cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία
Υπάρχουν οφέλη και κίνδυνοι για τη χρήση ενός σταθερού συστήματος συναλλαγματικών ισοτιμιών. Μια σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία τυπικά χρησιμοποιείται για τη σταθεροποίηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας ενός νομίσματος, καθορίζοντας άμεσα την αξία του σε προκαθορισμένη αναλογία σε ένα διαφορετικό, πιο σταθερό ή πιο διεθνώς διαδεδομένο νόμισμα (ή σε νομίσματα) στο οποίο είναι συνδεδεμένο το νόμισμα. Με αυτόν τον τρόπο, η συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ του νομίσματος και της τιμής του δεν αλλάζει βάσει των συνθηκών της αγοράς, σε αντίθεση με ένα κυμαινόμενο (ευέλικτο) καθεστώς ανταλλαγής. Αυτό καθιστά το εμπόριο και τις επενδύσεις μεταξύ των δύο νομισματικών περιοχών ευκολότερο και πιο προβλέψιμο και είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τις μικρές οικονομίες που δανείζονται κυρίως σε ξένο νόμισμα και στις οποίες το εξωτερικό εμπόριο αποτελεί μεγάλο μέρος του ΑΕΠ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγορά συναλλάγματος
Νότης Καμπέρος
Ο Παναγιώτης Νότης Καμπέρος ήταν Έλληνας ανώτατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και συν-ιδρυτής, ανάδοχος, πρώτος αντιπρόεδρος και έφορος ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν αδερφός του αξιωματικού, πρωτοπόρου της Πολεμικής Αεροπορίας, κατά μια ανεπιβεβαίωτη μαρτυρία και συνιδρυτή του Ολυμπιακού, Δημητρίου Καμπέρου.
Ο Νότης Καμπέρος κατά την καταστατική συνέλευση του νέου σωματείου (Μάιος 1924) εμπνεύστηκε το όνομα «Ολυμπιακός», δίνοντας λύση στο αδιόξεδο που είχε οδηγηθεί η συζήτηση γύρω από τον τίτλο. Οι ιδρυτές αναζητούσαν επωνυμία με δυνατό συμβολισμό, όνομα «διακριτικόν, πρόσφορον δι' αθλητικόν σωματείον και σύντομον [...] χάριν της ηθικής επιβολής του επί του αθλητικού κόσμου και της κοινωνίας του Πειραιώς». Με την επιλογή αυτή, ο Καμπέρος θέλησε ο τίτλος του συλλόγου «να υποδηλώνει τη δύναμη, την αθλητική ισχύ, το ήθος, την ευγενική άμιλλα, την επικράτηση, εν τέλει το ολυμπιακό ιδεώδες». Μετά τη σύσταση του πρώτου διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου, ανέλαβε τα καθήκοντα του αντιπροέδρου (μαζί με τον Τριαντάφυλλο Κρέμο).
Ο Νότης Καμπέρος ήταν άτομο οργανωτικό, με ικανότητα και ευστροφία στη διατύπωση ολοκληρωμένων θέσεων για τα διοικητικά θέματα του σωματείου και αμεσότητα στην προώθησή τους. Αυτά τα προτερήματα, ωστόσο, φαίνεται πως τον έφεραν γρήγορα σε σύγκρουση με τους παράγοντες του συλλόγου και τον εξανάγκασαν σε αποχώρηση.
Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος και πρώτος Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού *
Μάρκος Λίβιος Δρούσος (αναμορφωτής)
Ο Μάρκος Λίβιος Δρούσος, λατιν.: Marcus Livius Drusus, (πριν από το 122 π.Χ. – 91 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και μεταρρυθμιστής. Είναι πιο διάσημος για το νομοθετικό του πρόγραμμα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως τριβούνος των πληβείων το 91 π.Χ.. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Δρούσος πρότεινε εκτεταμένες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένης της προσφοράς της υπηκοότητας στους Ιταλούς συμμάχους της Ρώμης.
Η αποτυχία αυτών των μεταρρυθμίσεων και η επακόλουθη δολοφονία τού Δρούσου από τα χέρια ενός άγνωστου δολοφόνου στα τέλη τού 91 π.Χ., συχνά θεωρούνται ως άμεση αιτία του Κοινωνικού Πολέμου.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε πριν από το 122 ή το 124 π.Χ.. Ήταν γιος της Κορνηλίας (άγνωστη η ακριβής της ταυτότητα) και τού Μάρκου Λίβιου Δρούσου, που είχε υπηρετήσει ως τριβούνος το 122 π.Χ., ύπατος το 112 π.Χ.,  και τιμητής το 109 π.Χ.. Ο πατέρας του απεβίωσε στην εξουσία κατά τη διάρκεια της τιμητείας του το 109.
Αν ο νεότερος Μάρκος ήταν ο μεγαλύτερος γιος, θα είχε γίνει τώρα ο πατήρ τού οίκου (pater familias) των Λιβίων Δρούσων και ο πάροχος για τα δύο αδέλφια του, τον Μαμέρκο και τη Λιβία. Ωστόσο, ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι ο Mαμέρκος ήταν στην πραγματικότητα ο μεγαλύτερος γιος, και ο Mάρκος ένα ή δύο χρόνια νεότερός του.
Ο Κικέρων αναφέρει ότι ο Δρούσος ήταν νέος με αρχές και ευσυνείδητος. Όταν υπηρετούσε ως κυαίστωρ στην Ασία, πιθανώς το 102 π.Χ., αρνήθηκε εμφανώς να φορέσει τα επίσημα διακριτικά του ως ένδειξη σεβασμού.
Μετά το τέλος τού πατέρα του, ο Δρούσος κληρονόμησε τεράστια ποσά πλούτου, με τα οποία πλήρωσε για μεγάλες παραστάσεις μονομάχων κατά τη διάρκεια της θητείας του, πιθανώς το 94 π.Χ. Η γενναιοδωρία του ήταν διάσημη στην αρχαιότητα: κάποτε σχολίασε ότι ξόδεψε τόσο πολλά χρήματα σε άλλους ανθρώπους, που δεν είχε «τίποτε να δώσει σε κανέναν, παρά μόνο λάσπη και αέρα». Ο Δρούσος έκτισε επίσης ένα μεγάλο νέο σπίτι στον Παλατίνο λόφο, λέγοντας στον αρχιτέκτονα να το κτίσει έτσι, ώστε όλοι οι συμπολίτες του να μπορούν να δουν όλα όσα έκανε. Αυτό το διάσημο σπίτι ανήκε αργότερα στον Κικέρωνα, τον Κενσορίνο και τον Ρουτίλιο Σισένα.
Tριβουνεία
Ο Δρούσος εξελέγη τριβούνος τού λαού για το 91 π.Χ.. Η εχθρική προπαγάνδα τον απεικόνισε αργότερα ως δημαγωγό από την αρχή της θητείας του, αλλά ο Κικέρων και άλλοι ισχυρίζονται ότι ξεκίνησε με στόχο την ενίσχυση της συγκλητικής εξουσίας και είχε την υποστήριξη της Συγκλήτου. Αυτή περιλάμβανε τον princeps senatus, Mάρκο Αιμίλιο Σκαύρο, ο οποίος ήταν ο συνάδελφος τού πατέρα τού Δρούσου στην τιμητεία τού 109 π.Χ. και τον Λεύκιο Λικίνιο Κράσσο, τον πιο με επιρροή ρήτορα της εποχής.
Το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα εκπονήθηκε από μία μεγάλη ομάδα κορυφαίων συγκλητικών. Σκόπευε να ενισχύσει και να αποκαταστήσει την εξουσία της Συγκλήτου εισάγοντας περίπου 300 ιππείς στην τάξη των συγκλητικών, μεταφέροντας παράλληλα την προέλευση των ενόρκων από τα μόνιμα δικαστήρια στους συγκλητικούς, όπως πριν. Αυτός ήταν ο «απώτερος στόχος [στον οποίο] κατευθυνόταν προφανώς ολόκληρη η νομοθετική δραστηριότητα του Δρούσου». Στο πρόγραμμά του συμπεριέλαβε επίσης ένα αγροτικό νομοσχέδιο, μαζί με την επέκταση της ιθαγένειας στους συμμάχους. Ο σκοπός της επέκτασης της ιθαγένειας θα ήταν να δώσει «περαιτέρω ενίσχυση μίας μετριοπαθούς πολιτικής θέσης, μέσα σε μία ρωμαϊκή άρχουσα τάξη». Ωστόσο, δεν συμφώνησαν όλοι οι συγκλητικοί σύμμαχοί του με τις προτάσεις του: «η πιο προφανώς αρνητική πτυχή τού [νομοθετικού] προγράμματος τού Δρούσου... ήταν η απαράδεκτη προσωπική εξουσία, που θα είχε επιτύχει».
Ιστορία των Δικαστηρίων των Ιππέων
Το πιο σημαντικό ζήτημα που ο Δρούσος και οι υποστηρικτές του προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν, αφορούσε τη σύνθεση των ενόρκων σε δίκες για εκβιασμό. Το 122 π.Χ. ο Γάιος Γράκχος είχε κάνει τους ενόρκους αυτών των δικαστηρίων (λατινικά, quaestio de repetundis) που αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από εύπορους ιππείς, αντί για συγκλητικούς. Αυτό έδωσε στους ιππείς μεγάλη δικαστική εξουσία, γεγονός που δυσαρέστησε πολλούς συγκλητικούς, πολλοί από τους οποίους θεώρησαν ταπεινωτικό την απώλεια τού δικανικού τους ρόλου.
Το 106 π.Χ. ο Κόιντος Σερβίλιος Καίπιo είχε προσπαθήσει να παύσει το μονοπώλιο των ιππέων στις δίκες, προτείνοντας έναν νόμο για την εισαγωγή μικτών δικαστών συγκλητικών-ιππέων. Ωστόσο, παρά την περίφημη υποστήριξη τού Λεύκιου Κράσσου, αυτή η Νομοθεσία τού Σερβίλιου (Lex Servilia) αντικαταστάθηκε μετά από μόλις δύο χρόνια από έναν νόμο του Γάιου Σερβίλιου Γλαυκία, που αποκατέστησε το μονοπώλιο της τάξης των ιππέων.
Με την πάροδο του χρόνου, οι ιππείς δικαστές αποδείχθηκαν απρόθυμοι να εκδώσουν ετυμηγορίες. Από τις πολλές πολιτικές διώξεις στα έτη 99-92 π.Χ. κανένα άτομο δεν καταδικάστηκε στα δικαστήριά τους. Αυτό δημιούργησε μεγάλη απογοήτευση στη Σύγκλητο, καθώς παρέλυσε μία από τις κύριες οδούς πολιτικής αντιπαλότητας. Ως αποτέλεσμα, ένας αυξανόμενος αριθμός επιφανών συγκλητικών έφτασε να πιστεύει, ότι το μονοπώλιο των ιππέων έπρεπε να λήξει.
Αυτή η δυσαρέσκεια εντάθηκε από τη δίωξη και την εξορία τού με εκτίμηση υπατείας Πόπλιου Ρουτίλιου Ρούφου περί το 92 π.Χ. Ο Ρουτίλιος Ρούφος είχε υπηρετήσει ως εκπρόσωπος (legatus) στον ποντίφηκα Κόιντο Μούκιο Σκευόλα κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης τού τελευταίου στην Ασία. Είχαν αντιταχθεί με επιτυχία στην αγριότητα των ιππέων επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνταν στην επαρχία, κερδίζοντας πολλούς επαίνους από τους επαρχιώτες και τη Σύγκλητο, αλλά εχθρότητα από τους ιππείς. Σε αντίποινα, οι ιππείς άσκησαν δίωξη κατά τού Ρούφου σε ένα από τα δικά τους δικαστήρια, όταν επέστρεψε στη Ρώμη. Αν και ο Ρούφος ήταν πιθανότατα αθώος, το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο και εστάλη εξορία στη Σμύρνη. Η αδικία της υπόθεσης επιδεινώθηκε από την ήρεμη, στωική αποδοχή της μοίρας του από τον Ρουτίλιο Ρούφο, και η περίπτωσή του ήταν επί μακρόν όρος για άδικες ποινές.
Δεδομένου ότι ο Ρουτίλιος Ρούφος ήταν ένας από τους θείους τού Δρούσου, η σκανδαλώδης εξορία του πιθανότατα παρείχε το άμεσο κίνητρο για τις μεταρρυθμίσεις του Δρούσου.
Η μεταρρύθμιση του Δρούσου
Η ακριβής μορφή της λύσης τού Δρούσου σε αυτό το πρόβλημα είναι ασαφής. Ο Aππιανός λέει ότι ο Δρούσος πρότεινε να συμπεριληφθούν 300 νέοι ιππείς στη Σύγκλητο και ότι οι μελλοντικοί δικαστές θα προέρχονταν τώρα από τη διευρυμένη ομάδα των συγκλητικών. Ωστόσο, ο Λίβιος δηλώνει ότι ο Δρούσος εισήγαγε δικαστές, που αποτελούνταν από ένα μείγμα συγκλητικών και ιππέων μελών, χωρίς διεύρυνση της Συγκλήτου. Δεδομένου ότι ο Αππιανός είναι εξαιρετικά αναξιόπιστος γι' αυτή την περίοδο, ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι ο Αππιανός έχει συνδυάσει την πρόταση τού Δρούσου με την πραγματική επέκταση της Συγκλήτου, που έλαβε χώρα δέκα χρόνια αργότερα υπό το καθεστώς τού Σύλλα.
Συγκλητική αντιπολίτευση
Παρά την ενίσχυση από αξιόλογους υποστηρικτές, η νομοθεσία τού Δρούσου προσέλκυσε ισχυρή αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένου τού υπάτου Λεύκιου Μάρκιου Φιλίππου. Επίσης μεταξύ των αντιπάλων τού Δρούσου ήταν ο πραίτορας Σερβίλιος Καίπιo, ο πρώην κουνιάδος του. Την ημέρα της ψηφοφορίας, ο Λ. Μ. Φίλιππος προσπάθησε να σταματήσει τη διαδικασία, και αποθαρρύνθηκε μόνο όταν ένας από τους υποστηρικτές τού Δρούσου έσφιξε στον λαιμό τον ύπατο, σε σημείο που άρχισε να ματώνει. Όταν ο Καίπιo συνέχισε να αντιτίθεται στη νομοθεσία, ο Δρούσος απείλησε να πετάξει τον πραίτορα από τον Ταρπήιο Βράχο, μία αρχαϊκή τιμωρία για τους προδοτικούς δικαστές. Τελικά, ο Δρούσος πέρασε τη νομοθεσία του συνδυάζοντας όλα τα διάφορα νομοσχέδια σε έναν νόμο: μία πρακτική που είχε απαγορευτεί αρκετά χρόνια νωρίτερα υπό τους όρους τού lex Caecilia Didia.
Μέχρι τον Σεπτέμβριο, η ορμή στρεφόταν εναντίον τού Δρούσου και των υποστηρικτών του. Οι συγκλητικοί της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ήταν πολύ επιφυλακτικοί, για το ότι κάποιο άτομο αποκτούσε εξαιρετική προσωπική εξουσία. Ως αποτέλεσμα, η δημοτικότητα τού Δρούσου στον λαό έκανε να χάσει την υποστήριξη από τη Σύγκλητο, η οποία φοβόταν ότι αυτός είχε επικίνδυνη επιρροή κατά το πρότυπο των Γράκχων ή τού Λεύκιου Απουλήιου Σατουρνίνου.
Ιταλική πρόταση και κατάργηση των νόμων
Με τον Κάσσιο νεκρό, ο Δρούσος έχασε έναν από τους πιο σημαντικούς υποστηρικτές του. Τώρα, στα τέλη τού 91 π.Χ., στράφηκε προς την αναζήτηση υποστήριξης από τους Ιταλούς συμμάχους. Φαίνεται ότι ο Δρούσος είχε ήδη στενές επαφές μεταξύ των Ιταλών, καθώς ο σημαντικός αριστοκράτης των Μαρσίων Κόιντος Ποπαίδιος Σίλo, ο οποίος αργότερα θα υπηρετούσε ως ο κύριος Ιταλός διοικητής στον Κοινωνικό Πόλεμο, ήταν τακτικός επισκέπτης στο σπίτι του.
Σε αυτό το τεταμένο κλίμα πολιτικών διαφωνιών, υποτιθέμενων σχεδίων δολοφονίας και ιταλικής δυσαρέσκειας, ο Φίλιππος κατάφερε τελικά να πείσει τη Σύγκλητο να καταργήσει όλη τη νομοθεσία τού Δρούσου. Η αιτιολόγηση ήταν διπλή: πρώτον, ότι οι νόμοι είχαν ψηφιστεί κατά παράβαση των ιερών οιωνών, που σημαίνει ότι ήταν αντίθετοι με τη θέληση των θεών και δεύτερον, ότι είχαν παραβιάσει το Lex Caecilia Didia του 98 π.Χ.
Η δολοφονία του
Αν και κατήγγειλε δημοσίως το συγκλητικό διάταγμα, ο Δρούσος δεν προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την αρνησικυρία (vetο) του, για να τού αντιταχθεί. Διωκόταν ήδη για την υποτιθέμενη συμμετοχή του στη συνωμοσία τού Αλβανού λόφου, και φαίνεται ότι είχε αναγνωρίσει ότι η εναντίωση ήταν μάταιη.
Ήταν σε αυτό το σημείο, κάπου γύρω στο Σεπτέμβριο του 91 π.Χ., όταν ο Δρούσος δολοφονήθηκε. Σύμφωνα με κάποιες αρχαίες πηγές, η δολοφονία έγινε μέσα στο αίθριο τού σπιτιού τού Δρούσου. Άλλες πηγές λένε ότι μαχαιρώθηκε, ενώ επέστρεφε από την Αγορά (Forum). Ο Φίλιππος και ο Καίπιος κατηγορήθηκαν από ορισμένους για τη δολοφονία, όπως και ο Κόιντος Βάριος Υβρίδας, οι τριβούνοι τού 90 π.Χ., που αργότερα δημιούργησαν ένα ειδικό δικαστήριο, για να διώξει τους υποστηρικτές τού Δρούσου.
Υστεροφημία
Δεδομένου ότι ο Κοινωνικός Πόλεμος (91–87 π.Χ.) ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά τη δολοφονία του, πολλοί Ρωμαίοι κατηγόρησαν τον Δρούσο για τον πόλεμο:"Ως εκ τούτου, όταν η υπηκοότητα που είχε υποσχεθεί στους συμμάχους δεν υλοποιείτο, οι Ιταλοί με τον θυμό τους άρχισαν να σχεδιάζουν εξέγερση. . . Ο Mάρκος Λίβιος Δρούσος, τον οποίο ακόμη και η Σύγκλητος είχε αποδοκιμάσει, ήταν ο συγγραφέας του Κοινωνικού Πολέμου, και ως αποτέλεσμα σκοτώθηκε στο σπίτι του, κανείς δεν ξέρει από ποιον."Μετά τη δολοφονία του Δρούσου, ιδρύθηκε ένα ειδικό δικαστήριο υπό το lex Varia για να διώξει εκείνους που, όπως και ο Δρούσος, ήταν ύποπτοι ότι ενθάρρυναν τους Ιταλούς να εξεγερθούν. Ο φίλος τού Δρούσου, Γάιος Αυρήλιος Κότα ήταν μεταξύ των εξόριστων, ενώ κατηγορήθηκε και ο μέντοράς του Μάρκος Σκαύρους, ο πρώτος της Συγκλήτου (princeps senatus).
Μακροπρόθεσμα, οι μεταγενέστερες γενεές Ρωμαίων ιστορικών θεώρησαν την τριβουνία τού Δρούσου ένα σημαντικό ορόσημο στην Κρίση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ο Aππιανός, ο Λίβυος και ο Φλόρος τοποθέτησαν όλοι την εξέγερση (seditio) τού Δρούσου σε μία σαφή ακολουθία παρόμοιων διαταραχών. Στην ανάλυσή τους, ο Δρούσος ακολουθεί τα παραδείγματα των Γράκχων και τού Σατουρνίνου, και τον διαδέχθηκε η εξέγερση τού Γάιου Μάριου και τού Πόπλιου Σουλπίκιου Ρούφου. Έτσι, η αρχική θέση του Δρούσου ως πρωταθλητή της Συγκλήτου ξεχάστηκε από αυτούς τους συγγραφείς, οι οποίοι αντ' αυτού τόνισαν την αναταραχή της τριβουνίας του και τον ρόλο του στην έναρξη τού Κοινωνικού Πολέμου.
Αν και αποδεχόμενοι ότι οι υποσχέσεις του προς τους Ιταλούς το έτος 91 π.Χ. προκάλεσαν άμεσα την απαρχή τού Κοινωνικού Πολέμου, πολλοί σύγχρονοι μελετητές είναι πιο επιεικής προς τον Δρούσο. Ο Θεόδωρος Μόμσεν τον θεωρούσε έναν γνήσιο μεταρρυθμιστή, έναν ρηξικέλευθο που προσπάθησε να επιλύσει μερικά από τα πιο πιεστικά ζητήματα της εποχής, σε μία εποχή που λίγοι άλλοι ήταν πρόθυμοι να κάνουν το ίδιο. Κατά την κρίση του Ιταλού μελετητή Eμίλιο Γκάμπα: "Το περίπλοκο σχέδιο τού Δρούσου φαίνεται να κατευθύνεται από μία ακριβή και οξυδερκή επίγνωση της ιστορικής κατάστασης, των πολιτικών δυνάμεων που εργάζονται και των αναγκών και των συμφερόντων, που αυτές οι δυνάμεις αντιπροσώπευαν και μετέφεραν. Αποκαλύπτει μία πολιτική ικανότητα, που ταίριαζε με εκείνη του Γάιου Γράκχου."
Οικογένεια
Ο Δρούσος είχε αρκετούς διακεκριμένους απογόνους. Μέσω τού υιοθετημένου γιου του, έγινε πρόγονος της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων. και μέσω των δύο γάμων της αδελφής του, της Λιβίας, έγινε θείος τού Κάτωνα τού Νεότερου και μεγάλος θείος τού Μάρκου Ιούνιου Βρούτου. Ο αδελφός του Mαμέρκιος Αιμίλιος Λέπιδος Λιβιανός (ο οποίος υιοθετήθηκε από τους Aιμιλίους Λεπίδες), υπηρέτησε επίσης ως ύπατος το 77 π.Χ.
Αυτοκρατορικοί απόγονοι
Ο Δρούσος υιοθέτησε τον Mάρκο Λίβιο Δρούσο Κλαυδιανό, γεννημένο ως Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ. Αυτός ο υιοθετημένος γιος νυμφεύτηκε την Αλφιδία, με την οποία απέκτησε μία κόρη, που την έλεγαν Λιβία. Αυτή η Λιβία ήταν η περίφημη αυτοκράτειρα, σύζυγος τού Αυτοκράτορα Αυγούστου και μητέρα τού δεύτερου Αυτοκράτορα Τιβέριου. Ως εκ τούτου, μέσω τού υιοθετημένου γιου του, Μάρκου Λίβιου Δρούσου των Κλαυδίων, από την οικογένειά του (των Λιβίων Δρούσων) έγινε τελικά πρόγονος της αυτοκρατορικής δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων.
Ανιψιές και ανιψιοί
Ο Δρούσος είχε μία αδελφή, τη Λιβία, την οποία πάντρεψε με τον φίλο και κουνιάδο του Κόιντο Σερβίλιο Καίπιο κυαίστορα. Η Λιβία και ο Καίπιo απέκτησαν τρία παιδιά: τη διάσημη Σερβιλία την Πρεσβύτερη, η οποία ήταν η ερωμένη τού Ιουλίου Καίσαρα και πιο πριν η μητέρα τού Mάρκου Ιούνιου Βρούτου. Η άλλη Σερβιλία η Νεότερη παντρεύτηκε τον στρατηγό Λ. Λ. Λούκουλλο. Είχε και έναν γιο, που ονομάζεται επίσης Γναίος Σερβίλιος Καίπιο.
Ωστόσο, ο Δρούσος και ο Καίπιo έπεσαν σε σύγκρουση, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς για την πώληση ενός δακτυλίου σε μία δημοπρασία, και στη συνέχεια έγιναν προσωπικοί εχθροί. Ως αποτέλεσμα, ο Δρούσος χώρισε τη Σερβιλία και ο Καίπιο χώρισε τη Λιβία.
Ο Δρούσος προφανώς έβαλε την αδελφή του να ξαναπαντρευτεί σχεδόν αμέσως, είτε το 97 είτε το 96 π.Χ., αυτή τη φορά με τον Μάρκο Πόρκιο Κάτωνα, τον εγγονό τού Κάτωνα τού Πρεσβύτερου. Η Λιβία και ο Κάτων είχαν έναν γιο, τον Mάρκο Πόρκιο Κάτωνα τον Νεότερο, ο οποίος επρόκειτο να γίνει ο διάσημος αντίπαλος τού Ιουλίου Καίσαρα. Απέκτησαν επίσης μία κόρη, την Πορκία, η οποία παντρεύτηκε τον Λεύκιο Δομίτιο Αηνόβαρβο V. Ωστόσο, τόσο η Λιβία, όσο και ο Κάτων φαίνεται να απεβίωσαν στα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας τού 90 π.Χ., πράγμα που σημαίνει ότι η Σερβιλία, ο Κάτων και η Πορκία μεγάλωσαν στο σπίτι τού Δρούσου πριν από το τέλος του το 91 π.Χ.
