cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μυτάκι
Είναι θαλάσσιο βενθοπελαγικό είδος, το οποίο ζει σε παραθαλάσσια ύδατα σε βάθος μέχρι 50 μέτρα. Ζει τόσο σε αμμώδεις όσο και βραχώδεις βυθούς. Τα μικρότερα ψάρια μπορεί να ζήσουν σε λιμνοθάλασσες και υφάλμυρα νερά. Η διατροφή τους αποτελείται κυρίως από θαλάσσια φυτά και συμπληρώνεται με μικρά ψάρια, μαλάκια, καρκινοειδή και δακτυλιοσκώληκες. Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα στο τέλος του καλοκαιριού και το φθινόπωρο. Είναι είδος ερμαφρόδιτο και σπανιότερα πρώτανδρο, δηλαδή αρχικά αρσενικό και στη συνέχεια θηλυκό.
Είναι ένα από τα νέα είδη μεσογειακών ψαριών που εκτρέφονται στις ιχθυοκαλλιέργειες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπαρίδες Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Γιάκομπ Χέρριτς Κόυπ
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Γιάκομπ Χέρριτς Κόυπ, Πορτρέτο μιας οικογένειας σε τοπίο, 1641 μικρογραφία| Γιάκομπ Χέρριτς Κόυπ,η ιχθυαγορά. Ο Γιάκομπ Χέρριτς Κόυπ (Jacob Gerritszoon Cuyp (επίσης αναφερόμενος ως Cuijp), Δεκέμβριος 1594 – 1652) ήταν ζωγράφος πορτρέτων και τοπίων, περισσότερο γνωστός για τα πορτρέτα του. Γεννήθηκε και πέθανε στο Ντόρντρεχτ και ήταν γιος του σχεδιαστή βιτρό Χέρριτ Χέρριτς Κόυπ, ο οποίος μετακόμισε στο Ντόρντρεχτ από το Φένλο. Ήταν ετεροθαλής αδελφός του Μπένγιαμιν Χέρριτς Κόυπ και πατέρας του πολύ πιο διάσημου Έλμπερτ Κόυπ.
Αρχικά ζωγράφισε νεκρές φύσεις, εσωτερικούς χώρους με μορφές και ζώα, αλλά αργότερα ειδικεύτηκε στα ποιμενικά τοπία για τα οποία είναι διάσημος.
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, βοήθησε τους ζωγράφους Ζακ ντε Κλαου, Ίσαακ φαν Χάσσελτ και Κορνέλις Τέχελμπερχ να δημιουργήσουν τη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στο Ντόρντρεχτ το 1642. Σύμφωνα με το RKD ήταν μαθητής του Άμπραχαμ Μπλούμερτ στην Ουτρέχτη και έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Ντόρντρεχτ στις 18 Ιουλίου 1617 Ήταν ταμίας το 1629, το 1633, το 1637 και το 1641. Έγινε ο μετέπειτα Δάσκαλος των ζωγράφων Φέρντιναντ Μπολ, Ράφαιλ Χοφερτς Καμπχάουζεν, Έλμπερτ Κόυπ Μπένγιαμιν Χέρριτς Κόυπ, Χέντρικ Ντέτιερ, Ίσαακ φαν Ντόινεν, Μπαστιάαν Χόφερτς φαν ντερ Λέουβ, Πάουλους Λεσίρε, Ερτ φαν ντερ Νειρ, Πίτερ Χέρμανς Φερέλστ κσι Χόιμπερτς Φερφέιρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Πρόδικος ο Φωκαεύς
Ο Πρόδικος ο Φωκαεύς (7ος/6ος π.Χ. αι.) μνημονεύεται από τον Παυσανία ως ο πιθανός ποιητής του χαμένου έπους Μινυάς.
Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρει επίσης κάποιον Πρόδικο ως συγγραφέα του ορφικού ποιήματος . Τον αποκαλεί όμως (ίσως από λάθος) Σάμιο και όχι Φωκαέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι επικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Φωκαείς
Βισόκα
Η Βισόκα (πολωνικά: Wysoka, Wissek; 1942-45 Weißeck) είναι πόλη του Πόβιατ Πίουα, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός της είναι 2.612 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας, το 1772, η Βισόκα προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Ανακτήθηκε από Πολωνούς ως μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας το 1807, προτού επαναπροσαρτηθεί από την Πρωσία το 1815. Μετά το 1818, με το γερμανοποιημένο όνομα Wissek (Βίσεκ), ανήκε στο Πόβιατ Βίζισκ της Επαρχίας Πόζεν. Το 1846 η πόλη υπέστη πυρκαγιά.
Τον Ιανουάριο του 1919, η Βισόκα αιχμαλωτίστηκε από τους Πολωνούς κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), η οποία είχε ως στόχο την επανένταξη της πόλης μαζί με την περιοχή της Μείζονος Πολωνίας με τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, η οποία μόλις ανέκτησε την ανεξαρτησία της λίγες εβδομάδες νωρίτερα. Οι Πολωνοί ίδρυσαν το Πολωνικό Λαϊκό Συμβούλιο (Polska Rada Ludowa) και την Πολιτική Φρουρά (Straż Obywatelska). Ωστόσο, αργότερα τον ίδιο μήνα, άτακτοι από τη Γερμανία κατέλαβαν την πόλη. Μια πολωνική αντεπίθεση από το Βίζισκ απέτυχε. Το 1919 ιδρύθηκε ένα τοπικό παράρτημα της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου». Τον Ιανουάριο του 1920, η Βισόκα μεταφέρθηκε τελικά από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στην Πολωνία μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και προσαρτήθηκε στο Πόβιατ Βίζισκ.
Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, 19 Πολωνοί τεχνίτες και αγρότες δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στην πλαγιά του λόφου Γκούρα Βισόκα (Góra Wysoka) σε δύο μαζικές εκτελέσεις στις 21 Οκτωβρίου και στις 21 Νοεμβρίου. Σήμερα υπάρχει ένα μνημείο στο χώρο. Οι ντόπιοι Πολωνοί δολοφονήθηκαν επίσης από τους Γερμανούς σε άλλα μέρη, όπως για παράδειγμα, ο διευθυντής του πολωνικού σχολείου του μεσοπολέμου, Φραντσίσεκ Καρόφσκι, ο οποίος δολοφονήθηκε στο Πατέρεκ τον Οκτώβριο του 1939. Η πόλη προσαρτήθηκε στο «Regierungsbezirk Bromberg» του Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας και κυβερνήθηκε από τον Ναζί Γκάουλαϊτερ Άλμπερτ Φόρστερ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας η διοίκηση άλλαξε το όνομα της πόλης σε Weißeck («Βάισεχ», 1942–1945). Η γερμανική κατοχή έληξε τον Ιανουάριο του 1945 και η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Μεταξύ 1975 και 1998 η πόλη διοικητικά ανήκε στο Βοεβοδάτο Πίουα.
Οικονομία
Η Βισόκα είναι ένα μικρό επιχειρηματικό κέντρο, το οποίο εξυπηρετεί τις ανάγκες της γύρω γεωργικής περιοχής. Υπάρχει ένα μικρό εργοστάσιο ξύλου και τούβλων. Υπήρξε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη κατά τον 19ο αιώνα, όταν η πρωσική Επαρχία Πόζεν ενσωματώθηκε πλήρως στην ευρύτερη αυτοκρατορική γερμανική οικονομία. Πολλοί Γερμανοί έφυγαν μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όσοι παρέμειναν εκδιώχθηκαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Πίουα Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλυγουντ
Η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλυγουντ (Hollywood Foreign Press Association), (συντ. HFPA) είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που αποτελείται από επαγγελματίες δημοσιογράφους και φωτογράφους που εκπροσωπούν την κινηματογραφική βιομηχανία των ΗΠΑ σε διάφορα μέσα ενημέρωσης (εφημερίδες, περιοδικά, εκδόσεις βιβλίων και ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές ) εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Επί του παρόντος, υπάρχουν περίπου 90 μέλη που εργάζονται σε τουλάχιστον 55 χώρες και έχουν αναγνωστικό κοινό που ξεπερνά τα 250 εκατομμύρια άτομα.
Ίστορικό
Η Ένωση Ανταποκριτών ιδρύθηκε το 1943 από μια ομάδα δημοσιογράφων της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail, με κύριο σκοπό την προβολή του Χόλυγουντ σε όλον τον κόσμο. Από το 1943 η Ένωση διοργανώνει την ετήσια τελετή των βραβείων Χρυσών Σφαίρων στο Λος Άντζελες κάθε Ιανουάριο, που τιμά τα αξιόλογα επιτεύγματα στον κινηματογράφου και την τηλεόρασης καθώς και σε επιχειρήσεις ψυχαγωγίας.
Η πρώτη τελετή των Χρυσών Σφαίρων έλαβε χώρα στις αρχές του 1944 και πραγματοποιήθηκε στα στούντιο της 20th Century Fox. Εκεί η Τζένιφερ Τζόουνς κέρδισε το βραβείο Ά γυναικείου ρόλου για την ταινία Το Τραγούδι της Μπερναντέτ, η οποία επίσης κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας, ενώ ο Πωλ Λούκας, κέρδισε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Φρουρά επί του Ρήνου.
Τα πρώτα βραβεία απονεμήθηκαν σε μορφή κυλίνδρων, ενώ την επόμενη χρονιά, τα μέλη της Ενωσης είχαν την ιδέα να δώσουν στους νικητές μια χρυσή σφαίρα περιτυλιγμένη με μια λωρίδα κινηματογραφικού φιλμ και τοποθετημένη σε ένα βάθρο.
Το 1950, οι διαφορετικές φιλοσοφίες μεταξύ των μελών προκάλεσαν διάσπαση εντός της οργάνωσης, με αποτέλεσμα να χωριστεί σε δύο ξεχωριστές ομάδες: την Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ και την Ένωση Ξένου Τύπου του Χόλιγουντ. Η διάσπαση έληξε το 1955 όταν οι δημοσιογράφοι επανενώθηκαν με τον συλλογικό τίτλο Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλυγουντ με σταθερό καταστατικό και απαιτήσεις για την ένταξη κάποιου μέλους.
Το 1955, οι Χρυσές Σφαίρες άρχισαν να απονέμονται και για τα επιτεύγματα στην τηλεόραση έκτος από τον κινηματογράφο. Οι πρώτοι βραβευθέντες στην κατηγορία "Καλύτερη τηλεοπτική εκπομπή" εκείνη τη χρονιά ήταν οι Dinah Shore, Lucy & Desi, The American Comedy και Davy Crockett.
Κριτήρια μέλους
Οι συνελεύσεις των μελών πραγματοποιούνται κάθε μήνα και τα στελέχη και οι διευθυντές εκλέγονται ετησίως. Το πολύ πέντε δημοσιογράφοι μπορούν να γίνονται δεκτοί στην οργάνωση κάθε χρόνο.Για να διατηρήσει την ιδιότητα του ως "Ενεργό μέλος", κάθε μέλος πρέπει να είναι επί του παρόντος να είναι διαπιστευμένο από την Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής και πρέπει να υποβάλλει δείγματα της δουλειάς του κάθε χρόνο για να ανανεώνει την ενεργό κατάστασή του ή να ανατίθεται εκ νέου σε καθεστώς συνεργάτη χωρίς δικαίωμα ψήφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρυσές Σφαίρες Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Ιστορία και πολιτισμός του Χόλυγουντ
Γραμματέας (τίτλος)
Γραμματέας είναι ο τίτλος που χρησιμοποιείται συχνά σε οργανισμούς για να υποδείξει ένα άτομο που έχει ορισμένο βαθμό εξουσίας, δύναμης ή σημαντικότητας στον οργανισμό. Οι γραμματείς ανακοινώνουν σημαντικά γεγονότα και επικοινωνούν με τον οργανισμό. Ο αγγλικός όρος secretary προέρχεται από τη λατινική λέξη secernere, «διακρίνω» ή «ξεχωρίζω», την παθητική μετοχή (secretum) που σημαίνει «διαχωρίζομαι», ή εν τέλει κάτι ιδιωτικό ή εμπιστευτικό, όπως με την αγγλική λέξη secret. Ο γραμματέας ήταν ένα άτομο, επομένως, που εκτελούσε τις λειτουργίες εμπιστευτικά, συνήθως για ένα ισχυρό άτομο (βασιλέα, πάπα, κ.λπ.).
Σε ορισμένες χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο όρος γραμματέας χρησιμοποιείται για να δηλώσει τον κάτοχο μιας θέσης σε επίπεδο υπουργικού συμβουλίου. Υπάρχουν πολλές δημοφιλείς παραλλαγές του τίτλου που χρησιμοποιούνται για να υποδείξουν ότι ο εν λόγω γραμματέας έχει υψηλό βαθμό εξουσίας, όπως general secretary (ή, με τη χρήση στη νορμανδική γλώσσα, secretary-general), πρώτος γραμματέας και Εκτελεστικός Γραμματέας.
Πλασμώδιο
Ηλεκτρονική μικρογραφία ψευδούς χρώσης ενός σποροζωΐτη πλασμωδίου.|thumb|right|200px To πλασμώδιο (Plasmodium) είναι γένος παρασιτικών πρωτοζώων που προκαλεί την ελονοσία, μια θανατηφόρο νόσο των τροπικών περιοχών. Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1885. Σήμερα περιλαμβάνει περίπου 200 είδη.
Γραμματέας (τίτλος)
Γενικός Γραμματέας
Γενικός Γραμματέας είναι ο τίτλος μιας υπουργικής θέσης εξουσίας που βρίσκεται σε διάφορους οργανισμούς, όπως συνδικάτα, κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κόμματα και διεθνείς μη κυβερνητικές οργανώσεις.
Πλασμώδιο
Είδη
Τουλάχιστον δέκα είδη προσβάλλουν τους ανθρώπους, ενώ άλλα είδη προσβάλλουν άλλα ζώα, όπως πουλιά, ερπετά και τρωκτικά. Τα πιο κοινά είδη που προσβάλλουν τους ανθρώπους είναι τα Plasmodium falciparum, Plasmodium vivax, Plasmodium οvale, Plasmodium malariae και σπανιότερα το Plasmodium knowlesi.
κατηγορία:Πρωτόζωα κατηγορία:Παράσιτα
Γραμματέας (τίτλος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τίτλοι
Οπτικό πεδίο
Το οπτικό πεδίο είναι η «χωρική σειρά οπτικών αισθήσεων που είναι διαθέσιμη για παρατήρηση σε ψυχολογικά πειράματα ενδοσκόπησης». Απλούστερα, το οπτικό πεδίο μπορεί να οριστεί ως ολόκληρη η περιοχή που μπορεί να φανεί όταν ένα μάτι στερεώνεται ευθεία σε ένα σημείο.
Η αντίστοιχη έννοια για τα οπτικά όργανα και τους αισθητήρες εικόνας είναι το οπτικό πεδίο.
Στην οπτομετρία, την οφθαλμολογία και τη νευρολογία, χρησιμοποιείται μια δοκιμή οπτικού πεδίου για να προσδιοριστεί εάν το οπτικό πεδίο επηρεάζεται από ασθένειες που προκαλούν τοπικό σκότωμα ή πιο εκτεταμένη απώλεια όρασης ή μείωση της ευαισθησίας (αύξηση κατωφλίου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Όραση Κατηγορία:Οφθαλμολογία
Ισμαήλ ιμπν Χαμάντ αλ-Τζαουχάρι
Ο Αμπού Νασρ Ισμαήλ ιμπν Χαμάντ αλ-Τζαουχάρι (Abu Nasr Isma'il ibn Hammad al-Jawhari ή al-Jauhari) (απεβίωσε το 1002 ή το 1008) ήταν ο συγγραφέας ενός αξιοσημείωτου λεξικού της Αραβικής γλώσσας.
Γεννήθηκε στην πόλη Φαράμπ (Οτράρ) του Τουρκεστάν (στο σημερινό νότιο Καζακστάν). Σπούδασε Αραβική φιλολογία αρχικά στη Βαγδάτη και έπειτα μαζί με τους Άραβες της Χετζάζ. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο βόρειο Χορασάν (στο Νταμγκάν και ακολούθως στο Νισαπούρ). Απεβίωσε στο Νισαπούρ ενώ επιχειρούσε να πετάξει από την οροφή ενός τεμένους, εμπνευσμένος πιθανώς από την προγενέστερη πτήση αιώρησης του Αμπάς ιμπν Φιρνάς.
Το σημαντικότερο έργο του είναι το Αραβικό λεξικό με τίτλο Taj al-Lugha wa Sihah al-Arabiya, («Το στέμμα της γλώσσας και τα σωστά Αραβικά»), γνωστό επίσης και με τους συντομότερους τίτλους al-Sihah fi al-Lugha, («Η σωστή γλώσσα»), και al-Sihah. Περιλαμβάνει 40.000 λεξικογραφικές καταχωρήσεις. Το έγραψε όταν ζούσε στο Νισαπούρ. Λέγεται πως δεν το είχε ολοκληρώσει όταν απεβίωσε και πως ολοκληρώθηκε από έναν μαθητή του. Ο αλ-Τζαουχάρι τοποθέτησε τις λέξεις σε αλφαβητική σειρά με κριτήριο ταξινόμησης το τελευταίο γράμμα της ρίζας της λέξης. Το Al-Sihah είναι ένα από τα σημαντικότερα Αραβικά λεξικά του μεσαίωνα. Επιπλέον μεγάλο μέρος του υλικού του ενσωματώθηκε σε μεταγενέστερα Αραβικά λεξικά που συντάχθηκαν από άλλους. Πληθώρα συνόψεων του, όπως και επεκτάσεων του, παρήχθησαν στα Αραβικά στους αιώνες. Μια πλήρως αναζητήσιμη διαδικτυακή έκδοση του βρίσκεται στο Baheth.info. Το μεγαλύτερο μέρος του αντιγράφηκε στην τεράστια συλλογή λεξικών Lisan al-Arab του 13ου αιώνα.
Ο Ε. Σαΐντιους ξεκίνησε να γράφει μια μετάφραση του στα Λατινικά, αλλά μόνο ένα μέρος του εκδόθηκε στο Χαρντερβέκ (1776). Ολόκληρο το έργο εκδόθηκε στο Ταμπρίζ (1854) και το Κάιρο (1865), ενώ εμφανίστηκαν πολλές συνόψεις του και μεταφράσεις στα Περσικά. Το 1729 οι καταχωρίσεις του λεξικού διαμόρφωσαν τις βάσεις για ένα Αραβοτουρκικό λεξικό το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε με τη μέθοδο του πιεστηρίου από τον Ιμπραήμ Μουτεφερίκα κατά την Οθωμανική περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσουλμάνοι λεξικογράφοι
Βίζισκ
Το Βίζισκ (πολωνικά: Wyrzysk, Wirsitz) είναι πόλη του Πόβιατ Πίουα, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 5.075 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Η περιοχή του Βίζισκ ιδρύθηκε για πρώτη φορά από ανατολικογερμανικούς οικισμούς στις αρχές της πρώτης χιλιετίας μ.Χ. Κατά τον Μεσαίωνα, ο ποταμός Νότετς έγινε φυσικό σύνορο μεταξύ των περιοχών της Μείζονος Πολωνίας και της Πομερανίας και η περιοχή έγινε μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους τον 10ο αιώνα υπό τη δυναστεία των Πιαστ. Αργότερα, αντιστάθηκε για πολύ στην επέκταση των Γερμανών Μαργράβων, και από τον 13ο αιώνα και των Τεύτονων Ιπποτών. Με τον καιρό, οι ντόπιοι υιοθέτησαν το πολωνικό όνομα Κράινα για την περιοχή στα βόρεια του Νότετς. Τελικά ο Πολωνός ηγεμόνας Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος (1106–1138) κατέκτησε τα κάστρα στο Νότετς και ενσωμάτωσε την Κράινα στο Βασίλειο της Πολωνίας για τα επόμενα 700 χρόνια.
Μεταφορές
Το Βίζισκ ήταν συνήθως παράκαμψη από την Εθνική Οδό 10 που οδηγεί από το Στσέτσιν στη Βαρσοβία, αλλά τώρα έχει κατασκευαστεί μια νέα παράκαμψη. Αυτή η παράκαμψη συνδέει το Βίζισκ με την Πίουα (37 χλμ.) και το Μπίντγκοστς (55 χλμ.). Ο σιδηροδρομικός σταθμός στο κοντινό Όσιεκ υπό το Νότετς παρέχει επίσης σιδηροδρομική σύνδεση με την Πίουα (39 χλμ.) και το Μπίντγκοστς (48 χλμ.).
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Γουομπζόνκα Βίζισκ. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Πίουα Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Γενικός Διευθυντής
Γενικός Διευθυντής είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για στελέχη όπως ένα ανώτερο εκτελεστικό στέλεχος, συχνά ο Διευθύνων Σύμβουλος, ένα κυβερνητικό ή θεσμικό στέλεχος, άτομα σε ΜΚΟ, εθελοντές ή άτομα σε μη κερδοσκοπικό ίδρυμα. Ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως σε πολλές χώρες παγκοσμίως, αλλά με διάφορες έννοιες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τίτλοι Κατηγορία:Εταιρική διακυβέρνηση
Κοιλάδα Μπεκάα
thumb|Ο υγρότοπος Ααμίκ την άνοιξη Η Κοιλάδα Μπεκάα (αραβ. وادي البقاع, Wādī el-Biqā), μέρος της περιοχής που ήταν γνωστή κατά την αρχαιότητα ως Κοίλη Συρία ή Βασιλικός Αυλών (το «κοίλη» οφείλεται είτε στο κοιλάς από την Μπεκάα, είτε στην αραμαϊκή λέξη kul = «ολόκληρος», υποδηλώνοντας έτσι όλη τη Συρία), είναι εύφορη κοιλάδα στον ανατολικό Λίβανο, του οποίου αποτελεί τη σημαντικότερη γεωργική περιοχή.
thumb|Το αστικό συγκρότημα των πόλεων [[Τστάουρα-Τααλαμπάγια-Σααντναγιέλ-Ζάχλε, το μεγαλύτερο της κοιλάδας]] thumb|Η πόλη [[Ματζντάλ Αντζάρ]] Η Μπεκάα σχηματίζεται ανάμεσα στις οροσειρές του Λιβάνου (δυτικά της κοιλάδας) και του Αντιλιβάνου (στα ανατολικά της). Η κοιλάδα αποτελεί το βορειότερο μέρος του συστήματος της Μεγάλης Τεκτονικής Τάφρου (Great Rift), που εκτείνεται από τη Συρία μέχρι τη Μοζαμβίκη στην Αφρική. Η Μπεκάα έχει μήκος 120 χλμ. και μέσο πλάτος 16. Το κλίμα της είναι μεσογειακό, με υγρούς χειμώνες και ξηρά καλοκαίρια.
Η περιοχή δεν έχει πολλές βροχοπτώσεις, ιδίως στον βορρά, καθώς η οροσειρά του Λιβάνου δημιουργεί μια «βροχοσκιά». Το βόρειο μέρος της κοιλάδας έχει μέση ετήσια βροχόπτωση μόλις 230 mm, ενώ το κεντρικό 610 mm.
Η Κοιλάδα Μπεκάα διαρρέεται από δύο ποτάμια που πηγάζουν πάνω από τη Μπάαλμπεκ: τον Ορόντη (Άσι), που ρέει προς βορρά, φθάνοντας μέχρι την Τουρκία, και τον Λιτάνι (τον αρχαίο Λεόντη), που ρέει προς νότο μέχρι το τέλος της κοιλάδας, όπου και στρέφεται απότομα προς τα δυτικά και, διασχίζοντας τον νότιο Λίβανο, χύνεται στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Πόλεις και πληθυσμοί
thumb|[[Ζάχλε, η πρωτεύουσα της Κοιλάδας Μπεκάα]] Η Ζάχλε είναι η μεγαλύτερη πόλη και το διοικητικό κέντρο της κοιλάδας, ως πρωτεύουσα του Κυβερνείου της Μπεκάα. Βρίσκεται βόρεια και σε ελάχιστη απόσταση της εθνικής οδού Βηρυτού–Δαμασκού, η οποία χωρίζει την κοιλάδα στα δύο. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Ζάχλε είναι Χριστιανοί (Μελχίτες, Μαρωνίτες και Ορθόδοξοι). Η πόλη Αντζάρ, στο ανατολικό μέρος της κοιλάδας, έχει κυρίως αρμενικό πληθυσμό και είναι περίφημη για τα ερείπια του 8ου αιώνα.
Οι περισσότεροι κάτοικοι της βόρειας κοιλάδας, στη Μπάαλμπεκ και Χερμέλ, είναι Λιβανέζοι Σιίτες, με την εξαίρεση του Ντέιρ ελ Αχμάρ, του οποίου οι κάτοικοι είναι Χριστιανοί.
Οι δυτικοί και νότιοι δήμοι της κοιλάδας έχουν επίσης ανάμικτο πληθυσμό Μουσουλμάνων, Χριστιανών και Δρούζων. Η πόλη Τζουμπ Τζανίν, με σουνιτικό πληθυσμό περίπου 9000, είναι το κυβερνητικό κέντρο της «Δυτικής Μπεκάα», με δικαστήριο, σταθμό πυροσβεστικής κ.ά.. Μικρότερες πόλεις στην ίδια περιοχή είναι οι Ματσγκάρα, Σαμπγκίν, Καμέντ αλ Λαούζ, Καμπ Ελίας, Σοχμόρ και Γιοχμόρ, όλες με ανάμικτη θρησκευτική σύνθεση. Η Ρατσάιγια αλ Ουάντι (για να μη συγχέεται με τη Ρατσάιγια αλ Φουχάρ στον νότιο Λίβανο), είναι διάσημη για την παλιά, αναπαλαιωμένη σουκ της και για το λεγόμενο «κάστρο της ανεξαρτησίας», στο οποίο κρατήθηκαν από τους Γάλλους οι Λιβανέζοι ηγέτες του κινήματος ανεξαρτησίας της χώρας μέχρι το 1943. Τα νότια της περιοχής της Ρατσάιγια κατοικούνται από Δρούζους και Χριστιανούς, ενώ τα βόρεια κυρίως από Σουνίτες Μουσουλμάνους.
Εξαιτίας των πολέμων και των ασταθών οικονομικών και πολιτικών συνθηκών που επικράτησαν στη χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες, και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αγρότες, πολλοί κάτοικοι της κοιλάδας την εγκατέλειψαν για τις παραλιακές πόλεις του Λιβάνου, ή και για την Αμερική ή την Αυστραλία.
Οινοπαραγωγή
right|thumb|Ο δημοτικός κήπος του Καμπ Ελίας Η Κοιλάδα Μπεκάα φιλοξενεί τους περίφημους αμπελώνες και οινοποιεία του Λιβάνου. Η παραγωγή κρασιών είναι μία παράδοση με ιστορία 60 αιώνων στη χώρα. Με μέσο υψόμετρο χιλίων μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το κλίμα της κοιλάδας είναι κατάλληλο για την καλλιέργεια της αμπέλου. Οι αρκετές βροχές του χειμώνα και η μεγάλη ηλιοφάνεια του καλοκαιριού (κλίμα παρόμοιο με το μεσογειακό) βοηθούν στην εύκολη ωρίμανση των σταφυλιών. Υπάρχουν περισσότερα από 12 οινοποιεία στην Κοιλάδα Μπεκάα, που παράγουν περισσότερα από 6 εκατομμύρια μπουκάλια κάθε χρόνο. Π.χ. το Σατώ Κσάρα (Château Ksara), που ιδρύθηκε το 1857 από Ιησουίτες, και το Σατώ Μουσάρ.
Παραγωγή ναρκωτικών
thumb|Δρόμος στο ξηρότερο μέρος της Κοιλάδας Μπεκάα Η παραγωγή ναρκωτικών έχει μακρά παράδοση στην Κοιλάδα Μπεκάα. Από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι σήμερα, καλλιεργητές και έμποροι των φυλών, συνεργαζόμενοι με πολιτοφυλακές, διατηρούν την ευδοκιμούσα καλλιέργεια της ινδικής καννάβεως. Κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου του Λιβάνου, η καλλιέργεια καννάβεως αποτελούσε βασική πηγή εισοδήματος για την Κοιλάδα, στην οποία παραγόταν όλο σχεδόν το χασίς και το όπιο του Λιβάνου, μια βιοτεχνία πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ, τροφοδοτούσα εξίσου τον αγροτικό τομέα, τις πολιτικές φατρίες και το οργανωμένο έγκλημα.
Το εμπόριο κατέρρευσε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά τον παγκόσμιο αγώνα κατά των ναρκωτικών. Μετά από πιέσεις από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, ο κατέχων την περιοχή Συριακός Στρατός ανέσκαψε τα χωράφια με την κάνναβη της κοιλάδας και τα ψέκασε με δηλητήριο. Το 2002 οι καλλιέργειες ναρκωτικών στη Μπεκάα είχαν περιορισθεί σε περίπου 25 χιλιάδες στρέμματα στο βόρειο άκρο της κοιλάδας, όπου η κρατική παρουσία παραμένει ελάχιστη. Από το 2001 και μετά ο στρατός του Λιβάνου ανασκάπτει χωράφια με κάνναβη σε μια επιχείρηση καταστροφής των φυτειών πριν τη συγκομιδή, εκτιμάται όμως ότι αυτή η δράση καταστρέφει λιγότερο από το 30% των φυτειών. Από την άλλη, παρά τη σημασία της κατά τα χρόνια του Εμφύλιου, με παραγωγή 30 τόνων το 1983, η καλλιέργεια οπίου έχει σήμερα καταστεί αμελητέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λιβάνου Μπεκαα Κατηγορία:Μεγάλη Τεκτονική Τάφρος
Βουλευτικές εκλογές στο Κράι Κρασνοντάρ (2017)
Βουλευτικές εκλογές στο Κράι Κρασνοντάρ θα διεξαχθούν στις 10 Σεπτεμβρίου 2017. Μετά τις προηγούμενες εκλογές, η Ενωμένη Ρωσία είναι το μεγαλύτερο κόμμα στη Νομοθετική Συνέλευση έχοντας 95 έδρες.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία, η Νομοθετική Συνέλευση εκλέγεται σε μία μέρα με θητεία πέντε ετών, σε παράλληλη ψηφοφορία. Οι τριάντα πέντε έδρες εκλέγονται με κομματική λίστα αναλογικής εκπροσώπησης. Το ελάχιστο ποσοστό ενός κόμματος για την είσοδο στην περιφερειακή συνέλευση είναι 5%. Οι 35 υπόλοιπες έδρες εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες με το σύστημα ο πρώτος παίρνει το αξίωμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικές εκλογές
Ονόματα σε Μάρμαρο
Το πολεμικό μυθιστόρημα Ονόματα σε Μάρμαρο (Nimed marmortahvlil), του Εσθονού συγγραφέα Άλμπερτ Κίβικας, θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά έργα της Εσθονικής λογοτεχνίας. Για το έργο του αυτό ο Κίβικας βραβεύτηκε από την Εσθονική Λογοτεχνική Εταιρία.
Δημοσιεύτηκε το 1936 και έχει ως θέμα τον Εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Το 2002 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο.
Υπόβαθρο
Τα Ονόματα στο Μάρμαρο βασίζονται στις προσωπικές εμπειρίες του κατά τον Εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Μέσα από τους κύριους χαρακτήρες του βιβλίου απεικονίζονται τα δύο μεγάλα πολιτικά κινήματα της εποχής, ο εθνικισμός και ο κομμουνισμός. Το βιβλίο απεικονίζει επίσης την αβεβαιότητα μεταξύ των Εσθονών εκείνη την περίοδο σχετικά με το μέλλον της χώρας.
Περίληψη της πλοκής
Το μυθιστόρημα διαιρείται σε τρία μέρη. Οι κύριοι χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι δύο αδέλφια, ο Χενν και ο Γιούχαν Άχας. Στο πρώτο μέρος, που ορίζεται στην αρχή του πολέμου, μια ομάδα φοιτητών από το Τάρτου εντάσσεται στον εσθονικό στρατό (οι περισσότεροι φοιτητές εντάσσονται αμέσως). Στην αρχή, ο Χενν Άχας διστάζει αλλά μετά την επίθεση του πατρίδα του εντάσσεται στον στρατό. Στο πρώτο μέρος, η πολιτική και οικονομική κατάσταση του έθνους περιγράφεται από την ομάδα των φοιτητών. Το δεύτερο μέρος περιέχει αυτοβιογραφικές αναφορές και περιγράφει την κατάσταση στο μέτωπο του πολέμου και τις εμπειρίες των στρατιωτών. Το τρίτο μέρος του μυθιστορήματος επικεντρώνεται στο τελικό στάδιο του πολέμου και ειδικότερα στη Συνθήκη του Τάρτου, η οποία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Εσθονίας. Το βιβλίο τελειώνει με την ομάδα των φοιτητών να επιστρέφει στα σπίτια τους.
Θεατρικές και κινηματογραφικές προσαρμογές
Το 1937 ο Άλμπερτ Κίβικας έλαβε το Κρατικό Βραβείο Μεγαλύτερων από την Εσθονική Εταιρεία Λογοτεχνίας για το Ονόματα σε Μάρμαρο. Αυτό οδήγησε το 1939 στη δημοσίευση μιας θεατρικής έκδοσης του μυθιστορήματος. Χωριζόταν σε τρεις πράξεις και περιείχε 109 σελίδες. Το ομώνυμο έργο ήταν σκηνοθεσία του Αντς Λάουτερ και η πρεμιέρα του έγινε στις 24 Φεβρουαρίου 1939. Ο ρόλος του Χενν Άχας παίζεται από τον Τέες Κόππελ.
Το 2002 κυκλοφόρησε στην Εσθονία μια ταινία με το ίδιο όνομα και με βάση το μυθιστόρημα. Ήταν σκηνοθεσία του Έλμο Νιγκάνεν, και ο Πρίιτ Βόιγκεμαστ πρωταγωνίστησε παίζοντας τον ρόλο του κύριου χαρακτήρα, του Χενν Άχας. Η Ονόματα στο Μάρμαρο είναι η μεγαλύτερη σε προϋπολογισμό εγχώρια κινηματογραφική ταινία της Εσθονίας και η πιο επιτυχημένη ταινία στην Εσθονία όσον αφορά τα κέρδη του box office.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονική λογοτεχνία
Γενικός Διευθυντής (διοικητικό στέλεχος)
Γενικός Διευθυντής είναι το στέλεχος που έχει τη συνολική ευθύνη για τη διαχείριση τόσο των στοιχείων εσόδων όσο και του κόστους της κατάστασης αποτελεσμάτων μιας εταιρείας. Ένας γενικός διευθυντής συνήθως επιβλέπει τις περισσότερες ή όλες τις λειτουργίες μάρκετινγκ και πωλήσεων της εταιρείας καθώς και τις καθημερινές λειτουργίες της επιχείρησης. Συχνά, ο γενικός διευθυντής είναι υπεύθυνος για τον αποτελεσματικό σχεδιασμό, την ανάθεση, τον συντονισμό, τη στελέχωση, την οργάνωση και τη λήψη αποφάσεων για την επίτευξη επιθυμητών αποτελεσμάτων κερδοφορίας για έναν οργανισμό.
Σε πολλές περιπτώσεις, ο γενικός διευθυντής μιας επιχείρησης λαμβάνει διαφορετικό επίσημο τίτλο ή τίτλους. Οι περισσότεροι εταιρικοί διευθυντές που κατέχουν τους τίτλους του Διευθύνοντος Συμβούλου (CEO) ή του Προέδρου, για παράδειγμα, είναι οι γενικοί διευθυντές των αντίστοιχων επιχειρήσεων τους. Πιο σπάνια, ο Οικονομικός Διευθυντής (CFO), ο Επιχειρησιακός Διευθυντής (COO) ή ο Διευθυντής Μάρκετινγκ (CMO) ενεργεί ως γενικός διευθυντής της επιχείρησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγέλματα διοίκησης
Πτούι
Το Πτούι (Ptuj) είναι πόλη με πληθυσμό 18.339 κατοίκους στη βορειοανατολική Σλοβενία, που ανήκει στην περιοχή της Στυρίας (Štajerska).
Ιστορία
Το Πτούι είναι η αρχαιότερη πόλη της Σλοβενίας. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η περιοχή αυτή εποικήθηκε ήδη από τη Λίθινη Εποχή. Κατά την Ύστερη Εποχή του Σιδήρου εποικήθηκε από Κέλτες.
Η πόλη είχε 40.000 κατοίκους πριν λεηλατηθεί από τους Ούννους το 450.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβενίας
Ολμ
Το ολμ ή πρωτέας (Proteus anguinus), είναι μία σαλαμάνδρα, το μόνο χορδωτό είδος της Ευρώπης που ζει σε σπήλαια. Αντίθετα με τα περισσότερα αμφίβια, ζει, τρώει, κοιμάται και αναπαράγεται πλήρως στο νερό. Ζει σε σπηλιές των Δειναρικών Άλπεων, στη νότια Σλοβενία, κοντά στον ποταμό Σότσα (Soča), τη νοτιοδυτική Κροατία, και την  Ερζεγοβίνη. Το όνομα΄του στις γλώσσες της περιοχής είναι «λευκός άνθρωπος» (Σλοβένικα: človeška ribica and Κροάτικα: čovječja ribica) επειδή έχει λευκό δέρμα. Είναι εντελώς τυφλό και έχει σημαντικές δυνατότητες να επιζεί χωρίς φαγητό για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Έχει ιδιαίτερα μεγάλο χρόνο ζωής, που εκτιμάται σε 58 έτη, αλλά αναφέρονται και εκτιμήσεις για 100 έτη. Μοιάζει με φίδι, αλλά έχει μικρά πόδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμφίβια της Ευρώπης
Κόμμα Προοδευτικής Ενώσεως
Το Κόμμα Προοδευτικής Ενώσεως ήταν Ελληνικό πολιτικό κόμμα της δεκαετίας του 1920 και του 1930.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογές το 1928, κερδίζοντας το 1.3% των ψήφων και 5 έδρες στις βουλευτικές εκλογές του 1928. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 το κόμμα κέρδισε δύο έδρες. Ωστόσο, δεν συμμετείχε σε κάποια επόμενη εκλογή, και έτσι έπεσε στην αφάνεια.
Παραπομπές
Προοδευτικη Ενωση
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2015)
Κατά τη διάρκεια του 2015 οκτώ σινγκλς έφτασαν στην κορυφή στο Hot 100. Ένα ένατο, το "Blank Space" από την Τέιλορ Σουίφτ, ξεκίνησε την πορεία του στην κορυφή τον Δεκέμβριο του 2014. Από τα συνολικά εννέα, τα τρία ήταν συνεργασίες. Από τους συνολικά 10 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα που είχαν τραγούδι στην πρώτη θέση του Hot 100, οι έξι — Μαρκ Ρόνσον, Τσάρλι Πουθ, Κέντρικ Λάμαρ, Όμι, The Weeknd και Τζάστιν Μπίμπερ— πέτυχαν κάτι τέτοιο για πρώτη φορά. Το τραγούδι με την μεγαλύτερη διάρκεια παρουσίας (14 εβδομάδες) στην πρώτη θέση του καταλόγου για όλη την χρονιά ήταν το "Uptown Funk". Επιπλέον το ίδιο τραγούδι βρέθηκε στην κορυφή του καταλόγου με τα 100 καλύτερα τραγούδια στο τέλος της χρονιάς (Billboard Year-End Hot 100).
Παραπομπές
2015
Evermotion
Το "Evermotion" είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ των Guster. Κυκλοφόρησε στις 13 Ιανουαρίου του 2015 από την Ocho Mule, τη δισκογραφική της μπάντας, και την Nettwerk Records. Ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από ένα στίχο στο τραγούδι "Gangway": "I'd lean into each turn seeking evermotion". Το πρώτο single του άλμπουμ, "Simple Machine" κυκλοφόρησε στις 9 Σεπτεμβρίου του 2014 με το b-side να είναι ένα ακόμα κομμάτι από το άλμπουμ, το "Long Night".
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Λούντβιχ Ζενφλ
O Λούντβιχ Zενφλ (Ludwig Senfl, Βασιλεία ή Ζυρίχη, 1489 - Μόναχο, 1543) ήταν Ελβετός συνθέτης και τραγουδιστής που διακρίθηκε κυρίως στο είδος του μοτέτου και του γερμανικού ληντ κατά την περίοδο της Μεταρρύθμισης. Από το 1496-8 υπήρξε μέλος της Αυλής του Μαξιμιλιανού Α’, μέχρι το 1520, ένα χρόνο, δηλαδή, μετά το θάνατο του τελευταίου και την οριστική διάλυση της αυτοκρατορικής ορχήστρας με εντολή του εγγονού του Μαξιμιλιανού, Καρόλου Ε΄. Ήταν ο εκδότης της πρώτης γερμανικής ανθολογίας μοτέτων που τυπώθηκε στο Άουγκσμπουργκ. Στις αρχές του 1523 έγινε μέλος της Αυλής του Δούκα Ουλιέλμου Δ’ της Βαυαρίας στο Μόναχο, με την ιδιότητα του συνθέτη. Το έργο του, μεγάλο μέρος του οποίου έχει χαθεί, περιλαμβάνει όλα τα είδη μουσικής της εποχής του, όπως πολυφωνικές λειτουργίες, μοτέτα, ληντ, ωδές και μαγκνίφικατ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί συνθέτες Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Μοχάμεντ Νασίρι
Ο Μοχάμεντ Νασίρι, (Αραβικά: محمد الناصري, γεννήθηκε 31 Ιουλίου 1973) είναι μαροκινής καταγωγής περιφερειακός διευθυντής του οργανισμού (UN Women), στην περιφέρεια των Αραβικών Κρατών για τα Ηνωμένα Έθνη στην οντότητα Ισότητα των Φύλων για την ενδυνάμωση της θέσης της γυναίκας. Είναι ο πρώτος άνδρας που κατέκτησε παρόμοια θέση στον συγκεκριμένο οργανισμό και ο μοναδικός μέχρι σήμερα. Ως ανώτερος αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών, ο Νασίρι υπηρέτησε τον ΟΗΕ για πάνω από δύο δεκαετίες. Πριν τη σημερινή του θέση, διατέλεσε αναπληρωτής περιφερειακός διευθυντής στον ίδιο οργανισμό και περιφέρεια.
Εκπαίδευση
Ο Νασίρι έχει μεταπτυχιακό στη δημόσια τάξη και τη διεθνή ανάπτυξη από το Kennedy School of Government, Harvard University (United States). Έχει δεύτερο μεταπτυχιακό δίπλωμα στην κοινωνική ανθρωπολογία από το Ινστιτούτο Κοινωνικής και Πολιτιστικής Ανθρωπολογίας, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (Ην. Βασίλειο), και μεταπτυχιακό στην διοίκηση επιχειρήσεων από την the Arab Academy for Science, Technology & Maritime Transport στην Αλεξάνδρεια (Αίγυπτος).
UN Women
O Νασίρι είναι ένθερμος υποστηρικτής των δικαιωμάτων των γυναικών στις Αραβικές χώρες και της συμμετοχής των γυναικών συγκεκριμένα σε ειρηνευτικές διαδικασίες. Υπό την ηγεσία του, το περιφερειακό γραφείο στήριξε τη σύγκληση 45 γυναικών από την Υεμένη και από διαφορετικές παρατάξεις να παροτρύνουν το ξεκίνημα ειρηνευτικών διαδικασιών. Στη συγκεκριμένη συνάντηση ο Νασίρι είπε: "Οι γυναίκες της Υεμένης έχουν την ευκαιρία να συμβάλλουν στην οικοδόμηση της ειρήνης, την αναζωογόνηση του διαλόγου, και να βοηθήσουν την Υεμένη να βγει από αυτό το σκοτεινό τούνελ. Βασιζόμαστε στην σοφία των γυναικών της Υεμένης για να δημιουργήσουν ένα μοντέλο που θα ακολουθήσουν οι υπόλοιποι.”
Έχοντας διοριστεί αμέσως μετά την αραβική άνοιξη, μεγάλο μέρος της δουλειάς του Νασίρι για την ισότητα των φύλων στην περιοχή επικεντρώθηκε στη συμμετοχή και την ηγεσία των γυναικών, «Πρέπει να εξετάσουμε πώς μπορούμε να διατηρήσουμε αυτή τη συμμετοχή», λέει ο Νασίρι. «Με τις γυναίκες, με τους άνδρες, με τη χώρα στο σύνολό της, και την κυβέρνηση, πώς μπορούμε να αποδείξουμε ότι η συμμετοχή των γυναικών είναι προς όφελος και συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας».
Ο Νασίρι εργάστηκε στην επέκταση τόσο του πεδίου εφαρμογής όσο και των εταιρικών σχέσεων του περιφερειακού γραφείου. Μια νέα πρωτοβουλία για σύναψη συνεργασίας μεταξύ της UfM, UN Women και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης για τις γυναίκες και της ICTs βρίσκεται ήδη υπό συζήτηση και, σύμφωνα με τον Νασίρι, νέα τεχνογνωσία σε αυτόν τον τομέα θα είναι σίγουρα σε ζήτηση στο μέλλον.
Ντουμπάι Lynx 2015
Το 2015 UN Women σε συνεργασία με το Dubai Lynx, το μεγαλύτερο περιφερειακό φεστιβάλ διαφήμισης, τόνισε το θέμα της βίας κατά των γυναικών, και ενθάρρυνε τους νέους να κάνουν ένα σύντομο βίντεο σχετικά με το θέμα. Το περιφερειακό γραφείο έριξε φως στο θέμα των ταμπού σχετικά με το φύλο μέσα από μια εκστρατεία για την ημέρα της μητέρας, που έγινε γνωστή τόσο στην Αραβική χερσόνησο όσο και πέραν αυτής.
SEVEN
Τον Νοέμβριο του 2015, o Νασίρι και 6 άλλες προσωπικότητες υψηλού προφίλ διηύθυναν το διεθνώς καταξιωμένο ντοκιμαντέρ, SEVEN, για πρώτη φορά στο Κάιρο.
2009 -2012
Από το 2009 -2012, ο Νασίρι διατέλεσε αναπληρωτής διευθυντής του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών στην Υεμένη. Ο Νασίρι ήταν ο αναπληρωτής εκπρόσωπος του UNDP στο Κουβέιτ κατά την περίοδο 2008-2009, δουλεύοντας, μεταξύ άλλων, για την ενδυνάμωση των γυναικών και της εκλογής τους ως βουλευτών. Ο Νασίρι υπηρέτησε ως επικεφαλής της αποστολής στο Κουβέιτ για τρία χρόνια και εργάστηκε στην Καμπότζη με τον ίδιο οργανισμό.
References
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Αραβικός Σύνδεσμος Κατηγορία:Αξιωματούχοι του ΟΗΕ
Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου
Η Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου (σερβικά: Фудбалски савез Србије и Црне Горе / Fudbalski savez Srbije i Crne Gore, ФССЦГ / FSSCG) αποτελούσε τον επίσημο φορέα, υπεύθυνο για το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Σερβία και Μαυροβούνιο, με έδρα το Βελιγράδι. Είχε την ευθύνη της διοργάνωσης του πρωταθλήματος, όπως και του θεσμού του κυπέλλου. Συντόνιζε επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Ο φορέας αντικατέστησε το 2003 την Ποδοσφαιρική Ένωση Γιουγκοσλαβίας (FSJ), η οποία ιδρύθηκε το 1919. Έπειτα από την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου από την ένωση με τη Σερβία το 2006, δημιουργήθηκε ένας νέος φορέας, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαυροβουνίου (FSCG), ενώ την Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου διαδέχθηκε η Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβίας (FSS).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Σερβία και Μαυροβούνιο
Μουσεία της Πόλης του Παρισιού
μικρογραφία|280x280εσ|Το [[Πετί Παλαί|Πετί Παλέ, ένα από τα μουσεία της Πόλης του Παρισιού]] Τα μουσεία της πόλης του Παρισιού (Γαλλικά: Les musées de la Ville de Paris) είναι μουσεία, εργαστήρια, σπίτια καλλιτεχνών και αρχαιολογικοί χώροι που ανήκουν στον Δήμο του Παρισιού. Είναι 17 μουσεία, 14 από τα οποία διοικούνται από το δημόσιο ίδρυμα Παρίσι Μουσεία. Ένα από αυτά, η Οικία Ωτβίλ, είναι παράρτημα της Οικίας του Βίκτωρα Ουγκώ και δεν βρίσκεται στο Παρίσι αλλά στο Σεντ Πίτερ Πορτ Γκέρνσεϊ, στο νησί  Γκέρνσεϊ. Το υπαίθριο μουσείο γλυπτικής, που παρουσιάζεται σε δημόσιο κήπο, και το μουσείο Υπονόμων ανήκουν στις δημοτικές περιοχές, που είναι υπεύθυνες για τη συντήρησή τους.
Παρουσίαση
Ιστορικά, το πρώτο από τα μουσεία της πόλης του Παρισιού είναι το μουσείο Καρναβαλέ, το οποίο δημιουργήθηκε το 1880. Στη συνέχεια, πολλές δωρεές ιδιοκτησίας ή συλλογών επέτρεψαν τη δημιουργία άλλων μουσείων. Το τελευταίο, με την τριπλή ονομασία Μουσείο Απελευθέρωσης του Παρισιού - μουσείο στρατηγού Λεκλέρκ - μουσείο Ζαν Μουλέν, χρονολογείται από το 2019, για την 75η επέτειο της απελευθέρωσης του Παρισιού κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
Οι συλλογές της πόλης του Παρισιού, οι εκθέσεις των μουσείων της πόλης του Παρισιού και οι κατάλογοι τους βρίσκονται υπό τη διαχείριση του εκπροσώπου του δημόσιου ιδρύματος Παρίσι Μουσεία.
Βομπζέζνο
Το Βομπζέζνο (πολωνικά: Wąbrzeźno, Briesen) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Βομπζέζνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας, περίπου 35 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Τόρουν. Ο πληθυσμός του είναι 13.326 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Μαζί με τη Γη του Χέουμνο, η περιοχή ήταν μέρος της μεσαιωνικής Πολωνίας, από την ίδρυσή της τον 10ο αιώνα. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μεσαιωνικούς θησαυρούς, κυρίως από τον 11ο αιώνα, επιβεβαιώνοντας το μεσαιωνικό εμπόριο με τις γειτονικές περιοχές της Κουγιαβίας και της Πρωσίας. Στις αρχές του 13ου αιώνα αναπτύχθηκε μια εμπορική διαδρομή που διέσχιζε έναν ισθμό ανάμεσα σε δύο μεγάλες λίμνες, τη λίμνη Σιτσιένσκιε (Sicieńskie) και τη λίμνη Ζαμκόβε (Zamkowe, «λίμνη του Κάστρου»). Στο σημείο αυτό χτίστηκε αμυντικό τείχος και αργότερα κατασκευάστηκε και οικισμός. Το μέρος αναφέρεται σε ένα έγγραφο του 12ου αιώνα σχετικά με μια μάχη στην οποία σκοτώθηκε ο Ερρίκος του Σαντόμιες. Με το λατινοποιημένο όνομα Wambresia, η πόλη αναφέρθηκε σε έγγραφο του 1251 που εκδόθηκε στη Χέουμζα. Ο επίσκοπος Χάιντενραϊχ της Επισκοπής του Χέουμνο έλαβε τη Γη του Χέουμνο από τον πάπα. Ο Πολωνός δούκας Κορράδος Α΄ της Μαζοβίας παρέδωσε την κατοχή του οικισμού στον επίσκοπο του Χέουμνο. Αυτό δημιούργησε πρόβλημα επειδή οι Τεύτονες Ιππότες είχαν τον έλεγχο της Γης του Χέουμνο και ξεκίνησε μια διαμάχη μεταξύ του Επισκόπου του Χέουμνο και των Ιπποτών. Ο Πάπας εκείνη την εποχή, Ιννοκέντιος Δ΄, δεν ήθελε να συνεχίσει τη διαμάχη και τοποθέτησε τον Επίσκοπο ως νόμιμο κυβερνήτη της διευθέτησης. Αυτή η διαφωνία ήταν η πρώτη ιστορική αναφορά του οικισμού. Το 1251, μια μεγάλη εκκλησία, ο Άγιος Σίμων και ο Ιούδας, χτίστηκε στην πόλη.
Στις αρχές του 14ου αιώνα, ξεκίνησε μια αναζωογόνηση της εκκλησίας και της πόλης, με επικεφαλής τον τότε επίσκοπο του Χέουμνο, Χέρμαν φον Πρίζνα. Ένα τείχος κατασκευάστηκε επίσης γύρω από την πόλη για την περαιτέρω προστασία της, και ένα κάστρο κατασκευάστηκε στη βορειοδυτική γωνία της πόλης. Ωστόσο, η πόλη, το τείχος, τα γύρω χωριά και το κάστρο καταστράφηκαν ολοσχερώς στον Δεκατριετή Πόλεμο μεταξύ των Τεύτονων Ιπποτών και των Πολωνών. Στη συνέχεια, όλα αυτά ανακατασκευάστηκαν και το κάστρο στη Βαμπρέσια χρησίμευσε ως επίσημη κατοικία των Επισκόπων μέχρι το 1773.
Η πόλη προσχώρησε στην Πρωσική Συνομοσπονδία, η οποία αντιτάχθηκε στην τευτονική κυριαρχία, και κατόπιν αιτήματος της οποίας ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας επανενσωμάτωσε την επικράτεια στο Βασίλειο της Πολωνίας το 1454. Τον Μάιο του 1454, η πόλη ορκίστηκε πίστη στον Πολωνό Βασιλιά στο Τόρουν. Μετά το τέλος του Δεκατριετούς Πολέμου, ο οποίος έληξε με τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν (1466), οι Τεύτονες Ιππότες απαρνήθηκαν τις αξιώσεις στην πόλη και την αναγνώρισαν ως μέρος της Πολωνίας. Διοικητικά βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Χέουμνο στην Επαρχία Βασιλικής Πρωσίας στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Ο επίσκοπος του Χέουμνο και Πολωνός διπλωμάτης, Γιοχάνες Ντάντισκους, με τη συγκατάθεση του Βασιλιά Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας, εξέδωσε νέα προνόμια στο Βομπζέζνο και του παραχώρησε το οικόσημο το 1534.
Η πόλη λεηλατήθηκε από τους Σουηδούς κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σουηδικού Πολέμου το 1629 και καταστράφηκε κατά τη σουηδική εισβολή στην Πολωνία το 1655. Το Βομπζέζνο επλήγη από επιδημία πανώλης το 1630 και μεγάλο μέρος της πόλης κάηκε επίσης σε μια καταστροφική πυρκαγιά το 1700. αριστερά|μικρογραφία| Ερείπια του παλιού κάστρου Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, η πόλη έγινε κτήση του Βασιλείου της Πρωσίας και μεταξύ 1807 και 1815, η πόλη ήταν μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας, προτού επαναπροσαρτηθεί από την Πρωσία. Μια άλλη καταστροφική πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης το 1792, και στη συνέχεια ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας επέτρεψε την κατεδάφιση του κάστρου για να προμηθεύσει πέτρες για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων τμημάτων της πόλης.
Η πόλη υποβλήθηκε σε πολιτικές γερμανοποίησης. Το 1788, η πόλη μετονομάστηκε σε Briesen (Μπρίζεν), με το οποίο αναφέρεται ακόμα στα γερμανικά. Οι πρωσικές αρχές ξεκίνησαν τον γερμανικό αποικισμό, φέρνοντας Γερμανούς αποίκους για να αλλάξουν την εθνοτική σύνθεση της περιοχής. Οι Πολωνοί κάτοικοι συμμετείχαν στις πολωνικές εξεγέρσεις του 19ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένης της Νοεμβριανής Εξέγερσης, της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848) και της Ιανουαριανής Εξέγερσης. Οι αντιπολωνικές πολιτικές εντάθηκαν αφού η πόλη έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871. Για να αντισταθούν στις πολιτικές γερμανοποίησης, οι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορες οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός παραρτήματος της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου».
Οι κάτοικοι της πόλης έβγαζαν τα προς το ζειν τους κυρίως από τη γεωργία και τη ζυθοποιία. Η εκβιομηχάνιση έφτασε στα μέσα του 19ου αιώνα. Η βιομηχανική ανάπτυξη άνθισε στην πόλη λόγω της θέσης της και της πρόσβασής της στους σιδηροδρόμους. Μέχρι το 1900, η πόλη είχε εργοστάσια τσιμέντου, καθώς και κέντρα αυτοκινητοβιομηχανίας και μηχανολογίας. Μαζί με αυτό εκσυγχρονίστηκαν και οι παραδοσιακές βιομηχανίες της πόλης, με τις υπερσύγχρονες ζυθοποιίες και τα κρεμοποιεία να διαμορφώνονται. μικρογραφία|254x254εσ| Εκκλησία της Παναγίας της Βασίλισσας της Πολωνίας Στις 20 Ιανουαρίου 1920, η πόλη ενσωματώθηκε εκ νέου στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, η οποία ανέκτησε την ανεξαρτησία της, το ιστορικό πολωνικό όνομα αποκαταστάθηκε και έγινε έδρα πόβιατ. Η πολωνική πολιτιστική ζωή αναβίωσε στο μεσοπόλεμο.
Το Σεπτέμβριο του 1939, η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στο Βομπζέζνο, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και το κατέλαβε μέχρι το 1945. Οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις Πολωνών τον Οκτώβριο του 1939. Περίπου 1.000 Πολωνοί συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν, ως επί το πλείστον σε ένα προσωρινό στρατόπεδο συγκέντρωσης, που ιδρύθηκε σε ένα τοπικό εργοστάσιο, αλλά μερικοί και στην τοπική φυλακή. Μερικοί από αυτούς τους Πολωνούς δολοφονήθηκαν στο Σκρβίλνο μεταξύ 15 Οκτωβρίου και 15 Νοεμβρίου 1939 και στο Νιέλουπ στις 17 Οκτωβρίου 1939, ενώ οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν σε μεγάλες σφαγές στο Γουοπάτκι και στο Κουρκότσιν (βλ. Ιντελιγκέντσακτιον). Σχεδόν 4.000 Πολωνοί κάτοικοι του Βομπζέζνο και των γύρω οικισμών στάλθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, που ιδρύθηκαν στο Ποτουλίτσε και το Τόρουν, και εκδιώχθηκαν. Οι Γερμανοί απαγόρευσαν τη χρήση της πολωνικής γλώσσας, εκκαθάρισαν πολωνικά σχολεία και οργανώσεις και επανεγκατάστησαν στην πόλης Γερμανούς αποίκους, ωστόσο, οι Πολωνοί εξακολουθούσαν να οργανώνουν το υπόγειο πολωνικό κίνημα αντίστασης.
Ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την πόλη τον Ιανουάριο του 1945, αλλά αυτό δεν ήταν σχεδόν καμία βελτίωση, καθώς οι Σοβιετικοί διεξήγαγαν μαζικές απελάσεις, στις οποίες 776 άνθρωποι από το πόβιατ, συμπεριλαμβανομένων 261 κατοίκων της πόλης απελάθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας στη Σοβιετική Ένωση. Οι περισσότεροι από αυτούς τους απελαθέντες πέθαναν κατά τη μεταφορά ή στα στρατόπεδα εργασίας, και οι περισσότεροι ήταν Πολωνοί πολίτες.
Η πόλη έχασε το καθεστώς της ως έδρα πόβιατ το 1975, αλλά ανέκτησε το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Έντβαρντ Ρατζίνσκι
Ο Έντβαρντ Στανισλάβοβιτς  Ρατζίνσκι (Эдвард Станиславович Радзинский) είναι Ρώσος συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Μόσχα, Ρωσία στις 23 Σεπτεμβρίου 1936 από τον συγγραφέα, Στανισλάβ  Ρατζίνσκι και τη σύζυγό του Σοφία. Σπούδασε στη Μόσχα στο Ινστιτούτο Αρχείων και είναι εκπαιδευμένος ιστορικός. Ο Εντβαρντ παντρεύτηκε το 1955 την ηθοποιό Alla Geraskina,  κόρη του δημοφιλούς Σοβιετικού θεατρικού  συγγραφέα Lia Geraskina. Ο γιος τους, ο Όλεγκ γεννήθηκε το 1958. Ο Eντβαρτ  Ρατζίνσκι πήρε διαζύγιο από την Alla το 1964. Αργότερα παντρεύτηκε την Τατιάνα Ντορόνινα, μία από τις κορυφαίες Σοβιετικές ηθοποιούς της δεκαετίας του '60-' 70. Χώρισαν αργότερα.
Ο Ρατζίνσκι είναι συγγραφέας περισσότερων από σαράντα  βιβλίων για ιστορικά θέματα. Από τη δεκαετία του 1990, έχει γράψει τη σειρά Μυστήρια της Ιστορίας.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Τα βιβλία που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά περιλαμβάνουν τις βιογραφίες του τσάρου Νικολάου Β΄, του Ρασπούτιν, καθώς και του Ιωσήφ Στάλιν:
Στάλιν
Το βιβλίο, είναι βιογραφία του Ιωσήφ Στάλιν που βασίζεται κυρίως στα μυστικά αρχεία της πρώηνΣοβιετικής Ένωσης που άνοιξαν και αποχαρακτηρίστηκαν το 1991.
Ο Christopher Lehmann-Haupt των New York Times περιγράφει αυτό το έργο ως μια δραματική, "πικρά καταδικαστική βιογραφία του Στάλιν", βασισμένη σε συνεντεύξεις και αλληλογραφία του Ραντζίνσκι με πολλούς επιζώντες εκείνης της εποχής, καθώς και στην έρευνα  σε πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα ρωσικά αρχεία. Πιστεύει ότι υπάρχουν πάρα πολλοί ισχυρισμοί που βασίζονται περισσότερο σε ανέκδοτα παρά σε τεκμηριωμένα στοιχεία από αρχεία, και ότι ο Ραντζίνσκι εγείρει ερωτήματα, αλλά καταλήγει σε ασθενώς στηριζόμενα συμπεράσματα. Για παράδειγμα, υπάρχουν λίγα στοιχεία που να υποστηρίζουν τον ισχυρισμό του ότι η δεύτερη σύζυγος του Στάλιν δεν αυτοκτόνησε. Από την άλλη ο κριτικός των New York Times γράφει ότι στοιχεία της σχέσης του Στάλιν με τον Λένιν και η χρήση της τρομοκρατίας, όπως τα εξετάζει ο Ραντζίνσκι, "συμφωνούν" με προηγούμενα ακαδημαϊκά έργα, όπως το "Stalin: Breaker of Nations (1991) του Robert Conquest και το Stalin: Triumph and Tragedy (1991) του στρατηγού Ντμίτρι Βολκόγκονοφ.
Ο ιστορικός Ilya Gaiduk (1961-2011) έχει κάνει εκτεταμένο σχολιασμό του βιβλίου. Αναφέρει ότι ο Ραντζίνσκι εξέτασε κυρίως έγγραφα πριν το 1917, και λιγότερα έως και τη δεκαετία του 1930, ενώ παραπεμπει σε ελάχιστα που αφορούν τον Β' Π.Π. Τα ντοκουμέντα αυτά αφορούν κυρίως την προσωπική ζωή του Στάλιν και τη σχέση του με το περιβάλλον του. Ο Ρατζίνσκι πιστεύει ότι ο Στάλιν ετοιμαζόταν για μια παγκόσμια κομμουνιστική επανάσταση και έναν τρίτο μεγάλο πόλεμο. Από έγγραφα που έγιναν αργότερα γνωστά, αυτό μπορεί να αμφισβητηθεί. Ο Ρατζίσνκι θέτει αρκετά φιλόδοξα ερωτήματα αλλά οι πηγές του δεν μπορούν να στηρίξουν ασφαλείς απαντήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί
Γκρυφίνα της Γαλικίας
Η Γκρυφίνα/Αγριππίνα, ρωσ. Грыфина Галицкая (π. 1248 - 1305-09) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Λουτσκ, Τσερνίγκοβ και με τον γάμο της έγινε υψηλή δούκισσα της Πολωνίας. Μετά έγινε μοναχή και ηγουμένη.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη ττου Ροστισλάβ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Λουτσκ, Τσερνίγκοβ και της Άννας των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας.
Όταν ο Ροστισλάβ έχασε τον θρόνο της Γαλικίας/χάλιτς, μετέβη στην Ουγγαρία, όπου τον δέχθηκε ο πεθερός του Μπέλα Δ΄. Αυτός του έδωσε τη διοίκηση της Σλαβονίας, μίας από τις πιο σπουδαίες περιοχές της τότε Ουγγαρίας. Η Γκριφίνα γεννήθηκε στην Ουγγαρία, όπου μεγάλωσε με τις αδελφές της. Η αδελφή της Κουνιγκούντα παντρεύτηκε τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1265 (17 ετών) τον Λέσεκ Β΄ των Πιαστ-Μαζοβίας υψηλό δούκα της Πολωνίας (Κρακοβίας). Το διάστημα 1271-74 έζησαν χωριστά και η Γκρυφίνα τον κατηγόρησε για ανικανότητα. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1981 και άρχιτέκτονας του μουσείου υπήρξε ο Στάμος Παπαδάκης. Τα έξοδα κατασκευής του κτηρίου καλύφθηκαν από δωρεά του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.
Έκθεματα
εναλλ.=Επιγραφή που βρέθηκε στο Ναό του Απόλλωνος (Παλαιόπολη) |αριστερά|μικρογραφία|353x353εσ|Επιγραφή που βρέθηκε στο Ναό του Απόλλωνος  (Παλαιόπολη) Η συλλογή του διαθέτει εκθέματα από τον αρχαιολογικό χώρο της Ζαγοράς, καθώς και αρκετά εκθέματα από την αρχαϊκή έως την βυζαντινή εποχή.