cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημαία Υπερηφάνειας Αμφιφυλοφιλίας
Σχεδιασμός & χρώματα
Ο σχεδιαστής επίσης περιγράφει το νόημα της σημαίας με βαθύτερους όρους, δηλώνοντας "Το κλειδί για την κατανόηση του συμβολισμού της αμφιφυλόφιλης σημαίας υπερηφάνειας είναι να γνωρίζουμε ότι τα μωβ πιξελ χρώματος συνδυάζονται απαρατήρητα τόσο στο ροζ όσο και στο μπλε, όπως και στον" πραγματικό κόσμο ", όπου οι άνθρωποι συνδυάζονται απαρατήρητα τόσο στις ομοφυλόφιλες όσο και στις ετεροφυλοφιλες κοινότητες. "
Η σημαία χρησιμοποιείται σε διαφορετικές αναλογίες διαστάσεων. Οι 2: 3 και 3: 5 χρησιμοποιούνται συχνά, όπως και πολλές άλλες σημαίες στον (τώρα κλειστό) ιστότοπο biflag.com ενώ η 3: 4 καθορίστηκε ως η "ακριβής ... αναλογία" της "αρχικής σημαίας αμφιφυλοφιλης υπερυφανειας". <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2020)">απαιτείται παραπομπή  ] Τα χρώματα και τα πλάτη των λωρίδων, από πάνω προς τα κάτω, είναι ροζ (40%), μωβ (20%) και μπλε (40%). Τα ακριβή χρώματα που δίνει ο σχεδιαστής είναι: PMS 226, 258 και 286. Οι κατά προσέγγιση τιμές HTML είναι # D60270, # 9B4F96, # 0038A8; οι κατά προσέγγιση τιμές RGB είναι (214,2,112), (155,79,150) και (0,56,168), αντίστοιχα. Η σημαια δεν είναι κατοχυρωμενη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, εμπορικό σήμα ή υπηρεσία.
Διαμάχη για την αδειοδότηση
Το 1998, ο Πέιτζ δήλωσε ότι η αμφιφυλόφιλη σημαία υπερηφάνειας ήταν «για ελεύθερη δημόσια και εμπορική χρήση» και ότι «δεν κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, εμπορικό σήμα ή υπηρεσία που φέρει σήμανση». Τον Απρίλιο του 2020, η BiNet USA ισχυρίστηκε ότι ήταν ο μοναδικός κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων της σημαίας και των χρωμάτων της σημαίας και δήλωσε ότι οι οργανισμοί και τα άτομα που επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τη σημαία για εμπορικούς σκοπούς θα πρέπει να λάβουν άδεια από τον οργανισμό. Ο ισχυρισμός της BiNet και η επακόλουθη διαμάχη καλύφθηκαν από τους Out και LGBTQ Nation, οι οποίοι έθεσαν αμφιβολίες σχετικά με τον ισχυρισμό της BiNet και σημείωσαν ότι η σημαία δεν έχει δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας.
Στις 29 Απριλίου 2020, η BiNetUSA έκανε ένα tweet ισχυριζόμενη ότι η σελίδα της Wikipedia για την αμφιφυλόφιλη σημαία υπερηφάνειας ήταν ανακριβής Η BiNetUSA σταμάτησε τελικά να χρησιμοποιεί τη σημαία στις 8 Μαΐου, επιλέγοντας αντ 'αυτού να χρησιμοποιήσει διαφορετικό σχέδιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ σύμβολα Κατηγορία:Σημαίες
Νικόλαος Ματούσης
Νεανικά Χρόνια
Γεννήθηκε στη Σαμαρίνα το 1899 σε εύπορη οικογένεια. Σπούδασε στη Νομική Αθηνών από όπου και αποφοίτησε. Έγινε μέλος του ΚΚΕ και αναδείχθηκε στέλεχος του και εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Λόγω συμμετοχής και οργάνωσης αγροτικής εξέγερσης στα Τρίκαλα το 1925 δικάστηκε από το στρατοδικείο Λάρισας. Διαγράφτηκε από το ΚΚΕ. Έγινε στέλεχος στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας υπό τους Ιωάννη Σοφιανόπουλο και Απόστολο Παγκούτσο τουλάχιστον έως το 1936 θέτοντας υποψηφιότητα για βουλευτής Λάρισας. Αργότερα διαγράφτηκε. Επί δικτατορίας του Μεταξά ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον υπουργό δημόσιας τάξης Κωνσταντίνο Μανιαδάκη και δεν διώχθηκε όπως τα υπόλοιπα στελέχη του Αγροτικού κόμματος. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 άρχισε επαφές με τον Αλκιβιάδη Διαμάντη.
Στη Κατοχή
Τον Απρίλη του 1941 ο Ματούσης υποδέχθηκε στην Λάρισα τον Αλκιβιάδη Διαμάντη και τον συνόδευσε στις επαφές του στην Αθήνα, έχοντας τη δεύτερη θέση στην φιλοϊταλική βλάχικη οργάνωση Ρωμαϊκή Λεγεώνα. Καθαιρούσε και διόριζε προέδρους κοινοτήτων και δήμευε περιουσιακά στοιχεία. Φορούσε στολή Ιταλού αξιωματικού και συνόδευε τις κατοχικές δυνάμεις, υπέγραψε το υπόμνημα Βλαχόφωνων και δημοσίευσε κείμενα υπέρ του Γ' Ράιχ. Η προσπάθεια του να γίνει πρωθυπουργός με τη βοήθεια των Ιταλών συνάντησε την άρνηση των Γερμανών. Μετά το καλοκαίρι του 1943 υπό το φόβο του ΕΛΑΣ εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου συμμετείχε στην εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση Πρωτοπόροι Νέας Ευρώπης. Στην Απελευθέρωση κατέφυγε στη Ρουμανία, όπου συνελήφθη το 1948 με την επικράτηση του κομμουνιστικού κόμματος και φυλακίστηκε για χρόνια.
Επιστροφή στην Ελλάδα
Μετά από αίτημα του Ελληνικού κράτους το 1964, παραδόθηκε στις ελληνικές αρχές στις 13 Μαΐου 1964 και έμεινε στις φυλακές Αβέρωφ μέχρι την 25 Ιουνίου 1964, οπότε αποφυλακίσθηκε με απόφαση δικαστηρίου. Δύο ημέρες μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα υπέβαλε ανακοπές κατά των αποφάσεων του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσίλογων. Στη δίκη που έγινε στις 25 Μαΐου κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης τον πρώην αρχηγό του ΕΔΕΣ Αθηνών Απόστολο Παπαγεωργίου καθώς και τον παλιό συνεργάτη πολιτικό Απόστολο Παγκούτσο. Κατέθεσε τελικά μόνο ο Παπαγεωργίου. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι οι προηγούμενες καταδικαστικές αποφάσεις εξαφανίζονται και δίκασε τον Ματούση κατ'ουσίαν. Αποφάσισε δε παύση της ποινικής δίωξης λόγω παραγραφής με διατήρηση των αποφάσεων δήμευσης περιουσιακών στοιχείων και αθώωση στις κατηγορίες ότι παρείχε πληροφορίες στον εχθρό για κινήσεις «ατόμων και οργανώσεων, εργαζομένων διά τον Εθνικόν και συμμαχικόν αγώνα». Ακολούθως αφέθηκε ελεύθερος. Στήριξε με δημοσίευμα του την Χούντα. Πέθανε στην Λάρισα στις 11 Μαρτίου 1991.
Οικογένεια
Σύζυγός του από το 1920 ήταν η Σοφία Μπαλοδήμου (-1984) και κόρη του η Ξένη (Πολυξένη) Ματούση (1927-28 Σεπτεμβρίου 1985), ζωγράφος.
Πηγές
Σταύρος Παπαγιάννης, ''Τα παιδιά της λύκαινας. Οι «επίγονοι» της 5ης Ρωμαϊκής Λεγεώνας κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941-1944)'', Εκδόσεις Σοκόλη. ISBN 978-960-7210-71-5, 1999, 2004
Στεφανοφόρος
Η στεφανοφόρος, Coronella austriaca (Laurenti, 1768), κοινώς γνωστή ως ασινόφιδο, είναι φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για μη δηλητηριώδες και ακίνδυνο για τον άνθρωπο φίδι.
Περιγραφή
Φέρει χαρακτηριστική ράβδωση που ξεκινά από τα ρουθούνια, "αγγίζει" το μάτι και συνεχίζει έως την αρχή του κεφαλιού. Σε αυτό το χαρακτηριστικό βασίζεται και η κοινή ονομασία της (στεφάνη + φέρω). Ολικό μήκος έως 70cm, πολύ σπάνια περισσότερο. Ημερόβιο, ντροπαλό φίδι που αποφεύγει τις υψηλές θερμοκρασίες.
Γεωγραφική κατανομή
Στην Ελλάδα εντοπίζεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Εύβοια, καθώς και στη Θάσο και Σαμοθράκη.
