cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Νικολαΐδης (σκηνοθέτης)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί παραγωγοί
Χανγκτσόου
thumb|250px|Άποψη της Δυτικής Λίμνης, κύριου αξιοθέατου του Χανγκτσόου thumb|250px|Το Χανγκτσόου όπως φαίνεται από τη Δυτική Λίμνη Το Χαντζό (κινέζικα: 杭州, πιν-γιν: Hángzhōu, διάλεκτος Χανγκτσόου: ɦaŋ tsei, χαν τσέι) είναι πόλη στην ανατολική Κίνα, πρωτεύουσα της επαρχίας Τσετσιάνγκ. Η πόλη σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 8.700.400 κατοίκους. Η αστική περιοχή του Χανγκτσόου έχει 6.241.971 κατοίκους και είναι η 13η μεγαλύτερη στην Κίνα. Η μητροπολιτική περιοχή του Χανγκτσόου περιλαμβάνει επίσης τις πόλεις Σαοσίν, Τζιασίν και Χουτσόου και έχει 21,1 εκατομμύρια κατοίκους. Είναι μια μεγαλύτερες πόλεις στο δέλτα του Γιανγκτσέ. Βρίσκεται στο κόλπο Χανγκτσόου, περίπου 180 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Σαγκάης.
Ιστορία
Πριν 5000 περίπου χρόνια στην περιοχή του Χαντζό βρισκόταν ο πολιτισμός Λιανγκτσού. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τσιν με το όνομα Τσιαντάνγκ. Το σημερινό της όνομα το πήρε το 589 μ.Χ. To Χανγκτσόου αναφέρεται ως μία από τις εφτά αρχαίες πρωτεύουσες της Κίνας. Το 609 έγινε το νότιο άκρο του Μεγάλου Καναλιού, το οποίο συνδέει το Χανγκτσόου με το Πεκίνο. Αποτέλεσε πρωτεύουσα του βασιλείου Γουέιουε από το 907 μέχρι το 978 και ήταν ένα από τα κύρια πολιτιστικά κέντρα της νότιας Κίνας το 10ο αιώνα. Το 1123 έγινε η πρωτεύουσα της δυναστείας Σονγκ και παρέμεινε έτσι μέχρι το 1276 και την εισβολή των Μογγόλων, οι οποίοι μετέφεραν την πρωτεύουσα στο Πεκίνο. Αυτή θεωρείται ως η χρυσή περίοδος του Χανγκτσόου. Το Χανγκτσόου αναπτύχθηκε πολύ και υπολογίζεται ότι μέχρι το τέλος του 13ου αιώνα είχε περισσότερους από ένα εκατομμύριο κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη πόλη στο κόσμο. Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται κατά τη δυναστεία Μινγκ λόγω του εμπορείου μεταξιού και τσαγιού. Η πόλη υπέστη πολλές καταστροφές κατά την Εξέγερση των Ταϊπίνγκ. Η οικονομία του Χανγκτσόου έχει αναπτυχθεί πολύ γρήγορα από το άνοιγμά της το 1992. Είναι μια βιομηχανική πόλη με πολλές διαφορετικές βιομηχανίες, όπως υφαντουργίες και βιομηχανίες χημικών, χάλυβα και επεξεργασίας τροφίμων. Διαθέτει τρεις οικονομικές ζώνες, τη ζώνη οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, τη ζώνη εξαγωγών και τη ζώνη υψηλής τεχνολογίας.
Τουριστικός προορισμός
Το Χανγκτσόου είναι σήμερα σημαντικός τουριστικός προορισμός στη Κίνα κυρίως λόγω των ιστορικών τόπων και της φυσικής ομορφιάς του. Στο Χανγκτσόου βρίσκεται η Δυτική Λίμνη, η οποία μαζί με τα περιβάλλοντα αξιοθέατα αποτελεί από το 2011 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Πέρα από τη γραφική λίμνη που περιβάλλεται από τρεις μεριές με λόφους, περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό ναών, παγόδων, κήπων, υπερυψωμένων δρόμων και τεχνητών νησιών. Άλλα αξιοθέατα είναι το μεγαλύτερο παλιρροϊκό κύμα στο κόσμο, το οποίο ανεβαίνει τον ποταμό Τσιαντάνγκ και φτάνει σε ύψος μέχρι τα 12 μέτρα και το μεγάλο τζαμί του Χανγκτσόου, το τρίτο παλαιότερο της Κίνας, που χρονολογείται από το 14ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Αλφονσίνε
Το Αλφονσίνε (ιταλικά: Alfonsine) είναι δήμος της βορειοανατολικής Ιταλίας και ανήκει στην επαρχία της Ραβέννα στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια. Σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία το όνομα Αλφονσίνε προέρχεται από τον Αλφόνσο Καλκανίνι (Alfonso Calcagnini) που ξεκίνησε τα πρώτα έργα αποστράγγισης των βάλτων της περιοχής.
Γεωγραφία
Πρόκειται για έναν καθαρά πεδινό δήμο που βρίσκεται σε μία περιοχή που, πριν από τα αποστραγγιστικά έργα, ήταν καλυμμένη με έλη και βάλτους που δημιουργούσαν τα ποτάμια και τα κανάλια που διασχίζουν την περιοχή. Τα σημαντικότερα υδάτινα ρεύματα που διασχίζουν τον δήμο είναι ο ποταμός Σένιο (Senio), ο Πάδος ντι Πριμάρο (Po di Primaro) και ο ποταμός Σαντέρνο (Santerno). Ο κεντρικός οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 6 μέτρων και όλος ο δήμος κυμαίνεται από το 1 μέτρο μέχρι τα 13 μέτρα υψόμετρο. Η συνολική του έκταση είναι 106,74 τ.χλμ. και οι γεωγραφικές του συντεταγμένες είναι: 44°30'22"32 N γεωγραφικό πλάτος και 12°2'28"68 E γεωγραφικό μήκος.
Τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί, που αποτελούν τον δήμο, είναι Αλφονσίνε, Κάζε Παολίνα, Κάζε Σελβάτικε, Κάζε Φαμπιόνε, Κιάβικα ντι Λένιο, Λονγκαστρίνο, Μπόργκο Καβαλλόττι, Μπόργκο Σεγκάντι, Μπόργκο Φράττι, Πασέττο, Πιάντα, Σαν Γκρεγκόριο, Σκουόλε Πιάντα, Τάλιο Κορέλλι, Φίλο, Φιουμάτσο και Φορνάτσο.
Το Αλφονσίνε συνορεύει με τους δήμους της Αρτζέντα (δήμος που βρίσκεται στην επαρχία της Φερράρας, του Κονσέλιτσε, του Λούγκο, του Μπανιακαβάλλο, της Ραβέννα και του Φουζινιάνο.
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα και μέχρι τον ύστερο μεσαίωνα η περιοχή, που σήμερα βρίσκεται το Αλφονσίνε, ήταν καλυμμένη με βάλτους, έλη και Βάλλι (Valli, ρηχές λίμνες που σχηματίζονται κοντά στις εκβολές των ποταμών). Στις μικρές νησίδες στεγνής γης, που σχηματίζονταν ανάμεσα στις υγρές εκτάσεις, κατοικούσαν μικρές διάσπαρτες κοινότητες Ετρούσκων και πιθανότατα Πελασγών. Αργότερα θα έρθουν οι Κέλτες, που θα καταστρέψουν αυτές τις κοινότητες, που, αργότερα θα τους ακολουθήσουν οι Ρωμαίοι. Οι Ρωμαίοι θα κατασκευάσουν και ένα μικρό εμπορικό λιμάνι επειδή η περιοχή ήταν σημείο σύνδεσης της θάλασσας με τα μεγάλα πλωτά ποτάμια, όπως ο Πάδος. Η ακτογραμμή εκείνη την εποχή δεν βρισκότανε στο ίδιο σημείο που βρίσκεται σήμερα αλλά ήταν μετατοπισμένη στο εσωτερικό κοντά στα εδάφη του σημερινού Αλφονσίνε. Κατά τον μεσαίωνα υπήρξαν πολλές διαμάχες για την κυριαρχία της περιοχής, που βρισκόταν στα όρια διαφορετικών κτήσεων, ανάμεσα στους άρχοντες της Φερράρα και Ραβέννα, καθώς και τον Πάπα και τη Βενετία. Η τελευταία κατασκεύασε και ένα εμπορικό λιμάνι που λίγο αργότερα υποχρεώθηκε από τον Πάπα να το καταστρέψει.
