cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λίμνες Πρέσπες
Ιστορία
Ο Σαμουήλ ηττήθηκε για πρώτη φορά παρά τον Σπερχειό ποταμό το 997 από τα στρατεύματα του στρατηγού Νικηφόρου Ουρανού. Στη συνέχεια ,τα στρατεύματα του Βασιλείου του Β΄ ανέκτησαν τις περισσότερες υπό Βουλγαρική κατοχή περιοχές, ειδικά μετά τη Μάχη του Κλειδίου το 1014 και έως το 1018, μέσα στις οποίες ήταν και η Πρέσπα. Παράλληλα με την ίδρυση της Αρχιεπισκοπή Αχριδών, οι Πρέσπες υπήχθησαν εκκλησιαστικά σε αυτήν. Σε αυτό το χρονικό διάστημα ο ίδιος ο Βασίλειος ο Β΄ επισκέφτηκε την περιοχή επιστρέφοντας από την Αχρίδα και κατασκεύασε δύο νέα οχυρωματικά έργα (ή επέκτεινε υπάρχοντα), τη «Βασιλίδα» στη Μεγάλη Πρέσπα και «έτερον εν τη λεχθείση λίμνη τη βραχυτέρα, ο και αυτό Κωνστάντιον επωνόμασε». Το πρώτο αναζητείται στην περιοχή της Galichica εντός της Βόρειας Μακεδονίας. Έχει προταθεί σχετικά σημείο με λείψανα οχύρωσης στο Τσάρεντβορ. Το δεύτερο προς τιμήν του αδερφού του, Κωνσταντίνου του Η΄, έχει εντοπισθεί στο νοτιοανατολικό άκρο της νήσου του Αγίου Αχιλλείου στην θέση «Κάλε» (προφανώς από το τουρκικό Kale που σημαίνει κάστρο και τείχος). Πρόκειται για κάστρο με ελλειψοειδή περίμετρο, που έφερε πύργο στα νοτιοδυτικά και μονόχωρο ξυλόστεγο μικρό ναό.
Το 1072 από την περιοχή πέρασαν οι τυπικά σύμμαχοι των Βυζαντινών Αλαμαννοί, οι οποίοι λεηλάτησαν την περιοχή και τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αχιλλείου, όπως μαρτυρεί ο Σκυλίτζης. Είναι άγνωστοι οι λόγοι της επιδρομής των τυπικά συμμάχων του Βυζαντίου. Ωστόσο κατά την περίοδο αυτή, μόλις 18 έτη από το οριστικό Σχίσμα του 1054 μεταξύ Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης, τα πάθη ήταν σε έξαρση, ιδιαίτερα σε περιοχές που παλαιότερα ανήκαν εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Ρώμης (Ανατολικό Ιλλυρικό έως τον Η΄ αιώνα), αλλά και με παράδοση στην προσπάθεια διείσδυσης του Πατριαρχείου Ρώμης προς την Εκκλησία της Βουλγαρίας ήδη από τον Θ΄ αιώνα (ανεξάρτητα εάν η περιοχή είχε από αρχαιοτάτων χρόνων κυρίαρχη την ελληνική παρουσία). Πιθανόν ανάλογες λεηλασίες να έλαβαν χώρα από τους Νορμανδούς την περίοδο 1081-83, τους οποίους ο Βυζαντινός στρατός έδιωξε οριστικά από την περιοχή όταν κατέλαβε την Καστοριά, το έσχατο προπύργιό τους, τον Νοέμβριο του 1083. Άγνωστη είναι η όποια παρουσία στις Πρέσπες των Νορμανδών κατά το 1185, όταν εκστρατεύοντας κατά της Ελλάδος κατέλαβαν προσωρινά τη Θεσσαλονίκη. Λίγο μετά κατά τα τέλη του ΙΑ΄ αιώνος, γνωρίζουμε πως ο Θεοφύλακτος Αχρίδος (περ. 1090-1108) συνεκάλεσε Σύνοδο στον Άγιο Αχίλλειο, καθώς και το όνομα του άρχοντος, τότε, της περιοχής, Μακρεμβολίτη.
Κατά τα τέλη του ΙΒ΄ αιώνος, η Πρέσπα πρέπει να τελούσε υπό χαλαρή Ελληνική εποπτεία, δεδομένης και την αδυναμίας των Βυζαντινών να ελέγχουν πλέον εκτεταμένες περιοχές και ειδικά με όχι εύκολη πρόσβαση όπως η Πρέσπα. Έτσι εμφανίζεται ως ανεξάρτητη επαρχία με το όνομα «Provincia Prespes» σε χρυσόβουλλο του Αλεξίου του Γ΄ Αγγέλου (1195-1203) «περί χορηγήσεων προνομίων στους Βενετούς». Είναι άγνωστο το αν η Πρέσπα γνώρισε και σε τι βαθμό Φραγκοκρατία, μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως του 1204. Οι Φράγκοι δεν φαίνεται να ασκούν ιδιαίτερη κυριαρχία στην περιοχή, την οποία ούτως ή άλλως επιβουλεύονται άμεσα Βουλγαρικές δυνάμεις υπό τον Ιωαννίτζη ή Καλογιάννη την περίοδο 1205-1207. Ούτως ή άλλως την περίοδο 1217-1224 απελευθερώνονται οι πόλεις της Μακεδονίας που βρίσκονται υπό Φραγκική κατοχή και εν τέλει η Θεσσαλονίκη.
Το 1218-19 ο Δεσπότης της Ηπείρου Θεόδωρος Άγγελος Δούκας ο Α΄ απελευθερώνει προσωρινά τη Δυτική Μακεδονία. Την περίοδο 1230-1246 οι Βούλγαροι του Ιωάννου Ασέν του Β΄ (1218-1241) ανακαταλαμβάνουν τη Δυτική Μακεδονία, για να την απωλέσουν το 1246, όταν ο Ιωάννης Γ΄ ο Βατάτζης απελευθέρωσε όλη τη Μακεδονία. Για κάποιο βραχύ αλλά άγνωστο διάστημα η περιοχή των Πρεσπών φαίνεται να πέρασε υπό την εξουσία του Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Αγγέλου (1230-1266). Η δεκαετία του 1250 χαρακτηρίστηκε από την έριδα μεταξύ του Δεσποτάτου της Ηπείρου και της Αυτοκρατορίας της Νικαίας. Μεταξύ των ετών 1256-57 την περιοχή επισκέφτηκε ως πραίτωρ των υπό της Νικαίας στρατευμάτων της Μακεδονίας, ο μέγας λογοθέτης Γεώργιος Ακροπολίτης. Λίγο μετά και προ της Μάχης της Πελαγονίας (Πεδιάδα της Φλώρινας, καλοκαίρι του 1259), η Πρέσπα περιήλθε στη Νίκαια και δύο χρόνια αργότερα, το 1261, στην Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως.
Από τα μέσα του ΙΔ΄ αιώνα, η Πρέσπα περιήλθε στη Σερβική σφαίρα επιρροής, αρχομένης της περιόδου 1342-45, οπότε μεγάλο μέρος της Μακεδονίας κατελήφθη από τον Σερβο-βούλγαρο Κράλη της Σερβίας Στέφανο Δουσάν (1331-1355). Μετά τον θάνατο του τελευταίου, συνέχισε να ανήκει σε Σέρβους ηγεμόνες, όπως στον νεότατο Vukašin (1365-1371) και τον Μάρκο (1371-1386). Στα χρόνια του Μάρκου πιθανολογείται η εμφάνιση των Αρβανιτόβλαχων του ζουπάνου Ανδρέα Γρώπα. Από τα χρόνια του Μάρκου και μάλλον με σερβική ανάθεση προέρχεται η χρονολογημένη το 1373, βυζαντινή βραχογραφία της Παναγίας της Ελεούσης (στον κόλπο απέναντι από το χωριό Ψαράδες), η οποία μνημονεύει την οικογένεια των Δραγάσηδων. Πρόκειται πιθανότατα για την οικογένεια των αυταδέλφων Ιωάννου-Jovan (+1378;) και Κωνσταντίνου Dejianovic ή Dragas (+17-05-1395), δύο εκ των αρχόντων που διαδέχτηκαν τον Στέφανο Δουσάν. Το γεγονός πως η οικογένεια αυτή τελούσε εν υποτελεία μετά τη Μάχη της Μερίτσας του 1371, αλλά και η μαρτυρία Οθωμανικών πηγών για εξαναγκασμό από τον Οθωμανικό Στρατό σε υποτέλεια του Ιωάννου, στην περιοχή του άνω Στρυμόνα, κάνουν τη συσχέτιση της δεήσεως της βραχογραφίας της Παναγίας Ελεούσης των Πρεσπών πολύ πιθανή. Ο αδερφός του Ιωάννου, Κωνσταντίνος, έδωσε προς γάμο την κόρη του Έλενα (Δραγάση) στα τέλη του 1390 ή 1392 στον Μανουήλ Παλαιολόγο (+1425). Μαζί έκαναν 8 παιδιά, 6 αγόρια και 2 κορίτσια, εκ των οποίων οι δύο τελευταίοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινουπόλεως, ο Ιωάννης ο Η΄ και ο Κωνσταντίνος ο ΙΑ΄. Η Έλενα αργότερα έγινε μοναχή στην Μονή της Κυρα-Μάρθας στην Κωνσταντινούπολη και ετέθη στα Δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας ως Αγία Υπομονή αφού απεβίωσε στις 13 Μαρτίου του 1450. Από τη μητέρα του ο Κωνσταντίνος ΙΒ΄ ο Παλαιολόγος, ονομαζόταν ενίοτε και «Δραγάσης».
