cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φελίπε Πάρδο
Ολυμπιακός
Στις 17 Ιουλίου του 2015, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Πάρντο, καταβάλλοντας το ποσό των 4,500.000 ευρώ. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε μέχρι το τέλος του 2018 έχοντας ως απολογισμό 15 γκολ και 13 ασίστ σε 77 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις.
Ντεπορτίβο Τολούκα
Στις 2 Ιανουαρίου του 2019 η μεξικάνικη Ντεπορτίβο Τολούκα ανακοίνωσε την απόκτησή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Ουίλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Τολούκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού
Μαργαρίτα της Ρουμανίας
Η Μαργαρίτα της Ρουμανίας (Margareta a României, 26 Μαρτίου 1949 -) είναι κόρη του Βασιλιά της Ρουμανίας Μιχαήλ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1949 στη Κλινική ντε Μοντσοΐσι της Λωζάνης, και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Μιχαήλ της Ρουμανίας και της Άννας των Βουρβόνων-Πάρμας. Ονομάσθηκε Μαργαρίτα προς τιμήν της νονάς της και μητρικής γιαγιάς της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας της Δανίας. Βαπτίστηκε Χριστιανή και ανάδοχοι της ήταν ο Πρίγκιπας Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου και η Πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Δανίας.
Το ενδιαφέρον της Βασίλισσας Ελένης για τα άλογα επηρέασε τη Μαργαρίτα για να γίνει ιππέας. Το 1964 η Μαργαρίτα ήταν μια από της παράνυφους στο γάμο της Πριγκίπισσας Άννας Μαρίας της Δανίας με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ της Ελλάδας.
Μετά το 1974, εργάστηκε σε αρκετά πανεπιστήμια της Βρετανίας για λίγα χρόνια, ειδικευμένη στην ιατρική κοινωνιολογία και τη δημόσια υγεία. Αργότερα συμμετείχε σε ένα διεθνές ερευνητικό πρόγραμμα που συντονίστηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη συστάσεων πολιτικής υγείας και προληπτικών πιλοτικών προγραμμάτων.
Το 1979, εργάστηκε στη συνέχεια για τις υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών: Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και το Ταμείο Πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών, όπου συμμετείχε σε κοινωνικά προγράμματα δημόσιας υγείας, με έδρα την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, όπου ήρθε σε επαφή με ταλαιπωρία και ελλείψεις το μειονεκτικό που ήταν το ξεκίνημα της εμπειρίας της σχετικά με την έναρξη ενός δρόμου για ανθρωπιστική υπηρεσία, την οποία ακολούθησε από τότε.
Το 1983, μετακόμισε στη Ρώμη και εντάχθηκε στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών όπου, ως μέλος της ομάδας του Παγκόσμιας Ημέρας Τροφίμων, εργάστηκε για τρία χρόνια στην εκστρατεία ενημέρωσης του κοινού σχετικά με τα γεωργικά προγράμματα, τη διατροφή και την ανακούφιση της φτώχειας. Ανήκε στην ομάδα του Διεθνούς Ταμείου Γεωργικής Ανάπτυξης έως το 1986. Το 1986, εντάχθηκε στο Διεθνές Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης, όπου χειρίστηκε σχέσεις με μη κυβερνητικές οργανώσεις και βοήθησε στη συγκέντρωση κεφαλαίων για προγράμματα IFAD.
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ξένες
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1974-1975
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1974-75 διεξήχθηκε με 12 ομάδες και ολοκληρώθηκε στις 5 Απριλίου 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1974 1975 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1979 1975
Ίντα Αντάμοφ
Η Ίντα Αντάμοφ (ρωσικά: Ида Вартановна Адамьянц-Адамова, γαλλικά: Ida Vartanovna Adamiantz-Adamoff, Μόσχα 23 Ιουνίου 1910 - Παρίσι 5 Ιουνίου 1993) ήταν Γαλλίδα, ρωσικής καταγωγής, πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν παντρεμένη με τον Κλοντ Μπουρντέτ από το 1935 και είχαν δύο γιους και μία κόρη.
Η Αντάμοφ έφτασε στον τελικό του διπλού γυναικών στο Ρολάν Γκαρός το 1935 με συμπαίκτρια την Γερμανίδα Χίλντε Κράβινκελ Σπέρλινγκ όπου έχασαν από τις βρετανίδες Μάργκαρετ Σκρίβεν και Κέι Στάμερς. Το 1930 ήταν δεύτερη στην εθνική κατάταξη στη Γαλλία πίσω από την Σιμόν Ματιέ.
Είχε συμμετάσχει στο Ρολάν Γκαρός και στο μονό γυναικών το 1929, 1931, 1932 και το 1935, και στο Γουίμπλεντον το 1934. Το 1931 στο μεικτό διπλό του Γουίμπλεντον έφτασε στα προημιτελικά με συμπαίκτη τον Έρικ Μάιερ. Ήταν πρώτη στο μονό στο πρωτάθλημα Ισπανίας το 1930 και 1931, το 1932 κατέκτησε το Ιταλικό και το Ρουμανικό πρωτάθλημα. Το 1933 ήταν πρώτη στο διπλό γυναικών στο πρωτάθλημα Δανίας.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτη το 1933 στο μονό με αντίπαλο την Κολέτ Ρόζαμπερτ, με την ίδια παίκτρια αλλά συμπαίκτρια ήταν την ίδια χρονιά πρώτες στο διπλό γυναικών. Στο διπλό μεικτό, του 1933, ήταν πάλι πρώτη με συμπαίκτη τον Ρ. Ζουρνί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ρωσική διασπορά στη Γαλλία
Φρουτοκέικ
Το φρουτοκέικ (ή κέικ φρούτων ή φρουτόψωμο) είναι κέικ που φτιάχνεται με ζαχαρωμένα ή αποξηραμένα φρούτα, ξηρούς καρπούς και μπαχαρικά, και προαιρετικά εμποτισμένο με οινοπνευματώδη ποτό. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ορισμένες πλούσιες εκδοχές μπορεί να είναι γλασαρισμένες και διακοσμημένες.
Τα φρουτοκέικ συνήθως σερβίρονται στους εορτασμούς των γάμων και των Χριστουγέννων. Δεδομένης της πλούσιας φύσης τους, τα φρουτοκέικ καταναλώνονται συχνότερα μόνα τους, σε αντίθεση με τα αρτύματα (όπως με βούτυρο ή κρέμα).
Ιστορία
μικρογραφία| Παραδοσιακό πασχαλινό [[κέικ σίμνελ]] Η παλαιότερη συνταγή από την Αρχαία Ρώμη απαριθμεί σπόρους ροδιού, κουκουνάρια και σταφίδες που αναμειγνύονταν σε πολτό κριθαριού. Στο Μεσαίωνα, προστέθηκαν μέλι, μπαχαρικά και κονσερβοποιημένα φρούτα.
Τα φρουτοκέικ σύντομα διαδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Οι συνταγές διέφεραν πολύ σε διάφορες χώρες ανά τους αιώνες, ανάλογα με τα διαθέσιμα συστατικά, καθώς και (σε ορισμένες περιπτώσεις) τους εκκλησιαστικούς κανονισμούς που απαγορεύουν τη χρήση βουτύρου, σχετικά με την τήρηση της νηστείας. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ (1432–1492) παραχώρησε τελικά τη χρήση βουτύρου, με μια γραπτή άδεια γνωστή ως «Βουτυρική επιστολή» το 1490, δίνοντας άδεια στη Σαξονία να χρησιμοποιήσει γάλα και βούτυρο στα φρουτοκέικ Στόλεν.
Ξεκινώντας από τον 16ο αιώνα, η ζάχαρη από τις Αμερικανικές Αποικίες (και η ανακάλυψη ότι οι υψηλές συγκεντρώσεις ζάχαρης μπορούσαν να διατηρήσουν τα φρούτα) δημιούργησαν ένα περίσσεμα ζαχαρωμένων φρούτων, καθιστώντας έτσι τα φρουτοκέικ πιο προσιτά και δημοφιλή.
Διάρκεια ζωής
Όταν ένα φρουτοκέικ περιέχει αρκετή ποσότητα αλκοόλ, μπορεί να παραμείνει βρώσιμο για πολλά χρόνια. Για παράδειγμα, ένα φρουτοκέικ που ψήθηκε το 1878 κρατήθηκε ως κειμήλιο από μια οικογένεια (Μόργκαν Λ. Φορντ) στο Τεκούμσε (Tecumseh) του Μίσιγκαν. Το τύλιγμα του κέικ σε λινό εμποτισμένο με οινόπνευμα πριν από την αποθήκευση είναι μια μέθοδος επιμήκυνσης της διάρκειας ζωής του.
Ένα φρουτοκέικ 106 ετών που ανακαλύφθηκε το 2017 από το Antarctic Heritage Trust περιγράφηκε ως σε «άριστη κατάσταση» και «σχεδόν» βρώσιμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Γαμήλια εδέσματα Κατηγορία:Πιάτα φρούτου
Τριυδροξείδιο του κιουρίου
Το τριυδροξείδιο του κιουρίου είναι μια ραδιενεργός ένωση που ανακαλύφθηκε πρώτη σε μετρήσιμες ποσότητες το 1947. Ο χημικός της τύπος είναι Cm(OH)3 Αποτελείται από ένα ενιαίο άτομο κιουρίου, και τρεις ομάδες υδροξυλίου. Ήταν η πρώτη ένωση κιουρίου που απομονώθηκε ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις κιουρίου Κατηγορία:Υδροξείδια
Κατάλογος αρχηγών κράτους του Μεξικού
Ο Αρχηγός Κράτους του Μεξικού είναι το πρόσωπο που ασκεί την εκτελεστική εξουσία στη χώρα. Με βάση το σημερινό σύνταγμα, την ευθύνη αυτή έχει ο Πρόεδρος του Μεξικού, ο οποίος είναι η ανώτατη Εκτελεστική Αρχή στην Μεξικανική Ένωση. Στη διάρκεια της ιστορίας του, το Μεξικό γνώρισε πολλές και διαφορετικές μορφές διακυβέρνησης. Επί ομοσπονδιακών συνταγμάτων, ο τίτλος του προέδρου ήταν ο ίδιος με σήμερα. Επί του κεντρώου καθεστώτος των Επτά Νόμων (Siete Leyes), ο τίτλος του αρχηγού κράτους ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επιπρόσθετα, υπήρξαν και δύο περίοδοι μοναρχικής διακυβέρνησης, στη διάρκεια των οποίων η Εκτελεστική Αρχή ήταν ο Αυτοκράτορας του Μεξικού.
Η χρονολόγηση των αρχηγών κράτους του Μεξικού είναι σύνθετη, καθώς στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού στη χώρα υπήρξε πολιτική αστάθεια. Οι πρόεδροι που εξελέγησαν την περίοδο εκείνη δεν ολοκλήρωσαν τη θητεία τους, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ως την προεδρία του Λάζαρο Κάρδενας, ο κάθε πρόεδρος είχε μείνει στην εξουσία κατά μέσο όρο για 15 μήνες.
Προσωρινή Κυβέρνηση (1823–1824)
Μετά το τέλος της πρώτης αυτοκρατορίας του Μεξικού (Αυγουστίνος Α΄) ανέλαβε προσωρινή κυβέρνηση το 1823. Η κυβέρνηση εκείνη συγκάλεσε το σώμα που είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και είχε διάρκεια ζωής από την 1η Απριλίου 1823 ως τις 10 Οκτωβρίου 1824.
Αντιβασιλεία
Στις 22 Ιουνίου 1863 ιδρύθηκε μια "Ανωτέρα Διοικούσα Επιτροπή" και στις 11 Ιουλίου η επιτροπή αποτέλεσε την Αντιβασιλεία.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν το Μεξικό
Μόνικα Σουίτχαρτ
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1981 στο Μπερούν. Ξεκίνησε την καριέρα της στα δεκαοκτώ, και έχει περισσότερα από 260 έργα σκληρού πορνό στο ενεργητικό της. Σήμερα ζει στην Πράγα και στην Καλιφόρνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Νόβο Μπρντο
Το Νόβο Μπρντο (σερβικά: Ново Брдо, σημ.: «Νέος Λόφος») είναι δήμος ο οποίος βρίσκεται στην περιφέρεια Πρίστινας του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 6.729 κατοίκους. Κέντρο του δήμου είναι ο οικισμός Μπόστανε.
Μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, ο δήμος έγινε μέρος της Κοινότητας Σερβικών Δήμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια
Σχέσεις Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας
Η Δημοκρατία της Πολωνίας και η Τσεχοσλοβακία σύναψαν σχέσεις στις αρχές του μεσοπολέμου, μετά την ανεξαρτησία και των δύο χωρών. Οι σχέσεις αυτές ήταν κάπως τεταμένες από τις συνοριακές συγκρούσεις Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας για το Ζαόλζιε και το Τσιέσιν στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και στα τέλη της δεκαετίας του 1930 (Δείτε επίσης: Συμφωνία του Μονάχου). Και οι δύο χώρες εντάχθηκαν στους Συμμάχους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο και οι δύο έπεσαν στη σοβιετική σφαίρα επιρροής (το Ανατολικό Μπλοκ). Η Πολωνία, μαζί με άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, συμμετείχαν στην εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν φιλικές, αλλά έγιναν κάπως τεταμένες μετά την άνοδο του κινήματος Αλληλεγγύης στην Πολωνία το 1980 και το 1981, όπου βελτιώθηκαν και πάλι μετά.
Μεσοπόλεμος
Η Τσεχοσλοβακία απέκτησε ανεξαρτησία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς η Αυστροουγγαρία διαλύθηκε, ακριβώς όπως η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της ως η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία μετά από 123 χρόνια διαμελισμών. Και οι δύο αναδυόμενες χώρες μοιράστηκαν μακρά σύνορα και σύντομα περιβλήθηκαν σε μια συνοριακή σύγκρουση. Αν και δεν εξελίχθηκε ποτέ σε έναν ανοιχτό πόλεμο, αυτή η σύγκρουση οδήγησε σε δυσάρεστες σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών κατά την περίοδο του μεσοπολέμου.
Οι συνοριακές συγκρούσεις επικεντρώθηκαν στις αμφισβητούμενες περιοχές Σιλεσία του Τσιέσιν, Περιοχή Οράβα και Σπις. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επεκτάθηκαν ώστε να συμπεριλάβουν περιοχές γύρω από τις πόλεις Κουόντζκο και Ρατσίμπους, οι οποίες μέχρι το 1945 ανήκαν στη Γερμανία. Η σύγκρουση, η οποία ξέσπασε το 1919, επιλύθηκε μόνο από το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών στις 12 Μαρτίου 1924, το οποίο αποφάσισε ότι η Τσεχοσλοβακία πρέπει να διατηρήσει την επικράτεια της Γιαβόρινα και του Ζντιαρ, κάτι που συνεπαγόταν (τον ίδιο χρόνο) την πρόσθετη ανταλλαγή εδαφών στην Οράβα - το έδαφος γύρω από τη Νίζνα Λιπνίτσα πήγε στην Πολωνία, ενώ το έδαφος γύρω από τη Σούχα Χόρα και Χλαντόβκα πήγε στην Τσεχοσλοβακία. Τα νέα σύνορα επιβεβαιώθηκαν από μια Συνθήκη Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας στις 24 Απριλίου 1925 και είναι πανομοιότυπα με τα σημερινά σύνορα.
Η Γαλλία ήταν σύμμαχος της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας, και προσπάθησε επανειλημμένα να της κάνει να επιλύσουν τις συνοριακές τους διαφορές και να γίνουν σύμμαχοι, και επίσης να συμπράξουν με τη Σοβιετική Ένωση. Δεν υπήρξε επιτυχία, όχι μόνο λόγω των συνόρων, αλλά και επειδή η προθυμία της Πράγας να συνεργαστεί με τη Μόσχα συγκρούστηκε με την αποφασιστικότητα της Βαρσοβίας να διατηρήσει την απόσταση της από τη Μόσχα. Ο πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας, Έντουαρντ Μπένες προειδοποίησε ότι στρατιωτικοί ή ακόμη και ισχυροί πολιτικοί δεσμοί με την Πολωνία θα μπορούσαν να αποδειχθούν επικίνδυνοι για την Τσεχοσλοβακία. Το 1938, η Πολωνία άσκησε τις δικές της εδαφικές αξιώσεις και έδωσε τελεσίγραφο στην κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την προσάρτηση της περιοχής Ζαόλζιε, που στην πραγματικότητα είχε πολωνική πληθυσμιακή πλειοψηφία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Σε συνέχεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τμήματα των επίμαχων εδαφών (Ζαόλζιε) προσαρτήθηκαν στην Πολωνία το 1938 μετά τη Συμφωνία του Μονάχου.
Και οι δύο χώρες προσχώρησαν στους Συμμάχους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και υπήρξαν ακόμη και συνομιλίες για μια συνομοσπονδία μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο, τα σχέδια αυτά αντιτάχθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση, η οποία τελικά κέρδισε την υποστήριξη άλλων συμμάχων στην ανατροπή των τσεχικών-πολωνικών συνομιλιών.
Μετά τον πόλεμο
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και οι δύο χώρες έπεσαν στη σοβιετική σφαίρα επιρρής (το Ανατολικό Μπλοκ). Μια σύντομη σειρά συνοριακών συγκρούσεων ξέσπασε πάλι, καθώς Πολωνοί και Τσεχοσλοβάκοι πολιτικοί και διοικητές του στρατού διαφωνούσαν τόσο για τα προηγούμενα σύνορα, όσο και για τα νεοαποκτηθέντα, πρώην γερμανικά εδάφη, αλλά η πίεση από τη Σοβιετική Ένωση έθεσε τέλος σε οποιαδήποτε σοβαρή σύγκρουση. Υπό σοβιετική πίεση, τον Μάρτιο του 1947 η Πολωνία και η Τσεχοσλοβακία υπέγραψαν μια συνθήκη φιλίας και αμοιβαίας συνδρομής. Στις 13 Ιουνίου 1958, μια συνοριακή συνθήκη μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας έλυσε τελικά το ζήτημα των συνόρων, τερματίζοντας τη συνοριακή διαφωνία.
Η Πολωνία, μαζί με άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, συμμετείχαν στην εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Ο Βουαντίσουαφ Γκομούουκα, μαζί με τον Βάλτερ Ούλμπριχτ, φοβούμενοι την πιθανή επιρροή του τσεχοσλοβακικού κινήματος ελευθέρωσης στις χώρες τους, ήταν μερικοί από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές των ενεργειών κατά της Τσεχοσλοβακίας. Ενώ το Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών υποστήριξε επίσημα την παρέμβαση, η πολωνική κοινωνία ανεπίσημα σύμπασχε με τους Τσέχους επαναστάτες. Ένας Πολωνός λογιστής, ο Ρίσαρντ Σίβιετς, αυτοκτόνησε με αυτοπυρπόληση σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή. Από τότε, τα μέλη της αντιπολίτευσης της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας βρίσκονταν όλο και περισσότερο σε επαφή μεταξύ τους (δείτε Επιτροπή Άμυνας των Εργαζομένων και Χάρτης 77). Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν φιλικές, αλλά επίσημα έγιναν κάπως τεταμένες μετά την άνοδο του αντιπολιτευόμενου κινήματος Αλληλεγγύης στην Πολωνία το 1980 και το 1981, όπου βελτιώθηκαν και πάλι αργότερα, καθώς ο στρατιωτικός νόμος στην Πολωνία εξασθένισε προσωρινά την Αλληλεγγύη. Τα μέλη της αλληλεγγύης ήταν επίσης ενεργά σε συνεργασία με τα μέλη της αντιπολίτευσης στην Τσεχοσλοβακία, και η τελική νίκη της αντιπολίτευσης στην Πολωνία πυροδότησε παρόμοια νίκη της αντιπολίτευσης στην Τσεχοσλοβακία.
Μετά το 1989 και την πτώση των κομμουνιστικών κυβερνήσεων και στις δύο χώρες (δείτε Φθινόπωρο των Εθνών), και οι δύο χώρες επιβεβαίωσαν εκ νέου την πρόθεσή τους να έχουν καλές σχέσεις υπό τις νέες, δημοκρατικές κυβερνήσεις τους. Και οι δύο έθεσαν τους στόχους τους για ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μαζί με την Ουγγαρία, ίδρυσαν την Ομάδα Βίσεγκραντ το 1991 και υποστήριξαν τη δημιουργία της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου το 1992. Τον Δεκέμβριο του 1992 οι αντίστοιχοι Πρόεδροι και των δύο χωρών μοιράστηκαν ένα μακρύ και εγκάρδιο φιλί.
Μετά το 1993, η Τσεχοσλοβακία χωρίστηκε σε Τσεχία και Σλοβακία, και οι σχέσεις Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας αντικαταστάθηκαν από τις σχέσεις Πολωνίας-Τσεχίας και Πολωνίας-Σλοβακίας.
Το 1993, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι άρεσαν κατά 38% και 33% στους Πολωνούς αντίστοιχα, με 28% και 27% αρνητικών απόψεων (βελτιώθηκε πολύ με την πάροδο του χρόνου και τον 21ο αιώνα και τα δύο έθνη είναι τακτικά στις κορυφαίες χώρες που αρέσουν περισσότερο από τους Πολωνούς, με το 58% και το 57% των ευνοϊκών απόψεων το 2012 αντίστοιχα).
Στα πολωνικά και τσέχικα
Τσεχοσλοβακια Πολωνια
Μπερτολέ Φλεμάλ
Ο Μπερτολέ Φλεμάλ (γαλλικά Bertholet Flémalle (Το όνομά του έχει αναγραφεί και ως Bertholet-Flémalle, εσφαλμένα, όπως αναγράφει ο Félix Victor Goethals, δείτε σχετ. υποσημείωση), Bertholet Flemael, Bertholot, Flemal και Flémal ), Λιέγη, 1614 - Λιέγη, 1675) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος από τη γαλλόφωνη περιοχή της Φλάνδρας.
Βιογραφία
Ο Φλεμάλ γεννήθηκε στη Λιέγη το 1614. Ήταν γιος του υαλογράφου Ρενιέ Φλεμάλ και της Ανιές Σουαρόν (Agnès Soiron) και, όπως σημειώνει ο ίδιος συγγραφέας, το οικογενειακό όνομα ήταν Flémalle και όχι, όπως εσφαλμένα είχε αναγραφεί Bertholet-Flémalle, καθώς το "Bertholet" προέρχεται από παραφθορά του "Barthélemi". Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει ότι ο πατέρας του δεν προόριζε τον Μπερτολέ για ζωγράφο, αλλά η μεγάλη αγάπη του Μπερτολέ για τη ζωγραφική έπεισε τους γονείς του να τον αφήσουν να σπουδάσει την τέχνη. Πρώτος του Δάσκαλος ήταν ο Ανρί Τριππέ (Henri Trippet) αλλά καθώς ο νεαρός σύχναζε και στο εργαστήριο του Ζεράρ Ντουφέ (Gérard Douffet), μαθητή του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, τελικά τον ανέλαβαν και οι δύο.
Το 1638 πραγματοποίησε ταξίδι στη Ρώμη, όπου εντυπωσιάστηκε από τα αριστουργήματα των Ιταλών Δασκάλων και ζωγράφισε ορισμένα έργα υπό την έμπνευσή τους. Η φήμη του εξαπλώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε, παρά την "απαγόρευση" των Ιταλών καλλιτεχνών, κλήθηκε από τον Δούκα της Τοσκάνης στη Φλωρεντία, όπου προσελήφθη για να διακοσμήσει μια από τις πινακοθήκες του. Όταν ολοκλήρωσε τις εργασίες του εκεί, έφυγε για το Παρίσι, όπου εξετέλεσε μερικές περίτεχνες εργασίες στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών, έχοντας την υποστήριξη αρκετών πλούσιων μαικήνων, αλλά και την υποστήριξη του Ζαν Βαλντόρ, ο οποίος ήταν από τη Λιέγη. Δημιούργησε εκεί τον πίνακά του Η προσκύνηση των Μάγων για το σκευοφυλάκιο του Ιερού Ναού των Αυγουστινιανών. Το 1647 επέστρεψε στη Λιέγη, όπου δημιούργησε πολλούς πίνακες για λογαριασμό Ιερών Ναών της πόλης του. Ο κριτικός και συγγραφέας Ζακ Χεντρίκ (Jacques Hendrick, La peinture au pays de Liège XVIe, XVIIe et XVIIIe siècles, Perron, 1987) τον αποκάλεσε "ο πλέον γαλλοτραφής καλλιτέχνης της Σχολής της Λιέγης"./ Πολλά από τα έργα του Φλεμάλ εκείνης της περιόδου καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, διασώθηκαν όμως μερικά στις εκκλησίες του Αγίου Ιωάννου, του Αγίου Βαρθολομαίου (όπου βρίσκεται και ένας από τους πιο διάσημους πίνακές του, Ο Δοξασμός του Αγίου Σταυρού) και του Αγίου Σταυρού της πόλης. Το 1670 κλήθηκε εκ νέου στο Παρίσι, όπου ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας τον ονόμασε Καθηγητή της Βασιλικής Ακαδημίας της πόλης. Εκεί ζωγράφισε και την οροφή της αίθουσας ακροάσεων του Ανακτόρου του Κεραμεικού (καταστράφηκε το 1871). Προς το τέλος της ζωής του επέστρεψε στη Λιέγη, όπου εξελέγη Κανών (ιερέας) στον Ναό του Αγίου Παύλου της πόλης. Προς το τέλος της ζωής του περιέπεσε σε κατάσταση βαθύτατης μελαγχολίας και ορίστηκε ένας νοσοκόμος για να τον προσέχει - στο σπίτι του ονοσκόμου αυτού πέθανε.
Έχει αναφερθεί ότι οι χρωματισμοί του ήταν αχνοί, ενώ οι μορφές που ζωγράφιζε ήταν κάπως τεχνητές, ιδιαίτερα στα πορτρέτα του (ασχολήθηκε και με την προσωπογραφία). Θεωρείται, ωστόσο, δεξιοτέχνης στην αναπαράσταση Αγγέλων. Από κάποιους ιστορικούς έχει αναφερθεί ότι ο Φλεμάλ ζωγράφισε και το πορτρέτο του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει επαληθευτεί. Μαθητής του Φλεμάρ, ανάμεσα σε άλλους, διετέλεσε ο Ζεράρ ντε Λαιρές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Θωρηκτά της Ελλάδας
μικρογραφία|300x300εσ|Το Λήμνος στην [[Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη|Κωνσταντινούπολη το 1919]] Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ξεκίνησε ένα πρόγραμμα επέκτασής του, για την αντιμετώπιση της ναυτικής ενίσχυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ήταν ο παραδοσιακός αντίπαλος της Ελλάδας. Οι Οθωμανοί παρήγγειλαν ένα νέο θωρηκτό τύπου Ντρέντνουτ, το θωρηκτό Ρεσεντιέ. Ως απάντηση σε αυτό, η Ελλάδα παρήγγειλε το θωρηκτό Σαλαμίς, από ένα γερμανικό ναυπηγείο. Οι Οθωμανοί εξαγόρασαν, στη συνέχεια, το πρώην θωρηκτό της Βραζιλίας Ρίο ντε Τζανέιρο, που μετονομάστηκε σε Sultân Osmân-Evvel. Η Ελλάδα απάντησε παραγγέλνοντας ένα δεύτερο θωρηκτό από τη Γαλλία, το Βασιλεύς Κωνσταντίνος, ναυπηγημένο με την ίδια σχεδίαση, όπως η γαλλική κλάση Μπριτάνια. Καθώς οι Οθωμανοί είχαν ένα σημαντικό προβάδισμα στην προμήθεια θωρηκτών, το ελληνικό Ναυτικό αγόρασε επιπλέον τα δύο παλαιά Αμερικανικά προ-Ντρέντουτ, τα Mississippi και το Αϊντάχο, ως ένα προσωρινό μέτρο αντιμετώπισης της αντίπαλης προσωρινής υπεροπλίας, τον Ιούνιο του 1914. Τα πλοία μετονομάστηκαν σε Κιλκίς και Λήμνος, αντίστοιχα.
Ωστόσο, τα ελληνικά ναυτικά εξοπλιστικά σχέδια διακόπηκαν από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Αύγουστο του 1914. Συγκεκριμένα, σταμάτησαν, λόγω του πολέμου, οι ναυπηγήσεις των Βασιλεύς Κωνσταντίνος και Σαλαμίς, τον Δεκέμβριο του 1914. Ως αποτέλεσμα, τα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος ήταν τα μόνα θωρηκτά που παραδόθηκαν στην Ελλάδα. Η Ελλάδα παρέμεινε ουδέτερη κατά τα τρία πρώτα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και τον Οκτώβριο του 1916, η Γαλλία κατέλαβε το ελληνικό Ναυτικό και αφόπλισε και τα δύο θωρηκτά του. Τα θωρηκτά αυτά παρέμειναν ανενεργά για το υπόλοιπο του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Και τα δύο πλοία επανήρθαν σε υπηρεσία, κατά τη χρονική περίοδο 1919 – 1922, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Συνέχισαν να υπηρετούν τον ελληνικό στόλο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν περιορίστηκαν σε δευτερεύοντες ρόλους. Το Λήμνος έγινε πλωτό στρατόπεδο, ενώ το Κιλκίς έγινε εκπαιδευτικό πλοίο. Κατά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1941, και τα δύο πλοία δέχτηκαν επίθεση και βυθίστηκαν στη Σαλαμίνα από βομβαρδιστικά Ju 87 Stuka. Τα δύο παλιά θωρηκτά διαλύθηκαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σαλαμίς
Αρχίζοντας από το 1911, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο παραδοσιακός εχθρός της (τότε) Ελλάδας, άρχισε να εκσυγχρονίζει το Ναυτικό της. Αυτήν τη χρονιά, οι Οθωμανοί παρήγγειλαν το θωρηκτό Ρεσεντιέ, τύπου Ντρέντνοντ με εκτόπισμα 30.250 τόνους. Η επέκταση της ναυτικής ισχύος της αυτοκρατορίας απειλούσε το ναυτικό έλεγχο του Αιγαίου, που είχε ως τότε η Ελλάδα. Για το λόγο αυτό, η Ελλάδα αποφάσισε να παραγγείλει (ως αντίβαρο ισχύος) και η ίδια ένα θωρηκτό τύπου Ντρέντνοντ, με το όναμα Σαλαμίς, από ένα γερμανικό ναυπηγείο. Η τρόπιδα του πλοίου άρχησε να κατασκευάζεται στις 23 Ιουλίου του 1913, ενώ το κύτος ήταν ολοκληρωμένο και έτοιμο για πλεύση στις 11 Νοεμβρίου του 1914. Όμως η έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914, διέκοψε την πλήρη ολοκλήρωση του πλοίου. Οι εργασίες σε αυτό τερματίστηκαν στις 31 Δεκεμβρίου του 1914. Τα πυροβόλα του πλοίου είχαν παραγγελθεί από τις ΗΠΑ, αλλά πουλήθηκαν από τον κατασκευαστή τους στο Βασιλικό Ναυτικό (του ΗΒ), για να εξοπλίσουν βρεττανικά θωρακισμένα πλοία κλάσης Abercrombie. Μετά το τέλος του πολέμου, το Ελληνικό Ναυτικό αρνήθηκε να δεχθεί το ημιτελές κύτος. Τελικά διαλύθηκε σε παλιοσίδερα το 1932, μετά από πολύχρονη διένεξη ανάμεσα στο Ελληνικό Ναυτικό και το γερμανικό ναυπηγείο.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Σχέσεις Πολωνίας-Τσεχίας
Οι σχέσεις Πολωνίας-Τσεχίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Πολωνίας και της Τσεχίας. Και οι δύο χώρες είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Και οι δύο εντάχθηκαν στην ΕΕ ταυτόχρονα την 1η Μαΐου 2004. Και οι δύο προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ στις 12 Μαρτίου 1999. Και οι δύο χώρες, μαζί με τη Σλοβακία και την Ουγγαρία, σχηματίζουν την Ομάδα Βίσεγκραντ, η οποία είναι μια σημαντική περιφερειακή ομάδα στην Κεντρική Ευρώπη. Μοιράζονται τα 796 χλμ των συνόρων Πολωνίας-Τσεχίας, τα οποία μπορούν να διασχιστούν οπουδήποτε χωρίς έλεγχο των συνόρων βάσει της συμφωνίας Σένγκεν. Σε μια δημοσκόπηση του 2010, που διεξήγαγε η CVVM στην Τσεχία, οι σχέσεις με την Πολωνία κατατάχθηκαν ως η δεύτερες καλύτερες από τις 13 χώρες, μετά τη Σλοβακία, με το 92% των ερωτηθέντων να τις θεωρούν πολύ καλές ή μάλλον καλές. Το 1993, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, οι Τσέχοι άρεσαν στο 38% των Πολωνών, με 28% αρνητικές απόψεις. Υπήρξε μεγάλη βελτίωση από τότε, και πρόσφατα οι Τσέχοι είναι από τα πιο δημοφιλή έθνη στην Πολωνία, με ηγετικό ρόλο στις δημοσκοπήσεις από το 2010 (53% των ευνοϊκών απόψεων το 2010, 56% το 2019).
Συμβάν στα σύνορα Πολωνίας-Τσεχίας το 2020
μικρογραφία| Συνοριακή γέφυρα ανάμεσα στο παρεκκλήσι, στην τσεχική πλευρά και στο κάστρο στην πολωνική πλευρά. Πολωνικά στρατεύματα διέσχισαν τη γέφυρα. Η Πολωνία έκλεισε τα σύνορά της τον Μάιο του 2020 ως μέρος της ανταπόκρισης της στην επιδημία COVID-19. Οι Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις αναπτύχθηκαν στην περιοχή για τη φύλαξη των συνόρων και την επιβολή περιορισμών ταξιδιού επιδημίας.
Στα τέλη Μαΐου 2020, στρατεύματα της Πολωνίας που έφτασαν από το Πιελγκζίμουφ διέσχισαν το ρέμα Χροζόβα, το οποίο σηματοδοτεί τα σύνορα με την Τσεχία και κατέλαβαν ακούσια μερικά δεκάδες μέτρα τσεχικής επικράτειας στο εγκαταλελειμμένο χωριό Πελχρίμοβι, κοντά στην πόλη Σλέσκε Ρουντολτίτσε. Ένοπλοι Πολωνοί στρατιώτες έστησαν ένα οδόφραγμα μπροστά από ένα παρεκκλήσι και εμπόδισαν τους Τσέχους πολίτες να έχουν πρόσβαση στην περιοχή. Στις 28 Μαΐου, τα πολωνικά στρατεύματα απαγόρευαν την είσοδο από έναν εμπειρογνώμονα αποκατάστασης και επίσης απαγόρευαν τη φωτογραφία. Στις αρχές Ιουνίου, μια ομαδική επίσκεψη που οργανώθηκε από την περιβαλλοντική ομάδα Hnutí DUHA απομακρύνθηκε, με Πολωνούς στρατιώτες να αγνοούν τις εκκλήσεις της ομάδας ότι ήταν σε λάθος χώρα. Η Τσέχικη Αστυνομία ενεπλάκη, και τα πολωνικά στρατεύματα διατάχθηκαν να φύγουν, αν και αυτό δεν συνέβη αμέσως. Προς το τέλος της ακούσιας κατοχής, επιτράπηκε στους Τσέχους πολίτες να επισκεφθούν το παρεκκλήσι.
Μετά από τσεχικές διπλωματικές διαμαρτυρίες, τα πολωνικά στρατεύματα αποσύρθηκαν στις αρχές Ιουνίου. μικρογραφία|Παρεκκλήσι της Αγίας Άννας στο Πελχρίμοβι Το Παρεκκλήσι της Αγίας Άννας στο Πελχρίμοβι είχε εγκαταλειφθεί για αρκετά χρόνια κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, καθώς βρισκόταν αποτελεσματικά μέσα σε ουδέτερη ζώνη. Μετά το άνοιγμα των συνόρων λόγω της Συμφωνίας Σένγκεν, Τσέχοι και Πολωνοί εθελοντές αποκατέστησαν το παρεκκλήσι και έκτοτε πραγματοποιούνται τακτικές εκκλησιαστικές λειτουργίες. μικρογραφία| Εσωτερικό του Παρεκκλησίου της Αγίας Άννας. Κατά τη διάρκεια της ακούσιας κατοχής, τα πολωνικά στρατεύματα απέκλεισαν τους Τσέχους πολίτες που προσπαθούσαν να έχουν πρόσβαση σε ένα ιστορικό παρεκκλήσι στη χώρα τους. Σύμφωνα με την Τσεχία, η τσεχική πρεσβεία στη Βαρσοβία ενημέρωσε τις πολωνικές αρχές για την επιδρομή, ωστόσο το Υπουργείο Εξωτερικών της Πολωνίας δηλώνει ότι δεν ενημερώθηκαν επίσημα. Την Πέμπτη 11 Ιουνίου, η πολωνική ανώτατη διοίκηση δήλωσε ότι τα στρατεύματά της αποσύρονταν από το κατεχόμενο έδαφος.
Το Σάββατο 13 Ιουνίου, η Πολωνία άνοιξε εκ νέου τα σύνορά της με την Τσεχία, τη Σλοβακία και τη Γερμανία, διατηρώντας κλειστά τα σύνορα με τη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία. Ο πολωνικός στρατός παραδέχτηκε την εισβολή και την κατοχή, αλλά δήλωσε ότι το γεγονός ήταν «παρανόηση». Την Παρασκευή 12 Ιουνίου, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Πολωνίας δήλωσε ότι «Η τοποθέτηση του συνοριακού σταθμού ήταν αποτέλεσμα παρανόησης και όχι εσκεμμένης πράξης. Διορθώθηκε αμέσως και η υπόθεση επιλύθηκε - επίσης από την τσέχικη πλευρά». Η πολωνική αντιπολίτευση ζήτησε να λογοδοτήσει η κυβέρνηση. Ο πρώην Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Τόμας Σιεμόνιακ, είπε ότι κάποιος πρέπει να απολυθεί για την υπόθεση, καθώς δεν αντιμετωπίστηκε καλά, οδηγώντας σε γελοιοποίηση της Πολωνίας στα μέσα ενημέρωσης.
Το Υπουργείο Εξωτερικών της Τσεχίας δήλωσε ότι οι τσεχικές αρχές επέστρεψαν στον έλεγχο και οι Τσέχοι πολίτες μπορούν να έχουν πρόσβαση στην τοποθεσία. Ενώ οι Τσέχοι έλαβαν ανεπίσημες διαβεβαιώσεις από την πολωνική πλευρά, περίμεναν ακόμη μια επίσημη πολωνική δήλωση: «Οι Πολωνοί ομόλογοι μας μας διαβεβαίωσαν ανεπίσημα ότι αυτό το περιστατικό ήταν απλώς μια παρανόηση που προκλήθηκε από τον πολωνικό στρατό χωρίς εχθρική πρόθεση, ωστόσο, εξακολουθούμε να περιμένουμε επίσημη δήλωση».
Παραπομπές
Τσεχια Πολωνια
Άντα (Όντζακ)
Η Άντα (κυριλλικά: Ада) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Όντζακ, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Καντονιού της Ποσάβινα, το οποίο ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε 222 κατοίκους.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό αποτελούσε, στο σύνολό του, μέρος του Δήμου του Όντζακ. Ωστόσο, μετά το πέρας του πολέμου, τμήμα του εδάφους του ενσωματώθηκε στον νεοϊδρυθέντα Δήμο του Βουκόσαβλιε, ενώ, ταυτόχρονα, εντάχθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Όντζακ Κατηγορία:Οικισμοί του Όντζακ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Φλικ Σάγκγουελ
Η Φλικ Σάγκγουελ (πραγματικό όνομα Ρεμπέκα Λι) είναι Βρετανίδα ηθοποιός ερωτικών έργων αυστηρώς ακατάλληλων για ανηλίκους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1979 στο Λονδίνο. Το καλλιτεχνικό της όνομα είναι συνδυασμός των ομώνυμων χαρακτήρων από τις ταινίες Ζουζούνια και αυτών του Όστιν Πάουερς. Μεγάλωσε στο Γουίμπλεντον του Λονδίνου, και παρακολούθησε μαθήματα στο εκεί πανεπιστήμιο. Εργάστηκε ως φυσιοθεραπεύτρια και έκανε τηλεφωνικό σεξ. Ξεκίνησε την καριέρα της το 2000 και έχει υποδυθεί περίπου 250 ρόλους σε σκληρά πορνό, των παραγωγών Vivid Entertainment Group, Evil Angel, ClubJenna, Wicked Pictures και άλλων. Συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες Μπραντ Άρμστρονγκ, Μάικλ Νινν, Τζιμ Πάουερς, Μάικλ Ρέιβεν, Τζόναθαν Μόργκαν και άλλους. Αποσύρθηκε τον Δεκέμβριο του 2006 από την ενεργό δράση και έκτοτε ιδιωτεύει.
Τσιεχοτσίνεκ
Το Τσιεχοτσίνεκ (πολωνικά: Ciechocinek) είναι λουτρόπολη στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας στη βόρεια-κεντρική Πολωνία. Βρίσκεται στον ποταμό Βιστούλα, περίπου 10 χιλιόμετρα ανατολικά του Αλεξάντρουφ Κουγιάφσκι και 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Τόρουν. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Κουγιαβίας. Ο πληθυσμός του είναι 10.486 κάτοικοι (2020).
Το Τσιεχοτσίνεκ είναι γνωστό για το μοναδικό του «κλιμακωτό πύργο». Οι ειδικοί θεώρησαν τις τοπικές αλμυρές πηγές εξαιρετικής αξίας και ονόμασαν την ιαματική πηγή Νο 14 «ένα θαύμα της φύσης». Οι θεραπευτικές ιδιότητες αυτών των πηγών στοχεύουν στη θεραπεία καρδιαγγειακών, αναπνευστικών, ορθοπεδικών, τραυματικών, ρευματικών, νευρικών και γυναικείων παθήσεων.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Μνημείο του [[Στανίσουαφ Στάσιτς στο Πάρκο Τενζιόβι]] Η ιστορία του Τσιεχοτσίνεκ χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Ανήκε στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας μέχρι το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, όταν προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1807, έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815 έγινε μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου, αρχικά αυτόνομο εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, από το 1844 ως τμήμα του Κυβερνείου Βαρσοβίας. Όταν η Βιελίτσκα και η Μπόχνια, πόλεις πλούσιες σε κοιτάσματα αλατιού, έπεσαν στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας στη Μοναρχία των Αψβούργων, οι πόροι αλατιού του Τσιεχοτσίνεκ και του κοντινού Σουόνσκ τράβηξαν την προσοχή των Πολωνών αξιωματούχων. Με πρωτοβουλία του Στανίσουαφ Στάσιτς, δημιουργήθηκε ένα έργο εξόρυξης αλατιού. Η ανάπτυξη του λουτρού και του θερέτρου υγείας στο Τσιεχοτσίνεκ χρονολογείται από το 1836. Το 1867, το Τσιεχοτσίνεκ απέκτησε σιδηροδρομική σύνδεση με το Μπίντγκοστς και τη Βαρσοβία. Η ταχεία ανάπτυξη και δημοτικότητα μεταξύ των επισκεπτών από το εσωτερικό και το εξωτερικό συνέβαλε στην παραχώρηση των προνομίων πόλης το 1916.
Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918, το σπα ανελήφθη από την πολωνική κυβέρνηση και υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας. Την περίοδο αυτή ανοικοδομήθηκαν ιαματικές εγκαταστάσεις που καταστράφηκαν κατά τον πόλεμο, χτίστηκαν νέες πανσιόν, ταχυδρομείο, σχολείο, οικιστικό και εμπορικό συγκρότημα, το αρχοντικό του Προέδρου και άλλες εγκαταστάσεις. Δημιουργήθηκε επίσης το Πάρκο Υγείας, το οποίο αποτελείται από μια πισίνα θερμικού αλατόνερου, τον κήπο του Ιορδάνη, ένα αθλητικό γήπεδο και απέραντοι χώροι πρασίνου που περιβάλλουν τους πύργους. αριστερά|μικρογραφία| Οι επισκέπτες του σπα στο Τσιεχοτσίνεκ με τους κλιμακωτούς πύργους στο βάθος στην Πολωνία του Μεσοπολέμου Μετά την εισβολή στην Πολωνία στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Τσιεχοτσίνεκ καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία στις 12 Σεπτεμβρίου 1939 και στις 26 Σεπτεμβρίου ενσωματώθηκε στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ ως τμήμα της περιφέρειας/κομητείας (kreis) του Χέρμανμπατ (Hermannsbad, 1941-1945). Ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε διάφορα εγκλήματα, όπως μαζικές συλλήψεις, δολοφονίες και απελάσεις. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής, τον Σεπτέμβριο του 1939, η Βέρμαχτ και η Selbstschutz δολοφόνησαν ορισμένους κατοίκους του Τσιεχοτσίνεκ στο κοντινό χωριό Κόνετσκ και από τον Οκτώβριο του 1939 έως τον Ιανουάριο του 1940, οι Γερμανοί διέπραξαν σφαγές πολλών Πολωνών από το Τσιεχοτσίνεκ στο κοντινό δάσος Οντόλιον (ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). Επιπλέον, το 1939 και το 1940, οι Γερμανοί απέλασαν περίπου 640 Πολωνούς, ιδιαίτερα της ιντελιγκέντσια και τους ιδιοκτήτες καταστημάτων, εργαστηρίων και γραφείων, τα οποία στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η πόλη λειτούργησε ως στρατιωτικό νοσοκομείο για τα γερμανικά στρατεύματα και επίσης ως θέρετρο υγείας, μόνο για Γερμανούς πολίτες. Η πόλη απελευθερώθηκε από την κατοχή τον Ιανουάριο του 1945. Ευτυχώς απέφυγε σημαντικές ζημιές.
Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο
Το Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο (ή απλώς Μακεδονικό Κομιτάτο) ήταν μια επιτροπή που συστήθηκε στην Αθήνα το 1904 με σκοπό την ενίσχυση της ελληνικής επιρροής στην περιοχή της Μακεδονίας, η οποία βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία και αποτελούσε αντικείμενο διεκδίκησης από τα γειτονικά βαλκανικά εθνικά κράτη. Πρόεδρος και βασικός οργανωτής του ήταν ο διευθυντής της εφημερίδας Εμπρός Δημήτριος Καλαποθάκης, μέσω της οποίας έγραφε πύρινα άρθρα για την υπεράσπιση των Ελλήνων της Μακεδονίας. Από το 1904 ως το 1908 το Ελληνομακεδονικό Κομιτάτο χρηματοδότησε και οργάνωσε την αποστολή ένοπλων σωμάτων στη Μακεδονία εναντίον της δράσης των κομιτατζήδων της ΕΜΕΟ, εκστρατεία που έγινε γνωστή ως Μακεδονικός Αγώνας.
Ίδρυση
Ο Καλαποθάκης, εκμεταλλευόμενος τη μεγάλη κυκλοφορία της εφημερίδας του, προσπάθησε με τη βοήθεια προσώπων, που εμπλέκονταν ήδη στην πρόδρομη Αόρατη Εταιρία, να πιέσει την κυβέρνηση Θεοτόκη για την ίδρυση μακεδονικής οργάνωσης. Κάποιες από τις συναντήσεις για τη δημιουργία του Μακεδονικού Κομιτάτου έγιναν στο σπίτι της Μελπομένης Αυγερινού, που ενδιαφερόταν για τον μακεδονικό αγώνα . Υπό το βάρος κατηγοριών για οικονομικές ατασθαλίες από μακεδονομάχους, ο Καλαποθάκης αναγκάστηκε σε παραίτηση το 1907.
Σκοπός
Σύμφωνα με το 2ο άρθρο του Καταστατικού του Κομιτάτου ο σκόπος του ήταν: η άμυνα του Ελληνισμού στη Μακεδονία, τη Θράκη, την Ήπειρο και την Αλβανία, εναντίον κάθε προσπάθειας για τη μείωσή του και η επαναφορά χωριών ή ατόμων στις τάξεις του, όσα ακούσια αναγκάστηκαν να αποσχιστούν και μένουν στο σχίσμα χωρίς τη θέλησή τους.
Τόπος
Τα γραφεία του Μακεδονικού Κομιτάτου συστεγάζονταν με τα γραφεία της εφημερίδας Εμπρός, στην οδό Σοφοκλέους 3, κάτι που εξασφάλιζε προβάδισμα της εφημερίδας σε ό,τι αφορούσε τα γεγονότα της Μακεδονίας.
Σημειώσεις-παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονικός Αγώνας
Ράνιλουγκ
Το Ράνιλουγκ (σερβικά: Ранилуг) είναι χωριό και δήμος που βρίσκεται στην περιφέρεια Γκνιλάνε του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Ο δήμος αποτελείται από 12 χωριά και από το 2015 έχει πληθυσμό 5.800 κατοίκους. Μέχρι το 2010, το Ράνιλουγκ αποτελούσε τμήμα του ευρύτερου δήμου Καμένιτσα. Στις 5 Ιανουαρίου 2010 πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική δημοτική συνέλευση και το Ράνιλουγκ ιδρύθηκε ως νέος, αυτόνομος δήμος. Αν και ο νέος δήμος κατοικείται κυρίως από Σέρβους, αυτή η κίνηση δεν αναγνωρίστηκε άμεσα από την κυβέρνηση της Σερβίας, η οποία δεν αναγνωρίζει τη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου, και ως εκ τούτου τις διοικητικές του αλλαγές. Ωστόσο, μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013 μεταξύ των κυβερνήσεων του Κοσσυφοπεδίου και της Σερβίας, η Σερβία αναγνώρισε τελικά τους δήμους και τη διακυβέρνηση της επικράτειας από το Κοσσυφοπέδιο και συμφώνησε να δημιουργήσει την Κοινότητας Σερβικών Δήμων, η οποία θα λειτουργεί εντός του νομικού πλαισίου του Κοσσυφοπεδίου.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο δήμος Ράνιλουγκ κατοικείται κατά μεγάλο βαθμό από Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου (98,5%), με μια μικρή μειονότητα Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου (1,4%). Οι Αλβανοί κατοικούν σε δύο χωριά: το Βέλικο Ροπότοβο και το Ντόνιε Κορμίνιανε.
Οικονομικά στοιχεία
Η οικονομία του Ράνιλουγκ βασίζεται κυρίως στις μικρές επιχειρήσεις, την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων και τη γεωργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια
Χάννα Χάρπερ
Η Χάννα Χάρπερ είναι Βρετανίδα φωτομοντέλο, σκηνοθέτις και ηθοποιός του κινηματογράφου και του ερωτικού κινηματογράφου για ενήλικους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Σκηνοθέτες πορνογραφικών ταινιών
Νόσος Χάλερβορντεν-Σπατς
Η νευροεκφύλιση με εναπόθεση σιδήρου στον εγκέφαλο ή νόσος Χάλερβορντεν-Σπατς είναι νευροεκφυλιστική κληρονομική παθολογία που προκαλείται από την εναπόθεση σιδήρου στα βασικά γάγγλια του εγκεφάλου. Εκδηλώνεται με σύνδρομο παρκινσονισμού, διανοητικές και ψυχικές διαταραχές, υπερκίνητικότητα, διαταραχές όρασης. Η κύρια διαγνωστική αξία είναι η ανίχνευση του προτύπου «μάτι της τίγρης» στην περιοχή της ωχρής σφαίρας κατά τη διάρκεια της μαγνητικής τομογραφίας των εγκεφαλικών δομών. Η πρόγνωση είναι δυσμενής.
Γενικές πληροφορίες
Η νόσος Χάλερβορντεν-Σπατς περιγράφηκε το 1922 από Γερμανούς μορφολόγους, από τους οποίους πήρε το όνομά της. Οι πιο τυπικοί κλινικοί δείκτες αυτής της παθολογίας περιλαμβάνουν την υπερκίνητικότητα, το σύνδρομο παρκινσονισμού, τη διανοητική έκπτωση, την ατροφία του οπτικού νεύρου και τη μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια. Η νόσος Χάλερβορντεν-Σπατς είναι εξαιρετικά σπάνια. Ανάλογα με τον χρόνο εκδήλωσής του διακρίνονται παιδικές, νεανικές (εφηβικές) και ενήλικες μορφές. Προηγουμένως, η νόσος είχε διαγνωστεί μόνο μεταθανάτια και μετά από νεκροψία.
Μετά την εισαγωγή της μαγνητικής τομογραφίας στην πρακτική νευρολογία, κατέστη δυνατή η διάγνωση εν ζωή. Μια σημαντική ανακάλυψη στη μελέτη της αιτιολογίας έγινε το 2001, όταν διαπιστώθηκε ότι η ασθένεια βασίζεται σε ένα γενετικό ελάττωμα που προκαλεί διαταραχές στη σύνθεση του ενζύμου παντοθενική κινάση. Μετά από αυτό, η νόσος Χάλερβορντεν-Σπατς μετονομάστηκε επίσημα σε νευροεκφυλισμό που σχετίζεται με την παντοθενική κινάση.
Αιτίες
Η νόσος Χάλερβορντεν-Σπατς είναι γενετική παθολογική κατάσταση, τόσο οικογενής όσο και σποραδική, κληρονομούμενη με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο. Οι εκτροπές στο γονίδιο της παντοθενικής κινάσης δρουν ως γενετικό υπόστρωμα. Συνολικά, είναι γνωστές περισσότερες από 50 μεταλλάξεις. Το αποτέλεσμα ενός γενετικού ελαττώματος είναι η μείωση της παραγωγής της παντοθενικής κινάσης, η οποία οδηγεί στη συσσώρευση κυστεΐνης στις βασικές δομές. Το τελευταίο σχηματίζει σταθερές χημικές ενώσεις με ιόντα σιδήρου, οι οποίες επηρεάζουν αρνητικά τις πρωτεΐνες και πυροδοτούν τη διαδικασία της υπεροξείδωσης, οδηγώντας σε απόπτωση των νευρώνων. Στη θέση των νεκρωτικών νευρώνων αναπτύσσεται ο νευρογλοιακός ιστός. αριστερά|μικρογραφία|Φωτογραφία του Τζούλιους Χάλερβορντεν, 1935. Η περιγραφόμενη παθολογική διαδικασία επηρεάζει κυρίως την ωχρή σφαίρα και τη μαύρη ουσία (μέλαινα ουσία), όπου ανιχνεύονται μορφολογικά εξωκυτταρικές εναποθέσεις σιδήρου με καφέ μελάγχρωση. Επιπλέον, υπάρχουν σφαιροειδείς περιαξονικοί σχηματισμοί που εντοπίζονται στην εγκεφαλική λευκή ουσία, στον εγκεφαλικό φλοιό, στο νωτιαίο μυελό και στους κορμούς των περιφερικών νεύρων.
Συμπτώματα της νόσου Χάλερβορντεν-Σπατς
Η κλασική παραλλαγή της νόσου Χάλερβορντεν-Σπατς θεωρείται ότι είναι μια πρώιμη παιδική μορφή με κλινικές εκδηλώσεις μεταξύ 4 και 10 ετών (συνήθως μετά την ηλικία των 5 ετών). Στο 90% των περιπτώσεων, το πρώτο σημάδι της νόσου είναι η στρεπτική δυστονία, που επηρεάζει τους μύες των ποδιών. Το κύριο παράπονο είναι η δυσκολία στο περπάτημα. Στη συνέχεια, κατά κανόνα, η διαδικασία γενικεύεται με την εξάπλωσή της στους μυς του φάρυγγα, του προσώπου, του κορμού. Μαζί με τις γενικευμένες παραλλαγές, μπορεί να σημειωθεί πολυεστιακός ή τμηματικός τύπος δυστονίας. Τα πιο συνηθισμένα είναι ο σπασμός γραφής, ο βλεφαρόσπασμος, ο παρασπασμός του προσώπου, η σπαστική τορτικολίδα. Το ένα τρίτο των ασθενών έχει συμπτώματα παρκινσονισμού: μυϊκή ακαμψία και υποκινητικότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις εμφανίζονται επιληπτικές κρίσεις.
Η νόσος Χάλερβορντεν-Σπατς χαρακτηρίζεται από γνωστικές διαταραχές με τη μορφή μείωσης της προσοχής και της μνήμης με τη σταδιακή ανάπτυξη ολιγοφρένειας, ψυχικές αλλαγές με κυριαρχία της επιθετικότητας και της αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Διαπιστώνεται δυσαρθρία. Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν διαταραχές της οπτικής οξύτητας. Στο 68% των περιπτώσεων οφείλονται σε ατροφία των οπτικών νεύρων, στο 29% των περιπτώσεων - μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια. Για την παιδική μορφή της νόσου Χάλερβορντεν-Σπατς, η ταχεία εξέλιξη είναι χαρακτηριστική με πλήρη απώλεια της ικανότητας κίνησης εντός 10-15 ετών.
Η εφηβική παραλλαγή της νόσου Χάλερβορντεν-Σπατς εμφανίζεται μεταξύ 10 και 18 ετών και χαρακτηρίζεται από βραδύτερη πορεία. Εμφανίζεται με εκδηλώσεις εστιακής στρεπτικής δυστονίας, συχνότερα στους μύες των άκρων ή της ορθογναθικής περιοχής. Συνοδεύεται από ψυχικές, διανοητικές και συμπεριφορικές διαταραχές. μικρογραφία|Ο Βάλτερ Σπιλμάγιερ και η ομάδα του το 1927. Όρθιοι (από αριστερά προς τα δεξιά): Έβερμπους, Τζούλιους Χάλερβορντεν, Πολ Κουάστ, Όσκαρ Γκάγκελ, Κούτερ, Γιούσι Ουτσιμούρα, Γιούσι Φουνάκαουα, Μετς, Ντάισλερ. Κάθονται: Αντέλ Γκρόμπαχ, Γκάμπερ, Έντουαρντ Γκάμπερ, Σπιελμάγιερ, Ούγκο Σπατς, άγνωστος, άγνωστος. Η ενήλικη μορφή της νόσου Χάλερβορντεν-Σπατς εμφανίζεται μετά την ηλικία των 18 ετών. Στους περισσότερους ασθενείς προχωρά με τη μορφή του συνδρόμου Πάρκινσον. Χαρακτηρίζεται από εξαθλίωση των ενεργητικών κινήσεων (υποκινησία), γενικευμένη μυϊκή ακαμψία (σύμπτωμα «οδοντωτού τροχού»), τρόμο στάσης και αστάθεια (αταξία). Η αξιολόγηση του τελευταίου είναι δυνατή με τη βοήθεια του τεστ του Τάβεναρντ - επιχειρεί να φέρει τον ασθενή εκτός ισορροπίας σε όρθια θέση, σπρώχνοντάς τον από τους ώμους προς τα εμπρός και στα πλάγια. Κύριο χαρακτηριστικό είναι ο συνδυασμός παρκινσονισμού με διάφορες υπερκινησίες (μυόκλωνος, εστιακή δυστονία στρέψης, αθέτωση, ημιβαλισμός). Ο βαθμός της γνωστικής εξασθένησης μπορεί να ποικίλλει από πλήρη διατήρηση έως προοδευτική άνοια. Είναι πιθανή η συναισθηματική αστάθεια, η κατάθλιψη, η επιθετικότητα, οι επιληπτικές κρίσεις.
Διαγνωστικά
Λόγω του πολυμορφισμού των συμπτωμάτων, η διάγνωση της νόσου Χάλερβορντεν-Σπατς είναι ένα δύσκολο έργο για τους νευρολόγους. Τα κύρια κριτήρια για τη νόσο είναι η εμφάνιση πριν από την ηλικία των 30 ετών, οι εξωπυραμιδικές διαταραχές, η σταθερή εξέλιξη των συμπτωμάτων και η παρουσία τυπικής εικόνας μαγνητικής τομογραφίας. Πρόσθετα συμπτώματα περιλαμβάνουν την παρουσία πυραμιδικών συμπτωμάτων, προοδευτική διανοητική πτώση, επιληπτικές κρίσεις, ατροφία των οπτικών νεύρων, μελαγχρωστική αμφιβληστροειδίτιδα, αυτοσωματική υπολειπόμενη κληρονομικότητα.
Η διάγνωση βασίζεται σε δεδομένα από νευρολογική κατάσταση και ηλεκτροεγκεφαλογραφία. Σε περίπτωση διαταραχής της όρασης, γίνεται γνωμάτευση οφθαλμίατρου, όραση και οφθαλμοσκόπηση. Ο προσδιορισμός του είδους της κληρονομικότητας πραγματοποιείται από γενετιστή με τη σύνταξη γενεαλογικού δέντρου. Είναι δυνατή η διάγνωση DNA (αναζήτηση μεταλλάξεων στο γονίδιο της παντοθενικής κινάσης). Κατά την εκτέλεση της Τομογραφίας εκπομπής ποζιτρονίων του εγκεφάλου, είναι δυνατό να ανιχνευθεί μειωμένος μεταβολισμός στη ζώνη της ωχράς. Η βάση για τον αποκλεισμό της νόσου Χάλερβορντεν-Σπατς είναι η παρουσία συμπτωμάτων άλλης παθολογίας, εντός της οποίας μπορεί να ταιριάζει η υπάρχουσα κλινική εικόνα.
Αντιμετώπιση της νόσου
Επί του παρόντος δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία για τη νόσο Χάλερβορντεν-Σπατς. Οι προσπάθειες θεραπείας με χηλικές ενώσεις, που εμποδίζουν τη συσσώρευση σιδήρου (δεφεροξαμίνη) και αντιοξειδωτικών, δεν ήταν επιτυχείς. Από αυτή την άποψη, χρησιμοποιείται συμπτωματική θεραπεία. Το σύνδρομο του παρκινσονισμού χρησιμεύει ως ένδειξη για το διορισμό αγωνιστών ντοπαμίνης (πιριμπεδίλη, πραμιπεξόλη) ή παραγώγων αμανταδίνης. Ωστόσο, με αυτήν την ασθένεια, είναι συνήθως ανθεκτική στη θεραπεία.
Με την υπερκινητικότητα, χρησιμοποιούνται βαλπροϊκά, βενζοδιαζεπίνες (διαζεπάμη, κλοναζεπάμη). Μυοχαλαρωτικά (βακλοφένη, υδροχλωρική τολπερισόνη) συνιστώνται για τη σπαστικότητα, τοπιραμάτη ή βαλπροϊκό για επιληπτικές κρίσεις, ιπιδακρίνη και αλφοσκερική χολίνη για γνωστικές διαταραχές, νευροληπτικά (ρισπεριδόνη, κουετιαπίνη, κλοναζεπάμη), αντικαταθλιπτικά 3ης γενιάς, σιλοφαραμίνη (σιλοποξαντίνη, σιλοπαστίλα).
Η συμπτωματική θεραπεία της νόσου Χάλερβορντεν-Σπατς μπορεί να μειώσει την εκδήλωση των κλινικών συμπτωμάτων, να παρατείνει την ικανότητα των ασθενών να αυτοεξυπηρετηθούν. Ωστόσο, νέες θεραπείες εξακολουθούν να αναπτύσσονται. Η αποτελεσματικότητα της χρήσης του παντοθενικού οξέος διερευνάται. Λήφθηκαν δεδομένα σχετικά με τη θετική επίδραση της μαγνητικής διέγερσης της ωχρής σφαίρας στην πορεία της νόσου.
Πηγές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις
Κλόκοτ
Το Κλόκοτ (σερβικά: Клокот) είναι κωμόπολη και δήμος στην περιφέρεια Γκνιλάνε του νοτιοανατολικού Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Ο δήμος ιδρύθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2010 και οι οικισμοί έχουν υπαχθεί στον δήμο Βίτινα. Έδρα του δήμου είναι η κωμόπολη Κλόκοτ.
Μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, ο δήμος έγινε μέρος της Κοινότητας Σερβικών Δήμων.
Πολιτισμός
Ο δήμος έχει τέσσερις σερβικές ορθόδοξες εκκλησίες. Η εκκλησία στο Γκρντσαρ αναφέρθηκε ότι ναρκοθετήθηκε και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στο Κοσσυφοπέδιο, και αργότερα ανακατασκευάστηκε πλήρως. Υπάρχει ένα τζαμί στο χωριό Μόγκιλα το οποίο δεν υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια