cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Μάλι Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Μάλι Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών) (ή Ολυμπιακή ομάδα Μάλι) είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Μάλι η οποία συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και στους Football at the All-Africa Games. Ελέγχεται από την Mali Football Federation. Στην ομάδα συμμετέχουν ποδοσφαιριστές κάτω των 23 ετών, με εξαίρεση την περίοδο των ολυμπιακών αγώνων, όπου μπορούν να συμμετάσχουν και 3 ποδοσφαιριστές μεγαλύτερης ηλικίας. Έχει συμμετάσχει μια μόνο φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, όπου προκρίθηκε ως επικεφαλής από τον όμιλο της (ισοπαλία 0-0 με Μεξικό, (κέρδισε 2-0 την Ελλάδα και ισοπαλία 3-3 με Νοτίου Κορέας. Στην επόμενη φάση, προημιτελικά, αποκλείστηκε στην παράταση με 1-0 από την Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Μάλι (ποδόσφαιρο) Μαλι
Εθνόσημο του Τζιμπουτί
right|Το εθνόσημο του Τζιμπουτί
Το εθνόσημο του Τζιμπουτί εισήχθη έπειτα από την ανεξαρτησία, στις 25 Ιουνίου 1977. Έχει στις άκρες του κλαδιά από δάφνη. Στο εσωτερικό υπάρχει ένα κάθετο πολεμικό κοντάρι, μπροστά από το οποίο βρίσκεται μια ασπίδα.
Κάτω από την ασπίδα, δύο χέρια ξεπροβάλλουν και αμφότερα φέρουν ένα μεγάλο μαχαίρι. Αυτά τα δύο χέρια συμβολίζουν τις δύο κυριότερες εθνοτικές ομάδες της χώρας, τους Αφάρ και τους Ισά.
Συμπτωματικά, η μορφή του εθνοσήμου είναι πολύ όμοια με το Εθνόσημο της Ουκρανίας.
Πηγές
Τζιμπουτι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τζιμπουτί
Ρόναλντ Φίσερ
Ο Σερ Έιλμερ Ρόναλντ Φίσερ ΕΒΕ (αγγλικά: Sir Ronald Aylmer Fisher) (17 Φεβρουαρίου 1890 – 29 Ιουλίου 1962) ήταν Άγγλος πολυμαθής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε ως μαθηματικός, στατιστικολόγος, βιολόγος, γενετιστής και ακαδημαϊκός. Για το έργο του στη στατιστική, έχει περιγραφεί ως «μια ιδιοφυΐα που σχεδόν μόνος του δημιούργησε τα θεμέλια για τη σύγχρονη στατιστική επιστήμη» και «το μοναδικό πιο σημαντικό πρόσωπο στις στατιστικές του 20ου αιώνα». Στη γενετική, το έργο του χρησιμοποίησε τα μαθηματικά για να συνδυάσει τη τη Μεντελική γενετική και τη φυσική επιλογή. Αυτό συνέβαλε στην αναβίωση του Δαρβινισμού στις αρχές του 20ού αιώνα, την αναθεώρηση της θεωρίας της εξέλιξης, γνωστής ως σύγχρονη σύνθεση. Για τη συνεισφορά του στη βιολογία, ο Φίσερ αποκαλείται «ο σπουδαιότερος από τους διαδόχους του Δαρβίνου».
Από το 1919, εργάστηκε στον Πειραματικό Σταθμό του Ρόθαμστεντ για 14 χρόνια. Εκεί, ανέλυσε τον τεράστιο όγκο δεδομένων από πειράματα καλλιεργειών από τη δεκαετία του 1840 και ανέπτυξε την ανάλυση διακύμανσης (ANOVA). Εκεί εδραίωσε τη φήμη του τα επόμενα χρόνια ως βιοστατιστικολόγος.
Μαζί με τους Τζον Μπ. Σ. Χόλντεϊν και Σίγουολ Ράιτ, ο Φίσερ είναι γνωστός ως ένας από τους τρεις κύριους ιδρυτές της γενετικής των πληθυσμών. Περιέγραψε την αρχή του Φίσερ, τις θεωρίες για τη σεξουαλική επιλογή κατά Φίσερ και την υπόθεση γόνιμου γιού. Οι συνεισφορές του στη στατιστική περιλαμβάνουν την προώθηση της μεθόδου της μέγιστης πιθανοφάνειας και την εξαγωγή των ιδιοτήτων των εκτιμητών μέγιστης πιθανότητας, το πιστό συμπέρασμα, την εξαγωγή διαφόρων κατανομών δειγματοληψίας, τις θεμελιώδεις αρχές του σχεδιασμού των πειραμάτων και πολλά άλλα.
Ο Φίσερ είχε ισχυρές απόψεις για τη φυλή και την ευγονική, επιμένοντας στις φυλετικές διαφορές. Αν και ήταν ξεκάθαρα ευγονιστής, υπάρχει κάποια συζήτηση για το αν ο Φίσερ υποστήριζε τον επιστημονικό ρατσισμό. Ήταν καθηγητής Ευγονικής στο Εργαστήριο Γκάλτον του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λονδίνου και εκδότης των Annals of Eugenics.
Βιογραφία
μικρογραφία| Ο Φίσερ στην παιδική ηλικία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Άγγλοι στατιστικολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι γενετιστές Κατηγορία:Άγγλοι βιολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι ευγονιστές Κατηγορία:Άγγλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Πρόεδροι της Βασιλικής Στατιστικής Εταιρείας
1849
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1849 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Πάστα φλώρα
250px|μικρογραφία|Ταψί με πάστα φλώρα Η πάστα φλώρα είναι τύπος επιδορπίου, τάρτας, που είναι κοινός στην Ιταλία, την Αργεντινή, την Παραγουάη, την Ουρουγουάη, την Αίγυπτο και την Ελλάδα. Είναι ένα σκεπαστό, γεμάτο μαρμελάδα πιάτο ζαχαροπλαστικής που παρασκευάζεται κυρίως από αλεύρι, ζάχαρη και αυγό. Το κάλυμμα της τάρτας είναι ένα πλέγμα με λεπτές ρίγες που εμφανίζει τη γέμιση από κάτω σε ρομβοειδή ή τετράγωνα τμήματα. Η πάστα φλώρα συνήθως ψήνεται σε κυκλικό σχήμα.
Το όνομα του πιάτου προέρχεται από το pasta frolla («εύθρυπτη ζύμη» ). Ιταλοί μετανάστες το έφεραν στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη. Στα ελληνικά, η λέξη frolla παρερμηνεύτηκε με τη λέξη flora, άνθος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση ζυμαρικά
Αλμπέρ Καμίγ Βιτάλ
Ο Συνταγματάρχης Αλμπέρ Καμίγ Βιτάλ (Albert Camille Vital, γεν. στις 18 Ιουλίου 1952) είναι αξιωματικός, πολιτικός μηχανικός και πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον Αντρί Ραζοελίνα το 2009 και κυβέρνησε ως τις 2 Νοεμβρίου του 2011.
Καριέρα
Έκανε σπουδές πολιτικού μηχανικού στην Σοβιετική Ένωση. Κατά την περίοδο της καριέρας του ως στρατιωτικός διορίστηκε (1987) επικεφαλής του Τεχνικού Γραφείου των Κρατικών Δυνάμεων, υπεύθυνος για την ανάπτυξη. Στο αξίωμα αυτό διατηρήθηκε ως το 1992. Εν συνεχεία διορίστηκε διοικητής του πρώτου τάγματος της στρατιωτικής περιοχής 5 στην Τολιάρα (1998-2001). Από το 2001 ως το 2002 εκπαιδεύτηκε στην ανωτάτη στρατιωτική σχολή του Παρισιού (École Supérieure de Guerre).
Στις 20 Δεκεμβρίου 2009 ο Βιτάλ διορίστηκε Πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης και διαδέχθηκε τον Εζέν Μανγκαλαζά.
Λίγο αργότερα, στις 16 Μαρτίου 2011, ο Βιτάλ έλαβε εκ νέου εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης. Λίγους μήνες μετά τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ομέρ Μπεριζικί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μαδαγασκάρης
Λόφοι Φλώρινας
Ιστορικά στοιχεία
Στο ύψωμα «Μίρις», που βρίσκεται περίπου δύο χιλιόμετρα ΝΑ του χωριού, πλάι στο σημερινό δρόμο Φλώρινας - Βεύης, έχει διαπιστωθεί, με βάση διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, η θέση ρωμαϊκού οικισμού.
Αθλητισμός
Στο χωριό υπάρχει από το 1961 ο Άρης Λόφων ο οποίος αγωνίζεται στην Ά κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φλώρινας ενώ παλαιότερα έχει συμμετάσχει στα πρωταθλήματα της ΄Δ εθνικής κατηγορίας.
Παραπομπές
http://www.lithoksou.net/p/oikismoi-tis-florinas-poy-arxizoyn-apo-z<references group="http://www.lithoksou.net/p/oikismoi-tis-florinas-poy-arxizoyn-apo-z" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Προκόπιος Ικονίου
Ο άγιος Προκόπιος Ικονίου (κατά κόσμον Προκόπιος Λαζαρίδης, 1859 – 20 Απριλίου 1923) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης θεολόγος και επίσκοπος, που διετέλεσε Μητροπολίτης Δυρραχίου, Φιλαδελφείας και Ικονίου στη Μικρά Ασία, καθώς και ιεροεθνομάρτυρας. Μαρτύρησε εξόριστος και η μνήμη του τιμάται στις 20 Απριλίου και την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού μαζί με όλους τους Μικρασιάτες Νεομάρτυρες. thumb|Επιτάφιος Ελληνορθοδόξων από το [[Ικόνιο της Μικράς Ασίας (σήμερα φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ικονίου).]]
Τα πρώτα χρόνια
Ο Προκόπιος Λαζαρίδης γεννήθηκε από Έλληνες Ορθόδοξους γονείς στα Τύανα της επαρχίας Ικονίου Μικράς Ασίας το 1859. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης αποφοίτησε από αυτή το 1889 και διακόνησε ως διάκονος και πρεσβύτερος στις Μητροπόλεις Μελενίκου, Νικαίας και Νικομηδείας.
Η δράση του στη Μακεδονία (Μητρόπολη Μελενίκου)
Ο Προκόπιος Λαζαρίδης διακόνησε ως αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Μελενίκου Προκοπίου.
Τον Ιούνιο του 1890, συστάθηκε συντακτική επιτροπή για τη μεταρρύθμιση του παλαιού Κανονισμού της Ελληνικής Κοινότητας του Μελενίκου, υπό την προεδρία του αρχιδιακόνου Προκοπίου. Κατόπιν συνεννοήσεως με τις δύο κοινοτικές εφορείες της πόλης προέβη στη σύνταξη νέου Κανονισμού, με βάση τους Κοινοτικούς Κανονισμούς της Θεσσαλονίκης και των Σερρών. Η μεταρρύθμιση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να παύσουν οι κομματικές έριδες μεταξύ των Ελλήνων και να αναπτυχθεί εκ νέου πνεύμα συνεργασίας και ενότητας.
Ενδεικτικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός πως, κατά την απουσία του από το Μελένικο, ο Μητροπολίτης Προκόπιος άφηνε ως αντιπρόσωπό του στην πόλη τον αρχιδιάκονό του Προκόπιο, καθώς ο τελευταίος ήταν απόφοιτος της Χάλκης με οργανωτικές και κηρυκτικές ικανότητες. Κέρδισε μάλιστα τη συμπάθεια των κατοίκων του Μελενίκου, ιδίως μέσω των συνελεύσεων των εφοροεπιτροπών της Ελληνικής Κοινότητας και των Εκπαιδευτηρίων.
Η παρουσία του Προκοπίου Λαζαρίδη στο Mελένικο καταδείκνυε το ενδιαφέρον του μητροπολίτη Προκοπίου για την πνευματική ανάπτυξη του ποιμνίου του. Σε αυτό το πλαίσιο πραγματοποιήθηκε και η ενεργοποίηση του Προκοπίου Λαζαρίδη ως ιεροκήρυκα της μητρόπολης Mελενίκου, γεγονός που ικανοποίησε τον χριστιανικό πληθυσμό της περιοχής που είχε στερηθεί για πολλά χρόνια το κήρυγμα.
Μάλιστα από τις ευχαριστήριες επιστολές των κοινοτήτων Πετριτσίου και Kάτω Tζουμαγιάς της Μακεδονίας προς τον μητροπολίτη Mελενίκου, διαφαίνεται όχι μόνο η ευαρέσκεια που εκφράζουν οι Ελληνικές Κοινότητες αλλά και η κηρυκτική ικανότητα του Προκοπίου καθώς και ο άριστος χειρισμός από μέρους του της ελληνικής γλώσσας όπως και της τουρκικής, την οποία συχνά χρησιμοποιούσε για να γίνεται αντιληπτός από το σύνολο του πληθυσμού.
Ο Προκόπιος Λαζαρίδης παρέμεινε στο Μελένικο έως τα τέλη Μαΐου του 1891, λίγους μήνες πριν το θάνατο του γέροντός του, μητροπολίτη Μελενίκου Προκοπίου, τον Αύγουστο του ίδιου έτους.
Η δράση του ως πρωτοσυγκέλλου και επισκόπου
Στα τέλη Μαΐου του έτους 1891 προσελήφθη ως ιεροκήρυκας στην περιφέρεια Αδά Παζαρίου Νικομηδείας της Μικράς Ασίας, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος
Αργότερα ο Προκόπιος διακόνησε ως πρωτοσύγκελλος στη Μητρόπολη Νικαίας στη Μικρά Ασία. Στις 14 Φεβρουαρίου 1893 συμμετείχε ως υποψήφιος στο τριπρόσωπο για την εκλογή βοηθού επισκόπου στη Μητρόπολη Μελενίκου, υπό τον τίτλο Δαφνουσίας, με ευθύνη τη διαποίμανση των χριστιανών της περιοχής Σιντικής της Μακεδονίας, χωρίς τελικά να εκλεγεί.
Διετέλεσε τιτουλάριος επίσκοπος Αμφιπόλεως (1894-1899) του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εγκατεστάθη στην αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως υπηρετώντας στην συνοικία Βλάγκα. Το 1898 εστάλη ως πατριαρχικός έξαρχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Μακεδονία και ειδικώς στις ιερές μονές Αγίας Αναστασίας Βασιλικών Θεσσαλονίκης και Θεοτόκου Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου, προκειμένου να φέρει την ειρήνευση στις εκεί μοναστικές αδελφότητες.
Η δράση του ως Μητροπολίτη
Διετέλεσε Μητροπολίτης Δυρραχίου (1899-1906) όπου εργάστηκε με αφοσίωση για την πνευματική κατάρτιση του ποιμνίου με ειδική μέριμνα για τη στήριξη των κρυπτοχριστιανών της περιοχής της Σπαθίας της Βορείου Ηπείρου. Ακόμη ως συνοδικός Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου έθεσε το θέμα εκλατινισμού των ορθοδόξων της Βοσνίας Ερζεγοβίνης με αφορμή την εκεί εκλογή νέου επισκόπου. Η Οθωμανική Διοίκηση θορυβημένη για τη δράση του προς τους κρυπτοχριστινούς ζήτησε και πέτυχε την απομάκρυνση του Προκοπίου από το Δυρράχιο. Ακολούθως εξελέγη Μητροπολίτης Φιλαδέλφειας (1906-1911).
Το 1911 εξελέγη Μητροπολίτης Ικονίου όπου ανέπτυξε πολύπτυχη δράση σε ποιμαντικό εθνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Συνέστησε νέες ελληνικές κοινότητες, ίδρυσε πολλά σχολεία και ανήγειρε ναούς. Προασπιζόμενος την ορθή χριστιανική πίστη, πρωτοστάτησε στην αναχαίτιση της προσπάθειας των Νεότουρκων να οργανώσουν τουρκο-ορθόδοξη "Εκκλησία", ανεξάρτητη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η οποία χρησιμοποιούσε αποκλειστικά την τουρκική γλώσσα προς παραπλάνηση των πιστών. Μάλιστα το χριστιανικό ποίμνιο προσπαθούσαν να το παραπλανήσουν ή να το προσεταιρίσουν με τη βία. Τελικά, ο Μουσταφά Κεμάλ διέταξε την εξορία του από το Ικόνιο και έτσι στις 20 Σεπτεμβρίου 1920, ο Προκόπιος, μαζί με τον επίσκοπο των Αρμενίων και πάνω από 200 μουσουλμάνους προύχοντες της περιοχής, φυλακίστηκε με την κατηγορία ότι είχε δήθεν υποστηρίξει το αντικεμαλικό κίνημα του Μεχμέτ Ντελημπάς στο Ικόνιο.
Ο Προκόπιος ακολούθως εξορίστηκε στο Ερζερούμ από τον Οκτώβριο του 1920 έως τον Μάιο του 1922.
Αγιοκατάταξη
Η αγιοκατάταξη του μάρτυρα Προκοπίου Μητροπολίτου Ικονίου καθώς και των μαρτύρων μητροπολιτών Χρυσοστόμου Σμύρνης, Γρηγορίου Κυδωνιών, Αμβροσίου Μοσχονησίων, Ευθυμίου Ζήλων και των συν αυτοίς Μικρασιατών νεομαρτύρων, πραγματοποιήθηκε το 1992 από την Εκκλησία της Ελλάδος και η μνήμη τους τιμάται την Κυριακή προ της Υψώσεως (Σεπτέμβριος).
Τιμές στη μνήμη του
Προς τιμή του υπάρχουν οδοί στη Θεσσαλονίκη, το Περιστέρι, τη Νέα Σμύρνη, τη Νέα Ιωνία, τον Υμηττό και τα Ιωάννινα (Ανατολή) που φέρουν το όνομά του.
Aπολυτίκιο
Ἡ πενταυγὴς Ἀρχιερέων χορείᾳ,
τῇ τῶν ἀγώνων νοητὴ δαδουχία,
τὴν Μικρασίαν ἅπασαν αὐγάζει νοητῶς,
ὁ σοφὸς Χρυσόστομος, Γρηγορίῳ τῷ θείῳ,
Ἀμβρόσιος, Προκόπιος καὶ Εὐθύμιος ἅμα,
οὓς εὐφημοῦμεν εἴπωμεν πιστοί,
χαίροις Μαρτύρων, πεντάριθμε σύλλογε.
Παραπομπές
Προκόπιος Προκόπιος Προκόπιος Προκόπιος Προκόπιος Προκόπιος Προκόπιος Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Ταξινόμηση ιών
Η ταξινόμηση των ιών είναι η διαδικασία της ονοματοδοσίας τους και της τοποθέτησής τους σε ένα ταξινομικό σύστημα. Παρόμοια με τα συστήματα ταξινόμησης που χρησιμοποιούνται για κυτταρικούς οργανισμούς, η ταξινόμηση των ιών αποτελεί αντικείμενο διαρκούς συζήτησης και προτάσεων. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ψευδοζωική φύση των ιών, δηλαδή πρόκειται για μη ζωντανά σωματίδια με κάποια χημικά χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα της ζωής ή της μη κυτταρικής ζωής. Ως εκ τούτου, δεν ταιριάζουν απόλυτα στο καθιερωμένο σύστημα βιολογικής ταξινόμησης για τους κυτταρικούς οργανισμούς.
Οι ιοί ταξινομούνται κατά κύριο λόγο με βάση τα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά τους, όπως μορφολογία, τύπο νουκλεϊκού οξέος, τρόπο αναπαραγωγής, οργανισμούς ξενιστές και τύπο ασθένειας που προκαλούν. Η επίσημη ταξινομική ταξινόμηση των ιών είναι ευθύνη της Διεθνούς Επιτροπής για την Ταξινόμηση των Ιών (International Committee on Taxonomy of Viruses, ICTV). Χρησιμοποιείται επίσης το σύστημα ταξινόμησης κατά Baltimore για την ταξινόμηση των ιών σε επτά ομάδες με βάση τον τρόπο σύνθεσης του mRNA τους. Οι ειδικές συμβάσεις ονομασίας και οι περαιτέρω οδηγίες ταξινόμησης καθορίζονται από την ICTV.
Έχει προταθεί ένας κατάλογος όλων των γνωστών ιών στον κόσμο και έχουν ολοκληρωθεί σχετικές προκαταρκτικές προσπάθειες.
Λιντσίχθυς
Ο Λιντσίχθυς ήταν ένα γιγάντιο ψάρι της οικογένειας των Παχυκορμίδων το οποίο ζούσε στους ωκεανούς της Ιουρασικής περιόδου. Το πλησιέστερο στον Λιντσίχθη είδος είναι το ψάρι Amia calva, αλλά είναι πολύ μακρινός συγγενής. Ανήκει στις παχυκορμίδες, μια οικογένεια γιγάντιων διηθηματοφάγων που βασίλεψαν στις θάλασσες του μεσοζωικού αιώνα για πάνω από 100 εκατομμύρια χρόνια, από τη μέση Ιουρασική μέχρι το τέλος της Κρητιδικής περιόδου.
Ταξινόμηση ιών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιοί
Λιντσίχθυς
Ετυμολογία και ανακάλυψη
Λιντσίχθυς σημαίνει ψάρι του Λιντς και πήρε αυτό το όνομα από τον Άλφρεντ Νίκολσον Λιντς ο οποίος ανακάλυψε το πρώτο απολίθωμα του ψαριού το 1886 κοντά στο Πίτερμπουργκ της Αγγλίας. Πήρε την επιστημονική ονομασία Λιντσίχθυς ο προβληματικός επειδή τα απολιθώματα που βρέθηκαν από τον Λιντς ήταν κατακερματισμένα και ήταν πολύ δύσκολο να αναγνωριστούν και να ερμηνευτούν.
Φάσμα απολιθωμάτων
Απολιθώματα του λιντσίχθη έχουν βρεθεί στη Μεγάλη Βρετανία, στη βόρεια Γερμανία, στη Γαλλία και στη Χιλή.
Μέγεθος
Παρόλο που έχουν βρεθεί εβδομήντα απολιθώματα λιντσίχθη τα περισσότερα είναι ελλειπή και σπασμένα. Αυτό καθιστά δύσκολο τον υπολογισμό του μεγέθους του. Ο παλαιοντολόγος Άρθουρ Γούντουαρντ υπολόγισε το μήκος του στα 9 μέτρα συγκρίνοντας την ουρά ενός Λιντσίχθη με την ουρά ενός άλλου είδους παχύκορμου, του Υψόκορμου. Το 1986 ο αρχαιολόγος Ντέιβιντ Μάρτιλ σύγκρινε τα οστά ενός λιντσίχθη με αυτά ενός είδους παχύκορμου που ανακάλυψε αλλά οι ασυνήθιστες αναλογίες του εν λόγω δείγματος έδωσαν ένα ευρύ φάσμα πιθανών μεγεθών. Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, από την τεκμηρίωση των ιστορικών ευρημάτων και η ανασκαφή ενός ολοκληρωμένου σκελετού από το Πίτερμπουργκ στηρίζουν τη θεωρία του Γούντουαρντ ότι το μέγεθος του λιντσίχθη είναι ανάμεσα στα 9 με 10 μέτρα ενώ υπήρχε περίπτωση να φτάσει μέχρι και τα 16 μέτρα. Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι έπαιρνε στον Λιντσίχθη γύρω στα 25 χρόνια για να φτάσει σε αυτά τα μεγέθη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:προϊστορικά ψάρια
Τώνια Μαρκετάκη
Η Αντωνία (Τώνια) Μαρκετάκη (28 Ιουλίου 1942 - 26 Ιουλίου 1994) ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτρια, μία από τις σημαντικότερες της γενιάς της.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε στην κινηματογραφική σχολή IDHEC και αρχικά εργάσθηκε ως κριτικός κινηματογράφου κατά τα έτη 1963 - 1967.
Αντιτάχθηκε στη στρατιωτική χούντα και εντάχθηκε στο αντιστασιακό "Πατριωτικό Μέτωπο". Συνελήφθη και καταδικάστηκε από στρατοδικείο αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και να διαφύγει στο Αλγέρι, όπου εργάσθηκε σαν παραγωγός ταινιών για αγρότες (1969 - 1971). Μετά πτώση της Δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα, συμμετείχε στο συνδικαλιστικό κίνημα και εκλέχθηκε πρόεδρος του συλλόγου των Ελλήνων σκηνοθετών.
Νανάκο Ματσουσίμα
Η Νανάκο Ματσουσίμα (ιαπωνικά: 松嶋 菜々子) (γενν. 13 Οκτωβρίου 1973) είναι Ιαπωνέζα ηθοποιός και μοντέλο. Πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου Δαχτυλίδι και ήταν επίσης η πρωταγωνίστρια στο δράμα Μια ιστορία αγάπης (Konna Koi no Hanashi), μαζί με τον συμπρωταγωνιστή της στο Δαχτυλίδι, Χιρογιούκι Σανάντα. Το 2011, το δράμα της Kaseifu no Mita έφτασε το 40% τηλεθέαση κοινού, καθιστώντας το ένα από τα ιαπωνικά δράματα με την υψηλότερη βαθμολογία όλων των εποχών.
