cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλεξ Γκόγκιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι σερβικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουόνσι Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιμπέρνιαν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεντ Μίρεν ΦΚ
Ιερά Μητρόπολις Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης
Η Ιερά Μητρόπολις Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης είναι μία από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Περιλαμβάνει τα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Αίγινα, καθώς και τις πρώην επαρχίες Ερμιονίδος και Τροιζηνίας του νομού Αργολίδος. Μητροπολίτης της είναι από το 2001 ο Εφραίμ (Στενάκης).
Ιστορικά στοιχεία
Όταν ο Απόστολος Παύλος έφτασε και δίδαξε στην Κόρινθο, σύμφωνα με τις «Πράξεις των Αποστόλων» προσηλυτίστηκε ο αρχισυνάγωγος Κρίσπος και όλη η συναγωγή του. Ο Κρίσπος αναφέρεται στο μεταγενέστερο έργο «Αποστολικαί Διαταγαί» ως πρώτος επίσκοπος Αιγίνης, η οποία εξαρχής υπαγόταν στον Μητροπολίτη Κορίνθου. Σε αυτόν υπαγόταν, σύμφωνα με μαρτυρίες, ως και τις αρχές του 8ου αιώνα, ενώ φαίνεται ότι κατά τα τέλη του 9ου αιώνα προήχθη σε Αρχιεπισκοπή.
Περί τα τέλη του 12ου αιώνα ανατέθηκε η διοίκησή της στον Μητροπολίτη Αθηνών Μιχαήλ Ακομινάτο, χωρίς να υπαχθεί σε αυτήν. Σύντομα όμως, με την κατάληψη του νησιού από τους Φράγκους, καταργήθηκε και η Αρχιεπισκοπή Αιγίνης. Με την ανακατάληψη του νησιού από τους Τούρκους, επανασυστάθηκε η Αρχιεπισκοπή, περιλαμβάνοντας και τα για πρώτη φορά αναφερόμενα ως κατοικημένα νησιά της Ύδρας και του Πόρου.
Περί το 1813 αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη και τον Νοέμβριο του 1833, με διάταγμα του Όθωνα, αποτέλεσε μαζί με την Σαλαμίνα την προσωρινή Επισκοπή Αιγίνης. Με το ίδιο διάταγμα, η Ύδρα μαζί με την Τιπάρηνο (Σπέτσες), τον Πόρο και την Επισκοπή Δαμαλών αποτέλεσε την επίσης προσωρινή Επισκοπή Ύδρας και Τιπαρήνου, η οποία το 1842 προσαρτήθηκε στην Επισκοπή Αργολίδος.
Το 1852, δυνάμει του Νόμου Σ΄/10-07-1852 περί Επισκοπών, επανασυστήθηκε η Επισκοπή Ύδρας και Σπετσών, ενώ η Αίγινα συγχωνεύτηκε στην Μητρόπολη Αθηνών. Μόλις τον Σεπτέμβριο του 1936 αποσπάστηκε εκ νέου η Αίγινα από την δεύτερη και προσαρτήθηκε στην πρώτη, μετονομάζοντάς την σε «Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης», χωρίς αλλαγή της έδρας της, που παρέμεινε στην Ύδρα.
Η Μητρόπολη σήμερα
thumb|right|260px|Ο τρούλος του καθεδρικού ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ύδρας
Μονές
Στην Μητρόπολη λειτουργούν σήμερα οι παρακάτω μονές:
Εξωτερικές συνδέσεις
Υδρας
Θεόφιλος Αλεξανδρείας
Ο Θεόφιλος Αλεξανδρείας (... - 15 Οκτωβρίου 412) ήταν αρχιεπίσκοπος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από το 385 έως το 412. Θεωρείται άγιος από την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Κυβέρνηση της Ρωσίας
Η Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσικά: Прави́тельство Росси́йской Федера́ции) ασκεί την εκτελεστική εξουσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Τα μέλη που αποτελούν την κυβέρνηση είναι, ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας, που είναι και επικεφαλής της κυβέρνησης, οι αναπληρωτές πρωθυπουργοί και οι ομοσπονδιακοί υπουργοί. Οι αρμοδιότητές της καθορίζονται στο Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας και στο ομοσπονδιακό συνταγματικό δίκαιο. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας, o οποίος είναι o ουσιαστικός αρχηγός της Κυβέρνησης και των υπολοίπων μελών της δεν αποτελεί μέλος της, σύμφωνα με το Ρωσικό Σύνταγμα.
Η τρέχουσα είναι η Κυβέρνηση του Μιχαήλ Μισούστιν.
Σύνοψη
Μετά την διοικητική μεταρρύθμιση του 2004 τα κυβερνητικά καθήκοντα μοιράζονται ανάμεσα σε 17 υπουργεία, 5 ομοσπονδιακές υπηρεσίες και περίπου 30 κυβερνητικούς φορείς. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο της χώρας, ενώ επικυρώνεται ο διορισμός του από τη Δούμα. Ο Πρωθυπουργός μπορεί να ανέλθει στην προεδρική θέση αν ο εκλεγμένος πρόεδρος πεθάνει, είναι ανίκανος να εκτελέσει τα καθήκοντά του ή παραιτηθεί. Ο σημερινός Πρωθυπουργός είναι ο Μιχαήλ Μισούστιν.
Αρμοδιότητες
220px|thumb|Η έδρα της Ρωσικής Κυβέρνησης Οι αρμοδιότητες της κυβέρνησης περιγράφονται στο 6ο κεφάλαιο του Ρωσικού Συντάγματος. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η κυβέρνηση, πρέπει:
Τρέχουσα κυβέρνηση
Η 56η Κυβέρνηση της Ρωσίας ανέλαβε καθήκοντα στις 21 Ιανουαρίου 2020. Επικεφαλής είναι ο Πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν.
1337
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1337 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Φραγκίσκος Β΄ Ράκοζι
Ο Φραγκίσκος Β' Ράκοζι (ουγγρικά: II. Rákóczi Ferenc, 27 Μαρτίου 1676 - 8 Απριλίου 1735) ήταν Ούγγρος ευγενής και ηγέτης της Ουγγρικής εξέγερσης ενάντια στην Αυστρία που διήρκησε μεταξύ 1703 και 1711. Επίσης ήταν πρίγκηπας της Τρανσυλβανίας, αυτοκρατορικός πρίγκηπας και μέλος του τάγματος του Χρυσόμαλλου δέρατος. Σήμερα θεωρείται εθνικός ήρωας της Ουγγαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Κουντεγιάρ
Ο Κουντεγιάρ (Кудеяр), υποτίθεται από τον Οίκο των Ρουρικιδών, είναι θρυλικός ήρωας τού Ρωσικού λαού. Η ιστορία του περιγράφεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα (1875) τού Νικολάι Κοστομάροβ.
Βιογραφία
Ο Βασίλι Γ΄ τσάρος της Ρωσίας (γιος της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας) είχε πρώτη σύζυγο τη Σολομονίδα Σαμπούροβνα, την οποία διαζεύχθηκε, επειδή δεν του έκανε τέκνα και τη φυλάκισε σε μονή. Έτσι μπόρεσε να κάνει δεύτερο γάμο με την Έλενα Γκλίνσκαγια και είχε τέκνα τον Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας και τον Γιούρι του Ούγκλιτς. Η πρώτη σύζυγος έγινε μετέπειτα η αγία Σολομονίδα τού Σούζνταλ.
Σύμφωνα με τον θρύλο η Σολομονίδα έπειτε από λίγους μήνες γέννησε έναν γιο, ο οποίος πήγε λαθραία στους Κοσσάκους, που ζούσαν κατά μήκος τού ποταμού Ντον και εκεί έγινε ο ατρόμητος στρατηγός τους (ataman) και ήρωας σαν τον Ρομπέν των δασών.
Στην πραγματικότητα υπήρχαν αρκετοί ληστές με το όνομα αυτό. Υπάρχει μία επιστολή ενός βογιάρου της Μόσχας από την Κριμαία προς τον Ιβάν Δ΄ τον τρομερό, όπου αναφέρει πως "υπάρχει μόνο ένας ληστής εδώ, ο αθεόφοβος Κουτεγιάρ". Το όνομα είναι προφανώς περσικό και είναι σύνθεση των λέξεων θεός και άνδρας.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Άγις ο Ηλείος
Ο Άγις ο Ηλείος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου στους 52ους (572 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
315 Κωνσταντία
Η Κωνσταντία (Constantia) είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κωνσταντίας εκτιμάται σε 5 ως 12 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, όπως και το αν και με ποια περόδο περιστρέφεται η Κωνσταντία γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 80 ως 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κωνσταντια
Ερευνητική δημοσιογραφία
Ερευνητική δημοσιογραφία - (Investigative journalism) ονομάζεται η δημοσιογραφική έρευνα που ξεπερνά τα όρια του απλού ρεπορτάζ και ασχολείται με την εις βάθος και πολύπλευρη διερεύνηση σημαντικών για την κοινωνία θεμάτων. Τέτοια θέματα συνήθως είναι η διαφθορά και κυρίως η διαφθορά των πολιτικών, το οργανωμένο έγκλημα, τα ειδεχθή και ανεπίλυτα εγκλήματα, οι συνωμοσίες, κ.α.
Η δημοσιογραφία της έρευνας απαιτεί συνήθως πολύ χρόνο, αντικειμενικότητα, διασταύρωση των πληροφοριών, ανάδειξη όλων των πλευρών του ζητήματος, τόλμη, και δημοσιογραφικό ήθος.
Ο Βρετανός θεωρητικός των μέσων ενημέρωσης Χιούγκο ντε Μπούργκ αναφέρει ότι "Ένας ερευνητής δημοσιογράφος είναι ένας άνδρας ή γυναίκα, του οποίου το επάγγελμα είναι να ανακαλύψει την αλήθεια και να εντοπίσει τις όποιες παραλείψεις, με οποιαδήποτε μέσα του είναι διαθέσιμα. Η πράξη αυτού του γεγονότος, γενικώς ονομάζεται ερευνητική δημοσιογραφία και διακρίνεται από προφανής παρόμοια εργασία αστυνομίας, δικηγόρων, ελεγκτών και ρυθμιστικών φορέων, καθώς δεν περιορίζεται ως στόχος, δεν είναι νομικά θεμελιωμένος και συνδέεται στενά με τη δημοσιότητα".
Εργαλεία
Ένας ερευνητής δημοσιογράφος μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα ή περισσότερα εργαλεία για την διερεύνηση του θέματος:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη δημοσιογραφίας
Επαρχία Μαγκζάν Ζουμπαμπάγιεφ
Η επαρχία Μαγκζάν Ζουμαμπάγιεφ (Мағжан Жұмабаев ауданы) είναι μια επαρχία στην Περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι η το. Πληθυσμός: 34,055 (εκτίμηση 2013) 36,924 (απογραφή 2009) 49,679 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Μαγκζαν Ζουμπαμπαγιεφ
1338
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1338 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τεντ Κρουζ
Ο Ράφαελ Έντουαρντ «Τεντ» Κρουζ (αγγλ. Rafael Edward "Ted" Cruz, 22 Δεκεμβρίου 1970), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Τέξας, από τον Ιανουάριο του 2013. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Γενικός Δικηγόρος της πολιτείας του Τέξας από το 2003 έως το 2008.
Μητροπολιτικός ναός Αγίου Γρηγορίου Παλαμά
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Θεσσαλονίκη
Τεντ Κρουζ
Ο Κρουζ, έγινε ο πρώτος Ισπανοαμερικανός και Κουβανοαμερικανός, που εξελέγη στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών από το Τέξας.
Ήταν υποψήφιος για το Ρεπουμπλικανικό χρίσμα για προεδρία των ΗΠΑ το 2016. Στις προκριματικές εκλογές στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα για τις προεδρικές εκλογές του 2016, κατέλαβε τη δεύτερη θέση, πίσω από τον Ντόναλντ Τραμπ, με 25.1%.
Βιογραφία
Ο Ράφαελ Έντουαρντ Κρουζ, γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1970 στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτας του Καναδά, και μεγάλωσε στο Χιούστον του Τέξας. Ο πατέρας του Ράφαελ Κρουζ, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κούβα και μετανάστευσε αργότερα στο Ώστιν (Τέξας), λαμβάνοντας πολιτικό άσυλο, ενώ η μητέρα του Έλινορ Γουίλσον, είναι Αμερικανίδα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ντέλαγουερ.
Αποφοίτησε από το Λύκειο "Second Baptist High School" στο Χιούστον το 1988. Σπούδασε Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, και έλαβε πτυχίο (BA) με διάκριση "cum laude" το 1992. Στη συνέχεια σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, και έλαβε πτυχίο (JD) με διάκριση "magna cum laude" το 1995.
Καριέρα
Από το 1999 μέχρι το 2003 ο Τεντ Κρουζ διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου Πολιτικού Σχεδιασμού της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Εμπορίου, συνεργαζόμενος αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών και σύμβουλος πολιτικής του Τζορτζ Ου. Μπους στην προεδρική προεκλογική εκστρατεία των Μπους-Τσένεϊ το 2000.
Επίσης, διετέλεσε Γενικός Δικηγόρος του Τέξας από το 2003 μέχρι το 2008, θέση στην οποία ορίστηκε από τον τότε Γενικό Εισαγγελέα του Τέξας Γκρεγκ Άμποτ. Με τη θητεία του στη θέση του Γενικού Δικηγόρου του Τέξας, έγινε ο πρώτος Ισπανοαμερικάνος στη θέση αυτή, καθώς και ο νεότερος και μακροβιότερος Γενικός Δικηγόρος στην ιστορία του Τέξας. Παράλληλα, εργάστηκε ως επίκουρος καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν από το 2004 μέχρι το 2009.
Γερουσιαστής των ΗΠΑ (2013-)
Ο Τεντ Κρουζ κέρδισε τις γενικές εκλογές της Γερουσίας του 2012 στο Τέξας, όπου συγκέντρωσε το 56,60% των ψήφων έναντι του 40,50% που κέρδισε ο πρώην πολιτειακός βουλευτής και υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος Πολ Σάντλερ. Στις 14 Νοεμβρίου 2012, ανέλαβε πρόεδρος της Εθνικής Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής Γερουσιαστών. Ορκίστηκε στο αξίωμα του Γερουσιαστή, στις 3 Ιανουαρίου 2013.
Επανεξελέγη στην Γερουσία το 2018, με στενή πλειοψηφία (50,89%) έναντι του Δημοκρατικού ανθυποψηφίου του, Μπέτο Ο'Ρουρκ (48,33%), καθιστώντας μία από τις στενότερες εκλογικές νίκες Γερουσιαστή από το Τέξας.
Θέσεις
Ο Τεντ Κρουζ, ταυτίζεται ανοιχτά με το κίνημα Τι Πάρτι (Κίνημα του Τσαγιού), ενώ έχει υποστηριχθεί από την Ρεπουμπλικανική Παράταξη Ελευθερίας. Ο Κρουζ, θεωρείται από τους πιο συντηρητικούς και σκληροπυρηνικούς πολιτικούς του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Το 2021, ήταν ένας από τους Γερουσιαστές, που αντιτάχθηκαν στο αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Τέξας Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Λατινοαμερικανοί Κατηγορία:Κουβανοί
Μάχη του Δυρραχίου
Κατηγορία:Δυρράχιο
FIFA 2000
Το FIFA 2000 (γνωστό ως FIFA 2000: Major League Soccer στην Αμερική) είναι βιντεοπαιχνίδι αθλητισμού που δημιουργήθηκε από την EA Canada και εκδόθηκε από την Electronic Arts. Είναι το έβδομο παιχνίδι της σειράς FIFA. Κυκλοφόρησε το 1999 για τα Microsoft Windows και το PlayStation και αργότερα από τη Tiertex Design Studios και THQ για το Game Boy Color.
Περιγραφή
Ανάμεσα στις πρωτοπορίες του παιχνιδιού ήταν η ικανότητα που έδινε στον παίκτη να παίζει συνεχόμενες σεζόν, πράγμα που του έδινε την ευκαιρία να αγωνίζεται είτε για προαγωγή είτε για υποβιβασμό στον διαγωνισμό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.
Υποδοχή
Το παιχνίδι δέχτηκε θετικές κριτικές, εκτός από την Game Boy Color έκδοση, η οποία έχει ένα σκορ 46.50% στο GameRankings. Το ίδιο έδωσε στην έκδοση PlayStation ένα 87.27% και στην PC έκδοση ένα 85.41%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Color Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Electronic Arts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αθλητισμού Κατηγορία:FIFA (σειρά βιντεοπαιχνιδιών)
Άλοϋς του Λίχτενσταϊν (1869-1955)
Ο Άλοϋς (Λουδοβίκος), γερμ. Aloys(ius) (17 Ιουνίου 1869 - 16 Μαρτίου 1955) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν ανιψιός του Φραγκίσκου Α΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν. Θα ήταν διάδοχος, αλλά παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄.
Βιογραφία
Επειδή ο Φραγκίσκος Α΄ (γιος τού Άλοϋς Β΄) δεν είχε απογόνους και ο Αλφρέδος ήταν εξάδελφός του, ο Άλοϋς ήταν ο επόμενος στη διαδοχή. Μάλιστα ο Άλοϋς από τη μητέρα του ήταν και ανιψιός τού Φραγκίσκου Α΄. Προτίμησε όμως ήδη από το 1923 να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄.
Απεβίωσε στο Βάλντουτς σε ηλικία 86 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1903 την Ελισάβετ-Αμαλία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου-Λουδοβίκου αρχιδούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Ιωάννης Κοσμόπουλος
Ο Ιωάννης  Κοσμόπουλος ήταν αγωνιστής και πρωτεργάτης της εξέγερσης της Ανατολικής Μάνης στην  επανάσταση των Ελλήνων το 1770, γνωστή και με τη δημώδη ονομασία Ορλωφικά ή Ορλοφικά.
Η καταγωγή του ήταν από την Λάγια Μάνης απόγονος μεγάλης οικογένειας και πατέρας του Κωνσταντίνου (Κωσταντή-Λάγιου) Κοσμόπουλου μετέπειτα αγωνιστή της Επανάστασης του 1821.
Πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση των Ορλωφικών και σκοτώθηκε μαζί με τον Πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη Κωνσταντή Κολοκοτρώνη και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους.
Οτεγκέν Μπατίρ
Το Οτεγκέν Μπατίρ (Өтеген батыр) είναι οικισμός και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ίλε στην περιφέρεια Αλμάτι του νοτιοανατολικού Καζακστάν. Πληθυσμός: 20,163 (2009 αποτελεσμάτων της Απογραφής) ; 17,301 (1999 αποτελεσμάτων της Απογραφής).
1339
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οτεγκέν Μπατίρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Οπτική Ανθρωπολογία
Η Οπτική Ανθρωπολογία αποτελεί κατηγορία του πεδίου έρευνας της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας. Η Οπτική Ανθρωπολογία ασχολείται, κατά ένα μέρος, με την διερεύνηση και παραγωγή εθνογραφικής μελέτης όπως αυτή εκφράζεται μέσω της φωτογραφίας, του κινηματογράφου και των Νέων Μέσων. Προσφάτως, τέτοιου τύπου έρευνες, έχουν χρησιμοποιηθεί από Ιστορικούς των Επιστημών και την Οπτική Επιστήμη. Αν και ορισμένες φορές, η Οπτική Ανθρωπολογία, συγχέεται εσφαλμένα με την εθνογραφικό κινηματογράφο ωστόσο θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η Οπτική Ανθρωπολογία απαρτίζεται από πολλά σημεία. Ορισμένα εξ αυτών είναι η μελέτη της οπτική αναπαράστασης ενός χορού, μιας σκηνικής παράστασης, εκθέματα και αρχεία μουσείων, ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, κεραμική, αρχιτεκτονική αλλά και η μελέτη της παραγωγής των ΜΜΕ και της υποδοχής τους από το κοινό. Η ανάλυση και η ιστορικότητα της αναπαράστασης, από διαφορετικά μεταξύ τους πολιτισμικά πρίσματα, εμπίπτουν στο πεδίο έρευνας της Οπτικής ανθρωπολογίας, όπως: η διερεύνηση ζητημάτων που αφορούν από τα τατουάζ, τα γλυπτά και άλλα ανάγλυφα, έως την ζωγραφική στα σπήλαια, την επεξεργασία του ελεφαντόδοντου, τα κοσμήματα, τα ιερογλυφικά και σχέδια. Επιπροσθέτως, μέσα στα πεδία που καλύπτει είναι και η μελέτη της αναπαράστασης της ανθρώπινης όρασης, των ιδιοτήτων των ΜΜΕ και η αλληλεπίδραση της οπτικής μορφής και της σχέσεις μεταξύ των λειτουργιών και μορφών των αναπαράστασων, όπως και τις εφαρμογές και συνεργατικές χρίσεις των οπτικών αναπαραστάσεων.
Η Πολυτροπική Ανθρωπολογία περιγράφει την πρόσφατη μεταστροφή, της Οπτικής Ανθρωπολογίας, η οποία ασχολείται με τον τρόπο που η αναδυόμενη τεχνολογία, όπως η εικονική πραγματικότητα, η αυξημένη πραγματικότητα, οι εφαρμογές κινητών τηλεφώνων, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα παιχνίδια βρίσκονται σε διάδραση με την κινηματογραφία, την φωτογραφία και την τέχνη κι έτσι αναδιαμορφώνεται η ανθρωπολογική μελέτη-έρευνα, πρακτική και διδασκαλία.