Φαλαινοδέλφινο
Το φαλαινοδέλφινο (αγγλικά: wholphin ή wolphin) είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο είδος υβριδίου από την ένωση ενός θηλυκού ρινοδέλφινου (Tursiops truncatus) με μία αρσενική ψευδόρκα (Pseudorca crassidens). Το όνομα υπονοεί υβρίδιο δελφινιού με φάλαινας, αν και ταξινομικά και τα δύο αυτά ανήκουν στην οικογένεια των "ωκεάνιων δελφινιών", η οποία υπάγεται στην υπό-τάξη των Odontoceti (οδοντοκήτη). Το πρώτο καταγεγραμμένο φαλαινοδέλφινο γεννήθηκε στο SeaWorld του Τόκιο, αλλά πέθανε μετά 200 μέρες. Το πρώτο φαλαινοδέλφινο στις ΗΠΑ και το πρώτο που επιβίωσε ήταν η Kekaimalu, που γεννήθηκε στο Sea Life Park στη Χαβάη στις 15 Μαΐου 1985. Το όνομά της σημαίνει "από τον ειρηνικό ωκεανό". Αν έχουν αναφερθεί ότι ζούνε και ελεύθερα, αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο ένα σε αιχμαλωσία, στο Sea Life Park της Χαβάης.
Είναι εντελώς ανάμεσα στους δύο γονείς. Καθώς το ρινοδέλφινο μπορεί να έχει 88 δόντια και η ψευδόρκα 44, ένα φαλαινοδέλφινο έχει 66. Είναι μικρότερα από μια ψευδόρκα αλλά μεγαλύτερα από το μέσο ρινοδέλφινο.
Η Kekaimalu αποδείχτηκε γόνιμε όταν γέννησε σε πολύ μικρή ηλικία, όμως το μικρό πέθανε μετά λίγες μέρες. Το 1991 όμως γέννησε πάλι, την Pohaikealoha. Φρόντιζε, αλλά δεν θήλαζε, το μικρό για δύο χρόνια, το οποίο έτρεφαν με το χέρι οι φροντιστές τις. Η Pohaikealoha πέθανε 9 χρονών. Στις 23 Δεκεμβρίου 2004 η Kekaimalu έκανε και άλλο μικρό θηλυκό, την Kawili Kai, και τα οποία δύο ζώα παραμένουν ακόμα στο Sea Life Park στη Χαβάη.
Στην Ελλάδα φαλαινοδέλφινα κάποιες φορές αποκαλούνται οι ζιφιοί (Ziphius cavirostris), οι οποίοι λέγονται και ραμφοφάλαινες   , αλλά η ορθότερη ονομασία των οποίων  είναι μόνο ζιφιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δελφινίδες Κατηγορία:Υβριδικά ζώα
They Cloned Tyrone
Το They Cloned Tyrone είναι Αμερικανική ταινία του 2023 σε σκηνοθεσία από τον Τζούελ Τέιλορ από σενάριο των Τέιελορ και Τόνι Ρετενμάιερ. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Μπογιέγκα, Τιόνα Πάρις, και Τζέιμι Φοξ. Έκανε πρεμιέρα στο American Black Film Festival στις 14 Ιουνίου του 2023 και ξεκίνησε μια περιορισμένη κινηματογραφική κυκλοφορία στις 14 Ιουλίου του 2023 πριν κυκλοφορήσει στο Netflix μια εβδομάδα αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ατλάντα
Γουίλιαμ Πέρι
Ο Γουίλιαμ Άντονι Πέρι (γεννημένος στις 16 Δεκεμβρίου, 1962) είναι ένας Αμερικανός, πρώην επαγγελματίας παίκτης ράγκμπι, που έχει συμμετοχές και στην επαγγελματική πάλη.
Ράγκμπι
Ο Πέρι, έπαιζε ως αμυντικός ζώνης στο πρωτάθλημα ράγκμπι NFL στις Η.Π.Α., για δέκα σεζόν, στις δεκαετίες 1980 και 1990. Ξεκίνησε από το κολέγιο να ασχολείται με το άθλημα στο Πανεπιστήμιο του Κλέμσον. Επιλέχθηκε το 1985 για την πρώτη κατηγορία και έπαιξε για τις ομάδες του Σικάγου και της Φιλαδέλφειας. Λόγω της σωματικής του διάπλασης, τον αποκαλούσαν "Το ψυγείο".
Επαγγελματική πάλη
Ο Πέρι αγωνίστηκε στην 2η WrestleMania, σε έναν αγώνα πολλών ατόμων, παλαιστών και παικτών ράγκμπι. Αντίπαλοί του τότε, παλαιστές όπως ο Άιρον Σέικ, ο Μπρούνο Σαμαρτίνο και ο Μπρετ Χαρτ. Προς τιμήν αυτής του της εμφάνισης, εισήχθη το 2006, στο WWE Hall of Fame.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητές του ράγκμπι Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
CH
Η συντομογραφία CH ή Ch ή ch μπορεί να αναφέρεται:
Ιερό Ίππιου Ποσειδώνα στη Μαντινεία Αρκαδίας
Το Ιερό του Ίππιου Ποσειδώνα βρίσκεται νοτιοανατολικά της αρχαίας Μαντινείας, κοντά στο χωριό Μηλιά, του Δήμου Τρίπολης και είναι ένας ναός αφιερωμένος στον Ποσειδώνα. Ο Ποσειδώνας υπήρξε ένας από τους πιο μεγάλους θεούς της αρχαίας Αρκαδίας. Το όνομά του στην κυριολεξία του σημαίνει «σύζυγος της γης» και υπήρξε όντως σύντροφος της Μεγάλης Μητέρας Δήμητρας. Είχε πολλά προσωνύμια, όλα δε σχετίζονταν με την ορμή του. Τον είπαν Ολετήρα, Μοχλωτήρα και Ίππιο. Όντας αρχικά θεός των σεισμών και μετά των νερών έχει μεγάλη σχέση με τα περήφανα άλογα, μιας και είναι πολύ ευαίσθητα στα υπόγεια ρεύματα και τις δυνάμεις.
Το ιερό βρίσκεται πλησίον της πηγής Άρνης, μέσα στην οποία γεννήθηκε, σύμφωνα με τη μυθολογία, ο θεός αυτός. Ο ναός υπήρξε άβατο και μόνον μια φορά το χρόνο ένας ιερέας τελούσε τα μυστήρια προς τιμή του Ποσειδώνα, μακριά από τα μάτια των πιστών. Ο Παυσανίας πέρασε από το ιερό κατεβαίνοντας από την Αρχαία Νεστάνη.
Ο ναός είναι πολύπαθος. Χτίστηκε από τους Βοιωτούς αρχιτέκτονες Τροφώνιο και Αγαμήδη, που φημίζονταν πως χτίζουν για αθάνατους. Τόσο στέρεες ήταν οι κατασκευές τους. Όμως στη ρωμαϊκή εποχή ερειπώθηκε. Ο Αδριανός φρόντισε για την πλήρη αποκατάστασή του όταν επισκέφθηκε τη Μαντινεία το 130 π.Χ. Ο ναός έμελλε να ανακαλυφθεί εκ νέου από τον Γάλλο αρχαιολόγο Fougeres. Κατόπιν ανέλαβε το έργο ο Έλληνας αρχαιολόγος Θ. Σπυρόπουλος. Αποκαλύφθηκαν η βάση του ιερού, το πλέγμα των ιερών δωματίων, βάσεις από πεσσούς του πολύθυρου. Από τον κιβωτιόσχημο βυζαντινό τάφο συνάγεται πως ο ναός χρησιμοποιήθηκε από κάποιον επιφανή γαιοκτήμονα ως προσωπικός χώρος. Ήρθε στο φως επίσης το αρχαίο υδραγωγείο και πλούσιο επιγραφικό και αρχιτεκτονικό υλικό.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Πτολεμαίος Σαρηγιάννης
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Ο Πτολεμαίος Σαρηγιάννης (δεύτερος από αριστερά), μαζί με τον πρωθυπουργό [[Νικόλαος Καλογερόπουλος|Καλογερόπουλο (καθιστός) και άλλα μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Λονδίνο, το Φεβρουάριο του 1921]]Ο Πτολεμαίος Σαρηγιάννης ήταν Έλληνας ανώτερος αξιωματικός του στρατού και πολιτικός.
Σαντζάκι των Τρικάλων
Το σαντζάκι των Τρικάλων (οθωμανικά τουρκικά: Sancak-i/Liva-i Tirhala) συγκροτήθηκε με την κατάκτηση της Θεσσαλίας από τους Οθωμανούς, η οποία άρχισε στα τέλη του 14ουαιώνα και ολοκληρώθηκε στα μέσα του 15ουαιώνα, από τον Turahanbey. Σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο οργάνωσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, το σαντζάκι (sancak) ή λιβάς (livâ) συνιστούσε βασική διοικητική μονάδα, που κάλυπτε μία μεγάλη σε έκταση διοικητική περιφέρεια.
Πτολεμαίος Σαρηγιάννης
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1882 και πέθανε στην Αθήνα το 1958. Πήρε μέρος στο Μακεδονικό αγώνα, στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Π.Π. και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Στα 1922 ήταν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη διάσκεψη των Μουδανιών.
Σαντζάκι των Τρικάλων
Οργάνωση
Τα σαντζάκια που συνδέονταν με κοινή πολιτική και στρατιωτική διοίκηση, σχημάτιζαν μία μεγαλύτερη διοικητική μονάδα το μπέηλερμπεηλίκι (beylerbeylik) ή εγιαλέτι (eyalet). Ο επικεφαλής του σαντζακιού έφερε τον τίτλο του σαντζάκμπεη (sancak bey ή mirlivâ). Στη φορολογική απογραφή του 1454/1455, τα όρια του σαντζακιού των Τρικάλων, ήταν πιο διευρυμένα από τη σημερινή περιοχή της Θεσσαλίας, εφόσον περιελάμβανε περιοχές της Πίνδου που σήμερα ανήκουν στην Ήπειρο καθώς και τμήμα των κεντρικών περιοχών της Στερεάς Ελλάδας. Υπαγόταν στο μπεηλερμπεηλίκι ή εγιαλέτι της Ρούμελης και διαιρούνταν σε τέσσερεις καζάδες (kaza), των Τρικάλων (Τirhala), της Λάρισας (Yenisehir), του Φαναρίου (Fenâr) και των Αγράφων (Ağrafa). Είχε ως έδρα την πόλη των Τρικάλων.
Πηγές
Κατηγορία:Τρίκαλα Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Πτολεμαίος Σαρηγιάννης
Το 1944 υπηρέτησε για σύντομο χρονικό διάστημα ως υφυπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Προηγουμένως, είχε λάβει μέρος στην Εθνική Αντίσταση και μετείχε στις εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου της Π.Ε.Ε.Α. στους Κορυσχάδες.
Πηγές
• «Συνοπτική Ιστορία του Γενικού Επιτελείου Στρατού 1901–2001» Αθήνα, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, 2001, σελ. 151.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Καθεδρικός ναός της Μεσσίνας
O Καθεδρικός ναός της Μεσσήνας, (Duomo di Messina), είναι ναός στη Μεσσίνα της Σικελίας. Αναφέρεται και ως βασιλική της Μεσσίνας ή μητροπολιτικός ναός της Μεσσίνας και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση (Ανάληψη) της Παναγίας. Ήταν η καθέδρα του επισκόπου της Μεσσίνας ως το 1986, οπότε έγινε η αρχιεπισκοπή της Μεσσίνα-Λιπάρι-Σάντα Λουτσία ντελ Μέλα.
Το 1947 ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ χορήγησε στο ναό τη θέση της "μικρής βασιλικής".
Το τωρινό κτήριο είναι το τελικό αποτέλεσμα ανακατασκευών στο αρχικό κτήριο του 12ου αι., ιδιαίτερα μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1908 και τις βαριές ζημίες, που συνέβησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ρωμανικού ρυθμού, όμως οι θύρες της πρόσοψης και τα παράθυρα του κωδωνοστασίου έχουν οξυκόρυφο το τόξο του επάνω μέρους τους, ένα χαρακτηριστικό στην αρχιτεκτονική του 12ου αι. στη Σικελία. Ο πύργος του ωρολογίου έχει το μεγαλύτερο αστρονομικό ωρολόγιο του κόσμου: δύο άγγελοι κρούουν δύο καμπάνες, ανάμεσά τους ένας μεγάλος κόκορας λαλεί τρεις φορές, μετά πιο επάνω ένας χρυσός λέων βρυχάται· σε πιο κάτω επίπεδα ένα ομοίωμα του ναού αναδύεται, βοσκοί περνούν μπροστά από το βρέφος-Χριστό και τους γονείς του και τέλος απόστολοι περνούν μπροστά από μία όρθια Παναγία. Οι κινήσεις κρατούν 12'.
Η βασιλική έχει τρία κλίτη, που απολήγουν στα ανατολικά σε ημιθόλια. Αυτά είναι και τα μόνα σημεία με ψηφιδωτό διάκοσμο Βυζαντινής τέχνης: το ημιθόλιο του κεντρικού κλίτους έχει τον Χριστό ένθρονο, εκατέρωθεν του Χριστού δύο αρχάγγελοι, η Παναγία και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Στο επάνω μέρος είναι τα σύμβολα του σταυρικού πάθους μέσα σε κύκλο, ανάμεσα σε δύο χερουβείμ. Το θέμα είναι η "ετοιμασία του θρόνου", όπως και στο Παλατινό Παρεκκλήσιο του Παλέρμο. Μεταξύ του Χριστού και των αρχαγγέλων βρίσκονται γονυπετείς σε μικρότερη κλίμακα ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας (αριστερά), ο πρωτότοκος γιος του Πέτρος Β΄ της Σικελίας (δεξιά) και ο δευτερότοκος Γουλιέλμος Β΄ δούκας των Αθηνών (αριστερά), από τον Οίκο της Βαρκελώνης. Επιγραφές: IC XC, O ΩΝ, ΑΡΧ. ΜΙΧΑ., ΑΡΧ. ΓΑΒΡ. ΜΤΡ ΘΟΥ, Ο ΑΓ. IΩ. Ο ΒΑΠΤ. FRIDERICUS REX, PETRUS REX, GULIELMUS. Ο Χριστός κρατά Ευαγγέλιο με το εξής κείμενο: "Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς" (Ματθ. 11:28). Το κάτω μέρος του τοίχου του ιερού βήματος έχει ορθομαρμαρώσεις.
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Σικελία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Νικέλιο Ράνεϊ
250px|right|thumb|Ξηρό ενεργοποιημένο νικέλιο Ράνεϊ Το νικέλιο Ράνεϊ, Ni-Raney ή και Raney nickel, (CAS number: 7440-02-0 για το Ni, 12003-78-0 για το κράμα NiAl) είναι στερεός καταλύτης ο οποίος παρασκευάζεται από λεπτότατα διαμερισμένο κράμα νικελίου (Ni) και αργιλίου (Al) που ονομάζεται κράμα Ράνεϊ. Η διαδικασία κατεργασίας του κράματος και η παρασκευή από αυτό του καταλύτη, περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1926 από τον Αμερικανό μηχανολόγο μηχανικό Μάρρεϊ Ράνεϊ (Murray Raney, 1885 – 1966) ως ένας εναλλακτικός καταλύτης υδρογονώσεων λιπών, ελαίων και κηρών. Ο λόγος Ni προς Al στο αρχικό κράμα είναι περίπου 1:1 όπως το υλικό που χρησιμοποίησε ο Ράνεϊ, αλλά μπορεί και να ποικίλει από 1:1 έως 4:1.
Το νικέλιο Ράνεϊ χρησιμοποιείται σήμερα ευρύτατα ως μη στηριζόμενος (unsupported), δηλαδή που δε βρίσκεται προσκολλημένος σε κάποιο υπόστρωμα, ετερογενής καταλύτης σε πάρα πολλές οργανικές συνθέσεις και αντιδράσεις υδρογόνωσης που πραγματοποιούνται σε θερμοκρασία δωματίου, γεγονός πολύ σημαντικό ειδικά όταν τα αντιδρώντα είναι ασταθή και διασπώνται σε ψηλότερες θερμοκρασίες.
Το νικέλιο Ράνεϊ παρασκευάζεται με απομάκρυνση του καταλυτικά αδρανούς αργιλίου από ένα κράμα του με το δραστικό καταλυτικά νικέλιο. Αυτό επιτυγχάνεται με κατεργασία του κράματος με ένα αντιδραστήριο που διαλύει και απομακρύνει επιλεκτικά μόνο το ένα συστατικό του κράματος. Το αντιδραστήριο αυτό μπορεί να είναι υδροξείδιο του νατρίου με μορφή πυκνού ή πολύ πυκνού υδατικού διαλύματος ή και σε στερεά μορφή. Το καταλυτικά δραστικό μέταλλο καθιζάνει από το διάλυμα σαν στερεό υπόλειμμα. Έτσι δημιουργείται πορώδης (σπογγώδης) δομή στο νικέλιο το οποίο αποκτά μεγάλη ειδική επιφάνεια (επιφάνεια ανά μονάδα μάζας, m2/g), η οποία προσφέρει μεγάλη καταλυτική ικανότητα.
Το νικέλιο Ράνεϊ αποτελεί πιθανόν τον πλέον χρησιμοποιημένο καταλύτη νικελίου και το σημαντικότερο εκπρόσωπο της κατηγορίας των «σκελετικών καταλυτών» (skeletal catalysts) οι οποίοι παρασκευάζονται με παραπλήσια, μεταξύ τους, τεχνική: Πρώτα δημιουργείται ένα κράμα αποτελούμενο από δύο μέταλλα σε περίπου ίσες αναλογίες. Το ένα μέταλλο είναι το επιθυμητό καταλυτικό υλικό όπως Ni, Cu, Co, Ru, Fe, Ag, Pt, Pd, Rh, Ir κ.ά. και το άλλο μπορεί να διαλυτοποιηθεί εύκολα σε υδροξείδιο και είναι συνήθως το Al. Το κράμα συνθλίβεται και διαλύεται στο πυκνό υδροξειδίο οπότε διαλύεται επιλεκτικά το ευδιάλυτο μέταλλο αφήνοντας πίσω του το καταλυτικό μέταλλο με σπογγγώδη και πορώδη πλέον δομή.
Μετά τη μελέτη και την ανάπτυξη καταλυτών Ράνεϊ με νικέλιο, επινοήθηκαν και άλλοι σκελετικοί καταλύτες προερχόμενοι από κράματα του αργιλίου με άλλα μέταλλα όπως χαλκός, παλλάδιο, κοβάλτιο, λευκόχρυσος, σίδηρος που αναφέρονται ως «κοβάλτιο Ράνεϊ» (Co-Raney), «χαλκός Ράνεϊ» (Cu-Raney) κλπ. τα οποία δεν έχουν την πληθώρα των εφαρμογών του Ni-Raney. Επίσης, αντί για αργίλιο έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα μη δραστικά καταλυτικά μέταλλα όπως το μαγνήσιο ή ο ψευδάργυρος.
Περαιτέρω έρευνα έδειξε ότι η προσθήκη μικρής ποσότητας ενός τρίτου μετάλλου, που ονομάζεται «ενισχυτής» ή «προωθητής» (promoter), στο αρχικό κράμα Ράνεϊ όπως μολυβδαινίου, σιδήρου, χρωμίου κ.ά. αυξάνει την καταλυτική δράση του Ni-Raney.
Ιστορία
Η καταλυτική δράση του λεπτά διαμερισμένου νικελίου στις υδρογονώσεις και ειδικότερα στη προσθήκη Η2 στο δεσμό C=C του αιθυλενίου και στη μετατροπή του βενζολίου προς κυκλοεξάνιο, ήταν γνωστή από το 1897 και από τις εργαστηριακές μελέτες του Γάλλου οργανικού χημικού Πωλ Σαμπατιέ (Paul Sabatier, 1854 - 1941), ο οποίος για τις μελέτες του αυτές μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ του 1912 με τον επίσης Γάλλο χημικό Βίκτορ Γκρινιάρ. Ο Σαμπατιέ χρησιμοποιώντας ως καταλύτη λεπτά διαμερισμένο Ni, εκτός από την καταλυτική υδρογόνωση αερίων υδρογονανθράκων, πέτυχε και τη σύνθεση μεθανίου από μονοξείδιο του άνθρακα αλλά και την αφυδρογόνωση σε ψηλές θερμοκρασίες αλκοολών προς καρβονυλικές ενώσεις. Ο Σαμπατιέ επινόησε επίσης, μαζί με το χημικό Ζαν Μπαπτίστ Σεντερένς, μια μέθοδο (Sabatier-Senderens process) καταλυτικής υδρογόνωσης ακόρεστων φυτικών ελαίων για την παρασκευή μαργαρίνης με καταλύτη το νικέλιο.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το συνεχές ενδιαφέρον για βιομηχανικούς καταλύτες που θα χρησιμοποιούνταν σε διεργασίες μεγάλης κλίμακας, εντατικοποίησε την έρευνα, κυρίως στα πανεπιστήμια, για βελτιωμένα καταλυτικά συστήματα. Έτσι, μετά τη δεκαετία του 1920, αναπτύχθηκαν καλύτερα συστήματα για έλεγχο της ποιότητας και των φυσικοχημικών ιδιοτήτων των καταλυτών που χρησιμοποιούσαν οι βιομηχανίες.
Ο Μάρεϊ Ράνεϊ γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1885 στο Κάρρολλτον (Carrollton) της Πολιτείας Κεντάκι (Kentucky) των Η.Π.Α. και πήρε το πτυχίο ως Μηχανολόγος μηχανικός από το πανεπιστήμιο της ίδιας Πολιτείας το 1909. Το 1915 εργαζόταν στην εταιρεία Lookout Oil & Refining της Τσαττανούγκα (Chattanooga) στην Πολιτεία Τενεσί (Tennessee) ως Βοηθός Διευθυντής υπεύθυνος για την εγκατάσταση ηλεκτρολυτικών κυψελών για την παραγωγή Η2 που χρησιμοποιούνταν στην υδρογόνωση ελαίων από βαμβακόσπορο. Εκείνη την εποχή, η εταιρεία χρησιμοποιούσε για τις υδρογονώσεις στηριζόμενο καταλύτη νικελίου πάνω σε NiO χωρίς όμως ικανοποιητικά αποτελέσματα, πράγμα που οφειλόταν στην προκατεργασία του καταλύτη και στην αστάθειά του. Ο Ράνεϊ, παρόλο που δεν ήταν χημικός, γνώριζε από την εμπειρία του ότι όταν παράγεται υδρογόνο από κράμα Fe-Si με κατεργασία με NaOH, σχηματίζονται πυριτικό νάτριο (Na2SiO3) και σκόνη οξειδίου του σιδήρου που έμεναν ως κατάλοιπα. 'Ετσι, πιστεύοντας ότι μπορούσαν να παραχθούν βελτιωμένοι καταλύτες, ίδρυσε το 1921 δική του εταιρεία ερευνών και το Σεπτέμβριο του 1924 παρασκεύασε ένα κράμα αποτελούμενο από 50 % Ni - 50 % Si το οποίο κατεργάστηκε στη συνέχεια με υδατικό διάλυμα NaOH, απομακρύνοντας το Si με μορφή Na2SiO3 και παράγοντας έτσι ένα γκρίζο μεταλλικό στερεό που ήταν λεπτότατα διαμερισμένο νικέλιο και ήταν δραστικότερο από τον καταλύτη που χρησιμοποιούσε μέχρι τότε στις υδρογονώσεις των ζωικών και φυτικών λιπών και των ιχθυελαίων. Ο Ράνεϊ κατοχύρωσε την ανακάλυψή του στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών των Η.Π.Α. στις 10 Δεκεμβρίου του 1925, ενώ η εταιρεία W. R. Grace and Co. είχε ήδη κατοχυρώσει το εμπορικό σήμα Raney®.
Πέντε μήνες αργότερα, το Μάιο του 1926, βελτίωσε την ανακάλυψή του παρασκευάζοντας καταλύτη Ni κατεργαζόμενος με τον ίδιο τρόπο ένα κράμα αποτελούμενο από 50 % Ni - 40 % Si - 10% Al για να καταλήξει τελικά σε κράμα 50 % Ni - 50 % Al. Το κράμα αυτό, που ονομάστηκε κράμα Ράνεϊ, είναι και σήμερα ακόμα σε χρήση για την παρασκευή του καταλύτη. Η επιλογή αυτού του κράματος στην πραγματικότητα ήταν περισσότερο «αλχημεία» παρά είχε επιστημονική βάση. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Ράνεϊ : ''.. it is in the preparation of catalysts that the Chemist is most likely to revert to type and to employ alchemical methods. From all evidence, it seems the work should be approached with humility and supplication, and the production of good catalyst received with rejoicing and thanksgiving.'' (πιο πολύ από όλες τις χημικές διεργασίες).. είναι η παρασκευή των καταλυτών που χρησιμοποιεί και εμπλέκει περισσότερο αλχημιστικές μεθόδους. Όπως δείχνουν τα αποδεικτικά στοιχεία, η προσπάθεια πρέπει να προσεγγιστεί με ταπεινοφροσύνη και ικεσία και η παρασκευή ενός καλού καταλύτη πρέπει να συνοδεύεται από χαρά και ευγνωμοσύνη. Ο Ράνεϊ κατοχύρωσε τη βελτιωμένη μορφή του καταλύτη στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών ένα χρόνο αργότερα, στις 10 Μαΐου 1927.
Το 1931 ο Αμερικανός χημικός Άντκινς (Homer Burton Adkins, 1892 - 1949) απέδειξε πειραματικά ότι ο συγκεκριμένος καταλύτης ήταν πολύ καλύτερος γενικά για υδρογονώσεις από κάθε άλλο καταλύτη με βάση το νικέλιο
Το 1943 ο Ραλφ Μοζίνγκο και οι συνεργάτες του δημοσίευσαν μια σημαντική εργασία στην οποία περιγραφόταν για πρώτη φορά η καταλυτική, με Ni-Raney, υδρογονόλυση θειούχων ενώσεων (αναγωγή Mozingo) και συγκεκριμένα αλειφατικών και αρωματικών σουλφιδίων και δι-σουλφιδίων καθώς και σουλφονών και σουλφοξειδίων. Το απαιτούμενο Η2 μάλιστα προερχόταν από τον ίδιο τον καταλύτη που το είχε προσροφήσει κατά τη διαδικασία παρασκευής του.
Το 1946 σε μια εργασία του ο Άντκινς περιγράφει λεπτομερώς μια μέθοδο παρασκευής δραστικότερου καταλύτη Ni-Raney από τους μέχρι τότε χρησιμοποιούμενους. Ο ίδιος ερευνητής επίσης, απέδειξε το 1948 ότι όταν ένας καταλύτης Ni-Raney παρασκευάζεται προσεκτικά, είναι εξίσου αποτελεσματικός αν όχι αποτελεσματικότερος από τους κλασικούς καταλύτες ευγενών μετάλλων (παλλαδίου και λευκόχρυσου) που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε σχεδόν αποκλειστικά στα εργαστήρια, για υδρογονώσεις οργανικών ενώσεων. Ο Άντκινς βρήκε μάλιστα τους τύπους του καταλύτη που αναφέρονταν στη βιβλιογραφία τόσο διαφορετικούς, που τους κατηγοριοποίησε βάζοντας μπροστά το γράμμα W.
Παρόλη την ήδη αποδεδειγμένη ανωτερότητα του καταλύτη Ni-Raney έναντι άλλων στις υδρογονώσεις οργανικών ενώσεων μικρής κλίμακας, η χρήση του άργησε να διαδοθεί στη βιομηχανία εξαιτίας του υψηλού κόστους παρασκευής του, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 σταμάτησε πρακτικά και η χρήση του στις υδρογονώσεις φυτικών ελαίων. Μέχρι τότε η χρήση του καταλύτη περιοριζόταν στην υδρογόνωση του αιθυλενοξειδίου προς γλυκόλη, της γλυκόζης προς σορβιτόλη και του βενζολίου προς κυκλοεξάνιο.
To 1963 ο Ράνεϊ πούλησε την επιχείρησή του στην εταιρεία W.R. Grace and Company, το χημικό τμήμα της οποίας, Davison Chemicals, παράγει μέχρι σήμερα μεγάλη ποικιλία καταλυτών Ράνεϊ.
Προετοιμασία και ενεργοποίηση του καταλύτη
Η παρασκευή του καταλύτη ξεκινά με την προσθήκη λιωμένου αργιλίου σε νικέλιο στους 1500 °C - 1600 °C, συνήθως με αναλογία 1:1, αντίδραση που είναι ισχυρά εξώθερμη. Το Ni αποτελεί το δραστικό, καταλυτικά, μέταλλο και το Al το αδρανές. Το τήγμα ψύχεται ταχύτατα σε νερό με αποτέλεσμα τη δημιουργία των διμεταλλικών φάσεων Ni2Al3, NiAl3 και παγωμένου ευτηκτικού μίγματος. Μετά την ψύξη του τήγματος, αυτό συνθλίβεται και κονιορτοποιείται μετατρεπόμενο σε σκόνη ή σε πολύ μικρούς κόκκους ανάλογα με τη μελλοντική του χρήση. Μεγάλη σημασία έχει η αρχική σύνθεση του κράματος καθώς μικρή διαφοροποίησή του οδηγεί σε αξιοσημείωτες μεταβολές της ενεργής επιφάνειας και του μεγέθους των κόκκων του δραστικού μετάλλου.
2Ni-Al(s) + 2OH-(aq) + 6H2Ο → 2Ni(s) + 2Al(OH)-4 + 3H2(g)
Η διάλυση του Al στο διάλυμα NaOH μπορεί να αποδοθεί και πιο απλά με την αντίδραση:
κατά την οποία παράγεται αργιλικό νάτριο (NaAlO2), ενώ το Η2 προσροφάται πάνω στην επιφάνεια του νικελίου. Το διάλυμα NaOH πρέπει να είναι πυκνό και σε περίσσεια για να αποφευχθεί ο σχηματισμός ένυδρου οξειδίου του αργιλίου (Al2O3·2H2O) που καθιζάνει με τη μορφή υδροξειδίου του αργιλίου, Al(OH)3:
NaAlO2 + 2H2Ο → Al(OH)3↓ + NaOH
και το οποίο καλύπτει την επιφάνεια και φράζει τους πόρους του σπογγώδους νικελίου που δημιουργείται με την παραπάνω διαδικασία, καταστρέφοντας έτσι τον καταλύτη. Αν πάντως παρατηρηθεί υδρόλυση του αργιλικού νατρίου, το Al(OH)3 διαλύεται σε περισσότερο NaOH.
Στη συνέχεια το κοκκώδες υλικό ξεπλένεται με αποσταγμένο νερό για την απομάκρυνση όλου του NaOH και μετά με απόλυτη αιθανόλη ή με άλλον αδρανή διαλύτη για να απομακρυνθούν τα κατάλοιπα του νερού.
Το τελικό παρασκεύασμα μπορεί να επηρεαστεί από τη διαδικασία φιλτραρίσματος, τη συγκέντρωση αλλά και το χρόνο επίδρασης του διαλύματος NaOH καθώς και από την προσθήκη τρίτου μετάλλου στο αρχικό κράμα, του «προωθητή» όπως ονομάζεται, όπως είναι το χρώμιο, το μολυβδαίνιο, το κοβάλτιο κ.ά. το οποίο αυξάνει την εκλεκτικότητα και τη δραστικότητα του καταλύτη. Επίσης, η θερμοκρασία του NaOH παίζει ιδιαίτερο ρόλο στη δημιουργία της πορώδους δομής και την έκταση της επιφάνειας επαφής του καταλύτη.
Η τελική σύνθεση του καταλύτη ποικίλει ανάλογα με τη μέθοδο παρασκευής ενώ η περιεκτικότητα σε Al εξαρτάται από τη διάρκεια έκπλυσης με το διάλυμα NaOH.
Φυσικοχημικές ιδιότητες
Μακροσκοπικά, το νικέλιο Ράνεϊ είναι λεπτόκοκκη γκρίζα έως μαύρη σκόνη ή μικροί κυβικοί κρύσταλλοι. Κάθε σωματίδιο αυτής της σκόνης έχει πόρους με ακανόνιστο μέγεθος και σχήμα που δημιουργήθηκαν κατά τη διαδικασία ενεργοποίησης. Το μέγεθος των κρυστάλλων νικελίου επηρεάζεται από τα κατάλοιπα αργιλίου και ελαττώνεται με την ελάττωση της θερμοκρασίας έκπλυσης με το NaOH.
Ειδική επιφάνεια
Ο προσδιορισμός της ειδικής επιφάνειας του καταλύτη βασίζεται στην προσρόφηση ενός αδρανούς αερίου όπως άζωτο, οξυγόνο, διοξείδιο του άνθρακα, κρυπτό, ήλιο, μεθάνιο, στην επιφάνεια του νικελίου σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία. Τα μόρια του αερίου διευθετούνται το ένα δίπλα στο άλλο καλύπτοντας ολόκληρη την εσωτερική και εξωτερική επιφάνεια των μικροτεμαχιδίων του στερεού. Αξιοποιώντας πειραματικές γραφικές παραστάσεις που δείχνουν την αύξηση της ποσότητας του προσροφούμενου αερίου με τη μερική πίεσή του πάνω από τα καταλυτικά μικροτεμαχίδια και με τη χρήση της εξίσωσης των Brunauer, Emmett και Teller (Θεωρία BET), είναι εφικτός ο προσδιορισμός του όγκου του προσροφημένου αερίου και επομένως το πλήθος των προσροφημένων μορίων του που αντιστοιχεί σε μονοστρωματική κάλυψη. Γνωρίζοντας ακόμα το εμβαδόν της διατομής του μορίου του αερίου που αντιστοιχεί στην κάλυψη αυτή μπορεί να προσδιοριστεί η επιφάνεια για την συγκεκριμένη μάζα του δείγματος, επομένως η ειδική επιφάνεια.
Η ειδική επιφάνεια του Ni-Raney είναι μεταξύ 40 – 120 m2/g με κάλυψη μετάλλου 85 - 90 %, το τυπικό μέγεθος των κόκκων του καταλύτη είναι 20 - 100 μm, ενώ η τυπική εμπορική σκόνη Ni-Raney έχει ειδική επιφάνεια 100 m2/g και πυκνότητα περίπου 6,5 g/cm3. Έχει παρατηρηθεί ότι η ειδική επιφάνεια μειώνεται με την αύξηση της θερμοκρασίας του διαλύματος λόγω δομικών ανακατατάξεων που οδηγούν σε αύξηση του μεγέθους των κρυστάλλων του καταλύτη. Έτσι, διήθηση και έκπλυση του κράματος στους 50°C δημιουργεί ειδική επιφάνεια 110 ± 10 m2/g υλικού, ενώ στους 107 °C, που είναι και η θερμοκρασία βρασμού του διαλύματος NaOH, η ειδική επιφάνεια είναι 80 ± 10 m2/g υλικού.
