cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγκίστρι (νησί)
Ιστορία
Σε αρχαία κείμενα όπως αναφέρει ο Πλίνιος και άλλοι αρχαίοι ιστορικοί όπως ο Θουκυδίδης και ο Διόδωρος, το Αγκίστρι είχε την ονομασία Κεκρυφάλεια που σημαίνει «στολισμένη κεφαλή». Παρ' όλο που δεν έχουν γίνει αρχαιολογικές ανασκαφές στην δυτική ακτή του νησιού υπάρχουν βυθισμένες μέσα στην θάλασσα, αρχαιότητες και λείψανα προϊστορικής εγκατάστασης. Εδώ βρίσκεται ο τάφος του αρματολού Μητρομάρα (1772), πρωτεργάτη στα Ορλωφικά, ο οποίος κατέφυγε και πέθανε στο νησί στις 15 Φεβρουαρίου 1772. Τότε ήταν που οι Τούρκοι σκότωσαν όλους τους συναγωνιστές του και πούλησαν τις γυναίκες ως σκλάβες, εκτός από τη γυναίκα του που εξαγοράστηκε. Από το νησί καταγόταν και ο αγωνιστής της επανάστασης του 1821 Ιωάννης Αγκιστριώτης που πολέμησε σε διάφορες μάχες μέχρι το 1825.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Αγκιστρίου γνώρισε σημαντική αύξηση την περίοδο 1879 - 1907 και έπειτα σταθεροποιήθηκε μέχρι το 1991 με αρκετές αυξομειώσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αυξηθεί σημαντικά.
Διάγραμμα εξέλιξης πληθυσμού απο το 1879
Δήμος Αγκιστρίου
Ο δήμος Αγκιστρίου συστάθηκε για πρώτη φορά το 1835 με έδρα τον οικισμό Μεγαλοχώρι και ανήκε στο νομό Αττικής και Βοιωτίας αλλά το 1912 καταργήθηκε και αναγνωρίστηκε ως κοινότητα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 από την 1η Ιανουαρίου του 2011 επανασυστάθηκε ως δήμος και περιλαμβάνει τους οικισμούς Σκάλα, Μεγαλοχώρι, Λιμενάρια καθώς και τις κοντινές του νησίδες και βραχονησίδες Μετώπη, Δορούσα, Κύρα, Σπαλαθρονήσι, Απόνησος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Αγκιστρι Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Νήσων
Κάρολος του Λουξεμβούργου (1927-1977)
O Κάρολος, ιταλ. Carlo di Borbone di Parma (7 Αυγούστου 1927 - 26 Ιουλίου 1977) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν πρίγκιπας της Πάρμας και του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν o δεύτερος γιος του Φελίξ πρίγκιπα & τιτουλάριο δούκα της Πάρμας, επικεφαλής του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας και της Καρλότας των Νασσάου-Βάιλμπουργκ μεγάλης δούκισσας του Λουξεμβούργου, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου.
Ο μοργανατικός του γάμος έγινε δυναστικός με απόφαση του αδελφού ου Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Σαγιάτ
Το Σαγιάτ είναι μια πόλη και πρωτεύουσα στην επαρχία Σαγιάτ της περιφέρειας Λεμπάπ στο νοτιοανατολικό Τουρκμενιστάν. Η χρονική ζώνη είναι η ώρα Τουρκμενιστάν, στην ζώνη ώρας UTC+05:00.
Ετυμολογία
Σαγιάτ είναι το όνομα μιας φυλής του Τουρκμενιστάν και προέρχεται από την αραβική λέξη για το τον «κυνηγό».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τουρκμενιστάν
Σοφιάν Σερφά
Ο Σοφιάν Σερφά (Γαλλικά: Sofyane Cherfa, Αραβικά: سفيان شرفة) (ημερ. γεν.: 13 Αυγούστου 1984, στην Τουλούζη) είναι Αλγερινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός και ανήκει στο δυναμικό του Ακρίτα Χλώρακας.
Καριέρα
thumb|right|Ο Σερφά με την φανέλα της Ομόνοιας με τον αριθμό 20 σε αγώνα του Κυπριακού πρωταθλήματος τη χρονιά 2011-2012
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 2004 παίζοντας για την ομάδα νέων της Γαλλικής ΑΣ Μονακό, χωρίς να έχει επίσημη συμμετοχή. Από το 2005 μέχρι το 2007 έπαιξε για τη γαλλική Λουάν-Κουισό πραγματοποιώντας 59 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 5 τέρματα. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε με την φανέλα της επίσης γαλλικής Ρενς πετυχαίνοντας 2 τέρματα στις 30 του εμφανίσεις. Ένα χρόνο αργότερα εντάχθηκε στο δυναμικό της γαλλικής Σεντάν. Την περίοδο 2009 - 2011 αγωνίστηκε με τη φανέλα της γαλλικής ΛΜ Σατορού. Το 2011 εντάχθηκε στο δυναμικό της Ομόνοιας Λευκωσίας πετυχαίνοντας δύο τέρματα στις 22 του εμφανίσεις, για να παραχωρηθεί ως δανεικός στον Πανθρακικό το 2012. Το καλοκαίρι του 2013 επανεντάσσεται στην ομάδα της Ομόνοιας Λευκωσίας.
Ο Σοφιάν Σερφά ήταν ένας από τους 14 ποδοσφαιριστές με Αλγερινή καταγωγή που αγωνίζονταν στη Γαλλία οι οποίοι επιλέχτηκαν και κλήθηκαν για να αποτελέσουν το ρόστερ της Ολυμπιακής εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας της Αλγερίας κάτω των 23 ετών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, χωρίς όμως να αγωνιστεί σε επίσημο παιχνίδι της διοργάνωσης.
Οικογένεια
Ο κατά δύο χρόνια νεότερος αδερφός του Ουαλίντ Σερφά είναι επίσης ποδοσφαιριστής στη θέση αμυντικού. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο αγωνίζεται για την Toulouse Rodéo FC.
Κάθοδος στην Κύπρο
thumb|right| Ο Σοφιάν Σερφά στον τελικό [[Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)|Κυπέλλου Κύπρου 2012 που διεξήχθηκε το Μάιο του 2012 και η ομάδα του Ομόνοια Λευκωσίας στέφθηκε Κυπελούχος Κύπρου κερδίζοντας την ΑΕΛ με 1-0]]
Δανεισμός στον Πανθρακικό
Κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 2012, ο Γαλλοαλγερινός αμυντικός βρισκόταν εκτός πλάνων των ιθυνόντων της Ομόνοιας επειδή μετά την ολοκλήρωση του κύκλου μεταγραφών της ομάδας, οι στόπερ κρίθηκαν υπεράριθμοι για αυτό Ομόνοια και Πανθρακικός συμφώνησαν για το μονοετή δανεισμό του στον Πανθρακικό προς ενίσχυση της Θρακιώτικης ομάδας η οποία αγωνιζόταν στη Σούπερ Λίγκα.
Τον χειμώνα της περασμένης σεζόν, λίγους μήνες μετά την παραχώρηση του ως δανεικού στον Πανθρακικό υπήρχαν ανεπίσημες δημοσιογραφικές πληροφορίες που ήθελαν τον προπονητή της Ομόνοιας Λευκωσίας Τόνι Σαβέβσκι, να ζητά την επιστροφή του κεντρικού αμυντικού στο ρόστερ της Ομόνοιας. Η λογική για την πρόωρη επιστροφή του Γαλλοαλγερινού στόπερ στην Κύπρο προέκυψε κυρίως μετά την αποχώριση του 31χρονου Μαυροβούνιου Σάβο Παβίσεβιτς και τη μεταγραφή του Χρήστου Καρυπίδη στον ΑΠΟΕΛ.
Από την άλλη, οι φημολογίες για επιστροφή του Σερφά στην Ομόνοια Λευκωσίας διαψεύθησαν από τις αρχές του Πανθρακικού, οι οποίοι υποστηρίζαν ότι η συμφωνία μεταξύ των δύο ομάδων δεν προνοούσε κάτι τέτοιο. Ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής κάνοντας δηλώσεις σε δημοσιογράφους είχε επιβεβαιώσει τη φημολογία περί επιστροφής, όμως ταυτόχρονα είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν σκεφτόταν για εκείνη την ώρα να επιστρέψει στην Κύπρο.
Ξανά στην Ομόνοια και επιστροφή στον Πανθρακικό
Με το τέλος της σεζόν 2012-2013, ο Σερφά ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις στην Ελλάδα για λογαριασμό του Πανθρακικού, και έτσι επέστρεψε στην Ομόνοια. Το σωματείο έθεσε στόχο την αναδιάρθρωση και διαχείριση του χρέους που συσσωρέυθηκε τις προηγούμενες χρονιές για αυτό και είχε προτείνει την ανανέωση των συμβολαίων των ποδοσφαιριστών με την ταυτόχρονη μείωση των απολαβών τους. Οι διαπραγματεύσεις με τον γαλλοαλγερινό ποδοσφαιριστή δεν είχαν αρχικά θετική κατάλήξη, με αποτέλεσμα ο Σερφά να προπονείται μόνος και να απέχει από τις Ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της ομάδας. Επίσης είχαν διαρρεύσει πληροφορίες για μεταγγραφή του στο στον ΟΦΗ, ιδέα που σύντομα εγκαταλείφθηκε διότι σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η Ομόνοια δεν ήθελε να αποδεσμεύσει τον ποδοσφαιριστή. Εν τω μεταξύ, τα κενά που παρουσιάστηκαν στην άμυνα, κατά τη σύντομη ευρωπαϊκή πορεία της Ομόνοιας στο Europa League, προβλημάτισαν την προπονητική ομάδα και μετά από διαβουλεύσεις ξεκίνησε ένας νέος κύκλος διαπραγματεύσεων για ανανέωση του συμβολαίου του ποδοσφαιριστή με μειωμένες απολαβές. Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν τελικά με την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος και για τις δύο πλευρές. Ο Σερφά ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα της Λευκωσίας για 3 χρόνια. Εντούτοις, μετά τον πρώτο χρόνο, η συνεργασία διακόπηκε κοινή συναινέσει και ο ποδοσφαιριστής υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Πανθρακικό, ομάδα στην οποία έπαιξε προηγουμένως ως δανεικός.
Στατιστικά
thumb|right| Ο Σοφιάν Σερφά με τους συμπαίκτες του, πανηγυρίζει την κατάκτηση του Κυπέλου Κύπρου 2012 από την Ομόνοια Λευκωσίας τον Μάιο του 2012
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγερινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Σερφά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λουάν-Κουιζώ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αλγερίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΜ Σατορού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Γκαραμπεκεβούλ
Το Γκαραμπεκεβούλ είναι πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας Γκαραμπεκεβούλ στην περιφέρεια Λεμπάπ του νοτιοανατολικού Τουρκμενιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Τουρκμενιστάν
Πανάγος Κυβέλος
Ο Πανάγος Κυβέλος ήταν καπετάνιος της Δυτικής Μάνης, αρχηγός μεγάλης οικογένειας, που τα μέλη της κατοικούσαν στα χωριά Μηλέα, Γραμπελέα (Κυβέλεια) και Σελίντσα. Στις 23 Μαρτίου 1821, επικεφαλής ισχυρού σώματος μπήκε στη Καλαμάτα μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και τους άλλους Μανιάτες και την απελευθέρωσαν χωρίς μάχη.
Το 1837 αναφέρεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ως λοχαγός της Λακωνικής φάλαγγας, εκ Μιλέας.
ΚΥΒΕΛΟΣ. Επίθετον εξεχούσης οικογενείας της Μάνης, καταγομένης εκ Μηλέας του τέως δήμου Λεύκτρου.Αύτη αναφέρεται ήδη από των πρώτων δεκαετηρίδων του ΙΗ΄αιώνος. Ο Νικήτας Νικηφάκος εν τη εμμέτρω αυτού περιγραφή της Μάνης, η οποία ως φαίνεται, συνετάχθη το 1798 , αναφέρει ως καπετάνιο της Μηλέας τον Κυβέλον, (ούτος άνευ βαπτιστικού) αναγνωρίζοντα ως καθόλου αρχηγόν της Μανης τον Τζανήμπεην Καπετανάκην Γρηγοράκην. Βραχύ προ της Επαναστάσεως αναφέρεται ως αρχηγός της περί ής οικογενείας ο Πανάγος Κυβέλος. Ούτος εν αναγραφή των επαρχιών της Μάνης, την οποίαν συνέταξε περί το 1818 ο Αναγνώστης Παπαγεωργίου, ο επικαλούμενος Αναγνωσταράς, αναφέρεται ως καπετάνιος της Μηλέας και των εις αυτή υποκειμένων χωρίων διαθέτων 500 στρατιώτας. Εν ετέρα αναγραφή των Επαρχιών της Πελοποννήσου, η οποία αναφέρεται εις τας Παραμονάς της Επαναστάσεως, μνημονεύονται οπλαρχηγοί της Επαρχίας Ζυγού της Μάνης ο Χρηστέας και ο Κυβέλος διαθέτοντας 700 άνδρας. Εκραγείσης, της Επαναστάσεως ο Πανάγος Κυβέλος, περί την 23η Μαρτίου 1821 εισήλθε εις τας υπό των Μανιατών καταληφθείσας Καλάμας, και έμεινεν εκεί μετά του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, και άλλων επισήμων προς διατήρησιν της τάξεως, ενώ οι λοιποί οπλαργηχοί Μανιάται ανεχώρησαν εις διάφορα σημεία της Πελοποννήσου προς ενίσχυσιν του επαναστατικού κινήματος.
Απομνημονεύματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη :Εἰς τὰς 23 Μαρτίου ἐπιάσαμε τοὺς Τούρκους εἰς τὴν Καλαμάτα, τὸν Ἀρναούτογλην, σημαντικόν Τοῦρκον τῆς Τριμπολιτζᾶς. Εἴμεθα 2.000 Μανιάτες, ὁ Πετρόμπεης, ὁ Μούρτζινος, ὁ Κυβέλος, Δυτική Σπάρτη. Ἡ Ἀνατολική Σπάρτη ἐκινήθη τὴν ἴδιαν ὥρα. Οἱ Σπαρτιᾶται ἀφοῦ ἐπῆραν λάφυρα, προχωροῦν καὶ πολιορκοῦν τὴν Μονοβασιά.
Ο Φωτάκος ,αγωνιστής της επανάστασης του 1821 και συγγραφέας, αναφέρει τον Πανάγο Κυβέλο στα ονοματα των ηρώων που εισέβαλαν στην Καλαμάτα 23 Μαρτίου: Ακολούθως ήλθον ο Πανάγος Κυβέλος, Νικόλαος Χριστέας, Ηλίας Χρυσοσπάθης, Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, Κυριακούλης Κουτράκος, Χριστόδουλος Καπετανάκης, Κωνσταντίνος Πιεράκος, Δημήτριος Πουλικάκος, Θεόδωρος Μεσικλής, Ιωάννης Γρηγοράκης, ο Σκλαβούνος από τον Πύργο της Μάνης και ο Πιέρος Βοϊδής.
« Ἡ προφορικὴ παράδοσις διέσωσε περαιτέρω καὶ τὴν ἑξῆς εἴδησιν περὶ τῶν συμβάντων εἰς ἕν τῶν τελευταίων, μετὰ τὴν 17ην Μαρτίου, ἀλλεπαλλήλων συμβουλίων τῶν Μανιατῶν καπεταναίων ἐν Κιτριαῖς, ἥν μεταφέρω ενταῦθα, ἀκούσας ταύτην κατὰ τὴν νεανικήν μου ἡλικίαν παρὰ γερόντων ἐν τῇ ἰδιαιτέρᾳ μου πατρίδι. Εἰς τελευταίαν σύσκεψιν τῶν καπεταναῖων ἐν Κιτριαῖς, εἶχε γίνει προειδοποίησις εἰς τοὺς πέριξ τοῦ πύργου τοῦ Πετρόμπεη συναθροισμένους ἐνόπλους, ὅτι τὸ ἄγγελμα τῆς συμφωνίας τῶν συνεδριαζόντων καπεταναίων τῆς Μανῆς, παρευρισκομένου εἰς τὸν ὀντᾶν καὶ τοῦ Κολοκοτρώνη, θὰ δοθῇ διὰ πυροβολισμοῦ ἐκ τοῦ πύργου συνθηματικῶς, ὅτι ἐπετεύχθη αὕτη ἀρθείσης πάσης διαφωνίας, καὶ πράγματι, ἐν τῇ προόδῳ τῆς συσκέψεως, ἐπεκρότησε τὸ τελικὸν ἀποτέλεσμα τῆς πλήρους συμφωνίας ριφθεὶς πυροβολισμός διὰ πιστόλας, ὑπὸ τοῦ γεροντοτέρου τῶν καπεταναίων Πανάγου Κυβέλου, προβαλόντος εἰς τὸ παράθυρον, διὰ να ἐπακολουθήσουν πανηγυρικοὶ πυροβολισμοι τῶν ἀναμενόντων μαχητῶν ἀποδεξαμένου ὁμοθύμως, κατ΄αὐτὸν τὸν τρόπον, καὶ τοῦ λαοῦ, τὴν προσδοκωμένην χαρμόσυνον ἀπόφασιν διὰ τὴν ἔνοπλον εἰσβολὴν πρὸς ἅλωσιν τῆς Καλαμάτας καὶ κατάλυσιν τῆς Ὀθωμανικής ἐξουσίας». '''Βασιλείου Δ. Πατριαρχέα « ΔΙΠΤΥΧΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ», Αθήνα 1971,σελ. μα΄.''' ,
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Χουάνα Νούνιεθ δε Λάρα
Η Χουάνα Νούνιεθ, ισπαν.: Juana Núñez de Lara (1286 - 12 Ιουνίου 1351) από τον Οίκο δε Λάρα ήταν επίσης γνωστή ως λα Παλομίγια ή κυρία της Λάρα. Με τους γάμους της έγινε πριγκίπισσα της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Χουάν Νούνιεθ Α΄ δε Λάρα κυρίου των Λέρμα, Αμάγια, Ντουένιας, Παλενθουέλα, Τορδεούμος, Τορεβατόν & λα Μόλτα, και της Τερέσα Ντίαθ Β΄ δε Άρο κυρίας της Μπιθκάγια, δισεγγονής του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν.
Οικογένεια
Η Χουάνα παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Ερρίκο τον Συγκλητικό, πρίγκιπα της Καστίλης, 3ο γιο του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των Χοενστάουφεν της Σουηβίας. Ο γάμος ήταν άτεκνος και ο Ερρίκος απεβίωσε το 1304, αφήνοντας τη Χουάνα μία νεαρή χήρα.
Η Χουάνα παντρεύτηκε έπειτα τον Φερδινάνδο δε λα Θέρδα, γιο του Φερδινάνδου διαδόχου της Καστίλης και της συζύγου του Λευκής των Καπετιδών. Η Λευκή ήταν κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και της Μαργαρίτας του Οίκου της Βαρκελώνης της Προβηγκίας. Η Χουάνα και ο Φερδινάνδος είχαν τέσσερα παιδιά, που έφεραν το επώνυμο δε Λα Θέρδα υ Λάρα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Ρεμπέκα Γουόκερ
Αφού αποφοίτησε απότο Πανεπιστήμιο του Γέιλ το 1992, ίδρυσε την Third Wave Direct Action Corporation, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που στόχευε στην ενθάρρυνση των νεαρών γυναικών να ασχοληθούν με τον ακτιβισμό και τους ηγετικούς ρόλους. Στον πρώτο της χρόνο, η οργάνωση ξεκίνησε μια εκστρατεία που ενέγραψε στους εκλογικούς καταλόγους πάνω από είκοσι χιλιάδες νέους ψηφοφόρους σ’ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η οργάνωση τώρα χορηγεί δωρεές σε νεαρές γυναίκες που θέλουν να ξεκινήσουν δικές τους επιχειρήσεις ή να πάνε στο σχολείο.
Η Γουόκερ είναι συμβάλλουσα συντάκτρια στο περιοδικό Ms. από το 1989. Το έργο της έχει εμφανιστεί σε μια σειρά εκδόσεων, συμπεριλαμβανομένων των περιοδικών New York Daily News, Essence και Mademoiselle. Έχει εμφανιστεί στο CNN και το MTV καθώς και μεταξύ άλλων στα New York Times, Chicago Times και Esquire. Επίσης είχε ένα ρόλο στην ταινία Primary Colors.
Η Γουόκερ έχει δεχτεί πολλά βραβεία για την δουλειά της, συμπεριλαμβανομένων των «Φεμινίστρια της Χρονιάς» από το Fund for the Feminist Majority, το « Paz Y Justicia» βραβείο από το Vanguard Foundation, το βραβείο «Champion of Choice» από το California Abortion Rights Action League, και το «Βραβείο των Γυναικών που θα Μπορούσαν να γίνουν Πρόεδροι» από την Ομοσπονδία Γυναικών Ψηφοφόρων.
Αν και η σχέση της με τον επί πολύ καιρό σύντροφό της, τραγουδιστή Me’shell Ndegeocello, έχει τελειώσει, μεγαλώνουν μαζί έναν γιο. Έχει χωρίσει τον χρόνο της μεταξύ Καλιφόρνιας και Νέας Υόρκης, και περνά πολύ από τον χρόνο της μιλώντας για τον φεμινισμός τρίτου κύματος|φεμινισμό τρίτου κύματος και τον ακτιβισμό σε πανεπιστήμια και συνέδρια. Η Γουόκερ θεωρεί τον εαυτό της αμφιφυλόφιλη, και έχει δηλώσει πως «έλκεται από ανθρώπους ανεξαρτήτως της ανατομίας τους και της φυλετικής τους κοινωνικοποίησης.»
Αυτή τη στιγμή εργάζεται πάνω σε μια δεύτερη καταγραφή των ταξιδιών της στην Αφρική.
Γιεν
Το γιεν (ακριβέστερα:εν, 円), yen) είναι το επίσημο νόμισμα της Ιαπωνίας. Χρησιμοποιείται επίσης ως αποθεματικό νόμισμα σε ευρεία κλίμακα, μαζί με το δολάριο ΗΠΑ και το ευρώ. Οι κωδικοί κατά ISO 4217 για το γιεν είναι οι JPY και 392. Το εκλατινισμένο σύμβολο για το γιεν είναι το ¥, ενώ στα ιαπωνικά γράφεται με το κάντζι.
Ετυμολογία
Στην ιαπωνική γλώσσα, το γιεν προφέρεται «εν», αλλά η απόδοσή του ως «yen» στο λατινικό αλφάβητο και ως «γιεν» στο ελληνικό είναι τυποποιημένη, λόγω της ιστορικής του απόδοσης κατ' αυτόν τον τρόπο για πρώτη φορά από τους Πορτογάλους. Το γιεν συγγενεύει ετυμολογικά με το κινεζικό γιουάν και το κορεατικό γουόν, ενώ αρχικά γραφόταν με το ίδιο κάντζι (ιδεόγραμμα) με το κινεζικό γιουάν (圓 πινγίν: yuán, Ουέηντ-Τζάιλς: yuen). Στη σύγχρονη ιαπωνική γραφή χρησιμοποιείται ο απλοποιημένος (σιντζιτάι) χαρακτήρας 円, ο οποίος διαφέρει απ' αυτόν που χρησιμοποιείται στη δημοτική γραφή της κινεζικής γλώσσας (元). Πάντως, το εκλατινισμένο σύμβολο (¥) για το γιεν είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται για το κινεζικό γιουάν, αν και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας επίσης χρησιμοποιεί το γράμμα Υ με μία οριζόντια γραμμή (Ұ). Συνεπώς, χρησιμοποιούνται οι συντμήσεις κατά ISO για τα δύο νομίσματα, JPY για το γιεν και CNY για το γιουάν, ώστε ν' αποφευχθεί η σύγχυση μεταξύ των δύο νομισμάτων.
Κατά κυριολεξία, η λέξη «en» στα ιαπωνικά σημαίνει «στρογγυλό αντικείμενο», όπως και η λέξη γιουάν στα κινεζικά, εννοώντας τα αρχαία κινεζικά νομίσματα που είχαν στρογγυλό σχήμα και χρησιμοποιούνταν ευρέως και στην Ιαπωνία μέχρι την Περίοδο Τοκουγκάουα. Η γραφή και προφορά με το αρχικό y (στα ελληνικά γι) βασίζεται στον λατινικό μεταγραμματισμό μίας παλαιάς γραφής της λέξης. Ο ίδιος συνδυασμός εμφανίζεται σε λέξεις όπως Ουγιέντα, Γιεμπίσου, Ιγιεγιάσου, Ινοουγιέ και Γιέντο. Όπως και στην περίπτωση των ονομάτων Ιαπώνων που ζουν εκτός Ιαπωνίας, ο μεταγραμματισμός του γιεν (yen) έχει αποκτήσει κατάσταση μονιμότητας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Ιαπωνίας
Θέμις (νομικό περιοδικό)
Η "Θέμις" ήταν εβδομαδιαία περιοδική έκδοση με περιεχόμενο δικαστικές αποφάσεις, γνωμοδοτήσεις και νομικές μελέτες. Άρχισε να εκδίδεται το 1890 με ιδιοκτήτη, διευθυντή και υπεύθυνο σύνταξης τον δικηγόρο Χρήστο Πράτσικα. Είχε έδρα στην οδό Σοφοκλέους, αριθ. 19, στην Αθήνα. Έγινε ανατύπωσή της κατά την δεκαετία του 1930.
Κατηγορία:Νομικά περιοδικά
Τζων Έβερετ Μίλαι
Ο  Σερ Τζων Έβερετ Μίλαι, Πρώτος Βαρονέτος (Μίλαι) (Sir John Everett Millais, 1829 – 1896) ήταν Άγγλος ζωγράφος και εικονογράφος, ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Βικτωριανής εποχής και ιδρυτικό μέλος (1848) της καλλιτεχνικής κίνησης στην Αγγλία, που είναι γνωστή ως «Προραφαηλιτική Αδελφότητα» (Pre-Raphaelite Brotherhood).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τζων Έβερετ Μίλαι γεννήθηκε στο Σαουθάμπτον της Αγγλίας στις 8 Ιουνίου 1829. Το 1855 παντρεύτηκε τη γυναίκα του φίλου του κριτικού τέχνης Τζων Ράσκιν (John Ruskin, 1819 - 1900), την Ευφημία ή Έφη Ράσκιν (Euphemia “Effie” Ruskin), που είχε χρησιμοποιήσει προηγουμένως και ως μοντέλο στους πίνακές του και με την οποία απέκτησε οκτώ παιδιά.
Το 1855, ο Μίλαι πήρε τον τίτλο του βαρονέτου, ενώ το 1863 έγινε πλήρες μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας. Πέθανε στο Λονδίνο στις 13 Αυγούστου 1896, σε ηλικία 67 ετών και ετάφη στη «Γωνία των Ζωγράφων» (Painters’ Corner) στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, δίπλα στο μεγάλο Άγγλο ζωγράφο Τζόζεφ Μάλορντ Τέρνερ (Turner, 1775 – 1851). Η σύζυγός του Έφη Μίλαι πέθανε κι αυτή σε λιγότερο από ένα χρόνο στις 23 Δεκεμβρίου 1897.
Καλλιτεχνική πορεία
Ένα από τα πρώτα μεγάλα έργα του Τζων Έβερετ Μίλαι ήταν «Ο Χριστός στο σπίτι των γονέων του» (1850, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο), που προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο στην αγγλική κοινωνία της εποχής. Θεωρήθηκε βλάσφημο και ασεβές, απεικονίζοντας την Αγία Οικογένεια ως μια οικογένεια της εργατικής τάξης, με κουρελιασμένα ρούχα, αντίθετα με ό,τι επέβαλε ο συντηρητισμός της ακαδημαϊκής τέχνης της εποχής.
Η μεγάλη καλλιτεχνική περίοδος του Μίλαι άρχισε τη δεκαετία του 1850, με τους πίνακές του «Η επιστροφή της περιστέρας στην Κιβωτό» (1851, Ασμόλειο Μουσείο, Οξφόρδη) και «Η εντολή αποφυλάκισης» (1853, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο). Στο δεύτερο από τα έργα αυτά, ο Μίλαι χρησιμοποίησε ως μοντέλο τη γυναίκα του διάσημου κριτικού τέχνης Τζων Ράσκιν, την Ευφημία ή Έφη Ράσκιν, που την είχε συναντήσει για πρώτη φορά, όταν το ζεύγος Ράσκιν τον είχε επισκεφθεί στο σπίτι του στην Οδό Γκάουερ (Gower Street) στο Λονδίνο.
Ενθουσιασμένος από την ομορφιά και την πνευματικότητα της Έφης Ράσκιν, ο Μίλαι της ζήτησε να ποζάρει για τον πίνακα που θα φιλοτεχνούσε για την έκθεση της Βασιλικής Ακαδημίας του 1853. Η Έφη Ράσκιν, κολακευμένη από την επιλογή του Μίλαι, αποδέχτηκε την πρόταση. Ο πίνακας, με τον τίτλο «Εντολή αποφυλάκισης», ήταν ένας θρίαμβος για τον Μίλαι, όταν εκτέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία την άνοιξη του 1853.
Μετά το πέρας της έκθεσης, ο Μίλαι ταξίδεψε μαζί με το ζεύγος Ράσκιν στη Σκωτία, όπου άρχισε να αναπτύσσεται ένας παράφορος έρωτας ανάμεσα στο ζωγράφο και τη σύζυγο του Ράσκιν, η οποία, αν και μετά πολλά χρόνια γάμου μαζί του, ήταν ακόμη παρθένα. Το ειδύλλιο κατέληξε σε γάμο το 1855.
Μετά το γάμο του, ο Μίλαι, ανανεωμένος και με ενθουσιασμό για δουλειά, ζωγράφισε μια σειρά από τις σπουδαιότερες επιτυχίες του. Το 1856 φιλοτέχνησε μία από τις πιο γνωστές δημιουργίες του, «Η τυφλή κόρη» (Μουσείο Μπέρμιγχαμ, Αγγλία), επίτευγμα βικτωριανής αισθητικής και συναισθηματικής φόρτισης. Το πιο αξιόλογο όμως έργο της καριέρας του είναι ο αριστουργηματικός πίνακάς του «Οφηλία» (1852), όπου χρησιμοποίησε την Elisabeth “Lizzie” Siddall, το πιο διάσημο μοντέλο της εποχής του και μετέπειτα σύζυγο του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι, να ποζάρει ντυμένη μέσα σε μια μπανιέρα γεμάτη νερό. Ανάμεσα σε άλλα γνωστά έργα του περιλαμβάνονται: "Μαριάννα" (1851), «Ένας Ουγενότος» (1852), «Σκόρπιες σκέψεις» (περ. 1855), «Φθινοπωρινά φύλλα» (1855 – 56, Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ), ζωγραφισμένο στην πόλη Περθ της Σκωτίας και στο οποίο εικονίζεται και η γυναίκα του πλέον Έφη Μίλαι, «Ο Σερ Ισούμπρας στο Φορντ: Ένα όνειρο από το παρελθόν» (1857), «Η κοιλάδα της ανάπαυσης» (1858, Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο), «Στέλλα» (1868), «Μια πλημμύρα» (1870, Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ), «Καύσιμα για το χειμώνα» (1873, Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ), «Πορτρέτο της Έφης Μίλαι» (1873, Πινακοθήκη του Περθ, Σκωτία) κ. ά.
Το 1870, ο Μίλαι παρουσιάζει την πρώτη καθαρή τοπιογραφία του «Παγερός Οκτώβρης» (Chill October), ενώ στην όψιμη περίοδο της καλλιτεχνικής δράσης του ανήκουν και πολλές προσωπογραφίες, όπως του Γλάδστωνα, του Τένυσον και του καρδιναλίου Τζων Χένρυ Νιούμαν (1881). Ένα ολόσωμο άγαλμα του Μίλαι είναι τοποθετημένο στην πίσω πλευρά της Πινακοθήκης Τέητ στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Προραφαηλίτες ζωγράφοι Κατηγορία:Βαρονέτοι της Μεγάλης Βρετανίας
Κορίανδρον το ήμερον
Το φυτό Κορίανδρον το ήμερον (Coriandrum sativum), επίσης γνωστό ως κορίανδρος, κορίαντρος, κόλιανδρος, κόλιαντρος, κολίανδρος, κοριός ή κουτβαράς, κινέζικος μαϊντανός ή ντάνια (dhania), είναι ένα ετήσιο φυτό-βότανο της οικογένειας των Απιίδων  (συν. Σκιαδοφόρων) (Apiaceae). Ο κορίανδρος είναι ιθαγενής σε περιοχές που εκτείνονται από τη Νότια Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική ως τη Νοτιοδυτική Ασία. Είναι ένα μαλακό φυτό που φτάνει σε ύψος έως τα 50 εκ. (20 ίντσες). Τα φύλλα του είναι μεταβλητά στο σχήμα, με φαρδιούς λοβούς στη βάση του φυτού και λεπτούς και φτερωτούς ψηλότερα στους ανθοφόρους βλαστούς. Τα άνθη είναι διατεταγμένα σε μικρά σκιάδια, λευκά ή πολύ απαλό ροζ, ασύμμετρα, με τα πέταλα να δείχνουν μακριά από το κέντρο των σκιαδίων μακρύτερα (5-6 χιλιοστά ή 0,20 έως 0,24 ίντσες) από εκείνα που δείχνουν προς αυτό (μόνο 1-3 χιλιοστά ή 0,039-0,118 ίντσες) μήκος. Ο καρπός είναι ένα σφαιρικό, ξηρό σχιζοκάρπιο με διάμετρο 3-5 χιλιοστά (0,12 έως 0,20 ίντσες). Αν και μερικές φορές τρώγονται μόνοι τους, οι σπόροι συχνά χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα ή ως ένα πρόσθετο συστατικό σε άλλα τρόφιμα.
Ετυμολογία
Στα αγγλικά κατά τα τέλη του 14ου αιώνα βεβαιώνεται η λέξη coriander, που προέρχεται από την παλαιά γαλλική coriandre, μεσαιωνική εξέλιξη του λατινικού coriandrum, που με τη σειρά του προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό κορίαννον. Η αρχαιότερη μορφή της λέξης πιστοποιείται στα μυκηναϊκά ελληνικά ko-ri-ja-da-na' (γραμμένη σε συλλαβική γραφή γραμμική Β, που ανακατασκευάστηκε ως 'koriadnon', παρομοίως με την εξέλιξη του ονόματος της κόρης του Μίνωα Αριάδνης ' ), το οποίο αργότερα εξελίχθηκε σε  ' koriannon ' ή ' koriandron '.
Το Cilantro είναι η ισπανική λέξη για το κορίανδρο, το οποίο επίσης απορρέει από coriandrum. Είναι ο κοινός όρος στα Αγγλικά της Βόρειας Αμερικής για τα φύλλα κορίανδρου, λόγω της εκτεταμένης χρήσης τους στην Μεξικάνικη κουζίνα.
Χρήσεις
Όλα τα μέρη του φυτού είναι βρώσιμα, αλλά τα φρέσκα φύλλα και οι αποξηραμένοι σπόροι είναι τα μέρη τα οποία παραδοσιακά χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα. Ο κορίανδρος είναι κοινός στις κουζίνες της Νότιας Ασίας, της Νοτιοανατολικής Ασίας, την Ινδική, της Μέσης Ανατολής, του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας, της Μεσογείου, του Τέξας, του Μεξικού, της Λατινικής Αμερικής, της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας, της Κίνας, της Αφρικής και της Σκανδιναβίας. Ο κορίανδρος όπως και πολλά μπαχαρικά, περιέχει φυτοχημικά που μπορούν να καθυστερήσουν ή να αποτρέψουν την αλλοίωση των τροφίμων που καρυκεύονται με αυτό το μπαχαρικό.
Οι σπόροι του κορίανδρου, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως συστατικό του μπαχαράτ.
Φύλλα
thumb|250px|left|Φύλλα κόλιανδρου. Τα φύλλα αναφέρονται ποικιλοτρόπως ως φύλλα κόλιανδρου, φρέσκο ​​κόλιανδρο, Κινέζικος μαϊντανός ή κόλιαντρο (στη Βόρεια Αμερική).
Τα φύλλα έχουν διαφορετική γεύση από τους σπόρους, με χροιά εσπεριδοειδούς. Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι βιώνουν μια δυσάρεστη γεύση σαπουνιού ή μια δυσοσμία και αποφεύγουν τα φύλλα.
Τα φρέσκα φύλλα είναι ένα συστατικό σε πολλά Ινδικά τρόφιμα (όπως τσάτνεϊ και σαλάτες), στα Κινεζικά και Ταϊλανδέζικα πιάτα, στη Μεξικανική μαγειρική, ιδιαίτερα στη salsa (Μεξικανικού τύπου σάλτσας, συνήθως καυτερής) και στη γουακαμόλε (guacamole) (πηχτή Αμερικάνικη σάλτσα, με βάση το αβοκάντο) και ως γαρνιτούρα σε σαλάτες στη Ρωσία και άλλες χώρες της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ). Τα κομμένα φύλλα του κόλιανδρου είναι μια γαρνιτούρα στα Ινδικά πιάτα, όπως το dal (ξηρό όσπριο [ φακή, μπιζέλι ή ποικίλα είδη φασολιού] τα οποία έχουν χωρίσει). Καθώς η θερμότητα μειώνει τη γεύση τους, τα φύλλα του κόλιανδρου χρησιμοποιούνται συχνά ωμά ή προστίθενται στο πιάτο αμέσως πριν από το σερβίρισμα. Στις συνταγές της Ινδία ς και της Κεντρικής Ασίας, τα φύλλα από κόλιανδρο, χρησιμοποιούνται σε μεγάλες ποσότητες και ψήνονται έως ότου μειωθεί η γεύση τους. Τα φύλλα χαλάνε γρήγορα όταν αφαιρούνται από το φυτό και χάνουν το άρωμά τους, όταν αποξηρανθούν ή καταψυχθούν.
Φρούτα
thumb|250px|left|Αποξηραμένοι καρποί κόλιανδρου, που συχνά αποκαλούνται σπόροι κόλιανδρου, όταν χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό.
Οι ξηροί καρποί είναι γνωστοί ως σπόροι κόλιανδρου. Στην Ινδική κουζίνα καλούνται dhania.
Η ποικιλία C. s. vulgare έχει διάμετρο καρπού 3-5 χιλιοστά (0,12 έως 0,20 ίντσες), ενώ τα φρούτα έχουν διάμετρο 1.5-3 χιλιοστά (0,059 έως 0,118 ίντσες). Τα μεγαλόκαρπα είδη καλλιεργούνται κυρίως στις τροπικές και υποτροπικές χώρες, π.χ. το Μαρόκο, την Ινδία και την Αυστραλία και περιέχουν μια χαμηλή ποσότητα πτητικού ελαίου (0,1-0,4%). Χρησιμοποιούνται ευρέως στη λείανση και με σκοπό την ανάμειξη, στο εμπόριο μπαχαρικών. Οι τύποι με μικρότερους σπόρους, καλλιεργούνται στις εύκρατες περιοχές και περιέχουν συνήθως περίπου 0,4 έως 1,8% πτητικό έλαιο έτσι ώστε προτιμούνται ως πρώτη ύλη για την παρασκευή του αιθέριου ελαίου.
Οι ψημένοι σπόροι κόλιανδρου, που ονομάζονται dhana dal, τρώγονται ως σνακ. Είναι το κύριο συστατικό των δύο πιάτων στη Νότια Ινδία: του sambhar (βραστό πιάτο με βάση τις φακές) και του rasam (σούπα της Νότιας Ινδίας που παρασκευάζεται παραδοσιακά, χρησιμοποιώντας ως βάση χυμό ταμαρίνδου [ οξυφοίνιξ]).
Η φυλή των ερυθρόδερμων Ζούνι, το έχουν προσαρμόσει στη κουζίνα τους, αναμιγνύοντας τη σκόνη των σπόρων με το chile, χρησιμοποιώντας το ως καρύκευμα με το κρέας και τρώγοντας τα φύλλα ως σαλάτα.
Σπόροι κόλιανδρου χρησιμοποιούνται στη ζυθοποιία, σε ορισμένες μορφές μπύρας, ιδιαίτερα ορισμένες Βελγικές μπύρες σιταριού. Σπόροι κόλιανδρου χρησιμοποιούνται με φλούδα πορτοκαλιού, για να προστεθεί μια νότα εσπεριδοειδούς.
Ρίζες
thumb|250px|left|Ρίζες κόλιανδρου. Οι ρίζες του κορίανδρου έχουν μια βαθύτερη, πιο έντονη γεύση απ'ό,τι τα φύλλα. Χρησιμοποιούνται σε μια ποικιλία από Ασιατικές κουζίνες. Χρησιμοποιούνται συνήθως σε πιάτα της Ταϊλάνδης, μεταξύ των οποίων σούπες και πάστες κάρυ.
Ιστορία
thumb|left|250px|Φυτά κόλιανδρου. Ο κόλιανδρος φύεται σε μια ευρεία περιοχή της Εγγύς Ανατολής και της Νότιας Ευρώπης, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να καθοριστεί ακριβώς πού το φυτό είναι αυτοφυές ​​και πού έχει εγκατασταθεί πρόσφατα. Δεκαπέντε αφυδατωμένα mericarps βρέθηκαν στο Προ-κεραμικό Νεολιθικό Β επίπεδο του Nahal Hemar Σπήλαιο στο Ισραήλ, το οποίο μπορεί να είναι το αρχαιότερο αρχαιολογικό εύρημα κόλιανδρου. Περίπου μισό λίτρο mericarps βρέθηκαν στον τάφο του Τουταγχαμών και επειδή αυτό το φυτό δεν είναι αυτοφυές στην Αίγυπτο, οι Zohary και Hopf ερμηνεύουν το εύρημα ως απόδειξη ότι ο κόλιανδρος καλλιεργείτο από τους αρχαίους Αιγυπτίους.
Ο κόλιανδρος φαίνεται ότι έχει καλλιεργηθεί στην Ελλάδα τουλάχιστον από τη 2η χιλιετία π.Χ.. Ένα από τα Γραμμικής Β δισκία, που ανακτήθηκε από την Πύλο, αναφέρεται στα είδη που καλλιεργούνται για την παραγωγή αρωμάτων και φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε σε δύο μορφές: ως καρύκευμα για τους σπόρους του και ως βότανο για τη γεύση των φύλλων του. Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα από την ίδια περίοδο: οι μεγάλες ποσότητες των ειδών που προέρχονται από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο στρώμα των Σιταγρών στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης θα μπορούσε να δείξει την καλλιέργεια του είδους εκείνη την εποχή.
Γεύση και άρωμα
Διαφορετικοί άνθρωποι μπορεί να αντιληφθούν διαφορετικά τη γεύση του κόλιανδρου. Αυτοί που τους αρέσει, να λένε ότι έχει μια αναζωογονητική γεύση όπως το λεμόνι ή το λάιμ, ενώ σε όσους δεν αρέσει, να έχουν μια ισχυρή αποστροφή προς τη γεύση και την οσμή του, παρομοιάζοντας την με εκείνη του σαπουνιού και κοριών. Μελέτες στους διδύμους, έχουν δείξει ότι το 80% των πανομοιότυπων διδύμων μοιράζονται την ίδια προτίμηση για το βότανο, ενώ από τα αδελφικά δίδυμα, συμφώνησαν μόνο τα μισά, γεγονός που δείχνει μια γενετική συνιστώσα για την προτίμηση. Σε μια γενετική έρευνα περίπου 30.000 ατόμων, έχουν βρεθεί δύο γενετικές παραλλαγές, που συνδέονται με την αντίληψη του κόλιανδρου, εκ των οποίων η πιο κοινή είναι ένα γονίδιο που εμπλέκεται στην ανίχνευση των οσμών. Το γονίδιο OR6A2, βρίσκεται μέσα σε μια συστάδα των οσφρητικών υποδοχέων γονιδίων και κωδικοποιεί έναν υποδοχέα που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στα αλδεΰδη (aldehyde) χημικά. Χημικοί γεύσης έχουν βρει ότι το άρωμα του κόλιανδρου δημιουργείται από μισή δωδεκάδα και πλέον συστατικών και τα περισσότερα από αυτά είναι αλδεϋδή. Εκείνοι που αντιπαθούν τη γεύση είναι ευαίσθητοι στις υπαίτιες ακόρεστες αλδεΰδες, ενώ ταυτόχρονα μπορεί επίσης να μην είναι σε θέση να ανιχνεύσουν τις αρωματικές χημικές ουσίες που άλλοι βρίσκουν ευχάριστη. Σύνδεση μεταξύ της γεύσης και πολλών άλλων γονιδίων, συμπεριλαμβανομένου και ενός υποδοχέα πικρής γεύσης, έχουν επίσης βρεθεί.
Επιπτώσεις στην υγεία
Ο κόλιανδρος μπορεί να προκαλέσει σε ορισμένα άτομα αλλεργική αντίδραση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελινοειδή Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Βρώσιμα σκιαδοφόρα Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Μ.Γ.Σ. Αναγέννηση Νέου Πετριτσίου
Ο '''Μ.Γ.Σ. Αναγέννηση Νέου Πετριτσίου''' είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Νέο Πετρίτσι Σερρών του δήμου Σιντικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1928, έχει χρώματα τα ασπρόμαυρα και έμβλημα τον αναγεννώμενο Φοίνικα της Ελληνικής μυθολογίας. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου και ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών, έχοντας συμμετοχές και στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Την περίοδο 2023-24 θα αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.
Η διεκδίκηση της ανόδου στην Β΄ Εθνική και στην Γ΄ Εθνική
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 η Αναγέννηση Νέου Πετριτσίου διεκδίκησε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Το 1972 αναδείχθηκε υπερπρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Σερρών και συμμετείχε στην προκριματική φάση για την πρόκριση στο εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου. Τερμάτισε στην 1η θέση του 5ου ομίλου με αντίπαλους τον Νέστο Χρυσούπολης και Ακρίτα Ν. Κρώμνης και προκρίθηκε στο εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όπου τερματίζοντας στη 2η θέση του 1ου ομίλου συμμετείχε στα μπαράζ δευτεραθλητών. Στο μπαράζ συνάντησε τον δευτεραθλητή του 2ου ομίλου, Αλμωπό Αριδαίας, από τον οποίο και ηττήθηκε χάνοντας την άνοδο στην Β΄ Εθνική.
Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας διεκδίκησε την άνοδο στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, που αποτελούσε την τρίτη τη τάξει κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το 1979 και το 1980 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ενός εκ των ομίλων του πρωταθλήματος Ε.Π.Σ. Σερρών και οδηγήθηκε αμφότερα σε μπαράζ για την ανάδειξη του υπερπρωταθλητή και την κατάκτηση της ανόδου στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Τον Μάιο του 1979 ηττήθηκε στο μπαράζ υπερπρωταθλητή από τον Ολυμπιακό Λευκώνα στα πέναλτι και τον Μάιο του 1980 ηττήθηκε με 2-0 από τον Α.Ο. Νιγρίτας, χάνοντας έτσι αντίστοιχα και την άνοδο στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα.
Η μεγάλη και πολυπόθητη άνοδος του 1984 και η παρουσία στην Δ΄ Εθνική
Το 1984 η Αναγέννηση Ν. Πετριτσίου αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλήτρια ενός εκ των δυο ομίλων του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Σερρών και οδηγήθηκε στο μπαράζ ανάδειξης υπερπρωταθλητή για την άνοδο, με αντίπαλους τους έτερους πρωταθλητές ομίλων, Σερραϊκό και Ελπίδα Προβατά. Στις 6 Ιουνίου του 1984 επικράτησε του Σερραϊκού με 2-0 στο γήπεδο Σκοτούσας και 4 ημέρες αργότερα στις 10 Ιουνίου, επικράτησε με 6-0 της Ελπίδας Προβατά στο Εθνικό Στάδιο Σερρών και αναδείχθηκε υπερπρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Σερρών, κερδίζοντας την πολυπόθητη άνοδο στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, που πλέον αποτελούσε την τέταρτη τη τάξει κατηγορία και προπομπός της Δ΄ Εθνικής. Πρόεδρος εκείνη τη χρονιά είχε αναλάβει ο Ιωάννης Τριανταφυλλίδης και προπονητής ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Πανσερραϊκού, Γ. Αποστολίδης.
Στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα αγωνίστηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1984-85, όπου τερμάτισε στη 16η θέση σε σύνολο 19 ομάδων του 7ου ομίλου και υποβιβάστηκε. Επέστρεψε άμεσα την περίοδο 1986-87, όπου τερμάτισε στην 9η θέση σε σύνολο 19 ομάδων του 7ου ομίλου και υποβιβάστηκε εκ νέου. Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε τις χρονιές 1991-92, 1993-94 και 1995-96 και ακολούθως, 4 χρονιές συνεχόμενα από την περίοδο 1997-98 μέχρι και την περίοδο 2000-01, όποτε και καταγράφεται η τελευταία της παρουσία.
Σε τοπικό επίπεδο
Έχει αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Σερρών έξι φορές συνολικά τις χρονιές 1971-72, 1983-84, 1985-86, 1990-91, 1994-95 και 1996-97. Στον θεσμό του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Σερρών έχει εννέα συμμετοχές σε τελικό με τέσσερις κατακτήσεις. Αναλυτικά οι τελικοί της ομάδας, στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Ιωάννης ΙΑ΄ Βέκκος
Ο Ιωάννης Βέκκος υπήρξε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά την περίοδο 1275-1283 και ηγέτης των Ενωτικών.
Βίος
Γεννήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας μεταξύ 1230-1240. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1263 ως Χαρτοφύλαξ της Αγίας Σοφίας, αξίωμα που κράτησε για 12 χρόνια (1263-1275). Φημιζόταν ιδιαίτερα για τη μόρφωση και την ευγλωττία του. Ως Χαρτοφύλαξ μετείχε σε δύο πρεσβείες του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄, την πρώτη φορά το 1268 στην Αυλή του Στεφάνου Ούρος Α΄ της Σερβίας και τη δεύτερη το 1270 στον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ στην Τυνησία.
Όταν ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος δημοσιοποίησε την πρόθεσή του να προχωρήσει στην Ένωση των Εκκλησιών και να υποτάξει την Ελληνική-Ορθόδοξη Εκκλησία στην εξουσία του Πάπα, ο Βέκκος αντέδρασε έντονα, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί γύρω στα 1273. Στη φυλακή, κατόπιν εντολής του Αυτοκράτορα άρχισαν να του δίδονται, ως υλικό μελέτης, επιλεγμένα αποσπάσματα από έργα Λατίνων Πατέρων. Χάρη σε αυτήν την πρακτική γρήγορα ο Ιωάννης ΙΑ΄ Βέκκος πείστηκε ότι τα προβλήματα με τους Λατίνους οφείλονται στη γλωσσική διαφορά, με αποτέλεσμα να στραφεί προς τη φιλενωτική παράταξη. Μετά τη σύγκρουση του Πατριάρχη Ιωσήφ Α΄ με τον Αυτοκράτορα, αυτός αποφάσισε να τοποθετήσει στον Πατριαρχικό θρόνο τον Ιωάννη ΙΑ΄, που τώρα ήταν ο ουσιαστικός ηγέτης των Ενωτικών. Επί της Πατριαρχίας του, στις 6 Ιουλίου 1274, υπογράφτηκε «Ένωση των Εκκλησιών», αλλά σε σαθρά θεμέλια και άρχισαν να εισάγονται στην Ανατολή λειτουργικές συνήθειες από την Ρώμη (άμφια, λατινική γλώσσα, κ.ά.).
Αν και ο Ιωάννης ΙΑ΄ ήταν πιστός οπαδός της Ένωσης, αντιδρούσε στις βίαιες μεθόδους του Αυτοκράτορα, με αποτέλεσμα το Μάρτιο του 1279 να παραιτηθεί, τελικά όμως, λίγους μήνες αργότερα (Αύγουστο του 1279) πείστηκε να επιστρέψει στη θέση του. Μεταξύ άλλων του αποδίδεται η ευθύνη για μια επιδρομή στο Άγιο Όρος και τη μαρτυρική θανάτωση πολλών μοναχών αντιτιθέμενων προς την πολιτική του.
Μετά το θάνατο του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, ο γιος του Ανδρόνικος Β΄ αποκήρυξε ως ψευδή την Ένωση και ανάγκασε τον Ιωάννη ΙΒ΄ σε παραίτηση. Στις 26 Δεκεμβρίου 1282 καθαιρέθηκε από Πατριάρχης και μια Σύνοδος, τον Ιανουάριο του 1283 τον καταδίκασε ως αιρετικό και τον εξόρισε στην Προύσα. Νέα Σύνοδος, που συνεκλήθη στο Παλάτι των Βλαχερνών το 1285, επανέλαβε την καταδίκη του και διέταξε την φυλάκισή του, μαζί με τους Κωνσταντίνο Μελιτηνιώτη και Γεώργιο Μετοχίτη στο φρούριο του Αγίου Γεωργίου, στον κόλπο της Νικομήδειας. Απεβίωσε φυλακισμένος σε αυτό το φρούριο το Μάρτιο του 1297.
Συγγραφικό έργο-Θεολογία
Ο Ιωάννης Βέκκος συνέταξε πλήθος θεολογικών έργων, ελάχιστα από τα οποία έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα. Σημαντικότερα είναι μια σειρά από πραγματείες με θέμα την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, στις οποίες επιχειρεί να ανασκευάσει τη διδασκαλία του Φωτίου και των λοιπών Ανατολικών Θεολόγων, εναντίον της προσθήκης του filioque. Υποστήριξε ότι δεν υφίσταντο ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στις θέσεις των Λατίνων και σε εκείνες των Βυζαντινών πατέρων όσον αφορά την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και θεωρούσε ότι η διαφωνία βρισκόταν σε επίπεδο ορολογίας. Ο Βέκκος προσπαθεί να δικαιώσει με κάθε τρόπο της Δυτική-Λατινική Θεολογία, με αποτέλεσμα να αποξενωθεί από την Ανατολική. Σώζονται επίσης ομολογίες πίστεως και άλλες επιστολές προς τον Πάπα Γρηγόριο Ι΄, στις οποίες φαίνεται η τάση πλήρους υποδούλωσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον Πάπα. Αναφέρονται επίσης σημειώσεις του σε διάφορα βιβλία και η διαθήκη του, με την οποία φαίνεται ότι έμεινε μέχρι τέλους πιστός στην ιδέα της Ένωσης.
Πηγές-Βιβλιογραφία
Ιωαννης ΙΑ Κατηγορία:Νίκαια Βιθυνίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Σφαγές του Παρακουέγιος
Οι σφαγές του Παρακουέγιος ήταν μια σειρά μαζικών εκτελέσεων αμάχων, πολιτών και αιχμάλωτων στρατιωτών από τη δημοκρατική παράταξη του ισπανικού εμφυλίου πολέμου στην περιοχή γύρω από τις πόλεις Paracuellos de Jarama και Torrejón de Ardoz.
Οι σφαγές πραγματοποιήθηκαν στο αρχικό στάδιο της μάχης για τη Μαδρίτη τον Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1936. Ο αριθμός των νεκρών παραμένει αντικείμενο συζητήσεων και αντιπαραθέσεων. Τις σφαγές τις οργάνωσαν στελέχη από το Κομμουνιστικό κόμμα Ισπανίας με συνεργασία και υποστήριξη με τις υπόλοιπες συμμαχικές δημοκρατικές δυνάμεις.
Ευρύτερο πλαίσιο
Ο Στρατηγός της εθνικιστικής παράταξης, Εμίλιο Μόλα στη προσπάθεια του να ηγηθεί της προσπάθειας να καταλάβει τη Μαδρίτη, αναφέρθηκε σε ραδιοφωνική εκπομπή στους Ισπανούς εθνικιστές εντός της πόλης της Μαδρίτης ως "κρυφή" φάλαγγα και επιπλέον των τεσσάρων φαλαγγών του εθνικιστικού στρατοπέδου, δηλαδή ως την Πέμπτη φάλαγγα λέγοντας:  "Ηδη βρίσκεται μέσα στην πόλη μία φάλαγγά μας, είναι η πέμπτη φάλαγγα των Ισπανών πατριωτών, οι οποίοι είναι έτοιμοι να ξεσηκωθούν κατά των ερυθρών δήμιων."
Σε συνέχεια, το δημοκρατικό στρατόπεδο προχώρησε στη μαζική εκτέλεση ύποπτων πολιτών και υποστηρικτών των εθνικιστών. Αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως σφαγές στην περιοχή Παρακουέγιος ντε Χαράμα. Περίπου 5.000 πολιτικοί κρατούμενοι και στρατιωτικοί είχαν φυλακιστεί στη Μαδρίτη τον Ιούλιο του 1936. Πολλοί εξ' αυτών είχαν συλληφθεί κατά την αποτυχημένη εξέγερση στους στρατώνες Montaña στη δυτική Μαδρίτη. Οι φυλακισμένοι ήρθαν υπό τον έλεγχο της νέας "Junta de Defensa de Madrid" (επιτροπή υπεράσπισης της Μαδρίτης). Πολλοί από τους φυλακισμένους απομακρύνθηκαν από τη φυλακή μεταξύ 7 Νοεμβρίου και 4 Δεκεμβρίου, καθώς οι εθνικιστές ξεκίνησαν την επίθεση τους στη Μαδρίτη.
Λόγοι των σφαγών
Το δημοκρατικό στρατόπεδο ανησυχούσε για το ενδεχόμενο ένοπλης εξέγερσης των φυλακισμένων. Η εξέγερση θα μπορούσε να οδηγήσει στην υποστήριξη των αντίπαλων στρατευμάτων από τα μετόπισθεν κατά την διάρκεια της μάχης της Μαδρίτης.
Η λήψη της απόφασης
Στις 8 Νοεμβρίου του 1936 στα γραφεία της CNT έγινε σύσκεψη των δημοκρατικών δυνάμεων, όπου έγινε έντονη αντιπαράθεση στη σκιά της προσπάθειας των μελών της κυβέρνηση να αποχωρήσουν από τη Μαδρίτη. Όμως, στη συγκεκριμένη σύσκεψη αναφέρεται ότι πάρθηκαν και οι αποφάσεις για την τύχη των φυλακισμένων με "συγκεκαλυμμένη ευθύνη". Η απόφαση ήταν ευρύτερα γνωστή στα στελέχη του δημοκρατικού στρατοπέδου και υποστηρίχτηκε από τους αναρχικούς και τους σοσιαλιστές.
Υπεύθυνοι των σφαγών
Οι εκτελέσεις των φυλακισμένων κατά πάσα πιθανότητα οργανώθηκαν από τον Ισπανό Κομμουνιστή José Cazorla Maure ή, πιο έμμεσα, από τον Σοβιετικό σύμβουλο Μιχαήλ Κολτσόφ, κατά την άποψη ιστορικού της περιόδου του Φρανθίσκο Φράνκο. Ενώ το 1976, όταν επέστρεψε από την εξορία ο Σαντιάγο Καρίγιο η Ισπανική δεξιά τον κατηγόρησε ως υπεύθυνο των σφαγών, ενώ η αριστερή παράταξή δέχτηκε τις αιτιάσεις του για άρνηση της συμμετοχής του σε αυτές, με αποτέλεσμα την πολιτικοποίηση των γεγονότων. O Antony Beevor αναφέρει ότι δεν είναι γνωστό ποιος έδωσε τις εντολές των σφαγών. Αναφέρει ότι την εντολή πιθανόν να την έδωσε ο Cazorla ή ο Κολτσώφ.
Σύμφωνα με την άποψη του ιστορικού Stanley Payne, οι εκτελέσεις αποφασίστηκαν κατόπιν παρότρυνσης των Σοβιετικών συμβούλων και αποφασίστηκαν από όλες τις πολιτικές ομάδες(κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αναρχικοί) που διοικούσαν την επιτροπή Άμυνας της Μαδρίτης, ενώ οι εκτελέσεις έγιναν υπό την επίβλεψη του Σαντιάγο Καρίγιο. Αντίθετα ο ιστορικός Julius Ruiz, αναφέρει ότι κανείς δεν απέδειξε την ενεργή εμπλοκή των Σοβιετικών στις σφαγές.
Οι περισσότεροι μεταφέρθηκαν με φορτηγά σε χωράφια έξω από τις πόλεις Paracuellos del Jarama και Torrejón de Ardoz, όπου εκτελέστηκαν και θάφτηκαν σε μαζικούς τάφους. Οι πρώτοι πυροβολισμοί έλαβαν χώρα στις 7 Νοεμβρίου και συνεχίστηκαν γρήγορα μέχρι τις 10 Νοεμβρίου, μέχρι την στιγμή που σταμάτησαν προσωρινά όταν ο αναρχικός, Μέλχος Ροντρίγκεζ Γκαρσία, αντιτάχθηκε στις εκτελέσεις, έγινε επικεφαλής του συστήματος φυλακών της Μαδρίτης.
Πολλοί από τους συμμετέχοντες των σφαγών επιβραβεύθηκαν στελεχώνοντας ανώτερες θέσεις στο δημοκρατικό στρατόπεδο από το 1937.
Φήμες και προσπάθειες απόκρυψης
Από τις πρώτες μέρες, οι φήμες για τις εκτελέσεις διαδόθηκαν, ενώ οι εκτελέσεις καταγγέλθηκαν από ξένους διπλωμάτες με έδρα τη Μαδρίτη, όπως ο Νορβηγός και ο Γερμανός πρόξενος Φελίξ Σλάιχερ.
Στις 8 Δεκεμβρίου, ένα αεροπλάνο με τον Δρ. George Henry, απεσταλμένο του Διεθνή Ερυθρού Σταυρού, επιστρέφοντας στη Γαλλία, καταρρίφθηκε πάνω από την Pastrana, βορειοανατολικά της Μαδρίτης. Ο Δρ. Georges Henny είχε δημιουργήσει έκθεση πεπραγμένων για τις σφαγές του Paracuellos που σχεδίαζε να παρουσιάσει κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη. Οι δημοκρατικές αρχές κατηγόρησαν την Εθνική Πολεμική Αεροπορία για την επίθεση, όμως στις 21 Δεκεμβρίου αποκαλύφθηκε ότι το αεροπλάνο καταρρίφθηκε από σοβιετικά αεροπλάνα και σοβιετικούς πιλότους. Ο Ηenny πέρασε τέσσερις μήνες στο νοσοκομείο και δεν ήταν σε θέση να παραδώσει την έκθεσή του.
Ο Louis Delaprée, Γάλλος δημοσιογράφος που ταξίδεψε στο ίδιο αεροπλάνο πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα από τα τραύματα του, κατηγόρησε για το περιστατικό τον στρατηγό Αλεξάντερ Μιχαίλοβιτς Ορλόβ, τον Σοβιετικό πράκτορα της μυστικής αστυνομίας NKVD στην Ισπανία.
Το σταμάτημα των σφαγών
Οι σφαγές σταμάτησαν γιατί είχαν γίνει παντού γνωστές και ήταν αδύνατο το Δημοκρατικό στρατόπεδο να τις αρνείται άλλο. Οι λόγοι που έγιναν τόσο γνωστές ήταν γιατί ήταν επιχειρήσεις οργανωμένες από νεαρά πολιτικά και συνδικαλιστικά πρόσωπα και όχι από άτομα των μυστικών υπηρεσιών με αντίστοιχη εμπειρία, ενώ στη συγκέντρωση της 8 Νοεμβρίου ήταν παρών και ο μεγαλύτερος πολέμιος των σφαγών, ο αναρχικός Μελτσόρ Ροδρίγκεθ Γκαρθία.
Θύματα
Οι περισσότεροι από αυτούς που δολοφονήθηκαν στη σφαγή στην περιοχή Paracuellos de Jarama ήταν πολίτες, στρατιώτες ή καθολικοί ιερείς. Μεταξύ των θυμάτων ήταν ο Federico Salmón, ένας πρώην συντηρητικός υπουργός εργασίας το 1935, ο γνωστός πολιτικός Jesús Cánovas del Castillo και ένας ποδοσφαιριστής της Ατλέτικο Μαδρίτης και της Ρεάλ Μαδρίτης, Monchin Triana. Ο Πέτρο Μουζέο Σέκα, ένας διάσημος συγγραφέας και βασιλόφρων, ένας συνταξιούχος ναύαρχος ο Ματέο Γκαρσία ντε Λος Ρέγες και ο δικηγόρος Ρικάρντο ντε λα Σιέρβα και Κοντορνιού, ο πατέρας του ιστορικού Ρικάρντο ντε λα Κίρβα και Χοσέ κ.α
Οι απόψεις των ιστορικών
Ο ιστορικός Ritz ισχυρίζεται ότι οι σφαγές πρέπει να ιδωθούν μέσα από το πρίσμα του ευρύτερου πολέμου εναντίον των υποτιθέμενων μελών της 5ης φάλλαγας εντός της Μαδρίτης.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Εκτελέσεις αιχμαλώτων πολέμου Κατηγορία:Εθνικισμός στην Ισπανία
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς
Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς (1878 - 1947) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομομαθής που διετέλεσε καθηγητής ποινικού δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Μετά την αποφοίτησή του εντάχθηκε στον δικαστικό κλάδο, από τον οποίο αποχώρησε το 1911, οπότε και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Υπήρξε από τους γνωστότερους ποινικολόγους της εποχής συμμετέχοντας σε γνωστές δίκες της εποχής όπως στην δίκης των Έξι κατά την οποία υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης των Δημητρίου Γούναρη, Νικολάου Στράτου και Γεωργίου Χατζανέστη και στην δίκη των δοσιλόγων, στην οποία υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης του πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη. Το 1935 εξελέγη τακτικός καθηγητής του ποινικού δικαίου και της ποινικής δικονομίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1947. Την περίοδο 1944 - 1945 διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Στις εκλογές του 1932 εξελέγη με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος εξελέγη βουλευτής Αθηνών επανεκλεγόμενος και σε αυτές του 1933. Την περίοδο 1920 - 1921 διετέλεσε γενικός γραμματέας και αναπληρωτής του γενικού διοικητού Θράκης.
Είχε συγγράψει έργα περί του ποινικού δικαίου ενώ διατηρούσε τακτική αρθρογραφία σε επιστημονικά περιοδικά της εποχής.
Απεβίωσε το 1947. Γιος του ήταν ο Άγγελος Τσουκαλάς και εγγονός του ο Κωνσταντίνος Α. Τσουκαλάς.
Μαλακοπή Πυλαίας
Η Μαλακοπή αποτελεί συνοικία της νοτιοανατολικής πλευράς του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης που έλαβε το όνομά της από την μικρασιατική πόλη Μαλακοπή της Καππαδοκίας. Διοικητικά το μεγαλύτερο κομμάτι της περιοχής ανήκει στο Δήμο Πυλαίας, ωστόσο το βόρειο κομμάτι βρίσκεται στο Δήμο Θεσσαλονίκης.