cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπλε Ουρανοξύστης (Βαρσοβία)
Ο Μπλε Ουρανοξύστης (πολωνικά: Błękitny Wieżowiec [Μπουενκίτνι Βιεζόβιετς], προηγουμένως Χρυσός Ουρανοξύστης) είναι ουρανοξύστης που βρίσκεται στην Πλατεία Τράπεζας 2 στη Βαρσοβία.
Περιγραφή
Το κτίριο βρίσκεται στη θέση που καταλάμβανε η Μεγάλη Συναγωγή στη Βαρσοβία πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία ανατινάχθηκε από τους Γερμανούς στις 16 Μαΐου 1943.
Τον Απρίλιο του 1988 υπογράφηκε σύμβαση για την ολοκλήρωση της κατασκευής με τη γιουγκοσλαβική κοινοπραξία Generalexport/Giposs. Η αξία της σύμβασης ήταν 40,5 εκατομμύρια δολάρια. Η χάλκινη πρόσοψη αντικαταστάθηκε με μια άχρωμη ανακλαστική, η οποία αντανακλά το μπλε του ουρανού τις καθαρές μέρες (εξ ου και το σημερινό όνομα). Ήταν η πρώτη πρόσοψη από ανακλαστικό γυαλί στη Βαρσοβία.
Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1991 και ο ουρανοξύστης έχει ύψος 120 μέτρα (με ιστούς κεραιών) και έχει 27 υπέργειους ορόφους.
Τρεις όροφοι του ουρανοξύστη παραδόθηκαν στην εβραϊκή κοινότητα της Βαρσοβίας. Η Μεγάλη Συναγωγή τιμάται με μια πλάκα στην πρόσοψη από την πλευρά της οδού Τουομάτσκιε.
«Η κατάρα των ραβίνων»
Ο μεγάλος χρόνος κατασκευής εξηγήθηκε από την «κατάρα» που φέρεται να έριξαν οι ραβίνοι της Βαρσοβίας για την κατασκευή ενός ουρανοξύστη στην τοποθεσία της κατεδαφισμένης Μεγάλης Συναγωγής. Η ιστορία της κατασκευής παρουσιάζεται στην ταινία του 1985 Stoję więc jestem («Στέκομαι άρα είμαι») με τον Βιέσουαφ Ντζέβιτς ως αφηγητή, μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο για λογαριασμό του ουρανοξύστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στη Βαρσοβία
Δημήτρης Δημητριάδης (συγγραφέας)
Ο Δημήτρης Δημητριάδης (1944) είναι Έλληνας συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944. Το 1963, με υποτροφία του βελγικού κράτους, σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στις Βρυξέλλες, στο Εθνικό Ινστιτούτο Τεχνών Θεάματος (INSAS). Το 1966 έγραψε, αρχικά στα γαλλικά, το πρώτο θεατρικό του έργο, Η τιμή της ανταρσίας στην μαύρη αγορά, το οποίο ανέβηκε στο Παρίσι λίγο μετά τα γεγονότα του Μάη του ‘68, στο Théâtre de la Commune d’Aubervilliers, από τον κορυφαίο Γάλλο σκηνοθέτη Patrice Chéreau, με τον ίδιο τον Chéreau να ερμηνεύει τον βασιλιά του έργου.
Το 1978 δημοσιεύεται το πρώτο του πεζογράφημα Πεθαίνω σαν χώρα και προκαλεί σάλο, παραμένοντας μέχρι σήμερα ένα κείμενο-ορόσημο για τον ελληνικό νεωτερισμό. Έγραψε τότε γι’ αυτό στην εφημερίδα Le Monde ο συγγραφέας, μεταφραστής και ελληνιστής Μισέλ Βόλκοβιτς: «Η Ιστορία της Λογοτεχνίας σηματοδοτείται, κατά καιρούς, από κάποια μοναχικά έργα, που μια τελειότητα στην έκφραση της απελπισίας ή της φρίκης τα κάνει να λάμπουν σαν μαύρα διαμάντια. Το Πεθαίνω σαν χώρα ανήκει σε αυτήν την εντυπωσιακή οικογένεια. Γίνεται να βυθιστούμε πιο βαθιά απ’ όσο αυτό το βιβλίο στα έγκατα του ανθρώπου;» Το έργο συγκαταλέγεται στα εκατό καλύτερα ελληνικά βιβλία.
Από το 1971, ο Δημητριάδης ασχολείται επαγγελματικά και με τη μετάφραση. Μετέφρασε Ζαν Ζενέ, Ζαν Πολ Σαρτρ, Μορίς Μπλανσό, Ζωρζ Μπατάιγ, Κώστα Αξελό, Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Μολιέρο, Μισέλ Μπιτόρ, Σαίξπηρ, Μαργκερίτ Ντυράς, Ζωρζ Κουρτελέν, Μωρίς Μαίτερλινκ, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Μπερνάρ-Μαρί Κολτές, Σάμιουελ Μπέκετ, Τένεσι Ουίλιαμς κ.ά. καθώς και αρχαίο δράμα: Αριστοφάνη (Λυσιστράτη), Αισχύλο (Ορέστεια, Προμηθέας Δεσμώτης), Σοφοκλή (Αντιγόνη, Οιδίπους επί Κολωνώ) και Ευριπίδη (Φοίνισσες, Ιππόλυτος, Ελένη, Ιφιγένεια εν Ταύροις).
Το 2003 οι τόμοι 1 και 7 του έργου Η Ανθρωπωδία: Μια ατελής χιλιετία βραβεύτηκαν με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος.
Το 2010, ο Δημητριάδης ήταν το τιμώμενο πρόσωπο στο περίφημο παρισινό θέατρο Odéon-Théâtre de l’Europe, το οποίο, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Olivier Py, τον αναγόρευσε Σύγχρονο Ευρωπαίο Συγγραφέα της Χρονιάς. Στο πλαίσιο του αφιερώματος παρουσιάστηκαν το Πεθαίνω σαν χώρα, σε σκηνοθεσία του Μιχαήλ Μαρμαρινού, Η ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή σε σκηνοθεσία Caterina Gozzi και δόθηκε η πρεμιέρα του (ανέκδοτου τότε ακόμη στα ελληνικά) έργου Ο κυκλισμός του τετραγώνου σε σκηνοθεσία Giorgio Barberio Corsetti (παγκόσμια πρεμιέρα).
Τον Οκτώβριο 2011 του απονεμήθηκε το μετάλλιο Chevalier dans l'ordre des Arts et des Lettres. Η απονομή έγινε, μετά από απόφαση τού τότε υπουργού Πολιτισμού της Γαλλίας Frédéric Mitterand, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, από τον Γάλλο πρέσβη Christophe Farnaud.
Παράλληλα, από τον Ιανουάριο έως το Μάιο του 2013 πραγματοποιήθηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση μεγάλο αφιέρωμα, που περιελάμβανε μια σειρά εκδηλώσεων με αναλόγια έργων του, καθώς και αναμεταδόσεις από το κανάλι France Culture.
Στο Festival της Avignon (επίσημο πρόγραμμα) παραστάθηκε το καλοκαίρι του 2014 Ο Κυκλισμός του τετραγώνου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά. Στο ίδιο Festival, το 2015, στην Opéra Grand Avignon, ανέβηκε η Ομηριάδα, σε μουσική Martin Romberg με την ORCHESTRE RÉGIONAL AVIGNON-PROVENCE.
Επίσης, από το 2021 ανήκει στο διοικητικό συμβούλιο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Τα τελευταία χρόνια ο Δημητριάδης έχει επενδύσει σε σεμινάρια με νέους συγγραφείς, ηθοποιούς και σκηνοθέτες ακολουθώντας την εσωτερική ανάγκη του για έμπνευση, ενθουσιασμό και επικοινωνία με την νεότερη γενιά.
Εργογραφία
Ο Δημήτρης Δημητριάδης έχει δοκιμαστεί σε όλα τα είδη του λόγου. Με χρονολογική σειρά έκδοσης και ανά είδος:
Μεταφράσεις
Η λίστα είναι αλφαβητική και αφορά τις εκδομένες αυτοτελώς σε βιβλίο μεταφράσεις.
