cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν
Γενικά
Καθώς οι πίνακές του είναι εν γένει υπογεγραμμένοι, έχει καταστεί δυνατή η κατάρτιση χρονολογίου και εξέλιξης του έργου του. Υπέγραφε ως  I. P. Van Thielen Rigouldts (από το όνομα της μητέρας του) στη δεκαετία του 1640, ως I. P. Van Thielen μετά το 1650, και I. P. Van Thielen Heere Van CouwenBerche σε έργα μετά το 1660, οπότε και κληρονόμησε τον τίτλο του άρχοντα του Κάουβενμπερχ.
Πίνακες με γιρλάντες
Ο φαν Τίλεν εργάστηκε συχνά σε πίνακες με γιρλάντες, στους οποίους η πληθύσμωση (σταφάζ) με μορφές γινόταν από άλλους καλλιτέχνες. Αυτή η μορφή ζωγραφικής αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα από τους Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο και Χέντρικ φαν Μπάλεν κατ' απαίτηση του Ιταλού Καρδιναλίου Φεντερίκο Μπορρομέο στις αρχές του 17ου αιώνα. Άλλοι καλλιτέχνες που συνέβαλαν στην εξέλιξη αυτού του τύπου πινάκων ήταν οι Ντάνιελ Σέγκερς, Άντριες Ντάνιελ και Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Αρχικά ο τύπος αυτός σχετιζόταν με το κίνημα της Αντιμεταρρύθμισης. Αναπτύχθηκε περαιτέρω με την ανάπτυξη της λατρείας της Παρθένου Μαρίας στην Αυλή των Αψβούργων, που τότε ηγεμόνευε στις Νότιες Κάτω Χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Αμβέρσας). Οι πίνακες αυτοί τυπικά απεικονίζουν μια γιρλάντα με άνθη, που περιβάλλει μιαν αναθηματική εικόνα, ένα πορτρέτο ή άλλο θρησκευτικό σύμβολο, όπως, π.χ., τον καθαγιασμένο άρτο. Οι πίνακες αυτοί συνήθως αποτελούν προϊόν συνεργασίας μεταξύ ενός καλλιτέχνη που ζωγραφίζει άνθη κι ενός που ζωγραφίζει ανθρώπινες μορφές.
Ο φαν Τίλεν φιλοτέχνησε πολλούς τέτοιους πίνακες σ συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες, όπως ο σύγγαβρός του Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ, ο Νικολά ντε Λαρζιλιέρ, ο Γιαν φαν Μπάλεν, ο Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, ο Κορνέλις Σχουτ και ο Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ.
Τα διακοσμητικά πλαίσια με τις γιρλάντες τυπικά απεικονίζουν θρησκευτικά ή μυθολογικά θέματα. Αντίθετα με τον Σέγκερς, του οποίου οι γιρλάντες με άνθη είναι δυναμικές, ο φαν Τίλεν διέτασσε τα άνθη και τα φύλλα στις γιρλάντες με κονονικό τρόπο.
Παράδειγμα συνεργασίας των φαν Τίλεν και Κουελλίνους είναι το Πέτρινο διακοσμητικό πλαίσιο με την Παναγία Βρεφοκρατούσα που περιβάλλεται από γιρλάντα από άνθη (1651, Μουσείο Τέχνης Κράισλερ), πίνακας που υπογράφεται και από τους δύο καλλιτέχνες. Ο φαν Τίλεν ζωγράφισε τη γιρλάντα με τα άνθη, ενώ ο Κουελλίνους ζωγράφισε το εσωτερικό. Αυτό είναι σε "γκριζάιγ" (μονόχρωμο, σε αποχρώσεις του γκρίζου) που παριστάνει γλυπτά της Παρθένου και του Βρέφους Ιησού που υποτάσσουν το ερπετό, το οποίο έχει συσφίξει το μήλο του προπατορικού αμαρτήματος. Το πολύπλοκο "πέτρινο" σύμπλεγμα στεφανώνεται στις άνω γωνίες από ένα ζεύγος κύκνων. Ο φαν Τίλεν ζωγράφισε κισσό (σύμβολο του θανάτου, της μνήμης και της αιώνιας ζωής) στο εσωτερικό του πλαισίου και προσέθεσε μια ποικιλία από άνθη: Τριαντάφυλλα, γιασεμί, ασφόδελους, λευκόια, ορτανσίες και νεροκάρδαμο, άνθη μηλιάς και ανεμώνες. Κάθε άνθος παραπέμπει στις αρετές της Παρθένου και του Βρέφους. Ο φαν Τίλεν προσέθεσε, επίσης, πεταλούδες, σύμβολο της Ανάστασης του Χριστού και του θριάμβου του απέναντι στον θάνατο. Καθώς στα άνθη περιλαμβάνονται τόσο ανοιξιάτικα όσο και καλοκαιρινά μπουμπούκια, είναι εμφανές ότι η σύνθεση δεν βασίζεται σε πραγματικό μπουκέτο, αλλά αποτελείται από άνθη που συμβολίζουν τις αιώνιες αρετές της Παναγίας και του Βρέφους.
Συλλογές
Το Ασμόλειο Μουσείο στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το Μουσείο Φιτζγουίλιαμ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, το Μουσείο Τέχνης Χονολουλού, η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσιγκτον και η Πινακοθήκη Μπρέρα στο Μιλάνο συγκαταλέγονται ανάμεσα στις δημόσιες συλλογές που διαθέτουν έργα του φαν Τίλεν.
Ιστορία της αεροδυναμικής
Η αεροδυναμική είναι κλάδος της δυναμικής που ασχολείται με την μελέτη της κίνησης του ανέμου. Είναι υπό-τμήμα της δυναμικής ρευστών και αερίων, και συχνά ο όρος «αεροδυναμική» χρησιμοποιείται για όλα τα αέρια.
Η πρόοδος στην αεροδυναμική κατά τον 19ο αιώνα οδήγησε στην επίτευξη της βαρύτερης από τον αέρα πτήσης. Ο Τζορτζ Κέιλι ανέπτυξε την θεωρία του σύγχρονου αεροσκάφους σταθερών πτερύγων το 1799, προσδιορίζοντας τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις της πτήσης - άνωση, ώθηση, αντίσταση και βαρύτητα. Η ανάπτυξη των ευλόγων προβλέψεων της ώθησης που χρειαζόταν για την τροφοδότηση της πτήσης σε συνδυασμό με την εξέλιξη των αεροτομών υψηλής άνωσης και χαμηλής αντίστασης έθεσαν τις βάσεις για την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση. Στις 17 Δεκεμβρίου 1903 οι Ουίλμπουρ και Όρβιλ Ράιτ πραγματοποίησαν την πρώτη επιτυχημένη μηχανοκίνητη πτήση. Η πτήση αυτή, και η δημοσιότητα που έλαβε, οδήγησαν στην οργανωμένη συνεργασία μεταξύ των αεροπόρων και των αεροδυναμιστών, δείχνοντας τον δρόμο προς την σύγχρονη αεροδυναμική.
Οι θεωρητικές εξελίξεις στην αεροδυναμική συμβαδίζαν με τις πρακτικές. Η σχέση που περιγράφεται από τον Μπερνούλι είχε ισχύ μόνο για ασυμπίεστα, μη συνεκτικά ρευστά. Το 1757, ο Λέοναρντ Όιλερ δημοσίευσε τις εξισώσεις του Όιλερ, επεκτείνοντας την αρχή του Μπερνούλι σε καθεστώς πιεσμένων ρευστών. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η ανάπτυξη των εξισώσεων Ναβιέρ-Στόουκς επέκτειναν τη ισχύ των εξισώσεων του Όιλερ σε ιξώδη κατάσταση. Την περίοδο των πρώτων δοκιμών πτήσης, πολλοί ερευνητές ανέπτυξαν ανεξάρτητες θεωρίες σχετικά με την κυκλοφορία της ροής του αέρα κατά την άνωση. Ο Λούντβιχ Πραντλ έγινε ένας από τους πρώτος που εξερεύνησαν τις οριακές στρώσεις αυτή τη περίοδο.
Θεωρητικές αρχές
Αν και η σύγχρονη θεωρία της αεροδυναμικής επιστήμης δεν αναφάνηκε μέχρι τον 18ο αιώνα, οι αρχές της άρχισαν να εμφανίζονται από τους αρχαίους χρόνους. Η θεμελιώδης παραδοχή της συνέχειας της αεροδυναμικής έχει τις ρίζες της στην Περί ουρανού πραγματεία του Αριστοτέλη, αν και ο Αρχιμήδης δουλεύοντας κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. ήταν ο πρώτος άνθρωπος που επισήμως ισχυρίστηκε πως ένα ρευστό θα μπορούσε να θεωρηθεί συνεχές. Ο Αρχιμήδης επίσης ειήγαγε την έννοια πως η ροή ενός ρευστού εξαρτιόταν από την βαθμίδα πίεσης εντός του ρευστού. Η ιδέα αυτή αποδείχθηκε στην συνέχεια θεμελιώδης για την κατανόηση της ροής των ρευστών.
To 1687, παρουσιάστηκαν οι νόμοι κίνησης του Νεύτωνα στο έργο του Principia, την πρώτη ολοκληρωμένη θεωρητική προσέγγιση στην κατανόηση των μηχανικών φαινομένων. Πιο συγκεκριμένα ο δεύτερος νόμος του Νεύτωνα, μια δήλωση περί της διατήρησης της ορμής, είναι μια από τις τρεις βασικές αρχές που χρησιμοποιήθηκαν στην απόδειξη των εξισώσεων του Όιλερ και Ναβιέρ-Στόουκς.
Το 1738, ο Ολλανδό-Ελβετός μαθηματικός Ντάνιελ Μπερνούλι εξέδωσε το Hydrodynamica, στο οποίο περιέγραψε την θεμελιώδη σχέση μεταξύ της πίεσης και της ταχύτητας, που πλέον είναι γνωστή ως νόμος του Μπερνούλι. Αυτός αναφέρει πως η πίεση ενός ρευστού που ρέει μειώνεται καθώς η ταχύτητά του αυξάνεται και αποτέλεσε μια σημαντική πρώιμη πρόοδο στην θεωρία της δυναμικής των ρευστών, και αρχικά ποσοτικοποιήθηκε σε μια εξίσωση που του Λέοναρντ Όιλερ. Η έκφραση αυτή, που συχνά ονομάζεται Εξίσωση του Μπερνούλι, συσχετίζει την πίεση, την πυκνότητα και την ταχύτητα σε δύο σημεία κατά μήκος ενός ρεύματος ροής ενός ρευστού με τον ακόλουθο τρόπο:
Η Εξίσωση του Μπερνούλι αγνοεί την την δυνατότητα συμπίεσης ενός ρευστού, καθώς και τις επιδράσεις της βαρύτητας και ιξωδών δυνάμεων στη ροή. Ο Λέοναρντ Όιλερ εξέδωσε τις εξισώσεις του το 1757, οι οποίες ισχύουν τόσο για ασυμπίεστες όσο και συμπιεσμένες ροές. Οι εξισώσεις του Όιλερ επεκτάθηκαν ώστε να συμπεριλαμβάνουν τις επιδράσεις του ιξώδους κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, έχοντας ως αποτέλεσμα τις εξισώσεις Ναβιέρ-Στόουκς.
Μελέτες της αντίστασης του αέρα
Η επιβραδυντική επίδραση του αέρα σε ένα κινούμενο αντικείμενο ήταν μεταξύ των πρώτων αεροδυναμικών φαινομένων που εξερευνήθηκαν. Ο Αριστοτέλης έγραψε σχετικά με την αντίσταση του αέρα τον 4ο αιώνα π.Χ., αλλά είχε ελλείψεις στην κατανόηση της ποσοτικοποίησης της αντίστασης που παρατηρούσε. Στην πραγματικότητα, ο Αριστοτέλης κατά παράδοξο τρόπο θεώρησε πως η κίνηση του αέρα γύρω από ένα δόρυ που ήταν στον αέρα, έφερνε αντίσταση στην κίνησή του αλλά και το προωθούσε προς τα μπροστά. Τον 15ο αιώνα, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι εξέδωσε το Codex Leicester, στο οποίο απέρριπτε τη θεωρεία του Αριστοτέλη και προσπάθησε να αποδείξει πως η μοναδική επίδραση του αέρα σε ένα ιπτάμενο αντικείμενο ήταν η αντίσταση στην κίνηση του, και πως αυτή η αντίσταση του αέρα ήταν ανάλογη της ταχύτητας ροής, ένα εσφαλμένο συμπέρασμα το οποίο υποστηρίχθηκε από τα πειράματα του Γαλιλαίου κατά τον 17ο αιώνα πάνω στη φθορά της κίνησης του εκκρεμούς. Επιπλέον στην δουλειά του σχετικά με την αντίσταση, ο ντα Βίντσι ήταν ο πρώτος που κατέγραψε πληθώρα αεροδυναμικών ιδεών στις οποίες περιλαμβάνεται η ορθή περιγραφή της κυκλοφορίας των δινών και του νόμου της συνέχειας όπως εφαρμόζεται στη ροή του ρεύματος.
Η πραγματική τετραγωνική εξάρτηση της αντίστασης στην ταχύτητα αποδείχθηκε πειραματικά από τον Εντμ Μαριότ και τον Κρίστιαν Χόυχενς, και οι δύο μέλη της Ακαδημίας Επιστημών του Παρισιού κατά τα τέλη του 17ου αιώνα. Ο Σερ Ισαάκ Νεύτων αργότερα έγινε ο πρώτος άνθρωπος που θεωρητικά εξήγαγε την τετραγωνική εξάρτηση της αντίστασης του αέρα στις αρχές του 18ου αιώνα, κάνοντας τον έτσι έναν από τους πρώτους θεωρητικούς αεροδυναμιστές. Ο Νεύτωνας ισχυρίστηκε πως η αντίσταση ήταν ανάλογη των διαστάσεων ενός σώματος, της πυκνότητας των ρευστών και μπορούσε να εφαρμοστεί σωστά σε χαμηλές ταχύτητες ρευστών, αλλά μπορούσε να σταθεί σε ευθεία αντίθεση με τα προηγούμενα ευρημάτα του Γαλιλαίου. Η διαφορά μεταξύ των έργων του Νεύτωνα, του Μαριότ και του Χόυχενς, καθώς και η πλέον πρώιμη δουλεία του Γαλιλαίου δεν είχε επιλυθεί μέχρι τη στιγμή της προόδου στη θεωρία ιξωδών ρευστών κατά τον 20ο αιώνα.
Ο Νεύτωνας ανέπτυξε επίσης την θεωρία ενός νόμου για την δύναμη της αντίστασης σε επίπεδη πλάκα κεκλιμμένη προς την κατεύθυνση της ροής του ρευστού. Χρησιμοποιώντας το F για την δύναμη της αντίστασης, ρ για την πυκνότητα, S για την επιφάνεια της επίπεδης πλάκας, V για την ταχύτητα του ρευστού, και θ για την γωνία προσβολής, ο νόμος του εκφράζεται ως:
Η εξίσωση αυτή υπερτιμά την αντίσταση στις περισσότερες περιπτώσεις, και χρησιμοποιήθηκε πολλάκις κατά τον 19ο αιώνα ως προς επιχείρημα για την αδυναμία πραγματοποίησης ανθρώπινης πτήσης. Σε μικρές γωνίες κλίσης, η αντίσταση εξαρτάται γραμμικά από το ημίτονο της γωνίας, όχι τετραγωνικά. Ωστόσο, ο νόμος της αντίστασης σε επίπεδη πλάκα του Νεύτωνα μπορεί να αποδώσει λογικές προβλέψεις αντίστασης για υπερηχητικές ροές ή πολύ λεπτές πλάκες σε μεγάλες γωνίες κλίσης οι οποίες οδηγούν σε διαχωρισμό της ροής.
Πειράματα σχετικά με την αντίσταση του αέρα πραγματοποιήθηκαν από τους ερευνητές κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Θεωρίες για την αντίσταση αναπτύχθηκαν από τους Ζαν λε Ρον Ντ'Αλαμπέρ, Γκούσταβ Κίρχοφ, και Λόρδο Ρέιλι. Εξισώσεις για την ροή των ρευστών με τριβή αναπτύχθηκαν από τον Κλωντ-Λουί Ναβιέρ και Τζορτζ Γκάμπριελ Στόουκς. Για προσομοίωση της ροής των ρευστών, σε πολλά πειράματα ενσματώθηκαν βυθισμένα αντικείμενα σε ροές νερού, ή πιο απλά τα αντικείμενα αυτά ριχνόταν από την κορυφή ψηλών κτιρίων. Προς το τέλος αυτής της περιόδου ο Γουστάβος Άιφελ χρησιμοποίησε τον πύργο του Άιφελ ως βοήθημα στις δοκιμές του ρίχνοντας επίπεδες πλάκες.
Ένας πιο ακριβής τρόπος υπολογισμού της αντίστασης ήταν η τοποθέτηση ενός αντικειμένου μέσε σε ένα τεχνητό, ομοιόμορφο ρεύμα αέρα όπου η ταχύτητα είναι γνωστή. Το πρώτο άτομο που πειραματίστηκε με αυτή τη τάση ήταν ο Φράνσις Χέρμπερτ Ουένχαμ, ο οποίος κατασκεύασε την πρώτη αεροδυναμική σήραγγα το 1871. Ο Ουένχαμ ήταν επίσης μέλος της πρώτης επαγγελματικής οργάνωσης σχετικής με την αεροναυτική, της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας του Ηνωμένου Βασιλείου. Τα αντικείμενα που τοποθετούνταν στις αεροδυναμικές σήραγγες ήταν πάντοτε μικρότερα από ότι στην πράξη, και έτσι απαιτούνταν μια μέθοδος συσχέτισης των μοντέλων μικρής κλίμακας με τα αντίστοιχα τους σε πραγματικές διαστάσεις. Αυτό επιτεύχθηκε με την εφεύρεση του αδιάστατου αριθμού Ρέινολντς από τον Όσμπορν Ρέινολντς. Ο Ρέινολντς πειραματίστηκε ακόμη με την μετατροπή της ροής από ελασματώδη σε τυρβώδη το 1883.
Εξελίξεις στην αεροπορία
Ξεκινώντας τουλάχιστον από το 1796, όταν και κατασκεύασε ένα μοντέλο ελικοπτέρου, μέχρι και το θάνατό του το 1857, ο Σερ Τζορτζ Κέιλι θεωρείται ως ο πρώτος άνθρωπος που διαχώρισε τις τέσσερις αεροδυναμικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της πτήσης—βαρύτητα, άνωση, αντίσταση, και ώθηση—και τη σχέση μεταξύ τους. Ο Κέιλι θεωρείται επίσης ο πρώτος που ανέπτυξε την ιδέα του σύγχρονου αεροσκάφους σταθερών πτερύγων. Αν και στις σημειώσεις του ντα Βίντσι περιλαμβάνονται σχέδια και περιγραφές μιας βαρύτερης από τον αέρα ιπτάμενης μηχανής σταθερών πτερύγων, αυτές ήταν αποδιοργανωμένες και σκορπίστηκαν μετά τον θάνατό του. Τα αεροδυναμικά επιτεύγματά του δεν είχαν ανακαλυφθεί μέχρις ότου η τεχνολογία είχε προχωρήσει πέρα από την πρόοδο που είχε συντελέσει ο ντα Βίντσι.
Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, δύο ήταν τα προβλήματα που είχαν ταυτοποιηθεί πριν την επίτευξη της βαρύτερης από τον αέρα πτήσης. Το πρώτο ήταν η δημιουργία αεροδυναμικών πτερύγων χαμηλής αντίστασης και υψηλής δυνατότητας άνωσης. Το δεύτερο πρόβλημα ήταν ο υπολογισμός της ισχύος που χρειαζόταν για μια σταθερή πτήση. Αυτή τη περίοδο, τέθηκαν οι βάσεις για την μηχανική ρευστών και την αεροδυναμική της σύγχρονης εποχής, με μερικούς λάτρεις της αεροπορίας με μικρή επιστημονική κλίση να δοκιμάζουν διάφορες ιπτάμενες μηχανές με ελάχιστη επιτυχία.
Το 1884, ο Τζον Μοντγκόμερι, Αμερικανός με σπουδές στην φυσική, ξεκίνησε να πειραματίζεται με μοντέλα ανεμοπτέρων. Χρησιμοποιώντας ένα τραπέζι με νερό που ρέει και θαλάμους καπνού άρχισε να εφαρμόζει τους φυσικούς νόμους της μηχανικής ρευστών για να περιγράψει της κινήσεις της ροής πάνω σε κυρτές επιφάνειες όπως οι αεροτομές. Το 1889, ο Σαρλ Ρενάρ, Γάλλος αεροναυτικός μηχανικός, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που προέβλεψε λογικώς την απαιτούμενη ισχύ για μια σταθερή πτήση. Ο Ρενάρ και ο Γερμανός φυσικός Χέρμαν φον Χέλμχολτζ εξερεύνησαν τον φόρτο των πτερύγων (αναλογία βάρους προς εμβαδού της πτέρυγας), καταλήγοντας πως οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να πετάξουν με την δύναμη τους τοποθετώντας φτερά στα χέρια τους. Ο Ότο Λίλιενταλ, ακολουθώντας τη δουλειά του Σερ Τζορτζ Κέιλι, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πέταξε επιτυχημένα με ανεμόπτερα. Ο Λίλιενταλ θεωρούσε πως οι λεπτές, κυρτές αεροτομές θα μπορούσαν να αποδώσουν υψηλά επίπεδα άνωσης και χαμηλή αντίσταση.
Στο βιβλίο Progress in Flying Machines (Πρόοδος στις Ιπτάμενες Μηχανές) του 1893 του Οκτάβ Σανούτ, περιγράφονται όλες οι γνωστές έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο μέχρι εκείνη την περίοδο. Το βιβλίο του Σανούτ αποτέλεσε χρήσιμο εργαλείο για όσους είχαν ενδιαφέρον στην αεροδυναμική και τις ιπτάμενες μηχανές.
Με τις πληροφορίες από το βιβλίο του Σανούτ, την προσωπική βοήθεια του ιδίου του Σανούτ, και τις έρευνες που πραγματοποίησαν οι ίδιοι στην αεροδυναμική τους σήραγγα, οι αδελφοί Ράιτ απέκτησαν αρκετή γνώση για την αεροδυναμική ώστε να πραγματοποιήσουν την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση στις 17 Δεκεμβρίου 1903. Η πτήση των Ράιτ επιβεβαίωσε ή διάψευσε πολλές θεωρίες της αεροδυναμικής. Η θεωρία της δύναμης της αντίστασης του Νεύτωνα αποδείχθηκε τελικά εσφαλμένη. Αυτή η πρώτη ευρέως δημοσιευμένη πτήση οδήγησε σε μια πιο οργανωμένη προσπάθεια μεταξύ των αεροπόρων και των επιστημόνων, που έδειξαν τον δρόμο προς την σύγχρονη αεροδυναμική.
Κατά την διάρκεια των πρώτων πτήσεων, οι Τζον Μοντγκόμερι, Φρέντερικ Λάντσεστερ, Μάρτιν Βίλχελμ Κούτα, και Νικολάι Ζουκόφσκι ανέπτηξαν ανεξάρτητες θεωρίες που συνέδεαν την κυκλοφορία της ροής του ρευστού με την άνωση. Οι Κούτα και Ζουκόφσκι προχώρησαν στην ανάπτυξη της θεωρίας των πτερύγων δύο διαστάσεων. Επεκτείνοντας την εργασία του Λάντσεστερ, ο Λούντβιχ Πραντλ πιστώνεται την ανάπτυξη των μαθηματικών πίσω από τις θεωρίες των λεπτών αεροτομών και των ανυψωτικών γραμμών καθώς και την εργασία στις οριακές στρώσεις. Ο Πραντλ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν, εκπαίδευσε πολλούς μαθητές οι οποίοι έπαιξαν σημαντικούς ρόλους στην εξέλιξη της αεροδυναμικής, όπως ο Τέοντορ φον Καρμάν και ο Μαξ Μουνκ.
Προβλήματα αεροσκαφών με υψηλή ταχύτητα
Η συμπιεστότητα αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην αεροδυναμική. Σε χαμηλές ταχύτητες η συμπιεστότητα του αέρα δεν είναι σημαντική σε σχέση με το σχέδιο του αεροσκάφους, αλλά καθώς η ροή του αέρα πλησιάζει ή περνά την ταχύτητα του ήχου, πλήθος νέων αεροδυναμικών φαινομένων γίνονται σημαντικα για το σχέδιο του αεροσκάφους. Αυτά τα φαινόμενα, συνήθως πολλά την ίδια στιγμή, κατέστησαν πολύ δύσκολή την επίτευξη ταχύτητας πάνω από 800 χλμ/ώρα (500 μίλια/ώρα) για τα αεροσκάφη της εποχής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σε μερικά από τα μικρής σημασίας φαινόμενα περιλαμβάνονται οι αλλαγές στην ροή του αέρα που οδηγούν σε προβλήματα ελέγχου. Για παράδειγμα, το P-38 Lightning με τις πυκνές υψηλής δυνατότητας άνωσης πτέρυγες είχε συγκεκριμένο πρόβλημα στις βουτιές υψηλής ταχύτητας που το οδηγούσαν να βρίσκεται σε κατάσταση με την μύτη προς τα κάτω. Οι πιλότοι πραγματοποιούσαν βουτιές, και μετά αντιλαμβανόταν πως δεν μπορούσαν να ελέγξουν πλέον το αεροπλάνο, το οποίο συνέχιζε με τη μύτη προς τα κάτω μέχρι που συντριβόταν. Το πρόβλημα επιδιορθώθηκε με την προσθήκη ενός «πτερυγίου βουτιάς» κάτω από την πτέρυγα το οποίο μετέβαλλε την διανομή του κέντρου πίεσης έτσι ώστε η πτέρυγα να μην χάνει την άνωση της.
Παρόμοιο πρόβλημα επηρέασε και μερικά μοντέλα του Supermarine Spitfire. Σε υψηλές ταχύτητες, τα πηδάλια κλίσης μπορούσαν να εφαρμόσουν μεγαλύτερη ροπή από αυτή που μπορούσαν να χειριστούν οι λεπτές πτέρυγες του Spitfire και έτσι ολόκληρες οι πτέρυγες περιστρεφόταν στην αντίθετη διεύθυνση. Αυτό σήμαινε πως το αεροπλάνο θα περιστρεφόταν στην αντίθετη διεύθυνση από αυτή που ήθελε ο πιλότος, και οδήγησε σε πολλά ατυχήματα. Τα προγενέστερα μοντέλα δεν ήταν τόσο γρήγορα και δεν αντιμετώπιζαν το πρόβλημα αυτό, και έτσι αυτό παρατηρήθηκε όταν εμφανίστηκαν τα μεταγενέστερα μοντέλα Spitfire όπως το Mk.IX. Το φαινόμενο μετριάστηκε με την προσθήκη σημαντικής στρεπτικής ακαμψίας στις πτέρυγες, και εξαλείφθηκε πλήρως με την παρουσίαση του μοντέλου Mk.XIV.
Τα Messerschmitt Bf 109 και Mitsubishi Zero αντιμετώπιζαν το ακριβώς αντίθετο πρόβλημα στο οποίο τα πηδάλια ελέγχου γινόταν μη αποτελεσματικά. Στις υψηλότερες ταχύτητες, ο πιλότος δεν μπορούσε απλά να κινήσει τα πηδάλια ελέγχου επειδή υπήρχε μεγάλη ροή αέρα πάνω από τις επιφάνειες ελέγχου. Ο ελιγμός των αεροπλάνων γινόταν δύσκολος, και σε αρκετά υψηλές ταχύτητες τα αεροσκάφη χωρίς το πρόβλημα αυτό θα μπορούσαν να ξεπεράσουν.
Τα προβλήματα αυτά λύθηκαν εν τέλει όταν τα αεριωθούμενα αεροσκάφη έφτασαν διηχητικές και υπερηχητικές ταχύτητες. Οι Γερμανοί επιστήμονες πειραματίστηκαν με κεκλιμένες πτέρυγες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η έρευνα τους εφαρμόστηκε στα MiG-15 και F-86 Sabre και βομβαρδιστικά όπως τα B-47 Stratojet χρησιμοποιούσαν τέτοιου είδους πτέρυγες οι οποίες καθυστερούσαν την εμφάνιση των ωστικών κυμάτων και μείωναν την αντίσταση.
Για να διατηρηθεί ο έλεγχος κοντά και πάνω από την ταχύτητα του ήχου, είναι συχνά αναγκαίο να χρησιμοποιούνται είτε ουραία τμήματα (σταθεροποιητές), ή πτέρυγες δέλτα οι οποίες διαθέτουν περιοριστές κίνησης. Η τροφοδοτούμενη από κινητήρα λειτουργία αποτρέπει τις αεροδυναμικές δυνάμεις να υπερκαλύπτουν τις εντολές του πιλότου.
Τελικά, ένα ακόμη κοινό πρόβλημα που ταιριάζει στην κατηγορία αυτή είναι οι ταλαντώσεις. Σε ορισμένες ταχύτητες, η ροή αέρα πάνω από τις επιφάνειες ελέγχου γίνεται ταραχώδης, και τα πηδάλια ελέγχου αρχίζουν να ταλαντώνονται. Εάν η ταχύτητα της ταλάντωσης είναι κοντά σε αρμονική με την κίνηση του πηδαλίου, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε συντονισμό και να το σπάσει ολοκληρωτικά. Αυτό ήταν σημαντικό πρόβλημα για τα Zero και VL Myrsky. Όταν πρωτοεμφανίστηκαν τα προβλήματα με χαμηλή δυνατότητα ελέγχου σε υψηλές ταχύτητες, διευθετήθηκαν με τον σχεδιασμό ενός νέου στυλ επιφανειών ελέγχου και περισσότερη ισχύ. Ωστόσο, αυτό προκάλεσε μια νέα μορφή συντονισμού, και πληθώρα αεροπλάνων συνετρίβησαν προτού αυτή ανακαλυφθεί. Στο μοντέλο του VL Myrsky, αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε με την αύξηση της ακαμψίας και του βάρους της πτέρυγας, επομένως αυξήθηκε η απόσβεση της αρμονικής ταλάντωσης, η οποία έθετε σε κίνδυνο την απόδοση σε ορισμένο βαθμό.
Όλα αυτά τα φαινόμενα αναφέρονται συχνά σε συνδυασμό με τον όρο «συμπιεστότητα», αλλά κατά μια άποψη, χρησιμοποιούνται εσφαλμένα. Από μία αυστηρή αεροδυναμική όψη, ο όρος θα έπρεπε να αναφέρεται αποκλειστικά στις παρενέργειες που εμφανίζονται ως αποτέλεσμα στις αλλαγές της ροής του αέρα από ένα ασυμπίεστο ρευστό (παρόμοιο με το φαινόμενο που συμβαίνει στο νερό) σε ένα συμπιεστό ρευστό (που λειτουργεί ως αέριο) καθώς πλησιάζει στην ταχύτητα του ήχου. Πιο συγκεκριμένα υπάρχουν δύο φαινόμενα, η αντίσταση του κύματος και ο κρίσιμος αριθμός μαχ.
Η αντίσταση του κύματος είναι η απότομη αύξηση της αντίστασης στο αεροσκάφος, που προκαλείται από τον αέρα που βρίσκεται μπροστά του. Σε χαμηλές ταχύτητες, ο αέρας αυτός έχει χρόνο για «να φύγει από τη μέση» καθοδηγούμενος από τον αέρα μπροστά που είναι σε επαφή με το αεροσκάφος. Αλλά στην ταχύτητα του ήχου, αυτό δεν μπορεί να συμβεί, και ο αέρας που προηγουμένως ακολουθούσε το ρεύμα γύρω από το αεροσκάφος, τώρα το χτυπά ευθέως. Η ποσότητα ισχύος που χρειάζεται για να ξεπεραστεί το φαινόμενο αυτό είναι αξιοσημείωτη. Ο κρίσιμος αριθμός μαχ είναι η ταχύτητα κατά την οποία μέρος του αέρα που περνά πάνω από τις πτέρυγες του αεροσκάφους γίνεται υπερηχητικός.
Στην ταχύτητα του ήχου, ο τρόπος που δημιουργείται η άνωση αλλάζει δραματικά, από το να κυριαρχείται από το νόμο του Μπερνούλι σε δυνάμεις που παράγονται από ωστικά κύματα. Από τη στιγμή που ο αέρας στο πάνω μέρος της πτέρυγας ταξιδεύει γρηγορότερα από αυτόν κάτω, λόγω του φαινομένου Μπερνούλι, σε ταχύτητες κοντά στην ταχύτητα του ήχου ο αέρας στο πάνω μέρος επιταχύνεται και φτάνει σε υπερηχητικά επίπεδα. Όταν συμβαίνει αυτό, η διανομή της άνωσης αλλάζει δραματικά, προκαλώντας κατά κανόνα μια δυναμική στροφή της μύτης του αεροσκάφους προς τα κάτω. Μιας και το αεροσκάφος προσέγγιζε αυτές τις ταχύτητες μόνο κατά την διάρκεια μιας βουτιάς, οι πιλότοι κατέγραφαν πως το αεροσκάφος θα στρεφόταν προς το έδαφος.
Η διάσταση απορροφά μεγάλο μέρος της ενέργειας σε μια αναστρέψιμη διαδικασία. Αυτή μειώνει σε μεγάλο βαθμό τη θερμοδυναμική θερμοκρασία του υπερηχητικού αερίου που επιβραδύνεται κοντά σε ένα αεροσκάφος. Στις περιοχές μετάβασης, όπου η πίεση σε σχέση με την διάσταση είναι ανολοκλήρωτη, τόσο η διαφορική, σταθερή θερμοχωρητικότητα της πίεσης και η βήτα (η διαφορική αναλογία όγκου/πίεσης) θα αυξηθούν σημαντικά. Η τελευταία έχει έντονες επιπτώσεις στην αεροδυναμική του οχήματος συμπεριλαμβανομένης και της σταθερότητας.
Γρηγορότερα από τον ήχο – τέλη 20ού αιώνα
Καθώς το αεροσκάφος άρχιζε να ταξιδεύει γρηγορότερα, οι αεροδυναμιστές αντελήφθησαν πως η πυκνότητα του αέρα άρχισε να αλλάζει καθώς ερχόταν σε επαφή με ένα αντικείμενο, οδηγώντας στον διαχωρισμό της ροής του ρευστού σε ασυμπίεστο και συμπιεστό καθεστώς. Στην συμπιεστή αεροδυναμική, αμφότερες η πυκνότητα και η πιέση αλλάζουν, κάτι αποτελεί τη βάση υπολογισμού της ταχύτητας του ήχου. Ο Νεύτωνας ήταν ο πρώτος που ανέπτυξε ένα μαθηματικό μοντέλο για τον υπολογισμό της ταχύτητας του ήχου, αλλά δεν ήταν ορθό μέχρι που ο Πιερ Σιμόν Λαπλάς αντιστοίχισε της μοριακή συμπεριφορά των αερίων και εισήγαγε την έννοια της αναλογίας θερμοχωρικότητας. Η αναλογία της ταχύτητας της ροής προς την ταχύτητα του ήχου ονομάστηκε αριθμός Μαχ από τον Ερνστ Μαχ, ο οποίος ήταν από τους πρώτους που εξέτασαν τις ιδιότητες της υπερηχητικής ροής που περιελάμβαναν και τεχνικές φωτογράφησης του Σλίρεν για την οπτικοποίηση των αλλαγών στην πυκνότητα. Οι Ουίλιαμ Τζον Μακκόρν Ράνκιν και Πιερ Ανρί Ουγκονιό ανέπτυξαν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο την θεωρία για τις ιδιότητες της ροής πριν και μετά από ένα ωστικό κύμα. Ο Γιάκομπ Άκερετ προχώρησε την αρχική δουλειά στον υπολογισμό της άνωσης και της αντίστασης σε υπερηχητική αεροτομή. Οι Τεοντόρ φον Καρμάν και Χιου Λάτιμερ Ντράιντεν εισήγαγαν τον όρο διηχητικός για να περιγράψουν ταχύτητες ροής κοντά σε 1 Μαχ όπου η αντίσταση αυξάνεται ραγδαία. Εξαιτίας της αύξησης της αντίστασης καθώς η ταχύτητα πλησιάζει σε 1 Μαχ, οι αεροδυναμιστές και οι αεροπόροι διαφώνησαν στο αν η υπερηχητική πτήση ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί.
Μέχρι την εποχή που έσπασε το φράγμα του ήχου, μεγάλο μέρος της υποηχητικής και χαμηλής υπερηχητικής αεροδυναμικής γνώσης είχε ωριμάσει. Ο Ψυχρός Πόλεμος τροφοδότησε την κατασκευή μιας διαρκώς εξελισσόμενης σειράς αεροσκαφών με υψηλές αποδόσεις. Η Υπολογιστική μηχανική ρευστών ξεκίνησε ως μια προσπάθεια να επιλυθούν ιδιότητες της ροής γύρω από περίπλοκα αντικείμενα και τάχιστα αναπτύχθηκε στο σημείο όπου όλο το αεροσκάφος μπορούσε να σχεδιαστεί με την χρήση ενός υπολογιστή, με τις δοκιμές σε αεροδυναμικές σήραγγες να ακολουθούνται από δοκιμαστικές πτήσεις για να επιβεβαιώσουν τις προβλέψεις του υπολογιστή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αεροδιαστημική μηχανική αεροδυναμικη
Γκερμάνζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Γκερστλίνγκ
Το Γκερστλίνγκ (Γκέρστλινγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ρον Φρίμαν
Ο Ρον Φρίμαν (Ronald John "Ron" Freeman III, 12 Ιουνίου 1947) είναι Αμερικανός πρώην αθλητής.
Μαζί με τους Βίνσεντ Μάθιους, Λάρι Τζέιμς και Λι Έβανς, ήταν μέλος της ομάδας των Η.Π.Α. που στις 20 Οκτωβρίου του 1968 κατέρριψε στην Πόλη του Μεξικού το παγκόσμιο ρεκόρ στα 4x400 μέτρα σκυταλοδρομία με χρόνο 2.56.16.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Γκαετάνο Σιρέα
Ο Γκαετάνο Σιρέα (ιταλικά: Gaetano Scirea, 25 Μαΐου 1953 – 3 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν Ιταλός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους αμυντικούς όλων των εποχών.
Είναι ένας από τους μόλις έξι παίκτες στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που έχουν κερδίσει όλα τα διεθνή τρόπαια για ποδοσφαιρικούς συλλόγους που αναγνωρίζονται από την UEFA και τη FIFA. Επίσης, είναι ένας από τους μόλις εννέα παίκτες στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που κέρδισε και τις τρεις μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της UEFA, κατόρθωμα που κατάφερε ενώ έπαιζε με τη Γιουβέντους, την ιταλική ομάδα με την οποία πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, εκτός από δύο σεζόν με την Αταλάντα. Αγωνίστηκε με την Εθνική Ιταλίας για περισσότερο από μια δεκαετία, κατά τη διάρκεια της οποίας ήταν αναντικατάστατο μέλος της αμυντικής γραμμής, κρατώντας τον Φράνκο Μπαρέζι εκτός εθνικής ομάδας για τέσσερα χρόνια, έως ότου αποσύρθηκε το 1986. Ο Σιρέα έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής με την ομάδα που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, η οποία νίκησε τη Βραζιλία με 3–2 σε έναν αποφασιστικό αγώνα δεύτερου γύρου και τη Γερμανία με 3–1 στον τελικό. Εκπροσώπησε επίσης την Ιταλία σε δύο ακόμη Παγκόσμια Κύπελλα, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση το 1978 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980, όπου η Ιταλία κατέκτησε και πάλι την τέταρτη θέση.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Gaetano_Scirea_-_Atalanta_02.jpg/220px-Gaetano_Scirea_-_Atalanta_02.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Ο Σιρέα σε προπόνηση με την Αταλάντα, αρχές της δεκαετίας του 1970 Ο Σιρέα γεννήθηκε στο Τσερνούσκο σουλ Ναβίλιο, στην επαρχία του Μιλάνου, αλλά ήταν σικελικής καταγωγής.
Ο Σιρέα έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α με την Αταλάντα εναντίον της Κάλιαρι Κάλτσιο στις 24 Σεπτεμβρίου 1972. Παρέμεινε στην Αταλάντα για δύο σεζόν, πριν μεταγραφεί στη Γιουβέντους, με την οποία θα έμενε μέχρι το τέλος της καριέρας του. Συνολικά έκανε 397 συμμετοχές στη Σέριε Α, σημειώνοντας 24 γκολ. Ο Σιρέα σημείωσε μεγάλη επιτυχία με τη Γιουβέντους, παίζοντας δίπλα στον Αντόνιο Καμπρίνι και τον σκληροτράχηλο Κλαούντιο Τζεντίλε, καθώς και τον τερματοφύλακα Ντίνο Τζοφ. Κατάφερε το εντυπωσιακό επίτευγμα να κερδίζει κάθε εγχώρια και πανευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση κατά τη διάρκεια της θητείας του στον σύλλογο (επτά τίτλους Σέριε Α, δύο Κύπελλα Ιταλίας, ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών, ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο).
Αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο στο τέλος της σεζόν 1987-88. Ανέλαβε το ρόλο του ανιχνευτή ταλέντων στη Γιουβέντους και αργότερα εργάστηκε ως προπονητής.
Εθνική ομάδα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Italia82.JPG/220px-Italia82.JPG|μικρογραφία| Ο Σιρέα (όρθιος, τρίτος από αριστερά) με την [[Εθνική Ιταλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Εθνική Ιταλίας στο νικηφόρο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982]] Ο Σιρέα έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ιταλίας στις 30 Δεκεμβρίου 1975, εναντίον της Ελλάδας. Έγινε αμέσως αναντικατάστατος πυλώνας της ομάδας που είχει προπονητή τον Έντσο Μπέρτσοτ και έπαιξε σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα και ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το 1980, όπου η Ιταλία τερμάτισε στην τέταρτη θέση, αφού έφτασε στον ημιτελικό και ο Σιρέα ονομάστηκε στην Κορυφαία Ομάδα της διοργάνωσης.
Ο Σιρέα, μαζί με τους συμπαίκτες Αντόνιο Καμπρίνι και Κλαούντιο Τζεντίλε, τον κεντρικό μπακ Τζουζέπε Μπέργκομι και τον τερματοφύλακα Ντίνο Τζοφ, αποτέλεσαν την αμυντική ραχοκοκαλιά της ίσως ισχυρότερης ιταλικής ομάδας της μεταπολεμικής περιόδου, καθώς οι Azzurri κυριαρχούσαν στο διεθνές ποδόσφαιρο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Ο Σιρέα εντυπωσίασε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, όπου η Ιταλία τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, μετά από ένα ήσυχο ξεκίνημα στη φάση των ομίλων του πρώτου γύρου, η Ιταλία κέρδισε την Αργεντινή και στη συνέχεια τη Βραζιλία στον δεύτερο γύρο, νικώντας αργότερα την Πολωνία με 2–0 στον ημιτελικό. Μια νίκη με 3-1 επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό χάρισε στον Σιρέα μια θέση στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, ωστόσο, η ομάδα ήταν σε μεταβατικό στάδιο και αποκλείστηκε από τη Γαλλία στον δεύτερο γύρο. Αυτός ήταν ο τελευταίος αγώνας του Σιρέα για την Ιταλία, έχοντας πραγματοποιήσει 78 συμμετοχές και σημειώσει 2 γκολ.
Χαρακτηριστικά παιχνιδιού
Ο Σιρέα αρχικά αγωνιζόταν ως μέσος και στη συνέχεια έπαιξε τον ρόλο του λίμπερο, στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του και συνέβαλε στην ανάπτυξη της θέσης, λόγω της διορατικότητας του, της ψυχραιμίας του με τη μπάλα και της ικανότητας του να πασάρει. Έτσι, εκτός από το να βοηθούσε την ομάδα του αμυντικά, συνεισέφερε στην επίθεση της ομάδας του, συμμετέχοντας συχνά στη δημιουργία γκολ και μερικές φορές ακόμη και σκοράροντας ο ίδιος. Στο τελευταίο μέρος της καριέρας του, καθώς έχασε τον ρυθμό του, ο Σιρέα έπαιξε πιο αμυντικό ρόλο ως κεντρικός αμυντικός.
Προσωπική ζωή
Ο Σιρέα ήταν παντρεμένος με τη Μαριέλλα Καβάνα. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Ρικάρντο. Η Μαριέλλα έγινε πολιτικός μετά τον θάνατο του συζύγου της.
Θάνατος
Το καλοκαίρι του 1989, ο Σιρέα επισκέφτηκε την Πολωνία ως παρατηρητής για να παρακολουθήσει την Γκούρνικ Ζάμπζε, εναντίον της οποίας η Γιουβέντους επρόκειτο να παίξει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1989, το αυτοκίνητο που τον μετέφερε συγκρούστηκε μετωπικά με ένα φορτηγό κοντά στο χωριό Μπαμπσκ. Το αυτοκίνητο μετέφερε τέσσερα δοχεία βενζίνης στο πορτμπαγκάζ (μια συνήθης πρακτική στην Πολωνία εκείνη την εποχή λόγω συχνών ελλείψεων αερίου), τα οποία εξερράγησαν κατά την πρόσκρουση, σκοτώνοντας τον Σιρέα μαζί με δύο συνεπιβάτες.
Κληρονομιά
Λόγω της αμυντικής ικανότητας και του αθλητισμού του, το όνομα του Σιρέα έχει συνδεθεί με διάφορα τουρνουά νέων και βραβεία ευ αγωνίζεσθαι ως πρότυπο για τον αθλητισμό και την αθλητική αριστεία, συμπεριλαμβανομένου του Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea", το οποίο απονέμεται σε έναν θρυλικό ποδοσφαιριστή της Σέριε Α για τα επιτεύγματα της καριέρας του, το ταλέντο και την προσωπικότητά του. > Το 2005, ο πρώην προπονητής της εθνικής Ιταλίας, Έντσο Μπέρτσοτ, πρότεινε την απόσυρση της φανέλας με τον αριθμό 6 της εθνικής ομάδας και της Γιουβέντους ως αναγνώριση της καριέρας του Σιρέα. Η νότια κερκίδα στο Στάδιο Γιουβέντους, καθώς και αυτή στο πρώην Στάδιο Ντέλλε Άλπι, είναι γνωστή ως Curva Scirea και καταλαμβάνεται από τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς της Γιουβέντους.
Τίτλοι και διακρίσεις
Γιουβέντους
Ιταλία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
Τσεϊρανκετσμέζ
Το Τσεϊρανκετσμέζ (επίσης, Ντζεϊράν-Κετσμάς, Ντζεϋράν-Κέτσμας, και Ντζεϊρανκετσμάζ) είναι ένα χωριό στην επαρχία Γκομπουστάν του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σιχζαχιρλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκομπουστάν
Γκερτίνγκ
Το Γκερτίνγκ (Γκέρτινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Γκέρτενγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Σεξουαλική μειονότητα
Σεξουαλική μειονότητα είναι ομάδα της οποίας η σεξουαλική ταυτότητα, προσανατολισμός ή πρακτικές διαφέρουν από την πλειοψηφία της περιβαλλόμενης κοινωνίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για να αναφέρεται σε ΛΟΑΤ ή μη ετεροφυλόφιλα άτομα, μπορεί επίσης να αναφέρεται σε διεμφυλικά, μη-δυαδικά (συμπεριλαμβανομένου του τρίτου φύλου ) ή ίντερσεξ άτομα.
Η σεξουαλική μειονότητα και η μειονότητα φύλου είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει πληθυσμούς που περιλαμβάνονται στο ακρωνύμιο «ΛΟΑΤΚΙ» (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανς, queer και ίντερσεξ) και εκείνους των οποίων ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή η ταυτότητα φύλου ποικίλλει. Περιλαμβάνει όσους μπορεί να μην αυτοπροσδιορίζονται ως ΛΟΑΤΚΙ ή εκείνους που έχουν μια συγκεκριμένη ιατρική πάθηση που επηρεάζει την αναπαραγωγική ανάπτυξη (π.χ. άτομα με διαφορές ή διαταραχές στην ανάπτυξη του φύλου, που μερικές φορές ταυτίζονται ως ίντερσεξ).
Άγχος
Τα κοινωνικά ζητήματα μπορεί να οδηγήσουν σε πιθανά προβλήματα υγείας και ψυχολογίας, ειδικά στη νεολαία. Έχει διαπιστωθεί ότι οι σεξουαλικές μειονότητες αντιμετωπίζουν αυξημένο άγχος λόγω στίγματος. Αυτό το άγχος που σχετίζεται με το στίγμα δημιουργεί αυξημένες ρυθμίσεις αντιμετώπισης και κοινωνικές και γνωστικές διαδικασίες που οδηγούν σε κίνδυνο για ψυχοπαθολογία.
Επικίνδυνη συμπεριφορά
Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (ΚΕΠΑ) δημοσίευσαν μια μελέτη του 2015 με μεγάλες ομάδες μαθητών από την ένατη έως τη δωδέκατη τάξη σε όλες τις ΗΠΑ. Εκατό συμπεριφορές υγείας αποδείχθηκαν ότι θέτουν τους μαθητές ΛΟΑΤ σε κίνδυνο για συνέπειες στην υγεία. Οι μαθητές που ανήκουν σε σεξουαλικές μειονότητες εμπλέκονται σε πιο επικίνδυνες συμπεριφορές σε σύγκριση με τους μαθητές μη σεξουαλικής μειονότητας. Ορισμένοι μαθητές «...δεν είχαν σεξουαλική επαφή [και] αποκλείστηκαν από αναλύσεις σεξουαλικών συμπεριφορών, συμπεριλαμβανομένων φοιτητριών που είχαν σεξουαλική επαφή μόνο με γυναίκες και αποκλείστηκαν από αναλύσεις σχετικά με τη χρήση προφυλακτικού και τη χρήση ελέγχου των γεννήσεων..». Αποκλείστηκαν επίσης «...άρρενες μαθητές που είχαν σεξουαλική επαφή μόνο με άνδρες και αποκλείστηκαν από αναλύσεις σχετικά με τη χρήση αντισυλληπτικών». Μια μικρή μελέτη έδειξε ότι οι ΛΟΑΤ έφηβοι θυματοποιούνταν συχνότερα, είχαν υψηλότερα ποσοστά ψυχοπαθολογίας, έφευγαν πιο συχνά από το σπίτι, χρησιμοποιούσαν εθιστικές ουσίες πιο συχνά και ήταν πιο πιθανό να έχουν περισσότερους πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους από ότι οι ετεροφυλόφιλοι έφηβοι.
Ανάπτυξη
Με βάση μελέτες σε εφήβους, συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι σεξουαλικές μειονότητες είναι παρόμοιες με τους ετεροφυλόφιλους εφήβους σε αναπτυξιακές ανάγκες και ανησυχίες. Ωστόσο, η έρευνα έχει δείξει ότι οι νέοι της σεξουαλικής μειονότητας (πιο συγκεκριμένα οι νέοι ΛΟΑΤΚΙ) είναι πιο επιρρεπείς σε ψυχολογικά ζητήματα και προβλήματα υγείας από τους ετεροφυλόφιλους νέους.
Επιδημιολογία
Οι σεξουαλικές μειονότητες τείνουν να χρησιμοποιούν εναλλακτικές και συμπληρωματικές μεθόδους ιατρικής για την αντιμετώπιση των αναγκών υγείας τους συχνότερα από τους ετεροφυλόφιλους. Οι γυναίκες της σεξουαλικής μειονότητας έχουν υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης άσθματος, παχυσαρκίας, αρθρίτιδας και καρδιαγγειακών παθήσεων από άλλες ομάδες.
Σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό, οι σεξουαλικές μειονότητες έχουν υψηλότερο κίνδυνο αυτοτραυματισμού. Η αντιμετώπιση των ηλικιωμένων σεξουαλικών μειονοτήτων φαίνεται να επηρεάζεται περισσότερο από τον ηλικιακό ρατσισμό. Η υποστήριξη για τις ηλικιωμένες σεξουαλικές μειονότητες φαίνεται να είναι κοινή.
Διάκριση
Όταν οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες και οι αμφιφυλόφιλοι ενήλικες ανέφεραν ότι υφίστανται διακρίσεις, το 40% το απέδωσαν στον σεξουαλικό προσανατολισμό τους. Αυτή η διάκριση συνδέθηκε τόσο με επιβλαβείς επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής όσο και με δείκτες ψυχιατρικής νοσηρότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ Κατηγορία:Μειονότητες Κατηγορία:Σεξουαλικότητα και κοινωνία Κατηγορία:Κοινωνικές ομάδες
Γκεσλίνγκ-Εμερίνγκ
Το Γκεσλίνγκ-Εμερίνγκ (Γκέσλινγκεν-Εμερίνγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Κουτουργκάν
Το Κουτουργκάν (αζερικά: Quturğan) είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Κουσάρ του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 757 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Κουτουργκάν, Αρτσάν, Κναρτσάι και Ελίχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κουσάρ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Γκεσλίνγκ-Εμερίνγκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κήπος Αφιάρτη Καρπάθου
Ο Κήπος Αφιάρτη είναι χωριό της Καρπάθου στα Δωδεκάνησα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Κήπος Αφιάρτη βρίσκεται στα νότια του νησιού και τα ανατολικά παράλιά του, σε απόσταση 11 χλμ. ΝΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) και 10 χλμ Ν.-ΝΔ. από τους Μενετές. Στα νότια και σε απόσταση περίπου 1,5 χλμ. είναι το διεθνές αεροδρόμιο της Καρπάθου. Στην περιοχή έχουν εντοπιστεί από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης ίχνη μινωικών οικισμών, οι οποίοι πιθανολογείται ότι καταστράφηκαν από σεισμούς κατά τη διάρκεια της "ανακτορικής περιόδου" (περίπου 1800 - 1500 π.Χ.).
Ο Κήπος Αφιάρτη είναι γνωστός για τις αμμώδεις παραλίες (Βαθά, του Νικολάκη την Πούντα, Βαλιά, Μακρύ Γιαλός) και τα πεντακάθαρα νερά τους. Αποτελεί αγαπημένο προορισμό για τους windsurfers και διαθέτει αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια και τουριστικά καταλύματα. Η περιοχή δυτικά του χωριού και μέχρι τον Άγιο Ιωάννη Αφιάρτη έχει χαρακτηριστεί "καταφύγιο άγριας ζωής:Άγιος Ιωάννης - Λιμνιώνας - Μόλα - Σκάλα". Ως οικισμός επίσημα αναφέρεται το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μενετών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μενετών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 123 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Αλλαχβερενλί
Το Αλλαχβερενλί (αζερικά: Allahverənli) είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Τζαλιλαμπάντ του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 331 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαλιλαμπάντ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Γιόχαν Χάινριχ Άλστεντ
Ο Γιόχαν Χάινριχ Άλστεντ (γερμ. Johann Heinrich Alsted, Μάρτιος 1588 – 9 Νοεμβρίου 1638) ήταν Γερμανός μεταρρυθμιστής θεολόγος, Καλβινιστής πάστορας και λόγιος, γνωστός για την ευρύτητα των ενδιαφερόντων του: για τη ραμιστική και τη λιουλιστική φιλοσοφία, την παιδαγωγική και τις εγκυκλοπαίδειες. Μάλιστα ο Άγγλος σοφός της μαθηματικής λογικής Αύγουστος Ντε Μόργκαν τον χαρακτήρισε στο έργο του Budget of Paradoxes (1864) «πραγματικό γονέα όλων των εγκυκλοπαιδειών», ενώ οι σύγχρονοί του επεσήμαιναν ότι ένας αναγραμματισμός της λατινικής μορφής του ονόματός του (Alstedius) ήταν sedulitas, που στη λατινική σημαίνει «σκληρή δουλειά». Σήμερα πάντως είναι γνωστός και για τις μιλλεναριανιστικές απόψεις του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλστεντ γεννήθηκε στην κωμόπολη Μίτενααρ της Έσσης και σπούδασε στην Ακαδημία του Χέρμπορν, όπου είχε καθηγητή τον Ιωάννη Πισκάτορ, και το 1606 στο Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου, όπου διδάχθηκε από τον σχολαστικό φιλόσοφο Ρούντολφ Γκοκλένιους. Το επόμενο έτος πήγε στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, όπου διδάχθηκε και μαθηματικά, και είχε καθηγητή στη θεολογία τον Αμάντους Πολάνους και τον εβραϊστή Γιόχαν Μπούξτορφ. Περί το 1608 επέστρεψε στην Ακαδημία του Χέρμπορν, προκειμένου να διδάξει εκεί φιλοσοφία και θεολογία.
Ωστόσο το 1629 ο Άλστεντ αυτοεξορίσθηκε από τη σπαρασσόμενη από τον Τριακονταετή Πόλεμο Γερμανία, καταφεύγοντας στην Τρανσυλβανία, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του, στην πόλη Βάισσενμπουργκ, τη σημερινή Άλμπα Ιούλια της Ρουμανίας. Εκεί ίδρυσε μια Καλβινιστική Ακαδημία, καθώς η βασιλική οικογένεια της Τρανσυλβανίας είχε μόλις επιστρέψει στον Καλβινισμό, οπότε μετεκάλεσε τον Άλστεντ και τον νεαρό τότε φιλόσοφο Γιοχάνες Μπίστερφελντ (Johannes Heinrich Bisterfeld, 1605-1655) ως Γερμανούς καθηγητές, προκειμένου να βελτιώσει το μορφωτικό επίπεδο στη χώρα. Μεταξύ των σπουδαστών που δίδαξε εκεί ήταν και ο Γιάνος Απατσάι Τσέρε.
Εγκυκλοπαιδισμός
Ο Άλστεντ έχει αποκληθεί «ένας από τους σημαντικότερους εγκυκλοπαιδιστές όλων των εποχών». Υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας, με τη γενική του Encyclopaedia (1630) να χαίρει επί δεκαετίες πολύ καλής φήμης. Αυτής προηγήθηκαν βραχύτερα έργα του Άλστεντ, όπως (το 1608) η Encyclopaedia cursus philosophici. Η μεγάλη του εγκυκλοπαίδεια αποτελείτο από «επτά ξεχωριστούς τόμους» (λατ. «Septem Tomis Distincta») και 35 «βιβλία», ενώ περιείχε 48 συνοπτικούς πίνακες και ευρετήριο. Ο συγγραφέας την περιέγραψε ως «μία μεθοδική συστηματοποίηση όλων των πραγμάτων που θα έπρεπε να μανθάνονται από τους ανθρώπους στην παρούσα ζωή. Εν ολίγοις, αποτελεί το σύνολο των γνώσεων.» Στην εποχή της εξυμνήθηκε από τους Μπερνάρ Λαμύ και Κότον Μάδερ, ενώ τροφοδότησε το έργο τού σπουδαστή τού Άλστεντ Ιωάννη Κομένιου. Ένα ημιτελές εγκυκλοπαιδικό εγχείρημα του Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς ξεκίνησε ως ένα σχέδιο επεκτάσεως και εκσυγχρονισμού της εγκυκλοπαίδειας του Άλστεντ. Παρά το ότι ο Γιάκομπ Τομάζιους επέκρινε το έργο για λογοκλοπή με κατά λέξη αντιγραφή χωρίς αναφορά, δυόμισι αιώνες αργότερα ο Αύγουστος Ντε Μόργκαν το απεκάλεσε αργότερα «τον πραγματικό γονέα όλων των εγκυκλοπαιδειών ή συλλογών πραγματειών, ή των έργων στα οποία κυριαρχεί αυτός ο χαρακτήρας».
Ο Αμερικανός ιστορικός του πνεύματος Πέρυ Μίλερ έγραψε για την Encyclopaedia του Άλστεντ στο βιβλίο The New England Mind (1982):
Η μεγάλη αυτή εγκυκλοπαίδεια επανεκδόθηκε ως τετράτομη ανατύπωση, με επιμέλεια του W. Schmidt-Biggemann, από τις εκδόσεις Fromann-Holzboog της Στουτγάρδης το 1989-1990.
Η Encyclopedia Biblica
Το 1610 ο Άλστεντ δημοσίευσε την πρώτη έκδοση μιας «Βιβλικής εγκυκλοπαίδειας». Σε αυτή επιχειρεί να αποδείξει ότι τα θεμέλια και οι «πρώτες ύλες» των πάντων μπορούν να βρεθούν στην Αγία Γραφή. Υπεστήριξε, πιο συγκεκριμένα, ότι πηγή κάθε επιστήμης και ειδικότερα το θεμέλιο της ιατρικής είναι οι Γραφές.
Συμβολή στη λογική
Ο Γιόχαν Χάινριχ Άλστεντ δημοσίευσε το έργο Logicae Systema Harmonicum (1614). Όντας εγκυκλοπαιδιστής και ραμιστής φιλόσοφος, εφήρμοσε την αντίληψή του για τη λογική στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσεως. Προς τούτο προσέθεσε τη μέθοδο των «τόπων μνήμης» του Ραμόν Λιουλ στη ραμιστική «τοπική λογική» της επιχειρηματολογίας, αναστρέφοντας έτσι στην πραγματικότητα μία από τις αρχικές συλλήψεις του Ράμους. Ο Άλστεντ είχε στην εποχή του τη φήμη τού διακεκριμένου ειδικού επί της μεθόδου («μεθοδολόγου»).
Θεολογία
Από την τρανσυλβανική περίοδο του Άλστεντ προέκυψε το έργο Prodromus (φέρει χρονολογία 1635, αλλά τυπώθηκε το 1641). Πρόκειται για μια καλβινιστική αναίρεση ενός από τα πλέον επιδραστικά αντιτριαδικά έργα, του De vera religione του Σοκινιανού συγγραφέως Γιοχάνες Φέλκελ (Johannes Völkel, 1565-1616). Από την άλλη, ο Άλστεντ έτρεφε μιλλεναριανιστικές απόψεις.
Εργογραφία
Σήμερα ο Άλστεντ μνημονεύεται κυρίως ως εγκυκλοπαιδιστής. Η προσέγγισή του στη γενική εγκυκλοπαίδεια χρειάσθηκε δύο δεκαετίες προκαταρκτικών έργων και εργασίας, και υπήρξε μια προσπάθεια συνθέσεως των θεωριών και των εργαλείων που είχε στη διάθεσή του.
Εκτός από τα δικά του έργα, ο Άλστεντ εξέδωσε το 1610 το Artificium perorandi of Τζορντάνο Μπρούνο. Το 1612 επιμελήθηκε το Explanatio του Bernard de Lavinheta, οπαδού του Λιουλ, και το 1613 δημοσίευσε μια έκδοση του Systema systematum του Μπαρτολομαίους Κέκερμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Εγκυκλοπαιδιστές Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Καλβινιστές Κατηγορία:Χριστιανοί θεολόγοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Συγγραφείς του 17ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Σάξονες της Τρανσυλβανίας
Κορράδος Ζ΄ ο Λευκός
Ο Κορράδος Ζ΄ ο Λευκός, πολων. (1396 - 14 Φεβρουαρίου 1452) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Ολεσνίτσα/Ελς, Κόζλε, ημίσεως Μπύτομ & ημίσεως Στσινάβα (1416-27, με τους αδελφούς του), δούκας του Κάζλε & ημίσεως Μπύτομ (1427-50, μόνος του), δούκας της Ολεσνίτσα (1421-50, με τους αδελφούς του ως το 1439 και δούκας του ημίσεως της Στσινάβα (1447-50, μόνος του).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Κορράδου Γ΄ του Γηραιού, δούκα της Ολεσνίτσα και της Γιούντιτ/Γκούτας, αγνώστου καταγωγής. Οι πέντε γιοί τους έλαβαν το όνομα Κορράδος, όπως όλα τα άρρενα μέλη του κλάδου Γκλόγκουφ-Ολεσνίτσα.
Οικογένεια
Το 1450 ο Κορράδος ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο. Μερικές πηγές έχουν πως το όνομα της συζύγου του είναι άγνωστο· άλλες πηγές αναφέρουν τη Δωροθέα των Πιαστ-Μαζοβίας (απεβ. μετά το 1450), κόρη του Γιάνους του Νεότερου. Δεν έκανε παιδιά ούτε και από αυτόν τον γάμο.
Μόλις Χώρισα (ταινία)
Μόλις χώρισα είναι ο τίτλος ελληνικής ρομαντικής κωμωδίας παραγωγής 2008 σε σκηνοθεσία και σενάριο Βασίλη Μυριανθόπουλου. Η ιδέα της ταινίας βασίζεται στο θεατρικό έργο "Μόλις χώρισα" των Βασίλη Μυριανθόπουλου και Βαγγέλη Χατζηνικολάου που ανέβηκε για πρώτη φορά θεατρικά τη σεζόν 1998-1999.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Ζέτα Μακρυπούλια υποδυόμενη την Ηλέκτρα, μία ερωτευμένη γυναίκα που την ημέρα των γενεθλίων της μαθαίνει πως ο σύντροφός της, ο Πέτρος, που υποδύεται ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, θέλει να χωρίσουν. Το υπόλοιπο πρωταγωνιστικό καστ της ταινίας αποτελείται από τους Σίσσυ Χρηστίδου, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Μαρία Λεκάκη, Γιώργο Καραμίχο, Άννα Μονογιού, Ιωσήφ Πολυζωίδη και Μαρία Μπακοδήμου.