cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νόμοι του Φικ για τη διάχυση
Πρώτος νόμος του Φικ
Όπου J η ποσότητα της ύλης που διέρχεται ανά μονάδα επιφάνειας, η μεταβολή της συγκέντρωσης ανά μονάδα απόστασης και D η σταθερά διάχυσης.
Το J εκφράζει τη διάχυση δια μέσου της διατομής Α, η D την ευκολια διέλευσης της ύλης από τη διατομή. Ο παράγοντας εκφράζει την ανομοιομορφία της κατανομής στο συγκεκριμένο σημείο.
Σύμφωνα με το νόμο, η διάχυση είναι τόσο έντονη, όσο πιο ανομοιόμορφη είναι η συγκέντρωση στα διάφορα μέρη του χώρου.
Δεύτερος νόμος του Φικ
Έστω ένας χώρος διατομής Α. Έστω x η συντεταγμένη που είναι κάθετη στη διατομή. Η συγκέντρωση c της ύλης είναι μια συνάρτηση της x (θεωρόντας ότι η διατομή είναι απειροστή). Τότε:
Όπου J η ποσότητα της ύλης που διέρχεται ανά μονάδα επιφάνειας, η μεταβολή της συγκέντρωσης ανά μονάδα απόστασης, D η σταθερά διάχυσης (η οποία μπορεί να είναι διαφορετική από σημείο σε σημείο), t ο χρόνος.
Κάθε σημείο του χώρου μπορεί να έχει μια διαφορετική ροή. Ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης είναι ανάλογος της διαφοράς της ροής από το ένα μέρος του χώρου σε ένα άλλο μέρος του χώρου. Το μείον εκφράζει ότι όταν υπάρχει ροή τέτοια που αποσπά ύλη από ένα σημείο, τότε η συγκέντρωση της ύλης σε αυτό το σημείο μειώνεται, ενώ αντίστροφα όταν η ροή προσθέτει ύλη σε ένα σημείο, τότε η συγκέντρωση αυξάνεται.
Αναφορές
Φικ Φικ Νόμος του Φικ Κατηγορία:Φαινόμενα μεταφοράς
Diffusion Коефіцієнт дифузії
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2002-2003
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2002-2003, διεξήχθη σε τρεις φάσεις με ένα ιδιόρυθμο σύστημα (το ίδιο σύστημα εφαρμόστηκε και τη σαιζόν 2010-2011, χωρίς όμως την ενδιάμεση Β' φάση). Στην Α' φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ένα μόνο γύρο, σύνολο 11 αγώνων. Οι 4 πρώτες ομάδες προκρίθηκαν στη Γ' φάση στο γκρουπ των θέσεων 1−6, οι ομάδες των θέσεων 9-12 προκρίθηκαν στο γκρουπ των θέσεων 7−12, ενώ οι ομάδες των θέσεων 5-8 αγωνίστηκαν μεταξύ τους (5ος-8ος, 6ος-7ος, η πρόκριση στις 2 νίκες), με τους νικητές να αγωνίζονται στη συνέχεια στο γκρουπ 1−6 και τους ηττημένους στο γκρουπ για τις θέσεις 7−12. Στη Γ' φάση έγιναν 2 γύροι, σύνολο 10 αγώνων, ενώ δεν διεξήχθησαν πλέι οφ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φιλαθλητικός, για πρώτη (και τελευταία) φορά μετά από 16 χρόνια.
Τελική βαθμολογία
Βαθ=Βαθμοί, Αγ=Αγώνες, Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣΥ=Σετ υπέρ, ΣΚ=Σετ κατά
Σημειώσεις
Β' φάση
Συμμετείχαν ο Άρης, ο Αίας Ευόσμου, ο ΑΕΒΑΣ και ο Α.Ο. Μαρκοπούλου. Οι νικητές (Άρης και ΑΕ Βύρωνα/Αγίου Σώστη) συμμετείχαν στη συνέχεια στο γκρουπ για τις θέσεις 1−6, ενώ οι χαμένοι (Αίας Ευόσμου, Α.Ο. Μαρκοπούλου) συμμετείχαν στο γκρούπ για τις θέσεις 7−12. Οι πρώτοι αγώνες (14 Δεκεμβρίου 2002) έγιναν στις έδρες των ομάδων με μειονέκτημα, ενώ οι επόμενοι δύο (ο 2ος αγώνας στις 21 Δεκεμβρίου και ο 3ος στις 22 Δεκεμβρίου, ενώ δε χρειάστηκε τρίτος στη σειρά Άρης-Α.Ο. Μαρκοπούλου) στις έδρες των ομάδων που είχαν πλεονέκτημα έδρας.
(5) Άρης − (8) Μαρκόπουλο (2−0)
Τελική βαθμολογία
B=Βαθμοί, Α=Αγώνες, Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣΥ=Σετ υπέρ, ΣΚ=Σετ κατά
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2002 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2003
Καλλιόπη η Παρθική
Η Καλλιόπη ήταν πόλη τηςελληνιστικής εποχής, στην αρχαία Παρθία ή Μηδία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παρθίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας
τον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας.
Η Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας έχει πληθυσμό 40.343 κατοίκους. Έδρα της είναι η Άμφισσα.
Δήμος Δελφών
Έδρα του Δήμου είναι η Άμφισσα και ιστορική έδρα οι Δελφοί. Ο Δήμος Δελφών έχει μόνιμο πληθυσμό 26716 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Δωρίδος
Έδρα του Δήμου είναι το Λιδωρίκι. Ο Δήμος Δωρίδος έχει μόνιμο πληθυσμό 13627 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Φωκιδας Φωκιδας
Ριχάρδος ο Γ' (ταινία)
Η ταινία Ριχάρδος ο Γ' (Πρωτότυπος τίτλος Richard III) αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά, παραγωγής 1955, του ομώνυμου θεατρικού έργου του Γουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Λόρενς Ολίβιε. Ο Ολίβιε εκτός από τη σκηνοθεσία, έγραψε το σενάριο, συμμετείχε στην παραγωγή και πρωταγωνίστησε στην ταινία. Ο Ολίβιε πλαισιώνεται από μια πλειάδα μεγάλων σαιξπηρικών ηθοποιών, όπως ο Ραλφ Ρίτσαρντσον, ο Σέντρικ Χάρντγουϊκ και ο Τζον Γκίλγκουντ, οι οποίοι είχαν ήδη τιμηθεί, για την προσφορά τους στο θέατρο, από τη Βασίλισσα Ελισάβετ με τον ανώτερο τίτλο τιμής της Βρετανίας, Σερ. Η ταινία εξιστορεί τις μηχανορραφίες που επινόησε ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας, που υποδύεται ο Λόρενς Ολίβιε, προκειμένου να κλέψει το θρόνο από τα χέρια του αδελφού του Εδουάρδου Δ', που υποδύεται ο Σερ Σέντρικ Χάρτγουϊκ.
Εν συγκρίσει με τις άλλες δυο προγενέστερες μεταφορές έργων του Σαίξπηρ που είχε σκηνοθετήσει ο Ολίβιε στη μεγάλη οθόνη, η ταινία Ριχάρδος ο Γ, έλαβε την χλιαρότερη υποδοχή. Σε αντίθεση με τις άλλες δυο δεν έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αλλά ο Ολίβιε προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Η ταινία έγινε δημοφιλής μετά από επιτυχημένη επαναπροβολή της το 1966. Πολλοί κριτικοί την θεωρούν πλέον ως την πιο επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του Ολίβιε σε έργο του Σαίξπηρ.
Υπόθεση
Η υπόθεση ξεκινά με τον Ριχάρδο (Λόρενς Ολίβιε), δούκα του Γκλούτσεστερ, να περιγράφει την άνοδο στην εξουσία του αδελφού του, Εδουάρδου του Ε', δούκα του Γιορκ (Σερ Σέντρικ Χάρντγουικ). Ο Ριχάρδος είναι ένας «σακάτης, ένας παραμορφωμένος, ένας ατελής». Αυτό δεν τον εμποδίζει να μηχανορραφεί, για να στρέψει τους δύο αδελφούς του, Εδουάρδο Ε' και Γεώργιο, δούκα του Κλάρενς (Τζον Γκίλγκουντ), τον έναν ενάντια στον άλλο, με σκοπό να κερδίσει ο ίδιος τον θρόνο. Φυλακίζει τον Γεώργιο με υπονοούμενα προδοσίας, φλερτάρει και παντρεύεται την Άννα (Κλαιρ Μπλουμ), χήρα του πρίγκιπα της Ουαλίας, τον οποίο ο ίδιος σκότωσε. Όταν ο Εδουάρδος Δ' πεθαίνει, εκείνος διατάζει τη δολοφονία του Γεωργίου και καταλήγει αντιβασιλέας του ανήλικου γιου του, Εδουάρδου.
Πληροφορίες παραγωγής
Πρόκειται για την τρίτη μεταφορά έργου του Σαίξπηρ, που σκηνοθέτησε ο Λόρενς Ολίβιε για τη μεγάλη οθόνη, καθώς και για την ταινία που χρειάστηκε το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να ετοιμαστεί. Ο ηθοποιός είχε ερμηνεύσει τον Ριχάρδο Γ' στο Old Vic, το 1944, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές και είχε οραματιστεί τη συγκεκριμένη εκδοχή του έργου του Σαίξπηρ από τότε. Μεσολάβησαν οι ταινίες Ερρίκος ο 5ος (Henry VI, 1944) και Άμλετ (Hamlet, 1948) κι έπειτα άρχισαν οι προετοιμασίες για τη μεταφορά του Ριχάρδου Γ'. Ο ηθοποιός βασίστηκε στην περσόνα του παραγωγού Τζεντ Χάρις, τον οποίον ο Ολίβιε τον χαρακτήρισε ως τον πιο μισητό άνθρωπο που γνώρισε ποτέ, για να αναπτύξει το χαρακτήρα του Ριχάρδου και ο Αλεξάντερ Κόρντα έκανε την παραγωγή.
Ο Ολίβιε προσέλαβε αποκλειστικά Βρετανούς ηθοποιούς για την ταινία, κάποιοι από τους οποίους ήταν βετεράνοι (όπως ο Λόρενς Νέισμιθ), ενώ άλλοι ήταν πρωτοεμφανιζόμενοι (η Κλαιρ Μπλουμ και ο Στάνλεϊ Μπέικερ). Οι τέσσερις πρωταγωνιστές της ταινίας, Λόρενς Ολίβιε, Τζον Γκίλγκουντ, Σέντρικ Χάρντγουικ και Ραλφ Ρίτσαρντσον, ήταν ηθοποιοί οι οποίοι είχαν χριστεί ιππότες από τη Βασίλισσα Ελισάβετ. Οι ρόλοι των δυο δολοφόνων του Εδουάρδου Δ' προορίζονταν για τους Ρίτσαρντ Ατένμπορο και Τζον Μιλς, αλλά και οι δυο αρνήθηκαν να αναλάβουν ρόλους οι οποίοι ήταν τόσο μικροί.
Ο Τζέρι Ο'Χάρα ήταν βοηθός σκηνοθέτη του Ολίβιε, καθώς ο ηθοποιός έπρεπε να ερμηνεύει στις περισσότερες σκηνές. Ο Ολίβιε ήταν πολύ ακριβής στο να αναπαραστήσει με λεπτομέρεια την περίοδο. Είχε επίσης την έμπνευση, ο Ριχάρδος να απευθύνεται στο κοινό, κάτι που δεν είχε ξανακάνει.
Η ταινία γυρίστηκε στα Στούντιο Σέπερτον, εκτός από τη Μάχη του Μπόσγουορθ, γυρίστηκε στην ισπανική ύπαιθρο.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Σαλβαδόρ Νταλί ζωγράφισε το πορτραίτο του Ολίβιε ως Ριχάρδο Γ'. Ήταν ένα από τα αγαπημένα του πορτραίτα, αλλά αναγκάστηκε να το πουλήσει για να πληρώσει τα δίδακτρα για την εκπαίδευση των παιδιών του.
Η φωτογραφία της ταινίας έγινε από τον Όττο Χέλλερ, ο οποίος είχε εργαστεί σε πολλές ευρωπαϊκές ταινίες πριν καταφύγει στην Αγγλία στις αρχές του '40. Η έγχρωμη φωτογραφία της ταινίας έγινε με την τεχνική του τεχνικόλορ, κάτι που ο Ολίβιε είχε απορρίψει για την προηγούμενή του ταινία, "Άμλετ (Hamlet, 1948)" που γυρίστηκε σε ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ο Ολίβιε προτίμησε επίσης να γυρίσει την ταινία με ανάλυση Vistavision (1,66) αντί του Cinemascope.
Υποδοχή
Η ταινία προβλήθηκε παράλληλα σε τηλεόραση και κινηματογράφο και η τηλεοπτική της προβολή έφερε περαιτέρω περικοπές. Οι κριτικοί την υποδέχτηκαν με διθυράμβους, σε αντίθεση με το κοινό και η αποτυχία της ταινίας στο Box-Office, σήμανε τη λήξη της σκηνοθετικής καριέρας του Ολίβιε σε σαιξπηρικές παραγωγές, εφόσον προσπάθησε να βρει χρηματοδότη για να γυρίσει και την κινηματογραφική μεταφορά του Μακμπέθ το 1957, χωρίς επιτυχία. Παρόλα αυτά η ερμηνεία του ηθοποιού στο Ριχάρδο Γ', έχει χαρακτηριστεί θρυλική και αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε ανερχόμενο ηθοποιό.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες
Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (ταινία, 1975)
Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς είναι μια κινηματογραφική ταινία του 1975 βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. Διασκευάστηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Τζον Χιούστον, με πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι, Μάικλ Κέιν, Σαΐντ Τζάφρει και Κρίστοφερ Πλάμερ (στον ρόλο του Κίπλινγκ). Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία δύο απατεώνων πρώην στρατιωτικών στη Βρετανική Ινδία του 19ου αιώνα, οι οποίοι ταξιδεύουν προς μια απόμακρη περιοχή του Αφγανιστάν και καταλήγουν να αποκτήσουν το δικό τους βασίλειο.
Περίληψη πλοκής
Το 1885, ο Ράντγιαρντ Κίπλινκ (Κρίστοφερ Πλάμερ) ενώ εργαζόταν ως ανταποκριτής της εφημερίδας Northern Star, βλέπει ένα ζητιάνο σε κακή φυσική και ψυχολογική κατάσταση να εισέρχεται στο γραφείο του, ο οποίος του αποκαλύπτει πως είναι ο παλιός του γνώριμος, ο Πίτσι Κάρνεχαν (Μάικλ Κέιν). Ο Κάρνεχαν διηγείται στον Κίπλινγκ την ιστορία του, πως αυτός και ο συνοδοιπόρος του, ο Ντάνιελ Ντάνι Ντράβοτ (Σον Κόνερι), ταξίδεψαν στο απόμακρο Καφιριστάν (σύγχρονο Αφγανιστάν στην επαρχία του Νουριστάν), έγιναν θεοί, και τελικά έχασαν τα πάντα.
Τρία χρόνια νωρίτερα, ο Ντράβοτ και ο Κάρνεχαν είχαν συναντήσει τον Κίπλινγκ υπό μη ευνοϊκές συνθήκες, όταν ο Κάρνεχαν, ένας πρώην υπαξιωματικός του αγγλικού Βασιλικού πεζικού, έκλεψε το ρολόι του Κίπλινγκ, αλλά αναγκάστηκε να του το επιστρέψει όταν ανακάλυψε πως ο Κίπλινγκ είναι Μασόνος, όπως και ο ίδιος. Οι Ντράβοτ και Κάρνεχαν χρησιμοποιούν τη γνωριμία τους με τον Κίπλινγκ, και του αποκαλύπτουν κυνικά πως παρά το ότι ήταν καταξιωμένοι λαθρέμποροι όπλων, ικανοί κλεπταποδόχοι, έμπειροι λωποδύτες, και αδίστακτοι εκβιαστές, και οι δύο διαθέτουν μια πικρία μια και αφότου πολέμησαν για να κάνουν την Ινδία κτήση της Βρετανικής αυτοκρατορίας, οι ίδιοι δεν έχουν αποκομίσει σχεδόν τίποτα και δε προσβλέπουν να γυρίσουν στη Βρετανία όπου θα τους περιμένει ένα αβέβαιο μέλλον. Νιώθοντας πως η Ινδία είναι πολύ μικρή για άντρες του δικού τους βεληνεκούς, ανακοινώνουν πως σκοπεύουν να αγοράσουν είκοσι τυφέκια τύπου Μαρτίνι-Χένρι -τα πιο προηγμένα της εποχής-, να ταξιδέψουν στο Καφιριστάν, να βρουν ένα τοπικό ηγεμόνα και να τον βοηθήσουν να νικήσει τους τοπικούς εχθρούς του, και κατόπιν να τον ανατρέψουν και να αποκτήσουν τους θησαυρούς του βασιλείου του οι ίδιοι, και έτσι να επιστρέψουν θριαμβευτικά πίσω στην Αγγλία έχοντας τον δικό τους πλούτο. Έτσι ξεκινούν το μακρύ και μεγαλεπήβολο τους ταξίδι προς τα βόρεια, πέρα από το πέρασμα του Χιμπέρ ανάμεσα στο Πακιστάν και Αφγανιστάν, ερχόμενοι αντιμέτωποι με ληστές, χιονοθύελλες, και χιονοστιβάδες στο διάβα τους, μέχρι που κατορθώνουν να φτάσουν στο Καφιριστάν -παγανιστές, γη των απίστων στη γλώσσα των Μουσουλμάνων-.
Εκεί συναντούν ένα στρατιώτη των Γκούρκα με το όνομα Μπίλι Φις (Σαΐντ Τζάφρει), τον μοναδικό επιζώντα μια εξερευνητικής χαρτογραφικής αποστολής του Βρετανικού στρατού αρκετά χρόνια νωρίτερα. Ο Μπίλι μιλάει Αγγλικά καθώς και την τοπική γλώσσα, και έτσι χρησιμοποιείται ως μεταφραστής και διερμηνέας των τοπικών παραδόσεων και εθίμων, και κάνει πιο εύκολη την ενσωμάτωση των Ντράβοτ και Κάρνεχαν στην τοπική κοινωνία, οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως στρατιωτικοί σύμβουλοι, εκπαιδευτές, και στρατιωτικοί διοικητές στον φύλαρχο του χωριού Ερ-Χεμπ το οποίο αντιμετώπιζε πολλές επιδρομές από άλλες φυλές. Οι Ντράβοτ και Κάρνεχαν εκπαιδεύουν και οργανώνουν τους ντόπιους σε στράτευμα, και επιτίθενται στους πιο μισητούς εχθρούς του χωριού, τους γειτονικούς Μπασκάι. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Ντάνι χτυπιέται από ένα βέλος, αλλά δεν εμφανίζει αιμορραγία ή πόνο, κάτι που κάνει τους ντόπιους να πιστέψουν πως είναι θεότητα. Στην πραγματικότητα το βέλος σταμάτησε από τη μεταλλική αγκράφα της ζώνης που φορούσε, και ήταν καλυμμένη από τον ρουχισμό του. Καθώς η νίκη ολοκληρώνεται, οι ηττημένοι ενσωματώνονται στο όλο και μεγαλύτερο στρατό.
Με την πάροδο του χρόνου, όλες οι γειτονικές φυλές έχουν πλέον καθυποταχθεί, και οι Ντράβοτ και Κάρνεχαν καλούνται στην ιερή πόλη του Σικαντεργκούλ, όπου ο αρχιερέας, Καφού Σελίμ, οργανώνει μια δοκιμή βάσει του περιστατικού με το βέλος, για να εξακριβώσει αν πράγματι ο Ντράβοτ είναι άνθρωπος ή θεός και αν θα αιμορραγήσει. Ο Ντράβοτ αντιδρά αλλά οι μοναχοί τον ακινητοποιούν και ανοίγουν το πουκάμισο του γυμνώνοντας το στήθος του απέναντι στο μαχαίρι της δοκιμής, ανακαλύπτουν όμως πως ο Ντράβοτ φοράει ένα φυλακτό με το σύμβολο των Μασόνων. Συμπτωματικά, το σύμβολο του φυλακτού ταιριάζει με αυτό που ο υπέργηρος αρχιερέας θυμάται ως το σύμβολο του Σικάντερ (Μέγας Αλέξανδρος), ο οποίος είχε περάσει από την περιοχή χιλιάδες χρόνια πριν, και αναχωρώντας είχε υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα επέστρεφε. Ο αρχιερέας πλέον είναι πεπεισμένος πως ο Ντράβοτ είναι ο γιος του Σικάντερ, ο οποίος αναγνωρίζεται ως θεότητα από τους ιερείς και ως βασιλιάς. Τον οδηγούν μαζί με τον Κάρνεχαν στο θησαυροφυλάκιο όπου φυλάσσονται τα πλούτη και οι θησαυροί από την εποχή του Σικάντερ, τα οποία πλέον ανήκουν δικαιωματικά στον Ντράβοτ ως απόγονο του Σικάντερ.
Καθώς οι μήνες περνούν, ο Κάρνεχαν ανυπομονεί για το ταξίδι της αναχώρησης μαζί με τον θησαυρό, πριν τα χιόνια του χειμώνα κλείσουν τα ορεινά περάσματα, και πριν ενδεχομένως οι ντόπιοι ανακαλύψουν την αλήθεια. Ο Ντράβοτ όμως, αντιτίθεται στην ιδέα της αναχώρησης τους, και αντ'αυτού αναπτύσσει μεγαλεπήβολα σχέδια και εμφανίζει ίχνη μεγαλομανίας. Αρχικά προτείνει πως ο Κάρνεχαν καλό είναι να τον προσκυνάει και ο ίδιος όπως και οι υπόλοιποι υπήκοοι του βασιλείου του, έτσι ώστε να τηρούνται τα προσχήματα μπροστά στους ντόπιους, κάτι στο οποίο ο Κάρνεχαν αντιδρά έντονα. Κατόπιν, σχεδιάζει να ιδρύσει δικό του κράτος, με δικό του εθνικό ύμνο και σημαία, και με βασιλιά τον ίδιο, και μια μέρα να συναντήσει την ίδια τη βασίλισσα Βικτώρια, ως ίσος μονάρχης, ένας προς ένα. Ο Κάρνεχαν απηυδισμένος πλέον, αποφασίζει να πάρει όσο λάφυρα από το θησαυρό μπορεί να φορτώσει στα λίγα μουλάρια που συγκεντρώνει, και να αποχωρήσει μόνος του.
Εντωμεταξύ, ο Ντράβοτ αποφασίζει να παντρευτεί και να αποκτήσει απογόνους αφότου βλέπει την όμορφη ντόπια κοπέλα των Καφίρ, τη Ρωξάνη (Σακίρα Κέιν), παρά τις έντονες προειδοποιήσεις του Κάρνεχαν. Η κοπέλα, τρομαγμένη πως θα παντρευτεί ένα θεό και πως θα αναφλεχθεί αν τον αγγίξει, δαγκώνει τον Ντράβοτ ενώ αυτός προσπαθεί να τη φιλίσει σε κοινή θέα κατά τη γαμήλια τελετή τους. Το δάγκωμα είναι αρκετά δυνατό, τόσο ώστε να προκαλέσει αιμορραγία στον Ντράβοτ, κάτι που οι ιέρειες βλέπουν και συνειδητοποιούν πως ο Ντράβοτ είναι κοινός θνητός και απατεώνας. Οι εξαγριωμένοι πλέον ντόπιοι κυνηγούν τους Ντράβοτ και Κάρνεχαν, οι οποίο έχουν λίγους μόνο πιστούς στρατιώτες μαζί τους. Όταν πλέον είναι ξεκάθαρο πως η μάχη έχει χαθεί, λένε στον Μπίλι να διαφύγει όπως μπορεί, αλλά αυτός αρνείται διατεινόμενος πως οι Γκούρκα μάχονται και δεν υποχωρούν ποτέ, και επιτίθεται μόνος του στο πλήθος των ντόπιων που τους καταδιώκουν κραδαίνοντας το ξίφος του, όπου και λιντσάρεται από τον όχλο βρίσκοντας τον θάνατο του.
