cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζερβαίοι
Οι Ζερβάτες ή Ζερβαίοι ήταν Σουλιώτικη οικογένεια (Φάρα), της οποίας πολλά μέλη έλαβαν μέρος στους αγώνες των Σουλιωτών εναντίον των Τούρκων και των Αλβανών του Αλή Πασά, καθώς και στην Ελληνική επανάσταση του 1821. Κατοικούσαν στον οικισμό Κιάφα Σουλίου ενώ η προγενέστερη καταγωγή τους πιθανολογείται ότι ήταν από το χωριό Ζερβό Άρτας. Κατά την τελευταία περίοδο της Σουλιωτικής ηγεμονίας και μετά την επιστροφή των Σουλιωτών στο Σούλι το 1819 η φάρα των Ζερβαίων είχε αναλάβει τη διοίκηση των Σουλιωτών υπό τον στρατηγό Νικόλαο Ζέρβα και τον οπλαρχηγό Διαμάντη Ζέρβα. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, οι Ζερβαίοι όπως και οι άλλοι Σουλιώτες εγκατέλειψαν το Σούλι και διασκορπίστηκαν αρχικά στη Στερεά Ελλάδα  και την Κέρκυρα και εν συνεχεία στην Πελοπόννησο και στην Ύδρα (Οικογένεια Κουντουριώτη). Άλλες περιοχές μετεγκατάστασης τους που αναφέρεται σημερινή παρουσία των απογόνων τους είναι η Άρτα, τα Κούντουρα Αττικής ,το Αρκουδόρεμα Αρκαδίας, το Ρίο Πατρών , το Ρωμύρι Πυλίας κ.α.λ.
Ζ Κατηγορία:Σούλι Βλέπε και Ιωάννης Κων.Ζέρβας:"Ιστορία και γενεαλογικό δέντρο Ζερβαίων",Ιωάννινα 2012
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Στοκχόλμης
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Στοκχόλμης (Αγγλικά: Stockholm International Film Festival, Σουηδικά: Stockholms filmfestival) είναι ετήσιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου που λαμβάνει χώρα στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Ιδρύθηκε το 1990 και λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στο δεύτερο μισό του Νοεμβρίου. Η ταινία που επιλέγεται από την κριτική επιτροπή λαμβάνει το Μπρόυτζινο Άλογο (Bronshästen).
Μπρούτζινο άλογο: Καλύτερη ταινία
Οι ακόλουθες ταινίες έχουν λάβει την ύψιστη τιμή στο φεστιβάλ, το 7,3 κιλών αγαλματίδιο σε σχήμα μπρούτζινου αλόγου για την καλύτερη ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Κατηγορία:Κινηματογράφος στη Σουηδία Κατηγορία:Στοκχόλμη
Καύσεις και μαζικές καταστροφές βιβλίων (κατάλογος)
Μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας, υπήρξαν παγκοσμίως περιστατικά μαζικής καύσης βιβλίων για πολιτικούς, θρησκευτικούς ή πολεμικούς σκοπούς. Κατωτέρω υπάρχει ένας κατάλογος τέτοιων περιστατικών. Δεν περιλαμβάνονται περιπτώσεις όπου βιβλία ή βιβλιοθήκες κάηκαν σε γενικότερα καταστροφικά γεγονότα, όπως μαζικούς βομβαρδισμούς. Πριν από την εποχή της τυπογραφίας γίνοντας επίσης καταστροφές χειρογράφων, κωδίκων και άλλου γραπτού υλικού για πολιτικούς ή άλλους λόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι βιβλίων
ΣΣ Φόλα Ες
Ιστορία
Η Φόλα Ες ιδρύθηκε το 1906 από έναν Βρετανό καθηγητή και ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στο Λουξεμβούργο. Κατά τη διάρκεια της ακμής της, ήταν η καλύτερη ομάδα στη χώρα, κερδίζοντας τέσσερα εθνικά πρωταθλήματα και δύο κύπελλα μεταξύ 1918 και 1924. Η Φόλα κέρδισε άλλο ένα πρωτάθλημα το 1930 και ένα κύπελλο το 1955, αλλά σταδιακά έχασε την επαφή με τις κορυφαίες θέσεις του πρωταθλήματος Λουξεμβούργου.
Κλασική κινεζική γλώσσα
μικρογραφία|300x300εσ|Βιβλίο των Ωδών (詩經, Shījīng). Χειρόγραφο από τον αυτοκράτορα Τσιανλόνγκ, [[Δυναστεία Τσινγκ|δυναστείας Τσινγκ.]] Κλασική κινεζική γλώσσα (κινεζικά: 文言, πινγίν: wényán, "λογοτεχνική γλώσσα") είναι η κλασική λογοτεχνική γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε από το τέλος της περιόδου της άνοιξης και του φθινοπώρου έως το τέλος της δυναστείας Χαν. Ήταν σε χρήση ως ζωντανή γλώσσα για περίπου 400 χρόνια (περίπου 4ος αι. π.Χ.-1ος αι. μ.Χ.), και στην πορεία υιοθετήθηκε ως λογοτεχνική γλώσσα σε σχεδόν όλα τα επίσημα γραπτά στην Κίνα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα (μέχρι την 4η Μαϊου 1919), καθώς και, κατά τη διάρκεια διαφόρων περιόδων, στην Ιαπωνία, στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Είναι μια από τις πιο σημαντικές γλώσσες στον κόσμο, συγκρίσιμη με τα λατινικά και τα αγγλικά. Παρόλο που χρησιμοποίηθηκε ως ζωντανή γλώσσα για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, ήταν η βάση της λογοτεχνικής παράδοσης για σχεδόν 2000 χρόνια, ξεπερνώντας κάθε άλλο πολιτισμό.
Η κλασική περίοδος περιλαμβάνει τις εκατό σχολές σκέψης της κινέζικης φιλοσοφίας, την αρχή της κινέζικης ιστοριογραφίας, και τις αρχικές προσπάθειες σύνθεσης όλης της συσσωρευμένης κινέζικης γνώσης. Αργότερα, ήταν το μέσο στο οποίο οι ποιητές Λι Πο (701–762) και Του Φου (712–770), και ο πεζογράφος Χαν Γιου (768–824) δημιούργησαν μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα όλων των εποχών. Ήταν επίσης η γλώσσα της νεο-κομφουκιανιστικής φιλοσοφίας (ειδικά του Τσου Σι [1130–1200]), η οποία επρόκειτο να επηρεάσει βαθιά τη Δύση. Η κλασική κινεζική γλώσσα ήταν η γλώσσα στην οποία έγραψε ο Ιταλός ιησουίτης ιεραπόστολος Ματέο Ρίτσι (1552–1610) στην προσπάθειά του να προσηλυτίσει την κινεζική αυτοκρατορία στον χριστιανισμό.
Σήμερα, η λογοτεχνική κινεζική γλώσσα έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από τη γραπτή δημοτική κινεζική γλώσσα, ένα στυλ γραφής που μοιάζει με τη σύγχρονη προφορική κινεζική γλώσσα (中文, zhōngwén), ενώ οι ομιλητές μη κινεζικών γλωσσών έχουν εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό τη λογοτεχνική κινεζική υπέρ των αντίστοιχων τοπικών γλωσσών τους. Η σύγχρονη κινέζικη γλώσσα (πρότυπη κινεζική) έχει μια τριπλή προέλευση: τη γραπτή μετα-κλασική γλώσσα, την προφορική γλώσσα των αυτοκρατορικών χρόνων (μανδαρινικά κινέζικα) και τη δημοτική γλώσσα του Πεκίνου. Αυτά τα ιδιώματα ήταν ξεκάθαρα σχετιζόμενα αρχικά, τα οποία έπρεπε να συνδυαστούν με σκοπό τη δημιουργία μιας εθνικής γλώσσας. Ο όρος "εθνική γλώσσα" (γκουογιού) ήταν ένα δάνειο από την ιαπωνική γλώσσα στις αρχές του 20ου αιώνα και, από το 1915, διάφορες επιτροπές εξέτασαν τις πρακτικές συνέπειες της προώθησής της. Το αποφασιστικό γεγονός ήταν η δράση του Κινήματος της Τέταρτης Μαΐου του 1919.
Μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ορισμένοι κυβερνητικοί κανονισμοί εφαρμόστηκαν με επιτυχία και το τεράστιο έργο της προώθησης της σύγχρονης κινεζικής γλώσσας σε όλη την Κίνα ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Σε αυτό που πρέπει να ήταν το μεγαλύτερο γλωσσικό σχέδιο στην ιστορία, εκατομμύρια Κινέζοι, των οποίων οι μητρικές γλώσσες ήταν αποκλίνουσες μανδαρινικές, μη μανδαρινικές ή μη κινεζικές γλώσσες, έμαθαν να μιλούν και να κατανοούν την εθνική γλώσσα, γνωστή και ως κοινή γλώσσα ή πουτόνγκχουα (普通話, pǔtōnghuà), όπως αποκαλείται κοινώς. Με αυτή την προσπάθεια, ο αλφαβητισμός μεταδόθηκε σε μεγάλο αριθμό ατόμων σε όλες τις ηλικιακές ομάδες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινεζική γλώσσα
Κρατικός Αερολιμένας Σκιάθου «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης»
Ο Διεθνής Αερολιμένας Σκιάθου «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης» (συντομογραφίες: IATA: JSI, ICAO: LGSK, ΥΠΑ: ΚΑΣΚ) βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης της Σκιάθου. Το προσωνύμιο «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης» δόθηκε στον αερολιμένα προς τιμή του μεγάλου λογοτέχνη, ο οποίος καταγόταν από το νησί της Σκιάθου.
Διάδρομος
Με μήκος μόνο 1.628 μέτρα, ο διάδρομος του αεροδρομίου Σκιάθου θεωρείται ως αρκετά μικρός για λειτουργίες εμπορικών αεροσκαφών. Ορισμένες αεροπορικές εταιρείες απαιτούν από τους κυβερνήτες τους να υποβληθούν σε επιπλέον εκπαίδευση για να χρησιμοποιήσουν το αεροδρόμιο και απαιτούν όλες οι προσγειώσεις να γίνονται από τον πρώτο κυβερνήτη. Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι η κατωφέρεια στον διάδρομο 20 που τον κάνει να φαίνεται μικρότερος από ότι είναι. Το νοτιότερο μέρος δεν είναι ορατό από το σημείο όπου προσγειώνεται το αεροσκάφος. Αεροσκάφη που προσγειώνονται από την αντίθετη κατεύθυνση (διάδρομος 02) περνούν από τα ανατολικά της Σκιάθου και ακριβώς πάνω από έναν παραλιακό δρόμο έξω ακριβώς από το σύνορο του αερολιμένα. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος ο χώρος προσελκύει πολλούς φωτογράφους αεροσκαφών. Στο χώρο έχει δοθεί το ψευδώνυμο «2ο Σαιντ Μααρτέν», λόγω της μεγάλης εγγύτητας που έχει από τη θάλασσα. thumb|[[Boeing 737|Boeing 737-800 της Transavia προσγειώνεται στον Διεθνή Αερολιμένα Σκιάθου.]] Για να μειωθεί ο χρόνος απογείωσης, τα αεροσκάφη πρέπει να έχουν ελάχιστο βάρος, για αυτό και αρκετοί τύποι αεροσκαφών, δεν μπορούν να μεταφέρουν αρκετά καύσιμα για απευθείας πτήσεις προς τη βόρεια Ευρώπη και πρέπει να πραγματοποιήσουν στάση ανεφοδιασμού. Αεροσκάφη όπως το Airbus A320 και το Boeing 737 κυρίως προσγειώνονται στον Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης «Μακεδονία». Όμως, το Boeing 757-200 μπορεί να μεταφέρει αρκετά καύσιμα, έτσι ώστε να καλύψει απευθείας πτήσεις προς αεροδρόμια της Βρετανίας. Αυτός ο τύπος αεροσκάφους χρησιμοποιούνταν για τις μακρύτερες απευθείας πτήσεις από τη Σκιάθο, στο Νιούκασλ από την Thomas Cook Airlines. Σε μία περίπτωση, η Air Italy χρησιμοποίησε ένα Boeing 767-200 σε πτήση από το Μιλάνο, καθιστώντας αυτόν το τύπο αεροσκάφους τον μεγαλύτερο που έχει χρησιμοποιήσει τον αερολιμένα.
Αεροσταθμός
Ο Διεθνής Αερολιμένας Σκιάθου διαθέτει μόνο έναν αεροσταθμό και έχει τη δυνατότητα εξυπηρέτησης έως 3 αεροσκαφών κάθε φορά. Όμως, μια επέκταση του ασφαλτοτάπητα είναι υπό κατασκευή, η οποία θα παράσχει 4-5 επιπλέον θέσεις στάθμευσης αεροσκαφών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αερολ Σκιαθος
Πέτερις Στούτσκα
Ο Πέτερις Στούτσκα (λιθουανικά: Pēteris Stučka, σε ρωσική εκδοχή Πιότρ Ιβάνοβιτς Στούσκα, Пётр Ива́нович Сту́чка) ήταν ηγετικό στέλεχος των κομμουνιστών της Λετονίας.
Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1865 στο διαμέρισμα Κόκνεσε του κυβερνείου της Λιβόνια, κοντά στη Ρίγα της σημερινής Λετονίας. Σπούδασε νομικά και έκανε σημαντική καριέρα στη Σοβιετική Ένωση.
Από το 1923 έως το θάνατό του διετέλεσε Πρώτος Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου της ΕΣΣΔ. Διετέλεσε επίσης Κομισάριος Δικαιοσύνης της ΕΣΣΔ το 1918 και από το 1930 έως το 1932.
Το 1921 δημοσίευσε το έργο «Ο επαναστατικός ρόλος του δικαίου και του κράτους» που θεωρείται μια από τις βασικές μελέτες της μαρξιστικής θεωρίας του δικαίου, μεταφρασμένη και στα ελληνικά.
Ο Στούτσκα διαφοροποιήθηκε σε πολλά σημεία από τον επίσης σοβιετικό νομικό Γιεβγκένι Πασουκάνις. Κατά τον Στούτσκα, είναι δυνατή η ύπαρξη ενός προλεταριακού δικαίου και θεωρεί εσφαλμένη τη θέση του Πασουκάνις περί αποκλειστικά αστικού χαρακτήρα του δικαίου, θέση που ο Στούτσκα αποκαλεί «νομικό μηδενισμό».
Είχε έντονη ακαδημαϊκή δραστηριότητα ως μέλος της Σοσιαλιστικής Ακαδημίας, δημοσιεύοντας νομικές εργασίες και οργανώνοντας συλλογικά έργα και περιοδικά. Πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 1932 στη Μόσχα.
Ακολούθως, η σταλινική ηγεσία τον κατηγόρησε για παρεκκλίσεις από την επίσημη θεωρητική γραμμή και καταδίκασε τις απόψεις του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονοί
Άγιος Μερκούριος Αττικής
Ο Άγιος Μερκούριος είναι περιοχή που βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας. Είχε αναγνωριστεί για ένα διάστημα επίσημα ως οικισμός (στο διάστημα 1928-1940) και ανήκε στην κοινότητα Αφιδνών. Αργότερα βρέθηκε εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας Μαλακάσας της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής. Η περιοχή του Αγίου Μερκουρίου καλύπτεται σήμερα από πυκνό πευκοδάσος μέσα στο οποίο υπάρχουν κάποια σκόρπια πολυτελή σπίτια.
Έχει χαρακτηριστεί νομοθετικά ως περιοχή ιδιαιτέρου φυσικού κάλους και αποτελεί μέρος του εθνικού δρυμού της Πάρνηθας. Έχει λίγους μόνιμους κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί και Περιοχές Αττικής Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Αττικής
Α.Ε. Πολυκάστρου
Η Αθλητική Ένωση Πολυκάστρου είναι αθλητικός σύλλογος στο Πολύκαστρο του νομού Κιλκίς. Τα χρώματα του συλλόγου είναι τα μαύρο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Η ομάδα αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Πολυκάστρου.
Ιστορία
Η «Αθλητική Ένωση Πολυκάστρου» ιδρύθηκε το 1964 από την ένωση δύο παλαιότερων αθλητικών συλλόγων, του «Ολυμπιακού Πολυκάστρου» που αναγνωρίστηκε το 1951 και του «ΠΟΑ» (Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ανατολικορωμυλιωτών) που ιδρύθηκε το 1956.
Την περίοδο 1980–81, η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κιλκίς, πετυχαίνοντας έτσι την άνοδο στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κιλκίς Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1951 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Πατριάρχης Μόσχας Νίκων
Ο Νίκων (ρωσικά: Ни́кон, παλαιά ρωσικά: Нїконъ, κατά κόσμον Νικίτα Μίνιν, Никита Минин, 7 Μαΐου 1605 - 27 Αυγούστου 1681), ήταν ο έβδομος Πατριάρχης της Ρωσικής Εκκλησίας. Ήταν μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ρωσικής Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας γενικότερα, και η σημαντικότατη περίοδος της Πατριαρχίας του σημαδεύτηκε από πολλές μεταρρυθμίσεις, αλλά και από το ανακύψαν σχίσμα των Παλαιοπίστων ή Ρασκόλνικων.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1605 στο Βελντεμάνοβο του Νίζνι Νόβγκοροντ της Ρωσίας. Καταγόταν από φτωχή και ταπεινή οικογένεια και η φτώχεια του διέπλασε έναν σκληρό χαρακτήρα. Έφυγε από το σπίτι του για να ξεφύγει από την απάνθρωπη μητριά του. Έλαβε μικρή μόρφωση, αλλά διακρίθηκε σύντομα για τα πνευματικά και φυσικά του προσόντα.
Έδειξε κλίση προς το μοναχισμό, αλλά τελικά παντρεύτηκε και χειροτονήθηκε κληρικός σε ηλικία είκοσι ετών στο μικρό χωριό Κολύσεβο. Αργότερα πήγε στη Μόσχα. Από το γάμο του απέκτησε τρία παιδιά, όταν όμως τα έχασε,το εξέλαβε ως πρόνοια του Θεού για να ελευθερωθεί από κοσμικές μέριμνες και γι' αυτό έπεισε τη γυναίκα του να γίνει μοναχή και κατόπιν ασπάστηκε και αυτός το μοναχισμό, παίρνοντας το όνομα Νίκων, όταν εκάρη στα 1636 στη μονή Σολοφκί. Η πρώτη σκήτη τoυ φτιάχτηκε στο νησί Ανζέρ. Μετά βρέθηκε στη Μονή του Κοζεζέρσκι, της οποίας έγινε και ηγούμενος το 1643. Το 1646 γνώρισε τον Τσάρο Αλέξιο Μιχαήλοβιτς, ο οποίος τέθηκε υπό την πνευματική και ψυχολογική του επιρροή. Συνδέθηκε με τη Μονή του Σωτήρος (Νοβοσπάσκιι) στη Μόσχα, στην οποία ανέλαβε ηγετικά καθήκοντα. Το 1649 εξελέγη αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ. Διατήρησε όμως τις σχέσεις του με τον Τσάρο, πράγμα το οποίο ίσως εξηγεί και την εκλογή του ως Πατριάρχη τον Αύγουστο του 1652.
Το έργο του
Ο Νίκων έτρεφε απεριόριστο θαυμασμό προς τα βυζαντινά πρότυπα των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας και επιχείρησε εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση αυτή. Στις μεταρρυθμίσεις που επιχείρησε είχε τη στήριξη του Τσάρου.
Καταρχήν ξεκίνησε την αναθεώρηση ορισμένων λειτουργικών κειμένων. Εστράφη προς τα ελληνόφωνα Πατριαρχεία της Ανατολής και τους Έλληνες λογίους, με τους οποίους διαβουλεύτηκε για την ανανέωση της λατρείας και της παράδοσης προς την κατεύθυνση των ελληνικών προτύπων. Επείσθη ακόμη και για το γεγονός ότι η ρωσική εκκλησιαστική εικονογραφία είχε απομακρυνθεί αρκετά από τα ορθόδοξα πρότυπα και είχε επηρεαστεί σοβαρά από το πολωνικό μπαρόκ. Έφτασε στο σημείο μάλιστα να συγκαλέσει Σύνοδο, η οποία αποφάσισε την επιστροφή στα ελληνικά πρότυπα. Απαγόρευσε αυστηρά το κτίσιμο κωνικών ναών, κατά το πρότυπο του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα, και κατεδάφισε πολλούς από αυτούς που είχαν ήδη κτιστεί, προκειμένου να επιβάλει την επιστροφή στο «παλαιο-βυζαντινό» πρότυπο. Έκτισε πολλά νέα μοναστήρια και τα προίκισε με πλούσιες βιβλιοθήκες.
Μερικοί ιστορικοί, αναφερόμενοι στην εξουσία που ασκούσε εκείνη την εποχή ο Νίκων, μιλούν ακόμη και για «ρωσικό εθνικό Παπισμό». Ακολούθησε σκληρές μεθόδους προς τους αντιπάλους του, ακόμη και με κατ' οίκον έρευνες και συλλήψεις. Οι μέθοδοι αυτοί, η στροφή του προς την ελληνόφωνη Ορθοδοξία και η επιρροή του προς τον Τσάρο, προκάλεσαν την αντίδραση εθνικιστικών και ανθελληνικών μοναστικών κύκλων. Οι αντιδράσεις ήταν οξείες και κατέληξαν στο σχίσμα των Ρασκόλνικων, το οποίο κλόνισε και τη σχέση του Νίκωνος με τον Τσάρο Αλέξιο, ο οποίος ψυχράνθηκε απέναντί του. Μόλις το αντελήφθη αυτό ο Νίκων, το 1658, έβγαλε δημόσια τα πατριαρχικά του ενδύματα και αποσύρθηκε στη Μονή της Αναστάσεως, χωρίς να δώσει εξηγήσεις.
Η απόσυρσή του μεγάλωσε το χάσμα μεταξύ των δύο ανδρών και δημιούργησε πατριαρχικό ζήτημα, καθώς υπήρξε de facto χηρεία του Θρόνου. Δύο χρόνια μετά, το 1660, συγκλήθηκε Σύνοδος, η οποία αποφάσισε ότι πρέπει να γίνει εκλογή νέου Πατριάρχη. Εσωτερικές αντιπαραθέσεις επιμήκυναν τη χηρεία του Θρόνου για ακόμη 6 χρόνια. Το 1666 συνεκλήθη Μείζων Σύνοδος, με τη συμμετοχή και των Πατριαρχών Αλεξανδρείας (Παΐσιου) και Αντιοχείας Μακάριο, οι οποίοι εκπροσωπούσαν και τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Ιεροσολύμων. Η Σύνοδος επικύρωσε τις μεταρρυθμίσεις του Νίκωνος, αλλά καθαίρεσε τον ίδιο από τον Πατριαρχικό Θρόνο, ονομάζοντάς τον «μοναχό Νίκωνα».
Ακολούθως εγκλείστηκε στη Μονή Θεραπόντωφ. Ο Τσάρος Αλέξιος πέθανε το 1676 και το 1681 επετράπη στο Νίκωνα να επιστρέψει στη Μόσχα. Κατά το ταξίδι της επιστροφής, ο Νίκων πέθανε στις 27 Αυγούστου 1681 κοντά στον ποταμό Κοτορόσλ.
Η προσωπικότητα του Νίκωνα θεωρείται σύμβολο ανεξαρτητοποίησης της Ρωσικής Εκκλησίας από το κράτος.(δεν προκύπτει από πουθενά)
Πηγές
Νίκων Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Θολό Ηλείας
Το Θολό είναι παραθαλάσσιο χωριό στα νότια της Ηλείας και τον Κυπαρισσιακό κόλπο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 6 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας στα σύνορα της Ηλείας με την Μεσσηνία και συνορεύει με τα χωριά Γιαννιτσοχώρι, Σκουπάς, Λογγάκι, Κάτω Ταξιάρχες και Νεοχώρι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε Κάτω Φιγαλίας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τους Κάτω Ταξιάρχες, Ταξιάρχες και Λογγάκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Ταξιαρχών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 74 κατοίκους. Διαθέτει πρακτορείο των ΚΤΕΛ Ηλείας και διέθετε σιδηροδρομικό σταθμό Θολού-Φιγαλείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ
Η Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ (ιταλικά: Universo Treviso Basket) είναι ιταλικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Τρεβίζο της Ιταλίας. Είναι γνωστή με τη διακριτική της ονομασία NutriBullet για εμπορικούς λόγους.
Ιστορία
Μετά την αποχώρηση της Παλακανέστρο Τρεβίζο από τη Σέριε Α, λόγω εγκατάλειψής της από την οικογένεια Μπενετόν, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας των Ρικάρντο Πίτις, Κλάουντιο Κολντεμπέλα και άλλων πρώην παικτών της Τρεβίζο οι οποίοι αποτελούν την Κοινοπραξία Ουνιβέρσο Τρεβίζο (Consorzio Universo Treviso), με την πρόθεση να δώσουν συνέχεια σε μια ιστορική ομάδα. Έπειτα από ορισμένες σημαντικές διαφωνίες, εγκαταλείφθηκε η ιδέα της λαϊκής συμμετοχής στα πρότυπα άλλων συλλόγων της Αγγλίας και της Ισπανίας. Η αύξηση των εσόδων πραγματοποιείται από τη βάση των οπαδών μέσω της σελίδας του Facebook Treviso "Io ci sono", μιας εκστρατείας η οποία ξεκίνησε με τη δημιουργία ενός βίντεο στο οποίο πρώην παίκτες, προπονητές, διευθυντές, φίλοι και οπαδοί εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στο έργο. Ο σύλλογος ιδρύθηκε επίσημα στις 4 Ιουλίου του 2012 με την ονομασία Τρεβίζο Μπάσκετ 2012 (Treviso Basket 2012 srl), με την πρόθεση να αποκτήσει με το νόμο δικαιώματα στην αθλητική κοινωνία Verde Sport (εταιρεία της οικογένειας Μπενετόν, η οποία αμφισβητεί, όμως, μια τέτοια παράδοση).
Ο νέος σύλλογος απέκτησε τέσσερα μέλη, τον Στέφανο Μπορντίνι, τον Στέφανο Μποτάρι, τους Μάρκο και Ματτέο Φαμπρίνι και τον Τζαναντόνιο Τραμέτ στην Κοινοπραξία Ουνιβέρσο Τρεβίζο, που αποτελείται από τις εταιρείες των τοπικών επιχειρηματιών, εκπροσωπούμενη από τον Ρικάρντο Πίτις. Ο Πρόεδρος του νεοϊδρυθέντος σωματείου είναι ο Πάολο Βατσόλερ. Το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας, άκουσε την έκθεση του Comtec και της Λέγκας επαγγελματικών πρωταθλημάτων, ωστόσο, έδωσε αρνητική γνώμη όσον αφορά τη συμμετοχή στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Σέριε Α για την περίοδο 2012–13. Η Τρεβίζο Μπάσκετ ξεκίνησε καλά στις χαμηλότερες κατηγορίες, εν σχέση με την Verde Sport, προωθώντας παίκτες κάτω των 19 ετών στην πρώτη ομάδα. Ο όμιλος De 'Longhi ανέλαβε ως κύριος χορηγός της ομάδας με σκοπό να συνεχίσει την παράδοση της Παλακανέστρο Τρεβίζο.
Η ομάδα διατηρεί ένα μεγάλο μέρος των οπαδών της Μπενετόν Τρεβίζο, γεμίζοντας επανειλημμένα το γήπεδο (πάνω από 1000 άτομα), στις εγκαταστάσεις του «Νατατόριο» (Natatorio). Επίσης σε ορισμένους επίσημους αγώνες λαμβάνουν μέρος και παίκτες της προηγούμενης ομάδας του Τρεβίζο (Ιακοπίνι, Μίντο, Πίτις, Νίτσεβιτς κλπ). Στις 30 Μαΐου του 2013, ο σύλλογος κέρδισε την άνοδο σε ανώτερη κατηγορία νικώντας στον τελικό των πλέι-οφ την Πολισπορτίβα Σαν Τζόρτζο Κουίντο. Στο τέλος της περιόδου η ομάδα ξεκίνησε με Wild Card από την Β Εθνική Κατηγορία, η οποία βρίσκεται στο τέταρτο επίπεδο των ιταλικών πρωταθλημάτων. Η De 'Longhi στην κανονική περίοδο τερμάτισε στην 4η θέση του πρωταθλήματος, αλλά αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την ΑΠΟ Ούντινε.
Στις 30 Ιουνίου του 2014, ο σύλλογος διοργάνωσε συνέντευξη τύπου για να καθορίσει το μέλλον της Τρεβίζο για την περίοδο 2014–15 στην Σέριε Α2 Σίλβερ (μετά από συμφωνία με την ΜΝΜ Τορρεβέντο Κοράτο) με την αλλαγή του ονόματος σε «Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ». Τον Απρίλη του 2014, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α2 Σίλβερ, η ομάδα κέρδισε την άνοδο στην Α2 Γκολντ για την περίοδο 2015–16.
Σήμα
Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2012
Απόρκα
Το Απόρκα (ουγγρικά: Áporka) είναι χωριό στην επαρχία Πέστης στην Ουγγαρία. Έχει πληθυσμό 1.142 κατοίκων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουγγαρίας
Μάργκαρετ Μπωφόρ, κόμισσα του Ντέβον
Τα αδέλφια της Μάργκαρετ Μπωφόρ ήταν :
Οικογένεια
Η Μάργκαρετ Μπωφόρ παντρεύτηκε λίγο μετά το 1421 τον Τόμας Κουρτεναί, 13ο κόμη του Ντέβον (1414 - 1422) με τον οποίο απέκτησε τρεις γιους και πέντε κόρες. Οι γιοι της σκοτώθηκαν ή εκτελέστηκαν στην διάρκεια του Πολέμου των Ρόδων λόγω της έντονης πίστης τους στον Οίκο του Λάνκαστερ, δεν άφησαν παιδιά και ο Οίκος του Κουρτεναί εξέλιπε.
Τα παιδιά του Τόμας Κουρτεναί και της Μάργκαρετ Μπωφόρ ήταν :
Οι δυο από τις ανιψιές της Μάργκαρετ ονομάστηκαν επίσης Μάργκαρετ Μπωφόρ : Η Μάργκαρετ Μπωφόρ, κόμισσα του Στάφορντ ήταν η μητέρα του Χένρι Στάφορντ, 2ου δούκα του Μπάκινγκχαμ και η Μαργαρίτα Μπωφόρ ήταν μητέρα του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Λουπανάρ
thumb|right|350px|Εξωτερική άποψη του κτιρίου σήμερα
Το Λουπανάρ (λατ. Lupanar, «φωλιά της λύκαινας») είναι ο ο αρχαιότερος γνωστός και πιο καλά διατηρημένος αρχαίος οίκος ανοχής στην Πομπηία. Ανακαλύφθηκε και ανασκάπτηκε το 1862 και αναπαλαιώθηκε το 2006.
Περιγραφή
Το κατάστημα στεγάζονταν σε ενα διώροφο γωνιακό κτίριο στην διασταύρωση δύο πλάγιων οδών με δύο εισόδους, αρ. 18 και 19. Η κατασκευή του ήταν αποκλειστικά για την χρήση αυτή. Στο ισόγειο διέθετε ένα στενό χωλάκι με σειρά μικρών δωματίων δεξιά και αριστερά με ξύλινη πόρτα, πέντε δωμάτια και μία τουαλέτα, ενώ μια ξύλινη σκάλα στο τέλος του διαδρόμου οδηγούσε σε άλλα πέντε δωμάτια και μια ευρύχωρη αίθουσα στον πρώτο όροφο που ήταν πλούσια διακοσμημένη και επιπλωμένη και νοικιαζότανε για ερωτικά συμπόσια. Ο εσωτερικός διάδρομος στο ισόγειο είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες που εικονίζουν ποικίλες ερωτικές σκηνές, μια επάνω σε κάθε πόρτα. Ο επισκέπτης διάλεγε εν είδει «μενού» και έμπαινε μέσα στην πόρτα κάτω από την εικόνα που διάλεξε, για να απολαύσει την ερωτική του παραγγελία. Τα δωμάτια ήταν μικρά και διέθεταν όλα ένα πέτρινο κρεβάτι με πέτρινο μαξιλάρι και αχυρένιο στρώμα. Οι τοίχοι του δωματίου ήταν και αυτοί διακοσμημένοι με ερωτικές τοιχογραφίες, όλες για παραγγελία. Μερικές από τις τοιχογραφίες έχουν σήμερα μεταφερθεί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι, όπου φυλάσσονται χωρίς να παρουσιάζονται σε εκθέσεις λόγω της τολμηρότητας των σκηνών. Οι τοιχογραφίες αυτές ήταν απόρρητες μέχρι την δεκαετία του 1970.
Έχουν βρεθεί περίπου 120 σεξουαλικές επιγραφές μέσα και γύρω από το κτίριο, στις οποίες οι πελάτες εκδήλωναν το θαυμασμό τους προς τις ιερόδουλες, ή προειδοποιούν για ασθένειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πομπηία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία Κατηγορία:Οίκοι ανοχής
Αντρέ Ριού
Το όνομα Αντρέ Ριού μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω πρόσωπα:
Άννα Χρόμι
thumb| Η Άννα Χρόμι (τσεχικά: Anna Chromý, γεν. στις 18 Ιουλίου, 1940 στο Τσέσκι Κρούμλοβ ) είναι ζωγράφος και γλύπτης. Γεννήθηκε στη Βοημία (Δημοκρατία της Τσεχίας), μεγάλωσε στην Αυστρία, ζεί στη Γαλλία και εργάζεται στην Ιταλία, θεωρείται από πολλούς η "πεμπτουσία" της Ευρώπης.
Κατά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια της Άννα Χρόμι μετακόμισε από τη Βοημία στη Βιέννη της Αυστρίας. Η οικογένειά της δεν διέθετε αρκετά χρήματα για να την εγγράψουν στη σχολή καλών τεχνών, έτσι ώστε μόνο μετά το γάμο και την εγκατάστασή της στο Παρίσι κατέστη γι'αυτή δυνατόν. Έλαβε την εκπαίδευσή της στην École des Beaux-Arts και απέκτησε την υπόληψη της στο καλλιτεχνικό ρεύμα του σουρρεαλισμού.
Ανάκτορο Μπλένειμ
Το Ανάκτορο Μπλένειμ (αγγλ.: Blenheim Palace, γερμανική προφορά Μπλένχαϊμ) είναι μνημειακή αρχοντική κατοικία, που βρίσκεται στην περιοχή Γούντστοκ (Woodstock) του Όξφορντσαϊρ στην Αγγλία. Αποτελεί την έδρα των Δουκών του Μάρλμπορο (Marlborough). Είναι μια από τις μεγαλύτερες οικίες στην Αγγλία και κτίστηκε κατά την περίοδο 1705 - 1724. Από το 1987 αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Θεωρείται ως ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της αρχιτεκτονικής μπαρόκ στην Αγγλία. Σήμερα είναι η κατοικία του 11ου Δούκα του Μάρλμπορο και συντηρείται από την οικογένεια Τσώρτσιλ. Σε αυτό γεννήθηκε το 1874 ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σύντομο ιστορικό
Το ανάκτορο άρχισε να κατασκευάζεται από τη βασίλισσα Άννα, για να προσφερθεί ως δώρο του Στέμματος και του αγγλικού λαού στον Σερ Τζων Τσώρτσιλ (Sir John Churchill), 1ο Δούκα του Μάρλμπορο για την νίκη του -η οποία επετεύχθη σε συνεργασία με τον πρίγκιπα Ευγένιο της Σαβοΐας- εναντίον του συνασπισμού γαλλικών και βαυαρικών στρατευμάτων στις 13 Αυγούστου 1704 στη μάχη του Μπλένχαϊμ. Η μάχη αυτή ήταν επεισόδιο του Πολέμου της Διαδοχής του ισπανικού θρόνου. Ύστερα από τη μάχη, ο Δούκας δέχτηκε αυτοπροσώπως την παράδοση του επικεφαλής των Γάλλων, Στρατάρχη Ταλλάν (Talland). Το τοπωνύμιο της μάχης έδωσε στο ανάκτορο το όνομά του, αν και αυτό πέρασε στην αγγλική γλώσσα ως "Blenheim" (ορθή προφορά Μπλένιμ).
Άννα Χρόμι
Συνειδητή Τέχνη
Το πιο γνωστό κομμάτι της Χρόμι είναι το κενό παλτό, γνωστό ως μανδύας της συνείδησης, Πιετά ή Κομεντατόρε, που βρίσκεται στον καθεδρικό ναό του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, στο Στάβοβσκε Ντιβάντλο στην Πράγα, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα και αλλού. Επί του παρόντος, η Χρόμι μετασχηματίζει τον Μανδύα σε παρεκκλήσι ύψους τεσσάρων μέτρων, σκαλισμένω από ένα κομμάτι λευκού μαρμάοου, βάρους 200 τόνων στο Σπήλαιο Μιχελάντζελο στο Καραρά.
Ανάκτορο Μπλένειμ
Σύντομο ιστορικό
Η κατασκευή κάθε άλλο παρά απρόσκοπτα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ότι έγινε. Η Δούκισσα Σάρα Τσώρτσιλ ήταν γυναίκα με ισχυρή θέληση και προτιμούσε, αντί μια παρόμοια αρχοντική κατοικία, ένα πολύ μικρότερο εξοχικό, το οποίο θα είχε πολύ λιγότερες εργασίες συντήρησης και μεγαλύτερη πρακτική αξία για την ίδια και κατά δεύτερο λόγο θα επεδείκνυε το "κύρος" της οικογένειας. Αφού "πείστηκε" για την κατασκευή του Μπλένχαϊμ, εξέφρασε την προτίμησή της για την επιλογή αρχιτέκτονα προς τον Σερ Κρίστοφερ Ρεν, διάσημο για την κατασκευή του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου του Λονδίνου. Όμως ο Δούκας στράφηκε προς έναν καθόλου γνωστό και άπειρο αρχιτέκτονα (αν και γνωστό συγγραφέα), τον Σερ Τζων Βάνμπρα και τον έμπειρο συνεργάτη του Νίκολας Χώκσμουρ, στους οποίους ανατέθηκε η σχεδίαση και η κατασκευή (1705). Το "δίδυμο" αυτό είχε μόλις ολοκληρώσει τα πρώτα στάδια κατασκευής τού Κάστρου Χάουαρντ στο Γιόρκσαϊρ. Η Σάρα Τσώρτσιλ βρισκόταν σε συνεχή σύγκρουση με τον Βάνμπρα, τόσο σε θέματα αισθητικής, όσο και σε θέματα σχεδίασης: η Δούκισσα ήθελε ένα πρακτικό σπίτι και όχι ένα μνημείο, κάτι που βρισκόταν σε ευθεία αντίθεση με τις αντιλήψεις της εποχής σχετικά με την ανέγερση παρόμοιων κατασκευών και την λαϊκή θέληση, καθώς τα έξοδα κατασκευής πλήρωνε το αγγλικό κράτος και, συνεπώς, ο λαός. Τελική συνέπεια των προστριβών αυτών ήταν η απομάκρυνση του Βάνμπρα από την κατασκευή το 1719. Το ανάκτορο ολοκληρώθηκε υπό την επίβλεψη τού συνεργάτη του Χώκσμουρ, ενώ στο μεταξύ η χρηματοδότηση είχε περικοπεί (1712) και ο Δούκας αναγκάστηκε να χρηματοδοτήσει ο ίδιος την αποπεράτωσή του.
Άννα Χρόμι
Συνειδητή Τέχνη
Άλλα σημαντικά έργα περιλαμβάνουν το Ολυμπιακό Πνεύμα, το οποίο πρόκειται να τοποθετηθεί μπροστά από τη νέα βιβλιοθήκη της Σαγκάης καθώς επίσης την Ευρώπη, μια σύγχρονη επανερμηνεία του παλιού μύθου, που τοποθετηθεί σε ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα. To 2009 το έργο της “Ολιβιέρ ντ'ορ” παρουσιάστικε από τον Αλβέρτο Β΄ του Μονακό στον νομπελίστα Ειρήνης Έλι Βίζελ. Το 2008 παρουσίασε ένα πρωτότυπο του Μανδύα της Συνείδησης στον πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης για να σηματοδοτήσει τη δημιουργία του Ινστιτούτου Συνείδησης. .
Ανάκτορο Μπλένειμ
Σύντομο ιστορικό
Ο κήπος του ανακτόρου, ο οποίος είχε μείνει σχετικά παραμελημένος, σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα τοπίων Λάνσελοτ "Καπαμπίλιτι" Μπράουν το 1764. Η μεγαλοπρέπεια και η ηρεμία που προσφέρει, παραμένουν μοναδικά στην Βρετανία. Τα αρχικά σχέδια του κήπου είχαν εκπονηθεί από τον Βάνμπρα, ο οποίος τροποποίησε την ροή του μικρού ποταμού Γκλάιμ (Glyme), ώστε το ποτάμι να περνά μέσα από τον κήπο και άρχισε να κατασκευάζει τη "μεγάλη γέφυρα" επάνω από το ποτάμι, η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ο Μπράουν μετέτρεψε τον κήπο σε θαυμάσιο τεχνητό τοπίο με την δημιουργία δύο μικρών λιμνών, τονίζοντας έτσι περισσότερο την πρωτοποριακή αρχιτεκτονική του. Ο 9ος Δούκας του Μάρλμπορο ήταν αυτός που έκανε τις περισσότερες τροποποιήσεις στον κήπο, δημιουργώντας τους αποκαλούμενους "Formal Gardens" στην ανατολική και την δυτική πτέρυγα και οι οποίοι, το 2008, απέσπασαν το βραβείο της "Historic Houses Association" για τον "Κήπο της Χρονιάς". Έκανε, επίσης, νέα δενδροφύτευση στις αλέες (avenues), συνολικά φυτεύοντας περίπου μισό εκατομμύριο νέα δένδρα στον κήπο του ανακτόρου.
Άννα Χρόμι
Συνειδητή Τέχνη
Η Χρόμι εμπνέεται από τη μουσική, την όπερα και ιδίως από τον κλασικό χορό και τους αρχαίους μύθους. Τα ζωγραφικά της έργα μιλούν για έναν θαυμασμό προς τον Σαλβαδόρ Νταλί και άλλους σουρεαλιστές, και περιέχουν αναφορές στην Σχολή Φανταστικού Ρεαλισμού της Βιέννης, καθώς και σε άλλους κεντρικοευρωπαίους καλλιτέχνες. Τα χρώματά της, χρησιμοποιούμενα μερικές φορές επίσης στα γλυπτά, έχουν μια λεπτή αφή, παρόμοια με εκείνη του Τέρνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι καλλιτέχνες
Ανάκτορο Μπλένειμ
Αρχιτεκτονική και αισθητική
Το βασικό σημείο ενδιαφέροντος του κτηρίου είναι η αυθεντικότητα του εθνικού του χαρακτήρα: Η αρχιτεκτονική διακόσμησή του αποπνέει τον θρίαμβο των βρετανικών στρατευμάτων απέναντι στα γαλλικά. Σχετικά με το αρχιτεκτονικό του στυλ, έχει επικρατήσει να χρησιμοποιείται ο όρος "βρετανικό μπαρόκ", αλλά το αμφιλεγόμενο και ανεπαρκές αυτού του όρου το μόνο που αποδεικνύει είναι η δυσχέρεια που αντιμετωπίζουν οι ιστορικοί τέχνης σχετικά με την ταξινόμηση αυτού του κτηρίου, που δεν εμπίπτει σε καμία κατηγορία. Η συμμετρία του σχεδιασμού του και η χωρική του διευθέτηση συνδυάζονται με την προκλητικά αναχρονιστική έγερση των υψηλών πύργων που ανυψώνονται σε καθεμιά από τις τέσσερις γωνίες του. Δημιουργείται έτσι μια θεατρική αίσθηση που προέρχεται από τις ετερογενείς αρχιτεκτονικές φόρμες που ενσωματώνει η κατασκευή και το ανάκτορο δημιουργεί την εντύπωση μνημείου προ της ρομαντικής εποχής, του οποίου η ιστορική σημασία δεν μπορεί να παραγνωριστεί.
Ιστορία της τυπογραφίας στο νεοελληνικό κράτος
Τυπογραφικά κέντρα, το Ναύπλιο, η Αίγινα, η Σύρος και η Ύδρα. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αθήνα το 1834 και με εξοπλισμό τα 4 τυπογραφικά πιεστήρια που δώρισε στους Έλληνες το Φιλελληνικό Κομιτάτο του Λονδίνου, στήθηκε η Βασιλική Τυπογραφία σε ιδιόκτητο κτίριο επί της οδού Σταδίου. Παράλληλα οι ιδιώτες τυπογράφοι που αποφάσισαν να επιχειρήσουν σε αυτόν τον τομέα άρχισαν να μεταφέρονται σταδιακά και αυτοί στην Αθήνα. Μεγάλοι τυπογραφικοί οίκοι της εποχής, αυτός του Αντρέα Κορομηλά και του Κωνσταντίνου Γκαρμπολά, μονοπωλούν σχεδόν την έκδοση και πώληση των σχολικών βιβλίων και κατά συνέπεια και την αγοραστική μερίδα. Οι Έλληνες αρχίζουν να ακολουθούν κατά πόδας τις βελτιώσεις της τυπογραφικής τέχνης που πραγματοποιούνται σε Ευρώπη και Αμερική και εκσυγχρονίζουν κατά διαστήματα τον εξοπλισμό τους. Η παραγωγή βιβλίων αναπτύσσεται καθώς και η έκδοση βιβλίων και περιοδικών. Από το 1800 εξάλλου σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο οι τεχνολογικές εξελίξεις στον τυπογραφικό τομέα έρχονται η μία πίσω από την άλλη. Η διάδοση των εφημερίδων, με τις τεράστιες κυκλοφορίες που δημιούργησε, ανάγκασε τους επιστήμονες και τεχνικούς να βρουν λύσεις για να μπορέσει το απλό επίπεδο ξύλινο πιεστήριο, να ανταποκριθεί στην όλο και αυξανόμενη ζήτηση. Μια σειρά από μικρές και μεγάλες βελτιώσεις και καινοτομίες ακολούθησαν για να καταλήξουμε από τα μολύβδινα τυπογραφικά στοιχεία του 18ου στα pixel του 20ου. Η Ελλάδα, πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον για οτιδήποτε νέο, ενσωμάτωσε γρήγορα τις καινούριες τεχνικές έτσι ώστε να μπορέσει να συμβαδίσει με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Και επιτέλους, στο τέλος της δεκαετίας του 1980, θα δημιουργηθεί και η πρώτη ελληνική γραμματοσειρά από Έλληνα, 513 χρόνια μετά από τον Δημήτριο Δαμιλά.
Η Ελληνική Τυπογραφία επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828-1833)
Το επίσημο όργανο των Εθνοσυνελεύσεων και της Διοίκησης, η Τυπογραφία της Διοικήσεως (1825-1827) εγκαταστάθηκε στην Αίγινα, όπου μεταφέρθηκε και η έδρα της Διοίκησης και ονομάστηκε Εθνική Τυπογραφία (1828-1833). Ο κυβερνήτης Καποδίστριας μετακάλεσε από το Παρίσι τον Γεώργιο Αποστολίδη Κοσμητή για να τη διευθύνει, με υποδιευθυντή τον Παύλο Πατρίκιο. Η Εθνική Τυπογραφία της Αίγινας τύπωσε τη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδας το 1828-1830, την Αιγιναία, εφημερίδα «φιλολογική, επιστημονική και τεχνολογική» το 1831 και μερικά βιβλία για σχολική χρήση κυρίως. Τότε (1830) εκδίδεται και το πρώτο εν Ελλάδι βιβλίο μουσικής διδασκαλίας, η Συνοπτική γραμματική είτε (sic) στοιχειώδεις αρχαί της Μουσικής μετά προσαρμογής εις την κιθάραν του Νικολάου Φλογαΐτη.
200px|thumb|To Εθνικό Τυπογραφείο στην Αίγινα. Όταν η έδρα της κυβέρνησης μεταφέρθηκε στο Ναύπλιο, τον Σεπτέμβρη του 1830, την ακολούθησε και ένα τμήμα της Εθνικής Τυπογραφίας. Αυτό το τμήμα τύπωνε τη Γενική Εφημερίδα για το 1830-1832, που άλλαξε τον τίτλο της σε Εθνική Εφημερίς το 1832-1833, που ξανά άλλαξε τον τίτλο της σε Εφημερίς της Κυβερνήσεως 1833-1834, το περιοδικό Αθηνά «ήτοι ανάλεκτα οικονομικά και περί εφευρέσεων» του Γεώργιου Χρυσίδη και 15 περίπου βιβλία.
Η Εθνική Τυπογραφία συγκεντρώνει τελικά και τα δυο τμήματά της στο Ναύπλιο το 1833 ενώ το 1834 μετακομίζει — οριστικά αυτή τη φορά — στην Αθήνα, και μετονομάζεται σε Βασιλική Τυπογραφία (1833-1862) σε κτίριο που χτίστηκε ειδικά για να στεγάσει τον εξοπλισμό. Από το τυπογραφείο της Εθνικής Τυπογραφίας στο Ναύπλιο εξεδόθη το 1831 το ποίημα του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή «Δήμος και Ελένη», καθώς φυσικά και όλα τα διοικητικά έντυπα.
Ταυτόχρονα η ιδιωτική τυπογραφία στο Ναύπλιο αναπτύχθηκε πρώτα από όλους από τον περισσότερο ειδήμονα Κωνσταντίνο Τόμπρα, ο οποίος, σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Δημίδη, ίδρυσε το πρώτο ιδιωτικό τυπογραφείο το 1828. Από το τυπογραφείο αυτό έχουν διασωθεί μόνον δύο εκδόσεις: η Αριθμητική του Διονυσίου Πύρρου και η Περίληψις του Ευαγγελίου του Νικηφόρου Νικητόπουλου. Η συνεργασία Τόμπρα–Δημίδη δεν μακροημέρευσε, και το 1829 έχουμε τη συνεργασία του Τόμπρα με τον Κωνσταντίνο Ιωαννίδη και τον Γεώργιο Μελισταγή που κατέληξε στην ίδρυση τυπογραφείου που θα λειτουργήσει μέχρι το 1833. Το τυπογραφείο θα εκδώσει 12 τίτλους βιβλίων, από τους οποίους οι 10 είναι εκτέλεση παραγγελιών άλλων και όχι έκδοση δική τους. Δική τους έκδοση είναι το Συλλογή μαθημάτων ελληνικών εκ διαφόρων συγγραφέων συλλεχθέντων χάριν της νεολαίας παρά Κωνσταντίνου Τόμπρα το 1829, που θα επανεκδώσουν το 1832, ένα βιβλίο για τη σχολική αγορά που έκανε τα πρώτα της βήματα εκείνον τον καιρό.
Ωστόσο, η μακροβιότερη και ευτυχέστερη τυπογραφική συνεργασία είναι του Τόμπρα με τον Κ. Ιωαννίδη και η λειτουργία του τυπογραφικού οίκου «Ο Κάδμος». «Ο Κάδμος» θα ιδρυθεί το 1833, και θα κρατήσει ως το θάνατο του Τόμπρα το 1846. Από κει και πέρα ο Ιωαννίδης θα συνεχίσει μόνος, μέχρι και το δικό του θάνατο το 1879. Αυτή η τυπογραφία όντας ιδιαίτερα δραστήρια, τύπωσε βιβλιογραφικό κατάλογο των εκδόσεων της, λειτούργησε αναγνωστήριο για το κοινό και βιβλιοπωλείο με δυνατότητα παραγγελίας–παραλαβής βιβλίων, διεκπεραίωνε όλες τις τυπογραφικές ανάγκες του Δήμου Ναυπλιέων και των αρχών της Επαρχίας και του Νομού. Στο Ναύπλιο αυτά τα χρόνια λειτούργησαν 6 ακόμα — εκτός του Τόμπρα — τυπογραφεία ιδιωτικά που τύπωσαν 35 τίτλους βιβλίων, τα οποία από το 1836 θα μεταφερθούν στην Αθήνα. Η ανάπτυξη της τυπογραφίας στο Ναύπλιο αντικατοπτρίζεται στους αριθμούς: συγκεκριμένα το 1828 τυπώνονται 2 μόνο βιβλία στο Ναύπλιο (ένα σχολικό, και ένα εκκλησιαστικό)και 1 εφημερίδα ενώ το 1833 οι εφημερίδες έχουν φτάσει στις 7 και τα βιβλία, τα 15 (εξαιρουμένων τα μονόφυλλα και τα της διοικήσεως).
Στην Αίγινα η εκδοτική κίνηση δημιουργήθηκε χάρη στην ύπαρξη της Εθνικής Τυπογραφίας που παρακίνησε ιδιώτες τυπογράφους να ιδρύσουν δικά τους τυπογραφεία. Ένας από αυτούς είναι ο Αντρέας Κορομηλάς, που ξεκίνησε την τυπογραφική–εκδοτική δραστηριότητά του από την Αίγινα, αφού πρώτα έμαθε την τέχνη στην Εθνική Τυπογραφία, και μετά μετακόμισε στην Αθήνα για να αναδειχτεί ένας από τους ισχυρότερους τυπογράφους των επόμενων δεκαετιών. Πριν το τυπογραφείο μεταφερθεί στην Αθήνα το 1839, τύπωσε 29 τόμους, 14 έργων του Νεόφυτου Δούκα, και ακόμα 9 βιβλία διαφόρου περιεχομένου. Στην Αίγινα, δραστηριοποιείται και ο εκδότης της εφημερίδας Ανεξάρτητος Εφημερίς της Ελλάδος για το διάστημα 1828-1829, Παντελής Κ. Παντελής. Ο Παντελής είχε ξεκινήσει την εφημερίδα του από την Ύδρα, το 1827, και όταν μεταφέρθηκε στην Αίγινα, το 1828 ανέλαβε και κάποιες τυπογραφικές εργασίες για λογαριασμό της Διοίκησης, καθώς και την έκδοση 4 βιβλίων.
Μπαγκέτες
thumb|Ένα ζευγάρι μπαγκετών Οι Μπαγκέτες (ή κρουστήρες, αγγλ. drum sticks) ειναι μακρόστενα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται για να παράγεται ήχος από τα τύμπανα, τα ντραμς και διάφορα άλλα κρουστά όργανα, με την κρούση τους πάνω στην επιφάνεια των οργάνων. Είναι συνήθως κατασκευασμένες από ξύλο και ποικίλλουν σε σχήμα, διαστάσεις και βάρος, ανάλογα με είδος ήχου που απαιτεί ο μουσικός. Παρόμοια με τις μπαγκέτες είναι τα σφυράκια (ή κόπανοι) και τα σκουπάκια που χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο αλλά παράγουν διαφορετικό ήχο.
Ιστορία της τυπογραφίας στο νεοελληνικό κράτος
Η Ελληνική Τυπογραφία επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828-1833)
Αν και στην Ερμούπολη της Σύρου, το 1828 τυπώθηκαν 2 βιβλία, μια μαγειρική και μια μετάφραση της Φαίδρας του Ρακίνα, χωρίς όμως να αναφέρουν όνομα τυπογραφείου, το πρώτο επώνυμο τυπογραφείο που δραστηριοποιήθηκε εκείνη την εποχή ήταν του Σφοίνη, το 1830, ενός δασκάλου που ήρθε από τη Σάμο, και έστησε ένα μικρό τυπογραφείο στη σημερινή πλατεία Μιαούλη. Το τυπογραφείο του ήταν μικρότατο και το δούλευαν μόνο 2 άτομα, αυτός και ένας τυπογράφος από τη Χίο. Το 1831 προστέθηκε και το τυπογραφείο των Ν. Γραβινού και Ι. Γαρουφαλλή. Από αυτό το τυπογραφείο θα προέλθει ένα από τα πρώτα σχολικά εγχειρίδια αριθμητικής, του Γεώργιου Παπά Σταματίου Χαρτουλάρη, το Απάνθισμα Αριθμητικής που εξεδόθη το 1831. Από το τυπογραφείο αυτό, όταν η επιχείρηση θα πουληθεί στον Ιωάννη Λεκάτη, θα προέλθει ο εξοπλισμός του πρώτου τυπογραφείου που θα λειτουργήσει στη Σάμο από το 1832.
Μπαγκέτες
Οι μπαγκέτες πιάνονται είτε με την κλασική λαβή, όπου το αριστερό χέρι κρατά την μπαγκέτα με την παλάμη προς τα πάνω και τη λαβή προς τα έξω και το αριστερό με την παλάμη προς τα κάτω, είτε με τη γερμανική, γαλλική ή αμερικάνικη λαβή, όπου και τα δυο χέρια είναι με τις παλάμες προς τα πάνω ή σε 45° και τη λαβή της μπαγκέτας προς το σώμα. Σε γενικές γραμμές, η μπαγκέτα ωθείται με κινήσεις του καρπού και των δακτύλων και σε μικροτερο βαθμό του βραχίονα.
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Αλληλεπίδραση ανθρώπου-μηχανής
Ιστορία της τυπογραφίας στο νεοελληνικό κράτος
Η Ελληνική Τυπογραφία επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828-1833)
Συνοπτικά η βιβλιοπαραγωγή στο ελληνικό κράτος (εκτός από μονόφυλλα και διοικητικού περιεχομένου) την περίοδο 1828-1833 ήταν η εξής:
Στα εδάφη με Έλληνες που δεν ανήκουν τότε στο ελληνικό κράτος, τα Επτάνησα και συγκεκριμένα η Κεφαλλονιά, η Ζάκυνθος και η Κέρκυρα έχουν ήδη τυπογραφική παραγωγή ενώ και ομογενειακές τυπογραφικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στη Σμύρνη, στη Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλονίκη, στα Χανιά, στα Ιωάννινα και στη Σάμο.
Οθωνική περίοδος
Με την άφιξη του βασιλιά Όθωνα, και τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αθήνα, χτίζεται στην οδό Σταδίου και Σανταρόζα, το κτίριο που θα στεγάσει τη «Βασιλική Τυπογραφία και Λιθογραφία». Μέχρι το 1838 η βασιλική τυπογραφία διέθετε τα τρία βασικά τμήματα, της τυπογραφίας, λιθογραφίας και χυτηρίου τυπογραφικών στοιχείων. Το προσωπικό εκείνη την εποχή ήταν 37 άτομα και ο εξοπλισμός περιλάμβανε, 1 ταχυπιεστήριο, 3 ξύλινα πιεστήρια, 6 σιδερένια πιεστήρια, 1 ξύλινο στιλβώματος, 2 ξύλινα διορθώσεων, 8 λιθοτυπωτήρια και 4 χυτήρια στοιχείων. Πρώτος διευθυντής της λιθογραφίας υπήρξε ο Βαυαρός A.Forster, με πρώτο διευθυντή της τυπογραφίας τον Γ. Απ. Κοσμητή. left|frame|Το κτίριο της Βασιλικής Τυπογραφίας Τα ιδιωτικά τυπογραφεία ακολουθούν τη Βασιλική Τυπογραφία, στην πρωτεύουσα του νέου κράτους και εδώ επικεντρώνεται η εκδοτική παραγωγή.
Κατά τη περίοδο 1834-1838 υπάρχουν 11 τυπογραφεία σε όλο το ελληνικό κράτος ενώ μια δεκαετία αργότερα το 1848 υπάρχουν 30.
Όλα τα τυπογραφεία στην Αθήνα της περιόδου αυτής, επιζούν τυπώνοντας παραγγελίες πελατών τους - συγγραφέων, και όχι εκδίδοντας οι ίδιοι βιβλία για λογαριασμό τους. Όταν κάποτε εξέδιδαν οι ίδιοι ένα βιβλίο, έγραφαν οπωσδήποτε στο εξώφυλλο ότι τυπώθηκε «ιδίοις αναλώμασι». Άλλη μορφή παραγωγής βιβλίου ήταν με το σύστημα των συνδρομητών. Ο συγγραφέας αναλάμβανε να φέρει τους ανθρώπους που προαγόραζαν το βιβλίο και το παραλάμβαναν όταν εκδιδόταν. Μάλιστα αυτοί οι συνδρομητές που είχαν στην ουσία θέση χορηγών, συνήθως προβάλλονταν και ευχαριστούνταν στις τελευταίες σελίδες των βιβλίων. Οι συγγραφείς που όντας τυχεροί έβρισκαν χορηγούς, συνήθως πλούσιους Έλληνες του εξωτερικού, τύπωναν τα βιβλία τους απαλλαγμένοι από το οικονομικό άγχος. Στο καινούριο κράτος, αυτή τη κατάσταση θα την αλλάξει κυρίως η εμφάνιση του σχολικού βιβλίου και οι συνακόλουθες αλλαγές που θα φέρει στις αναγνωστικές συνήθειες των Ελλήνων.
Το σχολικό βιβλίο θα αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά των εκδόσεων των μεγάλων τυπογραφείων. Με τη σύσταση εκπαιδευτικού συστήματος από τον Καποδίστρια, αναδύθηκε μια καινούρια αγορά, που με τον σταθερά αυξανόμενο μέγεθός της αποτέλεσε πεδίο σκληρού ανταγωνισμού και δημιούργησε τη πρώτη, μεγάλη δομή συστηματική διακίνησης βιβλίων. Οι 5.000 χιλιάδες του 1830, έφτασαν τους 80.000 το 1879, και τους 150.000 γύρω στα 1887. Το κράτος αφού για μια μικρή περίοδο από το 1836 έως το 1838 το κράτος προσπάθησε να μονοπωλήσει την παραγωγή βιβλίων, αλλά εγκατέλειψε τη προσπάθεια και λόγω αδυναμίας παραγωγής αλλά κυρίως λόγω των πιέσεων των ιδιωτών τυπογράφων. Σημαντικά τυπογραφεία της εποχής ήταν: του Άγγελου Αγγελίδη από το 1835 μέχρι το 1856, του Ράλλη από το 1835 έως το 1847, του Στυλιανού Κ. Βλαστού 1837-1900, και του Κ. Αντωνιάδη από το 1839 έως το 1893.
Πρώτος ωστόσο τυπογράφος στην Αθήνα είναι ο Γιώργος Πολυμέρης που εγκατάστησε τυπογραφείο στην Αθήνα το 1834 και το λειτούργησε μέχρι το 1838.
Το 1838 από το τυπογραφείο του Νικόλαου Παπαδόπουλου τυπώνεται το πρώτο ελληνικό βιβλίο με εικόνες, τα «Άσματα Πολεμιστήρια», του Παναγιώτη Τσοπανάκου. Ο τυπογράφος -δουλεύοντας για το μεράκι της ψυχής του και όχι για το κέρδος, αφού όπως ομολογεί και ο ίδιος στη τελευταία σελίδα του βιβλίου, η δαπάνη για αυτήν την έκδοση ήταν υπέρογκη – έβαλε 1 σκίτσο του ποιητή και 3 εικόνες από τον αγώνα του 1821.
Οι σημαντικότεροι τυπογράφοι του 19ου αιώνα πάντως είναι ο Ανδρέας Κορομηλάς, και ο Κωνσταντίνος Γκαρμπολάς. Ο Κορομηλάς άνοιξε το τυπογραφείο του το 1835 και το πρώτο βιβλίο του που βγήκε από τα αθηναϊκά πιεστήρια του ήταν η «Ανθολογία ή Συλλογή ασμάτων ηρωικών και ερωτικών», το 1835 μια επιλογή ποιημάτων του Ρήγα, του Βηλαρά, του Σολωμού καθώς και δημοτικών τραγουδιών. Ο μεγαλύτερος αριθμός των εκδόσεων του Κορομηλά και των διαδόχων του, πάνω από 500 τίτλοι, είναι σχολικά βιβλία, συνταγμένα σύμφωνα με τα αναλυτικά προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας. Η καλή ποιότητα των εκδόσεων του και οι καλές του σχέσεις με τους ιθύνοντες βοήθησαν στη διακίνηση των βιβλίων του στα σχολεία αλλά και ξεσήκωσαν και πλήθος σχολίων εναντίον του. μετά το θάνατό του, το τυπογραφείο πέρασε στα χέρια της χήρας του και των παιδιών του, για να πουληθεί τελικά, στον ανερχόμενο αστέρα των εκδόσεων της εποχής, Ανέστη Κωνσταντινίδη το 1884, μαζί με το μεγάλο κτίριο που τη στέγαζε στην οδού Ερμού 1.
Ο άλλος μεγάλος τυπογράφος της εποχής ήταν ο Κωνσταντίνος Γκαρμπολάς, ξεκίνησε από το Βουκουρέστι ως έμπορος και βιβλιοπώλης, μεταφέρθηκε στη Βιέννη όπου εξέδωσε κάποια βιβλία και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα, το 1838 και δημιούργησε τυπογραφικό κατάστημα. Ο Γκαρμπολάς ιδρύει ολοκληρωμένη τυπογραφική μονάδα, όπως εξάλλου και ο Κορομηλάς που περιλάμβανε εκτός από το τυπογραφείο, στοιχειοχυτήριο, βιβλιοδετείο και βιβλιοπωλείο. Εκδίδει συλλογές ελληνικών και γαλλικών βιβλίων, παλιών και νέων, εκδίδει τη δεκάτομη Εγκυκλοπαίδεια των ελληνικών μαθημάτων, σχολικά βιβλία κ.α. Παρόλα αυτά, η επιχείρησή του,-πάρα πολύ μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα- δεν ήταν κερδοφόρος και αντιμετώπιζε κατά καιρούς μεγάλες δυσκολίες. Το 1850 χάρις στο γιό του Κωνσταντίνου Γκαρμπολά, Μιλτιάδη η Θεσσαλονίκη θα αποκτήσει το πρώτο της ελληνικό τυπογραφείο. Το τυπογραφείο μέσα στους πρώτους μήνες θα εκδώσει 7 βιβλία. Το τυπογραφείο υπό την ιδιοκτησία του Μιλτιάδη Γκαρμπολά θα λειτουργήσει μόνο για ένα χρόνο και μετά θα το πουλήσει στον Κυριάκο Δαρζηλοβίτη, που θα το λειτουργήσει ως το 1867 όταν θα περάσει στα χέρια του Ν. Βαγλαμαλή και Συν., με την επωνυμία «Η Μακεδονία».
Οι εξελίξεις της τυπογραφικής τέχνης
Κοινό κτήμα των Ελλήνων τυπογράφων γίνεται σε αυτά τα χρόνια η ξυλογραφία και η στερεοτυπία. Η ξυλογραφία, με τη μέθοδο της ξυλογραφίας σε όρθιο ξύλο, ήταν ο τρόπος που τα βιβλία, τα περιοδικά και οι εφημερίδες κοσμούσαν τα προϊόντα τους με εικόνες, μέχρι το 1890 που θα εμφανιστεί η τσιγκογραφία. Αυτή η μέθοδος άρχισε να διδάσκεται στη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1843 και πολλοί καλλιτέχνες - ξυλογράφοι, υπηρέτησαν την τυπογραφία τα επόμενα χρόνια. Όσο για τη στερεοτυπία, ο Ανδρέας Κορομηλάς είναι ο πρώτος που εισήγαγε αυτή τη μέθοδο στην Ελλάδα, από το Παρίσι και το τυπογραφείο των Ντιντό. Με τη μέθοδο αυτή, ο τυπογράφος μπορεί να έχει στη διάθεσή του, έτοιμες τις σελίδες για ανατύπωση βιβλίου χωρίς να χρειάζεται να ξανα-στοιχειοθετήσει το κείμενο από την αρχή. Το 1837 ανοίγει στην Αθήνα και το πρώτο στοιχειοχυτικό κατάστημα στην Ελλάδα από τον Κωνσταντίνο Μηλιάδη. Το 1859 μάλιστα, ο Μηλιάδης τιμάται με το αργυρό μετάλλιο Α' τάξης στην τυποχυτική '' διά διάφορα είδη κεφαλαίων και μικρών τύπων, ήτοι στοιχείων ελληνικών τε και ρωμαϊκών και διάφορα είδη καλλωπισμάτων τυπογραφικών, συζευκτικών και μεσοστίχων γραμμών, κ.λπ, του τυποχυτηρίου του. ''Ο Κύριος Κ. Μηλιάδης εξέχει των άλλων ομοτέχνων τουκατά την ευθυγραμμίαν και την τυπομετρικήν ακρίβειαν... ''