cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάντα Κωνστάντσα
Τοποθεσία
Το μαυσωλείο κτίστηκε επάνω από τις κατακόμβες, που περιείχαν τα λείψανα της Αγίας Αγνής, η οποία μαρτύρησε 13 ετών. Αυτό ήταν προσαρτημένο στην αρχαία βασιλική της Αγίας Αγνής στη μέση κατά μήκος της βόρειας πλευράς. Η βασιλική ήταν αρχικά μία «ταφική αίθουσα», παρά μία εκκλησία με τη σύγχρονη έννοια. Ο μεταγενέστερος μύθος επεξεργάστηκε σημαντικά την αφοσίωση της Κωνσταντίνας στην Αγία Αγνή, αλλά τώρα δεν μπορεί να προσδιοριστεί, εάν αυτό ήταν ένας παράγοντας στην επιλογή του τόπου. Επειδή σε γενικές γραμμές οι πρώτοι Χριστιανοί πίστευαν, ότι οι ψυχές τους ωφελούντο από το να ταφούν κοντά στους μάρτυρες, έτσι είναι σχεδόν βέβαιο, ότι αυτή είναι η αιτία οικοδομής της ταφικής αίθουσας σε όσους πλήρωσαν για να ταφούν σε αυτήν. Η προσάρτηση ενός σημαντικού μαυσωλείου ως παράρτημα σε μία εκκλησία ήταν μία συνηθισμένη πρακτική στη Ρώμη και μπορεί να δει κάποιος αυτό στις περιπτώσεις άλλων Ρωμαϊκών εκκλησιών, όπως το μαυσωλείο της Ελένης (της μητέρα του Κωνσταντίνου), το οποίο ήταν προσαρτημένο στη βασιλική των Αγίων Μαρκελίνου και Πέτρου στις Δύο Δάφνες (Santi Marcellino e Pietro ad Duas Lauros), τώρα ερείπιο.
αριστερά|μικρογραφία|Θέα στην αψίδα της ερειπωμένης βασιλικής, μπροστά από τη Σάντα Κωνστάντσα.
Από την αρχική Βασιλική της Αγίας Αγνής σώζεται μόνο το ένα τρίτο του κύριου εξωτερικού τοίχου, από τη βόρεια πλευρά και η αψίδα στο ανατολικό άκρο, αλλά σε λιγότερο από το αρχικό ύψος. Μέχρι τον 7ο αι. η βασιλική είχε καταρρεύσει και ήταν πολύ μεγάλη για να ανακαινιστεί, και η σημερινή πολύ μικρότερη Βασιλική της Αγίας Αγνής εκτός των Τειχών κτίστηκε για να την αντικαταστήσει, λίγα μέτρα μακριά.
Σκοπός χρήσης
Παραδοσιακά θεωρείται ότι το μαυσωλείο ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ ή λίγο μετά. Ως πρώιμη ιστορία το Ποντιφικό Βιβλίο (Liber Pontificalis) καταγράφει, ότι ο πάπας Σίλβεστρος Α΄ (απεβ. 335) βάπτισε την Κωνσταντίνα και τον εκ πατρός θείο της σε βαπτιστήριο, που έκτισε εκεί ο Κωνσταντίνος Α΄ ταυτόχρονα με την ταφική αίθουσα. Αυτό το βαπτιστήριο εθεωρείτο ότι είναι το μαυσωλείο που σώζεται. Αλλά οι ανασκαφές το 1992 ανακάλυψαν ένα προηγούμενο κτήριο από κάτω, και το υπάρχον κτήριο χρονολογείται τώρα γύρω στο 350.
Το κτήριο της Σάντα Κωνστάντσα αντικατοπτρίζει την αρχική του λειτουργία ως μαυσωλείου μίας ή και των δύο κορών του Κωνσταντίνου, της Κωνσταντίας και της Ελένης, παρά ως εκκλησία που έγινε πολύ αργότερα. Ο κυκλικός σχεδιασμός έδωσε «άμεση φυσική έμφαση στο άτομο ή στον τόπο που έπρεπε να τιμηθεί» και ήταν δημοφιλής για τα μαυσωλεία και τους χώρους των βαπτίσεων εκείνη την εποχή. Άλλα παλαιοχριστιανικά κτήρια με παρόμοια προέλευση και κυκλικό σχέδιο περιλαμβάνουν τον καθεδρικό ναό του Σπλιτ, που κτίστηκε στο παλάτι του Διοκλητιανού ως μαυσωλείο του και τη Ροτόντα του Γαλέριου (τώρα εκκλησία του Αγίου Γεωργίου) στη Θεσσαλονίκη, κτισμένη ως μαυσωλείο για τον Γαλέριο.
Η τεράστια ταφική αίθουσα (η Κωνσταντίνεια βασιλική) σταδιακά εξέπεσε από τη χρήση και έγινε ερείπια, με τη βάση του τοίχου της να επιβιώνει τώρα για το ένα τρίτο περίπου των αρχικών εξωτερικών τοίχων, αλλά η Σάντα Κωνστάντσα έχει επιβιώσει άθικτη. Είναι τεκμηριωμένο ότι ο πάπας Νικόλαος Α΄ τέλεσε λειτουργία εκεί το 865, την πρώτη φορά που η Σάντα Κωνστάντσα καταγράφεται με το όνομά της, αλλά ο καθαγιασμός της ως εκκλησίας δεν έγινε μέχρι το 1254, από τον πάπα Αλέξανδρο Δ΄, ο οποίος, αυτά που πίστευαν ότι ήταν τα λείψανα της Κωνσταντίας, τα μετέφερε από τη μεγαλύτερη σαρκοφάγο και τα τοποθέτησε κάτω από έναν κεντρικό βωμό.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Η πρόσοψη σήμερα. Η Σάντα Κωνστάντσα είναι ένα κυκλικό, συμμετρικό κτήριο, με έναν κυκλικό διάδρομο (ambulatory) γύρω από έναν υψηλό, κεντρικό χώρο με έναν ρηχό τρούλο, ο οποίος υψώνεται σε ένα κυλινδρικό τύμπανο, όπως φαίνεται από το εξωτερικό. Το κτήριο είναι κτισμένο από σκυρόδεμα με τούβλα και η δομή του είναι βασικά δύο δακτύλιοι, που στηρίζονται σε κίονες τοποθετημένους γύρω από έναν κατακόρυφο κεντρικό άξονα. Ο άνω δακτύλιος στηρίζεται στους κίονες, ενώ ο «κάτω δακτύλιος περικλείει έναν κυκλικό διάδρομο, του οποίου ο χώρος ρέει μεταξύ των κιόνων προς στον κεντρικό κύλινδρο». Αυτός ο σχεδιασμός ουσιαστικά δημιουργεί δύο χώρους ή δύο κόσμους, αυτόν του κυκλικού διαδρόμου και του άνω τρούλου. Οι σκοτεινοί χώροι του κυκλικού διαδρόμου και του εσωτερικού δακτυλίου δημιουργούν μία αντίθεση με τον φωτεινό άνω χώρο του θόλου. Αυτή η αντίθεση φωτός μπορεί να φανεί στην εικόνα του κύριου εσωτερικού. Η μονή θύρα, πλαισιωμένη από δύο τοξωτές κόγχες, θα ήταν αρχικά μία εσωτερική αψίδα ή μία θύρα, που οδηγούσε κατευθείαν στην Κωνσταντίνεια βασιλική (την ταφική αίθουσα), στα μισά του μήκους της. Υπάρχει ένας σύντομος προθάλαμος (vestibule) μέσα στη θύρα, που ανοίγει προς τον διάδρομο.
Μία τοξωτή στοά με δώδεκα ζεύγη γρανιτένιων κιόνων διακοσμημένων με σύνθετα κιονόκρανα στηρίζει το τύμπανο κάτω από τον τρούλο και χωρίζει τον κυκλικό διάδρομο με την κεντρική περιοχή. Ο διάδρομος είναι πολύ πιο σκοτεινός, καθώς το φως από δώδεκα παράθυρα της επάνω σειράς (clerestory) δεν είναι αρκετό. Αντίθετα, η κεντρική περιοχή είναι καλά φωτισμένη, δημιουργώντας αλληλεπίδραση ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως στο εσωτερικό.