Το δυαδικό κράμα Ni-Al
thumb|245px|Διάγραμμα φάσεων του συστήματος Ni-Al Το νικέλιο Ράνεϊ περιλαμβάνει τις φάσεις ΝiAl, Ni2Al3, NiAl3 και ευτηκτικό μείγμα με 6 % w/w Ni Στο διπλανό σχήμα φαίνεται το διάγραμμα φάσεων του δυαδικού συστήματος νικελίου-αργιλίου που δημιουργείται με την τήξη των δύο μετάλλων στο ίδιο δοχείο. Μελέτες σε κράματα με αναλογία Ni:Al = 3:1 (NiAl3) και 2:3 (Ni2Al3) έχουν δείξει ότι από το NiAl3, το Al εκπλύνεται σχετικά εύκολα με υδατικό διάλυμα NaOH 20 % w/w μεταξύ 1 °C και 50 °C με ταυτόχρονη δημιουργία πορώδους Ni που είναι όμως εύθραυστο και ασταθές. Από την άλλη μεριά όμως στις συνθήκες αυτές το κράμα Ni2Al3 είναι ανενεργό και από αυτό το Al εκπλύνεται ικανοποιητικά σε θερμοκρασίες μεταξύ 70 °C και 107 °C. Η απομάκρυνση του Al από τη φάση NiAl είναι σχεδόν αδύνατη γι' αυτό το αργίλιο που απομένει βρίσκεται κυρίως σ' αυτή τη φάση. Αυτή η απομάκρυνση του αργιλίου από ορισμένες φάσεις του διμεταλλικού κράματος είναι γνωστή ως «επιλεκτική έκπλυση» ή και «αποκραμμάτωση». Έχει αποδειχθεί ότι η φάση NiAl παρέχει τη δομική και θερμική σταθερότητα του καταλύτη αποτρέποντας την πρόωρη «γήρανσή» του, γι' αυτό το Ni-Raney δεν αποσυντίθεται εύκολα.
Προσρόφηση του υδρογόνου
Το Η2 που παράγεται από την επίδραση του διαλύματος NaOH στο Al του κράματος Ράνεϊ, προσροφάται από το Ni και η ποσότητά του έχει υπολογιστεί σε 25 – 100 cm3/g Ni, ενώ απευθείας αναλύσεις έδειξαν ότι για 1 άτομο Ni αντιστοιχεί 1 έως 1,5 άτομο υδρογόνου, οπότε ο χημικός τύπος που αποδίδει την προηγούμενη σχέση είναι NiH έως NiH1,5 ενώ ο ίδιος ο Raney είχε περιγράψει τον καταλύτη ως υδρίδιο του τύπου NiH2. Συνεπώς ο καταλύτης αποτελείται από μείγμα υδριδίων. Πειραματικά έχει διαπιστωθεί και ο τύπος Ni2Η που αντιστοιχεί σε προσρόφηση 95,3 cm3 H2/g Ni. Αν το Η2 απομακρυνθεί από τον καταλύτη, η ειδική επιφάνεια του τελευταίου ελαττώνεται πρώτα γραμμικά μέχρι να απομακρυνθεί περίπου το 70 % του Η2 και μετά η ελάττωση είναι γρηγορότερη. Αν συμβεί ταχύτατη απομάκρυνση του υδρογόνου από τον καταλύτη, που είναι και εξώθερμο φαινόμενο, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος έκρηξης.
Κατηγορίες καταλύτη Ni-Raney
Υπάρχουν οκτώ κατηγορίες καταλύτη Ni-Raney: W1, W2, W3, W4, W5, W6, W7 και W8. Η κατηγορία του καταλύτη που θα παρασκευασθεί και κατά συνέπεια η σχετική του δραστικότητα εξαρτάται από διάφορες παραμέτρους κατεργασίας όπως η θερμοκρασία διήθησης, ο λόγος NaOH/κράμα (1:1 ή 4:3), ο χρόνος (50 λεπτά έως 12 ώρες) και τη θερμοκρασία κατεργασίας του κράματος με το πυκνό διάλυμα NaOH καθώς και από τον τρόπο έκπλυσης πριν την αποθήκευση του καταλύτη. Όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα, ο πλέον δραστικός τύπος καταλύτη είναι ο W6.
Αποθήκευση - Τοξικότητα - Προφυλάξεις
thumb|150px|Το Ni-Raney πρέπει να αποθηκεύεται και να μεταφέρεται με προσοχή Μετά την παρασκευή του ο καταλύτης πρέπει να αποθηκευτεί σε ψυχρό μέρος και σε καλά κλεισμένο δοχείο μακριά από φθόριο, αμμωνία, φωσφόρο, θείο, σελήνιο και υδραζίνη. Κατά την αποθήκευση του καταλύτη πρέπει επίσης να αποφεύγεται η επαφή του με ισχυρά οξέα όπως το υδροχλωρικό, το θειικό και το νιτρικό γιατί λαμβάνουν χώρα βίαιες αντιδράσεις. Επίσης πρέπει να βρίσκεται μέσα σε υγρό γιατί αν αφεθεί να αποξηρανθεί στον αέρα θα οξειδωθεί ταχύτατα με ταυτόχρονη ανάφλεξη. Γι'αυτό συνήθως φυλάσσεται και μεταφέρεται ως υδατικό εναιώρημα, «λάσπη». Αν όμως υπάρχουν κατάλοιπα αργιλικού νατρίου αυτά θα υποστούν ανεπιθύμητη υδρόλυση που θα οδηγήσει σε δηλητηρίαση του καταλύτη όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Γι'αυτό προτιμάται η αποθήκευση σε ελαφρά αλκαλικές συνθήκες (pH = 9 - 11). Οι άκυκλες αλκοόλες όπως η 2-προπανόλη είναι προτιμότερα αποθηκευτικά μέσα από το νερό αλλά χωρίς ιδιαίτερη πρακτική σημασία. Επίσης ως αποθηκευτικά υγρά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ο αιθέρας, το μεθυλοκυκλοεξάνιο και το διοξάνιο. Σωστά προετοιμασμένος και αποθηκευμένος καταλύτης μπορεί να παραμείνει ενεργός μέχρι και 6 μήνες.
Πριν τη χρήση του ο καταλύτης πρέπει να πλένεται πρώτα με αιθυλική αλκοόλη για να απομακρυνθεί το νερό και μετά με κυκλοεξάνιο για να απομακρυνθεί η αλκοόλη. Προκειμένου να αποφευχθούν αυτές οι παρενέργειες, το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαίου ανέπτυξε μια μέθοδο παραγωγής ενός υλικού με κωδικό όνομα NiPS-2 το οποίο έχει παρόμοια καταλυτική συμπεριφορά στις αντιδράσεις υδρογόνωσης στην υγρή φάση με το Ni-Raney, έχει μορφή ξηρής μη πυροφόρας σκόνης που μεταφέρεται εύκολα, δεν αναφλέγεται στον αέρα, ενώ είναι εξίσου ανθεκτικό στη δηλητηρίαση από θείο όπως και ο κανονικός καταλύτης.
70px|right|thumb|Εύφλεκτο 70px|right|thumb|Ερεθιστικό
Τα όρια έκθεσης που καθόρισαν οι Η.Π.Α. για το μεταλλικό Ni ισχύουν και για τον καταλύτη Ni-Raney:
Περίπου το 10% των γυναικών και το 2% των ανδρών είναι ευαίσθητο σε άμεση επαφή με το νικέλιο. Επειδή το Ni-Raney που έχει παρασκευαστεί πρόσφατα έχει πολύ μεγάλη ειδική επιφάνεια, απορροφά σημαντική ποσότητα υδρογόνου και έτσι κατατάσσεται στα πυροφορικά υλικά. Δεν πρέπει ποτέ να εκτίθεται στον αέρα, ούτε να εισπνέεται ή να έρχεται σε επαφή με το δέρμα ή τα μάτια. Όταν καίγεται παράγει δηλητηριώδεις ατμούς οπότε είναι απαραίτητη η χρήση μάσκας. Επίσης είναι ύποπτο για καρκινογενέσεις και επιβλαβές για το περιβάλλον και τους θαλάσσιους οργανισμούς.
Φράσεις-S: 5, 15, 22, 36
Εφαρμογές
Ο καταλύτης Ni-Raney χρησιμοποιείται σε μεγάλο αριθμό βιομηχανικών διεργασιών αλλά και στην οργανική εργαστηριακή σύνθεση λόγω της σταθερότητας και της υψηλής καταλυτικής δραστικότητας του σε θερμοκρασία δωματίου. Δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε υδρογονώσεις όπου οι συνθήκες είναι όξινες π.χ. με pH < 5.
Μετά τη χρήση το Raney-Ni πρέπει να απομακρυνθεί από τα προϊόντα γιατί αν παραμένει μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητες χημικές αντιδράσεις, ειδικά αν τα προϊόντα πρόκειται να χρησιμοποιηθούν ως πρώτες ύλες σε κάποια μεταγενέστερη αντίδραση. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να ληφθεί, αν τα προϊόντα προορίζονται για χρήση στις βιομηχανίες τροφίμων, καλλυντικών ή φαρμάκων.
