cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουίλιαμ Χεφελφίνγκερ
Μεταγενέστερη Ζωή
Ο Χέφελφινγκερ παντρεύτηκε την Grace Harriet Pierce το 1901. Το ζευγάρι παρέμεινε παντρεμένο μέχρι το θάνατό του το 1954. Μετά το τέλος της επίσημης προπονητικής του καριέρας, ο Χέφελφινγκερ βυθίστηκε στον επιχειρηματικό κόσμο στη Μινεάπολη και μπήκε στην οικογενειακή επιχείρηση κατασκευής υποδημάτων. Η επιχείρηση υπέφερε πολύ στην Κρίση του 1907 και κήρυξε πτώχευση το 1910. Μετά την αποτυχία της επιχείρησης, ο Χέφελφινγκερ είχε μια ενεργή καριέρα στο real estate,όπου έκλεισε μεγάλες εμπορικές συμφωνίες. Στο έργο του στο real estate, ο Γουίλιαμ είχε σημαντική συνεισφορά στην πρώιμη ανάπτυξη της άνω περιοχής Nicollet Avenue, με την οργάνωση της εταιρείας που κατασκεύασε το κτίριο Physicians and Surgeons το 1910 και με την μεταφορά των Butler Brothers στη Μινεάπολη.
Ο Χέφελφινγκερ ήταν εκπρόσωπος στην Εθνική Συνέλευση των Ρεπουμπλικανών το 1904 και το 1908. Εκλέχτηκε πρώτη φορά το 1924, με αντιπάλους πιο έμπειρους πολιτικούς κατέκτησε εύκολα μια θέση στο Συμβούλιο Επιτρόπων της κομητείας Hennepin. Ο Χέφελφινγκερ συνέχισε να υπηρετεί στο διοικητικό συμβούλιο της κομητείας Hennepin για 24 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων 4 ετών ως πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου. Aκόμη ο Χέφελφινγκερ ήταν υποψήφιος δύο φορές στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών για την 5η περιφέρεια του Κογκρέσου της Μινεσότα, χάνοντας και τις δύο φορές από τον απαγορευτικό και πρώην Υπολοχαγό Κυβερνήτη William I. Nolan.
Σε όλη του τη ζωή, ο Χέφελφινγκερ διατήρησε υψηλό επίπεδο ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο. Μετά το τέλος της προπονητικής του καριέρας, συνέχισε για δεκαετίες να κάνει ετήσια ταξίδια στο New Haven για να βοηθήσει το προπονητικό επιτελείο. Έπαιξε σε φιλανθρωπικά παιχνίδια εναντίον πολύ νεότερων ανδρών, παίζοντας το τελευταίο του παιχνίδι σε ηλικία 65 ετών. Από το 1935 έως το 1950, ο Χέφελφινγκερ δημιούργησε το Heffelfinger's Football Facts, ένα ετήσιο φυλλάδιο που παρουσιάζει κανόνες, στατιστικά και προγράμματα επαγγελματικών ομάδων και κολεγίων για την επερχόμενη σεζόν.
Ο Χέφελφινγκερ πέθανε στο Τέξας στις 2 Απριλίου 1954.
Προσωπογραφία του Έφιππου Τζοβάνι Κάρλο Ντόρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσωπογραφίες ανδρών Κατηγορία:Έφιππες προσωπογραφίες Κατηγορία:Πίνακες του 1606
Μίνι Ισραήλ
Μίνι Ισραήλ (Εβραϊκά: מיני ישראל) είναι πάρκο με μικρογραφίες που βρίσκεται κοντά στο Latrun, Ισραήλ στην κοιλάδα Αγιαλόν. Άνοιξε το Νοέμβριο του 2002, και στο χώρο βρίσκονται εκατοντάδες μικροσκοπικά αντίγραφα κτιρίων και μνημείων στο Ισραήλ. Το τουριστικό αξιοθέατο αποτελείται από περίπου 350 μικροσκοπικά μοντέλα, τα περισσότερα από τα οποία είναι σε κλίμακα 1:25.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ισραήλ
Ατλάντε ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1916
Νικολάι Τσερνίχ
Βιογραφία και έργο
Ο Τσερνίχ γεννήθηκε στη μικρή ρωσική πόλη Ούσμαν (σήμερα στο Όμπλαστ του Λίπετσκ). Ειδικεύθηκε στην αστρομετρία και τη δυναμική των μικρών σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος και εργαζόταν στο Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο Κριμαίας από το 1963.
Ο Τσερνίχ ανεκάλυψε δύο περιοδικούς κομήτες, τους 74P/Σμιρνόβα-Τσερνίχ και 101P/Τσερνίχ. Επίσης το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως τον πιστώνει με την ανακάλυψη 537 αστεροειδών, με πρώτο τον 1796 Ρίγα τον Μάιο του 1966 και τελευταίους τους 4534 Ρίμσκι-Κόρσακοφ και 7924 Σιμπίρσκ στις 6 Αυγούστου 1986. Οι αξιολογότεροι ίσως αστεροειδείς που ανεκάλυψε είναι ο 2207 Αντήνωρ, που ανήκει στην Τρωική Ομάδα του Δία, και ο 2867 Στέινς, ένας από τους ελάχιστους που έχει ποτέ επισκεφθεί διαστημικό σκάφος.
Ο Νικολάι Στεπάνοβιτς Τσερνίχ εργαζόταν μαζί με τη σύζυγο και συνάδελφό του Λιουντμίλα Τσερνίχ, σε ένα αποδοτικό πρόγραμμα παρατηρήσεων και ανακαλύψεων αστεροειδών. Ο αστεροειδής 2325 Τσερνίχ, που ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος, ονομάστηκε έτσι προς τιμή του ζεύγους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Σοβιετικοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ρώσοι αστρονόμοι
Ψευδοπλούταρχος
Κάποια άλλα έργα που αποδίδονται στον Πλούταρχο είναι μεσαιωνικής προέλευσης, όπως η επιστολή προς Τραϊανό.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πλούταρχος
Η αρπαγή της Θέτιδος (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου αρ. 2648)
Η αρπαγή της Θέτιδος είναι αγγειογραφία κύλικος που βρέθηκε στο Βούτλσι και φιλοξενείται σήμερα στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου.
Περιγραφή
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του αγγείου είναι ότι επισκευάστηκε στους αρχαίους χρόνους. Το ένα χερούλι είναι σπασμένο και συγκρατείται με μολύβδινους συνδετήρες. Το χερούλι αυτό φέρει την υπογραφή «[Η]ΙΕΡΟΝ ΕΠΟΕΣΕΝ» υποδηλώνοντας τον κεραμέα της λαβής αυτής. Το υπόλοιπο αγγείο όμως, αν και ανυπόγραφο, θεωρείται ότι είναι έργο του Δούριδος.
Στο κοίλο εσωτερικό μέρος βλέπουμε την Αθηνά που βάζει κρασί στο ποτήρι του αναπαυόμενου Ηρακλή. Ο Ηρακλής είναι καθισμένος σε έναν βράχο. Φοράει την λεοντή του σαν περικεφαλαία και κρατάει έναν κάνθαρο. Η Αθηνά στέκει όρθια μπροστά τον ήρωα και τον κερνάει κρασί από την οινοχόη. Φοράει διάδημα στο κεφάλι και κρατάει γλαύκη στο αριστερό χέρι. Έχει βγάλει το κράνος της και το έχει ακουμπήσει σε έναν βράχο, ενώ έχει γείρει το δόρυ της και το κρατάει με το μπράτσο της. Ένα ελαιόδεντρο συμπληρώνει την φύση του τοπίου.
Στο εξωτερικό της κύλικος βλέπουμε στην Α' όψη την μάχη που κάνει ο Πηλέας με την Θέτιδα για να την αποκτήσει. Την έχει αρπάξει από την μέση και την αγκαλιάζει σφιχτά με τα μπράτσα του, ενώ έχει δεμένες τις γροθιές του σε λαβή. Η Θέτιδα για να γλυτώσει μεταμορφώνεται σε λιοντάρι που ορμάει από τον ώμο της Νηριίδας και δαγκώνει τον ήρωα στο μπράτσο. Άλλες Νεράιδες που συντρόφευαν την Θέτιδα εγκαταλείπουν από φόβο το τοπίο, κρατώντας τα θαλάσσια σύμβολα σε σχήμα ψαριού και δελφινιού.
Στην Β' όψη βλέπουμε τις Νηριίδες να καταφεύγουν στον πατέρα τους, Νηρέα ζητώντας του να βοηθήσει την αδερφή τους.
Άγιος Ηρακλής ο Μικρασιάτης
Ο Άγιος Ηρακλής ο Μικρασιάτης είναι νεομάρτυρας από το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας, που τιμάται στις 18 Ιουνίου, ημέρα του μαρτυρίου του κατά το έτος 1919. 200px|right|thumb|Μνημείο για τους σφαγιασθέντες [[Μικρασιάτες προσκόπους, στον Άγιο Μελέτιο Βοιωτίας.]]
Ιστορικά στοιχεία
Ο άγιος Ηρακλής ο Μικρασιάτης ήταν υιός της οικογένειας Αντωνίου από το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Το 1919 ο ελληνικός στρατός ανέλαβε τη διοίκηση του Αϊδινίου και τμήματος των παραλίων της Μικράς Ασίας. Συγκεριμένα εισήλθε στο Αϊδίνιο στις 14 Μαΐου 1919. Οι πρόσκοποι της Ιωνίας πρόσφεραν πολύτιμες υπηρεσίες ως αγγελιαφόροι, σύνδεσμοι, οδηγοί, διερμηνείς, γραφείς και τραυματιοφορείς. Πρόσφεραν ακόμη υπηρεσίες στο Φρουραρχείο, το Λιμεναρχείο, την Επιμελητεία, το Γραφείο Τύπου, στο Αρχηγείο Στρατού και γενικά όπου χρειαζόταν βοηθητική υπηρεσία. Στους προσκόπους του Αϊδινίου ήταν ενταγμένος και ο νεαρός Ηρακλής Αντωνίου.
Έναν μήνα μετά, τον Ιούνιο του 1919, ο ελληνικός στρατός δέχτηκε επίθεση από Τούρκους Τσέτες και αναγκάστηκε να υποχωρήσει εγκαταλείποντας την πόλη για τρεις ημέρες, κατά τις οποίες ακολούθησε σφαγή του πληθυσμού και των τοπικών σωμάτων των προσκόπων της πόλης. Πάνω από 3.000 Έλληνες χριστιανοί εξοντώθηκαν. Μέσα στην κατάσταση των σφαγών και των βιαιοτήτων ο Τοπικός Έφορος, οι Αρχηγοί και οι Πρόσκοποι παρέμειναν στην πόλη προς βοήθεια των συμπολιτών τους μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης. Οι Τούρκοι Τσέτες, με επικεφαλής των Αντνάν Μεντερές, συνέλαβαν τους 31 προσκόπους συμπεριλαμβανομένου του Τοπικού Εφόρου Νίκου Αυγερίδη και των αρχηγών τους και τους φυλάκισαν στο υπόγειο του Διοικητήριου του Αϊδινίου. Την επόμενη ημέρα, 18 Ιουνίου 1919, τους οδήγησαν σε ελαιώνα κοντά στην πόλη στις όχθες του Εύδωνα ποταμού. Τους ζήτησαν να ασπαστούν τον μωαμεθανισμό. Επειδή αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν εκτελέστηκαν από τους Τούρκους με βασανισμούς. Οι Τούρκοι πρώτα τύφλωσαν και εκτέλεσαν τον αρχηγό των Μικρασιατών προσκόπων Νικόλαο Αυγερίδη, στη συνέχεια τον Φιλοκτήτη Αργυράκη, τον οποίο έγδαραν ζωντανό και τον διαμέλησαν, τον Μίνωα Βεϊνόγλου που τον αποκεφάλισαν και ακολούθως όλους τους προσκόπους μεταξύ των οποίων και τον Ηρακλή Αντωνίου. . Συνολικά αναφέρονται 31 πρόσκοποι ανάμεσα στους σφαγιασθέντες Έλληνες του Αϊδινίου.
Αγιοκατάταξη
Ειδικότερα ο άγιος Ηρακλής ο Μικρασιάτης, τιμάται στις 18 Ιουνίου, ημέρα του μαρτυρίου του με τους συν αυτώ συμπατριώτες του που μαρτύρησαν μαζί.
Παραπομπές
Ηρακλης Κατηγορία:Θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων Ηρακλης Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Ηρακλης
Ανθέα
Με την ονομασία Ανθέα αναφέρονται:
Μετατόπιση των ηπείρων
Ως μετατόπιση των Ηπείρων θα μπορούσαμε να καθορίσουμε τις μεγάλης κλίμακας οριζόντιες κινήσεις των ηπείρων μέσα στο γεωλογικό χρόνο.Δηλ οι ήπειροι ολισθαίνουν αργά κατά μήκος της επιφανείας της Γης.Τούτη η ιδέα μιας μεγάλης μετατόπισης έχει μακρά ιστορία. Παρατηρώντας το γεγονός ότι το σχήμα της ακτογραμμής της ανατολικής Ν. Αμερικής ταίριαζε στο σχήμα της ακτογραμμής της Δ. Αφρικής, ο Γερμανός φυσιολόγος Αλεξάντερ φον Χούμπολτ διαμόρφωσε το 1800 τη θεωρία ότι οι ακτές που περιβάλλουν τον Ατλαντικό Ωκεανό ήταν κάποτε ενωμένες. Πενήντα χρόνια αργότερα ένας Γάλλος επιστήμονας, ο Αντόνιο Σνάιντερ Πελεγκρίνι, υπέθεσε πως η παρουσία ταυτόσημων απολιθωμάτων φυτών στις ευρωπαϊκές και αμερικανικές εναποθέσεις άνθρακα μπορεί να εξηγηθεί μόνο αν οι δύο ήπειροι ήταν αρχικά ενωμένες. Στην ίδια τροχιά κινούμενος, ο Φρανκ Β. Τέιλορ από τις Η.Π.Α. εξήγησε το σχηματισμό ορισμένων οροσειρών με τη θεωρία της σύγκρουσης των ηπείρων.
Η πρώτη θεωρία
Η πρώτη αληθινά λεπτομερειακή και συνεκτική θεωρία για τη μετατόπιση των ηπείρων προτάθηκε το 1912 από τον Άλφρενr Βέγκενερ, τον Γερμανό γεωλόγο. To 1937 ο Αλεξάντρ Λ. Ντι Τουά, ένας νοτιοαφρικανός γεωλόγος, τροποποίησε την υπόθεση του Βέγκενερ προτείνοντας δύο αρχέγονες ηπείρους, τη Λαυρασία στο Βορρά και την Γκοντβάνα στο νότο. Ωστόσο, το ενδιαφέρον για τη θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων αναζωπυρώθηκε, καθώς αυξήθηκε η γνώση μας για το μαγνητικό πεδίο της Γης, χάρη στις μελέτες των γεωφυσικών Στάνλεϊ κ. Ράνκορν, Π.Μ.Σ. Μπλάκετ κ.α. Σιδηρομαγνητικά μεταλλεύματα όπως ο μαγνητίτης, αποκτούν μόνιμο μαγνητισμό, όταν κρυσταλλοποιούνται ως στοιχεία πυριγενών λίθων. Η διεύθυνση του μαγνητικού τους πεδίου είναι ίδια με εκείνη του μαγνητικού πεδίου της Γης κατά τη στιγμή της κρυσταλλοποίησής τους. Σωματίδια μαγνητικών υλικών που απελευθερώνονται με διάφορους φυσικούς τρόπους από τους πυριγενείς λίθους αναδιατάσσονται σύμφωνα με τη διεύθυνση του μαγνητικού πεδίου της Γης και ενσωματώνονται σε διάφορα ιζηματογενή στρώματα. Οι μελέτες της παραμένουσας μαγνήτισης σε διαφορετικά στρώματα έδειξε πως μαγνητικοί πόλοι όιαφορετικών εποχών σε όλα τα σημεία του κόσμου έχουν αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου. Οι αποκλίσεις των πόλων είναι διαφορετικές για κάθε ήπειρο, αλλά οι τιμές τους εξηγούνται μόνο στις βάση της υπόθεσης ότι οι ήπειροι ήταν κάποτε ενωμένες. Οι αποκλίσεις για την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, για παράδειγμα, δείχνουν πως η τελευταία μετακινήθηκε 30° Δυτικά σε σχέση με την Ευρώπη από την Τριάσια περίοδο, δηλαδή από τη θέση που είχε πριν από 245 εκατομμύρια χρόνια.
Η επικράτηση της θεωρίας
Η αυξημένη γνώση μας για το σχηματισμό του ωκεάνιου πυθμένα και η επακόλουθη διατύπωση των θεωριών της εξάπλωσης του θαλάσσιου πυθμένα και των τεκτονικών πλακών, ισχυροποίησε ακόμη περισσότερο τη θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων. Στην αρχή της δεκαετίας του '60 ο αμερικανός γεωφυσικός Χάρι Χ. Χες πρότεινε την υπόθεση πως διαρκώς δημιουργείται νέος ωκεάνιος φλοιός, εξαιτίας της διαρκούς ηφαιστειακής δραστηριότητας στις μεσωκεάνιες οροσειρές. Αυτές τις ωκεάνιες οροσειρές μπορούμε να τις φανταστούμε τις ως υποβρύχια βουνά που ακολουθούν μια ελικοειδή πορεία περίπου 60.000 χλμ. κατά μήκος του πυθμένα. Λιωμένο υλικό από το μανδύα της Γης έρχεται στην επιφάνεια, ψύχεται και κατόπιν σπρώχνεται από νέες εκρήξεις. Έτσι, ο πυθμένας του ωκεανού σπρώχνεται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Στα τέλη του '60 αρκετοί Αμερικανοί ερευνητές, ανάμεσά τους οι Τζακ Ε. Όλιβερ και Μπράιαν Λ. Άιζακς, σύνδεσαν τη ιδέα της εξάπλωσης του πυθμένα των ωκεανών με εκείνη της μετατόπισης των ηπείρων και διαμόρφωσαν τη θεωρία των τεκτονικών πλακών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωλογική ιστορία της Γης Κατηγορία:Τεκτονικές πλάκες Κατηγορία:Γεωλογικές διεργασίες
Ευανθία
Ευανθία είναι γυναικείο, ελληνικό όνομα.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Δημήτριος Βρατσάνος
Ο Δημητριος Βρατσάνος καταγόταν από μεγάλη ναυτική οικογένεια των Ψαρών και ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Κατά τη σφαγή των Ψαρών το 1824 ήταν δημογέροντας του νησιού και σκοτώθηκε μαζί με άλλους Ψαριανούς στο φρούριο Παλαιόκαστρο.
Ο αδερφός του Γεώργιος Βρατσάνος είχε πυρπολήσει μαζί με τον Κανάρη την τουρκική ναυαρχίδα στην Τένεδο τον Οκτώβριο του 1822.
Ο θάνατός του Βρατσάνου
Τον Ιούνιο του 1824 τουρκικά πλοία προσέγγισαν τα Ψαρά και Τούρκοι στρατιώτες προσπάθησαν να αποβιβαστούν στο βόρειο τμήμα του νησιού. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες, λόγω της αντίστασης των Ψαριανών, τελικά κατάφεραν να αποβιβαστούν στην περιοχή Ερινός και κατευθύνθηκαν στην πόλη. Στο φρούριο Παλαιόκαστρο, το οποίο υπερασπιζόταν 120 Έλληνες στρατιώτες, βρήκαν καταφύγιο πολλοί άμαχοι κάτοικοι του νησιού μεταξύ δε των εγκλείστων ήταν και ο Δημήτριος Βρατσάνος και ο γιος του Αντώνιος. Όταν πια έγινε φανερό ότι το φρούριο θα έπεφτε τελικά στα χέρια των Τούρκων οι γεροντότεροι από τους εγκλείστους αποφάσισαν να μην παραδοθούν και να πεθάνουν ανατινάσσοντας την πυριτιδαποθήκη του φρουρίου. Την πυριτιδαποθήκη ανατίναξε ο Αντώνιος Βρατσάνος ύστερα από εντολή του πατέρα του με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τόσο ο κόσμος που είχε βρει καταφύγιο μέσα στο Παλαιόκαστρο όσο και μεγάλος αριθμός Τούρκων στρατιωτών.
Πηγή
Ε/Ιστορικά, Ένθετο Εφημερίδας Ελευθεροτυπίας, Η καταστροφή των Ψαρών-20 Ιουνίου 2002
Η καταγωγή των ειδών
Εκείνη την εποχή, οι θεωρίες «περί Εξέλιξης» υπονοούσαν δημιουργία χωρίς θεϊκή παρέμβαση, και ο Δαρβίνος απέφυγε τη χρήση των λέξεων «εξέλιξη» και «εξελίσσομαι». Το βιβλίο έκανε μόνο έναν σύντομο υπαινιγμό στην ιδέα ότι και ο άνθρωπος μπορούσε να εξελιχθεί με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άλλοι οργανισμοί.
Το έργο, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, ιδιαίτερα από κύκλους της Εκκλησίας της Αγγλίας, προσέλκυσε το γενικό ενδιαφέρον της κοινής γνώμης της εποχής, καθώς είχε γραφτεί σε ύφος κατανοητό στον απλό αναγνώστη. Εντός είκοσι ετών από τη δημοσίευση η θεωρία της εξέλιξης έγινε γενικά αποδεκτή στον επιστημονικό κόσμο, όμως με την πάροδο του χρόνου κυριάρχησαν διάφορα μοντέλα αυτής της επιστημονικής προσέγγισης, βασισμένα στις απόψεις του Δαρβίνου.
Υπόβαθρο
Μέχρι το 17ο/18ο αιώνα, οπότε έγινε κοινό κτήμα το έργο των παλαιοντολόγων και γεωλόγων, η έννοια της σταθερότητας των ειδών αποτελούσε επαρκή θεώρηση σχετικά με το σύνολο της οργανικής ζωής της Γης. Άλλωστε, η ομοιότητα μεταξύ καταγραφών διαφορετικών βιολογικών ειδών, από την αρχαιότητα μέχρι εκείνη την εποχή, φαινόταν να ενισχύει την άποψη πως τα είδη δεν είχαν εξελιχθεί για χιλιάδες χρόνια. Συγχρόνως, εναλλακτικές θεωρίες που αμφισβητούν τη στατικότητα των ειδών μπορούν να εντοπιστούν ήδη από την αρχαιότητα. Σε ένα σύντομο ιστορικό σχεδίασμα των απόψεων περί της καταγωγής των ειδών, σε μεταγενέστερες εκδόσεις της Καταγωγής των Ειδών, ο Δαρβίνος αναγνώρισε ίχνη εξελικτικών ιδεών στο έργο Περί Φυσικής Ακροάσεως του Αριστοτέλη. Ο Αναξίμανδρος (π. 610-546 π.Χ.) και ο Εμπεδοκλής (π. 492-432 π.Χ.) ισχυρίστηκαν επίσης πως τα ζώα μεταλλάσσονταν και αφανίζονταν, ωστόσο μέχρι τον 17ο αιώνα, η εξαφάνιση ορισμένων ειδών θεωρούνταν αποτέλεσμα κάποιας φυσικής καταστροφής, όπως του κατακλυσμού που περιγράφεται στο βιβλίο της Γένεσης. Τέτοιου είδους προσεγγίσεις προσέκρουσαν σύντομα σε παρατηρησιακά δεδομένα, όπως το γεγονός πως ορισμένα είδη ευδοκιμούσαν σε συγκεκριμένες περιοχές.
Πριν τη δημοσίευση του έργου τού Δαρβίνου, τα ερωτήματα περί της καταγωγής των ειδών έβρισκαν εξηγήσεις στα πλαίσια της φυσικής θεολογίας που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται από φιλοσόφους και θεολόγους του 17ου αιώνα. Σύμφωνα με αυτή, η φύση αποτελούσε πηγή γνώσης για τον Θεό, ο οποίος αποκαλυπτόταν μέσα από την ομορφιά και την οργάνωση του φυσικού κόσμου. Ενδεικτικό είναι το έργο του Βρετανού θεολόγου Γουίλιαμ Πέϊλι (1743-1805), όπως καταγράφεται αναλυτικά στις πραγματείες A View of the Evidences of Christianity (1794) και Natural Theology: or, Evidences of the Existence and Attributes of the Deity, Collected from the Appearances of Nature (1802). Κατά τον Πέϊλι και τις αποδεκτές αντιλήψεις της εποχής, ο κόσμος είχε ηλικία μερικών χιλιάδων ετών και είχε υποστεί τουλάχιστον μία μεγάλη φυσική καταστροφή στην ιστορία του, γεγονός που εξηγούσε την ύπαρξη απολιθωμάτων που ανήκαν σε εξαφανισμένα είδη. Η πολυπλοκότητα και ευταξία του φυσικού κόσμου μπορούσε να εξηγηθεί μόνο ως έργο ενός Θεού δημιουργού και λίγα περιθώρια αφήνονταν για αλλαγές στη φύση.
Στις αρχές του 19ου αιώνα τέτοιες αλλαγές έγιναν αντικείμενο μελέτης για αρκετούς φυσιοδίφες, που προσπαθούσαν να ταξινομήσουν τα είδη. Σήμερα, το έργο του Τζον Ρέι, του Λινναίου και του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό ως προς τη διαμόρφωση των δαρβινικών ιδεών. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο Δαρβίνος, η βασική αιτία που οδήγησε τον Λαμάρκ στην ιδέα πως τα είδη αλλάζουν βαθμιαία ήταν η δυσκολία της διάκρισης ανάμεσα σε είδος και ποικιλία. Ο Έρασμος Δαρβίνος, παππούς του Κάρολου, διατύπωσε πρώτος την υπόθεση περί μεταλλάξεων των ειδών κατά τη δεκαετία του 1790, αλλά ο Λαμάρκ ανέπτυξε και δημοσίευσε μια περισσότερο αναλυτική θεωρία το 1809. Ανάλογες αντιλήψεις εξέφρασε και ο φυσιοδίφης Ζωφρουά Σεντ-Ιλέρ (1772-1844), ο οποίος διατύπωσε την άποψη πως τα είδη δεν διαιωνίστηκαν με την ίδια μορφή. Ο Δαρβίνος βασίστηκε σε πλήθος επιστημονικών γνώσεων και παρατηρήσεων της εποχής του, χωρίς τις οποίες θα ήταν μάλλον αδύνατο να γράψει την Καταγωγή των Ειδών. Από την άλλη πλευρά, εξίσου σημαντικές ήταν οι παρατηρήσεις και τα πειράματα που πραγματοποίησε ο ίδιος, και η μεγάλη συμβολή του έγκειται στο γεγονός πως κατάφερε να ενοποιήσει με μοναδικό τρόπο τα συμπεράσματα διαφορετικών ερευνών, συνθέτοντας μία συνεπή και καλά τεκμηριωμένη γενική θεωρία για την καταγωγή των ειδών.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Βιβλία του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ιστορία της εξελικτικής βιολογίας
Πύλη Ασινάρια
δεξιά|μικρογραφία|Άποψη της Πύλης από το εσωτερικό των τειχών
Η Πύλη Ασινάρια, (λατιν.: Porta Asinaria (από το asinus = όνος), ήταν κεντρική πύλη των Αυρηλιανών Τειχών της Αρχαίας Ρώμης. Η πύλη απαρτίζεται από δύο προεξέχοντες πύργους και τα σχετικά δωμάτια φρουρών. Κτίστηκε μεταξύ 270 και 273 μ.Χ., ταυτόχρονα με τα τείχη. Μέσω αυτής της πύλης,  ανατολικά ρωμαϊκά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Βελισάριο εισήλθαν στην πόλη το 536, ανακτώντας την από τους Οστρογότθους.
Μέχρι τον 16ο αι. η πύλη είχε κορεστεί από κυκλοφοριακή κίνηση έτσι, έγινε νέο άνοιγμα στα Τείχη, για να δημιουργηθεί η μεγαλύτερη Πύλη Σαν Τζοβάννι. Από τότε η Πύλη Ασινάρια έκλεισε για τα παντός είδους οχήματα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Σελεύκεια Σιττακινή
Η Σελεύκεια Σιττακινή, γνωστότερη σήμερα ως πρώην Κόχη ή Κοχ ή Μαχόζα (Coche ή Mahoza) και επίσης ως Βεχ Αρνταρσίρ ή Αρντασίρ (Veh Ardashir) - ήταν αρχαία ελληνική πόλη, κτισμένη στη Μεσοποταμία, την οποία υδροδοτούσε ο ποταμός Ευφράτης και κατά μήκος, έναντι του Τίγρη ποταμού, όπου βρισκόταν η άλλη συνονόματη πόλη η Σελεύκεια η επί του Τίγρη ή Σελεύκεια Επιτίγρεια, που ήταν και η πρωτεύουσα στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών.
Ιστορία
Η Σελεύκεια Σιττακινή, μετά από την Σιττάκη, ήταν μια από τις πιο γνωστές πόλεις στην επαρχία Σιττακινή της Μεσοποταμίας. Κατά την ελληνιστική περίοδο την πόλη, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Σιττακινής είχαν κατοικήσει έποικοι από την Βοιωτία, σύμφωνα και με αυτά που αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης (Xvii Diod. 110).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστικές αποικίες Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Οχρίδα (λίμνη)
Η Λίμνη Οχρίδα ή Αχρίδα (Охридско Езеро (πρφ. Οχριντζσκο Εζερο), Αλβανικά: Liqeni i Ohrit, αρχαία ονομασία: Λυχνιτίδα) βρίσκεται στα ορεινά σύνορα μεταξύ της νοτιοδυτικής Βόρειας Μακεδονίας και ανατολικής Αλβανίας. Είναι μια από τις βαθύτερες (294 μ.) και αρχαιότερες λίμνες της Ευρώπης, με μοναδικό υδατικό οικοσύστημα, το οποίο περιλαμβάνει περισσότερα από 200 ενδημικά είδη. Λόγω της σημασίας της, η λίμνη χαρακτηρίστηκε από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1979, η δε NASA ονόμασε «Οχρίδα» μια από τις λίμνες του Τιτάνα. Το 2014 το Διασυνοριακό Φυσικό Καταφύγιο Οχρίδας-Πρέσπας μεταξύ της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας προστέθηκε στο Παγκόσμιο Δίκτυο Καταφυγίων Βιόσφαιρας της UNESCO. Οι πόλεις που βρίσκονται στις όχθες της λίμνης είναι το Πόγραδετς στην Αλβανία και η Οχρίδα και η Στρούγκα στην Βόρεια Μακεδονία. Η λίμνη κατά τα άλλα περιβάλλεται πυκνά από οικισμούς, χωριά και θέρετρα, και στις δύο χώρες της λεκάνης απορροής της.
Παρά το σχετικά υψηλό υψόμετρο η Οχρίδα λίμνη δεν παγώνει λόγω του ιδιαίτερα ήπιου κλίματος. Στη λίμνη διαβιούν πολλά ενδημικά είδη. Υπάρχουν επίσης πολλά μνημεία, που μαρτυρούν την πλούσια ιστορία της περιοχής. Στις όχθες υπάρχουν πολλές αμμώδεις παραλίες.
Γεωγραφία
Η Λίμνη Οχρίδα είναι η βαθύτερη λίμνη των Βαλκανίων, με μέγιστο βάθος 288 μ. και μέσο βάθος 155 μ. Καλύπτει έκταση 358 τ.χλμ. και περιέχει κατ 'εκτίμηση 55,4 κ.χλμ. νερού. Εχει μήκος 30,4 χιλιόμετρα και 14,8 χιλιόμετρα μέγιστο πλάτος βαθμό με μήκος ακτογραμμής 87,53 χιλιόμετρα, 56,02 στη Βόρεια Μακεδονία και 31,51 στην Αλβανία. Από τη συνολική της επιφάνεια, 248 τ.χλμ. ανήκουν στη Βόρεια Μακεδονία και 110 τ.χλμ. στην Αλβανία.
Προέλευση
Η Οχρίδα καιοι Πρέσπες ανήκουν σε μια ομάδα λεκανών, που προήλθε από μια γεωτεκτονική κατάπτωση κατά τη διάρκεια της Πλειόκαινου εποχής πριν πέντε εκατομμύρια χρόνια στη δυτική πλευρά των Δειναρικών Άλπεων. Παγκοσμίως υπάρχουν μόνο λίγες λίμνες με τόσο αρχαία προέλευση, με γνωστότερες τη Βαϊκάλη και την Τανγκανίκα. Οι περισσότεροι άλλες νεότερες λίμνες έχουν διάρκεια ζωής μικρότερη από 100 χιλιάδες χρόνια πριν τελικά γεμίσουν με ιζήματα. Πιστεύεται ότι στην περίπτωση της Λίμνης Οχρίδας αυτή η διαδικασία καθυστέρησε λόγω του μεγάλο βάθους της και μικρή απόθεση ιζημάτων από τις φιλτραρισμένες εισροές από τις πηγές της. Επιπλέον, το ρήγμα Οχρίδα-Κορυτσά στα νότια της λίμνης εξακολουθεί να είναι τεκτονικά ενεργό και μπορεί να αντισταθμίσει τις αποθέσεις με καταβύθιση. Σε αντίθεση με τη Λίμνη Οχρίδα, η Πρέσπα είναι πιθανό να έχει μετατραπεί σε ξηρά αρκετές φορές στην ιστορία της, ως αποτέλεσμα του καρστικού υποβάθρου της. Το 2008 τα μέσα ενημέρωσης της Βόρειας Μακεδονίας ανέφεραν ότι διεθνείς εμπειρογνώμονες θα ερευνούσαν τη λίμνη, προκειμένου να καθορίσουν την ηλικία της.
Υδρολογία
Η λίμνη αποχετεύει μια έκταση περίπου 2600 τ.χλμ. και τροφοδοτείται κυρίως από υπόγειες πηγές στην ανατολική όχθη της (περίπου 50% των συνολικών εισροών), με περίπου 25% συμμετοχή των ποταμών και των άμεσων κατακρημνίσεων. Πάνω από το 20% του νερού της λίμνης προέρχεται από τη γειτονική λίμνη Πρέσπα, περίπου 10 χιλιόμετρα στα νοτιοανατολικά και 150 μ ψηλότερα από τη Λίμνη της Οχρίδας. Το νερό διαφεύγει από τη Λίμνη Πρέσπα ξεγλιστρούν μέσα από υπόγεια υδάτινα ρεύματα στο καρστικό τοπίο, όπου ενώνεται με τις κατακρημνίσεις της οροσειράς και τελικά αναδύεται σε πολυάριθμες πηγές κατά μήκος της ανατολικής όχθης και κάτω από την επιφάνεια του νερού της λίμνης της Οχρίδας. Το νερό χάνεται από τη Λίμνη Οχρίδα με εξάτμιση (~ 40%) και τη μοναδική έξοδό του, τον Ποταμό Μαύρο Δρίνο, που ρέει με βόρεια κατεύθυνση στην Αλβανία και στη συνέχεια στην Αδριατική Θάλασσα. Το σχετικά ξηρό, μεσογειακό κλίμα και η μικρή λεκάνη απορροής των 2600 τ.χλμ. (αναλογία λεκάνηςαπορροής / επιφάνεια της λίμνης των ~ 7)έχει ως αποτέλεσμα μεγάλο υδραυλικό χρόνο παραμονής ~ 70 έτη.
Παγγαία
thumb|200 px|Χάρτης της Παγγαίας. Η Παγγαία ήταν υπερήπειρος που υπήρξε κατά την ύστερη Παλαιοζωική και πρώιμη Μεσοζωική εποχή. Συναρμολογήθηκε από προηγούμενες ηπειρωτικές μονάδες περίπου 335 εκατομμύρια χρόνια πριν και άρχισε να διασπάται περίπου 175 εκατομμύρια χρόνια πριν. Σε αντίθεση με τη σημερινή Γη και την κατανομή της ηπειρωτικής μάζας, μεγάλο μέρος της Παγγαίας ήταν στο νότιο ημισφαίριο και περιβαλλόταν από έναν υπερωκεανό, την Πανθάλασσα. Η Παγγαία υπήρξε η πιο πρόσφατη υπερήπειρος και η πρώτη που ανακατασκευάστηκε από τους γεωλόγους.
Οχρίδα (λίμνη)
Φυσικές και γεωχημικές ιδιοτήτες
Το νερό στην επιφάνεια της λίμνης Οχρίδας κινείται κυρίως αριστερόστροφα κατά μήκος της ακτής, ως αποτέλεσμα της δύναμης του ανέμου και της περιστροφής της γης. Από την άποψη της κατακόρυφης ανταλλαγής νερού, κυρίαρχη διαδικασία είναι η εκ συναγωγής ανάμιξη κατά την ψύξη του χειμώνα. Ωστόσο, σε ένα συνηθισμένο χειμώνα αναμιγνύονται μόνο τα ανώτερα 150-200 μέτρα της λίμνης, ενώ τα βαθύτερα νερά είναι σταθερά διαστρωματωμένα λόγω της αλατότητας. Η σταθερότητα που οφείλεται σε αυτό το βαθμό αλατότητας επιτρέπει την πλήρη εκ συναγωγής ανάμιξημόνο περίπου μία φορά κάθε 7 χρόνια.
Παγγαία
Ο πατέρας της θεωρίας της μετατόπισης των ηπείρων, ο Γερμανός μετεωρολόγος Άλφρεντ Βέγκενερ, υπήρξε αυτός που συγκέντρωσε γεωγραφικά, γεωλογικά και παλαιοντολογικά στοιχεία, που υποδείκνυαν την ύπαρξη της Παγγαίας. Η υπόθεση του Βέγκενερ έμεινε κλειδωμένη στο ντουλάπι ως το 1968, οπότε τα εμπειρικά στοιχεία που αντλήθηκαν από τους πυθμένες των ωκεανών αποδυνάμωσαν τα παλιά γεωλογικά μοντέλα και η θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων έγινε το κύριο ρεύμα κατανόησης της γεωλογικής δομής της Γης.
Οχρίδα (λίμνη)
Φυσικές και γεωχημικές ιδιοτήτες
Τόσο από την άποψη της συγκέντρωσης θρεπτικών συστατικών (4,5 μg/L φωσφόρου) καθώς και των βιολογικών παραμέτρων η λίμνη Οχρίδα χαρακτηρίζεται ως ολιγοτροφική. Χάρη σε αυτή την ολιγοτροφία και των φιλτραρισμένων εισροών από πηγές, το νερό είναι εξαιρετικά καθαρό και διαφανές σε βάθος 22 μέτρων. Στη Λίμνη Οχρίδα δεν συμβαίνει ετήσια βαθιά ανταλλαγή του νερού που σε άλλες λίμνες μπορεί να επιφέρει πλήρη ανάμειξη, ενώ δεν υπάρχουν βυθιζόμενα ποτάμια. Παρά το γεγονός αυτό, το διαλυμένο οξυγόνο δεν πέφτει ποτέ κάτω από ~ 6 mg/L.
Παγγαία
Επανένωση και επαναδιαχωρισμός
Οι διαχωρισμένες ήπειροι της Παλαιοζωικής Εποχής, χωρισμένες από την υπερήπειρο της Ροδινίας (η οποία είχε δημιουργηθεί πριν 1100 εκατομμύρια χρόνια), περίπου 650 εκατομμύρια χρόνια, κατά τη Βένδια περίοδο, επανενώθηκαν κατά τη διάρκεια της Παλαιοζωικής για να σχηματίσουν την Παγγαία, κατά τη διάρκεια της Δεβόνιας και της Λιθανθρακοφόρου περιόδου, πριν από 350 εκατομμύρια χρόνια. Πιο συγκεκριμένα, η Παγγαία συγκεντρώθηκε από τη σύγκρουση τριών συγκεκριμένων τμημάτων, της Γκοντβάνα, της Λαυρασίας (ονομάζεται και Ευραμερική) και της Σιβηρίας, κατά τη διάρκεια της Πέρμιας και Λιθανθρακοφόρου περιόδου, δηλαδή 350-260 εκατομμύρια χρόνια πριν. Διάφορα μικρότερα τμήματα, ειδικά της Ν.Α. Ασίας, ήταν τα τελευταία της συγκέντρωσης.
Οχρίδα (λίμνη)
Πανίδα
Ενώ η λίμνη της Οχρίδας είναι από μόνη της ξεχωριστή, η μακράν θεαματικότερη ιδιότητά της είναι ο εντυπωσιακός ενδημισμός της. Οπως και οι λίμνες Βαϊκάλη και Τανγκανίκα, η λίμνη Οχρίδα φιλοξενεί ενδημικά είδη που καλύπτουν το σύνολο της τροφικής αλυσίδας, από φυτοπλαγκτόν και άμισχα φύκια (20 είδη, π.χ. Cyclotella fottii), μέχρι είδη φυτών (2 είδη, π.χ. Chara ohridana), ζωοπλαγκτόν (5 είδη, π.χ. Cyclops ochridanus), ψάρια της οικογένειας των κυπρινιδών (8 είδη, π.χ. Pachychilon pictus), αρπακτικά ψάρια (δύο είδη πέστροφας, τις Salmo letnica και "Belvica" Salmo ohridanus) και, τέλος, την ποικίλη ενδημική της πανίδα του βυθού (176 είδη, π.χ. Ochridagammarus solidus), με ιδιαίτερα μεγάλη ενδημισμό καρκινοειδων, μαλακίων, σπόγγων και πλατυέλμινθων. Εχουν καταγραφεί 68 είδη σαλιγκαριών από τη λεκάνη της λίμνης της Οχρίδας. Το 73,5% (50 είδη) της συνολικής πανίδας γαστερόποδων γλυκού νερού φαίνεται να είναι ενδημική στη λεκάνη της λίμνης της Οχρίδας. Δεδομένου ότι ο κατάλογος των ενδημικών ειδών που αναφέρονται παραπάνω βασίζεται σε μορφολογικά και οικολογικά χαρακτηριστικά, μερικές πρόσφατες εφαρμογές των τεχνικών της μοριακής γενετικής υπογραμμίζουν τη διαφορά της πανίδας από τη συνήθη ευρωπαϊκή, καθώς και τη μεγάλη ηλικία της λίμνης.
Παγγαία
Επανένωση και επαναδιαχωρισμός
Στην αρχική σύγκρουση μεταξύ της Γκοντβάνα και των βόρειων ηπείρων, η Νότια Αμερική έπεσε πάνω στην Κεντρική Αμερική. Για αυτό άλλωστε θεωρείται πως η σύγχρονη Ισπανία και η κεντρική Γαλλία είναι κομμάτια της Βενεζουέλας. Η Παγγαία ολοκληρώθηκε στην Κουνγκούρια περίοδο, (προς το τέλος της πρώιμης Πέρμιας). Η Γκοντβάνα μεταφέρθηκε 3.500 χλμ. δυτικά σε σχέση με τις βόρειες μάζες ξηράς, έως ότου η Αφρική συνενώθηκε με τη Βόρεια Αμερική στην Νόρια περίοδο, (Ύστερη Τριάσια), δημιουργώντας το κλασικό σχήμα της Παγγαίας. Η Παγγαία έμεινε ανέπαφη για 250-300 εκατομμύρια χρόνια, για να απλωθεί και πάλι από την πρώιμη έως τη μέση Κρητιδική, περίπου πριν 130-100 εκατομμύρια χρόνια. Όμως, για ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της η υπερήπειρος ήταν στην πραγματικότητα μια σειρά μεγάλων νησιών, που χωρίζονταν μεταξύ τους από ρηχές ηπειρωτικές θάλασσες. right|frame|Εικόνα με κίνηση που δείχνει την διάσπαση της Παγγαίας και τον σχηματισμό των ηπείρων. Κατά τον ίδιο τρόπο η υπερήπειρος δε διαχωρίστηκε αμέσως, αλλά μάλλον διαιρέθηκε σε μικρότερα ηπειρωτικά τμήματα σε τρεις κύριες φάσεις. Η πρώτη φάση συνέβη στη μέση Ιουράσιο, περίπου πριν από 180 εκατομμύρια χρόνια. Μετά από έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Βόρειας Αμερικής και της Β.Δ. ακτής της Αφρικής, άνοιξε ο Κεντρικός Ατλαντικός Ωκεανός, καθώς η Βόρεια Αμερική κινήθηκε βορειοδυτικά. Από τούτη την κίνηση δημιουργήθηκε ο Κόλπος του Μεξικού, καθώς η Βόρεια Αμερική μετακινήθηκε από τη Νότια. Την ίδια στιγμή στην άλλη πλευρά της Αφρικής εκτεταμένες ηφαιστειακές εκρήξεις κατά μήκος των παρυφών της Αν. Αφρικής και της Μαδαγασκάρης έγιναν ο προπομπός για το σχηματισμό του Δ. Ινδικού Ωκεανού.
Οχρίδα (λίμνη)
Πανίδα
Ολως περιέργως τα εισαγόμενα είδη δεν φαίνεται να είναι σημαντικό ζήτημα στη λίμνη της Οχρίδας, αν και έχουν καταγραφεί σε μικρούς πληθυσμούς για αρκετές δεκαετίες ή υπάρχουν σε κοντινά ποτάμια ή λίμνες. Ο λόγος έγκειται πιθανότατα στην ιδανική προσαρμογή των ενδημικών ειδών στις ειδικές συνθήκες της λίμνης, όπως η χαμηλή διαθεσιμότητα θρεπτικών συστατικών, οι καλές συνθήκες διαβίωσης σε μεγαλύτερο βάθος, χάρη στην υψηλή διαφάνεια και περιεκτικότητα σε οξυγόνο του νερού, καθώς και τις εισροές από υποβρύχιες πηγές, που παρέχουν νερό δροσερό και πλούσιο σε οξυγόνο. Συνολικά στη λίμνη είναι γνωστά επτά εισαγόμενα είδη ψαριού.
Παγγαία
Επανένωση και επαναδιαχωρισμός
Κατά τη διάρκεια της Μεσοζωικής εποχής η Βόρεια Αμερική και η Ευρώπη αποτελούσαν μια μάζα γης, αυτή που γνωρίζουμε ως Λαυρασία. Καθώς άνοιξε ο Κεντρικός Ατλαντικός Ωκεανός, η Λαυρασία περιστράφηκε στη φορά των δεικτών του ρολογιού, στέλνοντας τη Βόρεια Αμερική βόρεια και την Ευρασία νότια. Οι ξυλάνθρακες που αφθονούσαν στην ανατολική Ασία κατά την πρώιμη Ιουρασική, αντικαταστάθηκαν από ερήμους και αποθέσεις άλατος κατά την ύστερη Ιουρασική, καθώς η Ασία μετακινείτο από την υγρή εύκρατη ζώνη στις ξηρές υποτροπικές ζώνες. Αυτή η κυκλική δεξιόστροφη κίνηση της Λαυρασίας οδήγησε, επίσης, στην έμφραξη της Τηθύος, ενός μεγάλου ωκεανού σε σχήμα V, που τελικά χώρισε τη Λαυρασία απ' τη νότια υπερήπειρο της Γκοντβάνα.
Οχρίδα (λίμνη)
Πανίδα
Παρά το εξαιρετικά υψηλό επίπεδο ενδημισμού στη λίμνη Οχρίδα (για παράδειγμα, το ένα τρίτο από τα 21 αυτόχθονα είδη ψαριών και σχεδόν το 80% των 72 ειδών μαλακίων της είναι ενδημικά), βρίσκεται εκεί και σημαντικός αριθμός μη ενδημικών ειδών, μερικά από τα οποία είναι κινούμενα (π.χ.υδρόβια πτηνά) ή μεταναστευτικά, όπως το ευρωπαϊκό χέλι.
Παγγαία
Η βιόσφαιρα στην Τριαδική Περίοδο
Όλες αυτές τις τιτανικές αλλαγές υποδεικνύουν πως ο πλανήτης μας είναι μια ζωντανή οντότητα, πάνω στην οποία τίποτα δεν μπορεί να μείνει στατικό. Τα πάντα εξελίσσονται, κινούνται σε μια αέναη εναλλαγή, αναδιαπλάθονται και αναμορφώνονται, πιέζοντας τη βιόσφαιρα να εξελιχθεί σε τελειότερες μορφές ύπαρξης, περισσότερο περίπλοκες και ικανές στη συμβιωτική σχέση, μορφές που χτίζουν σταδιακά την ιστορία της ζωής πάνω στον πλανήτη. Όσον αφορά στην ιστορία της ζωής πάνω στη Γη, η Τριαδική περίοδος ήταν σημαντική για πολλούς λόγους. Ήταν μια μεταβατική περίοδος κατά την οποία πολλές παλαιές μορφές ζωής έσβησαν και νέες εμφανίστηκαν. Οι πιο σύγχρονες ομάδες ασπόνδυλων, επίσης, εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στις οποίες περιλαμβάνονται τα εχινόδερμα (αχινοί, αστερίες κ.λπ.) και τα κοράλια. Στην ξηρά εμφανίστηκαν μικρά ζώα όπως οι βάτραχοι και οι χελώνες, καθώς επίσης και τα περισσότερα είδη των σύγχρονων εντόμων.
Οχρίδα (λίμνη)
Πανίδα
Οι καλαμιώνες και οι βάλτοι στις όχθες της λίμνης αποτελούν ζωτικής σημασίας βιότοπο για εκατοντάδες χιλιάδες διαχειμάζοντα υδρόβια πουλιά, συμπεριλαμβανομένων των σπάνιων και απειλούμενων ειδών, όπως ο αργυροπελεκάνος, η βαλτόπαπια, ο κύκνος, ο στικταετός και ο βασιλαετός.
Παγγαία
Η βιόσφαιρα στην Τριαδική Περίοδο
Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, βοηθούμενα πιθανώς από την καλύτερη προσαρμογή τους σε άνυδρα περιβάλλοντα, εκτοθερμικά πλάσματα (ψυχρόαιμα) όπως ο Αρχόσαυρος ή «κυρίαρχα ερπετά» κατάφεραν να κυριαρχήσουν στα ενδοθερμικά (Θερμόαιμα) πλάσματα, όπως οι Πελυκόσαυροι ή τα «θηλαστικοειδή ερπετά». Οι περισσότεροι από αυτούς τους Αρχόσαυρους ανήκαν στην τάξη των Θηκόδοντων, των Τριλοφόσαυρων και των Ρυγχόσαυρων. Στην ίδια περίπου εποχή αναπτύχθηκαν οι Πρωτο-δεινόσαυροι και οι Προκολοφονίδες, κοντόχοντρες φυτοφάγες σαύρες. Οι ποταμοί, οι λίμνες και τα έλη συγκέντρωναν μεγάλα αμφίβια, όπως οι Τεμνοσπόνδυλοι. Για παράδειγμα, ο Μαστοδόσαυρος έφτανε περίπου τα 5 μέτρα μήκος. Στις θάλασσες αναπτύχθηκε μια άνευ προηγουμένου ποικιλία θαλάσσιων ερπετών, όπως ο Ιχθυόσαυρος, πρόγονος του δελφινιού, οι σαυρόμορφοι Παχυπλευρόσαυροι και Θαλασσόσαυροι, οι μακρύλαιμοι Νοτόσαυροι, πρόγονοι της φώκιας, τα χελωνοειδή Χενόδοντα και οι μακρύλαιμοι Πιστόσαυροι.
Οχρίδα (λίμνη)
Κοινωνιοοικονομία
Υπάρχουν τρεις πόλεις στις ακτές της λίμνης: η Οχρίδα και η Στρούγκα στην πλευρά της Βόρειας Μακεδονίας και το Πόγραδετς στην Αλβανία. Υπάρχουν επίσης πολλά ψαροχώρια, αν και ο τουρισμός είναι πλέον σημαντικότερη πηγή εισοδήματος. Η λεκάνη απορροής της λίμνης έχει πληθυσμό περίπου 170.000 ανθρώπους, με 131.000 να ζουν άμεσα στις όχθες της λίμνης (43.000 στην Αλβανία και 88.000 στη Βόρεια Μακεδονία). Ο πληθυσμός στην υδρολογική λεκάνη έχει αυξηθεί σημαντικά κατά 100.000 άτομα τον τελευταίο μισό αιώνα, ασκώντας πίεση στο ευαίσθητο οικοσύστημα της λίμνης. Τα ιστορικά μνημεία καθώς και το φυσικό περιβάλλον της λίμνης κάνουν την περιοχή γύρω της προνομιακή τοποθεσία για τον τουρισμό. Τη δεκαετία του 1980 πάνω από 200.000 εγχώριοι και ξένοι τουρίστες κυριολεκτικά αποδημούσαν στην πλευρά της λίμνης της Βόρειας Μακεδονίας κάθε χρόνο. Κατά τη διάρκεια της γιουγκοσλαβικής κρίσης και ιδιαίτερα μετά τις εθνοτικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της χώρας το 2001 ο εξωτερικός τουρισμός κατέρρευσε, αλλά σιγά σιγά αναρρώνει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα κι αν πολλοί από τους επισκέπτες μένουν μόνο για ένα Σαββατοκύριακο, ο τουρισμός αποτελεί σημαντικό κομμάτι της τοπικής οικονομίας (~ 1 επισκέπτης / κάτοικο).
Παγγαία
Η βιόσφαιρα στην Τριαδική Περίοδο
Τα περισσότερα από αυτά τα ζώα ελαττώθηκαν σημαντικά στην ύστερη Κάρνια, πιθανώς εξαιτίας της πτώσης κομήτη ή αστεροειδή, ή ακόμη εξαιτίας της εμφάνισης ακραίων καιρικών φαινομένων. Νέες μορφές ζωής εξελίχθηκαν στη θέση τους, ή κυριάρχησαν ξαφνικά μετά από εκατομμύρια χρόνια αφάνειας. Σε αυτές περιλαμβάνονταν αρχοσαυρικοί Δεινόσαυροι, Πτερόσαυροι (ιπτάμενα ερπετά) και πρωτο-κροκόδειλοι. Στις θάλασσες, οι Ιχθυόσαυροι που επιβίωσαν, συνέχισαν μαζί με τους μακρύλαιμους Πλησιόσαυρους. Στο τέλος αυτής της περιόδου εμφανίστηκαν τα πρώτα αληθινά θηλαστικά, τα οποία, όμως, έμειναν στην αφάνεια μέχρι το τέλος της μεσοζωικής εποχής.
Κυβέρνηση Μίρκο Τσβέτκοβιτς 2008
Η Κυβέρνηση Μίρκο Τσβέτκοβιτς 2008 (σερβικά : Прва Влада Мирка Цветковића ή Prva vlada Mirka Cvetkovića), ήταν κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Σερβία από τις 7 Ιουλίου 2008 μέχρι τον Μάρτιο του 2011 και αντικατέστησε την Κυβέρνηση Βόισλαβ Κοστούνιτσα 2007.
Οχρίδα (λίμνη)
Ανθρώπινη επίδραση
Οι βιότοποι των ακτών υφίστανται ιδιαίτερες πιέσεις από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Ιδιαίτερες απειλές είναι η παράκτια κατασκευή τουριστικών εγκαταστάσεων, η καταστροφή των καλαμιώνων για να αποκτηθεί γεωργική γη και η έντονη ρύπανση κοντά στις εκβολές των ποταμών. Παρά το γεγονός ότι οι επιπτώσεις αυτών των ανθρώπινων επιπτώσεων δεν έχουν αξιολογηθεί αναλυτικά προκαλούν μεγάλη ανησυχία, καθώς οι περιοχές ρηχού νερού είναι ιδιαίτερα πλούσιες σε ενδημική πανίδα του βυθού και αποτελούν σημαντικούς τόπους αναπαραγωγής για πολλά ενδημικά είδη ψαριών. Επιπλέον oι καλαμιώνες έχουν μεγάλη σημασία για τα υδρόβια πουλιά.
Παγγαία
Η χλωρίδα της Τριαδικής περιόδου
Τα μεγάλα Λυκόποδα, οι Σφηνοψίδες και οι γιγάντιες φτέρες, οι οποίες αναπαράγονταν με σπόρια και απαιτούσαν υγρό περιβάλλον, δεν τα πήγαν καλά στο ξηρό τριάσιο κλίμα. Σε τούτη τη χλωρίδα κυρίαρχα ήταν τα αειθαλή δέντρα (κωνοφόρα και άλλα γυμνόσπερμα). Παρόλο που υπήρχε μια ενιαία μάζα γης, οι βιότοποι της τριάσιας περιόδου εναλλάσσονταν εξαιτίας κλιματικών μάλλον, παρά γεωγραφικών παραγόντων, όπως είναι οι ισχυροί μουσώνες και τα ακραία εποχικά φαινόμενα που προκαλούνταν από τη συμμετρική θέση της Παγγαίας γύρω από τον Ισημερινό.
Κυβέρνηση Μίρκο Τσβέτκοβιτς 2008
Μετά την πολιτική κρίση που προκλήθηκε από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, ο πρώην πρόεδρος της κυβέρνησης Βόισλαβ Κοστούνιτσα, υπέβαλε την παραίτησή του. Από τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 11  Μαΐου  2008 ο Μίρκο Τσβέτκοβιτς διορίστηκε πρόεδρος της κυβέρνησης της δημοκρατίας της Σερβίας από τον πρόεδρο Μπόρις Τάντιτς στις 27 Ιουνίου 2008. Η κυβέρνησή του εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση (Σερβική βουλή) στις 7 Ιουλίου 2008. Η κυβέρνηση βασίστηκε από το Δημοκρατικό κόμμα, το κόμμα G17 Plus, το Σερβικό κίνημα Ανανέωσης με την ονομασία "συνασπισμός Σοσιαλιστικό κόμμα της Σερβίας - Ενωμένη Σερβία - κόμμα ενωμένων συνταξιούχων Σερβίας", καθώς και μέλη της εθνικές μειονότητες.
Οχρίδα (λίμνη)
Ανθρώπινη επίδραση
Η οικονομική απόδοση των ψαριών, δηλαδή των δύο ενδημικών ειδών πέστροφας, έχει μειωθεί σημαντικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο στη Βόρεια Μακεδονία όσο και στην Αλβανία. Η πιο πιθανή αιτία είναι η υπεραλίευση και ενδεχομένως η καταστροφή των περιοχών ωοτοκίας. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν κανονισμοί όσον αφορά τις αλιευτικές πρακτικές (π.χ. ελάχιστο μέγεθος ματιών των διχτυών) και μόνο περιορισμένος αριθμός αδειοδοτημένων αλιέων, οι κανόνες αυτοί δεν τηρούνται πάντα, λόγω της υψηλής εμπορικής αξίας της ενδημικής πέστροφας. Ως αντίδραση στην κατάσταση αυτή η αλιεία έχει απαγορευτεί τα τελευταία δύο χρόνια, για να βοηθήσει τον πληθυσμό των ψαριών να ανακάμψει και να επιτρέψει στους επιστήμονες να συλλέγουν επιπλέον στοιχεία. Ενώ τα περισσότερα από τα ενδημικά είδη ψαριών είναι μη μεταναστευτικά, τα ευρωπαϊκά χέλια γεννούν στη μακρινή Θάλασσα των Σαργασσών, ενώ οι απόγονοί τους επιστρέφουν στη λίμνη. Δυστυχώς, όπως και σε πολλές ευρωπαϊκές λίμνες, είναι πολύ απίθανο σήμερα τα χέλια να φτάσουν στη λίμνη της Οχρίδας με φυσικό τρόπο και να επιστρέψουν στην θάλασσα των Σαργασσών, λόγω των πολλών υδροηλεκτρικών φραγμάτων στους ποταμούς Μαύρο Δρίνο και Δρίνο, τόσο στη Βόρεια Μακεδονία όσο και στην Αλβανία. Λαμβάνοντας υπόψη την αύξηση του πληθυσμού κατά τα τελευταία 50 χρόνια, ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί ο δυνητικός ευτροφισμός της σήμερα ολιγοτροφικής λίμνης της Οχρίδας από την αυξημένη ρύπανση. Πράγματι, πυρήνες ιζημάτων δείχνουν αύξηση περίπου κατά 3,5 φορές της συγκέντρωσης φωσφόρου κατά τον τελευταίο αιώνα. Από τη μία πλευρά, μετατόπιση από ενδημικά σε κοινά ευρωπαϊκά είδη, που είναι καλύτερα προσαρμοσμένα στις υψηλότερες συνθήκες θρεπτικών ουσιών, έχει ήδη παρατηρηθεί κοντά στις μολυσμένες εισροές. Από την άλλη, τα υψηλότερα επίπεδα θρεπτικών συστατικών έχουν μειώσει τη διαφάνεια του νερού καθώς και τη διαθεσιμότητα του οξυγόνου στο βαθύ νερό και στον πυθμένα της λίμνης, δύο ιδιότητες που είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ενδημική χλωρίδα και πανίδα. Ακόμα, η λίμνη βρίσκεται σε μια συγκριτικά καλή κατάσταση αυτή τη στιγμή. Ωστόσο, μπορεί να χρειατεί περισσότερο από μια δεκαετία για να φανούν τα αποτελέσματα του σημερινού επιπέδου ρύπανσης της λίμνης, λόγω του μακρού χρόνου παραμονής του νερού. Επιπλέον αποδείχθηκε ότι οι αρνητικές επιπτώσεις από τον ευτροφισμό θα ενισχυθούν σημαντικά από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Αν και υπάρχει χρόνος για αντίδραση, προσομοιώσεις σε υπολογιστή δείχνουν ότι θα πρέπει να επιτευχθεί μια μείωση τουλάχιστον κατά 50% στην είσοδο του φωσφόρου για να συνεχίσει το βαθύ νερόνα οξυγονώνεται για τα επόμενα 50 χρόνια με την προβλεπόμενη υπερθέρμανση της ατμόσφαιρας. Ο στόχος αυτός θα μπορούσε να επιτευχθεί με τον έλεγχο των οικιακών λυμάτων, που είναι μακράν η μεγαλύτερη πηγή φωσφόρου αυτή τη στιγμή. Τα πρώτα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση έχουν ληφθεί από την επέκταση και βελτίωση του υπάρχοντος συστήματος αποχέτευσης στη Βόρεια Μακεδονία στο πλαίσιο του προγράμματος GEF (Παγκόσμιο Ταμείο για το Περιβάλλον). Το πιο σημαντικό επόμενο βήμα θα ήταν μια λύση για τους τρεις υπόλοιπους, σοβαρά μολυσμένους ποταμούς, ένα στη Βόρεια Μακεδονία και δύο στην Αλβανία.
Παγγαία
Η χλωρίδα της Τριαδικής περιόδου
Έτσι, έχουμε τη βόρεια χλωρίδα της Λαυρασίας και τη νότια χλωρίδα της Γκοντβάνα με αρκετές μεταξύ τους επικαλύψεις, όπως στην περίπτωση της Ινδίας, όπου η χλωρίδα της Γκοντβάνα συνδυάζεται με τα τετράποδα της Λαυρασίας. Ωστόσο, οι διαφορές στη χλωρίδα αυτών των δύο ξεχωριστών περιοχών είναι εντονότερες απ' ό,τι οι διαφορές στην πανίδα. Για παράδειγμα, στην Γοντουαναλάνδη η Πέρμια χλωρίδα των Γλωσσόπτερων εξαφανίζεται για να αντικατασταθεί από τη φτέρη (Dicrodium), η οποία επιβιώνει σε όλα τα περιβάλλοντα, ακόμη και στις πλέον άνυδρες περιοχές. Εδώ, επίσης, εμφανίζονται και ορισμένα γυμνόσπερμα της Λαυρασίας και γκίγκο ή δίλοβοι. Η χλωρίδα της Λαυρασίας είναι ένα μίγμα πρωτόγονων κωνοφόρων, μαζί με γκίγκο, γυμνόσπερμα και σφηνοψίδες. Τα κωνοφόρα της έχουν μέτριο έως μεγάλο μέγεθος, ικανό να παράγει σκιά.
Κυβέρνηση Μίρκο Τσβέτκοβιτς 2008
Στα τέλη Ιανουαρίου του 2011 ο υπουργός υγείας Τόμιτσα Μιλοσαβλίεβιτς μέλος του κόμματος G17 Plus παραιτήθηκε από την κυβέρνηση, δήθεν για προσωπικούς λόγους και αντικαταστάθηκε από τον Ζόραν Στάνκοβιτς. Τον Φεβρουάριο η εντεινόμενη πολιτική διαφωνία μεταξύ του Μίρκο Τσβέτκοβιτς και του αναπληρωτή πρωθυπουργού Μλάνταν Ντίνκιτς [3], μέλος του κόμματος G17, οδήγησε σε διαδικασία αποπομπής από την κυβέρνηση του Ντίνκιτς ο οποίος επέλεξε να παραιτηθεί , από αλληλεγγύη παραιτήθηκε και ο υπουργός εθνικού σχεδίου επενδύσεων Βερίκα Καλάνοβιτς ενώ τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης που ανήκουν στο κόμμα G17 επέλεξαν να παραμείνουν στη κυβέρνηση. Τον Μάρτιο του 2011 ο Μίρκο Τσβέτκοβιτς αποφάσισε μια πλήρη αναμόρφωση της κυβέρνησης αλλάζοντας το όνομα ορισμένων υπηρεσιών και τη λειτουργία των περισσότερων υπουργείων.
Παγγαία
Η θάλασσα της Τηθύος
Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου μια τροπική Θάλασσα σχηματίστηκε ανάμεσα στις υπερ-ήπειρους της Γκοντβάνα στο Νότο και της Λαυρασίας στο Βορά. Σε τούτη τη θάλασσα, που πήρε τo όνομα της Τηθύος, έγινε μια μοναδική συγκέντρωση θαλάσσιων ερπετών, τα περισσότερα από τα οποία ζούσαν κοντά στις ακτές και τα ρηχά νερά. Πολλά από αυτά τα πλάσματα ανακαλύπτονται στα στρώματα του όρους Σαν Τζιόρτζιο, δίνοντας μια πολύ καλή ιδέα για το τι συνέβαινε στις θάλασσες του πλανήτη πριν από 243 εκατομμύρια χρόνια περίπου. Το παλαιοντολογικά ευρήματα μας δίνουν μια ιδέα από τα κυριότερα είδη, τα οποία εξαιτίας περιβαλλοντικών πιέσεων προτίμησαν το θαλάσσιο περιβάλλον, για να εξελιχθούν με τον καιρό σε ιχθυόμορφα πλάσματα.
Ο Ιχθυόσαυρος Μιξόσαυρος, με μήκος περίπου ένα μέτρο είναι εκείνο το είδος που ξεφεύγει περισσότερο από την κλασική γραμμή των θαλάσσιων ερπετών και μοιάζει στην κίνηση και την πιθανή συμπεριφορά του με ψάρι. Ο Πλακόδους, με δυόμισι μέτρα μήκος, μοιάζει περισσότερο με μεγάλη σαύρα. Ο Τανυστρόφεος (Tanystropheus), με μακρύτερο λαιμό, φτάνει περίπου στο μήκος των έξι μέτρων, ενώ ο σαυροπτέρυγος Παραγναθόσαυρος φτάνει περίπου τα τρία μέτρα μήκος. Ανάμεσά τους ανακαλύφθηκε και ένας αμμωνίτης, που χρησιμοποιούσε μελάνι για να διαφεύγει, όπως ορισμένα σύγχρονα μαλάκια.
Κυβέρνηση Μίρκο Τσβέτκοβιτς 2008
Στις 7 Ιουλίου 2008 σε μια ομιλία του στη γενική συνέλευση ο Μίρκο Τσβέτκοβιτς έθεσε τις προτεραιότητες της κυβέρνησης: μια δέσμευση έναντι ενός ευρωπαϊκού μέλλοντος για τη Σερβία, η μη αποδοχή της ανεξαρτησίας της επαρχίας Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια, η ανάγκη για την ενίσχυση της οικονομίας, την ενίσχυση της κοινωνικής ευθύνης της κυβέρνησης, πρόσθετες προσπάθειες για την καταπολέμηση του εγκλήματος και της διαφθοράς, ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου. Επόμενη κυβέρνηση είναι η Κυβέρνηση Ίβιτσα Ντάτσιτς 2012.
Παγγαία
Η θάλασσα της Τηθύος
Στη πραγματικότητα η Τηθύς είναι ένας ισημερινός ωκεανός, που ακολουθεί τη σημερινή ορεινή αλυσίδα Άλπεις-Ιμαλάια και σχηματίστηκε κατά την περίοδο της Μεσοζωικής Εποχής, περίπου 245 εκατομμύρια χρόνια πριν. Οι ηπειρωτικές συγκρούσεις που εξαφάνισαν την Τηθύ, δημιούργησαν τις υψηλές οροσειρές που γνωρίζουμε σήμερα ως Άλπεις και Ιμαλάια. To όνομα της συζύγου και αδελφής του Ωκεανού το πήρε το 1893 από τον αυστριακό γεωλόγο Έντουαρντ Σουές, αν και η ανακάλυψη των στοιχείων που οδήγησαν σε τούτη την επιστημονική υπόθεση ανήκει στο γερμανό γεωλόγο Μέλχιορ Νόιμάγιερ και στηρίζεται στο γεγονός της κατανομής μεγάλων εναποθέσεων ιζηματογενών πετρωμάτων που ξεκινούν από τις Άλπεις, περνούν στα Καρπάθια Όρη, κατόπιν στην Τουρκία και το Ιράν, ως τα Ιμαλάια και την Μπούρμα.
Κυβέρνηση Μίρκο Τσβέτκοβιτς 2008
Παραπομπές
2008
Οχρίδα (λίμνη)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Αλβανίας Κατηγορία:Λίμνες της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία) Κατηγορία:Σύνορα Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας
Παγγαία
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιογεωγραφία Κατηγορία:Υπερήπειροι
Μαίρη Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ
Η Μαίρη Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ (Mary Montagu Douglas Scott of Buccleuch and Queensberry, γεννημένη ως Βρέντα Εσθήρ Μαίρη Λάσελς Vreda Esther Mary Lascelles, 17 Σεπτεμβρίου 1900 - 9 Φεβρουαρίου 1993) ήταν κόρη του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1900, και ήταν κόρη του Ταγματάρχη Γουλιέλμου Φραγκίσκου Λάσελς και της Λαίδης Σίβυλλα Εβελίνας ντε Βερ Μποκλέρ.
Στις 21 Απριλίου 1921 παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ, 8ο Δούκα του Μπεκλέου και 10ο Δούκα του Κουίνσμπερρυ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1993 στο Μπότον Χάουζ του Νορθάμπτονσαϊρ σε ηλικία 92 ετών. Είναι θαμμένη στη Μονή της Αγίας Μαίρης του Μέλροουζ στα Σύνορα της Σκωτίας.
Δημήτριος Κανατσούλης
Ο Δημήτριος Κανατσούλης (1907-1989) ήταν Έλληνας ιστορικός της κλασικής αρχαιότητας και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Δημήτριος Κανατσούλης, γεννήθηκε το 1907 στην Σιάτιστα. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1925-1929. Η διδακτική του σταδιοδρομία θα ξεκινήσει από την Αναργύρειο Σχολή Σπετσών και την Κοργιαλλένειο Σχολή Σπετσών και στο γυμνάσιο της ιδιαίτερής του πατρίδας, (1929-1936). Θα λάβει υποτροφία από το Μανούσειο κληροδότημα προκειμένου να εκπονήσει διδακτορική διατριβή υπό την εποπτεία του καθηγητή της Αρχαίας Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου Walter Otto, με θέμα την ιστορία της Μακεδονίας των Ελληνιστικών χρόνων: Antipatros. Ein Beitrag zur Geschichte Makedoniens in der Zeit Philipps, Alexandrs und der Diadochen. Εγκρίθηκε το 1939 κι αφού επέστρεψε στην Ελλάδα, υπηρέτησε διαδοχικά στο Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης,έως το 1947, και έπειτα ως διευθυντής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης. Το 1955 εξελέγη υφηγητής της Αρχαίας Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με την μελέτη Το κοινό των Μακεδόνων, και το 1971 τακτικός καθηγητής. Συνταξιοδοτήθηκε το 1973.