cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόγραμμα Διαστημικού Λεωφορείου - Μιρ
Διαστημικό Λεωφορείο
Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Φάσης, επισκέφτηκαν το Μιρ τα διαστημικά λεωφορεία Ντισκάβερι, Ατλαντίς και το Εντέβορ, με το Ατλαντίς να πετάει επτά συνεχόμενες αποστολές από το 1995 μέχρι το 1997. Το Διαστημικό Λεωφορείο Κολούμπια, το παλαιότερο και βαρύτερο του στόλου, ήταν ανίκανο να λειτουργήσει με την κλίση 51.6 μοιρών του Μιρ (και αργότερα του ΔΣΣ) και δεν ήταν εφοδιασμένο με μια εξωτερική αεροφράκτη, που απαιτείται για τη σύνδεση με διαστημικούς σταθμούς.
Νέα συνεργασία ξεκινά (1994)
Η Πρώτη Φάση του προγράμματος Διαστημικού Λεωφορείου - Μιρ ξεκίνησε στις 3 Φεβρουαρίου 1994, με την εκτόξευση του Ντισκάβερι το οποίο επιτελούσε την 18η αποστολή του την STS-60. Η οχταήμερη αποστολή ήταν η πρώτη αποστολή διαστημικού λεωφορείου εκείνη τη χρονιά, η πρώτη πτήση ενός Ρώσου κοσμοναύτη, του Σεργκέι Κρικάλεφ μέσα στο Αμερικάνικο σκάφος, και σημάδεψε την αυξανόμενη συνεργασία των δύο χωρών στο διάστημα, 37 χρόνια μετά την έναρξη του Διαστημικού Αγώνα. Στο πλαίσιο μιας διεθνούς συμφωνίας για διαστημικές πτήσεις, η αποστολή ήταν η δεύτερη πτήση του Spacehab και σημάδεψε το εκατοστό Gateway Special να πετά στο διάστημα. Το πρωταρχικό φορτίο της αποστολής ήταν ο Wake Shield Facility (ή WSF), μηχανισμός που είχε σχεδιαστεί για την παραγωγή νέων ταινιών ημιαγωγών για προηγμένα ηλεκτρονικά. Ο WSF πετούσε στο τέλος του ρομποτικό βραχίονα του Discovery καθόλη τη διάρκεια της πτήσης. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, οι αστροναύτες στο Discovery πραγματοποίησαν επίσης διάφορα πειράματα πάνω στο Spacehab, και έλαβαν μέρος σε μια ζωντανή αμφίδρομη επικοινωνία με τους τρεις αστροναύτες του Μιρ, Βαλέρι Πολιάκοφ, Βίκτορ Αφανάσιεφ και Γιούρι Ουσάτσεφ.
Η Αμερική φτάνει στον Mir (1995)
Στις 3 Φεβρουαρίου 1995 το Ντισκάβερι εκτοξεύτηκε, ήταν η αποστολή STS-63, δεύτερη εκτόξευση Διαστημικού Λεωφορείου για το πρόγραμμα και η πρώτη με γυναίκα πιλότο την Εϊλέεν Κόλλινς. Αναφέρεται ως "κοντά στον -Μιρ" αποστολή, το πρώτο ραντεβού με τον Mir έγινε σε οκτώ μέρες από την εκτόξευση, ο Ρώσος κοσμοναύτης Βλαντιμίρ Τιτόφ όπως και το υπόλοιπο πλήρωμα του Discovery' έφτασαν στα 11 μέτρα από τον Mir. Μετά τη συνάντηση η Κόλλινς πραγματοποίηση μια πτήση γύρω από τον σταθμό. Η αποστολή αυτή ήταν μια πρόβα για πρώτη αποστολή που θα ενωνόταν το διαστημικό λεωφορείο με τον σταθμό Μιρ, STS-71, επίσης πραγματοποίησε έλεγχο του εξοπλισμού που θα χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια της ένωσης στις αποστολές που ακολουθούσαν.
Πέντε εβδομάδες μετά την πτήση του Discovery, η εκτόξευση της 14 Μαρτίου του Soyuz TM-21 μετέφερε την αποστολή EO-18 στον Mir. Το πλήρωμα αποτελείτο από τους κοσμοναύτες Βλαντιμίρ Ντεζούροφ και Γκενάντι Στρεκάλοφ και τον αστροναύτης της NASA Νόρμαν Θάγκαρντ, ο οποίος έγινε ο πρώτος Αμερικανός που πέταξε στο διάστημα με το διαστημόπλοιο Σογιούζ. Κατά τη διάρκεια των 115 ημερών της αποστολής τους, η υπομονάδα Σπεκτρ εκτοξεύτηκε πάνω σε ένα πύραυλο Proton και συνδέθηκε στο Μιρ. Το Σπεκτρ μετέφερε περισσότερα από 680 κιλά ερευνητικού εξοπλισμού από την Αμερική και άλλες χώρες. Το πλήρωμα της αποστολής επέστρεψε στη Γη με Διαστημικό Λεωφορείο Atlantis ύστερα από την πρώτη ένωση Διαστημικού Λεωφορείου με τον Μίρ στην STS-71.
Στην αποστολή STS-71 έγινε με επιτυχία η σύνδεση του Μιρ με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς, ήταν η πρώτη σύνδεση αμερικανικού σκάφους με ρώσικο από το Apollo-Soyuz Test Project το 1975. το Atlantis μετέφερε τους κοσμοναύτες Ανατόλι Σολοβιόφ και Νικολάι Μπουντάριν, οι οποίοι θα αποτελούσαν το πλήρωμα της αποστολής EO-19, και πήρε πίσω τον αστροναύτη Νόρμα ΘάγκαρντN και τους κοσμοναύτες Βλαντιμίρ Ντεζούροφ και Γκενάντι Στρεκάλοφ του πληρώματος της αποστολής EO-18. Στο Atlantis, επίσης, που πραγματοποιήθηκαν σε τροχιά κοινές έρευνες ΗΠΑ-Ρωσίας στις επιστήμες της ζωής πάνω σε ένα Spacelab και εκτέλεσε υλικοτεχνικό ανεφοδιασμό του σταθμού.
Η τελευταία πτήση του Διαστημικού λεωφορείου για το 1995, STS-74, άρχισε με την εκτόξευση του Διαστημικού Λεωφορείου Ατλαντίς στις 12 Νοεμβρίου 1995 το οποίο μετέφερε τη Ρωσίκη υπομονάδα σύνδεσης στον Μιρ, μαζί με νέα ζεύγη ηλιακών συστοιχιών και άλλων αναβαθμίσεων υλικού. Η Υπομονάδα Σύνδεσης είχε σχεδιαστεί για να προσφέρει περισσότερο χώρο για τα Διαστημικά Λεωφορεία για να αποφευχθούν τυχόν συγκρούσεις με τις ηλιακές συστοιχίες του Μιρ κατά τη διάρκεια ένωσης, πρόβλημα το οποίο ξεπεράστηκε στην αποστολή STS-71 με τη μετεγκατάσταση της υπομονάδας Κρίσταλ σε διαφορετική θέση του σταθμού. Η υπομονάδα συνδέθηκε στην ειδική θέση του Κρίσταλ και ξεπεράστηκε η ανάγκη για αυτή τη διαδικασία σε επόμενες αποστολές. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού περίπου 450 λίτρα νερό μεταφέρθηκαν στον Μιρ και δείγματα από αίμα, ούρα και σάλιο μεταφέρθηκαν με το Ατλαντίς στη Γη για πειράματα.
Πριρόντα (1996)
Συνεχόμενη Αμερικανική παρουσία στον Μιρ ξεκίνησε το 1996 με την εκτόξευση του Ατλαντίς στις 22 Μαρτίου στην αποστολή STS-76, όπου ο δεύτερος Αμερικανός αστροναύτης επαύξησης Σάννον Λούσιντ μεταφέρθηκε στον Μιρ. Η αποστολή STS-76 ήταν η τρίτη αποστολή ένωσης με τον Μιρ, και έδειξε της δυνατότητες ανεφοδιασμού του Spacehab, και έβαλαν πειραματικά πειραματικά πακέτα στον Μιρ και τότε έγινε ο πρώτος διαστημικός περίπατος γύρω από συνδεδεμένο σκάφος. Οι διαστημικοί περίπατοι που έγιναν από το πλήρωμα του Ατλαντίς, έδωσαν σημαντική εμπειρία στους αστροναύτες για τη μετέπειτα συναρμολόγηση του Διεθνή Διαστημικού Σταθμού.
Η διαμονή της στον Μιρ τελείωσε με την πτήση του Ατλαντίς στην αποστολή STS-79, και η εκτόξευση είχε γίνει στις 16 Σεπτεμβρίου. Η αποστολή STS-79 ήταν η πρώτη αποστολή Διαστημικού Λεωφορείου που μετέφερε διπλή υπομονάδα Spacehab. Μετέφερε περισσότερα από 1,800 kg αποθέματα στον Μιρ, συμπεριλαμβανομένου νερού που παράχθηκε από τα κύτταρα καυσίμων του Ατλαντίς και πειραμάτων που περιλάμβαναν έρευνες στους υπεραγωγούς, ανάπτυξη χόνδρων και άλλες βιολογικές μελέτες. Περίπου 910 κιλά δειγμάτων από πειράματα και εξοπλισμού μεταφέρθηκαν από τον Μίρ στον Ατλαντίς καθιστώντας τη συνολική μεταφορά στην πιο εκτεταμένη.
Σε αυτή την τέταρτη ένωση με τον Μιρ ο αστροναύτης Τζον Μπλάχα πήρε τη θέση του ως αστροναύτης επαύξησης στον σταθμό. Η παραμονή του στον σταθμό βελτίωσε διάφορες λειτουργίες όπως οι διαδικασίες μεταφοράς σε συνδεδεμένο διαστημικό λεωφορείο διαδικασίες παράδοσης και τις ραδιοφωνικές επικοινωνίες.
Δύο διαστημικοί περίπατοι πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο σκάφος. Ο στόχος τους ήταν να αφαιρέσουν τις συνδέσεις ηλεκτρικής ενέργειας από τη δωδεκαετή συστοιχία ηλιακής ενέργειας και να τις τοποθετήσουν στην πιο αποδοτική νέα συστοιχία. Συνολικά ο Μπλάχα πέρασε τέσσερις μήνες μαζί με τον κοσμοναύτη του Μιρ-22 διεξάγοντας έρευνες στην επιστήμη των υλικών, τη μηχανική ρευστών και στις επιστήμες ζωής, πριν επιστρέψει στη Γη με το Ατλαντίς στην STS-81 τον επόμενο χρόνο.
Φωτιά και σύγκρουση (1997)
Το 1997 η STS-81 αντικατέστησε τον αστροναύτη Τζον Μπλάχα με τον Τζέρυ Λίνενγκερ, μετά την 118ήμερη παραμονή του Μπλάχα στον Μιρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της πέμπτης ένωσης διαστημικού λεωφορείου το πλήρωμα του Ατλαντίς μετέφερε αποθέματα στον σταθμό και επέστρεψε στη Γη το πρώτο φυτό που ολοκλήρωσε τον κύκλο ζωής του στο διάστημα, μια σοδειά σιταριού που είχε τοποθετηθεί από τη Σάννον Λούσιντ. Κατά τη διάρκεια των πενταημερών επιχειρήσεων τα πληρώματα μετέφεραν περίπου 2,700 κιλά εφοδιασμό στον Μιρ και μετέφεραν 1,100 kg υλικών πίσω στο Ατλαντίς.
Το πλήρωμα της αποστολής STS-81 δοκίμασαν το Shuttle Treadmill Vibration Isolation και το Stabilization System (TVIS) σχεδιασμένα για χρήση στην υπομονάδα Ζβεζντά του Διεθνή Διαστημικού Σταθμού. Οι μικροί προωθητήρες του διαστημικού λεωφορείου πυροδοτήθηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων για να μαζέψουν δεδομένα μηχανικής για τον ΔΣΣ. Μετά την αποσύνδεση το Ατλαντίς έκανε μια πτήση γύρω από τον Μιρ αφήνοντας τον Linenger πάνω στον σταθμό.
Κατά τη διαμονή του ο Λίνενγκερ έγινε ο πρώτος Αμερικανός που έκανε διαστημικό περίπατο από ξένο διαστημικό σκάφος και ο πρώτος που δοκίμασε τη Ρώσικη διαστημική στολή Orlan-M μαζί με τον Ρώσο κοσμοναύτη Βασίλι Τσιμπλίεφ. Και τα τρία μέλη του πληρώματος της αποστολής ΕΟ-23 έκαναν πτήση στο Σογιούζ, πρώτα έκαναν αποσύνδεση από μια πλευρά αποσύνδεσης και ύστερα πέταξαν χειροκίνητα για να κάνουν σύνδεση σε διαφορετικό μέρος του σταθμού. Αυτό έκανε τον Λίνενγκερ τον πρώτο Αμερικανό που αποσυνδέθηκε από έναν διαστημικό σταθμό από δυο διαφορετικά διαστημόπλοια (Διαστημικό Λεωφορείο και Σογιούζ).
Ο Λίνενγκερ και οι Ρώσοι συνεπιβάτες Βασίλι Τσιμπλίεφ και Αλεξάντερ Λαζούτκιν αντιμετώπισαν διάφορες δυσκολίες κατά τη διάρκεια της αποστολής. Σε αυτές συμπεριλαμβάνεται η πιο σοβαρή φωτιά που προκλήθηκε σε σκάφος το οποίο είναι σε τροχιά (εξαιτίας εφεδρικής συσκευής παραγωγής οξυγόνου), αποτυχίες συστημάτων του σκάφους, μια παρ 'ολίγον σύγκρουση με ένα σκάφος ανεφοδιασμού Προγκρές κατά τη διάρκεια δοκιμής χειροκίνητης σύνδεσης και μια ολική διακοπή ηλεκτρικής ενέργειας του σταθμού. Η διακοπή ενέργειας προκάλεσε και την απώλεια του ελέγχου της συμπεριφοράς τους σκάφος που με τη σειρά του οδήγησε σε έναν ανεξέλεγκτο «κατρακύλισμα» στο διάστημα.
Ο επόμενος αστροναύτης της NASA που θα έμενε στον Μιρ ήταν ο Μάικλ Φόαλ. Ο Φόαλ και η Ρωσίδα ειδικός αποστολής Ελένα Κοντακόβα επιβιβάστηκαν στον Μιρ με το Ατλαντίς στην αποστολή STS-84. Το πλήρωμα της STS-84 μετέφερε 249 αντικείμενα μεταξύ των δύο διαστημοπλοίων, μεταξύ των οποίων νερό, πειραματικά δείγματα, αποθέματα και υλικό. Ένα από τα πρώτα αντικείμενα που μεταφέρθηκαν στον Μιρ ήταν μια μονάδα παραγωγής οξυγόνου. Το Ατλαντίς σταμάτησε τρεις φορές ενώ απομακρυνόταν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αποσύνδεσης στις 21 Μαΐου. Ο στόχος ήταν να μαζευτούν δεδομένα από έναν Ευρωπαϊκό αισθητήρα σχεδιασμένο για τα μελλοντικά ραντεβού του Automated Transfer Vehicle (ATV) της ESA με τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Η διαμονή του Φόαλ στον σταθμό κυλούσε ομαλά μέχρι την 25 Ιουνίου όταν ένα σκάφος ανεφοδιασμού συγκρούστηκε με τις ηλιακές συστοιχίες στην υπομονάδα Σπεκτρ κατά τη διάρκεια της δεύτερης χειροκίνητης δοκιμαστικής σύνδεσης του Προγκρές. Το εξωτερικό κέλυφος της υπομονάδας χτυπήθηκε και με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οπές το οποίο τελικά οδήγησε στην απώλεια πίεσης του σταθμού. Αυτή ήταν η πρώτη αποσυμπίεση σε τροχιά στην ιστορία των διαστημικών πτήσεων. Το πλήρωμα έκοψε γρήγορα τα καλώδια που πήγαιναν στην υπομονάδα και έκλεισαν την καταπακτή του Σπεκτρ για να αποτρέψουν την ανάγκη εγκατάλειψης του σταθμού με το Σογιούζ. Οι προσπάθειες τους σταθεροποίησαν την πίεση του σταθμού ενώ η πίεση στο Σπεκτρ που περιείχε πολλά από τα πειράματα του Foale έπεσαν στο κενό. Ευτυχώς τροφή, νερό και άλλες επιτακτικές προμήθειες ήταν τοποθετημένες σε άλλες υπομονάδες και με την προσπάθεια διάσωσης και επανασχεδιασμού από τον Φόαλ και την επιστημονική κοινότητα ελαχιστοποιήθηκαν οι απώλειες δεδομένων από τις έρευνες.
Στην προσπάθεια επαναφοράς ενέργειας και συστήματος που χάθηκαν μετά την απομόνωση του Σπεκτρ και στην προσπάθεια εντοπισμού της διαρροής ο νέος κυβερνήτης του Μιρ Ανατόλι Σολοβιόφ και ο μηχανικός πτήσης Πάβελ Βινογκράντοφ προέβησαν σε επιχείρηση διάσωσης αργότερα στην αποστολή. Μπήκαν στην άδεια υπομονάδα κατά τη διάρκεια διαστημικού περιπάτου διερευνώντας την κατάσταση των μηχανημάτων και άνοιξαν δίοδο για τα καλώδια από το Σπεκτρ προς τον υπόλοιπο σταθμό. Μέτα από αυτές τις πρώτες έρευνες οι Φοάλ και Σολοβιόφ διεξήγαγαν εξάωρο διαστημικό περίπατο στην επιφάνεια του Σπεκτρπ για να επιθεωρήσουν τη χαλασμένη υπομονάδα.
Μετά από αυτά τα περιστατικά το κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και η NASA εξέτασαν το ενδεχόμενο της ματαίωσης του προγράμματος εξαιτίας ανησυχιών για την ασφάλεια των αστροναυτών αλλά ο διαχειριστής της ΝΑSΑ Ντάνιελ Γκόλντιν αποφάσισε να συνεχίσει το πρόγραμμα.
Το τέλος της Πρώτης Φάσης (1998)
Το τελευταίο έτος της πρώτης φάσης ξεκίνησε με την πτήση του Διαστημικού Λεωφορείου Endeavour στην αποστολή STS-89. Η αποστολή μετέφερε τον κοσμοναύτη Σαλιζάν Σαπίροφ στον Μιρ και αντικατέστησε τον Νταβίντ Γολφ με τον Άντι Τόμας.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του ο Tόμας δούλεψε σε 27 επιστημονικές έρευνες στα πεδία της προηγμένης τεχνολογίας, στις επιστήμες της Γης, στις επιστήμες ανθρώπινης ζωής στην έρευνα μικροβαρύτητας, και στον μετριασμό του κινδύνου του ISS. Η διαμονή του στον Μιρ θεωρήθηκε η ομαλότερη ολόκληρης της Πρώτης Φάσης του προγράμματος, περιλάμβανε εβδομαδιαίες επιστολές
Ο Τόμας επέστρεψε πίσω στη Γη στην τελευταία αποστολή του προγράμματος Διαστημικού Λεωφορείου-Μιρ STS-91. Η αποστολή έκλεισε την πρώτη φάση με τα πληρώματα της ΕΟ-25 και STS-91 να μεταφέρουν νερό στον Μιρ και την εναλλαγή περίπου 2,100 κιλών εξοπλισμού μεταξύ των δυο σκαφών. Τα Αμερικανικά πειράματα μακράς διάρκειας που ήταν στον Μιρ επίσης μεταφέρθηκαν στο Discovery. Οι καταπακτές έκλεισαν για την αποσύνδεση στις 9:07 πμ της 8 Ιουνίου και το σκάφος αποκολλήθηκε στις 12:01 πμ την ίδια μέρα.
Δεύτερη και Τρίτη Φάση: ΔΣΣ (1998–2016)
Με την προσγείωση του Discovery στις 12 Ιουνίου 1998 το πρόγραμμα της Πρώτης Φάσης έφτασε στο τέλος της. Τεχνικές και εξοπλισμός που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του προγράμματος βοήθησαν στην κατασκευή της Δεύτερης Φάσης: αρχική συναρμολόγηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS). Όταν ολοκληρωθεί ο ΔΣΣ θα αποτελείται από 16 υπομονάδες καθιστώντας τον μεγαλύτερο τεχνητό δορυφόρο της Γης. Η άφιξη της υπομονάδας Destiny το 2001 σημείωσε το τέλος της Δεύτερης Φάσης και την αρχή της Τρίτης Φάσης, η τελική συναρμολόγηση του σταθμού που ακόμα είναι σε εξέλιξη.
Ο ολοκληρωμένος σταθμός θα αποτελείται από πέντε εργαστήρια και θα υποστηρίζει έξι μέλη πληρώματος. Με πάνω από 1000 κυβικά μέτρα συμπιεσμένου όγκου και μάζας 400,000 κιλών ο ολοκληρωμένος σταθμός θα είναι περίπου διπλάσιος του Μιρ και του Διαστημικού Λεωφορείου ενωμένα. Οι Φάσεις Δύο και Τρία έχουν ως στόχο να συνεχιστεί τόσο η διεθνής συνεργασία στο διάστημα και την επιστημονική έρευνα στη μηδενική βαρύτητα, ιδίως όσον αφορά τα μακράς διάρκειας επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής θα παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για μακράς διάρκειας αποστολές στη Σελήνη και των Άρης.
Μετά τη σκόπιμη θέση εκτός τροχιάς του Μιρ τον Μάρτιο του 2001 ο ΔΣΣ έγινε ο μόνος διαστημικός σταθμός σε τροχιά γύρω από τη Γη. Η κληρονομία του Μιρ ζει στον σταθμό ενώνοντας πέντε διαστημικές υπηρεσίες στο όνομα της εξερεύνησης και ετοιμασίας του χώρου για τη μετέπειτα πορεία των διαστημικών πτήσεων στη Σελήνη, στον Άρη και πιο πέρα.
Ασφάλεια και επιστημονικό αποτέλεσμα
Η κατάκριση του προγράμματος ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την ασφάλεια που μπορούσε να παρέχει το πεπαλαιωμένο Μιρ ειδικά μετά τη φωτιά που προκλήθηκε και τη σύγκρουση με το ανεφοδιαστικό σκάφος Προγκρές το 1997.
Η φωτιά προκλήθηκε από δυσλειτουργία μιας εφεδρικής γεννήτριας οξυγόνου και έκαιγε για περίπου 90 δευτερόλεπτα παράγοντας μεγάλες ποσότητες τοξικού καπνού το οποίο γέμισε τον σταθμό για περίπου 45 λεπτά, αυτό ανάγκασε το πλήρωμα να φορέσει μάσκες αλλά ορισμένες από τις μάσκες ήταν σπασμένες. Οι πυροσβεστήρες που ήταν τοποθετημένοι στους τοίχους των υπομονάδων ήταν αμετακίνητα. Η φωτιά προκλήθηκε κατά τη διάρκεια κίνησης πληρωμάτων και έτσι ήταν έξι άνδρες μέσα στον σταθμό και όχι το συνηθισμένο τρεις. Η πρόσβαση σε ένα από τα σωστικά Σογιούζ που ήταν συνδεδεμένα ήταν μπλοκαρισμένη δηλαδή σε περίπτωση ανάγκης εγκατάλειψης του σταθμού το μισό πλήρωμα δεν θα μπορούσε να διαφύγει. Ένα παρόμοιο περιστατικό είχε συμβεί και σε παλαιότερη αποστολή στον Μιρ αλλά ήταν μικρότερης κλίμακας.
Η σύγκρουση παρουσίασε περαιτέρω ζητήματα ασφάλειας. Προκλήθηκε από την αποτυχία του συστήματος χειροκίνητης σύνδεσης TORU το οποίο δοκιμαζόταν εκείνη τη στιγμή. Οι δοκιμές ματαιώθηκαν και είχαν στόχο την απόσυρση του ακριβού συστήματος Kurus εξαιτίας της έλλειψης χρημάτων από τους Ρώσους.
Τα ατυχήματα πρόσθεσαν στην ολοένα και αυξανομένη κριτική της αξιοπιστίας του σταθμού. Ο αστροναύτης Μπλέιν Χάμμοντ υποστήριξε ότι οι ανησυχίες του για την ασφάλεια του Μιρ αγνοήθηκαν από τη NASA και οι καταγραφές των συσκέψεων ασφάλειας «εξαφανίστηκαν από ένα κλειδωμένο χρηματοκιβώτιο». Το Μιρ αρχικά είχε σχεδιαστεί να πετάξει για πέντε χρόνια αλλά τελικά έμεινε στο διάστημα τρεις φορές περισσότερο. Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Φάσης και μετά ο σταθμός έδειχνε την ηλικία του με συνεχείς αποτυχίες του υπολογιστή, απώλειες ισχύος, ανεξέλεγκτες μανούβρες στο διάστημα και σωλήνες με διαρροές ήταν διαρκής ανησυχία για το πλήρωμα. Μερικές βλάβες του συστήματος παραγωγής οξυγόνου ήταν επίσης μια ανησυχία.
Ένα άλλο σκέλος της αντιπαράθεσης ήταν το επιστημονικό αποτέλεσμα από όλο το πρόγραμμα ειδικά μετά την απώλεια της επιστημονικής υπομονάδας Σπεκτ. Οι αστροναύτες, οι διαχειριστές και διάφορα μέλη του τύπου παραπονέθηκαν ότι τα οφέλη του προγράμματος αντισταθμίζονται από τους κινδύνους που συνδέονται με αυτήν, λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψη το γεγονός ότι η πλειονότητα των πειραμάτων των ΗΠΑ περιλαμβανόταν στην υπομονάδα που χάθηκε. Και έτσι ένα μεγάλο μέρος Αμερικανικής έρευνας ήταν απρόσιτο μειώνοντας τα πειράματα. Τα θέματα ασφάλειας προκάλεσαν τη NASA να επανεξετάσει το μέλλον του προγράμματος σε διάφορες χρονικές στιγμές. Η υπηρεσία τελικά αποφάσισε να συνεχίσει το πρόγραμμα και επικρίθηκε για αυτή την απόφαση από διάφορες πηγές.
Στάσεις
Οι στάσεις του ρωσικού διαστημικού προγράμματος και της NASA για την Πρώτη Φάση ήταν επίσης στις ανησυχίες των αστροναυτών που συμμετείχαν. Εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων της Ρωσίας πολλοί εργαζόμενοι Κέντρο Ελέγχου Αποστολής της Ρωσίας ένιωθαν ότι το υλικό της αποστολής και η συνέχεια του Μιρ ήταν πιο σημαντικά από τις ζωές των κοσμοναυτών πάνω στον σταθμό. Και έτσι το πρόγραμμα έτρεχε πολύ διαφορετικά σε σύγκριση με το Αμερικανικό πρόγραμμα, οι κοσμοναύτες είχαν τις μέρες τους να είναι σχεδιασμένες γι' αυτά πρακτικά, οι εργασίες (όπως η σύνδεση), οι οποίες θα εκτελούνται με το χέρι από τους πλοηγούς λεωφορείων όλα γίνονται με αυτόματο μηχανισμό, και οι κοσμοναύτες είχαν πληρώσει τους προσέγγιζαν και αν έκαναν λάθη κατά τη διάρκεια των πτήσεών τους. Οι Αμερικανοί έμαθαν στο Σκάιλαμπ και σε προγενέστερες διαστημικές αποστολές ότι αυτό το επίπεδο ελέγχου δεν ήταν δημιουργικό και από τότε έκαναν τα σχέδια των πτήσεων πιο ευέλικτα. Οι Ρώσοι παρ'όλα αυτά.
Μετά τα δύο ατυχήματα το 1997, ο αστροναύτης Τζέρι Λίνενγκερ έκρινε ότι οι ρωσικές αρχές επιχείρησαν να συγκαλύψουν για να υποβαθμίσουν τη σημασία των επεισοδίων, φοβούμενοι ότι οι Αμερικανοί θα αποχωρούσαν από τη συνεργασία. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της «συγκάλυψης» έδειχνε την εντύπωση ότι οι Αμερικανοί αστροναύτες δεν ήταν στην πραγματικότητα «συνεργάτες» αλλά «φιλοξενούμενοι». Το προσωπικό της NASA δεν έμαθε για τη φωτιά για αρκετές ώρες. Η NASA άρχισε να συμμετέχει περισσότερο όταν Ρώσοι ελεγκτές της αποστολής έβαλαν σκοπό να θέσούν τις ευθύνες για το ατύχημα εξ ολοκλήρου στον Βασίλι Tsibliyev. Μόνο μετά από τη σημαντική πίεση που άσκησε η ΝASA η στάση αυτή άλλαξε.
Σε διάφορες χρονικές στιγμές κατά τη διάρκεια του προγράμματος το προσωπικό της NASA δεν ήταν αρκετό και είχαν πρόβλημα με τη διοίκηση της NASA. Ένας ιδιαίτερος χώρος της έριδος ήταν οι αναθέσεις πληρωμάτων στις αποστολές. Πολλοί αστροναύτες ισχυρίστηκαν ότι η μέθοδος της επιλογής εμπόδιζε τους πιο ικανούς ανθρώπους που ήταν κατάλληλοι για τις αποστολές.
Οικονομικά
Από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης η Ρωσική οικονομία σιγά σιγά κατέρρεε, και ο προϋπολογισμός για την εξερεύνηση του διαστήματος μειώθηκε κατά 80%. Πριν και μετά την Πρώτη Φάση, πολλά από τα χρήματα για τα έξοδα του ρωσικού προγράμματος ερχόταν από πτήσεις αστροναυτών από την Ευρώπη και άλλες χώρες, και ένας Ιαπωνικός τηλεοπτικός σταθμός πλήρωνε 9,5 εκατ. δολλάρια για να έχει έναν δημοσιογράφο στον Μιρ. Με το ξεκίνημα της Δεύτερης Φάσης, οι κοσμοναύτες έβρισκαν τις αποστολές τους επεκταμένες για την εξοικονόμηση χρημάτων στις εκτοξεύσεις, οι έξι ετήσιες πτήσεις του Προγκρές είχαν μειωθεί στις τρεις και υπήρχε μια πιθανότητα να πουληθεί το Μιρ για $500 εκατομμύρια.
Επικριτές είχαν ισχυριστεί ότι η σύμβαση 325 εκατομμυρίων δολαρίων της ΝASA και της Ρωσίας ήταν το μόνο πράγμα που διατηρούσε το Ρωσικό Διαστημικό Πρόγραμμα ζωντανό, και ότι μόνο το Διαστημικό Λεωφορείο κρατούσε το Μιρ ψηλά. Η NASA, επίσης, έπρεπε να πληρώσει βαριά τέλη για τα εγχειρίδια κατάρτισης και τον εξοπλισμό που χρησιμοποιούσαν οι αστροναύτες για την εκπαίδευση τους στην Αστρόπολη. Προβλήματα ήρθαν στο προσκήνιο όταν το Nightline του ABC αποκάλυψε ότι υπήρχε μια πιθανότητα για υπεξαίρεση των αμερικανικών χρημάτων από τις ρωσικές αρχές, προκειμένου να οικοδομηθεί μια ακολουθία νέων σπιτιών για κοσμοναύτες στη Μόσχα, ή ακόμη ότι τα έργα αυτά είχαν χρηματοδοτηθεί από τη ρωσική μαφία. Το γραφείο της NASA για τις εξωτερικές υποθέσεις δήλωσε «Αυτό που κάνει η Ρωσία με τα χρήματα της, είναι δικιά της δουλειά.»
1105
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1105 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία
thumb|right|230px|Οι ιδρυτές της Ακαδημίας αδελφοί Λειχούδη. Ανδριάντες τους βρίσκονται στον προαύλιο χώρο του Μοναστηρίου Θεοφανίων της Μόσχας Η Σλαβο-ελληνο-λατινική Ακαδημία, όπως ονομάζονταν αρχικά, είναι το πρώτο χρονολογικά ανώτατο δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Μόσχας.
Ιστορικό
thumb|left|210px|Το Μοναστήρι Μπογκογιαβλένσκι ήταν ο αρχικός πυρήνας της Ελληνογραικικής Ακαδημίας. Ιδρύθηκε το 1685με την αρχική ονομασία Σλαβο-ελληνο-λατινική Ακαδημία, με πυρήνα τη σχολή του μοναστηριού Μπογκογιαβλέσκι. Η πρωτοβουλία της ίδρυσής του ανήκει στον πατριάρχη Ιωακείμ (1675-1690).
Τον 17ο αι. στη σχολή διδάσκονταν αρχαία ελληνικά, λατινικά, σλαβικά, θρησκευτικά και διάφορες τέχνες. Στις αρχές του 18ου αι. ο κύκλος των μαθημάτων διευρύνθηκε με τη διδασκαλία της γερμανικής, της γαλλικής, της ιατρικής, της φυσικής και της φιλοσοφίας. Το 1701 η σχολή μετονομάστηκε σε Σλαβολατινική Ακαδημία και το 1775 έλαβε την ονομασία Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία. Μετά την ίδρυση όμως πανεπιστημίων στην Αγία Πετρούπολη (1725) και στη Μόσχα (1755) η Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία έγινε ανώτατη ιερατική Σχολή. Σήμερα οριστικά ονομάζεται Θεολογική Ακαδημία.
Αποφοιτήσαντες που διακρίθηκαν
Στη Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία φοιτούσαν Ρώσοι, Ουκρανοί, Λευκορώσοι, Έλληνες και Γεωργιανοί. Από τη σχολή αυτή αποφοίτησαν μερικές από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του ρωσικού πολιτισμού του 17ου και 18ου αι., ανάμεσα στους οποίους ο Μιχαήλ Λομονόσοφ και πολλοί ορθόδοξοι κληρικοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα Κατηγορία:Πολιτισμός στη Μόσχα
Λίμνη Κάμι
Η Λίμνη Φανιάνο (Lago Fagnano), ή αλλιώς Λίμνη Κάμι (Lago Cami), είναι λίμνη στο κύριο νησί του αρχιπελάγους της Γης του Πυρός, την οποία μοιράζονται η Αργεντινή και η Χιλή. Η 645 km2 λίμνη εκτείνεται ανατολικά-δυτικά για περίπου 98 χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα 72,5 km (606 km2) ανήκουν στην Επαρχία της Γης του Πυρός της Αργεντινής, και μόνο τα 13.5 km (39 km2) ανήκουν στην Επαρχία Μαγαλιάνες υ λα Αντάρτικα Τσιλένα της Χιλής. Έχει μέγιστο βάθος 449 μέτρα. Η νότια όχθη είναι απότομη σε σύγκριση με τη βόρεια και επεκτείνεται σε μια εκτεταμένη περιοχή με πρόποδες από την οποία διακρίνονται δύο επίπεδα οροπεδίων. Από το δυτικό άκρο του, ο ποταμός Αζοπάρντο εκβάλλει προς το φιόρδ Αλμιραντάζγκο. Στο ανατολικό άκρο του βρίσκεται η πόλη Τόλουιν. Η λίμνη βρίσκεται σε μια λεκάνη που αναπτύχθηκε κατά μήκος της ζώνης του Ρήγματος Μαγαλιάνες-Φανιάνο.
Σύμφωνα με έναν μύθο των Σέλκναμ η λίμνη δημιουργήθηκε παράλληλα με το Στενό του Μαγγελάνου και το Κανάλι Μπιγκλ σε σημεία όπου έπεσαν σφεντόνες στη γη κατά τη διάρκεια της μάχης του Ταϊγίν με μια μάγισσα που λέγεται ότι «κράτησε τα νερά και τις τροφές».
thumb|upright=1.5|center|Λίμνη Φανιάνο, από βορρά προς νότο, στο τμήμα της [[Χιλής]]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λίμνες της Αργεντινής Κατηγορία:Λίμνες της Χιλής
Φραντσέσκο Ρέντι
Ο Φραντσέσκο Ρέντι (Francesco Redi, Αρέτσο, 18 Φεβρουαρίου 1626 - Πίζα, 1 Μαρτίου 1697) ήταν Ιταλός ιατρός. Είναι περισσότερο γνωστός για μια σειρά από πειράματα που εξέδωσε το 1668 ως Experienza Intorno all Generazione degl'Insetto (Πειράματα πάνω στην Δημιουργία των Εντόμων) το οποίο θεωρείται το πρώτο βήμα στην κατάρριψη της αυτόματης γένεσης - θεωρίας που είναι γνωστή και ως Αριστοτέλεια αβιογένεση. Την εποχή του η επικρατούσα άποψη ήταν ότι τα σκουλήκια θα δημιουργούνταν από το σάπιο κρέας.
Πείραμα
Στο πείραμά του ο Ρέντι χρησιμοποίησε 6 βάζα, τα οποία χώρισε σε δύο ομάδες των τριών. Στο πρώτο βάζο κάθε ομάδας έβαλε ένα άγνωστο αντικείμενο, στο δεύτερο ένα νεκρό ψάρι και στο τρίτο ένα ωμό κομμάτι κρέατος. Την πρώτη ομάδα την κάλυψε με πολύ λεπτή γάζα έτσι ώστε να μπορεί να περάσει μέσα μόνο αέρας, ενώ άφησε τα βάζα της δεύτερης ομάδας ανοιχτά. Μετά από αρκετές μέρες στα ανοιχτά βάζα εμφανίστηκαν σκουλήκια καθώς οι μύγες μπορούσαν να μπουν μέσα, στα κλειστά βάζα όμως δεν εμφανίστηκαν.
Συνέχισε τα πειράματα πιάνοντας τα σκουλήκια και περιμένοντας να μεταμορφωθούν, πράγμα που γινόταν καθώς μετατρέπονταν σε μύγες. Ακόμα, όταν έβαζε νεκρές μύγες ή σκουλήκια σε σφραγισμένα βάζα με νεκρά ζώα ή κρέας, δεν εμφανίζονταν σκουλήκια, αλλά όταν έκανε το ίδιο πείραμα με ζωντανές μύγες, εμφανίζονταν.
Λα Καπέλ-Μπονάνς
Το Λα Καπέλ-Μπονάνς (γαλλικά: La Capelle-Bonance, οξιτανικά: La Capèla Bonança) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Φραντσέσκο Ρέντι
Πείραμα
Ο Ρέντι ήταν και ποιητής, με γνωστότερο έργο του το Ο Βάκχος στην Τοσκάνη.Ένας κρατήρας στον Άρη έχει ονομαστεί προς τιμήν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Εμπειριστές
Λα Καπέλ-Μπονάνς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ντον Αμίτσι
Ο Ντον Αμίτσι (αγγλικά: Don Ameche, πραγματικό όνομα: Dominic Felix Amici, 31 Μαΐου 1908 – 6 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός και καλλιτέχνης βοντβίλ. Έινε σημαντικός σταρ του ραδιοφώνου στις αρχές της δεκαετίας του 1930, γεγονός που οδήγησε στην υπογραφή κινηματογραφικού συμβολαίου από την 20th Century Fox το 1935.
Ως ένας όμορφος πρωταγωνιστής 40 ταινιών τα επόμενα 14 χρόνια, πρωταγωνίστησε σε κωμωδίες, δράματα και μιούζικαλ. Τη δεκαετία του 1950 εργάστηκε στο θέατρο Μπρόντγουεϊ και στην τηλεόραση και ήταν παρουσιαστής του International Showtime του δικτύου NBC από το 1961 έως το 1965. Επιστρέφοντας στην κινηματογραφική δουλειά στα τελευταία του χρόνια, ο Αμίτσι απόλαυσε μια αναβίωση της καριέρας του ξεκινώντας με τον ρόλο του ως κακοποιός στο Πολυθρόνα για δύο (1983) και κερδίζοντας Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στο Cocoon (1985).
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ντον Αμίτσι γεννήθηκε ως Ντόμινικ Φίλιξ Αμίτσι στις 31 Μαΐου 1908, στην Κενόσα του Ουισκόνσιν. Ο πατέρας του, Φελίτσε Αμίτσι, ήταν μπάρμαν από το Μοντεμόνακο του Άσκολι Πιτσένο, στο Μάρκε της Ιταλίας. Η μητέρα του, Μπάρμπάρα Έτα Χέρτελ, ήταν σκωτσέζικης, ιρλανδικής και γερμανικής καταγωγής. Ο Αμίτσι ήταν το δεύτερο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας, ενώ τα άλλα ήταν: τα αγόρια Ουμπέρτο (Μπερτ), Τζέιμς (Τζιμ) και Λούις, και τα κορίτσια Ελίζαμπεθ, Κάθριν, Μαίρη και Άννα. Ο Αμίτσι φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Marquette, το κολέγιο Loras και το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον, όπου ο ξάδερφός του Άλαν Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον έπαιζε αμερικάνικο ποδόσφαιρο.
Καριέρα
μικρογραφία| Ο Αμίτσι και η [[Κάρμεν Μιράντα στο Μια νύχτα στο Ρίο (1941)]] Ο Αμίτσι τα πήγε καλά στο θέατρο στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν και όταν δεν εμφανίστηκε ένας πρωταγωνιστής στην παράσταση του έργου Excess Bagage, ένας φίλος τον έπεισε να τον αντικαταστήσει. Ο ίδιος απόλαυσε την εμπειρία, πήρε έναν ρόλο στο Jerry For Short στη Νέα Υόρκη και ακολούθησε μια περιοδεία βοντβίλ με το Texas Guinan μέχρι που απολύθηκε ως «πολύ μονοκόμματος».
Στη συνέχεια ο Αμίτσι μετακόμισε στο Σικάγο, όπου «ξεκίνησε ραδιοφωνική καριέρα το 1930 στο Empire Builders, μια εκπομπή που του Merchandise Mart. Μέχρι το 1932, ο Αμίτσι είχε γίνει πρωταγωνιστής σε δύο ακόμη εκπομπές με βάση το Σικάγο».
Όταν ο παραγωγός της 20th-Century Fox Ντάριλ Ζάνουκ τον έφερε στο Χόλιγουντ, ο Αμίτσι έπαιξε κυρίως πρωταγωνιστές σε ρομαντικές ταινίες με πολλές από τις κορυφαίες σταρ της εποχής. Το 1939, έπαιξε τον φερώνυμο χαρακτήρα στο The Story of Alexander Graham Bell (1939) που οδήγησε στη χρήση της λέξης "αμίτσι" στη νεανική αργκό με τη σημασία "τηλέφωνο". Σε τέτοιο βαθμό συνδέθηκε ο Αμίτσι με το τηλέφωνο, ώστε στην ταινία του 1940 Τρεις τρελοί χρυσοθήρες, ο Γκράουτσο Μαρξ διακηρύσσει: «Τηλέφωνο; Είμαστε στο 1870, ο Ντον Αμίτσι δεν έχει εφεύρει ακόμα το τηλέφωνο».
Ο Αμίτσι ήταν συμπρωταγωνιστής της Άλις Φέι στην ταινία Η παρέλαση του Χόλιγουντ (1939), και στη συνέχεια ενσάρκωσε έναν ακόμη πραγματικό χαρακτήρα, τον Στίβεν Φόστερ, στο Τραγούδι του πόνου (1939). Έκανε μια τρίτη βιογραφική ταινία, το Λίλιαν Ράσελ (1940) με τη Φέι και πρωταγωνίστησε στην πολεμική ταινία Four Sons (1940) και στο μιούζικαλ, Στη μαγεμένη Αργεντινή (1940), που βοήθησε να γίνουν αστέρια η Μπέτι Γκρέιμπλ και η Κάρμεν Μιράντα. Το 1940, ψηφίστηκε ως το 21ο πιο δημοφιλές αστέρι στο Χόλιγουντ.
Ο Αμίτσι γύρισε ακόμα τα Happy Land (1943), Wing and a Prayer (1944) και Greenwich Village (1944). Το 1944, φέρεται να κέρδισε 247.677 δολάρια, το δεύτερο υψηλότερο εισόδημα στην 20th Century Fox μετά από αυτό του Σπύρου Σκούρα. αριστερά|μικρογραφία| Ο Αμίτσι το 1946 Ο Αμίτσι γνώρισε αξιομνημόνευτη επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του 1940 παίζοντας δίπλα στη Φράνσις Λάνγκφορντ στην κωμική σειρά The Bickersons, τη ραδιοφωνική κωμική σειρά του Φίλιπ Ραπ. Είχε επίσης δική του εκπομπή με τίτλο The Old Gold Don Ameche Show, στο NBC Red στις αρχές της δεκαετίας του 1940.
Ο Αμίτσι εμφανιζόταν τακτικά σε ταινίες μέχρι το 1970, μεταπηδώντας στην τηλεόραση και τη σκηνή. Επέστρεψε στις ταινίες μετά από δεκατρία χρόνια με την ταινία Πολυθρόνα για δύο (1983), όταν ο σκηνοθέτης Τζον Λάντις έψαχνε κάποιον από τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 που δεν είχε παίξει πολλούς κακούς ρόλους και βρήκε τον Αμίτσι (αφού ο Ρέι Μίλαντ απορρίφθηκε από την ασφαλιστική εταιρεία για λόγους υγείας). Αφού χρειάστηκε να τον εντοπίσει στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας και του είπε ότι οι πληρωμές των δικαιωμάτων του θα πήγαιναν στον γιο του στην Αριζόνα, ο Αμίτσι ανέλαβε τον ρόλο. Αυτό σήμανε την επιστροφή του Αμίτσι στον κινηματογράφο.
Προσωπική ζωή
Από το 1946 έως το 1949, μαζί με άλλες προσωπικότητες του Λος Άντζελες, όπως οι Μπινγκ Κρόσμπι και Μπομπ Χόουπ, ο Αμίτσι έγινε ιδιοκτήτης της ομάδας Los Angeles Dons, αντιπάλου της NFL. Συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση και την ηγεσία της ομάδας και αρχικά υπηρέτησε ως πρόεδρός της.
NGC 5559
Ο NGC 5559 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 240 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Βοώτη. Ανακαλύφθηκε στις 10 Απριλίου 1785 από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel).
Ντον Αμίτσι
Προσωπική ζωή
Η Αμίτσι ήταν παντρεμένος με την Ονόρε Πρέντεργκαστ από το 1932 μέχρι τον θάνατό της το 1986. Απέκτησαν έξι παιδιά. Ένας από τους γιους τους, ο Ρον Αμίτσι, είχε ένα εστιατόριο, το "Ameche's Pumpernickel" στο Κόραλβιλ της Αϊόβα. Απέκτησαν δύο κόρες, την Κόνι και την Μπόνι. Ο μικρότερος αδελφός του Αμίτσι, Τζιμ Αμίτσι, επίσης γνωστός ηθοποιός, πέθανε το 1983 σε ηλικία 67 ετών.
NGC 5559
Υπερκαινοφανής
Το 2001 παρατηρήθηκε στον NGC 5559 υπερκαινοφανής τύπου Ib που ονομάστηκε SN 2001co. Ήταν ένας πλούσιος σε ασβέστιο υπερκανοφανής, γεγονός που είναι εμφανές από τις φασματικές γραμμές του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5559 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες 51155 09166 Κατηγορία:Βοώτης (αστερισμός)
Ντον Αμίτσι
Προσωπική ζωή
Ο Αμίτσι ήταν Ρωμαιοκαθολικός και Ρεπουμπλικανός που υποστήριξε τον Τόμας Ντιούι στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 1944 και τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στις προεδρικές εκλογές του 1952.
Θάνατος
Στις 6 Δεκεμβρίου 1993, ο Αμίτσι πέθανε στο σπίτι του γιου του, Ντον Τζούνιορ, στο Σκότσντεϊλ (Αριζόνα), από καρκίνο του προστάτη σε ηλικία 85 ετών. Αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του είναι θαμμένες στο Κοιμητήριο Resurrection Catholic στο Άσμπερι της Αϊόβα.
Φιλμογραφία
μικρογραφία| Ο Αμίτσι στην ταινία του 1938 Ξανανθίζουν τα ρόδα μικρογραφία| Ο Αμίτσι στο [[μιούζικαλ Στη μαγεμένη Αργεντινή (1940)]] δεξιά|μικρογραφία| Ο Τζακ Χέιλεϊ (αριστερά), Η Άλις Φέι (κέντρο), ο Νταν Αμίτσι και ο [[Τάιρον Πάουερ (δεξιά) σε τρέιλερ της ταινίας Ξανανθίζουν τα ρόδα.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αγίας ο Τροιζήνιος
Ο Αγίας (8ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής του επικού κύκλου από την Τροιζήνα, ο οποίος έζησε περί το 740-700 π.Χ., οπότε και συνέθεσε το έπος «Νόστοι», ποίημα με πολλές χιλιάδες στίχους, από τους οποίους σώθηκαν αυτούσιοι μόνο τρεις, ενώ άλλοι συγγραφείς έσωσαν την υπόθεση του ποιήματος, που είναι οι επάνοδοι των Αχαιών πολεμιστών του Τρωικού Πολέμου στην Ελλάδα. Ο Αγίας δηλαδή έγραψε κατά κάποιο τρόπο τη συνέχεια στα επικά ποιήματα Ιλίου πέρσις του Αρκτίνου και Μικρά Ιλιάς του Λέσχη.
Πάντως οι αρχαίοι συγγραφείς (Αθήναιος, Παυσανίας, Απολλόδωρος, Λουκιανός) δεν ανέφεραν τον Αγία, αλλά αναφέρονταν απλώς στον συγγραφέα των Νόστων («ο τους Νόστους γράψας»). Για τον λόγο αυτό, κάποιοι απέδωσαν τους Νόστους στον ίδιο τον Όμηρο, ενώ κατά άλλους τους έγραψε κάποιος Κολοφώνιος. Παρόμοια ποιήματα με τον ίδιο τίτλο έγραψαν και οι: Εύμηλος ο Κορίνθιος, Αντικλείδης ο Αθηναίος, Κλείδημος και Λυσίμαχος ο Αλεξανδρεύς.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Τροιζήνα
Ανρί Μπελολό
Ο Ανρί Μπελολό (27 Νοεμβρίου 1936 – 3 Αυγούστου 2019 ) ήταν Γάλλος μουσικός παραγωγός, ο οποίος ήταν ενεργός κατά την εποχή της disco. Μαζί με τον φίλο του και συνθέτη, Ζακ Μοραλί, ίδρυσε τους The Ritchie Family καθώς και το δημοφιλέστερό τους συγκρότημα, τους Village People.
Ο Μπελολό γεννήθηκε στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου. Σε αντίθεση με τον συνεργάτη του, Μοραλί, ο Μπελολό δεν ήταν ομοφυλόφιλος, ωστόσο είδε το gay image που εξέπεμπαν οι Village People ως έναν τρόπο για να λάβουν ένα περισσότερο διασκεδαστικό πνεύμα. Ως τον θάνατό του εργάστηκε στη Γαλλία ως μουσικός παραγωγός.
Απεβίωσε στις 3 Αυγούστου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μουσικοί
Μπατασούνα
Το Μπατασούνα (βασκικά: Batasuna, κυριολεκτικά: Ενότητα) ήταν αυτονομιστικό ισπανικό κόμμα των Βάσκων.
Το κόμμα Ερι Μπατασούνα κατηγορείται ότι είναι η πολιτική πτέρυγα της ΕΤΑ, της αυτονομιστικής οργάνωσης που έχει προβεί σε δεκάδες επιθέσεις κατά ισπανικών στόχων τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο το Ερι Μπατασούνα αρνείται κάθε σχέση με την ΕΤΑ.
Το Ερι Μπατασούνα έχει τεθεί πολλές φορές εκτός νόμου. Το 1996 ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ θέτει το κόμμα εκτός νόμου ύστερα από τη δολοφονία του δικαστή Βαλιέντε και καταδικάζοντας το 1997 σε επτά χρόνια φυλάκισης τα 20 πολιτικά στελέχη της ηγεσίας του κόμματος που είχαν συλληφθεί.
Το 1999, στις εκλογές, στη Χώρα των Βάσκων και τη Ναβάρα είχε κερδίσει 62 δημαρχίες εκλέγοντας συνολικά 890 δημοτικούς συμβούλους.
Τον Αύγουστο του 2002 ο δικαστής Μπαλτάσαρ Γκαρθόν επιβάλλει τρίχρονη αναστολή λειτουργίας στο Ερι Μπατασούνα, κατηγορώντας το κόμμα για συνεργασία με την ΕΤΑ και για 836 δολοφονίες που έκανε η ΕΤΑ  από το 1968. Σε ειδική συνεδρίασή του το Ισπανικό κοινοβούλιο ζητά να τεθεί το Μπατασούνα εκτός νόμου. Τον Μάρτιο του 2003. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας επικυρώνει την απόφαση που καθιστά το Μπατασούνα παράνομο.
Ο σημερινός ηγέτης του κόμματος Αρνάλντο Οτέγι έχει δικαστεί και αθωωθεί πολλές από τα Ισπανικά δικαστήρια για δηλώσεις του με την κατηγορία της  εξύμνησης της τρομοκρατίας. Τελευταία φορά ήταν το 2007 όπου αθωώθηκε αλλά το κόμμα τέθηκε εκ νέου εκτός νόμου.
Η έδρα του κόμματος είναι στην πόλη Παμπλόνα στην Χώρα των Βάσκων.
Πρόεδροι
Ερι Μπατασουνα Ερι Μπατασουνα Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα Κατηγορία:Αυτονομιστικά κόμματα Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ισπανία
Θεώρημα του Οστρόβσκι
Στη θεωρία αριθμών, το θεώρημα του Οστρόβσκι, από τον Αλεξάντερ Οστρόβσκι (1916), δηλώνει ότι κάθε μη τετριμμένη απόλυτη τιμή στους λογικούς αριθμούς Q ισοδυναμεί είτε με τη συνήθη πραγματική απόλυτη τιμή είτε με μια p-adic απόλυτη τιμή.
Ορισμοί
Υψώνοντας μια απόλυτη τιμή σε δύναμη μικρότερη του 1 οδηγεί πάντα σε μια άλλη απόλυτη τιμή. Δύο απόλυτες τιμές |\cdot| και σε ένα πεδίο K ορίζονται ότι είναι ισοδύναμες, εάν υπάρχει ένας πραγματικός αριθμός
c > 0
έτσι ώστε:
Η τετραγωνική απόλυτη τιμή σε οποιοδήποτε πεδίο K ορίζεται ως:
Η πραγματική απόλυτη τιμή για τους ρητούς Q είναι η σταθερή απόλυτη τιμή για τους πραγματικούς, που ορίζεται ως:
Αυτό είναι μερικές φορές γραμμένο με έναν δείκτη 1 αντί για το άπειρο.
Απόδειξη
Εξετάστε μια μη τετριμμένη απόλυτη αξία στους ρητούς. Θεωρούμε δύο περιπτώσεις,
Αρκεί για εμάς να εξετάσουμε την αποτίμηση των ακέραιων αριθμών μεγαλύτερων από ένα. Γιατί αν βρούμε c στο
R+
για τον οποίον για όλους τους φυσικούς μεγαλύτερους από ένα, τότε αυτή η σχέση είναι ασήμαντη για 0 και 1, και για θετικούς ρητούς
Επίσης το ίδιο ισχύει για αρνητικούς ρητούς
Περίπτωση Ι: ∃ n ∈ N   | n | * > 1
Εξετάστε τον ακόλουθο υπολογισμό. Έστω a, b και n φυσικοί αριθμοί με
a, b > 1
. Εκφράζοντας bn σε βάση a αποδίδει
Στη συνέχεια βλέπουμε από τις ιδιότητες μιας απόλυτης αξίας ότι:
Επομένως,
Ωστόσο, έχουμε:
το οποίο υποδηλώνει:
1 < b ∈ N
έτσι ώστε
. Χρησιμοποιώντας αυτό στα παραπάνω εξασφαλίζει ότι υπάρχει
a, b > 1
παραπάνω, παίρνουμε:
δηλαδή
Με συμμετρία, αυτή η ανισότητα είναι ισότητα.
Δεδομένου ότι το a, b ήταν αυθαίρετο, υπάρχει η σταθερά, για την οποία , δηλαδή για όλα τους φυσικούς
n > 1
. Σύμφωνα με τις παραπάνω παρατηρήσεις, βλέπουμε εύκολα ότι για όλους τους ρητούς ισχύει, αποδεικνύοντας έτσι την ισοδυναμία με την πραγματική απόλυτη τιμή.
Περίπτωση ΙΙ: ∀ n ∈ N   | n | * ≤ 1
Δεδομένου ότι αυτή η εκτίμηση είναι μη τετριμμένη, πρέπει να υπάρχει ένας φυσικός αριθμός για τον οποίο
. Παραγοντοποιώντας αυτόν τον φυσικό,
αποδίδει
πρέπει να είναι μικρότερη από 1, για τουλάχιστον έναν από τους πρώτους αριθμούς
. Υποστηρίζουμε ότι, στην πραγματικότητα, αυτό ισχύει μόνο για ένα.
Υποθέστε ανά αντίθεση ότι
είναι ξεχωριστά αρχικά με απόλυτη τιμή μικρότερη από 1. Πρώτα, αφήνουμε το έτσι ώστε να είναι. Με τον ευκλείδειο αλγόριθμο, υπάρχουν
m, n ∈ Z
μια αντίφαση.
Πρέπει λοιπόν να έχουμε
για μερικά j, και
i ≠ j
. Έχοντας
βλέπουμε ότι για γενικούς θετικούς φυσικούς, υπάρχει
Μπορούμε επίσης να δείξουμε ένα ισχυρότερο συμπέρασμα, δηλαδή το που είναι μια μη τετριμμένη απόλυτη τιμή αν και μόνο εάν και οι δύο  υπάρχουν για μερικά c\in (0,1] ή  για μερικά.
Ένα άλλο θεώρημα του Οστρόβσκι
Ένα άλλο θεώρημα δηλώνει ότι κάθε πεδίο, πλήρης σε σχέση με μια απόλυτη αξία του Αρχιμήδη, είναι (αλγεβρικά και τοπολογικά) ισομορφικό είτε στους πραγματικούς αριθμούς είτε στους σύνθετους αριθμούς. Αυτό μερικές φορές αναφέρεται επίσης ως Θεώρημα Οστρόβσκι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεωρήματα της Άλγεβρας
1101
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1101 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρόμπερτ Άιτνερ
Ο Ρόμπερτ Άιτνερ (Robert Eitner, 22Οκτωβρίου 1832 – 2 Φεβρουαρίου 1905) ήταν Γερμανός μουσικολόγος και βιβλιογράφος.
Η ζωή και το έργο του
Ο Άιτνερ γεννήθηκε στο Μπρεσλάου (το σημερινό Βρότσλαβ της Πολωνίας). Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της πόλεως, όπου είχε για πέντε χρόνια δάσκαλο τον συνθέτη και πάίκτη εκκλησιαστικού οργάνου Μόριτς Μπρόσιχ (Moritz Brosig, 1815-1887). Μερικές πηγές ωστόσο τονίζουν ότι ο Άιτνερ υπήρξε κατά μεγάλο μέρος αυτοδίδακτος.
Το 1853 ο Άιτνερ εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο, όπου εργάσθηκε ως δάσκαλος της μουσικής. Δημιούργησε μερικές συνθέσεις για πιάνο και τραγούδια. Το 1863 άνοιξε το δικό του ωδείο, αλλά πλέον το ενδιαφέρον του στεφόταν όλο και περισσότερο μακριά από τη διδασκαλία και προς τη μουσικολογική έρευνα και συγγραφή. Το 1867 συνέταξε ένα «Λεξικόν Ολλανδών συνθετών», που κέρδισε ένα βραβείο από την Εταιρεία Προαγωγής της Μουσικής στο Άμστερνταμ, μολονότι τελικώς δεν εκδόθηκε ποτέ.
Το 1868 ο Άιτνερ πρωτοστάτησε στην ίδρυση στο Βερολίνο της «Εταιρείας Μουσικών Ερευνών» (Gesellschaft für Musikforschung), της οποίας έγινε γραμματέας και συντάκτης του μηνιαίου περιοδικού της, του Monatshefte für Musik-Geschichte. Μία ακόμη σειρά εκδόσεων από την Εταιρεία ήταν η 29-τομη Publikation älterer praktischer und theoretischer Musikwerke. Υπήρξε επίσης μια διαδοχή βιβλιογραφικών έργων, που αντανακλούσε τον ενθουσιασμό του Άιτνερ για τις μουσικές συνθέσεις του 16ου και του 17ου αιώνα. Επιπροσθέτως, επιμελήθηκε ένα δεκάτομο έργο αναφοράς υπό τον τίτλο Biographisch-Bibliographisches Quellen-Lexikon der Musiker und Musikgelehrten der christlichen Zeitrechnung bis zur Mitte des neunzehnten Jahrhunderts, που εκδόθηκε από το 1900 έως το 1904 στη Λειψία και εντόπιζε τόσο τα χειρόγραφα, όσο και τα τυπωμένα έργα των πρώιμων Ευρωπαίων συνθετών και μουσικολόγων. Αυτό το έργο εκτιμήθηκε τελικώς ως ερευνητικό εργαλείο, αρκετά ώστε να είναι διαθέσιμο σε περισσότερες από 200 μείζονες ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες.
Μία ακόμα συγγραφική συνεισφορά του Άιτνερ υπήρξαν τα 399 βιογραφικά λήμματα που έγραψε για το λεξικό Allgemeine Deutsche Biographie, αφορώντα σχεδόν όλα μουσικούς.
Το 1882 ο Άιτνερ εγκαταστάθηκε στην επαρχιακή μικρή πόλη Τέμπλιν, μεταξύ του Βερολίνου και της Βαλτικής Θάλασσας, όπου και απεβίωσε σε ηλικία 72 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικολόγοι Κατηγορία:Βιβλιογράφοι
Κασάνι-Μπεγκονές
Το Κασάνι-Μπεγκονές (γαλλικά: Cassagnes-Bégonhès, οξιτανικά: Cassanhas de Begonhés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κασανιόλ (γαλλικά: Cassagnols).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Καπέλο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστορία των καπέλων
Πώς να επιλέξετε ένα καπέλο που σας ταιριάζει
Πώς ένα καπέλο μπορεί να προστατεύσει ενάντια στον καρκίνο του δέρματος
κατηγορία:Αξεσουάρ Κατηγορία:Ενδύματα κεφαλής
Θερμοκρασία δωματίου
μικρογραφία| [[Θερμόμετρο υδραργύρου σε γυαλί που μετρά μια θερμοκρασία περιβάλλοντος (23 C) εντός του εύρους θερμοκρασίας δωματίου]] Στην καθομιλουμένη, η «θερμοκρασία δωματίου» είναι ένα εύρος θερμοκρασιών αέρα που προτιμούν οι περισσότεροι για εσωτερικούς χώρους. Αισθάνεται άνετα σε ένα άτομο όταν φοράει τυπικά ρούχα εσωτερικού χώρου. Η ανθρώπινη άνεση μπορεί να επεκταθεί πέρα από αυτό το εύρος ανάλογα με την υγρασία, την κυκλοφορία του αέρα και άλλους παράγοντες.
Σε ορισμένους τομείς, όπως η επιστήμη και η μηχανική, και σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, η θερμοκρασία δωματίου μπορεί να σημαίνει διαφορετικά συμφωνημένα εύρη. Αντίθετα, η θερμοκρασία περιβάλλοντος είναι η πραγματική θερμοκρασία, όπως μετράται με ένα θερμόμετρο, του αέρα (ή άλλου μέσου και του περιβάλλοντος) σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο μέρος. Η θερμοκρασία περιβάλλοντος (π.χ. ένα μη θερμαινόμενο δωμάτιο το χειμώνα) μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από μια ιδανική θερμοκρασία δωματίου.
Θερμοκρασίες άνεσης
Το American Heritage Dictionary of the English Language προσδιορίζει τη θερμοκρασία δωματίου περίπου στους 20-22 C, ενώ το Oxford English Dictionary αναφέρει ότι «συμβατικά λαμβάνεται ως περίπου 20 C». Η ιδανική θερμοκρασία δωματίου μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον τόπο και τον πολιτισμό. Μελέτες από τη Νιγηρία δείχνουν ένα άνετο εύρος θερμοκρασίας 26 - 28 C, άνετη ψύξη 24 - 26 C και άνετη ζέστη 28 - 30 C. Λόγω των διακυμάνσεων της υγρασίας και (πιθανώς) των ρούχων, οι συστάσεις για το καλοκαίρι και το χειμώνα ενδέχεται να διαφέρουν. Ένα προτεινόμενο τυπικό εύρος για το χειμώνα είναι 23-25.5 C, με αυτό για το καλοκαίρι να είναι 20-23.5 C. Ορισμένες μελέτες έχουν προτείνει ότι οι προτιμήσεις για τη θερμική άνεση ανδρών και γυναικών μπορεί να διαφέρουν σημαντικά, με τις γυναίκες να προτιμούν κατά μέσο όρο υψηλότερες θερμοκρασίες περιβάλλοντος.
Στο πρόσφατο παρελθόν ήταν σύνηθες οι θερμοκρασίες των σπιτιών να διατηρούνται κάτω από το επίπεδο άνεσης. Μια μελέτη του 1978 στο Ηνωμένο Βασίλειο βρήκε ότι οι μέσες θερμοκρασίες εσωτερικού σπιτιού ήταν 15.8 C, ενώ η Ιαπωνία το 1980 είχε μέση θερμοκρασία στο σπίτι 13 C έως 15 C.