Η απομόνωση και απομάκρυνση του καταλύτη μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους όπως με φιλτράρισμα αν τα προϊόντα της αντίδρασης είναι αέρια, με καταβύθιση ως ίζημα ή με φυγοκέντριση εκμεταλλευόμενοι τη μεγάλη του πυκνότητα. Επίσης, επειδή το νικέλιο είναι σιδηρομαγνητικό μέταλλο, μπορεί να απομακρυνθεί με τη χρήση ηλεκτρομαγνητών.
Οι περιπτώσεις αφυδρογονώσεων που καταλύονται από Ni-Raney δεν είναι πολλές. Αναφέρονται καταλύσεις των αποσπάσεων Η2 κυρίως σε δευτεροταγείς αλκοόλες όπως 2-προπανόλη, 2-βουτανόλη, 3-εξανόλη, 2-οκτανόλη, 3-οκτανόλη που μετατρέπονται στις αντίστοιχες κετόνες.
Στη συνέχεια αναφέρονται οι κυριότερες εργαστηριακές και βιομηχανικές εφαρμογές του καταλύτη:
Εργαστηριακές
Το νικέλιο Ράνεϊ συμμετέχει άμεσα ως καταλύτης με ταυτόχρονη προμήθεια, σε πολλές περιπτώσεις, του απαιτούμενου για την αντίδραση Η2, σε πάρα πολλές εργαστηριακές συνθέσεις κυρίως υδρογονώσεις διπλών και τριπλών δεσμών του C με C, Ο, Ν που οδηγούν σε κορεσμένους υδρογονάνθρακες, αλκοόλες, αμίνες αντίστοιχα αλλά και σε αποσουλφουρώσεις (μετατροπή δεσμού C-S σε C-H) ενώ πολλές είναι και οι συμμετοχές του, σε θερμοκρασία δωματίου, στο τελικό συνήθως στάδιο πολλών συνθέσεων όπως η μετατροπή ινδόλης σε ανιλίνη, αλκυλίωση ανιλίνης σε ο-θέση, πυρηνόφιλη α-δευτ.- αμινοαλκυλίωση, μετατροπή απλών αρένιων σε διαρύλια με οργανοτελλουρικό ενδιάμεσο, HOMO-αλλυλίωση αλδεϋδών με 1,3-αρένια κ.ά.
Παρακάτω αναπτύσονται οι σημαντικότερες εργαστηριακές εφαρμογές του Ni-Raney:
Υδρογόνωση αλκενίου με Ni-Raney|thumb|center|400px
thumb|300px|Αποσουλφούρωση θειοκετάλης με Ni-Raney|center
Βιομηχανικές
Οι περισσότερες από τις βιομηχανικές χρήσεις του καταλύτη είναι παρόμοιες με τις εργαστηριακές σε διαφορετικές βέβαια συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας για να εξασφαλίζεται η εφαρμογή τους στη βιομηχανία.
Οι σημαντικότερες αντιδράσεις που καταλύονται από Ni-Raney πραγματοποιούνται στην πετροχημική βιομηχανία. Οι αντιδράσεις υδρογόνωσης χρησιμοποιούνται για την απομάκρυνση από τα κλάσματα του πετρελαίου των ανεπιθύμητων ενώσεων με ένα ή δύο διπλού δεσμούς C=C οι οποίες έχουν την τάση να πολυμερίζονται. Επίσης, με τις αντιδράσεις υδρογόνωσης μειώνεται ταυτόχρονα η συγκέντρωση πολυαρωματικών ενώσεων που θα οδηγούσαν στο σχηματισμό κωκ και άρα στην ταχύτερη απενεργοποίηση του καταλύτη. thumb|300px|Υδρογόνωση βενζολίου με Ni-Raney|center
300px|Καταλυτική μετατροπή D-γλυκόζης σε σορβιτόλη|center|thumb
thumb|300px|Μετατροπή σουλφολενίου σε σουλφολάνη με Ni-Raney|center
Προωθητές (promoters)
Ο προωθητής ή ενισχυτής είναι ουσία ή υλικό το οποίο αν και το ίδιο δεν παρουσιάζει καταλυτική δράση, αυξάνει την αποτελεσματικότητα του καταλύτη. Η δράση των προωθητών μπορεί να είναι χημικής φύσης με την έννοια της άμεσης επιρροής στην καταλυτική δράση ή και δομικής φύσης εφόσον η επιφάνεια επαφής του καταλύτη έχει ήδη αυξηθεί και σταθεροποιηθεί. Οι προωθητές ενσωματώνονται στο Ni-Raney κατά τη διαδικασία της παρασκευής και ενεργοποίησής του και όχι στα αντιδρώντα λίγο πριν τη αντίδραση.
Στη βιομηχανία, οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενοι προωθητές για το νικέλιο Ράνεϊ είναι τα μέταλλα μολυβδαίνιο, χρώμιο, χαλκός, σίδηρος, κοβάλτιο. Μελέτες έδειξαν ότι ο αποτελεσματικότερος προωθητής για το Ni-Raney είναι το μολυβδαίνιο. Έτσι, καταλύτης που παρασκευάστηκε από κράμα Ράνεϊ με 58 % Al - 39,8 % Ni, στο οποίο προστέθηκε 2,2 % Mo, παρουσίασε 6,5 φορές μεγαλύτερη δραστικότητα από το ίδιο κράμα Al - Ni (χωρίς προωθητή) κατά την υδρογόνωση του δεσμού C≡Ν του βουτανονιτριλίου (CH3CH2CH2CN) και 2,9 φορές μεγαλύτερη δραστικότητα κατά την υδρογόνωση του δεσμού C=Ο της ακετόνης (CH3COCH3). Το τιτάνιο επίσης αναφέρεται ως προωθητής ελαττώνοντας τη θερμοκρασία υδρογόνωσης του ισοφθαλο-νιτριλίου σε σχέση με τον απλό καταλύτη, ενώ αποτρέπει και το σχηματισμό δευτεροταγούς αμίνης.
Τροποποιημένοι καταλύτες Ni-Raney
Στα τέλη του 1950 παρασκευάστηκε καταλύτης τύπου Ράνεϊ από κράμα νικελίου (Ni)-μαγνησίου (Mg) από το οποίο απομακρύνθηκε η ανενεργή φάση (Mg) με κατεργασία με οξικό οξύ. Ο καταλύτης αυτός ήταν εξίσου δραστικός με αυτόν του τύπου W4 και διπλάσιας δραστικότητας από του τύπου W2.
Υπάρχουν επίσης καταλύτες τύπου W6 με περιεκτικότητα 11 % Al και 89 % Ni αλλά και με σύνθεση 21 % Al2O3, 1,36 % Al, 0,5 % NaAlO2 και περίπου 77 % Ni.
Τα τελευταία 30 χρόνια έχει αναπτυχθεί ένας τροποποιημένος καταλύτης Ni-Raney, ο οποίος χρησιμοποιείται σε υδρογονώσεις όπου απαιτείται υψηλή εναντιοεκλεκτικότητα. Από τον καταλύτη αυτόν έχει αφαιρεθεί εντελώς όλη η επιφάνεια του αργιλίου που είχε απομείνει από την έκπλυση με το NaOH. Η πλήρης αυτή απομάκρυνση επιτυγχάνεται με κατεργασία του καταλύτη για 1 ώρα στους 100°C με υδατικό διάλυμα τρυγικού οξέος 1 % που περιέχει και 6 % NaBr και του οποίου το pH έχει ρυθμιστεί στην τιμή 3,2 με NaOH, οπότε το οξύ προσροφάται μέσα σ' αυτόν. Ο τροποποιημένος με τρυγικό οξύ-NaBr καταλύτης Ni-Raney έχει την ικανότητα να «αναγνωρίζει» τα εναντιομερή ενός υποστρώματος μέσα από μια αλληλεπίδραση του οξέος με το υπόστρωμα, ενώ η παρουσία του ανόργανου άλατος NaBr αυξάνει την εναντιοεκλεκτικότητα του καταλύτη. Επίσης επιτυγχάνει αποδόσεις 80 - 98 % σε υδρογονώσεις διαφόρων τύπων 2-αλκανονών και β-υποκατεστημένων-κετονών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράματα νικελίου Κατηγορία:Κράματα αργιλίου
Σύβαρις
Οι προσπάθειες των Συβαριτών αργότερα να ανακαταλάβουν την πόλη απέτυχαν (452 π.Χ. και 446 π.Χ.), εκδιώχθηκαν οριστικά από τους Κροτωνιάτες. Οι Συβαρίτες κάλεσαν σε βοήθεια τις Συρακούσες μαζί με νέους εποίκους που είχαν έρθει από την Αθήνα και άλλες πόλεις της Πελοποννήσου (446 π.Χ.), σύντομα ήρθαν σε σύγκρουση μαζί τους και εκδιώχθηκαν οριστικά (445 π.Χ.). Η πόλη είδε σημαντικά πέντε περιόδους ξένης κατοχής τις οποίες ακολούθησε απέλαση, οι νέοι έποικοι από την Αθήνα ίδρυσαν στη θέση της την πόλη Θούριοι (444 π.Χ.), οι εναπομείναντες Συβαρίτες ίδρυσαν τη Σύβαριν επί του Τράεις. Τα ερείπια της Συβάρεως και των Θουρίων τάφηκαν σταδιακά κάτω από τα ερείπια του ποταμού Κράθις, τα ανακάλυψε ο αρχαιολόγος Ντόναλντ Φ. Μπράουν (1908 - 2014) ύστερα από ανασκαφές τη δεκαετία του 1960. Σήμερα βρίσκονται νοτιοδυτικά του Σύβαρι ένα προάστιο της πόλη Καζάνο αλλό Ιόνιο στην Ιταλική Επαρχία Κοζέντσα στην Καλαβρία.
Ίδρυση
Ο Στράβων και ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφουν ότι η Σύβαρις βρισκόταν κοντά στη θάλασσα ανάμεσα στους ποταμούς Κράθη και Σύβαρη που είχε δώσει το όνομα του στην πόλη. Οι σύγχρονοι ερευνητές την ανακάλυψαν σε μία παραλιακή ακτογραμμή δίπλα από μία λιμνοθάλασσα, ο ποταμός Σύβαρης τροφοδοτεί σήμερα τον Κράθις σε απόσταση περίπου πέντε χιλιόμετρα από το στόμιο του, κάτω από την αρχαία πόλη. Όταν δημιουργήθηκε η σημερινή πόλη Σύβαρη ο ομώνυμος ποταμός άλλαξε πορεία προς τα βόρεια και χύνεται στον κόλπο του Τάραντα. Η πόλη βρίσκεται σε μία πεδιάδα που είναι πασίγνωστη για τη γονιμότητα της. Ο Ψευδοσκύμνος καταγράφει την ημερομηνία που ιδρύθηκε η Σύβαρις το 720 π.Χ. Ο Στράβων γράφει ότι ιδρυτές της πόλης ήταν κάτοικοι από την Ελίκη, μία πανάρχαια πόλη στην Αχαΐα που καταποντίστηκε από σεισμό. Ο Αριστοτέλης έγραψε ότι ήρθαν μαζί τους έποικοι από την Τροιζήνα αλλά εκτοπίστηκαν σύντομα από τους πολυπληθέστερους Αχαιούς. Ένας τοπικός θρύλος αναφέρει ότι ιδρύθηκε από τον γιο του Αίαντα του Λοκρού.
Η προέλευση του ονόματος είναι άγνωστη, ο Στράβων έγραψε ότι προερχόταν από παραφθορά του "Σαγγάρ" ή "Σύβαρ", την υπόθεση περιπλέκουν η ύπαρξη των χαρακτήρων "Wiis" στα νομίσματα της Ποσειδωνίας. Αυτό επιβεβαιώνει τον Στράβωνα που δηλώνει ότι η Ποσειδωνία ήταν αποικία της Συβάρεως. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης περιγράφει ότι ήταν μια τεράστια και πλούσια πόλη χάρη στη γονιμότητα της γης και την ευκολία με την οποία δεχόταν μετανάστες. Τον 7ο και τον 6ο αιώνα ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην Ιταλία με 300.000 κατοίκους. Ο αριθμός αυτός θεωρείται υπερβολικός αλλά δεν έπαυε να είναι κορυφαία πόλη της Μεγάλης Ελλάδας. Ο Έφορος τους κατεβάζει στους 100.000, ο αριθμός αυτός πιθανότατα είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Ο Στράβων γράφει ότι οι κάτοικοι στην κοιλάδα του ποταμού Κράθις βρίσκονταν σε μία έκταση με περίμετρο 9.7 χιλιόμετρα, κυβερνούσαν πέντε φυλές και 25 υποτελείς πόλεις. Η κατοικίσιμη έκταση υπολογίζεται περίπου σε 500 Εκτάρια. Η αποικία των Οινωτρίων Πανδοσία φαίνεται ότι βρισκόταν την ίδια εποχή υπό τον έλεγχο της Σύβαρης.
Ευημερία
thumb|300px|right|Νόμισμα της Σύβαρης ([[550 π.Χ. - 510 π.Χ.) με παράσταση του Συβαρικού ταύρου.]] Το δεύτερο ήμισυ του 7ου αιώνα π.χ. οι Συβαρίτες κατέλαβαν ένα ιερό των Οινωτρίων που ανήκε στην Αθηνά. Η πράξη αυτή εορτάστηκε με μεγαλοπρεπή πανηγύρια σε έναν λόφο περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πόλη. Η Σύβαρη επεκτάθηκε σημαντικά στην Τυρρηνική θάλασσα, ίδρυσε τις αποικίες Ποσειδωνία, Λάος (Καλαβρία) και Σκίδρος. Η Ποσειδωνία ιδρύθηκε γύρω στο 600 π.Χ. αλλά η εποχή που ιδρύθηκαν οι άλλες δύο πόλεις είναι άγνωστη. Οι περιγραφές για τον πλούτο και την πολυτέλεια των κατοίκων της Σύβαρης περιγράφονται με αφθονία στην αρχαία λογοτεχνία, ο Ηρόδοτος γράφει ότι ένας πολίτης ο Σμινδυρίδης τους ξεπερνούσε πολύ όλους σε πλούτο και πολυτέλεια. Ο Διόδωρος τον περιγράφει σαν τον πλουσιότερο υποψήφιο μνηστήρα για την κόρη του Κλεισθένη της Σικυώνας. Εξέπλευσε από τη Σύβαρη για τη Σικυώνα με ένα πλοίο με 50 κουπιά, ξεπέρασε σε πολυτέλεια τον Κλεισθένη. Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης αναφέρει ότι το πλήρωμα του ήταν δούλοι, αλιείς, κυνηγοί και μάγειροι. Η πληροφορία πιθανότατα είναι εσφαλμένη επειδή ο Ηρόδοτος δεν καταγράφει παρόμοιο αριθμό.
Ο Κλαύδιος Αιλιανός γράφει ότι ο Σμινδυρίδης δεν μπορούσε να κοιμηθεί σε ένα κρεβάτι με ροδοπέταλα επειδή έβγαζε στο σώμα του φουσκάλες. Άλλος πασίγνωστος Συβαρίτης ήταν ο Αλκιμένης για τον οποίο κάποιος Ψευδοαριστοτέλης γράφει ότι έκανε δώρο έναν πολυτελή μανδύα στον ναό της Ήρας στο Λακίνιο Άκρο. Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης διαστρευλώνει εδώ την πληροφορία και την αποδίδει στον πραγματικό Αριστοτέλη. Ο ιστορικός Ιουστίνος γράφει ότι η Σύβαρις προχώρησε σε συμμαχίες με άλλες Αχαϊκές αποικίες όπως το Μεταπόντιο και ο Κρότωνας απέναντι στην Ιωνική αποικία Σύρις. Η Σύρις κατακτήθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Το 2ο μισό του 6ου αιώνα π.Χ. άρχισε να κόβει τα δικά της νομίσματα, τα αρχαιότερα χρονολογούνται το 530 π.Χ. Τα νομίσματα αυτά χρησιμοποιούσαν τα Αχαϊκά μέτρα και σταθμά όπως οι άλλες Αχαϊκές αποικίες Μεταπόντιο, Κρότωνας και Καυλωνία.
Ο τύραννος Τέλης
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης γράφει ότι η ολιγαρχική κυβέρνηση ανατράπηκε από έναν άντρα τον Τέλη που ανακηρύχτηκε τύραννος, έστειλε εξορία και έκανε κατάσχεση της περιουσίας στους 500 πλουσιότερους κατοίκους της πόλης. Οι εξόριστοι δραπέτευσαν στον Κρότωνα, ο Τέλης ζήτησε από την πόλη του Κρότωνα να του δώσει πίσω τους καταζητούμενους δραπέτες με την απειλή πολέμου, οι Κροτωνιάτες συνήθιζαν να παραδίδουν τους δραπέτες αλλά ο Πυθαγόρας τους έπεισε να αλλάξουν γνώμη. Ο στρατός του Τέλη με 300.000 άντρες βάδισε εναντίον του στρατού των Κροτωνιατών που είχε 100.000 άντρες. Οι Κροτωνιάτες αν και ήταν αριθμητικά πολύ λιγότεροι συνέτριψαν τους Συβαρίτες, η συντριπτική πλειοψηφία των αντρών σκοτώθηκε στη μάχη, ο Στράβων γράφει ότι μεσολάβησαν δύο μήνες ή εννιά μέρες από τη μάχη μέχρι τη λεηλασία. Ο Τέλης πιθανότατα την περίοδο αυτή εκτελέστηκε από τους Συβαρίτες μαζί με τους οπαδούς του.