cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομέρ Ασάν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1961 στην Τραπεζούντα. Στην Ελλάδα είναι κυρίως γνωστός για το βιβλίο του «Ο Πολιτισμός του Πόντου», στο οποίο αναφέρει, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη σημαντικού αριθμού μουσουλμάνων ομιλητών της Ποντιακής γλώσσας στην σημερινή Τουρκία. Κατά τη δεκαετία του 80' ο Ομέρ Ασάν είχε διωχθεί για τις αριστερές πολιτικές του απόψεις, ενώ το 2002 δικάστηκε για το προαναφερθέν βιβλίο του με τη κατηγορία ότι έκανε «γραπτή προπαγάνδα με σκοπό τον διαμελισμό της Τουρκίας και εξύβριση της μνήμης του Κεμάλ Ατατούρκ».
Έχει βραβευτεί με το Βραβείο Ιπεκτσί για την προώθηση της Ελληνοτουρκικής φιλίας.
Windows Update
Το Microsoft Windows Update είναι μια υπηρεσία της Microsoft για τις οικογένειες λειτουργικών συστημάτων Windows 9x και Windows NT, η οποία αυτοματοποιεί τη λήψη και εγκατάσταση ενημερώσεων λογισμικού Microsoft Windows μέσω του Διαδικτύου. Η υπηρεσία παρέχει ενημερώσεις λογισμικού για Windows, καθώς και διάφορα προϊόντα προστασίας από ιούς της Microsoft, συμπεριλαμβανομένων των Windows Defender και Microsoft Security Essentials. Από την έναρξή της, η Microsoft έχει εισαγάγει δύο επεκτάσεις της υπηρεσίας: το Microsoft Update και το Windows Update για επιχειρήσεις. Το πρώτο επεκτείνει τη βασική υπηρεσία για να συμπεριλάβει άλλα προϊόντα της Microsoft, όπως το Microsoft Office και το Microsoft Expression Studio. Το τελευταίο είναι διαθέσιμο στις επαγγελματικές εκδόσεις των Windows 10 και επιτρέπει την αναβολή ενημερώσεων ή τη λήψη ενημερώσεων μόνο αφού υποβληθούν σε αυστηρό έλεγχο.
Καθώς η υπηρεσία έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών, το ίδιο συμβαίνει και με το λογισμικό πελάτη της. Για μια δεκαετία, το κύριο στοιχείο πελάτη της υπηρεσίας ήταν η εφαρμογή web του Windows Update που μπορούσε να εκτελεστεί μόνο μέσα στον Internet Explorer. Ξεκινώντας με τα Windows Vista, το κύριο στοιχείο πελάτη έγινε Windows Update Agent, ένα αναπόσπαστο στοιχείο του λειτουργικού συστήματος.
Ομέρ Ασάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι λαογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι φωτογράφοι
Windows Update
Η υπηρεσία παρέχει διάφορα είδη ενημερώσεων. Οι ενημερώσεις ασφαλείας ή οι κρίσιμες ενημερώσεις μετριάζουν τα τρωτά σημεία έναντι των εκμεταλλεύσεων ασφαλείας έναντι των Microsoft Windows. Οι αθροιστικές ενημερώσεις είναι ενημερώσεις που ομαδοποιούν πολλαπλές ενημερώσεις, τόσο νέες όσο και προηγούμενες ενημερώσεις. Οι αθροιστικές ενημερώσεις εισήχθησαν με τα Windows 10 και έχουν γίνει backport στα Windows 7 και Windows 8.1.
Η Microsoft κυκλοφορεί τακτικά ενημερώσεις τη δεύτερη Τρίτη κάθε μήνα (γνωστή ως Patch Tuesday), αλλά μπορεί να τις παρέχει κάθε φορά που απαιτείται επειγόντως μια νέα ενημέρωση για την αποτροπή μιας νέας εκμετάλλευσης που ανακαλύφθηκε ή επικρατεί. Οι διαχειριστές συστήματος μπορούν να ρυθμίσουν το Windows Update ώστε να εγκαθιστά αυτόματα σημαντικές ενημερώσεις για τα Microsoft Windows, εφόσον ο υπολογιστής έχει σύνδεση στο Διαδίκτυο.καθόλου|μικρογραφία|250x250εσ|Το Windows Update στα [[Windows 7]] καθόλου|μικρογραφία|250x250εσ|Το Windows Update στα [[Windows 8.1]]
Κατηγορία:Στοιχεία των Windows
Μύρωνας Συκιδήτης
Ο μοναχός Μύρωνας Συκιδίτης, υπήρξε λόγιος του Βυζαντίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Αλέξιου Γ' Άγγελου (1195-1203). Υποστήριξε στην σύνοδο που έγινε το 1199 ότι οι πιστοί κοινωνούν το φθαρτό και νεκρό σώμα του Χριστού και όχι το αναστημένο - ανακαινισμένο σώμα του. Καταπολεμήθηκε η διδασκαλία του Συκιδίτη με το δόγμα της αντίδοσης των ιδιωμάτων στις δύο φύσεις του Χριστού μετά την ένωση της σαρκώσεως του Λόγου. Η εκκλησία στηριζόμενη στο δόγμα της Χαλκηδόνας της Δ' Οικουμενικής Συνόδου και την δυοφυσιτική Χριστολογική φόρμουλα Εις Χριστόν εν δύο φύσεσι... καταδίκασε τον μοναχό Συκιδίτη για να λάβει τέρμα η έριδά του. Αποφάσισε ότι η Θεία Ευχαριστία συνδέεται με το θριαμβεύον απ' τον θάνατο αναστημένο σώμα του Χριστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί
Ιούλιος Λεωνίδας
Με το όνομα Ιούλιος Λεωνίδας υπάρχουν δύο επιγράμματα στην Παλατινή Ανθολογία (ΙΧ 42 και ΧΙΙ 20). Οι Jacobs και Paton ταυτίζουν τον ποιητή τους με τον Λεωνίδα τον Αλεξανδρέα, ενώ ο Waltz πιστεύει ότι είναι πιθανότερο ν’ ανήκουν στον T. Julius Leonidas, παιδαγωγό των γιων του  Γερμανικού.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Μούσα Παιδική
Πέρμια περίοδος
Η πέμπτη και τελευταία περίοδος της Παλαιοζωικής γεωλογικής εποχής είναι η Πέρμια. Η Πέρμια είναι μία γεωλογική περίοδος που εκτείνεται από 299,0 Εκατομμύρια έτη έως 248,0 Ma (προ παρόντος, Δ.Επ. Στρ. 2004). Είναι η τελευταία περίοδος της Παλαιοζωικής εποχής. Όπως συμβαίνει με όλες τις αρχαιότερες γεωλογικές περιόδους, τα στρώματα που καθορίζουν την Πέρμια έχουν αναγνωριστεί, ωστόσο δεν γνωρίζουμε το ακριβές χρονικό σημείο έναρξης. Η Πέρμια ακολουθεί τη Λιθανθρακοφόρο, (Πενσυλβάνια στη Βόρεια Αμερική) και ακολουθείται από την Τριασική. Στο τέλος της περιόδου παρατηρείται το γεγονός της εξαφάνισης ειδών. Ονομάστηκε Πέρμια το 1840 από τον Βρετανό γεωλόγο Ρόντρικ Μάρτσισον (Roderick Murchison), εξαιτίας των εκτεταμένων πέρμιων αποκαλύψεων της περιοχής γύρω από την πόλη Περμ στη Ρωσία. Οι πέρμιες αποκαλύψεις συνίστανται κυρίως από ηπειρωτικά ιζηματογενή πετρώματα και θαλάσσιες αποκαλύψεις αβαθών υδάτων.
Υποδιαιρέσεις
Η Πέρμια υποδιαιρείται σε κατώτερη (πρώιμη) και ανώτερη (ύστερη). Οι φάσεις πανίδας από τη νεότερη προς την αρχαιότερη έχουν ως εξής:
Ωκεανοί
Η στάθμη της θάλασσας στην Πέρμια παρέμεινε γενικά χαμηλή και τα παράκτια περιβάλλοντα περιορίστηκαν εξαιτίας της συγκέντρωσης σχεδόν όλων των μαζών γης σε μία και μοναδική ήπειρο, την Παγγαία. Μία ήπειρος, ακόμη και στις διαστάσεις υπερηπείρου έχει μικρότερη ακτογραμμή, απ’ ό,τι έξι ή οκτώ μικρότερες. Εν μέρει η έλλειψη ακτογραμμών θα μπορούσε να αποτελεί αιτία για τις εκτεταμένες εξαφανίσεις υδρόβιων οργανισμών, λόγω της δραστικής μείωσης των αβαθών υδάτων που προτιμούν αρκετοί υδρόβιοι οργανισμοί.
Πέρμια-Τριασική εξαφάνιση
Η Πέρμια τελείωσε με την πλέον εκτεταμένη μαζική εξαφάνιση ειδών που έχει καταγραφεί στην παλαιοντολογία: κατά την Πέρμια Τριασική εξαφάνιση το 90% έως 95% των υδρόβιων οργανισμών εξαφανίστηκαν, όπως και το 70% περίπου των χερσαίων οργανισμών.
Δεν είναι επαρκείς οι πληροφορίες για τον αν η εξαφάνιση συνδέεται με κλιματικές αλλαγές τις οποίες προκάλεσε η σύγκρουση της γης με μετεωρίτη, όπως έχει προταθεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές γεωλογικές μαρτυρίες ότι μαζική εκτόνωση βασαλτικού μάγματος συνεισέφερε σε μια μείζονα περιβαλλοντική πίεση που θα μπορούσε να οδηγήσει τα είδη που αναπτύχθηκαν κατάτην Πέρμια σε μαζική εξαφάνιση.
Οξειδωτικά αέρια της ατμόσφαιρας θα μπορούσαν να καταστρέψουν το τοξικό αέριο in αλλά σύντομα μια τέτοια διαδικασία θα μπορούσε να αναλώσει τα απαιτούμενα αέρια που χρειάζονται για τη μετατροπή του. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να αυξηθούν δραματικά σε λίγες εκατοντάδες χρόνια. Η μοντελοποίηση ενός τέτοιου γεγονότος υποδεικνύει ότι το τοξκό αέριο θα μπορούσε να καταστρέψει το όζον στα ανώτερα στρώματα, επιτρέποντας στην υπεριώδη ακτινοβολία να σκοτώσει όσα είδη επεβίωσαν του τοξικού περιβάλλοντος.
Οι τριλοβίτες, που επεβίωναν από την Κάμβρια, τελικά εξαφανίστηκαν πριν το τέλος της Πέρμιας.
Ζωή
Η χερσαία ζωή στην Πέρμια περιελάμβανε ποικίλα φυτά, αρθρόποδα, μαλάκια, αμφίβια και ερπετά. Τα τελευταία ήταν κυρίως Συναψίδια (Πελυκόσαυροι Θηραψίδια). Σε τούτη την περίοδο αναπτύχθηκε η χερσαία πανίδα και εμφανίστηκαν τα πρώτα μεγάλα φυτοφάγα και σαρκοφάγα, αλλά φαίνεται πως το οικοσύστημα ήταν εξαιρετικά ασταθές. Προς το τέλος της Πέρμιας εμφανίστηκαν οι πρώτοι Αρχόσαυροι και τα Θηκόδοντα, που εξελίχθηκαν κατά την Τριαδική περίοδο σε δεινόσαυρους.
Οι Πέρμιες θαλάσσιες αποθέσεις είναι πλούσιες σε απολιθώματα, εχινόδερμα, βραχιόποδα και κεφαλόποδα, μακρινούς συγγενείς σύγχρονων υδρόβιων οργανισμών. Στο τέλος της περιόδου το επίπεδο τής θάλασσας έφθασε στο χαμηλότερο σημείο όλων των εποχών, επηρεάζοντας τους υδρόβιους οργανισμούς των αβαθών. Τα ψάρια των βαθειών θαλασσών, δεν επηρεάστηκαν ιδιαίτερα, αλλά ένα είδος μόνον εχινοειδών επιβίωσε, το Miocidaris, με δύο μόνο σειρές μεσοϋδροφορικών πλακών (υπήρχαν από 1 - 8).
Την εποχή εκείνη, έχουμε σημαντικές μεταβολές αναλογίας των ισοτόπων τού 12C και του 13C, σε σχέση με άλλες περιόδους.
Παλαιογεωγραφία
Κατά τη διάρκεια της Πέρμιας, όλες οι μάζες γης εκτός τμημάτων της Ανατολικής Ασίας συγκεντρώθηκαν σε μια υπερήπειρο γνωστή ως Παγγαία. Η Παγγαία μετακινείτο από τον ισημερινό προς τους πόλους, επηρεάζοντας τα ωκεάνεια ρεύματα ενός μεγάλου και μοναδικού ωκεανού, ("Πανθάλασσα"). Μεγάλες ηπειρωτικές μάζες γης παρήγαγαν κλίματα με ακραίες συνθήκες ζέστης και ψύχους ("ηπειρωτικό κλίμα") και Μουσώνες με υψηλούς δείκτες εποχιακών βροχοπτώσεων. Οι έρημοι φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα εξαπλωμένες στην Παγγαία. Το ξηρό περιβάλλον ευνοούσε τα Γυμνόσπερμα, φυτά δηλαδή με τον σπόρο προστατευμένο με περίβλημα, αντί τα Σποριόφυτα, όπως είναι οι φτέρες. Τα πρώτα σύγχρονα δένδρα, (π.χ. Κωνοφόρα) εμφανίστηκαν στην Πέρμια.
Τρεις μεγάλες περιοχές σημειώνονται για τις πέρμιες αποθέσεις τους: Τα Ουράλια όρη (όπου και βρίσκεται η Περμ), η Κίνα και η Πέρμια λεκάνη της νοτιοδυτικής Βόρειας Αμερικής, στις Η.Π.Α. στην πολιτεία του Τέξας με τις περισσότερες αποθέσεις Πέρμιων πετρωμάτων στον κόσμο.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Παλαιοζωική εποχή Κατηγορία:Παλαιοντολογία
Γκύζη
Η περιοχή του Γκύζη είναι συνοικία της Αθήνας, βορείως της λεωφόρου Αλεξάνδρας, και ανήκει στο 7ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων. Συνορεύει βόρεια με το Πολύγωνο, με όριο την οδό Πριγκηποννήσων (συνέχεια της οδού Ευελπίδων), νότια με τη Νεάπολη με όριο τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, ανατολικά και με όριο την οδό Κυρίλλου Λουκάρεως με τη συνοικία Αβέρωφ, Κουντουριώτικα και τους Αμπελοκήπους και δυτικά με το Πεδίον του Άρεως. Ο Άρειος Πάγος, το Εφετείο Αθηνών και το Ειρηνοδικείο Αθηνών βρίσκονται στην οδό Κυρίλλου Λουκάρεως, στα σύνορα με του Γκύζη.
Χαρακτηριστικά
Αποτελεί πυκνοκατοικημένη περιοχή, η οποία ανοικοδομήθηκε ραγδαία τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Σε αυτήν κυριαρχούν αρκετά πολυκαταστήματα, ψηλές πολυκατοικίες και οδοί με έντονη κυκλοφοριακή κίνηση και ελάχιστες διαθέσιμες θέσεις στάθμευσης. Περιλαμβάνει μεγάλο τμήμα στα βόρεια της λεωφόρου Αλεξάνδρας, από τα Δικαστήρια μέχρι το Πεδίον του Άρεως. Η περιοχή εξυπηρετείται από την Γραμμή 3 του μετρό και, συγκεκριμένα, από τον σταθμό Αμπελόκηποι. Οι ελεύθεροι χώροι είναι σχεδόν ανύπαρκτοι, καθώς μικρής έκτασης πάρκα βρίσκονται στα βόρεια του Γκύζη, γύρω από την ομώνυμη πλατεία, κοντά στα σύνορα με το Πολύγωνο. Κυριότερο από αυτά είναι το μεγάλο Πάρκο Φινόπουλου, κοντά στο Πεδίον του Άρεως. Οι δύο ιεροί ναοί που υπάρχουν στου Γκύζη είναι η Αγία Ελεούσα, λίγο βορειότερα από τα Δικαστήρια, και ο Άγιος Ελευθέριος, επί της οδού Βαρβάκη. Κατά μήκος της λεωφόρου Αλεξάνδρας συναντάται πλήθος από καταστήματα, καφετέριες, εστιατόρια, συνεργεία, το παράρτημα του ΙΚΑ για το 7ο Δημοτικό Διαμέρισμα και τα κεντρικά γραφεία του Συνδέσμου Φιλάθλων Παναθηναϊκού. Στην περιοχή επίσης, υπάρχουν τρία μεγάλα και ιστορικά θέατρα της Αθήνας. το θέατρο Λαμπέτη, το θέατρο Ζίνα (και τα δύο βρίσκονται επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας) και το θερινό και ανακαινισμένο θέατρο Άλσος (στην οδό Ευελπίδων).
Ετυμολογία
Η συνοικία πήρε το όνομά της από το μεγάλο Τηνιακό ζωγράφο Νικόλαο Γύζη και θα έπρεπε να αποκαλείται Γύζη. Όμως, επειδή, ο Γύζης το 1865 εγκαταστάθηκε στο Μόναχο της Γερμανίας, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του, και στους πίνακες που ζωγράφισε εκεί έβαλε την υπογραφή του με λατινικούς χαρακτήρες, γύρω στο 1925 το όνομα της συνοικίας υπέστη παραφθορά σε Γκύζη. Το ίδιο όνομα φέρει η πλατεία που συμπίπτει με το κέντρο της, αλλά και η οδός από την οποία διέρχονται τα αστικά λεωφορεία της Γραμμής 021- Κάνιγγος-Γκύζη και η οποία αποτελεί προέκταση της οδού Ιπποκράτους.
Η συνοικία αναπτύχθηκε τις πρώτες δεκαετίες γύρω από την πλατεία Γκύζη, στα βόρεια της συνοικίας, και την οδό Γκύζη, η οποία συνδέει την πλατεία με την λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Αθλητισμός
Στο Γκύζη εδρεύει ο Γκυζιακός Αθλητικός Όμιλος, γνωστός απλά ως Γκυζιακός. Ιδρύθηκε επίσημα το 1937 αποτελώντας τη συνέχεια προϋπάρχοντος ανεπίσημου σωματείου υπό το όνομα ''Αθλητική Ένωση Αγ. Στυλιανού''. Έχει συνεχή αγωνιστική πορεία από την ίδρυσή του και εκπροσωπεί την περιοχή στα τοπικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών, στη δύναμη της οποίας και ανήκει.
Ιερά Μητρόπολις Νικαίας (Οικουμενικό Πατριαρχείο)
thumb|300px|Ο Ναός της του Θεού Σοφίας στη [[Νίκαια (Βιθυνία)|Νίκαια της Μικράς Ασίας, όπου συνήλθε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 787.]] Η Ιερά Μητρόπολις Νικαίας ήταν μια επαρχία (από τα μέσα του 4ου αιώνα Μητρόπολη) του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με έδρα την πόλη της Νίκαιας στη Βιθυνία (σημερινό Ιζνίκ της Τουρκίας). Ήταν σπουδαία επαρχία λόγω της εγγύτητάς της με τη βυζαντινή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, και επειδή σε αυτήν διεξήχθησαν δύο Οικουμενικές Σύνοδοι, το 325 και 787. Η Μητρόπολη Νικαίας παρέμεινε σημαντική μέχρι την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1331. Κατόπιν, το χριστιανικό στοιχείο στην περιοχή μειώθηκε γρήγορα, με τη φυγή του ελληνικού πληθυσμού και τον εξισλαμισμό των υπολοίπων. Έτσι, η έδρα της Μητρόπολης μεταφέρθηκε στην Κίο. Η Μητρόπολη παρέμεινε ενεργή μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Διατηρείται ως τίτλος ιεραρχών του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και από τα μέσα του 15ου αιώνα και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ιστορία
Η πόλη παρέμεινε σημαντική καθ 'όλη τη μέση βυζαντινή περίοδο (7ος-12ος αιώνας). Μετά την εξέγερση του Νικηφόρου Μελισσηνού, οι Τούρκοι σύμμαχοί του κατέλαβαν την πόλη το 1081 και την έκαναν πρώτη πρωτεύουσα του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ρουμ, μέχρι την ανακατάληψή της από την Α΄ Σταυροφορία το 1097. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας και την ίδρυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας (1204), η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και έδρα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εν εξορία μέχρι την επανακατάκτηση της Πόλης το 1261. Μεταξύ των 46 επισκόπων που καταγράφει ο Le Quien (Oriens Christianus, τόμ. I, 639–56), οι πιο αξιοσημείωτοι είναι: ο Θέογνις, ο πρώτος γνωστός επίσκοπος, που αφορίστηκε το 325, ο Αναστάσιος τον 6ο αιώνα, ο Πέτρος, ο Θεοφάνης ο Γραπτός (συγγραφέας της Οκτωήχου), ο Ιγνάτιος ο Διάκονος και ο Γρηγόριος Ασβεστάς τον 9ο αιώνα, ο Ευστράτιος στις αρχές του 12ου αιώνα και ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος τον 15ο αιώνα.
Η πόλη καταλήφθηκε μετά από μια μακρά πολιορκία από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1331. Η μακρά αντίσταση της πόλης, η έξοδος του ελληνικού ορθόδοξου πληθυσμού της σε εδάφη ακόμη ελεγχόμενα από το Βυζάντιο και ο γρήγορος εξισλαμισμός που ακολούθησε την κατάκτηση (παρά το φαινόμενο του κρυπτο-χριστιανισμού) μείωσε γρήγορα το τοπικό ελληνικό ορθόδοξο στοιχείο. Ήδη το 1354, όταν ο Γρηγόριος Παλαμάς επισκέφθηκε την πόλη, βρήκε ότι ο τοπικός χριστιανικός πληθυσμός ήταν πολύ εξαντλημένος και σε μια μερική απογραφή της ίδιας της Νίκαιας που χρονολογείται από το 1454/5, καταγράφονται μόνο επτά χριστιανικά νοικοκυριά. Παρότι ολόκληρη η περιοχή της Βιθυνίας υπέστη απότομη πτώση του χριστιανικού της στοιχείου κατά τη διάρκεια και μετά την οθωμανική κατάκτηση, το Πατριαρχείο διατήρησε ενεργές όλες τις μητροπόλεις της βυζαντινής εποχής καθ'όλη την πρώιμη οθωμανική περίοδο (πέρα από τη Νίκαια, και τη Νικομήδεια, τη Χαλκηδόνα και την Προύσα) σε βαθμό εντελώς δυσανάλογο προς τις δημογραφικές πραγματικότητες. Πέρα από την επιθυμία να διατηρηθούν ενεργές ιστορικές και σπουδαίες επισκοπές όπως αυτή της Νικαίας, αυτή η πρακτική ήταν πιθανότατα αποτέλεσμα της γειτνίασής τους με την έδρα του Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επέτρεψε στους επισκόπους τους να διαχειρίζονται τις επισκοπές τους και παράλληλα να διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στην κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας. Η πρακτική αυτή επισημοποιήθηκε τον 18ο αιώνα, όταν οι επίσκοποι των πλησιέστερων στην Κωνσταντινούπολη επισκοπών (δηλαδή της Βιθυνίας και της Ανατολικής Θράκης), οι οποίοι συνήθως κατοικούσαν στην οθωμανική πρωτεύουσα και ήταν μέλη της μόνιμης συνόδου του πατριαρχείου, αναβαθμίστηκαν σε «Γέροντες» Μητροπολίτες και σχημάτισαν μια ομάδα με την ισχύ να ελέγχει και να συμβουλεύει τους Πατριάρχες.
Ωστόσο, ως αποτέλεσμα της έλλειψης του χριστιανικού στοιχείου στην ίδια τη Νίκαια, η έδρα της Μητρόπολης μεταφέρθηκε στο κοντινό λιμάνι της Κίου, της οποίας καταργήθηκε η αρχιεπισκοπή. Η ακριβής ημερομηνία μεταφοράς της έδρας μας είναι άγνωστη, αλλά μπορεί να συνέβη ήδη στα τέλη του 14ου αιώνα. Η τοπική εκκλησία της Κοιμήσεως (ή η Θεοτόκος Παζαριώτισσα, όπως ήταν γνωστή) χρησίμευσε ως καθεδρικός ναός της Μητρόπολης τουλάχιστον από την ανακαίνισή της το 1692.
Η Μητρόπολη γνώρισε μια αναβίωση στα τέλη της Οθωμανικής εποχής, ως αποτέλεσμα της γενικής δημογραφικής αύξησης του ορθόδοξου (όχι μόνο ελληνικού) πληθυσμού αυτήν την περίοδο. Στις αρχές του 20ού αιώνα περιελάμβανε 26 ενορίες, συμπεριλαμβανομένων των Ελληνόφωνων, των Αρμενίων και των Τουρκόφωνων. Σύμφωνα με την (όχι πάντα αξιόπιστη) απογραφή του Πατριαρχείου πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μητρόπολη ποίμαινε 33.470 άτομα.
Πηγές
Νικαιας
Κοινό κονάκι
Το κοινό κονάκι, Anguis fragilis Linnaeus, 1758 είναι ένα είδος άποδης σαύρας της οικογένειας Anguidae. Πρόκειται για ενδημικό το πιο κοινό κονάκι στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα απαντάται στη Μακεδονία και τη Θράκη. Στην Δ. Μακεδονία, καθώς και στον υπόλοιπο ηπειρωτικό κορμό αντικαθίσταται από το Ελληνικό κονάκι (Anguis graeca).
Παρουσία στην Ελλάδα
μικρογραφία|600x600εσ|αριστερά|Γεωγραφική κατανομή των τριών ειδών Anguis ([[κονάκια) στην Ελλάδα ]] Στην Ελλάδα, εκτός από το κοινό κονάκι, απαντώνται τα εξής είδη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαύρια
Ιωάννης Β΄ του Έχμοντ
Ο Ιωάννης Β΄, ολλανδ.: John II heer van Egmond (π. 1385}} - 4 Ιανουαρίου 1451) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κύριος του Έχμοντ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Άρνολντ Α΄ κυρίου του Έχμοντ (απεβ. 9 Απριλίου 1409, γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Έχμοντ και της Γκουίντα του Άρμσταλ) και της Γιολάντε του Λάινινγκεν (απεβ. 24 Απριλίου 1434, κόρης του Φρειδερίκου Η΄ του Λάινινγκεν και της Γιολάντε του Γύλιχ).
Οικογένεια
Στις 23 Ιουνίου 1409 ο Ιωάννης Β΄ νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Ιωάννη Ε΄ κυρίου του Άρκελ και απέκτησε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Έχμοντ
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν - Γκούζεν (γερμ. Konzentrationlager (KZ) Mauthausen - Gusen) ήταν Ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης που κατασκευάστηκε στην Αυστρία κυρίως για την κράτηση και την καταναγκαστική εργασία κοινωνικών ομάδων που αντιτίθεντο στο Ναζιστικό καθεστώς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε αυτό δεν γίνονταν ατομικές και ομαδικές εκτελέσεις κρατουμένων. Από την ίδρυση μέχρι την απελευθέρωσή του υπολογίζεται ότι σε αυτό βρήκαν τον θάνατο περίπου 100.000 άτομα. right|thumb|250px|Μαουτχάουζεν: Ο κεντρικός δρόμος. Στο βάθος η κεντρική πύλη
Η κατασκευή
right|thumb|200px|Γκούζεν: Η κατασκευή του Στρατοπέδου (1940). Φωτ. Deutsches Bundesarchiv Τον Μάρτιο του 1938 οι Ναζιστές κατάφεραν την Προσάρτηση της Αυστρίας στο Γ΄ Ράιχ. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους οι ηγέτες των SS Χάινριχ Χίμλερ και Όσβαλντ Πόολ (Oswald Pohl) πραγματοποίησαν επίσκεψη στα λατομεία γρανίτη που υπάρχουν κοντά στις κωμοπόλεις Μαουτχάουζεν και Γκούζεν της βορειοανατολικής Αυστρίας, κοντά στην πόλη Λιντς. Η επίσκεψη αυτή είχε ως πρώτο αποτέλεσμα τη σύσταση μιας εταιρείας, ελεγχόμενης από την SS, με την επωνυμία "Deutsche Erd- und Steinwerke GmbH" - συντομογραφικά DESt - με έδρα το Βερολίνο και διευθυντή τον Πόολ. Προς το τέλος Μαΐου ο Πόολ ταξίδεψε εκεί για δεύτερη φορά, με σκοπό το σχεδιασμό ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης στην περιοχή. Τον Ιούνιο η DESt άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Γενικό Επιθεωρητή Αρχιτεκτονικής του Ράιχ και προσωπικό αρχιτέκτονα του Χίτλερ, Άλμπερτ Σπέερ για την προμήθεια οικοδομικών υλικών αρχικά σε δεκαετή βάση. Τα τρία λατομεία (Wiener Graben, Marbacher Bruch και Bettelberg) της περιοχής ανήκαν στον Δήμο της Βιέννης, ο οποίος τα χρησιμοποιούσε για την προμήθεια υλικού λιθόστρωσης των οδών της πόλης. Τα λατομεία αρχικά υπενοικιάσθηκαν και στη συνέχεια πωλήθηκαν στην DESt, αρχής γενομένης από περιοχές γύρω στο Γκούζεν στις 25 Μαΐου 1938. Για τις εξορυκτικές εργασίες η SS θα χρησιμοποιούσε κρατουμένους. Το ίδιο έκανε και για την κατασκευή των εγκαταστάσεων του στρατοπέδου: Στις 8 Αυγούστου 1938 μια ομάδα τριακοσίων κρατουμένων από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου μεταφέρθηκε στην περιοχή του λατομείου "Wiener Graben" και ξεκίνησε την οικοδόμηση του στρατοπέδου. Η χρηματοδότηση του έργου έγινε από τα λεγόμενα "κεφάλαια Χάιντριχ", δηλαδή από κεφάλαια που συγκέντρωνε ο επικεφαλής της RSHA (Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας) από κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων και προσωπικών αντικειμένων των κρατουμένων σε άλλα στρατόπεδα ή δολοφονημένων Εβραίων και αντιπάλων του καθεστώτος.
left|thumb|220px|Επίσκεψη στο Μαουτχάουζεν. Από αριστερά [[Ερνστ Καλτενμπρούννερ, Φραντς Τσιράις, Χάινριχ Χίμλερ, Άουγκουστ Αϊγκρούμπερ]] Οι κρατούμενοι - εργάτες ήταν είτε κατάδικοι του κοινού ποινικού δικαίου είτε "μη κοινωνικοποιημένα" άτομα γερμανικής και αυστριακής καταγωγής. Εκτέλεσαν τις εξορυκτικές εργασίες αποκομίζοντας τόνους γρανίτη για την κατασκευή του τείχους που περιέβαλε το στρατόπεδο και των κτιριακών του εγκαταστάσεων. Επειδή οι εργασίες απαιτούσαν ταχύτερους ρυθμούς, μεταφέρθηκαν περισσότεροι κρατούμενοι πρώτα στις 5 και ύστερα στις 18 Οκτωβρίου. Για τους κρατούμενους του Νταχάου η άφιξη στο νέο στρατόπεδο ήταν πραγματικό σοκ: Οι διαδικασίες απολύμανσης, ένδυσης και καταγραφής συνοδεύονταν από ξυλοδαρμούς και απειλές από τους άνδρες της SS. Οι συνθήκες ήταν πράγματι τόσο άθλιες, που στις 18 Αυγούστου σημειώνεται η πρώτη αυτοκτονία κρατουμένου και στις 15 Νοεμβρίου πυροβολείται κρατούμενος "που προσπαθούσε να δραπετεύσει". Τον Οκτώβριο οι κρατούμενοι ανέρχονται σε 500 και αργότερα (με τη δεύτερη μεταγωγή) σε 800 αλλά στα τέλη Νοεμβρίου αποστέλλονται στο στρατόπεδο άλλοι 200. Οι προσαγωγές συνεχίζονται και, μέχρι το τέλος του 1939 το Μαουτχάουζεν αριθμεί ήδη 2.800 κρατούμενους, οι οποίοι στεγάζονται σε 20 παραπήγματα παρατεταγμένα σε σειρές των τεσσάρων ή πέντε.
Η λειτουργία
Στα τέλη του 1939 η DESt αγόρασε τα λατομεία Γκούζεν και Κάστενχοφ (Kastenhof). Για την εκμετάλλευσή τους μεταφέρθηκαν στο νέο στρατόπεδο του Γκούζεν οι πρώτοι κρατούμενοι (αρχές 1940). Τον χειμώνα του 1942/43 στα λατομεία του Γκούζεν εργάζονταν 2.800 κρατούμενοι, στην πλειοψηφία τους Πολωνοί, και σε αυτά του Μαουτχάουζεν περίπου 2.000.
Οι κρατούμενοι χωρίζονταν σε ομάδες (kommando) καθεμιά από τις οποίες είχε ως επικεφαλής ένα kapo, άνδρα των δυνάμεων της SS. Οι μεγαλύτερες ομάδες είχαν έναν ανώτερο kapo με μερικούς kapos και βοηθούς τους. Η εργασία ξεκινούσε στις 06:30 τη θερινή και στις 07:30 τη χειμερινή περίοδο. Η μεσημεριανή διακοπή διαρκούσε μισή ή μία ώρα και η εργασία συνεχιζόταν ως τις 4:45 μμ ή τις 6:30 μμ ανάλογα με την εποχή. Αυτό σήμαινε ότι η εργάσιμη ημέρα διαρκούσε 11 ώρες τη θερινή και 8 έως 8 ώρες τη χειμερινή περίοδο (54 - 60 ώρες εβδομαδιαίως). Αν κάποιοι κρατούμενοι επιλέγονταν προς θανάτωση, είτε από τους άνδρες της SS είτε από το διοικητή του στρατοπέδου, υποχρεώνονταν να ανεβάζουν τα τεμάχια του γρανίτη από το ορυχείο στην επιφάνεια μέσω μιας ξύλινης σκάλας (της επιλεγόμενης και "σκάλας του Θανάτου") μέσα σε ξύλινο πηλοφόρι. Πρακτικά σε αυτή την εργασία τοποθετούνταν, κατά πρώτο λόγο, όλοι οι Εβραίοι κρατούμενοι. Το 1941 το στρατόπεδο απέκτησε "ιδιόκτητο" θάλαμο αερίων και αποτεφρωτήριο, αν και οι εγκαταστάσεις αυτές αρχικά δεν χρησιμοποιούνταν συχνά.
Παράλληλα, το Γκούζεν χωρίστηκε, με αγκαθωτό συρματόπλεγμα, σε δύο τμήματα: Στο πρώτο διέμειναν όσοι εκτελούσαν καταναγκαστική εργασία, στο δεύτερο σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, κυρίως αξιωματικοί, γι΄αυτό και αποκλήθηκε "Στρατόπεδο των Ρώσων". Η περιοχή του στρατοπέδου επεκτάθηκε για να στεγάσει μια τεράστια αποθήκη των SS, στην οποία μεταφέρονταν και υφίσταντο διαλογή ποικίλων ειδών αγαθά, τα οποία είχαν υφαρπαγεί από τις κατακτημένες χώρες, μέχρι να μεταφερθούν στη Γερμανία. Η αποθήκη αυτή "επέζησε" μέχρι τον Μάρτιο του 1944, οπότε εκκενώθηκε ολοσχερώς και μετατράπηκε σε δεύτερο στρατόπεδο, που ονομάστηκε Γκούζεν ΙΙ. Όπως είναι φυσικό, οι 17.000 κρατούμενοι σε αυτό δεν διέθεταν τα μέσα για να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες. Τον Δεκέμβριο του 1944, στο παρακείμενο χωριό Λούνγκιτζ (Lungitz) δημιουργήθηκε νέο τμήμα του στρατοπέδου, που ονομάστηκε Γκούζεν ΙΙΙ, κάνοντας χρήση του κτηρίου ενός παλαιού εργοστασίου που υπήρχε εκεί. Παρά τις επεκτάσεις και τα παραρτήματα, το στρατόπεδο ήταν ήδη υπερφορτωμένο με κρατουμένους.
Η κατάσταση υπερπληθυσμού άρχισε να ξεφεύγει από τον έλεγχο όταν το φθινόπωρο του 1944 δημιουργήθηκε το λεγόμενο "στρατόπεδο με τις σκηνές". Στο αντίθετο άκρο από την κεντρική πύλη του στήθηκαν δεκαέξι μεγάλες σκηνές, για να στεγάσουν τις μεγάλες ομάδες Εβραίων που άρχισαν να καταφθάνουν από την Ουγγαρία. Συνολικά μεταφέρθηκαν εκεί περίπου 11.000 Εβραίοι της Ουγγαρίας, πολλοί από τους οποίους βρήκαν τον θάνατο είτε κατά τη διαλογή είτε κατά τη μεταφορά τους.
Καταναγκαστική εργασία στη βιομηχανία εξοπλισμών
Μέχρι το 1942 η εργασία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αποτελούσε τρόπο τιμωρίας ή και εξόντωσης και οι Ναζιστές ενδιαφέρονταν περισσότερο για την καταστολή και όχι για τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Το 1942, όμως, η Γερμανία ήταν υποχρεωμένη να μάχεται σκληρά στο Ανατολικό μέτωπο, το οποίο απορροφούσε σημαντικές δυνάμεις, και αυτό επέφερε ανατροπή στην αγορά εργασίας. Έτσι, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης απέκτησαν νέο ρόλο, καθώς απαιτούνταν χιλιάδες εργατικά χέρια για τα, αρχικά επιφανειακά και στη συνέχεια υπόγεια, εργοστάσια παραγωγής υλικού εξοπλισμού. Οι αρχικές προβλέψεις μεταφοράς εργατών από τις κατακτημένες χώρες δεν είχε αποδώσει καρπούς. Οι Ναζί εκπόνησαν ένα νέο σχέδιο για τη χρησιμοποίηση των κρατουμένων των στρατοπέδων στη βιομηχανία, καθώς οι κρατούμενοι αυτοί αποτελούσαν μια άμεσα εκμεταλλεύσιμη "δεξαμενή" εργατικών χειρών, έστω και ανειδίκευτων. Ο ίδιος ο Πόολ εξέδωσε σχετική εγκύκλιο τον Απρίλιο του 1942, αναπροσανατολίζοντας την κινητοποίηση του εργατικού δυναμικού των κρατουμένων προς την πολεμική βιομηχανία. Παρά την έκδοση αυτής της εγκυκλίου, ο προσανατολισμός του Μαουτχάουζεν και των παραρτημάτων του, που είχαν στο μεταξύ δημιουργηθεί, δεν μεταβλήθηκε σημαντικά, καθώς στην πολεμική παραγωγή απασχολούνταν μόνο το 8% των κρατουμένων. Η κατάσταση άλλαξε στις αρχές του 1943, όταν το στρατόπεδο το επισκέφθηκε ο Άλμπερτ Σπέερ υπό τη νέα του ιδιότητα ως Υπουργού Εξοπλισμών. Ο Σπέερ διέταξε την πλήρη απασχόληση του συνόλου των κρατουμένων στην πολεμική παραγωγή. Δημιουργήθηκαν πολλά νέα παραρτήματα και το εργατικό δυναμικό των κρατουμένων άρχισε να απασχολείται από εταιρείες που συμμετείχαν στην πολεμική παραγωγή. Πρώτη εταιρεία που χρησιμοποίησε κρατουμένους ως εργάτες ήταν η Στάγιερ - Ντάιμλερ - Πουχ (Steyr - Daimler - Puch AG.), δημιουργώντας, τον Μάρτιο του 1942, ένα νέο παράρτημα του στρατοπέδου στο Steyr-Münichholz, την "πόλη" της βιομηχανίας Στάγιερ (Steyr), στο οποίο κατασκευάζονταν κυρίως ρουλμάν και εξαρτήματα αεροσκαφών.
Το Μαουτχάουζεν ως επιχείρηση
Το Μαουτχάουζεν ξεπέρασε, συγκριτικά, σε παραγωγή και τα πέντε άλλα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, αποφέροντας στην SS μεγάλα κέρδη (οι κρατούμενοι μισθώνονταν από την SS στις εταιρείες που τους χρησιμοποιούσαν και οι "μισθοί" δεν κατέληγαν, ασφαλώς, στους κρατούμενους αλλά στα ταμεία της SS). Χαρακτηριστικά αποτιμάται ότι, μόνο το 1944, η παραγωγή από το σύμπλεγμα του Μαουτχάουζεν ανήλθε στο ποσόν των 11 εκατομ. γερμανικών μάρκων. Κρατούμενοι χρησιμοποιήθηκαν τόσο από εθνικές και μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες όσο και από μικρότερες και τοπικές.
Συνολικά 45 ιδιωτικές εταιρείες χρησιμοποίησαν κρατούμενους στις εργασίες τους. Ανάμεσα σε αυτές συγκαταλέγονται οι:
Μερικές φορές κρατούμενοι "ενοικιάζονταν" σε τοπικές φάρμες ή για την κατασκευή δρόμων, για την ενίσχυση και διαμόρφωση των παρόχθιων περιοχών του Δούναβη, μέχρι και για ανασκαφές αρχαιολογικών χώρων, όπως στο Σπίλμπεργκ (Spielberg).
Όταν οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν τους στρατηγικούς βομβαρδισμούς, στοχεύοντας τη γερμανική πολεμική βιομηχανία, ο Σπέερ και οι συνεργάτες του αποφάσισαν να μεταφέρουν τις εγκαταστάσεις υπόγεια, ώστε να είναι απρόσβλητες από τους βομβαρδισμούς. Στο Γκούζεν Ι δόθηκε εντολή στους κρατούμενους να διανοίξουν μερικές μεγάλες σήραγγες στους λόφους που περιέβαλλαν το στρατόπεδο. Η επιχείρηση αυτή αποκλήθηκε "Kellerbau". Μέχρι το τέλος του Πολέμου οι κρατούμενοι είχαν διανοίξει σήραγγες συνολικής επιφάνειας περίπου 29,5 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, στις οποίες στεγάσθηκε βιομηχανία μικρών όπλων. Παρόμοιες σήραγγες άνοιξαν οι κρατούμενοι του Γκούζεν ΙΙ (επιχείρηση "Bergkristall"), με επιφάνεια περίπου 50 χιλ. m2, τις οποίες κατέλαβε η αεροπορική βιομηχανία Μέσσερσμιτ για την κατασκευή του αεροσκάφους Messerschmitt Me 262 και εξαρτημάτων των ιπτάμενων βλημάτων V-2. Η εγκατάσταση αυτή ήταν έτοιμη στις αρχές του 1945 με δυναμικότητα 1.250 σκαφών ανά μήνα. Ήταν το μεγαλύτερο εργοστάσιο αεροσκαφών στη Γερμανία μετά το αντίστοιχο - επίσης υπόγειο - εργοστάσιο του στρατοπέδου Μίτελμπάου-Ντόρα (Mittelbau-Dora).
thumb|200px|Επιζώντες του Μαουτχάουζεν - Γκούζεν
Η απελευθέρωση
Κατά τις τελευταίες εβδομάδες της λειτουργίας του στρατοπέδου οι άνδρες της SS έκαναν όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες για να καλύψουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους. Την περίοδο αυτή χρησιμοποιήθηκε περισσότερο ο θάλαμος αερίων (χωρητικότητας 120 ατόμων), στον οποίο θανατώθηκαν 650 άτομα στην προσπάθεια να "ελαφρώσει" το νοσοκομείο. Στις 2 Μαΐου θανατώθηκαν όσοι υπηρετούσαν στον θάλαμο αερίων και στο αποτεφρωτήριο. Οι SS μετά το τελευταίο προσκλητήριο στις 3 Μαΐου εγκατέλειψαν το στρατόπεδο. Στις 5 Μαΐου ένα αμερικανικό άρμα της 11ης Θωρακισμένης Μεραρχίας (3η Στρατιά) όρμησε μέσα σπάζοντας την κεντρική πύλη. Οι κρατούμενοι που βρέθηκαν εκεί, καθώς και όσοι είχαν απομείνει στα παραρτήματα, ανέρχονταν σε 66.124, ενώ οι 15.000 Εβραίοι του παραρτήματος Γκουνσκίρχεν δεν είχαν προλάβει να καταγραφούν. Τα τελευταία παραρτήματα απελευθερώθηκαν την επόμενη ημέρα, 6 Μαΐου 1945.
left|thumb|250px|Κρατούμενοι του Έμπενζεε αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους
Μετά την απελευθέρωση
Μερικές ημέρες ύστερα από την απελευθέρωσή του το Στρατόπεδο παραδόθηκε στις Σοβιετικές δυνάμεις. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας για τον Κόκκινο Στρατό. Οι υπόγειες εγκαταστάσεις αποσυναρμολογήθηκαν και στάλθηκαν στην ΕΣΣΔ ως λάφυρο πολέμου. Το στρατόπεδο παρέμεινε αφύλακτο το 1946 και το 1947 και όσες εγκαταστάσεις του είχαν απομείνει λεηλατήθηκαν τόσο από τους Σοβιετικούς όσο και από τον εγχώριο πληθυσμό. Το 1947 οι Σοβιετικοί ανατίναξαν τις περισσότερες σήραγγες και αποσύρθηκαν από την περιοχή, παραδίδοντάς την στις Αυστριακές αρχές. Το 1949 η περιοχή ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο, αλλά μόλις το 1970 ο Αυστριακός Καγκελάριος Μπρούνο Κράισκι εγκαινίασε επίσημα το Μουσείο του Μαουτχάουζεν στην περιοχή του κεντρικού στρατοπέδου. Οι περιοχές των Γκούζεν Ι, ΙΙ και ΙΙΙ σήμερα είναι κατοικημένες.
Διώξεις των εγκληματιών του Μαουτχάουζεν
Όσοι από τους άνδρες της SS υπηρέτησαν στο σύμπλεγμα του Μαουτχάουζεν και έγινε δυνατό να βρεθούν μετά τον Πόλεμο, δικάσθηκαν σε δίκη συνακόλουθη της Δίκης της Νυρεμβέργης, που έγινε στο Νταχάου και επονομάστηκε "Δίκη του Νταχάου". Εξήντα ένα άτομα δικάσθηκαν εκεί. Όλοι βρέθηκαν ένοχοι για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Πενήντα οκτώ καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό (σε εννέα από αυτούς αργότερα μειώθηκε η ποινή σε ισόβια κάθειρξη) και τρεις σε ισόβια. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο Άουγκουστ Αϊγκρούμπερ, γκαουλάιτερ της Άνω Αυστρίας. Ο διοικητής του Μαουτχάουζεν Φραντς Τσίραϊς δεν δικάσθηκε, καθώς σκοτώθηκε στις 24 Μαΐου 1945 από πυροβόλο όπλο στη θέση του Γκούζεν Ι.
Πηγές
Το άρθρο βασίστηκε στις εξής πηγές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαουτχαουζεν-Γκουζεν
1820
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1820 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Τραγανό Πύργου Ηλείας
Το Τραγανό Πύργου είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 22 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται δυτικά του Πύργου και ουσιαστικά αποτελεί προάστιό του. Δυτικά του είναι ο Παλάτας, βορειοδυτικά το ομώνυμο Τραγανό Αγίου Ιωάννη και βόρεια η Συντριάδα. Μέσα από τον οικισμό περνάει η επαρχιακή οδός Πύργου - Κατακόλου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Πύργου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Πύργο, τον Ανθόπυργο, τη Συντριάδα και τα Καβασιλάκια αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Πύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 241 κατοίκους.
1820
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Τραγανό Πύργου Ηλείας
Σημείωση
Στην Ηλεία, εκτός από το γειτονικό ομώνυμο οικισμό Τραγανό Αγίου Ιωάννη, υπάρχει στο δήμο Πηνειού η κωμόπολη Τραγανό.
Άδωνις Κύρου (εκδότης)
Ο Άδωνις Κύρου (αρχικό όνομα Άδωνις Ιωαννίδης) (Λευκωσία 2 Μαΐου 1872 - Αθήνα 10 Σεπτεμβρίου 1918) υπήρξε Ελληνοκύπριος εκδότης.
Τραγανό Πύργου Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Άδωνις Κύρου (εκδότης)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1872 και πέθανε στην Αθήνα το 1918. Μετά το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κύπρο, παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα εισήλθε στη δημοσιογραφία. Δημοσίευσε τα πρώτα του άρθρα και χρονογραφήματα στην εφημερίδα Σκριπ και Ακρόπολη, αν και και κατά καιρούς έγραφε στην κυπριακή εφημερίδα Πατρίς του θείου του Αχιλλέα Λιασίδη. Από το 1898 υπήρξε συνεκδότης της εφημερίδας Εστία μαζί με τον Σπύρο Δάσιο, ενώ το 1900 η εφημερίδα πέρασε στα χέρια του καθ' ολοκληρία. Μετά τον θάνατό του, την έκδοση της εφημερίδας ανέλαβαν οι γυιοί του Αχιλλέας Κύρου και Κύρος Κύρου.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι εκδότες Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι
Νήσοι Νέας Σιβηρίας
Λόγω των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών, στα νησιά δεν υπάρχει μόνιμη ανθρώπινη παρουσία, με εξαίρεση μία παλαιά σοβιετική στρατιωτική βάση που βρίσκεται σε φάση επαναλειτουργίας.
Γεωγραφία
Κατά το απώτερο παρελθόν, η ακτογραμμή της Σιβηρίας έφτανε αρκετά βορειότερα από τα σημερινά της όρια (υπολογίζεται 700-1000 χιλιόμετρα). Αυτό άλλαξε πριν από περίπου 30.000 χρόνια, όταν ανέβηκε η στάθμη της θάλασσας κατά 100-120 μέτρα και πλημμύρισαν οι παραθαλάσσιες πεδιάδες. Ό,τι απέμεινε πάνω από το νερό μετά από αυτό το φαινόμενο, είναι οι σημερινές Νήσοι Νέας Σιβηρίας, οι οποίες χωρίζονται σε τρία επιμέρους συμπλέγματα:
Κλίμα
Το κλίμα είναι αρκτικό, με βαρείς χειμώνες και κρύα καλοκαίρια. Η πολική νύχτα διαρκεί από Νοέμβριο μέχρι Φεβρουάριο και ο ήλιος του μεσονυχτίου από Μάιο μέχρι Αύγουστο. Τους περισσότερους μήνες, η θάλασσα του αρχιπελάγους είναι παγωμένη, η δε ναυσιπλοΐα είναι εφικτή μόνο κατά το καλοκαίρι των πιο θερμών ετών. Μεγάλο τμήμα των νησιών καλύπτεται από παγετώνες, ενώ συχνό είναι το φαινόμενο του μόνιμα παγωμένου εδάφους (περμαφρόστ).
Στο Κοτέλνι, για το οποίο υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία, η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ -20 και -30 °C από Νοέμβριο έως Απρίλιο, ξεπερνά δε τους 0 °C μόνο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Η υψηλότερη στιγμιαία θερμοκρασία που έχει καταγραφεί είναι 25,1 °C (Ιούλιος 1991) και η χαμηλότερη -49,9 °C (Φεβρουάριος 2002).
Η βλάστηση είναι η χαρακτηριστική της τούνδρας (διάφορα είδη βρύων και λειχηνών). Η πανίδα της ξηράς κυριαρχείται από ένα ενδημικό είδος αρουραίου, αρκτικές αλεπούδες, πολικές αρκούδες και (μόνο τους θερινούς μήνες) κοπάδια άγριων ταράνδων που επικοινωνούν με την απέναντι ξηρά χάρη στην παγωμένη θάλασσα. Η θαλάσσια πανίδα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων λευκές φάλαινες, θαλάσσιους ίππους και διάφορα είδη φώκιας. Τέλος, μεταξύ Μαρτίου - Σεπτεμβρίου σχηματίζουν αποικίες περίπου 35 είδη πτηνών, όπως χήνες, πάπιες, γλάροι και ληστόγλαροι.
Ανθρώπινη παρουσία
Ευρήματα πιστοποιούν ανθρώπινη κατοίκηση κατά την προϊστορική εποχή. Στο Ζοχόφ (Νήσοι Ντε Λονγκ) έχουν ανακαλυφθεί απομεινάρια εγκατάστασης πριν από περίπου 5.000 έτη, τα οποία παραπέμπουν σε μεσολιθική κοινότητα κυνηγών ταράνδου και πολικής αρκούδας.
Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχουν απτές ενδείξεις για κατοίκηση κατά τους ιστορικούς χρόνους. Στις πρώτες εξερευνήσεις (18ος-αρχές 19ου αι.), οργανωμένες κυρίως από εμπόρους σε αναζήτηση γούνας και ελεφαντόδοντου, δεν εντοπίστηκε πουθενά ανθρώπινη παρουσία. Μόνο μετά την ανακάλυψή τους, ορισμένα νησιά χρησιμοποιήθηκαν ως περιστασιακοί σταθμοί από κυνηγούς και φαλαινοθήρες.
Σημαντικοί εξερευνητές
Το 1710, ο Κοζάκος έμπορος Γιάκοβ Περμιακόφ σημείωσε τη σιλουέτα κάποιας άγνωστης γης στον ορίζοντα, καθώς έπλεε στις ακτές της Γιακουτίας. Δύο χρόνια μετά, με τη βοήθεια του Μερκούρι Βάγκιν και ομάδας Κοζάκων, αξιοποίησε το χειμερινό πάγωμα της θάλασσας και πέρασε με έλκηθρο στο πιο κοντινό νησί (επρόκειτο για το Μεγάλο Λιαχόφσκι). Αυτή η πρώτη εξερευνητική απόπειρα έλαβε άδοξο τέλος, όταν επιστρέφοντας στη βάση τους, οι Περμιακόφ και Βάγκιν δολοφονήθηκαν από το πλήρωμα που εν τω μεταξύ είχε στασιάσει.
Οι πρώτες οργανωμένες προσπάθειες έγιναν τη δεκαετία του 1770 από τον έμπορο ελεφαντόδοντου Ιβάν Λιάχοφ. Αυτός είχε ήδη από το 1750 εντοπίσει μια περιοχή πλούσια σε σκελετούς μαμούθ στη βόρεια Γιακουτία, όταν έμαθε από αυτόχθονες πως πέρα από τη θάλασσα υπήρχαν ακόμα μεγαλύτερες συγκεντρώσεις. Το 1770 πέρασε με έλκηθρο στα νότια νησιά που πλέον φέρουν το όνομά του, ενώ το 1773 έφτασε με πλοίο μέχρι το Κοτέλνι. Για το υπόλοιπο της ζωής του, ο Λιάχοφ έλαβε από την τσαρίνα Αικατερίνη Β΄ το δικαίωμα αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης των νησιών που ανακάλυψε.
Επιστημονικές αποστολές υπό τους Ματβέι Γκέντενστρομ (1808-11) και Πιοτρ Ανζού (1821-23) χαρτογράφησαν τα νησιά στο κέντρο του αρχιπελάγους που σήμερα φέρουν το όνομα του δεύτερου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο υπαρχηγός του Γκέντεστρομ, Γιάκοβ Σάνικοφ, ανέφερε λανθασμένα ενδείξεις πως βόρεια του Κοτέλνι βρίσκεται ένα ακόμα πολύ μεγάλο νησί, δίνοντας τροφή σε διάφορους μύθους που έγιναν πολύ δημοφιλείς στη Ρωσία του 19ου αιώνα (Γη του Σάνικοφ).
Το καλοκαίρι του 1881, το πλήρωμα της αμερικανικής κανονιοφόρου Ζανέτ ανακάλυψε κάποια νησιά της βορειοανατολικής συστάδας που σήμερα φέρει το όνομα του καπετάνιου της, πλωτάρχη Τζορτζ Ντε Λονγκ, με τραγικό τρόπο: Το πλοίο είχε παγιδευτεί σε πάγο το 1879 βορείως του Βερίγγειου Πορθμού και παρασυρόταν επί δύο χρόνια προς τα δυτικά, μέχρι που τον Ιούνιο του 1881 θρυμματίστηκε και οι άνδρες περιπλανώνταν με έλκηθρα στον παγωμένο ωκεανό, ψάχνοντας για σωτηρία. Ο πλωτάρχης και τα περισσότερα μέλη του πληρώματος πέθαναν τις επόμενες εβδομάδες, το γεγονός όμως πως είχε (κατά τη συνήθεια της εποχής) ανακηρύξει τις ανακαλύψεις του αμερικανικό έδαφος, έκανε κατά καιρούς διάφορους συμπατριώτες του να διεκδικούν την κυριότητά τους. Ένας από αυτούς, προσπάθησε αποτυχημένα τη δεκαετία του 1990 να εγγράψει τις Νήσους Ντε Λονγκ ως ιδιοκτησία του σε υποθηκοφυλακείο της Αλάσκας. Η θέση της αμερικανικής κυβέρνησης είναι ότι δε διεκδικεί τα νησιά, παρά τη συμμετοχή Αμερικανών στην ανακάλυψη και εξερεύνησή τους.
Η χαρτογράφηση του αρχιπελάγους ολοκληρώθηκε από τον Μπαρίς Βιλκίτσκι της Αρκτικής Υδρογραφικής Αποστολής (1913-15), κατά την οποία ανακαλύφθηκαν μερικά ακόμα μικρότερα νησιά. Τον επόμενο χρόνο, ο πρέσβης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στο Λονδίνο ανακοίνωσε επίσημα προς τη διεθνή κοινότητα πως η χώρα του θεωρεί τα νησιά αναπόσπαστο ρωσικό έδαφος.
Λογοτεχνικές αναφορές
Στο β΄ κεφάλαιο του μυθιστορήματος Σεζάρ Κασκαμπέλ (1890), ο Ιούλιος Βερν μεταφέρει τους ήρωές του στο Κοτέλνι (το οποίο συγκαταλέγει στις Νήσους Λιαχόφσκι), όπου έρχονται σε επαφή με μια άγνωστη φιννική φυλή.
Το Μεγάλο Λιαχόφσκι κατέχει εξέχουσα θέση στις αυτοβιογραφικού χαρακτήρα διηγήσεις του Τσέχου Γιαν Βελτσλ (1868-1948), ο οποίος δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά στο νησί πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση και διασώζει αρκετά γλαφυρές εικόνες των ανθρώπων και των καταστάσεων που συνάντησε. Σύμφωνα με τους μελετητές, πάντως, είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς πού σταματά η αλήθεια και ξεκινά η μυθοπλασία στις ιστορίες που του αποδίδονται, κάτι που είχε αποδεχτεί και ο ίδιος ο Βελτσλ, καταλογίζοντας ευθύνη στο συγγραφέα των διηγήσεών του.
Στο νησί που λανθασμένα είκασε ο Γιάκοβ Σάνικοφ βόρεια του Κοτέλνι, εκτυλίσσεται η δράση του μυθιστόρηματος επιστημονικής φαντασίας Γη του Σάνικοφ (Βλαντίμιρ Όμπρουτσεφ, 1926). Στο βιβλίο του Όμπρουτσεφ, ο οποίος ήταν γεωλόγος με ειδίκευση στη Σιβηρία, στηρίχτηκε η ομότιτλη κινηματογραφική ταινία του Αλμπέρτ Μικριτσιάν (1973). Στη σατιρική ταινία S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 1964) οι Σοβιετικοί έχουν αποθηκεύσει στο Βολχόφ ένα υποτιθέμενο όπλο μαζικής καταστροφής, ικανό να εξαφανίσει κάθε μορφή ζωής.
Πηγές
*
Μάχη του Μπόσγουορθ
Η μάχη του Μπόσγουορθ ήταν μια σημαντική μάχη στον Πόλεμο των Ρόδων, τον εμφύλιο μεταξύ του Οίκου του Λάνκαστερ και του Οίκου της Υόρκης στην Αγγλία του τελευταίου μισού του 15ου αιώνα.
Έλαβε χώρα στις 22 Αυγούστου 1485 μεταξύ του βασιλιά Ριχάρδου Γ' της Υόρκης, του τελευταίου της δυναστείας των Πλανταγενετών, και του μετέπειτα Ερρίκου Ζ', Ερρίκου Τυδώρ, 2ου κόμη του Ρίτσμοντ, που εκπροσωπούσε το στρατόπεδο των Λάνκαστερ.
Ο Ριχάρδος, έχοντας μεγαλύτερο στρατό από τον Ερρίκο, χώρισε τον στρατό του σε τρεις μεγάλες ομάδες, εκ των οποίων μια ανέλαβε ο Τζον Χάουαρντ, 1ος δούκας του Νόρφοκ και μια ο Χένρι Πέρσι, 4ος κόμης του Νορθάμπερλαντ. Ο Ερρίκος κράτησε ενωμένο το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του υπό την αρχηγία του έμπειρου Κόμη της Οξφόρδης Τζον ντε Βερ. Η εμπροσθοφυλακή του Ριχάρδου υπό τις διαταγές του Νόρφοκ επιτέθηκε στους άνδρες του κόμη της Οξφόρδης, αλλά συνάντησε αντίσταση και κάποιοι εγκατέλειψαν τη μάχη. Ο Χένρι Πέρσι δεν προχώρησε σε καμιά ενέργεια όταν του δόθηκε σήμα να βοηθήσει τον βασιλιά του, οπότε ο Ριχάρδος αποφάσισε να ρισκάρει και να βασιστεί ολοκληρωτικά σε μια εφόρμηση από το ένα άκρο του πεδίου μάχης στο άλλο με στόχο τη δολοφονία του Ερρίκου και τη λήξη της μάχης. Η οικογένεια Στάνλεϊ παρενέβη σε εκείνο το σημείο υπέρ του Ερρίκου, βλέποντας ότι οι ιππότες του βασιλιά είχαν αποσπαστεί από το κύριο τμήμα του στρατού: ο σερ Ουίλιαμ Στάνλεϊ προσέτρεξε με τους άνδρες του, περικύκλωσε και σκότωσε τον Ριχάρδο.
Με την ήττα και τον θάνατο του Ριχάρδου στη μάχη, σηματοδοτείται η αρχή της δυναστείας Τυδώρ και το τέλος των Πλανταγενετών. Ιστορικά, η μάχη θεωρείται πως έβαλε τέλος στον Πόλεμο των Ρόδων, αν και ακολούθησαν και άλλες μικρότερες τα χρόνια που ακολούθησαν, καθώς οι Υορκιστές προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ανακαταλάβουν τον θρόνο. Συνεπώς, θεωρείται μια κρίσιμη και αποφασιστική μάχη της αγγλικής ιστορίας.
Ο Ερρίκος αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς Ερρίκος Ζ' της Αγγλίας. Ισχυροποίησε τη θέση του, νυμφευόμενος την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του Εδουάρδου Δ' και διάδοχο του Οίκου της Υόρκης. Έτσι, ένωσε τους δυο αντιμαχόμενους βασιλικούς οίκους, ενώνοντας και τα σύμβολά τους στο έμβλημα του κόκκινου και λευκού ρόδου των Τυδώρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμος των Ρόδων Κατηγορία:Πόλεμοι
Whatever People Say I Am, That's What I'm Not
Το Whatever People Say I Am, That's What I'm Not είναι το πρώτο άλμπουμ του Αγγλικού ροκ συγκροτήματος Arctic Monkeys.
Κυκλοφόρησε στις 23 Ιανουαρίου του 2006, από την δισκογραφική Domino Recording Company. Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στη Βρετανία ξεπέρασε τις 360.000 πωλήσεις, σπάζοντας το ρεκόρ πωλήσεων για εναρκτήριο άλμπουμ συγκροτήματος στη μουσική βιομηχανία της χώρας, το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή ανήκε στο συγκρότημα Elastica για το ομώνυμο άλμπουμ τους. Έφτασε στην πρώτη θέση των charts στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου με πάνω από 1.200.000 πωλήσεις έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο, την Αυστραλία και την Ιρλανδία.
Η αποδοχή του ήταν μεγάλη, καταλαμβάνοντας για το ίδιο και τους Arctic Monkeys ένα μεγάλο αριθμό βραβείων και διακρίσεων. Το Αμερικανικό μουσικό περιοδικό Rolling Stone κατέταξε το άλμπουμ στην 371η θέση του καταλόγου με τα 500 σημαντικότερα άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ το Βρετανικό NME στην 19η θέση στη δική του αντίστοιχη λίστα, έπειτα από ψηφοφορία.
Βραβεία και διακρίσεις
Επίσης, σε διαδικτυακή ψηφοφορία του 2009 από το MTV ψηφίστηκε στην ένατη θέση στην κατηγορία 'Κορυφαίο Άλμπουμ Όλων των Εποχών (Greatest Album Ever).
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006 Κατηγορία:Άλμπουμ των Arctic Monkeys
Πετράλωνα
Τα Πετράλωνα είναι συνοικία της Αθήνας. Εκτείνονται από την οδό Πειραιώς μέχρι το λόφο Φιλοπάππου και από την οδό Χαμοστέρνας μέχρι τη γέφυρα Πουλόπουλου. Βρίσκονται βόρεια του Ταύρου και της Καλλιθέας, στα ανατολικά συνορεύουν με το Κουκάκι, βορειοανατολικά με το Θησείο και στα βορειοδυτικά με το Γκάζι. Χωρίζονται από τις γραμμές της Γραμμής 1 του μετρό σε Άνω και Κάτω Πετράλωνα.
Τα Πετράλωνα είναι περιοχή με χαμηλά κυρίως κτίσματα, που γνώρισε έντονη ανοικοδόμηση, ήδη από την δεκαετία του 1950. Η συνοικία πήρε αυτό το όνομα επειδή παλιά υπήρχαν εκεί μεγάλα πέτρινα αλώνια τα οποία χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοί της για να αλωνίζουν τα σιτηρά τους.
Το τμήμα της συνοικίας που βρίσκεται δυτικά των γραμμών του μετρό στα παλιά χρόνια ονομαζόταν Κατσικάδικα επειδή εκεί σύχναζαν πολλοί αιγοβοσκοί οι οποίοι περιφέρονταν με τις κατσίκες τους στους δρόμους και μοίραζαν το γάλα στους κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Τραγανό Αγίου Ιωάννου Ηλείας
Το Τραγανό Αγίου Ιωάννη είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 21 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται δυτικά του Πύργου. Δυτικά του είναι ο Άγιος Ιωάννης και τα Βυτιναίικα, βόρεια τα Καβασιλάκια, ανατολικά το ομώνυμο Τραγανό Πύργου Ηλείας και νότια ο Παλάτας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Ιωάννη Λετρίνων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Πύργο, τον Ανθόπυργο, τη Συντριάδα και τα Καβασιλάκια αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Πύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 45 κατοίκους.
Ιούλιος Πολύαινος
Ο Ιούλιος Πολύαινος είναι ποιητής της Παλατινής Ανθολογίας, στην οποία εμφανίζεται με τρία επιγράμματα στο ένατο βιβλίο της (Επιδεικτικά): ΙΧ 1.7-9. Τα επιγράμματα αυτά είχαν ανθολογηθεί και από τον Πλανούδη στην Ανθολογία του (L.1 T.25. E.1 - Βιβλίο 1, Κεφάλαιο 45, Επίγραμμα 1, L.1 T.31 E.1, L.1 T.31 E.7 -αναφέρεται απλά ως Πολύαινος, αλλά είναι από τα ποιήματα που στην Παλατινή Ανθολογία αναφέρονται καθαρά ως Ιουλίου Πολυαίνου-). Ένα τέταρτο επίγραμμα στην Ανθολογία του Πλανούση, στο L.1 T.33 E.1 αναφέρεται απλά Πολύαινος, αλλά αποδίδεται στον Πολύαινο το Σάρδιο. Από τον Waltz (Waltz 1960) ταυτίζεται με τον Πολύαινο τον Σάρδιο.