Γιάννης_Μαρίνος
Δημοσιογραφική καριέρα
Ο Γιάννης Μαρίνος ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στο δεύτερο έτος της Νομικής γράφοντας στην επαρχιακή εφημερίδα «Θηραϊκή Φωνή» του εκδότη-τυπογράφου Νίκου Γαλαίου (πατέρα του δημοσιογράφου κι εκδότη της εφημερίδας Εξπρές, Σπύρου Ν. Γαλαίου), και στη συνέχεια ως οικονομικός συντάκτης της εφημερίδας Το Βήμα το 1953. Ο ίδιος περιγράφει: «Το 1953 ένας λαμπρός επιστήμονας και άνθρωπος που ήταν διευθυντής στο Υπουργείο Συντονισμού, ο Νίκος Κονταράτος, με συνέστησε στον τότε οικονομικό ρεπόρτερ του Βήματος και των Νέων, Αθαν. Κανελλόπουλο. Εκείνος χωρίς να με ξέρει με πήρε κοντά του […] Ο Νάσος Κανελλόπουλος με επηρέασε αποφασιστικά στο να μελετώ ασταμάτητα, να είμαι πολύ εργατικός, να μην ικανοποιούμαι ποτέ από αυτό που κάνω τώρα, να με διακατέχει διαρκές άγχος για το λάθος και τις συνέπειές του, και για το πόσο χρησιμότερο ήταν να πάρω πτυχίο νομικής αντί οικονομικών επιστημών. Πιστεύω ότι είχε δίκιο κι ας ασχολούμαι μια ζωή με τα οικονομικά χωρίς να έχω το δικαίωμα να εμφανίζομαι ως οικονομολόγος». Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο χωρίς να σταματήσει να αρθρογραφεί στα άλλα έντυπα του ΔΟΛ: «Συντάκτης του ΟΤ από το 1954, αρχισυντάκτης από το 1956 και από το 1965 διευθυντής έχει περίπου ταυτίσει την ενεργό επαγγελματική, αλλά ακόμα και την προσωπική του ζωή με την πολυκύμαντη πορεία […] του περιοδικού στον δημόσιο βίο και στην υπηρεσία της ενημέρωσης και της κοινωνικοοικονομικής κριτικής». Ο ίδιος ο Μαρίνος περιγράφει την ανάθεση της διεύθυνσης του ΟΤ: «Το 1965 ο Χρήστος Δημητρίου Λαμπράκης με κάλεσε διά της γραμματέως του να φάμε ένα μεσημέρι. Πήγα τρέμοντας κι αγνοώντας τον λόγο. Μου ζήτησε να διαδεχθώ στη διεύθυνση του ΟΤ τον Αθ. Κανελλόπουλο, ο οποίος είχε ήδη απορροφηθεί από την πολιτική. Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Και αντέδρασα αρνητικά τονίζοντας ότι εγώ δεν είμαι οικονομολόγος […] Μου απάντησε ότι χρειαζόταν έναν ικανό δημοσιογράφο και πίστευε ότι ήμουν κατάλληλος». Στα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία (1953) παρακολούθησε ως πρακτικογράφος δύο μεγάλες δίκες: του Πλουμπίδη και των Αεροπόρων. Κατά τον Μαρίνο και οι δύο σφράγισαν ανεξίτηλα τη ζωή του. «Διαπίστωσα τότε πόσο επικίνδυνα και βλαβερά είναι ο φανατισμός και τα άκρα. Η άκρα δεξιά δίωκε και δίκαζε με τους πιο σκληρούς και ανορθόδοξους τρόπους τους ιδεολογικούς της αντιπάλους, εξ ίσου σκληρά όπως και τους παρανομούντες αριστερούς. Απόδειξη το άγος της δίκης των Αεροπόρων. Στην περίπτωση του Πλουμπίδη είδα την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Τον δίκαζε η τότε κυβερνώσα δεξιά, αλλά τον κατηγορούσε ως προδότη και το κόμμα του, το ΚΚΕ […] Τότε είχα οργισθεί με τη συμπεριφορά των συντρόφων του και τον είχα συμπαθήσει. Αργότερα συνειδητοποίησα πόσο πιο επικίνδυνος θα ήταν κι ο ίδιος, αφού ο φανατισμός και η λατρεία του προς το κόμμα και την ιδεολογία του τον έκαναν τυφλό, χωρίς προσωπικότητα […] Δέχθηκε να θεωρηθεί προδότης για να μην καταγγείλει τον Ζαχαριάδη ως αδίστακτο παλιάνθρωπο». Η δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ιδίως των τελευταίων χρόνων έχει συσχετιστεί με την αδυσώπητη κριτική του υπαρκτού σοσιαλισμού «η παράταση του οποίου -για πολλούς λαούς υπήρξε μοιραία και εξαιρετικά αρνητική- οφείλεται στο γεγονός ότι οι διανοούμενοι που τον υποστήριξαν δεν θέλησαν να παραδεχτούν ότι είχαν πέσει έξω, και συνέχισαν να την υποστηρίζουν εν γνώσει τους ότι αυτό που υποστήριζαν ήταν κάτι διαφορετικό από αυτό που λέγανε: δεν έχω ακούσει πιο ανήθικη φράση από αυτήν που έχει πει ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ -όταν πια άρχισε κάπως να διαφοροποιείται από το όραμα του μαρξιστικού σοσιαλισμού- ότι “αγωνίστηκα σε όλη μου τη ζωή για να επιβληθεί ένα καθεστώς στο οποίο δεν ήθελα να ζήσω ούτε 24 ώρες”».