Ο αριθμός των 12 τόξων, ζευγών κιόνων και παραθύρων θα μπορούσε να είναι μία αναφορά στους Δώδεκα Αποστόλους. Απέναντι από την είσοδο σε αυτόν τον κεντρικό χώρο υπάρχει «ένα είδος ουρανού (baldacchino), ... που υψώνεται επάνω από μία πλάκα από πορφυρίτη, η οποία, κάτω από μία αψίδα του κεντρικού δωματίου, κάποτε φαίνεται ότι έφερε τη σαρκοφάγο της πριγκίπισσας». Εδώ θα βρισκόταν η σαρκοφάγος της Κωνσταντίνας, ή ίσως της αδελφής της Ελένης. Ο κυκλικός διάδρομος είναι θολωτός και έχει διάμετρο 22,5 μέτρα (74 πόδια). Αυτός έχει τα περισσότερα από τα σωζόμενα ψηφιδωτά στην εκκλησία. Μεγαλύτερα τόξα σηματοδοτούν τα βασικά σημεία στο μαυσωλείο. Οι τοίχοι πιθανότατα ήταν καλυμμένοι με πλάκες από πολύχρωμο μάρμαρο, όπως συνηθιζόταν στα αυτοκρατορικά κτήρια. Το μαυσωλείο ήταν επίσης -σε κάποιο βαθμό- ένας νέος τύπος κτηρίου. Ήταν διαφορετικό από τα παλαιότερης τεχνοτροπίας ως προς την οροφή, η οποία στο παρελθόν θα ήταν τυπικά επίπεδη και κατασκευασμένη από ξύλο, καθώς εδώ σχεδιάστηκε ως θόλος με τόξα.
Διακόσμηση
μικρογραφία|Τα ψηφιδωτά του θόλου στον κυκλικό διάδρομο και οι διπλοί κίονες.
Ψηφιδωτά
Τα ψηφιδωτά της Σάντα Κωνστάντσα είναι σημαντικά παραδείγματα της παλαιοχριστιανικής τέχνης και -ακόμη σπανιότερα- παραδείγματα κοσμικών ψηφιδωτών οροφής παλατιών. Οι αψίδες, ο κεντρικός τρούλος και ο κυκλικός διάδρομος είχαν ψηφιδωτό διάκοσμο, αν και δεν σώζεται πλέον στον τρούλο.
Ψηφιδωτά στις αψίδες
μικρογραφία|Ψηφιδωτό με την Παράδοση του Νόμου (Traditio Legis). Στον τοίχο του ημικυκλικού διαδρόμου υπάρχουν δύο ρηχές αψίδες, καθεμία με ένα ψηφιδωτό, που δείχνει τον Χριστό ως Παντοκράτορα, τα πρώτα δείγματα αυτής της απεικόνισης που σώζονται. Πιθανότατα χρονολογούνται στον 5ο ή τον 7ο αι., αν και έχει γίνει μεγάλη συζήτηση γι' αυτό. Όπως πολλά ψηφιδωτά της περιόδου, και τα δύο έχουν υποστεί αποκατάσταση και αμφότερα δείχνουν στοιχεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής εικονογραφίας, αντιπροσωπεύοντας πρώιμα παραδείγματα της συγχώνευσης αυτής με τη χριστιανική τέχνη. Ένα ψηφιδωτό με δύο γυναίκες που φορούσαν λευκά, που αναφέρθηκε ότι ήταν πίσω από τη σαρκοφάγο στην εποχή της Αναγέννησης, τώρα δεν υπάρχει και δεν φτιάχτηκε ποτέ κάποιο σχέδιό του.
Στη δεύτερη αψίδα ο Χριστός εμφανίζεται κάπως πιο απλά, αλλά και πάλι εξαιρετικά ισχυρός. Τα ενδύματά του δεν είναι τόσο πλούσια όσο στην άλλη αψίδα, ωστόσο εξακολουθούν να υποδηλώνουν δύναμη. Φορά έναν απλό χιτώνα, αλλά είναι πορφυρός με χρυσό. Αυτό υποδηλώνει όχι μόνο τη θεϊκή ισχύ, αλλά και τη βασιλική, δεδομένου ότι το πορφυρό είναι το χρώμα της βασιλικής οικογένειας και οι χρυσές ρίγες υποδηλώνουν μία σύνδεση με τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες. Ο Πέτρος προσεγγίζει επίσης τον Χριστό με ικεσία, όπως κάποιος θα πλησίαζε τον Αυτοκράτορα. Αυτό είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα στη χριστιανική τέχνη του Χριστού, που απεικονίζεται με τον ίδιο τρόπο όπως ο αυτοκράτορας ή οι βασιλείς. Είναι μία έννοια, που θα επικρατούσε αργότερα στη χριστιανική τέχνη και αρχιτεκτονική. Σε αυτή την αψίδα ο Χριστός δεν απεικονίζεται απλώς ως βασιλιάς, αλλά ως κυβερνήτης του κόσμου, όλης της οικουμένης. Κάθεται επάνω σε μία μπλε σφαίρα, ένα σαφές σύμβολο για τον κόσμο ή το σύμπαν. Από αυτή, παραδίδει τα κλειδιά στον Πέτρο. Αυτό είναι ένα σαφές σημάδι του Χριστού και της δύναμης του ουρανού, που δίνει εξουσία και ιερή δύναμη στον άνθρωπο. Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι ο Πέτρος ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Ρώμης, οπότε αυτό σήμαινε ότι η ρωμαϊκή εξουσία εγκρίθηκε από τον Θεό. Αυτή η αντίληψη και η εικόνα του Χριστού ως παντοδύναμου κυβερνήτη και δημιουργού του κόσμου θα ήταν ο κανόνας στα έργα τέχνης των μεταγενέστερων εκκλησιών, όμως εμφανίζεται για πρώτη φορά εδώ στη Σάντα Κωνστάντσα.
Κεντρικός τρούλος
Τα ψηφιδωτά του κεντρικού τρούλου δεν υπάρχουν πια, αλλά μία εικόνα τους μπορεί να ανακατασκευαστεί, καθώς μεταξύ 1538 και 1540 ο Φρανσίσκο ντε Ολλάντα έφτιαξε αντίγραφα σε ακουαρέλα αυτών που σωζόταν τότε. Σε αυτές τις πολυάριθμες σκηνές εμφανίζονται -σε ομοιότητα με ζωγραφικές κατακομβών του 3ου αι.- βιβλικά θέματα, όπως η Σωσσάνη και οι πρεσβύτεροι, ο Τωβίτ, οι θυσίες του Κάιν και του Άβελ, η θυσία του Ηλία στο όρος Κάρμηλο, πιθανώς ο Λωτ που δέχεται τους αγγέλους, ο Μωυσής να χτυπά τον βράχο για νερό, και ενδεχομένως ακόμη και ο Νώε που κτίζει την κιβωτό. Η επάνω σειρά ψηφιδωτών, που χάλασε σε μεγάλο βαθμό μέχρι τον 16ο αι., θεωρείται ότι είχε σκηνές από την Καινή Διαθήκη, αφού έχει το θαύμα του Εκατόνταρχου. Αυτά τα ψηφιδωτά έχουν καρυάτιδες και έλικες ακανθών και μία παράθεση αγίων στην πάνω σειρά. Στον τρούλο και στις δύο αψίδες, είναι όπου εμφανίζεται η πλειοψηφία των χριστιανικών εικόνων.
Οι σαρκοφάγοι
μικρογραφία|Η σαρκοφάγος της Κωνσταντίνας, τώρα στα [[Μουσεία Βατικανού|Μουσεία του Βατικανού, βρισκόταν αρχικά στο μαυσωλείο.]] Δύο μεγάλες σαρκοφάγοι από πορφυρίτη από την εκκλησία της Σάντα Κωνστάντσα βρίσκονται τώρα στο Βατικανό. Η μεγαλύτερη και πιο διάσημη (φαίνεται στην εικόνα) μεταφέρθηκε στα Μουσεία Βατικανού στα τέλη του 18ου αι. και εκτίθεται εκεί. Η μικρότερη μεταφέρθηκε στον ίδιο τον Άγιο Πέτρο (στο αριστερό κλίτος) το 1606. Πιστεύεται τώρα ότι η μεγαλύτερη σαρκοφάγος, που σχετίζεται παραδοσιακά με την Κωνσταντίνα μπορεί στην πραγματικότητα να περιείχε την αδελφή της Ελένη και η λιγότερο θεαματική, επίσης μεταφερμένη στο Βατικανό, ήταν στην πραγματικότητα της Κωνσταντίνας.
