cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηροδρομική καταστροφή στο Σόχαμ
Συνέπεια
Ο Γκίμπερτ και ο Νάιτολ γνώριζαν πλήρως το περιεχόμενο του βαγονιού που φλεγόταν και επέδειξαν εξαιρετικό θάρρος και επινοητικότητα στην προσπάθειά τους να το απομονώσουν. Όταν ανακάλυψαν ότι το βαγόνι φλεγόταν, θα μπορούσαν εύκολα να φύγουν από το τρένο και να αναζητήσουν καταφύγιο, αλλά συνειδητοποιώντας ότι αν δεν αφαιρούσαν το φλεγόμενο όχημα, ολόκληρο το τρένο, το οποίο αποτελούνταν από 51 βαγόνια με εκρηκτικά, θα είχε ανατιναχτεί. Διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να ελαχιστοποιήσουν την επίδραση της πυρκαγιάς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν είχε εμπλακεί ολόκληρο το τρένο, όπως θα συνέβαινε χωρίς τη γενναία δράση των εμπλεκομένων, θα υπήρχαν σοβαρές απώλειες ζωών και περιουσιών.
Μνημείο
Σε μηχανές κλάσης 47 αποδόθηκαν, τιμής ένεκεν, τα ονόματα των Γκίμπερτ και Νάιτολ, αν και οι πινακίδες έχουν μεταφερθεί από τότε στις μηχανές κλάσης 66.
Ο σταθμός Σόχαμ έκλεισε για το επιβατικό κοινό το 1965. Μετά από περισσότερα από 50 χρόνια άνοιξε ξανά τον Δεκέμβριο του 2021. Στην επαναλειτουργία αποκαλύφθηκαν μια πλακέτα στη μνήμη των τεσσάρων σιδηροδρομικών που συμμετείχαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Γεροσκήπου (συνοικία)
Η Γεροσκήπου είναι συνοικία του Δήμου Γεροσκήπου.
Τοποθεσία
Στα ανατολικά συνορεύει με την Κολώνη και την Αγία Μαρινούδα, στα βορειανατολικά με τα Κονιά, στα βόρεια με τον Άγιο Θεόδωρο και στα βορειοδυτικά με την Κάτω Πάφο.
Ιστορία
Η περιοχή της Γεροσκήπου κατοικείτο από την ύστερη νεολιθική περίοδο (4500-3900 π.Χ.). Από τότε κατοικείτο χωρίς διακοπές. Στα αρχαία χρόνια η περιοχή συνδέθηκε με τη λατρεία της Αφροδίτης. Από τους Ιερούς Κήπους περνούσε η πομπή των πιστών που κατέληγε στο Ιερό της Αφροδίτης στην Παλαίπαφο (στα Κούκλια), στα πλαίσια της τέλεσης της ετήσιας γιορτής των Αφροδισίων.
Την παλαιοχριστική και πρωτοβυζαντινή περίοδο, στη Γεροσκήπου υπήρχε αναπτυγμένη μοναστική ζωή. Την περίοδο της φραγκοκρατίας, το χωριό ανήκε στα βασιλικά κτήματα τα οποίο ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ δώρισε στον φεουδάρχη Πέτρο ντ' Αβίλα, την περίοδο 1964-1968. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, στο χωριό υπήρχε βρετανικό υποπροξενείο, το οποίο ήταν υπεύθυνο για τον ανεφοδιασμό του αγγλικού στόλου.
Στη σύγχρονη εποχή, το χωριό μετεξελίχθηκε σε δήμο το 1994. Μερικά χρόνια αργότερα στα διοικητικά όρια του δήμου εντάχθηκε η κοινότητα Κολώνης και έτσι η Γεροσκήπου έγινε συνοικία του Δήμου Γεροσκήπου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Γεροσκήπου αυξανόταν συνεχώς. Ο πληθυσμός της Γεροσκήπου στη μεγάλη πλειοψηφία του αποτελείτο από Ελληνοκύπριους. Οι λίγοι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της, την εγκατέλειψαν κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64. Εγκαταστάθηκαν στη γειτονική Κολώνη και στα Μαντριά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μετακινήθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Γεροσκήπου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Γεροσκήπου
Lakatamia FC
Η Lakatamia FC είναι κυπριακή ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου με έδρα τη Λακατάμια της επαρχίας Λευκωσίας.
Ιστορία
Η Lakatamia FC ιδρύθηκε το 2019 και δήλωσε συμμετοχή στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2019-20.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (γυναικών) Κατηγορία:Λακατάμια
Εθνική Ραδιοτηλεόραση της Βόρειας Μακεδονίας
Η MPT διευθύνεται από τον Πέταρ Καράνκοφ.
Ιστορία
Το έργο του ραδιοφώνου ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου 1941, υπό το όνομα Ράντιο Σκόπλιε (Радио Скопље), οπότε εξέπεμπε στα σερβικά. Στις 20 Απριλίου 1941, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εξέπεμπε στα βουλγαρικά ως Ράντιο Σκόπιε (Радио Скопие). Στις 28 Δεκεμβρίου 1944 άρχισε να εκπέμπει στα σλαβομακεδονικά υπό το όνομα Ράντιο Σκόπιε (Радио Скопjе) με τη ζωντανή μετάδοση της Δεύτερης Συνόδου της ΑΣΝΟΜ (АСНОМ) (το ανώτατο νομοθετικό σώμα του νεοσυσταθέντος κράτους).
Το 1993, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Βόρειας Μακεδονίας διαχωρίστηκε από την ένωση ραδιοτηλεοπτικών φορέων της Γιουγκοσλαβίας. Τον Ιούλιο του 1993, η MRT έγινε δεκτή ως πλήρες ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοφωνίας. Ως αποτέλεσμα της διαφωνίας με την Ελλάδα για την ονομασία «Μακεδονία», το MRT έγινε δεκτό μόνο με το ακρωνύμιο MKRTV.
Με τη θέσπιση νέου νόμου περί ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων στις 24 Απριλίου 1997, το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό δίκτυο χωρίστηκε σε δύο μέρη: τη ραδιοφωνική μετάδοση και την τηλεοπτική μετάδοση. Σύμφωνα με το άρθρο 77 του νόμου περί ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, το 61% του εισπραχθέντος ραδιοτηλεοπτικού φόρου ανήκει στη ραδιοτηλεοπτική τηλεόραση της Βόρειας Μακεδονίας.
Τηλεόραση
Η MRT μεταδίδει καθημερινά 73 ώρες προγραμμάτων στα έξι εθνικά επίγεια τηλεοπτικά κανάλια και δύο διεθνή δορυφορικά κανάλια.
Ραδιοφωνία
Το πλαίσιο του Ραδιοφώνου της MRT, αποτελείται από τρεις εθνικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, ένα δορυφορικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα και ένα μη κερδοσκοπικό περιφερειακό κανάλι. Μεταδίδει καθημερινά 86,5 ώρες προγραμμάτων στα εθνικά και δορυφορικά κανάλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1964 Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Χανάτο της Κριμαίας
Το Χανάτο της Κριμαίας (Qırım Hanlığı, قريم خانلغى, Κιρίμ Χανλιγί) ήταν κράτος των Κριμαίων Τατάρων από το 1449 έως το 1783. Το γηγενές όνομα ήταν Κριμαϊκή Γιούρτα (Qırım Yurtu, قريم يورتى). Ήταν το μακροβιότερο σε διάρκεια από τα χανάτα που δημιουργήθηκαν μετά τη διάλυση της Χρυσής Ορδής.
Πρώτοι κυβερνήτες
thumb|left|240px|Χάρτης της Ευρώπης του 1648 Το χανάτο ιδρύθηκε όταν ορισμένες φυλές της αυτοκρατορίας της Χρυσής Ορδής έπαψαν να ζουν νομαδικά στις στέπες του Ντεστ-ι Κιπτσάκ (Desht-i Kipchak, σημαίνει: Στέπα των Κιπτσάκων ή Η ξένη γη που στεγάζει τους Κιπτσάκους) και αποφάσισαν να καταστήσουν την Κριμαία γιούρτα (πατρίδα) τους. Ακολούθως προσκάλεσαν έναν απόγονο του Τζένγκις Χαν, άτυχο διεκδικητή του θρόνου της Χρυσής Ορδής, τον Χατζί Α΄ Γκιράι, για να γίνει Χαν. Ο Χατζί Α΄ Γκιράι αποδέχθηκε την πρόταση και κατέφθασε από τη Λιθουανία, τον τόπο εξορίας του. Ίδρυσε το ανεξάρτητο κράτος του το 1441 μετά από μακρύ αγώνα για ανεξαρτησία από τη Χρυσή Ορδή. Το χανάτο κατείχε σχεδόν ολοκληρωτικά τη χερσόνησο της Κριμαίας (πλην της νότιας και νοτιοδυτικής ακτής και λιμένων που ελέγχονταν από τη Δημοκρατία της Γένοβας) και τις στέπες του Ντεστ-ι Κιπτσάκ.
Ακολούθησε εσωτερικός ανταγωνισμός ανάμεσα στους γιους του Χατζί μετά το θάνατό του. Οι Οθωμανοί παρενέβησαν και εγκατέστησαν τελικώς στο θρόνο τον γιο του Χατζί, Μενγκλί Α΄ Γκιράι. Το 1475 οθωμανικές δυνάμεις υπό την αρχηγία του Γκεντίκ Αχμέτ Πασά κυρίευσαν το Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς και τις γενουατικές αποικίες στο Τσέμπαλο (σημερινή Μπαλακλάβα), τη Σολδαία και τον Καφφά. Έκτοτε το χανάτο περιήλθε στη ζώνη επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενώ η κριμαϊκή ακτή έγινε οθωμανικό σαντζάκι (Kefe sancak, από την πόλη Καφφά), οι χάνοι (χαν) συνέχισαν να κυβερνούν την υπόλοιπη χερσόνησο και τις βόρειες στέπες. Η σχέση των Οθωμανών με τους Κριμαίους Τατάρους υπήρξε μοναδική. Οι σουλτάνοι μεταχειρίστηκαν τους χαν περισσότερο ως συμμάχους παρά ως υποτελείς. Αν και ο επιλεγμένος χαν όφειλε να λάβει έγκριση από τον σουλτάνο, δεν υποδεικνυόταν από την Κωνσταντινούπολη. Οι Οθωμανοί αναγνώριζαν επίσης τη νομιμότητα των χαν στις στέπες, θεωρώντας τους απογόνους του Τζένγκις Χαν.
Οι διάφοροι χαν συνέχισαν να ασκούν εξωτερική πολιτική ανεξάρτητη από εκείνη των Οθωμανών στις στέπες της "Μικρής Ταρταρίας". Οι σχέσεις μεταξύ αυτών και του Οθωμανού σουλτάνου διαμορφώνονταν μέσω διπλωματικής αλληλογραφίας. Οι χαν συνέχισαν να κόβουν τα δικά τους νομίσματα και να χρησιμοποιούν τα ονόματά τους στις προσευχές της Παρασκευής, αμφότερα σημαντικές ενδείξεις κυριαρχίας. Δεν πλήρωναν επίσης φόρους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αντίθετα η Οθωμανική Αυτοκρατορία τούς πλήρωνε για τις υπηρεσίες τους, για τους εκπαιδευμένους ανιχνευτές και το εξαιρετικό μάχιμο ιππικό στις εκστρατείες της.
Η συμμαχία των Κριμαίων Τατάρων και των Οθωμανών ήταν συγκρίσιμη με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ως προς τη σημασία και τη διάρκειά της. Το ταταρικό κριμαϊκό ιππικό έγινε απαραίτητο για τις εκστρατείες των Οθωμανών τόσο στην Ευρώπη (Πολωνία και Ουγγαρία), όσο και στην Ασία (στην περιοχή της Περσίας, εναντίον των Ακ Κογιουνλού και αργότερα των Σαφαβιδών). Ωστόσο η συγκεκριμένη πρακτική οδήγησε τους Κριμαίους Τατάρους σε εξάρτηση από τα λάφυρα που έπαιρναν σε νικηφόρες εκστρατείες, και όταν οι οθωμανικές στρατιωτικές εκστρατείες άρχισαν να αποτυγχάνουν, η οικονομία του χανάτου άρχισε επίσης να φθίνει.
Το 1502 ο Μενγκλί Α΄ Γκιράι νίκησε τον τελευταίο χαν της Μεγάλης Ορδής, θέτοντας τέλος στις διεκδικήσεις της τελευταίας στην Κριμαία. Κατά τον 16ο αιώνα το χανάτο διεκδίκησε τη διαδοχή της επικράτειας της "Μεγάλης Ορδής", και συνεπώς την αρχηγία σε όλα τα χανάτα της περιοχής της Κασπίας και του Βόλγα, ιδιαίτερα δε του Χανάτου του Καζάν και του Χανάτου του Άστραχαν. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα τον ανταγωνισμό με το Ρωσικό Βασίλειο για την κυριαρχία της περιοχής. Η επιτυχής εκστρατεία του Ντεβλέτ Α΄ Γκιράι στη Μόσχα το 1571 ολοκληρώθηκε με τη λεηλασία και πυρπόληση της ρωσικής πρωτεύουσας. Ο ίδιος μετά από αυτό ονομάστηκε "Taht-Algan" (ταχτ-αλγκάν, εκείνος που κατέλαβε με τη βία το θρόνο). Ωστόσο το χανάτο έχασε τη δυνατότητα πρόσβασης στις περιοχές του Βόλγα, εξαιτίας μιας καταστροφικής ήττας από τους Ρώσους στη Μάχη του Μόλοντι ακριβώς μετά από ένα χρόνο.
Η πρωτεύουσα του χανάτου ήταν αρχικά στο Σαλατσίκ κοντά στο φρούριο Κιρκ Γιερ (Qırq Yer). Κατόπιν μεταφέρθηκε στο Μπαχτσέσαράι, που ιδρύθηκε το 1532 από τον Σαχίμπ Α΄ Γκιράι.
Πολιτικό και οικονομικό σύστημα
thumb|left|265px|Περίπολος Μοσχοβιτών στο βόρειο σύνορο. Έργο του [[Σεργκέι Βασίλιεβιτς Ιβανόφ.]] Οι Γκιράι ανήγαν την καταγωγή τους στον Τζένγκις Χαν και το γεγονός αυτό τούς προσέδιδε πολιτική υπεροχή έναντι άλλων αριστοκρατικών οικογενειών. Σύμφωνα με την παράδοση της στέπας, ο κυβερνήτης ήταν νόμιμος μόνο εάν προερχόταν από το βασιλικό σόι των Τζενγκιδών. Ακόμη και ο τσάρος της Μοσχοβίας διεκδικούσε τέτοιου είδους καταγωγή. Αντί για την οθωμανική ιδεολογία της αυτοκρατορίας, το κριμαϊκό χανάτο ακολουθούσε την παράδοση της Χρυσής Ορδής. Με άλλα λόγια, η δυναστεία Γκιράι ήταν το σύμβολο της κυβέρνησης, αλλά ο χαν στην πραγματικότητα κυβερνούσε με τη συμμετοχή των μπέηδων του "Καράτσι", του συμβουλίου δηλ. των αρχηγών των ευγενών οικογενειών, όπως οι Σιρίν, οι Μπαρίν, οι Αργίν, οι Κιπτσάκ, και στη μεταγενέστερη περίοδο οι Μανσούρογλου και οι Σιτζαβούτ. Οι Νογκάι που δήλωσαν πίστη στον Κριμαίο χαν όταν κατέρρευσε το Χανάτο του Άστραχαν το 1556, υπήρξαν σημαντικό στοιχείο της εσωτερικής πολιτικής του Κριμαϊκού Χανάτου. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν επίσης οι Κιρκάσιοι και οι Κοζάκοι σε δεδομένες στιγμές της κριμαϊκής πολιτικής, μοιράζοντας την πίστη τους μεταξύ του χαν και των μπέηδων.
Εσωτερικά το χανάτο ήταν μοιρασμένο μεταξύ μπέηδων, πίσω από τους οποίους λειτουργούσαν ως εκτελεστική εξουσία οι μιρζά (πρίγκηπες) από ευγενείς οικογένειες. Οι σχέσεις των χωρικών ή των κτηνοτρόφων με τους μιρζά δεν ήταν φεουδαρχική. Ήταν ελεύθεροι, και ο ισλαμικός νόμος τούς προστάτευε από την απώλεια των δικαιωμάτων τους. Καταμερισμένη αναλογικά ανά χωριό, η γη καλλιεργείτο από κοινού και ο φόρος αποδιδόταν από όλο το χωριό. Ο φόρος ήταν η "δεκάτη" των αγροτικών προϊόντων, η "δωδεκάτη" των κοπαδιών και μία μεταβλητή απλήρωτης εργασίας. Κατά τη διάρκεια των μεταρρυθμίσεων του τελευταίου χαν, Σαχίν Γκιράι, η εσωτερική δομή άλλαξε ακολουθώντας το τουρκικό πρότυπο: οι γαίες των ευγενών κηρύχθηκαν επικράτεια του χαν και αναδιοργανώθηκαν σε «καντιλίκ», δηλαδή επαρχίες που κυβερνούνταν από αντιπροσώπους του χαν.
Ο νόμος του κριμαϊκού χανάτου βασιζόταν στον ταταρικό νόμο, τον ισλαμικό νόμο και σε κάποια περιορισμένα ζητήματα, στον οθωμανικό νόμο. Αρχηγός της μουσουλμανικής κοινότητας σε θρησκευτικά ζητήματα ήταν ο μουφτής, επιλεγμένος από τον τοπικό μουσουλμανικό κλήρο. Το κύριο όμως καθήκον του δεν ήταν δικαιικό, ούτε θεολογικό, ήταν κυρίως οικονομικό. Οι μουφτήδες έλεγχαν όλα τα βακίφ (εξελλ. βακούφια) και τα σημαντικά δημόσια έσοδα που προέκυπταν από αυτά. Άλλοι μουσουλμάνοι αξιωματούχοι που δεν διορίζονταν από τον κλήρο αλλά από τον Οθωμανό σουλτάνο ανήκαν στο καντί ασκέρ, το σώμα δηλαδή των κατήδων (κατής ή καδής=δικαστής). Επόπτευαν τις περιοχές που τους αναλογούσαν και εξαρτώντο θεωρητικά από το καντί ασκέρ. Πρακτικά ήταν απόλυτα εξαρτημένοι από τους αρχηγούς των αριστοκρατικών οικογενειών και τον ίδιο τον χαν. Οι κατήδες ρύθμιζαν τη νόμιμη καθημερινή συμπεριφορά των μουσουλμάνων στο χανάτο.
Οι μη μουσουλμανικές μειονότητες (Έλληνες, Αρμένιοι, Γότθοι της Κριμαίας, Κιρκάσιοι, Ενετοί, Γενουάτες, Καραΐτες Εβραίοι και Κριμτσάκοι Εβραίοι) ζούσαν σε πόλεις και χωριά, ενίοτε σε διαφορετικά καταλύματα. Είχαν τους δικούς τους θρησκευτικούς και δικαιικούς θεσμούς σύμφωνα με το σύστημα των μιλλέτ. Ήλεγχαν κυρίως τα οικονομικά επαγγέλματα και το εμπόριο, και πλήρωναν φόρο σε αντάλλαγμα απαλλαγής τους από τη στρατιωτική θητεία. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι αντιμετώπιζαν διακρίσεις. Ζούσαν όπως οι Κριμαίοι Τάταροι και μιλούσαν τις διαλέκτους τους.
Οι νομάδες από τους Κριμαίους Τατάρους και όλοι οι Νογκάι ήταν κτηνοτρόφοι. Η Κριμαία είχε σημαντικά εμπορικά λιμάνια, μέσω των οποίων τα αγαθά που κατέφθαναν εκεί από τον Δρόμο του Μεταξιού, εξάγονταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Ευρώπη. Το κριμαϊκό χανάτο είχε αρκετές μεγάλες, όμορφες και "ζωντανές" πόλεις, όπως το Μπαχτσέσαράι, το Κεζλέφ, το Καρασουμπαζάρ και το Ακ Μεστζίτ με καραβανσαράι (καταλύματα για τα καραβάνια), εμπορικά καταστήματα, βυρσοδεψεία και μύλους. Οι μόνιμα εγκατεστημένοι Κριμαίοι Τάταροι απασχολούνταν στη γεωργία, το εμπόριο και τη βιοτεχνία. Επίσης, σε εκείνη την περίοδο η Κριμαία ήταν κέντρο παραγωγής οίνου, καπνού και καλλιέργειας οπωρικών. Τα κιλίμια (ανατολίτικα χράμια) του Μπαχτσέσαράι εξάγονταν στην Πολωνία και τα μαχαίρια που κατασκεύαζαν οι Κριμαίοι Τάταροι μεταλλοτεχνίτες θεωρούνταν τα καλύτερα ανάμεσα στις καυκάσιες φυλές. Διάσημοι ήταν επίσης οι Κριμαίοι Τάταροι για την καλλιέργεια του μεταξοσκώληκα και για την παραγωγή μελιού. Μία από τις μείζονες πηγές εισοδήματός τους και ιδίως των ευγενών ήταν τα λάφυρα από τις εκστρατείες στις γειτονικές χώρες, καθώς και το δουλεμπόριο.
Χρυσή εποχή
thumb|right|250px|Κριμαίος Τάταρος ιππέας (αριστερά) μάχεται με ιππέα της Πολωνο-Λιθουανικής Ένωσης thumb|left|180px|Κριμαίοι Τάταροι στην αυλή του Ιωάννη Β' Καζιμίρ της Πολωνίας. Λεπτομέρεια από πορτραίτο του 17ου αιώνα του Αγά Ντεντές με την οικογένειά του. Το Χανάτο της Κριμαίας υπήρξε αναμφίβολα ισχυρή δύναμη στην Ανατολική Ευρώπη μέχρι τον 18ο αιώνα. Οι Τάταροι της Κριμαίας έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην υπεράσπιση των συνόρων του Ισλάμ, ιδιαίτερα εναντίον των Πολωνών και των Μοσχοβιτών. Προκειμένου να εμποδίσουν τη σλαβική εγκατάσταση στις στέπες, ομάδες Κριμαίων Τατάρων σε συνεργασία με τους Τάταρους Νογκάι, επέδραμαν στις παραδουνάβιες ηγεμονίες (Βλαχία και Μολδαβία), την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και τη Μοσχοβία.
Με μια διαδικασία που αποκαλούσαν «σοδειά της στέπας» σκλάβωναν πολλούς Σλάβους και Βλάχους χωρικούς και αποκτούσαν λάφυρα από τα οποία ο χαν εισέπραττε τη "δεκάτη" ή "εικοστή" (savğa, δηλαδή το 10 ή το 20%). Οι εκστρατείες των Κριμαίων Τατάρων θα μπορούσαν να διαιρεθούν στις επίσημες στρατιωτικές επιχειρήσεις, που καθοδηγούσαν οι ίδιοι οι χαν, και τις επιδρομές που πραγματοποιούσαν ξεχωριστές ομάδες ευγενών, ενίοτε παράνομες και αντιτιθέμενες στις συμφωνίες που υπέγραφαν οι χαν με τους κυβερνήτες γειτονικών χωρών. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ώς τις αρχές του 18ου αιώνα, το χανάτο διατηρούσε μεγάλης έκτασης δουλεμπόριο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Μέση Ανατολή. Το εμπορικό λιμάνι Κέφε ήταν από τα σημαντικότερα στο θέμα του δουλεμπορίου
Το κριμαϊκό χανάτο έκανε αρκετές συμμαχίες με την πολωνική Λιθουανία και τους Πολωνο-Λιθουανούς Κοζάκους εναντίον της αναπτυσσόμενης Μοσχοβίας, η οποία διεκδικούσε επικράτειες της Χρυσής Ορδής. Η διεκδικούμενη περιοχή είχε μεγάλη αξία για τους Μοσχοβίτες, καθώς θα επέτρεπε την εγκατάσταση Ρώσων σε εύφορες περιοχές με μακρύτερες περιόδους καλλιέργειας. Ορισμένοι θεωρούν ότι με αυτά τα εδάφη η Ρωσία θα ήταν αρκετά πλούσια ώστε να επιτρέψει την εξασθένιση του συστήματος της δουλοπαροικίας κατά τον 17ο αιώνα. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι διαρκείς αψιμαχίες κατά μήκος της συνοριακής γραμμής και η αύξηση των στρατών των Ρώσων ευγενών είχαν ως αποτέλεσμα την αυξανόμενη εκμετάλλευση των Ρώσων χωρικών (μουζίκων).
Ορισμένοι ερευνητές εκτιμούν ότι περισσότεροι από 3 εκατομμύρια άνθρωποι, κύρια Κιρκάσιοι και Ουκρανοί, Ρώσοι, Λευκορώσοι, Πολωνοί, Βλάχοι και Μολδαβοί αιχμαλωτίστηκαν και έγιναν σκλάβοι κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του χανάτου. Ένα από τα διασημότερα θύματά τους ήταν η Ρωξελάνη, που έγινε αργότερα σύζυγος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και κατόρθωσε να κερδίσει σημαντική δύναμη στην οθωμανική αυλή. Η διαρκής απειλή των Κριμαίων Τατάρων ήταν ένα από τα κίνητρα για την εμφάνιση των Κοζάκων.
Τελειοποιώντας τις τακτικές τους σε ό,τι αφορούσε στις επιδρομές, οι Κριμαίοι Τάταροι επέλεγαν δρόμους ανάμεσα σε ποταμούς. Ο κύριος δρόμος που ακολούθησαν για τη Μόσχα ήταν το Πέρασμα Μουράφσκι, που οδηγούσε από το κριμαϊκό Περεκόπ έως την Τούλα, ανάμεσα στους ποταμούς Δνείπερο και Σεβέρσκι Ντονέτς. Προχωρώντας έτσι αόρατοι βαθιά και χωρίς τον κίνδυνο πλαγιοκόπησης στις κατοικημένες περιοχές για 100-200 χλμ., επέστρεφαν λαφυραγωγώντας και συλλαμβάνοντας σκλάβους. Ετησίως υπολογίζεται ότι η Μόσχα κινητοποιούσε την άνοιξη μέχρι 65.000 στρατιώτες για υπηρεσία στα σύνορα, γεγονός που αποτελούσε βαρύ οικονομικό φορτίο για το κράτος. Οι Κοζάκοι και οι νέοι ευγενείς ήταν οργανωμένοι σε ομάδες περιπολίας, που παρατηρούσαν τους Τατάρους στη στέπα. Περίπου 30 μείζονες ταταρικές επιδρομές καταγράφηκαν στις μοσχοβίτικες περιοχές στην περίοδο 1558-1596.
Πτώση
Η πτώση του χανάτου είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και συνεπώς μιας αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη, προς όφελος των χριστιανικών βασιλείων. Οι Κριμαίοι Τάταροι επέστρεφαν από τις οθωμανικές εκστρατείες με άδεια χέρια, ενώ το ταταρικό ιππικό χωρίς σύγχρονο οπλισμό υπέφερε μεγάλες απώλειες έναντι των σύγχρονων ευρωπαϊκών και ρωσικών στρατών. Έως το τέλος του 17ου αιώνα η μοσχοβίτικη Ρωσία (Μοσχοβία) έγινε πολύ ισχυρή δύναμη για να τη λεηλατεί η ταταρική Κριμαία. Από τότε οι Κριμαίοι Τάταροι δεν ήταν ικανοί να διεξάγουν επιδρομές για λάφυρα και σκλάβους στην Ουκρανία ή τη Ρωσία, χάνοντας έτσι μία από τις οικονομικές πηγές του χανάτου. Αυτές οι εξωτερικές αποτυχίες είχαν επιπλέον και ένα άλλο εσωτερικής φύσης αποτέλεσμα. Η υποστήριξη του χαν από τις οικογένειες των ευγενών άρχισε επίσης να φθίνει και ξεκίνησε μια εσωτερική διαμάχη για την απόκτηση της κεντρικής διοίκησης. Οι Τάταροι Νογκάι, που παρείχαν σημαντικό τμήμα των κριμαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων, απέσυραν την υποστήριξή τους στους χαν προς το τέλος του χανάτου.
Στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα οι Καλμούχοι σχημάτισαν το Χανάτο των Καλμούχων στον Κάτω Βόλγα, και υπό τον Αγιούκα Χαν διεξήγαγαν πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια στο κριμαϊκό Χανάτο και τους Νογκάι. Γενόμενοι τμήμα της Ρωσίας και κρατώντας τον όρκο τους να προστατεύουν τα νότια σύνορά της, οι Καλμούχοι έλαβαν ενεργά μέρος σε όλες τις ρωσικές στρατιωτικές εκστρατείες κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, παρέχοντας έως και 40.000 πλήρως οπλισμένους ιππείς.
Οι ενωμένες ρωσικές και ουκρανικές δυνάμεις επιτέθηκαν κατά του χανάτου στις εκστρατείες Σιγκιρίν και τις κριμαϊκές εκστρατείες. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1735-1739, οι Ρώσοι υπό την αρχηγία του Μπούρκχαρντ Κριστόφ φον Μύνιχ κατάφεραν να διεισδύσουν στην κριμαϊκή χερσόνησο.
Το μεγαλύτερο τμήμα της σύρραξης διεξήχθη την περίοδο της Μεγάλης Αικατερίνης. Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1768-1774 κατέληξε στη συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, σύμφωνα με την οποία το κριμαϊκό χανάτο κέρδιζε την ανεξαρτησία του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ευθυγραμμιζόταν με τη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Η διακυβέρνηση του τελευταίου χαν της Κριμαίας, Σαχίν Γκιράι, σηματοδοτήθηκε από την αυξανόμενη ρωσική επίδραση και βίαιες εξεγέρσεις της αντιπολίτευσης. Στις 8 Απριλίου 1783, παραβιάζοντας τη συνθήκη, η Αικατερίνη Β' παρενέβη στον υπό εξέλιξη εμφύλιο πόλεμο, προσαρτώντας ντε φάκτο όλη τη χερσόνησο στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1787 ο Σαχίν Γκιράι αναζήτησε καταφύγιο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και τελικώς εκτελέστηκε από τις οθωμανικές αρχές ως προδότης, στη Ρόδο. Η οικογένεια των Γκιράι επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Οι Νογκάι ποιμένες νομάδες βόρεια της Μαύρης Θάλασσας, θεωρούνταν υπήκοοι του Κριμαίου χαν. Ήταν διαιρεμένοι σε αρκετές ομάδες: τους Μπουντζάκ (από τον Δούναβη έως τον Δνείστερο), τους Γιεντιζάν (από τον Δνείστερο έως τον ποταμό Μπουκ), τους Γιαμ μπουλούκ (από τον ποταμό Μπουκ έως την Κριμαία), τους Γιεντικούλ (βόρεια της Κριμαίας) και τους Νογκάι του Κουμπάν. Με τη Συνθήκη του Ιασίου τα ρωσικά σύνορα επεκτάθηκαν έως τον Δνείστερο ποταμό και η κατάληψη της επικράτειας των Γιεντιζάν ολοκληρώθηκε. Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου επανέφερε το Μπουντζάκ υπό τον έλεγχο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταταρικά κράτη Κατηγορία:Ιστορία της Κριμαίας Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Τουρκικά κράτη Κατηγορία:Χανάτα Κατηγορία:Ιστορικά Τουρκικά κράτη
Μαργαρίτα Τσώμου
Η Μαργαρίτα Τσώμου (Θεσσαλονίκη, 2 Ιουλίου 1977) είναι Ελληνογερμανίδα δραματουργός, επιμελήτρια εκθέσεων, χορεύτρια και ακτιβίστρια. Είναι επιμελήτρια στο φεμινιστικό περιοδικό Missy Magazine, καθηγήτρια σύγχρονου θεάτρου στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Osnabrück και επιμελήτρια για την θεωρία και τον λόγο στο κέντρο θεάτρου Hebbel am Ufer στο Βερολίνο.
Αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο του Αμβούργου HafenCity. Στα πλαίσια της δουλειάς της βοήθησε στην οργάνωση του παγκοσμίου κινήματος Occupy Athens το 2011. Τον Οκτώβριο 2018 οργάνωσε το θεατρικό πρόγραμμα Indivisible στο Βερολίνο. Είναι μέλος στην καλλιτεχνική-ακτιβιστική ομάδα Schwabinggrad Ballet.
Η Τσώμου εργάζεται κυρίως στον φεμινισμό και την σεξουαλικότητα της κοινότητας queer, στην πολιτική τέχνη και στην θεωρία της θεατρικής ερμηνείας. Το έργο της έχει εμφανιστεί στα Die Zeit, taz, Spex, Frankfurter Rundschau, WDR και SWR.
Landammann
Ο Landammann (πληθυντικός Landamänner), είναι ο γερμανικός τίτλος που χρησιμοποιείται για τον αρχιδικαστή σε ορισμένα καντόνια της Ελβετίας και κατά καιρούς εμφανίζεται στο στυλ του αρχηγού του κράτους σε συνομοσπονδιακό επίπεδο.
Σύγχρονη Ελβετία
Εάν το γραφείο κατέχει γυναίκα, αυτή αποκαλείται Frau Landammann (κα Landammann). Η γαλλική έκδοση είναι Landamman (πληθυντικός Landammans), η ιταλική Landamano (πληθυντικός Landamani)
Πηγές
Κατηγορία:Ηγέτες Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ελβετίας
Κατάνα
thumb|300px|right|Κατάνα Το κατάνα (ιαπ.: 日本刀) είναι γιαπωνέζικος τύπος σπαθιού. Έχει γίνει συνώνυμο των σαμουράι, καθώς το Μπουσίντο, ο ηθικός κώδικας των αριστοκρατών της φεουδαρχικής Ιαπωνίας, δίδασκε ότι το κατάνα είναι η ψυχή του σαμουράι.
Το όπλο αυτό έχει χαρακτηριστική εμφάνιση και αιχμηρότητα. Η λεπίδα είναι καμπυλωτή και λεπτή, ενώ το μήκος της είχε αλλάξει πολλές φορές, αλλά ήταν σταθερά πάνω από 60 εκατοστά. Η λαβή ήταν αρκετά μεγάλη, ώστε ο χειριστής τou κατάνα να χρησιμοποιεί και τα δυο του χέρια. Χαρακτηριστικό, επίσης, γνώρισμα ήταν ο κυκλικός ή τετραγωνισμένος προφυλακτήρας (鍔 τσούμπα) για την προστασία των δακτύλων.
Ιστορία
Ο όρος "κατάνα" εμφανίστηκε κατά την περίοδο Μουρομάτσι (1336-1573), αλλά τέτοιου είδους ξίφη κατασκευάζονταν από την περίοδο Καμακούρα (1185-1333). Το κατάνα άλλαξε στη μάχη σώμα με σώμα, αφού οι σαμουράι μπορούσαν να ξεσπαθώσουν γρηγορότερα, ενώ η αιχμηρότητα της λεπίδας επέφερε πιο θανατηφόρα χτυπήματα. Το μήκος της λεπίδας μεταβλήθηκε πολλές φορές ανά τους αιώνες. Τον 14ο και 15ο αιώνα ήταν ανάμεσα στα 70 με 73 εκατοστά. Στις αρχές του 16ου αιώνα μειώθηκε στα 60 περίπου εκατοστά και στα τέλη του ίδιου αιώνα έφτασε τα 73 εκατοστά. thumb|right|300px|Σύγχρονη κατάνα με τη θήκη της Γενικά, μόνο οι σαμουράι επιτρεπόταν να φέρουν κατάνα, αλλά μόλις στα χρόνια του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, με το περίφημο Κυνήγι των όπλων, απαγορεύτηκε δια νόμου η κατοχή τoυ από τους κοινούς ανθρώπους.
Η χρήση τoυ κατάνα, και γενικότερα του ξίφους, σταμάτησε κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οι ηγεμόνες της Ιαπωνίας την αντικατέστησαν με τα σύγχρονα πυροβόλα της Δυτικής τεχνολογίας.
Νταΐσο
300px|thumb|right|Νταΐσο Το κατάνα συχνά συνοδευόταν από ένα παρόμοιο, κοντύτερο σπαθί, όπως το γουακιζάσι ή το σότο. Ο συνδυασμός αυτός, που ονομάζεται νταΐσο και κυριολεκτικά σημαίνει "μεγάλο-μικρό", αποτελούσε σύμβολο του κύρους και της τιμής των σαμουράι.
Μεϊτού
Ο όρος μεϊτού αναφέρεται σε σπάνια σπαθιά κατάνα και σημαίνει "Περίφημο Σπαθί" ή "Ονομαστό Σπαθί". Είναι πολύτιμα και περνάνε από γενιά σε γενιά. Κατά κύριο λόγο, αποτελούν λάφυρα από μάχη ή δώρα σεβασμού. Τα μεϊτού είναι καλύτερα από τα συνηθισμένα κατάνα εξαιτίας της αιχμηρότητας και της αντοχής τους στους κραδασμούς με άλλα σπαθιά. Γι' αυτό και πωλούνταν ακριβότερα από τους αναγνωρισμένους κατασκευαστές κατάνα.
Κατασκευή
thumb|left|Ακατέργαστο Ταμαχαγκάνε Η κατασκευή κατάνα έπαιρνε το χαρακτήρα θρησκευτικού τελετουργικού. Οι ξιφουργοί για αρκετούς μήνες, όσο δούλευαν το όπλο απείχαν από ζωικές τροφές, σεξουαλική επαφή και οινοπνευματώδη ποτά. Κατόπιν φορούσαν τελετουργική ενδυμασία για την τελική επεξεργασία, τη δημιουργία της κοφτερής σαν ξυράφι κόψης της κατάνα.
Το αυθεντικό κατάνα φτιαχνόταν από χάλυβα. Πιο συγκεκριμένα χρησιμοποιούνταν το λεγόμενο Ταμαχαγκάνε, δηλαδή πολλά στρώματα χάλυβα, άλλα με υψηλή και άλλα με χαμηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα. Η μεγάλη ποσότητα άνθρακα κάνει τη λεπίδα τoυ κατάνα πιο σκληρή και αιχμηρή, αλλά ταυτόχρονα πιο εύθραυστη στη μάχη. Απ' την άλλη, ο χάλυβας με μικρή ποσότητα άνθρακα, είναι πιο εύκολα σφυρηλατήσιμος, απορροφά τα χτυπήματα, αλλά δεν είναι τόσο κοφτερός. Οι κατασκευαστές κατάνα κράτησαν τα θετικά και των δύο ειδών χάλυβα. thumb|right|150px|Σφυρηλάτηση κατάνα Ο συνηθισμένος τρόπος κατασκευής κατάνα ήταν να φτιάχνουν ένα κομμάτι χάλυβα με υψηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα σε σχήμα U και να τοποθετούν ένα πυρήνα χάλυβα με χαμηλή περιεκτικότητα, μέσα του. Το θέρμαιναν και το σφυρηλατούσαν ως ενιαίο σώμα για αρκετές ημέρες. Στα πρώτα αυτά στάδια, η λεπίδα ήταν ελάχιστα καμπυλωτή ή και καθόλου. Το χαρακτηριστικό αυτό σχήμα επιτυγχάνεται με τον εξής τρόπο: η λεπίδα επικαλύπτεται με αρκετά στρώματα ενός υγρού μείγματος διαφορετικό από σιδηρουργό σε σιδηρουργό. Κυρίως, όμως, αποτελούνταν από πηλό, νερό, τριμμένη πέτρα και μερικές φορές σκουριά. Η άκρη της λεπίδας επιστρωνόταν λιγότερο απ' ό,τι το υπόλοιπό της. Μετά θέρμαιναν τη λεπίδα πάνω από τους 800 βαθμούς Κελσίου (όταν είχε λαμπερό κόκκινο χρώμα) και την τοποθετούσαν σε νερό ή λάδι, για να ψυχθεί. Αυτό όμως, έπρεπε να γίνει γρήγορα, αλλιώς η λεπίδα θα έσπαγε. Μετά τη σφυρηλάτηση της λεπίδας, ακολουθούσε το βερνίκωμα της, το οποίο διαρκούσε μία με δύο βδομάδες, ώσπου η λεπίδα να γίνει σαν καθρέπτης. Η αιχμηρότητα του κατάνα δοκιμαζόταν σε ζωντανούς αιχμάλωτους πολέμου.
Μητροπολίτης Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης Ιγνάτιος Τριάντης
Μητροπολίτης Ιγνάτιος (κατά κόσμον Γιαννακός Τριάντης; γεννήθηκε 28 Δεκεμβρίου 1934, Πρόδρομο Θήβας) Μητροπολίτης Βερατίου, Αυλώνος και Καννίνης
Κατάνα
Χρήση
thumb|right|150px|Τσούμπα Οι σαμουράι τοποθετούσαν τo κατάνα σε μια φαρδιά ζώνη, ονομαζόμενη όμπι, με την αιχμή προς τα πάνω. Στην ιδανική περίπτωση, ο σαμουράι μπορούσε να ξεσπαθώσει και να χτυπήσει τον εχθρό με μια και μόνο κίνηση.
Μητροπολίτης Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης Ιγνάτιος Τριάντης
Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Διάκονος και Πρεσβύτερος Χειροτονήθηκε το 1967.
Κατάνα
Χρήση
Όλες οι διαφωνίες και τα προβλήματα λύνονταν με το ξίφος αυτό, και ο πολεμιστής ζούσε και πέθαινε με τους κανόνες του. Υπήρχαν κάποιοι αυστηροί κανόνες: ήταν προσβολή να αγγίξεις ή να περάσεις πάνω από την κατάνα κάποιου άλλου, ενώ θέτοντας το δικό σου σπαθί στο έδαφος στρέφοντας τη λαβή του προς την κατεύθυνση κάποιου ήταν ταυτόσημο με πρόκληση σε μονομαχία μέχρι θανάτου.
Μητροπολίτης Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης Ιγνάτιος Τριάντης
Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας της Ι.Μ. Θηβών και Λεβαδείας.
Κατάνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπαθιά Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Ιαπωνία
Μητροπολίτης Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης Ιγνάτιος Τριάντης
Το 1992 εξελέγη Μητροπολίτης Βερατίου της Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας.
Στις 27/7/1996 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης. Ενθρονίστηκε στο Βεράτιο Αλβανίας το 1998.
Κατηγορία:Επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας
Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabeth von Braunschweig-Lüneburg von Welfen (1230 - 27 Μαΐου 1266) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Ολλανδίας και Ζηλανδίας, και σύζυγος του διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Ματθίλδης των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1252 τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη της Ολλανδίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2009)
Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος που κατατάσσει τα σινγκλ με τις καλύτερες επιδόσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Δημοσιευμένα από το περιοδικό Billboard, τα δεδομένα συγκεντρώνονται από τη Nielsen SoundScan με βάση τις εβδομαδιαίες φυσικές και ψηφιακές πωλήσεις κάθε σινγκλ και το airplay. Υπήρχαν συνολικά 12 νούμερο ένα σινγκλ το 2009, αν και 13 διεκδίκησαν την πρώτη θέση καθώς το "Single Ladies (Put a Ring on It)" της Μπιγιονσέ έφτασε στην κορυφή του το 2008, και έτσι αποκλείεται.
Το 2009 έξι καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν το πρώτο τους νούμερο ένα σινγκλ στις ΗΠΑ είτε ως βασικός καλλιτέχνης είτε ως συμμετέχων: Lady Gaga, Κόλμπι Ο'Ντόνις The Black Eyed Peas, Τζέι Σιν, Τζέισον Ντερούλο, και Owl City. Ο Jay-Z πέτυχε το πρώτο του σινγκλ στην κορυφή ως βασικός καλλιτέχνης (με την Αλίσια Κιζ) με το "Empire State of Mind", αφού ήταν συμμετέχων καλλιτέχνης σε τρία νούμερο ένα σινγκλ. Η Lady Gaga και οι Black Eyed Peas ήταν στην κορυφή με δύο νούμερο ένα σινγκλ ο καθένας.
Οι Black Eyed Peas κατέρριψαν το ρεκόρ για τις περισσότερες συνεχόμενες εβδομάδες στο νούμερο ένα (26 συνεχόμενες εβδομάδες στην κορυφή) με το "I Gotta Feeling" το μακροβιότερο νούμερο ένα σινγκλ του 2009 και της δεκαετίας του 2000 (δεκατέσσερις εβδομάδες), μαζί με το "We Belong Together" της Μαράια Κάρεϊ το 2005 και το πρώτο τους σινγκλ "Boom Boom Pow", το οποίο ήταν στην κορυφή του καταλόγου για δώδεκα εβδομάδες.
Στα αξιοσημείωτα των τευχών του Billboard Hot 100 του 2009 περιλαμβάνονται το "My Life Would Suck Without You" της Κέλι Κλάρκσον, το οποίο κατέρριψε το ρεκόρ για το μεγαλύτερο άλμα στο νούμερο ένα, καθώς από το νούμερο 97 βρέθηκε στην κορυφή. Το "3" » της Μπρίτνεϊ Σπίαρς έγινε το μόνο τραγούδι που δεν προέρχεται από καλλιτέχνη του «American Idol» που έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο ένα τη δεκαετία του 2000.
Κατάλογος
εναλλ.=|μικρογραφία|256x256εσ| Το " [[Just Dance " της ποπ τραγουδίστριας Lady Gaga με τον Κόλμπι Ο' Ντόνις και το "Poker Face" την έκανε την πρώτη καλλιτέχνιδα σε εννέα χρόνια (από την Κριστίνα Αγκιλέρα ), της οποίας τα δύο πρώτα συνεχόμενα σινγκλ ανέβηκαν στην κορυφή του τσαρτ.]] δεξιά|μικρογραφία|203x203εσ| Το "My Life Would Suck Without You" της [[Κέλλυ Κλάρκσον|Κέλι Κλάρκσον πήγε από το 97 του καταλόγου στο νούμερο ένα, το μεγαλύτερο άλμα στην κορυφή στην ιστορία του Hot 100.]] δεξιά|μικρογραφία|379x379εσ| Το "3" της [[Μπρίτνεϊ Σπίαρς έγινε το πρώτο τραγούδι σε τρία χρόνια που έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο ένα και το μοναδικό τραγούδι όχι από αστέρι του American Idol που έκανε ντεμπούτο στο νούμερο ένα κατά τη δεκαετία του 2000.]] δεξιά|μικρογραφία|213x213εσ| Το "Empire State of Mind" του ράπερ [[Jay-Z με τη συμμετοχή της Αλίσια Κιζ πέτυχε το πρώτο νούμερο ένα σινγκλ ως βασικός καλλιτέχνης.]]
Επιπλέον πηγές
2009
Κουρατζανλή Σερρών
Η Κουρατζανλή ή Γκουράντζαλη  ή Καρατζανλή, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε υψόμετρο 230 μέτρων στις νότιες παρυφές των Κρουσσίων όρων, στο πέρασμα του Λαχανά, σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βορειοδυτικά του σημερινού οικισμού Τριανταφυλλιά Σερρών.
Ιστορία
Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 178 μουσουλμάνοι κάτοικοι, ενώ κατά τον Αύγουστο του 1915, σε σύνολο 229 κατοίκων, αναφέρονται 150 μουσουλμάνοι και 79 εγκατασταθέντες Έλληνες πρόσφυγες. Με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι Τούρκοι κάτοικοι αποχώρησαν.
Χάρτης
<mapframe latitude="40.99108" longitude="23.32499" zoom="12" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.32499,         40.99108        ]      }    }  ] }
Γκεστινάννα
μικρογραφία|356x356εσ|Ο Νινγκισζίντα, σύζυγος της θεάς Γκεστινάννα. Η Μπελίλι εμφανίζεται αρχικά ως μία μικρής σημασίας σουμεριανή θεότητα με το όνομα Γκεστ-ινάννα, αδελφή του Ντουμούζι, και σύζυγος του Νιν-γκισζίντα. Αργότερα προστέθηκε στο Βαβυλωνιακό πάνθεο με το όνομα Μπελίλι ή Μπελίτ-ιλί.
Το όνομα Μπελίλι ανήκει σε μια θεότητα της Μεσοποταμιακής Βαβυλωνιακής μυθολογίας που ταυτίζεται σε παλαιότερες γραπτές πηγές των Σουμερίων με τη θεά Γκεστινάννα, αδελφή του θεού Ντουμούζι που ήταν ο σύντροφος της θεάς Ινάνα. Η Γκεστινάννα συνοδεύεται από το προσωνύμιο "αυτή που διαρκώς θρηνεί" λόγω του χαμού του αδελφού της. Ήταν η σύζυγος του θεού Νινγκισζίντα που μαζί με τον Ντουμούζι φύλαγαν τις πύλες του Άνου, ως χθόνιες θεότητες, και σύμβολο του Νιγκισζίντα είναι το φίδι.
Η Γκεστινάννα ήταν κόρη της Σιρτούρ (Sirtur, Duttur) η οποία ήταν ποιμενική θεά. Η λατρεία της Γκεστινάννα ήταν ευρέως διαδεδομένη στη Μεσοποταμία, από τη Σουμεριακή μέχρι και την Παλαιοβαβυλωνιακή περίοδο. Σύμφωνα με τη μυθολογία, όταν η Ινάνα έστειλε τους δαίμονες να πάρουν από το μαντρί του τον σύντροφό της τον Ντουμούζι, που ήταν ο προστάτης θεός των βοσκών, και να τον μεταφέρουν στον Κάτω Κόσμο, ώστε να την αντικαταστήσει και να μπορέσει η ίδια να απελευθερωθεί από εκεί, τότε η Γκεστινάνα τον έκρυψε για να μην τον πάρουν. Ακόμη και όταν τη βασάνισαν για να αποκαλύψει που είναι ο αδελφός της δεν το μαρτύρησε. Τελικά κάποιος φίλος του Ντουμούζι πρόδωσε το μέρος κρυβόταν. Η Γκεστινάνα ήταν και η ίδια μία αγροτική θεά και έδινε ονομασίες στους αγρούς. Για αυτό και εξομοιώθηκε με τη μεταγενέστερη θεότητα των Ακκάδων, την Μπελετ-σέρι (Belet-seri) που το όνομά της μεταφράζεται ως "η βασίλισσα των αγρών". Η Γκεστινάνα υπογράφει ένα κείμενο της σουμεριακής λογοτεχνίας που σώζεται σε πήλινη πινακίδα και αποτελεί έναν θρήνο για τον αδελφό της, Ντουμούζι, που για την Ινάνα άφηνε τη γη για να κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο. Ο μύθος λέει ότι η Γκεστινάννα αντικαθιστούσε τον αδελφό της στον Κάτω Κόσμο και ότι εκεί ήταν γραφέας της Ερεσχιγκάλ, αδελφής της Ινάνα.
Κατά μία άλλη θεωρία, η Μπελίλι είναι αδελφή της Γκεστινάννα και δεν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. H εικονογραφία της Γκεστινάννα δεν είναι γνωστή.
Πηγές
Κατηγορία:Σουμέριοι Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία
Κασιριβιμάμπη/ιμντεβιμάμπη
Ο συνδυασμός κασιριβιμάμπη/ιμντεβιμάμπη (εμπορική ονομασία στην ΕΕ: Ronapreve) είναι ένα συνδυαστικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη από COVID-19. Αποτελείται από δύο ανθρώπινα μονοκλωνικά αντισώματα, την κασιριβιμάμπη και την ιμντεβιμάμπη που πρέπει να αναμειχθούν μεταξύ τους. Ο συνδυασμός δύο αντισωμάτων έχει σκοπό να αποτρέψει τη διαφυγή μετάλλαξης (αντοχή στα φάρμακα). Διατίθεται επίσης ως συνδυασμένο προϊόν. Αναπτύχθηκε από την αμερικανική εταιρεία βιοτεχνολογίας Regeneron Pharmaceuticals.
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν τις αλλεργικές αντιδράσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν αντιδράσεις που σχετίζονται με την έγχυση και αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης (επηρεάζουν 1 στα 10 άτομα).
Ο συνδυασμός έχει εγκριθεί με την επωνυμία Ronapreve για ιατρική χρήση στην Ιαπωνία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Αυστραλία.
Αντιμετώπιση
Η κύρια μελέτη (COV-2067) στην οποία συμμετείχαν ασθενείς με COVID-19 που δεν χρειάζονταν οξυγόνο και διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο να γίνει σοβαρή η ασθένειά τους, έδειξε ότι το Ronapreve στην εγκεκριμένη δόση οδήγησε σε λιγότερες νοσηλείες ή θανάτους σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Συνολικά, το 0,9% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με Ronapreve (11 στους 1.192 ασθενείς) νοσηλεύτηκαν ή πέθαναν εντός 29 ημερών από τη θεραπεία σε σύγκριση με το 3,4% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο (40 από τους 1.193 ασθενείς).
Πρόληψη
Μια κύρια μελέτη (COV-2069) εξέτασε τα οφέλη του Ronapreve για την πρόληψη της COVID-19 σε άτομα που είχαν στενή επαφή με ένα μολυσμένο μέλος του νοικοκυριού. Το Ronapreve βρέθηκε ότι είναι αποτελεσματικό στην πρόληψη της μόλυνσης και της εμφάνισης συμπτωμάτων μετά την επαφή: μεταξύ των ατόμων που βρέθηκαν αρνητικά στον SARS-CoV-2 μετά από επαφή, λιγότερα άτομα που έλαβαν Ronapreve ανέπτυξαν συμπτώματα εντός 29 ημερών σε σύγκριση με άτομα που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Συγκεκριμένα, το 1,5% (11 από 753) ανέπτυξε συμπτώματα μετά τη λήψη Ronapreve σε σύγκριση με το 7,8% (59 από 752 άτομα) μετά τη λήψη εικονικού φαρμάκου.
Το Ronapreve βρέθηκε επίσης ότι είναι αποτελεσματικό στην πρόληψη των συμπτωμάτων σε μολυσμένα άτομα. Μεταξύ των ατόμων που βρέθηκαν θετικά στον SARS-CoV-2 μετά από επαφή, το 29% (29 στα 100) των ατόμων που έλαβαν το Ronapreve ανέπτυξαν συμπτώματα σε σύγκριση με το 42,3% (44 στα 104 άτομα) των ατόμων που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
Χρήση
Το Ronapreve είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της COVID-19 σε ενήλικες και εφήβους (από 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 κιλών) που δεν χρειάζονται συμπληρωματικό οξυγόνο και που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να γίνει σοβαρή η νόσος τους.
Το φάρμακο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη από την COVID-19 σε άτομα ηλικίας 12 ετών και άνω που ζυγίζουν τουλάχιστον 40 κιλά.
Το φάρμακο λαμβάνεται μόνο με ιατρική συνταγή και χορηγείται σε εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης όπου οι ασθενείς μπορούν να παρακολουθούνται επαρκώς και να αντιμετωπίζονται σε περίπτωση που αναπτύξουν σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλαξίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιιικά φάρμακα
Ροντιόν Ρασκόλνικοφ
Ο Ρόντιον Ρομάνοβιτς Ρασκόλνικοφ (Родион Романович Раскольников· παλαιά γραφή: Родіонъ Романовичъ Раскольниковъ, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ: rəˈdʲɪˈon rɐˈmanəvʲɪtɕ rɐˈskolʲnʲɪkəf) είναι ο πρωταγωνιστής του βιβλίου Έγκλημα και Τιμωρία  του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Το όνομα Ρασκόλνικοβ προέρχεται από τη ρωσική λέξη  раскольник που σημαίνει "σχισματικός" (παραδοσιακά αναφέρεται σε μέλος των Παλαιών Πιστών). Το όνομα "Ροντιόν" προέρχεται από την ελληνική γλώσσα και σημαίνει κάτοικος της Ρόδου.
Ο Ρασκόλνικοφ είναι ένας νεαρός, πρώην φοιτητής νομικής, που ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας στην Αγία Πετρούπολη. Ζει σε μια μικρή σοφίτα που νοικιάζει, αν και λόγω έλλειψης χρημάτων, αποφεύγει για αρκετό καιρό να πληρώσει. Κοιμάται στον καναπέ, χρησιμοποιώντας παλιά ρούχα για μαξιλάρι, και λόγω έλλειψης χρημάτων τρώει πολύ σπάνια. Είναι όμορφος και έξυπνος, αν και γενικά αντιπαθής στους συμφοιτητές του. Έχει αφοσιωθεί στην αδερφή του (Αβντότια Ρομάνοβνα Ρασκόλνικοβα) και τη μητέρα του (Πουλχερία Αλεξάντροβνα Ρασκόλνικοβα).
Ο χαρακτήρας στο μυθιστόρημα
Στο Έγκλημα και Τιμωρία, ο Ρασκόλνικοφ δολοφονεί την ενεχυροδανείστρια, Αλιόνα Ιβάνοβνα, μ' ένα τσεκούρι που έκλεψε από την αποθήκη ενός επιστάτη, με σκοπό να χρησιμοποιήσει τα χρήματα της για καλό σκοπό, βασισμένος σε μια θεωρία που είχε αναπτύξει για τον "μεγάλο άνδρα". Ο Ρασκόλνικοφ πίστευε ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε "συνηθισμένους" και σε "ιδιαίτερους": οι συνηθισμένοι είναι ο κοινός όχλος, οι ιδιαίτεροι (κυρίως ο Ναπολέοντας) δεν χρειάζεται να ακολουθήσουν τους ηθικούς κώδικες που ισχύουν για τους απλούς ανθρώπους, δεδομένου ότι είναι γραφτό να γίνουν μεγάλοι άνδρες. Ένας μεγάλος άνδρας δεν θα πρέπει να σκέφτεται δύο φορές τις πράξεις του. Ο Ρασκόλνικοβ αναλογίζεται αυτή τη θεωρία για μήνες, και την λέει μόνο στην (ήδη νεκρή) αρραβωνιαστικιά του. (Αν και νωρίτερα, είχε γράψει ένα άρθρο σε αυτό το πνεύμα σε μια εφημερίδα με την προϋπόθεση ότι μόνο τα αρχικά του να χρησιμοποιηθούν ως υπογραφή). Ο Ρασκόλνικοφ θεωρεί τον εαυτό του έναν από τους ιδιαίτερους ανθρώπους και, συνεπώς, "επιτρέπεται" να διαπράξει φόνο. Ωστόσο, το σχέδιο του δεν πάει καλά, πριν μπορέσει να αποδράσει από το διαμέρισμα της ενεχυροδανειστριας Αλιόνα Ιβάνοβνα, η ντροπαλή, πειθήνια ετεροθαλής αδερφή της (η Λιζαβέτα Ιβάνοβνα) έρχεται και βρίσκει τυχαία το πτώμα. Ο Ρασκόλνικοφ, μέσα στον πανικό του, δολοφονεί και την αδερφή της ενεχυροδανείστριας, ένα έγκλημα που, για κάποιο λόγο, δεν τον βαραίνει τόσο πολύ όσο ο πρώτος φόνος.Το γεγονός των ίδιων των φόνων δεν τον βασανίζει ιδιαίτερα. Αυτό που τον βασανίζει είναι το γεγονός ότι δεν "αμάρτησε" και δεν μπόρεσε να γίνει ο "μεγάλος άνδρας" που έλεγε στη θεωρία του.
Ο Ρασκόλνικοφ βρίσκει ένα μικρό πορτοφόλι πάνω στο πτώμα της Αλιόνα Ιβάνοβνα, το οποίο κρύβει κάτω από ένα βράχο έξω χωρίς να ελέγξει το περιεχόμενό του. Η μεγάλη του αποτυχία είναι ότι του λείπει η πεποίθηση που πίστευε ότι συνοδεύει το μεγαλείο και συνεχίζει την πτώση στην τρέλα. Μετά την ομολογία του στην πάμφτωχη, ευσεβή πόρνη Σοφία Σεμιόνοβνα Μαρμελάντοβα, αυτή τον καθοδηγεί να παραδεχτεί το έγκλημα, και να το ομολογήσει στον Ηλία Πέτροβιτς "Μπαρούτη", έναν υπολοχαγό της αστυνομίας με εκρηκτική ιδιοσυγκρασία (το βιβλίο υπαινίσσεται ότι ο αστυνομικός τον υποπτευόταν από την αρχή). Ο Ρασκόλνικοβ καταδικάζεται σε εξορία στη Σιβηρία, συνοδευόμενος από τη Σοφία Σεμιόνοβνα, όπου ξεκινάει τη ψυχική και πνευματική του επανένταξη.
Στον κινηματογράφο
Στον κινηματογράφο, τον υποδύεται για πρώτη φορά ο Γρηγόρης Τσμάρα (1923) στην βουβή διασκευή του  Ρόμπερτ Βίνε, ο Πίτερ Λορ (1935) στην χολιγουντιανή εκδοχή (Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ) και ο Τζον Σιμ (2002), ο Κρίσπιν Γκλόβερ (2002) και ο Ηλίας Κρέμνοβ (2005). Ο χαρακτήρας του Μισέλ στην ταινία του Ρομπέρ Μπρεσόν Ο Πορτοφολάς (1959) βασίζεται στον Ρασκόλνικοβ. Ο Πολ Σράντερ που έγραψε το σενάριο του Ο Ταξιτζής (1976) εμπνεύστηκε κι αυτός με τη σειρά από τον χαρακτήρα του Μπρεσόν, Μισέλ, για να δημιουργήσει τον αντι-ήρωα Τράβις Μπικλ, που έπαιξε ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Μητροπολίτης Κορυτσάς Ιωάννης Πελούσι
Γεννήθηκε το 1956 και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης. Τον Φεβρουάριο του 1994 χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ μερικούς μήνες αργότερα έλαβε τον βαθμό του πρεσβυτέρου. Στις 20 Ιουλίου 1998 χειροτονήθηκε μητροπολίτης Κορυτσάς στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας
Φεμινιστική ιστορία
Ο όρος φεμινιστική ιστορία αναφέρεται στην εκ νέου ανάγνωση της ιστορίας από τη σκοπιά της γυναίκας. Δεν είναι το ίδιο με την ιστορία του φεμινισμού, η οποία σκιαγραφεί την προέλευση και την εξέλιξη του φεμινιστικού κινήματος. Διαφέρει επίσης από την ιστορία των γυναικών, η οποία επικεντρώνεται στον ρόλο των γυναικών σε ιστορικά γεγονότα. Ο στόχος της φεμινιστικής ιστορίας είναι να εξερευνήσει και να φωτίσει τη γυναικεία οπτική της ιστορίας μέσω της ανακάλυψης γυναικών συγγραφέων, καλλιτεχνών, φιλοσόφων κ.λπ., προκειμένου να ανακτήσει και να δείξει τη σημασία των φωνών και των επιλογών των γυναικών στο παρελθόν. Η φεμινιστική ιστορία επιδιώκει να αλλάξει τη φύση της ιστορίας ώστε να συμπεριλάβει το φύλο σε όλες τις πτυχές της ιστορικής ανάλυσης, ενώ εξετάζει επίσης έναν κρίσιμο φεμινιστικό φακό. Η Τζιλ Μάθιους (Αμερικανίδα πρώην επαγγελματίας μπόξερ που αγωνίστηκε από το 1995 έως το 1999) δηλώνει ότι «ο σκοπός αυτής της αλλαγής είναι πολιτικός: να αμφισβητηθούν οι πρακτικές της ιστορικής πειθαρχίας που έχουν υποτιμήσει και καταπιέσει τις γυναίκες και να δημιουργηθούν πρακτικές που επιτρέπουν στις γυναίκες μια αυτονομία και χώρο για αυτοπροσδιορισμό».
Δύο συγκεκριμένα προβλήματα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει η φεμινιστική ιστορία είναι ο αποκλεισμός των γυναικών από την ιστορική και φιλοσοφική παράδοση και ο αρνητικός χαρακτηρισμός των γυναικών ή της θηλυκής πλευράς αυτής. Ωστόσο, η φεμινιστική ιστορία δεν ασχολείται αποκλειστικά με ζητήματα φύλου καθ' εαυτό, αλλά μάλλον με την επανερμηνεία της ιστορίας με πιο ολιστικό και ισορροπημένο τρόπο."«Εάν θεωρήσουμε ότι ο φεμινισμός είναι αυτός που σκέφτεται ότι οι διαφορές και οι ανισότητες μεταξύ των φύλων είναι αποτέλεσμα ιστορικών διαδικασιών και δεν είναι «φυσικές», μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η φεμινιστική ιστορία είχε πάντα μια διπλή αποστολή - από την μία, να ανακτήσει τις ζωές, τις εμπειρίες και τις νοοτροπίες των γυναικών από τη συγκατάθεση και την αφάνεια στην οποία έχουν τοποθετηθεί τόσο αφύσικα, και από την άλλη να επανεξετάσει και να ξαναγράψει ολόκληρη την ιστορική αφήγηση για να αποκαλύψει την κατασκευή και τη λειτουργία του φύλου.» — Σούζαν Πέντερσεν"Η «εξαφανισμένη γυναίκα» ήταν το επίκεντρο της προσοχής της ακαδημαϊκής φεμινιστικής λογιότητας. Η έρευνα για την ιστορία και τη λογοτεχνία των γυναικών αποκαλύπτει μια πλούσια κληρονομιά παραμελημένου πολιτισμού.
Κατανόηση της φεμινιστικής ιστορίας
Η φεμινιστική ιστορία συνδυάζει την αναζήτηση προηγούμενων γυναικών μελετητών με μια σύγχρονη φεμινιστική προοπτική για το πώς επηρεάζεται η ιστορία από αυτές. Ενώ πολλοί την μπερδεύουν με την ιστορία των γυναικών, η φεμινιστική ιστορία δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στην αναδιατύπωση της ιστορίας από τη σκοπιά μιας γυναίκας. Αντιθέτως, ερμηνεύει την ιστορία με ένα φεμινιστικό πλαίσιο σκέψης. Επίσης, δεν πρέπει να συγχέεται με την ιστορία του φεμινισμού, που αφηγείται την ιστορία των φεμινιστικών κινημάτων. Οι φεμινιστές ιστορικοί, αντίθετα, συμπεριλαμβάνουν «πολιτιστικές και κοινωνικές έρευνες» στην περιγραφή της εργασίας. Η φεμινιστική ιστορία δημιουργήθηκε καθώς οι γυναίκες άρχισαν να γράφουν απολογισμούς για τη δική τους και τη ζωή των άλλων γυναικών. Μερικές από αυτές, όπως η Σούζαν Μ. Άντονι και η Ώντρι Λόρντ, τεκμηρίωσαν ιστορίες των φεμινιστικών κινημάτων τους.