Η ιστορία του Αλφονσίνε, σαν μόνιμος οικισμός, ξεκινάει τη μέρα των Χριστουγέννων του 1464. Εκείνη τη μέρα ο Μπόρσο Έστε (Borso Este), δούκας της Φερράρα, θα δωρίσει την περιοχή μαζί με το φέουδο του Φουζινιάνο στον Τεόφιλο Καλκανίνι (Teofilo Calcagnini) από το Ροβίγκο (Rovigo). Θα ξεκινήσει μια διαμάχη μεταξύ του Καλκανίνι και του Πιέτρο του Πιεμόντε (Pietro di Piemonte) που θα καταλήξει με την αποχώρηση του δεύτερου μετά από χρηματική αποζημίωση. Ο Τεόφιλο θα ξεκινήσει αμέσως τις εργασίες αποστράγγισης της περιοχής, συνέχεα παλαιότερων προσπαθειών με αυτό τον σκοπό. Τον Τεόφιλο θα τον διαδεχτεί ο γιος του Αλφόνσο, που μετά τον γάμο του με τη Λάουρα ντ'Έστε (Laura d'Este) θα πάρει το όνομα Αλφόνσο Καλκανίνι ντ'Έστε (Alfonso Calcagnini d'Este) και θα γίνει μέλος του Οίκου των Έστε. Ο Αλφόνσο θα εντατικοποιήσει τις εργασίες αποστράγγισης και της δημιουργίας αναχωμάτων στις κοίτες των ποταμών. Η περιοχή θα πάρει αμέσως το όνομα Αλφοσίνε (δηλαδή εδάφη του Αλφόνσο). Το 1502 θα κατασκευάσει μία μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία που θα αποτελέσει τον πρώτο τόπο λατρείας του σημερινού κεντρικού οικισμού του Αλφονσίνε. Την ίδια περίοδο είχαν ξεκινήσει διαμάχες μεταξύ του οίκου των Έστε και τους Βενετούς, που εκείνη την εποχή ήταν άρχοντες της Ραβέννα, για τις εκτάσεις της Αρτζέντα, του Λούγκο, του Φουζινιάνο και του Αλφονσίνε, με τον Πάπα να παίρνει το μέρος τω Έστε και των Καλκανίνι, χωρίς όμως να σταματήσουν οι διαμάχες. Στις 3ης Δεκεμβρίου του 1519 ο Πάπας Λέων Ι' θα παραχωρήσει την πλήρη ηγεμονία του Αλφονσίνε και των γύρο φέουδων στους Καλκανίνι και αποφασίζει ότι αυτά τα εδάφη θα ονομαστούν Λεονίνο. Οι διαμάχες θα συνεχιστούν και το 1598 ο Πάπας Κλήμης Η' θα επιβεβαιώσει όλα τα δικαιώματα των Καλκανίνι στα φέουδα του Λεονίνο και Φουζινιάνο.
Κατά τον 17ο αιώνα η περιοχή θα υποστεί συνεχής καταστροφές από πλημμύρες που θα επιβάλουν την ανάγκη για άμεσες και εκτεταμένες εργασίες αποστράγγισης και εκτροπής των ποταμών και των καναλιών της περιοχής. Το 1708 ο αυτοκράτορας της Αυστρίας, Ιωσήφ Α', κήρυξε πόλεμο στον Πάπας Κλήμης ΙΑ' ζητώντας να του παραχωρηθεί η κοντινή πόλη του Κομάκκιο (Comacchio). Οι Καλκανίνι θα στείλουν έναν μικρό στρατό για να βοηθήσουν τα στρατεύματα του Πάπα που τελικά θα νικήσουν τους Αυστριακούς. Το 1756 Αλφονσίνε θα διαχωριστεί από το Φουζινιάνο και θα αποκτήσει αυτονομία. Το 1796 η Ιταλία θα κατακτηθεί από τον Ναπολέων και με τη νέα διοικητική οργάνωση το Αλφονσίνε θα γίνει δήμος, αργότερα, όμως, με τη διοικητική αναδιοργάνωση που θα κάνουν οι Γάλλοι τα εδάφη του Αλφονσίνε θα μοιραστούν στους δήμους του Λούγκο, του Μπανιακαβάλλο και της Ραβέννα. Το 1799 – 1800 οι Αυστριακοί θα κατακτήσουν τη Ρομάνια και το Αλφονσίνε θα ενωθεί και πάλι σε έναν δήμο μέχρι το 1804 και 1805 που, με τη δημιουργία της Ιταλικής δημοκρατίας, θα ξαναχωριστεί σε δύο δήμους, Αλφονσίνε-ραβινιάνε (Alfonsine-ravignane) στην αριστερή πλευρά του ποταμού Σένιο και Αλφονσίνε Λεονινο (Alfonsine Leonino) στη δεξιά. Το 1809 οι δύο δήμοι θα επανενωθούν αλλά θα είναι κάτω από το Φουζινιάνο μέχρι το 1814 οπότε θα ανεξαρτητοποιηθεί και πάλι. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα οι κάτοικοι του δήμου θα συμμετάσχουν όλο και πιο ενεργά στους αγώνες για την ένωση της Ιταλίας, κατά του κράτους της εκκλησίας, για την καθιέρωση της δημοκρατίας και κυρίως για τα δικαιώματα των εργατών. Στις 10 και 11 Ιουλίου του 1914, κατά τη διάρκεια της επονομαζόμενης Κόκκινης Εβδομάδας (Settimana Rossa), το Αλφονσίνε έζησε έντονες διαμάχες των αριστερών ενάντια σε όσους αντιπροσωπεύανε την εξουσία και καταστράφηκαν τα σύμβολα αυτής, όπως το δημαρχείο και η εκκλησία. Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι κάτοικοι θα συμμετάσχουν ενεργά στην αντίσταση κατά των Γερμανών. Από τον Δεκέμβριο του 1944 μέχρι τις 10 Απριλίου του 1945 θα βρεθεί στο κέντρο του πολεμικού μετώπου. Αποκορύφωμα αυτής της περιόδου είναι η μάχη του Σένιο που θα αποτελέσει την τελική επίθεση για τη διάσπαση της Λίνεα Γκότικα (Γοτθική γραμμή Linea Gothica) των Γερμανών. Από τον πόλεμο το Αλφονσίνε θα βγει ολοκληρωτικά κατεστραμμένο.
Μνημεία
Λόγω των μεγάλων καταστροφών που υπέστη στον τελευταίο πόλεμο στο Αλφονσίνε δεν έχουν διασωθεί πολλά μνημεία. Τα πιο ενδιαφέροντα από αυτά είναι:
Πολιτισμός
Στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που προσφέρει ο δήμος περιλαμβάνονται
Κοινωνία
Το Αλφονσίνε, σύμφωνα με τα στοιχεία της 1ης Ιανουαρίου του 2011, έχει 12373 μόνιμους κατοίκους.