Η σαρκοφάγος της Κωνσταντίνας έχει περίπλοκα, συμβολικά σχέδια σε ανάγλυφα: «στην επιφάνεια κυριαρχεί ένα περίτεχνο σχέδιο από ελισσόμενους μίσχους αμπέλου, στους οποίους τοποθετούνται putti ... σε αυτή τη σκηνή της διονυσιακής πληθωρικότητας και την ελπίδα για μελλοντική ευλογία που συνεπάγεται, δύο παγώνια, πουλιά της αθανασίας, συμφωνούν απόλυτα». Η σκηνή παρουσιάζει μία εικόνα της φύσης με αμπέλια, πρόβατα και πτηνά. Τα putti κυκλώνονται σε βλαστούς άκανθας, επάνω από τους οποίους υπάρχουν αρκετές εικόνες με μάσκες. Εκτός από τη φυσική σκηνή υπάρχουν επίσης τέσσερα κεφάλια, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Κωνσταντίας: «στο σκέπασμα, τέσσερα χαριτωμένα κεφάλια, ένα προφανώς αυτό της Κωνσταντίνας, φαίνονται ήρεμα, σαν με τη διαβεβαίωση ότι το καλύτερο πρόκειται να έλθει». Οι εικόνες που παρουσιάζονται για το κρασί και τη φύση δεν είναι εγγενώς χριστιανικές, αλλά θα μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές ως τέτοιες, λαμβάνοντας υπόψη τη χρήση του οίνου στη Θεία Ευχαριστία. Ή θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως σύνδεση με τον Βάκχο, τον θεό του κρασιού. Αυτός ο τύπος σαρκοφάγου θα έπαυε να χρησιμοποιείται στη Ρώμη στα τέλη του 4ου αι. και αυτή η σαρκοφάγος της Κωνσταντίας είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τύπου αυτού.
Η σαρκοφάγος είναι τεράστια, με μέγεθος 128 εκ. ή 4 ft 23⁄8 σε ύψος, 233 εκ. ή 7 ft 71⁄2 σε μήκος και 157 εκ. ή 5 ft 13⁄4 σε πλάτος. Είναι κατασκευασμένο από πορφυρίτη, μία σκληρή βαθυκόκκινη πέτρα, που προορίζετο από τους Ρωμαίους για χρήση από την αυτοκρατορική οικογένεια μόνο, στην οποία επιτρεπόταν το πορφυρό χρώμα. Η πέτρα λατομήθηκε μόνο από ένα μέρος, το Πορφυριτικό Όρος (Mons Porphyriticus) στον Κοπτό Αιγύπτου, καθιστώντας την ακόμη πιο αποκλειστική. Φαίνεται, αλλά δεν μπορεί να είναι βέβαιο, ότι η σαρκοφάγος της Κωνσταντίνας είναι αντίγραφο αυτής του Κωνσταντίνου Α΄, του πατέρα της, η οποία έχει πλέον χαθεί. Ένα κομμάτι από αυτό που πιστεύεται ότι ήταν η σαρκοφάγος του, είναι παρόμοιο σε τεχνοτροπία και από το ίδιο υλικό. Ένα εκμαγείο της έχει τοποθετηθεί στην εκκλησία, στον κυκλικό διάδρομο. Προφανώς η αρχική της θέση ήταν στο κέντρο της εκκλησίας, που τώρα καταλαμβάνεται από τον βωμό. Υπάρχει ένα άλλο εκμαγείο στο Μουσείο Ρωμαϊκού Πολιτισμού στην πόλη.
Εναλλακτικές απόψεις
Κάποιοι θεωρούν ότι το κτήριο έγινε αργότερα εκκλησία αφιερωμένη στη Σάντα Κωστάντσα. Η λατρεία της Κωνσταντίνας ως Αγίας Κωνσταντίας είναι γνωστή μόνο από τον 16ο αι. και μετά, και το όνομά της δεν περιλαμβάνεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο. Ένα αρχικό κτήριο μπορεί να βρίσκεται κάτω από την τωρινή εκκλησία, καθώς ένα πιθανώς τρίκογχο κτήριο ανασκάφηκε εν μέρει το 1987 και το 1992 και ανακατασκευάστηκε από τον Ντέιβιντ Τζ. Στάνλεϋ μέσω υπολογιστή.
Αυτό θα μπορούσε να υποδηλώσει ότι η σημερινή εκκλησία είναι το δεύτερο χριστιανικό κτήριο στον χώρο, και μπορεί να είναι μερικές δεκαετίες αργότερα από ό,τι πιστεύεται παραδοσιακά, κτισμένο αρχικά ως μαυσωλείο για την αδελφή της Κωνσταντίνας, την Ελένη, κατά τη βασιλεία του συζύγου της Ιουλιανού του Αποστάτη. (Αυτό θα ήταν παράξενο, ωστόσο, επειδή ο Ιουλιανός ήταν ένας προσηλωμένος ειδωλολάτρης). Αν ήταν αλήθεια, η μεγαλύτερη από τις δύο σαρκοφάγους πορφυρίτη εκεί θα ανήκε στην Ελένη και η μικρότερη στην Κωνσταντίνα, το αντίθετο από αυτό που παραδοσιακά πιστεύεται. Το προγενέστερο, τρίκογχο κτήριο της δεκαετίας του 330 πιθανότατα να κτίστηκε για την Κωνσταντίνα, αλλά αργότερα έπρεπε να πάρει τη δεύτερη θέση ως προς την αδελφή της την Αυτοκράτειρα. Στη συνέχεια, καθώς η φήμη της Κωνσταντίνας ως αγίας μορφής αναπτύχθηκε τον Μεσαίωνα, οι ρόλοι τους αντιστράφηκαν στο λαϊκό μυαλό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Ρώμη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Τοπικό διαμέρισμα Εμπορείου Θήρας
Το Τοπικό Διαμέρισμα Εμπορείου είναι τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Θήρας, το οποίο περιλαμβάνει τα χωριά Εμπορείο, Άγιος Γεώργιος, Εξωμύτης και Περίσσα.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει συνολικά 2.465 κατοίκους.
Ιστορικά Στοιχεία
Κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή του Εμπορείου είχε 1.119 κατοίκους.
Κατηγορία:Σαντορίνη
Ντανιέλε ντα Βολτέρρα
μικρογραφία| Ντανιέλε ντα Βολτέρρα, Η Αποκαθήλωση (περ. 1545), μετά την αποκατάστασή της το 2004. [[Τρινιτά ντεϊ Μόντι, Ρώμη.]] Ο Ντανιέλε Ριτσαρέλλι (Daniele Ricciarelli, c.  1509 – 4η Απριλίου του 1566), περισσότερο γνωστός ως Ντανιέλε ντα Βολτέρρα (Daniele da Volterra)), ήταν μανιεριστής Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης.
Εχει παραμείνει αξέχαστος περισσότερο για τη σχέση του με τον Μιχαήλ Άγγελο. Αρκετά από τα πιο σημαντικά έργα του Ντανιέλε βασίστηκαν σε σχέδια που έγιναν για τον σκοπό αυτόν από τον Μιχαήλ Άγγελο. Μετά το θάνατο του Μιχαήλ Αγγέλου, ο Ντανιέλε προσλήφθηκε για να καλύψει τα γεννητικά όργανα στην Τελευταία Κρίση του με ενδύματα και περιζώματα. Αυτό του απέδωσε το προσωνύμιο Il Braghettone ("ο βρακο-δημιουργός").
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ντανιέλε ντα Βολτέρρα, Προφήτης Ηλίας (περίπου 1550-1560); [[Ουφίτσι|Πινακοθήκη Ουφίτσι, Φλωρεντία.]] Ο Ντανιέλε Ριτσαρέλλι γεννήθηκε στη Βολτέρρα στη σημερινή Τοσκάνη. Σε νεαρή ηλικία, αρχικά σπούδασε με τους Σιενέζους καλλιτέχνες Ιλ Σοντόμα (Il Sodoma) και Μπαλτασσάρε Περούτσι (Baldassare Peruzzi), αλλά δεν έγινε αντικείμενο καλής μεταχείρισης και τους εγκατέλειψε. Φαίνεται ότι συνόδευσε τον τελευταίο στη Ρώμη το 1535, και βοήθησε να ζωγραφίσει τις τοιχογραφίες στο "Palazzo Massimo alle Colonne". Στη συνέχεια έγινε μαθητής του Περίνο ντελ Βάγκα (Perino del Vaga).
Από το 1538 έως το 1541 βοήθησε τον Περίνο στη ζωγραφική τοιχογραφιών στη βίλα του Καρδιναλίου Τριβούτσιο στο Σαλόνε, στο παρεκκλήσιο Massimi του Τρινιτά ντεϊ Μόντι και στο παρεκκλήσι της Σταύρωσης στο Σαν Μαρτσέλλο αλ Κόρζο (San Marcello al Corso). Του ανατέθηκε η ζωγραφική μιας ζωφόρου στο κεντρικό σαλόνι του "Palazzo Massimo alle Colonne", με τη ζωή του Κόιντου Φάβιου Μάξιμου.
Στη Ρώμη άρχισε επίσης να εργάζεται στον κύκλο του Μιχαήλ Αγγέλου με τον οποίο έγιναν φίλοι. Ο Μιχαήλ Άγγελος χρησιμοποίησε την επιρροή του στον Πάπα Παύλο Γ ' για να εξασφαλίσει τις παραγγελίες στον Ντανιέλε και τη θέση του επιθεωρητή των έργων του Βατικανού, θέση που διατήρησε μέχρι τον θάνατο του Πάπα. Ο Μιχαήλ Άγγελος του παρείχε επίσης σκίτσα, στα οποία ο Ντανιέλε βάσισε μερικούς από τους πίνακές του, ειδικά στη σειρά τοιχογραφιών του στο παρεκκλήσιο Ορσίνι στο Trinity College, παραγγελία την οποία ο Ντανιέλε είχε λάβει τον Δεκέμβριο του 1541.
Αργότερα στον Ντανιέλε ανατέθηκε από τον Παύλο Γ΄ να ολοκληρώσει τη διακόσμηση της Βασιλικής Αιθούσης. Με τον θάνατο του Πάπα, το 1549, έχασε τη θέση του ως επιθεωρητή και τη σύνταξη, στην οποία είχε δικαίωμα. Στη συνέχεια αφιερώθηκε κυρίως στη γλυπτική.
Πέθανε στη Ρώμη το 1566. Σύμφωνα με τη διαθήκη του Ντανιέλε, το μαρμάρινο γόνατο του αριστερού αριστερού ποδιού του Χριστού από την Αποκαθήλωση του Μιχαήλ Άγγελου ήταν στην κατοχή του τη στιγμή του θανάτου του. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Τζούλιο Ματσόνι από την Πιατσέντσα. Ο Λεονάρντο Ριτσαρέλλι ήταν ανεψιός του.
Έργα
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η πρόσοψη του Palazzo di Pirro (σήμερα τμήμα του Palazzo Massimo alle Colonne ) ήταν διακοσμημένη από τον Ντανιέλε με βιβλικές σκηνές. Ο πιο γνωστός πίνακας του Ντανιέλε είναι η Αποκαθήλωση στο Τρινιτά ντεϊ Μόντι (γύρω στο 1545), σύμφωνα με σχέδια του Μιχαήλ Αγγέλου. Υπερβολικά επαινεθέν, αυτό το έργο συμπεριλήφθηκε, με τη Μεταμόρφωση του Ραφαήλ και την Τελευταία Κοινωνία του Αγίου Ιερωνύμου από τον Ντομενικίνο, ως μια από τις πιο διάσημες εικόνες στη Ρώμη. Ο αμφίπλευρος πίνακας του Ντανιέλε με τον Δαβίδ που σκότωσε τον Γολιάθ (αποκαταστάθηκε το 2008) στο Λούβρο φαίνεται επίσης να βασίστηκε σε σχέδια του Μιχαήλ Άγγελου. Για μεγάλο χρονικό διάστημα αποδιδόταν σε αυτόν.
Άλλα αξιοσημείωτα έργα περιλαμβάνουν τη Σφαγή των Αθώων (1557) στην Πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας, ένα πορτρέτο του Μιχαήλ Αγγέλου που σχεδίασε, και μια προτομή που έκανε από τη μάσκα θανάτου του Μιχαήλ Αγγέλου.
WhoCares
Οι WhoCares είναι μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε από τον Ίαν Γκίλαν (Deep Purple) και τον Τόνι Αϊόμι (Black Sabbath) το 2011, με τη συμμετοχή και άλλων διάσημων μουσικών, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση, για να χτιστεί ένα σχολείο στο Γκιούμρι της Αρμενίας, το οποίο είχε γκρεμιστεί από σεισμική δόνηση, στις 7 Δεκεμβρίου του 1988. Στο συγκεκριμένο πρότζεκτ συμμετείχαν ο Τζον Λορντ (Deep Purple), ο Τζέισον Νιούστεντ (Metallica), ο Νίκο Μακ Μπρέιν (Iron Maiden) και ο Μίκο Λίντστρομ (HIM).
Ντανιέλε ντα Βολτέρρα
Έργα
Ένα γνωστό γλυπτό είναι η Κλεοπάτρα στο Belvedere. Από τη Γαλλία, ο Ντανιέλε έλαβε παραγγελία να φτιάξει ένα χάλκινο έφιππο άγαλμα του Ερρίκου Β΄, αλλά ολοκλήρωσε μόνον το άλογο. Αυτό αργότερα χρησιμοποιήθηκε για ένα άγαλμα του Λουδοβίκου ΙΓ΄ στο Πλατεία των Βοσγίων και το έλιωσαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
WhoCares
Ian Gillan & Tony Iommi: WhoCares
Το Ian Gillan & Tony Iommi: WhoCares ανέβηκε στη θέση 60 στα γερμανικά τσαρτ, στην θέση 26 στα σουηδικά, στην 29 στα φινλανδικά και στην 184 στα βελγικά τσαρτ, ενώ το σινγκλ Out of my Mind έφτασε πέτυχε τη θέση 86 στη Γερμανία. Παρακάτω, παρατίθενται τα τραγούδια του δίσκου:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Βρετανικά hard rock συγκροτήματα
Ντανιέλε ντα Βολτέρρα
Τα περιζώματα στην τελευταία κρίση του Μιχαήλ Άγγελου
δεξιά|μικρογραφία|284x284εσ| Μιχαήλ Άγγελος: λεπτομέρεια της τελευταίας κρίσης (1534-1541). Ο Άγιος Βλάσιος, κρατώντας τις σιδερένιες χτένες του μαρτυρίου του, και το σώμα της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας, που κρατά έναν [[Τροχός βασανιστηρίων|τροχό, αποξύστηκαν και ζωγραφίστηκαν εκ νέου από τον Ντανιέλε ντα Βολτέρρα το 1565.]] Ο Ντανιέλε εγινε διαβόητος επειδή κάλυψε, με άμφια και φύλλα συκής, πολλά από τα γεννητικά όργανα και τις πίσω πλευρές στην τοιχογραφία του Μιχαήλ Αγγέλου Η τελευταία Κρίση στην Καπέλα Σιστίνα. Αυτό το έργο ξεκίνησε το 1565, λίγο μετά τη Σύνοδο του Τρέντο, η οποία είχε καταδικάσει το γυμνό στη θρησκευτική τέχνη. Αποδόθηκε, έτσι, στον Ντανιέλε το ψευδώνυμο "Il Braghettone" ("ο βρακο-δημιουργός").
Επίσης σμίλευσε ένα μέρος της τοιχογραφίας και ξαναζωγράφισε το μεγαλύτερο μέρος της Αγίας Αικατερίνης και ολόκληρη την εικόνα του Αγίου Βλασίου πίσω της. Αυτό έγινε επειδή στην αρχική εκδοχή ο Βλάσιος φάνηκε να κοιτάζει την Αικατερίνη γυμνή πίσω, και επειδή σε μερικούς παρατηρητές η θέση του σώματός τους πρότεινε σεξουαλική επαφή.
Κληρονομιά
Οι μαθητές του περιλάμβαναν τον ζωγράφο Μικέλε Αλμπέρτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Κτενασίτης
Ο κτενασίτης (αγγλ. ktenasite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του χαλκού και του ψευδαργύρου. Έλαβε το όνομά του προς τιμήν του καθηγητή Ορυκτολογίας Κωνσταντίνου Αντ. Κτενά (1884-1935). Ανευρέθη και περιγράφηκε πρώτα από τον, επίσης καθηγητή Ορυκτολογίας του ΑΠΘ, Π. Κόκκορο το 1950.
Είναι ασύνηθες δευτερογενές ορυκτό, σχηματιζόμενο από την οξείδωση χαλκοπυρίτη και σφαλερίτη σε υδροθερμικές χαλκούχες - ψευδαργυρούχες αποθέσεις καθώς και σε μεταλλευτικά απόβλητα.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γλαυκοκερινίτης, ο σερπιερίτης, ο σμιθσονίτης, η γύψος, ο ναμουβίτης και ο σουλενμπεργίτης.
Δεν απαντά σε πολλές περιοχές της Γης. Πρωτοβρέθηκε και μελετήθηκε στα μεταλλεία Λαυρίου (των οποίων αποτελεί και type locality) και συγκεκριμένα ανευρίσκεται στα μεταλλευτικά απόβλητα της παραλίας Θορικού, το μεταλλείο αρ. 19 στο Σούνιο και τα ορυχεία «Βίλλια», «Χριστιάνα», «Ιλάριον» αρ. 50, «Σερπιέρη» και «Ζαν Μπατίστ» της Καμάριζας.
Απαντάται, επίσης, στην Ιταλία (Σαρδηνία, περιοχή Βιντσέντσα), τη Γερμανία, την περιοχή Αριέζ στη Γαλλία, την Κάμπρια και την Ουαλία (περιοχή Cardigan) στη Βρετανία και τις Πολιτείες Αριζόνα, Νέο Μεξικό, Γιούτα και Κολοράντο των ΗΠΑ. Λιγότερο σημαντικές εμφανίσεις του έχουν αναφερθεί και σε άλλες χώρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κτενασιτης Κτενασιτης Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Μαδαγασκάρης
Η Μαδαγασκάρη έγινε ανεξάρτητο κράτος από τη Γαλλία το 1960. Από το 1787 ως το 1897 το νησί διοικούνταν από Μονάρχες. Πρώτος πρόεδρος της χώρας ήταν ο Φιλιμπέρ Τσιρανάνα. Η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι πενταετής και κατοικία του είναι το Προεδρικό Μέγαρο στην Ιαβολόχα.
Κατάλογος
(Οι ημερομηνίες σε πλάγιους χαρακτήρες υποδηλώνουν de facto συνέχιση του αξιώματος)
Παραπομπές
Αρχηγοί κράτους της Μαδαγασκάρης
Τζόζεφ Ενγκούτε
Ο Τζόζεφ Ενγκούτε ή γαλλικά: Ζοζέφ Ενεγκουτέ (Joseph Dion Ngute, 12 Μαρτίου 1954-) είναι πολιτικός από το Καμερούν και πρωθυπουργός της χώρας από τις 4 Ιανουαρίου 2019. Διαδέχθηκε τον επί σχεδόν μία δεκαετία πρωθυπουργό, Φιλεμόν Γιανγκ. Κατάγεται από τις αγγλόφωνες περιοχές του νοτιοδυτικού Καμερούν και επιπρόσθετα είναι τοπικός φύλαρχος.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Μπονγκόνγκ Μπαρομπί του Βρετανικού Καμερούν. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος (Ph.D ) Νομικής από το Πανεπιστήμιο του Γουόργουικ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1991 υπηρέτησε ως διευθυντής της Ανώτερης Σχολής Διοίκησης και Δικηγορίας.
Πολιτική καριέρα
Υπουργοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1997 στο χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού παρά τω Υπουργώ Εξωτερικών. Τον Μάρτιο του 2018 του ανατέθηκαν ειδικά καθήκοντα υπουργού Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Πρωθυπουργός
Στις 4 Ιανουαρίου 2019 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Πολ Μπιγιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Καμερούν Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Ναβού σουμά ουκίν Α΄
Ο Ναβού-σουμά-ουκίν Α' υπήρξε ο πέμπτος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας, άγνωστο πότε ανέβηκε στον θρόνο και πόσο ήταν η περίοδος της βασιλείας του δέχθηκε πολλές επιδρομές από τον Ασσύριο βασιλιά Αντάντ Νιραρί Β΄ αλλά οι σχέσεις του με την Ασσυρία αποκαταστάθηκαν με τον διάδοχο του Τουκουλτί Νινουρτά Β΄
Πηγές
Steven W. Holloway (1997). "Assyria and Babylonia in the Tenth Century". In Lowell K. Handy. The age of Solomon: scholarship at the turn of the millennium. Brill Academic Pub. p. 210.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Energia (πύραυλος)
Ο Energia (Ρώσικα: Энергия, Αγγλικά: Energy) ήταν ένας Σοβιετικός πυραυλοφορέας, μεγάλης μεταφορικής ικανότητας, που σχεδιάστηκε από την NPO Energia για τις ανάγκες του διαστημικού προγράμματος Μπουράν ενώ η αναπτυξή του ξεκίνησε το 1976.
Αποτελείτο από τέσσερις προσδεδεμένους στο κεντρικό στάδιο πυραύλους, με κινητήρες RD-170 υγρών καυσίμων (κυροζίνης-υγρού οξυγόνου) και το κεντρικό στάδιο με τον κινητήρα RD-0120 καυσίμων υγρού υδρογόνου-υγρού οξυγόνου.
Ο πύραυλος ήταν ικανός να τοποθετεί φορτία 100 τόνων σε χαμηλή γήινη τροχιά, 20 τόνων σε γεωστατική τροχιά και μέχρι 32 τόνων σε τροχιά για μετάβαση στη Σελήνη.
Ανάπτυξη
Η ανάπτυξη του Energia ξεκίνησε μετά την απόφαση ακύρωσης του ανεπιτυχούς προγράμματος εξέλιξης του πυραύλου Ν1. Υποδομές και εγκαταστάσεις του προγράμματος αυτού χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξη του Energia όμοια με την πρακτική της επαναχρησιμοποίησης των υποδομών του Saturn V για την ανάπτυξη του Διαστημικού Λεωφορείου που ακολούθησε η NASA.
Διακοπή
Η παράγωγη του πυραυλοφορέων Energia σταμάτησε με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διακοπή του προγράμματος Μπουραν. Έκτοτε, υπήρξε φημολογία για επανεκκίνηση του προγράμματος και της παράγωγης τους άλλα λόγω της τρέχουσας διεθνούς πολιτικής κατάστασης κάτι τέτοιο δεν φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό.
Κατηγορία:Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα Κατηγορία:Πύραυλοι
Ζίντσιτσα
Το Ζίντιτσα υπόκειται ζύμωση από τα ακόλουθα βακτήρια γαλακτικού οξέως: Lactobacillus casei, Lactobacillus plantarum, Lactococcus lactis και Leuconostoc mesenteroides.
Παραδοσιακά, το ποτό αυτό σερβίρεται σε ένα τσρπακ, ένα ξύλινο κύπελλο με ποιμενική σκηνή που χαράζεται στη λαβή.
Το Μπριντζοβέ χαλούσκι συνήθως σερβίρεται με ζίντσιτσα.