Τιμόθεος Χριστοφή
Ο Τιμόθεος Χριστοφή είναι Κύπριος διαιτητής που κάμνει διαιτησία στο Κυπριακό Πρωταθλήμα ποδόσφαιρου Ανδρων. Έχει κάνει το πρώτο Ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων Κύπρου ΟΜΟΝΟΙΑ - ΑΠΟΕΛ στοις 31 Οκτωβρίου 2018. Έχει αναλάβει μεγάλους αγώνες  στο Κυπριακό Πρωταθλήμα. Επίσης αναλαμβάνει παιχνίδια και μέσο του VAR. Είναι δικηγόρος στο επαγγέλμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι διαιτητές ποδοσφαίρου
Σύστημα ελέγχου
μικρογραφία|Ένα απλό επαναληπτικό σύστημα ελέγχου (repetitive control system) Σύστημα αυτόματου ελέγχου ή απλά σύστημα ελέγχου ονομάζεται ένα σύνολο διασυνδεδεμένων φυσικών ή τεχνητών στοιχείων ικανών να καθοδηγούν —ή να ελέγχουν— δυναμικά συστήματα ώστε τα τελευταία να λειτουργούν με έναν προκαθορισμένο τρόπο.
Οι ειδικευμένοι στα συστήματα ελέγχου μηχανικοί, οι μηχανικοί ελέγχου, επεμβένουν στη δυναμική ενός συστήματος με τη χρήση ελεγκτών. Ο τρόπος ελέγχου που χρησιμοποιείται καθορίζει και τη «μέθοδο ελέγχου». Ένα βασικό χαρακτηριστικό ενός συστήματος ελέγχου είναι η ύπαρξη ή όχι ανάδρασης ή, αλλιώς, ανατροφοδότησης· εάν υπάρχει ανατροφοδότηση έχουμε ένα σύστημα κλειστού βρόχου ενώ στην αντίθετη περίπτωση το σύστημα χαρακτηρίζεται ως σύστημα ανοικτού βρόχου.
Ελεγκτές διαφόρων ειδών απαντώνται σήμερα σε όλες τις βιομηχανίες, καθιστώντας τον κλάδο του αυτομάτου ελέγχου ουσιώδη για την ανάπτυξη των βιομηχανικών δραστηριοτήτων. Ακόμα, ελεγκτές εντοπίζονται και σε οικιακές συσκευές θέρμανσης και κλιματισμού αλλά και σε συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, οχημάτων, τηλεπικοινωνιών αλλά και σε στρατιωτικά συστήματα.
Κατηγορία:Συστημική θεωρία Κατηγορία:Μηχανική συστημάτων Κατηγορία:Αυτοματισμός Κατηγορία:Θεωρία ελέγχου
Μαρσιγιάργκ
Το Μαρσιγιάργκ (γαλλικά: Marsillargues, οξιτανικά: Marsilhargues) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρσιγιαργκουά (γαλλικά: Marsillarguois).
Ντέρμπι Άρης - ΠΑΟΚ (ποδόσφαιρο)
Το ντέρμπι ανάμεσα στον Άρη και στον ΠΑΟΚ (ή και ντέρμπι της Θεσσαλονίκης), είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στους δύο προαναφερθέντες συλλόγους σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, αλλά κυρίως αφορά στο ποδόσφαιρο.
Στο παρελθόν, και κυρίως κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 και στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1990, εξαιρετικά ενδιαφέρουσες υπήρξαν οι αναμετρήσεις των δύο συλλόγων και στο μπάσκετ, ενδιαφέρον που όμως έχει ατονήσει σταδιακά με την πάροδο των χρόνων. Αντιθέτως, στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της Ελλάδας, το ντέρμπι ΠΑΟΚ - Άρη εξακολουθεί να παραμένει ενδιαφέρον, παρά το γεγονός ότι δεν είναι σύνηθες οι δύο ομάδες να διεκδικούν ταυτόχρονα το πρωτάθλημα, ώστε οι μεταξύ τους αναμετρήσεις να είναι θεωρητικά αυτές που θα μπορούσαν να κρίνουν ακόμα και τον τίτλο του πρωταθλητή. Το ντέρμπι αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πόλη της Θεσσαλονίκης, δεδομένου ότι οι δύο σύλλογοι εδρεύουν σ' αυτήν, καθώς και γενικότερα για τη Βόρεια Ελλάδα, όπου οι δύο ομάδες διαθέτουν πολλούς οπαδούς ανά την επικράτεια της.
Το τοπικό αυτό ντέρμπι έχει μακρές ιστορικές ρίζες που ανάγονται στα μέσα της δεκαετίας του 1920 με τον Άρη, που είχε ως βάση την "ελίτ" περιοχή της Αγίας Τριάδας - Εξοχών, να εκφράζει κατά κύριο λόγο την αστική τάξη της Θεσσαλονίκης και τον ΠΑΟΚ το προλεταριακό της στοιχείο.
Γενικές πληροφορίες
Επιχειρώντας κανείς να ορίσει μια ενδεικτική ανθρωπογεωγραφία των φιλάθλων της Θεσσαλονίκης, θα παρατηρούσε ότι στο κέντρο της πόλης οι οπαδοί των δύο ομάδων είναι περίπου μοιρασμένοι. Πέραν αυτού, παραδοσιακές "αρειανές" περιοχές θεωρούνται η Αγία Τριάδα (Φάληρο-Ιπποκράτειο), η Ανάληψη, το Ντεπώ και βέβαια η Χαριλάου. Μολονότι εδρεύει στην Τούμπα και χωρίς να αμφισβητείται η συνολική αριθμητική του υπεροχή, οι περιοχές στις οποίες συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό του ο ΠΑΟΚ, είναι οι δυτικές συνοικίες (Σταυρούπολη, Νεάπολη, Κορδελιό, Αμπελόκηποι κλπ).
Άρης και ΠΑΟΚ έχουν αναμετρηθεί προπολεμικά, αλλά και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, πάρα πολλές φορές μεταξύ τους, καθώς πριν την ίδρυση της Α' εθνικής μετείχαν στο τοπικό πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας (ΕΠΣΜ), αλλά και κατά τα τελευταία χρόνια των Πανελληνίων Πρωταθλημάτων ξανασυναντήθηκαν αρκετές φορές και στην τελική του φάση, καθώς έχει συμβεί να κερδίσουν την πρόκριση αμφότεροι.
Αρκετές είναι οι αναμετρήσεις τους και στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας, όπου μάλιστα δύο φορές έτυχε να αναμετρηθούν στον τελικό. Το 1970 οπότε και νίκησε ο Άρης με σκορ 1–0 (μοναδική κατάκτηση κυπέλλου για τον Άρη μέχρι στιγμής) και 33 χρόνια αργότερα, το 2003, οπότε και ήταν η σειρά του ΠΑΟΚ να νικήσει με το ίδιο σκορ. Ανάμεσα στις δύο ομάδες έχει υπάρξει και μία πληθώρα φιλικών αγώνων, είτε μέσω συμμετοχών σε τουρνουά τα οποία ήταν πολύ διαδεδομένα προπολεμικά και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια (Κύπελλο Χριστουγέννων, Κύπελλο Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης κλπ.), είτε σε μεμονωμένους αγώνες. Κατά τη δεκαετία του 1980 μάλιστα, ΠΑΟΚ και Άρης έπαιζαν σχεδόν κάθε χρόνο φιλικούς αγώνες προετοιμασίας. Για τελευταία φορά σε φιλικό αγώνα ως σήμερα, αναμετρήθηκαν το καλοκαίρι του 2002.
Από το 1951 έδρα του Άρη είναι το Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης, ενώ από το 1959 έδρα του ΠΑΟΚ είναι το Γήπεδο της Τούμπας. Τα δύο γήπεδα βρίσκονται σχετικά κοντά στο ανατολικό τμήμα της πόλης (αντίστοιχα στην 5η και 4η Δημοτική Κοινότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης). Πριν τη μεταφορά των εδρών τους, τα παλαιότερα τους γήπεδα βρισκόταν επίσης σχετικά κοντά στο κέντρο της πόλης. Κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και μέχρι να χτιστεί το σημερινό γήπεδό του (τέλη 1951), ο Άρης χρησιμοποίησε ως έδρα το παλιό γήπεδο του ΠΑΟΚ, με αποτέλεσμα 16 συνεχόμενοι αγώνες ανάμεσα στις δύο ομάδες να διεξαχθούν σ' αυτό, εκ των οποίων στους 7 ο Άρης ήταν ο τυπικά γηπεδούχος.
Τίτλοι των δύο ομάδων:
Επιπρόσθετα, οι δύο ομάδες έχουν κατακτήσει τίτλους στις παρακάτω διοργανώσεις: σε περιφερειακό (Μακεδονία–Θράκη) ή τοπικό (ΧΑΝΘ, ΕΠΣΜ) επίπεδο και σε μια διακρατική διοργάνωση που έχει πλέον εγκαταλειφθεί (Κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος).