Το 1386 επήλθε η Οθωμανική κατοχή. Φαίνεται όμως πως αρχικά αυτή και λόγω γεωγραφικής απομονώσεως ασκήθηκε από υποτελείς άρχοντες. Σε τέτοιο καθεστώς υπήχθη και ο τελευταίος Σέρβος ηγέτης εδώ, ο Μάρκος, που εν τέλει απεβίωσε στη Βλαχία το 1395, σε εκστρατεία με τον Βαγιαζήτ τον Α΄. Κατά τον ΙΕ΄ αιώνα συντελούνται στην περιοχή σημαντικές αλλαγές, κάτω, βέβαια, από την εξουσία του νέου κυρίαρχου και αλλόθρησκου ηγέτη των Βαλκανίων. Πιθανότατα ο καθεδρικός του Αγίου Αχιλλείου εγκαταλείπεται, είτε λόγω καταστροφής που οι συνθήκες δεν επέτρεπαν την επισκευή του, είτε λόγω ενδεχόμενης μετατροπής του σε τέμενος. Πάγια συνήθεια των Οθωμανών απέναντι σε τρουλαία μνημεία ή μεγαλοπρεπείς βασιλικές, ήταν η μετατροπή τους σε ισλαμικό τέμενος. Η αρχαιολογική έρευνα δεν έχει αποφανθεί ακόμα.
Τον ΙΖ΄ αιώνα και ειδικά την περίοδο 1620-21 εμφανίζονται κρούσματα παραβατικότητας, παραχαρακτών και ληστών. Στα χρόνια του Εβλιγιά Τσελεμπή (πέρασε λίγο μετά το 1670) ήταν καζάς (διοικητικό διαμέρισμα), βοεβαδιλίκι (έδρα βοεβόδα), υπαγόμενο στην επαρχία (σατζάκι) της Αχρίδος, φιλοξενώντας παράλληλα και έδρα Καδή. Την περίοδο αυτή υπάρχουν περίπου 40 χωριά, αλλά καμία κωμόπολη. Ανάλογες αναφορές απαντούν και το 1715, όταν εμφανίζονται ληστές στον Πρίλαπο (σημ. Πρίλεπ) και δίνονται σχετικές οδηγίες για λήψη μέτρων ασφαλείας στους Καζάδες των Πρεσπών και του Οστρόβου. Γενικά η δράση αυτών των ληστρικών σωμάτων, φαίνεται πως επιδρά και δημιουργία φαινόμενα μετακινήσεως πληθυσμών και ερημώσεως. Το 1767 καταργείται η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος και μετατρέπεται σε Μητρόπολη Πρεσπών, με έδρα την Αχρίδα.
Ο ΙΘ΄ αιώνας τόσο στα χρόνια της Επαναστάσεως του 1821, όσο και κατά το β΄ ήμισυ αυτού, είναι αναμφίβολα δύσκολος αιώνας για την περιοχή. Παρατηρείται μια κάποια οικοδομική δραστηριότητα με την ανέγερση νέων ναών, όμως η περιοχή αποτελεί πέρασμα ενόπλων ομάδων σε χρόνια ταραγμένων συνθηκών. Περίπου στα χρόνια της Επαναστάσεως όπου θα επισκεφτεί την περιοχή ο Γάλλος Pouqueville, τα χωριά είναι περίπου 46 και οι κάτοικοι συγκροτούσαν 2300 οικογένειες, σε ένα σύνολο πληθυσμού που υπερέβαινε τις 10.000. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία αποτελεί για την περιοχή των Πρεσπών η έξαρση της ελονοσίας, η οποία έπληττε τα διάφορα χωριά. Ευνοημένος σε αυτήν την αρνητική συγκυρία ήταν ο Άγιος Γερμανός, του οποίου οι κάτοικοι δεν βίωσαν ιδιαίτερα την ασθένεια αυτή, γεγονός που προφανώς συνέβαλα στην ανάπτυξη του χωριού. Σε όλη τη Δυτική Μακεδονία στη διάρκεια αυτού του αιώνα, καταφεύγουν πρόσφυγες από την Ήπειρο και ιδρύουν νέους οικισμούς, ειδικά μετά την καταστροφή σημαινόντων κέντρων του Ελληνισμού, των καταστροφών ακμαζουσών ελληνικών κέντρων της Μακεδονίας κατά την Επανάσταση του 1821, αλλά και την έξαρση των Εθνικοαπελευθερωτικών Αγών στα Βαλκάνια, που θα εξαναγκάσουν τους Τούρκους σε παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων προς τους χειμαζομένους υπόδουλους αλλόθρησκους προς το Ισλάμ πολίτες της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας και των συνθηκών του Αγίου Στεφάνου και Βερολίνου του 1878, ο Πανσλαβισμός άφησε βαθιά τα σημάδια του στην περιοχή, όπως και οι αντίστοιχοι αγώνες του Ελληνισμού. Το 1908 που θα περάσει ο Ιβάνωφ για να μελετήσει την περιοχή, θα βρει το νησί του Αγίου Αχιλλείου τσιφλίκι Έλληνα ευπόρου του Μοναστηρίου, ενώ θα μνημονεύσει την οικογένεια των Μάρκοβτσι, μέλη της οποίας σήμερα προφανώς επιβιώνουν στο νησί πλέον ως Μαρκόπουλοι. Η ντόπια πάλι παράδοση, κάνει λόγο για δύο Έλληνες αδέρφια απο τα Βιτώλια, που αγόρασαν το νησί απο Τούρκο Μπέη. Χώρισαν το τσιφλίκι και ο ένας πεθαίνοντας, ο Αθανάσιος Τσάτσος Βίκτωρος, το δώρισε στη Μονή της Παναγίας της Πορφύρας, απ΄όπου το 1925 οι κάτοικοι το αγόρασαν. Την περίοδο αυτή, στις αρχές του 20ου αιώνος, τα χωριά είναι πλέον 18, ο δε πληθυσμός τους περί τους 10.000.
Παρά τον εποικισμό των προσφύγων από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο το 1923, ο πληθυσμός το 1940 σύμφωνα με απογραφή, είναι περίπου 7000. Δεν πρέπει να λησμονούμε πως πλέον η περιοχή δεν είναι ενιαία αλλά έχει μοιραστεί σε 3 κράτη, ενώ έχουν αποχωρήσει και οι μουσουλμάνοι μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης. Πριν τον Εμφύλιο λόγω ελονοσίας εγκαταλείφθηκε το χωριό Οπάια, ενώ λόγω του εμφυλίου, ερημώθηκαν τα χωριά Σφήνα, Κρανιές, Δασερή, Πυξός και Αγκαθωτό. Ο εμφύλιος ερήμωσε την περιοχή, κέντρο άλλωστε του κομμουνιστικού στρατού, κάτι που προφανώς ήταν ο λόγος για νέο εποικισμό της περιοχής την περίοδο 1952-56, με Έλληνες Βλάχους της Ηπείρου και της Θεσσαλίας.
Τέλος ο Κ΄ αιώνας απέδωσε τις λίμνες στην κυριαρχία 3 χωρών (σημ. Ελλάδα, Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία), όμως ο Εμφύλιος, η ερήμωση των χωριών για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, ο ψυχρός πόλεμος και επιφυλακτικός τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπιστεί η περιοχή από τις ηγεσίες των τριών εθνών, κατέστησαν την περιοχή από χώρο απείρου φυσικού κάλλους και ιστορικού ενδιαφέροντος, σε τόπο εγκατάλειψης και καχυποψίας.
Στην Ελληνική Πρέσπα σήμερα υπάρχει ο Δήμος Πρεσπών, που αποτελείται 13 χωριά-δημοτικά διαμερίσματα: Λαιμός (έδρα του Δήμου), Ψαράδες (στη Μεγάλη Πρέσπα), Άγιος Αχίλλειος (στο νησί της Μικρής Πρέσπας), Άγιος Γερμανός, Ανταρτικό, Βατοχώρι, Βροντερό, Καλλιθέα, Καρυές, Λευκώνας, Μικρολίμνη, Πλατύ, Πράσινο, ενώ συμπεριλαμβάνεται και το ιστορικό Πισοδέρι, ο Δήμος δε ολοκληρώνεται με τους οικισμούς πλέον Μηλιώνα, Οξυά, Πύλη και Τρίγωνο. αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ|Το νησάκι του Αγ. Αχίλλειου Πρεσπών
Ασκητισμός στις Πρέσπες
Το αργότερο από τον ΙΓ΄ αιώνα, θα αναπτυχθεί στην περιοχή και ειδικά γύρω από τις απότομες όχθες και τις μικρές και βραχείες σπηλιές της Μεγάλης Πρέσπας, το φαινόμενο του μοναχισμού - ασκητισμού. Το δύσβατο της περιοχής, η ησυχία που εκπέμπει ο τόπος, η διάβρωση των βράχων κοντά στις λίμνες, συνέτειναν στην επιλογή του χώρου αυτού για μια έξαρση του ασκητισμού των σπηλαίων, κάτι που παρατηρείται σε διάφορα σημεία που σήμερα ανήκουν και στις τρεις χώρες που διαχειρίζονται τη Μεγάλη Πρέσπα. Ανάλογα φαινόμενα απαντούν και σε σχετικές περιοχές της γειτονικής Αχρίδος. Εδώ το κομβικό σημείο θα ήταν η Μάχη της Πελαγονίας, αλλά και η διαδοχή από Σέρβους ηγεμόνες, κυρίους ή υποτελείς στους Τούρκους. Επίκεντρο αυτού του ιδιότυπου Μοναχισμού, αποτέλεσαν τα ασκηταριά, χτισμένα ή σκαμμένα στους διαβρωμένους απότομους βράχους. Όπως ήδη αναφέρθηκε, οι παλαιότερες μαρτυρίες που έχουμε ανάγονται στον ΙΓ΄ αιώνα, ενώ υπάρχει αδιάλειπτη παρουσία τουλάχιστον έως τον ΙΘ΄ αιώνα. Αναλυτικότερα:
1) Ασκηταριό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χρονολογείται περί τον ΙΓ΄ αιώνα. Ο Ναός είναι μονόχωρος και καμαροσκέπαστος, ενώ διασώζει ελάχιστα λείψανα τοιχογραφιών στην καμάρα. Διεσώθησαν δύο τμήματα από το ξυλόγλυπτο τέμπλο, τα οποία μπορεί κανείς να τα δει στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλώρινας. Στα βόρεια του ναΐσκου, σώζονται ερείπια των μοναστικών κελιών.
2) Ασκηταριό της Μικράς Αναλήψεως του Σωτήρος Ανάγεται όχι αργότερα από τον ΙΕ΄ αιώνα. Είναι χτισμένο μέσα σε απόκρημνο βράχο με δύσκολη πρόσβαση. Ο εδώ μονόχωρος ναΐσκος έχει διαστάσεις 2,40 Χ 3,10 μ. Λόγω της ιδιομορφίας του χώρου, φέρει δύο και όχι τρεις κόγχες στην ανατολική πλευρά του Ιερού. Οι τοιχογραφίες είναι αξιόλογες και χρονολογούνται στον ΙΕ΄ αιώνα. Σώζονται η Πλατυτέρα στον τύπο της Βλαχερνίτισσας, ο Μελισμός, ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης και ο Άγιος Στέφανος στην Πρόθεση. Στην ανώτερη ζώνη, έχει ιστορηθεί η Πεντηκοστή και η Ανάληψη.
3) Ασκηταριό της Υπεραγίας Θεοτόκου Ελεούσης. Αποτελεί το καλύτερα διατηρημένο ασκηταριό στην Ελληνική επικράτεια της Μεγάλης Πρέσπας. Δεσπόζει ο δρομικός καμαροσκεπής ναΐσκος της Παναγίας Ελεούσης. Εξωτερικά ο ναός φέρει διακόσμηση που αναπαριστά περίτεχνη πλινθοπερίβλητη-κεραμοπλαστική βυζαντινή τοιχοδομία.
Εξωτερικά φέρει ημικυκλική κόγχη στα ανατολικά, ενώ εσωτερικά δύο κόγχες, την κεντρική δηλαδή και την της προθέσεως. Στο υπέρθυρο της εισόδου έχει φιλοτεχνηθεί η Παναγία η Ελεούσα. Πάνω από την εικόνα υπάρχει δυσανάγνωστη κτιτορική επιγραφή «Δέησις του δούλου του Θεού» το υπόλοιπο της οποίας διαβάστηκε κατά καιρούς είτε λανθασμένα ως «Γιάννη Πέτρου» είτε ως «πανυπερτίμου κτίτορος». Αυτός είναι και ο λόγος που πολύ ντόπιοι ξέρουν το Ασκηταριό ως το «του Πέτρου».
Στο εσωτερικό υπέρθυρο της εισόδου του ναού, υπάρχει ετέρα κτιτορική επιγραφή:
«''Ανηγέρθη και ανιστορήθει ο Θείος κ(αι) πάνσεπτος ναός/ της Υπεραγι(ας) Δεσποίνης ημ(ων) Θ(εοτό)κου κ(αι) Αειπαρθένου Μαρί(ας) δι/α συνδρομής κόπου τε κ(αι) εξόδου του τιμιοτάτου εν ιερο/μοναχ(οις) κυρ(ίου) Σάβ(β)α κ(αι) Ιακώβου κ(αι) Βαρλαάμ τ(ων) κτητόρον. αυθέ<ν>της ο Βλουκασινός. Επί έτους (1409/10)''»
Η επιγραφή πέραν της ασφαλούς χρονολογήσεως, είναι ενδεικτική της σερβικής παρουσίας στην περιοχή, όπου τη συγκεκριμένη περίοδο διαχειρίζονταν ως υποτελείς την περιοχή. Η επωνυμία «Βλουκασινός» είτε αποδίδει σε απόγονο μέλος της οικογενείας του Σέρβου Vukašin(1365-1371), είτε αποτελεί αναφορά στον κτίτορα του κτίσματος, τον ίδιο τον Vukašin ή τον υιό του(οι οποίοι βέβαια δεν ζούσαν το 1409-10), σε αντιδιαστολή με την τοιχογραφία που θα έγινε μεταγενέστερα, αν ευσταθεί αυτή η υπόθεση.
Στη θριαμβευτική αψίδα διακρίνεται η Πλατυτέρα, ο Μελισμός με δύο Ιεράρχες και ένας Στυλίτης Άγιος. Ο Κύκλος του Δωδεκαόρτου αντιπροσωπεύεται με θέματα όπως Η Γέννηση, η Εις Άδου Κάθοδος και η Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Κύκλος των Παθών με θέματα όπως ο Επιτάφιος Θρήνος, αλλά και άλλα ενδιαφέροντα έργα όπως ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος κ.α.
4) Ασκηταριό της Θεοτόκου
5) Ασκηταριό των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Βρίσκεται στη νήσο Mali Grad της Μεγάλης Πρέσπας και ανήκει στην Αλβανία.
6) Ναός του Αποστόλου Πέτρου
Βρίσκεται στη νήσο Golem Grade της Μεγάλης Πρέσπας και ανήκει στην πΓΔΜ. Χρονολογείται στον ΙΔ΄ αιώνα.
Βραχογραφίες παλαιών ασκηταριών που σήμερα δεν σώζονται.
1) Στη νοτιοδυτική πλευρά του κόλπου των Ψαράδων απαντούν δύο τέτοια δείγματα, σε μικρή απόσταση μεταξύ τους.
Α΄) Η παλαιότερη είναι η Θεοτόκος στον τύπο της Ελεούσης. Χρονολογείται στα 1373, μνημονεύει τα ονόματα των Μιχαήλ, Κωνσταντίνου και Μανουήλ και το όνομα Δραγάσι(ς), ενδεικτικό της παρουσίας του Σερβικού Οίκου των Dragas, για την οποία έγινε λόγος παραπάνω.
Β΄) Η δεύτερη χρονολογικά και πρώτη που συναντά κανείς είναι η Παναγία η Βλαχερνίτισσα. Σύμφωνα με την επιγραφή που συνοδεύει το έργο, η ιστόρηση έγινε το 1455/6 από τους (Ιλ;)ήτζα και τη συμβία αυτού Αρμέ(ν;)σκα. Τα ονόματα αυτά, δείχνουν την παρουσία και μη ελληνόφωνου πληθυσμού στην περιοχή, ίσως δε και Αρμενικής καταγωγής.
