cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κιριτιμάτι
Ιστορία
right|thumb|260px|Χάρτης του νησιού Σήμερα, υπάρχουν 4 χωριά στο νησί, Λονδίνο (1.829 κάτοικοι το 2005), Ταμπουακέα (1.881 κάτοικοι), Μπανάνα ή Μπανάνα Γουέλς (1.170 κάτοικοι), Πολωνία (235 κάτοικοι) και Παρίσι (ερείπια). Συνολικά το Κιριτιμάτι είχε πληθυσμό 5.115 κατοίκων το 2005. Το Λονδίνο είναι το κύριο χωριό και λιμένας. Το Μπανάνα είναι κοντά στο Αεροδρόμιο Κάσσιντυ αλλά πρέπει να μεταφερθεί πλησιέστερα στο Λονδίνο για να προληφθεί η μόλυνση των υπόγειων υδάτων. Το εγκαταλελειμένο χωριό του Παρισίου δεν κατατάσσεται πλέον στις αναφορές απογραφής. Πολλά από τα τοπωνύμια του νησιού χρονολογούνται από τον Πατέρα Εμμανουήλ Ρουζιέ, έναν Γάλλο ιερέα που μίσθωσε το νησί από το 1917 έως το 1939 και φύτεψε περίπου 800.000 φοίνικες εκεί. Έζησε στο Παρισινό του σπίτι (τώρα, μόνο μικρά ερείπια) που βρισκόταν έναντι του Καναλιού Κλέφτη (κύρια είσοδο στην λιμνοθάλασσα) από το Λοντρές (ή Λονδίνο, που ίδρυσε ως λιμάνι). Το Λα κολλίν ντε Τζο (λόφος του Τζο) είναι το ψηλότερο σημείο στην ατόλλη (λιγότερο από 12 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας) κοντά στις Γωνίες Αρτέμια.
Οι Βρετανοί δοκίμασαν εκεί την πρώτη τους βόμβα υδρογόνου τον Μάιο του 1957, και οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν την Επιχείρηση Δομίνικου το 1962. Κάποια τοπωνύμια προέρχονται από την περίοδο των πυρηνικών δοκιμών (Μπανάνα και Κύριο Στρατόπεδο). Υπάρχει ένας Ιαπωνικός σταθμός εντοπισμού δορυφόρων και ένας εγκαταλελειμένος αεροδιάδρομος (Πεδίο Αίον)που προτάθηκε για επαναλειτουργία από τους Ιάπωνες για το ακυρωμένο πλέον σχέδιο τους ΕΛΠΙΔΑ-Χ (ένα διαστημόπλοιο).
Το νησί έχει περίπου 5.000 κατοίκους και 2 αντιπροσώπους στην Μανεάμπα νι Μαουνγκαταμπού (Κοινοβούλιο του Κιριμπάτι). Το υπουργείο των Νήσων Γραμμής και Φοίνικα βρίσκεται στο Λονδίνο. Υπάρχουν επίσης δύο νέα γυμνάσια στον δρόμο μεταξύ Ταμπουακέα και Μπανάνα: ένα καθολικό και ένα Προτεσταντικό.
Παλαιότερα (έληξε στις 6 Απριλίου 2004) μια απευθείας πτήση της Αιρ Κιριμπάτι (που έκαναν οι Αλόχα Αερογραμμές) συνέδεε το Κιριτιμάτι με την Χονολουλού κάθε εβδομάδα με ένα Μπόινγκ 737. Προσωρινά την αντικατέστησαν με τζετς. Από τον Οκτώβριο του 2005, η Αιρ Πασίφικ κάνει μια εβδομαδιαία στάση μεταξύ Χονολουλού και Ναντί στα Φίτζι. Το Αεροδρόμιο Κάσσιντυ διαθέτει έναν στρωμένο διάδρομο μήκους 2.103 μέτρων. Ένα μεγάλο και σύγχρονο τζέττυ (πλατφόρμα δημιουργημένη προς το νερό), που διαχειρίζεται κάποια φορτία, κατασκευάστηκε από τους Ιάπωνες.
Η βροχόπτωση είναι λιγοστή εκτός από τις χρονιές με Ελ Νίνιο. Η χλωρίδα και η πανίδα είναι μοναδικές, αλλά το νησί επηρεάζεται από τακτικές, σφοδρές ξηρασίες. Οι περισσότερες από τις προμήθειες τροφίμων της ατόλλης πρέπει να εισάγονται, αν και υπάρχουν άφθονα αλιεύματα. Οι εξαγωγές του νησιού περιλαμβάνουν ψάρια ενυδρείου, καρύδες, και φύκια. Επιπροσθετα, υπάρχει κάποιος μικρός τουρισμός, που κυρίως συνδέεται με αλιείς που ενδιαφέρονται για την αλιεία στην λιμνοθάλασσα ή στην παράκτια περιοχή.
Λοιπές πληροφορίες
Κατηγορία:Νησιά Γραμμής Ισημερινού Κατηγορία:Ατόλλες του Κιριμπάτι Κατηγορία:Τοποθεσίες πυρηνικών δοκιμών Κατηγορία:Βρετανικές τοποθεσίες πυρηνικών δοκιμών
1-βρωμοπροπάνιο
Το 1-βρωμοπροπάνιο ή προπυλοβρωμίδιο είναι μια χημική ένωση με χημικό τύπο C3H7Br. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκυλαλογονιδίων. Στην εμφάνιση είναι ένα άχρωμο υγρό, στις συνηθισμένες συνθήκες (T = 25 °C, P = 1 atm). Έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, το 2-βρωμοπροπάνιο. Είναι ένας οργανικός διαλύτης που χρησιμοποιήθηκε για τον καθαρισμό μεταλλικών επιφανειών και για την απομάκρυνση υπολειμμάτων συγκόλλησης από ηλεκτρονικά κυκλώματα και ως διαλύτης συγκολλητικών ουαιών. Έχει μια χαρακτηριστική οσμή υδρογονάνθρακα. Ωστόσο, αποτελεί ένα υλικό για το οποίο δεν έχει ερευνηθεί αρκετά η δυνατότητα χρήσης του σε διάφορους τομείς. Έχει περιγραφεί ως ένας «πτητικός οργανικός αναστολέας διάβρωσης» (VOC inhibitor).
Με φωτοχημική βρωμίωση
Με φωτοχημική βρωμίωση προπανίου παράγεται μίγμα των δύο ισομερών βρωμοπροπανίων:
Υποκατάσταση υδροξυλίου από βρώμιο
1. Με επίδραση υδροβρωμίου (HCl) σε 1-προπανόλη:
2. Η υποκατάσταση του OH από Br στην 1-προπανόλη μπορεί να γίνει και με βρωμιωτικά μέσα. Με τριβρωμιούχο φωσφόρο (PCl3):
Προσθήκη υδροβρωμίου σε κυκλοπροπάνιο
Με προσθήκη υδροβρωμίου σε κυκλοπροπάνιο παράγεται 1-βρωμοπροπάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο
Με αποικοδόμηση τύπου Hunsdiecker
Με επίδραση βρωμίου σε βουτανικό άργυρο παράγεται 1-βρωμοπροπάνιο - Αντίδραση Hunsdiecker:
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) σχηματίζει αλκυλοπροπυλαιθέρα (CH3CH2CH2OR):
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) σχηματίζει καρβονικό προπυλεστέρα (RCOOCH2CH2CH3):
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) σχηματίζει βουτανονιτρίλιο (CH3CH2CH2CN):
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλκάνιο:
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει προπανοθειόλη-1 (CH3CH2SH):
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) σχηματίζει αλκυλπροπυλθειαιθέρα (RSCH2CH2CH3):
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) σχηματίζει 1-ιωδοπροπάνιο (CH3CH2CH2I):
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) σχηματίζει προπαναμίνη-1 (CH3CH2CH2NH2):
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) σχηματίζει αλκυλοπροπυλαμίνη (RNHCH2CH2CH3):
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R'NHR) σχηματίζει διαλκυλοπροπυλαμίνη [R'N(CH2CH2CH3)R]:
Υποκατάσταση από τριαλκυλαμινομάδα
Με τριτοταγείς αμίνες [R'N(R)R"] σχηματίζει βρωμιούχο τριαλκυλοπροπυλαμμώνιο {[R'N(CH2CH2CH3)(R)R"]Br}:
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη σχηματίζει προπανοφωσφαμίνη-1:
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) σχηματίζει 1-νιτροπροπάνιο (CH3CH2CH2NO2):
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται 1-φαινυλοπροπάνιο:
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται προπυλολίθιο:
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard):
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται προπάνιο:
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται προπάνιο:
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται προπάνιο:
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ.:
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1-βρωμοπεντάνιο:
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 1-βρωμο-1-πεντένιο:
3. Η αντίδραση του 1-βρωμοπροπανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ.: (1,4-προσθήκη)
(1,2-προσθήκη)
(3,4-προσθήκη)
4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1-βρωμεξάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει 2-βρωμοπροποξυαιθάνιο: 30 px
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροβρωμίου (HBr) από 1-βρωμοπροπάνιο παράγεται προπένιο:
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 1-βρωμοβουτάνιου ~43%, 2-βρωμοβουτάνιου ~29% και 1-βρωμομεθυλοπροπάνιου 29%.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Αλοπροπάνια
Καστράτος
Καστράτος ονομαζόταν κατά το παρελθόν ο άνδρας ερμηνευτής της εκκλησιαστικής μουσικής και της όπερας, ο οποίος είχε υποστεί ευνουχισμό κατά την παιδική ηλικία, ώστε η φωνή του να διατηρήσει την ικανότητα να αποδίδει πολύ υψηλές νότες. Ως όρος προέρχεται από το λατινικό castratus που σημαίνει τον ευνουχισμένο - πάντως στην εποχή τους αποκαλούνταν συνήθως με τον αφηρημένο ευφημισμό musico, δηλαδή μουσικός.
Οι καστράτοι έχουν ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της αναγεννησιακής και της μπαρόκ μουσικής, δηλ. μιας περιόδου που διήρκεσε από το 16ο έως τα τέλη του 18ου αιώνα. Στη συνέχεια πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, εξαιτίας αλλαγών στις τεχνοτροπίες της όπερας και της ηθικής απαξίωσης του ευνουχισμού. Ο τελευταίος καστράτος, ο Alessandro Moreschi (Αλεσάντρο Μορέσκι), πέθανε το 1922.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας και υπό την επίδραση των φυσιολογικών ορμονών της ανάπτυξης, ο λάρυγγας και οι φωνητικές χορδές του άνδρα μεγαλώνουν σημαντικά σε μέγεθος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η φωνή να βαθύνει κατά περίπου μία οκτάβα και να γίνει πιο δυσκίνητη, σε σύγκριση με το προεφηβικό στάδιο.
Μέσω λοιπόν του ευνουχισμού φερέλπιδων αγοριών πριν μπουν στην εφηβεία, η φυσική ορμονική εξέλιξή τους ακυρωνόταν, οδηγώντας σε τραγουδιστές που διατηρούσαν φωνητικά το παιδικό ύψος και πλαστικότητα. Παράλληλα τα άκρα των οστών παρέμεναν ελαστικά λόγω έλλειψης τεστοστερόνης, με αποτέλεσμα ο θώρακας να μεγαλώνει περισσότερο από όσο ενός μέσου άνδρα - αυτό με τη σειρά του επέτρεπε στους πνεύμονες να χωρούν περισσότερο αέρα. Συνδυάζοντας όλα τα παραπάνω με την κατάλληλη μουσική αγωγή, ένας καλός καστράτος μπορούσε άνετα να φτάσει τις οκτάβες και την πλαστικότητα μιας μεσοφώνου (μέτζο-σοπράνο) ή ακόμα και μιας υψιφώνου (σοπράνο) - εξ ου και ο χαρακτηρισμός sopranista (αρσενική σοπράνο) - διαθέτοντας ταυτόχρονα μεγάλη ισχύ στους πνεύμονες.
Ιστορία
Πρόγονοι των καστράτων υπήρξαν οι ευνούχοι των μεσαιωνικών βασιλικών αυλών. Στις βυζαντινές χορωδίες εισήχθησαν πιθανά την εποχή του Αρκαδίου, του οποίου ο αρχιχορωδός ήταν ο ίδιος ευνούχος, και παρέμειναν μέχρι τουλάχιστον την Άλωση του 1204. Στους επόμενους τρεις αιώνες δεν υπάρχουν ίχνη του φαινομένου, αν και πιστεύεται ότι είχε ευρεία εφαρμογή στην αραβοκρατούμενη Ισπανία.
Αναγεννησιακές χορωδίες
Στα μέσα του 16ου αιώνα ξεκίνησαν να εμφανίζονται οι πρώτοι καστράτοι στην Ιταλία, τη Γαλλία και τη Βαυαρία (πολλοί με ισπανικά ονόματα), προκαλώντας αμηχανία που γρήγορα έγινε θαυμασμός. Το 1589 ο Πάπας Σίξτος Ε΄ τούς ενέταξε στη χορωδία της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου, αναδιοργανώνοντάς την ειδικά για χάρη τους. Σύντομα οι καστράτοι υπερκέρασαν τα αγόρια, των οποίων οι φωνές «έσπαγαν» κατά την εφηβεία, αλλά και τους φαλσετίστες (τενόροι που «ανέβαζαν» οκτάβα με τεχνητό τρόπο αλλά έχαναν σε πλαστικότητα και ένταση).
Μπαρόκ όπερα
Κατά παρόμοιο τρόπο κυριάρχησαν στην όπερα. Αρχικά τους ανέθεταν δευτερεύοντες ή γυναικείους ρόλους, όμως γύρω στο 1680 ξεκίνησε ο «χρυσός αιώνας» τους, που συνέπεσε με την άνοδο της δημοτικότητας του συγκεκριμένου μουσικού είδους. Για εκατό χρόνια, οι περισσότεροι συνθέτες (ιδίως της λεγόμενης ιταλικής σχολής) αναζήτησαν στην εύπλαστη και παντοδύναμη φωνή των καστράτων την ενσάρκωση του ηρωικού ιδεώδους της Όπερα Σέρια και έγραφαν τους ανδρικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους έχοντας κατά νου τις ικανότητές τους. Παραστάσεις που δεν συμπεριελάμβαναν γνωστούς καστράτους θεωρούνταν αντιεμπορικές και καταδικασμένες σε αποτυχία. thumb|220px|right| Ο διάσημος καστράτος [[Φαρινέλλι (κατά κόσμον Κάρλο Μπρόσκι), φορώντας το ισπανικό παράσημο του Τάγματος του Καλατράβα. Πίνακας του Τζάκοπο Αμικόνι, περ. 1750.]]
Η ζήτηση για καστράτους οδήγησε χιλιάδες Ιταλούς παιδικής ηλικίας στο χειρουργείο. Σε πολλές περιοχές η σχετική επέμβαση ήταν τυπικά νόμιμη μόνο εάν κινδύνευε η ζωή του αγοριού, αλλά πάντα βρισκόταν μια καλή δικαιολογία για κάτι που ήταν κοινό μυστικό - χαρακτηριστικά, η οικογένεια του Φαρινέλλι είχε επικαλεσθεί πτώση από άλογο που καθιστούσε αναγκαία την εγχείρηση στους όρχεις. Μόνο στις δεκαετίες του 1720 και του 1730, όταν ο κόσμος της όπερας είχε καταληφθεί από ακραία υστερία, υπολογίζεται ότι μέχρι και 4.000 αγόρια ευνουχίζονταν κάθε χρόνο στη χώρα. Κάποιοι απ' αυτούς ήταν γόνοι πλούσιων οικογενειών που ήθελαν να κάνουν μεγάλη καριέρα, όπως ο Καφφαρέλλι. Αλλά οι περισσότεροι προέρχονταν από φτωχές τάξεις και ευνουχίζονταν με πρωτοβουλία των γονέων τους, με το όνειρο ότι θα ξεφύγουν απ' την ένδεια (π.χ. Σενεσίνο, Φαρινέλλι) - όπως λέει παραστατικά η Τσετσίλια Μπάρτολι, από οικογένειες με 10-12 παιδιά, ένα εκ των οποίων θυσιαζόταν με την ελπίδα να κάνει καριέρα και να σώσει και τους υπολοίπους από την εξαθλίωση. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς έμεινε στην αφάνεια, αρκούμενη - στην καλύτερη των περιπτώσεων - σε κάποιες συμμετοχές σε χορωδίες. Η επαγγελματική αποτυχία σήμαινε και κοινωνική περιθωριοποίηση, αφού ένας καστράτος (με παράξενη εμφάνιση, σαν παιδική, και χωρίς δικαίωμα γάμου) μπορούσε να επιβιώσει αξιοπρεπώς μόνο εντός των καλλιτεχνικών κύκλων. Οι λίγοι όμως που ξεχώρισαν, έγιναν διάσημοι σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη (με μοναδική εξαίρεση τη Γαλλία, όπου ουδέποτε υπήρξαν δημοφιλείς), προκαλώντας ντελίριο στις εμφανίσεις τους και κερδίζοντας τεράστια για την εποχή τους ποσά. Παράλληλα διαδιδόταν ανάμεσα στις κυρίες της υψηλής κοινωνίας, ότι ήταν φλογεροί εραστές - μια φήμη που οφειλόταν περισσότερο στη διασημότητά τους παρά στις πραγματικές σεξουαλικές ικανότητές τους.