Οι Ντράβοτ και Κάρνεχαν συλλαμβάνονται σύντομα μετά, και ο Ντράβοτ απολογείται στον Κάρνεχαν για την επιμονή του και για την καταστροφή του σχεδίου τους, με τον Κάρνεχαν να τον συγχωρεί. Έχοντας αποδεχτεί πια τη μοίρα τους, ο Ντράβοτ οδηγείται στη μέση μιας κρεμαστής γέφυρας πάνω από ένα απόκρημνο και βαθύ φαράγγι, και οι Καφίρ κόβουν τα σχοινιά στις άκρες της γέφυρας, η οποία καταρρέει μαζί με τον Ντράβοτ ο οποίος πέφτει στον γκρεμό προς τον θάνατο του. Ο Κάρνεχαν αντίστοιχα, τιμωρείται με σταύρωση ανάμεσα σε δύο πεύκα, αλλά έχοντας κατορθώσει να επιζήσει για μια ολόκληρη ημέρα, απελευθερώνεται από τους ντόπιους και αφήνεται ελεύθερος. Επιστρέφει μετά από καιρό στην Ινδία, ζητιανεύοντας καθ' οδόν.
Καθώς ο Κάρνεχαν ολοκληρώνει τη διήγηση του στον έκπληκτο Κίπλινγκ, και με την αποχώρηση του, ως απόδειξη των λεγομένων του του αφήνει πίσω του το κεφάλι του Ντράβοτ, το οποίο έχει ακόμα το χρυσό στέμμα στερεωμένο πάνω του.
Ηθοποιοί
Ο Τζον Χιούστον, σκηνοθέτης της ταινίας, σκόπευε να τη δημιουργήσει ήδη από τη δεκαετία του 1950, αρχικά με τον Κλαρκ Γκέιμπλ και τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στους ρόλους του Ντράβοτ και Κάρνεχαν αντίστοιχα, με τον θάνατο του Μπόγκαρτ το 1957 και αυτόν του Γκέιμπλ το 1960, το σχέδιο του ακυρώθηκε. Κατόπιν οι νέοι υποψήφιοι για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ήταν οι Μπαρτ Λάνκαστερ και Κερκ Ντάγκλας, οι οποίοι αργότερα αντικαταστάθηκαν από τους Ρίτσαρντ Μπάρτον και Πήτερ Ο' Τουλ. Τη δεκαετία του 1970, ο Χιούστον συνέχισε την αναζήτηση ηθοποιών, με τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Πωλ Νιούμαν να προσεγγίζονται για τους ρόλους. Ο Νιούμαν ήταν αυτός που συμβούλεψε τον Χιούστον πως οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι πρέπει να παιχθούν από Βρετανούς, και ήταν αυτός που πρότεινε τους Σον Κόνερι και Μάικλ Κέιν στους οποίους τελικά κατέληξαν οι ρόλοι.
Η ταινία γυρίστηκε στις κινηματογραφικές εγκαταστάσεις Πάινγουντ (Pinewood Studios) στην Αγγλία, καθώς και σε τοποθεσίες της Γαλλίας και του Μαρόκου.
Κριτικές
Το περιοδικό New York θεώρησε πως πρόκειται για την καλύτερη δουλειά του Χιούστον μετά τη Βασίλισσα της Αφρικής, 23 έτη νωρίτερα το 1951. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης το αποκάλεσαν ως μια φανταστική περιπέτεια παλαιάς κοπής, και μια περιπέτεια κατά την παράδοση του Γκούνγκα Ντιν. Το περιοδικό Time ανέφερε πως ο Χιούστον ήθελε να κάνει αυτή την ταινία για πάνω από 20 χρόνια, και πως η αναμονή άξιζε.
Ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ, απένειμε στην ταινία τη μέγιστη βαθμολογία των τεσσάρων αστεριών, γράφοντας πως έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που υπήρξε μια περιπέτεια αυτού του είδους.
Μερίδα των κριτικών θεώρησε πως η ταινία ήταν πολύ μεγάλη σε διάρκεια, και πως ο Μάικλ Κέιν έδειξε υπερβάλλον ζήλο στο ρόλο του. Η κριτική του περιοδικού Βαράετι (Variety) ήταν επίσης αρνητική σε σχέση με την απόδοση του Κέιν, λέγοντας πως η απόδοση του ήταν γενικώς φτωχή.
Υποψηφιότητες βραβείων
Η ταινία ήταν υποψήφια για τέσσερα βραβεία Όσκαρ:
Ο Μωρίς Ζαρ ο οποίος δημιούργησε τη μουσική σύνθεση, ήταν υποψήφιος για τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης πρωτότυπης μουσικής επένδυσης.
Η Ίντιθ Χεντ, ήταν επίσης υποψήφια των Βραβείων Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για την καλύτερη ενδυματολογία, και ο Όσβαλντ Μώρις για την καλύτερη κινηματογράφηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζον Χιούστον Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές περιπετειώδεις ταινίες
Νοτιοδυτική Μαδαγασκάρη
Η Νοτιοδυτική Μαδαγασκάρη ή Ατσίμο-Αντρεφάνα (μαλαγασικά: Atsimo-Andrefana) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Τολιάρα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Τολιάρα. Έχει έκταση 66.236 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.018.500 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 15.4 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Γεωγραφία
Η Ατσίμο-Αντρεφάνα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Μαδαγασκάρης και κεντρικά της Τολιάρα. Συνορεύει στα βόρεια με τη Μενάμπε, στα νοτιοανατολικά με την Αντρόι, στα βόρεια-κεντρικά με την Ανόσι και στα βορειοανατολικά με την Ιχορόμπε και την Άνω Ματσιάτρα. Έχει έκταση 66.236 τ.χλμ.
Δήμοι
thumb|right|250px|Οι 21 δήμοι της Τολιάρα
Η Ατσίμο-Αντρεφάνα διαιρείται σε 9 δήμους:
3. Αμπανόιχι
8. Μπενενίτρα
9. Μπορορόχα
10. Μπετιόκι
15. Μορόμπε
17. Σακαράχα
19. Τολιάρα Ι
20. Τολιάρα ΙΙ
Μεταφορές
thumb|right|250px|Το Αεροδρόμιο της Τολιάρα thumb|right|250px|Αεροπλάνο στο Αεροδρόμιο της Τολιάρα
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Τολιάρα που βρίσκεται στην Τολιάρα.
Παραπομπές
ΝΔ Μαδαγ ΝΔ Μαδαγ
Αντώνης Παπαδόπουλος (ηθοποιός, γεν. 1932)
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος (4 Μαΐου 1932 - 9 Οκτωβρίου 1983) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Ζαννίνο και ήταν θείος του τραγουδοποιού Χρήστου Θηβαίου. Δυο χρόνια πριν το θάνατό του, γεννήθηκε η κόρη του. Χαρακτηριστικότατη “φιγούρα” του ελληνικού κινηματογράφου, από τα τέλη της δεκαετίας του '60 έως τα τέλη της δεκαετίας του '70. Ενσάρκωνε, συνήθως σε δευτερεύοντες κωμικούς ρόλους, τον αφελή, τον γκρινιάρη και τον παραπονεμένο.
Πρωταγωνίστησε με τον Θανάση Βέγγο στη σειρά των σουρεαλιστικών κωμωδιών του πράκτορα Θου Βου (“μυστικός” πράκτορας), ως βοηθός του πράκτορα (Βέγγος), αλλά και σε πολλές άλλες. Πρωταγωνίστησε επίσης σε αρκετές ταινίες στις αρχές της δεκαετίας του 80, όπως στην ταινία Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, με μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.
Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία μόλις 51 ετών. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αμφίαλος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αμφίαλος είναι γνωστός ένας από τους νεαρούς ευγενείς Φαίακες που πήγαν στους αγώνες τους οποίους διοργάνωσε ο Αλκίνοος προς τιμή του Οδυσσέα. Σε αυτούς τους αγώνες ο Αμφίαλος ήταν πρώτος στο άλμα. Ο Αμφίαλος αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (ραψωδία θ, στίχοι 114 και 128), όπου παρατίθενται το όνομα του πατέρα του (Πολύνηος) και το όνομα του παππού του (Τέκτονας).
Πηγές
Κατηγορία:Οδύσσεια
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1988-1989
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1988-1989 κατέκτησε η ΣΣΚ Νάπολι κερδίζοντας σε διπλό τελικό την ΦφΜ Στουτγκάρδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Κεστρία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κεστρία αναφέρεται σε κάποιες πηγές μία θυγατέρα του βασιλιά της Ηπείρου Κάμπου, η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, παντρεύτηκε τον πρίγκηπα `Ελενο της Τροίας. Ως σύζυγος του Ελένου, η Κεστρία είχε πεθερικά τον Πρίαμο και την Εκάβη. Ο Έλενος σύμφωνα με μία παράδοση είχε ένα εξώγαμο τέκνο με την Ανδρομάχη, το οποίο ωστόσο πήρε το όνομα Κεστρίνος από την Κεστρία.
Βάρκος Λάρισας
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού του Βαρκού ήταν 47 άτομα, δηλαδή μειωμένος σχεδόν 45% σε σύγκριση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Περικλής Ιακωβάκης
Ο Περικλής Ιακωβάκης (24 Μαρτίου 1979) είναι Έλληνας αθλητής. Ήταν πρωταθλητής του στίβου στα 400μ. με εμπόδια. Έχει στο ενεργητικό του μεγάλες διακρίσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Προπονήτριά του ήταν η Μαρία Σωτηρακοπούλου. Κατέχει το Πανελλήνιο ρεκόρ Ανδρών στα 400μ Εμπ με 47:82 από το 2006.
Βιογραφία και πορεία
Γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1979 στην Πάτρα. Η καταγωγή του είναι από τα Τρίκαλα, ενώ έζησε για αρκετά χρόνια στα Λεχαινά καθώς ο πατέρας του ήταν αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία στη βάση της Ανδραβίδας. Σύλλογοι του ήταν η ΑΕ Λεχαινών από το 1993 έως το 2004, ο Ολυμπιακός ως το 2011, η ''ΕΚΑ «Δωδώνη» εώς το 2013 και έκλεισε την καριέρα του στο σωματείο που ξεκίνησε την ΑΕ Λεχαινών. Η επίδοση 47:82 στα 400μ Εμπ είναι η 4η όλων των εποχών στην Ευρώπη και 26η όλων των εποχών στον κόσμο. Έχει τρέξει άλλες δύο φορές κάτω από 48῾῾ στο Golden League της Ζυρίχης 47:92 το 2006 και στον τελικό του Grand Prix στη Στουτγκάρδη με 47:92 το 2006 επίσης. Κατέχει τα πανελλήνια ρεκόρ Ανδρών στα 400μ Εμπ 47:82, 4χ400μ 3:02:21, των Νέων στα 4χ400μ, των Εφήβων στα 400μ Εμπ 49:82, 4Χ400μ 3:08:21 και κλειστού 400μ 47:55 καθώς και στην κατηγορία των Παίδων στα 400μ με 47:38.''
Ήταν Παγκόσμιος Πρωταθλητής Εφήβων το 1998 στο Ανσύ της Γαλλίας με 49.82, κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Γκέτεμποργκ με επίδοση 48:46 το 2006, ήταν 3ος στο Ευρωπαϊκό Νέων το 1999, 2ος στο Ευρωπαϊκό Νέων το 2001, 2ος στο Ευρωπαϊκό Εφήβων της Λουμπλιάνα το 1997 στα 400μ 46:68 & 4Χ400μ και 2ος στις Ολυμπιακές Ημέρες Νεότητας το 1995 στο Μπάαθ στα 400μ με 48:57. Πήρε χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ανδρών στο Παρίσι, το 2003 με επίδοση 48.24 και την 6η θέση με την εθνική ομάδα 4Χ400μ. Έχει πάρει μέρος σε 4 Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σύδνευ 2000, Αθήνα 2004, Πεκίνο 2008 και Λονδίνο 2012. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004 λόγω τραυματισμού ήταν 11ος στα 400μ. εμπόδια και αποκλείστηκε στα ημιτελικά, όπως και στα 4Χ400μ. Στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου τερμάτισε 8ος στον τελικό των 400μ Εμπ. Έχει πάρει μέρος σε 7 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ανδρών (3 φορές στον τελικό) σε Αθήνα 1997, Σεβίλλη 1999, Έντμοντον 2001, Παρίσι 2003, Ελσίνκι 2005, Οσάκα 2007, Βερολίνο 2009 όπου έχει κατακτήσει την 5η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2009 στο Βερολίνο με επίδοση 48:42 και την 6η θέση στην Οσάκα με επίδοση 49.14. Έχει 7 συμμετοχές σε Ευρωπαικά Πρωταθλήματα με συμμετοχή σε 4 τελικούς και συγκεκριμένα σε Βουδαπέστη 1998 4Χ400μ, Μόναχο 2002 5ος στα 400μ και 6ος στα 4Χ400μ, Γκέτεμπορκ 2006 1ος, Βαρκελώνη 2010 6ος και Ελσίνκι 2012 8ος. Κέρδισε τους Μεσογειακούς του 2001 στη Τύνιδα σε 400μ Εμπ και 4Χ400μ και την τρίτη θέση στη Μερσίνη το 2013 με την 4Χ400μ. Έχει βγεί επίσης 4ος στην Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα του Πεκίνου το 2001 με επίδοση 48:87. thumb Έχει πάρει μέρος σε διάφορα meetings στο εξωτερικό και έχει κερδίσει κάποια από αυτά όπως τον τελικό του Grand Prix IAAF, το Golden League Zurich, Golden League Monaco, Golden League Doha, Sevilla και άλλα. Έχει ψηφιστεί 2 φορές από τον ΠΣΑΤ ως καλύτερος Έλληνας Αθλητής το 2003 και 2006. Το Αμερικάνικο περιοδικό American Track & Field τον έχει αναδείξει κορυφαίο αθλητή στα 400μ Εμπ του κόσμου για την χρονιά του 2006.
Ο Ιακωβάκης έκλεισε την καριέρα του στις 26 Ιουλίου 2015, τρέχοντας τον τελευταίο του αγώνα στα 400 μετ' εμποδίων στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, όπου τερμάτισε πρώτος φτάνοντας έτσι στις 16 νίκες σε Πανελλήνια πρώταθλήματα με τις 15 να είναι συνεχόμενες από το 1998 εώς το 2013.
Είναι παντρεμένος και έχει 2 παιδιά. Είναι πτυχιούχος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθήνας στο τμήμα Μάρκετινκ και Επικοινωνίας. thumb
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΟΣΦΠ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2001 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Size (Unix)
Χρήση
$ size <επιλογές> <όνομα αρχείου> ...
Ακολουθούν κάποια παραδείγματα από το Solaris (/usr/ccs/bin/size) - οι επιλογές και η σύνταξη μπορεί να διαφέρουν σε άλλα λειτουργικά συστήματα:
$ size /usr/ccs/bin/size 9066 + 888 + 356 = 10310
Η επιλογή -f εμφανίζει το όνομα και το μέγεθος κάθε χώρου, μαζί με το άθροισμά τους: $ size -f /usr/ccs/bin/size 17(.interp) + 636(.hash) + 1440(.dynsym) + 743(.dynstr) + 64(.SUNW_version) + 48(.rela.ex_shared) + 24(.rela.bss) + 336(.rela.plt) + 4760(.text) + 80(.init) + 80(.fini) + 4(.exception_ranges) + 28(.rodata) + 590(.rodata1) + 12(.got) + 388(.plt) + 192(.dynamic) + 40(.ex_shared) + 112(.data) + 140(.data1) + 352(.bss) = 10086
Η επιλογή -F εμφανίζει το μέγεθος και την άδεια (permission flag) κάθε χώρου, μαζί με το άθροισμά τους:
$ size -F /usr/ccs/bin/size 9066(r-x) + 1244(rwx) = 10470
Αναφορές
Κατηγορία:Unix
Μάταλα Ηρακλείου
thumb|Η παραλία των Ματάλων. Τα Μάταλα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της κοινότητος Πιτσιδίων του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου.
Η παραλία των Ματάλων κατοικούνταν από την αρχαιότητα, ενώ έγινε διάσημη ως τόπος παραμονής χίπηδων τις δεκαετίες '60 και '70. Το χωριό προηγουμένως ήταν ένα ψαροχώρι ενώ σήμερα ζει κυρίως από τον τουρισμό. Παλιότερα, υπαγόταν στο Δημοτικό διαμέρισμα Πιτσιδίων του Δήμου Τυμπακίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 70,6 χιλιόμετρα.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Μάταλα ήταν επίνειο της Φαιστού κατά τη μινωική περίοδο και της Γόρτυνας κατά τη ρωμαϊκή. Από τη θάλασσα διακρίνονται ίχνη του αρχαίου οικισμού. Εδώ ναυάγησαν τα πλοία του Μενελάου (Η λισσή αιπεία τε εις άλα πέτρη, Οδύσ. γ 293) και πιστεύεται ότι ήταν το ακρωτήριο Νύσος μεταξύ των όρμων Κομμού- Ματάλων. Στα βενετικά έγγραφα αναφέρεται ο ναός της Παναγίας (La Madonna di Matala), στην είσοδο του οποίου υπάρχει η επιγραφή Πλύνετε την κεφαλήν και καθαρίσατε τους πόδας και έπειτα εισέλθητε εις τον ιερόν τούτον οίκον.
Στην απόκρημνη ακτή του χωριού υπάρχουν τεχνητοί σπηλαιώδεις χώροι (και υποβρύχια σπήλαια), λαξευμένοι στο βράχο. Λέγεται ότι ήσαν τάφοι. Μερικοί όμως έχουν δωμάτια, κλίμακες, παράθυρα και προστώα. Έτσι φαίνεται ότι κάποτε χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικίες. Οι κλίνες μοιάζουν με τους τάφους των Ετρούσκων. thumb|right|Σπηλιά στα Μάταλα
Οι σπηλιές παρέμειναν άδειες για χιλιάδες χρόνια μέχρι τη δεκαετία του '60 που περιπλανώμενοι χίπηδες τις ανακάλυψαν και τις κατοίκησαν για κάποια περίοδο. Ανάμεσα σε αυτούς που πέρασαν από εκεί ήταν η Καναδέζα δημιουργός Τζόνι Μίτσελ, η οποία απαθανάτισε την εμπειρία της στο τραγούδι «Carey» και ο Δημήτρης Πουλικάκος. Την περίοδο της χούντας με αίτημα του Μητροπολίτη Γορτύνης εκδιώχθηκαν προσωρινά οι τουρίστες από τα σπήλαια. Οι σπηλιές φαίνεται να έκλεισαν οριστικά γύρω στο 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ματαλα Ματαλα Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Πορθμός Κερτς
150px|thumb|Τοποθεσία του πορθμού Κερτς 150px|thumb|Δορυφορική απεικόνιση του πορθμού Ο Πορθμός του Κερτς είναι το σημείο που ενώνει τον Εύξεινο Πόντο με την Θάλασσα του Αζόφ. Το πλάτος (εύρος) του πορθμού εκτείνεται από 4.5 σε 15 χλμ ή 8 μίλια, μήκος 27 μίλια και έχει βάθος μέχρι και 18 μέτρα. Το σημαντικότερο λιμάνι είναι το Κερτς. Ο εν λόγω πορθμός συνεχώς προσχώνεται και εκβαθύνεται τακτικά. Εκτείνεται μεταξύ του ακρωτηρίου Παυλόφσκι και της γλώσσας (μορφολογία ακτής) της Τούζλας. Σ΄ αυτόν παρατηρείται θαλάσσιο ρεύμα ταχύτητας 2-5 κόμβων
Παραπομπές
Κερτς Κατηγορία:Μαύρη Θάλασσα Κερτς Κερτς Κατηγορία:Κράι Κρασνοντάρ
Αυθεντική Ακαδημία Ιασίου
Η Αυθεντική Ακαδημία Ιασίου ή Ηγεμονική Ακαδημία (ρουμανικά: Academia Domnească din Iași) ήταν πνευματικό ίδρυμα και εκπαιδευτήριο στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, το οποίο λειτούργησε από το 1709 -ή 1707- έως το 1821, και ιδρύθηκε αρχικά από τον Αντίοχο Καντιμήρη, και αναδιοργανώθηκε έπειτα από τον Νικόλαο Μαυροκορδάτο ο οποίος ήταν ο ηγεμόνας της περιοχής υπό την οθωμανική διοίκηση. Από το 1728 άρχισε να διδάσκεται ως μάθημα η ελληνική γλώσσα, και από το 1776 καθιερώθηκε ως η γλώσσα διδασκαλίας όλων των μαθημάτων από τον Ιώσηπο Μοισιόδακα και τον Γρηγόριο Γ΄ Γκίκα. Στο ίδρυμα δίδαξαν πολλοί άλλοι Έλληνες λόγιοι του 18ου και 19ου αιώνα όπως οι Θεόδωρος Τραπεζούντιος, Νικηφόρος Θεοτόκης, Νικόλαος Κεραμεύς, Γεώργιος Κλεόβουλος, Στέφανος Δούγκας και άλλοι. Ήταν το άλλο μεγάλο πνευματικό ίδρυμα της διασποράς στην ευρύτερη περιοχή μαζί με την Ακαδημία του Βουκουρεστίου, με την έναρξη της ελληνικής επανάστασης το 1821 όμως έκλεισαν και τα δύο ιδρύματα από τις οθωμανικές αρχές ως εστίες επαναστατικής δραστηριότητας. Ο τελευταίος διευθυντής της σχολής ήταν ο Δημήτριος Γοβδέλας. Από αυτή τη σχολή διδάχτηκαν μεγάλοι δάσκαλοι του γένους αλλά και μάρτυρες, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Ρουμανία Κατηγορία:Ιάσιο
Κέρκωπες
thumb|250px|Ο Ηρακλής μεταφέρει τους Κέκρωπες. Μετώπη από τον ναό της Ποσειδωνίας (Μεγάλη Ελλάδα) thumb|250px|Ο Ηρακλής μεταφέρει τους Κέκρωπες. Μετώπη από τον ναό του Σελινούντα (Μεγάλη Ελλάδα) Στην ελληνική μυθολογία οι Κέρκωπες ήταν δύο αδελφοί, διαβόητοι κλέφτες, ψεύτες και μικροαπατεώνες. Κατάγονταν από την Οιχαλία αλλά ζούσαν συνήθως στη Βοιωτία ή κατ' άλλη εκδοχή κοντά στην `Εφεσο. Κατά τις διάφορες παραδόσεις τα ονόματά τους ήταν Σίλλος και Τριβαλός ή Ώλος και Ευρύβατος ή Ανδούλος και Άτλαντος ή Πάσσαλος και Άκμων. Ως μητέρα τους αναφέρεται η Ωκεανίδα Θεία ή η Μεμνονίδα ή η Λίμνη ή, σπάνια, η Κερκώπη. Ως πατέρας τους αναφέρεται συνήθως ο Ωκεανός. Το όνομα «Κέρκωπες» ετυμολογείται από τις λέξεις κέρκη (= ουρά) και ωπή.
Οι Κέρκωπες, περιοδεύοντας ανά τον κόσμο, εξαπατούσαν τους ανθρώπους. Τα «κατορθώματα» των Κερκώπων αποτελούν το θέμα κωμωδιών των Ευβούλου, Ερμίππου, Μενίππου, Πλάτωνος, Κρατίνου και άλλων. Η σημαντικότερη σχετική παράδοση αναφέρεται στην περιπέτειά τους με τον Ηρακλή. Μια φορά που ο ήρωας κοιμόταν κάτω από ένα δέντρο την εποχή που ήταν δούλος της Ομφάλης, οι Κέρκωπες πήγαν να του αρπάξουν τα όπλα, ξεχνώντας την υπόμνηση της μητέρας τους να φυλάγονται από τον «Μελάμπυγον» (= μαυρόκωλο). Ο Ηρακλής όμως ξύπνησε εγκαίρως, έπιασε τους δυο κλέφτες από τα πόδια, τους έδεσε σε ένα ξύλο και τους μετέφερε στον ώμο του κρεμασμένους με τα κεφάλια προς τα κάτω. Στον δρόμο, οι Κέρκωπες, καθώς τα κεφάλια τους χτυπούσαν στα πισινά του Ηρακλή, του είπαν ότι πραγματικά συνάντησαν τον «Μελάμπυγον». Ο Ηρακλής τότε γέλασε και τους άφησε ελεύθερους. Από το επεισόδιο αυτό σώζονται αναπαραστάσεις στη μετόπη του Ναού του Σελινούντα, πάνω σε μελανόμορφα αγγεία, σε δακτυλιολίθους, και αλλού.
Σύμφωνα με μεταγενέστερες παραδόσεις οι Κέρκωπες απολιθώθηκαν επειδή θέλησαν να εξαπατήσουν τον ίδιο τον Δία (η πέτρα δειχνόταν κατά την αρχαιότητα σε όσους περνούσαν από τις Θερμοπύλες), ή μεταμορφώθηκαν σε πιθήκους — από αυτό πήραν το όνομά τους οι Πιθηκούσες Νήσοι στον κόλπο της Νάπολης.
Πηγές
Κερκωπες Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Λέμπενσμπορν
Το Λέμπενσμπορν (γερμανικά: Lebensborn, "Πηγή της ζωής") ήταν πρόγραμμα που δημιουργήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1935 για την καταπολέμηση της μείωσης του ποσοστού των γεννήσεων στη Γερμανία και για να εξασφαλιστεί η φυλετική κληρονομιά του Τρίτου Ράιχ βάσει των κριτηρίων της ναζιστικής ευγονικής. Είχε έδρα το Μόναχο.
Αποτελούσε ίδρυμα κοινωνικής πρόνοιας για γονείς και παιδιά που θεωρούνταν φυλετικά ανώτερα και πολύτιμα, αρχικά, εκείνα των ανδρών των SS. Αν και το πρόγραμμα επεκτάθηκε σε αρκετές χώρες υπό γερμανική κατοχή, η κύρια δραστηριότητά του ήταν στη Γερμανία, τη Νορβηγία αλλά και στη βορειοανατολική Ευρώπη, κυρίως στην Πολωνία. Αρχικά απέκλειε παιδιά από ενώσεις απλών στρατιωτών με ξένες γυναίκες, γιατί δεν υπήρχε καμία απόδειξη φυλετικής καθαρότητας.
Το Λέμπενσμπορν είχε προγραμματίσει να έχει εγκαταστάσεις στις ακόλουθες χώρες (ορισμένες ήταν απλώς γραφεία):
Στη Νορβηγία ιδρύθηκε το 1941 για να υποστηρίξει τα παιδιά των Γερμανών στρατιωτών και των Νορβηγίδων μητέρων τους σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία (Hitlers Verordnung, 28 Ιουλίου 1942). Η οργάνωση διέθετε πολλά σπίτια, όπου οι έγκυες γυναίκες μπορούσαν να γεννήσουν. Οι εγκαταστάσεις χρησίμευαν επίσης ως μόνιμα σπίτια για επιλέξιμες γυναίκες μέχρι το τέλος του πολέμου. Επιπλέον ο οργανισμός πλήρωνε παιδική υποστήριξη εκ μέρους του πατέρα και κάλυπτε άλλα έξοδα, συμπεριλαμβανομένων ιατρικών λογαριασμών, οδοντιατρικής θεραπείας και μεταφοράς.
Τα παιδιά και οι μητέρες τους απομονώθηκαν συχνά κοινωνικά και πολλά παιδιά εκφοβίστηκαν από άλλα παιδιά, και μερικές φορές από ενήλικες, λόγω της προέλευσής τους. μικρογραφία| Βάπτιση ενός παιδιού Λέμπενσμπορν, γ. 1935-1936
Απαγωγές
Το 1939, οι Ναζί άρχισαν να απαγάγουν παιδιά από ξένες χώρες, κυρίως από τη Γιουγκοσλαβία και την Πολωνία, αλλά και από τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Τσεχοσλοβακία, τη Ρουμανία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Νορβηγία. Άρχισαν να το κάνουν επειδή "είναι καθήκον μας να πάρουμε [τα παιδιά] μαζί μας για να τα απομακρύνουμε από το περιβάλλον τους...είτε αποτελεί νίκη για κάθε καλό αίμα, που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για τον εαυτό μας και να του δώσουμε μια θέση ανάμεσα στο λαό μας, ή θα καταστρέψουμε το αίμα αυτό", φέρεται να είπε ο Χίμλερ.
Στα τελικά στάδια του πολέμου, τα αρχεία όλων των παιδιών που απήχθησαν για το πρόγραμμα καταστράφηκαν. Ως αποτέλεσμα, οι ερευνητές σχεδόν αδυνατούν να μάθουν πόσα παιδιά απήχθησαν. Η πολωνική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι 10.000 παιδιά απήχθησαν και λιγότερο από το 15% επέστρεψαν στους βιολογικούς τους γονείς. Άλλες εκτιμήσεις περιλαμβάνουν αριθμούς έως και 200.000, αν και ένας πιθανότερος αριθμός είναι περίπου 20.000.
Kατά τη δίκη της Νυρεμβέργης βρέθηκαν στοιχεία για άμεση ανάμειξη του προγράμματος στις απαγωγές παιδιών. Όταν σταμάτησε ο πόλεμος, τα παιδιά αυτά υπέφεραν περισσότερο, καθώς αποκρυσταλλώνουν ξαφνικά πάνω τους τα αντιγερμανικά αισθήματα ενός ολόκληρου λαού. Υπέστησαν κακοποιήσεις, βιασμούς, ενώ άλλα υποχρεωτικά μεταφέρθηκαν σε ορφανοτροφεία.
Μεταπολεμική περίοδος
Το 1945 το Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων της Νορβηγίας διερεύνησε εν συντομία τη δυνατότητα επανένωσης των παιδιών και των μητέρων τους με επιζώντες πατέρες στη μεταπολεμική Γερμανία, αλλά αποφάσισε να μην το κάνει αυτό.
Πεντακόσια παιδιά που εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε εγκαταστάσεις του Λέμπενσμπορν στο τέλος του πολέμου έπρεπε να φύγουν καθώς τα σπίτια έκλεισαν. Περίπου 20 παιδιά κατέληξαν σε ψυχιατρικές κλινικές το 1946, λόγω έλλειψης χώρου σε άλλα ιδρύματα και ανεπιτυχείς απόπειρες υιοθεσίας.
Το 1950 οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Νορβηγίας και Δυτικής Γερμανίας βελτιώθηκαν, έτσι ώστε αναγνωρισμένοι πατέρες παιδιών πολέμου που ζούσαν στη Δυτική Γερμανία και στην Αυστρία να μπορέσουν να υποστηρίξουν τα παιδιά τους. Από το 1953 καθιερώθηκαν τέτοιες διαδικασίες. Η υποστήριξη παιδιών από πατέρες που ζούσαν στην Ανατολική Γερμανία διατηρήθηκε σε κλειδωμένους λογαριασμούς έως ότου καθιερωθούν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών το 1975.
Το πιο διάσημο από τα παιδιά πολέμου της Νορβηγίας είναι η Άνι-Φριντ Λίνγκσταντ, η πρώην τραγουδίστρια των ABBA.
Η Βουλή της Νορβηγίας κινήθηκε το 2002 για να αποκαταστήσει τα παιδιά αυτά, προσφέροντας αποζημιώσεις.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η τσεχική ταινία Πηγή της Ζωής (2000) αφηγείται την ιστορία μιας Σουδητής Γερμανίδας έφηβης, που στρατολογήθηκε ως μελλοντική μητέρα σε ένα Λέμπενσμπορν στην Πολωνία.
Στην τηλεοπτική σειρά The Man in the High Castle, ο Τζο Μπλέικ και η Νικόλ Ντέρμερ είναι μεταξύ πολλών χαρακτήρων, που ήταν παιδιά Λέμπενσμπορν.
Η καναδική τηλεοπτική εκπομπή X Company απεικονίζει επίσης ένα γαλλικό σπίτι Λέμπενσμπορν στην πρώτη σεζόν.
Η ταινία Jojo Rabbit σατιρίζει τις ευγονικές προσπάθειες απεικονίζοντας μια ομάδα ξανθών πανομοιότυπων παιδιών στην οργάνωση Deutsches Jungvolk, αναφέροντάς τα ως κλώνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις του Ναζιστικού Κόμματος Κατηγορία:Παιδιά στον πόλεμο
Φερδινάνδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ο Φερδινάνδος (γερμ. Ferdinand, 28 Μαρτίου 1785 - 27 Αυγούστου 1851) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Κοχάρυ.
Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος Γεώργιος Αύγουστος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Αυγούστας, κόρης του Ερρίκου ΚΔ΄ του Ρόις-Έμπερσντορφ.
Το 1851 απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 66 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1815 τη Μαρία Αντωνία Κοχάρυ ντε Τσάμπραγκ ετ Σίτνια, κόρη και κληρονόμο του πρίγκιπα Φέρεντς Γιόζεφ, Κοχάρυ ντε Τσάμπραγκ από την Ουγγαρία. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ρωγοί Αχαΐας
Οι Ρωγοί είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας, αποτελούν Τοπική Κοινότητα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 100 κάτοικους. Με την τέως διοικητική μεταρρύθμιση της Ελλάδας βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας» αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Καλαβρύτων (1997-2010) ενώ παλαιότερα υπήρξε Κοινότητα (1912-1997).
Τοποθεσία
Οι Ρωγοί είναι χτισμένοι στις πλαγιές του όρους Κερύνειο σε υψόμετρο περίπου 1.050 μέτρων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Βρίσκονται βορειοανατολικά των Καλαβρύτων σε απόσταση 10 χιλιομέτρων οδικώς από αυτά, καθώς και εγγύς αλλά και ενδιάμεσα της Κερπινής και της Ζαχλωρούς.
Λοιπά στοιχεία
Οι Ρωγοί έχουν χαρακτηριστεί επίσημα ως μαρτυρικό χωριό. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Βαρβάρα και γιορτάζει κάθε χρόνο στις 4 Δεκεμβρίου.
Από κατοίκους των Ρωγών αποικίστηκε το σημερινό χωριό Ροΐτικα (Ρογίτικα) στην ευρύτερη περιοχή των Πατρών, γεγονός το οποίο μαρτυρά και η ονομασία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Φρανσουά Εντ ντε Μεζεραί
Ο Φρανσουά Εντ ντε Μεζεραί (γαλλικά: François Eudes de Mézeray) (1610 - 1683) ήταν Γάλλος ιστορικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρανσουά Εντ ντε Μεζεραί γεννήθηκε το 1610 στο Ρι κοντά στο Αρζαντάν, όπου ο πατέρας του ήταν χειρουργός. Είχε δύο αδέλφια, ένας εκ των οποίων, ο Ζαν-Εντ, ήταν ο ιδρυτής του τάγματος των Ευδιστών. Ο Φρανσουά σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καν και στη συνέχεια βρέθηκε στο Παρίσι, όπου το 1635 έγινε στρατιωτικός επιμελητής. Με αυτήν την ιδιότητα έλαβε μέρος στις δύο εκστρατείες της Φλάνδρας το 1635 και το 1636. Την επόμενη χρονιά αφιερώθηκε στη μελέτη της ιστορίας και ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στο κολλέγιο Σαιν Μπαρμπ στο Παρίσι. Εργαζόταν με τόσο μεγάλη ένταση που αρρώστησε. Ο καρδινάλιος Ρισελιέ ενδιαφέρθηκε γι' αυτόν και του παραχώρησε ετήσιο επίδομα πεντακοσίων λιβρών.
Το 1643 δημοσίευσε τον πρώτο τόμο του έργου Histoire de France depuis Faramond jusqu' à Louis le Juste (Ιστορία της Γαλλίας, 3 τομ., 1643-1651), το οποίο είναι μια αρκετά ακριβής περίληψη γαλλικών και λατινικών χρονικών. Το έργο είχε μεγάλη απήχηση στην εποχή του, είχε αμέτρητες επανεκδόσεις μέχρι το 1839, αλλά είναι γεμάτο αναχρονισμούς. Η πρόοδος του ιστορικού ορθολογισμού τον 19ο και τον 20ό αιώνα το έριξε στην αφάνεια. Στην εποχή μας, αυτή η απόλυτη έλλειψη κριτικής σκέψης (ο μύθος της Τρωικής καταγωγής των Γάλλων, ο αγώνας του Ρολάνδου ενάντια σε γίγαντες, κ.λπ.) το καθιστούν ενδιαφέρον για τους συγκριτικούς ιστορικούς και τους εθνολόγους.
Κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων της Σφενδόνης, έγραψε φυλλάδια εναντίον του καρδιναλίου Μαζαρίνου. Του δόθηκε το αξίωμα του βασιλικού Ιστοριογράφου, με αμοιβή τεσσάρων χιλιάδων λιβρών. Το 1649, μετά το θάνατο του Βενσάν Βουατύρ, έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία. Το έργο του Abrégé chronologique (Χρονολογική Περίληψη 3 τομ., 1667-1668) έκανε δεκαπέντε εκδόσεις μεταξύ 1668 και 1717 αλλά ο Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ κατήργησε τον μισθό που ελάμβανε ο συγγραφέας ως ιστοριογράφος λόγω της επίθεσης του συγγραφέα σε χρηματοδοτήσεις, φόρους και εμπόρους.
Το 1675 έγινε μόνιμος γραμματέας της Γαλλικής Ακαδημίας.
Ο Εντ ντε Μεζεραί πέθανε στο Παρίσι στις 10 Ιουλίου 1683.
Συγγραφικό έργο
Στα σημαντικότερα έργα του Εντ ντε Μεζεραί συγκαταλέγονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
Ασυλία
Με τον όρο ασυλία χαρακτηρίζεται γενικά το προνομιακό καθεστώς ελευθερίας συγκεκριμένων προσώπων όπου παρέχεται επίσημη προστασία από καταδίωξη. Τα πρόσωπα που απολαμβάνουν του καθεστώτος αυτού χαρακτηρίζονται ακαταδίωκτα, ή κατά συνηθέστερη έκφραση λέγεται ότι "έχουν το ακαταδίωκτο" (καθεστώς).
Η παροχή αυτού του καθεστώτος χαρακτηρίζεται εθιμικά δικαίωμα και ονομάζεται άσυλο. Επίσης με την αυτή ονομασία χαρακτηρίζεται και ο χώρος ή ο τόπος εντός του οποίου παρέχεται περιοριστικά το ομώνυμο δικαίωμα.
Διάκριση
Οι πρώτες τέσσερις παραπάνω διακρίσεις της ασυλίας αποτελούν αντικείμενα του Διεθνούς Δικαίου, η δε βουλευτική και η πανεπιστημιακή ασυλία του εσωτερικού δικαίου των χωρών, όπου αυτές αναγνωρίζονται, ενώ το άσυλο κατοικίας προστατεύεται με διεθνείς συμβάσεις και συνθήκες.