cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρτεμισία η δρακόντειος
Καλλιέργεια
Το Ρωσικό εστραγκόν (Α. dracunculoides L.) μπορεί να αναπτυχθεί από σπόρο, αλλά είναι πολύ ασθενέστερο σε γεύση, συγκρινόμενο με την Γαλλική ποικιλία. Ωστόσο, το Ρωσικό εστραγκόν είναι πολύ πιο ανθεκτικό και έντονο φυτό, πολλαπλασιαζόμενο δια των ριζών και αυξανόμενο σε ύψος άνω του ενός μέτρου. Αυτό το εστραγκόν, προτιμά τα φτωχά εδάφη και ευτυχώς ανέχεται την ξηρασία και την παραμέληση. Δεν είναι τόσο έντονα αρωματικός και γευστικός όσο ο Γαλλικός εξάδελφος, αλλά παράγει πολλά περισσότερα φύλλα από ενωρίς την άνοιξη και μετά, τα οποία είναι ήπια και καλά σε σαλάτες και μαγειρεμένα φαγητά. Το Ρωσικό εστραγκόν χάνει τι γεύση του με την πάροδο του χρόνου και ευρέως θεωρείται άχρηστο ως βότανο μαγειρικής, αν και είναι μερικές φορές χρησιμοποιείται στις βιοτεχνίες. Τα νεαρά στελέχη ενωρίς την άνοιξη μπορούν να μαγειρευτούν ως υποκατάστατο των σπαραγγιών. Οι καλλιεργητές κηπευτικών συστήνουν την καλλιέργεια του Ρωσικού εστραγκόν σε εσωτερικούς χώρους από σπορά και φυτεμένου το καλοκαίρι. Τα εξαπλωμένα φυτά μπορούν να διαιρεθούν εύκολα.
Ένα καλύτερο υποκατάστατο για το Γαλλικό εστραγκόν, είναι το Ισπανικό εστραγκόν (Ταγέτης ο στιλπνός), επίσης γνωστό ως Μεξικανικός κατιφές (Mexican marigold), Μεξικανικό εστραγκόν (Mexican tarragon), εστραγκόν του Τέξας (Texas tarragon) ή χειμερινό εστραγκόν. Θυμίζει περισσότερο Γαλλικό εστραγκόν, με μια νότα γλυκάνισου. Αν και δεν είναι του ιδίου γένους όπως τα άλλα εστραγκόν, το Ισπανικό εστραγκόν έχει ισχυρότερη γεύση απ' ότι το Ρωσικό εστραγκόν και δεν μειώνεται με την πάροδο του χρόνου.
Μαγειρική χρήση
Το εστραγκόν είναι ένα από τα «εκλεπτυσμένα χορταρικά» (fines herbes) της Γαλλικής κουζίνας, η οποία περιλαμβάνει επίσης το μαϊντανό, το μυρώνι και το σχοινόπρασο και είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για κοτόπουλα, ψάρια και πιάτα με αυγά. Το εστραγκόν είναι η κύρια αρωματική συστατική ουσία της σάλτσας Μπερνέζ (Béarnaise sauce). Φρέσκα, ελαφρώς μελανιασμένα κλωναράκια εστραγκόν εμβρέχονται στο ξύδι για να παραγάγουν το ξύδι εστραγκόν.
Το εστραγκόν χρησιμοποιείται για να αρωματίσει ένα δημοφιλές ανθρακούχο μη αλκοολούχο ποτό στην Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία και κατ' επέκταση, Ρωσία, Ουκρανία και Καζακστάν. Το ποτό, που ονομάζεται Tarhun (Αρμενική προφορά: [tɑɾˈxun] Թարխուն), γίνεται από γλυκό συμπυκνωμένο εστραγκόν και χρωματίζεται φωτεινό πράσινο.
Στο Ιράν, το εστραγκόν χρησιμοποιείται ως ένα συνοδευτικό πιάτο στο sabzi khordan (φρέσκα βότανα) ή στα βραστά και στα Περσικού στυλ τουρσιά, ιδιαιτέρως τα khiar shoor.
Το Cis-Pellitorin, ένα isobutyramide εξάγει μια πικάντικη γεύση, η οποία έχει απομονωθεί από το φυτό εστραγκόν.
Χημεία
Το έλαιο ''Α. dracunculus, περιέχει κυρίως phenylpropanoids όπως methyl chavicol(16.2%) και μεθυλο ευγενόλη (methyl eugenol)'' (35.8%). Αέριο χρωματογραφία (Gas chromatography)/φασματομετρία μάζας (mass spectrometry) ανάλυση του αιθέριου ελαίου αποκάλυψε την παρουσία τρανς-ανηθόλης (trans-anethole) (21,1%), α-trans-ocimene (20,6%), limonene (12,4%), α-πινένιο (α-pinene) (5,1%), allo-ocimene (4,8%), μεθυλο ευγενόλη (methyl eugenol) (2,2%), β-πινένιο (β-pinene) (0,8%), α-τερπινολένιο (α-terpinolene) (0,5%), οξικό βορνύλιο (bornyl acetate) (0,5%) και bicyclogermacrene (0,5%) ως τα κύρια συστατικά.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρτεμισία (γένος) Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Αστεροειδή
Πιζάνο (Ιταλία)
Το Πιζάνο (ιταλικά: Pisano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
One Day in Your Life (άλμπουμ)
Το One Day in Your Life είναι απάνθισμα των κομματιών του Μάικλ Τζάκσον κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1970 όταν ήταν σε ηλικία 15-16 ετών, το οποίο κυκλοφόρησε το 1981 από τη Motown Records. Το άλμπουμ πώλησε 2 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Τα περισσότερα κομμάτια πάρθηκαν από το τέταρτο άλμπουμ του τραγουδιστή, Forever, Michael. Τα άλλα τραγούδια πάρθηκαν από άλμπουμ των Τζάκσον 5 για να αυξήσουν τη διάρκεια του άλμπουμ. Η Motown αργότερα δήλωσε ότι κυκλοφόρησε το άλμπουμ σε προσπάθεια να μειώσει την επιτυχία του Off the Wall.
Το ομώνυμο κομμάτι έγινε hit παγκοσμίως, ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Κατάλογος κομματιών
Κατηγορία:Απανθίσματα του Μάικλ Τζάκσον
The Matrix Revolutions
Το The Matrix Revolutions είναι μια Αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας και δράσης σε σενάριο και σκηνοθεσία των Αδελφών Γουατσόφσκι. Ως η τρίτη δόση στο franchise The Matrix, πρωταγωνιστούν οι Κιάνου Ριβς, Λόρενς Φίσμπερν, Κάρι-Αν Μος, Χιούγκο Γουίβινγκ, Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ, Μόνικα Μπελλούτσι, Λάμπερτ Γουίλσον και Μαίρη Άλις, η οποία αντικαθιστά την Γκλόρια Φόστερ ως Oracle μετά τον θάνατό της το 2001.
Η ταινία κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε 108 περιοχές στις 5 Νοεμβρίου του 2003 από την Warner Bros. Pictures. Παρόλο που ήταν η τελευταία δόση της αρχικής τριλογίας, η ιστορία συνεχίστηκε στο βιντεοπαιχνίδι The Matrix Online. Ήταν η πρώτη live-action ταινία που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και σε κανονικούς και σε IMAX κινηματογράφους. Έλαβε μεικτά σχόλια από τους κριτικούς, με επαίνους για το οπτικό της στιλ, σκηνές μάχης, σκηνοθεσία, κινηματογράφηση και μουσική, αλλά κριτική για την πλοκή της.
Παρά την κριτική αποτυχία της, η ταινία ήταν εισπρακτική επιτυχία, εισπράττοντας πάνω από 427 εκατομμύρια δολάρια. Η τέταρτη ταινία με τίτλο The Matrix Resurrections κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2021.
Δημοσθένης Σταματάτος
Βιογραφικό
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις γειτονιές του Ρέντη. Σπούδασε Ελληνικό Πολιτισμό, στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών, στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (Ε.Α.Π.) και Μεταπτυχιακό στην Δημόσια Διοίκηση (MPA) με εξειδίκευση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου στην Κύπρο. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Από το 1994 ασχολείται ενεργά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ενώ από το 1998 οι συντοπίτες του τον τιμούν με την ψήφο τους και τον εκλέγουν, συνεχώς, Δημοτικό Σύμβουλο στον Δήμο Νικαίας – Αγ.Ι.Ρέντη.
Το 2002 δημιούργησε μαζί με φίλους και συνεργάτες τη «ΝΕΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ» και συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία ως υποψήφιος Δήμαρχος Αγ.Ι.Ρέντη, έχοντας τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας και της Πολιτικής Άνοιξης. Το 2006 συμμετείχε ξανά στις εκλογές υποστηριζόμενος από τη Νέα Δημοκρατία και τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό και το 2010 συμμετείχα στην Κίνηση Πολιτών Νίκαιας Αγ. Ι. Ρέντη με επικεφαλής τον Δήμαρχο Γιώργο Ιωακειμίδη. Από το 2004 έως 2019, συμμετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Περιβαλλοντικού Συνδέσμου Δήμων Αθήνας Πειραιά (ΠΕ.ΣΥ.Δ.Α.Π.) τον οποίο και υπηρετεί από τη θέση του Αντιπροέδρου ως το 2019. Από το 2019 έως και το 2023 εκλέγεται πρόεδρος του ΔΣ στο Σύνδεσμο Δήμων Κοιμητηρίου Σχιστού.
Στην μακρόχρονη πορεία έχει διατελέσει Αντιδήμαρχος Ποιότητας Ζωής, Περιβάλλοντος, Δημοτικής Αστυνομίας, Πρασίνου και Περιβάλλοντος ενώ συμμετέχει σε πολλές επιτροπές του Δήμου.
Εχει εκλεγεί ως τακτικό μέλος της Επιτροπής Πολιτικής Προστασίας της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αττικής (Τ.Ε.Δ.Κ.Ν.Α.). Είναι μέλος της Ελληνικής Εθνικής Γραμμής και του Οικουμενικού Ελληνισμού, καθώς επίσης και μέλος διαφόρων Πολιτιστικών και Ανθρωπιστικών Συλλόγων.
Είναι μέλος της πολιτικής επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.
Σπουδές
ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ Μεταπτυχιακό Master στη Δημόσια Γενική Διοίκηση Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου - Κύπρος
Πτυχίο	Bachelor στον Ελληνικό Πολιτισμό Πανεπιστήμιο Πάτρας – Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών
Λοιπές θέσεις ευθύνης
2019 - 2023    Πρόεδρος Δ.Σ "ΣΎΝΔΕΣΜΟΣ ΔΗΜΩΝ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟΥ ΣΧΙΣΤΟΥ (ΣΥΝ.ΔΗ.ΚΟ.Σ)
2014 – 2018    Αντιδήμαρχος «Πρασίνου & Παιδικών Χαρών»,  Δήμος Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη
2012 – 2015	Μέλος Δ.Σ. «Ινστιτούτο Έρευνας & Τεχνολογίας ΑΕ» (ΙΦΕΤ)
2011 – 2013	Αντιδήμαρχος «Ποιότητας Ζωής – Περιβάλλοντος & Δημοτικής Αστυνομίας», Δήμος Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη
2011 - 2013	Πρόεδρος Επιτροπής Ποιότητας Ζωής, Δήμος Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη
2011 - 2013	Πρόεδρος Συντονιστικού Οργάνου Πολιτικής Προστασίας, Δήμος Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη
2006 - 2010	Τακτικό Μέλος Επιτροπής Πολιτικής Προστασίας Τ.Ε.Κ.Δ.Ν.Α.
2004 – 2006    Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου – Δήμος Αγ. Ι. Ρέντη
1998 - 2010    Δημοτικός Σύμβουλος Αγ.Ι.Ρέντη
Κοινωνικά δραστηριότητα
▪	Δημοτικός Σύμβουλος	(2010 – 2023) Δήμος Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη
▪	Υποψήφιος Δήμαρχος 	(2002 & 2006) Δήμος Αγ. Ι. Ρέντη «ΝΕΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ»
▪	Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Εργαζομένων στις Χρηματαποστολές (1987–1996)
Επαγγελματική επιμόρφωση
▪	«Περιβαλλοντική Διαχείριση στη πράξη» - ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.
▪	«Διαχείριση Στερεών Αποβλήτων» - ΕΕΔΣΑ
▪	«Οικονομία του Νερού» - ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
▪	«Θερμότητα & Υπέρυθρες Ακτίνες» - ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ
▪	«Η Ψυχολογία της Επιχειρηματικότητας» - ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
▪	«Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία & Άτομο» - ΑΝΟΙΚΤΟ ΛΑΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
▪	«Ψυχική Οικονομία του Σύγχρονου Ανθρώπου» - ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Κατηγορία:Δημοτικός Σύμβουλος
Μπρίστολ Σίτι
thumb|130px|Λογότυπο έως το 2015
Η Μπρίστολ Σίτι (αγγλικά: Bristol City) είναι η μία από τις δύο ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης Μπρίστολ της Αγγλίας (η άλλη είναι η Μπρίστολ Ρόβερς). Η Μπρίστολ Σίτι έχει ως έδρα το Άστον Γκέιτ Στέιντιουμ στην περιοχή Άστον/Μπέντμινστερ της πόλης Μπρίστολ, που έχει χωρητικότητα 27.000 θεατών.
Ιστορία
Η Μπρίστολ Σίτι ιδρύθηκε το 1897 όταν ο ερασιτεχνικός σύλλογος Μπρίστολ Σάουθ Εντ έγινε επαγγελματίκός και άλλαξε το όνομά του σε Μπρίστολ Σίτι.Η Μπρίστολ Σίτι κατέκτησε το Κύπελλο Ουαλίας - ανεξάρτητα από το γεγονός ότι πρόκειται για αγγλική ομάδα - το 1934. Το 1907 κατέκτησε την Φούτμπολ Λιγκ Ντιβίζιον 1 (αγγλ. Football League Division One), κάτι που αποτελεί την καλύτερη θέση της ομάδας σε πρωτάθλημα στην διάρκεια της ιστορίας της.
Το 1982, η Μπρίστολ Σίτι αποτέλεσε την πρώτη αγγλική ομάδα που υποβιβάστηκε τρεις διαδοχικές χρονιές αλλά μέχρι το 1990 είχε επιστρέψει στην παλιά Σέκοντ Ντιβίζιον (αγγλ. Second Division). Ακόμα ένας υποβιβασμός ακολούθησε το 1995, όταν η Σίτι τελείωσε δεύτερη από το τέλος της νέας Έντσλι Λιγκ Ντιβίζιον 1 (αγγλ. Endsleigh League Division One) και μια επιστροφή σε αυτή την κατηγορία τρία χρόνια μετά από μόλις μία σεζόν. Οι περισσότερες από τις σεζόν τους ανάμεσα στο 1999 και το 2006 ξοδεύτηκαν προσπαθώντας για την άνοδο στην κορυφή της βαθμολογίας της Φούτμπολλ Λιγκ Σέκοντ Ντιβίζιον (αγγλ. Football League Second Division).
Το παρατσούκλι της ομάδας είναι "Ρόμπινς" (αγγλ. The Robins) και ένα τέτοιο βρισκόταν στο έμβλημα της ομάδας από το 1976 μέχρι και το 1994. Τα επίσημα προϊόντα της ομάδας καθώς και οι παλιές εμφανίσεις της ομάδας φέρουν ακόμα διακριτικά με ένα τέτοιο. Μια απόπειρα της ομάδας να αλλάξει το έμβλημα της ομάδας εγκαταλήφτηκε μετά την σκληρή κριτική κριτική που δέχτηκε από τους οπαδούς.
Έδρα
Η Μπρίστολ Σίτι έχει ως έδρα το Άστον Γκέιτ Στέιντιουμ,όμως σχεδιάζει να χτίσει ένα καινούργιο γήπεδο χωρητικότητας 30.000 θέσεων στο Άστον Βέιλ (αγγλ. Ashton Veil), το οποίο θα είναι έτοιμο εγκαίρως για την σεζόν 2012-13. Η ομάδα ανήκει στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία του Σόμερσετ Κάουντυ και σε αυτή του Γκλουσεστερσάιρ Κάουντυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1897 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1897
Περιοχή Σίχα
Το Περιοχή Σίχα (αγγλικά: Siha District σουαχίλι: Wilaya ya Siha), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region) της Τανζανίας. Η περιοχή καλύπτει έκταση 1.158 τ.χλμ.. Συνορεύει στα δυτικά με την Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region), στα ανατολικά με την Περιοχή Ρόμπο (Rombo District) και την Περιοχή Χάι (Hai District). Το δυτικό τμήμα του Όρους Κιλιμάντζαρο βρίσκεται εντός των ορίων της επαρχίας.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Περιοχή Σίχα (Siha District), ήταν 116.313 άτομα.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Από το 2012, η Επαρχία Σίχα (Siha District) διαιρείται διοικητικά σε 12 Τμήματα.
Τμήματα
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Κιλιμαντζάρο Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Μεταναστευτικές ροές
Η ανθρώπινη μετανάστευση είναι μία μετακίνηση προσώπων από ένα μέρος σε ένα άλλο με την πρόθεση να εγκατασταθούν προσωρινά ή μόνιμα στη νέα θέση. Η κίνηση γίνεται συνήθως σε μεγάλες αποστάσεις και από τη μία Χώρα στην άλλη, αν και είναι δυνατή η λεγόμενη εσωτερική μετανάστευση. Η μετανάστευση μπορεί να αφορά σε άτομα, οικογένειες ή μεγάλες ομάδες ατόμων. Η ανθρώπινη μετανάστευση είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που οφείλεται σε διάφορους λόγους.
Οι μετακινήσεις των νομαδικών πληθυσμών δεν θεωρούνται κανονικά ως ένα είδος μετανάστευσης, καθώς δεν υπάρχει κάποια πρόθεση εκ μέρους των νομάδων να εγκατασταθούν σε ένα μέρος, επειδή η κίνησή τους διατηρείται γενικά συνεχής. Φυσικά, ούτε η μετακίνηση των προσώπων λόγω τουρισμού ή προσκυνήματος είναι ένα είδος μετανάστευσης, διότι ούτε στην περίπτωση αυτή δεν συντρέχει η προϋπόθεση της εγκατάστασης στον τόπο προορισμού.
Η ανθρώπινη μετανάστευση συνεχίστηκε, κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, τόσο υπό τη μορφή εθελοντικής μετανάστευσης στο εσωτερικό μίας περιοχής ή μίας χώρας, όσο υπό τη μορφή ακούσιας ή αναγκαστικής μετανάστευσης. Αυτή η τελευταία αφορά ή αφορούσε στη δουλεία, την εμπορία ανθρώπων και την εθνοκάθαρση.
Η εγκατάσταση ή η είσοδος προσώπων σε έναν τόπο διαφορετικό από τον τόπο καταγωγής ονομάζεται μετανάστευση (προς έναν τόπο προορισμού), ενώ η μετακίνηση από τον τόπο προέλευσης προς άλλο προορισμό παίρνει το όνομα της μετανάστευσης (από την χώρα καταγωγής - στην Ελλάδα και για τα δύο είδη χρησιμοποιείται ο όρος "μετανάστευση").
Η διεθνής οργάνωση η οποία ασχολείται με τις μεταναστευτικές ροές είναι η Διεθνής Οργάνωση Μετανάστευσης, που ιδρύθηκε το 1951.
Σχετικά λήμματα
Κατηγορία:Ανθρώπινη μετανάστευση
Πύργος Ράντεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:Πύργοι
Άγιος Σάββας Πρέβεζας
Ο Άγιος Σάββας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Γαλατά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Θεσπρωτικού, του δήμου Ζηρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρέβεζας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Σάββας είναι πεδινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Πρεβέζης. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Ξηροποτάμου, πολύ κοντά και δυτικά του Γαλατά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 41 χλμ. περίπου Β. της Πρέβεζας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαλατά του νομού Πρεβέζης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαλατά και προσαρτήθηκε στον δήμο Θεσπρωτικού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θεσπρωτικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζηρού.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ζηρού Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας
Μάχη της Στενωπού
Η Μάχη της Στενωπού (وقعة الشعب Waqʿat al-Shʿib) έλαβε χώρα στο σημερινό πέρασμα Ταστακαράτσα (σημ. Ουζμπεκιστάν) μεταξύ ενός μεγάλου αραβικού στρατού του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών και του τουρκικού χαγανάτου των Τουργκές επί τρεις μέρες τον Ιούλιο του 731. Οι Τουργκές είχαν θέσει υπό πολιορκία την Σαμαρκάνδη, και ο άραβας διοικητής της, Σάουρα ιμπν αλ-Χουρ αλ-Αμπανί, έστειλε για βοήθεια στον πρόσφατα τοποθετημένο κυβερνήτη του Χορασάν, Τζουνάιντ ιμπν Αμπντ αρ-Ραχμάν αλ-Μουρί. Ο στρατός του Τζουνάιντ υπέστη επίθεση στο πέρασμα, και παρότι κατάφερε τελικά να απαγκιστρωθεί και να φτάσει στη Σαμαρκάνδη, υπέστη τρομακτικές απώλειες (περίπου 25.000 ως 30.000 άντρες), ενώ οι 12.000 του Σάουρα, που είχε διαταχθεί να επιτεθεί στους Τουργκές από τα νώτα για να βοηθήσει το κυρίως σώμα, σχεδόν εκμηδενίστηκαν. Η μάχη αυτή, για την οποία σώζεται μια από τις πιο λεπτομερείς περιγραφές ολόκληρης της περιόδου των Ομεϋαδών στην Ιστορία του ατ-Ταμπαρί, ανέκοψε και ανέστρεψε την ισλαμική επέκταση στην Κεντρική Ασία για μια δεκαετία.
Υπόβαθρο
Η περιοχή της Υπερωξειανής είχε κατακτηθεί από τους Μουσουλμάνους υπό τον Κουτάιμπα ιμπν Μουσλίμ κατά το χαλιφάτο του Ουαλίντ Α' (705-715), ως επακόλουθο της κατάκτησης της Περσίας και του Χορασάν στα μέσα του Ζ' αιώνα. Η αφοσίωση των γηγενών ιρανικής και τουρκικής καταγωγής πληθυσμών στους νέους επικυριάρχους τους όμως παρέμενε αμφίβολη, και ήδη το 719 έστειλαν πρεσβεία στους Κινέζους και τους υποτελείς σε αυτούς Τουργκές αιτούμενοι βοήθεια κατά των Μουσουλμάνων. Σε απάντηση, το 720 οι Τουργκές άρχισαν να εξαπολύουν επιθέσεις, και οι Σογδιανοί άρχισαν να εξεγείρονται κατά του Χαλιφάτου. Αυτές οι πρώτες εξεγέρσεις κατεστάλεισαν με βάναυσο τρόπο από τον Άραβα κυβερνήτη του Χορασάν, Σαΐντ ιμπν Αμρ αλ-Χαρασί, αλλά το 724 ο διάδοχός του, Μουσλίμ ιμπν Σαΐντ αλ-Κιλαμπί, υπέστη καταστροφή (η λεγόμενη «Ημέρα της Δίψας») όταν προσπάθησε να καταλάβει την Φεργάνα. Για τα επόμενα δυο χρόνια, οι Ομεϋάδες περιορίστηκαν στην άμυνα. Έγιναν κάποιες προσπάθειες να εξευμενιστούν και να προσεταιριστούν οι ντόπιοι πληθυσμοί, κυρίως με την κατάργηση της φορολόγησης των γηγενών προσήλυτων (mawali) στο Ισλάμ, αλλά αυτές ήταν διστακτικές και σύντομα αντιστράφηκαν. Οι αδέξιοι χειρισμοί από πλευράς των Αράβων συνέτειναν στην περαιτέρω αποξένωση των ντόπιων ελίτ. Το 728 μια μεγάλης έκτασης εξέγερση, σε συνδυασμό με εισβολή των Τουργκές, οδήγησε στην εγκατάλειψη του μεγαλύτερου μέρους της Υπερωξειανής, εκτός από την περιοχή γύρω από την Σαμαρκάνδη, από τις δυνάμεις του Χαλιφάτου.
Ελπίζοντας να αντιστρέψει την κατάσταση, στις αρχές του 730 ο χαλίφης Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (723-743) διόρισε ως νέο κυβερνήτη του Χορασάν τον πεπειραμένο Τζουνάιντ ιμπν Αμπντ αρ-Ραχμάν αλ-Μουρί, που μόλις είχε ολοκληρώσει την ειρήνευση του Σινδ (σημ. νότιο Πακιστάν). Η επισφαλής κατάσταση στην οποία βρισκόταν η νέα επαρχία του έγινε γρήγορα αντιληπτή στον Τζουνάιντ: ο προκάτοχός του, Ασράς ασ-Σουλαμί, είχε τον προηγούμενο χρόνο προωθηθεί ως την Μπουχάρα σε μια αιματηρή εκστρατεία, και όταν ο Τζουνάιντ πέρασε τον Ώξο με σκοπό να ενωθεί μαζί του, χρειάστηκε συνοδεία 7.000 ιππέων, και αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει την επίθεση των Τουργκές υπό τον χαγάνο τους. Αφού ενώθηκε με τον ασ-Σουλαμί και ανέλαβε την ηγεσία του στρατού, ο Τζουνάιντ κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να ανακτήσει την Μπουχάρα και το μεγαλύτερο μέρος της Σογδιανής, αφού οι Τουργκές αποτραβήχτηκαν βόρεια προς τη Σαμαρκάνδη. Ο αραβικός στρατός τους ακολούθησε και πέτυχε μια νίκη κοντά στην πόλη. Ο Τζουνάιντ τότε αποσύρθηκε με το στρατό του με σκοπό να διαχειμάσει στο Μερβ. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, εξεγέρσεις ξέσπασαν ακόμα και νότια του Όξου, στο Τοχαριστάν, που ως τότε είχε παραμείνει ήρεμο. Ο Τζουνάιντ αναγκάστηκε να μεταβεί στο Μπαλχ, από όπου διέσπειρε 28.000 άντρες σε διάφορες κατευθύνσεις για να καταστείλει την εξέγερση. Έτσι βρέθηκε σημαντικά αποδυναμωμένος όταν, στις αρχές του 731, οι Τουργκές έθεσαν υπό πολιορκία την Σαμαρκάνδη, ο διοικητής της οποίας, Σάουρα ιμπν αλ-Χουρ αλ-Αμπανί, έστειλε μηνύματα για βοήθεια. Παρά την αντίθετη γνώμη των πιο έμπειρων ντόπιων Αράβων ηγετών του στρατού, που τον συμβούλευσαν να περιμένει και να μην διασχίσει τον Ώξο με λιγότερους από 50.000 άντρες, ο Τζουνάιντ αποφάσισε να βαδίσει άμεσα για να βοηθήσει τη Σαμαρκάνδη.
Μάχη
Οι Τουργκές κρατούσαν την παλιά περσική Βασιλική Οδό που οδηγούσε από την Μπουχάρα ανατολικά προς τη Σαμαρκάνδη, και έτσι ο Τζουνάιντ αναγκάστηκε να οδηγήσει το στρατό του στην Κις, περίπου 70 χλμ νότια της Σαμαρκάνδης. Εκεί οι ανιχνευτές του τον ενημέρωσαν ότι οι Τουργκές είχαν στείλει αποσπάσματα να αχρηστεύσουν τις πηγές νερού κατά μήκος της πορείας του. Οι σύμβουλοί του πρότειναν να παρακάμψουν την οροσειρά Ζαραφσάν, που βρισκόταν μεταξύ της Κις και της Σαμαρκάνδης, από τα δυτικά, αλλά ένας από τους αξιωματικούς, ο αλ-Μουτζασσίρ ιμπν Μουζαχίμ ασ-Σουλαμί, προειδοποίησε ότι οι Τουργκές θα μπορούσαν πολύ εύκολα να βάλουν φωτιά στα ακαλλιέργητα λιβάδια κατά μήκος αυτής της διαδρομής. Αντί αυτού πρότεινε μια πιο άμεση προσέγγιση διαμέσω του απότομου αλλά σύντομου - περ. 2 χλμ σε μήκος - Περασματος Ταστακαράτσα, και τόνισε ότι έτσι πολύ πιθανόν να αιφνιδίαζαν τους Τουργκές. Ο Τζουνάιντ υιοθέτησε αυτή την πρόταση, και έστησε το στρατόπεδό του μπροστά στην είσοδο της στενωπού. Η απόφασή του αυτή αντιμετωπίστηκε με δυσαρέσκεια από το στρατό, ως επί το πλείστον Άραβες του Χορασάν που δυσπιστούσαν απέναντι στον "ξενόφερτο" Τζουνάιντ. Οι συνήθεις φυλετικές διαμάχες δεν άργησαν να κάνουν πάλι την εμφάνισή τους, και μερικοί άρχισαν να λιποτακτούν. Απτόητος, ο Τζουνάιντ προχώρησε με 28.000 άντρες. Τα επακόλουθα γεγονότα περιγράφονται με αρκετή λεπτομέρεια στην «Ιστορία των Προφητών και των Βασιλέων» του ατ-Ταμπαρί, που με τη σειρά του χρησιμοποίησε ως πηγή το έργο του ιστορικού Αμπού αλ-Χασάν αλ-Μανταϊνί, που έγραψε περίπου έναν αιώνα μετά τα γεγονότα αυτά.
Οι δυο στρατοί που αντιπαρατέθηκαν στο Πέρασμα Ταστακαράτσα αντιπροσώπευαν δυο διαφορετικές φιλοσοφίες. Οι στρατοί των Ομεϋαδών διέθεταν μεν αρκετό ιππικό, τόσο ελαφρύ όσο και βαρύ, βασίζονταν όμως κατά κόρον στο πεζικό, σε σημείο που το αραβικό ιππικό να περιορίζεται σε επιδρομές και αψιμαχίες κατά την έναρξη μιας μάχης, και μετά να αφιππεύει και να πολεμάει πεζή. Αυτό ήταν σε πλήρη αντίθεση με τους Τουργκές, οι οποίοι, ως τυπικός κεντροασιατικός νομαδικός λαός, βασίζονταν αποκλειστικά στο ιππικό. Η απαράμιλλη ιππική τους δεινότητα, ειδικά ως ιπποτοξότες, και η φυσική τους αντοχή τους έκαναν ιδιαίτερα επικίνδυνους αντιπάλους. Οι Τουργκές ήταν ειδήμονες σε ένα ρευστό και ευκίνητο τρόπο του μάχεσθαι, βασιζόμενου σε αντιπερισπασμούς, ενέδρες, και προσποιητές υποχωρήσεις, που τους έδινε το πάνω χέρι σε σχέση με τους πιο βραδυκίνητους Άραβες. Όπως σχολιάζει ο ιστορικός Hugh N. Kennedy, "όταν οι νομάδες [δηλ. οι Τουργκές] συμμάχησαν με τους ντόπιους ιρανούς ηγεμόνες, προσέφεραν την ίσως πιο σκληρή αντίστασοη που αντιμετώπισαν ποτέ οι πρώιμες ισλαμικές στρατιές."
Ενισχυμένοι με δυνάμεις των ηγεμόνων της Σογδιανής, της Σας (Τασκένδη), και της Φεργάνα, οι Τουργκές επιτέθηκαν στους Ομεϋάδες στη στενωπό, δυο μέρες αφού είχαν αφήσει την Κις (μια Παρασκευή), σε απόσταση περίπου έξι παρασάγγων (περ. 24 χλμ) από την Σαμαρκάνδη. Οι Τουργκές επιτέθηκαν όταν οι Άραβες σταμάτησαν για να γευματίσουν. Η αραβική εμπροσθοφυλακή, υπό τον Ουθμάν ιμπν Αμπντ Αλλάχ ιμπν ασ-Σιχχίρ, ανετράπη, αλλά ο Τζουνάιντ κατάφερε να παρατάξει βιαστικά το κυρίως σώμα του στρατού του, τοποθετώντας τις δυνάμεις του κατά φυλές, με τους Ταμίμ και τους Αζντ στα δεξιά, και τους Ραμπία στα αριστερά. Οι Άραβες βιαστικά ανέγειραν αναχώματα μπροστά τους, και η αρχική επίθεση των Τουργκές, ενάντια στο αραβικό δεξιό, αποκρούστηκε. Ο Τζουνάιντ, που αρχικά βρισκόταν στη μέση της αραβικής παράταξης για να επιβλέπει τη μάχη, τότε ενώθηκε με τους Αζντ, που τον υποδέχτηκαν με απροκάλυπτη εχθρότητα: ο σημαιοφόρος τους φέρεται να του είπε ότι "Εάν νικήσουμε, θα είναι προς δικό σου όφελος. Εάν χαθούμε, εσύ δεν θα μας θρηνήσεις. Μα την ζωή μου, αν νικήσουμε και εγώ επιβιώσω, δεν θα σου απευθύνω ούτε λέξη." Ενδεικτικό της σφοδρότητας της μάχης είναι ότι σύμφωνα με τον ατ-Ταμπαρί, τόσο αυτός όσο και δεκαεφτά άλλοι που τον διαδέχτηκαν διαδοχικά ως σημαιοφόροι έπεσαν στη συνέχεια. Οι Άραβες αρχικά συγκρούστηκαν με τους Τουργκές έφιπποι, αλλά καθώς αυξάνονταν οι απώλειές τους, ο κήρυκας του Τζουνάιντ τους διέταξε να αφιππεύσουν και να σκύψουν πίσω από τα αναχώματα, σχηματίζοντας ένα φράχτη από δόρατα. Η κίνηση αυτή επέτρεψε στους μουσουλμάνους να κρατήσουν τις θέσεις τους. Εν τέλει και οι δυο πλευρές απόκαμαν και η μάχη σταμάτησε για εκείνη την ημέρα. Οι πιο βαριές απώλειες για τους Άραβες ήταν μεταξύ αυτών που έμειναν πίσω και αποχωρίστηκαν από το κυρίως σώμα, καθώς και τις αποσκευές του στρατού, που υπό τον Αμπντ Αλλάχ ιμπν Μουαμμάρ ιμπν Σουμάιρ αλ-Γιασκουρί είχαν μείνει κοντά στην Κις: οι Τουργκές τους επιτέθηκαν και τους εξολόθρευσαν σχεδόν όλους.
Την επόμενη μέρα, οι Τουργκές ανανέωσαν την επίθεσή τους κατά των Αράβων, αλλά αποκρούστηκαν και πάλι. Κάθε φορά που οι αντίπαλοί τους πλησίαζαν, οι Άραβες εξαπέλυαν δυναμικές αντεπιθέσεις, ώσπου στο τέλος ο χαγάνος διέταξε τους άντρες του να πολιροκήσουν το αραβικό στρατόπεδο, αντί να του επιτίθενται. Έχοντας αντέξει μπροστά στην αρχική έφοδο, ο Τζουνάιντ έστειλε αγγελιοφόρους στον Σάουρα στη Σαμαρκάνδη με διαταγές να εξαπολύσει επίθεση για αντιπερισπασμό στα νώτα των Τουργκές. Ο Σάουρα και οι άντρες του δίστασαν αρχικά, αφού μια τέτοια έξοδος ήταν ξεκάθαρα αποστολή αυτοκτονίας, αλλά οι απειλές του Τζουνάιντ ανάγκασαν τον Σάουρα να συμμορφωθεί. Αφήνοντας πίσω του μια μικρή φρουρά, ο Σάουρα εξήλθε της Σαμαρκάνδης με τους 12.000 άντρες του, και διασχίζοντας την οροσειρά με τη βοήθεια ενός ντόπιου οδηγού κατάφερε να πλησιάσει σε απόσταση μόλις ενός παρασάγγη (περ. 5-6 χλμ) από το στρατό του Τζουνάιντ. Σε αυτό το σημείο όμως τους σταμάτησαν οι Τουργκές, οι οποίοι, ακολουθώντας τη συμβουλή του Γουράκ, του Σογδιανού βασιλιά της Σαμαρκάνδης, έβαλαν φωτιά στα ξηρά χόρτα των λιβαδιών. Οι υπαρχηγοί του Σάουρα πρότειναν να αντιπαρατεθούν στους Τουργκές ως φάλαγγα πεζικού, προελαύνοντας αργά πίσω από ένα φράχτη από δόρατα (δηλ. η κλασική τακτική των Ομεϋαδών κατά ιππικού ), αλλά ο Σάουρα, που γνώριζε ότι οι άντρες του ήταν κουρασμένοι και στα όρια της απόγνωσης, προτίμησε να διατάξει μια επίθεση ιππικού κατά των Τουργκές, με την ελπίδα να διασπάσει τον κλοιό τους με τουλάχιστον ένα μέρος της δύναμής του και να ενωθεί με τον Τζουνάιντ. Οι άντρες του Τζουνάιντ, "τρελαμένοι από τη ζέστη και τη δίψα", κατά την περιγραφή του H. A. R. Gibb, όρμησαν στους Τουργκές και κατάφεραν να διασπάσουν το μέτωπό τους, αλλά σύντομα οι μάχη εκφυλίστηκε σε γενική σύγχυση, με τις δυο πλευρές να εμποδίζονται εξίσου από τον καπνό, τη σκόνη, και τις φλόγες. Τελικά ο αραβικός στρατός έχασε τη συνοχή του, σκόρπισε και καταστράφηκε τμηματικά από το ιππικό των Τουργκές. Μόλις χίλιοι από τους άντρες του Σάουρα διέφυγαν ζωντανοί.
Ο Τζουνάιντ εκμεταλλεύτηκε τον αντιπερισπασμό και κατάφερε να διασπάσει τον εχθρικό κλοιό προς τη Σαμαρκάνδη. Μόλις βγήκαν από τη στενωπό όμως, οι αξιωματικοί του τον έπεισαν να καταυλίσουν επιτόπου και να διανυκτερεύσουν εκεί, αντί να επιχειρήσουν φτάσουνε στην πόλη. Η συμβουλή αυτή πιθανότατα έσωσε τον στρατό, αφού οι Τουργκές σύντομα τους πρόφτασαν, και αν είχαν πετύχει τους Άραβες σε ανοικτό πεδίο θα τους είχαν εξολοθρεύσει. Ακόμα κι έτσι, η οχύρωση του στρατοπέδου δεν είχε ολοκληρωθεί την επόμενη μέρα, όταν οι Τουργκές επανέλαβαν την επίθεσή τους. Οι Άραβες βρέθηκαν τότε σε τέτοιο κίνδυνο που ο Τζουνάιντ πρόσφερε να ελευθερώσει τους δούλους του στρατού, εάν πολεμούσαν. Πολλοί ανταποκρίθηκαν, φορώντας τα υποσάγματα των αλόγων για θώρακα. Οι επιθέσεις των Τουργκές αποκρούστηκαν, και τελικά ο αραβικός στρατός, μετά από σχεδόν τρεις μέρες μάχης, κατάφερε να φτάσει στη Σαμαρκάνδη.
Επακόλουθα και επιπτώσεις
Ο Τζουνάιντ παρέμεινε στη Σαμαρκάνδη για περίπου τέσσερις μήνες, μέχρι τον Οκτώβρη του 731, επιτρέποντας στο στρατό του να ξεκουραστεί. Εν τω μεταξύ οι Τουργκές κατευθύνθηκαν προς τη Μπουχάρα, την οποία πολιόρκησαν. Ο Τζουνάιντ αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει, και κατάφερε να πετύχει μερικές επιτυχίες στις αρχές του Νοέμβρη και να άρει την πολιορκία της Μπουχάρα, στην οποία εισήλθε ανήμερα της γιορτής του Μεχρεγκάν. Αφήνοντας μια μάλλον συμβολική φρουρά 800 ανδρών στη Σαμαρκάνδη, ο Τζουνάιντ επέστρεψε στη Μερβ. Μόλις όμως οι Τουργκές αποχώρησαν βόρεια για το χειμώνα, εκκένωσε την πόλη από τους Μουσουλμάνους κατοίκους της.
Παρότι η Σαμαρκάνδη σώθηκε και ο αραβικός στρατός απέφυγε την ολοκληρωτική καταστροφή, η μάχη της Στενωπού "δεν ήταν ολότελα μια αραβική νίκη", σύμφωνα με τον M. A. Shaban. Σύμφωνα δε με τον Khalid Yahya Blankinship, ήταν "στην καλύτερη περίπτωση μια Πύρρειος νίκη", λόγω των υψηλών απωλειών που υπέστησαν οι Μουσουλμάνοι. Τωόντι οι πηγές φέρουν τόσο τον Τζουνάιντ όσο και τον χαλίφη Ισάμ να συγκρίνουν δημόσια τη μάχη με την καταστροφική ήττα που είχαν υποστεί οι Άραβες τον προηγούμενο χρόνο από τους Χαζάρους στη Μάχη του Μαρτζ Αρνταμπίλ. Ο ιστορικός του Ι' αιώνα Ιμπν Αθάμ αλ-Κούφι τοποθετεί τις μουσουλμανικές απώλειες σε τουλάχιστον 20.000 από ένα σύνολο 43.000 ή 48.000 ανδρών, ενώ σύγχρονοι των γεγονότων ποιητές ανεβάζουν τον αριθμό των απωλειών στις 50.000. Με βάση τον αριθμό των ενισχύσεων που στάλθηκαν στο Χορασάν μετά τη μάχη, ο Blankinship υπολογίζει τους Άραβες νεκρούς σε μεταξύ 25.000 και 30.000. Οι Τουργκές επίσης υπέστησαν βαριές απώλειες, με τον Ιμπν Αθάμ να δίνει τον, αδύνατο να εξακριβωθεί, αριθμό των 10.000 και πλέον νεκρών, αλλά οι αραβικές απώλειες οδήγησαν σε ταχεία μείωση της ισλαμικής ισχύος στην Κεντρική Ασία. Ο Τζουνάιντ παρέμεινε μεν ως κυβερνήτης στο Χορασάν μέχρι το θάνατό του στις αρχές του 734, μέχρι τότε όμως οι Άραβες είχαν χάσει έλεγχο όλων των εδαφών βορείως του Ώξου εκτός από τη Μπουχάρα, την Κις, και την περιοχή του ασ-Σαγανιάν.
Τα γεγονότα της Μάχης της Στενωπού ενίσχυσαν την προϊούσα δυσαρέσκεια των Αράβων του Χορασάν με το κα0εστώς των Ομεϋαδών και τους εκπροσώπους του, όπως φάνηκε στα λόγια του σημαιοφόρου των Αζντ προς τον Τζουνάιντ. Ο ατ-Ταμπαρί επιπλέον αναφέρει τα λόγια ενός άλλου Χορασανίτη Άραβα (αν και πιθανώς να αποτελούν ύστερη προσθήκη) πριν από τη μάχη: "Προλέγεται εδώ και καιρό ότι ορισμένοι από τους στρατιώτες του Χορασάν θα πέθαιναν στα χέρια ενός τρυφηλού άντρα από τους Κάις. Τώρα φοβόμαστε ότι εσύ είσαι αυτός." Σύμφωνα με τον Blankinship, αυτές οι αναφορές, καθώς και διάφορα σωζόμενα ποιήματα που κακολογούν τον Τζουνάιντ, αποτελούν εύγλωττο τεκμήριο της απόγνωσης των Χορασανιτών, που "αναγκάζονταν να συμμετάσχουν σε συνεχείς, ατελέσφορες εκστρατείες προς όφελος ματαιόδοξων στρατηγών σε ένα από τα χειρότερα μέτωπα του Χαλιφάτου, από μια κεντρική εξουσία της οποίας ο συριακός στρατός, που τύγχανε ειδικής εύνοιας, δεν είχε μέχρι τότε, κατά την άποψη των Χορασανιτών, αντιμετωπίσει όμοιες κακουχίες". Ο Blankinship παρατηρεί ότι "μετά από την Ημέρα της Στενωπού, πολλά φυλετικά ονόματα των Χορασανιτών παύουν να εμφανίζονται στον στρατό του Χορασάν, οδηγώντας στην υπόθεση ότι είτε είχαν εξολοθρευτεί είτε ότι οι άντρες τους έπαψαν να μάχονται. Ορισμένα τμήματα Χορασανιτών παραμένουν σε υπηρεσία, φυσικά, αλλά πλέον παράλληλα με συριακά στρατεύματα. Έτσι φαίνεται, ιδιαίτερα λόγω της έμφασης που δίνει στο σημείο αυτό ο ατ-Ταμπαρί, ότι η Ημέρα της Στενωπού ήταν ένα σημείο καμπής στον πόλεμο με τους Τούρκους, τουλάχιστον όσον αφορά τους Χορασανίτες". Το επακόλουθο διάστημα ήταν ταραγμένο για το Χορασάν, με εξεγέρσεις όπως αυτή του αλ-Χαρίθ ιμπν Σουράιτζ και αναταραχές κατά των Ομεϋαδών ανάμεσα στους Χορασανίτες Άραβες, πράγμα που ανάγκασε τον χαλίφη να στείλει στο Χορασάν 20.000 πιστούς Σύρους στρατιώτες επιπλέον των 20.000 Ιρακινών που είχαν σταλεί αμέσως μετά τη Στενωπό. Μόλις το 739-741, μετά την κατάρρευση του χαγανάτου των Τουργκές ύστερα από τον φόνο του χαγάνου Σουλούκ, κατάφερε ο νέος κυβερνήτης του Χορασάν, Νασρ ιμπν Σαγιάρ, να αποκαταστήσει τον έλεγχο του Χαλιφάτου στην Υπερωξειανή, επεκτείνοντας την εξουσία των Μουσουλμάνων και πάλι μέχρι τη Σαμαρκάνδη.
Ταυτόχρονα όμως, μετά από τις απώλειες που υπέστη στη Στενωπό, στο Αρνταμπίλ, και σε άλλες παρόμοιες στρατιωτικές καταστροφές, η ανάγκη να ενισχύσει τα δοκιμαζόμενα σύνορά του εξάντλησε τις στρατιωτικές και οικονομικές δυνάμεις του Χαλιφάτου. Ιδιαίτερα ο ισχυρός συριακός στρατός, ο βασικός πυλώνας της εξουσίας των Ομεϋαδών, βρέθηκε να κατακερματίζεται για να ενισχυθούν οι πλέον μακρινές επαρχίες. Σε μικρό χρονικό διάστημα, αυτή η αποδυνάμωση του συριακού στρατού θα αποτελούσε έναν μείζονα παράγοντα στην πτώση της Δυναστείας των Ομεϋαδών κατά τον εμφύλιο της δεκαετίας του 740 και την Επανάσταση των Αββασιδών που τον ακολούθησε.
Πηγές
Κατηγορία:8ος αιώνας Στενωπός Κατηγορία:Ιστορία του Ουζμπεκιστάν
Εκστρατεία κατά της διαφθοράς στη Ρωσία
Η εκστρατεία κατά της διαφθοράς στη Ρωσία είναι μια συνεχής προσπάθεια της ρωσικής κυβέρνησης για τον περιορισμό της διαφθοράς, η οποία έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα της Ρωσίας. Στα βασικούς νόμους της εκστρατείας περιλαμβάνονται το Εθνικό Σχέδιο Καταπολέμησης της Διαφθοράς, το οποίο εισήχθη από τον Πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ το 2009 και η Εθνική Στρατηγική κατά της Διαφθοράς, που εισήχθη το 2010. Η κεντρική οργάνωση της εκστρατείας είναι το Συμβούλιο Καταπολέμησης της Διαφθοράς, που ιδρύθηκε το 2008. Ο Μεντβέντεφ έχει καταστήσει την καταπολέμηση της διαφθοράς μία από τις κορυφαίες ατζέντες της προεδρίας του. Σύμφωνα με την Διεθνής Διαφάνεια, η θέση της Ρωσίας στον Δείκτη Αντίληψης για τη Διαφθορά έχει βελτιωθεί χάρη στην εκστρατεία κατά της διαφθοράς.
Ιστορικό
Η καταπολέμηση της διαφθοράς ήταν ένας από τους βασικούς τομείς της προεδρίας του Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Στις 19 Μαΐου 2008, ο Μεντβέντεφ υπέγραψε διάταγμα για μέτρα καταπολέμησης της διαφθοράς, το οποίο περιελάμβανε τη δημιουργία ενός Συμβουλίου για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Στην πρώτη σύνοδο του Συμβουλίου στις 30 Σεπτεμβρίου 2008, ο Μεντβέντεφ ανέφερε:
Σχέδιο κατά της διαφθοράς
Τον Ιούλιο του 2008, το Εθνικό Σχέδιο Καταπολέμησης της Διαφθοράς του Μεντβέντεφ δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα Rossiyskaya Gazeta. Πρότεινε μέτρα που αποσκοπούν στο να καταστούν αυστηρότερες οι κυρώσεις για διαφθορά, όπως η νομοθεσία για τον αποκλεισμό κρατικών και δημοτικών υπαλλήλων που διαπράττουν δευτερεύοντα αδικήματα διαφθοράς και την υποχρεώση των υπαλλήλων να αναφέρουν περιπτώσεις διαφθοράς. Το σχέδιο έδινε την εντολή στην κυβέρνηση να προετοιμάσει την νομοθεσία κατά της διαφθοράς βάσει αυτών των προτάσεων. Το νομοσχέδιο που ακολούθησε, με την ονομασία On Corruption Counteraction, ψηφίστηκε ως νόμος στις 25 Δεκεμβρίου 2008. Σύμφωνα με τον καθηγητή Ρίτσαρντ Σάκβα: «Η Ρωσία επιτέλους είχε σοβαρή, αν ήταν ελαττωματική, νομοθεσία κατά της διαφθοράς, η οποία στο πλαίσιο της ήταν ένα αρκετό επίτευγμα, αν και τα προκαταρκτικά αποτελέσματα ήταν λιγοστά».
Στρατηγική κατά της διαφθοράς
Στις 13 Απριλίου 2010, ο Μεντβέντεφ υπέγραψε το προεδρικό διάταγμα αριθ. 460 το οποίο εισήγαγε την Εθνική Στρατηγική κατά της Διαφθοράς, μια μεσοπρόθεσμη κυβερνητική πολιτική, η οποία ενημερώνεται κάθε δύο χρόνια. Η νέα στρατηγική αποκαλεί τη διαφθορά «συστηματική απειλή» για τη χώρα και τονίζει την ανάγκη να εμπλακεί το κοινό στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Η στρατηγική προβλέπει αύξηση των προστίμων για διαφθορά, μεγαλύτερη δημόσια εποπτεία των κρατικών προϋπολογισμών και κοινωνιολογική έρευνα. Ο επικεφαλής της προεδρικής διοίκησης Σεργκέι Ναρύσκιν έδωσε στον Μεντβέντεφ ετήσιες ενημερώσεις σχετικά με την πρόοδο όσον αφορά τη στρατηγική. Σύμφωνα με τον Γκεόργκι Σατόροφ, πρόεδρο του Indemthink tank, η εισαγωγή της νέας στρατηγικής «πιθανότατα αντικατόπτριζε την απογοήτευση του Μεντβέντεφ με το γεγονός ότι το σχέδιο του 2008 είχε ελάχιστο αποτέλεσμα».
Περαιτέρω μέτρα
Τον Ιανουάριο του 2011, ο Πρόεδρος Μεντβέντεφ παραδέχτηκε ότι η κυβέρνηση είχε μέχρι στιγμής αποτύχει στα μέτρα κατά της διαφθοράς.
Στις 4 Μαΐου 2011, ο Μεντβέντεφ συνέχισε τις προσπάθειές του για την καταπολέμηση της διαφθοράς υπογράφοντας τον Ομοσπονδιακό Νόμο περί Τροποποιήσεων στον Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Διοικητικών Αδικημάτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας για τη Βελτίωση της Κρατικής Διαχείρισης της Διαφθοράς. Ο νόμος αύξησε τα πρόστιμα για διαφθορά έως και 100 φορές το ποσό της δωροδοκίας που δόθηκε ή ελήφθη, με το μέγιστο πρόστιμο να είναι 500 εκατομμύρια ρούβλια (18,3 εκατομμύρια δολάρια).
Επιπτώσεις
Η βαθμολόγηση της Ρωσίας στον Δείκτη Αντιλήψεων Διαφθοράς αυξήθηκε από 2,1 το 2008 σε 2,2 το 2009, το οποίο «θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως μια ελαφρώς θετική απάντηση στο πακέτο νομοθεσίας κατά της διαφθοράς που υιοθετήθηκε πρόσφατα και προώθησε ο πρόεδρος Μεντβέντεφ και πέρασε από τη Κρατική Δούμα τον Δεκέμβριο του 2008», σύμφωνα με την έκθεση CPI 2009 Regional Transparency International.
Το 2011, η θέση της Ρωσίας στον Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς βελτιώθηκε κατά 11 θέσεις. Σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια, η βελτίωση ήταν αποτέλεσμα της επιτυχούς εφαρμογής της εκστρατείας κατά της διαφθοράς του Προέδρου Μεντβέντεφ. Ο οργανισμός τόνισε ιδιαίτερα την εφαρμογή της νομοθεσίας κατά της δωροδοκίας και την υπογραφή της σύμβασης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης για την καταπολέμηση της δωροδοκίας ως μέτρα καταπολέμησης της διαφθοράς που φαίνεται να λειτουργούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαφθορά
Πολιτιστική Κληρονομιά της Σερβίας
Η Πολιτιστική Κληρονομιά της Σερβίας (σερβικά: Културна добра Србийе) αντιπροσωπεύει το σύνολο της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς στη Σερβία (συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου), όπως ορίζεται από το νόμο της Σερβίας για τα πολιτιστικά αγαθά. Μερικά από τα μνημεία εθνικής κληρονομιάς στη Σερβία είναι επίσης μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Ταξινόμηση
Η πολιτιστική κληρονομιά της Σερβίας ταξινομείται και κατηγοριοποιείται από τη νομοθεσία της χώρας. Μεταξύ άλλων, χωρίζεται σε δύο κύριες ομάδες, με την πρώτη από τις οποίες να περιλαμβάνει την υλική πολιτιστική κληρονομιά (όπως έργα τέχνης, ιστορικά μνημεία, αρχαιολογικούς χώρους, εξέχοντα αρχιτεκτονικά κτίρια, αρχειακά και μουσειακά αντικείμενα, παλιά και σπάνια βιβλία, πολιτιστικά τοπία) και η δεύτερη να περιλαμβάνει την άυλη πολιτιστική κληρονομιά (όπως λαογραφία, παραδόσεις, γλώσσα, γνώση).
Η υλική πολιτιστική κληρονομιά ταξινομείται περαιτέρω σε ακίνητη και κινητή. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία, ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους, πολιτιστικά και ιστορικά τοπία. Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει έργα τέχνης, αρχειακά και μουσειακά αντικείμενα, παλιά και σπάνια βιβλία κλπ.
Προστασία
Η διατήρηση και προστασία των χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς στη Σερβία βρίσκεται υπό την ευθύνη του Εθνικού Ινστιτούτου Προστασίας Πολιτιστικών Μνημείων. Το Ινστιτούτο διαθέτει και επεξεργάζεται το λεγόμενο «Κεντρικό Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς». Το μητρώο απαριθμεί επί τους παρόντος 2.458 περιοχές πολιτιστικής κληρονομιάς που χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: πολιτιστικά μνημεία, αρχαιολογικοί χώροι, ιστορικά ορόσημα και χωροταξικές πολιτιστικές-ιστορικές μονάδες. 200 από τα παραπάνω ταξινομούνται ως «εξαιρετικής σημασίας» και, ως εκ τούτου, έχουν δικαίωμα υψηλότερου επιπέδου προστασίας. Επιπλέον 582 ταξινομούνται ως «μεγάλης σημασίας», ενώ τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται ως «αταξινόμητα».
Πολιτιστική Κληρονομιά Εξαιρετικής Σημασίας
Οι χώροι αυτοί απολαμβάνουν το υψηλότερο επίπεδο κρατικής προστασίας, όπως ορίζεται από την νομοθεσία. Ένα μνημείο για να περιλαμβάνεται στη λίστα, πρέπει να πληρεί τουλάχιστον μία από τις ακόλουθες ιδιότητες:
Κρατική Λειτουργία
Με τον όρο κρατική λειτουργία, εννοεί κανείς, νομικά και κατά την ευρύτερη έννοια του όρου, τη δραστηριότητα που ασκείται από ένα υποκείμενο όχι στο πλαίσιο του ατομικού του συμφέροντος, αλλά στο πλαίσιο του συμφέροντος της κοινότητας (δημόσιο συμφέρον).
Ορισμός με την ευρεία έννοια
Με αυτή την έννοια, κρατικές λειτουργίες, συνιστούν οι τρεις κλασσικές λειτουργίες του κράτους: η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική στις οποίες ορισμένοι προσθέτουν τη λειτουργία της πολιτικής διοίκησης (ή της κυβέρνησης). Στο κράτος δικαίου τέτοιου είδους λειτουργίες που αποδίδονται σε τρεις διαφορετικές εξουσίες του κράτους, εννοώντας εκείνα τα όργανα ή τα σύνολα διακριτών και ανεξάρτητων από τις άλλες εξουσίες οργάνων: την τυποποίηση της νομοθετικής εξουσίας, τη διοίκηση της εκτελεστικής εξουσίας και τη δικαιοδοσία της δικαστικής εξουσίας (η αρχή του διάκρισης των εξουσιών). Επιπλέον, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία, μπορούν να ασκήσουν μόνο την ισχύ που τους ανατίθενται από τους κανονισμούς, ισχύ βασικά γενική και αφηρημένη, την οποία θέτει η νομοθετική εξουσία και οφείλουν να την ασκούν σε συμμόρφωση με τους κανονισμούς αυτούς (αρχή της νομιμότητας).
Ορισμοί υπό την στενή έννοια
Μερικές φορές ο όρος κρατική λειτουργία χρησιμοποιείται για να αναφερθεί κανείς μόνο στην διοικητική λειτουργία, η οποία συνίσταται στην δραστηριότητα που περιστρέφεται γύρω από τα κοινοτικά συμφέροντα, προκαθορισμένη για την χάραξη πολιτικής, με σεβασμό προς την αρχή της νομιμότητας. Δεδομένου ότι αυτή η δραστηριότητα δεν είναι ελεύθερη προθέσεων, η κρατική λειτουργία, υπό αυτή την έννοια, βρίσκεται σε αντίθεση με την ατομική αυτονομία.
Υπό διαφορετική έννοια, και πάλι περιορισμένη, αναφέρεται κανείς στην κρατική λειτουργία η οποία σχετίζεται με τις δραστηριότητες εκείνες, που διακρίνονται για την άσκηση επιτακτικών εξουσιών, δηλαδή δημόσιες εξουσίες, μέσω της υιοθέτησης μέτρων, εκ μέρους δημόσιων φορέων (κράτος και δημόσιες οντότητες), μέσω των οργάνων τους, ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, εκ μέρους από φορείς του ιδιωτικού τομέα (πρόκειται, σε αυτή την τελευταία περίπτωση, για την ιδιωτική άσκηση της κρατικής λειτουργίας). Στο πλαίσιο της δημόσιας διοίκησης νοούμενης ως κρατικής λειτουργίας αντιτίθενται οι δημόσιες υπηρεσίες, δηλαδή εκείνες οι δραστηριότητες, οι οποίες δεν χαρακτηρίζεται από την άσκηση κρατικής εξουσίας, αποβλέποντας στην παροχή υπηρεσιών δημοσίου συμφέροντος.
Τέλος, μερικές φορές, χρησιμοποιείται ο όρος συλλογική κρατική λειτουργία, για να αναφερθεί κανείς στο σύνολο των δημοσίων γραφειοκρατικών λειτουργών, ή στην Ιταλία, όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι δε διέπονται από διαφορετικό από τους υπόλοιπους εργαζόμενους καθεστώς, στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων.
Σχετικά Λήμματα
Κατηγορία:Διοικητικό Δίκαιο Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση
Use Your Illusion
Το Use Your Illusion μπορεί να αναφέρεται σε διάφορες κυκλοφορίες του αμερικανικού hard rock συκγροτήματος Guns N' Roses:
Χριστόφορος της Βυρτεμβέργης
Ο Χριστόφορος, γερμ. Christoph (12 Μαΐου 1515 - 28 Δεκεμβρίου 1568) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης (1550-1568).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ούλριχ δούκα της Βυρτεμβέργης και της Σαβίνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας.
Το 1568 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών. Οκτώ μήνες πριν είχε αποβιώσει ο πρωτότοκος γιος του Έμπερχαρτ, έτσι τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Λουδοβίκος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1544 την Άννα-Μαρία των Χοεντσόλερν, κόρη του Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Περιοχή Ρόμπο
Η Περιοχή Ρόμπο (Αγγλικά: Rombo District Σουαχίλι: Wilaya ya Rombo), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την Κένυα, δυτικά με την Περιοχή Σίχα (Siha District) και Περιοχή Χάι (Hai District) και νότια από την Αγροτική Περιοχή Μόσι (Moshi Rural District).
Η Επαρχία Ρόμπο (Rombo District), περιέχει ένα μεγάλο τμήμα του Εθνικού Πάρκου Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro National Park).
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2012, η Περιοχή Ρόμπο (Rombo District) είχε πληθυσμό 260.963 κατοίκους.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Κιλιμαντζάρο Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ (αποσαφήνιση)
Το όνομα Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ φέρουν συνολικά οκτώ μουσικοί, μέλη της οικογένειας Μπαχ:
Αλεκσάνταρ Ράνκοβιτς
Πρώτα χρόνια
Ο Ράνκοβιτς γεννήθηκε στο χωριό Ντράζεβατς κοντά στο Ομπρένοβατς στο Βασίλειο της Σερβίας. Γεννημένος σε φτωχή οικογένεια, ο Ράνκοβιτς έχασε τον πατέρα του σε νεαρή ηλικία. Παρακολούθησε το γυμνάσιο στην πατρίδα του. Πήγε στο Βελιγράδι για να εργαστεί και να ενταχθεί στο εργατικό κίνημα. Επίσης επηρεάστηκε από τους συναδέλφους του, που, όταν απαγορεύτηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα, έφεραν μαζί τους κομμουνιστικά περιοδικά και λογοτεχνία, που διάβαζε ο Ράνκοβιτς. Στην ηλικία των 15 ετών εντάχθηκε στο συνδικάτο. Το 1927 συναντήθηκε με τη μελλοντική σύζυγό του Αντζα και ένα χρόνο αργότερα εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας. Σύντομα ονομάστηκε Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Κομμουνιστών της Νεολαίας της Γιουγκοσλαβίας (SKOJ) στο Βελιγράδι.
Προπολεμική δράση
Το 1928, όταν έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Ράνκοβιτς ονομάστηκε Γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής της SKOJ της Σερβίας. Η Δικτατορία της 6ης Ιανουαρίου δεν επηρέασε την πολιτική του δραστηριότητα. Ως αρχηγός της Περιφερειακής Επιτροπής της SKOJ δημοσίευσε ένα φυλλάδιο που διανεμήθηκε στο Βελιγράδι και στο Ζέμουν. Κατά την εκτύπωση των φυλλαδίων ένας από τους συνεργάτες του συνελήφθη και σύντομα ο Ράνκοβιτς εντοπίστηκε από την αστυνομία και συνελήφθη στο Βελιγράδι σε ένα παράνομο διαμέρισμα.
Η δίκη του Ράνκοβιτς ήταν μια από τις πρώτες μετά την κήρυξη της δικτατορίας από τον Βασιλιά Αλέξανδρο. Καταδικάστηκε για 6 χρόνια και εξέτισε την ποινή του στις φυλακές της Σρέμσκα Μιτρόβιτσα και της Λεπόγκλαβα. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του διέδωσε το πρόγραμμα των κομμουνιστών μεταξύ των νεότερων κρατουμένων. Στις φυλακές οργάνωσε επιθέσεις των πολιτικών κρατούμενων εναντίον των αστυνομικών. Αποφυλακίστηκε το 1935 και στη συνέχεια κατατάχτηκε στον στρατό. Μετά τη στρατιωτική θητεία εργάστηκε για το εργατικό κίνημα στο Βελιγράδι. Μέσα από τα συνδικάτα αναβίωσε τη δραστηριότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1936 έγινε μέλος της Περιφερειακής Επιτροπής της Σερβίας και το 1937 μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Τον Ιανουάριο του 1939 άρχισε να δρα παράνομα με την κωδική ονομασία "Mάρκο". Τον Μάιο του 1939 ο Ράνκοβιτς συμμετείχε στις διαβουλεύσεις των Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας της Ντράβα Μπανόβινα (σημερινή Σλοβενία) στη Σμάρνα Γκόρα και αργότερα στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΓ στο Ζάγκρεμπ.
Πόλεμος και μετά
Ο Ράνκοβιτς ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου από το 1940. Συνελήφθη και βασανίστηκε από τη Γερμανική Γκεστάπο το 1941, αλλά αργότερα διασώθηκε με μια παράτολμη επιδρομή των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Η σύζυγός και η μητέρα του σκοτώθηκαν από την Γκεστάπο κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Ράνκοβιτς υπηρέτησε στο Ανώτατο Επιτελείο καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ονομάστηκε "Ήρωας του Λαού" για τις υπηρεσίες του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τον Μάιο του 1944 ο Ράνκοβιτς δημιούργησε την OZNA, την υπηρεσία ασφαλείας των Παρτιζάνων. Μετά τον πόλεμο έγινε υπουργός εσωτερικών και αρχηγός της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών UDBA, που είχε αντικαταστήσει την OZNA.