cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γυμναστική στην Ολυμπιάδα 1906
Στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα διεξήχθησαν τέσσερα αγωνίσματα ενόργανης γυμναστικής: σύνθετο ατομικό 5 οργάνων, σύνθετο ατομικό 6 οργάνων, αναρρίχηση επί κάλω (σε σχοινί) και σύνθετο ομαδικό.
Μετάλλια ανά χώρα
Ολυμπιάδα 1906 Κατηγορία:Ολυμπιάδα 1906 Κατηγορία:Γυμναστική στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Λεωφόρος Κέννεντυ (Κωνσταντινούπολη)
Η Λεωφόρος Κέννεντυ είναι παραλιακή λεωφόρος που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη. Ξεκινάει από το Σίρκετσι και κινείται προς το Μπακίρκιοϊ σχεδόν μέχρι το πρώην αεροδρόμιο Ατατούρκ. Η λεωφόρος ονομάστηκε προς τιμήν του 35ου αμερικανού προέδρου, Τζον Φ. Κέννεντι.
Διαδρομή
Ο δρόμος ακολουθεί κατά προσέγγιση τα παλαιά θαλάσσια τείχη της πόλης. Αφού ξεκινήσει δίπλα από τον σταθμό Σίρκετσι κοντά στη γέφυρα του Γαλατά, η λεωφόρος Κέννεντυ κινείται με κατεύθυνση προς τα ανατολικά κατά μήκος της νότιας πλευράς του Κερατίου κόλπου. Στη συνέχεια αλλάζει κατεύθυνση προς τα νότια στο Σαραϊμπουρνού και συνεχίζει εντός του ανατολικού μέρους της ιστορικής Κωνσταντινούπολης, ανάμεσα στο παλάτι Τοπκαπί και τον Βόσπορο. Αφού περάσει τον φάρο Αχίρκαπι Φενέρι και περάσει σε κοντινή απόσταση από την Αγία Σοφία και το παλάτι Βουκολέων, η λεωφόρος αλλάζει κατεύθυνση προς τα δυτικά και κινείται προς το αεροδρόμιο, περνώντας τη Μικρή Αγία Σοφία, την έδρα του Αρμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και το μεγάλο λιμάνι στο Γενί Καπί. Τότε συνεχίζει προς τα δυτικά-νοτιοδυτικά πριν τελειώσει στην μαρίνα Ατάκιοϊ. Η λεωφόρος από αυτό το σημείο συνεχίζει ως Λεωφόρος Ραούφ Ορμπάι (Rauf Orbay Caddesi), από τον τούρκο ναύαρχο Ραούφ Ορμπάι και οδηγεί προς το παλιό αεροδρόμιο Ατατούρκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωνσταντινούπολη
Ιστορία της Γης
Η ιστορία της Γης αφορά την εξέλιξη του πλανήτη Γη από τον σχηματισμό του μέχρι σήμερα. Σχεδόν όλοι οι κλάδοι των φυσικών επιστημών έχουν συνεισφέρει στην κατανόηση των κυριότερων γεγονότων του γήινου παρελθόντος. Η ηλικία της Γης είναι χονδρικά το ένα τρίτο της ηλικίας του Σύμπαντος. Σε αυτό το χρονικό διάστημα έχουν λάβει χώρα τεράστιες βιολογικές και γεωλογικές αλλαγές.
Ιστορικό
Τα αέρια που εκλύθηκαν από την ηφαιστειακή δραστηριότητα δημιούργησαν πιθανώς την αρχική ατμόσφαιρα του πλανήτη, η οποία δεν περιείχε σχεδόν καθόλου οξυγόνο και θα ήταν δηλητηριώδης τόσο για τους ανθρώπους, όσο και για τις περισσότερες σημερινές ζωικές μορφές. Το μεγαλύτερο μέρος της γήινης επιφάνειας ήταν σε ρευστή μορφή εξαιτίας της εξαιρετικά έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας και των συχνών συγκρούσεων με άλλα ουράνια σώματα. Μία πολύ μεγάλη σύγκρουση πιστεύεται ότι προκάλεσε τη λόξωση του γήινου άξονα και τη δημιουργία της Σελήνης. Με την πάροδο των αιώνων, η γήινη επιφάνεια ψύχθηκε και σχημάτισε ένα στερεό φλοιό, επιτρέποντας μεταγενέστερα και την ύπαρξη ποσοτήτων νερού σε υγρή κατάσταση πάνω στην επιφάνεια.
Γεωλογικές μεταβολές συμβαίνουν συνεχώς στη Γη από τον σχηματισμό της μέχρι σήμερα, το ίδιο και βιολογικές μεταβολές από την πρώτη εμφάνιση της ζωής. Τα είδη των ζωντανών οργανισμών εξελίσσονται, δημιουργώντας νέες μορφές, διακλαδιζόμενα σε θυγατρικά είδη ή εξαφανιζόμενα ως αντίδραση σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πλανήτη. Η διαδικασία της τεκτονικής των πλακών έχει διαδραματίσει μείζονα ρόλο στη διαμόρφωση των ωκεανών και των ηπείρων, καθώς και στη ζωή που φιλοξενούν. Η βιόσφαιρα, αντιστρόφως, είχε σημαντική επίδραση στην ατμόσφαιρα και στο έδαφος, π.χ. με την έκλυση οξυγόνου και τον σχηματισμό του στρώματος του όζοντος, τη δημιουργία του χώματος, κλπ.
Ζακ Ρογκ
Ο κόμης Ζακ Ρογκ (γαλλικά: Jacques Rogge, γενν. 2 Μαΐου 1942 - 29 Αυγούστου 2021) ήταν Βέλγος ορθοπεδικός, που διετέλεσε πρόεδρος της ΔΟΕ από το 2001 ως το 2013.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γάνδη του Βελγίου στις 2 Μαΐου 1942 κατά την Γερμανική κατοχή.Ήταν γιός της Σούζαν και του Καρόλου Ρόγκ μηχανικού στο επάγγελμα. Ήταν ορθοπεδικός και μορφώθηκε στο ιδιωτικό Τζέσουιτ σχολείο της Αγίας Βαρβάρας και στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης.Ήταν ένας σημαντικός αθλητής στην πατρίδα του.Ήταν 16 φορές Βέλγος Εθνικός Πρωταθλητής στο άθλημα του Ράγκμπυ και μια φορά παγκόσμιος πρωταθλητής στο Γιότινγκ. Επίσης τερμάτισε στην Φινλανδέζικη τάξη ιστιοπλοίας σε τρείς καλοκαιρινούς ολυμπιακούς αγώνες το 1968 το 1972 και το 1976.Τον Οκτώβριο του 2016 το Βρετανικό σχολείο των Βρυξελλών ονόμασε το νέο κέντρο άθλησης με το ονομά του για να τον τιμήσει. Ήταν πρόεδρος της Βελγικής Ολυμπιακής Επιτροπής την περίοδο 1989-1992. Στις 16 Ιουλίου 2001 έγινε ο 8ος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Επανεξελέγη για άλλα 4 χρόνια με 88 ψήφους υπέρ επί 92 ψηφισάντων, στις 9 Οκτωβρίου 2009. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2013 τον διαδέχθηκε στην προεδρία της ΔΟΕ ο Γερμανός Τόμας Μπαχ. Mετά το τέλος της θητείας του ώς Πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής του δόθηκε η επί των τιμών θέση του Προέδρου της Ολυμπιακής Επιτροπής, μέχρι τον θανατό του το 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ιατροί Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Κατηγορία:Βέλγοι αθλητές της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Κόμητες του Βελγίου
Δανία και ευρώ
μικρογραφία|Η Δανία είναι μέλος της ΕΕ με εξαίρεση από το Ευρώ σύμφωνα με τη συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 Η Δανία χρησιμοποιεί την Κορόνα σαν νόμισμα της και όχι το Ευρώ, έχοντας διαπραγματευτεί εξαίρεση για υιοθέτηση του στη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992. Το 2000, η κυβέρνηση διεξήγαγε δημοψήφισμα για την υιοθέτηση του ευρώ. Υπέρ ψήφισε το 46,8% και εναντίων το 53,2%. Η κορόνα είναι μέλος του μηχανισμού ERM II, οπότε η συναλλαγματική ισοτιμία της είναι συνδεδεμένη με το 2,25% του ευρώ.