Η προέλευση της λέξης είναι η ρουμανική jîntița, το ποτό που μεταφερόταν από Βλάχους βοσκούς αντί για νερό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτό-επέκταση Κατηγορία:Ποτά προϊόντα ζύμωσης Κατηγορία:Πολωνία-επέκταση Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Σλοβάκικη κουζίνα Κατηγορία:Σλοβακία-επέκταση
Βραβεία Γκράμι του 1963
Βραβεία Γκράμι του 1963
Tony Bennett για το "I Left My Heart in San Francisco"
Vaughn Meader για το The First Family
Leslie Bricusse & Anthony Newley (τραγουδοποιοί) για το "What Kind of Fool Am I" σε ερμηνεία Anthony Newley
Παιδικά
Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας) για το Saint-Saëns: Carnival of the Animals/Britten: Young Person's Guide to the Orchestra
Κλασική Μουσική
Leonard Bernstein (διευθυντής ορχήστρας), Eileen Farrell & the New York Philharmonic για το Gotterdamerung - Brunnhilde's Immolation Scene/Wesendonck Songs
Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), Robert Merrill, Leontyne Price, Giorgio Tozzi, Jon Vickers, & the Rome Όπερα House Orchestra για το Verdi: Aida
Otto Klemperer (διευθυντής ορχήστρας), Wilhelm Pitz (διευθυντής χορωδίας) & the Philharmonia Orchestra & Chorus για το Bach: St. Matthew Passion
Igor Stravinsky (διευθυντής ορχήστρας), Isaac Stern & the Columbia Symphony Orchestra για το Stravinsky: Violin Concerto in D
Vladimir Horowitz για το Columbia Records Presents Vladimir Horowitz
Jascha Heifetz, Gregor Piatigorsky & William Primrose για το The Heifetz-Piatigorsky Concerts with Primrose, Pennario and Guests
Igor Stravinsky (Συνθέτης and διευθυντής ορχήστρας) για το Stravinsky: The Flood
Κωμωδία
Vaughn Meader για το The First Family
Σύνθεση και Διευθέτηση
Bobby Scott & Ric Marlowe (Συνθέτες) για το "A Taste of Honey"
Henry Mancini (διευθετητής) για το "Baby Elephant Walk"
Marty Manning (διευθετητής) για το "I Left My Heart in San Francisco" σε ερμηνεία Tony Bennett
Κάντρι Μουσική
Burl Ives για το "Funny Way of Laughin' "
Folk
Peter, Paul and Mary για το "If I Had a Hammer"
Τζαζ
Stan Getz για το "Desafinado"
Vince Guaraldi (Συνθέτης) για το "Cast Your Fate to the Winds" σε ερμηνεία the Vince Guaraldi Trio
Μουσικής Παράστασης
Richard Rodgers (Συνθέτης) & αρχικοί συντελεστές (Richard Kiley, Diahann Carroll, Bernice Mass, Noelle Adam, Don Chastain, Mitchell Gregg & Noelle Adam) για το No Strings
Συσκευασία και Σημειώσεις
Marvin Schwartz (σχεδιαστής) για το The Intimate Bach σε ερμηνεία Laurindo Almeida, Virginia Majewski & Vincent de Rosa
Robert M. Jones (σχεδιαστής) για το Lena...Lovely and Alive σε ερμηνεία Lena Horne
Ποπ
Ella Fitzgerald για το Ella Swings Brightly με Nelson Riddle
Tony Bennett για το "I Left My Heart in San Francisco"
Peter, Paul and Mary για το "If I Had a Hammer"
The New Christy Minstrels για το Presenting the New Christy Minstrels
Joe Harnell για το Fly Me to the Moon Bossa Nova
Peter Nero για το The Colorful Peter Nero
Bent Fabric για το "Alley Cat"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Al Schmitt (μηχανικός ήχου) για το Hatari! σε ερμηνεία Henry Mancini
Lewis W. Layton (μηχανικός ήχου), Fritz Reiner (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Strauss: Also Sprach Zarathustra
Robert Fine (μηχανικός ήχου) για το The Civil War, Vol. I σε ερμηνεία Martin Gabel & Frederick Fennell
R&B
Ray Charles για το "I Can't Stop Loving You"
Προφορικός Λόγος
Charles Laughton για το The Story-Teller: A Session with Charles Laughton
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι Κατηγορία:Γεγονότα στο Λος Άντζελες
Άγιος Προκόπιος Κέρκυρας
Διοικητικά
Διοικητικά ανήκε πάντοτε στην περιοχή της Μέσης, μια και βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο του νησιού. Η τοπική διοίκηση ασκούνταν από κατοίκους του χωριού, που αποκαλούνταν γέροντες ή προεστοί. Με τη δημιουργία των πρώτων Δήμων (1866) αποτέλεσε ομώνυμο οικισμό του Δήμου Αστυγειτόνων, που μετέπειτα (1869) συγχωνεύθηκε στο Δήμο Μεσοχωριτών. Με Βασιλικό Διάταγμα της 5ης Μαρτίου 1919 ιδρύθηκε η Κοινότης Ψωραρών. Στο χωριό υφίστανται τρεις ναοί αφιερωμένοι στους Άγιος Βασίλειο, Άγιο Προκόπιο και στην Αγία Τριάδα. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Αρχιερατική Περιφέρεια Συναράδων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας.
Έθιμα
Την Κυριακή των Αγίων Πάντων γίνεται πανηγύρι δίπλα στον φερώνυμο Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος και των Αγίων Πάντων. Λίγες εβδομάδες αργότερα πραγματοποιείται ένα από τα παλαιότερα και πλέον ονομαστά πανηγύρια του νησιού, προς τιμήν της εορτής του Αγίου Προκοπίου (8 Ιουλίου).
Σύλλογοι
Κατά καιρούς λειτούργησαν στο χωριό διάφορα σωματεία με πολιτιστικό ή αγροτικό χαρακτήρα (Ωδικός Σύλλογος από το 1925, Λαϊκή Τράπεζα από το 1926, Σύλλογος Αγροτοπαίδων από το 1950, κ.ά.).
Σήμερα, στους κόλπους του Πολιτιστικού Συλλόγου (1980) λειτουργεί μικτή χορωδία και φωτογραφική ομάδα, ενώ κατά καιρούς διοργανώνονται ποικίλες εκδηλώσεις (θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις, κ.ά.) από μέλη του Συλλόγου ή από φιλοξενούμενα συγκροτήματα.
Το blog του Πολιτιστικού Συλλόγου: http://www.agiosprokopios.blogspot.com/
Αρχιτεκτονική
Το χωριό έχει κηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978. Οικιστικά, αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ντόπιας αρχιτεκτονικής, καθώς απαρτίζεται από οικιστικά σύνολα (γειτονιές), που φέρουν αμιγή παραδοσιακά στοιχεία. Απαρτίζεται από τις γειτονιές: Καρδάτικα, Μαμαλάτικα και Κάτω Γειτονιά. Για αρκετές κατοικίες, που διατηρούνται μέχρι σήμερα, σώζονται μαρτυρίες ήδη από το 16ο αι..
Οι ναοί
Σημαντικό στοιχείο του φυσικού περιβάλλοντος του χωριού είναι η ελιά τ’ Άη Προκοπιού, που είναι μάλλον η γηραιότερη και μεγαλύτερη σε μέγεθος ελιά του νησιού. Η ελιά αυτή βρίσκεται νοτιοανατολικά του λόφου του Αγίου Προκοπίου, μέσα στο χωριό.
~ Ιστορικά στοιχεία για το χωριό αυτό έχουν γράψει οι:
''Σπύρος Χ. Καρύδης "Άγιος Προκόπιος (Ψωραροί)", ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΩΝ ΚΟΡΥΦΩΝ τ. 6 (1986) και''
''Δημήτριος Ε-Γ Καρύδης "Το χωρίον των Ψωραραίων", Κέρκυρα 1997 (εκδ. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ) http://psorari.blogspot.com/''
Εξέλιξη πληθυσμού
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Βαφειός Λέσβου
Ο Βαφειός είναι οικισμός της Λέσβου. Αποτελεί διοικητική υποδιαίρεση του πρώην Δήμου Μήθυμνας. Βρίσκεται 5 χλμ. βόρεια του Μολύβου (Μήθυμνα) και προσφέρει στον επισκέπτη του ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα του νησιού.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται στις παρυφές του όρους Λεπέτυμνος, σε υψόμετρο 300 μέτρων. Μάλιστα,κομμάτια βράχων του βουνού τα οποία στο πέρασμα των αιώνων - λόγω και σεισμικών δονήσεων - άρχισαν να αποκολλώνται, έχουν αναστυλωθεί και συγκρατούνται με πελώριες αλυσίδες. Αυτοί οι πέτρινοι όγκοι ονομάζονται από τους ντόπιους Ράχτα.
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο κέντρο ακριβώς του χωριού δεσπόζει η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, της οποίας το ξυλόγλυπτο τέμπλο διατηρείται ακόμα, έστω και αν τα σημάδια του χρόνου είναι ορατά. Οι ντόπιοι ασχολούνται κατά βάση με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Λόγχη (σκεύος)
Λόγχη είναι λειτουργικό σκεύος της.
Πληροφορίες
Η λόγχη είναι μεταλλικό λειτουργικό σκεύος της Εκκλησίας σε σχήμα λόγχης. Με αυτό ο ιερέας τεμαχίζει τον άρτο της προθέσεως. Το σκεύος παραπέμπει στη λόγχη του Ρωμαίου στρατιώτη που διαπέρασε την πλευρά του Ιησού.
Τοπικό διαμέρισμα Επισκοπής Γωνιάς Θήρας
Το Τοπικό Διαμέρισμα Επισκοπής Γωνιάς είναι τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Θήρας, το οποίο περιλαμβάνει τα χωριά Επισκοπή Γωνιάς και Καμάρι.
Ιστορικά Στοιχεία
Κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή της Επισκοπής Γωνιάς είχε 660 κατοίκους.
Κατηγορία:Σαντορίνη
Σαμάς μουνταμίκ
Ο Σαμάς-μουνταμίκ υπήρξε ο τέταρτος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας το όνομα του σημαίνει ο "θεός Σαμάς δείχνει εύνοια" βασίλευσε στην Βαβυλώνα το δεύτερο μισό του 10ου π.χ. αιώνα σύγχρονος του Ασσύριου βασιλιά Αντάντ Νιραρί Β΄ ο οποίος σύμφωνα με τα Ασσυριακά χρονικά έκανε την εποχή του (908 - 902 π.χ.) επιτυχή εκστρατεία στην Βαβυλώνα.
Πηγές
Steven W. Holloway (1997). "Assyria and Babylonia in the Tenth Century". In Lowell K. Handy. The age of Solomon: scholarship at the turn of the millennium. Brill Academic Pub. p. 210.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Αλεξάντερ Λιτβινένκο
Ο Αλεξάντερ (Σάσα) Λιτβινένκο (Алекса́ндр Ва́льтерович Литвине́нко, 4 Δεκεμβρίου 1962 – 23 Νοεμβρίου 2006) ήταν Ρώσος συγγραφέας και πρώην πράκτορας της KGB και της μετέπειτα Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βορονέζ της Ρωσίας και ο πατέρας του, ουκρανικής καταγωγής, ήταν ιατρός. Το 1988 εισήλθε στη μυστική υπηρεσία της Ρωσίας (KGB). Τον Νοέμβριο του 1998 ως πράκτορας της FSB μαζί με κάποιους άλλους σε συνέντευξη τύπου κατηγόρησε τον Ρώσο πρόεδρο Μπόρις Γέλτσιν ότι μέσω της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB) σκόπευε να οργανώσει δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων του. Με εντολή του αρχηγού της FSB, Βλαντίμιρ Πούτιν, απολύθηκε από την υπηρεσία. Όπως δήλωσε χρόνια αργότερα ο Πούτιν, πήρε την απόφαση να τον απολύσει επειδή οι αξιωματούχοι της FSB δεν πρέπει να οργανώνουν συνεντεύξεις τύπου και να δημιουργούν σκάνδαλα.
Μετά την απόλυσή του, συνελήφθη αρκετές φορές από την ρωσική αστυνομία και τον Νοέμβριο του 2000, ύστερα από πολλές περιπέτειες, κατέληξε στο Λονδίνο όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο. Στις 14 Μαΐου 2001, του δόθηκε πολιτικό άσυλο και τον Οκτώβριο του 2006 απέκτησε την αγγλική υπηκοότητα. Σύμφωνα με τον δικηγόρο της συζύγου του, ο Λιτβινένκο δούλευε για την βρετανική MI6, ενώ του είχε ζητηθεί να συνεισφέρει σε έρευνα για τη ρωσική μαφία.
Την 1η Νοεμβρίου 2006, δηλητηριάστηκε από Πολώνιο 210 με αποτέλεσμα να πεθάνει στις 23 Νοεμβρίου. Ύστερα από έρευνες η βρετανική αστυνομία κατέδειξε τον Αντρέι Λουγκοβόι. Ενταφιάστηκε σε μουσουλμανικό νεκροταφείο αφού λίγους μήνες πριν πεθάνει είχε ασπαστεί τον μουσουλμανισμό.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίνα Λιτβινένκο και απέκτησαν έναν γιο. Είχε επίσης άλλα 2 παιδιά, από τον προηγούμενο γάμο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι κατάσκοποι Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Δολοφονημένοι
Φακόχοιρος της Ερήμου
Ο Φακόχοιρος της Ερήμου ή Φακόχοιρος ο Αιθιοπικός (Phacochoerus Aethiopicus) είναι Αρτιοδάκτυλο Θηλαστικό, που ανήκει στο γένος των Φακόχοιρων και στην οικογένεια των Συιδών. Στο ίδιο γένος ανήκει και ο Φακόχοιρος ο Κοινός.
Περιγραφή
thumb|right|200px|Ο Φακόχοιρος της ερήμου σε παλιά απεικόνιση Ο Φακόχοιρος της Ερήμου φτάνει σε μήκος τα 125 εκ. και βάρος τα 75 κιλά. Έχει πεπλατυσμένο κεφάλι με δύο μεγάλους χαυλιόδοντες που είναι μεγαλύτεροι στα αρσενικά. Το σώμα είναι αραιά καλυμμένο με σκληρές τρίχες ενώ πιο πυκνές αναπτύσσονται κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης και σχηματίζουν ένα λοφίο. Η ουρά είναι μακριά και λεπτή και καταλήγει σε μια μικρή φούντα. Γενικά το χρώμα τους είναι σκούρο καφέ αλλά στην κορυφή μερικές φορές είναι υπόλευκο. Ο Φακόχοιρος της Ερήμου διαφέρει από τον Ποταμόχοιρο τον Θάμνων και τον Γιγάντιο Υλόχοιρο επειδή έχει κονδυλώματα στο πρόσωπο και μεγαλύτερους χαυλιόδοντες.
Οικότοποι
Ο Φακόχοιρος της Ερήμου ζει στην Βορειοανατολική Αφρική σε ανοιχτή άνυδρη ύπαιθρο με χαμηλή βλάστηση αλλά και σε ορεινές περιοχές. Επειδή χρειάζεται τακτική πρόσβαση σε νερόλακκους τον συναντάμε συχνά σε χωριά αλλά και σε περιοχές με τρεχούμενο νερό.
Συμπεριφορά
Οι Φακόχοιροι της Ερήμου ζουν σε ομάδες που ονομάζονται σειρήνες, που αποτελούνται συνήθως από τα θηλυκά και τα μικρά τους,ενώ τα αρσενικά ζουν σε απομόνωση. Μία σειρήνα καταλαμβάνει μια περιοχή περίπου 10 τετραγωνικά χιλιόμετρα η οποία έχει ως κέντρο της μία υδάτινη περιοχή. Σκάβουν λαγούμια και κυρίως είναι φυτοφάγα. Αναπαράγονται μετά το τέλος της εποχής των βροχών και γεννούν από 2 έως 8 χοιρίδια. Τα νεαρά άτομα βγαίνουν μετά από 3 εβδομάδες από το λαγούμι τους αλλά απογαλακτίζονται σε περισσότερους από 3 μήνες αλλά εξακολουθούν να εξαρτώνται από την μητέρα τους για αρκετούς μήνες καθώς τα προστατεύει από τα αρπακτικά ζώα. Εκτός από τους χαυλιόδοντες βασίζονται και στην ταχύτητά τους που φτάνει τα 55 χιλιόμετρα την ώρα.
Υποείδη
Κατηγορία:Αρτιοδάκτυλα Κατηγορία:Πανίδα της ερήμου
Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος
Ο Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος Κολώκας ήταν Επίσκοπος της Μητροπόλεως Ελασσώνας (1995 - 2014).
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1953 στο Νησί της λίμνης των Ιωαννίνων. Φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Στην συνέχεια φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1975 και Πρεσβύτερος το 1979. Υπηρέτησε ως Εφημέριος και Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Θεράποντος Τούμπας, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης.
Το έτος 1995 εξελέγη από την Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνος.
Επί της αρχιερείας του στον Θρόνο της Τοπικής Εκκλησίας αναδιοργάνωσε την Διοίκηση της Ιεράς Μητροπόλεως, τον Επισκοπικό Οίκο και το Πνευματικό Κέντρο. Έλαβε μέριμνα για την αναστήλωση και την επάνδρωση των μονών της Μητρόπολης. Έπειτα από δική του μέριμνα, έγινε η επίσημη αγιοκατάταξη του Αγίου Αρσενίου Αρχιεπισκόπου Ελασσώνος, καθώς και η μεταφορά των Αγίων Λειψάνων του από τη Μόσχα. Αργότερα ιδρύθηκε ,με δική του πρωτοβουλία, η ομώνυμη ενορία του Αγίου στην πόλη της Ελασσόνας.
Απεβίωσε στις 16 Μαΐου 2014 από καρκίνο.
Πηγές
Βασίλειος
Εθνική Βιβλιοθήκη της Αργεντινής Δημοκρατίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αργεντινής Δημοκρατίας ή βιβλιοθήκη Μαριάνο Μορένο (ισπανικά: Biblioteca Nacional "Mariano Moreno" de la República Argentina) είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Αργεντινή και βρίσκεται στο Μπουένος Άιρες.
Ονομασία
Η ονομασία της, σε Μαριάνο Μορένο είναι φόρος τιμής στο ομώνυμο εθνικό ήρωα της Αργεντινής ο οποίος υπήρξε ο πρώτος διευθυντής της βιβλιοθήκης καθώς και ένας από τους κύριους ιδεολόγους της Επανάστασης του Μαΐου του 1810 η οποία οδήγησε στην ανεξαρτησία της Αργεντινής από την Ισπανία.
Ίδρυση και εξέλιξη
Ιδρύθηκε το 1810 ως δημοτική βιβλιοθήκη του Μπουένος Άιρες, και το 1884 παράλληλα με την αναβάθμιση της πόλης σε πρωτεύουσα της χώρας, εξελίχθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αργεντινής. Ένας από τους πολλούς διευθυντές της βιβλιοθήκης κατά την διάρκεια της ιστορίας της, υπήρξε και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες την περίοδο 1955 έως το 1973 και διορίστηκε παρότι είχε αρχίσει να χάνει την όραση του.
Το 1992 η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε σε νέο κτήριο.
Συλλογές
Η Βιβλιοθήκη περιλαμβάνει μια βιβλιοθήκη ομιλούντων βιβλίων, ἡ βιβλιογραφική συλλογή του Θησαυρού (όπου φυλάσσεται μια μεγάλη ποσότητα βιβλιογραφικού υλικού μεγάλης ιστορικής και πολιτιστικής σημασίας), μια αίθουσα Mapothèque (η αίθουσα των γεωγραφικών χαρτών) και ειδικό υλικό, καθώς και ένα αναγνωστήριο για τους τυφλούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αργεντινή Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Woodstock (άλμπουμ)
Woodstock είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου και CD, τον Αύγουστο του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records".
Ο δίσκος σκαρφάλωσε στο Top-40 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και κατάφερε να μπει σε διάφορα τσαρτ ευρωπαϊκών χωρών.
Τραγούδια του δίσκου
1. Introduction (Hendrix) - 1:56
2. Fire (Hendrix) - 3:53
3. Izabella (Hendrix) - 5:10
4. Hear My Train A Comin'  (Hendrix) - 9:16
5. Red House (Hendrix) - 5:40
7. Voodoo Child (Slight Return) (Hendrix) - 12:49
8. Star Spangled Banner (Key, Smith) - 3:42
9. Purple Haze (Hendrix) - 3:25
10. Woodstock Improvisation (Hendrix) - 4:59
11. Villanova Junction (Hendrix) - 3:04
12. Farewell (Hendrix) - 1:54
Θέσεις τσαρτ
Woodstock (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 20 Αυγούστου 1994
Τα μέλη των Experience
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Woodstock" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ
Ο Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ (Hans Magnus Enzensberger, 11 Νοεμβρίου 1929 - 24  Νοεμβρίου 2022) ήταν Γερμανός συγγραφέας, ποιητής και μεταφραστής.
Βιογραφία
Ο Εντσενσμπέργκερ γεννήθηκε το 1929 στο Καουφμπόιρεν, μια μικρή πόλη της Βαυαρίας και ήταν ο μεγαλύτερος από τέσσερα αγόρια. Αποτελεί μέρος της τελευταίας γενιάς διανοουμένων των οποίων η γραφή διαμορφώθηκε από την εμπειρία από πρώτο χέρι του Τρίτου Ράιχ. Η οικογένεια Εντσενσμπέργκερ μετακόμισε στη Νυρεμβέργη, την τελετουργική γενέτειρα του Εθνικού Σοσιαλισμού, το 1931. Ο Γιούλιους Στράιχερ, ιδρυτής και εκδότης της εφημερίδας Der Stürmer, κατοικούσε στο διπλανό τους σπίτι. Ο Χανς Μάγκνους έγινε μέλος της νεολαίας του Χίτλερ στην εφηβεία του, αλλά αποπέμφθηκε λίγο αργότερα. Όπως έχει πει: «Ήμουν πάντα ανίκανος να είμαι καλός σύντροφος Δεν μπορώ να μείνω στη γραμμή. Δεν είναι στον χαρακτήρα μου. Μπορεί να είναι ένα ελάττωμα, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς».
Ο Εντσενσμπέργκερ σπούδασε λογοτεχνία και φιλοσοφία στα πανεπιστήμια του Έρλαγκεν, του Φράιμπουργκ και του Αμβούργου και στη Σορβόννη στο Παρίσι. Απέκτησε το διδακτορικό  του το 1955. Η διατριβή του διαπραγματευόταν την ποίηση του Κλέμενς Μπρεντάνο Μέχρι το 1957 εργάστηκε ως συντάκτης ραδιοφώνου στη Στουτγκάρδη. Συμμετείχε σε διάφορες συγκεντρώσεις της Ομάδας 47. Μεταξύ 1965 και 1975 έζησε για λίγο στις ΗΠΑ και την Κούβα  και επιμελήθηκε το περιοδικό Das Kursbuch. Από το 1985 είναι εκδότης της διάσημης σειράς βιβλίων Die Andere Bibliothek, που δημοσιεύτηκε στη Φρανκφούρτη, και τώρα περιέχει σχεδόν 250 τίτλους. Ίδρυσε επίσης μαζί με τον Γκαστόν Σαλβατόρε, το μηνιαίο περιοδικό TransAtlantik. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες.
Είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του επίσης συγγραφέα Χριστιάνου Εντσενσμπέργκερ.
Έργο
Σε πολλά από τα ποιήματά του παρατηρείται ένας σαρκαστικός και ειρωνικός τόνος. Για παράδειγμα, το ποίημα «Middle Class Blues» περιλαμβάνει διάφορα σημεία της καθημερινότητας της ζωής της μεσαίας τάξης, με τη φράση «δεν μπορούμε να παραπονιόμαστε» να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές και τελειώνει με τη φράση «τι περιμένουμε;». Πολλά από τα ποιήματά του ασχολούνται επίσης με θέματα πολιτικής αναταραχής για οικονομικά και ταξικά ζητήματα. Αν και εμφανίζεται κυρίως ως ποιητής και δοκιμιογράφος, ασχολήθηκε ακόμη με το θέατρο, τον κινηματογράφο, την όπερα, το ραδιοφωνικό δράμα, το ρεπορτάζ και τη μετάφραση. Έχει γράψει μυθιστορήματα και πολλά βιβλία για παιδιά, συμπεριλαμβανομένου του The Devil Devil, το οποίο αποτελεί μια εξερεύνηση των μαθηματικών. Αποτελεί επίσης έναν από τους συγγραφείς ενός βιβλίου για τα γερμανικά ως ξένη γλώσσα (Die Suche). Εφηύρε ακόμη και συνεργάστηκε στην κατασκευή μιας μηχανής που συνθέτει αυτόματα ποιήματα και η οποία χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2006 για το σχολιασμό των αγώνων.
Απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου 2022, σε ηλικία 93 ετών
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές