cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
4 Εστία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Το σχήμα της Εστίας προσεγγίζει αυτό ενός πεπλατυσμένου σφαιροειδούς το υλικό του οποίου έχει ισορροπήσει βαρυτικά, αλλά η μεγάλη πολική κοιλότητα και εξόγκωμα, σε συνδυασμό με το ότι η μάζα της είναι μικρότερη των 500 τετράκις εκατομμυρίων τόνων, εμπόδισαν την αυτόματη κατάταξη της Εστίας στους πλανήτες νάνους κατά την απόφαση (Resolution) XXVI 5 της IAU. Σύμφωνα ωστόσο με τα τελευταία δεδομένα από τη διαστημική αποστολή Dawn, η Εστία είναι πολύ πιθανό να καταταχθεί στους πλανήτες νάνους, καθώς εμφανίζει ισχυρές ενδείξεις γεωλογικών διεργασιών που χαρακτηρίζουν βραχώδεις πλανήτες όπως η Γη και ο Άρης. Πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε με τον ίδιο τρόπο με τη Γη και τη Σελήνη, με τη συνένωση πολλών μικρότερων διαφορετικών κομματιών. Η Εστία είναι ένας πρωτοπλανήτης, δηλαδή σχηματίστηκε πριν τους σημερινούς πλανήτες. Αλλά σε αντίθεση με τους πρωτοπλανήτες που έγιναν μέρη πλανητών, έμεινε άθικτη μέχρι σήμερα. Κατά το σχηματισμό της παγίδευσε ραδιενεργά υλικά, των οποίων η θερμότητα έλιωσε το εσωτερικό της Εστίας και το μετέτρεψε σε ένα ωκεανό μάγματος, ο οποίος επέτρεψε των διαχωρισμό των υλικών της Εστίας, σχηματίζοντας τον φλοιό, τον μανδύα και τον πυρήνα σιδήρου που διαθέτει. Μετρήσεις του βαρυτικού πεδίου έδειξαν ότι ο πυρήνας έχει διάμετρο περίπου 220 χιλιόμετρα και βάρος ίσο με το 18% του αστεροειδή.
Η περιστροφή της Εστίας γύρω από τον εαυτό της είναι σχετικώς ταχεία για αστεροειδή τέτοιου όγκου (5,3 ώρες) και κατά την ορθή φορά, με τον άξονα περιστροφής της να δείχνει στην κατεύθυνση της ορθής αναφοράς 20 h 32 min και αποκλίσεως +48° (στον αστερισμό Κύκνο) με αβεβαιότητα περίπου 10°. Αυτό σημαίνει ότι ο άξονας περιστροφής της Εστίας παρουσιάζει λόξωση (γωνία με την κάθετο στο επίπεδο περιφοράς της γύρω από τον Ήλιο) 29°, ώστε μπορεί να ειπωθεί ότι η Εστία έχει «εποχές του έτους». Η θερμοκρασία στην επιφάνεια της Εστίας έχει εκτιμηθεί ότι κυμαίνεται μεταξύ −20 °C το μεσημέρι και έως −190 °C στους πόλους τον χειμώνα. Τυπικές ημερήσιες και νυκτερινές θερμοκρασίες είναι −60 °C και −130 °C, αντίστοιχα, για το περιήλιο.
Επιφανειακά χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Παλαιό τμήμα της επιφάνειας της Εστίας με πολλούς κρατήρες. Πριν από την άφιξη του διαστημοπλοίου Dawn, ελάχιστα επιφανειακά χαρακτηριστικά της Εστίας είχαν καταγραφεί. Το ανατολικό και το δυτικό ημισφαίριό της έχουν διαφορετική μορφολογία εδάφους. Από πρόχειρες φασματικές αναλύσεις εικόνων, το ανατολικό ημισφαίριο φαίνεται ότι έχει πιο ανοικτόχρωμη και παλαιότερη επιφάνεια ρηγολίθου με πολλούς κρατήρες, οι μεγαλύτεροι από τους οποίους αποκαλύπτουν βαθύτερα ηφαιστειογενή στρώματα του εσωτερικού. Από την άλλη, μεγάλα τμήματα του δυτικού ημισφαιρίου της Εστίας είναι πιο σκουρόχρωμα και πιστεύεται ότι αποτελούνται από επιφανειακούς βασάλτες, ίσως αντίστοιχους με αυτούς των σεληνιακών «θαλασσών». Η επιφάνεια της Εστίας είναι από τις πιο φωτεινές επιφάνειες αστεροειδών, που οφείλεται στο γεγονός ότι δεν καλύπτεται από μικρά μεταλλικά σωματίδια, π.χ. σιδήρου, τα οποία σκουραίνουν την επιφάνεια του αστεροειδή. Παρόλα αυτά, υπάρχουν και σκοτεινές περιοχές, δίνοντας μεγάλο εύρος στη φωτεινότητα του αστεροειδή, μεγαλύτερο από άλλους. Αυτά τα σκοτεινά εδάφη θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης της Εστίας με σκουρόχρωμους αστεροειδείς.
Ο κρατήρας Ρεασίλβια
Το πιο ευδιάκριτο από τα επιφανειακά χαρακτηριστικά της Εστίας είναι ο τεράστιος κρατήρας πρόσκρουσης Ρεασίλβια (Rheasilvia), διαμέτρου 505 χιλιομέτρων και με κέντρο κοντά στον νότιο πόλο του αστεροειδούς. Η επιστημονική ομάδα της αποστολής Dawn του έδωσε το όνομα της μητέρας του Ρώμου και του Ρωμύλου, η οποία ήταν μία από τις Εστιάδες Παρθένες της Ρώμης. Το εύρος του κρατήρα αντιστοιχεί στο 90% της διαμέτρου της Εστίας. Ο πυθμένας του έχει βάθος 13 χιλιόμετρα, ενώ το χείλος του υψώνεται από 4 ως 12 χιλιόμετρα πάνω από το εξωτερικό έδαφος. Η Ρεασίλβια διαθέτει και κεντρική κορυφή, που υψώνεται 23 χιλιόμετρα πάνω από το χαμηλότερο σημείο του πυθμένα, ενώ το υψηλότερο σημείο του χείλους υψώνεται 31 χλμ. πάνω από το χαμηλότερο σημείο του πυθμένα. Εκτιμάται ότι η σύγκρουση που δημιούργησε τον κρατήρα αυτόν ανέσκαψε περί το 1% του όγκου της Εστίας και είναι πιθανό ότι η Οικογένεια της Εστίας και οι αστεροειδείς τύπου V προήλθαν από αυτή τη σύγκρουση. Σε αυτή την περίπτωση, το γεγονός ότι μεγάλα σχετικώς θραύσματα επιβιώνουν μέχρι σήμερα υποδεικνύει μία ηλικία για τον κρατήρα μικρότερη του 1 δισεκατομμυρίου ετών, ενώ τον καθιστά και την πιθανότερη πηγή των μετεωριτών HED. Στην πραγματικότητα, όλοι οι γνωστοί αστεροειδείς τύπου V μαζί έχουν μόλις το 6% του όγκου του υλικού που εκτοξεύθηκε κατά την πρόσκρουση. Το υπόλοιπο φαίνεται ότι είτε εκτινάχθηκε όταν πλησίασε το κενό Κέρκγουντ 3:1, είτε απομακρύνθηκε εξαιτίας του φαινομένου Γιαρκόφσκι ή της πιέσεως του ηλιακού φωτός. Φασματικές αναλύσεις εικόνων υποδεικνύουν ότι ο κρατήρας αυτός εισέρχεται βαθιά μέσα σε διαφοροποιημένα στρώματα του φλοιού ή και του μανδύα της Εστίας, καθώς εμφανίζεται η «φασματική υπογραφή» του ορυκτού ολιβίνης.
Ο κρατήρας Ρεασίλβια επικάλυψε μερικώς με τη δημιουργία του έναν παλαιότερο κρατήρα, τη Βενένεια, με διαστάσεις 395 ως 450 χιλιόμετρα, ο οποίος δημιουργήθηκε πριν 2 δισεκατομμύρια χρόνια.
Άλλοι κρατήρες
Η επιφάνεια της Εστίας έχει και αρκετούς άλλους μεγάλους κρατήρες, με διαμέτρους της τάξεως των 150 χιλιομέτρων και με βάθη της τάξεως των 7 χιλιομέτρων. Υπάρχει επίσης μία σκοτεινή περιοχή με διάμετρο περίπου 200 χιλιομέτρων που ονομάσθηκε Όλμπερς προς τιμή του αστρονόμου που ανακάλυψε την Εστία, η οποία δεν εμφανίζεται σε υψομετρικούς χάρτες όπως θα περίμενε κάποιος από ένα νέο κρατήρα. Η φύση της παραμένει άγνωστη, αλλά πιθανώς είναι μία αρχαία βασαλτική επιφάνεια. Η περιοχή Όλμπερς χρησιμεύει ως σημείο αναφοράς, καθώς από το κέντρο της ορίσθηκε να περνά ο πρώτος μεσημβρινός της Εστίας (εστιογραφικό μήκος 0°).
