cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άσμα Ασμάτων
Περιεχόμενο του βιβλίου
Το βιβλίο συνιστά πιθανότατα μια ανθολογία ερωτικών ή γαμήλιων τραγουδιών, στα οποία υμνείται σε ποικίλους τόνους, με ζωηρές και, πολλές φορές, τολμηρές εικόνες και σε ωραιότατη λυρική γλώσσα ο έρωτας και τα δυνατά συναισθήματα που συνδέονται με αυτόν. Η θέση ενός τέτοιου βιβλίου στην Αγία Γραφή προκαλεί συχνά έκπληξη στον αναγνώστη. Παρόλα αυτά ο έρωτας, όπως και όλα τα αγνά συναισθήματα που συνδέουν τους ανθρώπους μεταξύ τους, συνιστούν δώρα του Θεού και από την άποψη αυτή η εξύμνησή τους δε θα μπορούσε να απουσιάζει από τη Βίβλο. Από την άλλη μεριά η συζυγική αγάπη ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα απεικονίζει στα βιβλικά κείμενα τη σχέση Θεού-Ισραήλ και Χριστού-Εκκλησίας. Έτσι το περιεχόμενο του βιβλίου κατανοήθηκε τόσο από τους Ιουδαίους, όσο και από τους Χριστιανούς, ως αλληγορική έκφραση των σχέσεων αυτών.΄Ως προς τον συγγραφέα του έργου, αν και η παράδοση το αποδίδει στον ίδιο τον Σολομώντα, εντούτοις σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πρέπει να ανήκει σε μεταγενέστερη του Σολομώντα εποχή, εφόσον η σχέση του Θεού με τον Ισραήλ παρομοιάζεται με αυτή της συζυγικής από τον προφήτη Ωσηέ, που έζησε δύο περίπου αιώνες αργότερα και καταγόταν επίσης από τη φυλή του Ισσάχαρ.
Διάγραμμα περιεχομένου
Επειδή το θέμα όλων των τραγουδιών είναι το ίδιο, μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν σχετικά με τον αριθμό τους. Συνήθως αναγνωρίζονται έξι άσματα:
Μεταφράσεις
Το κείμενο έχει μεταφράσει στη νεοελληνική ο Γιώργος Σεφέρης, ενώ ανάλογες μεταφράσεις είναι αυτές που έχουν εκπονήσει και οι Μιχάλης Γκανάς, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Γιωσέφ Ελιγιά, Χαράλαμπος Μαγουλάς.
Σχόλια
Εκτενή ερμηνευτικά σχόλια στο βιβλίο έχει γράψει ο Χρήστος Γιανναράς.
Μουσική
Με τον τίτλο «Άσμα Aσμάτων» επιγράφει μια σύνθεσή του ο Μίκης Θεοδωράκης, στην οποία έχει μελοποιήσει στίχους που έχει γράψει ο Ιάκωβος Καμπανέλλης.
Αποσπάσματα από το Άσμα Aσμάτων, στο πρωτότυπο της μετάφρασης των Εβδομήκοντα, έχει μελοποιήσει και συμπεριλάβει στον Μεγάλο Ερωτικό ο Μάνος Χατζιδάκις, υπό τον τίτλο «Κραταιά ως θάνατος αγάπη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Έλατος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Έλατος είναι γνωστά τα παρακάτω έξι πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Βαφή
Η βαφή ή η μπογιά ή το χρώμα (με την έννοια της βαφής), είναι οποιοδήποτε υγρό, υγροποιήσιμο ή σε συμπυκνωμένη σύνθεση που μετά από εφαρμογή του σε ένα αντικείμενο στερεοποιείται σε στερεό υμένα και προσδίδει στο αντικείμενο τον χρωματισμό του. Χρησιμοποιείται κυρίως για να προστατέψει, να χρωματίσει ή να δώσει υφή σε αντικείμενα. Η βαφή μπορεί να κατασκευαστεί ή να αγοραστεί σε πολλά χρώματα—και σε πολλές διαφορετικές μορφές, όπως ως υδρόχρωμα, τεχνητό, κλπ.. Η βαφή συνήθως αποθηκεύεται, πωλείται και εφαρμόζεται ως υγρή, αλλά ξηραίνεται σε στερεή μορφή.
Ιστορικό
Το 2011, Νοτιοαφρικανοί αρχαιολόγοι ανέφεραν ότι βρήκαν ένα μείγμα κατασκευασμένο από ανθρώπους με βάση την ώχρα ηλικίας 100.000 ετών, που μπορεί να είχε χρησιμοποιηθεί ως βαφή. Η ζωγραφική σπηλαίου έγινε με κόκκινη ή κίτρινη ώχρα, αιματίτη, οξείδιο του μαγγανίου, και κάρβουνο και μπορεί να έχει δημιουργηθεί από πρώιμο Homo sapiens πριν από 40.000 έτη.
Οι αρχαίοι χρωματισμένοι τοίχοι στα Δένδερα της Αιγύπτου, οι οποίοι έχουν εκτεθεί για χρόνια στα στοιχεία της φύσης, έχουν ακόμα το λαμπερό τους χρώμα, εξίσου ζωηρό όπως όταν βάφτηκαν πριν από περίπου 2.000 χρόνια. Οι Αιγύπτιοι ανακάτευαν τα χρώματά τους με μια κολλώδη ουσία και τα εφάρμοζαν ξεχωριστά χωρίς καμιά ανάμειξη. Φαίνεται ότι είχαν χρησιμοποιήσει έξι χρώματα: λευκό, μαύρο, γαλάζιο, κόκκινο, κίτρινο και πράσινο. Πρώτα, κάλυψαν όλη την περιοχή με λευκό, έπειτα σχεδίασαν με μαύρο. Χρησιμοποίησαν τετροξείδιο του μολύβδου (μίνιο) για το κόκκινο και γενικά μια σκούρα χροιά.
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει κάποιες βαμμένες οροφές στην εποχή του στην πόλη της Άρντεα (Ardea), πού είχε κατασκευαστεί πριν την ίδρυση της Ρώμης. Εξέφρασε μεγάλη έκπληξη και θαυμασμό για τη φρεσκάδα τους, μετά τη πάροδο τόσων αιώνων.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκε έλλειψη σε λινέλαιο και τότε ανακαλύφθηκαν οι τεχνητές ρητίνες, ή αλκυδικές ενώσεις. Φτηνές και εύκολες στην κατασκευή, με καλή διατήρηση του χρώματος και μεγάλη διάρκεια ζωής.
Συνδετικό μέσο (ή διαμορφωτής υμένα) (Binder (or film former))
Το συνδετικό μέσο, ή φορέας, είναι το συστατικό της βαφής που σχηματίζει τον υμένα. Είναι το μόνο συστατικό που πρέπει απαραίτητα να είναι παρόν. Τα συστατικά που αναφέρονται παρακάτω περιλαμβάνονται προαιρετικά, ανάλογα με τις επιθυμητές ιδιότητες του σκληρυμένου υμένα.
Το συνδετικό μέσο μεταδίδει συνάφεια και επηρεάζει έντονα ιδιότητες όπως γυαλάδα, διάρκεια, ελαστικότητα και σκληρότητα.
Τα συνδετικά μέσα περιλαμβάνουν συνθετικές ή φυσικές ρητίνες όπως αλκυδικές ενώσεις, ακρυλικές ρητίνες, βινυλακρυλικές, οξικό βινύλιο/αιθυλένιο (VAE), πολυουρεθάνες, πολυεστέρες, ρητίνες μελαμίνης, εποξικές, ή ελαιοχρώματα (λαδομπογιές). Τα συνδετικά μέσα μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σύμφωνα με τους μηχανισμούς ξήρανσης ή σκλήρυνσης. Αν και η ξήρανση μπορεί να αναφέρεται στην εξάτμιση του διαλύτη ή του αραιωτικού, αναφέρεται συνήθως σε οξειδωτική διασταύρωση των συνδετικών μέσων και είναι δυσδιάκριτη από τη σκλήρυνση. Κάποιες βαφές σχηματίζονται μόνο με την εξάτμιση του διαλύτη, αλλά οι περισσότερες βασίζονται σε διεργασίες διασταύρωσης.
Οι βαφές που ξηραίνονται με εξάτμιση διαλύτη και περιέχουν το στερεό συνδετικό μέσο διαλυμένο σε έναν διαλύτη είναι γνωστές ως λάκες. Ένας στερεός υμένας σχηματίζεται όταν εξατμίζεται ο διαλύτης και επειδή ο υμένας μπορεί να επαναδιαλυθεί σε διαλύτη, οι λάκες είναι ακατάλληλες για εφαρμογές όπου η χημική αντίσταση είναι σημαντική. Οι κλασικές λάκες νιτροκυτταρίνης εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία. Η απόδοση ποικίλει με τη σύνθεση, αλλά οι λάκες τείνουν γενικά να έχουν καλύτερη αντίσταση στο υπεριώδες και χαμηλότερη αντίσταση στη διάβρωση από συγκρίσιμα συστήματα που σκληραίνουν με πολυμερισμό ή συνένωση.
Ο τύπος βαφής γνωστός ως γαλάκτωμα ή ελαστικό γαλάκτωμα (Emulsion ή Latex) είναι μια υδατοδιαλυτή διασπορά σωματιδίων πολυμερών μικρότερων του μικρομέτρου. Αυτοί οι όροι καλύπτουν όλες τις βαφές που χρησιμοποιούν συνθετικά πολυμερή όπως ακρυλικά, βινυλακρυλικά, πολυβινυλοοξικά(PVA), ακρυλικό στυρένιο, κλπ. ως συνδετικά μέσα. Ο όρος "latex" στο περιεχόμενο της βαφής στις ΗΠΑ σημαίνει απλά μια υδατική διασπορά· το ελαστικό γαλάκτωμα (latex) από το καουτσουκόδεντρο δεν είναι ένα συστατικό. Αυτές οι διασπορές προετοιμάζονται με πολυμερισμό γαλακτώματος. Τέτοιες βαφές σκληραίνουν με μια διεργασία που λέγεται συνένωση, έτσι ώστε η βαφή δεν μπορεί να επαναδιαλυθεί στο διαλύτη/νερό που αρχικά το έφερε. Τα υπολειπόμενα επιφανειοδραστικά στο χρώμα, καθώς και τα υδρολυτικά φαινόμενα με κάποια πολυμερή προκαλούν ευαισθησία της βαφής σε μαλάκωμα και με την πάροδο του χρόνου, υποβάθμιση με το νερό. Βαφές που σκληραίνουν με οξειδωτική διασταύρωση είναι γενικά μονά επιχρίσματα. Όταν εφαρμόζονται, η έκθεση στο οξυγόνο του αέρα ξεκινά μια διεργασία που διασταυρώνει και πολυμερίζει το συστατικό του συνδετικού μέσου. Κλασικά αλκυδικά σμάλτα μπορούν να συμπεριληφθούν σε αυτήν την κατηγορία. Οξειδωτικά επιχρίσματα σκλήρυνσης καταλύονται από μεταλλικά σύμπλοκα ξήρανσης όπως το ναφθενικό κοβάλτιο (ΙΙ).
Βαφές που σκληραίνουν με πολυμερισμό είναι γενικά επιχρίσματα ενός ή δύο συστατικών που πολυμερίζονται μέσω μιας χημικής αντίδρασης, και σκληραίνουν σε έναν διασταυρούμενο υμένα. Ανάλογα με τη σύσταση μπορεί να χρειάζονται να ξηραθούν πρώτα, με εξάτμιση του διαλύτη. Τα κλασικά δύο συστατικών εποξικά ή πολυουρεθάνης ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία.
Υπάρχουν βαφές που λέγονται πλαστισόλες/οργανοσόλες, οι οποίες κατασκευάζονται με ανάμειξη κόκκων PVC με έναν πλαστικοποιητή. Αυτά θερμαίνονται και το μείγμα συνδυάζεται.
Άλλοι υμένες σχηματίζονται με ψύξη του συνδετικού μέσου. Παραδείγματος χάρη, εγκαυστική ή βαφές κεριού είναι υγρές όταν είναι ζεστές και σκληραίνουν με ψύξη. Σε πολλές περιπτώσεις, ξαναμαλακώνουν ή υγροποιούνται αν ξαναζεσταθούν.
Πρόσφατες περιβαλλοντικές απαιτήσεις περιορίζουν τη χρήση των πτητικών οργανικών ενώσεων (VOCs) και έχουν αναπτυχθεί εναλλακτικά μέσα σκλήρυνσης, ειδικά για βιομηχανικούς σκοπούς. Σε βαφές που σκληραίνουν με υπεριώδες, ο διαλύτης εξατμίζεται πρώτα και η σκλήρυνση ξεκινά στη συνέχεια με υπεριώδες φως. Σε επιχρίσματα σε σκόνη υπάρχει λίγος ή καθόλου διαλύτης και η ροή και η σκλήρυνση παράγονται με θέρμανση του υποστρώματος μετά από ηλεκτροστατική εφαρμογή της ξηρής σκόνης.
Αραιωτικό ή διαλύτης
Οι κύριοι σκοποί του αραιωτικού είναι να διαλύσει το πολυμερές και να ρυθμίσει το ιξώδες της βαφής. Είναι πτητικό και δεν γίνεται μέρος του υμένα του χρώματος. Ελέγχει επίσης τις ιδιότητες ροής και εφαρμογής, και σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να επηρεάσει τη σταθερότητα της βαφής ενώ είναι στην υγρή κατάσταση. Η κύρια λειτουργία του είναι ως φορέας των μη πτητικών συστατικών. Για να διασκορπίσει πιο βαριά έλαια (παραδείγματος χάρη, λινέλαιο) όπως σε βαφές εσωτερικού χώρου κατοικιών με βάση το έλαιο, απαιτείται ένα αραιωτικό ελαίου. Αυτές οι πτητικές ουσίες επηρεάζουν τις ιδιότητές τους προσωρινά—μόλις εξατμιστεί ο διαλύτης, η υπολειπόμενη βαφή σταθεροποιείται στην επιφάνεια.
Αυτό το συστατικό είναι προαιρετικό: μερικά χρώματα δεν έχουν αραιωτικό.
Το νερό είναι το κύριο αραιωτικό για τα υδατοδιαλυτά χρώματα, ακόμα και στους τύπους των συνδιαλυτών.
Οι βαφές που διαλύονται σε διαλύτη, μπορούν να έχουν ποικίλους συνδυασμούς οργανικών διαλυτών ως αραιωτικά, συμπεριλαμβανόμενων των αλειφατικών ενώσεων, των αρωματικών ενώσεων, των αλκοολών, των κετονών και ελαφρού πετρελαίου (white spirit). Ειδικά παραδείγματα είναι οργανικοί διαλύτες όπως αποστάγματα πετρελαίου, εστέρες, αιθέρες της 1,2-αιθανοδιόλης και τα παρόμοια. Κάποιες φορές πτητικές συνθετικές ρητίνες με χαμηλή μοριακή μάζα χρησιμεύουν ως αραιωτικά.
Χρωστικές (πιγμέντα-pigments) και πληρωτικά (fillers)
Οι χρωστικές είναι κοκκώδη στερεά ενσωματωμένα στη βαφή για να συνεισφέρουν στο χρώμα. Τα πληρωτικά είναι κοκκώδη ενσωματωμένα στερεά για να επιδράσουν στην σκληρότητα, υφή, να δώσουν στη βαφή ειδικές ιδιότητες, ή να μειώσουν το κόστος της βαφής. Εναλλακτικά, μερικές βαφές περιέχουν διαλυτές χρωστικές αντί για στερεές χρωστικές ή σε συνδυασμό με αυτές.
Οι χρωστικές μπορούν να ταξινομηθούν είτε ως φυσικές είτε ως συνθετικές. Οι φυσικές συνθετικές περιλαμβάνουν ποικίλα υλικά αργίλους, ανθρακικό ασβέστιο, μαρμαρυγίες, διοξείδιο του πυριτίου και τάλκη. Οι συνθετικές περιλαμβάνουν επεξεργασμένα μόρια, πυρωμένους αργίλους, χημικά καταβυθισμένο θειικό βάριο, καταβυθισμένο ανθρακικό ασβέστιο και συνθετικά πυρογενή διοξείδια του πυριτίου.
Τα πληρωτικά είναι ένας ειδικός τύπος χρωστικής που εξυπηρετεί στην πάχυνση του υμένα, υποστηρίζουν τη δομή του και αυξάνουν τον όγκο της βαφής. Τα πληρωτικά είναι συνήθως φτηνά και αδρανή υλικά, όπως γη διατόμων, τάλκης, ασβέστης, βαρύτης, άργιλος, κλπ. Οι βαφές δαπέδου που πρέπει να αντιστέκονται στη διάβρωση μπορούν να περιέχουν λεπτή άμμο χαλαζία ως πληρωτικό. Δεν περιλαμβάνουν όλες οι βαφές πληρωτικά, ενώ υπάρχουν βαφές που περιλαμβάνουν μεγάλες ποσότητες από χρωστικές/πληρωτικά και συνδετικά μέσα.
Πρόσθετα
Πέρα από τις τρεις κύριες κατηγορίες συστατικών, οι βαφές μπορούν να έχουν μια πλατιά ποικιλία από διάφορα πρόσθετα, που συνήθως προστίθενται σε μικρές ποσότητες, αλλά δίνουν ένα σημαντικό αποτέλεσμα στο προϊόν. Κάποια παραδείγματα περιλαμβάνουν πρόσθετα που τροποποιούν την επιφανειακή τάση, βελτιώνουν τις ιδιότητες ροής, βελτιώνουν την τελική εμφάνιση, αυξάνουν την υγρή άκρη, βελτιώνουν τη σταθερότητά της χρωστικής, επιδρούν στις αντιπηκτικές ιδιότητες, ελέγχουν τον αφρισμό, ελέγχουν το πέτσιασμα, κλπ. Άλλοι τύποι προσθέτων περιλαμβάνουν καταλύτες, παχυντές, σταθεροποιητές, γαλακτωματοποιητές, δημιουργούς υφής, υποκινητές προσκόλλησης, σταθεροποιητές υπεριώδους, ισοπεδωτές, βιοκτόνα για να καταπολεμήσουν την ανάπτυξη βακτηρίων και παρόμοια.
Τα πρόσθετα, κανονικά, δεν μεταβάλλουν σημαντικά τα ποσοστά των μεμονωμένων συστατικών σε έναν τύπο.
Βαφές αλλαγής χρώματος
Οι βαφές που αλλάζουν χρώμα μπορούν επίσης να παρασκευαστούν με προσθήκη ενώσεων που αλλάζουν χρώμα με το pH ή άλλων οργανικών χρωστικών. Μια ευρεσιτεχνία αναφέρει χρήση αυτών των δεικτών για εφαρμογές επιχρισμάτων τοίχου με βαφές ανοιχτού χρώματος. Όταν η βαφή είναι υγρή έχει ροζ χρώμα, αλλά κατά τη διάρκεια της ξήρανσης ξαναπαίρνει το αρχικό της λευκό χρώμα. Όπως αναφέρεται στην ευρεσιτεχνία, αυτή η ιδιότητα ενεργοποιείται με κατάλληλη και ομοιόμορφη βαφή δύο ή τριών στρώσεων σε έναν τοίχο. Οι προηγούμενες στρώσεις που έχουν ξηραθεί θα είναι λευκές, ενώ η νέα στρώση θα είναι σαφώς ροζ. Η Ashland Inc. εισήγαγε πυρίμαχες επιχρίσεις χυτηρίων με παρόμοια αρχή το 2005 για χρήση σε χυτήρια.
Οι ηλεκτροχρωμικές βαφές αλλάζουν χρώμα ως απάντηση σε ένα εφαρμοζόμενο ηλεκτρικό ρεύμα. Ο κατασκευαστής οχημάτων Nissan έχει αναφέρει ότι εργάζεται σε μια ηλεκτροχρωμική βαφή, με βάση σωματίδια του παραμαγνητικού οξειδίου του σιδήρου. Όταν βρεθούν σε ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο τα παραμαγνητικά σωματίδια αλλάζουν την απόσταση, τροποποιώντας το χρώμα τους και τις ανακλαστικές τους ιδιότητες. Το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο μπορεί να σχηματιστεί χρησιμοποιώντας το αγώγιμο μέταλλο του σώματος του οχήματος. Οι ηλεκτροχρωμικές βαφές μπορούν να εφαρμοστούν σε πλαστικά υποστρώματα επίσης, χρησιμοποιώντας μια διαφορετική χημεία επικάλυψης. Η τεχνολογία περιλαμβάνει τη χρήση ειδικών διαλυτών χρωστικών που αλλάζουν διαμόρφωση όταν εφαρμόζεται ηλεκτρικό ρεύμα μέσα στον ίδιο τον υμένα. Πρόσφατα, αυτή η νέα τεχνολογία έχει χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη προστασίας από τη λάμψη με το άγγιγμα ενός πλήκτρου στα παράθυρα επιβατικού αεροπλάνου.
Τέχνη
Από την εποχή της Αναγέννησης, βαφές από στεγνωτικά ξηραινόμενα έλαια, κυρίως λινέλαιο, είναι το πιο χρησιμοποιούμενο είδος βαφών στις καλές τέχνες· οι ελαιοβαφές είναι ακόμα συνηθισμένες σήμερα. Όμως, τον 20ό αιώνα, υδροχρώματα και ακρυλικές βαφές, έγιναν πολύ δημοφιλείς με την ανάπτυξη των ακρυλικών ομάδων και άλλων βαφών ελαστικού γαλακτώματος (λάτεξ). Οι βαφές από γάλα (που περιέχει καζεΐνη), όπου το μέσο παράγεται από το φυσικό γαλάκτωμα του γάλακτος, ήταν δημοφιλείς τον 19ο αιώνα και είναι ακόμα και σήμερα διαθέσιμες.
Η τέμπερα (όπου το μέσο είναι ένα γαλάκτωμα ακατέργαστου κρόκου αυγού αναμειγμένου με έλαιο) είναι ακόμα σε χρήση, όπως είναι οι εγκαυστικές βαφές με βάση το κερί. Η υδροκομμιογραφία είναι μια παραλλαγή του αδιαφανούς υδροχρώματος που χρησιμοποιήθηκε επίσης στον Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση για διακόσμηση χειρογράφων. Η χρωστική κατασκευαζόταν συχνά από ημιπολύτιμους λίθους όπως λάπις λάζουλι και το συνδετικό μέσο κατασκευαζόταν είτε από αραβικό κόμμι ή από ασπράδι αβγού.
Εφαρμογή
Η βαφή μπορεί να εφαρμοστεί ως στερεή, ως αέριο αιώρημα (αερόλυμα) ή ως υγρό. Οι τεχνικές ποικίλλουν ανάλογα με τα επιθυμητά αποτελέσματα πρακτικά ή καλλιτεχνικά.
Ως στερεό (συνήθως χρησιμοποιείται σε εφαρμογές της βιομηχανίας και των οχημάτων), η βαφή εφαρμόζεται ως μια πολύ λεπτή σκόνη, έπειτα ψήνεται σε υψηλή θερμοκρασία. Με αυτόν τον τρόπο λιώνει η σκόνη και προσκολλάται στην επιφάνεια. Τα αίτια δημιουργίας αυτού του αποτελέσματος περιλαμβάνουν τη χημεία των βαφών, την ίδια την επιφάνεια και ίσως την χημεία του υποστρώματος (του αντικειμένου που βάφεται). Αυτό λέγεται "επίχρισμα σκόνης" ενός αντικειμένου.
Ως αέριο ή αεριώδες αιώρημα, η βαφή αιωρείται σε στερεή ή υγρή μορφή σε ένα αέριο που ψεκάζει ένα αντικείμενο. Η βαφή προσκολλάται στο αντικείμενο. Αυτό λέγεται "βάψιμο με ψεκασμό" ενός αντικειμένου. Μεταξύ των λόγων για μια τέτοια διεργασία περιλαμβάνονται και οι ακόλουθοι:
Στην υγρή εφαρμογή, η βαφή μπορεί να εφαρμοστεί με άμεση εφαρμογή χρησιμοποιώντας πινέλα, κυλίνδρους βαφής, μαχαιροσπάτουλες και άλλα εργαλεία, ή μέρη του σώματος όπως δάκτυλα και αντίχειρες.
Οι κύλινδροι βαφής έχουν γενικά μια λαβή που επιτρέπει την πρόσδεση διαφορετικών μεγεθών κονταριών, επιτρέποντας τη βαφή σε διαφορετικά ύψη. Γενικά, η εφαρμογή με κύλινδρο απαιτεί δύο στρώσεις για ομοιόμορφο χρώμα. Ένας κύλινδρος με παχύτερο πέλος χρησιμοποιείται για εφαρμογή σε ανομοιόμορφες επιφάνειες. Οι γωνίες συνήθως βάφονται με ένα γωνιακό πινέλο.
Μετά την εφαρμογή της υγρής βαφής, υπάρχει ένα μεσοδιάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου μπορεί να αναμειχθεί η βαφή με βαμμένες περιοχές που λέγεται "χρόνος εφαρμογής ή ανοικτός χρόνος." Ο χρόνος εφαρμογής μιας βαφής ελαίου ή γαλακτώματος με βάση αλκυδικές ενώσεις μπορεί να επεκταθεί προσθέτοντας ελαφρό πετρέλαιο (white spirit), γλυκόλες όπως Dowanol (αιθέρας της προπυλενογλυκόλης) ή επιμηκυντές χρόνου εφαρμογής. Αυτό μπορεί επίσης να διευκολύνει την ανάμειξη διαφορετικών στρώσεων υγρής βαφής για αισθητικά εφέ. Ελαστικά γαλακτώματα (λάτεξ) και ακρυλικά γαλακτώματα απαιτούν τη χρήση επιβραδυντών ξήρανσης κατάλληλων για επικαλύψεις με βάση το νερό.
Η εφαρμογή της βαφής με ψεκασμό είναι η πιο δημοφιλής μέθοδος στη βιομηχανία. Σε αυτήν, η βαφή νεφελοποιείται με τη δύναμη συμπιεσμένου αέρα ή με την επίδραση υψηλής συμπίεσης της ίδιας της βαφής και η βαφή μετατρέπεται σε μικρά σταγονίδια που πηγαίνουν στο αντικείμενο που βάφεται. Εναλλακτικές μέθοδοι είναι ψεκασμός χωρίς αέρα, θερμός ψεκασμός, θερμός ψεκασμός χωρίς αέρα και οποιαδήποτε από αυτές τις μεθόδους με ηλεκτροστατικό ψεκασμό. Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες ηλεκτροστατικές μέθοδοι.
Η εμβάπτιση ήταν η συνηθισμένη μέθοδος για αντικείμενα όπως ερμάρια, αλλά έχει αντικατασταθεί από υψηλής ταχύτητας κινούμενους αεροστρόβιλους με ηλεκτροστατικό ψεκασμό. Τα σώματα (σασί) των οχημάτων ασταρώνονται χρησιμοποιώντας καθοδικό ηλεκτροφόρο αστάρι, που εφαρμόζεται στο σώμα και αποτίθεται μια στρώση ασταριού. Το αμετάβλητο υπόλειμμα ξεπλένεται και το αστάρι ψήνεται.
Πολλές βαφές τείνουν να διαχωρίζονται όταν αποθηκεύονται, καθώς τα βαρύτερα συστατικά καθιζάνουν στον πυθμένα και χρειάζονται ανάμειξη πριν τη χρήση. Κάποια καταστήματα χρωμάτων έχουν μηχανήματα για την ανάμειξη των βαφών αναδεύοντας έντονα το κουτί για μερικά λεπτά.
Οι βαφές με βάση το νερό τείνουν να είναι οι πιο εύκολες στον καθαρισμό μετά τη χρήση· τα πινέλα και οι κύλινδροι μπορούν να καθαριστούν με σαπούνι και νερό.
Η κατάλληλη διάθεση των υπολειμμάτων των βαφών είναι μια πρόκληση. Μερικές φορές, μπορούν να ανακυκλωθούν: Οι παλιές βαφές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ένα αστάρι ή μια ενδιάμεση βαφή και οι βαφές με παρόμοια χημεία μπορούν να αναμειχθούν για να δημιουργήσουν μα μεγαλύτερη ποσότητα ενός ομοιόμορφου χρώματος.
Για να απορριφθεί μια βαφή μπορεί να ξηραθεί και να απορριφθεί με τα οικιακά απορρίμματα, με την προϋπόθεση δεν περιέχει απαγορευμένες ουσίες (δείτε το δοχείο). Η απόρριψη υγρού χρώματος απαιτεί συνήθως ειδικό χειρισμό και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη ουσία, και απορρίπτεται σύμφωνα με τους τοπικούς κανονισμούς.
Παραλλαγές βαφών
Οι παρακάτω χρησιμοποιούμενοι όροι μπορεί να διαφέρουν μεταξύ των κατασκευαστών, αλλά γενικά έχουν ως εξής:
Η στιλπνότητα των παρακάτω πέντε κατηγοριών βαίνει αυξανόμενη:
Αποτυχία μιας βαφής
Οι κύριες αιτίες αποτυχίας μιας βαφής μετά την εφαρμογή της σε μια επιφάνεια είναι η συσκευή εφαρμογής και η ακατάλληλη επεξεργασία της επιφάνειας.
Τα ελαττώματα της εφαρμογής μπορούν να αποδοθούν στα παρακάτω:
Υποβάθμιση
Ο μύκητας Aureobasidium pullulans είναι ένα από τα σημαντικά είδη που βλάπτουν τις βαφές των τοίχων.
Κίνδυνοι
Οι πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs) στις βαφές θεωρούνται επιβλαβείς στο περιβάλλον και ιδιαίτερα στους ανθρώπους που εργάζονται με τις βαφές σε τακτική βάση. Η έκθεση σε VOCs έχει συσχετιστεί με το σύνδρομο των οργανικών διαλυτών, αν και αυτή η συσχέτιση είναι κάπως αμφιλεγόμενη. Ο αμφιλεγόμενος διαλύτης 2-βουτοξυαιθανόλη χρησιμοποιείται επίσης στην παραγωγή βαφών.
Στις ΗΠΑ, οι περιβαλλοντικοί κανονισμοί, οι απαιτήσεις των καταναλωτών και οι πρόοδοι στην τεχνολογία οδήγησαν στην ανάπτυξη βαφών με χαμηλές (ή μηδενικές) VOC. Αυτές οι νέες βαφές είναι ευρέως διαθέσιμες και καλύπτουν ή υπερκαλύπτουν τα πιο παλιά προϊόντα με υψηλή περιεκτικότητα σε VOC στην απόδοση και στο κόστος, ενώ έχουν σημαντικά πιο χαμηλή επίπτωση στην υγεία του ανθρώπου και του περιβάλλοντος.
Παραπέρα μελέτη
Κατηγορία:Χρώμα Κατηγορία:Υλικά
Νέστος Ι (ναρκοθέτις)
Αγοράστηκε από την Αγγλία το 1938 – Δαπάνη Ελληνικού Δημοσίου. Ομοίου τύπου πλοία : 'Αξιός I', ‘Αλιάκμων I’,‘Νέστος Ι’ και ‘Στρυμών Ι’. Διασκευάστηκαν σε Ναρκαλιευτικά μεταξύ 1925-1926. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από το 1940 – 1941. Βυθίστηκε στις 23 Απριλίου 1941 στο Ψαθόπυργο του Κορινθιακού κόλπου από αεροπορική εχθρική επιδρομή.
Γιώργος Μπαλάφας
Ο Γιώργος Μπαλάφας είναι Έλληνας πολιτικός
Νέστος Ι (ναρκοθέτις)
Κατηγορία:Ελληνικές Ναρκοθέτιδες
Γιώργος Μπαλάφας
Γεννήθηκε το 1978 στο Μαρούσι Αττικής και μεγάλωσε στο Γαλάτσι. Αποφοίτησε από το 39οΛύκειο Αθηνών και σπούδασε Τεχνολόγος Πολιτικός Μηχανικός στο AΤΕΙ Αθήνας. Το 2016 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό MSc Management in Construction του Kingston University. Έχει παρακολουθήσει προγράμματα εξειδίκευσης όπως “Project Management” και «Διοίκηση για Μηχανικούς». Μιλάει Αγγλικά και Γαλλικά.
Εργάστηκε για πολλά χρόνια στον ιδιωτικό τομέα σε κατασκευαστικά έργα όπως ξενοδοχειακές μονάδες, έργα υποδομής και κατοικίες.
Από το 2012 έως το 2015 ήταν συνεργάτης του τομέα Εξωτερικών και Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ενώ από το 2015 έως το 2019 διατέλεσε διευθυντής στο γραφείο του Υφυπουργού Εσωτερικών, Υφυπουργού Μεταναστευτικής πολιτικής και του Αναπληρωτή Υπουργού Άμυνας.
Από τα φοιτητικά του χρόνια ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ το 2016 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.
Επανεκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το 2022. Με απόφαση της ΚΕ ορίστηκε συντονιστής του τμήματος Άμυνας.
Στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 εκλέχθηκε περιφερειακός σύμβουλος στον Βόρειο Τομέα Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του είχε εκλεγεί μέλος της οικονομικής επιτροπής της Περιφέρειας Αττικής ενώ ήταν και μέλος του ΔΣ του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης της Περιφέρεια Αττικής και της Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Περιφερειών.
Στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 εκλέχθηκε εκ νέου Περιφερειακός Σύμβουλος στο Βόρειο Τομέα Αθηνών και επανεκλέχθηκε μέλος της οικονομικής επιτροπής και της Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Περιφερειών.
Αρθρογραφεί συχνά στον ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο. Κατοικεί στη Νέα Ερυθραία και έχει μια κόρη.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Γιέντρικ Ζίγκβαρτ
Ο Γιέντρικ Ζίγκβαρτ (γερμανικά: Jendrik Sigwart, γεννημένος στις 27 Αυγούστου 1994) είναι Γερμανός μουσικός. Εκπροσώπησε τη Γερμανία στο και τερμάτισε στην 25η θέση με 3 βαθμούς.
Ζωή και καριέρα
Ο Ζίγκβαρτ γεννήθηκε στο Αμβούργο και έχει τέσσερα αδέλφια. Έμαθε πιάνο και βιολί ως έφηβος και σπούδασε μιούζικαλ για τέσσερα χρόνια στο Ινστιτούτο Μουσικής του Πανεπιστημίου του Όσναμπρυκ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εμφανίστηκε σε διάφορα μιούζικαλ, συμπεριλαμβανομένων των My Fair Lady, Hairspray και Peter Pan. Ο Ζίγκβαρτ γράφει επίσης τα δικά του τραγούδια, τα οποία τα δημοσιεύει στο YouTube. Το γιουκαλίλι είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη μουσική του.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2021, ανακοινώθηκε ότι ο Γιέντρικ Ζίγκβαρτ είχε επιλεγεί εσωτερικά για να εκπροσωπήσει τη στον  στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Το τραγούδι του για τη Eurovision, το οποίο έγραψε ο ίδιος, θα κυκλοφορήσει στις 25 Φεβρουαρίου 2021.
I Don't Feel Hate
Το "I Don't Feel Hate" είναι το ντεμπούτο single του Γιέντρικ Ζίγκβαρτ, που κυκλοφόρησε στις 25 Φεβρουαρίου 2021 από την Polydor Records, για λογαριασμό της Universal Music.
Το τραγούδι, που γράφτηκε από τον τραγουδιστή με τον Κριστόφ Όσβαλντ, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει τη Γερμανία στον. Ο Christoph Oswald είναι επίσης ο παραγωγός του τραγουδιού.
Περιγραφή
Το κομμάτι επιλέχθηκε εσωτερικά από κριτική επιτροπή 100 ατόμων που διοργανώθηκε από το γερμανικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό γραφείο NDR για να εκπροσωπήσει τη Γερμανία στην ευρωπαϊκή εκδήλωση. Με τη Γερμανία να είναι μέλος των Μεγάλων Πέντε, το τραγούδι προκρίνεται αυτόματα στον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Στον τελικό ήρθε στην προτελευταία (25η θέση). Μάλιστα πήρε 0 βαθμούς από το κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ (ΕΕΕ? Εβραϊκά: הספרייה הלאומית? Πρώην: Εβραϊκή Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη - JNUL, Εβραϊκά: בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי), είναι η εθνική βιβλιοθήκη του Ισραήλ. Η βιβλιοθήκη διαθέτει περισσότερα από 5 εκατομμύρια βιβλία, και βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη Givat Ram του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ. Η Εθνική Βιβλιοθήκη διαθέτει τις μεγαλύτερες συλλογές στον κόσμο της Hebraica και Judaica, και είναι το αποθετήριο πολλών σπάνιων και μοναδικών βιβλίων χειρογράφων και έργων τέχνης.
Ιστορία
Η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη που εξυπηρετούσε την εβραϊκή κοινότητα στην Παλαιστίνη ήταν η B'nai B'rith, που ιδρύθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1892. Αυτή η βιβλιοθήκη βρισκόταν σε έναν δρόμο με το ίδιο όνομα, κοντά στην περιοχή της Ρωσικής Αποστολής στην Ιερουσαλήμ. Δέκα χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε στην οδό Αιθιοπίας. Το 1920, όταν σχεδιάστηκε το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, η Συλλογή Βιβλιοθήκης B'nai Brith έγινε η βάση της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης. Τα βιβλία μεταφέρθηκαν στο Όρος Scopus όπου το πανεπιστήμιο άνοιξε πέντε χρόνια αργότερα.
Το 2007 αναγνωρίστηκε επίσημα ως Εθνική Βιβλιοθήκη του Κράτους του Ισραήλ μετά την έγκριση του Νόμου για τις Εθνικές Βιβλιοθήκες. Ο νόμος αυτός, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 23 Ιουλίου 2008 άλλαξε το όνομα της Βιβλιοθήκης στο σημερινό και την έκανε εξαρτημένη από το Πανεπιστήμιο και αργότερα έγινε Εταιρεία Κοινοτικού Συμφέροντος κοινής ιδιοκτησίας της Κυβέρνησης του Ισραήλ (50%), του Εβραϊκού Πανεπιστημίου(25 %) και άλλους οργανισμούς.
Στόχος
Η αποστολή της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Ισραήλ είναι να εξασφαλίσει όλο το υλικό που δημοσιεύεται στο Ισραήλ σε οποιαδήποτε γλώσσα. Στόχος του είναι να φιλοξενήσει όλες τις εκδόσεις που αφορούν το Ισραήλ, τη Γη του Ισραήλ, τον Ιουδαϊσμό και τον Εβραϊκό λαό που δημοσιεύονται σε οποιαδήποτε γλώσσα, σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Στοχεύει επίσης στη συγκέντρωση όλου του υλικού που δημοσιεύεται στα εβραϊκά ή σε οποιαδήποτε γλώσσα που ομιλείται στη Διασπορά, όπως τα Γίντις ή τα Λαντίνο. Σύμφωνα με το νόμο, δύο αντίγραφα οποιουδήποτε αντικειμένου που δημοσιεύεται στο Ισραήλ πρέπει να κατατεθούν στη Βιβλιοθήκη. Από το 2001, με τη μεταρρύθμιση του νόμου, μεταξύ των αρχείων που πρέπει να κατατεθούν στη Βιβλιοθήκη περιλαμβάνονται και ηχογραφήσεις, βίντεο και μη έντυπο υλικό. μερικές από τις μοναδικές συλλογές της Βιβλιοθήκης όπως το χειρόγραφο του 14ου αιώνα Νυρεμβέργη Mahzor σκαναρίστηκαν το 2007 και είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Ισραήλ Ισραηλ Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Άρτεμη Θεριάκη
Η Άρτεμη Θεριάκη (γεννήθηκε 14 Οκτωβρίου 1986) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της άρσης βαρών.
Γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1986 στην Πάτρα, είναι αθλήτρια του Πέλοπα Πατρών και ξεκίνησε την Άρση Βαρών το 2002. Πολλάκις πρωταθλήτρια Ελλάδας και κάτοχος ρεκόρ, μέλος και της εθνικής ομάδας. Πρωταθλήτρια Ελλάδος γυναικών στα 69 κιλά το 2006 καταρρίπτοντας την προηγούμενη δική της επίδοση σηκώνοντας 84 κιλά στο αρασέ, 96 κιλά στο ζετέ και στο σύνολο 180 κιλά. Το 2006 στο Πρωτάθλημα Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λα Κορούνια κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 69 κιλά σηκώνοντας 81 κιλά στο αρασέ, 98 στο ζετέ και 179 στο σύνολο. Το 2007 κατέκτησε έξι μετάλλια στα 63 κιλά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Πέλοπας Πατρών
Πυραμίδα του Ουνίς
Η πυραμίδα του Ουνίς βρίσκεται στη Σακάρα, κοντά στο Κάιρο της Αιγύπτου. Χτίστηκε από τον Φαραώ Ουνίς, τον ένατο και τελευταίο της Πέμπτης Δυναστείας στα μέσα του 24ου αιώνα π.Χ.. Το αρχαίο της όνομα, Nefer Isut Unas, σημαίνει "Ωραία είναι τα μέρη του". Αρχικά είχε ύψος 43 μέτρων με τετράγωνη βάση 58 μέτρων,όμως σήμερα η πυραμίδα είναι εντελώς κατεστραμμένη.
Ανασκαφές
Εξερευνήθηκε από τον John Shae Perring και κατόπιν από τον Λέψιους, αλλά ήταν ο Γκαστόν Μασπερό που πρώτος μπήκε στις αίθουσες της πυραμίδας το 1881, όπου βρήκε κείμενα στους τοίχους των ταφικών θαλάμων. Αυτά μαζί με άλλα κείεμνα που βρέθηκαν σε κοντινές επόμενων φαραώ είναι γνωστά ως Κείμενα των Πυραμίδων. Ήταν ο πρώτος φαραώ που περιέλαβε τέτοια κείμενα, και εισήγαγε την ιδέα να έχει μαγικά ξόρκια στους τοίχους του τάφου του, για την μετάβαση του φαραώ στον Κάτω κόσμο και τη μετά θάνατον ζωή. Η έννοια αυτή είχε τόση επιτυχία και με τους επόμενους φαραώ, που εξελίχθηκε στα Κείμενα των Σαρκοφάγων στο Μέσο βασίλειο, και κατόπιν στο Βιβλίο των Νεκρών από την αρχή του Νέου Βασιλείου μέχρι το τέλος της Πτολεμαϊκής περιόδου, όταν και άρχισαν να εμφανίζονται νέα κείμενα.
Πυραμίδα
Στο νεκρικό θάλαμο βρέθηκαν τα υπολείμματα μούμιας, περιλαμβανομένων του κρανίου, του δεξιού χεριού και της κνήμης, αλλά δεν είναι βέβαιο αν αυτά ανήκουν στον Ουνίς. Κοντά στην κύρια πυραμίδα στα βορειοανατολικά, υπάρχουν μασταμπάδες με τις ταφές των συζύγων του φαραώ.
Η πυραμίδα χτίστηκε κοντά στην Πυραμίδα του Ζοζέρ στη Σακάρα. Ο τελετουργικός διάδρομος που οδηγεί στην πυραμίδα έχει μήκος 750 μέτρα και έχει ασυνήθιστο σχήμα γιατί ακολουθεί την κοίτη ενός ξεροπόταμου (ουάντι). Έχουν χρησιμοποιηθεί υλικά από το συγκρότημα της πυραμίδας του Ζοζέρ για να κλείσουν κενά στη κοίτη. Η οροφή του διαδρόμου ήταν καλυμμένη, για να δημιουργήσει στοά, εκτός από ένα μεγάλο άνοιγμα που άφηνε το φως να μπαίνει, φωτίζοντας τους τοίχους οι οποίοι ήταν διακοσμημένοι με έντονα ζωγραφισμένα ανάγλυφα. Πιστεύεται ότι μέσα στις επιγραφές των Κειμένων των Πυραμίδων στον τάφο του Ουνίς, υπάρχουν μερικές γραμμές γραμμένες στη Σημιτική διάλεκτο, γραμμένες στην Αιγυπτιακή γραφή και αποτελώντας τα παλιότερα δείγματα της γραπτής Σημιτικής γλώσσας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Ουνις
Ελειονόμες
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ελείες ή Ελειάδες και Ελειονόμες (Ελείαι ή Ελειάδαι και Ελειονόμαι) είναι γνωστές οι Νύμφες εκείνες που κατοικούσαν στα έλη και τους βάλτους, από όπου προέρχεται και η ονομασία τους. Πιο συγκεκριμένα, οι Ελειονόμες αναφέρονται και ως Ναϊάδες, που συχνά παραπλανούσαν τους ταξιδιώτες με τις παραισθήσεις που τους προκαλούσαν: εικόνες αγαπημένων προσώπων των ταξιδιωτών. Επίσης δελέαζαν νεαρά παρθένα αγόρια και τα αποπλανούσαν με την ομορφιά τους.
Πηγές
Ελειονομες
Γκυστάβ Μορώ
Ο Γκυστάβ Μορώ (Gustave Moreau, 6 Απριλίου 1826 – 18 Απριλίου 1898) ήταν Γάλλος ζωγράφος και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος του συμβολισμού.
Βιογραφία
Μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1846, με καθηγητή του τον Τεοντόρ Σασεριώ (1819 – 1856), ο οποίος επηρέασε σημαντικά το έργο του. Στα 1857 – 1859, ο Μορώ επισκέφτηκε την Ιταλία και ενθουσιάστηκε από το έργο του Μιχαήλ Αγγέλου και του Καρπάτσο.
Ο Μορώ άντλησε τα θέματά του κυρίως από το χώρο της μυθολογίας και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όλους τους μεταγενέστερους συμβολιστές καλλιτέχνες, όχι μόνο στις εικαστικές τέχνες, αλλά και στη λογοτεχνία. Το 1891 έγινε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονταν ο Ανρί Ματίς, ο Ζωρζ Ρουώ, ο Πιερ-Αλμπέρ Μαρκέ και άλλοι. Άσκησε σημαντική επιρροή στη σύγχρονη ζωγραφική και κυρίως στους καλλιτέχνες του κινήματος των Φωβ (Fauves). Πεθαίνοντας ο Μορώ το 1898, κληροδότησε στο κράτος το σπίτι του και περίπου 8.000 έργα του, που αποτελούν από το 1903 το σημερινό Μουσείο Γκυστάβ Μορώ στο Παρίσι.
Καλλιτεχνική πορεία
Στο Σαλόν του 1853, ο Μορώ πήρε μέρος με τα έργα «Σκηνή από το «Άσμα Ασμάτων» και « Ο θάνατος του Δαρείου», επηρεασμένα και τα δύο από το δάσκαλό του Σασεριώ. Ο Μορώ, αν και ποτέ του δεν ταξίδεψε στην Ανατολή, ανέπτυξε ένα προσωπικό εξωτισμό και ένα «οριενταλιστικό» αισθησιασμό. Ήταν διάσημος για τους ερωτικούς πίνακές του με μυθολογικά και θρησκευτικά θέματα, εγκαινιάζοντας μια καινούργια διάσταση του Οριενταλισμού. Οι πίνακες του Μορώ «Οιδίπους και Σφίγγα» (1864, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ), «Οπτασία» (1874 – 76, Μουσείο Φογκ, Καίμπριτζ, Μασαχουσέτη) και «Χορός της Σαλώμης» (περ. 1876, Μουσείο Γκυστάβ Μορώ, Παρίσι) δείχνουν το ενδιαφέρον του Μορώ για τον ερωτισμό και τις σκηνές βίας.
Ο αριστουργηματικός πίνακας του Μορώ «Οπτασία» (1876) εικονίζει μια αισθησιακή και προκλητική Σαλώμη, με το πέπλο της ν’ αποκαλύπτει το γυμνό κορμί της, να χορεύει μπροστά στον καθισμένο στο θρόνο του Ηρώδη, ενώ με το τεταμένο χέρι της δείχνει προς το μαρτυρικό κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή, που αιωρείται στο κέντρο της σύνθεσης, περιβαλλόμενο από ένα εκθαμβωτικό φωτοστέφανο. Ο Μορώ φιλοτέχνησε αργότερα δύο άλλους πίνακες με το θέμα της Σαλώμης: «Ο Χορός της Σαλώμης μπροστά στον Ηρώδη» (περ. 1876, Μουσείο Γκυστάβ Μορώ, Παρίσι), όπου η Σαλώμη, με το γυμνό κορμί της διάστικτο με τατουάζ, χορεύει έναν αισθησιακό χορό μπροστά στον Ηρώδη. Ο δεύτερος πίνακας, «Η Σαλώμη στον Κήπο» (1878), εμφανίζει τη Σαλώμη να μεταφέρει την κεφαλή του Ιωάννη πάνω σ’ ένα δίσκο.
Στο μακρύ κατάλογο των μυθικών και ερωτικών γυναικών, που πέρασαν από το χρωστήρα του Μορώ, εκτός από τη Σαλώμη, περιλαμβάνονται η Γαλάτεια, η Ωραία Ελένη, η Σεμέλη, η Ανδρομέδα, η Λήδα, η Αφροδίτη, η Σαπφώ, η Δηιάνειρα, η Βηθεσδά, η Δαλιδά, η Κλεοπάτρα, η Μεσσαλίνα κ. ά. Ανάμεσα στους πιο γνωστούς άλλους πίνακες του Μορώ περιλαμβάνονται: «Σουλτάνα» (περ. 1850, Μουσείο Γκυστάβ Μορώ, Παρίσι), «Ορφέας» (1865), «Προμηθέας» (1868), «Η ανεύρεση του Μωυσή» (1878), «Ο Ιακώβ και ο Άγγελος» (1878), «Κλεοπάτρα» (περ. 1887, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι). Το τελευταίο έργο του «Ζεύς και Σεμέλη» (1896, Μουσείο Γκυστάβ Μορώ, Παρίσι) αποτελεί το αποκορύφωμα της τάσης του Μορώ για τις απεικονίσεις ερωτικών πινάκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του συμβολισμού
Αμένοφις (αρχιερέας του Άμωνα)
Ο Αμένοφις υπήρξε αρχιερέας του Άμωνα στις Θήβες της Αρχαίας Αιγύπτου από την εποχή του Φαραώ Ραμσή Θ' μέχρι την εποχή του Φαραώ Ραμσή ΙΑ'. Έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στα τέλη της 20ής δυναστείας.
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο αρχιερέας του Άμων Ραμσεσνάχτ, ο οποίος μνημονεύεται στο δεύτερο έτος της βασιλείας του Φαραώ Ραμσή Θ' (περ. 1125 - 1107 π.Χ.), ενώ ο Αμένοφις εικονίζεται ως αρχιερέας του Άμωνα σε ανάγλυφα του ναού του Καρνάκ οκτώ έτη αργότερα. Επίσης εικονίζεται συχνά ως δικαστής σε υποθέσεις συλήσεως τάφων, καθώς και στη εξέγερση των εργατών της Μεδίνας το 1159 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Βερνάρδος Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν
O Βερνάρδος Α΄, Bernhard I (10 Σεπτεμβρίου 1649 - 27 Απριλίου 1706) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1675-1706).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα και της Ελισάβετ-Σοφίας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Φιλίππου δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1671 τη Μαρία-Χέντβιχ, κόρη του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τέκνα:
Το 1680 απεβίωσε η Μαρία-Χέντβιχ και ο Βερνάρδος Α΄ έκανε το 1681 δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Ελεονόρα των Γουέλφων, κόρη του Αντωνίου-Ούλριχ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Γενικές εκλογές του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων (2020)
Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στον Άγιο Βικέντιο και τις Γρεναδίνες στις 5 Νοεμβρίου 2020. Η ημερομηνία για την υποβολή υποψηφιοτήτων ήταν η 20η Οκτωβρίου 2020. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Εργατικό Κόμμα Ενότητας, την πέμπτη στη σειρά. Το κόμμα κέρδισε εννέα από τις δεκαπέντε έδρες, κερδίζοντας μία έδρα περισσότερη σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές του 2015. Αυτές οι εκλογές σηματοδότησαν την πρώτη φορά από το 1998 που το κόμμα που έλαβε τις περισσότερες ψήφους δεν κέρδισε τις περισσότερες έδρες.
Εκλογικό σύστημα
Τα 15 εκλεγμένα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται σε μονοεδρική εκλογική περιφέρεια χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα. Διορίζονται έξι ακόμη μέλη: τέσσερα από την κυβέρνηση και δύο από την αντιπολίτευση.
Δεδομένου ότι οι προηγούμενες εκλογές είχαν διεξαχθεί το 2015, οι τρέχουσες εκλογές έπρεπε να διεξαχθούν συνταγματικά μέχρι τον Μάρτιο του 2021. Ενώ οι προηγούμενες τρεις εκλογές είχαν διεξαχθεί τον Δεκέμβριο, ο πρωθυπουργός Ραλφ Γκονσάλβες επέλεξε να διεξαγάγει αυτές τις εκλογές τον Νοέμβριο.
Ιστορικό
Αρκετά μικρά κόμματα αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν στις εκλογές. Το κόμμα SVG και το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα αμφότερα τερμάτισαν την εκστρατεία τους πριν από την ημέρα υποβολής υποψηφιοτήτων Η αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος, Ανέζια Μπατίστ, ανακοίνωσε την παραίτησή της στις 9 Οκτωβρίου. Ανέφερε επίσης ότι το κόμμα δεν θα ελάμβανε μέρος στις προσεχείς εκλογές.
Υποψήφιοι
Ορίστηκαν 33 υποψήφιοι συνολικά: Από 15 όρισαν το ULP και το NDP, 2 κατήλθαν με το Πράσινο Κόμμα του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων και ένα μέλος του ULP που ήταν υποψήφιο ως ανεξάρτητος στο Νότιο Λίγουαρντ.
Αποτελέσματα
Για πρώτη φορά από το 1998 το ULP δεν κέρδισε τη λαϊκή ψήφο. Ωστόσο, το ULP είδε την πλειοψηφία του να αυξάνεται κατά μία έδρα, με το Βόρειο Λίγουορντ, έδρα την οποία κέρδισε το ULP με διαφορά 7 ψήφων. Όλες οι άλλες έδρες παρέμειναν στο κόμμα που την είχε προηγουμένως. Ο υποψήφιος του NDP για το Βόρειο Λίγουορντ, ο Ρόλαντ "Πατέλ" Μάθιους, ζήτησε την επαναληπτική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων. Ορισμένα ψηφοδέλτια και από τις δύο πλευρές απορρίφθηκαν στην επαναληπτική καταμέτρηση και το τελικό αποτέλεσμα έδειξε ότι το ULP είχε κερδίσει με διαφορά 1 ψήφου.
Ο Εθνικός Μηχανισμός Παρακολούθησης και Συμβουλευτικής (NMCM), παρατηρητής εγχώριων εκλογών, έκρινε ότι οι εκλογές ήταν γενικά ελεύθερες και δίκαιες. Αυτό επιβεβαιώθηκε από μια αποστολή παρατηρητών της CARICOM.
Παραπομπές
2020 Αγιος Βικεντιος και Γρεναδινες
Δήμος Φαιάκων
Ο δήμος Φαιάκων ήταν δήμος του νομού Κέρκυρας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κέρκυρας. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού της Κέρκυρας. Ο δήμος αποτελούνταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 6.648 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 53,8 τ.χλμ. Έδρα του δήμου ήταν ο Ύψος.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Φαιακες
Τσβίτσε Μπλαγκόεβιτς
Ο Τσβίτσε Μπλαγκόεβιτς (Cvijetin Blagojevic) είναι Σερβοβόσνιος προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνίσθηκε για τους συλλόγους της Α΄ κατηγορίας του Γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος FK Tuzla και Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, πριν μετακομίσει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα την Ελλάδα αρχικά, για λογαριασμό του Αιγάλεω Α.Ο., στη συνέχεια για τη Σουηδική Vasalunds IF και έπειτα για την Πορτογαλική CS Maritimo. Μετά τη λήξη της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας ακολούθησε το επάγγελμα του προπονητή ποδοσφαίρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Μαρίτιμο Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάσαλουντς ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντνίτσκι Ομπρένοβατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σλομπόντα Τούζλα
Στατήρας
thumb|right|300px|Χρυσός στατήρας του [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Μεγάλου Αλεξάνδρου, 323 π.Χ.. Κεφαλή της Αθηνάς που κοιτάζει προς τα δεξιά και φέρει κορινθιακό κράνος διακοσμημένο με γρύπα. Άλλη όψη: Πτερωτή Νίκη που κοιτάζει προς τα αριστερά και κρατά στεφάνι και στυλίδα. Κηρύκειο κάτω από το δεξί χέρι, επιγραφή ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΙ.]]
Ο στατήρας ήταν αρχαίο νόμισμα, γνωστό κυρίως ως το κύριο νόμισμα της βόρειας Ελλάδας και, συγκεκριμένα, της αρχαίας Μακεδονίας. Στατήρες όμως κόβονταν και κυκλοφορούσαν στην αρχαία Ελλάδα από τον 8ο αιώνα π.Χ. σε πολλές περιοχές της, με ευρύτερα γνωστούς τον αιγινητικό στατήρα, τον αττικό, τον ευβοϊκό, τον κορινθιακό και πολύ αργότερα (επειδή η Μακεδονία δεν είχε αρχικά ιδιαίτερα αναπτυγμένο εμπόριο) τον μακεδονικό. Στατήρες κυκλοφόρησαν στη συνέχεια και στην δυτική Ευρώπη από τους Κέλτες, όταν αυτοί μιμήθηκαν τον μακεδονικό στατήρα, τον οποίο γνώρισαν υπηρετώντας ως μισθοφόροι στο στρατό του Φίλιππου Β΄της Μακεδονίας. Στατήρας στην Ελλάδα ονομάζεται επίσης ένα είδος ζυγαριάς, το στατέρι (στην Κέρκυρα) ή στατσέρι ή καντάρι. Τέλος, ο στατήρας εκτός από νόμισμα ήταν και μονάδα βάρους ή μάζας. Τον περασμένο αιώνα στην Ελλάδα ένας στατήρας ή καντάρι αναλογούσε σε 44 οκάδες.
Προέλευση
μικρογραφία|[[Φιλίππειοι|Φιλίππειος τύπος στατήρα. Απεικονίζεται ο Απόλλωνας με τα χαρακτηριστικά του Αλεξάνδρου, ενώ στην άλλη όψη άρμα δύο ίππων με αναβάτη και τρίποδας (έπαθλο), 323-317 π.Χ.]] Η λέξη στατήρας (αρχαία ελληνικά: στατήρ, γεν. στατήρος) είναι ομόρριζη των λέξεων σταθμίζω και σταθμά και αποτελεί μετάφραση της φοινικικής λέξης σέκελ (schequel), που σήμαινε σταθμησμένο ή ζυγισμένο και σταθερό βάρος. Το σέκελ ήταν νόμισμα των λαών της Μέσης Ανατολής.
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,_Phanes,_625-600_BC,_Ionia_(British_Museum_copy).jpg|μικρογραφία|αριστερά|200px|Στατήρας του [[Φάνης (7ος αιώνας π.Χ.)|Φάνη, 7ος αιώνας π.Χ.]]
Οι Έλληνες ήρθαν σε επαφή με το σέκελ, όταν άρχισαν να συναλλάσσονται με τους Φοίνικες εμπόρους και κάθε περιοχή της Ελλάδας έκοψε στατήρες διαφορετικού βάρους, ανάλογα με τις εμπορικές επαφές της. Όσες π.χ. πόλεις πρωτογνώρισαν τους στατήρες από τους Πέρσες ή είχαν περισσότερες συναλλαγές με αυτούς, υιοθέτησαν και έκοψαν στατήρες ανάλογους των περσικών: δηλαδή νομίσματα βάρους ίδιου με των περσικών στατήρων, που ζύγιζαν 11,50 γραμμάρια. Όσες πόλεις είχαν περισσότερες συναλλαγές με τους Βαβυλώνιους, έκοψαν στατήρες ανάλογους με τους βαβυλωνιακούς, βάρους περίπου 10 γραμμαρίων. Η Μακεδονία επηρεάστηκε περισσότερο από τον φοινικικό στατήρα και έκοψε βαρύτερους στατήρες, των 14,50 γραμμαρίων. Ωστόσο οι παλαιότεροι ελληνικοί στατήρες χρονολογούνται από τον 7ο αιώνα π.Χ. στην Καρία: είναι οι στατήρες του Φάνη.
thumb|Στατήρας της [[Αρχαία Κόρινθος|αρχαίας Κορίνθου με τον Πήγασο και από την άλλη πλευρά την Αθηνά να φέρει κορινθιακή περικεφαλαία. Το γράμμα Q (Κόππα) που διακρίνεται κάτω από τα μπροστινά πόδια του Πήγασου, ήταν η δωρική προφορά και γραφή του γράμματος Κάππα και είναι το πρώτο γράμμα της λέξης ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ.]]
Σε άλλες περιοχές της κυρίως Ελλάδας και της Ιωνίας, ο στατήρας αντιστοιχούσε κατά την αρχαιότητα σε ένα αττικό τετράδραχμο ενώ σε άλλες, σε δίδραχμο. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι οι πρώτοι Έλληνες, που δανείστηκαν τον στατήρα ως νόμισμα από το εξωτερικό, ήταν οι Ευβοείς, οι οποίοι πρωτομιμήθηκαν το φοινικικό σέκελ, νόμισμα που αντιστοιχούσε πιθανόν στο ένα πεντηκοστό της μνας.
μικρογραφία|δεξιά|Στατήρας της [[Ολυμπία|Ολυμπίας χρονολογούμενος μεταξύ της 126ης (276 π.Χ.) και 130ης (270 π.Χ.) Ολυμπιάδας (276-270. Απεικονίζεται ο Δίας και στην άλλη όψη αετός και κεραυνός, με επιγραφή FAΛ[ΕΙΩΝ], δηλ. τους (Ηλείους).]]
Άλλες πηγές αναφέρουν ότι, ταυτόχρονα με την Εύβοια, ήρθαν σε επαφή με τα φοινικικά νομίσματα και άλλες πόλεις και ότι την ίδια εποχή κόπηκαν στατήρες στην Αίγινα· ώστε οι πρώτοι που έκοψαν τέτοια νομίσματα στο ελλαδικό έδαφος, ήταν οι Ευβοείς και ταυτόχρονα οι Αιγινήτες. Τους Αιγινήτες ακολούθησαν στην κοπή στατήρων οι κάτοικοι της Νάξου, της Σίφνου, της Κρήτης, της Πελοποννήσου, της Θεσσαλίας, της Φωκίδας, Βοιωτίας, Κέρκυρας και Θράκης. Αυτές οι πόλεις εξέδωσαν στατήρες βάρους 12,60 έως 11,90 γραμμαρίων. Ο πρώτος ελληνοποιημένος στατήρας ονομάστηκε «αιγινητικός στατήρας» για όσους πρωτογνώρισαν το νόμισμα από την Αίγινα. Όσοι όμως επηρεάστηκαν από το νόμισμα των Ευβοέων ονόμασαν τον στατήρα «ευβοϊκό στατήρα» και αργότερα «αττικό στατήρα» (όταν έκοψε στατήρες και η Αθήνα) και «κορινθιακό στατήρα» (όταν έκοψε στατήρες και η Κόρινθος). Οι στατήρες που μιμήθηκαν τους ευβοϊκούς ήταν πιο ελαφρείς από τους αιγινητικούς· οι αττικοί και οι κορινθιακοί στατήρες είχαν βάρος γύρω στα 8 γραμμάρια.
Κάθε πόλη που εξέδιδε στατήρες έδινε σε αυτούς το όνομά της, αλλά συχνά στις συναλλαγές κυριαρχούσε ο όρος «ευβοϊκός» ή «αιγινητικός στατήρας», ακόμη και αν το νόμισμα ήταν άλλης πόλης, επειδή το βάρος του νομίσματος ήταν ίδιο με των «πρωτοτύπων» της Εύβοιας (11,90-12,60 γρ.) ή της Αίγινας (8 γρ.) και η λέξη «ευβοϊκός» ή «αιγινητικός» χρησίευε ως σημείο αναφοράς και σύγκρισης στην αξία του νομίσματος.
Αιγινητικοί στατήρες
Ήταν ουσιαστικά σαν τα αττικά δίδραχμα και ζύζιζαν 12,57 γραμμάρια. Από τη μία πλευρά το νόμισμα της Αίγινας έφερε μια χελώνα και από την άλλη ένα έγκοιλο τετράγωνο, στο οποίο ήταν έξεργα τα αρχικά ΑΙΓ[ΙΝΗΤΩΝ]. Όταν έκοψαν και άλλες πόλεις στατήρες παρομοίου βάρους, τους έλεγαν «αιγινητικούς στατήρες». Με το αιγινητικό σύστημα κόπηκαν στατήρες και στη Βοιωτία. Αυτοί αναλογούσαν επίσης στο αργυρό αττικό δίδραχμο και έφεραν στη μία πλευρά βοιωτικό κράνος.
Ιωνικοί στατήρες
Οι Εφέσιοι στατήρες ήταν ανάλογοι μάλλον των αττικών τετράδραχμων γιατί είχαν μεγαλύτερο βάρος· στην Έφεσο ακολουθούσαν το σύστημα κοπής της Ρόδου. Οι Λαμψακηνοί στατήρες ήταν χρυσοί και ζύγιζαν 8,36 έως 8,49 γραμμάρια κατά το αττικό σύστημα. Έφεραν από τη μία πλευρά φτερωτό ιππόκαμπο και από την άλλη απεικόνιση του Ηρακλή ως παιδιού ή της Θέτιδας, που έφερε τα όπλα στον Αχιλλέα. Οι στατήρες της Φώκαιας ήταν από ήλεκτρο (φυσικό κράμα χρυσού και αργύρου) και πρωτοεκδόθηκαν γύρω στο 550 π.Χ.· κυκλοφορούσαν μέχρι την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ζύγιζαν 15,90 γραμμάρια και υποπολλαπλάσιό τους ήταν η «έκτη» που ζύγιζε 2,65 γραμμάρια. Είχαν ως σύμβολο από τη μια πλευρά τους μία φώκια, αλλά από την άλλη παρουσίαζαν εξαιρετική ποικιλία στις απεικονίσεις.
Κορινθιακοί στατήρες
Αυτοί αναλογούσαν σε αργυρά δίδραχμα και είχαν βάρος περίπου 8,60 γραμμαρίων. Στη μία πλευρά είχαν πτερωτό ίππο (τον Πήγασο, που ίππευε ο βασιλιάς της Κορίνθου Βελλερεφόντης) και γι' αυτό ονομάζονταν «πώλοι». Υποδιαίρεσή τους ήταν ο ημιστατήρας, τα «έκτα» και άλλες, που απεικόνιζαν τον Πήγασο κατά το ήμισυ. Από τις υποδιαιρέσεις προήλθε η κορινθιακή δραχμή, βάρους 2,91 γραμμαρίων.