Μεταφράσεις έργων του
Η λίστα περιλαμβάνει όλες τις μεταφράσεις που έχουν εκδοθεί είτε αυτοτελώς είτε σε έντυπα. Εξαιρείται από τη λίστα η πολύγλωσση, ψηφιακή έκδοση της Ομηριάδας από το Atelier Européen de la Traduction (2006) σε Αγγλικά, Αραβικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Ρουμάνικα και Ρώσικα.
Πρωτότυπα έργα
Σε χρονολογική σειρά.
Μεταφράσεις
Σημειώνονται μόνο οι πρεμιέρες, ανά θεατρική σεζόν.
Ντοκιμαντέρ
Στις 9 Μαρτίου 2011 προβλήθηκε από τη σειρά «Παρασκήνιο», ντοκιμαντέρ για τον συγγραφέα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα.
Πάλε (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)
Το Πάλε (σερβικά κυριλλικά: Пале‎) είναι δήμος του Ίστοτσνο Σαράγιεβο στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Βρίσκεται νοτιοανατολικά του Σαράγεβο. Το 2013, ο δήμος του Πάλε είχε πληθυσμό 22.282 κατοίκων, ενώ η πόλη του Πάλε έχει πληθυσμό 13.883 κατοίκων.
Στο Πάλε βρίσκεται το πανεπιστήμιο του Ίστοτσνο Σαράγεβο και η σερβική ορθόδοξη εκκλησία της Εκκλησίας της Κοίμησης της Θεοτόκου. Το διάσημο χιονοδρομικό κέντρο Γιαχόρινα βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα από το Πάλε.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Άποψη του κτιρίου του πρώην σιδηροδρομικού σταθμού του Πάλε (2018) Το 1906, το Πάλε απέκτησε σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος αποτελούσε μέρος του Σιδηροδρόμου της Ανατολικής Βοσνίας. Αυτό συνέδεσε το Πάλε με το Σαράγεβο και το Βίσεγκραντ. Το 1978 ο σιδηροδρομικός σταθμός έκλεισε.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας το Πάλε ήταν η πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, πριν την μεταφορά της πρωτεύουσας στη Μπάνια Λούκα. Ο βομβαρδισμός και η πολιορκία του Σαράγεβο οργανώθηκαν από το Πάλε. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε η βασική επέκταση της πόλης, η οποία επιβραδύνθηκε σε μεγάλο βαθμό από το 1996 και έπειτα. Σήμερα, το Πάλε θεωρείται ακόμη οχυρό των Σέρβων εθνικιστών.
Πληθυσμός
δεξιά|μικρογραφία|Άποψη του Πάλε Σύμφωνα με την απογραφή του 1991 ο δήμος του Πάλε είχε πληθυσμό 16.355 κατοίκων. Το 69% εξ αυτών δήλωσαν ότι είναι Σέρβοι, το 27% δήλωσε ότι ήταν Βόσνιοι και ένα 4% δήλωσε ότι ανήκε σε κάποια άλλη εθνική ομάδα. Η πόλη του Πάλε είχε πληθυσμό 7.384 κατοίκων, με την εξής εθνική σύνθεση: Σέρβοι 70.5%, Βόσνιοι 22% και 7.5% άλλοι.
Από τους 69 μικρότερους οικισμούς στον δήμο του Πάλε, οι 50 είχαν σερβική πλειοψηφία και 19 είχαν βοσνιακή πλειοψηφία. Υπήρχαν και λίγοι οικισμοί με μικτό πληθυσμό. Ένας τέτοιος οικισμός ήταν η Πράτσα (εθνική σύνθεση: 50.5% Σέρβοι, 49% Βόσνιοι), του οποίου η εθνοτική σύνθεση επηρεάστηκε έντονα από τον Πόλεμο της Βοσνίας. Η Πράτσα, όπως και ο δήμος Πάλε-Πράτσα στον οποίο ανήκει, κατοικείται κυρίως από Βόσνιους σήμερα.
Ο πληθυσμός του δήμου αυξήθηκε φτάνοντας περίπου τους 30.000 κατοίκους το 2005, αλλά σήμερα είναι γύρω στους 22.000 κατοίκους.
Αθλητισμός
Ακριβώς νότια του Πάλε βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Γιαχόρινα, στο οποίο έλαβαν χώρα μερικά αγωνίσματα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1984. Το 2017, το χιονοδρομικό κέντρο Γιαχόρινα αποτέλεσε τον τόπο διεξαγωγής του πρώτου Πρωταθλήματος Σκι του Ανατολικού Τιμόρ. Το πρωτάθλημα σκι του Ανατολικού Τιμόρ δεν λαμβάνει χώρα στο Ανατολικό Τιμόρ, λόγω της έλλειψης χιονοπτώσεων εκεί, λόγω της γεωγραφικής θέσης της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Οικισμοί του Πάλε
Σαλουσσόλα
Η Σαλουσσόλα (ιταλικά: Salussola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Λανγκαμπέρ
Το Λανγκαμπέρ ( Λάνγκενμπεργκ  ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Σαντιλιάνο
Το Σαντιλιάνο (ιταλικά: Sandigliano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Κοινότητα Πρίνου Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Πρίνου είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1928 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με την απόσπαση του οικισμού Πρίνος από την κοινότητα Έρφων και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και το χωριό Σκαλέτα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 660 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κ. Χρυσή Κρεβατσούλη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Λανίνγκ
Το Λανίνγκ (Λάνινγκεν  ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Γναίος Αρουλένος Καίλιος Σαβίνος
Ο Γναίος Αρουλένος Καίλιος Σαβίνος, λαιτιν.: Gnaeus Arulenus Caelius Sabinus (άκμασε το 69) από το Γένος των Φλαβίων ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος ήταν ενεργός κατά τη διάρκεια του έτους των τεσσάρων Αυτοκρατόρων. Ήταν αντικαταστάτης ύπατος στο nundinium (την περίοδο υπατείας) από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο του 69 μαζί με τον αδελφό του Τίτο Φλάβιο Σαβίνο ΙΙΙ.
Βιογραφία
Ο Γκάβιν Τάουνεντ έχει αναγνωρίσει τον Φλάβιο Σαβίνο ΙΙΙ ως ανιψιό του Αυτοκράτορα Βεσπασιανού και γιο του Τίτου Φλάβιου Σαβίνου ΙΙ, υπάτου το έτος 47, μία θέση που έγινε αποδεκτή από άλλους μελετητές. Ο Τάκιτος περιγράφει τον Καίλιο Σαβίνο ως αδελφό του Φλάβιο Σαβίνου ΙΙΙ, οπότε ο Καίλιος Σαβίνος είναι γιος του Φλάβιου Σαβίνου ΙΙ υπάτου το 47.
Λίγα είναι γνωστά για τις δραστηριότητες του Καίλιου Σαβίνου πριν από την υπατεία του. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο Καίλιος Σαβίνος και ο αδελφός του διορίστηκαν ύπατοι για το δεύτερο nundinium (περίοδο υπατείας) του έτους 69, μία ρύθμιση που ο Όθων δεν άλλαξε. Ωστόσο ο Τάουνεντ, επικαλούμενος τα στοιχεία ενός παπύρου από την Αίγυπτο, υποστήριξε ότι και οι δύο Σαβίνοι προορίζονταν από τον Νέρωνα να γίνουν consules ordinarii (κανονικοί ύπατοι) για το έτος αυτό, αλλά ο Γάλβας τους μετακίνησε από αυτή την πολύτιμη θέση στο ημερολόγιο, για το επόμενο nundinium.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Φλάβιοι
Σορντέβολο
Το Σορντέβολο (ιταλικά: Sordevolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι
Ο Ηγεμόνας Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι (Οθ. Τούρκικα:شہزادہ یوسف عزالدین) (Τούρκικα: Şehzade Yusuf İzzeddin Efendi, 10 Σεπτεμβρίου 1857 - 1 Φεβρουαρίου 1916) ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ο Γιουσούφ Ιζζεντίν γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1857 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ και της πρώτης συζύγου του, Ντουρουνέβ Καντινεφέντι.
Σορντέβολο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι
Βιογραφία
Ο Γιούσουφ έζησε στην αφάνεια από τον θάνατο του πατέρα του το 1876 μέχρι την ανατροπή του ξαδέλφου του, σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ το 1909. Σύμφωνα με το τουρκικό σύνταγμα, ο Γιούσουφ, ως ο μεγαλύτερος Οθωμανός πρίγκιπας, έγινε κληρονόμος του ξαδέλφου του Μεχμέτ Ε΄. Θεωρήθηκε εκσυγχρονιστής και μεταρρυθμιστής.
Αυτοκτόνησε την 1η Φεβρουαρίου 1916 στο Παλάτι Τζιντσιρλικουγού σε ηλικία 58 ετών. Είναι θαμμένος στον τάφο του Μαχμούτ Β΄, στο Φατίχ της Κωνσταντινούπολης.
Υπήρχε υποψία ότι τότε θα μπορούσε να δολοφονηθεί με εντολή του ισχυρού υπουργού πολέμου Εμβέρ πασά, με τον οποίο είχε συγκρουστεί.
Ο Γιουσούφ Ιζζεντίν παντρεύτηκε έξι φορές:
Διακρίσεις
Δυναστικές
Ξένες
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Channel One Russia
Το Channel One Russia (ρωσικά: Первый канал, Πέρβι Κανάλ) είναι ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι. Μεταδίδεται από τη Μόσχα και η έδρα του βρίσκεται στο τεχνικό κέντρο «Οστάνκινο», κοντά στον ομότιτλο πύργο. Αποτελεί το κύριο τηλεοπτικό κανάλι της χώρας. Η μετάδοση του «Πέρβι Κανάλ» εκτείνεται πέρα ​​από τη χώρα (η διεθνής εκδοχή είναι το «Πέρβι Κανάλ. Βσεμίρναγια Σετ»). Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης.
Ξεκίνησε να εκπέμπει την 1η Απριλίου του 1995 ως «Ομπσέστβενογιε Ροσίσκογιε Τελεβίντενιε» (Obshchestvennoye rossiyskoye televideniye, ОРТ, κυριολεκτικά: Δημόσια ρωσική τηλεόραση). Η «Ομπσέστβενογιε Ροσίσκογιε Τελεβίντενιε» μετονομάστηκε σε «Πέρβι Κανάλ» (Первый канал, κυριολεκτικά: Πρώτο κανάλι) στις 2 Σεπτεμβρίου 2002. Στο κανάλι απασχολούνται 2.443 εργαζόμενοι (από το 2015). Από την 1η Ιουνίου 2011 το κανάλι έχει μεταβεί σε εκπομπή σε μορφή 16:9. Από τις 24 Δεκεμβρίου 2012 το «Πέρβι Κανάλ» εκπέμπει επίσης σε μορφή υψηλής ευκρίνειας HD και πολυκάναλο ήχο 5.1 (μόνο όταν προβάλλονται ταινίες). Το «Πέρβι Κανάλ HD» διπλασιάζει πλήρως το πλέγμα εκπομπής του κύριου καναλιού.
Το κανάλι ORT λειτούργησε την 1η Απριλίου 1995 με τη συχνότητα «1-го канала Останкино». Το VGTRK «Ostankino» κατέλαβε τον πρώτο δίαυλο από το Δεκέμβριο του 1991. Στις αρχές του 1995, το VGTRK Ostankino άρχισε να χάνει τις θέσεις του. Οι κοινωνιολογικές έρευνες που έγιναν εκείνη τη στιγμή στη Μόσχα έδειξαν ότι το τηλεοπτικό κανάλι ήταν σημαντικά κατώτερο εν σχέση με το NTV. Από την άποψη αυτή, αποφασίστηκε να κλείσει το τηλεοπτικό κανάλι. Το ORT δημιουργήθηκε για να αποκαταστήσει το ενδιαφέρον για το πρώτο κανάλι της ρωσικής τηλεόρασης. Οι κύριοι ανταγωνιστές του «Πέρβι Κανάλ» είναι τα τηλεοπτικά κανάλια «Russia-1» και NTV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία
Λακενεξύ
Το Λακενεξύ (Κένχεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Σοστένιο (Ιταλία)
Το Σοστένιο (ιταλικά: Sostegno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Κάστρο του Αγίου Ανδρέα
thumb|300 px| Σκαρίφημα κάτοψης του κάστρου, όπως ήταν μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912. thumb|300 px| Ο νοτιοανατολικός προμαχώνας του κάστρου, αμέσως μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912. thumb| Βορειοανατολικός προμαχώνας του κάστρου και τμήμα του βόρειου τείχους του περιβόλου του.|300px|right thumb|300 px| Η κύρια πύλη του κάστρου του Αγίου Ανδρέα στις αρχές του 1913. thumb|300 px| Η οθωμανική επιγραφή του κάστρου του Αγίου Ανδρέα, με την ευχή [[:en:Masha'Allah|Masha' Allah και τη χρονολογία Εγίρας 1223.]] thumb|300 px| Το ανατολικό τείχος του εξωτερικού περιβόλου του κάστρου κτίστηκε το 1808 και κατεδαφίστηκε το 1921. thumb|300 px| Το ανατολικό τείχος του εξωτερικού περιβόλου του κάστρου σε φωτογραφία του 1920 περίπου. Το κάστρο του Αγίου Ανδρέα ή το κάστρο στο Κυπαρίσσι ή Ιτς καλέ ή Ριζόκαστρον ή το κάστρο του Πλατάνου είναι το μεγαλύτερο από τα έξι κάστρα που σώζονται στην περιοχή της πόλης της Πρέβεζας. Το κάστρο έχει τρεις κατασκευαστικές φάσεις, οι οποίες ταυτίζονται απόλυτα με τρεις διαφορετικές ιστορικές περιόδους της Πρέβεζας. Η πρώτη φάση του κάστρου συνδέεται με την παράδοση της Πρέβεζας, το 1701, από τους Ενετούς στους Οθωμανούς και τη γρήγορη οχύρωσή της από τους νέους κατακτητές της. Η δεύτερη φάση ταυτίζεται με την ογδοντάχρονη, δεύτερη, βενετική κατοχή της πόλης (1718-1797) και τις βελτιώσεις που οι Ενετοί έκαναν στο κάστρο. Η τρίτη φάση χαρακτηρίζεται από την παρουσία του Αλή πασά στην Πρέβεζα και τα ευρύτατα οχυρωματικά έργα της περιόδου 1807-1808, υπό την επίβλεψη του Χριστιανού αρχιτέκτονα του Αλή πασά, του Πέτρου από την Κορυτσά.
Πρώτη φάση (1702-1718)
Βάσει των όρων της συνθήκης του Κάρλοβιτς, οι Ενετοί αποχώρησαν, το 1701, από την Πρέβεζα παραδίδοντάς την στους Οθωμανούς, αφού προηγουμένως είχαν ανατινάξει το κάστρο της Μπούκας, το οποίο κατεδαφίστηκε με την επίβλεψη Ενετών και Τούρκων. Δεσμευόμενοι από τους όρους της συνθήκης του Κάρλοβιτς, οι Οθωμανοί δεν μπορούσαν να επανοχυρώσουν τα στενά του Αμβρακικού κόλπου στη θέση όπου έστεκε το κάστρο της Μπούκας. Οι Οθωμανοί, αμέσως μετά την παράδοση της Πρέβεζας σε αυτούς, οχύρωσαν την πόλη χτίζοντας ένα μεγάλο τετράγωνο χωμάτινο κάστρο με πέτρινους προμαχώνες στις τέσσερις άκρες του. Το κάστρο αναφέρεται σε βενετικά έγγραφα ως το "κάστρο στο Κυπαρίσσι" και είχε ήδη ολοκληρωθεί τον Αύγουστο του 1702. Το κάστρο περιβαλλόταν από αμυντική τάφρο στη νότια, δυτική και βόρεια πλευρά του.
Δεύτερη φάση (1718-1797)
Με την υπογραφή της συνθήκης του Πασάροβιτς η Πρέβεζα, που κατείχετο de facto από τους Ενετούς ήδη από το 1717, παραδόθηκε de jure σε αυτούς. Στα πρώτα χρόνια της δεύτερης βενετικής κατοχής της Πρέβεζας (1718-1797), το κάστρο βελτιώθηκε ώστε να ανταποκρίνεται στα νέα οχυρωματικά δεδομένα. Η έκτασή του μειώθηκε σχεδόν στο μισό και οι χωμάτινοι τοίχοι του επενδύθηκαν με λιθοδομή, τμήμα της οποίας σώζεται μέχρι σήμερα. Ένας πέμπτος προμαχώνας προστέθηκε στο κέντρο της δυτικής πλευράς του κάστρου. Η αμυντική τάφρος που το περιέβαλλε βάθυνε και πλάτυνε. Το οθωμανικό τέμενος που υπήρχε στο κέντρο του κάστρου μετατράπηκε σε καθολικό ναό επ' ονόματι του Αγίου Ανδρέα, προς τιμήν του Ενετού ναυάρχου Αντρέα Πιζάνι (1662-1718), που συμμετείχε και συνέβαλε στην κατάληψη της Πρέβεζας το 1717 και πέθανε άδοξα τον επόμενο χρόνο.
Τρίτη φάση (1807-1820)
Με την επάνοδο του Αλή πασά Τεπελενλή στην Πρέβεζα στα τέλη Νοεμβρίου του 1806, ξεκίνησαν οχυρωματικές εργασίες μεγάλης έκτασης. Έγιναν ριζικές αλλαγές στους προμαχώνες του κάστρου του Αγίου Ανδρέα και ο χώρος του επεκτάθηκε, με την κατασκευή ενός εξωτερικού περιβόλου στα ανατολικά του κάστρου, που ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 1808. Έτσι, περιλήφθηκαν στην αγκαλιά του τα σπίτια των προυχόντων της πόλης που ήδη υπήρχαν στον χώρο ανατολικά του βενετσιάνικου κάστρου. Η καθολική εκκλησία του Αγίου Ανδρέα μετατράπηκε σε πυριτιδαποθήκη και κτίστηκε μεγάλο οθωμανικό τέμενος στον χώρο του εξωτερικού περιβόλου, στη θέση του ορθόδοξου ναού του Αγίου Ανδρέα. Η πρόσβαση στο κάστρο γινόταν μέσω μιας νέας επιβλητικής εισόδου, που κατασκευάστηκε στην οχύρωση του εξωτερικού περιβόλου του κάστρου. Στην όψη του νοτιοανατολικού προμαχώνα του κάστρου τοποθετήθηκε μαρμάρινη επιγραφή, γραμμένη στα παλαιοοθωμανικά, που αναφέρει τη χρονολογία ολοκλήρωσης των βελτιώσεων του κάστρου από τον Αλή πασά και την ευχή Masha' Allah, που σημαίνει "Δόξα στον Αλλάχ". Το Έτος Εγίρας 1223 (١٢٢٣ στα παλαιοοθωμανικά), που αναφέρει η επιγραφή, αντιστοιχεί στην περίοδο Φεβρουάριος 1808-Φεβρουάριος 1809 του Γρηγοριανού ημερολογίου.
Τα λιθανάγλυφα του κάστρου
Στην τοιχοποιΐα του κάστρου του Αγίου Ανδρέα σώζονται έξι λιθανάγλυφα και δύο επιγραφές. Όταν ο αρχαιολόγος Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς έγραψε σχετικά με το κάστρο, το έτος 1914, σώζονταν στην τοιχοποιΐα του άλλα πέντε λιθανάγλυφα (δύο στην κύρια είσοδο του κάστρου και τρία στο ανατολικό τείχος του εξωτερικού περιβόλου του). Ο πρώτος αυτός ανασκαφέας της αρχαίας Νικόπολης και σπουδαίος αρχαιολόγος, αποφαίνεται ότι όλα τα λιθανάγλυφα, πλην ενός, είναι της οθωμανικής περιόδου. Από τα έξι σωζόμενα, επί της τοιχοποιΐας, οθωμανικά λιθανάγλυφα το ένα βρίσκεται στον νοτιοδυτικό προμαχώνα και απεικονίζει (με την ουρά κάτω από τα σκέλια) και άνθρωπο με τα δύο χέρια υψωμένα. Το δεύτερο βρίσκεται στον νοτιοαανατολικό προμαχώνα, απεικονίζει σηκωμένα στα πίσω τους πόδια και πιασμένα με τα μπροστινά τους, και στο πάνω τμήμα του υπάρχει βραχεία επιγραφή γραμμένη στα οθωμανικά τουρκικά. Τρία από τα υπόλοιπα τέσσερα βρίσκονται στον βορειοανατολικό προμαχώνα και απεικονίζουν κατά μεγαλόσωμου ζώου,  σε κυπαρίσσι (κοινό θέμα στα κάστρα της περιόδου του Αλή πασά) και ένα απροσδιόριστο σχήμα εγγεγραμμένο σε κύκλο. Το τέταρτο, που απεικονίζει ένα, βρίσκεται στο βόρειο τείχος του κάστρου.
Το κάστρο μετά το 1912
Με την απελευθέρωση της Πρέβεζας από τον Ελληνικό Στρατό, στις 21 Οκτωβρίου 1912, το κάστρο περιήλθε σε αυτόν ως κτήμα του Οθωμανικού στρατού κατά την κατάληψη της πόλης. Στο κάστρο εγκαταστάθηκαν, αμέσως μετά την απελευθέρωση, μονάδες εφοδιασμού του Ελληνικού Στρατού που υποστήριζαν τις συνεχιζόμενες πολεμικές επιχειρήσεις στο μέτωπο της Ηπείρου. Το 1921 κατεδαφίστηκε από τον Στρατό το ανατολικό τείχος του εξωτερικού περιβόλου του κάστρου. Το 1949 περίπου κατεδαφίστηκε το μεγαλύτερο τμήμα του νότιου τείχους του εξωτερικού περιβόλου καθώς και η μεγάλη πύλη του. Το 1955 περίπου κατεδαφίστηκε και το υπόλοιπο τμήμα του. Από τον Δεκέμβριο του 1948 εγκαταστάθηκε στο κάστρο η μονάδα 660 ΠΑΥΠ (Προκεχωρημένη Αποθήκη Υλικού Πολέμου) του Ελληνικού Στρατού. Όταν τα στρατόπεδα του Ελληνικού Στρατού ονοματίστηκαν, η συγκεκριμένη μονάδα ονομάστηκε Στρατόπεδο Αδάμ Δούκα, προς τιμήν του πεσόντος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ανθυπολοχαγoύ του Ελληνικού Στρατού. Στον βορειοανατολικό προμαχώνα του κάστρου, σε χώρο που παραχωρήθηκε από τον Στρατό στην Εκκλησία, κτίστηκε ναΰδριο του Αγίου Ανδρέα, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1956. Το 1965 το κάστρο κηρύχθηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο με απόφαση του Υπουργού Προεδρίας της Κυβερνήσεως. Το 1980 το κάστρο κηρύχθηκε, εκ νέου, ιστορικό διατηρητέο μνημείο με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Επιστημών. Η στρατιωτική μονάδα της 660 ΠΑΥΠ αποχώρησε από το κάστρο τον Μάρτιο του 2005. Τον Απρίλιο 2015 συμφωνήθηκε να αποδοθεί η χρήση του χώρου στην Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρέβεζα Κατηγορία:Κάστρα της Πρέβεζας Κατηγορία:Οχυρώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις Κατηγορία:Βενετσιάνικα κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Αλεξάντρα Ζιοουκόφσκα-Μποέμ
Η Αλεξάντρα Ζιοουκόφσκα-Μποέμ (πολωνικά: Aleksandra Ziółkowska-Boehm), ή Αλεξάντρα Ζιολκόφσκα-Μποέμ (αγγλικά: Aleksandra Ziolkowska-Boehm), (15 Απριλίου 1949, Λοτζ), είναι Πολωνή, με βάση τις Ηνωμένες Πολιτείες, συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Απέκτησε το διδακτορικό της στις ανθρωπιστικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Τα έργα της περιλαμβάνουν ιστορικές βιογραφίες, τις τρέχουσες προοπτικές των ιθαγενών Αμερικανών, αυτοβιογραφικές ιστορίες για τα ταξίδια της, την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και γάτες.
Βιογραφία
Παρακολούθησε το 5ο Γενικό Λύκειο «Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ» στη γενέτειρα της, το Λοτζ. Μετά από αυτό, σπούδασε πέντε χρόνια πολωνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Λοτζ. Στη συνέχεια, μετά το μεταπτυχιακό της, ολοκλήρωσε το διδακτορικό στις ανθρωπιστικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Ως φοιτήτρια πανεπιστημίου, δημοσίευσε διηγήματα και άρθρα της σε εφημερίδες και περιοδικά του Λοτζ και της Βαρσοβίας. Ξεκίνησε τη γραπτή καριέρα της ως βοηθός του Μέλχιορ Βανκόβιτς, εξέχοντος Πολωνού συγγραφέα. Για τη βοήθεια και την έρευνά της με το τελευταίο του βιβλίο, ο Βανκόβιτς αφιέρωσε αυτό το βιβλίο στην Ζιοουκόφσκα-Μποέμ και στη διαθήκη του, κληροδότησε όλα τα αρχεία του σε αυτήν. Στα έτη 1977-1981, ήταν μέλος του Ρεπερτορίου του Πολωνικού Τηλεοπτικού Θεάτρου. Δημιούργησε το σενάριο για το 2 Korpus w piosenkach Ref-Rena, ένα μιούζικαλ, για τη Βαρσοβία το 1991. Εμφανίστηκε σε τέσσερα αφιερωματικά ντοκιμαντέρ, για τους: Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι, Στάνλεϊ Χάιντας, Μέλχιορ Βανκόβιτς και τον θείο της, Κόρστακ Ζιολκόφσκι. Από το 1981-83, έμεινε στο Τορόντο του Καναδά ως αποδέκτρια τριών υποτροφιών συγγραφής. Από τον Απρίλιο του 1990, ζει μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Γουίλμινγκτον του Ντέλαγουερ, έχοντας περάσει εννέα χρόνια στο Τέξας (Χιούστον και Ντάλας).
Προσωπική ζωή
Έχει έναν γιο, τον Τόμας Τόμτσικ, ο οποίος είναι δημοσιογράφος, φωτογράφος, αρχιτέκτονας, ιδρυτής των Bay Islands Voice, Motmot Magazine και PAYA Magazine και συγγραφέας του Roatan Magic Hidden Jewel of the Western Caribbean ISBN 978-098297-140-6. Από το 1990 ήταν παντρεμένη με τον Νόρμαν Μποέμ (ξάδελφο της Ίνγκριντ Μπέργκμαν, συνταξιούχο της Arabian American Oil Company και της Exxon Mobil Corporation. Πέθανε το 2016).
Λονγκάτ
Το Λονγκάτ (Λανγκτ, Φραγκονικά της Λωρραίνης Λαν(γκ)ντ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Το 1805 ήταν ο τόπος της Μάχης του Λάντμπαχ μεταξύ του γαλλικού και του αντιγαλλικού συνασπισμού. αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης του Λανγκάτ Το Λανγκάτ βρίσκεται στο νοτιοανατολικό Μοζέλ κοντά στο Σαρμπούρ. Είναι μία από τις κοινότητες που μοιράζονται το Ετάνγκ ντυ Στοκ (μία λίμνη ) με το Κεπρίς-ω-Μπουά, το Ντιάν-Καπέλ, το Ροντ και το Φριμπούρ. Ένα κέντρο αναψυχής και ένας χώρος κατασκήνωσης έχουν εγκατασταθεί κοντά στη λίμνη. Το νέο τμήμα του LGV Ες που συνδέει το Μπωντρεκούρ (όπου η γραμμή υψηλής ταχύτητας τερματίστηκε πριν από το 2016) και το Βοντενέμ έχει κατασκευαστεί στο Νότιο Μοζέλ, συμπεριλαμβανομένου του Λανγκάτ και από το 2016, τα τρένα TGV περνούν από εδώ καθημερινά για να συνδέουν το Στρασβούργο, το Παρίσι και άλλους προορισμούς στη Γαλλία και τη Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Στρόνα (Ιταλία)
Η Στρόνα (ιταλικά: Strona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Λωντρεφάν
Το Λωντρεφάν (Λαουτερφάνγκεν  ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ιππέας του Αρτεμισίου
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο ιππέας του Αρτεμισίου, c. 150–146 π.Χ Ο Ιππέας του Αρτεμισίου (γνωστός και ως Τζόκει του Αρτεμισίου και μικρός ιππέας του Αρτεμισίου) είναι μεγάλο ελληνιστικό χάλκινο άγαλμα ενός νεαρού αγοριού που καβαλά άλογο, που χρονολογείται γύρω στο 150–140 π.Χ. Είναι ένα σπάνιο σωζόμενο αυθεντικό χάλκινο άγαλμα από την Αρχαία Ελλάδα και ένα σπάνιο δείγμα αλόγου αγώνων στην ελληνική γλυπτική. Τα περισσότερα αρχαία χάλκινα αγάλματα έλιωσαν για τις πρώτες ύλες τους λίγο καιρό μετά τη δημιουργία, αλλά αυτό σώθηκε όταν χάθηκε σε ναυάγιο κατά την αρχαιότητα, πριν ανακαλυφθεί τον εικοστό αιώνα. Μπορεί να ήταν αφιερωμένο στους θεούς από έναν πλούσιο για να τιμήσει τις νίκες σε ιπποδρομίες, πιθανώς στον αγώνα μονού αλόγου (ελληνικά: κέλης). Ο καλλιτέχνης είναι άγνωστος.
Ανακάλυψη
Το άγαλμα βρέθηκε σε ναυάγιο στα ανοιχτά του ακρωτηρίου Αρτεμίσιο, στη βόρεια Εύβοια, το οποίο ανακαλύφθηκε το 1926. Επίσης στο ναυάγιο βρέθηκαν τμήματα του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου. Τα πρώτα μέρη του έφιππου αγάλματος ανακτήθηκαν το 1928, και περισσότερα κομμάτια βρέθηκαν το 1936 ή/και το 1937. Το άγαλμα συναρμολογήθηκε εκ νέου, μετά την αποκατάσταση της ουράς και του σώματος του αλόγου, και εκτέθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα το 1972.
Προέλευση
Ο αρχικός καλλιτέχνης και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε το έργο είναι άγνωστα. Ωστόσο, ο Σον Χέμινγουεϊ έχει προτείνει ότι μπορεί να λεηλατήθηκε από την Κόρινθο το 146 π.Χ. από τον Ρωμαίο στρατηγό Μούμμιο κατά τη διάρκεια του Αχαϊκού Πολέμου και να δόθηκε στον Άτταλο, αλλά να χάθηκε κατά τη μεταφορά στην Πέργαμο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Άλογα στην τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα αρχαίων αγαλμάτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Χάλκινα γλυπτά
Νερομάννα Αιτωλοακαρνανίας
Η Νερομάννα είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας στο βόρειο μέρος της λίμνης Τριχωνίδας σε υψόμετρο 407 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το χωριό ανήκει στην ενορία Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και κάθε 6 Αυγούστου πραγματοποιείται πανηγύρι.
Σε απόσταση 1,5 χλμ. από το χωριό Νερομάννα και 1 χλμ. περίπου βορειοανατολικά της Δογρής, πάνω σε ένα λόφο ύψους 400 μ., με το τοπωνύμιο Παλιομανάστρο ή Παλιομονάστηρο, σώζονται τα ερείπια μιας αρχαίας οχυρωμένης πόλης, πιθανόν του αρχαίου Φιστύου. Ανάμεσα στα ερείπια υπάρχει το ερειπωμένο μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Καφού Μεσσηνίας
Το Καφού είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά Ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αίπειας και υπάγεται στο Δήμο Μεσσήνης.
Πληροφορίες
Ο οικισμός Καφού ανήκει στην Κοινότητα Χράνων, βρίσκεται σε υψόμετρο 151 μέτρων και έχει 24 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Απέχει 2 χιλιόμετρα από την Επισκοπή, 4 χιλιόμετρα από τους Χράνους και 6 χιλιόμετρα από τη Λογγά.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.878247" longitude="21.86245" zoom="13" width="1000" height="400" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Μπουτιγκέιντις
O Μπουτιγκέιντις, λευκορωσικά Будзікід (απεβ. π. 1291) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν μέγας δούκας της Λιθουανίας (1285-91). Είναι το πρώτο γνωστό και αναμφισβήτητο μέλος των Γκεντιμινιδών.
Βιογραφία
Μάλλον ήταν γιος τού Σκαλμάντας και αδελφός τού Μπουτβύντας. Ξεκίνησε την εξουσία του όταν το Λιβονιακό Τάγμα και οι Τεύτονες Ιππότες τελείωναν την κατάκτησή τους των Βαλτικών φυλών. Το 1289 οδήγησε περίπου 8000 άνδρες και επιτέθηκε στη Σαμμπία. Το έτος αυτό οι Τεύτονες έκτισαν ένα κάστρο στο Τίλσιτ και πύκνωσαν τις επιδρομές τους. Οι Λιβονιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κάστρο Κοκλαϊνιάι, που βρισκόταν στην άλλη όχθη τού ποταμού. Ο Μπουτιγκέιντις ήταν ο πρώτος, που έκτισε ισχυρά κάστρα κατά μήκος τού Νέμαν ποταμού. Το σύστημά του αναπτύχθηκε περισσότερο, όταν απεβίωσε και βοήθησε στην άμυνα από τις επιθέσεις ως το β΄ ήμισυ τού 14ου αι.
Ο Μπουτιγκέιντις μετέφερε την πόλη Βαουκάβυσκ στη Γαλικία-Βολυνία με αντάλλαγμα την ειρήνη. Απεβίωσε περί το 1291 και ο αδελφός του Μπουτβύντας (ή Πουκουβέρας) κληρονόμησε τη Λιθουανία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ταβιλιάνο
Το Ταβιλιάνο (ιταλικά: Tavigliano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Λωμεσφέλντ
Το Λωμεσφέλντ είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Φερνάντο Μορένα
Ο Φερνάντο Μορένα Μπελόρα (Fernando Morena Belora, γεννήθηκε 2 Φεβρουαρίου 1952) είναι διεθνής Ουρουγουανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως κεντρικός επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών της πρώτης κατηγορίας του πρωταθλήματος Ουρουγουάης με 230 γκολ.
Καριέρα
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα νέων της Ρασίνγκ Κλουμπ Μοντεβιδέο το 1968 και την επαγγελματική την επόμενη χρονιά με την Ρίβερ Πλέιτ από το Μοντεβιδέο, με την οποία αγωνίστηκε τέσσερις σεζόν στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης διακρινόμενος για την ευχέρειά του στο σκοράρισμα, με ισχυρά σουτ, άριστες τοποθετήσεις και ικανότητα και στο ψηλό παιχνίδι.
Στο 1973 μετακόμισε στην Πενιαρόλ, όπου  κέρδισε τέσσερις εθνικούς τίτλους (1973, 1974, 1975 και 1978), επίσης, κερδίζοντας έξι τίτλους ως πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος (1973, 1974, 1975, 1976, 1977 και 1978). Είναι κάτοχος του ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ σε μία μόνο σεζόν στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης με 36. Σημείωσε επίσης επτά γκολ σε ένα αγώνα πρωταθλήματος, επίδοση που είναι ακατάρριπτο ρεκόρ: με αντίπαλο την Ουρακάν Μπουσέο (7–0) εκτός έδρας στις 16 Ιουλίου 1978 σημείωσε όλα τα γκολ της ομάδας του και έχασε μάλιστα και πέναλτι στο τελευταίο λεπτό. Ήταν επίσης ο πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Λιμπερταδόρες το 1974 και το 1975. Τη δεύτερη χρονιά ψηφίστηκε τρίτος καλύτερος ποδοσφαιριστής στη Νότια Αμερική. Στην πρώτη αυτή περίοδο στην ομάδα σημείωσε 180 γκολ σε 140 επίσημους αγώνες.
Το 1979 μετακόμισε στην Ισπανία στη Ράγιο Βαγιεκάνο και την επόμενη χρονιά στη Βαλένθια, κατακτώντας το Σούπερ Κύπελλο UEFA. Στον διπλό τελικό με αντίπαλο την Νότιγχαμ Φόρεστ (2–2, 1–0) ήταν αυτός που σημείωσε το νικητήριο γκολ που οδήγησε στην κατάκτηση του τροπαίου. Το τέλος της καριέρας του στην ισπανική ομάδα δεν ήταν το επιθυμητό καθώς τιμωρήθηκε με οκτώ αγώνες μετά αποβολή για διαμαρτυρία. Ανάμεσα στους οπαδούς της Πενιαρόλ (η μισή χώρα) προέκυψε ένα αυθόρμητο κίνημα για να τον επαναφέρουν στο σύλλογο με το σύνθημα A Morena we bring it all. Οι οπαδοί συγκέντρωσαν και χρήματα ώστε να του τα δώσουν.
Επέστρεψε στην Πενιαρόλ το 1981 και κέρδισε δύο ακόμα τίτλους πρωταθλήματος (1981, 1982), το Κόπα Λιμπερταδόρες του 1982 και το Διηπειρωτικό Κύπελλο την ίδια χρονιά. Σημείωσε το μοναδικό γκολ των τελικών απέναντι στην Κοβρελόα (0–0, 1–0). Ήταν επίσης για έβδομη φορά πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και για τρίτη του Κόπα Λιμπερταδόρες, στο οποίο είναι δεύτερος όλων των εποχών με 37 τέρματα. Σημείωσε τρία χατ-τρικ στο μεγάλο Κύπελλο της Λατινικής Αμερικής: στις 25 Σεπτεμβρίου 1974 με αντίπαλο την Ουρακάν (0–3), στις 11 Μαρτίου 1975 με αντίπαλο την Ουνιόν Ουαράλ (5–2, τέσσερα γκολ) και στις 13 Μαρτίου 1979 με αντίπαλο την Τέκνικο Ουνιβερσιτάριο (4–0).
Στις 27 Οκτωβρίου 1971 έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ουρουγουάης με την οποία αγωνίστηκε 53 φορές πετυχαίνοντας 22 γκολ. Το 1983 ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του που κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα σημειώνοντας δύο γκολ στους δύο πρώτους αγώνες, αλλά ο τραυματισμός του τον οδήγησε να κλείσει εκεί τη διεθνή του σταδιοδρομία.
Δύο χρόνια μετά αποφάσισε να αποσυρθεί από την αγωνιστική δραστηριότητα έχοντας σημειώσει συνολικά 334 γκολ σε επίσημους αγώνες και με μέσο όρο 0,85 γκολ ανά αγώνα και συμπεριλαμβανομένων των φιλικών 668 και συνέχισε την ενασχόληση του με το άθλημα ως προπονητής. Μεταξύ άλλων ήταν προπονητής της Πενιαρόλ δύο φορές (1988, 2005) και της Ρίβερ Πλέιτ του Μοντεβίδεο (1996–98 και 2003), χωρίς να γνωρίσει επιτυχίες. Το 2000 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ουρουγουάης τον χαρακτήρισε ως τον κορυφαίο σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία του αθλήματος στη χώρα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Πενιαρόλ Βαλένθια Ουρουγουάη Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράγιο Βαγιεκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Τερνένγκο
Το Τερνένγκο (ιταλικά: Ternengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2016
Οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2016 έγιναν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο Πιτέστι της Ρουμανίας, στις 25 και 26 Ιουνίου. Νικήτριες χώρες στη βαθμολογία αναδείχθηκαν η Τουρκία στους άνδρες και η Ρουμανία στις γυναίκες.
Λεπτομέρειες
Στους αγώνες μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από 16 χώρες. Μετείχε για πρώτη φορά το Κόσοβο που έγινε η 17η χώρα-μέλος της Βαλκανικής Αθλητικής Συνομοσπονδίας (ABAF) αλλά δεν πήρε μέρος η Γεωργία. Στο αγωνιστικό πρόγραμμα προστέθηκαν τα αγωνίσματα των 3.000μ ανδρών και γυναικών, οπότε διεξήχθησαν συνολικά είκοσι ένα αγωνίσματα ανδρών-γυναικών, από τα οποία προέκυψαν οι ομαδικές βαθμολογίες.
Βαλκανικά πρωταθλήματα 2016
Εκτός από τους Βαλκανικούς Αγώνες Ανδρών-Γυναικών, το 2016 διεξήχθησαν ή έχουν προγραμματιστεί τα ακόλουθα βαλκανικά πρωταθλήματα:
Ανδρών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα.
** Στην ομαδική βαθμολογία συνυπολογίστηκαν τα αποτελέσματα των 10χλμ νέων ανδρών και 10χλμ εφήβων. Η Τουρκία ήταν πρώτη και στη συνολική βαθμολογία του βάδην (Α-Γ) με 9.515β.
Γυναικών
** Στην ομαδική βαθμολογία συνυπολογίστηκαν τα αποτελέσματα των 10χλμ νέων γυναικών και 5χλμ νεανίδων. Στη συνολική βαθμολογία του βάδην (Α-Γ) πρώτη ήταν η Τουρκία με 9.515β.
Τολλένιο
Το Τολλένιο (ιταλικά: Tollegno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπιέλλα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Ουαλικές βουλευτικές εκλογές 2016
Οι Εκλογές Εθνικής Συνέλευσης για την Ουαλία διεξήχθησαν στις 5 Μαΐου 2016. Εξελέγησαν τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης της Ουαλίας. Ήταν οι 5ες εκλογές για συνέλευση.
Το κυβερνών Ουαλικό Εργατικό Κόμμα υπέστη μείωση κατά άνω του 7% στα ποσοστά του, ενώ δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στη συνέλευση και επίσημη αντιπολίτευση με 12 έδρες έγινε το Plaid Cymru.
Οι εκλογές έγιναν τον Μάιο ταυτόχρονα με πολλές άλλες τοπικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο και η ημερομηνία διεξαγωγής τους καθορίστηκε με την Πράξη του 2011. Elections to the Welsh Assembly have now also been permanently moved to a five-year cycle under the Wales Act 2014.
Εκλογικό σύστημα
Στις γενικές εκλογές για Εθνοσυνέλευση στην Ουαλία, κάθε ψηφοφόρος έχει δύο ψηφοφορίες, στο πλαίσιο ενός συστήματος μικτής αναλογικής. Η πρώτη ψήφος προορίζεται για τον υποψήφιο που θέλει να γίνει μέλος της συνέλευσης στην εκλογική περιφέρεια, με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Η δεύτερη ψήφος γίνεται για την κλειστή λίστα υποψηφίων σε τοπικό επίπεδο.
Αποτέλεσμα
Στις εκλογές, έδρα κατέλαβαν οι βουλευτές των εξής κομμάτων:
Παραπομπές
Ουαλία
Ποταμός Ντουρ
Ο Ντουρ είναι ένα ποτάμι στην επαρχία (ντζονγκχάγκ) Μπουμθάνγκ στα βορειοανατολικά του Μπουτάν.
Ο Ντουρ είναι μήκος περίπου 20 χλμ. και στη συνέχεια, ρέει μαζί με τον Ραμλίνγξ διαμορφώνοντας τον Μεντσουγκάνγκ. Κατά μήκος των εκβολών του ποταμού βρίσκονται ιαματικές πηγές.
Η περιοχή γύρω από τον Ντουρ είναι ως επί το πλείστον δάσος κωνοφόρων όπου μεγαλώνει το δέντρο Pinus wallichiana. Η περιοχή είναι γνωστή για την εξαιρετικά πλούσια χλωρίδα. Στη στενή κοιλάδα του ποταμού υπάρχουν πολλά ενδημικά φυτά όπως το Lilium sherriffiae, ένα σπάνιο είδος κρίνου. Το σπάνιο είδος Pedicularis dhurensis παίρνει το όνομά του από το ποτάμι.
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπουτάν‎ Κατηγορία:Ποταμοί της Ασίας
Λελίνγκ
Το Λελίνγκ (Λέλινγκεν  ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Λωνστρόφ
Το Λωνστρόφ είναι μία μικρή αγροτική κοινότητα που αποτελείται από 50-60 κατοικίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις άνω των πενήντα ετών.
Γεωγραφία
Το Λωνστρόφ απέχει 1,5 χιλιόμετρα από τα γερμανικά σύνορα.
Ιστορία
Στην πλατεία του χωριού, δίπλα στην εκκλησία, βρίσκεται το πολεμικό μνημείο όσων έδωσαν τη ζωή τους στον Α' και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπάρχουν αρχεία για στρατεύματα των ΗΠΑ που βρίσκονται στο χωριό, το οποίο βρίσκεται σχεδόν στη γραμμή Ζίγκφριντ.
Οικονομία
Η οικονομία βασίζεται στη γεωργία. Δεν υπάρχουν καταστήματα, εστιατόρια ή ξενοδοχεία στο χωριό.
Μεταφορά
Το χωριό διαθέτει λεωφορείο που το συνδέει με κοντινές κοινότητες. Δεν υπάρχει σύνδεση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς προς τη Γερμανία ούτε σιδηροδρομική σύνδεση. Το χωριό περιβάλλεται από μονοπάτια και βρίσκεται σε πολλές ποδηλατικές διαδρομές.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Sol Invictus
Το Sol Invictus (Κλασσικά Λατινικά: [s̠oːɫ̪ ɪnˈwɪk.t̪ʊs̠], "Ανίκητος Ήλιος") ήταν ο επίσημος θεός του Ήλιου της μεταγενέστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και προστάτης των στρατιωτών. Στις 25 Δεκεμβρίου 274 μ.Χ., ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αυρηλιανός την καθιέρωσε ως επίσημη θρησκεία παράλληλα με τις παραδοσιακές ρωμαϊκές λατρείες. Οι μελετητές διαφωνούν σχετικά με το αν η νέα θεότητα ήταν μια αναπαράσταση της αρχαίας λατινικής λατρείας του Sol, αναβίωση της λατρείας του Ηλιογάβαλου, ή ήταν εντελώς νέα. Ο θεός ευνοήθηκε από αυτοκράτορες μετά τον Αυρηλιανό και εμφανίστηκε στα νομίσματά τους μέχρι το τελευταίο τρίτο μέρος της βασιλείας του Κωνσταντίνου Α΄. Η τελευταία επιγραφή που αναφέρεται στο Sol Invictus χρονολογείται από το μ.Χ. 387, και υπήρχαν αρκετοί θιασώτες τον πέμπτο αιώνα που ο χριστιανός θεολόγος Αυγουστίνος έκρινε απαραίτητο να κηρύξει εναντίον τους.
Κατά τη ρεβιζιονιστική άποψη, υπήρχε μόνο μία λατρεία του Θεού Ήλιου στη Ρώμη, συνεχής από τη μοναρχία έως το τέλος της αρχαιότητας. Αυτός ήταν ένας Ρωμαίος θεός που ονομαζόταν απλά Σολ. Υπήρχαν τουλάχιστον τρεις ναοί του θεού Ήλιου στη Ρώμη, όλοι ενεργοί κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας και όλοι χρονολογούνται από την προηγούμενη Δημοκρατία. Ισχυρίζονται ότι δεν υπήρξε ποτέ ξεχωριστή ηλιακή θεότητα με το όνομα Sol Invictus.
Το Invictus ως επίθετο
μικρογραφία|Αφιέρωση από έναν ιερέα του [[Ο Δίας Dolichenus|Δία Dolichenus εξ ονόματος της ευημερίας (salus) των αυτοκρατόρων, στον Sol Invictus και τη μεγαλοφυία της στρατιωτικής μονάδας εξομοιώνει τους singulares Augusti ]] Το Invictus ("ανίκητο, αήττητο") ήταν ένα επίθετο που χρησιμοποιήθηκε για αρκετές ρωμαϊκές θεότητες, συμπεριλαμβανομένων του Δία, του Άρη, του Ηρακλή, του Απόλλωνα και του Σίλβανου. Ήταν σε χρήση από την 3ο αιώνα π.Χ. Η ρωμαϊκή λατρεία προς τον Sol είναι συνεχής από την «παλαιότερη ιστορία» της πόλης μέχρι τον θεσμό της χριστιανικής λατρείας ως αποκλειστικής κρατικής θρησκείας. Οι μελετητές μερικές φορές θεωρούσαν το παραδοσιακό Sol και το Sol Invictus ως δύο ξεχωριστές θεότητες, αλλά η απόρριψη αυτής της άποψης από τον S. E. Hijmans βρήκε υποστηρικτές.
Μια επιγραφή του 102 μ.Χ. καταγράφει την αποκατάσταση μιας στοάς του Sol, που είναι τώρα η περιοχή Τραστέβερε της Ρώμης, από έναν συγκεκριμένο Γαϊό Ιούλιο Ανίκητο. Ενώ ίσως είχε στο μυαλό του μια νύξη στο δικό του γνωστό, το οποίο είναι η λατινική μορφή του ελληνικού ισοδύναμου του invictus, ἀνίκητος, η παλαιότερη υπάρχουσα επιγραφή με ημερομηνία που χρησιμοποιεί το invictus ως επίθετο του Sol είναι από το 158 μ.Χ. Ένα άλλο, στιλιστικά χρονολογείται στο 2ο αιώνα, είναι εγγεγραμμένος σε μια ρωμαϊκή φάλαρα (διακοσμητικός δίσκος): inventori lucis soli invicto augusto («Δοξάζω τον ανίκητο ήλιο, τον δημιουργό του φωτός».) Ο Αύγουστος είναι ένα κανονικό επίθετο που συνδέει θεότητες με την αυτοκρατορική λατρεία.
Το Sol Invictus έπαιξε εξέχοντα ρόλο στα Μιθραϊκά μυστήρια και εξομοιώθηκε με τον Μίθρα. Η σχέση του Μιθραϊκού Sol Invictus με τη δημόσια λατρεία της θεότητας με το ίδιο όνομα είναι ασαφής και ίσως ανύπαρκτη.
Ηλιογάβαλος
Σύμφωνα με την Historia Augusta, ο Ηλιογάβαλος, ο έφηβος κληρονόμος του Σεβήρου, υιοθέτησε το όνομα της θεότητας του και έφερε τη λατρεία του από την Έμεσα στη Ρώμη. Μόλις εγκαταστάθηκε ως αυτοκράτορας, παραμελήσε τις παραδοσιακές κρατικές θεότητες της Ρώμης και προώθησε τη δική του ως την ισχυρότερη θεότητα της Ρώμης. Αυτό τελείωσε με τη δολοφονία του το 222. Η Historia Augusta εξισώνει τη θεότητα Ηλιογάβαλου με τον Δία και τον Sol: fuit autem Heliogabali vel Iovis vel Solis sacerdos, "Ήταν επίσης ιερέας του Ηλιογάβαλου, ή Jove, ή Sol". Ενώ αυτό έχει θεωρηθεί ως απόπειρα εισαγωγής του συριακού θεού του ήλιου στη Ρώμη, η Ρωμαϊκή λατρεία του Sol υπήρχε στη Ρώμη από την αρχή της Δημοκρατίας.
Αυρηλιανός
μικρογραφία|Ρωμαίικο αυτοκρατορικό [[Ανάγλυφος|repoussé ασημένιος δίσκος του Sol Invictus (3ος αιώνας), που βρέθηκε στο Pessinus (Βρετανικό Μουσείο)]] Το ρωμαϊκό γένος Aurelia συνδέθηκε με τη λατρεία του Sol. Μετά τις νίκες του στην Ανατολή, ο Αυτοκράτορας Αυριλιανός αναμόρφωσε διεξοδικά τη Ρωμαϊκή λατρεία του Sol, ανεβάζοντας τον θεό του ήλιου σε μια από τις κορυφαίες θεότητες της Αυτοκρατορίας. Όπου στο παρελθόν οι ιερείς του Sol ήταν απλώς sacerdotes και τείνουν να ανήκουν σε κατώτερες τάξεις της ρωμαϊκής κοινωνίας, ήταν πλέον pontifices και μέλη του νέου κολλεγίου των ποντίφων που ιδρύθηκε από τον Αυρηλιανό. Κάθε pontifex του Sol ήταν μέλος της γερουσιαστικής ελίτ, υποδηλώνοντας ότι η ιεροσύνη του Sol ήταν πλέον πολύ γνωστή. Ωστόσο, σχεδόν όλοι αυτοί οι γερουσιαστές κατείχαν και άλλες ιεροσύνες, και ορισμένες από αυτές τις άλλες ιερατείες υπερισχύουν των επιγραφών στις οποίες αναφέρονται, υποδηλώνοντας ότι θεωρήθηκαν πιο κύρους από την ιεροσύνη του Sol. Ο Αυρηλιανός δημιούργησε επίσης έναν νέο ναό του Ήλιου, ο οποίος αφιερώθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 274, και έφερε τον συνολικό αριθμό ναών για τον θεό στη Ρώμη σε (τουλάχιστον) τέσσερις. Ίδρυσε επίσης παιχνίδια προς τιμήν του θεού του ήλιου, που διεξήχθη κάθε τέσσερα χρόνια από το 274 και μετά.
Η ταυτότητα του Sol Invictus του Αυρηλιανού υπήρξε από καιρό αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. Με βάση την Ιστορία του Αυγούστου, ορισμένοι μελετητές υποστήριξαν ότι βασίστηκε στον Sol Elagablus (ή Elagabla) της Έμεσας Άλλοι, στηρίζοντας το επιχείρημά τους στον Ζώσιμο, υποδηλώνουν ότι βασίστηκε στον Σαμάς, τον ηλιακό θεό της Παλμύρας με το επιχείρημα ότι ο Αυριλιανός τοποθέτησε και αφιέρωσε ένα λατρευτικό άγαλμα του θεού του ήλιου που λεηλατήθηκε από την Παλμύρα στο ναό του Sol Invictus. Ο καθηγητής Γκάρυ Φόρσαϊθ συζητά αυτά τα επιχειρήματα και προσθέτει ένα τρίτο πιο πρόσφατο με βάση το έργο του Steven Hijmans. Ο Hijmans υποστηρίζει ότι η ηλιακή θεότητα του Αυρηλίου ήταν απλά το παραδοσιακό Ελληνορωμαϊκό Sol Invictus.
Κωνσταντίνος
μικρογραφία|Νόμισμα του αυτοκράτορα [[Μέγας Κωνσταντίνoς|Κωνσταντίνου Α΄ που απεικονίζει τον Sol Invictus με την αναφορά SOLI INVICTO COMITI, περ.315]] Οι αυτοκράτορες απεικόνιζαν τον Sol Invictus στα επίσημα νομίσματά τους, με ένα ευρύ φάσμα θρύλων, μόνο μερικοί από τους οποίους ενσωμάτωσαν το επίθετο invictus, με την αναφορά SOLI INVICTO COMITI, ισχυριζόμενος ότι ο Ανίκητος Ήλιος ως σύντροφος του Αυτοκράτορα, που χρησιμοποιείται με ιδιαίτερη συχνότητα από Κωνσταντίνος. Τα αγαλματίδια του Sol Invictus, που φέρουν οι τυποφόροι, εμφανίζονται σε τρία σημεία σε ανάγλυφα στην Αψίδα του Κωνσταντίνου. Το επίσημο νόμισμα του Κωνσταντίνου συνεχίζει να φέρει εικόνες του Sol μέχρι το 325/6. Ένας σόλιδος του Κωνσταντίνου καθώς και ένα χρυσό μετάλλιο από τη βασιλεία του απεικονίζει την προτομή του αυτοκράτορα σε προφίλ αδελφοποιημένο (jugate) με τον Sol Invictus, με την αναφορά INVICTUS CONSTANTINUS