Ιστορική ακολουθία
Πριν από την ανάδυση της Ανθρωπολογίας ως ξεχωριστό ακαδημαϊκό πεδίο μελέτης και έρευνας την δεκαετία του 1880, εθνολόγοι χρησιμοποιούσαν τη φωτογραφία ως εργαλείο διερεύνησης[2] · ανθρωπολόγοι και μη στο πνεύμα της διασωστικής εθνολογίας και στην προσπάθεια καταγραφής και κληροδότησης ενός τρόπου ζωής κοινοτήτων που θεωρήθηκαν καταδικασμένες σε εξαφάνιση εισήγαγαν την φωτογραφία ως εργαλείο εθνογραφικής έρευνας (παραδείγματος χάριν το έργο του Edward Curtis).[3] Η ιστορική ακολουθία της εθνογραφικής κινηματογραφίας είναι συνυφασμένη με την απλή κινηματογραφία και το είδος των ντοκυμαντέρ. Ωστόσο, το εθνογραφική λογοτεχνία θεωρείται γνήσιο τέκνο της εθνογραφικής κινηματογραφίας. Ορισμένες από τις πρώτες κινηματογραφικές ταινίες του εθνογραφικού Άλλου δημιουργήθηκαν με εξοπλισμό Lumière (Promenades des Éléphants à Phnom Penh, 1901).[4] Ο Robert Flaherty, που έγινε ευρέως γνωστός από τις ταινίες του που διαδραματίζουν τους λαούς του Αρκτικού κύκλου (Nanook of the North, 1922), ασχολήθηκε με την κινηματογραφία το 1913 μετά από παρότρυνση του επιβλέποντα της ακαδημαϊκής του μελέτης. Ο Flaherty επικεντρώθηκε στην ‘παραδοσιακή’ ζωή των Inuit παραλείποντας εσκεμμένα ορισμένα στοιχεία σύγχρονου πολιτισμού στην καθημερινότητα τους. Σε σημείο μάλιστα να τους αρνηθεί όπλο για να αποτελειώσουν ένα θαλάσσιο κήτος που κατάφεραν να πιάσουν με απλό καμάκι όσο τους κινηματογραφούσε (σύμφωνα με τον Barnouw η σκηνή αυτή συμπεριλήφθηκε στο Nanook ως απόδειξη του ‘πρωτόγονου’ πολιτισμού τους). Αυτό το μοτίβο εξακολουθεί να έπεται στην κινηματογραφική αναπαράσταση της εθνογραφίας (παράδειγμα η ταινία του Robert Gardner Dead Birds).
Μέχρι και την δεκαετία του 1940 και 1950, ανθρωπολόγοι όπως ο Hortense Powdermaker,[5] Gregory Bateson, Margaret Mead (Trance and Dance in Bali, 1952) and Mead and Rhoda Metraux, eds., (The Study of Culture at a Distance, 1953) γεφύρωναν το ανθρωπολογικό πρίσμα αναφορικά με την ερμηνεία του ζητήματος των μαζικών ΜΜΕ και της οπτικής αναπαράστασης. Ο Karl G. Heider επισημαίνει στην αναθεωρημένη έκδοση Ethnographic Film (2006) ότι μετά τους Bateson και Mead η ιστορική ακολουθία της οπτικής ανθρωπολογία ορίζεται ως «τo σπερματικό έργο τεσσάρων ανθρώπων που δραστηριοποιήθηκαν το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα: Jean Rouch, John Marshall, Robert Gardner και Tim Asch. Θέτοντας το μικροσκόπιο στα τέσσερα αυτά άτομα σκιαγραφείται η εθνογραφική κινηματογραφία» (p. 15). Αρκετοί, όπως ο Peter Loizos,[6] προσθέτουν και τον κινηματογράφο/συγγραφέα David MacDougall στην ομάδα αυτή.
Το 1966, ο κινηματογράφος Sol Worth και ο ανθρωπολόγος John Adair δίδαξαν μια ομάδα Αμεριδιάνων από την Αριζόνα, τους Navajo, πως θα χειρίζονται κινηματογραφία 16mm. Η θεωρία προς διερεύνηση των ερευνητών αφορούσε την καλλιτεχνική έκφραση των Navajo επί της κινηματογραφίας, η αποτύπωση της «αντιληπτικής δομής» του κόσμου των Navajo από τους ίδιους. [7] Ο στόχος του πειράματος ήταν κατά κύριο λόγο η παραγωγή εθνογραφίας. Έπειτα από δεκαετίες το έργο αυτό ενέπνευσε μια ποικιλία συμμετοχικών και εφαρμοσμένων ανθρωπολογικών πρωτοβουλιών - που κυμαίνονται από τη φωτοφωνία έως τις συλλογές εικονικών μουσείων - στις οποίες οι κάμερες δίνονται σε τοπικούς συνεργάτες ως στρατηγική ενδυνάμωσης. [8] [9] [10] [ 11]
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Οπτική Ανθρωπολογία βρήκε για πρώτη φορά το ακαδημαϊκό κοινό του το 1958 με τη δημιουργία του Κέντρου Μελέτης Κινηματογράφου στο Μουσείο Αρχαιολογίας και Εθνολογίας του Peabody του Χάρβαρντ.[12] Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδρύθηκε το 1987 το Κέντρο Οπτικής Ανθρωπολογίας της Γρανάδας στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ για να εκπαιδεύει, στο πεδίο της ανθρωπολογίας και κινηματογραφίας, φοιτητές MA, MPhil και PhD των οποίων οι απόφοιτοι έχουν παράγει πάνω από 300 ταινίες μέχρι σήμερα. Ο John Collier, Jr. έγραψε το πρώτο τυπικό εγχειρίδιο στον τομέα το 1967, και πολλοί οπτικοί ανθρωπολόγοι της δεκαετίας του 1970 βασίστηκαν σε σημειολόγους όπως ο Roland Barthes για βασικές κρίσιμες προοπτικές. Η συνεισφορά στην ιστορία της Οπτικής Ανθρωπολογίας περιλαμβάνει το έργο των Emilie de Brigard (1967), [13] Fadwa el Guindi (2004),[14] και Beate Engelbrecht, ed. (2007).[15] Μια πιο πρόσφατη ιστορικότητα που κατανοεί την οπτική ανθρωπολογία με την ευρύτερη έννοια, επιμελημένη από τους Marcus Banks και τον Jay Ruby, είναι το Made To Beened: Ιστορικές προοπτικές για την οπτική ανθρωπολογία. [16] Η ενεργοποίηση του ανθρωπολογικού φακού στην Ινδία παρέχει μια αντίθεση της οπτικής ανθρωπολογίας (Khanduri 2014).[17]
Επι του παρόντος η Εταιρεία Οπτικής Ανθρωπολογίας (SVA) αντιπροσωπεύει το υποπεδίο στις Ηνωμένες Πολιτείες ως τμήμα της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Ένωσης (AAA).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, εθνογραφικές ταινίες προβάλλονται κάθε χρόνο στο Margaret Mead Film Festival καθώς και στο ετήσιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και ΜΜΕ της AAA. [18] Στην Ευρώπη, οι εθνογραφικές ταινίες προβάλλονται στο Royal Anthropological Institute Film Festival στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο Jean Rouch Film Festival στη Γαλλία και στο Ethnocineca στην Αυστρία. Δεκάδες άλλα διεθνή φεστιβάλ παρατίθενται τακτικά στο Newsletter της Σκανδιναβικής Ανθρωπολογικής Ένωσης Κινηματογράφου [NAFA]. [19]
Χρονολόγιο και βάθος της προ-ιστορικής οπτικής αναπαράστασης
Ενώ οι Ιστορικοί της Τέχνης έχουν ξεκάθαρα το ίδιο ενδιαφέρον με τα ίδια αντικείμενα και διαδικασίες με την Οπτική Ανθρωπολογία, η τελευταία πλαισιώνει τα ευρήματα σε ένα ολιστικό πολιτισμικό τόπο. Συγκεκριμένα, αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν φάσεις της οπτικής ανάπτυξης στην προσπάθεια τους να αντιληφθούν την εξάπλωση των λαών και των πολιτισμών τους κατά την εξάπλωση τους σε γειτονικά τοπία αλλά και σε μεγαλύτερες περιοχές. Κατά το 10,000 π.Χ. ένα σύστημα από καλώς ανεπτυγμένα εικονογράμματα χρησιμοποιούνταν από λαούς με βάρκες [20] και ήταν κατά πάσα πιθανότητα ζωτικής σημασίας στην ανάπτυξη πλοήγησης και συγγραφής όπως επίσης κι ως μέσον εξιστόρησης και καλλιτεχνικής έκφρασης. Πρώιμες οπτικές αναπαραστάσεις συχνά αποτυπώνουν τη γυναικεία μορφή, με ένδυση γύρω στο 28,000 π.Χ., γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται από αρχαιολόγους ότι συνάδει με την ανακάλυψη της τεχνικής του πλεξίματος στην Παλιά Ευρώπη. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της ολιστικής φύσης της οπτικής ανθρωπολογίας: ένα ειδώλιο που απεικονίζει μια γυναίκα που φοράει διάφανο ρουχισμό δεν είναι απλώς αντικείμενο τέχνης, αλλά ένα παράθυρο στα έθιμα του φορέματος εκείνη την εποχή, οργάνωση του νοικοκυριού (όπου βρέθηκαν), μεταφορά των υλικών (από πού προήλθε ο πηλός) και των διαδικασιών (πότε έγινε η κοινή χρήση του πηλού), πότε ξεκίνησε η ύφανση, τι είδους ύφανση απεικονίζεται και ποια άλλα στοιχεία υπάρχουν για την ύφανση και τι είδους πολιτιστικές αλλαγές συνέβησαν σε άλλα μέρη της ανθρώπινης ζωής εκείνη την εποχή.
Η οπτική ανθρωπολογία, εστιάζοντας στις δική της προσπάθεια για την παραγωγή και κατανόηση της ταινίας, είναι σε θέση να καθιερώσει πολλές αρχές και να χτίσει θεωρίες σχετικά με την ανθρώπινη οπτική αναπαράσταση γενικά.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2016-17
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2016-17 ήταν η 62η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αλκή Ορόκλινη για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 2016-17 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες της βαθμολογίας προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 2017-18 και οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2017-18.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα 0 βαθμοί.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2015-16
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2016-17
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2016-17:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2015-16
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2015-16:
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Σημειώσεις: 1 Η Αλκή Ορόκλινη δεν χρησιμοποίησε την κανονική της έδρα αλλά το Στάδιο Αμμόχωστος.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Σημειώσεις: 2 Από την Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί για οικονομικούς λόγους.
Ισοβαθμία: α Ομόνοια-Εθνικός 1-1, Εθνικός-Ομόνοια 1-2 β Ακρίτας-ΕΝΑΔ 3-0, ΕΝΑΔ-Ακρίτας 2-1
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή: Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας 16/17
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017
Οι ουρανοί είναι δικοί μας
Το Οι ουρανοί είναι δικοί μας είναι μια ελληνική αισθηματική-κωμική-δραματική ταινία, του 1953, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου.
Πλοκή
Μια μικρή και φτωχή κοπέλα (Αντιγόνη Βαλάκου) που ζει με την άρρωστη θετή γιαγιά της γνωρίζει και ερωτεύεται με ένα απότακτο της Πολεμικής Αεροπορίας (Αλέκος Αλεξανδράκης). Φίλος του είναι ένας σμήναρχος της Αεροπορίας (Λάμπρος Κωνσταντάρας). Αυτός με τη γυναίκα του (Αλέκα Κατσέλη) έχουν χάσει το κοριτσάκι τους εδώ και αρκετά χρόνια. Τελικά αποδεικνύεται πως η φτωχή κοπέλα ήταν η κόρη τους, που βρίσκει μετά από χρόνια τους χαμένους της γονείς.
Παραγωγή
Αρχικά το σενάριο επρόκειτο να είναι μια διασκευή του θεατρικού έργου "Το κουρέλι" του Ντάριο Νικοντέμι. Σε αυτό θα έπαιζαν ο Δημήτρης Χορν, η Έλλη Λαμπέτη και ο Γιώργος Παππάς. Η διασκευή ανατέθηκε στον Ντίνο Δημόπουλο ο οποίος τελικά το διασκεύασε με τίτλο ‘’Το σπουργιτάκι’’ και τελικά σε ‘’Οι Ουρανοί είναι δικοί μας’’.
Είναι η πρώτη ταινία του Ντίνου Δημόπουλου. Η μουσική είναι του Μάνου Χατζιδάκι.
Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 7 Δεκεμβρίου 1953. Κόβοντας 44.156 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 8η θέση ανάμεσα σε 21 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Στόρα Ντίμουν
Το Στόρα Ντίμουν (φεροϊκά: Stóra Dímun) είναι ένα μικρό νησί των Φερόων Νήσων. Βρίσκεται στο Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό και έχει έκταση 2,7 τ.χλμ.. Στα νότια του νησιού υπάρχουν μερικά σπίτια με 10 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022). Το νησί βρίσκεται νότια του Σάντοϊ και βόρεια του Σούντουροϊ. Το όνομα Στόρα Ντίμουν σημαίνει Μεγάλη Ντίμουν σε αντίθεση με το Λίτλα Ντίμουν που σημαίνει Μικρή Ντίμουν. Το νησί είναι προσβάσιμο από τη θάλασσα μόνο όταν υπάρχει καθαρός και ήρεμος καιρός, ενώ εκτελούνται τακτικά δρομολόγια με ελικόπτερο δύο φορές την εβδομάδα όλο το χρόνο.
Οι ακτές του νησιού έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικές περιοχές για τα πουλιά από την BirdLife International, λόγω της σημασίας του ως τόπος αναπαραγωγής για τα θαλασσοπούλια, ειδικά των υδροβατών (15.000 ζευγάρια), Φρατέρκουλα του Ατλαντικού (40.000 ζευγάρια) και κέπφους (50 ζευγάρια).
Νασάς ΓΣΚ
Η Νασάς (τουρκικά: Nasaş) ήταν επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Ιζμίτ στην επαρχία Κοτζαέλι της Τουρκίας. Ιδρύθηκε το 1975 και αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Τουρκίας, ενώ κατάφερε δύο φορές να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Τουρκίας, το 1992 και το 1993, χωρίς να καταφέρει να το κατακτήσει. Το 1993, η εταιρεία Nasaş, η οποία κατείχε τα δικαιώματα της ομάδας, αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα με αποτέλεσμα να κηρύξει πτώχευση. Την ίδια χρονιά η εταιρεία Ülker αγόρασε τα δικαιώματα της ομάδας μετονομάζοντάς την σε Ούλκερσπορ.
Επιτυχίες
Κύπελλο Τουρκίας
Στόρα Ντίμουν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στόρα Ντίμουν
Νασάς ΓΣΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1975
Ανδεσίτης
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαιστειογενή πετρώματα
Ορφέας Αθηένου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ορφέας Αθηένου (ή ο Ορφέας Αθηαίνου) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Αθηένου της επαρχίας Λάρνακας. Ο Ορφέας έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και έχει δύο συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο.
Ιστορία
Ο Ορφέας ιδρύθηκε το 1948 με την ονομασία ΑΟΝ (οργάνωση νεολαίας της κυπριακής αριστεράς). Το 1959 μετονομάστηκε σε ΕΔΟΝ (όταν η οργάνωση νεολαίας άλλαξε όνομα) ενώ το 1962 μετονομάστηκε σε Ορφέας. Ο λόγος της μετονομασίας σε Ορφέα αποτέλεσε ένα ταξίδι που θα έκαναν στη Βηρυτό αλλά επειδή η ΕΔΟΝ είχε κηρυχθεί παράνομη από τους Άγγλους διοικητές της Κύπρου, αποφάσισαν να μετονομάσουν το σύλλογο σε Αθλητικός Σύλλογος Ορφέας Αθηένου.
Ο Ορφέας αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ένωσης Λάρνακας (ΕΠΕΛ), της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το 1981 κατέκτησε το πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ, κερδίζοντας παράλληλα την ένταξη του στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Γ΄ κατηγορίας.
Σήμερα συμμετέχει στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ένωσης Λάρνακας (ΕΠΕΛ).
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Ορφέας συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθηένου
Κοινότητα Φιλυριάς Κιλκίς
Η κοινότητα Φιλυριάς ανήκει στον δήμο Παιονίας και περιλαμβάνει τα χωριά Γερακώνα και Φιλυριά. Η Φιλυριά είναι η έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 565 μόνιμους κάτοικους.
Ιστορία
Τα δύο χωριά Φιλυριά και Γερακώνα ήταν γνωστά από την περίοδο της τουρκοκρατίας με τις ονομασίες Λιμπάοβο και Γερακάρι, αντίστοιχα. Οι κάτοικοί τους ήταν χριστιανοί. Στις αρχές του 20ού αιώνα πολλοί κάτοικοι μεταστράφηκαν σε εξαρχικοί, λόγω της τρομοκρατίας που δέχονταν από Βούλγαρους κομιτατζήδες. Το Φεβρουάριο του 1900, οι Έλληνες της Γερακώνας αναγκάστηκαν να δεχτούν τους κομιτατζήδες στην εκκλησία υπό την απειλή των όπλων. Το Δεκέμβριο του 1902 οι κομιτατζήδες δολοφόνησαν τον πρόκριτο της Γερακώνας Γρηγόριο Δέλλιου, και εξανάγκασαν τους κατοίκους να πληρώσουν μεγάλα χρηματικά πρόστιμα στο Βουλγαρικό κομιτάτο και να υπογράψουν αιτήσεις προς τις τοπικές Οθωμανικές αρχές ότι προσέρχονται στην εξαρχία. Η μεταστροφή πολλών από τους κατοίκους των χωριών στην εξαρχία οφείλονταν, εκτός από τις βιαιότητες των Βουλγάρων και στην εισπρακτική πολιτική του αναπληρωτή Μητροπολίτη Βοδενών Ιλαρίωνα.
Μετά τις ανταλλαγές πληθυσμών με Βουλγαρία και Τουρκία, ορισμένοι κάτοικοι προσέφυγαν στη Βουλγαρία, ενώ στα χωριά εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από Ανατολική Ρωμυλία (Βουλγαρία), καθώς και Πόντο και Μικρά Ασία (Τουρκία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Νομός Κιλκίς
Δημοτικισμός
Ο Δημοτικισμός είναι πνευματικό κίνημα που μεσουράνησε στο γλωσσικό στερέωμα τον 20ό αιώνα. Κυριάρχησε ως υπέρτατη γλωσσική ανάγκη να «καθαριστεί» η ελληνική γλώσσα από την καθαρεύουσα και τον αρχαϊσμό. Ο δημοτικισμός αποτέλεσε αντικείμενο διεκδίκησης σε κοινωνικό εθνικό επίπεδο.
Ιστορικό υπόβαθρο - απαρχές του δημοτικισμού
Ο Δημοτικισμός ως εκπαιδευτικό κίνημα ξεκίνησε το 1888 όταν ο Ψυχάρης κυκλοφόρησε το βιβλίο «το ταξίδι μου» το οποίο αποτελεί το μανιφέστο του Δημοτικισμού.
Συστατικά στοιχεία
Ο Δημοτικισμός θεωρεί τη γλώσσα και το έθνος ζωντανούς οργανισμούς. Η γλώσσα και η κουλτούρα του ελληνικού πληθυσμού αποτελούν τη φυσική συνέχεια της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας. Η μελέτη της νεοελληνικής γλώσσας, των δημοτικών τραγουδιών και των λαϊκών παραμυθιών παίζει καθοριστικό ρόλο στην εκπαίδευση.
Από τα Ευαγγελικά στα Αθεϊκά
Το 1880 η δημοτική γλώσσα επικράτησε ως η γλώσσα της ποίησης, με αναφορά το έργο του Παλαμά,Τα τραγούδια της Πατρίδας μου (1886). Αργότερα έγινε προσπάθεια να επεκταθεί η δημοτική γλώσσα και σε άλλα είδη του λόγου. Έγινε προσπάθεια για μετάφραση της Καινής Διαθήκης στη δημοτική γλώσσα που επιχείρησε ο Αλεξ. Πάλλης. Το πρώτο βιβλίο που συνδέεται με την έναρξη του εκπαιδευτικού δημοτικισμού είναι το βιβλίο του Φ. Φωτιάδη «το γλωσσικό ζήτημα και η εκπαιδευτική μας Αναγέννηση» το 1902.
Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (1917-1920)
Στη τριετία 1917-20 γράφτηκαν 13 αναγνωστικά προσαρμοσμένα στους σκοπούς της μεταρρύθμισης. Το αναγνωστικό «Τα Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου αποτέλεσε την τελειότερη έκφραση του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού: δημοτική γλώσσα με συντακτική και γραμματική συνέπεια, προώθηση της Νεοελληνικής Αγωγής και αστική ιδεολογία με έμφαση στον ορθό λόγο. Τα αναγνωστικά αποσύρθηκαν από τα σχολεία όταν ακολούθησε η ήττα των Βενιζελικών (Νοεμ.1920), με ακύρωση της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας.
Τα Μαρασλειακά (1924-1926)
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή οι πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Ομίλου (Γληνός, Δελμούζος, Τριανταφυλλίδης) ανέλαβαν σημαντικές θέσεις στο υπουργείο Παιδείας. Δημιουργήθηκαν 3 σημαντικά ιδρύματα: Η προσπάθεια σταμάτησε το 1926 με τα λεγόμενα «Μαρασλειακά», διαμάχη που ξέσπασε εξαιτίας του τρόπου που δίδασκε την Ιστορία η καθηγήτρια του Διδασκαλείου Ρόζα Ιμβριώτη.
Οι δάσκαλοι της αντίδρασης
Μία ομάδα δασκάλων συγκεντρώθηκε γύρω από το εκπαιδευτικό περιοδικό «Ερμής» ενώ ο εκδότης του Α. Καραγιάννης, αντιβενιζελικός με ακραίες συντηρητικές αντιλήψεις, μιλούσε υποτιμητικά για τη δημοτική γλώσσα θεωρώντας τον δημοτικισμό, όργανο του κομμουνισμού. Άλλοι σημαντικοί διανοούμενοι που ανήκαν στην παράταξη που έδρασε την οκταετία (1923-1930) ήταν ο Νικόλαος Εξαρχόπουλος, ο Γ. Χατζηδάκης, ο Τρύφων Παπαθανασίου και ο Ι. Τουρνάς. Οι επιτυχίες τους συνοψίστηκαν ως διάσπαση της διδασκαλικής ομοσπονδίας (1927) που ταυτίζεται χρονικά με τη διάσπαση του Εκπαιδευτικού Ομίλου (8/5/1927). Η αντίφαση καθαρεύουσας - δημοτικισμού αποτέλεσε χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της περιόδου. Η καθαρεύουσα και γενικότερα ο κλασικισμός επιβίωσαν στη Μέση Εκπαίδευση. Η καθαρεύουσα έγινε αποδεκτή από τα μεσοαστικά στρώματα και αποτέλεσε προϋπόθεση για την επαγγελματική τους άνοδο, την κοινωνική τους καταξίωση και την ταξική τους ταυτότητα. Τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά στο δημοτικό σχολείο όπου ο πληθυσμός στη πλειονότητα του ήταν αγροτικός, δεν δέχτηκε την καθαρεύουσα και δυσκολεύτηκε σημαντικά να απορροφήσει τους ξενόφωνους των «νέων χωρών» (1913) καθώς και τους πρόσφυγες από Μ.Ασία και Πόντο (1922).
Η δεύτερη γενιά των δημοτικιστών δασκάλων
Παράλληλα με τους ηγέτες του δημοτικιστικού κινήματος Γληνό, Δελμούζο και Τριανταφυλλίδη εμφανίστηκε μία δεύτερη γενιά διανοουμένων με υψηλό βαθμό παιδαγωγικής κατάρτισης και αριστερή πολιτική ταυτότητα. Σημαντικός εκπρόσωπος αυτής της γενιάς υπήρξε ο δάσκαλος Γ. Δανός. Ενώ οι περισσότεροι διανοούμενοι του εκπαιδευτικού δημοτικισμού είχαν αναπτύξει πολλαπλές σχέσεις με τον βενιζελισμό της περιόδου η δεύτερη γενιά υπήρξε άτυχη εφόσον εμφανίστηκε όταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είχε σταματήσει να κυριαρχεί δυναμικά (1933 και εξής ).
Ο εκπαιδευτικός δημοτικισμός και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου
Ο Μεταξάς υπήρξε υποστηρικτής της δημοτικής και επιπλέον θεωρούσε τον δημοτικισμό εθνικό κίνημα. Στο διάστημα 36-38 η δημοτική γλώσσα που με τη μεταρρύθμιση του '29 είχε απλωθεί στις έξι τάξεις του δημοτικού και στις δύο πρώτες του Γυμνασίου περιορίστηκε στις τέσσερις πρώτες τάξεις του δημοτικού και από το 1937 μόνο στις τρεις. Σύμφωνα με τη «Ρηγοπούλου» η δημοτική γλώσσα έγινε αποδεκτή γιατί συνδέθηκε με την ανάπτυξη της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης καθώς και τον πρακτικό χαρακτήρα των σπουδών. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας απαγορεύτηκε η κυκλοφορία παιδαγωγικών εντύπων εκτός από δύο που αποτέλεσαν τα φρούρια του εκπαιδευτικού δημοτικισμού. «Η Σχολική Εφημερίς» που ήταν αφιερωμένη σε ζητήματα εφαρμοσμένης παιδαγωγικής και η «Παιδεία» που συγκέντρωσε τους πιο υψηλούς διανοούμενους του εκπαιδευτικού δημοτικισμού.
Ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου
Ένας από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού ήταν ο Δημήτρης Γληνός. Η πρώτη γνωριμία με τον δημοτικισμό έγινε μέσω του περιοδικού Νουμάς που εξέδιδε ο πρωτοπόρος δημοτικιστής Ταγκόπουλος. Την περίοδο αυτή μεγάλοι λογοτέχνες όπως ο Χατζόπουλος, ο Καμπύσης, ο Καρκαβίτσας, ο Νιρβάνας, ο Ξενόπουλος, ο Γρυπάρης, ο Μαλακάσης, ο Βάρναλης και ο Σουρής, επηρεασμένοι από το κίνημα του Ψυχάρη άρχισαν να γράφουν στη δημοτική. Πολλά περιοδικά όπως η Τέχνη του Χατζόπουλου, τα Προπύλαια του Βλαχογιάννη ο Νουμάς του Ταγκόπουλου εκδόθηκαν στη δημοτική. Το 1904,ο Γληνός έγινε μέλος του συλλόγου των δημοτικιστών η εθνική μας γλώσσα.
Ο Γληνός ακολούθησε την ιδεολογία της προοδευτικής αστικής τάξης. Πίστευε ότι η εκπαίδευση μπορεί να βελτιωθεί με την εισαγωγή της δημοτικής και την αναπροσαρμογή των των αναλυτικών προγραμμάτων των σχολείων. Επιπλέον υποστήριξε ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δε μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Το 1910 ίδρυσε τον Εκπαιδευτικό Όμιλο ο οποίος μετά την αντίδραση Δελμούζου-Γληνού διασπάστηκε το Μάρτιο του 1927.
Απόψεις των ιδρυτών του Εκπαιδευτικού Ομίλου
Οι απόψεις του Δελμούζου-Γληνού όσον αφορά την ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου παραμένουν διαφορετικές:
Προτάσεις του Αλέξανδρου Δελμούζου
Ο όμιλος είναι ένα εκπαιδευτικό σωματείο και όχι πολιτικό, δεν ενδιαφέρεται για ορισμένο κόμμα,πολιτική παράταξη, κοινωνική τάξη αλλά φροντίζει για την εκπαίδευση του συνόλου.
Εδραίωση στην εκπαίδευση
Η δημοτική ως όργανο επικοινωνίας χρησιμοποιήθηκε από ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού που καθόριζε τη φυσιογνωμία της Ελλάδος, κυριάρχησε στην Παιδεία, την κοινωνία, την επιστήμη και τη διοίκηση. Ο εικοστός αιώνας είναι ο αιώνας που για πρώτη φορά διδάχθηκε στην ελληνική σχολική εκπαίδευση η κοινή νέα ελληνική γλώσσα, η δημοτική. Ταυτόχρονα οι Έλληνες διχάστηκαν σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Οι καθαρευουσιάνοι κατηγόρησαν τους δημοτικιστές αποκαλώντας τους προδότες, ανθέλληνες, μη πατριώτες και πουλημένους στους εχθρούς της πατρίδας. Κάθε απόκλιση από την καθαρεύουσα ισοδυναμούσε με αποδοκιμασία - άρνηση της εθνικής ταυτότητας. Ο πολιτικός διχασμός της περιόδου 1915-17, οδήγησε σε ρήξη την αντιβενιζελική παράταξη, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας ήταν η καθαρεύουσα, με τη βενιζελική που χαρακτηριζόταν από την κυριαρχία της δημοτικής. Αυτό όμως που άλλαξε την πορεία της ελληνικής εκπαίδευσης ήταν η εισαγωγή της διδασκαλίας της Νεοελληνικής (δημοτικής) στα δημοτικά σχολεία με πρωτοβουλία του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1917.
Η διδασκαλία της δημοτικής στην εκπαίδευση γενικεύτηκε πενήντα χρόνια αργότερα με την Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή και υπουργό παιδείας τον Γ. Ράλλη. Με αυτό τον τρόπο η δημοτική καθιερώθηκε ως η επίσημη γλώσσα της Εκπαίδευσης και της Διοίκησης. Η αυξανόμενη χρήση της δημοτικής το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα οδήγησε στην απλούστευση της γραμματικοσυντακτικής δομής της. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι με την εισαγωγή της δημοτικής έχουμε μία ανεξέλεγκτη χρήση ξένων λέξεων και μεταφραστικών δανείων, η νεοελληνική δημοτική γλώσσα ήταν πιο άμεση στην έκφραση νοημάτων και είχε καλύτερο επικοινωνιακό αποτέλεσμα σε σχέση με την καθαρεύουσα.
Αλλαγές
Οι κυριότερες αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στην εκπαίδευση μέσω της εισαγωγής της δημοτικής γλώσσας ήταν:
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα
Άγνων ο Πεπαρήθιος
Το 568 π.Χ., στέφθηκε Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου στους 53ους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
1340
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1340 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ράινπαρκ Στάντιον
Το Ράινπαρκ Στάντιον είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Βαντούζ του Λίχτενσταϊν και είναι έδρα της Βαντούζ και της Εθνική Λίχτενσταϊν.
Ιστορία
Το γήπεδο άρχισε να κατασκευάζεται από την 1 Ιουλίου 1997 και εγκαινιάστηκε περίπου ένα χρόνο μετά, στις 31 Ιουλίου 1998, με την αναμέτρηση: Βαντούζ-Καϊζερσλάουτερν, την τότε πρωταθλήτρια Γερμανίας. Η Καϊζερσλάουτερν κέρδισε με το εμφατικό 8-0. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Ρήνο, λίγα μέτρα μακριά από τα σύνορα με την Ελβετία. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 7.789 άτομα συνολικά, αλλά οι θέσεις καθήμενων είναι 6.127.
Το 2005 πραγματοποιήθηκε ένας φιλικός αγώνας ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στη Λίβερπουλ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Βαντούζ Κατηγορία:ΦΚ Βαντούζ Κατηγορία:Εθνική Λίχτενσταϊν (ποδόσφαιρο)
Φραγκίσκος ντε Πάουλα του Λίχτενσταϊν
Ο Φραγκίσκος ντε Πάουλα, γερμ. Franz de Paula (25 Φεβρουαρίου 1802 - 31 Μαρτίου 1887) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν νεότερος αδελφός του Άλοϋς Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Ιωακείμ-Έγκον λάντγκραβου του Φύρστενμπερκ-Βάιτρα.
Τον αδελφό του διαδέχθηκαν οι γιοί εκείνου Ιωάννης Β΄ άγαμος και Φραγκίσκος άτεκνος. Επόμενος στη διαδοχή ήταν ο εγγονός του Φραγκίσκου ντε Πάουλα, ο Άλοϋς, ο οποίος προτίμησε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄.
Ο Φραγκίσκος ντε Πάουλα απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 85 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1841 την Ιουλία (1818-1895), κόρη του Άλφρεντ-Βόιτσεχ Ποτόκι, ευγενούς από την Πολωνία και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Δυτικό μέτωπο 1918
Westfront 1918 (γερμ. Δυτικό μέτωπο 1918) είναι ένα γερμανικό αντιπολεμικό κινηματογραφικό έργο του σκηνοθέτη Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ παραγωγής 1930.
Πλοκή
Βρισκόμαστε στη Γαλλία του 1918, στους τελευταίους μήνες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τέσσερις Γερμανοί στρατιώτες του πεζικού (ένας από τη Βαυαρία, ένας νεαρός φοιτητής, ένας που τον λένε Καρλ και ο Διοικητής τους) βρίσκονται στα μετόπισθεν του δυτικού μετώπου με λιγοήμερη άδεια. Μαζί τους είναι και η Υβέτ, μια Γαλλίδα νεαρή κοπέλα. Όλοι της κάνουν κομπλιμέντα, αλλά αυτή αγαπάει τον νεαρό φοιτητή. Ξαφνικά αναχωρούν για το μέτωπο, όπου τους περιμένει η φρικτή κόλαση των χαρακωμάτων. Σε ένα βομβαρδισμό η υπόγεια στοά του χαρακώματος καταρρέει αργά. Ο Βαυαρέζος με τον Καρλ και τον διοικητή που είναι μέσα προσπαθούν να στυλώσουν τα στηρίγματα για να μην τους πλακώσουν τα χώματα, αλλά κοντεύουν να πάθουν ασφυξία από την έλλειψη οξυγόνου. Ο φοιτητής τους σώζει τη ζωή σκάβοντας στο χώμα, ανοίγοντας τρύπα και βοηθώντας τους να βγουν έξω. Μετά από αυτό όμως δέχονται τα κατά λάθος πυρά του ίδιου του πυροβολικού τους. Για να τους σώσει τη ζωή, ο φοιτητής δηλώνεται εθελοντής αγγελιοφόρος και με ρίσκο τη ζωή του φεύγει για να πάει στις θέσεις του πυροβολικού και να τους ειδοποιήσει να σταματήσουν.
Ο Καρλ παίρνει άδεια και φεύγει για το σπίτι του. Εκεί βρίσκει τη γυναίκα του να τον απατάει με έναν συχωριανό (τον χασάπη). Στον θυμό του απάνω πάει να τους σκοτώσει και τους δυο, αλλά συγκρατείται και αντί γι' αυτό αποφασίζει απεγνωσμένος να γυρίσει πίσω στο μέτωπο. Ο φοιτητής μέσα στη μάχη πέφτει στα χέρια του εχθρού και πεθαίνει από την ξιφολόγχη στον λασπερό κρατήρα μιας βόμβας. Ο Βαυαρέζος πληγώνεται βαριά κατά την άμυνα μιας επίθεσης των Γάλλων. Ο Διοικητής από κλονισμό νεύρων κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης των τανκς αρχίζει να φωνάζει ασταμάτητα "ζήτω" και να χαιρετάει τους πεσόντες μέχρι που τον βρίσκουν οι τραυματιοφορείς και τον μεταφέρουν στο υπαίθριο νοσοκομείο. Ο Καρλ πληγώνεται βαριά και όταν τον ψήνει πυρετός στο παραλήρημα βλέπει τη γυναίκα του. Ο Καρλ ξεψυχάει. Ένας Γάλλος τραυματίας του πιάνει το χέρι και το σφίγγει λέγοντάς του μονολεκτικά: «από εχθροί θα γίνουμε φίλοι».
Παρασκήνια
Το έργο είναι μια εξαίρεση του γενικού πνεύματος της εποχής του. Συμπίπτει χρονικά και έλαβε την πρεμιέρα του επτά μήνες πριν της πρεμιέρας του παρόμοιου αλλά πολύ πιο γνωστού κινηματογραφικού έργου «Ουδέν νεότερον από το δυτικό μέτωπο». Βασίζεται δε στο μυθιστόρημα με τον τίτλο «Vier von der Infanterie» (γερμ. «οι τέσσερις του πεζικού») του Ερνστ Γιοχάνζεν.
Το 1933 το έργο αυτό απαγορεύτηκε από τη ναζιστική Γερμανία, λόγω «μονόπλευρης παρουσίασης του πολέμου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1930 Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Αντιπολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Δυτικού Μετώπου (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες
Κουζμάν Σαπκάρεφ
Ο Κουζμάν Αναστάσοφ Σαπκάρεφ, (Кузман Анастасов Шапкарев) (1 Φεβρουαρίου 1834 στην Οχρίδα – 18 Μαρτίου 1909 στη Σόφια) ήταν ένας Βούλγαρος λαογράφος, εθνογράφος και επιστήμονας από την Οθωμανική περιοχή της Μακεδονίας, συγγραφέας βιβλίων και εθνογραφικών μελετών και μια σημαντική φιγούρα της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης. Ως προς την εθνικότητά του θεωρείται ως ένας Μακεδόνας στη Βόρεια Μακεδονία.