Στατιστικά
Στους πίνακες που ακολουθούν υπάρχει μία πλήρης και αναλυτική καταγραφή του συνόλου των επίσημων αγώνων μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Άρη, χωρισμένη στις δύο κύριες περιόδους της εξέλιξης του ελληνικού ποδοσφαίρου, καθώς και συνολικές στατιστικές αναφορές και στοιχεία.
Οι μεγαλύτερες σε έκταση νίκες
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται αναλυτικά οι μεγαλύτερες σε έκταση νίκες των δύο αντιπάλων, από 3 γκολ διαφορά και άνω. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Άρης έχει πετύχει την πλειοψηφία των μεγάλων σε έκταση νικών του πριν το 1950, ενώ ο ΠΑΟΚ έχει πετύχει το σύνολο των μεγάλων σε έκταση νικών του από το 1950 και μετά.
Οι 10 αγώνες με τα περισσότερα εισιτήρια
Στον πίνακα παρακάτω αναφέρονται οι 10 μεταξύ τους αγώνες στους οποίους υπήρξε η μεγαλύτερη προσέλευση θεατών. Και οι δέκα αγώνες έγιναν τη δεκαετία 1970 – 1980.
Οι μεγαλύτεροι μέσοι όροι εισιτηρίων
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται οι 10 χρονιές με τον μεγαλύτερο μέσο όρο των εντός έδρας εισιτηρίων για τις δύο ομάδες στο Πρωτάθλημα της Α' Εθνικής. (Συμπεριλαμβάνονται αγώνες play off όποτε διεξήχθησαν). Δεν προσμετρώνται εισιτήρια για το Κύπελλο Ελλάδας και τα Κύπελλα Ευρώπης.
Οι σκόρερς
*Σύνολο τερμάτων: 267–266 (υπέρ του ΠΑΟΚ)
Συγκριτικές θέσεις στις εθνικές κατηγορίες
• Σύνολο: ΠΑΟΚ 44 φορές ψηλότερα, Άρης 18 φορές ψηλότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά παιχνίδια ελληνικών ομάδων Κατηγορία:ΠΑΟΚ (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Άρης Θεσσαλονίκης (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά ντέρμπι
Ευρωλίγκα ανδρών 2001-02
Η Ευρωλίγκα 2001–02 ξεκίνησε στις 10 Οκτωβρίου του 2001 και ολοκληρώθηκε με το Final Four (Φάιναλ Φορ) στη λήξη της σεζόν, όπου οι ημιτελικοί έλαβαν χώρα στις 3 Μαΐου του 2002 και ο τελικός στις 5 Μαΐου του 2002. Στο φάιναλ φορ, όλοι οι αγώνες έγιναν στην αρένα PalaMalaguti στην Μπολόνια της Ιταλίας. Συνολικά 32 ομάδες διαγωνίστηκαν για το τρόπαιο, το οποίο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, που κέρδισε στον τελικό την Κίντερ Μπολόνια με 89-83. Ο Μιρσάντ Τερκτζάν ήταν ο MVP της κανονικής περιόδου και ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα του Παναθηναϊκού ανακηρύχθηκε MVP του Top 16 και του Final Four.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2002 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Φύλλο
Ο όρος φύλλο μπορεί να αναφέρεται:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1981
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1981 διεξήχθη την 1 Μαρτίου στη Βεργίνα με συμεμτοχή 1500 αθλητών και αθλητριών όλων των ηλικιών. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κασιανίδης του Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας (απόσταση 12.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε η Παναχαϊκή.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1981 Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Ill Bill
Ο William Braunstein, ή όπως τον γνωρίζουν οι περισσότεροι, ο Ill Bill (γεννηθείς το 1972, είναι ένας MC από το Μπρούκλυν, στη Νέα Υόρκη. Είναι επίσης παραγωγός, και ο ιδρυτής της δισκογραφικής Uncle Howie Records. Επίσης ήταν ο βασικός τραγουδιστής στο διαλυμένο πλέον γκρουπ Non Phixion, συνεργάζεται με τους La Coka Nostra (Everlast, Slaine, Big Left, Danny Boy και DJ Lethal), συμμετείχε στο Horrorcore συγκρότημα ραπ Circle Of Tyrants μαζί με τους Goretex, Mr. Hyde και Necro και το 2004 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Whats Wrong with Bill?" μέσα από τη δισκογραφική εταιρία Psycho+Logical Records του αδερφού του Necro.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Αλφόνσος δε λα Θέρδα
Ο Αλφόνσος δε λα Θέρδα ο Αποκληρωμένος, ισπαν. Alfonso de la Cerda él Desheredado (1270 - 1333) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης & Λεόν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα διαδόχου της Καστίλης & Λεόν (πρωτότοκου γιου του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης & Λεόν) και της Λευκής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας.
Γεννήθηκε στo Βαγιαδολίδ και όταν ήταν 5 ετών ο πατέρας του απεβίωσε. Μαζί με τον νεογέννητο αδελφό του Φερδινάνδο κλείστηκε στο φρούριο της Χατίβα. Ο Αλφόνσος Ι΄ είχε σχεδιάσει να δώσει την Καστίλη στον δευτερότοκο Σάντσο Δ΄ και τη Λεόν στον Αλφόνσο, όμως όταν απεβίωσε το 1284 ο Σάντσο Δ΄ σφετερίστηκε το θρόνο. Το 1288 ο Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας (εξάδελφος του Φεδινάνδου δε λα Θέρδα) ελευθέρωσε τον Φερδινάνδο και τον ανακήρυξε βασιλιά, αλλά ο Φερδινάνδος δεν μπορούσε να αποκτήσει τον θρόνο.
Το 1304, ως μέρος της συνθήκης του Τορέγιας μεταξύ τού Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης (γιου του Σάντσο Δ΄) και τού Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας (αδελφoύ του Αλφόνσου Γ΄), ο Αλφόνσος παραιτήθηκε των αξιώσεών του με αντάλλαγμα τις κυριότητες της Άλμπα, Μπεχάρ, Γιμπραλεόν, κ.ά. Οι περιοχές που δόθηκαν ήταν διάσπαρτες στο βασίλειο, ώστε να μην μπορούν να αποτελέσουν ανεξάρτητη κυριαρχία.
Αργότερα ο Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας έδωσε στον Αλφόνσο δε λα Θέρδα (εξάδελφο τού πατέρα τού Καρόλου Δ΄) τη βαρονία του Λουνέλ στην περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν. Ο Αλφόνσος απεβίωσε το 1333 σε ηλικία 63 ετών και τάφηκε στη μονή της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε λας Ουέλγας δε Μπούργος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1290 τη Ματίλντε των Μπριεν, κόρη του Ιωάννη Α΄ του Ε και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Φλαμανδική ζωγραφική
Η Φλαμανδική ζωγραφική άνθισε κατά την περίοδο των αρχών του 15ου αιώνα ως τον 17ο αιώνα. Η περιοχή της Φλάνδρας ανέδειξε κορυφαίους ζωγράφους στη Βόρεια Ευρώπη και προσείλκυσε νέους, πολλά υποσχόμενους καλλιτέχνες από γειτονικές χώρες. Οι ζωγράφοι αυτοί κλήθηκαν να εργαστούν σε αυλές ξένων ηγεμόνων και άσκησαν πανευρωπαϊκή επίδραση. Από το τέλος της εποχής του Ναπολέοντα οι Φλαμανδοί ζωγράφοι άρχισαν εκ νέου να συμβάλουν στη φήμη που είχαν εδραιώσει οι παλαιότεροι διδάσκαλοι.<ref name=myfundi> Δείτε και τον Κατάλογο Φλαμανδών ζωγράφων.
Αναγέννηση
Από τις αρχές του 16ου αιώνα, η ιταλική τέχνη της Αναγέννησης άρχισε να επηρεάζει τους Φλαμανδούς ζωγράφους. Το αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό της τυπικής ζωγραφικής της ιταλικής Αναγέννησης. Κορυφαίος δημιουργός αυτής της περιόδου ήταν ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, ο οποίος απέφυγε τον άμεσο επηρεασμό από τους Ιταλούς δημιουργούς, σε αντίθεση με τους μανιεριστές του βορρά.
Περίοδος μπαρόκ
Μετά την πολιορκία της Αμβέρσας (1584 - 1585) οι νότιες επαρχίες της Ολλανδίας (Φλαμανδικές) παρέμειναν υπό ισπανική κυριαρχία και διαχωρίστηκαν από την ανεξάρτητη Ολλανδική Δημοκρατία. Αν και πολλοί καλλιτέχνες μετοίκησαν, λόγω των θρησκευτικών πολέμων από τη Νότια Ολλανδία προς την Ολλανδική Δημοκρατία, η Φλαμανδική ζωγραφική μπαρόκ άνθισε, ιδιαίτερα από τη Σχολή της Αμβέρσας κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, με κύριους εκπροσώπους τους Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Γιάκομπ Γιόρντενς.