Την ίδια περίοδο οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι ήταν 1090 με τους περισσότερους να προέρχονται από τη Ρουμανία με 310, το Μαρόκο με 249 και την Ουκρανία με 131 άτομα. Στο Αλφονσίνε κατοικούν μόνιμα και 2 Έλληνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ραβέννας
Βρωμοκυκλοπροπάνιο
Το κυκλοπροπυλοβρωμίδιο ή βρωμοκυκλοπροπάνιο έχει χημικό τύπο είναι C3H5Br και σύντομο συντακτικό 30 px. Ανήκει στα κυκλοαλκυλοαλογονίδια, δηλαδή στα μονοϊσοκυκλικά κορεσμένα οργανομονοαλογονίδια. Έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή θέσης:
Κυκλοπροπάνια
«Κυκλοπροπάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τριμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση γωνίας δεσμού  που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο. Ύστερα από ενεργειακή ανάλυση των πιθανών δομών - μοριακών μοντέλων με κβαντομηχανικές μεθόδους προέκυψε ως πιθανότερη η εκδοχή του sp2 υβριδισμού και της δημιουργίας δύο μοριακών τροχιακών τριών κέντρων (των τριών ατόμων C), σ (2sp2-2sp2-2sp2) και π (2p-2p-2p), με 3 ηλεκτρόνια ανά μοριακό τροχιακό, ώστε να χρησιμοποιηθούν τα 6 διαθέσιμα ηλεκτρόνια των 3 ατόμων C (τα άλλα 6 χρησιμοποούνται για τους 6 σ δεσμούς με τα 6 άτομα υδρογόνου ή και τα αλκύλια). Αντί δηλαδή των κλασσικών 3 ομοιοπολικών δεσμών δύο κέντρων μεταξύ των ατόμων C, υπάρχουν 2 ομοιοπολικοί δεσμοί τριών κέντρων. 300 px Εξαιτίας αυτού του γεγονότος προκύπτει η λεγόμενη «ενέργεια τάσης δεσμών» που συνυπολογίζει την ενέργεια παραμόρφωσης δεσμικής γωνίας (κατά Baeyer), που οφείλεται στη διαφορά γωνίας από την κανονική, και την ενέργεια στρέψης (κατά Piltzer), που οφείλεται στην αδυναμία του συστήματος να στρέψει τους δεσμούς του και να πάρει διαμόρρφωση αποφυγής των απώσεων τύπου Van der Waals, που αναπτύσσονται από την προσέγγιση αλληλοαπωθούμενων ατόμων και ομάδων αυτών. Ενώ λοιπόν το ισομερές προπένιο έχει θερμότητα ολικής καύσης 1.971 kcal/mole το κυκλοπροπάνιο έχει 2.088 kcal/mole. Το ΔQ = 117 kJ/mole αντιστοιχεί ακριβώς στην επιπλέον ενέργεια που παγιδεύει η ιδιάζουσα δομή του τριμελή δατυλίου. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοπροπάνια να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,3. Το μόριο του κυκλοπροπυλοβρωμίδιου διαφέρει από του κυκλοπροπάνιου στο ότι έχει ένα άτομο βρωμίου αντί ενός ατόμου υδρογόνου.
Ενδομοριακή αντίδραση Würz
Με τη χρήση ενδομοριακής αντίδρασης Würtz, από 2-βρωμο-1,3-διιωδοοπροπάνιο 30 px 30 px 30 px
Βινυλοβρωμίδιο και μεθυλένιο
Με προσθήκη μεθυλενίου ([:CH2]) σε βινυλοβρωμίδιο (CH2=CHBr), μέσω του ζεύγους μεθυλενοδιιωδίδιου (CH2I2) - ψευδαργύρου (Zn) : 30 px
Με φωτοχημική βρωμίωση κυκλοπροπανίου
Με φωτοχημική βρωμίωση υποκατάστασης υδρογόνου, στο κυκλοπροπάνιο που έχει 6 ισότμα άτομα υδρογόνου για φωτοχημική αντικατάσταση από βρώμιο, προκύπτει μόνο κυκλοπροπυλοβρωμίδιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 30 px
Υποκατάσταση του υδροξυλίου σε κυκλοπροπανόλη
1. Με επίδραση υδροβρωμίου (HBr) σε κυκλοπροπανόλη : 40 px 30 px
2. Η υποκατάσταση του υδροξυλίου (OH) βρώμιο (Br) στην κυκλοπροπανόλη μπορεί να γίνει και με τριβρωμιούχο φωσφόρο (PBr3) : \mathrm{3} 40 px  30 px
Από κυκλοπροπένιο
Με υδροβρωμίωση κυκλοπροπενίου παράγεται κυκλοπροπυλοβρωμίδιο : 40 px 30 px
Προσθήκη αλογόνου
Με επίδραση αλογόνου είναι δυνατό να γίνει 1,3-προσθηκοδιάσπαση, οπότε παράγεται κυρίως 1-βρωμο-1,3-διαλοπροπάνιο 40px
Καταλυτική 1,3-υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση - Παράγεται κυρίως προπυλοβρωμίδιο: 40px
Υδραλογόνωση-1,3
Με υδραλογόνο (ΗΧ) - Παράγεται κυρίως 1-αλο-1-βρωμοπροπάνιο: 40px
Υδροξυαλογόνωση-1,3
Με υπαλογονώδες οξύ (HOX) - Παράγεται τελικά κυρίως 3-αλοπροπανάλη, μέσω 3-αλο-1-βρωμοπροπανόλης-1 και 3-αλοπροπεν-1-όλης-1. 40px
Ενυδάτωση-1,3
Με επίδραση θειικού οξέως σε κυκλοπροπυλοβρωμίδιο παράγεται τελικά κυρίως προπανάλη: 40px
Διυδροξυλίωση-1,3
Με επίδραση υπεροξείδιο του υδρογόνου σε κυκλοπροπυλοβρωμίδιο, παρουσία καρβονικών οξέων παράγεται τελικά κυρίως 3-υδροξυπροπανάλη: 40px
Παραγωγή αιθέρα
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλμεθυλαιθέρα (CH3OR) : 40px 40 px
Παραγωγή κυκλοαλκινίου
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς κυκλοαλκίνιο. Π.χ. : 40px 60 px
Παραγωγή νιτριλίου
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς κυκλοπροπυλομεθανονιτρίλιο (CH3CN) : 40px 40 px
Παραγωγή αλκυλιωδιδίου
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) προς κυκλοπροπυλοϊωδίδιο : 40px  40 px
Πηγές
Κατηγορία:Κυκλοαλκυλοαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Κυκλοπροπάνια
Αννίμπαλε Καρράτσι
Αρχή της σταδιοδρομίας του
Ο Αννίμπαλε Καρράτσι γεννήθηκε στη Μπολόνια και κατά πάσα πιθανότητα μαθήτευσε μέσα στην οικογένειά του. Το 1582 ο Αννιμπάλε, ο αδελφός του Αγκοστίνο και ο εξάδελφός τους Λοντοβίκο Καρράτσι δημιούργησαν ένα εργαστήριο ζωγραφικής, το οποίο αρχικά ονόμασαν Accademia degli Desiderosi (Ακαδημία όσων επιθυμούν (μάθηση και δόξα)) και εν τέλει μετονόμασαν σε Accademia degli Incamminati (Ακαδημία των Πρωτοπόρων). Παρά το ότι οι Καρράτσι έδιναν έμφαση στην τυπικά φλωρεντινή γραμμική τεχνική σχεδιογραφία, όπως παραδειγματικά χρησιμοποίησαν ο Ραφαήλ και ο Αντρέα ντελ Σάρτο, το ενδιαφέρον τους για τα φωτεινά χρώματα και τα κάπως ομιχλώδη περιγράμματα των αντικειμένων προέρχεται από τη Βενετική Σχολή ζωγράφων, κατά κύριο λόγο από τα έργα του Τιτσιάνο, τον οποίο ο Αννίμπαλε και ο Αγκοστίνο μελέτησαν στα ταξίδια τους ανά την Ιταλία την περίοδο 1580 - 1581 κατ' εντολή του μεγαλύτερου Καρράτσι, του Λοντοβίκο. Αυτός ο εκλεκτισμός επρόκειτο να γίνει το καθοριστικό χαρακτηριστικό της Σχολής ζωγραφικής της Μπολόνια. Μέσω της επόμενης γενεάς ζωγράφων, όπως οι Φραντσέσκο Αλμπάνι (Francesco Albani), Ντομενικίνο (Domenichino), Γκουίντο Ρένι (Guido Reni), Τζοβάννι Λανφράνκο (Giovanni Lanfranco) και Γκουερτσίνο (Guercino) η Σχολή της Μπολόνια (ορισμένες φορές αποκαλείται και Σχολή του Καρράτσι) έγινε η ηγέτιδα δύναμη στην τέχνη του 17ου αιώνα.
Σε αρκετά πρώιμα έργα που δημιούργησαν οι Καρράτσι στη Μπολόνια είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τη συμβολή του καθενός. Για παράδειγμα, οι νωπογραφίες στην ιστορία του Ιάσονα για το ανάκτορο Φάβα (Palazzo Fava) στη Μπολόνια (περίπου στα 1583-84) φέρουν την υπογραφή "Carracci", κάτι που υποδεικνύει ότι στη δημιουργία τους συνέβαλαν όλοι. Το 1585 ο Αννίμπαλε ολοκλήρωσε το τρίπτυχο της Βάπτισης του Χριστού για την εκκλησία των Αγίων Γρηγορίου και Σίρο (Santi Gregorio e Siro) στη Μπολόνια. Το 1587 ζωγράφισε την Κοίμηση της Θεοτόκου για την εκκλησία του Σαν Ρόκκο στο Ρέτζο Εμίλια.
