cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκουιντομπάλντο Α΄ ντα Μοντεφέλτρο
Βιογραφία
Πολέμησε ως ένας από τους διοικητές (capitano) του πάπα Αλεξανδρου ΣΤ΄ Βοργία δίπλα στα γαλλικά στρατεύματα του βασιλιά Καρόλου Η΄ της Γαλλίας κατά την εισβολή του τελευταίου στη νότια Ιταλία. Αργότερα, προσλήφθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας εναντίον του Καρόλου Η΄. Το 1496, ενώ πολεμούσε για τον πάπα κοντά στο Μπρατσιάνο, ο Γκουιντομπάλντο αιχμαλωτίστηκε από τους Ορσίνι και τους Βιτέλλι και αφέθηκε ελεύθερος τον επόμενο χρόνο.
Ο Γκουιντομπάλντο αναγκάστηκε να φύγει από το Ουρμπίνο το 1502, για να ξεφύγει από τις στρατιές του Καίσαρα Βοργία, αλλά επέστρεψε μετά το τέλος τού πατέρα τού Καίσαρα πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄ το 1503. Υιοθέτησε ως κληρονόμο του τον Φραντσέσκο-Μαρία ντελλα Ρόβερε, παιδί της αδελφής του και ανιψιό τού πάπα Ιουλίου Β΄ ντελλα Ρόβερε, ενώνοντας έτσι την κυριότητα της Σενιγκαλλίας με τον Ουρμπίνο. Βοήθησε τον πάπα Ιούλιο Β΄ στην ανακατάληψη της Ρομάνια.
Η Αυλή του Ουρμπίνο ήταν εκείνη την εποχή μία από τις πιο εκλεπτυσμένες και κομψές στην Ιταλία. Πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων συναντιόταν εκεί. Ο Ιταλο-Άγγλος ιστορικός Πολυντόρε Βέρτζιλ μπορεί να εργάστηκε στην υπηρεσία του Γκουιντομπάλντο και της Eλισάβετ, καθώς και του Μπανλτασάρε Καστιλιόνε, του συγγραφέα του βιβλίου Το Βιβλίο του Αυλικού, το οποίο περιγράφει την αυλή του Ουρμπίνο.
Καθώς έπασχε από ουρική αρθρίτιδα, ο Γκουιντομπάλντο απεβίωσε στο Φοσσομπρόνε σε ηλικία 36 ετών και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1489 την Ελισάβετ Γκοντζάγκα, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ μαρκησίου της Μάντοβας. Δεν απέκτησαν απογόνους, αλλά υιοθέτησαν τον ανιψιό της Ελισάβετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Ουρμπίνο Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οίκος του Μοντεφέλτρο
Ευρασιατική Τελωνειακή Ένωση
Η Ευρασιατική Τελωνειακή Ένωση (ΕΤΕ) είναι μια τελωνειακή ένωση που αποτελείται από όλα τα κράτη μέλη της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.
Η τελωνειακή ένωση αποτελούσε βασικό καθήκον της Ευρασιατικής Οικονομικής Κοινότητας, η οποία ιδρύθηκε το 2000 και τώρα την έχει διαδεχθεί η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση. Δεν εισπράττονται τελωνειακά τέλη για τα εμπορεύματα που κυκλοφορούν εντός της τελωνειακής ένωσης και - αντίθετα με μια ζώνη ελευθέρων συναλλαγών - τα μέλη της τελωνειακής ένωσης επιβάλλουν κοινό εξωτερικό τιμολόγιο για όλα τα εμπορεύματα που εισέρχονται στην Ένωση. Μια από τις συνέπειες της τελωνειακής ένωσης είναι ότι η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση διαπραγματεύεται ως ενιαία οντότητα στις διεθνείς εμπορικές συμφωνίες, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, αντί των μεμονωμένων κρατών μελών που διαπραγματεύονται για τον εαυτό τους.
Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2010. Τα ιδρυτικά της κράτη ήταν η Λευκορωσία, το Καζακστάν και η Ρωσία. Στις 2 Ιανουαρίου 2015 διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει την Αρμενία. Η Κιργιζία προσχώρησε στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση στις 6 Αυγούστου 2015. Η αρχική συνθήκη για την ίδρυση της τελωνειακής ένωσης τερματίστηκε με τη συμφωνία για την ίδρυση της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης, η οποία υπογράφηκε το 2014 και η οποία ενσωμάτωσε την τελωνειακή ένωση στο νομικό πλαίσιο της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.
Τα κράτη μέλη συνέχισαν την οικονομική ολοκλήρωση και αφαίρεσαν όλα τα τελωνειακά σύνορα μεταξύ τους μετά τον Ιούλιο του 2011. Στις 19 Νοεμβρίου 2011, τα κράτη μέλη δημιούργησαν μια κοινή επιτροπή για την ενίσχυση των οικονομικών δεσμών μεταξύ τους, σχεδιάζοντας τη δημιουργία μιας Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης έως το 2015. Την 1η Ιανουαρίου 2012, τα τρία αρχικά κράτη σχημάτισαν έναν ενιαίο οικονομικό οργανισμό για την προώθηση της περαιτέρω οικονομικής ολοκλήρωσης. Η Ευρασιατική Οικονομική Επιτροπή είναι ο ρυθμιστικός φορέας για την τελωνειακή ένωση και την Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα.
Η δημιουργία της Ευρασιατικής Τελωνειακής Ένωσης εξασφαλίστηκε με 3 διαφορετικές συνθήκες που υπογράφηκαν το 1995, το 1999 και το 2007. Η πρώτη συνθήκη του 1995 εγγυάται τη δημιουργία της, η δεύτερη το 1999 εγγυάται τη σύστασή της και η τρίτη το 2007 ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός κοινού τελωνειακού εδάφους και τη δημιουργία της τελωνειακής ένωσης.
Maman (γλυπτό)
Το Maman (1999) είναι γλυπτό από μπρούτζο, ανοξείδωτο ατσάλι και μάρμαρο της καλλιτέχνιδας Λουίζ Μπουρζουά. Το γλυπτό, το οποίο απεικονίζει μια αράχνη, είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, με διαστάσεις (927 × 891 × 1024 εκ). Περιλαμβάνει ένα σάκο που περιέχει 32 μαρμάρινα αυγά και η κοιλιά και ο θώρακάς του είναι κατασκευασμένα από μπρούτζο με ραβδώσεις.
Ο τίτλος είναι η γαλλική λέξη για τη μητέρα. Το γλυπτό δημιουργήθηκε το 1999 από την Μπουρζουά ως μέρος της εναρκτήριας παραγγελίας της για το The Unilever Series (2000), στην αίθουσα Turbine Hall της Tate Modern του Λονδίνου. Το συγκεκριμένο πρωτότυπο δημιουργήθηκε από χάλυβα, με τα έξι επόμενα αντίγραφα να είναι από μπρούτζο.
Η Μπουρζουά επέλεξε το Modern Art Foundry (Χυτήριο Μοντέρνας Τέχνης) για τη χύτευση του γλυπτού λόγω της φήμης και του έργου του.
Φιλοσοφία και νόημα
μικρογραφία|Ο σάκος που περιέχει τα μαρμάρινα αυγά, [[Ζυρίχη, 2011]] μικρογραφία|Η αρχική αράχνη του 1999 από ανοξείδωτο ατσάλι στο [[Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ|Tate Modern το 2009]] Το γλυπτό επιλέγει τη θεματική του αραχνοειδούς το οποίο η Μπουρζουά είχε για πρώτη φορά συλλογιστεί σε ένα μικρό σχέδιο με μελάνι και κάρβουνο το 1947, συνεχίζοντας με το γλυπτό της Spider το 1996. Παραπέμπει στη δύναμη της μητέρας της Μπουρζουά, με τις μεταφορές της κλώσης, της ύφανσης, της ανατροφής και της προστασίας. Η μητέρα της, Ζοζεφίν, ήταν μια γυναίκα που επισκεύαζε ταπετσαρίες στο εργαστήριο αποκατάστασης υφασμάτων του πατέρα της στο Παρίσι. Όταν η Μπουρζουά ήταν είκοσι ενός ετών, έχασε τη μητέρα της από μια άγνωστη ασθένεια.
Μόνιμες τοποθεσίες
Μερικές από αυτές τις εκδόσεις σε μόνιμες συλλογές συχνά περιοδεύουν στις εκθέσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυπτά ζώων
Divers Alert Network
Το Divers Alert Network (DAN) είναι μια ομάδα μη κερδοσκοπικών οργανώσεων αφιερωμένων στη βελτίωση της προστασίας κατάδυσης για όλους τους δύτες. Ιδρύθηκε το 1980 στο Ντάρχαμ, Βόρεια Καρολίνα, ΗΠΑ, στο πανεπιστήμιο του Duke και παρέχει 24ωρη τηλεφωνική ιατρική βοήθεια σχετική με την κατάδυση. Έκτοτε ο οργανισμός επεκτάθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο και διαθέτει ανεξάρτητους περιφερειακούς οργανισμούς στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Ιαπωνία, την Ασία και τη Νότια Αφρική.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Καταδυτική ιατρική
Χρύσα Κατσαρίνη
εναλλ.=Από παράσταση στο Μαντσεστερ|μικρογραφία|Χρύσα Κατσαρίνη Η Χρύσα Κατσαρίνη (γενν. 14 Οκτωβρίου 1986, Καβάλα) είναι Ελληνίδα stand up κωμικός και ηθοποιός.
Βιογραφία
Μετά τα μαθητικά χρόνια εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστημών Διατροφής και Διαιτολογίας, ενώ παράλληλα αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς, με υποτροφία που της δόθηκε από τον ίδιο τον Ανδρέα Βουτσινά. Τότε αποφάσισε να ασχοληθεί με την stand up κωμωδία.
Το 2012 αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αθήνα. Εκεί ήλθε σε επαφή και συνεργάστηκε με άλλους Έλληνες κωμικούς και ξεκίνησε να στήνει τα κείμενα που αποτέλεσαν την πρώτη της solo παράσταση με τίτλο "Ό,τι πολυτιμότερο έχω".
Το 2013 πραγματοποίησε guest εμφάνιση στο μακροβιότερο comedy club της Ιρλανδίας, το Comedy Cellar, αλλά και σε διάφορα comedy clubs του Λονδίνου. Από το 2014 ήταν μέλος του Gazi comedy club, έως το 2017 οπότε και έπαυσε η λειτουργία του. Το 2018, ανέβασε την πρώτη της solo stand up comedy παράσταση στο Θέατρο Άβατον. Κατά τη διάρκεια του 2ου Athens comedy festival, βιντεοσκόπησε την παράστασή της "Ό,τι πολυτιμότερο έχω ",.
Το φθινόπωρο του 2018, πραγματοποίησε την πρώτη της ευρωπαϊκή περιοδεία και εμφανίστηκε στο Άμστερνταμ, τις Βρυξέλες, το Λονδίνο, το Βερολίνο και στο Μάντσεστερ. Το 2019, άνοιξε την παράσταση της γνωστής Αμερικανίδας κωμικού Liza Treyger.
Το 2020 περιόδευσε για πρώτη φορά στην Κύπρο και το 2021 παρουσίασε στην Αθήνα τη δεύτερη solo παράστασή της με τίτλο "Κουβέρτα", στη θεατρική σκηνή Αθηναΐς.
Την άνοιξη του 2022 πραγματοποίησε μια μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με τίτλο "Κουβέρτα on the road". Επισκέφτηκε και έπαιξε σε περισσότερες από 30 πόλεις, ενώ η περιοδεία αυτή συνεχίστηκε τον Μάιο του ίδιου έτους στην Ευρώπη, όπου η κωμικός εμφανίστηκε σε 11 διαφορετικές ευρωπαϊκές πόλεις παίζοντας ισάριθμες παραστάσεις.
Internet
Μέσα από το κανάλι της στο YouTube αλλά και σε συνεργασία με το Comedy Lab, έχει παρουσιάσει τις ακόλουθες εκπομπές:
Πηγές και παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Stand Up κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί
Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1878)
Η Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1878), φερόμενη και ως Σύμβαση Κωνσταντινούπολης (1878) ήταν μία διμερής μυστική συνθήκη - σύμβαση που συνομολογήθηκε μεταξύ Αγγλίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με χαρακτήρα περισσότερο "αμυντικής συμμαχίας".
Η Συνθήκη αυτή συνομολογήθηκε, με άκρα μυστικότητα, στην Κωνσταντινούπολη, εξ ου και η ονομασία της, στις 4 Ιουνίου του 1878, κατά το χρονικό διάστημα που τελούταν το Συνέδριο του Βερολίνου (1878) το οποίο κατέληξε στη γνωστή Συνθήκη του Βερολίνου (1878). Ουσιαστικά η συνθήκη αυτή στρεφόταν κατά της Ρωσίας, αν και μόλις πέντε ημέρες πριν είχε συνομολογηθεί στο Λονδίνο η Αγγλο-ρωσική Συμφωνία Λονδίνου (1878) δια της οποίας αποσοβήθηκε επαπειλούμενος Αγγλο-Ρωσικός πόλεμος.
Όροι συνθήκης
Σε αντάλλαγμα αυτού ο Σουλτάνος υποσχόταν στην Αγγλία να προβεί στις αναγκαίες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις στη Διοίκηση καθώς και την παροχή προστασίας των Χριστιανών και λοιπών αλλόθρησκων υπηκόων του (άρθρο 1ο).
Επιπρόσθετα ο Σουλτάνος συμφώνησε την εκχώρηση της Κύπρου στην Αγγλία με πλήρη δικαίωμα της κατάληψης και της υπ΄ αυτής διοίκησή της. Χρονικό περιθώριο έναρξης ισχύος (επικύρωσης) δίνονταν μέχρι το αργότερο ένα μήνα από τη συνομολόγηση (άρθρο 2ο).
Εφαρμογή
Πρώτος κυβερνήτης - Ύπατος Αρμοστής της Κύπρου ήταν ο υποστράτηγος Sir Garnet Joseph Wolseley τον οποίον υποδέχθηκε προσφωνώντας τον ο τότε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Σωφρόνιος Γ΄.
Προσαρτήματα - διατάγματα
Λίγες ημέρες αργότερα από της έναρξης ισχύος στις 1 Ιουλίου (1878) προστέθηκε ως "Παράρτημα" στη συνθήκη αυτή έγγραφο που έφερε έξι άρθρα που αφορούσαν αποκλειστικά την Κύπρο, ενώ παράλληλα με την αυτή ημερομηνία εκδόθηκε από την Υψηλή Πύλη σχετικό αυτοκρατορικό φιρμάνι που αφορούσε την παράδοση της νήσου από τις οθωμανικές αρχές στους Άγγλους. Στις 14 Αυγούστου συνομολογήθηκε πρόσθετη - συμπληρωματική συμφωνία που καθόριζε τις προξενικές και εμπορικές σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων μερών επί της Κύπρου.
Προσάρτημα (1.7.1878)
Το Προσάρτημα με ημερομηνία 1.7.1878, που προστέθηκε στη παραπάνω συνθήκη, περιελάμβανε τους ακόλουθους έξι όρους:
Αυτοκρατορικό φιρμάνι
Στις 1 Ιουλίου του 1878 με αυτοκρατορικό φιρμάνι που εξέδωσε η Υψηλή Πύλη δόθηκε εντολή στον Βαλή του Αρχιπελάγους, στον Μουτεσαρίφη της Κύπρου και σε άλλες οθωμανικές τοπικές αρχές όπως παραδώσουν τη νήσο ήσυχα στους Άγγλους και να προσέξουν να μη συμβούν αντίθετα ή έκτροπα ως προς την αυτοκρατορική ευαρέσκεια, τονίζοντας ιδιαίτερα ότι η εν λόγω μεταβίβαση έχει προσωρινό χαρακτήρα.
Πηγές
Κωνσταντινούπολης (1878) Κωνσταντινουπολη 1878 Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου 1878 Κατηγορία:Αγγλοκρατία στην Κύπρο
Άρης Λεμπεσόπουλος
Ο Άρης Λεμπεσόπουλος (Αθήνα, 1 Μαΐου 1963 - ) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Είναι κυρίως γνωστός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στη δραματική σειρά εποχής του Mega Η αίθουσα του θρόνου.
Καριέρα
Στα 16 του χρόνια, αποφάσισε να ακολουθήσει την καριέρα του ηθοποιού. Έτσι, φοίτησε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη.
Ραφαήλ Λεστσύνσκι (1650-1703)
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπογκούσλαφ Λεστσύνσκι κόμη του Λέσνο, γενικού σταρόστα της Μεγάλης Πολωνίας, μεγάλου θησαυροφύλακας, αναπληρωτή Καγκελάριου και της (πρώτης συζύγου του) Άννας κόμισσας Ντόνχοφ.
Άρης Λεμπεσόπουλος
Καριέρα
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ως Δον Ζουάν το 1984. Έκτοτε, έχει συμμετάσχει κατά κύριο λόγο σε θεατρικά έργα, όπως: Ο Θαυματοποιός, Η Κυρία από τη θάλασσα, Τιτανικός, Κοκτέιλ Πάρτι, Δεσποινίς Τζούλια, Ο Δον Περλιμπλίν και η Μπελίσσα, Ο Κλήρος του Μεσημεριού, Ένας Σύζυγος, Επτά λογικές απαντήσεις, Το δάκρυ των χεριών, Τρεις Αδερφές, Ιωάννα στην πυρά, Φεγγάρι για καταραμένους, Μήδεια, Ο κουρέας της Σεβίλλης, Έντα Γκάμπλερ, Ο Βυσσινόκηπος, Αγριόπαπια, Λευκές Νύχτες, Το Μπλε Δωμάτιο, Μικροαστοί, Φάουστ, Πολύ Κακό Για Το Τίποτα. Έπειτα από ολιγάριθμες τηλεοπτικές συμμετοχές, απέκτησε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες παραγωγές εποχής της τηλεόρασης, την Αίθουσα του Θρόνου τη σεζόν 1998-1999 μέσα από την οποία έγινε ευρέως γνωστός. Ακολούθησαν αρκετές τηλεοπτικές παραγωγές όπως: Περί ανέμων και υδάτων, Ασθενείς και Οδοιπόροι, Επιφάνεια, Μυστικά και Λάθη, Η τελευταία παράσταση, Μείνε δίπλα μου.
Ραφαήλ Λεστσύνσκι (1650-1703)
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1676 την Άννα (1660-1727, κόρη του Στανίσλαφ Γιαν Γιαμπλονόβσκι, στρατάρχη (hetman) και πρίγκιπα και είχε τέκνο:
Άρης Λεμπεσόπουλος
Καριέρα
Παράλληλα έχει ασχοληθεί και με ορισμένες παραγωγές στον κινηματογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Άννα Ντονάτ
Η Άννα Ιουλία Ντονάτ (Anna Júlia Donáth) (γεννημένη στις 6 Απριλίου 1987) είναι Ουγγαρέζα πολιτικός. Εξελέγη ως Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ) με το Κίνημα Momentum  (μέρος της ομάδας Renew Europe) στις ευρωπαϊκές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2019. Η Ντονάτ είναι αρχηγός του κόμματος από τις 21 Νοεμβρίου 2021.
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Ο Ντονάτ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1987 στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας από τους Λάσζλο Ντονάτ και Ιλντικό Μούνταγκ. Είναι η μικρότερη από τα τρία αδέρφια. Ο πατέρας της Λάσζλο Ντονάτ είναι πρώην πάστορας και πρώην βουλευτής του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ο παππούς της από τον πατέρα της, Φέρεντς Ντονάτ, είναι εβραϊκής καταγωγής και ήταν δικηγόρος και ένας από τους τρεις γραμματείς της Κεντρικής Επιτροπής του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος κατά την Ουγγρική Επανάσταση του 1956.
Η πρώιμη εκπαίδευση της Ντονάτ ήταν στο γυμνάσιο Βέρες Πέτερ στο Μπεκασμέγκιερ της Βουδαπέστης. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Έτβες Λόραντ στη Βουδαπέστη και μεταναστευτικές και εθνοτικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ. Μετά την αποφοίτησή της, ολοκλήρωσε πρακτική άσκηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πριν επιστρέψει στην Ουγγαρία, για να γίνει υπεύθυνη έργου για τη μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ), Μενεντέκ. Εντάχθηκε στο Κίνημα Momentum το 2016 και έγινε αντιπρόεδρός του τον Ιούνιο του 2018. Η Ντονάτ ήταν υποψήφιος για το κεντρώο κόμμα στις βουλευτικές εκλογές της Ουγγαρίας το 2018. Το κόμμα δεν κέρδισε καμία έδρα στις εκλογές.
Τον Δεκέμβριο του 2018, η Ντονάτ συμμετείχε σε μια διαμαρτυρία κατά του νέου εργατικού νόμου της ουγγρικής κυβέρνησης, που ονομάστηκε από τους αντιπάλους ως «νόμος σκλάβων», ο οποίος αύξησε το ετήσιο ανώτατο όριο υπερωριών για τους εργαζομένους από 250 σε 400 ώρες και επέτρεψε στις επιχειρήσεις να πληρώσουν τρία χρόνια αντί για ένα έτος για τις υπερωρίες. Η Ντονάτ συνελήφθη στη διαδήλωση και αργότερα αφέθηκε ελεύθερη.
Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο
Η Ντονάτ ήταν υποψήφια για το Κίνημα Momentum στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2019. Ήταν δεύτερη στη λίστα του κόμματός της και εξελέγη ως ένας από τους δύο ευρωβουλευτές του (ο άλλος είναι η Καταλίν Τσεχ) στην Ουγγαρία. Εκπροσωπεί την τρίτη γενιά της οικογένειάς της, που εισήλθε σε πολιτικά αξιώματα (μετά τον πατέρα της και τον παππού της).
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Ντονάτ είναι μέλος της ομάδας του κόμματος Renew Europe. Υπηρετεί στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων. Με αυτή την ιδιότητα, είναι επίσης μέλος της Ομάδας Παρακολούθησης Δημοκρατίας, Κράτους Δικαίου και Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Εκτός από τις επιτροπές της, η Ντονάτ είναι μέλος της αντιπροσωπείας του κοινοβουλίου στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Σταθεροποίησης και Σύνδεσης ΕΕ-Αλβανίας και στη Διακομματική Ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα δικαιώματα LGBT.
Αφού έγινε ευρωβουλευτής, η Ντονάτ κέρδισε ασυλία από τη δίωξη για τη συμμετοχή της στη διαμαρτυρία για το εργατικό δίκαιο του Δεκεμβρίου 2018, ωστόσο η Ντονάτ επέλεξε να παραιτηθεί από αυτήν στις 29 Μαΐου 2019.
Η Άννα Ντονάτ εξελέγη αρχηγός του Κινήματος Momentum στις 21 Νοεμβρίου 2021. Κέρδισε το 56,6% των ψήφων, νικώντας την Άννα Όρος (28,9%) και τον Γκάμπορ Χολλάι (14,5%).
Αναγνώριση
Τον Δεκέμβριο του 2020, η Ντονάτ έλαβε βραβείο στα ετήσια βραβεία MEP του περιοδικού The Parliament για την καλύτερη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Όθων του Σαιντ-Ομέρ
Ο Όθων, γαλλ. Otho (μετά το 1240 - πριν το 1299) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος του 1/2 της Θήβας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπέλα και της Μπόννης των Λα Ρος, κυρίας του 1/2 της Θήβας, κόρης του Όθωνα Κύρη των Αθηνών και των Θηβών, που νυμφεύτηκαν το 1240.
Το 1294 απεβίωσε ο Νικόλαος Β΄ κύριος του 1/2 της Θήβας και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος απεβίωσε πριν το 1299.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα ντα Βερόνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Γουλιέλμος του Σαιντ-Ομέρ (γιος Νικολάου Α΄)
Ο Γουλιέλμος, γαλλ.. Guillaume (μετά το 1212/17 - 1242) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος στη Συρμία και στο Μακσό της Ουγγαρίας-Κροατίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Νικολάου Α΄ κυρίου των Θεσπιών στη Θήβα και της Μαργαρίτας των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας. Η μητέρα του ήταν χήρα του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου και μετά του Βονιφατίου Α΄ της Θεσσαλονίκης. Ο γάμος τους εθεωρείτο ότι έγινε π. το 1213, αλλά ο ιστορικός Φίλιπ φαν Τριχτ εκτιμά ότι έγινε μετά το 1217.
Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Μπέλα, ο οποίος μετά το γάμο του με την αδελφή τού Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος έλαβε προίκα την κυριότητα τού 1/2 της Θήβας. Ο Γουλιέλμος και η μητέρα του μετέβησαν στην Ουγγαρία, όπου ο ανιψιός της Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας της έδωσε ιδιοκτησίες στη Σύρμια και στο Μακσό της ανατολικής Κροατίας. Όταν μετά το 1223 απεβίωσε η μητέρα του, ο Γουλιέλμος κληρονόμησε τις ιδιοκτησίες της.
Το 1241 συμμετείχε στη μάχη του Μόχι εναντίον των Μογγόλων, όπου ο Μπέλα Δ΄ ηττήθηκε και διέφυγε μαζί του στη Δαλματία. Ήταν κόμης (ispán) της Κράζνα το 1241. Από το έτος αυτό υπηρέτησε ως Κύριος των Ίππων (főlovászmester).
Ο Μπέλα Δ΄ τον μνήστευσε με την 2η κόρη του Μαργαρίτα (ομώνυμη της 8ης κόρης του αγίας Μαργαρίτας) γενν. 1225, η οποία όμως απεβίωσε πριν το 1242. Μητέρα της ήταν η Μαρία Λασκαρίνα, κόρη του Θεοδώρου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το ίδιο έτος απεβίωσε και ο Γουλιέλμος στο Τριγκόρ (Τραγούριον) και τάφηκε στο γειτονικό Σπλιτ, στον καθεδρικό του Αγ. Ντόμνιους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Μάχη της Μορέλια
Ιστορικό
Οι επιχειρήσεις ξεκίνησαν το 1083, μετά από πολλές αψιμαχίες στα βόρεια σύνορα του ισλαμικού βασιλείου της Σαραγόσας και της νότιας Αραγωνίας μεταξύ του Ελ Σιντ και του Σάντσο Ραμίρεθ, όταν ο βασιλιάς της Ταϊφά Αλ Μουταμάν ανέθεσε στον Ελ Σιντ να απειλήσει την Μορέλια ανακατασκευάζοντας ή αποκαθιστώντας ένα φρούριο το οποίο βρισκόταν περίπου είκοσι χιλιόμετρα βόρεια της Μορέλια, σε μια επίπεδη περιοχή, ονομαζόμενη στα αραβικά Hisn al-Uqab («κάστρο του αετού»), στις χριστιανικές πηγές αναφέρεται ως «Alolala», που συνήθως έχει ταυτιστεί με το κάστρο του Olocau και πιο πρόσφατα με το Pobleta de Alcolea.
Αντιμέτωπος με την απειλή που αποτελούσε αυτό το προχωρημένο σημείο για την Ταϊφά της Λέριδας, ο παρορμητικός βασιλιάς Αλ-Μουνδίρ αλ-Χαϊμπ κανόνισε μια επαφή με τον Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας προκειμένου να συμμαχήσει μαζί του και να εκδιώξει τον Ελ Σιντ από τη θέση του. Οι στρατοί του συνασπισμού αυτού, που συγκεντρώθηκαν στις όχθες του ποταμού Έβρου, προχώρησαν μαζί προς τα νότια και έφτασαν κοντά στην στρατιωτική συνοδεία του φημισμένου πολεμιστή Ελ Σιντ το πρώτο μισό του 1084. Η Historia Roderici, η κύρια πηγή αυτού του γεγονότος, αναφέρει ότι ο βασιλιάς της Αραγωνίας έστειλε απεσταλμένους στον Ροδρίγο Ντίαθ για να του ζητήσει να καθαρίσει αυτά τα περάσματα, στα οποία ο Καστιλιάνος (σύμφωνα με το προαναφερθέν λατινικό χρονικό) απάντησε περήφανα ότι αν ο βασιλιάς της Αραγωνίας ήθελε να διασχίσει το έδαφος που ελεγχόταν από αυτόν, μπορούσε να το κάνει και μάλιστα προσφέρθηκε να παράσχει προστασία σε όλους τους άνδρες του και την προσωπική συνοδεία για τον βασιλιά της Αραγωνίας. Όμως αν οι προθέσεις του ήταν να τον εκδιώξει από το οχυρωμένο φρούριο, θα έπρεπε να τον αντιμετωπίσει. μικρογραφία|250x250εσ| Κάστρο της Μορέλια.
Ανάπτυξη
Τελικά, οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν στις 14 Αυγούστου και η μάχη ήταν πολύ ισορροπημένη μέχρι που τελικά ο Αλ-Μουνδίρ και ο Σάντσο Ραμίρεθ αναγκάστηκαν να τραπούν σε φυγή με τον στρατό της Σαραγόσας του Ροδρίγο να τους καταδιώκει έπειτα σθεναρά. Η αποδιοργάνωση του στρατού πρέπει να ήταν καταστροφική, όπως και η ήττα, αν κρίνουμε από την ποιότητα και την ποσότητα των αιχμαλώτων που αιχμαλωτίστηκαν, μεταξύ των οποίων ήταν σημαντικοί ευγενείς από την Αραγωνία, την Παμπλόνα, την Πορτογαλία, την Καστίλλη και τη Γαλικία. Πολλοί χριστιανοί ιππότες, αναζητώντας πιθανώς την τύχη τους μετά την εξορία, εντάχθηκαν στις τάξεις του στρατού της Αραγωνίας ή της Λέριδας. Μεταξύ εκείνων που αιχμαλωτίστηκαν ήταν ο επίσκοπος της Ρόδας, Ραμόν Νταλμάθιο, ο Sancho Sánchez de Erro, κυβερνήτης της "κομητείας της Ναβάρρας" (γαμπρός του κόμη García Ordóñez ). Ο ανιψιός του ή ένας νεαρός άνδρας από τη συνοδεία του Laín Pérez, που περιγράφεται στην Historia Roderici ως μπάτλερ του βασιλιά της Αραγωνίας Blasco Garcés, ο οποίος είχε υπό την διοίκησή του τη Χάκα. Οι Αραγωνέζοι διοικητές Pepino Aznárez (καταγεγραμμένος στα έτη μεταξύ 1066 και 1087, ως διοικητής στην ακολουθία του βασιλιά της Αραγωνίας και κύριος του Αλκέθαρ). Ο αδελφός του García Aznárez, κύριος του Aibar και αργότερα του Latrás. Ο Íñigo Sánchez, κύριος των Peña, Ara και Monclús. Ο Jimeno Garcés, κύριος του Buil μεταξύ των ετών 1084/1085 και 1104. Ο Calvet, κύριος πολλών θέσεων στη Ριβαγόρθα. Ο Fortún Garcés, κύριος στο Punicastro. Ο Sancho Garcés, πιθανώς κύριος του Αλκέθαρ μεταξύ των ετών 1087 και 1093 και αργότερα του Echauri. Ο Πορτογάλος κόμης Nuño Menéndez, σύζυγος της κόμισσας Goncina. Ο Nuño Suárez (καταγεγραμένος στα έτη 1100 και το 1101), τον οποίο η λατινική βιογραφία του Ελ Σιντ περιγράφει ως Λεονέζο, αν και ήταν Πορτογάλος και συνδεόταν με τον κόμη Ερρίκο της Βουργουνδίας, γαμπρό του Αλφόνσου ΣΤ΄. Οι Γαλικιανοί Anaya Suárez και Gudesteo Guntádiz και ο καστιλιάνικος García Díaz.
Συνέπειες
Μετά την αποφασιστική νίκη που επιτεύχθηκε δύο χρόνια πριν από τον Ελ Σιντ στη μάχη του Αλμενάρ για τον βασιλιά Αλ-Μουταμάν έναντι ενός άλλου συνασπισμού μεταξύ της Ταϊφά της Λέριδας, του κόμη της Βαρκελώνης και άλλων Καταλανών κόμητων, αυτή η δέυτερη συντριβή σε έναν νέο συνασπισμό αυτή τη φορά με τα στρατεύματα της Αραγωνίας, θα είχε αυξήσει σημαντικά το κύρος του Ελ Σιντ ως πολεμιστή και είναι πιθανό ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Σαραγόσα (1081-1086) ο Ροντρίγκο Ντίαθ έλαβε το παρατσούκλι του sidi (στα Ανδαλουσιανά αραβικά, «κύριέ μου»), από το οποίο προέκυψε το ψευδώνυμο «Cid» (Σιντ). Σε κάθε περίπτωση, ήταν τόση η σημασία αυτής της νίκης για την Ταΐφα της Σαρακούστα που, μόλις έγινε γνωστή η είδηση, ο βασιλιάς Αλ Μουταμάν και η οικογένειά του βγήκαν μαζί με ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού για να υποδεχτούν τον νικητή Ελ Σιντ στην περιοχή Fuentes de Ebro (βρίσκεται 25 χλμ. ανατολικά της Σαραγόσας) προκειμένου να χαιρετίσει την άφιξη του Καστιλιάνου μαζί με μια πολύ σημαντική λεία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ταϊφά Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Ρεκονκίστα Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αλ-Άνταλους
Ματυρέν Ρομεγκάς
Ο Ματυρέν Ρομεγκάς (1525/1528 - Ρώμη, 1581) ανήκε σε μια αριστοκρατική οικογένεια από τη Γασκώνη και εισήλθε στους Ιωαννίτες Ιππότες. Διακρίθηκε σαν κορυφαίος ναύαρχος στην υπηρεσία του Τάγματος με τεράστιες επιτυχίες και διετέλεσε Μέγας Μάγιστρος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος από μια ευγενή οικογένεια με συγγένεια με τον Οίκο του Αρμανιάκ, εισήλθε στους Ιωαννίτες Ιππότες (1542) και έγινε πλήρες μέλος τους αφού ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές και τις θρησκευτικές του σπουδές. Διακρίθηκε σύντομα σαν σκληρός πολεμιστής με απίστευτες αντοχές. Τον Δεκέμβριο του 1546 έγινε πλήρες μέλος του Τάγματος και μπορούσε να διοικήσει τη δική του Γαλέρα. Έγινε σύντομα ο τρόμος των Μουσουλμάνων σε όλες τις ακτές της Μεσογείου, στην Μπαρμπαριά, το Λεβάντες και το Αιγαίο Πέλαγος συνέλαβε αμέτρητους σκλάβους. Με αίτημα του πάπα κλήθηκε να αντιμετωπίσει τους Προτεστάντες Ουγενότους στη νότια Γαλλία. Ο Ματυρέν Ρομεγκάς έγινε σύντομα διάσημος χάρη στην περιπαιτειώδη σωτηρία του από ένα ναυάγιο (1555). Σε μια βίαιη καταιγίδα στο λιμάνι της Μάλτας η Γαλέρα του αναποδογυρίστηκε και όλο το πλήρωμα πνίγηκε. Μόλις πέρασε η καταιγίδα ο Ρομεγκάς εξήλθε από μια τρύπα που άνοιξε στον πυθμένα της βάρκας μαζί με τη μαϊμού του, είχε διασωθεί από μια φυσαλίδα που είχε δημιουργηθεί στη βάρκα κάτω από το νερό, από αυτή κράτησε την αναπνοή του πολλές ώρες. Ο Μέγας Μάγιστρος Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ παρακολούθησε το γεγονός πολλές ώρες, από τότε έγινε στενός φίλος του μέχρι το τέλος.
Ναυτικές επιτυχίες
Υπό τις υπηρεσίες του Τάγματος συνέτριψε τις Γαλέρες του διάσημου Τούρκου ναυάρχου Τουργκούτ Ρέις, κατέλαβε το Πενιόν ντε Βέλεθ δε λα Γομέρα στη βόρεια Αφρική απέναντι από τη Μάλαγα που χρησιμοποιούσαν οι Βερβερίνοι πειρατές. Η πράξη αυτή εξόργισε τον σουλτάνο Σουλειμάν τον Μεγασλοπρεπή. Ακολούθησε μια αιματηρή μάχη κοντά στην Κεφαλονιά όπου κατέλαβε ένα Τουρκικό Γαλιόνι στο οποίο μετέβαιναν 200 Γενίτσαροι, οι Ευνούχοι στο Σαράι του Σουλτάνου, 80.000 Δουκάτα, όλες οι κυρίες της Οθωμανικής αυλής και η αγαπημένη κόρη του Σουλτάνου. Η πράξη αυτή εξόργισε τον Σουλειμάν τον Μεγαλοπρεπή και ξεκίνησε την Πολιορκία της Μάλτας (18 Μαίου 1565). Στην πολιορκία ο Ματυρέν Ρομεγκάς πολέμησε με τεράστιο θάρρος και ήταν ο πρωταγωνιστής στην απόκρουση των Οθωμανών, έγινε πασίγνωστος σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο. Στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) ο Ματυρέν Ρομεγκάς ήταν διοικητής στον στόλο του Μαρκαντόνιο Κολόννα και ξανά πρωταγωνιστής της μεγάλης νίκης, μετέβη στη Ρώμη για να τελέσει τον θρίαμβο. Διορίστηκε Γενικός Διοικητής του στόλου (1575) και Υπολοχαγός του Μεγάλου Μαγίστρου, όλα έδειχναν ότι θα γίνει Μέγας Μάγιστρος αλλά έπεσε θύμα από τις ίντριγκες των Ιπποτών που τον χρησιμοποίησαν για τις φιλοδοξίες τους.
Μέγας Μάγιστρος
Την εποχή που κυβερνούσε τη Μάλτα ο Μέγας Μάγιστρος Ζαν ντε λα Κασιέρ, ανίκανος με ασταμάτητες ταπεινώσεις, ο λαός εξεγέρθηκε τον ανάγκασε να παραιτηθεί και τοποθέτησε νέο Μάγιστρο τον Ματυρέν Ρομεγκάς. Ο Ζαν ντε λα Κασιέρ φυλακίστηκε στο κάστρο του Αγίου Ιωάννη και ζήτησε τη βοήθεια του πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄. Ο πάπας έστειλε τον Γκασπάρε Βισκόντι που δεν μπόρεσε να επιλύσει το πρόβλημα και τους διέταξε να πάνε στην αυλή του πάπα (4 Νοεμβρίου 1581). Ο Ζαν ντε λα Κασιέρ ήταν ωστόσο ο μεγάλος ευνοούμενος του πάπα και τον δέχτηκε με θέρμη, ο Ματυρέν Ρομεγκάς περιφρονήθηκε πλήρως. Η στάση του πάπα τον Ματυρέν Ρομεγκάς οδήγησε σε θάνατο από εγκεφαλική παράνοια σε έναν μήνα. Ο Ζαν ντε λα Κασιέρ δεν πρόλαβε να επιστρέψει στη Μάλτα, πέθανε και ο ίδιος στη Ρώμη μόλις έναν μήνα αργότερα (21 Δεκεμβρίου 1581).
Μάχες του Λιμάν
Οι μάχες του Λιμάν ήταν δύο μάχες, μέρος του ανατολικοουκρανικού μετώπου της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, με στόχο τον έλεγχο της πόλης του Λιμάν και των περιχώρων του ως μέρος της μάχης του Ντονμπάς.
Ιστορικό
Ένα μήνα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι ένοπλες δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας υποστήριζαν ότι ήλεγχαν το 93% της περιφέρειας Λουχάνσκ, γεγονός που τους επέτρεψε να αναπτύξουν περαιτέρω την επίθεσή τους, αλλά και να δώσουν περισσότερη έμφαση στον έλεγχο της βόρειας περιφέρειας Ντόνετσκ. Η Ρωσία προσπάθησε χωρίς επιτυχία να καταλάβει και τον ποταμό Σεβέρσκι Ντόνετς προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα άλλο προγεφύρωμα για τη μάχη για την πόλη, ωστόσο, έχοντας ηττηθεί, αναγκάστηκαν να αρχίσουν να πολεμούν για το Λιμάν χωρίς να καταλάβουν το ποτάμι.
Πρώτη μάχη του Λιμάν
Τα ρωσικά στρατεύματα εξαπέλυσαν μια μαζική επίθεση στο Λιμάν στις 23 Μαΐου, με τους Ρώσους να καταφέρνουν γρήγορα να καταλάβουν το βόρειο τμήμα της πόλης. Εξαιτίας του γεγονότος ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας είχαν επιτεθεί στην Αβντιγίβκα και κατέλαβαν την Νοβοσελίβκα, άρχισαν να προελαύνουν κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου που πάει στο Σλαβιάνσκ, με στόχο να ενισχύσουν τις ρωσικές δυνάμεις που πάλευαν στο Λιμάν με την περικύκλωση των γύρω εδαφών.
Στις 24 Μαΐου ξεκίνησαν σφοδρές οδομαχίες για τον έλεγχο της πόλης. Οι Ρώσοι εξαπέλυσαν ταχεία επίθεση με στόχο το κέντρο της πόλης, με την οποία το 70% της πόλης τέθηκε υπό τον έλεγχο της λαϊκής δημοκρατίας του Ντόνετσκ. Στην πορεία, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας, μετά από λυσσαλέα αντίσταση, υποχώρησαν προς τα νότια προάστια του Λιμάν.
Στις 26 Μαΐου, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας άρχισαν να αποχωρούν από την πόλη, ανατινάζοντας τις γύρω γέφυρες, χάνοντας έως και 100 άτομα ενώ ακόμη και άλλα 300 αιχμαλωτίστηκαν.
Οι μάχες έληξαν τελικά στις 27 Μαΐου με την νίκη των Ρώσων και την αποχώρηση των Ουκρανών.
Προετοιμασία για τις νέες μάχες στο Λιμάν
Στις 3 Σεπτεμβρίου, οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας διέσχισαν το ποταμό Ντόνετς, κατακτώντας το Οζέρνε που βρίσκεται κοντά στο Λιμάν, προετοιμάζοντας το έδαφος για την μελλοντική επίθεση στο Λιμάν και αποδυναμώνοντας τον ρωσικό έλεγχο στην αριστερή όχθη του ποταμού. , Οι Ουκρανοί συνέχισαν να προελαύνουν και να πλησιάζουν την πόλη κατακτώντας το Στάρι Καραβάν στις 5 Σεπτεμβρίου, δημιουργώντας απειλή για τις δυνάμεις κατοχής που σταθμεύουν κοντά. Έπειτα κατέλαβαν το Σαβίντσι, και μετά στις 8 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε η αντεπίθεση στη περιφέρεια Χαρκόβου που οδήγησε στην γρήγορη απελευθέρωση αρκετών Ουκρανικών εδαφών στη περιφέρεια Χαρκόβου, ανοίγοντας ένα νέο δρόμο για τη πρόσβαση τους στο Λιμάν. Στις 9 Σεπτεμβρίου, ως μέρος μιας αντεπίθεσης, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας μπόρεσαν να πιέσουν τους Ρώσους στα περίχωρα του Λιμάν, αλλά και να διακόψουν τον ανεφοδιασμό των στρατευμάτων στην περιοχή.
Αρχή συγκρούσεων
Στις 10 Σεπτεμβρίου οι Ουκρανοί ξεκίνησαν μια γενική επίθεση στην πόλη, προσπαθώντας να περικυκλώσουν την πόλη και να εξουδετερώσουν τα στρατεύματα των Ρώσων και των δημοκρατιών του Ντονμπάς που βρίσκονταν εκεί. Στην πόλη αναπτύχθηκε ουκρανικός στρατιωτικός εξοπλισμός και ξεκίνησαν έτσι οι μάχες για τον έλεγχο της πόλης. Οι Ουκρανοί σταδιακά κατάφεραν να καταλάβουν το δασαρχείο και τα νότια προάστια της πόλης, πανικοβάλλοντας το επιτελείο των ρωσικών δυνάμεων στη περιοχή. Ήδη στις 12 Σεπτεμβρίου, οι Ουκρανοί έθεσαν νέες βάσεις για την κατάληψη της πόλης, αφού κατέλαβαν το Σβιατοχίρσκ (ή Σβιατογκόρσκ στα ρωσικά), το Μπογκοροντίτσνογιε και το Γιαμπίλ. .
Στις 13 Σεπτεμβρίου, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας πολέμησαν προς το Μπιλοχορίβκα με στόχο να ανοίξουν έναν ακόμη διάδρομο εφοδιασμού για τις δυνάμεις τους στο Λιμάν. Δύο ημέρες αργότερα, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας κατέλαβαν το Σοσνόβογιε, και, απειλώντας τα με περικύκλωση, έδιωξαν τα ρωσικά στρατεύματα από το Στουντένοκ. Οι Ρώσοι, λόγω των πιέσεων, μετέφεραν πολλά στρατεύματα και εφεδρείες στο Λιμάν. Στις 16 Σεπτεμβρίου, πιθανότατα, Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας εισήλθαν στα περίχωρα του Λιμάν, με αποτέλεσμα τον ρωσικό βομβαρδισμό της πόλης.
Στις 17 Σεπτεμβρίου, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας εισέβαλαν στη Ντίμπροβα, τη Μπρουσίβκα και το Στσούροβε, επεκτείνοντας ταυτόχρονα τα προγεφυρώματά τους στον ποταμό Ντόνετς, απειλώντας με περικύκλωση τα ρωσικά στρατεύματα μέσα και γύρω από το Λιμάν. Δύο ημέρες αργότερα, ξεκίνησε μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά μήκος της γραμμής Λιμάν-Γιαμπόλ-Μπιλοχορίβκα, όπου οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας άρχισαν να πολεμούν για τον έλεγχο της Γιαροβάγιας και του Ντρομπίσεβε. Μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας είχαν απελευθερώσει το μισό Ντρομπίσεβε, διαπερνώντας εν μέρει την αμυντική γραμμή του Γιαμπίλ και του Λιμάν και αυξάνοντας επίσης την απειλή περικύκλωσης των ρωσικών δυνάμεων. Στις 22 Σεπτεμβρίου, οι ουκρανικές δυνάμεις διέρρηξαν τις αμυντικές θέσεις των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας στο Ριντκοντούμπ και τη Καρπίβκα, καταλαμβάνοντας επίσης το Κόροβι Γιαρ.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2022 οι Ουκρανοί κατέλαβαν αρκετά εδάφη στη περιοχή γύρω από το Λιμάν. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Μελέτης του Πολέμου στην Ουάσινγκτον, καθώς οι Ουκρανοί περικυκλώνουν το ρωσικό μέτωπο στο Λιμάν, το ρωσικό υπουργείο άμυνας δεν έχει αντιμετωπίσει πλήρως τις εκείθεν ρωσικές απώλειες ούτε έχει προετοιμαστεί για την πτώση του μετώπου. Εκτιμάται ότι μια ουκρανική νίκη θα επέτρεπε στην Ουκρανία να έχει περισσότερο χώρο για επιθέσεις στις περιφέρειες Ντόνετσκ και Λουχάνσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Γουλιέλμος Ε΄ του Σαιντ-Ομέρ
Ο Γουλιέλμος Ε΄, γαλλ. Guillaume V (περί το 1171 - περί το 1246) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος (καστελάνος) του Σαινt-Ομέρ (1192 - 1246), επίσης του Μπωραίν και του Φωκεμμπέργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Ίντα των Αβέν, κόρης του Νικολάου κυρίου του Αβέν. Αναφέρεται σε καταστατικά το;y πατέρα του από το 1185 και μετά. Περί το 1191 διαδέχθηκε τον Γουλιέλμο Δ΄, ο οποίος απεβίωσε στην Παλαιστίνη. Μνημονεύεται σε πολλά καταστατικά, πράξεις ιδιοκτησίας και δωρεές στην Εκκλησία κατά τις επόμενες δεκαετίες. Κατ' επανάληψη έδειξε την πιστότητά του στον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, στη διάρκεια των συγκρούσεων τού βασιλιά με τους γείτονες τού Γουλιέμου Ε΄. Αναφέρεται μεταξύ των Φλαμανδών φεουδαρχών της Γαλλικής Αυλής. Το 1246 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Γουλιέλμος ΣΤ΄ του Σαιντ-Ομέρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιμαζίνα του Λόοζ, κόρη του Ζεράρ/Γκέραρτ Β΄ κόμη του Λόοζ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Καταρράκτες Κρήτου Τέρρα (Κρεμμιώτης)
μικρογραφία|Κρεμμιώτης Καταρράκτης Ο καταρράκτης Κρεμμιώτης βρίσκεται στη Κύπρο, στην πόλη της Πάφου σε ένα σημείο έξω από το χωριό Κρήτου Τέρρα. Σύμφωνα με το Κοινοτικό Συμβούλιο Κρήτου Τέρρας, ο καταρράκτης Κρεμμιώτης βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της κοινότητας, εκεί όπου είναι δηλαδή ο ομώνυμος ποταμός από τον οποίο πήρε το όνομά του ο καταρράκτης. Το νερό ρέει όλο το χρόνο και χτυπά στα βράχια, δημιουργώντας ένα υπέροχο πράσινο χαλί. Tο χωριό ειναι στους πιο δημοφιλείς προορισμούς της Κύπρου και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το μονοπάτι της φύσης έχει γίνει προσβάσιμο, και οδηγεί σε μια μαγευτική τοποθεσία φτιαγμένη αποκλειστικά από τη φύση και από το νερό που έρχεται από τον καταρράκτη Κρεμμιώτη. Το σημείο όπου βρίσκεται έχει υψόμετρο 570 μέτρα. Ο μεγάλος καταρράκτης αποκαλύπτεται μετά από μια πεζοπορία σχεδον 2 χιλιομέτρων σε ένα απόκρυφο μονοπάτι της φύσης που έχει αναδιαρθρωθεί και χρειάζεται κάποια προσοχή σε διάφορα σημεία δύσβατα. Η διαδρομή περνά μέσα από μια πλούσια και άγρια βλάστηση που αποτελείται από θάμνους, δέντρα και λουλούδια, κάποια από τα οποία απαντώνται μόνο εδώ. Τρεμιθιά, κυπριακός δρυς, λεύκη, πλάτανος, κυπαρίσσια, καλαμιώνες και αλλα συνθέτουν τη χλωρίδα της περιοχής, ενώ εδώ συναντάται και μια πλούσια πανίδα, που αποτελείται από όλων των ειδών πουλιών και ερπετών του νησιού. Δεδομένου ότι το μονοπάτι της φύσης είναι σε ιδιωτική ιδιοκτησία, υπάρχει μια συνδυασμένη προσπάθεια να δημιουργηθεί μια νέα διαδρομή της φύσης στην άλλη πλευρά του καταρράκτη.
Ιστορία
Κατηγορία:Καταρράκτες Κατηγορία:Γεωγραφία της Κύπρου
Κάρλο Αριγκόνι
Ο Κάρλο Αριγκόνι (Carlo Arrigoni Φλωρεντία 6 Δεκεμβρίου 1697 – Φλωρεντία 19 Αυγούστου 1744) ήταν Ιταλός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και λαουτίστας του πρώτου μισού του 18ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αριγκόνι γεννήθηκε στη Φλωρεντία, το 1697. Λίγα είναι γνωστά από τα πρώτα του χρόνια ή τη μουσική του παιδεία. Το πρώτο του ορατόριο εκτελέστηκε στην πατρίδα του, το 1719, και ακολούθησε το έργο Η Μετάνοια του Άκαμπο (Il Pentimento d'Accabo, 1722), για πέντε φωνές, πάνω σε κείμενο του συγγενή του, Κ. Αριγκόνι (Crisostomo Arrigoni). Η όπερά του Η Χήρα (La Vedova) εκτελείται, επίσης, εκείνη τη χρονιά στο Φολίνιο. Η επόμενη εμφάνιση του Αριγκόνι είναι στις Βρυξέλλες, που τότε ανήκαν στις Αυστριακές Κάτω Χώρες, όπου το Η Μετάνοια του Άκαμπο εκτελέστηκε το 1728. Τον Νοέμβριο του 1731 δούλευε στη Μουσική Ακαδημία του Δουβλίνου, η οποία είχε ανοίξει την καινούρια της αίθουσα «για την πρακτική της Ιταλικής μουσικής». Φαίνεται ότι ήταν, ήδη, γνωστός στην Ιρλανδία και τη μουσική της σκηνή. Κατόπιν, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, το 1732. Εκεί, εξέδωσε μουσική δωματίου αφιερωμένη στην βασίλισσα Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, ενώ συμμετείχε στα πολιτιστικά δρώμενα της αγγλικής πρωτεύουσας μέχρι το 1736.
Τον Απρίλιο του 1733 ο Αριγκόνι παρουσίασε το έργο του Κοντσέρτο για Λαούτο και, στη συνέχεια, συμμετείχε στον μουσικό οργανισμό η «Όπερα της Ευγένειας» («Nobility Opera»), που συγκροτήθηκε ως «αντίβαρο» της «Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής» («Royal Academy of Music»), που είχε ιδρύσει ο Χέντελ, χωρίς όμως επιτυχία. Πάντως, οι παραστάσεις, με αυτήν, της όπεράς του Φερνάντο είχαν ως αποτέλεσμα να συμπεριληφθεί ο Αριγκόνι στο σατιρικό φυλλάδιο του Τζον Αρμπούτνο, η «Αρμονία σε Ταραχή» (με ημερομηνία, 1733). Εκεί, υπάρχει αναφορά στον «Βασιλιά της Αραγωνίας» («The King of Arragon»), όπου υπονοείται ο Αριγκόνι. Ο Αριγκόνι δεν ήταν μόνο καλός λαουτίστας αλλά και ικανός τραγουδιστής και, τελικά, προσλήφθηκε για να λάβει μέρος σε παραγωγές του ανταγωνιστή, Χέντελ. Το 1736 καταγράφεται ως εκτελεστής λαούτου στην πρεμιέρα του χορωδιακού έργου τού Χέντελ Η Γιορτή του Αλέξανδρου, καθώς και στο Κοντσέρτο για Λαούτο (opus HWV 294), καθώς και ως τενόρος στην καντάτα Cecilia, volgi un sguardo. thumb|280px|right|Το εξώφυλλο της έκδοσης του έργου του Αριγκόνι Καντάτες Δωματίου (1732) Μετά το Λονδίνο, ο Αριγκόνι πήγε στη Βιέννη για δύο χρόνια, όπου συνέθεσε αρκετές καντάτες και το ορατόριο Εσθήρ (1738). Με την επιστροφή του στη Φλωρεντία, διορίστηκε συνθέτης στην υπηρεσία του Φραγκίσκου, Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης. Οι όπερές του Sibace και ο Σκιπίωνας στην Ισπανία, παρουσιάστηκαν το 1739. Η δεύτερη, μάλιστα, είχε το ίδιο λιμπρέτο με την ομώνυμη όπερα του Χέντελ (1726). Οι 10 Καντάτες Δωματίου του Αριγκόνι (1732) έχουν, σήμερα, αποκτήσει αυξανόμενη δυναμική. Πέθανε στη Φλωρεντία, τον Αύγουστο του 1744.
Κάρλα Άλβαρες
Αποφοίτησε ως επαγγελματίας χορεύτρια από την Εθνική Σχολή Κλασικού και Σύγχρονου Χορού του Εθνικού Κέντρου Τεχνών και επίσης αποφοίτησε από το Κέντρο Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης της Televisa. Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός το 1992, στην τηλενουβέλα María Mercedes
Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Αλέξις Αγιάλα από το 1994 μέχρι το 1995. Το 2004 παντρεύτηκε τον Αντόνιο Ντ'Αγκοστίνο και μαζί απέκτησαν 2 παιδιά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Άννα Λεστσύνσκα (1660-1727)
Η Άννα, πολων. Anna Jablonowski Leszczyńska (1660 - 1727) από τον Οίκο των Γιαμπονόβσκι, ήταν κόρη στρατάρχη & πρίγκιπα της Πολωνίας-Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του μεγάλου θησαυροφύλακα & στόλνικου του στέμματος.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Στανίσλαφ στρατάρχη (hatman) & πρίγκιπα της Πολωνίας-Λιθουανίας και της Μαριάννας Καζανόβσκας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1676 τον Ραφαήλ Λεστσύνσκι μεγάλου θησαυροφύακα & στόλνικου του στέμματος και βοϊβόδα της Γαλικίας & Πόζναν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς
Γουλιέλμος ΣΤ΄ του Σαιντ-Ομέρ
Ο Γουλιέλμος ΣΤ΄, γαλλ. Guillaume VI (απεβίωσε την περίοδο 1247 - 1251) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος (καστελάνος) του Σαιντ-Ομέρ και κύριος του Φωκεμμπέργκ (1246- 1247).
Βιογραφία
Ήταν o τέταρτος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Ίντας, κόρης του Νικολάου κυρίου του Αβέν. Αυτή είναι η άποψη του Άρθουρ Γκίρυ, όμως ο Μπωντουέν ντ' Αβέν τον θεωρεί γιο του Γουλιέλμου Ε΄, γιου τού Γουλιέλμου Δ΄. Αναφέρεται σε έγγραφα από το 1207 και μετά εμφανίζεται σε διάφορα καταστατικά, που από το 1218 τον αποκαλούν κύριο του Πίτγκραμ και μετά του Μπέρκιν. Το 1246 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Γουλιέλμο Ε΄ και ένα καταστατικό (το μόνο) του 1247 τον αναφέρει ως καστελάνο. Λίγα είναι γνωστά για τη θητεία του, που ήταν σύντομη. Ο Μπωντουέν ντ' Αβέν αναφέρει ότι ακολούθησε μία Σταυροφορία και απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε η μεγαλύτερη αδελφή του Βεατρίκη και ο γιος της Γουλιέλμος του Ρενένζ το 1251.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σαιντ-Ομέρ
Αικατερίνη Οπαλίνσκα
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ιωάννη-Καρόλου Οπαλίνσκι στάροστ & καστελάνου του Πόζναν και της Σοφίας-Άννας Τσαρνκόβσκι, κόρης του Αδάμ-Ουριέλ Τσαρνκόβσκι.
Μαντρούτσο (Ιταλία)
Το Μαντρούτσο (ιταλικά: Madruzzo) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Φλώρος Φλωρίδης
Ο Φλώρος Φλωρίδης (1952) είναι Έλληνας σαξοφωνίστας, κλαρινίστας και συνθέτης.
Βιογραφία
Ο Φλώρος Φλωρίδης γεννήθηκε το 1952 στη Θεσσαλονίκη. Δημιουργεί στην εγχώρια και τη διεθνή σκηνή από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ενώ έχει εμφανιστεί με πάσης φύσεως σχήματα κι έχει συνθέσει μουσικές για ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, θεατρικά δρώμενα, παραστάσεις χορού κ.ά.
Είναι μουσικός που «άνοιξε» το πεδίο του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού στην Ελλάδα. Ανήκει στους κορυφαίους Έλληνες τζαζίστες και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας επίμονος πολυπράγμων των πνευστών. Υπήρξε αρχηγός συγκροτημάτων της progressive rock και της σύγχρονης jazz σκηνής στην Ελλάδα.
Το 1979, αυτός και ο Σάκης Παπαδημητρίου ηχογράφησαν τον πρώτο σύγχρονο τζαζ δίσκο που παρήχθη στην Ελλάδα. Ήταν διπλός δίσκος και είχε τίτλο Αυτοσχεδιάζοντας Στου Μπαράκου. Το 1981 ίδρυσε την J.n.D. Records. Έχει παίξει σε συναυλίες και φεστιβάλ στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με έναν μεγάλο αριθμό Ευρωπαίων και Αμερικανών μουσικών. Από τον ιστορικό διπλό δίσκο Αυτοσχεδιάζοντας Στου Μπαράκου μέχρι τις συνεργασίες στο Βερολίνο και αλλού, με μουσικούς όπως οι Αkira Ando, Günter “Baby” Sommer, Michael Griener, Jan Roder, Olaf Rupp και Chris Dahlgren, ο Φλωρίδης δεν έχει σταματήσει να πειραματίζεται και να ανοίγει νέους δρόμους στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μουσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Σαξοφωνίστες
Άγιος Βλάσιος Κέρκυρας
Ο Άγιος Βλάσιος είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Άφρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρελίων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Βασίλειος είναι πεδινός οικισμός στην κεντρική Κέρκυρα, κοντά στην κύρια επαρχιακή οδό του νησιού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει περίπου 7 χλμ Δ. της πόλης της Κέρκυρας.
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουζμπεκιστάν
thumb|80px|Παλαιό λογότυπο 2008–2017 Η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουζμπεκιστάν (ουζμπεκικά: Ўзбекистон Профессионал футбол лигаси / O`zbekiston professional futbol ligasi, ПФЛ / PFL, ЎзПФЛ / UzPFL) είναι δημόσιος αθλητικός οργανισμός που απαρτίζεται από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους των πρωταθλημάτων ανώτατης και πρώτης κατηγορίας του Ουζμπεκιστάν, τους αθλητικούς δικαστές, τους προπονητές και τους αθλητές, καθώς και όσους ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου ως πολίτες της χώρας.
Άγιος Βλάσιος Κέρκυρας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 ως Καραμουτσαίικα και προσαρτήθηκε στον κοινότητα Άφρας. Το 1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Βλάσιος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άφρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παρελίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παρελίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων.
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουζμπεκιστάν
Η ένωση, υπό την αιγίδα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ουζμπεκιστάν (UFF), διοργανώνει και διεξάγει ποδοσφαιρικές διοργανώσεις μεταξύ των σωματείων, συντονίζει τις αθλητικές, οργανωτικές και διαχειριστικές δραστηριότητες τους και άλλες σχέσεις μεταξύ τους και διεξάγει και άλλες δραστηριότητες σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν, οδηγίες, κανονιστικά και άλλα έγγραφα της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA), της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC) και της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ουζμπεκιστάν.
Άγιος Βλάσιος Κέρκυρας
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουζμπεκιστάν
Ιστορία
Προκειμένου να βελτιωθούν και να αναπτυχθούν οι δραστηριότητες των ποδοσφαιρικών συλλόγων στο Ουζμπεκιστάν και σύμφωνα με τις συστάσεις της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC), το 2008 ιδρύθηκε στη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουζμπεκιστάν (UzPFL).
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Ουζμπεκιστάν
Νεοπτόλεμος ο Παριανός
Ο Νεοπτόλεμος ο Παριανός ήταν ποιητής, γραμματικός και γλωσσογράφος του 3ου π.Χ. αιώνα από το Πάριον της Μυσίας.
Έγραψε τα επικά ποιήματα Διονυσιάς και Τριχθονία (ή '), καθώς και τα φιλολογικού ή λεξικογραφικού περιεχομένου έργα: ', ', ' (το οποίο εκτιμάτο ως άριστο βοήθημα στη μελέτη των ομηρικών επών) και Φρύγιαι φωναί (το οποίο μάλλον κατέγραφε και εξηγούσε τις φρυγικής προέλευσης λέξεις της Ελληνικής).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λεξικογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές
Μάντας Καλνιέτις
Ο Μάντας Καλνιέτις (Κάουνας, 16 Σεπτεμβρίου 1986), είναι Λιθουανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,96 μ αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Λιθουανούς γκαρντ της εποχής του, αγωνιζόμενος σε σημαντικά πρωταθλήματα της Ευρώπης, ενώ υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Λιθουανίας κατακτώντας τρία μετάλλια.
Πρώτα χρόνια
Ο Καλνιέτις πέρασε δυόμισι σεζόν με την LKKA-Žalgiris. Είχε κατά μέσο όρο 17,7 πόντους και 4,3 ασίστ στη δεύτερη σεζόν του.