cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Αλαμανής
Βιογραφία
Ο ανεψιός του, Στέλιος, έγινε αργότερα βουλευτής και υπουργός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Βηρισάδης
Ο Βηρισάδης ήταν βασιλιάς των Οδρυσών της Θράκης 360 - 357 π.Χ.
Βίος
Ήταν γιος του Κότυος Α' και αδελφός των Κερσοβλέπτη και Αμαδόκου Β΄. Όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας τους το βασίλειο μοιράστηκε στα τρία, ο Βηρισάδης πήρε την περιοχή ανάμεσα στον Νέστο και τον Στρυμόνα. Είχε συνάψει, όπως και οι δύο αδελφοί του, συμμαχία με την Αθήνα. Η βασιλεία του ήταν σύντομη και όταν πέθανε ο μεγαλύτερος γιος του Κετρίπορις ανέλαβε τον θρόνο.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1986
Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1986 ήταν το 22ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία πήραν μέρος οκτώ ομάδες από πέντε βαλκανικά κράτη: Βουλγαρία, Ρουμανία, Τουρκία, Ελλάδα και Αλβανία. Δεν δήλωσαν συμμετοχή ομάδες από τη Γιουγκοσλαβία. Η διοργάνωση διεξήχθη σε σύστημα διπλών αγώνων νοκ-άουτ, ως το διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Σλάβια Σόφιας από τη Βουλγαρία, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Όμως, στάθηκε ιδιαίτερα τυχερή, αφού έφτασε στον τελικό χωρίς να δώσει ούτε έναν αγώνα, μιας και οι αντίπαλοί της αποχώρησαν από τη διοργάνωση. Στον τελικό αντιμετώπισε τον Πανιώνιο από την Ελλάδα, ο οποίος έφτασε για δεύτερη φορά σε τελικό βαλκανικού κυπέλλου, η μοναδική ελληνική ομάδα που το έχει πετύχει. Η διοργάνωση διάρκεσε από το Φεβρουάριο ως το Νοέμβριο του 1986.
Τελικός
ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας): Σόφια, 15 Οκτωβρίου 1986:
ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας): Νέα Σμύρνη, 5 Νοεμβρίου 1986:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1986
Γέννα (Σαράντα Εκκλησιών)
thumb|200px|right|Δήλωσις Εκκαθαρίσεως Κινητής και Ακινήτου Περιουσίας κατά την [[Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923|ανταλλαγή ελληνοτουρκικών πληθυσμών (1923-1927) από την Γέννα προς την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης (16/12/1927).]]
Η Γέννα (Kaynarca, Καϊναρτζά) είναι κωμόπολη στην επαρχία Σαράντα Εκκλησιών στην Τουρκία. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Θράκης.
Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 πλειοψηφούσε το ελληνικό στοιχείο. Στις 500 ελληνικές οικογένειες αντιστοιχούσαν 100 τουρκικές και 50 βουλγαρικές. Κοντά στην έξοδο του χωριού σωζόταν μέχρι τη δεκαετία του 1960 ο παλιός βυζαντινός ναός της, τον οποίο αποκαλούσαν παλαιό μοναστήρι, χωρίς όμως να πρόκειται πραγματικά για μοναστηριακό ναό. Επίσης σωζόταν το παλιό βυζαντινό κάστρο, το οποίο είχε ανακαινιστεί από τους Οθωμανούς κατά τον 16ο αιώνα. Η κωμόπολη υπαγόταν στη νομαρχία (καζάς) Βουνάρ-Χισάρ, σήμερα υπάγεται στη διοίκηση Πινάρχισαρ (Pinarhisar), της επαρχίας (σαντζάκι) Σαράντα Εκκλησιών. Φημιζόταν για τα άφθονα νερά και παλαιότερα λειτουργούσαν στην περιοχή της πολλοί νερόμυλοι.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Σαράντα Εκκλησιών
Το Πορτραίτο της Τζένι
Η ταινία Το Πορτραίτο της Τζένι (Πρωτότυπος τίτλος Portrait of Jennie), γνωστή και με τον τίτλο Ερωτική Παγίδα, είναι δράμα μυστηρίου και φαντασίας παραγωγής 1948 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Ντίτερλε. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Νέιθαν που διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τους Πολ Όσμπορν, Πίτερ Μπερνέις και Λεονάρντο Μπερκοβίτσι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι: Τζένιφερ Τζόουνς, Τζόζεφ Κότεν και Έθελ Μπάριμορ. Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Οπτικών και Ηχητικών Εφέ και ήταν υποψήφια επίσης για Όσκαρ Φωτογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία.
Πληροφορίες παραγωγής
Η σχέση του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ με την Τζένιφερ Τζόουνς, που ξεκίνησε το 1943, έκανε τον παραγωγό του Όσα Παίρνει ο Άνεμος και του Ρεβέκκα να ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την καριέρα της ηθοποιού. Επέλεγε λοιπόν προσεκτικά τα σενάρια και τους ρόλους που ήταν κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της. Το μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Νέιθαν του 1940, αποτέλεσε επίσης φιλόδοξο εγχείρημα του παραγωγού προκειμένου να προωθηθεί η καριέρα της μετέπειτα συζύγου του (παντρεύτηκαν το 1949).
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 1947 στη Νέα Υόρκη και στη Βοστώνη, αλλά ο Σέλζνικ δεν ήταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα, ζήτησε να ξαναγυριστούν κάποιες σκηνές και απέλυσε πέντε σεναριογράφους πριν την ολοκλήρωση των γυρισμάτων το 1948. Εφόσον η ταινία ανήκει στο είδος φαντασίας, ο Σέλζνικ επέμεινε τα γυρίσματα να είναι εξωτερικά, επιλέγοντας τοποθεσίες στη Μασαχουσέτη και στη Νέα Υόρκη, πράγμα που αύξησε το κόστος παραγωγής. Αν και στο μεγαλύτερο μέρος ήταν ασπρόμαυρη, οι σκηνές του τελευταίου δεκάλεπτου της ταινίας γυρίστηκαν σε πράσινη απόχρωση και κάποιες μετά σε καφέ απόχρωση, ενώ στη συνέχεια η τελική λήψη του πορτραίτου γυρίστηκε σε έγχρωμο τεχνικόλορ. Το πορτραίτο της Τζένι δημιουργήθηκε από τον Ρόμπερτ Μπράκμαν, αποκτήθηκε στη συνέχεια επίσημα από τον Σέλζνικ, και μετά τον γάμο του Σέλζνικ με την Τζόουνς το 1949 κατέληξε στο σπίτι του ζευγαριού.
Η ταινία ήταν ασυνήθιστη για την εποχή που γυρίστηκε, στο ότι δεν είχε τίτλους έναρξης. Αντιθέτως, τα ονόματα των ηθοποιών και των συντελεστών εμφανίζονται στο τέλος. Η ταινία φημίζεται επίσης για τη φωτογραφία του Τζόζεφ Όουγκαστ, η οποία δίνει στο θεατή να καταλάβει την ψύχωση του πρωταγωνιστή με την Τζένι. Κάποιες λήψεις δίνουν στο θεατή την ψευδαίσθηση ότι πάρθηκαν από καμβά.
Τελικώς, η ταινία Το Πορτραίτο της Τζένι, λόγω των αρκετών σκηνών που ξαναγυρίστηκαν και του πλήθους των εξωτερικών γυρισμάτων, έφτασε σε συνολικό κόστος τα 4,041 εκατομμύρια δολάρια. Το εντυπωσιακότερο είναι ότι ξεπέρασε σε κόστος ακόμα και την υπερπαραγωγή Όσα Παίρνει ο Άνεμος του 1939 (επίσης σε παραγωγή του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ), που κόστισε 3,85 εκατομμύρια δολάρια, και μάλιστα παρά το γεγονός ότι η ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος είχε γυριστεί εξ ολοκλήρου έγχρωμη και με εμφανώς ακριβότερα ιστορικά σετ, ενώ ήταν και πάνω από 2 φορές μεγαλύτερη σε χρονική διάρκεια από Το Πορτραίτο της Τζένι.
Υποδοχή
Όταν η ταινία έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες τον Δεκέμβριο του 1948, δεν σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία (λόγω και του εξαιρετικά υψηλού κόστους παραγωγής της, που ήταν δύσκολο να καλυφθεί εμπορικά) και μάλιστα ήταν η πρώτη ζημιογόνα ταινία στην καριέρα της Τζένιφερ Τζόουνς (η οποία μέχρι τότε είχε πρωταγωνιστήσει σταθερά σε κερδοφόρες εισπρακτικά ταινίες), αλλά στη συνέχεια επαναξιολογήθηκε θετικά και τώρα πια θεωρείται κλασσική του είδους φαντασίας. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των The New York Times την αποκάλεσε τότε ανεπαρκή και απογοητευτική, ενώ αντιθέτως το περιοδικό Variety έγραψε ότι τα γεγονότα αποδόθηκαν με στυλ, γούστο και αξιοπρέπεια. Σύμφωνα με τον κριτικό και ιστορικό Ken Wlaschin το 1985, Το Πορτραίτο της Τζένι είναι μία από τις δέκα κορυφαίες ταινίες της Τζένιφερ Τζόουνς, αλλά και του Τζόζεφ Κότεν.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Ντίτερλε Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Βοστώνη
Κουρκουμάς
Ο κουρκουμάς, ή κουρκούμη (επιστημονική ονομασία: Curcuma longa [Κουρκούμη η μακρά]) ή κιτρινόριζα, είναι ριζωματοειδές (rhizomatous) ποώδες, πολυετές φυτό της οικογένειας των Ζιγγιβεριδών (Zingiberaceae). Είναι εγγενές στη νότια Ασία, όπου απαιτεί θερμοκρασίες μεταξύ 20 και 30 °C και ένα σημαντικό ποσό ετήσιας βροχόπτωσης για να ευδοκιμήσει. Τα φυτά συγκομίζονται κάθε χρόνο για τα ριζώματά τους και πολλαπλασιάζονται κατά την επόμενη περίοδο, από μερικά εξ αυτών των ριζωμάτων.
Όταν δεν χρησιμοποιούνται φρέσκα, τα ριζώματα βράζουν για 30–45 περίπου λεπτά και κατόπιν αποξηραίνονται σε ζεστούς φούρνους και μετά αλέθονται σε μια έντονη πορτοκαλοκίτρινη σκόνη η οποία, συνήθως χρησιμοποιείται ως χρωματισμός στις κουζίνες του Μπανγκλαντές, Ινδίας, Ιράν, Πακιστάν, στα κάρυ και για βαφές.
Ιστορία και ετυμολογία
Ο κουρκουμάς έχει χρησιμοποιηθεί στην Ασία για χιλιάδες χρόνια και είναι ένα σημαντικό μέρος της ιατρικής Σίντα. Αρχικά, χρησιμοποιήθηκε ως χρωστική ουσία και εν συνεχεία, αργότερα για τις θεραπευτικές του ιδιότητες.
Το όνομα προέρχεται από το ισπανικό «cúrcuma» που με τη σειρά του προέρχεται από το αραβικό «كركم».
Η ονομασία του γένους, Curcuma, είναι από την αραβική ονομασία τόσο του σαφράν όσο και της κουρκούμης (βλ. Κρόκος).
Παρουσίαση
Ο κουρκουμάς ή κιτρινόριζα είναι ένα πολυετές ποώδες φυτό το οποίο φτάνει μέχρι και το 1 μ. ύψος. Βρίσκονται πολλαπλά διακλαδισμένα, κίτρινα, πορτοκαλί, κυλινδρικά, αρωματικά ριζώματα. Τα φύλλα είναι εναλλάξ τοποθετημένα σε δύο σειρές. Χωρίζονται σε θήκη φύλλου, μίσχο (κοτσάνι) και λεπίδα φύλλου. Από τις θήκες φύλλου, σχηματίζεται ένα ψεύτικο στέλεχος. Ο μίσχος έχει μήκος 50 έως 115 cm. Οι απλές λεπίδες φύλλων συνήθως έχουν μήκος 76 έως 115 cm και σπανίως έως 230 cm. Έχουν πλάτος από 38 έως 45 cm και είναι επιμήκη προς ελλειπτικά, που στενεύουν προς στην άκρη.
Ταξιανθία ανθέων και καρπών
Στην Κίνα, ο χρόνος ανθοφορίας, συνήθως είναι τον Αύγουστο. Καταληκτικώς για το ψευδές στέλεχος έχει 12 έως 20 cm μήκους στέλεχος ταξιανθίας, το οποίο περιέχει πολλά άνθη. Τα βράκτια (bracts) είναι ανοιχτοπράσινα και ωοειδή προς επιμήκη, με ένα αμβλύ άνω άκρο μήκους από 3 έως 5 cm.
Στην κορυφή της ταξιανθίας στελέχη βρακείων είναι παρόντα κατά την οποία δεν υπάρχουν άνθη· αυτά είναι λευκά προς πράσινα και μερικές φορές με απόχρωση κοκκινωπή ως πορφυρή και τα άνω άκρα είναι κωνικά.
Βιοχημική σύνθεση
Τα πιο σημαντικά χημικά συστατικά της κουρκουμίνης, είναι μια ομάδα ενώσεων που ονομάζεται curcuminoids, τα οποία περιλαμβάνουν την κουρκουμίνη (diferuloylmethane), demethoxycurcumin και bisdemethoxycurcumin. Το καλύτερα μελετημένο συστατικό είναι η κουρκουμίνη, η οποία αποτελείται κατά 3,14% (κατά μέσο όρο) από σκόνη κουρκούμης. Ωστόσο, υπάρχουν μεγάλες διακυμάνσεις στο περιεχόμενο κουρκουμίνης σε διαφορετικές γραμμές του είδους Κουρκούμη η μακρά (Curcuma longa) (1-3189 mg/100g). Επιπλέον, άλλα σημαντικά πτητικά έλαια περιλαμβάνουν την turmerone, atlantone και zingiberene. Κάποια γενικά συστατικά είναι τα σάκχαρα, οι πρωτεΐνες και ρητίνες.
Μαγειρική
Η κιτρινόριζα φύεται σε άγρια μορφή, στα δάση της Νότιας και της Νοτιοανατολικής Ασίας. Είναι ένα από τα βασικά συστατικά σε πολλά ασιατικά πιάτα. Η Ινδική παραδοσιακή ιατρική, που ονομάζεται Σίντα, έχει συστήσει την κουρκούμη στην ιατρική. Η χρήση της ως χρωστικής ουσίας δεν είναι πρωταρχικής αξίας στη Νότια Ασιατική κουζίνα.
Η κιτρινόριζα, συνήθως χρησιμοποιείται σε αλμυρά πιάτα, αλλά, χρησιμοποιείται και σε ορισμένα γλυκά πιάτα, όπως το κέικ σφουφ. Στην Ινδία, τα φύλλα από το φυτό της κουρκούμης, χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ειδικών γλυκών πιάτων patoleo, δια στρωματοποιήσεως ρυζάλευρου και μείγματος καρύδας-jaggery στο φύλλο, εν συνεχεία κλείνοντάς το και τοποθετώντας το στον ατμό, εντός μιας χάλκινης χύτρας ατμού (goa).
Ορισμένες φορές, σε συνταγές εκτός Νοτίου Ασίας, ο κουρκουμάς χρησιμοποιείται ως παράγοντας για να προσδώσει ένα χρυσοκίτρινο χρώμα. Χρησιμοποιείται σε κονσερβοποιημένα αναψυκτικά, ψημένα προϊόντα, παγωτά, γιαούρτια, κίτρινα κέικ, χυμούς πορτοκαλιού, μπισκότα, χρωματισμό ποπκόρν, δημητριακών, σαλτσών, ζελατινών κλπ. Είναι ένα σημαντικό συστατικό στις περισσότερες εμπορικές σκόνες κάρι.
Η πλειονότης της κιτρινόριζας χρησιμοποιείται υπό τη μορφή της ριζώδους σκόνης. Σε ορισμένες περιοχές (ειδικότερα στη Μαχαράστρα, Γκόα, Konkan και Kanara), τα φύλλα κουρκούμης χρησιμοποιούνται για να τυλίξουν και να μαγειρέψουν τα τρόφιμα. Επίσης, τα φύλλα κουρκούμης, χρησιμοποιούνται κυρίως με τον τρόπο αυτό, σε περιοχές όπου η κουρκούμη καλλιεργείται σε τοπικό επίπεδο, δεδομένου ότι τα φύλλα που χρησιμοποιούνται είναι φρεσκοκομμένα. Τα φύλλα κουρκούμης προσδίδουν μια διακριτική γεύση. Παρά το γεγονός ότι συνήθως χρησιμοποιείται ξηρό, σε μορφή σκόνης, η κουρκούμη χρησιμοποιείται επίσης φρέσκα, όπως η πιπερόριζα (τζίντζερ). Έχει πολλές χρήσεις στις Ανατολικές Ασιατικές συνταγές, όπως τουρσιά που περιέχουν μεγάλα κομμάτια από μαλακό κουρκουμά, φτιαγμένα από φρέσκα κιτρινόριζα.
Στην Ινδία και το Νεπάλ, η κιτρινόριζα καλλιεργείται και χρησιμοποιείται ευρέως σε πολλά λαχανικά και κρεατικά για το χρώμα του· Χρησιμοποιείται επίσης, για την υποτιθέμενη αξία του στην παραδοσιακή ιατρική.
Στη Νότια Αφρική, ο κουρκουμάς χρησιμοποιείται για να προσδώσει ένα χρυσαφένιο χρώμα στο βραστό λευκό ρύζι.
Στην κουζίνα του Βιετνάμ, η σκόνη κουρκούμης χρησιμοποιείται για τον χρωματισμό και αρωματισμό ορισμένων πιάτων, όπως των bánh xèo, bánh khọt και mi quang. Η σκόνη χρησιμοποιείται και σε άλλα stir-fried (γρήγορα τηγανισμένα σε δυνατή φωτιά ακολουθούμενο από έντονο ανακάτεμα) πιάτα και σούπες.
Στην Ινδονησία τα φύλλα κουρκούμης χρησιμοποιούνται από τους Minangkabau ή την κουζίνα του Padang ως η βάση για το κάρι της Σουμάτρα, όπως στα rendang, sate padang και πολλές άλλες ποικιλίες.
Στην Ταϊλάνδη, τα φρέσκα ριζώματα κουρκουμά, χρησιμοποιούνται σε πολλά πιάτα, ειδικότερα στη νότια Ταϊλανδέζικη κουζίνα, όπως το κίτρινο κάρυ και τη σούπα κιτρινόριζας.
Βαφή
Η κιτρινόριζα, παράγει μια κακή βαφή υφάσματος, δεδομένου ότι δεν είναι πολύ ταχεία βαφή, αλλά συνήθως χρησιμοποιείται σε υφάσματα της Ινδίας και του Μπανγκλαντές, όπως τα σάρι και τις ρόμπες των μοναχών.
Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και σαν βαφή για μαλλιά (μαζί με νερό). Βγάζει ένα έντονο κίτρινο χρώμα, το οποίο όμως για να βγει χρειάζεται ώρες.
Σε συνδυασμό με το annatto (E160b), η κιτρινόριζα (turmeric) έχει χρησιμεύσει για τον χρωματισμό τυριών, γιαουρτιών, στεγνών μειγμάτων, ντρέσινγκ για σαλάτες, χειμερινών βουτύρων και μαργαρινών. Ο κουρκουμάς (turmeric), χρησιμοποιείται επίσης για να δώσει ένα κίτρινο χρώμα σε ορισμένες παρασκευασμένες μουστάρδες, κονσερβοποιημένες κοτόσουπες και άλλα τρόφιμα (συχνά πολύ φθηνότερη αντικατάσταση για το σαφράν).
Δείκτης
Το χαρτί κιτρινόριζας, καλούμενο επίσης «χαρτί κουρκουμά» είναι χαρτί διαποτισμένο σε βάμμα κουρκούμης και αφίεται να στεγνώσει. Χρησιμοποιείται στη χημική ανάλυση ως δείκτης οξύτητας και αλκαλικότητας. Το χαρτί είναι κίτρινο με όξινα και ουδέτερα διαλύματα και μετατρέπεται σε φαιό ή ερυθρό-φαιό σε αλκαλικά διαλύματα, με μετάβαση ανάμεσα στο pH 7,4 και 9,2.
Για την ανίχνευση του pH, το χαρτί κουρκούμης έχει αντικατασταθεί στην κοινή χρήση από χαρτί ηλιοτροπίου. Η κιτρινόριζα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο για τη φαινολοφθαλεΐνη, καθώς είναι παρόμοιο το φάσμα χρωμάτων που αλλάζει το pH του.
Παραδοσιακές χρήσεις
Στις Αγιουρβεδικές πρακτικές, η κουρκούμη έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία μιας ποικιλίας εσωτερικών διαταραχών, όπως δυσπεψία, λοιμώξεις του λαιμού, κοινά κρυολογήματα ή παθήσεις του ήπατος, καθώς και τοπικά για τον καθαρισμό των πληγών ή τη θεραπεία πληγών του δέρματος
Το φυτό χρησιμοποιείται στη γλώσσα Poosai (Ταμίλ) να αντιπροσωπεύει μια μορφή της θεάς Kottravai, των Ταμίλ. Στην Ανατολική Ινδία, το φυτό χρησιμοποιείται ως ένα από τα εννέα στοιχεία της navapatrika μαζί με νεαρά φυτά μαγειρικής μπανάνας, φύλλα κολοκασίας, κριθάρι (jayanti), Aegle marmelos (bilva), ροδιά (darimba), asoka, manaka ή manakochu και rice paddy. Η λατρεία της Navaptrika είναι ένα σημαντικό τμήμα των τελετουργιών του φεστιβάλ Durga.
Χρησιμοποιείται στο poosai, για να κάνει μια μορφή Γκανέσα (Ganesha). Στον Yaanaimugathaan, τον απομακρυντή των εμποδίων, γίνεται επίκληση στην αρχή σχεδόν κάθε τελετής και για το σκοπό αυτό γίνεται μια μορφή του Yaanaimugathaan, αναμιγνυόμενη με κουρκουμά και νερό και σχηματίζοντάς την σε ένα κωνοειδές σχήμα.
Η τελετή Haldi (που στη Βεγγάλη ονομάζεται Gaye holud) (κυριολεκτικά «κίτρινο στο σώμα»), είναι μια τελετή η οποία παρατηρείται σε πολλά μέρη της Ινδίας, κατά τη διάρκεια των Ινδουιστικών γαμήλιων εορτών, συμπεριλαμβανομένης της Βεγγάλης, Παντζάμπ, Μαχαράστρα και του Γκουτζαράτ. Η τελετή λαμβάνει χώρα μια ή δυο ημέρες πριν από τις θρησκευτικές και γαμήλιες τελετές της Βεγγάλης. Η πάστα της κουρκούμης αλείφεται από τους φίλους στα σώματα του ζεύγους. Αυτό λέγεται ότι μαλακώνει το δέρμα, αλλά και τα χρωματίζει με το διακριτικό κίτρινο χρώμα που δίνει την ονομασία του σε αυτή την τελετή. Μπορεί να είναι μια κοινή εκδήλωση για τις οικογένειες της νύφης και του γαμπρού ή μπορεί να αποτελείται από ξεχωριστές εκδηλώσεις για την οικογένεια της νύφης και την οικογένεια του γαμπρού.
Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ Pongal των Ταμίλ, ένα ολόκληρο φυτό κιτρινόριζας με φρέσκα ριζώματα προσφέρεται ως ευχαριστήρια προσφορά στον Suryan, τον θεό του ήλιου. Επίσης, πολλές φορές, το φρέσκο φυτό δένεται πέριξ του δοχείου Pongal εντός του οποίου προετοιμάζεται μια προσφορά Pongal.
Στο Ταμίλ Ναντού και Άντρα Πραντές, ως μέρος του τελετουργικού του γάμου των Ταμίλ / Τελούγκου, αποξηραμένοι κόνδυλοι κουρκούμης δεμένοι με σπάγκο χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία ενός κολιέ Thali, το αντίστοιχο των δακτυλιδιών γάμου στους δυτικούς πολιτισμούς. Στη δυτική και παράκτια Ινδία, κατά τη διάρκεια γάμων των Μαράθι, Konkani, Κανάντα και Βραχμάνων, οι κόνδυλοι της κουρκούμης, δένονται από το ζευγάρι, με κορδόνια στους καρπούς τους κατά τη διάρκεια της τελετής που ονομάζεται Kankanabandhana.
Το 1896, ο Friedrich Ratzel στο «Η Ιστορία της Ανθρωπότητας» («The History of Mankind»), ανέφερε ότι, στη Μικρονησία η προετοιμασία της σκόνης κουρκούμης για τον καλλωπισμό του σώματος, ενδυμάτων και σκευών, είχε τελετουργικό χαρακτήρα.
Έρευνα
Η βασική έρευνα δείχνει οτι τα αποστάγματα από κουρκουμά μπορεί να έχουν αντιμυκητιακές και αντιβακτηριακές ιδιότητες.
Η κουρκούμη ή το κύριο της συστατικό η κουρκουμίνη, έχει μελετηθεί σε μικρές κλινικές δοκιμές σε πολλές ανθρώπινες ασθένειες και παθήσεις.
Υποσημειώσεις
<div style=""> <references group="Υποσημ."/> <references group="Παρ. Υποσημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζιγγιβεροειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Χλωρίδα του Νεπάλ Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Χημειοαποτρεπτικοί συντελεστές Κατηγορία:Πειραματικές ιατρικές θεραπείες Κατηγορία:Συμπληρώματα διατροφής Κατηγορία:Χρωστικές ουσίες τροφίμων Κατηγορία:Μονοαμίνης αναστολείς της οξειδάσης Κατηγορία:Γαμήλια εδέσματα
2295 Ματουσόφσκι
Ο Ματουσόφσκι (Matusovskij) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,0. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού ποιητή και συνθέτη Μιχαήλ Λ. Ματουσόφσκι (Михаил Львович Матусовский, 1915-1990).
Οριόλ Ρομέου
Ο Οριόλ Ρομέου Βιδάλ (γεννημένος στις 24 Σεπτεμβρίου 1991) είναι ένας Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην Σαουθάμπτον, στην αγγλική Πρέμιερ Λιγκ. Κυρίως αγωνιζόμενος ως αμυντικός μέσος, μπορεί επίσης να αγωνιστεί στη θέση του κεντρικού αμυντικού.
Μπαρτσελόνα
Γεννημένος στην Ουλντεκόνα, στη Επαρχία της Ταρραγόνα στην Καταλωνία, ο Ρομέου κατέφτασε στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα το 2004, από τη γειτονική Εσπανιόλ, και προόδευσε μέσω του συστήματος ακαδημιών του καταλανικού συλλόγου, προτού φτάσει στο κατώφλι της δεύτερης ομάδας. Ο προπονητής Ζοσέπ Γκουαρδιόλα του έδωσε την πρώτη του ευκαιρία να αγωνιστεί με την ανδρική ομάδα των Μπλαουγκράνα σε μια φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο την ομάδα από το Κουβέιτ, Καζμά Σπόρτινγκ Κλαμπ, και στη συνέχεια τον συμπεριέλεβε στην αποστολή της ομάδας για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων της FIFA του 2009, το οποίο έλαβε χώρα στο Άμπου Ντάμπι.
Ο Ρομέου συμπεριλήφτηκε στη 19μελή αποστολή της Μπαρτσελόνα στις 13 Αυγούστου 2010, λόγω της ανάγκης για ξεκούραση που είχαν πολλοί εκ των Ισπανών διεθνών της ομάδας. Θα αντιμετώπιζε την Σεβίλλη Φ.Κ., για τον πρώτο αγώνα του Σούπερ Καπ Ισπανίας εκείνης της σεζόν. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του σε διοργάνωση σε αυτό τον αγώνα, μια εκτός έδρας ήττα με 1–3 για την ομάδα του, αγωνιζόμενος σε ολόκληρο το 90λεπτο του αγώνα.
Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στη Πριμέρα Ντιβιζιόν στις 15 Μαΐου 2011, αγωνιζόμενος στα τελευταία 10 λεπτά μιας εντός έδρας ισσοπαλίας με σκορ 0–0 απέναντι στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια στην θέση ενός άλλου ποδοσφαιρικού "προϊόντος" των ακαδημιών του καταλανικού συλλόγου, του Τζόναθαν Ντος Σάντος.
2011-12
Δημοσιεύματα ξεκίνησαν να συνδέουν τον Ρομέου με μια ενδεχόμενη μετακίνησή του στην Τσέλσι στις 22 Ιουλίου 2011. Την επόμενη μέρα, συμφώνησε τους όρους της μεταγραφής του, αφήνοντας σε εκρεμμότητα ιατρικούς και προσωπικούς όρους της συμφωνίας καθώς βρισκόταν τότε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 του 2011 με την Εθνική Ισπανίας. Στις 4 Αυγούστου, ο αγγλικός ομάδα ανακοίνωσε την ολοκλήρωση της μεταγραφής, με τον παίκτη να υπογράφει τετραετές συμβόλαιο σε μια μεταγραφή που κόστισε το ποσό των €5 εκατομμυρίων.
Ο Ρομέου πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την Τσέλσι στις 10 Σεπτεμβρίου 2011, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 79ο λεπτό της εκτός έδρας νίκης με 2–1 επί της Σάντερλαντ. Ξεκίνησε για πρώτη φορά βασικός στις 21 Σεπτεμβρίου, σε μια ισσοπαλία 0–0 (νίκη στα πέναλτι) απέναντι στην Φούλαμ για το Λιγκ Καπ Αγγλίας εκείνης της σεζόν.
Η πρώτη του εμφάνιση στο Τσάμπιονς Λιγκ ήρθε στις 19 Οκτωβρίου 2011, αγωνιζόμενος σε ολόκληρο το 90λεπτο της νίκης των Μπλε με 5–0 εντός έδρας για την φάση των ομίλων απέναντι στην ΚΡΚ Γκενκ. Αγωνίστηκε επίσης για 76 λεπτά στον δεύτερο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων στην ισοπαλία 1–1 στο Βέλγιο και στην εντός έδρας νίκη επί της Βαλένθια ΚΦ με 3-0.
Η πρώτη του ευκαιρία να ξεκινήσει στην αρχική ενδεκάδα της Τσέλσι σε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ ήταν απέναντι στην Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς στις 26 Νοεμβρίου 2011, πραγματοποιώντας εξαιρετική εμφάνιση σε μια εντός έδρας νίκη με 3–0. Διατήρησε τη θέση του στο αρχικό σχήμα της Τσέλσι και για την επόμενη αγωνιστική, με αντίπαλο την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ στο Σαιντ Τζέιμς Παρκ, ο οποίος τελείωσε με το ίδιο σκορ.
2012-13
Ο Οριόλ Ρομέου έχασε το σύνολο των φιλικών αγώνων προετοιμασίας της Τσέλσι ενόψει της νέας σεζόν καθότι αγωνιζόταν με την Ισπανία στο Ολυμπιακό Τουρνουά, αγωνιζόμενος και στους τρεις αγώνες της εθνικής του ομάδας και χάνοντας έτσι και το Community Shield του 2012.
Διεθνής Καριέρα
Αφού πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Μπαρτσελόνα το 2009, ο Ρομέου κατέστη βασικό στέλεχος των ηλικιακών κατηγοριών U-19 και U-20 της Εθνικής Ισπανίας, αγωνιζόμενος σε όλα τα παιχνίδια της προκριματικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου U-19 του 2010.
Επιπρόσθετα, συμμετείχε στην τελική φάση του Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών 2007 με την Εθνική Ισπανίας.
Στατιστικά
04:51, 30 Ιανουαρίου 2012 (UTC)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Πάπισσα Ιωάννα (μυθιστόρημα)
Το έργο Η Πάπισσα Ιωάννα είναι μυθιστόρημα του Εμμανουήλ Ροΐδη, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1866 με υπότιτλο «μεσαιωνική μελέτη». Σε αυτό εξιστορείται ο βίος της Ιωάννας, μιας γυναίκας, η οποία προσποιούμενη ότι ήταν άντρας, κατάφερε να αναρριχηθεί στην ιεραρχία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και να φτάσει μέχρι και το αξίωμα του Πάπα. Το μυθιστόρημα βασίζεται στο σχετικό μεσαιωνικό θρύλο της Πάπισσας Ιωάννας, σύμφωνα με τον οποίο μια γυναίκα βρέθηκε στο θρόνο του Βατικανού κατά την περίοδο 855 - 858. Το έργο συνάντησε την σφοδρή αντίδραση της Εκκλησίας της Ελλάδος, που με την υπ' αριθμόν 5688/04-04-1866 εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου το απαξίωσε «ως αντιχριστιανικόν και κακόηθες».
Δομή και υπόθεση
Η Πάπισσα Ιωάννα έχει τον υπότιτλο «μεσαιωνική μελέτη» και το βιβλίο, εκτός από την καθαυτό αφήγηση (στην οποία υπάρχουν συχνά υποσημειώσεις με επιπρόσθετο πληροφοριακό υλικό), συνοδεύεται από άλλες τρεις ενότητες: έναν πρόλογο του συγγραφέα προς τους αναγνώστες με πληροφορίες ενημερωτικές για την προϊστορία του έργου, την έρευνα, τις πηγές, το ύφος αλλά και την κριτική διάθεση με την οποία αντιμετώπιζε τα εκκλησιαστικά πράγματα, μία εκτενή εισαγωγή με παρουσίαση όλων των μαρτυριών για την ύπαρξη της Πάπισσας Ιωάννας και την ιστορία της, και μία ενότητα με εκτενείς σημειώσεις στο τέλος του έργου, όπου παρατίθενται άλλα ιστορικά στοιχεία και σχόλια.
Η κυρίως αφήγηση εξιστορεί τη ζωή της Ιωάννας από τη γέννηση έως το τέλος της ζωής της. Ξεκινά από την ιστορία των γονέων της, δύο ιεραποστόλων και συνεχίζει με την ένταξή της στον βίο της μοναχής σε νεαρή ηλικία, τη γνωριμία και τον έρωτά της για τον μοναχό Φρουμέντιο, τα ταξίδια τους -με την Ιωάννα μεταμφιεσμένη σε άντρα- στη Γερμανία, στην Ελβετία και τη Γαλλία, τη μακροχρόνια παραμονή τους στην Αθήνα και την εγκατάσταση της Ιωάννας στη Ρώμη, την άνοδό της στην εκκλησιαστική ιεραρχία που την οδήγησε τελικά στο παπικό αξίωμα, την ερωτική της σχέση με τον θαλαμηπόλο της, την εγκυμοσύνη και τέλος την αποβολή και τον θάνατό της κατά τη διάρκεια μιας λιτανείας.
Ιστορία του έργου
Το πολύκροτο έργο εκδόθηκε στις αρχές του 1866. Ο Ροΐδης στον πρόλογο του έργου ισχυρίζεται ότι άκουσε για πρώτη φορά τον μεσαιωνικό θρύλο για την Πάπισσα Ιωάννα όταν ήταν παιδί στη Γένοβα, όπου ζούσε με την οικογένειά του. Η ιστορία τον εντυπωσίασε και αργότερα κατά την πολύμηνο διαμονή του στη Γερμανία (1855-1856) συγκέντρωσε υλικό για την εποχή, το οποίο συμπλήρωσε ταξιδεύοντας στην Ιταλία αλλά κι επισκεπτόμενος την Εθνική Βιβλιοθήκη στην Αθήνα. Εκεί, οι αδιάκοπες αιτήσεις μεσαιωνικών βιβλίων, «ἅτινα οὔτε ἐγνώριζον οὔτε εὐκόλως ἀνεύρισκον οἱ τότε βιβλιοφύλακες, ἠνάγκασαν μάλιστα τὸν ἐφορεύοντα Παναγιώτην Σοῦτσον νὰ λύῃ τὰ ἑκάστοτε ἐγειρόμενα ζητήματα δίδων εἰς τὸν Ροΐδην μίαν κλίμακα καὶ τὴν ἄδειαν ν' ἀναζητῇ ὁ ἴδιος τὰ συναξάρια». Ο μύθος της Πάπισσας Ιωάννας ήταν αρκετά διαδεδομένος και είχε απασχολήσει και στο παρελθόν ιστορικούς και λογοτέχνες, επομένως ο Ροΐδης είχε στη διάθεσή του αρκετά κείμενα από τα οποία άντλησε υλικό για το θέμα του. Τα κείμενα που χρησιμοποίησε κυρίως ο Ροΐδης είναι η μελέτη του Fr. Spanheim (1631) Disquisitio historica de papa foemina inter Leonem IV et Benedictum III, για τις ιστορικές πληροφορίες της εισαγωγής, και το έμμετρο αφήγημα Papessa (1804), του Giambattista Casti.
Η δημοσίευση του έργου αντιμετώπισε αμέσως αρνητική κριτική από εκπροσώπους της Εκκλησίας, εξαιτίας της τολμηρότητας κάποιων σκηνών και κυρίως της κριτικής που ασκούσε ο Ροΐδης σε συγκεκριμένες πρακτικές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στις επιθέσεις εναντίον του Ροΐδη πρωτοστάτησε αρχικά ο κληρικός Μακάριος ο Καρυστίας, με άρθρα στον Τύπο, και αργότερα ενεπλάκη και η Ιερά Σύνοδος που με εγκύκλιό της αναθεμάτισε το έργο ως «κακόηθες καὶ βλάσφημον» και ζήτησε την παρέμβαση του κράτους για την απαγόρευση της κυκλοφορίας του βιβλίου, κάτι που τελικά δεν έγινε. Το θέμα αυτό φαίνεται πως απασχόλησε για αρκετό καιρό τον Τύπο της εποχής, αλλά οι απόψεις των αρθρογράφων ήταν διχασμένες.
Ο Ροΐδης απάντησε στις επιθέσεις αρχικά με τα σατιρικά κείμενα «Ἡ Πάπισσα Ίωάννα καὶ ἡ ἠθική. Ἐπιστολαὶ ἑνὸς Άγρινιώτου» και στη συνέχεια με το κείμενο «Ὁλίγαι λέξεις εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ' ἀρ. 5688 ἐγκυκλίου τῆς Ἱεράς Συνόδου κατὰ τῆς Παπίσσης Ἰωάννας». Στο πρώτο κείμενο εξέταζε την Πάπισσα παράλληλα με άλλα σατιρικά κείμενα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, με κύριο στόχο να αποδείξει σε όσους επαινούσαν μεν το έργο, αλλά κατηγορούσαν την αθυροστομία του, ότι σε όλα τα σατιρικά κείμενα η αθυροστομία ήταν αναγκαία, ενώ στο δεύτερο ανασκεύαζε τις κατηγορίες της Ιεράς Συνόδου, διανθίζοντας παράλληλα την επιχειρηματολογία του με χιούμορ: για παράδειγμα αναγνώριζε ότι χάρη στην Ιερά Σύνοδο το βιβλίο του αναγνώστηκε και έγινε διάσημο στο ευρύ κοινό, ενώ αλλιώς θα παρέμενε γνωστό μόνο σε κάποιους λογίους!
Βεβαίως, η κριτική στο έργο αυτό δεν ασκήθηκε μόνο από την Εκκλησία, αλλά και από πολλούς λόγιους της εποχής, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ιδιαίτερα έντονη κριτική δέχτηκε από τον Γάλλο Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ (Jules Barbey d'Aurevilly). Ο ντ' Ωρεβιγύ επιτέθηκε στον Ροΐδη με άρθρο του στην εφημερίδα Constitutionel των Παρισίων στις 9 Απριλίου 1878, δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευση του έργου. Μεταξύ άλλων, έγραφε:
Σε αντίθεση προς την καυστική απάντηση προς την Εκκλησία, η αντίδραση του Ροΐδη περιορίσθηκε τώρα σε μια επιστολή προς τον ντ’ Ωρεβιγύ με ημερομηνία 1η Μαΐου 1878. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο γράμμα του αυτό λέει πως η Πάπισσα Ιωάννα είναι νεανικό του αμάρτημα:
Αντιδράσεις για την Πάπισσα δεν έλειψαν ούτε και στον 20ό αιώνα: το 1940, όταν ετοιμαζόταν έκδοση των Απάντων του Ροΐδη από τον Σύλλογο προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, η κυβέρνηση απαγόρευσε την επανέκδοση του μυθιστορήματος.
Ο Ροΐδης αντιμετώπισε αντιδράσεις και για την λογοτεχνική πλευρά του έργου, αφού κατηγορήθηκε για «λογοκλοπή» από τις πηγές που χρησιμοποίησε. Αργότερα όμως, η Πάπισσα Ιωάννα αναγνωρίστηκε ως ένα από τα πιο πρωτοποριακά μυθιστορήματα της ελληνικής πεζογραφίας του 19ου αιώνα, όχι μόνο χάρη στο επιμελημένο ύφος του αλλά και λόγω της αντιρομαντικής διάθεσής του, η οποία θεωρήθηκε πρόδρομος της στροφής προς τον ρεαλισμό που πραγματοποιήθηκε στην ελληνική πεζογραφία μετά την εμφάνιση της γενιάς του 1880.
Αποδόσεις του έργου στη δημοτική
Κατά καιρούς, πολλοί συγγραφείς θέλησαν να αποδώσουν την Πάπισσα Ιωάννα στην καθομιλουμένη. Αξίζει να αναφερθεί η απόδοση του Γ. Τσουκαλά το 1954, που γνώρισε πολλές επανεκδόσεις, του Αντώνη Σιμιτζή το 1993, του Μάριου Βερέττα (αντικριστά με το πρωτότυπο) και, πιο πρόσφατα, του Δημήτρη Καλοκύρη το 2005. Οι προσπάθειες αυτές, ειδικότερα η τελευταία του Δημήτρη Καλοκύρη, δέχτηκαν μεγάλη κριτική για την αδυναμία μεταφοράς λογοπαιγνίων με αποτέλεσμα την απώλεια της ειρωνίας του Ροΐδη, αλλά και για την ανεπιτυχή μετάφραση όρων. Ο ίδιος ο Ροΐδης εναντιωνόταν στην μετάφραση κειμένου ενός γλωσσικού τύπου σε άλλον τύπο της ίδιας γλώσσας: παρ' ότι είχε αρχικά επιτρέψει στον Παναγιώτη Βεργωτή την απόδοση του έργου του «Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας» στην δημοτική, σε επιστολή του προς τον φίλο του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, αναφέρει ότι το μετάνιωσε και εκφέρει την άποψη ότι η «μετάφρασις κειμένων ἐντὸς τῆς ἰδίας γλώσσης κρύπτει πολλοὺς κινδύνους, ὧν, ἕως ἐσχάτως, δὲν εἶχον συλλάβει τὸ μέγεθος».
Το ζήτημα του αφορισμού
Η υπόθεση της καταδίκης του μυθιστορήματος Πάπισσα Ιωάννα, είχε δημιουργήσει κάποια σύγχυση ως προς το αν υπήρξε αφορισμός του Ροΐδη. Για αφορισμό λόγω της συγγραφής της Πάπισσας κάνει λόγο η αθηναϊκή εφημερίδα Σκριπ στο φύλλο της 9ης Ιανουαρίου 1904, στην πρώτη σελίδα του οποίου αναφέρεται:
Εν τούτοις, για το ζήτημα αυτό, ο βιογράφος και ανηψιός του Ροΐδη, Ανδρέας Ανδρεάδης, αναφέρει:
Πράγματι, φαίνεται πως η εγκύκλιος στρεφόταν μόνο κατά του βιβλίου και όχι κατά του ιδίου του Ροΐδη.
Ύφος
Το κυριότερο χαρακτηριστικό των κειμένων του Ροΐδη είναι η ιδιαιτερότητα του ύφους του. Για τον τρόπο γραφής του έχει ειπωθεί «εισήγαγε στη λογοτεχνία το νόημα του ύφους». Τα δύο βασικά στοιχεία του ιδιαίτερου ύφους του, που εντοπίζονται και στην Πάπισσα Ιωάννα αλλά και στα άλλα κείμενά του, με αποτέλεσμα περιπαικτικό και κωμικό, είναι:
Στον πρόλογο της Πάπισσας ερμηνεύει αυτές τις υφολογικές επιλογές ως τρόπο να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη: "Ἄγγλος τις συγγραφεύς, ὁ Swift νομίζω, διηγεῖται ὅτι οἱ κάτοικοι, δὲν ἐνθυμοῦμαι τίνος τόπου, εἶναι τοσούτῳ ἀπαθεῖς καὶ ἀπρόσεκτοι, ὥστε ὁσάκις ἀποτείνεταί τις πρὸς αὐτούς, πρέπει νά κτυπᾷ ἐκ διαλειμμάτων τὴν κεφαλήν των διὰ ξηρᾶς κολοκύνθης, ἵνα μὴ ἀποκοιμῶνται, ἐνῶ ὁμιλεῖ. Τοιοῦτόν τι ἀνθυπνωτικόν φάρμακον ἐσκέφθην κἀγὼ νὰ μεταχειρισθῶ κατὰ τῆς ἀπαθείας τοῦ Ἕλληνος ἀναγνώστου˙ ἐν ἐλλείψει δὲ κολοκύνθης ἐπροσπάθησα νὰ ἐξορκίσω τὰ χασμήματα καταφεύγων ἀνὰ πᾶσαν σελίδαν εἰς ἀπροσδοκήτους παρεκβάσεις, ἰδιοτρόπους παρομοιώσεις ἢ ἀλλοκότους λέξεων συγκρούσεις˙περιβάλλων ἑκάστην ἰδέαν δι’ εἰκόνος, οὕτως εἰπεῖν, ψηλαφητῆς, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ σοβαρώτερα τῆς θεολογίας ζητήματα στολίζω διὰ κροσσίων, θυσσάνων καὶ κωδωνίσκων ὡς ποδιάν Ἱσπανῆς χορευτρίας."Οι παρομοιώσεις και τα άλλα χιουμοριστικά τεχνάσματα του Ροΐδη χαρακτηρίστηκαν συχνά από μελετητές ως επίδειξη πνεύματος, αλλά αναγνωρίζονται από άλλους ως οργανικό στοιχείο της γραφής που εξυπηρετεί συγκεκριμένη λειτουργικότητα, αυτήν της άσκησης κριτικής.
Τεχνική
Εκτός από το ύφος της Πάπισσας, ιδιάζουσα είναι και η τεχνική της. Η αφήγηση ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία, από την ιστορία των γονέων της Ιωάννας έως και τον θάνατό της. Σε μερικά σημεία όμως γίνονται κάποιες προδρομικές αφηγήσεις που αναφέρονται στην μελλοντική εξέλιξη της Ιωάννας και την ανάρρησή της στον παπικό θρόνο. Αυτό το γεγονός εξάλλου είναι ήδη γνωστό σε όσους είχαν διαβάσει τον πρόλογο και την εισαγωγή του έργου. Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η απουσία διαλόγου μεταξύ των προσώπων. Αυτό, σε συνδυασμό με την απουσία πλοκής (αφού το τέλος του έργου είναι ήδη γνωστό) υπονομεύει τις καθιερωμένες λογοτεχνικές συμβάσεις και φέρνει το μυθιστόρημα πιο κοντά στην ιστοριογραφία. Παράλληλα, το μυθιστόρημα παρουσιάζει μια ιδιόρρυθμη σχέση με τις πηγές του. Τα κείμενα από τα οποία άντλησε το υλικό του ο Ροΐδης συμπλέκονται στην σύνθεση της Πάπισσας με ποικίλους τρόπους: πολλά σημεία είναι χωρία αυτούσια ειλημμένα από άλλα κείμενα, κάτι που επισημαίνεται από τον Ροΐδη στο παράρτημα με τις σημειώσεις. Πολλές φορές τα λόγια των ηρώων είναι αποσπάσματα λειτουργικών και άλλων θρησκευτικών κειμένων. Ιδιαίτερος είναι και ο ρόλος των υποσημειώσεων, οι οποίες συχνά διορθώνουν ή διαψεύδουν γεγονότα που αναφέρθηκαν στην κυρίως αφήγηση ή συνεχίζουν την εξιστόρηση περιστατικών της κυρίως αφήγησης. Τέλος, πρωτοποριακό γνώρισμα της σύνθεσης του μυθιστορήματος είναι η αυτοαναφορικότητα, δηλαδή η εμπλοκή του συγγραφέα στην αφήγηση με αποστροφές προς τον αναγνώστη και με αναφορές στην διαδικασία γραφής του έργου που διαλύουν την εντύπωση της αληθοφάνειας των γραφομένων, που ήταν κυρίαρχη σύμβαση του μυθιστορήματος. Για αυτές τις ιδιάζουσες τεχνικές αλλά και για το έντονο στοιχείο της παρωδίας η Πάπισσα Ιωάννα έχει χαρακτηριστεί από την κριτική ως «αντιμυθιστόρημα» ή «μεταμυθιστόρημα».
Το αντικείμενο και τα μέσα της κριτικής
Η σημασία της Πάπισσας Ιωάννας μπορεί να ερμηνευτεί μέσα από την εξέταση του πνευματικού κλίματος της εποχής όπου γράφτηκε. Στην ελληνική λογοτεχνία από το 1830 έως το 1880 κυριαρχούσε ο ρομαντισμός και οι κύριες τάσεις της πεζογραφίας της περιόδου αυτής ήταν οι ρομαντικές ερωτικές ιστορίες και τα ιστορικά μυθιστορήματα. Παράλληλα, ο ευρωπαϊκός ρομαντισμός είχε στρέψει το ενδιαφέρον του στον μεσαίωνα, για τον οποίο είχε καλλιεργήσει μία εξιδανικευμένη εικόνα, ενώ τα ίδια χρόνια στην Ελλάδα αρκετοί λόγιοι έθεταν το ζήτημα της «αποκατάστασης» της θέσης του Βυζαντίου στην ελληνική ιστορία, για την οποία διαμορφωνόταν η τριμερής διαίρεση «αρχαιότητα-μέσοι χρόνοι-νεότερη εποχή». Ο Ροΐδης, που ήταν κριτική προσωπικότητα και σε όλα τα κείμενά του σχολίαζε -συχνά σατιρίζοντας- την πνευματική και κοινωνική κατάσταση της χώρας, με την Πάπισσα Ιωάννα εξέφρασε την αντίθεσή του στις κυρίαρχες ιδεολογικές και λογοτεχνικές τάσεις της εποχής.
Το αντικείμενο της κριτικής
Ήδη από τον πρόλογο ο Ροΐδης προϊδεάζει τους αναγνώστες ότι είναι πιθανό να ενοχληθούν από την ελευθεριότητα κάποιων σκηνών του βιβλίου αλλά κυρίως από την παρουσίαση των αρνητικών πλευρών της μεσαιωνικής εκκλησιαστικής ιστορίας (τις οποίες ονομάζει «εκκλησιαστικόν βόρβορον») και κάποιες κριτικές παρατηρήσεις για την σύγχρονή του Ορθόδοξη Εκκλησία. Διευκρινίζει όμως ότι η διάθεσή του δεν είναι πολεμική εναντίον της Εκκλησίας, αλλά αξιοποιεί οποιοδήποτε περιστατικό θεωρεί αξιοκατάκριτο και σατιρίζει οτιδήποτε είναι δυνατό να προκαλέσει γέλιο, ανεξαρτήτως από το περιβάλλον από το οποίο προέρχεται. Στην συνέχεια παραθέτει κάποιες σκέψεις του για τις πρακτικές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίες κατά την γνώμη του καθιστούν την άσκηση της λατρείας απεχθή για τους πιστούς.
Στην καθαυτό αφήγηση, ακριβώς όπως είχε προεξαγγείλει στον πρόλογο, παρουσιάζει μία άκρως αρνητική εικόνα του δυτικού κυρίως, αλλά και του ελληνικού μεσαίωνα, καθώς και της σύγχρονης εκκλησιαστικής ζωής. Ένα στοιχείο στο οποίο επιμένει ιδιαίτερα είναι η ερωτική δραστηριότητα των μοναχών: ο πατέρας της Ιωάννας ήταν μοναχός που γνώρισε την μητέρα της όταν τού την πρόσφερε ένας υπηρέτης με αντάλλαγμα το δόντι ενός Αγίου · η Ιωάννα ακολούθησε την μοναστική ζωή επειδή στον ύπνο της εμφανίστηκε μία Αγία που της εκθείασε τα αγαθά της ζωής στο μοναστήρι λέγοντας ότι οι μοναχές απολαμβάνουν τις επισκέψεις εραστών και πολυτελή ζωή, ενώ διαδίδουν το ψεύδος ότι περνούν τη ζωή τους με προσευχές και στερήσεις. Επιπλέον ο Ροΐδης παρουσιάζει τους καθολικούς ιερείς ως αγράμματους, πρόθυμους να παραβιάσουν τη νηστεία βαφτίζοντας ψάρι το κρέας, και τους ανώτερους κληρικούς ενδιαφερόμενους μόνο για ραδιουργίες, υλικές απολαύσεις και απόκτηση δόξας και χρημάτων.
Στο κεφάλαιο όπου αφηγείται την παραμονή της Ιωάννας στην Αθήνα ο Ροΐδης αναφέρεται εκτενώς στην Ορθόδοξη Εκκλησία και με πολλές αφορμές παρουσιάζει και τους ορθόδοξους ιερείς ενδιαφερόμενους μόνο για τα επίγεια αγαθά, επιρρεπείς στην παραβίαση της νηστείας και στις ερωτικές προσφορές της Ιωάννας, κυρίως όμως κατηγορεί την Ορθόδοξη Εκκλησία για τυπολατρία και συντηρητισμό καθώς και για χαρακτηριστικά που κατά τη γνώμη του απομακρύνουν τους πιστούς από την άσκηση της λατρείας, όπως η μεγάλη διάρκεια της λειτουργίας και η αισθητική των αγιογραφιών και της βυζαντινής ψαλμωδίας (την οποία ονομάζει «ρινοφωνία»).
Στην απάντησή του προς την εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου διατυπώνει παρόμοιες απόψεις, υποστηρίζοντας ότι στόχος της κριτικής του δεν ήταν η θρησκεία και η πίστη, αλλά όσες πρακτικές θεωρούσε ότι ήταν διαστρεβλώσεις του νοήματος της θρησκείας.
Όμως η κριτική του Ροΐδη δεν στρέφεται μόνο εναντίον του μεσαίωνα, αλλά κυρίως στοχεύει στην σύγχρονη με αυτόν εποχή. Αντικείμενο της κριτικής του, εκτός από την Εκκλησία, είναι καταστάσεις και προσωπικότητες της σύγχρονης κοινωνικής και πνευματικής ζωής, καθώς και οι συμβάσεις των λογοτεχνικών έργων. Συχνά αντιμετωπίζει ειρωνικά τους αρχαϊστές: «ὁ βήχας, ἤ ὁ βὴξ, ἄν ἀρχαΐζης, ἀναγνῶστα». Εξάλλου ο ίδιος ήταν υποστηρικτής της δημοτικής στα θεωρητικά του κείμενα, αν και έγραφε μόνο στην καθαρεύουσα αφού, όπως τόνιζε, δεν είχε διδαχθεί ποτέ να χρησιμοποιεί τη δημοτική. Με μεγαλύτερη ειρωνεία αντιμετωπίζει τους υποστηρικτές της αρχαΐζουσας στις Επιστολές ενός Αγρινιώτου, στις οποίες χρησιμοποιεί και απλούστερη γλώσσα, υποδυόμενος έναν απλό γιατρό και όχι κάποιον λόγιο. Πολύ συχνά αναφέρεται στο ρομαντικό κλίμα της λογοτεχνίας της εποχής, στις ερωτικές ιστορίες που διάβαζαν με ευχαρίστηση οι αναγνώστες και στις υπερβολές των ρομαντικών συγγραφέων (χαρακτήριζε «δίποδα του ρομαντικού θηριοτροφείου» τους απελπισμένους ερωτευμένους ήρωες) και κυρίως του Παναγιώτη Σούτσου, για τον οποίο έλεγε ότι κατασκεύαζε «ποιήματα ἄνευ ποιήσεως».
Σάτιρα και παρωδία
Η κριτική, εκτός από την άμεση έκθεση περιστατικών, επιτυγχάνεται με τους διαρκείς συσχετισμούς που κάνει ο συγγραφέας ανάμεσα στην εποχή στην οποία διαδραματίζεται το έργο και στο παρόν της συγγραφής του, που εμφανίζονται κυρίως με την μορφή παρομοιώσεων. Για παράδειγμα, σε μία περιγραφή γαλήνιας θάλασσας, γράφει: «ἡ θάλασσα ἐκοιμᾶτο ὡς ἐπίσκοπος μετὰ τὸ γεῦμα», ενώ εξιστορώντας ένα δύσκολο ταξίδι των ηρώων χαρακτηρίζει τον δρόμο σκοτεινό και δύσβατο «ὡς τὸ ὕφος τῆς Νέας Σχολῆς», αναφερόμενος στο δοκίμιο Νέα Σχολή του γραφομένου λόγου του Παναγιώτη Σούτσου, ο οποίος υποστήριζε την «ανάσταση» της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.
Μία άλλη ανάλογη λειτουργία των παρομοιώσεων είναι η σύγκριση στοιχείων που προέρχονται από διαφορετικά περιβάλλοντα, με αποτέλεσμα συχνά κωμικό, που γελοιοποιεί το πρώτο σκέλος της σύγκρισης: «Ἡ Ἀγγλία εἶχε τότε τὸ μονοπώλιον τῶν θεολόγων ὡς σήμερον τὸ τῶν ἀτμομηχανῶν».
Παράλληλα με την κριτική μέσω της σάτιρας ο Ροΐδης αξιοποιεί και την παρωδία, με στόχο να ειρωνευτεί τις συμβάσεις των λογοτεχνικών και άλλων κειμένων, την σοβαρότητα των γεγονότων που αφηγείται και κατ' επέκταση και την σπουδαιότητα του ιστορικού παρελθόντος. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η χρήση αποσπασμάτων από θρησκευτικά κείμενα σε τελείως διαφορετικά περιβάλλοντα, όπως σε σκηνές γευμάτων ή σε ερωτικές επιστολές.
Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ
Ο Φιλίπ Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ (Philippe de Villiers de L'Isle-Adam, 1464 – 21 Αυγούστου 1534) ήταν εξέχον μέλος του Ιπποτικού Τάγματος της Μάλτας στη Ρόδο και αργότερα στη Μάλτα. Έχοντας κατοχυρώσει τη θέση του Καθηγούμενου, εξελέγη Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος το 1521. Ήταν διοικητής του Τάγματος κατά τη διάρκεια της μακράς και αιματηρής Πολιορκίας της Ρόδου, επί του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α', το 1522, όπου 600 ιππότες και 4500 στρατιώτες αντιστέκονταν για έξι μήνες σε μια εισβολή 200.000 ανδρών. Τελικά, συνθηκολόγησε και ακολούθησε η αναχώρηση των ιπποτών στην Κρήτη, την Πρωτοχρονιά του 1523.
Συνέχισε να ηγείται του Τάγματος για αρκετά χρόνια, χωρίς όμως μια μόνιμη έδρα—πρώτα στο Ηράκλειο της Κρήτης, ύστερα στη Μεσσήνη της Σικελίας, αργότερα στο Βιτέρμπο της Ιταλίας και κατέληξε στη Νίκαια (1527-1529). Το 1530 ο Φιλίπ Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ έλαβε τα νησιά Μάλτα και Γκόζο όπως και το βορειοαφρικανικό λιμάνι της Τρίπολης, ως φέουδο για το Τάγμα, από τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε' και εδραίωσε το Τάγμα που στο εξής έγινε γνωστό ως Ιπποτικό Τάγμα της Μάλτας. Το Τάγμα εγκαταστάθηκε στα νησιά την εποχή που το ασημένιο κλειδί της πόλης Μντίνα δόθηκε στον Μεγάλο Μάγιστρο, εγκαταστάθηκε στην παραλιακή πόλη Μπίργκου την οποία έκανε πρωτεύουσα, την οχύρωσε και οικοδόμησε ένα ανάκτορο. Τα σχέδια του Τάγματος μέχρι την μεγάλη πολιορκία της ίδιας της Μάλτας από τους Οθωμανούς 35 χρόνια αργότερα ήταν να ανακαταλάβουν τα Δωδεκάνησα.
Ο Φιλίπ Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ πέθανε στη Μάλτα στις 21 Αυγούστου 1534. Tάφηκε στο παρεκκλήσι της Αγίας Άννας του Καθεδρικού ναού τον Σαιντ Άντζελο στο Μπίργκου. Τα οστά του μεταφέρθηκαν τον 16ο αιώνα στην κρύπτη του Καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη στην Βαλέτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλοι Μάγιστροι-Ηγεμόνες της Ρόδου
Χρυσάνθεμο
Τα χρυσάνθεμα (Chrysanthemum), γνωστά και ως αγιοδημητριάτικα ή οκτωβρούδες (Κύπρος), είναι γένος ανθοφόρων φυτών που ανήκει στην οικογένεια των αστεροειδών (ή συνθέτων). Τα χρυσάνθεμα είναι ιθαγενή της Ασίας και της βορειανατολικής Ευρώπης. Τα περισσότερα ήδη βρίσκονται στην ανατολική Ασία και θεωρείται ότι το γένος προέρχεται από τη Κίνα. Τα είδη χρυσανθέμων και τα αναρίθμητα υβρίδια και ποικιλίες τους χρησιμοποιούνται για διακοσμήση κήπων.NO ΠΟΥΤ ΒΡΕ
Ιστορία
Τα χρυσάνθεμα καλλιεργούνται στην Κίνα από τον 15ο αιώνα π.Χ. ως βότανα με τα βλαστάρια του να χρησιμοποιούνται στις σαλάτες ενώ τα φύλλα και τα άνθη στο τσάι. Σε ζωγραφισμένα κεραμικά τα χρυσάνθεμα αυτά μοιάζουν με τα σημερινά. Μέχρι το 1630 είχαν καταγραφεί περίπου 500 ποικιλίες. Η καλλιέργεια του στην Ιαπωνία άρχισε τον 8ο αιώνα μ.Χ.. Τα χρυσάνθεμα άρεσαν τόσο πόλυ στους Ιάπωνες ώστε μια ποικιλία με 16 πέταλα που ονόμαζεται «ιτσιμοντζιγκίνου» αποτελεί το έμβλημα της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ιαπωνίας. Το 1910 το χρυσάνθεμο ανακηρύχθηκε το εθνικό άνθος της Ιαπωνίας.
Στην Ευρώπη τα χρυσάνθεμα έφτασαν στα μέσα του 17ου αιώνα. Το 1753 ο Κάρολος Λινναίος τους έδωσε το όνομα χρυσάνθεμα από τις ελληνικές λέξεις χρυσός και άνθος και σημαίνει χρυσό λουλούδι. Η πρώτη επιτυχημένη καλλιέργεια χρυσανθέμων έλαβε χώρα το 1789 όταν ένας έμπορος από τη Μασσαλία έφερε από τη Κίνα τρεις ποικιλίες από τις οποίες μόνο μία επέζησε και ονομάστηκε «Παλιά Μοβ». Το 1826 παράχθηκε η πρώτη νέα ποικιλία στην Ευρώπη. Μέχρι τότε όλες οι νέες ποικιλίες προέρχονταν από την Άπω Ανατολή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα χρυσάνθεμα εισάχθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα. Η πρώτη αμερικανική ποικιλία παρουσιάστηκε το 1841 και ονομάστηκε Ουίλιαμ Πεν.
Χρήσεις
thumb|200px|Έκθεση χρυσανθέμων Οι διάφορες ποικίλιες των εξημερωμένων χρυσανθέμων χρησιμοποιούνται σήμερα εκτενώς για καλλωπιστικούς σκοπούς, είτε στο έδαφος είτε σε γλάστρα. Τα άνθη τους χρησιμοποιούνται και σε βάζα. Επίσης, τα βλαστάρια του, βραστά και μη, χρησιμοποιούνται στην Κίνα στις σαλάτες ενώ τα φύλλα και τα άνθη, ιδίως τα κίτρινα φύλλα του C. morifolium, βράζονται ώστε να παραχθεί γλυκό αφέψιμα, γνωστό ως τσάι χρυσανθέμων.
Επίσης, ένα είδος χρυσάνθεμου, το πύρεθρο (Chrysanthemum [ή Tanacetum] cinerariaefolium) είναι οικονομικά σημαντικό ως φυσική πηγή βιοδιασπώμενων εντομοκτόνων. Οι δραστικές ουσίες, γνωστές ως πυρεθρίνες, εκχυλίζονται από τα αχαίνια των φυτών. Οι πυρεθρίνες επιδρούν στο νευρικό σύστημα των εντόμων. Σε μικρές δόσεις είναι εντομοαπωθητικές. Αν και είναι επιβλαβείς για τα ψάρια, είναι λιγότερο τοξικές για τα θηλαστικά απ'ότι τα συνθετικά εντομοκτόνα.
Είδη
thumb|200px|Chrysanthemum japonense thumb|200px|Χρυσάνθεμο το ινδικό, Chrysanthemum indicum thumb|200px|Chrysanthemum zawadskii
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας
Δήμος Αμπελώνος
Ο Δήμος Αμπελώνος λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του  νομού Λάρισας από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον Αμπελώνα.
Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού, αποτελείτο από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 154,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 8.055 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Τυρνάβου της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Α
Οφίων
Στην ελληνική μυθολογία, ο Οφίων ήταν Τιτάνας, μια από τις αρχέγονες θεότητες που μαζί με την Ωκεανίδα Ευρυνόμη κυβερνούσαν τον κόσμο πριν τους εκδιώξουν από τον Όλυμπο ο Κρόνος και η Ρέα.
Πηγές του μύθου
Η πρώτη αναφορά για τον Οφίωνα υπάρχει σε θραύσματα των κειμένων Πεντέμυχος (ή Επτάμυχος) του Φερεκύδη (6ος αι. π.Χ). Εκεί ο Φερεκύδης δημιουργεί έναν μύθο στον οποίο αναφέρεται μάχη μεταξύ στρατιάς του Κρόνου από τη μία και του Οφιονέα από την άλλη, κατά την οποία γίνεται συμφωνία ότι όποια πλευρά πέσει στον Ωγηνό θα χάσει και ο νικητής θα κρατήσει τον ουρανό. Η ιστορία ήταν προφανώς δημοφιλής στην ορφική ποίηση, από την οποία παραμένουν μόνο θραύσματα.