cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κινεζική αστρονομία
Σημαντικές αστρονομικές παρατηρήσεις
Περνώντας στα μεταχριστιανικά χρόνια, ξεχωρίζει η πρώτη καταγραφή βροχής μετεώρων στην Ιστορία, το 687 μ.Χ., και η περίφημη παρατήρηση του «επισκέπτη αστέρα» τον Ιούλιο του 1054 στον Ταύρο, που ταυτίσθηκε με τον υπερκαινοφανή SN 1054, τον δημιουργό τού πάλσαρ και του εντυπωσιακού νεφελώματος Μ1. Αυτή η αστρική έκρηξη είναι ένας από τους οκτώ «ιστορικούς» υπερκαινοφανείς που μπορούν να ταυτοποιηθούν χάρη στη διάσωση γραπτών καταγραφών τους από παλαιότερους πολιτισμούς. Το ενδιαφέρον των νεότερων αστρονόμων για τις ιστορικές καταγραφές παρατηρήσεων χρονολογείται από τον προπερασμένο αιώνα, ως μέρος της έρευνάς τους για κομήτες και αστρικές εκρήξεις. Ως προς τα κινεζικά έργα, το 1843 ο σινολόγος Εντουάρ Μπιο μετέφρασε για λογαριασμό του πατέρα του, του Ζαν-Μπατίστ Μπιό (φυσικού, αστρονόμου και μαθηματικού, γνωστού στους μαθητές από τον νόμο Biot-Savart στον ηλεκτρομαγνητισμό), αποσπάσματα από την αστρονομική πραγματεία που εμπεριέχεται στην 348 τόμων κινεζική εγκυκλοπαίδεια Γουενσιάν Τονγκ Κάο (1317). Το 1942 ο αστρονόμος Γιαν Όορτ, πεπεισμένος ότι το Μ1 είναι το υπόλειμμα του «επισκέπτη αστέρα» των Κινέζων του 1054, ζήτησε από τον σινολόγο J.J.L. Duyvendak να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει νέα στοιχεία για την παρατήρηση του γεγονότος. Η αναφορά της εγκυκλοπαίδειας στον SN 1054 είναι σχετικώς σύντομη, αλλά υπάρχουν σχετικές αναφορές σε άλλα 4 κινεζικά έργα. Η συγκεκριμένη περίπτωση δεν αποτελεί πάντως κάποιο ιδιαίτερο επίτευγμα της κινεζικής αστρονομίας, αφού υπάρχουν τρεις καταγραφές της και από την Ιαπωνία και άλλη μία στο αραβικό Uyun al-Anba, ένα βιβλίο του Ibn Abi Usaybi’a. Το αραβικό κείμενο περιέχει μία μαρτυρία από τον Νεστοριανό Χριστιανό ιατρό Ibn Butlan, η οποία ανακαλύφθηκε το 1978. Από την άλλη πλευρά, κάποιες υποτιθέμενες αναφορές στον SN 1054 από την Ευρώπη και τους Ινδιάνους της Αμερικής αμφισβητούνται έντονα και δικαιολογημένα. Η έλλειψη περισσότερων μαρτυριών συνιστά μία πραγματικά παράδοξη πραγματικότητα, δεδομένου ότι η έκρηξη ήταν τόσο φωτεινή στους γήινους ουρανούς ώστε ήταν ορατή ακόμα και κατά τη διάρκεια της ημέρας επί τρεις ολόκληρες εβδομάδες.
Μουσείο Γουναρόπουλου
Το Μουσείο Γουναρόπουλου ιδρύθηκε το 1979 και λειτουργεί ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου υπαγόμενο στο δήμο Ζωγράφου. Σκοπός του μουσείου είναι η διάδοση της μεγάλης προσφοράς του ζωγράφου Γιώργου Γουναρόπουλου στο ευρύ κοινό.
Κινεζική αστρονομία
Σημαντικές αστρονομικές παρατηρήσεις
Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι κάθε απροσδόκητο γεγονός στον ουρανό, όπως ένα νέο άστρο (καινοφανής ή υπερκαινοφανής) ή ένας μη περιοδικός κομήτης, καταγραφόταν με προσοχή και λεπτομέρεια από τους Κινέζους εξαιτίας της ισχυρότατης αστρολογικής του σημασίας για αυτούς: Τα ουράνια ήταν κάτι σαν καθρέφτης της Γης, οπότε κάθε φορά που ένα μη αναμενόμενο γεγονός συνέβαινε στον ουρανό, κάτι αντίστοιχο θα συνέβαινε και στη Γη, επομένως έπρεπε να λαμβάνονται προληπτικά μέτρα. Για παράδειγμα, στην περίπτωση του υπερκαινοφανούς του 185 μ.Χ., οι Κινέζοι αστρονόμοι παρατήρησαν το «νέο άστρο» στις 7 Δεκεμβρίου του έτους εκείνου και ανέφεραν: ''«ένας επισκέπτης αστέρας εμφανίσθηκε στη Νότια Πύλη. Μεγάλος σαν μισή ψάθα, επεδείκνυε τα πέντε χρώματα και σπινθήριζε.»'' Ο Αυτοκρατορικός Αστρονόμος ειδοποίησε τον Αυτοκράτορα, ο οποίος διέταξε αποφασιστική δράση στην επαρχία που αντιστοιχούσε στη Νότια Πύλη του ουρανού: «Ο κυβερνήτης της μητροπολιτικής περιοχής Γιουάν Σάο τιμώρησε και εξάλειψε τους μεσαίους αξιωματούχους... χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν». Οι επίσημες παρατηρήσεις για τέτοια ουράνια σημάδια γίνονταν από 5 παρατηρητές, που παρατηρούσαν τον ουρανό όλη τη νύχτα από μία υπερυψωμένη εξέδρα: οι 4 ήταν στραμμένοι προς τον βορρά, τον νότο, την ανατολή και τη δύση, ενώ ο πέμπτος ήταν ξαπλωμένος ύπτια και παρατηρούσε την περιοχή γύρω από το ζενίθ. Το επόμενο πρωί παρέδιδαν την αναφορά τους στο «Αστρονομικό Γραφείο», το οποίο κρατούσε αρχεία από το 206 π.Χ. μέχρι το 1912 μ.Χ.: η μακροβιότερη γραφειοκρατία πάνω στη Γη. Δύο ακόμα υπερκαινοφανείς που έχουν ταυτοποιηθεί με νεφελώματα-υπολείμματα παρατηρήθηκαν από τους Κινέζους τα έτη 386 και 1181. Συνολικά από το 1523 π.Χ. ως το 1911 μ.Χ. καταγράφηκαν 4.000 εμφανίσεις κομητών και πάνω από χίλιες εκλείψεις Ηλίου.
Πέρα από αυτά, το 1088 στο έργο του Δοκίμια της λιμνούλας των ονείρων ο πολυμαθής Κινέζος επιστήμονας Σεν Κούο (1031-1095) αναφέρει τη βελτιωμένη μέτρηση της γωνίας ανάμεσα στον Πολικό Αστέρα και τον αληθινό βορρά (τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο), μία πολύτιμη συνεισφορά στη ναυσιπλοΐα με τη χρήση μαγνητικής πυξίδας. Η γωνία αυτή είναι σήμερα πολύ μικρή, 41 λεπτά της μοίρας, αλλά κατά το έτος 1088 ήταν σημαντική, 5 μοίρες και 43 λεπτά, μία διαφορά που οφείλεται στη μετάπτωση του γήινου άξονα. Ο Σεν υπεστήριξε επίσης ότι τα ουράνια σώματα είναι σφαιρικά, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα από τις εκλείψεις Ηλίου και Σελήνης, κάτι που με τη σειρά του προήγαγε τη θεωρία ότι και η Γη είναι σφαιρική, σε μία εποχή που όλοι οι Ευρωπαίοι πίστευαν ότι η Γη είναι επίπεδη.
Η ενσωμάτωση ξένων επιρροών: Ινδοί, Άραβες, Ευρωπαίοι
Η μετάφραση ινδικών αστρονομικών έργων ξεκίνησε στην Κίνα κατά την εποχή των Τριών Βασιλείων (220-265 μ.Χ.), ακολουθώντας την εισαγωγή του βουδισμού στη χώρα. Ωστόσο, η πιο ισχυρή ενσωμάτωση της ινδικής αστρονομίας συνέβη επί Δυναστείας των Τανγκ (618-907), οπότε διευθυντής στο Εθνικό Αστεροσκοπείο της Κίνας έφθασε να είναι ένας Ινδός, ο Τσιουτάν Σίτα (μια μετάφραση του ινδικού ονόματος Devanagari Gautama Siddha), αστρονόμος και αστρολόγος, συγγραφέας του βιβλίου Τσιουτζί Λι (718 μ.Χ.), ενός συστήματος ινδικής αστρονομίας. Το ίδιο έτος ο αστρονομικός πίνακας των ημιτόνων του Ινδού αστρονόμου και μαθηματικού Αριαμπάτα περιλήφθηκε σε κινεζικό βιβλίο αστρονομίας και μαθηματικών, με συγγραφέα επίσης τον Σίτα.
thumb|245px|Το Αστεροσκοπείο Κάο-τσενγκ, που κτίσθηκε το 1276. Οι πρώτοι Μουσουλμάνοι αστρονόμοι προσκλήθηκαν στην Κίνα προκειμένου να εργασθούν στην επεξεργασία ημερολογίου και στην αστρονομία, όταν η χώρα είχε κατακτηθεί από τους Μογγόλους: Η «κινεζική» δυναστεία των Γιουάν που επακολούθησε ιδρύθηκε από τον Κουμπλάι Χαν και ήταν στην ουσία μία δυναστεία Μογγόλων αυτοκρατόρων. Το 1210 ο Κινέζος σοφός Γιε-λου Τσουτσάι συνόδευσε τον Τζένγκις Χαν στην Περσία και μελέτησε το τοπικό ημερολόγιο για χρήση στην Κίνα. Η σύνταξη ημερολογίων ήταν ανέκαθεν ένας τομέας της αστρονομίας σε όλους τους πολιτισμούς. Αλλά οι Κινέζοι, παρότι από την αρχαιότητα είχαν αναπτύξει ένα αρκετά καλό σεληνοηλιακό ημερολόγιο (τα πρώτα ημερολόγια που χρησιμοποίησε η ανθρωπότητα ήταν σεληνιακά, βασιζόμενα δηλαδή στις φάσεις της Σελήνης, και εξελίχθηκαν στα σύγχρονα ηλιακά, όπως το Γρηγοριανό, μέσα από τα σεληνοηλιακά), είχαν την «κακή συνήθεια» να το αλλάζουν κάθε φορά που άλλαζε η αυτοκρατορική δυναστεία τους, και κάποτε ακόμα συχνότερα, ώστε να έχει καταγραφεί ένα σύνολο 102 διαφορετικών ημερολογίων στην ιστορία της Κίνας. Ο ίδιος ο Κουμπλάι Χαν έφερε Ιρανούς στο Πεκίνο για να κατασκευάσουν ένα αστεροσκοπείο και ένα ίδρυμα αστρονομικών μελετών. Συμπληρωματικά, Κινέζοι αστρονόμοι εργάσθηκαν στην Περσία. Το 1267 ο Πέρσης αστρονόμος Τζαμάλ αντ-Ντιν δώρισε στον Κουμπλάι Χαν επτά περσικά αστρονομικά όργανα και εξοπλισμό, μεταξύ των οποίων έναν σφαιρικό αστρολάβο και ένα αστρονομικό αλμανάκ, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό στην Κίνα ως το «Ημερολόγιο των 10.000 ετών» ή «Αιώνιο Ημερολόγιο». Συνακόλουθα, ο Τζαμάλ αντ-Ντιν διορίσθηκε από τον Χαν ως ο πρώτος διευθυντής του «Ισλαμικού Αστρονομικού Γραφείου» στο Πεκίνο, που λειτούργησε παράλληλα προς το Κινεζικό επί 4 αιώνες. Η ισλαμική αστρονομία απέκτησε καλή φήμη στην Κίνα χάρη στη θεωρία της για τα πλανητικά πλάτη, που δεν υπήρχε στην κινεζική αστρονομία, και για τις ακριβείς προβλέψεις των εκλείψεων. Η εργασία του μεγάλου αστρονόμου και κατασκευαστή αστρονομικών οργάνων Κούο Σου-τσινγκ (1231-1316) στη σφαιρική τριγωνομετρία έχει ίσως επηρεασθεί από τα ισλαμικά μαθηματικά, όπως διαφαίνεται στην περίπτωση μιας ψευδογεωμετρικής μεθόδου για τη μετατροπή ισημερινών σε εκλειπτικές συντεταγμένες και αντιστρόφως, ή στην εφαρμογή κυβικής προσαρμογής στον υπολογισμό ανωμαλιών στις κινήσεις των πλανητών.
Μουσείο Γουναρόπουλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουναροπουλου Γουναροπουλου Κατηγορία:Δήμος Ζωγράφου
Κινεζική αστρονομία
Η ενσωμάτωση ξένων επιρροών: Ινδοί, Άραβες, Ευρωπαίοι
Μετά τη μογγολική περίοδο, κατά τη Δυναστεία των Μινγκ, ο αυτοκράτορας Ταϊντσού στο πρώτο έτος της βασιλείας του (1368) επεστράτευσε ειδικούς από τα αστρονομικά ιδρύματα του Πεκίνου για να εργασθούν στο νεοϊδρυθέν εθνικό αστεροσκοπείο, στην πόλη Νανκίν. Ο ίδιος αυτοκράτορας, για να ενισχύσει την ακρίβεια στις παρατηρησιακές και υπολογιστικές μεθόδους, ενίσχυσε την υιοθέτηση δύο παράλληλων ημερολογίων, των Χαν και των Χούι. Παρατηρείται δηλαδή ότι, αντί οι Κινέζοι αυτοκράτορες να προσπαθήσουν να εκριζώσουν τα ισλαμικά πολιτιστικά στοιχεία ως συνδεδεμένα με τους Μογγόλους κατακτητές, διατηρούν κάποια από αυτά παράλληλα, ενώ κάποια άλλα τα ενσωματώνουν ομαλά στη δική τους πολιτιστική παράδοση. Πραγματικά, τα επόμενα χρόνια η αυλή των Μινγκ διόρισε αρκετούς Χούι (Μουσουλμάνους) αστρονόμους σε υψηλές θέσεις στο Αυτοκρατορικό Αστεροσκοπείο. Αυτοί συνέγραψαν αρκετά εγχειρίδια ισλαμικής αστρονομίας και κατασκεύασαν αστρονομικό εξοπλισμό βασισμένο στο ισλαμικό πρότυπο. Η επόμενη δυναστεία πάντως, οι Τσινγκ, εγκατέλειψαν επισήμως την παράδοση της ισλαμο-σινικής αστρονομίας το 1659. Είχε έρθει η ώρα των Ευρωπαίων.
thumb|right|285px|Μέθοδος κατασκευής αστρονομικών οργάνων από την εποχή της [[Δυναστεία Τσινγκ|Δυναστείας Τσινγκ]] Η εισαγωγή της ευρωπαϊκής επιστήμης στην Κίνα, από Ιησουίτες ιεραποστόλους, υπήρξε μία θετική και αρνητική ταυτόχρονα επίδραση στην παραδοσιακή κινεζική επιστήμη, που άρχισε από τα τέλη του 16ου αιώνα. Το τηλεσκόπιο εισάχθηκε στην Κίνα σχεδόν ταυτόχρονα με την πρώτη αστρονομική του χρήση από τον Γαλιλαίο, αφού αναφέρεται για πρώτη φορά σε κινεζικό κείμενο από τον Emanuel Diaz (Γιανγκ Μα-νούο) το 1615. Το 1626 εκδίδεται η πρώτη κινεζική πραγματεία για το τηλεσκόπιο, η «Γουάν Τσινγκ Σούο» («το γυαλί που βλέπει μακριά»), από τον Γερμανό Ιησουίτη Γιόχαν Άνταμ Σαλ φον Μπελ (κινεζικό όνομα: Τανγκ Ζούο-γουάνγκ). Η μεγαλύτερη επιτυχία των Ιησουιτών υπήρξε η συμβολή τους στη σύνταξη ενός νέου, βελτιωμένου ημερολογίου, καθώς το παλαιό είχε παρουσιάσει προβλήματα που έγιναν εμφανή με την αποτυχία στην πρόβλεψη δύο εκλείψεων, κατά σύμπτωση τα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση των ιεραποστόλων. Οι Ιησουίτες εκμεταλλεύθηκαν αμέσως την ευκαιρία για να αποκτήσουν πρόσβαση στο αυτοκρατορικό Αστρονομικό Γραφείο, που βρισκόταν μέσα στην Απαγορευμένη Πόλη. Η εγγύτητα με τον αυτοκράτορα θα τους έδινε τη δυνατότητα να τον προσηλυτίσουν στον Χριστιανισμό. Ο τελευταίος αυτοκράτορας της Δυναστείας των Μινγκ αναγνώρισε τελικά την ανωτερότητα της δυτικής αστρονομίας και ανακήρυξε την υιοθέτηση του νέου τους ημερολογίου το 1643. Ωστόσο, το επόμενο έτος η Δυναστεία ανατράπηκε. Απτόητος, ο Σαλ φον Μπελ πλησίασε τον νέο αυτοκράτορα, του ζήτησε την άδεια να κατασκευάσει νέα όργανα για την πρόβλεψη των εκλείψεων και ένα μήνα αργότερα του προσέφερε ένα τηλεσκόπιο, ένα ουράνιο χάρτη, ένα ηλιακό ωρολόγιο και έναν σφαιρικό αστρολάβο. Τότε, στα τέλη του 1644, ο αυτοκράτορας τον διόρισε επικεφαλής του Αστρονομικού Γραφείου, ενώ αργότερα, το 1669, ο Φλαμανδός Ιησουίτης Φέρντιναντ Βέρμπιστ έγινε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Πεκίνου!
Οι Ιησουίτες ιεραπόστολοι όμως εισήγαγαν τη δυτική αστρονομία στην Κίνα την εποχή που η ίδια η ευρωπαϊκή αστρονομία συνταρασσόταν από τη δική της επανάσταση. Μετά τη δίκη του Γαλιλαίου στις αρχές του 17ου αιώνα οι Ιησουίτες διατάχθηκαν από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να μείνουν προσηλωμένοι στο γεωκεντρικό σύστημα και να αγνοήσουν την ηλιοκεντρική αστρονομία των ακολούθων του Κοπέρνικου, παρότι αυτή άρχιζε να γίνεται αποδεκτή στην Ευρώπη. Συνεπώς οι Ιησουίτες μοιράσθηκαν αρχικώς μία γεωκεντρική αστρονομία με τους Κινέζους οικοδεσπότες τους, η οποία κατά μεγάλο μέρος βασιζόταν στα έργα του Πτολεμαίου και του Αριστοτέλη. Αργότερα, κάποιοι Ιησουίτες όπως ο Giacomo Rho (1593-1638) εισήγαγαν το μικτό μοντέλο του Τύχωνος. Οι Κινέζοι συχνά αντιδρούσαν στον γεωκεντρισμό, καθώς ήταν επηρεασμένοι από το αρχαίο δόγμα του Σουάν Γε ότι τα ουράνια σώματα έπλεαν στο κενό ενός άπειρου χώρου και δεν ήταν προσκολλημένα σε ομόκεντρες κρυστάλλινες (στερεές) σφαίρες με αέρα και όχι κενό μεταξύ τους, όπως δίδασκε ο Αριστοτέλης.
thumbnail|right|225px|Ουράνια σφαίρα της [[Δυναστεία Τσινγκ|Δυναστείας Τσινγκ]] Ο κινεζικός πολιτισμός είχε αναπτύξει τρία διαφορετικά κοσμολογικά πρότυπα: Το πρώτο, το Κάι Ταν, θεωρούσε τα ουράνια ως έναν στερεό ημισφαιρικό θόλο, όπως ακριβώς περιγράφονται στα ομηρικά έπη. Το δεύτερο, συνδεδεμένο με τη φιλοσοφική σχολή Χουν Τιαν, είναι το πρότυπο της ουράνιας σφαίρας, που θυμίζει την ύστερη κλασική αρχαιοελληνική και ελληνιστική παράδοση. Και το τρίτο ήταν το μοντέλο της σχολής Σουάν Γε, κατά το οποίο «η ταχύτητα των αστέρων εξαρτάται από τη φύση του καθενός ξεχωριστά, πράγμα που δείχνει ότι δεν είναι στερεωμένοι επάνω σε τίποτα». Κατά τα άλλα, η κοσμολογία και η θεωρητική αστρονομία ως θεωρίες που δεν σχετίζονται με παρατηρήσεις, ελάχιστα ενδιέφεραν τους Κινέζους.
Παρά τις αντιδράσεις της επίσημης Δυτικής Εκκλησίας, οι ηλιοκεντρικές ιδέες διέρρευσαν σιγά-σιγά και στην Κίνα. Από το 1627 ήδη ο Πολωνός Ιησουίτης Μίχαλ Μπόυμ (κινεζικό όνομα Που Μικέ) εισήγαγε τους Ροδόλφειους Πίνακες του Κέπλερ με μεγάλο ενθουσιασμό στην αυλή των Μινγκ. Με την πραγματεία δυτικής αστρονομίας που συνέγραψε στην κινεζική γλώσσα ο Σαλ φον Μπελ το 1640 εισάχθηκαν στην Κίνα τα ονόματα των Κοπέρνικου (Κε-πάι-νι), Γαλιλαίου (Τσια-λι-λύε) και Τύχωνος (Τι-κου). Υπήρχαν και κάποιοι φωτισμένοι Ιησουίτες στην Κίνα που υπεστήριζαν καθαρά την ηλιοκεντρική θεωρία, όπως ο N. Smogulecki και ο W. Kirwitzer. Πάντως η θεωρία αυτή δεν διαδόθηκε ευρύτερα, ούτε έγινε αποδεκτή επισήμως στη χώρα εκείνη την περίοδο. Ο Ιησουίτης Φέρντιναντ Α. Χάλερσταϊν (Ferdinand Augustin Hallerstein, κινεζικό όνομα Λιου Σονγκ-λινγκ, 1703-1774) διορίσθηκε επικεφαλής του Αυτοκρατορικού Αστρονομικού Γραφείου από το 1739, παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατό του και κατασκεύασε εκεί σφαιρικό αστρολάβο, που σήμερα εκτίθεται στο μουσείο του παλαιού Αστεροσκοπείου του Πεκίνου. Η ηλιοκεντρική θεωρία επεκράτησε στην Κίνα μετά την άφιξη Προτεσταντών ιεραποστόλων, όπως οι Τζόζεφ Έντκινς (Joseph Edkins) και Τζων Φράυερ (John Fryer), στις αρχές του 19ου αιώνα.
Η μακραίωνη συνεισφορά των Κινέζων αστρονόμων χαρακτηρίζεται από την εμμονή στην παρατηρησιακή αστρονομία, η οποία εκτός των άλλων ήταν χρήσιμη για την αστρολογική μαντεία, καθώς και από την έλλειψη των θεωρητικών ερωτημάτων τα οποία έθεσαν εξαρχής για τον κόσμο οι αρχαίοι Ελληνες φυσικοί φιλόσοφοι. Είναι ωστόσο αξιοσημείωτη η ευκολία με την οποία αποδέχθηκαν και ενσωμάτωσαν οργανικά τις επιστημονικές γνώσεις και δεδομένα των άλλων πολιτισμών με τους οποίους ήρθαν σε επαφή ανά τους αιώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κινεζικη αστρονομια Αστρονομια
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1902
Μετά τις εκλογές
Την επομένη των εκλογών ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης έσπευσε να παραιτηθεί, και ο βασιλιάς Γεώργιος έκανε δεκτή την παραίτηση, αν και διαφαινόταν το κυβερνητικό αδιέξοδο λόγω της ισοδυναμίας των κομμάτων. Ο βασιλιάς έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον τότε πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Σημαντήρα, ο οποίος αρνήθηκε αμέσως, και ο βασιλιάς χρονοτριβούσε προσπαθώντας να βρεί άλλες εναλλακτικές.
Τελικά, και ύστερα από τις ταραχές που ξέσπασαν στην Αθήνα, από εξαγριωμένους υποστηρικτές του Δηλιγιάννη (που εν τω μεταξύ ερχόμενος σε συμφωνία με τον Αλέξανδρο Ζαΐμη είχε καταφέρει να κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία) που έμειναν γνωστές ως «Σανιδικά», ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης ανέλαβε την Πρωθυπουργία στις 24 Νοεμβρίου 1902.
Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια
Η Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, συντομογραφικά ΘΗΕ, είναι μια 12τομη εγκυκλοπαίδεια, αποτέλεσμα συνεργασίας ακαδημαϊκών, πανεπιστημιακών και άλλων συγγραφέων στο διάστημα από το 1962 ως το 1968. Αποτελεί το πρώτο ολοκληρωμένο έργο εγκυκλοπαιδικής συλλογής πληροφοριών στο χώρο της Θεολογίας μετά τις ανολοκλήρωτες Θρησκευτική και Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια (1934, 3 τόμοι μόνο) και Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια του Χριστιανισμού (1954, 1 τόμος μόνο).
Εκδότης της ΘΗΕ ήταν ο φιλόλογος, δημοσιογράφος και διευθυντής περιοδικών και άλλων εντύπων Αθανάσιος Μαρτίνος (1907-1985).
Τα άρθρα της ΘΗΕ χωρίζονται σε αυτοτελή και σπονδυλωτά, τα τμήματα των οποίων, οι σπόνδυλοι, εκλαμβάνονται ως αυτοτελή άρθρα, συχνά γραμμένα από διαφορετικούς συντάκτες. Η αρίθμησή της γίνεται αντί σελίδων, κατά στήλες (κάθε σελίδα δύο στήλες). Επίσης, στο τέλος κάθε άρθρου (ή και σπονδύλου αν είναι αναγκαίο) παρατίθεται βιβλιογραφικό σημείωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές εγκυκλοπαίδειες Κατηγορία:Θεολογία
NGC 27
Ο NGC 27 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swif) στις 3 Αυγούστου 1884.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0027 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός)
Σελήνια Σαλαμίνας
Τα Σελήνια είναι παραθαλάσσιος οικισμός και όρμος στα ανατολικά της Σαλαμίνας (Πελισαίς / αι αρχαίαι Σιλήνιαι). Ο οικισμός ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Αμπελακίων του δήμου Σαλαμίνας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ενώ πριν το 2010 αποτελούσε το δημοτικό διαμέρισμα Σεληνίων του δήμου Αμπελακίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.509 κατοίκους.
Αρεγούνδη
Η Αρεγούνδη (515/520 - 580) ήταν βασίλισσα των Φράγκων χάρη στον γάμο της με τον Βασιλιά των Φράγκων Χλωτάριο Α΄, μοναδικός τους γιος ήταν ο Χιλπέριχος Α΄ που κυβέρνησε την Νευστρία. Η Αρεγούνδη ήταν κόρη του βασιλιά της Θουριγγίας Μπαντέρικ, αδελφή της ήταν η Ινγούνδη μία από τις πρώτες συζύγους του Χλωτάριου Α΄. Ακούγεται ότι η αδελφή της Ινγούνδη ενδιαφερόταν έντονα να παντρέψει την αδελφή του και ζήτησε από τον Χλωτάριο Α΄ να της βρει τον ιδανικό σύντροφο. Μετά την συνάντηση του βασιλιά με την κουνιάδα του ο Χλωτάριος Α΄ ανακοίνωσε ότι βρήκε άλλη μία ιδανική σύζυγο για τον εαυτό του, ενώ με την αδελφή της έκανε 5 γιους και μία κόρη με την ίδια την Αρεγούνδη έκανε μόνο έναν γιο.
Σελήνια Σαλαμίνας
Το τοπωνύμιο προέρχεται από τη λατρεία της θεάς Σελήνης (Αρτέμιδος, Βενδίδος) και τη μεγάλη θρησκευτική δραστηριότητα εκεί. στο χάρτη Hommano του Milchhofer σημειώνεται ως Porto Salamis. Αποτελεί παραθεριστικό προορισμό χάρη στην παραλία της περιοχής (παραλία Σελήνια). Από το λιμάνι του οικισμού υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με τον Πειραιά. Επίσης, στη περιοχή (περίπου 2 χιλιόμετρα βόρεια του οικισμού) υπάρχει μνημείο προς τιμήν των Σαλαμινομάχων.
Διοικητική ιστορία
Η κοινότητα Σεληνίων Αττικής και Βοιωτίας συστάθηκε το 1928 με την απόσπαση του οικισμού Σελήνια από την κοινότητα Αμπελακίου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Το 1943 υπάχθηκε στον νομό Αττικής και το 1964 στην επαρχία Πειραιώς του νομού Πειραιώς. Το 1972 υπήχθη ξανά στον νομό Αττικής και λειτούργησε ως την κατάργησή της το 1997 και την προσάρτησή της στο δήμο Αμπελακίων.
Αρεγούνδη
Η ανάλυση του σκελετού της Αρεγούνδης έδειξε ότι σε ηλικία 18 ετών είχε γεννήσει ένα παιδί, το φαινόμενο ήταν συνηθισμένο εκείνη την εποχή στην Φραγκική κοινωνία επειδή τα κορίτσια παντρευόντουσαν από 15 ετών. Το ίδιο πρόσωπο όπως έδειξε ο σκελετός υπέφερε σε παιδική ηλικία από Πολιομυελίτιδα, ο Χλωτάριος Α΄ πολύ πιθανό την πήρε σύζυγο για τον εαυτό του από την λύπη του επειδή πίστευε ότι δεν θα βρει σύζυγο λόγω της χωλότητας. Μία εναλλακτική θεωρία είναι ότι αντικατέστησε την αδελφή της Ινγούνδη που πέθανε την περίοδο 538 - 546 στην γέννα και ανέλαβε την ανατροφή των παιδιών της. Ο Χλωτάριος Α΄ είχε παντρευτεί επίσης την Ραδεγούνδη (538) πρώτη ξαδέλφη της Ινγούνδη και της Αρεγούνδης χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Η Αρεγούνδη και η Ραδεγούνδη επέζησαν μετά τους γάμους τους, η Ραδεγούνδη έγινε Αγία και η Αρεγούνδη η προγιαγιά του Δαγοβέρτου Α΄ και των τελευταίων Μεροβίγγειων βασιλέων. Η σαρκοφάγος της Αρεγούνδης βρέθηκε μαζί με δωδεκάδες άλλες από τον αρχαιολόγο Μιτσέλ Φλερί (1923 - 2002) στην Βασιλική Σαιν-Ντενί (1959), περιέχει καλοδιατηρημένα ενδύματα και υφάσματα. Οι μετέπειτα έρευνες αμφισβήτησαν έντονα την συγκεκριμένη ταυτοποίηση.
Σελήνια Σαλαμίνας
Αναφορές και πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Σαλαμίνας
Αρεγούνδη
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Κίμτσι
μικρογραφία|Κίμτσι Στην κορεάτικη κουζίνα, Κίμτσι (Kimchi) ονομάζεται κάθε ένα από τα παραδοσιακά πιάτα λαχανικών τουρσί και καρυκευμάτων που αποτελούν τα πιο διαδεδομένα ορεκτικά (banchan) στη Βόρεια Κορέα και στη Νότια Κορέα. Το κίμτσι φτιάχνεται με γαλακτική ζύμωση λαχανικών, κυρίως λαχάνου, ενώ συνδυάζεται με άλλα συστατικά για να δημιουργήσει νέα πιάτα όπως το kimchi jjigae και το τηγανητό ρύζι κίμτσι.
Ιστορία
Αναφορές στο κίμτσι μπορούν να βρεθούν έως και 3000 χρόνια πριν. Το 12ο αιώνα προστέθηκαν σε αυτό διάφορα άλλα καρυκεύματα, δημιουργώντας γεύσεις όπως η γλυκόξινη, και χρώματα όπως το λευκό και το πορτοκαλί. Στη σύγχρονη εποχή, το κύριο καρύκευμα για τα περισσότερα κίμτσι είναι μια μίξη από σκόνη αποξηραμένης Κορεατικής κόκκινης πιπεριάς.
Ποικιλίες Κίμτσι
Τα κίμτσι στις βόρειες περιοχές της Κορέας έχουν λιγότερο αλάτι καθώς και λιγότερο κόκκινο τσίλι. Στο κίμτσι των νότιων τμημάτων της Κορέας χρησιμοποιούν αλάτι, πιπεριές τσίλι και myeolchijeot (γαύρος που έχει υποστεί ζύμωση) ή saeujeot (αλμυρές γαρίδες), και διάφορες σάλτσες ψαριών, παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούν στη Νοτιοανατολική Ασία. Στη Σεούλ χρησιμοποιούν το συνήθως το saeujeot ως συνοδευτικό συστατικό των πιάτων με κίμτσι.
Λευκό kimchi
Το Λευκό kimchi (baek kimchi) είναι από λάχανο. Δεν περιέχει πιπέρι τσίλι και δεν είναι πικάντικο. Το λευκό dongchimi (με ραπανάκι) αποτελεί ένα παράδειγμα κίμτσι που δεν είναι πικάντικο.
Χορευτικός όμιλος Αιγίου
Ο Χορευτικός όμιλος Αιγίου ιδρύθηκε το 1978 και σήμερα είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε αριθμό χορευτών και υποψηφίων χορευτών Πολιτιστικά Σωματεία της Ελλάδος, που ασχολείται με τη διδασκαλία, παρουσίαση και διάδοση των ελληνικών παραδοσιακών χορών.
Έχει δώσει εκατοντάδες παραστάσεις στην περιοχή της Αιγιαλείας, στις κοινότητες της Αχαΐας, αλλά και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και στο εξωτερικό. Σταθμοί στην ιστορία του Χορευτικού είναι η πρώτη του έξοδος το 1982 σε διεθνές φεστιβάλ στην Γκορίτσια της Β. Ιταλίας και η τρίτη θέση στο διαγωνισμό, αλλά και το χρυσό μετάλλιο το 1991 στο Σότεν της Αμβέρσας του Βελγίου, σε παγκόσμιο φεστιβάλ. Το 2003 πήρε την πρώτη θέση στο Καστρορεάλε της Σικελίας στο Διεθνές Φεστιβάλ ντελ Τιρένο.
Έχει λάβει μέρος σε έξι ακόμα παγκόσμια φεστιβάλ το 1986 και 1992 στη Νίκαια της Γαλλίας, το 1996 στο Μαρτίγκ στη Γαλλία, το 1999 στο Σεντ της Γαλλίας, το 2000 πάλι στο Σότεν του Βελγίου και το 2002 στο Αμπέρ της Γαλλίας. Επίσης, έχει συμμετάσχει σε τρεις πανευρωπαϊκές συναντήσεις: το 1985 και 1990 στο Μπίτμπουργκ της Γερμανίας και το 1998 στην πανευρωπαϊκή συνάντηση νέων στο Κάστρο Λούντβιγκσταϊν της ενωμένης Γερμανίας.
Από το 1982 έως σήμερα έχει δώσει πάνω από 174 παραστάσεις σε διεθνή φεστιβάλ 110 πόλεων της Γαλλίας, Ιταλίας, Γερμανίας, Βελγίου, Ολλανδίας, Πρώην Σοβιετικής Ένωσης και Γιουγκοσλαβίας, Κύπρου, Φινλανδίας, Πορτογαλίας, Ισπανίας, Τσεχίας, Ουγγαρίας, Τουρκίας, Μαρόκου, Βουλγαρίας και ΗΠΑ.
Έχει ανεξάντλητο ρεπερτόριο, μέρος του οποίου παρουσιάζει η ορχήστρα του Ομίλου.
Πηγές
Κατηγορία:Αίγιο
Λυσάνδρα
Η Λυσάνδρα ( 3ος αιώνας π.Χ. ) ήταν κόρη του φαραώ Πτολεμαίου Α’ του Σωτήρος, επιγόνου του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ιδρυτή της Δυναστείας των Πτολεμαίων, και της Ευρυδίκης, κόρης του Αντίπατρου.
Οικογένεια
Η Λυσάνδρα ήταν αδελφή του Πτολεμαίου Κεραυνού, του Μελέαγρου, που διαδέχτηκε τον αδερφό του στον θρόνο της Μακεδονίας, του Αργαίου και ενός ακόμη του οποίου το όνομα είναι άγνωστο. Είχε ακόμη και μία αδερφή, την Πτολεμαΐδα. Παντρεύτηκε πρώτα τον Αλέξανδρο Ε΄, γιο του Κασσάνδρου, βασιλιά της Μακεδονίας, ο οποίος θανατώθηκε κατόπιν εντολής του Δημητρίου του Πολιορκητή. Μετά τον θάνατό του νυμφεύθηκε τον Αγαθοκλή, γιο του Λυσίμαχου, βασιλιά της Θράκης. Σύμφωνα με τον ιστορικό Παυσανία, ο γάμος αυτός έλαβε χώρα μετά την επιστροφή του Λυσίμαχου από την εκστρατεία εναντίον των Γετών, το 291 π.Χ. Η Λυσάνδρα πρέπει να απέκτησε τουλάχιστον δύο παιδιά.
Ενδοοικογενειακές έριδες
Την ηρεμία του οίκου του Λυσίμαχου θα ταράξει ένα γεγονός: ο γάμος του γηραιού βασιλιά με τη νεαρή Αρσινόη, κόρη του Πτολεμαίου Α’ και ετεροθαλή αδερφή της Λυσάνδρας. Τις γυναίκες χώριζε μια διχόνοια που έριχνε τη σκιά της στον Οίκο των Πτολεμαίων, και μεταφέρθηκε με τον τρόπο αυτό στη Θράκη. Όταν η μητέρα της Λυσάνδρας, η Ευρυδίκη κατέφθασε στην Αίγυπτο για να παντρευτεί, είχε μαζί της μια νεαρή χήρα, τη Βερενίκη, την οποία και προσκάλεσε να γίνει κυρία επί των τιμών της. Ωστόσο έμελλε από φίλες να γίνουν φανατικοί εχθροί. Η Βερενίκη κατάφερε να ξελογιάσει τον βασιλιά και έγινε επίσης γυναίκα του. Του χάρισε παιδιά: την Αρσινόη, τη Φιλωτέρα και τον Πτολεμαίο, ο οποίος τελικά διαδέχθηκε τον πατέρα του κι ας υπήρχε μεγαλύτερος γιος του βασιλιά από τη Βερενίκη. Οι δύο βασιλικές σύζυγοι, κάποτε φίλες, τώρα μισούσαν θανάσιμα η μία την άλλη και η πικρία αυτή μεταδόθηκε και στα παιδιά τους.
Όταν λοιπόν η Αρσινόη παντρεύτηκε τον Λυσίμαχο και η Λυσάνδρα τον γιο του, οι δυο τους βρέθηκαν αμέσως σε αντίθετα στρατόπεδα που δολοπλοκούσαν θέλοντας να καταστρέψουν το ένα το άλλο. Η Αρσινόη σαν βασίλισσα πρέπει να είχε μεγαλύτερη επιρροή στην αυλή από ότι η ετεροθαλής αδερφή της. Ωστόσο η θέση και η επιρροή της Λυσάνδρας ήταν επίσης σε υψηλά επίπεδα. Ο Αγαθοκλής ήταν ένας πρίγκιπας με μεγάλη υπόληψη στην αυλή. Είχε ηγηθεί επιτυχημένων στρατιωτικών επιχειρήσεων, είχε νικήσει πολλές μάχες και είχε επεκτείνει σε μεγάλο βαθμό την κυριαρχία και δύναμη του πατέρα του. Ήταν ο αγαπημένος τόσο του στρατού, όσο και του λαού που έβλεπαν σε αυτόν το μέλλον του βασιλείου.
Στην Ασία
Όπως ήταν αναμενόμενο η δόξα που απολάμβανε ο σύζυγος της Λυσάνδρας δυναμίτιζε το μίσος της Αρσινόης, η οποία προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μειώσει το κύρος του Αγαθοκλή. Ο Αγαθοκλής με τη σειρά του πρόβαλλε σθεναρή αντίσταση ώστε να ματαιώσει τα σχέδια της. Στο τέλος, η Αρσινόη κατάφερε να πείσει τον Λυσίμαχο πως ο γιος του συνωμοτούσε σε βάρος του, και σκόπευε να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Αυτό ίσως ήταν αλήθεια, ίσως και όχι και δεν θα γίνει ποτέ γνωστό. Ωστόσο ο Λυσίμαχος το πίστεψε. Διέταξε τη φυλάκιση του Αγαθοκλή και, λίγο καιρό μετά, τον δηλητηρίασε. Η Λυσάνδρα καταβλήθηκε από λύπη. Περισσότερο φοβήθηκε για την τύχη της και τη μοίρα των παιδιών της. Ήταν πια προφανές πως δεν υπήρχε ασφάλεια πια για εκείνη στη Μακεδονία, οπότε κατέφυγε στην Ασία μαζί με τον ομοαίματο αδελφό της, Πτολεμαίο Κεραυνό. Εκεί τέθηκε υπό την προστασία του Σέλευκου, βασιλιά της Συρίας.
Ο Σέλευκος, υπερήλικος πια, ήταν άλλος ένας από τους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο τελευταίος ζωντανός μαζί με τον Λυσίμαχο. Θα περίμενε κανείς πως σε προχωρημένη ηλικία, αυτοί οι μεγάλοι άνδρες θα ήθελαν να σταματήσουν να πολεμούν και να τελειώσουν τις μέρες τους ειρηνικά. Ωστόσο, ο Σέλευκος χάρηκε με την αφορμή που του έδωσε η Λυσάνδρα για να ξεκινήσει νέος πόλεμος. Τη Λυσάνδρα ακολούθησαν πολλοί ευγενείς της Μακεδονίας που συμμερίζονταν τον σκοπό της και που ο Λυσίμαχος είχε διώξει από κοντά του. Οι τελευταίοι μαζί με τον αδερφό της Λυσάνδρας, Πτολεμαίο Κεραυνό, κήρυξαν τον πόλεμο. Ο Λυσίμαχος ήρθε να τους αντιμετωπίσει και οι δύο στρατοί χτυπήθηκαν στη Φρυγία. Στη μάχη που ακολούθησε στο Κουροπέδιο τον Φεβρουάριο του 281 π.Χ., ο Λυσίμαχος ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Ο Σέλευκος και ο Πτολεμαίος Κεραυνός, αν και σύμμαχοι, έψαχναν την ευκαιρία να διεκδικήσουν τον θρόνο της Μακεδονίας ο ένας σε βάρος του άλλου. Τελικά, ο Κεραυνός μαχαίρωσε τον αντίπαλό του στο Άργος της Θράκης. Μετά τον θάνατο του Σέλευκου, χάνονται και τα ίχνη της Λυσάνδρας, καθώς και των παιδιών της.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Θράκης Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων
Χάικε Κάμερλιν
Ο Χάικε Κάμερλιν Όνες (Heike Kamerlingh Onnes, 21 Σεπτεμβρίου 1853 - 21 Φεβρουαρίου 1926) ήταν Ολλανδός φυσικός και νομπελίστας ο οποίος πρωτοπόρησε σε μεθόδους κατάψυξης και διερεύνησε πως συμπεριφέρονται τα υλικά όταν ψύχονται σε θερμοκρασίες κοντά στο απόλυτο μηδέν. Αυτό οδήγησε στην ανακάλυψη της υπεραγωγιμότητας δηλαδή σε μερικά υλικά η ηλεκτρική αντίσταση χάνεται σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες
Πρώτα χρόνια
Το 1870, ο Κάμερλιν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν. Σπούδασε υπό τον Ρόμπερτ Μπούνσεν και Γκούσταβ Κίρχοφ στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης από το 1871 ως το 1873. Και πάλι στο Γκρόνινγκεν, απέκτησε το μάστερ του το 1878 και το διδακτορικό του το 1879. Η διατριβή του έφερε τον τίτλο «Nieuwe bewijzen voor de aswenteling aarde der" (μετ. Νέες αποδείξεις για την περιστροφή της γής). Από το 1878 έως το 1882 ήταν βοηθός του Johannes Bosscha διευθυντή του Πολυτεχνείου Ντελφτ.
Πανεπιστήμιο του Λέιντεν
Από το 1882 έως και το 1923 ο Κάμερλιν ήταν καθηγητής της πειραματικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Το 1904 ίδρυσε ένα πολύ μεγάλο εργαστήριο κρυογονικής και κάλεσε άλλους ερευνητές στον τόπο, που τον έκανε να χαίρει μεγάλης εκτίμησης από την επιστημονική κοινότητα. Το 1908, έγινε ο πρώτος φυσικός που υγροποίησε το ήλιο. Χρησιμοποιώντας το φαινόμενο Τζάουλ - Τόμσον χαμήλωσε τη θερμοκρασία σε λιγότερο από τον ένα βαθμό πάνω από το απόλυτο μηδέν, φτάνοντας τα 0,9 Κ. Εκείνη την εποχή ήταν η πιο κρύα θερμοκρασία στη Γη. Ο αρχικός εξοπλισμός που χρησιμοποιήθηκε στο πείραμα, φυλάσσεται στο μουσείο Boerhaave στο Λέιντεν.
Οικογένεια
Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Αντριάνα Βιλχελμίνα Ελισάβετ Μπιτζλεβαντ (μ. 1887) και είχε ένα παιδί με όνομα Άλμπερτ.
Υπεραγωγιμότητα
Ο Κάμερλιν Όνες έκανε (το 1911) ηλεκτρική ανάλυση σε καθαρά μέταλλα (υδράργυρος, κασσίτερος και μόλυβδος) σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Ορισμένοι, όπως ο Λόρδος Κέλβιν, πίστευαν ότι τα ηλεκτρόνια ρέουν μέσω ενός αγωγού, θα φτάσουμε σε πλήρη στασιμότητα, ή με άλλα λόγια, αντίσταση των μετάλλων θα γίνει άπειρη στο απόλυτο μηδέν. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένων του Κάμερλιν Όνες, θεώρησαν ότι ηλεκτρική αντίσταση ενός αγωγού θα μειώνεται σταθερά και μέχρι το μηδέν. Ο Augustus Matthiessen επεσήμανε ότι όταν μειώνεται η θερμοκρασία, η αγωγιμότητα των μετάλλων συνήθως βελτιώνεται δηλαδή η ηλεκτρική αντίσταση μειώνεται με μείωση της θερμοκρασίας.
Ο Κάμερλιν Όνες έλαβε ευρεία αναγνώριση για το έργο του, συμπεριλαμβανομένου το 1913 το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την (κατά τα λεγόμενα της επιτροπής) «για τις έρευνες στις ιδιότητες της ύλης σε χαμηλές θερμοκρασίες, οι οποίες οδήγησαν στην παραγωγή του υγρού ήλιου».
Κληρονομία
Ορισμένα από τα εργαλεία που επινόησε για τα πειράματά του μπορεί ακόμη κανείς να τα δει στο Μουσείο Boerhaave στο Λέιντεν. Η συσκευή που χρησιμοποιήθηκε για την υγροποίηση του ήλιου εκτίθεται στο λόμπι του τμήματος Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Λέιντε, ενώ το εργαστήριο χαμηλής θερμοκρασίας ονομάστηκε προς τιμήν του. Ο μαθητής και διάδοχός του ως διευθυντής του εργαστηρίου, Βίλεμ Χέντρικ Κέσσομ ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κατάφερε να στερεοποιήσει το ήλιο, το 1926.
Το φαινόμενο Όνες ονομάστηκε προς τιμή του. Ο κρατήρας Κάμερλιν Όνες στη Σελήνη ονομάστηκε προς τιμήν του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Αριστοφάνης (εφημερίδα)
Η εφημερίδα "Αριστοφάνης" ήταν πολιτικοσατιρική εβδομαδιαία εφημερίδα που πρωτοεκδόθηκε από τον Παναγιώτη Πηγαδιώτη στις 25 Νοεμβρίου του 1874 στην Αθήνα ως συνέχεια των τότε σατιρικών εφημερίδων "Εμπαίκτης" και "Διογένης".
Η εφημερίδα αυτή ξεκίνησε με την ακόλουθη ιστορική δημοσιογραφική δήλωση:
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Στάδιο Νέας Σμύρνης
Ιστορικό ανέγερσης
Από το 1922 που ξεριζώθηκε από τη Σμύρνη, ο Πανιώνιος στεγαζόταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Εν τω μεταξύ άρχισε σιγά σιγά να δημιουργείται η Νέα Σμύρνη, το προάστιο που στέγασε τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, στο πολεοδομικό σχέδιο του οποίου είχε προβλεφθεί χώρος για τη δημιουργία αθλητικών εγκαταστάσεων. Παρά την ίδρυση από το 1928 του ΑΟ Νέας Σμύρνης, του μετέπειτα γνωστού Μίλωνα, τελικά αποφασίστηκε να δημιουργηθεί στάδιο για τη μεταφορά και στέγαση του Πανιωνίου, του ιστορικού συλλόγου της Σμύρνης, που είχε καταφέρει να επιβιώσει από τη λαίλαπα της καταστροφής και της προσφυγιάς.
Το Νοέμβριο του 1937, σε κοινή συνεδρίαση, το ΔΣ του Πανιωνίου υπό τον πρόεδρο Δημητρό Καραμπάτη και το συμβούλιο της τότε Κοινότητας Νέας Σμύρνης υπό τον κοινοτάρχη Αθανάσιο Καρύλλο, συμφώνησαν να μεταφερθεί ο σύλλογος στη Νέα Σμύρνη και όρισαν ως χώρο ανέγερσης του Γυμναστηρίου έκταση 18,3 στρεμμάτων νότια του Ασύλου Άγιος Ανδρέας. Έτσι, μπήκαν οι βάσεις για τη μεταφορά του σωματείου στη συνοικία, όπου είχαν εγκατασταθεί από το 1926 οι πρόσφυγες από τη Σμύρνη.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1938 δημοπρατείται η έκταση και αμέσως αρχίζει η διαμόρφωση του χώρου σε στάδιο με στίβο, κουλουάρ κλπ. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο Πανιώνιος διοργανώνει στο δικό του γυμναστήριο τους Λαϊκούς Αγώνες Εργαζομένων, τους οποίους είχε καθιερώσει για την αναζήτηση νέων αθλητικών ταλέντων. Τον ίδιο μήνα γίνεται η θεμελίωση των εγκαταστάσεων του σταδίου, διαστάσεων 170x110 μ., στο οποίο προβλέπεται ποδοσφαιρικό γήπεδο διαστάσεων 105x70 μ. Το 1939 κτίζονται τα αποδυτήρια, έγινε περιτοίχιση και άλλα έργα:
Έτσι το επόμενο έτος ο σύλλογος μεταφέρεται στο γήπεδο Πανιωνίου, όπως ονομάστηκε. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1940 πραγματοποιούνται για πρώτη φορά ποδοσφαιρικοί αγώνες, τα έσοδα των οποίων προσφέρονται για την επισκευή του τορπιλισμένου πλοίου «Έλλη». Στις 15 Σεπτεμβρίου 1940 τελούνται τα επίσημα εγκαίνια και ο πανηγυρικός εορτασμός της 50ετίας του συλλόγου, τον βρίσκει εγκατεστημένο σε δικό του χώρο.
Νέο στάδιο
Το έργο του νέου γηπέδου προκάλεσε διαμάχες από μικρό αριθμό καταγγελόντων από τη πλευρά του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Νέας Σμύρνης, οι οποίοι αντιτίθενται στην κατασκευή του γηπέδου και απειλούν να λάβουν νομικά μέτρα εναντίον της, εκτός αν συμφωνηθεί ένας νέος τύπος κατασκευής αναφορικά με ορισμένες πτυχές του έργου. Το κύριο επιχείρημα των καταγγελόντων είναι πως το νέο αθλητικό κέντρο θα έχει αυξημένους εμπορικούς χώρους εν συγκρίσει με το υπάρχον στάδιο, και θα προκαλέσει κυκλοφοριακή συμφόρηση στη περιοχή. Ο σύλλογος απαντά πως αυτός ο επιπλέον χώρος για εμπορική χρήση στα αρχιτεκτονικά σχέδια του έργου, είναι κυρίως χώροι στάθμευσης και γραφεία της διοίκησης του συλλόγου, και δεν θα κατασκευαστούν εμπορικά καταστήματα όπως υποστηρίζει η άλλη πλευρά. Επιπλέον, ο σύλλογος υποστηρίζει πως σύμφωνα με το ισχύον σχέδιο πόλης, στην περιοχή του υπάρχοντος σταδίου υπάρχει χώρος για επιπλέον εμπορική χρήση ο οποίος δεν είναι σε λειτουργία ή δεν έχει μισθωθεί.
Η διαμάχη έπαυσε προσωρινά, με τον σύλλογο να τονίζει πως χωρίς εμπορικούς χώρους το καινούριο στάδιο δε θα μπορεί να έχει τα απαιτούμενα έσοδα, ώστε να αποπληρωθεί η κατασκευή του, και υπεσχέθη πως θα επιστρέψει με νέα πρόταση που θα ικανοποιεί όλες τις πλευρές. Μάλιστα, ο Δήμος Νέας Σμύρνης, ο οποίος είχε θετική στάση στην κατασκευή του νέου αθλητικού κέντρου, αναμένεται να διευκολύνει τη συζήτηση και να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Κατηγορία:Πανιώνιος (ποδόσφαιρο) Σταδιο
Όρμος Μούδρου
Ο όρμος Μούδρου ή Κόλπος Μούδρου αποτελεί μια βαθιά κόλπωση στη ΝΑ. ακτή της νήσου Λήμνου, το άνοιγμα του οποίου προσδιορίζεται από τα ακρωτήρια Κομπί, ανατολικότερο άκρο της χερσονήσου Φακός (αριστερά του εισερχομένου) και Βελανίδι (δεξιά) που αποτελεί το ΝΔ άκρο της ΝΑ χερσονήσου της Λήμνου. Παρά το ακρωτήριο Κουμπί και νησίδα Κουμπί ή Κόμπι υφίσταται η νησίδα Καστρί ή Καστριά. Η λεκάνη του όρμου αναπτύσσεται προς βορρά δημιουργώντας έτσι ένα μεγάλο φυσικό και ασφαλή λιμάνι, ένα από τα σημαντικότερα του Αιγαίου.
Γενικά
Η είσοδος του όρμου είναι νότια, εκτείνεται ΒΔ, στη συνέχεια Β. καταλήγοντας στο εσώτερο τμήμα του μυχού του ΒΒΑ. δημιουργώντας έτσι τρεις λεκάνες, την εξωτερική ή προλιμένια, τη μεσαία και την εσωτερική με συνολικό μήκος περίπου 3,8 μίλια. Η είσοδος του εσωτερικού όρμου φράσσεται από υφάλους αφήνοντας ένα μικρό σχετικά ελεύθερο δίαυλο με βάθος μόλις 4 οργιές, (περίπου 7,3 μ.) για την ναυσιπλοΐα αλλά υπό την ενισχυμένη προσοχή των ναυτιλλομένων. Αριστερά του εισερχομένου στον εσωτερικό όρμο, υφίσταται η μικρή νησίδα Αλόγα, ή Αλογωνιά (ή Αλογονήσι). Η ύπαρξη των υφάλων στο σημείο αυτό που παρουσιάζουν γραμμική διάταξη με την νησίδα σε συνάρτηση του περιορισμένου βάθους, καθιστούν τον όρμο έναν από τους σημαντικότερους φυσικούς ανθυποβρυχιακούς κόλπους της Μεσογείου. Στον μυχό του όρμου υφίσταται η παράλια κωμόπολη Μoύδρος απ΄ όπου και η ονομασία του όρμου.
Ιστορία
Κατά τον Α' Βαλκανικό πόλεμο ο ελληνικός στόλος κατέπλευσε σ' αυτόν για πρώτη φορά στις 7 Οκτωβρίου (π.ημ) / 20 Οκτωβρίου (ν. ημ) του 1912 και ώρα 04.00, δηλαδή μόλις δύο ημέρες από την έναρξη του πολέμου. Μεταξύ των πλοίων που κατέπλευσαν ήταν τα θωρηκτά ΑΒΕΡΩΦ, ΣΠΕΤΣΑΙ, το Α/Τ ΑΣΠΙΣ κ.ά.. Την επομένη κατέπλευσε το ατμόπλοιο ΠΗΝΕΙΟΣ μεταφέροντας αποβατικό σώμα αποτελούμενο από μία διλοχία 540 ανδρών, υπό τον λοχαγό Κονταράτο, το οποίο και αποβιβάστηκε με όλα τα πλωτά μέσα των πλοίων, ενισχυμένο και με δύο ορειβατικά πυροβόλα (του Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ), στο ΒΔ μυχό του κόλπου στη θέση Βουρλίδα. Ο Κονταράτος κινούμενος ταχύτατα κατέλαβε το Κάστρο (πρωτεύουσα) με ελάχιστη αντίσταση της τουρκικής φρουράς όπου μετά την παράδοσή της, εν ονόματι του Βασιλέως Γεωργίου του Α' ύψωσε την ελληνική σημαία, αποβάλλοντας την τουρκική υπό την κατοχή της οποίας βρισκόταν η νήσος μέχρι τότε. Γενόμενη δε ορατή επηρμένη η ελληνική σημαία από τα θωρηκτά χαιρετίστηκε με 21 κανονιοβολισμούς. Αυτή η πολεμική επιχείρηση ήταν η πρώτη απελευθέρωση ελληνικής νήσου, έκτοτε ο όρμος λειτούργησε ως ορμητήριο του ελληνικού στόλου σε όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων. Στη συνέχεια όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος οι συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ εκτιμώντας τις φυσικές ιδιότητες του όρμου ορίσθηκε κύρια ναυτική βάση του Αιγαίου και σημείο συγκέντρωσης των δυνάμεων που θα συμμετείχαν στην ατυχή τελικά εκστρατεία της Καλλίπολης. Tέλος στον όρμο αυτόν, επί του αγγλικού θωρηκτού, που έφερε το ελληνικό όνομα "Αγαμέμνων" υπεγράφη στις 30 Οκτωβρίου του 1918 η ομώνυμη ανακωχή και ουσιαστικά η παράδοση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις δυνάμεις της Αντάντ, σηματοδοτώντας και το τέλος του λεγόμενου μεγάλου πολέμου. Το γεγονός αυτό κατέστησε και τον όρμο διεθνώς γνωστόν
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λήμνου
Άλβαρο Μόρτε
Ο Άλβαρο Αντόνιο Γκαρθία (Αλχεθίρας,23 Φεβρουαρίου,1974) καλλιτεχνικά γνωστός ως Άλβαρο Μόρτε, είναι Ισπανός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τον ρόλο του ως Σέρχιο Μαρκίνα "Ελ Προφεσόρ" στη σειρά La casa de papel του Netflix.
Καριέρα
Ο Μόρτε ξεκίνησε την υποκριτική του καριέρα όταν έπαιξε έναν μικρό ρόλο στην ισπανική τηλεοπτική σειρά Hospital Central. Συνέχισε με τον ρόλο του Ray στην ισπανική τηλεοπτική σειρά Planta 25, του Adolfo Castillo στην ισπανική τηλεοπτική σειρά Bandolera, του Gabriel Areta στην ισπανική σαπουνόπερα Amar en tiempos revueltos, του Lucas Moliner στην ισπανική τηλενουβέλα El secreto de Puente Viejo.
Το 2017 ενσάρκωσε τον ρόλο του Σέρχιο "Ελ Προφεσόρ" Μαρκίνα στην ισπανική τηλεοπτική σειρά του Anthena 3 La Casa de Papel, όπου επαινέθηκε αρκετά για την ενσάρκωση αυτού του χαρακτήρα και απέκτησε, μαζί με την τηλεοπτική σειρά, παγκόσμια φήμη. Στα τέλη του 2017, το Netflix απέκτησε τα δικαιώματα της σειράς και την μετέδωσε παγκοσμίως στην πλατφόρμα της ενώ η δεύτερη σεζόν από την ίδια πλατφόρμα αναμένεται να προβληθεί στις 19 Ιουλίου του 2019, το πρώτο μέρος.
Ο Μόρτε έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο όταν έπαιξε τον μικρό ρόλο του Rafael Torres στην ισπανική ταινία Lola, la película (2007). Είχε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο όταν ενσάρκωσε τον ρόλο του David Ortiz στην ισπανική σειρά του Netflix Mirage (2018). Το 2019, ενσάρκωσε τον ρόλο του Óscar στην ισπανική τηλεοπτική σειρά του Movistar+ El embarcadero.
Παράλληλα με το τηλεοπτικό του έργο, ο Μόρτε είναι ιδιοκτήτης μιας θεατρικής εταιρείας με τίτλο 300 pistolas (ελληνικά : 300 πιστόλια), η οποία ιδρύθηκε το 2012.
Προσωπική ζωή
Ο Μόρτε είναι δίγλωσσος - μιλάει τόσο την ισπανική όσο και την αγγλική γλώσσα.
Είναι παντρεμένος με την Μπλάνκα Κλεμέντε, σχεδιάστρια μόδας, με την οποία έχει αποκτήσει δυο παιδιά, την Τζουλιέτα και τον Λεόν, τα οποία είναι διζυγωτικά δίδυμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Κυνόσουρα Σαλαμίνας
thumb|Στενό Κυνόσουρας, Ψυτάλλειας και περάματος.
Η Κυνόσουρα είναι χερσόνησος στην ανατολική Σαλαμίνα. Βρίσκεται δύο χιλιόμετρα ανατολικά των Αμπελακίων και έχει 92 κατοίκους. Για την ονομασία Κυνόσουρα (=ουρά σκύλου) υπάρχουν δύο εκδοχές. Στη πρώτη οφείλει την ονομασία της από το σκυλί του Θεμιστοκλή που ετάφη εκεί σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. Ενώ στη δεύτερη και επικρατέστερη, ονομάστηκε Κυνόσουρα λόγω του χαρακτηριστικού σχήματος της χερσονήσου που μοιάζει με ουρά σκύλου. Η Κυνόσουρα βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή όπου πραγματοποιήθηκε η περίφημη Ναυμαχία της Σαλαμίνας και λόγω της γεωγραφικής ιδιομορφίας της, έδρασε καταλυτικά στην νικηφόρα έκβασή της. Καθώς το στενό Κυνόσουρας, Περάματος και Ψυτάλλειας λειτούργησε ως "Θερμοπύλες" στην παρεμπόδιση της μαζικής επίθεσης των Περσών. Σήμερα λέγεται και "Κάβο Βάρβαρος", γιατί ακριβώς εκεί σταμάτησε η ασιατική δύναμη. Στην περιοχή υπάρχει μνημείο προς τιμή των Σαλαμινομάχων.
Αναφορές και πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Σαλαμίνας
Ινγούνδη
Η Ινγούνδη ή Ινγόνδη (Θουριγγία 499 - 538/546) μία από τις συζύγους του Βασιλιά των Φράγκων Χλωτάριου Α΄ ήταν κόρη του του βασιλιά της Θουριγγίας Μπαντέρικ. Η αδελφή της Ινγούνδη ήταν η Αρεγούνδη και πρώτη ξαδέλφη της η Ραδεγούνδη επίσης σύζυγοι του βασιλιά Χλωτάριου Α΄. Με τον γάμο της με τον Χλωτάριο Α΄ απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Βραβείο Ράνσιμαν
Το βραβείο Ράνσιμαν (The Runciman Award) είναι ένας θεσμός του Αγγλοελληνικού Συνδέσμου για την επιβράβευση συγγραφέων για βιβλία στην αγγλική γλώσσα τα οποία παρουσιάζουν θέματα σχετικά με την Ελλάδα.
Ο θεσμός αυτός υπάρχει από το 1986 και η βράβευση γίνεται μια φορά το χρόνο. Ονομάστηκαν βραβεία Ράνσιμαν προς τιμήν του ιστορικού συγγραφέα Στήβεν Ράνσιμαν.
1986-2003
Βραβεία για βιβλία που εκδόθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο την προηγούμενη χρονιά.
από το 2004
Βραβεία για βιβλία που εκδόθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ελλάδα την προηγούμενη χρονιά.
Τσενγκτού
thumb|250px|Η εμπορική οδός Τσουνσί Η Τσενγκτού (κινεζικά: 成都, ) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Σιτσουάν στη νοτιοδυτική Κίνα. Η αστική περιοχή στεγάζει 14.047.625 κατοίκους: 7.123.697 στα εννέα της δημοτικά διαμερισματα και 6.730.749 στη γύρω περιοχή.
Η Τσενγκτού αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά οικονομικά, μεταφορικά και επικοινωνιακά κέντρα στην Δυτική Κίνα. Σύμφωνα με την Δημόσια Αξιολόγηση 2007 για την καλύτερη πόλη της Κίνας για επενδύσεις, το Τσενγκντού επιλέχθηκε ως μία από τις κορυφαίες δέκα πόλεις από ένα σύνολο 280 αστικών κέντρων στην Κίνα. Ονομάστηκε πρόσφατα 4η πιο βιώσιμη πόλη της Κίνας από την China Daily.
Η εύφορη πεδιάδα Τσενγκτού στην οποία βρίσκεται, είναι επίσης γνωστή ως η "Χώρα του Ουρανού" (天府之国, Tiānfǔzhiguó), μια φράση που συχνά μεταφράζεται ως «Η Γη της Αφθονίας". Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην Σανσινγκντούι-Τσινσά αποδεικνύουν τη σημασία του Τσενγκτού ως τόπο συγκέντρωσης για τους αρχαίους λαούς για τουλάχιστον τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Περισσότερο από τρεις χιλιάδες χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια της περιόδου των Σανγκ και Τσόου (δυναστείες), έγινε το κέντρο του πολιτισμού Σου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας Κατηγορία:Σιτσουάν
Δήμος Πύργου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Πύργου του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Πύργου και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Πύργου. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 34.902 κατοίκους και καταλάμβανε έκταση 170.866 στρεμμάτων. Έδρα του ήταν ο Πύργος, από τον οποίο πήρε και την ονομασία του.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 19 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1987-88
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1987-88 ήταν η 49η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Πεζοπορικός για 2η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1987-88 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1988-89.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1988-89. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1988-1989.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1986-87, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1987-88 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1986-87 ΑΠΕΠ Λεμεσού και Αναγέννηση Δερύνειας. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Ομόνοια Αραδίππου και ο Ερμής Αραδίππου που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1987-88.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά).
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1987-1988
Όκτζο
μικρογραφία|Τα πρωτο-τρία βασίλεια, 1 μ.Χ. Το Όκτζο (κορεατική προφορά: [ok̚.t͈ɕʌ], 옥저) ήταν κορεατικό φυλετικό κράτος το οποίο δημιουργήθηκε στη βόρεια κορεατική χερσόνησο και υπήρξε ίσως από τον 2ο αιώνα π.Χ. έως τον 5ο αιώνα μ.Χ.
Το Ντονγκ-όκτζο (Ανατολικό Όκτζο) καταλάμβανε περίπου την περιοχή των επαρχιών Χάμγκιονγκ της Βόρειας Κορέας και το Μπουκ-όκτζο (Βόρειο Όκτζο) καταλάμβανε την περιοχή του ποταμού Ντουμάν.
Το Ντονγκ-όκτζο ονομάζεται συχνά ως Όκτζο, ενώ το Μπουκ-όκτζο αναφέρεται επίσης ως Τσιγκούρου (置溝婁, 치구루) ή σκέτο Γκούρου (구루), ενώ το τελευταίο όνομα εφαρμόζεται επίσης στο Κογκουριό. Το Όκτζο συνόρευε με το μικρό κράτος του Ντόνγκιε και είχαν παρόμοια μοίρα.
Ηρακλείδης ο Κώος
Ο Ηρακλείδης ο Κώος ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός που γεννήθηκε και έδρασε στη Κω. Ήταν κατά γένος Ασκληπιάδης. Έλαβε για σύζυγό του τη Φαιναρέτη ή την κόρη αυτής Πραξιθέα η οποία και γέννησε τον Ιπποκράτη τον κατά γενικό χαρακτηρισμό πατέρα της Ιατρικής.