Γαβριήλ_Σεβήρος
Η εκλογή του Σεβήρου σε Μητροπολίτη Φιλαδελφείας
Στις 18 Ιουλίου 1577 χειροτονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μητροπολίτης Φιλαδελφείας από τον Ιερεμία Β΄ Τρανό. Για τον Διοκαισάρειας Αρίσταρχο η χειροτονία του Γαβριήλ από τον Ιερεμία ήταν αποτέλεσμα της εκτίμησης των προσωπικών αρετών και των υπηρεσιών του στην Ορθοδοξία, κι όχι προϊόν ισχυρής προστασίας εκ μέρους του πλούσιου Κρήτα εμπόρου Leoninus. Ο πλούσιος κρητικός έμπορος Leoninus που δρούσε στον Γαλατά ζήτησε να σταλεί στην Κρήτη ορθόδοξος μητροπολίτης και γι' αυτό σύμφωνα με τον Μανούσο Μανούσακα κλήθηκε ο Σεβήρος στην Κωνσταντινούπολη. Πράγματι τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς μετέβη στην Κρήτη και όχι στην εν Φιλαδελφεία έδρα του. Επειδή όμως οι Βενετοί απαγόρευαν την παραμονή στην Κρήτη ορθόδοξων αρχιερέων, δεν θα αποκαλύψει τον πραγματικό σκοπό της εκεί μετάβασής του. Τελικά επέστρεψε στη Βενετία αφού τον πήρε μαζί του ο Γενικός Προνοητής Κρήτης Τζιάκομο Φοσκαρίνι με τη λήξη της θητείας του, περί τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1577. Στη Βενετία ζήτησε από το Συμβούλιο των Δέκα να επανέλθει στην Κρήτη με σκοπό την ενίσχυση του πληθυσμού και δύο άγαμων αδελφών του. Το αίτημα αυτό υποβλήθηκε πριν από τον Απρίλιο του 1578. Το Συμβούλιο των Δέκα με απόφαση που έλαβε τον Αύγουστο του 1578 απέρριψε το αίτημα του Σεβήρου για λόγους πολιτικούς, αλλά αποφάσισε να του χορηγηθεί του ιδίου και των δύο αδελφών του χρηματικό βοήθημα. Ενδεικτικό της σημασίας που του απέδιδαν ήταν πως τον κάλεσαν αυτοπροσώπως για να του το ανακοινώσουν Αφού ματαιώθηκε το σχέδιό του αυτό και δεν υπήρχε πιθανότητα να δεχθεί να εγκατασταθεί στη φτωχή και υπόδουλη Φιλαδέλφεια θέλησε να παραμείνει στη Βενετία για να ποιμάνει τους εκεί ορθόδοξους πληθυσμούς. Οι σχέσεις Σεβήρου και Ιερεμία Β' διέρχονται στη συνέχεια μια φάση ψυχρότητας όταν ο Σεβήρος απαγόρευσε στον εκ Τρίκκης διάκονο Νικηφόρο να εκφωνήσει επί ποινή αφορισμού ομιλία κατά του διάσημου δυτικού ιεροκήρυκα Panigarola. Ο Νικηφόρος διέβαλε στον Σεβήρο στον Ιερεμία Β' ότι εξαπέλυε αφορισμούς και ότι δεν μνημόνευε τον Πατριάρχη. Ο Ιερεμίας πίστεψε τις κατηγορίες και τους έγραψε επιτιμητικές επιστολές και ανακήρυξε το ναό του Αγίου Γεωργίου ως πατριαρχικό σταυροπήγιο, με τελικό στόχο τον περιορισμό της εξουσίας του Σεβήρου. Στη συνέχεια επήλθε νέα ρίξη με τον Ιερεμία όταν ο Σεβήρος ακολούθησε διπρόσωπη πολιτική σχετικά με το θέμα της μεταρρύθμισης του ημερολογίου, καθώς είχε ταχθεί υπέρ του συνεορτασμού με τους Λατίνους της εορτής του Πάσχα. Από τον Οκτώβριο του 1588 μέχρι τον Μάρτιο του 1589 φυλακίσθηκε επειδή θεωρήθηκε πως είχε έλθει σε συνεννοήσεις με τους Ισπανούς με σκοπό να καταλάβουν τη Βενετοκρατούμενη Κρήτη. Τελικά αποδείχθηκε η αθωότητά του και αποφυλακίσθηκε. Η ψευδής κατηγορία είχε χαλκευθεί από κάποιον ιερομόναχο ονόματι Σεραφείμ, ο οποίος ήταν εχθρικά διακείμενος προς τον Σεβήρο. Τον Νοέμβριο του 1590 ο Ιερεμίας Β' με επιστολή του τον καλούσε να μετατεθεί στη Φιλαδέλφεια επειδή τον ζητούσε το εκεί ποίμνιό του και η Σύνοδος της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως αποφάσισε πως αν δεν επανερχόταν εντός έξι μηνών στην έδρα του θα έπρεπε να παραιτηθεί αλλιώς θα καθαιρείτο. Ο Ιερεμίας απάντησε τον Ιανουάριο του 1591 με επιστολή του και δήλωσε πως δεν επέστρεφε ακόμα κι αν καθαιρείτο. Ταυτόχρονα ενημέρωνε ο Σεβήρος τον Δόγη της Βενετίας για όσα του ζητούσε ο Ιερεμίας και τον καλούσε να ζητήσει από τον βαίλο της Κωνσταντινουπόλεως να μεσολαβήσει στον Πατριάρχη για να παραμείνει στη Βενετία. Έτσι ο Σεβήρος έφερε τον τίτλο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας, υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Λυδίας και επίτροπος ή τοποτηρητής Πατριαρχικός.