cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγγελος Θεοδωρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Σεπτέμβριο του 1944 είχε ενεργή συμμετοχή στην ίδρυση του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ), του οποίου υπήρξε μέλος, και μεταπολεμικά στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας «Στάθμη». Συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις εντός και εκτός συνόρων. Αν και επηρεάστηκε από τον εξπρεσιονισμό, ο ίδιος κατέτασσε τον εαυτό του στους νεοϊμπρεσιονιστές. Το 1960 έλαβε το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικα. Πέθανε στην Αθήνα το 1965.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Σβέτι Στέφαν
Το Σβέτι Στέφαν ή Άγιος Στέφανος (σερβικά κυριλλικά: Свети Стефан) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα. Πρόκειται για πρώην ψαροχώρι, το οποίο, στην συνέχεια, μετατράπηκε σε ξενοδοχειακό συγκρότημα.
Ο Βλαντιμίρ Μίτροβιτς ήταν αρχικός διευθυντής του ξενοδοχείου, προτού αυτό αγοραστεί από τον Όμιλο Ρέστη. Αριθμός πολιτικών και καταξιωμένων ηθοποιών του κινηματογράφου το έχουν επιλέξει, κατά καιρούς, ως τόπο διακοπών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Άγιος Φίλιππος, Μπαρμπάντος
Ο Άγιος Φίλιππος (αγγλικά: Saint Philip) είναι μια ενορία του Μπαρμπάντος. Έχει έκταση 60 τ.χλμ. και πληθυσμό 25.110 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σιξ Κρος Ρόουντς.
Δημογραφία
Ο Άγιος Φίλιππος είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2000 25.110 κατοίκους με πυκνότητα 419 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι η Σιξ Κρος Ρόουντς με λιγότερους από 1.000 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Αγιος Φιλιππος
Σουλεϊμάν Β΄ της Περσίας
O Mιρ Σαγιέντ Mουχάμαντ Mαρασί (Ιούνιος 1714 – Μάιος 1763), περισσότερο γνωστός με το δυναστικό του όνομα Σουλεϊμάν Β΄, ήταν ένας διεκδικητής των Σαφαβιδών, που κατάφερε για λίγο να γίνει ηγεμόνας ορισμένων περιοχών τού Ιράν από το 1749 έως το 1750. Ήταν υπεύθυνος για τις υποθέσεις τού ιερού τού Ιμάμη Ρεζά στην πόλη Μασχάντ.
Ο νεαρός Σαχρόχ είχε ενθρονιστεί στη Mασχάντ τον Οκτώβριο του 1748 από Ιρανούς ευγενείς. Δύο μήνες αργότερα ο Ιμπραήμ αυτοανακηρύχτηκε σάχης, αλλά νικήθηκε και τράπηκε σε φυγή. Ο Σαγίντ Mουχάμαντ αρνήθηκε να τον δεχτεί στο ιερό της πόλης Mασάντ. Η μητέρα τού Σαγίντ Μουχάμαντ ήταν κόρη τού σάχη Σουλεϊμάν Α΄ των Σαφαβιδών και έτσι το 1750 ενθρονίστηκε από τον Μιρ Αλάμ Χαν Χουζαϊμά και ορισμένους Κούρδους και Τζαλαγιρίδες αρχηγούς ως Σουλεϊμάν Β΄. Ο Σαχρόχ τυφλώθηκε, αλλά αποκαταστάθηκε στον θρόνο μετά από λίγους μόνο μήνες, καθώς ο Σουλεϊμάν Β΄ απομακρύνθηκε και τυφλώθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Σαφαβίδες
Λιβαδάκια Μεσσηνίας
Τα Λιβαδάκια ή Λειβαδάκια, είναι ημιορεινό χωριό σε υψόμετρο 129 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και βρίσκεται νοτιοδυτικά, στο νομό Μεσσηνίας.
Ιστορικό
Ο οικισμός Λιβαδάκια το 1889 προσαρτάται στο παλαιό Δήμο Κολωνίδων (ημερομηνία μεταβολής: 04/10/1889) και το 1912 αποσπάται από το Δήμο Κολωνίδων και προσαρτάται στην Κοινότητα Βασιλιτσίου (ημερομηνία μεταβολής: 31/08/1912). Το 1997 αποσπάται από την Κοινότητα Βασιλιτσίου και προσαρτάται στο πρώην Δήμο Κορώνης (ημερομηνία μεταβολής: 04/12/1997) ενώ το 2010 ο οικισμός αποσπάται από το Δήμο Κορώνης και προσαρτάται στο Δήμο Πύλου - Νέστορος (ημερομηνία μεταβολής: 07/06/2010).
Τα Λιβαδάκια έχουν πληθυσμό 37 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Βασιλιτσίου, της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος, της Περιφέρειας Πελοποννήσου, όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ενώ κατά το παρελθόν και μέχρι το 2010, τα Λιβαδάκια, με βάση το Σχέδιο Καποδίστριας, ανήκαν στον πρώην Δήμο Κορώνης. Το χωριό Λιβαδάκια βρίσκεται στο μέσο του δρόμου, που ξεκινά από το σημείο της διασταύρωσης της Επαρχιακής Οδού (13α) Κορώνης - Μεθώνης, στο ύψος της παραλίας του Κρυονερίου και του αγροτικού δρόμου με κατεύθυνση την Χρυσοκελλαριά.Εκτος απο τα σπιτια του χωριου υπαρχει ο Ιερος Ναος Αγιου Διονυσιου
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 37 μόνιμους κατοίκους,.
Επισήμανση: Στην απογραφή του 1928 ο πληθυσμός των οικισμών Λιβαδάκια και Βασιλίτσι απογράφηκε και αναφέρεται ενιαία ως εξής:
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783442" longitude="21.883392" zoom="13" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Έμιλ Κρεμενλίεφ
Ο Έμιλ Γκεοργκίεφ Κρεμενλίεφ (γεννημένος στη Σόφια στις 13 Αυγούστου του 1969) είναι Βούλγαρος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Έμιλ Κρεμενλίεφ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε πολύ μικρή ηλικία στις ακαδημίες της Slavia Sofia. Το 1988 άρχισε να παίρνει ευκαιρίες στην πρώτη ομάδα της Slavia Sofia, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1993. Εκείνη τη χρονιά μεταπήδησε στη Levski Sofia.
Τον Ιανουάριο του 1996 άφησε τη Βουλγαρία και τη Levski Sofia, και ταξίδεψε στην Ελλάδα ώστε να αγωνιστεί δανεικός με τα χρώματα του Ολυμπιακού. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για λίγους μόλις μήνες, πραγματοποιώντας 12 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 1 γκολ.
Στις αρχές του 2001, ο Κρεμενλίεφ άφησε τη Βουλγαρία και μεταπήδησε στη Γερμανία ώστε να αγωνιστεί με τα χρώματα της FC Union Berlin. Μετά από ένα χρόνο στη γερμανική ομάδα, ο Κρεμενλίεφ άφησε την FC Union Berlin (27 εμφανίσεις, 1 γκολ) και επέστρεψε στη Βουλγαρία για χάρη της Spartak Varna, στην οποία ωστόσο παρέμεινε μόνο για κάποιους μήνες,πραγματοποιώντας συνολικά 21 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 3 γκολ.
Το 2002, αγωνίστηκε στην PFK Marek Dupnitsa, με την οποία όμως είχε πραγματοποιήσει μόνο μία εμφάνιση. Το 2003 μεταπήδησε για λίγους μήνες στην FC Conegliano German, με την οποία πραγματοποίησε 4 εμφανίσεις,χωρίς να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Το 2003, ο Κρεμενλίεφ μεταπήδησε στην Kazichene FC, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 2007, όταν και σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Με την Kazichene FC, πραγματοποίησε συνολικά 61 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 21 γκολ.
Διεθνής καριέρα
Ο Έμιλ Γκεοργκίεφ Κρεμενλίεφ αγωνίστηκε συνολικά 25 φορές με την Εθνική Βουλγαρίας, χωρίς όμως να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ. Ο Κρεμενλίεφ ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας της Βουλγαρίας που έφτασε στα ημιτελικά του Μουντιάλ του 1996, ενώ αγωνίστηκε και στο Euro του 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέφσκι Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Σπάρτακ Βάρνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Μάρεκ Ντούπνιτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Τσερνομόρετς Μπουργκάς Σόφια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Ουνιόν Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία)
Όμπερχαουζεν
Το Όμπερχαουζεν (γερμανικά: Oberhausen ) είναι πόλη της Γερμανίας, η οποία βρίσκεται στο δυτικό μέρος της κοιλάδας του Ρουρ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Ντίσελντορφ.
