cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ν.Ο. Ρεθύμνου
Υδατοσφαίριση γυναικών
Ο ΝΟ Ρεθύμνου στο πρωτάθλημα 2015-16 συμμετέχει στον μικρό τελικό διεκδικώντας την 3η θέση. undefined
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναυτικος Ομιλος Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1963 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί ναυτικοί όμιλοι
Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν
Ο Φιλίπ-Φρανσουά-Ναζαίρ Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν (γαλλικά: Philippe-François-Nazaire Fabre d´Églantine) (28 Ιουλίου 1750 - 5 Απριλίου 1794), γνωστός ως Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν, ήταν Γάλλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πολιτικός της Γαλλικής Επανάστασης. Κατηγορήθηκε για διαφθορά και αποκεφαλίστηκε στη γκιλοτίνα.
Είναι γνωστός για την ονοματοδοσία των μηνών στο Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο και για το τραγούδι Il pleut, il pleut, bergère που εξακολουθεί να είναι δημοφιλές παιδικό τραγούδι έως σήμερα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1750 στην Καρκασόν. Το επώνυμό του ήταν Φαμπρ, το ντ'Εγκλαντίν προστέθηκε σε ανάμνηση βραβείου με ασημένιο άγριο τριαντάφυλλο (γαλλικά: églantine) στον λογοτεχνικό διαγωνισμό Jeux Floraux της Ακαδημίας της Τουλούζης. Το 1778 παντρεύτηκε. Αφού ταξίδεψε στις επαρχίες ως ηθοποιός, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έγραφε κωμωδίες.
Επαναστατικός θεατρικός πολιτισμός
Πολλά από τα έργα του ήταν δημοφιλή και χαρακτηρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Το πιο δημοφιλές έργο του ήταν το Φιλίντ, ή Η συνέχεια του Μισάνθρωπου (Philinte, ou La suite du Misanthrope, 1790), που υποτίθεται ότι ήταν η συνέχεια του Μισάνθρωπου του Μολιέρου, αλλά οι ήρωες του έργου ήταν διαφορετικοί από το πρωτότυπο. Ο Αλσέστ αντιπροσώπευε τον πατριώτη πολίτη, ενώ ο Φιλίντ ήταν ένας επικίνδυνος μεταμφιεσμένος αριστοκράτης. Ο Φαμπρ έγραψε το έργο για να παρουσιάσει αυτό που οραματίστηκε ως τη νέα σχέση θεάτρου και κοινωνίας. Ο εκκολαπτόμενος θεατρικός συγγραφέας πίστευε ότι μαζί με την κοινωνία του Παλαιού καθεστώτος που είχε χρεοκοπήσει, κατέρρευσε και η κωμωδία. Πίστευε ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα θέατρο επαναστατικού πολιτισμού και να αναβιώσει το γαλλικό δράμα αναπτύσσοντας μια νέα μορφή θεάτρου που θα προωθούσε τη νέα κοινωνική τάξη ισότητας και αδελφότητας. Βρήκε το θεωρητικό πλαίσιο στην κριτική του Ρουσσώ για τη θεατρικότητα και υποστήριξε τη διαφάνεια ως το κρίσιμο μετασχηματιστικό στοιχείο που θα μπορούσε να δημιουργήσει θέατρο αντάξιο και σύμφωνο με τον επαναστατικό πολιτισμό. Ένας αναγεννημένος επαναστατικός θεατρικός πολιτισμός θα δημιουργούσε μια νέα, επαναστατική κοινωνία.
Πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|Ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν Ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν υπήρξε πρόεδρος και γραμματέας της λέσχης των Κορδελιέρων και ανήκε επίσης στη Λέσχη των Ιακωβίνων. Ο Ζωρζ Νταντόν τον επέλεξε ως ιδιωτικό γραμματέα του και έλαβε μέρος ως βουλευτής στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση του 1792-1794. Ψήφισε υπέρ του θανάτου του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, υποστηρίζοντας και έναν νόμο που επέτρεπε συνοπτικές εκτελέσεις, και ήταν φανατικός εχθρός των Γιρονδίνων.
Θάνατος στη γκιλοτίνα
Τον Νοέμβριο 1793, ο Φαμπρ ντ'Εγκλαντίν κατηγορήθηκε για διαφθορά και συνωμοσία, καθώς μια ομάδα βασιλόφρονων συνωμοτών εξαγόρασε την ψήφο του κατά την εκκαθάριση μετοχών της Γαλλικής Εταιρείας Ανατολικής Ινδίας. Η απάτη είχε πραγματοποιηθεί στις αρχές Οκτωβρίου, όταν η εταιρεία είχε εκκαθαριστεί σύμφωνα με τη νομοθεσία του καλοκαιριού. Το 1794, ο Ροβεσπιέρος είχε αποδείξεις για τη δράση του Φαμπρ και τον κατήγγειλε για αυτό που θεωρούσε ως ιδιαίτερα αποτρόπαιο έγκλημα: εγκληματικότητα μεταμφιεσμένη σε πατριωτισμό.
Στις 12 Ιανουαρίου 1794 ο Φαμπρ συνελήφθη με εντολή της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας με την κατηγορία της απάτης και πλαστογραφίας σε σχέση με τις υποθέσεις της Γαλλικής Εταιρείας Ανατολικής Ινδίας. Κατά τη διάρκεια της δίκης του, κλήθηκε να καταθέσει για την υπεράσπισή του και προσπάθησε να στρέψει τα γεγονότα κατηγορώντας άλλους, αλλά δεν τα κατάφερε. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Φαμπρ επέδειξε μεγάλη ηρεμία και τραγούδησε το τραγούδι Il pleut, il pleut, bergère (Βρέχει βοσκοπούλα).
Εκτελέστηκε στη λαιμητόμο στις 5 Απριλίου 1794 στο Παρίσι μαζί με τον Δαντών και άλλους οπαδούς του. Στο δρόμο προς το ικρίωμα μοίραζε χειρόγραφα ποιήματά του.
Ένα μεταθανάτιο έργο, Les Précepteurs (Οι Διδάσκαλοι), που χρησιμοποιεί τα θέματα του έργου Αιμίλιος, ή Περί αγωγής του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ παίχτηκε τον Σεπτέμβριο 1794 και συνάντησε ενθουσιώδη υποδοχή. Μεταξύ των άλλων θεατρικών έργων του είναι το Convalescent de qualité (1791) και το L'Intrigue épistolaire (1791). Τα Άπαντα του συγγραφέα δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1802 σε δύο τόμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι επαναστάτες Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Λουκάνικο
Το λουκάνικο είναι τρόφιμο από χοιρινό ή μοσχαρίσιο κρέας με καρυκεύματα σε σχήμα κυλινδρικό.
Τα περισσότερα λουκάνικα περιβάλλονται με ένα περίβλημα για να κρατήσουν το σχήμα τους. Αυτό το περίβλημα είναι φυσικό (έντερο ζώου) ή συνθετικό. Μερικές φορές το περίβλημα αφαιρείται πριν την κατανάλωση.
Ιστορία
Η παρασκευή λουκάνικων είναι ένας από τους αρχαιότερους τρόπους διατήρησης κρέατος.
οι Προϊστορικοί άνθρωποι έφτιαξαν τα πρώτα λουκάνικα γεμίζοντας στομάχια ή έντερα ζώων με ψητό κρέας.
Ο Όμηρος αναφέρει στην Οδύσσεια ένα είδος λουκάνικου αίματος, ο ποιητής Επίχαρμος έγραψε μια κωμωδία με τίτλο ορύα (λουκάνικο), και στην κωμωδία του Αριστοφάνη Ιππής ένας από τους κύριους χαρακτήρες είναι ο Αγοράκριτος ο οποίος είναι πωλητής λουκάνικων. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα λουκάνικα ήταν διαδεδομένα ανάμεσα στους Αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους και πιθανότατα στις διάφορες φυλές που καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης.
Τα καλύτερα λουκάνικα στην αρχαία Ιταλία παρασκευάζονταν στη Λευκανία - ή Λουκανία - (σημερινή Βασιλικάτα). Αυτό το λουκάνικο ονομάζονταν Λουκανίκα και από εκεί προέρχεται η σύγχρονη ελληνική ονομασία για το λουκάνικο.
Κατά τη βασιλεία του Νέρωνα τα λουκάνικα συνδέονταν με τη γιορτή της Λουπερκάλια.
Τον 10 αιώνα μ.Χ. ο αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Λέων ΣΤ΄ απαγόρευσε την παραγωγή λουκάνικων αίματος μετά από περιπτώσεις τροφικής δηλητηρίασης.
Η αγγλική λέξη Sausage προέρχεται από τη Λατινική λέξη salsus που σημαίνει αλατισμένο.
Περίβλημα
Παραδοσιακά τα λουκάνικα περιβάλλονται με έντερο ή στομάχι ζώου. Στα σύγχρονα βιομηχανικώς παρασκευασμένα λουκάνικα το φυσικό περίβλημα αντικαθίσταται με Κολλαγόνο, Κυτταρίνη ακόμα και με συνθετικά υλικά όπως πλαστικό. Κάποια λουκάνικα όπως η Μορταδέλα δεν έχουν περίβλημα.
Συστατικά
Το κύριο συστατικό των λουκάνικων είναι κρέας που έχει μετατραπεί σε κιμά. Το κρέας αυτό μπορεί ναι είναι χοιρινό, βοδινό ή μοσχαρίσιο. Το κρέας που χρησιμοποιείται για παραγωγή λουκάνικων συνήθως έχει υψηλό ποσοστό σε λίπος. Σε πολλά λουκάνικα προστίθεται ψωμί στη γέμιση σαν πληρωτικό υλικό για να βοηθήσει το λουκάνικο να κρατήσει το σχήμα του στο μαγείρεμα. Αυτό δεν συνηθίζεται στα ελληνικά λουκάνικα.
Ποικιλίες
Κάθε λαός έχει τις δικές του παραδοσιακές συνταγές για λουκάνικα και χρησιμοποιεί κρέατα και αρωματικά ιθαγενή στην περιοχή του.
Βόρεια Αφρική
Το Μέργκεζ είναι ένα κόκκινο πικάντικο λουκάνικο από το Μαρόκο, την Τυνησία και την Αλγερία. Είναι επίσης δημοφιλές στη Γαλλία, το Ισραήλ και στο γερμανικό κρατίδιο Σάαρλαντ όπου τρώγεται ψημένο στα κάρβουνα. Το Μέργκεζ φτιάχνεται με Αρνίσιο, βοδινό ή μείγμα αυτών των δύο κρεάτων. Αρωματίζεται με μία μεγάλη ποικιλία μπαχαρικών όπως σουμάκι, πάπρικα, πιπέρι καγιέν ή χαρίσα, μία πάστα από πιπεριά τσίλι που του δίνει κόκκινο χρώμα. Το περίβλημα του είναι κυρίως αρνίσιο έντερο. Παραδοσιακά τρώγεται φρέσκο, ψημένο στα κάρβουνα με κουσκούς ή σε σάντουιτς. Λιγότερα συχνά αποξηραίνεται.
Νότια Αφρική
Στη Νότια Αφρική τα παραδοσιακά λουκάνικα λέγονται Μπόερβορς δηλαδή λουκάνικο του αγρότη. Φτιάχνεται με βοδινό, κυνήγι ή με μείγμα από αρνίσιο και χοιρινό κρέας με μεγάλη περιεκτικότητα σε λίπος. Αρωματίζεται με κόλιανδρο και ξύδι. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του μπόερβορς είναι ο χοντροκομμένος κιμάς και το πολύ μακρύ σχήμα του. Τρώγεται ψημένο στα κάρβουνα.
Ένα άλλο νοτιοαφρικάνικο λουκάνικο είναι το Ντρόεβορς δηλαδή αποξηραμένο λουκάνικο. Είναι παρόμοιο με το Μπόερβορς με τη διαφορά ότι έχει αποξηρανθεί.
Μία τοπική παραλλαγή του Χοτ ντογκ είναι το βορς ρολλ ή μπόερβορς ρολλ. Είναι ένα ψωμάκι για χοτ ντογκ με μπόερβορς μέσα, συνήθως έχει κέτσαπ και ψιλοκομμένο Κρεμμύδι.
Το 1999 φτιάχτηκε στη Νότια Αφρική ένα μπόερβορς με μήκος 4,5 χλμ!
Ιαπωνία
Η Ιαπωνία παραδοσιακά δεν είναι γνωστή για την παρασκευή λουκάνικων από μοσχαρίσιο ή χοιρινό κρέας. Αλλά οι Ιάπωνες καταναλώνουν ένα τρόφιμο που βάση το ψάρι που λέγεται Καμαμπόκο το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα είδος λουκάνικου. Το καμαμπόκο φτιάχνεται από μια παστή πάστα από αλεσμένα ψάρια που λέγεται Σουρίμι. Έχει μακρύ κυλινδρικό σχήμα και το εξωτερικό συνήθως βάφεται ροζ. Κόβεται σε φέτες και τρώγεται με σούπες, σαλάτες και με άλλα τρόφιμα ως συνοδευτικό. Πρόσφατα άρχισε να πωλείται σε σούπερ μάρκετ στην Ιαπωνία συσκευασμένο καμαμπόκο που τρώγεται σαν σνακ.
Κορέα
Ένα παραδοσιακό Κορεάτικο λουκάνικο αίματος είναι το Σουντέ. Είναι δημοφιλές πρόχειρο φαγητό και φτιάχνεται με βράσιμο χοιρινών ή μοσχαρίσιων εντέρων γεμιστά με διάφορα συστατικά. Η πιο κοινή παραλλαγή είναι γεμιστά έντερα με αίμα χοίρου, ζυμαρικά, καρότο και κριθάρι. Πολλές φορές προστίθεται και καλαμάρι ή μπακαλιάρος στη γέμιση. Τρώγεται σκέτο με αλάτι ή με βραστά λαχανικά.
Φιλιππίνες
Στις Φιλιππίνες υπάρχουν πολλά είδη λουκάνικων που λέγονται λονγκανίσα. Η συνταγή των λονγκανίσας διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, για παράδειγμα η λονγκανίσα από το Βιγκάν έχει πολύ σκόρδο και δεν είναι γλυκιά ενώ η λονγκανίσα από το Λουκμπάν έχει πολύ ρίγανη και έχει χοντρά κομμάτια λίπους. Οι περισσότερες λονγκανίσας καπνίζονται και πωλούνται φρέσκες. Υπάρχουν πάρα πολλές διαφορετικές συνταγές για λονγκανίσα.
Ταϊλάνδη
Η Ταϊλανδέζικη κουζίνα περιλαμβάνει πάρα πολλές συνάνταγες για λουκάνικα. Κάθε περιοχή της Ταϊλάνδης έχει τη δική της σπεσιαλιτέ.
Από τη βόρεια Ταϊλάνδη προέρχεται το Σάι ούα, ένα χοιρινό λουκάνικο αρωματισμένο με κάρυ και φρέσκα βότανα. Ένα λουκάνικο από τη Βορειοανατολική Ταϊλάνδη είναι το σάι κρόκ ισάν ένα λουκάνικο που έχει υποστεί ζύμωση και έχει μια χαρακτηριστική υπόξινη γεύση.
Στην Ταϊλάνδη τα λουκάνικα τρώγονται συνήθως με ρύζι, φρέσκα λαχανικά και πάστα από τσίλι ή ολόκληρες πιπεριές τσίλι. Επίσης δημοφιλές συνοδευτικό είναι και η σαλάτα από πράσινη παπάγια.
Τουρκία
Ένα είδος λουκάνικου που φτιάχνεται στην Τουρκία αλλά και σε γειτονικές βαλκανικές χώρες όπως η Ελλάδα είναι το σουτζούκι.
Το σουτζούκι είναι ένα βοδινό λουκάνικο που έχει υποστεί ζύμωση. Αρωματίζεται με σκόρδο και πιπέρι και το περίβλημα του είναι σκληρό και συνήθως δεν τρώγεται. Καλύτερο σουτζούκι θεωρείται το καπνιστό. Η γεύση του είναι καυτερή, αλμυρή και λίγο ωμή, παρόμοια με αυτή του πεπερόνι. Κάποιες ποικιλίες είναι εξαιρετικά καυτερές και λιπαρές. Μαγειρεύεται με διάφορους τρόπους αλλά ο πιο δημοφιλής είναι το ψήσιμο στα κάρβουνα.
Μεγάλη Βρετανία και Ιρλανδία
Στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία τα λουκάνικα είναι ένα πολύ δημοφιλές τρόφιμο και μέρος εθνικού διαιτολογίου και του λαϊκού πολιτισμού.
Σκωτία
Το εθνικό πιάτο της Σκωτίας είναι το Χάγκις αν και δεν θεωρείται λουκάνικο. Ένα δημοφιλές τρόφιμο πρωινού στη Σκωτία είναι το τετράγωνο λουκάνικο το οποίο τρώγεται μέσα σε ψωμάκι. Το τετράγωνο λουκάνικο είναι ένα μεγάλο λουκάνικό τετράγωνου σχήματος χωρίς περίβλημα. Το τετράγωνο λουκάνικο αρωματίζεται κυρίως με πιπέρι και σπάνια τρώγεται εκτός Σκωτίας. Άλλο ένα σκοτσέζικο λουκάνικό είναι ή μαύρη πουτίγκα, ένα λουκάνικο αίματος.
Βουλγαρία
Στη Βουλγαρία φτιάχνεται το Λουκάνκα (Луканка) ένα πικάντικο λουκάνικο παρόμοιο με το σουτζούκι αλλά με περισσότερα αρωματικά.
Κροατία και Σερβία
Το Κούλεν είναι ένα καυτερό λουκάνικο που φτιάχνεται στην Κροατία και στη Σερβία όπου έχει κατοχυρωθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Το κρέας είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά και στη γεύση είναι πικάντικο. Η κόκκινη πάπρικα του δίνει άρωμα και χρώμα. Επίσης προστίθεται και σκόρδο. Το παραδοσιακό κούλεν δεν περιέχει πιπέρι επειδή η καυτερή γεύση προέρχεται από την πάπρικα.
Φινλανδία
Τα Φινλανδικά λουκάνικα λέγονται μακκάρα και είναι παρόμοια στην εμφάνιση με τα γερμανικά ή Πολωνικά λουκάνικα αλλά έχουν εντελώς διαφορετική γεύση και υφή.
Τα μακκάρα έχουν πολύ λίγα μπαχαρικά και τρώγονται με μουστάρδα, κέτσαπ ή άλλες σάλτσες χωρίς ψωμί. Τα μακκάρα ψήνονται στα κάρβουνα, βράζονται στον ατμό ή ψήνονται σε καυτές πέτρες σάουνας.
Το σίσκονμακκάρα (χοιρινό λουκάνικο) είναι ένα λουκάνικο που τρώγεται βραστό σε σούπες. Το μούσταμακκάρα (μαύρο λουκάνικο) είναι ένα λουκάνικο αίματος παρόμοιο με τη σκωτσέζικη μαύρη πουτίγκα και είναι η σπεσιαλιτέ του Τάμπερε. Συνήθως τρώγεται με μαρμελάδα από κόκκινα μύρτιλλα. Άλλο φινλανδικό λουκάνικο είναι το ρυνιμακκάρα (λουκάνικο με πλιγούρι) είναι ένα λουκάνικο χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά με πλιγούρι στη γέμιση. Επίσης υπάρχει και το κέστομακκάρα ένα λιπαρό λουκάνικο τουρσί. Παλιότερα το κέστομακκάρα φτιάχνονταν με κρέας αλόγου αλλά τώρα πια αυτή η συνήθεια εγκαταλείφθηκε λόγο του μεγάλου κόστους. Στη Φινλανδία επίσης φτιάχνονται και λουκάνικα με κυνήγι όπως κρέας ελαφιού, άλκης και  ταράνδου. Ακόμα υπάρχει και το Ιόχιμακάρα, ένα λουκάνικο από σολομό.
Γαλλία και Βέλγιο
Το πιο δημοφιλές Γαλλικό λουκάνικο είναι το σοσισόν, ένα αποξηραμένο παστό λουκάνικο. Το σοσισόν είναι από χοιρινό κρέας που αρωματίζεται με κρασί. Υπάρχουν πάρα πολλές παραλλαγές σε όλη τη Γαλλία και το Βέλγιο, μερικές περιέχουν ασυνήθιστα συστατικά όπως ξηρούς καρπούς και φρούτα.
Γερμανία
Το πιο γνωστό γερμανικό λουκάνικο είναι το λουκάνικο Φρανκφούρτης, ένα χοιρινό λουκάνικο το οποίο καταναλώνεται ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο και είναι κύριο συστατικό του δημοφιλούς χοτ ντογκ. Παρόμοιο είναι το μπράτβουρστ, ένα χοιρινό ή βοδινό λουκάνικο που τρώγεται ψητό ή τηγανητό πολύ συχνά στη Γερμανία. Ένα δημοφιλές γερμανικό φαστ φουντ είναι το κάρυβουρστ, είναι λουκάνικο Φρανκφούρτης με σάλτσα κάρυ.
Ελλάδα
Τα παραδοσιακά ελληνικά λουκάνικα φτιάχνονται από χοιρινό κρέας και αρωματίζονται με φλούδα πορτοκαλιού, μάραθο και πολλά άλλα αποξηραμένα βότανα. Μερικές φορές καπνίζονται πάνω από αρωματικά ξύλα. Μερικά ελληνικά λουκάνικα αρωματίζονται με λαχανικά, κυρίως πράσο. Στην επαρχεία Αρχαίας Ολυμπίας συναντάμε χοιρινά λουκάνικα καρυκευμένα που περιέχουν κρασί, ενθυκεύουνται σε φυσικό χοιρινό έντερο και αφού τσιγαριστούν σε χοιρινό λίπος παστώνονται μαζί με χοιρινό κρέας μέσα σε λίπος χοιρινό. Επίσης στην περιοχή του Πύργου Ηλείας συναντάμε μια παραδοσιακή συνταγή από χοιρινό κρέας σε πολύ λεπτό πρόβειο έντερο που κυρίως ψήνονται. Τα ελληνικά λουκάνικα μπαίνουν σε διάφορα πιάτα ή σερβίρονται σαν μεζές.
Ουγγαρία
Στα ουγγρικά δεν υπάρχει συλλογική λέξη για το "λουκάνικο", τα παστά και καπνιστά λουκάνικα λέγονται Κόλμπας και τα βραστά λουκάνικα λέγονται χούρκα. Τα πιο δημοφιλή βραστά λουκάνικα στην Ουγγαρία είναι το λουκάνικο με συκώτι και ρύζι (μάγιας χούρκα) και το λουκάνικο αίματος (Βίρες Χούρκα). Στο πρώτο το κύριο συστατικό είναι συκώτι ανακατεμένο με ρύζι. Στο δεύτερο το αίμα ανακατεύεται με ρύζι ή κομμάτια ψωμιού. Τα ουγγρικά λουκάνικα καρυκεύονται με αλάτι, πιπέρι και ματζουράνα.
Ιταλία
Στα Ιταλικά τα λουκάνικα λέγονται salsiccia (σαλσίτσα) ή luganega (ή luganiga/luganica) και φτιάχνονται από χοιρινό κρέας ή μείγμα χοιρινού με μοσχαρίσιο. Στη νότια Ιταλία τα λουκάνικα αρωματίζονται κυρίως με μάραθο και τσίλι ενώ στη βόρεια με μαύρο πιπέρι και σκόρδο. Το πιο γνωστό Ιταλικό λουκάνικο είναι το πεπερόνι, το οποίο είναι πολύ καυτερό και χρησιμοποιείται πολύ συχνά ως υλικό πίτσας.
Μάλτα
Τα μαλτέζικα λουκάνικα φτιάχνονται με χοιρινό κρέας, θαλασσινό αλάτι, μαύρο πιπέρι, σπόρους κόλιανδρου και μαϊντανό. Είναι κοντά και λεπτά στο σχήμα και τρώγονται ψητά, βραστά, τηγανητά, ακόμα και ωμά όταν είναι φρέσκα.
Ολλανδία
Η Ολλανδική κουζίνα κάνει συχνή χρήση λουκάνικων στα παραδοσιακά πιάτα της. Παρ 'όλα αυτά οι Ολλανδοί έχουν ορισμένες ποικιλίες λουκάνικων όπως το ρούκβορστ (καπνιστό λουκάνικο) και το σλάγκερβορστ (λουκάνικο του χασάπη) η οποίες βρίσκονται κυρίως σε εξειδικευμένα κρεοπωλεία όπου φτιάχνονται χειροποίητα και αρωματίζονται σύμφωνα με παραδοσιακές οικογενειακές συνταγές. Άλλο κοινό ολλανδικό λουκάνικο είναι το ρούντερβόρστ (μοσχαρίσιο λουκάνικο) και το ντρόγκεβορστ (ξερό λουκάνικο). Τα ολλανδικά λουκάνικα έχουν πολλές ομοιότητες με τα Νοτιοαφρικάνικα λουκάνικα όπως το μπόερβορς.
Σκανδιναβικές χώρες
Τα Σκανδιναβικά λουκάνικα φτιάχνονται από 60%-80% πολύ λεπτά αλεσμένο χοιρινό κιμά και καρυκεύονται ελαφρός με πιπέρι, μοσχοκάρυδο, μπαχάρι και σπανιότερα σινάπι, κρεμμύδι και ζάχαρη. Συνήθως προστίθεται, νερό, λαρδί ή άμυλο πατάτας για επιπλέον όγκο. Στη νότια Νορβηγία τα λουκάνικο τυλίγονται με λέφσε, ένα είδος πίτας από πατάτα. Στη Δανία το χοτ ντογκ είναι πολύ δημοφιλές και καντίνες όπου πωλούν λουκάνικα βρίσκονται παντού. Το Σουηδικό φαλουκόρβ είναι ένα χοντρό λουκάνικο στου όπου στο περιτύλιγμα του προστίθεται κόκκινη βαφή (συνήθως καρμίνη) όπου του δίνει ένα λαμπερό κόκκινο χρώμα. Συνήθως ψήνεται στον φούρνο καλυμμένο με μουστάρδα ή κόβεται σε φέτες και τηγανίζεται. Στα περισσότερα σουηδικά λουκάνικα προστίθεται πουρές πατάτας ή πουρές ρουταμπάγκας στη γέμιση. Στην Ισλανδία φτιάχνονται λουκάνικα από αρνίσιο κρέας όπου τους δίνει μια ξεχωριστή γεύση. Λουκάνικα από κρέας αλόγου και ελαφιού είναι παραδοσιακά ισλανδικά τρόφιμα αν και τελευταία η δημοτικότητα τους μειώνεται. Επίσης στην Ισλανδία φτιάχνονται λουκάνικα αίματος και λουκάνικα με συκώτι.
Πορτογαλία
Τα Πορτογαλικά λουκάνικα όπως το εμπουτσίντο και το Λινγκουίτσα φτιάχνονται κυρίως από χοιρινό κρέας και αρωματίζονται με αρωματικά βότανα και μπαχαρικά (κόκκινο πιπέρι, πάπρικα, σκόρδο, δεντρολίβανο, θυμάρι, Πιπερόριζα, γαρίφαλο, μοσχοκάρυδο).
Ισπανία
Στην Ισπανία υπάρχουν πολλές ποικιλίες λουκάνικων. Φτιάχνονται με χοιρινό κρέας και χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τα κόκκινα και τα λευκά λουκάνικα, ανάλογα με τα μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται. Τα κόκκινα λουκάνικα περιέχουν καπνιστή πάπρικα και τρώγονται τηγανιτά· επίσης περιέχουν και άλλα αρωματικά όπως σκόρδο, πιπέρι και θυμάρι. Ένα δημοφιλές ισπανικό κόκκινο λουκάνικο είναι το τσορίθο. Τα λευκά λουκάνικα με τη σειρά τους δεν περιέχουν πάπρικα και τρώγονται βραστά σε κρασί και σπανιότερα σε νερό. Επίσης υπάρχει και η μορθίλλια, ένα λουκάνικο αίματος με ρύζι, σκόρδο και πάπρικα.
Μεξικό
Όπως και στις περισσότερες ισπανόφωνες χώρες έτσι και στο Μεξικό το πιο δημοφιλές λουκάνικο είναι το τσορίθο. Στο Μεξικό το τσορίθο τρώγεται με αυγά, μέσα σε σάντουιτς, μπουρίτος και τάκος. Επίσης στο Μεξικό τρώγονται και τα λινγκουίτσα και λονγκανίζα.
Αργεντινή και Ουρουγουάη
Στην Αργεντινή και στην Ουρουγουάη καταναλώνεται μεγάλος αριθμός λουκάνικων. Λουκάνικα ισπανικής προέλευσης όπως τσορίθο και μορθίλλια ψήνονται με την παραδοσιακή τεχνική του ασάντο. Άλλα λουκάνικα που τρώγονται στην Αργεντινή είναι το σαλσίτσα Αργκεντίνα και το παριέλλα το οποίο είναι παρόμοιο με το τσορίθο αλλά πιο λεπτό.
Λουκάνικα Φρανκφούρτης τρώγονται σαν ορεκτικό ή μέσα σε χοτ ντογκ μαζί με μια μεγάλη ποικιλία από παραδοσιακές σάλτσες.
Επίσης λουκάνικα με συκώτι είναι ένα κοινό πιάτο και συνήθως τρώγονται με πουρέ πατάτας και λάχανο τουρσί.
Κολομβία
Ένα από τα πιο δημοφιλή φαστ φουντ στην Κολομβία είναι ψητό τσορίθο με βουτυρωμένη πίτα από καλαμποκάλευρο.
Εκτός από τα παραδοσιακά λατινοαμερικάνικα λουκάνικα στην Κολομβία τρώγονται ωμά αποξηραμένα χοιρινά λουκάνικα σαν σνακ, με συνοδεία μπύρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλλαντικά Κατηγορία:Κρέας Κατηγορία:Τρόφιμα καπνιστά Κατηγορία:Βρετανική κουζίνα Κατηγορία:Βιομηχανία κρέατος Κατηγορία:Καπνιστό κρέας Κατηγορία:Κουζίνα της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Κορφοβούνι Άρτας
Το Κορφοβούνι Άρτας είναι ημιορεινό χωριό της Δημοτικής Ενότητας Βλαχέρνας του Δήμου Αρταίων με πληθυσμό 648 μόνιμων κατοίκων (απογραφή 2011). Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 571 μέτρων και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 14 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το χωριό Κορφοβούνι υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, τοπική Κοινότητα του Δήμου Βλαχέρνας και αποτελούνταν από τους οικισμούς: Κορφοβούνι (κέντρο), Έλατος, Ρουμάνια, Δάφνη, Δρυώνα. Ο Δήμος Βλαχέρνας είχε έδρα τη Γραμμενίτσα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η τοπική Κοινότητα Κορφοβουνίου εντάχθηκε και ανήκει στον νέο, διευρυμένο Δήμο Αρταίων. Το Κορφοβούνι μαζί με τη Δάφνη, τα Ρουμάνια, την Δρυώνα και τον Έλατο αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Κορφοβουνίου με συνολικό πληθυσμό 648 κατοίκους.
Ετυμολογία
Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν “Μπρένιστα” ή Μπρέντιστα ή Πρένιστα ή Πρενίστα. Σύμφωνα με τον Γερμανό σλαβολόγο Μαξ Βάσμερ, ο οποίος με το έργο του «Οι Σλάβοι στην Ελλάδα», πραγματοποίησε μία ολοκληρωμένη έρευνα σχετικά με τα σλαβικά τοπωνύμια της Ελλάδας, η ονομασία του χωριού προέρχεται από τη σλάβικη λέξη brьnije, η οποία σημαίνει «πηλός» και υποδηλώνει τόπο με λάσπη.
Ιστορία
Μία από τις πρώτες πηγές που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι η «Ακολουθία της Αγίας Θεοδώρας», έργο του μοναχού Ιώβ, βιογράφου της Αγίας, ο οποίος έζησε στα μέσα του 17ου αιώνα. Σύμφωνα με τον μοναχό, η Αγία Θεοδώρα της Άρτας περιφέρονταν για πέντε χρόνια στη περιοχή των Τζουμέρκων μαζί με τον πρωτότοκο γιο της Νικηφόρο Κομνηνό Δούκα και ζούσε σαν απλή χωρική από τα αγαθά που της πρόσφερε η φύση. Σε αυτή την κατάσταση, και ενώ συνέλεγε χόρτα, την βρήκε ο ιερέας του χωριού Μπρένιστα.
Εξίσου σημαντική πηγή αποτελούν τα αρχεία της Βενετίας. Oι Βενετοί από τα τέλη του 17ου αιώνα άρχισαν να συνεργάζονται με διάφορες τυχοδιωκτικές ομάδες ατάκτων, κυρίως Ελλήνων από την Κεφαλονιά και την Ιθάκη, οι οποίες λεηλατούσαν τις πλούσιες περιοχές της Άρτας. Οι Βενετοί είχαν ως στόχο από τη μία να δημιουργήσουν προβλήματα στους Τούρκους και από την άλλη να ωθήσουν τους κατοίκους των αγροτικών περιοχών στο να ζητήσουν προστασία από τις ληστρικές επιδρομές, καταβάλλοντας ένα σημαντικό χρηματικό ποσό.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Μανιάτη πειρατή Λιμπεράκη Γερακάρη, ο οποίος το 1696 λεηλάτησε την πόλη της Άρτας και τα γύρω χώρια και έκλεψε περίπου 50000 ρεάλια δηλαδή ένα τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη που όμως μαρτυρά και τον πλούτο της περιοχής. Οι Αρτινοί έστειλαν επιστολή στον Δόγη της Βενετίας και τον ενημέρωσαν για την επιδρομή και οι Βενετοί συνέλαβαν τον Γερακάρη και τον φυλάκισαν στην Μπρέσια της Ιταλίας όπου και πέθανε.
Σύμφωνα λοιπόν με τα αρχεία της Βενετίας, μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1695, δηλαδή την εποχή που Δόγης της Βενετίας ήταν ο Συλβέστρο Βαλιέρο, η Μπρένιστα μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλε φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών. Οι κάτοικοι των χωριών της Άρτας πλήρωναν ετησίως συνολικά 1500 Ισπανικά ρεάλια (1 ρεάλι ισοδυναμούσε με 9 ½ βενετικές λίρες). Αυτό λοιπόν μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι η οίκηση του χωριού έγινε πολλά χρόνια πριν από το 1695.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, το Κορφοβούνι ήταν ιδιόκτητο χωριό, υπαγόταν στο τμήμα Ιωαννίνων και κατοικούσαν 26 χριστιανικές οικογένειες. Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 450 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Το Κορφοβούνι αποτελούσε μέρος του τμήματος Τζουμέρκων.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στο Κορφοβούνι. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, το Κορφοβούνι ήταν ένα από τα χωριά των Τζουμέρκων με 75 οικογένειες και υπάγοταν διοικητικά και εκκλησιαστικά στην Πρέβεζα. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν κατά κύριο λόγο γεωργοί και ξυλοκόποι και εκκλησιάζονταν στο ναό του Αγίου Γεωργίου, στον οποίο ιερουργούσαν δύο ιερείς.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 που εκδόθηκε με τον τίτλο «''Bin üc yüz on bir sene-i maliyesine mahsus Yanya salnamesi. Yedinci defa olarak''» (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311, έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στο Κορφοβούνι κατοικούσαν 63 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 200 άτομα (97 άνδρες, 103 γυναίκες).
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός του ομώνυμου οικισμού Κορφοβούνι (κέντρο) ανέρχεται στους 158 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 291 κατοίκους.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Κοινοτικές δομές, εκπαίδευση και πολιτισμός
Ο πολιούχος του χωριού Άγιος Γεώργιος γιορτάζει στις 23 Απριλίου και ανάλογα με το Πάσχα. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Θεοδώρας εορτάζει στις 6 Δεκεμβρίου και 11 Μαρτίου αντίστοιχα. Υπάρχουν όμορφα εξωκλήσια όπως αυτά του Προφήτη Ηλία, του Άγιου Χριστόφορου και του Άγιου Αθανάσιου, ενώ στην ενορία της Δρυώνας με την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου & Παύλου που εορτάζει κάθε χρόνο 29 Ιουνίου πραγματοποιείται τοπικό παραδοσιακό πανηγύρι. Το καλοκαίρι στις 15 Αυγούστου γιορτάζει η νέα εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου που χτίστηκε στην θέση που βρισκόταν η παλιά, ενώ στις 16 Αυγούστου στήνεται χορός στην κεντρική πλατεία του χωριού(καγκελάρι).
Παραγωγή και Απασχόληση
Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι αγρότες με κτήματα από ελιές στην ευρύτερη περιοχή όπου καλλιεργείται καλαμπόκι και τριφύλλι. Το χωριό βασίζεται και στην κτηνοτροφία με εκτροφή αγελάδων και ορισμένων αιγοπροβάτων. Η λίμνη Πουρναρίου προσφέρεται για την ανάπτυξη της περιοχής λόγω της δυνατότητας ψαρέματος και αγροτουρισμού όπως και η εξόρυξη από το βουνό της πλέον γνωστής πέτρας Κορφοβουνίου σε όλη την Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Μεγάλο Δουκάτο του Μέκλενμπουργκ-Σβερίν
thumb|Το έμβλημα του Μεγάλου Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβέριν. Το Μεγάλο Δουκάτο του Μέκλενμπουργκ-Σβερίν (Großherzogtum Mecklenburg-Schwerin στα γερμανικά) υπήρξε ένα Κράτος στα βορειοδυτικά της Γερμανίας από το 1815 μέχρι και το 1918, που βρισκόταν στις ακτές της Βαλτικής και προήρθε από την αναβάθμιση του Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν σε μεγάλο δουκάτο (αυτό είχε γεννηθεί από την διχοτόμηση του Δουκάτου του Μεκλεμβούργου που υπήρξε από το 1352 μέχρι και το 1815). Διοικούνταν από την δυναστεία των Νίκλοτινγκ. Μετά την πτώση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, γίνεται το Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (στα γερμανικά : Der Freistaat Mecklenburg-Schwerin).
Το Μεγάλο Δουκάτο του Μέκλενμπουργκ-Σβερίν κυβερνήθηκε από πέντε συνεχόμενους μεγάλους δούκες από το 1815 μέχρι και το 1918 :
Σημειώσεις
Μεκλενμπουργκ-Σβεριν Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Μεκλενμπουργκ-Σβεριν
Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2018-19
Η Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2018-19 αποτέλεσε το 62ο πρωτάθλημα στην Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΠ Πολεμιδιών για τέταρτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2018-19 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2019-20.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2018-19. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2019, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περιόδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2019-20.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2017-18, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2018-19 συμμετείχε η πρωταθλήτρια ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2017-18. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε η και η  οι οποίες είχαν υποβιβαστεί.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019
Άπις (αποσαφήνιση)
Το όνομα Άπις μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα και οικισμοί:
Κάστρο του Ρίου
Το κάστρο του Ρίου (ή και Καστέλι της Πάτρας ή Καστέλι του Μωριά) βρίσκεται σε παραθαλάσσια θέση στην Αχαΐα στο Ρίο. Σήμερα δίπλα στο κάστρο βρίσκεται η Γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, δεξιά και αριστερά του η ανατολική και δυτική προβλήτα των φέρυ μποτ. Χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις και είναι τουριστικά επισκέψιμο.
Περιγραφή
Το κάστρο περιβάλλεται στην μια πλευρά από πλατιά τάφρο η οποία περιέχει θαλασσινό νερό αφού ενώνεται με την θάλασσα η οποία βρέχει το υπόλοιπο κάστρο. Στην τάφρο υπάρχουν δύο εξωτερικοί προμαχώνες που ενώνονται με το κυρίως κάστρο με πέτρινες γέφυρες. Έχει δύο πύλες τη θαλάσσια και την κεντρική.
Ιστορία
Κατασκευάστηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ το 1499 πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Ποσειδώνα, μέσα σε τρεις μόλις μήνες.
Μαζί με το απέναντι κάστρο του Αντιρρίου και με την δύναμη πυρός που είχαν έλεγχαν το θαλάσσιο πέρασμα, αποτελούσαν για τους Οθωμανούς τα «Μικρά Δαρδανέλια», σε μια τοποθεσία που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν «σιαγόνες του Κορινθιακού».
Το 1533 το καταλαμβάνουν οι Γενοβέζοι με τον Αντρέα Ντόρια αλλά την ίδια χρονιά το ξανά παίρνουν οι Οθωμανοί.
Το κάστρο ξαναπέρασε στην κατοχή των Οθωμανών το 1715, την ίδια περίοδο χρησιμοποιήθηκε και σαν φυλακή. Το 1828 παραδόθηκε στους Γάλλους της εκστρατείας του Μωριά υπό τον Μαιζών, από το 1831 και έως το 1912 μετατράπηκε σε στρατιωτική και πολιτική φυλακή. Μάλιστα ο Δήμος Πατρέων χρησιμοποιούσε τους κρατούμενους για την καθαριότητα του Ρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα Κατηγορία:Κάστρα της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Δυτική Ελλάδα
Οικονομισμός
Οικονομισμός αποκαλείται η αναγωγή όλων των κοινωνικών δεδομένων στις οικονομικές τους διαστάσεις. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά επικριτικά για την επικρατούσα τάση στην οικονομική επιστήμη θεωρώντας την ως ιδεολογία, στην οποία οι κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης είναι οι μόνοι σημαντικοί παράγοντες στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, είτε υπερβαίνοντας ή αδιαφορώντας για όλους τους άλλους παράγοντες. Θεωρείται ως μια παρενέργεια των νεοκλασικών οικονομικών και της τυφλής πίστης τους στο «αόρατο χέρι» της αγοράς ή στους «laissez-faire» τρόπους και η «οικονομίστικη» διαδικασία λήψης αποφάσεων επεκτείνεται πολύ πέρα από αποφάσεις που αφορούν την αγορά, καθώς χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει πολιτικές και στρατιωτικές αποφάσεις. Οι κοινωνικές συμβάσεις και η απορρέουσα ηθική δεν παίζουν κανένα ρόλο στις αποφάσεις υπό καθεστώς καθαρού οικονομισμού, εκτός εάν ο μηχανισμός της ζήτησης και της προσφοράς επηρεάζεται από τις ηθικές επιλογές των ατόμων. Οι επικριτές του οικονομισμού επιμένουν στη σημασία των πολικών και πολιτιστικών διαστάσεων στην κοινωνία.
Ο συντηρητικός Άλμπερτ Τζέυ Νοκ χρησιμοποίησε τον όρο πιο γενιά συμβολίζοντας μια ηθική και κοινωνική φιλοσοφία που «αντιλαμβάνεται το σύνολο της ανθρωπότητας με όρους παραγωγής, απόκτησης και διανομής του πλούτου». Δήλωσε πως «Μερικές φορές νόμιζα ότι εδώ μπορεί να είναι ο βράχος πάνω στον οποίο ο Δυτικός πολιτισμός τελικά θα συντριβεί. Ο οικονομισμός μπορεί να χτίσει μια κοινωνία η οποία είναι πλούσια, ευημερούσα, ισχυρή, ακόμη και μια που έχει μια ευρεία διάχυση της υλικής ευημερίας. Δεν μπορεί όμως να χτίσει μία κοινωνία με ουσία και βάθος...»
Χρήση στον Μαρξισμό
Ο όρος «οικονομισμός» χρησιμοποιήθηκε στον Μαρξιστικό λόγο από τον Λένιν στις επιθέσεις του εναντίον τού Καρλ Κάουτσκι και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα.
Η κατηγορία του οικονομισμού είναι συχνή εναντίον σε ρεβιζιονιστές από αντι-ρεβιζιονιστές, όταν τα οικονομικά αποτελέσματα, αντί για την πολιτική, τοποθετούνται μπροστά από την κοινωνία, όταν η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων κρίνεται πιο σημαντική από το φυσικό περιβάλλον και τις κοινωνικές σχέσεις που διαταράσσουν. Αυτή η συζήτηση ήταν ιδιαίτερα έντονη κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας από τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ ο οποίος επέκρινε τη Μαοϊκή γραμμή ως υπερ-αριστερή και κατηγόρησε τους οπαδούς της για την επιχείρηση οικοδόμησης του σοσιαλισμού, χωρίς η η οικονομία να είναι έτοιμη. Οι Μαοϊκοί με τη σειρά τους επέκριναν τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ για την εγκατάλειψη του σοσιαλισμού υπέρ του ανοίγματος της οικονομίας της Κίνας σε καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Οικονομικές αντιλήψεις Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Κοινωνικές θεωρίες
Απρόσκλητος δίκη
Κατά το αρχαίο Αττικό δίκαιο με την ονομασία απρόσκλητος δίκη χαρακτηριζόταν η δίκη εκείνη που διεξαγόταν χωρίς την πρόσκληση του κατηγορουμένου. Τέτοια περίπτωση συνέβαινε όταν για παράδειγμα βεβαιωνόταν στον κατηγορούμενο ψευδής δήλωση διαμονής.
Στις περιπτώσεις αυτές ο καταδικασθείς είχε τη δυνατότητα να εγείρει την λεγόμενη «ψευδοκλητείας γραφή» εναντίον των μαρτύρων, του αντιδίκου του, που δήλωναν ή βεβαίωναν στο δικαστήριο αναληθή την διαμονή του.
Αν στη συνέχεια το δικαστήριο αποφάσιζε την καταδίκη αυτών αυτομάτως ακύρωνε την προηγούμενη καταδίκη.
Πηγή
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Επεισόδιο της Φασόντα
Με την ονομασία επεισόδιο της Φασόντα, ή ζήτημα της Φασόντα, ή κρίση της Φασόντα, φέρεται ένα στρατιωτικό επεισόδιο που συνέβη στο ομώνυμο χωριό, του σημερινού νοτίου Σουδάν, το 1898, που αποτέλεσε το αποκορύφωμα της σύγκρουσης του Βρετανικού και Γαλλικού αποικιοκρατικού ιμπεριαλισμού στην Αφρική. Τούτο εξελίχθηκε σε έντονο διπλωματικό ζήτημα με άμεσο κίνδυνο της κήρυξης πολέμου μεταξύ των δύο Αυτοκρατοριών.
Ιστορικό
Την εποχή εκείνη η Γαλλία ασκώντας αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό είχε δημιουργήσει πολλές αποικίες στην Αφρική και ιδιαίτερα στη Δυτική Αφρική (Σενεγάλη, Νίγηρα, Τσαντ, νότια Σαχάρα) και στην Ανατολική (Γαλλική Σομαλία, ή Σομαλιλάνδη, όπου και το Τζιμπουτί). Παράλληλα και η Βρετανία είχε ομοίως δημιουργήσει αποικίες, στην ίδια ήπειρό, κατέχοντας την Αίγυπτο από το 1882 καθώς και στη Νότια Αφρική (Καίηπ Τάουν, Μποτσουάνα, Ζιμπάμπουε, Ζάμπια). Βέβαια και άλλες χώρες είχαν ομοίως δημιουργήσει αποικίες, όπως: η Γερμανία, το Βέλγιο, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία σε πολύ όμως μικρότερο βαθμό.
Με την παράλληλη ανάπτυξη του σιδηροδρόμου αποφάσισαν οι δύο πρώτες δυνάμεις να συνδέσουν τις αποικίες που κατείχε η κάθε μία, η μεν Γαλλία κατά Δύση - Ανατολή, η δε Βρετανία κατά Βορρά - Νότο. Οι δύο αυτές γραμμές φέρονταν στο σχεδιασμό τους να διασταυρώνονταν σ΄ ένα χωριό νότια της Χαρτούμ λεγόμενο Φασόντα, στον Άνω Νείλο, σημερινό Κόντοκ. Έτσι οι Γάλλοι, αντιλαμβανόμενοι τη στρατηγική σημασία που θα είχε η περιοχή, αποφάσισαν να σπεύσουν να την καταλάβουν, δημιουργώντας εκεί νέο προτεκτοράτο από το οποίο θα μπορούσαν να ελέγχουν και το μεταξύ των βρετανικών κτήσεων εμπόριο. Την επιχείρηση αυτή ανέλαβε ο Γάλλος ταγματάρχης Ιωάννης-Βαπτιστής Μαρσάν, κινούμενος από δυτικά, με μία μικρή εκστρατευτική δύναμη 130 ανδρών μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και περίπου δέκα αξιωματικοί. Την ομάδα αυτή θα ενίσχυε και έτερη που θα ξεκινούσε από ανατολικά.
right|240px|thumb|Ο ταγματάρχης Μαρσάν, καθιστός στο μέσον με το επιτελείο του, 1898 Τελικά μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία ο Μαρσάν έφθασε στις 10 Ιουλίου του 1898 και κατέλαβε την περιοχή. Του γεγονότος αυτού ακολούθησαν έντονα βρετανικά διαβήματα, αποστέλλοντας και κανονιοφόρους και απειλώντας κήρυξη πολέμου κατά της Γαλλίας. Η κρίση που ξέσπασε κράτησε περίπου τρεις μήνες. Διαβλέποντας το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών την τότε ναυτική υπεροχή της Βρετανίας έναντι της Γαλλίας υποχώρησε και ο Μαρσάν υποχρεώθηκε στις 3 Νοεμβρίου (1898) σε αναγκαστική αποχώρηση από την περιοχή. Στη συνέχεια, τον επόμενο χρόνο, ακολούθησαν συνομολογήσεις μιας σειράς συμφωνιών μεταξύ της Βρετανίας από τη μία πλευρά και της Γαλλίας, του Βελγίου και της Ιταλίας από την άλλη με τις οποίες και καθορίστηκαν τα σύνορα του Αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Αφρικής Κατηγορία:Ιστορία του Σουδάν Κατηγορία:Ιστορία του Νότιου Σουδάν Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου
Άπις ο Τελχίου
Ο Άπις ήταν μυθικός βασιλιάς της Σικυώνας.
Ο Άπις ήταν τόσο ισχυρός ήρωας, που η Πελοπόννησος στην εποχή του ονομαζόταν Απία ..
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σικυώνας
Απροστασίου γραφή
Κατά το αρχαίο Αττικό δίκαιο με την ονομασία απροστασίου γραφή χαρακτηριζόταν η δημόσια γραφή (μήνυση) που στρεφόταν κατά του μετοίκου εκείνου που φερόταν να μην έχει επιλέξει τον προστάτη του σύμφωνα με τις τότε διατάξεις της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
Μια τέτοια μήνυση μπορούσε να εγερθεί και εναντίον οποιουδήποτε μετοίκου που για διάφορους λόγους δεν κατέβαλε το λεγόμενο "μετοίκιον". Αρμόδιος για την έρευνα και εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων, σύμφωνα και με το λεξικό της Σούδας, ήταν ο Πολέμαρχος.
Φορτ Τζούντι, Γρενάδα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Φορτ Τζωρτζ, Γρενάδα
Το Φορτ Τζωρτζ (Fort George) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
3040 Κοζάι
Ο Κοζάι (Kozai) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,5. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον αστρονόμο Γουίλιαμ Λίλερ, που παρατηρούσε από το Διαμερικανικό Αστεροσκοπείο Σέρο Τολόλο (CTIO), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιάπωνα αστρονόμου Γιοσιχίντε Κοζάι (古在由秀, γεννήθηκε το 1928).
Ο Κοζάι είναι ένας από τους πολύ λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρεται γύρω από τον `Ηλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες. Επειδή έχει πολύ μεγάλη κλίση ως προς την εκλειπτική, σχεδόν 47 μοίρες (από τις μεγαλύτερες για αστεροειδή), βρίσκεται τον περισσότερο χρόνο έξω από τον χώρο όπου περιφέρεται η μεγάλη πλειονότητα των αστεροειδών της Κύριας Ζώνης. Κοντά στο περιήλιο της τροχιάς του διασχίζει την τροχιά του πλανήτη `Αρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Κοζάι είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κοζαι
Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
''Για τον αρχηγό του κράτους της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν) δείτε Πρόεδρος της Ταϊβάν. Για τον κατάλογο των προέδρων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.''
Κωνσταντίνος Β΄ Καντιμήρης
Ο Κωνσταντίνος Καντιμήρης (1612 - 1693) υπήρξε βοεβόδας της Μολδαβίας από το 1685 μέχρι τον θάνατό του.
Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Η προεδρία καθιερώθηκε για πρώτη φορά στο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 1954 και οι πρώτοι δύο κάτοχοί της ήταν ο Μάο Τσετούνγκ και ο Λιου Σαοτσί. Ο Σαοτσί έπεσε σε δυσμένεια κατά την διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, αφήνοντας την προεδρία κενή. Η προεδρία καταργήθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1975 αλλά επαναφέρθηκε με το Σύνταγμα του 1982
Κωνσταντίνος Β΄ Καντιμήρης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Καντιμήρης ήταν εντελώς αγράμματος. Ήξερε μόνο να βάζει την υπογραφή του. Υπηρέτησε ως αξιωματικός, αρχικά στον Πολωνικό, και αργότερα στον Βλαχικό στρατό. Έγινε αρχηγός της συνοριακής φυλακής της Μολδαβίας στα σύνορα με τους Τατάρους. Για κάποιο διάστημα υπηρέτησε στην Κωνσταντινούπολη ως Πρέσβης του ηγεμόνα της Μολδαβίας. Διορίστηκε ως αυλάρχης στη Μολδαβία. Πήρε μέρος στη μάχη του Χοτίν το 1671 και έσωσε το χαρέμι του σουλτάνου, ο οποίος για να τον τιμήσει τον έκανε ηγεμόνα της Μολδαβίας. Ο Καντιμήρης ανέβηκε στον θρόνο της Μολδαβίας στη σεβαστή ηλικία των 73ών ετών. Γιοί του ήταν ο Αντίοχος και Δημήτριος Καντιμήρης.
Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Κατά τη διάρκεια της εποχής του Μάο δεν υπήρχε όριο θητειών για τη προεδρία. Μεταξύ του 1982 και του 2018, το σύνταγμα όριζε ότι ο πρόεδρος δεν μπορούσε να υπηρετήσει περισσότερες από δύο συνεχόμενες θητείες. Το 2018, τα όρια της θητείας καταργήθηκαν, αλλά οι αρμοδιότητες της προεδρίας και ο τελετουργικός της ρόλος παρέμειναν αμετάβλητες.
Κωνσταντίνος Β΄ Καντιμήρης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Κατηγορία:Οικογένεια Καντεμίρ
Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Αρμοδιότητες
Υπό το σημερινό σύνταγμα της Κίνας, το οποίο ψηφίστηκε το 1982 και αναθεωρήθηκε ελαφρώς τα επόμενα χρόνια, ο πρόεδρος έχει το δικαίωμα να εκδώσει νόμους, να επιλέξει και να αποπέμψει τον πρωθυπουργό καθώς και τους υπουργός του Κρατικού Συμβουλίου, να απονείμει χάρες σε κατάδικους, να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να εκδώσει διαταγές μαζικής κινητοποίησης και να εκδώσει κρατικές τιμές. Επίσης ονομάζει και αποπέμπει πρέσβεις σε άλλες χώρες, υπογράφει και ακυρώνει την ισχύ συμφωνιών με άλλα κράτη και περιοχές. Σύμφωνα με το σύνταγμα όλα αυτά απαιτούν την έγκριση ή την επιβεβαίωση του Εθνικού Λαϊκού Συνεδρίου.
Επίσης κάνει κρατικές επισκέψεις για λογαριασμό της Λαϊκής Δημοκρατίας. Είναι η μόνη εξουσία του προέδρου που δεν απαιτεί κάποιο είδος παρατήρησης από το Συνέδριο. Καθώς σχεδόν όλες οι προεδρικές εξουσίες εξαρτώνται από την επικύρωση του Εθνικού Λαϊκού Συνεδρίου, ο πρόεδρος είναι ένα συμβολικό αξίωμα χωρίς άμεση συμμετοχή στην διακυβέρνηση της Κίνας. Έτσι θεωρείται ότι λειτουργεί κυρίως ως συμβολικός θεσμός του κράτους παρά ως αξίωμα με αληθινές εκτελεστικές εξουσίες.
Τεντ Ντιμπιάσι
Ο Θίοντορ Μάρβιν "Τεντ" Ντιμπιάσι Sr. (Theodore Marvin "Ted" DiBiase Sr, 18 Ιανουαρίου 1954) είναι Αμερικανός πρώην παλαιστής, μάνατζερ παλαιστών, σχολιαστής αγώνων πάλης, αλλά και πρώην υπουργός. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο "θρύλου" με την εταιρεία WWE, όπου εμφανίζεται σποραδικά.
Σταδιοδρομία
Ο Τεντ Ντιμπιάσι, όνομα που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, είναι ένας από τους μεγαλύτερους επαγγελματίες παλαιστές που έχει περάσει από τον χώρο. Στην καριέρα του έχει κατακτήσει τριάντα πρωταθλήματα και είναι περισσότερο γνωστός για τον χρόνο του στο WWE, τότε WWF. Γνωστός και για το ψευδώνυμο "The Million Dollar Man" (στα ελληνικά Ο εκατομμυριούχος άνθρωπος), έχει περάσει και από άλλες εταιρείες, όπως οι National Wrestling Alliance, Mid-South Wrestling, το WCW και στην Ιαπωνία, το All Japan Pro Wrestling.
Προσωπική ζωή
Ο Ντιμπιάσι υιοθετήθηκε σε πολύ μικρή ηλικία από τον παλαιστή Άιρον Μάικ Ντιμπιάσι, που ήταν Ιταλός και την γυναίκα του. Οι πραγματικοί του γονείς ήταν παλαιστής και ψυχαγωγός αντίστοιχα. Σε ηλικία 15 ετών έχασε τον θετό πατέρα του από ανακοπή καρδιάς που υπέστη μέσα στο ρινγκ. Μετά τον χαμό του, η θετή του μητέρα κλονίστηκε ψυχολογικά και ο Τεντ πήγε να ζήσει με τους παππούδες του. Αφού τελείωσε το σχολείο, δεν δέχτηκε να σπουδάσει και αφιερώθηκε στην πάλη.
Ο Τεντ έχει παντρευτεί δύο φορές. Από τον πρώτο γάμο του απέκτησε τον Μάικ, ενώ από τον τωρινό του γάμο, έχει άλλους δύο γιους, τον Μπρετ και τον Τεντ Jr. Και οι τρεις ακολούθησαν τα βήματά του στην επαγγελματική πάλη, μα μόνο ο Τεντ Jr. κατάφερε να σημειώσει μια μικρή επιτυχία στον χώρο.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Άντερς Σβένσον
Ο Άντερς Γκούναρ Σβένσον (σουηδικά: Anders Gunnar Svensson) (γενν.17 Ιουλίου 1976) είναι Σουηδός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός μέσος. Ήταν γνωστός για τις πάσες, τα ελεύθερα λακτίσματα και τις ικανότητές του στις στημένες φάσεις, ο οποίος συνήθως λειτουργούσε σε ρόλο δημιουργού. Έκανε 148 συμμετοχές με την Εθνική Σουηδίας, πολλές φορές ως αρχηγός, πριν αποσυρθεί από την εθνική το 2013. Είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές για τη Σουηδία, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ του Τόμας Ραβέλι, με 143 συμμετοχές.
Λακωνική τέχνη
thumb|270px|Αναβάτης με πουλιά και μια φτερωτή μορφή, πιθανώς η Νίκη. Λακωνικός μελανόμορφος κύλικας, περ. 550–530 π.Χ., [[Βρετανικό Μουσείο]] Η λακωνική τέχνη άνθησε κατά την αρχαϊκή περίοδο. Εκφράστηκε κυρίως μέσω της δημιουργίας κεραμικών αγγείων, καθώς και αντικειμένων από μπρούτζο και ελεφαντόδοντο.
Ωρίων Αλεξάκης
Ο Ωρίων Αλεξάκης (ρωσ. Орион Христофорович  Алексакис, Μπαλακλάβα 1899 - Μαύρη Θάλασσα 1920) – ήταν Ρώσος επαναστάτης ελληνικής καταγωγής, παράγων της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Δολοφονήθηκε σε ηλικία 21 ετών, μαζί με τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο.
Λακωνική τέχνη
Γλυπτική
Η συνεισφορά της Λακωνίας στη γλυπτική δεν διαθέτει την εντυπωσιακή τελειότητα των δημιουργιών άλλων περιοχών, ωστόσο είναι συγκρίσιμη με εκείνη της Βοιωτίας. Κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. στη Σπάρτη ακμάζει μια σχολή δαιδαλικής τεχνοτροπίας, η οποία εκφράζεται κυρίως με τη δημιουργία αγαλματιδίων από ψημένο πηλό. Τα ταφικά ανάγλυφα του επόμενου αιώνα είναι σχετικά μέτριας ποιότητας, ωστόσο το άγαλμα που θεωρητικά αναπαριστά το Λεωνίδα, και που σώζεται ως τις μέρες μας, αφήνει να εννοηθεί πως σταδιακά η τεχνική των δημιουργών βελτιωνόταν.
Αρχιτεκτονική
Όσον αφορά την αρχιτεκτονική ο Θουκυδίδης σημειώνει: «ας υποθέσουμε, τελικά, πως η Σπάρτη καταστρέφεται με αποτέλεσμα να απομείνουν οι ναοί και τα θεμέλια των κτιρίων: μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, η δύναμή της θα προκαλούσε, πιστεύω, σε συνδυασμό με τη φήμη της, σοβαρές αμφιβολίες στις μελλοντικές γενιές». Η Σπάρτη δε στερήθηκε κάθε είδος μνημείου, όπως μαρτυρούν τα κεφάλαια που αφιερώνει ο Παυσανίας στο έργο του για την πόλη: θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τη Σκιά (570-560 π.Χ.), ένα ωδείο κυκλικού σχήματος, το ναό της Αθηνάς στον Οίκο του Χαλκού (τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.) ή ακόμη την Περσική Στοά, της οποίας η κατασκευή χρηματοδοτήθηκε από τα λάφυρα των Μηδικών Πολέμων. Επιπροσθέτως, λίγο πιο έξω από την πόλη έστεκε ο ναός της Ορθίας Αρτέμιδος.