Τα περισσότερα από τα μεγάλα πολιτικά κόμματα στη Δανία ευνοούν την εισαγωγή του ευρώ και η ιδέα ενός δεύτερου δημοψηφίσματος προτάθηκε αρκετές φορές από το 2000. Ωστόσο, ορισμένα σημαντικά κόμματα, όπως το Δανικό Λαϊκό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα και η Κόκκινη-Πράσινη Συμμαχία δεν συμφωνούν με την υιοθέτηση του ευρώ. Οι έρευνες της κοινής γνώμης έχουν δείξει διακυμάνσεις της υποστήριξης για το ενιαίο νόμισμα, με πλειοψηφίες υπέρ για αρκετά χρόνια μετά τη φυσική εισαγωγή του νομίσματος. Ωστόσο, λόγω της παγκόσμιας οικονομική ύφεση 2008, η στήριξη άρχισε να μειώνεται και στα τέλη του 2011, η στήριξη για το ευρώ κατέρρευσε υπό το πρίσμα της κλιμάκωσης της κρίσης της Ευρωζώνης.
Η Δανία συνορεύει με ένα μέλος της Ευρωζώνης, τη Γερμανία, και ένα μέλος της ΕΕ που έχει υποχρέωση να υιοθετήσει το ευρώ, τη Σουηδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Δανίας Κατηγορία:Ευρώ ανά χώρα
Σιλβέρια Γιάκομπς
Η Σιλβέρια Γιάκομπς (Silveria Elfrieda Jacobs, γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1968) είναι πολιτικός του Αγίου Μαρτίνου και πρωθυπουργός από τις 19 Νοεμβρίου 2019.
Πρώτα χρόνια
Η Γιάκομπς γεννήθηκε το 1968 στην Αρούμπα από τη Νάντια Γουίλεμσμπεργκ. Ως παιδί παρακολούθησε το Σχολείο Λϊονελ Κόνερ και το Κολέγιο Μίλτον Πέτερς στον Άγιο Μαρτίνο. Αφού έλαβε το δίπλωμα HAVO το 1986, η Τζέικομπς εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων, από όπου απέκτησε πτυχίο στην Εκπαίδευση. Μεταξύ 1992 και 2011, η Τζέικομπς εργάστηκε στο δημοτικό σχολείο Λέοναλντ Κόνερ στην πόλη Φίλιπσμπουργκ, πρώτα ως δασκάλα και αργότερα ως συντονίστρια μαθητών.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2010 η Γιάκομπς προσχώρησε στην Εθνική Συμμαχία (NA). Μεταξύ των ετών 2012 και 2013 υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας, Νεολαίας, Αθλητισμού και Πολιτισμού στο δεύτερο υπουργικό συμβούλιο της Γουέσκοτ-Γουίλιαμς. Κατείχε επίσης την ίδια θέση από το 2015 έως το 2018 στην πρώτη και την δεύτερη κυβέρνηση του Μάρλιν.
Το 2014 εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου. Στις 3 Ιανουαρίου 2018 διαδέχθηκε τον Γουίλιαμ Μάρλιν στην ηγεσία του κόμματος NA, και έγινε η πρώτη γυναίκα σε αυτήν τη θέση. Στις προηγούμενες τρεις εκλογές η Γιάκομπς τερμάτισε συνολικά ως η δεύτερη σε ψήφους πίσω από τον Τέοντορ Χέιλιγκερ.
Μετά την πτώση της δεύτερης κυβέρνησης Μάρλιν-Ρομέο, επιτεύχθηκε συμφωνία συνασπισμού μεταξύ της Εθνικής Συμμαχίας, του Ενωμένου Κόμματος του Αγίου Μαρτίνου και των ανεξάρτητων βουλευτών Λουκ Μερσελίνα και Σανέλ Μπράουνμπιλ. Η Γιάκομπς διορίστηκε από τον κυβερνήτη Γιουτζίν Χόλιντεϊ στις 30 Σεπτεμβρίου 2019 για να σχηματίσει ένα προσωρινό υπουργικό συμβούλιο που θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να δώσει προτεραιότητα στην ολοκλήρωση της νομοθεσίας κατά της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και στην προετοιμασία των κρατιδιακών (γενικών) εκλογών και των εκλογικών μεταρρυθμίσεων. Το υπουργικό συμβούλιο της Τζέικομπς ορκίστηκε στις 19 Νοεμβρίου 2019.
Η Γιάκομπς αντιμετωπίζει την πανδημία κοροναϊού του 2020. Διέταξε την παράταση των ταξιδιωτικών περιορισμών στις 11 Μαρτίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αγίου Μαρτίνου Ολλανδίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Κρίστιαν Βουλφ
Ο Κρίστιαν Βουλφ (Christian Wilhelm Walter Wulff, 19 Ιουνίου 1959) είναι Γερμανός δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντα Προέδρου ύστερα από την παραίτηση του Χορστ Κέλερ στις 31 Μαΐου - η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 2 Ιουλίου. Παρ' ολ' αυτά, στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ανακοίνωσε την παραίτηση του απ' την προεδρία της Γερμανίας, λόγω σκανδάλου με στεγαστικά δάνεια. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας μεταξύ 2003 και 2010.
Βιογραφία
Ο Κρίστιαν Βίλχελμ Βάλτερ Βουλφ γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1959 στο Όσναμπρικ της Κάτω Σαξονίας. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένειά του και έτσι μεγάλωσε με την μητέρα του. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Όσναμπρικ. Αφού έλαβε μέλος στην νεολαία της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, ο Βουλφ έθεσε την υποψηφιότητά του για πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας το 1994, ωστόσο ηττήθηκε από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ. Ο Βουλφ παρέμεινε μέλος της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας μέχρι το 2003, όπου εξελέγη πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου, τερματίζοντας την κυριαρχία του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Στις 30 Ιουνίου 2010, ο Κρίστιαν Βουλφ εξελέγη πρόεδρος της Γερμανίας, κερδίζοντας 625 ψήφους από τους συνολικά 1242 στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση. Είναι ο νεαρότερος πρόεδρος της Γερμανίας (51 ετών) και ο πρώτος Ρωμαιοκαθολικός πρόεδρος της Γερμανίας ύστερα από 40 χρόνια (τελευταίος ήταν ο Χάινριχ Λίμπκε). Αλλά, στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ανακοίνωσε την παραίτηση του απ' την θέση αυτή, γι' αυτό και θα τον αντικαταστήσει προσωρινά ο Χορστ Ζεεχόφερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί δικηγόροι
Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών
thumb|200px|δεξιά|Άποψη του κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών από την δυτική του πλευρά, Μάιος 2023. thumb|200px|Άποψη του κτιρίου που στεγάζει το εστιατόριο και την βιβλιοθήκη της σχολής. Η Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών είναι μια από τις εννέα σχολές του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ιδρύθηκε το 1837 και προσφέρει Προπτυχιακά, Μεταπτυχιακά και Διδακτορικά Προγράμματα Σπουδών. Το κεντρικό κτήριο, όπου διεξάγονται τα μαθήματα και τα βοηθητικά (βιβλιοθήκη, λέσχη, κ.ά.), βρίσκεται στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου.
Η Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών είναι μια από τις μεγαλύτερες πανεπιστημιακές σχολές στην Ελλάδα. Υπολογίζεται ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν αποφοιτήσει από τα τμήματά της.
Ιστορία
Το 1925 ιδρύθηκε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το 1926 δημιουργήθηκε η Φιλοσοφική σχολή του, με αποτέλεσμα η Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών να πάψει να είναι η μόνη Φιλοσοφική Σχολή ελληνικού πανεπιστημίου.
Μουσείο Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης
Η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών διαθέτει διάφορες εγκαταστάσεις, βοηθητικά κτίρια και άλλες δομές. Μεταξύ αυτών διαθέτει ένα Μουσείο Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για την περαιτέρω εκπαίδευση των φοιτητών Αρχαιολογίας με το αντικείμενο τους και καταλαμβάνει χώρους εντός της Σχολής, στον 2ο και 3ο όροφο.
Το Μουσείο λειτουργεί από τις αρχές του 20ού αιώνα. Για την συλλογή των αντικειμένων έχουν εργαστεί αρκετοί καθηγητές Αρχαιολογίας. Χωρισμένα σε 11 διδακτικές συλλογές, το Μουσείο διαθέτει πάνω από 8.000 αντικείμενα.
Τμήματα
Η Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών περιέχει αρκετά τμήματα, μεταξύ άλλων αρκετά "καθηγητικά τμήματα" και όχι μόνο:
Φατμά Σουλτάνα (κόρη του Σελίμ Α΄)
Η Φατμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:فاطمہ سلطان‎) (Τούρκικα: Fatma Sultan, 1500 - 1573) ήταν κόρη του σουλτάνου Σελίμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και σύζυγος του μεγάλου βεζίρη Καρά Αχμέτ Πασά.
Ζωή
Η Φατμά Σουλτάνα γεννήθηκε το 1500 στην Τραπεζούντα. Στην αρχή είχε παντρευτεί τον Μουσταφά Πασά. Όταν ο Μουσταφά Πασάς πέθανε, η Φατμά Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Καρά Αχμέτ Πασά που ήταν Μεγάλος Βεζίρης από το 1553 μέχρι το 1555. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, τον Σουλτανζάντε Οσμάν και την Γκιουλμπαχάρ Σουλτάν. Ο Καρά Αχμέτ Πασάς εκτελέστηκε από τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν το 1555.
Κάποιοι πιστεύουν πως η αιτία της εκτέλεσης του Καρά Αχμέτ Πασά ήταν ο Ρουστέμ Πασάς και η Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν. Μετά τον θάνατο του συζύγου της πήγε να ζήσει με τον αδελφό της,Σουλεϊμάν, στο παλάτι Τοπ Καπί.
Η Φατμά πέθανε το 1573 στην Κωνσταντινούπολη. Τάφηκε στη δυτική πλευρά του Τεμένους Καρά Αχμέτ Πασά, μαζί με τον σύζυγό της. Είναι γνωστό ότι η Φατμά ​​είχε το σεβασμό των Γενιτσάρων.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Ελεύθερο πεδίο (ακουστική)
Το ελεύθερο πεδίο, στην ακουστική, είναι μια κατάσταση στην οποία δεν συμβαίνουν ηχητικές αντανακλάσεις.
Στο ελεύθερο πεδίο, ο ήχος καθορίζεται από έναν ακροατή (ή ένα μικρόφωνο) καθώς λαμβάνεται μέσω του άμεσου ήχου από την πηγή του ήχου.
Στη φύση, οι συνθήκες ελεύθερου πεδίου μπορούν να βρεθούν μόνο εάν οι ηχητικές αντανακλάσεις στο πάτωμα δεν έχουν σημασία, π.χ. στο νέο χιόνι σε ένα χωράφι ή σε πολύ καλά ηχοαπορροφητικά δάπεδα (φυλλοβόλα, άμμος κλπ.).
Οι συνθήκες ελεύθερου πεδίου μπορούν να προσομοιωθούν τεχνητά σε ανηχωϊκούς θαλάμους. Συγκεκριμένα, οι συνθήκες ελεύθερου πεδίου παίζουν σημαντικό ρόλο στο πεδίο των ακουστικών μετρήσεων και των πειραμάτων αντίληψης του ήχου, καθώς τα αποτελέσματα επηρεάζονται μόνο από τον ήχο της πηγής ήχου και όχι από τις αντανακλάσεις του δωματίου. Κατηγορία:Ακουστική
Κρις Χέμσγουορθ
Ο Κρις Χέμσγουορθ (αγγλικά: Chris Hemsworth, 11 Αυγούστου 1983) είναι Αυστραλός ηθοποιός, γνωστός κυρίως για το ρόλο του στην ταινία Thor, όπου υποδύθηκε τον ομώνυμο σούπερ ήρωα. Επανέλαβε τον ρόλο του στις ταινίες της Marvel: Οι Εκδικητές (The Avengers) το 2012, Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος (Thor: The Dark World) το 2013. και Οι Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron (Avengers: Age of Ultron) το 2015. Ακολούθησαν οι ταινίες Thor: Ragnarok το 2017, Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (Avengers: Infinity War) το 2018 και Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (Avengers: Endgame) το 2019. Πρωταγωνίστησε επίσης ως Κιμ Χάιντ στην σαπουνόπερα Home and Away. Έχει πρωταγωνιστήσει και στην ταινία Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος (The Cabin in the Woods). Τα αδέρφια του Λίαμ και Λουκ Χέμσγουορθ είναι επίσης ηθοποιοί,οι αγαπημένοι ηθοποιοί του Τομ Χόλαντ μάλιστα όπως και ο ίδιος έχει δηλώσει. Το 2012 έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA Ανερχόμενου Αστεριού. .
2002-2010: Τα πρώτα βήματα
Το 2002, ο Χέμσγουορθ πρωταγωνίστησε σε δύο επεισόδια της σειράς Guinevere Jones ως Βασιλιάς Αρθούρος. Επίσης, έπαιξε στις σαπουνόπερες Neighbours και Marshall Law.
Το 2004, συμμετείχε σε οντισιόν για τον ρόλο του Ρόμπι Χάντερ στην αυστραλέζικη σαπουνόπερα Home and Away, αλλά τελικά δεν πήρε τον ρόλο. Τελικά, κλήθηκε να παίξει τον ρόλο του Κιμ Χάιντ στην σειρά, μετακόμισε στο Σίδνεϊ και έπαιξε σε 171 επεισόδια. Έφυγε από την σειρά στις 3 Ιουλίου 2007.
Είχε πάρει, επίσης, μέρος στον πέμπτο κύκλο του Dancing with the Stars Australia. Η πρεμιέρα έγινε στις 26 Σεπτεμβρίου του 2006 και ο Χέμσγουορθ αποκλείστηκε 6 εβδομάδες αργότερα (7 Νοεμβρίου).
Το 2009 ενσάρκωσε τον πατέρα του Τζέιμς Τ. Κιρκ, Τζορτζ Κιρκ, στην πρώτη σκηνή της ταινίας του Τζ. Τζ. Άμπραμς, Σταρ Τρεκ. Έπαιξε, επίσης, στο θρίλερ A Perfect Getaway την ίδια χρονιά. Το 2010 έπαιξε τον Σαμ στην ταινία Ca$h, η οποία ήταν η πρώτη στην οποία συμμετείχε μετά την άφιξή του στις ΗΠΑ.
2011-παρόν: Ο Θορ και η επιτυχία
Πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου The Cabin in the Woods, που γυρίστηκε λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων του Σταρ Τρεκ αλλά προβλήθηκε το 2012. Επίσης την ίδια χρονιά ξεκίνησε μαζί με την Κρίστεν Στιούαρτ τα γυρίσματα της ταινίας Snow White and the Huntsman. Το 2013, πρωταγωνίστησε στην ταινία του Ρον Χάουαρντ Rush, ενσαρκώνοντας τον παγκόσμιο πρωταθλητή της φόρμουλα ένα του 1976, Τζέιμς Χαντ και έπαιξε και τον Θορ ξανά στην ταινία Θορ 2: Σκοτεινός Κόσμος.
Το 2015, πρωταγωνίστησε στην ταινία του Μάικλ Μαν, Blackhat, και ενσάρκωσε για τέταρτη φορά τον Θορ στην ταινία Εκδικητές: Η Εποχή του Ούλτρον. Τον Νοέμβριο του 2014 επέστρεψε στην σειρά Home and Away. Το 2016, έπαιξε ξανά τον ρόλο του Έρικ στην ταινία The Huntsman: Winter’s War.
Επίσης συμμετείχε στην ταινία Thor: Ragnarok, όπου ενσάρκωσε τον Θορ, το 2017, καθώς και στις δύο ταινίες Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας και Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη που έχουν προβληθεί το 2018 και 2019 αντίστοιχα.
Προσωπική ζωή
Το 2010 παντρεύτηκε την Ισπανίδα ηθοποιό Έλσα Πατάκι, με την οποία έχει αποκτήσει τρία παιδιά: μια κόρη γεννημένη τον Μάιο του 2012 και δύο δίδυμα αγόρια που γεννήθηκαν τον Μάρτιο του 2014. Το 2015, ο Χέμσγουορθ και η οικογένειά του μετακόμισαν από το Λος Άντζελες στο Μπάιρον Μπέι της Αυστραλίας. Το ζευγάρι έπαιξε μαζί στην ταινία 12 Strong (2018).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Σύνταγμα της Γαλλίας
Το σύνταγμα προβλέπει τις διαδικασίες για την εκλογή του Προέδρου και του Κοινοβουλίου, την επιλογή της κυβέρνησης, καθώς και τις αρμοδιότητες του καθενός και τις σχέσεις μεταξύ τους. Εξασφαλίζει την δικαστική αρχή και δημιουργεί ένα ανώτατο δικαστήριο, ένα συνταγματικό δικαστήριο και ένα οικονομικό και κοινωνικό συμβούλιο. Θεωρείται ότι έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει ένα πολιτικά ισχυρό Πρόεδρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Γαλλίας Γαλλια
Σοβιετική Δημοκρατία της Μαύρης Θάλασσας
Η Σοβιετική Δημοκρατία Μαύρης Θάλασσας (Μάρτιος–Μάιος 1918, ρωσικά: Черноморская советская республика) ήταν μια δημοκρατία της Ρωσικής ΣΟΣΔ εντός του εδάφους που αντιστοιχούσε στο Κυβερνείο Μαύρης Θάλασσας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η έδρα της δημοκρατίας ήταν το Νοβοροσίσκ.
Κατηγορία:Πρώιμες Σοβιετικές δημοκρατίες
Κοινότητα Ρουμελή
Η Κοινότητα Ρουμελή είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1930 με το ΦΕΚ 283Α - 14/08/1930 με την απόσπαση του οικισμού  Ρουμελή από την κοινότητα Πανόρμου και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της έχει 519 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ανδρέα Μαραγκουσάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της.
Myasishchev M-50
Το Myasishchev M-50 (ονομασία ΝΑΤΟ Bounder) ήταν Σοβιετικό πρωτότυπο τετρακινητήριο υπερηχητικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος, το οποίο ουδέποτε εισήλθε σε ενεργό υπηρεσία. Κατασκευάστηκε μόνο ένα πρωτότυπο το οποίο πιθανόν πέταξε πρώτη φορά στις 29 Οκτωβρίου 1959. Το M-50 σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από το σχεδιαστικό γραφείο Myasishchev.
Έφερε τέσσερις κινητήρες, δύο τουρμποτζέτ Dobrynin VD-7 και δύο Dobrynin VD-7F. Οι δύο κινητήρες ήταν τοποθετημένοι κάτω από τις πτέρυγες και οι δύο στα ακροπτερύγια. Διέθετε πτέρυγα σχήματος δέλτα, ψηλά τοποθετημένη στην άτρακτο.
Το δεύτερο M-50 πήρε την κωδική ονομασία M-52 και έφερε κινητήρες τουρμποτζέτ Zubets 16-17, γύρω από τους οποίους σχεδιάστηκε το αεροσκάφος. Η διάταξη των κινητήρων τροποποιήθηκε ενώ προστέθηκε ένα δεύτερο πτερύγιο στο κάθετο σταθερό. Το M-50 συμμετείχε στην επίδειξη της Σοβιετικής Ημέρας Αεροπορίας το 1961. Το M-52 αν και ολοκληρώθηκε δεν δοκιμάστηκε ποτέ στον αέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
M-50 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νέο Μεξικό 2000
Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νέο Μεξικό το 2000 έλαβε χώρα στις 7 Νοεμβρίου 2000. Ο κάτοχος Δημοκρατικός Γερουσιαστής των ΗΠΑ Τζεφ Μπίνγκαμαν επανεκλέχθηκε για μια τέταρτη θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Νέο Μεξικό
Οικογένεια Ορσίνι
Οι Ορσίνι ήταν από τις κορυφαίες οικογένειες την εποχή της Αναγέννησης στη Ρώμη με τρεις πάπες : Κελεστίνο Γ΄, Νικόλαο Γ΄ και Βενέδικτο ΙΓ΄. Η Οικογένεια έβγαλε επίσης 34 Καρδινάλιους, αμέτρητους Κοντοτιέροι και πολλές άλλες κορυφαίες πολιτικές και θρησκευτικές προσωπικότητες.
Ρίζες
Η παράδοση των Ορσίνι προσδιορίζει την καταγωγή της Οικογένειας από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία στην Αρχαία Ρώμη. Η Οικογένεια Ορσίνι βρέθηκε για πολλούς αιώνες σε σύγκρουση με την Οικογένεια Κολόνο μέχρι την εποχή που σταμάτησε με παπική βούλα (1511), αργότερα μέλη και των δυο οικογενειών παντρεύτηκαν ανιψιές του πάπα Σίξτου Ε΄. Οι άμεσοι πρόγονοι των Ορσίνι είναι οι Μπομπόνε που υπάρχουν τον 11ο αιώνα στη Ρώμη, τα πρώτα μέλη της Οικογένειας καταγράφονται ως "Ορσίνι-Μπομπόνε". Το πρώτο γνωστό μέλος των Ορσίνι ανήκει στην Οικογένεια Μπομπόνε που ήταν πατέρας του Πιέτρο και εκείνος με τη σειρά του ήταν πατέρας του Τζιακίντο Μπομπόνε (1110–1198) που έγινε πάπας ως Κελεστίνος Γ΄ (1191). Ο Κελεστίνος Γ΄ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους νεποτιστές πάπες, διόρισε δυο ανιψιούς του Καρδιναλίους και επέτρεψε στον ξάδελφο του Τζιοβάννι Γκαετάνο να αγοράσει πολλές πόλεις αργότερα στην κεντρική Ιταλία που έγιναν οικογενειακά εδάφη.
Το επώνυμο Μπομπόνε αργότερα χάθηκε και αντικαταστάθηκε με το επώνυμο Ορσίνι, δυο μέλη που ανέβασαν σημαντικά τη φήμη της οικογένειας ήταν ο Ναπολέων Ορσίνι και ο Ματέο Ρόσο Ορσίνι που ονομάστηκε "Μέγας" (1178 - 1246). Ο Ματέο Ρόσο Ορσίνι ήταν ο γενάρχης του κύριου κλάδου της οικογένειας που ξεκληρίστηκε με τον Καμίλλο Πάρντο (1553), απέκτησε τη Μονοππέλλο που έγινε αργότερα κομητεία. Ο Ματέο Ρόσο ήταν πραγματικός κυρίαρχος της Ρώμης από το 1241 τη χρονιά που νίκησε τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, πήρε τον τίτλο του Συγκλητικού (1243), τρείς από τους γιους του έγιναν επίσης Συγκλητικοί. Ο Ματέο έδιωξε από τη Ρώμη τους αντιπάλους του από την Οικογένεια Κολόνο και επέκτεινε τα εδάφη των Ορσίνι στα νότια μέχρι την Αβελλίνο και στα βόρεια μέχρι την Πιτιλιάνο, στη σύγκρουση μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων υποστήριξε τους Γουέλφους. Απέκτησε 10 γιους ο σημαντικότερος από τους οποίους εξελέγη πάπας ως Νικόλαος Γ΄ που όρισε τον ανιψιό του Μπερτόλντο κόμη της Ρωμανίας και άλλους δυο ανιψιούς του και έναν αδελφό Καρδιναλίους.
Ο διαχωρισμός των κλάδων
Η άνοδος της Οικογένειας Ορσίνι δεν σταμάτησε με τον θάνατο του πάπα Νικολάου Γ΄. Ο γιος του Μπερτόλντο Τζεντίλε Β΄ (1250 - 1318) εξελέγη δυο φορές Γερουσιαστής στη Ρώμη, Ποντεστά στη Βιτέρμπο και Μέγας Δικαστής στο Βασίλειο της Νεαπόλεως. Παντρεύτηκε την Κλαρίς Ρούφο κόρη ενός από τους κόμητες του Καταντζάρο και συμμάχησε με μια από τις ισχυρότερες οικογένειες στην Καλαβρία. Ο γιος του Ρομανό (1268 - 1327) έγινε βασιλικός βικάριος της Ρώμης (1326) και με τον γάμο του με την Αναστασία ντε Μόντφορντ, κόμισσα του Νόλα κληρονόμησε την κομητεία της Σοάνα, ήταν φανατικός οπαδός των Γουέλφων. Οι δυο γιοι του μοίρασαν την κληρονομιά του πατέρα τους δημιουργώντας τον κύριο κλάδο του Πιτιλιάνο και τον δευτερεύοντα. Ο εγγονός του Τζεντίλε Β΄ Ροβέρτος (1295 - 1345) παντρεύτηκε τη Σιβίλλη ντελ Μπάλτζο κόρη του Μεγάλου Σενεσκάλιου του βασιλείου της Νεαπόλεως και απέκτησε δυο γιους. Ο Τζιάκομο (πέθανε στις 13 Αυγούστου 1379) αφού έγινε αρχιδιάκονος σε Σόλσμπερι, Λέστερ και Ντάραμ διορίστηκε Καρδιναλιος από τον πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄ (1371). Ο άλλος γιος του Νικόλαος (27 Αυγούστου 1331 - 14 Φεβρουαρίου 1399) απέκτησε τις κομητείες του Αρίανο και του Τσελάνο, διορίστηκε Γερουσιαστής στη Ρώμη και μεγάλωσε σημαντικά την οικογενειακή περιουσία στο Λάτιο και την Τοσκάνη.