Γ΄) Στον βράχο βόρειο-ανατολικά μετά την έξοδο από τον κόλπο των Ψαράδων απαντά ο επισκέπτης την πλέον έσχατη εικαστική μαρτυρία, για τον ασκητισμό των Πρεσπών. Πρόκειται για την εικόνα του Αγίου Νικολάου. Η συνοδευτική επιγραφή μαρτυρεί τα ονόματα των πιθανώς σλαβοφώνων (αλλά όχι απαραίτητα Σλάβων στη συνείδηση) Πέτρου, Στόγιαν (Στωϊάνη) και των γονέων αυτών Πέτρου και Νέτο.
thumb|250px|right|Τα ερείπια της βασιλικής του Αγίου Αχιλλείου (10ος αιώνας) Με την εικόνα αυτή συνδέεται ένα θρυλούμενο θαύμα, που κατά την παράδοση έλαβε χώρα στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ξένοι στρατιωτικοί επιβαίνοντας σε βάρκα είχαν βάλει στο σημάδι την εικόνα του Αγίου. Δεν μπορούσαν όμως με τίποτε, παρά τη σχετική εγγύτητα να πετύχουν το πρόσωπο του Αγίου και το φωτοστέφανο. Λίγο μετά έλαβε χώρα απότομη τρικυμία που έπνιξε τους ασεβείς στρατιωτικούς. Οι ψαράδες μέχρι και σήμερα όταν σπανιότερα ψαρεύουν στο σημείο, ισχυρίζονται πως βρίσκουν κάποιες φορές υπολείμματα από βυθισμένη βάρκα.
Βυζαντινά και Μεταβυζαντινά Μνημεία
Στο νησί του Αγίου Αχιλλείου υπάρχουν αρχαιολογικά καθώς και βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία με σημαντικότερη τη βασιλική εκκλησία του 10ου αιώνα.
Οι Πρέσπες ως λίμνες και οικοσυστήματα
μικρογραφία|250px|[[Λαγγόνα|Λαγγόνες και σταχτοτσικνιάς στις Πρέσπες|εναλλ.=]] Η Μικρή Πρέσπα χαρακτηρίζεται ως μεσοτροφική λίμνη, περιβάλλεται δε από σημαντικές εκτάσεις με καλαμιώνες και έχει μικρότερο βάθος από τη Μεγάλη. Υπάρχουν περίοδοι που παρατηρείται σε συνθήκες ακραίου ψύχους το πάγωμα της λίμνης. Έχει έκταση περίπου 47 τ.χλμ.
Στις Πρέσπες απαντούν πάνω από 40 είδη θηλαστικών, περί τα 260 είδη πτηνών, 11 αμφιβίων, 20 είδη ερπετών και 15 είδη ιχθύων, ενώ στην πλούσια χλωρίδα της περιλαμβάνονται περισσότερα από 1300 είδη φυτών και μια συστάδα υπεραιωνόβιων βουνοκυπάρισσων. Όσον αφορά στην πτηνοπανίδα σημαντικότερη θεωρείται η παρουσία των δύο ειδών πελεκάνου, (ροδοπελεκάνου και αργυροπελεκάνου), ιδιαίτερα του δευτέρου, που είναι σπάνιο είδος παγκοσμίως.
Διαχείριση υγροτόπων
Οι Πρέσπες είναι μία περιοχή με μεγάλη βιοποικιλότητα, η οποία παρέχει στους κατοίκους των γύρω χωριών πόρους για τη διαβίωση τους. Η αλιεία, η γεωργία και η κτηνοτροφία αποτελούν κύρια πηγή ενασχόλησης των κατοίκων, η οποία και είναι αλληλένδετη με τις λίμνες.
Ελλάδα:Εθνικός Δρυμός Πρεσπών
thumb|right|250px|Εθνικός δρυμός Πρεσπών Η Πρέσπα και συγκεκριμένα μια έκτασή της συνολικής εκτάσεως 256,9 τ. χλμ. είχε ήδη ανακηρυχθεί ως ο «Εθνικός Δρυμός Πρεσπών» από το 1974. Την επόμενη χρονιά, το 1975, ονομάστηκε επίσημα «Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους», ενώ στις 21 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους τέθηκε σε ισχύ στην Ελλάδα η ένταξη της Μικρής Πρέσπας στη Συνθήκη Ραμσάρ ως υγροβιοτόπου διεθνούς ενδιαφέροντος. Το 1991 δημιουργήθηκε η Εταιρία Προστασίας Πρεσπών με τη βοήθεια της WWF που στήριξε τις προσπάθειες του τοπικού πληθυσμού να αναδείξουν και να προστατέψουν το φυσικό πλούτο της περιοχής τους.
Σημαντικό τμήμα του Εθνικού Δρυμού καθώς και του Όρους Βαρνούντα συγκαταλέγεται στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο «Natura 2000» ως χώρος προστασίας πτηνών. Το 2009 ο Εθνικός Δρυμός Πρεσπών αντικαταστάθηκε από μια ευρύτερη του 1974 προστατευόμενη περιοχή συνολικής εκτάσεως 327 τ.χλμ. με τον τίτλο «Εθνικό Πάρκο Πρεσπών».
Τη διαχείριση αυτού του υγροτόπου την έχει αναλάβει από ελληνικής πλευράς ο Φορέας Διαχείρισης Πρεσπών. Το 2008 προτάθηκε από την Εταιρία Προστασίας Πρεσπών και πραγματοποιήθηκε η σύσταση της Επιτροπής Διαχείρισης του Υγροτόπου, στην οποία από το 2012 μετέχουν, εκτός από τους τοπικούς φορείς, και μέλη των τοπικών συνεταιρισμών κτηνοτροφικών και αλιευτικών, οι οποίοι είναι και αυτοί που προσδοκούν στην καλή κατάσταση του φυσικού αυτού πόρου, καθώς επηρεάζονται άμεσα από αυτή και με τη δραστηριότητά τους συντελούν στη διατήρησή του. Το εγχείρημα αυτό δεν είναι ένα εύκολο έργο, αλλά μέσα από τις επιμέρους απόψεις των εμπλεκομένων παράγεται ένα αποτέλεσμα το οποίο συμβάλλει στη διατήρηση του πολύ σημαντικού αυτού υγροτόπου.
Λοιπά Εθνικά Πάρκα
Αντίστοιχα με την Ελληνική επικράτεια λειτουργούν εκ παραλλήλου το Εθνικό Πάρκο Πρεσπών της Αλβανίας και από πλευράς Βόρειας Μακεδονίας το Εθνικό Πάρκο Galichica ανάμεσα στη Μεγάλη Πρέσπα και την Αχρίδα, που ιδρύθηκε το 1958 με έκταση 250 τ. χλμ., το Εθνικό Πάρκο του Pelister στα σύνορα με την Ελλάδα, που ήταν το πρώτο σχετικό Εθνικό Πάρκο της πρώην Γιουγκοσλαβίας ιδρυμένο από το 1948 και με έκταση 125 τ. χλμ. και το Ορνιθολογικό Καταφύγιο του Εζέρανι με έκταση 20,8 τ.χλμ., το οποίο μαζί με το τμήμα της Μεγάλης Πρέσπας που ανήκει στην Βόρεια Μακεδονία εντάσσονται επίσης στη Συνθήκη Ραμσάρ.
Το Ελληνικό Φεστιβάλ Πρέσπεια
Το μικρό νησί της λίμνης Μικρή Πρέσπα, ο Άγιος Αχίλλειος είναι εδώ και χρόνια το κέντρο των εκδηλώσεων «Πρέσπεια» με σημαντικές συναυλίες. Αρχικά η προσέλευση του κόσμου στο νησί γινόταν με βάρκες και τη βοήθεια του στρατού, τα τελευταία όμως χρόνια έχει δημιουργηθεί γέφυρα και η προσέλευση είναι ευκολότερη. Φυσικά η γέφυρα είναι σημαντικότερη για τους ίδιους τους κατοίκους του νησιού που πλέον δεν νιώθουν αποκομμένοι από τον υπόλοιπο νομό μια και η πρόσβαση με βάρκα το χειμώνα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. μικρογραφία|250px|Φθινοπωρινά χρώματα κάτω από το χωριό [[Ανταρτικό Φλώρινας|Ανταρτικό]]
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Λίμνες της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Λίμνες της Αλβανίας Κατηγορία:Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας Κατηγορία:Σύνορα Αλβανίας-Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Ρέσεν Κατηγορία:Σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σύνορα Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Συνοριακά τριεθνή σημεία
Σπυρίδων Βικάτος
Ο Σπυρίδων Βικάτος (Αργοστόλι, 24 Σεπτεμβρίου 1878 - Αθήνα, 6 Ιουνίου 1960) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της «Σχολής του Μονάχου».
Βιογραφία
Μετά την αποφοίτηση από την ΑΣΚΤ συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου χάρη σε υποτροφία της μονής Πετράκη και της Ε. Βαλλιάνου. Παρέμεινε στο Μόναχο από το 1900 ως το 1906 και μαθήτευσε κοντά στον Νικόλαο Γύζη και τον Λούντβιχ φον Λοφτς. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1909 και διορίστηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου δίδαξε ( με μια ολιγόμηνη διακοπή το 1911 ) σκιαγραφία έως το 1939. Μαθητές του υπήρξαν οι Αγήνωρ Αστεριάδης, Γιώργος Γουναρόπουλος, Σοφία Λασκαρίδου, Σπύρος Παπαλουκάς, Γιώργος Σικελιώτης, Γιάννης Τσαρούχης, Απόστολος Λευκάδιος κ.ά. Το 1937 συμμετείχε στην κίνηση των Ακαδημαϊκών ζωγράφων.
Ο Βικάτος είχε στο ενεργητικό του συμμετοχές σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός συνόρων. Από αυτές ξεχωρίζουν οι συμμετοχές του στο Γκλασπαλάστ του 1905, στις διεθνείς εκθέσεις του Μπορντώ (1907), της Ρώμης (1911) και του Παρισιού (1937) καθώς και στη μπιεννάλε της Βενετίας τα έτη 1934 και 1936. Τιμήθηκε πλειστάκις για το έργο του: το 1907 απέσπασε χρυσό μετάλλιο στην έκθεση του Μπορντώ, το 1937 έλαβε από την Ακαδημία Αθηνών το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και το 1951 εκλέχτηκε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου. 254x254px|thumb|Σ. Βικάτος, Το χριστουγεννιάτικο δένδρο (προ 1932). Λάδι σε καμβά, 77 εκ. x 105 εκ. Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος. Έργο που θυμίζει Φλαμανδούς ζωγράφους του 17ου αιώνα.|left Πέθανε σε ηλικία 82 ετών από βρογχοπνευμονία. Με τη διαθήκη του άφησε κληροδότημα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και καθιέρωσε τη «Βικάτειο υποτροφία» σε διπλωματούχους ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής, με πτυχίο «Λίαν καλώς» για μετεκπαίδευση στο εξωτερικό. Επίσης, δώρισε 30 πίνακές του στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος.
Το έργο του
Τα έργα του Σ. Βικάτου είναι κυρίως προσωπογραφίες και ηθογραφίες με φανερή την επιρροή του γερμανικού ακαδημαϊσμού, από τον οποίο υιοθέτησε μια ήπια εκδοχή, αλλά και της φλαμανδικής σχολής του 17ου αιώνα. Επιπλέον συνδυάζοντας τα διδάγματα της σχολής του Μονάχου με τις νέες τεχνικές που σχετίζονταν με τη νοηματική εμβάθυνση στο χρώμα και στην απόδοση, ξέφευγε ορισμένες φορές από τη στατικότητα που χαρακτήριζε τον ακαδημαϊσμό. Επίσης διακρίθηκε και ως τοπιογράφος, ενώ και οι «νεκρές φύσεις» του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον.
Πίνακές του κοσμούν μεγάλες ξένες πινακοθήκες και μουσεία, καθώς και ιδιωτικές συλλογές. Ακολουθεί ένας κατάλογος των γνωστότερων έργων του με αλφαβητική σειρά ( πλην οριστικού άρθρου ):
Προκόπιος (σφετεριστής)
Ο Προκόπιος (Procopius, 326 - 27 Μαΐου 366) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής κατά του Ουάλη και μέλος της Δυναστείας του Κωνσταντίνου.
Η ζωή του
Σύμφωνα με τον Αμμιανό Μαρκελλίνο, ο Προκόπιος γεννήθηκε στην Κιλικία και πέρασε εκεί τα παιδικά του χρόνια, πιθανότατα στον Κώρυκο. Από την πλευρά της μητέρας του, ο Προκόπιος ήταν συγγενής, ξάδελφος, με τον αυτοκράτορα Ιουλιανό. Η πρώτη σύζυγός του ήταν πιθανόν η Αρτεμισία. Μετά παντρεύτηκε τη χήρα αυτοκράτειρα Φαυστίνα, ενώ ο Ρωμαίος στρατηγός του 5ου αιώνα Προκόπιος και ο γιος του, αυτοκράτορας Ανθέμιος, ήταν μεταξύ των απογόνων του, με τον πρώτο να είναι εγγονός του (γιος του γιου του).
Το 358, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνστάντιου Β΄, στάλθηκε ως απεσταλμένος στην αυλή των Σασσανιδών.
Ο Προκόπιος μπήκε στην ακολουθία του Ιουλιανού και έλαβε μέρος στην εκστρατεία του κατά των Σασσανιδών το 363. Μαζί με τον Σεβαστιανό, του ανατέθηκε ο έλεγχος του Άνω Τίγρη με 30.000 άνδρες και, ει δυνατόν, να ενωθεί με τον Αρσάκη Β΄ της Αρμενίας και να προωθηθεί προς τα νότια για να φτάσει τον στρατό του Ιουλιανού στην Ασσυρία. Όμως επέδειξε καταστροφική αναβλητικότητα και επειδή δεν υπήρχε δίκτυο συνδέσμων και πληροφόρησης, σήμαινε πως μέχρι τέλους ο Ιουλιανός δεν ήξερε την τύχη του στρατηγού του.
Ο Προκόπιος όμως μετά τον θάνατο του Ιουλιανού και επειδή φοβόταν μήπως οι διάδοχοι του Ιουλιανού τον σκότωναν άρχισε να κρύβεται στον Πόντο και την Κριμαία. Ο στρατός ανακηρύσσει στο μεταξύ αυτοκράτορα τον Ιοβιανό αλλά, όταν πεθαίνει τον Δεκέμβριο του 363, ο στρατός επιλέγει τον Βαλεντιανιανό Α΄ και με τη σειρά του αυτός αναγορεύει Αύγουστο τον αδελφό του Βάλη.
Το πραξικόπημα του Προκόπιου
Καθώς ο Βάλης απουσίαζε από την πρωτεύουσα στην περιοχή της Αντιόχειας με σκοπό την καλύτερη εποπτεία των Βυζαντινοπερσικών συνόρων ο Προκόπιος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και εκμεταλλευόμενος την απουσία ισχυρού στρατού στην πρωτεύουσα και φρουράς στο παλάτι,  εξαγοράζοντας τους αρχηγούς δύο λεγεώνων που όδευαν προς τη Θράκη ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στις 28 Σεπτεμβρίου του 365 μ.Χ. Τα στρατιωτικά σώματα που τον αναγόρευσαν ήταν δύο μονάδες comitatenses, η λεγεώνα των Divitenses (juniores) και το σώμα των Tungricani juniores Σύμφωνα με τον ιστορικό Αμμιανό Μαρκελίνο, ‘’«Δεν υπήρχε κανένα πορφυρό ένδυμα διαθέσιμο, και ντύθηκε με μια χρυσή χλαμύδα, σαν αξιωματικός της αυλής, αν και από τη μέση και κάτω έμοιαζε με ιπποκόμο. Φορούσε πορφυρά υποδήματα και κρατούσε ένα δόρυ, με ένα κομμάτι πορφυρού υφάσματος στο χέρι του. Σαν σύνολο ήταν τερατώδες κατασκεύασμα, όπως κάποιο που εμφανίζεται ξαφνικά στη σκηνή σε μια σατιρική φάρσα»’’
Απήχηση πραξικοπήματος Προκόπιου
Προσεταιρίσθηκε τη Φαυστίνα χήρα του Κωνσταντίου Β΄ προκειμένου να δείξει τη συγγένεια και αφοσίωσή του προς τη δυναστεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Για τους ανατολικούς ήταν ο αντίπαλος των αγροίκων αυτοκρατόρων, για τους Γαλάτες ο στενός συνεργάτης του Ιουλιανού. Μεταξύ των υποστηρικτών του ήταν οι εθνικοί λόγιοι, οι συγκλητικοί, το προσωπικό των ανακτόρων και τα κατώτερα στρώματα του πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος δικαιολογεί την αρχική επιτυχία του σφετεριστή λόγω της δυσαρέσκειας για την πολιτική του Βάλεντος: επαχθείς φόροι, αρπαγή κτηματικών περιουσιών, η Κωνσταντινούπολη εγκαταλελειμμένη στην απειλή των βαρβάρων από τη Θράκη
Πολιτική σημασία συνθηκών κατάληψης της εξουσίας από Προκόπιο
Ο ιστορικός Gilbert Dagron υπογραμμίζει στα όλα γεγονότα τον ρόλο που έπαιξε η Σύγκλητος στη διαδικασία νομιμοποίησης του Προκόπιου: «Η Σύγκλητος του ‘’Κωνσταντίνου’’ φαίνεται από τότε ότι ενδιαφέρεται για κάθε πρόβλημα νομιμότητας. Αυτό αντιλαμβάνεται ο Προκόπιος[…]επικαλούμενος τη συγγένεια με τον Κωνσταντίνο. Η πορεία που ακολούθησε για το σφετερισμό της εξουσίας είναι ενδεικτική: ο Προκόπιος επιχειρεί αρχικά να αναγορευθεί από τον στρατό, στη συνέχεια επιδιώκει τις αναφωνήσεις του λαού, έπειτα την αναγνώριση –δηλαδή τη νομιμοποίηση – της συγκλήτου και τέλος, την κατάληψη του παλατιού. Για πρώτη φορά στην Ανατολή, ο δρόμος για την ύψιστη εξουσία πέρασε από τη σύγκλητο.», αυτό λοιπόν που απασχολεί τους συγκλητικούς είναι η αυτοκρατορική νομιμότητα.
Οι στρατιωτικές του ενέργειες
Ο Προκόπιος θέλησε να επεκτείνει στρατιωτικώς την εξουσία του: προσεταιρίσθηκε τις στρατιωτικές δυνάμεις της Θράκης και κατέλαβε όλη τη Θρακική διοίκηση. Απέτυχε όμως στην κατάληψη του Ιλλυρικού διότι ο εκεί στρατιωτικός διοικητής (magister militum)κατέλαβε εγκαίρως τις διαβάσεις της Θράκης προς το Ιλλυρικό Ο Προκόπιος όμως πέρασε στη Μικρά Ασία και νίκησε τον στρατό του Βαλή καταλαμβάνοντας όλη τη Βιθυνία.
Οι διοικητικές πράξεις
Ο ρήτορας Θεμίστιος τον μέμφεται επειδή δεν σεβάστηκε κανένα από τα προνόμια της πρωτεύουσας: υποχρέωσε τους συγκλητικούς να πληρώσουν τους φόρους δύο ετών σε ένα, συνέλαβε τους δύο επάρχους της πόλης και εκτέλεσε τον ένα ενώ κατάργησε την αννώνα, ίσως λόγω προβλημάτων στο επισιτισμό της πολης
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Οίκος Προκοπίου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Σχολή Εμποροπλοιάρχων Κύμης Εύβοιας
H Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού Κύμης (παλιότερα Σχολή Εμποροπλοιάρχων Κύμης) απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 στον τότε δήμο Κύμης. Είναι κτισμένη σε ύψωμα δίπλα στην Παραλία Κύμης και το λιμάνι (500 μέτρα), στα παράλια της κεντρικής Εύβοιας στο Αιγαίο πέλαγος σε υψόμετρο 63 μέτρα. Απέχει περίπου 4 χλμ. Α.-ΝΑ. από το κέντρο της Κύμης, 33 χλμ. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου - μέσω Αυλωναρίου) και 83 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Χαλκίδα. Η σχολή ιδρύθηκε το 1955 από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας Γεώργιο Βογιατζή. Από το 1854 όμως ο ιερέας και παλιός ναυτικός Γεώργιος Οικονόμου από την Κύμη ξεκίνησε να λειτουργεί ναυτικό σχολείο - φροντιστήριο στους νέους της ευρύτερης περιοχής και να διδάσκει Κυβερνητική, Ναυσιπλοΐα, χρήση των τότε γνωστών οργάνων καθώς και ξένες γλώσσες. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κύμης του δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 36 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύμη
Πετίτ Βαλτάζαρ
Το Πετίτ Μπαλτάζαρ (Petite Balthazar) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Πήρε το όνομά του από μια άλλη πόλη, το Βαλτάζαρ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Μηλιές Ηλείας
Οι Μηλιές Ηλείας είναι χωριό του νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας, ενώ παλαιότερα ανήκε στον Καποδιστριακό Δήμο Φολόης (δημοτικό διαμέρισμα Μηλεών). Στην απογραφή του 2011 είχε 111 μόνιμους κατοίκους.
Γεωγραφία
Οι Μηλιές βρίσκονται στους πρόποδες του όρους Φολόη και βόρεια της Αρχαίας Ολυμπίας. Απέχουν από τον Πύργο 40 χιλιόμετρα, ενώ είναι δυτικά από το χωριό Λάλα στο ίδιο οροπέδιο, αλλά σε χαμηλότερο υψόμετρο (540 μέτρα). Ο πληθυσμός του χωριού είναι περίπου 240 κάτοικοι (απογραφή 2001). Γειτονικά χωριά είναι η Πέρσαινα, το Μποντίνι, η Νεράιδα, ο Δούκας και η Αχλαδινή.
Βόρεια απέναντι από το χωριό, στη θέση "Παλιοβρέστα" είναι το εκκλησάκι Παναγίτσα, η πρώτη εκκλησία στην περιοχή και στο χωριό, το οποίο κτίστηκε περίπου το 1849. Δυτικά του χωριού, σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βρίσκεται ο ποταμός Ενιπέας, από τον ομώνυμο ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, του οποίου οι πηγές είναι γνωστές στους ντόπιους σαν Αύρα. Στις πηγές του ποταμού είναι χτισμένο και το ανακαινισμένο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής.
Από το δρόμο δίπλα στο ποτάμι περνούσε κατά την Επανάσταση του 1821 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης για να πάει στη Ζάκυνθο, όπου συναντιόταν με προύχοντες και καπεταναίους της ορεινής Ηλείας και συζητούσαν θέματα για τον αγώνα και τη λειτουργία των μπαρουτόμυλων της Αύρας. Οι μπαρουτόμυλοι και οι νερόμυλοι της περιοχής βρίσκονταν λίγο πιο μακριά, όπως και οι νεροτριβές για τα υφαντά.
Στο κέντρο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, που είναι ο προστάτης του χωριού και γιορτάζει με πανηγύρι κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου. Ανατολικά του χωριού είναι ο Μηλιώτικος κάμπος, που φτάνει μέχρι τα χωριά Λάλα και Αχλαδινή. Στο ανατολικό μέρος του όρους Φολόη υπάρχει το εκκλησάκι της Αναλήψεως.
Ιστορία
Πρώτος οικιστής του χωριού φέρεται να είναι κάποιος Αν. Μπακοβασίλης, αλλά κανένας απόγονος δεν διατήρησε το συγκεκριμένο επώνυμο.
Ο οικισμός Μηλιές πρέπει να δημιουργήθηκε κατά το 1700: αναφορές για πρώτη φορά ιστορικά γίνονται κατά τα έτη 1685-1717. Το χωριό έφτασε να έχει 450 κατοίκους.
Στην ανατολική μεριά του όρους Φολόη βρίσκεται η θέση "Πούσι", όπου τον Ιούνιο του 1821 έγινε μάχη ανάμεσα σε Έλληνες και Τουρκαλβανούς, οι οποίοι ηττήθηκαν, ενώ κατά τη γερμανική Κατοχή αντάρτες του ΕΛΑΣ έστησαν ενέδρα σε γερμανική φάλαγγα.
Τον Ιούλιο του 2009, στις Μηλιές πραγματοποιήθηκαν οι Γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Φολόης
Η Μπερτ Μοριζό με μπουκέτο από βιολέτες
μικρογραφία|[[Εντουάρ Μανέ, Η Μπερτ Μοριζό με μπουκέτο από βιολέτες, 1872, Musée d'Orsay.]] μικρογραφία|Χαρακτικό Η Μπερτ Μοριζό με μπουκέτο από βιολέτες (γαλλικά: Berthe Morisot au bouquet de violettes) είναι μια ελαιογραφία σε καμβά του 1872, του Εντουάρ Μανέ. Απεικονίζει τη συνάδελφο ζωγράφο Μπερτ Μοριζό (Berthe Morisot) ντυμένη με μαύρο πένθιμο φόρεμα, με ένα μόλις και μετά βίας ορατό μπουκέτο από βιολέτες. Ο πίνακαας αναφέρεται ορισμένες φορές ως Πορτρέτο της Μπερτ Μοριζό, Η Μπερτ Μοριζό με μαύρο καπέλο ή Νεαρή γυναίκα με μαύρο καπέλο. Βρίσκεται στη συλλογή του Μουσείου Ορσέ στο Παρίσι.
Ιστορικό
Ο Μανέ είχε παραμείνει στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του γαλλο-πρωσικού πολέμου 1870-1871, και υπηρέτησε στην Εθνική Φρουρά για υπερασπιστεί την πόλη κατά την πολιορκία του Παρισιού. Ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να ζωγραφίσει ενώ υπηρετούσε, και αποχώρησε από το Παρίσι μετά την παράδοση της πόλης στα τέλη του Ιανουαρίου 1871. Επέστρεψε στη ζωγραφική αργότερα το 1871, και επέστρεψε στο Παρίσι μετά την ήττα της Κομμούνας του Παρισιού τον Μάιο του 1871.
Αυτός ο πίνακας ήταν ένα από τα τέσσερα πορτρέτα της Μοριζό από τον Μανέ το 1872: τα άλλα την απεικονίζουν με ένα ροζ παπούτσι, με βεντάλια, και με πέπλο.
Περιγραφή
Το έργο έχει διαστάσεις 40,5 × 55,5 εκατοστά και υπογράφεται "Μανέ 72" στην επάνω δεξιά γωνία. Πρόκειται για μια μελέτη πάνω στις αποχρώσεις του μαύρου. Ασυνήθιστο για πορτραίτα του Μανέ, τα οποία συνήθως έχουν ένα ισορροπημένο φως, η Μοριζό φωτίζεται από τη μία πλευρά, έτσι είναι λαμπρά φωτισμένη στην δεξιά πλευρά της και η αριστερή είναι σε βαθιά σκιά. Φοράει μαύρο πένθιμο φόρεμα και καπέλο, και το πρόσωπό της περιβάλλεται από μαύρες κορδέλες και μαντίλια. Ο Μανέ την ζωγραφίζει με μαύρα μάτια, αν και τα μάτια της Μοριζό ήταν στην πραγματικότητα πράσινα. Το κοστούμι και τα σκούρα μάτια μπορεί να υπαινίσσονται την εντύπωση του Μανέ ότι έμοιαζε με Ισπανίδα. Ο Μανέ είχε νωρίτερα ζωγραφίσει ένα παρόμοιο πορτρέτο της μητέρας του σε πένθος, το 1863, το οποίο δείχνει τη μητέρα του ντυμένη με μαύρα, σε σκούρο φόντο.
Τα άνθη βιολέτας είναι ανεπαίσθητα. Ο Μανέ ζωγράφισε επίσης βιολέτες, στο έργο του Γυναίκα με παπαγάλο του 1866.
Ο πίνακας ακολουθήθηκε από παρόμοιο χαρακτικό και λιθογραφία, και ο Μανέ έκανε ένα παρόμοιο πίνακα της Μορισό με πένθιμο φόρεμα το 1874, μετά το θάνατο του πατέρα της, Έντμι Τιμπούρς Μοριζό.
Υποδοχή
Το έργο γρήγορα θεωρήθηκε ένα αριστούργημα του έργου του Μανέ. Εγκωμιάστηκε από τον Πωλ Βαλερύ στον κατάλογο της αναδρομικής έκθεσης του Μανέ στην Orangerie το 1932, συγκρίνοντας το έργο με αυτά του Βερμέερ: «Δεν κατατάσσω τίποτα στο έργο του Μανέ υψηλότερα από ένα συγκεκριμένο πορτρέτο της Μπερτ Μοριζό με ημερομηνία 1872».
Ο Μανέ πούλησε ή έδωσε τον πίνακα στο συλλέκτη και κριτικό τέχνης Théodore Duret. Η ίδια η Μοριζό απέκτησε τον πίνακα το 1894, πληρώνοντας 5.100 φράγκα στην πώληση της συλλογής του Duret. Μετά το θάνατό της το 1895, κρατήθηκε από την κόρη της Julie Rouart μέχρι το θάνατό της το 1966, και τότε ήταν στη συλλογή του γιου της Clément Rouart. Αποκτήθηκε για το Musée d'Orsay, το 1998, με χρηματοδότηση από το Fonds du Patrimoine, το Ίδρυμα Meyer, τον Όμιλο China Times και ένα χορηγικό πρόγραμμα που συντονιζόταν από την ιαπωνική εφημερίδα Nikkei.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εκθέματα στο Μουσείο Ορσέ Κατηγορία:Πίνακες του 1872
Στρυχνώδη
Σύστημα APG II
Σύμφωνα με το σύστημα APG II (2003) στην τάξη των Στρυχνωδών εντάσσονται 5 οικογένειες :
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστεριδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Στρυχνώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Ντέινα Άσμπρουκ
Ο Ντέινα Άσμπρουκ (ή Ντάνα Άσμπρουκ) (Dana Vernon Ashbrook, 24 Μαΐου 1967) είναι Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος έγινε γνωστός από τους ρόλους που έπαιξε στις σειρές Twin Peaks (Τουίν Πικς, 1990-1991) και Dawson's Creek και στην ταινία Ο Ύποπτος Κόσμος του Τουίν Πικς (Twin Peaks: Fire Walk with Me, 1992).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γιούνιον Βίλλατζ
Το Γιούνιον Βίλλατζ (Union Village) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται στα ανατολικά παράλια της Γρενάδας, στο κεντρο-ανατολικό τμήμα του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται πολύ κοντά στη Γκρενβίλ.
Θάλασσα της Λιγυρίας
thumb|250px|Η θάλασσα της Λιγουρίας. Η Θάλασσα της Λιγυρίας (επίσης γνωστό και ως Πέλαγος της Λιγυρίας/Λιγουρίας ή Λιγυρικό Πέλαγος) (ιταλικά: Mar Ligure, γαλλικά: Mer Ligurienne) είναι θαλάσσια περιοχή της Μεσογείου και βρίσκεται μεταξύ της Ιταλική Ριβιέρας (ακτές Λιγυρίας και Τοσκάνης) και των νήσων Κορσικής και Έλβας. Πήρε μάλλον το όνομα του από τους Λίγυρες, αρχαίο λαό της Ιταλικής χερσονήσου. Η θάλασσα βρέχει τις χώρες: Γαλλία, Μονακό και Ιταλία.
Τσεχικές βουλευτικές εκλογές (2010)
Οι εκλογές στην Τσεχία του 2010 διεξήχθησαν στις 28-29 Μαΐου. Αρχικά οι βουλευτικές εκλογές ορίστηκαν για τον Οκτώβριο, ωστόσο το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε την απόφαση αντισυνταγματική στις 10 Σεπτεμβρίου 2009. Μια ημέρα μετά, το κοινοβούλιο ενέκρινε την τροποποίηση του Συντάγματος ώστε οι εκλογές να διεξαχθούν πρόωρα το Νοέμβριο του 2009. Τελικά, οι εκλογές για Βουλή διεξήχθησαν στις 28-29 Μαΐου 2010. Οι σοσιαλδημοκράτες του πρώην πρωθυπουργού Γίρι Πάρουμπεκ τερμάτισαν πρώτοι στην εκλογική αναμέτρηση, όμως ήταν ελάχιστες οι πιθανότητες για σχηματισμό κυβέρνησης, ακόμη και αν συνεργάζονταν, όπως προεκλογικά είχαν σημειώσει, με τους κομμουνιστές. Τελικά, στις 28 Ιουνίου 2010 ο αρχηγός του Κόμματος των Αστικών Δημοκρατών Πετρ Νέτσας διορίστηκε νέος πρωθυπουργός από τον πρόεδρο της χώρας. Το κόμμα του Νέκας συγκυβέρνησε με το ΤΟΡ09 και το κόμμα Δημόσια Ζητήματα, έχοντας τον έλεγχο των 118 επί συνόλου 200 εδρών του τσεχικού Κοινοβουλίου έπειτα από τις εκλογές του Μαΐου του 2010
Παραπομπές
2010 βουλευτικες εκλογες
Παράδοξο bootstrap
Το παράδοξο εκκίνησης είναι η ύπαρξη αντικειμένου ή πληροφορίας πίσω στο χρόνο χωρίς να έχει γεννηθεί ή δημιουργηθεί. Μετά το ταξίδι, ανακαλείται στο παρόν και γίνεται το αντικείμενο/πληροφορία που αρχικά στάλθηκε στο παρελθόν πριν μεσολαβήσει η δημιουργία/γέννησή του. Πολλές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας βασίζονται σ´αυτό το παράδοξο καθώς έχει γίνει σοβαρό θέμα για τους επιστήμονες.
Το παράδοξο εκκίνησης αναφέρεται στην έκφραση "κάτι τραβιέται απ´τα στηρίγματά του" δημοσιευμένο απ´την ιστορία του Ρόμπερτ Α. Άινλαιν "By His Bootstraps".
Έννοια του παραδόξου
Λόγω της πιθανότητας για επηρεασμό του παρελθόντος ένας τρόπος να τονίσουμε ότι η ιστορία δεν αλλάζει είναι το ότι οποιαδήποτε αλλαγή έχει ήδη συμβεί. Ένας ταξιδιώτης του χρόνου προσπαθώντας να αλλάξει το παρελθόν, με ή χωρίς τη θέλησή του, ολοκληρώνει το ρόλο του στην ιστορία, δίχως να την αλλάζει. Η Novikov αυτο-σταθερότης αρχή υποστηρίζει ότι οι αντιφατικές επαναλήψεις αιτίας δε μπορούν να φτιαχτούν, ενώ οι σταθερές μπορούν. Το παράδοξο δεν έχει ως αποτέλεσμα μόνο το χρονικό βρόχο αλλά και την κατάσταση στην οποία τα αντικείμενα δεν έχουν καταγωγή. Τα φυσικά αντικείμενα είναι πιο προβληματικά απ´τις πληροφορίες καθώς θα γερνούσαν φυσιολογικά και θα εντροπίαζαν με βάση το δεύτερο νόμο θερμοδυναμικής. Αλλά αν γερνούσαν κανονικά σε κάθε κύκλο, δε θα μπορούσαν να´ναι ίδια μ´αυτά που στάλθηκαν πίσω στο χρόνο αρχικά, δημιουργώντας μια αντίφαση.
Το παράδοξο θέτει οντολογικά ερωτήματα για το που, το πότε και από ποιόν φτιάχτηκαν τα αντικείμενα ή στάλθηκαν οι πληροφορίες αρχικά.
Το αν μια σκηνή μ´αυτό το παράδοξο είναι εφικτή, ακόμα και αν το ταξίδι στο χρόνο είναι εφικτό, δεν είναι απόλυτα γνωστό.
Το παράδοξο εκκίνησης είναι παρόμοιο με το παράδοξο προμελετημένου προορισμού όπου αντικείμενα/πληροφορίες στέλνονται πίσω στο χρόνο και τελικά προκαλούν γεγονότα που έχουν ήδη συμβεί.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αιτιότητα
Τεχνική μηχανική
Η τεχνική μηχανική εκ του αντικειμένου της μελέτης κάθε φορά διακρίνεται στη "μηχανική απαραμόρφωτου στερεού" και στη "μηχανική παραμορφώσιμου στερεού".
Ζεκί Βελιντί Τογκάν
Ο Ζεκί Βελιντί Τογκάν (1890-1970, μπασκιρικά: Әхмәтзәки Әхмәтшаһ улы Вәлидов, μεταγραφή: Äxmätzäki Äxmätşah ulı Wälidov, μπασκιρικά αραβικά: ﺋﻪحمەتزەكى ئەجمەتشاه ئولئ وەلىدﯘو, ρωσικά: Ахмет-Заки Ахметшахович Валидов, Ahmet-Zaki Ahmetšachovič Validov, μερικές φορές γράφεται ως Βαλίντι) ήταν τούρκος ιστορικός, τουρκολόγος, και ηγέτης του μπασκιρικού επαναστατικού και απελευθερωτικού κινήματος.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η εθνική βιβλιοθήκη Ζεκί Βελιντί Τογκάν της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στην Ουφά Γεννήθηκε στο χωριό Κουζιάνοβο (μπασκιρικά: Көҙән) του ουγιέζντ του Στερλιταμάκ του κυβερνείου της Ουφά (στην σημερινή επαρχία Ισιμπαΐσκι του Μπασκορτοστάν).
Από το 1912-1915 δίδαξε στον μεντρεσέ (σχολή) του Καζάν (Qasímiä) και από το 1915 έως το 1917 ήταν μέλος του γραφείου, υποστηρίζοντας μουσουλμάνους βουλευτές στην Κρατική Δούμα. Το 1917 εξελέγη στο Μιλλάτ Μετζλεσέ, ενώ με τον Σερίφ Μανάτοφ οργάνωσε το Μπασκιρικό Σούρα (Συμβούλιο). Το μπασκιρικό κογκρέσο στο Αρινμπούρκ τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1917, του οποίου ο Βελιντί ήταν πρόεδρος, ανακήρυξε την Ανεξαρτησία του Μπασκστοστόσταν. Ωστόσο, στις 3 Φεβρουαρίου 1918 συνελήφθη από τις σοβιετικές δυνάμεις.
Το 1918 και το 1919 τα μπασκιρικά στρατεύματα του Βελιντί πολέμησαν πρώτα υπό τον Αταμάνο Αλέξανδρο Ντούτοφ και στη συνέχεια υπό τον ναύαρχο Κολτσάκ κατά των μπολσεβίκικων δυνάμεων. Αφού η ΡΣΟΣΔ υποσχέθηκε αυτονομία στους Μπασκίρ, ο Βελιντί άλλαξε πλευρά, αγωνιζόμενος με τους Μπολσεβίκους.
Από τον Φεβρουάριο του 1919 μέχρι τον Ιούνιο του 1920, ήταν πρόεδρος της Μπασρεβκόμ (Επαναστατική Επιτροπή των Μπασκίρ). Παρακολούθησε το Κογκρέσο των Λαών της Ανατολής, το οποίο διεξήχθη στο Μπακού τον Σεπτέμβριο του 1920, όπου συμμετείχε στην κατάρτιση του καταστατικού του ERK, ενός μουσουλμανικού σοσιαλιστικού οργανισμού. Ωστόσο, νιώθοντας ότι οι Μπολσεβίκοι είχαν σπάσει τις υποσχέσεις τους, έγινε πιο επικριτικός σε αυτούς όταν μετακόμισε στην Κεντρική Ασία.
Στο Τουρκιστάν, ο Βελιντί έγινε ηγέτης του κινήματος Μπασμάτσι (Πάκσοϊ 1992). Από το 1920 έως το 1923 ήταν πρόεδρος της «Εθνικής Ένωσης του Τουρκιστάν». Το 1923, ο Βαλιντί μετανάστευσε, αφού ανακάλυψε πρωτότυπα χειρόγραφα του Αχμάντ ιμπν Φαντλάν στο Ιράν.
Παράλληλα συνέβαλε στην Εγκυκλοπαίδεια των Τουρκικών Φύλων. Τα άρθρα του σχετικά με τον πολιτισμό, τη γλώσσα και την ιστορία των τουρκικών λαών έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπασκίροι Κατηγορία:Ιστορία της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Χαζαρικές σπουδές Κατηγορία:Τουρκολόγοι
Επιγένεση
Το δόγμα σύμφωνα με το οποίο η βιολογική ανάπτυξη δεν αποτελεί μιαν απλή και αναπόφευκτη εκδίπλωση αλλά μιαν εξαιρετικά πλαστική διαδικασία μέσα σε κάποια όρια. Η πλαστικότητα προκύπτει από μιαν αφάνταστα πολύπλοκη αλληλεπίδραση ανάμεσα στα γονίδια, τις αναπτυξιακές ιδιότητες του οργανισμού και το περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύσσεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία
Ντεμπλάντο
Το Ντεμπλάντο (Deblando) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται στα ανατολικά παράλια της Γρενάδας, στο κεντρο-ανατολικό τμήμα του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται πολύ κοντά στη Γκρενβίλ, καθώς και το Γιούνιον Βίλλατζ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Ζαΐδα (όπερα)
εναλλ.=Τίτλος Ζαΐδα|μικρογραφία|O συνθέτης γύρω στο 1780 Η Ζαΐδα (αρχικός τίτλος: Das Serail =Το Σεράι) είναι μια ημιτελής γερμανόφωνη όπερα (Κ. 344), του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, η οποία γράφτηκε το 1780. Ο αυτοκράτορας Ιωσήφ Β', το 1778, βρισκόταν στη διαδικασία δημιουργίας μιας εταιρείας, η οποία θα είχε σκοπό να αποδώσει αυθεντικές γερμανικές όπερες. Ένας όρος που απαιτούνταν από τον συνθέτη για να γίνει μέλος αυτής της εταιρείας ήταν να γράψει μια κωμική όπερα. Στο Σάλτσμπουργκ το 1779 ο Μότσαρτ άρχισε να εργάζεται για μια νέα όπερα (σήμερα γνωστή ως Ζαΐδα αν και ο Μότσαρτ δεν της έδωσε τέτοιο τίτλο). Περιέχει προφορικό διάλογο, που το κατατάσσει επίσης ως Singspiel. Μόνο οι άριες και τα σύνολα από τις δύο πρώτες πράξεις συντέθηκαν. Λείπει η ουβερτούρα και η τρίτη πράξη.
Ήταν δημοφιλές εκείνη την εποχή οι όπερες να περιγράφουν τη διάσωση σκλαβωμένων Δυτικών από μουσουλμανικές αυλές, καθώς οι μουσουλμάνοι πειρατές λυμαίνονταν τη μεσογειακή ναυτιλία, ιδίως για να αποκτήσουν σκλάβους για διάφορους σκοπούς. Η ιστορία αυτή περιγράφει την προσπάθεια της Ζαΐδα να σώσει τον αγαπημένο της, Γκόματζ.
Ο Μότσαρτ συνέθετε για ένα γερμανικό λιμπρέτο του Γιόχαν Αντρέας Σάχτνερ, που διαδραματιζόταν στην Τουρκία, όπου θα ήταν το σκηνικό του επόμενου ολοκληρωμένου Singspiel (Απαγωγή από το Σεράι). Σύντομα εγκατέλειψε την Ζαΐδα για να δουλέψει στον Ιδομενέα και δεν επέστρεψε ποτέ στο έργο. Το έργο χάθηκε μέχρι μετά τον θάνατό του, όταν η σύζυγος του, Κοστάντζε Μότσαρτ το βρήκε στα διάσπαρτα χειρόγραφά του το 1799. Τα αποσπάσματα δεν δημοσιεύθηκαν μέχρι το 1838 και η πρώτη εκτέλεση πραγματοποιήθηκε στη Φρανκφούρτη στις 27 Ιανουαρίου 1866, την 110η επέτειο της γέννησης του Μότσαρτ. Έκτοτε, η Ζαΐδα λέγεται ότι είναι τα θεμέλια ενός αριστουργήματος και έλαβε την αναγνώριση των κριτικών.