cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
American Horror Story
Όγδοος κύκλος: Apocalypse (2018)
Στις 12 Ιανουαρίου του 2017 η σειρά ανανεώθηκε για την όγδοη σεζόν και αυτή προβλήθηκε το 2018. Στις 1 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε πως η Sarah Paulson θα εμφανιστεί και στην όγδοη σεζον. Στις 20 Μαρτίου του 2018 ανακοινώθηκε πως η Kathy Bates και ο Evan Peters θα πρωταγωνιστήσουν σε αυτή την σεζόν. Στις 15 Ιουνίου η Emma Roberts ανακοίνωσε πως θα επιστρέψει. Στις 17 Ιουνίου 2018, η Emma Roberts θα επαναλάβει το ρόλο της από τον τρίτο κύκλο την Μάντισον Μοντγκόμερι. Και η Sara Paulson θα επαναλάβει το ρόλο της Κορντίλια Φοξ και έναν άλλο χαρακτήρα. Τον Αύγουστο του 2018, ανακοινώθηκε ότι η Jessica Lange θα εμφανιστεί στο έκτο επεισόδιο της σεζόν και θα επαναλάβει τον ρόλο της από τον πρώτο κύκλο της σειράς, Murder House, Constance Langdon. Αργότερα ο Ryan Murphy επιβεβαίωσε από το Twitter ότι η Taissa Farmiga, Gabourey Sidibe, Lily Rabe, Frances Conroy, και Stevie Nicks θα επιστρέψουν όλες σε αυτήν την σεζόν, και θα εκπροσωπήσουν όλες τους, τους ρόλους από τον 3 κύκλο του Coven. Στις 23 Αυγούστου ανακοινώθηκε ότι τα αρχικά μέλη του καστ Connie Britton και Dylan McDermott θα επιστρέψουν για την σεζόν και θα επαναλάβουν τους ρόλους τους από τον πρώτο κύκλο του Murder House, Vivien και Ben Harmon.
Βασικοί χαρακτήρες
Χαρακτήρες από προηγούμενες σεζόνς
Ένατος κύκλος: 1984 (2019)
Στις 12 Ιανουαρίου 2017, η σειρά ανανεώθηκε για μια ένατη σεζόν, με ανανέωση δύο εποχών παράλληλα με την Apocalypse, και αναμένεται να πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο του 2019. Στις 6 Φεβρουαρίου 2019, η Emma Roberts και ο Gus Kenworthy ανακοινώθηκαν να εμφανιστούν στην εποχή. Στις 2 Απριλίου 2019, ο cast μέλος Evan Peters, ο οποίος είχε πρωταγωνιστήσει σε όλες τις οκτώ προηγούμενες εποχές, ανακοίνωσε ότι δεν θα εμφανιστεί σε αυτή τη σεζόν. Στις 10 Απριλίου 2019, ο Ryan Murphy ανακοίνωσε ότι ο τίτλος της σεζόν θα είναι 1984.
Δέκατος κύκλος (2020)
Στη συνέχεια, στις 3 Αυγούστου 2018, η σειρά ανανεώθηκε για δέκατη σεζόν, η οποία τέθηκε σε για το 2020.
Στις 5 Δεκεμβρίου 2018, ο Murphy είπε ότι οι μάγισσες από το Coven και την Apocalypse θα επιστρέψουν σε μια μελλοντική εποχή, αλλά όχι στη ένατη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές  Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του FX network Κατηγορία:Φεμινιστικά έργα
Κιζιλουράν
Το Κιζιλουράν είναι χωριό στην Περιφέρεια Τζαλάλ-Αμπάντ στην Κιργιζία. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.399 μέτρων. Με βάση την απογραφή του 2021 αριθμούσε 3.109 κατοίκους.
Πίτερ Παν: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ
Το Πίτερ Παν: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ (πρωτότυπος τίτλος: Return to Never Land), επίσης γνωστό ως Ο Πίτερ Παν στην Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ της Disney (Peter Pan in Disney's Return to Never Land) και αργότερα με τον τίτλο Πίτερ Παν ΙΙ: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ (Peter Pan II: Return to Never Land) κατά την κυκλοφορία της ταινίας σε home video, είναι Αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων φαντασίας και περιπέτειας του 2002 σε παραγωγή της Walt Disney Television Animation, κυκλοφορία της Walt Disney Pictures και διανομή της Buena Vista Pictures. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου 2002.
Η ταινία αποτελεί συνέχεια της ταινίας του 1953 Πίτερ Παν της Walt Disney Feature Animation και βασίζεται στο βιβλίο Peter and Wendy του Τζ. Μ. Μπάρι που κυκλοφόρησε το 1911. Η ταινία διαδραματίζεται κατά η διάρκεια των βομβαρδισμών του Λονδίνου από τους Ναζί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ακολουθεί την κόρη της Γουέντι, η οποία αρνείται να πιστέψει τις ιστορίες της μητέρας της σχετικά με τον Πίτερ Παν, μέχρι τη στιγμή που καταλήγει η ίδια στη Χώρα του Ποτέ όταν οι πειρατές την πάνε εκεί πιστεύοντας πως είναι η Γουέντι. Κατά την προσπάθειά της να επιστρέψει σπίτι, συναντά τον Πίτερ Παν, την Τίνκερμπελ και τα Χαμένα Αγόρια, οι οποίοι την ενθαρρύνουν να πετάξει και να πιστέψει.
Η ταινία είχε συνολικά έσοδα παγκοσμίως $115 εκατομμύρια. Στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας Rotten Tomatoes αναφέρεται πως η ταινία έχει «λησμονίσιμα τραγούδια και ανιαρή ιστορία».
Πλοκή
Δεκαετίες μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, η Γουέντι είναι πια ενήλικη και παντρεμένη με τον Έντουαρντ, με τον οποίο έχει αποκτήσει δύο παιδιά, τη Τζέιν και τον Ντάνιελ (χαϊδευτικά Ντάνι). Με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να μαίνεται, ο Έντουαρντ φεύγει για να πολεμήσει αφήνοντας πίσω τη Γουέντι με τα παιδιά. Από τότε, η Τζέιν έχει γίνει ένα πολύ σοβαρό κορίτσι και, σε αντίθεση με τον μικρότερο αδελφό της, αρνείται να πιστέψει τις ιστορίες για τον Πίτερ Παν και τη Χώρα του Ποτέ που τους διηγείται η μητέρα τους, αποκαλώντας τες «παιδιάστικες ανοησίες». Αυτό, την οδηγεί ένα βράδυ σε έντονη αντιπαράθεση με τη μητέρα και τον αδελφό της, όταν η μητέρα της τής λέει πως εκείνη και ο Ντάνι θα πρέπει να εγκαταλείψουν το Λονδίνο και να πάνε μαζί με τα άλλα παιδιά της πόλης στην επαρχία, όπου θα είναι πιο ασφαλείς. Αργότερα εκείνο το βράδυ, ο Κάπταιν Χουκ πλέοντας με το μαγεμένο καράβι του στον ουρανό, φτάνει στο Λονδίνο για να απαγάγει τη Γουέντι αλλά παίρνει τη Τζέιν, νομίζοντας πως είναι η Γουέντι. Πίσω στη Χώρα του Ποτέ, μαζί με το πλήρωμά του, σχεδιάζει να ταΐσει τη «Γουέντι» σε ένα οχταπόδι με σκοπό να παρασύρει τον Πίτερ Παν σε παγίδα. Ωστόσο, ο Πίτερ σώζει τη Τζέιν και όταν η Τζέιν τον ενημερώνει πως είναι η κόρη της Γουέντι, την πηγαίνει στο κρησφύγετό του για να γίνει η μητέρα των Χαμένων Αγοριών όπως ήταν κάποτε και η μητέρα της. Η Τζέιν όμως αρνείται να το κάνει και προσπαθεί να επιστρέψει στο Λονδίνο από μόνη της χωρίς επιτυχία. Την επόμενη μέρα, τα αγόρια προσπαθούν να τη διδάξουν πώς να πετάει αλλά εκείνη αναστατώνεται και τους λέει πως δεν πιστεύει στις νεράιδες, κάτι το οποίο αρρωσταίνει την Τίνκερμπελ. Αυτό δίνει στον Κάπταιν Χουκ την ιδέα να χρησιμοποιήσει τη Τζέιν ως δόλωμα για να απαγάγει τον Πίτερ Παν.
Εκείνο το βράδυ, ο Χουκ βρίσκει τη Τζέιν και της λέει ψέματα πως δε θα κάνει κακό στον Πίτερ Παν αν εκείνη συμφωνήσει να τον βοηθήσει να βρει τον θησαυρό που έκλεψαν τα Χαμένα Αγόρια. Έτσι, της δίνει μία σφυρίχτρα για να τον ειδοποιήσει όταν θα βρει τον θησαυρό και φεύγει. Στη συνέχεια, η Τζέιν ζητάει από τον Πίτερ Παν και τα αγόρια να παίξουν το «κυνήγι του χαμένου θησαυρού» κι εκείνοι της μαθαίνουν να συμπεριφέρεται όπως ένα Χαμένο Αγόρι με την ελπίδα να την κάνουν να πιστέψει στις νεράιδες ώστε να σωθεί η Τίνκερμπελ, η οποία σιγά σιγά πεθαίνει. Η Τζέιν βρίσκει τον θησαυρό και καθώς τα αγόρια την ανακηρύσσουν ως «Χαμένο Κορίτσι», αλλάζει γνώμη για τη συμφωνία της με τον Χουκ και δεν χρησιμοποιεί τη σφυρίχτρα, αλλά το κάνει ο Τουτλς χωρίς να ξέρει πως έτσι δίνει σήμα στον Χουκ και το πλήρωμά του. Οι πειρατές καταφτάνουν και αιχμαλωτίζουν τα αγόρια, ενώ ο Χουκ αποκαλύπτει πως η Τζέιν ήταν συνεργός του σε όλο αυτό. Η Τζέιν προσπαθεί να πει στον Πίτερ Παν πως δεν συμφώνησε ποτέ σε τίποτα, αλλά εκείνος την επιπλήττει για την προδοσία της και της λέει πως η απιστία της στις νεράιδες έχει αρρωστήσει την Τίνκερμπελ, η οποία αργοπεθαίνει. Η Τζέιν, τρομοκρατημένη, επιστρέφει γρήγορα στο κρησφύγετο, όπου βρίσκει το σώμα της Τίνκερμπελ και νομίζοντας πως η Τίνκερμπελ έχει πεθάνει, αρχίζει να κλαίει. Ωστόσο, η Τίνκερμπελ ξαναζωντανεύει αφού η Τζέιν πιστεύει πια στις νεράιδες. Οι δυο τους πηγαίνουν στο καράβι και βλέπουν τον Χουκ να προσπαθεί να αναγκάσει τον Πίτερ Παν να πέσει στη θάλασσα ενώ, με τη βοήθεια της Τίνκερμπελ, η Τζέιν μαθαίνει να πετάει. Καθώς ο Πίτερ Παν χρησιμοποιεί την άγκυρα για να βυθίσει το καράβι, οι πειρατές το σκάνε με μία λέμβο και με το οχταπόδι να τους ακολουθεί.
Αφού η Τζέιν αποχαιρετά τα αγόρια, ο Πίτερ Παν τη συνοδεύει πίσω στο σπίτι όπου συμφιλιώνεται με τη Γουέντι και τον Ντάνι και αρχίζει να αφηγείται κι εκείνη ιστορίες για τον Πίτερ Παν. Έπειτα από χρόνια, ο Πίτερ Παν και η Τίνκερμπελ συναντούν και πάλι τη Γουέντι η οποία, αν και ενήλικας, δεν έχει αλλάξει μέσα της. Λένε αντίο και καθώς ο Έντουαρντ επιστρέφει από τον πόλεμο και επανενώνεται με την οικογένειά του, ο Πίτερ Παν και η Τίνκερμπελ επιστρέφουν στη Χώρα του Ποτέ.
Soundtrack
Την ταινία έντυσε μουσικά ο Τζόελ ΜακΝίλι και το soundtrack κυκλοφόρησε στις 5 Φεβρουαρίου 2002.
Λίστα κομματιών
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Box office
Κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας της, η ταινία βρέθηκε στην τρίτη θέση του box office, πίσω από τις ταινίες John Q. και Για πάντα φίλες, με έσοδα $11,889,631. Συνολικά, η ταινία Πίτερ Παν: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ είχε εγχώρια έσοδα $48,430,258 και $61,432,424 στο εξωτερικό, φτάνοντας συνολικά τα $109,862,682 παγκοσμίως. Με περίπου $20 εκατομμύρια προϋπολογισμό, η ταινία είχε μία επιτυχημένη πορεία στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Κριτικές
Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό αποδοχής 46%, βασισμένο σε 96 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας αναφέρεται: «Με τραγούδια που εύκολα ξεχνάς και με μία αδιάφορη ιστορία, αυτή η καινούρια Παν ταινία σίγουρα θα ψυχαγωγήσει τα παιδιά, αλλά θα μοιάζει περισσότερο με μία επανάληψη για τους ενήλικες». Η σελίδα συλλογής κριτικών Metacritic δίνει στην ταινία 49/100 βασισμένο σε 26 κριτικές, με την ένδειξη «μικτές ή μέτριες κριτικές».
Διακρίσεις
Το 2003, ο Σπένσερ Μπρέσλιν υπήρξε υποψήφιος στην 24η τελετή απονομής των βραβείων Young Artist στην κατηγορία «Καλύτερη Ερμηνεία Φωνής».
Home media
Το Πίτερ Παν: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ κυκλοφόρησε σε VHS και DVD μορφή στις 20 Αυγούστου 2002, με χλιαρές πωλήσεις. Τον Νοέμβριο του 2007, η ταινία κυκλοφόρησε σε μία «Pixie-Powered Έκδοση», αλλά και σε ένα κουτί τριλογίας μαζί με τις ταινίες Πίτερ Παν (Πλατινένια Έκδοση) και Τίνκερμπελ τον Δεκέμβριο του 2008.
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - Ακοντισμός Ανδρών
Το αγώνισμα του ακοντισμού των ανδρών στο πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου διεξήχθη την Πέμπτη 21 και το Σάββατο 23 Αυγούστου 2008 στο Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου. Πήραν μέρος 38 αθλητές από 29 χώρες. Ο Νορβηγός Αντρέας Τόρκιλντσεν, ο οποίος είχε κερδίσει και τέσσερα χρόνια νωρίτερα στην Αθήνα, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο πετυχαίνοντας παράλληλα ολυμπιακό ρεκόρ. Το ασημένιο μετάλλιο κέρδισε ο Άιναρς Κόβαλς από τη Λετονία και το χάλκινο ο Φινλανδός Τέρο Πιτκαμάκι, παγκόσμιος πρωταθλητής την προηγούμενη χρονιά στην Οζάκα.
Πίτερ Παν: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ
Home media
Τον Αύγουστο ου 2013, η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray, μετά την πρώτη Blu-ray κυκλοφορία της πρώτης ταινίας. Επανακυκλοφόρησε σε Blu-ray τον Ιούνιο του 2018 ως Αποκλειστικότητα του Disney Movie Club.
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - Ακοντισμός Ανδρών
Προκριματικά
Οι προκριματικοί διεξήχθησαν το πρωί της 21ης Αυγούστου. Το όριο πρόκρισης για τον τελικό είχε οριστεί στα 82.50 μέτρα. Την επιδοση αυτή πέρασαν μόλις 3 ακοντιστές. Προκρίθηκαν επίσης οι 9 καλύτεροι από τους υπόλοιπους.
Το πρώτο προκριματικό γκρουπ ξεκίνησε στις 10:10 τοπική ώρα (UTC+8).
Πίτερ Παν: Επιστροφή στη Χώρα του Ποτέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DisneyToon Studios Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντόνοβαν Κουκ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2002
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - Ακοντισμός Ανδρών
Προκριματικά
Το δεύτερο προκριματικό γκρουπ ξεκίνησε στις 11:40 τοπική ώρα (UTC+8).
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη το απόγευμα του Σαββάτου 23 Αυγούστου στις 19:10 τοπική ώρα (UTC+8). Ο Αυστραλός Τζάροντ Μπάνιστερ τραυματίστηκε στον αγκώνα και αποχώρησε μετά την τρίτη προσπάθεια.
Αλβέρτος Δ΄ της Σαξονίας-Άιζεναχ
Ο Αλβέρτος Δ΄, γερμ. Albrecht IV (27 Ιουλίου 1599 - 20 Δεκεμβρίου 1644) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Άιζεναχ (1640-44).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννης Β΄ δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Δωροθέας των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Περιστατικό του Μέχελεν
Το «Περιστατικό του Μέχελεν» της 10ης Ιανουαρίου 1940, (γνωστό και ως «Mechelen Affair»), έλαβε χώρα στο Βέλγιο κατά τη διάρκεια του παράξενου πολέμου, στα πρώτα στάδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Γερμανικό αεροσκάφος με αξιωματικό επί του σκάφους, που μετέφερε τα σχέδια για το αποκαλούμενο «Fall Gelb», τη γερμανική επίθεση κατά των Κάτω Χωρών, προσγειώθηκε - συνετρίβη στο έως τότε ουδέτερο Βέλγιο, κοντά στο Βουχτ (Vucht), στο σημερινό δήμο του Μαασμέχελεν (Maasmechelen), στην Επαρχία της Λιμβουργίας. Το γεγονός προκάλεσε άμεση κρίση στις Κάτω Χώρες και ανάμεσα στις γαλλικές και βρετανικές αρχές, στις οποίες οι Βέλγοι κοινοποίησαν το συμβάν. Ωστόσο η κρίση αμβλύνθηκε σχετικά γρήγορα, καθώς οι ημερομηνίες που αναφέρονταν στα σχέδια παρήλθαν χωρίς να συμβεί κάτι. Υποστηρίχθηκε ότι το περιστατικό οδήγησε σε σημαντική αλλαγή στο γερμανικό σχέδιο επίθεσης αλλά αυτή η υπόθεση επίσης αμφισβητήθηκε.
Η προσγείωση - συντριβή
Το περιστατικό προκλήθηκε από σφάλμα από του Γερμανού αεροπόρου επισμηναγού Έριχ Χένμανς (Erich Hoenmanns), πενήντα δύο ετών, διοικητή της βάσης του αεροδρομίου Λοντενχάιντε (Loddenheide), κοντά στο Μύνστερ. Το πρωί της 10ης Ιανουαρίου πετούσε με ένα Messerschmitt Bf 108 "Taifun", αεροσκάφος που χρησιμοποιήθηκε για αεροπορικές αναγνωρίσεις, ως "αεροσκάφος - σύνδεσμος" και σε άλλους διάφορους ρόλους. Η πτήση που εκτελούσε είχε ως αφετηρία το Λοντενχάιντε και προορισμό την Κολωνία, όταν ο επισμηναγός έχασε τον δρόμο του. Εκτεταμένη χαμηλή ομίχλη απέκρυπτε τη θέα του τοπίου. Έτσι, άλλαξε πορεία προς τα δυτικά, ελπίζοντας να επανακτήσει τον προσανατολισμό του φθάνοντας στον ποταμό Ρήνο. Ωστόσο, έχοντας ήδη διασχίσει τον παγωμένο και μη διακριτό Ρήνο τη στιγμή που άλλαξε κατεύθυνση, βγήκε από τη γερμανική επικράτεια πετώντας μέχρι τον Μεύση, στα σύνορα αυτής της περιοχής μεταξύ Βελγίου και Ολλανδίας, και κατέληξε σε να κάνει κύκλους γύρω από το Βουχτ.
κείνη τη στιγμή, ο Χένμανς φαίνεται ότι κατά λάθος διέκοψε την τροφοδοσία καυσίμου στον κινητήρα του αεροσκάφους μετακινώντας έναν μοχλό μέσα στο θάλαμο διακυβέρνησης, ο πλέον πιθανός λόγος της συντριβής, σύμφωνα με την έκθεση του Ραούλ Εγιουά ντε Τερμικούρ (Raoul Hayoit de Termicourt), η οποία παραδόθηκε στον Βέλγο Στρατηγό φαν Οφερστρέτεν (Van Overstraeten) στις 31 Ιανουαρίου 1940. Κάτω από τον τίτλο «Η αιτία της (συντριβής) προσγείωσης» στη σελίδα 5–7 της έκθεσής του ο Τερμικούρ αναφέρει ότι επιβεβαιώνει ότι δεν έχουν χτυπήσει σφαίρες το αεροπλάνο και ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η βενζίνη είχε διαρρεύσει από τις δεξαμενές καυσίμων. Υπήρχε σημαντική ποσότητα καυσίμου στις δεξαμενές όταν το αεροπλάνο εξετάστηκε μετά το δυστύχημα. Ο Τερμικούρ δήλωσε ότι ο πιο πιθανός λόγος που το αεροπλάνο είχε σταματήσει ήταν ότι ο Χένμανς είχε μετακινήσει ακούσια το μοχλό που ελέγχει τη ροή βενζίνης στον κινητήρα. Εάν ο μοχλός μετακινήθηκε, όπως ανάφερε ο Τερμικούρ, η βενζίνη στις δεξαμενές θα είχε απομονωθεί από τον κινητήρα. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα ο κινητήρας να σταματήσει ξαφνικά, όπως ανέφερε ο Χένμανς. Ο κινητήρας αρχικά "ρετάρισε" και έπειτα σταμάτησε, και ο Χένμανς αναγκάστηκε να προσγειωθεί σε ένα κοντινό χωράφι στις 11:30 π.μ. Το αεροσκάφος υπέστη σοβαρές ζημιές. Και τα δύο φτερά είχαν σπάσει όταν χτύπησαν δύο λεύκες. Ο βαρύς κινητήρας διέλυσε το τμήμα του ρύγχους. Το αεροπλάνο υπέστη ζημιές πέραν επισκευής, αλλά ο Χένμανς επέζησε χωρίς να υποστεί τραυματισμό.
Αν ο Χένμανς ήταν μόνος στο αεροσκάφος, το γεγονός δεν θα είχε μεγάλη σημασία, εκτός από την προσγείωση χωρίς άδεια σε ουδέτερη χώρα. Ωστόσο, είχε έναν επιβάτη, τον ταγματάρχη Χέλμουτ Ράινμπεργκερ (Helmuth Reinberger), ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την οργάνωση του εφοδιασμού της 7ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών, μονάδα που έπρεπε να ρίψει αλεξιπτωτιστές πίσω από τις βελγικές γραμμές στο Ναμύρ την ημέρα της επερχόμενης επίθεσης. Ο Ράινμπεργκερ πήγαινε στην Κολωνία για συνάντηση με το επιτελείο της Μονάδας. Το προηγούμενο βράδυ, και ενώ έπιναν στο εστιατόριο, ο Χένμανς είχε προσφερθεί να τον μεταφέρει εκεί με αεροσκάφος. Κανονικά ο Ράινμπεργκερ θα έπρεπε να κάνει το κουραστικό αυτό ταξίδι με το τρένο, αλλά ο Χένμανς ήθελε να εγγράψει κάποιες επιπλέον ώρες πτήσης στο ενεργητικό του, ενώ ήθελε να μεταφέρει και τα ρούχα του για πλύσιμο στη γυναίκα του στην Κολωνία. Ο Χένμανς δεν γνώριζε ότι ο Ράινμπεργκερ θα μετέφερε έγγραφα σχετικά με το γερμανικό σχέδιο επίθεσης κατά των Κάτω Χωρών και του Βελγίου, την οποία επίθεση την ημέρα της πτήσης αποφάσισε ο Χίτλερ να πραγματοποιηθεί μια εβδομάδα αργότερα, στις 17 Ιανουαρίου.
Μόνο μετά την προσγείωση ο Χένμανς συνειδητοποίησε ότι ο Ράινμπεργκερ μετέφερε απόρρητα έγγραφα, ρώτησαν έναν εργάτη στο αγρόκτημα που είχαν καταλήξει, τον Ένγκελμπερτ Λάμπριχτς (Engelbert Lambrichts), πού ακριβώς βρίσκονταν. Αυτός απάντησε ότι είχαν διασχίσει, χωρίς να το αντιληφθούν, την ολλανδική επικράτεια και προσγειώθηκαν σε βελγικό έδαφος. Όταν το άκουσε αυτό, ο Ράινμπεργκερ πανικοβλήθηκε και έσπευσε πίσω στο αεροπλάνο για να ασφαλίσει τον χαρτοφύλακά του, από κίτρινο χοιρινό δέρμα, φωνάζοντας ότι είχε απόρρητα έγγραφα που έπρεπε να καταστρέψει αμέσως. Για να τον αφήσει να κάνει αυτό ο Χένμανς, ως αντιπερισπασμό, απομακρύνθηκε από το αεροπλάνο. Ο Ράινμπεργκερ προσπάθησε αρχικά να βάλει φωτιά στα έγγραφα με τον αναπτήρα του, αλλά αυτός δεν λειτούργησε. Στη συνέχεια έτρεξε στον εργάτη, ο οποίος του έδωσε ένα σπίρτο. Με αυτό το Ράινμπεργκερ κρύφτηκε πίσω από ένα σύδενδρο και στοίβασε τα χαρτιά στο έδαφος για να τα κάψει. Αλλά σχεδόν αμέσως δύο Βέλγοι συνοριοφύλακες έφτασαν με ποδήλατα, ο λοχίας Φρανς Χάμπετς (Frans Habets) και ο δεκανέας Χέραρντ Ρούμπενς (Gerard Rubens). Βλέποντας καπνό από τους θάμνους, ο Ρούμπενς έσπευσε να σώσει τα έγγραφα από πλήρη καταστροφή. Ο Ράινμπεργκερ διέφυγε στην αρχή, αλλά σχεδόν αμέσως συνελήφθη μετά από δύο προειδοποιητικούς πυροβολισμούς.
Οι δύο Γερμανοί μεταφέρθηκαν στο βελγικο συνοριοφυλάκιο κοντά στο Μέχελεν-αν-ντερ-Μάας (Mechelen-aan-de-Maas, γαλλικά: Malines-sur-Meuse). Εκεί ανακρίθηκαν από τον λοχαγό Αρτύρ Ροντρίκ (Arthur Rodrique), ο οποίος έβαλε τα μισοκαμμένα έγγραφα στο τραπέζι. Ως αντιπερισπασμό για άλλη μια φορά, ο Χένμανς ζήτησε από τους Βέλγους στρατιώτες να τον αφήσουν να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα. Τότε ο Ράινμπεργκερ προσπάθησε να ρίξει τα χαρτιά σε μια αναμμένη ένη σόμπα εκεί κοντά. Τα κατάφερε, αλλά φώναξε από τον πόνο όταν σήκωσε το εξαιρετικά θερμό κάλυμμα της σόμπας. Αινφιδιασμένος, ο Ροντρίκ έβαλε τα χέρια του και τρέβηξε έξω τα χαρτιά από τη φωτιά, καίγοντας άσχημα το χέρι του στη διαδικασία. Τα έγγραφα τοποθετήθηκαν, κλειδωμένα, σε ξεχωριστό δωμάτιο. Η αποτυχία να τα κάψει έκανε τον Ράινμπεργκερ να συνειδητοποιήσει ότι σίγουρα θα τον εκτελούσαν, γιατί επέτρεψε το σχέδιο επίθεσης να πέσει στα χέρια του εχθρού. Αποφάσισε να αυτοκτονήσει και προσπάθησε να αρπάξει το περίστροφο του Ροντρίκ. Όταν ο εξοργισμένος λοχαγός τον απέτρεψε, ο Ράινμπεργκερ ξέσπασε σε δάκρυα, φωνάζοντας «ήθελα το περίστροφό σου για να αυτοκτονήσω». Ο Χένμανς υποστήριξε τον Ράινμπεργκερ λέγοντας: «Δεν μπορείτε να τον κατηγορήσετε. Είναι αξιωματικός του τακτικού Στρατού. Τώρα είναι τελειωμένος.».
Δύο ώρες αργότερα, έφτασαν αξιωματικοί από τη βελγική υπηρεσία πληροφοριών και μετέφεραν τα έγγραφα στους ανωτέρους τους αργά το απόγευμα.
Η βελγική αντίδραση
Στις 10 Ιανουαρίου οι Βέλγοι αμφισβήτησαν ακόμη την αυθεντικότητα των εγγράφων, τα οποία μεταφράστηκαν γρήγορα από το «Deuxième Section» (στρατιωτική μυστική υπηρεσία) του Γενικού Επιτελείου στις Βρυξέλλες. Τα περισσότερα είχαν πράγματι υποστεί σοβαρές φθορίες από τις διαδοχικές προσπάθειες του Ράινμπεργκερ να τα κάψει, αλλά τα γενικά περιγράμματα μιας επίθεσης εναντίον του Βελγίου και των Κάτω Χωρών ήταν ξεκάθαρα από τα υπόλοιπα αποσπάσματα, αν και δεν αναφερόταν η ημερομηνία της επίθεσης και το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου αφορούσε συγκεκριμένες οδηγίες για την 7η Μεραρχία Αλεξιπτωτιστών. Καθώς το περιεχόμενό τους ήταν σύμφωνο με προηγούμενες προειδοποιήσεις του Ιταλού υπουργού Εξωτερικών, Γκαλεάτσο Τσιάνο σχετικά με γερμανική επίθεση που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί περί τις 15 Ιανουαρίου, στις 11 Ιανουαρίου ο στρατηγός Ραούλ φαν Οφερστρέτεν (Raoul van Overstraeten) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πληροφορίες ήταν βασικά σωστές. Εκείνο το απόγευμα ο Βασιλιάς Λεοπόλδος Β΄ του Βελγίου αποφάσισε να ενημερώσει τον δικό του Υπουργό Άμυνας, Στρατηγό Ανρί Ντενί (Henri Denis) και τον Γάλλο Ανώτατο Διοικητή Μωρίς Γκαμελέν. Στις 17:15, ο Γάλλος αξιωματικός-σύνδεσμος, Αντισυνταγματάρχης Ωκέρ (Hautcoeur), έλαβε περίληψη του περιεχομένου μεγέθους δύο σελίδων, χωρίς καμία εξήγηση για τον τρόπο που είχαν αποκτηθεί αυτές οι πληροφορίες. Προειδοποιήθηκε, επίσης, ο Λόρδος Γκορτ, επικεφαλής του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος, ενώ ο Λεοπόλδος τηλεφώνησε προσωπικά στη Βασίλισσα Τζουλιάνα της Ολλανδίας και την Σαρλότ, Μεγάλη Δούκισσα του Λουξεμβούργου, λέγοντας στην πρώτη "προσέξτε, ο καιρός ενέχει κινδύνους" και στη δεύτερη "Να προσέχετε τη γρίπη", φράσεις συνθηματικές που σήμαιναν ότι οι Βέλγοι θεωρούσαν επικείμενη μια γερμανική επίθεση.
Η γαλλική αντίδραση
Το πρωί της 12ης Ιανουαρίου ο Γκαμελέν πραγματοποίησε συνάντηση με τους ανώτερους Γάλλους διοικητές του στρατού και τον αρχηγό της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Λουΐ Ριβέ (Louis Rivet). Ο Ριβέ δυσπιστούσε απέναντι στην προειδοποίηση, αλλά ο Γκαμελέν έκρινε ότι, ακόμη και αν ήταν ψευδής συναγερμός, αυτός θα αποτελούσε εξαιρετική ευκαιρία πίεσης προς τους Βέλγους να επιτρέψουν γαλλική προέλαση στο έδαφός τους. Ο Γκαμελέν σκόπευε να πραγματοποιήσει αποφασιστική επίθεση εναντίον της Γερμανίας, το 1941, μέσω των Κάτω Χωρών. Ωστόσο, η ουδετερότητά τους θα αποτελούσε εμπόδιο σε αυτό το σχέδιο. Εάν ο φόβος εισβολής έκανε τους Βέλγους να κλίνουν προς την πλευρά της Γαλλίας και της Βρετανίας, αυτό το περίεργο πρόβλημα θα επιλυόταν, εν μέρει και θα παρεχόταν ζωτικής σημασίας -στρατηγικά - έδαφος από το οποίο θα εκκινούσε η επίθεση χωρίς μεγάλες προσπάθειες. Από την άλλη πλευρά, εάν η Γερμανία πραγματοποιούσε όντως την εισβολή, ήταν ιδιαίτερα επιθυμητό οι γαλλικές δυνάμεις να μπορούν να εδραιωθούν στο κεντρικό Βέλγιο πριν φθάσει ο εχθρός. Για να εντείνει την κρίση και να είναι έτοιμος για κάθε περίσταση που θα παρουσιαζοταν, ο Γκαμελέν διέταξε την 1η Ομάδα Στρατιών και την γειτνιάζουσα 3η Ομάδα Στρατιών να προωθηθούν προς τα βελγικά σύνορα.
Η προειδοποίηση από τον Μπερτ Σας
Το ότι το σχέδιο εξαπάτησης τους φάνηκε να αποδεικνύει ότι τα έγγραφα ήταν γνήσια, εκείνη την ημέρα αύξησε περαιτέρω το άγχος των Βέλγων. Την επόμενη μέρα πείσθηκαν ότι η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Το απόγευμα της 13ης Ιανουαρίου, ένα μήνυμα από τον συνταγματάρχη Ζορζ Χέταλς (Georges Goethals), στρατιωτικό ακόλουθο του Βελγίου στο Βερολίνο, περιελάμβανε το εξής απόσπασμα:
«Υπήρχαν τακτικές εντολές ή τμήματα αυτών στο «Malines-sur-Meuse» (το γαλλικό όνομα για το Mechelen-aan-de-Maas) Ειλικρινής πληροφοριοδότης, του οποίου η αξιοπιστία μπορεί να αμφισβητηθεί, ισχυρίζεται ότι αυτό το αεροπλάνο μετέφερε σχέδια από το Βερολίνο στην Κολωνία σε σχέση με την επίθεση στη Δύση. Επειδή αυτά τα σχέδια έχουν πέσει στα χέρια του Βελγίου, η επίθεση θα πραγματοποιηθεί αύριο για να προληφθούν τυχόν αντίμετρα. Διατυπώνω ρητές επιφυλάξεις για αυτό το μήνυμα, το οποίο δεν θεωρώ αξιόπιστο, αλλά το οποίο είναι καθήκον μου να αναφέρω.» Ο "ειλικρινής πληροφοριοδότης" ήταν ο Ολλανδός στρατιωτικός ακόλουθος στο Βερολίνο Χαϊσμπέρτους (Μπερτ) Σας (Gijsbertus Sas), ο οποίος συνομίλησε με τον Χέταλς περίπου στις 17:00΄. Οι πληροφορίες του λαμβάνονταν πάντα σοβαρά υπόψιν, καθώς ήταν σε επαφή με Γερμανό αξιωματικό της Υπηρεσίας Πληροφοριών και ήταν αντίθετος με το χιτλερικό καθεστώς. Σήμερα είναι γνωστό ότι ο αξιωματικός αυτός ήταν ο Συνταγματάρχης Χανς Όστερ (Hans Oster).
Ο στρατηγός Φαν Οφερστρέτεν, στρατιωτικός σύμβουλος του Βασιλέα του Βελγίου, ο οποίος ενημερώθηκε για το μήνυμα περί τις 20:00΄ της ίδιας ημέρας, εξεπλάγη από το γεγονός ότι ο πληροφοριοδότης φαινόταν να γνωρίζει την απόκτηση των γερμανικών σχεδίων. Η συντριβή του αεροσκάφους και η σύλληψη των επιβαινόντων δεν είχε αναφερθεί σε κανένα δελτίο Τύπου, αντίθετα αποτελούσε μυστικό. Ήταν εξ ίσου πιθανόν όλα τα γεγονότα να είναι τμήμα γερμανικού σχεδίου εξαπάτησης, ήταν, όμως, εξ ίσου πιθανόν τα σχέδια να ήταν γνήσια. Ενεργώντας βάσει της υπόθεσης ότι θα μπορούσε να ληφθεί σοβαρά υπόψη, ο Φαν Οφερστρέτεν άλλαξε την προειδοποίηση, την οποία είχε συντάξει ο Βέλγος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατηγός Εντουάρ φαν ντερ Μπέρχεν (Édouard van den Bergen) και η οποία επρόκειτο να σταλεί σε όλους τους διοικητές του Βελγικού Στρατού στις 13 Ιανουαρίου, η οποία ανέφερε ότι μια επίθεση το επόμενο πρωί ήταν «πιθανή», την μετέτρεψε σε «μια επίθεση είναι σχεδόν σίγουρη» Van den Bergen, who had secretly promised Gamelin to bring Belgium in on the allied side, Ο φαν ντερ Μπέρχερ, ο οποίος κρυφά είχε υποσχεθεί στον Γκαμελέν να βγάλει το Βέλγιο από την ουδετερότητά του και να το φέρει στην πλευρά των Συμμάχων στη συνέχεια αποφάσισε να μεταδώσει (μέσα από ​​δημοφιλές ραδιοφωνικό πρόγραμμα τρεχόντων γεγονότων) το ίδιο βράδυ στις 22:30΄, άμεση ανάκληση των αδειών και άμεση επιστροφή στις μονάδες τους και των 80.000 Βέλγων στρατιωτών. Η «Φάση Δ», όπως ήταν γνωστό, θα εξασφάλιζε ότι οι δυνάμεις τους θα ήταν σε πλήρη δύναμη τη στιγμή της γερμανικής επίθεσης. Αυτή η δραματική χειρονομία έγινε χωρίς να γίνει αναφορά της στον Βασιλέα ή τον φαν Οφερστρέτεν και χωρίς να γνωρίζει την απόφαση που είχε ήδη ληφθεί για να παραμείνει η Γερμανία "στο σκοτάδι" (χωρίς ενημέρωση) για το ότι το Βέλγιο είχε στην κατοχή του τα σχέδια της επίθεσης. Στη συνέχεια, πάλι χωρίς αναφορά στον Βασιλέα ή τον Φαν Οφερστρέτεν, ο φαν ντεν Μπέρχεν διέταξε να απομακρυνθούν τα εμπόδια στα νότια σύνορα με τη Γαλλία, ώστε τα γαλλικά και τα βρετανικά στρατεύματα να μπορέσουν να προωθηθούν ταχύτατα αν τα καλούσαν, ως απάντηση στη γερμανική επίθεση. Εάν οι Γερμανοί είχαν πράγματι επιτεθεί στις 14 Ιανουαρίου, ο φαν ντερ Μπέρχεν θα είχε πιθανώς λάβει συγχαρητήρια για την δραστήρια λήψη αποφάσεων. Όπως εξελίχθηκε η κατάσταση, έπεσε σε δυσμένεια γιατί έδρασε χωρίς την άδεια του Βασιλέα, καθώς ο Βασιλέας Λεόπολντ ήταν ο Ανώτατος Διοικητής όλων των βελγικών ενόπλων δυνάμεων. Ο Βαν ντεν Μπέρχεν επιπλήχθηκε τόσο σκαιά από τον Φαν Οφερστρέτεν, ώστε η φήμη του αρχηγού του Επιτελείου του Βελγίου να μην ανακάμψει ποτέ. Στα τέλη Ιανουαρίου παραιτήθηκε. Ένα από τα παράπονα του Φαν Οφερστρέτεν σχετικά με τις ενέργειες του φαν ντερ Μπέρχεν ήταν ότι είχε δώσει στους Γερμανούς λόγους να πιστεύουν ότι οι Ολλανδοί είχαν στη διάθεσή τους τα σχέδια επίθεσης.
Η αντίδραση των Ολλανδών
Αν και η Βασίλισσα Βιλελμίνη της Ολλανδίας και η κυβέρνησή της ανησυχούσαν από τη βελγική προειδοποίηση, ο ανώτατος διοικητής της Ολλανδίας Ίζαακ Χ. Ράιντερς Izaak H. Reijnders) ήταν επιφυλακτικός για τις πληροφορίες. Όταν ο Βέλγος στρατιωτικός ακόλουθος στη Χάγη, Αντισυνταγματάρχης Πιέρ Ντιπενράικξ (Pierre Diepenrijckx), του έδωσε ένα προσωπικό μνημόνιο από τον Φαν Οφερστρέτεν στις 12 Ιανουαρίου, απάντησε: «Πιστεύετε εσείς αυτά τα μηνύματα; Δεν πιστεύω σε τίποτε από αυτά" Και πάλι οι Ολλανδοί δεν ενημερώθηκαν για την ακριβή πηγή, και οι Βέλγοι έκρυψαν το γεγονός ότι οι Γερμανοί στα σχέδια αυτά είχαν ως στόχο μόνο τη μερική κατοχή των Κάτω Χωρών, χωρίς να συμπεριλαμβάνουν το Ολλανδικό Vesting holland (Ολλανδικό Οχυρό).
Το αν ο Ράιντερς προειδοποιήθηκε επίσης την επόμενη μέρα από τον Μπερτ Σας είναι ακόμα άγνωστο - μετά τον πόλεμο, αρνήθηκε ακόμη και να μιλήσει με τον Βέλγο ακόλουθο – αλλά το πρωί της 14ης Ιανουαρίου, σε αντίδραση στη βελγική προειδοποίηση, διέταξε να μην δοθεί άδεια σε κανέναν στρατιώτη - σε αντίθεση με τους Βέλγους, οι Ολλανδοί δεν ανακάλεσαν κανέναν - και για κλείσουν τις στρατηγικές γέφυρες, ενώ πυροκροτητές θα έπρεπε να τοποθετηθούν στις εκρηκτικές ύλες με τις οποίες τις είχαν υπονομεύσει. Ο άμαχος πληθυσμός το απόγευμα ανησύχησε από τη ραδιοφωνική αυτή μετάδοση για την ακύρωση των αδειών και φοβόταν ότι οι Γερμανοί θα επωφελούνταν από το έντονο ψύχος για να διασχίσουν την ολλανδική "Υδάτινη Γραμμή" (διώρυγα Αλβέρτου), καθώς θα ήταν παγωμένη. Την επόμενη εβδομάδα, για να καθησυχάσει ο κόσμος, δόθηκε μεγάλη κάλυψη από τον τύπο στα μηχανοκίνητα "κυκλικά πριόνια" που ήταν σε θέση για να κόψουν τον πάγο και να προκαλέσουν πλημμύρες.
Κλιμάκωση και αποκλιμάκωση
Η επιθυμία της βελγικής κυβέρνησης να κρατήσει μυστικό την κατοχή των σχεδίων υπονομεύθηκε ακόμη περισσότερο, αυτή τη φορά από τον ίδιο τον Βασιλέα. Το πρωί της 14ης Ιανουαρίου, είχε στείλει μήνυμα στον Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος τότε ήταν Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου μέσω του Ναυάρχου Ρότζερ Κέιζ (Roger Keyes), ζητώντας ορισμένες εγγυήσεις. Το μήνυμα αυτό στάλθηκε μέσω του Κέιζ επειδή είχε οριστεί ως μυστικός σύνδεσμος μεταξύ της βρετανικής κυβέρνησης και του βασιλιά του Βελγίου. Οι εγγυήσεις αυτές περιελάμβαναν τη διαβεβαίωση ότι οι Σύμμαχοι δεν θα εκκινούσαν διαπραγματεύσεις για την επίλυση οποιασδήποτε σύγκρουσης χωρίς τη συμφωνία του Βελγίου. Ο Κέιζ προσέθεσε την υποσημείωση ότι ο Αλβέρτος ήταν σε θέση να πείσει την κυβέρνησή του να καλέσει αμέσως τους Συμμάχους, αν παρέχονταν αυτές οι εγγυήσεις. Αυτό παρουσίαζε ενδιαφέρον για τους Συμμάχους, καθώς τόσο η Αγγλία όσο και η Γαλλία είχαν προσπαθήσει να πείσουν το Βέλγιο να αφήσει τα στρατεύματά τους να περάσουν από το έδαφός του από την αρχή του Πολέμου. Δεν υπάρχει αντίγραφο της συνομιλίας του Κέις με τον Τσόρτσιλ, αλλά αν ο Κέις είπε πραγματικά αυτά που είπε, τότε αλλάχτηκαν όσο το κείμενο προχωρούσε. Μέχρι τη στιγμή που έφτασε στους Γάλλους εκείνο το απόγευμα, δεν υπήρχε καμία αναφορά στο γεγονός ότι ο Κέιζ εξέφραζε την προσωπική του γνώμη σχετικά με την πρόσκληση των Συμμάχων. Η γαλλική καταγραφή αυτού που αποτελούσε στην πραγματικότητα μια προσφορά, αναφέρει ότι "ο βασιλέας θα ζητούσε από την κυβέρνησή του να απαιτήσει από τις Συμμαχικές δυνάμεις να καταλάβουν αμυντικές θέσεις αμέσως μετά την είσοδό τους στο Βέλγιο", αν ικανοποιούνταν οι εγγυήσεις που απαιτούσε το Βέλγιο. Ο Γάλλος Πρωθυπουργός Εντουάρ Νταλαντιέ, απάντησε ταχύτατα στη βρετανική κυβέρνηση ότι, όσον αφορά στη Γαλλία, οι εγγυήσεις μπορούσαν να δοθούν. Έτσι, οι Γάλλοι πίστευαν ότι οι Βέλγοι θα λάμβαναν ικανοποιητική απάντηση από τη βρετανική κυβέρνηση σε σχέση με τις εγγυήσεις, και στη συνέχεια θα καλούσαν αμέσως τα Συμμαχικά στρατεύματα να προχωρήσουν. Στις 15:50, ο Νταλαντιέ πληροφόρησε τον Γκαμελέν ότι οι Βέλγοι είχαν κατ' αρχήν συμφωνήσει σε γαλλική προώθησε και ρώτησε εάν ήταν έτοιμος να την εκτελέσει. Ο Γκαμελέν ήταν πολύ χαρούμενος, απαντώντας ότι λόγω των ισχυρών χιονοπτώσεων στην περιοχή των βελγικών - γερμανικών συνόρων, οι Γερμανοί δεν θα μπορούσαν και οι ίδιοι να προελάσουν γρήγορα, ότι μια γερμανική εισβολή ήταν επομένως απίθανη και ότι αυτό αποτελούσε μια ιδανική κατάσταση το γαλλικό στράτευμα, προσθέτοντας: "Πρέπει τώρα να αδράξουμε την ευκαιρία". Ο Γκαμελέν διέταξε ότι τα συμμαχικά στρατεύματα υπό τον έλεγχό του κατά τη διάρκεια της νύχτας της 14-15 Ιανουαρίου όφειλαν να πραγματοποιήσουν την προσέγγισή προωθούμενα προς τα γαλλο-βελγικά σύνορα, ώστε να είναι έτοιμα να εισέλθουν αμέσως μόλις λάμβαναν τη σχετική διαταγή.
Στις 16:45, ωστόσο, ο Γκαμελέν έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον αναπληρωτή του, διοικητή της Στρατιά του Δυτικού Μετώπου Αλφόνς Ζωρζ (Alphonse Georges). Έχοντας θορυβηθεί από τη διαταγή, ο Ζωρζ ανησυχούσε ότι η απόφαση αυτή ήταν μη αναστρέψιμη και θα προκαλούσε την εκκίνηση μιας σειράς γεγονότων, που θα καθιστούσαν τη γερμανική εισβολή αναπόφευκτη, σε μια στιγμή που ο γαλλικός στρατός και η αεροπορία δεν είχαν ακόμη ολοκληρώσει τον εξοπλισμό τους. Ο Γκαμελέν έχασε την ψυχραιμία του και μίλησε πολύ άσχημα στον Ζωρζ, υποχρεώνοντάς τον να υπακούσει στη διαταγή. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, οι Βέλγοι ενημερώθηκαν για τον ελιγμό. Μόλις στις 8 Ιανουαρίου στις 8:15΄, ο Γκαμελέν είδε τη βρετανική απάντηση στις εγγυήσεις: προσέφεραν μια αποδυναμωμένη εκδοχή που ήταν μάλλον απίθανο να γίνει αποδεκτή από τους Βέλγους. Ταυτόχρονα, λάμβανε μηνύματα από τις δυνάμεις που προωθούνταν ότι τα βελγικά συνοριακά στρατεύματα είχαν σταματήσει να αφαιρούν τα εμπόδια και δεν είχαν διαταχθεί να επιτρέψουν στα Συμμαχικά στρατεύματα την είσοδο στη χώρα τους.
Τρεις ώρες αργότερα, ο Νταλαντιέ, που τον κάλεσε ο απελπισμένος Γκαμλέν, ο οποίος επέμεινε ότι ο πρωθυπουργός θα έκανε τη βελγική κυβέρνηση «να ανταποκριθεί στις ευθύνες της», δήλωσε στον Πολ Λε Τελιέ (Pol le Tellier), Πρέσβη του Βελγίου στο Παρίσι, ότι εκτός αν οι Γάλλοι είχαν την πρόσκληση να εισέλθουν στο Βέλγιο έως τις 8 μ.μ. εκείνο το απόγευμα, όχι μόνο θα αποσύρουν όλα τα βρετανικά και γαλλικά στρατεύματα από τα σύνορα, αλλά θα αρνούνταν επίσης να πραγματοποιήσουν παρόμοιους ελιγμούς κατά τη διάρκεια περαιτέρω προειδοποιήσεων έως ότου εισέβαλαν οι Γερμανοί.
Η βελγική κυβέρνησ εκείνη την ημέρα δεν μπόρεσε να λάβει θετική απόφαση σχετικά με την πρόσκληση. Η εισβολή είχε ήδη προβλεφθεί για τις 14 του μηνός, αλλά δεν έγινε δυνατόν αυτή να υλοποιηθεί: Οι έντονες χιονοπτώσεις συνεχίστηκαν στα ανατολικά σύνορα, καθιστώντας απίθανη μιαν άμεση γερμανική επίθεση. Ο Βασιλέας και ο Φαν Οφερστρέτεν, και οι δύο αυστηρά υπέρ της ουδετερότητας της χώρας, ήλπιζαν να επιτευχθεί μια διπλωματική λύση για τον τερματισμό του πολέμου και δεν είχε καμία πρόθεση να εμπλακεί σε πολεμικές περιπέτειες η χώρα τους, εκτός εάν αυτό θα ήταν απολύτως απαραίτητο. Στις 12:00 περίπου, ο Φαν Οφερστρέτεν διέταξε τα βελγικά στρατεύματα των συνόρων να ξανατοποθετήσουν τα εμπόδια και τους υπενθύμισε την πάγια εντολή να «αποκρούσει με βία οποιαδήποτε ξένη μονάδα οποιασδήποτε εθνικότητας που παραβιάζει το βελγικό έδαφος». Στις 18:00 ο Νταλαντιέ είπε σε έναν απογοητευμένο Γκαμελέν: "δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη να μας επιτρέψει να εισβάλουμε προληπτικά στο Βέλγιο, δηλαδή να παραβιάσουμε τη βελγική ουδετερότητα".
Οι Γερμανοί ματαιώνουν την εισβολή
Όταν ο Στρατηγός Άλφρεντ Γιοντλ πληροφορήθηκε στις 13 Ιανουαρίου ότι τα έγγραφα που είχαν στην κατοχή τους οι Βέλγοι ήταν πιθανότατα αδύνατον να διαβαστούν, απέρριψε σχέδια για εκτέλεση της επίθεσης τρεις ημέρες νωρίτερα από την προγραμματισμένη, δηλαδή στις 14 Ιανουαρίου - τα ίδια σχέδια που προκάλεσαν την κρίση στο Βέλγιο - και την ανέβαλε στις 15 ή 16 Ιανουαρίου, για να είναι σε θέση να αποφασίσει όπως θα το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Το βράδυ ήρθε η εκπληκτική είδηση ότι τα βελγικά και ολλανδικά στρατεύματα - που είχαν ήδη κινητοποιηθεί από τον Σεπτέμβριο του 1939 - είχαν τεθεί σε επιφυλακή. Αυτό αποδόθηκε στη συντριβή και στην πολύ προφανή πορεία εισβολής της γερμανικής Έκτης Στρατιάς, με τον τελευταίο παράγοντα να αποτελεί απώλεια του στοιχείου του αιφνιδιασμού. Στις 15 Ιανουαρίου οι καιρικές συνθήκες ήταν τόσο κακές, λόγω των χιονοπτώσεων, ενώ η καιρική πρόβλεψη ήταν τόσο ζοφερή που ο Γιοντλ συμβούλεψε τον Χίτλερ να αναβάλει την εισβολή επ 'αόριστον. Ο Φύρερ συμφώνησε απρόθυμα στις 16 Ιανουαρίου στις 19:00.
Αποτελέσματα
Βραχυπρόθεσμα δεν φάνηκε να έχει προκληθεί κάποια ζημιά, αλλά υποστηρίχθηκε ότι μακροπρόθεσμα οι συνέπειες αυτού του περιστατικού ήταν καταστροφικές τόσο για το Βέλγιο όσο και τη Γαλλία. Όταν ήρθε η πραγματική εισβολή, στις 10 Μαΐου 1940, οι Γερμανοί είχαν αλλάξει ριζικά τη στρατηγική τους και αυτή η αλλαγή είχε ως αποτέλεσμα την ταχεία κατάρρευση της Γαλλίας, ενώ αναμφισβήτητα ακόμη και μια μερική γερμανική νίκη θα ήταν εξαιρετικά αβέβαιη εάν είχε ακολουθηθεί το αρχικό σχέδιο. Ωστόσο, ο προσδιορισμός της ακριβούς φύσης της αιτιώδους σχέσης μεταξύ του συμβάντος και της αλλαγής στρατηγικής αποδείχθηκε προβληματικός.
Κάνοντας έναν πιο "παραδοσιακό" απολογισμό των γεγονότων, το περιστατικό ανάγκασε τον Χίτλερ να ζητήσει δραστική αλλαγή στρατηγικής. Είπε στον Γιοντλ ότι "ολόκληρη η επιχείρηση θα πρέπει να οικοδομηθεί σε νέα βάση για να εξασφαλιστεί το απόρρητο και το στοιχείο του αιφνιδιασμού." Οι Βέλγοι ένιωσαν υποχρεωμένοι να αναφέρουν στους Γερμανούς ότι διέθεταν το σχέδιο επίθεσης. Όταν ο Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, απάντησε ότι ήταν ξεπερασμένο, ήταν πιο ειλικρινής από ό, τι σκόπευε. Ανταποκρινόμενη στο αίτημα του Χίτλερ, η Ανώτατη Διοίκηση αναζητούσε εναλλακτική λύση, και τελικά θα τη βρήκε στις προτάσεις του στρατηγού Έριχ φον Μάνσταϊν, πρώην Αρχηγού Επιτελείου της γερμανικής Ομάδας Στρατιών Α. ο οποίος για μερικούς μήνες επεξεργαζόταν μια νέα ιδέα: Αντί να δεσμευτεί στην επίθεση που περιγραφόταν λεπτομερώς στα απολεσθέντα έγγραφα, η οποία περιλάμβανε κύρια προώθηση στα βορειοανατολικά σύνορα του Βελγίου, τα γερμανικά θωρακισμένα έπρεπε να συγκεντρωθούν πιο νότια. Ο Γιοντλ κατέγραψε στις 13 Φεβρουαρίου ότι ο Χίτλερ συμφώνησε, αναφερόμενος στο περιστατικό Μέχελεν: «Θα έπρεπε τότε να επιτεθούμε προς την κατεύθυνση του Σεντάν», δήλωσε ο Χίτλερ στον Γιοντλ. "Ο εχθρός δεν περιμένει από εμάς να επιτεθούμε εκεί. Τα έγγραφα που έχασαν οι αξιωματικοί της Λουφτβάφε που κατέπεσαν έπεισαν τον εχθρό ότι σκοπεύουμε να καταλάβουμε μόνο τις ολλανδικές και βελγικές ακτές." Μέσα σε λίγες μέρες από αυτήν τη συζήτηση ο Χίτλερ είχε προσωπικά μιλήσει με τον φον Μάνστεϊν και ο Φύρερ του είχε δώσει το πράσινο φως. Το σχέδιο που προκάλεσε τόσο μεγάλο χάος όταν το ανακάλυψαν οι Βέλγοι αντικαταστάθηκε.
Ωστόσο, η σημασία του συμβάντος έχει επίσης αμφισβητηθεί έντονα. Ο Χίτλερ ήταν εξ αρχής διστακτικός για το σχέδιο αυτό. Η αναβολή ήταν μια από τις πολλές και μάλιστα σε αυτήν την περίπτωση οφείλεται περισσότερο στις καιρικές συνθήκες παρά στην αποκάλυψη του περιεχομένου των εγγράφων. Καθώς το σχέδιο ήταν μάλλον παραδοσιακό και προβλέψιμο, κανένα θεμελιώδες μυστικό δεν διακυβεύτηκε και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε άμεση ανάγκη για αλλαγή. Το αίτημα του Χίτλερ για αιφνιδιασμό δεν αναφέρεται σε μια απρόβλεπτη νέα στρατηγική, αλλά σε μια συντομευμένη προσέγγιση και φάση συγκέντρωσης, έτσι ώστε να μπορεί να επιτευχθεί τακτικός αιφνιδιασμός πριν μπορέσει να αντιδράσει ο εχθρός. Για τον σκοπό αυτόν τα θωρακισμένα τμήματα εντοπίστηκαν πιο δυτικά και βελτιώθηκε η οργάνωση. Δεν υπήρξε άμεση αλλαγή στη στρατηγική σκέψη και όταν ολοκληρώθηκε μια βελτιωμένη ιδέα, σε μια συνεχή διαδικασία τροποποιήσεων, στις 30 Ιανουαρίου, αυτό το "Aufmarschanweisung N ° 3, Fall Gelb" ("Οδηγία ανάπτυξης, υπόθεση 'Κίτρινο'"), δεν διέφερε ουσιαστικά από προηγούμενες εκδόσεις. Σε αυτή την άποψη μόνο το γεγονός ότι ορισμένοι από τους φίλους του φον Μάνσταϊν κατάφεραν να θέσουν τις προτάσεις του στην προσοχή του Χίτλερ, προκάλεσε πραγματικά μια θεμελιώδη στροφή. Η κύρια συνέπεια του συμβάντος θα ήταν ότι αποκάλυπτε, όχι το γερμανικό σχέδιο, αλλά τον τρόπο που θα χρησιμοποιούσαν οι Σύμμαχοι σε περίπτωση εισβολής, επιτρέποντας στους Γερμανούς να προσαρμόσουν ανάλογα την επίθεσή τους.
Η υιοθέτηση του αναθεωρημένου «Fall Gelb» από τους Γερμανούς, ενώ οι Σύμμαχοι περίμεναν ακόμη από τον Χίτλερ να προχωρήσει με τη εκδοχή που είχαν "συλλάβει", σήμαινε ότι οι Γερμανοί θα μπορούσαν να τους παγιδεύσουν. Θα υπήρχε ακόμη μια επίθεση στο κεντρικό Βέλγιο, αλλά αυτή θα ήταν απλώς αντιπερισπασμός για να ελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερα στρατεύματα προς τα βόρεια, ενώ η κύρια γερμανική επίθεση θα γινόταν από τις Αρδέννες, και στη συνέχεια θα διέσχιζε τον Μεύση μεταξύ Σεντάν και της περιοχής βόρεια του Ντινάν, για να διεισδύσει μέχρι την ακτή της Μάγχης. Με αυτόν τον τρόπο, τα στρατεύματα στο Βέλγιο θα αποκόπτονταν από τις γραμμές ανεφοδιασμού τους και θα αναγκάζονταν να παραδοθούν. Αυτή η παραπλάνηση μπορεί να ήταν έξυπνη, αλλά θα λειτουργούσε μόνο εάν ο Γκαμελέν είχε εμμείνει στην αρχική του στρατηγική. που ζητούσε μάλλον πολλά, δεδομένου ότι μέχρι τις 14 Ιανουαρίου 1940 η διαίσθησή του ήταν άψογη. Άραγε είχε μαντέψει σωστά το περιεχόμενο του πρωτότυπου γερμανικού "Aufmarsschanweisung Fall Gelb";
Ωστόσο, ο Γκαμελέν απέτυχε να αλλάξει τη στρατηγική του υποθέτοντας ότι οι Γερμανοί θα άλλαζαν τη δική τους, παρά τις αμφιβολίες του Λόρδου Γκορτ και της βρετανικής κυβέρνησης. Ίσως οι Σύμμαχοι πίστευαν ότι τα κατασχεθέντα έγγραφα ήταν «εμφύτευμα» (παραπλανητικά). Ίσως οι Βρετανοί ήταν διστακτικοί λόγω του μεγέθους της συνεισφοράς τους και, ως εκ τούτου δίσταζαν να επικρίνουν υπερβολικά τη στρατηγική των συμμάχων τους.
Ο Γκαμελέν έχει, επίσης, επικριθεί σοβαρά για το ότι δεν άλλαξε το σχέδιό του. Η στάση του έχει εξηγηθεί ως αδυναμία να πιστέψει ότι η πολύ παραδοσιακή γερμανική Ανώτατη Διοίκηση θα κατέφευγε σε καινοτόμες στρατηγικές, πόσο μάλλον στις πιο καινοτόμες τακτικές του "Blitzkrieg" (=κεραυνοβόλου πολέμου) που απαιτούνταν για να τα καταστήσουν απόλυτα αποτελεσματικά. Κάθε μεγάλη συγκέντρωση δυνάμεων που θα διερχόταν μέσω του κακού οδικού δικτύου στις Αρδέννες θα έπρεπε να ενεργήσει πολύ γρήγορα. Επίσης, από την άποψη αυτή, το συμβάν δεν θα είχε σημαντικές συνέπειες.
Επιμύθιο
Οι Χένμανς και Ράινμπεργκερ δικάστηκαν ερήμην στη Γερμανία και καταδικάστηκαν σε θάνατο: Αυτό καθώς απαγορευόταν αυστηρά η μεταφορά απόρρητων εγγράφων με αεροσκάφος χωρίς ρητή έγκριση και άρα είχαν διαπράξει σοβαρό ατόπημα. Οι ετυμηγορίες δεν θα εκτελεστούν ποτέ. Μετά από μια παραμονή σε στρατόπεδο εγκλεισμού στο Χόι (Huy) και οι δύο άνδρες μεταφέρθηκαν, το 1940, πρώτα στη Βρετανία και μετά στον Καναδά.
Η σύζυγος του Χένμανς, Άννι, ανακρίθηκε από την Γκεστάπο, που πίστευε ότι ο σύζυγός της ήταν προδότης. Η Άννι το αρνήθηκε αυτό, αλλά από το γεγονός ότι δεν γνώριζε μια εξωσυζυγική υπόθεση του Χένμανς συνήχθη το συμπέρασμα ότι ήταν αναξιόπιστη πηγή πληροφοριών. Επιτράπηκε στους δύο γιους του να υπηρετήσουν στο στρατό και σκοτώθηκαν εν υπηρεσία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι άνδρες αποτέλεσαν αργότερα τμήμα των ανταλλαγών αιχμαλώτων πολέμου το 1943 (ο Χένμανς) και το 1944 (ο Ράινμπεργκερ). Κατά την επιστροφή τους στη Γερμανία παραπέμφθηκαν σε δίκη. Ο Χένμανς έλαβε μερική χάρη. Ο Ράινμπεργκερ απαλλάχθηκε πλήρως, καθώς δεν θεωρήθηκε υπεύθυνος για τις σοβαρές συνέπειες της πράξης του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Φονγκαφάλε
thumb|right|250px|Η θέση της Φονγκαφάλε στην ατόλη Φουναφούτι. Η Φονγκαφάλε  (Fongafale, επίσης γράφεται: Fogale ή Fagafale) είναι η μοναδική πόλη του Τουβαλού. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά της ατόλης Φουναφούτι, η οποία είναι εξολοκλήρου η επίσημη πρωτεύουσα. Απαρτίζεται από 30 κοραλλιογενή νησιά τα οποία σχηματίζουν μια λιμνοθάλασσα. Το 25% του πληθυσμού της χώρας κατοικεί σε αυτήν την πόλη. Οι πιο πολλοί από τους κατοίκους ζουν σε σπίτια με στέγες που είναι φτιαγμένες από άχυρο.
Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αλιεία και η γεωργία. Ειδικότερα καλλιεργούνται μπανάνες, κοκοφοίνικες και άλλα τροπικά φρούτα.
Αποτελεί επίσης διοικητικό και οικονομικό κέντρο και έδρα των κρατικών υπηρεσιών. Σχετικά ανεπτυγμένη είναι η τουριστική κίνηση. Το αεροδρόμιο που βρίσκεται στην πόλη κτίστηκε από Αμερικανούς κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και είναι το μοναδικό στη χώρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τουβαλού Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ωκεανίας
Κιζίλ-Ταλά
Η Κιζίλ-Τάλα είναι πόλη στην Περιφέρεια Ος του Κιργιστάν.
Οι κοντινές πόλεις και χωριά περιλαμβάνουν το Τσαλκουϊρούκ (3 μίλια), το Κοντζοκιόλ (5 μίλια) και το Κιτσίκ-Αλάι (5 μίλια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κιργιζίας
Κάντια
Ο όρος Κάντια (Candia) μπορεί να αναφέρεται στα:
Γαλακτοζίτες
Στη Βιοχημεία όλα τα γλυκοζιτικά παράγωγα της γαλακτόζης ονομάζονται γενικά γαλακτοζίτες (galactosides).
Οι γαλακτοζίτες είναι οργανικές ενώσεις που ανήκουν είτε σε ολιγοσακχαρίτες είτε σε πολυσακχαρίτες, είτε ακόμη και σε άλλες τάξεις όπως είναι οι γλυκοπρωτεΐνες, τα γλυκολιποειδή κ.λπ.
Γενικά οι γαλακτοζίτες διακρίνονται, ανάλογα με την ανωμερή μορφή της γαλακτόζης σε δύο είδη: α-γαλακτοζίτες και οι β-γαλακτοζίτες. Ειδικότερα οι β-γαλακτοζίτες μεταφέρονται και μεταβολίζονται στο βακτήριο Escherichia coli, ενώ τη ρύθμισή τους αναλαμβάνουν τρία γονίδια στο DNA.
Πηγές
Κατηγορία:Γλυκοζίτες
Λιοντάρι του Τράνσβααλ
thumb|left|Αρσενικό λιοντάρι του Τράνσβααλ στo [[εθνικό πάρκο Κρούγκερ]] Το λιοντάρι του Τράνσβααλ (Panthera leo krugeri - Πάνθηρ ο λέων του Κρούγκερ),επίσης γνωστό και ως Νοτιοανατολικό Αφρικανικό λιοντάρι,είναι ένα υποείδος λιονταριού που ζει στη Νότια Αφρική,συμπεριλαμβανομένου και του Εθνικού Πάρκου Κρούγκερ.Ονομάστηκε έτσι από την περιοχή του Τράνσβααλ στη Νότια Αφρική.Όπως και όλα τα άλλα λιοντάρια (εκτός από τα λιοντάρια του Τσάβο) το αρσενικό έχει χαίτη.Η λιονταρίνα αναλαμβάνει το κυνήγι,ενώ το αρσενικό υπερασπίζει την περιοχή.Η τροφή τους αποτελείται από γκνου,βουβάλια του Ακρωτηρίου,αντιλόπες,φακόχοιρους,και περιστασιακά από μωρά καμηλοπαρδάλεων,όταν το θήραμα είναι σπάνιο.Λευκισμός υπάρχει σε αυτό το υποείδος λιονταριού,αλλά είναι αρκετά σπάνιος. thumb|left|Αρσενικό λευκό λιοντάρι του Τράνσβααλ σε ζωολογικό κήπο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Λιοντάρια
Syrian News Channel
Το Syrian News Channel (αραβικά: الإخبارية السورية) γνωστό και ως alikhbaria Syria ή Al-Ikhbariyah Syria είναι ένας κρατικός τηλεοπτικός σταθμός με έδρα τη Δαμασκό της Συρίας, που ξεκίνησε στις 15 Δεκεμβρίου 2010. Το δίκτυο είναι γνωστό ότι είναι πιστό προς την κυβέρνηση του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στην αραβική γλώσσα Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2010
Τερψιχόρη
Στην Ελληνική μυθολογία, η Τερψιχόρη ήταν μία από τις εννέα Μούσες, η μούσα του χορού και των δραματικών χορικών. Την Τερψιχόρη ζωγράφιζαν δαφνοστεφανωμένη και με προμετωπίδιο να κρατά άρπα και να χορεύει χαρούμενη, ενώ τα πόδια της να ακουμπούν τη γη και με την επιγραφή: “Τερψιχόρη λύραν”. Εμβλήματά της ήταν η λύρα, ο αυλός και το τρίγωνο. Συνήθως απεικονίζεται καθισμένη και κρατώντας μια λύρα.
Μερικές φορές αναφέρεται ως μητέρα των Σειρήνων.
Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα τέρπω (ευφραίνω) και το ουσιαστικό χορός.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μούσες Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
PN
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων PN ή .pn (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται πι-εν) & στην ελληνική γλώσσα ρν μπορεί να αναφέρεται:
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ασπροχώματος
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ασπροχώματος είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Ασπρόχωμα Μεσσηνίας. Ο σταθμός άνοιξε το 1892 και έκλεισε για τα περισσότερα τρένα το 2010. Προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός για άλλα δρομολόγια.
Yπηρεσίες
Ασπροχώματος Ασπροχωμα Ασπροχωμα
Πάνακτο
Για τη θέση του υπήρξε διαμάχη μεταξύ των ιστορικών. Μία άποψη το συνδέει με το Γυφτόκαστρο που διασώζεται σε καλή κατάσταση στην περιοχή των Ελευθερών, αλλά η επικρατέστερη άποψη το τοποθετεί στην περιοχή του οροπεδίου των Δερβενοχωρίων ανάμεσα στα χωριά Πάνακτο και Πράσινο. Σε ανασκαφές που έγιναν στην περιοχή των Δερβενοχωρίων, κοντά στο χωριό Πράσινο, τη δεκαετία του 1980 βρέθηκε επιγραφή που ταυτίζει το αρχαίο φρούριο με τη θέση αυτή, δίνοντας λύση στη διαμάχη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Αθήνας Κατηγορία:Κάστρα της Αττικής
Μομτσίλο Ταπάβιτσα
Ο Μoμτσίλο Ταπάβιτσα (σερβικά:Момчило Тапавица) - ουγγρικά:Momčilo Tapavica) (14 Σεπτεμβρίου 1872 - 10 Ιανουαρίου 1949), ήταν Ούγγρος, Σερβικής καταγωγής, αρχιτέκτονας και αθλητής της αντισφαίρισης, της γυμναστικής, της κωπηλασίας, της άρσης βαρών και παλαιστής. Ήταν Ολυμπιονίκης το 1896 με την Ουγγαρία της οποίας ήταν επαρχία εκείνη την εποχή η σημερινή σερβική επαρχία της Βοϊβοντίνα.