Γεωγραφική θέση
Το Όμπερχαουζεν εκτείνεται ανάμεσα στους ποταμούς Ρουρ και Έμσερ, οι οποίοι πορευόμενοι από ανατολή προς δύση καταλήγουν στον Ρήνο. Στον περιφερειακό προγραμματισμό είναι ταξινομημένο ως μεσαίο αστικό κέντρο.
Πόλη
Η πόλη του Όμπερχαουζεν έχει επιφάνεια 77 χμ². Εκτείνεται κατά 14,6 χμ από βορρά προς νότο και 10,6 χμ από ανατολή προς δύση. Το μήκος των συνόρων της πόλης ανέρχεται σε 48 χμ, το μέσο υψόμετρο σε 50 μ άνω της θάλασσας. Το γεωγραφικό κέντρο της πόλης βρίσκεται στο Στερκράντε, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 51° 31' Β και 6° 51' Ε.
Το 1975 η πόλη διαιρέθηκε διοικητικά σε τρεις δήμους: Αλτ-Όμπερχαουζεν, Όστερφελντ και Στέρκραντε, από τους οποίους ο κάθε ένας διαθέτει αντιπροσωπεία περιοχής. Οι αντιπροσωπείες περιοχής αποτελούνται (αναλόγως με τον πληθυσμό του συγκεκριμένου δήμου) από 15-19 μέλη, τα οποία ψηφίζονται κάθε πέντε χρόνια στις τοπικές εκλογές.
Για λόγους στατιστικής οι δήμοι διαιρούνται στις εξής συνοικίες, οι οποίες συνήθως έχουν τα παραδοσιακά ονόματα παλιών χωριών από τα οποία προήλθαν:
Γειτονικές πόλεις
Το Όμπερχαουζεν συνορεύει στο νότο με το Μύλχαϊμ, νοτιοανατολικά με το Έσσεν, βορειοανατολικά με το Μπότροπ, βορειοδυτικά με το Ντίνσλακεν και νοτιοδυτικά με το Ντούισμπουργκ.
Ιστορία
thumb|Το ανάκτορο Όμπερχαουζεν, το οποίο έδωσε το όνομα στην πόλη.
Περιφερειακή αναδιοργάνωση
Πριν ακόμη από την ίδρυση του Όμπερχαουζεν, η έκταση της σημερινής πόλης μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα ήταν μοιρασμένη σε διαφορετικές κυριαρχίες. Έτσι π.χ. το Στίρουμ ήταν μέρος της Κομητείας Λίμπουργκ-Στίρουμ, ενώ το Λίριχ ανήκε στην εκκλησία του Έσσεν και το Μπούσχαουζεν μαζί με το Στέρκραντε ήταν μέρος του πρωσικού Δουκάτου Κλέβε. Από το 1815 και μετά ολόκληρη η σημερινή έκταση της πόλης βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Πρωσίας. Στα πλαίσια της διοικητικής ρύθμισης μέσω του πρωσικού κράτους, οι διάφορες περιοχές του σημερινού Όμπερχαουζεν μοιράστηκαν στις 23 Απριλίου 1816 στις νεοϊδρυόμενες γύρω πρωσικές κυβερνητικές περιοχές του Μύνστερ, Κλέβε και Ντίσελντορφ.
Η εποίκιση της περιοχής αυξήθηκε έντονα λόγω της εξόρυξης σιδηρομεταλλεύματος, κυρίως όμως λόγω του άνθρακα. Όπως και άλλα μέρη της κοιλάδας του Ρουρ, έτσι και το Όμπερχαουζεν από αγροτική περιοχή εξελίχθηκε σε βιομηχανική περιοχή με ορυχεία, χαλυβουργεία, και χημική βιομηχανία. Οι πρώτες μεταλλουργικές εγκαταστάσεις της κοιλάδας του Ρουρ λειτούργησαν στην (σημερινή) έκταση του Όμπερχαουζεν ακόμα νωρίτερα, το 1758. Για τον λόγο αυτό η πόλη λέγεται και Λίκνο της βιομηχανίας του Ρουρ (Wiege der Ruhrindustrie).
Στις 1 Φεβρουαρίου 1862 ιδρύθηκε ο νέος δήμος του Όμπερχαουζεν. Το όνομα προήλθε από τον κοντινό σιδηροδρομικό σταθμό (χτισμένος το 1847), ο οποίος με τη σειρά του πήρε το όνομα από το ανάκτορο του κόμη Βέστερχολτ στις όχθες του ποταμού Έμσερ, το οποίο σήμερα βρίσκεται εντός της πόλης του Όμπερχαουζεν. Ήδη δώδεκα χρόνια αργότερα, στις 10 Σεπτεμβρίου 1874, ο δήμος του Όμπερχαουζεν ανακηρύχτηκε σε πόλη. Το 1901 η πόλη του Όμπερχαουζεν κατοικούνταν από 40.000 ανθρώπους, ενώ σήμερα αριθμεί περίπου 220.000 κατοίκους.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
thumb|Θέα από το Gasometer, στον ορίζοντα φαίνεται το γειτονικό Έσσεν
¹ Αποτέλεσμα απογραφής
Εκπαίδευση και έρευνα
Το Όμπερχαουζεν είναι η μεγαλύτερη γερμανική πόλη δίχως πανεπιστημιακή σχολή. Το Ινστιτούτο Fraunhofer για περιβαλλοντική και ενεργειακή τεχνολογία (UMSICHT) έχει την έδρα του στο Όμπερχαουζεν. Εκτός αυτού, η πόλη διαθέτει κάθε είδους επαγγελματικών σχολών καθώς επίσης και μουσική σχολή.
Θέατρο και μουσεία
thumb|Το Βιομηχανικό Μουσείο Ρηνανίας Το θέατρο της πόλης κάτω από τη διεύθυνση του Γιοχάνες Λέπερ έχει πολύ καλή φήμη και εκτός της πόλεως. Τιμήθηκε πέντε συνεχόμενες φορές ως "καλύτερο θέατρο της Ρηνανίας".
Τα μουσεία της πόλης είναι το Ανάκτορο Όμπερχαουζεν (το κτήριο από το οποίο η πόλη δέχτηκε το όνομά της) και το Βιομηχανικό Μουσείο Ρηνανίας (Rheinisches Industriemuseum) δυτικά του σιδηροδρομικού σταθμού με έκθεση με θέμα 150 έτη ιστορίας σιδήρου και χάλυβα στην περιοχή Ρήνου και Ρουρ.
Το ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους αποτελεί από το 1954 σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής ζωής της πόλης.
Συναυλιακές αίθουσες
Μια μεγάλη αίθουσα πολλών χρήσεων είναι η König-Pilsener-ARENA (12.500 θέσεις) στο CentrO, το εμπορικό κέντρο της πόλεως. Εκεί πραγματοποιούνται συναυλίες, μιούζικαλ, διάφορα σόου αλλά και αθλητικές διοργανώσεις.
Μικρότερο, αλλά πολύ δημοφιλή συναυλιακό χώρο αποτελεί το Ebertbad, μια παλιά πισίνα κοντά στο θέατρο.
Κτήρια
thumb|Το πάρκο αναψυχής CentrO PARK, στο νέο εμπορικό κέντρο του Όμπερχαουζεν. Σημαντικό κτήριο και σήμα κατατεθέν της πόλης είναι το Ανάκτορο Όμπερχαουζεν (Schloss Oberhausen), ένα αριστοκρατικό κτίσμα στον ποταμό Έμσερ, το οποίο έδωσε το όνομα στην πόλη. Αφού κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δέχτηκε μεγάλες καταστροφές, ανοικοδομήθηκε και στεγάζει σήμερα την Γκαλερί Λούντβιγκ.
Στο Άλτμαρκτ, το κεντρικό παζάρι, βρίσκεται το σήμα κατατεθέν της περιοχής Αλτ-Όμπερχαουζεν: μια στήλη κλασικού στιλ με επιχρυσωμένο άγαλμα της θεάς Νίκης.
Στα αξιοθέατα ανήκει και το κτήριο του δημαρχείου. Χτίστηκε το 1930 στο τότε δημοφιλές στιλ του εξπρεσιονισμού.
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2014
Ο τελικός του Uefa Champions League για την περίοδο 2013-2014 διεξήχθη στη Λισαβόνα, ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Μαδρίτης, την Ρεάλ Μαδρίτης και την Ατλέτικο Μαδρίτης. Ο αγώνας έγινε την Κυριακή 24 Μαίου 2014 στο Estádio da Luz. Το τελικό σκορ του αγώνα ήταν 4-1 με νικήτρια την ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης που επικράτησε στην παράταση μετά το 1-1 του αρχικού ενενηνταλέπτου. Τα γκολ των Γκάρεθ Μπέιλ, Μαρσέλο, Κριστιάνο Ρονάλντο στην παράταση, αλλά και του Σέρχιο Ράμος στο 93ο λεπτό ήταν αυτά που χάρισαν την νίκη στη Βασίλισσα της Ευρώπης. Η Ατλέτικο Μαδρίτης είχε προηγηθεί στο πρώτο ημίχρονο με γκολ του Ντιέγκο Γοδίν.,Αυτός ήταν ο 10ος τίτλος (La decima) που κατάκτησε η Ρεάλ Μαδρίτης στο θεσμό του Uefa Champions League (πριν ήταν Κύπελλο Πρωταθλητριών), 12 χρόνια μετά την τελευταία της κατάκτηση του τροπαίου το 2002.
Όμπερχαουζεν
Κτήρια
Ένα από αρχιτεκτονικής πλευράς ιδιαίτερα αξιόλογο μέρος αποτελεί η πλατεία Ειρήνης (Friedensplatz). Δεξιά και αριστερά υπάρχουν κτήρια εξπρεσιονιστικού στιλ, μεταξύ άλλων και το κτίριο της αστυνομίας από το 1923. Ενώ δεξιά και αριστερά σειρές από δέντρα και σιντριβάνια δίνουν στην πλατεία τον αυστηρά συμμετρικό χαρακτήρα της, απέναντι υψώνεται το παραδοσιακού στιλ κτήριο του δικαστηρίου (1907). Στις αρχές του 20ου αιώνα η πλατεία αυτή χτίστηκε ως συνδετικό στοιχείο μεταξύ σιδηροδρομικού σταθμού και της αγοράς (Άλτμαρκτ) του Αλτ-Όμπερχαουζεν. Μέχρι τότε υπήρχαν εκεί βιομηχανικές εγκαταστάσεις. thumb|Gasometer και περιβάλλον
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2014
Οι ποδοσφαιριστές που σκόραραν ήταν κατά σειρά οι:
Όμπερχαουζεν
Κτήρια
Οι πολυάριθμες εργατικές συνοικίες του 19ου αιώνα αποτελούν επίσης χαρακτηριστικό αξιοθέατο της περιοχής, όπως π.χ. η συνοικία του Άιζενχαϊμ της περιοχής Όστερφελντ.
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2014
Ως νικητές της διοργάνωσης για τη σαιζόν 2013-2014 η Ρεάλ Μαδρίτης κατάφερε να κερδίσει την συμμετοχή της στο Uefa Super Cup 2014, όπου και αντιμετώπισε την νικήτρια του Uefa Europa League, Σεβίλλη. Το τελικό σκορ ήταν 2-0 υπέρ της Ρεάλ Μαδρίτης κατακτώντας και αυτό το κύπελλο.
Όμπερχαουζεν
Κτήρια
Την δεκαετία του 1990 χτίστηκε σε πρώην βιομηχανική περιοχή της Thyssen το νέο κέντρο αναψυχής και εμπορίου της πόλης (Neue Mitte Oberhausen, γνωστό και ως CentrO). Έτσι, με μεγάλες επενδύσεις στην υποδομή και με την εγκατάσταση σύγχρονων βιομηχανιών και υπηρεσιών εξασφαλίστηκε ο δομικός της εκσυγχρονισμός. Ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο αποτελεί τον πυρήνα του CentrO. Άλλα σημαντικά μέρη είναι η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων König-Pilsener-ARENA (12.500 θέσεις), το πάρκο ψυχαγωγίας CentrO PARK, κινηματογράφος πολλαπλών αιθουσών, το Sea-Life, η μαρίνα (ιστιοπλοϊκός λιμένας), και μια αίθουσα για μιούζικαλ (TheatrO CentrO).
Δίπλα από το CentrO υπάρχει άλλο ένα σήμα κατατεθέν της πόλης, το Γκαζόμετρο (Gasometer), το οποίο με ύψος 117,5 μέτρα αποτελεί απομεινάρι των παλιών βιομηχανικών εγκαταστάσεων της περιοχής. Σήμερα έχει μετατραπεί σε χώρο διοργανώσεων και χρησιμοποιείται και ως ξάγναντο, αφού μπορεί κανείς να βλέπει μακριά τη γύρω περιοχή, μέχρι και γειτονικές πόλεις.
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2014
Η πορεία προς τον τελικό
Η Ρεάλ Μαδρίτης αφότου κατάφερε να βγει πρώτη στον 2ο όμιλο μένοντας αήττητη, κλήθηκε να αντιμετωπίσει 3 γερμανικές ομάδες στον δρόμο για τον τελικό. Νικώντας 5 από τους 6 αγώνες προκρίθηκε στον τελικό μετά το επιβλητικό 4-0 επί της Μπάγιερν Μονάχου στο Μόναχο. Η Ατλέτικο Μαδρίτης κέρδισε με ευκολία τον 7ο όμιλο του UEFA Champions League σημειώνοντας 5 νίκες και μόλις 1 ισοπαλία. Στη συνέχεια απέκλεισε κατά σειρά τις Μίλαν, Μπαρτσελόνα και Τσέλσι.
Όμπερχαουζεν
Αθλητισμός
Με περισσότερους από 250 αθλητικούς συλλόγους το Όμπερχαουζεν διαθέτει πλούσια προσφορά στις αθλητικές δυνατότητες. Η γνωστότερη ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Ροτ-Βάις Όμπερχαουζεν.
Επίτιμοι πολίτες
Η πόλη του Όμπερχαουζεν έχρισε τα ακόλουθα άτομα επίτιμους πολίτες. Οι επίτιμοι πολίτες αναφέρονται σε χρονολογική σειρά από τον παλαιότερο στον πιο πρόσφατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Πέερ Στάινμπρουκ
Ο Πέερ Στάινμπρουκ (γερμ. Peer Steinbrück) είναι Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πολιτικός. Διετέλεσε ομοσπονδιακός υπουργός οικονομικών της πρώτης κυβέρνησης Μέρκελ την περίοδο 2005-2009. Είναι υποψήφιος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος για την καγκελαρία της χώρας στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013, όπως ανακοινώθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2012.
Βιογραφία
Μετά την αποφοίτηση, δούλεψε για διάφορα γερμανικά υπουργεία και, από το 1978 έως το 1981 δούλεψε στο γραφείο του καγκελάριου Χέλμουτ Σμιτ. Τη δεκαετία του 1980 ήταν επικεφαλής προσωπικού του τότε πρωθυπουργού της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας Γιοχάνες Ράου.
To 1993 έγινε υπουργός Οικονομίας και Υποδομών στο κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ύστερα, επέστρεψε στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, όπου έγινε υπουργός Οικονομίας και Υποδομών το 1998 και υπουργός Οικονομικών το 2000.
Στις εκλογές του 2005, οι σοσιαλδημοκράτες έχασαν από τη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση. Η ήττα αυτή επηρέασε και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, καθώς ο τότε καγκελάριος Γκέρχαρτ Σρέντερ προκήρυξε πρόωρες εκλογές, στις οποίες επικράτησαν οι χριστιανοδημοκράτες.
Μετά τις εκλογές, δημιουργήθηκε μία μεγάλη κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ των χριστιανοδημοκρατών και τον σοσιαλδημοκρατών υπό τη νέα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και ο Στάινμπρουκ έγινε ομοσπονδιακός υπουργός οικονομικών. Από το 2005 ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, ενώ θεωρείται μέλος της συντηρητικής πτέρυγας του κόμματος.
Τον Δεκέμβριο του 2008 άσκησε κριτική στη βρετανική Κεϊνσιανή οικονομία στο περιοδικό Newsweek, πράγμα που προκάλεσε αντιδράσεις. Επίσης, παρέμεινε σκεπτικός σε σχέση με την αποτελεσματικότητα μεγάλων δεσμών φορολογικών κινήτρων, δηλώνοντας ότι προκαλούν αύξηση στο δημόσιο χρέος.
Επίσης, άσκησε κριτική στη μυστικότητα των ελβετικών τραπεζών, που προκάλεσε ένταση μεταξύ Γερμανίας και Ελβετίας.
Είναι μέλος του Bundestag από το 2009 και κύριος εκπρόσωπος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος σε οικονομικά ζητήματα. Είναι, επίσης, υποψήφιος καγκελάριος της Γερμανίας για το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και κύριος αντίπαλος της Άνγκελα Μέρκελ.
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών της Γερμανίας
Εκλογές στη Σενεγάλη
Στη Σενεγάλη, που είναι ημιπροεδρική δημοκρατία, διεξάγονται εκλογές για τον τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, του οποίου η θητεία είναι επταετής. Τον Ιούνιο του 2009 θεσπίστηκε και το αξίωμα του Αντιπροέδρου. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Τη νομοθετική εξουσία ασκεί η Βουλή (Assemblée Nationale), η οποία εκλέγεται για πενταετή θητεία από το λαό και απαρτίζεται από 120 μέλη.
2019
Ο πρόεδρος Μακί Σαλ πέτυχε να επανεκλεγεί έπειτα από τις προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 24 Φεβρουαρίου 2019 από τον 1ο γύρο.
Προεδρικές εκλογές 1963-1978
Μετά την ανεξαρτησία της χώρας, εξελέγη πρώτος πρόεδρος το 1960 ο Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ. Στην πρώτη άμεση εκλογή του, στις προεδρικές εκλογές που έγιναν την 1η Δεκεμβρίου 1963, ο Σανγκόρ επανεκλέχθηκε στο ύπατο αξίωμα με ποσοστό 100%, καθώς δεν είχε αντίπαλο. Στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές, το κόμμα Σενεγαλέζικη Προοδευτική Ένωση κατέλαβε 80 έδρες (όλες τις έδρες). Οι γενικές εκλογές που έγιναν στις 25 Φεβρουαρίου 1968 ήταν οι πρώτες από την εγκαθίδρυση ενός μονοκομματικού καθεστώτος.Μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα ήταν η Σενεγαλέζικη Προοδευτική Ένωση (UPS), ο υποψήφιος της οποίας Σανγκόρ επανεκλέχθηκε πρόεδρος με ποσοστό 100% και το κόμμα κατέλαβε και τις 100 έδρες της Εθνοσυνέλευσης. Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Ιανουαρίου 1973 η UPS έλαβε όλες τις 100 έδρες και ο Σενγκόρ επανεξελέγη με ποσοστό 100%. Στις 26 Φεβρουαρίου 1978 ο Σανγκόρ επανεκλέχθηκε πρόεδρος για 5η θητεία, με ποσοστό 82,2% και οι Σοσιαλιστές κέρδισαν 82 έδρες από τις συνολικά 100. Οι εκλογές του 1978 ήταν οι πρώτες από το 1963 κατά τις οποίες πήραν μέρος περισσότερα από ένα κόμματα.
Γενικές εκλογές 1988
Στις 28 Φεβρουαρίου 1988 επανεξελέγη πρόεδρος ο Αμπντού Ντιουφ, επικρατώντας άλλων 3 υποψηφίων. Στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές, το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε τις 103 επί συνόλου 120 εδρών. Η συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές ήταν 57,9% και στις προεδρικές 58,8%.
1993
Ο σοσιαλιστής Αμπντού Ντιουφ επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Φεβρουαρίου 1993, κερδίζοντας άλλους 7 υποψήφιους και συγκεντρώνοντας το 58,4% των ψήφων. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 51,5%.
2000
Οι προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 27 Φεβρουαρίου και στις 19 Μαρτίου 2000 είχαν ως αποτέλεσμα τη νίκη του ηγέτη της αντιπολίτευσης, Αμπντουλάγε Γουάντ. Παρότι ο πρόεδρος Αμπντού Ντιουφ από το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο, τελικά ηττήθηκε από τον Γουάντ στον τελικό γύρο, στην πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας (από την εποχή της ανεξαρτησίας) που οι σοσιαλιστές έχασαν τις εκλογές.
2012
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν σε δύο γύρους το 2012, Πρόεδρος εξελέγη ο Μακί Σαλ.
Πρόεδρος, 26 Φεβρουαρίου και 25 Μαρτίου 2012 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top rowspan="2"|Υποψήφιος !style="background-color:#E9E9E9" rowspan="2"|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2"|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2"|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|%
1959
Οι βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 22 Μαρτίου 1959 είχαν ως αποτέλεσμα τη νίκη της Σενεγαλέζικης Προοδευτικής Ένωσης, με ποσοστό συμμετοχής 74,5%.
Γενικές εκλογές 1963-1988
Την περίοδο 1963-1988 οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές (δείτε τα αποτελέσματα παραπάνω).
1993 και 1998
Στις 9 Μαΐου 1993 τις βουλευτικές εκλογές κέρδισε το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα (με 84 έδρες από τις συνολικά 120 στο κοινοβούλιο), με ποσοστό συμμετοχής γύρω στο 41%. Οι Σοσιαλιστές κέρδισαν και τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 1998, με 93 έδρες από τις συνολικά 140. Η συμμετοχή σε εκείνες τις εκλογές ήταν μόλις 38,8%.
2001
Στις 29 Απριλίου 2001 διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Εθνοσυνέλευσης. Η Άνω Βουλή (Γερουσία), η οποία ήταν υπό τον έλεγχο των Σοσιαλιστών, καταργήθηκε με δημοψήφισμα. Ο συνασπισμός Σοπί κέρδισε συνολικά 89 έδρες από τις 120 της Εθνοσυνέλευσης. Ο Σοπί απαρτιζόταν από το Σεναγαλέζικο Δημοκρατικό Κόμμα (Parti Démocratique Sénégalais), το Δημοκρατικό Σύνδεσμο- Κίνημα για το Εργατικό Κόμμα (Ligue Démocratique-Mouvement pour le Parti du Travial) και λοιπούς υποψηφίους.
2007
Στις εκλογές του 2007, που έγιναν στις 3 Ιουνίου, ο συνασπισμός Σοπί 2007 κέρδισε 131 έδρες. Πήραν μέρος συνολικά 14 κόμματα ή συνασπισμοί, ωστόσο οι εκλογές επισκιάστηκαν από την εκτεταμένη αποχή της αντιπολίτευσης.
Εκλογές Γερουσίας 2007
Η Γερουσία (Άνω Βουλή) λειτούργησε αρχικά μόνο το 1999 και καταργήθηκε με συνταγματική τροποποίηση το 2001 (έπειτα από δημοψήφισμα). Ωστόσο, επαναλειτούργησε το 2007 με 100 έδρες: οι 65 να διορίζονται από τον πρόεδρο και 35 να εκλέγονται από τους 12.000 βουλευτές και τοπικούς συμβούλους. Το κυβερνών Σενεγαλέζικο Δημοκρατικό Κόμμα (PDS) κέρδισε τις 34 από τις συνολικά 35 έδρες στις εκλογές για Γερουσία, που διεξήχθησαν στις 19 Αυγούστου 2007. Μία έδρα πήρε το κόμμα And-Jëf/Αφρικανικό Κόμμα για Δημοκρατία και Σοσιαλισμό (AJ/PADS). Άλλες 4 ομάδες πήραν μέρος στις εκλογές, όμως δεν κέρδισαν έδρες. Όπως και στις εκλογές για Εθνοσυνέλευση του 2007, τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έλαβαν μέρος στις εκλογές.
Μετά τις εκλογές η Γερουσία συστάθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2007, και ο Παπ Ντιόπ εξελέγη πρόεδρός της στις 3 Οκτωβρίου.
Νέες εκλογές για Γερουσία προγραμματίζονταν για το Σεπτέμβριο του 2012, όμως στα τέλη Αυγούστου του 2012, ο πρόεδρος Μάκι Σαλ ανακοίνωσε τα σχέδιά του για κατάργηση της Γερουσίας και την επιστροφή στο μονοθάλαμο κοινοβούλιο. Η απόφαση για κατάργηση λήφθηκε εν μέσω εκταταμένων πλημμυρών με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων για την πρόληψη παρόμοιων καταστροφών.
