cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα Μαρία Λουίζα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Βιογραφία
Το ζευγάρι τελικά παντρεύτηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1734. Ήταν μόλις δώδεκα χρονών. Το ζευγάρι απέκτησε ένα παιδί, που γεννήθηκε στο Παρίσι το 1737 και βαπτίστηκε Καρλόττα-Ελισάβετ-Γοδεφρείδη. Παρουσιάστηκε στην Αυλή από τη συγγενή τού συζύγου της, την πριγκίπισσα τού Ροάν. Ήταν μαρκησία τού Γκορντ και κόμισσα τού Μονσά, τίτλους που έδωσε στην κόρη της μετά το τέλος της. Η Άννα-ΜΑρία-Λουίζα ήταν η κληρονόμος της οικογένειας, της μητέρας της, των Σιμιάν που ήταν από την Προβηγκία και ήταν κληρονομικοί κόμητες της Moνσά, όπου η σειράς διαδοχής τελείωνε με τη μητέρα της Άννας-Μαρίας.
Η Άννα-Μαρία-Λουίζα απεβίωσε στο Παρίσι στο Οτέλ ντε Σουμπίζ σε ηλικία δεκαεπτά ετών, έχοντας γεννήσει έναν γιο, στον οποίο δόθηκε ο τίτλος κόμης τού Σαιν-Πολ. Απεβίωσε το 1742. Ο σύζυγός της παντρεύτηκε δεύτερη φορά, με την Άννα-Θηρεσία της ΣαβοΣιας και στη συνέχεια τρίτη φορά με τη Βικτώρια της Έσσης-Ρότενμπουργκ.
Τάφηκε στην Εγκλίζ ντε Λα Μερσί στο Παρίσι στις 29 Σεπτεμβρίου 1739. Η Εγκλίζ ντε Λα Μερσί ήταν ο παραδοσιακός τόπος ταφής της σειράς Σουμπίζ τού Οίκου Ροάν.
Φάουστ (ταινία, 1926)
Ο Φάουστ (γερμ. Faust – eine deutsche Volkssage) είναι ασπρόμαυρη βωβή κινηματογραφική ταινία δραματικού τρόμου του 1926 σε σκηνοθεσία Φρίντριχ Μούρναου και σενάριο βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γκαίτε.
Πλοκή
Το φιλμ ξεκινάει με ένα απόσπασμα από την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Οι τρεις καβαλάρηδες σπέρνουν τον τρόμο. Ξαφνικά, μέσα από λαμπερό φως ένας Αρχάγγελος παρουσιάζεται για να αναμετρηθεί με τον Σατανά. Ο Αρχάγγελος φέρνει για παράδειγμα τον Φάουστ, έναν γέρο αλχημιστή ιεροκήρυκα που διδάσκει το καλό. Ο Σατανάς βάζει στοίχημα, ότι θα βάλει σε πειρασμό και θα κερδίσει την ψυχή του Φάουστ. Αν κερδίσει το στοίχημα, τότε η Γη θα του ανήκει.
Σχόλια για την ταινία
Η πρεμιέρα του έργου στις 14 Οκτωβρίου του 1926 βρίσκει τον Μούρναου στο αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής του καριέρας. Έχουν προηγηθεί το Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου (1922), ένα από τα σημαντικότερα έργα του βωβού κινηματογράφου, και το Ο Τελευταίος των Ανθρώπων (1924) που του άνοιξε το δρόμο για το Χόλιγουντ. Το 1925 ο Μούρναου ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Αμερική και υπόγραψε συμβόλαιο με τον παραγωγό Ουίλιαμ Φοξ. Λίγο πριν εγκαταλείπει την Ευρώπη, ο Μούρναου γύρισε το φίλμ Φάουστ με πρωταγωνιστή τον Εμιλ Γιάνινγκς που υποδύεται τον διαβολικό Μεφιστοφελή. Το σενάριο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γκαίτε (Historia von Doktor Johann Fausten – dem weitbeschreyten Zauberer und Schwarzkünstler) του 1587.
Το έργο είναι αριστουργηματικό δείγμα της κινηματογραφικής τέχνης, τόσο από θέμα ηθοποιίας, οπτικών εφέ, και σκηνοθεσίας. Τα σκηνικά ακολουθούν το εξπρεσιονιστικό ρεύμα της εποχής και του ρομαντισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1926 Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Έριχ Πόμερ Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2014
Η 21η απονομή των Screen Actors Guild Awards θα τιμήσει τις καλύτερες ερμηνείες του 2014 στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Η απονομή θα πραγματοποιηθεί στις 25 Ιανουαρίου 2015 και μεταδόθηκε ζωντανά από τους αμερικανικούς τηλεοπτικούς σταθμούς TNT και TBS.
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία SAG Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2015
Γεωργιαδεσίτης
Είναι εξαιρετικά ασύνηθες ορυκτό, σχηματιζόμενο από την επίδραση θαλάσσιου ύδατος σε μολυβδούχα απόβλητα μεταλλευτικών δραστηριοτήτων (σκουριές).
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο λαυριονίτης, ο φιντλερίτης, ο ματλοκίτης, ο φωσγενίτης και ο νεάλιθος.
Απαντά στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στις σκωρίες των σπηλαίων του Πασά-Λιμάνι, στην περιοχή της παραλίας Θορικού (επίσης σε σκωρίες) και στις σκωρίες στην περιοχή Βρυσάκι. Έχει επίσης ανευρεθεί στις σκωρίες του Baratti (Λιβόρνο, Ιταλία) και στο ορυχείο Teliatko της Σλοβακίας.
left|300px|thumb|Γεωργιαδεσίτης. Προέλευση: Περιοχή Βρυσάκι, [[Λαύριο, Ελλάδα.]]
Δείτε επίσης
Γεωργιαδεσιτης Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου Κατηγορία:Αλογονίδια
Σύνορα Αλγερίας-Δυτικής Σαχάρας
Τα σύνορα μεταξύ Αλγερίας και Δυτικής Σαχάρας χωρίζουν την Αλγερία και το αμφισβητούμενο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας. Έχουν μήκος 39 χμ. , ενώ ακολουθούν μία γραμμή Βορρά-Νότου, η οποία βρίσκεται σε θέση 8° 40' προς τα δυτικά.
Κουρτ Σουμάχερ
Ο Κουρτ Σουμάχερ (Kurt Ernst Carl Schumacher, 13 Οκτωβρίου 1895 στο Κουλμ της Δυτικής Πρωσίας - 20 Αυγούστου 1952 στη Βόννη) ήταν Γερμανός πολιτικός, αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (Sozialdemokratische Partei Deutschlands, συντ. SPD) από το 1946 ως το 1952 και αρχηγός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ίδιου κόμματος στην πρώτη Ομοσπονδιακή Βουλή (Bundestag) από το 1949 ως το 1952. Ο Σουμάχερ συνέβαλε αποφασιστικά στην ανασύσταση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στο δυτικό τμήμα της Γερμανίας μετά τον πόλεμο. Στα πρώτα χρόνια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας αντιπολιτεύθηκε τον Κόνραντ Αντενάουερ. Αν και μακροπρόθεσμα οι απόψεις του δεν επικράτησαν, ανήκει ωστόσο στους θεμελιωτές του νέου κράτους.
Σύνορα Αλγερίας-Δυτικής Σαχάρας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αλγερια Σαχαρα, Δυτικη Κατηγορία:Διεθνή σύνορα
Κουρτ Σουμάχερ
Η ζωή του
Μετά το διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, στα νομικά, ο Σουμάχερ έλαβε μέρος στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όπου τραυματισθείς απώλεσε το ένα του χέρι. Αργότερα εργάσθηκε ως δημοσιογράφος από το 1924 μέχρι το 1933 όπου και έθεσε τον εαυτό του εξολοκλήρου στην υπηρεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 εργάστηκε ως συντάκτης κομματικής εφημερίδας και εξελέγη βουλευτής σε επίπεδο κρατιδίου και ομοσπονδίας. Λόγω της μεγάλης αντίδρασής του κατά των εθνικοσοσιαλιστών συνελήφθη τον Ιούλιο του 1933 και το μεγαλύτερο μέρος της ναζιστικής περιόδου το πέρασε έγκλειστος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης επί ένδεκα συνεχή χρόνια. Απολύθηκε από το στρατόπεδο στις 19 Μαρτίου του 1943. Μετά το 1945 έγινε αδιαμφισβήτητος ηγέτης του κόμματος και μια από τις πιο προβεβλημένες μορφές στη Γερμανία. Με την εξαιρετικά ισχυρή θέλησή του, την πολεμική ρητορεία του, τη χαρισματική φυσιογνωμία του και τις ξεκάθαρες αντιλήψεις του ο Πρώσος σοσιαλιστής Σουμάχερ πρόσφερε στη γερμανική κοινή γνώμη την προσωποποίηση του αντίθετου πόλου προς τον επίσης χαρισματικό καθολικό Ρηνανό πολιτικό Αντενάουερ. Με τη μακιαβελική ορολογία του βιογράφου του Πέτερ Μέρσερμπούργκερ ο Αντενάουερ ήταν η “αλεπού“ και ο Σουμάχερ το “λιοντάρι“. Η κυριαρχία του στη γερμανική πολιτική σκηνή των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων υποχώρησε μόνο μετά την εκλογή του Αντενάουερ στη θέση του καγκελάριου και τη σχεδόν ταυτόχρονη έναρξη του τέλους για την υγεία και τη φυσική κατάσταση του Σουμάχερ. Ήδη από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε χάσει το ένα του χέρι, ενώ το 1948 όταν επισκέφθηκε το Λονδίνο του έγινε επέμβαση ακρωτηριασμού και του αριστερού ποδιού του. Ο εγκλεισμός του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης είχε βλάψει επίσης την υγεία του, ενώ ήταν και μανιώδης καπνιστής. Και όμως εξακολουθούσε να υποστηρίζει τις απόψεις του με ακλόνητο σθένος συμβολίζοντας για πολλούς την ηθική ακεραιότητα και την ανυποχώρητη αγωνιστικότητα για ένα φιλελεύθερο σοσιαλισμό. Κύριος πολιτικός σκοπός του ήταν η επανένωση της Γερμανίας γεγονός που τον έκανε μανιώδη αντίπαλο των Κομμουνιστών.
Παιδική και σχολική ηλικία
Ο πατέρας του Σουμάχερ, ο επιτυχημένος προτεστάντης έμπορος Καρλ Σουμάχερ, ήταν πολιτικά δραστήριος με το φιλελεύθερο αριστερό Γερμανικό Κόμμα των Ελευθεροφρόνων (Deutsche Freisinnige Partei) και κατείχε για πολλά χρόνια το αξίωμα του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου στο Κουλμ (σημ. Chełmno, Πολωνία) πιθανότατα με την υποστήριξη των Πολωνών συμβούλων. Οι Σουμάχερ είχαν μεγάλο κύκλο συγγενών στην αριστοκρατία της πόλης.
Από το 1911 ο Καρλ είναι και μέλος του νομαρχιακού συμβουλίου (Kreistag), ενώ το 1914 και το 1917 εκπροσώπησε την πόλη του στις διαπραγματεύσεις του Αυτοκρατορικού Συνδέσμου των γερμανικών δήμων. Εκείνα τα χρόνια ο Κουρτ Σουμάχερ διάβαζε τη Μηνιαία Σοσιαλιστική Επιθεώρηση (Sozialistische Monatshefte), το δημοσιογραφικό όργανο της αναθεωρητικής πτέρυγας του SPD, καθώς επίσης και το Μάρτιο (März), μια φιλελεύθερη αριστερή επιθεώρηση που εξέδιδαν ο Χέρμαν Έσσε (Hermann Hesse) και ο Λούντβιχ Τόμα (Ludwig Thoma). Ο νεαρός Κουρτ, με καταγωγή από εύπορη αστική οικογένεια, θεωρείται στο σχολείο συνειδητός σοσιαλδημοκράτης, υποφέρει όμως λόγω της απομόνωσης που συνεπάγεται αυτή του η στάση στην κοινωνία της Δυτικής Πρωσίας.
Σε μια αυτοπροσωπογραφία για την αίτηση επίβλεψης της διατριβής του από κάποιο καθηγητή γράφει ο Σουμάχερ το 1924: ''„Το ενδιαφέρον μου για ιστορικά, πολιτικά και φιλοσοφικά θέματα με έφερε από νωρίς κοντά στο σοσιαλισμό. Το περιβάλλον μιας μικρής πόλης στις ανατολικές επαρχίες είναι αποπνικτικό και αποτρεπτικό για τέτοια ενδιαφέροντα. Από ανάγκη λοιπόν μπήκαν οι απόψεις μου από πολύ νωρίς σε καλούπια. Το αργότερο από τα 15 μου χρόνια αισθανόμουνα ότι ανήκω στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Ωστόσο έλειπαν από αυτά τα καλούπια κάποιες επικίνδυνες ακρότητες και αυτό το οφείλω στο γεγονός ότι διαβάζοντας τον Μπέρνσταϊν (κάτι που σήμερα μου φαίνεται πολύ παράξενο) έγινα σοσιαλδημοκράτης με την έννοια του κόμματος“''. Η επιρροή του Έντουαρντ Μπέρνσταϊν (Eduard Bernstein) και της θέσης του ενάντια στον ορθόδοξο Μαρξισμό συνόδευε το Σουμάχερ σε όλη του τη ζωή.
Το Κουλμ βρισκόταν 30 χλμ. από τα σύνορα προς την τσαρική Ρωσία της εποχής. Οι συμμαθητές του Σουμάχερ ήταν στην πλειοψηφία τους Πολωνοί και στην τελευταία τάξη φοιτούσαν 8 Γερμανοί και 14 Πολωνοί. Λίγα χρόνια πριν αρχίσει το σχολείο ο Σουμάχερ, είχε απαγορευθεί στο Γυμνάσιο του Κουλμ η χρήση της πολωνικής γλώσσας και η απαγόρευση επαναλαμβανόταν τελετουργικά κάθε χρόνο σε μια μεγάλη συγκέντρωση. Μέσω του συμμαθητή και φίλου του Franciszek Raszeja έγινε δεκτός ο Σουμάχερ στην Ένωση Φιλομαθών (Philomatenvereinigung) των Πολωνών, που είχε μακρά παράδοση αλλά ήταν απαγορευμένη. Έτσι γνώρισε τις αντιλήψεις τους, τον πολωνικό πολιτισμό και την ανεπτυγμένη εθνική συνείδησή του.
Εθελοντής στον πόλεμο
Με την πρώτη δυνατή ευκαιρία, στις 2 Αυγούστου 1914, ο Σουμάχερ παρουσιάζεται εθελοντής λίγο μετά την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Στην απόφαση αυτή οδηγήθηκε από τη σκέψη ότι το Κουλμ, ως παραμεθόρια πόλη, κινδύνευε άμεσα να βρεθεί στην πρώτη γραμμή του μετώπου και να πέσει μετά από πολιορκία. Επιστρέφει για λίγο στο σχολείο για να πάρει το απολυτήριο με έκτακτες διαδικασίες. Το θέμα που του δόθηκε για την εργασία του στο απολυτήριο αναφέρεται στον Σίλλερ και είναι εμπνευσμένο από την ατμόσφαιρα των ημερών: Θέλει η μοίρα, φωνάζω, να σημάνει το τέλος μας, τότε ωραίος ο θάνατος με τ' όπλο στο χέρι (Will, ruf' ich aus, das Schicksal mit uns enden, So stirbt sich's schön, die Waffe in den Händen). Δεκαετίες αργότερα ο Σουμάχερ διατηρεί ακόμα έντονο θαυμασμό για τους Πολωνούς συμμαθητές του, που δήλωσαν τις επόμενες μέρες εθελοντές στην πλευρά των Γερμανών ποθώντας να πολεμήσουν τη Ρωσία.
Ήδη στις 2 Δεκεμβρίου 1914 ο Σουμάχερ τραυματίζεται βαριά στην περιοχή του Μπίλαβυ (Bielawy, δυτ. του Λόβιτς (Łowicz), Πολωνία), μένει 26 ώρες στο πεδίο της μάχης και τελικά μεταφέρεται στο υπαίθριο νοσοκομείο, όπου υποβάλλεται σε ακρωτηριασμό του δεξιού του βραχίονα. Τις επόμενες μέρες χάνει 30 από τα 72 του κιλά. Στις 10 Οκτωβρίου 1915 απολύεται τελικά από το στρατό λαμβάνοντας μηνιαία σύνταξη και επιδόματα 75 μάρκων καθώς και τον Σιδερένιο Σταυρό Β΄ Τάξης.
Το Κουλμ περιήλθε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Πολωνία και η απόφαση συνοδεύτηκε από έντονες διαμάχες μέσα στην πόλη. Ένα μέρος της οικογένειας του Σουμάχερ μετεγκαταστάθηκαν στη Γερμανική Αυτοκρατορία που απέμεινε, ενώ ένα άλλο παρέμεινε στην Πολωνία. Ο Σουμάχερ ζει τα περισσότερα γεγονότα από κοντά, καθώς εκείνη την εποχή υπηρετεί ως ασκούμενος στο Ειρηνοδικείο του Κουλμ.
Χάλε, Λειψία, Βερολίνο
Το 1915 ο Σουμάχερ ξεκινά σπουδές νομικής και εθνικής οικονομίας στα Πανεπιστήμια Martin-Luther του Χάλε-Βίτενμπεργκ (Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg) και Λειψίας, τις οποίες συνεχίζει από το 1917 στο Βερολίνο. Στη Λειψία γνώρισε την εξαδέλφη του Ντόρα, με την οποία διατήρησε δεσμό σε όλη του τη ζωή, αν και αρνήθηκε να την παντρευτεί. Δεν αγκιστρώθηκα ποτέ σε ανθρώπους, θα πει αργότερα. Το 1919 τελειώνει τις σπουδές του με τις Κρατικές Εξετάσεις Νομικών (Staatsexamen) και προσλαμβάνεται στο Υπουργείο Εργασίας. Στο Βερολίνο όμως δεν βρίσκει καθηγητή να επιβλέψει τη διδακτορική του διατριβή και πηγαίνει στο Μύνστερ (Münster), όπου ανακηρύσσεται διδάκτορας νομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Wilhelm της Βεστφαλίας (Westfälische Wilhelms-Universität) το 1926. Τη διατριβή του επέβλεψε ο γνωστός συνταγματολόγος Γιόχαν Πλένγκε (Johann Plenge), ο οποίος συμπαθούσε την πτέρυγα των εθνικόφρονων συντηρητικών μέσα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Το θέμα της διατριβής του, που βαθμολογήθηκε με magna cum laude ήταν Η διαμάχη για την ιδέα του κράτους στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία. Με τον Πλέγκε και το Σουμάχερ συνεχίζεται μια παράδοση εθνικών-συντηρητικών ιδεών μέσα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, που άρχισε με την ομάδα των Λενς-Κούνωφ-Χένις (Lensch-Cunow-Haenisch-Gruppe) και επιβιώνει μέχρι σήμερα στον Κύκλο του Ζέεχαϊμ (Seeheimer Kreis), που συστάθηκε με τη σύμπραξη της στενής συνεργάτιδας του Σουμάχερ Αννμαρί Ρένγκερ (Annemarie Renger).
Από άποψη περιεχομένου η διατριβή του Σουμάχερ ερμηνεύεται από πολλούς σχολιαστές ως πολιτική παρακαταθήκη. Μετά την Επανάσταση του Νοεμβρίου το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έγινε κυβερνητική δύναμη και υποχρεώθηκε πια να εργαστεί με το κράτος, τις διώξεις του οποίου αντιμετώπιζε μέχρι το 1918. Αυτό το πρόβλημα προσπαθεί να αντιμετωπίσει ο Σουμάχερ στη διατριβή του σκιαγραφώντας τους Φερδινάνδο Λασάλ (Ferdinand Lassalle) και Καρλ Μαρξ (Karl Marx) ως τους δύο σημαντικότερους θεωρητικούς της σοσιαλδημοκρατίας και ως εκρποσώπους των δύο κύριων τύπων όλων των σοσιαλδημοκρατών πολιτικών. Ο Μαρξ „εκτρέπει με τη φιλοσοφία του το κράτος από τον τελικό σκοπό“ για να πλάσει το „μύθο του απελευθερωμένου ατόμου“, ενώ ο Λασάλ βλέπει στο Κράτος των Εργατών το „ύψιστο ιδανικό της ανθρωπότητας“. Στη συγκεκριμένη κατάσταση ο Σουμάχερ στηρίζει σαφώς την ιδέα ενός κρατικού κυβερνητικού κόμματος της σοσιαλδημοκρατίας, περιγράφει την κατά τη γνώμη του υπαρκτή ανάγκη να ενσωματωθούν οι εργάτες στο κράτος ως όλον, και ζητά „την εμπέδωση της κρατικής ιδεολογίας και την ενίσχυση της αμυντικής θέλησης, κυρίως ενάντια στη Ρωσία“.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Άνθρωποι από τη Δυτική Πρωσία
2685 Μαζέρσκι
2685 Μαζέρσκι
Ο 2685 Μαζέρσκι (Masursky) είναι ένας αστεροειδής φασματικού τύπου S (λιθώδης), που βρίσκεται στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,025. Ανακαλύφθηκε από τον Edward L. G. Bowell στις 3 Μαΐου του 1981. Στις 23 Ιανουαρίου του 2000 πέρασε από αυτόν η διαστημική συσκευή Κασσίνι-Χόιχενς σε απόσταση 1,6 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Οικογένεια αστεροειδών
Ο Μαζέρσκι ανήκει στη λεγόμενη οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας, που έχει ως μεγαλύτερο μέλος τον αστεροειδή 15 Ευνομία.
Βικτωρία (Γαλατική Αυτοκρατορία)
Η Βικτώρια (~231 –~ 271), γνωστή και ως Βιτρούβια, ήταν ηγέτις στο ρωμαϊκό αποσχισμένο βασίλειο, γνωστό ως Γαλατική Αυτοκρατορία, στα τέλη του 3ου αιώνα.
Ιστορία
Η Βικτώρια αναφέρεται στο Liber de Caesaribus του Αυρήλιου Βίκτωρα και στην αφήγηση των Τριάντα Τυράννων στην αναξιόπιστη Ιστορία των Αυγούστων.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για την πρώιμη ζωή της, αν και πρέπει να ήταν από μια πλούσια και διακεκριμένη γαλατική οικογένεια, η οποία απέκτησε τον αυτοκράτορα Βικτωρίνο, τον γιο της. Σύμφωνα με τον Αυρήλιο Βίκτωρα, μετά τον θάνατο του Βικτωρίνου σε ανταρσία, η Βικτωρία παρενέβη χρησιμοποιώντας τους άφθονους πόρους της για να αγοράσει την υποστήριξη των λεγεώνων. Έτσι διασφάλισε την άνοδο του εκλεγμένου υποψηφίου της για αυτοκράτορα, Τέτρικου Α', ο οποίος ήταν προηγουμένως κυβερνήτης της Ακουιτανικής Γαλατίας και εικαζόταν ότι ήταν συγγενής της. Έδωσε επίσης τον τίτλο του Καίσαρα στον γιο του, Τέτρικο τον νεότερο. Η Ιστορία των Αυγούστων, η οποία την υπολογίζει ως μία από τους «Τριάντα Τύραννους» της Ρώμης, προσθέτει επιπλέον λεπτομέρειες, υποστηρίζοντας ότι η Βικτωρία έκανε αρχικά αυτοκράτορα τον κατά τα άλλα μη τεκμηριωμένο γιο του Βικτωρίνου, Βικτωρίνο τον Νεότερο, αλλά ότι και αυτός σκοτώθηκε αμέσως μετά τον πατέρα του. Η Ιστορία των Αυγούστων αναφέρει επίσης ότι η ίδια έφερε τους τίτλους Mater Castrorum («Μητέρα του στρατοπέδου») και Αυγούστα και έκοψε δικά της νομίσματα.
Σχέση με τη Ζηνοβία
Η Βικτωρία ονομάστηκε Ηρωίδα ή Αυτοκράτειρα της Δύσης σε παραλληλισμό με τη Ζηνοβία, μια σύγχρονή της ηγέτιδα και αυτοκράτειρα του ανατολικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Ζηνοβία έστειλε κάποτε πρεσβευτές στη Βικτωρία για να προτείνουν να επιτεθούν στη Ρώμη από ανατολή και δύση, αλλά η Βικτωρία δεν το έκανε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίες γυναίκες Κατηγορία:Γαλατία
494
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 494 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μεσαίο αυτί
Σημαντικά σημεία •	Τα οστάρια μεταφέρουν τον ήχο διαμέσου της κοιλότητας του μέσου ωτός •	Η χαλαρή μοίρα του ΤΥ είναι λεπτή και πιο ευαίσθητη στις μεταβολές της πίεσης του μέσου ωτός. •	Η εξωτερική στιβάδα του ΤΥ αποτελείται από πλακώδες επιθήλιο το οποίο μεταναστεύει προς την περιφέρεια του ΤΥ και στη συνέχεια προς τα έξω, διαμέσου των τοιχωμάτων του έξω ακουστικού πόρου •	Το προσωπικό νεύρο διέρχεται από το μέσο ους,πορευόμενο μέσα από το οστέινο κανάλι του •	Η ευσταχιανή σάλπιγγα επιτρέπει την είσοδο αέρα από το ρινοφάρυγγα στην κοιλότητα του μέσου ωτός Κατηγορία:Αφτί
495
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 495 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Έσω ους
Το έσω ους είναι υπεύθυνο για την ακοή και την ισορροπία. Αποτελείται από τον υμενώδη και τον οστέινο λαβύρινθο. Ο υμενώδης λαβύρινθος αποτελείται από ένα πολύπλοκο σύστημα καναλιών που περιβάλλονται από τον οστέινο λαβύρινθο. Το όλο σύστημα βρίσκεται μέσα στο λιθοειδές οστό, τμήμα του κροταφικού οστού.
Δομή
Ο υμενώδης λαβύρινθος περιέχει υγρό, την ενδολέμφο, η οποία είναι πλούσια σε κάλιο και φτωχή σε νάτριο. Ο ενδολεμφικός χώρος συγκοινωνεί μέσω του υδραγωγού της αίθουσας με τον ενδολεμφικό θύλακα που κατασκηνώνει στον υποσκληρίδιο χώρο. Μεταξύ του οστέινου και του υμενώδους λαβυρίνθου καταλείπεται ο περιλεμφικός χώρος τον οποίο καταλαμβάνει η περίλεμφος. Η περίλεμφος είναι πλούσια σε νάτριο και φτωχή σε κάλιο, σύσταση που μοιάζει περισσότερο στο ΕΝΥ. Αν και φαίνεται να υπάρχει κάποια επικοινωνία περίλεμφου-ΕΝΥ μέσω του υδραγωγού του κοχλία, δεν έχει ξεκαθαριστεί αν η περίλεμφος προέρχεται εξολοκλήρου από το ΕΝΥ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφτί
Λα Μαρμότα
Η αρχαιολογική θέση La Marmotta (δηλ. βίδρα) βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό Ανγκουϊλάρα Σαμπάτσια (Anguillara Sabazia), στη λίμνη Μπρατσιάνο (Bracciano), λιγότερο από 30 χλμ. Β.Δ. της Ρώμης. Ο χρόνος είναι περίπου το 5700 π.Χ. ή Π.Κ.Ε., στις αρχές της Νεολιθικής, πέντε χιλιετίες περίπου πριν την ίδρυση της Ρώμης. Τότε, βιολογικά σύγχρονοι άνθρωποι ζούσαν στην Ευρώπη επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Πιθανώς αρκετοί αρχαιολόγοι και ανθρωπολόγοι θα τους αποκαλούσαν και πολιτισμικά σύγχρονους, εφόσον από το Λασκώ (Lascaux) και άλλα σπήλαια φαίνεται ότι γνώριζαν τη συμβολική έκφραση. Αλλά ένα άλλο ουσιαστικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό φαίνεται πως έλειπε ακόμα από αυτούς τους ανθρώπους. Ζωγράφισαν ζώα, αλλά δεν τα εξημέρωσαν. Χειρίστηκαν σύμβολα αλλά όχι τον κόσμο, ζώντας μια δύσκολη, άγρια και νομαδική ζωή. Κυνηγούσαν για να προμηθεύονται την τροφή τους και ευτυχώς αντίθετα με εμάς, άφησαν τον κόσμο όπως τον βρήκαν. Έτσι, η Ευρώπη παρέμεινε κυρίως ένα άγριο, αρχέγονο δάσος.
Η αλλαγή, όταν ήρθε τελικά, ήταν τόσο γρήγορη και βαθιά που ονομάστηκε παραγωγική επανάσταση. Περίπου 11.000 χρόνια πριν στην Εγγύς Ανατολή, ορισμένοι άρχισαν να εξημερώνουν άγρια ζώα να καλλιεργούν και να εγκαθίστανται σε μόνιμους οικισμούς. Ως το 9.000, ή 7000 Π.Κ.Ε., η επανάσταση αυτή είχε φθάσει στην Ελλάδα, και ήδη το 4000 Π.Κ.Ε., είχε διαδοθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, στη Μεγάλη Βρετανία και τη Σκανδιναβία. Τούτη η στιγμή έχει διατηρηθεί αναλλοίωτη στη Λα Μαρμότα. Από την έκτη χιλιετία Π.Κ.Ε. ήδη το κλίμα έχει γίνει υγρότερο, και η στάθμη του νερού στη λίμνη Μπρατσιάνο έχει αυξηθεί περισσότερο από 9 μέτρα. Έτσι, τα ερείπια του νεολιθικού παραλίμνιου οικισμού που βρίσκεται εκεί είναι θαμμένα κάτω από ένα παχύ στρώμα ιλύος, περίπου πεντακόσια μέτρα από την ακτή.
Η ανακάλυψη
Σε αυτόν τον αρχαιολογικό τόπο εδώ και δώδεκα χρόνια περίπου μια ομάδα δυτών, καθοδηγούμενη από την αρχαιολόγο Μαρία Αντονιέτα Φουγκατσόλα Ντελπίνο (Maria Antonietta Fugazzola Delpino), διευθύντρια του μεγάλου εθνικού μουσείου προϊστορίας και εθνογραφίας Πιγκορίνι (Pigorini) στη Ρώμη, αποκάλυψε τις ενδείξεις και κατόπιν τις μαρτυρίες ύπαρξης αυτού του οικισμού. Αυτό που ανακάλυψε η ομάδα της Φουγκατσόλα είναι ένα μεγάλο, πλούσιο χωριό που ιδρύθηκε, κατά την άποψή της, από μακρινούς ταξιδευτές που έρχονταν από την κεντρική Ιταλία και μακρύτερα -από την Ελλάδα ή ακόμα και την Εγγύς Ανατολή. Ο μόνιμος αυτός οικισμός επέζησε για τέσσερις τουλάχιστον αιώνες πριν εγκαταλειφθεί ξαφνικά και μυστηριωδώς, περίπου το 5230 Π.Κ.Ε. Η λίμνη Μπρατσιάνο (Bracciano) είναι ένας ηφαιστειακός κρατήρας που γεμίζει με τα όμβρια ύδατα της άνοιξης. Έχει πλάτος περίπου 9 χλμ. και περισσότερα από 150 μ. βάθος. Διαθέτει δύο εξόδους. Η μία είναι ο ποταμός Αρόνε (Arrone) – ξηροπόταμος πλέον αλλά πλεύσιμος στη νεολιθική περίοδο – με είσοδο στη λίμνη στο τέλος του όρμου που φτάνει ως την Τυρρηνική θάλασσα, 30 χλμ. νοτιοδυτικά. Η άλλη έξοδος είναι ένα υδραγωγείο, που χτίστηκε από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Τραϊανό κατά τον δεύτερο αιώνα Κ.Ε.
Η Μαρία Αντονιέτα Φουγκατσόλα Ντελπίνο άρχισε να εργάζεται στη λίμνη Μπρατσιάνο στα μέσα της δεκαετίας του ‘70. Έγινε διευθύντρια ενός μουσείου, πρόεδρος του ιταλικού ιδρύματος προϊστορίας και πρωτοϊστορίας και, παρά την αρχική έλλειψη ενδιαφέροντος, ολοκληρωμένη αυτοδύτρια. Υπάρχουν πολλά χωριά βυθισμένα σ’ αυτή τη λίμνη. Τα περισσότερα από αυτά, βέβαια, χρονολογούνται από την Εποχή του χαλκού ή την Εποχή του Σιδήρου. Αν και η Φουγκατσόλα είχε εργαστεί σκληρά από το 1989, για να ανασκάψει ένα τάφο της 2ης χιλιετίας Π.Κ.Ε. στο Βικαρέλο (Vιcarello), η κυβέρνηση δεν αποδείχθηκε απλόχερη στη χρηματοδότηση της νέας της προσπάθειας.
Το 1989 η ιταλική εταιρία ηλεκτρικής ενέργειας και υδάτινων πόρων, ACΕA, αποφάσισε ότι ήθελε να χτίσει ένα νέο υδραγωγείο, που θα αντλούσε κοντά στο κέντρο της λίμνης. Έκανε αίτηση στην τοπική εφορεία αρχαιοτήτων -που ήταν υπεύθυνη για να βεβαιώσει ότι στη λίμνη δεν υπήρχαν αρχαιολογικοί θησαυροί που θα καταστρέφονταν με την εγκατάσταση του αντλητικού αγωγού. Η Φουγκατσόλα, που εργαζόταν τότε στην τοπική εφορεία αρχαιοτήτων, καταδύθηκε σε όλο το μήκος της προτεινόμενης τάφρου με έναν νέο συνάδελφό της, τον Φάμπιο Φατσένα (Fabio Faccenna). Το μόνο που βρήκαν ήταν άφθονη λάσπη και άλγες. Έδωσαν την άδεια στην υδροηλεκτρική εταιρία να ξεκινήσει τις εγκαταστάσεις της, με την υποχρέωση όμως της εποπτείας στην πρόοδο του έργου. Μια ημέρα του Απρίλη, ο Φατσένα κατέφθασε in situ για να διαπιστώσει έκπληκτος ότι ο εκσκαφέας εκβάθυνσης έφερνε στην επιφάνεια μεγάλα κομμάτια ξύλου και τα σκόρπιζε στην επιφάνεια της λίμνης. Έδωσε εντολή να σταματήσουν αμέσως τα έργα.
Η Φουγκατσόλα καταδύθηκε στη λίμνη, περιμένοντας άλλη μια ανακάλυψη της χάλκινης εποχής, για την οποία κανείς δε θα την πλήρωνε να την ανασκάψει σωστά. Αναδύθηκε έκπληκτη κι αμέσως τράβηξε στους σωρούς της λάσπης που είχε αποθέσει το εκσκαπτικό μηχάνημα στον όρμο της λίμνης. Εκεί ανακάλυψε κομμάτια κεραμικής μαζί με το ξύλο. Ορισμένα μάλιστα έφεραν εμπίεστη διακόσμηση. Η Φουγκατσόλα τα αναγνώρισε αμέσως. Ήταν καμωμένα από τον ίδιο τεχνίτη, που τα διακοσμούσε πιέζοντας τις άκρες ενός κοχυλιού στον υγρό άργιλο. Αυτός ο τύπος ο τύπος κεραμικής είναι ευρύτατα διαδεδομένος στους διάσπαρτους αρχαιολογικούς τόπους κατά μήκος της μεσογειακής ακτής και χρονολογείται από την πρώιμη Νεολιθική (το κοινό κοχύλι cardium edule που έδωσε και το όνομά του στον συγκεκριμένο τύπο κεραμικής (cardial).
Κανένας οικισμός της πρώιμης νεολιθικής δεν είχε ανακαλυφθεί έως τότε στην κεντρική Ιταλία. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι κανένας δεν είχε ανακαλυφθεί κοντά -πολύ περισσότερο βυθισμένος- σε κάποια λίμνη. Η Ιταλίδα αρχαιολόγος ήξερε πως η υπερκείμενη ιλύς και το νερό είχε προστατέψει πιθανώς το ξύλο και ευαίσθητα τεχνουργήματα από την οξείδωση και τη φθορά, από τη διάβρωση των ανέμων και τις παρεμβάσεις των ύστερων καλλιεργητών. Σε πολλές νεολιθικές τοποθεσίες, το περισσότερο που μπορεί να αναμένει κανείς είναι σπαράγματα κεραμικής, λίθινα εργαλεία και πασσαλότρυπες που αποκαλύπτουν τα σχέδια των οικιών, καθώς και άλλα υπολείμματα ξύλου και σπόρων ή φυτών. Στο βυθό της λίμνης Μπρατσιάνο, η Φουγκατσόλα είχε τη σοβαρή πιθανότητα να ανακαλύψει κάτι μοναδικό για την αρχαιολογία της Νεολιθικής. Όπως είναι φυσικό, εκείνο το καλοκαίρι ασχολήθηκε με τις λάσπες που είχε φέρει στην επιφάνεια ο εκσκαφέας. Η ομάδα βρήκε κομμάτια ξύλου, ξυλεία που χρησιμοποιείτο στην οροφή, καθώς επίσης και εργαλεία. Ανακάλυψε, επίσης, δοχεία γεμάτα σπόρους και υπολείμματα, ενώ ορισμένα από τα δοχεία δεν ήταν διακοσμημένα με εντυπώσεις κοχυλιού, αλλά έφεραν ίχνη χρωματισμού. Ο γαιώδης-κιτρινωπός πηλός ήταν χρωματισμένος με κοκκινωπές, μαύρες, ή λευκές παράλληλες γραμμές. Ωστόσο, έγχρωμη νεολιθική κεραμική δεν υπήρξε ποτέ στην κεντρική Ιταλία. Χρησιμοποιείτο όμως ευρέως στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της πρώιμης Νεολιθικής.
Η πιρόγα
Το πιο προκλητικό εύρημα ήταν επίσης κεραμικό, αλλά δεν ήταν κάποιο συνηθισμένο αγγείο. Ήταν το κεραμικό μοντέλο μιας βάρκας, μιας πιρόγας για την ακρίβεια, μεγέθους περίπου 333 εκ. Τέτοιου είδους μοντέλα δεν έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία της νεολιθικής, και πραγματικές βάρκες από τη νεολιθική είναι εξαιρετικά σπάνιες έως ανύπαρκτες στη Μεσόγειο. Δοκιμάζοντας το μοντέλο, η Φουγκατσόλα το έβαλε να πλεύσει σε ρηχό νερό. Παρά τις υψηλές, παχιές πλευρές του, το μοντέλο επέπλευσε. Το επόμενο βήμα πλέον ήταν η ανακάλυψη μιας πραγματικής βάρκας.
Η συζήτηση για την ταυτότητα των πρώτων αγροτών της Ευρώπης και ο τρόπος με τον οποίο διαδόθηκαν οι καλλιέργειες σε όλη την ήπειρο είναι ζήτημα της νεολιθικής αρχαιολογίας και διαρκεί εδώ και τέσσερις τουλάχιστον δεκαετίες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι καλλιέργειες ξεκίνησαν στην Εγγύς Ανατολή. Οι άγριοι πρόγονοι των προβάτων, των αιγών, του σταριού και του κριθαριού έρχονται από εκείνη την περιοχή και όχι από την Ευρώπη. Αλλά διαδόθηκαν στην Ευρώπη από νομάδες καλλιεργητές; Ή αποκτήθηκαν μέσω των εμπορικών δρόμων και της επιγαμίας από από τους κυνηγούς τροφοσυλλέκτες της Ευρώπης; «Αυτοί οι άνθρωποι άρπαζαν τις ευκαιρίες», λέγει ο ο αρχαιολόγος Άλασντερ Γουΐτλ (Alasdair Whittle) του πανεπιστημίου του Κάρντιφ στην Ουαλία, «και θα μπορούσαν να έχουν δεχθεί τους άνεμους αλλαγών σε θέματα εγκατάστασης, επιβίωσης, και άλλων πτυχών της ζωής». Ο Γουίτλ και άλλοι υποστηρίζουν ότι στην Ευρώπη εξαπλώθηκε μάλλον ο καλλιεργητικός πολιτισμός παρά οι ίδιοι οι καλλιεργητές.
Στην περιοχή της Μεσογείου, εντούτοις, υπάρχουν ισχυρές μαρτυρίες ότι η νεολιθική επανάσταση διαδόθηκε από πρωτοπόρους ναυτικούς. Οι νεολιθικοί οικισμοί στη Μεσόγειο ανακαλύπτονται συνήθως κοντά στην ακτή, και μερικοί από τον αρχαιότερους βρίσκονται σε νησιά όπως η Κύπρος και η Σαρδηνία. Επίσης, η διάδοση φαίνεται ότι συνέβη πολύ γρήγορα, ειδικά στη δυτική Μεσόγειο. Τόσο γρήγορα μάλιστα που μας βάζει στη διαδικασία να σκεφθούμε –δεδομένης μάλιστα μιας πρόσφατης ανάλυσης του Πορτογάλου αρχαιολόγου Ζοάο Ζιλιάο (Joao Zilhao)- ότι πρέπει να συνέβη μέσω της θαλασσίας οδού. Τούτη η άποψη ενισχύεται από την παρουσίαση του ίδιου του σκάφους αυτών των πρωτοπόρων ναυτικών στην έκθεση της Φουγκατσόλα στο Εθνικό Μουσείο του Πιγκορίνι.
Η Φουγκατσόλα πήρε την άδεια να επιστρέψει στην Λα Μαρμότα και να ξεκινήσει την επίσημη ανασκαφή το 1992. Το πεδίο βρίσκεται 9 περίπου μέτρα κάτω από τη στάθμη της λίμνης και τα τεχνουργήματα καλυμμένα από τρία περίπου μέτρα πυκνής ιλύος. Περίπου στο τέλος της ανασκαφικής περιόδου του 1993 μόλις ετοιμαζόταν να κλείσει το πεδίο για το χειμώνα, κάποιος δύτης ανακάλυψε ένα κομμάτι θαμμένου ξύλου που φαινόταν αρκετά μεγάλο για να χαρακτηριστεί ξυλοδοκός στέγης. Τελικά το μήκος του έφθασε τα 10 μ. περίπου μετά την πλήρη αποκάλυψή του. Το ένα άκρο του θύμιζε πολύ την πρύμνη βάρκας.
Αυτό που πρόβαλε από τη λάσπη, μετά από αρκετούς μήνες προσεκτικής αναρρόφησης το 1994, ήταν ένα σκάφος τύπου πιρόγας που βρίσκεται πλέον στο Πιγκορίνι. Χαράχθηκε από έναν ογκώδη δρύινο κορμό και μπορεί να δει κανείς τα σημάδια που άφησαν πίσω τους τα λίθινα εργαλεία εκείνης της εποχής. Η κατασκευή είναι συμπαγής και τρεις τραπεζοειδείς ξύλινες κατασκευές με ανοικτές οπές βρέθηκαν στον πυθμένα της πιρόγας. Είναι πολύ πιθανό να χρησιμοποιήθηκαν ως δέστρες για πανιά, αν και βρέθηκαν πολύ λίγα και μικρά κομμάτια υφάσματος in situ. «Αυτοί οι άνθρωποι ταξίδευαν πάνω-κάτω τη Μεσόγειο», πιστεύει η Φουγκατσόλα «Γνώριζαν απ’ ό,τι φαίνεται τα πανιά και πιθανώς χρησιμοποιούσαν δύο πιρόγες συνδεδεμένες για να κατασκευάσουν σκάφη τύπου καταμαράν με κατάστρωμα από σανίδες».
Είτε συμφωνούμε με την Φουγκατσόλα είτε όχι, με ή χωρίς πανιά, με καταμαράν ή με απλό σκάφος, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής –όσον αφορά τουλάχιστον στο συγκεκριμένο πεδίο- ήσαν ικανοί για ναυσιπλοΐα, όχι μόνο σε λιμναίο ή ποτάμιο, αλλά και σε θαλάσσιο περιβάλλον. Αρκετά χρόνια πριν, μια ομάδα Τσέχων αρχαιολόγων καθοδηγούμενη από τον Ράντομιρ Τίσχι (Radomir Tischy) κατασκεύασε ένα αντίγραφο της πιρόγας, χρησιμοποιώντας αντίγραφα των νεολιθικών εργαλείων. Ξεκίνησαν να πλέουν με την πιρόγα τους –αυτό κι αν είναι πειραματική αρχαιολογία- σχεδόν 500 μίλια κατά μήκος της μεσογειακής ακτής, από την Ιταλία στην Πορτογαλία. Αντίθετοι άνεμοι τους ανάγκασαν σε πολλές περιπτώσεις να βγουν στην ξηρά, ενώ η τρικυμισμένες θάλασσες, τους έβαζαν σε δύσκολες καταστάσεις, καθώς γέμιζαν την πιρόγα με νερό. Παρόλα αυτά έφτασαν στη Λισαβόνα πεπεισμένοι ότι οι νεολιθικοί τους πρόγονοι θα μπορούσαν να έχουν κάνει το ίδιο ταξίδι, παίρνοντας μαζί τους ακόμη και κατσίκες. Σε μια άλλη περίπτωση γνωρίζουμε ότι οι πρώτοι έποικοι μεσογειακών νήσων μετέφεραν με τα μονόξυλα τους και ορισμένα αγρίμια, οι δε Ισπανοί οικολόγοι έχουν την άποψη ότι τα σχίνα διαδόθηκαν στη Μεσόγειο από τους Έλληνες.
Η προέλευση
Η Φουγκατσόλα πιστεύει ότι οι άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν στην Λα Μαρμότα, έφθασαν ως εκεί από τη θάλασσα. Εκτός από τα κεραμικά που μοιάζουν εξαιρετικά με εκείνα που ανακαλύφθηκαν στη Θεσσαλία και ανήκουν στην πρώιμη νεολιθική, αποκάλυψε πρόσφατα ένα άλλο εντυπωσιακό στοιχείο: ένα ειδώλιο σκαλισμένο σε στεατίτη. Απεικονίζει μια «πληθωρική γυναίκα», όπως το θέτει η Φουγκατσόλα, και μοιάζει με προηγούμενα γλυπτά από την Εγγύς Ανατολή και την Ελλάδα - γλυπτά που πολλοί αρχαιολόγοι ερμηνεύουν ως απεικονίσεις μιας μητέρας-θεάς. Εάν οι άποικοι έφεραν τη θρησκεία τους στο Λα Μαρμότα, εντούτοις, την προσάρμοσαν στις τοπικές συνθήκες. Η Φουγκατσόλα πιστεύει ότι μικροσκοπικές βάρκες που βρήκε -πέντε μέχρι στιγμής- δεν ήταν ούτε παιχνίδια ούτε πρωτότυπα. Αντίθετα, ήταν πιθανώς τελετουργικά σκάφη που προορίζονταν ως προσφορές για κάποιον λιμναίο θεό.
Η ισχυρότερη μαρτυρία για το ότι οι κάτοικοι της Λα Μαρμότα ήλθαν από μακριά, είναι απλά το γεγονός πως ο πολιτισμός τους ήταν προηγμένος. Σε ορισμένα πεδία, ειδικά στη βόρεια Ευρώπη, οι αρχαιολόγοι έχουν στη διάθεσή τους σαφείς μαρτυρίες πως οι ιθαγενείς κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες πράγματι υιοθέτησαν όψεις του νεολιθικού πολιτισμού, αλλά όχι καλλιεργημένα φυτά. «Όμως, στην περιοχή γύρω από τη Λίμνη Μπρατσιάνο», λέγει η Φουγκατσόλα, «δεν υπάρχουν ίχνη εγκατάστασης κυνηγών-τροφοσυλλεκτών πριν διαμορφωθεί ο καταυλισμός στη Λα Μαρμότα. Όποιοι έχτισαν το χωριό, είχαν στη διάθεσή τους εξαρχής τα πλεονεκτήματα του νεολιθικού πολιτισμού –εξημερωμένα ζώα και φυτά, κεραμικά δοχεία, γυαλισμένα λίθινα εργαλεία- ως να τα ξεφόρτωσαν όλα από τα σκάφη τους από την πρώτη κιόλας μέρα».
Ο οικισμός
Σύμφωνα με τις επιθεωρήσεις, η Λα Μαρμότα ήταν μεγάλο χωριό για τη συγκεκριμένη περίοδο, έκτασης περίπου πέντε στρεμμάτων. Οι 3.000 δρύινοι δοκοί που ανακαλύφθηκαν, δίνουν μια ιδέα της κλίμακας του πεδίου. Οι άνθρωποι ζούσαν σε ορθογώνιες κατοικίες 6 x 8 μέτρα περίπου, που στηρίζονταν ψηλά από ξυλοδοκούς, όπως και στο Δισπηλιό Καστοριάς. Ανάμεσα στις μικρότερες κατοικίες αποκαλύφθηκε και μία μεγαλύτερη μήκους 10 περίπου μέτρων, η οποία εξυπηρετούσε πιθανώς τελετουργικές ανάγκες της κοινότητας, καθώς εκεί βρέθηκε το ειδώλιο της θεάς. Οι έξι κατοικίες που έχουν ανασκαφεί έως τώρα είναι διατεταγμένες σε ευθεία γραμμή και πιθανώς ενώνονταν σε ορθές γωνίες, ακολουθώντας κάποιο χωροτακτικό σχήμα. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις η Λα Μαρμότα φιλοξενούσε περίπου 500 κατοίκους.
Καθώς οι δύτες αντλούσαν τα 3 περίπου μέτρα αργίλου που κάλυπταν το χωριό, το πρώτο χωροτακτικό στοιχείο προέκυψε από δρύινους δοκούς, όρθιους ακόμα στη λάσπη. Ανάμεσα στις δοκούς αποκαλύφθηκε ένα στρώμα ξυλείας που χρησιμοποιείτο στη στέγη. Εν τέλει το συνεργείο ανέσκαψε μια σειρά διακριτών δαπέδων, που αντιστοιχούσαν σε διαφορετικές περιόδους κατοίκησης. Το καθένα από αυτά τα διακριτά στρώματα περιείχε σημαντικές μαρτυρίες για τον τρόπο διαβίωσης των κατοίκων της Λα Μαρμότα. Εκεί ανακαλύφθηκαν δοχεία με σιτάρι –οι Μαρμοτανοί φύτευαν πέντε διαφορετικά είδη σίτου και κριθάρι- και οστά πολλών διαφορετικών ζώων, εξημερωμένων και άγριων, τα οποία έτρωγαν οι χωρικοί. Μερικά δοχεία περιείχαν και σιτάρι και οστα, τα υπολείμματα του νεολιθικού γεύματος. Σκόρπια μεταξύ των δοχείων ανακαλύφθηκαν αρκετά εργαλεία. Τα κομψά μικρά δρεπάνια με τις ξύλινες λαβές και οι λεπίδες πυριτόλιθου έγιναν με τοπικά υλικά. Όμως ο οψιανός, η μαύρη ηφαιστειακή ύαλος με τα οποία έφτιαχναν οι Μαρμοτανοί τις κοφτερές λεπίδες για τα εγχειρίδιά τους φαίνεται πως ήλθε από τα Αιολικά Νησιά της Σικελίας ή τα Νησιά Πόντζα, που είναι πλησιέστερα στη Ρώμη. Επίσης, ο νεφρίτης τον οποίο γυάλιζαν για να φτιάξουν τους πέλεκυς τους ερχόταν από τη βορειοδυτική Ιταλία.
Αυτό που αποκαλύπτουν τέτοια τεχνουργήματα σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων είναι ότι η Λα Μαρμότα δεν ήταν, ή δεν παρέμεινε επί μακρόν απομονωμένος θύλακας στα όρια της νεολιθικής. Η θέση της στην κεντρική Ιταλία και τη Μεσόγειο, την έκανε πιθανώς σημαντικό εμπορικό σταυροδρόμι. «Δεν ήταν συνηθισμένο χωριό», επιμένει η αρχαιολόγος. «Οι κάτοικοι επικοινωνούσαν με άλλες κοινότητες στη Μεσόγειο. Την απεικονίζουμε ως ένα είδος θαλάσσιας οδού με πολλά σκάφη να πηγαίνω-έρχονται». Αυτό το πήγαινε-έλα διήρκεσε στη Λα Μαρμότα περισσότερο από 400 χρόνια, κάτι που επιβεβαιώνεται από τη δενδροχρονολόγηση των ξύλινων δοκών που χρησιμοποιούνταν για τη στήριξη των κατοικιών. Ο εξωτερικός δακτύλιος καταγράφει το έτος που κόπηκε το δέντρο. Συγκρίνοντας πολλούς διαφορετικούς ξυλοδοκούς οι αρχαιολόγοι αναζητούν ιδιαίτερα σημάδια που αποκαλύπτουν χρονιές ξηρασίας, πυρκαγιές κ.λπ. και φυσικά τις διαφορετικές χρονικές περιόδους κατοίκησης. Ο Οράτσιο Τινάτσι (Orazio Tinazzi), του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Βερόνα, καταγράφει τις σχετικές μετρήσεις για την ηλικία των ξυλοδοκών, διαμορφώνοντας εν είδει ημερολογίου τις χρονολογικές περιόδους του χωριού.
Συνδυάζοντας τη δενδροχρονολόγηση με άλλες μεθόδους, όπως η μέτρηση με ραδιοϊσότοπο του άνθρακα 14C, μπορεί να καθορίσει την απόλυτη χρονολόγηση με τη μεγάλη ακρίβεια. Μέχρι τώρα, η αρχαιότερη ημερομηνία που προκύπτει από τη Λα Μαρμότα είναι περίπου το 5700 Π.Κ.Ε., αλλά πιθανώς θα αποδειχθεί ότι το χωριό μάλλον γεννήθηκε έναν αιώνα νωρίτερα. Είναι βέβαια περισσότερο σίγουρη για το πότε καταστράφηκε ή έσβησε –περίπου το 5200 Π.Κ.Ε. Κατόπιν οι Μαρμοτανοί εγκατέλειψαν το χωριό τους και τούτο μάλλον έγινε βιαστικά, καθώς άφησαν πίσω τους εργαλεία, βάρκες, ακόμη και τρόφιμα. Ο πηλός, αυτή η πυκνή ιλύς του πυθμένα, βοήθησε στη διατήρηση όλων αυτών των τεχνουργημάτων που θα είχαν καταστραφεί αν παρέμεναν στην επιφάνεια και υφίσταντο ατμοσφαιρική διάβρωση. Την ίδια στιγμή η λάσπη και τα αιωρούμενα ιζήματα έγιναν ο πονοκέφαλος των δυτών, που περίμεναν έως και τρεις ημέρες να καθαρίσει το ευαίσθητο οπτικά πεδίο της λίμνης προκειμένου να δουν καθαρά μετά από την αναρρόφηση της ιλύος.
Κατόπιν η δουλειά συστηματοποιείται. Οι δύτες κατασκευάζουν πλαίσια με πλαστικούς σωλήνες πάνω από το πεδίο και συστηματικά ανασκάπτουν μικρά τετράγωνα μήκους 50 εκ. περίπου, αναρροφώντας προσεκτικά τη λάσπη για να μην αναταραχτεί ο πυθμένας και δημιουργηθούν προβλήματα. Η ιλύς που αναρροφάτε έρχεται στην επιφάνεια, και περνά μέσα από ένα μεταλλικό κόσκινο με άνοιγμα οπής 2 χιλ. Όπως είναι φυσικό, το κόσκινο μπορεί να κρατήσει πολύ μικρά αντικείμενα, τουλάχιστον αυτά που δεν μπορεί να διαχειριστεί ο δύτης με γυμνά χέρια, ιδιαίτερα σπόρους και άλλα φυτικά υπολείμματα -πολύ περισσότερο όταν οι δύτες ξεθάβουν εκατοντάδες τεχνουργημάτων και οικουργημάτων σε ένα μόλις τετράγωνο. Έπειτα το τετράγωνο αποτυπώνεται σε ειδικές πινακίδες και πίσω στην ακτή άλλα μέλη του συνεργείου μεταφέρουν τις αποτυπώσεις σε έναν κύριο χάρτη. Όλα τα μέλη τούτης της αρχαιολογικής ομάδας καταδύονται, συμπεριλαμβανομένης της Φουγκατζόλα, σε συνεχόμενες βάρδιες, προκειμένου να καλυφθεί το απαιτητικό έργο μιας υποβρύχιας ανασκαφής.
Μέχρι πότε;
Ο χρόνος πλέον δεν είναι με το μέρος των αρχαιολόγων. Το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την πλήρη ανασκαφή ενός τέτοιου πεδίου, είναι πολύ μεγάλο για τα συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια μιας αρχαιολογικής καριέρας. Την περασμένη δεκαετία δεν ανασκάφηκε ούτε το 5% του πεδίου της Λα Μαρμότα. Η επιθυμία της Ιταλίδας αρχαιολόγου είναι να ολοκληρώσει ένα τουλάχιστον διακριτό τμήμα της συνολικής ανασκαφής και –το σημαντικότερο- να καταλήξει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα, ανεξάρτητα από τις υποθέσεις της και φυσικά να τις δημοσιεύσει. Λιγοστές είναι οι δημοσιεύσεις της έως τώρα και όλες στην ιταλική γλώσσα. Συνεπώς, οι αρχαιολόγοι που ασχολούνται με τη μεσογειακή αρχαιολογία, έχουν μικρή πρόσβαση στα άκρως ενδιαφέροντα δεδομένα της και είναι δύσπιστοι ως προς τους ισχυρισμούς της ότι οι κάτοικοι της Λα Μαρμότα προήλθαν από την Ελλάδα ή την Εγγύς Ανατολή.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία Κατηγορία:Προϊστορικοί οικισμοί της Ιταλίας
Ιώκη
Η Ιώκη ήταν η θηλυκή προσωποποίηση (δαίμονας) της επίθεσης, μάχης, άσκησης και της ήττας. Ήταν ένα από τα πνεύματα της φρουράς του Δία μαζί με την Άλκη (Δύναμη), την Έριδα (διαμάχη) και τον Φόβο (Τρόμος). Άλλες πηγές λένε πως ήταν μέρος των Μαχών που ειναι τα παιδιά της Έρις.
Η αρχαία ελληνική λέξη ιώκη είναι μια σπάνια λέξη για το "διωκή" «κατατρόπωση», από το κοινό ρήμα διώκω "κυβερνάω, διώχνω"
Βίλχελμ Μαρξ
Ο Βίλχελμ Μαρξ (γερμανικά: Wilhelm Marx, 15 Ιανουαρίου 1863 – 5 Αυγούστου 1946) ήταν Γερμανός πολιτικός, δικηγόρος, μέλος του κόμματος του κέντρου και δύο φορές καγκελάριος της Γερμανίας την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η πρώτη του θητεία διήρκεσε από το 1923 μέχρι το 1925 και η δεύτερη από το 1926 μέχρι και το 1928. Επίσης υπήρξε πρωθυπουργός της Πρωσίας το 1925. Ήταν ο μακροβιότερος καγκελάριος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Βιογραφία
Ο Μαρξ γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1863 στην Κολωνία. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Ο Μαρξ παντρεύτηκε την Γιόχανα Βερκόγιεν το 1891 και απέκτησε μαζί της τέσσερα παιδιά.
Πολιτική καριέρα
Ο Μαρξ ξεκίνησε την πολιτική του δραστηριότητα στο Έλμπερφελντ ως μέλος του Ρωμαιοκαθολικού Κόμματος του Κέντρου και επικεφαλής του από το 1899 έως το 1904. Μετά τη λήξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου ήταν πρόεδρος και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος του από το 1921 έως και το 1928. Διορίστηκε καγκελάριος από τη γερμανική βουλή τον Νοέμβριο του 1923 όταν ο προκάτοχος του Γκούσταβ Στρέζεμαν δεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη βουλή και παραιτήθηκε. Η κυβέρνηση Μαρξ κατάφερε την υπερψήφιση του νομοσχεδίου (σχέδιο Ντωζ) που αφορούσε τις πολεμικές αποζημιώσεις. Στις γερμανικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 1924, το Κόμμα του Κέντρου του οποίου ηγείτο ο Μαρξ, παρέμεινε τρίτο ενώ τα κόμματα που τον υποστήριζαν δεν κατέληξαν σε συμφωνία με αποτέλεσμα την ολοκλήρωση της πρώτης του θητείας και την αντικατάσταση του από τον Χανς Λούτερ. Στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στις δύο θητείες του ως καγκελάριου υπήρξε υποψήφιος Πρόεδρος της Γερμανίας (πρόεδρος του Ράιχ) με νικητή τον αντίπαλο του Πάουλ φον Χίντεμπουργκ. Η δεύτερη θητεία του, που ξεκίνησε το 1926 με το διορισμό του από τον Χίντεμπουργκ, είχε να αντιμετωπίσει τις πολιτικές επιτυχίες των σοσιαλδημοκρατών με αποτέλεσμα την παραίτηση του το 1928 και την αντικατάστασή του από τον Σοσιαλδημοκράτη Χέρμαν Μύλερ. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους παραιτήθηκε από την πολιτική και παρέμεινε πολιτικά ανενεργός μέχρι το θάνατό του το 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καγκελάριοι της Γερμανίας Κατηγορία:Δημοκρατία της Βαϊμάρης Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πρωσίας
Πτερύγιο ωτός
Το πτερύγιο ωτός σχηματίζεται από σκελετό από ελαστικό χόνδρο, ο οποίος περιβάλλεται από δέρμα και απουσιάζει από το κάτω άκρου του πτερυγίου, το λοβίο. Η έξω επιφάνεια του κατά το πρόσθιο χείλος του ΕΑΠ εμφανίζει τον τράγο προς τα κάτω δε και πίσω από αυτόν τον αντίτραγο, από τον οποίο χωρίζεται με τη μεσοτράγια εντομή. Η περιφέρεια του πτερυγίου σχηματίζει την έλικα και επί τα ενός της την ανθέλικα, καταλείποντας μεταξύ τους τη σκαφοειδή αύλακα.
Πίσω από την είσοδο του ΕΑΠ σχηματίζεται κοιλότητα που ονομάζεται κόγχη. Η κόγχη διαιρείται από το πρόσθιο άκρο της έλικας, το σκέλος της έλικας, σε δύο τμήματα, τη κύμβη προς τα πάνω και την κοιλότητα της κόγχης προς τα κάτω. Η νεύρωση του πτερυγίου προέρχεται από το προσωπικό νεύρο και αισθητικά από το ωτοκροταφικό και το μείζον ωτιαίο νεύρο. Η αγγείωση γίνεται με την πρόσθια ωτιαία αρτηρία, καθώς και κλάδους της οπίσθιας ωτιαίας και της ινιακής αρτηρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Μοναστηριακή εξουσία
Ο μοναστηριακός κανόνας (ιαπωνικά:院 政, γνωστός και ως Ινσέι ή μοναστηριακή διακυβέρνηση ή μοναστηριακή εξουσία) ήταν μορφή κυβέρνησης στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της περιόδου Heian. Σε αυτό το σύστημα, ένας αυτοκράτορας που παραιτήθηκε, μπορούσε να  διατηρήσει την εξουσία και την επιρροή του. Αυτοί οι συνταξιούχοι αυτοκράτορες που αποχώρησαν για να ζήσουν σε μοναστήρια συνέχισαν να ενεργούν με τρόπο τέτοιο, ώστε να αντισταθμίσουν την επιρροή των αντιβασιλέων Φούτζιγουαρα και της τάξης των πολεμιστών (Σαμουράι). Ταυτόχρονα, ο κυρίαρχος αυτοκράτορας,δηλαδή ο επιλεγμένος διάδοχος του πρώην αυτοκράτορα, εκπλήρωνε όλους τους τελετουργικούς ρόλους και τα επίσημα καθήκοντα της μοναρχίας.
Οι συνταξιούχοι αυτοκράτορες ονομάστηκαν Daijō Tennō ή Jōkō. Ένας συνταξιούχος αυτοκράτορας που εισέρχονταν σε μια βουδιστική μοναστική κοινότητα γινόταν ένας Μοναχός Αυτοκράτορας (Ιαπωνικά 太 上 法 皇 Daijō Hōō, αυτοκράτορας έγκλιστος σε μοναστήρι).
Υπήρχαν συνταξιούχοι αυτοκράτορες, και πριν και μετά την περίοδο Heian, αλλά η έννοια του μοναστηριακού κανόνα ως σύστημα αναφέρεται συνήθως στην πρακτική που έθεσε σε εφαρμογή ο αυτοκράτορας Shirakawa το 1086 και ακολούθησαν οι διάδοχοί του μέχρι την άνοδο του Kamakura shogunate το 1192.
Προέλευση
Ο κώδικας Ρισούριο (αγγλικά: ritsuryō code) επέτρεψε στους συνταξιούχους αυτοκράτορες να συνεχίσουν να ασκήούν, μετά την παραίτησή τους, κάποιες περιορισμένες εξουσίες, και υπάρχουν πρώιμα παραδείγματα όπως η αυτοκράτειρα Jitō, ο αυτοκράτορας Shōmu και ο αυτοκράτορας Uda στον 7ο, 8ο και 9ο αιώνα αντίστοιχα. Μέχρι το τέλος του 10ου αιώνα, η οικογένεια Hokke της αδελφότητας Φούτζιγουαρα κατείχε πολιτική εξουσία στην Ιαπωνία μέσω του γραφείου του αυτοκρατορικού αντιβασιλέα, και ο αυτοκράτορας κατάντησε διακοσμητικό στοιχείο. Το 1068, ο αυτοκράτορας Go-Sanjō έγινε ο πρώτος αυτοκράτορας σε σχεδόν 200 χρόνια που δεν συσχετίστηκε ούτε με γάμο ούτε με συγγένεια, ούτε και τα δύο, με την οικογένεια Hokke. Απέκτησε προσωπική δύναμη, ενώ η οικογένεια Hokke αντιμετώπιζε εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ του Fujiwara no Yorimichi και του αδελφού του Fujiwara no Norimichi, και ήταν σε θέση να εκδώσει αρκετούς νόμους και κανονισμούς, ιδίως το διάταγμα κανονισμού Enkyū Shōen, αποδυναμώντας έτσι την αντιβασιλεία. Το 1072, ωστόσο, αρρώστησε και παραιτήθηκε υπέρ του αυτοκράτορα Shirakawa, και πέθανε σχεδόν έναν χρόνο αργότερα. Αν και δεν είχε χρόνο να ασκήσει εξουσία μετά την παραίτησή του, ο Σαντζό είχε αποδυναμώσει την αντιβασιλεία και άνοιξε το δρόμο για την εξάσκηση της μοναστηριακής εξουσίας. Το 1086, ο αυτοκράτορας Shirakawa με τη σειρά του παραιτήθηκε υπέρ του γιου του, αυτοκράτορα Horikawa, ο οποίος ήταν τότε τεσσάρων ετών. Ο στόχος του Shirakawa φάνηκε να είναι η προστασία του γιου του από τον μικρότερο αδερφό του (θείο του Horikawa), ο οποίος παρουσίαζε μια σοβαρή απειλή να γίνει διεκδικητής του θρόνου, αλλά μετά τη συνταξιοδότησή του ο Shirakawa άσκησε την προσωπική του εξουσία, και έθεσε σε ισχύ το σύστημα του μοναστηριακού κανόνα.
Κατά την διάρκεια του Σογκουνάτο
Η καθιέρωση του Σογκουνάτο Καμακούρα θεωρείται ως η έναρξη της περιόδου Καμακούρα, όμως το σύστημα Ίνσει δεν εγκαταλείφθηκε αμέσως. Αν και ο Σογκουνάτο ανέλαβε την αστυνομική δύναμη και κυβέρνησε την ανατολική Ιαπωνία, η εξουσία των αυτοκρατόρων και των συνταξιούχων αυτοκρατόρων παρέμεινε σημαντική. Ωστόσο, όταν ο αυτοκράτορας Go-Toba, εγγονός του Go-Shirakawa, προσπάθησε να ανατρέψει τον Σογκουνάτο Καμακούρα, οι δυνάμεις του ηττήθηκαν στον πόλεμο Jōkyū και ο Σογκουνάτο έπειτα έλαβε μέτρα για να μειώσει την εξουσία (και τα οικονομικά) των συνταξιούχων αυτοκρατόρων. Ακόμα και μετά τον πόλεμο του Jōkyū, το σύστημα του μοναστηριακού κανόνα συνέχισε να υπάρχει, τουλάχιστον επίσημα, για άλλα 200 χρόνια. Υπήρξαν κινήσεις για την ανάκτηση της εξουσίας στα χέρια της αυτοκρατορικής αυλής, όπως η Αποκατάσταση Κένμου που προσπάθησε ο αυτοκράτορας Γκο-Ντάιγκο, αλλά σε γενικές γραμμές ένας συνταξιούχος αυτοκράτορας προέδρευε ως επικεφαλής του δικαστηρίου του Κιότο, με την έγκριση του Σογκουνάτο.
Υπήρχαν επίσης μερικά παραδείγματα συνταξιούχων αυτοκρατόρων που επέβλεπαν τους διαδόχους τους πολύ αργότερα, κατά την περίοδο του Έντο. Το τελευταίο άτομο που χρησιμοποίησε τον τίτλο Μοναχός Αυτοκράτορας (ιαπωνικά:Daijō Hōō) ήταν ο αυτοκράτορας Ρέιγκεν, το 1686.
Πηγές
https://www.britannica.com/topic/insei
https://enacademic.com/dic.nsf/enwiki/22913
https://www.ancient.eu/article/1106/insei-cloistered-government-in-ancient-japan/
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ιαπωνίας
Ποιος Θανάσης!!
Ποιος Θανάσης!! είναι κωμική ελληνική ταινία του 1969, στην οποία πρωταγωνιστούν ο Θανάσης Βέγγος και η Άννα Φόνσου.
Πλοκή
240px|left|thumb| Σκηνή από την ταινία που απεικονίζονται (μπρος-πίσω) οι: [[Θανάσης Βέγγος, Βαγγέλης Πλοιός Σάσα Καζέλη και Άννα Φόνσου.]] Ο Θανάσης Τρίκορφος (Θανάσης Βέγγος), έντιμος, ευχάριστος και φιλεύσπλαχνος καταστηματάρχης ηλεκτρικών συσκευών, εξυπηρετεί και διευκολύνει όλο τον κόσμο, παρ' όλο που κι ο ίδιος περνά δυσκολίες. Κάποια στιγμή προσλαμβάνει στο κατάστημά του τη χαριτωμένη Στέλλα (Άννα Φόνσου), η οποία έχει απόλυτη ανάγκη να εργαστεί, διότι- συν τοις άλλοις - συντηρεί και τον χαρτοπαίχτη φίλο της, Αλέκο (Βαγγέλης Πλοιός), που απομυζά κάθε της οικονομία. Ο Θανάσης, γοητευμένος από τη σπιρτάδα και την καλή της καρδιά, την ερωτεύεται και νιώθει πανευτυχής. Το ίδιο αισθάνεται και η Στέλλα, αλλά το κρατά μυστικό, φοβούμενη την αντίδραση του φίλου της.
Όταν ο καλοκάγαθος κι εύπιστος Θανάσης μαθαίνει για το δεσμό της απογοητεύεται, η πληγωμένη καρδιά του σκληραίνει και αποστασιοποιείται. Από γαλαντόμος καταστηματάρχης γίνεται δύστροπος, αυταρχικός και απαιτητικός έμπορος.