαιότερος θολωτός τάφος της ηπειρωτικής Ελλάδος, η Βοϊδοκοιλιά, η Τραγάνα, τα Βολιμίδια, η Ίκλαινα, το Μυρσινοχώρι, τα Παππούλια, η Πύλα, το Μηδέν.
Όταν, γύρω στο 1200 π.X., τα Ανάκτορα του Νέστορα στον Εγκλιανό, καταστρέφονται από πυρκαγιά, τότε παρατηρείται μια ανεξήγητη μέχρι σήμερα αποψίλωση του πληθυσμού σε όλη τη νότια - νοτιοδυτική Πελοπόννησο.
Οχύρωση των Αθηναίων κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου
Μετά την εκδήλωση του λοιμού και τον θάνατο του Περικλή, οι Αθηναίοι με πρωτοβουλία του στρατηγού Δημοσθένη δράττονται της ευκαιρίας το 425 π.Χ περιπλέοντες την Πελοπόννησο με προορισμό το Ιόνιο, να εγκαταστήσουν φρουρά και να οχυρώσουν το ακατοίκητο εκείνη την εποχή ύψωμα του Κορυφασίου, υψώνοντας πρόχειρο τείχισμα στην μόνη ομαλή πρόσβαση του υψώματος, η οποία μέχρι σήμερα βρίσκεται στο νοτιοανατολικό του άκρο, προς την παραλία της Γιάλοβας. Οι Λακεδαιμόνιοι μετά από μια αρχική καθυστέρηση, αξιολογούν την κρισιμότητα της κατάστασης που δημιουργούσε η εκεί παρουσία των Αθηναίων ως πιθανό άσυλο ειλώτων και αποφασίζουν την άμεση κατάληψη της πρόχειρης οχύρωσης του Δημοσθένη. Σπαρτιάτες οπλίτες αποβιβάζονται στη νήσο Σφακτηρία, διατάσσεται χερσαία έφοδος κατά του τειχίσματος των Αθηναίων από την πλευρά της παραλίας της Γιάλοβας, ενώ ταυτόχρονα επιχειρείται απόβαση στα νώτα των Αθηναίων από την πλευρά της ανοικτής θάλασσας, η οποία όμως αποτυγχάνει λόγω της εξαιρετικά δυσπρόσιτης και βραχώδους ακτογραμμής. Κατά την απόπειρα απόβασης τραυματίζεται βαριά ο μετέπειτα σπουδαίος Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας και αφήνει πίσω την ασπίδα του, η οποία και στόλισε το τρόπαιο μάχης που έστησαν οι Αθηναίοι, αφού κατάφεραν να αποκρούσουν με επιτυχία την διμέτωπη σπαρτιατική επίθεση. Φοβούμενοι οι Λακεδαιμόνιοι την άφιξη αθηναϊκών ενισχύσεων, ξεκίνησαν να φράσσουν την είσοδο στον κόλπο της Πύλου τοποθετώντας τριήρεις στις δύο διόδους νότια και βόρεια της Σφακτηρίας. Η έγκαιρη άφιξη αθηναϊκής ναυτικής δύναμης οδήγησε σε αποφασιστική νίκη των Αθηναίων κατά θάλασσα, αποκόπτοντας τους Σπαρτιάτες οπλίτες που είχαν αποβιβαστεί στην Σφακτηρία. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα συνθηκολόγησης και με την άφιξη ενισχύσεων υπό τον Κλέωνα, οι Αθηναίοι θα πετύχουν την άνευ όρων παράδοση των περίπου 300 επιφανών Σπαρτιατών της Σφακτηρίας, τους οποίους και μετέφεραν στην Αθήνα και τους κρατούσαν σε κοινή θέα, αποδομώντας τον μύθο που είχε πλάσει για το φρόνημα των Σπαρτιατών η θυσία των 300 του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες 55 χρόνια νωρίτερα. Υπό την απειλή της μόνιμης πλέον παρουσίας των Αθηναίων στην οχύρωση του Κορυφασίου, η οποία λειτουργούσε ως καταφύγιο για αποστατούντες είλωτες και ως ορμητήριο επιδρομών στη Μεσσηνία, αλλά και υπό το βάρος εσωτερικών πολιτικών πιέσεων για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων της Σφακτηρίας, οι Λακεδαιμόνιοι συνομολόγησαν με τους Αθηναίους τη Νικίειο Ειρήνη το 422-421 π.Χ., σύμφωνα με την οποία το αθηναϊκό οχυρό στο Κορυφάσιο της Πύλου περιήλθε στους Λακεδαιμόνιους.
Επανίδρυση της Αρχαίας Πύλου
Η ακρόπολη της αρχαίας Πύλου βρισκόταν στον χώρο (εντός και εκτός) που σήμερα διασώζεται το ιστορικό Παλαιόκαστρο. Όταν η αρχαία πόλη επανιδρύθηκε κατά το 371 π.Χ. επέστρεψαν σ’ αυτήν ακόμα και εξόριστοι από εκείνους που είχαν αναχωρήσει στη Σικελία και στην Κυρηναϊκή, με αποτέλεσμα να κηρυχθεί αυτόνομη πόλη (362 π.X.) μετά την απελευθέρωση της Μεσσηνίας από τη Σπάρτη το 367 π.X. Η ακρόπολη της αρχαίας Πύλου ακολούθησε την πορεία των περισσοτέρων πόλεων του πελοποννησιακού νότου που διαδοχικά γνώρισαν την ελληνιστική ακμή, τη ρωμαϊκή κατοχή και τη βυζαντινή περίοδο.
Βυζαντινή περίοδος
Στα βυζαντινά χρόνια, περί τον 6ο αιώνα, ή πόλη που τότε ονομαζόταν Ζόγκλος καταλήφθηκε πρόσκαιρα από τους Αβάρους, απ΄ όπου και μετονομάστηκε Αβαρίνο.
Φραγκική περίοδος
Προς το τέλος της περιόδου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στα τέλη του 13ου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1278 κτίστηκε από τους Φράγκους με επικεφαλής τον Φλαμανδό σταυροφόρο Νικόλαο Β΄ του Σαιντ-Ομέρ, πρίγκιπα της Αχαΐας, το υπάρχον σήμερα φραγκικό επάκτιο κάστρο πάνω στα ερείπια της αρχαίας οχύρωσης. Σταδιακά το κάστρο και ο περιβάλλων χώρος αυτού αποκτά τον χαρακτήρα καστροπολιτείας.
Η ίδρυση του φραγκικού κάστρου
Η ίδρυση του κάστρου στην κορυφή της άκρας αυτής αποδίδεται στον Νικόλαο Β΄ του Σαιντ-Ομέρ, κατά το 1278 (παλαιότερες έρευνες τοποθετούσαν το χρονικό διάστημα μεταξύ του 1281 και του 1289 ή και σπανιότερα στον εγγονό του Νικόλαο Γ΄ του Σαιντ-Ομέρ, σε άλλες πηγές ανιψιό). Ο Νικόλαος Β΄, του γνωστού Οίκου των Σαιντ-Ομέρ, ήταν ηγεμόνας της Θήβας (1258 - 1294) πρωτοστράτορας και βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1287 - 1289). Καταγόταν από τη φλαμανδική οικογένεια Fauquembergue, που ήταν καστελάνοι του Αγίου Ομέρ (Saint Omer) Σαιντ-Ομέρ της Γαλλίας και επίσης ηγεμόνων ως φέουδου της Θήβας κατά τη διάρκεια της Βαρωνίας της Θήβας που ήταν όμως υποτελές στο Δουκάτο των Αθηνών.
Σύμφωνα με το Χρονικόν του Μορέως, ο Νικόλαος Β΄ Σαιντ-Ομέρ, ο αποκαλούμενος από τον τότε ελληνικό πληθυσμό επίσης ως «Σανταμέρης» και «γερονικόλας», αυθέντης και βαρώνος των Θηβών, όταν ανέλαβε τη διοίκηση του φράγκικου πριγκιπάτου της Αχαΐας (Μοριά) έκτισε το φρούριο για τον διάδοχο και εγγονό του (και σε άλλες πηγές ανιψιό του) Νικόλαο Γ΄ Σαιντ-Ομέρ, τον μετέπειτα και βάιλο του Μοριά, κατά τη διάρκεια της φραγκοκρατίας και του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Ο Νικόλαος Β΄ Σαιντ-Ομέρ έχτισε επίσης και άλλα κάστρα, όπως π.χ. το Κάστρο των Σαιντ-Ομέρ που τμήμα του διασώζεται ακόμα και σήμερα στη Θήβα, προκειμένου να προστατέψει την περιουσία της δεύτερης γυναίκας του, της χήρας του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου, πριγκίπισσας Άννας Αγγελίνας Κομνηνής, Αγνής για τους Φράγκους, κόρης του Έλληνα δεσπότη της Ηπείρου και του Δεσποτάτου της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα.
Όταν λοιπόν, ο Νικόλαος Β΄ Σαιντ-Ομέρ, μεγάλος αυθέντης (αποκαλούμενος και «γερονικόλας» πλέον λόγω της ηλικίας του) παντρεύεται τη χήρα του μέγα Πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου, Άννα Αγγελίνα Κομνηνή γίνεται αυτόματα και κύριος διαφόρων κτήσεων στην Πελοπόννησο. Μια από τις κτήσεις εκείνες ήταν και η θέση όπου αποφάσισε να θεμελιώσει το κάστρο του «Παλαιού Ναβαρίνου». Και το έκαμε με τη χαρακτηριστική τοιχοδομία των σταυροφορικών κάστρων, με τις λεπτοδουλεμένες πολεμίστρες σε σχήμα «v» που θυμίζουν το περίφημο Κάστρο των Ιπποτών της Ρόδου. Στη συνέχεια το κάστρο αναλαμβάνει ο Νικόλαος Γ΄ του Σαιντ-Ομέρ, πρωτοστράτορας της Αχαΐας.
Περίοδος των Ενετών
Ύστερα από έναν περίπου αιώνα από το θάνατο του Νικολάου Γ΄ του Σαιντ-Ομέρ έρχεται η στιγμή που το κάστρο αναλαμβάνουν οι Βενετσιάνοι και η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, το 1417 ή 1423, όταν αυτό πωλείται οριστικά στους Ενετούς, στους οποίους παραμένει η κατοχή και μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου το 1460 από τον Μωάμεθ B΄. Ο Μωάμεθ B΄ μάλιστα επικυρώνει τις ενετικές κτήσεις και το Ναβαρίνο παραμένει σε βενετσιάνικη κατοχή, μέχρι το 1500.
Οθωμανική περίοδος
right|thumb|300px|Η πολιορκία της πόλης του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πύλου, (αριστερά) και του Παλαιόκαστρου (δεξιά) από τον [[Ιμπραήμ Πασάς|Ιμπραήμ το 1825.]] left|135x135px|[[Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής.|εναλλ.=Ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής.|μικρογραφία]] Αν και το κάστρο με την απόφαση επικύρωσης του Μωάμεθ B΄ παρέμεινε σε βενετσιάνικη κατοχή, μέχρι το 1500 δεν ίσχυσε το ίδιο και με τον διάδοχό του Βαγιαζήτ Β΄.
left|151x151px|Ο σουλτάνος [[Βαγιαζήτ Β΄.|εναλλ.=Ο σουλτάνος Βαγιαζίτ Β΄.|μικρογραφία]] Μετά την πτώση της Μεθώνης τον Αύγουστο του 1500, στον σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ και την πλήρη επικράτηση των Οθωμανών – Τούρκων τα επόμενα χρόνια της ανόδου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στην ευρύτερη περιοχή, ο Ενετός φρούραρχος του Ναβαρίνου Κονταρίνι, (μέλος του Οίκου των Κονταρίνι, αλλά το πιθανότερο συγγενής άλλος από τον Βαρθολομαίο Κονταρίνι, που ήταν κυβερνήτης του Δουκάτου των Αθηνών για λογαριασμό του Φραγκίσκου Α΄ Ατσαγιόλι) παρέδωσε, μαζί με τη φρουρά του αποτελούμενη από 100 περίπου Βενετούς πολεμιστές, αμαχητί το κάστρο, στις 2 Ιούνη του 1686, στους Τούρκους.
Το 1572, οι Τούρκοι κτίζουν το νέο κάστρο του Ναβαρίνου ή Νιόκαστρο στη νότια είσοδο του κόλπου του Ναβαρίνου, στη θέση που σήμερα βρίσκεται η νεότερη πόλη της Πύλου και το παλιό κάστρο, εκτός ίσως κάποιας φρουράς που παραμένει, εγκαταλείπεται και σταδιακά απαξιώνεται ως προς την αμυντική και οχυρωματική του χρήση. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Μοριά οι Τούρκοι συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στο νέο αυτό κάστρο.
left|131x131px|Ο Ισπανός συγγραφέας [[Μιγκέλ ντε Θερβάντες.|εναλλ.=Ο Ισπανός συγγραφέας Μιγκέλ ντε Θερβάντες.|μικρογραφία]] Ο Ισπανός Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο συγγραφέας του Δον Κιχώτη, που στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) έχασε το χέρι του, αναφέρεται στο Κάστρο του Ναβαρίνου που γνώρισε το 1572, όταν συμμετείχε με τον ισπανοϊταλικό στόλο στις προσπάθειες του δον Χουάν (ο αδελφός του βασιλιά της Ισπανίας δον Ιωάννης ο Αυστριακός (Don Juan d' Austria), υπό την αρχηγία του οποίου τέθηκε όλος ο στόλος) να επανακτήσει την ισχύ στην περιοχή, χωρίς να κατορθώσει όμως να το καταλάβει).
left|113x113px|[[Φραντσέσκο Μοροζίνι|εναλλ.=Ο Φραντσέσκο Μοροζίνι|μικρογραφία]] Το 1686, όταν ο Φραντσέσκο Μοροζίνι, του οίκου των Μοροζίνι, δόγης της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας από το 1688 έως το 1694, κατά τη διάρκεια του Έκτου Ενετοτουρκικού πολέμου, που είχε αρχίσει από το 1645 με την επιδρομή των Τούρκων κατά της Κρήτης, παρουσιάστηκε μ’ ένα στόλο από διακόσια καράβια κάτω από το κάστρο, κι ανάγκασε την τούρκικη φρουρά του να συνθηκολογήσει, βρήκε σαράντα τρία κανόνια, άφθονα όπλα, τρόφιμα και πολεμοφόδια αλλά κανέναν θησαυρό.
Περίοδος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
left|143x143px|Ο [[Ιμπραήμ Πασάς|εναλλ.=Ο Ιμπραήμ Πασάς|μικρογραφία]] Το 1821 κατά την έναρξη της Επανάστασης οι Έλληνες επαναστάτες κατέλαβαν το Παλαιόκαστρο, για να το χρησιμοποιήσουν ως ορμητήριό τους, αλλά αναγκάστηκαν ναι το παραδώσουν στον Ιμπραήμ το 1825 μετά από πολιορκία. Μετά τη γνωστή Ναυμαχία του Ναβαρίνου,στις 20 Οκτωβρίου 1827 το κάστρο επέστρεψε σε ελληνικά χέρια. Βέβαια, με την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, το κάστρο έχασε τελείως τον αμυντικό του ρόλο και εγκαταλείφθηκε οριστικά ως οχυρό. Όταν οι Οθωμανοί υποχώρησαν το 1828, η γαλλική επιστημονική αποστολή του Μοριά, που πραγματοποίησε την εκστρατεία του Μοριά βρήκε το κάστρο ουσιαστικά ένα ερείπιο. Ένα ερείπιο «σαν λησμονημένο εκεί πάνω, λησμονημένο από τον καιρό», να θυμίζει και «να εξάρει τις αναμνήσεις της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα».
Σημερινή περίοδος & χρηστικές πληροφορίες
Το Παλαιόκαστρο, σήμερα διατηρείται έστω και σε μέτρια ως κακή κατάσταση, αλλά παράλληλα διατηρεί και «ισχυρή την μνήμη ιστορικών γεγονότων, που φανερώνουν την αδιάλειπτη ιστορική συνέχεια του τόπου». Σημαντική υπήρξε και η περιγραφή του κάστρου από τον Κώστα Ουράνη (1890-1953) μετά την επίσκεψή του στο κάστρο του Αβαρίνου, το 1930, στο βιβλίο του Ταξίδια - Ελλάδα.
Το κάστρο σήμερα βρίσκεται σε παραμελημένη και γενικά όχι καλή κατάσταση, με μερική πιθανή εξαίρεση μέρους των εξωτερικών του τειχών.