cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερωτική ταπείνωση
Ερωτική ταπείνωση στο διαδίκτυο
Στην διαδικτυακή ταπείνωση, ο bottom μπορεί να αναζητήσει άτομα με το ίδιο φετίχ σε όλο το κόσμο. Ο εξευτελισμός επιτυγχάνεται με οτιδήποτε προβάλλεται μέσω ίντερνετ και είναι ντροπιαστικό. Στις συνηθισμένες μεθόδους διαδικτυακής ταπείνωσης περιλαμβάνονται και οι εξής:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:BDSM ορολογία Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Σεξολογία
Αδελφοί Αστυπάλαιας
Οι Αδελφοί ή τα Αδέλφια είναι δύο βραχονησίδες του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα. Αυτές είναι ο Μεγάλος Αδελφός ( 36.42156°N, 26.62022°W ) και ο Μικρός Αδελφός ( 36.4188°N, 26.59841°W ) με έκταση 0,226 και 0,133 τ.χλμ. αντίστοιχα. Βρίσκονται νοτιοανατολικά της Αστυπάλαιας και βορειοδυτικά της νησίδας Σύρνας. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Άρτεμης (Calonectris diomedea), Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) και Μύχος (Puffinus yelkouan). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον δήμο Αστυπάλαιας. Από το 2011 έχουν αναγνωριστεί ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Γερακιού Ευβοίας
Η Γερακιού είναι ημιορεινό χωριό της Βόρειας Εύβοιας. Βρίσκεται 6 χλμ νότια από το Αρτεμίσιο και 14 χλμ. από την Ιστιαία στα ανατολικά της. Η Γερακιού υπάγεται στον Δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού και αριθμεί σήμερα 120 μόνιμους κατοίκους. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 259 μέτρων και έχει θέα προς το Πήλιο. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και με την παραγωγή κρασιού και τσίπουρου από τους αμπελώνες.
Ιστορία
Το όνομα του χωριού θεωρείται ότι έχει βυζαντινή προέλευση από το πτηνό γεράκι. Άλλη εκδοχή για την ονομασία του χωριού οφείλεται στην μεγάλη συγκέντρωση γερακιών στην περιοχή. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το χωριό ήταν τσιφλίκι του Αχμέτ μπέη και ονομαζόταν Γιαράκολη. Μετά την απελευθέρωση αγοράστηκε από τον Ρώσο Ε. Ζαχάρωφ και αργότερα, το 1840, αγοράστηκε από τους κατοίκους. Μία εναλλακτική εκδοχή για το όνομα του χωριού είναι πως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ένας κάτοικος της Γερακιούς ήταν περικυκλωμένος από Τούρκους αλλά ένα γεράκι πέταξε από πάνω του τον πήρε από τους ώμους και τον έσωσε.
Αξιοθέατα
Περίπου 200 μέτρα πριν το χωριό βρίσκεται ο καταρράκτης της Γερακιούς. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλο το χωριό περιβάλλεται από μικρά ρυάκια. Το χωριό ακόμα έχει μικρή λίμνη που ονομάζεται «Λίμνη του Παπά» προς τιμήν ενός παπά του χωριού που ήθελε να φτιάξει το χωράφι του εκεί και για τιμωρία η λίμνη τον ρούφηξε και τον έβγαλε ακέφαλο στους Ωρεούς.
Η Αγία Τριάδα είναι εκκλησία που βρίσκεται 3 χλμ. έξω από το χωριό προς την πλευρά των Αγδινών σε τοποθεσία που καλύπτεται από πεύκα. Σ' αυτή την εκκλησία μια φορά τον χρόνο, τελείται λειτουργία,την ημέρα που γιορτάζει το Άγιο Πνεύμα.
Εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου τελείται πανήγυρη προς τιμήν της εορτής της Παναγίας. Στην πλατεία του χωριού συγκεντρώνονται όλοι οι κάτοικοι και διασκεδάζουν με ζωντανή μουσική, φαγητό, ποτό και χορό.
Την Κυριακή του Πάσχα το χωριό γιορτάζει με παραδοσιακά έθιμα που ονομάζονται «Πασχαλόγιορτα». Όλοι οι κάτοικοι ντύνονται με τις παραδοσιακές φουστανέλες και διασχίζουν το χωριό χορεύοντας και τραγουδώντας υπό τους ήχους του κλαρίνου. Στη συνέχεια ακολουθεί παραδοσιακό πανηγύρι.
Την Πρωτομαγιά ένας κάτοικος της Γερακιούς ντύνεται «πέπερος» και με τη συνοδεία των κατοίκων του χωριού περνά από κάθε σπίτι λέγοντας το παρακάτω τραγούδι ως ευχή για να υπάρξει καλή σοδειά:
«Πιπεριά γλυκιά ροδιά, γρήγορα στον Αη Λια, κι ο Αη Λιας στον ουρανό, για να ρίξη ο Θιός νερό, για τα στάρια για κθάρια, για τ’ φτωχού τα παρασπόρια. Κάθε στάχυ και πινάκι, και χειρόβολο δεμάτι. (Α)βλάκια, ‘βλάκια το νερό, γούρνες, γούρνες το κρασί, γεωργός με το τσαπί».
Πληθυσμός
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Σογκουνάτο Καμακούρα
Το σογκουνάτο Καμακούρα (Ιαπωνικά: 鎌倉幕府, Kamakura bakufu) ήταν ένα είδος στρατιωτικής δικτατορίας που επέβαλαν στην Ιαπωνία οι Σόγκουν από το 1185 (επισήμως από το 1192) έως το 1333 (περίοδος Καμακούρα). Ιδρυτής του ήταν ο Γιοριτόμο, αρχηγός της φατρίας Μιναμότο. Ο Γιοριτόμο, ο οποίος είχε αποκτήσει μεγάλη εξουσία μετά την εξόντωση της φατρίας Τάιρα, λαμβάνοντας από τον αυτοκράτορα τον τίτλο του Σέι-ι-τάι-σόγκουν, επέλεξε την Καμακούρα στη Χονσού για να εγκαταστήσει την κυβέρνησή του.
Μετά τον θάνατο του Γιοριτόμο, αν και οι Σόγκουν συνέχισαν αρχικά να προέρχονται από τους Μιναμότο, την πραγματική εξουσία πήρε στα χέρια της η οικογένεια της χήρας του Γιοριτόμο, της Μασάκο Χότζο, που είχε την αντιβασιλεία μετά το θάνατο του Γιοριτόμο. Οι Χότζο κατάφεραν να διατηρήσουν την εξουσία για 135 έτη.
Το 1221 ο Αυτοκράτορας Γκο Τόμπα προσπάθησε ανεπιτυχώς να κερδίσει ξανά την εξουσία, με την λεγόμενη εξέγερση Τζοκίου. Το 1274 και το 1281 οι Μογγόλοι του Κουμπλάι Χαν επιχείρησαν να εισβάλουν στην Ιαπωνία και ήρθαν σε σύγκρουση με το σογκουνάτο Καμακούρα. Οι Μογγόλοι, που αντιμετώπισαν και πολλές δυσκολίες με δυνατούς ανέμους που έπνεαν στην περιοχή (τους λεγόμενους Καμικάζε), αποκρούστηκαν επιτυχώς από τους Σαμουράι του σογκουνάτου. Το σογκουνάτο όμως έχασε μεγάλη από την δύναμή του με τους πολέμους αυτούς. Το 1331 ο αυτοκράτορας Γκο Ντάιγκο επιχείρησε μια νέα σύγκρουση με το σογκουνάτο Καμακούρα, η οποία όμως αποκρούστηκε από τον Τακαούτζι Ασικάγκα. Όμως, το 1333, ο Τακαούτζι Ασικάγκα επαναστάτησε και συμμάχησε με τον αυτοκράτορα. Τότε νίκησε το σογκουνάτο Καμακούρα και στη θέση του εγκατέστησε το σογκουνάτο Ασικάγκα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1948-49
Το κύπελλο Ελλάδας του 1949 ήταν το 7ο από την έναρξη της διοργάνωσης και οι πρώτοι αγώνες του πραγματοποιήθηκαν στις 3 Οκτωβρίου 1948. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για τρίτη φορά στην ιστορία της επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 2-1 κατά την επανάληψη του τελικού, καθώς ο πρώτος –επίσης στο γήπεδο ΠΑΟ– διακόπηκε ισόπαλος χωρίς τέρματα εξαιτίας του σκοταδιού στο 19' της παράτασης. Η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) είχε ορίσει ώρα έναρξης τις 6 μ.μ χωρίς να προβλέψει την ενδεχόμενη ανάγκη για πρόσθετο χρόνο, γεγονός βέβαια που προκάλεσε την κριτική σε βάρος της.
Συμμετοχές
Δήλωσαν συμμετοχή 139 σωματεία, εκ των οποίων 51 από το Κέντρο (Αθήνα και Πειραιά). Υπήρξαν κάποιες ηχηρές απουσίες, όπως του Αθηναϊκού και του Ατρόμητου Αθηνών που μετείχαν στην Α΄ ΕΠΣΑ καθώς και των ΑΕ Παγκρατίου, Ηλυσιακού, Αρίωνα, ΑΕΚ Πειραιώς, Φαληρικού κ.ά. Για πρώτη φορά μετείχαν ομάδες από τη Ρόδο, Ρέθυμνο και από την Κέρκυρα. Οκτώ σύλλογοι προκρίθηκαν απευθείας στην Α΄ προημιτελική φάση (των 16). Ήταν οι πρώτοι των πρωταθλημάτων των τριών ιδρυτριών Ενώσεων: Απόλλων, ΑΕΚ, ΠΑΟ (ΕΠΣ Αθήνας), Ολυμπιακός, Ατρόμητος Πειραιώς (ΕΠΣ Πειραιά), ΠΑΟΚ, Ηρακλής, Άρης (ΕΠΣ Μακεδονίας).
Αργολιδοκορινθία
Ο νικητής της περιφέρειας αντιμετώπισε ομάδα του Κέντρου.
Α΄ Προημιτελική φάση (16)
1Σημείωση: Ο αγώνας διεκόπη στο 90΄, όταν ισοφάρισε ο Ηρακλής και μπήκαν φίλαθλοι να πανηγυρίσουν. Ο διαιτητής ισχυρίστηκε ότι δεν αντιλήφθηκε πώς μπήκε το γκολ του Ηρακλή και αν ήταν έγκυρο και διέκοψε το ματς αρνούμενος να παίξει παράταση. Η ΕΠΟ αποφάσισε ότι κακώς διακόπηκε και διέταξε την επανάληψη του αγώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1948-1949
Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα
Το Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα (Πορτογαλικά: Partido Trabalhista Brasileiro) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Με 1.092.028 μέλη τον Μάιο του 2020 είναι το έκτο μεγαλύτερο κόμμα στη χώρα. Ιδρύθηκε το 1980 από την Ιβέτε Βάργκας, και πρόκειται για διάδοχο του πρώτου Βραζιλιάνικου Εργατικού Κόμματος που ιδρύθηκε το 1945 από τον Πρόεδρο Ζετούλιο Βάργκας, και διαλύθηκε το 1965 από το στρατιωτικό δικτατορικό καθεστώς. Ο αριθμός του κόμματος είναι «14».
Αρχικό ΒΕΚ: 1945-1965
αριστερά|μικρογραφία|Συνέδριο του αρχικού ΒΕΚ. Παρευρίσκεται και ο Λεονέλ Μπριζόλα.Φωτογραφία από το [[Εθνικό Αρχείο (Βραζιλία)|Εθνικό Αρχείο.]] Το πρώτο Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα (ΒΕΚ) ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1945 από τον Πρόεδρο Ζετούλιο Βάργκας. Ήταν ένα κεντροαριστερό κόμμα με αποστολή του να ενώσει τους αστούς εργαζόμενους και να αντιπολιτευτεί το Κομμουνιστικό Κόμμα. Στο πρώτο συνέδριο του κόμματος, τον Σεπτέμβριο του 1945 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Πάολο Μπαέτα Νέβες εκλέχτηκε πρόεδρος του ΒΕΚ και ο Ζετούλιο ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρός του. Στις προεδρικές εκλογές του 1950 κέρδισε ο Ζετούλιο Βάργκας, και στις 31 Ιανουαρίου 1951 ανέλαβε καθήκοντα ως Πρόεδρος και σχημάτισε την δεύτερη κυβέρνησή του. Μετά τον θάνατο του Ζετούλιο, το 1954, το ΒΕΚ δεν υποστήριξε την κυβέρνηση του Καφέ Φίλιο που τον διαδέχθηκε.Το 1964 έγινε το πραξικόπημα που κατέληξε σε καθαίρεση του τότε Προέδρου, του Ζουάου Γκουλάρτ, ο οποίος εξορίστηκε στην Ουρουγουάη. Το 1965 το στρατιωτικό καθεστώς εξάλειψε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης με συμπεριλαμβανόμενο το ΒΕΚ. Και άλλοι πολιτικοί, επίσης, διέφυγαν στο εξωτερικό.
Επανίδρυση: 1981
To 1989 μία ομάδα διασπάστηκε από το ΒΕΚ και ίδρυσε το Εργατικό Κόμμα της Βραζιλίας. Ήταν η παράταξη του ΒΕΚ που εξέφρασε δυσαρέσκεια για τις «συντηρητικές θέσεις» που υπερασπίστηκαν οι αρχηγοί του κόμματος, ο Ρομπέρτο Τζέφερσον και ο Φέρες Νάντερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνικα πολιτικά κόμματα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών 2008
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών για το έτος 2008 διεξήχθη στο κλειστό γυμναστήριο της Μίκρας στις 7 Δεκεμβρίου 2008.
Η ΑΕΚ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια, όμως μετά το μηδενισμό του αθλητή Χαρίλαου Κοντογεώργη ο οποίος είχε αναδειχθεί πρωταθλητής στα 91 κιλά, ο τίτλος κατακτήθηκε από την Παναχαϊκή Γ.Ε..
Παραπομπές
2008 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2008
Αριστοτέλης Σπύρου
Ο Αριστοτέλης Σπύρου (Φοινίκη, 1963) είναι Έλληνας γλωσσολόγος, καθηγητής, ποιητής και μεταφραστής.
Ο Αριστοτέλης Σπύρου αποφοίτησε το 1986 στο Ανώτατο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο "Aleksandër Xhuvani" του Ελμπασάν, στο τμήμα της αλβανικής γλώσσας και λογοτεχνίας. Την περίοδο 1986-1992 εργάστηκε ως καθηγητής στην ίδια σχολή. Παράλληλα συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων (1987-1989).
Στα έτη 1992-2008 έζησε κυρίως στην Αθήνα. Αφού κέρδισε μια υποτροφία από το Ίδρυμα "Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης ", μελέτησε και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή "Το ελληνικό γλωσσικό ιδίωμα της περιοχής Δελβίνου και Αγίων Σαράντα ", την οποία υπερασπίστηκε με επιτυχία στο Τμήμα Γλωσσολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2000).
Έχει μεταφράσει ελληνική λογοτεχνία στην αλβανική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.youtube.com/watch?v=diHybkpd93Q
http://abcnews.al/gjuhetari-aristotel-guma-jam-studiues-shqiptaro-grek-emocione-nacionale-nuk-kam/
http://6dim-diap-elefth.thess.sch.gr/Greek/Diapolitismiki_Ekpaidefsi/MousikesTouKosmou/alvanika_liga_tragoudia_gia_tin_taxi.pdf
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αλβανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Έλληνες της Αλβανίας
Νικήτας Κακλαμάνης
Ο Νικήτας Κακλαμάνης (Άνδρος, 1 Απριλίου 1946) είναι Έλληνας πολιτικός, ιατρός και πανεπιστημιακός στο επάγγελμα. Είναι βουλευτής Α΄ Αθηνών με την Νέα Δημοκρατία.
Διετέλεσε Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, υπό την Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, κατά την περίοδο 2004–2006. Χρημάτισε ως Δήμαρχος Αθηναίων, από το 2007 έως το 2010.
Από τον Φεβρουάριο 2015 έως τον Ιούλιο 2019 διετέλεσε Δ' Αντιπρόεδρος της Βουλής, την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Από τον Ιούλιο 2019 μέχρι και τον Ιούλιο 2023 χρημάτισε Α' Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων επί Κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Άνδρο τη 1η Απριλίου 1946. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1971 και ειδικεύτηκε στον τομέα της ακτινοθεραπείας και ογκολογίας. Το 1981 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και το 1989 εξελέγη ομόφωνα επίκουρος καθηγητής της ίδιας Σχολής. Από το 1975 έως το 2008 υπηρέτησε στο Νοσοκομείο «Αρεταίειο».
Ασχολήθηκε ενεργά με συνδικαλισμό από το 1965 και εξελέγη δις στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου. Το 1986 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας και το 1987 εξελέγη μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία το 1990 στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών, της οποίας διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος. Το 1993 αποχώρησε και συνίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά, με την οποία επανεξελέγη βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών και στη συνέχεια Ευρωβουλευτής. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διετέλεσε αντιπρόεδρος της Επιτροπής Μεταφορών και Τουρισμού, τακτικό μέλος της Επιτροπής Προϋπολογισμού και τακτικό μέλος των μεικτών επιτροπών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με την Τουρκία και την Κύπρο. Το 2000 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη ΝΔ και ανέλαβε τον Τομέα Υγείας – Πρόνοιας του κόμματος. Στις 11 Ιουλίου 2001 εξελέγη συντονιστής της ΟΔΕ Κοινωνικών Υποθέσεων της ΝΔ. Στις 7 Μαρτίου 2004 επανεξελέγη Βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία. Στις 10 Μαρτίου 2004 ανέλαβε καθήκοντα Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης έως τις 14 Φεβρουαρίου 2006.
Τον Απρίλιο του 2006 έλαβε το χρίσμα του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας ως επίσημος υποψήφιος του κόμματος για το αξίωμα του Δημάρχου Αθηναίων με κύριους εκλογικούς αντιπάλους τον Κώστα Σκανδαλίδη (ΠΑΣΟΚ), τον Αλέξη Τσίπρα (Συνασπισμός) και τον Σπύρο Χαλβατζή (ΚΚΕ). Κατά τις εκλογές της 15ης Οκτωβρίου 2006 εξελέγη Δήμαρχος Αθηναίων συγκεντρώνοντας το 46,05% των ψήφων. Ανέλαβε τα καθήκοντα του δημάρχου την 1η Ιανουαρίου 2007.
Το Μάιο του 2007 εξελέγη Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων-Κοινοτήτων Ελλάδας, θέση που κράτησε έως τον Οκτώβριο του 2011.
Το 2010 έθεσε ξανά υποψηφιότητα για τον δήμο της Αθήνας, αλλά ηττήθηκε στον δεύτερο γύρο από τον Γιώργο Καμίνη συγκεντρώνοντας 48,05% των ψήφων. Στις 14 Ιουνίου 2012 επανεξελέγη Βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.
Στις 3 Ιουλίου 2012 απέστειλε επιστολή του στον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά και τον ενημέρωσε για την απόφαση του να είναι υποψήφιος για την κενή Θέση του γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής του Κόμματος. Στην ψηφοφορία απέτυχε να εκλεγεί με συγκεντρώνοντας 186 ψήφους έναντι 301 του εκλεγέντα Μανώλη Κεφαλογιάννη.
Στις δημοτικές εκλογές του 2014 έθεσε και πάλι υποψηφιότητα στο Δήμο Αθηναίων, ως ανεξάρτητος (υποψήφιος για τη Νέα Δημοκρατία ήταν ο Άρης Σπηλιωτόπουλος) καταφέρνοντας να συγκεντρώσει το 7,10% των ψήφων.
Κριτική
Επί θητείας του δέχθηκε κριτική σχετικά με την απόφασή του να κατασκευάσει υπόγειο χώρο στάθμευσης στο πάρκο της οδού Κύπρου και Πατησίων στην Κυψέλη.
Βιβλιογραφία
Αθήνα. Αιώνια πολιτιστική πρωτεύουσα, 2006, Θεσσαλονίκη, Ιανός
Γιαν Βίλντενς
Ο Γιαν Βίλντενς (φλαμανδικά: Jan Wildens (1586 Αμβέρσα – 16 Οκτωβρίου 1653 Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σχεδιαστής, ο οποίος ειδικευόταν στην τοπιογραφία. Τα ρεαλιστικά του τοπία εμφανίζουν ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια και έχουν γαλήνιο χαρακτήρα. Ήταν τακτικός συνεργάτης με τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και άλλους κορυφαίους Φλαμανδούς ζωγράφους του μπαρόκ της γενιάς του, για τις συνθέσεις των οποίων ζωγράφιζε τα τοπία.
Βιογραφία
Ο Γιαν Βίλντενς γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Χέντρικ Βίλντενς και της Μαγκταλένα φαν Φοσμπέρχεν. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Γιαν ήταν ακόμη μικρός και η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε τον Κορνέλις Κοκ, ο οποίος αργότερα ήταν ο πεθερός του προσωπογράφου Κορνέλις ντε Φος.
Το 1596 ο Βίλντενς καταγράφεται στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως μαθητής του Πίτερ φαν ντερ Χουλστ Ι (γνωστού και ως Πέτερ Φερχούλστ ή Φλόρις Φερχούλστ), ελάσσονος ζωγράφου από το Μέχελεν. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία το 1604. Δημιούργησε δικό του εργαστήριο και ανέλαβε ως μαθητή τον Άμπραχαμ Λέιρσε (Abraham Leerse) το 1610. Σε αυτή την περίοδο χρονολογείται μια σειρά δώδεκα σχεδίων με θέμα τους μήνες του έτους, τα οποία έγιναν χαρακτικά και εκδόθηκαν σε τυπωμένη μορφή. Το 1613 ή 1614 ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου παρέμεινε ως το 1616. Περί το 1615-16 φιλοτέχνησε μια σειρά δώδεκα τοπίων, που αντιπροσωπεύουν τους 12 μήνες του έτους, κάπως όμοιους με τα πρώιμα σχέδιά του. Στους πίνακες αυτούς παρουσιάζεται το αυξανόμενο ενδιαφέρον του για τον ρεαλισμό, πιθανόν αποτέλεσμα με την επαφή του με τα τοπία του συμπατριώτη του Πάουλ Μπριλ, ο οποίος εργαζόταν στη Ρώμη. Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα έγινε φίλος και τακτικός συνεργάτης του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ο Βίλντενς ήταν ο σχεδιαστής των τοπίων στα "χαρτόνια" (cartoon) του Ρούμπενς για τη σειρά ταπισερί με θέμα τον Πούμπλιο Δέκιο Μους (Publius Decius Mus). Οι δύο καλλιτέχνες συνέχισαν να συνεργάζονται σε πολλά έργα. Ο Βίλντενς έγινε επίσης τακτικός συνεργάτης και με άλλους κορυφαίους καλλιτέχνες της Αμβέρσας.
Το 1619 ο Βίλντενς νυμφεύτηκε την Μαρία Στάππερτ, με μάρτυρα στον γάμο τον Ρούμπενς. Η ανεψιά της Μαρία, Ελέν Φουρμάν (Hélène Fourment) αργότερα έγινε η δεύτερη σύζυγος του Ρούμπενς. Η Μαρία Στάππερτ απεβίωσε το 1624, αφού είχε γεννήσει δυο γιους, οι οποίοι έγιναν και οι δύο ζωγράφοι: ο Γιαν Μπάπτιστ (1620-37) και ο Γερέμιας (1621-53). Όπως είναι εμφανές και οι δύο γιοι του πέθαναν νέοι.
Ο Βίλντενς έγινε πολύ εύπορος χάρη στην επαγγελματική του επιτυχία. Εργαζόταν για ευκατάστατους πάτρονες και έλαβε μέρος, όπως πολλοί καλλιτέχνες της Αμβέρσας, στις διακοσμήσεις για τη θριαμβευτική είσοδο στην πόλη, του νέου κυβερνήτη των Αψβουργιανών Κάτω Χωρών Καρδιναλίου - Ινφάντη Φερδινάνδου. Ο Ρούμπενς ήταν ο γενικός επικεφαλής του όλου έργου. Ο Βίλντενς συνέβαλε φιλοτεχνώντας δύο απόψεις της Αμβέρσας για την εκδήλωση. Στο σπίτι που κληρονόμησε από τη μητέρα του στην "Lange Nieuwstraat" της Αμβέρσας άνοιξε πινακοθήκη, στην οποία υπήρχαν πάνω από 700 έργα τέχνης. Η πινακοθήκη υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένη επιχείρηση, την οποία αργότερα ανέλαβε ο γιος του Γερεμίας. Όταν το 1640 απεβίωσε ο Ρούμπενς, ο Βίλντενς ενήργησε ως εκτελεστής της διαθήκης του.
Στους μαθητές του συγκαταλέγεται, εκτός από τους γιους του, και ο Χέντρικ φαν Μπάλεν ο νεότερος.
Έργο
Ο Γιαν Βίλντενς ήταν ειδικός στα τοπία. Οι συνθέσεις των πρώιμων τοπίων του, πριν την επίσκεψή του στην Ιταλία, επηρεάστηκαν από τους Γιαν Μπρίγκελ τον νεότερο, Χίλλις φαν Κόνινξλοο, Γιόος ντε Μόμπερ και Άντριεν φαν Στάλμπεμτ. Στην πρώιμη αυτή περίοδο φιλοτέχνησε 12 σχέδια με τους μήνες, τα οποία έγιναν χαρακτικά και εκδόθηκαν από τους Χέντρικ Χόντιους, Γιάκομπ Μάταμ και Άντριες Στοκ. Όπως ήταν κοινό εκείνη την εποχή, στα χαρακτικά απεικονίζονταν οι έντονες αντιθέσεις μεταξύ της αγροτικής ζωής και των Αυλικών αστικών διασκεδάσεων.
Στο έργο του των δεκαετιών του 1620 και του 1630 υιοθέτησε διακοσμητικές φόρμες, χαλαρές συνθέσεις και τεχνική ευρύτητας, που θυμίζει τον Ρούμπενς. Οι παλαιότερες επιδράσεις των Γιαν Μπρίγκελ και Πάουλ Μπριλ εξακολουθούν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Τα έργα του Βίλντενς εμφανίζουν την προτίμησή του σε ήσυχη και ήπια προσέγγιση η οποία εκφράζεται με συμμετρία στη σύνθεση και απαλά, όχι έντονα χρώματα. Η αντίθεση με τον Ρούμπενς είναι εμφανής στη σύνθεσή του Τοπίο με βοσκούς που χορεύουν (Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας), έργο το οποίο είναι εν μέρει εμπνευσμένο από τον πίνακα του Ρούμπενς Τοπίο με βοσκό και το κοπάδι του'' (Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου).
Μετά το 1640 υιοθέτησε τη σκιαγραφική μέθοδο του Ρούμπενς και παλλόμενο, ατμοσφαιρικό φως, όπως χρησιμοποιούσε ο Ρούμπενς στα όψιμα τοπία του. Ο Βίλντενς δυνάμωσε, επίσης, το δραματικό στοιχείο στα τοπία του από τότε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Βουλευτική έδρα
Με τον όρο βουλευτική έδρα ορίζεται ο τόπος στον οποίο εκλέγεται ένας Βουλευτής, κατά τη διενέργεια βουλευτικών εκλογών και όχι βέβαια το έδρανο της Βουλής που καταλαμβάνει αυτός όπως πολλοί λανθασμένα συγχέουν.
Σμούτερ
Ο Σμούτερ είναι ποταμός στη Βαυαρία της Γερμανίας. Έχει μήκος 76 χιλιόμετρα και είναι δεξιός παραπόταμος του Δούναβη. Η πηγή του βρίσκεται 6 χιλιόμετρα νότια του Σβάμπμουνχεν, στην περιοχή Σουηβία της Βαυαρίας. Ρέει προς τα βόρεια και για αρκετά χιλιόμετρα είναι παράλληλος με τον ποταμό Λεχ. Εκβάλλει στον Δούναβη κοντά στο Ντονάουβορτ. Πόλεις κατά μήκος του ποταμού είναι οι Φίσαχ, Νέουσες, Γκάμπλινγκεν και Μέρτινγκεν.
Βουλευτική έδρα
Γενικά
Σε κάθε εκλογική περιφέρεια ορίζεται κάθε φορά και ένας αριθμός βουλευτικών εδρών που είναι ανάλογος του νόμιμου πληθυσμού της ίδιας περιφέρειας, όπως προκύπτει από την τελευταία απογραφή πληθυσμού, τα επίσημα αποτελέσματα της οποίας έχουν προηγουμένως δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Το σύνολο των βουλευτικών εδρών είναι 288. Οι υπόλοιποι 12 μέχρι τους 300 βουλευτές που προβλέπονται στην ελληνική Βουλή είναι οι λεγόμενοι βουλευτές επικρατείας που "εκλέγονται" ενιαία σ΄ όλη την επικράτεια.
Σμούτερ
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη Κατηγορία:Ποταμοί της Βαυαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας
Βουλευτική έδρα
Προσδιορισμός εδρών
Ο αριθμός των βουλευτικών εδρών ανά εκλογική περιφέρεια προσδιορίζεται με το εκλογικό μέτρο όπως αυτό ορίζεται από την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία. Συγκεκριμένα μετά τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως των επισήμων αποτελεσμάτων της απογραφής του νομίμου πληθυσμού της χώρας, ακολουθεί αμέσως η έκδοση Προεδρικού Διατάγματος στο οποίο και ορίζονται οι βουλευτικές έδρες ανα εκλογική περιφέρεια σύμφωνα με το εκλογικό μέτρο. Το διάταγμα αυτό ισχύει μέχρι τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της επόμενης απογραφής του πληθυσμού.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 ίσχυε εν προκειμένω η κατανομή των 288 βουλευτικών εδρών όπως είχε οριστεί στο 1ο άρθρο του Π.Δ.381/2002 (ΦΕΚ 332Α΄/2002), δηλαδή επί της απογραφής του 2001.
Εκ του αριθμού των βουλευτικών εδρών που προσδιορίζονται σε κάθε εκλογική περιφέρεια χαρακτηρίζεται και αυτή αντίστοιχα, σε μονοεδρική, διεδρική, τριεδρική και πολυεδρική. Τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών, με τον τελευταίο εκλογικό νόμο του 2012, κατέχει η εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών που φθάνει τις 42 έδρες, ακολουθώντας η Α΄ Αθηνών με 17, η Α΄ Θεσσαλονίκης με 16, η Αττικής με 12 και Αχαΐας με 9, ενώ έπονται οι άλλες με μικρότερο αριθμό. Μονοεδρικές περιφέρειες είναι των Γρεβενών, Ευρυτανίας, Ζακύνθου, Κεφαλληνίας, Λευκάδας, Σάμου και Φωκίδας.
Πηγές
Κατηγορία:Εκλογές
Πίτερ Χέργουντ
Ο Πίτερ Χέργουντ (Peter Harwood, γενν. το 1947 στο Γκέρνζι) είναι δικηγόρος, ο οποίος διετέλεσε επικεφαλής υπουργός (Chief Minister) του Γκέρνζι από την 1η Μαΐου 2012 ως τις 12 Μαρτίου 2014.
Βιογραφία
Σπούδασε στο Κολέγιο της Ελισάβετ στο Γκέρνζι και μετά στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Το 1972 έγινε δεκτός ως δικηγόρος και συνέχισε να εργάζεται στο Λονδίνο. Αργότερα επέστρεψε στο νησί του και έγινε δεκτός στο Δικηγορικό Σύλλογο (Guernsey Bar) το 1982. Συνταξιοδοτήθηκε ως σύμβουλος, τον Δεκέμβριο του 2011.
Διορίστηκε επίτροπος στη Επιτροπή Οικονομικών Υπηρεσιών του Γκέρνζι το 2004 και υπηρέτησε ως πρόεδρός της από το 2006 ως τον Ιανουάριο του 2012. Εξελέγη βουλευτής στο Κοινοβούλιο (States of Deliberation) τον Απρίλιο του 2012 και επικεφαλής υπουργός τον Μάιο του 2012. Παραιτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί του Γκέρνζι
Εξωτερικό φορτίο
Γενικά στη Τεχνική μηχανική ως εξωτερικά φορτία χαρακτηρίζονται δυνάμεις ή ροπές που ασκούνται σε ένα σώμα ή κάποια κατασκευή που καλείται φορέας.
Τα εξωτερικά φορτία διακρίνονται σε:
Επίσης εκ του τρόπου δράσης αυτών διακρίνονται σε:
Κατηγορία:Τεχνική μηχανική
Γκριγκόρι Γκερσούνι
Ο Γκριγκόρι Αντρέγιεβιτς Γκερσούνι (ρωσικά: Григорий Андреевич Гершуни, 29 Σεπτεμβρίου [17 Σεπτεμβρίου] 1870 – 29 Μαρτίου [16 Μαρτίου] ήταν Ρώσος επαναστάτης και ένας από τους ιδρυτές του Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γκερσούνι γεννήθηκε στο Κάουνας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, από μικροαστική οικογένεια Λιθουανών Εβραίων. Στην ηλικία των τριών η οικογένειά του μετακόμισε στο Σιαουλιάι. Στα δεκαπέντε, ο θείος του τον πήρε σαν μαθητευόμενο φαρμακοποιό και ο Γκερσούνι ταξίδεψε σε όλη τη Ρωσία, περιλαμβανομένων περιοχών έξω από την Περιοχή Εγκατάστασης των Εβραίων (Πάλε). Το 1895 άρχισε σπουδές φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου και ενεπλάκη σε δραστηριότητες των φοιτητών, για τις οποίες σύντομα συνελήφθη. Μετά την αποφοίτησή του το 1897, άνοιξε το δικό του χημικό-βακτηριολογικό εργαστήριο στο Μινσκ.
Το 1898, οι γονείς του δολοφονήθηκαν σε πογκρόμ.
Επαναστατική ζωή
Ο Γκερσούνι ήταν σοσιαλιστής και ιδρυτικό μέλος του Κόμματος Εργατών για την Πολιτική Ελευθερία της Ρωσίας. Αυτό οδήγησε στη σύλληψή του το 1900 από την Οχράνα (μυστική αστυνομία). Μετά την απελευθέρωσή του συνδέθηκε με τους συνεργάτες του επαναστάτες, συμπεριλαμβανο-μένων των Κατερίνα Μπρεσκόφσκι, Βίκτορ Τσερνόφ, Αλέξανδρο Κερένσκι και Έβνο Άζεφ για να ιδρύ-σουν το Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα το 1901. Ο Γκερσούνι ίδρυσε επίσης την Οργάνωση Μάχης των Εσέρων το 1902, η οποία σχεδίασε και εκτέλεσε τη δολοφονία του Ντμίτρι Σιπιάγκιν, του Υπουργού Εσωτερικών, τον Απρίλιο του 1902 και του Ν.Μ. Μπογκντάνοβιτς, του Κυβερνήτη της Ούφα, τον Μάιο του 1903. Απέτυχαν να δολοφονήσουν τον Πρίγκιπα Ιβάν Μιχαήλοβιτς Ομπολένσκι, τον Κυβερνήτη του Χάρκοβου, τον Ιούλιο του 1902.
Από την Κίνα ταξίδεψε στην Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνοντας ομιλίες από το Σαν Φραντσίσκο ως τη Νέα Υόρκη για τη στήριξη των σοσιαλ-επαναστατικών σκοπών. Στο Σικάγο γνωρίστηκε με την Τζέιν Άνταμς. Επέστρεψε στην Ευρώπη τον Φεβρουάριο του 1907 έγκαιρα για το Δεύτερο Έκτακτο Συνέδριο του Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος. Εκεί συνέχισε να υποστηρίζει μια εκστρατεία τρόμου για την ανατροπή της τσαρικής απολυταρχίας στη Ρωσία. Ο Γκερσούνι υπερα-σπίστηκε σθεναρά τον Άζεφ κατά των ισχυρισμών ότι είναι προδότης. Σύντομα, όμως, πέθανε στη Ζυρίχη από φυματίωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Γλαύκιο το κίτρινο
Το γλαύκιο το κίτρινο (Glaucium flavum), με κοινή ονομασία κίτρινη παπαρούνα, ανήκει στην οικογένεια Papaveraceae (Μηκωνωειδή) και είναι είδος κυρίως παραθαλάσσιο κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου, του Ατλαντικού και της Μαύρης Θάλασσας. Κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, εκτός από τις βορειοδυτικές περιοχές και αποτελεί είδος κοινό κυρίως κατά μήκος των ελληνικών ακτών, σε αμμώδεις ή βραχώδεις περιοχές, λιμάνια και άλλα παραλιακά ενδιαιτήματα, αρκετές φορές πιο εσωτερικά σε άκρες δρόμων ή μπάζα και περιοχές με ανθρωπογενή επιβάρυνση, μεταξύ 0-50(-500)μ. Είναι διετής ή πολυετής γλαυκή πόα με κίτρινο γαλακτώδη χυμό, Διακρίνεται από τα τέσσερα μεγάλα πέταλα, κίτρινου ή πολύ σπάνια κόκκινου χρώματος, κάποιες φορές με μια μαύρη κηλίδα στη βάση. Ανθίζει από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τις αρχές Ιουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Μηκωνοειδή
Γενικές εκλογές στη Ζάμπια 2021
Οι κάλπες άνοιξαν στις 6.00 το πρωί, για δώδεκα ώρες, σε πάνω από 12.000 εκλογικά κέντρα σε όλην την χώρα για τους γύρω στα 7 εκατομ. εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της. Οι εκλογείς ψήφισαν για να εκλεγούν ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης και μέλη των τοπικών συμβουλίων.
Στην προεδρική εκλογή συμμετείχαν 16 υποψήφιοι. Ο 64χρονος πρώην Πρόεδρος Έντγκαρ Λούνγκου, διεκδικώντας άλλη μία θητεία, αναμετρήθηκε με τον μεγάλο αντίπαλό του, τον 59χρονο μεγιστάνα Χακαΐντε Χιτσιλέμα, για τρίτη φορά. Αυτή ήταν η έκτη φορά που ο Χιτσιλέμα διεκδίκησε την θέση του Προέδρου, και αυτήν την φορά με την υποστήριξη μίας συμμαχίας 10 κομμάτων. Ο Χιτσιλέμα εξελέγη Πρόεδρος με το 59,38% των ψήφων.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ζάμπια, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες και ελεύθερες εκλογές, με καθολική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι πλειοψηφικό δύο γύρων. Οι υποψήφιοι για τη θέση του Προέδρου συμμετέχουν μαζί με συνυποψήφιους που διεκδικούν τη θέση του Αντιπροέδρου. Το ζευγάρι υποψηφίων που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή θα συγκεντρώσει πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσονται νικητές. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίο συμμετέχουν τα δύο επικρατέστερα ζευγάρια υποψηφίων του πρώτου. μικρογραφία|350x350εσ|Τα ποσοστά ψήφων με τα οποία επικράτησαν οι υποψήφιοι ανά περιφέρεια. Η Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 167 μέλη. Από αυτά:
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Ζάμπια ηλικίας άνω των 18 ετών. μικρογραφία|350x350px|Η προσέλευση στις εκλογές ανά περιφέρεια.
Παραπομπές
2021 Ζαμπια
Boô
thumb|Το Hekmansboô στο Schoonebeek Ένα boô (προφορά Αρχείο:Loudspeaker.png, επίσης boo (μπου) ή boe) είναι ένα παλιό σαξονικό κτίριο όπου ένας αγρότης μπορούσε να περάσει τη νύχτα με τα ζώα του, εάν τα άφηνε να βόσκουν μακριά από το χωριό. Το κτίριο είχε ξεχωριστές περιοχές για το αγρότη και τα ζώα και κατασκευαζόταν από φθηνά υλικά. Οι τοίχοι κτιζόντουσαν με άχυρο ή πλεγμένα κλαδάκια καλυμμένα με κοπριά ή μαυρόχωμα. Η οροφή ήταν επίσης από άχυρο.
Ετυμολογία
Η λέξη boô είναι συγγενής λέξη της γερμανικής 'Bude' που σημαίνει 'καλύβα' ή 'παράγκα' (μεταφορικά 'τσαρδί'). Η λατινική περισπωμένη στο δεύτερο 'o' δείχνει ότι ένα γράμμα εξαιρείται. Στα δανέζικα, 'bo' σημαίνει σπίτι. Η λέξη boô ανήκει στα κάτω γερμανικά.
Ιστορία
Ένας, συνήθως ανύπαντρος, κτηνοτρόφος που περνούσε το χρόνο του σε ένα boô αποκαλούνταν boô-heer και ο εργοδότης του ήταν γνωστός ως broodheer (κυριολεκτικά: άρχοντας του ψωμιού). Μία φορά κάθε δεκατέσσερις ημέρες, ο boô-heer επέστρεφε στη φάρμα για προμήθειες φαγητού και καθαρών ρούχων. Κρατούσε τις απολαβές του από τη μόνη του γαλακτοπαραγωγό αγελάδα και από τα αυγά από τις κότες του.
Τα χωριά Schoonebeek και Nieuw-Schoonebeek στη συνοριακή με τη Γερμανία ολλανδική επαρχία Drenthe, είναι τα μόνα μέρη όπου μπορούν να βρεθούν αυτά τα κτίρια. Εξαιτίας αυτού, το Nieuw-Schoonebeek ήταν γνωστό ως boôëndorf, (το χωριό με τα boô), στη γερμανική πλευρά των συνόρων. Τα boô που μπορούν να βρεθούν εκεί σήμερα είναι απομιμήσεις, οι οποίες δεν βρίσκονται στις αρχικές τοποθεσίες των αυθεντικών κτιρίων.
Το τελευταίο γνήσιο boô, το Wilmsboô (ιδιοκτησία της Ιστορικής Εταιρείας "De Spiker" του Drent) στο Nieuw-Schoonebeek (1640) κάηκε τον Οκτώβριο του 2004. Η ιστορική εταιρεία υποπτεύθηκε εμπρησμό, καθώς το κτίριο δεν είχε ούτε παροχή αερίου ούτε ηλεκτροδότηση. Τον Μάρτιο του 2005 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης. Πριν καεί, υπήρχαν σχέδια για τη συμπερίληψη του αρχικού κτιρίου στην Ευρωπαϊκή λίστα μνημείων.
Μια άλλη ρεπλίκα, το Hekmansboô, βρίσκεται στo έδαφος του βουστασίου "De Katshaar" (όχι στην αρχική θέση του) κατά μήκος του ευρωπαϊκού δρόμου N863 στο Σούνμπεεκ (Schoonebeek).
Αναφορές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές ανά τύπο
Τσούσαμ
Ο Τσούσαμ είναι ποταμός στη Βαυαρία της Γερμανίας. Έχει μήκος 60 χιλιόμετρα και είναι δεξιός παραπόταμος του Δούναβη. Η πηγή του είναι βόρεια του χωριού Κόνγκχαουσεν, στο δήμο Ούντεραλγκαου της Βαυαρίας. Ρέει προς τα βόρεια και εκβάλλει στον Δούναβη κοντά στην πόλη Ντονάουβορτ. Πόλεις και χωριά κατά μήκος του ποταμού είναι οι Τσίμετχαουζεν, Ντίνκελσρεμπεν, Φλάινχαουζεν,Τσούμαρσχαουζεν, Βέρτινγκεν και Μπούτενβαιζεν.
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη Κατηγορία:Ποταμοί της Βαυαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας
Φίλιπ Νόελ-Μπέικερ
Ο Φίλιπ Νόελ-Μπέικερ (Philip John Noel-Baker, 1 Νοεμβρίου 1889 - 8 Οκτωβρίου 1982) ήταν Άγγλος πολιτικός, διπλωμάτης, ακαδημαϊκός, εξαιρετικός ερασιτέχνης αθλητής του στίβου και φημισμένος υποστηρικτής του αφοπλισμού. Έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1959.
Πρώτα χρόνια και αθλητική σταδιοδρομία
Ο Φίλιπ Μπέικερ γεννήθηκε στο Χέντον από ένα Καναδό κουακέρο πατέρα τον Τζόζεφ Φίλιπ Μπέικερ. Ο Τζόζεφ Μπέικερ μετακόμισε στο Λονδίνο για να ασχοληθεί με τις κατασκευές και υπηρέτησε στο Συμβούλιο της Περιφέρειας του Λονδίνου και την Βουλή των Κοινοτήτων. Ο Φίλιπ σπούδασε στο σχολείο Μπούθαμ στο Γιορκ και στη συνέχεια στις  Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στο σχετιζόμενο με τους Κουακέρους Κολλέγιο Χάβερφορντ. Σπούδασε επίσης στο Βασιλικό Κολέγιο του Κέιμπριτζ από το 1910 έως το 1912. Πέρα από την εξαιρετική επίδοση του στα μαθήματα, έγινε πρόεδρος της λέσχης «Κοινότητα του Κέιμπριτζ» και του αθλητικού συλλόγου του πανεπιστημίου. Επιλέχτηκε και συμμετείχε με την ομάδα της Βρετανίας στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912, αλλά και στους Ολυμπιακούς του 1920 και του 1924 ως προπονητής αλλά και ως αθλητής της ομάδας στίβου της Βρετανίας. Το 1920 στην Αμβέρσα κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στα 1500 μέτρα. Οι προσπάθειες της βρετανικής ομάδας στους Ολυμπιακούς του 1924 στο Παρίσι έγιναν αργότερα στην ταινία του 1982 Οι δρόμοι της Φωτιάς (Chariots of Fire), αν και η συνεισφορά του Νόελ-Μπέικερ σε αυτούς δεν παρουσιάζεται στην εν λόγω ταινία.
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Φίλιπ Νόελ-Μπέικερ οργάνωσε και ηγήθηκε  της οργάνωσης Μονάδα Ασθενοφόρων των Φίλων (Friends' Ambulance Unit) συνδεδεμένη με το πολεμικό μέτωπο στη  Γαλλία (1914-1915), και στη συνέχεια υπασπιστής της Πρώτης Μονάδας Ασθενοφόρων της  Ιταλίας (1915-1918), για τα οποία έλαβε στρατιωτικά μετάλλια τόσο από τη Γαλλία και την Ιταλία όσο και από τη χώρα του.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά τον πόλεμο, ο Νόελ-Μπέικερ αναμείχθηκε έντονα στη δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών, ως βοηθός του  Λόρδου Ρόμπερτ Σέσιλ, και στη συνέχεια του Σερ Τζέιμς Έρικ Ντράμοντ, τον πρώτο γενικό γραμματέα του οργανισμού. Αφιέρωσε επίσης μέρος του χρόνου του στη διδασκαλία, σαν καθηγητής διεθνούς δικαίου στο  Πανεπιστήμιο του Λονδίνου από το 1924 έως το 1929 και σαν λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ από το 1933 έως το 1934.
Η πολιτική του καριέρα με το Εργατικό Κόμμα ξεκίνησε το 1924 όταν  προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκλεγεί στο κοινοβούλιο. Εξελέγη σαν αντιπρόσωπος του Κόβεντρι το 1929, αλλά έχασε τη θέση του το 1931. Το 1936 κέρδισε μία αναπληρωματική εκλογή  στο περιφερειακό κοινοβούλιο του Ντέρμπι μετά την παραίτηση του Τζέιμς Χένρυ Τόμας. Το 1950 η θέση χωρίστηκε και ο Νόελ-Μπέικερ μεταφέρθηκε στο κοινοβούλιο του βόρειου Ντέρμπι και συνέχισε εκεί μέχρι το 1970. Το 1977, έγινε ισόβιος ευπατρίδης με τον τίτλο «Βαρόνος Νόελ-Μπέικερ», της πόλης του Ντέρμπι.
Την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπό τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, διαδραμάτισε ενεργό ρόλο σαν κοινοβουλευτικός γραμματέας ενώ ανέλαβε διαδοχικά μια σειρά κατώτερων υπουργείων στην κυβέρνηση των Εργατικών του Κλέμεντ Ατλι. Κατείχε επίσης εξέχουσα θέση μέσα στο Εργατικό Κόμμα, το 1946 μάλιστα υπήρξε πρόεδρος του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1940 σαν αντιπρόσωπος της Βρετανίας συμμετείχε στη σύνταξη του καταστατικού και των κανονισμών των Ηνωμένων Εθνών.
Προσωπική ζωή
Ο Φίλιπ Νόελ-Μπέικερ παντρεύτηκε την Ιρένε Νόελ, νοσοκόμα σε νοσοκομείο εκστρατείας, το 1915 στο ανατολικό Γκρίστεντ και υιοθέτησε το συνδυασμό των επωνύμων τους στο όνομά του το 1943. Ο μοναχογιός τους, Φράνσις Νόελ-Μπέικερ, έγινε επίσης πολιτικός και υπηρέτησε στα κοινά μαζί με τον πατέρά του. Ερωμένη του Φίλιπ Νόελ-Μπέικερ από το 1936 έως το 1956 ήταν η Λαίδη Μέγκαν Λόιντ Τζορτζ, κόρη του πρώην ηγέτη του Φιλελεύθερου Κόμματος, Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, η οποία και η ίδια ήταν φιλελεύθερη και αργότερα βουλευτής με το Εργατικό Κόμμα. Μετά το θάνατο του στο Ουέστμινστερ, τάφηκε δίπλα στην Ιρένε στο Χέισοτ του δυτικού Σάσεξ.
Βιβλιογραφία
του Φίλιπ Νόελ-Μπέικερ
του Φίλιπ Νόελ-Μπέικερ με άλλους
άλλων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Άγγλοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες Κατηγορία:Βρετανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Άγγλοι ακτιβιστές Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές του στίβου
Nielsen Media Research
Το Nielsen Media Research (NMR) είναι αμερικάνικο μέσο ενημέρωσης στη σφαίρα του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, του ραδιόφωνου, του θεάτρου και των εφημερίδων. Η έδρα της εταιρίας βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, με γραφεία και στο Σικάγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επικοινωνίες στις Ηνωμένες Πολιτείες
FB
6988705390
Τουρκικές βουλευτικές εκλογές 2011
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν (πρόωρα κατά έναν χρόνο) στην Τουρκία στις 12 Ιουνίου 2011, με βάση το δημοψήφισμα για τροποποίηση του συντάγματος, που διεξήχθη το 2007. Το κόμμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης κατήγαγε και νέα νίκη, εξασφαλίζοντας αυτοδυναμία με ποσοστό 50,2%, χωρίς όμως να συμπληρώσει την πλειοψηφία των 2/3 των εδρών στην Εθνοσυνέλευση, με 325 έδρες για το κόμμα του επί συνόλου 550 εδρών στο Κοινοβούλιο. Η σύνθεση της νέας 25μελούς κυβέρνησης Ερντογάν ανακοινώθηκε στις 6 Ιουλίου 2011. Οι επικεφαλής του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης δήλωσαν ότι θα συντάξουν ένα νέο σύνταγμα. Ο πρωθυπουργός ίδρυσε το Υπουργείο Ευρωπαϊκής Ένωσης, με υπουργό τον Εγκεμέν Μπαγίς.
Αποτελέσματα
Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, 12 Ιουνίου 2011 ! align="center" colspan="4" width="50%" | Κόμμα ! align="center" colspan="6" | Αποτελέσματα ! align="center" colspan="2"| Συντομογραφία (στα τουρκικά) ! align="center" | Όνομα ! align="center" | Αρχηγός ! align="center" | Ψήφοι ! align="center" | % ! align="center" | Διαφορά σε σχέση με τις εκλογές του 2007 ! align="center" | Έδρες στο Κοινοβούλιο ! align="center" | Διαφορά εδρών σε σχέση με τις εκλογές του 2007 ! align="center" colspan="4" | Σύνολο ! align="center" colspan="4" | Άκυρα / Λευκά ! align="center" colspan="4" | Συμμετοχή Το κόμμα αυτό δεν έλαβε μέρος στις εκλογές του 2007.
Παραπομπές
2011
Εργαζόμενη Γυναίκα
Η Εργαζόμενη γυναίκα είναι κωμική τηλεοπτική σειρά αυτοτελών επεισοδίων που προβαλόταν στον ΑΝΤ1 από τις 5 Φεβρουαρίου 2009 μέχρι τις 8 Μαρτίου 2010. Προβλήθηκαν δύο κύκλοι, με τον πρώτο να αποτελείται από 13 επεισόδια και τον δεύτερο από 7. Το σενάριο της σειράς έγραψαν οι Σάρα Γανωτή και Νίκος Σταυρακούδης. Πρωταγωνίστρια είναι η Ελένη Ράντου και έκαναν πέρασμα επίσης πολλοί άλλοι ηθοποιοί.
Πλοκή
Σε κάθε αυτοτελές επεισόδιο, η Ράντου υποδύεται μια διαφορετική γυναίκα που ασκεί κάποιο διαφορετικό επάγγελμα και το επεισόδιο εστιάζει σε αυτό και την προσωπική ζωή της.
Διανομή
Διάφοροι Έλληνες ηθοποιοί έκαναν εμφανίσεις σε επεισόδια της σειράς συμπρωταγωνιστώντας με την Ελένη Ράντου. Κάποιοι από αυτούς είναι αρκετά αναγνωρίσιμοι στο ευρύ κοινό ενώ υπήρξαν και ηθοποιοί που έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στη σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας ανδρών 1998
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1998 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1998 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πάτρα
Χοσελού
Ο Χοσέ Λουίς Σανμαρτίν Μάτο, πιο γνωστός ως Χοσελού (γεννημένος στις 27 Μαρτίου 1990), είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της ισπανικής Ρεάλ Μαδρίτης, ως επιθετικός.
Πρώτα Χρόνια
Ο Χοσελού γεννήθηκε στην Στουτγκάρδη της Γερμανίας, ενώ φοίτησε σε γερμανικό σχολείο για διάστημα τεσσάρων ετών, όταν και η οικογένειά του επέστρεψε στην Ισπανία. Έχει δύο μεγαλύτερες αδελφές.
Θέλτα
Ο Χοσελού πραγματοποίησε τις δύο πρώτες του αγωνιστικές συμμετοχές ως επαγγελματίας αγωνιζόμενος με την τοπική Θέλτα Βίγο, με τους Γαλακιανούς να βρίσκονται τότε στη δεύτερη κατηγορία, προς το τέλος της σεζόν 2008–09. Από την ηλικία των 18 ετών, κατά την ίδια περίπου περίοδο κατά την οποία και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου του Βίγο, άρχισε να αγωνίζεται με την δεύτερη ομάδα στην τρίτη κατηγορία.
Στα τέλη του καλοκαιριού του 2009, ο Χοσελού αποκτήθηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης, με την τελευταία να τον παραχωρεί εκ νέου με την μορφή δανεικού στην προηγούμενη ομάδα του για το υπόλοιπο της σεζόν. Χρησιμοποιείτο αρκετά συχνά στη διάρκεια της σεζόν στη δεύτερη κατηγορία, αλλά πέτυχε μόλις τέσσερα τέρματα με την ομάδα να τερματίζει στην 12η θέση της τελικής κατάταξης του πρωταθλήματος.
Ρεάλ Μαδρίτης
Ο Χοσελού ήταν ο πρώτος σκόρερ της Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια στη διάρκεια της σεζόν 2010–11, μαζί με τον Άλβαρο Μοράτα, ωστόσο η ομάδα απέτυχε να πάρει την άνοδο για τα πλέι-οφ. Στις 21 Μαΐου 2011, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου καθώς και το ντεμπούτο του σε αναμέτρηση της Πριμέρα Ντιβιζιόν, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Καρίμ Μπενζεμά για τα τελευταία δέκα λεπτά μιας εντός έδρας αναμέτρησης απέναντι στην ΟΝ Αλμερία: σκόραρε λίγο μετά την είσοδό του στον αγωνιστικό χώρο έπειτα από ασίστ του Κριστιάνο Ρονάλντο, ανεβάζοντας τον πήχη του σκορ στο 8–1 για τους γηπεδούχους.
Για την δεύτερη σεζόν του με την Καστίγια, ο Χοσελού αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας του Αλμπέρτο Τορίλ, ενώ ολοκλήρωσε την σεζόν με συνολικά 26 τέρματα (19 στη κανονική σεζόν και επτά στα πλέι-οφ) κάτι που τον κατέστησε ως τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης, καθώς η ομάδα του πήρε την άνοδο για την δεύτερη κατηγορία μετά από διάστημα πέντε ετών, αυτή την φορά ως πρωταθλήτρια. Ως αποτέλεσμα των επιδόσεών του αυτών, κατάφερε να τραβήξει το ενδιαφέρον αρκετών ευρωπαϊκών συλλόγων.
Χόφενχαϊμ
Στις 8 Αυγούστου 2012, ο Χοσελού υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών με την Χόφενχαϊμ 1899 έναντι αδιευκρίνιστου ποσού. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Μπουντεσλίγκα στις 16 Σεπτεμβρίου, αγωνιζόμενος για 30 λεπτά σε μια εκτός έδρας ήττα της ομάδας του με σκορ 3–5 απέναντι στην ΣΚ Φράιμπουργκ, και πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την νέα του ομάδα δέκα ημέρες αργότερα, συμβάλλοντας στη νίκη της με σκορ 3–0 επί της ΦφΜ Στουτγκάρδης.
Αννόβερο 96
Στις 9 Ιουνίου 2014, ο Χοσελού μεταγράφηκε στην Αννόβερο 96, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόφενχαϊμ 1899 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Breguet 521
thumb|305px|Breguet Br.521 Το Breguet Br.521 Bizerte ήταν γαλλική τρικινητήρια αεράκατος ναυτικής αναγνώρισης μακράς ακτίνας δράσης. Αξιοποιήθηκε επιχειρησιακά από το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και μετά από την πτώση της Γαλλίας από τη Luftwaffe και τις αεροπορικές δυνάμεις της Γαλλίας του Βισύ.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Επρόκειτο για διπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής, με τους τρεις κινητήρες του τοποθετημένους σε ατρακτίδια ανάμεσα στην άνω και την κάτω πτέρυγα. Σχεδιαστικά ήταν εξέλιξη του Breguet S.8/2 Calcutta, μίας έκδοσης για στρατιωτική χρήση του βρετανικού Short S.8 Calcutta που παράγονταν κατόπιν αδείας στη Γαλλία. Το Br.521 κατασκευάστηκε για να καλύψει απαίτηση που εξέδωσε το Γαλλικό Ναυτικό το 1932 και αφορούσε στην ανάπτυξη αερακάτου μεγάλης εμβέλειας που θα αναλάμβανε αποστολές αναγνώρισης. Στον σχετικό διαγωνισμό συμμετείχαν επίσης οι εταιρείες Latécoère (με το 582), Lioré et Olivier (με το LeO H42 που δεν κατασκευάστηκε τελικά) και Loire Aviation (με το Loire 70). Το πρωτότυπο του Br.521 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 11 Σεπτεμβρίου 1933 και τον Ιανουάριο του επόμενου έτους ακολούθησε η αγορά του και η παραγγελία δύο ακόμα αεροσκαφών.
Στα επόμενα χρόνια το Ναυτικό προμηθεύτηκε επιπλέον αεροσκάφη με διαδοχικές μικρές παραγγελίες, η τελευταία εκ των οποίων έγινε τον Σεπτέμβριο του 1939 και αφορούσε αρχικά δώδεκα αεροσκάφη που μειώθηκαν τελικά σε τρία. Συνολικά κατασκευάστηκαν 37 Br.521.
Το 1935 παρουσιάστηκε επίσης το Breguet Br.530 Saigon που προορίζονταν για πολιτική χρήση.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα Br.521 εξόπλισαν σταδιακά πέντε Σμήνη του Ναυτικού στο διάστημα 1935-40. Δύο Σμήνη παρέμειναν σε υπηρεσία με το Ναυτικό του Βισύ μετά τη γαλλική συνθηκολόγηση. Διέθεταν από έξι αερακάτους έκαστο, το πρώτο είχε τη βάση του στη νότια Γαλλία και το άλλο στην Τυνησία. Η γερμανική Luftwaffe αγόρασε το 1940 αριθμό Br.521 για μονάδα αεροδιάσωσής της με βάση στη Βρέστη. Όταν, το Νοέμβριο του 1942, τα εδάφη της Γαλλίας του Βισύ κατελήφθησαν από τους Γερμανούς, πέρασαν στη Luftwaffe επιπλέον αεράκατοι αυτού του τύπου, κάτι που επέτρεψε τον σχηματισμό επιπλέον μονάδων αεροδιάσωσης. Μετά από τη Συμμμαχική απόβαση στη νότια Γαλλία τον Αύγουστο του 1944, οι γαλλικές δυνάμεις βρήκαν και αξιοποίησαν ένα Br.521 μέχρι να εξαντληθούν τα αποθέματα ανταλλακτικών.
Πίτσμπεργκ
Το Πίτσμπεργκ, γνωστό ακόμη και ως Πίτσμπουργκ ή Πιτσβούργο (αγγλ. Pittsburgh), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Αμερικανική πολιτεία Πενσυλβάνια και η έδρα της κομητείας Αλεγκέινι. Είναι η μεγαλύτερη πόλη που βρίσκεται στα Απαλλάχια Όρη και αποτελεί την 27η μεγαλύτερη αστική περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πληθυσμός του Πίτσμπεργκ, ανέρχεται περίπου σε 311.647 κατοίκους (65η στις ΗΠΑ), ενώ ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής των 7 κομητειών σε 2.362.453 κατοίκους.
Το Πίτσμπεργκ βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Πενσυλβάνια, κτισμένο στη συμβολή των ποταμών Αλεγκέινι, Μονονγκαχίλα και Οχάιο.
Η πόλη είναι γνωστή ως «η Πόλη του Χάλυβα» («the Steel City») για τις πάνω από τριακόσιες επιχειρήσεις που σχετίζονται με τη χαλυβουργία, και ως «Πόλη των Γεφυρών» για τις 446 γέφυρές της.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 2010, στο Πίτσμπεργκ κατοικούσαν 305.704 άτομα, μείωση κατά 8,6% από το 2000. Το 66,0% του πληθυσμού ήταν Λευκοί, 25,8% Μαύροι ή Αφροαμερικάνοι, 0,2% Ινδιάνοι και Ιθαγενής της Αλάσκας, 4,4% Ασιάτες, 0,3% άλλοι, και 2,3% μικτοί. Το 2,3% του πληθυσμού του Πίτσμπεργκ ήταν ισπανικής ή λατινοαμερικανικής καταγωγής οποιασδήποτε φυλής. Οι μη ισπανόφωνοι λευκοί ήταν το 64,8% του πληθυσμού το 2010, σε σύγκριση με 78,7% το 1970.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίτσμπουργκ Πιτσμπεργκ
Ανθολογία του Πλανούδη
Ανθολογία του Πλανούδη ή Πλανούδεια Ανθολογία, γνωστή στη διεθνή βιβλιογραφία και ως Anthologia Planudea ή σπανιότερα Ανθολογία διαφόρων επιγραμμάτων, τυπωμένη από το 1494 έως το 1822 με την ονομασία Anthologia Graeca, ονομάζεται η ανθολογία ελληνικής ποίησης και επιγραμμάτων που κατέγραψε ο Μάξιμος Πλανούδης το 1299, Βυζαντινός λόγιος μοναχός, συγγραφέας, βασιζόμενος στην Ανθολογία του Κεφαλά. Περιλαμβάνει 2.400 επιγράμματα.
Η Ανθολογία του Πλανούδη επιγράφεται: «Ανθολογία διαφόρων επιγραμμάτων, συντεθειμένων σοφοίς, επί διαφόροις υποθέσεσιν, ερμηνείας εχόντων επίδειξιν και πραγμάτων ή γενομένων ή ως γενομένων αφήγησιν» και αποτελείται από επτά βιβλία.
Σώζεται σε χειρόγραφο του ίδιου του Πλανούδη στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη (codex Marcianus gr. 481) στη Βενετία (με ημερομηνία 1299) αλλά και σε δυο μεταγενέστερα χειρόγραφα, το ένα σε ημιτελή έκδοση (στο Λονδίνο, BM Add. 16409) και το άλλο στην τελική έκδοση της ανθολογίας (που σώζεται όμως σε αποσπασματική μορφή, στο Παρίσι, Codex Parisinus B.N. gr. 2744), καθώς και σε μετέπειτα τυπωμένες εκδόσεις.
Η Ανθολογία του Πλανούδη ήταν η μόνη γνωστή ανθολογία ελληνικών επιγραμμάτων και ποιημάτων μέχρι το 1606 που βρέθηκε το χειρόγραφο της Παλατινής Ανθολογίας και είχε εκτυπωθεί σε αρκετά αντίγραφα και ήταν λοιπόν γνωστή με το όνομα Ελληνική Ανθολογία (Anthologia Graeca ή Anthologia Graeca Planudea)