2012
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν την 1η Ιουλίου 2012, με το συνασπισμό που είναι φίλα προσκείμενος στον Πρόεδρο Μάκι Σαλ (Ενωμένοι με Ελπίδα) να κερδίζει τις 119 επί συνόλου 150 εδρών στην Εθνοσυνέλευση και το Δημοκρατικό Κόμμα της Σενεγάλης να καταλαμβάνει 12 έδρες. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 36,8%. Ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του νέου εκλογικού νόμου για την ισότιμη εκπροσώπηση στις κομματικές λίστες, 64 γυναίκες εξελέγησαν στην Εθνοσυνέλευση.
Τοπικές εκλογές
Οι τοπικές εκλογές μπορεί να χαρακτηριστούν εξίσου σημαντικές με τις γενικές εκλογές, καθώς στις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις το αρνητικό αποτέλεσμα οδήγησε σε πρωθυπουργική αλλαγή. Ειδικότερα, το κυβερνών κόμμα του προέδρου Γουάντε ηττήθηκε στις τοπικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 22 Μαρτίου του 2009. Μεταξύ άλλων, ο κυβερνών συνασπισμός SOPI απώλεσε την πλειοψηφία στην πρωτεύουσα Ντακάρ και σε άλλες σημαντικές πόλεις. Την 1η Σεπτεμβρίου 2013 διορίστηκε πρωθυπουργός η Αμινατά Τουρέ. Έπειτα από μία παρόμοια ήττα στις τοπικές εκλογές στην πρωτεύουσα στις 29 Ιουνίου 2014, η πρωθυπουργός παραιτήθηκε και τον Ιούλιο ανέλαβε νέος πρωθυπουργός ο τεχνοκράτης Μοχάμεντ Ντιόν.
Δημοψηφίσματα
Στη χώρα έχουν διεξαχθεί σημαντικά δημοψηφίσματα τα έτη 1958, 1963, 1970, 2001 και 2016.
1958
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1958 στο πλαίσιο ενός ευρύτερου δημοψηφίσματος σε ολόκληρη τη Γαλλική Ένωση, οι ψηφοφόροι στη Σενεγάλη κλήθηκαν να αποφανθούν για το νέο Σύνταγμα της Γαλλίας. Το 97,55% των ψηφισάντων υπερψήφισε το Σύνταγμα, που σήμαινε ότι απέρριψαν την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γαλλία.
1963 και 1970: δημοψηφίσματα για το πόστο του Πρωθυπουργού
Στις 3 Μαρτίου 1963 σε ένα άλλο δημοψήφισμα, υπερψηφίστηκε η πρόταση να καταργηθεί η θέση του Πρωθυπουργού, με ποσοστό 99,45%. Το ποσοστό συμμετοχής ήταν 94,3%. Επτά χρόνια αργότερα, στις 22 Φεβρουαρίου 1970 οι πολίτες αποφάνθηκαν υπέρ της επαναφοράς της θέσης του Πρωθυπουργού με ποσοστό 99,96% σε άλλο δημοψήφισμα, με συμμετοχή 95,2%. Στις 26 Φεβρουαρίου διορίστηκε πρωθυπουργός ο Αμπντού Ντιουφ.
2001
Δημοψήφισμα για ένα νέο Σύνταγμα έγινε στις 7 Ιανουαρίου 2001. Με βάση τις μεταρρυθμίσεις του Συντάγματος, καταργήθηκε η Γερουσία, η οποία συστάθηκε μόνο το 1999. Οι πρώτες εκλογές για Γερουσία είχαν συναντήσει την αποχή των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία είχαν θεωρήσει τη σύστασή της ότι δεν ήταν απαραίτητη. Οι πολίτες υπερψήφισαν σε ποσοστό 94% το νέο Σύνταγμα. Ως αποτέλεσμα, διεξήχθησαν πρόωρες βουλευτικές εκλογές τον Απρίλιο του 2001.
2016
Στις 20 Μαρτίου 2016 οι πολίτες υπερψήφισαν σε ποσοστό 62,64% συνολικά 15 αλλαγές στο σύνταγμα. Ανάμεσα στις προτεινόμενες αλλαγές ήταν η μείωση της θητείας του Προέδρου από τα 7 στα 5 χρόνια (θα ισχύσει από το 2019 και μετά), συνταγματική αναγνώριση του αρχηγού της Αντιπολίτευσης, ενισχυμένες εξουσίες για τις τοπικές αρχές και αλαλγές στην ιδιοκτησίας της γης και των φυσικών πόρων.
Παραπομπές
*
Πάμισος Μεσσηνίας
Ο Πάμισος είναι το μεγαλύτερο ποτάμι του Νομού Μεσσηνίας με μήκος 44 χλμ και με υδρολογική λεκάνη  568  τ.χλμ. Πηγάζει από τα βουνά της Άνω Μεσσηνίας (το όρος Λύκαιο) και από τις καρστικές πηγές Αγίου Φλώρου και Πηδήματος, που εκφορτίζουν το βόρειο Ταΰγετο. Διατρέχει τη Μεσσηνία από Βορρά προς Νότο και εκβάλει στον Μεσσηνιακό Κόλπο ανάμεσα στα χωριά Άρης, Πλατύ και Μεσσήνη. Η πόλης της Καλαμάτας απέχει 9 χιλιόμετρα από την κοίτη του ποταμού.
Ετυμολογία Ονόματος
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση του ονόματός του. Η μία εκδοχή υποστηρίζει ότι η ονομασία "Πάμισος" προέρχεται από τις λέξεις "πᾶν" + "μίσος", λόγω της εχθρικής διάθεσης που χαρακτήριζε τις σχέσεις μεταξύ των Σπαρτιατών και των Μεσσηνίων. Ως σύνθετη λέξη, όμως, σύμφωνα με τα γραμματικά φαινόμενα, θα έπρεπε να γράφεται ως Πάμμισος. Επικρατέστερη, λοιπόν, εκδοχή είναι η δεύτερη, η οποία υποστηρίζει ότι το όνομα έχει προελληνική και αμετάφραστη προέλευση, όπως και συναντάται στη Θεσσαλία, και υιοθετήθηκε από τα ελληνικά φύλα που κατέβηκαν στη Μεσσηνία και τα οποία τελούσαν γιορτές στις πηγές του. Το όνομά του καταγράφεται, σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή από την αρχαιότητα, και από τον Στράβωνα, αλλά και από τον Παυσανία, ο οποίος αναφέρει ότι λατρευόταν ως θεός.
"[...] ἐκ δὲ Μεσσήνης ὑπὸ τοῦ Παμίσου τὸ στόμα ὁδὸς μὲν σταδίων ἐστὶν ὀγδοήκοντα, ῥεῖ δὲ ὁ Πάμισος διά τε ἀρουμένης καὶ καθαρὸς καὶ ἀναπλεῖται ναυσὶν ἐκ θαλάσσης ἐπὶ δέκα που σταδίους: ἀναθέουσι δὲ ἐς αὐτὸν καὶ οἱ θαλάσσιοι τῶν ἰχθύων περὶ ὥραν μάλιστα τοῦ ἦρος."
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Μεσσηνίας
Σιξ Κρος Ρόουντς
Η Σιξ Κρος Ρόουντς (αγγλικά: Six Cross Roads) είναι ένα χωριό των Μπαρμπάντος. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας του Αγίου Φιλίππου. Έχει πληθυσμό μικρότερο από 1.000 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Σιξ Κρος Ρόουντς βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μπαρμπάντος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις του Μπαρμπάντος
Λαμπαδάριος
Λαμπαδάριος είναι εκκλησιαστικό και πολιτικό αξίωμα. Λαμπαδάριος ήταν αυτοκρατορικός τίτλος στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και σήμαινε Μέγας Φωτοδότης: αυτός που δίνει το φως τού πολιτισμού στον κόσμο. Στα Βυζαντινά χρόνια ήταν ο υπεύθυνος για το άναμμα των φώτων θα λέγαμε της Εκκλησίας ή μίας Περιοχής. Σταδιακά περιορίστηκε να ονομάζεται ο αριστερός Ψάλτης, πρώτος του Χορού (Χορωδίας) και αντιπροσωπεύει τις γυναίκες κατά την απόδοση των ύμνων. Ο τίτλος του Λαμπαδάριου δίδεται σε άνδρες στους οποίους προηγήθηκε η χειροθεσία τους σε Αναγνώστη.
Στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο τίτλος είναι δεύτερος στην ιεραρχία των ψαλτών με πρώτο αυτόν τού Πρωτοψάλτη (δεξιού ψάλτη) και τρίτο τού Δομεστίκου. Άρχοντες Λαμπαδάριοι (αριστεροί ψάλτες) της Μεγάλης τού Χριστού Εκκλησίας από το 1727 ήταν οι εξής:
Λυρική ποίηση
Η λυρική ποίηση είναι λογοτεχνικό είδος, το οποίο αναπτύχθηκε στην Αρχαία Ελλάδα. Είναι ποίηση η οποία, μέσα από τα μονοπάτια της τέρψης, εκφράζει τα προβλήματα του ανθρώπου.
Λαμπαδάριος
Αρκετοί από αυτούς προήχθησαν σε Πρωτοψάλτες.
Λυρική ποίηση
Προέλευση όρου
Στον 7ο αιώνα, κατά τη μαρτυρία του Αρχίλοχου, παρά το ότι υπήρχε η λυρική ποίηση, δεν υπήρχε ο όρος «λυρικός». Αντ’ αυτού, χρησιμοποιείτο ο όρος μέλος που σήμαινε μελωδική γραμμή, μελωδία (οι ποιητές αναφέρονται ως «μελικοί»). Τον 5ο π.Χ. αιώνα προστίθεται ο όρος «μέλπος». Η λέξη "λυρικός" παράγεται από το ουσιαστικό «λύρα» και είναι μεταγενέστερη επινόηση των Αλεξανδρινών γραμματικών για να δηλώσει την ποίηση η οποία μπορεί να τραγουδηθεί με συνοδεία λύρας, μουσικού οργάνου συνηθισμένου στην αρχαιότητα, (για το οποίο πιστεύεται ότι ήρθε στη Μυκηναϊκή Ελλάδα μέσω της Μινωικής Κρήτης), αλλά και από τη συνοδεία φόρμιγγας καθώς και άλλων έγχορδων μουσικών οργάνων. Η λέξη, ως όρος,  πρωτοεμφανίζεται στον Φιλόδημο, ο οποίος ήταν φιλόσοφος και επιγραμματοποιός και έζησε τον 1ο π.Χ. αιώνα. Αυτός, στο έργο του Περί Ποιητικής, ορίζει τρεις κατηγορίες ποίησης: την κωμική, την τραγική και την λυρική. thumb|right|300px|Αρχαία λύρα
Θεματική της λυρικής ποίησης
Η λυρική ποίηση ασχολείται με ποικίλα θέματα, όπως η καθημερινότητα, τα ανθρώπινα συναισθήματα, οι πολεμικές αφηγήσεις. Ο έρωτας, επίσης, αποτελεί κύριο θέμα της λυρικής ποίησης η οποία,  ανέκαθεν και σε όλους τους λαούς, συνόδευε τις θρησκευτικές τελετές και τις οικιακές ή αγροτικές εργασίες. Πρώτοι λυρικοί ποιητές ήταν η Σαπφώ, ο Αλκαίος από τη Λέσβο και ο Πίνδαρος από την Βοιωτία. Ακολούθησαν ο Καλλίνος ο Εφέσιος, ο Αρχίλοχος από την Πάρο, ο Τυρταίος, ο Σιμωνίδης ο Κείος, ο Μίμνερμος από τηνΚολοφώνα, ο Ανακρέων ο Τήιος, ο Αλκμάν από τη Σπάρτη, ο Βακχυλίδης, ο Ίβυκος, ο Σόλων, ο Θέογνις ο Μεγαρεύς, ο Φωκυλίδης ο Μιλήσιος και ο Στησίχορος ο Ιμεραίος. thumb|left|200px|Η Σαπφώ
7ος π.Χ αιώνας: Εμφάνιση της λυρικής ποίησης
Το ανώνυμο ή δημώδες τραγούδι είναι η αποτύπωση της λυρικής ποίησης. Πρωτοεμφανίστηκε ως προφορικό έπος. Τα πρώτα όμως δείγματα λυρικής ποίησης με τα είδη, τα μέτρα, τις θεματικές προτιμήσεις και τις τεχνοτροπικές συμβάσεις που σώζονται μέχρι σήμερα, αναφέρονται στις αρχές του 7ου αιώνα, με εκπρόσωπο τον Αρχίλοχο και τον Αλκμάνα. Παρόλα αυτά, κάποια χαρακτηριστικά (π.χ. μέτρο, λογότυποι, εκφράσεις), μας αναγκάζουν να τοποθετούμε τη λυρική ποίηση σε παλαιότερα χρόνια, στα χρόνια του Ομήρου και του Ησιόδου, λόγω κοινών χαρακτηριστικών. Στα Ομηρικά Έπη ανιχνεύονται ίχνη λυρικών τραγουδιών (π.χ. ο παιάνας εξιλέωσης στον οργισμένο Απόλλωνα, (Ιλιάδα 1.472), το τραγούδι του υμέναιου (Ιλιάδα 18.493), ή οι θρήνοι του Πάτροκλου, του Έκτορα (Ιλιάδα Ω 678-805) και το τραγούδι της Καλυψώς στην Οδύσσεια). [Αρχείο:Apollo, lira, dan angsa.jpg.|thumb|right|300px|Ο Απόλλων με τη λύρα]]
Ένταξη της λυρικής ποίησης
Η λυρική ποίηση είναι ένα από τα τρία γένη της ποίησης. Το πρώτο γένος της ποίησης είναι το έπος, το δεύτερο είναι η λυρική ποίηση και τρίτο γένος είναι το δράμα.
Έπος
Στο έπος, ο ποιητής αφηγείται σε τρίτο πρόσωπο μια ιστορία, την οποία δανείζεται από τον μύθο, έχει εκτεταμένο μέγεθος (μπορεί να αποτελείται από χιλιάδες στίχους) και συνήθως γράφεται και απαγγέλλεται σε στίχους εξάμετρους.
Λυρική Ποίηση
Στη λυρική ποίηση, ο ποιητής περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο μία εικόνα ή μία κατάσταση, αποφεύγοντας συνήθως την εξιστόρηση μύθου. Χρησιμοποιεί διηγηματικά στοιχεία για να παραδειγματίσει, να φρονηματίσει ή να εξωτερικεύσει προσωπικά συναισθήματα, σκέψεις και εντυπώσεις και μάλιστα με τη χρήση άφθονων εκφραστικών μέσων (π.χ. σχήματα λόγου: πλεονασμούς, παρομοιώσεις, ομοιοκαταληξίες, μεταφορές κ.ά.). Είναι η ποίηση της καθημερινότητας, του ανθρώπου που ζει κοινωνικοπολιτικές μεταβολές και δεν επιμένει σε ακλόνητες αξίες και υψηλούς χαρακτήρες, στοιχεία τα οποία συναντάμε στο έπος, αλλά ασχολείται με τα απλά προβλήματα καθημερινής ζωής. Το μέγεθος του λυρικού ποιήματος είναι σύντομο (μπορεί να περιορίζεται σε μόνο δύο στίχους). Η λυρική ποίηση είναι αδόμενη (τραγουδιέται) και έχει μεγάλη ποικιλία μέτρων, κάτι που διευκολύνει τη συνοδεία της από μουσικό όργανο.
Δράμα
Στο δράμα, ο ποιητής γράφει σε δεύτερο πρόσωπο. Διηγείται και παρουσιάζει (συνήθως επί σκηνής) ιστορίες οι οποίες έχουν αντλήσει το θέμα τους από κάποιον μύθο, π.χ. τις τραγωδίες. Έχει μεσαίο μέγεθος, όχι πάνω από 1000-1600 στίχους και αποτελείται από μεικτά μέτρα.
Πηγές της λυρικής ποίησης
Οι πηγές της λυρικής ποίησης είναι τρεις: α) Το ανώνυμο ή δημώδες τραγούδι, το οποίο επηρέασε βαθιά τους λυρικούς ποιητές, και αυτό φαίνεται στους γαμήλιους θρήνους της Σαπφούς. β) Η μουσική: αν και η μουσική και η όρχηση της λυρικής ποίησης έχει σχεδόν εκλείψει, εν τούτοις, στον 7ο αιώνα υπήρξε πλούσια μουσική ζωή. Η λυρική ποίηση συνοδευόταν από λύρα, φόρμιγγα και διάφορα άλλα έγχορδα όργανα. Εκτός τούτου, μουσικοί ρυθμοί και όργανα της Ανατολής (από Αίγυπτο, Βαβυλώνα, Παλαιστίνη) είχαν εισέλθει στην κυρίως Ελλάδα μέσω κάποιων σημαντικών πολιτιστικών κέντρων και ενδιάμεσων ταξιδιωτικών σταθμών, όπως ήταν η Λέσβος. γ) Το έπος: Η λυρική ποίηση δέχτηκε σημαντική επίδραση από το αρχαϊκό έπος το οποίο, εκείνη την εποχή, προερχόμενο από αριστοτέχνες του είδους, πρόσφερε πρότυπα ηρώων, υψηλή τεχνική αρτιότητα και συγχρόνως ιδεολογικές προτάσεις οι οποίες ενέπνευσαν τους λυρικούς ποιητές. Η λυρική ποίηση αποσπά νοήματα και ήρωες από το έπος, χειρίζεται όμως κατάλληλα την πλοκή, αναπλάθει τους χαρακτήρες, δίνει νέο νόημα και το ερμηνεύει με δικό της τρόπο.
Μεταγενέστερη διαίρεση της αρχαϊκής λυρικής ποίησης
Οι όροι "λυρικός" και "μελικός" παρέμειναν σε όλη τη μεταγενέστερη αρχαιότητα. Αργότερα, υπήρξε ακόμα ένας διαχωρισμός της λυρικής ποίησης με κριτήριο το μουσικό όργανο από το οποίο συνοδευόταν. Έτσι, ο διαχωρισμός διαμορφώνεται ως εξής: Η χρήση των οργάνων είχε ρίζες ιδεολογικές: η λύρα θεωρούνταν αριστοκρατικό όργανο, κατάλληλο για την υψηλή λατρεία του Απόλλωνα ενώ, αντίθετα, ο αυλός θεωρούνταν κατώτερο όργανο, ως προερχόμενο από τις οργιαστικές λατρείες της Ανατολής, και συνδεόταν με την εκστατική λατρεία του Διονύσου.
Είδη της λυρικής ποίησης
Από το όργανο το οποίο συνόδευε το εκάστοτε άσμα, διακρίθηκε η λυρική ποίηση σε τρία μέρη: στην κυρίως λυρική, την ελεγεία και τον ίαμβο. Η ελεγεία διακρίνεται αναλόγως περιεχομένου σε πολεμική, πολιτική και συμποσική. Η κυρίως λυρική ποίηση, απλώς περιγράφει καταστάσεις και δεν αφηγείται γεγονότα όπως κάνει το έπος. Χρησιμοποιεί γλώσσα και ύφος απλό και φυσικό, ενώ αναφέρεται στο παρόν και παίρνει θέματα από αυτό, χωρίς να στηρίζεται σε μύθους. Η κυρίως λυρική ποίηση διακρίνεται σε: α) μονωδική (μονωδία) Συνήθως η μονωδία ήταν γραμμένη στην αιολική διάλεκτο και ήταν απλούστερη στη δομή, με προσωπικό και συναισθηματικό χαρακτήρα. Κύριοι εκπρόσωποι της μονωδίας είναι ο Αλκαίος και η Σαπφώ, ενώ θεμελιωτής είναι ο Τέρπανδρος ο οποίος εφηύρε και την επτάχορδη λύρα ως συνοδεία στα μονωδικά τραγούδια. β) χορική το χορικό άσμα ήταν γραμμένο στη δωρική διάλεκτο, πιο σύνθετο σαν δομή και εξέφραζε τη συλλογική συνείδηση ενώ ήταν συνδεδεμένο και με χορευτικές κινήσεις. Η χορική λυρική ποίηση υμνεί θεούς και επαινεί ανθρώπους. Η ελεγεία συνοδευόταν από τον αυλό και, μετρικά, ήταν πολύ κοντά στο έπος. Γλώσσα της είναι η Ιωνική, πλούσια σε ομηρισμούς και φανερά επηρεασμένη από τα ομηρικά έπη, όπως π.χ. οι ελεγείες του Καλλίνου του Εφέσιου, ο οποίος γράφει για τον πόλεμο με τους Κιμμέριους στις ελληνικές πόλεις της Ιωνίας κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα. Συγγενικό είδος της ελεγείας είναι το επίγραμμα, το οποίο αποτελείται από ένα ή περισσότερα δίστιχα και ξεκίνησε από τις αναθηματικές και τις επιτύμβιες επιγραφές. Ο ίαμβος έχει μεγάλη θεματική ποικιλία, γραμμένη σε μέτρο ιαμβικό και επαναλαμβανόμενο τρεις φορές, (ιαμβικό τρίμετρο) ή σε τροχαϊκό τετράμετρο. Κατά τον Παυσανία, ο ίαμβος ήταν συνδεδεμένος με τη λατρεία της Δήμητρας. Το ίδιο ισχυρίζεται και ο Αρχίλοχος ο οποίος καταγόταν από την Πάρο (κατά τον Ηρόδοτο και Παυσανία, Δημητριάς) και λατρευόταν με γιορτές γονιμότητας, με ιδιαίτερα διαδεδομένες τις βωμολοχίες και τις άσεμνες επιδείξεις, οι οποίες απέτρεπαν πιθανά κακά. thumb|left|350px|
Επιμέρους είδη
Σύμφωνα με τις λειτουργικές ανάγκες της κοινωνίας, των πόλεων και της εποχής, αναπτύχθηκαν τα εξής είδη λυρικής χορικής ποίησης: α) ο ύμνος (με υποείδη το παρθένιον άσμα, το οποίο εκτελούνταν από χορό νεανίδων) και το προσόδιον άσμα το οποίο συνόδευε πομπές προς τους βωμούς και τους ναούς των θεών. β) ο διθύραμβος (ενθουσιαστικό τραγούδι προς τιμή του Διόνυσου) γ) ο παιάν (άσμα επιβλητικό, συνήθως προς τιμή του Απόλλωνα, με υποείδος τον συμποτικό παιάνα ο οποίος ακουγόταν στα συμπόσια. δ) ο νόμος, (άσμα προς τιμή του Απόλλωνα ή της Αθηνάς, ο οποίος εκτελούνταν είτε μονωδικά από έναν σολίστα με τη συνοδεία της κιθάρας του, είτε χορικά). α) το εγκώμιο (με υποείδη το επινίκιο άσμα προς τιμή των νικητών στους μεγάλους αθλητικούς αγώνες, β) το σκόλιον, τραγούδι για συμπόσια, το οποίο είτε τραγουδούσε κάποιος από τους συμπότες είτε όλη η συντροφιά. Ο Πλάτωνας δηλώνει ότι χαρακτηριστικό της ανώτερης φύσης και της λυρικής ποίησης είναι το ότι στο συμποσιακό περιβάλλον, πλάι στα έργα του Διονύσου και της Αφροδίτης, ισότιμη θέση κατέχουν οι "καλοί λόγοι" (δηλαδή οι σοβαρές συζητήσεις, εξού και το γνωστό απόφθεγμα «ἡ χωρὶς λόγων τράπεζα, φάτνης οὐδὲν διαφέρει» και επίσης, οι "ποιητικοί αγώνες". Οι συμπότες, ένας ένας με τη σειρά, καλούνταν να αυτοσχεδιάσουν σε θεωρητικό ή σε ποιητικό λόγο. Εάν στερούνταν δημιουργικού ταλέντου, εκτελούσαν μουσικές επιτυχίες γνωστών ποιητών της εποχής. γ) το ερωτικόν άσμα, ο υμέναιος και το επιθαλάμιον, τραγούδια τα οποία άδονταν σε γάμους  και δ) ο θρήνος (μοιρολόι), αναπόσπαστο αρχικά από τις κηδείες, ενώ αργότερα αποδεσμεύτηκε.
Εξέλιξη της Λυρικής Ποίησης
Η Αρχαϊκή λυρική ποίηση από το 650 π.Χ. έως το 450 π.Χ. διέγραψε έναν πλήρη κύκλο, ενώ πάντα την επισκίαζε το ομηρικό έπος, το οποίο ποτέ δεν έπαψε να προκαλεί σε συγκρίσεις. Αρχικά, ο ποιητής Τέρπανδρος και αργότερα ο Στησίχορος ακολουθούν τον δρόμο του Ομήρου: απλά μελοποιούν μυθικές αφηγήσεις επικού τύπου. Αντίθετα, ο Αρχίλοχος, ξεκινά μια νέα λυρική πορεία: Αργότερα, με τον ποιητή Αλκαίο, τη Σαπφώ και τον Ανακρέοντα, ο αρχαϊκός λυρισμός φτάνει στην ωρίμανση του. Η Σαπφώ προσθέτει στην ποίησή της φιλοσοφικές προεκτάσεις. Ο Αλκαίος ασχολείται με τους πολιτικούς αγώνες τους οποίους μεταφράζει σε γνήσια ποίηση, ενώ ο Ανακρέων γράφει για τα πάθη του έρωτα και του κρασιού. Η λυρική ποίηση περνά στη χρυσή εποχή της. Ο Ίβυκος γράφει ερωτική ποίηση, χρωματίζοντας τον λόγο του με άφθονα κοσμητικά επίθετα, ενώ αρχίζει να απομακρύνεται από τη γραμμική ανάπτυξη του ποιήματος, την οποία είχε καθιερώσει ο Αλκμάνας. Ο Πίνδαρος να αγγίζει την κορυφή του αρχαιοελληνικού λυρισμού με τις εκπληκτικές εικόνες τις οποίες κατάφερνε να περιγράφει, τη βαθιά θρησκευτική πνοή και τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούσε τη γλώσσα. Ο Βακχυλίδης, με τον τρόπο του, μας εισάγει στην περιοχή του δράματος, ενώ η στοχαστική και θρηνητική ποίηση του Σιμωνίδη συγκλονίζει ακόμα και τον σημερινό αναγνώστη. Οι δημόσιες γιορτές, οι τελετές και τα συμπόσια ήταν ο κατεξοχήν χώρος εκτέλεσης της Λυρικής Ποίησης. Σ’ εκείνο το στάδιο, η ποίηση όχι μόνον δεν ανήκε σε χώρο απομακρυσμένο από την πρακτική ζωή και τις δραστηριότητες των ανθρώπων, αλλά αντίθετα αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα της. Η απαγγελία πληρούσε μια μοναδική, επικοινωνιακή λειτουργία για αισθήματα, ιδέες, και σχέδια, που εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν να ανακοινωθούν με άλλα μέσα, ενώ μπορούσε να λάβει χώρα σε όποιο σημείο ήταν πιθανό να βρεθούν συγκεντρωμένοι οι αποδέκτες του ποιήματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ελεγείες και οι ίαμβοι ξεκίνησαν όχι ως λογοτεχνία, αλλά ως πρακτικά εργαλεία για συγκεκριμένους σκοπούς και συχνά χρησιμοποιήθηκαν ως κοινωνικά όπλα, όπως π. χ. το «Πολεμικό Σάλπισμα» του Καλλίνου: thumb|right|300px| «Μέχρις τεῦ κατάκεισθε; κότ᾽ ἄλκιμον ἕξετε θυμόν,
ὦ νέοι; οὐδ᾽ αἰδεῖσθ᾽ ἀμφιπερικτίονας
ὧδε λίην μεθιέντες; ἐν εἰρήνηι δὲ δοκεῖτε
ἧσθαι, ἀτὰρ πόλεμος γαῖαν ἅπασαν ἔχει».
«Έως πότε θα κοιμάστε;
Πότε θα αποκτήσετε γενναίαν ψυχήν ω νέοι;
Και δεν ντρέπεστε τους γείτονές σας, με την τόση αμέλειά σας;
Ο Αρχίλοχος, ποιητής ιαμβογράφος και ελεγειακός, που το ταλέντο του στη στιχουργική αλλά και η προκλητικότητά του έχει αποσπάσει τον θαυμασμό από την αρχαιότητα έως σήμερα, γράφει:
οὐδὲ βοστρύχοισι γαῦρον οὐδ' ὑπεξυρημένον,
ἀλλά μοι σμικρός τις εἴη καὶ περὶ κνήμας ἰδεῖν
ῥοικός, ἀσφαλέως βεβηκὼς ποσσί, καρδίης πλέως».
«Δε μου αρέσει στρατηγός ψηλόκορμος με δρασκελιές μεγάλες,
Περισσότερο θα μου άρεσε ένας κοντός, έστω και στραβοκάνης ―μόνο στα πόδια να πατά γερά και να το λέει η καρδιά του».
Στις πόλεις της Ιωνίας και της κυρίως Ελλάδας υπήρχε πάντα πρόθυμο ακροατήριο για τους ποιητές. Τα πράγματα άλλαξαν από τον 4ο αιώνα και μετά, όταν η ποίηση άρχισε απλώς να διαβάζεται με το μάτι και χωρίς τη συνοδεία οργάνων. Για τους αρχαίους, όλα όσα τελούσαν υπό την προστασία των μουσών (ποίηση, γράμματα, τέχνες, ιστορία) είχαν έναν κοινό παρονομαστή: το αισθητικά "ωραίο" δεν πρέπει μόνο να τέρπει αλλά και να διδάσκει. Για την αρχαία αντίληψη, το τερπνόν υπήρχε μόνον μετά του ωφελίμου.
Χαρακτηριστικά του λυρικού ποιήματος
Ο ποιητής εκφράζει τα συναισθήματα του μέσα σε ένα είδος επικοινωνιακού κενού, γεγονός το οποίο βοηθά την αποκάλυψη προσωπικών ψυχολογικών καταστάσεων ως διάθεση να εκφραστεί όχι απέναντι σε κάποιον άλλον, αλλά στον ίδιο τον εαυτό του. Ο λυρισμός θεωρείται πληθωρικός ποιητικός λόγος, μολονότι πολλές φορές η υπερβολή και η προσθήκη φλύαρων στοιχείων υπονομεύει τον λυρισμό και μαζί με αυτόν και τον υποκειμενισμό. Η ρητορική υπερβολή μειώνει, κατά κάποιον τρόπο, την ειλικρίνεια του συναισθήματος. Η επιτυχημένη εξισορρόπηση του πληθωρικού συναισθήματος με τον λιτό λόγο, είναι το ιδανικό ζητούμενο της λυρικής ποίησης.
Άξονες της λυρικής ποίησης
Ο κοινός παρονομαστής μεταξύ των δύο παρακάτω ποιημάτων παρά την απόσταση των δυόμισι χιλιάδων χρόνων που τα χωρίζει, δίνει την ουσία της λυρικής ποίησης: Το λυρικό οκτάστιχο, από τις "Εκατό φωνές" του Κωστή Παλαμά:
«Αγνάντια το παράθυρο· στο βάθος
ο ουρανός, όλο ουρανός, και τίποτ' άλλο·
κι ανάμεσα, ουρανόζωστον ολόκληρο,
ψηλόλιγνο ένα κυπαρίσσι· τίποτ' άλλο.
Και ή ξάστερος ο ουρανός ή μαύρος είναι,
στη χαρά του γλαυκού, στης τρικυμιάς το σάλο,
όμοια και πάντα αργολυγάει το κυπαρίσσι,
''ήσυχο, ωραίο, απελπισμένο. Τίποτ' άλλο''».
Και το λυρικό ποίημα του Ίβυκου:
«Ἦρι μὲν αἵ τε Κυδώνιαι
μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοᾶν ἐκ ποταμῶν, ἵνα Παρθένων …κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ' οἰνανθίδες
Η "καθαρή" λειτουργία της Λυρικής Ποίησης είναι, κατά βάση, περιγραφική. Η λυρική ποίηση σαρώνοντας τον χώρο, "περιγράφει" ό,τι βλέπει: αφενός εικόνες εξωτερικές ως προς τον άνθρωπο (εικόνες της φύσης), και αφετέρου εικόνες των συναισθημάτων και της κατάστασής του. Όπως συμβαίνει και στα δύο ανωτέρω ποιήματα, οι εξωτερικές εικόνες εσωτερικεύονται ενώ, δίνοντας συμβολισμούς, συνδέουν τον εξωτερικό με τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποίηση
Τάκης Μουσαφίρης
Ο Τάκης Μουσαφίρης (Γιάννενα, 24 Ιουλίου 1936 - Αθήνα, 11 Μαρτίου 2021) ήταν Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και μουσικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1936. Μεγάλωσε σε μουσική οικογένεια. Προτού μετακομίσει στην Αθήνα, έπαιζε σε ταβέρνες και κουτούκια των Ιωαννίνων. Και οι δύο γονείς του ήταν μουσικά καταρτισμένοι και του μετέδωσαν τις γνώσεις τους. Όλοι μαζί μετακόμισαν, για μια καλύτερη τύχη στην πρωτεύουσα όπου και έκανε τις πρώτες του μουσικές δουλειές. Οι πρώτες του δουλειές στην Αθήνα ήταν σε μικρά ταβερνάκια και μπουάτ της Πλάκας, όπου τραγουδούσε μαζί με την κιθάρα του. Στη συνέχεια έδειξε και το δημιουργικό του ταλέντο γράφοντας τραγούδια που έγιναν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες.