cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χμερ
Άφιξη στη Νοτιοανατολική Ασία
Καθώς και οι υπόλοιποι πρώιμοι λαοί της Νοτιοανατολικής Ασίας, όπως οι Πιου, Μον, Τσαμ, Μαλαίοι και Ιαβανέζοι, οι Χμερ αποτελούσαν τμήμα της "Ευρύτερης Ινδίας" (το τμήμα της Ασίας που είχε επηρεαστεί πολιτιστικά από τον πολιτισμό της Ινδίας), έχοντας υιοθετήσει ινδικές θρησκείες, επιστήμες και έθιμα καθώς και δάνεια από τις γλώσσες της Ινδίας. Το πρώτο ισχυρό εμπορικό βασίλειο της ΝΑ Ασίας, το Βασίλειο του Φουνάν, ιδρύθηκε στη νοτιοανατολική Καμπότζη και το δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ τον 1ο αιώνα μ.Χ., παρότι εκτεταμένες αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή Άνγκορ Μπορέι κοντά στα σημερινά σύνορα με το Βιετνάμ αποκάλυψαν κανάλια, κρεματόρια και τάφους που χρονολογούνται από πολύ παλαιότερα, συγκεκριμένα τον 5ο αιώνα π.Χ.
Το Βασίλειο του Φουνάν θεωρείται ως ο πρόγονος όλων των μετέπειτα βασιλείων της ΝΑ Ασίας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Φουνάν (1ος αιώνας - 6ος αιώνας μ.Χ.) οι Χμερ ασπάστηκαν τον Βουδισμό. Ως αντίπαλο βασίλειο του Φουνάν, εμφανίσθηκε το Βασίλειο της Τσένλα, επίσης της εθνότητας των Χμερ, το οποίο ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα και αργότερα κατέκτησε το Βασίλειο του Φουνάν. Το Βασίλειο της Τσένλα ήταν ένα κράτος στα ορεινά, του οποίου η οικονομία βασιζόταν στη γεωργία, ενώ το Βασίλειο του Φουνάν ήταν στα πεδινά, και βασιζόταν στο ναυτικό εμπόριο.
Αυτά τα δύο βασίλεια, ακόμα και μετά την κατάκτηση του Φουνάν και την κατοχή του-υποτέλειά του στην Τσένλα, ήταν συνεχώς σε πόλεμο (αντίσταση μετά την κατοχή του Φουνάν) μεταξύ τους, καθώς και με μικρότερα πριγκηπάτα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Τσένλα (5ος - 8ος αιώνας μ.Χ.), σημειώθηκε η παλαιότερη παγκοσμίως καταγεγραμμένη χρήση του αριθμού μηδέν, από τους Καμποτζιανούς, όπως προκύπτει από μια επιγραφή σε κάποιο ναό τους. Μόνο όταν ο βασιλιάς Τζαγιαβαρμάν Β΄ ανακήρυξε μια ανεξάρτητη και ενωμένη Καμπότζη στα 802 μ.Χ., σημειώθηκε σχετική ειρήνη μεταξύ των δύο χώρων, της πεδινής και ορεινής Καμπότζης.
Ο Τζαγιαβαρμάν Β΄ (802–830) ανανέωσε την καμποτζιανή ισχύ και έβαλε τα θεμέλια για την "Ανγκοριανή Αυτοκρατορία" (το επίσημο όνομα της Αυτοκρατορίας των Χμερ από την ονομαστή πόλη Άνγκορ), ιδρύοντας αρχικώς τρεις πόλεις-πρωτεύουσες - Ιντραπούρα, Χαριχαραλάγια, και Μαχεντραπαρβάτα - τα αρχαιολογικά κατάλοιπα των οποίων αποκαλύπτουν πολλά στοιχεία για εκείνη την ιστορική περίοδο. Μετά τη νίκη του σε ένα μακρύ εμφύλιο πόλεμο, ο βασιλιάς Σουριαβαρμάν Α΄ (1002-1050), έστρεψε τις στρατιωτικές δυνάμεις του δυτικά και υπέταξε το Βασίλειο του Ντβαραβάτι της εθνότητας των Μον. Ως επακόλουθο, κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος των σημερινών κρατών της Ταϊλάνδης και του Λάος, καθώς και το βόρειο τμήμα της Μαλαϊκής Χερσονήσου. Η περίοδος αυτή, κατά τη διάρκεια της οποίας κατασκευάστηκε το περίφημο Άνγκορ Βατ, θεωρείται το αποκορύφωμα του πολιτισμού των Χμερ.
Αυτοκρατορία των Χμερ (802-1431)
Το βασίλειο των Χμερ εξελίχθηκε στην Αυτοκρατορία των Χμερ και οι θαυμαστοί ναοί του Άνγκορ παραμένουν ως μνημεία του θαυμαστού πολιτισμού τους. Μετά το θάνατο του Σουριαβαρμάν Β΄ (1113–1150), η Καμπότζη βυθίστηκε στο χάος, μέχρι που ο Τζαγιαβαρμάν Ζ΄ (1181-1218) διέταξε την ίδρυση μιας νέας πόλης. Καθώς ήταν βουδιστής, ο Βουδισμός έγινε για κάποια περίοδο η κυρίαρχη θρησκεία στην Καμπότζη.
Η άνοδος των βασιλείων Σουχοτάι (1238) και Αγιουτάγια (1350), αμφότερα βασίλεια των Τάι (οικογένειας εθνών, των οποίων υποσύνολο αποτελούν και οι Ταϊλανδοί), οδήγησε σε σχεδόν αδιάλειπτους πολέμους με τους Καμποτζιανούς και στην καταστροφή του Άνγκορ το 1431. Λέγεται ότι οι Τάι προκάλεσαν το θάνατο 90.000 αιχμαλώτων πολέμου. Η περίοδος που ακολούθησε το έτος 1432, με τους Καμποτζιανούς ληστευθέντες από τα υπάρχοντά τους, αποτέλεσε περίοδο κατακόρυφης οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πτώσης και παρακμής.
Η μετα-αυτοκρατορική εποχή (1431-σήμερα)
Το 1434, ο βασιλιάς Πονχέα Γιατ όρισε την πόλη Πνομ Πενχ ως πρωτεύουσά του, και η πόλη Άνγκορ εγκαταλείφθηκε και αποτέλεσε με τον καιρό τμήμα της παρακείμενης ζούγκλας της περιοχής. Εξαιτίας της συνεχιζόμενης επιθετικότητας των Σιαμέζων και Βιετναμέζων, η Καμπότζη απευθύνθηκε το 1863 στην αποικιοκρατική Γαλλία για προστασία, και το 1864 έγινε προτεκτοράτο της. Κατά τη δεκαετία του 1880, μαζί με το νότιο τμήμα του Βιετνάμ και το Λάος, συναποτέλεσαν την ελεγχόμενη από τους Γάλλους "Ένωση της Ινδοκίνας" ("Γαλλική Ινδοκίνα"). Για σχεδόν έναν αιώνα, οι Γάλλοι εκμεταλλεύθηκαν εμπορικά την Καμπότζη, έχοντας την πρωτοκαθεδρία στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, η κατάσταση στην Καμπότζη έγινε χαοτική. Ο βασιλιάς Νοροντόμ Σιχανούκ ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας το 1949 (πλήρως ανεξάρτητη κατέστη το 1953) και κυβέρνησε μέχρι τις 18 Μαρτίου 1970, όταν και ανατράπηκε από τον στρατηγό Λον Νολ, που ίδρυσε τη "Δημοκρατία των Χμερ" (δικτατορία στην ουσία). Στις 17 Απριλίου 1975, οι Κόκκινοι Χμερ, υπό την ηγεσία του Πολ Ποτ (πραγματικό όνομα Σαλόθ Σαρ), ανέτρεψαν τους στρατιωτικούς και ανήλθαν στην εξουσία, εξαπολύοντας ένα σχέδιο αποκοπής με οτιδήποτε θύμιζε το παρελθόν της χώρας, που οδήγησε σε γενοκτονία του πληθυσμού της και πλήθος καταστροφών σε κάθε τομέα.
Στις 7 Ιανουαρίου 1979, στρατιωτικές δυνάμεις του Βιετνάμ εισέβαλαν στην Καμπότζη και εκδίωξαν το καθεστώς των Κόκκινων Χμερ. Μετά από περισσότερο από μια δεκαετία με πολλές δυσκολίες για το λαό της Καμπότζης που προσπαθούσε να ορθοποδήσει ξανά, και με ισχνή εξωτερική βοήθεια, ο Ο.Η.Ε. παρενέβη με αποτέλεσμα να φτάσουμε στη Συμφωνία Ειρήνης του Παρισιού στις 23 Οκτωβρίου 1992, η οποία δημιούργησε τις συνθήκες που οδήγησαν σε γενικές εκλογές τον Μάιο του 1993, οι οποίες με τη σειρά τους είχαν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό κυβέρνησης και την αποκατάσταση του πρίγκηπα Σιχανούκ στο θρόνο την ίδια χρονιά. Οι Κόκκινοι Χμερ εξακολούθησαν να ελέγχουν τμήματα της δυτικής και βόρειας Καμπότζης μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν και οι τελευταίες δυνάμεις τους παραδόθηκαν στις κυβερνητικές με αντάλλαγμα αμνηστία και συμμετοχή-αναδιανομή των θέσεων εξουσίας μέσα στην καμποτζιανή κυβέρνηση.
Κατηγορία:Καμπότζη Κατηγορία:Ασιάτες
Σμίγκιελ
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Έγγραφο συντεχνίας από το Σμίγκιελ από το 1644 Στο Σμίγκιελ παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1415 ή ίσως νωρίτερα. Ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Κόστσιαν στο Βοεβοδάτο Πόζναν στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, στη συνέχεια ανακτήθηκε από Πολωνούς και περιλήφθηκε στο βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας το 1807, επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία το 1815 και περιλήφθηκε στη Γερμανία το 1871. Ενώ ήταν μέρος της Πρωσίας και της Γερμανίας, η πόλη διοικούνταν στο Κράις Σμιέγκελ στο Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν/Επαρχία του Πόζεν. Καθώς η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918, η πόλη επανενσωματώθηκε με την Πολωνία και οι ντόπιοι Πολωνοί εντάχθηκαν στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), η οποία είχε ως στόχο να επανενσωματώσει ολόκληρη την περιοχή της Μείζονος Πολωνίας με το αναγεννημένο κράτος. Μεταξύ των εξεγερμένων ήταν οι μελλοντικοί δήμαρχοι Βουαντίσουαφ Πιοχ (Władysław Pioch) και Μακσιμίλιαν Σταχόβιακ (Maksymilian Stachowiak). Ο Βουαντίσουαφ Πιοχ συνδιοργάνωσε την τοπική πολωνική διοίκηση.
Κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη κατελήφθη από τη Γερμανία μετά από μια πολωνική άμυνα, που συνδιοργανώθηκε από τον τοπικό δήμαρχο, Βουαντίσουαφ Πιοχ. Τις επόμενες εβδομάδες, στις 30 Σεπτεμβρίου και στις 23 Οκτωβρίου 1939, η γερμανική Einsatzgruppe VI πραγματοποίησε δύο δημόσιες εκτελέσεις Πολωνών, σκοτώνοντας 8 και 15 άτομα αντίστοιχα. Μεταξύ των θυμάτων ήταν οι πρόδρομοι δήμαρχοι Βουαντίσουαφ Πιοχ και Μακσιμίλιαν Σταχόβιακ, ντόπιοι Πολωνοί ακτιβιστές, ιντελιγκέντσια και πρώην αντάρτες της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας. Πολωνοί τεχνίτες και έμποροι από το Σμίγκιελ ήταν επίσης μεταξύ των 45 Πολωνών που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στις 7 Νοεμβρίου 1939, στο δάσος κοντά στο Κόστσιαν. Το 1940, η Γερμανία έδιωξε 500 Πολωνούς στο Γενικό Κυβερνείο (γερμανοκρατούμενη κεντρική Πολωνία) και τα σπίτια τους παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Επίσης, στην πόλη λειτουργούσε ένα στρατόπεδο διέλευσης για Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από κοντινά χωριά. Η γερμανική κατοχή έληξε το 1945.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Πόγκομ Σμίγκιελ. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Χαλίνα Κφιατκόφσκα
Προσωπική ζωή
Η Κφιατκόφσκα γεννήθηκε στη Μπόχνια της Πολωνίας. Φοίτησε σε λύκειο στο Βαντοβίτσε, όπου γνώρισε τον Κάρολ Βοϊτίλα (αργότερα Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄). Είδε τον Βοϊτίλα για τελευταία φορά το 2002, αφού ο Βοϊτίλα έκανε ιδιαίτερη προσπάθεια να τη δει παρά το γεγονός ότι υπέφερε από κακή υγεία. Η Κφιατκόφσκα διέψευσε τις φήμες ότι αυτή και ο Βοϊτίλα ήταν ζευγάρι στα πρώτα τους χρόνια, μετά τη μίνι σειρά του 2005 Karol, un uomo diventato Papa («Κάρολ, ένας άνθρωπος που έγινε Πάπας»), που παρουσίασε την Κφιατκόφσκα ως πρώην ερωμένη του Πάπα. Η Κφιατκόφσκα ήταν παντρεμένη με ton Ταντέους Κφιατκόφσκι, με τον οποίο παντρεύτηκαν λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Κφιατκόφσκα πέθανε στο Κονστάντσιν-Γεζιόρνα. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι, στην Κρακοβία.
Καριέρα
Η Κφιατκόφσκα ξεκίνησε να παίζει στο Θέατρο Γιούλιους Σουοβάτσκι στην Κρακοβία. Η πρώτη της παράσταση ήταν το Król Duch (Βασιλιάς Φάντασμα) το 1941. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας, η Κφιατκόφσκα και ο Βοϊτίλα έπαιξαν μαζί στο υπόγειο Ραψωδικό Θέατρο. Η Κφιατκόφσκα αργότερα εργάστηκε στο Λαϊκό Θέατρο μέχρι το 1947, όταν εντάχθηκε στο Θέατρο της Κρακοβίας. Το 1954 έπαιξε στο Ο Βυσσινόκηπος στο Παλαιό Εθνικό Θέατρο «Χελένα Μοντζεγέφκσα» της Κρακοβίας. Συνολικά, έπαιξε 64 διαφορετικούς ρόλους σε θεατρικές παραγωγές στην Κρακοβία. Η Κφιατκόφσκα πρωταγωνίστησε σε εννέα ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Στάχτες και διαμάντια το 1958, Η Κούκλα το 1968, και της γερμανικής ταινίας του 2007 Κι ύστερα έρχονται οι τουρίστες.
Για περίπου 40 χρόνια, η Κφιατκόφσκα δίδαξε στην Κρατική Ανώτατη Σχολή Θεάτρου στην Κρακοβία. Εκεί, αυτή και η Έβα Οτφινόφσκα, έγραψαν δύο θεατρικά έργα: Ogłoszenie matrymonialne (Ανακοίνωση γάμου) και Sytuację bez wyjścia (Μια κατάσταση χωρίς διέξοδο). Έγραψε το βιβλίο Porachunki z Pamięcia (Αναλογισμός με τη μνήμη), το οποίο κέρδισε το βραβείο Βιβλίου του Μήνα στην Κρακοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Ισαβέλλα της Πορτογαλίας
Η Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (Isabel de Portugal, 24 Οκτωβρίου 1503 - 1 Μαΐου 1539) από τον Οίκο των Αβίς ήταν η σύζυγος του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1503 στη Λισαβόνα και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας των Τραστάμαρα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας.
Ονομάσθηκε Ισαβέλλα προς τιμήν της μητρικής γιαγιά της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης και της πατρικής θείας της, Ισαβέλλας, Πριγκίπισσας των Αστουριών.
Ο σύζυγός της Κάρολος Ε΄ ήταν βαθιά ερωτευμένος με την όμορφη Ισαβέλλα. Ως αυτοκράτειρα, η Ισαβέλλα δεν ανατράφηκε μόνο για να είναι μητέρα και γυναίκα. Κληρονόμησε το αίμα της γιαγιάς της, ήταν μια αποφασισμένη γυναίκα, τιμώντας την εκπαίδευση που της δόθηκε.
Η Ισαβέλλα ήταν επίσης μια εξαιρετική και αφοσιωμένη μητέρα, καθώς η ίδια φρόντισε και εξασφάλισε τη σωστή εκπαίδευση των παιδιών της, ιδιαίτερα του γιου της Φίλιππου, του παρείχε μεγάλη γνώση και σοφία και μάλιστα του δίδαξε τη μητρική της γλώσσα.
Η Ισαβέλλα υπέφερε από τριτογενείς πυρετούς, οι οποίοι έγιναν χρόνιοι, ενώ αρκετές φορές προσβλήθηκε από ελονοσία, προκαλώντας την υγεία της να είναι πολύ ευαίσθητη. Οι απουσία του συζύγου της της προκάλεσαν μεγάλη μοναξιά, η οποία πιστεύουν ορισμένοι ιστορικοί, ότι αποδυνάμωσαν την ευαίσθητη υγεία της.
Το 1539 η Ισαβέλλα έμεινε έγκυος για έβδομη φορά, αλλά τον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της, προσβλήθηκε από έναν δυνατό πυρετό, που προκάλεσε προγεννητικές επιπλοκές και οδήγησε την αυτοκράτειρα να γεννήσει ένα θνησιγενή γιο.
Πέθανε δυο εβδομάδες αργότερα την 1η Μαΐου 1539 στο Παλάτι της Φουενσαλίδα σε ηλικία 35 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Οικογένεια
Στις 10 Μαρτίου 1526 παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
Ακανθοχίτων
Ο ακανθοχίτων (επιστημονική-λατινική ονομασία Acanthochitona) είναι γένος θαλάσσιων μαλακίων της τάξεως των χιτώνων, που ταξινομείται στην ομώνυμη οικογένεια ακανθοχιτωνίδες και εμφανίζει παγκόσμια γεωγραφική κατανομή.
Είδη
Σύμφωνα με την «Παγκόσμια Καταγραφή Θαλάσσιων Ειδών» (World Register of Marine Species, WoRMS), μεταξύ των ειδών ακανθοχίτωνα συγκαταλέγονται και τα εξής :
Πηγές
Ακανθοχιτων
Μαθιός Μακκάς
Ο Μαθιός Μακκάς (Αθήνα, 1879 – Αθήνα, 1965) ήταν Έλληνας ιατρός (χειρουργός), συγγραφέας ιατρικών μελετών. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της αιμοδοσίας στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Το 1914 ανέλαβε τη διεύθυνση της χειρουργικής κλινικής του «Ευαγγελισμού». το 1930 μετακινήθηκε στον «Ερυθρό Σταυρό», ως διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου. Ο Μακκάς το 1935 ανάλαβε την πρωτοβουλία σύστασης αυτοτελούς υπηρεσίας αιμοδοσίας στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, στην Αθήνα, και στη συνέχεια εργάστηκε για τη λειτουργία παρόμοιων υπηρεσιών σε διάφορες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας. Επιπρόσθετα, ασχολήθηκε επισταμένα με τη μάχη ενάντια στην εχινοκοκκίαση. Κατά τη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού Πολέμου του 1940-41, ο Μαθιός Μακκάς επινόησε την κατασκευή μικρών ξύλινων ψυγείων μεταφοράς των φιαλών του αίματος (τα αποκαλούμενα «δώρα σωτηρίας»), με τα οποία αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα εφοδιασμού των χειρουργείων του αλβανικού μετώπου.
Ο Μαθιός Μακκάς υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας (1928), μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου της και διετέλεσε Πρόεδρος κατά την περίοδο 1931-32. Επίσης, ήταν μέλος πολλών επιστημονικών εταιρειών της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Δημοσιεύσεις
Ο Μαθιός Μακκάς συνέγραψε και δημοσίευσε πλήθος μελετών, κυρίως γύρω από θέματα χειρουργικά, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Δεσμοδορίδες
Οι δεσμοδορίδες (λατινική-επιστημονική ονομασία Desmodoridae) είναι οικογένεια από μικρά σκουλήκια της θάλασσας, που ανήκουν στη συνομοταξία νηματώδη, γνωστή και ως νηματέλμινθες. Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής τρία γένη ως ανήκοντα στην οικογένεια:
Πηγές
Δεσμοδοριδες
Overture of the Wicked
Overture of the Wicked είναι ο τίτλος του ΕΡ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Iced Earth, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV".
Η ιαπωνική έκδοση του ΕΡ περιείχε έξι επιπλέον κομμάτια, τα οποία στο παρελθόν είχαν συμπεριληφθεί σε παλιότερες κυκλοφορίες του συγκροτήματος.
Οι κριτικές για την κυκλοφορία υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 / 5 αστέρια.
Θέσεις τσαρτ
Overture of the Wicked (άλμπουμ)
Μέλη των Iced Earth
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Overture of the Wicked" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iced Earth Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Λουδοβίκος Α΄ του Νεβέρ
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Γ΄ κόμητος της Φλάνδρας και της Γιολάντης, κόμισσας του Νεβέρ, διαδέχθηκε την μητέρα του με τον πρόωρο θάνατο της στο Νεβέρ (1280) όταν ο ίδιος ήταν μόλις 8 ετών.
Απεβίωσε στο Παρίσι λίγο πριν απο τον πατέρα του, γι'αυτό δεν πρόλαβε να τον διαδεχθεί ως κόμης της Φλάνδρας.
Οικογένεια
Τον Δεκέμβριο του 1290 παντρεύτηκε την Ιωάννα κόμισσα του Ρετέλ και έγινε συγκυβερνήτης με την σύζυγο του και στο Ρετέλ, παιδιά τους ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Νταξ
μικρογραφία|Το Νταξ, στο νότο των Λαντ της Γασκώνης Το Νταξ (Γαλλικά: Dax) είναι κοινότητα στη νοτιοδυτική Γαλλία, υπονομαρχία του νομού Λαντ (περιοχή Νέα Ακουιτανία). Ανήκει στην πρώην επαρχία Γασκώνη. Είναι ένα πολύ δημοφιλές θέρετρο ιαματικών πηγών.
Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 20.681 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 65.460 κατοίκους.
Το Νταξ είναι μια πόλη γνωστή από την αρχαιότητα για τις θερμές πηγές της, αργότερα για τις ταυρομαχίες και, μεταξύ άλλων, για το ράγκμπι (η αθλητική ένωση δημιουργήθηκε το 1904).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ντακουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η πλατεία του καθεδρικού ναού Το Νταξ, υπονομαρχία του νομού Λαντ, βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Αντούρ (με μία συνοικία στη δεξιά όχθη), ανάμεσα στο Μπαγιόν και την πρωτεύουσα του νομού Λαντ, το Μον-ντε-Μαρσάν. Επίσης, απέχει 142 χιλιόμετρα από το Μπορντώ και 80 χιλ. από τα σύνορα με την Ισπανία στα Πυρηναία.
Η έκταση της κοινότητας είναι 19,70 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τοπωνυμία
Στα γασκωνικά, το όνομα της πόλης γράφεται Dacs. Τέλος, οι Βάσκοι γείτονες την ονομάζουν Akize όπου αναγνωρίζεται η λατινική ρίζα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η αρχαιολογική κρύπτη ερείπια  ναού του 2ου αιώνα Το Νταξ ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους και η φήμη του χρονολογείται από μια επίσκεψη της Ιουλίας, κόρης του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου. Η πόλη οχυρώθηκε από τους Ρωμαίους και ήταν, για αιώνες, γέφυρα, λιμάνι, αγορά και επισκοπική πόλη με στρατηγική, εμπορική, διοικητική και θρησκευτική σημασία.
Κατά τον Μεσαίωνα, διοικήθηκε από υποκόμητες μέχρι το 1177. Όταν η Ακουιτανία πέρασε στην κυριαρχία του Ερρίκου Β' Πλανταγενέτη, αργότερα βασιλιά της Αγγλίας, και έγινε τμήμα του Αγγλικού στέμματος και της Ανδεγαυικής αυτοκρατορίας, το Νταξ βρέθηκε υπό αγγλική κυριαρχία μέχρι το 1451, οπότε και κατακτήθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα λίγο πριν από το τέλος του Εκατονταετούς πολέμου.
Η πόλη άντεξε με επιτυχία σε μια ισπανική πολιορκία το 1521-1522.
Στο οικόσημο της πόλης του Νταξ βρίσκεται ένας πύργος, που αντιπροσωπεύει την οχυρωμένη πόλη, ένα λιοντάρι, σύμβολο της Ακουιτανίας και η κυματιστή θάλασσα, αναπαράσταση του ποταμού Αντούρ και του ποτάμιου λιμανιού με πολύ ενεργή λιμενική δραστηριότητα μέχρι τον 19ο αιώνα, καθώς και το παλιό μεσαιωνικό όνομα της πόλης « ACQS ». Το σύνθημα της πόλης ήταν το Regia Semper (Πάντα βασιλική), αυτό μιας ελεύθερης πόλης, η οποία βρίσκεται μόνο υπό βασιλική εξουσία, και ως εκ τούτου απαλλάσσεται από φεουδαρχική κυριαρχία.
Η υδροθεραπεία απέκτησε σημασία για την πόλη από τον 19ο αιώνα, και ειδικά από τη Δεύτερη Αυτοκρατορία. Η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Παρίσι-Μπορντώ-Νταξ-Ιρούν από το 1854 και στη συνέχεια και άλλες σιδηροδρομικές συνδέσεις μετέτρεψαν την υπονομαρχία του νομού Λαντ σε σιδηροδρομικό κόμβο.
Οικονομία
μικρογραφία|250x250εσ|Ινστιτούτο θερμαλισμού
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Η παλιά γέφυρα στον ποταμό Αντούρ μικρογραφία|333x333εσ|Ο καθεδρικός ναός του Νταξ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Ντρόγκο της Καμπανίας
Ο Ντρόγκο (Γαλλική γλώσσα : Drogo, περί το 675 - 708) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν Φράγκος ευγενής που έγινε Δούκας της Καμπανίας (690 - 708) και Μαγιορδόμος στην Βουργουνδία (695 - 708). Ο Ντρόγκο ήταν μεγαλύτερος γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ μαγιορδόμου της Φραγκίας, δούκα & πρίγκιπα των Φράγκων και της Πλεκτρούδης, κόρης του Χούγκομπερτ Σενεσάλη και κόμη του παλατιού επί Θευδερίχου Γ΄ και των γιων του. Αμφιθαλής αδελφός του ήταν ο Γκρίμοαλντ ο Νεότερος. Ο Ντρόγκο γεννήθηκε αμέσως μετά τον γάμο των γονέων του που έγινε πιθανότατα το 675. Ο Πεπίνος του Χέρσταλ τακτοποίησε στις αρχές της δεκαετίας του 680 τον γάμο του Ντρόγκο με την Άνστρουντε, την κόρη του Μαγιορδόμου στην Νευστρία Βάραττον και της συζύγου του Άνσφλεντε η οποία ήταν χήρα του επίσης Μαγιορδόμου Μπέρτχαρ. Ο γάμος έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 680 ή στις αρχές της δεκαετίας του 690. Απέκτησαν 4 γιους :
O γάμος του Ντρόγκο και της Άνσφλεντε μεγάλωσε έντονα την εξουσία του πατέρα του στην Νευστρία, η περιουσία του Βάραττον βρισκόταν ιδιαίτερα γύρω από την Ρουέν, ο Ντρόγκο έγινε δούκας στην Βουργουνδία μια περιοχή ανάμεσα στην Νευστρία και την Αυστρασία. Οι δυνάμεις του στην Νευστρία αυξήθηκαν περισσότερο όταν ανέλαβε τον έλεγχο σε πολλά μοναστήρια όπως του Ωτβιγιέ. Η "Βιβλιοθήκη της Ιστορίας των Φράγκων" που γράφηκε στην Νευστρία (727) περιγράφει τον Ντρόγκο σαν έναν ευγενή αρκετά συμπαθή στους Νευστριανούς χάρη στις γαμήλιες σχέσεις του. Βρέθηκε σε σύγκρουση με το "Αβαείο του Σαίντ-Ντενίς", τον κατηγόρησε στην αυλή του βασιλιά για μια διαφωνία, ο Χιλδεβέρτος Γ΄ αποφάσισε υπέρ του "αβαείου του Σαίντ-Ντενίς". Ο Ντρόγκο έχασε αργότερα νέες δικαστικές διαμάχες και με άλλα μοναστήρια (697). Ο Ντρόγκο πέθανε πριν από τον πατέρα του, άλλες πηγές καταγράφουν τον θάνατο του το 707 και άλλες το 708. Η ταφή του έγινε στην εκκλησία του Αγίου Αρνούλφου στην Μετς, τον Ιούνιο του 715 οι τέσσερις γιοι του έδωσαν δωρεές γης στην εκκλησία για να τιμήσουν την μνήμη του πατέρα τους. Τα "Χρονικά του Μετς" αναφέρουν ότι τον διαδέχθηκε σε όλα τα αξιώματα του ο Γκρίμοαλντ ο Νεότερος, στην πραγματικότητα τον διαδέχθηκε στο δουκάτο της Βουργουνδίας ο γιος του Αρνούλφος. Ο θάνατος του Ντρόγκο στάθηκε καθοριστικό σημείο για την Δυναστεία των Καρολιδών, όλα τα χρονικά του 8ου αιώνα που σχετίζονται με αυτή ξεκινούν από το 708.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Πεπινίδες
Warhammer (παιχνίδι)
Το παιχνίδι χρησιμοποιεί μινιατούρες (minis) για να αναπαραστήσει πολεμιστές. Το πεδίο μάχης αποτελείται από μοντέλα κτηρίων,δέντρων,λόφων και άλλων εδαφικών χαρακτηριστικών. Οι παίκτες παίζουν με τη σειρά κινώντας τους πολεμιστές στο πεδίο μάχης προσποιούμενοι ότι οι μινιατούρες μάχονται μεταξύ τους.Η έκβαση της μάχης ορίζεται από τις ζαριές και απλή αριθμητική.
Ο κόσμος του Warhammer
Κύριο άρθρο: Warhammer Fantasy
Ο κόσμος του Warhammer βρίσκεται σε ένα φανταστικό σύμπαν με "σκοτεινό και σκληρό" υπόβαθρο με επιρροές από τις ιστορίες του Michael Moorock, που έχουν περιεχόμενο επιστημονικής φαντασίας. Επιπλέον αντλεί έμπνευση από ιστορικές αναφορές που εντάσσονται στον μύθο του παιχνιδιού.
Η γεωγραφία του παιχνιδιού μοιάζει αρκετά με αυτή της γης εξαιτίας της παραποίησης από μια περιπλανώμενη στο διάστημα φυλή γνωστή ως Old Ones. Αυτή η παντοδύναμη φυλή επισκέφτηκε τον κόσμο στο μακρινό παρελθόν. Αφού εγκαθίδρυσαν φρουρά, άλλαξαν την γεωγραφία και βιόσφαιρα της Γης. Σκοπός τους ήταν να αποικήσουν και να δημιουργήσουν καινούριο πολιτισμό, με όντα κατώτερα από αυτούς που θα τους λάτρευαν. Με την βοήθεια των υπηρετών τους, ονόματι Slann, μετακίνησαν την τροχιά της γης κοντινότερα στον ήλιο και δημιούργησαν τις ηπείρους.
Με το πέρασμα των χρόνων δημιούργησαν και άλλες φυλές. Ήθελαν να γίνουν αθάνατοι και να ανέβουν στην εξουσία. Σταδιακά όλες οι φυλές κήρυξαν πόλεμο εναντίον των Old Ones με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν όλοι. Από αυτό το σημείο και μετά εκτυλίσσεται η ιστορία του σύμπαντος στο παιχνίδι.
Βασικοί κανόνες
αριστερά|μικρογραφία|190x190px|Δείγμα εδάφους που απεικονίζει πεδίο μάχης|εναλλ.= Οι παίκτες παίζουν το επιτραπέζιο παιχνίδι με μινιατούρες ύψους 25mm-250mm. Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν δημοσιευθεί σε μια σειρά βιβλίων που περιγράφουν πως κινούνται οι φιγούρες στην επιφάνεια του παιχνιδιού για να προσομοιάζουν μάχη με ισορροπημένο και δίκαιο τρόπο. Το παιχνίδι παίζεται σε επιφάνεια μήκους 180 cm και 120 cm πλάτους. Είναι συνήθως διακοσμημένη με σκηνικά σε κλίμακα των φιγούρων. Μία μινιατούρα ή μία ομάδα με παρόμοιες μινιατούρες ονομάζεται "μονάδα".
Οι φιγούρες δίνονται σε συναρμολογούμενα πακέτα και ο συλλέκτης μπορεί να αυξομειώσει τις φιγούρες του καθώς και να τις βάψει. Ο αριθμός φιγούρων και κινήσεων στο παιχνίδι ορίζεται ανάλογα με την φυλή που έχει επιλέξει ο παίκτης. Το πεδίο μάχης βρίσκεται πάνω σε μια επιφάνεια και αποτελείται από κτήρια, ερείπια και πεδιάδες.
Μέλλον
Το 2019 ανακοινώθηκε ότι η εταιρία Games Workshop ξεκινάει προετοιμασίες για το Warhammer: The Old World project. , που θα είναι μια μορφή αναζωπύρωσης του Warhammer Fantasy Battles. Αναφέρθηκε πως θα πάρει τουλάχιστον δύο με τρία χρόνια για την ολοκλήρωσή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια
Αιμιλία Δάφνη
Η Αιμιλία Δάφνη (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Αιμιλίας Κούρτελη, 1881–1941) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και πεζογράφος. Ήταν σύζυγος του Στέφανου Δάφνη (ψευδώνυμο του Θρασύβουλου Ζωιόπουλου).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1881 στη Μασσαλία της Γαλλίας, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Σε σχετικά νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Η στροφή της στη λογοτεχνία οφείλεται στο περιβάλλον του σπιτιού της, μιας και ο πατέρας της Ιωάννης υπήρξε εκδότης της εφημερίδας Semaphore στη Μασσαλία αλλά και του λογοτεχνικού περιοδικού Ιλισσός στην Αθήνα. Σημαντική επίδραση στην στροφή της αυτή οφείλεται και στον νονό της, Αχιλλέα Παράσχο. Αποφοίτησε από το Αρσάκειο, όπου διορίστηκε καθηγήτρια. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Χρυσάνθεμα εκδόθηκε το 1902, ενώ στη δεύτερη της ποιητική συλλογή Τα χρυσά κύπελλα, τον πρόλογο έγραψε ο Κωστής Παλαμάς. Πέθανε το 1941 στην Αθήνα.
Εργογραφία
Εκτός από ποιήματα, έγραψε και θεατρικά μονόπρακτα, διηγήματα και μυθιστορήματα. Το θεατρικό της Gloria Victis βραβεύθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, ενώ πολλά της έργα έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες (γαλλικά, γερμανικά). Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από την αισθαντικότητά της και τον ελεγειακό της στοχασμό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της είναι τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Αλέξανδρος Φαρνέζε, πρίγκιπας
Ο Αλέξανδρος, ιταλ. Alessandro (10 Ιανουαρίου 1635 - 18 Φεβρουαρίου 1689) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν πρίγκιπας της Πάρμας και κυβερνήτης των Αψβουργικών Κάτω Χωρών (1678-82).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Οδοάρδου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαργαρίτας των Μεδίκων, κόρης τού Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Γεννήθηκε στην Πάρμα. Είχε το ίδιο όνομα με τον προπάππο του Αλέξανδρο δούκα της Πάρμας, κλπ.
Έγινε στρατηγός στον στρατό της Βενετίας και πολέμησε τους Τούρκους. Έπειτα έγινε ναύαρχος τού Ισπανικού στόλου. Αργότερα διορίστηκε ως κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών, έπειτα από τον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο (1672–78), που διεξήχθη κυρίως στις Κάτω Χώρες, αλλά στον οποίο η Ισπανία δεν έλαβε μέρος.
Απεβίωσε το 1689 στη Μαδρίτη.
Οικογένεια
Από την ερωμένη του Μαρία δε Λάο υ Καρίγιο είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Εδουάρδος Α΄ Φαρνέζε
Ο Οδοάρδος, ιταλ. Odoardo (28 Απριλίου 1612 - 11 Σεπτεμβρίου 1646) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν δούκας της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστο (1622-46).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος τού Ρανούτσο Α΄ δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαργαρίτας Αλντομπρανντίνι, κόρης τού Τζοβάννι Φραντσέσκο Αλντομπρανντίνι και ανιψιάς τού πάπα Κλήμη Η΄.
Ο Οδοάρδος ενηλικιώθηκε το 1628 και τότε έγινε ο γάμος του με τη Μαργαρίτα των Μεδίκων. Η πρώτη αξιοσημείωτη ενέργειά του ήταν η συμμαχία του με τη Γαλλία το 1633, μία κίνηση που έγινε για εξισορρόπηση της Ισπανικής κυριαρχίας στη βόρειο Ιταλία και για να υποστηρίξει τις εδαφικές διεκδικήσεις του. Ζήτησε δάνειο για να βελτιώσει τη στρατό του, αλλά οι πρώτες εκστρατείες ήταν αναποτελεσματικές: η Πλακεντία καταλήφθηκε από Ισπανικό στρατό και ο δικός του στρατός ηττήθηκε από τον Φραγκίσκος Α΄ των Έστε δούκα της Μόντενα. Ισπανικά στρατεύματα διέτρεχαν τη χώρα του και κατέστρεφαν την επαρχία, δεν επιχείρησαν όμως πολιορκία πόλης. Επειδή δεν ερχόταν Γαλλική συνδρομή, πείστηκε από τον πάπα Ουρβανό Η΄ να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Ισπανία το 1637.
Η επιθετική εξουσία του επί τού Κάστρο, φέουδου εντός τού Παπικού κράτους βόρεια της Ρώμης που οι Μπαρμπερίνι (ο Οίκος τού πάπα) επιθυμούσαν να αποκτήσουν, προκάλεσε τον αφορισμό τού Οδοάρδου το 1641. Αντί να συμφιλιωθεί, ζήτησε συμμαχία με τη Βενετία, τη Φλωρεντία και τη Μόντενα και εισέβαλε στο Λάτιο με 7000 άνδρες. Ο στρατός του απετελείτο κυρίως από ιππείς, που δεν μπορούσαν να ανακτήσουν το Κάστρο με πολιορκία. Αν και ο στόλος τού Οδοάρδου καταστράφηκε και ο δούκας αποδείχθηκε συχνά δύστροπος, στην ειρήνη τού 1644 η πόλη τού Κάστρο τού επεστράφη· ο δούκας συμφιλιώθηκε με την Καθολική Εκκλησία και έγινε πάλι αποδεκτός στα μυστήρια.
Ο Οδοάρδος απεβίωσε στην Πλακεντία, το ενδιαίτημα που προτιμούσε, το 1646 σε ηλικία 34 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Αλεξάντρα Μπρανίτσκαγια
Η Κόμισα Αλεξάντρα Μπρανίτσκαγια το γένος φον Ένγκελχαρντ (1754 - 15 Σεπτεμβρίου 1838), επίσης γνωστή ως Σανέκα και η κόμισα Μπρανίκα, ήταν κορυφαία Ρωσίδα αυλική. Ήταν η ανιψιά, έμπιστη και πιθανώς ερωμένη του Γκριγκόρι Ποτέμκιν και η αγαπημένη κυρία επί των τιμών της Μεγάλης Αικατερίνης. Ήταν μία από τις πιο αξιοσημείωτες προσωπικότητες στη ρωσική αυτοκρατορική αυλή κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης και αντιμετωπίστηκε εμφανώς ως εικονικό μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας. Μέσω του γάμου της με τον Μπρανίκι έγινε διοικητής του τεράστιου κτήματος της Μπιάλα Σέρκιου στην περιφέρεια του Κιέβου στην Ουκρανία.
Βιογραφία
Μια θεωρία ήταν ότι ήταν το πρώτο γεννημένο νόθο παιδί της Αικατερίνης με τον Γκριγκόρι Ποτέμκιν.
Σύμφωνα με έναν εναλλακτικό λογαριασμό, ήταν η κόρη της Αικατερίνης από τον κόμη Σεργκέι Σάλτυκοφ και ότι όταν έμαθε την άφιξή της, η τσαρίνα Ελισάβετ την αντικατέστησε γρήγορα με ένα εύχρηστο αρσενικό νεογέννητο Εσθονικής καταγωγής, ο οποίος τελικά μεγάλωσε και έγινε ο Τσάρος Παύλος, γιος και κληρονόμος της Αικατερίνης.
Άλλοι ιστορικοί είναι πιο περιφρονητικοί για το κουτσομπολιό. Ακόμα και όταν η Αλεξάνδρα φημολογείται ότι είναι η κόρη της Αικατερίνης, επαναλαμβάνουν ωστόσο ότι ήταν απλώς ισχυρισμός ότι η Αλεξάνδρα ήταν η πρωτότοκη που είχε αλλαχθεί με τον γιο μίας γυναίκας Καλμούκου για το φύλο της, καθώς προτιμήθηκε ένας άντρας κληρονόμος.
Κυρία επί των τιμών
Συγκεκριμένα, μαζί με τις αδελφές της αντιμετωπίστηκαν σχεδόν ως μέρος της αυτοκρατορικής οικογένειας. Θεωρήθηκαν σχεδόν ως «Μεγάλες Δούκισσες» και «κοσμήματα» της ρωσικής αυλής. Ο Ποτέμκιν τους έδωσε μεγάλα προίκα και έβαλε την Αικατερίνη να τις διορίσει κυρίες επί των τιμών. Υποτίθεται ότι ήταν ερωμένες του «θείου» τους, που ήταν ένα από τα πιο γοητευτικά και σκανδαλώδη θέματα κουτσομπολιού της εποχής. Η πρώτη ερωμένη του ήταν η Βαρβάρα. Ωστόσο, μετά τον γάμο της το 1779, η αδερφή της, η Αλεξάνδρα επιλέχθηκε για να την διαδεχθεί.
Η Αλεξάνδρα ήταν η μεγαλύτερη από τις αδελφές που εισήχθησαν στο δικαστήριο. Περιγράφηκε ως αδαής και αμόρφωτη, αλλά και ως έξυπνη και πρόθυμη και με υπέροχους και γεμάτους αυτοπεποίθηση τρόπους και υπεροπτική προσωπικότητα που έκρυψε αποτελεσματικά την έλλειψη εκπαίδευσης.
Γάμος και επιχείρηση
δεξιά|μικρογραφία| Καταρράκτης και ερείπια στο κτήμα της Αλεξάνδρειας Το 1781 παντρεύτηκε τον Πολωνό ευγενή, Φραντσίσεκ Κσάβερυ Μπρανίκι. Ο γάμος είχε οργανωθεί στρατηγικά για να δημιουργήσει μια ρωσική γέφυρα στην Πολωνία. Μετά το γάμο, δεν μπορούσε πλέον να διατηρήσει τη θέση της ως δεσποινίδα επί των τιμών, η οποία προοριζόταν για ανύπαντρες γυναίκες, αλλά προήχθη στο βαθμό της κυρίας επί των τιμών και έτσι κατάφερε να συνεχίσει να παρευρίσκεται στο δικαστήριο.
Ο γάμος της χαρακτηρίστηκε αρμονικός. Ενώ η σύζυγός της δεν είχε καμία αίσθηση οικονομικού περιορισμού και συχνά συσσωρεύει τεράστια και καταστροφικά χρέη, αυτά δεν ήταν ποτέ πρόβλημα, καθώς η Αλεξάνδρα ήταν αντίθετα μία έξυπνη επιχειρηματίας. Κέρδισε εκατομμύρια εμπορευόμενη σιτάρι και ξυλεία από τα κτήματα της και έτσι κατάφερε να καλύψει τα ατελείωτα χρέη του συζύγου της.
Είχε πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των Βλάντισλαβ Γρζέγκορζ Μπρανίκι, Ζόφια Μπρανίκα και Ελζμπιέτα Μπρανίκα - τη μυστική αγάπη του Πούσκιν.
Το τεράστιο κτήμα του παλατιού της Αλεξάνδρειας και του πάρκου, έξω από το Μπίλα Τσέρκβα, σχεδιάστηκε ως επιτομή του πολωνικού κλασικισμού και πήρε το όνομά του από τον σύζυγό της, Φραντσίζεκ.
Σχέση με τον Ποτέμκιν
Θεωρήθηκε η πιο στενή έμπιστη και φίλη του Ποτέμκιν μετά την Αικατερίνη και η αγαπημένη του ανάμεσα στις ανηψιές του. Η φερόμενη σεξουαλική τους σχέση έληξε το 1779 όταν αντικαταστάθηκε από την αδερφή της, την Αικατερίνα, με την οποία συνέχισε να έχει μία σχέση on-and-off για το υπόλοιπο της ζωής του. αλλά η στενή φιλία μεταξύ της Αλεξάνδρας και του Ποτέμκιν συνεχίστηκε. Έδρασε ως επίσημη οικοδέσποινα του Ποτέμκιν και κάθε πρόσκληση που έλαβε από αυτόν ήταν ένδειξη μεγάλης εύνοιας. Αλληλογραφούσαν επίσης. Ήταν μαζί του στην Ουκρανία ως μέρος του νοικοκυριού του στα ταξίδια του στο νότο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1780. Συχνά διαφωνούσε μαζί του, κάτι που θεωρείται ως εγγύτητα.
Το 1791, εξέφρασε την επιθυμία ο Ποτέμκιν να είναι ο επόμενος βασιλιάς της Πολωνίας. Ομοίως, για πολλά χρόνια, υπήρχαν φήμες στην Πολωνία ότι ο Ποτέμκιν είχε σχέδια να κάνει τα παιδιά της κληρονόμους στον πολωνικό θρόνο. Φρόντισε τον Ποτέμκιν κατά την τελευταία του ασθένεια. Τότε ο Ποτέμκιν πέθανε στην αγκαλιά της. Λέγεται ότι "κληρονόμησε" το πραγματικό πιστοποιητικό γάμου των Ποτέμκιν και Αικατερίνη.
Μετέπειτα ζωή
Δημιούργησε ένα μνημείο για τον Ποτέμκιν στο κτήμα του, το οποίο επισκέφτηκε ο Αλέξανδρος Α', ο οποίος αργότερα την διόρισε κυρία της αυλής του.
Έγινε επικεφαλής κυρία της αυλής στην αυτοκράτειρα το 1824 και υπηρέτησε ως το 1838. Ως τέτοια ήταν η κυρία επί των τιμών με ευθύνη για όλες τις υπόλοιπες κυρίες των τιμών της αυτοκράτειρας.
Το 1816, ο Βίγκελ ανέφερε πώς της φιλούσαν το χέρι και αντιμετωπιζόταν με τον ίδια σεβασμό με την Αυτοκρατορική Μεγάλη Δούκισσα και ότι τόσο η ίδια όσο και η αυλή φαινόταν το θεωρούν δεδομένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Genbank
Η βάση δεδομένων αλληλουχιών GenBank είναι μια συλλογή ανοιχτής πρόσβασης, με σχολιασμό όλων των διαθέσιμων στο κοινό αλληλουχιών νουκλεοτιδίων και των πρωτεϊνικών τους μεταφράσεων. Παράγεται και διατηρείται από το Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών Βιοτεχνολογίας (NCBI, μέρος των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες) ως μέρος της Διεθνούς Συνεργασίας Βάσεων Δεδομένων Ακολουθιών Νουκλεοτιδίων (INSDC).
Η GenBank και οι συνεργάτες της λαμβάνουν αλληλουχίες που παράγονται σε εργαστήρια σε όλο τον κόσμο από περισσότερους από 100.000 διαφορετικούς οργανισμούς. Η βάση δεδομένων ξεκίνησε το 1982 από το Εθνικό Εργαστήριο Walter Goad και Los Alamos. Η GenBank έχει γίνει μια σημαντική βάση δεδομένων για την έρευνα σε βιολογικά πεδία και έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια με εκθετικό ρυθμό διπλασιαζόμενος περίπου κάθε 18 μήνες.
Το Release 242.0, που δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο του 2021, περιείχε πάνω από 12 τρισεκατομμύρια νουκλεοτιδικές βάσεις σε περισσότερες από 2 δισεκατομμύρια αλληλουχίες. Η GenBank δημιουργείται με άμεσες υποβολές από μεμονωμένα εργαστήρια, καθώς και από μαζικές υποβολές από μεγάλης κλίμακας κέντρα αλληλουχίας.
Υποβολές
Μόνο οι πρωτότυπες ακολουθίες μπορούν να υποβληθούν στη GenBank. Οι άμεσες υποβολές γίνονται στη GenBank χρησιμοποιώντας το BankIt, το οποίο είναι μια φόρμα που βασίζεται στο Web, ή το αυτόνομο πρόγραμμα υποβολής Sequin. Μετά τη λήψη μιας υποβολής σειράς, το προσωπικό της GenBank εξετάζει την πρωτοτυπία των δεδομένων και εκχωρεί έναν αριθμό πρόσβασης στην ακολουθία και εκτελεί ελέγχους διασφάλισης ποιότητας. Στη συνέχεια, οι υποβολές δημοσιεύονται στη δημόσια βάση δεδομένων, όπου οι καταχωρήσεις μπορούν να ανακτηθούν από την Entrez ή να ληφθούν από το FTP. Οι μαζικές υποβολές δεδομένων Ετικέτας Εκφρασμένης Αλληλουχίας (EST), τοποθεσίας με ετικέτες ακολουθίας (STS), Αλληλουχίας Έρευνας Γονιδιώματος (GSS) και Αλληλουχίας Γονιδιώματος υψηλής απόδοσης (HTGS) υποβάλλονται συχνότερα από κέντρα προσδιορισμού αλληλουχίας μεγάλης κλίμακας. Η ομάδα άμεσων υποβολών της GenBank επεξεργάζεται επίσης πλήρεις αλληλουχίες μικροβιακού γονιδιώματος.
Ιστορία
Ο Walter Goad της Ομάδας Θεωρητικής Βιολογίας και Βιοφυσικής στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος και άλλοι δημιούργησαν τη Βάση Δεδομένων Ακολουθιών του Λος Άλαμος το 1979, η οποία κορυφώθηκε το 1982 με τη δημιουργία της δημόσιας Τράπεζας GenBank. Η χρηματοδότηση χορηγήθηκε από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, το Υπουργείο Ενέργειας και το Υπουργείο Άμυνας. Το LANL συνεργάστηκε στη GenBank με την εταιρεία Bolt, Beranek και Newman και μέχρι το τέλος του 1983 είχαν αποθηκευτεί περισσότερες από 2.000 ακολουθίες σε αυτήν.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η εταιρεία βιοπληροφορικής Intelligenetics στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διαχειρίστηκε το έργο GenBank σε συνεργασία με το LANL. Ως ένα από τα πρώτα κοινοτικά έργα βιοπληροφορικής στο Διαδίκτυο, το έργο GenBank ξεκίνησε τις ομάδες ειδήσεων BIOSCI/Bionet για την προώθηση της επικοινωνίας ανοιχτής πρόσβασης μεταξύ των βιοεπιστημόνων. Κατά τη διάρκεια του 1989 έως το 1992, το έργο της GenBank μετατράπηκε στο νεοσύστατο Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών Βιοτεχνολογίας.
Ανάπτυξη
Η GenBank ανέφερε για την έκδοση 162.0 (Οκτώβριος 2007) ότι "από το 1982 έως σήμερα, ο αριθμός των βάσεων στην GenBank διπλασιάζεται περίπου κάθε 18 μήνες". Από τις 15 Ιουνίου 2019, η έκδοση 232.0 της GenBank έχει 213.383.758 τόπους, 329.835.282.370 βάσεις, από 213.383.758 αναφερόμενες αλληλουχίες.
Η βάση δεδομένων της GenBank περιλαμβάνει πρόσθετα σύνολα δεδομένων που κατασκευάζονται μηχανικά από τη συλλογή δεδομένων κύριας ακολουθίας και επομένως εξαιρούνται από αυτόν τον αριθμό.
Ελλιπείς ταυτοποιήσεις
Οι δημόσιες βάσεις δεδομένων που μπορούν να αναζητηθούν χρησιμοποιώντας το Εργαλείο αναζήτησης βασικής τοπικής ευθυγράμμισης του Εθνικού Κέντρου Πληροφοριών Βιοτεχνολογίας (NCBI BLAST), δεν διαθέτουν αλληλουχίες στελεχών τύπων που έχουν αξιολογηθεί από ομοτίμους και αλληλουχίες στελεχών μη τύπου. Από την άλλη πλευρά, ενώ οι εμπορικές βάσεις δεδομένων περιέχουν δυνητικά υψηλής ποιότητας φιλτραρισμένα δεδομένα ακολουθίας, υπάρχει περιορισμένος αριθμός αλληλουχιών αναφοράς.
Μια εργασία που δημοσιεύτηκε στο Journal of Clinical Microbiology αξιολόγησε τα αποτελέσματα της αλληλουχίας του γονιδίου 16S rRNA που αναλύθηκαν με την GenBank σε συνδυασμό με άλλες ελεύθερα διαθέσιμες, ποιοτικά ελεγχόμενες, βασισμένες στον Ιστό δημόσιες βάσεις δεδομένων, όπως η EzTaxon-e και η Βάσεις δεδομένων BIBI. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι αναλύσεις που πραγματοποιήθηκαν χρησιμοποιώντας την GenBank σε συνδυασμό με το EzTaxon-e (kappa = 0,79) ήταν πιο διακριτικές από τη χρήση της GenBank (kappa = 0,66) ή άλλων βάσεων δεδομένων μόνο.
Η GenBank, ως δημόσια βάση δεδομένων, μπορεί να περιέχει αλληλουχίες που έχουν εκχωρηθεί λανθασμένα σε ένα συγκεκριμένο είδος, επειδή η αρχική αναγνώριση του οργανισμού ήταν λάθος. Ένα πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Genome έδειξε ότι το 75% των αλληλουχιών της υπομονάδας I της οξειδάσης του μιτοχονδριακού κυτοχρώματος c αποδόθηκε λανθασμένα στο ψάρι Nemipterus mesoprion, ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης χρήσης αλληλουχιών ατόμων που αρχικά αναγνωρίστηκαν εσφαλμένα. Οι συγγραφείς παρέχουν συστάσεις για την αποφυγή περαιτέρω διανομής διαθέσιμων στο κοινό ακολουθιών με εσφαλμένα επιστημονικά ονόματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων
Ούγος Καμπανίας
Ο Ούγος Καμπανίας (Γαλλική γλώσσα: Hugues, πέθανε στις 9 Απριλίου 730) ήταν χριστιανός αρχιεπίσκοπος της Ρουέν, Επίσκοπος του Παρισιού και του Μπαγιέ και υπεύθυνος διαφόρων αβαείων, η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο. Άνηκε στον Οίκο των Αρνουλφιδών.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Ντρόγκο της Καμπανίας δούκα της Καμπανίας και της Άνστρουντε, κόρης του Βάραττον που διετέλεσε Μαγιορδόμος στην Νευστρία. Αν και λαϊκός, του δόθηκαν τα αβαεία του Σαιν-Βαντίγ και του Ζυμιέρ. Το 718 εισήλθε στη μονή του Ζυμιέρ και ακολούθησε τη μοναχική ζωή υπό τον αββά Κοσέν. Το 722 η αρχιεπισκοπή του Ρουέν ήταν κενή, οπότε ο Ούγος αποσπάστηκε από την απομόνωσή του και διορίστηκε αρχιεπίσκοπος. Το 723 αποδέχθηκε να είναι υπεύθυνος του αβαείου του Φοντανέλ. Το επόμενο έτος έγινε επίσκοπος του Παρισιού και επίσκοπος του Μπαγιέ. Προς το τέλος της ζωής του αποσύρθηκε στη μονή του. Το 730 απεβίωσε και τάφηκε στη Παναγία των Παρισίων. Θεωρείται άγιος και εορτάζεται στις 9 Απριλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Πεπινίδες
Ότις Σπαν
Βιογραφία
Ο Σπαν γεννήθηκε το 1930 στο Τζάκσον του Μισισίπι και μεγάλωσε με τον πατριό του, Φρανκ Χιούστον Σπαν και την μητέρα του, Τζοζεφίν Έρμπι. Έμαθε να παίζει πλήκτρα και πιάνο από νεαρή ηλικία από τον Friday Ford, ακούγοντας μπλουζ μουσική σε τοπικά πάρτι. Ο πατριός του αγόρασε ένα πιάνο και με κύριες επιρροές τον Κουτ Ντέιβις, τον Τόμι Τζόνσον και τον Λιρόι Καρ, έμαθε να παίζει και να τραγουδάει. Στα οκτώ του χρόνια, κέρδισε έναν μουσικό διαγωνισμό στο Alamo Theatre, όπου αμέσως μετά ο ιδιοκτήτης τον προσέλαβε για να παίζει με διάφορους καλλιτέχνες της βοντβίλ.
Κατά τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με την πυγμαχία και το αμερικανικό ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα να γίνει επαγγελματίας μποξέρ, αλλά η καριέρα του στον αθλητισμό διακόπηκε όταν επιλέχθηκε να υπηρετήσει στον αμερικάνικο στρατό, το 1946. Αποστρατεύθηκε το 1951 και μετακόμισε στο Σικάγο, όπου εργαζόταν σαν σοβατζής την ημέρα και έπαιζε πιάνο επαγγελματικά τα βράδια στο Tick Tock Lounge ως το 1953, γνωρίζοντας σπουδαίους πιανίστες του είδους όπως ο Roosevelt Sykes, ο Little Brother Montgomery και ο Sunnyland Slim.
Από το 1952, ξεκίνησε να ηχογραφεί με τον Muddy Waters, ενώ εμφανιζόταν ζωντανά σε κλαμπ του Σικάγο με τον Λούις Μέγιερς και από το 1953 και έπειτα έγινε μέλος της μπάντας του Waters. Μαζί του, ηχογράφησε τις επιτυχίες "Blow Wind Blow" και "Mad Love (I Want You to Love Me)", ενώ συμμετείχε σε κλασικά κομμάτια όπως τα "I'm Your Hoochie Coochie Man" και "I Just Want to Make Love to You". Η Chess Records, όντας ευχαριστημένη με την δουλειά του, του ζήτησε να ηχογραφήσει και με άλλους καλλιτέχνες της, με τον Σπαν να παίζει στην πρώτη επιτυχία του Howlin' Wolf με την εταιρεία, το σινγκλ "No Place to Go", συνεχίζοντας με τα "How Long", "Forty-Four" και "Evil (Is Goin’ On)".
Στην συνέχεια, έπαιξε στα κομμάτια "Don’t Go No Further" και "I Live the Life I Love" του Muddy Waters, πριν περιοδεύσει στην Αγγλία με τον Waters, τον Οκτώβριο του 1958. Μία κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε το 1995 από ηχογραφήσεις αυτής της περιόδου, με τίτλο "Collaboration, Muddy Waters & Otis Spann". Αφού επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Σπαν ηχογράφησε νέα κομμάτια με τον Waters, όπως και με τους Ρόμπερτ Λόκγουντ και Ράις Μίλερ.
Το 1960, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Otis Spann Is the Blues" από την Candid Records, ενώ την ίδια χρονιά έπαιξε με τον Waters στο φεστιβάλ του Νιούπορτ, εμφάνιση η οποία αποτυπώθηκε στο άλμπουμ "At Newport 1960". Δύο χρόνια αργότερα, ηχογράφησε με τον Buddy Guy τα κομμάτια "First Time I Met The Blues" και "Stone Crazy", ενώ το 1963 και ενώ βρισκόταν σε μία ακόμη αγγλική περιοδεία με την μπάντα του Waters, ηχογράφησε μέρος του δίσκου "The Blues of Otis Spann", ο οποίος κυκλοφόρησε το 1964. Στην συνέχεια, μετέβη στην Κοπενχάγη, για να συμμετέχει σε ηχογραφήσεις του Sonny Boy Williamson.
Το 1966, συμμετείχε στην συλλογή "Chicago/The Blues Today! Vol. I", σε ντουέτο με το ντράμερ S.P. Leary. Στο δεύτερο μέρος της συλλογής, προστέθηκε στο ντουέτο ο κιθαρίστας J. Madison, μαζί με τον James Cotton, ηχογραφώντας τα κομμάτια "Cotton Crop Blues" και "Rocket 88". Την ίδια χρονιά, μαζί με την μπάντα του Waters, συμμετείχε στο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Live at the Cafe Au-Go-Go" του John Lee Hooker. Η Bluesway τον προσκάλεσε να ηχογραφήσει το επόμενο του άλμπουμ με τίτλο "The Blues Is Where It's At", μπροστά σε κοινό και μαζί με το συγκρότημα του Waters, ο οποίος συμμετείχε συνθετικά.
Το 1967, ο Σπαν παντρεύτηκε την Λουσίλ Τζένκινς, η οποία συμμετείχε και στον δίσκο του, "The Bottom of the Blues", ενώ το 1969 έπαιξε στο "A Man and The Blues" του Buddy Guy και το διπλό άλμπουμ "Fathers and Sons" του Waters. Την ίδια χρονιά αποχώρησε από το συγκρότημα του Waters και ηχογράφησε το "Cryin' Time" με τον Λούθερ Τάκερ, όπως και το "Super Black Blues", μαζί με άλλους μπλουζ καλλιτέχνες.
Το 1970, συμμετείχε στο "South Side Blues Jam" του Junior Wells, μαζί με τον Buddy Guy. Την άνοιξη διαγνώστηκε με καρκίνο και εισήχθη στο νοσοκομείο του Κουκ Κάουντι, όπου πέθανε στις 24 Απριλίου του 1970. Ο τόπος διεξαγωγής του Ann Arbor Blues Festival, στο οποίο ήταν προγραμματισμένο να παίξει, μετονομάστηκε σε Otis Spann Memorial Field προς τιμή του. Μία δεκαετία αργότερα, εντάχθηκε στο Blues Hall of Fame.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Αυτοκράτορας Ταϊσό
Ο Αυτοκράτορας Ταϊσό (大正天皇 Taishō-tennō, 31 Αυγούστου 1879 – 25 Δεκεμβρίου 1926) ήταν ο 123ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής, βασιλεύοντας από τις 30 Ιουλίου 1912 μέχρι το θάνατό του το 1926.
Το προσωπικό όνομα του Αυτοκράτορα ήταν Γιοσιχίτο (嘉仁). Σύμφωνα με την Ιαπωνική παράδοση, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο αυτοκράτορας ονομάζεται ο (παρών) Αυτοκράτορας. Μετά το θάνατό του ονομάζεται με ένα νέο μεταθανάτιο όνομα που, σύμφωνα με μια πρακτική που χρονολογείται από το 1912, είναι το όνομα του της εποχής που συμπίπτει με τη βασιλεία του. Έχοντας βασιλεύσει κατά την περίοδο Ταϊσό, είναι μετά θάνατον γνωστός ως «Αυτοκράτορας της Ταϊσό» ή απλά «Αυτοκράτορας Ταϊσό».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Ιάπωνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Ιωάννης Κογκούλης
Ο '''Ιωάννης Β. Κογκούλης''' (1948- ) είναι Έλληνας Ακαδημαϊκός, Ομότιμος καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ( Α. Π. Θ.)
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1948, στο ιστορικό Βλαχόφωνο κεφαλοχώρι Λάιστα, Ζαγορίου Ν. Ιωαννίνων όπου και τελείωσε το δημοτικό σχολείο. Συνέχισε τις σπουδές στην Αθήνα στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Μετά την αποφοίτηση του, εισήχθη στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.