cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου
Συνέντευξη Παπαδόπουλου
Ο ελληνικός λαός δέχθηκε το πραξικόπημα με απάθεια. Η σύλληψη δεκάδων χιλιάδων ατόμων, ιδίως πολιτικών και συνδικαλιστικών στελεχών, σε πρώτη γραμμή της Αριστεράς, είχε ως αποτέλεσμα να μην εκδηλωθεί κανενός είδους μαζική αντίσταση στο δικτατορικό καθεστώς ούτε καν με τη μορφή απλής διαδήλωσης. Όλες οι ρητορικές εξάρσεις και οι κορόνες περί "εξεγέρσεων", "απεργιών" ή ακόμη και "εμφυλίου πολέμου" σε περίπτωση πραξικοπήματος αποδείχθηκαν εντελώς αβάσιμες μεγαλοστομίες άνευ αντικρίσματος. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι εκτός από τα έντυπα της Αριστεράς που έκλεισε η χούντα, μόνο η Ελένη Βλάχου είχε το ψυχικό σθένος να κλείσει οικειοθελώς τις εφημερίδες της Καθημερινή και Μεσημβρινή σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το πραξικόπημα και τη λογοκρισία, παρά τις πιέσεις που δέχθηκε προσωπικά από τον Παπαδόπουλο και τον Παττακό για να μη σταματήσει την κυκλοφορία τους.
Επιβολή δικτατορίας
Η πρώτη κυβέρνηση μετά την επικράτηση του κινήματος περιλάμβανε δικαστικούς, τεχνοκράτες και ελάχιστους στρατιωτικούς. Ωστόσο, η ουσιαστική εξουσία ανήκε στους γενικούς γραμματείς των υπουργείων οι οποίοι προέρχονταν από το περιβάλλον των πραξικοπηματιών. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό η 14μελής «Επαναστατική Επιτροπή», την οποία αποτελούσαν οι συνταγματάρχες πρωτεργάτες του πραξικοπήματος, ασκούσε τον έλεγχο της κυβέρνησης και έπαιρνε τις βασικές αποφάσεις. Το «Επαναστατικό Συμβούλιο» με 41 μέλη, που αποτελούνταν από αξιωματικούς από τον βαθμό του λοχαγού έως τον βαθμό του συνταγματάρχη λειτουργούσε ως ένα είδος στρατιωτικής βουλής. Τα δύο αυτά όργανα λειτούργησαν ελάχιστα, καθώς ο Παπαδόπουλος σταδιακά εξουδετέρωσε όλα τα κορυφαία στελέχη της χούντας πυροδοτώντας συνεχώς έριδες μεταξύ των ομάδων που έλεγχε ο καθένας από αυτούς. Μέχρι τα τέλη του 1968 η συλλογική διακυβέρνηση είχε μετατραπεί σε δικτατορία του ενός ανδρός, του Παπαδόπουλου. Τον Δεκέμβριο του 1967 ο βασιλιάς Κωνσταντίνος επιχείρησε ανεπιτυχώς να τους ανατρέψει, αρνήθηκε να συνεχίσει να συνεργάζεται μαζί τους και αυτοεξορίστηκε στην Ιταλία.
Τον Νοέμβριο του 1973, ομάδα σκληροπυρηνικών αξιωματικών με επικεφαλής τον Δημήτριο Ιωαννίδη, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με την απόπειρα φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος, ανέτρεψαν και έθεσαν σε κατ' οίκον περιορισμό τον Παπαδόπουλο. Στις 15 Ιουλίου 1974 ανέτρεψαν τον Πρόεδρο της Κύπρου. Η ενέργεια αυτή έδωσε την αφορμή στην Τουρκία, πέντε μέρες αργότερα, να επέμβει στρατιωτικά στην Κύπρο προβάλλοντας ως δικαιολογία την προστασία της τουρκοκυπριακής μειονότητας. Μπροστά στο βάρος των ευθυνών τους και στο ορατό ενδεχόμενο ελληνοτουρκικού πολέμου οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων κάλεσαν πολιτικά πρόσωπα της προ-δικτατορικής περιόδου για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Η πράξη αυτή σηματοδότησε την οριστική απόσυρση του στρατού από την πολιτική στην Ελλάδα. Μέσα στους επόμενους μήνες οι πολιτικές εξελίξεις οδήγησαν στην επαναφορά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, την κατάργηση, μετά από δημοψήφισμα, της μοναρχίας και την ψήφιση νέου συντάγματος.
Δικαστική διερεύνηση
Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το καλοκαίρι του 1974, ξεκίνησε δικαστική διερεύνηση που αφορούσε τα γεγονότα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Οι ποινικές διώξεις κατά των πρωταιτίων της δικτατορίας δεν έγιναν αυτεπάγγελτα από κάποια δικαστική αρχή ή κυβερνητική πρωτοβουλία αλλά ύστερα από μηνύσεις ιδιωτών. Ωστόσο, για να φτάσουν οι υποθέσεις αυτές στην αίθουσα του δικαστηρίου χρειάστηκε να εκδοθούν από την κυβέρνηση μία σειρά από διατάγματα και συντακτικές πράξεις. Αυτοί οι νόμοι ακύρωναν την αμνηστία που είχαν χορηγήσει στον εαυτό τους οι δικτάτορες κατά τη διάρκεια της επταετίας ενώ ταυτόχρονα εξαιρούσαν τις πράξεις τους από την αμνήστευση των υπόλοιπων πολιτικών εγκλημάτων του παρελθόντος. Η κυριότερη δίκη ήταν αυτή των επικεφαλής πραξικοπηματιών η οποία έλαβε χώρα στο πενταμελές εφετείο Αθηνών το καλοκαίρι του 1975. Άλλες δίκες αφορούσαν τους φόνους της Μαρίας Καλαβρού, του Βασίλη Πεσλή και του Παναγιώτη Ελή.
Ένα από τα πρώτα μελήματα της νέας κυβέρνησης εθνικής ενότητας ήταν να αφήσει ελεύθερους τους πολιτικούς κρατούμενους της δικτατορίας και αντιστασιακούς. Στις 26 Ιουλίου 1974, τρεις ημέρες μετά την πτώση της δικτατορίας, εξέδωσε προεδρικό διάταγμα για την αμνήστευση των πολιτικών κρατούμενων. Το διάταγμα όριζε την αμνήστευση όσων είχαν καταδικαστεί ως μέλη του κομμουνιστικού κόμματος, για απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος ή για αντιστασιακή δράση την περίοδο της δικτατορίας. Όριζε επίσης ότι εκκρεμείς υποθέσεις θέτονταν στο αρχείο. Ερμηνεύοντας το διάταγμα πολλοί Έλληνες πολίτες, αφού δεν έγινε ρητή εξαίρεση, θεώρησαν ότι αμνηστεύτηκαν και οι πραξικοπηματίες για την προπαρασκευή και την επιβολή της δικτατορίας και όσοι έλαβαν μέρος στην άσκηση της εξουσίας κατά τη διάρκεια της δικτατορικής περιόδου.
Η ασάφεια αυτή εξέλιπε στις αρχές Οκτωβρίου του 1974, όταν η ελληνική κυβέρνηση εξέδωσε συντακτική πράξη, η οποία διευκρίνιζε ότι οι πρωταίτιοι της προπαρασκευής και εκτέλεσης του πραξικοπήματος δεν καλύπτονταν από τη χορηγούμενη αμνηστία. Με αυτόν τον τρόπο άνοιξε ο δρόμος για να εξεταστούν οι πρώτες μηνύσεις για εσχάτη προδοσία και για την κατάλυση της δημοκρατίας. Στις 18 Ιανουαρίου 1975 η Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 υιοθέτησε το Δ΄ Ψήφισμα. Ο νόμος αυτός χαρακτήριζε πραξικόπημα και όχι επανάσταση την επέμβαση του στρατού στις 21 Απριλίου 1967 και τις κυβερνήσεις που προήλθαν από αυτή κυβερνήσεις βίας. Επίσης, ακύρωνε νομοθετικό διάταγμα των χουντικών με το οποίο αμνήστευαν τους εαυτούς τους για όποιες αξιόποινες πράξεις, όριζε το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών ως αρμόδιο για να τους δικάσει και καθόριζε περίοδο τριών μηνών για την υποβολή μηνύσεων από τα θύματα της δικτατορίας.
Στις 2 Ιουλίου 1975, η ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με βούλευμά της, χαρακτήρισε «στιγμιαίο» το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας των πραξικοπηματιών. Το ανώτατο δικαστήριο δέχτηκε ότι το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας ολοκληρώθηκε με την αποστέρηση του βασιλιά από τις συνταγματικές εξουσίες του και η κατάσταση που προέκυψε μετά ήταν απλή συνέπεια και όχι παράταση της εγκληματικής πράξης. Έτσι έπαυσε οριστικά η δίωξη των προσώπων που είχαν υπηρετήσει σε πολιτικές θέσεις, μέλη της κυβέρνησης, γενικοί γραμματείς, νομάρχες, δήμαρχοι, και είχαν διωχθεί ως συνεργοί γιατί στήριξαν το καθεστώς της δικτατορίας.
Δίκη των πραξικοπηματιών
thumb|right|280px|Η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου, η μετατροπή της ποινής και οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης Στις 9 Σεπτεμβρίου 1974 υποβλήθηκε στον αρμόδιο Εισαγγελέα η πρώτη μήνυση για το πραξικόπημα από τον δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο κατά 15 ατόμων. Η κατηγορία εναντίον τους ήταν εσχάτη προδοσία, κατά παράβαση των άρθρων 134, 8α και 8β του Ποινικού Κώδικα. Η μήνυση αυτή, δυο μέρες αργότερα, διαβιβάστηκε από την Εισαγγελία Αθήνας στη Στρατιωτική Δικαιοσύνη, επειδή οι μηνυθέντες όταν τέλεσαν τα αδικήματα ήταν στρατιωτικοί.
Το καλοκαίρι του 1975 οι πρωταίτιοι του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου δικάστηκαν ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με τις κατηγορίες της στάσης και της εσχάτης προδοσίας, αδικήματα που ενέπιπταν στα άρθρα 134 και 135 του Ποινικού Κώδικα και 63 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα.
Η σύνθεση του δικαστηρίου ήταν η ακόλουθη: Ιωάννης Ντεγιάννης, πρόεδρος, μέλη: Παναγιώτης Λογοθέτης, Παναγιώτης Κωνσταντινόπουλος, Ιωάννης Γρίβας και Γεώργιος Πλαγιανάκος, αναπληρωματικά μέλη: Ηλίας Γιαννόπουλος και Δημήτριος Τζούμας, εισαγγελείς: Κωνσταντίνος Σταμάτης και Σπύρος Κανίνιας. Μετά από ακροαματική διαδικασία που διήρκεσε περίπου ένα μήνα (28 Ιουλίου - 23 Αυγούστου 1975) το δικαστήριο επέβαλε τις ακόλουθες ποινές στους κατηγορούμενους ανώτερους και ανώτατους αξιωματικούς:
Το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό περί άρσης του άδικου χαρακτήρα της πράξης, το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, καθώς και ότι ωθήθηκαν στην πράξη τους από μη ταπεινά αίτια. Για τους Γεώργιο Παπαδόπουλο, Στυλιανό Παττακό και Νικόλαο Μακαρέζο το δικαστήριο δέχτηκε ότι υπήρξαν υποκινητές και επικεφαλής της στάσης, γι' αυτό και τους επεβλήθη η εσχάτη των ποινών, η θανατική ποινή.
Μετά από απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή, η θανατική ποινή για τους τρεις καταδικασθέντες μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Στον ίδιο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποδίδεται η ιστορική φράση «Και όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια». Η πράξη επιείκειας αντιμετωπίσθηκε με σφοδρότητα από το σύνολο της αντιπολίτευσης, κυρίως για το γεγονός της κυβερνητικής παρέμβασης σε αποφάσεις της δικαιοσύνης.
Ο Δημήτριος Σταματελόπουλος ήταν ο μόνος από τους καταδικασθέντες, που του αναγνωρίστηκαν τα ελαφρυντικά του προηγουμένου εντίμου βίου του και ότι έδειξε αληθινά μεταμέλεια για τις πράξεις του και για πολύ καιρό μετά τις πράξεις η συμπεριφορά του ήταν καλή. Παρότι πρωταίτιος, διαφώνησε σύντομα μετά την 21η Απριλίου 1967 με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα άρθρα του στη Βραδυνή, στα οποία ασκούσε έντονη κριτική στο δικτατορικό καθεστώς και τα οποία είχαν μεγάλη απήχηση στο αστικό κοινό, οδηγώντας την εφημερίδα Βραδυνή σε ρεκόρ κυκλοφορίας. Ο Σταματελόπουλος βοήθησε την αντίσταση. Η προσφορά του καταχωρήθηκε στο ενεργητικό του και γι' αυτό του αναγνωρίστηκαν ελαφρυντικά, σημαντικά ελαφρυντικά. Αποφυλακίστηκε με χάρη τον Απρίλιο του 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1967 04 Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών 2
Βύρων Ζάππας
thumb|right|Norman Macleod, Byron Zappas, 1990 Ο Βύρων Ζάππας (Byron Zappas) ήταν Μεγάλος Διεθνής Μαιτρ στην σύνθεση σκακιστικών προβλημάτων και Διεθνής Κριτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βύρων Ζάππας γεννήθηκε (στις 06 Δεκεμβρίου 1927) και πέθανε (στις 05 Ιανουαρίου 2008) στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές σε θέματα Λογιστικής και Κοστολόγηση στο London School of Economics. Με υποτροφίες ειδικεύτηκε στα Παιδαγωγικά και την Διοίκηση Σχολείων (στο American University of Beirut, στο California Polytechnic University των ΗΠΑ, στο βρετανικό Bolton College of Education). Τα περισσότερα χρόνια της επαγγελματικής του ζωής τα διέθεσε στην παιδεία. Εργάστηκε ως καθηγητής σε σχολεία της Κύπρου και, από το 1972 μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1987, ως καθηγητής στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθηνών.
Έμαθε σκάκι σε ηλικία 14 ετών από τον μεγάλο του αδελφό. Αμέσως αναδείχτηκε σε ισχυρό παίκτη και στα 16 του έπαιζε ικανοποιητικά τυφλό σκάκι. Του άρεσε να λύνει σκακιστικά προβλήματα και σύντομα έγινε ισχυρός λύτης. Ξεκίνησε την σύνθεση με στρατηγικά προβλήματα τριών κινήσεων σε μινιατούρες (επτά το πολύ κομμάτια). Η πρώτη δημοσίευση σύνθεσής του έγινε το 1945 στο περιοδικό Ήλιος. Ο Ι. Κουταλίδης, υπεύθυνος της σκακιστικής στήλης του περιοδικού, υποκίνησε και καλλιέργησε αποφασιστικά τόσο το ταλέντο του Ζάππα, όσο και άλλων νέων συνθετών της εποχής (Νίκος Σιώτης, Δημήτρης Καπράλος). Ο Ζάππας γνωρίστηκε με παλαιότερους Έλληνες συνθέτες (Σπύρος Μπίκος, Βασίλειος Λύρης) και απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον για την σύνθεση. Η πρώτη διεθνής επιτυχία, που ανέδειξε το μεγάλο ταλέντο του Ζάππα στην σύνθεση, ήρθε το 1949 με ένα πρόβλημα δύο κινήσεων που πήρε το πρώτο βραβείο στην σκακιστική στήλη της εφημερίδας Parallèle 50, που φρόντιζε ο συνθέτης G. Martin. Στα χρόνια παραμονής του στην Κύπρο ο Ζάππας ασχολήθηκε και με το αγωνιστικό σκάκι (τις παρτίδες). Έλαβε πρώτη φορά μέρος στο Παγκύπριο πρωτάθλημα σκακιού το 1964. Ανακηρύχθηκε πρωταθλητής και κράτησε τον τίτλο για τρία συνεχόμενα χρόνια. Με την Κυπριακή ομάδα έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες Σκακιού του Ισραήλ (1964). Για το καλλιτεχνικό σκάκι ανέδειξε νέους συνθέτες (Παντελής Μαρτούδης, Άλκης Σταυρινίδης, Γ. Σφήκας και Χρ. Παπαδόπουλος) και με την ομάδα αυτή κατόρθωσε να φέρει την Κύπρο στην 15η θέση στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σύνθεσης Σκακιστικών Προβλημάτων, που οργάνωσε η Ολλανδία το 1967.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1970, διοργάνωνε τακτικές συγκεντρώσεις παλιών και νέων Ελλήνων συνθετών, για συζητήσεις και ανταλλαγή απόψεων πάνω στις εργασίες του καθενός και για μελέτες και αναλύσεις στα σύγχρονα θέματα των προβλημάτων. Με την συμπαράσταση της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας ίδρυσε την Επιτροπή Καλλιτεχνικού Σκακιού, της οποίας ήταν πρόεδρος, και το 1981 με δική του πρωτοβουλία η Ελλάδα έγινε μόνιμο μέλος της Επιτροπής για Σκακιστικές Συνθέσεις της FIDE. Στην επιτροπή αυτή αντιπροσώπευε επίσημα την χώρα μας στα ετήσια συνέδριά της. Έχει δημοσιεύσει, κυρίως στο εξωτερικό, περισσότερα από 400 προβλήματα. Πάνω από τα μισά έχουν βραβευθεί ή διακριθεί. Τα περισσότερα προβλήματα είναι Ορθόδοξα, αλλά δεν λείπουν Αντίστροφα, Βοηθητικά, Μυθικού σκακιού και Σπουδές. Αποκορύφωμα της δημιουργικής του φαντασίας αποτέλεσε η επινόηση θέματος, που φέρει το όνομά του. Από τις 18 συνθέσεις του με το θέμα Ζάππας πήρε 5 φορές 1ο βραβείο, 3 φορές 2ο βραβείο, 5 φορές εύφημη μνεία. Επειδή συγκέντρωσε πάνω από από 70 βαθμούς (70 βραβευμένα προβλήματα και κατόπιν επιλεγμένα για δημοσίευση σε FIDE Albums), του απονεμήθηκε το 1993 από την FIDE ο τίτλος του Μεγάλου Διεθνούς Μαιτρ (International Grandmaster) στην σύνθεση. Κατείχε επίσης τον τίτλο του Διεθνούς Κριτή (International Judge) στα σκακιστικά προβλήματα. Για το Καλλιτεχνικό σκάκι έχει δημοσιεύσει, κυρίως σε ξένα περιοδικά, άρθρα και μελέτες και έχει δώσει διαλέξεις σε πολλά ετήσια συνέδρια της Επιτροπής της FIDE για το Σκακιστικό πρόβλημα. Στον επαγγελματικό του τομέα υπήρξε επίσης ιδιαίτερα παραγωγικός, ως συγγραφέας τεσσάρων διδακτικών βιβλίων.
Το θέμα Ζάππας
Με το πρόβλημα αυτό παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το θέμα Ζάππας, που ορίζεται ως εξής : ''Ένα τετράγωνο στην περιοχή του μαύρου βασιλιά ελέγχεται από τρεις λευκές δυνάμεις. Υπάρχουν τρεις δοκιμές που αποτυγχάνουν, ως συνέπεια της κυκλικής εξουδετέρωσης των τριών ελέγχων από τα Λευκά και από τα Μαύρα''.
Στο πρόβλημα υπάρχει το τετράγωνο διαφυγής ε3, (δες την ορολογία), του μαύρου βασιλιά, που ελέγχεται από την Βη5, τον Πε8 και τον Αβ6.
Στο εικονικό παιχνίδι (όπου δεν έχουν παίξει ακόμη τα λευκά), σε αρκετές κινήσεις των μαύρων υπάρχουν έτοιμα ματ.
Υπάρχει όμως η κίνηση 1... Αxβ2 για την οποία δεν υπάρχει ματ, αλλά αν ελεγχθεί με ένα λευκό κομμάτι το τετράγωνο γ3, τότε ακολουθεί ματ με 2. Ιxβ2#. Υπάρχουν τέσσερις δυνατότητες, αλλά μόνο μία επιτυγχάνει. Ας δούμε την εξέλιξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζαππάς, Βύρων Ζαππάς, Βύρων Ζαππάς, Βύρων Κατηγορία:Έλληνες κριτές σκακιού
Ιούλιος 2004
1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009
Θάνατοι
Κατηγορία:Μήνες Ετών Κατηγορία:2004
Σμάρω Στεφανίδου
Η Σμάρω Στεφανίδου (Αθήνα 4 Σεπτεμβρίου 1913 -7 Νοεμβρίου 2010) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Ήταν Μικρασιάτισσα από τους γονείς και τους παππούδες της.
Βιογραφία
Τελείωσε την Εμπορική Σχολή στην Αθήνα και έμαθε ξένες γλώσσες και πιάνο. Από πολύ μικρή έπαιζε θέατρο και έκανε παραστάσεις στα παιδιά. Κρυφά από τους γονείς της εργαζόταν και χρηματοδοτούσε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, καθώς οι γονείς της ήταν αρνητικοί στο να γίνει ηθοποιός.
Μετά την αποφοίτησή της από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, το 1937, την πήρε στο θίασό της η Μαρίκα Κοτοπούλη και από το 1952 ήταν βασική καρατερίστα στον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη, δίπλα στον οποίο έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1960.
Συνεργάστηκε επίσης με την Κατερίνα Ανδρεάδη, την Έλλη Λαμπέτη, τον Δημήτρη Χορν, τον Λάμπρο Κωσταντάρα, τον Γιάννη Φέρτη, την Ξένια Καλογεροπούλου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Στέφανο Ληναίο, τον Γιάννη Γκιωνάκη, τον Νίκο Κούρκουλο, τον Αντώνη Αντύπα και πολλούς άλλους.
Σταθμός της καριέρας της ήταν η Εκάβη στο έργο «Τρωάδες» του Ευριπίδη στο Θέατρο της οδού Καπλανών και στους Δελφούς, σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσαρούχη. Στην Ακαδημία Τσαρούχη, όπως τη λέει η ίδια, έμαθε πολλά και σοφά πράγματα.
Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1951, με την ταινία του Γιώργου Ζερβού Τα τέσσερα σκαλοπάτια. Από τότε έλαβε μέρος σε πολλές ταινίες, μεταξύ των οποίων διασκευές θεατρικών έργων στα οποία είχε εμφανιστεί. Ενεργή είναι επίσης η παρουσία της στο ραδιόφωνο με σειρές, θεατρικά έργα και αναγνώσεις μυθιστορημάτων, όπως η ραδιοφωνική μεταφορά του μυθιστορήματος Το τρίτο στεφάνι, του Κώστα Ταχτσή, που μεταδόθηκε σε 78 συνέχειες από το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ το 1979. Η διασκευή και η σκηνοθεσία ήταν του Γιώργου Παυριανού, τον ρόλο της Νίνας ερμήνευσε η Ρένα Βλαχοπούλου και της Εκάβης η ίδια η Σμάρω Στεφανίδου.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε τον τραγουδιστή Βάσο Σεϊτανίδη (1913-1965) από τον οποίο απέκτησε μια κόρη, τη Λήδα-Ειρήνη (γνωστή ως Λήδα Shantala).
Η Σμάρω Στεφανίδου μαζί με την κόρη της, το φθινόπωρο του 2003 αποπεράτωσαν το Shantom, Πολυχώρο Πολιτισμού και Τεχνών Σμάρω Στεφανίδου-Λήδα Shantala, στο Χαλάνδρι, που στεγάζει μαθήματα, σεμινάρια (χορού, γιόγκα, πολεμικών τεχνών, θεάτρου, εναλλακτικών θεραπειών κ.ά), και παραστάσεις, αλλά και όλων των ειδών πολυ-πολιτισμικές εκδηλώσεις: ένας πόλος επιμόρφωσης, ψυχαγωγίας, συνάντησης και επικοινωνίας, μέσα σε ένα πλαίσιο που σέβεται τον άνθρωπο και στοχεύει στην ανάπτυξη του δυναμικού του.
1967-1984
Μικρή επιλογή από τις παραστάσεις
Ραδιόφωνο
Έλαβε μέρος, επί σειρά ετών, σε πολυάριθμες θεατρικές και λογοτεχνικές εκπομπές στο ραδιόφωνο όπως : Διάβασε σε συνέχειες τα μυθιστορήματα :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ιγ-συρ-Τετ
Το Ιγ-συρ-Τετ (γαλλικά: Ille-sur-Têt, καταλανικά: Illa) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ιγουά (γαλλικά: Illois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Ποχίβα Τουιονετόα
Γεννημένος στο Ταλαφόου, ο Τουιονετόα αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Ορκωτών Λογιστών της Νέας Ζηλανδίας το 1982 και στη συνέχεια το Πανεπιστήμιο Μονάς το 1993. Έχει πτυχίο οικονομικής διαχείρισης και μεταπτυχιακό. Είναι επίσης πιστοποιημένος λογιστής διαχείρισης.
Απεβίωσε στις 18 Μαρτίου 2023
Καριέρα
Προσλήφθηκε στο Δημόσιο τον Ιανουάριο του 1979. Ήταν ο επίσημος εκκαθαριστής του Εμπορικού Τμήματος του Υπουργείου Δικαιοσύνης στο Χάμιλτον της Νέας Ζηλανδίας. Μεταξύ 1983 και 2014 υπηρέτησε ως ελεγκτής της Τόνγκα. Ήταν ιδιώτης γραμματέας του βασιλιά Ταουφααχάου Τούπου Δ΄ από το 1987 ως το 1988, και επίσης υπάλληλος στο Ανακτοβούλιο κατά την ίδια περίοδο. Διεκδίκησε ανεπιτυχώς μία έδρα στο κοινοβούλιο στις γενικές εκλογές του 2010.
Στις γενικές εκλογές του 2014, εξελέγη στη Νομοθετική Συνέλευση της Τόνγκα για να εκπροσωπήσει την 10η εκλογική περιφέρεια της Τονγκατάπου. Στην κυβέρνηση του Ακιλίσι Ποχίβα ήταν υπουργός Εργασίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας και υπουργός Αστυνομίας, Φυλακών και Πυροσβεστικών Υπηρεσιών. Τον Μάρτιο του 2017 διορίστηκε υπουργός Εσόδων και Τελωνείων αντικαθιστώντας την Tεβίτα Λαβεμαάου. Κατείχε τη θέση αυτή μέχρι τον Ιανουάριο του 2018, όταν διορίστηκε υπουργός Οικονομικών και Εθνικού Σχεδιασμού.
Πρωθυπουργός της Τόνγκας
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2019, ο Τουιονετόα εξελέγη πρωθυπουργός με δεκαπέντε ψήφους έναντι οκτώ για τον Σεμίσι Σίκα, ο οποίος υπηρετούσε ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Ανακοινώθηκε επίσημα από τον βασιλιά Τουπόου ΣΤ΄ στις 9 Οκτωβρίου 2019. Ανακοίνωσε τη σύνθεση της κυβέρνησής του στις 10 Οκτωβρίου
Στις 12 Ιανουαρίου 2021 ο πρωθυπουργός επέζησε πρότασης δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο, με 13 ψήφους υπέρ της κυβέρνησης έναντι 9. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2021, όμως αντικαταστάθηκε στη θέση του πρωθυπουργού από τον Σιαόσι Σοβαλένι.
Παραπομπές
Τουιονετοα
Τζορτζ Μπεστ
Ο Τζορτζ Μπεστ (George Best, 22 Μαΐου 1946 – 25 Νοεμβρίου 2005) ήταν Βορειοϊρλανδός ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως πλάγιος και επιθετικός μέσος, έγινε παγκόσμια γνωστός για την καριέρα του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Ψηφίστηκε 16ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS. Τα σοβαρά προβλήματα αλκοολισμού που αντιμετώπιζε σε όλη την ενήλικη ζωή του τελικά τον οδήγησαν στον θάνατο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1946 στο Μπέλφαστ στη Βόρεια Ιρλανδία. Στην ηλικία των 15 ξεκίνησε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που τον έφερε ένας κυνηγός ταλέντων της λέσχης, ο οποίος τον είδε να παίζει για μια ομάδα ερασιτεχνικού της πόλης του. Είδωλό του ήταν ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Το 1963, σε ηλικία 17 ετών και 4 μηνών, έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας. Ήταν λεπτός και ελαφρύς, αλλά είχε μεγάλη ταχύτητα, άριστο έλεγχο της μπάλας και δυνατότητα να αγωνίζεται σε περισσότερες από μία θέσεις με εξαιρετική ποιότητα. Ο σύλλογος εξακολουθούσε να ζει σε θλίψη από το αεροπορικό δυστύχημα του 1958. Ορισμένα μέλη της εξαιρετικής νεανικής ομάδας που γοήτευσε το αγγλικό ποδόσφαιρο στη δεκαετία του 1950, τα «μωρά» του προπονητή Ματ Μπάσμπι, προσπαθούσαν να επαναφέρουν το σύλλογο με πρώτο από όλους τον Μπάσμπι που ήταν από τους επιζήσαντες.
Ο δρόμος προς τη δόξα
Στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο, ο Μπεστ συμμετείχε στον τίτλο του Κυπέλλου Αγγλίας. Δεν θα χρειαζόταν πολύς χρόνος για να εκτοξευτεί το ταλέντο του: σχημάτισε ένα θρυλικό τρίο με τον Άγγλο Μπόμπι Τσάρλτον (άλλο επιζώντα) και το Σκωτσέζο Ντένις Λόου. αυτούς ήταν πρωταθλητής Αγγλίας το 1965, ο έκτος τίτλος στην ιστορία του συλλόγου στο πρωτάθλημα. Εκεί άρχισε η πιο παραγωγική του πορεία έως το 1972 καθώς συνέχισε να σκοράρει και να θέτει στόχους για την ομάδα. Τα γκολ του Μπεστ έχουν μείνει στη μνήμη όσων τα είδαν για την ομορφιά τους και τον τολμηρό τρόπο που έπρεπε να περάσει έναν αντίπαλο (ή όσους χρειαζόταν από αυτούς) πριν σκοράρει, αλλά η ντρίμπλα του ήταν που πραγματικά ενθουσίαζε τον κόσμο.
Συμμετέχοντας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1966, η Γιουνάιτεντ πέρασε στους προημιτελικούς με την ισχυρή Μπενφίκα, ένα σωματείο που η ομάδα βάσης ήταν η δύο φορές πρωταθλήτρια της διοργάνωσης το 1961 και το 1962. Μετά από μια νίκη 3–2 στο Ολντ Τράφορντ, στη ρεβάνς ο Μπεστ σε δώδεκα λεπτά είχε ήδη σκοράρει δύο φορές. Οι κόκκινοι διάβολοι έφτασαν στο 5–1 (μαζί με το τρίτο του γκολ). Την επόμενη μέρα, η πορτογαλική εφημερίδα A Bola τον χαρακτήρισε The Fifth Beatle (το πέμπτο σκαθάρι). Το όνειρο για το ευρωπαϊκό τρόπαιο όμως αυτή τη χρονιά θα τελείωνε στα ημιτελικά.
Η ζωή του Μπεστ εκτός γηπέδου ήταν από την τότε περίοδο άστατη, συχνά με όμορφες γυναίκες και με αυτοκίνητα τελευταίου τύπου, και προκάλεσε υστερία στους εφήβους μαζί με τα μακριά μαλλιά του, σαν παρουσία καρδιοκατακτητή. Μια τέτοια μποέμικη συμπεριφορά τον οδήγησε στον αλκοολισμό, συχνά καθυστερούσε ή δεν παρακολούθησε προπονήσεις, πρακτική που οδήγησε σε πολυάριθμα πρόστιμα και ποινές από τη διοίκηση του συλλόγου. Παρόλα αυτά, η ιδιαίτερη ικανότητά του να παραβιάζει τις άμυνες και τα μεγάλα χαρίσματά του εξαντλούσαν τη φαντασία του ευρωπαϊκού τύπου, που σε κάθε νέα ευκαιρία έψαχνε ένα νέο επίθετο για να τον χαρακτηρίσει. Αφού επέστρεψε από μία από τις 28 ημέρες της τιμωρίας του, σημείωσε τα έξι γκολ της νίκης 8–2 επί της Νορθάμπντον.
Το 1967 ήρθε ένας νέος αγγλικός τίτλος. Ο τρίτος έφτασε το 1968: ο Μπεστ τερμάτισε το πρωτάθλημα ως πρώτος σκόρερ με 28 γκολ, αλλά ο τίτλος πήγε στην αντίπαλο Μάντσεστερ Σίτι με δύο βαθμούς διαφορά. Σε μια νέα ευκαιρία στην Ευρώπη, η Γιουνάιτεντ αντιμετώπισε ξανά τη Μπενφίκα, αυτή τη φορά στον τελικό, που έγινε στο Γουέμπλεϊ. Ο Μπεστ σκόραρε το τρίτο γκολ στην νίκη με 4–1 ντριμπλάροντας ολόκληρη την άμυνα, καθιστώντας την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την πρώτη Αγγλική ομάδα που κατάφερε να κερδίσει το σημαντικότερο τρόπαιο της ευρωπαϊκής ηπείρου. Κέρδισε επίσης το βραβείο ποδοσφαιριστή της χρονιάς FWA.
Στο τέλος αυτής της σεζόν, έλαβε το βραβείο της Χρυσής Μπάλας ως ο καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς. Μέχρι σήμερα, είναι ο μόνος Ιρλανδός που έχει απονεμηθεί το βραβείο. Στο σωματείο σκοράρε 179 τέρματα σε 470 επίσημα παιχνίδια και ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας σε έξι διαδοχικές περιόδους.
Η φθίνουσα πορεία
Ακολουθήσε η περίοδος της φθοράς: συχνά στις κοινωνικές στήλες, και η Γιουνάιτεντ πέρασε πέντε χρόνια χωρίς τίτλο στο αγγλικό πρωτάθλημα, μέχρι που κατάφερε προσωρινά να βρεθεί στην κορυφή την περίοδο 1971–72. Η ζωή του Μπεστ συζητούνταν όλο και περισσότερο με κάθε λεπτομέρεια από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που τον αντιμετώπιζαν ως διασημότητα, σαν μουσικός ή πολιτικός. Σο σπίτι του λεωφορεία ξεφόρτωναν τους τουρίστες στις πύλες αυτού που είχε γίνει το πιο διάσημο σπίτι στην Αγγλία. Το προσωπικό έκανε πικ-νικ στον κήπο και οι άνθρωποι ψαρεύαν χρυσόψαρα στην τεχνητή λίμνη του. «Είμαι ο τύπος που πήρε το ποδόσφαιρο από τις εσωτερικές σελίδες στο εξώφυλλο των εφημερίδων», δήλωσε σύμφωνα με πληροφορίες. Περισσότερα από 40.000 γράμματα κατέφθαναν κάθε μήνα στο σπίτι του από θαυμαστές. Οι φανέλες του γινόταν ανάρπαστες και μια κερδοφόρα επιχείρηση είχε στηθεί γύρω από το όνομα του.
thumb|Γκράφιτι του «5ου σκαθαριού»
Το 1972 δήλωσε ότι αποσύρετε από το ποδόσφαιρο, αλλά επέστρεψε στην επόμενη προετοιμασία, μέχρι που έφυγε από το σύλλογο το 1973 στη μέση μιας χρονιάς που θα οδηγήσει στον υποβιβασμό. Έπαιξε για λίγο χρόνο στην ασήμαντη Ντάνστεϊμπλ Τάουν ΦΚ (Dunstable Town FC). Την επόμενη χρονιά, πήγε στην πολύ μεγαλύτερη Στόουκπορτ Κάουντι. Τότε, βίωσε τις απειλές από τρομοκράτες του ΙΡΑ με την ιδιότητα του προτεστάντη. Η αδερφή του πυροβολήθηκε ακόμη και στο πόδι σε μια επίθεση. Είναι ενδιαφέρον ότι από την Στόουκπορτ θα πάει σε μια καθολική ομάδα, την Κορκ Σέλτικ, από την ίδια τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Θα παίξει και σε άλλο σύλλογο των Καθολικών αργότερα, τη Χιμπέρνιαν, της Σκωτίας. Ο Μπεστ επανεμφανίστηκε στην αγγλική ελίτ όταν πέρασε μια εποχή στη Φούλαμ ΦΚ, όπου έπαιξε μαζί με τον Μπόμπι Μουρ. Αλλά αποφάσισε να φύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσπαθώντας να κρύψει τη φθορά του. Η Φούλαμ κάλεσε την FIFA να τον τιμωρήσει, κατηγορώντας τον ότι είχε μεταγραφεί παράνομα στις ΗΠΑ. Αν και στη Βόρεια Αμερική ήρθε να παίξει δίπλα στους Γκερντ Μίλερ και Τεόφιλο Κουμπίγιας στους Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς, έπαιξε ακόμα και για την ομάδα της Φορντ Πρίζον, όπου φυλακίστηκε για οκτώ εβδομάδες για οδήγηση ενώ ήταν μεθυσμένος και χτύπησε αστυνομικό.
Το 1979 δημοσιοποίησε την ανάκαμψη του ως αθλητή και ως άνθρωπου, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε οποιαδήποτε ομάδα έδειχνε ενδιαφέρον. Πήγε στη Σάουθεντ Γιουνάιτεντ, της τρίτης αγγλικής κατηγορίας, αλλά δεν τον απελευθέρωσε η Φούλαμ, η οποία ήταν ακόμα ιδιοκτήτης του δελτίου του Μπεστ. Στη συνέχεια, κατάφερε να πάει στη Χιμπέριαν αλλά τα προβλήματα με τον αλκοολισμό συνεχίστηκαν και θα τον αναγκάσουν να εκδιωχθεί από την ομάδα το 1980. Το 1982, ενώ έπαιζε στη Σαν Χοσέ της Καλιφόρνια ο σύλλογος ανέστειλε το συμβόλαιο και εισήλθε σε πρόγραμμα αποκατάστασης από το αλκοόλ. Επιχειρηματικές δραστηριότητες που ανέπτυξε (μπουτίκ μόδας, κομμωτήρια, ταξιδιωτικό γραφείο και νυχτερινά κέντρα) απέτυχαν. Στα μέσα του 1983, ήδη πατέρας ενός παιδιού άρχισαν και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα από την πολυδάπανη ζωή του: το δικαστήριο του Λονδίνου ανακοίνωσε το οικονομικό εμπάργκο του παίκτη, λόγω χρεών σε εμπορικά καταστήματα, μπαρ και μεμονωμένους πιστωτές.
Στα 38 του το 1984, αποχώρησε οριστικά, δεν ήταν πλέον παρά η σκιά του ελπιδοφόρου ποδοσφαιριστή της δεκαετίας του 1960.
Διεθνής καριέρα
Ο Μπεστ χρίστηκε διεθνής το 1964 και αγωνίστηκε συνολικά 37 φορές με την ομάδα της Βόρειας Ιρλανδίας σημειώνοντας 9 γκολ. Δεν αγωνίστηκε ποτέ σε μεγάλη διοργάνωση (Παγκόσμιο Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα), αφού η δυναμικότητα της ομάδας ήταν περιορισμένη. Είχε εκφραστεί υπέρ μιας Ενωμένης Ιρλανδίας σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, ώστε η ομάδα να είναι πιο ανταγωνιστική.
Μετά το ποδόσφαιρο
Ο Μπεστ συνέχισε την άστατη ζωή και μετά το τέλος της καριέρας του και τελικά λόγω κίρρωσης του ήπατος υποβλήθηκε σε επιτυχή μεταμόσχευση το 2002. Όμως ούτε αυτό ήταν αρκετό για να ανακόψει την πορεία προς το θάνατο που ήρθε το 2005. Το τελευταίο του μήνυμα ήταν: «Μη πεθαίνετε σαν κι εμένα. Η κατάστασή μου είναι μια προειδοποίηση σε όλους σας».
Τίτλοι και διακρίσεις
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Μπόρνμουθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νανίτον Μπόρο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόκπορτ Κάουντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τόμπερμορ Γιουνάιτεντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουίνσλαντ Λάιονς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χονγκ Κονγκ Ρέιντζερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σι Μπι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κορκ Σέλτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζιούις Γκιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιμπέρνιαν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες Άζτεκς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς (1974-1988) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς (1977-1983) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ
Ζοάν Ντυράν
Ο Ζοάν Ντυράν είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 17 Ιουνίου 1981 στο Εβιάν-λε-Μπαιν. Αγωνιζόμενος αυτό τον καιρό για λογαριασμό της Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ, στην Λιγκ 1, όπου αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.
Βιογραφία
Το 2000, σε ηλικία 19 ετών, ο Ζοάν Ντυράν κατέφθασε στην ΦΚ Γκαγιάρ προερχόμενος από την γειτονική Σερβέτ Γενεύης, στης οποίας τις ακαδημίες βρισκόταν. Έχοντας αποκτηθεί, αρχικά, ως αντικαταστάτης του Γιανίκ Κραμπέλ, έγινε από το 2003 βασικός τερματοφύλακας του συλλόγου. Με τα χρώματα της Γκαγιάρ και αργότερα της « Κρουά ντε Σαβουά » και τέλος η « Εβιάν », ο Ντυράν ήταν ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που συμμετείχε στις ανόδους της ομάδας από το CFA το 2002 μέχρι την Λιγκ 1 το 2011. Έγινε, έτσι, ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της τωρινής Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ (με 205 αγώνες και συνολικά 8 κίτρινες κάρτες στο ενεργητικό του). Αγωνίστηκε στις 4 Μαΐου 2013 στην πρώτη του αναμέτρηση για την Λιγκ 1 απέναντι στην Τρουά, λόγω του τραυματισμού, στη διάρκεια της αναμέτρησης, του βασικού τερματοφύλακα του συλλόγου, Μπερτράν Λακαί.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Παρού
thumb|250px|Καταρράκτης Ο Παρού (Paru, και πορτογαλικά Rio Paru) είναι ποταμός της Βραζιλίας και παραπόταμος του Αμαζονίου. Πηγάζει στα σύνορα με το Σουρινάμ στη Βόρεια Βραζιλία και με κατεύθυνση νότια και νοτιοανατολικά, μετά από ρού 800 περίπου χλμ., εκβάλει στον Αμαζόνιο.
Κατηγορία:Ποταμοί της Βραζιλίας
Όλγα Δαμάνη
Η Όλγα Δαμάνη (γεν. 17 Νοεμβρίου 1943, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Νοεμβρίου του 1943. Το 1975 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θέατρου Τέχνης. Ξεκίνησε την καριέρα της με διάφορες θεατρικές παραστάσεις στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» αργότερα ακολούθησαν διάφορες τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες.
Από το 1975 ως το 1985 συνεργαζόταν με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και συμμετείχε σε έργα όπως Επτά επί Θήβας του Αισχύλου, Όρνιθες του Αριστοφάνη, Βάκχες του Ευριπίδη και πολλές άλλες
Από το 1986 ως το 1995 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στα έργα: Εξορία του Παύλου Μάτεσι, Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, Βεγγέρα του Δ. Καπετανάκη, Η δολοφονία του Μαρά του Π. Βάις και πολλά άλλα.
Στο ελεύθερο θέατρο έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός με τους: Αλέκο Αλεξανδράκη, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Κώστα Αρζόγλου, Γρηγόρη Βαλτινό, Κώστα Τσιάνο, Γιάννη Μπέζο, Σπύρο Παπαδόπουλο, Δήμητρα Παπαδοπούλου, Βλάση Μπονάτσο, Πέτρο Φιλιππίδη, Γιώργο Κιμούλη, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Μίνα Αδαμάκη, Ρένια Λουιζίδου, Γιώργο Αρμένη, Γιώργο Παρτσαλάκη, Στέλιο Μάινα, Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Μηνά Χατζησάββα και πολλούς άλλους.
Με σκηνοθέτες όπως οι Βασίλης Παπαβασιλείου, Γιώργος Αρμένης, Σταύρος Τσακίρης, Νικαίτη Κοντούρη, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Βασίλης Νικολαΐδης, Ανδρέας Βουτσινάς κ.α. σε παραστάσεις αρχαίου δράματος και σύγχρονου δραματολογίου: Αριστοφάνης, Αισχύλος, Μολιέρος, Μαριβώ, Γκολτόνι, Σαίξπηρ, Ίψεν, Λόρκα, Άρθρουρ Μίλερ, Εντουάρτο ντε Φιλίππο, Δ. Σολωμός, Παλαμάς, Γουζέλης, Χουρμούζης, Σκούρτης, Αρμένης, κ.ά.
Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Σαν τα τρελά πουλιά, Φανή, Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, Τμήμα ηθών: Διάταγμα Χαρίτος και στρας, Η πρόβα του νυφικού, Σκονισμένα σύννεφα, Λόγω τιμής, Βεντέτα, Ουδέν πρόβλημα, Αέρινες σιωπές, Χορεύοντας στη σιωπή, Εν Ιορδάνη, Μυστικά και λάθη, Ο θησαυρός της Αγγελίνας, 10η εντολή, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, Γιούγκερμαν, Καρυωτάκης, Το Νησί, Κάτω Παρτάλι, Άγριες μέλισσες (Β' σεζόν) και Σασμός.
Θέατρο
Έχει συνέργαστει με διάφορα θέατρα όπως το «Εθνικό Θέατρο» το Κ.Θ.Β.Ε., το «Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»», το θέατρο «Λαμπέτη» και πολλά άλλα.
Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»
Τα πρώτα χρόνια συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και τον Κάρολο Κουν και έπαιξε σε δραματικές παραστάσεις όπως "Το φαγκότο", τραγωδίες όπως οι "Βάκχες" αλλά και σε κωμωδίες όπως "Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού" και το *"Μαντζουράνα στο κατώφλι… γάιδαρος στα κεραμίδια". Η τελευταία συνεργασία της με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» ήταν το 2006 στο θεατρικό "Η Πολωνέζα του Ογκίνσκι".
Εθνικό Θέατρο
Στο Εθνικό Θέατρο ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε διάφορες παραστάσεις με πιο γνωστές την "Εξορία" (1986), τους "Εγκληματίες" (1992), τις "Εκκλησιάζουσες" (1987) και την "Ευαίσθητη ισορροπία" (1995). Η πιο πρόσφατη θεατρικής της συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο ήταν το 2011 στο Τρίτο στεφάνι του Ταχτσή σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.
Θέατρο Λαμπέτη
Στο Θέατρο Λαμπέτη πρωταγωνίστησε σε διάφορες κωμωδίες όπως η "Ξυπόλητη στο πάρκο" το 2003 μαζί με τον Άκη Σακελλαριου σε σκηνοθεσία και μετάφραση Όλιας Λαζαρίδου και ο "Πειρασμός" το 2013 του γνωστού ζακυνθινού συγγραφέα Γρηγόρη Ξενόπουλο.
Ενδεικτικές συνεργασίες
Με τους σκηνοθέτες: Κάρολος Κουν, Γιάννης Χουβαρδάς, Κώστας Κιμούλης, Όλια Λαζαρίδου, Νικαίτη Κοντούρη, Κωσταντίνος Αρβανιτάκης, Λίλη Πεζαμού, Μανώλης Παντελιδάκης, Βασίλης Παπαβασιλείου, Γιώργος Αρμένης, Σταύρος Τσακίρης, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Βασίλης Νικολαΐδης, Ανδρέας Βουτσινάς.
Τηλεόραση
"Το Νησί" MEGA (2010-2011) (Φωτεινή)
"Σασμός" ALPHA (2021-2023) (Γιαγιά Ρηνιώ Βρουλάκη)
Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης ή Ραϋμόνδος του Σαιν Ζιλ (Raymond IV de Toulouse, 1042 – 28 Φεβρουαρίου 1105), ήταν Κόμης της Τουλούζης, Δούκας της Ναρμπόν, Μαργράβος της Προβηγκίας και ο πρώτος Κόμης της Τρίπολης (1102 - 1105), ήταν επίσης και ένας εκ των ηγετών στην Α΄ Σταυροφορία. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ ήταν δεύτερος γιος του Πονς της Τουλούζης και της δεύτερης συζύγου του Αλμοδίας της Μαρς. Δέχτηκε την πόλη Σαιν Ζιλ και τον τίτλο του "Κόμη" από τον πατέρα του, εκτόπισε την ανεψιά του Φιλίππη της Τουλούζης κόρη του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου Δ΄ της Τουλούζης και κληρονόμησε την Τουλούζη (1094). Την ίδια χρονιά πέθανε και ο Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας (1094), κληρονόμησε τον τίτλο του Μαγδράβου της Προβηγκίας. Ένα παπικό διάταγμα (22 Ιουλίου 1096) τον αποκαλεί "Ραϋμόνδος, κόμης της Νιμ, της Τουλούζης, της Ρουέργκ και Μαγδράβος της Προβηγκίας".
Α΄ Σταυροφορία
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ ήταν βαθιά θρησκευόμενος και η επιθυμία του ήταν να πεθάνει στους Αγίους Τόπους, ήταν ένας από τους πρώτους που σήκωσε τον Σταυρό στην Α΄ Σταυροφορία. Πολλές φορές είχε το προσωνύμιο "Ραϋμόνδος ο Μονόφθαλμος" επειδή είχε χάσει το ένα του μάτι σε μία προστριβή με τον φύλακα του Παναγίου Τάφου σε ένα από τα πρώτα προσκυνήματα στην Ιερουσαλήμ. Ο Ραϋμόνδος ο παλιότερος και πιο πλούσιος Σταυροφόρος εγκατέλειψε την Τουλούζη στα τέλη του Οκτωβρίου 1096 με μία μεγάλη συνοδεία, συμμετείχαν η σύζυγος του Ελβίρα, ο μικρός γιος του που πέθανε στο ταξίδι και ο παπικός απεσταλμένος Αντχεμάρ όφα λε Πουί (1045 - 1098). Η ανεψιά του Φιλίππη του ζήτησε την κομητεία της Τουλούζης αλλά ο Ραϋμόνδος την αγνόησε, την εποχή που έφυγε την παρέδωσε στον μεγαλύτερο γιο του Βερτράνδο. Βάδισε στο Δυρράχιο, από εκεί πήγε στην Κωνσταντινούπολη με τον ίδιο δρόμο που ακολούθησε ο Βοημούνδος Α΄ της Αντιόχειας. Στα τέλη Απριλίου 1097 ήταν ο μόνος αρχηγός Σταυροφόρων που δεν έδωσε όρκο υποτέλειας στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ έδωσε επίσης όρκο φιλίας με τον Βοημούνδο που ήταν κοινός εχθρός τόσο του ίδιου όσο και του αυτοκράτορα Αλεξίου. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ παραβρέθηκε στην πολιορκία της Νίκαιας και στην Μάχη του Δυρραχίου (1097) αλλά ήταν πρωταγωνιστής τον Οκτώβριο του 1097 στην Πολιορκία της Αντιόχειας.
Κατάκτηση της Αντιόχειας
Οι Σταυροφόροι άκουσαν φήμες ότι οι Σελτζούκοι εγκατέλειψαν την Αντιόχεια, ο Ραϋμόνδος Δ΄ την κατέλαβε με τον στρατό του, δημιούργησε το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας και το υποσχέθηκε στον Βοημούνδο του Τάραντα. Η πόλη καταλήφθηκε τον Ιούνιο του 1098 ύστερα από μία πολύ σκληρή και κοπιαστική πολιορκία. Κατέλαβε το "Παλάτι της Κασσιανής" που ήταν η κατοικία του Εμίρη Γιαγκί Σιγιάν (1011 - 1098) και τον Πύργο πάνω από την γέφυρα, αρρώστησε βαριά στην δεύτερη πολιορκία της Αντιόχειας από τον Κερμπογκά. Την ίδια εποχή ο μοναχός Πέτρος Βαρθολομαίος βρήκε την Ιερή Λόγχη, η ανακάλυψη τόνωσε το ηθικό των Σταυροφόρων που έδιωξαν τον Κερμπογκά από την πόλη. Οι οπαδοί του Ραϋμόνδου Δ΄ λάτρεψαν την λόγχη σαν ιερό κειμήλιο παρά τον σκεπτικισμό του επισκόπου Αντχεμάρ όφα λε Πουί και την δυσφορία του Βοημούνδου που έφτανε σε βαθμό κοροϊδίας.
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ αρνήθηκε να παραδώσει την πόλη στον Βοημούνδο και του υπενθύμισε ότι έπρεπε να εκπληρώσει τον όρκο που είχε δώσει στον αυτοκράτορα Αλέξιο, η άρνηση αυτή όπως και η διαφωνία για την λόγχη έφεραν σύγκρουση ανάμεσα στους οπαδούς τους. ο Βοημούνδος του απάντησε ότι ο όρκος δεν ισχύει επειδή ο αυτοκράτορας δεν ήρθε να τους βοηθήσει. Ο Βοημούνδος Α΄ ανακηρύχτηκε πρίγκιπας της Αντιόχειας αλλά καμία Λατινική η Βυζαντινή δύναμη δεν του αντιστάθηκε, ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης εγκατέλειψε τον Ιανουάριο του 1099 την Αντιόχεια και μετακινήθηκε με τους υπόλοιπους Σταυροφόρους στην Ιερουσαλήμ. Το μεγάλο κύρος που έδωσε στον Ραϋμόνδο η ανακάλυψη της Ιεράς Λόγχης τον ανακήρυξε αρχηγό της Σταυροφορίας, αναζητούσε έντονα να καταλάβει μία άλλη μεγάλη πόλη για να δημιουργήσει μία κομητεία και να ελέγχει την δύναμη του Βοημούνδου. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης βάδισε στο Εμιράτο της Τρίπολης και ξεκίνησε την πολιορκία της Άκρας (14 Φεβρουαρίου 1099), ο στόχος του ήταν να καταλάβει την Τρίπολη και να την κάνει κέντρο της εξουσίας του.
Κατάκτηση της Ιερουσαλήμ
Η Άκρα ήταν μία μικρή πόλη έξω από την Τρίπολη αλλά η πολιορκία της κράτησε πολύ περισσότερο από όσο περίμενε ο Ραϋμόνδος, μπόρεσε όμως να καταλάβει ένα φρούριο το οποίο μετατράπηκε αργότερα στο Κρακ των Ιπποτών. Οι Σταυροφόροι δυσφορούσαν έντονα μαζί του και τον πίεσαν να προχωρήσουν για την Ιερουσαλήμ, ο Ραϋμόνδος τελικά συμφώνησε, η πολιορκία της Ιερουσαλήμ ξεκίνησε στις 13 Μαίου και ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση της πόλης (15 Ιουλίου 1099). Οι Σταυροφόροι του ζήτησαν να γίνει βασιλιάς της πόλης αλλά ο ίδιος αρνήθηκε, δήλωσε ότι τον τρομάζει να είναι βασιλιάς στην πόλη που υπέστη μαρτύρια ο Ιησούς Χριστός και ήταν απρόθυμος να βάλει το στέμμα. Προτίμησε να επιστρέψει στην Τρίπολη, να συνεχίσει την πολιορκία της πόλης και να μεταφέρει εκεί την έδρα του. Αρνήθηκε να παραδώσει ωστόσο τον Πύργο του Δαυίδ, ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν κατάφερε τελικά να του τον πάρει αλλά μετά από πολλές προσπάθειες.
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ συμμετείχε στην μάχη της Ασκελόν αμέσως μετά την κατάκτηση των Ιεροσολύμων, ένας στρατός που επιτέθηκε από την Αίγυπτο ηττήθηκε, ήθελε να την κρατήσει την πόλη για τον εαυτό του, να μην την πάρει ο Βοημούνδος. Οι μεταξύ τους συγκρούσεις καθυστέρησαν την κατάληψη της Ασκελόν που ολοκληρώθηκε το 1153, ο Γοδεφρείδος κατηγόρησε τον Ραϋμόνδο ότι χάρη στην αδιαφορία του χάθηκε η Αρσούφ. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ βάδισε βόρεια με στόχο να καταστρέψει το πριγκιπάτο του Βοημούνδου, κατέλαβε την Λαοδίκεια που είχε πάρει πρόσφατα από τον αυτοκράτορα Αλέξιο. Μετέβη κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη και συμμάχησε με τον αυτοκράτορα Αλέξιο, τον μεγαλύτερο εχθρό του Βοημούνδου, ο Βοημούνδος Α΄ σε απάντηση άρχισε να επεκτείνεται σε Βυζαντινές περιοχές και αρνήθηκε τον όρκο που έδωσε στον αυτοκράτορα.
Πολιορκία της Τρίπολης
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ συμμετείχε στην αποτυχημένη Σταυροφορία του 1101, δραπέτευσε και κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Ταξίδευσε μέσω θαλάσσης στην Αντιόχεια αλλά συνελήφθη από τον πρίγκιπα Ταγκρέδο, ελευθερώθηκε μόνο μετά την υπόσχεση του να κατακτήσει ολόκληρη την περιοχή ανάμεσα στην Αντιόχεια και την Άκρα. Μετά την απελευθέρωση του έσπασε τον όρκο του, κατέλαβε την Ταρτούς και οικοδόμησε ένα κάστρο στο "Όρος Περεγκρίνους" που θα χρησιμοποιούσε για την πολιορκία της Τρίπολης. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ τον βοήθησε στα σχέδια του επειδή ήθελε να ελαττώσει την εξουσία του μεγάλου εχθρού του Βοημούνδου της Αντιόχειας, αλλά ο Ραϋμόνδος Δ΄ πέθανε πριν καταλάβει την Τρίπολη (28 Φεβρουαρίου 1105).
Οικογένεια
Ο Ραϋμόνδος Δ΄ στον πρώτο του γάμο νυμφεύτηκε μια Νορμανδή εξαδέλφη του, το όνομα της οποίας δεν έχει διασωθεί, κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ της Προβηγκίας. . Η πρώτη του σύζυγος ήταν κληρονόμος της Προβηγκίας και έτσι η κομητεία πέρασε στον Οίκο των Ρουέργκ του Ραϋμόνδου Δ΄.
Το 1080, ενώ είχε ήδη αποκηρύξει την πρώτη του γυναίκα, νυμφεύτηκε την Ματθίλδη των Ωτβίλ, κόρη τού Ρογήρου Α΄ της Σικελίας και μαζί της απέκτησε έναν γιο:
Μετά τον θάνατο της Ματθίλδης, το 1094, νυμφεύτηκε την ίδια χρονιά την Ελβίρας της Καστίλης, κόρη του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και της Καστίλης και απέκτησε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Οίκος της Τουλούζης
Χαιρήμων (ποιητής)
Με το όνομα Χαιρήμων φέρεται αρχαίος Άθηναίος τραγικός ποιητής που άκμασε περίπου το 380 π.Χ..
Από τα έργα του μόνο λιγα αποσπάσματα έχουν διασωθεί καθώς και κάποια επιγράμματά του στην Ελληνική Ανθολογία (VII 469, 720, 721). Ο ποιητής Χαιρήμων μνημονεύεται επίσης (Σουίδας) και ως κωμικός ποιητής, που φέρεται και να είναι αυτός που εισήγαγε στη τραγωδία σκηνές από τον κοινό βίο με τάση διακωμώδησης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Πρόδρομος Βοιωτίας
Ο Πρόδρομος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Διοικητικά μαζί με τον οικισμό Παραλία (Παραλία Σαράντι), ανήκουν στην Κοινότητα Χώστια και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Θίσβης (πρώην Δήμος Θίσβης), του Δήμου Θηβαίων.
Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς
Βορειοδυτικά του οικισμού, βρίσκεται η Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς, χτισμένη στα τέλη του 16ου αιώνα.
Χάρτης
<mapframe latitude="38.252740" longitude="23.212738" zoom="11" width="1000" height="350" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Ζαν-Ζακ Ανό
Βιογραφικά στοιχεία
Έπειτα αφιερώθηκε σε ακριβές και φιλόδοξες παραγωγές, όπως η ταινία «Ο πόλεμος για τη φωτιά» (1981) και Η αρκούδα (1988). Ακολουθούν δύο αναγνωρισμένες διασκευές: Το όνομα του ρόδου του Ουμπέρτο Έκο (1986) και Ο εραστής της Μαργκερίτ Ντυράς (1992). Εξαιτίας της ταινίας του Επτά χρόνια στο Θιβέτ (1997) του απαγορεύτηκε δια βίου η είσοδος στην Κίνα.
Ο Ανό, αν και υποφέρει συχνά από τα αρνητικά σχόλια του Τύπου, έχει τη φήμη του τελειομανούς και του απαράμιλλου τεχνίτη, καθώς επιβλέπει προσωπικά κάθε βήμα της παραγωγής των ταινιών του, όπως και της εξόδου τους σε DVD.
Αγαπά τις ανιμιστικές και παγανιστικές θρησκείες, ενώ αυτοπροσδιορίζεται ως πολέμιος της αποικιοκρατίας. Λατρεύει τη Φύση, ενώ δηλώνει ότι «αυτό που τον ενεργοποιεί είναι η ανάγκη του να κάνει μια ταινία που να μη μοιάζει με τις άλλες». Εκτός από το «Coup de tête» οι ταινίες του αναφέρονται στο παρελθόν. Έχει εκφράσει την επιθυμία να γυρίσει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, αν και δεν έχει βρει ακόμη το κατάλληλο σενάριο.
Στις 21 Νοεμβρίου του 2007, εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών.
Βραβεύσεις και Υποψηφιότητες
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Βραβεία Σεζάρ Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο Βράβευση:
European Film Awards Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αύγουστος 2004
20ός αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας
Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010| Δεκαετία 2020
1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Θάνατοι
Κατηγορία:Μήνες Ετών Κατηγορία:2004
LVMH
Η Moët Hennessy Louis Vuitton ιδρύθηκε το 1987 και είναι διεθνώς η μεγαλύτερη επιχείρηση στην κατασκευή και διανομή από επώνυμα είδη πολυτελείας. Με τα προϊόντα της γίνονται εισπράξεις 15,3 δισεκατομμύρια € (το 2006, με κέρδη 1,8 δισεκατομμύρια €). Το όνομα προέρχεται από τον οίκο πολυτελειας Louis Vuitton και τα οινοποιεία Hennessy και Moët et Chandon. Έδρα της επιχείρησης είναι το Παρίσι.
Σημαντικές θυγατρικές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας
Θέλπουσα
Η Θέλπουσα ή Τέλφουσα ή Θέλφουσα ήταν αρχαία πόλη - κράτος των Αζάνων της Αρκαδίας.
Ήταν χτισμένη στην αριστερή όχθη του Λάδωνα και συνόρευε με τον Κλείτορα και την Ψωφίδα. Το όνομά της το πήρε από την νύμφη Θέλπουσα, κόρη του Λάδωνα.
Στην ευρύτερη περιοχή της πόλης υπήρχαν τα ιερά της Ελευσίνιας Δήμητρας, με λίθινα αγάλματα της θεάς, της κόρης της και του Διόνυσου, του Ογκίου άρχοντα της Θέλπουσας και γιου του Απόλλωνα, του Απόλλωνα, του Ασκληπιού παιδός, με το μνήμα της τροφού του Τρυγόνος, και το ιερό των 12 θεών.
Όταν πέρασε ο Παυσανίας η Θέλπουσα υπήρχε ακόμη, αν και είχε μισοεγκαταλειφθεί.
Η θέση της πόλης έχει εντοπιστεί και έχει αποδειχτεί από επιγραφές που έχουν βρεθεί. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αρκαδίας - Αχαΐας και κοντά στα Γορτυνιακά χωριά Βυζίκι, Σπάθαρη και Τρόπαια. Πρακτικά δεν έχει ανασκαφεί αλλά έχουν βρεθεί ερείπια της οχύρωσης και κτιρίων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αχαϊκή Συμπολιτεία Κατηγορία:Δήμος Τροπαίων Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αρκαδία
Hardcore punk
Το Hardcore punk (γνωστό απλά ως Hardcore) είναι υποείδος της punk μουσικής, το οποίο εκδηλώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τα τέλη της δεκαετίας του '70, μετά την εμπορική επιτυχία του punk rock.
Η ιδεολογία του hardcore αποστρέφεται την εμπορικότητα της μουσικής και προωθήθηκε κατά κύριο λόγο από ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες. Τα χαρακτηριστικά του είδους είναι η οργή, η επιθετικότητα και το ανατρεπτικό χιούμορ.