cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρίγωνον
Ονομασίες και ιστορία
Οι ευσεβείς άνθρωποι των ημερών του έλεγαν ότι αναπαριστούσε την Αγία Τριάδα, με το σχήμα του να μοιάζει με το αρχικό της ελληνικής λέξεως Δίος = θείος (θεϊκός), ενώ άλλοι το παρομοίαζαν με τη μίτρα του Αγίου Πέτρου.
Τα ονόματα Sicilia, Trinacria και Triquetra, που επίσης απαντούν για τον αστερισμό, είναι τα αρχαία ονόματα του παρόμοιου σχήματος νησιού Σικελία, για το οποίο η θεά Δήμητρα είχε ικετεύσει τον Δία να παρασταθεί στον ουρανό.
Οι Άραβες μετέφρασαν το όνομα Τρίγωνον ως Al Muthallath, που παραφθάρηκε μετά από τους Ευρωπαίους και έδωσε τα Almutallath, Almutaleh, Almutlato, Mutlat, Mutlaton, Mutlathum και Mutlat(h)un. Οι Εβραίοι έχει υποστηριχθεί ότι γνώριζαν τον αστερισμό ως Shalish, από το όνομα ενός έγχορδου μουσικού οργάνου τους, που είχε είτε τριγωνικό σχήμα είτε τρεις χορδές, και αναφέρεται στο Βιβλίο του Σαμουήλ (ιη΄6). Το ουράνιο shalish τους όμως μπορεί να ήταν οι αστέρες α, β και γ Κριού.
Το Τρίγωνον ήταν γνωστό και στην αρχαία Κίνα μαζί με αστέρες της Ανδρομέδας και του Κριού ως Tien Ta Tseang, ο Μέγας Στρατηγός του Ουρανού.
Επειδή οι αστέρες του Τριγώνου είναι αμυδροί, κανένας τους δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, εκτός από τον α, που ήταν γνωστός ως Ras al Muthallath (= Κεφαλή του Τριγώνου) στους Άραβες από το αρχαίο Caput Trianguli. Μαζί οι α και β ήταν γι' αυτούς το Al Mizan (= ο οριζόντιος άξονας ζυγαριάς).
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στο Τρίγωνον μόλις 15 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 30.
Λιθουανικές εγκυκλοπαίδειες
Οι λιθουανικές εγκυκλοπαίδειες είναι εγκυκλοπαίδειες οι οποίες εκδίδονται στη λιθουανική γλώσσα ή αφορούν τη Λιθουανία και τα χαρακτηριστικά της. Η πρώτη γνωστή απόπειρα δημιουργίας αντίστοιχου μεγέθους έργου, χρονολογείται στο 1883, ημερομηνία κατά την οποία ο Γιόνας Γιατσεβίτσιους επεχείρησε, δίχως επιτυχία, την συγγραφή της, αιτούμενος σχετική άδεια εκ μέρους του τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄, κατά την περίοδο της απαγόρευσης της λιθουανικής τυπογραφίας μεταξύ του 1865 και του 1904. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αριθμός διαφόρων γενικής φύσεως εγκυκλοπαιδικών εκδόσεων εκδόθηκε, με την συγγραφή της πρώτης χρονικά εξ'αυτών να ξεκινά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, περίοδο η οποία συνέπεσε με την πρώτη περίοδο της λιθουανικής ανεξαρτησίας, δίχως, ωστόσο, να ολοκληρωθεί, καθώς η συγγραφή της διακόπηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συνέχεια, δύο εγκυκλοπαίδειες εκδόθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τρεις στη Λιθουανική ΣΣΔ, καθώς και μία ύστερης ημερομηνίας, και συνεπώς πληρέστερη, η συγγραφή της οποίας έλαβε χώρα μεταξύ του 2001 και του 2015, στη σημερινή Λιθουανία. Το περιεχόμενο του 25ου τόμου της τελευταίας, καθώς και η ιστορία της συγγραφής της Visuotinė lietuvių enciklopedija, επίσης γνωστής ως VLE, είναι διαθέσιμες διαδικτυακά.
Ανεξάρτητη Λιθουανία (1918–1944)
Μετά το πέρας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την ίδρυση μίας ανεξάρτητης Λιθουανίας, δύο σχετικές απόπειρες έλαβαν χώρα το 1924. Η πρώτη εξ'αυτών πραγματοποιήθηκε από τον εκδοτικό οίκο Švyturys, με απώτερο σκοπό την έκδοση γενικής φύσεως εγκυκλοπαίδειας, ενώ η δεύτερη από τον εκδοτικό οίκο Kultūra, με έδρα το Σιαουλιάι, με απώτερο σκοπό την έκδοση εγκυκλοπαίδειας αφιερωμένης στη Λιθουανία και οποιαδήποτε άλλη γνώση σχετιζόμενη με το συγκεκριμένο βαλτικό κράτος. Τελικώς, ωστόσο, και οι δυο αυτές απόπειρες ήσαν ανεπιτυχείς, λόγω του υψηλού οικονομικού αντιτίμου που θα απαιτείτο.
Το 1929, οι Spaudos Fondas και Lietuvių Katalikų Mokslo Akademija ξεκίνησαν δύο σχετικά χωριστά εγχειρήματα, ωστόσο, τελικώς, κατέληξαν σε συμφωνία για την μεταξύ τους συνεργασία το 1931, με έναν πρώτο τόμο να εκδίδεται τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ενώ η γενική επιμέλεια του συγκεκριμένου εγχειρήματος ανατέθηκε στον Βατσλόβας Μπιρζίσκα. Η διαδικασία υλοποίησης δεν ήταν εύκολη, ωστόσο, ακόμη περισσότεροι τόμοι εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ετών, μεταξύ άλλων, χάρη και στη δημοσίευση σχετικών προωθητικών ενθέτων εντός επιστημονικών περιοδικών και επιθεωρήσεων Στη συνέχεια, τα πρώτα δώδεκα εξ'αυτών ενώθηκαν μεταξύ τους, προκειμένου να δημιουργηθεί ο πρώτος τόμος, ο οποίος και εκδόθηκε το 1933, ενώ περιείχε περίπου 5,000 λήμματα και 700 εικονογραφήσεις. Την συγκεκριμένη έκδοση ακολούθησαν ακόμη εννέα τόμοι, έως το γράμμα J, με τον δέκατο και τελευταίο εξ'αυτών να εκδίδεται το 1944, ημερομηνία κατά την οποία η Σοβιετική Ένωση προχώρησε στην ανακατάληψη των βαλτικών κρατών, με αποτέλεσμα την παύση της τυπογραφίας. Τελικώς, το εγχείρημα της συγκεκριμένης εγκυκλοπαίδειας ουδέποτε ολοκληρώθηκε.
Εγκυκλοπαίδειες εκδοθείσες από Λιθουανούς μετανάστες
Η ιδέα της συγγραφής μίας εγκυκλοπαίδειας με αντικείμενο τη Λιθουανία επανήλθε στο προσκήνιο από Λιθουανούς μετανάστες εγκατεστημένους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Γιουόζας Καπότσιους προχώρησε στον σχηματισμό συντακτικής ομάδας, της οποίας, εκ νέου, τέθηκε ως επικεφαλής ο Βατσλόβας Μπιρζίσκα. Μεταξύ του 1953 και του 1966, εκδόθηκαν, συνολικά, 35 τόμοι της Lietuvių enciklopedija (επίσης γνωστή ως Boston Encyclopedia, καθώς τόπος έκδοσής της ήταν η Βοστώνη), οι οποίοι ήσαν γραμμένοι στην ιταλική γλώσσα. Δύο επιπρόσθετοι τόμοι, ενημερωμένοι ως προς το περιεχόμενό τους, εκδόθηκαν μεταξύ του 1969 και του 1985. Πιστεύεται πως το εγχείρημα που ξεκίνησε στις ΗΠΑ, επί της ουσίας αποτελούσε συνέχεια και βασιζόταν στην προσπάθεια η οποία είχε ξεκινήσει μερικές δεκαετίες νωρίτερα στην χώρα καταγωγής των συγγραφέων, ωστόσο, στην πραγματικότητα, αρκετές ενημερώσεις χρειάστηκαν να γίνουν ως προς το περιεχόμενο, καθώς και προσθήκες νέων λημμάτων, ενώ αρκετά εγκυκλοπαιδικά στοιχεία είχαν παραμείνει στη Λιθουανία, με αποτέλεσμα, πλέον, να μην είναι διαθέσιμο, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του σιδηρού παραπετάσματος.
Λιθουανική ΣΣΔ (1944–1990)
Στη Λιθουανική ΣΣΔ, οι Σοβιετικοί έδωσαν σχετική άδεια για την έκδοση τριών τόμων μίας Περιληπτικής εγκυκλοπαίδειας της Λιθουανίας (Mažoji lietuviškoji tarybinė enciklopedija) μεταξύ του 1966 και του 1971, γεγονός το οποίο συνέβη έπειτα από την ολοκλήρωση της συγγραφής της Boston Encyclopedia. Η συγκεκριμένη εγκυκλοπαιδική συλλογή επικεντρωνόταν αποκλειστικά σε θεματολογία σχετιζόμενη με τη Λιθουανία. Η Lietuviškoji tarybinė enciklopedija, επίσης γνωστή ως LTE, εκδόθηκε σε σύνολο 12 τόμων, με ακόμη έναν επιπρόσθετο, μεταξύ του 1976 και του 1985. Αναφέρεται συχνά ως «Κόκκινη Εγκυκλοπαίδεια», λόγω του χρώματος των εξώφυλλων της. Σήμερα, θεωρείται ακόμη ως έγκυρη σχετικά με επιστημονικής φύσεως ζητήματα,, ωστόσο, ως προς τα ιστορικής και κοινωνικής φύσεως ζητήματα, το περιεχόμενό της ήταν επαρκώς παραποιημένο, ώστε αυτό να ανταποκρίνεται στη σοβιετική προπαγάνδα, με ενδεικτικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων, να αποτελεί ο ορισμός των δυτικών κρατών ως δικτατορίες της αστικής τάξης. Παράλληλα, ιδιαίτερη έμφαση δινόταν στις έννοιες του Μαρξισμού-Λενινισμού και του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενώ, αντιθέτως, αριθμός «προβληματικών» ζητημάτων της εθνικής ιστορίας της χώρας, όπως, μεταξύ άλλων, το λιθουανικό αντάρτικο, αποσιωπήθηκαν πλήρως.
Μεταξύ του 1985 και του 1988, εκδόθηκαν, συνολικά, τέσσερις τόμοι της Tarybų Lietuvos enciklopedia, επίσης γνωστής ως TLE (Εγκυκλοπαίδεια της Σοβιετικής Λιθουανίας). Εντός των σελίδων της, περιείχε αριθμό εννοιών οι οποίες προϋπήρχαν εντός της LTE. Ο τελευταίος εκ των τόμων της συγκεκριμένης εγκυκλοπαιδικής σειράς συνεγράφη κατά τη διάρκεια μίας περιόδου αυξημένης ελευθερίας της έκφρασης, η οποία αποτέλεσε αποτέλεσμα της εφαρμογής της πολιτικής της γκλάσνοστ στη Ρωσία, καθώς και της ανάπτυξης του κινήματος του Σαγιούντις.
Ανεξάρτητη Λιθουανία (με σημείο εκκίνησης το 1990)
Το 2001, το Ινστιτούτο Επιστημονικών και Εγκυκλοπαιδικών Εκδόσεων, με έδρα το Βίλνιους, προχώρησε στην έκδοση του 25ου τόμου της Visuotinė lietuvių enciklopedija, επίσης γνωστής ως VLE. Ο τελευταίος εκ των τόμων της συγκεκριμένης εγκυκλοπαιδικής σειράς εκδόθηκε το 2014, ακολουθούμενος από ορισμένα επιπρόσθετα ένθετα, τα οποία εκδόθηκαν το 2015. Συνολικά, αριθμούσε 3,120 σελίδες, περίπου 25,120 εικονογραφήσεις και 656 χάρτες. Ποσοστό, περίπου, της τάξεως του 21% επί του συνόλου των λημμάτων της αφορούσε ζητήματα είτε λογοκριμένα είτε αποσιωπημένα κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου. Το 2017, το περιεχόμενο της συγκεκριμένης εγκυκλοπαίδειας έγινε διαθέσιμο, επίσης, διαδικτυακά.
Κατάλογος
Συνολικά, οι κύριες γενικής φύσεως εγκυκλοπαίδειες εκδοθείσες στη λιθουανική γλώσσα είναι, κατά αλφαβητική σειρά, οι κάτωθι:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Λιθουανίας
Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος
Ο '''Κωνσταντίνος Γ. Αλεξόπουλος''' (γεν. Φάρσαλα, 20.3.1941 είναι Έλληνας δικαστής. Διετέλεσε δήμαρχος Πρέβεζας την περίοδο Σεπτεμβρίου 1974 - Μαΐου 1975.
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος, γιος του Γεωργίου, γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1941 στα Φάρσαλα Θεσσαλίας.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης την περίοδο 1959-1965.
Δικηγόρος Καρδίτσας από 19.5.1969, με Αριθμό Μητρώου 146, σύμφωνα με απόφαση του Δικηγορικού Συλλόγου Καρδίτσας, που δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. 156/26.5.1969, τεύχος Γ.
Μετά από επιτυχείς εξετάσεις, διορίστηκε Ειρηνοδίκης Δομοκού την 4.3.1971. Έγινε Πάρεδρος του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης τον Αύγουστο 1972. Έγινε Πρωτοδίκης τον Μάρτιο 1974. Υπηρέτησε κατά σειρά στην Πρέβεζα, την Άρτα, τη Λαμία και την Αθήνα. Ενώ υπηρετούσε ως Πρωτοδίκης στην Πρέβεζα, διορίστηκε υπηρεσιακός Δήμαρχος Πρέβεζας για το διάστημα Σεπτεμβρίου 1974 - Μαΐου 1975. Έγινε Πρόεδρος Πρωτοδικών το 1986. Υπηρέτησε κατά σειρά στη Μυτιλήνη και την Αθήνα. Έγινε Εφέτης το 1992. Υπηρέτησε κατά σειρά στη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά. Αποχώρησε εθελουσίως από το Δικαστικό Σώμα στις 10.3.1998.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22
Το είναι η 66η σεζόν της Έρεντιβιζι, της 1ης κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών της Ολλανδίας. Η σεζόν ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου 2021 και θα ολοκληρωθεί στις 15 Μαΐου 2022.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες θα αγωνιστούν στη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Έιρστε Ντιβίζι 2020-21.
Τρίγωνον Νότιον
Τρίγωνον Νότιον (Λατινικά: Triangulum Australe, συντομογραφία: TrA) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με 4 αστερισμούς, τους Γνώμονα, Διαβήτη, Πτηνόν και Βωμό. Βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας και είναι αόρατος στο σύνολό του από την Ελλάδα, παρότι θα ήταν εμφανέστερος από τον βόρειο αστερισμό Τρίγωνον αν οι δύο αστερισμοί μπορούσαν να τοποθετηθούν ο ένας δίπλα στον άλλο.
Ονομασίες και ιστορία
Ο Καίσιος παραθέτει ονόματα για τον αστερισμό που προέρχονται από το βόρειο Τρίγωνον, ανάμεσά τους το Almutabet algenubi «στους νεώτερους Άραβες», πράγμα που σημαίνει ότι είτε οι Άραβες είχαν προηγηθεί του Bayer, είτε ότι έμαθαν αμέσως για το έργο του. Επίσης, ο Καίσιος απεκάλεσε το Νότιον Τρίγωνον Τρεις Πατριάρχες (δηλαδή Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ) για τους τρεις φωτεινότερους αστέρες του. Ο Ιούλιος Σίλερ αντιθέτως κατέφυγε στην ασυνήθιστη για αστερισμό ονομασία Signum Tau, δηλαδή ο «Αστερισμός Ταυ», με κίνδυνο παρερμηνείας ως όνομα αστέρα.
Οι Κινέζοι ανεγνώριζαν επίσης το Νότιον Τρίγωνον ως San Kio Hung. Οι ναυτικοί των προηγούμενων αιώνων εξάλλου ανεγνώριζαν τους αστέρες α, β και γ ως «τα Αστέρια του Τριγώνου».
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Γκουλντ απέδιδε στον αστερισμό 46 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο αστέρας ι Νοτίου Τριγώνου είναι τριπλός και επιπλέον το ένα μέλος του είναι μεταβλητός αστέρας του τύπου «γ Δοράδος».
- Το ανοικτό σμήνος αστέρων NGC 6025, σχεδόν στο σύνορο με τον Γνώμονα, είναι το φωτεινότερο του αστερισμού, με φαιν.μέγεθος 5,1 και φαινόμενη διάμετρο 12΄.
Υπέροχα πλάσματα
Υπέροχα Πλάσματα είναι μία ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2007-2008, που δημιουργήθηκε από τη Μυρτώ Κοντοβά και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV από τις 25 Σεπτεμβρίου του 2007 μέχρι την 1η Ιουλίου του 2008. Τη σκηνοθεσία των επεισοδίων της σειράς έχουν αναλάβει ο Νικόλας Δημητρόπουλος, η Μαρία Λάφη και η Κατερίνα Φιλιώτου ενώ την παραγωγή της σειράς είχε η εταιρία Studio ATA.
Κύριο θέμα της σειράς η ζωή και η φιλία τριών 35αρηδων, δύο γυναικών και ενός άνδρα, στην Αθήνα του σήμερα. Τα Υπέροχα Πλάσματα προβλήθηκαν για μία τηλεοπτική σεζόν και αποτελούνται συνολικά από 26 επεισόδια. Η σειρά ασχολείται αρκετά με θέματα όπως η σύγχρονη άλλα και η παλιότερη μουσική, τη μουσική βιομηχανία, γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην Αθήνα του 2007, πρόσωπα που απασχολούν την επικαιρότητα, άλλα και τις σχέσεις των νέων, και όχι μόνο, ανθρώπων άλλα και το lifestyle των ανθρώπων στην πρωτεύουσα. Η σειρά μετά την ολοκλήρωσή της προβάλλεται κάθε χρόνο σε επανάληψη από το ίδιο κανάλι.
Πλοκή
Η φιλία μεταξύ της Μητσάκι, του Μπίλι και της Έλλης μετρά αρκετά χρόνια και ο ένας γνωρίζει τα πάντα για τον άλλο. Το Μητσάκι ζει ανέμελα τη ζωή της χωρίς δεσμεύσεις ενώ εργάζεται ως παραγωγός σε ραδιοφωνικό σταθμό παίζοντας μόνο ψαγμένη, μη-εμπορική μουσική ενώ είναι πολύ καλή φίλη με τον διευθυντή της Άρη Φι, με τον οποίο διαφωνεί σε όλα. Ο Μπίλι είναι ομοφυλόφιλος, περνάει μέρος της ζωής του με την θεία του, Καραμέλα, η οποία τον μεγάλωσε ενώ εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εφημερίδα. Η Έλη θέλει να κάνει σοβαρή σχέση και οικογένεια γνωρίζοντας τον έρωτα ενώ είναι ακόμη κολλημένη με τον πρώην της Ηλία Χι, και με την πρώτη ευκαιρία γυρνάει πίσω σε αυτόν όταν της το ζητήσει. Ακόμη εργάζεται ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων σε μεγάλη δισκογραφική εταιρία την οποία διοικεί η Στεφανία μία στρυφνή και αυστηρή γυναίκα που σιχαίνεται οτιδήποτε σχετίζεται με την ποιότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Alpha Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Γιόζεφ Χιρτράιτερ
Ο Γιόζεφ Χιρτράιτερ (γερμανικά: Josef Hirtreiter) (1 Φεβρουαρίου 1909 - 27 Νοεμβρίου 1978) ήταν SS αξιωματούχος της Ναζιστικής Γερμανίας και αυτουργός του Ολοκαυτώματος, ο οποίος εργάστηκε στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ράινχαρντ του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία.
SS καριέρα
Ο Χιρτράιτερ γεννήθηκε στην πόλη Μπρούχσαλ και μετά το δημοτικό εργάστηκε ως ανειδίκευτος οικοδόμος και πλινθοκτίστης, ενώ απέτυχε στις εξετάσεις παραβίασης κλειδαριάς. Την 1η Αυγούστου 1932 έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος και της Sturmabteilung (SA). Μετά την εισβολή στην Πολωνία, τον Οκτώβριο του 1940, διορίστηκε στο Κέντρο Ευθανασίας του Χάνταμαρ, όπου εργάστηκε στην κουζίνα. Το καλοκαίρι του 1942 κατατάχθηκε στον στρατό. Τέσσερις εβδομάδες αργότερα, στάλθηκε πίσω στο Χάνταμαρ κι έπειτα στο Βερολίνο, από όπου ο Κρίστιαν Βιρτ τον μετέφερε στο στρατόπεδο κράτησης Λούμπλιν στην κατεχόμενη Πολωνία. Εκεί, απέκτησε τον βαθμό του SS-Scharführer και εστάλη στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα. Ο Χιρτράιτερ υπηρέτησε στην Τρεμπλίνκα II από τον Οκτώβριο του 1942 έως τον Οκτώβριο του 1943 στο τμήμα υποδοχής της ζώνης-στρατοπέδου 2 Auffanglager. Παρακολουθούσε τις γυμνές γυναίκες πριν τις θανατώσει στους θαλάμους αερίων. Αργότερα, υπηρέτησε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ.
Μετά το κλείσιμο της Τρεμπλίνκα τον Οκτώβριο του 1943, ο Χιρτράιτερ διατάχθηκε να μεταβεί στην Ιταλία όπου έγινε μέλος μίας αστυνομικής μονάδας για τις αποκαλούμενες αντι-παρτιζανικές επιχειρήσεις «καθαρισμού». Ο ανώτερός του από το στρατόποεδο εξόντωσης, Φραντς Στανγκλ, πήγε εκεί για να ρυθμίσει το κέντρο θανάτωσης Ριζιέρα Ντι Σαν Σάμπα στην Τεργέστη.
Δίκη και καταδίκη
Ο Χιρτράιτερ συνελήφθη από τους Συμμάχους τον Ιούλιο του 1946 επειδή είχε υπηρετήσει στο κέντρο ευθανασίας στο Χάνταμαρ, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω έλλειψης ενοχοποιητικών στοιχείων. Συνελήφθη εκ νέου το 1951 μετά από τη μαρτυρία του κρατούμενου Σίγια Βαρσάβσκι της Τρεμπλίνκα (γνωστού κι ως Σάβεκ ή Γιέσαγιαχου), ο οποίος επέζησε από έναν λάκκο ταφής πληγωμένος και το έσκασε μέσα στη νύχτα, αλλά στη μαρτυρία του το 1946 είχε συλλαβίσει λάθος το όνομα του Χιρτράιτερ ως Χιτρέιντερ. Τον Μάρτιο του 1951, ο Χιρτράιτερ κατηγορήθηκε στη Φραγκφούρτη και καταδικάστηκε για τα βασανιστήρια δολοφονίας των κρατουμένων. Ήταν ο πρώτος από τους άνδρες των SS που έδρασαν στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα και δικάστηκε πάνω από μία δεκαετία αργότερα στο Ντίσελντορφ στη Δυτική Γερμανία. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη στις 3 Μαρτίου 1951 για τη δολοφονία παιδιών, αρκετά ηλικίας ενός με δύο ετών, κυρίως κατά τη διάρκεια εκφόρτωσης των κρατουμένων από τα τρένα όπου τα άρπαζε από τα πόδια και κτυπούσε τα κεφάλια τους στα τοιχώματα των βαγονιών. Ο Χιρτράιτερ αφέθηκε ελεύθερος το 1977 λόγω ασθενείας και απεβίωσε έξι μήνες αργότερα σε ένα γηροκομείο στη Φρανκφούρτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσωπικό του στρατοπέδου εξόντωσης της Τρεμπλίνκα
C3H4O2
Ο μοριακός τύπος C3H4O2 (με μοριακή μάζα 72,06 amu), που αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 2, μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα 43 ισομερή θέσης (σημείωση: συμπεριλαμβάνονται και ασταθείς ενώσεις):
Ετεροκυκλικές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Νίκος Ρίζος
Ο Νίκος Ρίζος (Πέτα Άρτας, 30 Σεπτεμβρίου 1924 - Αθήνα, 20 Απριλίου 1999) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε σε πολλές κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου. Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό, Έλσα Ρίζου (Ελένη Λαμπροπούλου γ. 10/12/1933), με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κωνσταντίνο (γ. 1/5/1966).
Καριέρα
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην κλασική επιθεώρηση «Άνθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν» και απέκτησε δικό του θίασο το 1959, ενώ το 1961 δημιούργησε τον θίασο "Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος", που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, μέχρι το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες.
Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο «Άστορ» της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του μέχρι το 1990. Ο Νίκος Ρίζος, άλλωστε, υπήρξε πολύ επιτυχημένος θεατρικός επιχειρηματίας επί 27 χρόνια.
Έπαιξε σε περίπου 130 κινηματογραφικές ταινίες, όπως Το σωφεράκι του Γιώργου Τζαβέλλα, Ο θησαυρός του μακαρίτη του Νίκου Τσιφόρου, Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός, επίσης του Τσιφόρου, Συμμορία εραστών κ.ά.
Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά Ο δρόμος του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη και το 1999 στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη Η αίθουσα του θρόνου στο Mega. Ήταν η τελευταία του εμφάνιση στην τηλεόραση, μιας και την ημέρα προβολής του τελευταίου επεισοδίου της σειράς ο Νίκος Ρίζος έφυγε από την ζωή.
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατοικούσε στου Γκύζη. Ο Νίκος Ρίζος υπέστη οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 20 Απριλίου του 1999 σε ηλικία 75 ετών και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε από πνευμονικό οίδημα. Κηδεύτηκε, παρουσία πλήθους κόσμου, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Τηλεόραση
Στο ρόλο του εαυτού του
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Νικήτας Στηθάτος
Ο Νικήτας Στηθάτος ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας και βιογράφος στο Βυζάντιο, την εποχή του σχίσματος του 1054.
Ο Νικήτας, που συνδεόταν στενά με τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο, και είχαν τις ίδιες απόψεις κατά των Λατίνων, είχε γράψει σύγγραμμα περί αζύμων, της νηστείας του Σαββάτου και περί του γάμου των ιερέων, όπου τους ασκούσε πολεμική. Του απάντησε ο καρδινάλιος Ουμβέρτος, με ένα δικό του σύγγραμμα, στο οποίο καταφερόταν εναντίον της Ανατολικής Εκκλησίας και ειδικά του Στηθάτου.
Ήταν ιερομόναχος στη μονή Στουδίου την εποχή που, ύστερα από παράκληση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μονομάχου (1042 - 1054), έφθασε στην Κωνσταντινούπολη ο καρδινάλιος Ουμβέρτος από τη Ρώμη ως πρεσβευτής του πάπα Λέοντος Θ΄. Με τη μεσολάβηση του αυτοκράτορα, Στηθάτος και Ουμβέρτος είχαν μια συζήτηση στη μονή του Στουδίου, το περιεχόμενο της οποίας δεν ξέρουμε ακριβώς. Σώζεται, ωστόσο, μια αναφορά που έγραψε ο Ουμβέρτος, όπου αναφέρεται ότι κατατροπώθηκε ο Στηθάτος, ομολόγησε ότι η εκκλησία της Ρώμης είχε το δίκιο με το μέρος της και έριξε το σύγγραμμά του στη φωτιά. Κατά άλλους Λατίνους αυτά είναι κομπασμοί και φλυαρίες του Ουμβέρτου. Το σύγγραμμα του Στηθάτου σώζεται έως σήμερα και ο ίδιος συνέχισε να ασκεί πολεμική κατά των παπικών. Ο Στηθάτος έγραψε ακόμη 15 λόγους στην Εξαήμερο, τριακόσια πρακτικά κεφάλαια, ιάμβους, κανόνα στον Άγιο Νικόλαο κ.λ.π.
Ο Νικήτας Στηθάτος τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως όσιος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Στουδίτες
Τουκάνα
Τουκάνα (Λατινικά: Tucana, συντομογραφία: Tuc) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους αστερισμούς Γερανό, Ινδό, Οκτάντα, Ύδρο και Φοίνικα. Το όνομα προέρχεται από το τροπικό πουλί «τόκο» τουκάν (Ramphastos toco) της Νότιας Αμερικής με το τεράστιο (σε σχέση με το σώμα του) ράμφος.
Κατά τον 17ο αιώνα οι Βρετανοί αποκαλούσαν τον αστερισμό Brasilian Pye. Ο Caesius (Καίσιος) έδωσε το γεωγραφικώς ανακριβές όνομα Pica Indica (= Δρυοκολάπτης ο Ινδικός), ενώ οι Κέπλερ, Ριτσιόλι και μερικοί μεταγενέστεροι συγγραφείς προέκριναν την ονομασία Anser Americanus (= Αμερικανική Χήνα), που εμφανίζεται για τελευταία φορά στην πλανισφαίρα του Stieler το 1872 ως Amerikanische gans.
Η μορφή του πτηνού στον ουρανό απεικονίζεται να βλέπει προς τα δυτικά, με την ουρά του προς την πλευρά του φωτεινού αστέρα Achernar του Ηριδανού. Ο α Τουκάνας, ο φωτεινότερος αστέρας του αστερισμού, κατέχει βέβαια τη θέση του άκρου του εντυπωσιακού ράμφους.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Μόνο ο α Τουκάνας είναι φωτεινότερος του τρίτου μεγέθους, παρ'όλα αυτά ο Γκουλντ απέδιδε στον αστερισμό 81 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Τα σημαντικότερα πέρα από κάθε αμφιβολία στον αστερισμό είναι δύο, αμφότερα κατά σύμπτωση στη νοτιοανατολική του πλευρά:
- Και άλλα σφαιρωτά σμήνη βρίσκονται στην περιοχή του 47 Tuc, τα NGC 152 και NGC 362, που φαίνονται να προβάλλονται πάνω στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου. Το πρώτο έχει φαινόμενη διάμετρο μισή μοίρα, ενώ το δεύτερο 12 ως 13΄ και φαιν.μέγεθος 6,6.
- Το 1990 ανακαλύφθηκε από τον R.J. Lavrey του Αστεροσκοπείου του Όρους Στρόμλο της Αυστραλίας ο γαλαξίας «Νάνος της Τουκάνας», μέλος της Τοπικής Ομάδας, που απέχει από τη Γη 3,2 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει φαιν.μέγεθος 15,7.
Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Νικήτας Ευγενειανός
Ο Νικήτας Ευγενειανός ή Νικήτας Μαρωνείας ήταν Βυζαντινός ιεράρχης και λόγιος του 13ου αιώνα.
Φθοριούχο νάτριο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου Κατηγορία:Ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Νικήτας Ευγενειανός
Αναφορές
Νικήτας Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι
Λόβις Κορίντ
Ο Λόβις Κορίντ (21 Ιουλίου 1858 – 17 Ιουλίου 1925) ήταν Γερμανός καλλιτέχνης και συγγραφέας όπου το ώριμο έργο του ως ζωγράφος και χαράκτης συνδύαζε μια σύνθεση ιμπρεσιονισμού και εξπρεσιονισμού.
Ο Κορίντ σπούδασε στο Παρίσι και το Μόναχο. Το πρώιμο έργο είχε νατουραλιστική προσέγγιση. Ο Κορίντ ήταν αρχικά κατά του εξπρεσιονιστικού κινήματος, αλλά μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 1911 το στυλ χαλάρωσε και μεταστράφηκε σε πιο εξπρεσιονιστικές ιδιότητες. Η χρήση του χρώματος έγινε πιο έντονη, δημιούργησε πορτρέτα και τοπία με εξαιρετική ζωντάνια και δύναμη. Τα θέματα του Κορίντ συμπεριλάμβαναν γυμνές και βιβλικές σκηνές.
Πρώτα χρόνια
Εκτός από μια διακοπή για στρατιωτική υπηρεσία το 1882-83, ο Κορίντ συνέχισε υπό την καθοδήγηση του Λεφτς μέχρι το 1884. Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αμβέρσα, όπου θαύμασε σε μεγάλο βαθμό τους πίνακες του Ρούμπενς
Τον Οκτώβριο του 1884 μετέβη στο Παρίσι, όπου σπούδασε υπό τους Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ Τόνι Ρομπέρ-Φλωρύ στην Ιουλιανή Ακαδημία. Επικεντρώθηκε κυρίως στη βελτίωση των δεξιοτήτων σχεδίασης και έκανε το γυναικείο γυμνό το ποιο συχνό θέμα των έργων του. Απογοητεύτηκε από την επαναλαμβανόμενη αποτυχία να κερδίσει ένα μετάλλιο στο Σαλόν και επέστρεψε στο Κένιξμπεργκ το 1888, όπου υιοθέτησε το όνομα Λόβις Κορίντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Γερμανοί γραφίστες Κατηγορία:Σκιτσογράφοι Κατηγορία:Λιθογράφοι
Εδουάρδος της Πορτογαλίας
Ο Εδουάρδος Α΄ της Πορτογαλίας ή Εδουάρδος ο Φιλόσοφος ή ο Εύγλωττος (Πορτογαλική γλώσσα: Duarte I de Portugal o Rei-Filósofo ou o Eloquente, 31 Οκτωβρίου 1391 – 9 Σεπτεμβρίου 1438) από τον Οίκο των Αβίς ήταν ο 11ος Βασιλιάς της Πορτογαλίας και της Αλγκάρβε και δεύτερος Άρχοντας της Θέουτα (1433 – 1438). Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά Ιωάννη Α΄ του Μεγάλου και της Φιλίππης του Λάνκαστερ κόρης του Ιωάννη της Γάνδης.
Πρώτα χρόνια
Ο Εδουάρδος ήταν το αρχαιότερο μέλος της "Φωτισμένης γενεάς", των βασιλικών παιδιών που έφεραν μεγάλη πολιτισμική έκρηξη στην Πορτογαλία τον 15ο αιώνα. Σαν ξάδελφος Άγγλων βασιλέων έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας. Ονομάστηκε "Εδουάρδος" προς τιμή του σπουδαίου προπάππου του από μητέρα Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Ως Ινφάντης παρακολουθούσε πάντα τον πατέρα του σε όλες τις υποθέσεις. Στέφθηκε ιππότης (1415) μετά την κατάληψη της Θέουτα στη βόρεια Αφρική, απέναντι από το Γιβραλτάρ, από τους Πορτογάλους. Έγινε βασιλιάς (1433) μετά το τέλος του ηλικιωμένου πατέρα του από επιδημία Πανώλης. Κατά την διάρκεια της σύντομης βασιλείας του, συγκάλεσε 5 φορές τα Κορτέζ για να εξετάσουν τις εσωτερικές υποθέσεις του βασιλείου του.
Εξερευνήσεις
thumb|250px|left|Μικρογραφία του βασιλιά Εδουάρδου σε ένα γενεαλογικό δέντρο (1534) Ακολούθησε πλήρως την ίδια πολιτική με τον πατέρα του σχετικά με τις εξερευνήσεις στην Αφρική, χρηματοδοτώντας τον αδελφό του Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο σε όλες τις ναυτικές εξερευνητικές του εκστρατείες στις δυτικές ακτές, ίδρυσε ναυτική σχολή στην Σάγκρες. Ακολούθησε νέα εξερευνητική αποστολή με τον διάσημο θαλασσοπόρο Ζιλ Εάνες (1434) που αποβιβάστηκε στο ακρωτήρι Μποζαντόρ (1434) και ακολούθησε την εξερεύνηση της δυτικής ακτής της Αφρικής. Η θέση της Θέουτα κατάντησε σύντομα άνευ σημασίας για την Πορτογαλία χάρη την Ταγγέρη, γι' αυτό σύντομα χάθηκε. Η ίδια η πόλη έχασε την σημασία που είχε παλιότερα στην μεταφορά καραβανιών με αγαθά αφού αντικαταστάθηκε με την Ταγγέρη και παρέμεινε μια φτωχή κοινότητα.
Οι αδελφοί του Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος και Φερδινάνδος ο Ιερός Πρίγκιπας τον πίεσαν να επιτεθεί στο Σουλτανάτο του Μαρόκου ώστε να εξασφαλίσουν μια καλή βάση για τις ναυτικές τους εξερευνήσεις. Η επιχείρηση συνάντησε πολλές αντιδράσεις και δεν είχε την σύμφωνη γνώμη του πάπα. Ο ίδιος και οι αδελφοί του Πέτρος, δούκας της Κοΐμπρα και Ιωάννης, κοντόσταυλος της Πορτογαλίας διαφωνούσαν γιατί δεν ήθελαν να κηρύξουν πόλεμο άνευ λόγου με τον βασιλιά του Μαρόκου. Το ένστικτο τους βγήκε αληθινό, στην "μάχη της Ταγγέρης" που ακολούθησε τους περικύκλωσε ο Μαροκινός στρατός και άρχισαν να πεθαίνουν ομαδικά από την πείνα. Οι Πορτογάλοι ζήτησαν συνθηκολόγηση, συμφώνησαν να τους παραδώσουν την Θέουτα με αντάλλαγμα να τους επιτρέψουν την επιστροφή με ασφάλεια στην πατρίδα τους. Ο μικρότερος αδελφός του Φερδινάνδος που ήταν υποκινητής της εκστρατείας αποδόθηκε σαν όμηρος μέχρι την τελική παράδοση της πόλης.
Τελευταία χρόνια
thumb|250px|right|Ο βασιλιάς Εδουάρδος της Πορτογαλίας, έργο του 18ου αιώνα Η συντριβή της Ταγγέρης κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Εδουάρδου, οι αδελφοί του Πέτρος και ο Ιωάννης ήθελαν να παραδώσουν την Θέουτα στον σουλτάνο του Μαρόκου για να ελευθερωθεί ο Φερδινάνδος αλλά ο Ερρίκος δεν υπέγραφε. Ο Εδουάρδος συγκάλεσε τα Κορτές στην Λεϊρία για να λύσει το ζήτημα (1438), τα Κορτές αρνήθηκαν να παραδώσουν στους Μαροκινούς την Θέουτα και ζήτησαν από τον βασιλιά να βρει άλλους τρόπους για να ελευθερώσει τον αδελφό του. Ο Εδουάρδος πέθανε αμέσως μετά από επιδημία πανώλης όπως και οι γονείς του (1438), σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση πέθανε από την λύπη του για την τύχη του αδελφού του. Ο Φερδινάνδος παρέμεινε αιχμάλωτος των Μαροκινών, πέθανε αιχμάλωτος αργότερα στην Φεζ (1443).
Θρύλοι
Το τέλος του Εδουάρδου προκάλεσε μεγάλη κρίση στην Πορτογαλία· ο γιος του Αλφόνσος ήταν ακόμα ανήλικος και οι αδελφοί του αποφάσισαν να αναλάβουν την αντιβασιλεία. Ο Εδουάρδος είχε ορίσει ωστόσο στη διαθήκη του αντιβασιλέα και κηδεμόνα την σύζυγό του Ελεονώρα της Αραγωνίας, που ήταν μισητή και ξένη στις λαϊκές μάζες. Ο αδελφός του Ιωάννης συγκάλεσε συνέλευση με την οποία όρισε αντιβασιλιά τον Πέτρο, ωστόσο οι Πορτογάλοι ευγενείς ήθελαν την Ελεονώρα και αυτό προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο μέσα στην Πορτογαλία. Η κατάσταση εκτονώθηκε με μία συμβιβαστική λύση, στην οποία η Ελεονώρα και ο Πέτρος μοίρασαν την αντιβασιλεία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1428 την Ελεονώρα των Τραστάμαρα, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας και είχε τα εξής παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Οίκος των Αβίς Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Νικήτας Νικομηδείας
Ο Νικήτας, μητροπολίτης της Νικομήδειας (1118; - 1135) ήταν ένας από τους πιο μορφωμένους ιεράρχες της εποχής του επί αυτοκράτορος Ιωάννου Β΄ Κομνηνού (1118 - 1143).
Η Μεγάλη Εκκλησία του ανέθεσε να συζητήσει με τον απεσταλμένο από τον αυτοκράτορα της Γερμανίας Λοθάριο Β΄, Λατίνο επίσκοπο Άνσελμο φον Χάρελμπεργκ, για το ζήτημα της Ένωσης των Εκκλησιών. Επέδειξε μεγάλη μετριοπάθεια, όπως φαίνεται από τους τρεις διαλόγους του Άνσελμου που δημοσιεύονται στον Migne (Patrologia Latina, τόμος 118, στήλη 1163-1248).
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικομηδείας Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Μαρίνος Σεβαστός του Αμάλφι
Ο Μαρίνος, (Marinus Pensebastus, Sebastus , Dux Amalphitanus), ήταν Δούκας του Αμάλφι , την περίοδο 1096 – 1100.
Ο Μαρίνος καταγόταν από την οικογένεια των Σεργίων της Νάπολης και την οικογένεια Καπουάνο της Νάπολης. Είχε το αξίωμα του σεβαστού ή πανσέβαστου όταν εξελέγη δούκας από την αριστοκρατία του Αμάλφι σε αντίθεση με τους Νορμανδούς που κατείχαν το Δουκάτο. Την ίδια χρονιά, το 1096, επιτέθηκαν στην Αμάλφι ο Βοημούνδος του Τάραντα και ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας, αλλά υπό την καθοδήγηση του Μαρίνου, αντιστάθηκε επιτυχώς έως ότου ο Βουμούνδος έχοντας μάθει για την Α΄ Σταυροφορία που προωθούσε ο Πάπας Ουρβανός Β΄ εγκατέλειψε την πολιορκία για να συμμετάσχει σε αυτή. Κατά συνέπεια, το 1097 η πολιορκία διαλύθηκε και η Αμάλφι διατήρησε μεγάλη αυτονομία αναγνωρίζοντας, μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, την κυριαρχία των Νορμανδών πριγκίπων.
Ο Μαρίνος ενίσχυσε την άμυνα της πόλης και του στόλου με είκοσι χιλιάδες Σαρακηνούς, αναδιοργάνωσε τη διοίκηση και προώθησε την αυτονομία και τη δημοκρατία των πολιτών.
Ο Μαρίνος εκδιώχθηκε από τους Νορμανδούς, συμμάχησε με μερικούς ευγενείς της Αμάλφι,και λίγο μετά το 1100, κατέφυγε στον Αλέξιο Α΄Κομνηνό. Τον Σεπτέμβριο του 1108 ήταν μεταξύ των υπογραφόντων μαρτύρων της συνθήκης της Δεαβόλεως στο όνομα του Βασιλείου του Βυζαντίου.
Γιούκι Τσουνόντα
Ο Γιούκι Τσουνόντα είναι ένας Ιάπωνας οδηγός αγώνων που αγωνίζεται στη Φόρμουλα 1 για τον λογαριασμό της Scuderia AlphaTauri. Είναι ο πρωταθλητής της Ιαπωνικής F4 για το 2018 και είναι μέλος του Honda Formula Dream Project και του Red Bull Junior Team. Τερμάτισε τρίτος στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 2 το 2020 και έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 στο 2021 για την AlphaTauri, μια ομάδα που ανήκει στην Red Bull και χρησιμοποιεί κινητήρες Honda.
2016-2018: Ιαπωνική F4
Το 2016, o Τσουνόντα αποφοίτησε από το Suzuka Circuit Racing School της Honda και έγινε μέλος του Honda Formula Dream Project. Την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο στα μονοθέσια παίρνοντας μέρος στο Ιαπωνικό Πρωτάθλημα F4 με την Sutekina Racing Team για ένα μοναδικό αγώνα στη πίστα της Suzuka. Εκεί πήρε το πρώτο του βάθρο με μια 2η θέση στον πρώτο αγώνα και τερματίζοντας 4ος στον δεύτερο αγώνα.
Το 2017, ο Τσουνόντα ξεκίνησε την πρώτη του ολόκληρη σεζόν στο Ιαπωνικό Πρωτάθλημα F4 ενώ επίσης αγωνιζόταν στην Ανατολική σειρά του Πρωταθλήματος JAF F4. Ο Τσουνόντα κέρδισε τον τίτλο του περιφερειακού πρωταθλήματος ενώ τερμάτισε τρίτος στο εθνικό πρωτάθλημα. Αγωνίστηκε και τα δύο πρωταθλήματα με τη Honda.
Ο Τσουνόντα συνέχισε να αγωνίζεται στο Ιαπωνική F4 το 2018 με την ομάδα της Honda Formula Dream Project. Εκεί ο Τσουνόντα κέρδισε τον τίτλο συγκεντρώνοντας επτά νίκες.
2019: Formula 3 και Euroformula Open
Με τη Honda να συνεργάζεται με τη Red Bull στη Formula 1, ο Τσουνόντα εντάχτηκε στην ακαδημία της παράλληλα με το πρόγραμμα της Honda. Στο τέλος του 2018, Ανακοίνωσε ότι θα συμμετάσχει με την Jenzer Motorsport στο πρόσφατα ανακοινωθέν πρωτάθλημα της Formula 3. Τερμάτισε 9ος στο πρωτάθλημα με τρία βάθρα και μια νίκη, σημειώνοντας όλους τους πόντους για την ομάδα του κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Ο Tsunoda επίσης διαγωνίσθηκε για τη Motopark στο Πρωτάθλημα Open Euroformula, μετά την ακύρωση των Formula European Masters. Μετά από μια δεύτερη θέση στον πρώτο αγώνα στο Paul Ricard πέτυχε μια τρίτη στο Γκραν Πρι του Πω, Ύστερα ο Τσουνόντα διεκδίκησε τη πρώτη του νίκη στο πρωτάθλημα στον δεύτερο αγώνα στο Hockenheim.
2020: Φόρμουλα 2
Στις αρχές του 2020, η Honda ανακοίνωσε ότι ο Τσουνόντα θα ενταχθεί στην Carlin για να αγωνιστεί στο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2. Κατά τη σεζόν του 2020 πήρε τρεις νίκες, τέσσερις pole, επτά βάθρα και τερμάτισε 3ος στο πρωτάθλημα με 200 πόντους.
Φόρμουλα 1
Τον Αύγουστο του 2020, ο επικεφαλής της ομάδας της Scuderia AlphaTauri, Φράνς Τόστ, ανακοίνωσε ότι ο Τσουνόντα θα οδηγούσε για την ομάδα στο τεστ νέων οδηγών στο Αμπού Ντάμπι τον Δεκέμβριο. Οδήγησε επίσης σε ένα αυτοκίνητο με προδιαγραφές 2018 στο Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari στη Ίμολα της Ιταλίας. Δοκίμασε και πάλι μονοθέσιο Φόρμουλα 1 στην Imola τον Ιανουάριο του 2021, αλλά αυτή τη φορά, οδήγησε το STR14 με χρώματα της Scuderia AlphaTauri, το αυτοκίνητο που αγωνίστηκε η Τόρο Ρόσο στην σεζόν του 2019.
AlphaTauri (2021)
Για της σεζόν του 2021 ο Γιούκι θα είναι ο επίσημος οδηγός της ομάδος αντικαθιστώντας τον Ντανιίλ Κβίατ και θα χρησιμοποιήσει τον αριθμό 22.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες οδηγοί Φόρμουλα 1
Εμάνουελ Σπέρνερ
Ο Εμάνουελ Σπέρνερ (γερμ. Emanuel Sperner, 1905 - 1980) ήταν Γερμανός μαθηματικός, γνωστός για δύο θεωρήματα που ονομάστηκαν κατ' αυτόν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9. Δεκεμβρίου 1905 στο Βάλτντορφ της Σιλεσίας. Σπούδασε για πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο Albert Ludwig του Φράιμπουργκ και αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Εκεί έλαβε το διδακτορικό του υπό τον Όττο Σράιερ. Η διατριβή του τη 5ης Νοεμβρίου 1928 φέρει τον τίτλο «Νέα απόδειξη για την αναλλοίωτη τιμή του αριθμού διαστάσεων και της περιοχής». Από το 1932 έως το 1934 ήταν επισκέπτης καθηγητής στην Κίνα. Ακολούθησε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κένιγκσμπεργκ από το 1934 έως το 1943, από το 1943 έως το 1945 στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, από το 1946 έως το 1949 στο Πανεπιστήμιο Άλμπερτ Λούντβιχ του Φράιμπουργκ, από το 1949 έως το 1954 στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και από το 1954 έως το 1974 στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, όπου κατείχε τη θέση του πρύτανη από το 1963 έως το 1965.
Απεβίωσε στις 31. Ιανουαρίου 1080 στο Λάουφεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί
Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Πρόδρομος
Ο Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Πρόδρομος (κατά κόσμον Ζαχαρίας Ξενάκης, 3 Νοεμβρίου 1979), είναι Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας Κρήτης Είχε διατελέσει Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ζαχαρίας Ξενάκης, γεννήθηκε στα Σταυράκια Ηρακλείου στις 3 Νοεμβρίου 1979.
Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία έλαβε το πτυχίο του τον Σεπτέμβριο του 2001. Μετά από εντολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, παρακολούθησε Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών στον τομέα της βιβλικής Θεολογίας στο Maynooth της Ιρλανδίας, με υποτροφία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Τον Ιανουάριο του 2005 εκάρη μοναχός στη Μονή Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στο Ηράκλειο, από τον τότε Επίσκοπο Κνωσσού Μακάριο, σημερινό Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας, και τον Ιούνιο του ίδιου έτους χειροτονείται διάκονος από τον τότε Επίσκοπο Κνωσσού Ευγένιο, μετέπειτα Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και σημερινό Αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Τον Ιανουάριο του 2013 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο, λαμβάνοντας παράλληλα και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη.
Υπηρέτησε στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης ως διάκονος του Αρχιεπικόπου Ειρηναίου, αργότερα ως Αρχιερατικός Επίτροπος διαφόρων Περιφερειών, παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών στον ραδιοφωνικό σταθμό της Τοπικής Εκκλησίας και τέλος Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Αρχιεπισκοπής, και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης (από το 2016 έως σήμερα), αφού πρώτα είχε υπηρετήσει την Επαρχιακή Σύνοδο από διάφορες θέσεις, όπως του Κωδικογράφου και του Υπογραμματέως.
Επίσκοπος Κνωσού
Στις 16 Οκτωβρίου 2019 εξελέγη Βοηθός Επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Ειρηναίου, με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κνωσού. Χειροτονήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2019 στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο. Ως Επίσκοπος βοηθούσε τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης στα ποιμαντικά και λειτουργικά του καθήκοντα, ενώ παρέμεινε Αρχιγραμματέας της Επαρχιακής Συνόδου μέχρι την εκλογή του σε Μητροπολίτη.
Μητροπολίτης Ρεθύμνης
Στις 18 Φεβρουαρίου 2022 εξελέγη από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Στις 19 Μαρτίου 2022 έγινε η ενθρόνιση στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Ρεθύμνης.
Παραπομπές
Προδρομος Ξενακης Προδρομος
Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου
Ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου (Ρουμανικά: Constantin Brâncoveanu ( γεννήθηκε το 1654, στο Μπρινκοβάνι της Ολτενίας, γιος βογιάρου της οικογένειας των  Κραϊοβέστι (συγγενείς του ηγεμόνα Ματέι Μπασαράμπ). Πατέρας του ήταν ο Papa Brâncoveanu και μητέρα του η Stanca Καντακουζηνoύ. Διετέλεσε ηγεμόνας της  Βλαχίας κατά τα έτη 1688 - 1714. Λόγω της καταγωγής του, κάποιοι συγγραφείς τον αναφέρουν ως Κωνσταντίνο Μπασσαράμπα.
Παιδική ηλικία- Σπουδές- Οικογένεια
Σε ηλικία ενός έτους ο Κωνσταντίνος έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος φονεύθηκε τον Φεβρουάριο του 1655 σε κάποια λαϊκή εξέγερση. Την ανατροφή του ανέλαβαν τα αδέλφια της μητέρας του στο Βουκουρέστι, αρχικά ο Σερμπάν Καντακουζηνός και αργότερα ο στόλνικος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός. Ως επακόλουθο ο Κωνσταντίνος έλαβε μια υψηλού επιπέδου ελληνική και λατινική παιδεία. Μετά τον θάνατο των δύο αδελφών του έμεινε ο μόνος κληρονόμος της περιουσίας του πατέρα του. Νυμφεύθηκε τη Μαρίκα, ανιψιά του Αντωνίου Βόδα από το Ποπέστ. Από το γάμο του απέκτησε τέσσερεις γιους: τον Κωνσταντίνο, το Στέφανο, το Ράντου και το Ματθαίο καθώς και τέσσερεις θυγατέρες: τη Safta, την Ancuta, τη Balasa και τη Smaragda. Μετά τη μοιραία κατάληξη του ιδίου και των γιων του, οι θυγατέρες του παντρεύτηκαν με γνωστούς Φαναριώτες, τον Σκαρλάτο Μαυροκορδάτο, τον Μανολάκη Λαμπρινό, τον Νικόλαο Ρωσέτο και τον Κωνσταντίνο Δούκα.
Την πολιτική σταδιοδρομία του άρχισε νέος καθώς ο ηγεμόνας Γεώργιος Β' Δούκας (1673-1678) του ανέθεσε διάφορες αποστολές. Το 1678, όταν ο θείος του Σερμπάν Καντακουζηνός ανήλθε στον ηγεμονικό θρόνο ηγεμόνας βοήθησε τον Κωνσταντίνο να φθάσει στα υψηλότερα αξιώματα. Έτσι τελικά, το 1688 σε ηλικία 34 ετών, μετά από διαπραγμάτευση, επιλέχθηκε από τον σουλτάνο ως διάδοχος του θείου του.
Καθώς ο Μπρινκοβεάνου μεγάλωσε σε αρχοντικό περιβάλλον, κατά τις συνήθειες της εποχής, η εκπαίδευσή του πραγματοποιήθηκε από οικοδιδασκάλους. Η εξαιρετική ελληνομάθειά του και η ενασχόλησή του με την κλασική και τη βυζαντινή γραμματεία αντανακλάται και στην πλουσιότατη βιβλιοθήκη του, η οποία στεγάσθηκε στη μονή Hurezu. Εκεί, στην είσοδο της βιβλιοθήκης υπήρχε η εξής ελληνική επιγραφή: «Βιβλιοθήκη τροφής εραστού ψυχικής, ούτος δόμος βίβλων προτείνει πάνσοφον πανδαισίαν, εν έτει αψη΄». Η φροντίδα και η τακτοποίηση της βιβλιοθήκης, που όπως προκύπτει από την επιγραφή το 1708 μεταφέρθηκε από την ηγεμονική αυλή στο μοναστήρι, είχε ανατεθεί στον ιατροφιλόσοφο Ιωάννη Κομνηνό. Στα περιεχόμενά της, που δημοσιεύθηκαν από τον Ρουμάνο ιστορικό N. Iorga, περιλαμβάνονται λεξικά, βιβλία βυζαντινών συγγραφέων, έργα χριστιανικής γραμματείας, βυζαντινού δικαίου, καθώς και πολλά έργα αρχαιοελληνικής γραμματολογίας.
Πολιτιστικά επιτεύγματα
Ο Κονσταντίν Μπρινκοβεάνου προσέφερε πολλά στην οικονομική, αλλά και στην πολιτιστική ανάπτυξη της Βλαχίας. Επωφελούμενος στην αρχή της ηγεμονίας του από την ειρήνη στη χώρα, έβαλε τα θεμέλια για την ίδρυση της μονής Χουρέζ (Hurezi), όπου κατασκεύασε και την οικογενειακή κατοικία του με το παρεκκλήσιό του. Στα σπουδαιότερα πολιτιστικά επιτεύγματα της ηγεμονίας του συγκαταλέγονται η μετάφραση της Βίβλου στη ρουμανική γλώσσα και η ίδρυση της Αυθεντικής Ακαδημίας του Βουκουρεστίου, για την οποία μερίμνησε να τη στελεχώσει επιλέγοντας ο ίδιος τους εκλεκτούς λογίους διδασκάλους  από την Κωνσταντινούπολη, αλλά και από τη Δύση. Επίσης προώθησε πολλούς Έλληνες και Βλάχους απόφοιτους της Ακαδημίας χορηγώντας τους υποτροφίες για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας. Σημαντικό επίσης γεγονός υπήρξε η ίδρυση του τυπογραφείου της Ακαδημίας, το οποίο χρηματοδότησε.
Ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου σχετιζόταν με πολλούς Έλληνες λογίους μεταξύ των οποίων και με τον καθηγητή της Ακαδημίας Σεβαστό Κυμινήτη, τον οποίο ο ίδιος είχε καλέσει στο Βουκουρέστι, και ο οποίος σε λόγους που εκφωνούσε συχνά αναφέρονταν σε αρχαιοελληνικά κείμενα ή και σε κείμενα της βυζαντινής γραμματείας που περιείχαν νουθεσίες προς τους ηγεμόνες. Η ηγεμονία του Μπρινκοβεάνου έμεινε γνωστή για τα επιτεύγματά της στα γράμματα και τις τέχνες και αναφέρεται ως εποχή της ύστερης Αναγέννησης (Βλαχική ή Ρουμανική Αναγέννηση, ρυθμός Μπρινκοβεάνου).
Πολιτική και στρατιωτική δράση
Δύο χρόνια μετά την άνοδό του στην ηγεμονία της Βλαχίας, στα 1690, κατά τα τελευταία στάδια του Πολέμου του  Ιερού Συνασπισμού του 1684, η Βλαχία έγινε στόχος εισβολής των Αψβούργων. Τότε ο Μπρινκοβεάνου, αποσκοπώντας στην απελευθέρωση της Βλαχίας, θέλησε να διαπραγματευτεί έναν αντιοθωμανικό συνασπισμό με τους αρχηγούς των Αυστριακών στρατευμάτων, που τους συνάντησε στο Drăgănești, αφού συμφώνησαν μαζί του και πολλοί βογιάροι που τον ακολούθησαν. Διαφώνησαν όμως, ο θείος του ο στόλνικος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, καθώς και ο σπαθάριος Μιχαήλ  Καντακουζηνός, οι οποίοι του επεσήμαναν ότι οι  Τάταροι, σύμμαχοι των Τούρκων, θα επωφελούνταν εισβάλλοντας στη Βλαχία. Ο Κονσταντίν Μπρινκοβεάνου πείστηκε και δεν προχώρησε σε καμία άλλη κίνηση. Πολύ αργότερα, το 1710, ο Μέγας Πέτρος της Ρωσίας,απαντώντας σε κήρυξη πολεμου από τον Αχμέτ Γ΄, που τον παρακινούσε ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας οργάνωσε εκστρατεία προς τη Βαλκανική μέσω της  Μολδαβίας σε συνεργασία με το Μολδαβό πρίγκιπα Δημήτριο Καντιμήρη, που ήταν δεδηλωμένος σύμμαχος του τσάρου. Η προέλαση των Ρώσων νοτίως, κατά μήκος της κοίτης του Προύθου, αναφέρεται ως εκστρατεία του Προύθου ή και  ως  Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1710–1711). Όταν ο ρωσομολδαβικός στρατός ήταν σε κίνηση, ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου είχε συγκεντρώσει τα στρατεύματά του στο Ουρλάτι (Urlați), κοντά στα Μολδαβικά σύνορα και περίμενε την εισβολή των χριστιανικών στρατευμάτων στη Βλαχία, προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Μέγα Πέτρο. Όμως δεν ήθελε και να εκδηλωθεί υπέρ των Ρώσων, καθώς και οι σχέσεις του με τον Καντεμίρ ήταν ανταγωνιστικές. Στο μεταξύ ένα τμήμα του στρατού της Βλαχίας, το οποίο διοικούσε ο σπαθάριος Θωμάς Καντακουζηνός, ανώτερος στρατιωτικός διοικητής μετά τον πρίγκιπα Μπρινκοβεάνου, παρακούοντας τις εντολές του ηγεμόνα, ενώθηκε με τους Ρώσους. Ο Ρωσικός στρατός, μαζί με το στρατό του Καντακουζηνού επιτέθηκαν και κατέλαβαν τη Βραΐλα μετά από διήμερη πολιορκία, στις 14 Ιουλίου 1711. Όταν όμως ο πρίγκιπας Μπρινκοβεάνου πληροφορήθηκε ότι ο Θωμάς Καντακουζηνός μεταπήδησε στο ρωσικό στρατόπεδο, αναγκάσθηκε να ταχθεί υπέρ των Οθωμανών και αμέσως επέστρεψε τα δώρα που ήδη είχε λάβει από τους Ρώσους. Τελικά, μετά από τετραήμερη μάχη στο Στανιλέστι (Stănileşti), στις 22 Ιουλίου 1711, το μεγαλύτερο μέρος του ρωσικού στρατού αναγκάστηκε να παραδοθεί στον μεγαλύτερο και ισχυρότερο οθωμανικό στρατό, τον οποίο διοικούσε ο Μεγάλος Βεζίρης Πακτσέμουεζιν Μπαλτατζή Μεχμέτ Πασάς.
Μετά από τρία χρόνια, η καχυποψία και η εχθρότητα του Σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ απέναντι του Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου επικράτησαν και ο ίδιος, οι τέσσερεις γιοί του και ο σύμβουλος του Ιωάννης Βακαρέσκου, συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν στην Κωνσταντινούπολη.
Η θανάτωση και η αγιοποίηση
Καταδικάσθηκαν σε θάνατο στις 15 Αυγούστου 1714, την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τότε ο Μπρινκοβεάνου ήταν 60 ετών. Λέγεται ότι τους έβγαλαν από τη φυλακή όλους ξυπόλυτους, αλυσοδεμένους και μέσα από τους δρόμους της Πόλεως τους οδήγησαν στον τόπο της εκτελέσεως. Μπροστά πήγαινε ο μικρότερος γιος του, ο Ματθαίος, ηλικίας 12 ετών, και τελευταίος ο πρώην Ηγεμών. Στον τόπο της εκτελέσης παρευρίσκονταν παρατεταγμένα τα τάγματα των γενιτσάρων, ο ίδιος ο Σουλτάνος, ο Βεζίρης του και οι πρέσβεις των μεγάλων Ευρωπαϊκών Κρατών. Ο δήμιος τους έβαλε να γονατίσουν όλοι, σε μια μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλον. Τους έβγαλε τους σκούφους τους και τους επέτρεψε να κάνουν μία σύντομη προσευχή, πριν την εκτέλεσή τους. Ο Φλωρεντινός γραμματέας του ηγεμόνα Anton Maria Del Chiaro, περιγράφει τα γεγονότα μεταφέροντας τα έξης λόγια του Μπρινκοβεάνου: «Παιδιά μου, να έχετε θάρρος. Χάσαμε κάθε τι, που είχαμε σ΄αυτόν εδώ τον κόσμο, τουλάχιστον να σώσουμε τις ψυχές μας και να πλύνουμε τις αμαρτίες μας με το αίμα μας».
Σύμφωνα με την περιγραφή του γραμματέα του, τα κεφάλια των θυμάτων αρχικά τοποθετήθηκαν σε κοντάρια και περιφέρθηκαν στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, προκαλώντας αναταραχή στην πόλη. Το γεγονός αυτό, προκάλεσε φόβο περαιτέρω επεισοδίων και ως εκ τούτου, δόθηκε εντολή τα σώματα των εκτελεσθέντων να ριφθούν στο Βόσπορο. Χριστιανοί ψαράδες τα μάζεψαν από τα νερά και τα έθαψαν στη μονή της Χάλκης.