Παρακμή
Ο χρυσός αιώνας κράτησε έως τα τέλη του 18ου αιώνα. Αλλαγές στις κυρίαρχες τεχνοτροπίες της όπερας, αλλά και στην ηθική αντιμετώπιση του ευνουχισμού των αγοριών, συνετέλεσαν ώστε οι καστράτοι να περάσουν σταδιακά σε δεύτερη μοίρα - ο τελευταίος ρόλος για καστράτο γράφτηκε από τον Τζάκομο Μέγιερμπεερ το 1824. Παρ' όλα αυτά η πρακτική δεν εγκαταλείφθηκε τότε εντελώς, αφού εξακολουθούσε να υπάρχει ζήτηση για τις παλαιότερες όπερες.
Η οριστική εξάλειψη του φαινομένου ξεκίνησε με την Ιταλική ενοποίηση το 1861, όταν ο ευνουχισμός για μουσικούς λόγους κατέστη παράνομος σε όλη τη χώρα. Το 1878 ο πάπας Λέων ΙΓ' έδωσε εντολή να μην προσλαμβάνονται νέοι καστράτοι στις εκκλησιαστικές χορωδίες και το 1902 διέταξε την απομάκρυνση όσων είχαν απομείνει από παλαιότερα - εν τω μεταξύ είχαν ήδη εξαφανιστεί απ' τον κόσμο της όπερας. Ο τελευταίος καστράτος, ο Αλεσάντρο Μορέσκι (αρχιχορωδός της Καπέλα Σιστίνα), αποσύρθηκε επίσημα τον Μάρτιο του 1913 και πέθανε το 1922 - είχε ευνουχιστεί γύρω στο 1865, λίγο πριν την οριστική απαγόρευση. Επίσης, υπήρξε και ο μοναδικός καστράτος που ηχογράφησε σόλο δίσκο μουσικής, ο οποίος μάλιστα έχει διασωθεί.
Από τότε μέχρι σήμερα, οι οπερατικοί ρόλοι που είχαν γραφτεί για καστράτους ερμηνεύονται είτε από φαλσετίστες τενόρους και κοντρα-τενόρους, ή από γυναίκες (κοντράλτο, μετσο-σοπράνο) με ανδρική αμφίεση. Στην εκκλησιαστική μουσική χρησιμοποιούνται επίσης παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καστρατος Κατηγορία:Ευνούχοι Κατηγορία:Ανδρόγυνο
Σαιντ-Λυς (Μαρτινίκα)
Το Σαιντ-Λυς (γαλλικά: Sainte-Luce) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυσεέν (γαλλικά: Lucéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Έλμπρεχτ Μπάουτς
Ο Έλμπρεχτ Μπάουτς (φλαμανδικά: Aelbrecht Bouts (δεκαετία 1450 - Μάρτιος 1549) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της πρώιμης Φλαμανδικής Σχολής. Το μικρό του όνομα ορισμένες φορές αναγράφεται και ως "Albert, "Aelbert" ή "Albrecht". Γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών στο Λέουβεν. Πατέρας του ήταν ο Ντίρικ Μπάουτς ο πρεσβύτερος (1415-1475) και αδελφός του ο Ντίρικ Μπάουτς ο Νεότερος. Ο Γιαν Μπάουτς, γιος του Ντίρικ Μπάουτς του Νεότερου έγινε επίσης ζωγράφος. Ο Ντίρικ Μπάουτς ο Νεότερος κληρονόμησε το εργαστήριο του πατέρα του το 1475 ενώ ο Έλμπρεχτ δημιούργησε το δικό του, επίσης στο Λέουβεν. Ο Νεότερος Μπάουτς συνέχισε το ύφος (στυλ) του πατέρα του, ενώ ο Έλμπρεχτ δημιούργησε το δικό του, μη ανφισβητίσιμο ύφος, με δυνατά χρώματα, πλούσιες υφές και πολλές μικρές λεπτομέρειες. Απεβίωσε στο Λέουβεν.
Λίγα έργα του έχουν διασωθεί. Πίνακές του υπάρχουν στα ακόλουθα μουσεία: Κρατική Πινακοθήκη Στουτγκάρδης, Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Μουσείο Czartoryski, Μουσείο Νόρτον Σάιμον (Πασαντίνα (Καλιφόρνια), Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ, Fitzwilliam Museum (Κέιμπριτζ), Μουσεία Τέχνης Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Μουσείο και Πινακοθήκη Πανεπιστημίου Bob Jones (Γκρίνβιλ, Νότια Καρολίνα), McNay Art Museum (Σαν Αντόνιο, Τέξας), Hood Museum of Art (Χάνοβερ, Νιού Χάμσαϊρ), Μουσείο Τέχνης Χονολουλού,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Σάντσο Γ΄ της Καστίλης
Ο Σάντσο Γ΄ της Καστίλης ή Σάντσο ο Επιθυμητός (Ισπ.: el Deseado 1134 - 31 Αυγούστου 1158) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, ήταν Βασιλιάς της Καστίλης και του Τολέδο (1157 - 1158).
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αλφόνσου Ζ΄ της Καστίλης και της Βερεγγάριας, κόρης τού Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Γ΄ κόμη της Βαρκελωνης.
Είχε ενεργό ρόλο στην Ανακατάκτηση και ίδρυσε το Ιπποτικό Τάγμα της Καλατράβα. Το προσωνύμιο Επιθυμητός το πήρε επειδή ήταν το πρώτο παιδί των γονέων του και τον απέκτησαν ύστερα από 8 χρόνια ατεκνίας. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του είχε τον τίτλο "βασιλιάς της Νατζίρα".
Ο πατέρας του, λίγο πριν αποβιώσει, μοίρασε το βασίλειο στους δυο του γιους: ο μεγαλύτερος Σάντσο έγινε βασιλιάς της Καστίλης και του Τολέδο και ο μικρότερος Φερδινάνδος Β΄ του Λεόν έγινε βασιλιάς του Λεόν. Τον επόμενο χρόνο τα δυο αδέλφια υπέγραψαν συνθήκη. Αμέσως μετά ο Σάντσο απεβίωσε πρόωρα και αιφνίδια· τάφηκε στο Τολέδο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1151 τη Λευκή των Χιμένεθ, κόρη τού Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας και απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Δεξτρίνες
Οι δεξτρίνες είναι γενικός όρος για μια ομάδα υδατανθράκων χαμηλού μοριακού βάρους που προέρχονται από την μερική αποικοδόμηση (υδρόλυση) του αμύλου ή του γλυκογόνου. Είναι μίγματα ολιγοσακχαριτών αποτελούμενων από επαναλαμβανόμενες μονάδες D -γλυκόζης.
Οι δεξτρίνες παράγονται από τη διάσπαση του αμύλου είτε με την επίδραση του ενζύμου αμυλάση, είτε με θέρμανση απουσία υγρασίας σε όξινες συνθήκες (πυρόλυση). Η άνυδρη πυρόλυση του αμύλου χρησιμοποιείται στη βιομηχανία ως μέθοδος μαζικής παραγωγής δεξτρινών, παρατηρείται όμως και κατά το ψήσιμο αμυλούχων τροφών όπως το ψωμί.
Σε καθαρή μορφή οι δεξτρίνες έχουν τη μορφή λευκής, κίτρινης ή καφέ σκόνης. Είναι ουσίες υγροσκοπικές (απορροφούν εύκολα νερό) και δημιουργούν κολλώδη, παχύρρευστα διαλύματα.
Χρήσεις
Στη βιομηχανία τροφίμων οι δεξτρίνες χρησιμοποιούνται ως πηκτικοί παράγοντες και αναγράφονται σαν πρόσθετα με τον κωδικό Ε1400. Προσδίδουν όγκο στα τρόφιμα και αυξάνουν τη συνοχή προϊόντων όπως σάλτσες και γλάσο.
Αραιά διαλύματα δεξτρινών έχουν τη μορφή κόλλας και χρησιμοποιούνται για το κολλάρισμα χαρτιού ή υφάσματος. Σε λεπτές επιστρώσεις απαντώνται ως η γνωστή συγκολλητική ουσία σε φακέλους αλληλογραφίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ολιγοσακχαρίτες
Κολώνη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Κολώνη μπορεί να αναφέρονται:
Διάφορα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Θανάσης Παφίλης
Ο Θανάσης Παφίλης (Πίτσι Φθιώτιδας, 8 Νοεμβρίου 1954) είναι Έλληνας βουλευτής, κορυφαίο στέλεχος και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1954 στο Πίτσιο του νομού Φθιώτιδας, κοντά στη Σπερχειάδα. Μεγάλωσε σε αριστερή οικογένεια. Ο πατέρας του (Σπυρίδων Παφίλης) συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και στον Εμφύλιο, ως μέλος του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού. Η οικογένειά του συνολικά αριθμούσε πέντε θύματα στον Εμφύλιο. Όταν ήταν 12 ετών έφυγε από το χωριό του και μετακόμισε στην Αθήνα, σε έναν συγγενή του, για να εργαστεί, κυρίως ως οικοδόμος. Από μικρός ήταν υποστηρικτής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Υποστηρίζει ότι για τον ίδιο, η επιλογή αυτή ήταν μονόδρομος για δυο λόγους. Ο ένας ήταν ότι δούλευε από μικρό παιδί, λόγω των οικονομικών προβλημάτων της οικογένειας του, κι έτσι ταυτίστηκε με το εργατικό κίνημα. Ο άλλος, οι πολιτικές πεποιθήσεις του ίδιου και της οικογένειάς του. Οργανώθηκε στα 18 του στην Κομμουνιστική Νεολαία, επί Δικτατορίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έκτοτε έχει διαρκή πολιτική δράση με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Δηλώνει ότι ανήκει σε αυτό γιατί παλεύει για μια δίκαιη κοινωνία.
Πολιτική Πορεία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του Ιουνίου 1989 για την εκλογική περιφέρεια Φθιώτιδας ως υποψήφιος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, ενώ επανεξελέγη στην ίδια περιφέρεια και στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989 και του 1990. Στις 16 Ιουλίου 1991, ύστερα από τη διάσπαση του Συνασπισμού, προσχώρησε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας από το 1991. Από το 1994 μέχρι το 2000 ήταν γενικός γραμματέας της Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη, η οποία είναι το ελληνικό παράρτημα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης. Επίσης, συμμετείχε και στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Από το 2002 μέχρι το 2004 διετέλεσε νομαρχιακός σύμβουλος για τη Νομαρχία Αθηνών.
Στις ευρωεκλογές του 2004 εξελέγη ευρωβουλευτής με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, συμμετέχοντας στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς - Βόρειας Πράσινης Αριστεράς. Επανεξελέγη στις ευρωεκλογές του 2009, αλλά παραιτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2009 ύστερα από την εκλογή του στη Βουλή των Ελλήνων στις εκλογές του 2009. Έκτοτε, εκλέγεται βουλευτής σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου του 2014, ήταν υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής με τη Λαϊκή Συσπείρωση Αττικής. Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 2019.
Εναντίον της Χρυσής Αυγής
Είναι από τους πολιτικούς που έχουν έρθει πολλές φορές σε ευθεία αντιπαράθεση με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, κατηγορώντας τους για εθνικισμό και υποστήριξη σε εθνοπροδότες της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Συγκεκριμένα, έχει δηλώσει ότι το μόρφωμά τους είναι φασιστικό, και οι ίδιοι πολιτικοί απόγονοι των Ταγματασφαλιτών, των παρακρατικών και των χαφιέδων της Χούντας. Για τους υπόλοιπους, που παρασύρονται νομίζοντας ότι είναι αντισυστημικοί, τόνισε ότι χρειάζεται απομόνωση και αγώνας, ώστε να μην τολμούν να εμφανιστούν πουθενά.
Προσωπικά Στοιχεία
Θεωρεί τη ζωή στην Αθήνα ασφυκτική και επισκέπτεται το χωριό του για να ηρεμήσει, όσο πιο συχνά γίνεται.
Είναι υποστηρικτής του Παναθηναϊκού, αν και -κατά δήλωσή του- δεν παρακολουθεί τα τεκταινόμενα του ποδοσφαιρικού τμήματος από την εποχή που οι ομάδες μετατράπηκαν σε Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες (ΠΑΕ).
Κα με κατιούσα
Το Κα με κατιούσα(Қ қ.  πλάγια γραφή: Қ қ) είναι ένα γράμμα από το Κυριλλικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται σε μια σειρά από μη-Σλαβικές γλώσσες που ομιλούνται στην επικράτεια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων: Η μεταγραφή  σύμφωνα με το ISO 9 είναι το ķ (k με υπογεγγραμένη), και είναι μεταγραφή για την Αμπχαζική γλώσσα, την καζακική και την ουζμπεκική q.
Δείτε επίσης
Άλλα Κυριλλικά γράμματα που χρησιμοποιούνται για να αντιπροσωπεύσουν τον ήχο : Κατηγορία:Κυριλλικό αλφάβητο
Ιεφθάε
Ο Ιεφθάε είναι πρόσωπο της Βίβλου. Ήταν ο 13ος κατά σειρά Κριτής του Ισραήλ και ένας από τους μέγιστους κριτές του.
Ο Ιεφθάε, ο οποίος προερχόταν από την Γαλαάδ, ήταν νόθος γιος από εταίρα και γι΄ αυτό τον λόγο εκδιώχθηκε από τους ετεροθαλείς αδελφούς του. Τότε ο Ιεφθάε κατέφυγε στην ύπαιθρο όπου και τέθηκε επικεφαλής ατάκτων Ισραηλιτών οργανώνοντας αξιόλογο στρατό που οδήγησε κατά των Αμμωνιτών. Τολμηρός και γενναίος, διακρίθηκε στον πόλεμο αυτό εξερχόμενος νικητής. Κατά το Ταλμούδ (Ταλμούδ Πεσαχίν: 13 α, β) σ' αυτόν και μόνο οφείλονταν η επιτυχής έκβαση αυτού του πολέμου.
Όμως ο Ιεφθάε είναι περισσότερος γνωστός στη Δύση και στην παγκόσμια φιλολογία για τη θυσία της θυγατέρας του που χαρακτηρίσθηκε ως «Βιβλική Ιφιγένεια» και της οποίας το όνομα δεν αναφέρεται πουθενά, επαναλαμβάνοντας τον ελληνικό μύθο πριν την εκστρατεία των Ελλήνων στη Τροία. Το επεισόδιο αυτό έχει ως εξής:
Ο Ιεφθάε ξεκινώντας για την μάχη εναντίον των Αμμωνιτών, ορκίσθηκε στον Κύριο να θυσιάσει σε περίπτωση νίκης του τον πρώτο που θα τον υποδεχόταν στην επιστροφή του. Έτσι όταν επέστρεφε νικητής έσπευσε η μικρή του θυγατέρα να τον προϋπαντήσει κρατώντας κύμβαλο... την οποία και τελικά θυσίασε. Οι Ισραηλίτες θαυμάζοντας τη σώφρονα αυτή αντίληψη του Ιεφθάε (αρχηγού των ατάκτων) τον ανακήρυξαν μέγα κριτή τους.
Σελσέρ
Το Σελσέρ (γαλλικά: Schœlcher), έως το 1889 γνωστό ως Καζ-Ναβίρ (γαλλικά: Case-Navire), είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
1395 Αριμπέντα
Η Αριμπέντα (Aribeda) είναι ένας αστεροειδής που κινείται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,355. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Το όνομα του αστεροειδούς σχηματίσθηκε από τα αρχικά Astronomisches Rechen-Institut, Berlin Dahlem (= Ινστιτούτο Αστρονομικών Υπολογισμών στο Βερολίνο-Ντάλεμ).
Σελσέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σελσερουά (γαλλικά: Schœlcherois).
1395 Αριμπέντα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Αριμπέντα είναι άγνωστα.
Σελσέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
1395 Αριμπέντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αριμπεντα
Κατάλογος μοναρχών της Νορθουμβρίας
thumb|right|250px|Τα Αγγλοσαξονικά βασίλεια το 800 Η Νορθουμβρία ήταν ένα Αγγλοσαξωνικό βασίλειο στη θέση της σημερινής βόρειας Αγγλίας και νοτιοανατολικής Σκωτίας, η οποία αρχικά ήταν διαιρεμένη σε δυο ξεχωριστά βασίλεια: τη Βερνικία και τη Ντέιρα. Τα δυο βασίλεια ενώθηκαν για πρώτη φορά από τον Έθελφριθ της Βερνικίας και παρέμειναν ενωμένα μέχρι το τέλος, με εξαίρεση διάφορες μοναδικές περιπτώσεις. Η πρώτη εξαίρεση ήταν η σύντομη περίοδος 633 - 634, κατά την οποία η Νορθουμβρία περιήλθε σε χάος μετά τον θάνατο του Έντουιν της Νορθουμβρίας κατά τη διάρκεια μάχης και την επίθεση του Καντβαλλόν απ Καντφάν της Γκουινέντ, ενώ τα βασίλεια ενώθηκαν ξανά όταν ο Καντβαλλόν έπεσε σε μάχη (634).
Η δεύτερη εξαίρεση ήταν η περίοδος 644 - 664, κατά την οποία ανεξαρτητοποιήθηκε η Ντέιρα. Το 651 ο Οσουί της Νορθουμβρίας δολοφόνησε τον Οσουίν της Ντέιρα και τοποθέτησε στη θέση του νέο υποτελή βασιλιά τον Έθελβαλντ της Ντέιρα, αλλά σύντομα αποδείχτηκε ότι δεν ήταν τόσο πιστός βασιλιάς όσο τον περίμενε. Ο Έθελβαλντ συμμάχησε με τον Πέντα της Μερκίας και τον οδήγησε σε επίθεση εναντίον της Νορθουμβρίας, αλλά δραπέτευσε λίγο πριν τη μάχη του Βινβάεντ με αποτέλεσμα ο Πέντα να ηττηθεί και να σκοτωθεί. Ο Έθελβαλντ, μετά τη μάχη του Βινβάεντ, έχασε τη θέση του στο βασίλειο της Ντέιρα, αφού ο Οσουί τοποθέτησε νέο βασιλιά της Ντέιρα τον γιο του Άλφριθ. Ο Έλφγουιν της Ντέιρα, ο αδελφός του άτεκνου Έγκφριθ της Νορθουμβρίας, έγινε βασιλιάς της Ντέιρα (670) αλλά ο τίτλος πλέον έγινε διακοσμητικός. Μετά τον φόνο του Έλφγουιν σε μάχη εναντίον της Μερκίας (679), τα βασίλεια ενώθηκαν και δεν υπήρξε άλλος διαχωρισμός τους, μέχρι την εποχή που η Νορθουμβρία κατακτήθηκε από τους Βίκινγκς.
Οι βασιλείς της Νορθουμβρίας (υποτελείς στους Βίκινγκ)
Το 954, εποχή που βασιλιάς του Ουέσσεξ ήταν ο Έντρεντ της Αγγλίας, η Νορθουμβρία προσαρτήθηκε οριστικά στο βασίλειο των Αγγλοσαξόνων.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βερνικίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ντέιρα Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Χαλκοκουρούνα
Η Χαλκοκουρούνα είναι πτηνό της οικογενείας των Κορακιιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Coracias garrulus και περιλαμβάνει 2 υποείδη. Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Coracias garrulus garrulus (Linnaeus, 1758)
Είναι αποκλειστικά μεταναστευτικό είδος, δηλαδή ποτέ δεν βρίσκεται στην ίδια περιοχή όλο το έτος. Είτε βρίσκεται εκεί ως αναπαραγωγικό πτηνό (καλοκαίρια), είτε όχι, αφού μεταναστεύει διανύοντας πολύ μεγάλες αποστάσεις (βλ. Γεωγραφική κατανομή).
Ονοματολογία
Η ονομασία του γένους είναι αρχαία ελληνική και προέρχεται από τη λέξη κόραξ (=ο κόρακας, το κοράκι): <κόραξ, -κος + κατάληξη -ίας (πρβλ. στρουθ-ίας, φοινικ-ίας).
Η ονομασία του είδους είναι λατινική και, προέρχεται από το ρήμα garrio το οποίο, όμως, προέρχεται και πάλι από την αρχαία ελληνική, ως αντιδάνειο: garrūlus < garrio [αρχ. γαρύω (=μιλάω ακατάπαυστα, φλυαρώ, αρθρώνω κραυγές), πρβλ. γñρυς, -υος (=η φωνή)]. Έτσι, παρόλο που ο όρος «φλύαρος» είναι επιστημονικά λίγο αδόκιμος, είναι ο μόνος πλησιέστερα στην ακριβή μετάφραση της λατινικής λέξης garrūlus.
Η ελληνική λαϊκή ονομασία του είδους, παραπέμπει στα ποικίλα χρώματα του σώματος του πτηνού, μέσα στα οποία κυριαρχεί το χρώμα του χαλκού.
Συστηματική Ταξινομική
thumb|left|300px|Χάρτης εξάπλωσης των υποειδών του Coracias garrulus: Πορτοκαλί και Κίτρινο = καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής των υποειδών, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης Η χαλκοκουρούνα περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο με τη σημερινή της επιστημονική ονομασία, το 1758. Παλαιότερα, σχημάτιζε υπερείδος (superspecies) μαζί με τα είδη Coracias caudatus και Coracias abyssinicus, αλλά αργότερα δείχτηκε ότι τα δύο τελευταία συνδέονταν περισσότερο ταξινομικά μεταξύ τους, απ’ ότι το καθένα ξεχωριστά με το παρόν είδος. Σήμερα αναγνωρίζονται 2 υποείδη, σχετικά χαλαρά διαφοροποιημένα μεταξύ τους, που όμως, καταλαμβάνουν καλώς οριοθετημένες περιοχές. (βλ. Γεωγραφική κατανομή)
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Τα υποείδη της χαλκοκουρούνας κατανέμονται σε μία σχετικά στενή Ευρασιατική ζώνη και, σε κάποιες περιοχές της ΒΔ. Αφρικής όπου και αναπαράγονται. Αυτό γίνεται τα καλοκαίρια, ενώ τους κρύους μήνες του έτους, μεταναστεύουν στην Αφρική, της οποίας καταλαμβάνουν μεγάλες περιοχές, με τον κύκλο να επαναλαμβάνεται το επόμενο έτος. Φαίνεται ότι οι χαλκοκουρούνες είναι θερμόφιλα πτηνά, τα οποία απαιτούν ζεστό και ξηρό καιρό κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, τους μήνες Μάιο, Ιούνιο και Ιούλιο.
Περιοχές αναπαραγωγής
Τα δυτικά όρια της επικρατείας αναπαραγωγής βρίσκονται στη νότια Ιβηρική και τις μεσογειακές γαλλικές ακτές, όπως και στη δυτική Β. Αφρική (Μαγκρέμπ), ενώ τα ανατολικά όρια βρίσκονται στις νοτιοδυτικές και νότιες περιοχές της Κ. Ασίας και, ανατολικά προς το Xinjiang της Κίνας. Τα βόρεια όρια βρίσκονται στις 60°, περίπου γεωγραφικό πλάτος, στην περιοχή της λίμνης Λαντόγκα (Ladoga) και τα νότια στο Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι πολύ σπάνιο με μόλις 106 παρατηρήσεις από το 1950 έως το 2007, κυρίως μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου. Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Τα περισσότερα ευρωπαϊκά άτομα της χαλκοκουρούνας μεταναστεύουν σε ένα ευρύ μέτωπο προς τις μεγάλες εκτάσεις της Δ., Κ. και Ν. Αφρικής, αλλά έχουν παρατηρηθεί και μεταναστεύσεις σε στενά μέτωπα, όπως στην κοιλάδα του Νείλου ή της Σομαλίας, προς τη βορειοανατολική ήπειρο. Κάποιοι ασιατικοί πληθυσμοί καταφθάνουν στην Αφρική μέσω Ινδίας. Μάλιστα, έχει καταγραφεί περιστατικό σύγκρουσης με αεροσκάφος πάνω αποό την Αραβική Θάλασσα.
Η αποδημία από τις περιοχές της κεντρικής Ευρώπης ξεκινάει ήδη στα μέσα Αυγούστου, ενώ μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου έχει ολοκληρωθεί. Η επιστροφή αρχίζει από τα μέσα Απριλίου και, στις περισσότερες χώρες της κεντρικής Ευρώπης οι χαλκοκουρούνες έχουν επανέλθει κατά το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου στην περιοχή αναπαραγωγής τους. Οι μέσες ημερήσιες αποστάσεις που διανύονται είναι, περίπου 67 χιλιόμετρα για τη φθινοπωρινή και 110 χιλιόμετρα για την ανοιξιάτικη μετανάστευση.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, τη Φινλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Σεϋχέλλες και τις Κομόρες, αλλά και από την Ισλανδία.
Στην Ελλάδα, η χαλκοκουρούνα είναι καλοκαιρινό αναπαραγόμενο είδος, κυρίως στη βόρεια χώρα. Είναι ιδιαίτερα τοπικά περιορισμένο και κινδυνεύει άμεσα από τη λαθροθηρία.
Αναπαραγωγική εποχή
Οι χαλκοκουρούνες του ευρωπαϊκού υποείδους αναπαράγονται σε όλη την εύκρατη, μεσογειακή αλλά και στεπώδη ζώνη, με κύριο χαρακτηριστικό τα ζεστά καλοκαίρια. Προτιμούν πεδινές ανοικτές εκτάσεις με κοιτίδες δάσους βελανιδιάς (Quercus sp.), ώριμους πευκώνες (Pinus sp.) με ξέφωτα γεμάτα ρείκια, οπωρώνες, μικτές αγροτικές εκτάσεις, κοιλάδες ποταμών και πεδιάδες με διάσπαρτα αγκαθωτά ή φυλλωμένα δένδρα. Επειδή ανήκει στα είδη που αναπαράγονται σε κοιλότητες (cavity nesters), εξαρτάται άμεσα από την παρουσία παλαιών δένδρων, που φέρουν εγκαταλελειμμένες φωλιές δρυοκολάπτη (Picus viridis), συνήθως σε παραποτάμιες λεύκες (Populus alba), λιγότερο συχνά σε ιτιές (Salix sp). Πιο σπάνια χρησιμοποιούν κουφάλες πλατάνων (Platanus orientalis), τοίχους ή αμμώδεις ποτάμιες όχθες (Tron et al. 2006, Pool et al.), όπου μπορούν να σκάψουν εύκολα το μαλακό υλικό.
Μη αναπαραγωγική εποχή
Επειδή οι χαλκοκουρούνες βρίσκονται πάντοτε στην Αφρική όταν διαχειμάζουν, απαντούν είτε στην ξηρή δασώδη σαβάνα με κύριο δένδρο την ακακία, είτε σε πεδιάδες με διάσπαρτους θάμνους (del Hoyo et al. 2001). Τα ακραία οικοσυστήματα, δηλαδή οι έρημοι, οι ημιερημικές περιοχές καθώς και τα πυκνά τροπικά δάση, συνήθως αποφεύγονται. Γενικά, ανεξάρτητα από την εποχή, η χαλκοκουρούνα είναι είδος, που συχνάζει σε μικρά υψόμετρα, δηλαδή σε πεδινές περιοχές με κάποιους διάσπαρτους λόφους.
Στην Ελλάδα απαντά σε ανοικτές περιοχές με διάσπαρτα δένδρα, χαμόκλαδα, άλση, ανοικτά δάση, αλλά και μεμονωμένα δένδρα στις άκρες των δρόμων.
Μορφολογία
thumb|left|300px|Ενήλικη χαλκοκουρούνα Η χαλκοκουρούνα είναι από εκείνα τα είδη, που είναι αδύνατον να τα μπερδέψει κάποιος στην ορνιθολογική παρατήρηση. Τα εντυπωσιακά χρώματα του πτερώματός της, την κάνουν άμεσα αναγνωρίσιμη (indinstinguishable) ανάμεσα στα ευρωπαϊκά πτηνά. Έχει το μέγεθος ενός μελισσοφάγου, αλλά είναι πιο στιβαρή και έχει κοντό λαιμό. Το πτέρωμά της κυριαρχείται από το συνδυασμό του μπλε, του βαθυγάλαζου (azure) και του καστανού χρώματος που, σε συνδυασμό με τη σκούρα κάτω επιφάνεια των πτερύγων -κατά την πτήση- τής δίνουν από τους ωραιότερους χρωματισμούς στα ευρωπαϊκά πουλιά, μαζί με την αλκυόνα και το μελισσοφάγο. Μάλιστα το πτέρωμά της ιριδίζει ανάλογα με τη γωνία πρόσπτωσης του ηλιακού φωτός και, φαίνεται από στιλπνό βαθυγάλαζο έως τιρκουάζ γαλαζοπράσινο (χρώμα του χαλκού).
Συγκεκριμένα, το κεφάλι, ο λαιμός, και ολόκληρο το κάτω μέρος είναι τιρκουάζ. Το μέτωπο και το πηγούνι είναι υπόλευκα-γκρι, ενώ πίσω από τα μάτια υπάρχει μικρή, άπτερη μαύρη περιοχή. Το πάνω μέρος της πλάτης και των ώμων (scapulars) είναι κοκκινωπό-κανελί, ενώ το κάτω μέρος της πλάτης μπλε ιώδες και το ουροπύγιο, βαθύ μπλε. Τα δύο μεσαία φτερά της ουράς είναι σκούρα ελαιοπράσινα, και η υπόλοιπη ουρά τιρκουάζ-γαλάζια-μπλε με πιο σκούρες βάσεις. Τα δύο εξωτερικά φτερά της ουράς είναι ελαφρώς επιμηκυμένα με σκοτεινά περιθώρια. Τα πρωτεύοντα ερετικά της πτέρυγας είναι κυρίως καφέ-μαύρα, αλλά τα δευτερεύοντα ερετικά έχουν μόνο στη βάση τους αυτό το χρώμα, και καθ’ όλο το υπόλοιπο μήκος τους μία εναλλαγή από διαβαθμίσεις μεταξύ τιρκουάζ και μπλε που, συν τοις άλλοις, ιριδίζει ανάλογα με το ηλιακό φώς, δίνοντας εντυπωσιακή στιλπνότητα στο συνολικό πτέρωμα. Τα ελάσσονα ανώτερα καλυπτήρια έχουν έντονο σκούρο μπλε χρώμα, ενώ τα υπόλοιπα καθώς και τα καλυπτήρια της κάτω επιφανείας είναι κυρίως τιρκουάζ.
Το μαυροκαφετί ράμφος είναι κοντόχοντρο και ισχυρό, με την άνω σιαγόνα (ρινοθήκη) να έχει αγκιστρωτό άκρο. Οι ταρσοί και τα πόδια είναι κοντά και αδύναμα, με χρώμα θαμπό κίτρινο της ώχρας, ενώ η ίριδα έχει χρώμα καφέ στο χρώμα του φουντουκιού.
Τα θηλυκά μοιάζουν πολύ με τα αρσενικά, αν και το καθαρό τιρκουάζ χρώμα πολλών περιοχών του αρσενικού, εδώ περιέχει περισσότερο καφέ-καστανό, ιδιαίτερα στο κεφάλι και στη ράχη. Τα νεαρά άτομα μοιάζουν πολύ με τα θηλυκά, αλλά οι «ξεπλυμένες» καφέ αποχρώσεις κυριαρχούν, ενώ τα τιρκουάζ και μπλε στοιχεία χρώματος είναι λιγότερο οριοθετημένα και πιο αχνά.
Τροφή
thumb|right|300px|Ενήλικη χαλκοκουρούνα με τη λεία της Για να κυνηγήσουν με επιτυχία οι χαλκοκουρούνες, χρειάζονται ανοικτές θέσεις, ιδιαίτερα τα λιβάδια και τις καλλιέργειες σιτηρών, από τις οποίες «σαρώνουν» οπτικά την περιοχή για θηράματα. Συνήθως εποπτεύουν το χώρο από την κορυφή ενός δένδρου, από φράκτες, περιφράξεις, ένα πάσαλο ή, ακόμη και από γραμμές τροφοδοσίας ηλεκτρισμού αν νοιώθουν ότι δεν απειλούνται. Επίσης αναζητούν τη λεία τους σε αμπελώνες, αν το έδαφος κρατά κάποια κάλυψη βλάστησης (Tron et al. 2006).
Η βασική τους λεία είναι τα έντομα και διάφορα αρθρόποδα, με μέγεθος τουλάχιστον 1 (ένα) εκατοστό. Μόνο κατά τη μετανάστευση προσθέτουν φυτική τροφή στο διαιτολόγιό τους, κυρίως σταφύλια και σύκα. Από τα έντομα, τα μεγάλα σκαθάρια κυριαρχούν, αλλά συμπεριλαμβάνονται και ακρίδες, σκολόπενδρες, λιβελλούλες, τζιτζίκια, γρύλοι, πεταλούδες και κάμπιες στη λεία τους. Μικρά θηλαστικά, αμφίβια και ερπετά μπορεί να καταναλώνονται, αλλά όχι σε σημαντική ποσότητα.
Η συνήθης τακτική κυνηγιού της χαλκοκουρούνας, είναι από σταθερό σημείο και μοιάζει πολύ με εκείνη των κεφαλάδων (Lanius sp.). Περιμένει μέχρι να εντοπίσει κάποιο θήραμα, ορμάει απότομα και αρπάζει τη λεία της και, κατόπιν επιστρέφει στη θέση εκκίνησης για να επαναλάβει την επίθεση. Μερικές φορές, όταν το περίβλημα της λείας είναι ανθεκτικό, το χτυπάει πάνω σε μια σκληρή επιφάνεια, ή μπορεί να το ρίχνει στον αέρα πριν από την κατάποση. Δεν συνηθίζει να ακολουθεί τη λεία της στον αέρα και, αυτό μπορεί να συμβεί, μόνο σε μαζική εμφάνιση ιπτάμενων εντόμων, όπως τα σμήνη τερμιτών, που παρατηρούνται συχνά στις περιοχές διαχείμασης.
Ηθολογία
thumb|left|300px|Χαλκοκουρούνα στο πόστο επόπτευσης (perching) Η χαλκοκουρούνα είναι ημερόβιο πτηνό με δύο διακριτές περιόδους αιχμής στη δραστηριότητά της, νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα. Στο μεταξύ διάστημα, κάθεται συνήθως ήσυχα στη θέση επόπτευσης για θηράματα. Εκτός από την αναπαραγωγική περίοδο και κατά το ζευγάρωμα, η παρουσία της είναι πολύ διακριτική. Η πτήση της είναι γρήγορη και, μοιάζει με την πτήση της κάργιας, αλλά δεν είναι τόσο σταθερή. Στο έδαφος, το περπάτημά της είναι αρκετά άχαρο, ενώ αρκετά συχνά, παρατηρείται να παίρνει το σύντομο λουτρό της σε νερόλακκους.
Γενικά, δεν είναι αγελαίο είδος, αλλά κάποιοι πληθυσμοί μπορούν να αναπαράγονται κατά μικρές αποικίες. Ωστόσο, κατά τη μετανάστευση και στις περιοχές διαχείμασης, απαντά σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, αν και οι επιμέρους αποστάσεις διατηρούνται στα 100-200 μέτρα. Στην περιοχή αναπαραγωγής, τα αρσενικά υπερασπίζονται σθεναρά τη θέση φωλιάσματος, ειδικά την οπή του δένδρου όπου θα πραγματοποιηθεί η ωοτοκία και, μπορεί να προκληθούν σοβαρές φιλονικίες. Τα νεαρά πτηνά αφήνουν συχνά, περιττώματα μέσα στη φωλιά, ή σε περίπτωση κινδύνου εξεμούν μια πολύ δύσοσμη ποσότητα γαστρικού, γεγονός που τα καθιστά πιθανώς «λιγότερο ελκυστικά» σε πιθανούς θηρευτές.
Ζωτικός χώρος
Ο ζωτικός χώρος που είναι απαραίτητος στις θέσεις φωλιάσματος, ορίζει μέσο όρο 15 ζευγάρια αναπαραγωγής ανά 100 χμ² (= 0.15 ζεύγη/ χμ²), αριθμός σχετικά μεγάλος. Ωστόσο σε άριστα ενδιαιτήματα αναπαραγωγής, πυκνότητες έως 9 ζεύγη / χμ² έχουν ανιχνευθεί. Στην τελευταία εναπομείνασα αυστριακή περιοχή αναπαραγωγής, στη ΝΑ Στυρία, αναπαράγονται περίπου 18 ζευγάρια στα 27 χμ² (= 0,67 ζεύγη /χμ²).
Τελετουργικό
Η ηλικία που επιτυγχάνεται η σεξουαλική ωριμότητα της χαλκοκουρούνας δεν είναι επακριβώς γνωστή, αλλά είναι πιθανό να αρχίζει στα δύο χρόνια. Το είδος είναι μονογαμικό, με το ομόλογο ζεύγος να συνεχίζει εκτός της περιόδου αναπαραγωγής και για το επόμενο έτος. Το φλερτ και ο σχηματισμός του ζεύγους πραγματοποιείται ήδη στα εδάφη διαχείμασης ή κατά την ανοιξιάτικη μετανάστευση. Τα κύρια χαρακτηριστικά του τελετουργικού επίδειξης είναι οι αμοιβαίες «υποκλίσεις», που συνοδεύονται από πτήσεις των αρσενικών σε κάποιο ύψος και θεαματικές κατακόρυφες πτώσεις με ταυτόχρονη περιστροφή του σώματός τους (rollings), ενώ ταυτόχρονα αρθρώνουν κακόηχες κραυγές, χαρακτηριστικές των κορακοειδών.
Φώλιασμα
Στα εδάφη αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), οι χαλκοκουρούνες φωλιάζουν σε τρύπες παλαιών δένδρων που είχαν ανοιχτεί από δρυοκολάπτες, από τις οποίες εξαρτώνται άμεσα. Μπορούν όμως να φωλιάσουν σε φυσικές κοιλότητες των δένδρων ή και να ανοίξουν τρύπες βάθους 60-70 εκατοστών σε αμμώδεις επιφάνειες, ιδιαίτερα στις όχθες ποταμών, ενώ δεν λένε «όχι» σε τεχνητές φωλιές. Τέλος, περιστασιακά μπορούν να χρησιμοποιήσουν μια τρύπα σε ένα βράχο, ένα τοίχο ή ένα παλιό κτήριο. Τις περισσότερες φορές δεν χρησιμοποιείται κάποιο ιδιαίτερο υλικό επίστρωσης, ή το προϋπάρχον απομακρύνεται, ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί λιγοστό φυτικό υλικό, τρίχες κ.ο.κ. thumb|left|300px|Ενήλικη χαλκοκουρούνα στα εδάφη διαχείμασης, στη Νότιο Αφρική Η ωοτοκία πραγματοποιείται μία (1) μόνο φορά σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο, η οποία ξεκινάει στα μέσα Μαΐου για τους πληθυσμούς των νοτίων περιοχών, ενώ στο βορρά αρχίζει στιο πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου και, μπορεί να παραταθεί για ακόμη δύο εβδομάδες. Η γέννα αποτελείται συνήθως από 4-5, κάποιες φορές μέχρι και 7 αυγά, διαστάσεων 35,4Χ28,4 χιλιοστών, περίπου και, η εναπόθεσή τους γίνεται μέρα παρά μέρα. Η επώαση αρχίζει πριν την ολοκλήρωση της ωοτοκίας, πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και, διαρκεί 18-19 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, γεννιούνται δηλαδή τυφλοί και ανήμποροι και, χρειάζονται για καιρό την προστασία των γονέων τους. Σε 26-28 ημέρες είναι σε θέση να αφήσουν τη φωλιά τους, αλλά τρέφονται από τους γονείς τους για λίγο καιρό ακόμη.
Στην Ελλάδα, η χαλκοκουρούνα έρχεται τα καλοκαίρια για να αναπαραχθεί, από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, περίπου.
Απειλές
Οι σημαντικότερες απειλές περιλαμβάνουν διώξεις κατά τη μετανάστευση σε ορισμένες μεσογειακές χώρες, ενώ εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες άτομα, πυροβολούνται στο Ομάν κάθε άνοιξη (del Hoyo et al. 2001), και στο Γκουτζαράτ της Ινδίας. Η απώλεια των κατάλληλων βιοτόπων αναπαραγωγής λόγω της αλλαγής των γεωργικών πρακτικών, η μετατροπή σε μονοκαλλιέργειες, η απώλεια των θέσεων φωλιάσματος, καθώς και η χρήση φυτοφαρμάκων, με αποτέλεσμα τη μείωση της διαθεσιμότητας τροφής, θεωρούνται ως οι κύριες απειλές για το είδος στην Ευρώπη (Kovacs et al 2008?. Ε. Raèinskis in litt. 2005). Το είδος είναι ευαίσθητο στην απώλεια των δενδροστοιχιών και των παρόχθιων δασών στην Ευρώπη, που παρέχουν βασικά ενδιαιτήματα για κούρνιασμα και αναπαραγωγή.
Κατάσταση πληθυσμού
Η χαλκοκουρούνα έχει υποστεί πολύ μεγάλη μείωση στον παγκόσμιο πληθυσμό της, ιδιαίτερα στη Ευρώπη, όπου αναπαράγεται το 50%-74%. (BirdLife International 2004). Μετά από μια μέτρια μείωση κατά την εικοσαετία 1970-1990 (Tucker and Heath 1994), το είδος συνέχισε να μειώνεται έως και κατά 25% σε όλη την Ευρώπη στο διάστημα 1990-2000 (ιδιαίτερα σε πληθυσμούς-κλειδιά στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ρωσία) (BirdLife International 2004). Έτσι, η συνολική ευρωπαϊκή πτώση υπερβαίνει το 30% σε τρεις γενιές (15 έτη), αριθμός πολύ μεγάλος.
Οι πληθυσμοί της βόρειας Ευρώπης έχουν υποστεί σοβαρότατες μειώσεις. Οι αριθμοί είναι καθοριστικοί: Εσθονία: από 50-100 ζεύγη το 1998 σε 0 το 2004! (Α. Kalamees in litt 2005), Λετονία: από μερικές χιλιάδες σε κάτω από 30 ζεύγη το 2004 (Ε. Raèinskis in litt. 2005), Λιθουανία: από 1.000-2.000 ζεύγη το 1970 σε 20 ζεύγη το 2004 (L. Raudonikis in litt 2005), και στη Ρωσία έχει πλέον εξαφανιστεί από το βόρειο μέρος της επικρατείας του (Α. Mischenko in litt 2005). Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για μείωση στην κεντρική Ασία. Όμως, σε περίπτωση που αυτοί οι πληθυσμοί αποδειχθεί ότι μειώνονται, το είδος θα δικαιολογείται να υποβαθμιστεί στην κατηγορία Τρωτά (VU) της IUCN, από Σχεδόν Απειλούμενο (NT) που είναι τώρα.
Στοιχεία για την Ελλάδα
thumb|right|300px|Εκπληκτικής λεπτομέρειας πίνακας του περίφημου [[Άλμπρεχτ Ντύρερ, όπου απεικονίζεται η άνω επιφάνεια πτέρυγας της χαλκοκουρούνας. Σημειωτέον ότι, το είδος έχει σήμερα εξαφανιστεί από τη Γερμανία]] Παρόλο που το κυνήγι της απαγορεύεται στη χώρα, η χαλκοκουρούνα πάντοτε αποτελούσε ένα από τα δημοφιλέστερα «τρόπαια» των κυνηγών, με σκοπό την ταρίχευση, λόγω των θαυμάσιων χρωμάτων της.
Παλαιότερα, είχε πολύ ευρύτερη κατανομή από τη σημερινή. Αναφέρεται, π.χ. ότι φώλιαζε στην Ακαρνανία, τη Ν. Πελοπόννησο και την Κρήτη. Σήμερα καλύπτεται πολύ μικρότερο εύρος και τα αναπαραγόμενα ζευγάρια έχουν μειωθεί πολύ, ειδικά μετά τη δεκαετία του 60-70, με αποτέλεσμα σήμερα να αναπαράγεται μόνο στη Μακεδονία (Παγγαίο κ.α.), τη Θράκη (Έβρος, Νέστος, κ.α.), την Κω, τη Σάμο ίσως και στη Μυτιλήνη. Δεν είναι τυχαίο ότι συμπεριελήφθη ανάμεσα σε 4 μόνον είδη ορνιθοπανίδας που χρήζουν άμεσης προστασίας στην περιοχή του Παγγαίου.
Απαιτείται απογραφή του ελληνικού πληθυσμού, μελέτη της βιολογίας του είδους, λήψη αυστηρών μέτρων κατά της λαθροθηρίας (υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο αλλά δεν εφαρμόζεται), σε συνδυασμό με ενημέρωση των κυνηγών.
Έτσι, ειδικά για την Ελλάδα, το είδος κατατάσσεται στην κατηγορία ΤΡΩΤΑ (VU), δηλαδή μία κατηγορία κάτω από την παγκόσμια κατάταξη της IUCN.
Τάσεις
Οι βορειοευρωπαϊκοί πληθυσμοί της χαλκοκουρούνας έχουν σημειώσει την πιο δραματική πτώση τα τελευταία χρόνια, αλλά και πληθυσμοί της Ν. Ευρώπης έχουν επίσης μειωθεί, ιδιαίτερα λόγω της λαθροθηρίας. Ήδη από τον περασμένο αιώνα, το είδος είχε εξαφανιστεί από τη Γερμανία, τη Δανία, τη Σουηδία (Snow & Perrins, 1998) και τη Φινλανδία (Avilés et al 1999), πιθανώς λόγω της απώλειας των ενδιαιτημάτων ως αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της γεωργίας (Snow & Perrins 1998). Οι πληθυσμοί στη Μέση Ανατολή και την κεντρική Ασία δεν έχουν σημειώσει ακόμη προφανείς μειώσεις, και ως εκ τούτου η παγκόσμια πτώση ανέρχεται συνολικά στο 20-30%, στην τελευταία δεκαετία.
Λαμβανόμενα μέτρα προστασίας
Ένας αριθμός εθνικών συστημάτων παρακολούθησης εντός της επικρατείας του είδους, απετέλεσε το επίκεντρο στοχευμένης μελέτης. Σχέδια δράσης για το είδος έχουν αναπτυχθεί στην Ουγγαρία, τη Λετονία και την Ανδαλουσία (Ισπανία). Παρόμοια έγγραφα συντάσσονται στη Σλοβακία και Καταλονία (Ισπανία). Ομάδες εργασίας εμφανίζονται στην Αυστρία, τη Λευκορωσία, τη Γαλλία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Σερβία και τη Σλοβακία.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Χαλκοκουρούνα απαντά και με τις ονομασίες Χρυσοκαρακάξα, Μπλάβα, Μπλάβη (Κρήτη), Πρασινοπούλι (Μακεδονία), Χρυσόκαργια (Αττική, Έβρος), Γαλαζόκαργια (Μακεδονία), Γαλαζοπούλι (Κιλκίς). Επίσης ονομάζεται και Γάρρουλος, που προέρχεται από την επιστημονική ονομασία του είδους Coracias garrulus. Τέλος, στις επίσημες κυνηγετικές διατάξεις, αναφέρεται και ως Κοράκιον ή Κράγκα.
Σημειώσεις
i. Η οικογένεια Coraciidae έχει αποδοθεί επίσης στα ελληνικά και ως Κορακοφωνίδες από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών, Ιωάννη Όντρια. Παρόλο που είναι σαφής η πρόθεσή του να αποδώσει αφ’ ενός τα φωνητικά χαρακτηριστικά των μελών της οικογενείας, αφ’ ετέρου για να αποφευχθεί η λεκτική σύγχυση με την οικογένεια Κορακίδες (Corvidae), είναι προτιμητέα η απλή στη μετάφραση εκδοχή Κορακιίδες, λόγω του ότι ο πρώτος όρος δεν είναι ευρέως αποδεκτός.
iii. Υπάρχει και αναφορά ότι πρόκειται για το πτηνό «Χαλκίς» των αρχαίων, η οποία ωστόσο ελέγχεται για την ακρίβειά της.
Πηγές
Κατηγορία:Κορακιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
FKL
Ιστορία
Στις 18 Νοεμβρίου 1961 ιδρύθηκε μια επιχείρηση με την επωνυμία "Συνεταιρισμός κατασκευαστών μετάλλων" - "METALUM", με στόχο την παραγωγή ανταλλακτικών για οχήματα και τρακτέρ και την εκτέλεση όλων των υπηρεσιών στον τομέα αυτό.