cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαφορική γεωμετρία
Μιγαδική και Kähler γεωμετρία
Μία σχεδόν μιγαδική πολλαπλότητα ονομάζεται μιγαδική αν, όπου   είναι ένας τανυστής τύπου (2, 1) σχετιζόμενος με το  , που ονομάζεται Nijenhuis τανυστής (ή μερικές φορές στρέψη). Μία σχεδόν μιγαδική πολλαπλότητα ονομάζεται μιγαδική αν και μόνο αν επιτρέπει έναν ολομορφισμό συντεταγμένων του άτλαντα. Μία σχεδόν ερμιτιανή δομή δίνεται από μια σχεδόν μιγαδική δομή J, μαζί με μία Riemann μετρική g, ικανοποιώντας την υπόθεση συμβατότητας Μία σχεδόν Ερμιτιανή δομή καθορίζει φυσικά μια διαφορική διπλή-μορφή Οι δύο ακόλουθες συνθήκες είναι ισοδύναμες: Όπου  είναι ο [Tullio Levi-Civita Levi-Civita] σύνδεσμος της. Στην περίπτωση αυτή,  ονομάζεται Kähler δομή, και μία Kähler πολλαπλότητα είναι μία πολλαπλότητα προικισμένη με μια Kähler δομή. Ειδικότερα, μία Kähler πολλαπλότητα είναι ταυτόχρονα μιγαδική και συμπλεκτική πολλαπλότητα. Μια μεγάλη κατηγορία των Kähler πολλαπλοτήτων (της τάξης των []Χοτζ πολλαπλοτήτων) δίνεται από όλες τις ομαλές μιγαδικές προβολικές πολλαπλότητες.
CR γεωμετρία
Η CR γεωμετρία είναι η μελέτη των εσωτερικών γεωμετριών των ορίων των πεδίων ορισμών των μιγαδικών πολλαπλοτήτων.
Διαφορική τοπολογία
Η Διαφορική τοπολογία είναι η μελέτη των (παγκόσμιων) γεωμετρικών αναλλοίωτων χωρίς μετρική ή συμπλεκτική μορφή. Ξεκινά από τις φυσικές πράξεις όπως η Lie παράγωγος των φυσικών διανυσματικών δεσμών η διαφορική [Georges de Rham de Rham] των δομών. Εκτός από την άλγεβρα Lie, επίσης και η άλγεβρα του Courant άρχισαν να παίζουν έναν πιο σημαντικό ρόλο.
Ομάδες Lie
Μια ομάδα Lie είναι μια ομάδα στην κατηγορία ομαλές πολλαπλότητες. Εκτός από τις αλγεβρικές ιδιότητες αυτή εφαρμόζει επίσης και διαφορικές γεωμετρικές ιδιότητες. Η πιο προφανής δομή είναι αυτή της άλγεβρας Lie η οποία είναι ο εφαπτόμενος χώρος στη μονάδα προικισμένη με την αγκύλη Lie μεταξύ των αριστερά-αμετάβλητων διανυσματικών πεδίων. Εκτός από τη θεωρία των δομών, υπάρχει επίσης το ευρύ πεδίο της θεωρίας αναπαράστασης.
Δέσμες και συνδέσεις
Το σύστημα των διανυσματικών δεσμών, κύριων δεσμών και σχέσεων επί των δεσμών παίζει έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη διαφορική γεωμετρία. Μια ομαλή πολλαπλότητα φέρει πάντα μία φυσική διανυσματική δέσμη, την εφαπτόμενη δέσμη. Χαλαρά μιλώντας, αυτή η δομή από μόνη της είναι αρκετή μόνο για την ανάπτυξη της ανάλυσης σχετικά με την πολλαπλότητα, ενώ η γεωμετρία απαιτεί, επιπλέον, με κάποιο τρόπο να σχετίζονται οι εφαπτόμενοι χώροι σε διαφορετικά σημεία, δηλαδή μια έννοια της παράλληλης μεταφοράς. Ένα σημαντικό παράδειγμα είναι ο συσχετισμένος σύνδεσμος. Για μια επιφάνεια στο R3, τα εφαπτόμενα επίπεδα σε διαφορετικά σημεία μπορούν να προσδιοριστούν χρησιμοποιώντας ένα φυσικό μονοπάτι παραλληλισμού που προκαλείται από τον περικλείων Ευκλείδειο χώρο, ο οποίος έχει ένα καλά ορισμένο πρότυπο ορισμό της μετρικής και του παραλληλισμού. Στη Riemann γεωμετρία, η Levi-Civita σύνδεση εξυπηρετεί έναν παρόμοιο σκοπό. (Η Levi-Civita σύνδεση ορίζει ένα μονοπάτι παραλληλισμού, υπό τον όρο μίας αυθαίρετης Riemann μετρικής σε μια πολλαπλότητα.) Γενικότερα, οι διαφορικοί γεωμέτρες μελετούν τους χώρους με μία διανυσματική δέσμη και έναν αυθαίρετο συσχετισμένο σύνδεσμο ο οποίος δεν υπακούει στους όρους της μετρικής. Στη φυσική, η πολλαπλότητα μπορεί να είναι το χωροχρονικό συνεχές και οι δέσμες και οι συνδέσεις σχετίζονται με διάφορα πεδία της φυσικής.
Εσωτερικός έναντι εξωτερικού
Από την αρχή και μέσα από τα μέσα του 18ου αιώνα, η διαφορική γεωμετρία μελετήθηκε από την εξωτερική άποψη: καμπύλες και επιφάνειες θεωρούνται ότι κείτονται σε έναν Ευκλείδειο χώρο υψηλότερης διάστασης (για παράδειγμα, μια επιφάνεια σε έναν περικλείων χώρο των τριών διαστάσεων). Τα απλούστερα αποτελέσματα είναι αυτά στην διαφορική γεωμετρία των καμπυλών και τη διαφορική γεωμετρία των επιφανειών. Ξεκινώντας με το έργο του Riemann, η εσωτερική άποψη αναπτύχθηκε, στην οποία δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για μετακίνηση "εκτός" του γεωμετρικό αντικειμένου, επειδή θεωρείται δεδομένη κατά έναν αυθαίρετο τρόπο. Το θεμελιώδες αποτέλεσμα είναι το [Theorema Egregium Gauss theorema egregium], με αποτέλεσμα ότι η Gaussian καμπυλότητα είναι μια εσωτερική αμετάβλητος.
Η εσωτερική άποψη είναι πιο ευέλικτη. Για παράδειγμα, είναι χρήσιμο στη σχετικότητα, όπου ο χώρος-χρόνος, δεν μπορεί φυσικά να ληφθεί ως εξωτερικός (τι θα είναι "έξω" από τι;). Ωστόσο, υπάρχει ένα τίμημα στην τεχνική πολυπλοκότητα: οι εσωτερικοί ορισμοί της καμπυλότητας και των συνδέσεων έχουν γίνει πολύ λιγότερο οπτικά διαισθητικοί.
Αυτές οι δύο απόψεις μπορούν να συμβιβαστούν, δηλαδή η εξωτερική γεωμετρία μπορεί να θεωρηθεί ως μια δομή επιπρόσθετη με τις εσωτερικές. (Δείτε το Νας ενσωμάτωση θεώρημα.) Στο φορμαλισμό του γεωμετρικού λογισμού τόσο η εξωτερική και εσωτερική γεωμετρία μιας πολλαπλότητας μπορεί να χαρακτηριστεί από ένα μόνο διάνυσμα μονότιμης μορφής που ονομάζεται σχηματικός τελεστής.
Εφαρμογές
Παρακάτω είναι μερικά παραδείγματα για το πώς η διαφορική γεωμετρία εφαρμόζεται και σε άλλους τομείς της επιστήμης και των μαθηματικών.
642
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 642 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κακαβιά Αργυροκάστρου
Η Κακαβιά (αλβανικά: Kakavijë ή Kakavija) είναι χωριό και σημείο συνοριακού ελέγχου στην Επαρχία Αργυροκάστρου στα νότια της Αλβανίας. Είναι μέρος της περιοχής της Δρόπολης. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά και σε μικρή απόσταση από το ελληνικό χωριό Κτίσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργυροκάστρου Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Αλβανίας Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός Αργυροκάστρου Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Ελληνοαλβανικές σχέσεις
Γεωγραφία της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
thumb|455px|Πολιτικός χάρτης της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας από τον [[ΟΗΕ]] thumb|455px|Τοπογραφικός χάρτης της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας Η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία είναι ομόσπονδο κράτος στο εσωτερικό της αφρικανικής ηπείρου, χωρίς ακτές σε οποιαδήποτε θάλασσα. Βρίσκεται, όπως υποδηλώνει και η ονομασία της, σχεδόν ακριβώς στο κέντρο της Αφρικής. Συνορεύει με το Καμερούν, το Τσαντ, το Σουδάν, το Νότιο Σουδάν, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και Δημοκρατία του Κονγκό. Μεγάλο μέρος της χώρας αποτελείται από επίπεδη ή λοφώδη υψηλή σαβάνα, περίπου 500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βορειοανατολικά βρίσκονται οι Λόφοι Φερτίτ ενώ υπάρχουν διάσπαρτοι λόφοι στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας. Στα βορειοδυτικά υψώνονται τα όρη Καρέ (επίσης γνωστά ως Γιάντε), ένα οροπέδιο από γρανίτη. Με έκταση 622.984 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία είναι η 45η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο.
Μεγάλο μέρος των νότιων συνόρων της χώρας ορίζεται από παραπόταμους του μεγάλου ποταμού Κονγκό, με τον ποταμό Μμπόμου στα ανατολικά να συμβάλλει με τον ποταμό Ουέλε για να σχηματίσει τον ποταμό Ουμπάνγκι. Στα δυτικά, ο ποταμός Σάνγκα διασχίζει ένα μέρος της χώρας. Τα ανατολικά σύνορα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας βρίσκονται κατά μήκος του υδροκρίτη Κονγκό-Νείλου.
Οι εκτιμήσεις του ποσοστού της εκτάσεως της χώρας που καλύπτεται από δάσος κυμαίνονται μέχρι και το 8%, με τα πυκνότερα δασωμένα μέρη στα νότια. Τα δάση παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους και περιλαμβάνουν εμπορικώς σημαντικά είδη δέντρων (Ayous, Sapelli, Sipo). Το ποσοστό αποδάσωσης είναι 0,4% ετησίως, με τη λαθροϋλοτομία να είναι συνηθισμένη.
Δημάρατος ο Εφέσιος
Ο Δημάρατος ο Εφέσιος (1ος αιώνας π.Χ./1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Έφεσο, ο οποίος στέφθηκε 2 φορές νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 194ους (4 π.Χ.) και 195ους (1 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Γεωγραφία της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Κλίμα
Το κλίμα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας είναι γενικώς τροπικό. Οι βόρειες περιοχές της χώρας υπόκεινται στους ανέμους του Χαρματάν, οι οποίοι είναι ζεστοί, ξηροί και μεταφέρουν σκόνη. Η άκρη των βόρειων περιοχών έχει υποστεί ερημοποίηση. Η υπόλοιπη χώρα είναι επιρρεπής σε πλημμύρες από ποτάμια. Περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
Συγκριτική έκταση: Η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, 45η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο και 19η μεγαλύτερη στην Αφρική, είναι λίγο μικρότερη από τη Σομαλία και λίγο μεγαλύτερη από την Ουκρανία, αλλά 4,72 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα.
Χερσαία σύνορα: Ολικό μήκος: 5.920 km Συνορεύουσες χώρες και μήκος συνόρων: Καμερούν 901 km, Τσαντ 1.556 km, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό 1.747 km, Δημοκρατία του Κονγκό 487 km, Σουδάν 174 km και Νότιο Σουδάν 1.055 km
Μήκος ακτογραμμής: 0
Ακραία σημεία: Χαμηλότερο σημείο: Ποταμός Ουμπάνγκι, 335 m Υψηλότερο σημείο: Όρος Νγκαούι, 1.420 m
Φυσικοί πόροι: Διαμάντια, ουράνιο, ξυλεία, χρυσός, πετρέλαιο
Χρήσεις γης (εκτίμηση 2012): Αρόσιμη γη: 2,89% Μόνιμες καλλιέργειες: 0,13% Υπόλοιπο: 96,98%
Ολικοί ανανεώσιμοι υδάτινοι πόροι: 144,4 km3 (2011)
Κατανάλωση γλυκού νερού (οικιακή/βιομηχανική/αγροτική): Εθνική: 0,07 km3/έτος (83% / 17% / 1%) Κατά κεφαλή: 17,42 m3/έτος (2005)
Φυσικοί κίνδυνοι: Συχνές πλημμύρες, άνεμοι Χαρματάν στα βόρεια
Τρέχοντα περιβαλλοντικά προβλήματα: Το νερό της βρύσης δεν είναι πόσιμο. Η λαθροθηρία έχει βλάψει τη φήμη της χώρας ως ενός από τα τελευταία μεγάλα καταφύγια άγριας ζωής. Ερημοποίηση.
Διεθνείς περιβαλλοντικές συμφωνίες: Η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία έχει υπογράψει διεθνείς συμφωνίες για τα εξής θέματα: Βιοποικιλότητα, κλιματική αλλαγή, ερημοποίηση, κινδυνεύοντα είδη, επικίνδυνα απόβλητα, απαγόρευση πυρηνικών δοκιμών (CTBT), προστασία του όζοντος (Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ), τροπική ξυλεία (ITTA), υγρότοπους.
Βάλτραουντ Μάγιερ
Η Βάλτραουντ Μάγιερ (1956-) είναι Γερμανίδα μεσόφωνος και δραματική υψίφωνος για έργα όπερας του Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Βραβεύσεις
Τιμήθηκε με πολλά βραβεία της Γερμανίας και Αυστρίας. Το 2003 τιμήθημε με το βραβείο Γκράμι, ενώ τον Μάιο 2005 της απονεμήθη το υψηλότερο βραβείο της Γαλλίας, Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσόφωνοι Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές όπερας
Αλκάνταρα
Η Αλκάνταρα (Alcántara) είναι μια μικρή παραποτάμια πόλη της Ισπανίας. Βρίσκεται μόλις 7 χλμ. από τα σύνορα της Πορτογαλίας επί του ποταμού Τάγου στο βορειοδυτικό τμήμα της αυτόνομης περιοχής της Εχτρεμαδούρας με πληθυσμό 1.693 κατοίκους (2011). Περίφημη είναι η μεγαλοπρεπής εξάτοξη ρωμαϊκή γέφυρά της επί του ποταμού Τάγου από την οποία και έλαβε η πόλη το όνομά της, που κτίσθηκε το 105 μ.Χ. προς τιμή του Αυτοκράτορα Τραϊανού. Επίσης περίφημες για την ιστορική τους αξία, την μεγαλοπρέπεια, τον πλούτο και την καλλιτεχνική τους αξία θεωρούνται σχεδόν όλες οι εκκλησίες της πόλης.
Ιστορία
Το 1214 η Αλκάνταρα καταλήφθηκε από τον Βασιλέα Αλφόνσο Θ΄ οπότε και κατέστη περίφημο προπύργιο - έδρα του θρυλικού ισπανικού τάγματος της Αλκαντάρα. Για την εξομάλυνση των σχέσεων της Καστίλης με την Πορτογαλία, στη πόλη αυτή έγινε η ιστορική συνάντηση των Βασιλισσών Καστίλης και Πορτογαλίας.
Γερούλι
Το γερούλι (επιστημονική ονομασία - Hyoscyamus albus - ελλ. Υοσκύαμος) είναι φυτό της οικογένειας των Στρυχνοειδών (Solanaceae). Το φυτό αναπαράγεται κυρίως στη Νότια Ευρώπη. Υπάρχουν 11 είδη και είναι όλα τοξικά, ενώ από το φυτό χρησιμοποιούνται τα φύλλα και τα κουκούτσια. Χρησιμοποιείται για επουλώσεις. Επίσης, είναι αναλγητικό, αναισθητικό, σπασμολυτικό, ναρκωτικό, προκαλεί διαστολή της κόρης. Η τοξικότητα είναι ανάλογη των συνθηκών και του χώματος στα οποία μεγαλώνει το φυτό.
μικρογραφία|Γερούλι στην [[Τυνησία]]
Το H. albus κατανέμεται κυρίως στις ακτές της Μεσογείου, σε χέρσες τοποθεσίες, μπάζα, αρχαιολογικούς χώρους, ερειπωμένα σπίτια, άκρες δρόμων, από το ύψος της θάλασσας μέχρι τα 800 μ. περίπου. Όλο το φυτό είναι αδενωδώς τριχωτό και κολλώδες. Ανθίζει από Ιανουάριο μέχρι Νοέμβριο και τα άνθη έχουν χρώμα ωχρο-κιτρινοπράσινο, συχνά με μια πορφυρή σκούρη κηλίδα στον φάρυγγα της στεφάνης. Στην Ελλάδα απαντούν αυτοφυή 3 είδη του γένους Hyoscyamus (H. albus, H. niger, H. aureus), γνωστά με τα ονόματα γέροντας, γέρος, γιατρός, δαιμοναριά κ.ά. Το όνομα του Hyoscyamus προέρχεται από το αρχ. υός (γενική του ὗς=χοίρος) και το κύαμος=κουκιά. Ειδικότερα, η παράδοση αναφέρει ότι ο χοίρος μπορούσε να τραφεί με το φυτό χωρίς δυσάρεστες συνέπειες, ενώ αντίθετα για τον άνθρωπο είναι τοξικό. Επιπλέον, η κάψα του υοσκύαμου και της κουκιάς μοιάζουν. Όσον αφορά το όνομα του είδους (albus), προέρχεται από τα λατινικά, επειδή ο χρωματισμός του άνθους είναι πιο ανοιχτός σε σχέση με το συγγενικό Hyoscyamus niger. Όπως και πολλά άλλα είδη της οικογένειας Solanaceae, το Hyoscyamus albus L., είναι φυτό πολύ τοξικό σε όλα τα μέρη του, με κύριο αλκαλοειδές τη σκοπολαμίνη. Η κατάποση από μόνη της μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο. Η γνώση του Υοσκύαμου ως φαρμακευτικό φυτό είναι πολύ παλιά. Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Άραβες, Έλληνες και Ρωμαίοι, το χρησιμοποιούσαν τόσο ως ηρεμιστικό όσο και ως δηλητήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρυχνοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά
Τόλης Βοσκόπουλος
Ο Τόλης (Απόστολος) Βοσκόπουλος (Κοκκινιά Πειραιάς 26 Ιουλίου 1940 - Αθήνα, 19 Ιουλίου 2021 ), ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και ηθοποιός.
Γνώρισε τεράστια καλλιτεχνική αποδοχή, αποκτώντας το προσωνύμιο «Πρίγκιπας» , ενώ θεωρείται ευρέως ως ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές που έχει αναδείξει ποτέ το ελληνικό τραγούδι και ως ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες σταρ όλων των εποχών.
Πρώτα χρόνια και καλλιτεχνική πορεία
Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1940 στη συνοικία της Κοκκινιάς του Πειραιά, από Μικρασιάτες γονείς και μεγάλωσε στον Κορυδαλλό. Ήταν το δωδέκατο παιδί της οικογένειας Βοσκόπουλου και είχε 11 αδελφές. Είναι αδελφός της ηθοποιού Γκάρυ Βοσκοπούλου. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1958, σε ηλικία 18 ετών σε σκηνοθεσία Θάνου Τράγκα, και πέντε χρόνια αργότερα, το 1963, έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο. Μπήκε στη δισκογραφία με το τραγούδι Βήμα-βήμα του μουσικοσυνθέτη Λυκούργου Μαρκέα. Η καθιέρωσή του στο πεντάγραμμο ήρθε με το τραγούδι Αγωνία τη χρονιά του 1968 (σύνθεση Γιώργου Ζαμπέτα), το οποίο μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα ξεπέρασε τις 300.000 πωλήσεις, ένα άπιαστο νούμερο για εκείνη την εποχή.
Είχε πολύ μεγάλο φάσμα συνεργασιών, ερμηνεύοντας τραγούδια των Γιώργου Ζαμπέτα, Μίμη Πλέσσα, Άκη Πάνου, Θανάση Πολυκανδριώτη, Μάριου Τόκα, Γιάννη Πάριου, Γιώργου Κατσαρού, Κώστα Βίρβου, Σώτιας Τσώτου, Φοίβου και πολλών άλλων.
Σημαντική υπήρξε η συνεργασία του με τον Στράτο Διονυσίου. Μάλιστα όταν οι δύο καλλιτέχνες τραγουδούσαν στη Θεσσαλονίκη, ένα απόγευμα αποφάσισαν να πάνε να παίξουν μπιλιάρδο. Η αγάπη του κόσμου για τα λαϊκά είδωλα ήταν τόσο μεγάλη που μέσα σε λίγη ώρα έξω από τη καφετέρια είχαν μαζευτεί χιλιάδες θαυμαστές με αποτέλεσμα να χρειαστεί η συνδρομή της αστυνομίας προκειμένου να μπορέσουν να βγούνε από το μαγαζί.
Το 2000 βραβεύτηκε από τα βραβεία ΠΟΠ ΚΟΡΝ (μετέπειτα Αρίων) για την συνολική προσφορά του στο ελληνικό τραγούδι.
Το 2011 έπειτα από τριετή απουσία από την αθηναϊκή νύχτα δέχτηκε την πρόταση του Αντώνη Ρέμου και εμφανίστηκε μαζί του στη μουσική σκηνή Διογένης στην Αθήνα, ένα σχήμα που αποτέλεσε σημείο αναφοράς εκείνη τη χρονιά.
Ως συνθέτης και στιχουργός
Παρουσίασε επίσης σημαντικό έργο ως συνθέτης και στιχουργός. Μερικοί καλλιτέχνες που έχουν ερμηνεύσει τραγούδια του (σε πρώτη εκτέλεση) είναι οι: Δούκισσα, Μαρινέλλα, Τζένη Βάνου, Καίτη Γκρέυ, Στράτος Διονυσίου και Πάνος Τζανετής. Το 1970 συνέθεσε το τραγούδι Αδέλφια μου αλήτες πουλιά, το οποίο ερμήνευσε ο Γιάννης Βογιατζής και κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.Το 1976, όταν ο Στράτος Διονυσίου κρίθηκε αθώος από τις δικαστικές αρχές, του έγραψε το πολύ γνωστό τραγούδι με τίτλο Αποκοιμήθηκα το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία και το τραγούδησε και ο ίδιος ο Βοσκόπουλος σε δίσκο του το 1985.
Θέατρο
Συμμετείχε αλλά και πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Γεωργία Βασιλειάδου, ο Κώστας Χατζηχρήστος και άλλους. Από τις πιο μεγάλες επιτυχίες του ήταν τα μιούζικαλ όπως: Τραγούδα, θεατρίνε! (1978 μαζί με τη Μαρία Αλιφέρη), Ήρθες σαν όνειρο (1998 μαζί με την Άντζελα Γκερέκου), όπου το θεατρικό σενάριο είναι στηριγμένο στον τρόπο γνωριμίας τους.
Βραβεύσεις και συναυλίες στη γενέτειρά του
Τον Ιούλιο του 2017 ο Τόλης Βοσκόπουλος βραβεύτηκε για την προσφορά του στο ελληνικό τραγούδι από τον δήμαρχο Νίκαιας- Ρέντη, Γιώργο Ιωακειμίδη. Η Νίκαια στον Πειραιά υπήρξε ο τόπος γέννησής του (ως Κοκκινιά τότε) και αφορμή για την βράβευση, υπήρξε η συναυλία του που έδωσε στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας στις 11 Ιουλίου 2017. Η αίθουσα του Δημαρχείου ήταν κατάμεστη από κόσμο που τον υποδέχτηκε με παρατεταμένο χειροκρότημα και φωνάζοντας το όνομά του.
Προσωπική ζωή
Το 1995 ο Τόλης Βοσκόπουλος γνώρισε την ηθοποιό και αργότερα πολιτικό Άντζελα Γκερέκου. Στις 2 Αυγούστου του 1996 παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στην Κέρκυρα. Το 2001, ήρθε στον κόσμο η κόρη τους, η Μαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Διονύσιος ο Σαμευμύς
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Ρέημοντ Τσάντλερ
O Ρέημοντ Τσάντλερ ή Ρέιμοντ Τσάντλερ    (Raymond Thornton Chandler) (23 Ιουλίου 1888 – 26 Μαρτίου 1959) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, περισσότερο γνωστός για τα αστυνομικά του διηγήματα και μυθιστορήματα.
«Πατέρας» της πιο γνωστής ίσως αστυνομικής φιγούρας, του ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου, θεωρείται από τους θεμελιωτές του είδους στην Αμερική, και δημιουργός - μαζί με τον Ντάσιελ Χάμετ και τον Τζέημς Κέιν - της λεγόμενης σκληρής (hardboiled) αστυνομικής ιστορίας. Έγραψε 7 μυθιστορήματα στη διάρκεια της ζωής του, με γνωστότερο τον «Μεγάλο ύπνο» ("The Big Sleep"), και δεκάδες διηγήματα. Το μυθιστόρημά του «Ο μεγάλος αποχαιρετισμός» ("The Long Goodbye") βραβεύτηκε με το Βραβείο Έντγκαρ για το καλύτερο μυθιστόρημα του 1953. Πολλά από αυτά διασκευάστηκαν για τον κινηματογράφο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τσάντλερ γεννήθηκε το 1888 στο Σικάγο των Η.Π.Α., αν και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Plattsmouth της πολιτείας Νεμπράσκα.
Ωστόσο, όταν ο αλκοολικός πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια το 1899, η μητέρα του, που είχε ιρλανδική καταγωγή, και ο μικρός Ρέι, πήγαν να ζήσουν κοντά στην οικογένεια της μητέρας του, στο Λονδίνο. Το 1907 πήρε (αυτό που σήμερα ονομάζουμε) Βρετανική υπηκοότητα (British subject) προκειμένου να μπορέσει να εργαστεί στον δημόσιο τομέα και πράγματι υπηρέτησε για έναν χρόνο, σε μια υπηρεσία του Υπουργείου Ναυτικών. Δυσαρεστημένος από την εργασία γραφείου, παραιτήθηκε και έπιασε δουλειά σαν ρεπόρτερ στις αγγλικές εφημερίδες "Daily Express" και "Western Gazette".
Όμως ούτε σε αυτόν τον τομέα βρήκε κάτι που να ταιριάζει και το 1912 επέστρεψε στην Αμερική όπου εγκαταστάθηκε πρώτα στο Σαν Φρανσίσκο και όταν γύρισε και η μητέρα του, στο Λος Άντζελες, όπου έκανε διάφορες δουλειές.
Όταν η Αμερική μπήκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατατάχθηκε στην μονάδα "Canadian Expeditionary Force" η οποία προοριζόταν να σταλεί στην Ευρώπη. Πράγματι, πολέμησε σε μάχες στη Γαλλία και μάλιστα προετοιμαζόταν για να υπηρετήσει στην RAF όταν ο πόλεμος τελείωσε.
Το 1924 - ένα χρόνο μετά το θάνατο της μητέρας του, Φλόρενς Τσάντλερ - παντρεύτηκε την επί χρόνια αγαπημένη του, και κατά 18 χρόνια μεγαλύτερή του Pearl Eugenie ("Cissy") Pascal. Από το 1922 δούλευε σαν στέλεχος της πετρελαϊκής εταιρείας "Dabney Oil Syndicate", και μάλιστα το 1931 ασκούσε ήδη χρέη αντιπροέδρου. Η μεγάλη ύφεση όμως που κατέστρεψε την οικονομία της Αμερικής μαζί με τον αλκοολισμό του Τσάντλερ (που ήδη προκαλούσε προβλήματα στην εργασία του), έφεραν την απόλυσή του από την εταιρεία το 1932.
Ο Τσάντλερ τότε κατέφυγε σε αυτό που πάντα ήθελε να κάνει: άρχισε να μαθαίνει να γράφει αστυνομικές ιστορίες διαβάζοντας τα βιβλία του Έρλ Στάνλεϊ Γκάρντνερ, δημιουργού του ντετέκτιβ Πέρι Μέησον. Το 1933 στέλνει προς δημοσίευση το πρώτο του διήγημα "Blackmailers Don't Shoot", το οποίο και δημοσιεύεται στο λαϊκό αστυνομικό περιοδικό της εποχής «Μαύρη μάσκα» ("Black Mask"). Ως το 1938 είχε ήδη γράψει και δημοσιεύεσει 16 διηγήματα ενώ το 1939 έρχεται η πρώτη μεγάλη επιτυχία : το μυθιστόρημα "The Big Sleep" - Ο μεγάλος ύπνος και η πρώτη εμφάνιση του Φίλιπ Μάρλοου. «...το πρότυπο για το μεγαλύτερο μέρος της αστικής αστυνομικής λογοτεχνίας που ακολούθησε...» όπως διαπιστώνει ο ομότεχνος του Τσάντλερ, Ίαν Ράνκιν. Το 1940 παράλληλα με την έκδοση του μυθιστορήματος "Farewell, My Lovely", άρχισε να δουλεύει και για τον κινηματογράφο - γράφοντας σενάρια ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν το «Κολασμένη Αγάπη», ("Double Indemnity") που έγραψε σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Μπίλι Γουάιλντερ (1944), το «Η Γαλάζια Ντάλια», ("The Blue Dahlia") που έγραψε μόνος του (1946) και το «Ο άγνωστος του εξπρές»,  ("Strangers on a Train") του Άλφρεντ Χίτσκοκ σε συνεργασία με τους Γουίτφιλντ Κουκ και Ζένζι Όρμοντ, (1951).
Το 1954 είναι μια κρίσιμη χρονιά για τον συγγραφέα. Πεθαίνει ύστερα από μακρά ασθένεια η γυναίκα του Cissy Chandler, γεγονός που τον διέλυσε ψυχικά. Ο Τσάντλερ πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη που επιτείνει ο χρόνιος αλκοολισμός του και το 1955 κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Η υγεία του επιδεινώθηκε και τα επόμενα χρόνια νοσηλεύτηκε σε νοσοκομεία αρκετές φορές. Ωστόσο, το 1958 θα πάει ως τη Νάπολη της Ιταλίας, για να πάρει συνέντευξη από τον διαβόητο μαφιόζο Λάκι Λουτσιάνο, που είχε πρόσφατα απελαθεί από τις Η.Π.Α. Η συνέντευξη ωστόσο, που την πήρε για λογαριασμό των "The Sunday Times of London", δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.
Ο Ρέημοντ Τσάντλερ θα πεθάνει από επιπλοκές πνευμονίας στις 26 Μαρτίου του 1959 στο σπίτι του στο Λος Άντζελες, πρόσφατα εκλεγμένος πρόεδρος της «Εταιρείας Αμερικανών συγγραφέων μυστηρίου», - ("Mystery Writers Association").
Συλλογές διηγημάτων
"Goldfish" / "Spanish Blood" / "Blackmailers Don't Shoot"/ "Guns at Cyrano's" / "Nevada Gas" "Trouble is My Business" / "Pearls Are a Nuisance" / "I'll Be Waiting" / "The King in Yellow" / "Red Wind" "Finger Man" / "The Bronze Door" / "Smart-Aleck Kill" "Finger Man" / "Smart-Aleck Kill" / "Guns at Cyrano's" / "Pick-up on Noon Street" / "Goldfish" / "The King in Yellow" / "Pearls Are a Nuisance" / "I'll Be Waiting" / "Red Wind" / "Nevada Gas" / "Spanish Blood" / "Trouble is My Business" / "The Simple Art of Murder" "Killer in the Rain" / "The Man Who Liked Dogs" / "The Curtain" / "Try the Girl" / "Mandarin's Jade" / "Bay City Blues" / "The Lady in the Lake" / "No Crime in the Mountains"
Πηγές - Παραπομπές
Τ Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Καζακστάν
Το Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан, ρωσικά: Казахстан), επίσημα Δημοκρατία του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан Республикасы, μεταγραφή Καζακστάν Ρεσπουμπλικάσι, ρωσικά: Республика Казахстан, Ρεσπούμπλικα Καζαχστάν) είναι η ένατη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο και το μεγαλύτερο περίκλειστο κράτος του κόσμου με έκταση 2.724.900 τ.χλμ., αλλά μόλις 63η στον πληθυσμό με περίπου 7,3 άτομα ανά χλμ². Ο πληθυσμός υπολογίζεται στα 19.899.377, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Ένα μεγάλο μέρος του εδάφους της χώρας αποτελείται από στέπες. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Αστάνα. Στις 19 Μαρτίου 2019 η πόλη μετονομάστηκε σε Νουρσουλτάν προς τιμήν του πρώτου προέδρου του Καζακστάν. Επίσημες γλώσσες της χώρας είναι η καζακική (μια τουρκική γλώσσα) και η ρωσική. Οικονομικά, είναι η σημαντικότερη χώρα της Κεντρικής Ασίας, καθώς αποτελεί το 60% του ΑΕΠ της περιοχής, πρωτίστως από τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου. Έχει πάρα πολλές φυσικές πηγές.
Επίσημα, το Καζακστάν είναι μία δημοκρατική, κοσμική, ενωτική, συνταγματική δημοκρατία με μια ποίκιλη πολιτιστική κληρονομιά. Το Καζακστάν συνορεύει με τη Ρωσία (περιφέρεια Αστραχάν, περιφέρεια Βόλγκογκραντ, περιφέρεια Σαράτοφ, περιφέρεια Αρινμπούρκ, περιφέρεια Τσελιάμπινσκ, περιφέρεια Κουργκάν, περιφέρεια Τιουμέν, περιφέρεια Όμσκ, περιφέρεια Νοβοσιμπίρσκ, κράι Αλτάι και τη δημοκρατία Αλτάι), την Κίνα (αυτόνομη περιοχή Σιντζιάνγκ), την Κιργιζία, το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν. Επίσης, γειτονεύει με ένα μεγάλο τμήμα της Κασπίας Θάλασσας. Το ανάγλυφο του Καζακστάν περιλαμβάνει επίπεδες περιοχές, στέπες, τάιγκα, βραχώδη φαράγγια, λόφους, δέλτα, χιονισμένα βουνά και ερήμους. Σύμφωνα με εκτίμηση του 2014, το Καζακστάν είχε πληθυσμό 18 εκατομμυρίων κατοίκων.
Από τις 131 φυλές του Καζακστάν, το 63% (10.096.763 κατά την απογραφή του 2009) είναι Καζάκοι. Επίσης, στη χώρα κατοικούν Ουζμπέκοι, Γερμανοί, Ουκρανοί, Τάταροι και Ουιγούροι. . Οι Καζάκοι αυξάνονται συνεχώς στις απογραφές, ενώ οι Ρώσοι μειώνονται σε αριθμό μετά το 1970, αλλά ξεπερνούν τα 2.000.000 άτομα. Υπάρχουν μειονότητες Ρώσων, Ουζμπέκων, Γερμανών, Ουκρανών, Ουιγούρων και Τατζίκων. Το Καζακστάν επιτρέπει επίσημα την ανεξιθρησκία, με τους μουσουλμάνους να αποτελούν το 70% του πληθυσμού και το 26% να είναι Χριστιανοί. Το υπόλοιπο 4% είναι άλλων θρησκευμάτων ή άθεοι. Η Καζακική γλώσσα είναι η κρατική γλώσσα, και τα Ρωσικά έχουν ισοδύναμο καθεστώς και χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση, στη διοίκηση και για άλλους σκοπούς. Κατά τη σοβιετική εποχή, η χώρα έχασε τα εδάφη που σήμερα αποτελούν την Αυτόνομη Περιοχή του Σιντζιάνγκ στην Κίνα και το Καρακαλπακστάν στο Ουζμπεκιστάν. Τα σύνορα του με τη Ρωσία είναι 6.846 χιλιόμετρα, 2.203 με το Ουζμπεκιστάν, 1.533 με την Κίνα, 1.051 με την Κιργιζία και 379 με το Τουρκμενιστάν. Ενώ βρίσκεται κυρίως στην Ασία, ένα μικρό τμήμα, αυτό δυτικά του ποταμού Ουράλη, βρίσκεται στην Ανατολική Ευρώπη. Δεν συνορεύει με τη Μογγολία, αν και η κοντινότερη απόσταση μεταξύ των δύο χωρών είναι μόλις 37 περίπου χιλιόμετρα, σε μια ορεινή περιοχή στα σύνορα μεταξύ της Κίνας, του Καζακστάν, της Ρωσία και της Μογγολίας. Η εκπαίδευση γίνεται στα καζακικά και στα ρώσικα.
Το Καζακστάν ήταν η τελευταία Σοβιετική δημοκρατία που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας ήταν ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, που είχε χαρακτηριστεί για απολυταρχικότητα, έχοντας ιστορικό παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την καταστολή της αντιπολίτευσης. Τωρινός πρόεδρος είναι ο Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ.Το Καζακστάν έχει εργαστεί για την ανάπτυξη της οικονομίας του, ειδικά στην κυρίαρχη βιομηχανία υδρογονανθράκων. Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λέει ότι «το Καζακστάν περιορίζει την ελευθερία του λόγου, του τύπου και της θρησκείας σε μεγάλο βαθμό», ενώ άλλοι οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιγράφουν την κατάσταση ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Καζακστάν ως φτωχή. Ενδεικτικά, τον Μάρτιο του 2002 απαγορεύτηκε η έκδοση νέων φύλλων από την εφημερίδα Ρεσπούμπλικα για τρεις μήνες.
Ορισμένες φορές αναφέρεται κι ως ευρωπαϊκή χώρα, καθώς ένα τμήμα του ανήκει στην Ευρώπη, πολιτισμικά και θρησκευτικά όμως ανήκει στην Ασία, με το μεγαλύτερο τμήμα του να ανήκει στην τελευταία.
Ετυμολογία
Το όνομα «Καζάκ» προέρχεται από την αρχαιοτουρκική λέξη qaz, που σημαίνει «περιπλανιέμαι», αντανακλώντας τον νομαδικό πολιτισμό των Καζάκων. Το όνομα των Κοζάκων έχει την ίδια προέλευση. Η Περσική κατάληξη «-σταν» σημαίνει «χώρα» ή «τόπος του», επομένως η λέξη Καζακστάν μπορεί να μεταφραστεί ως «χώρα των περιπλανώμενων».
Αν και η λέξη «Καζάκοι» αναφέρεται παραδοσιακά στους Καζάκους, συμπεριλαμβανομένων αυτών που ζουν στην Κίνα, στη Ρωσία, στην Τουρκία, στο Ουζμπεκιστάν και σε άλλες μη γειτονικές χώρες, ο συγκεκριμένος όρος επίσης αναφέρεται σε όλους τους κατοίκους του Καζακστάν, συμπεριλαμβάνοντας τους μη Καζάκους.
Προϊστορική εποχή
Η ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή ξεκίνησε με τους εξαφανισμένους Πιθηκάνθρωπους και Σινάνθρωπους ένα εκατομμύριο - 800.000 χρόνια πριν στα βουνά Καρατάου, και στην περιοχή Μπαλκάς και Κασπίας θάλασσας. Οι Νεάντερταλ εμφανίστηκαν την περίοδο 140-40.000 χρόνων πριν στα όρη Καρατάου και στο κεντρικό Καζακστάν. Ο σύγχρονος Χόμο σάπιενς εμφανίστηκε 40 με 12 χιλιάδες χρόνια πριν, στο κεντρικό, νότιο και ανατολικό Καζακστάν. Στο τελευταία εποχή των παγετώνων (12.000 - 5.000 χρόνια πριν), ο ανθρώπινος εποικισμός οδήγησε στην εξαφάνιση του μαμούθ και του μαλλιαρού ρινόκερου. Ο τροφοσυλλέκτης εφηύρε τόξα και βάρκες, όπως και παγίδες για το κυνήγι.
Η κλιματική αλλαγή προκάλεσε μαζική μετανάστευση και έξω από τη ζώνη της στέπας. Η ξερή περίοδος στο τέλος της 2ης χιλιετίας και στην αρχή της πρώτης χιλιετίας ξεκίνησε τη μετανάστευση από ξηρές περιοχές και οάσεις σε κοιλάδες ποταμών σε δάση.
Στο τέλος της άνυδρης περιόδου, στις αρχές της πρώτης χιλιετίας π.Χ., οι νομαδικοί πληθυσμοί μετανάστευσαν από δυτικά προς τα ανατολικά, και επανακατοίκησαν ακατοίκητες περιοχές. Αυτό περιλαμβάνει πολλές ινδοευρωπαϊκές φυλές, όπως οι Σκύθες.
Πρώιμος Μεσαίωνας
Στην αρχή της πρώτης χιλιετίας, οι στέπες ανατολικά της Κασπίας ήταν ακατοίκητες αρχικά, αλλά μετά κατοικήθηκαν από μια ποικιλία ανθρώπων, νομάδων που μιλούσαν κυρίως ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και ουραλικές γλώσσες, όπως τους Αλάνους, τους Αόρσι, τους Μπουντίνιους, τους Ισσεδόνες (Βουσούν), τους Μαντζάρους, τους Μασσαγέτες, και τους Σκυθιανούς ή Σκύθες. Οι σχέσεις ήταν γενικά καλές, και κάποιες είχαν ιδρύσει κράτη όπως το Γιανκάι (βορειοδυτικά της Αράλης), και το Κανγκτζού στα ανατολικά. Στο πέρασμα του χρόνου, ομιλούνταν μετά η Τουρκικές και άλλες γλώσσες, που ήρθαν από εποικιστές και επιτιθέμενους νομάδες από τα ανατολικά.
Για μερικούς αιώνες, εκδηλώσεις στο μελλοντικό Καζακστάν είναι άγνωστες και συχνά έχουν να κάνουν και με λαϊκές ιστορίες, δημοφιλής σε φυλές που μετακινήθηκαν προς δυσμάς στις στέπες.
Κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα οι Ούννοι κατάκτησαν το Καζακστάν απορροφώντας 26 ανεξάρτητα κράτη και ενώνοντας στέπες και ανθρώπους που ζούσαν σε δάση σε ένα κράτος. Υπό την πίεση των Ουράνιων Τούρκων, οι Ούννοι μετανάστευσαν δυτικά και νότια. Το μελλοντικό Καζακστάν κατακτήθηκε από το Τουρκικό Χαγανάτο και άλλα κράτη.
Πολλά ανεξάρτητα κράτη άκμασαν τον πρώιμο Μεσαίωνα στο Καζακστάν, όπως η ένωση Κανγκάρ, το κράτος Ογούζ Γιαγκμπού και το χανάτο των Καραχανιδών.
Το Χανάτο των Καζάκων
Η περιοχή του σημερινού Καζακστάν κατοικείται από τη Λίθινη εποχή, καθώς το κλίμα και η τοπογραφία ήταν και είναι κατάλληλες για την ανάπτυξη της νομαδικής κτηνοτροφίας καθώς και για την εξάσκηση παστοραλισμού. Ιστορικοί υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι εξημέρωσαν το άλογο πρώτη φορά στις απέραντες στέπες της περιοχής. Οι Κουμάνοι εισήλθαν στη χώρα τον 11ο αιώνα, αλλά ενώθηκαν αργότερα με τους Κιπτσάκ και σχημάτισαν τη συνομοσπονδία Κουμάν-Κιπτσάκ. Αν και οι αρχαίες πόλεις Ταράζ (Αολί Άτα) και Χαρζάτε Τουρκεστάν αποτέλεσαν σημαντικούς κόμβους στο δρόμο του μεταξιού μεταξύ της ανατολής και της δύσης, η πραγματική κοινωνική και πολιτική οργάνωση ξεκίνησε με την εισβολή των Μογγόλων στις αρχές του 13ου αιώνα. Η Μογγολική αυτοκρατορία καθιέρωσε διοικητικές περιφέρειες, οι οποίες στη συνέχεια υπάχθηκαν στο νεοσύστατο χανάτο των Καζάκων.
Όλη αυτή την περίοδο, η νομαδική ζωή και η κτηνοτροφική οικονομία κυριαρχούσαν στις στέπες. Το 15ο αιώνα ξεκίνησε σταδιακά η ανάπτυξη μίας τοπικής Καζάκικης ταυτότητας ανάμεσα στις Τουρκικές φυλές, διαδικασία η οποία εδραιώθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα με την εμφάνιση μίας διακριτής γλώσσας, πολιτισμού και οικονομίας.
Σε κάθε περίπτωση, η περιοχή ήταν εστία διαμάχης μεταξύ των τοπικών Καζάκων εμίρηδων και των γειτονικών Περσικών φυλών στα νότια. Στις αρχές του 17ου αιώνα, το χανάτο των Καζάκων αντιμετώπιζε τις επιπτώσεις φυλετικών εντάσεων, οι οποίες είχαν διαχωρίσει τον πληθυσμό στις Μεγάλη, Μεσαία και Μικρή ορδές. Ο πολιτικός αυτός διαχωρισμός και οι τοπικές διαμάχες, παράλληλα με την παρακμή των χερσαίων εμπορικών διαδρομών μεταξύ ανατολής και δύσης, εξασθένισαν το χανάτο.
Η Ρωσική Αυτοκρατορία
Ο ανταγωνισμός για τη γη και το νερό μεταξύ των Καζάκων και των μεταναστών δημιούργησε ιδιαίτερες αντιπάθειες μεταξύ τους, αλλά και έντονη δυσαρέσκεια ενάντια στον τσάρο, ειδικά τα τελευταία χρόνια της τσαρικής ηγεμονίας, με σημαντικότερο γεγονός την επανάσταση στην Κεντρική Ασία το 1916. Οι Καζάκοι επιτέθηκαν σε Ρώσους και Κοζάκους κατοίκους και φρουρές. Η επανάσταση κατέληξε σε μία σειρά συγκρούσεων και σε βίαιες σφαγές και από τις δύο πλευρές. Η εκδίκηση των Ρώσων ήταν σκληρή και η στρατιωτική επέμβαση οδήγησε σχεδόν 300.000 Καζάκους ως πρόσφυγες στις ορεινές περιοχές ή την Κίνα. Όταν περίπου 80.000 από αυτούς επέστρεψαν την επόμενη χρονιά, πολλοί σφαγιάστηκαν από τον τσαρικό στρατό. Παράλληλα, σχεδόν 1 ακόμη εκατομμύριο Καζάκοι αφανίστηκαν από το λοιμό την περίοδο 1921-22. Ακόμη την περίοδο 1929-34 κατά την προσπάθεια κολεκτιβοποίησης από τον Στάλιν, συνέβησαν λοιμοί σαν τον Γολοντομόρ στην Ουκρανία.
Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν
thumb|300x300px|Το [[Αλμάτι (πρώην Άλμα-Άτα), πρωτεύουσα του Καζακστάν κατά τη Σοβιετική περίοδο, είναι η μεγαλύτερη πόλη της χώρας]] Η μικρή περίοδος αυτονομίας, γνωστή ως αυτονομία του Αλάς (13 Δεκεμβρίου 1917 - 26 Αυγούστου 1920), κατά την περίοδο κατάρρευσης της τσαρικής Ρωσίας, συνοδεύτηκε από αρκετές εξεγέρσεις που καταπνίγηκαν βίαια, και τελικά οι Καζάκοι υποτάχθηκαν στη νέα οντότητα των Σοβιέτ. Το 1920 ιδρύθηκε η Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Καζακική ΑΣΣΔ, ρωσικά: Казакская Автономная Социалистическая Советская Республика, καζακικά: Қазақ Автономиялық Социалистік Советтік Республикасы, με λατινικούς χαρακτήρες: Qazaq Avtonomïyalıq Sotsialïstik Sovettik Respuwblïkası), που λίγα χρόνια αργότερα έγινε η τελευταία ΣΣΔ που μπήκε στην ΕΣΣΔ πριν τον Β'ΠΠ. Στην αρχή, η πρωτεύουσα ήταν το Αρινμπούρκ, που μετά μετακινήθηκε στην Κιζιλορντά, καθώς το πρώτο έγινε μέρος της Ρωσίας. Το 1929 μετακινήθηκε στο Αλμάτι.
Η Σοβιετική καταπίεση της παραδοσιακής ελίτ, παράλληλα με την επιβολή της κολεκτιβοποίησης μεταξύ 1920 και 1930, επέφερε έλλειψη τροφής και αντίστοιχη κοινωνική αναταραχή. Από το 1926 ως το 1939, ο πληθυσμός των Καζάκων μειώθηκε κατά 22% εξαιτίας λοιμών, βίας και μαζικής μετανάστευσης. Στον λοιμό του 1932-33 ο πληθυσμός έπεσε κατά 38%, με εκτιμήσεις ότι ο πληθυσμός θα ήταν περίπου 28-35 εκατομμύρια αν δεν είχε γίνει οι λοιμοί και μετανάστευση των Καζάκων, ενώ σήμερα ο πληθυσμός είναι περίπου 18 εκατομμύρια. Τη δεκαετία του 1930 αρκετοί Καζάκοι λόγιοι, συγγραφείς, ποιητές, πολιτικοί και ιστορικοί έγιναν θύματα των διωγμών του Στάλιν, τόσο ως συνέπεια του απολυταρχισμού όσο και με στόχο την αλλοίωση της ταυτότητας και πολιτισμού των τοπικών λαών. Ο Σοβιετικός μηχανισμός σταδιακά ολοκλήρωνε το Καζακστάν στο κρατικό σύστημα, και το 1936 (5 Δεκεμβρίου) η χώρα έγινε σοβιετική δημοκρατία, η τελευταία πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που έδωσε στη χώρα 3 νέες ΣΣΔ, την ΣΣΔ Λετονίας, Λιθουανίας και Εσθονίας (χώρες της Βαλτικής). Τις δεκαετίες του '30 και του '40 το Καζακστάν δέχθηκε εκατομμύρια εσωτερικών μεταναστών, και αποτέλεσε, μαζί με τη Σιβηρία, τόπο εξορίας αντιφρονούντων, φιλοξενώντας μερικά από τα μεγαλύτερα σοβιετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τον Ιούνιο του 1941, κατά τη γερμανική επίθεση, οι σοβιετικοί εκτόπισαν κατά προσέγγιση 400.000 Γερμανούς στο Καζακστάν, φτάνοντας τους 957.518 Γερμανούς στην τελευταία απογραφή στη σοβιετική περίοδο το 1989. Ακόμη αργότερα πραγματοποιήθηκαν μερικές από τις μεγαλύτερες εργατικές κατασκηνώσεις καταναγκαστικής εργασίας (γκουλάγκ) του συστήματος, όπως η Αλζίρ έξω από την Αστανά, που ήταν για τις συζύγους των ανδρών ως «εχθροί για το λαό». Στην πραγματικότητα, Γκουλάγκ λεγόταν το όνομα της διαχειρίστριας εταιρείας. Στην ολιγόχρονη μείωση του πληθυσμού του Καζακστάν συνέβαλε η μετανάστευση των Γερμανών στην πατρίδα τους, στη Γερμανία λόγω της μεγάλης αύξησης του εισοδήματος και της οικονομία της.
Η ΣΣΔ του Καζακστάν συμμετείχε στη Σοβιετική εκστρατεία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με πέντε εθνικές μεραρχίες. Το 1947, δύο χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, ιδρύθηκε κοντά στην πόλη Σεμέι το πεδίο δοκιμών Σεμιπαλατίνσκ (παλιό όνομα του Σεμέι), το μεγαλύτερο στην ΕΣΣΔ για πυρηνικά όπλα. Αυτό συνέβαλε να αυξηθεί η αντιπάθεια των Καζακστανών στην ΕΣΣΔ.
Η περίοδος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου συνέβαλε στην εκβιομηχάνιση και στη συστηματική εξόρυξη ορυκτών για την πολεμική μηχανή της ΕΣΣΔ. Μετά το θάνατο του Στάλιν όμως, το Καζακστάν παρέμενε ακόμη μία οικονομία βασισμένη στην αγροτική παραγωγή. Το 1953, ο Νικίτα Χρουστσόφ ξεκίνησε το φιλόδοξο πρόγραμμα για τη σταδιακή μετατροπή των εκτάσεων του Καζακστάν σε σιτοβολώνα της ΕΣΣΔ, με μικτά αποτελέσματα. Ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ επιτάχυνε την ανάπτυξη της συστηματικής γεωργίας. Επίσης, κατά την απογραφή του 1970, οι Ρώσοι υπερτερούσαν των Καζάκων (5.499.826 έναντι 4.161.164).
Οι αυξανόμενες εντάσεις στη σοβιετική κοινωνία οδήγησαν στην ανάγκη για πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν τη δεκαετία του '80. Ένα γεγονός που σημάδεψε την περίοδο αυτή, ήταν η απόφαση του Λαβρέντι Μπέρια να πραγματοποιήσει μία πυρηνική δοκιμή στη ΣΣΔ του Καζακστάν στο Σεμέι το 1949, με καταστροφικές βιολογικές και οικολογικές συνέπειες που καταγράφηκαν γενιές αργότερα, με επερχόμενη την κλιμάκωση της απέχθειας των Καζάκων για το Σοβιετικό σύστημα.
Τον Δεκέμβριο του 1986 μαζικές διαδηλώσεις νεαρών Καζάκων πραγματοποιήθηκαν στην Αλμάτι με αφορμή την αντικατάσταση του γενικού γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος του Καζακστάν, τον Ντινμουχαμέντ Κονάγιεφ με τον Ρώσο κομματικό αξιωματούχο Γκενάντι Κόλμπιν. Τα επεισόδια κατέληξαν στην επέμβαση του στρατού με το θάνατο και τη φυλάκιση αρκετών διαδηλωτών. Αργότερα ονομάστηκε ως η «διαδήλωση Ζελτοκσάν». Ακόμη, ο Γκεόργκι Μαλενκόφ, γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ), και ηγέτης της ΕΣΣΔ, μεταφέρθηκε στο Καζακστάν όπου τοποθετήθηκε ως διευθυντής ενός υδροηλεκτρικού φράγματος και πέθανε τον Ιανουάριο του 1988 στο Καζακστάν.
Ανεξαρτησία
Με την αναζήτηση περισσότερης αυτονομίας από την ΕΣΣΔ, το Καζακστάν ανακήρυξε την αυτοδιάθεσή του ως δημοκρατία μέσα στην ΕΣΣΔ τον Οκτώβριο του 1990. Με το αποτυχημένο πραξικόπημα τον Αύγουστο του 1991 στη Μόσχα και την ακόλουθη διάλυση της ΕΣΣΔ, το Καζακστάν κήρυξε την ανεξαρτησία του στις 16 Δεκεμβρίου του 1991, τελευταία από τις ΣΣΔ. Αμέσως μετά έγινε πρόεδρος ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, ο μόνος πρόεδρος της χώρας μετά την ανεξαρτησία. Εντάχθηκε στον ΟΗΕ στις 2 Μαρτίου 1992, όπως και 11 άλλες πρώην ΣΣΔ, ενώ η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Ρωσία ήταν ιδρυτικά μέλη. Οι δύο πρώτες πήραν τη θέση της Λευκορωσικής ΣΣΔ και την Ουκρανική ΣΣΔ αντίστοιχα, ενώ η Ρωσία τη θέση της Ρωσικής ΣΣΔ και της Σοβιετικής Ένωσης. Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Αστάνα, το 1997. Σήμερα είναι μέλος της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας, και του Οργανισμού Συνεργασίας Σαγκάης. Ακόμη ίδρυσαν μαζί με τη Ρωσία, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν και τη Λευκορωσία την Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα. Σήμερα η Ρωσία νοικιάζει το Κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ, και μια περιοχή 6.000 τ.χλμ γύρω από αυτό. Διατηρεί καλές σχέσεις με τη Ρωσία και τη Κίνα, επίσης με τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο.
Φυσική γεωγραφία
Καθώς εκτείνεται στις δύο πλευρές του ποταμού Ουράλη, που είναι η διαχωριστική γραμμή με την Ευρωπαϊκή ήπειρο, το Καζακστάν είναι το ένα από τα δύο μεσόγεια κράτη του κόσμου που αποτελούν μέρη δύο ηπείρων (το άλλο είναι το Αζερμπαϊτζάν). μικρογραφία|Το Φαράγγι Τσαρύν στα βόρεια Τιαν Σαν Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας βρίσκεται στην Ασία, υπάρχει ωστόσο και ένα τμήμα της, στη δυτική όχθη του Ουράλη ποταμού, και ένα τμήμα δυτικά των Ουραλίων που βρίσκεται στην Ευρώπη. Βρίσκεται μεταξύ του 40ου και 55ου παράλληλου βόρεια, και μεταξύ του 46ου και 88ου παράλληλου ανατολικά, γι'αυτό χρησιμοποιούνται δύο ζώνες ώρας, η UTC+5 και +6, η πρώτη στο δυτικό Καζακστάν και η δεύτερη στην υπόλοιπη χώρα. Ωστόσο, λόγω των δύο ζωνών ώρας υπάρχουν περιοχές που ο ήλιος ανατέλλει και μετά τις 9 π.μ. ή στις 4 μ.μ. των χειμώνα, ποικίλλει με την περιοχή. Η Καζακική στέπα καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος της χώρας, 804.500 τ. χλμ, και σημαντικές λίμνες είναι η Αράλη, η Μπαλκάς, και η λίμνη Ζαϊσάν, όπου έρχεται από την Κίνα και μετά κατευθύνεται βορειοδυτικά. Το δυτικότερο μέρος της χώρας είναι στην περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν και το ανατολικότερο, στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν.
Βρίσκεται στα νότια της Σιβηρικής πεδιάδας και στα ανατολικά (στα σύνορα με την Κίνα) υπάρχει η οροσειρά Αλτάι. Στα δυτικά βρέχεται από την Κασπία και στα νότια απλώνεται η έρημος Κιζίλ Κουμ. Το κλίμα είναι ξερό σε μεγάλο μέρος της χώρας. Ακόμη στα σύνορα Νότιου Καζακστάν-Ουζμπεκιστάν υπάρχουν βουνά. μικρογραφία|Χάρτης του Καζακστάν σύμφωνα με την [[κλιματική ταξινόμηση Κέππεν]] Στα νοτιοδυτικά της χώρας βρίσκονται η λίμνη Αράλη (33.500 τ.χλμ.) και η λίμνη Μπαλκάς (18.000 τ.χλμ). Ποτάμια της χώρας είναι ο Συρ Ντάρια (αρχαία Υαξάρτης) με μήκος 2.705 χλμ., ο παραπόταμος του Ομπ, Ιρτίς, ο Ουράλης, ο Τομπόλ, ο Τσαρίν (και το ομώνυμο φαράγγι), μικρογραφία|[[Περιφέρεια Καραγκάντα]] ο Ισίμ και ο Ούλμπα, που είναι πλωτοί στο μεγαλύτερο μέρος τους. Το ανάγλυφο του Καζακστάν περιλαμβάνει ερήμους, δέλτα, λόφους, στέπα, τάιγκα, βουνά καλυμμένα με χιόνι και βραχώδη φαράγγια. Το φαράγγι Τσαρίν είναι 80 χιλιόμετρα μακρύ, στα βόρεια Τιέν Σαν, 200 χιλιόμετρα ανατολικά του Αλμάτι. Ακόμη, η λίμνη Αράλη έχει συρρικνωθεί αρκετά τα τελευταία 30 χρόνια λόγω αρδευτικών έργων. Ακόμη, η μεγάλη αύξηση της αλατότητας της λίμνης εξαφάνισε τα ψάρια της περιοχής, δημιουργώντας τους πρώτους οικολογικούς μετανάστες σε ψαροχώρια κοντά στη λίμνη. Το κλίμα της χώρας είναι ευρωπαϊκό, δηλαδή έχει ξερά καλοκαίρια και ψυχρούς χειμώνες. Ακόμη το φράγμα Τσαρίν έχει διακυμάνσεις στο υψόμετρο, από 150 μέχρι 300 μέτρα και η αδυναμία στη προσβασιμότητα του είναι λόγω των δέντρων τέφρας Φράξινος ο σογδιανός (επιστημονικό όνομα Fraxinus sogdiana), που επιβίωσε στην εποχή των παγετώνων και μεγαλώνει και σε μερικά άλλα σημεία. Ο κρατήρας Μπιγκάτς, που δημιουργήθηκε την Πλειοκαινή ή τη Μειόκαινη εποχή, έχει διάμετρο 8 χιλιόμετρα. Ακόμη, για λίγες μέρες ο υδράργυρος πέφτει σε αρκετούς βαθμούς κάτω από το μηδέν, από τον Νοέμβριο και τους χειμερινούς μήνες. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει κατά περιόδους τους χειμερινούς μήνες. Γενικά τα καλοκαίρια είναι ζεστά, ωστόσο χιονίζει αρκετά στους χειμερινούς μήνες.
Πολιτισμός
Η Ουνέσκο έχει τρία μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη χώρα, τα πετρογλυφικά του Ταμγκάλι, το μαυσωλείο του Χότζα Αχμέντ Γιασσάουι και τα αποθέματα Κοργκαλζίν και Ναουριζούμσκι. μικρογραφία|Οι ιππείς με παραδοσιακή ενδυμασία αναπαριστούν τον ιππικό πολιτισμό του Καζακστάν παίζοντας το Κιζ κούου («Κυνήγι του Κοριτσιού»). Είναι ένα από τα πολλά παραδοσιακά παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη του αλόγου. Πριν τον Ρωσικό αποικισμό, οι Καζάκοι είχαν ένα ανεπτυγμένο πολιτισμό βασισμένο στη νομαδική ποιμενική οικονομία τους. Το Ισλάμ εισήχθη στην περιοχή με την άφιξη των Αράβων τον 8ο αιώνα. Αρχικά πήραν τον έλεγχο στα νότια τμήματα του Τουρκεστάν και εξαπλώθηκαν βόρεια. Η Χρυσή Ορδή διέδωσε περαιτέρω το Ισλάμ μεταξύ των φυλών στην περιοχή κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα.
Καθώς η κτηνοτροφία ήταν η κύρια ασχολία στην παραδοσιακή ζωή των Καζάκων, οι περισσότερες νομαδικές συνήθειες και έθιμα σχετίζονται με κάποιον τρόπο με την κτηνοτροφία. Ιστορικά, οι Καζάκοι είναι πολύ παθιασμένοι με την ιππασία.
Ο τουρισμός είναι μια γρήγορα αναπτυσσόμενη βιομηχανία στο Καζακστάν. Επίσης, η χώρα έχει γίνει μέλος του διεθνούς τουριστικού δικτύου. Το 2010, το Καζακστάν έγινε μέλος της Πρωτοβουλίας των Τριών Περιοχών (ΠΤΠ), η οποία είναι μια Ομπρέλα για τους οργανισμούς σχετιζόμενους με τον Τουρισμό στις Τρεις Περιοχές. Η ΠΤΠ λειτουργεί ως σύνδεσμος μεταξύ τριών περιοχών: της Νότιας Ασίας, της Κεντρικής Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης. Η Αρμενία, το Μπανγκλαντές, η Ινδία, η Γεωργία, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Πακιστάν, το Νεπάλ, το Τατζικιστάν, η Ρωσία, η Σρι Λάνκα, η Τουρκία και η Ουκρανία είναι μέλη της Πρωτοβουλίας. Έτσι, το Καζακστάν συνδέεται με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας στην τουριστική αγορά.
Η χώρα είναι η πατρίδα αρκετών ποιητών, λόγιων και φιλόσοφων, καθώς και επιστημόνων όπως του Αμπάι Κουνανμπαγιουλί, του Μουχτάρ Αουέζοφ, του Γκαμπίτ Μουσιρέποφ, του Κανίς Σατπάγιεφ, του Μουχτάρ Σαχάνοφ, του Σακέν Σεϊφούλιν, του Τζαμπίλ Τζαμπάγιεφ καθώς και πολλούς άλλους.
Κουζίνα
Στην εθνική κουζίνα, το ζωϊκό κρέας μπορεί να μαγειρευτεί σε μια ποικιλία τρόπων, και συνήθως σερβίρεται με μία μεγάλη ποικιλία παραδοσιακών προϊόντων ψωμιού. Στα ροφήματα περιλαμβάνεται συχνά το μαύρο τσάι, καθώς και το αϊράνι, το σουμπάτ και το κυμύζ. Ένα παραδοσιακό Καζακικό πρωϊνό περιλαμβάνει ποικιλία ορεκτικών στο τραπέζι, που ακολουθείται από σούπα και ένα ή δύο κυρίως πιάτα, όπως το πιλάφι και το μπεσμπαρμάκ. Επίσης πίνουν το εθνικό τους ποτό, που αποτελείται από τη ζύμωση γάλακτος φοράδας.
Αθλητισμός
Τον Δεκέμβριο του 2014, ο επικεφαλής της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας του Καζακστάν, ο Αντιλμπέκ Ζακσιμπέκοφ, δήλωσε ότι το Καζακστάν σχεδιάζει να θέσει υποψηφιότητα για τη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κύπελλου Ποδοσφαίρου το 2026.
Χειμερινοί Ασιατικοί Αγώνες του 2011
Διοργανώθηκαν στο Καζακστάν. Στους συγκεκριμένους αγώνες, το Καζακστάν κέρδισε 32 χρυσά μετάλλια, 21 αργυρά και 17 χάλκινα. Συνολικά, κέρδισε 70 μετάλλια.
Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στο Καζακστάν. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Καζακστάν (ΠΟΚ, καζακικά: Қазақстанның Футбол Федерациясы), είναι το εθνικό κυβερνητικό σώμα για το άθλημα. Η ΠΟΚ οργανώνει τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και φουτσάλ.
Ποδηλασία
Η ποδηλασία είναι μια δημοφιλής δραστηριότητα σε όλη τη χώρα. Ο πιο διάσημος ποδηλάτης του Καζακστάν είναι ο Αλεξάντερ Βινοκούροφ.
Τζούντο
Ο Ασχάτ Ζιτκέγιεφ κέρδισε αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, και ο Γιελντός Σμέτοφ κέρδισε το 2010 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, στην κατηγορία των 55 κιλών.
Ολυμπιακή άρση βαρών
Η Ζουλφίγια Τσινσάνλο κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.