cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κέιτι Σαγκάλ
Πρώτα χρόνια
Η Σαγκάλ γεννήθηκε στην Καλιφόρνια από μία οικογένεια του χώρου της σόου μπίζνες με πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένου τις μικρότερες δίδυμες αδερφές, Jean και Liz Sagal, επίσης ηθοποιούς και τον ηθοποιό Joe Sagal. Η μητέρα της, Sara Zwilling, συγγραφέας και παραγωγός πέθανε από καρδιοπάθεια και ο πατέρας της Boris Sagal, μετανάστης εβραϊκής και ουκρανικής καταγωγής, πέθανε σε ένα ατύχημα στο πλατό της τηλεοπτικής ταινίας World War III. Η Σαγκάλ και τα αδέρφια της μεγάλωσαν στο Brentwood του Λος Άντζελες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Τζον ΝτιΜάτζιο
Ο Τζον Ντιμάτζιο (John William DiMaggio, 4 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος δανείζει αποκλειστικά τη φωνή του. Είναι γνωστός για τη βαθιά χροιά του με προφορά του Νιού Τζέρσεϊ, την οποία χρησιμοποιεί για να δανείζει τη φωνή του κυρίως σε κακούς και αντι-ήρωες, όπως ο Μπέντερ στην τηλεοπτική σειρά Futurama.
Προσωπική ζωή
Ο Τζον Ντιμάτζιο πήγε στο Mason Gross School of the Arts στο πανεπιστήμιο Rutgers για δύο χρόνια. Ήταν μέρος της αδερφότητας Γάμμα Σίγμα του πανεπιστημίου.
Επιπλέον, είναι ένας πολύ ικανός μπιτμπόξερ, έχοντας αναδείξει το ταλέντο του σε διάφορα επεισόδια της σειράς Futurama.
Τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου
Ταφή των λειψάνων
Οι ακόλουθοί του τον έθαψαν στις κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλας. Το 1815 τα λείψανα αφαιρέθηκαν από τις κατακόμβες και στη συνέχεια δωρίθηκαν στον ιερέα ευγενή Ιωάννη - Βαπτιστή Longarini di S. Costanzo από το δουκάτο του Ουρμπίνο. Στη λειψανοθήκη τοποθετήθηκε και μια συνοδευτική περγαμηνή αυθεντικότητας.
Η διαδρομή των λειψάνων
Το 1907 τα λείψανα βρέθηκαν στον καθολικό ναό της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στη Μυτιλήνη, όπου υπήρχε τότε αξιόλογη κοινότητα καθολικών (Φραγκολεβαντίνοι). Δεν είναι γνωστή η ακριβής διαδρομή των λειψάνων, πιθανότατα μεταφέρθηκαν στη Μυτιλήνη από κάποιο απόγονο του Longarini di S. Costanzo (κατά κληρονομική διαδοχή από τον ίδιο) που μετανάστευσε στη Μυτιλήνη στο τέλος του 19ου αιώνα. Τα λείψανα είχαν τοποθετηθεί κάτω από το κεντρικό ιερό βήμα του καθολικού ναού της Μυτιλήνης και πιθανότατα είχαν δοθεί προς φύλαξη από τον κάτοχό τους στον τότε εφημέριο της Μυτιλήνης. Στις 27 Απριλίου 1907 ο καθολικός Αρχιεπίσκοπος της Σμύρνης Δομήνικος Μαρέγκος πραγματοποίησε αυτοψία στα λείψανα και εξακρίβωσε την αυθεντικότητα τους, και  κράτησε τμήματα προορισμένα για τη Ρώμη, τη Σμύρνη και τη δωρήτρια οικογένεια. Τελευταία κάτοχος των τιμίων λειψάνων ήταν η Λουκία Θεοφανοπούλου Bongigli, η οποία τα δώρισε στον καθολικό ναό της Μυτιλήνης.
Τα λείψανα συνεχίζουν να μεταφέρονται μέχρι και το 2015
Το 1990 και ενώ η κοινότητα των καθολικών στη Μυτιλήνη είχε μειωθεί σημαντικά ο Φραγκισκανός μοναχός Τορκουάτο Μορίνι μεταφέρει τα λείψανα στον ναό του Τάγματος των Καπουτσίνων των Αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Αθήνας στην οδό Γκυϊλφόρδου 7 στην Αθήνα. Στις 12 Φεβρουαρίου 2009, έγινε η απότμηση τμήματος των λειψάνων από τον αρχιεπίσκοπο των Καθολικών των Αθηνών Νικόλαο, υπογράφτηκε ειδικό επίσημο έγγραφο της πράξης αυτής, παρουσία και του ιερατικώς προϊσταμένου τού παρεκκλησίου του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας, ιερομονάχου καπουτσίνου π. Γαβριήλ Ριγκέτο, και παραδόθηκαν στον αρχιεπίσκοπο Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου με την ιδιότητα του αποστολικού τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου (Χίος, Μυτιλήνη και Σάμος), προκειμένου να τα επαναφέρει στη Μυτιλήνη. Kάποια λείψανα λέγεται πως στάλθηκαν στην έδρα της Καθολικής Εκκλησίας, στη Ρώμη. Το 2015 τα λείψανα που βρίσκονταν στη Χίο μεταφέρθηκαν ξανά στη Μυτιλήνη και βρίσκονται στη καθολική εκκλησία της Μεταστάσεως της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Θανατική ποινή στο Τατζικιστάν
Η τελευταία γνωστή εκτέλεση έλαβε χώρα το 2004. Το ίδιο έτος, ο πρόεδρος Ιμομάλι Ραχμόν υπέγραψε μορατόριουμ στις εκτελέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θανατική ποινή ανά χώρα Κατηγορία:Τατζικιστάν
Megadeth
Οι Megadeth είναι thrash metal συγκρότημα από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια που ιδρύθηκε από τον Ντέιβ Μαστέιν το 1983, μετά την απόλυσή του από τους Metallica. Ο Μαστέιν αποτελεί και το μοναδικό μέλος του συγκροτήματος που συμμετέχει σε όλα τα άλμπουμ των Megadeth, ενώ είναι κιθαρίστας, τραγουδιστής και βασικός συνθέτης και στιχουργός τους. Το συγκρότημα έχει γνωρίσει εμπορική επιτυχία, με δίσκους όπως το "Peace Sells... But Who's Buying?" του 1986, το "Rust In Peace" του 1990 και το "Countdown to Extinction" του 1992. Οι Megadeth διαλύθηκαν το 2002 και επαναδραστηριοποιήθηκαν το 2004. Είναι ένας από τους «Τέσσερις Μεγάλους» του thrash metal, μαζί με τους Anthrax, τους Slayer και τους Metallica και βασικός εκπρόσωπος της μουσικής σκηνής thrash του "Bay Area" (του Σαν Φρανσίσκο), απ' όπου αναδείχθηκε τη δεκαετία του '80.
Το συγκρότημα έχει υποστεί πολλές αλλαγές στη σύνθεσή του. Αιτίες αυτών υπήρξαν οι διαμάχες του Μαστέιν με τα εκάστοτε μέλη των Megadeth. Τη δεκαετία του '90, κατά την οποία η σύνθεση τους έμεινε σταθερή, το συγκρότημα κυκλοφόρησε και τους πιο επιτυχημένους δίσκους του. Το 2004, η προσπάθεια επανένωσης της κλασικής σύνθεσης των Megadeth (Ντέιβ Μαστέιν, Ντέιβ Έλεφσον, Μάρτι Φρίντμαν, Νικ Μένζα) απέτυχε, με αποτέλεσμα η σύνθεση του συγκροτήματος να υποστεί πολλές αλλαγές τα τελευταία χρόνια.
Αρχή
Ο Ντέιβ Μαστέιν απολύθηκε από τους Metallica το 1983 λόγω των εξαρτήσεων και της βίαιης συμπεριφοράς του, αλλά και λόγω της φιλονικίας του με τον Λαρς Ούλριχ. Έτσι, αποφασισμένος να τους δείξει τι έχασαν, ο Μαστέιν δημιούργησε το προσωπικό του συγκρότημα.Σε αυτό έπαιζαν ο ίδιος, Ντέιβ Έλεφσον στο μπάσο, ο Ντιζόν Καρουτέρ στα ντραμς κι ο Γκρεγκ Χάντεβιντ ως δεύτερος κιθαρίστας πίσω από τον Μαστέιν. Ωστόσο, ο Χάντεβιντ αντικαταστάθηκε από τον κιθαρίστα Κέρι Κινγκ των Slayer, ο οποίος ωρίμασε μουσικά τον Μαστέιν. Στο μεταξύ είχε αποχωρήσει ο Καρουτέρς, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Λι Ράους. Σύντομα, τη θέση του Ράους παίρνει ο Γκαρ Σάμουελσον, ενώ ο φίλος του Μαστέιν, Κρις Πόλαντ αναλαμβάνει τη δεύτερη κιθάρα. Η αναζήτηση τραγουδιστή δεν είχε αποτελέσματα, έτσι ο Μαστέιν ανέλαβε και τα φωνητικά του συγκροτήματος. Η επικρατούσα εκδοχή για την ονομασία του συγκροτήματος είναι ότι ο Μαστέιν διάβασε σε μια εφημερίδα για "ένα εκατομμύριο θανάτους" (megadeath), και επέλεξε αυτή τη λέξη αφαιρώντας το a, ενώ σύμφωνα με άλλες εκδοχές το όνομα ήταν πρώτα τίτλος τραγουδιού του.
Killing Is My Business…and Business Is Good!
Η "Combat Records" ακούγοντας το demo των Megadeth με τα τραγούδια "Last Rites/Loved to Death", "Skull Beneath the Skin" και "Mechanix" (τραγούδι που ο Μαστέιν είχε γράψει την εποχή που ήταν στους Metallica, οι οποίοι το κυκλοφόρησαν ως "The Four Horsemen" στο δίσκο "Kill 'Em All"), τους παραχώρησε το πρώτο τους συμβόλαιο. Στις αρχές του 1985, χορηγήθηκαν στο συγκρότημα 8.000 δολάρια για την ηχογράφηση και παραγωγή του πρώτου τους δίσκου. Ωστόσο, ξόδεψαν μεγάλο μέρος του ποσού σε τρόφιμα, αλκοόλ και ναρκωτικά, μα αποτέλεσμα να αναγκαστούν να αναλάβουν μόνοι τους την παραγωγή. Το "Killing Is My Business... and Business Is Good!" υστερούσε στον τομέα της παραγωγής, όπως ήταν αναμενόμενο, έλαβε όμως ενθαρρυντικές κριτικές. Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου με τους Exciter, κατά την οποία ο κιθαρίστας Κρις Πόλαντ αποχώρησε προσωρινά, ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το δεύτερο δίσκο τους.
Peace Sells…but Who’s Buying?
thumb|300px|Οι Megadeth σε συναυλία το 2008 Οι Megadeth, δυσαρεστημένοι από την "Combat Records" υπέγραψαν συμβόλαιο με την εταιρεία "Capitol", ξεκινώντας τις ηχογραφήσεις του δεύτερου τους δίσκου. To "Peace Sells... but Who's Buying?", που κυκλοφόρησε το 1986, γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και αποτελεί δίσκο ορόσημο για ολόκληρο το Thrash Metal. Το περιοδικό Rolling Stone το κατατάσσει ως όγδοο καλύτερο μέταλ άλμπουμ όλων των εποχών. Τραγούδια όπως το "Peace Sells… But Who's Buyin'" ή το "Wake Up Dead" θεωρούνται μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος και παίζονται μέχρι σήμερα στις συναυλίες τους. Το εξώφυλλο, που απεικονίζει τη μασκότ του συγκροτήματος, "Βικ Ράτλχεντ", σχεδιάστηκε από τον Εντ Ρέπκα, με τον οποίο οι Megadeth συνεργάστηκαν αρκετές φορές στο μέλλον.
Οι Megadeth αρχικά, περιόδευσαν υποστηρίζοντας τον Άλις Κούπερ και αργότερα τους Mercyful Fate, ενώ το Μάρτιο του 1987 ξεκίνησαν την πρώτη παγκόσμια περιοδεία τους ως πρώτο όνομα. Τον Ιούλιο, ωστόσο, ο Σάμουελσον και ο Πόλαντ απολύθηκαν από το συγκρότημα, με αντικαταστάτες τους Τσακ Μπέλερ και Τζεφ Γιάνγκ, αντίστοιχα.
So Far, So Good…So What?
Στις αρχές του 1988, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το τρίτο του άλμπουμ, με τίτλο "So Far, So Good... So What!". Κατά την ηχογράφηση του, μεσολάβησαν διαμάχες του Μαστέιν με τον παραγωγό Πολ Λάνι, που οδήγησαν στην αντικατάστασή του από τον Μάικλ Βάγκενερ.
Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές σε σχέση με τους προηγούμενους δύο δίσκους του συγκροτήματος. Ωστόσο, οι σταδιακές πωλήσεις του το οδήγησαν να γίνει πλατινένιο στις Η.Π.Α, ενώ το κομμάτι "In My Darkest Hour" (το οποίο ο Μαστέιν αφιέρωσε στο μπασίστα Κλιφ Μπάρτον, ο οποίος είχε πεθάνει δυο χρόνια νωρίτερα) αποτελεί ένα από τα καλύτερα των Megadeth και παίζεται σε κάθε συναυλία τους μέχρι σήμερα.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου περιελάμβανε συναυλίες με τους Dio και τους Iron Maiden. Οι Megadeth συμμετείχαν επίσης στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" στο Ηνωμένο Βασίλειο μαζί με τους KISS, τους Iron Maiden, τους Helloween, τους Guns N' Roses και τον Ντέιβιντ Λι Ροθ, παίζοντας μπροστά σε 100.000 θεατές. Η μετέπειτα απόλυση του κιθαρίστα Γιανγκ και του ντράμερ Μπέλερ οδήγησε στην ακύρωση της προγραμματισμένης περιοδείας στην Αυστραλία. Το 1989 προσέλαβαν τον ντράμερ Νικ Μένζα, τεχνικό των ντραμς του Μπέλερ.
Επίσης, μετά από ένα τροχαίο ατύχημα του Μαστέιν, ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ, του επιβλήθηκε η είσοδος σε κλινική απεξάρτησης. Έτσι, όταν βγήκε, ήταν νηφάλιος και έτοιμος να ασχοληθεί με την αναζήτηση νέου κιθαρίστα και το τέταρτο άλμπουμ του συγκροτήματος.
Rust In Peace
thumb|200px|Ο Ντέιβ Έλεφσον Οι οντισιόν για το νέο κιθαρίστα των Megadeth περιελάμβαναν κιθαρίστες που αργότερα έγιναν διάσημοι παγκοσμίως. Ο Λι Άλτους των Heathen και ο Έρικ Μέγιερ των Dark Angel ήταν μερικοί από αυτούς. Επίσης, ο Slash των Guns N' Roses μπορούσε να πάρει τη θέση, ωστόσο παρέμεινε στο συγκρότημα του, ενώ όταν ο Ντίμπαγκ Νταρέλ των Pantera κλήθηκε να καλύψει τη θέση ζήτησε να έρθει μαζί του στη θέση του ντράμερ ο αδερφός του, Βίνι Πολ Άμποτ. Ο Μαστέιν αρνήθηκε, εφόσον είχε ήδη προσλάβει τον Μένζα, έτσι η θέση παρέμεινε κενή. Ο 16χρονος τότε Τζεφ Λούμις συμμετείχε στα δοκιμαστικά, όμως ο Μαστέιν δεν τον δέχτηκε λόγω της ηλικίας του, αν και δεν έκρυψε το θαυμασμό του για το παίξιμό του. Τελικά, τη θέση πήρε ο Μάρτι Φρίντμαν, πρώην μέλος των Cacophony, καθώς, αν και ο Μαστέιν είχε αρχικά ενστάσεις για το παρουσιαστικό του, χαρακτηρίζοντας τον Φρίντμαν ως "έναν μαλλιά με αχώνευτη μούρη", εντυπωσιάστηκε από την τεχνική του, κι εν τέλει τον προσέλαβε.
Με τη νέα σύνθεση και τον πρώτο παραγωγό που συμμετείχε σε ολόκληρη τη διαδικασία ηχογράφησης και παραγωγής, Μάικ Κλινκ, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το 1990 το επιτυχημένο "Rust In Peace". Ο δίσκος θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος του συγκροτήματος μέχρι σήμερα, με κομμάτια όπως ο αντιπολεμικός ύμνος "Holy Wars…the Punishment Due", το "Hangar 18", το "Tornado of Souls" με τα αξεπέραστα κιθαρίστικα σόλο του Μαστέιν και "Rust In Peace...Polaris". Επίσης, το "Rust In Peace" ήταν υποψήφιο το 1991 και το 1992 για βραβείο Grammy καλύτερης κιθάρας, ενώ οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα τρία εκατομμύρια αντίτυπα στις Η.Π.Α..
Η επιτυχία του δίσκου συνδυάστηκε με την επιτυχημένη περιοδεία "Clash of the Titans", με τους Slayer, τους Anthrax και τους Suicidal Tendencies στην Ευρώπη και τους Slayer, τους Anthrax και τους Alice in Chains στην Αμερική. Το συγκρότημα περιόδευσε επίσης με τους Judas Priest, οι οποίοι προωθούσαν το επίσης επιτυχημένο "Painkiller", ενώ το 1991 συμμετείχαν στο φεστιβάλ "Rock In Rio" στη Βραζιλία.
Countdown to Extinction
Ένα περιστατικό που οδήγησε τον Μαστέιν στο νοσοκομείο λόγω χρήσης ουσιών ακύρωσε το τελευταίο σκέλος της περιοδείας τους στη Βόρεια Αμερική. Οι Megadeth επέστρεψαν στη συνέχεια με το σάουντρακ της ταινίας "Last Action Hero" με τίτλο "Angry Again", το οποίο επίσης έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Grammy, ενώ η επανεμφάνισή τους ζωντανά έγινε σε συναυλία των Metallica στην Αγγλία, όπου κλήθηκαν σαν ειδικοί προσκεκλημένοι. Στη διάρκεια αυτής, ο Μαστέιν δήλωσε πως οι διαμάχες των δύο συγκροτημάτων είχαν τελειώσει.
Youthanasia
thumb|200px|Ο Ντέιβ Μαστέιν Το 1994, το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για το δίσκο "Youthanasia". Η επιτυχία του δίσκου ήταν επίσης μεγάλη, καθώς έγινε σύντομα πλατινένιος στις Η.Π.Α., ενώ έγινε χρυσός και στον Καναδά μόλις τριάντα λεπτά μετά την κυκλοφορία του. Τα σινγκλ "Train of Consequences" και "A Tout Le Monde" αποτελούν κλασικά κομμάτια του συγκροτήματος. Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, η οποία ήταν η εκτενέστερη που επιχείρησαν ποτέ οι Megadeth, περιλάμβανε συμμετοχές των Flotsam and Jetsam, Korn και Fear Factory, ενώ συμμετείχαν στο "Monsters of Rock" της Βραζιλίας.
Το Μάρτιο του 1995, ο δίσκος επανακυκλοφόρησε με την προσθήκη του "Hidden Treasures" ως επιπλέον δίσκο για την Ιαπωνία, ενός δίσκου που περιείχε όλα τα σάουντρακ και τα τραγούδια που δεν είχαν κυκλοφορήσει σε κάποιο άλμπουμ. Αργότερα το "Hidden Treasures" κυκλοφόρησε ως EP.
Cryptic Writings
Το 1997 κυκλοφόρησαν το "Cryptic Writings". Ο δίσκος είναι ο έκτος συνεχόμενος του συγκροτήματος ο οποίος έγινε πλατινένιος στις Η.Π.Α., ενώ κομμάτια όπως το "Trust", το "She-Wolf" και το "FFF" αποτελούν επιτυχίες τους. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της περιοδείας που ακολούθησε, ο ντράμερ Νικ Μένζα ανακοίνωσε πως έχει όγκο στο γόνατό του και αποχώρησε αρχικά προσωρινά. Τη θέση του πήρε ο Τζίμι ΝτεΓκράσο. Στο τέλος της περιοδείας, ο ΝτεΓκράσο πήρε μόνιμα τη θέση, καθώς ο Μαστέιν υποστήριξε πως ο Μένζα είπε ψέματα για τον όγκο που είχε. Με τη νέα αυτή σύνθεση, το συγκρότημα μπήκε στο στούντιο τον Ιανουάριο του 1998 για να ηχογραφήσει τον όγδοο δίσκο του.
Risk
Σύμφωνα με τον Μαστέιν, κατά τις ηχογραφήσεις του νέου δίσκου συμμετείχαν άτομα που δεν γνώριζε. Η επιτυχία των τελευταίων δίσκων έπεισε τον Μαστέιν να δώσει πρωτοβουλίες στους παραγωγούς του αλλά το αποτέλεσμα ήταν το αποτυχημένο "Risk". Ο ήχος του δίσκου είχε επιρροές από χορευτική μουσική, εγκαταλείποντας τις heavy metal ρίζες τους, γεγονός που απογοήτευσε τους οπαδούς τους. Οι πωλήσεις όμως έφθασαν τις 500.000 στην Αμερική όπου και έγινε χρυσό ενώ άλλα 500.000 αντίτυπα πωλήθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο.
The World Needs A Hero
Με τη νέα σύνθεση, το συγκρότημα επιχείρησε την επιστροφή στις ρίζες του στον ένατο τους δίσκο. Ο δίσκος αυτός, με τον τίτλο "The World Needs a Hero", κυκλοφόρησε από την "Sanctuary Records". Το συγκρότημα έλυσε τη συνεργασία του με την "Capitol" με μια συλλογή με τίτλο "Capitol Punishment: The Megadeth Years" που περιλαμβάνει τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Ο δίσκος, αν και επιστρέφει ηχητικά στις ρίζες των Megadeth, απογοήτευσε τους οπαδούς, οι οποίοι περίμεναν μια δυνατότερη επιστροφή.
Η προώθηση του δίσκου έγινε με συμμετοχή τους στην περιοδεία των AC/DC και με μια αμερικάνικη περιοδεία με τους Iced Earth και τους Endo. Η περιοδεία όμως διακόπηκε πρόωρα, λόγω της τρομοκρατικής επίθεσης της 11 Σεπτεμβρίου του 2001. Το Νοέμβριο του 2001 το συγκρότημα μαγνητοσκόπησε τη συναυλία του στην Αριζόνα, κυκλοφορώντας το πρώτο του DVD με τίτλο "Rude Awakening".
The System Has Failed
thumb|300px|Οι Megadeth ζωντανά στο Brixton Academy το 2008 Με τους Βίνι Κολαιούτα στα τύμπανα και Τζίμι Λι Σλόας στο μπάσο και την επιστροφή του Κρις Πόλαντ για τη θέση του δεύτερου κιθαρίστα, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το 2004 το "The System Has Failed". Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές και περιείχε τραγούδια όπως το "Blackmail the Universe", το "Back In the Day" και το "Scorpion" που χαροποίησαν τους οπαδούς τους. Η περιοδεία που θα επακολουθούσε είχε προγραμματιστεί ως η τελευταία του συγκροτήματος, γεγονός που δεν ίσχυσε τελικά. Η σύνθεση  με την οποία περιόδευσαν αποτελούνταν από τους Τζέιμς Μακ Ντόνο στο μπάσο, Γκλεν Ντρόβερ στην κιθάρα και Σον Ντρόβερ στα τύμπανα.
Το 2005, ο Μαστέιν οργάνωσε την περιοδεία "Gigantour", μια περιοδεία με πρώτο όνομα τους Megadeth και συμμετοχή των Dream Theater, Anthrax, Nevermore, The Dillinger Escape Plan, Fear Factory, Symphony X και άλλων. Το Φεβρουάριο του 2006, ο ΜακΝτόνο αποχώρησε από το συγκρότημα, αφήνοντας τη θέση του μπασίστα στον Τζέιμς Λομέντζο. Η δεύτερη εκδοχή της "Gigantour" περιλάμβανε συμμετοχές των Lamb of God, Opeth, Arch Enemy, Overkill και άλλων.
United Abominations
Η νέα σύνθεση του συγκροτήματος ηχογράφησε το "United Abominations", που κυκλοφόρησε το 2007. Ο δίσκος περιλάμβανε μια νέα εκδοχή του τραγουδιού "A Tout Le Monde" από το δίσκο "Youthanasia", με τη συμμετοχή της Κριστίνα Σκαμπία των Lacuna Coil, υπό τον τίτλο "A Tout Le Monde (Set Me Free)". Ο δίσκος γνώρισε επιτυχία, ανεβαίνοντας στο Top-10 των αμερικάνικων τσαρτ, για πρώτη φορά από το "Youthanasia", το 1994. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, η οποία περιλάμβανε την τρίτη "Gigantour" με τους Lacuna Coil, DevilDriver, Static X και Bring me the Horizon, ο κιθαρίστας Γκλεν Ντρόβερ αντικαταστάθηκε από τον Κρις Μπρόντερικ, πρώην μέλος των Nevermore και Jag Panzer. Ο Μαστέιν δεν έκρυψε ποτέ τον ενθουσιασμό του για το ταλέντο του νέου μέλους του συγκροτήματος.
Η περιοδεία περιλάμβανε και τη συμμετοχή τους στην περιοδεία των Judas Priest, ενώ αργότερα πραγματοποιήθηκε στον Καναδά η "Canadian Carnage Tour" με τους Slayer, με τους οποίους μοιράστηκαν τη σκηνή για πρώτη φορά μετά από δεκαπέντε χρόνια. Ύστερα από αυτά, το συγκρότημα μπήκε στο στούντιο για τον επόμενο δίσκο τους.
Endgame
Το "Endgame" κυκλοφόρησε το 2009 και ικανοποίησε και πάλι το κοινό και τους κριτικούς. Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου περιλάμβανε την "American Carnage" περιοδεία με τους Slayer και τους Testament, η οποία καθυστέρησε να ξεκινήσει λόγω μιας εγχείρισης στην οποία υποβλήθηκε ο τραγουδιστής και μπασίστας των Slayer, Τομ Αράγια. Σύντομα ανακοινώθηκε και η "Rust In Peace Anniversary Tour", που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των είκοσι χρόνων από την κυκλοφορία του δίσκου "Rust In Peace". Στη διάρκεια αυτής, το συγκρότημα εκτελούσε ζωντανά ολόκληρο το δίσκο και άλλες μεγάλες επιτυχίες από όλη την καριέρα του. Τέλος, ανακοινώθηκε η ευρωπαϊκή περιοδεία με τους υπόλοιπους «Τέσσερις Μεγάλους» του Thrash Metal (Metallica, Slayer και Anthrax) στην Ευρώπη. Εκπλήσσοντας τους πάντες, οι Megadeth, στις 8 Φεβρουαρίου του 2010 ανακοίνωσαν την επιστροφή του Ντέιβ Έλεφσον στη θέση του μπασίστα, αντικαθιστώντας τον Τζέιμς Λομέντζο, ο οποίος είχε προαναγγείλει την αποχώρησή του. Επίσης, το συγκρότημα συνέθεσε το τραγούδι "Sudden Death", την ένατη υποψηφιότητα τους για βραβείο Grammy, ακολουθώντας το "Head Crusher", που ήταν υποψήφιο την προηγούμενη χρονιά.
TH1RT3EN
thumb|300px|Ο Κρις Μπρόντερικ το 2010 Το συγκρότημα ανακοίνωσε τον τίτλο "TH1RT3EN" για το 13ο δίσκο του, ο πρώτος από το 2002 που συμμετείχε ο Ντέιβ Έλεφσον. Τον Απρίλιο του 2011, πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στις Η.Π.Α. ζωντανή εμφάνιση των Τεσσάρων Μεγάλων, ενώ τον Ιούλιο συνεχίστηκε η ευρωπαϊκή περιοδεία του 2010, των τεσσάρων συγκροτημάτων. Το Σεπτέμβριο πραγματοποιήθηκε μια ακόμα συναυλία των Τεσσάρων Μεγάλων στις Η.Π.Α.. Επίσης, το 2012 θα έλαβε χώρα η τέταρτη "Gigantour", με συμμετέχοντες τους Motörhead, τους Volbeat και τους Lacuna Coil. Η περιοδεία είχε επιτυχία κάνοντας πολλές sold out συναυλίες σε όλη την Βόρεια Αμερική. Στο τέλος της περιοδείας, ο Lemmy των Motörhead αντιμετώπισε πρόβλημα στο χέρι του με αποτέλεσμα να σταματήσει η περιοδεία για το συγκρότημα του.
Το άλμπουμ πήρε θετικές κριτικές και έκανε αρκετά καλές πωλήσεις, ενώ περιείχε τα αξιοσημείωτα "Public Enemy Number 1" το οποίο προτάθηκε για Grammy αλλά και το "Never Dead".
Super Collider
Το Δεκέμβριο του 2012, οι Megadeth έλαβαν άλλη μία υποψηφιότητα για βραβείο Grammy για το τραγούδι "Whose Life (Is It Anyways?)" από το "TH1RT3EN". Λίγους μήνες νωρίτερα είχαν ανακοινώσει ότι επιστρέφουν στο στούντιο για τις ηχογραφήσεις του 14ου δίσκου τους. Στις 12 Φεβρουαρίου 2013 ανακοινώθηκε ότι ο τίτλος του νέου δίσκου θα είναι "Super Collider" και θα κυκλοφορήσει στις αρχές Ιουνίου με το ομώνυμο κομμάτι να κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου 2013 σε μορφή σινγκλ.
Στις 4 Ιουνίου 2013 κυκλοφόρησε το άλμπουμ ανεβαίνοντας στο # 6 του Billboard, την υψηλότερη θέση του συγκροτήματος από το "Youthanasia" του 1994. Δύο μήνες αργότερα, ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του ζωντανά ηχογραφημένου "Countdown to Extinction: Live" στις 24 Σεπτεμβρίου 2013.
Κατά την διάρκεια του 2014, το συγκρότημα αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα, όπως με την αναβολή της συναυλίας τους στο Τελ Αβίβ λόγω της ισραηλινής επίθεσης στην Λωρίδα της Γάζας, όπως και της μη συμμετοχής τους στο "Motörboat" των Motörhead λόγω προβλήματος υγείας του Ντέιβ Μαστέιν.
Αλλαγή σύνθεσης και Dystopia
Στις 25 Νοεμβρίου 2014, ο Σον Ντρόβερ ανακοίνωσε την αποχώρηση του από τους Megadeth, ακολουθούμενος από τον Κρις Μπρόντερικ της επομένη.
Τόσο ο Μένζα, όσο και ο Φριντμαν επιβεβαίωναν αργότερα σε συνεντεύξεις τους ότι δέχτηκαν επίσημες προτάσεις, με τον πρώτο μάλιστα να χαλά η συμφωνία σε λεπτομέρειες. Ο Μαστέιν δήλωσε ότι ένας από τους λόγους της αποχώρησης των Μπρόντερικ και Ντρόβερ ήταν η συνεχής απαίτηση των οπαδών του συγκροτήματος για επανένωση με τους Φρίντμαν και Μένζα.
Τον Οκτώβριο του 2015, κυκλοφόρησε το κομμάτι "Fatal Illusion" από τον επερχόμενο δίσκο των Megadeth με τίτλο "Dystopia", ο οποίος εκδόθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2016. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στην τρίτη θέση του Billboard, πουλώντας περισσότερα από 100.000 αντίτυπα στις δέκα πρώτες εβδομάδες κυκλοφορίας του.
Το καλοκαίρι του 2016, ανακοινώθηκε ότι ο Ντιρκ Φερμπόιρεν των Soilwork ανελάμβανε θέση μόνιμου ντράμερ για τους Megadeth, ο οποίος είχε παίξει με το συγκρότημα για πρώτη φορά στο φεστιβάλ "Rock on the Range" τον Μάιο του ίδιου έτους. Λίγους μήνες αργότερα, το συγκρότημα κέρδισε το πρώτο βραβείο Γκράμι της καριέρας του, όταν το κομμάτι "Dystopia" κέρδισε στην κατηγορία "Best Metal Performance".
Βικ Ράτλχεντ
Στα περισσότερα εξώφυλλα των δίσκων του συγκροτήματος εμφανίζεται ο Βικ Ράτλχεντ, η μασκότ των Megadeth. Συνολικά, εμφανίζεται στα "Killing Is My Business... and Business Is Good!", "Peace Sells... but Who's Buying?", "So Far, So Good... So What!", "Rust In Peace", "The World Needs a Hero", "The System Has Failed" και "United Abominations". Στίχοι του τραγουδιού "Skull Beneath the Skin" περιγράφουν τη μορφή του Βικ. Επίσης, το ιδιωτικό στούντιο του συγκροτήματος έχει ονομαστεί προς τιμήν του "Vic’s Garage".
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά speed metal συγκροτήματα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Thrash metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Μποσίλεγκραντ
Το Μποσίλεγκραντ (σερβικά: Босилеград/Bosilegrad) είναι κωμόπολη και δήμος που βρίσκεται στο Διαμέρισμα Πτσίνια της νότιας Σερβίας. Ο δήμος περιλαμβάνει έκταση 571 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η κωμόπολη έχει πληθυσμό 2.624 κατοίκους, ενώ ο δήμος 8.129 κατοίκους.
Μαζί με το Ντιμίτροβγκραντ (Τσάριμπροντ), το Μποσίλεγκραντ αποτελεί οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της βουλγαρικής κοινότητας της Σερβίας.
Ιστορία
Ιστορικά αποτελούσε βουλγαρικό έδαφος, το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων κέρδισε κάποιο έδαφος από τη Βουλγαρία ως μέρος της Συνθήκης του Νεϊγύ, μετά την εισβολή και την κατοχή μέρους του Βασιλείου της Σερβίας από τη Βουλγαρία και την επακόλουθη ήττα των Συμμάχων των Κεντρικών Δυνάμεων στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από το 1929 έως το 1941, ήταν μέρος της Μπανόβινας του Βαρδάρη. Ο βουλγαρικός στρατός κατέλαβε το Μποσίλεγκραντ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από το 1941 έως το 1944. Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βουλγαρία άλλαξε πλευρά στον πόλεμο και τον Οκτώβριο του 1944 έδωσε τις κατεχόμενες δυτικές περιοχές πίσω στη Γιουγκοσλαβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Γιόσιπ Ίλιτσιτς
Ο Γιόσιπ Ίλιτσιτς (Josip Iličić, 29 Ιανουαρίου 1988) είναι Σλοβένος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για την Μαριμπορ και την εθνική ομάδα της Σλοβενίας.
Ο Ίλιτσιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την Σλοβενική Μπονιφίκα και στη συνέχεια αγωνίστηκε για την Ίντερμπλοκ και τη Μάριμπορ, πρωτού πάει στην Ιταλία το 2010, για λογαριασμό της Παλέρμο. Το 2013 αποκτήθηκε από τη Φιορεντίνα και το 2017 από την Αταλάντα, για 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Στην Αταλάντα είχε άμεσο αντίκτυπο και τη δεύτερη χρονιά στην ομάδα τη βοήθησε να κατακτήσει την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα και να εξασφαλίσει θέση στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης χρονιάς, ενώ ο ίδιος χρίστηκε μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Σέριε Α. Την επόμενη χρονιά στο Τσάμπιονς Λιγκ στον γύρο των 16 εναντίον της Βαλένθια σκόραρε 4 γκολ στην νίκη με 4-3 στο Μεστάγια και έγινε ο πρώτος παίκτης που σκόραρε τέσσερα γκολ σε εκτός αγώνα στη φάση των νοκ-άουτ και ο γηραιότερος παίκτης που σκόραρε τέσσερα γκολ σε ένα αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ.
Σε διεθνές επίπεδο, ο Ίλιτσιτς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική Σλοβενίας το 2010 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 65 συμμετοχές με το εθνόσημο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ίντερμπλοκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Μάριμπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ
Γκουινταντόνιο ντα Μοντεφέλτρο
μικρογραφία|112x112εσ|Το οικόσημο των Μοντεφέλτρο.
Ο Γκουινταντόνιο, ιταλ.: Guidantonio da Montefeltro (1377 – Φεβρουάριος 1443) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν κόμης του Ουρμπίνο στην Ιταλία από το 1403 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Το 1403, μετά το τέλος του πατέρα του Αντόνιο Β΄, ο Γκουινταντόνιο κληρονόμησε τα οικογενειακά εδάφη στην περιοχή της Ιταλίας που ονομάζεται Μάρκε. Αργότερα εγκατέλειψε την παπική επικυριαρχία και συμμάχησε με τον βασιλιά Λαδίσλαο της Νάπολης, ο οποίος τον έκανε μεγάλο κοντόσταυλο (gran conestabile) του βασιλείου της Νάπολης το 1411. Αφορισμένος από τον πάπα Γρηγόριο ΙΒ΄, εκμεταλλεύτηκε αυτή την κίνηση για να κατακτήσει την Ασίζη. Έλεγχε επίσης το Καστέλλο, το Κάλι, το Φορλί και το Φορλιμπόπολι.
Ο Γκουινταντόνιο αργότερα συμφιλιώθηκε με τον πάπα Mαρτίνο Ε΄ και με τον εχθρό του, τον κοντοτιέρο Μπράτσιο ντα Μοντόνε. Το 1427 κατέλαβε την Ουρμπάνια.
Απεβίωσε το 1443 και ο γιος του Ονταντόνιο τον διαδέχθηκε στο Ουρμπίνο.
Οικογένεια και παιδιά
Παντρεύτηκε πρώτα με τη Ρινγκάρντα Μαλατέστα το 1397, αλλά οι δυο τους δεν είχαν παιδιά. Ο Γκουινταντόνιο ξαναπαντρεύτηκε, με την Κατερίνα Κολόννα, η οποία του γέννησε 9 παιδιά. Εκτός από τον:
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα προσωρινά αφορισμένα από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Μαΐν Αμπντουλμαλίκ Σαΐντ
Ο Μαΐν Αμπντουλμαλίκ Σαΐντ (Maeen Abdulmalik Saeed, 1976-) είναι Υεμενίτης πολιτικός και πρωθυπουργός της Υεμένης από τις 15 Οκτωβρίου 2018.
Διορισμός στην πρωθυπουργία
Ο διορισμός του έγινε σε αντικατάσταση του απολυθέντα πρωθυπουργού Αχμέτ Ομπέιντ μπιν Νταγκρ, καθώς ο τελευταίος θεωρήθηκε για την τρέχουσα οικονομική κρίση και την πείνα που ταλανίζουν τη χώρα.
Επίθεση στο αεροδρόμιο
Στις 30 Δεκεμβρίου 2020 ένα αεροσκάφος, που μετέφερε τον Σαΐντ και άλλα μέλη της νεοσυσταθείσας κυβέρνησης της Υεμένης, προσγειώθηκε στο διεθνές αεροδρόμιο του Άντεν, ερχόμενο από τη Σαουδική Αραβία. Κατά την προσγείωση του αεροπλάνου, εξερράγησαν βόμβες και εν συνεχεία ένοπλοι άνοιξαν πυρ. Τουλάχιστον 22 άτομα σκοτώθηκαν και περισσότερα από άλλα 100 τραυματίστηκαν. Ο πρωθυπουργός μεταφέρθηκε σώος σε ασφαλές μέρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Υεμένης Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Μάρτιν Στρελ
Ο Μάρτιν Στρελ (στα σλοβένικα: Martin Strel) (γεν. 1954) είναι κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων από τη Σλοβενία, ο οποίος είναι γνωστός καθώς έχει κολυμπήσει κατά μήκος μερικούς από τους μεγαλύτερους ποταμούς στη Γη. Σλόγκαν του είναι «κολυμπώντας για την ειρήνη, τη φιλία και καθαρά νερά».
Το ντοκιμαντέρ Big River Man, του John Maringouin, το 2009, παρουσιάζει το επίτευγμα του Στρελ, που το 2007 κολύμπησε 3.300 μίλια στον Αμαζόνιο.
Βιογραφικό
Ο Στρελ γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1954 στην πόλη Mokronog, στη νοτιοανατολική Σλοβενία, που τότε ήταν τμήμα της Γιουγκοσλαβίας.
Οι πρώτοι ποταμοί τους οποίους κολύμπησε ήταν ο Κόρκα (105 χιλ σε 28 ώρες, το 1992) και ο Κούπα (62 χιλ. σε 16 ώρες, το 1993). Το 2000 ο Στρελ έγινε ο πρώτος κολυμβητής που κολύμπησε όλο το Δούναβη και μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες κολυμπώντας 3.004 χιλ. σε 58 ημέρες. Την επόμενη χρονιά, πάλι στο Δούναβη, κολύμπησε 504,5 χιλ. χωρίς στάση σε 84 ώρες και 10 λεπτά σπάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ του Αργεντίνου Ρικάρντο Χόφμαν (481,5χιλ. σε 84ώρες και 37λεπτά). Το 2002 ήταν η σειρά του Μισισιπή (3.885 χιλ. σε 68 ημέρες) και το 2003 του ποταμού Παρανά (3.998 χιλ). Στις 10 Ιουνίου 2004 ξεκίνησε την προσπάθεια να κολυμπήσει τον ποταμό Γιανγκτσέ, το μεγαλύτερο ποταμό της Ασίας (4.003 χιλ.) και έφτασε στις εκβολές του, στη Σαγκάη στις 30 Ιουλίου.
Το 2007, στον Αμαζόνιο, κολύμπησε 5.268 χιλ. σε 66 μέρες (1 Φεβρουαρίου -7 Απριλίου). Κατά τη διάρκεια του εγχειρήματος συνοδευόταν από πλοία, που ήταν έτοιμα, σε περίπτωση που εμφανίζονταν σαρκοφάγα ψάρια όπως πιράνχας, να ρίξουν αίμα στο ποτάμι για να τραβήξουν την προσοχή τους και να μη κινδυνεύσει ο ίδιος. Στη συνέχεια αν και του προτάθηκε να κολυμπήσει το Νείλο, ο Στρελ αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν αποτελούσε ιδιαίτερη πρόκληση γι’ αυτόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβένοι αθλητές Κατηγορία:Κολυμβητές
Βασίλειο του Ισραήλ (Ηνωμένη Μοναρχία)
Για τους σημερινούς λόγιους η Ηνωμένη Μοναρχία θεωρείται γενικά ως λογοτεχνική κατασκευή και όχι ιστορική πραγματικότητα, επισημαίνοντας την έλλειψη αρχαιολογικών στοιχείων. Είναι γενικά αποδεκτό ότι υπήρχε ένας «Οίκος του Δαβίδ», αλλά πολλοί πιστεύουν ότι ο Δαβίδ θα μπορούσε να ήταν απλά ο μονάρχης ή ο αρχηγός του Ιούδα, που ήταν πιθανότατα ένα μικρό βασίλειο, και ότι η δημιουργία του βόρειου βασιλείου ήταν ένα ξεχωριστό γεγονός. Υπάρχουν ορισμένοι διαφωνούντες σε αυτήν την άποψη.
Πηγές
Η προ-μοναρχική πηγή περιγράφει ότι η "θεϊκή" γέννηση του Σαούλ και η ηγεσία του στρατού στη νίκη επί των Αμμωνιτών, είχε ως αποτέλεσμα τη θέληση του λαού να τους οδηγήσει εναντίον των Φιλισταίων, οπότε διορίζεται βασιλιάς.
Οι κριτικοί των κειμένων επισημαίνουν επίσης τις ανισότητες της ανόδου του Δαβίδ στην εξουσία ως ένδειξη της συγχώνευσης ξεχωριστών νημάτων για να δημιουργήσουν μια "Χρυσή Εποχή" μιας Ηνωμένης Μοναρχίας. Ο Δαβίδ πιστεύεται από τους μελετητές ότι ήταν κυβερνήτης στον Ιούδα, ενώ το Ισραήλ, συγκριτικά τεράστιο και πολύ ανεπτυγμένο, συνέχισε αδιάκοπα χωρίς αλλαγές στην εξουσία του. Η σύγχρονη αρχαιολογία υποστηρίζει επίσης αυτήν την άποψη.
Οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι τα Βιβλία του Σαμουήλ παρουσιάζουν πάρα πολλούς αναχρονισμούς για να εκφράζουν σύγχρονες απόψεις. Για παράδειγμα, υπάρχει αναφορά για μεταγενέστερη πανοπλία (1 Σαμουήλ 17: 4–7, 38–39, 25:13), χρήση καμηλών (1 Σαμουήλ 30:17), ιππικού (ως διαφορετικό από το άρμα) (1 Σαμουήλ 13: 5, 2 Σαμουήλ 1: 6), και σιδερένια πλέγματα και άξονες (σαν να ήταν συνηθισμένα) (2 Σαμουήλ 12:31). Η ιστορικότητα της κατάκτησης που περιγράφεται στο Βιβλίο του Σαμουήλ δεν επιβεβαιώνεται, και πολλοί μελετητές θεωρούν αυτή την κατάκτηση ως θρυλική προέλευση, ιδίως δεδομένης της έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων για τις μάχες που περιγράφονται σχετικά με την καταστροφή των λαών της Χαναάν.
Οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι ο Σαμουήλ καταρτίστηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. (και όχι τον 10ο αιώνα όταν τα περισσότερα από τα γεγονότα που περιγράφονται λαμβάνουν χώρα) με βάση τόσο ιστορικές όσο και θρυλικές πηγές, που χρησιμεύουν κυρίως για να καλύψουν το κενό στην Ισραηλινή ιστορία μετά τα γεγονότα που περιγράφονται στα Δευτεροκανονικά Βιβλία.
Αυτό το κενό στις ιστορικές καταγραφές είναι χαρακτηριστικό της κατάρρευσης της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Οι πολιτιστικές αναμνήσεις των χρόνων πριν από την καταστροφή συχνά εξωραΐζονταν ως ιστορίες μιας «χαμένης χρυσής εποχής», όπως στον Τρωικό Επικό Κύκλο.
Αρχαιολογικές καταγραφές
300px|εναλλ.=Η αρχιτεκτονική των ανακτόρων στην Μεγιδδώ μπορεί να χρονολογηθεί από την εποχή του Σολομώντα (Ηνωμένη Μοναρχία) και δίνει μια εντύπωση των κτιρίων του παλατιού στην Ιερουσαλήμ, Μουσείο Ινστιτούτο Ανατολής, Σικάγο.|μικρογραφία|Η αρχιτεκτονική των ανακτόρων στην [[Μεγιδδώ μπορεί να χρονολογηθεί από την εποχή του Σολομώντα (Ηνωμένη Μοναρχία) και δίνει μια εντύπωση των κτιρίων του παλατιού στην Ιερουσαλήμ, Μουσείο Ινστιτούτο Ανατολής, Σικάγο.]] Σύμφωνα με τους Φίνκελσταϊν και Σίλμπερμαν, συγγραφείς του "The Bible Unearthed", οι ιδέες μιας ενωμένης μοναρχίας δεν είναι ακριβής ιστορία, αλλά μάλλον «δημιουργικές εκφράσεις ενός ισχυρού κινήματος θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων», «πιθανώς» που βασίζεται σε ορισμένους ιστορικούς πυρήνες». Οι Φίνκελσταϊν και Σίλμπερμαν δέχονται ότι ο Δαβίδ και ο Σολομών ήταν πραγματικοί βασιλιάδες του Ιούδα τον 10ο αιώνα π.Χ., αλλά αναφέρουν το γεγονός ότι η πρώτη ανεξάρτητη αναφορά στο Βασίλειο του Ισραήλ χρονολογείται περίπου στο 890 π.Χ., ενώ για το βασίλειο του Ιούδα χρονολογείται περίπου στο 750 Π.Κ.Χ. Αυτό υποστηρίζεται και από τον Τζόναθαν Ταμπ, ο οποίος υποστηρίζει ότι η ιστορία της Ηνωμένης Μοναρχίας κατασκευάστηκε ως ιστορία της Χρυσής Εποχής κατά την Εξορία.
Από την άλλη, ενώ η Άμελι Κερτ αναγνωρίζει ότι "δεν υπάρχουν βασιλικές επιγραφές από την εποχή της Ηνωμένης Μοναρχίας (πράγματι πολύ λίγο γραπτό υλικό συνολικά), και ούτε μία σύγχρονη αναφορά ούτε στον Δαβίδ ούτε στον Σολομώντα,". Ο Κένεθ Κίτσεν καταλήγει σε παρόμοιο συμπέρασμα ότι "αυτό πρέπει να τεκμηριωθεί για ουσιαστική ανάπτυξη σε αρκετές τοποθεσίες που συνδέονται εύλογα με τον δέκατο αιώνα της Χαναάν και συνάδει με την προηγούμενη ύπαρξη μιας ενοποιημένης κατάστασης στο έδαφός της."
Οι ανασκαφές στο Κίρμπετ Κεγιάφα (Khirbet Qeiyafa), μια περιοχή της Εποχής του Σιδήρου που βρίσκεται στον Ιούδα, βρήκαν έναν αστικοποιημένο ραδιοανθρακικό οικισμό που χρονολογείται πολύ πριν μελετητές όπως ο Φίνκλσταϊν προτείνουν ότι η αστικοποίηση ξεκίνησε στον Ιούδα, υποστηρίζοντας την ύπαρξη ενός βασιλείου του Ιούδα. Η Αρχή Αρχαιοτήτων του Ισραήλ δήλωσε: "Οι ανασκαφές στο Κίρμπετ Κεγιάφα αποκαλύπτουν σαφώς μια αστική κοινωνία που υπήρχε στον Ιούδα ήδη στα τέλη του 11ου αιώνα π.Χ. Δεν μπορεί πλέον να υποστηριχθεί ότι το Βασίλειο του Ιούδα αναπτύχθηκε μόνο στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. αλλά σε κάποια άλλη μεταγενέστερη ημερομηνία."
Τον Αύγουστο του 2015, Ισραηλινοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τεράστιες οχυρώσεις στα ερείπια της αρχαίας πόλης Γεθ (ή Γαθ), υποτιθέμενη γενέτειρα του Γολιάθ. Το μέγεθος των οχυρώσεων δείχνει ότι η Γεθ ήταν μια πολύ μεγάλη πόλη τον 10ο αιώνα Π.Χ.Χ., ίσως η μεγαλύτερη στην Χαναάν εκείνη την εποχή. Ο καθηγητής που ήταν επικεφαλής της ανασκαφής, ο Άρεν Μάιερ, υπολόγισε ότι η Γεθ είχε το τετραπλάσιο μέγεθος της σύγχρονης Ιερουσαλήμ, προκαλώντας αμφιβολίες ότι το βασίλειο του Δαβίδ θα μπορούσε να ήταν τόσο ισχυρό όσο περιγράφεται στη Βίβλο.
Το 2019, ο Φίνκελσταϊν ισχυρίστηκε ότι αυξανόμενες αποδείξεις από αρχαιολογικές ανασκαφές τον οδήγησαν να πιστέψει ότι υπήρχε μια Ηνωμένη Μοναρχία, αλλά ότι ήταν υπό τον Ιεροβοάμ Β', περίπου δύο αιώνες μετά τις βασιλείες του Δαβίδ και του Σολομώντα. Ισχυρίστηκε επίσης, ότι η Βιβλική αφήγηση πιθανότατα εφευρέθηκε υπό τη βασιλεία του Βασιλιά Ιωσία για να δικαιολογήσει την επέκταση και ότι η ιστορική Ηνωμένη Μοναρχία ήταν η έμπνευση.
Προέλευση
Σύμφωνα με το Βιβλίο των Κριτών, πριν από την άνοδο της Ηνωμένης Μοναρχίας, οι Ισραηλινές φυλές ζούσαν ως συνομοσπονδία κάτω από χαρισματικούς ηγέτες που ονομάζονταν Κριτές. Ο Αβιμέλεχ, ο πρώτος Κριτής που ανακηρύχθηκε βασιλιάς από τους άνδρες της Συχέμ, βασίλευσε στο Ισραήλ για τρία χρόνια προτού σκοτωθεί κατά τη μάχη της Θηβήν.
Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, η Ηνωμένη Μοναρχία δημιουργήθηκε όταν υπήρχε μια μεγάλη λαϊκή αντίδραση υπέρ της εισαγωγής ενός βασιλιά για να κυβερνήσει την αποκεντρωμένη ισραηλινή ομοσπονδία. Η αυξανόμενη πίεση από τους Φιλισταίους και άλλους γειτονικούς λαούς λέγεται από τη Βίβλο ότι ανάγκασε τους Ισραηλίτες να ενωθούν ως κράτος μετά το χρίσιμο του Σαούλ από τον Σαμουήλ. Η Βίβλος αντιμετωπίζει την έννοια της βασιλείας ως "ανάθεμα", και θεωρείται ως τοποθέτηση ενός ατόμου σε θέση σεβασμού και δύναμης που θα έπρεπε να διατηρηθεί για τον Θεό.
Φρανσουά ντε Μαλέρμπ
Ο Φρανσουά ντε Μαλέρμπ (François de Malherbe, 1555-1628) ήταν Γάλλος ποιητής και θεωρητικός. Επίσημος αυλικός ποιητής από το 1605 έως τον θάνατό του το 1628. Με την επιμονή του στην αυστηρότητα της μορφής, τη συγκρατημένη, κυριαρχημένη γραφή και την καθαρότητα της έκφρασης άνοιξε τον δρόμο στον γαλλικό κλασικισμό.
Βασίλειο του Ισραήλ (Ηνωμένη Μοναρχία)
Προέλευση
Σύμφωνα με το δεύτερο βιβλίο του Σαμουήλ, η ανυπακοή του Σαούλ ωθεί τον Θεό να περιορίσει τη βασιλεία του και να παραδώσει το βασίλειό του σε άλλη δυναστεία. Ο Σαούλ πέθανε στη μάχη εναντίον των Φιλισταίων μετά από μια βασιλεία μόλις δύο ετών.
Φρανσουά ντε Μαλέρμπ
Ο Μαλέρμπ άσκησε μεγάλη και διαρκή επίδραση στην ποίηση και γενικότερα στη γαλλική λογοτεχνία του 17ου αιώνα.
Βασίλειο του Ισραήλ (Ηνωμένη Μοναρχία)
Προέλευση
Ο κληρονόμος του, ο Ιεβοσθέ, κυβερνά μόνο δύο χρόνια πριν δολοφονηθεί. Ο Δαβίδ τερματίζει τη συνωμοσία και διορίζεται βασιλιάς του Ισραήλ στη θέση του Ιεβοσθέ. Ορισμένοι κριτικοί κειμένου και βιβλικοί μελετητές προτείνουν ότι ο Δαβίδ ήταν στην πραγματικότητα υπεύθυνος για τη δολοφονία και ότι η αθωότητα του Δαβίδ ήταν μια μεταγενέστερη εφεύρεση για να νομιμοποιήσει τις πράξεις του.
Φρανσουά ντε Μαλέρμπ
Η ζωή του
Ο Μαλέρμπ γεννήθηκε στην Καν της Νορμανδίας και ήταν γόνος εύπορης προτεσταντικής οικογένειας. Ο πατέρας του, επίσης Φρανσουά ντε Μαλέρμπ, ήταν σύμβουλος του βασιλιά στο δικαστικό σώμα της Καν. Ο ποιητής σπούδασε στην Καν, στο Παρίσι, στη Χαϊδελβέργη και στη Βασιλεία. Σε ηλικία είκοσι ενός ετών, προτιμώντας τη στρατιωτική καριέρα από το δικαστικό σώμα, εισήλθε στον οίκο του Ερρίκου της Ανγκουλέμ, φυσικού γιου του Ερρίκου Β΄, κυβερνήτη της Προβηγκίας. Υπηρέτησε αυτόν τον πρίγκιπα ως γραμματέας στην Προβηγκία, μεταστράφηκε στον Καθολικισμό και πολέμησε στην πλευρά της Καθολικής Λίγκας κατά τους Θρησκευτικούς πολέμους και παντρεύτηκε γύρω στο 1581. Φαίνεται ότι έγραφε στίχους ήδη από εκείνη την εποχή, αλλά, αν κρίνουμε από μια αναφορά του Ταλμάν ντε Ρεώ (1619-1692) πρέπει να ήταν πολύ κακοί. Ο προστάτης του πέθανε όταν ο Μαλέρμπ έλειπε σε επίσκεψη στην πατρίδα του και για κάποιο διάστημα βρέθηκε χωρίς ιδιαίτερη απασχόληση και στήριξη, αν και έλαβε ένα σημαντικό χρηματικό δώρο για μερικούς στίχους του από τον Ερρίκο Γ΄, τον οποίο ακολούθησε αργότερα. Έζησε στην Προβηγκία και στη Νορμανδία για πολλά χρόνια μετά από αυτό το γεγονός αλλά πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Τα Δάκρυα του Αγίου Πέτρου (Larmes de Saint Pierre), μια μίμηση υπερβολικά διανθισμένη με διακοσμητικά στοιχεία, εμφανίστηκαν το 1587. αριστερά|μικρογραφία|Ανδριάντας του Φρανσουά ντε Μαλέρμπ στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας ]] Το 1600 μια ωδή του για την καινούργια βασίλισσα Μαρία των Μεδίκων, το πρώτο από τα αξιοσημείωτα ποιήματα του, τον έκανε ευρύτερα γνωστό. Αλλά πέρασαν τέσσερα ή πέντε χρόνια πριν η τύχη του γυρίσει. Το 1605 παρουσιάστηκε από τον συμπατριώτη του, τον καρδινάλιο Ντυ Περρόν στον Ερρίκο Δ΄, που του παράγγειλε την Προσευχή για τον βασιλιά στον δρόμο για το Λιμουζέν (Prière pour le roi allant dans le Limousin), ποίημα που άρεσε πολύ στον βασιλιά και τελικά έγινε δεκτός, παρόλο που ο Ερρίκος Δ΄ δεν ενδιαφερόταν για την ποίηση ούτε ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρος, και εξασφάλισε μια μέτρια ζωή ως προστατευόμενος της Αυλής. Ο πατέρας του πέθανε το 1606 και τα οικονομικά του διορθώθηκαν, καθώς έλαβε την κληρονομιά του.
Βασίλειο του Ισραήλ (Ηνωμένη Μοναρχία)
Το τέλος του βασιλείου
Μετά το θάνατο του Σολομώντα κατά το 926 π.Χ., οι εντάσεις μεταξύ του βόρειου τμήματος του Ισραήλ που περιείχαν τις δέκα βόρειες φυλές, και το νότιο τμήμα που κυριαρχούσε η Ιερουσαλήμ και οι νότιες φυλές έφτασαν στο σημείο βρασμού. Όταν ο διάδοχος του Σολομώντα (ο Ροβοάμ) αντιμετώπισε αβίαστα οικονομικά παράπονα των βόρειων φυλών, το 930 π.Χ. περίπου (υπάρχουν διαφορές απόψεων ως προς το πραγματικό έτος) το Ηνωμένο Βασίλειο του Ισραήλ και του Ιούδα χωρίστηκαν σε δύο βασίλεια: το βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ, το οποίο περιλάμβανε τις πόλεις της Συχέμ και της Σαμάρειας, και στο νότο το Βασίλειο του Ιούδα, που περιείχε την Ιερουσαλήμ, με τις περισσότερες από τις μη ισραηλινές επαρχίες να επιτυγχάνουν ανεξαρτησία.
Φρανσουά ντε Μαλέρμπ
Η ζωή του
Από εκείνη την εποχή έζησε στην Αυλή σαν επίσημος ποιητής, αλληλογραφώντας τρυφερά με τη γυναίκα του, την οποία είδε μόνο δύο φορές σε είκοσι περίπου χρόνια. Στα γεράματα του συνέβη ένα τραγικό γεγονός. Ο γιος του Μαρκ Αντουάν, ένας νέος πολλά υποσχόμενος, σκοτώθηκε σε μονομαχία. Ο Μαλέρμπ χρησιμοποίησε όλη την επιρροή του, ώστε ο δράστης και ο συνεργός στη μονομαχία να προσαχθούν στη δικαιοσύνη. Πέθανε πριν από την απόφαση του δικαστηρίου, λέγεται ως συνέπεια της ασθένειας που τον προσέβαλε κατά την πολιορκία της Λα Ροσέλ, όπου είχε πάει να ζητήσει δικαιοσύνη από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ΄. Ο Μαλέρμπ πέθανε στο Παρίσι, στις 16 Οκτωβρίου 1628, σε ηλικία εβδομήντα τριών ετών, μόλις 15 μήνες μετά τον θάνατο του γιου του.
Βασίλειο του Ισραήλ (Ηνωμένη Μοναρχία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο Ισραήλ και Ιουδαία Κατηγορία:Ισραήλ
Φρανσουά ντε Μαλέρμπ
Ο χαρακτήρας του
Ο χαρακτήρας του Φρανσουά ντε Μαλέρμπ είναι γνωστός από πολλές μαρτυρίες των συγχρόνων του, ιδίως από το βιβλίο του Ρακάν (Racan, 1589-1670) Απομνημονεύματα για τη ζωή του Μαλέρμπ (Mémoirs pour la vie de Malherbe). Τραχύς, ψυχρός και ειλικρινής έως ωμότητας, φαίνεται το αντίθετο της ρομαντικής εικόνας του ευαίσθητου ποιητή. Ωστόσο, πολλά γράμματά του καθώς και η θλίψη του μετά τον θάνατο του γιου του, μαρτυρούν την ευαισθησία του.
Ο Ταλμάν ντε Ρεώ, που τον περιέγραψε ως «αγροίκο και ακοινώνητο», απεικονίζει τον «μανιακό» χαρακτήρα του και την εμμονή του με την καθαρότητα της γλώσσας. Ο Μαλέρμπ δήλωνε για τους εχθρούς του ότι «αν καταπιανόταν, θα έγραφε με τα λάθη τους βιβλία μεγαλύτερα από τα βιβλία τους». Για τον λόγο αυτό, μερικοί λογοτέχνες αρνούνταν ακόμα και να υποβάλουν τα γραπτά τους για έγκριση επειδή «ήταν ένας τύραννος και καταδυνάστευε τα μυαλά των ανθρώπων». Μεταξύ εκείνων που το διακινδύνευσαν παρ 'όλα αυτά, «είπε σε έναν άνθρωπο που του έδειξε ένα κακό ποίημα το οποίο είχε τίτλο: Για τον βασιλιά, ότι έπρεπε μόνο να προσθέσει: Για να σκουπίζεις τον κώλο». Επίσης, «μια ώρα πριν πεθάνει, ξύπνησε σαν να βγήκε από λήθαργο και επέπληξε την οικοδέσποινα του, η οποία τον πρόσεχε, για μια λέξη που είπε αυτή, που δεν ήταν πολύ γαλλική κατά την κρίση του. Και, καθώς ο εξομολογητής του τον κατηγόρησε γι 'αυτό, του είπε ότι ήθελε να διατηρήσει την καθαρότητα της γαλλικής γλώσσας μέχρι θανάτου».
Το έργο του
μικρογραφία|Μετάλλιο με τη ρήση του [[Νικολά Μπουαλώ|Μπουαλώ: Επιτέλους, ήρθε ο Μαλέρμπ]] Ο Μαλέρμπ άσκησε μεγάλη και διαρκή επίδραση στη γαλλική λογοτεχνία. Από την εποχή αυτή χρονολογείται η σταδιακή ανάπτυξη των ποιητικών κανόνων του κλασικισμού που κυριάρχησαν μέχρι τον Ρομαντισμό. Η εμφάνιση ποιητικών συλλογών, όπου ο στίχος ήταν αυστηρά καθορισμένος και συγκρατημένος, αποτελεί μια ακόμη ένδειξη ότι η Γαλλία στις αρχές του 17ου αιώνα επέστρεφε σε συνθήκες ειρηνικές μετά τις εμφύλιες συγκρούσεις, το χάος και τη σύγχυση που επικρατούσε κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων και αναζητούσε την αρμονία και την ισορροπία τόσο σε κοινωνικό όσο και σε αισθητικό επίπεδο. Εκφραστής αυτής της τάσης ήταν ο Φρανσουά ντε Μαλέρμπ που εγκαταστάθηκε το 1605 στο Παρίσι, απέκτησε τη βασιλική εύνοια και ήταν ο «ανατέλλων αστήρ». Ο Νικολά Μπουαλώ, ο επαινετικός λόγος του οποίου άρχιζε: Επιτέλους ήρθε ο Μαλέρμπ (Enfin Malherbe vint), με αγαλλίαση διαπίστωνε ότι επιτέλους είχε εμφανιστεί ένας Γάλλος ποιητής, ο οποίος με τον στρωτό και αβρό στίχο του ικανοποιούσε τα γούστα της εποχής – αυτό ακριβώς που πίστευαν και οι περισσότεροι Γάλλοι του 17ου αιώνα.
Η κριτική και συγκρατημένη τάση του Μαλέρμπ, που πρέσβευε μεγαλύτερη τεχνική τελειότητα και ιδιαίτερα μεγαλύτερη απλότητα και καθαρότητα στο λεξιλόγιο και τον στίχο, ήταν επίσης μια αντίδραση, μια νηφάλια διόρθωση της καινοτομίας και του εμπλουτισμού της γλώσσας από τον Πιέρ ντε Ρονσάρ και την Πλειάδα, που κυριαρχούσαν στη λογοτεχνία του προηγούμενου αιώνα.
Το ποίημά τουΤα δάκρυα του Αγίου Πέτρου (1587) που ανήκει στο μπαρόκ το θεωρούσε, στο τέλος της ζωής του, ως λάθος. Από την ένταξή του στον ρόλο του επίσημου ποιητή, έκανε το ξεκαθάρισμα και την πειθαρχία της γαλλικής γλώσσας έργο της ζωής του. Σε αντίθεση με τον Ρονσάρ, ο Μαλέρμπ αρνείται το θαύμα της έμπνευσης και του προσωπικού λυρισμού. Στα έργα του φέρνει όσο το δυνατόν λιγότερη ευαισθησία.
Σαν επίσημος ποιητής της Αυλής, ύμνησε τα μεγάλα γεγονότα και τη δόξα διαδοχικών ηγεμόνων. Πρόσφερε επίσης την έμπνευσή του σε υψηλές προσωπικότητες που του ζητούσαν να υμνήσει τον έρωτά τους. Παράλληλα, σχημάτισε μια ομάδα μαθητών, με πιο γνωστούς τους Φρανσουά Μεϋνάρ (François Maynard) και Ονορά ντε Μπυέιγ Ρακάν (Honorat de Bueil Racan), με τους οποίους άρχισε να αναμορφώνει τη γαλλική γλώσσα και την ποίηση και να επιβάλει στη γαλλική ποίηση πολύ αυστηρή πειθαρχία.
Θεωρείται ως ο πρώτος θεωρητικός της κλασικής τέχνης και της ευπρέπειας και ένας από τους μεταρρυθμιστές της γαλλικής γλώσσας. Κατά τη διάρκεια του Παλαιού Καθεστώτος ήταν ένας από τους συγγραφείς που τα έργα του ανατυπώνονταν συνεχώς.
Οι μεταρρυθμίσεις του Μαλέρμπ συνέβαλαν στη δημιουργία του στίχου που απαιτείται για την κλασική τραγωδία, αλλά το δικό του ποιητικό έργο είναι ελάχιστο και, ως επί το πλείστον, ψυχρό και με έλλειψη έμπνευσης. Έγραψε λίγο κατά αραιά διαστήματα, επαναλαμβάνοντας τις ιδέες, τις ποιητικές εικόνες και τις ρίμες. Υπάρχει, ωστόσο, κάτι το επιβλητικό, ακόμη και κάποιο μεγαλείο στην αρμονία και στη δύναμη των καλύτερων ποιημάτων του. Σε γενικές γραμμές, η γαλλική ποίηση διατήρησε τα χαρακτηριστικά αυτά που αποτέλεσαν τη σφραγίδα του Μαλέρμπ ως την περίοδο του ρομαντισμού.
Τα πεζογραφήματά του είναι πολύ περισσότερα, με ιδιαίτερη προσοχή στο στυλ και την έκφραση, και μεγαλύτερης αξίας: Μεταφράσεις του Λίβιου και του Σενέκα, ένας μεγάλος αριθμός από ενδιαφέρουσες και αξιοθαύμαστα γραμμένες επιστολές, πολλές από τις οποίες απευθύνονται στον Πεϊρέσκ (Peiresc, 1580-1637) και παρουσιάζουν ενδιαφέρον από την άποψη της περιγραφής της αυλικής ζωής και τα σχόλιά του στα έργα του ποιητή Φιλίπ Ντεπόρτ (Philippe Desportes 1546-1606). Αυτά τα σχόλια είναι λεπτομερειακά και εντελώς αρνητικά. Συνάγονται, ωστόσο, ορισμένες θετικές αρχές κατά συμπερασμό: αρμονία του λόγου, τήρηση των κανόνων, ευληπτότητα και πάνω απ' όλα το αντίκρυσμα του ποιητή όχι ως προφήτη αλλά ως τεχνίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές