cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίγια Τσέλμινς
Δουλειά
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τη δεκαετία του 1970, εγκατέλειψε τη ζωγραφική και επικεντρώθηκε στην εργασία με μολύβι γραφίτη, δημιουργώντας εξαιρετικά λεπτομερή φωτορεαλιστικά σχέδια, βασισμένα σε φωτογραφίες φυσικών στοιχείων όπως η επιφάνεια του ωκεανού ή της σελήνης, το εσωτερικό των κοχυλιών και τα κοντινά πλάνα των βράχων. Οι κριτικοί συχνά συγκρίνουν την επίπονη προσέγγισή της με τους σύγχρονους Τσακ Κλόουζ και Γκέρχαρντ Ρίχτερ και αυτή ανέφερε τον Τζιόρτζιο Μοράντι, έναν μάστορα της ανοιχτής γκρι νεκρής φύσης, ως σημαντική επιρροή. Αυτά τα έργα μοιράζονται επίσης με του Ρίχτερ μια φαινομενική τυχαιότητα και επομένως φαινομενικά απαθή στάση. Είναι λες και οποιαδήποτε φωτογραφία θα λειτουργούσε ως πηγή για έναν πίνακα, και η επιλογή είναι προφανώς ασήμαντη. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει, αλλά το έργο περιέχει μέσα του την εντύπωση ότι η εικόνα επιλέγεται τυχαία από μια ατελείωτη επιλογή πιθανών εναλλακτικών εικόνων παρόμοιας φύσης.
Στο τέλος αυτής της περιόδου, από το 1976 έως το 1983, η Τσέλμινς επέστρεψε επίσης στη γλυπτική με τρόπο, που ενσωμάτωσε το ενδιαφέρον της για τον φωτορεαλισμό. Παρήγαγε μια σειρά από χάλκινα χυτά, ακρυλικά βαμμένες πέτρες, ακριβή αντίγραφα μεμονωμένων λίθων, που βρήκε κατά μήκος του Ρίο Γκράντε στο Βόρειο Νέο Μεξικό, με έντεκα παραδείγματα που κρατήθηκαν στο MoMA (βλ. φωτογραφίες). Μέχρι το 1981, επέστρεψε στη ζωγραφική, από αυτό το σημείο και μετά δουλεύοντας επίσης με ξυλογραφίες και τυπογραφεία, και ουσιαστικά με κάρβουνο με μεγάλη ποικιλία γόμες - συχνά εξερευνώντας τον αρνητικό χώρο, αφαιρώντας επιλεκτικά το σκοτάδι από τις εικόνες, και επιτυγχάνοντας λεπτό έλεγχο των γκρι τόνων.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και μετά, ο Τσέλμινς εστίασε στους αστερισμούς, το φεγγάρι και τους ωκεανούς χρησιμοποιώντας αυτές τις διάφορες τεχνικές, μια ισορροπία μεταξύ της αφηρημένης τέχνης και του φωτορεαλισμού. Μέχρι το 2000, είχε αρχίσει να παράγει στοιχειωμένους και χαρακτηριστικούς ιστούς αράχνης, πάλι αρνητικές εικόνες σε λάδι ή κάρβουνο, με μεγάλη αποδοχή από τους κριτικούς, με ιδιαίτερη σημείωση για την σχολαστική ανάπτυξη της επιφάνειας και τη φωτεινότητά της. Είπε ότι όλα αυτά τα έργα βασίζονται σε φωτογραφίες και καταβάλλει ουσιαστική προσπάθεια στις δομημένες επιφάνειες των εικόνων. Σε μια ανασκόπηση του 1996 της 30χρονης αναδρομής της στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης του Λονδίνου, ο The Independent την ανέφερε ως «το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της αμερικανικής τέχνης».
Οι κριτικοί έχουν συχνά επισημάνει ότι τα έργα της Τσέλμινς από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 - τα τοπία της σελήνης, οι επιφάνειες των ωκεανών, τα πεδία των αστεριών, τα κοχύλια και οι ιστοί αράχνης, συχνά μοιράζονται το χαρακτηριστικό ότι δεν έχουν σημείο αναφοράς: χωρίς ορίζοντα, βάθος πεδίου, άκρη ή ορόσημα, για να τα βάλουμε στο πλαίσιο. Η τοποθεσία, ο αστερισμός ή το επιστημονικό όνομα είναι όλα άγνωστα - δεν υπάρχουν πληροφορίες.
Εκθέσεις
Τα έργα της Τσέλμινς έχουν γίνει αντικείμενο πάνω από σαράντα ατομικών εκθέσεων σε όλο τον κόσμο από το 1965, εκατοντάδες ομαδικές εκθέσεις. Αφού ο επί χρόνια αντιπρόσωπός της, η Γκαλερί ΜακΚίι στη Νέα Υόρκη, ανακοίνωσε το κλείσιμό της το 2015, η Τσέλμινς εκπροσωπείται επί του παρόντος από τη Γκαλερί Μάθιου Μαρκς.
Συλλογές
Το 2005, ένας σημαντικός συλλέκτης του έργου της, ο προγραμματιστής ακινήτων Έντουαρντ Ρ. Μπρόιντα, δώρισε 17 κομμάτια, που καλύπτουν 40 χρόνια καριέρας, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, ως μέρος συνολικής συνεισφοράς αξίας 50 εκατομμυρίων δολαρίων (50.000.000 $). Ιδιαίτερα αξιοσημείωτοι ήταν οι πρώιμοι και οι όψιμοι πίνακες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Λετονοί ζωγράφοι
Λακκιαρέλλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2005)
μικρογραφία|Η [[Μαράια Κάρεϊ πέρασε δεκαπέντε εβδομάδες στην κορυφή του Hot 100 το 2005, με δεκατέσσερις από αυτές να είναι το "We Belong Together", το οποίο έγινε το δεύτερο μακροβιότερο νούμερο ένα σινγκλ στο τσαρτ, μετά το "One Sweet Day" της Κάρεϊ.]] Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος που κατατάσσει τα σινγκλ με τις καλύτερες επιδόσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Δημοσιεύεται από το περιοδικό Billboard, με τα δεδομένα να συγκεντρώνονται από τη Nielsen SoundScan με βάση τις εβδομαδιαίες φυσικές και ψηφιακές πωλήσεις κάθε σινγκλ και το airplay. Το 2005 υπήρχαν οκτώ σινγκλ που ήταν στην κορυφή του καταλόγου σε πενήντα τρία τεύχη του περιοδικού, τα λιγότερα κάθε χρονιάς.
Κατά τη διάρκεια του έτους, πέντε καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν το πρώτο τους νούμερο ένα σινγκλ στις ΗΠΑ, είτε ως βασικός καλλιτέχνης είτε ως συμμετοχή: Mario, Olivia, Γκουέν Στεφάνι, Κάρι Άντεργουντ και Κρις Μπράουν. Η Στεφάνι πέτυχε το πρώτο της τραγούδι στην κορυφή στις ΗΠΑ τη χρονιά αυτή, αν και ήταν με το συγκρότημα No Doubt από το 1986. Ο καλλιτέχνης χιπ χοπ Κάνιε Γουέστ κέρδισε το πρώτο του σινγκλ, "Gold Digger", ως βασικός καλλιτέχνης. Ο Γουέστ είχε προηγουμένως ένα νούμερο ένα σινγκλ με το "Slow Jamz", ένα τραγούδι του 2004 από τον ράπερ Twista. Δύο καλλιτέχνες, οι Άντεργουντ και Μπράουν, βρέθηκαν για πρώτη φορά στην κορυφή αυτή τη χρονιά με το πρώτο τους σινγκλ. Η Μαράια Κάρεϊ ήταν η μόνη καλλιτέχνης που είχε περισσότερα από ένα νούμερο ένα τραγούδια, με συνολικά δύο.
Το "We Belong Together" της Μαράια Κάρεϊ είναι το μακροβιότερο σινγκλ του 2005, που βρίσκεται στην κορυφή του Billboard Hot 100 για 14 μη συνεχόμενες εβδομάδες. Μέχρι σήμερα, έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ για το μακροβιότερο νούμερο ένα σινγκλ της δεκαετίας, και δεύτερο σε ολόκληρη τη Hot 100 εποχή πίσω από το σινγκλ των Boyz II Men και της Κάρεϊ του 1995 " One Sweet Day ", το οποίο πέρασε δεκαέξι εβδομάδες στο νούμερο ένα. Το "Gold Digger" του Γουέστ είναι το δεύτερο μακροβιότερο, παραμένοντας στην κορυφή του καταλόγου για 10 συνεχόμενες εβδομάδες. Άλλα σινγκλ με εκτεταμένες σειρές τσαρτ περιλαμβάνουν το "Let Me Love You" του τραγουδιστή της R&B Mario, το τραγούδι του με τις καλύτερες επιδόσεις μέχρι σήμερα, και το "Candy Shop" του ράπερ 50 Cent, το καθένα από τα οποία πέρασε εννέα συνεχόμενες εβδομάδες στο νούμερο ένα.
Η Κάρεϊ είναι η μοναδική καλλιτέχνης που πέτυχε δύο τραγούδια στην κορυφή το 2005 αφού το "Don't Forget About Us" έφτασε στην κορυφή του καταλόγου στο τελευταίο ημερολογιακό τεύχος του Billboard Hot 100. Το "Don't Forget About Us" είναι το 17ο νούμερο ένα σινγκλ της Κάρεϊ, τοποθετώντας τη δεύτερη στη λίστα με τις περισσότερες νούμερο ένα επιτυχίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, ισοφαρίζοντας με τον Έλβις Πρίσλεϊ. Το "We Belong Together" είναι το σινγκλ με τις καλύτερες επιδόσεις της χρονιάς των τσαρτ, που βρίσκεται στην κορυφή των 100 κορυφαίων επιτυχιών του 2005. Αυτό έδωσε στη Κάρεϊ το πρώτο της σινγκλ στο τέλος του έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2005
Λαϊνάτε
Το Λαϊνάτε (ιταλικά: Lainate) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Ερζιάν Μάστορ (εφημερίδα)
Η Ερζιάν Μάστορ (Έρζυα: Эрзянь Мастор, «γη των Έρζυα») είναι μια δίγλωσση εφημερίδα στην γλώσσα Έρζυα και στα ρώσικα, που εκδίδεται από τον οργανισμό για την Σωτηρία της γλώσσας Έρζυα στο Σαράνσκ, πρωτεύουσα της δημοκρατίας της Μορδοβίας στη ρωσική Ομοσπονδία.
Ιδρύθηκε το 1994 και πρώτος συντάκτης ήταν ο Αλεξάντρ Σαρόνοφ.
Μια δικαστική υπόθεση εναντίον της εφημερίδας είχε ως αποτέλεσμα να μην εκδίδεται για περίπου δύο χρόνια, ξεκινώντας στις 23 Ιουλίου 2007. Η εφημερίδα κατηγορήθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα των εκδόσεων της Μορδοβίας ότι τυπώνει "εξτρεμιστικό υλικό". Στις 30 Ιουνίου 2009, το κρατικό δικαστήριο της δημοκρατία της Μορδοβίας, έκρινε ότι η έκδοση της Ερζιάν Μάστορ μπορεί να συνεχίσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Ρωσία Κατηγορία:Εφημερίδες στη ρωσική γλώσσα Κατηγορία:Δημοκρατία της Μορδοβίας
Ουβίνζα
Το Μεικτό Τμήμα Ουβίνζα (Αγγλικά: Uvinza Mixed Ward και Σουαχίλι: Wodi ya Uvinza), είναι ένα από τα δέκα τέσσερα Τμήματα στην Περιοχή Ουβίνζα (Uvinza District), της Περιφέρειας Κιγκόμα (Kigoma Region) στην Τανζανία. Εντός του Τμήματος δε, περικλείεται και η πόλη Ουβίνζα (Uvinza). Στην εποχή της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, ονομαζόταν Neu Gottorp και είναι πόλη στα υψίπεδα (υψόμετρο 996 m) της δυτικής Τανζανίας.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στο Μεικτό Τμήμα Ουβίνζα (Uvinza), ήταν 35.231 άτομα, εκ των οποίων 17.637 άνδρες και 17.594 γένους θηλυκού, με μέσον όρο τα 5,4 μέλη ανά οικογένεια.
Λοκάτε ντι Τριούλτσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Ουβίνζα
Ιστορία
Η Ουβίνζα (Uvinza) είναι μια αρχαία πόλη, φημισμένη για το αλάτι της, οπότε, άνθρωποι από την Άπω Ανατολή και τις ηπειρωτικές χώρες, την επισκέπτονταν την εποχή που αυτό χρησιμοποιείτο ως μέσο συναλλαγής.
Λισκάτε
Το Λισκάτε (ιταλικά: Liscate) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Ουβίνζα
Ιστορία
Η πόλη Ουβίνζα (Uvinza) μοιράζεται την ίδια ημερομηνία ίδρυσης με την πρωτεύουσα της Κένυα Ναϊρόμπι (1899).
Μεταφορές
Στην Ουβίνζα (Uvinza), υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός. Τον Οκτώβριο του 2007, προτάθηκε να κατασκευαστεί ένας σιδηροδρομικός κλάδος προς την Μπουζουμπούρα (Bujumbura) στο Μπουρούντι (Burundi), ο οποίος θα διακλαδίζεται από εδώ.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Κιγκόμα Κατηγορία:Τμήματα της Επαρχίας Ουβίνζα
Ντάνι Γουίθα
Ο Ντάνι Γουίθα (ισπανικά Dani Güiza, γεννήθηκε 17 Αυγούστου 1980) είναι Ισπανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Ατλέτικο Σανλουκουένιο.
Ο Γουίθα ξεκίνησε την καριέρα του από την Χερέθ, αλλά άργησε να γίνει γνωστός. Αφότου αγωνίστηκε με τις Μαγιόρκα, Σιουδάδ Μούρθια και Χετάφε, τη σεζόν 2007-08 επέστρεψε στη Μαγιόρκα και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Λα Λίγκα με 27 γκολ. Στη συνέχεια βοήθησε την εθνική ομάδα της Ισπανίας να κατακτήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 και αποκτήθηκε από τη Φενερμπαχτσέ για 14 εκατομμύρια ευρώ. Έπειτα επέστρεψε στη Χετάφε και αποκτήθηκε στη συνέχεια από τις Σέρρο Τορτένιο και τη Κάδιξ.
Σε οχτώ σεζόν στη Λα Λίγκα, ο Γκουίθα σκόραρε 52 γκολ σε 141 αγώνες. Σε επίπεδο εθνικής πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 2007 και πραγματοποίησε 21 συμμετοχές με το εθνόσημο σκοράροντας 6 φορές. Πέρα από το Euro 2008, συμμετείχε και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2009.
Ζεπίχα
Η Ζεπίχα (πολωνικά: Rzepicha) ήταν σύζυγος του ημι-μυθικού Πιαστ του Τροχοποιού, ιδρυτή του Οίκου των Πιαστ.
Βιογραφία
Αναφέρεται από τον Γάλλο Ανώνυμο στο έργο του Gesta principum Polonorum «Πράξεις του Πρίγκιπα των Πολωνών». Εκεί το όνομά της υπάρχει ρητά δύο φορές. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο, η Ζεπίχα έζησε τον 9ο αι. και δεν γνωρίζουμε την καταγωγή της. Στο έργο περιγράφεται ότι κρατούσε το νοικοκυριό του σπιτιού και όταν ήρθαν δύο καλεσμένοι στην εορτή του κοψίματος των πρώτων μαλλιών του γιου τους, τους περιποιήθηκε φιλόξενα.
Η φιγούρα της Ζεπίχα εμφανιζόταν πάντα στις πηγές δίπλα στον σύζυγό της και η πλοκή της δεν αναπτύχθηκε.
Ετυμολογία
Το όνομά της είναι υποκοριστικό και προέρχεται από τη λέξη για το γογγύλι στα πολωνικά με υποκοριστικό επίθημα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πιαστ τον Τροχοποιό, δούκα των Πολωνών και είχε ένα τέκνο:
Ματζέντα (Ιταλία)
Η Ματζέντα (ιταλικά: Magenta) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Τουρκμενικές προεδρικές εκλογές 2022
Στις 12 Μαρτίου 2022 διεξήχθησαν πρόωρες προεδρικές εκλογές στο Τουρκμενιστάν.
Οι εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα επειδή ο Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, ο οποίος ήταν Πρόεδρος του Τουρκμενιστάν από το 2006, ανακοίνωσε την παραίτησή του. Στις προεδρικές εκλογές συμμετείχαν 9 υποψήφιοι. Οι κάλπες άνοιξαν από τις 7.00 μέχρι τις 19.00 για τους 3.460.080 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της χώρας. Ο 40χρονος Σερντάρ Μπερντιμουχαμέντοφ, ο γιος του Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, εξελέγη Πρόεδρος με το 73% των ψήφων. Οι διεθνείς παρατηρητές είπαν ότι οι εκλογές δεν ήταν ελεύθερες και δίκαιες.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Τουρκμενιστάν, ο Πρόεδρος εκλέγεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για επταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό δύο γύρων. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίον συμμετέχουν μόνο οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι του πρώτου. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες του Τουρκμενιστάν, ηλικίας άνω των 40 ετών, υπό την προϋπόθεση να μιλούν την Τουρκμενική γλώσσα και να έχουν τουλάχιστον 15 συνεχόμενα έτη διαμονής στο Τουρκμενιστάν. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Τουρκμενιστάν, ηλικίας άνω των 18 ετών.
Μανιάγκο
Το Μανιάγκο (ιταλικά: Magnago) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Αγροτική Περιοχή Κιγκόμα
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Η Αγροτική Επαρχία Κιγκόμα (Kigoma Rural District), διαιρείται διοικητικά σε 11 Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012): • 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Κιγκόμα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ντουμπράβκα της Βοημίας
Η Ντουμπράβκα ή Ντομπράβα, τσεχ. Doubravka/ Dobrawa Přemyslovna (π. 940/45 - 977) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν κόρη του δούκα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα των Πολωνών.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μπολεσλάου Α΄ δούκα της Βοημίας και της συζύγου του, που μάλλον λεγόταν Μπιαγκότα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 965 τον Μιέσκο Α΄ των Πιαστ δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Μαζάτε
Το Μαζάτε (ιταλικά: Masate) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μεντίλια
Η Μεντίλια (ιταλικά: Mediglia) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Μαρκάλλο κον Καζόνε
Το Μαρκάλλο κον Καζόνε (ιταλικά: Marcallo con Casone) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Ξέφωτο
thumb|255px|Ένα ξέφωτο σε ορεινό δάσος στις βορειοδυτικές ΗΠΑ Ξέφωτο σε ένα δάσος ονομάζεται μία μικρή σχετικώς περιοχή στην οποία δεν υπάρχουν καθόλου ή σχεδόν καθόλου δέντρα. Είναι δηλαδή ένα άνοιγμα στη συνεχή υψηλή βλάστηση. Στα δάση φυλλοβόλων τα ξέφωτα είναι πολλές φορές χλοερά λιβάδια, που συνεχίζονται κάτω από τον θόλο δέντρων όπως η λεύκα. Η δημιουργία των ανοιγμάτων αυτών οφείλεται συνήθως σε τοπικούς φυσικούς παράγοντες, όπως οι χιονοστιβάδες (στα ορεινά δάση), το φτωχό σε θρεπτικά συστατικά έδαφος ή δασικές πυρκαγιές. Το ξέφωτο μπορεί να είναι είτε προσωρινό, με τα δέντρα να το γεμίζουν σε μερικές δεκαετίες, είτε ημιμόνιμο, όπως στην περίπτωση του πετρώδους εδάφους.
Τα ξέφωτα είναι πολύ σημαντικά για τα φυτοφάγα ζώα, όπως το ελάφι και η άλκη, για βόσκηση και ύπνο.
Ο όρος «ξέφωτο» χρησιμοποιείται στις κεντρικές ΗΠΑ και για να χαρακτηρίσει βραχώδη λειμωνοειδή ενδιαιτήματα, που υπάρχουν εκεί όπου το χώμα δεν είναι αρκετά βαθύ για να φιλοξενεί δένδρα. Αυτά τα ξέφωτα φιλοξενούν μοναδικές φυτικές και ζωικές κοινότητες, που είναι προσαρμοσμένες σε αφιλόξενες συνθήκες, σε αντίθεση με τα περισσότερα δασικά οικοσυστήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δάση
Θόρος Β΄ της Αρμενίας
Ο Θόρος/Θεοδωρος Β΄ ο Μέγας (Αρμενικάː Թորոս Բ, απεβ. στις 6 Φεβρουαρίου 1169), ήταν 6ος Πρίγκιπας του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας ή «Κύριος των βουνών του Ταύρου» (1144 - 1169), ήταν δεύτερος γιος του Λέων Α΄ της Αρμενίας και της Βεατρίκης κόρης του Ούγου Α΄ του Ρετέλ. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός μετά την επιτυχή επίθεση στην Κιλικία και το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας συνέλαβε και μετέφερε αιχμάλωτους στην Κωνσταντινούπολη τον Θόρος, τον πατέρα του και τον αδελφό του Ρουπέν (1137). Η Κιλικία παρέμεινε σε Βυζαντινή κυριαρχία οκτώ χρόνια. Ο Θόρος Β΄ σε αντίθεση με τον πατέρα του και τον αδελφό του επέζησε και δραπέτευσε (1143), μετέβη στην Κιλικία όπου βρήκε σε όλες τις πόλεις Ελληνικές φρουρές. Οργάνωσε τον στρατό του με Αρμένιους από τα ανατολικά τμήματα της Κιλικίας, έκανε επιτυχή αντεπίθεση και έδιωξε όλες τις Βυζαντινές φρουρές από την Καχραμανμαράς, την Κοζάν, τα Άδανα, την Μοψουεστία και την Ταρσό. Οι αποτυχίες των Μουσουλμάνων σε επιθέσεις στην Κιλικία και οι μεγάλες απώλειες των Ελλήνων και των Σταυροφόρων όπως η Έδεσσα Μεσοποταμίας βοήθησαν σημαντικά τους Αρμένιους.
Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έντονα ενοχλημένος από τις επιτυχίες των Αρμενίων προσπάθησε με διπλωματικά μέσα να κλείσει ειρήνη με τον Θόρο αλλά όλες οι προσπάθειες του απέτυχαν. Η κατάληψη όλων των κάστρων στην οροσειρά του Ταύρου από τον Θόρο (1150) μείωσε σημαντικά το Ελληνικό γόητρο, η κατάληψη της Μοψουεστίας (1151) και της υπόλοιπης Κιλικίας (1152) ανάγκασαν τους Βυζαντινούς να κάνουν μεγάλες εκστρατείες. Τα επόμενα 20 χρόνια ακολούθησαν τρεις εκστρατείες από τους Βυζαντινούς αλλά με περιορισμένες επιτυχίες. Οι μεγάλες επιτυχίες του Θόρου Β΄ έφεραν σταθερότητα στην Αρμενική Κιλικία. Ο Βαχράμ της Έδεσσας στα "Βασιλικά Χρονικά της Μικρής Αρμενίας" γράφει :
"Ο Θόρος ήταν ψηλός και είχε πολύ δυνατό μυαλό, έλαμπε σαν το φως του ηλίου από τα καλά έργα και την πίστη του, στάθηκε για την χώρα του ασπίδα πίστης και δικαιοσύνης. Διάβασε αναλυτικά την Αγία Γραφή και γνώριζε όλες τις προφητείες της, μπορούσε να ερμηνεύσει και όλες τις φράσεις των προφητών που ήταν ακατανόητες από τον υπόλοιπο κόσμο".
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του Λέων Α΄ αιχμαλωτίστηκε από τον Βαλδουίνο του Καχραμανμαράς και μεταφέρθηκε στην Αντιόχεια (1136). Την περίοδο της απουσίας του οι τρεις γιοι του συγκρούστηκαν μεταξύ τους, ο μεγαλύτερος Κωνσταντίνος αιχμαλωτίστηκε και τυφλώθηκε από τους αδελφούς του. Ο Λέων Α΄ απέκτησε την ελευθερία του ύστερα από δυο μήνες αιχμαλωσίας με σκληρούς όρους. Το καλοκαίρι του 1137 ο αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός πέρασε από την Κιλικία στον δρόμο του για την Αντιόχεια, κατέλαβε την Σελεύκεια, την Κώρυκο, την Ταρσό, τα Άδανα και την Μοψουεστία. Ο Λέων Α΄ δραπέτευσε στα βουνά του Ταύρου αλλά η κατάσταση του ήταν απελπιστική και παραδόθηκε, ο Θόρος και ο μικρότερος αδελφός του Ρουπέν μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στην Κωνσταντινούπολη με τον πατέρα τους. Ο Λέων πέθανε στην φυλακή (1141) ενώ ο Ρουπέν τυφλώθηκε και δολοφονήθηκε από τους Έλληνες.
Η απελευθέρωση της Αρμενικής Κιλικίας
Ο Θόρος δραπέτευσε από την Κωνσταντινούπολη (1143) αρχικά στην Κύπρο που βρισκόταν υπό Βυζαντινή κατοχή και στην συνέχεια με την βοήθεια ενός Βενετικού πλοίου στην Αντιόχεια στην αυλή του ξαδέλφου του Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας. Με την βοήθεια μερικών έμπιστων ανδρών και ενός Σύριου ιερέα οδηγήθηκε την νύχτα σε ένα ασφαλές καταφύγιο στον ποταμό Κειχάν. Διέσχισε την οροσειρά του Άμανος, έφτασε στα ισχυρότατα οχυρά των Αρμενίων στην οροσειρά του Ταύρου και συγκέντρωσε τους οπαδούς του. Ανακατέλαβε το οικογενειακό κάστρο του Βάχκα και δυο αδελφοί του ο Στέφανος της Αρμενίας και ο Μλεχ της Αρμενίας ενώθηκαν μαζί του, απέκτησε φιλικές σχέσεις με ένα Φράγκο λόρδο τον Σιμόν του Ραμπάν και παντρεύτηκε την κόρη του. Ο Βαχράμ της Έδεσσας στο έργο του "Τα βασιλικά Χρονικά της Μικρής Αρμενίας" έγραψε :
''"Ο Λέων έφυγε για τον Κύριο και ο βασιλιάς είδε με συμπόνοια τον Θόρος, τον έβγαλε από την φυλακή και τον τοποθέτησε στους ανακτορικούς φρουρούς, ο Θόρος διακρίθηκε στους στρατιώτες και ο αυτοκράτορας τον είδε με συμπάθεια. Στα τέλη του 1141 ο αυτοκράτορας έφυγε από την Κωνσταντινούπολη με μεγάλο στρατό για να υποστηρίξει τον πρίγκιπα της Αντιόχειας που τον πολιορκούσαν οι Τούρκοι. Σε ένα κυνήγι στην κοιλάδα του Αναζάρμπους ένα βέλος χτύπησε τον αυτοκράτορα και έπεσε νεκρός, οι τύχες του Θόρος από τότε αντιστράφηκαν, οι Έλληνες επέστρεψαν και ο Θόρος παρέμεινε στην χώρα αλλά οι πηγές ποικίλουν. O Θόρος σύμφωνα με μερικές πηγές έμεινε μόνος, έφυγε μέσω θαλάσσης από την Αντιόχεια στην Κιλικία κέρδισε στην αρχή την Αμούντα και κατόπιν πολλές άλλες πόλεις. Οι στρατιώτες του αυτοκράτορα στην επιστροφή είδαν ότι ο Θόρος δεν βρισκόταν μαζί τους, ζούσε με μια κυρία που του έδωσε ένα μεγάλο ποσό από χρήματα, δραπέτευσε στα βουνά, βρήκε έναν ιερέα και του αποκαλύφτηκε σαν γιος του βασιλιά της Αρμενίας. Ο ιερέας ήταν πολύ χαρούμενος που είδε μπροστά του τον πρίγκιπα του με την εμφάνιση του ποιμένα. Πολλοί Αρμένιοι σε εκείνη την περιοχή είχαν αντιμετωπιστεί με βαρβαρότητα από τους Έλληνες, ο ιερέας τους είπε τα ευχάριστα νέα, εκείνοι βρήκαν αμέσως τον Θόρος και τον κήρυξαν ηγεμόνα τους, κατέλαβε με την βοήθεια τους το Βάχκα και πολλά άλλα κάστρα. Οι Αρμένιοι είδαν τον βασιλιά τους σαν απεσταλμένο του θεού που τον ελευθέρωσε από την φυλακή και τον κήρυξαν αμέσως ηγεμόνα, του ζήτησαν να τους ελευθερώσει από τους Έλληνες και να διαλύσει τον στρατό τους"''.
Η Βυζαντινή επίθεση του Ανδρόνικου Κομνηνού
Ο Βυζαντινός στρατός δέχτηκε σκληρό πλήγμα από την Μουσουλμανική επίθεση στο Τυρμπυσέλ, ο Θόρος βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στις πεδιάδες της Κιλικίας και σκότωσε τον Βυζαντινό διοικητή Τόμας έξω από τις πύλες της Μοψουεστίας. Ο ξάδελφος του αυτοκράτορα Ανδρόνικος μετέπειτα αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός ήρθε με στρατό για να αποκαταστήσει την Βυζαντινή κυριαρχία. Ο Θόρος ήταν ωστόσο καλά προετοιμασμένος, όταν ήρθε ο Ανδρόνικος να τον πολιορκήσει στην Μοψουεστία ο Θόρος τον αιφνιδίασε και τον συνέτριψε, ο Βυζαντινός στρατός αποδεκατισμένος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Οίκος των Χετουμιδών που είχε καλές σχέσεις με τους Βυζαντινούς και βρισκόταν πάντα σε διάσταση με τον αντίπαλο Οίκο των Ρουπενιδών βρήκε την ευκαιρία να υποστηρίξει τον Ανδρόνικο, πολλά μέλη του σκοτώθηκαν από τον Θόρο άλλα αιχμαλωτίστηκαν. Ο Οσίν Β΄ του Λαμπρόν γιος του Οσίν του Λαμπρόν και ο γιος του Χετούμ Γ΄ του Λαμπρόν βρέθηκαν ανάμεσα στους Χετουμίδες αιχμάλωτους του Θόρου. Ο Οσίν Β΄ ελευθερώθηκε με λύτρα αλλά ο γιος του κρατήθηκε αιχμάλωτος, ο Θόρος Β΄ τακτοποίησε τον γάμο ανάμεσα στον Χετούμ και την κόρη του, επέστρεψε τότε στον πατέρα του γαμπρού Οσίν Β΄ τα μισά από τα λύτρα. Ο Σμπατ ο Κοντόσταυλος στα "Χρονικά" γράφει :
"Την ίδια χρονιά (1151) ο Θόρος πήρε την Μοψουεστία και το Τελ Χαντούμ από τους Ρωμαίους και συνέλαβε τον δούκα Τόμας. Ο δούκας Ανδρόνικος που είχε εντολή από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα να ανακαταλάβει την Κιλικία από τους Αρμένιους επιτέθηκε με 12.000 ιππείς στον Θόρο. Ο υπερφίαλος Ανδρόνικος πλησίασε τον Θόρο κρατώντας τις σιδερένιες αλυσίδες κραυγάζοντας ... δες εδώ τις αλυσίδες με αυτές είχαμε δέσει τον πατέρα σου το ίδιο θα κάνουμε και με σένα. Ο εξοργισμένος Θόρος δεν μπορούσε να δεχτεί τέτοια προσβολή, επιτέθηκε την νύχτα στα Βυζαντινά στρατεύματα και πολέμησε σαν λιοντάρι. Ο Σεμπάντ, λόρδος του Μπαρμπαρόν βρισκόταν ανάμεσα στους νεκρούς, στους αιχμάλωτους βρέθηκαν ο Οσίν λόρδος του Λαμπρόν, ο Βασίλ λόρδος του Πάρτζεπερτ, και ο Τιγράνης λόρδος του Πρακάν όλοι οπαδοί του αυτοκράτορα. Ο Θόρος αφού διέλυσε τα Βυζαντινά στρατεύματα άφησε τα υπολείμματα τους να επιστρέψουν στην Κωνσταντινούπολη".
Πόλεμοι με Σελτζούκους και Αντιόχεια
Ο Μανουήλ Α΄ έπεισε τον Σελτζούκο σουλτάνο του Ικονίου Μασούντ Α΄ να επιτεθεί στον Θόρος και να του ζητήσει υποταγή. Η επίθεση των Σελτζούκων ωστόσο τον χειμώνα του 1154 που προκλήθηκε από μια επιδρομή των Αρμενίων στην Καππαδοκία κατέληξε σε συντριβή από τον Θόρος, τον βοήθησαν οι Ναΐτες Ιππότες. Ο Σμπατ ο Κοντόσταυλος στα "Χρονικά" γράφει :
"Εκείνη την χρονιά (603) ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ δωροδόκησε τον σουλτάνο με το διπλάσιο ποσό για να επιτεθεί στον Θόρος και του έγραψε ... σβήστε την καρδιά μου στους Αρμενίους, καταστρέψετε όλα τα κάστρα και εξοντώστε τους. Ο σουλτάνος συγκέντρωσε τον στρατό του με αρχηγό τον Γιακούμπ αλλά δεν κατάφερε τίποτα, όταν πέρασαν τις πύλες οι Ναΐτες αδελφοί με την βοήθεια του θεού τους θανάτωσαν όλους μαζί με τον αρχηγό τους. Η οργή του θεού τους εξολόθρευσε όλους, όσοι σώθηκαν έτρεχαν τρομοκρατημένοι στα έλη. Ο Θόρος βρισκόταν μακριά από την χώρα, όταν επέστρεψε ευχαριστούσε τον θεό επειδή τον βοήθησε να νικήσει χωρίς να δώσει μάχη".
Ο αυτοκράτορας στράφηκε για βοήθεια στην Αντιόχεια, δήλωσε στον νέο πρίγκιπα Ραϋνάλδο του Σατιγιόν ότι θα τον αναγνωρίσει και θα του δώσει μεγάλη χρηματική βοήθεια αν οι Φράγκοι εξοντώσουν τον Θόρος. Ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν συμφώνησε και βρήκε σαν αφορμή να επιτεθεί στους Αρμένιους όταν αυτοί προχώρησαν μέχρι την Αλεξανδρέττα, ισχυρίστηκαν ότι ανήκε στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Μετά από σύντομη μάχη στην Αλεξανδρέττα ο Ραϋνάλδος έδιωξε τους Αρμένιους στην Κιλικία και παρέδωσε την κατακτημένη γη στους Ναΐτες. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη ο Ραϋνάλδος επέστρεψε στην Αντιόχεια ταπεινωμένος και ο Θόρος παρέδωσε την χώρα στους Ιππότες ύστερα από όρκο που έκαναν "να τον υποστηρίξουν σε όλες τις μάχες". Οι Ιακωβίτες έκτισαν έναν νέο Καθεδρικό ναό στην Αντιόχεια αφιερωμένο στην Κωνσταντία της Αντιόχειας και τον Θόρος. Ο Ραϋνάλδος ζήτησε από τον αυτοκράτορα την αμοιβή του αλλά εκείνος το αρνήθηκε με την δικαιολογία ότι το έργο του δεν είχε τελειώσει. Ο Ραϋνάλδος συμμάχησε αμέσως με τον Θόρος και συμφώνησαν να επιτεθούν μαζί στην Κύπρο, οι Αρμένιοι επιτέθηκαν στα τελευταία Βυζαντινά κάστρα της Κιλικίας.
Η λεηλασία της Κύπρου
Την άνοιξη του 1156 ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν και ο Θόρος επιτέθηκαν στην Κύπρο και ξεκίνησαν σκληρή λεηλασία. Οι Φράγκοι και οι Αρμένιοι λεηλάτησαν την Κύπρο, κατέστρεψαν όλες τις εκκλησίες, τα μοναστήρια και τις οικίες, τα σώματα κάηκαν και ο πληθυσμός έτρεχε πανικόβλητος στην ακτή. Ο εφιάλτης κράτησε στο νησί τρία χρόνια, όταν ακούστηκε ότι φτάνει ο αυτοκρατορικός στρατός ο Ραϋνάλδος ετοιμάστηκε για νέα επιδρομή, τα πλοία του γέμισαν με λάφυρα και κάθε Κύπριος πλήρωσε πανάκριβα τον εαυτό του. Ο Θόρος δημιούργησε στο μεταξύ νέες φιλικές σχέσεις με τον Σελτζούκο σουλτάνο του Ικονίου Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ και έκλεισε μαζί του ειρήνη (1158). Ο Σμπατ ο Κοντόσταυλος στα "Χρονικά" γράφει :
"Εκείνη την χρονιά ο γιος του Λέων και αδελφός του Θόρος Στέφανος συγκρότησε τον στόλο του και κατέλαβε την Κόκισον και την Μπερντούς χωρίς να ζητήσει την άδεια από τον αδελφό του αφού είχε φιλικές σχέσεις με τον σουλτάνο. Ο Κιλίτζ Αρσλάν έφτασε στο Κόκισον και έκλεισε ειρήνη με τους κατοίκους ενώ ο Θόρος στον δρόμο του για την Μπερντούς εξαπάτησε τον αδελφό του παραδίδοντας την περιοχή που είχε κατακτήσει στον σουλτάνο. O Κιλίτζ Αρσλάν για να τον ευχαριστήσει ελευθέρωσε όλους τους αιχμαλώτους, ο Στέφανος ήθελε να κατακτήσει το Καχραμανμάρα στην Τουρκία αλλά δεν μπόρεσε επειδή οι φιλικές σχέσεις ανάμεσα στον αδελφό του και τον σουλτάνο είχαν γίνει ισχυρές".
Δεύτερη εκστρατεία των Βυζαντινών
Το καλοκαίρι του 1158 ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έκανε την δεύτερη επίθεση στον Θόρο, ο στρατός του με τον ίδιο αρχηγό βάδιζε την συνηθισμένη διαδρομή για την Σελεύκεια. Ο Μανουήλ με μικρή δύναμη ιππέων και στρατιώτες από την Σελεύκεια έκανε αιφνίδια επίθεση στον Θόρος. Ο Θόρος βρισκόταν στην Ταρσό ανυποψίαστος όταν στα τέλη Νοεμβρίου ένας Λατίνος προσκυνητής τον προειδοποίησε ότι ο Βυζαντινός στρατός πλησιάζει, συγκέντρωσε την οικογένεια και τους φίλους του και δραπέτευσε στα βουνά. Την επόμενη μέρα ο Βυζαντινός αυτοκράτορας έφτασε στην πεδιάδα της Κιλικίας, σε ένα δεκαπενθήμερο υπέταξε όλες τις πόλεις μέχρι την Αναζάρμπους. Ο Θόρος δραπέτευσε στην κορυφή του βουνού σε ένα καταφύγιο στις όχθες του ποταμού Κύδνου, μονάχα οι έμπιστοι υπηρέτες το γνώριζαν. Η Κιλικία πέρασε ολόκληρη σε λίγο καιρό υπό Βυζαντινό έλεγχο, μονάχα οι ορεινές περιοχές στα βόρεια ήταν ακόμα στους Αρμένιους. Ο Βαλδουίνος Γ΄ της Ιερουσαλήμ με παρέμβαση έκλεισε ειρήνη ανάμεσα στον αυτοκράτορα και τον Θόρος. Ο Θόρος έπρεπε να προχωρήσει στο αυτοκρατορικό στρατόπεδο ασκεπής και ξυπόλητος, λίγο πριν αυτοκρατορική εξέδρα έπεσε στην σκόνη. Δέχτηκε συγχώρεση για τις παραβιάσεις του στην Κιλικία και στην Κύπρο και μπορούσε να διατηρήσει μερικό έλεγχο στην Κιλικία.
Ο αδελφός του Θόρος Στέφανος αγνοώντας την υποταγή του Θόρος στους Βυζαντινούς συνέχισε τις επιθέσεις, οι ενέργειες του έδωσαν την ευκαιρία στον Βυζαντινό κυβερνήτη της Ταρσού Ανδρόνικο Ευφορβικό να σαμποτάρει την συνθήκη. Ο Ανδρόνικος προσκάλεσε τον Στέφανο στην οικία του σε γεύμα και όταν έφτασε τον συνέλαβε, την επόμενη μέρα βρέθηκε το πτώμα του ακρωτηριασμένο στις πύλες της Ταρσού. Ο Θόρος Β΄ που είχε τους δικούς του λόγους να επιθυμεί την δολοφονία του Στέφανου το βρήκε σαν ευκαιρία να λεηλατήσει την Μοψουεστία, την Αναζάρμπους και την Βάχκα και να θανατώσει τις Ελληνικές φρουρές. Με την επέμβαση του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ έκλεισε ξανά ειρήνη ανάμεσα στον αυτοκράτορα και τον Θόρος, ο Κωνσταντίνος Δούκας Καλαμανός τοποθετήθηκε νέος διοικητής της Ταρσού στην θέση του Ανδρόνικου Ευφορβικού.
Συμμαχία με τους Σταυροφόρους
Ο Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ έφυγε για την Αίγυπτο (1164), ο εμίρης του Χαλεπιού Νουρεντίν βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας πολιορκώντας το φρούριο του Χαρίμ. Ο Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας κάλεσε σε βοήθεια τον Ραϋμόνδο Γ΄ της Τρίπολης, τον Θόρος και τον Κωνσταντίνο Καλαμανό, ο Νουρεντίν υποχώρησε αλλά ο Βοημούνδος συνέχισε να τον καταδιώκει. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στο Χαρίμ και έκλεισαν ειρήνη (10 Αυγούστου 1164). Ο Βοημούνδος Γ΄ αγνοώντας τις προειδοποιήσεις του Θόρου επιτέθηκε στους μουσουλμάνους αλλά εκείνοι καλά προετοιμασμένοι τους έριξαν στην παγίδα και τους συνέτριψαν. Ο Βοημούνδος Γ΄ και ο Ραϋμόνδος Γ΄ συνελήφθησαν αιχμάλωτοι, ο Θόρος και ο αδελφός του Μλεχ δραπέτευσαν. Την ίδια εποχή ο Θόρος Β΄ επισκέφτηκε την Ιερουσαλήμ και ζήτησε τον εποικισμό της πόλης με μεγάλο αριθμό Αρμενίων αλλά οι Λατίνοι ιερείς ζήτησαν από τον Αμωρί Α΄ να αρνηθεί την προσφορά και να τους ζητήσει να πληρώσουν ειδικό φόρο.
Τρίτη εκστρατεία των Βυζαντινών
Οι συγκρούσεις με τους Έλληνες ξέσπασαν ξανά στην Κιλικία, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ διέταξε τον στρατό του στην Κιλικία υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου Καλαμανού να υποτάξει οριστικά τους Αρμένιους (1168). Ο Κωνσταντίνος Καλαμανός είχε ωστόσο περιορισμένες επιτυχίες και πρότεινε στον αυτοκράτορα να παραχωρήσουν τμήμα της Κιλικίας στους Αρμένιους αφού οι ίδιοι είχαν πρόσβαση σε λιμάνια του κόλπου της Αλεξανδρέττα. Ο Μανουήλ Α΄ απέρριψε την πρόταση απαιτώντας η οποιαδήποτε εξουσία του Θόρος στην Κιλικία να βρίσκεται πάντοτε υπό Βυζαντινή υποτέλεια.
Τελευταία χρόνια
Ο Θόρος Β΄ την ίδια εποχή συγκρούστηκε με τον αδελφό του Μλεχ που είχε κάνει απόπειρα να τον δολοφονήσει, ο Μλεχ δραπέτευσε στον Νουρεντίν και ασπάστηκε το Ισλάμ. Ο Σμπατ ο Κοντόσταυλος στα "Χρονικά" γράφει :
"Ο αδελφός του Θόρου Μλεχ άνθρωπος ύπουλος και κακόβουλος σχεδίαζε μαζί με τους συνεργάτες του να σκοτώσει τον αδελφό του στην διάρκεια ενός κυνηγιού ανάμεσα στην Μοψουεστία και τα Άδανα. Ο Θόρος είχε ειδοποιηθεί, τον συνέλαβε, τον ανέκρινε και του δήλωσε ότι γνωρίζει τα σχέδια του, έκανε κατάσχεση ολόκληρης της περιουσίας του Μλεχ και εκδιώχτηκε από το βασίλειο, ο Μλεχ κατέφυγε στον εμίρη του Χαλεπιού Νουρεντίν και μπήκε στην υπηρεσία του".
Ο Θόρος Β΄ ύστερα από 25 χρόνια βασιλείας με συνεχείς πολέμους παραιτήθηκε υπέρ του τετράχρονου γιου του Ρουπέν Β΄, όρισε κηδεμόνα τον πεθερό του Τόμας και μπήκε σε μοναστήρι. Ο Θόρος πέθανε το 1169 και τάφηκε στο μοναστήρι του Ντραζάρκ.
Οικογένεια
Με τη δεύτερη σύζυγο του (1154) μια ανώνυμη κόρη του αντιβασιλιά Τόμας απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ρουπενιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αρμενικής Κιλικίας
Νοσοκομείο ΚΑΤ
Το Γενικό Νοσοκομείο Αττικής ΚΑΤ (ή απλά Νοσοκομείο ΚΑΤ, προγενέστερα Νοσοκομείο Ατυχημάτων "Απόστολος Παύλος") είναι τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Αττικής και βρίσκεται στην Κηφισιά. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αττικής με σαφή προσανατολισμό στην Ορθοπαιδική και την Τραυματολογία έτσι ώστε να έχει καθιερωθεί στη συνείδηση των πολιτών ως το νοσοκομείο των ατυχημάτων και των καταγμάτων. Είναι νοσοκομείο του Εθνικού Συστήματος Υγείας και υπάγεται στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής. Την ονομασία του το νοσοκομείο την οφείλει στο 449 Κέντρο Αποκατάστασης Τραυματιών (449 Κ.Α.Τ.) θεραπευτήριο που λειτουργούσε μεταπολεμικά για την αποκατάσταση των τραυματιών πολέμου.
Ιατρικές Υπηρεσίες
Μετά την αναμόρφωση του Ε.Σ.Υ. το νοσοκομείο χαρακτηρίστηκε ως γενικό νοσοκομείο και συμμετέχει στις εφημερίες της Αττικής ως τέτοιο. Εκτός όμως των συνήθων τμημάτων ενός γενικού νοσοκομείου, το ΚΑΤ, έχει 7 τμήματα Ορθοπεδικής Χειρουργικής και Τραυματολογίας καθώς και τα εξειδικευμένα τμήματα Μικροχειρουργικής και Άνω Άκρου, Σπονδυλικής Στήλης και Σκολίωσης, Αθλητικών Κακώσεων και Παιδοορθοπεδικής, τμήματα, που χαρακτηρίζουν το νοσοκομείο ως το μεγαλύτερο ορθοπεδικό νοσοκομείο και κέντρο τραύματος στην Ελλάδα. Εφημερεύει καθημερινά 365 ημέρες το χρόνο για περιστατικά τα οποία χρήζουν αποκλειστικά ορθοπεδικής αντιμετώπισης και κάθε 4 ημέρες έχει την εφημερία Δ' δέσμης, δηλαδή Γενική Εφημερία.
Πηγές
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Αθήνα
Μέλτσο
Το Μέλτσο (ιταλικά: Melzo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Χαμίτ Αλτιντόπ
Ο Χαμίτ Αλτιντόπ (Hamit Altıntop, 8 Δεκεμβρίου 1982) είναι Τούρκος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Ήταν ευέλεκτικος και μπορούσε να παίξει τόσο ως επιθετικός όσο και ως αμυντικός και από τις δύο πλευρές και ήταν γνωστός για τη δημιουργικότητά του και το μακρινό σουτ του.
Ο Αλτιντόπ ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Τουρκίας που έφτασε στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 και μετά το πέρας του τουρνουά ψηφίστηκε μέλος της ομάδας του τουρνουά. Το 2010 κέρδισε το ΦΙΦΑ Βραβείο Πούσκας για το καλύτερο γκολ της σαιζόν, το οποίο σκόραρε στα προκριματικά του Euro 2012 κόντρα στο Καζακστάν. Συνολικά πραγματοποίησε 82 συμμετοχές για το εθνόσημο, σκοράροντας 7 φορές.
Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε με τις Σάλκε, Μπάγερν Μονάχου, Ρεάλ Μαδρίτης και Γαλατασαράι. Ο δίδυμος αδελφός του Χαλίλ Αλτιντόπ αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΓ Βάτενσαϊντ 09 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντάρμσταντ 98 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Πανομοιότυποι δίδυμοι
Μέζερο
Το Μέζερο (ιταλικά: Mesero) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Στιέπαν Ράντιτς
Ο Στιέπαν Ράντιτς (κροατικά: Stjepan Radić, 11 Ιουνίου 1871 – 8 Αυγούστου 1928) ήταν Κροάτης πολιτικός και ιδρυτής του Κροατικού Λαϊκού Κόμματος των Χωρικών (Hrvatska pučka seljačka stranka) το 1905. Στον Ράντιτς αποδίδεται η συσπείρωση των αγροτών της Κροατίας σε βιώσιμη πολιτική δύναμη. Σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας του, αντετίθεντο στην ένωση και, αργότερα, στη Σερβική ηγεμονία στην πρώτη Γιουγκοσλαβία και κατέστη σημαντική πολιτική φυσιογνωμία στη χώρα. Πυροβολήθηκε στο κοινοβούλιο με τον Σέρβο ριζοσπάστη πολιτικό Πούνισα Ράτσιτς. Ο Ράντιτς πέθανε αρκετές εβδομάδες αργότερα από τον σοβαρό τραυματισμό στο στομάχι, σε ηλικία 57 ετών.
Πρώτα χρόνια
Ο Στιέπαν Ράντιτς γεννήθηκε στο Ντέσνο Τρεμπάργιεβο στο Μαρτίνσκα Βες, κοντά στο Σίσακ στο βασίλειο Κροατίας-Σλαβονίας, εντός της Αυστροουγγαρίας και ήταν το 9ο από τα 11 παιδιά. Αφότου αποβλήθηκε από το γυμνάσιο στο Ζάγκρεμπ, ολοκλήρωσε την παιδεία του στο Ανώτερο Γυμνάσιο στο Κάρλοβατς. Το 1888, ο Ράντιτς ταξίδευσε στο Ντάκοβο, όπου συνάντησε τον επίσκοπο Γιόσιπ Γουράι Στροσμάγιερ για να ζητήσει βοήθεια για να ταξιδεύσει στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο Στροσμάγιερ κατεύθυνε τον Ράντιτς στον Μητροπολίτη Βελιγραδίου Μιχαήλο, ο οποίος τον παρέπεμψε σε ένα δάσκαλο στο Κίεβο. Ο Ράντιτς ταξίδευσε στο Κίεβο και του επετράπη να μείνει στην Λαύρα του Κιέβου, όπου παρέμεινε για έξι εβδομάδες πριν επιστρέψει στην Κροατία.
Το Σεπτέμβριο του 1891, εγγράφηκε στη νομική του πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Επελέγη ως αντιπρόσωπος του φοιτητικού σώματος στον εορτασμό των 300 ετών από τη μάχη του Σίσακ το 1893. Αφότου κατέκρινε τον Μπάνο της Κροατίας Κάρολι Κούεν-Χεντερβάρι κατά τη διάρκεια της τελετής, αναφέροντάς ως Μαγιάρο ουσάρο, ο Ράντιτς καταδικάστηκε σε τέσσερις μήνες φυλάκισης την οποία εξέτισε στην Πετρίνια. Ήταν ανάμεσα στην ομάδα φοιτητών η οποία έκαψε την ουγγρική σημαία στις 16 Οκτωβρίου 1895, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ στο Ζάγκρεμπ. Γι'αυτό το λόγο, ο Ράντιτς φυλακίστηκε και απεβλήθη από το πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ και του απαγορεύτηκε η είσοδος σε όλα τα πανεπιστήμια στη Μοναρχία. Αφότου πήγε στη Ρωσία και ύστερα στην Πράγα, ο Ράντιτς συνέχισε τις σπουδές του στην Ελεύθερη Σχολή πολιτικών τεχνών στο Παρίσι, από όπου αποφοίτησε το 1899, με τη διπλωματική του εργασία να έχει θέμα Η πραγματική Κροατία και οι Σλάβοι του Νότου (κροατικά: Suvremena Hrvatska i Južni Slaveni, γαλλικά: La Croatie actuelle et les Slaves du Sud).
Πριν τον Α΄ ΠΠ
Μετά την αποφοίτησή του, επέστρεψε στην Πράγα, όπου συνεργάστηκε με τον Τόμας Μάζαρικ, και δούλεψε σε πολιτικά περιοδικά, αλλά λόγω της καταδίκης του απελάθηκε από την Πράγα. To 1900 εγκαταστάθηκε στο Ζεμούν, όπου συμμετείχε σε διάφορα περιοδικά (Hlás národa, Národní listy, La Patrie, Le Petit parisien, Srpski književni glasnik). Το 1902 εγκαταστάθηκε στο Ζάγκρεμπ όπου εξέδιδε το πολιτικό φυλλάδιο Najjača stranka u Hrvatskoj, στην οποία πρότεινε τη δημιουργία πολιτικής οργάνωσης για την εκπροσώπηση των αγροτών, οι οποίοι αποτελούσαν το πολυπληθέστερο τμήμα του κροατικού πληθυσμού. Επίσης ήταν υπέρμαχος της δημοκρατίας και του πανσλαβισμού. Συμμετείχε ενεργά στο Κροατικό Εθνικό Κίνημα του 1903.
Το 1904 με τον αδελφό του Αντίνουμ δημιούργησαν το Κροατικό Λαϊκό Κόμμα των Χωρικών, με στόχο να αντιμετωπίσουν τα αγροτικά, κοινωνικά και εθνικά θέματα των Κροατών στην Αυστροουγγαρία. Ακολούθησε η έκδοση δύο έργων του, πολιτικής και οικονομικής φύσης τα Σύγχρονη Ευρώπη, ή χαρακτηριστικά των Ευρωπαϊκών χωρών και εθνών (Savremena Evropa, ili Karakteristika evropskih država i naroda, 1905) και Σύγχρονη Οικονομική Επιστήμη ( Današnja financijalna znanost, 1908). Το 1908 ήταν η πρώτη χρονιά στην οποία εξελέγη στο κροατικό κοινοβούλιο, εκπρόσωπος της περιφέρειας Λούντμπεργκ.
Γιουγκοσλαβία
O Ράντιτς συμμετείχε στην ίδρυση του Εθνικού Συμβουλίου και του Κροατικού Κράτους το 1918, αλλά εναντιώθηκε στην ένωση με το βασίλειο της Σερβίας χωρίς πρότερη συμφωνία για τη θέση της Κροατίας. Γι'αυτό το λόγο και δεν αρνήθηκε να είναι μέλος της διακήρυξης του Βελιγραδίου, κατά την υπογραφή της πράξης ένωσης. Ήταν το μόνο μέλος του Συμβουλίου που ψήφισε ενάντια στην αποστολή της διακήρυξης. Τις 26 Νοεμβρίου, απομακρύνθηκε από την κεντρική επιτροπή. Ήταν αντίθετος στο κεντροποιημένο μοναρχικό καθεστώς της δυναστείας Καραγεώργεβιτς.
Τις 8 Μαρτίου 1919, η κεντρική επιτροπή ενέκρινε μια διακήρυξη γραμμένη από τον Ράντιτς στην οποία ανακοίνωσε ότι «οι Κροάτες πολίτες δεν αναγνωρίζουν το αποκαλούμενο Βασίλειο Σερβών, Κροατών και Σλοβένων υπό τη δυναστεία Καραγεώργεβιτς επειδή το βασίλειο ανακοινώθηκε χωρίς την εντολή από τον κροατικό λαό ή το κοινοβούλιο». Η πλήρης δήλωση συμπεριλαμβανόταν σε ένα υπόμνημα το οποίο μεταφράστηκε στα γαλλικά και στάλθηκε στο εξωτερικό ώστε να συζητηθεί στην Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού. Λόγω αυτής της πράξης, η κυβέρνηση συνέλαβε τον Ράντιτς και πολλά άλλα μέλη του κόμματος, και κρατήθηκε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1920.
Στις εκλογές της συνταγματικής συνέλευσης, τον Νοέμβριο του 1920, το κόμμα του Ράντιτς κέρδισε 50 θέσεις. Το κόμμα μετονομάστηκε σε Κροατικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των Αγροτών. Το νέο σύνταγμα του βασιλείου εγκρίθηκε τις 28 Ιουνίου 1921, παρά τις διαφωνίες της παράταξης του Ράντιτς. Ο Ράντιτς συνεργάστηκε με την κροατική κοινότητα και το κροατικό κόμμα των δικαιωμάτων και το 1923 με το Σλοβένικο Λαϊκό Κόμμα και τη Γιουγκοσλαβική Μουσουλμανική Οργάνωση. Το 1924 ταξίδευσε σε Λονδίνο, Μόσχα και Βιέννη. Κατά την επιστροφή του συνελήφθη. Στις εκλογές του 1925, το κόμμα του κέρδισε 67 έδρες. Στη φυλακή ο Ράντιτς αποφάσισε να ακολουθήσει την κοινοβουλευτική οδό. Τις 27 Μαρτίου 1925, αναγνώρισε στην Εθνοσυνέλευση το σύνταγμα και τους Καραγεώργεβιτς, και συμμετείχε στην κυβέρνηση, σε συνεργασία με το Σερβικό Ριζοσπαστικό Λαϊκό Κόμμα, και έλαβε τη θέση του υπουργού παιδείας. Το όνομα του κόμματος άλλαξε σε Κροατικό Κόμμα Χωρικών.
Παραιτήθηκε από την κυβέρνηση το 1927, μετά τον θάνατο του Νικόλα Πάσιτς. Όντας στην αντιπολίτευση, συνεργάστηκε με τον Σβέτοζαρ Πριμπίτσεβιτς του Ανεξάρτητου Δημοκρατικού Κόμματος.
Μελενιάνο
Το Μελενιάνο (ιταλικά: Melegnano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Στιέπαν Ράντιτς
Δολοφονία
thumb|250px|Η δολοφονία στο κοινοβούλιο Στο κοινοβούλιο γίνονταν επιθέσεις και ο Στιέπαν Ράντιτς δεχόταν απειλές στο κοινοβούλιο, χωρίς την παρέμβαση του πρόεδρου της εθνοσυνέλευσης. Το πρωί της 20ης Ιουνίου 1928, ο Ράντιτς προειδοποιήθηκε σχετικά με τον κίνδυνο απόπειρας δολοφονίας και του ζητήθηκε να μην πάει στην εθνοσυνέλευση εκείνη την ημέρα, αλλά εκείνος αρνήθηκε να αποχωρήσει. Στην συνέλευση, ο Πούνισα Ράτσιτς, μέλος του λαϊκού ριζοσπαστικού κόμματος από το Μαυροβούνιο σηκώθηκε και απήγγειλε ένα προκλητικό λόγο ο οποίος προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από την αντιπολίτευση, αν και ο Ράντιτς παρέμεινε σιωπηλός. Στη συνέχεια ο Ράτσιτς στάθηκε ενώπιον των Κροατών και ζήτησε από τον πρόεδρο της συνέλευσης Νίνκο Πέριτς να απομακρύνει τον Πέρναρ από τη βουλή, αλλιώς θα τον τιμωρούσε ο ίδιος. Οι αντιπαραθέσεις συνέχισαν και ο Ράτσιτς τράβηξε από τη τσέπη του ένα πιστόλι, και παρά το γεγονός ότι οι υπουργοί Βούισιτς και Κούγιουντζιτς προσπάθησαν να τον σταματήσουν, πυροβόλησε στις 11:25 τον Πέρναρ στην καρδιά και στη συνέχεια σημάδεψε τον Ράντιτς. Ο Ντούρο Μπασάριτσεκ προσπάθησε να τον σταματήσει, αλλά ο Ράτσιτς γύρισε και τον πυροβόλησε και τον σκότωσε. Στη συνέχεια πυροβόλησε τον Ιβάν Γκράντα στο χέρι και στη συνέχεια σημάδεψε τον Ράντιτς, πυροβολώντας τον στο στομάχι. Στη συνέχεια, ο Ράτσιτς αποχώρησε ειρηνικά από την αίθουσα μέσω των θαλάμων των υπουργών. Όλο το γεγονός διήρκεσε λιγότερο από ένα λεπτό. Ήταν μια από τις πρώτες δολοφονίες μέσα σε κυβερνητικό κτίριο στην ιστορία.
Μελενιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Στιέπαν Ράντιτς
Δολοφονία
Ο Ράντιτς επιβίωσε για μερικές εβδομάδες μετά τον πυροβολισμό και πέθανε τις 8 Αυγούστου 1928. Στην κηδεία του στο κοιμητήριο Μιρογκόι στο Ζάγκρεμπ παρέστησαν περίπου 300.000 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Κροάτες πολιτικοί κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Γιουγκοσλαβίας
Πρώτος υπουργός
Καναδάς
Στον Καναδά, πρώτος υπουργός είναι οποιοσδήποτε από τους Καναδούς πρώτους υπουργούς του Στέμματος, αλλιώς γνωστοί ως αρχηγοί κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού του Καναδά και των επαρχιακών και εδαφικών πρωθυπουργών (premiers). Ο τίτλος χρησιμοποιείται σε τύπους όπως "συνεδριάσεις πρώτων υπουργών".
Στη Νέα Γη και Λαμπραντόρ, η αυτοδιοικούμενη περιοχή των Ινουίτ του Νουνατσιαβούτ προβλέπει έναν πρώτο υπουργό υπεύθυνο για τη Συνέλευση του Νουνατσιαβούτ.
Νορβηγία
Ο αρχηγός της κυβέρνησης της Νορβηγίας ονομαζόταν πρώτος υπουργός (νορβηγικά: førstestatsråd) μεταξύ 1814 και 1873, ενώ η χώρα βρισκόταν σε ένωση με τη Σουηδία. Το 1893, 12 χρόνια πριν από τη διάλυση της ένωσης, άλλαξε σε πρωθυπουργό (statsminister).
Ηνωμένο Βασίλειο
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο όρος πρώτος υπουργός χρησιμοποιήθηκε κάποτε εναλλακτικά με τον πρωθυπουργό, όπως όταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ δήλωσε: "Δεν έγινα πρώτος υπουργός της Αυτού Μεγαλειότητας για να επιβλέψω την διάλυση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας!"
Σήμερα, ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους ηγέτες των αυτοτελών κυβερνήσεων της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Βλέπε:
Άλλες περιπτώσεις
Στην Αυστραλία, οι πρωθυπουργοί και οι επικεφαλής υπουργοί είναι οι πρώτοι υπουργοί των πολιτειών και των εδαφών αντίστοιχα.
Στη Γερμανία, ο πρώτος υπουργός σε κάθε ομοσπονδιακό κράτος είναι γνωστός ως Υπουργός Πρόεδρος (Ministerpräsident).
Στη Μαλαισία, ο πρώτος υπουργός για κάθε πολιτεία είναι γνωστός ως Menteri Besar. Εν τω μεταξύ, οι αρχηγοί κυβερνήσεων στις τέσσερις πολιτείες χωρίς μονάρχη ονομάζονται επικεφαλής υπουργοί.
Ο Τζορτζ Πράις κατείχε το αξίωμα του Πρώτου Υπουργού της Βρετανικής Ονδούρας από το 1961 έως το 1964, όταν έγινε αυτοδιοικούμενο κράτος και ο τίτλος άλλαξε σε Πρωθυπουργός (Premier). Συνέχισε ως πρωθυπουργός αφού η αποικία άλλαξε τα όνομά της σε Μπελίζ, και στη συνέχεια ως Πρωθυπουργός μετά την πλήρη ανεξαρτησία της Μπελίζ το 1981.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας
C3H2O
O μοριακός τύπος C3H2O, με μοριακή μάζα 54,05 amu και βαθμό ακορεστότητας 3, μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα τρία (3) ισομερή] θέσης, που είναι όλα «τυπικοί» υδατάνθρακες:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες
Μοριμόντο
Το Μοριμόντο (ιταλικά: Morimondo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Νερβιάνο
Το Νερβιάνο (ιταλικά: Nerviano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Άνω Μυξόρρουμα Ρεθύμνης
Το Άνω Μυξόρρουμα είναι χωριό της Κοινότητας Μυξορρουμα(-τος), της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λάμπης, του δήμου Αγίου Βασιλείου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Το Άνω Μυξόρρουμα είναι ημιορεινό χωριό στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ρεθύμνης. Βρίσκεται σε μικρό υψίπεδο ανάμεσα στα βουνά Κουρούπα και Ξηρό, δυτικά από το Σπήλι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Απέχει 28 χλμ. περίπου Ν. του Ρεθύμνου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μυξορρουμα(-τος) του νομού Ρεθύμνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Λάμπης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λάμπης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Βασιλείου.
Πηγές
Κατηγορία: Δήμος Αγίου Βασιλείου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Ασλί Ερντογάν
Η Ασλί Ερντογάν (Aslı Erdoğan) (γεν. 1967) είναι Τουρκάλα συγγραφέας, αρθρογράφος και ακτιβίστρια υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.