Νικόλαος_Γερακάρης
Επανάσταση του 1821
Ήταν από τους πρώτους που ετέθη επικεφαλής των οπλισμένων Επτανησίων που κατοικούσαν στη Πάτρα, το απόγευμα της 23 Μαρτίου 1821 και κατευθύνθηκαν στο Τάσι, όπου είχαν αρχίσει οι αψιμαχίες με τους Τούρκους. Ο Γερακάρης ειδοποίησε τους προεστούς σε περιοχές έξω από την Πάτρα για την έναρξη της Επανάστασης, οι οποίοι «μαθαίνοντας τα γεγονότα που είχαν διαδραματισθεί, έσπευσαν να μπούνε στην Πάτρα, παίρνοντας μαζί τους, όσους οπλοφόρους μπορούσαν» και ήταν αυτός που μαζί με τον Παναγιώτη Καρατζά, άνθρωπο του Ι. Παπαδιαμαντόπουλου και τον « Ευάγγελο Λιβαδά, έμπορο» «οργάνωσαν την άμυνα των Ελλήνων εναντίον των τουρκικών επιθέσεων». Ο Γερακάρης είχε την ιδέα να σκορπίσει ανθρώπους σε διάφορα σημεία της πόλης τη νύχτα «φωνάζοντας αλέρτα», για να πιστέψουν οι αποκλεισμένοι στο φρούριο Τούρκοι ότι υπάρχει πλήθος επαναστατών στην πόλη και να μην προσπαθήσουν να επιχειρήσουν έξοδο μέσα στη νύχτα. Έδωσαν έτσι χρόνο στους Πατρινούς «να απομακρύνουν τις οικογένειές τους και τα πράγματά τους». Το φαρμακείο του, στην πλατεία Αγ. Γεωργίου, ήταν ανοικτό για τους πληγωμένους της εξέγερσης. Προμήθευσε με φάρμακα το «συσταθέν νοσοκομείο του Αγώνος» το οποίο αν και λειτούργησε «μόνο 11μέρες» ήταν «ευρύχωρον μέ όλα τα χρειώδη δια τους πληγωμένους και ασθενείς» ενώ τελικά ολόκληρο το φαρμακείο του «διετέθη για τον αγώνα». Μετά τη σφαγή και την καταστροφή της Πάτρας το 1821 πήγε στη Στερεά Ελλάδα. Ήταν παρών στο «στρατόπεδο πολιορκίας Πατρών το θέρος και το φθινόπωρο του 1821» στη μάχη του Λάλα, «επικεφαλής αγήματος Επτανησίων». Συμμετείχε στη σημαντική μάχη του Ληνού του Χουσεΐν Αγά κοντά στη Μονή Γηροκομείου στις 6 ή 8 Αυγούστου 1821 μαζί με τους Παναγιώτη Καρατζά, Θεόδωρο Γρίβα, Ανδρέα Λόντο και άλλους, όπου κατάφεραν «να τρέψουν σε φυγή τον στρατό του Γιουσούφ που αναγκάστηκε έτσι να εγκαταλείψει στους Έλληνες τη σημαντική θέση της Μονής του Γηροκομείου» Το σώμα Επτανησίων που διατηρούσε μαζί με τον Γ. Αθανασιάδη πολέμησε και εκτός Πατρών «στη Ναύπακτο, Τριπολιτσά και στην εκστρατεία του Γ. Καραϊσκάκη στην Αθήνα». Ο Γερακάρης «στις παραμονές της εξέγερσης του 1821, ως Φιλικός» βοηθάει στην απελευθέρωση «του μεταφερόμενου από Φωκίδος εις Ιωάννινα Παν.Λιδωρίκην» ενώ έκρυψε και προστάτεψε τον Μακρυγιάννη κατά την έναρξη της Επανάστασης, όταν βρισκόταν στη Πάτρα με μυστική αποστολή από τη Φιλική Εταιρεία Άρτας. «Σύρε πες του Γερακάρη» παρακάλεσε ο Μακρυγιάννης τον υπηρέτη του Πρόξενου της Ρωσίας Ι. Βλασσόπουλου, στο υπόγειο του οποίου ήταν κρυμμένος και ο Γερακάρης ανταποκρίθηκε αμέσως στο αίτημά του Μακρυγιάννη, όχι μόνο να τον φυγαδεύσει με ασφάλεια, αλλά να τον φέρει και σε επαφή με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, που «στην Πάτρα φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Ν. Γερακάρη». Το 1822 διορίστηκε Γενικός Αστυνόμος αλλά με την κάθοδο του Δράμαλη συμμετείχε ξανά στον ένοπλο αγώνα. Από το 1824 και για τρία χρόνια επέδειξε έντονη κοινωνική δραστηριότητα. Στις 14 Μαΐου 1826 διορίστηκε Διευθυντής του Κρατικού Νοσοκομείου Ναυπλίου, τον Ιούνιο του 1826 «συνεισφέρει 1224 γρόσια» στον έρανο της Φιλανθρωπικής Εταιρείας και τον Ιούλιο του 1826 εξοπλίζει «με δικά του έξοδα στρατιωτικό σώμα Επτανησίων με σκοπό να ενισχύσει τους υπερασπιστές της Ακρόπολης των Αθηνών» Στις 10 Μαΐου 1838 του «παραχωρήθηκε άδεια για την άσκηση δικηγορίας στην Πάτρα». Ο Γερακάρης ήταν ένας από τους έξι ανθρώπους (Μακρυγιάννης, Γερακάρης, Βλασσόπουλος, Ρηγόπουλος, Γιαγτζής και Ανδρούτσος) «που έζησαν το πρελούδιο της Επανάστασης», αλλά εκτός από τις μάχες που συμμετείχε, επέδειξε και μεγάλη διοικητική και δικαστική δραστηριότητα. Επί Καποδίστρια υπηρέτησε σε θέσεις κλειδιά, αφού ήταν άνθρωπος με ιταλική παιδεία και «οπαδός ενός συστήματος φωτισμένης δεσποτείας». Παρόλο που δεν ήταν καταρτισμένος νομικός, είχε υπηρετήσει σε πολλές θέσεις με «οιονεί δικαστικές αρμοδιότητες» και είχε ενεργό συμμετοχή στον μηχανισμό απονομής δικαιοσύνης, τόσο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, όσο και κατά τη διακυβέρνηση του Καποδίστρια, (όπως προκύπτει από τους Βρετανικούς καταλόγους των Υπηρετούντων Επτανησίων σε Κρατικές Θέσεις το 1829 και 1830), αλλά και του ´Οθωνα. Παρασημοφορήθηκε «με το Μετάλλιο της Επανάστασης και τον Σταυρό του Σωτήρα»