cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καζαμπλάνκα (ταινία)
Αν και η Καζαμπλάνκα είχε πρωτοκλασάτους συντελεστές, με την παραγωγή της δεν ασχολήθηκαν αρκετά, καθότι δεν αναμενόταν να υπάρξει κάποια έκπληξη. Ήταν απλώς μία από τις εκατοντάδες ταινίες που παράγονται στο Χόλλυγουντ, κάθε χρόνο. Η Καζαμπλάνκα την πρώτη της παγκόσμια προβολή την έκανε στη Νέα Υόρκη στις 26 Νοεμβρίου 1942, ενώ στις ΗΠΑ στις 23 Ιανουαρίου του 1943. Η ταινία ήταν επιτυχημένη στην πρώτη της προβολή, αλλά μετά την εισβολή των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική, έσπευσαν να εκμεταλλευτούν αυτή τη δημοσιότητα και να την κυκλοφορήσουν 2-3 εβδομάδες αργότερα. Η φήμη της ταινίας μεγάλωσε και το κοινό την αγκάλιασε. Η ταινία έλαβε οκτώ υποψηφιότητες και κέρδισε τρία Όσκαρ, ανάμεσα τους Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου. Οι πρωταγωνιστές της ταινίας, οι αξέχαστες στιχομυθίες της   και η μουσική της, έγιναν όλα πασίγνωστα στην λαϊκή κουλτούρα. Η ταινία σταθερά, ακόμα και σήμερα, κατατάσσεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Πλοκή
350px|thumb|[[Σίντνεϊ Γκρίνστριτ ως Φέραρι (αριστερά) και Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ως Ρικ.]] Η ταινία προλογίζεται με το ιστορικό υπόβαθρο της εποχής. Εξιστορεί το πως μετανάστευαν από τη Γαλλία, μετά την κατάληψή της από τα γερμανικά στρατεύματα, ώστε να φτάσουν στην Αμερική. Η Καζαμπλάνκα για αυτούς ήταν ο προτελευταίος σταθμός. Πολλοί όπως αναφέρει το προλογικό της ταινίας έμεναν εκεί πέρα, μη μπορώντας να βγάλουν άδεια για να ταξιδέψουν με το αεροπλάνο στη Λισαβόνα και από εκεί με καράβι στην Αμερική.
Στην κατεχόμενη, λοιπόν, Καζαμπλάνκα, εμφανίζεται ο Γερμανός Ταγματάρχης Στράσερ, καθότι δολοφονήθηκαν δύο Γερμανοί αγγελιοφόροι. Όταν ο Γερμανός Ταγματάρχης Στράσερ καταφτάνει στην Καζαμπλάνκα, ο αρχηγός της γαλλικής αστυνομίας, στη Καζαμπλάνκα, Ρενώ κάνει ό,τι μπορεί για να τον ευχαριστήσει, υπόσχεται επίσης να του παραδώσει τον διάσημο Τσέχο αρχηγό της Αντίστασης Βίκτορ Λάζλο. Ωστόσο, την εμφάνισή του κάνει και ο Ρικ, ένας Αμερικανός, που έμεινε στην Καζαμπλάνκα και διευθύνει ένα από τα πιο φημισμένα κέντρα διασκέδασης στην πόλη. Ο Ρικ μοιάζει να είναι κυνικός και να ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του. Ένα βράδυ, λοιπόν, πλησιάζει τον Ρικ ο Ουγκάρτε και του αποκαλύπτει ότι έχει δύο επιστολές επιβίβασης για το αεροπλάνο και δη υπογεγραμμένες από τον ντε Γκωλ, σκοπεύοντας να τις πουλήσει αδρά. Όμως φοβάται να τις κρατήσει και τις δίνει στον Ρικ, ώστε να τις φυλάει. Οι δύο αγγελιοφόροι Γερμανοί κουβαλούσαν αυτές τις δύο επιστολές και η αστυνομία συλλαμβάνει τον Ουγκάρτε μες στο μαγαζί την ώρα που ήρθε ο Γερμανός Ταγματάρχης, ώστε να τον εντυπωσιάσουν με την αποτελεσματικότητά τους. Οι επιστολές έμειναν στον Ρικ.
Το ίδιο βράδυ στο κέντρο εμφανίζονται οι Βίκτορ Λαζλο και Ίλσα Λάντ, οι οποίοι έψαχναν τον Ουγκάρτε. Ο Λάζλο γίνεται αντιληπτός από ένα μέλος της αντίστασης που του λέει ότι ο Ουγκάρτε συνελήφθη. Όσο ο Λάζλο μιλά με τον αντιστασιακό, η Ίλσα συναντά έναν παλιό της γνώριμο, τον πιανίστα του μαγαζιού και του ζητά να της παίξει ένα κομμάτι, το As Time Goes By. Ο Ρικ που απουσίαζε, μόλις άκουσε αυτό το κομμάτι έγινε έξαλλος. Μέχρι που είδε την Ίλσα και έμεινε άφωνος. Κατόπιν, όταν όλοι έφυγαν από το μαγαζί, ο Ρικ ζητά από τον πιανίστα να παίξει πάλι αυτό το κομμάτι και η ταινία αρχίζει αναδρομικά να εξιστορεί τι είχε συμβεί στο Παρίσι με την Ίλσα: Μεταξύ άλλων, ο Ρικ και η Ίλσα είχαν ερωτευθεί αληθινά και ζούσαν τον έρωτά του, στο Παρίσι, υπό τη σκιά του πολέμου. Η κατάληψη δεν άργησε της πόλης και ο Ρικ έπρεπε να φύγει, προτείνοντας στην Ίλσα αρχικά να τον παντρευτεί και κατόπιν να τον ακολουθήσει. Στον σταθμό των τραίνων, όμως, η Ίλσα δεν εμφανίστηκε ποτέ. Το κομμάτι του θύμιζε το Παρίσι. Σταματώντας την αναδρομή η ταινία επανέρχεται στο μαγαζί, με την Ίλσα να εμφανίζεται. Ο Ρικ, κυνικός και μεθυσμένος όπως ήταν, της μιλά πολύ άσχημα. Ωστόσο, ο Λάζλο πληροφορείται ότι ο Ρικ έχει αυτές τις δύο επιστολές, που επρόκειτο να πάρει από τον Ουγκάρτε, τη βραδιά της σύλληψής του. Όταν, όμως, ο Λάζλο παρακαλά τον Ρικ να του δώσει τις επιστολές, εκείνος αρνείται με οποιοδήποτε κέρδος και του λέει να ρωτήσει τη γυναίκα του το γιατί. Αργότερα ο Λάζλο ενημερώνει την Ίλσα για τις εξελίξεις, η οποία αργά το βράδυ, και κατά την απουσία του Λάζλο, πάει στο κέντρο. Αρχικά μέχρι και με όπλο θα τον απειλήσει για να πάρει τις επιστολές, στη συνέχεια όμως λυγίζει και εκμυστηρεύεται στον Ρικ ότι τον αγαπά ακόμα και ότι είναι διατεθειμένη να μείνει μαζί του. Το ίδιο βράδυ η συνάντηση του Λάζλο με άλλους αντιστασιακούς δεν πάει πολύ καλά και τραυματισμένος μπαίνει στο κέντρο, αφού εκεί τον οδήγησε ο σερβιτόρος. Εκεί ο Λάζλο λέει στον Ρικ, αφού αγαπά κι εκείνος τη γυναίκα του, να του δώσει τις επιστολές για εκείνη, ώστε να σωθεί, κι αυτός ας μείνει στην Καζαμπλάνκα. Όμως οι αστυνομικοί εισβάλουν στο κέντρο και συλλαμβάνουν τον Λάζλο.
Την επομένη ο Ρικ πηγαίνει στον Ρενώ, τον αρχηγό της αστυνομίας, και του αποκαλύπτει ότι αυτός έχει τις επιστολές και ότι είναι διατεθειμένος να δώσει τον Λάζλο στην αστυνομία και στον Γερμανό Ταγματάρχη, ώστε να οδηγηθεί σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, κι αυτός να μπορέσει να χρησιμοποιήσει τις επιστολές και να φύγει μαζί με την Ίλσα στην Αμερική. Έτσι καταστρώνει ένα σχέδιο με τον Ρενώ, στο οποίο συμφωνήσαν να δώσει τις επιστολές στον Λάζλο και να τον πιάσει ο Ρενώ, αφού οι επιστολές βρέθηκαν στα χέρια του. Όμως ο Ρικ είχε άλλα σχέδια. Αφού όλοι είναι μαζεμένοι στο κέντρο (Ίλσα, Ρικ, Ρενώ, Λάζλο) και ο Ρενώ πάει να κάνει τη σύλληψή του, ο Ρικ τον σημαδεύει με το όπλο και του λέει να πάρει τηλέφωνο στο αεροδρόμιο και να επιτραπεί στον Λάζλο να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο. Όμως ο Ρενώ αντί να τηλεφωνήσει στο αεροδρόμιο τηλεφωνεί στον Ταγματάρχη.
Η ταινία τελειώνει στο αεροδρόμιο. Ο Ρικ πείθει την Ίλσα να ανέβει στο αεροπλάνο, λέγοντάς της και μία από τις πιο γνωστές φράσεις τις ταινίας Εμείς θα έχουμε πάντα το Παρίσι (We'll always have Paris). Στο μεταξύ καταφτάνει και ο Ταγματάρχης, ο οποίος παρά την απειλή όπλου τηλεφωνεί στο κέντρο ελέγχου να ακυρώσει την πτήση. Ο Ρικ τον πυροβολεί. Και ο Ρενώ, αντί να ζητήσει από τους αστυνομικούς να τον συλλάβουν τον αφήνει, αφού του δημιουργήθηκαν πατριωτικά συναισθήματα. Η ταινία κλείνει με τους δυο τους να φεύγουν και να συζητούν, ενώ το αεροπλάνο απογειώνεται.
Παραγωγή
Η ταινία, η οποία είχε αρχικό τίτλο Everybody Comes To Rick's και για την επιτυχία της οποίας η εταιρία παραγωγής Warner Bros. δεν ήταν σίγουρη, έμελλε να γίνει μια από τις θρυλικότερες και δημοφιλέστερες ταινίες όλων των εποχών. Όλα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1942, όταν η σεναριογράφος Άιριν Ντάιαμοντ έπεισε τον παραγωγό Χαλ Ουόλις να αγοράσει τα δικαιώματα του θεατρικού έργου των Μάρεϊ Μπουρνέτ και Τζόαν Άλισον Everybody Comes To Rick's που ακόμη δεν είχε ανέβει στο θέατρο. Ο Ουόλις αγόρασε τα δικαιώματα του θεατρικού έναντι 20.000 δολαρίων (μεγάλο ποσό αν αναλογιστεί κανείς ότι το θεατρικό δεν είχε ακόμη ανέβει σε κάποιο θέατρο) και η ταινία μετονομάστηκε σε Καζαμπλάνκα, τίτλος που παρέπεμπε στη μεγάλη επιτυχία του 1938 Πληγωμένος Αετός (Algiers). Ο νέος τίτλος δεν έπειθε τον παραγωγό Τζακ Γουόρνερ καθώς του θύμιζε μάρκα μεξικανικής μπύρας. Ο Γουόλις ήθελε να προσλάβει τον Γουίλιαμ Γουάιλερ για τη σκηνοθεσία της ταινίας, αλλά ο σκηνοθέτης δεν ήταν διαθέσιμος και τότε στράφηκε στο φίλο του, σκηνοθέτη Μάικλ Κερτίζ. Ο Κερτίζ ήταν Ούγγρος εβραϊκής καταγωγής που είχε μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. κατά τη δεκαετία του '20 και σε διάρκεια δέκα χρόνων είχε καταφέρει να γίνει ένας από τους ικανότερους σκηνοθέτες του Χόλυγουντ (με ταινίες όπως: Κάπταιν Μπλαντ, Ρομπέν των Δασών και Κολασμένες Ψυχές). Ο σκηνοθέτης είχε συγγενείς που αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ευρώπη προκειμένου να ξεφύγουν από την οργή των Ναζί.
Επιλογή ηθοποιών
Πρώτη επιλογή για το ρόλο της Ίλσα ήταν η Αν Σέρινταν, ενώ κάποια στιγμή ο Γουόλις προσέγγισε και τη Χέντι Λαμάρ. Στο τέλος ο Γουόρνερ δανείστηκε την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, η οποία ανήκε στο ενεργητικό της εταιρίας του παραγωγού Ντέιβιντ Ο' Σέλζνικ, ανταλλάσσοντάς την με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Ο Μπόγκαρτ ανέλαβε τον πρώτο του ρομαντικό πρωταγωνιστικό ρόλο με την ταινία Καζαμπλάνκα, εφόσον μέχρι το 1941 είχε αναλάβει αποκλειστικά ρόλους γκάνγκστερ (με εξαίρεση ίσως το Γεράκι της Μάλτας όπου υποδυόταν τον ντετέκτιβ). Ο Πολ Χένριντ ήταν διστακτικός να αναλάβει το δευτεραγωνιστικό ρόλο του Βίκτορ Λάζλο στην ταινία. Δέχτηκε μόνο όταν ο Ουόλις του υποσχέθηκε ότι το όνομά του θα αναγραφόταν στους τίτλους πλάι σε εκείνα των Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Ο Χένριντ δεν είχε καλές σχέσεις με τους συμπρωταγωνιστές του: αποκάλεσε τον Μπόγκαρτ μέτριο ηθοποιό, ενώ η Μπέργκμαν τον αποκάλεσε πριμαντόνα.
Φωτογραφία και Μουσική Επένδυση
Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της ταινίας έπαιξε η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Άρθουρ Έντεσον, ο οποίος είχε αναλάβει τη διεύθυνση φωτογραφίας στις ταινίες Το Γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon, 1941) και Φρανκενστάιν (Frankenstein, 1931). Ο Έντεσον χρησιμοποίησε σκοτεινό φωτισμό που παραπέμπει στα φιλμ νουάρ και τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, ενώ πίσω από τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών εμφανίζονται λωρίδες σκιάς που παραπέμπουν στη φυλάκιση, στον εσταυρωμένο και στον Σταυρό της Λωρραίνης. Το τραγούδι As Time Goes By επίσης συνετέλεσε στην επιτυχία της ταινίας. Το τραγούδι αναφερόταν επίσης στο θεατρικό και ο συνθέτης Μαξ Στάινερ ήθελε να γράψει καινούργιο μουσικό θέμα για να το αντικαταστήσει, αλλά όταν η Μπέργκμαν κλήθηκε να ξαναγυρίσει τις σκηνές στις οποίες ακούγεται το τραγούδι είχε ήδη κόψει τα μαλλιά της κοντά για τον επόμενο ρόλο της εκείνον της Μαρίας στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα (For Whom the Bell Tolls, 1943) και δεν μπόρεσε να ξαναγυρίσει τις σκηνές της.
Υποδοχή και Βραβεία
Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, με ειδική μνεία στις ερμηνείες των Μπόγκαρτ και Μπέργκμαν. Έλαβε περαιτέρω διαφήμιση τον Ιανουάριο του 1943, όταν έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες την ίδια περίοδο με τη Διάσκεψη της Καζαμπλάνκας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα το 1942, οι κριτικοί της Νέας Υόρκης τη συμπεριέλαβαν στη λίστα με της καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Έχασε όμως το βραβείο των κριτικών από την ταινία Ναυάγιο στα Νερά της Κρήτης (In Which We Serve, 1942) του Νόελ Κάουαρντ. Δεδομένου ότι η ταινία έλαβε γενική κυκλοφορία στις Η.Π.Α. στις αρχές του 1943 η ακαδημία του αμερικανικού κινηματογράφου αναγκάστηκε να την συμπεριλάβει στη λίστα με τις υποψήφιες ταινίες του 1943. Η ταινία συνέχισε την ανοδική της πορεία λαμβάνοντας οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, αποσπώντας τρία, μεταξύ των οποίων και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Όταν ανακοινώθηκε η νίκη της ταινίας, ο Χαλ Ουόλις έσπευσε να παραλάβει το βραβείο του, εφόσον ήταν ο παραγωγός της ταινίας για να ανακαλύψει ότι τον είχε προλάβει ο Τζακ Γουόρνερ που βρισκόταν ήδη στη σκηνή. Ο Ουόλις στη συνέχεια δήλωσε: Δεν είχα άλλη επιλογή από το να επιστρέψω στη θέση μου ταπεινωμένος κι εξοργισμένος... Έχουν περάσει σαράντα χρόνια κι ακόμη δεν έχω ξεπεράσει το σοκ. Το περιστατικό αυτό οδήγησε τον Ουόλις να εγκαταλείψει την εταιρία δυο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1943. Η ταινία μέχρι και σήμερα έχει κατακτήσει μια θέση στην καρδιά του κάθε σινεφίλ και μη σε κάθε γωνιά της υφηλίου.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που γυρίστηκαν κατά τη διάρκεια πολέμου Κατηγορία:Αντιφασιστικές ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάικλ Κερτίζ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζούλιους Έπσταϊν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φίλιπ Έπσταϊν Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χάουαρντ Κοκ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Το Κοράκι
Το Κοράκι (αγγλ. "The Raven") είναι αφηγηματικό ποίημα του Αμερικανού ποιητή Έντγκαρ Άλλαν Πόε, που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 1845. Είναι γνωστό για τη λυρικότητά του, τη χαρακτηριστική γλώσσα και τη μεταφυσική του ατμόσφαιρα. Το ποίημα περιγράφει την επίσκεψη, από κάποιο μυστήριο κοράκι που μιλάει, που δέχεται ένας παράφορα ερωτευμένος άνδρας. Στο ποίημα παρατηρούμε την αργή διολίσθηση του άνδρα στην τρέλα. Ο άνδρας, που συχνά θεωρείται πως είναι κάποιος μαθητής,  θρηνεί τον χαμό της αγαπημένης του Lenore. Καθισμένο σε μια προτομή της Αθηνάς, το κοράκι φαίνεται να υποκινεί περαιτέρω την απελπισία του, με τη συνεχή επανάληψη της φράσης Ποτέ πια (Αγγλικά: Nevermore). Το ποίημα περιλαμβάνει αναφορές σε παραδοσιακά και κλασικά στοιχεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποιήματα Κατηγορία:Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Σαιντ Κάθαρινς
Το Σαιντ Κάθαρινς (αγγλικά: Saint Catharines, εν συντομία St. Catharines, δηλ. Αγία Αικατερίνη) είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Περιοχή Νιαγάρα του Καναδά και η έκτη μεγαλύτερη αστική περιοχή στην επαρχία του Οντάριο. Από το 2016, έχει έκταση 96,13 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 133.113 κατοίκους και μητροπολιτικό πληθυσμό 406.074. Βρίσκεται στο Νότιο Οντάριο, 51 χιλιόμετρα νότια του Τορόντο απέναντι από τη Λίμνη Οντάριο και απέχει 19 χιλιόμετρα από το διεθνές σύνορο με τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά μήκος του ποταμού Νιαγάρα. Είναι η βόρεια είσοδος του Καναλιού Γουέλλαντ. Οι κάτοικοι του Σαιντ Κάθαρινς είναι γνωστοί ως St. Cathariners. Το Σαιντ Κάθαρινς φέρει το επίσημο ψευδώνυμο «Η Πόλη Κήπος» λόγω των 4 τ.χλμ. από πάρκα, κήπους και μονοπάτια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Αντόνιο Κόστα
Πρώτα χρόνια
Ο Αντόνιο Κόστα γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1961 στη Λισαβόνα και είναι γιος του συγγραφέα Ορλάντο ντα Κόστα και της δημοσιογράφου και φεμινίστριας Μαρία Αντονία Πάλα.
Ο Κόστα σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας τη δεκαετία του 1980 ενώ, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αργότερα, εξάσκησε για σύντομο χρονικό διάστημα το επάγγελμα του δικηγόρου προτού ασχοληθεί με την πολιτική.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Αντόνιο Γκουτέρες, ο Κόστα ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Κοινοβουλευτικών Θεμάτων από το 1997 μέχρι το 1999, καθώς και το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Δικαιοσύνης από το 1999 μέχρι το 2002.
Διετέλεσε ευρωβουλευτής με το Σοσιαλιστικό Κόμμα ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του στις ευρωεκλογές του 2004 ύστερα από τον τραγικό θάνατο του Αντόνιο ντε Σόουζα Φράνκο. Στις 20 Ιουλίου 2004 εξελέγη αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ήταν Μέλος της Επιτροπής για τις Πολιτικές Ελευθερίες, τη Δικαιοσύνη και τα Εσωτερικά Θέματα.
Δήμαρχος της Λισαβόνας
Ο Αντόνιο Κόστα παραιτήθηκε από την κυβέρνηση τον Μάιο του 2007 ώστε να κατέλθει ως υποψήφιος δήμαρχος Λισαβόνας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος στις 15 Ιουλίου 2007 και επανεξελέγη το 2009 και το 2013, κερδίζοντας ολοένα και μεγαλύτερα ποσοστά σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Παραιτήθηκε από τη δημαρχία τον Απρίλιο του 2015 ώστε να κατέλθει ως υποψήφιος πρωθυπουργός στις εκλογές του 2015.
Υποψήφιος για την πρωθυπουργία
Τον Σεπτέμβριο του 2014, το Σοσιαλιστικό Κόμμα εξέλεξε τον Κόστα ως υποψήφιο πρωθυπουργό του κόμματος για τις εκλογές του 2015, καταλαμβάνοντας περίπου το 70% των ψήφων και κερδίζοντας τον ανθυποψήφιό του Αντόνιο Ζοζέ Σεγκούρο. Τον Απρίλιο του 2015 παραιτήθηκε από τη δημαρχία της Λισαβόνας.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο Κόστα υποσχέθηκε τη χαλάρωση των πολιτικών λιτότητας και την επιστροφή μεγαλύτερου διαθέσιμου εισοδήματος στα νοικοκυριά. Επίσης, πρότεινε την αύξηση των εισοδημάτων, των προσλήψεων και της ανάπτυξης σε συνδυασμό με περικοπή των φόρων, όπως του φόρου προστιθέμενης αξίας στην εστίαση.
Πρωθυπουργία
Στις 4 Οκτωβρίου 2015, ο συντηρητικός συνασπισμός Η Πορτογαλία Μπροστά κατετάγη πρώτος στις εκλογές του ιδίου έτους συγκεντρώνοντας το 38,6% των ψήφων, ενώ το Σοσιαλιστικό Κόμμα κατετάγη δεύτερο συγκεντρώνοντας το 32,3% των ψήφων. Ο Πέδρο Πάσους Κοέλιου ορίστηκε εκ νέου πρωθυπουργός της χώρας, ωστόσο απέτυχε να σχηματίσει εκ νέου κυβέρνηση. Αργότερα, ο Αντόνιο Κόστα κατάφερε να σχηματίσει αριστερή κυβέρνηση σε συνεργασία με το Αριστερό Μπλοκ, το Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και το Οικολογικό Κόμμα Οι Πράσινοι, ανατρέποντας έτσι τη μέχρι τότε συντηρητική κυβέρνηση. Στις 26 Νοεμβρίου 2015, ο Αντόνιο Κόστα ορκίστηκε ως πρωθυπουργός της Πορτογαλίας.
Το κεντροαριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) του πρωθυπουργού Κόστα κέρδισε το μεγαλύτερο μερίδιο των ψήφων και τις περισσότερες έδρες στις εκλογές του 2019, χωρίς όμως να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία.
Αντίθετα, στις πρόωρες εκλογές του 2022, το Σοσιαλιστικό κόμμα του Κόστα κέρδισε σαρωτική νίκη και αυτοδυναμία, με 117 έδρες έναντι 71 για τους Σοσιαλδημοκράτες και 12 για το κόμμα Αρκετά.
Προσωπική ζωή
Ο Αντόνιο Κόστα είναι παντρεμένος με τη δασκάλα Φερνάντα Μαρία Γκονσάλβες Ταντέου, ενώ έχει ένα γιο και μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Κατσαρός Σκιάθου
Ο Κατσαρός ή Κατσαρού είναι οικισμός της Σκιάθου, ο οποίος έχει 39 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού πάνω από την παραλία (Μεγάλος) Βασιλιάς, με θέα νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού. Η παραλία πήρε το όνομά της από το γεγονός ότι η παραλία ήταν τόπος ανάπαυσης των βυζαντινών αυτοκρατόρων. Είναι βραβευμένη με γαλάζια σημαία. Ο Κατσαρός βρίσκεται έξι χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλη της Σκιάθου. Αποτελείται κυρίως από διάφορα κτήματα που ανήκουν στους κατοίκους και από ελαιώνες και πευκώνες.
Όχος ντελ Σαλάδο
thumb|250px|Άποψη του Όχος ντελ Σαλάδο Το Όχος ντελ Σαλάδο (ισπανικά: Nevado Ojos del Salado) (γράφεται στα ελληνικά και Όγιος ντελ Σαλάντο ) είναι μεγάλο ηφαίστειο στα σύνορα Χιλής και Αργεντινής. Με ύψος 6.893 μέτρα θεωρείται το ψηλότερο ηφαίστειο στη Γη πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι επίσης η δεύτερη ψηλότερη κορυφή στο δυτικό και νότιο ημισφαίριο μετά την Ακονκάγκουα και η ψηλότερη της Χιλής. Δεν είναι γνωστό πότε εξερράγη για τελευταία φορά αλλά μια μεγάλη έκρηξη έλαβε χώρα πριν 1.000 με 1.500 περίπου χρόνια, ενώ υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για μια μικρή έκρηξη το 1993. Στο βουνό υπάρχουν ενεργές φουμαρόλες.
Το ηφαίστειο απέχει 20 χιλιόμετρα από ένα αυτοκινητόδρομο ο οποίος διασχίζει τα σύνορα στο πέρασμα Σαν Φρανσίσκο. Το ίδιο το ηφαίστειο είναι σύνθετο και αποτελείται από 38 κρατήρες, δόμους και κώνους. Ένας από αυτούς του κρατήρες στην ανατολική πλευρά του ηφαιστείου περιέχει μια ηφαιστειακή λίμνη διαμέτρου 100 μέτρων, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 6.390 μέτρα, καθιστώντας την, την ψηλότερη γνωστή μόνιμη λίμνη στη Γη. Το ίδιο το ηφαίστειο είναι επίμηκες στη κατεύθυνση ΒΑ-ΝΔ. Το ηφαιστειακό οικοδόμημα υπερκαλύπτει μια παλιότερη καλντέρα.
Η πρώτη ανάβαση του βουνού πραγματοποιήθηκε το 1937 από τους J. Wojsznis και J. Szczepanski. Η καλύτερη περίοδος για την ανάβαση στο βουνό θεωρείται από το Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο. Η κατασκήνωση βάσης βρίσκεται στη περιοχή Λαγούνα Βέρδε (4.340 μέτρα), ενώ υπάρχει ένα καταφύγιο, χωρίς όμως νερό σε υψόμετρο 5.300 μέτρων. Η ανάβαση μέχρι το Τέχος Ρεφούχιο (5.800 μέτρα) μπορεί να γίνει με αυτοκίνητο. Η ανάβαση απαιτεί λίγες ορειβατικές δεξιότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Χιλής Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αργεντινής Κατηγορία:Άνδεις
Πλατεία Νίκης (Στσέτσιν)
Η Πλατεία Νίκης (πολωνικά plac Zwycięstwa, πριν το 1927 Am Berliner Tor, 1927–1933 Platz der Republik, 1933–1945 Hohenzollernplatz ) είναι μια πλατεία στο Στσέτσιν, Πολωνία, η οποία βρίσκεται εξ ολοκλήρου εντός της Νέας Πόλης. Διοικητικά, ανήκει στην περιφέρεια Κέντρο.
Πρόκειται για μια πλατεία ακανόνιστου σχήματος, που έχει κατά προσέγγιση ορθογώνια κάτοψη.
Καλύβια Σκιάθου
Τα Καλύβια είναι ο μεγαλύτερος οικισμός της Σκιάθου μετά την πόλη της Σκιάθου, με 312 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Τα Καλύβια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 αλλά καταργήθηκαν το 1971, για να ξαναδημιουργηθούν το 2001, όταν είχαν 179 κατοίκους. Σήμερα διοικητικά υπάγεται στο δήμο Σκιάθου της περιφερειακής ενότητας Σποράδων της περιφέρειας Θεσσαλίας. Κοντά στα Καλύβια βρίσκεται η παραλία Λεχούνι. Στα Καλύβια σήμερα λειτουργούν αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκιάθος
Μπισόουνεν
thumb|right|180px|Η τέχνη μπισόουνεν αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε αυτήν την απεικόνιση του αγοριού, που όμως έχει πιο γλυκά και λεπτά χαρακτηριστικά από ένα συνηθισμένο νεαρό αγόρι παραπέμποντας σε κορίτσι.
Κατηγορία:Ορολογία anime και manga Κατηγορία:Ανδρόγυνο
Μια εκτυφλωτική απουσία φωτός
Το Μια εκτυφλωτική απουσία φωτός , (πρωτότυπος τίτλος: Cette aveuglante absence de lumière) είναι μυθιστόρημα του Μαροκινού γαλλόφωνου συγγραφέα Ταχάρ μπεν Ζελούν.
Το βιβλίο εκδόθηκε πρώτη φορά στη Γαλλία το 2000 από τις "Éditions du Seuil" και το 2004 τιμήθηκε με το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο IMPAC Dublin. Στην Ελλάδα εκδόθηκε το 2001 σε μετάφραση του Γιώργου Καλαμαντή από τις εκδόσεις «Λιβάνης Α.Α.» (ISBN 960-14-0423-6). Έχει εκδοθεί επίσης στα αγγλικά, ιταλικά, αραβικά, εβραϊκά, κινέζικα και πολωνικά.
Ξεκινώντας από τα πραγματικά γεγονότα, τις συλλήψεις που ακολούθησαν την αποτυχημένη προσπάθεια στρατιωτικών να αναλάβουν την εξουσία της χώρας, δολοφονώντας τον Μαροκινό βασιλιά Χασάν ο Β', τον Αύγουστο του 1972, ο συγγραφέας διηγείται τις αποτρόπαιες συνθήκες κράτησης των πολιτικά αντιφρονούντων στις διαβόητες φυλακές του «Ταζμαμάρτ» (στρατόπεδο συγκέντρωσης στην έρημο) και τον αγώνα τους για σωματική και κυρίως, ψυχική επιβίωση. Πέρα από αυτό όμως, ο συγγραφέας περιγράφει τις επιπτώσεις του μακροχρόνιου εγκλεισμού στον ψυχισμό του ανθρώπου.
Ο ήρωας του βιβλίου, ένας από τους συνωμότες, (ο ήρωας είναι υπαρκτό πρόσωπο, φίλος του συγγραφέα) όταν θα βγει από την φυλακή, 18 χρόνια αργότερα, θα έχει κοντύνει κατά 15 εκατοστά, θα έχει καμπουριάσει και θα έχει παραμορφωθεί ο θώρακάς του αλλά θα έχει καταφέρει να επιζήσει, από τους ελάχιστους (άλλοι δυο) κρατούμενους που το κατάφεραν.
Η κριτική επιτροπή του Διεθνούς Λογοτεχνικού Βραβείου IMPAC Dublin στο σκεπτικό της βράβευσής της αναφέρει μεταξύ άλλων...''ότι πρόκειται για ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα...με διαυγή γλώσσα και λιτή μορφή η οποία δίνει στο έργο μια σκοτεινή υπόγεια δύναμη. Διηγείται μια ιστορία που έπρεπε οπωσδήποτε να ειπωθεί, την ιστορία μιας ανθρώπινης ζωής χωρίς ελπίδα.''
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ταχάρ μπεν Ζελούν Κατηγορία:Αραβικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Πολιτικά μυθιστορήματα
Γκεόργκε Χάτζι
Ο Γκεόργκε Χάτζι (Gheorghe Hagi, γεννήθηκε 5 Φεβρουαρίου 1965) είναι Ρουμάνος, με βλάχικη καταγωγή, πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος θεωρούταν ένας από τους σπουδαιότερους επιθετικούς μέσους στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1980 και 1990, και ο κορυφαίος Ρουμάνος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Είχε το παρατσούκλι ο «Μαραντόνα των Καρπαθίων» και θεωρούνταν ήρωας στη χώρα του, όπου τον αποκαλούσαν Regele ("Ο Βασιλιάς"). Οι οπαδοί της τουρκικής ομάδας Γαλατασαράι τον αποκαλούσαν Comandante ("Αρχηγός" ή "Διοικητής"). Επτά φορές ήταν Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στη Ρουμανία (επίδοση ρεκόρ) και θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του διεθνώς.
Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας για τις ομάδες νέων στη Κωστάντζα στη δεκαετία του 1970. Αναδείχθηκε στην ομάδα της Σπορτούλ, όπου σημείωσε 53 τέρματα σε 93 αγώνες στη διάρκεια μιας τριετίας και το 1986 μεταγράφηκε στη μεγαλύτερη ομάδα της χώρας, τη Στεάουα Βουκουρεστίου, λίγο πριν τον αγώνα με την Ντιναμό Κιέβου. Στον αγώνα αυτόν, ο οποίος ήταν ο τελικός του Ευρωπαϊκού Σούπερ Κυπέλλου, σημείωσε το μοναδικό γκολ χαρίζοντας στη νέα του ομάδα το τρόπαιο. Με τη νέα του ομάδα κέρδισε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα και Κύπελλα Ρουμανίας (1987–89).
Γρήγορα ξεχώρισε για τη δημιουργικότητά του, τις ντρίπλες του, την τεχνική του κατάρτιση, την πρόβλεψη των φάσεων, τις πάσες του και για τα τελειώματά του διαθέτοντας επιδέξιο αριστερό πόδι. Κατά τη διάρκεια των χρόνων στο σύλλογο (1987–90) έπαιξε σε 97 παιχνίδια πρωταθλήματος, σημειώνοντας 76 γκολ, και συνολικά 98 σε 107 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις. Με τον σύλλογο έφτασε στον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1988 και στον τελικό τον επόμενο χρόνο, ενώ ο ίδιος ήταν ο κορυφαίος σκόρερ στην προηγούμενη χρονιά της διοργάνωσης.
Αφού εντυπωσίασε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, υπέγραψε με τη Ρεάλ Μαδρίτης στις 27 Ιουνίου την ίδια χρονιά. Έπαιξε δύο σεζόν με τη Ρεάλ Μαδρίτης, οι οποίες ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχείς, στις οποίες σκόραρε 20 γκολ σε 84 παιχνίδια και κέρδισε μόνο ένα Σούπερ Κύπελλο. Μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες παραστάσεις του για τον σύλλογο περιελάμβαναν ένα χατ τρικ στη νίκη με 5–0 επί της Ατλέτικο Μπιλμπάο στο Στάδιο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, την 22η αγωνιστική της σεζόν 1991–92, και μία λόμπα 40 μέτρων απέναντι στην Οσασούνα κατά την ίδια περίοδο.
Την αγωνιστική περίοδο 1992–93 αγωνίστηκε με τη Μπρέσια στην Ιταλία, αλλά ο σύλλογος είχε υποβιβαστεί την ίδια χρονιά στην δεύτερη κατηγορία. Την επόμενη σεζόν βοήθησε τον σύλλογο να κερδίσει το Αγγλο-Ιταλικό Κύπελλο, με την Μπρέσια να νικάει τη Νοτς Κάουντι 1–0 στον τελικό, και επίσης βοήθησε την ομάδα να πετύχει την άνοδο στην πρώτη κατηγορία.
Ήταν εξαιρετικά επιτυχημένος και έγινε πολύ δημοφιλής στον επόμενο σταθμό της καριέρας του στην τουρκική Γαλατασαράι, οι οπαδοί της οποίας τον αποκαλούσαν Commandante. Κέρδισε τέσσερις συνεχόμενους τίτλους πρωταθλήματος μεταξύ 1996 και 2000. Το 2000, σε ηλικία 35 ετών, είχε μια από τις καλύτερες σεζόν της καριέρας του, κερδίζοντας κάθε πιθανό μεγάλο τίτλο με το σύλλογο. Κατέκτησε το Κύπελλο UEFA 1999–00, όπου η Γαλατασαράι νίκησε την Άρσεναλ στον τελικό, στα πέναλτι, μετά από ισοπαλία 0–0 κατά τη διάρκεια του αγώνα, η οποία και έγινε ο πρώτος τουρκικός σύλλογος που κέρδισε τίτλο σε διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ. Ο θρίαμβος της ομάδας ακολούθησε αμέσως και τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Σούπερ Κυπέλλου, με μια ιστορική νίκη 2–1 εναντίον του πρώην συλλόγου του Χάτζι, Ρεάλ Μαδρίτης, στην παράταση. Η μαζική υστερία που προκλήθηκε από αυτές τις νίκες στην Κωνσταντινούπολη αύξησε τη δημοτικότητά του στους οπαδούς ακόμη περισσότερο.
Όταν αποχώρησε το 2001 ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς παίκτες τόσο στην Τουρκία όσο και στη Ρουμανία. Ωστόσο, η διεθνής αναγνώρισή του ήταν υποδεέστερη των ικανοτήτων του, περισσότερο οφειλόμενη στην κάτω των προσδοκιών απόδοσή του στις δύο κορυφαίες ομάδες της Ισπανίας.
Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ρουμανίας το 1982 σε ηλικία 18 ετών σε αγώνα με αντίπαλο τη Νορβηγία στο Όσλο, και συμμετείχε σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα, το 1990, το 1994, στο οποίο συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης και το 1998. Στη διοργάνωση του 1990 οι ατομικές του εμφανίσεις συνοδεύτηκαν με την πρόκριση της ομάδας στο δεύτερο γύρο, όπου όμως αποκλείστηκε από την Ιρλανδία στη διαδικασία των πέναλτι.
Στη διοργάνωση του 1994 είχε σημαντική συμβολή στην επιθετική δραστηριότητες της ομάδας έχοντας την ικανότητα να παρέχει ασίστ, σημείωσε τρία τέρματα, ένα από τα οποία απέναντι στην Κολομβία θεωρήθηκε από τα ωραιότερα της διοργάνωσης και ίσως όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Η Ρουμανία έκανε την καλύτερη εμφάνιση της σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε στα πέναλτι από τη Σουηδία. Ο Χάτζι αγωνίστηκε επίσης, και σε τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 1984, το 1996 και το 2000. Συνολικά φόρεσε 125 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο της χώρας σε επίσημους αγώνες, επίδοση που ήταν ρεκόρ στην εποχή του, και είναι ο δεύτερος σε συμμετοχές πίσω από τον Ντορινέλ Μουντεάνου, και πρώτος σκόρερ (μαζί με τον Αντριάν Μούτου) με 35 γκολ (Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα).
Το περιοδικό World Soccer τον συμπεριέλαβε στους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα, στην 25η θέση. Το Νοέμβριο του 2003, στην επετειακή εκδήλωση της ΟΥΕΦΑ, ήταν "Χρυσός Παίκτης", τίτλος που του απονεμήθηκε από τη Ρουμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, ως ο καλύτερος Ρουμάνος των τελευταίων 50 ετών. Το 2004, συμπεριλήφθηκε στη λίστα του Πελέ, με τους 125 καλύτερους ζώντες ποδοσφαιριστές του κόσμου, σε τελετή της FIFA.
Μετά την αποχώρηση
Μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε και με την προπονητική, χωρίς μεγάλες, όμως, επιτυχίες. Ωστόσο, τη σεζόν 2004–05 πανηγύρισε ένα Κύπελλο Τουρκίας (ποδόσφαιρο ανδρών) με τη Γαλατασαράι. Πέρα από αυτό, το 2009 ίδρυσε δική του ομάδα, την Βιιτόρουλ Κονστάντσα ( FC Viitorul Constanța), στην οποία έως και σήμερα είναι ιδιοκτήτης και πρόεδρος, ενώ την ίδια χρονιά ίδρυσε και τη δική του ακαδημία ποδοσφαίρου, την "Ακαδημία Ποδοσφαίρου Γκεόργκε Χάτζι", η οποία θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ακαδημίες στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Τίτλοι ως παίκτης
Στεάουα Βουκουρεστίου
Ρεάλ Μαδρίτης
Μπρέσια
Μπαρτσελόνα
Γαλατασαράι
Τίτλοι ως προπονητής
Γαλατασαράι
Βιιτόρουλ Κονστάντσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ρουμάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Φάρουλ Κονστάντσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σπόρτουλ Στουντεντέσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στεάουα Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούρσασπορ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Στεάουα Βουκουρεστίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γαλατασαράι Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Κριτικός ρεαλισμός
Ο κριτικός ρεαλισμός είναι ένα ρεαλιστικό φιλοσοφικό δόγμα, το οποίο πρεσβεύει πως η πραγματικότητα υπάρχει ανεξάρτητα από την ανθρώπινη συνείδηση, μεταξύ δε αυτών των δύο παρεμβάλλονται οι ανθρώπινες αισθήσεις, οι οποίες καθιστούν υποκειμενική την πραγματικότητα. Στην αρχαία Ελλάδα οι αντιπρόσωποι του κριτικού ρεαλισμού είναι ο Δημόκριτος, ο Επίκουρος και άλλοι, ενώ τις υποστηρίζουν και ο Τόμας Χομπς, ο Ρενέ Ντεκάρτ και ο Τζων Λοκ.
Κωνσταντίνος Τερτίπης
Ο Κωνσταντίνος Τερτίπης (1864 - 1923 ) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Χρημάτισε βουλευτής Τρικάλων.
Βιογραφία
Ήταν νεότερος αδερφός του στρατιωτικού Δημητρίου Τερτίπη που καταγόταν από τη Στυλίδα. Ο Κωνσταντίνος Τερτίπης εξελέγη βουλευτής Τρικάλων με το Λαϊκό Κόμμα το 1915 και στις εκλογές του 1920. Χρημάτισε υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη από τις 26 Μαρτίου 1921 ως τις 2 Μαρτίου 1922.
Το 1903, όταν ήταν ο πολιτευτής Καρδίτσας, ανέλαβε την αξιοποίηση των Λουτρών Σμόκοβου για είκοσι χρόνια έναντι ενοικίου και με υποχρέωση να φέρει εις πέρας διάφορα έργα βελτίωσης. Κατασκεύασε αμαξιτό δρόμο, έκτισε το εστιατόριο και τα ξενοδοχεία «Ό Όλυμπος», «ή Μακεδονία», «Νευρόπολις», «Τερτίπιον I» και «Τερτίπιον II» και τα «Φάλαρα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας
Κασρ Καράνα
Το Κασρ Καράνα (Αραβικά:قصر خرّانة) είναι ένα από τα γνωστότερα Κάστρα της Ερήμου και βρίσκεται στη σημερινή ανατολική Ιορδανία, περίπου 60χλμ ανατολικά του Αμμάν και σχετικά κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία.
Ιστορία
Το κάστρο χτίστηκε στην πρώιμη περίοδο του χαλιφάτου των Ομεϋαδών (επιγραφικά στοιχεία μαρτυρούν ημερομηνία νωρίτερα του 710 μ.Χ.) επί της χαλιφείας του Ουαλίντ A'. Το Κασρ Καράνα είναι σημαντικό παράδειγμα της Ισλαμικής τέχνης και αρχιτεκτονικής.
Έχει υποστηριχτεί πως το Κασρ Καράνα μάλλον εξυπηρετούσε μια ποικιλία αμυντικών. αγροτικών και/ή εμπορικών λειτουργιών, παρόμοιων με τα άλλα Ουμαγιάντ παλάτια στην ευρύτερη Συρία. Το κάστρο είχε περιορισμένη προμήθεια νερού και έτσι μάλλον μπορούσε να γίνει προσωρινή χρήση αυτού, με τις θεωρίες να ποικίλουν ως προσ τη χρήση του. Μπορεί να λειτούργησε ως οχυρό, σημείο συνάντησης Βεδουΐνων ή ως καραβάνσεράι.
Τοποθεσία
Το Κασρ Καράνα, 60χλμ ανατολικά του Αμμάν, βρίσκεται σήμερα δίπλα σε έναν σημαντικό δρόμο της ερήμου που ενώνει το Αμμάν με την Άζρακ, τα Σαουδαραβικά σύνορα, απομονωμένες περιοχές της ανατολικής Ιορδανίας και το Ιράκ. Το ταξίδι με αμάξι από το Αμμάν διαρκεί περίπου 1 ώρα.
Εναλλακτικές προφορές
Η μεταγραφή του ονόματος από τα Αραβικά προσφέρει ποικιλία προφορών και αποδόσεων, συμπεριλαμβανομένων των Κασρ αλ Χαρράνα, Κασρ αλ Καράναχ, Καράνεχ και Χράνεχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιορδανία Κατηγορία:Αραβική αρχιτεκτονική
Μετροσέξουαλ
Μετροσέξουαλ (αγγλικά metrosexual) είναι νεολογισμός που εμφανίστηκε στο προσκήνιο στις αρχές του 21ου αιώνα και αναφέρεται γενικά στους ετεροφυλόφιλους άνδρες, οι οποίοι αναπτύσσουν μια ιδιαίτερα δυνατή ανησυχία για την εξωτερική τους εμφάνιση, ενώ ο τρόπος ζωής τους συγκρίνεται με αυτόν των ομοφυλόφιλων ανδρών, περισσότερο με τα στερεότυπα που έχουν επικρατήσει για τους τελευταίους. Για κάποιους φαίνεται να επικρατεί η άποψη που συνυφαίνει την έννοια αυτή με τον καταναλωτισμό.
Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε σε ένα άρθρο του Μαρκ Σίμπσον («Εδώ έρχονται οι άνδρες του καθρέφτη») που δημοσιεύθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1994 στην εφημερίδα The Independent. Ο Σίμπσον εκεί περιέγραψε τον μετροσέξουαλ ως:
Ο όρος έγινε ευρύτερα γνωστός το 2002 μέσα από το άρθρο του Σίμπσον «Γνωρίστε τους μετροσέξουαλ».
Κατηγορία:Νεολογισμοί Κατηγορία:Στερεότυπα Κατηγορία:Ανδρόγυνο Κατηγορία:Σεξουαλικός προσανατολισμός και κοινωνία Κατηγορία:Μόδα Κατηγορία:Όροι για άνδρες
Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι (τηλεοπτική σειρά)
Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι είναι αμερικανική δραματική τηλεοπτική σειρά με στοιχεία της Άγριας Δύσης, με κεντρικό θέμα μια οικογένεια που ζούσε σε φάρμα στο Walnut Grove. Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στις 11 Σεπτεμβρίου του 1974 και ολοκληρώθηκε στις 21 Μαρτίου του 1983, σε 9 κύκλους. Το κάθε επεισόδιο έχει διάρκεια 48-49 λεπτά. Η σειρά είναι προσαρμογή των βιβλίων Little House on the Prairie της Λόρα Ίνγκαλς Ουάιλντερ, που γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και έγιναν best-seller.
Θεματαλογία
Το Little House εξερευνά και περιγράφει θέματα που αφορούν την υιοθεσία, αλκοολισμό, φτώχεια, πεπρωμένο, προκατάληψη, μετανάστευση, αλλά και το ρατσισμό. Κάποιες από τις πλοκές στρέφονται γύρω από τα προβλήματα της εξάρτησης των ναρκωτικών (μορφίνη), λευχαιμία, παιδική κακοποίηση, καθώς ακόμα και με βιασμό. Η σειρά θεωρείται δραματική, παρόλα αυτά έχει και πολλά κωμικά στοιχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των CBS Television Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Universal Television Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Γοδεφρείδος Α΄ του Περς, Β΄ του Σατωντάν
Ο Γοδεφρείδος Β΄ (απεβ. 1040) ήταν υποκόμης του Σατωντάν και, ως Γοδεφρείδος Α΄, κόμης του Περς.
Βιογραφία
Ορισμένες πηγές λένε ότι έγινε υποκόμης του Σατωντάν μετά τον διορισμό του εκ πατρός θείου του Ούγου Α΄ ως αρχιεπίσκοπου του Τουρ, διαδεχόμενος αυτόν στο Σατωντάν. Τότε ήταν πιθανώς υπό την επιτροπεία της μητέρας του.
Διαφώνησε με τους συγγενείς του, τους ευγενείς του Μπλουά και ξεκίνησε εχθροπραξίες εναντίον του Φούλμπερτ επισκόπου του Σαρτρ. Μία αποτυχημένη προσπάθεια αναζήτησης να βοηθηθεί στρατιωτικά από τον Θεοβάλδο Γ΄ κόμη του Μπλουά και τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας είχε ως αποτέλεσμα τον αφορισμό του το 1029. Μόνο η εκκλησία του Αγίου Τάφου στο Σατωντάν, που είχε ιδρύσει, τον ελευθέρωσε από τον αφορισμό.
Το 1040, ενώ ήταν στο Σαρτρ, άρχισε μία ταραχή εναντίον της παρουσίας του και δολοφονήθηκε.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ούγος Β΄ ως κόμης του Περς και υποκόμης του Σατωντάν.
Οικογένεια
Ο Γοδεφρείδος νυμφεύτηκε την Ελβίζ (Ελισάβετ) ντε Κορμπόν, κόρη του Ραινάρ κυρίου του Πιτιβιέρ και της συζύγου του Χέλβιζε. Ο Γοδεφρείδος και η Ελβίζ είχαν τρία παιδιά:
Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή 2: Η Πρώτη Αποστολή
Η πλοκή της ταινίας συνεχίζεται από το πρώτο μέρος της σειράς, όπου οι απόφοιτοι της ακαδημίας αναλαμβάνουν την πρώτη τους αποστολή, η οποία είναι να πατάξουν το έγκλημα σε μία πόλη, που υποφέρει τον τελευταίο καιρό. Η διανομή της ταινίας έγινε από τη Warner Bros., και κυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου του 1985. Αν και εισπρακτική ήταν επιτυχημένη (όχι τόσο όσο η πρώτη ταινία), οι κριτικές που δέχτηκε ήταν ως επί το πλείστον αρνητικές.
Σαπώρης Α΄ της Περσίας
thumb|300px|Ο Σαπώρης Α΄ της Περσίας σε ασημένιο νόμισμα Ο Σαπώρης Α΄ της Περσίας (215-272), γνωστός και ως Σαπώρης ο Μέγας, ήταν ο δεύτερος σάχης της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Ήταν γιος και διάδοχος του ιδρυτή της δυναστείας Αρδασίρ Α΄. Η μητέρα του ήταν πριγκίπισσα από τον οίκο των Αρσακιδών. Έμεινε στην ιστορία ως μεγάλος θριαμβευτής κατά των Ρωμαίων.
Η άνοδος στον θρόνο και οι θρίαμβοι
Ο Σαπώρης συνόδευε τον πατέρα του, τον Αρδασίρ, σε όλες τις εκστρατείες εναντίον των Πάρθων στην πρώτη γραμμή. Αυτός τον αναγνώρισε ως τον πιο ανδρείο και ικανό μεταξύ των γιων του και τον όρισε διάδοχο του Περσικού θρόνου. Ο Αρδασίρ πέθανε το 242, αλλά ο Σαπώρης είχε γίνει σάχης από το 240.
Το 242, ο νεαρός Ρωμαίος αυτοκράτορας Γορδιανός Γ΄ εξεστράτευσε κατά των Περσών και ανάγκασε τον Σαπώρη να υποχωρήσει στην Αντιόχεια. Όμως, σε μια νέα εκστρατεία στη Μεσοποταμία το 244 οι Ρωμαίοι γνώρισαν συντριπτική ήττα, στην οποία μάλιστα έπεσε ο ίδιος ο Γορδιανός. Ο νέος Ρωμαίος αυτοκράτορας, Φίλιππος ο Άραβας, δεν ήθελε να επαναλάβει τα σφάλματα του προκατόχου του, γι' αυτό έκανε συνθήκη ειρήνης με τον Σαπώρη, πληρώνοντας στους Πέρσες αποζημίωση 500.000 χρυσών δηναρίων. Η συνθήκη αυτή προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στη Ρώμη με τελικό αποτέλεσμα τη δολοφονία του Φιλίππου το 249 από τον διάδοχο του, τον αυτοκράτορα Δέκιο.
Ο Σαπώρης ξεκίνησε το 250 εκ νέου τις επιθέσεις στις Ρωμαϊκές επαρχίες της Μεσοποταμίας. Ο αυτοκράτορας Βαλεριανός ο οποίος ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο το 253 αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει ασταμάτητες εκστρατείες από το 253 ως το 256 για να τον αντιμετωπίσει. Στη μάχη της Μπαρμπαλισσού το 253, ο Σαπώρης συνέτριψε Ρωμαϊκή δύναμη 600.000 στρατιωτών κυριεύοντας τη Συρία. Στη συνέχεια κατέλαβε την Αρμενία, τοποθετώντας υποτελή ηγεμόνα τον γιο του Ορμίσδα, και τη Γεωργία εξασφαλίζοντας τα βόρεια σύνορα του. Ο Βαλεριανός επέστρεψε το 257 με 70.000 άνδρες ανακατέλαβε την Αντιόχεια και ολόκληρη τη Συρία, αλλά λόγω της επακόλουθης αδιαφορίας του και της εξασθένισης του στρατεύματος του από επιδημία δεν μπόρεσε να την κρατήσει πολύ. Ο Σαπώρης επέστρεψε το 259 και ανακατέλαβε την Αντιόχεια, ενώ ο Βαλεριανός υποχώρησε στην Έδεσσα, όπου ο Σαπώρης τον πολιόρκησε. Το 260, την ώρα που ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για ειρήνη με πρωτοβουλία του Βαλεριανού, ο Σαπώρης τον συνέλαβε με δόλο, λόγω συνωμοσίας του Ρωμαίου Μαρκιανού, που ήθελε να σφετεριστεί τον θρόνο του. Ο Σαπώρης ταπείνωσε τον Βαλεριανό χρησιμοποιώντας τον σαν υποπόδιο για να ανέβει στο άλογό του και τελικά τον έγδαρε ζωντανό την ίδια χρονιά. Κατέλαβε και την Καισάρεια εξορίζοντας 400.000 από τους κατοίκους της στις νότιες επαρχίες της Περσίας.
Η καθιέρωση του ως μέγιστος ηγεμόνας
Μέχρι τον θάνατο του το 272, ο Σαπώρης καθιερώθηκε ως ο μέγιστος ηγεμόνας της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, ο οποίος δεν ηττήθηκε ποτέ. Πλήθος επιγραφές και ανάγλυφα σε ολόκληρη την Περσία υμνούν την δόξα του Σαπώρη με αναπαράσταση της ταπείνωσης του αυτοκράτορα Βαλεριανού. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ορμίσδας Α΄. Άλλοι δυο γιοι του ήταν ο Βαράμης Α΄ και ο Ναρσής.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Διερμηνέας γραμμής εντολών
thumb|180px|right|Ο διερμηνέας γραμμής εντολών [[Κέλυφος bash|bash.]] Ένας διερμηνέας γραμμής εντολών (Command line Interpreter) ή κέλυφος γραμμής εντολών είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή το οποίο διαβάζει γραμμές κειμένου από τον χρήστη και τα διερμηνεύει προς τον αντίστοιχο λειτουργικό σύστημα ή γλώσσα προγραμματισμού.
Μάνεσι
Με την ονομασία Μάνεσι απαντώνται οι παρακάτω οικισμοί:
Διερμηνέας γραμμής εντολών
Ο διερμηνέας γραμμής εντολών σαν διεπαφή χρήστη
Ο διερμηνέας γραμμής εντολών δίνει στον χρήστη την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει διάφορες εντολές με πολύ αποτελεσματικό (και συχνά λιτό) τρόπο. Απαιτείται από τον χρήστη να γνωρίζει τα ονόματα των εντολών και τις (αν παίρνει) παραμέτρους της κάθε εντολής, και την σύνταξη της γλώσσας την οποία ο χρήστης χρησιμοποιεί. Από το 1960 και μετά, η αλληλεπίδραση του χρήστη με τους υπολογιστές γινόταν κατά κύριο λόγο μέσω της διεπαφής γραμμής εντολών. Στην δεκαετία του 1970 άρχισε η έρευνα για την ανάπτυξη γραφικού περιβάλλοντος χρήστη (GUI) όπου όλες οι λειτουργίες θα γινόταν μέσω γραφικού περιβάλλοντος σε αντίθεση με την διεπαφή γραμμής εντολών που χρησιμοποιείται κείμενο. Μετά από αυτό το GUI είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος επικοινωνίας με τον υπολογιστή. Παρόλα αυτά η γραμμή εντολών χρησιμοποιείται ακόμα σε ορισμένες περιπτώσεις όπου παρέχει ευελιξία έναντι του γραφικού περιβάλλοντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή Κατηγορία:Προγραμματισμός Κατηγορία:Γλώσσες υπολογιστή
Μάνεσι
Παλιότερα είχαν την ονομασία "Μάνεσι" οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δείκτης
Ο όρος δείκτης μπορεί να αναφέρεται:
Six Degrees of Inner Turbulence
Το Six Degrees of Inner Turbulence είναι το έκτο άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Ιανουαρίου 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Elektra".
Ιστορία του δίσκου
Οι Dream Theater επέστρεψαν στα "BearTracks Studios" το 2001, για την ηχογράφηση του έκτου στούντιο άλμπουμ τους. Τέσσερα χρόνια μετά την προσπάθεια κυκλοφορίας ενός διπλού δίσκου, αίτημα το οποίο ακυρώθηκε από την τότε δισκογραφική τους εταιρεία, "EastWest", το "Six Degrees of Inner Turbulence" εκδόθηκε σε μορφή διπλού CD. Το πρώτο μέρος αποτελούνταν από πέντε κομμάτια διάρκειας 6 έως 14 λεπτών, ενώ το δεύτερο μέρος αποτελούνταν αποκλειστικά από το ομώνυμο κομμάτι, διάρκειας 42 λεπτών. Η βασική ιδέα του συγκεκριμένου κομματιού ήταν ένα ορχηστρικό κομμάτι που έγραψε ο κιμπορντίστας Τζόρνταν Ρούντες, το οποίο τελικά αποτέλεσε το πρώτο μέρος του "Six Degrees of Inner Turbulence" με τίτλο "Overture". Στη συνέχεια, η ιδέα αυτή επεκτάθηκε από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, δημιουργώντας το 42λεπτο τραγούδι, αποτελούμενο από οκτώ διαφορετικά μέρη.
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Ultimate Guitar" 9,5 / 10, το "Sea of Tranquility" 4,5 / 5 και το "Metal Archives" 71%.
Ο δίσκος ανέβηκε στο # 46 του Billboard, τη δεύτερη θέση των τσαρτ της Φινλανδίας και το Top-20 στην Ουγγαρία, τη Γερμανία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, την Ιαπωνία, τη Νορβηγία και τη Γαλλία, αλλά δεν κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ, όντας ο μοναδικός δίσκος των Dream Theater που δεν κατάφερε κάτι τέτοιο μετά το "Images And Words" του 1992.
CD 1
1. The Glass Prison (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 13:52
2. Blind Faith (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 10:21
3. Misunderstood (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 9:32
4. The Great Debate (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 13:46
5. Disappear (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 6:46
CD 2
6. Six Degrees of Inner Turbulence (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 42:02
Θέσεις τσαρτ
Six Degrees of Inner Turbulence (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 29 Ιανουαρίου 2002
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dream Theater Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Βασιλικό Μοναστήρι της Σάντα Μαρία της Γουαδελούπης
To Βασιλικό Μοναστήρι της Σάντα Μαρία δε Γουαδαλούπε (ισπανικά: Real Monasterio de Nuestra Señora de Guadalupe) είναι ρωμαιοκαθολικό μοναστήρι στη Γουαδαλούπε, Εξτρεμαδούρα, στην δυτική Ισπανία. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες της Σιέρρα δε λας Βιγιουέρκας και ήταν ένα από τα σημαντικότερα μοναστήρια στη χώρα για περισσότερους από τέσσεριες αιώνας. Η UNESCO ανακήρυξε το μοναστήρι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1993.
Ιστορικό
Οι απαρχές του μοναστηριού χρονολογείται από τον ύστερο 13ο αιώνα, όταν ένας βοσκός από το Κάθερες, ονομαζόμενος Χιλ Κορδέρο, ανακάλυψε στις όχθες του ποταμού Γουαδαλούπε ένα άγαλμα της Παναγίας, το οποίο απ'ότι φαίνεται είχει κρυφθεί από τους κατοίκους της περιοχής κατά τη διάρκεια της εισβολής των Μαυριτανών το 714. Στο χώρο όπου ανακαλύφθηκε το άγαλμα κτίστηκε ένα εξωκλήσι, το οποίο αφιερώθηκε στην Παναγία της Γουαδαλούπε.
Ο βασιλιάς Αλφόνσο Θ΄, ο οποίος επισκεύφθηκε το παρεκκλησία πάνω από μία φορά, επικαλέστηκε την Σάντα Μαρία δε Γουαδαλούπε στη μάχη του Ρίο Σαλάδο. Αφότου νίκησε, το απέδοσε στην παρέμβαση της Παναγίας και ανακήρυξη την εκκλησία στη Γουαδαλούπε το βασιλικό ιερό και ανέλαβε εκτενές πρόγραμμα ανακατασκευής του μοναστηριού.
Το 1389, ιερονυμίτες μοναχοί ανέλαβαν το μοναστήρι και το έκαναν κύρια οικία τους. Οι εργασίες κατασκευής συνεχίστηκαν υπό την αιγίδα του πρωτοκαθήμενου του τάγματος, και το 1474, ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλλης ενταφιέστηκε στο Γουαδαλούπε, δίπλα στη μητέρα του.
Το μοναστήρι είχε πολλές διασυνδέσεις με το Νέο Κόσμο, όπου η Παναγία της Γουαδαλούπε τιμάται στη μεξικανική Βασιλική της Γουαδαλούπης και αλλού. Το μοναστήρι στην Εξτρεμαδούρα ήταν το πρώτο προσκύνημα που πραγματοποίησε ο Χριστόφορος Κολόμβος μετά την ανακάλυψη της Αμερικής το 1492 και το μέρος όπου ευχαρίστησε για πρώτη φορά τον Θεό για την ανακάλυψή του.