Η παρακμή
Μετά τον θάνατο μεγάλων καλλιτεχνών, όπως ο Ρούμπενς το 1640 και το τέλος του ογδοηκονταετούς πολέμου το 1648, η πολιτιστική σημασία της Φλάνδρας άρχισε να φθίνει.
Η ανάκαμψη
Η τέχνη της ζωγραφικής στην περιοχή ανέκαμψε με τη Βελγική Επανάσταση του 1830 και οι πίνακες περί αυτή την εποχή συχνά θεωρούνται της φλαμανδικής ζωγραφικής.<ref name=insecula> Οι ζωγράφοι που άκμασαν μετά από αυτή την "πατριωτική" περίοδο συνήθως αναφέρονται περισσότερο ως Βέλγοι παρά ως Φλαμανδοί. Το βασίλειο στο οποίο περιλαμβάνεται η Φλάνδρα συχνά επηρεάζει περισσότερο την κατηγοριοποίηση των σύγχρονων καλλιτεχνών προς αυτή την κατεύθυνση.
Σύγχρονη φλαμανδική ζωγραφική
Αν και ο Τζέιμς Ένσορ (James Ensor) ήταν ολοσχερώς ξεχωριστός από τους συγχρόνους του, αυτός ο ανανεωτής της Τέχνης του 19ου αιώνα επηρέασε καλλιτέχνες του 20ού, όπως οι Πάουλ Κλέε, Εμίλ Νόλντε, Τζορτζ Γκρος, Άλφρεντ Κούμπιν, Βολς, Φέλιξ Νουσμπάουμ και άλλους εξπρεσιονιστές και σουρεαλιστές ζωγράφους του 20ού αιώνα.<ref name=Becks-Malorny>
Από τους εξπρεσιονιστές της εποχής ("2η ομάδα Λάτεμ (Latem") ο Κόνσταντ Πέρμεκε είναι ο πλέον γνωστός και για περισσότερα από τέσσερα χρόνια το πρόσωπό του εμφανιζόταν στο τελευταίο χαρτονόμισμα των 1.000 φράγκων του Βελγίου, πριν αντικατασταθεί από το χαρτονόμισμα των 20 €.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωγραφική Κατηγορία:Τέχνες στη Φλάνδρα
Καρχαρίας
Ο καρχαρίας είναι ψάρι που ανήκει στην υπέρταξη σελαχίμορφα. Οι καρχαρίες και τα μικρότερα συγγενικά τους σκυλόψαρα, γαλέοι κ.ά. έχουν ομοιογένεια μορφολογική και λειτουργική. Έχουν ασβεστοποιημένο και αποκλειστικά χόνδρινο σκελετό, μεγάλο κεφάλι, μεγάλα δόντια, σώμα επίμηκες, υδροδυναμικό, ισχυρή ουρά, με συνήθως ετερόκερκο ουραίο πτερύγιο, δέρμα τραχύ (καστανό στη ράχη και καστανόλευκο στην κοιλιά) καλυμμένο από «πλακοειδή λέπια» (δερματικά δόντια). Πρόκειται για ταχύτατους και άριστους κολυμβητές, αδηφάγα, σαρκοβόρα ψάρια. Επίσης οι περισσότεροι καρχαρίες είναι ωοζωοτόκα ζώα.
Πολλά γνωστά είδη όπως ο λευκός καρχαρίας, ο καρχαρίας τίγρης, ο γλαυκοκαρχαρίας, ο καρχαρίας μάκο και ο σφυροκέφαλος είναι κορυφαίοι κυνηγοί. Ωστόσο, παρά το θαυμασμό που προκαλούν στον άνθρωπο, συχνά κινδυνεύουν από δραστηριότητές του, όπως η αλιεία.
Σιαγόνες
Όπως και στους συγγενείς του, τα σαλάχια, τα σαγόνια του καρχαρία δεν είναι συνδεδεμένα στο κρανίο του. Η επιφάνεια των σαγονιών, όπως και οι σπόνδυλοι και οι αψίδες των βραγχίων, έχουν ενισχυθεί, επειδή καταπονούνται πολύ. Γι' αυτό το λόγο διαθέτουν μικροσκοπικές κρυστάλλινες πλάκες, που ονομάζονται tesserae, που είναι κρύσταλλοι αλάτων του ασβεστίου τοποθετημένα σαν μωσαϊκό. Συνήθως οι καρχαρίες έχουν ένα στρώμα πλακών, αλλά στα μεγαλύτερα είδη μπορεί να υπάρχουν μέχρι πέντε, ανάλογα με το μέγεθος του καρχαρία. Τα σαγόνια των καρχαριών διαθέτουν μια ειδική άρθρωση, που καθιστά το δάγκωμά τους δυνατό και αποτελεσματικό.
thumb|left|200px|Τα δόντια του καρχαρία τίγρη
Δόντια
Τα δόντια του καρχαρία αποτελούνται από μέσα προς τα έξω από πολφό, οδοντίνη και υαλώδη οδοντίνη, ένα μείγμα ουσιών που καθιστά τα δόντια ιδιαίτερα σκληρά και αναλλοίωτα στον χρόνο. Επίσης, ο σχηματισμός και η ανάπτυξη των δοντιών συνεχίζονται για όλη τη ζωή του καρχαρία. Τα δόντια του καρχαρία είναι ενσωματωμένα στα ούλα και όχι απευθείας στο σαγόνι. Πολλαπλές σειρές δοντιών αντικατάστασης αναπτύσσονται σε ένα αυλάκι στο εσωτερικό της γνάθου και σταθερά προχωρούν σαν σε ταινιόδρομο, εξαιτίας της ανάπτυξης των ιστών που συνδέονται με αυτά. Μερικοί καρχαρίες χάνουν 30.000 ή περισσότερα δόντια στη διάρκεια της ζωής τους. Ο ρυθμός αντικατάστασης των δοντιών ποικίλλει από μία φορά κάθε 8-10 ημέρες έως αρκετούς μήνες. Στα περισσότερα είδη τα δόντια αντικαθίστανται ένα κάθε φορά, εκτός από τους καρχαρίες του γένους ισίστιος, στους οποίους ολόκληρη η σειρά των δοντιών αντικαθίσταται ταυτόχρονα.
Το σχήμα των δοντιών εξαρτάται από τη διατροφή: οι καρχαρίες που τρέφονται με μαλάκια και οστρακόδερμα έχουν πυκνά επίπεδα δόντια σαν μυλόπετρες για να συνθλίψουν την τροφή τους, αυτοί που τρέφονται με ψάρια έχουν δόντια σαν βελόνες για σίγουρο κράτημα, και εκείνων που τρέφονται με μεγαλύτερο θήραμα όπως τα θηλαστικά έχουν μυτερά κάτω δόντια για σίγουρο κράτημα και τριγωνικά άνω δόντια με οδοντωτές πλευρές για την κοπή. Τα δόντια των καρχαριών που τρέφονται με πλαγκτόν, όπως ο καρχαρίας προσκυνητής είναι μικρότερα και μη λειτουργικά.
Σκελετός
Οι σκελετοί των καρχαριών είναι πολύ διαφορετικοί από αυτούς των οστεϊχθύων και χερσαίων σπονδυλωτών. Οι καρχαρίες και άλλοι χονδριχθύες (σαλάχια) έχουν σκελετούς από χόνδρο και συνδετικό ιστό. Ο χόνδρος είναι ευέλικτος και ανθεκτικός, αλλά έχει περίπου τη μισή πυκνότητα των οστών. Αυτό μειώνει το βάρος του σκελετού, εξοικονομώντας ενέργεια. Οι καρχαρίες δεν έχουν θώρακα και ως εκ τούτου στην ξηρά το βάρος μπορεί να τον συντρίψει.
Πτερύγια
Ο σκελετός του πτερυγίου είναι επιμήκης και υποστηρίζεται με μαλακές και ενωμένες ακτίνες που ονομάζονται κερατοτρίχια, νήματα από ελαστική πρωτεΐνη που μοιάζει με τη κερατίνη στα μαλλιά και τα φτερά. Οι περισσότεροι καρχαρίες έχουν οκτώ πτερύγια.
Τα πτερύγια των καρχαριών συνδέονται σχεδόν αποκλειστικά με την κίνηση, αλλά έχουν σημαντικές λειτουργικές διαφορές, όπως παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια δοκιμών με ένα μοντέλο καρχαρία. Το ουραίο πτερύγιο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την προώθηση, ενώ τα άνισα μέρη του έχουν σταθεροποιητική δράση. Τα δε θωρακικά πτερύγια είναι υπεύθυνα για την ρύθμιση της κάθετης μετατόπισης του καρχαρία.
Δερματικά δόντια
Σε αντίθεση με τα οστεώδη ψάρια, οι καρχαρίες έχουν ένα σύνθετο δερματικό κάλυμμα που είναι κατασκευασμένο από εύκαμπτες ίνες από κολλαγόνο τοποθετημένες σε ένα ελικοειδές δίκτυο που περιβάλλει το σώμα τους. Αυτό λειτουργεί ως ένας εξωτερικός σκελετός, παρέχοντας πρόσδεση για τους μυς όσο κολυμπούν και επομένως εξοικονομούν ενέργεια. Κατά το παρελθόν, το δέρμα καρχαρία έχει χρησιμοποιηθεί ως γυαλόχαρτο. Τα δερματικά δόντια (γνωστά και ως πλακοειδή) τους δίνουν υδροδυναμικά πλεονεκτήματα καθώς μειώνουν την αναταραχή και την αντίσταση του νερού όταν κολυμπάνε.
Ουρά
Διαφορετικές μορφές ουράς έχουν εξελιχθεί σε καρχαρίες προσαρμοσμένους σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Η ουρά (ουραία πτερύγια) διαφέρει σημαντικά μεταξύ των ειδών. Η ουρά παρέχει ώθηση, καθιστώντας την ταχύτητα και την επιτάχυνση εξαρτημένη από το σχήμα της ουράς. Οι καρχαρίες είναι κάτοχοι ουραίου πτερυγίου στο οποίο το ραχιαίο τμήμα είναι συνήθως αισθητά μεγαλύτερο από το κοιλιακό τμήμα. Αυτό συμβαίνει επειδή η σπονδυλική στήλη του καρχαρία εκτείνεται στο ραχιαίο τμήμα, προσφέροντας μεγαλύτερη επιφάνεια για τη σύνδεση των μυών. Αυτό επιτρέπει πιο αποτελεσματική μετακίνηση.
Η ουρά του καρχαρία τίγρη έχει μεγαλύτερο άνω λοβό που αποδίδει μέγιστη ισχύ για την αργή ταχύτητα σταθερής πορείας ή ξαφνικές εκρήξεις της ταχύτητας. Ο καρχαρίας τίγρης θα πρέπει να είναι σε θέση να συστραφεί και στραφεί στο νερό εύκολα, όταν κυνηγάει για να υποστηρίξει την ποικίλη διατροφή του, ενώ η λάμνα, η οποία κυνηγά κοπάδια ψαριών, όπως το σκουμπρί και η ρέγκα έχει ένα μεγάλο κάτω λοβό για να την βοηθήσει να συμβαδίζει με το γρήγορο θήραμα. Μερικές προσαρμογές ουράς έχουν άλλους σκοπούς. Ο αλωπίας τρέφεται με ψάρια και καλαμάρια, τα οποία μαζεύει και ζαλίζει με τον ισχυρό και επιμήκη άνω λοβό του.
Επίπλευση
Σε αντίθεση με οστεώδη ψάρια, οι καρχαρίες δεν έχουν κύστεις γεμάτες με αέριο για άνωση. Αντ' αυτού, οι καρχαρίες βασίζονται στο μεγάλο συκώτι, γεμάτο με λίπη, που περιέχει σκουαλένιο και στο γεγονός ότι ο χόνδρος έχει την μισή πυκνότητα από τα οστά. Το ήπαρ αποτελεί μέχρι και το 30% της μάζας του σώματος τους. Το ήπαρ είναι ο μεγαλύτερος αδένας των ελασματοβραγχίων. Χωρίζεται σε δύο λοβούς συνδεδεμένους μεταξύ τους, μοιάζοντας με πέταλο αλόγου. Το σχήμα αυτό είναι ιδανικό για την ομοιογενή κατανομή του βάρους του συκωτιού. Η αποτελεσματικότητα του ήπατος είναι περιορισμένη, έτσι ώστε οι καρχαρίες χρησιμοποιούν δυναμική άντωση για να διατηρήσουν το βάθος, και βυθίζονται όταν σταματούν το κολύμπι. Από αυτό το κανόνα εξαιρείται ο καρχαρίας ταύρος, ο οποίος μπορεί να ανέβει στην επιφάνεια για να εισπνεύσει λίγο αέρα, τον οποίο μπορεί να διατηρήσει στο στομάχι του, μετατρέποντάς το σε εσωτερικό πλωτήρα, χάρη στον οποίο μπορεί να μείνει ακόμα και ακίνητος.
Μερικοί καρχαρίες, αν αναστραφούν ή χαϊδευτούν στη μύτη, εισέρχονται σε μια φυσική κατάσταση της ακινησίας. Οι ερευνητές χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο για να χειριστούν με ασφάλεια τους καρχαρίες.
Αναπνοή
Όπως και τα άλλα ψάρια, οι καρχαρίες λαμβάνουν οξυγόνο από το θαλασσινό νερό καθώς περνά πάνω από τα βράγχιά τους. Σε αντίθεση με άλλα ψάρια, στους καρχαρίες τα βράγχια δεν καλύπτονται, αλλά βρίσκονται σε μια γραμμή πίσω από το κεφάλι. Μια τροποποιημένη σχισμή που ονομάζεται φυσητήρας βρίσκεται ακριβώς πίσω από το μάτι. Η πρόσληψη νερού από το φυσητήρα βοηθά κατά την αναπνοή και παίζει σημαντικό ρόλο στους βενθικούς καρχαρίες. Οι φυσητήρες είναι μειωμένοι ή λείπουν τελείως από τους πελαγίσιους καρχαρίες. Ενώ ο καρχαρίας κινείται, το νερό περνά μέσα από το στόμα και πάνω από τα βράγχια σε μια διαδικασία γνωστή ως «αερισμός πίεσης». Η ροή του νερού διευκολύνεται επειδή το νερό που κυλάει γύρω από τον καρχαρία επιταχύνεται γύρω από την περιοχή των βραγχίων, δημιουργώντας μια μείωση πίεσης που διευκολύνει την πορεία του νερού που ρέει μέσα από τα βράγχια. Αν και σε κατάσταση ηρεμίας, οι περισσότεροι καρχαρίες αντλούν νερό πάνω από τα βράγχιά τους για να εξασφαλιστεί η συνεχής παροχή οξυγονωμένου νερού. Οι γκρι καρχαρίες τροφοί αποθηκεύουν αέρα στα στομάχια τους, χρησιμοποιώντας τον ως μια μορφή κύστης κολύμβησης. Οι περισσότεροι καρχαρίες χρειάζονται να κολυμπούν συνεχώς για να αναπνέουν και δεν μπορούν να κοιμηθούν πολύ, αν όχι καθόλου, χωρίς να βουλιάξουν. Ωστόσο, ορισμένα είδη καρχαρία, όπως ο καρχαρίας τροφός, είναι ικανά να αντλούν νερό στα βράγχιά τους, επιτρέποντάς τους να ξεκουραστούν στον πάτο του ωκεανού. Ένας μικρός αριθμός των ειδών που έχει χάσει την ικανότητα να αντλεί νερό από τα βράγχιά τους πρέπει να κολυμπά χωρίς ανάπαυση. Τα είδη αυτά θα πάθαιναν ασφυξία αν δεν μπορούσαν να μετακινηθούν.
Η διαδικασία της αναπνοής και της κυκλοφορίας αρχίζει όταν το αποξυγονωμένο αίμα ταξιδεύει στη δίχωρη καρδιά του καρχαρία. Εδώ ο καρχαρίας αντλεί αίμα στα βράγχιά του, μέσω της κοιλιακής αορτής όπου διακλαδίζεται σε βραγχιακές αρτηρίες. Η ανα-οξυγόνωση του αίματος λαμβάνει χώρα στα βράγχια και το οξυγονωμένο αίμα ρέει στις απαγωγές βραγχικές αρτηρίες, οι οποίες ενώνονται για να δημιουργήσουν τη ραχιαία αορτή. Το αίμα ρέει από την ραχιαία αορτή σε όλο το σώμα. Το αποξυγονωμένο αίμα από το σώμα ρέει στη συνέχεια μέσω των οπίσθιων καρδινάλιων φλεβών και εισέρχεται στα οπίσθια καρδινάλια ιγμόρια. Από εκεί το αίμα εισέρχεται στην κοιλία της καρδιάς και ο κύκλος επαναλαμβάνεται.
Θερμορρύθμιση
Οι περισσότεροι καρχαρίες είναι «ψυχρόαιμοι», ή πιο συγκεκριμένα ποικιλόθερμοι, πράγμα που σημαίνει ότι η εσωτερική θερμοκρασία τους ταιράζει με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Τα μέλη της οικογένειας Λαμνίδες, όπως ο ρυγχοκαρχαρίας και ο μεγάλος λευκός καρχαρίας, είναι ομοιόθερμοι και να διατηρούν μια υψηλότερη θερμοκρασία σώματος από το περιβάλλον νερό. Σε αυτούς τους καρχαρίες, μια λωρίδα αερόβιων κόκκινων μυών που βρίσκονται κοντά στο κέντρο του σώματος, παράγει θερμότητα, την οποία το σώμα διατηρεί μέσω ενός μηχανισμού ανταλλαγής αντιρροής από ένα σύστημα αιμοφόρων αγγείων που ονομάζεται rete mirabile («θαυμαστό δίκτυο»). Ο κοινός καρχαρίας αλωνιστής έχει ένα παρόμοιο μηχανισμό για τη διατήρηση μιας αυξημένης θερμοκρασίας σώματος, η οποία πιστεύεται ότι έχει αναπτυχθεί αυτόνομα.
Ρύθμιση όσμωσης
Σε αντίθεση με τους οστεϊχθύες, με εξαίρεση τον κοιλάκανθο, το αίμα και οι άλλοι ιστοί του σώματος των καρχαριών και χονδριχθυών σε γενικές γραμμές είναι ισοτονικό στα θαλάσσια περιβάλλοντα τους, λόγω της υψηλής συγκέντρωσης της ουρίας και N-οξείδιο της τριμεθυλαμίνης (TMAO), επιτρέποντας να είναι σε οσμωτική ισορροπία με το θαλασσινό νερό. Η προσαρμογή αυτή εμποδίζει τους καρχαρίες να επιβιώσουν σε γλυκό νερό, και ως εκ τούτου περιορίζονται σε θαλάσσιο περιβάλλον. Μερικές εξαιρέσεις στον κανόνα αυτό υπάρχουν, όπως ο ταυροκαρχαρίας που έχει αναπτύξει έναν τρόπο για να αλλάζει τη λειτουργία των νεφρών του και να εκκρίνει μεγάλες ποσότητες ουρίας. Όταν ένας καρχαρίας πεθαίνει η ουρία διασπάται σε αμμωνία από βακτήρια. Λόγω αυτής, το νεκρό σώμα σταδιακά θα αρχίσει να μυρίζει έντονα αμμωνία.
Πέψη
Η πέψη μπορεί να πάρει πολύ χρόνο. Η τροφή μετακινείται ανέπαφη από το στόμα στο στομάχι που έχει σχήμα «J», όπου αποθηκεύεται και η αρχική πέψη αρχίζει σε ένα παχύρευστο υγρό πλούσιο σε βλέννα, πεψίνη και υδροχλωρικό οξύ. Ανεπιθύμητα στοιχεία που δεν μπορούν ποτέ να περάσουν μετά από το στομάχι, ο καρχαρίας τα κάνει είτε εμετό είτε αναστρέφει το στομάχι του μέσα έξω και εκτινάσσει τα ανεπιθύμητα στοιχεία από το στόμα του.
Μια από τις μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ της πέψης του καρχαρία και των θηλαστικών είναι το εξαιρετικά σύντομο έντερο των καρχαριών. Αυτό το μικρό μήκος επιτυγχάνεται με τη σπειροειδή βαλβίδα με πολλαπλές στροφές μέσα σε ένα μόνο μικρό τμήμα και όχι ως ένα μακρύ σωλήνα, μοιάζοντας με μια σπειροειδή σκάλα με 4 έως 50 στροφές, ανάλογα με το είδος. Η βαλβίδα παρέχει μεγάλη περιοχή επιφάνειας, απαιτώντας τα τρόφιμα να κυκλοφορήσουν μέσα στο μικρό έντερο μέχρι την πλήρη πέψη, όταν υπόλοιπα απόβλητα προϊόντα περάσουν στην κλοάκη.
Όσφρηση
Προσελκύονται από τις χημικές ουσίες που βρίσκονται στα σπλάχνα πολλών ειδών, με αποτέλεσμα συχνά να βρίσκονται κοντά σε εκβολές υπονόμων. Ορισμένα είδη, όπως οι καρχαρίες τροφοί, έχουν εξωτερικά μουστάκια που αυξάνουν σημαντικά την ικανότητά τους να αισθάνονται το θήραμα. thumb|250px|Το κεφάλι του σφυροκέφαλου μπορεί να βελτιώνει την όσφρηση, ενώ ταυτόχρονα και την αίσθηση των ηλεκτρικών πεδίων.
Όραση
Τα μάτια του καρχαρία είναι παρόμοια με αυτά των υπόλοιπων σπονδυλωτών, με φακούς, κερατοειδή χιτώνα, αμφιβληστροειδή (με κώνους και ράβδια και ίριδα, αν και έχουν προσαρμοστεί στο υδάτινο περιβάλλον με τη βοήθεια μίας δομής γνωστής ως tapetum lycidum. Αυτό σημαίνει ότι οι καρχαρίες μπορούν να συστέλλουν και να διαστέλλουν τις κόρες των ματιών τους όπως οι άνθρωποι. Αυτή η δομή βρίσκεται πίσω από τον αμφιβληστροειδή και ανακλά το φως επειδή αποτελείται από πλάκες επενδεδυμένες με γουανίνη, που ανακλά το φως. Η αποτελεσματικότητα του ιστού διαφέρει από είδος σε είδος. Οι καρχαρίες διαθέτουν βλεφαρίδες, αλλά δεν ανοιγοκλείνουν τα μάτια επειδή τα καθαρίζει το νερό. Για να προστατεύσουν τα μάτια τους, κάποια είδη διαθέτουν ειδικές μεμβράνες.
Ακοή
Αν και είναι δύσκολο να ελεγχθεί η ακοή των καρχαριών, μπορεί να έχουν έντονη την αίσθηση της ακοής και μπορούν να ακούσουν ενδεχομένως κάποιο θήραμα πολλά χιλιόμετρα μακριά. Ένα μικρό άνοιγμα σε κάθε πλευρά από το κεφάλι τους (όχι ο φυσητήρας) οδηγεί απευθείας στο εσωτερικό του αυτιού μέσα από ένα λεπτό κανάλι. Η πλευρική γραμμή που παρουσιάζει μια παρόμοια ρύθμιση, και είναι ανοικτή για το περιβάλλον μέσω μιας σειρά από ανοίγματα που ονομάζονται πόροι πλευρικής γραμμής. Αυτή είναι μια υπενθύμιση της κοινής προέλευσης των δύο αυτών οργάνων ανίχνευσης κραδασμών και ήχων που ομαδοποιούνται ως ακουστικό μηριαίο σύστημα. Στα οστεώδη ψάρια και στα τετράποδα το εξωτερικό άνοιγμα στο εσωτερικό αυτί έχει χαθεί.
thumb|250px|Τα φυσίγγια του Λορετζίνι στη μύτη ενός καρχαρία τίγρη.
Αντίληψη ηλεκτρικών πεδίων
Οι φύσιγγες του Λορεντζίνι είναι ηλεκτροαισθητήριες δομές. Μπορεί να είναι εκατοντάδες ή χιλιάδες. Οι καρχαρίες χρησιμοποιούν τις φύσιγγες του Λορεντζίνι για να ανιχνεύσουν τους ηλεκτρικούς παλμούς που όλα τα όντα παράγουν. Αυτό βοηθάει τους καρχαρίες (και ιδίως τον σφυροκέφαλο) να εντοπίσουν την λεία τους. Οι καρχαρίες έχουν την μεγαλύτερη ηλεκτρική ευαισθησία από όλα τα ζώα.
Πλευρική γραμμή
Αυτό το σύστημα βρίσκεται σε όλα τα ψάρια, συμπεριλαμβανομένων των καρχαριών. Ανιχνεύει δονήσεις ή κίνηση στο νερό. Αποτελείται από αισθητήρια κύτταρα (νευρομαστοί), τα οποία βρίσκονται μέσα σε μικρές κοιλότητες του δέρματος που επικοινωνούν με το εξωτερικό περιβάλλον μέσω πόρων.
Ζωή
Ο χρόνος ζωής των καρχαριών διαφέρει από είδος σε είδος. Συνήθως είναι 20 με 30 χρόνια. Το ακανθώδες σκυλόψαρο ζει περισσότερο, παραπάνω από 100 χρόνια. Οι φαλαινοκαρχαρίες μπορεί να φτάνουν και αυτοί τα 100 χρόνια ζωής.
Γονιμοποίηση
Οι καρχαρίες γονιμοποιούνται εσωτερικά. Το οπίσθιο τμήμα του πτερυγίου της πυέλου στον αρσενικό καρχαρία έχει τροποποιηθεί σε ένα ζευγάρι οργάνων που ονομάζονται πτερυγόποδα (claspers), ανάλογα με το πέος των θηλαστικών, από τα οποία το ένα χρησιμοποιείται για να στείλει το σπέρμα στο θηλυκό.