Τώνια Μαρκετάκη
Βιογραφία
Σκηνοθέτησε τρεις ταινίες μεγάλου μήκους. Για την ταινία της Ιωάννης ο βίαιος τιμήθηκε με βραβείο σκηνοθεσίας και σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν οι ταινίες Η τιμή της Αγάπης (1984), βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη  και Κρυστάλλινες νύχτες (1992).Επίσης σκηνοθέτησε την τηλεοπτική σειρά Το Λεμονοδάσος (1978), που αποτελεί μεταφορά του μυθιστορήματος του Κοσμά Πολίτη.
Πέθανε ξαφνικά, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, στις 26 Ιουλίου του 1994, πριν συμπληρώσει τα 52 της χρόνια, πριν προλάβει να σκηνοθετήσει την "Κυρα Κυραλίνα" του Παναΐτ Ιστράτι, που προετοίμαζε για χρόνια.
Νανάκο Ματσουσίμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνέζες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιαπωνέζες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιαπωνέζες μοντέλα
Τώνια Μαρκετάκη
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Απόρρητος Φάκελος Ίπκρες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία
Βόρεια Ιρλανδία
Η Βόρεια Ιρλανδία (αγγλικά: Northern Ireland, ιρλανδικά: Tuaisceart Éireann, σκωτικά του Όλστερ: Norlin Airlann) είναι μια από τις τέσσερις συνιστώσες χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου. Ευρισκόμενη στα βορειοανατολικά της Ιρλανδίας, μοιράζεται ένα σύνορο με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας στα νότια και τα δυτικά.
Το 2022, ο πληθυσμός της περιοχής εκτιμάται στους 1.924.873 κατοίκους, αποτελώντας περίπου το 30% του πληθυσμού του νησιού και περίπου το 3% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας (γνωστή και ως Στόρμοντ, από το κτίριο στο οποίο βρίσκεται η έδρα της), ιδρύθηκε με τον Νόμο της Βόρειας Ιρλανδίας του 1998. Έχει την ευθύνη για μια σειρά θεμάτων νομοθεσίας της Βόρειας Ιρλανδίας, ενώ άλλοι τομείς δεσμεύονται για την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Βόρεια Ιρλανδία συνεργάζεται με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας σε πολλούς τομείς.
Η Βόρεια Ιρλανδία δημιουργήθηκε το 1921, όταν η Ιρλανδία διαιρέθηκε με τον Νόμο της Κυβέρνησης της Ιρλανδίας του 1920, δημιουργώντας μια αποκεντρωμένη κυβέρνηση για τις έξι βορειοανατολικές κομητείες της Ιρλανδίας που παρέμειναν στο ΗΒ. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας ήταν ενωτιστές, οι οποίοι ήθελαν να παραμείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι ενωτιστές ήταν κατά κύριο λόγο προτεστάντες απόγονοι αποικιστών από τη Μεγάλη Βρετανία. Εν τω μεταξύ, η πλειοψηφία των κατοίκων στη Νότια Ιρλανδία (η οποία μετεξελίχθηκε στο Ιρλανδικό Ελεύθερο κράτος το 1922), και μια σημαντική μειοψηφία κατοίκων στη Βόρεια Ιρλανδία, ήταν Ιρλανδοί εθνικιστές και Καθολικοί που ήθελαν μια ενωμένη ανεξάρτητη Ιρλανδία. Σήμερα, οι πρώτοι θεωρούν τους εαυτούς τους γενικά ως Βρετανούς και οι δεύτεροι γενικά ως Ιρλανδούς, ενώ η Βορειοιρλανδική (ή Όλστερ) ταυτότητα υιοθετείται από μία μεγάλη μειονότητα αποτελούμενη και από Καθολικούς και από Προτεστάντες.
Η οικονομία της Βόρειας Ιρλανδίας ήταν η πιο εκβιομηχανισμένη στην Ιρλανδία την εποχή της διαίρεσης της Ιρλανδίας, αλλά παρήκμασε ως αποτέλεσμα της πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής του 1972-98. Η οικονομία της έχει αναπτυχθεί σημαντικά από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η αρχική ανάπτυξη προήλθε από το «μέρισμα ειρήνης» και το αυξημένο εμπόριο με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, συνεχίζοντας με μια σημαντική αύξηση στον τουρισμό, τις επενδύσεις και την άφιξη επενδύσεων από επιχειρήσεις από όλο τον κόσμο. Η ανεργία στη Βόρεια Ιρλανδία κορυφώθηκε στο 17,2% το 1986, πέφτοντας στο 6,1% τον Οκτώβριο του 2014 και μειωμένη κατά 1.2 ποσοστιαίες μονάδες κατά τη διάρκεια του έτους, έχοντας ένα ποσοστό ακριβώς κάτω από αυτό του ΗΒ, που ήταν 6.2%.
Οι πολιτιστικοί δεσμοί μεταξύ της Βόρειας Ιρλανδίας, της υπόλοιπης Ιρλανδίας και του υπόλοιπου Ηνωμένου Βασιλείου είναι περίπλοκοι, με τη Βόρεια Ιρλανδία να μοιράζεται τόσο τον πολιτισμό της Ιρλανδίας όσο και τον πολιτισμό του Ηνωμένου Βασιλείου. Σε πολλά αθλήματα, το νησί της Ιρλανδίας έχει μόνο ένα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βόρειας Ιρλανδίας να αποτελεί εξαίρεση σε αυτό. Η Βόρεια Ιρλανδία συμμετέχει ξεχωριστά στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας και άτομα από τη Βόρεια Ιρλανδία μπορούν να διαγωνιστούν είτε για τη Μεγάλη Βρετανία είτε για την Ιρλανδία στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ιστορία
μικρογραφία|Κανόνι στα [[τείχη της πόλης Ντέρι]] μικρογραφία|Ο [[Πύργος Σκράμπο, Κομητεία Ντάουν]] Η σημερινή Βόρεια Ιρλανδία κατοικούνταν για καιρό από γηγενείς Γαέλους που ήταν ιρλανδόφωνοι και καθολικοί. Αποτελούνταν από πολλά γαελικά βασίλεια και εδάφη, και ήταν μέρος της επαρχίας του Όλστερ. Κατά την κατάκτηση της Ιρλανδίας από τους Άγγλους τον 16ο αιώνα, το Όλστερ ήταν η πιο ανθεκτική επαρχία στον αγγλικό έλεγχο. Στον Εννεαετή Πόλεμο (1594–1603), μια συμμαχία Ιρλανδών αρχόντων του Όλστερ πολέμησε εναντίον της αγγλικής κυβέρνησης στην Ιρλανδία. Μετά την ήττα των ιρλανδών στην Πολιορκία του Κίνσεϊλ, πολλοί από αυτούς τους άρχοντες κατέφυγαν στην ηπειρωτική Ευρώπη το 1607. Τα εδάφη τους κατασχέθηκαν από το Στέμμα και αποικίστηκαν με αγγλόφωνους προτεστάντες εποίκους από τη Βρετανία, στη λεγόμενη Φυτεία του Όλστερ. Αυτό οδήγησε στην ίδρυση πολλών από τις πόλεις του Όλστερ και δημιούργησε μια διαρκώς αναπτυσσόμενη προτεσταντική κοινότητα του Όλστερ με δεσμούς με τη Βρετανία. Η Ιρλανδική εξέγερση του 1641 ξεκίνησε στο Όλστερ. Οι αντάρτες ήθελαν τον τερματισμό των διακρίσεων κατά των Καθολικών, μεγαλύτερη αυτονομία για την Ιρλανδία και ανατροπή της Φυτείας. Εξελίχτηκε σε εθνοτική σύγκρουση μεταξύ Ιρλανδών Καθολικών και Βρετανών Προτεσταντών αποίκων, και έγινε μέρος των ευρύτερων Πολέμων των Τριών Βασιλείων (1639–53), που έληξαν με την κατάκτηση των Άγγλων Κοινοβουλευτικών. Περαιτέρω νίκες των Προτεσταντών στον Πόλεμο των Γουλιελμιτών-Ιακωβιτών (1688–91) ενίσχυσαν την Αγγλικανική Προτεσταντική κυριαρχία στο Βασίλειο της Ιρλανδίας. Οι νίκες των Γουιλιελμιτών στο Ντέρι (1689) και Μπόιν (1690) εξακολουθούν να γιορτάζονται από ορισμένους Προτεστάντες στη Βόρεια Ιρλανδία. Πολλοί περισσότεροι Σκωτσέζοι Προτεστάντες μετανάστευσαν στο Όλστερ κατά τη διάρκεια του λιμού της Σκωτίας της δεκαετίας του 1690.
Μετά τη νίκη των Γουιλιελμιτών, και σε αντίθεση με τη Συνθήκη του Λίμερικ (1691), η ψήφιση μιας σειράς Ποινικών Νόμων από την Αγγλικανική Προτεσταντική άρχουσα τάξη στην Ιρλανδία στόχευε στη μείωση της κοινωνικής θέσης των Καθολικών και, σε μικρότερο βαθμό, των Πρεσβυτεριανών. Περίπου 250.000 Πρεσβυτεριανοί του Όλστερ μετανάστευσαν στις βρετανικές αποικίες της Βόρειας Αμερικής μεταξύ των ετών 1717 και 1775. Υπολογίζεται ότι είναι πάνω από 27 εκατομμύρια Σκωτοϊρλανδοί Αμερικανοί ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με πολλούς Σκωτοϊρλανδούς Καναδούς στον Καναδά. Στο πλαίσιο των θεσμικών διακρίσεων, ο 18ος αιώνας ήταν εποχή ανάπτυξης μυστικών, μαχητικών εταιρειών στο Όλστερ, συμμετέχοντας στις θρησκευτικές εντάσεις. Οι ταραχές κλιμακώθηκε στο τέλος του αιώνα, ειδικά στο Άρμαγκ, όπου οι Προτεστάντες Πιπ ο'Ντέι Μπόις πολέμησαν τους Καθολικούς Υπερασπιστές. Αυτό οδήγησε στην ίδρυση του Προτεσταντικού Τάγματος της Οράγγης. Η ιρλανδική εξέγερση του 1798 ήταν έργο της Εταιρείας των Ηνωμένων Ιρλανδών, μια διακοινοτική ιρλανδική δημοκρατική ομάδα που ιδρύθηκε από Πρεσβυτεριανούς του Μπέλφαστ, με στόχο την ιρλανδική ανεξαρτησία. Μετά από αυτό, η κυβέρνηση του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας πίεσε για τη συγχώνευση των δύο βασιλείων, σε μια προσπάθεια να καταπνίξει τον σεχταρισμό, να αφαιρέσει τους νόμους που εισήγαγαν τις διακρίσεις μεταξύ των καθολικών και των διαμαρτυρόμενων, ή προτεσταντών, και να αποτρέψει τη διάδοση του γαλλικού τύπου ρεπουμπλικανισμού. Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας ιδρύθηκε το 1801 και κυβερνούσε από το Λονδίνο. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι νομικές μεταρρυθμίσεις γνωστές ως χειραφέτηση των καθολικών Ιρλανδών συνέχισαν να εξαλείφουν τις διακρίσεις σε βάρος των Καθολικών και προοδευτικά προγράμματα επέτρεψαν στους ενοικιαστές αγρότες να αγοράσουν γη από τους γαιοκτήμονες.
Οι πρώτες κρίσεις
Στα τέλη του 19ου αιώνα, μια μεγάλη και πειθαρχημένη ομάδα Ιρλανδών Εθνικιστών βουλευτών στο Γουέστμινστερ δέσμευσε το Φιλελεύθερο Κόμμα στην «Ιρλανδική Εσωτερική Κυβέρνηση», το πρόγραμμα που υποσχόταν την αυτοδιακυβέρνηση για την Ιρλανδία, εντός του Ηνωμένου Βασιλείου. Σε αυτό αντιτάχθηκαν σφοδρά οι Ιρλανδοί Ενωτικοί, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Προτεστάντες, οι οποίοι φοβούνταν τη δημιουργία αποκεντρωμένης ιρλανδικής αποκεντρωμένης κυβέρνησης Ιρλανδών εθνικιστών και καθολικών. Σχετικοί νόμοι του 1886 και 1893 καταψηφίστηκαν. Ωστόσο, η παραχώρηση του αυτοδιοίκητου στην Ιρλανδία έγινε σχεδόν βέβαιη το 1912 μετά την εισαγωγή του νόμου για την κυβέρνηση της Ιρλανδίας του 1914. Η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων εξαρτιόταν από την υποστήριξη των Εθνικιστών και ο νόμος του Κοινοβουλίου του 1911 εμπόδισε τη Βουλή των Λόρδων να μπλοκάρει το νομοσχέδιο επ' αόριστον επιτρέποντας στα σχέδια αυτοδιακυβέρνησης της Ιρλανδίας να προχωρήσουν.
Σε απάντηση, οι ενωτιστές ορκίστηκαν να αποτρέψουν την παραχώρηση αυτοδιοίκητου. Οι ηγέτες του Συντηρητικού και του Ενωτικού Κόμματος όπως ο Άντριου Μπόναρ Λω και ο δικηγόρος Έντουαρντ Κάρσον με έδρα το Δουβλίνο ηγήθηκαν της προσπάθειας, μαζί με μαχητικούς συνδικαλιστές της εργατικής τάξης στην Ιρλανδία. Αυτό πυροδότησε την Κρίση της παραχώρησης αυτοδιοίκητου στην Ιρλανδία. Τον Σεπτέμβριο του 1912, περισσότεροι από 500.000 Ενωτικοί υπέγραψαν το Σύμφωνο του Όλστερ, δεσμευόμενοι να αντιταχθούν στην Εσωτερική Κυβέρνηση με κάθε μέσο και να μην αναγνωρίσουν οποιαδήποτε ιρλανδική κυβέρνηση. Το 1914, οι συνδικαλιστές μετέφεραν λαθραία χιλιάδες τουφέκια και φυσίγγια πυρομαχικά από τη Γερμανική Αυτοκρατορία για χρήση από τους Εθελοντές του Όλστερ, μια παραστρατιωτική οργάνωση που δημιουργήθηκε για να αντιταχθεί στη δημιουργία ιρλανδικής κυβέρνησης. Οι Ιρλανδοί εθνικιστές είχαν επίσης σχηματίσει μια παραστρατιωτική οργάνωση, τους Ιρλανδούς Εθελοντές. Προσπάθησαν να διασφαλίσει την εφαρμογή του αυτοδιοίκητου της Ιρλανδίας και μετέφερε λαθραία τα δικά της όπλα στην Ιρλανδία λίγους μήνες μετά την αντίστοιχη πράξη των ενωτικών του Όλστερ. Η Ιρλανδία φαινόταν να βρίσκεται στο χείλος του εμφυλίου πολέμου.
Οι ενωτιστές ήταν μειοψηφία στην Ιρλανδία ως σύνολο, αλλά αποτελούσαν πλειοψηφία στο Όλστερ, ειδικά στις κομητείες Antrim, Down, Armagh και Londonderry. Οι ενωτιστές υποστήριξαν ότι εάν τελικά παραχωρηθεί αυτοδιοίκητο στην Ιρλανδία εντός της Βρετανίας, το Όλστερ, ολόκληρο ή ένα μέρος του, θα έπρεπε να συνεχίσει να βρίσκεται υπό τον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησης του Λονδίνου. Τον Μάιο του 1914, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου εισήγαγε ένα τροποποιητικό νομοσχέδιο για να επιτρέψει στο «Όλστερ» να εξαιρεθεί από τη παραχώρηση αυτοδιοίκητου στην Ιρλανδία. Στη συνέχεια έγινε συζήτηση για το πόσο θα έπρεπε να αποκλειστεί το Όλστερ και για πόσο χρονικό διάστημα. Μερικοί ενωτιστές του Όλστερ ήταν πρόθυμοι να ανεχθούν την «απώλεια» ορισμένων κυρίως καθολικών περιοχών της επαρχίας. Η κρίση διακόπηκε με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914 και την εμπλοκή της Ιρλανδίας σε αυτόν. Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου εγκατέλειψε τον Τροποποιητικό Νομοσχέδιο και αντ' αυτού έσπευσε να υποβάλει ένα νέο νομοσχέδιο, τον Νόμο Αναστολής του 1914, που ανέστειλε το αυτοδιοίκητο της Ιρλανδίας για τη διάρκεια του πολέμου, με το καθεστώς του Όλστερ να μην έχει ακόμη διασαφηνιστεί.
Διαίρεση της Ιρλανδίας
δεξιά|μικρογραφία|Αποτέλεσμα των [[1918 Ιρλανδικές γενικές εκλογές|γενικών εκλογών του 1918 στην Ιρλανδία]] Μέχρι το τέλος του πολέμου (κατά τη διάρκεια του οποίου είχε λάβει χώρα η εξέγερση του Πάσχα του 1916), οι περισσότεροι Ιρλανδοί εθνικιστές ήθελαν πλήρη ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο και όχι απλά αυτοδιοίκητο εντός του Ηνωμένου Βασιλείου. Τον Σεπτέμβριο του 1919, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ ανέθεσε σε μια επιτροπή να σχεδιάσει ένα άλλο νομοσχέδιο για την εθνική νομοθεσία. Με επικεφαλής τον Άγγλο συνδικαλιστή πολιτικό Ουόλτερ Λονγκ, συγκροτήθηκε η επιτροπή Λονγκ. Κατέληξε ότι θα έπρεπε να συσταθούν δύο αποκεντρωμένες κυβερνήσεις στο νησί —μία για τις εννέα κομητείες του Όλστερ και μία για την υπόλοιπη Ιρλανδία— μαζί με ένα Συμβούλιο της Ιρλανδίας για την «ενθάρρυνση της ιρλανδικής ενότητας». Οι περισσότεροι ενωτιστές του Όλστερ ήθελαν η επικράτεια της κυβέρνησης του Όλστερ να μειωθεί σε έξι κομητείες, έτσι ώστε να έχει μεγαλύτερη προτεσταντική συνδικαλιστική πλειοψηφία. Φοβήθηκαν ότι η αποκεντρωμένη επαρχία του Όλστερ δεν θα διαρκούσε αν περιλάμβανε πάρα πολλούς Καθολικούς και Ιρλανδούς εθνικιστές. Οι κομητείες Άντριμ, Ντάουν, Άρμαγκ, Λόντοντερι, Τάιρον και Φέρμαναγκ αποτελούσαν τη μέγιστη περιοχή στην οποία οι ενωτιστές πίστευαν ότι μπορούσαν να κυριαρχήσουν.
Τα γεγονότα διέλυσαν την προσδοκία δημιουργίας μιας αποκεντρωμένης κυβέρνησης για το Όλστερ και την υπόλοιπη Ιρλανδία, και έτσι τη λήξη της σύγκρουσης. Στις γενικές εκλογές της Ιρλανδίας του 1918, το εθνικιστικό κόμμα Σιν Φέιν κέρδισε τη συντριπτική πλειοψηφία των ιρλανδικών εδρών. Τα εκλεγμένα μέλη του Σιν Φέιν απείχαν από το βρετανικό κοινοβούλιο και ίδρυσαν ένα ξεχωριστό ιρλανδικό κοινοβούλιο, το Ντάιλ, ανακηρύσσοντας μια ανεξάρτητη Ιρλανδική Δημοκρατία καλύπτοντας ολόκληρο το νησί. Πολλοί Ιρλανδοί Ρεπουμπλικάνοι κατηγόρησαν το βρετανικό κατεστημένο για τις σεχταριστικές διαιρέσεις στην Ιρλανδία και πίστευαν ότι η ανυπακοή των Ενωτικών του Όλστερ θα εξασθενούσε μόλις τερματιστεί η βρετανική κυριαρχία. Οι βρετανικές αρχές έθεσαν εκτός νόμου το Ντάιλ τον Σεπτέμβριο του 1919 και η έκρυθμη κατάσταση εξελίχθηκε σε ανταρτοπόλεμο καθώς ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (ΙΔΣ) άρχισε να επιτίθεται στις βρετανικές δυνάμεις. Ο Ιρλανδικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ήταν πλέον γεγονός.
Η αγγλο-ιρλανδική συνθήκη υπεγράφη μεταξύ εκπροσώπων της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδικής Δημοκρατίας στις 6 Δεκεμβρίου 1921. Αυτό δημιούργησε το ιρλανδικό ελεύθερο κράτος. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, η Βόρεια Ιρλανδία θα γινόταν μέρος του Ελεύθερου Κράτους εκτός εάν η τοπική κυβέρνηση αποφάσιζε να μην επιτρέψει την ένωση παρουσιάζοντας την άποψη της στον βασιλιά, αν και στην πράξη η διαίρεση παρέμενε σε ισχύ.
Όπως ήταν αναμενόμενο, το Κοινοβούλιο της Βόρειας Ιρλανδίας αποφάσισε στις 7 Δεκεμβρίου 1922 (την επομένη της ίδρυσης του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους) να ασκήσει το δικαίωμά του να εξαιρεθεί από το δικαίωμα ένταξης στο Ελεύθερο Κράτος απευθύνοντας ομιλία στον Βασιλιά Γεώργιο Ε΄.
Λίγο αργότερα, ιδρύθηκε η ιρλανδική επιτροπή συνόρων για να αποφασίσει τη μόνιμη συνοριογραμμή μεταξύ του ιρλανδικού ελεύθερου κράτους και της Βόρειας Ιρλανδίας. Λόγω του ξεσπάσματος του ιρλανδικού εμφυλίου πολέμου, οι εργασίες της επιτροπής καθυστέρησαν και άρχισε να λειτουργεί (η επιτροπή) μόλις το 1925. Η κυβέρνηση του Ελεύθερου Κράτους και οι Ιρλανδοί εθνικιστές ήλπιζαν σε μια μεγάλη μεταφορά εδάφους στο Ελεύθερο Κράτος, καθώς πολλές παραμεθόριες περιοχές είχαν πλειοψηφίες Καθολικών/Εθνικιστών, αφήνοντας την υπόλοιπη Βόρεια Ιρλανδία πολύ μικρή για να είναι βιώσιμη. Ωστόσο, η τελική έκθεση της επιτροπής συνιστούσε μόνο μικρές μεταφορές εδαφών προς την Ιρλανδία από το ΗΒ και από την Ιρλανδία προς το ΗΒ. Οι κυβερνήσεις του Ελεύθερου Κράτους, της Βόρειας Ιρλανδίας και του ΗΒ συμφώνησαν να μην αποδεχτούν τα συμπεράσματα της επιτροπής και να αποδεχτούν τη παρούσα κατάσταση, ενώ η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου συμφώνησε ότι το Ελεύθερο Κράτος δεν θα έπρεπε πλέον να πληρώνει το μερίδιό του από το εθνικό χρέος του ΗΒ.
Εποχή της προτεσταντικής διακυβέρνησης
μικρογραφία|Ο Τζέιμς Κρεγκ (κέντρο) με μέλη της πρώτης κυβέρνησης της Βόρειας Ιρλανδίας μικρογραφία|Σκηνή από τα εγκαίνια των κτιρίων του κοινοβουλίου της Βόρειας Ιρλανδίας ([[Κτήρια του Κοινοβουλίου (Βόρεια Ιρλανδία)|Στόρμοντ) το 1932]] Τα σύνορα της Βόρειας Ιρλανδίας σχεδιάστηκαν για να της δώσουν «μια αποφασιστική προτεσταντική πλειοψηφία». Την εποχή της δημιουργίας της, ο πληθυσμός της Βόρειας Ιρλανδίας ήταν κατά δύο τρίτα Προτεστάντες και κατά ένα Καθολικοί. Οι περισσότεροι Προτεστάντες ήταν ενωτικοί/πιστοί που προσπάθησαν να διατηρήσουν τη Βόρεια Ιρλανδία ως μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ οι περισσότεροι Καθολικοί ήταν Ιρλανδοί εθνικιστές/ρεπουμπλικάνοι που επεδίωκαν μια ανεξάρτητη Ενωμένη Ιρλανδία. Υπήρχε αμοιβαίος αυτοεπιβαλλόμενος διαχωρισμός στη Βόρεια Ιρλανδία μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών, στην εκπαίδευση, τη στέγαση και συχνά την επαγγελματική απασχόληση.
Για τα πρώτα πενήντα χρόνια της, η Βόρεια Ιρλανδία είχε μια αδιάκοπη σειρά κυβερνήσεων του Ενωτικού Κόμματος. Σχεδόν κάθε υπουργός αυτών των κυβερνήσεων ήταν μέλη του Προτεσταντικού Τάγματος της Οράγγης. Σχεδόν όλοι οι δικαστές ήταν προτεστάντες, πολλοί από αυτούς στενά συνδεδεμένη με το Ενωτικό Κόμμα. Η νέα αστυνομική δύναμη της Βόρειας Ιρλανδίας ήταν η Βασιλική Αστυνομία του Όλστερ, το οποίο διαδέχθηκε τη Royal Irish Constabular. Είχε σχεδόν αμιγώς προτεσταντική σύνθεση και δεν είχε λειτουργική ανεξαρτησία, ανταποκρινόμενη στις οδηγίες των υπουργών της κυβέρνησης. Η Βασιλική Αστυνομία και η εφεδρική Ειδική Αστυνομία του Όλστερ ήταν στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις λόγω της απειλής από τον ΙΔΣ. Είχαν στη διάθεσή τους τον Νόμο για τις Ειδικές Εξουσίες, ένα σαρωτικό νομοσχέδιο που επέτρεπε συλλήψεις χωρίς ένταλμα, εγκλεισμό χωρίς δίκη, απεριόριστες εξουσίες έρευνας και απαγορεύσεις σε συναντήσεις και δημοσιεύσεις».
Το Εθνικιστικό Κόμμα ήταν το κύριο πολιτικό κόμμα που ερχόταν σε αντιπαράθεση με τις ενωτικές κυβερνήσεις. Ωστόσο, τα εκλεγμένα μέλη του συχνά απείχαν σαν μορφή διαμαρτυρίας από το κοινοβούλιο της Βόρειας Ιρλανδίας και πολλοί εθνικιστές δεν ψήφισαν στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Άλλες πρώιμες εθνικιστικές ομάδες που έκαναν εκστρατεία κατά της διχοτόμησης περιελάμβαναν τον Εθνικό Σύνδεσμο του Βορρά (που ιδρύθηκε το 1928), το Βόρειο Συμβούλιο για την Ενότητα (που ιδρύθηκε το 1937) και τον Ιρλανδικό Σύνδεσμο κατά της διαίρεσης (που ιδρύθηκε το 1945).
Εφιάλτης (ταινία, 1961)
Ο Εφιάλτης είναι ελληνικό ψυχολογικό θρίλερ του 1961. Αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ερρίκου Ανδρέου. Είναι, ίσως, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα ψυχολογικού θρίλερ στον ελληνικό κινηματογράφο με φανερές επιρροές από ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ όπως το Ψυχώ, και τις θεωρίες ψυχανάλυσης του Σίγκμουντ Φρόυντ.
Βόρεια Ιρλανδία
Εποχή της προτεσταντικής διακυβέρνησης
Οι ενωτικές κυβερνήσεις και ορισμένες τοπικές αρχές υπό την κυριαρχία των ενωτιστών, κατηγορήθηκαν ότι ασκούσαν διακρίσεις κατά της καθολικής και της ιρλανδικής εθνικιστικής μειονότητας. ιδίως όσον αφορά τη χάραξη των ορίων των εκλογικών περιφερειών, την κατανομή των δημόσιων κατοικιών, την απασχόληση στον δημόσιο τομέα και την αστυνόμευση. Ενώ ορισμένες μεμονωμένες κατηγορίες ήταν αβάσιμες ή υπερβολικές, υπάρχουν αρκετές αποδεδειγμένες περιπτώσεις που δείχνουν «ένα συνεπές και αδιαμφισβήτητο μοτίβο εσκεμμένων διακρίσεων κατά των Καθολικών». Δεκαετίες αργότερα, ο ενωτικός πρώτος υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας, Ντέιβιντ Τριμπλ, είπε ότι ήταν ένα «κρύο σπίτι» για τους Καθολικούς.
Εφιάλτης (ταινία, 1961)
Πλοκή
Όταν πεθαίνει ο πατέρας της, η Άννα Μαργκό (Βούλα Χαριλάου) φεύγει από το πατρικό της σπίτι και πηγαίνει να μείνει σ' ένα ξενοδοχείο, εγκαταλείποντας τη μητέρα της (Αθηνά Μιχαηλίδου) και τον αδελφό της Αλέξανδρο (Θανάσης Μυλωνάς), καθώς είναι δυσαρεστημένη μαζί τους για το θέμα της κληρονομιάς. Δέχεται ένα απειλητικό τηλεφώνημα από κάποια που παρουσιάζεται ως Εύη Λινάρδου, και ζητά τη βοήθεια ενός φίλου της που είναι δικηγόρος, του Τώνη Καρζή (Μιχάλης Νικολινάκος). Ο Καρζής, προσπαθώντας να βρει τη Λινάρδου, επισκέπτεται τον ζωγράφο Μπάμπη Φωκά (Σταύρος Ξενίδης) και τον φωτογράφο Βαλεντίνο (Ζαννίνο), για τους οποίους εκείνη είχε ποζάρει, πλην χωρίς αποτέλεσμα. Ο Βαλεντίνο και ο Αλέξανδρος (μαθητής του στη φωτογραφία) δολοφονούνται. Η Άννα εξαφανίζεται. Αλλά η άκρη του νήματος βρίσκεται, όταν ο Καρζής συναντά την αληθινή Εύη Λινάρδου, η οποία, όπως έχει πληροφορηθεί, είναι πρώην σύζυγος του Αλέξανδρου και παλιά φίλη της Άννας. Διαπιστώνεται τότε ότι η Άννα έχει διχασμένη προσωπικότητα.
Βόρεια Ιρλανδία
Εποχή της προτεσταντικής διακυβέρνησης
Τον Ιούνιο του 1940, σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνει το ουδέτερο ιρλανδικό κράτος να συμμετάσχει στο πλευρό των Συμμάχων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ υπέδειξε στον τάισεχ Έιμαν ντε Βαλέρα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα πίεζε υπέρ της ένωσης της Ιρλανδίας, αλλά πιστεύοντας ότι ο Τσόρτσιλ δεν μπορούσε να επιτύχει, ο ντε Βαλέρα αρνήθηκε την προσφορά. Οι Βρετανοί δεν ενημέρωσαν την κυβέρνηση της Βόρειας Ιρλανδίας ότι είχαν κάνει την προσφορά στην κυβέρνηση του Δουβλίνου και η απόρριψη του ντε Βαλέρα δημοσιοποιήθηκε το 1970.
Εφιάλτης (ταινία, 1961)
Πληροφορίες
Η καταδιωκτική φωνή της Εύης Λινάρδου στο τηλέφωνο ανήκει στην Κία Μπόζου.
Βόρεια Ιρλανδία
Εποχή της προτεσταντικής διακυβέρνησης
Ο νόμος για το καθεστώς της Ιρλανδίας του 1949 έδωσε την πρώτη νομική εγγύηση ότι η περιοχή δεν θα έπαυε να είναι μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου χωρίς τη συγκατάθεση του Κοινοβουλίου της Βόρειας Ιρλανδίας.
Από το 1956 έως το 1962, ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός πραγματοποίησε μια περιορισμένη αντάρτικη εκστρατεία σε παραμεθόριες περιοχές της Βόρειας Ιρλανδίας, την Εκστρατεία των συνόρων. Στόχευε να αποσταθεροποιήσει τη Βόρεια Ιρλανδία και να επανενώσει το νησί, αλλά απέτυχε.
Το 1965, ο Πρωθυπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας Τέρενς Ο΄ Νιλ συναντήθηκε με τον Τάισεχ, Σιν Λεμάς. Ήταν η πρώτη συνάντηση μεταξύ των δύο αρχηγών κυβερνήσεων μετά τη διχοτόμηση.
Οι Ταραχές
αριστερά|μικρογραφία|Φορείς που ευθύνονται για τους θανάτους που σχετίζονται με τις Ταραχές μεταξύ 1969 και 2001 Οι Ταραχές, οι οποίες ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αποτελούνταν από περίπου 30 χρόνια επαναλαμβανόμενων πράξεων έντονης βίας κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν 3.254 άνθρωποι με πάνω από 50.000 απώλειες. Από το 1969 έως το 2003 σημειώθηκαν πάνω από 36.900 περιστατικά πυροβολισμών και πάνω από 16.200 βομβαρδισμοί ή απόπειρες βομβιστικών επιθέσεων που σχετίζονται με τις αραχές. Η σύγκρουση προκλήθηκε από το αμφισβητούμενο καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας εντός του Ηνωμένου Βασιλείου και τις διακρίσεις σε βάρος της ιρλανδικής εθνικιστικής μειονότητας από την κυρίαρχη ενωτική πλειοψηφία. Από το 1967 έως το 1972 η Ένωση Πολιτικών Δικαιωμάτων της Βόρειας Ιρλανδίας, η οποία βασίστηκε στο πρότυπο του αμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, ηγήθηκε μιας εκστρατείας πολιτικής αντίστασης στις αντικαθολικές διακρίσεις στη στέγαση, την απασχόληση, την αστυνόμευση και τις εκλογικές διαδικασίες. Το δικαίωμα ψήφου για τις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης απέκλειε πάνω από το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος. Ενώ η πλειονότητα των ψηφοφόρων που δεν είχαν δικαίωμα ψήφου ήταν Προτεστάντες, οι Καθολικοί υπερεκπροσωπούνταν επειδή ήταν φτωχότεροι και είχαν περισσότερους ενήλικες να ζουν ακόμα στο σπίτι της οικογένειας.
Ως συνέπεια της επιδείνωσης της κατάστασης ασφάλειας, η αυτόνομη περιφερειακή κυβέρνηση για τη Βόρεια Ιρλανδία ανεστάλη το 1972. Παράλληλα με τη βία, υπήρχε ένα πολιτικό αδιέξοδο μεταξύ των μεγάλων πολιτικών κομμάτων (μεταξύ τους και των κομμάτων που καταδίκασαν τη βία) στη Βόρεια Ιρλανδία, σχετικά με το μελλοντικό καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας και τη μορφή διακυβέρνησης που θα έπρεπε να υπάρχει στη Βόρεια Ιρλανδία. Το 1973, η Βόρεια Ιρλανδία διεξήγαγε δημοψήφισμα για να καθορίσει εάν έπρεπε να παραμείνει στο Ηνωμένο Βασίλειο ή να ενταχθεί στους κόλπους της ενωμένης Ιρλανδίας. Η ετυμηγορία ήταν σε μεγάλο βαθμό υπέρ (98,9%) της διατήρησης της παρούσας κατάστασης. Περίπου το 57,5% του εκλογικού σώματος ψήφισε υπέρ, αλλά μόνο το 1% των Καθολικών ψήφισε μετά από μποϊκοτάζ που οργάνωσε το Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα.
Ειρηνευτική διαδικασία
Τα νέα άρθρα 2 και 3, τα οποία προστέθηκαν στο Σύνταγμα της Ιρλανδίας για να αντικαταστήσουν τα προηγούμενα άρθρα, αναγνωρίζουν σιωπηρά ότι το καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας και οι σχέσεις της με το υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο και με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας θα αλλάξουν μόνο με τη συμφωνία της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων τόσο στη Βόρεια Ιρλανδία όσο και στην Ιρλανδία. Η διάταξη περί έγκρισης μιας δυνητικής ένωσης της Βόρειας Ιρλανδίας από τους εκλογείς και των δύο Ιρλανδιών έγινε φανερή και στη Συμφωνία του Μπέλφαστ, η οποία υπογράφηκε το 1998 και επικυρώθηκε με δημοψηφίσματα που πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα τόσο στη Βόρεια Ιρλανδία όσο και στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αναγνώρισε για πρώτη φορά, τη λεγόμενη «ιρλανδική διάσταση»: την αρχή ότι ο λαός του νησιού της Ιρλανδίας στο σύνολό του έχει το δικαίωμα, χωρίς καμία εξωτερική παρέμβαση., να λύσει τα θέματα μεταξύ Βορρά και Νότου με κοινή συναίνεση. Η τελευταία δήλωση ήταν το κλειδί για να την υποστηρίξουν οι εθνικιστές. Δημιουργήθηκε μια αποκεντρωμένη κυβέρνηση με κοινοβούλιο στο αρχοντικό του Στόρμοντ, οποία πρέπει να αποτελείται τόσο από ενωτικά όσο και από εθνικιστικά κόμματα. Η λειτουργία των θεσμών ανεστάλη από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου το 2002 μετά από καταγγελίες της Αστυνομικής Υπηρεσίας της Βόρειας Ιρλανδίας για κατασκοπεία από άτομα που εργάζονταν για το Σιν Φέιν στη Συνέλευση, το λεγόμενο Στόρμοντγκεϊτ. Η προκύπτουσα έρευνα εναντίον του κατηγορούμενου μέλους του Σιν Φέιν αργότερα έκλεισε.
Στις 28 Ιουλίου 2005, ο Προσωρινός ΙΔΣ κήρυξε το τέλος της εκστρατείας του και έκτοτε αφοπλίστηκε, με την παρόπλιση του οπλοστασίου του. Αυτή η τελική πράξη αφοπλισμού πραγματοποιήθηκε υπό την παρακολούθηση της Ανεξάρτητης Διεθνούς Επιτροπής για τον Αφοπλισμό (ΑΔΕΑ) και δύο εξωτερικών μαρτύρων της εκκλησίας. Πολλοί ενωτικοί, ωστόσο, παρέμειναν δύσπιστοι. Η ΑΔΕΑ επιβεβαίωσε αργότερα ότι οι κύριες πιστές παραστρατιωτικές ομάδες, η Ένωση Άμυνας του Όλστερ, η Εθελοντική Δύναμη του Όλστερ και οι Κομάντο Κοκκινοχέρηδες, είχαν παροπλίσει το οπλοστάσιο τους, με μάρτυρες του πρώην αρχιεπίσκοπου Ρόμπιν Ιμς και ενός πρώην ανώτατου δημόσιου υπαλλήλου.
Οι πολιτικοί που εκλέχθηκαν στη Συνέλευση στις εκλογές του 2003 συνεδρίασαν στις 15 Μαΐου 2006 βάσει του νόμου της Βόρειας Ιρλανδίας του 2006 με σκοπό την εκλογή πρώτου υπουργού και αναπληρωτή πρώτου υπουργού της Βόρειας Ιρλανδίας και την επιλογή των μελών μιας εκτελεστικής εξουσίας (πριν από 25 Νοεμβρίου 2006) ως προκαταρκτικό βήμα για την αποκατάσταση της αποκεντρωμένης κυβέρνησης.
Μετά τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Μαρτίου 2007, η αποκεντρωμένη κυβέρνηση αποκαταστάθηκε στις 8 Μαΐου 2007 με τον ηγέτη του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος Ίαν Πέισλι και τον αναπληρωτή ηγέτη του Σιν Φέιν Μάρτιν Μακγκίνες να αναλαμβάνουν καθήκοντα πρώτου υπουργού και αναπληρωτή πρώτου υπουργού, αντίστοιχα. Στη Λευκή Βίβλο για την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επανέλαβε τη δέσμευσή της να τηρήσει τη Συμφωνία του Μπέλφαστ. Όσον αφορά το καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας, ανέφερε ότι η «σαφώς δηλωμένη προτίμηση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου είναι να διατηρήσει την τρέχουσα συνταγματική θέση της Βόρειας Ιρλανδίας: ως τμήμα του ΗΒ, αλλά με ισχυρούς δεσμούς με την Ιρλανδία».
Γεωγραφία και αυτοδιοίκηση
Η Βόρεια Ιρλανδία βρίσκεται στο βόρειο-βορειοανατολικό τμήμα του νησιού της Ιρλανδίας και αποτελείται από έξι εκ των παραδοσιακών εννέα κομητειών της ιστορικής Ιρλανδικής επαρχίας του Όλστερ. Δημιουργήθηκε ως μια ξεχωριστή διαίρεση του Ηνωμένου Βασιλείου στις 3 Μαΐου 1921 υπό τον Νόμο της Ιρλανδικής Κυβέρνησης του 1920, αν και οι συνταγματικές του ρίζες βρίσκονται στον Νόμο της Ένωσης 1800 μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Για πάνω από 50 έτη είχε τη δική της αποκεντρωμένη κυβέρνηση και κοινοβούλιο. Η λειτουργία αυτών των θεσμών ανεστάλη το 1972 ενώ καταργήθηκαν το 1973. Επανειλημμένες προσπάθειες να αποκατασταθεί η αυτοδιοίκηση κατέληξε στην εγκαθίδρυση της σημερινής Εκτελεστικής Εξουσίας της Βόρειας Ιρλανδίας και της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας.
Κυβέρνηση και πολιτική
μικρογραφία|200px|[[Κτήρια του Κοινοβουλίου (Βόρεια Ιρλανδία)|Κτήρια του Κοινοβουλίου στο Στόρμοντ, στο Μπέλφαστ, έδρα της συνέλευσης]] μικρογραφία|Ένα διάγραμμα ροής που απεικονίζει όλα τα πολιτικά κόμματα που υπήρξαν σε όλη την ιστορία της Βόρειας Ιρλανδίας και οδήγησαν στη σύστασή της (που καλύπτει το 1889 έως το 2020). Η Βόρεια Ιρλανδία έχει αποκεντρωμένη κυβέρνηση μέσα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχει μια Εκτελεστική Εξουσία της Βόρειας Ιρλανδίας μαζί με τη Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας με 108 μέλη να αντιμετωπίζουν τα αποκεντρωμένα ζητήματα με την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου για τα δεσμευμένα θέματα (reserved matters).
Έπειτα από τρία χρόνια (10 Ιανουαρίου 2017 ως 10 Ιανουαρίου 2020) η Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας άρχισε να λειτουργεί ξανά.