cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πελαγόνησος Χίου
Η Πελαγόνησος, ή Πελαγονήσι, ή Ασπρόνησος ή Άσπρο είναι νησίδα της Χίου πολύ κοντά στις δυτικές ακτές της με έκταση 0,153 τ.χλμ. και υψηλότερο σημείο 16 μέτρα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Πυργίου του δήμου Μαστιχοχωρίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Μαστιχοχωρίων που υπάγεται στον Δήμο Χίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Λεφόκαστρο Μαγνησίας
Το Λεφόκαστρο είναι γραφικό ψαροχώρι του δήμου Νοτίου Πηλίου στον νομό Μαγνησίας. Βρίσκεται στη παράλια του Παγασητικού Κόλπου. Απέχει 8 χιλιόμετρα από την Αργαλαστή και 34 χιλιόμετρα από το Βόλο. Το Λεφόκαστρο ανήκει στην δημοτική ενότητα Αργαλαστής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το χωριό έχει πληθυσμό 74 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Νόμος περί Ελληνικής ιθαγένειας
Ορισμός
Εκτός από το Σύνταγμα του 1832, το οποίο δεν εφαρμόστηκε ποτέ, που διακρίνει την απόκτηση ιθαγένειας από τα πολιτικά δικαιώματα με τους όρους πατριογράφηση και πολιτογράφηση αντίστοιχα, τα επόμενα Συντάγματα κάνουν λόγο για Έλληνες πολίτες.
Όσον αφορά στους σύγχρονους όρους που ισχύουν στην Ελλάδα, ιθαγένεια και υπηκοότητα ως νομικοί όροι είναι πλήρως ταυτόσημοι   , ασχέτως αν μέσα, ετυμολογικές ιστορικές ερμηνείες, άτομα ή νοοτροπίες διαχωρίζουν το νόημά τους   , ενώ πολιτογράφηση είναι η απόκτηση ιθαγένειας από αλλοδαπό ή ανιθαγενή. Υπεύθυνη για την πολιτογράφηση αλλοδαπών είναι η Επιτροπή Πολιτογράφησης, που υπάγεται στην Διεύθυνση Ιθαγένειας του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.
Ιστορικoί νόμοι
Το πρώτο προσωρινό Σύνταγμα της Επιδαύρου (Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος) του1822 στο Τμήμα Β΄, Άρθρο β΄ όριζε ως πολίτες του νεοσύστατου κράτους τους Χριστιανούς αυτόχθονες Έλληνες.
Το επόμενο προσωρινό Σύνταγμα του 1823, Νόμος της Επιδαύρου, αναθεώρηση του προηγούμενου, στο Τμήμα Β΄, Άρθρο β΄ έδινε δικαίωμα να γίνουν Έλληνες πολίτες και όσοι από το εξωτερικό το αιτηθούν και έχουν ως μητρική γλώσσα τα Ελληνικά και είναι Χριστιανοί.
Το τρίτο προσωρινό Σύνταγμα της Τροιζήνας του 1827 προβλέπει 5 περιπτώσεις Έλληνα πολίτη (Κεφάλαιο Γ΄, Άρθρο 6) : οι Χριστιανοί αυτόχθονες της Ελληνικής επικράτειας, όσοι ήρθαν και θα έρθουν από την Οθωμανική επικράτεια για να αγωνιστούν και για κατοικίσουν στην Ελλάδα, όσοι κάτοικοι του εξωτερικού είναι γεννημένοι από Έλληνα πατέρα, όσοι αυτόχθονες και μη και οι απόγονοί τους, πολίτες ξένης χώρας έρθουν στην Ελληνική επικράτεια και ορκιστούν τον Ελληνικό όρκο, και όσοι ξένοι έρθουν και πολιτογραφηθούν Έλληνες.
Το πρώτο Σύνταγμα του νεοσύστατου πια κράτους του 1832 (Κεφάλαιο Β΄, Παράγραφοι 2 και 3, Άρθρα 13-26 ), που δεν εφαρμόστηκε ποτέ, είναι το πρώτο που προβλέπει με μεγάλη λεπτομέρεια και έκταση την ιδιότητα του Έλληνα και του πολίτη, και τις προϋποθέσεις και όρους πολιτογραφήσεων ξένων πολιτών ως Έλληνες. Μεταξύ άλλων για πρώτη φορά ορίζει ότι ξένοι που θα πολιτογραφηθούν ως Έλληνες δεν έχουν δικαίωμα άλλης υπηκοότητας, ότι πολίτες θα είναι και όσοι προβλέπονται από τους κείμενους νόμους, καθώς και τους όρους αποστέρησης της ιδιότητας του Έλληνα πολίτη. Η πιο σημαντική εισαγωγή είναι αυτή του Έλληνα (ιθαγένεια/υπηκοότητα), και του Πολίτη με την έννοια των πολιτικών δικαιωμάτων. Τέλος, προβλέπει το διάστημα μετά την πατριογράφηση (απόκτηση Ελληνικής ιθαγένειας) που αποκτιέται και η πολιτογράφηση ως πολίτη (απόκτηση πολιτικών δικαιωμάτων) (Άρθρα 19-20), καθώς και την απόδοση της ιδιότητας του Έλληνα υπηκόου και πολιτικών δικαιωμάτων σε ανδραγαθήματα και σημαντικές υπηρεσίες προς την πατρίδα (Άρθρο 25).
Ο πρώτος αυτός νόμος που προέβλεπε το Σύνταγμα του 1832 για να κανονίζει τα περί ιθαγένειας, είναι ο Νόμος Περί Ελληνικής Ιθαγένειας της 16 Μαΐου 1835 (ΦΕΚ 20/Α), ο οποίος ίσχυσε μέχρι το 1856, οπότε και τα περί ιθαγένειας μεταφέρθηκαν στα Άρθρα 14-28 του Αστικού Κώδικα.
Όσον αφορά στα αναφερόμενα στο Σύνταγμα, τα Συντάγματα αρχίζοντας με το πρώτο που εφαρμόστηκε το 1844, προβλέπουν μόνο ότι την ιδιότητα του πολίτη ορίζουν οι κείμενοι νόμοι, ενώ από το Σύνταγμα του 1975 και μετά, στο Σύνταγμα ορίζεται και ότι η ιθαγένεια επιτρέπεται να αφαιρεθεί μόνο σε περίπτωση που κάποιος απέκτησε εκούσια άλλη ιθαγένεια, ή ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα, πάντα κατά τους κείμενους νόμους, καθώς και ότι οι μονάζοντες στο Άγιο Όρος αποκτούν αυτόματα την Ελληνική ιθαγένεια.
Ενσωματώσεις εδαφών
Καθώς η Ελληνική επικράτεια μεγαλώνει με τις ενσωματώσεις εδαφών, γίνεται κατά περίπτωση μαζική απόκτηση ιθαγένειας από τους κατοίκους των προσαρτούμενων περιοχών, όπως επίσης και μαζική αλλαγή ιθαγένειας επιφέρουν οι πόλεμοι και επακόλουθες συνθήκες:
Νομοθεσία 1955-2004
Ο κώδικας αυτός τροποποιείται πολλές φορές, είτε με κατάργηση είτε με προσθήκη είτε τροποποίηση άρθρων, ως εξής (μεταξύ άλλων):
Ισχύων νόμος περί Ελληνικής Ιθαγένειας
Μέχρι το 2004 οι τροποποιήσεις, καταργήσεις και προσθήκες στον Κώδικα του 1955 ήταν τόσες, που κατέστησαν την εκ νέου δημιουργία Κώδικα περί ιθαγένειας αναγκαία. Αυτός είναι και ο ισχύων Κώδικας περί Ελληνικής Ιθαγένειας, ο οποίος κυρώθηκε με το Νόμο 3284/2004 – ΦΕΚ 217/Α/10-11-2004, και ο οποίος κατάργησε τον Κώδικα του 1955.
Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο υπάρχουν 5 γενικές κατηγορίες που μπορεί κάποιος να έχει / αποκτήσει Ελληνική ιθαγένεια:
Εκτός από τις παραπάνω κατηγορίες, υπάρχουν και ειδικές περιπτώσεις απόκτησης της Ελληνικής ιθαγένειας, όπως η πολιτογράφηση ομογενών αλλοδαπών, η κουρά ως μοναχού στο Άγιο Όρος, η τιμητική απονομή ιθαγένειας, κ.τ.λ.
Είναι δυνατόν να γίνεται πολίτης μέσω προγράμματος διαμονής. Η γνώση της ελληνικής γλώσσας και η διαμονή επί τουλάχιστον επτά χρόνια στην Ελλάδα είναι η βασική προϋπόθεση για την απόκτηση του διαβατηρίου της Ελλάδος. Οι πολίτες της ΕΕ πρέπει να έχουν ζήσει στην Ελλάδα για τρία χρόνια για να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια.
Ο νόμος αυτός έχει επίσης τροποποιηθεί, μεταξύ άλλων, το 2007 (Π.Δ. 92), το 2008 (Νόμος 3731/2008), το 2010 (Νόμος 3838/2010), το 2011 (Νόμος 4018/2011), το 2014 (Νόμος 4251/2014), και το 2015 (Νόμος 4332/2015).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικό δίκαιο ιθαγένειας Κατηγορία:Δίκαιο ιθαγένειας
Νησί René-Levasseur
Το νησί René-Levasseur είναι ένα μεγάλο σε μέγεθος νησί στο κέντρο της λίμνης Manicouagan στο Κεμπέκ του Καναδά. Η υψηλότερη κορυφή του είναι το όρος Βαβέλ, στα 952 m (3.123 πόδια), η οποία περιέχεται στο οικολογικό καταφύγιο Louis-Babel. Με συνολική έκταση 2.020 km 2 (και διάμετρο 50,7 km), το νησί είναι αρκέτα μεγαλύτερο σε έκταση συγκριτικά με τη δακτυλιοειδή λίμνη στην οποία βρίσκεται. Το νησί René-Levasseur είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε μέγεθος νησί λίμνης στον κόσμο (το μεγαλύτερο είναι το νησί Manitoulin στη λίμνη Huron ).
Η γεωλογική δομή σχηματίστηκε από την σύγκρουση μετεωρίτη πριν από περίπου 214 εκατομμύρια χρόνια. Ο μετεωρίτης πιστεύεται πως ήταν περίπου 5 km σε διάμετρο, και είχε χτυπήσει τη Γη με ταχύτητα 17 km/s{χιλιόμετρα ανα δευτερόλεπτο), η πέμπτη πιο ισχυρή γνωστή πρόσκρουση που έχει γίνει στην Γη, από όσο γνωρίζουμε. Η πρόσκρουση του μετεωρίτη σχημάτισε έναν κρατήρα περίπου 100 χλμ σε διάμετρο, το κέντρο του οποίου αποτελεί το σημερινό νησί. Έγινε ένα τεχνητό νησί όταν η δεξαμενή Manicouagan πλημμύρισε το 1970, συγχωνεύοντας ένα ζ ευγάρι λιμνών σε σχήμα ημισελήνου: τη λίμνη Mouchalagane στη δυτική πλευρά και τη λίμνη Manicouagan στη   ανατολική πλευρά.
Η δεξαμενή Manicouagan και το νησί René-Levasseur αποκαλούνται μερικές  φορές το «μάτι του Κεμπέκ».
Το νησί είναι επί του   παρόντος αντικείμενο μιας συνεχιζόμενης δικαστικής μάχης,    καθώς το Innu First Nation of Betsiamites λαμβάνει νομικά μέτρα για να προστατεύσει τη γη του από την υλοτομία. Το Εφετείο του Κεμπέκ εξέδωσε απόφαση στις 28 Απριλίου 2006, επιτρέποντας στην Kruger Inc. να συνεχίσει τις υλοτομικές της δραστηριότητες.
Το νησί αποτελεί επίσης αντικείμενο περιβαλλοντικής/οικολογικής εκστρατείας που ασκεί πίεση στην κυβέρνηση του Κεμπέκ για τη δημιουργία μιας προστατευόμενης περιοχής που θα καλύπτει ολόκληρο το νησί. Η ομάδα SOS Levasseur προέκυψε το 2003 εν μέρει από το ενδιαφέρον που επέδειξαν οι κύριες περιβαλλοντικές ομάδες στο Κεμπέκ κατά τη διάρκεια περιβαλλοντικών διαβουλεύσεων. Όλες οι ομάδες συνέστησαν την πλήρη προστασία του νησιού René-Levasseur. Το νησί έχει προταθεί ως Καναδικό Εθνικό Πάρκο, οικολογικό απόθεμα, καταφύγιο βιοποικιλότητας και εξαιρετικός γεωλογικός χώρος. Φαίνεται ότι υπάρχει μια εξαιρετική συγκέντρωση βόρειων δασικών συστάδων παλαιάς ανάπτυξης στο νησί.
Η SOS Levasseur διεξάγει ερευνητικές αποστολές στο νησί από τον Ιανουάριο του 2005, ο στόχος τους είναι να αναγνωρίσουν παλαιές δασικές εκτάσεις και να εξασφαλίσουν την προστασία τους βάσει του νόμου για τα δάση του Κεμπέκ ως έκτακτα δασικά οικοσυστήματα (EFE).
Το Υπουργείο Φυσικών Πόρων και Πανίδας του Καναδά (MRNFQ), μαζί με την Kruger Inc. έχουν ήδη εντοπίσει 7 EFE που εκτείνονται σε περίπου 25 km 2. Το SOS Levasseur υπέβαλε επιπλέον 7 ερωτηθέντα το καλοκαίρι του 2005 και αναμένεται να υποβληθούν πολλά περισσότερα από τις αποστολές του 2006 όπως και του 2007.
Το MRNFQ δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη τις επτά τοποθεσίες που προτείνει το SOS Levasseur.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες Κατηγορία:Λίμνες του Καναδά
Χρυσελεφάντινο κρητικό αγαλμάτιο (μουσείο καλών τεχνών Βοστώνης)
Το χρυσελεφάντινο αγαλμάτιο από την Κρήτη είναι αρχαίο έργο τέχνης που αγοράστηκε το 1914 από τον Έβανς και φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Αμφισβητήθηκε για την προέλευσή του, παραμένει όμως ένα από τα διασημότερα έργα αρχαίας ελληνικής τέχνης.
Περιγραφή
Το χρυσελεφάντινο αγαλματάκι παρουσιάζει μια γυναικεία μορφή, που κρατάει στα χέρια της φίδια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι ομοιότητες, αλλά και διαφορές ως προς την γνωστή θεά των όφεων της Μινωικής εποχής. Το σώμα είναι συναρμολογημένο από δύο τεμάχια, ενώ το σημείο της σύνδεσης καλύπτεται εν μέρει από το δεύτερο βολάν της φούστας και μια χρυσή ζώνη. Οι βραχίονες είναι επίσης προσαρμοσμένοι στο κορμό του σώματος. Το δεξί χέρι, καθώς και το περί αυτού τυλιγμένο φίδι, αλλά και μέρη του φορέματος έχουν αποκατασταθεί.
Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με υψηλό διάδημα, στο οποίο πιθανόν να ήταν προσαρμοσμένη χρυσή επένδυση. Το ένδυμα είναι το γνωστό φόρεμα της θεάς των όφεων κρητικού τύπου. Τα βολάν του ομοιάζουν με αυτό αντίστοιχων παραστάσεων μυκηναϊκών σφραγιδόλιθων. Οι χρυσές μπορντούρες του είναι διακοσμημένες με σχήματα αιχμηρών ή στρογγυλών κυματισμών.
Ιστορική τοποθέτηση
Το αρχαιολογικό εύρημα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Museum Bulletin του Μουσείου των Καλών Τεχνών της Βοστώνης τον Δεκέμβριο του 1914. Η αρχική εκδοχή της αγοράς του από κάποιον κρητικό εργάτη που δούλευε στη Κνωσσό, θεωρείται σήμερα λανθασμένη, αφού σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία, δύο Αμερικανοί αρχαιολόγοι μεσάζοντες παρέλαβαν το εύρημα από κάποιον υπάλληλο του Έβανς, που προηγουμένως είχε προσπαθήσει να το πουλήσει σε κάποιον γερμανό ενδιαφερόμενο. Η μεν κρητική του προέλευση παραμένει αναμφισβήτητη,αλλά πολλές πτυχές της προέλευσης και ερμηνείας του τελούν ακόμα υπό επιστημονική μελέτη.
Γιώργος Σαββίδης (Κύπριος βουλευτής)
Ο Γιώργος Σαββίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1970-1991.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος Σαββίδης γεννήθηκε στο Κάτω Δίκωμο το 1920. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη τσεχική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο ελληνικής φιλολογίας και πτυχίο βιολογίας-γενετικής. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός και ως διευθυντής της εφημερίδας Χαραυγή.
Απεβίωσε το 2008.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1976 για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 1981 για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Φυλακή Βρόνκι
δεξιά|μικρογραφία|114x114εσ| Ένα από τα κτίρια της φυλακής Βρόνκι Η φυλακή Βρόνκι (Zakład Karny Wronki) είναι η μεγαλύτερη φυλακή στην Πολωνία, με πάνω από 1.400 κρατούμενους. Ιδρύθηκε από τη Γερμανική Αυτοκρατορία το 1889 και βρίσκεται στην πόλη Βρόνκι, εντός του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας.
Ιστορία
Η φυλακή Βρόνκι, τρία τετραώροφα κτίρια σε σχηματισμό σταυρού, σχεδιάστηκε για να φιλοξενήσει 750–800 κρατούμενους, συνοδευόμενη από κτίρια που στεγάζουν τους φρουρούς και λοιπό βοηθητικό προσωπικό. Χτίστηκε το 1889 από την πρωσική κυβέρνηση της Γερμανίας και τέθηκε σε χρήση το 1894 ως Zentralgefängnis für die Provinz Posen (Κεντρική φυλακή της Επαρχίας Πόζναν). Δημιουργήθηκε σύμφωνα με τις σύγχρονες αμερικανικές φυλακές (το Σύστημα της Φιλαδέλφειας). > Οι κρατούμενοι απασχολούνταν στην παραγωγή καλτσών και σε άλλες εργασίες.
Στις 30 Δεκεμβρίου 1918, η φυλακή καταλήφθηκε από Πολωνούς αντάρτες της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919). Οι κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι ενώ η φυλακή έγινε προσωρινός στρατώνας για τους εξεγερμένους. Η φυλακή άρχισε να λειτουργεί ξανά στα τέλη Ιουλίου 1919 ως μέρος του νέου σωφρονιστικού συστήματος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Στην Πολωνία του μεσοπολέμου, η φυλακή χρησιμοποιήθηκε ως χώρος για πολιτικούς κρατούμενους.
Κατά την εισβολή στην Πολωνία, οι κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Στη συνέχεια καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως προσωρινός χώρος κράτησης αιχμαλώτων πολέμου και ενσωματώθηκε στο σύστημα φυλακών της Ναζιστικής Γερμανίας στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Οι περισσότεροι κρατούμενοι εκείνη την εποχή ήταν Πολωνοί πολιτικοί κρατούμενοι. Η φυλακή ήταν υπερπληθυσμένη (κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου αναφέρθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός κρατουμένων: 4.358), και οι κρατούμενοι υπέστησαν κακομεταχείριση. Τουλάχιστον 804 άνθρωποι (από τους περίπου 20.000 που πέρασαν από αυτήν την εποχή) πέθαναν στη φυλακή Βρόνκι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Πολωνία.
Το 1945, όταν η φυλακή καταλήφθηκε από τις σοβιετικές και πολωνικές δυνάμεις, χρησιμοποιήθηκε για λίγο για να κρατήσει Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου και άλλους Γερμανούς αιχμαλώτους. Μετά τον πόλεμο, από το 1945 έως το 1955, η φυλακή υπαγόταν στο Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας και χρησιμοποιήθηκε ξανά για πολιτικούς κρατούμενους. Μια αξιοσημείωτη ομάδα κρατουμένων σχηματίστηκε νωρίς από πρώην στρατιώτες του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού. Η φυλακή ήταν ακόμα υπερπλήρης, όπου συχνά κρατούσε περίπου 3.000 κρατούμενους, και οι κρατούμενοι υπέστησαν και πάλι κακομεταχείριση. Περίπου 250 κρατούμενοι πέθαναν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, από τους 15.000 φυλακισμένους.
Το 1958, μια επιχείρηση μεταλλουργίας προστέθηκε στη φυλακή.
Αυτή τη στιγμή, η φυλακή απασχολεί 400 άτομα προσωπικό. Η επίσημη χωρητικότητά της είναι 1.474 κρατούμενοι. Ο υπερπληθυσμός (στα τέλη Ιουνίου 2009 είχε 1.658, το 2004 είχε 1.783) προκαλεί ανησυχία.
Δομή και οργάνωση
Η φυλακή διαθέτει ιατρείο, τμήμα ψυχικά ασθενών, παρεκκλήσι, βιβλιοθήκη, αθλητικό κέντρο και εκπαιδευτικό ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (χωρητικότητας 90 κρατουμένων).
Επί του παρόντος, η φυλακή έχει σχεδιαστεί για να κρατά άνδρες κρατούμενους που εκτίουν επαναλαμβανόμενες φυλές από 3 μήνες έως 25 χρόνια.
Περαιτέρω ανάγνωση
Βρονκι Κατηγορία:Πόβιατ Σαμοτούουι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας
Φλεκαϊνίδη
Η Φλεκαϊνίδη είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για την πρόληψη και τη θεραπεία ασυνήθιστα γρήγορων καρδιακών παλμών Αυτό περιλαμβάνει κοιλιακές και υπερκοιλιακές ταχυκαρδίες. Η χρήση του συνιστάται μόνο σε άτομα με επικίνδυνες αρρυθμίες ή όταν δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν σημαντικά συμπτώματα με άλλες θεραπείες. Η χρήση του δεν μειώνει τον κίνδυνο θανάτου ενός ατόμου. Λαμβάνεται από το στόμα ή με ενδοφλέβια ένεση
Η φλεκαϊνίδη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1985. Διατίθεται ως γενικό φάρμακο. Το 2017, ήταν το 289ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από ένα εκατομμύριο συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Έχει επίσης περιορισμένη χρήση στη θεραπεία ορισμένων μορφών κοιλιακής ταχυκαρδίας (VT). Συγκεκριμένα, η φλεκαϊνίδη αποδείχθηκε χρήσιμη στη θεραπεία κοιλιακών ταχυκαρδιών που δεν βρίσκονται στο περιβάλλον οξέος ισχαιμικού συμβάντος. Έχει χρήση στη θεραπεία της ταχυκαρδίας της δεξιάς κοιλίας (RVOT) και στην καταστολή των αρρυθμιών στην αρρυθμιογόνο δυσπλασία της δεξιάς κοιλίας (ARVD). Μελέτες (κυρίως η δοκιμή καταστολής καρδιακής αρρυθμίας ) έδειξαν αυξημένη θνησιμότητα όταν χρησιμοποιείται φλεκαϊνίδη για την καταστολή των κοιλιακών εξωσυστολών στη ρύθμιση του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου.
Σε άτομα που υποπτεύονται ότι έχουν σύνδρομο Brugada, η χορήγηση φλεκαϊνίδης μπορεί να βοηθήσει στην αποκάλυψη των ευρημάτων του ΗΚΓ που είναι χαρακτηριστικά της διαδικασίας της νόσου. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση της νόσου σε διφορούμενες περιπτώσεις.
Η φλεκαϊνίδη χρησιμοποιείται και στη θεραπεία των αρρυθμιών σε παιδιά.
Μακροπρόθεσμα, η φλεκαϊνίδη φαίνεται να είναι ασφαλής σε άτομα με υγιή καρδιά χωρίς ίχνη υπερτροφίας της αριστερής κοιλίας, ισχαιμικής καρδιακής νόσου ή καρδιακής ανεπάρκειας.
Παρενέργειες
Τα αποτελέσματα ιατρικής μελέτης γνωστής ως καρδιακή δοκιμασία καταστολής αρρυθμίας (CAST) έδειξαν ότι ασθενείς με δομική καρδιακή νόσο (όπως ιστορικό ΜΙ (καρδιακή προσβολή) ή δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας) και επίσης ασθενείς με κοιλιακές αρρυθμίες, δεν πρέπει να λαμβάνουν αυτό το φάρμακο. Τα αποτελέσματα ήταν τόσο σημαντικά που η δοκιμή σταμάτησε νωρίς και δημοσιεύθηκαν προκαταρκτικά αποτελέσματα.
Η δόση μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστεί σε ορισμένα κλινικά σενάρια. Όπως συμβαίνει με όλους τους άλλους αντιαρρυθμικούς παράγοντες, υπάρχει κίνδυνος προαρρυθμίας που σχετίζεται με τη χρήση της φλεκαϊνίδης. Αυτός ο κίνδυνος πιθανότατα αυξάνεται όταν η φλεκαϊνίδη συγχορηγείται με άλλα αντιαρρυθμικά κατηγορίας Ic, όπως η εγκυαϊνίδη. Ο κίνδυνος προαρρυθμίας μπορεί επίσης να αυξηθεί από υποκαλιαιμία. Ο κίνδυνος προαρρυθμίας δεν σχετίζεται απαραίτητα με το χρονικό διάστημα που ένα άτομο παίρνει φλεκαϊνίδη και έχουν αναφερθεί περιπτώσεις καθυστερημένης προαρρυθμίας. Λόγω του ρόλου τόσο του ήπατος όσο και των νεφρών στην αποβολή της φλεκαϊνίδης, η δοσολογία της φλεκαϊνίδης μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστεί σε άτομα που αναπτύσσουν είτε ηπατική ανεπάρκεια είτε νεφρική ανεπάρκεια.
Λόγω των αρνητικών ινοτροπικών επιδράσεων της φλεκαϊνίδης, θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε άτομα με καταθλιπτικό κλάσμα εξώθησης και μπορεί να επιδεινώσει τη συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια σε αυτά τα άτομα. Πρέπει να αποφεύγεται σε άτομα με ισχαιμική καρδιακή νόσο και σε ηλικιωμένους.
Όπως συμβαίνει με όλους τους αντιαρρυθμικούς παράγοντες κατηγορίας Ι, η φλεκαϊνίδη αυξάνει τα όρια δέσμευσης των βηματοδοτών.
Καρδιά
Λόγω του στενού θεραπευτικού δείκτη της φλεκαϊνίδης, οι γιατροί πρέπει να είναι σε εγρήγορση για σημάδια τοξικότητας πριν εμφανιστούν απειλητικές για τη ζωή αρρυθμίες όπως το torsades de pointes. Ενώ οι τοξικές επιδράσεις της φλεκαϊνίδης σχετίζονται στενά με τα επίπεδα της ουσίας στο πλάσμα, είναι αδύνατο να ελέγχεται τακτικά η συγκέντρωση στο πλάσμα σε ένα άτομο.
Σημάδια τοξικότητας φλεκαϊνίδης περιλαμβάνουν σημαντική παράταση του διαστήματος PR και διεύρυνση της διάρκειας QRS στο ΗΚΓ της επιφάνειας. Μπορεί να υπάρχουν σημεία και συμπτώματα που οφείλονται σε εμφανή καρδιακή ανεπάρκεια, λόγω της ξαφνικής μειωμένης συσταλτικότητας του μυοκαρδίου.
Θεραπευτική αγωγή
Η θεραπεία της καρδιακής τοξικότητας της φλεκαϊνίδης συνεπάγεται την αύξηση της απέκκρισης της φλεκαϊνίδης, την παρεμπόδιση των επιδράσεών της στην καρδιά και (σπάνια) τη δημιουργία καρδιαγγειακής υποστήριξης για την αποφυγή επικείμενων θανατηφόρων αρρυθμιών Οι τρόποι που είχαν επιτυχία περιλαμβάνουν τη χορήγηση ενός βήτα-συμπαθομιμητικού παράγοντα, και τη χορήγηση ενός φορτίου νατρίου (συχνά με τη μορφή υπερτονικού διττανθρακικού νατρίου). Η τοποθέτηση του ατόμου σε υποστήριξη καρδιοπνευμονικής παράκαμψης μπορεί να είναι απαραίτητη προκειμένου να αφαιρεθεί προσωρινά η ανάγκη για καρδιακό παλμό και να αυξηθεί η ροή του αίματος στο ήπαρ.
Πνεύμονες
Η φλεκαϊνίδη έχει πολύ υψηλή συγγένεια με τον πνευμονικό ιστό και σχετίζεται με παρενθετική πνευμονοπάθεια που προκαλείται από φάρμακα.
Αλληλεπιδράσεις
Η φλεκαϊνίδη έχει υψηλή βιοδιαθεσιμότητα μετά από μια από του στόματος δόση, σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του φαρμάκου που λαμβάνεται θα εισέλθει στη συστηματική κυκλοφορία του αίματος. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις στον ορό μπορούν να παρατηρηθούν 1 έως 6 ώρες μετά την κατάποση μιας από του στόματος δόσης. Ενώ ο χρόνος ημιζωής στο πλάσμα είναι περίπου 20 ώρες, είναι αρκετά μεταβλητός και μπορεί να κυμαίνεται από 12 έως 27 ώρες. Κατά τη διάρκεια της στοματικής λήψης φλεκαϊνίδης, η σταθερή κατάσταση ισορροπίας συνήθως επιτυγχάνεται σε 3 έως 5 ημέρες.
Η πλειονότητα της φλεκαϊνίδης αποβάλλεται από τα νεφρά, ενώ το υπόλοιπο μεταβολίζεται από το ισοένζυμο του κυτοχρώματος P450 2D6 στο ήπαρ. Επομένως, οι μεταβολές στη νεφρική λειτουργία ή το pH των ούρων θα επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό την αποβολή της φλεκαϊνίδης, καθώς περισσότερα αποβάλλονται από τα νεφρά παρά από την ηπατική οδό.
Λόγω της διπλής οδού απέκκρισης της φλεκαϊνίδης και της τάσης της να μειώνει τη συσταλτικότητα του μυοκαρδίου, η φλεκαϊνίδη αλληλεπιδρά με πολλά φαρμακευτικά προϊόντα και μπορεί να ενισχύσει τις επιδράσεις άλλων κατασταλτικών του μυοκαρδίου και των παραγόντων αποκλεισμού κόμβων AV. Επιπλέον, η φλεκαϊνίδη μπορεί να μειώσει τον μεταβολισμό ή την αποβολή πολλών (αλλά όχι όλων) παραγόντων που χρησιμοποιούν το σύστημα ενζύμων του κυτοχρώματος P450.
Ένας πλήρης κατάλογος αλληλεπιδράσεων φαρμάκων με φλεκαϊνίδη μπορεί να ληφθεί από τον κατασκευαστή. Μερικές σημαντικές αλληλεπιδράσεις φαρμάκων με φλεκαϊνίδη περιλαμβάνουν:
Υπερδοσολογία
Η δηλητηρίαση από τη φλεκαϊνίδη είναι σπάνια αλλά σοβαρή λόγω του καρδιογενετικού σοκ που προκαλεί. Η διάγνωσή του μπορεί να είναι δύσκολη λόγω της έλλειψης συνεισφοράς αναμνηστικών στοιχείων. Τα κλινικά και παρακλινικά σημεία δεν είναι συγκεκριμένα. Η θεραπεία είναι κυρίως συμπτωματική, η οποία δίνει καλά αποτελέσματα χάρη στο υπερτονικό διάλυμα αλάτων νατρίου. Η δωρεά οργάνων είναι δυνατή στην περίπτωση ασθενών με εγκεφαλικό νεκρό που υπέστησαν δηλητηρίαση από φλεκαϊνίδες.
Μηχανισμός δράσης
Το Flecainide λειτουργεί μπλοκάροντας το κανάλι νατρίου Nav1.5 στην καρδιά, επιβραδύνοντας την αύξηση του δυναμικού καρδιακής δράσης. Αυτό επιβραδύνει έτσι την αγωγή της ηλεκτρικής ώθησης μέσα στην καρδιά, δηλαδή "μειώνει τον ενθουσιασμό". Η μεγαλύτερη επίδραση είναι στο σύστημα His-Purkinje και στο κοιλιακό μυοκάρδιο. Η επίδραση της φλεκαϊνίδης στο κοιλιακό μυοκάρδιο προκαλεί μειωμένη συσταλτικότητα του μυός, η οποία οδηγεί σε μείωση του κλάσματος εξώθησης.
Η φλεκαϊνίδη αναστέλλει επίσης τον υποδοχέα ρινοδίνης 2 (RyR2), έναν κύριο ρυθμιστή της σαρκοπλασματικής απελευθέρωσης αποθηκευμένων ιόντων ασβεστίου. Μπορεί να μειώσει τους σπινθήρες ασβεστίου και έτσι τα αρρυθμιογόνα κύματα ασβεστίου στην καρδιά. Ενώ η θεραπεία με φλεκαϊνίδη έχει αποδειχθεί ότι καταστέλλει κοιλιακές αρρυθμίες σε ασθενείς με κατεχολαμινοργική πολυμορφική κοιλιακή ταχυκαρδία (CPVT) και πειράματα σε ποντικούς με αυτή τη νόσο, η σχετική συμβολή από την αναστολή καναλιών νατρίου και του RyR2 σε αυτό το αποτέλεσμα στο CPVT είναι ασαφής.
Σκευάσματα
Η φλεκαϊνίδη πωλείται με την εμπορική ονομασία Tambocor (κατασκευάζεται από την 3M ). Η φλεκαϊνίδη έλαβε άδεια κυκλοφορίας στις 10  Φεβρουαρίου του 2004. Εκτός από την εμπορία της ως Tambocor, είναι επίσης διαθέσιμο σε γενική έκδοση και με τις εμπορικές ονομασίες Almarytm, Apocard, Ecrinal και Flécaine.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πιπεριδίνες Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο καρδιαγγειακό σύστημα
Έμβλημα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν
Το Έμβλημα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν,  εγκρίθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1937 από την Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία το Ουζμπεκιστάν. Το έμβλημα βασίζεται σε αυτό Σοβιετικής Ένωσης. Δείχνει σύμβολα της γεωργίας (δρεπάνι, βαμβάκι και σιτάρι) και τη βαριά βιομηχανία (σφυρί). Ο ήλιος που ανατέλλει πάνω από τον χάρτη της Σοβιετικής Κεντρικής Ασίας, ενώ το πεντάκτινο κόκκινο αστέρι συμβολίζει την "σοσιαλιστική επανάσταση και στις πέντε ηπείρους".
Οι κορδέλες φέρουν το κρατικό σύνθημα της Σοβιετικής Ένωσης ("Προλετάριοι όλου του κόσμου, ενωθείτε!") στα ρωσικά και στα ουζμπεκικά. Στα ουζμπεκικά, η επιγραφή είναι η "Бутун дунё пролетарлари, бирлашингиз!" (στην σημερινή λατινική γραφή της Ουζμπεκικής: "Butun dunyo proletarlari, birlashingiz!").
Το ακρωνύμιο της ΣΣΔ του Ουζμπεκιστάν εμφανίζεται μόνο στο Ουζμπεκικό αλφάβητο.
Η προηγούμενη έκδοση του εμβλήματος, από το 1947 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, είχε ένα ασημένιο σφυροδρέπανο πριν το έμβλημα τροποποιηθεί και το σφυροδρέπανο γίνει χρυσό.
Το έμβλημα άλλαξε το 1992 στο σημερινό Έμβλημα του Ουζμπεκιστάν, το οποίο διατηρεί πολλά μέρη του παλαιού εμβλήματος επί Σοβιετικής εποχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνόσημα της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ουζμπεκιστάν
Αμμουδιά Τρικάλων
Η Αμμουδιά είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων στη Θεσσαλία σε υψόμετρο 120 μέτρα.
Γεωγραφία
Η Αμμουδιά βρίσκεται προς το νότιο τμήμα του πρώην νομού Τρικάλων, σε απόσταση 10 χλμ. ΝΔ. από τα Τρικάλων και δίπλα στον Πορταϊκό ποταμό. Είναι ανάμεσα στους οικισμούς Κάτω Ελάτη (ΒΔ.), Παραπόταμο (Α.) και Λίλη(ΝΔ.). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα πρώτη φορά το 1920 να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Βαλτσινού με την παλιά της ονομασία Ζγκάρι. Μετονομάστηκε σε Αμμουδιά το 1928 ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κάτω Ελάτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Κάτω Ελάτης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καλλιδένδρου του δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 75 κατοίκους.
Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Ολύμπια»
Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Ολύμπια» (ΓΣΟ,, διαβάζεται «ΓαΣιΌ») είναι κυπριακός γυμναστικός σύλλογος με έδρα τη Λεμεσό. Είναι ο αρχαιότερος αθλητικός σύλλογος της Κύπρου και δεύτερος αρχαιότερος σύλλογος στον ελληνικό χώρο μετά τον Πανελλήνιο.
Ίδρυση
Ο ΓΣΟ ιδρύθηκε το 1892. Προπομπός του συλλόγου υπήρξε το αναγνωστήριο «Λέσχη Ένωσις Λεμεσού» που ιδρύθηκε το 1887. Η δημιουργία του ΓΣΟ ήταν το αποτέλεσμα των συνθηκών που επικρατούσαν την τότε εποχή και κύρια της επίδρασης που δέχτηκαν νεαροί φοιτητές κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στην Αθήνα. Η ιδρυτική πράξη του συλλόγου έγινε με την κάθοδο των φοιτητών για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Έλαβε χώρα στις 2 Αυγούστου 1892 στο «Αναγνωστήριο Ισότης».
Τα ιδρυτικά μέλη του ΓΣΟ ήταν 18. Η ιδρυτική συνέλευση εξέλεξε πενταμελή επιτροπή με επίτιμο πρόεδρο τον Ανδρέα Θεμιστοκλέους, γραμματέα τον Χριστόδουλο Σώζο και ένα από τα μέλη τον Νικόλαο Κλ. Λανίτη.
Μια από τις πρώτες αποφάσεις του ΓΣΟ ήταν η ανεύρεση χώρου για τη δημιουργία γυμναστηρίου για τις ανάγκες προπόνησης των αθλητών. Τον Ιούλιο του 1895 ο ΓΣΟ αποφάσισε να προκηρύξει τους πρώτους Παγκύπριους Αγώνες Στίβου. Ο στόχος της προκήρυξης των αγώνων ήταν να δοθεί η ευκαιρία στους νικητές να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 1896. Η διεξαγωγή των Α΄ Παγκύπριων Αγώνων την 9η Φεβρουαρίου 1896 χαρακτηρίστηκε ως το γεγονός του αιώνα για τη Λεμεσό.
Ο ΓΣΟ έλαβε μέρος στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 όπου κέρδισε και το χρυσό μετάλλιο στους αγώνες με πιστόλι με τον Ιωάννη Φραγκούδη. Από τότε ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα. Το 1925 οργάνωσε και φιλοξένησε το πρωτάθλημα των Πανελλαδικών Αγώνων Στίβου και το 1928 καθιέρωσε τους Παγκύπριους Αγώνες Σχολείων.
Το 1929 ο ΓΣΟ έγινε ο πρώτος αθλητικός σύλλογος που επέτρεψε τη συμμετοχή γυναικών στους αγώνες. Πρώτη αθλήτρια ήταν η Δομνίτσα Λανίτου, η οποία έλαβε μέρος και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Ορόσημο για τον ΓΣΟ ήταν η νίκη του αθλητή του Στέλιου Κυριακίδη στον Μαραθώνιο της Βοστόνης το 1946 και η διάκριση πολλών άλλων αθλητών του στους Βαλκανικούς και Πανευρωπαϊκούς Αγώνες.
Τσίρειο Στάδιο
Το 1975 ολοκληρώθηκε το Τσίρειο Στάδιο, το οποίο αποτελεί από τότε το ποδοσφαιρικό στάδιο της Λεμεσού. Το στάδιο διαχειρίζεται ο ΓΣΟ. Φέρει το επώνυμο του Πέτρου Τσίρου, χάρης τη γενναιοδωρία του οποίου οικοδομήθηκε. Είναι χωρητικότητας 13.331 θέσεων. Αποτελεί έδρα των ομάδων της Λεμεσού: της ΑΕΛ, του Απόλλωνα και του Άρη.
Πρόεδροι ΓΣΟ
Πρόεδροι του ΓΣΟ διετέλεσαν οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού ΓΣΟ Κατηγορία:Σύλλογοι στίβου Κύπρου
Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία (1990-2018)
Η Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία (Συντομογραφία στα αγγλικά: UAOC, Українська автокефальна православна церква (УАПЦ)) ήταν μία από τις τρεις ορθόδοξες δομές στην Ουκρανία μέχρι το 2018. Ιδρύθηκε το 1917 μετά τη διάλυση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ως μέρος του ουκρανικού κινήματος ανεξαρτησίας και με σκοπό την αποκατάσταση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που υπήρχε στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1620-1685 και προσαρτήθηκε από το Πατριαρχείο Μόσχας, χωρίς την έγκριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Ζουότουφ
Το Ζουότουφ (πολωνικά: Złotów, Flatow) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Ζουότουφ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της βορειοδυτικής Πολωνίας. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πίουα. Ο πληθυσμός του είναι 18.373 κάτοικοι (2020).
Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Γκουόμια και περιβάλλεται από πέντε λίμνες. Είναι μέρος της ιστορικής περιοχής της Μείζονος Πολωνίας. Μια σιδηροδρομική γραμμή συνδέει την πόλη με την Πίουα και το Χοϊνίτσε, στην οποία λειτουργούν επίσης τοπικές λεωφορειακές γραμμές. Το τοπικό εργοστάσιο κουφωμάτων Metaplast είναι ο μεγαλύτερος βιομηχανικός εργοδότης. Το Euro Eco Meeting διοργανώνεται τακτικά εκεί κάθε Ιούλιο.
Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία (1990-2018)
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου), μόνο η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας) αναγνωριζόταν από την Ορθόδοξη Χριστιανική κοινότητα παγκοσμίως, μέχρι τις 11 Οκτωβρίου 2018, όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ήρε τον αφορισμό των δύο πρώτων εκκλησιαστικών δομών. Αργότερα διευκρινίστηκε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν αναγνώρισε ούτε την Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία, ούτε τη Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου) ως νόμιμες και ότι οι αντίστοιχοι προκαθήμενοί τους δεν αναγνωρίστηκαν ως προκαθήμενοι των εκκλησιών τους.
Ζουότουφ
Ιστορία
Το Ζουότουφ είναι το ιστορικό κέντρο του βόρειου τμήματος της Κράινα. Η ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή χρονολογείται από τον 8ο αιώνα π.Χ.. Γύρω στο 700 μ.Χ., ένα λοφώδες οχυρό στην όχθη της λίμνης Μπάμπα ήταν η κατοικία ενός αρχηγού μια πομερανικής φυλής. Η γη ανήκε στους δούκες της Ανατολικής Πομερανίας από τον οίκο των Σαμβορίδων εντός της διαιρεμένης Πολωνίας και μετά τον θάνατο του τελευταίου δούκα, Μέστβιν Β΄, το 1294 πέρασε υπό την άμεση κυριαρχία της δυναστείας των Πιαστ. Στις αρχές του 14ου αιώνα καταλήφθηκε από τους Τεύτονες Ιππότες. Το Ζουότουφ αναφέρθηκε το 1370 στο χρονικό του Γιαν του Τσάρνκουφ. Το 1370, το Ζουότουφ έλαβε δικαιώματα του Μαγδεβούργου ενώ βρισκόταν υπό πολωνική κυριαρχία. Σύμφωνα με την τελευταία διαθήκη του Πολωνού βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα μετά τον θάνατό του το 1370, ο εγγονός του, Καζιμίρ Δ΄ της Πομερανίας-Στολπ, επρόκειτο να κληρονομήσει τα εδάφη Ντόμπζιν, Μπίντγκοστς, Κρουσφίτσα, Ζουότουφ και Βάουτς ως φέουδα. αριστερά|μικρογραφία| [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|Μπαρόκ Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου]] Το Ζουότουφ καταστράφηκε από τους Τεύτονες Ιππότες το 1455 κατά τη διάρκεια του Δεκατριετούς Πολέμου. Η πόλη αργότερα ανήκε στην οικογένεια Ποτουλίτσκι (Potulicki) που της έδωσε ένα νέο γοτθικό κάστρο σε αναγεννησιακό στυλ στις αρχές του 17ου αιώνα. Το 1619, ο Γιαν Ποτουλίτσκι εξέδωσε ιδρυτικό έγγραφο για την εκκλησία και την ενορία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Αργότερα πέρασε στην οικογένεια Γκρουντζίνσκι (Grudziński). Το 1665, η πόλη είχε ακόμα τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου. Το κάστρο καταστράφηκε κατά τη σουηδική εισβολή το 1657. Ο βομβαρδισμός κατέστρεψε επίσης άλλα μέρη της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του δημαρχείου. Μια νέα εκκλησία, που στέκεται ακόμα και σήμερα, ιδρύθηκε εκεί το 1664 από τον Άντζεϊ Κάρολ Γκρουντζίνσκι. Μετά το τέλος της διακυβέρνησης της οικογένειας Γκρουντζίνσκι το 1688, η οικογένεια Ντζιαουίνσκι (Działyński) ήρθε στην εξουσία.
Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία (1990-2018)
Τελευταίος προκαθήμενός της (2015-2018) υπήρξε ο σημερινός μητροπολίτης Λβιβ, Μακάριος Μάλετιτς.
Ζουότουφ
Ιστορία
Από το 1709 έως το 1711, μια πανώλη εξαπλώθηκε στην περιοχή. Σύμφωνα με ελλιπή εκκλησιαστικά αρχεία, περίπου 1.650 άνθρωποι πέθαναν ως αποτέλεσμα της επιδημίας. Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, το Ζουότουφ ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1784, χτίστηκε μια προτεσταντική ξύλινη εκκλησία στην πλατεία της μεγάλης αγοράς, η οποία κατά το χρονικό διάστημα 1829–31 αντικαταστάθηκε από μια σύγχρονη εκκλησία που σχεδιάστηκε από τον Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ.
Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία (1990-2018)
Ιστορικό
Η Μητρόπολη Κιέβου ήταν το αποτέλεσμα του βαπτίσματος των Ρως του Κιέβου την εποχή του Μεγάλου Πρίγκιπα Βλαδίμηρου του Μεγάλου (988 μ.Χ.). Από την Κωνσταντινούπολη στάλθηκαν ιεραπόστολοι για να διδάξουν τον λαό την ορθόδοξη πίστη. Η μοναστική ζωή άκμασε, συμπεριλαμβανομένης της περίφημης Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, με τις προσπάθειες του Αγίου Αντωνίου του Κιέβου, γνωστού ως πατέρα του ρωσικού μοναχισμού. Το 1686, η Μητρόπολη Κιέβου περιήλθε στο Πατριαρχείο Μόσχας.
Στον απόηχο της διάλυσης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ορισμένες εθνικές ομάδες αναζήτησαν αυτονομία ή αυτοκεφαλία από τη Μόσχα. Η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία ανακηρύχθηκε υπό την Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας το 1917 και επέζησε στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930.
Ζουότουφ
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ζουότουφ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία (1990-2018)
Σύγχρονη κατάσταση
Η Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκτησε την κρατική αναγνώριση το 1991. Αρχικά κυβερνήθηκε από το εξωτερικό από τον Πατριάρχη Μίστισλαβ (Σκρίπνικ). Όσοι δεν δέχτηκαν την ένωση με τον Φιλάρετο Ντενισένκο και την ίδρυση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου), συνέχισαν την Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία με προκαθήμενο, τον Πατριάρχη Ντιμίτρι (Γιάρεμα).
Ζουότουφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία (1990-2018)
Σύγχρονη κατάσταση
Καθεδρικός Ναός της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας υπήρξε ο ιστορικός Ναός του Αγίου Ανδρέα στο Κίεβο. Τον Οκτώβριο του 2018 ο Ναός παραχωρήθηκε με νόμο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ως σταυροπήγιο.
Ίδρυση Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας
Στις 11 Οκτωβρίου 2018, μετά από τακτική σύνοδο, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αναθεώρησε προηγούμενη απόφασή του και κινήθηκε προς τη χορήγηση αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Η σύνοδος απέσυρε, επίσης, την επί 332 ετών αποδοχή από την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης της κανονικής δικαιοδοσίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας επί της Ουκρανικής Εκκλησίας που περιείχετο σε επιστολή του 1686. Η σύνοδος ήρε, επίσης, τον αφορισμό του Φιλάρετου Ντενισένκο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου) και του Μακάριου Μάλετιτς της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας και οι δύο επίσκοποι «επαναφέρθηκαν κανονικά στην ιεραρχική ή ιερατική τάξη τους, και οι πιστοί τους [...] αποκαταστάθηκαν στην κοινωνία με την Εκκλησία».
Αργότερα διευκρινίστηκε ότι ο Φιλάρετος Ντενισένκο θεωρούνταν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μόνο ως «πρώην μητροπολίτης Κιέβου»,  και ο Μακάριος ως «πρώην Αρχιεπίσκοπος του Λβιβ»  και, την 2 Νοεμβρίου 2018, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν αναγνώρισε ούτε την Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία, ούτε την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου) ως νόμιμες και ότι οι αντίστοιχοι ηγέτες τους δεν αναγνωρίστηκαν ως προκαθήμενοι των εκκλησιών τους. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δήλωσε ότι αναγνωρίζει τα μυστήρια που τελούνται από τις δύο εκκλησιαστικές δομές ως έγκυρα.
Στις 15 Δεκεμβρίου 2018, οι ιεράρχες της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου) αποφάσισαν να διαλύσουν τις εκκλησιαστικές τους δομές. Αυτό έγινε επειδή την ίδια μέρα η Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου) και ορισμένα μέλη της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Μόσχας) επρόκειτο να συγχωνευθούν για να σχηματίσουν την αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας μετά από ένα συμβούλιο ενοποίησης.
Στις 14 Αυγούστου 2019, η Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία έπαυσε και νομικά να υπάρχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ουκρανία
Ρουπία Ιταλικής Σομαλιλάνδης
Η ρουπία (Σομαλίκα:روپيا) ήταν το νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης από το 1909 έως το 1925. Υποδιαιρείτο σε 64 μπέσε (bese). (Σομαλικά: بيزا). Σήμερα δεν είναι πλέον σε χρήση.
Ιστορία
Η ρουπία ήρθε να αντικαταστήσει διάφορα νομίσματα τα οποία ήταν σε χρήση στα εδάφη αυτά, όπως ήταν το τάλιρο της  Μαρίας Θηρεσίας και την Ινδική ρουπία. Επιλέχτηκε να έχει ισοτιμία 1/1 με την Ινδική ρουπία και να υποδιαιρείται σε 64 μπέσε όπως ακριβώς υποδιαιρείτο και η ινδική σε 64 πάισα. Το 1925 η λίρα της  Ιταλικής Σομαλιλάνδης αντικατέστησε την ρουπία με  ισοτιμία 8 λίρες = 1 ρουπία.
Κέρματα
Το 1909 τέθηκαν στην κυκλοφορία χάλκινα κέρματα με ονομαστικές αξίες των 1, 2 και 4 μπέσε Το 1910 ακολούθησε η έκδοση της ¼, ½ και 1 ρουπίας από άργυρο. Τα ασημένια νομίσματα είχαν ίδιες προδιαγραφές με αυτές της ινδικής ρουπίας και συνέχισαν να κόβονται έως το 1921 έτος το οποίο αντικαταστάθηκαν από νομίσματα με  κράμα χαλκού–κασσίτερου τα οποία συνέχισαν να κόβονται έως και το 1924.
Χαρτονομίσματα
Τα πρώτα χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία 5 ρουπίες εκδόθηκαν από την ιταλική εμπορική εταιρεία V. Filonadi & C. το 1893. Η επίσημη έκδοση του πρώτου χαρτονομίσματος όμως έγινε το 1920 από την Τράπεζα της Ιταλίας (Banca d'Italia). Αυτά ήταν πιστοποιητικά μετρητών (Cassadibuoni) με ονομαστικές αξίες 1, 5 και 10 ρουπίες. Αυτά των 10 και 20 ρουπίων τυπώθηκαν αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Σομαλία
Ροδιά Μεσσηνίας
Η Ροδιά, αναφερόμενη παλαιότερα ως η Λεντεκάδα, είναι ορεινός οικισμός κοντά στο Ραπτόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Ροδιά βρίσκεται περίπου 16,5 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Κυπαρισσίας στη διαδρομή που ξεκινά από αυτήν και συνεχίζει προς το χωριό της Ροδιάς, μέσω των χωριών Μπλεμενιάνων, Βρυσών, Καρβουνίου, Μουριατάδας και τον λόφο «Ελληνικό», όπου είναι ο Αρχαιολογικός χώρος της Μουριατάδας. Στη συνέχεια ο ταξιδιώτης–επισκέπτης εισέρχεται στο λεκανοπέδιο της περιοχής της Τριπύλης, όπου μετά το χωριό του Δάρα φτάνει στη Ροδιά. Το χωριό είναι σε υψόμετρο 420 μέτρα και απέχει 16,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η Ροδιά βρίσκεται ανάμεσα στο Ραφτόπουλο και τον Δάρα και είναι νοτιότερα από τον Δάρα σε απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρου και βορειότερα από το Ραπτόπουλο, από το οποίο απέχει περίπου 3,5 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το ίδιο το χωριό, που γύρω του βρίσκονται τα βουνά Βιγλατούρι, Ασφακίδια, Φανερή, Ψυχρό και Λούστρα έχει μακρόχρονη ιστορία. Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως η Λεντεκάδα (Lendecada). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Η Λεντεκάδα (Lendecada), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Η Λεντεκάδα προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Τριπύλης το 1835. Το 1840 αποσπάται πρόσκαιρα από τον Δήμο Τριπύλης και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας για δυο περίπου χρόνια, ως το 1842, που επανέρχεται και πάλι στον Δήμο Τριπύλης. Το χωριό αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Τριπύλης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 305 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας.
Το 1912 η Λεντεκάδα γίνεται έδρα στην Κοινότητα Λεντεκάδας, στην οποία προσαρτάται και το χωριό του Δάρα. Το 1940 η Λεντεκάδα διασπάται σε δυο ξεχωριστά χωριά, την Κάτω Λεντεκάδα και την Άνω Λεντεκάδα και η έδρα της κοινότητας μεταφέρεται στην Κάτω Λεντεκάδα. Το 1956 η Άνω Λεντεκάδα μετονομάζεται σε Αγία Τριάς και η Κάτω Λεντεκάδα μετονομάζεται σε Ροδιά, ενώ η κοινότητα της Λεντεκάδας μετονομάζεται σε Κοινότητα Ροδιάς.
Το παλαιό χωριό της Λεντεκάδας αναφερόταν ως δυο ξεχωριστοί οικισμοί, από το 1940 ως το 1991, που τελικά ο οικισμός της Αγίας Τριάδας καταργήθηκε και το χωριό με το όνομα πλέον Ροδιά συνεχίζει ως είναι ενιαίο. Οι κάτοικοι του χωριού πάντως, παρά την αλλαγή της ονομασίας, προτιμούν να χρησιμοποιούν κυρίως την παλαιά ονομασία. Η Λεντεκάδα παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως 1956, που μετονομάστηκε το χωριό σε Ροδιά και η κοινότητα σε Κοινότητα Ροδιάς και συνέχισε με την νέα επίσημη ονομασία ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Ροδιά και ο Δάρας υπήχθησαν στην κατηργημένη Κοινότητα Τριπύλας, ως το 2010. Η Κοινότητα Τριπύλας μετονομάσθηκε επίσημα, το 2006, σε Κοινότητα Τριπύλης και καταργήθηκε στα τέλη του 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Ροδιά ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Η Ροδιά σήμερα είναι η έδρα στην Τοπική Κοινότητα της Ροδιάς, στην οποία υπάγεται και ο οικισμός του Δάρα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 58 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με την κτηνοτροφία, καθώς και σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός όπως αναφέρεται στο παραπάνω διάγραμμα για το χωριό της Λεντεκάδας/Ροδιάς, περιλαμβάνει το συνολικό άθροισμα των κατοίκων του χωριού κατά την περίοδο από το 1940 ως το 1991, δηλαδή το χρονικό διάστημα κατά το οποίο η Λεντεκάδα/Ροδιά αναφερόταν ως δυο ξεχωριστοί οικισμοί (1940–1956: Κάτω Λεντεκάδα & Άνω Λεντεκάδα και 1956–1991: Ροδιά & Αγία Τριάς). Στις σχετικές απογραφές η πιο αναλυτική καταγραφή του πληθυσμού του χωριού είχε ως εξής:
Κτίρια–αξιοθέατα
Εκτός από τα σπίτια υπάρχει το κτίριο, του κλειστού σήμερα, παλαιού σχολείου που λειτούργησε για πρώτη φορά το 1914, η εκκλησία του Αι - Γιώργη, δηλαδή ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και χτίστηκε περίπου το 1880, ενώ στο άνω χωριό υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, από την οποία, μεταξύ 1940–1991, είχε ονομαστεί ο οικισμός Άνω Λεντεκάδα ως Αγία Τριάς. Σημαντικό αξιοθέατο στην περιοχή του χωριού είναι επίσης το παλαιό μονότοξο γεφύρι, με στηθαία, πάνω από το Ραφτοπουλαίϊκο ποτάμι, το οποίο χύνεται στον Αρκαδικό ποταμό και βρίσκεται ανάμεσα στη Ροδιά και το Ραφτόπουλο, στην παλαιά οδό που ένωνε την Κυπαρισσία με το Ράφτόπουλο και η οποία οδός είχε βασική χρήση, περίπου ως τη δεκαετία του 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Αλταβάλλε
Το Αλταβάλλε (ιταλικά: Altavalle) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Αλτοπιάνο ντελλα Βιγκολάνα
Το Αλτοπιάνο ντελλα Βιγκολάνα (ιταλικά: Altopiano della Vigolana) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ερινεύς (Θεσσαλία)
Οι Ερινεύς ή Ερινεός (Ἐρινεός), επίσης γνωστή ως Ερινεόν (Ἐρινεόν), είναι μια πόλη στην αρχαία Φθιώτιδα της αρχαίας Θεσσαλίας. Η ύπαρξη της πόλης αναφέρεται από τον Στράβωνα και τον Στέφανο του Βυζαντίου.
Η θέση της πόλης είναι άγνωστη.
Αμπλάρ-Ντον
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Φεστιβάλ Ημέρας Χρώματος (Colour Day)
Το Colourday Festival είναι ένα φεστιβάλ που διεξάγεται στην Ελλάδα όπως και σε άλλες χώρες(Κύπρος,Αλβανία,Κόσοβο) κάθε καλοκαίρι με μουσική και χρώματα. Πραγματοποιείται παραδοσιακά στην Αθήνα ένα Σαββατοκύριακο του Ιουνίου, από τις 12 το μεσημέρι έως τις 11 το βράδυ. Θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά φεστιβάλ στην Ελλάδα, με περισσότερους από 40.000 θεατές,κυρίως νεανικό κοινό. Το Colour Day Festival από το 2018 διοργανώνεται και στην Αλβανία, ενώ ακολούθησαν και άλλες χώρες έπειτα.