Μέσα σε κάποιους κρατήρες έχει ανακαλυφθεί ένα λαμπερό υλικό, του οποίου τη σύσταση δεν έχουν καταφέρει να βρουν οι επιστήμονες. Το υλικό, που βρίσκεται στο υπέδαφος, έρχεται στην επιφάνεια κάθε φορά που ένας μετεωρίτης χτυπά την Εστία. Τα λαμπερό αυτό υλικό όμως χάνεται γρήγορα, πιθανόν επειδή καλύπτεται από κατολισθήσεις.
Με το ανεπίσημο όνομα «Κρατήρες Χιονάνθρωπος» είναι γνωστή μία ομάδα τριών εφαπτόμενων κρατήρων στο βόρειο ημισφαίριο της Εστίας. Τα επίσημα ονόματά που τους δόθηκαν είναι (από τον μεγαλύτερο στον μικρότερο και από τον δυτικότερο προς τον ανατολικότερο) Μαρκία (Marcia), Καλπουρνία (Calpurnia) και Μινουκία (Minucia).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εστία Εστια
Γκορμ της Δανίας
Ο Γκορμ, δανικά Gorm (24 Φεβρουαρίου 1919 - 26 Δεκεμβρίου 1991) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ήταν πρίγκιπας της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χάραλντ πρίγκιπα της Δανίας και της Ελένης-Αδελαΐδας, κόρης του Φρειδερίκου-Φερδινάνδου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ο Χάραλντ ήταν νεότερος αδελφός του Χριστιανού Ι΄ της Δανίας και του Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας. Ο Γκορμ-Χριστιανός-Φρειδερίκος-Χανς-Χάραλτ γεννήθηκε στο μέγαρο Γιέγκερσμποργους (νυν Σέφφεργκορντεν), βόρεια της Κοπεγχάγης. Είχε το όνομα του πρώτου ιστρικά βεβαιωμένου βασιλιά της Δανίας Γκορμ των Κνύτλινγκα του 10ου αι. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Όλουφ. Οι δύο τους ήταν εξάδελφοι του Φρειδερίκου Θ΄ της Δανίας και του Όλαφ Ε΄ της Νορβηγίας. Έγινε αξιωματικός του Β. Ναυτικού της Δανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Καμινάκι Λασιθίου
Ιστορικά στοιχεία
Το οροπέδιο Λασιθίου κατά τα πρώτα ενετικά χρόνια ήταν εστία αναβρασμού και έδρα συχνών επαναστάσεων εναντίον των Βενετών, με αποτέλεσμα οι Βενετοί το 1364 να αποφασίσουν να καταστρέψουν τα χωριά του οροπεδίου και να απαγορεύσουν την κατοίκηση σε αυτό. Το 1465 όμως αποφασίστηκε να αρχίσει πάλι η καλλιέργεια σιτηρών στο οροπέδιο, αρχίζοντας τότε η εποχική κατοίκηση του οροπεδίου κατά τη σπορά και τη συγκομιδή. Αυτοί οι προσωρινοί οικισμοί - μετόχια έγιναν με τον καιρό μόνιμοι οικισμοί. Ένα από αυτά τα μετόχια ήταν και το μετόχι Καμινάκι του Φάουρο, Mettocchio Caminachi del Fauro όπως αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, ο οποίος όμως δεν καταγράφει τον πληθυσμό του, λόγω της εποχιακής κατοίκησής του. Πιθανόν στο χωριό υπήρχε τότε σιδηρουργός (Φάουρο). Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει και στη δική του απογραφή το 1630 ως Caminachi di Lassithi. Στην τουρκική απογραφή του 1671 είχε 20 χαράτσια.
Στην απογραφή η οποία διεξήχθη από τους Αιγυπτίους το 1834, το Καμινάκι είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 30 οικογένειες να κατοικούν σε αυτό. Στην απογραφή του 1881 υπαγόταν στον δήμο Ψυχρού και σύμφωνα με την απογραφή είχε 314 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 325 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Καμινακίου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου.
Δείτε: Κοινότητα Καμινακίου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Ατλάντικ Σίτι
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1853 ως παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο λόγω της θέσης της και άρχισαν να κτίζονται σε αυτήν ξενοδοχεία. Το 1854 απέκτησε σιδηροδρομική σύνδεση, ενώ ανακηρύχθηκε πόλη. Το 1870 άρχισε η κατασκευή του γνωστού περιπάτου του Ατλάντικ Σίτι. Αρχικά αφαιρούταν κάθε χρόνο, αλλά ήταν εξαιρετικά δημοφιλής. Το 1878 η πόλη ενώθηκε σιδηροδρομικώς με τη Φιλαδέλφεια. Η πόλη γνώρισε αλματώδη ανάπτυξη στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα δύο πιο γνωστά ξενοδοχεία της πόλης ήταν τα Marlborough-Blenheim και Traymore, ενώ κατά μήκος της προκυμαίας κατασκευάστηκαν και άλλα μεγάλα ξενοδοχεία.
Επιρροές στον λαϊκό πολιτισμό
Η πόλη αποτέλεσε την έμπνευση για την αρχική μορφή του επιτραπέζιου παιχνιδιού Monopoly, καθώς στις Ηνωμένες Πολιτείες το παιχνίδι είχε οικόπεδα μέσα και γύρω από την πόλη. Η πόλη σήμερα αναφέρεται πολλές φορές ως Η Πόλη της Μονόπολης ("Monopoly City" ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Νιου Τζέρσεϊ
Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Αττικής
Η Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Αττικής με έδρα την Ελευσίνα, είναι μία από τις οκτώ περιφερειακές ενότητες στις οποίες διαιρείται η Περιφέρεια Αττικής. Ο πληθυσμός της ενότητας Δυτικής Αττικής είναι 164.864 κάτοικοι και η πυκνότητα πληθυσμού της είναι 160,28 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Η έκτασή της είναι 1.002 τ.χλμ.
Από το 2019 Αντιπεριφερειάρχης είναι ο Ελευθέριος Κοσμόπουλος.
Διαίρεση
Η Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Αττικής περιλαμβάνει τους εξής δήμους: thumb|left|Δήμοι περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρεια Αττικής Κατηγορία:Περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας
Εθνική Μαρτινίκας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Μαρτινίκας εκπροσωπεί την γαλλική υπερπόντια περιοχή της Μαρτινίκα στο διεθνές ποδόσφαιρο. Η ομάδα ελέγχεται από την Ένωση Ποδοσφαίρου Μαρτινίκας (LFM), ένα τοπικό παράρτημα της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FFF). Στις 7 Αυγούστου 2010, η εθνική ομάδα υιοθέτησε το παρατσούκλι Les Matinino, προς τιμή τις ιστορίας του νησιού. Δεν είναι μέλος της FIFA και για αυτό δεν μπορεί να συμμετάσχει στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου ή σε άλλη διοργάνωση που διοργανώνει η διεθνής ομοσπονδία. Οι ποδοσφαιριστές από τη Μαρτινίκα, σαν Γάλλοι πολίτες, μπορούν να συμμετέχουν στην Εθνική Γαλλίας.
Ωστόσο, η Εθνική Μαρτινίκας είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής και της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής και συμμετέχει σε όλες τις διοργανώσεις αυτών των ομοσπονδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Μαρτινίκας (ποδόσφαιρο)
1965
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1965 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τονγκσίνγκ Ταμαβόνγκ
Ο Τονγκσίνγκ Ταμαβόνγκ (στα λαοτιανά: ທອງ ສິງ ທໍາ ມະ ວົງ, 12 Απριλίου 1944-) είναι πολιτικός από το Λάος, πρωθυπουργός της χώρας από τον Δεκέμβριο του 2010 ως τον Απρίλιο του 2016. Είναι μέλος του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος (LPRP) και είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου LPRP από το 1991. Υπηρετεί σήμερα στην Εθνοσυνέλευση του Λάος, που αντιπροσωπεύει την Λουάνγκ Πραμπάνγκ στην 6η εκλογική περιφέρεια και ήταν ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης από το 2006 ως το 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λάος
Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν
Το Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν (γερμανικά: Εberhard Karls Universität Tübingen, κυριολεκτικά: Πανεπιστήμιο της Τυβίγγης) βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη της Γερμανίας. Είναι ένα από τα παλαιότερα της Γερμανίας και της Ευρώπης γενικότερα, με έτος ίδρυσης το 1477 και σε αυτό φοιτούν περί τους 27.000 φοιτητές. Πρόσφατα, το έτος 2012, εντάχθηκε στα ελίτ πανεπιστήμια της Γερμανίας για την πληθώρα των πολλά υποσχόμενων ερευνητικών του προγραμμάτων. Είναι το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες αναλογικά οικονομικές εισροές από ιδιωτικούς και κρατικούς φορείς σε σχέση με τον αριθμό των φοιτητών του.
Oι ονομαστοί θεολόγοι Χαίλντερλιν, Χέγκελ και Μελάγχθων, καθώς και ο θεολόγος και φιλόσοφος Σέλινγκ φοίτησαν και μετέπειτα δίδαξαν εκεί. Άλλες διάσημες προσωπικότητες που έχουν συνδέσει το όνομά τους με το πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν είναι ο διάσημος Γερμανός αστρονόμος και μαθηματικός Κέπλερ (θεολογία), οι βασιλείς του Οίκου της Βυρτεμβέργης Γουλιέλμος Β΄, Κάρολος Α΄ και Αλβέρτος (όλοι νομικά), ο βασιλιάς Φερδινάνδος της Ρουμανίας (νομικά), ο ιατρός Αλοΐσιος Άλτσχαϊμερ που περιέγραψε την ομώνυμη νόσο, ο πολιτικός Μάνφρεντ Ρόμμελ, γιός του στρατάρχη του Γ΄ Ράιχ Έρβιν Ρόμελ (νομικά), ο Γερμανός πολιτικός Κίζινγκερ (παιδαγωγική), ο Πάπας Βενέδικτος (θεολογία), ο Γερμανός μαρξιστής φιλόσοφος Μπλοχ, ο Γερμανός αρχαιολόγος Γιοάχιμ Χαν, αλλά και ο Έλληνας φιλόλογος Ιωάννης Κακριδής. Πνευματικά τέκνα του πανεπιστημίου αποτελούν και πολλοί νομπελίστες: Φυσικής ο Μπράουν, Χημείας ο Βρετανός Ράμσεϊ και οι Γερμανοί Μπούχνερ, Μπούτεναντ, Βίτιγκ και Μίχελ, Φυσιολογίας και Ιατρικής οι Γερμανοί Σάκμαν, Νύσλαϊν-Φόλχαρντ και Μπλόμπελ.
Στην τελευταία αξιολόγηση των πανεπιστημίων, έλαβε την θέση 47 σε όλο τον κόσμο στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών, χωρίς σε αυτή την αξιολόγηση να προσμετράται η έρευνα που γίνεται κατά κύριο λόγο εκτός του πανεπιστημίου (ερευνητικά ιδρύματα), αλλά σε άμεση σύνδεση με αυτό. Με βάση την τελευταία αυτή ακαδημαϊκή αξιολόγηση είναι μακράν το καλύτερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας στον τομέα επίδρασης της διεξαγόμενης έρευνας στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών (βιβλιογραφικές αναφορές-citations) με 63,1% και μέσα στα πρώτα 20 πανεπιστήμια του κόσμου με βάση αυτό το κριτήριο.
Ιστορία
thumb|Παλαιό κτίριο του ιδρύματος
Το σημερινό του όνομα απονεμήθηκε σε αυτό το 1769 από τον Δούκα Κάρολο Ευγένιο της Βυρτεμβέργης, ο οποίος πρόσθεσε το πρώτο του όνομα στο όνομα του ιδρυτή. Το πανεπιστήμιο έγινε αργότερα το κύριο πανεπιστήμιο του βασιλείου της Βυρτεμβέργης. Σήμερα, είναι ένα από τα εννέα κρατικά πανεπιστήμια που χρηματοδοτούνται από τη γερμανική ομοσπονδιακή πολιτεία Baden-Württemberg.
Ναζιστική περίοδος
Το Πανεπιστήμιο έπαιξε ηγετικό ρόλο στις προσπάθειες νομιμοποίησης των πολιτικών του Τρίτου Ράιχ ως «επιστημονικές». Ακόμη και πριν από τη νίκη του Κόμματος των Ναζί στις γενικές εκλογές του Μαρτίου του 1933, δεν υπήρχαν σχεδόν κανένας υπάλληλος Εβραϊκής καταγωγής, ενώ υπήρχαν ελάχιστοι Εβραίοι φοιτητές. Ο φυσικός Χανς Μπέτε απολύθηκε στις 20 Απριλίου 1933 λόγω «μη-Αριακής» καταγωγής. Ο καθηγητής θρησκευτικών Traugott Konstantin Oesterreich και ο μαθηματικός Erich Kamke αναγκάστηκαν να πάρουν πρόωρη συνταξιοδότηση, πιθανότατα και στις δύο περιπτώσεις λόγω της «μη-Αριακής» καταγωγή των συζύγων τους.
Ρίο Γκαρντένα
Έχει τις πηγές του στο Πέρασμα Σέλα στις Άλπεις κοντά στα σύνορα με την Αυστρία, 2240 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Διασχίζει την ομώνυμη κοιλάδα (Βαλ Γκαρντένα) και τις κωμοπόλεις Σέλβα, Ορτιζέι και Σάντα Κριστίνα, και τέλος χύνεται στον ποταμό Ισάρκο ως παραπόταμός του. Το 1264-1272 αναφέρεται με το όνομα Tursun, το 1288 ως wazzer Dursan και Dursan το 1547 ως Gredner Pach Genant der Tursing και το 1552 ως Duorsingbach.
Παραπομπές
ΓκαρντεναΡιο
Γενικές εκλογές της Σιγκαπούρης (2020)
Στις 10 Ιουλίου 2020 διεξήχθησαν πρόωρες βουλευτικές εκλογές στη Σιγκαπούρη, για τις έδρες της 14ης Συνέλευσης του Κοινοβουλίου. Κανονικά θα διεξάγονταν κατά τον Απρίλιο του 2021, αλλά ο Πρωθυπουργός Λι Σιεν Λουνγκ αποφάσισε να επισπεύσει τις εκλογές, εν μέρει επειδή η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να αγωνιστεί για την ανάκαμψη της οικονομίας από τις επιπτώσεις της πανδημίας κορονοϊού.
Το Κόμμα Λαίκής Δράσης, που κυβερνά τη χώρα εδώ και πολλές δεκαετίες, κέρδισε τις 83 έδρες του Κοινοβουλίου συγκεντρώνοντας το 69,9% των ψήφων. Το Κόμμα Εργαζομένων κέρδισε τις υπόλοιπες 10. Επιπλέον, επιλέχθηκαν 2 υποψήφιοι από το νεοσύστατο Προοδευτικό Κόμμα Σιγκαπούρης για να γίνουν Μη Αντιπροσωπευτικοί Βουλευτές αντιπολίτευσης.
Εκλογικό σύστημα
Η διαδικασία ψηφοφορίας ήταν:
Η καταμέτρηση των ψήφων έγινε με ηλεκτρονικά μηχανήματα που φτάνουν σε ταχύτητα τα 100 ψηφοδέλτια ανά 65 δευτερόλεπτα.
Για τους Σιγκαπουριανούς του εξωτερικού διατέθηκαν 10 εκλογικά κέντρα για να ψηφίσουν, στις πόλεις: Χονγκ Κονγκ, Πεκίνο, Καμπέρα, Ντουμπάι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Σαν Φρανσίσκο, Σαγκάη, Τόκιο και Ουάσινγκτον.
Μέτρα για την προστασία από τον κορονοϊό
Σε αυτές τις εκλογές τηρήθηκαν τα μέτρα για την προστασία από τον κορονοϊό. Οι κάλπες άνοιξαν στις 8 το πρωί. Οι εκλογείς μπορούσαν να συμβουλευτούν την εκλογική τους κάρτα, που έδινε χρονικό περιθώριο 2 ωρών ανά εκλογέα, για την συνιστώμενη ώρα προσέλευσης στο εκλογικό κέντρο, ώστε να αποφευχθεί ο συνωστισμός. Το προσωπικό ήταν εξοπλισμένο με μάσκες, γάντια και αντισηπτικά τζελ για να ασκήσουν τα καθήκοντά τους με ασφάλεια. Επίσης, είχαν πρόσβαση σε νερό και κρεμοσάπουνο για να πλένουν τα χέρια τους τακτικά. Οι καθαριστές εξασφάλισαν την υγιεινή της διαδικασίας καθαρίζοντας τους χώρους ανά τακτά χρονικά διαστήματα, κυρίως τα πράγματα που πιάνονται συχνότερα: τα στυλό, τους θαλάμους, κ.α. Όταν ολοκληρώθηκαν οι εκλογές οι καθαριστές απολύμαναν τα κέντρα με μεγάλη προσοχή.
350 άτομα που ήταν σε καραντίνα την ημέρα των εκλογών δεν προσήλθαν να ψηφίσουν. Οι ηλικιωμένοι ηλικίας άνω των 65 ετών και όσοι έπρεπε να μείνουν σπίτια τους, ήταν άρρωστοι ή είχαν πυρετό (άνω των 37,5 °C) μπορούσαν να προσέλθουν στα εκλογικά κέντρα κατά την ώρα που προβλέφθηκε ειδικά γι'αυτές τις ομάδες. Οι κάλπες είχαν προγραμματιστεί να κλείσουν κατά τις 8 μ.μ. αλλά χρειάστηκε να πάρουν παράταση 2 ωρών για να ολοκληρωθεί η ψηφοφορία.
Συμμετοχές: Κόμματα – Υποψήφιοι
Στις εκλογές συμμετείχαν 192 υποψήφιοι, από τους οποίους οι 73 ήταν νεοφερμένοι πολιτικοί και οι 40 ήταν γυναίκες. Ο ένας υποψήφιος ήταν ανεξάρτητος πολιτικός και οι υπόλοιποι ανήκαν σε 11 διαφορετικά πολιτικά κόμματα.
Παραπομπές
2020 Σιγκαπουρη
Αγκνέτε
Η Αγκνέτε Κριστίν Γιόνσεν (νορβηγικά: Agnete Kristin Johnsen, 4 Ιουλίου 1994) είναι Νορβηγή τραγουδίστρια.
Εκπροσώπησε τη Νορβηγία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2016 στη Στοκχόλμη, με το τραγούδι "Icebreaker", το οποίο δεν προκρίθηκε στον τελικό, τερματίζοντας στην 13η θέση στον ημιτελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Νορβηγία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2016 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Διεθνές Ξενοδοχείο
Η ταινία Διεθνές Ξενοδοχείο (αγγλ. The V.I.P.s ή Hotel International) είναι μια βρετανική δραματική ταινία παραγωγής 1963 σε σκηνοθεσία Άντονι Άσκουιθ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι: Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Ρίτσαρντ Μπάρτον, Όρσον Γουέλς, Μάγκι Σμιθ, Ροντ Τέιλορ, Λουί Ζουρντάν, Έλσα Μαρτινέλι και Μάργκαρετ Ράδερφορντ. Το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Άγγλος δραματουργός Τέρενς Ράτινγκαν. Η ταινία χάρισε στην Μάργκαρετ Ράδερφορντ το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Υπόθεση
Περιμένοντας στο αεροδρόμιο του Λονδίνου για την πτήση προς Νέα Υόρκη, η Φράνσις Άντρος (Ελίζαμπεθ Τέιλορ) ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σύζυγό της μεγαλοεπιχειρηματία Πολ Άντρος (Ρίτσαρντ Μπάρτον) για τα μάτια ενός διεθνούς φήμης ζιγκολό του Μαρκ Σαμπσέλ (Λουί Ζουρντάν) που δε βρίσκεται πλέον στην πρώτη νιότη. Ο Λες Μάνγκραμ (Ροντ Τέιλορ), ένας αυτοδημιούργητος Αυστραλός επιχειρηματίας ταξιδεύει με την πιστή του γραμματέα δις Μιντ (Μάγκι Σμιθ) και πρέπει να βρίσκεται στη Νέα Υόρκη την επόμενη μέρα για να μπορέσει να εισπράξει ένα δάνειο που θα τον βοηθήσει να καταφέρει να σώσει την εταιρία με τρακτέρ που βρίσκεται στην ιδιοκτησία του. Ο Μαξ Μπούμπα (Όρσον Γουέλς) ένας παραγωγός ταινιών ταξιδεύει με την στάρλετ Γκλόρια Γκρίτι (Έλσα Μαρτινέλι), οι δυο τους πρέπει να φύγουν επειγόντως από την Αγγλία, ειδάλλως ο Μαξ θα πρέπει να πληρώσει τους φόρους που χρωστάει. Η Δούκισσα του Μπράιτον (Μάργκαρετ Ράδερφορντ) πιστεύει ότι με τη δουλειά που έχει πιάσει σε ένα χειμερινό θέρετρο στην Αμερική θα καταφέρει να σώσει την περιουσία της οικογένειάς της. Η ομίχλη όμως πέφτει στο Χίθροου και όλοι θα πρέπει να περιμένουν στο ξενοδοχείο του αεροδρομίου μέχρι και το πρωί, ώστε το αεροπλάνο να μπορέσει να απογειωθεί. Τότε ο καθένας από τους ήρωες θα πρέπει να αντιμετωπίσει παλιούς και νέους δαίμονες.
Πληροφορίες
Ταινία του Άντονι Άσκουϊθ, Βρετανού σκηνοθέτη υπεύθυνου επίσης για τις ταινίες Πυγμαλίων (Pygmalion, 1938) και Στη σκιά ενός ανθρώπου (The Browning Version). Το σενάριο έγραψε ο Άγγλος δραματουργός Τέρενς Ράτινγκαμ (συγγραφέα του Κοιμώμενου Πρίγκηπα και του Το Βαθύ Μπλε του Έρωτα). Η ταινία είναι σπονδυλωτή και βασίζεται στη συνταγή που ξεκίνησε η ταινία του 1932 Γκραντ Οτέλ (Grand Hotel). Η συνταγή αυτή ονομάζεται Grand Hotel Formula και περιλαμβάνει τη συνάθροιση μεγάλων αστέρων του παγκόσμιου στερεώματος σε ξενοδοχεία, αεροδρόμια, πλοία ή τρένα, των οποίων οι ζωές εμπλέκονται από τα χτυπήματα της μοίρας. Άλλες χαρακτηριστικές ταινίες του είδους αποτελούν οι ακόλουθες: Το πλοίο των τρελών (Ship Of Fools, 1965), Διεθνές αεροδρόμιο (Airport, 1970) και Καλιφόρνια Οτέλ (California Suite, 1978). Σύμφωνα με τον Ράτινγκαμ, η ιστορία της Φράνσις Άνδρος, την οποία υποδύεται η Ελίζαμπεθ Τέιλορ (ήδη κάτοχος ενός Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Ζήσαμε στην αμαρτία (Butterfield, 1960) κι έχοντας ότι τελειώσει τα γυρίσματα της Κλεοπάτρα (Cleopatra, 1963) είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία του ζεύγους Ολίβιε, την περίοδο που μια απογοητευμένη από τη συζυγική της ζωή Βίβιαν Λι επιχείρησε να εγκαταλείψει τον Λόρενς Ολίβιε μαζί με τον εραστή της, ηθοποιό Πίτερ Φιντς. Τους εμπόδισε όμως η ομίχλη του Χίθροου, που καθυστέρησε την πτήση τους κι ο Ολίβιε που έτρεξε ξωπίσω της για να την πείσει να γυρίσει κοντά του.
Πρώτη επιλογή του Άσκουϊθ για το ρόλο της Φράνσις ήταν η Σοφία Λόρεν, με την οποία ο σκηνοθέτης είχε συνεργαστεί με επιτυχία το 1960 για την ρομαντική κομεντί Η εκατομμυριούχος (The Millionairess). Αλλά η Τέιλορ φοβόταν ότι η Λόρεν θα ξελόγιαζε τον Μπάρτον κι απαίτησε από τον Άσκουϊθ να προσλάβει εκείνη στη θέση της, λέγοντάς του Άφησε τη Σοφία να μείνει στη Ρώμη. Η ταινία αποτέλεσε την δεύτερη από τις 11 ταινίες στις οποίες συμπρωταγωνίστησε το ζεύγος Τέιλορ-Μπάρτον.
Υποδοχή
Η κυκλοφορία της ταινίας δεν ενθουσίασε τους κριτικούς, αλλά το κοινό την αγάπησε. Βοηθούμενη από την τεράστια διαφημιστική εκστρατεία που η 20th Century Fox έκανε για την Κλεοπάτρα, καθώς κι από το θυελλώδες ειδύλλιο της Τέιλορ με τον Μπάρτον, η έκανε τεράστια επιτυχία στις Η.Π.Α., ενώ στην Αγγλία ήταν μια από τις 12 πιο επιτυχημένες ταινίες του 1963.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκλος Ρόζα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου
Καρυά Φθιώτιδας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γναίος Ιούλιος Αγρικόλας
Ο Γναίος Ιούλιος Αγρικόλα, λατιν.: Gnaeus Julius Agricola, (13 Ιουνίου 40 – 23 Αυγούστου 93) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός υπεύθυνος για μεγάλο μέρος της ρωμαϊκής κατάκτησης της Βρετανίας. Γεννημένος σε μία πολιτική οικογένεια συγκλητικής τάξης, ο Aγρικόλα ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία ως ριβούνος του στρατού υπό τον κυβερνήτη Γάιο Σουητώνιος Παυλίνο. Στη μετέπειτα σταδιοδρομία του, υπηρέτησε σε διάφορες πολιτικές θέσεις στη Ρώμη. Το 64 διορίστηκε ταμίας (quaestor) στην επαρχία της Ασίας. Δύο χρόνια αργότερα, διορίστηκε τριβούνος των πληβείων και το 68 έγινε πραίτωρ. Κατά τη διάρκεια του έτους των τεσσάρων Αυτοκρατόρων το 69, υποστήριξε τον Βεσπασιανό, στρατηγό του συριακού στρατού, στην προσπάθειά του για τον θρόνο.
Όταν ο Βεσπασιανός έγινε Αυτοκράτορας, ο Aγρικόλα έγινε πατρίκιος και διορίστηκε κυβερνήτης της Ακουιτανίας (Gallia Aquitania). Το 77 έγινε ύπατος και κυβερνήτης της Βρετανίας. Ως κυβερνήτης, ολοκλήρωσε την κατάκτηση της σημερινής Ουαλίας και της βόρειας Αγγλίας και οδήγησε τον στρατό του στα βόρεια της Σκωτίας, δημιουργώντας οχυρά σε μεγάλο μέρος των πεδιάδων. Το 85, ο Aγρικόλα ανακλήθηκε από τη Βρετανία, μετά από μία ασυνήθιστα μακροχρόνια υπηρεσία από τον Αυτοκράτορα Δομιτιανού. Μετά την επιστροφή του, αποσύρθηκε από τη στρατιωτική και δημόσια ζωή και απεβίωσε το 93. Τα περισσότερα από όσα είναι γνωστά για τον Aγρικόλα και την εξουσία του γράφτηκαν στο Περί της ζωής και της συμπεριφοράς τού Ιουλίου Αγρικόλα (De vita et moribus Iulii Agricolae), μία κύρια πηγή, που γράφτηκε από τον Κ. Tάκιτο, τον γαμπρό τού Αγρικόλα, και λεπτομερή αρχαιολογικά στοιχεία από τη βόρεια Βρετανία.
Πρώιμη ζωή
Ο Aγρικόλα γεννήθηκε στην αποικία του Forum Julii, της Ναρβωνικής (Gallia Narbonensis, τώρα Φεζύς, Γαλλία). Οι γονείς του Aγρικόλα ήταν από γνωστές πολιτικές οικογένειες συγκλητικτών στη Ρωμαϊκή Γαλατία. Και οι δύο παππούδες του υπηρέτησαν ως αυτοκρατορικοί κυβερνήτες. Ο πατέρας του, Λεύκιος Ιούλιος Γραικίνος, ήταν πραίτωρ και είχε γίνει μέλος της Ρωμαϊκής Συγκλήτου το έτος γέννησης του Aγρικόλα. Ο Γραικίνος είχε διακριθεί από το ενδιαφέρον του για τη φιλοσοφία. Μεταξύ 40 Αυγούστου και 41 Ιανουαρίου, ο Αυτοκράτορας Καλιγούλας διέταξε τον θάνατό του, επειδή αρνήθηκε να καταδιώξει τον δεύτερο εξάδελφο του Αυτοκράτορα Μάρκο Ιούνιο Σιλανό.
Η μητέρα του ήταν η Ιουλία Προκίλλα. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος την περιγράφει ως «μία κυρία με μοναδική αρετή», που έτρεφε στοργή για τον γιο της. Ο Aγρικόλα σπούδασε στη Mασσιλία ( Μασσαλία ) και έδειξε -αυτό που θεωρούνταν ως ανθυγιεινό- ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη ρωμαϊκή δημόσια ζωή ως στρατιωτικός τριβούνος, υπηρέτησε στη Βρετανία υπό τον Γάιο Σουητόνιο Παυλίνο από το 58 έως το 62. Πιθανότατα ήταν συνδεδεμένος με το Λεγεώνα II Augusta, αλλά επιλέχθηκε για να υπηρετήσει στο επιτελείο του Σουητόνιου και έτσι σχεδόν σίγουρα συμμετείχε στην καταστολή της εξέγερσης της Boαδίκειας το 61.
Επιστρέφοντας από τη Βρετανία στη Ρώμη το 62, νυμφεύτηκε την Δομιτία Δεκιδιανή, μία γυναίκα ευγενούς καταγωγής. Το πρώτο τους παιδί ήταν ένας γιος. Ο Aγρικόλα διορίστηκε ταμίας (quaestor) το 64, θέση που υπηρέτησε στην επαρχία της Ασίας υπό τον διεφθαρμένο ανθύπατο Λεύκιο Σάλβιο Όθωνα Τιτιανό. Όσο βρισκόταν εκεί, γεννήθηκε η κόρη του, Ιουλία Αγρικόλα, αλλά ο γιος του απεβίωσε λίγο αργότερα. Ήταν τριβούνος των πληβείων το 66 και πραίτωρ τον Ιούνιο του 68, θέση κατά την οποία διατάχθηκε από τον κυβερνήτη της Ισπανίας Σ. Σ. Γάλβα να κάνει μία απογραφή των θησαυρών των ναών.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Αυτοκράτορας Νέρων κηρύχθηκε δημόσιος εχθρός από τη Σύγκλητο και αυτοκτόνησε, έτσι άρχισε η περίοδος του εμφυλίου πολέμου, που είναι γνωστή ως έτος των τεσσάρων Αυτοκρατόρων. Ο Γάλβα διαδέχθηκε τον Νέρωνα, αλλά δολοφονήθηκε στις αρχές του 69 από τον Μ. Σ. Όθωνα, ο οποίος πήρε τον θρόνο. Η μητέρα του Αγρικόλα δολοφονήθηκε στο κτήμα της στη Λιγουρία από τις επιδρομικές τού στόλου του Όθωνα. Στο άκουσμα της προσφοράς του Βεσπασιανού για την Αυτοκρατορία, ο Aγρικόλα τού έδωσε αμέσως την υποστήριξή του. Ο Όθων εν τω μεταξύ αυτοκτόνησε, αφού νικήθηκε από τον Αυ. Βιτέλλιο.
Όταν ο Βεσπασιανός καθιερώθηκε ως Αυτοκράτορας, ο Aγρικόλα διορίστηκε στη διοίκηση της Λεγεώνας XX Valeria Victrix, που στάθμευε στη Βρετανία, στη θέση του Mάρκου Ρόσκιου Κοελίου, ο οποίος είχε εγείρει μία ανταρσία εναντίον του κυβερνήτη, Mάρκου Βέττιου Βολανού. Η Βρετανία είχε επαναστατήσει κατά τη διάρκεια τού έτους τού εμφυλίου πολέμου και ο Βολάνος ήταν ένας ήπιος κυβερνήτης. Ο Aγρικόλα επέβαλε εκ νέου την πειθαρχία στη λεγεώνα, και βοήθησε στην εδραίωση της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Το 71 ο Boλανός αντικαταστάθηκε από έναν πιο επιθετικό κυβερνήτη, τον Κόιντο ΠΕτίλιο Σεριάλις, και ο Aγρικόλα μπόρεσε να επιδείξει το ταλέντο του ως διοικητής σε εκστρατείες κατά των Bριγαντών στη βόρεια Αγγλία.
Όταν η διοίκηση του τελείωσε το 73, ο Aγρικόλα εγγράφηκε ως πατρίκιος και διορίστηκε να κυβερνήσει την Ακουιτανία (Gallia Aquitania). Εκεί έμεινε σχεδόν τρία χρόνια. Το 76 ή το 77 ανακλήθηκε στη Ρώμη και διορίστηκε ύπατος και αρραβώνιασε την κόρη του με τον Τάκιτο. Το επόμενο έτος, ο Τάκιτος και η Ιουλία παντρεύτηκαν. Ο Aγρικόλα διορίστηκε στο Σύλλογο των Ποντιφικών, και επέστρεψε στη Βρετανία για τρίτη φορά, ως κυβερνήτης της (legatus Augusti pro praetore).
Κυβερνήτης της Βρετανίας
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο|331x331εσ Φτάνοντας στα μέσα του καλοκαιριού του 77, ο Aγρικόλα ανακάλυψε ότι οι Oρδόβισες της βόρειας Ουαλίας είχαν ουσιαστικά καταστρέψει το ρωμαϊκό ιππικό, που βρισκόταν στην επικράτειά τους. Αμέσως κινήθηκε εναντίον τους και τους νίκησε. Η εκστρατεία του στη συνέχεια κινήθηκε στο Άνγκλεσι, όπου υπέταξε ολόκληρο το νησί. Σχεδόν δύο δεκαετίες νωρίτερα, ο κυβερνήτης Γάιος Σουητόνιος Παυλίνος είχε επιχειρήσει το ίδιο, αλλά οι ρωμαϊκές δυνάμεις έπρεπε να αποσυρθούν το 60 μ.Χ. λόγω τού ξεκινήματος της εξέγερσης της Bοαδίκειας.
Ο Aγρικόλα επέκτεινε επίσης τη ρωμαϊκή κυριαρχία βόρεια στην Καληδονία (σύγχρονη Σκωτία). Το καλοκαίρι του 79, ώθησε τις στρατιές του στις εκβολές του ποταμού Τάους, που συνήθως ερμηνεύεται ως το φιόρδ του Τέι, ουσιαστικά χωρίς αμφισβήτηση, και ίδρυσε μερικά οχυρά. Αν και η τοποθεσία τους παραμένει απροσδιόριστη, η κοντινή χρονολόγηση του οχυρού στο Έλγκινχω στο Mιντλόθιαν το καθιστά πιθανό υποψήφιο. Καθιερώθηκε ως καλός διαχειριστής με τη μεταρρύθμιση της ευρέως διεφθαρμένης εισφοράς σιτηρών, καθώς και μέσω των στρατιωτικών του επιτυχιών. Εισήγαγε ρωμαϊκά μέτρα, ενθαρρύνοντας τις κοινότητες να κτίσουν πόλεις σύμφωνα με το ρωμαϊκό πρότυπο, και έδωσε ρωμαϊκή εκπαίδευση σε γιους γηγενών ευγενών, για τον -όπως σημειώνει ο Τάκιτος- κυνικό λόγο της ειρήνευσης των επιθετικών φυλών στη Βρετανία και την υποτέλειά τους στη Ρώμη.
Η Ιβερνία
Το 81 ο Aγρικόλα «πέρασε με το πρώτο πλοίο» και νίκησε λαούς, άγνωστους μέχρι τότε στους Ρωμαίους. Ο Τάκιτος, στο Κεφάλαιο 24 του Αγρίκολα, δεν μας λέει ποια θάλασσα διέσχισε. Η σύγχρονη έρευνα ευνοεί είτε το φιόρδ του Κλάιντ είτε το φιόρδ του Φορθ. Ο Τάκιτος αναφέρει επίσης την Ιβερνία (Hibernia), επομένως η νοτιοδυτική Σκωτία είναι ίσως προτιμητέα. Το κείμενο του Aγρίκολα έχει τροποποιηθεί εδώ, για να καταγράψει τους Ρωμαίους "που περνούν σε εδάφη χωρίς ίχνη", αναφερόμενος στην άγρια φύση της χερσονήσου Γκάλλογουεϊ. Ο Αγρίκολα οχύρωσε την ακτή που έβλεπε την Ιρλανδία, και ο Τάκιτος θυμάται, ότι ο πεθερός του συχνά ισχυριζόταν, ότι το νησί μπορούσε να κατακτηθεί με μία μόνο λεγεώνα και βοηθικά σώματα. Είχε δώσει καταφύγιο σε έναν εξόριστο Ιρλανδό βασιλιά, τον οποίο ήλπιζε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία για κατάκτηση. Αυτή η κατάκτηση δεν συνέβη ποτέ, αλλά ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν, ότι η διάβαση που αναφέρεται, ήταν στην πραγματικότητα μία μικρής κλίμακας εξερευνητική ή τιμωρητική αποστολή στην Ιρλανδία, αν και δεν έχουν εντοπιστεί ρωμαϊκά στρατόπεδα, που να επιβεβαιώνουν μία τέτοια πρόταση.
Ο ιρλανδικός μύθος παρέχει έναν εντυπωσιακό παραλληλισμό. Ο Tουάθαλ Τεάχτμαρ, ένας θρυλικός ύπατος βασιλιάς, λέγεται ότι είχε εξοριστεί από την Ιρλανδία ως αγόρι, και ότι επέστρεψε από τη Βρετανία επικεφαλής ενός στρατού, για να διεκδικήσει τον θρόνο. Η παραδοσιακή ημερομηνία της επιστροφής του είναι μεταξύ 76 και 80, και η αρχαιολογία έχει βρει ρωμαϊκά ή ρωμαιο-βρετανικά τεχνουργήματα σε αρκετές τοποθεσίες, που σχετίζονται με το Tουάθαλ.
Η εισβολή στην Καληδονία (Σκωτία)
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο|235x235εσ αριστερά|μικρογραφία| Ο Aγρικόλα ανάμεσα σε Ρωμαίους στρατηγούς και Αυτοκράτορες στη ζωφόρο από τη Μεγάλη Αίθουσα των Εθνικών Πινακοθηκών της Σκωτίας από τον Γουίλιαμ 1897 Το επόμενο έτος ο Aγρικόλα σήκωσε ένα στόλο και περικύκλωσε τις φυλές πέρα από το Φορθ, και οι Καληδόνιοι ξεσηκώθηκαν σε μεγάλους αριθμούς εναντίον του. Επιτέθηκαν στο στρατόπεδο των Λεγεώνας IX Hispana τη νύχτα, αλλά ο Aγρικόλα έστειλε το ιππικό του και τους οδήγησαν σε φυγή. Οι Ρωμαίοι απάντησαν σπρώχνοντας βορειότερα. Ένας άλλος γιος γεννήθηκε στον Aγρικόλα αυτό το έτος, αλλά απεβίωσε πριν από τα πρώτα του γενέθλια.
Το καλοκαίρι του 83 ο Aγρικόλα αντιμετώπισε τους μαζικούς στρατούς των Καληδονίων, με επικεφαλής τον Κάλγακο, στη μάχη του όρους Γραύπιους. Ο Τάκιτος υπολογίζει τον αριθμό τους σε περισσότερους από 30.000. Ο Aγρικόλα έβαλε τους βοηθούς του στην πρώτη γραμμή, κρατώντας τις λεγεώνες σε εφεδρεία, και βασίστηκε σε εκ του σύνεγγυς μάχες, για να καταστήσει άχρηστα τα ξίφη των Καληδονίων, καθώς δεν μπορούσαν να τα περιστρέψουν σωστά ή να τα χρησιμοποιήσουν σε ωστικές επιθέσεις. Παρόλο που οι Καληδόνιοι καταστράφηκαν και ως εκ τούτου έχασαν αυτή τη μάχη, τα δύο τρίτα του στρατού τους κατάφεραν να διαφύγουν και να κρυφτούν στα Ορεινά εδάφη (Hailands) ή στα «άχαρους αγριότοπους» όπως τους αποκαλεί ο Τάκιτος. Οι απώλειες μάχης υπολογίστηκαν από τον Τάκιτο σε περίπου 10.000 από την πλευρά των Καληδονίων και 360 από τη ρωμαϊκή πλευρά.
Ορισμένοι συγγραφείς έχουν υπολογίσει ότι η μάχη έλαβε χώρα στο Γραμπιανό Στόμιο, με θέα τη Βόρεια Θάλασσα. Ειδικότερα, οι Ρόυ, Σουρένν, Βαττ, Χώγκαν και άλλοι έχουν προηγμένες αντιλήψεις, ότι η τοποθεσία της μάχης μπορεί να ήταν ο λόφος Kέμπστοουν, ο λόφος Mέγκρεϊ ή άλλα όπλα κοντά στο ρωμαϊκό στρατόπεδο Raedykes. Αυτά τα σημεία υψηλών εδαφών είναι κοντά στο όρος Elsick, ένα αρχαίο πεδίο, που χρησιμοποιούνταν από Ρωμαίους και Καληδονίους για στρατιωτικούς ελιγμούς. Ωστόσο, μετά την ανακάλυψη του ρωμαϊκού στρατοπέδου στο Ντούρνo το 1975, οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν τώρα ότι η μάχη έλαβε χώρα στο έδαφος γύρω από το Bennachie στο Aberdeenshire.
Ικανοποιημένος με τη νίκη του, ο Agricola απήγαγε ομήρους από τις καληδονιακές φυλές. Μπορεί να βάδισε τον στρατό του στη βόρεια ακτή της Βρετανίας, όπως αποδεικνύεται από την πιθανή ανακάλυψη ενός ρωμαϊκού φρουρίου στο Cawdor (κοντά στο Inverness ).
Έδωσε επίσης εντολή στον έπαρχο του στόλου να πλεύσει γύρω από τη βόρεια ακτή, επιβεβαιώνοντας (δήθεν για πρώτη φορά) ότι η Βρετανία ήταν στην πραγματικότητα νησί.
Ευρήματα
Το 2019 η ομάδα αρχαιολογίας GUARD με επικεφαλής τον Iraia Arabaolaza αποκάλυψε ένα στρατόπεδο πορείας, που χρονολογείται από τον 1ο αι. μ.Χ., που χρησιμοποιήθηκε από ρωμαϊκές λεγεώνες κατά την εισβολή του Ρωμαίου στρατηγού Aγρικόλα. Σύμφωνα με τον Arabaolaza, οι λάκκοι πυρός χωρίζονταν σε απόσταση 30 μ. σε δύο παράλληλες γραμμές. Τα ευρήματα περιελάμβαναν επίσης πήλινους φούρνους με θόλο και 26 λάκους πυρός, που χρονολογούνται μεταξύ 77-86 μ.Χ. και 90 μ.Χ. γεμάτοι με καμένο υλικό και κάρβουνο. Οι αρχαιολόγοι πρότειναν ότι αυτή η τοποθεσία είχε επιλεγεί ως στρατηγική τοποθεσία για τη ρωμαϊκή κατάκτηση του Ayrshire.
Μετέπειτα χρόνια
Ο Aγρικόλα ανακλήθηκε από τη Βρετανία το 85, μετά από μία ασυνήθιστα μακρά θητεία ως κυβερνήτη. Ο Τάκιτος ισχυρίζεται ότι ο Δομιτιανός διέταξε την ανάκλησή του, επειδή οι επιτυχίες του Αγρίκολα ξεπέρασαν τις μέτριες νίκες του ίδιου του Αυτοκράτορα στη Γερμανία. Ξαναμπήκε στη Ρώμη διακριτικά, αναφερόμενος -όπως είχε διαταχθεί- στο παλάτι τη νύχτα.
Η σχέση μεταξύ του Aγρίκολα και του Αυτοκράτορα είναι ασαφής. Αφενός, στον Aγρίκολα απονεμήθηκαν θριαμβευτικές διακρίσεις και ένα άγαλμα (οι υψηλότερες στρατιωτικές τιμές, εκτός από έναν πραγματικό θρίαμβο). Από την άλλη, ο Aγρικόλα δεν κατείχε ποτέ ξανά πολιτική ή στρατιωτική θέση, παρά την εμπειρία και τη φήμη του. Του προσφέρθηκε η διακυβέρνηση της επαρχίας της Αφρικής, αλλά την αρνήθηκε, είτε λόγω κακής υγείας, είτε (όπως ισχυρίζεται ο Τάκιτος) από τις μηχανορραφίες τού Δομιτιανού.
Το 93 ο Aγρικόλα απεβίωσε στα οικογενειακά του κτήματα στη Ναρβωνική (Gallia Narbonensis) σε ηλικία 53 ετών. Κυκλοφόρησαν φήμες, που απέδιδαν το τέλος του σε ένα δηλητήριο, που χορήγησε ο Αυτοκράτορας Δομιτιανός, αλλά δεν παρουσιάστηκαν ποτέ πειστικά στοιχεία γι' αυτό.
Τζαϊπούρ
Η πόλη Τζαϊπούρ, είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου Ρατζαστάν στην Ινδία. Ιδρύθηκε το 1727 από τον Μαχαραγιά Τζάι Σίνγχ ΙΙ από τον οποίο πήρε το όνομα η πόλη. Η πόλη σήμερα έχει πάνω από 2,5 εκατομμύρια πληθυσμό και είναι γνωστή και ως η Ροζ πόλη. Το 2019 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Ροζ πόλη
Ο χαρακτηρισμός της πόλης ως η Ροζ πόλη οφείλεται στο ροζωπό χρώμα που είναι βαμμένα τα κτήρια στην παλιά περιτοιχισμένη πόλη. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τον λόγο που η πόλη έχει αυτό το χρώμα. Σύμφωνα με μια θεωρία η πόλη βάφτηκε από αυτό το χρώμα από τον Μαχαραγιά Τζάι Σίνγχ ΙΙ για τιμηθεί ο ινδουιστικός θεός Σίβας του οποίου θεωρείται ότι είναι το αγαπημένο χρώμα. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία ο Μαχαραγιάς Τζάι Σίνγχ χρησιμοποίησε το χρώμα αυτό για να μιμηθεί το χρώμα των παλατιών που είχαν οι Μουγκάλ αυτοκράτορες. Μια θεωρία που υποστηρίχθηκε από τους Βρετανούς, είναι ότι η πόλη βάφτηκε στο χρώμα αυτό ως ένδειξη τιμής στην επίσκεψη του Βρετανού πρίγκιπα Εντουάρδου VII το 1876. Η πόλη βάφτηκε στο χρώμα αυτό το 2000 όταν εν όψει της επίσκεψης του πρώην πρόεδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδία Κατηγορία:Ρατζαστάν
Αλ Αχλί ΣΚ (Βεγγάζη)
Το 2000, το στάδιο της ομάδας κατεδαφίστηκε από την κυβέρνηση της Λιβύης και υποτίθεται ότι καταστράφηκαν τα αρχεία, τα τρόπαια και τα μετάλλια του συλλόγου. Η κατεδάφιση φαίνεται να έγινε ως απάντηση στους οπαδούς της ομάδας είτε γιατί προσέβαλλαν τον Σααντί Καντάφι είτε γιατί έκαψαν την ομοσπονδία της χώρας. Στην ομάδα δόθηκε επ' αόριστον αποκλεισμός, που ωστόσο τερματίστηκε το 2005. Ο Σααντί Καντάφι είχε αρνηθεί όλες τις κατηγορίες. Στην ομάδα δόθηκε γη για νέο γήπεδο από την κυβέρνηση, αλλά δεν μπορεί να το κατασκευάσει λόγο κόστους.
Έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα Λιβύτης (1969/70, 1971/72, 1974/75, 1991/92), δύο κύπελλα Λιβύης (1984, 1996), 6 Libyan Eastern Championship (1957, 1960, 1963, 1964, 1968, 1970) και 4 Benghazi Championship (1950, 1951, 1954, 1956). Συμμετείχε δύο φορές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (1981, 1992) αλλά αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Αλ Αχλί ΣΚ Βεγγάζη
Νίκολας Ρόουγκ
Ο Νίκολας Τζακ Ρόουγκ, αναφερόμενος συχνά στην ελληνική και ως Νίκολας Ρεγκ (Nicolas Jack Roeg, 15 Αυγούστου 1928 – 23 Νοεμβρίου 2018) ήταν Άγγλος σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας του κινηματογράφου, του οποίου λίγες ταινίες, όπως οι Μετά τα μεσάνυχτα (1973), Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη (1976) και Η δύναμη της σάρκας (1980), του εξασφάλισαν μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες του 20ού αιώνα.
Πραγματοποιώντας το σκηνοθετικό του ντεμπούτο 23 χρόνια μετά την είσοδό του στον χώρο του κινηματογράφου, ο Ρόουγκ έγινε γρήγορα γνωστός για ένα ιδιόμορφο αφηγηματικό και οπτικό ύφος, με τη χρήση αποπροσανατολιστικού μοντάζ, που εξυπηρετεί συνήθως μία μη γραμμική χρονικά αφήγηση. Για τον λόγο αυτό θεωρείται ότι άσκησε μεγάλη επιρροή, με σκηνοθέτες όπως οι Στίβεν Σόντερμπεργκ, Κρίστοφερ Νόλαν και Ντάνι Μπόιλ να τον αναφέρουν σχετικά.
Το 1999 το British Film Institute αναγνώρισε τη σημασία του Ρόουγκ στον βρετανικό κινηματογράφο, κατατάσσοντας τις ταινίες του Μετά τα μεσάνυχτα και Παράστασις αντιστοίχως ως την 8η και την 48η καλύτερη βρετανική ταινία όλων των εποχών σε ψηφοφορία μεταξύ χιλίων ανθρώπων του κινηματογράφου και της TV, ενώ σε αντίστοιχη ψηφοφορία 150 ειδικών για το περιοδικό Time Out το 2011, το Μετά τα μεσάνυχτα ήρθε πρώτο.
Οικογένεια και σπουδές
Ο μέλλων σκηνοθέτης γεννήθηκε στο Σεντ Τζονς Γουντ του βόρειου Λονδίνου και ήταν γιος του Τζακ Νίκολας Ρόουγκ (Ρεγκ) και της Μέιμπελ Γκέρντρουντ Ρόουγκ, το γένος Σιλκ. Ο πατέρας του ήταν ολλανδικής καταγωγής και ασχολείτο με το εμπόριο διαμαντιών, αλλά έχασε πολλά χρήματα όταν απέτυχε μια επένδυσή του στη Νότια Αφρική. Ο Ρόουγκ είχε δηλώσει ότι εντάχθηκε στη «βιομηχανία» του κινηματογράφου μόνο και μόνο επειδή υπήρχε ένα στούντιο απέναντι από το σπίτι του στο Marylebone.
Διεύθυνση φωτογραφίας
Το 1947, μετά τη στρατιωτική θητεία του, ο Ρόουγκ άρχισε να εργάζεται σε βοηθητικές εργασίες στα Marylebone Studios του Λονδίνου. Για λίγο δούλεψε ως χειριστής της κάμερας σε μερικές παραγωγές, όπως στην ταινία Αυτοί που δε ριζώνουν πουθενά.
Στη συνέχεια εργάσθηκε ως διευθυντής φωτογραφίας δεύτερης μονάδας στην ταινία Ο Λόρενς της Αραβίας (1962) του Ντέιβιντ Λην και μετά από αυτό ο Λην προσέλαβε τον Ρόουγκ ως διευθυντή φωτογραφίας στην επόμενη ταινία του Δόκτωρ Ζιβάγκο, αλλά εκεί ο δημιουργικός οίστρος του Ρόουγκ συγκρούσθηκε με του Λην και τελικώς ο πρώτος απολύθηκε από την παραγωγή και αντικαταστάθηκε από τον Φρέντι Γιανγκ, ο οποίος είναι ο μόνος που εμφανίζεται στους συντελεστές του έργου. Ο Ρόουγκ πιστώνεται ως διευθυντής φωτογραφίας στην ταινία του Ρότζερ Κόρμαν Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου και στην ταινία του Φρανσουά Τρυφώ Φαρενάιτ 451, καθώς και στην Πετούλια του Ρίτσαρντ Λέστερ, την τελευταία ταινία στην οποία ο Ρόουγκ πιστώνεται μόνο με τη φωτογραφία και η οποία επιδεικνύει πολλά χαρακτηριστικά-ομοιότητες με το μετέπειτα έργο του ως σκηνοθέτη.
Σκηνοθεσία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Ρόουγκ μεταπήδησε στη σκηνοθεσία με το έργο Παράστασις, το οποίο σκηνοθέτησε από κοινού με τον Ντόναλντ Κάμελ (Donald Cammell). Η ταινία αφηγείται τη ζωή ενός επίδοξου γκάνγκστερ του Λονδίνου (Τζέιμς Φοξ) που μετακομίζει στο σπίτι ενός αποτραβηγμένου ροκ σταρ (ο Μικ Τζάγκερ στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση) για να διαφύγει από τα «αφεντικά» του. Ο Ρόουγκ έκανε επίσης τη φωτογραφία, ενώ ο Κάμελ έγραψε το σενάριο. Η ταινία ολοκληρώθηκε το 1968, αλλά η εταιρεία που είχε αναλάβει τη διανομή, σύμφωνα με τον παραγωγό Σ. Λήμπερσον, «δεν πίστευε ότι ήταν δυνατό να κυκλοφορηθεί» και έτσι την κράτησε επί δύο χρόνια προτού τολμήσει να την κυκλοφορήσει ως «αυστηρώς ακατάλληλη» το 1970. Παρά την αρχική μέτρια επιτυχία, με τα χρόνια απέκτησε «καλτ» οπαδούς και την εκτίμηση μερικών κριτικών.
Ακολούθησε η ταινία επιβίωσης Περιπλάνηση, με έφηβους πρωταγωνιστές. Ο Ρόουγκ δεν δίστασε να δώσει τον έναν από τους ρόλους στον γιο του, τον Λυκ. Η ταινία εξυμνήθηκε από τους κριτικούς, αν και δεν είχε εμπορική επιτυχία.
Η ταινία που «έκανε τη διαφορά» ήταν η Μετά τα μεσάνυχτα (Don't Look Now), βασισμένη στο διήγημα της Δάφνης Ντι Μωριέ Not After Midnight και με πρωταγωνιστές τους Ντόναλντ Σάδερλαντ και Τζούλι Κρίστι να θρηνούν στη Βενετία τον θάνατο της κόρης τους. Η ταινία εξυμνήθηκε ευρύτατα από τους κριτικούς και θεωρήθηκε μία από τις σημαντικότερες και επιδραστικότερες ταινίες μεταφυσικού τρόμου που γυρίστηκαν ποτέ.
Παρόμοια με την Παράστασι, ο Ρόουγκ έδωσε σε μουσικούς τους πρώτους ρόλους στις επόμενες ταινίες του: Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη και Η δύναμη της σάρκας. Στην πρώτη (1976) ο Ντέιβιντ Μπόουι υποδύεται έναν ανθρωπόμορφο εξωγήινο που κατεβαίνει στη Γη για να βρει νερό για τον πλανήτη του. Η ταινία δίχασε τους κριτικούς και χρειάστηκε να περικοπεί για μπορέσει να προβληθεί στις ΗΠΑ. Ωστόσο, εξασφάλισε στον σκηνοθέτη μια υποψηφιότητα για «Χρυσή Άρκτο» και σήμερα θεωρείται σημαντική ταινία επιστημονικής φαντασίας και μία από τις πιο διάσημες του Ρόουγκ. Στη Δύναμη της σάρκας (1980) πρωταγωνιστεί ο Αρτ Γκαρφάνκελ στον ρόλο ενός Αμερικανού ψυχίατρου που ζει στη Βιέννη και αναπτύσσει μια ερωτική σχέση με συμπατριώτισσά του (την υποδύεται η Τερέζα Ράσελ), η οποία διακομίζεται επειγόντως σε νοσοκομείο εξαιτίας ενός συμβάντος η φύση του οποίου αποκαλύπτεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της ταινίας (η αφήγηση δεν είναι με χρονική σειρά). Στην αρχή η ταινία αποδοκιμάστηκε από τους κριτικούς και η εταιρεία διανομής της λέγεται ότι τη χαρακτήρισε «ένα αρρωστημένο φιλμ καμωμένο από αρρωστημένους ανθρώπους για αρρωστημένους ανθρώπους», και απαίτησε να βγει το σήμα της από την τελική κόπια της ταινίας.
Οι ασυνήθιστες ταινίες του Ρόουγκ συνεχίσθηκαν με το Μια νύχτα με τη Μαίρυλιν (Insignificance, 1985), που βασίζεται στον θρύλο ότι μια νύχτα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου συναντήθηκαν 4 από τους πλέον διάσημους ανθρώπους ( σε εντελώς διαφορετικούς τομείς) στις ΗΠΑ στα μέσα του 20ού αιώνα: Η Μέριλιν Μονρόε, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο κορυφαίος αθλητής του μπέιζμπολ Τζο Ντιμάτζιο και ο διαβόητος γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθυ (στην ταινία επίτηδες αναφέρονται ανώνυμα ως «η Ηθοποιός», «ο Καθηγητής», «ο Παίκτης» και «ο Γερουσιαστής»). Το Insignificance επιλέχθηκε να διαγωνιστεί για τον «Χρυσό Φοίνικα».
Ο Ρόουγκ εργάσθηκε επίσης λίγο και στην τηλεόραση, με την προσαρμογή του έργου του Τενεσί Ουίλιαμς Το γλυκό πουλί της νιότης, καθώς και της Καρδιάς του σκότους.
Το ύφος και οι επιδράσεις
Οι ταινίες του Ρόουγκ είναι γνωστές για τις σκηνές που παρουσιάζονται με ανακατανεμημένο τρόπο, εκτός χρονικής και αιτιακής σειράς, απαιτώντας από τον θεατή να τις αναδιατάξει έτσι ώστε να καταλάβει την ιστορία που αφηγείται το έργο. Είναι, όπως έγραψε ο Στηβ Ρόουζ, σαν να «σπάζουν την πραγματικότητα σε χίλια κομμάτια» και είναι «απρόβλεπτες, συναρπαστικές, κρυπτικές και πιθανόν να σάς αφήσουν να αναρωτιέστε τι στο διάολο έγινε μόλις τώρα...» Χαρακτηριστικό των ταινιών του Ρόουγκ είναι και το «εξαρθρωμένο» μοντάζ τους, που συνδυάζεται με τα παραπάνω ώστε να «βγάζει νόημα» μόνο στα τελευταία λεπτά (ή και λεπτό) της ταινίας, οπότε ένα κρίσιμο δεδομένο αναδύεται στην επιφάνεια. Το μοντάζ είναι «σαν ψηφιδωτό [γεμάτο με] ελλειπτικές λεπτομέρειες, που γίνονται πολύ σημαντικές αργότερα στο έργο»
Μια θεματική που μπορεί να εντοπιστεί στη φιλμογραφία του Ρόουγκ είναι οι ήρωες που βρίσκονται τελείως έξω από το φυσικό περιβάλλον τους. Παραδείγματα είναι τα σχολιαρόπαιδα στην απάνθρωπη έρημο της Αυστραλίας στην Περιπλάνηση, οι άνδρες και γυναίκες στη Βενετία στο Μετά τα μεσάνυχτα, ο εξωγήινος στον `Ανθρωπο που έπεσε στη Γη και οι Αμερικανοί στη Βιέννη στη Η δύναμη της σάρκας.