Την περίοδο 1587–88 είναι γνωστό ότι ο Αννίμπαλε ταξίδεψε στην Πάρμα και στη συνέχεια στη Βενετία όπου συνάντησε τον αδελφό του Αγκοστίνο. Από το 189 ως το 1592 οι τρεις Καρράτσι ολοκλήρωσαν τις τοιχογραφίες Η ίδρυση της Ρώμης στο ανάκτορο Μανιάνι (Palazzo Magnani) της Μπολόνια. Το 1593 ο Αννίμπαλε τελείωσε το τρίπτυχο Η Παρθένος στον Θρόνο με τον Άγιο Ιωάννη και την Αγία Αικατερίνη, σε συνεργασία με τον Λούτσιο Μασσάρι (Lucio Massari). Η Ανάσταση του Χριστού επίσης ολοκληρώθηκε την ίδια χρονιά. Το 1592 ζωγράφισε την Κοίμηση της Θεοτόκου για το παρεκκλήσιο Μποναζόνι του Αγίου Φραγκίσκου. Την περίοδο 1593-94 και οι τρεις Καρράτσι εργάστηκαν στις νωπογραφίες του ανακτόρου Σαμπιέρι (Palazzo Sampieri) στη Μπολόνια.
Νωπογραφίες στο Ανάκτορο Φαρνέζε
Με βάση τις αριστουργηματικές νωπογραφίες των Καρράτσι στη Μπολόνια, ο Αννίμπαλε συστήθηκε από τον Δούκα της Πάρμα, Ρανούτσιο Α΄ Φαρνέζε (Ranuccio I Farnese) στον αδελφό του, Καρδινάλιο Οντοάρντο Φαρνέζε (Odoardo Farnese), ο οποίος ήθελε να διακοσμήσει το ισόγειο στο Ανάκτορο Φαρνέζε στη Ρώμη. Τον Νοέμβριο/Δεκέμβριο του 1595 οι Αννίμπαλε και Αγκοστίνο μετέβησαν στη Ρώμη για να ξεκινήσουν τη διακόσμηση του Camerino του ανακτόρου με ιστορίες του Ηρακλή, θεματολογία ιδιαίτερα κατάλληλη, καθώς στην αίθουσα αυτή στεγαζόταν το διάσημο ελληνορωμαϊκό γλυπτό Ηρακλής των Φαρνέζε.
Ο Αννιμπάλε, εν τω μεταξύ, ετοίμασε εκατοντάδες προπαρασκευαστικά σκαριφήματα για την κυρίως εργασία, ενώ βρισκόταν επικεφαλής μιας ομάδας που έφτιαχνε νωπογραφίες στο μεγάλο σαλόνι με το κοσμικό θέμα quadri riportati των ερώτων των θεών ή, όπως ο βιογράφος Τζοβάννι Μπελλόρι (Giovanni Bellori) το περιέγραψε "Η ανθρώπινη Αγάπη κυριαρχούμενη από την Ουράνια Αγάπη". Αν και η οροφή είναι ιδιαίτερα πλούσια σε στοιχεία ψευδαίσθησης, οι "αφηγήσεις" έχουν δημιουργηθεί με διακοσμήσεις συγκρατημένου κλασικισμού της όψιμης Αναγέννησης αντλώντας έμπνευση, αν και πιο οικείες και άμεσες, από την οροφή της Καπέλα Σιστίνα του Μιχαήλ Αγγέλου καθώς και την οροφή του Βατικανού του Ραφαήλ και τις νωπογραφίες του στη βίλα Φαρνεζίνα. Η εργασία του αργότερα θα εμπνεύσει τις σημαντικές νωπογραφίες του μπαρόκ ιλουζιονισμού των Πιέτρο ντα Κορτόνα,Τζοβάννι Λανφράνκο (Giovanni Lanfranco) και, αργότερα, των Αντρέα Πότσο (Andrea Pozzo) και Τζοβάννι Μπαττίστα Γκάουλι (Giovanni Battista Gaulli).
Κατά τη διάρκεια των 17ου και 18ου αιώνα, η οροφή των Φαρνέζε θεωρείτο το ασυναγώνιστο αριστούργημα νωπογραφίας της εποχής του. Οι εκατοντάδες προπαρασκευαστικών σκαριφημάτων του Αννίμπαλε έγιναν θεμελιώδες βήμα για τη σύνθεση οποιουδήποτε φιλόδοξου ιστορικού έργου.
Σύγκριση με τον Καραβάτζιο
Ο κριτικός τέχνης του 17ου αιώνα Τζοβάννι Μπελλόρι, στη επισκόπησή του με τίτλο Idea, εγκωμίαζε τον Καρράτσι ως "υπόδειγμα της ιταλικής ζωγραφικής", ο οποίος υποκίνησε μια "αναγέννηση" της μεγάλης παράδοσης του Ραφαήλ και του Μιχαήλ Αγγέλου". Από την άλλη, ενώ παραδεχόταν τις ικανότητες του Καραβάτζιο ως ζωγράφου, ο Μπελλόρι αποδοκίμαζε το υπερ-νατουραλιστικό στυλ του, αν όχι την ταραχώδη προσωπικότητά του. Έτσι, έβλεπε και τους οπαδούς του (Caravaggisti) ίδιου στυλ με την ίδια ζοφερότητα. Οι ζωγράφοι παρακινούνταν να απεικονίσουν το πλατωνικό ιδεώδες του κάλλους, όχι των Ρωμαίων γυναικών του δρόμου. Παρόλ' αυτά, οι προστάτες και οι μαθητές του Καρράτσι και του Καραβάτζιο δεν ανήκαν σε αντίθετα στρατόπεδα: Οι σύγχρονοι με τους ζωγράφους προστάτες τους, όπως ο μαρκήσιος Βιντσέντσο Τζουστινιάνι (Vincenzo Giustiniani) παρατηρούσαν την υπεροχή και των δύο ως προς τη "μανιέρα" και τη χρήση μοντέλων.
Σήμερα δυστυχώς οι περισσότεροι γνώστες που επισκέπτονται το παρεκκλήσιο Τσεράζι (Cappella Cerasi) της εκκλησίας Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο αγνοούν το τρίπτυχο του Καρράτσι "Η Κοίμηση της Θεοτόκου" (1600-1601) και στρέφουν την προσοχή τους στα εκπληκτικά συνοδευτικά έργα του Καραβάτζιο. Είναι πολύ κατατοπιστική η σύγκριση μεταξύ της "Κοίμησης" του Καρράτσι με τον "Θάνατο της Παρθένου" του Καραβάτζιο. Ανάμεσα στους συγχρόνους του, ο Καρράτσι θα ήταν ανανεωτής. Ξαναζωντάνεψε το "οπτικό λεξιλόγιο" των νωπογραφιών του Μιχαήλ Αγγέλου και επανέφερε τη δυνατή και ζωντανή απεικόνιση τοπίων, η οποία βαθμιαία έφθινε υπό την επίδραση του μανιερισμού. Παρά το ότι ο Μιχαήλ Άγγελος συσπούσε τα σώματα των μορφών του σε όλες τις δυνατές προοπτικές, ο Καρράτσι στις νωπογραφίες του Φαρνέζε έδειξε πώς μπορούσαν να χορεύουν. Τα όρια τοίχων - οροφής, οι ευρείες προεκτάσεις των τοίχων που επρόκειτο να νωπογραφηθούν, επρόκειτο να ακολουθηθούν, ως προς τη λαμπρότητα των χρωμάτων, από τους οπαδούς του Καρράτσι τις επόμενες δεκαετίες. Τον επόμενο αιώνα η τέχνη του μπαρόκ, εν γένει, υπέστη έντονη κριτική από νεοκλασικούς κριτικούς, όπως ο Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν (Johann Joachim Winckelmann) αλλά και ακόμη αργότερα από τον σεμνότυφο Τζον Ράσκιν (John Ruskin). Ο Καρράτσι γλίτωσε από τη γενική κατακραυγή επειδή θεωρήθηκε μιμητής του ιδιαίτερα θαυμαζόμενου Ραφαήλ.
Τοπιογραφία, σκηνές καθημερινότητας και σχέδια
Στις 8 Ιουλίου 1595 ο Αννίμπαλε ολοκλήρωσε τον πίνακα "Ο Άγιος Ρόκκο μοιράζει ελεημοσύνη", ο οποίος βρίσκεται σήμερα στην Πινακοθήκη της Δρέσδης (Dresden Gemäldegalerie). Άλλες δημιουργίες του Καρράτσι εκείνη την εποχή στη Ρώμη περιλαμβάνουν το έργο Domine, Quo Vadis? (περ. 1602), το οποίο είναι αξιοσημείωτο για την εκπληκτική οικονομία της σύνθεσης των μορφών και τη δύναμη και την ακρίβεια των χειρονομιών, που αργότερα επηρέασε σημαντικά τον Νικολά Πουσέν και, μέσω αυτού, τη γλώσσα των χειρονομιών στη ζωγραφική.
Ο Καρράτσι ήταν αξιοσημείωτα επιλεκτικός στη θεματική του, απεικονίζοντας τοπία, σκηνές της καθημερινότητας και πορτρέτα, συμπεριλαμβανομένης και μιας σειράς αυτοπροσωπογραφιών του σε διάφορες εποχές. Ήταν ένας από τους πρώτους Ιταλούς ζωγράφους στων οποίων τον καμβά δινόταν προτεραιότητα στα τοπία απέναντι στις μορφές, όπως η αριστουργηματική "Φυγή στην Αίγυπτο": Το ύφος αυτού του πίνακα ακολουθήθηκε από τον αγαπημένο μαθητή του Καρράτσι, τον Ντομενικίνο αλλά και τον Κλωντ Λορραίν.
Η τέχνη του Καρράτσι είχε, επίσης, μια λιγότερο επίσημη πλευρά, η οποία αποκαλύπτεται στις παρωδίες (καρικατούρες) του - γενικά του πιστώνεται η επινόηση αυτής της φόρμας) και στις πρώτες του δημιουργίες σκηνών της καθημερινότητας, που είναι αξιοσημείωτες για την ακριβή παρατήρηση και τον ελεύθερο χειρισμό τους. and his painting of Ο Φασολοφάγος. Περιγράφεται από βιογράφους ως μη δίνων σημασία στην ένδυση, αλλά με εμμονή στην εργασία: Οι αυτοπροσωπογραφίες του ποικίλουν ως προς την αποτύπωσή του.
Υπό μελαγχολική διάθεση
Δεν είναι σαφές πόσες εργασίες ολοκλήρωσε ο Καρράτσι αφού τελείωσε τις νωπογραφίες στη μεγάλη αίθουσα του ανακτόρου Φαρνέζε. Το 1606 ο Αννίμπαλε υπογράφει τον πίνακα Madonna of the bowl, αλλά σε μια επιστολή του καρδιναλίου Οντοάρντο Φαρνέζε το 1606 αναφέρεται ότι τον Καρράτσι παρεμποδίζει μια "βαριά μελαγχολική διάθεση" ώστε να εργαστεί για λογαριασμό του. Το 1607 ο Καρράτσι αδυνατεί να ολοκληρώσει την παραγγελία του Δούκα της Μόντενα για ένα πίνακα με θέμα τη "Γέννηση". Υπάρχει μια σημείωση του 1608 στην οποία ο Καρράτσι υποδεικνύει σε μαθητή του ότι θα περνά τουλάχιστον δυο ώρες την ημέρα στο εργαστήριο.
Δεν υπάρχει παρά ελάχιστη τεκμηρίωση ως προς το γιατί ο χρωστήρας του Καρράτσι "σίγησε". Υπάρχουν, εν τούτοις, πολλές εικοτολογίες.
Ο Αννίμπαλε απεβίωσε το 1609 και τάφηκε, σύμφωνα με τη θέλησή του, κοντά στον Ραφαήλ στο Πάνθεον της Ρώμης. Αποτελεί μέτρο των επιτευγμάτων του η αναφορά με επαίνους προς αυτόν από τόσο διαφορετικούς καλλιτέχνες, όπως ο Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, ο Νικολά Πουσέν και ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Πολλοί από τους μαθητές ή τους βοηθούς του σε έργα όπως στο ανάκτορο Φαρνέζε και στο παρεκκλήσιο Χερρέρα (Herrera) θα γίνονταν διάσημοι καλλιτέχνες τις επόμενες δεκαετίες, όπως οι Ντομενικίνο, Φραντσέσκο Αλμπάνι, Τζοβάννι Λανφράνκο, Ντομένικο Βιόλα, Γκουίντο Ρένι, Σίστο Μπανταλόκκιο και άλλοι.
Πίνακες
Η παράδοση της ιταλικής Αναγέννησης στη ζωγραφική καθώς και οι ζωγράφοι της όψιμης Αναγέννησης, όπως οι Ραφαήλ, Μιχαήλ Άγγελος, Κορρέτζο, Τιτσιάνο και Βερονέζε, άσκησαν σημαντική επίδραση στις δημιουργίες του Καρράτσι, κυρίως στη χρήση των χρωμάτων. Ο Καρράτσι έθεσε τα θεμέλια της γέννησης της ζωγραφικής μπαρόκ. Το προηγούμενο, κάπως στείρο στυλ του μανιερισμού αναθεωρήθηκε πλέον στις αρχές του 16ου αιώνα, οδηγώντας σε ανασύνθεση πολλές από τις Σχολές. Οι πίνακες του Αννίμπαλε είναι εμπνευσμένοι από την ενετική σχολή και ειδικότερα από τις δημιουργίες του Πάολο Βερονέζε. Πίνακες που δείχνουν με σαφήνεια ίχνη αυτής της επίδρασης είναι "Η ένθρονη Παρθένος με τον Άγιο Ματθαίο", πίνακας που δημιουργήθηκε ύστερα από παραγγελία της Ρέτζο Εμίλια (σήμερα στην Πινακοθήκη της Δρέσδης) και "Ο Μυστικός Γάμος της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξανδείας" (περ. 1575) που σήμερα βρίσκεται στην πινακοθήκη της Ακαδημίας (Gallerie dell'Accademia) στη Βενετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
The Banner of Freedom
Ο ύμνος The Banner of Freedom είναι ο εθνικός ύμνος των Σαμόα. Τα λόγια υμνούν τη σημαία της χώρας και γράφτηκαν από το Σαούνι Ιίγκα Κουρέσα, ο οποίος είναι και ο συνθέτης. Η χώρα υιοθέτησε το τραγούδι αυτό για εθνικό ύμνο αμέσως μόλις έγινε ανεξάρτητη από τη Νέα Ζηλανδία το 1962.
Ελληνική μετάφραση
Banner Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Σαμόα Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Παγκύπριο Πρωτάθλημα Στίβου 1896
Το Παγκύπριο Πρωτάθλημα Στίβου 1896 ή Α' Παγκύπριοι Αγώνες Στίβου ή Κυπριακό Πρωτάθλημα Στίβου 1896 ήταν η 1η διοργάνωση, του Παγκύπριου Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία των συλλόγων Γ. Σ. «Τα Ολύμπια», Γ. Σ. «Τα Παγκύπρια» Λευκωσίας, Γ. Σ. «Ο Κόροιβος» Πάφου και Γ.Σ. «Ο Ζήνων» Λάρνακας. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην χωράφα του Χρυσοστομίδη, στη Λεμεσό μεταξύ 8–9 Φεβρουαρίου του 1896. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ. Σ. «Τα Ολύμπια».
Στο πρώτο Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου διεξήχθησαν 9 αγωνίσματα στίβου και 2 γυμναστικής, και οι επιδόσεις που σημειώθηκαν στα αγωνίσματα αυτά έχουν καταγραφεί ως τα πρώτα Ρεκόρ πρωταθλήματος.
Ιστορικό
Οι αγώνες διεξήχθησαν επί δημαρχίας του Δημοσθένη Χατζηπαύλου, σε δύο ημέρες , στις 8 και 9 Φεβρουαρίου του 1896 , στην χωράφα του Χρυσοστομίδη , όπου αργότερα δημιουργήθηκε ο Δημόσιος Κήπος Λεμεσού και αποτελούνταν από 9 αγωνίσματα στίβου και 2 γυμναστικής. Συμμετείχαν δύο σύλλογοι και πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ. Σ. «Τα Ολύμπια» ανάλογα με τις νίκες του. Από τους αγώνες αυτούς επιλέχθηκαν οι αθλητές Αναστάσιος Ανδρέου, της Ολύμπιας Λεμεσού και Χαράλαμπος Νικολαΐδης, από τα Παγκύπρια Λευκωσίας για να ενισχύσουν την Ολυμπιακή ομάδα της Ελλάδας στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 1896.
Την ίδια χρονία, οι αθλητές αυτοί επίσης αντιπροσώπευσαν την Κύπρο στους Α' Πανελλήνιους αγώνες που έλαβαν τόπο μεταξύ 9–10 Μαρτίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας. Επίσης, στην υπόλοιπη Ευρώπη διοργανώθηκαν για πρώτη φορά τα εθνικά πρωταθλήματα της Νορβηγίας, της Ουγγαρίας και της Σουηδίας.
Αποτελέσματα
1896 | 1898 | 1899
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκύπρια Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1896 Κατηγορία:Λεμεσός
Αγνή του Μπάντεν, δούκισσα της Καρινθίας
Η Αγνή, γερμ.: Agnes von Zähringen-Baden von Kärnten und Heunburg (1250 - 2 Ιανουαρίου 1295), από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν γερμανίδα ευγενής, κόρη του μαργράβου του Μπάντεν και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Καρινθίας και μετά κόμισσα του Χόινμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Χέρμαν ΣΤ΄ μαργράβου του Μπάντεν και της Γερτρούδης των Μπάμπενμπεργκ, κόρηw του Ερρίκου δούκα του Mέντλινγκ, τιτουλάριου δούκα της Αυστρίας και της Στυρίας και τελευταίου μέλους του Οίκου του Μπάμπενμπεργκ.
Λίγο μετά τη γέννησή της ο πατέρας της απεβίωσε (4 Οκτωβρίου 1250) και η μητέρα της έχασε την κληρονομία της, όταν η θεία της Μαργαρίτα των Μπάμπενμπεργκ και ο σύζυγός της Ότακαρ Β΄ πρίγκιπας (μετά βασιλιάς) της Βοημίας επιλέχθηκαν ως ηγεμόνες της Αυστρίας και της Στυρίας.
Κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας η Aγνή έζησε στο Μάισσεν της Σαξονίας μαζί με τη μητέρα της, τον μεγαλύτερο αδελφό της Φρειδερίκο Α΄ και τη νεότερη αδελφή της Mαρία Ρομάνοβνα του Χάλιτς/Γαλικίας (γεννημένης από τον τρίτο, σύντομο γάμο της Γερτρούδης με έναν πρίγκιπα των Ρουρικιδών).
Το 1263 η Αγνή (ηλικίας 13 ετών) παντρεύτηκε με τον χήρο Ούλριχ Γ΄ δούκα της Καρινθίας και λάντγκραβο της Καρνιόλης, μέλος του Οίκου του Σπόνχαϊμ και κατά τριάντα έτη μεγαλύτερό της. Δεν είχαν παιδιά.
Στις 29 Οκτωβρίου 1268 ο αδελφός τής Aγνής και ο φίλος του Κορραδίνος των Χοενστάουφεν εκτελέστηκαν στη Νάπολη. Ο Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, αφού κατέλαβε τα δουκάτα της Αυστρίας και της Στυρίας, ήθελε να εξαλείψει όλους τους πιθανούς διεκδικητές της εξουσίας του εκεί και έπαιξε διφορούμενο ρόλο σε αυτό το συμβάν. Στις 4 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους ο βασιλιάς της Βοημίας ανάγκασε επίσης τον Ούλριχ Γ΄ να υπογράψει μία μυστική συνθήκη στην πόλη Ποντιέμπραντυ, σύμφωνα με την οποία ο Ότακαρ Β΄ θα κληρονομούσε όλα τα εδάφη και τα αξιώματά του στην πιθανή περίπτωση που εκείνος θα απεβίωνε άτεκνος, εξαιρουμένου του επόμενου και τελευταίου επιζόντος νόμιμου μέλους των Σπόνχαϊμ, του μικρότερου αδελφού εκείνου Φιλίππου πρώην αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ και κυβερνώντος κόμη του Λέμπεναου. Επίσης το 1269 ο Ότακαρ Β΄ περιόρισε τη Γερτρούδη σε οριστική εξορία στο Mάισσεν, όπου αυτή απεβίωσε το 1288.
Μετά το τέλος του Ούλριχ Γ΄ στις 27 Οκτωβρίου 1269, η Αγνή παντρεύτηκε το 1271 με τον Ούλριχ Β΄ κόμη του Χόινμπουργκ in depressionem generis (όχι σε ισοτιμία με τον Οίκο του Μπάμπενμπεργκ). Ο Οίκος του Χόινμπουργκ, αρχικά μόνο μία ευγενής οικογένεια της Καρινθίας που είχε αναλάβει το αξίωμα του ministerialis (υπουργού) από τον Ούλριχ Γ΄, δεν ταίριαζε σε επιγαμία με ένα μέλος των Οίκων των Τσέρινγκεν και Μπάμπενμπεργκ. Ωστόσο, ο Ότακαρ Β΄ επιβράβευσε τον Ούλριχ Β΄ με αυτόν τον τρόπο για την υποστήριξή του, αφού πήρε το δουκάτο της Καρινθίας.
Οικογένεια
Παρά αυτή τη δύσκολη αρχή μαζί, ο Ούλριχ Β΄ κόμης του Χόινμπουργκ και η Αγνή είχαν από ό,τι φαίνεται έναν ευτυχισμένο γάμο, ειδικά όταν ο κόμης του Χόινμπουργκ αποστασιοποιείτο σταδιακά από τον βασιλιά της Βοημίας. Είχαν τα εξής παιδιά:
Αργότερα ο κόμης και η κόμισσα του Χόινμπουργκ προσπάθησαν μαζί να επωφεληθούν από την χαοτική κατάσταση στην Καρινθία, και διεκδίκησαν μέρος της προίκας της Aγνής, που το κατακρατούσε ο Ότακαρ Β΄, κυρίως την κομητεία του Πέρνεγκ με την πόλη Ντρόζεντορφ και άλλες ιδιοκτησίες, αλλά τελικά αναγκάστηκαν να τις παραδώσουν στον βασιλιά της Βοημίας. Μόνο το 1279 ο Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας -μετά την ήττα και το τέλος του Ότακαρ Β΄- ήταν σε θέση να αναγνωρίσει τις διεκδικήσεις τους ή τουλάχιστον να τους αποζημιώσει μερικώς (βούλες Pfandhingabe (Κατάθεση) του 1279 και Einlösung (Εξαγορά) του 1287, που και οι δύο εκδόθηκαν από τον διάδοχο του Ροδόλφου Α΄, τον Αλβέρτο Α΄, τότε ακόμη δούκα της Αυστρίας και της Στυρίας).
Αυτές οι παραχωρήσεις ήταν ωστόσο πολύ μικρές για να αποζημιώσουν την Αγνή και τον σύζυγό της, που συμμετείχαν σε μία εξέγερση εναντίον του νέου κυβερνήτη της Καρινθίας, του Mάινχαρντ των Γκερτς/Γκορίτσια και των συμμάχων του Αψβούργων, μετά το τέλος του Ροδόλφου Α΄. Μετά την ήττα του Ούλριχ Β΄ εναντίον του συνασπισμού Αψβούργων-Γκορίτσια το 1292, η Αγνή τον ακολούθησε στην εξορία στο Βήνερ Νόιστατ, όπου απεβίωσε το 1295. Τάφηκε στην εκκλησία των Μινοριτών.
Μπαμπ
Η λέξη Μπαμπ μπορεί να αναφέρεται σε:
Αντισάν-ντε-Φροντίνι
Το Αντισάν-ντε-Φροντίνι (γαλλικά: Antichan-de-Frontignes, οξιτανικά: Antishan de Frontinhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντισαναί (γαλλικά: Antichanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Παναγιώτης Σαλαμαλίκης
Ο Παναγιώτης Σαλαμαλίκης, (Σαγέικα, 7 Φεβρουαρίου 1940 - Πάτρα, 10 Ιουλίου 2014) ήταν Έλληνας νομικός και πρώην πολιτικός.
Βιογραφία
Σπούδασε νομικά και δικηγορεί στην Πάτρα όπου μένει μόνιμα. Έχει εκδώσει το 1996 το βιβλίο Για ένα σύγχρονο Ελληνικό Κοινοβούλιο και ποιητικές συλλογές. Είχε εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1981 με 7.119 ψήφους, και στις εκλογές του 1985. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της βουλής την περίοδο 1985-1989.
Ο Π. Σαλαμαλίκης απεβίωσε στις 10 Ιουλίου 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Ανδρόνικος Άγγελος
Ο Ανδρόνικος (1133 - 1185) από τον Οίκο των Αγγέλων ήταν γιος του Κωνσταντίνου Αγγέλου και της Θεοδώρας Κομνηνής. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ξαδέλφου του, Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, υπηρετούσε χωρίς επιτυχία ως στρατιωτικός διοικητής εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων και ως απεσταλμένος στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Μετά το θάνατο του Μανουήλ, το 1182 στάλθηκε για να σταματήσει την εξέγερση του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού, αλλά ηττήθηκε και τελικά του επαναστάτησε. Λίγο αργότερα, οδήγησε μια αποτυχημένη συνωμοσία κορυφαίων αριστοκρατών εναντίον του Ανδρόνικου Α΄. Όταν ανακαλύφθηκε, ο Ανδρόνικος Άγγελος και οι γιοι του έφυγαν από την αυτοκρατορία, καταλήγοντας στην Άκρα, όπου πέθανε. Ήταν ο πατέρας των αυτοκράτορων Ισαακίου Β΄ και Αλεξίου Γ΄.
Βιογραφία
Ο Ανδρόνικος γεννήθηκε γύρω στο 1133 και ήταν ο τρίτος γιος του Κωνσταντίνου Άγγελου και της Θεοδώρας Κομνηνής, νεότερης θυγατέρας του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1081-1118) και της Ειρήνης Δούκαινας. Λίγο πριν από το 1155, πιθανότατα περίπου το 1150, νυμφεύτηκε την Ευφροσύνη Κασταμονίτισσα, αδελφή του Θεόδωρου Κασταμονίτη, που έγινε παντοδύναμος υπουργός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου του Ανδρόνικου, Ισαάκιου Β΄. Ο Ανδρόνικος καταγράφεται για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές κατά τη διάρκεια μιας Συνόδου τον Μάρτιο του 1166, η οποία συγκλήθηκε για την ερμηνεία της δήλωσης του Χριστού: «Ο Πατέρας μου είναι μεγαλύτερος από εμένα». Συμμετείχε σε αυτήν μαζί με τους αδελφούς του και άλλα ανώτερα μέλη της Αυλής και της Εκκλησιαστικής ιεραρχίας.
Το 1176 ο Ανδρόνικος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης διεύθυναν μονάδες του Αυτοκρατορικού στρατού στην εκστρατεία εναντίον του σουλτανάτου των Σελτζούκων του Ικονίου. Η εκστρατεία κορυφώθηκε με μια βαριά ήττα των Βυζαντινών στη μάχη του Μυριοκέφαλου.
Το 1179 ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ ανέθεσε στον Ανδρόνικο να διεξάγει εκστρατεία κατά των Τούρκων στην Αντιόχεια. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της νύχτας ορισμένοι Τούρκοι κατάφεραν να μετακινηθούν στο πίσω τμήμα του Αυτοκρατορικού στρατού και άρχισαν να φωνάζουν δυνατά. Φοβούμενος ότι ήταν περικυκλωμένος, ο Ανδρόνικος έφυγε έφιππος προς τις Κολοσσές. Όταν είδε την απομάκρυνση του διοικητή του, ο βυζαντινός στρατός πανικοβλήθηκε και άρχισε να δραπετεύει προς την ίδια κατεύθυνση. Μόνο η παρέμβαση ενός άλλου αυτοκρατορικού συγγενή, του Μανουήλ Καντακουζηνού, ο οποίος με το σπαθί στο χέρι αντιμετώπισε τους πανικόβλητους στρατιώτες και επεσήμανε, ότι κανένας εχθρός δεν τους επιτέθηκε, κατάφερε να σταματήσει τη διαδρομή. Σύμφωνα με τον απολογισμό του ιστορικού Νικήτα Χωνιάτη, ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ ήταν τόσο θυμωμένος για τις ατιμωτικές ενέργειες του Ανδρόνικου, που τον απείλησε, ότι θα τον περιέφερε δημόσια στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης ντυμένο ως γυναίκα. Εν τέλει όμως υποχώρησε και δεν πραγματοποίησε την απειλή του. Λίγο αργότερα ο Ανδρόνικος προσπάθησε να χωρίσει τη σύζυγό του, Ευφροσύνη Κασταμονίτισσα και να νυμφευτεί την ερωμένη του, αλλά ο Αυτοκράτορας και η Σύνοδος τού απαγόρευσαν να το πράξει.
Την άνοιξη του 1182 η αυτοκράτειρα-αντιβασίλισσα Μαρία της Αντιόχειας και ο επικεφαλής της υπουργός Αλέξιος ο πρωτοσεβαστός, έστειλαν τον Ανδρόνικο να αντιμετωπίσει έναν άλλο εξάδελφο του Μανουήλ Α΄, τον Ανδρόνικο Κομνηνό, ο οποίος είχε εξεγερθεί και βάδιζε προς την Κωνσταντινούπολη. Ο Ανδρόνικος Κομνηνός έφτασε στην περιοχή της Νικομήδειας, όπου πολλοί ντόπιοι τον ακολούθησαν. Σε μια μάχη κοντά στην Αντιόχεια, ο Ανδρόνικος Άγγελος νικήθηκε από το στρατό των επαναστατών, παρόλο που ο στρατός αυτός ήταν μια βιαστικά συναρμολογημένη δύναμη. Κατά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Ανδρόνικος αντιμετώπισε κατηγορίες, ότι είχε πάρει χρήματα, που προοριζόταν για το μισθό του στρατού. Φοβούμενος τις κατηγορίες των υπέρ της εξέγερσης, με συμβουλή των γιων του, κρύφτηκε με την οικογένειά του στο τειχισμένο ανάκτορο του στο Εξωκιόνιον, πριν φύγουν από την πόλη και ακολουθήσουν τον Ανδρόνικο Κομνηνό στη Βιθυνία. Ενδυναμωμένος από την ήττα του Αυτοκρατορικού στρατού, ο Ανδρόνικος Κομνηνός πήγε στη Χαλκηδόνα, που τη χώριζε ο Βόσπορος από την Κωνσταντινούπολη. Μετά την απομάκρυνση του μεγάλου δούκα Ανδρόνικου Κοντοστεφάνου, ξέσπασε μια εξέγερση στην πόλη, με αποτέλεσμα να ανοιχτούν οι πύλες στον Ανδρόνικο Κομνηνό, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο ως Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄.
Σύντομα όμως οι ίδιοι ευγενείς που βοήθησαν τον Ανδρόνικο Κομνηνό να γίνει Αυτοκράτορας, συνωμότησαν στη συνέχεια εναντίον του, αφού κατέστη σαφές, ότι δεν σκόπευε να τους δώσει τις προνομιακές θέσεις, που κατείχαν κατά τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Μανουή Α΄. Ο Ανδρόνικος Άγγελος και ο Ανδρόνικος Κοντοστέφανος, μαζί με τους πολυάριθμους γιους τους, και οι λογοθέτης του δρόμου Βασίλειος Δούκας Καματηρός, ήταν οι ηγέτες της συνομωσίας, η οποία ανακαλύφθηκε γρήγορα από τους αντιπροσώπους του Αυτοκράτορα. Ο Καματηρός, ο Κοντοστέφανος και τέσσερις από τους γιους του, καθώς και πολλά άλλα μέλη της συνωμοσίας, τυφλώθηκαν, αλλά ο Ανδρόνικος και δύο από τους γιους του έφυγαν. Σύμφωνα με τον Χωνιάτη, ο Ανδρόνικος και οι γιοι του βρήκαν μια βάρκα φορτωμένη με άδειους αμφορείς και διέφυγαν από τους Αυτοκρατορικούς στρατιώτες, ρίχνοντας το φορτίο· επιβιβάστηκαν και διέφυγαν με ασφάλεια. Ο Ανδρόνικος έφυγε από τη Ρωμαϊκή επικράτεια και πήγε στη Δαμασκό και τη Βαγδάτη, όπου συναντήθηκε και έλαβε βοήθεια από τον Σαλαντίν, πριν εγκατασταθεί στην Άκρα. Ισως απεβίωσε εκεί, λίγο πριν την άνοδο του γιου του Ισαάκιου Β΄ στο θρόνο, τον Σεπτέμβριο του 1185.
Οικογένεια
Ο Ανδρόνικος νυμφεύτηκε την Ευφροσύνη Κασταμονίτισσα και είχε τα εξής τέκνα:
Πηγές
Ανδρόνικος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Γεωργιανή Εθνική Ακαδημία Επιστημών
Η Γεωργιανή Εθνική Ακαδημία Επιστημών (საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია) είναι η εθνική ακαδημία της Γεωργίας και η έδρα της βρίσκεται στην Τιφλίδα. Αποστολή του ιδρύματος είναι να συντονίζει την επιστημονική έρευνα στη Γεωργία και να προάγει τις σχέσεις με τις ακαδημίες και τα επιστημονικά κέντρα των ξένων χωρών. Ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1941, και μέχρι το Νοέμβριο του 1990 ήταν γνωστή ως ΣΣΔ Γεωργιανή Ακαδημία Επιστημών.
Ιστορία
Η Γεωργιανή Εθνική Ακαδημία Επιστημών ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1941 στην Τιφλίδα. Οι ιδρυτές Ακαδημαϊκοί της Ακαδημίας ήταν ο γλωσσολόγος Γκιόργκι Ακβλεντιάνι, ο φυσιολόγος Ιβάν Μπεριτασβίλι, ο Άρνολντ Τσικομπάβα (Ιβηροκαυκάσιες γλώσσες), ο καλλιτέχνης Τζιόρτζι Τσουμπινασβίλι, ο Ιστορικός Σίμων Τζανάσια, ο γεωλόγος Αλεξάντερ Τζανελίτζε, ο φιλόλογος Κορνέλι Κεκελίτζε, ο βοτανολόγος Νίκο Κετσκοβέλι, ο Ταράσι Κβαρατσκέλια (υποτροπικές καλλιέργειες), ο Νίκο Μουσκελισβίλι (μαθηματικά, μηχανική, πρώτος Πρόεδρος της Ακαδημίας), ο μαθηματικός Ιλία Βέκουα (2ος Πρόεδρος της Ακαδημίας), ο γλωσσολόγος Ακάκι Σανίτζε, ο ορυκτολόγος Αλεξάντερ Τβαλτσρελίντζε, ο ψυχολόγος Ντιμίτρι Ουζνάντζε, ο δομικός μηχανικός Κίριακ Ζάβριεβ και ο ζωολόγος Φίλιπ Ζάιτσεβ.
Άλλα αξιόλογα μέλη της Ακαδημίας ήταν ο ιστορικός Εκβτίμε Τακαισβίλι, ο φιλόσοφος Σάλβα Νουτσουμπίτζε, ο ανατολικολόγος Τζιόρτζι Τσερετέλι, ο κλασικός φιλόλογος Σίμων Καυκχισβίλι, ο λογοτέχνης Κονσταντίν Γκαμσακούρντια, ο ιστορικός Τζιόρτζι Μελικισβίλι, ο ιστορικός Νικολοζ Μπερνζενισβίλι, ο φυσικός Ρεβαζ Ντογκονάτζε, ο ανθρωπολόγος Μαλκάζ Αμπντουσελισβίλι, ο παλαιοβιολόγος Γκουραμ Μτσεντλίντζε και ο αρχαιολόγος Λεβάν Τσιλασβίλι.
Μέλη
Επί του παρόντος, στα μέλη της Ακαδημίας περιλαμβάνονται οι γνωστοί επιστήμονες: ο γλωσσολόγος Ταμάζ Γκαμκρελίντζε, ο ιστορικός Ντέιβιντ Μουσκελισβίλι, ο μαθηματικός Ρεβάζ Γκαμκρελίντζε, ο ιατρός Σίμων Κχετσινασβίλι, ο βοτανολόγος Τζορτζ Νακχουτρισβίλι, ο οικονομολόγος Βλάντιμερ Παπάβα, ο παλαιοανθρωπολόγος Ντέιβιντ Λορντκιπανίτζε, κ.α..
Πρόεδροι της γεωργιανής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών έχουν διετελέσει οι: Νίκο Μουσκελισβίλι (1941-1972), Ιλία Βέκουα (1972-1977), Ευγένιος Κχαράντζε (1977-1986), Άλμπερτ Ταβκελίντζε (1986-2005), και Ταμάζ Β. Γκαμκρελίντζε (2005-2013). Από τον Φεβρουάριο του 2013 Πρόεδρος της Ακαδημίας είναι ο Ακαδημαϊκός Τζιόρτζι Κβεσιτάντζε.
Οι Γεωργιανές επιστημονικές σχολές των μαθηματικών, της φυσικής, της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της φυσιολογίας, της βοτανικής, των ανατολιτικών σπουδών, της γλωσσολογίας, της ιστορίας, της αρχαιολογίας, της εθνογραφίας και της παλαιοβιολογίας έχουν κερδίσει την παγκόσμια αναγνώριση.
Η Ακαδημία είναι Εθνικός Επιστημονικός Συνεργάτης του Διεθνούς Συμβουλίου Επιστημών (ICSU, Γαλλία).
Αναφορές
Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών
Μέχτιλντ της Βαυαρίας
H Μέχτχιλντ, γερμ. Mechthild von Bayern (12 Ιουλίου 1532 - 2 Νοεμβρίου 1565) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη (νόμιμη) κόρη του Γουλιέλμου Δ΄, δούκα της Βαυαρίας και της Μαρίας Ιακωβαίας, κόρης του Φιλίππου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1557 τον Φιλιβέρτο μαργράβο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μπάντεν-Μπάντεν
Κατάλογος πολιτειών των ΗΠΑ ανά προσδόκιμο ζωής
[[Αρχείο:US states by life expectancy.svg|thumb|right|350px|Χάρτης των πολιτειών των ΗΠΑ κατά προσδόκιμο ζωής κατά την γέννηση. Υπόμνημα:
{{legend|#d7f4d7|<74,75}} {{legend|#afe9af|74,75-75,5}} {{legend|#87de87|75,5-76,25}}
{{legend|#5fd35f|76,25-77}} {{legend|#37c837|77-77,75}} {{legend|#2ca02c|77,75-78,5}}
{{legend|#217821|78,5-79,25}} {{legend|#165016|79,25-80}} {{legend|#0b280b|>80}} ]] Αυτό το άρθρο παρουσιάζει μια λίστα των πολιτειών των ΗΠΑ καταταγμένες ανά το προσδόκιμο ζωής τους κατά την γέννηση. Τα δεδομένα ελήφθησαν από την δεύτερη εθνική αναφορά του American Human Development Project, Measure of America 2010-2011.
Κατάταξη
Μέσος όρος των Ηνωμένων Πολιτειών: 78,6 έτη.
{|
Αναφορές
Προσδόκιμο ζωής Κατηγορία:Δημογραφία των Ηνωμένων Πολιτειών
No (ταινία)
Η ταινία πραγματεύεται το δημοψήφισμα που διεξήχθη στη Χιλή το 1988 για την παραμονή ή την αποχώρηση του δικτάτορα Αουγούστο Πινοσέτ από την εξουσία.
Πλοκή
Η επιρροή της κυβέρνησης του Πινοσέτ αρχίζει και φθίνει και αποφασίζεται να ζητηθεί η γνώμη του λαού της Χιλής. Οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν Si (Ναι) στο δημοψήφισμα, αν θέλουν τη συνέχιση της δικτατορίας και Νο (Όχι), αν θέλουν την επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 85α βραβεία Όσκαρ. Επίσης, κέρδισε το Art Cinema Award στο 65ο φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο κοινού στο 53ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με τη Χιλή του Πινοσέτ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάμπλο Λαρέν Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Αντινιάκ (Ωτ-Γκαρόν)
Το Αντινιάκ (γαλλικά: Antignac, οξιτανικά: Antinhac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντινιακουά (γαλλικά: Antignacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
1010 Μαρλέν
Η Μαρλέν (Marlene) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,456. Ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ηθοποιό Μαρλέν Ντίτριχ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαρλέν εκτιμάται σε 43,47 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,647, ένα από τα υψηλότερα για αστεροειδή. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μαρλέν γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρλεν
Α.Ο. Κιλκισιακός
Ο '''Α.Ο. Κιλκισιακός''' είναι μια ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου που βρίσκεται στη πόλη του Κιλκίς. Ιδρύθηκε το 1961 και διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών.
Το τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών έχει πολυετή παρουσία στα εθνικά πρωταθλήματα με κορυφαία του επίδοση τις συμμετοχές του στην Β΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε συνολικά 17 χρονιές. Έχει αγωνιστεί στα επαγγελματικά πρωταθλήματα ως ΠΑΕ με την επωνυμία '''Α.Ο. Κιλκισιακός ΠΑΕ'''. Από την σεζόν 2020-21 παίζει της Α1' Ε.Π.Σ. Κιλκίς. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Κιλκίς.