cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουδοβίκος Β΄ της Θουριγγίας
Βιογραφία
Κατά τη διακυβέρνησή του ο πληθυσμός της Θουριγγίας συχνά εκφοβήστηκε και παρενοχλήθηκε από τους ευγενείς. Τότε ο Λουδοβίκος Β΄ άρχισε να παρεμβαίνει εναντίον αυτών των πρακτικών, κερδίζοντας το προσωνύμιο ο σιδηρούς. Σύμφωνα με τον θρύλο, που τον κατέγραψε ο Γιοχάννες Ρότε το 1421, ο Λουδοβίκος Β΄ ταξίδευε ανώνυμα και μία νύκτα βρήκε καταφύγιο στην πόλη Ρούλα σε έναν σιδηρουργό. Αυτός, όπως δούλευε στο σιδηρουργείο του, παραπονέθηκε για την κατάσταση και μέμφθηκε τους ευγενείς, θρηνώντας που ο επικυρίαρχός τους ήταν πολύ μαλακός απέναντι σε αυτούς. Σύμφωνα με τον θρύλο, αφού οι παραβάτες ευγενείς συνελήφθηκαν, ζεύτηκαν σε άροτρο και αναγκάστηκαν να αρώσουν έναν αγρό.
Όταν εξουσίαζε, ο Λουδοβίκος Β΄ συμμάχησε με τον σύζυγο της αδελφής του Φρειδερίκο Β΄ Βαρβαρόσσα, που έγινε βασιλιάς το 1152/55. Πολέμησαν μαζί τον Ερρίκο Γ΄ τον Λέοντα δούκα της Σαξονίας, από τον Οίκο των Γουέλφων, και τον αρχιεπίσκοπο τού Μάιντς, που κρατούσε το Έρφουρτ και άλλες ιδιοκτησίες.
Το κάστρο τού Βάρτμπουργκ επεκτάθηκε περαιτέρω κατά τη διακυβέρνηση τού λαντγκράβου. Το ανάκτορο κατασκευάστηκε στην παρούσα μορφή του το 1157, όπως έδειξε η εξέταση ραδιενεργού άνθρακα για τις δρύινες δοκούς της οροφής. Το 1168 έκτισε το κάστρο Ρούννεμπουργκ στο Βάισσενσεε και το 1184 το κάστρο Κρόιτσμπουργκ.
Το 1170 ο Φρειδερίκος Β΄ και ο Λουδοβίκος Β΄ ανέλαβαν μία εκστρατεία εναντίον της Πολωνίας. Όταν επέστρεψε ο Λουδοβίκος Β΄ ασθένησε και απεβίωσε το 1172. Όπως όλοι οι λάντγκραβοι της Θουριγγίας, τάφηκε στη μονή τού Ράινχαρντσμπρουνν. Όταν η μονή κατεδαφίστηκε, οι επιτάφιες πλάκες των μελών τού Οίκου του μεταφέρθηκαν στον ναό τού Αγ. Γεωργίου στο Άιζεναχ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1140 την Ιουδήθ των Χοενστάουφεν, κόρη τού Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Λουδοβικιδών
Μάριο Ντράγκι
Ο Μάριο Ντράγκι (ιταλ. Mario Draghi, Ρώμη, 3 Σεπτεμβρίου 1947) είναι Ιταλός οικονομολόγος και τραπεζικός, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Ιταλικής Δημοκρατίας από τις 13 Φεβρουαρίου 2021 έως τις 22 Οκτωβρίου 2022. Στις 21 Ιουλίου 2022 έγινε δεκτή η επίσημη παραίτησή του, έπειτα από κυβερνητική κρίση, και παρέμεινε στη θέση του ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι τις 22 Οκτωβρίου.
Από τον Ιανουάριο του 2006 έως τον Οκτώβριο του 2011 διετέλεσε Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας και από το 2011 έως το 2019 Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, διαδεχόμενος τον Ζαν-Κλωντ Τρισέ.
Συμπεριλήφθηκε στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε σε οικογένεια της ανώτερης μεσαίας τάξης στις 3 Σεπτεμβρίου 1947. Η μητέρα του Τζίλντα Μαντσίνι ήταν φαρμακοποιός και ο πατέρας του Κάρλο Ντράγκι ήταν στέλεχος της κρατικής Τράπεζας της Ιταλίας. Όταν ήταν 15 ετών, ο πατέρας του πέθανε και στα 19 του πέθανε η μητέρα του. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης και έλαβε διδακτορικό στα Οικονομικά από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (M.I.T.). Ακολούθως διετέλεσε καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας από το 1981 μέχρι το 1991.
Πριν αναλάβει το τιμόνι της Τράπεζας της Ιταλίας, υπήρξε αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs International (2002-2005). Διετέλεσε γενικός διευθυντής του ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών (1991-2001), πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Δημοσιονομικής Επιτροπής, μέλος των αντιπροσώπων των G8, και πρόεδρος του OECD Working Party. Διορίστηκε πρόεδρος της Ιταλικής Επιτροπής Ιδιωτικοποιήσεων το 1993 και, κατά την περίοδο 1984 έως 1990, εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Κατά τη θητεία του στο Υπουργείο Οικονομικών, προέδρευσε της επιτροπής που αναθεώρησε την ιταλική εταιρική και οικονομική νομοθεσία και συνέταξε το νόμο που διέπει τις ιταλικές χρηματοπιστωτικές αγορές. Στο παρελθόν υπήρξε μέλος αρκετών τραπεζών και οργανισμών (Eni, IRI, BNL και IMI).
Διορίστηκε διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας στις 29 Δεκεμβρίου 2005. Με την ιδιότητα αυτή ήταν μέλος του Διοικητικού και του Γενικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών. Ήταν επίσης εκπρόσωπος της Ιταλίας στα διοικητικά συμβούλια των Διοικητών της Διεθνούς Τράπεζας για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη και της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης. Τον Απρίλιο του 2006 εξελέγη πρόεδρος του Φόρουμ Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το οποίο μετονομάστηκε σε Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας την άνοιξη του 2009.
Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Προχωρημένων Μελετών του Πρίνστον και του Ιδρύματος Brookings. Υπήρξε IOP Fellow στη Σχολή Διακυβέρνησης Κέννεντυ του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.
Το 2009 αποφοίτησε τιμητικά (honoris causa) από το τμήμα Στατιστικής του Πανεπιστημίου της Πάδουα. Το 2010 από το τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ιδρύματος CUOA της Βιτσέντζα.
Έχει συγγράψει και επιμεληθεί πολλές δημοσιεύσεις σε θέματα μακροοικονομικής και χρηματοοικονομικών.
Θητεία ως καθηγητής και ως δημόσιος υπάλληλος
Από το 1975 έως το 1981, ο Ντράγκι διετέλεσε Καθηγητής Οικονομικής και Χρηματοοικονομικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Τρέντο. Στη συνέχεια διετέλεσε καθηγητής Μακροοικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας και αργότερα καθηγητής Μαθηματικών Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας. Όλες οι πανεπιστημιακές θέσεις που αναφέρθηκαν προηγουμένως τις κατείχε για διαστήματα έως το 1981. Το 1981 διορίστηκε Καθηγητής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, διατηρώντας τη θέση του έως το 1994. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εργάστηκε σαν Εκτελεστικός Διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον της Αμερικής για κάποιο διάστημα. Το 1983, ο Ντράγκι διορίστηκε σύμβουλος του τότε υπουργού Οικονομικών της Ιταλίας Τζοβάνι Γκόρια.
Το 1991, ο Ιταλός υπουργός Οικονομικών Γκουίντο Κάρλι και ο διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας Κάρλο Ατσέλιο Τσιάμπι διόρισαν τον Ντράγκι στη θέση του γενικού διευθυντή του Ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών. Ο Ντράγκι παρέμεινε γενικός διευθυντής του ιταλικού υπουργείου οικονομικών μέχρι το 2001. Η θητεία του Ντράγκι στο υπουργείο οικονομικών της Ιταλίας ως γενικός διευθυντής σημαδεύτηκε από την προεδρία του στην επιτροπή που αναθεώρησε την ιταλική εταιρική και χρηματοοικονομική νομοθεσία. Παράλληλα συνέταξε μαζί με την επιτροπή τον νόμο ο οποίος διέπει τις ιταλικές χρηματοπιστωτικές αγορές. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 έλαβαν χώρα πάρα πολλές ιδιωτικοποιήσεις πολλών κρατικών εταιρειών της Ιταλίας. Ο Ντράγκι ήταν ένας από τους βασικούς υποστηρικτές των ιδιωτικοποιήσεων που διενέργησε η Ιταλική κυβέρνηση τη δεκαετία αυτή. Ο Ντράγκι ήταν πρόεδρος της επιτροπής αναδιάρθρωσης και διαχείρισης της SACE. Η επιτροπή έφερε εις πέρας την πλήρη αναδιάρθρωση της εταιρείας και τη συνέχιση της λειτουργίας της μετά το σοβαρό πλήγμα που της προκάλεσε το σκάνδαλο διαφθοράς καθαρά χέρια. Ο Ντράγκι έγινε πρόεδρος της SACE από το 1998 έως το 2001, πριν την ιδιωτικοποίηση της επιχείρισης. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ο Ντράγκι απετέλεσε μέρος του διοικητικού συμβουλίου πολλών μεγάλων εταιρειών και τραπεζών της Ιταλίας, όπως π.χ. στην Eni, στο Ινστιτούτο Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης, στην Εθνική Τράπεζα Λαβόρο αλλά και στο Ινστιτούτο Μομπιλιάρε Ιταλιάνο.
Το 2001, ο Ντράγκι εγκατέλειψε το Υπουργείο Οικονομικών και άρχισε να εργάζεται στο Ινστιτούτο Πολιτικής στη Σχολή Διακυβέρνησης Τζον Φ. Κένεντι στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το 2002 ο Ντράγκι διορίστηκε Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Goldman Sachs International. Έγινε και μέλος της διοικητικής επιτροπής της Γκόλντμαν Σαξ. Το 2005 παραιτήθηκε από αυτούς τους ρόλους. Ηγήθηκε της στρατηγικής της επέκτασης της εταιρείας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Παράλληλα, η εταιρεία ανέπτυξε περαιτέρω τις επαφές της με μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες και κυβερνήσεις. Όταν έγινε γνωστό ότι η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιούσε συστηματικά ανταλλαγές εκτός αγοράς, με τη βοήθεια της Γκόλντμαν Σαξ, ο Ντράγκι δήλωσε ότι «δεν γνώριζε τίποτα» για τη συμφωνία και «δεν είχε καμία σχέση με αυτήν». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ντράγκι εργάστηκε στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϋ. Παράλληλα εργάστηκε για κάποιο διάστημα στο ίδρυμα Μπρούκινγκς στην Ουάσινγκτον.
Ως διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας
Τον Δεκέμβριο του 2005, ανακοινώθηκε ότι ο Ντράγκι θα γίνει Διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας. Ανέλαβε επίσημα τη θέση του διοικητή στις 16 Ιανουαρίου 2006. Τον Απρίλιο του 2006, ο Ντράγκι εξελέγη Πρόεδρος του Φόρουμ Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Ε.Ε., αφού ψήφισαν θετικά οι πρόεδροι των κεντρικών τραπεζών των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό το όργανο μετονομάστηκε σε Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας τον Απρίλιο του 2009 για λογαριασμό της Ομάδας των 20, συγκεντρώνοντας σε ένα κοινό τόπο εκπροσώπους κυβερνήσεων, κεντρικών τραπεζών και εθνικών εποπτικών ιδρυμάτων στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Ως ο πρώτος πρόεδρος του μηχανισμού χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, ο Ντράγκι ήταν υπεύθυνος απέναντι στους ηγέτες των χωρών της Ομάδας των 20 και εργάστηκε για την προώθηση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, τη βελτίωση της λειτουργίας των αγορών και τη μείωση του συστημικού κινδύνου μέσω της ανταλλαγής πληροφοριών και της διεθνούς συνεργασίας μεταξύ των εποπτικών αρχών.
Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
μικρογραφία|left|Ο Ντράγκι (δεξιά) με τους [[Ντομινίκ Στρος-Καν|Ντομινίκ Στρος Καν και Ζαν Κλοντ Τρισέ]] Στις 17 Μαΐου 2011, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνέστησε τον διορισμό του Ντράγκι ως Προέδρου της ΕΚΤ. Ο διορισμός του Ντράγκι εγκρίθηκε αργότερα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την ίδια την ΕΚΤ και στις 24 Ιουνίου 2011 ο διορισμός του υπογράφηκε από τους ηγέτες της ΕΕ. Κατά τη διαδικασία του διορισμού, εκφράστηκαν ορισμένες ανησυχίες σχετικά με την προηγούμενη απασχόληση του Ντράγκι στην Goldman Sachs. Ως μέλος της Ομάδας των Τριάντα, που ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Ροκφέλερ, κατηγορήθηκε στα Der Spiegel, Tagesschau.de και Die Welt ότι είχε σύγκρουση συμφερόντων ως πρόεδρος της ΕΚΤ. Ο Ντράγκι μετακόμισε στη Φρανκφούρτη και ανέλαβε επίσημα τον ρόλο του προέδρου της ΕΚΤ την 1η Νοεμβρίου 2011, την επομένη της λήξης της θητείας του Τρισέ.
Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Ντράγκι μεσολάβησε για ένα τριετές πρόγραμμα δανεισμού 489 δισεκατομμυρίων ευρώ από την ΕΚΤ προς τις τράπεζες της ΕΕ. Η ΕΚΤ του Ντράγκι κατήργησε επίσης αμέσως τις δύο τελευταίες αυξήσεις επιτοκίων της θητείας του Τρισέ, δηλώνοντας ότι αυτό θα διευκόλυνε τη συνεχιζόμενη ευρωπαϊκή κρίση δημόσιου χρέους. Τον Φεβρουάριο του 2012, ο νομπελίστας στα οικονομικά, Τζόζεφ Στίγκλιτς υποστήριξε ότι για το θέμα της επικείμενης αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, η επιμονή της ΕΚΤ ότι θα έπρεπε να είναι «εθελοντική», σε αντίθεση με μια χρεοκοπία που συμφωνήθηκε από τις ελληνικές αρχές, θα ήταν «δώρο» στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που πούλησαν ασφάλιση αθέτησης πίστωσης για αυτό το χρέος, μια θέση που ο Στίγκλιτς υποστήριξε ότι ήταν ηθικός κίνδυνος. Τον Μάρτιο του 2012, ξεκίνησε ένας δεύτερος, μεγαλύτερος γύρος δανείων της ΕΚΤ σε τράπεζες της ΕΕ, αυτή τη φορά με το όνομα Πράξη Μακροπρόθεσμης Αναχρηματοδότησης (LTRO). Ένας σχολιαστής, ο Μάθιου Λιν, θεώρησε την εισφορά κεφαλαίων από την ΕΚΤ, μαζί με την ποσοτική χαλάρωση από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ και την Τράπεζα της Αγγλίας, τροφοδότησε τις αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου το 2011 και το 2012.
Τον Ιούλιο του 2012, εν μέσω ανανεωμένων φόβων για την ευρωζώνη, ο Ντράγκι δήλωσε σε συζήτηση σε πάνελ ότι, υπό την ηγεσία του, η ΕΚΤ «...είναι έτοιμη να κάνει ό,τι χρειαστεί (whatever it takes) για να διατηρήσει το ευρώ. Και πιστέψτε με, θα είναι αρκετό». Αυτή η δήλωση αναφέρθηκε έντονα σε όλη την ΕΕ και τις χρηματοπιστωτικές αγορές του κόσμου και αρχικά οδήγησε σε σταθερή μείωση των αποδόσεων των ομολόγων (κόστος δανεισμού) για τις χώρες της ευρωζώνης, ιδίως την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Υπό το πρίσμα της αργής πολιτικής προόδου για την επίλυση της κρίσης της ευρωζώνης, η δήλωση του Ντράγκι θεωρείται στη συνέχεια ως το σημαντικότερο σημείο καμπής στην τύχη της ευρωζώνης, με πολλούς υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και σχολιαστές να την περιγράφουν ως απαραίτητη για τη συνέχιση του το νόμισμα του ευρώ. Έκτοτε ο Ντράγκι συνδέθηκε έντονα με τη φράση «ό,τι χρειαστεί».
Στις 31 Οκτωβρίου 2019, η θητεία του ως Προέδρου της ΕΚΤ έληξε και η Διευθύνουσα Σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ ορίστηκε ως διάδοχός του.
Τον Οκτώβριο του 2019 η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη.
Πρωθυπουργός της Ιταλίας
Τον Φεβρουάριο του 2021 έπειτα από πολιτική κρίση, έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης και εγκρίθηκε στην πρωθυπουργία στις 3 Φεβρουαρίου 2021. Ανέλαβε καθήκοντα στις 13 Φεβρουαρίου 2021. Τον Μάιο του 2021, παραιτήθηκε από το δικαίωμα του να λαμβάνει τον πρωθυπουργικό μισθό, που φτάνει περίπου τα 10.000 ευρώ τον μήνα. Τον προηγούμενο μήνα, η κυβέρνηση του είχε ανακοινώσει την πρόθεση της να επιτρέψει την ελεύθερη κυκλοφορία στους εμβολιασμένους. Το πιστοποιητικό εμβολιασμού της Ιταλίας, που το 2021 και το 2022 είχε εκτεταμένη χρήση, έχει προκαλέσει τις εκτεταμένες αντιδράσεις των αντιεμβολιαστών.
Πέρα από την πανδημία COVID-19, ως πρωθυπουργός ο Ντράγκι κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον αυξημένο πληθωρισμό, την ενεργειακή κρίση, την κατανομή των χρημάτων του ταμείου ανάκαμψης και το αυξημένο δημόσιο χρέος, το σύνολο των οποίων δημιούργησαν συνθήκες αστάθειας στην ιταλική κυβέρνηση. Επιπλέον, ο Ντράγκι είχε πιο σκληρή στάση προς τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας σε σχέση με τα κόμματα του κυβερνητικού σχηματισμού.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Τον Δεκέμβριο του 2020 και τον Ιανουάριο του 2021, δημιουργήθηκαν εντάσεις εντός του κυβερνώντος συνασπισμού της Ιταλίας, με τον πρωθυπουργό Τζουζέπε Κόντε και τον πρώην πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι να παίρνουν αντίθετες θέσεις σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας του κορονοϊού στην Ιταλία αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα αποσβεστούν οι αρνητικές συνέπειες του ιού στην οικονομία. Στις 13 Ιανουαρίου, ο Ρέντσι ανακοίνωσε την παραίτηση δύο υπουργών της κυβέρνησης του (και οι δύο υπουργοί ανήκαν στο κόμμα του Ρέντσι, Ιτάλια Βίβα) προκαλώντας την κατάρρευση της δεύτερης κυβέρνησης Κόντε. Στις 26 Ιανουαρίου, μετά από ημέρες αποτυχημένων διαπραγματεύσεων με πολιτικά κόμματα για τη συγκρότηση νέας κυβέρνησης, ο Κόντε παρουσίασε την παραίτηση του στον πρόεδρο Ματαρέλα.
Στις 2 Φεβρουαρίου 2021, μετά από αποτυχημένες διαβουλεύσεις μεταξύ των κομμάτων για τον διορισμό αντικαταστάτη, ο Πρόεδρος Ματαρέλα ανακοίνωσε ότι θα καλούσε τον Ντράγκι στο Κυρινάλειο Παλάτι, ενώ στόχος του Ματαρέλα ήταν να αναθέσει στον Ντράγκι τη συγκρότηση τεχνοκρατικής κυβέρνησης. Την επόμενη μέρα, ο Ντράγκι αποδέχθηκε την πρόταση σχηματισμού νέας κυβέρνησης. Παράλληλα ο Ντράγκι ξεκίνησε τις διαβουλεύσεις με τους αρχηγούς των κομμάτων για το σχηματισμό της κυβέρνησης της Ιταλίας. Ο Ντράγκι εξασφάλισε την υποστήριξη του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, του κεντρώου κόμματος Ιτάλια Βίβα, του αριστερού κόμματος Ελεύθεροι και Ίσοι. Παράλληλα κέρδισε την υποστήριξη και άλλων μικρών φιλελεύθερων και κεντρώων κομμάτων. Μετά από μια αρχική καθυστέρηση, ο Ματέο Σαλβίνι, ηγέτης της δεξιάς Λέγκας, και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ηγέτης του κεντροδεξιού κόμματος Φόρτσα Ιτάλια, ανακοίνωσαν από κοινού ότι θα στηρίξουν τη συγκρότηση κυβέρνησης υπό την ηγεσία του Ντράγκι. Τελικά, στις 11 Φεβρουαρίου, τα μέλη του Κινήματος Πέντε Αστέρων ενέκριναν την υποστήριξη του κόμματος στη συγκρότηση νέας κυβέρνησης υπό τον Ντράγκι, με το 59.3% των μελών του κόμματος να ψηφίζει υπέρ της ένταξης στη νέα κυβέρνηση σε εκλογική διαδικασία του κόμματος.
Στις 12 Φεβρουαρίου, ο Ντράγκι ανακοίνωσε τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου του, το οποίο περιλάμβανε μέλη από όλα τα παραπάνω πολιτικά κόμματα. Ο Ντράγκι κράτησε 9 υπουργούς από το προηγούμενο υπουργικό συμβούλιο, και ενέταξε σε αυτό ανεξάρτητους τεχνοκράτες. Την επόμενη μέρα, ο Ντράγκι ορκίστηκε πρωθυπουργός. Στον απόηχο της ανακοίνωσης του υπουργικό συμβούλιο του Ντράγκι χαρακτηρίστηκε ως κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Πανδημία κορονοϊού
Μετά από συζητήσεις με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι τα ιταλικής παραγωγής εμβόλια για τον κορονοϊό θα διανέμονταν στο πληθυσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά προτεραιότητα. Στις 4 Μαρτίου 2021, ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι τα 250.000 εμβόλια της AstraZeneca που αρχικά επρόκειτο να διανεμηθούν στην Αυστραλία θα διανεμηθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η απόφαση του Ντράγκι να δρομολογηθεί η αποστολή των εμβολίων στην ΕΕ και όχι στην Αυστραλία έτυχε σφοδρής κριτικής από τον αυστραλό πρωθυπουργό Σκοτ Μόρισον και τον Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον. Αντίθετα, η απόφαση του Ντράγκι επαινέθηκε από Ευρωπαίους πολιτικός όπως ο Γάλλος Εμανουέλ Μακρόν. Στα μέσα Μαρτίου, η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει η χρήση του εμβολίου της AstraZeneca, επειδή βγήκαν στη δημοσιότητα καταγγελίες για την εμφάνιση θρομβώσεων σε Ιταλούς μετά από τον εμβολιασμό τους με το εμβόλιο αυτό. Στις 16 Μαρτίου 2021, ο Ντράγκι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν σχετικά με την αναστολή της χρήσης του εμβολίου της AstraZeneca. Παράλληλα στην επικοινωνία των δύο ηγετών συζητήθηκε και το γεγονός ότι οι τελικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων για τη χρήση του εμβολίου θα γίνονταν στις 18 Μαρτίου 2021.
Στις 15 Μαρτίου 2021, ο Ντράγκι έθεσε το μεγαλύτερο μέρος της Ιταλίας σε συνθήκες «πλήρους απαγορευτικού», με μη βασικές επιχειρήσεις να κλείνουν και τα ταξίδια να περιορίζονται, ως απάντηση στην αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού, αν και σε αντίθεση με το απαγορευτικό του 2020, τα εργοστάσια και ορισμένοι άλλοι χώροι εργασίας επετράπη να παραμείνουν ανοιχτοί. Επίσης τα περισσότερα σχολεία προχώρησαν σε τηλεκπαίδευση και έκλεισαν, προκαλώντας αντιδράσεις. Ανακοινώνοντας το απαγορευτικό, ο Ντράγκι υποσχέθηκε ότι η Ιταλία θα τριπλασιάσει τον ρυθμό των εμβολιασμών ξεκινώντας από τον Απρίλιο, βάζοντας στόχο να εμβολιάζει έκτοτε 500.000 ανθρώπους την ημέρα. Στις εβδομάδες μετά την ορκομωσία του, το ποσοστό αποδοχής του Ντράγκι σύμφωνα με δημοσκοπήσεις έφτασε το 63%.
Στις 16 Απριλίου, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, στην οποία συμμετείχε ο υπουργός υγείας Ρομπέρτο Σπεράντζα, ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι οι περιορισμοί θα χαλαρώσουν από τις 26 Απριλίου, επιτρέποντας την επαναλειτουργία των μπαρ και εστιατορίων από εκείνη την ημέρα. Δήλωσε μάλιστα ότι "είναι δυνατό να κοιτάξουμε το μέλλον με συνετή αισιοδοξία και εμπιστοσύνη".
Τον Ιούνιο του 2021, κυριάρχησε και στην Ιταλία η μετάλλαξη Δέλτα. Για να περιοριστεί η εξάπλωση νέων μεταλλάξεων, τον Αύγουστο του 2021 η κυβέρνηση έκανε υποχρεωτική την επίδειξη του ψηφιακού πιστοποιητικού εμβολιασμού για τη συμμετοχή σε αθλητικές εκδηλώσεις και μουσικά φεστιβάλ. Επίσης η επίδειξη του έγινε υποχρεωτική για την πρόσβαση σε χώρους όπως τα μπαρ, εστιατόρια και γυμναστήρια, καθώς και στα μέσα μαζικής μεταφοράς μεγάλων αποστάσεων (π.χ. τρένα, λεωφορεία, αεροπλάνα). Στις 15 Οκτωβρίου, η Ιταλία έγινε η πρώτη χώρα στο κόσμο που έκανε υποχρεωτική την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού κατά του κορονοϊού ή αρνητικού τεστ για τους μη εμβολιασμένους απ'όλους τους εργαζομένους δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Στις 24 Νοεμβρίου, ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι η είσοδος σε ψυχαγωγικές δραστηριότητες (π.χ. κινηματογράφοι, μπαρ, εστιατόρια και αθλητικοί αγώνες) θα γίνεται μόνο με επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού εξαλείφοντας έτσι τη δυνατότητα εισόδου με αρνητικό τεστ.
Στις 5 Ιανουαρίου 2022, εν μέσω νέας αύξησης των κρουσμάτων κορονοϊού μετά την εξάπλωση της εξαιρετικά μεταδοτικής παραλλαγής Όμικρον (ή, εναλλακτικά, μετάλλαξης) η κυβέρνηση έκανε τον εμβολιασμό υποχρεωτικό για όλους τους Ιταλούς πολίτες ηλικίας άνω των 50 ετών.
Εσωτερικές μεταρρυθμίσεις
Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ο Ντράγκι ηγήθηκε της διαδικασίας αναθεώρησης του συστήματος ποινικής και πολιτικής δικαιοσύνης της Ιταλίας, με στόχο οι υποθέσεις να εκδικάζονται γρηγορότερα απ'ότι πριν. Μεταξύ άλλων, το πακέτο μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Ντράγκι στο δικαστικό σύστημα περιλάμβανε την κατάργηση του ενός από τα δύο επίπεδα προσφυγής στη δικαιοσύνη, επηρεάζοντας έτσι τις περισσότερες δικαστικές υποθέσεις από εδώ και στο εξής. Οι μεταρρυθμίσεις έλαβαν την υποστήριξη πολλών πολιτικών κομμάτων, επειδή υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη ενός νομικού συστήματος που κινείται με αργούς ρυθμούς αποθαρρύνει τις ξένες επενδύσεις στην Ιταλία. Στις 3 Αυγούστου 2021, το ιταλικό κοινοβούλιο ενέκρινε το πακέτο μεταρρυθμίσεων, αφού ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι θα θεωρούσε την έκβαση της ψηφοφορίας ζήτημα εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του. Ο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι η ψήφιση της μεταρρύθμισης στο δικαστικό σύστημα θα συνδεθεί με τη διάθεση 200 δισεκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ιταλία με στόχο την τόνωση της ιταλικής οικονομίας. Η μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος αντιπροσώπευε το πρώτο επιτυχημένο πακέτο μεταρρυθμίσεων του ιταλικού δικαστικού συστήματος εδώ και αρκετές δεκαετίες.
Τον Οκτώβριο του 2021, η κυβέρνηση Ντράγκι ενέκρινε τον προϋπολογισμό του 2022. Ο προϋπολογισμός τροποποίησε τη μεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό σύστημα που ενέκρινε η κυβέρνηση Κόντε. Η λεγόμενη Ποσόστωση 100, η οποία επέτρεψε τη συνταξιοδότηση των εργαζομένων στην ηλικία των 62 ετών εφόσον εργάζονταν για 38 χρόνια καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τη λεγόμενη Ποσόστωση 102, δηλαδή κάποιος μπορεί να συνταξιοδοτηθεί στην ηλικία των 64 ετών αν εργάζονται για 38 χρόνια. Δηλαδή, εννοείται εδώ ότι για να συνταξιοδοτηθεί από αυτή την ηλικία, θα πρέπει να εργάζεται σταθερά για 38 χρόνια, δηλαδή για τόσα χρόνια να πληρώνει τις αντίστοιχες εργατικές εισφορές. Τα ιταλικά συνδικάτα αντιτάχθηκαν στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος και οργάνωσαν γενική απεργία ως ένδειξη διαμαρτυρίας στα τέλη Νοεμβρίου και αρχές του Δεκεμβρίου 2021. Ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης Ντράγκι τροποποίησε το λεγόμενο εισόδημα των πολιτών, ένα σχήμα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος που εισήγαγε ο Κόντε. Σύμφωνα με τις νέες διατάξεις, το ιταλικό "εισόδημα των πολιτών", ένα επίδομα της πρόνοιας, μειώνεται σταδιακά μετά από έξι μήνες και μετά από την απόρριψη δύο προσφορών για εργασία από τον ωφελούμενο, τότε η καταβολή του σταματά.
Στις 30 Δεκεμβρίου 2021, ο Ντράγκι επέβλεψε την έγκριση μιας πρόσθετης πρότασης στον προϋπολογισμό, με στόχο τη μεταρρύθμιση του ιταλικού φορολογικού συστήματος, εισάγοντας μια νέα σειρά εκπτώσεων στους φόρους και εκτεταμένες περικοπές στον εταιρικό φόρο. Παράλληλα στη νέα μεταρρύθμιση προβλέπεται η θέσπιση επιδοτήσεων στις εταιρείες που προσλαμβάνουν νέους και νέες μητέρες, την παροχή επιδοτούμενων στεγαστικών δανείων για όσους αγοράζουν το πρώτο τους ακίνητο και ένα ταμείο στήριξης για να μετριαστεί η αύξηση των τιμών της ενέργειας. Στα τέλη του 2021, το περιοδικό Εκόνομιστ απένειμε στην Ιταλία τον τίτλο της «Χώρας της Χρονιάς», τίτλο που η σύνταξη του περιοδικού απονέμει στη χώρα που κρίνει ότι έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη βελτίωση (σε θέματα οικονομίας) κατά τη διάρκεια ενός έτους. Το περιοδικό ανέφερε ότι ένας κεντρικός λόγος για την απονομή του τίτλου στην Ιταλία ήταν η ηγεσία του Ντράγκι.
Στις προεδρικές εκλογές του 2022, ο Ντράγκι θεωρήθηκε από πολλούς ο διάδοχος του τρέχοντος προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλα. Ωστόσο, στις 29 Ιανουαρίου 2022, ο Ντράγκι υποστήριξε δημόσια την επανεκλογή του Ματαρέλα στη θέση του προέδρου της Ιταλίας. Έτσι ο ίδιος έδωσε τέλος στις φήμες που αναπαρήγαγαν τα ΜΜΕ, κατά τις οποίες ο ίδιος θα ήταν διάδοχος του Ματαρέλα. Επίσης δεσμεύτηκε να ηγηθεί της αναθεώρησης του ιταλικού νόμου για τον ανταγωνισμό και την πρόσληψη των ατόμων στο δημόσιο, με στόχο να αυξήσει την απόδοση της ιταλικής οικονομίας.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2022, εν μέσω της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης, η κυβέρνηση Ντράγκι ενέκρινε ένα πακέτο αξίας 8 δισεκατομμυρίων ευρώ με στόχο τη στήριξη της οικονομίας. Ο στόχος αυτής της απόφασης είναι η τόνωση της ιταλικής οικονομίας, η οποία έχει επηρεαστεί σοβαρά από την αύξηση των τιμών της ενέργειας.
Εξωτερική πολιτική
Από την αρχή της πρωθυπουργίας του, ο Ντράγκι ξεκίνησε να υλοποιεί μια ενεργή εξωτερική πολιτική με έμφαση στη Μεσόγειο Θάλασσα, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, προκειμένου να αυξήσει την επιρροή της Ιταλίας στην περιοχή. Στις 6 Απριλίου 2021, ο Ντράγκι επισκέφθηκε τη Λιβύη. Η επίσκεψη του στη Λιβύη ήταν η πρώτη επίσκεψη του Ντράγκι σε ξένη χώρα ως πρωθυπουργός της Ιταλίας. Εκεί συνάντησε τον Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπέιμπα, δηλώνοντας ότι ήθελε να ενισχύσει τους δεσμούς της Ιταλίας με τη Λιβύη, η οποία αποτελούσε αποικία της Ιταλίας μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ταξίδι του Ντράγκι στη χώρα περιγράφηκε από τα μέσα σαν μια προσπάθεια μείωσης των τουρκικών και αιγυπτιακών επιρροών στη Λιβύη, στον απόηχο του εμφυλίου πολέμου ο οποίος είχε λήξει πριν από λίγους μήνες. Μέρες αργότερα, ο Ντράγκι χαρακτήρισε δικτάτορα τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε δημόσια θέα. Τον επέκρινε σκληρά για τη συμπεριφορά του στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σε μια συνάντηση που είχε ο Ερντογάν με την ίδια και τον Σαρλ Μισέλ (βλέπε το λήμμα Σόφαγκεϊτ για αναλυτικότερη πληροφόρηση). Η δήλωση προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις από την τουρκική κυβέρνηση. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου κάλεσε τον Ιταλό πρεσβευτή στο τουρκικό υπουργείο εξωτερικών για εξηγήσεις. Παράλληλα χαρακτήρισε τα λόγια του Ντράγκι ως «απαράδεκτη λαϊκιστική ρητορική», ενώ πολλά άλλα εξέχοντα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του Ερντογάν επιτέθηκαν έντονα στον Ντράγκι. Ωστόσο, την άποψη του Ντράγκι υποστήριξαν αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται ο ηγέτης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ. Στις 14 Απριλίου, ο Ερντογάν κατηγόρησε τον Ντράγκι, λέγοντας ότι είναι «διορισμένος και μη εκλεγμένος Πρωθυπουργός». Παράλληλα ο ίδιος χαρακτήρισε τη δήλωση του Ντράγκι «αγενή και αναιδή».
Τον Ιούνιο του 2021, ο Ντράγκι συμμετείχε στην Σύνοδο Κορυφής της Ομάδας των Επτά στην Κορνουάλη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Ντράγκι ηγήθηκε των συζητήσεων σχετικά με τη χάραξη στρατηγικής με στόχο την αποφυγή των αρνητικών επιπτώσεων στις αγορές, όταν μια κυβέρνηση δαπανά χρήματα για να στηρίξει την οικονομία σε κάποια κρίση. Κατά τη διάρκεια της συνόδου, ο Ντράγκι είχε συνάντηση με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Ο Ντράγκι επαίνεσε τον Μπάιντεν, λέγοντας του ότι συνέβαλε στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τον Αύγουστο του 2021, μετά την αποχώρηση των νατοϊκών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν εν μέσω της κατάληψης της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, η ιταλική κυβέρνηση συμμετείχε στην εκκένωση της Καμπούλ από τα ξένα στρατεύματα, μεταφέροντας στην Ιταλία τους πολίτες της που εργάζονταν στη χώρα και τους στρατιώτες της που είχαν αποσταλεί εκεί σαν μέρος των νατοϊκών επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν. Συνολικά η Ιταλία μετέφερε στο έδαφος της 5.011 άτομα, εκ των οποίων 4.890 ήταν αφγανοί πολίτες και οι υπόλοιποι ήταν Ιταλοί. Στο πλαίσιο της Επιχείρησης «Aquila Omnia», σχεδόν 5.000 Αφγανοί μεταφέρθηκαν στην Ιταλία με τη βοήθεια των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Στις 30 και 31 Οκτωβρίου 2021, η Ρώμη φιλοξένησε την ετήσια σύνοδο κορυφής της Ομάδας των 20. Ο Ντράγκι και οι άλλοι ηγέτες συζήτησαν, στο περιθώριο της συνόδου, κατά κύριο λόγο για την κλιματική αλλαγή, την πανδημία του κορονοϊού και την παγκόσμια ανάκαμψη του κόσμου, υγειονομικά, πολιτικά και οικονομικά, μετά την πανδημία. Οι μόνοι ηγέτες που δεν μετείχαν στη σύνοδο μέσω της φυσικής παρουσίας ήταν ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν. Μίλησαν στη σύνοδο με βιντεοκλήση.
Στις 26 Νοεμβρίου 2021, ο Ντράγκι υπέγραψε τη «Συνθήκη του Κυρινάλειου Παλατιού», με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανυέλ Μακρόν, στο Κυρινάλειο Παλάτι, στη Ρώμη. Στόχος της συμφωνίας ήταν η σύσφιξη των γαλλοϊταλικών σχέσεων. Στόχος της συνθήκης είναι η προώθηση της σύγκλισης και του συντονισμού των θέσεων της Γαλλίας και της Ιταλίας σε θέματα ευρωπαϊκής και εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας, μεταναστευτικής πολιτικής, οικονομίας, εκπαίδευσης, έρευνας, πολιτισμού και διασυνοριακής συνεργασίας.
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Ντράγκι, η κυβέρνηση του Ντράγκι εφάρμοσε μια νέα προσέγγιση απέναντι στη Ρωσία. Η νέα εξωτερική πολιτική της Ιταλίας περιγράφηκε από τους Financial Times ως «μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές της εξωτερικής πολιτικής της Ιταλίας εδώ και χρόνια». Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Ο Ντράγκι καταδίκασε σκληρά την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, καλώντας τη Ρωσία να προχωρήσει σε άμεση κατάπαυση του πυρός και υποσχέθηκε να κάνει «ό,τι χρειάζεται για την αποκατάσταση της ουκρανικής κυριαρχίας». Στην ίδια δήλωση προσέθεσε ότι είναι «αδύνατο να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος με τη Μόσχα», απαιτώντας από τη Ρωσία να αποσύρει άνευ όρων τις δυνάμεις της πίσω στα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα. Παρά την αρχική απροθυμία του, στις 26 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο Ντράγκι άλλαξε γνώμη και συμφώνησε να υποστηρίξει τον αποκλεισμό της Ρωσίας από το δίκτυο SWIFT, το διεθνές σύστημα χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Στις 22 Μαρτίου, ο Ντράγκι διαφώνησε με άλλους Ευρωπαίους ηγέτες καθώς υποστήριξε την αίτηση της Ουκρανίας να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Ντράγκι ήταν ένας από τους κύριους υποστηρικτές της πρότασης περί παγώματος της πλειοψηφίας των αποθεμάτων της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας σε ξένο συνάλλαγμα. Η Ρωσική κεντρική τράπεζα έχει αποθέματα αξίας 643 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ξένο συνάλλαγμα.
Μέχρι τον Μάιο του 2022, η ιταλική κυβέρνηση είχε διαθέσει 500 εκατομμύρια ευρώ για την οικονομική στήριξη των Ουκρανών που έφταναν στην Ιταλία και παράλληλα είχε ήδη διαθέσει 110 εκατομμύρια δολάρια ως οικονομική βοήθεια για την ουκρανική κυβέρνηση. Επιπλέον, η Ιταλία έχει στείλει στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας 110 εκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία, έως τις 7 Ιουνίου 2022, σύμφωνα με το BBC. Στις 3 Μαΐου 2022, ο Ντράγκι μίλησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ομιλία του αφορούσε πολλά επίκαιρα θέματα. Σύμφωνα με τον Ντράγκι, η ΕΕ πρέπει να αγκαλιάσει τον «ρεαλιστικό φεντεραλισμό» σε πολλούς τομείς πολιτικής (όπως η ασφάλεια, η οικονομία και η άμυνα).
Στις 16 Ιουνίου 2022, ο Ντράγκι επισκέφθηκε το Κίεβο, σε μια από κοινού επίσκεψη με τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και τον Γερμανό Καγκελάριο Όλαφ Σολτς. Οι τρεις ηγέτες είχαν μια μακρά συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Εκεί συζήτησαν διάφορα θέματα, όπως η αίτηση της Ουκρανίας να ενταχθεί της ΕΕ και η συνεχιζόμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Το ταξίδι θεωρήθηκε «ιστορικής σημασίας» από διάφορους σχολιαστές των εξελίξεων στις διεθνείς σχέσεις και την πολιτική.
Παραίτηση
Στις 14 Ιουλίου 2022 ανακοίνωσε στο υπουργικό συμβούλιο την παραίτησή του, την οποία όμως ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα δεν έκανε δεκτή. Ακολούθως, τα τρία κόμματα που αποτελούσαν τον κυβερνητικό σχηματισμό, το κίνημα Πέντε Αστέρων, η Λέγκα του Βορρά και η Φόρτσα Ιταλία, απέσυραν τη στήριξή τους προς το πρόσωπό του, με αποτέλεσμα να υποβάλλει εκ νέου την παραίτησή του στις 21 Ιουλίου, η οποία έγινε δεκτή. Τα κόμματα αυτά είχαν απαιτήσει την επαναδιαπραγμάτευση του κυβερνητικού προγράμματος. Η αύξηση των σπρεντ της Ιταλίας έχει επισημανθεί σαν παράγωγο της παραίτησης. Ο Ντράγκι παρέμεινε στη θέση του, ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών. Την προηγούμενη ημέρα είχε εκφράσει την προθυμία του να παραμείνει στην εξουσία. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις οι περισσότεροι Ιταλοί προτιμούσαν την παραμονή του στην εξουσία, στο τιμόνι ενός συνασπισμού εθνικής εθνότητας που καλύπτει κόμματα όλου του ιδεολογικού φάσματος.
Αντιδράσεις για την παραίτηση
Η παραίτηση του Μάριο Ντράγκι, που αποτελεί τη δεύτερη παραίτηση ηγέτη μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας μέσα στον Ιούλιο του 2022, μετά τον Μπόρις Τζόνσον, έχει συνοδευτεί από αντιδράσεις. Αρκετές ιταλικές εφημερίδες εκφράζουν την εναντίωση τους στην παραίτηση του.
Παράλληλα, η (ακροδεξιό- εθνικιστικό κόμμα), τα οποία, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις του Ιουλίου 2022, έχουν υψηλά ποσοστά προτίμησης. Η Ρωσία αντέδρασε θετικά στη παραίτηση, ενώ στην Ευρώπη οι πιέσεις ήταν για το αντίθετο.
Εμφύλιος Πόλεμος του Ελ Σαλβαδόρ
Ο Εμφύλιος Πόλεμος του Ελ Σαλβαδόρ (1979-1992) ήταν η εμφύλια σύγκρουση στο Ελ Σαλβαδόρ μεταξύ της στρατιωτικής κυβέρνησης και του "Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί" (FMLN), έναν συνασπισμό 5 αριστερών ανταρτικών ομάδων. Ένα πραξικόπημα στις 15 Οκτωβρίου 1979 οδήγησε στις δολοφονίες διαδηλωτών από την κυβέρνηση καθώς και σε υπερασπστές της τελευταίας από τους αντάρτες, γεγονός που θεωρήθηκε ως το σημείο καμπής για τον εμφύλιο πόλεμο.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 1980, οι αριστερές πολιτικές οργανώσεις ενώθηκαν σχηματίζοντας το "Συντονιστικό των Επαναστατημένων Μαζών" (CRM). Λίγους μήνες αργότερα, οι αριστερές ανταρτικές ένοπλες οργανώσεις ενώθηκαν σχηματίζοντας το "Ενιαίο Επαναστατικό Διευθυντήριο" (DRU), το οποίο μετονομάστηκε σε "Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Φαραμπούντο Μαρτί" (FMLN) μετά τη συγχώνευσή του με το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ τον Οκτώβριο του 1980. Ο εμφύλιος πόλεμος διήρκεσε περισσότερο από 12 χρόνια και σημαδεύτηκε από ακρότητες και από τις δύο πλευρές. Περιελάμβανε την σκόπιμη τρομοκράτηση και στοχοποίηση των πολιτών από "ομάδες θανάτου", τη βίαιη στρατολόγηση παιδιών-στρατιωτών, καθώς και άλλων παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κυρίως από τις κυβερνητικές δυνάμεις, αλλά και σε μικρότερη κλίμακα και από τους αντάρτες.
Ένας άγνωστος αριθμός ανθρώπων εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, και αναφορές του Ο.Η.Ε. αναφέρουν ότι περισσότεροι από 75.000 σκοτώθηκαν. Οι Η.Π.Α. συνεισέφεραν στη σύγκρουση παρέχοντας μεγάλες ποσότητες στρατιωτικής βοήθειας στη στρατιωτική κυβέρνηση του Ελ Σαλβαδόρ κατά τη διάρκεια της προεδρίας των Κάρτερ και Ρήγκαν.
Το 1990, ο Ο.Η.Ε. ξεκίνησε ειρηνευτικές συνομιλίες και στις 16 Ιανουαρίου 1992, με την Συμφωνία Ειρήνης του Τσαπουλτεπέκ, που υπογράφτηκε στην Πόλη του Μεξικού, έληξε επίσημα η σύγκρουση.
Υπόβαθρο
Το Ελ Σαλβαδόρ είναι η δεύτερη μικρότερη χώρα στην Κεντρική Αμερική μετά το Μπελίζ. Όπως σε πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής, η ιστορία του Ελ Σαλβαδόρ χαρακτηρίζεται από χαρακτηριστική κοινωνικοοικονομική ανισότητα. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο καφές έγινε πηγή σημαντικού εισοδήματος για τη χώρα, συνεισφέροντας στο 95% του Α.Ε.Π. της. Παρόλα αυτά το εισόδημα αυτό περιορίζεται μόνο στο 2% του πληθυσμού, διχάζοντας τους ανθρώπους μεταξύ μιας μικρής ισχυρής ελίτ και μιας φτωχοποιημένης πλειοψηφίας. Οι κοινωνικοοικονομικές εντάσεις μεγάλωσαν στη δεκαετία του '20, και από μια πτώση στις τιμές του καφέ μετά το Κραχ του '29, το 1932 το Κεντροαμερικανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα σχηματίστηκε και οδήγησε σε εξέγερση των χωρικών και των ιθαγενών πολιτών εναντίον της κυβέρνησης. Η τελευταία την κατέστειλε βίαια σε αυτή που έμεινε γνωστή ως "Η Σφαγή" (La Matanza), με τον στρατό να εξολοθρεύει 10.000 με 40.000 Ινδιάνους της χώρας. Ο Φαραμπούντο Μαρτί, αρχηγός της εξέγερσης, τελικώς συνελήφθη και θανατώθηκε, με τη θέση του Στρατού στο πολιτικό εποικοδόμημα της χώρας να ισχυροποιείται σημαντικά. Η σφαγή συνετέλεσε επίσης στο να ενδυναμώσει τα αισθήματα ισχυρής αποδοκιμασίας και εχθρότητας μεταξύ του πληθυσμού κατά της κυβέρνησης, και της στρατιωτικής και γαιοκτήμονος ελίτ.
Στις 14 Ιουλίου του 1969 μια στρατιωτική σύγκρουση ξεκίνησε μετά του Ελ Σαλβαδόρ και της Ονδούρας για διαμάχες στο μεταναστευτικό ρεύμα μετά τις μεταρρυθμισεις της Ονδούρας στη γη. Η σύγκρουση, γνωστή ως "Πόλεμος του Ποδοσφαίρου", διήρκεσε μόλις 4 ημέρες, προκάλεσε όμως σημαντικά μακροχρόνια δυσάρεστα αποτελέσματα στη σαλβαδοριανή κοινωνία. Το εμπόριο μεταξύ των δύο κρατών σταμάτησε, προκαλώντας τρομακτική οικονομική ζημιά και στα δύο κράτη. Περίπου 300.000 Σαλβαδοριανοί αναγκάστηκαν να εκτοπιστούν εξαιτίας της σύγκρουσης, οι περισσότεροι εξορίστηκαν απο την Ονδούρα. Σε πολλές περιπτώσεις η κυβέρνηση του Ελ Σαλβαδόρ δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τις ανάγκες τους. Ο "Πόλεμος του Ποδοσφαίρου" ενδυνάμωσε επίσης τη δύναμη του στρατού στο Ελ Σαλβαδόρ, οδηγώντας σε εκτεταμένη διαφθορά. Τα χρόνια που ακολούθησαν τον πόλεμο, η κυβέρνηση αύξησε τις στρατιωτικές δαπάνες και αγόρασε όπλα από χώρες όπως το Ισραήλ, η Βραζιλία, η Δυτική Γερμανία και οι Η.Π.Α., σε μια προσπάθεια να εκσυγχρονίσει τον σαλβαδοριανό στρατό.
Το 1973 η κρίση του πετρελαίου οδήγησε στην αύξηση των τιμών και μείωσε το γεωργικό απόθεμα. Αυτό χειροτέρεψε την υπάρχουσα κοινωνικοοικονομική ανισότητα στη χώρα, οδηγώντας σε αυξημένη ανταρσία. Σε ανταπόκριση, ο πρόεδρος Αρτούρο Αρμάντο Μολίνα εισήγαγε μια σειρά μεταρρυθμίσεων στη γη, επιθυμώντας την αναδιανομή της μεγάλης γαιοκτησίας στους χωρικούς. Οι μεταρρυθμίσεις απέτυχαν, εξαιτίας της αντίδρασης της ελίτ των γαιοκτημόνων, ενδυναμώνοντας την εξαπλούμενη δυσαρέσκεια ενάντια στην κυβέρνηση.
Στις 20 Φεβρουρίου 1977, ο στρατηγός Ουμπέρτο Ρομέρο, από το "Κόμμα Εθνικής Συμφιλίωσης" (PCN), επικράτησε του "Επαναστατικού Κόμματος Δημοκρατικής Ενοποίησης" σε εκλογές που σημαδεύτηκαν από νοθεία και βία από τις παραστρατιωτικές ομάδες της κυβέρνησης, όπως η διαβόητη "Όρντεν" (ORDEN, "Τάξη" στα ισπανικά), που τρομοκρατούσε τους ψηφοφόρους με ματσέτες. Η περίοδος μεταξύ των εκλογών και της τελετής ορκωμοσίας του Προέδρου Ρομέρο την 1η Ιουλίου 1977 χαρακτηρίστηκε από μαζικές διαμαρτυρίες από το λαϊκό κίνημα, που αντιμετωπίστηκαν με κρατική καταστολή. Στις 28 Φεβρουαρίου 1977, πλήθος διαδηλωτών συγκεντρώθηκε στο κέντρο της Πόλης του Ελ Σαλβαδόρ για να διαμαρτυρηθεί για την εκλογική νοθεία. Οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ, οδηγώντας σε σφαγή καθώς αδιάκριτα σκότωσαν διαδηλωτές και διερχομένους. Οι εκτιμήσεις για το σύνολο των νεκρών πολιτών κάνουν λόγο για 200 έως 1.500 άτομα. Ο Πρόεδρος Μολίνα κατηγόρησε τους διαδηλωτές ως όργανα κομμουνιστών άλλων χωρών, και άμεσα εξόρισε έναν αριθμό κορυφαίων μελών του κόμματος "Ηνωμένη Εθνική Αντιπολίτευση" (UNO) από τη χώρα.
Η καταστολή συνεχίστηκε μετά την ορκωμοσία του Προέδρου Ρομέρο, οπότε η νέα κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας και ανέστειλε τις πολιτικές ελευθερίες. Στην ύπαιθρο, η αγροτική ελίτ οργανώθηκε και χρηματοδότησε "ομάδες θανάτου", όπως τη διαβόητη "Ένοπλες Δυνάμεις του Ρεγαλάδο" (FAR) υπό την ηγεσία του Έκτορ Ρεγαλάδο, γαιοκτήμονα και οδοντίατρου. Ενώ οι "ομάδες θανάτου" ήταν αρχικώς αυτόνομες από τον Σαλβαδοριανό Στρατό και αποτελούντο από πολίτες (π.χ. οι FAR είχαν προκύψει από μια ομάδα Προσκόπων), σύντομα ανέλαβε την καθοδήγησή τους η στρατιωτική μυστική υπηρεσία "Ανσεσάλ" (ANSESAL), υπό τη διεύθυνση του ταγματάρχη Ρομπέρτο Ντ' Ωμπουισόν, με αποτέλεσμα οι συγκεκριμένες ομάδες να αποτελέσουν κρίσιμο και σημαντικό τμήμα του κρατικού μηχανισμού καταστολής, δολοφονώντας χιλιάδες συνδικαλιστές, ακτιβιστές, φοιτητές, μαθητές, καθηγητές και δασκάλους ύποπτους για υποστήριξη προς την Αριστερά. Η "Χριστιανική Νομική Υποστήριξη" (Socorro Jurídico Cristiano), ένα γραφείο νομικής βοήθειας μέσα στην Καθολική Αρχιεπισκοπή του Ελ Σαλβαδόρ και η σημαντικότερη ομάδα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, ανέφερε την εκτέλεση 687 πολιτών από τις κυβερνητικές δυνάμεις το 1978. Το 1979, ο αριθμός των καταγεγραμμένων εκτελέσεων ανέβηκε στις 1.796. Η καταστολή οδήγησε πολλούς στην Καθολική Εκκλησία να αποκηρύξουν την κυβέρνηση, η οποία αντέδρασε με καταστολή του Κλήρου.
Πραξικόπημα, καταστολή και εξέγερση: 1979-1981
Τον Φεβρουάριο του 1980 ο Αρχιεπίσκοπος Όσκαρ Ρομέρο δημοσίευσε μια "ανοιχτή" επιστολή του στον Πρόεδρο των Η.Π.Α. Τζίμι Κάρτερ, στο οποίο τον παρακαλούσε να ν' αναστείλει το εν εξελίξει πρόγραμμα στρατιωτικής βοήθειας στο καθεστώς του Ελ Σαλβαδόρ. Συμβούλευσε τον Κάρτερ ότι "η πολιτική δύναμη είναι στα χέρια των στρατιωτικών δυνάμεων. Γνωρίζουν μόνο πώς να καταστέλλουν το λαό και να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της σαλβαδοριανής ολιγαρχίας." Ο Ρομέρο προειδοποιούσε ότι η αμερικανική βοήθεια απλώς θα "όξυνε την έλλειψη δικαιοσύνης και την καταστολή των οργανώσεων του λαού που επανειλημμένα αγωνίζοντο να κερδίσουν το σεβασμό για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα." Στις 24 Μαρτίου 1980, ο Αρχιεπίσκοπος δολοφονήθηκε την ώρα της Θείας Λειτουργίας, την επομένη μέρα μετά το διάγγελμά του με το οποίο καλούσε τους Σαλβαδοριανούς στρατιώτες και τις δυνάμεις ασφαλείας να μην υπακούουν στις κυβερνητικές διαταγές να σκοτώνουν πολίτες. Ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ δήλωσε ότι επρόκειτο για μια "σοκαριστική και εξωφρενική πράξη". Στην κηδεία του Ρομέρο μια εβδομάδα μετά, κυβερνητικοί ελεύθεροι σκοπευτές στο Εθνικό Παλάτι και στην περίμετρο της πλατείας Χεράρδο Μπάρριος, πυροβόλησαν 42 συμμετέχοντες.
Στις 7 Μαΐου 1980, ο πρώην ταγματάρχης του Σαλβαδοριανού Στρατού, Ρομπέρτο Ντ΄ Ωμπουισόν, συνελήφθη σε μια φάρμα μαζί με μια ομάδα πολιτών και στρατιωτών. Οι επιδρομείς βρήκαν έγγραφα που συνέδεαν αυτόν και τους άλλους συλληφθέντες πολίτες ως οργανωτές και χρηματοδότες των "ομάδων θανάτου" που εκτέλεσαν τον Αρχιεπίσκοπο Ρομέρο, και ως συνωμότες για πραξικόπημα εναντίον της χούντας (JRG). Η σύλληψή τους προκάλεσε τρομοκρατικές απειλές από δεξιές ομάδες, οι οποίες μαζί με καθεστωτικές πιέσεις ανάγκασαν τη χούντα να ελευθερώσει τον Ντ' Ωμπουισόν. Το 1993, έρευνα του Ο.Η.Ε. επιβεβαίωσε ότι ο Ντ' Ωμπουισόν είχε διατάξει την εκτέλεση του Αρχιεπισκόπου Ρομέρο.
Ορζερύς
Το Ορζερύς (γαλλικά: Orgerus) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ορζεβάλ (Ιβλίν)
Το Ορζεβάλ (γαλλικά: Orgeval) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ορζεβαλαί (γαλλικά: Orgevalais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Κέφαλος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Κέφαλος είναι ακατοίκητη νησίδα η οποία βρίσκεται μέσα στον Αμβρακικό κόλπο, βόρεια και απέναντι από τη Βόνιτσα. Έχει σχήμα Δ και υπάρχουν ευρήματα που αποδεικνύουν κατοίκησή της την ρωμαϊκή εποχή. Υπάρχουν εμφανή ερείπια κατοικιών επάνω στο νησί, καθώς και άλλα βυθισμένα ερείπια μέχρι το κοντινότερο ακρωτήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ατμόσφαιρα
thumb|250px|right|Η [[ατμόσφαιρα της Γης.]] thumb|250px|right|Η αραιή [[ατμόσφαιρα του Άρη.]] Η ατμόσφαιρα (atmosphere, διεθνής όρος, από τα ελληνικά ατμός και σφαίρα) αποτελεί στρώμα αερίων που περιβάλλει έναν πλανήτη ή άλλο υλικό σώμα και συγκρατείται από τη βαρύτητα του σώματος. Είναι πιθανότερο η ατμόσφαιρα να συγκρατηθεί από ένα ουράνιο σώμα όταν η βαρύτητα είναι ισχυρή και η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας χαμηλή.
Ατμόσφαιρα
Ορφέν
Το Ορφέν (γαλλικά: Orphin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σάμιουελ Φράνκλιν Κόντι
Ο Σάμιουελ Φράνκλιν Καουντέρι (Samuel Franklin Cowdery), γνωστός αργότερα με το όνομα Σάμιουελ Φράνκλιν Κόντι (Samuel Franklin Cody) ήταν Αμερικανός πρωτοπόρος της αεροπορίας, ο οποίος γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1867 στο Ντάβενπορτ της Αϊόβα και πέθανε στις 7 Αυγούστου 1913 στο Φάρνμποροου του Ηνωμένου Βασιλείου.
Βιογραφία
Αυτός ο καλλιτέχνης επιδείξεων (ο οποίος συχνά συγχέεται με τον Μπάφαλο Μπιλ Κόντι ), που συμμετείχε σε σόου Άγριας Δύσης, είναι ο εφευρέτης των χαρταετών Κόντι, εναλλακτικών των αεροστάτων που χρησιμοποιήθηκαν από τον Βρετανικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για την καθοδήγηση των πυρών του πυροβολικού. Επίσης είναι ο πρώτος που πέταξε με μηχανοκίνητο αεροπλάνο στη Βρετανία στις 16 Οκτωβρίου 1908.
Στις 11 Οκτωβρίου είχε παρουσιάσει σε αεροπορική έκθεση στο Φάρνμποροου την ιπτάμενη συσκευή του στην πρώην αυτοκράτειρα της Γαλλίας Ευγενία, της οποίας ο οίκος κατά την εξορία της βρισκόταν στην περιοχή.
Πέθανε στις 7 Αυγούστου μετά από συντριβή ενός αεροσκάφους του στο οποίο ήταν κυβερνήτης, του VI.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Πανσπερμία
Πανσπερμία (από τα πᾶν, όλα, και σπέρμα, σπόρος) ονομάζεται η υπόθεση ότι η ζωή υπάρχει στο Σύμπαν, και μετακινείται μέσω μετεωροειδών, αστεροειδών, κομητών, πλανητοειδών, και επίσης μέσω διαστημοπλοίων, μέσω της ακούσιας μόλυνσης από μικροοργανισμούς.
Η υπόθεση της πανσπερμίας υποστηρίζει ότι η μικροσκοπική ζωή μπορεί να επιβιώσει τις επιδράσεις του διαστήματος, όπως τα ακραιόφιλα, και ότι παγιδεύεται σε διαστημικά σκουπίδια τα οποία απωθούνται στο διάστημα μετά από συγκρούσεις μεταξύ πλανητών και άλλων σωμάτων ηλιακών συστημάτων που κουβαλούν ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοαστρονομία Κατηγορία:Εξωγήινη ζωή Κατηγορία:Προέλευση της ζωής
Δωροθέα Πέλλας
Η Δωροθέα (μέχρι το 1922 Γάβριστα ) είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Δωροθέα έχει 564 κατοίκους. Βρίσκονται σε υψόμετρο 170 μέτρων. Στην τοπική κοινότητα Δωροθέας εντάσσεται και ο οικισμός Αγάθη.
Στα σύνορα των τοπικών κοινοτήτων Σωσάνδρας και Δωροθέας έχουν βρεθεί λείψανα οικιστικών εγκαταστάσεων των νεολιθικών χρόνων και της Εποχής του Χαλκού. Το χωριό είχε μικτό μουσουλμανικό και χριστιανικό πληθυσμό στις αρχές του 20ού αιώνα, με πλειοψηφία μουσουλμάνων (650 έναντι 200 χριστιανών, οι οποίοι προσέκειντο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο). Στο χωριό λειτουργούσε πατριαρχικό σχολείο. Στην απαρίθμηση του 1913, η Δωροθέα είχε 852 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 683 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 106 προσφυγικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1928 είχε 630 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 888. Η Δωροθέα ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας και με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Αριδαίας το 1997. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμωπίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Ορσονβίλ
Το Ορσονβίλ (γαλλικά: Orsonville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ορσονβιλουά (γαλλικά: Orsonvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Οικονομική και Νομισματική Ένωση
Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) είναι ένας όρος-ομπρέλα για την ομάδα των πολιτικών που αποσκοπούν στη σύγκλιση των οικονομιών των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε τρία στάδια. Οι πολιτικές καλύπτουν τα 20 μέλη της Ευρωζώνης, καθώς και μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτός του ευρώ.