Ο δεύτερος γιος του Ραιμόνδος ντελ Μπάλζο Ορσίνι (1361 - 1406) υποστήριξε τον Κάρολο Γ΄ της Νεαπόλεως στο πραξικόπημα που έκανε στην Ιωάννα Α΄ της Νάπολης. Όταν τους διαδέχθηκε ο Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως ήταν από τους ελάχιστους Ναπολιτσιάνους φεουδάρχες που κράτησε την περιουσία τους παρά το γεγονός ότι συμμετείχε στο αντιβασιλικό πραξικόπημα, με τον θάνατο του ωστόσο (1406) τα εδάφη των Ορσίνι στον νότο κατασχέθηκαν. Οι σχέσεις της οικογένειας παρέμειναν άσχημες και με τη νέα βασίλισσα Ιωάννα Β΄ της Νεαπόλεως αλλά όταν ο γιος του Ραιμόνδου Ζαναντόνιο (1386 - 1453) έστειλε στρατό να τη βοηθήσει να αντιμετωπίσει τον σφετεριστή Ιάκωβο Α΄ του Λα Μαρς δέχτηκε το πριγκιπάτο του Τάραντα. Οι δεσμοί με τη βασιλική αυλή ενισχύθηκαν σημαντικά από τον ερωμένο της Ιωάννας και Μεγάλο Σενεσκάλιο Σεργκιάννι Καρατσιόλο, ένας μικρότερος αδελφός του Ζαναντόνιο παντρεύτηκε μια από τις κόρες του Σεργκιάννι. Οι Ορσίνι άλλαξαν ξανά στάση όταν ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας ξεκίνησε την κατάκτηση του βασιλείου της Νεαπόλεως. Ο Αλφόνσος Ε΄ έδωσε στον Ζαναντόνιο σαν ανταμοιβή το δουκάτο του Μπάρι, τη θέση του Μεγάλου Κοντόσταυλος και 100.000 Δουκάτα. Ο Ζαναντόνιο παρέμεινε πιστός στον διάδοχο του Αλφόνσου Ε΄ Φερδινάνδο Α΄ της Νεαπόλεως αλλά θανατώθηκε σε μια εξέγερση ευγενών χωρίς γιους, η περιουσία του πέρασε στο στέμμα.
Ο κλάδος του Πιτιλιάνο
Γενάρχης του κλάδου είναι ο Γκουίντο Ορσίνι δεύτερος γιος του Ρομανό, κληρονόμησε την κομητεία της Σοάνα στη δυτική πλευρά της λίμνης Μπολσένα στη νότια Τοσκάνη. Ο ίδιος και οι απόγονοι του κυβέρνησαν τις κομητείες της Σοάνα, της Πιτιλιάνο και του Νόλα αλλά οι πόλεμοι που ξέσπασαν στις αρχές του 15ου αιώνα με τη Σιένα και την Οικογένεια Κολόνας τους στοίχισαν μεγάλες απώλειες. Ο Μπερτόλντο (πέθανε το 1417) διατήρησε μονάχα την Πιτιλιάνο, ο εγγονός του Όρσο (πέθανε στις 5 Ιουλίου 1479) ήταν κόμης της Νόλα και πολέμησε σαν Κοντοτιέρος στον δούκα του Μιλάνου και τη Δημοκρατία της Βενετίας. Αργότερα εισήλθε στις υπηρεσίες του Φερδινάνδου Α΄ της Νεαπόλεως, δεν συμμετείχε στην εξέγερση των βαρόνων και πήρε σαν ανταμοιβή την Άσκολι και την Αρτιπάλντα. Συμμετείχε αργότερα στην Αραγωνική εκστρατεία και έπεσε στην πολιορκία της Βιτέρμπο.
Το σημαντικότερο μέλος από τον κλάδο των Πιτιλιάνο ήταν ο Νικολό ένας από τους πιο διάσημους Κοντοτιέρος. Ο γιος του Λουντοβίκο (πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1534) και ο ανιψιός του Ενρίκο (πέθανε το 1528) συμμετείχαν στους Ιταλικούς πολέμους στην υπηρεσία της Γαλλίας ή της Ισπανίας αλλάζοντας συνεχώς υποστήριξη όπως οι περισσότεροι Ιταλοί πολέμαρχοι. Οι δυο κόρες του Λουντοβίκο Ορσίνι παντρεύτηκαν σημαντικές προσωπικότητες : η Τζερολάμα Ορσίνι (1504 - 1590) παντρεύτηκε τον Πέτρο Λουδοβίκο Φαρνέζε της Πάρμας νόθο γιο του πάπα Παύλου Γ΄ και η Μαρζία τον Γιαν Γιάκομο Μέντικο του Μελενιάνο μια σημαντική φυσιογνωμία του Ισπανικού στρατού. Η παρακμή του κλάδου ξεκίνησε όταν ο Λουντοβίκο έχασε τη Νόλα και αναγκάστηκε να δεχτεί την κυριαρχία της Σιένα στην Πιτιλιάνο, με τον γιο του Τζιοβάνο Φραντσέσκο (πέθανε στις 8 Μάιου 1567) η κομητεία πέρασε στον Μέγα Δούκα της Τοσκάνης. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ εμπόδισε αργότερα τον Αλεσσάντρο (πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1604) να αποκτήσει το Μοντεροτόντο. Ο γιος του Γιανναντόνιο (1569 - 1613) πούλησε το Πιτιλιάνο στην Τοσκάνη με αντάλλαγμα τη μαρκησία του Μόντε Σαν Σαβίνο. Ο κλάδος ξεκληρίστηκε με τον θάνατο του Αλεσσάντρο (1640)
Ο κλάδος του Μοντεροτόντο
Το πιο διακεκριμένο μέλος του κλάδου ήταν ο Τζοβάνι Μπατίστα Ορσίνι που επίσης διόρισε Καρδινάλιο ο Πάπας Σίξτος Δ΄ (1483). Ο Τζοβάνι Μπατίστα Ορσίνι ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές μαζί με τα αδέλφια του στη συνωμοσία εναντίον του Καίσαρα Βοργία του γιου του Αλεξάνδρου ΣΤ΄ (1502) που κατέληξε στη δολοφονία του (22 Φεβρουαρίου 1503). Ο Τζούλιο επέζησε ενώ άλλα αδέλφια του όπως ο Πάολο και ο Φραντσέσκο, 4ος δούκας της Γραβίνας θανατώθηκαν με στραγγαλισμό (18 Ιανουαρίου 1503). Ο κλάδος πέρασε σε παρακμή τον 16ο αιώνα όταν πολλά μέλη της Οικογένειας δολοφονήθηκαν ή έχασαν την περιουσία τους, οι τελευταίοι εκπρόσωποι Ενρίκο (πέθανε το 1643) και ο Φραντσέσκο (1592 - 1650) πούλησαν το Μοντεροτόντο στην Οικογένεια Μαρμπερίνι (1641).
Ο κλάδος του Μπρατσιάνο
Ο Ματέο Ορσίνι ένας άλλος γιος του Ματέο Ρόσο του Μέγα δέχτηκε το Μπρατσιάνο, τη Νέρολα και άλλα εδάφη στο βόρειο Λάτιο, διορίστηκε Καρδινάλιος (1259), έκτισε μεγάλο κάστρο στο Μπρατσιάνο (1246) και έγινε ο ισχυρότερος Ορσίνι στο Λάτιο. Ο κόμης Κάρλο Ορσίνι (πέθανε μετά το 1485) γιος ενός άλλου Ναπολέων Ορσίνι (πέθανε 3 Οκτωβρίου 1480) έγινε παπικός σύμβουλος. Με τον γάμο του με τη Φραντσέσκα Ορσίνι του Μοντεροτόντο γεννήθηκε ο Τζεντίλε Βιργίνιος Ορσίνι που ήταν πρωταγωνιστής στην Ιταλική πολιτική σκηνή τον 15ο αιώνα. Με τον θάνατο του Κάρλο Ορσίνι φαίνεται ότι κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας ενίσχυσε την περιουσία του με εδάφη που κληρονόμησε από τη σύζυγο του, ένας άλλος Ορσίνι ήταν ευνοούμενος του Φερδινάνου Α΄ της Νεαπόλεως που τον διόρισε Κοντόσταυλο της Νεαπόλεως. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ και ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ ήρθαν σε σύγκρουση με τον καρδινάλιο Τζοβάνι Μπατίστα Ορσίνι και έναν ξάδελφο του.
Ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας στην κάθοδο του στην Ιταλία προσπάθησε να κρατήσει το Μπρατσιάνο. Ο Φερδινάνδος Β΄ της Νεαπόλεως έκανε κατάσχεση στα εδάφη του Τζεντίλε Βιργίνιου Ορσίνι, τον φυλάκισε στο "Κάστρο του Αυγού" στο οποίο και πέθανε δηλητηριασθείς (1797). Η Οικογένεια Ορσίνι μπόρεσε τελικά να ανακάμψει στις αρχές του 16ου αιώνα χάρη στη μεγάλη φιλία των μελών της με τους πάπες από την Οικογένεια των Μεδίκων. Ο γιος του Γιάντζιορντανο έγινε Παπικός πρίγκιπας, ο ανιψιός του Βιρτζίνιο αντίστοιχα στρατηγός στα Παπικά κράτη και στη Γαλλία αλλά τα εδάφη του κατασχέθηκαν με την κατηγορία της προδοσίας (1539). Ο Πάολο Τζιορντάνο έγινε πρώτος δούκας του Μπρατσιάνο (1560). Ο γιος του Τζιρολάμο Ορσίνι και της Φραντσέσκας Σφόρτσα ήταν εγγονός από την πλευρά του πατέρα του του Γιαν Τζιορντάνο Ορσίνι και της νόθης κόρης του πάπα Ιουλίου Β΄, από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του κόμη Μπόσιο από τον Οίκο των Σφόρτσα και της Κωνσταντίας Φαρνέζε της νόθης κόρης του πάπα Παύλου Γ΄. Διακρίθηκε σαν Κοντοττιέρο αλλά ήταν αδίστακτος, θανάτωσε πολλούς ανθρώπους ανάμεσα τους και τη σύζυγο του Μαρία των Μεδίκων και δραπέτευσε στη βόρεια Ιταλία. Τον διαδέχθηκε ο Βιργκίνιο που ο διάδοχος του Πάολο Τζιορντάνο Β΄ παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα του Πιομπίνο και έγινε πρίγκιπας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο αδελφός του Αλεσσάντρο έγινε Καρδινάλιος και παπικός σύμβουλος, ένας άλλος αδελφός του ο Φερντινάντο (πέθανε στις 4 Μαρτίου 1660) διεκδίκησε τα εδάφη του Σαν Τζεμινί που ανήκαν στον άλλον κλάδο. Οι δούκες του Μπρατσιάνο μετακίνησαν την κατοικία τους στη Ρώμη τον 17ο αιώνα. Η μεγάλη οικονομική κρίση ρήμαξε το δουκάτο και ο τελευταίος δούκας και πρίγκιπας Φλάβιο Ορσίνι (1620 - 1698) πούλησε τα εδάφη του χάρη στα τεράστια χρέη του.
Ο κλάδος της Γκραβίνας
Ο κλάδος της Γκραβίνας που απέκτησε το όνομα του από την ομώνυμη πόλη Γκραβίνα στην Απουλία είναι ο μοναδικός που υπάρχει μέχρι τις μέρες μας, γενάρχης του ήταν ο Φραντσέσκο (πέθανε το 1456) ένας γιος του κόμη Κάρλο του Μπρατσιάνο. Τα περισσότερα από τα εδάφη τους ήταν στο κεντρικό Λάτιο αλλά όταν κλήθηκε από τον Σεργκιάνι Καρατσιόλο να πολεμήσει εναντίον των Ανδεγαυών και ηττήθηκε (1418) πέρασαν στο βασίλειο της Νεαπόλεως. Διεκδίκησε με γάμο τον τίτλο του κόμη της Γκραβίνας, ο βασιλιάς Αλφόνσος έδωσε στον γιο του Γιάκομο (πέθανε το 1472) τον τίτλο του δούκα της Γκραβίνας μαζί με τις κομητείες του Κονβερσάνο, της Καμπανίας και του Κοπερτίνο. Οι δυο από τους γιους του Τζιοβάννι Μαρίνο (πέθανε το 1471) και Τζιοβάνι Μπατίστα (πέθανε το 1475) έγιναν αντίστοιχα αρχιεπίσκοπος του Τάραντα και Μέγας Δάσκαλος στους Ιωαννίτες Ιππότες. Ο τέταρτος δούκας Φραντσέσκο συμμετείχε στη σκευωρία που κατέληξε στη δολοφονία του Καίσαρα Βοργία, ο Φραντσέσκο και ο αδελφός του Πάολο θανατώθηκαν με στραγγαλισμό (18 Ιανουαρίου 1503). Ο Φλάβιο Ορσίνι ένας από τους ανιψιούς του Φραντσέσκο διορίστηκε Καρδινάλιος (1565). Ο πέμπτος δούκας Φερνάντο (πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1549) είδε να γίνεται κατάσχεση σε όλα τα εδάφη του από τους Ισπανούς αλλά τα ξανακέρδισε αφού πλήρωσε 40.000 χρυσά εσκούδα.
Ο δούκας Μισέλ Αντόνιο πέθανε άτεκνος (26 Ιανουαρίου 1627) και τα εδάφη του πέρασαν στον ξάδελφο του Πιέτρο Ορσίνι, κόμη του Μούρο Λουκάνο (πέθανε το 1641). Ο ανιψιός του τελευταίου Πιέτρο Φραντσέσκο αρνήθηκε τη διαδοχή και παραιτήθηκε υπέρ του αδελφού του Ντομένικο, ο ίδιος έγινε Δομηνικανός μοναχός και αργότερα ανακηρύχθηκε πάπας ως Βενέδικτος ΙΓ΄. Ο διάδοχος του διόρισε τον ανιψιό του Βενέδικτου ΙΓ΄ στη θέση του Πρίγκιπα βοηθού στον παπικό θρόνο (η θέση διατηρήθηκε μέχρι το 1958), ο Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον διόρισε πρίγκιπα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1724). Ο τελευταίος Καρδινάλιος από την Οικογένεια ήταν ο Ντομένικο Ορσίνι. Η Οικογένεια μετακινήθηκε τον 18ο αιώνα στη Ρώμη, ο δούκας Ντομένικο (1790 - 1874) παντρεύτηκε τη Μαρία Λουίζα Τορλόνια (1823), έγινε υπουργός Πολέμου (1850), αρχιστράτηγος του Παπικού Στρατού και Γερουσιαστής στη Ρώμη. Ο κλάδος της Οικογένειας εκπροσωπείται σήμερα από τον πρίγκιπα Ντομένικο Ορσίνι, δούκα της Γκραβίνας (γεν. το 1948), δεν έχει γιους και διάδοχος του είναι ο άγαμος αδελφός του Ντον Μπενεντέτο Ορσίνι (γεν. το 1956). Επόμενος διάδοχος είναι ο ξάδελφος τους πρίγκιπας Ραϊμόνδος Ορσίνι της Αραγωνίας (γεν. το 1931).
Άνοδος του κλάδου
Η Οικογένεια Ορσίνι κυβέρνησε 130 χρόνια (1195 - 1325) την Παλατινή Κομητεία της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου η οποία περιείχε τρία νησιά στο Ιόνιο Πέλαγος :Κεφαλλονιά, Ζάκυνθος και Ιθάκη. Γενάρχης του κλάδου ήταν ο Ριχάρδος Ορσίνι μέλος της Οικογένειας Ορσίνι από τον κλάδο της Γκραβίνας, παντρεύτηκε την κόρη του Μαργαριτόνε του ιδρυτή της κομητείας που πήρα τα τρία νησιά σαν δώρο από τον Γουλιέλμου Β΄ της Σικελίας για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει (1185). Ο μεγαλύτερος γιος του Ματθαίος Α΄ Ορσίνι διαδέχθηκε τον παππού του στην Παλατινή Κομητεία (1195) και καταγράφεται ο πρώτος κόμης των νησιών από την Οικογένεια Ορσίνι. Η Λατινική Αυτοκρατορία δημιουργήθηκε το 1204, τα νησιά παραχωρήθηκαν στη Δημοκρατία της Βενετίας αλλά συνέχισε να τα κυβερνά ο Ματθαίος Ορσίνι αφού έδωσε όρκο υποτέλειας στον Δόγη της Βενετίας (1209), στην Αγία Έδρα (1216) και στον Πρίγκιπα της Αχαΐας (1236). Με την εγκατάσταση των Ορσίνι στα δυο νησιά οι Ορθόδοξες επισκοπές καταργήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στη θέση τους Λατίνοι επίσκοποι. H Οικογένεια Ορσίνι ξεκίνησε στενές σχέσεις με το Δεσποτάτο της Ηπείρου όταν ο Ματθαίος Β΄ Ορσίνι γιος του Ματθαίου Α΄ παντρεύτηκε την Άννα Θεοδώρα Αγγελίνα, κόρη ή ανιψιά του Μιχαήλ Α΄ Κομνηνού Δούκα (1227). Ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος ανησυχώντας για την εξέλιξη αυτή έστειλε τον αδελφό του Σεβαστοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο με στρατό εναντίον του Δεσποτάτου.
Μάχη της Πελαγονίας
Ο στρατός του Μιχαήλ Παλαιολόγου συνέτριψε τις ενωμένες δυνάμεις του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου, του Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα και του Ματθαίου Ορσίνι, ο ενισχυμένος Μιχαήλ Παλαιολόγος ανακατέλαβε αμέσως μετά την Κωνσταντινούπολη. Ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος που ήταν μέχρι τότε πανίσχυρος αιχμαλωτίστηκε και ο Μιχαήλ Β΄ της Ηπείρου δραπέτευσε στα Επτάνησα στον σύμμαχο του Ριχάρδο Ορσίνι αλλά λίγο αργότερα επανήλθε στην Ήπειρο λόγω σκληρής αντίδρασης των κατοίκων απέναντι στους Παλαιολόγους. Μετά από μια δεύτερη ήττα από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο (1264) ο Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας ορκίστηκε υποτέλεια στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος επικυρίαρχος του Ριχάρδου έγινε με τη "Συνθήκη του Βιτέρμπο" (1267) υποτελής του Καρόλου του Ανδεγαυού, με την ίδια συνθήκη έγινε και ο Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι υποτελής του βασιλιά της Σικελίας. Με τον θάνατο του άτεκνου Βιλλεαρδουίνου τα περιουσιακά του στοιχεία πέρασαν στον Κάρολο τον Ανδεγαυό (1278).
Δεσποτάτο της Ηπείρου
Τον Μιχαήλ Β΄ Κομνηνό Δούκα διαδέχθηκε ο γιος του Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας (1268) και τον Μιχαήλ Παλαιολόγο ο γιος του Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (1282), οι δυο ηγεμόνες και ο Παλατίνος Κόμης Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι συμμάχησαν μεταξύ τους. Οι σχέσεις τους με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήρθαν ξανά σε ένταση όταν ο Νικηφόρος Α΄ της Ηπείρου ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον βασιλιά της Νάπολης Κάρολο τον Χωλό (1291), οι Βυζαντινοί έκαναν νέα εκστρατεία εναντίον της Ηπείρου.
Ο Κάρολος ο Χωλός, o Φίλιππος Α΄ του Τάραντα και ο Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι έσπευσαν να βοηθήσουν τον δεσπότη Νικηφόρο Α΄. O Δεσπότης Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας για να ευχαριστήσει τον Ριχάρδο Α΄ επειδή τον βοήθησε να σώσει το Δεσποτάτο από τους Βυζαντινούς έδωσε την κόρη του Μαρία Αγγελίνα σύζυγο στον γιο του Ιωάννη Α΄ (1294). Με τον γάμο η Παλατινή Κομητεία απέκτησε σημαντικό ρόλο στην πολιτική του Δεσποτάτου. Ο Ιωάννης Α΄ Ορσίνι διαδέχθηκε τον πατέρα του (1303) και κυβέρνησε μέχρι τον δικό του θάνατο (1317), τον διαδέχθηκε ο γιος του με τη Μαρία Αγγελίνα Νικόλαος Ορσίνι. Ο θείος του Δεσπότης της Ηπείρου Θωμάς Κομνηνός Δούκας αρνήθηκε στην αδελφή του Μαρίνα Αγγελίνα που ήταν μητέρα του Νικολάου Ορσίνι να αποκτήσει μερίδιο στην πατρική περιουσία. Ο Νικόλαος Ορσίνι αφού ανέθεσε τη διοίκηση της Παλατινής κομητείας του στον αδελφό του Ιωάννης Β΄ Ορσίνι μετέβη στην Ήπειρο για να λύσει τις διαφορές του με τον θείο του, τελικά συγκρούστηκαν και ο Νικόλαος τον δολοφόνησε. Ο Νικόλαος Ορσίνι μετά τη δολοφονία του θείου του παντρεύτηκε τη χήρα του Άννα Παλαιολογίνα και ανακηρύχτηκε ο ίδιος Δεσπότης της Ηπείρου με πρωτεύουσα την Άρτα. Δήλωσε υποτέλεια στον παππού της Άννας Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο και πήρε τον τίτλο "Παλατινός κόμης, ελέω Θεού Δεσπότης τής Ρωμανίας".
Πτώση του κλάδου
Με τον θάνατο της Άννας Παλαιολογίνας (1320) ο Νικόλαος Ορσίνι αφού αναγνώρισε ότι η Δημοκρατία της Βενετίας είναι αρκετά ισχυρότερη από τους Παλαιολόγους άλλαξε στάση, δήλωσε υποτέλεια στη Δημοκρατία και ζήτησε την άδεια να καταλάβει την υπόλοιπη Ήπειρο. Οι Βενετοί που είχαν καλές εμπορικές σχέσεις με το Βυζάντιο αρνήθηκαν αλλά ο Νικόλαος Ορσίνι δεν πτοήθηκε, εκμεταλλεύτηκε την εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στον Ανδρόνικο Β΄ και τον εγγονό του Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο και αποφάσισε να καταλάβει μόνος του τα Ιωάννινα. Ο μικρότερος αδελφός του ωστόσο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι όταν είδε ότι ο Νικόλαος Ορσίνι είναι ανεπιθύμητος στους κατοίκους των Ιωαννίνων συνωμότησε μαζί τους, τον σκότωσε με τα χέρια του και τον διαδέχθηκε (1323). Ο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι προσπάθησε αμέσως να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Ελλήνων, έδωσε όρκο υποτέλειας στον Ανδρόνικο Β΄ και παντρεύτηκε την Άννα Aγγελίνα Παλαιολογίνα, κόρη του Ανδρόνικου Άγγελου Παλαιολόγου. Για να εξασφαλίσει μεγαλύτερη υποστήριξη από τους Έλληνες ασπάστηκε το Ορθόδοξο δόγμα και μετέφρασε σε κοινή Ελληνική τον Όμηρο. Ο Ιωάννης της Γραβίνας ανησυχώντας για τις εξελίξεις κατέλαβε την παλατινή κομητεία (1325) τερματίζοντας την εξουσία των Ορσίνι, που πέρασε κατόπιν στην Ανδεγαυική δυναστεία.
22 (αριθμός)
Το 22 (είκοσι δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 21 και πριν από το 23. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 22:2 = 11, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 22 συμβολίζεται ως XXII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚΒ΄ ή κβ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Βυζαντινό Μουσείο Μάνης
Το Βυζαντινό Μουσείο Μάνης στεγάζεται στον Πύργο Πικουλάκη στην Αρεόπολη, δίπλα στον ναό του Αγίου Ιωάννη, και αποτελεί έναν από τους σταθμούς στο "Δίκτυο Μουσείων Μάνης". Το συγκρότημα είναι μια οχυρή μανιάτικη κατοικία, με πύργο και πυργόσπιτο, των προεπαναστατικών χρόνων δωρεά του Ιωάννη Πικουλάκη στο Δημόσιο. Στον Πύργο Πικουλάκη η μόνιμη έκθεση έχει θέμα τις "Ιστορίες θρησκευτικής πίστης της Μάνης" και αναπτύσσεται σε δύο θεματικές ενότητες :
Η πρώτη ενότητα αναφέρεται στην εμφάνιση και τη σταδιακή διάδοση και εδραίωση του χριστιανισμού στη Μάνη. Η έκθεση βασίζεται κατεξοχήν σε αρχαιολογικό υλικό. Ευρήματα από τις μεγάλες βασιλικές στο Γύθειο, στην Καινήπολη και στο Τηγάνι, και αρχιτεκτονικά, κυρίως, γλυπτά ναών του 11ου και του 12ου αιώνα τοποθετούν τον επισκέπτη έναντι του ζητήματος του εκχριστιανισμού της Μάνης.
Η δεύτερη ενότητα επιχειρεί να προβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά του χριστιανικού ναού, που ως δημιούργημα – με την αρχιτεκτονική του μορφή και τη ζωγραφική του διακόσμηση – συνοψίζει το δόγμα της πίστης και παράλληλα συνιστά σημείο αναφοράς για την κοινότητα των πιστών, που συγκεντρώνονται εντός του για την άσκηση της λατρείας. Τοιχογραφίες και εικόνες, εκκλησιαστικά βιβλία, αναθηματικές επιγραφές ευσεβών Μανιατών, καθώς και εκκλησιαστικά αντικείμενα ή λειτουργικά σκεύη που υπηρετούν το τελετουργικό, χρονολογούμενα από τη βυζαντινή ή και τη μεταβυζαντινή περίοδο.
Πληροφορίες
Κατηγορία:Βυζαντινά μουσεία στην Ελλάδα
Γουίλιαμ Γκεντ
Ο Γουίλιαμ Γκεντ (William Ged, 1699 – 19 Οκτωβρίου 1749) ήταν Σκωτσέζος χρυσοχόος και τυπογράφος, ο οποίος εφεύρε την τυπογραφική στερεοτυπική πλάκα και τη στερεοτυπία.
Ο Γκεντ εργαζόταν ως χρυσοχόος στο Εδιμβούργο, όπου γεννήθηκε. Το 1729 προσπάθησε να προωθήσει τη νέα του τυπογραφική μέθοδο, στην οποία εργαζόταν από το 1725, αλλά η εφεύρεσή του αποδοκιμάσθηκε στο Εδιμβούργο. Μεταναστεύοντας στο Λονδίνο, συνεταιρίστηκε με έναν επενδυτή, αλλά απογοητεύθηκε από τους εργάτες του και τον ίδιο και επέστρεψε τελικώς στη γενέτειρά του, παρότι είχε επιτύχει να διορισθεί τυπογράφος στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, το 1731, με τη συμφωνία να χρησιμοποιήσει την εφεύρεσή του στην εκτύπωση των πανεπιστημιακών εκδόσεων. Μία έκδοση του Σαλλουστίου και δύο προσευχητάρια εκτυπώθηκαν από τον ίδιο στα πλαίσια αυτής της συμφωνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί εφευρέτες Κατηγορία:Σκωτσέζοι
Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος Αλεξανδρείας
Ο Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος Αλεξανδρείας (ΕΝΟΑ) ιδρύθηκε το 1909 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος στην Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος.
Ίδρυση
Ο ΕΝΟΑ ιδρύθηκε το 1909 και το πρώτο Δ.Σ. αποτέλεσσαν οι: πρόεδρος Γ. Ζερβουδάκης, αντιπρόεδρος Γ. Ρούσος, ταμίας Ιω. Ζαρακούδης, γραμματέας Ρ. Καρυδιάς, έφορος υλικού Π. Βασιλειάδης, έφορος ασκήσεων Θ. Βασιλειάδης, έφορος νεωσοίκων Π. Αρκουδάρης, και μέλη: Γ. Αρχοντούλης, Κ. Πηλαβάκης, Γ. Λεχωνίτης και Κ. Ζερβουδάκης. Το πρώτο εντευκτήριο στεγάστηκε στο Ρας ελ Τιν.
Το "Δελφίνι"
Από το 1912 λειτουργούσε στην Αλεξάνδρεια ο Κολυμβητικός Όμιλος "Δελφίνι", ο οποίος στην ουσία αποτελούσε το φυτώριο κολυμβητών του ΕΝΟΑ, αν και ήταν ανεξάρτητος όμιλος. Από το 1919 στεγαζόταν στην παραλία του Σάτμπι και από το 1923 στο Καμπ Σεζάρ του συλλόγου "Σπόρτιγκ", με τον οποίο συνεργαζόταν. Είναι άγνωστο μέχρι πότε λειτούργησε.
Λειτουργία
Ως το 1945 πρόεδροι του ομίλου διετέλεσαν οι: Γ. Ρούσος, Αντ. Μπενάκης, Α. Λεοντόπουλος, Κ. Κάσδαγλης, Γ. Πηλαβάκης, Γ. Οικονόμου. Στα χρόνια του β΄ παγκοσμίου πολέμου τα γραφεία του ΕΝΟΑ στέγασαν το Αρχηγείο του Ελληνικού Στόλου.
Το 1958 οι εγκαταστάσεις του Ομίλου μεταφέρθηκαν στη θέση Αμφούσι, όπου υπάρχουν ως σήμερα. Παρά τη συρρίκνωση της ελληνικής παροικίας, ο Όμιλος συνεχίζει τη λειτουργία του, έστω και με μικρό αριθμό αθλητών.
Τμήματα
Ο ΕΝΟΑ διατηρεί τρία τμήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Αφρικής Κατηγορία:Ελληνικοί ναυτικοί όμιλοι Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιγύπτου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1909
Μίμας (δορυφόρος)
Ο Μίμας (αγγλικά: Mimas) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Πήρε το όνομά του από τον γίγαντα Μίμα, γιο της Γαίας σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Κρόνος I (Saturn I). Ο Μίμας ανακαλύφθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1789 από τον Ουίλιαμ Χέρσελ. Το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του Μίμα καλύπτεται από κρατήρες πρόσκρουσης, εκ των οποίων ο μεγαλύτερος, με διάμετρο 130 χλμ., φέρει το όνομα του αστρονόμου που ανακάλυψε το δορυφόρο: Χέρσελ.
Εξερεύνηση
Ο μη επανδρωμένος βολιστήρας Πάιονηρ 11 πέρασε από τον Κρόνο το 1979, και η κοντινότερή του προσέγγιση στον Μίμα ήταν στα 104.263 χλμ., στις 1 Σεπτεμβρίου 1979. Το Βόγιατζερ 1 πέρασε κοντά σε αυτό το 1980 και το Βόγιατζερ 2 το έτος 1981. Το Κασσίνι- Χόιχενς έχει φωτογραφήσει τον Μίμα πολλές φορές από το 2004, οπότε και εγκαταστάθηκε σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο. Ένα από τα κοντινότερα περάσματά του πραγματοποιήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2010, όταν ο βολιστήρας πέρασε σε απόσταση 9.500 χλμ. από τον Μίμαντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Σημαία του Παλάου
thumb|190px|right|Αναλογίες 3:5 Η σημαία του Παλάου καθιερώθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1981, είναι μονόχρωμη μπλε, στο κέντρο της οποίας φέρεται κίτρινος δίσκος διαμέτρου ίσης προς τα 3/5 του πλάτους της. Όταν το νησιωτικό σύμπλεγμα αποχώρησε από το Έδαφος υπό Εντολή των Ηνωμένων Εθνών, υιοθετήθηκε η εν λόγω σημαία. Το μπλε φόντο συμβολίζει τον ωκεανό και τη γεωγραφική θέση της χώρας στον Ειρηνικό. Ο κυκλικός δίσκος, χρώματος χρυσού, που βρίσκεται παραπάνω από το κέντρο του μπλε φόντου στη σημαία, προσιδιάζει σε αυτόν της σημαίας της Ιαπωνίας και του Μπανγκλαντές. Σε αντίθεση με τη χρήση στις χώρες της Ασίας, ο δίσκος στη σημαία των Παλάου συμβολίζει το φεγγάρι και όχι τον ήλιο.
Πηγές
Παλαου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Παλάου
Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν
Η Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν (13 Απριλίου – 30 Μαΐου 1918) ήταν μέρος της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στην γενική επικράτεια του Κουμπάν. Η πρωτεύουσα ήταν το Αικατερινοντάρ. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας ήταν ο Γιαν Πολουγιάν.
Συγχωνεύτηκε με την Σοβιετική Δημοκρατία της Μαύρης Θάλασσας δημιουργώντας την Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν-Μαύρης Θάλασσας στις 30 Μαΐου 1918. Έπειτα το έδαφος της δημοκρατίας επανεντάχθηκε στη Σοβιετική Ένωση και σήμερα ανήκει στη Ρωσία.
Φαίδων Τασσόπουλος
Ήταν γιος του Βασιλείου Τασσόπουλου και της Μαριάνθης Χλιάπα, είχε άλλα δύο αδέλφια τον Νίκο συμπαίκτη του στον ΝΟΠ, και τον Αναστάσιο. Ήταν παντρεμένος με την Μαργαρίτα και είχε δύο παιδιά. Το επάγγελμα του ήταν ξυλέμπορος κι είχε διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εμπορικού και εισαγωγικού συλλόγου Πατρών.
Σοβιετική Δημοκρατία του Κουμπάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώιμες Σοβιετικές δημοκρατίες
Φαίδων Τασσόπουλος
Ο Τασσόπουλος ξεκίνησε τον αθλητισμό από την Ε.Α. Πατρών στην πετοσφαίριση. Από το 1932 ήταν και αθλητής του ΝΟΠ στην κολύμβηση και την υδατοσφαίριση βασικό μέλος της εθνικής Ελλάδος. Με την ομάδα υδατοσφαίρισης του Ν.Ο. Πατρών κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελλάδος του 1935, 1937, 1938, 1939, 1940, και 1945.
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε διαιτητής υδατοσφαίρισης για λίγο αφού απεβίωσε το 1953 σε ηλικία 36 ετών μετά από βαριά ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές της υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης