cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμπελάκια Σαλαμίνας
Ιστορία
Στην ακτή του όρμου βρισκόταν η αρχαία πόλη του νησιού Σαλαμίνα, στη βόρεια πλευρά της Κυνόσουρας. Σημείο στο οποίο σύμφωνα με τον Ηρόδοτο είχε αγκυροβολήσει ο ελληνικός στόλος πριν από την περίφημη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Ελέφαντας (σκάκι)
Αργυρός στρατηγός
Ωστόσο, ο Harold J. R. Murray στο έργο του Ιστορία του σκακιού (A History of Chess) θεωρεί ως αρχική κίνηση του κομματιού το άλμα δύο τετραγώνων διαγωνίως και υποστήριξε ότι ο κύριος λόγος που έγιναν ισχυρότερα τα κομμάτια ελέφαντας και φερζ στο σύγχρονο Σκάκι κατά τη διάρκεια της το Αναγέννησης (δηλαδή, που έγιναν αξιωματικός και βασίλισσα, αντίστοιχα) ήταν διότι αυτά ήταν αρχικά τα πιο αδύναμα κομμάτια στο παιχνίδι (με εξαίρεση τα πιόνια, διότι προάγονται). Ο ελέφαντας μπορεί να φτάσει μόνο το ένα όγδοο των τετραγώνων στη σκακιέρα, ενώ το τανκ μπορεί να φτάσει το ένα τέταρτο, αντίθετα ο αργυρός στρατηγός μπορεί να φτάσει σε κάθε τετράγωνο της σκακιέρας.
Αμπελάκια Σαλαμίνας
Ιστορία
Μετά την ερήμωση της αρχαίας πόλης των κλασικών χρόνων η ζωή των κατοίκων του νησιού καθίσταται επισφαλής λόγω των εντατικών επιδρομών των Ρωμαίων κατακτητών στα παράλια. Έτσι, η ζωή στη Σαλαμίνα μετατίθεται σε περιοχές πρωτογενούς παραγωγής, όπως στο Πέρανι, την Κακηβίγλα, τα Κανάκια, το Μούλκι και κυρίως στην ευρύτερη περιοχή της Ζωοδόχου Πηγής.
Ελέφαντας (σκάκι)
Αντικατάσταση
Όταν το σκάκι πήγε στην Περσία από την Ινδία, το σανσκριτικό όνομά του μεταφράστηκε ως πιλ (περσικά: پيل) και όταν το σκάκι πήγε στους μουσουλμάνους μέσω Περσίας, η κίνησή του παρέμεινε η ίδια, αλλά άλλαξε το όνομά του ώστε να ταιριάζει στην αραβική φωνολογία, έτσι το όνομα έγινε φιλ και στη συνέχεια προτάσσοντας το αραβικό οριστικό άρθρο αλ, έγινε αλ-φιλ (αραβικά الفيل). Το όνομά του άλλαξε μερικές ακόμη φορές ιδίως όταν έφτασε το σκάκι στην Ευρώπη, όπου τελικά ο ελέφαντας αντικαταστάθηκε από τον σύγχρονο αξιωματικό. Παρά το γεγονός ότι ο ελέφαντας εξακολουθεί να είναι το όνομα του αξιωματικού στην ισπανική γλώσσα (Elefante ) όπως και σε κάποιες άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το πρώην όνομά του, ως αλ-φιλ, άρχισε να χρησιμοποιείται στην αγγλική γλώσσα σε σκακιστικά προβλήματα, τα οποία αναφέρονται αποκλειστικά στην αρχική κίνηση του ελέφαντα, (2,2) ιππογωνίως.
Αμπελάκια Σαλαμίνας
Ιστορία
Κατά τον Δ. I. Πάλλα η περιοχή της αρχαίας πόλης χαρακτηρίστηκε ‘Αμπελάκι’ πολλούς αιώνες αργότερα λόγω της ύπαρξης αραιάς αμπελοκαλλιέργειας. Μετά την επανάσταση των Μελισσηνών (1571-1573), που έλαβε χώρα στην ευρύτερη περιοχή της Αργοναυπλίας, το Αμπελάκι θα δεχτεί οργανωμένο εποικισμό από Αρβανίτες προερχόμενους από τα μέρη της Ερμιονίδας. Ο εποικισμός αυτός οργανώθηκε από τον τότε διοικητή της Αττικής και των νησιών του Σαρωνικού Ουλούτς Αλή. Αυτός μετέφερε Αρβανίτες από την Πελοπόννησο, όπου εκεί είχαν δημιουργήσει αυτοί πολλά προβλήματα στους Τούρκους.
Ελέφαντας (σκάκι)
Αξία
Ο ελέφαντας από μόνος του δεν είναι πολύ ισχυρότερος από ένα πιόνι, αλλά ως πρόσθετη ισχύ σε άλλα κομμάτια αξίζει περίπου όσο μισός ίππος. Η αξία του ως κομμάτι από μόνο του υποβαθμίζεται λόγω της δέσμευσής του να είναι σε θέση να φτάσει μόνο το ένα όγδοο των τετραγώνων σε σκακιέρα 8×8. Συνδυάζοντας τον ελέφαντα με άλλα κομμάτια υποσκελίζεται σε κάποιο βαθμό αυτή η αδυναμία του.
Αμπελάκια Σαλαμίνας
Ιστορία
Ο οικισμός του Αμπελακίου τον 17ο αιώνα δεν ξεπερνά τις λίγες δεκάδες οικιών και είχε αναπτυχθεί γύρω από τον μεσαιωνικό πύργο και τον μικρό ναό του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Ο οικισμός αυτός περιβαλλόταν από ένα ισχυρό τείχισμα, αμυντικού χαρακτήρα, τμήμα του οποίου σώζεται σήμερα στο Αμπελάκι ως τοίχος ενσωματωμένος σε οικία.
Ελέφαντας (σκάκι)
Φινάλε με ελέφαντες
Το φινάλε του βασιλιά με τέσσερις ελέφαντες, που ο καθένας καλύπτει ένα διαφορετικό όγδοο της σκακιέρας, είναι νικηφόρο, καθώς μπορούν να επιτύχουν το ματ εναντίον ενός μοναχικού βασιλιά του αντιπάλου.
Αμπελάκια Σαλαμίνας
Ιστορία
Κατά τους προεπαναστατικούς χρόνους το Αμπελάκι τελούσε υπό τη διοικητική εποπτεία της δημογεροντίας της Κούλουρης. Αρκετοί Αμπελακιώτες είχαν εγκαταλείψει το Αμπελάκι κι είχαν προσωρινά εγκατασταθεί στην Κούλουρη, λόγω της ανασφάλειας που επικρατούσε από τις επιδρομές Τούρκων και Χριστιανών πειρατών. Με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης και την ύψωση της επαναστατικής σημαίας στο νησί, τη 10η Απριλίου του 1821, οι Αμπελακιώτες θα λάβουν ενεργό δράση κατά των Τούρκων. Μάλιστα στο Αμπελάκι η τότε Επαναστατική Διοίκηση των Ελλήνων είχε εγκαταστήσει Στρατιωτικό Νοσοκομείο, με αρχίατρο τον Βαυαρό, Ερρίκο Τράιμπερ, ο οποίος μάλιστα παρέλαβε στον όρμο της περιοχής τη σορό του Γ. Καραϊσκάκη. Το νοσοκομείο αυτό περιέθαλψε εκατοντάδες τραυματιών και έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στη πορεία της Εξέγερσης.
Ελέφαντας (σκάκι)
Κινεζικός ελέφαντας
300px|μικρογραφία|δεξιά|Ο κινεζικός ελέφαντας Το αντίστοιχο κομμάτι με τον ελέφαντα στο κινεζικό σκάκι κινείται ομοίως, αλλά δεν κάνει άλμα πάνω από άλλα κομμάτια, επίσης έχει περιορισμένη κίνηση στο ήμισυ της σκακιέρας, διότι οι ελέφαντες δεν μπορούν να διασχίσουν το ποτάμι και έτσι χρησιμεύουν ως αμυντικά κομμάτια. Επειδή όμως η κίνηση του ελέφαντα περιορίζεται μόλις σε επτά θέσεις της σκακιέρας, μπορεί εύκολα να παγιδευτεί ή να απειληθεί, έτσι οι δύο ελέφαντες χρησιμοποιούνται συχνά για να υπερασπίζουν ο ένας τον άλλον.
Αμπελάκια Σαλαμίνας
Ιστορία
Το 1824 ο Άγγλος φιλέλληνας, συνταγματάρχης Στάνχοπ, προτείνει στο Γεώργιο Ψύλλα (1794-1878), λόγιο και πολιτικό, καταγόμενο μάλιστα από τη πλευρά της μητέρας του από το Αμπελάκι, να εκδώσει, την πρώτη εφημερίδα της Αθήνας, η οποία ονομαζόταν ‘Εφημερίς των Αθηνών’. Τα δυο πρώτα φύλλα της εφημερίδας αυτής τυπώθηκαν στο Αμπελάκι, εξαιτίας της επίθεσης του Κιουταχή στην Αθήνα, που ανάγκασαν τον Ψύλλα να μεταφέρει εκεί το τυπογραφείο. Το Αμπελάκι, λοιπόν, είχε την τύχη να γνωρίσει αυτήν την εξέχουσας σημασίας εκδοτική δραστηριότητα και πιθανολογείται πως το τυπογραφείο ήταν εγκατεστημένο στην οικεία των Καλογιάννηδων ή στο νοσοκομείο του Ερρίκου Τράιμπερ, μιας και αποτελούσε το μοναδικό κτήριο κοινωνικού και δημόσιου χαρακτήρα.
Ελέφαντας (σκάκι)
Πηγές
Κατηγορία:Ανορθόδοξοι πεσσοί
Αμπελάκια Σαλαμίνας
Ιστορία
Με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και με την πάταξη της πειρατείας από τον Ιωάννη Καποδίστρια το άλλοτε μειωμένο αίσθημα ασφάλειας έδωσε τη θέση του στη σιγουριά. Η συμβολή των Αμπελακιωτών στη διατήρηση της Καποδιστριακής πολιτικής φαίνεται από μια συγχαρητήριο επιστολή, που τους έστειλε ο ίδιος ο κυβερνήτης και η οποία βρίσκεται σήμερα στο Ιστορικό Αρχείο της Ύδρας.
Πολλοί Αμπελακιώτες, συμπαρασυρόμενοι από την οικονομική άνθηση του Πειραιά, θα ασχοληθούν με το προσοδοφόρο επάγγελμα του ναυτικού και κυρίως με το διαμετακομιστικό εμπόριο. Γίνονται, έτσι, καπεταναίοι και καραβοκύρηδες και ταξιδεύουν από τα παράλια της Μικράς Ασίας, τη Μακεδονία, τη Θράκη, τον Εύξεινο Πόντο μέχρι και τα λιμάνια της Γαλλίας και της Αυστρίας. Μετέφεραν κυρίως ρώσικο στάρι, καφέ, ζάχαρη, βαμβάκι, υφάσματα, σίδηρο, κρασιά, ξύλα οικοδομών, τρόφιμα, λάδι, καπνό, όσπρια και άλλα.
Από το 1880 και μετά, αρχίζουν και σχηματίζονται οι μεγάλες περιουσίες των Αμπελακιωτών ναυτικών και το διαμετακομιστικό εμπόριο, διαμέσου των θαλάσσιων δρόμων με τα ιστιοφόρα καράβια τους, θα αποτελέσει την κινητήριο δύναμη της όλης οικονομικής ανάπτυξης του Αμπελακίου.
Η οικονομική δύναμη που απέκτησαν πολλοί Αμπελακιώτες καραβοκύρηδες αντικατοπτρίζεται στην απόφασή τους να ανεγείρουν το 1887 επιβλητική ενοριακή εκκλησία, τα «Εισόδια της Θεοτόκου» και, επιπρόσθετα, φαίνεται από τα σπίτια που έχτισαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Αυτά προσέδιδαν κύρος, γόητρο και ευρύτερη κοινωνική αποδοχή στους ιδιοκτήτες με την αίγλη που ανέδυαν.
Άλλοι Αμπελακιώτες -στεριανοί- ασχολήθηκαν με το εμπόριο, άνοιξαν μαγαζιά, καφενεία, ταβέρνες και εμπορικά καταστήματα. Δημιουργήθηκε έτσι η Αγορά (σήμερα ονομάζεται Παλαιά Αγορά), ουσιαστικά ένας στενός δρόμος που περιέτρεχε όλον τον οικισμό γύρω από τον μεσαιωνικό πύργο με άπειρα καταστήματα, πολλά από τα οποία σήμερα, ατυχώς, έχουν γκρεμιστεί ή είναι ερειπωμένα.
Η πτώση καθώς και η παρακμή της Παλαιάς Αγοράς του Αμπελακίου επήλθε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, όταν όλα τα ιστιοφόρα πλοία των ντόπιων επιτάχθηκαν και κυρίως, όταν οι κατακτητές με τον τερματισμό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τα τορπίλησαν μέσα στο αρχαίο λιμάνι.
Αξιοθέατα
Ο Πολυχρόνης Λεμπέσης που κατάγονταν από τη Σαλαμίνα, μεταξύ άλλων, ζωγράφισε τη «Γέννηση» στη Εκκλησία Εισοδίων της Θεοτόκου στα Αμπελάκια Σαλαμίνας και την «Πλατυτέρα των Ουρανών »(όπου διακρίνονται η λιτότητα, η σεμνότητα της βρεφοκρατούσας Παναγίας) και η παρθενική αβρότητα των δυο αγγέλων που την περιστοιχίζουν με την ωραία πτυχολογία τους.
Αθλητισμός
Στα Αμπελάκια έχει την έδρα του το αθλητικό σωματείο Αμπελακιακός Σ.Φ.Α.Σ..
Α.Π.Σ. Φίλιππος Βέροιας
thumb|100px|Το λογότυπο του συλλόγου έως το 2016 Ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλιππος Βέροιας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στη Βέροια, στην Ημαθία, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1962 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Αντλεί το όνομά του από τον Βασιλιά της Μακεδονίας, Φίλιππο Β'.
Αμπελάκια Σαλαμίνας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμπελακια Αμπελακια
Α.Π.Σ. Φίλιππος Βέροιας
Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών, χειροσφαίρισης ανδρών και γυναικών, πετοσφαίρισης ανδρών, στίβου και ενόργανης γυμναστικής. Στο παρελθόν διέθετε επίσης τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών και τμήμα άρσης βαρών.
Τμήματα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Φιλίππου Βέροιας δημιουργήθηκε το 1962. Επειδή αποτελούσε τη μοναδική ομάδα καλαθοσφαίρισης στην περιοχή του, συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας της Θεσσαλονίκης. Κατόπιν αποτέλεσε τη μία από τις τέσσερις ομάδες που συμμετείχαν στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα της νεοσύστατης Τοπικής Επιτροπής Κεντροδυτικής Μακεδονίας κατά την αγωνιστική περίοδο 1967-68.
Αργότερα ο Φίλιππος ήταν μία από τις ομάδες που το 1980 υπέγραψαν το καταστατικό δημιουργίας της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής & Δυτικής Μακεδονίας (Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΔΥ.Μ.) με έδρα τη Βέροια. Το 1988 με απόφαση του Δ.Σ. της Ε.Ο.Κ., αποφασίσθηκε ο διαχωρισμός της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΔΥ.Μ. σε δύο Ενώσεις: την Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. με έδρα τη Βέροια και την Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. με έδρα την Κοζάνη. Αυτονόητα ο Φίλιππος εντάχθηκε στην πρώτη.
Ανδρών
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης έχει κατακτήσει 10 φορές το τοπικό του Πρωτάθλημα Ανδρών και συγκεκριμένα κατά τα έτη: 1967-68·1969-70·1973-74·1975-76·1976-77·1979-80·1980-81·1981-82·2000-01·2002-03. Από την περίοδο 2003-04 μέχρι σήμερα αγωνίζεται στις Εθνικές Κατηγορίες αδιαλλείπτως, έχοντας κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα Β' Εθνικής (2012-13) κι ένα Πρωτάθλημα Γ' Εθνικής Κατηγορίας (2011-12).
Γυναικών
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης έχει διακριθεί στο παρελθόν σε τοπικό επίπεδο, έχοντας κατακτήσει έξι φορές τον τίτλο του Πρωταθλητή στην Α' Κατηγορία Γυναικών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Κεντρικής Μακεδονίας και συγκεκριμένα κατά τα έτη: 1991-92·1992-93·1993-94·1996-97·2001-02·2008-09. Μέτρησε τέσσερις παρουσίες σε Εθνικές Κατηγορίας πριν τη διάλυσή του το καλοκαίρι του 2010.
Τμήμα πετοσφαίρισης
thumb|right|130px|Λογότυπο τμήματος πετοσφαίρισης
Το τμήμα ανδρικής πετοσφαίρισης του συλλόγου κατά την αγωνιστική περίοδο 2015-16 λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Μακεδονίας. Το 2021 έφτασε στον τελικό του Λίγκ Καπ αποκλείοντας τον ΠΑΟΚ στα ημιτελικά, χάνοντας όμως τον τελικό με 3-1 στα σετ από τον Φοίνικα Σύρου.
Τμήματα χειροσφαίρισης
Ο Α.Σ. Φίλιππος Βέροιας διαθέτει τμήματα χειροσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Το τμήμα ανδρών έχει επιτυχίες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία του συλλόγου στο Πρωτάθλημα Ελλάδας Χειροσφαίρισης Μικρών Ηλικιών.
Ανδρών
Το ανδρικό τμήμα χειροσφαίρισης του Φίλιππου Βέροιας, ξεκίνησε τις δραστηριότητές του το 1977. Έχει κατακτήσει πρωταθλήματα και κύπελλα Ελλάδας. Αποτελεί την πρώτη ελληνική ομάδα που κατάφερε να φτάσει σε ένα ευρωπαϊκό τελικό, το 2003 στο Τσάλεντζ Καπ, ενώ έχει φτάσει και στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1993.
Το πρώτο πρωτάθλημα που έλαβε χώρα, τον Σεπτέμβριο του 1978, είχε διοργανωθεί από τον ΣΕΓΑΣ, όπως και το δεύτερο τον Μάιο του 1979, θεωρούνται ανεπίσημα και δεν αναγνωρίζονται από την Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος (ΟΧΕ). Μαζί με τον Αμύντα Αμυνταίου, είναι οι ομάδες που έφεραν, τη νέα εποχή του αθλήματος, μετά τη δεκαετία του 1920-30, στην Ελλάδα.
Γυναικών
Το γυναικείο τμήμα χειροσφαίρισης του Φίλιππου Βέροιας κατέκτησε δυο φορές τη 2η θέση στο πρωτάθλημα γυναικών (1998, 1999 ), και μία φορά την 3η θέση (2000 ). Μεγάλη επιτυχία του τμήματος αποτελεί και η συμμετοχή στον τελικό κυπέλλου γυναικών Ελλάδος, το 2000.
Σε επίπεδο ευρωπαϊκών οργανώσεων συμμετείχε στο Ευρωπαικό κύπελλο πόλεων το 1996 και το 1997. Αγωνίστηκε στο Women's EHF European Cup το 1998, καθώς και το 1999 όπου κατάφερε να προκριθεί στην επόμενη φάση της διοργάνωσης. Το 2001 συμμετείχε στο Women's EHF Cup Winners' Cup.
Στις μικρές ηλικίες έχει κατακτήσει 7 πρωταθλήματα Ελλάδας νεανίδων (1993, 1994, 1996, 2004, 2005, 2007, 2012), 3 πρωταθλήματα κορασίδων (1991, 1995, 2005), 2 πρωταθλήματα παγκορασίδων (2003, 2008) και 1 πρωτάθλημα μίνι κοριτσιών (2007).
Τμήμα στίβου
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων στίβου που εκδίδει κάθε Νοέμβριο ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. ο σύλλογος της Βέροιας έχει αξιολογηθεί ως ακολούθως πανελλαδικά:
Μαζί για το Ναι
thumb|right|250px|Εκδήλωση του Μαζί για το Ναι, στην οποία συμμετέχουν, από αριστερά, οι [[Ραούλ Ρομέβα, Κάρμε Φορκαδέιλ, Μουριέλ Καζάλς, Αρτούρ Μας και Οριόλ Ζουνκέρας.]] Το Μαζί για το Ναι (καταλανικά: Junts pel Sí) ήταν εκλογικός συνασπισμός της Καταλονίας ο οποίος συμμετείχει στις περιφερειακές εκλογές του 2015. Αποτελείτο από τα κόμματα Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλονίας (CDC), Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας (ERC), Δημοκράτες της Καταλονίας (DC) και Κίνημα της Αριστεράς (MES).
Η ηγεσία του συνασπισμού αποτελείτο από τον πρώην ευρωβουλευτή της Πρωτοβουλίας για τους Πράσινους της Καταλονίας Ραούλ Ρομέβα, τη γλωσσολόγο και πρώην πρόεδρο της οργάνωσης Εθνική Συνέλευση της Καταλονίας Κάρμε Φορκαδέλ, την οικονομολόγο και πρώην πρόεδρο της Òmnium Cultural Μουριέλ Καζάλς, τον αρχηγό της Δημοκρατικής Σύγκλισης της Καταλονίας και πρώην πρόεδρο της Καταλονίας Αρτούρ Μας και τον αρχηγό της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας Οριόλ Ζουνκέρας.
Τα ψηφοδέλτια του συνασπισμού περιέλαβαν ορισμένες διάσημες προσωπικότητες όπως ο Πεπ Γκουαρδιόλα και ο μουσικός Λιουΐς Λιακ. Ακόμα, στα ψηφοδέλτια του συνασπισμού περιλήφθηκαν οι τρεις τελευταίοι πρόεδροι του Καταλανικού Κοινοβουλίου (Νούρια δε Ζισπέρτ, Ερνέστ Μπενάκ και Ζοάν Ριγόλ), με τον Γκουαρδιόλα να βρίσκεται στην τελευταία θέση του ψηφοδελτίου.
Στις εκλογές έλαβαν 62 από τις 135 έδρες του κοινοβουλίου και κυβέρνησαν με τη μερική υποστήριξη της Υποψηφιότητας Λαϊκής Ενότητας. Η διάλυση του καταλανικού κοινοβουλίου με την συμβολική ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, την άρση του αυτοδιοίκητου και την προκήρυξη νέων εκλογών τον Οκτώβριο του 2017 επέφερε και τη διάλυση του συνασπισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμματα της Καταλονίας Κατηγορία:Αυτονομιστικά κόμματα
Πυραμίδα του Λυγουριού
Η πυραμίδα του Λυγουριού βρίσκεται στην Αργολίδα, στις βόρειες παρυφές του Λυγουριού. Έχει σχήμα πυραμιδοειδές με άνισες πλευρές. Σήμερα είναι κατεστραμμένη σε μεγάλο βαθμό (σώζεται μόνο η βάση της) και τα υλικά της χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή άλλων οικοδομημάτων. Την αναφέρει ο Παυσανίας υποθέτοντας ότι ήταν μικρό οχυρό για στρατιωτικές φρουρές. Νεότεροι ερευνητές θεωρούν ότι ήταν ταφικό μνημείο ή φρυκτωρία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αργολίδα Λυγουριου
Petrobras
Η Petrobras ( στα πορτογαλικά ) είναι ημιδημόσια πολυεθνική εταιρεία της Βραζιλίας, ενταγμένη στη βιομηχανία πετρελαίου. Εδρεύει στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η εταιρεία κατετάγη 58η στη λίστα του Fortune Global 500 για το 2016.
Η Κυβέρνηση της Βραζιλίας κατέχει το 54% των κοινών μετοχών της Petrobras, με δικαίωμα ψήφου, ενώ η Banco Nacional de Desenvolvimento Econômico e Social (BNDES) και το Fundo Soberano do Brasil (FSB) ελέγχουν η κάθε μία από 5%, φτάνοντας την άμεση και έμμεση κυριότητα του Δημοσίου στο 64%. Οι ιδιωτική μετοχές διαπραγματεύονται στο BM&F Bovespa, που αποτελεί μέρος του δείκτη Ibovespa.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Petrobras Petrobras
Ο Θάνατος Σου Πάει Πολύ
Ο Θάνατος Σου Πάει Πολύ (αγγλικά: Death Becomes Her) είναι αμερικανική μαύρη κωμωδία φαντασίας παραγωγής 1992 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις και πρωταγωνιστούν οι Μέριλ Στριπ, Γκόλντι Χον και Μπρους Γουίλις. Η ταινία εστιάζει σε δύο γυναίκες που πίνουν ένα μαγικό φίλτρο που τους δίνει αιώνια νεότητα.
Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ για τα εκπληκτικά ειδικά εφέ και παρά τις μικτές κριτικές που έλαβε έγινε εμπορική επιτυχία.
Πλοκή
Ο Έρνεστ Μένβιλ είναι πλαστικός χειρουργός και αρραβωνιασμένος με τη συγγραφέα Χέλεν Σαρπ. Λίγο καιρό πριν το γάμο τους, ο Έρνεστ θα γνωρίσει την ατάλαντη αλλά εντυπωσιακή ηθοποιό και φίλη της Χέλεν, Μάντελιν Άστον. Η Χέλεν με τη Μάντελιν από τα παιδικά τους χρόνια βρίσκονται σε κόντρα. Ο Έρνεστ θα διαλύσει τον αρραβώνα του με την Χέλεν και θα παντρευτεί τη Μάντελιν. Μετά από το χωρισμό τους, η Χέλεν θα παραμελήσει τον εαυτό της και θα γίνει υπέρβαρη. Μετά από ένα νευρικό κλονισμό θα αποφασίσει να πάρει εκδίκηση. Επτά χρόνια μετά, ο γάμος του Έρνεστ και της Μάντελιν διανύει τη χειρότερη περίοδο. Η Μάντελιν προσπαθεί μάταια να σταματήσει το χρόνο που περνάει και αφήνει τα σημάδια του. Η Χέλεν πλήρως ανανεωμένη και νεότερη επιστρέφει αποφασισμένη να κερδίσει πίσω τον Έρνεστ και να δολοφονήσει τη Μάντελιν. Έτσι οι ζωές των τριών ξανασμίγουν και ένα μαγικό φίλτρο θα φέρει τα πάνω κάτω. Το φίλτρο αυτό που πήραν και οι δύο γυναίκες τις κάνει πάλι νέες και στην προσπάθειά τους να σκοτώσουν η μία την άλλη τυχαία συνειδητοποιούν ότι έχουν γίνει αθάνατες. Τώρα, πεθαμένες πλέον θα πρέπει να συντηρούν για πάντα τα σώματά τους που αποσυντίθενται όλο και περισσότερο.
Ειδικά εφέ
Όπως οι περισσότερες ταινίες του Ρόμπερτ Ζεμέκις, έτσι και το Ο Θάνατος Σου Πάει Πολύ αποτελείται από ειδικά εφέ και ήταν μια τεχνικά δύσκολη ταινία, και η παραγωγή είχε κάποιες ατυχίες. Για παράδειγμα, στη σκηνή όπου η Χέλεν με τη Μάντελιν παλεύουν με τα φτυάρια, η Μέριλ Στριπ κατά λάθος χτύπησε το πρόσωπο της Γκόλντι Χον, αφήνοντάς της μια μικρή ουλή. Παρά τη βράβευση των ειδικών εφέ με Όσκαρ, η Στριπ παραδέχτηκε ότι δεν της άρεσε να εργάζεται σε μια ταινία που εστιάζει αρκετά στα ειδικά εφέ, λέγοντας:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Αμερικανικές slapstick ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ναρκισσισμό Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι
Υπερχλωρικό οξύ
μικρογραφία|Διαστάσεις του υπερχλωρικού οξέως σε δισδιάστατη μορφή μικρογραφία|Τρισδιάσταση δομή του υπερχλωρικού οξέως Το υπερχλωρικό οξύ είναι ανόργανο οξύ με χημικό τύπο HClO4. Συνήθως είναι υδατικό διάλυμα. Είναι άχρωμη ένωση και είναι ισχυρότερο οξύ από το θειικό οξύ και το νιτρικό οξύ. Είναι ισχυρό οξειδωτικό σε υψηλές θερμοκρασίες. Ωστόσο, τα υδατικά διαλύματα, όταν το ποσοστό περιεκτικότητας του κατά βάρος βρίσκεται σε επίπεδο μέχρι το 70% περίπου, είναι ασφαλή σε θερμοκρασία δωματίου και εμφανίζουν μόνο ισχυρά όξινα χαρακτηριστικά και όχι οξειδωτικές ιδιότητες. Το υπερχλωρικό οξύ είναι χρήσιμο για την προετοιμασία υπερχλωρικών αλάτων, ειδικά για το υπερχλωρικό αμμώνιο, ένα σημαντικό συστατικό του καυσίμου των πυραύλων. Το υπερχλωρικό οξύ είναι πολύ διαβρωτικό και σχηματίζει εύκολα δυνητικά εκρηκτικά μείγματα.
Παραγωγή
Το υπερχλωρικό οξύ μπορεί να παραχθεί βιομηχανικά από δύο τρόπους. Η παραδοσιακή μέθοδος εκμεταλλεύεται την υψηλή υδατοδιαλυτότητα του υπερχλωρικού νατρίου (209 γρ. ανά 100 mL νερού σε θερμοκρασία δωματίου). Η αντιμετώπιση τέτοιων διαλυμάτων με υδροχλωρικό οξύ δίνει υπερχλωρικό οξύ, κατακρημνίζοντας το στερεό χλωρικό νάτριο (παρακάτω δίνεται ο τύπος της διαδικασίας):
Το συμπυκνωμένο οξύ μπορεί να καθαριστεί με απόσταξη. Ο εναλλακτικός τρόπος είναι πιο άμεσος και αποφεύγει τα άλατα. Συνεπάγεται με ανοδική οξείδωση υδατικού χλωρίου σε ηλεκτρόδιο λευκόχρυσου.
Παρασκευή υπερχλωρικού οξέως σε εργαστήριο
Η ένωση υπερχλωρικού βαρίου με θειικό οξύ κατακρημνίζει το θειικό βάριο, αφήνοντας μόνο το υπερχλωρικό οξύ. Μπορεί να παραχθεί αναμειγνύοντας και βράζοντας νιτρικό οξύ με υπερχλωρικό αμμώνιο ενώ γίνεται προσθήκη υδροχλωρικού οξέως. Αυτή η χημική αντίδραση δίνει υποξείδιο του αζώτου και υπερχλωρικό οξύ λόγω μιας ταυτόχρονης αντίδρασης που αφορά το αμμωνιακό ιόν και μπορεί να συγκεντρωθεί και να εμπλουτιστεί σημαντικά βράζοντας το υπόλοιπο νιτρικό και υδροχλωρικό οξύ που έχει μείνει.
Ιδιότητες
Σε θερμοκρασία δωματίου το υπερχλωρικό οξύ είναι ασταθές ελαιώδες υγρό. Σχηματίζει τουλάχιστον πέντε ένυδρες ουσίες, πολλές από τις οποίες έχουν χαρακτηριστεί κρυσταλλογραφικά. Αυτά τα στερεά αποτελούνται από το υπερχλωρικό ανιόν που συνδέεται μέσω δεσμών υδρογόνου στα κέντρα του νερού (H2O) και υδροξωνίου (H3O+) Το υπερχλωρικό οξύ σχηματίζει αζεοτροπικό μίγμα με το νερό, το οποίο αποτελείται από περίπου 72.5% υπερχλωρικό οξύ. Αυτή η μορφή του οξέος είναι σταθερή αορίστως και είναι διαθέσιμη στην αγορά. Τέτοια διαλύματα είναι υγροσκοπικές. Έτσι, αν μείνει εκτεθειμένο στον αέρα, το συγκεντρωμένο υπερχλωρικό οξύ αυτοαραιώνεται απορροφώντας νερό από τον αέρα.
Η αφυδάτωση του υπερχλωρικού οξέως δίνει το άνυδρο διχλωρικό επταξείδιο. Παρακάτω δίνεται ο τύπος της χημικής διαδικασίας:
Χρήσεις
Το υπερχλωρικό οξύ παράγεται κυρίως ως πρόδρομος για το υπερχλωρικό αμμώνιο, το οποίο χρησιμοποιείται στα καύσιμα των πυραύλων. Η ανάπτυξη πυραύλων έχει οδηγήσει στην αύξηση της παραγωγής του υπερχλωρικού οξέος. Κάθε χρόνο παράγονται εκατομμύρια κιλά υπερχλωρικού οξέως. Το υπερχλωρικό οξύ είναι ένα από τα πιο δοκιμασμένα υλικά για τη χάραξη των οθονών υγρών κρυστάλλων και κρίσιμων ηλεκτρονικών εφαρμογών, καθώς και στην εξόρυξη μεταλλευμάτων. Έχει μοναδικές ιδιότητες στην αναλυτική χημεία. Επιπλέον είναι ένα χρήσιμο συστατικό στη χαρακτική του χρωμίου
Ως οξύ
Το υπερχλωρικό οξύ, ένα σουπεροξύ, είναι ένα από τα ισχυρότερα οξέα κατά Μπρένστετ-Λόουρι. Το γεγονός ότι η σταθερά διάστασης οξέος του υπερχλωρικού οξέως είναι χαμηλότερη από -9 αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η μονοϋδρική του ουσία περιέχει διακριτά ιόντα υδροξωνίου και μπορεί να απομονωθεί ως ένα σταθερό, κρυσταλλικό στερεό, του οποίου ο χημικός τύπος είναι ο [H3O+][]. Η πιο πρόσφατη εκτίμηση της υδατικής σταθεράς διάστασης οξέος για το υπερχλωρικό οξύ είναι -15.2 +- 2.0. Παρέχει ισχυρή οξύτητα με την ελάχιστη παρέμβαση, γιατί το υπερχλωρικό άλας είναι ασθενώς πυρηνόφιλο (εξηγώντας την υψηλή οξύτητα του HClO4). Άλλα οξέα των μη συγχρονιστούντων ανιόντων, όπως το φλωροβορικό οξύ και το εξαφλωροφωσφορικό οξύ είναι ευαίσθητα στην υδρόλυση, ενώ το υπερχλωρικό οξύ δεν είναι. Παρά τους κινδύνους που συνδέονται με την εκρηκτικότητα των αλάτων του, συχνά σε ορισμένες συνθέσεις προτιμάται το υπερχλωρικό οξύ. Για παρόμοιους λόγους, είναι χρήσιμος εκλουστής στην χρωματογραφία ιοντοανταλλαγής.
Χρησιμοποιείται για τη ηλεκτροστίλβωση ή τη χαρακτική του αργιλίου, του μολυβδαινίου και άλλων μετάλλων.
Ασφάλεια
Λόγω των ισχυρών οξειδωτικών ιδιοτήτων του, το υπερχλωρικό οξύ υπόκειται σε εκτεταμένες ρυθμίσεις. Είναι ιδιαίτερα αντιδραστικό όταν έρθει σε επαφή με μέταλλα (π. χ. αλουμίνιο) και οργανικές ύλες (ξύλο, πλαστικά). Οι εργασίες που πραγματοποιούνται με υπερχλωρικό οξύ θα πρέπει να διεξάγονται σε συλλεκτές καπνού με δυνατότητα κατάπλυσης για να αποτραπεί η συσσώρευση οξειδωτικών στον αγωγό.
Στις 20 Φεβρουαρίου του 1947, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, 17 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 150 τραυματίστηκαν όταν ένα λουτρό, αποτελούμενη από 1000 λίτρα 75% υπερχλωρικού οξέως και 25% οξικού ανυδρίτη από τον όγκο, εξερράγη. Το εργοστάσιο O'Connor Electro-Plating, 25 άλλα κτίρια, και 250 σπίτια υπέστησαν ζημιές, ενώ 40 αυτοκίνητα καταστράφηκαν. Το λουτρό χρησιμοποιούταν για την ηλεκτροστίλβωση επίπλων από αλουμίνιο. Επιπλέον, προστέθηκαν οργανικές ενώσεις όταν μια βάση σιδήρου αντικαταστάθηκε με μια βάση ντυμένη με ακετοβουτυρική κυτταρίνη (πλαστικό Tenit-2). Λίγα λεπτά αργότερα, το λουτρό εξερράγη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οξειδωτικά μέσα Κατηγορία:Ανόργανα οξέα Κατηγορία:Ενώσεις υδρογόνου Κατηγορία:Άρθρα χωρίς πηγή KEGG
Στεφανία (ταινία)
Το Στεφανία (εναλλακτικοί τίτλοι Η Στεφανία, Η Στεφανία στο αναμορφωτήριο και Stefania) είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1966 της Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Πλοκή
Η Στεφανία (Ζωή Λάσκαρη), ένα όμορφο κορίτσι, ζει με τη μητέρα και τον πατριό της, με τον οποίο αποκτά την πρώτη ερωτική της εμπειρία. Από τότε, η Στεφανία παίρνει τον άσχημο δρόμο και εκμεταλλεύεται την ομορφιά της για να αποκτήσει μια πλούσια ζωή, όταν την πιάνει η αστυνομία και οδηγείται στο αναμορφωτήριο (επειδή τα διέπραξε όλα αυτά ενώ ήταν ακόμα ανήλικη), όπου η ζωή είναι αφόρητη λόγω της αυταρχικής διευθύντριας και της δεσμοφύλακα. Η μόνη τρόφιμος με την οποία έχει φιλικές σχέσεις είναι μια νεαρή Εβραία, η Εσθήρ.
Από την πρώτη στιγμή, προσπαθεί να αποδράσει, μέχρι που έρχεται στο ορφανοτροφείο ο Γιώργος Δαπόντες, ένας γιατρός για τον οποίο η Στεφανία έτρεφε έρωτα από μαθήτρια, όταν είχε κουράρει τη μητέρα της. Κατά συνέπεια, δεν αποδρά, αλλά αναλαμβάνει καθήκοντα βοηθού στο ιατρείου του Δαπόντε. Με σκοπό να του εξηγήσει πώς κατέληξε να μπει στο αναμορφωτήριο, του γράφει ένα γράμμα. Όταν εκείνος το διαβάζει, συγκλονίζεται από τα όσα έχουν συμβεί στην κοπέλα, τη συμπονά και της ζητά να γίνει γυναίκα του και να φύγουν από το αναμορφωτήριο. Στη συνέχεια, όμως, ο Αρμάγος, ο φύλακας του αναμορφωτηρίου, της επιτίθεται με σκοπό να τη βιάσει. Η Στεφανία καταφέρνει να τον απωθήσει και φεύγει πηγαίνοντας να βρει τον Δαπόντε.
Στο τέλος που γυρίστηκε για την εναλλακτική εκδοχή της ταινίας, ο Αρμάγος σκοτώνει τη Στεφανία, πριν εκείνη προλάβει να ξεφύγει.
Παραγωγή
Η Στεφανία βασίζεται στο μυθιστόρημα "Η Στεφανία στο σναμορφωτήριο" της Νέλλης Θεοδώρου.
Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1966 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1966, όπου συμμετείχε εκτός συναγωνισμού. Στις κινηματογραφικές αίθουσες πρωτοβγήκε στις 9 Ιανουαρίου 1967. Κόβοντας 438.186 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 7η θέση ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν. Προβλήθηκε το 1968 στις ΗΠΑ και το 1969 στο Μεξικό. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Κατά την πρώτη προβολή η ταινία είχε χαρακτηριστεί αυστηρώς ακατάλληλη, λόγω των ιδιαίτερα τολμηρών για την εποχή σκηνών. Στην ταινία αυτή γυρίστηκαν δύο φινάλε, ένα τραγικό (όπου ο Αρμάγος μην μπορώντας να αντέξει την ιδέα της αποχώρησης της Στεφανίας μετά τις προόδους που του είχε κάνει και τις οποίες σκέφτεται συνεχώς, την κυνηγάει σε ένα χωράφι και τη στραγγαλίζει, σε μια κρίση απελπισίας και απογοήτευσης) που προβλήθηκε κατά την πρώτη προβολή στην Αθήνα, και ένα αίσιο, που έπαιξε στην επαρχία και το εξωτερικό.
Λάρρυ Πέιτζ
Παιδική ηλικία
Σε ηλικία οκτώ ετών βίωσε το διαζύγιο των γονέων του και αυτός ο χωρισμός τον επηρέασε. Οι γονείς του προσπάθησαν με αφοσίωση να μεγαλώσουν τον Λάρι σε ένα όσο το δυνατόν πιο υγιές περιβάλλον. Στο τέλος ο Λάρι αισθανόταν πλημμυρισμένος από αγάπη και σοφία, προερχόμενες από δύο μητέρες: την πραγματική του μητέρα και την Τζόις Ουάιλντενταλ, μια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν που διατηρούσε μακροχρόνια σχέση με τον πατέρα του. Η σχέση των δύο γυναικών παραμένει μέχρι σήμερα φιλική.
Στη δεκαετία του 1960, ο πατέρας του Λάρι, Καρλ Βίκτορ Πέιτζ, ήταν από τους πρώτους φοιτητές που πήραν πτυχίο στην επιστήμη των υπολογιστών από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Πέντε χρόνια αργότερα πήρε το διδακτορικό του σ' αυτό τον πρωτοποριακό τομέα. Η μητέρα του Λάρι, Γλόρια Πέιτζ, ήταν σύμβουλος σε ζητήματα βάσεων δεδομένων, με μεταπτυχιακό τίτλο στην επιστήμη των υπολογιστών. Ο Λάρι θαύμαζε τον πατέρα του, που ήταν διασκεδαστικός και κοινωνικός και ο οποίος, μεταξύ άλλων, τον πήγαινε και σε συναυλίες των Grateful Dead. Δεκαπέντε περίπου χρόνια προτού ο Λάρι κατευθυνθεί προς τα δυτικά, ο Καρλ Πέιτζ εργάστηκε για κάποιον καιρό στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ ως επισκέπτης ερευνητής. Όμως το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του το πέρασε διδάσκοντας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, όπου η γυναίκα του δίδασκε επίσης προγραμματισμό.
Όταν ο Λάρι ήταν στο δεύτερο εξάμηνο των σπουδών του στο Στάνφορντ, ο πατέρας τους, που μικρός είχε περάσει πολιομυελίτιδα, πέθανε σε ηλικία πενήντα οκτώ ετών, από επιπλοκές λόγω πνευμονίας. Μέσα σε μερικές εβδομάδες η υγεία του επιδεινώθηκε δραματικά, ώσπου τελικά άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο. Αυτή η απώλεια ήταν τραυματική για τον Λάρι. «Θυμάμαι ότι ο Λάρι καθόταν στα σκαλιά του Κτιρίου Γκέιτς πολύ στεναχωρημένος», αναφέρει ο Σον Άντερσον, με τον οποίο ο Λάρι μοιραζόταν το γραφείο του στο Στάνφορντ.
Παρά τη θλίψη του, παρέμεινε στο Στάνφορντ. Τον βοήθησε το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος του αδελφός ζούσε και εργαζόταν στη Σίλικον Βάλεϊ. Είχαν ο ένας τον άλλον για στήριγμα, έτσι ο Λάρι δε χρειάστηκε να κουβαλήσει μόνος του το βάρος της απώλειας, ενώ οι δυο τους περνούσαν αρκετό χρόνο μαζί.
Η μητέρα του Λάρι ήταν Εβραία, ωστόσο ο Λάρι μεγάλωσε χωρίς κανενός είδους εβραϊκή ταυτότητα ή θρησκεία. Έμοιαζε στον πατέρα του, ο οποίος συχνά έφερνε τους γιους του σε επαφή με τους υπολογιστές, ως μέρος της ανατροφής τους.
Φοιτητικά χρόνια
Ο Λάρι φοίτησε στο γυμνάσιο ΜακΝτόναλντ, στο Ιστ Λάνσιγκ, όπου ο Νικ Άρτσερ, αρχηγός της ομάδας των προσκόπων στην οποία ανήκε, τον θυμάται ως «ένα ανεξάρτητο πνεύμα». Ο Καρλ Τζούνιορ θυμάται τον Λάρι ως έναν μικρότερο αδερφό γεμάτο απορίες και με μια μεγάλη γκάμα ενδιαφερόντων που δεν περιοριζόταν στο πεδίο της πληροφορικής.
Ο Λάρι ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και του αδελφού του και φοίτησε κι αυτός στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, στο Αν Άρμπορ, όπου σπούδασε μηχανικός υπολογιστών και παρακολούθησε και ορισμένα μαθήματα διοίκησης επιχειρήσεων προτού λάβει το πτυχίο του, το 1995. Διατέλεσε πρόεδρος της αδελφότητας Ήτα Κάππα Νι του Μίσιγκαν, της εθνικής τιμητικής αδελφότητας για τους φοιτητές μηχανολογίας υπολογιστών, ενώ διασκέδαζε πουλώντας ντόνατς στο περίπτερο της αδελφότητας στο χώρο του πανεπιστημίου.
Επίσης, εκμεταλλεύτηκε τις δυνατότητες που του πρόσφεραν τα προπτυχιακά προγράμματα ανάπτυξης ηγετικών ικανοτήτων. «Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα LeaderShape ήταν μια εκπληκτική εμπειρία», αναφέρει. Αυτό το πανεπιστημιακό πρόγραμμα είχε ως στόχο του να εφοδιάσει τους φοιτητές του Μίσιγκαν με τις ικανότητες που θα χρειάζονταν για να αποκτήσουν ηγετικές θέσεις στην κοινωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Σάρον Στούντερ
Η Σάρον Στούντερ (Sharon Marie Stouder, 9 Νοεμβρίου 1948 - 23 Ιουνίου 2013) ήταν Αμερικανίδα κολυμβήτρια, τρεις φορές χρυσή ολυμπιονίκης και πρώην κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ σε τέσσερα αθλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κολυμβητές Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Λάρι Γεωργίας
thumb|250 px Το λάρι (lari, στα γεωργιανά: ლარი, κωδικός ISO 4217 :GEL) είναι το νόμισμα της Γεωργίας και υποδιαιρείται σε 100 τέτρι. Η ονομασία λάρι προέρχεται από αρχαία γεωργιανή λέξη που σημαίνει περιουσία, ενώ τέτρι είναι παλιός νομισματικός όρος που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Το νόμισμα χρησιμοποιείται στη Γεωργία, εκτός από μερικά μέρη στην Αμπχαζία και στη Νότια Οσετία.
Κουπόνι λάρι
Τα μανέτι και αμπάζι ήταν τα παλαιότερα νομίσματα στη Γεωργία. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε το σοβιετικό ρούβλι. Το ρωσικό ρούβλι αντικαταστάθηκε με το κουπόνι Λάρι (kupon lari) στις 5 Απριλίου του 1993 και με αυτό είχε ίδια αξία. Το νόμισμα αυτό αποτελούνταν αποκλειστικά από χαρτονομίσματα και δεν είχε υποδιαιρέσεις. Υπέφερε από υπερπληθωρισμό. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα σε αξίες μεταξύ του 1 και του 1 εκατομμυρίου λάρι, ανάμεσά τους και τα κάπως ασυνήθιστα τραπεζογραμμάτια των 3, 3.000, 30.000 και των 150.000 λάρι.
Λάρι
Στις 2 Οκτωβρίου του 1995, η κυβέρνηση του Έντουαρντ Σεβαρντνάτζε αντικατέστησε το προσωρινό νόμισμα- κουπόνι με το λάρι, σε ισοτιμία του 1.000.000 προς ένα. Έκτοτε παραμένει σχετικά σταθερό ως προς την αξία του.
Κέρματα
Τα κέρματα που κυκλοφορούν σήμερα είναι στις αξίες του 1 και των 2, 5, 10, 20 και 50 τέτρι, όπως επίσης και των 1 και των 2 λάρι.
Τραπεζογραμμάτια
Τα χαρτονομίσματα που χρησιμοποιούνται πιο συχνά είναι αυτά των 1, 2, 5 και 10 λάρι.
Μάρκος Σεφερλής
Ο Μάρκος Σεφερλής (Κόρινθος, 8 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Έλληνας κωμικός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παρουσιαστής. Έχει ασχοληθεί με την τηλεόραση, το θέατρο, το σινεμά, αλλά κυρίως με την επιθεώρηση.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1968 στην Κόρινθο, από όπου και κατάγεται. Η μητέρα του ονομάζεται Χαρίκλεια Σεφερλή, ενώ ο πατέρας του, λεγόταν Σωτήρης Σεφερλής. Έχει επίσης έναν αδερφό, τον Δημήτρη και μία αδερφή, την Φωτεινή. Μετά το λύκειο μετακόμισε στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική στην ανώτερη σχολή δραματικής τέχνης Μαίρη Βογιατζή-Τράγκα, από όπου αποφοίτησε με Άριστα. Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν το 1988 στην ΕΤ2 και συνέχισε με την επιτυχία TAXI από το 1995 ως το 1996.
Ταυτόχρονα με την τηλεόραση εμφανίζεται και στο θέατρο. Η πορεία του στο θέατρο αρχίζει τον χειμώνα του 1997-1998, στο Θέατρο Αυλαία, με την κωμωδία Σουίτα γενεθλίων και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με πλήθος παραστάσεων, κυρίως επιθεωρήσεων, διανύοντας μια σταθερή και επιτυχημένη πορεία. Κατά την διάρκεια της καριέρας του έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα όπως Θανάσης Βέγγος, Κώστας Βουτσάς, Γιώργος Κωνσταντίνου, Σωτήρης Μουστάκας, Κώστας Τσάκωνας, Στάθης Ψάλτης κ.α.
Προσωπική ζωή
Από το 1996 έως το 2003, υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Έλσα Μιχαλακοπούλου. Από το 2009 είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Έλενα Τσαβαλιά και έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Χάρη (γενν. 2004).
Αποτίμηση
Για την επίκουρη καθηγήτρια θεατρικών σπουδών του πανεπιστημίου Αθηνών Κωνστάντζα Γεωργακάκη, ο Σεφερλής «κινείται στις ασφαλείς ράγες του παραδοσιακού δρομολογίου του επιθεωρησιακού συρμού αλλά ως μηχανοδηγός και κυρίαρχος επιβάτης ο ίδιος το πάει όπου θέλει, οπότε είναι μεν παραδοσιακή η δομή, αλλά στην ουσία το όλο θέαμα αποτελεί κάτι που μοιάζει με ρεσιτάλ». Ο Σεφερλής, συνεχίζει η Γεωργακάκη, «έχοντας συνδέσει το όνομά του με ευτελή τηλεοπτικά θεάματα και χοντροκομμένα αστεία, είναι από τους πλέον αμφιλεγόμενους ηθοποιούς, που κατορθώνει να έχει φανατικούς υποστηρικτές και να γεμίζει ένα τεράστιο θέατρο ακόμα και σε περίοδο οικονομικής κρίσης». Ωστόσο, «δεν είναι ηθοποιός που θα αναβαθμίσει την επιθεώρηση. Μπορεί να ακολουθεί την παράδοση, να αυτοσχεδιάζει και να συνδιαλέγεται με την πλατεία, συχνά όμως μπαλαφαρίζει, προβάλλει μια κιτσάτη σεξουαλικότητα, εκτρέπεται σε φτηνές λύσεις και χάνει το μέτρο».
Για τον θεατρικό κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο, «δεν βρίσκω να είναι ο Σεφερλής ως κειμενογράφος κατώτερος από τον Λάκη Μιχαηλίδη, τον πρόσφατα νεκρό Λαζαρίδη, τον Ναπολέοντα Ελευθερίου, τον Βασιλειάδη κ.ά. ούτε ως ειδικός ηθοποιός από τον Μαυρέα, τον Εξαρχάκο, τον Μηλιάδη, τον Παράβα σε ανάλογες επιλογές της επιθεωρησιακής κωμικής τυποποίησης».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Γκετς φον Μπέρλιχινγκεν
Κατά τη διάρκεια 47 χρόνων (1498-1544) φαίνεται να ενεπλάκη σε πολυάριθμες συρράξεις, μεταξύ αυτών στον Πόλεμο των Γερμανών Χωρικών, αλλά και σε οικογενειακές ή/και πολιτικές βεντέτες. Στην αυτοβιογραφία του αναφέρει δεκαπέντε τέτοιες περιπτώσεις, εντούτοις καταγράφονται πολλές περισσότερες, στις οποίες συνέβαλε ως σύμμαχος εναντίον των πόλεων της Κολωνίας, του Ουλμ, του Άουγκσμπουργκ και της Σουηβικής Ένωσης.
Το όνομά του συνδέθηκε με τη ρήση της χυδαίας έκφρασης "er kann mich am Arsche lecken" («μπορεί να μου γλύψει τον κώ**»),, την οποία φέρεται να εκστόμισε εναντίον του επισκόπου της πόλης Μπάμπεργκ, όπως μας μεταφέρει ο Γκαίτε στο θεατρικό του «Γκετς φον Μπέρλιχινγκεν», το οποίο βασίζεται στον βίο του ομώνυμου ήρωα.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1504 ανέλαβε υπηρεσία για τον Αλβέρτο Δ΄, Δούκα της Βαυαρίας στην πόλη Λάντσχουτ, όπου εξαιτίας ενός ατυχήματος κατά τη διάρκεια κανονιοβολισμού με πύροφι έχασε το δεξί του χέρι. Στη θέση του χεριού μπήκε ένα σιδερένιο προσθετικό μέλος, το οποίο εκτίθεται πλέον στο Κάστρο Γιαγκστχάουζεν. Το «σιδερένιο χέρι» θεωρήθηκε τεχνολογικό θαύμα για την εποχή, καθώς -μέσω ενός πολύπλοκου συστήματος μοχλών και τροχαλιών- είχε τη δυνατότητα να εκτελέσει διάφορες εντολές, όπως τον χειρισμό ξίφους, τη γραφή με πένα κλπ. Παρά τον τραυματισμό του ο Γκετς συνέχισε ακμαιότατος τις πολεμικές του επιχειρήσεις, τόσο ως σύμμαχος όσο και επί μισθίω.
μικρογραφία|Το σιδερένιο χέρι του Γκετς, το οποίο εκτίθεται πλέον στο Κάστρο Χόρνμπεργκ. Το 1512 μετά από μακρά μάχη εναντίον της Νυρεμβέργης, ο Γκετς έσφαξε κοντά στην πόλη Φόρχχαϊμ μια ομάδα εμπόρων που επέστρεφαν από εμποροπανήγυρη στη Λειψία· στο άκουσμα των μαντάτων ο Αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός επέβαλε στον Γκετς αυτοκρατορική απαγόρευση (Reichsacht) και διέταξε τη σύλληψή του. Ο Γκετς αποφυλακίστηκε το 1514 πληρώνοντας το ιλιγγιώδες ποσό των 14.000 γκούλντεν. Δύο χρόνια αργότερα, σε σύρραξη με τις αρχές του Μάιντς και του Πρίγκηπα-Αρχιεπισκόπου του, ο Γκετς και οι μπράβοι του εφόρμησαν στην Έσση, όπου και αιχμαλώτισαν τον Φίλιππο Δ΄, κόμη του Βάλντεκ. Ο κόμης αφέθηκε ελεύθερος κατόπιν πληρωμής λύτρων (8.400 γκούλντεν), ωστόσο το 1518 η πράξη επέφερε εκ νέου την αυτοκρατορική απαγόρευση.
Την επόμενη χρονιά ο Γκετς βρέθηκε στην υπηρεσία του Ούλριχ, Δούκα της Βυρτεμβέργης, ο οποίος ήταν σε πόλεμο με τη Σουηβική Ένωση. Ο Γκετς τέθηκε επικεφαλής της υπεράσπισης της πόλης Μέκμυλ (Möckmühl), ωστόσο κατόπιν εξάντλησης των εφοδίων και πυρομαχικών αναγκάστηκε να παραδοθεί. Κατά παράβαση των όρων παράδοσης ο Γκετς φυλακίστηκε και αργότερα παραδόθηκε στους πολίτες του Χαϊλμπρόν, μιας πόλης που στο παρελθόν είχε υποστεί τις εφόδους του ουκ ολίγες φορές. Εν τέλει αποφυλακίστηκε το 1522, αφού πρώτα οι σύντροφοί του, ιππότες Γκέοργκ φον Φρούντσμπεργκ και Φραντς φον Σίκινγκεν κατέβαλαν το ποσό των 2.000 γκούλντεν και υποσχέθηκαν να μην εκδικηθούν στο μέλλον την Ένωση.
Το 1525, με το ξέσπασμα του Πολέμου των Γερμανών Χωρικών, ο Γκετς οδήγησε τους αντάρτες της περιοχής του Όντενβαλντ εναντίον των Εκκλησιαστικών Πριγκίπων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του ο ίδιος ποτέ δεν πήρε πραγματικά το μέρος τους, αλλά ωστόσο συμφώνησε να ηγηθεί του αντάρτικου λόγω έλλειψης εναλλακτικής επιλογής, καθώς και για να αμβλυνθούν οι ακρότητες της επανάστασης. Παρά το μετριοπαθές του σκεπτικό, ο Γκετς απέτυχε να ελέγξει το πλήθος και έναν μήνα αργότερα παραιτήθηκε του τυπικού του αξιώματος και επέστρεψε στο κάστρο του.
Μετά τη νίκη της Αυτοκρατορίας, ο Γκετς κλήθηκε ενώπιον της δίαιτας του Σπάιερ να απολογηθεί για τις πράξεις του, για τις οποίες στις 17 Οκτωβρίου 1526 απαλλάχθηκε. Μολαταύτα τον Νοέμβριο του 1528 κατόπιν προκλήσεων της Σουηβικής Ένωσης πήγε στο Άουγκσμπουργκ με σκοπό να τακτοποιήσει τους παλιούς του λογαριασμούς. Παρά τις υποσχέσεις για ασφαλή μεταχείριση και θεωρώντας ότι είχε αποκατασταθεί το όνομά του, συνελήφθη και φυλακίστηκε· αποφυλακίστηκε το 1530, έχοντας ανανεώσει τον όρκο του 1522 και υποσχόμενος να επιστρέψει στο κάστρο του και να μην εγκαταλείψει ξανά την περιοχή του.
Μετά την τελευταία εκστρατεία ο Γκετς επέστρεψε για τελευταία φορά στο κάστρο του, όπου και έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του σε σχετικά ειρηνικές συνθήκες. Απεβίωσε στις 23 Ιουλίου 1562 στο κάστρο του, έχοντας κάνει δύο γάμους, από τους οποίους απέκτησε τρεις κόρες και επτά υιούς.
Έτερα παραφιλογικά
Το 1773 ο Γκαίτε δημοσίευσε το θεατρικό "Götz von Berlichingen", έργο βασισμένο στην έκδοση της αυτοβιογραφίας του 1731.
Στο θεατρικό του Ζαν Πωλ Σαρτρ «Ο διάβολος και ο καλός Θεός» ο Γκετς υποδύεται έναν χαρακτήρα με υπαρξιακές ανησυχίες.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Π.Π., η 17η μηχανοκίνητη μεραρχία των SS βαφτίστηκε «Γκετς φον Μπέρλινχινγκεν».
Το γερμανικό ναυτικό είχε ως σύμβολο τη «Σιδηρά Γροθιά» του Γκετς για τη Β΄ μοίρα ταχύπλοων περιπολικών, από την έναρξή τους το 1958 έως τον παροπλισμό τους το 2006.
Επίσης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αρκετά πλοία του Γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού απεστάλησαν στην Άπω Ανατολή καμουφλαρισμένα ως φορτηγά, αλλά στην πραγματικότητα με υποστηρικτικό ρόλο. Ένα εξ αυτών, ναυπηγημένο στο Ντάντσιχ, απέπλευσε διαμέσου του Βορειοανατολικού Διαδρόμου και του Βερίγγειου πορθμού με προορισμό μια ναυτική βάση της Ιαπωνίας. Το πλοίο απέπλευσε «αβάφτιστο» διαθέτοντας μόνο έναν τυπικό αριθμό και συμφωνήθηκε στην πορεία να ονοματιστεί από τον καπετάνιο, ο οποίος τηλεγράφησε στα αρχηγεία ενημερώνοντας ότι το όνομα που έδωσε ήταν "Michel". Η διοίκηση, δυσαρεστημένη από το πτωχό σε ηρωισμό όνομα, ζήτησε την αλλαγή του και έτσι ο καπετάνιος το ξαναβάφτισε σε «Γκετς φον Μπέρλιχινγκεν».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Γερμανοί μισθοφόροι
Ηράκλεια Μεσοποταμίας
μικρογραφία|Από τα ερείπια της Μεσοποταμιακής Ηράκλειας. Η πόλη Ηράκλεια της Μεσοποταμίας, ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στη νότια Οσροηνή. Βρίσκεται στην Harqalah, δίπλα στην Αl Raqqah (Νικηφόριον), όπου βρέθηκαν ερείπια, στη Συρία.
Η πόλη ήταν χτισμένη στη βόρεια όχθη του ποταμού Ευφράτη, κοντά στη Θάψακο και σχεδόν απέναντι από την πόλη Σούρα. Ίσως να κτίστηκε, αν όχι από τον Μέγα Αλέξανδρο (όπως η Ηράκλεια στην Μηδία), ίσως από τους Σελευκίδες για τιμήσουν τον Ηρακλή που θεωρείτο πρόγονος του Μακεδόνα βασιλιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Μικρές Αφροδίτες
Οι Μικρές Αφροδίτες είναι δραματική ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία του Νίκου Κούνδουρου. Το σενάριο, βασισμένο στο Δάφνις και Χλόη του αρχαίου συγγραφέα Λόγγου και στα Ειδύλλια του Θεοκρίτου, υπογράφουν οι Βασίλης Βασιλικός και Κώστας Σφήκας. Η μουσική της ταινίας είναι του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου.
Γιώργος Γεωργίου (Έλληνας πολιτικός)
Ο Γεώργιος Γεωργίου (γενν. 15 Απριλίου 1936, Αθήνα) είναι Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.
Μικρές Αφροδίτες
Ξενόγλωσσοι τίτλοι: The Sign of Aphrodite, Young Aphrodites.
Με διεθνή και ελληνικά βραβεία, οι Μικρές Αφροδίτες «επιδίωκαν να ενηλικιώσουν ερωτικά τον ελληνικό κινηματογράφο», σύμφωνα με δήλωση του σκηνοθέτη.
Γιώργος Γεωργίου (Έλληνας πολιτικός)
Διπλωματική σταδιοδρομία
Η διπλωματική του σταδιοδρομία ξεκινά το 1971, όταν διορίζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών, ως Γραμματέας Πρεσβείας Γ στη Τρίτη Πολιτική Διεύθυνση Ευρώπης, Αμερικής. Το 1973 διορίζεται πρόξενος στη Νάπολη της Ιταλίας και πολιτικός σύμβουλος του ΝΑΤΟ, στη Νοτιοανατολική πτέρυγα.
Μικρές Αφροδίτες
Η ταινία γυρίστηκε κυριολεκτικά με το τίποτε. Κανένας δεν είχε πληρωθεί, ο δε Κούνδουρος έκανε και τον οπερατέρ, ενώ η μητέρα του είχε ράψει τα κοστούμια. Προβλήθηκε τη σεζόν 1963–1964 και έκοψε 114.047 εισιτήρια, ενώ έφτασε στην 44η θέση ανάμεσα σε 92 ταινίες.
Οι Μικρές Αφροδίτες είναι η ταινία που ανέβασε το Νίκο Κούνδουρο επαγγελματικά και οικονομικά. Η εταιρεία που τον εκπροσωπούσε και διαπραγματευόταν τα δικαιώματά του ήταν η Ανζερβός και το 1963 τα πούλησε στο εξωτερικό για 200.000 δολάρια.
Αρχικά, στην ταινία επρόκειτο να παίξει η Χλόη Λιάσκου στον ρόλο της 12χρονης Χλόης, αλλά μέχρι να ξεκινήσουν τα γυρίσματα είχε ήδη μεγαλώσει αρκετά και τελικά δεν επιλέχθηκε.
Γιώργος Γεωργίου (Έλληνας πολιτικός)
Διπλωματική σταδιοδρομία
Το 1976 ανέλαβε επιτετραμμένος της Ελλάδας σε τέσσερις χώρες (Σ.Αραβία, Υεμένη, Ομάρ, Κατάρ) ενώ τον επόμενο χρόνο, μετατίθεται με τον ίδιο βαθμό στη Λιβύη και στο Τσάντ, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και τη θέση του Γενικού Πρόξενου. Το 1979 αναλαμβάνει καθήκοντα Γενικού Πρόξενου στην Αίγυπτο και το 1982 μετατίθεται στην ίδια θέση, στη Νότια Αφρική. Το 1995 αναβαθμίζεται σε Πρέσβη και μετατίθεται στο Λίβανο και τον επόμενο χρόνο στην Αργεντινή. Τέλος, το 2000 αναλαμβάνει Πρέσβης Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του τέως Πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Μικρές Αφροδίτες
Πλοκή
Το 200 π.Χ. (ελληνιστικά χρόνια), μια ομάδα νομάδων βοσκών, κατεβαίνοντας από τα ορεινά σε αναζήτηση νέων βοσκοτόπων, χάνει τον προσανατολισμό της και φτάνει στη θάλασσα. Οι βοσκοί βρίσκουν καταφύγιο σε μια παραλία και κατασκηνώνουν δίπλα σ' ένα οικισμό ψαράδων, στον οποίο ζει μια ομάδα γυναικών, των οποίων οι άντρες λείπουν στο ψάρεμα.
Στη θέα των βοσκών, οι γυναίκες του οικισμού κρύβονται, ενώ οι μόνες που κυκλοφορούν ελεύθερα είναι η Άρτα (γυναίκα ενός ψαρά), και η 12χρονη Χλόη. Ο Σκύμνος, ένας προέφηβος βοσκός, προσεγγίζει τη Χλόη που περιφέρεται ανέμελα ημίγυμνη στα βράχια και στις ακρογιαλιές. Ανάμεσά τους ξεκινά ένα παιχνίδι μικροπροκλήσεων που δεν μετουσιώνεται ανοιχτά σε ερωτική πράξη, σε αντίθεση με την Άρτα, η οποία στην αρχή αρνείται το ερωτικό κάλεσμα ενός βοσκού, του Τσάκαλου, για να υποκύψει τελικά σε μια σπηλιά, κάτω από το βλέμμα του Σκύμνου και της Χλόης, οι οποίοι τους παρακολουθούν από μια σχισμάδα.
Έρχεται η στιγμή που οι βοσκοί πρέπει να φύγουν, κι ο Σκύμνος αρνείται επίμονα. Ο Λύκας, ένας μουγκός έφηβος βοσκός, βρίσκει τη Χλόη και την κάνει με τη βία δική του. Μπροστά στη θέα της αγαπημένης του να υποκύπτει στην ορμή ενός άλλου, ο Σκύμνος αφήνεται να παρασυρθεί από τα κύματα της θάλασσας, αγκαλιά μ' έναν νεκρό πελεκάνο.
Πρεμιέρες ανά Χώρα
Σε κινηματογραφικές αίθουσες, χρονολογικά:
Η ταινία στη Νέα Υόρκη
Στις ΗΠΑ έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 1966.
Τρία χρόνια μετά την προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, ένας Ιάπωνας πήρε τα δικαιώματά της και την έβγαλε διανομή σε μεταμεσονύκτιες προβολές σε αντεργκράουντ νεοϋορκέζικες αίθουσες. Η ταινία λατρεύτηκε από το κίνημα των χίπις, αφού τους εξέφραζε με όλη αυτή την «επιστροφή στη φύση» που πρέσβευε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιάννη Μαρκόπουλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ανζερβός Κατηγορία:Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες