cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκαμπριέλε Αντολοράτα
Κλίση προς τα θεία
μικρογραφία|αριστερά Μετά το πέρας της χολέρας που σκότωσε την αδερφή του Φραντσέσκο, οι κληρικοί και οι πολιτικές αρχές του Σπολέτο οργάνωσαν μια λιτανεία της εικόνας της Παναγίας στον καθεδρικό ναό του Σπολέτο. Ο Φραντσέσκο παρακολούθησε την λιτανεία και μόλις η εικόνα πέρασε από μπροστά του, ένιωσε μια εσωτερική φωνή να τον ρωτά γιατί παραμένει στον κόσμο των ανθρώπων. Αυτό το γεγονός υπήρξε η κινητήρια δύναμη πίσω από τα πρώτα σοβαρά βήματα που έκανε ο Φραντσέσκο για την ένταξή του στην θρησκευτική ζωή. Μετά την λιτανεία, ζήτησε την συμβουλή ενός ιερέα και αποφάσισε να μπει στους πασσιονιστές. Δεδομένου ότι δεν υπήρχε σπίτι πασσιονιστών κοντά στο Σπολέτο, είναι πιθανό ότι αυτή η επιλογή του Φραντσέσκο έγινε με βάση την προσωπική αφοσίωσή του στα Πάθη του Χριστού. Ο πατέρας του αρνήθηκε να του δώσει την άδεια να εισέλθει στους πασσιονιστές και προσκάλεσε πολλούς συγγενείς να αποτρέψουν τον Φραντσέσκο από αυτήν την επιλογή. Οι προσπάθειές τους ήταν ανεπιτυχείς και σύντομα ο πατέρας του πείστηκε ότι οι προθέσεις του Φραντσέσκο ήταν ειλικρινείς και όχι ιδιότροπες.
Πασσιονιστές
Συνοδευόμενος από τον αδερφό του Αλοΰσιο, ο Φραντσέσκο ξεκίνησε για τους Πασσιονιστές στην Μοροβάλε. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους συναντήθηκαν με αρκετούς συγγενείς που είχαν στρατολογηθεί από τον Σάντε για να ενθαρρύνουν τον Φραντσέσκο να επιστρέψει στο Σπολέτο αλλά δεν προέκυψε κανένα αποτέλεσμα. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1856 έφτασε στους πασσιονιστές.
Δυο μέρες αργότερα εντάχθηκε επίσημα στο σώμα των πασσιονιστών και έλαβε το όνομα "Γαβριήλ της Παναγίας των Θλίψεων". Το επόμενο έτος εκφώνησε τους όρκους του. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, και μέχρι τον θάνατό του, η πνευματική ζωή του Γαβριήλ βρισκόταν υπό την προστασία και την φροντίδα του πατέρα Νόρμπερτ.
Τον Ιούνιο 1858 ο Γαβριήλ και οι υπόλοιποι μαθητές μετακόμισαν στην Πιετβετορίνα για να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Οι τοπικές διαμάχες σήμαιναν ότι θα μπορούσαν να μείνουν εκεί για έναν χρόνο και τον Ιούλιο 1859, οι πασσιονιστές μετακόμισαν στο μοναστήρι στην Isola del Gran Sasso, στην επαρχία Τέραμο.
Ο Γαβριήλ αποδείχθηκε εξαιρετικός μαθητής και η άριστη ακαδημαϊκή ζωή του ξεπεράστηκε μόνο από την πρόοδο που έκανε στην πνευματική ζωή του. Ταυτόχρονα άρχισε να εμφανίζει τα πρώτα σημάδια φυματίωσης. Αυτά τα νέα δεν τον ανησυχούσαν καθώς ήταν πραγματικά χαρούμενος ; είχε προσευχηθεί για έναν αργό θάνατο ώστε να μπορέσει να προετοιμαστεί πνευματικά. Καθ'όλη την διάρκεια της ασθένειάς του παρέμεινε χαρούμενος και συνέχισε την καθημερινότητά του. Αποτέλεσε πηγή μεγάλης διαπαιδαγώγησης και έμπνευσης για τους υπόλοιπους μαθητές, οι οποίοι φρόντισαν να περάσουν χρόνο μαζί του στο νεκροκρέβατό του. Ο Γαβριήλ απέδειξε ότι ήταν ένας υποδειγματικός οπαδός των πασσιονιστών, καθώς ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος στην Παναγία.
Καθηλωμένος στο νεκροκρέβατό του, διέταξε να καούν τα γραπτά του επειδή θα τον κατηγορούσαν ότι περηφανεύεται. Μόνο οι επιστολές του έχουν διασωθεί, μαζί με τις Απόψεις του, που χαρτογραφούν την πνευματική πρόοδο που έκανε στα λίγα χρόνια ως πασσιονιστής.
Λούπο Ιταλιάνο
μικρογραφία|Ένας ιταλικός λύκος καθισμένος στο γρασίδι Το Λούπο Ιταλιάνο (ιταλικά: Lupo Italiano, μετάφραση: Ιταλικός λύκος), επίσης γνωστός με την ονομασία ιταλικό λυκόσκυλο, ήταν μια φυλή σκύλου που δημιούργησε ο Μάριο Μέσσι το 1966 διασταυρώνοντας ένα λύκο από το βόρειο Λάτιο (τον οποίο ανέθρεψε σαν κουτάβι) με ένα γερμανικό ποιμενικό. Ο θηλυκός πρόγονος του, σύμφωνα με τις περιγραφές, είναι ένας γερμανικός ποιμενικός και πολυπλόκως ένας άγριος λύκος. Υπάρχει ένας ισχυρισμός ότι το Λούπο Ιταλιάνο είναι ένα υβρίδιο ανάμεσα στο γερμανικό ποιμενικό και έναν ιταλικό λύκο, ωστόσο μια γενετική μελέτη του 2018 δεν κατάφερε να βρει κάποια σύνδεση ανάμεσα στον γερμανικό ποιμενικό και τον ιταλικό λύκο.
Γκαμπριέλε Αντολοράτα
Πασσιονιστές
Προτού προλάβει να χειροτονηθεί ιερέας, ο Γαβριήλ πέθανε στο Isola den Gran Sasso τις πρώτες πρωινές ώρες της 27ης Φεβρουαρίου 1862, παρουσία της κοινότητας, κρατώντας μια εικόνα της Παναγίας των Θλίψεων και χαμογελώντας ειρηνικά. Όσοι βρίσκονταν με τον Γαβριήλ την ώρα που πέθανε, ανέφεραν ότι την ώρα του θανάτου του καθόταν στο κρεβάτι και το πρόσωπό του έλαμψε καθώς πλησίαζε σε μια κατά τα άλλα αόρατη φιγούρα που έμπαινε στο δωμάτιο. Αυτή ήταν η άποψη του πατέρα Νόρμπερτ ότι ο Άγιος Γαβριήλ είχε δει την Παναγία την στιγμή του θανάτου του.
Λούπο Ιταλιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Μνημείο της Ελευθερίας (Κωνσταντινούπολη)
Το Μνημείο της Ελευθερίας ή Μνημείο της Αιώνιας Ελευθερίας (Hürriyet Anıtı ; Abide-i Hürriyet), που βρίσκεται στην περιοχή Σισλί της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία, είναι ένα μνημείο προς τιμήν των στρατιωτών, που σκοτώθηκαν υπερασπιζόμενοι το οθωμανικό κοινοβούλιο ενάντια στις αντιδραστικές μοναρχικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Οθωμανικού αντιπραξικοπήματος του 1909, κυρίως στο περιστατικό της 31ης Μαρτίου.
Οι μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ, που ξεκίνησαν το 1839, μαζί με άλλες μεταγενέστερες διαδικασίες ελευθέρωσης, αντιτάχθηκαν έντονα από τους συντηρητικούς στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ήλπιζαν να επιβεβαιώσουν εκ νέου τις μοναρχικές δυνάμεις του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β' ως απόλυτου μονάρχη, παρόλο που ο ίδιος ο Σουλτάνος ήρθε στην εξουσία αποδεχόμενος ένα Σύνταγμα και άνοιξε το πρώτο οθωμανικό κοινοβούλιο, τη Γενική Συνέλευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το 1876 κατά τη διάρκεια της Πρώτης Συνταγματικής Εποχής. Το κοινοβούλιο αναβλήθηκε το 1878 με το πρόσχημα του ρωσικού πολέμου και ο Αμπντούλ Χαμίτ Β' βασίλευε ως απόλυτος μονάρχης για πάνω από 30 χρόνια έως το 1908, όταν το Κοινοβούλιο επανέλαβε τις δραστηριότητές του στη Δεύτερη Συνταγματική Εποχή, υπό την πίεση των προοδευτικών δυνάμεων στην Αυτοκρατορία. Ωστόσο, μια αντιδραστική εξέγερση, που ξεκίνησε στις 13 Απριλίου 1909 (31 Μαρτίου 1325 Έτος Εγίρας στο ημερολόγιο Ρούμι) προκάλεσε τη διακοπή της δημοκρατικής διαδικασίας για άλλη μια φορά. Προοδευτικές δυνάμεις του "Hareket Ordusu" (Τουρκικά για το "Στρατό της Δράσης") που ήρθε από τη Ρούμελη, υπό την ηγεσία του Μαχμούντ Σεβκέτ Πασά, κατέστειλαν το αντιπραξικόπημα στις 23 Ιουλίου 1909. Ο Αμπντούλ Χαμίτ Β' εκδιώχθηκε από την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου, το σημαντικότερο συνταγματικό κόμμα, και στάλθηκε στην εξορία στη Θεσσαλονίκη, τότε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το μνημείο εγκαινιάστηκε το 1911, στη δεύτερη επέτειο του περιστατικού της 31ης Μαρτίου. Το συγκρότημα διατηρεί επίσης τους τάφους τεσσάρων σημαντικών Οθωμανών υψηλών αξιωματούχων, οι οποίοι μεταφέρθηκαν εδώ αργότερα. Το μνημείο, που θεωρείται σήμερα ως σύμβολο του μοντερνισμού, της δημοκρατίας και της εκκοσμίκευσης στην Τουρκία, χρησιμεύει ως μέρος ορισμένων επίσημων τελετών και δημόσιων συγκεντρώσεων.
Σχέδιο
Το μνημείο βρίσκεται στον ψηλότερο λόφο (130μέτρα ή 430 πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας) στο Σισλί, στην Κωνσταντινούπολη, που ονομάζεται «Hürriyet-i Ebediye Tepesi» (κυριολεκτικά Λόφος Αιώνιας Ελευθερίας) και βρίσκεται σήμερα σε μια τριγωνική περιοχή, που συνορεύει με τρεις μεγάλες εθνικές οδούς μεταξύ Σισλί και Τσαγκλαγιάν.
Σχεδιάστηκε από τον διάσημο Οθωμανό αρχιτέκτονα Μουζαφέρ Μπέη, ο οποίος κέρδισε τον σχετικό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Το μνημείο, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1909 και 1911 με τη μορφή κανονιού, που πυροβολεί στον ουρανό, ανεγέρθηκε σε ισόπλευρη τριγωνική βάση. Σε κάθε πλευρά της μαρμάρινης βάσης, είναι χαραγμένα τα ονόματα των στρατιωτών, που βρίσκονται κάτω. Στο μνημείο, είναι τοποθετημένη η Τουρά του Σουλτάνου Μωάμεθ Ε' Ρεσάντ. Βρίσκεται στο κέντρο ενός πάρκου με μονοπάτια σαν ένα αστέρι του Πενταγώνου, που περιβάλλεται από έναν κύκλο, που συμβολίζει το αστέρι και την ημισέληνο στην Οθωμανική σημαία.
Ταφές
εναλλ.=Squared stone arch reading "Talat Pasa 1874-1921" over a stone sarcophagus|μικρογραφία|267x267εσ| Τάφος του [[Ταλαάτ πασάς|Μεχμέτ Ταλαάτ Πασά]] Στο μνημείο, οι 74 στρατιώτες, που σκοτώθηκαν σε δράση του Περιστατικού της 31ης Μαρτίου θάφτηκαν αρχικά με μια κρατική τελετή στις 23 Ιουλίου 1911.
Λείψανα από τους παρακάτω τέσσερις υψηλόβαθμους αξιωματούχους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θάφτηκαν επίσης εδώ αργότερα:
Σημείο συνάντησης
Ο τόπος χρησιμεύει ως σημείο συνάντησης για τη διαδήλωση της δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων στην Κωνσταντινούπολη. Οι διαδηλώσεις της Εργατικής Ημέρας που διοργάνωσαν συνδικάτα γιορτάστηκαν γύρω από αυτό το μέρος εδώ και πολλά χρόνια μετά τη σφαγή της πλατείας Ταξίμ το 1977.
Η δεύτερη μαζική διαδήλωση των Δημοκρατικών διαμαρτυριών ενάντια στις προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκε εδώ στις 29 Απριλίου 2007.
Λογότυπο της περιοχής Σισλί
Η θέα του μνημείου περιλαμβάνεται στο λογότυπο του Δήμου Σισλί, που χρησιμοποιείται από τον δήμαρχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημειακές στήλες στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Μνημεία της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κωνσταντινούπολη
Αλανζουά
Το Αλανζουά (γαλλικά: Allenjoie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ιτέα Καρδίτσας
Η Ιτέα είναι κωμόπολη του νομού Καρδίτσας. Έως και το 2010 αποτελούσε την έδρα του Δήμου Φύλλου του Νομού Καρδίτσας, Περιφέρειας Θεσσαλίας. Η Ιτέα πλέον ανήκει στο Δήμο Παλαμά.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στη βορειανατολική πλευρά του νομού Καρδίτσας και συνορεύει με τα χωριά Παλαμά, Πέτρινο, Συκεώνα, Αστρίτσα και Φύλλο). Η ευρύτερη περιοχή της Ιτέας είναι πεδινή εκτός από τα δημοτικά διαμερίσματα Πέτρινου και Συκεώνας που είναι ημιορεινά.
Απέχει 25 χλμ. από την Καρδίτσα, 35 χλμ. από τη Λάρισα και 90 χλμ. από το λιμάνι της πόλης του Βόλου. Την περιοχή διασχίζουν τα ποτάμια Ενιπέας και Φαρσαλίτης, που καταλήγουν στον Πηνειό.
Μετά τον Εμφύλιο, πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν σε χώρες του εξωτερικού και σε μεγάλα ελληνικά αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα).
Ονομασία
Το όνομα Ιτέα είναι τοπωνύμιο που προέρχεται από το όνομα του ομώνυμου δένδρου (ιτιά).
Επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Κουτσαρί που προήλθε από την τούρκικη λέξη Γκουτζαλάρι, που θα πει μεγάλο χωριό, δεδομένου ότι κατοικούνταν και από πολλούς Τούρκους Κονιάρηδες, οι οποίοι πριν την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881 ή 1850-1870 το εγκατέλειψαν. Η Ιτέα επηρέαζε τα γύρω χωριά πολιτιστικά και οι κάτοικοι ήταν πολυτάξιδοι έμποροι.
Το χωριό αποτέλεσε το 1912 την Κοινότητα Κοτσερή διατήρησε την παλαιά ονομασία του μέχρι και το 1957, οπότε και μετονομάστηκε σε Ιτέα, από τις πολλές ιτιές που υπήρχαν στον ποταμό Ενιπέα.
Μνημεία
Ο Άγιος Αθανάσιος, πολιούχος του χωριού, χτίστηκε το 1856.
Λεζ Αλιέ
Το Λεζ Αλιέ (γαλλικά: Les Alliés), παλαιότερα γνωστό ως Λεζ Αλμάν (γαλλικά: Les Allemands), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Αλοντάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Τάμασκαν Χάσκυ
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο Το τάμασκαν χάσκι ή απλώς ταμάσκαν είναι μια φινλανδική ράτσα σκύλων διασταυρωμένη έτσι ώστε να μοιάζει με λύκο και με λυκόσκυλο.
Αν και η ακριβής προέλευσή τους είναι αβέβαιη, αυτά τα σκυλιά ήταν κυρίως διασταυρώσεις της αρκτικής φυλής Χάσκι της Αλάσκας, Μαλμούτ της Αλάσκας, καναδικού Εσκιμώου, γερμανικού ποιμενικού, λαμπραντόρ χάσκι και σιβηρικού χάσκι. Τα Τάμασκαν δεν αναγνωρίζονται ως φυλή από τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία, αλλά αναγνωρίζονται ως φυλή από την American Rare Breed Association.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
NGC 1433
Ο NGC 1433 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό του Ωρολογίου. Απέχει περίπου 30 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Ο πυρήνας του γαλαξία είναι ενεργός, τύπου Σίφερτ. Η κεντρική περιοχή του γαλαξία παρουσιάζει έντονη αστρογέννεση και έχει ασθενή εκπομπή ραδιοκυμάτων. Αυξημένη δραστηριότητα παραγωγής άστρων παρουσιάζουν επίσης οι δακτυλιοειδείς βραχίονες του γαλαξία, αλλά όχι η ράβδος. Ο γαλαξίας είναι αντικείμενο μελέτης από την έρευνα LEGUS, η οποία μελετά την εκπομπή υπεριώδους ακτινοβολίας από 50 γαλαξίες. Έχει βρεθεί ένας πίδακας υλικών, ο οποίος θεωρείται ότι προέρχεται από τη μαύρη τρύπα στο κέντρο γαλαξία. Με μήκος 150 έτη φωτός είναι ο μικρότερος που έχει βρεθεί εκτός του Γαλαξία.
Ο γαλαξίας ανήκει στην ομάδα γαλαξιών NGC 1433, τμήμα της ομάδας γαλαξιών της Δοράδος.
Ελλάδα, ο άλλος δρόμος
Το κίνημα Ελλάδα, ο άλλος δρόμος είναι Ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 2017. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος είναι ο Νότης Μαριάς.
NGC 1433
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γαλαξίες Σίφερτ Κατηγορία:Ωρολόγιον (αστερισμός) 1433 13586
Ελλάδα, ο άλλος δρόμος
Ιστορικό
Το κίνημα ιδρύθηκε στις 28 Μαρτίου 2017, με την κατάθεση στον Άρειο Πάγο της Ιδρυτικής Διακήρυξής του, από τον ευρωβουλευτή Νότη Μαριά. Είχε προηγηθεί το 2013 η ίδρυση της πολιτικής κίνησης με την επωνυμία Αντιμνημονιακοί Πολίτες, της οποίας το κόμμα θεωρείται μετεξέλιξη. Ο Νότης Μαριάς σε συνεντεύξεις τύπου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενημέρωσε τους πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς συντάκτες για την ίδρυση του κινήματος καθώς και για τις προγραμματικές του θέσεις.
Στις 7 Απριλίου 2017, ο Νότης Μαριάς προέβη στην επίσημη παρουσίαση του κινήματος "Ελλάδα, ο άλλος δρόμος" σε εκδήλωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.
Το κίνημα συμμετείχε αυτόνομα στις ευρωεκλογές του 2019, χωρίς ωστόσο να εκλέξει ευρωβουλευτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Αμανσέ
Το Αμανσέ (γαλλικά: Amancey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Σιδηροδρομική γραμμή Οινόης - Χαλκίδας
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Οινόης - Χαλκίδας είναι ελληνική περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει την περιοχή της Οινόης Βοιωτίας με την Χαλκίδα και άλλες περιοχές της ανατολικής Στερεάς Ελλάδας. Αποτελεί διακλάδωση της γραμμής Αθηνών - Θεσσαλονίκης. Είναι μια από τις σημαντικότερες γραμμές της Στερεάς Ελλάδας.
Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία (Μουσείο Μπενάκη)
Ο Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία είναι μεταβυζαντινή εικόνα και εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη
Σιδηροδρομική γραμμή Οινόης - Χαλκίδας
Διαδρομή
Ο νότιος τερματικός της γραμμής Οινόης - Χαλκίδας είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός Οινόης στην Οινόη Βοιωτίας. Χωρίζεται από την γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης και ακολουθεί μια διακλάδωση μήκους περίπου 22 χιλιομέτρων. Περνάει από το Καλοχώρι-Παντείχι, συνεχίζει στο Βαθύ Εύβοιας, προχωράει βόρεια και καταλήγει στην Χαλκίδα.
Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία (Μουσείο Μπενάκη)
Περιγραφή
Η εικόνα με θέμα Βίος Ιησού-Ακάθιστος Ύμνος-Δευτέρα Παρουσία είναι πολυσύνθετη και περιλαμβάνει διάφορα εικονογραφικά θέματα. Συγκεκριμένα τα : εντός τεσσάρων συγκεντρωτικών κύκλων του πάνω μέρους της εικόνας παρίστανται : Η δημιουργία του κόσμου,η δημιουργία του Αδάμ και της Εύας, το αμάρτημα των πρωτοπλάστων και η εξωση αυτών από τον Παράδεισο, σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη, σκηνές από τον βίο της Θεοτόκου και του Ιησού, τα Πάθη του Χριστού,οι 24 οίκοι του Ακάθιστου ύμνου ο τελευταίος των οποίων παρίσταται στο κέντρο, με την εικόνα της Θεοτόκου πάνω σε θρόνο βρεφοκρατούσα. Στο κάτω μέρος του πίνακα εικονίζεται η Δευτέρα Παρουσία σε πολυπρόωσπη σύνθεση. Στο πάνω μέρος της εικόνας πάνω σε ταινία την οποια κρατούν δύο Άγγελοι υπάρχει η εξής επιγραφή: ΕΔΕΙ Χ(ριστ)Ε ΘΗΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ ΩΣ ΑΚΡΟΝ ΚΑΙ ΕΚ ΜΗ ΟΝΤΩΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΑΧΘΗΝΑΙ ΜΕΤΑ ΔΕ ΤΑΥΤΑ ΕΠΙ ΤΗΝ ΓΗΝ ΟΦΘΗΝΑΙ ΣΤ(αυ)ΡΟΝ ΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΝ ΥΠΟΜΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΡΙΗΜΕΡΟΝ/ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΑΝΑΣΤΗΝΑΙ ΤΩΝ ΕΚΑΣΤΟΝ ΤΕ ΕΡΓΩΝ ΑΝΤΑΠΟΔΟΥΝΑΙ ΠΟΙΝΗΝ Η ΣΤΕΦΟΣ Θ(εο)Σ ΒΡΩΤΟΙΣΙ ΤΟΤΕ ΟΥ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΜΕΡΙΔΟΣ ΠΑΡΑΣΤΗΣΗ.Κάτω στο μέσο η υπογραφή: ΚΟΠΟΣ Κ(αι) ΣΠΟΥΔΗ ΘΕΟΔΟΡΟΥ ΠΟΥΛΑΚΗ ΕΚ ΚΥΔΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΗΜΟΥ ΝΗΣΟΥ ΚΡΗΤΗΣ.
Οι διαστάσεις του έργου είναι 0,91Χ 0,64 και είναι έργο του Θεόδωρου Πουλάκη τέλη 17ου αι.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσείο Μπενάκη
Σιδηροδρομική γραμμή Οινόης - Χαλκίδας
Υπηρεσίες
Η γραμμή Οινόης - Χαλκίδας αποτελείται από μία υπηρεσία του προαστιακού Αθήνας. Ξεκινά από τον Πειραιά, διέρχεται από την Αθήνα και καταλήγει στην Χαλκίδα και πραγματοποιεί στάση σε όλους τους σταθμούς της γραμμής.
Σταθμοί
Οινόη Οινόη
Λυκικό αλφάβητο
Το Λυκικό αλφάβητο χρησιμοποιήθηκε για την καταγραφή της Λυκικής γλώσσας της μικρασιατικής περιοχής της Λυκίας. Ήταν μια επέκταση του ελληνικού αλφαβήτου, με πέντε επιπρόσθετα γράμματα, για ήχους που δεν υπήρχαν στα ελληνικά. Ήταν, σε μεγάλο βαθμό, παρόμοιο με το λυδικό και το φρυγικό αλφάβητο.
Το αλφάβητο
μικρογραφία|251x251εσ|Tο Διάταγμα του Πιξόδαρου, γραμμένο στη [[Λυκιακή γλώσσα.]] Το Λυκικό αλφάβητο διαθέτει γράμματα για 29 ήχους. Ορισμένοι ήχοι αντιπροσωπεύονται με περισσότερα από ένα σύμβολα, τα οποία θεωρούνται ως ένα «γράμμα». Υπάρχουν έξι φωνήεντα, ένα για καθένα από τα τέσσερα προφορικά φωνήεντα και ξεχωριστά γράμματα για δύο από τα τέσσερα ρινικά φωνήεντα. Εννέα από τα Λυκικά γράμματα δεν φαίνεται να προέρχονται από το ελληνικό αλφάβητο.
Αριθμοί
Το συγκεκριμένο αλφάβητο χρησιμοποιεί τα παρακάτω σύμβολα για τους αριθμούς:
Άρα ο αριθμός 128,5 θα εκφραζόταν ως HOO<III—.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Λυκία
NGC 2082
Ο NGC 2082 είναι γαλαξίας στον αστερισμό της Δοράδος. Αρχικά εντάσσονταν στην ομάδα γαλαξιών της Δοράδος, αλλά πλέον δεν είναι δεκτή αυτή η κατηγοριοποίηση. Ανακαλύφθηκε από τον Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 30 Νοεμβρίου 1834.
Ο αστρονόμος Ρόμπερτ Έβανς (Robert Evans) ανακάλυψε στον γαλαξία αυτό ένα σουπερνόβα τύπου ΙΙ, το 1992ba.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2082 Κατηγορία:Δοράς (αστερισμός) Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες 17609
Αματαί-Βεζινιέ
Το Αματαί-Βεζινιέ (γαλλικά: Amathay-Vésigneux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μιχαήλ Αστραπάς και Ευτύχιος
Οι Μιχαήλ Αστραπάς και Ευτύχιος (άκμασαν μεταξύ 1294-1317) ήταν Έλληνες ζωγράφοι του Βυζαντίου από τη Θεσσαλονίκη. Είχαν ένα πολύ δραστήριο εργαστήριο στη Θεσσαλονίκη.
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ Αστραπάς και ο Ευτύχιος ήταν ενεργοί ζωγράφοι στη Βόρεια Ελλάδα και την περιοχή της Μακεδονίας. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τη ζωή τους. Οι ζωγράφοι υπέγραψαν τη δουλειά τους, ενώ υάρχουν τεκμηριωμένες ιστορίες για τα έργα που δεν σώθηκαν.
Στη Θεσσαλονίκη λειτουργούσαν πολλά ενεργά εικονογραφικά εργαστήρια. Οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν τη Θεσσαλονίκη το επίκεντρο της Μακεδονικής Σχολής ζωγραφικής κατά την Παλαιολόγεια Αναγέννηση. Την ίδια περίοδο δραστηριοποιήθηκε ο Θεσσαλονικιός ζωγράφος Μανουήλ Πανσέληνος. Άλλοι διάσημοι βυζαντινοί καλλιτέχνες ήταν ο Ιωάννης Παγωμένος, ο Θεοφάνης ο Έλληνας και ο Θεόδωρος Αψεβδής. Το βυζαντινό στυλ επηρέασε αμέτρητους Ιταλούς και Έλληνες καλλιτέχνες και τελικά εξελίχθηκε στη Maniera Greca.
Ο Μιχαήλ Αστραπάς και ο Ευτύχιος ταξίδεψαν σε όλη την αυτοκρατορία από τη σύγχρονη Ελλάδα, τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σερβία. Προσκλήθηκαν και στη Σερβία από τον βασιλιά Στέφαν Μιλουτίν. Προσλήφθηκαν επίσης από άλλους προστάτες για να εργαστούν στις επικράτειές τους κατόπιν παραγγελίας ως αγιογράφοι. Τα ονόματα Μιχαήλ και Ευτύχιος διατηρήθηκαν στις επιγραφές τεσσάρων εκκλησιών στο Staro Nagoricino, στο Prizren, στο Banjani και στην Oχρίδα. Οι τοιχογραφίες παρουσιάζουν ισχυρό chiaroscuro και βαριές πτυχώσεις μέσα στη βαριά κουρτίνα. Υπάρχει ένας κύκλος τοιχογραφιών που περιγράφει τη ζωή της Μαρίας, συμπεριλαμβανομένης της Κοίμησης. Αυτό μπορεί να βρεθεί στην πρόθεση του ναού του Αγίου Γεωργίου.
Μια θεωρία εξηγεί ότι ο Ευτύχιος Αστραπάς ήταν ο πατέρας του Μιχαήλ Αστραπά. Ο Μάρκοβιτς εξηγεί ότι λόγω της διαφοράς στα στυλ ζωγραφικής μπορεί να προβληθεί ένα εύλογο επιχείρημα ότι υπάρχει σχέση πατέρα-γιου μεταξύ των δύο καλλιτεχνών. Κάποιο από το έργο υπογράφηκε με το χέρι του Μιχαήλ, γιου του Ευτυχίου.
Γνωστά έργα
Προσκλήθηκαν από τον Στέφανο Ούρο Β΄ μιλούτιν της Σερβίας και άλλους για να εργαστούν στην επικράτειά τους. Μερικές από τις δημιουργίες τους περιλαμβάνουν νωπογραφίες (frescos) στις παρακάτω εκκλησίες στην περιοχή των Σκοπίων:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Εμπορική Αυτοκινήτων
δεξιά|μικρογραφία|180x180εσ|Grezda B1600 Η  Εμπορική Αυτοκινήτων ήταν σημαντική ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία, εταιρεία συναλλαγών και βιομηχανική εταιρεία. Η συστηματική παραγωγή οχημάτων ξεκίνησε το 1968 (αν και οι προκάτοχοί του είχαν ξεκινήσει την κατασκευή λεωφορείων και φορτηγών, πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), ενώ η εταιρεία είχε κατασκευάσει ένα σύγχρονο εργοστάσιο συναρμολόγησης οχημάτων, στο βόρειο τμήμα της Αθήνας, το 1971. Ένας μεγάλος αριθμός αυτοκινήτων μάρκας Mazda, Opel και (αργότερα) Alfa Romeo συναρμολογήθηκαν – συνήθως με ένα σημαντικό ποσοστό μελών που ήταν τοπικής προέλευσης. Η εταιρεία εισήγαγε επίσης τροποποιημένες εκδόσεις φορτηγών Mazda, συμπεριλαμβανομένων και τις εκδόσεις ελαφριών φορτηγών B1500 και B1600. Ένας αριθμός των Β1600, διαδόθηκε με το εμπορικό σήμα Grezda, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (το όνομα προήλθε από τις λέξεις "Greek" και "Mazda"), κυρίως για λόγους εξαγωγών. Η Εμπορική Αυτοκινήτων επηρεάστηκε σοβαρά από προβλήματα, που συνδέθηκαν σε μεγάλο βαθμό με την εργατική αναταραχή της δεκαετίας του 1980 στην Ελλάδα και η παραγωγή τελικά τερματίστηκε το 1985, μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια παραγωγής ενός τζιπ και ενός 2-τόνου φορτηγού, δικής της κατασκευής.
Η εξέλιξη αυτή, κατά κάποιο τρόπο, εκπροσώπησε την μοίρα της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία, εκτός από τις "αυτόχθονες" εταιρείες, περιλάμβανε μια σειρά από εταιρείες που συμμετείχαν στη συναρμολόγηση οχημάτων και στην άδεια παραγωγής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι συνθήξεις στην Ελλάδα φαινόντουσαν ευνοϊκές για την επέκταση τέτοιων δραστηριοτήτων, αφού μια σειρά ξένων εταιρειών (συμπεριλαμβανομένης και της Hyundai, κατά τα πρώτα της βήματα στην Ευρώπη) είχε δείξει ενδιαφέρον για τη δημιουργία εγκαταστάσεων παραγωγής στη χώρα. Ωστόσο, για μια σειρά από λόγους, από τους πιο σημαντικούς των οποίων ήταν η έλλειψη ενδιαφέροντος των ελληνικών κυβερνήσεων στο συγκεκριμένο βιομηχανικό τομέα, είχε ως συνέπεια την παρακμή και την εξαφάνιση. Το 1995, η Teocar, η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία συναρμολόγησης οχημάτων σταμάτησε την παραγωγή μετά από 170.000 Nissan/Datsuns που είχαν παραχθεί σε μοντέρνο εργοστάσιο στο Βόλο, που εκσυγχρονίστηκαν λίγα χρόνια πριν, αποσυναρμολογήθηκε και πωλήθηκε στη Ρωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Γουόλτερ Στσέρμπιακ
Στις 3 Φεβρουαρίου 2008, ο Στσέρμπιακ επιλέχθηκε ως μία από τις 50 πιο σημαντικές προσωπικότητες στο ευρωπαϊκή συλλογική καλαθοσφαίριση για τον προηγούμενο μισό αιώνα, από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων Καλαθοσφαίρισης της Ευρωλίγκα.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Γεννημένος στο Αμβούργο της Δυτικής Γερμανίας, ο Στσέρμπιακ φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, όπου έπαιζε κολεγιακή καλαθοσφαίριση με τους Τζορτζ Ουάσινγκτον Κολόνιαλς.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά το κολέγιο, ο Στσέρμπιακ ήταν στον 4ο γύρο (14η επιλογή, 65η συνολική) του NBA Ντραφτ 1971 από τους Φοίνιξ Σανς. Επιλέχθηκε επίσης από τους Ντάλας Σαπαράλς, της Αμερικανικής Ένωσης Μπάσκετ (ABA), στο ABA Ντραφτ του 1971.
Ο Στσέρμπιακ έπαιξε στο ABA κατά τη διάρκεια της σεζόν 1971-72, ως μέλος των Πίτσμπεργκ Κόντορς. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στους Κεντάκι Κόλονελς, οι οποίοι τον επέλεξαν στο διασπορικό ντραφτ των Κόντορς, αλλά αργότερα κόπηκε από το ρόστερ των Κόλονελς.
Ο Στσέρμπιακ κέρδισε τρεις τίτλους Ευρωλίγκα με την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης (1974, 1978 και 1980). Κέρδισε επίσης τρεις φορές το Διηπειρωτικό Κύπελλο FIBA με τη Ρεάλ Μαδρίτης (1976, 1977 και 1978), όπου το 1977 αναδείχθηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης.
Τις τελευταίες σεζόν της σταδιοδρομία του, αγωνίστηκε στις Α.Π.Ο. Ούντινε (1980-82) και Κανάριας (1983-84).
Προσωπική ζωή
Ο Στσέρμπιακ γεννήθηκε στη Δυτική Γερμανία από Ουκρανούς γονείς, οι οποίοι είχαν συναντηθεί σε ένα στρατόπεδο προσφύγων,μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα μετανάστευσαν στο Πίτσμπεργκ.
Ο γιος του, Γουόλι, είναι πρώην παίκτης του NBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Αμερικανοί ουκρανικής καταγωγής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πίτσμπεργκ Κόντορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΜ 1939 Κανάριας
Αμοντάν
Το Αμοντάν (γαλλικά: Amondans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Αλέξανδρος Στιούαρτ, κόμης του Μαρ
Οικογένεια
Ο Αλέξανδρος Στιούαρτ παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Ισαβέλλα Ντάγκλας, κόμισσα του Μαρ (πέθανε το 1408) και στον δεύτερο γάμο του την Μαρία βαν Χόορν, κόρη του Βίλεμ λόρδου του Ντάαφφελ (1410). Δεν απέκτησε κανένα νόμιμο παιδί από τους δυο γάμους του, νόθα παιδιά του ήταν :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Ρωσικές προεδρικές εκλογές του 2004
Εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας διεξήχθησαν στις 14 Μαρτίου 2004. Ο τότε κάτοχος του αξιώματος, Βλαντίμιρ Πούτιν, εξασφάλισε μια δεύτερη θητεία, καθώς επανεξελέγη με ποσοστό 71,9% των ψήφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προεδρικές εκλογές στη Ρωσία
Αντέιγ (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Απενάν
Το Απενάν (γαλλικά: Appenans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Διεθνές Αεροπορικό Κέντρο Ρόσουελ
Το Διεθνές Αεροπορικό Κέντρο Ρόσουελ (ROW, KROW) είναι αεροδρόμιο που βρίσκεται 11 χιλιόμετρα νότια του Ρόσουελ, στη κομητεία Τσάβες στο Νέο Μεξικό.
Εγκαταστάσεις
Το αεροδρόμιο καλύπτει 5.029 στρέμματα και έχει δύο πλακόστρωτους αεροδιαδρόμους.
Παρακάτω παρουσιάζονται οι ετήσεις συνολικές λειτουργίες αεροσκαφών για την περίοδο 2009-2013 από το Σύστημα Δραστηριοτήτων Εναέριας Κυκλοφορίας της Ομοσπονδιακής Αρχής Αεροπορίας. Η μέση ετήσια αύξηση ήταν 5.11% τα τελευταία 5 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροδρόμια στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κάρμεν Γκαρσία Γκονσάλες
H Κάρμεν Γκαρσία Γκονσάλες (Carmen García González, 1905 - 13 Μαΐου 1979) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Εμίλιο Πορτές Χιλ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1905 στο Χενεράλ Τεράν του Νουέβο Λεόν. Σε ηλικία 17 ετών γνώρισε τον 32χρονο Εμίλιο Πορτές Χιλ όταν βρισκόταν στο σιδηροδρομικό σταθμό και είδε τη νεαρή Κάρμεν ο Πορτές να κατεβαίνει από το σιδηρόδρομο, προσελκύστηκε αμέσως από τη ομορφιά της. Λίγο καιρό αργότερα τη ζήτησε σε γάμο.
Το 1924 παντρεύτηκε τον Εμίλιο και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1929, ως Πρώτη Κυρία του Μεξικού, δημιούργησε και προέδρευσε της Εθνικής Επιτροπής για την Προστασία των Παιδιών. Αναλαμβάνοντας επίσης την ιδέα που ξεκίνησε ο Χοσέ Βασκονσέλος για τη διανομή πρωινού στα σχολεία, ίδρυσε το "La Gota de Leche", έναν οργανισμό που έδωσε γαλακτοκομικά προϊόντα σε παιδιά χαμηλού εισοδήματος. Αυτή η ομάδα υποστηρίχθηκε από κυβερνητικά χρήματα και από ιδιωτικές δωρεές.
Ως πρόεδρος αθλητικών εκδηλώσεων και φεστιβάλ, έλαβε αναφορές και διανέμεινε ρούχα και παιχνίδια σε φτωχά παιδιά, επισκέφθηκε νοσοκομεία, ξενώνες, σχολεία, κέντρα υγιεινής και εργαζόμενους. Διορίστηκε επίτιμη πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού και ανάδοχος της Μεξικανικής Ένωσης Εξερευνητών; υποστηριζόμενες εκστρατείες για την υγεία και τον αλκοολισμό.
Πέθανε από καρκίνο στις 13 Μαΐου 1979 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 75 ετών.
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Δημοτικές εκλογές Κύπρου 1996
Οι Δημοτικές εκλογές Κύπρου 1996 ήταν οι τρίτες Δημοτικές εκλογές της Κύπρου. Διεξήχθησαν στις 15 Δεκεμβρίου 1996 για την εκλογή δημάρχων και δημοτικών συμβουλίων των Δήμων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι εκλογές διεξήχθησαν με βάση τον περί Δήμων Νόμο αρ. 111 του 1985. Για πρώτη φορά διεξήχθησαν παράλληλα οι εκλογές των ελεύθερων δήμων και των κατεχόμενων δήμων.
Εκλογικό σύστημα
Κάθε ψηφοφόρος είχε το δικαίωμα να ψηφίσει δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους σε ξεχωριστές ψηφοφορίες. Η ψηφοφορία για την εκλογή δημάρχων έγινε με το σύστημα της απλής πλειοψηφίας (όποιος υποψήφιος συγκέντρωνε τους περισσότερους ψήφους εκλεγόταν δήμαρχος). Η ψηφοφορία για την εκλογή δημοτικών συμβούλων έγινε με το σύστημα της απλής αναλογικής. Για κάθε δήμο εκλεγόταν αριθμός δημοτικών συμβούλων σε αναλογία με τον πληθυσμό του. Κάθε ψηφοφόρος επέλεγε είτε ένα κομματικό συνδυασμό είτε έναν ανεξάρτητο υποψήφιο. Αν επέλεγε κομματικό συνδυασμό, μπορούσε να ψηφίσει επιπρόσθετα δημοτικούς συμβούλους του συνδυασμού αυτού. Για κάθε δήμο οι σταυροί προτίμησης που εδικαιούτο κάθε ψηφοφόρος ήταν διαφορετικός:
Τις 33 θέσεις δημάρχων διεκδίκησαν 78 υποψήφιοι. Τις 384 θέσεις των δημοτικών συμβούλων διεκδίκησαν 1495 υποψήφιοι. Το σύνολο των ψηφοφόρων και στους 33 δήμους ήταν 314255. Συνολικά ψήφισαν 260733 (89,09%) για δημάρχους και 267624 (87,27%) για δημοτικούς συμβούλους. Οι εκτοπισμένοι ψηφοφόροι ψήφισαν στους δήμους που είχαν τη διαμονή τους ενώ είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν και για το δήμο καταγωγής τους σε περίπτωση που η νέα διαμονή τους βρίσκεται σε άλλο δήμο. Στις εκλογές του 1996 αυτό ίσχυσε για τους εκτοπισμένους των κατεχομένων δήμων αλλά και του Δήμου Λευκωσίας, του Δήμου Αγίου Δομετίου και του Δήμου Δερύνειας, των οποίων μέρος είναι κατεχόμενο.
Δήμαρχος
Στον Δήμο Λευκωσίας υποψήφιοι ήταν ο τότε δήμαρχος Λέλλος Δημητριάδης και η Άννα Μαραγκού. Δήμαρχος εξελέγη ο Λέλλος Δημητριάδης.
Στον Δήμο Αγίου Δομετίου υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Χατζηλοΐζου και ο Ανδρέας Κλεάνθους. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Χατζηλοΐζου.
Στον Δήμο Αγλαντζιάς υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Πέτρου και η Ελένη Κολιού. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Πέτρου.
Στον Δήμο Έγκωμης υποψήφιοι ήταν ο Ιωάννης Καλλής, ο Νίκος Χατζηχαραλάμπους και η Σοφία Γιωργαλλά. Δήμαρχος εξελέγη ο Ιωάννης Καλλής.
Στον Δήμο Ιδαλίου υποψήφιοι ήταν ο Γιάννης Γρούτας, ο Νικόλαος Νικόλα και ο Σταύρος Ευθυμίου. Δήμαρχος εξελέγη ο Γιάννης Γρούτας.
Στον Δήμο Κυθρέας υποψήφιοι ήταν ο Κώστας Φραγκούδης και ο Λέανδρος Χριστίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Κώστας Φραγκούδης.
Δημοτικό Συμβούλιο
Δεν διεξήχθησαν εκλογές καθώς μόνο ο συνδυασμός ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ έθεσε υποψηφιότητα. Ο συνδυασμός αποτελείτο από 8 υποψήφιους, όσες και οι έδρες των δημοτικών συμβούλων. Έτσι, εξελέγησαν και οι 8 υποψήφιοι.
Δήμαρχος
Στον Δήμο Λακατάμιας υποψήφιοι ήταν ο Χριστάκης Βιολάρης, ο Κώστας Τηλεμάχου και ο Ανδρέας Σάββα. Δήμαρχος εξελέγη ο Χριστάκης Βιολάρης.
Στον Δήμο Λατσιών υποψήφιοι ήταν ο Χριστάκης Χριστοφίδης και ο Ανδρέας Κουκουμάς. Δήμαρχος εξελέγη ο Χριστάκης Χριστοφίδης.
Στον Δήμο Μόρφου υποψήφιοι ήταν η Αντιγόνη Παπαδοπούλου και ο Ανδρέας Σιιττής. Δήμαρχος εξελέγη η Αντιγόνη Παπαδοπούλου.
Στον Δήμο Στροβόλου υποψήφιοι ήταν ο Σάββας Ηλιοφώτου, ο Κυριάκος Κούσιος και ο Ιωσήφ Χατζηιωσήφ. Δήμαρχος εξελέγη ο Σάββας Ηλιοφώτου.
Στον Δήμο Λεμεσού υποψήφιοι ήταν ο Δημήτρης Κοντίδης, o Αντώνης Χατζηπαύλου, o Αντώνης Πρωτοπαπάς και ο Κώστας Αναστασίου. Δήμαρχος εξελέγη ο Αντώνης Χατζηπαύλου.
Στον Δήμο Αγίου Αθανασίου υποψήφιοι ήταν ο Κυριάκος Χατζηττοφής, ο Φειδίας Διαμαντής και ο Μιχαλάκης Αγαθοκλέους. Δήμαρχος εξελέγη ο Κυριάκος Χατζηττοφής.
Στον Δήμο Γερμασόγειας υποψήφιοι ήταν ο Πανίκος Λουρουτζιάτης και ο Ευριπίδης Παύλου. Δήμαρχος εξελέγη ο Πανίκος Λουρουτζιάτης.
Στον Δήμο Κάτω Πολεμιδιών υποψήφιοι ήταν ο Κώστας Θωμά και ο Αντώνης Βασιλείου. Δήμαρχος εξελέγη ο Κώστας Θωμά.
Στον Δήμο Μέσα Γειτονιάς υποψήφιοι ήταν ο Στέλιος Μαρκίδης και ο Ανδρέας Μιχαηλίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Στέλιος Μαρκίδης.
Στον Δήμο Αμμοχώστου υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Πούγιουρος και ο Χρ. Παρασκευόπουλος. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Πούγιουρος.
Στον Δήμο Αγίας Νάπας εκλέχθηκε δήμαρχος η Βαρβάρα Περικλέους άνευ ανθυποψηφίου.
Στον Δήμο Ακανθού εκλέχθηκε δήμαρχος ο Σωτήρης Χάιλος άνευ ανθυποψηφίου.
Δημοτικό Συμβούλιο
Δεν διεξήχθησαν εκλογές καθώς υπήρχαν μόνο 8 υποψήφιοι, όσες και οι θέσεις.
Δήμαρχος
Στον Δήμο Δερύνειας υποψήφιοι ήταν η Φλωρεντία Ιωάννου και ο Ανδρέας Σωτηρίου-Σιαπανής. Δήμαρχος εξελέγη η Φλωρεντία Ιωάννου.
Στον Δήμο Λευκονοίκου εκλέχθηκε δήμαρχος ο Λυκούργος Κάππας άνευ ανθυποψηφίου.
Στον Δήμο Λύσης υποψήφιοι ήταν ο Ιωνάς Παπαϊωάννου και ο Ανδρέας Ττοφιάς. Δήμαρχος εξελέγη ο Ιωνάς Παπαϊωάννου.
Στον Δήμο Παραλιμνίου εκλέχθηκε δήμαρχος ο Νίκος Βλίττη άνευ ανθυποψηφίου.
Στον Δήμο Λάρνακας υποψήφιοι ήταν ο Γεώργιος Λυκούργος και ο Χριστόφορος Χριστοφίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Γεώργιος Λυκούργος.
Στον Δήμο Αθηένου υποψήφιοι ήταν ο Παναγιώτης Κουμή, ο Κώστας Σάκκαλλου και ο Σταύρος Μεστάνας. Δήμαρχος εξελέγη ο Παναγιώτης Κουμή.
Στον Δήμο Πάνω Λευκάρων εκλέχθηκε δήμαρχος ο Σοφοκλής Σοφοκλέους άνευ ανθυποψηφίου.
Στον Δήμο Πάφου υποψήφιοι ήταν ο Φειδίας Σαρίκας, ο Θεόδωρος Αριστοδήμου, ο Σίμος Τσέλεπος, ο Ανδρέας Αταλιώτης, ο Ανδρέας Κωνσταντινίδης, ο Φίλιππος Κρητιώτης και ο Ανδρέας Ευστρατίου. Δήμαρχος εξελέγη ο Φειδίας Σαρίκας.
Στον Δήμο Γεροσκήπου υποψήφιοι ήταν ο Μενέλαος Χριστοδούλου, ο Παναγιώτης Σεκκές, ο Σόλων Μάρκου και ο Αντώνης Τσαδιώτης. Δήμαρχος εξελέγη ο Μενέλαος Χριστοδούλου.
Στον Δήμο Πέγειας υποψήφιοι ήταν ο Δημήτρης Καππετζής και ο Ανδρέας Σοφοκλέους. Δήμαρχος εξελέγη ο Δημήτρης Καππετζής.
Στον Δήμο Πόλης Χρυσοχούς υποψήφιοι ήταν ο Μιχάλης Κόρακας, ο Ανδρέας Καλλασίδης, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, ο Χριστόδουλος Βασιλείου και ο Μιχαήλ Φιλίππου. Δήμαρχος εξελέγη ο Μιχάλης Κόρακας.
Στον Δήμο Καραβά υποψήφιοι ήταν ο Παναγιώτης Τσέντας, ο Στέλιος Παναγίδης και ο Δημήτρης Κοζάκος. Δήμαρχος εξελέγη ο Παναγιώτης Τσέντας.
Στον Δήμο Λαπήθου εκλέχθηκε δήμαρχος ο Νίκος Ευαγγέλου άνευ ανθυποψηφίου.
Πηγές
Κατηγορία:Δημοτικές εκλογές Κύπρου
Οι Αρετές του Καρδινάλιου και της Θεολογίας
Οι Αρετές του Καρδινάλιου και της Θεολογίας είναι μία σε ημικύκλιο νωπογραφία του Ραφαήλ, που βρίσκεται στον νότιο τοίχο της Αίθουσας της Υπογραφής, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Οι τρεις αρετές του καρδιναλίου είναι προσωποποιημένες ως γυναίκες, καθήμενες σε ένα ποιμενικό τοπίο, ενώ οι τρεις Θεολογικές αρετές παριστώνται ως ερωτιδείς (putti). Η νωπογραφία (fresco) ήταν μέρος της διακόσμησης από τον Ραφαήλ των ιδιωτικών διαμερισμάτων του πάπα Ιουλίου Β΄ ντελλα Ρόβερε. Τα δωμάτια αυτά είναι τώρα γνωστά ως Αίθουσες του Ραφαήλ. Έπειτα από την ολοκλήρωση των τριών μνημειακών τοιχογραφιών Η Έριδα περί την Θεία Ευχαριστία, Ο Παρνασσός και Η Σχολή των Αθηνών στην Αίθουσα της Υπογραφής, ο Ραφαήλ ζωγράφισε τις Αρετές του Καρδινάλιου και της Θεολογίας το 1511.
Περιγραφή
Οι τοίχοι της Αίθουσας της Υπογραφής περιέχουν νωπογραφίες για τους τέσσερις τομείς της ανθρώπινης γνώσης: τη Φιλοσοφία (Η Σχολή των Αθηνών), τη Θρησκεία (Η Έριδα), την Ποίηση (Ο Παρνασσός) και τα Νομικά (Οι Αρετές). Ο τέταρτος τοίχος περιέχει τις αρετές του κοσμικού δικαίου και του κανονικού δικαίου της Εκκλησίας. Έτσι τρεις κλασικές αρετές του Καρδινάλιου: το Σθένος, η Σύνεση και η Μετριοπάθεια ακολουθούνται από μερικούς ερωτιδείς, τρεις από τους οποίους παριστούν τις Θεολογικές αρετές της Φιλανθρωπίας, της Ελπίδας και της Πίστης.
Πιο κάτω στον τοίχο βρίσκονται άλλες δύο τοιχογραφίες, εκατέρωθεν του παραθύρου, με σκηνές σχετικές με τα Νομικά. Η αριστερή νωπογραφία σχεδιάστηκε από τον Ραφαήλ, όμως εκτελέστηκε από το εργαστήριό του. Παριστά τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό να λαμβάνει τον Αστικό Κώδικα, γνωστό ως Πανδέκτης, του Σώματος του Αστικού Δικαίου (Corpus Juris Civilis) από τον Τριωβιανό. Στα δεξιά η νωπογραφία δείχνει τον πάπα Γρηγόριο Θ΄ (με τα χαρακτηριστικά του Ιουλίου Β΄) να λαμβάνει τον κώδικα του κανονικού δικαίου, γνωστού ως Διατάγματα (Decretals), από τον Ραϋμόντ του Πενυαφόρ.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ραφαήλ
Γκαλίνα Ζουμπτσένκο
Η Γκαλίνα Ολεξαντρίβνα Ζουμπτσένκο (Галина Олександрівна Зубченко; Галина Александровна Зубченко; 19 Ιουλίου 1929 – 4 Αυγούστου 2000) ήταν Ουκρανή ζωγράφος, τοιχογράφος, κοινωνικός ακτιβιστής και μέλος του Κλαμπ Δημιουργικής Νεότητας. Εντάχθηκε στην Ένωση Καλλιτεχνών της Ουκρανίας το 1965.
Νεανικά χρόνια
Η Γκαλίνα Ζουμπτσένκο γεννήθηκε στο Κίεβο το 1929 σε οικογένεια λογίων. Ο πατέρας της, Αλεξάντερ Αβξέντενιτς Ζουμπτσένκο, σπούδασε γεωργικές επιστήμες και η μητέρα της, Χάννα Σκριπτσίνσκα, ήταν ερευνήτρια στην Ακαδημία Επιστημών της Ουκρανίας.
Αρχές καριέρας
Ο πρώτος δάσκαλος τέχνης της Ζουμπτσένκο ήταν ο Οχρίμ Κραβτσένκο, ζωγράφος της σχολής Μποϊτσουκίστ. Συνέχισε τις σπουδές της στο Παλάτι της Δημιουργικότητας των Παιδιών υπό την Ελίζαμπεθ Πισκόρσκα, μαθήτρια των Φεντίρ Κριτσέφσκι και Μιχαηλο Μπόιτσουκ.
Από το 1944 έως το 1949, η Ζουμπτσένκο παρακολούθησε τη Ρεπουμπλικανική Σχολή Τέχνης, όπου πήρε μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου από τον Βλαντίμιρ Μπονταρένκο, έναν άλλο μαθητή του Φεντίρ Κριτσέφσκι. Μετά το γυμνάσιο, σπούδασε στο Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης του Κιέβου υπό τον Ολεξίι Σοβκουνένκο. Αποφοίτησε το 1959.
Το καλοκαίρι του 1956, η Ζουμπτσένκο πήγε στη Λεμκίβστσινα, μια περιοχή στο χαμηλότερο μέρος των Καρπαθίων, για να εξασκηθεί στην ζωγραφική στην ύπαιθρο. Ενδιαφέρθηκε έντονα για τα έθιμα της τοπικής κοινότητας Χουτσούλ. Αντλώντας έμπνευση από την καθημερινότητά τους, ξεκίνησε να κάνει μελέτες και σκίτσα, που θα αποτελέσουν τη βάση για τον πίνακα της Αρκάν, που ολοκληρώθηκε αργότερα εκείνο το έτος. Πολλά χρόνια αργότερα, η ζωγράφος είπε: «Τα Καρπάθια είναι ο εσωτερικός μου κόσμος, το όνειρό μου που έγινε πραγματικότητα. Από την παιδική μου ηλικία, ζω σε δύο διαφορετικές εποχές: στην αρχαιότητα της Ρωσίας του Κιέβου και σήμερα. Πάντα με έλκυε τόσο πολύ το αρχαίο παρελθόν, αλλά δεν μπορούσα να βρω αυτό που έψαχνα στο Κίεβο. Αλλά εκεί, στα βουνά, ανακάλυψα το πνεύμα των αρχαίων χρόνων ... του αρχαίου Κιέβου. . . Το έχω δει στον τρόπο που ζουν οι άνθρωποι, στα ρούχα που φοράνε, στα έθιμά τους, στον τρόπο που μιλούν» δεξιά|μικρογραφία|222x222εσ| Απόγευμα στα Καρπάθια Το 1957, η Ζουμπτσένκο επέστρεψε στα Καρπάθια, αυτή τη φορά στο Ρίτσκα, ένα χωριό κοντά στον ποταμό Κόσοβο, όπου ζούσε με μια οικογένεια Χουτσούλ. Εκεί ζωγράφισε διάφορα πορτρέτα και τοπία, όπως Ένα κορίτσι από το χωριό Ρίτσκα, Ιτιές, Χωρίς μουσικό Δεν θα γινόταν γιορτή και Εκεί που ζουν οι αρκούδες του βουνού. Το επόμενο καλοκαίρι, πήγε στο χωριό Μπρούστορι, για να συνεχίσει τη σειρά των πορτρέτων της. Ζωγράφισε Τα Κορίτσια από το Χωριό Μπρούστορι (τώρα μέρος μιας ιδιωτικής συλλογής στη Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών), Ένα Κορίτσι με Λουλούδια, Σέιμεν Πάλιι, Ένας Επίτροπος, Μία Μικρή Πριγκίπισσα (τώρα μέρος μιας ιδιωτικής συλλογής στην Αυστραλία), Ασημένιο Δειλινό, Ένα Σπίτι του Γείτονα και πολλά τοπία.
Αποφοίτηση
Η Ζουμπτσένκο αποφάσισε να ζωγραφίσει έναν παραδοσιακό γάμο Χουτσούλ για το πτυχίο της. Το έργο Γάμος των Χουτσούλ, μεγάλη ελαιογραφία, απεικονίζει μια γαμήλια πομπή να κατεβαίνει από ένα λόφο. Είναι ένα από τα κεντρικά της έργα, στο οποίο αντανακλούσε την εμπειρία της να ταξιδεύει στα Καρπάθια για τρία χρόνια.
Το προσωπικό του Κρατικού Ινστιτούτου Τέχνης του Κιέβου βρήκε τον πίνακα υπερβολικά εθνικιστικό και υποχρέωσε την Ζουμπτσένκο να τον τροποποιήσει. Παρόλο που η Ολεξίι Σοβκουνένκο, ο επιβλέπων του έργου της, προσπάθησε να το αποφύγει, έπρεπε να αλλάξει το φόντο και την εμφάνιση των κύριων μορφών.
Ζωγραφιές των Καρπαθίων
Μεταξύ 1959 και 1964, η Ζουμπτσένκο πραγματοποίησε αρκετές επισκέψεις στα Καρπάθια Όρη και δημιούργησε μια άλλη σειρά έργων ζωγραφικής της ουκρανικής υπαίθρου και του λαού Χουτσούλ. Μερικά από τα έργα αυτής της περιόδου είναι η Μοϊσιούτσκα (Moysyuchka), η Πριγκίπισσα Παράσκα, Μια παλιά μάντισσα, η Ερωμένη των βουνών, διάφορα πορτρέτα ανδρών ( Ιδιοκτήτης, Χουτσούλ Νικόλας, Λεγκίν) και παιδιών (Βασιούτα, Βασιούτα και ο αδελφός του, Τσίτσκο) και τα τοπία Πάνω από το ποταμό Τσερεμός, τα σύννεφα περπατούν πάνω από τη Βερκόβινα και το Ονειρικό Δειλινό.
Μνημειακή τέχνη
δεξιά|μικρογραφία|265x265εσ| Κίνηση, (1969). [[Ψηφιδωτό|Μωσαϊκό . Επιστημονικό αθλητικό παλάτι στο Σβιατοσίνο, Κίεβο.]] Το 1962, η Ζουμπτσένκο εντάχθηκε στο Κλαμπ της Δημιουργικής Νεότητας (Клуб творчої молоді), μια διεπιστημονική ομάδα που ιδρύθηκε από τον Λες Τάνιουκ το 1959 και αφιερώθηκε στην προώθηση της ουκρανικής κουλτούρας. Αυτή και άλλοι φίλοι καλλιτέχνες – Άλλα Γκόρσκα, Ναντίγια Σβιτλίτσνα, Βίκτωρ Ζαρέτσκι, Χαλύνα Σεβρούκ και Λιουντμίλα Σεμικίνα – δημιούργησαν ένα τμήμα που ειδικεύεται στις εικαστικές τέχνες, σε σκηνοθεσία Βενιαμίν Κουσνίρ.
Το 1964 οι Ζουμπτσένκο, Γκόρσκα, Οπάνας Ζαλιβάχα, Σεμικίνα και Σεβρούκέκαναν τον Σεφτσένκο Μητέρα, ένα βιτρό για το λόμπι του κόκκινου κτηρίου του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κιέβου. Καθώς το έργο θεωρήθηκε «ιδεολογικά εχθρικό», οι αρχές του πανεπιστημίου διέταξαν την καταστροφή του.
Το 1965, ενώ εργαζόταν για την Ακαδημία Αρχιτεκτονικής, ανατέθηκε στην Ζουμπτσένκο να διακοσμήσει τους εξωτερικούς τοίχους του Σχολείου Νο. 5 στο Ντόνετσκ. Η Άλλα Γκόρσκα τη βοήθησε με τα σκίτσα για τα οκτώ ψηφιδωτά, τα οποία ήταν μεταξύ 10 τ.μ. και 15 τ.μ. το καθένα. Ενώ εργάζονταν στα σκίτσα, η Ζουμπτσένκο και η Γκόρσκα συμβουλεύτηκαν τον ζωγράφο Γκρέγκορι Σίνιτσα, ο οποίος έγινε διευθυντής του έργου. Μαζί τους συνεργάστηκαν και άλλα μέλη του Κλαμπ της Δημιουργικής Νεότητας  όπως οι Ζαρέτσκι, Σβιτλίτσνα, Γκενάντι Μαρτσένκο και Βασίλ Παράσχιν. Συμμετείχε στη δημιουργία των ακόλουθων μνημειακών και διακοσμητικών πάνελ: «Χώρος», «Στοιχεία νερού»,  «Φωτιά»,  «Γη»,  «Ακμή του ανθρακωρύχου» («Προμηθέας» ),  «Άνεμος και Ιτιά»,  «Ήλιος»,  «Υπέδαφος»,  «Κόσμος των Ζώων».
Η Ζουμπτσένκο παντρεύτηκε τον ζωγράφο Γκρέγκορι Πρισέντκο το 1967. Το ζευγάρι εργάστηκε μαζί για δέκα χρόνια στη διακόσμηση πολλών δημόσιων κτηρίων στη Μαριούπολη και το Κίεβο - ειδικότερα, τα ινστιτούτα της Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας. Παρήγαγαν τα μεγάλης κλίμακας μωσαϊκά Ανθισμένη Ουκρανία (1967, Μαριούπολη), Κίνηση (1969, Επιστημονικό Αθλητικό Μέγαρο στο Σβιατοσίνο, Κίεβο), Νίκη (1971, Ινστιτούτο Ογκολογίας, Κίεβο), Σιδηρουργοί της Νεωτερικότητας (1974, Ινστιτούτο Πυρηνικής Έρευνας, Κίεβο), Κύριοι του Χρόνου (1975,Ινστιτούτο της Κυβερνητικής, Κίεβο) και Ο θρίαμβος της Κυβερνητικής (1977, Ινστιτούτο της Κυβερνητικής, Κίεβο). Αφού πέθανε ο Πρισέντκο το 1978, συνέχισε να εργάζεται σε μνημειακά σχέδια τέχνης.
Δεκαετίες 1980 – 1990
Το 1981, η Ζουμπτσένκο έφτιαξε το βιτρό Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο για το Ινστιτούτο Ουρολογίας στο Κίεβο και διάφορα μωσαϊκά για το Θέρετρο Υγείας Ντουμπράβα στο Ζελεζνοβόντσκ, όπως Θρύλος του Νάρτυ, Ιστορίες και Θρύλοι του Βόρειου Καυκάσου και Ευτυχισμένος Ήλιος. Τα υπόλοιπα σκίτσα και κινούμενα σχέδια για αυτά τα ψηφιδωτά μεταφέρθηκαν στο Μουσείο της δεκαετίας του εξήντα, στο Κίεβο, το 2010.
Το 1985, η Ζουμπτσένκο επέστρεψε στα Καρπάθια βουνά μετά από πολύ καιρό. Ζωγράφισε την Τελευταία Ακτίνα του Ήλιου, τη Φάρμα του Ρογκατυνιούκιβ, την Πριγκίπισσα Γιαροσλάβα και το Κουβαλώντας Αχλάδια και Δαμάσκηνα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η Ζουμπτσένκο εργάστηκε σε μια σειρά από περισσότερες από 100 ακουαρέλες, που απεικονίζουν φυσικά τοπία της Κριμαίας, μερικά από τα οποία βρίσκονται στο Μουσείο Τέχνης της Συμφερούπολης και στο Μουσείο Τέχνης της Σεβαστούπολης στην Κριμαία. Ζωγράφισε επίσης απόψεις της Μονής του Κιέβου των Σπηλαίων και τοπία της Κεντρικής Ουκρανίας, όπως το Πρωινό πάνω από το Ρος. Άλλα έργα αυτής της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων των Η Δύναμη του Πνεύματος και Η Λαύρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Ποτσάιφ βασίζονται σε χριστιανικά θέματα.
Εκθέσεις
Η Ζουμπτσένκο έλαβε μέρος σε πολλές διεθνείς, εθνικές και δημοτικές εκθέσεις και οργάνωσε πέντε ατομικές εκθέσεις. Το 1999, η Πρεσβεία της Κροατίας στην Ουκρανία την προσκάλεσε να οργανώσει μια έκθεση με τα έργα της στο Ζάγκρεμπ.
Οι πίνακές της βρίσκονται στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης Χουτσούλ στην Κολομίγια, στην Πινακοθήκη Μαριούπολη, στο Μουσείο Τέχνης Κροπιβνίτσκι, στο Μουσείο Ιβάν Χόντσαρ στο Κίεβο, στην Πινακοθήκη της Σεβαστούπολης και στο Μουσείο Τέχνης της Συμφερούπολης, καθώς και σε γκαλερί τέχνης και ιδιωτικές συλλογές στο τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αργεντινή, την Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Ταϊβάν, τη Γερμανία και την Κροατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι
Η Σφαίρα
"Αυτό το άρθρο αφορά το γλυπτό στη Νέα Υόρκη. Για άλλες χρήσεις, δείτε Σφαίρα (αποσαφήνιση)." μικρογραφία|Η Σφαίρα στο [[Liberty Park (από το 2017)]] μικρογραφία|Η Σφαίρα στο [[Battery Park (2002 - 2017)]] μικρογραφία|Η Σφαίρα στην Austin J. Tobin Plaza (1972 - 2001) Η Σφαίρα (επίσημα Große Kugelkaryatide N.Y., επίσης γνωστή ως Sphere at Plaza Fountain, WTC Sphere ή Koenig Sphere) είναι μνημειώδες χυτό μπρούτζινο γλυπτό του Γερμανού καλλιτέχνη Fritz Koenig (1924–2017). μικρογραφία|Η Σφαίρα ανάμεσα στα ερείπια της 11ης Σεπτεμβρίου (2001) Το μεγαλύτερο χάλκινο γλυπτό στον κόσμο της σύγχρονης εποχής βρισκόταν ανάμεσα στους δίδυμους πύργους στην Austin J. Tobin Plaza του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη από το 1971 έως τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Το έργο, που ζύγιζε περισσότερους από 20 τόνους, ήταν το μόνο εναπομείναν έργο τέχνης που ανακτήθηκε σε μεγάλο βαθμό άθικτο από τα ερείπια των διδύμων πύργων που κατέρρευσαν μετά τις επιθέσεις. Αφού αποσυναρμολογήθηκε και αποθηκεύτηκε κοντά σε ένα υπόστεγο στο διεθνές αεροδρόμιο John F. Kennedy, το γλυπτό αποτέλεσε το θέμα του ντοκιμαντέρ Koenig's Sphere του 2001. Από τότε, η χάλκινη σφαίρα, κυρίως γνωστή στις Ηνωμένες Πολιτείες ως The Sphere, έχει μετατραπεί σε ένα συμβολικό μνημείο για τον εορτασμό της 11ης Σεπτεμβρίου.