cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θαλασσινό αλάτι
Σύνθεση
μικρογραφία| Εικόνα υψηλής ανάλυσης ενός κόκκου θαλασσινού αλατιού. Τα εμπορικά διαθέσιμα θαλασσινά άλατα στην αγορά σήμερα διαφέρουν πολύ στη χημική τους σύνθεση. Αν και το κύριο συστατικό είναι το χλωριούχο νάτριο, το υπόλοιπο τμήμα μπορεί να κυμαίνεται από λιγότερο από 0,2 έως 10% άλλων αλάτων. Αυτά είναι κυρίως άλατα ασβεστίου, καλίου και μαγνησίου χλωριούχου και θειικού άλατος με ουσιαστικά μικρότερες ποσότητες πολλών ιχνοστοιχείων που βρίσκονται στο φυσικό θαλασσινό νερό. Αν και η σύνθεση του διαθέσιμου στο εμπόριο άλατος μπορεί να ποικίλει, η ιοντική σύνθεση του φυσικού θαλασσινού νερού είναι σχετικά σταθερή.
Ιστορική παραγωγή
αριστερά|μικρογραφία| [[Αλυκή θαλασσινού αλατιού στον Κόλπο της Φάλαινας. Οι αλατόφιλοι οργανισμοί του δίνουν κόκκινο χρώμα]] Το θαλασσινό αλάτι αναφέρεται στο Vinaya Piṭaka, μια βουδιστική γραφή που καταρτίστηκε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ.. Η αρχή της παραγωγής είναι η εξάτμιση του νερού από την άρμη της θάλασσας. Σε θερμά και ξηρά κλίματα, αυτό μπορεί να επιτευχθεί εξ ολοκλήρου χρησιμοποιώντας ηλιακή ενέργεια, αλλά σε άλλα κλίματα έχουν χρησιμοποιηθεί πηγές καυσίμου. Η σύγχρονη παραγωγή θαλασσινού αλατιού βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στη Μεσόγειο και σε άλλα ζεστά, ξηρά κλίματα. μικρογραφία| Θαλασσινό αλάτι «[[Fleur de sel»]] Τέτοια μέρη ονομάζονται σήμερα εργοτάξια αλατιού, αντί της παλαιότερης λέξης αλατοποιείο. Ένα αρχαίο ή μεσαιωνικό αλατοποιείο δημιουργούταν όπου υπήρχε:
Με αυτόν τον τρόπο, οι αλυκές, οι βοσκότοποι και τα αλατοποιεία ενισχύουν το ένα το άλλο οικονομικά. Αυτό ήταν το πρότυπο κατά τη Ρωμαϊκή και μεσαιωνική περίοδο γύρω από το The Wash, στην ανατολική Αγγλία. μικρογραφία| Χειροκίνητη συλλογή αλατιού στη [[λίμνη Ρέτμπα, Σενεγάλη]] μικρογραφία| Αποθέματα αλατιού στις ακτές της [[Νεκρά θάλασσα|Νεκράς Θάλασσας, Ιορδανία]] Η αραιή άρμη της θάλασσας εξατμιζόταν σε μεγάλο βαθμό από τον ήλιο. Στις ρωμαϊκές περιοχές, αυτό έγινε χρησιμοποιώντας κεραμικά δοχεία γνωστά ως μπρικέτες. Οι εργάτες έξυναν το συμπυκνωμένο αλάτι και λάσπη και το έπλεναν με καθαρό θαλασσινό νερό για να ξεκαθαρίσουν τις ακαθαρσίες από την πλέον συμπυκνωμένη άρμη. Έχυναν την άρμη σε ρηχά τηγάνια (ελαφρώς ψημένα από τοπικό θαλάσσιο πηλό) και τα έβαζαν σε πήλινες κολόνες μεγέθους γροθιάς πάνω από τύρφη για την τελική εξάτμιση. Στη συνέχεια έξυναν το αποξηραμένο αλάτι και το πούλησαν. μικρογραφία| Τσουγκράνισμα αλατιού απεικονίζεται σε βρετανικό γραμματόσημο του 1938 Στον αποικιακό Νέο Κόσμο, οι σκλάβοι μεταφέρθηκαν από την Αφρική για να μαζέψουν αλάτι σε διάφορα νησιά στις Δυτικές Ινδίες, στις Μπαχάμες και ιδιαίτερα στα Τερκς και Κέικος.
Σήμερα, το αλάτι που φέρει την ένδειξη «θαλασσινό αλάτι» στις ΗΠΑ ενδέχεται να μην προέρχεται από τη θάλασσα, αρκεί να πληροί τις απαιτήσεις καθαρότητας του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων. Όλα τα αλατωρυχεία ήταν αρχικά από θαλάσσιο αλάτι, καθώς προέρχονταν από μια θαλάσσια πηγή κάποια στιγμή στο μακρινό παρελθόν, συνήθως από μια ρηχή θάλασσα που εξατμίστηκε.
Γεύση
μικρογραφία| Αλάτι μαύρης λάβας Μερικοί γκουρμέ πιστεύουν ότι το θαλασσινό αλάτι έχει καλύτερη γεύση και έχει καλύτερη υφή από το συνηθισμένο επιτραπέζιο αλάτι. Σε εφαρμογές που διατηρούν τη χονδροειδή υφή του θαλασσινού αλατιού, μπορεί να προσφέρει διαφορετική αίσθηση στο στόμα και μπορεί να αλλάξει γεύση λόγω του διαφορετικού ρυθμού διάλυσης. Η περιεκτικότητα σε μέταλλα επηρεάζει επίσης τη γεύση. Τα χρώματα και η ποικιλία των γεύσεων οφείλονται σε τοπικούς αργίλους και φύκια που βρίσκονται στα νερά από τα οποία συλλέγεται το αλάτι. Για παράδειγμα, ορισμένα άλατα από την Κορέα και τη Γαλλία είναι ροζ γκρι, μερικά από την Ινδία είναι μαύρα. Μαύρα και κόκκινα άλατα από τη Χαβάη μπορεί ακόμη και να έχουν προσθέσει μαύρη λάβα σε σκόνη και ψημένο κόκκινο πηλό. Κάποιο θαλασσινό αλάτι περιέχει θειικά άλατα. Μπορεί να είναι δύσκολο να διακριθεί το θαλασσινό αλάτι από άλλα άλατα, όπως το ροζ αλάτι Ιμαλαΐων, το αλάτι Μάρας από τις αρχαίες ιαματικές πηγές των Ίνκα ή το ορυκτό αλάτι (αλίτης).
Το μαύρο αλάτι λάβας είναι ένας όρος εμπορίου για το θαλασσινό αλάτι που συλλέγεται από διάφορα μέρη σε όλο τον κόσμο που έχει αναμειχθεί και χρωματιστεί με ενεργό άνθρακα. Το αλάτι χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό καρύκευμα που φαίνεται στο τραπέζι.
Υγεία
μικρογραφία| Μύλος αλατιού για θαλασσινό αλάτι Η θρεπτική αξία του θαλασσινού αλατιού και του επιτραπέζιου αλατιού είναι περίπου η ίδια καθώς και τα δύο είναι κυρίως χλωριούχο νάτριο. Το επιτραπέζιο αλάτι είναι περισσότερο επεξεργασμένο από το θαλασσινό αλάτι για την εξάλειψη των ορυκτών και συνήθως περιέχει ένα πρόσθετο όπως το διοξείδιο του πυριτίου για την αποφυγή συσσώρευσης.
Το ιώδιο, ένα στοιχείο απαραίτητο για την ανθρώπινη υγεία, υπάρχει μόνο σε μικρές ποσότητες στο θαλασσινό αλάτι. Το ιωδιούχο αλάτι είναι επιτραπέζιο αλάτι αναμεμιγμένο με μια λεπτή ποσότητα διαφόρων αλάτων του στοιχείου ιωδίου.
Μελέτες έχουν βρει κάποια μόλυνση με μικροπλαστικά στο θαλασσινό αλάτι από τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Κίνα. Το θαλασσινό αλάτι έχει επίσης αποδειχθεί ότι έχει μολυνθεί από μύκητες που μπορούν να προκαλέσουν αλλοίωση των τροφίμων καθώς και μερικούς που μπορεί να είναι μυκοτοξινογόνοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημική ωκεανογραφία Κατηγορία:Βρώσιμο αλάτι
Ψωκόπτερα
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
Ο προθώρακας είναι σχετικά αδύνατος, ο πτεροθώρακας μεγάλος. Τα περισσότερα είδη διαθέτουν καλά αναπτυγμένες πτέρυγες, υπάρχουν όμως και βραχύπτερα και άπτερα είδη εξ ίσου σε αριθμό με τα πτερυγωτά, βραχύπτερα και άπτερα άτομα στο ίδιο είδος. Οι τέσσερις πτέρυγες είναι μεμβρανώδεις, και στη στάση ηρεμίας τοποθετούνται  χωρίς δίπλωση στην κοιλία με τις αριστερές πτέρυγες σχηματίζοντας γωνία με τις δεξιές πτέρυγες. Η νεύρωση των πτερύγων είναι φτωχή. Οι οπίσθιες πτέρυγες είναι μικρότερες από τις μπροστινές και οι δυο συζευγνύονται κατά την πτήση και στη στάση ηρεμίας.
Τα στοματικά μόρια δείχνουν προς τα κάτω και είναι μασητικού τύπου, αλλά αρκετά διαμορφωμένα. Οι άνω γνάθοι είναι ανόμοιες. Η galea της κάτω γνάθου είναι μεγάλος λοβός, η lacinia της κάτω γνάθου έχουν σχήμα στενής σκαπάνης και χρησιμοποιούνται για να ξύνεται η τροφή από το υπόστρωμα. Ο υποφάρυγγας είναι εξειδικευμένος για να πάρει υγρασία από τον αέρα. Οι κεραίες είναι μακριές και νηματοειδείς. Οι οφθαλμοί είναι κατά κανόνα προεξέχοντες και συμπληρώνονται με τρία οφθαλμίδια, τα οποία είναι δυνατόν να λείπουν στα άπτερα άτομα.
Οι ταρσοί των έξι ποδιών είναι διμερείς ή τριμερείς.
Η κοιλία αποτελείται από ένδεκα κοιλιακά δακτυλίδια. Εάν υπάρχει ωοθέτης, τότε είναι μόνο ελαφρά αναπτυγμένος. Και τα αρσενικά εξωτερικά γεννητικά όργανα είναι ατροφικά. Το νευρικό σύστημα περιορίζεται σε πέντε μόνο γάγγλια, το υπεροισοφαγικό, το  υποοισοφαγικό, ένα προθωρακικό, ένα σύνθετο γάγγλιο στο πτεροθώρακα και ένα σύνθετο γάγγλιο στην κοιλιά.
Βιολογία
Τα ενδιαιτήματα των ψωχοπτέρων ποικίλλουν. Τα συναντούμε πάνω σε νεκρά ή ζωντανά φύλλα, πάνω ή μέσα σε ξύλο, όπου ορύσσουν στοές. Μερικά είδη είναι ειδικευμένα στη ζωή σε σπηλιές. Άλλα είδη συναντούμε στους αποθηκευτικούς χώρους όπου μπορούν να γίνονται και ενοχλητικά ή να χαλούν την ποιότητα των αποθεμάτων.
Στα περισσότερα είδη τα άτομα ζουν μοναχικά, αλλά μερικά είδη εκδηλώνουν κοινωνική οργάνωση. Μερικά κατασκευάζουν δίκτυα από εκκρίσεις διαμορφωμένων σιελογόνων αδένων
Τα ψωχόπτερα τρέφονται με φύκη, λειχήνες, μύκητες, γύρη, ή οργανικά κατάλοιπα
Τα ψωχόπτερα μπορούν να προκαλούν ήχους. Αυτοί κατά πάσα πιθανότητα παίζουν ρόλο στο προξενιό. Παρθενογενετική αναπαραγωγή παρατηρείται σε μερικά είδη, αλλά είναι η εξαίρεση. Μέχρι 100 αυγά τοποθετούνται μόνιμα ή σε ομάδες χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα σε κατάλληλα μέρη, ή τυλιγμένα σε δίκτυο, που τα έντομα παράγουν τα ίδια ή σκεπασμένα με τα περιττώματα τους. Σε μερικά είδη τα θηλυκά είναι ζωοτόκα. Ο αριθμός προνυμφικών σταδίων είναι κατά κανόνα έξι, σε μερικά είδη μειώνεται μέχρι μόνο τρία στάδια. Δεν υπάρχει πλαγγόνα. Είδη των τροπικών ζωνών εκδηλώνουν περισσότερη από μια γενεά κάθε χρόνο. Στις εύκρατες ζώνες έχουμε μια γενεά το χρόνο και σε βόρειες περιοχές εκδηλώνεται και χειμωνιάτικη ανάπαυση.
Γεωγραφική εξάπλωση
Τα Ψωχόπτερα συναντούμε σε όλες τις ζωογεωγραφικές περιοχές από τις τροπικές ζώνες μέχρι και στις υποαρκτικές ζώνες.
Ψώχος
Ο Ψώχος (Psocus) είναι γένος ψευδονευρόπτερων εντόμων με κεραίες και με μεγάλα φτερά. Ζουν πάνω στα δέντρα. Πλέκουν ιστό που μοιάζει με εκείνον της αράχνης. Απαντώνται κυρίως στη Βόρεια Αμερική αλλά και σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Η ονομασία του προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ψώχος, που σημαίνει δαγκωμένος ή τριμμένος.
Πηγές
Κατηγορία:Έντομα
302
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 302 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 302 (CCCII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1055 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 302 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σύνταγμα
μικρογραφία|Αντίγραφο της [[Μάγκνα Κάρτα, ένα από τα παλαιότερα νομοθετήματα εν είδει συντάγματος.]]
Αρχαιότητα
Τα παλαιότερα παραδείγματα μορφών συντάγματος είναι οι νόμοι του Σόλωνα και του Κλεισθένη στην αρχαία Αθήνα, οι οποίοι έβαλαν τις βάσεις και οργάνωσαν το πολιτικό της σύστημα σε ένα είδος δημοκρατίας.
Ο Αριστοτέλης αργότερα μελέτησε τα διάφορα πολιτεύματα των Κρατών-πόλεων στα έργα του Πολιτικά, Ηθικά Νικομάχεια και Αθηναίων Πολιτεία και διέκρινε την διαφορά των απλών νόμων από τους νόμους που ορίζουν το πολίτευμα και την λειτουργία του κράτους. Ταξινομώντας μάλιστα τα πολιτεύματα σε καλά και κακά, πρότεινε ένα είδος πολιτείας με μοναρχικά, αριστοκρατικά και δημοκρατικά στοιχεία στο οποίο έκανε και διάκριση μεταξύ των πολιτών που μπορούσαν να συμμετάσχουν στην πολιτική και τους μη-πολίτες και τους δούλους που δεν μπορούσαν.
Μεσαίωνας
Από τον Μεσαίωνα ένα πολύ διάσημο συμβόλαιο που όριζε τις σχέσεις μεταξύ μοναρχών, ευγενών και πολιτών, είναι η Μάγκνα Κάρτα (Μεγάλη Χάρτα) με το οποίο ο βασιλιάς της Αγγλίας Ιωάννης παραχώρησε δικαιώματα στους φεουδάρχες ευγενείς το 1215.
Νεότερη εποχή
Το 1620 οι Άγγλοι «προσκυνητές» κατευθυνόμενοι με το πλοίο Μαίυφλάουερ προς την Αμερική υπέγραψαν συμφωνία με την οποία δεσμεύονταν να υπακούν στους νόμους που θα εκδίδονταν για το καλό της αποικίας. Και οι υπόλοιπες αποικίες της Αμερικής ιδρύθηκαν πάνω σε παρόμοιους καταστατικούς χάρτες και μετά την Αμερικανική Επανάσταση αποτέλεσαν πολιτειακά συντάγματα επάνω στα οποία βασίστηκε η δημιουργία του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1791 η Γαλλική Εθνοσυνέλευση θέσπισε μια σειρά μέτρων που αποτέλεσαν το πρώτο σύνταγμα της Γαλλίας με νέα συντάγματα να δημιουργούνται το 1793, 1795 και 1799 και μετά από την ανατροπή του Ναπολέοντα ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ παραχώρησε σύνταγμα. Ο επαναστατικός στρατός της Γαλλίας μεταξύ 1797-1799 ανέτρεψε διάφορα καθεστώτα στην Ιταλία όπου δημιουργήθηκαν δημοκρατίες που οργανώθηκαν βάση συνταγμάτων. Στην Λατινική Αμερική οι διάφορες εκρήξεις επαναστάσεων απέβλεπαν ταυτόχρονα στην ανεξαρτησία αλλά και στη διακυβέρνηση μέσω συνταγματικών θεσμών.
Διάκριση και αναθεώρηση των συνταγμάτων
Τα συντάγματα μπορεί να είναι γραπτά ή άγραφα αλλά και να ερμηνεύονται διαφορετικά σε διάφορες χώρες π.χ. στις Ηνωμένες Πολιτείες το σύνταγμα είναι γραπτό αλλά συνηθίζεται να ερμηνεύεται κατά το πνεύμα και όχι κατά το γράμμα του. Αντίθετα στο Ηνωμένο Βασίλειο το σύνταγμα θεωρείται άγραφο ενώ βασίζεται στο εθιμικό δίκαιο και διάφορα νομοθετήματα όπως η Πράξη Διαδοχής του 1701, ο Επταετής νόμος του 1716 και άλλους νόμους για την λειτουργία του κοινοβούλιου.
Η διαδικασία αναθεώρησης ενός συντάγματος ποικίλει από χώρα σε χώρα με διάφορους βαθμούς ασφαλιστικών δικλείδων ή δυσκολίας. Σε κάποιες χώρες όπως οι ΗΠΑ δεν γίνεται αναθεώρηση αλλά τροπολογία του Συντάγματος (amendment), για την οποία απαιτείται η έγκριση πολλών νομοθετικών σωμάτων, ενώ σε άλλες χώρες απαιτείται απλή πλειοψηφία του κοινοβουλίου (π.χ. Αγγλία), ενισχυμένη πλειοψηφία του Κοινοβουλίου (Ελλάδα) ή δημοψήφισμα (π.χ. Γαλλία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο
Alfa Romeo MiTo
Η Alfa Romeo MiTo ήταν ένα supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που κατασκευάστηκε από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo, από τον Ιούνιο του 2008 έως τον Ιούλιο του 2018, στο Μιραφιόρι, Τορίνο, Ιταλία. Βασίστηκε στην πλατφόρμα του Fiat Grande Punto, όπως ήταν η αρχική ονομασία του Fiat Punto τρίτης γενιάς, αν και ειδικότερα η MiTo παραδόξως δεν προσφέρθηκε ποτέ σε 5-πορτη έκδοση, παρά μόνο σε 3-πορτη. Η συνολική παραγωγή της MiTo έφτασε τις 275.000 αντίτυπα.
Ονομασία
Το μοντέλο πήρε την όνομά του από τον λεκτικό συνδυασμό των πόλεων Μιλάνο και Τορίνο / MiTo, καθώς σχεδιάστηκε στην πρώτη και κατασκευαζόταν στη δεύτερη. Επίσης, η λέξη «mito» στα ιταλικά σημαίνει «μύθος».
Πωλήσεις στην Ευρώπη
thumb|left|Το σαλόνι της Alfa Romeo MiTo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Μοντέλα Alfa Romeo
Βελγικές ομοσπονδιακές εκλογές (2010)
Στις 9 Ιουλίου έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού ο αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Έλιο Ντι Ρούπο, ο οποίος δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση. Αποτυχημένες υπήρξαν και επόμενες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να σπάσει το Βέλγιο το μέχρι τότε ρεκόρ ακυβερνησίας (249 μέρες) στις 17 Φεβρουαρίου 2011.
Ο ντι Ρούπο έλαβε και νέα εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης, στις 16 Μαΐου 2011. Τελικά ο ντι Ρούπο ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 6 Δεκεμβρίου 2011 μετά από 541 ημέρες διαβουλεύσεων. Η κυβέρνηση περιλαμβάνει σοσιαλδημοκράτες (sp.a/PS), χριστιανοδημοκράτες (CD&V/cdH) και φιλελεύθερους (Open Vld/MR), από τις Ολλανδικές και Γαλλικές γλωσσικές ομάδες. Στην κυβέρνηση δεν συμμετέχει η πλειοψηφούσα Νέα Φλαμανδική Συμμαχία, καθώς και το Open Vld κάτι που σημαίνει ότι δεν έχει πλειοψηφία στους ολλανδόφωνους.
Παραπομπές
2010
Επεξεργαστής εγγράφου
thumb|350px|[[LibreOffice Writer]] Επεξεργαστής εγγράφων (word processor) ή, πιο τυπικά, σύστημα προετοιμασίας εγγράφων, είναι μια συσκευή (παλαιότερα) ή μια εφαρμογή υπολογιστή που χρησιμοποιείται για την δημιουργία και την επεξεργασία (σύνθεση, διόρθωση, μορφοποίηση και, πιθανώς, εκτύπωση) διαφόρων εγγράφων. Σύγχρονοι επεξεργαστές εγγράφων, σε αντίθεση με τους επεξεργαστές κειμένου, προσφέρουν δυνατότητες μορφοποίησης του κειμένου (όπως αλλαγή γραμματοσειράς, χρώματος, κλπ.), προσθήκη πολυμέσων και εξωκειμενικών μετα-στοιχείων (όπως μέγεθος χαρτιού, περιθώρια, κλπ.).
Λογισμικό επεξεργασίας κειμένου
Οι πρώτες εφαρμογές που μπορούσαν να χειριστούν ένα κείμενο ως έγγραφο εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '70, με πρωτοπόρες το Electric Pencil του Michael Shrayer (για γραφικούς σταθμούς εργασίας) και το WordStar (για σειριακούς σταθμούς εργασίας).
Σημαντικά παραδείγματα σύγχρονων επεξεργαστών κειμένου αποτελούν το Microsoft Word (από το πακέτο Microsoft Office), η εφαρμογή LibreOffice Writer και το OnlyOffice (τα οποία διατίθενται ως ελεύθερο λογισμικό) και οι αντίστοιχες εφαρμογές των πακέτων WPS Office και SoftMaker Office (κλειστού κώδικα).
Εύρωμος (αρχαία πόλη)
Η Εύρωμος ή Ευρώμη (Εὔρωμος) είναι αρχαία πόλη της Καρίας χτισμένη στις πλαγιές του όρους Γρίον στην Μικρά Ασία. Κοντά στην πόλη περνούσε ο ποταμός Κύβηρσος και κοντά βρισκόταν οι πόλεις Πριήνη, Μίλητος και οι εκβολές του Μαιάνδρου. Σήμερα βρίσκεται στην Επαρχία Μούγλων της Τουρκίας, διασώζεται τμήμα του αρχαίου θεάτρου, το τείχος, ο ναός του Διός , ερείπια της αγοράς κι άλλων κτιρίων.
Η πόλη είναι άγνωστο πότε ιδρύθηκε, πανάρχαια πόλη της περιοχής είχε το όνομα "Kanimca", που έχει σχέση με την λατρεία της μητέρας θεάς, ωσότου ο Μαύσωλος το άλλαξε σε "Εύρωμος" σε προσπάθειά του εξελληνισμού της Καρίας. Αναφέρεται στις πόλεις που πλήρωναν τον Καρικό φόρο στα πλαίσια της αθηναϊκής συμμαχίας αναφέροντας την και σαν Κύρωμος ή Ύρωμος.
Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία την πόλη ίδρυσε ο ήρωας Εύρωμος εγγονός του Καρ. Κατά τον Απολλώνιο την πόλη ίδρυσαν Λύκιοι χωρίς περαιτέρω στοιχεία, ακόμα και οι σημερινές ανακαλύψεις δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο. Ονομαστός για την πόλη ήταν ο ναός του "Διός Λειψηνού" που κατασκευάστηκε στα χρόνια του Ανδριανού.
Στην αρχαιότητα η πόλη αποτέλεσε τμήμα του βασιλείου του Μαύσωλου, το 201 π.Χ. καταλήφθηκε από τα στρατεύματα του Φιλίππου Ε' κι έμεινε στα χέρια του για τέσσερα χρόνια. Μάλιστα για αυτά τα τέσσερα χρόνια άλλαξε όνομα σε "Φίλιπποι". Το 197 π.Χ. πέρασε στην εξουσία του Αντίοχου Γ' όπου με την Συνθήκη της Απάμειας την έδωσε στην κυριαρχία της Ρόδου. Το 167 π.Χ. απαλλάχτηκε από την κυριαρχία των Ροδίων κι έκοψε δικά της νομίσματα, και τον 2ο αιώνα ενώθηκε πολιτικά σε συμπολιτεία με άλλες γειτονικές πόλεις. Για την συμπολιτεία οι πηγές δεν συμφωνούν άλλες δίνουν τις πόλεις Χαλκήτορας, άλλες τα Μύλασα και Όλυνθος, άλλες τις Ταυρόπολις, Πλάρασα και Χρυσάορις.
Πιθανολογείται ότι η πόλη κατά την Βυζαντινή περίοδο και τα πρώτα χρόνια της αυτοκρατορίας είχε πέση σε παρακμή και εγκαταλείφθηκε. Στην Οθωμανική περίοδο περιηγητές αναφέρουν πολλά ασβεστοκάμινα μέσα στον χώρο της αρχαίας πόλης που έλιωναν τα ερείπια της κι έβγαζαν ασβέστη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Δήμος Αβδήρων
Αποτελείται από μία κωμόπολη, το Σέλερο και χωριά με μεγαλύτερο τη Γενισέα, η οποία είναι και πρωτεύουσά του. Επίσης τα Άβδηρα, σπουδαία πόλη της αρχαιότητας και γενέτειρα του Δημοκρίτου και του Πρωταγόρα, έχουν οριστεί ως ιστορική έδρα.
Δημοτικές Ενότητες και οικισμοί
Ο Δήμος Αβδήρων διαιρείται σε 3 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 3 καταργηθέντες δήμους και κοινότητες. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Αβδήρων.
Δημοτική Ενότητα Βιστωνίδας
Η δημοτική ενότητα Βιστωνίδας που αντιστοιχεί στον πρώην Δήμο Βιστωνίδας, έχει συνολικό πληθυσμό 10.174 κατοίκους και έκταση 159,5 τ.χλμ.
Δημοτική Ενότητα Σελέρου
Η δημοτική ενότητα Σελέρου που αντιστοιχεί στον πρώην Δήμο Σελέρου, έχει συνολικό πληθυσμό 4.509 κατοίκους
Περιοχή
thumb|Ερείπια της αρχαίας πόλης των Αβδήρων. Ο δήμος πήρε το όνομά του από την αρχαία πόλη των Αβδήρων που υπήρχε στην περιοχή. Η αρχαία πόλη διέθετε τείχη, λιμάνι, νεώσοικος και ιερά που έχουν αποκαλυφθεί από τις αρχαιολογικές ανασκαφές. Στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα οικοδομήθηκε με το ιπποδάμειο σύστημα ένα νεότερο συγκρότημα με τείχη, ακρόπολη, δύο λιμάνια. Οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο ξεκίνησαν το 1950 από τον Δ. Λαζαρίδη στον λεγόμενο νότιο περίβολο (κλασική-ελληνιστική πόλη). Ακολούθησαν οι ανασκαφές της ΙΘ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στο ίδιο σημείο και στα αρχαία νεκροταφεία. Από το 1981 ανασκάπτεται συστηματικά η αρχαϊκή πόλη του βορείου περιβόλου και τα νεκροταφεία της. Αποκαλύφθηκαν τείχη και κτίσματα του βορείου και του νοτίου περιβόλου. Από το 1985 ξεκίνησε πρόγραμμα συντήρησης, το οποίο συνεχίζεται έως σήμερα. Συντηρήθηκαν τα κτίσματα των παλαιότερων ανασκαφών και ο χώρος διαμορφώθηκε κατάλληλα ώστε να γίνει επισκέψιμος.
thumb|Χειμερινό τοπίο λίμνης Βιστωνίδας (πλημμυρισμένη)
Εντός του Δήμου βρίσκεται η υφάλμυρη λίμνη Βιστωνίδα η οποία προστατεύεται από την Σύμβαση Ραμσάρ. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας με έκταση 45 τ.χλμ με μέγιστο μήκος 12,5 χιλιόμετρα και μέγιστο πλάτος 7 χιλιόμετρα. Το μέσο βάθος υπολογίζεται στα 4 μέτρα. Η λίμνη συνδέεται με την θάλασσα μέσω στενών καναλιών και λόγω του θαλασσινού νερού που εισέρχεται στην λίμνη το νερό της παρουσιάζει μεταβολές στην περιεκτικότητα άλατος. Περιβάλλεται από καλαμιώνες (phragmites), έχει ζώνες αρμυρικιών (tamarix sp.), αλίπεδα, παραποτάμια δάση καθώς και λίμνες με γλυκό νερό και υγρά λιβάδια. Στη λίμνη έχουν καταγραφεί 227 είδη πουλιών μερικά από τα οποία ιδιαίτερα σπάνια όπως το κεφαλούδι, η λαγγόνα και η νανόχηνα.
Διοικητική ιστορία
Ο Δήμος Σελέρου υπήρξε ως κοινότητα από το 1924 μέχρι το 2006. Συστάθηκε το 1924, αρχικά υπαγόμενη στο Νομό Ροδόπης (Κοινότητα Σελέρου Ροδόπης) και από το 1944 υπαγόμενη στο νομό Ξάνθης (Κοινότητα Σελέρου Ξάνθης). Το 1924 την κοινότητα αποτελούσαν οι οικισμοί Σέλερο (Γκιοκή Σελέρ), Φίλια, Γρήγορον, Βελοχώριον, Λευκόπετρα, Άκαρπον και Σήμαντρα. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα ο οικισμός Εξοχικαί Κατασκηνώσεις και το 1940 ο οικισμός Μπόκλουτζα (που αργότερα μετονομάστηκε σε Ρύμη ) ενώ καταργήθηκε ο οικισμός Εξοχικαί Κατασκηνώσεις. Το 1971 αναγνωρίστηκε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα ο οικισμός Άνω Πολύσιτο. Το Σχέδιο Καποδίστριας του 1997 προέβλεπε τη συγχώνευση των περισσότερων κοινοτήτων σε μεγαλύτερους δήμους. Επειδή όμως η κοινότητα Σελέρου είχε πληθυσμό 4502 κατοίκων (απογραφή 2001) κάνοντάς την τη μεγαλύτερη σε όλη την Ελλάδα, δε συγχωνεύθηκε, αλλά έμεινε ως Κοινότητα μέχρι το 2006 και μετατράπηκε σε Δήμο το 2007.
2010
Δήμαρχος του δήμου Αβδήρων για το 2011-2014 αναδείχθηκε ο Βασίλειος Τσολακίδης συγκεντρώνοντας ποσοστό 66,10% από τον πρώτο γύρο των εκλογών του 2010.
2014
Ο Γεώργιος Τσιτιρίδης εξελέγη δήμαρχος το 2014 για την πενταετία 2014-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης
Επαρχία Αποκορώνου
thumb|Η Επαρχία Αποκορώνου στο Νομό Χανίων Η Επαρχία Αποκορώνου, γνωστή απλά ως Αποκόρωνας, ήταν επαρχία στα ανατολικά του Νομού Χανίων της Κρήτης μέχρι το 1997, οπότε και καταργήθηκε ο θεσμός των επαρχιών στην Ελλάδα με το σχέδιο Καποδίστριας. Ήταν η μικρότερη σε έκταση από τις πέντε επαρχίες του Νομού καλύπτοντας 343 τ.χλμ., κυρίως ορεινό έδαφος και κατά το μεγαλύτερο μέρος καλλιεργήσιμο με βοσκότοπους και δάση.
Τα όρια της επαρχίας προς τα δυτικά ορίζουν τα υψώματα της Μαλάξας και των Κεραμειών, προς νότο ο ορεινός όγκος των Λευκών Ορέων, προς τα ανατολικά ο ποταμός Μουσέλας και προς βορρά το Κρητικό Πέλαγος (για την ακρίβεια ο Κόλπος Αλμυρού και ο Κόλπος Σούδας). Διοικητικά, δυτικά του Αποκόρωνα βρίσκεται η επαρχία Κυδωνίας, νότια η επαρχία Σφακίων και ανατολικά ο Νομός Ρεθύμνης.
Η επαρχία αναφέρεται πρώτη φορά στον Στράβωνα, όπου αναφέρεται ως "Ιπποκορώνιον". Ο πληθυσμός της επαρχίας συμμετείχε ενεργά σε όλες τις κινητοποιήσεις και επαναστάσεις των χριστιανών κατά τον 19ο αιώνα, ενώ από αυτήν ξεκίνησε η Κρητική Επανάσταση 1895-1898, η πρώτη φάση της οποίας είναι γνωστή ως Μεταπολιτευτική Επανάσταση.
Ιστορική έδρα της επαρχίας είναι ο Βάμος, χωριό που αναφέρεται αρκετές φορές σε μητρώα και απογραφές της Βενετοκρατίας (1212-1646), αλλά εκτιμάται ότι θεμελιώθηκε κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας (8ος-10ος αι.). Πέρα από έδρα της επαρχίας, ο Βάμος έγινε έδρα και του Νομού Σφακίων το 1867, καθεστώς που διατήρησε μέχρι την κατάργηση του Νομού το 1915.
Από το 1920 μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιος πόλεμο ο πληθυσμός της επαρχίας αυτής παρουσίαζε συνεχή αύξηση και στη συνέχεια ακολούθησε η μείωση. Το 1971 αριθμούσε 13.330 κατοίκους και το 1981 μειώθηκε στους 11.972. Την εποχή της ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα (1913) η επαρχία Αποκορώνου περιελάμβανε 31 δήμους. Μετά την κατάργηση του Νομού Σφακίων, η επαρχία υπάχθηκε στο Νομό Χανίων και οι δήμοι της μετατράπηκαν σε κοινότητες. Μέχρι τελευταία η επαρχία Αποκορώνου περιελάμβανε, εκτός των δήμων, 34 κοινότητες και 70 οικισμούς.
Στην επαρχία Αποκορώνου ανήκαν οι εξής δήμοι: Κρυονερίδας, Φρε, Αρμένων (Χανίων), Βάμου, Γεωργιουπόλεως και η κοινότητα Ασή Γωνιάς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αποκορώνου Αποκορώνου
Αλέκος Φωτιάδης
Βιογραφικές πληροφορίες
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και πέθανε στην Αθήνα. Ήταν ο πατέρας του Δημήτρη Φωτιάδη και της Αικατερίνης Φωτιάδου-Καλλιδοπούλου.
Εκ των ιδρυτών του πολιτιστικού - αθλητικού συλλόγου Ορφέα της Σμύρνης το 1890 και ο πρώτος πρόεδρος του Πανιωνίου το 1898. Σε αυτό το αξίωμα παρέμεινε έως το 1909.
Μετά την καταστροφή της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του 1922 ήρθε στην Αθήνα και η πολιτιστική του προσφορά ήταν κυρίως μέσω των ποιημάτων του. Ένα εκ των έργων του που τον έκαναν αναγνωρίσιμο είναι το ποίημά του «Η καμπάνα» που συμπεριλαμβανόταν στο Αναγνωστικό της ΣΤ' δημοτικού του 1952.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ελλάδας
Επαρχία Παβλοντάρ
Η Επαρχία Παβλοντάρ (Павлодар ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Παβλοντάρ στο βορειοανατολικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Παβλοντάρ. Πληθυσμός: 28.638 (εκτίμηση 2013) 28.855 (απογραφή 2009) 32.302 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Παβλονταρ
Επαρχία Ουσπέν
Η επαρχία Ουσπέν (Успен ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Παβλοντάρ στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι η Ουσπένκα. Πληθυσμός: 12,837 (εκτίμηση 2013) 13,254 (απογραφή 2009) 21,395 (απογραφή 1999). Ακόμη, ο πληθυσμός έχει μειωθεί έντονα από την διάλυση της ΕΣΣΔ.
Σούπερ Καπ Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών)
Το Σούπερ Καπ αποτελεί το τρίτο πιο σημαντικό τρόπαιο στην πετοσφαίριση ανδρών (μετά το πρωτάθλημα και το κύπελλο). Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και σηματοδοτεί την έναρξη της καινούριας πετοσφαιρικής περιόδου. Πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1993, ενώ το 2020 δεν διεξήχθη. Στο παιχνίδι αυτό διαγωνίζονται η πρωταθλήτρια της προηγούμενης περιόδου με την αντίστοιχη κυπελλούχο. Στην περίπτωση που πρωταθλήτρια και κυπελλούχος είναι η ίδια ομάδα, στο παιχνίδι διαγωνίζεται η φιναλίστ του κυπέλλου.
Αγώνες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους τους αγώνες της διοργάνωσης.
Λούνα
Η Λούνα είναι η θεότητα της Σελήνης στη ρωμαϊκή μυθολογία.
Δεινόστρατος
Ο Δεινόστρατος (~390-320 π.Χ) ήταν Έλληνας μαθηματικός της κλασικής αρχαιότητας, συνεργάτης του Πλάτωνα και επιφανές μέλος της Ακαδημίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δεινόστρατος γεννήθηκε περίπου το 390 π.Χ. στην Προκόννησο της Προποντίδας και ήταν αδελφός του Μέναιχμου. Μαζί με τον αδελφό του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Αρχικά μαθήτευσε κοντά στον Εύδοξο τον Κνίδιο και αργότερα έγινε μέλος της Ακαδημίας του Πλάτωνα και συνεργάτης του Πλάτωνα, με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά.
Το μαθηματικό του έργο
Ο Δεινόστρατος μαζί με τον Θεαίτητο, τον Λεωδάμαντα τον Θάσιο, τον Εύδοξο, τον Μέναιχμο και τον Θεύδιο εργάστηκαν εντατικά εντός της Ακαδημίας και η συνεισφορά τους στη μαθηματική επιστήμη ήταν μεγάλη.
Στον Δεινόστρατο αποδίδεται από τον Πάππο μια λύση (~350 π.Χ) για τον τετραγωνισμό του κύκλου με τη βοήθεια μιας καμπύλης που ονομάζεται Τετραγωνίζουσα.
Επίσης ασχολήθηκε με την αστρονομία και τη μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://users.sch.gr/thafounar/Genika/problemGeometry/SquaringTheCircle/Dinostratus/dinostratus.html
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Προκοννήσιοι
Οσροηνή
Η Οσροηνή, με πρωτεύουσα την Έδεσσα (νυν Σανλιούρφα, Τουρκία ), ήταν ένα ιστορικό βασίλειο στην Άνω Μεσοποταμία , το οποίο διακυβερνείτο από τη δυναστεία των Αβγαρίδων αραβικής καταγωγής.
Σε γενικές γραμμές με συμμάχους τους Πάρθους, το Βασίλειο της Οσροηνής απολάμβανε ημιαυτονομία έως πλήρη ανεξαρτησία μεταξύ 132 π.Χ. - 214 μ.Χ. Αν και κυβερνήθηκε από μια δυναστεία αραβικής καταγωγής, ο πληθυσμός του βασιλείου ήταν κυρίως Αραμαίοι με ελληνικές και παρθικές μειονότητες. Επιπλέον, αν και αραβική λατρεία τεκμηριώθηκε στην Έδεσσα, το πολιτιστικό σκηνικό της πόλης ήταν βασικά αραμαϊκό (συριακό) παράλληλα με ισχυρές παρθικές επιρροές.
Η κυρίαρχη δυναστεία των Αβγαρίδων εκδιώχθηκε από τους Ρωμαίους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καρακάλλα (211-217), πιθανώς το 214, και η Οσροηνή ενσωματώθηκε ως επαρχία (colonia).
Ο Χριστιανισμός έφτασε νωρίς στην Οσροηνή. Από το 318, ήταν μέρος της Επισκοπής της Ανατολής. Μέχρι τον 5ο αιώνα, η Έδεσσα είχε γίνει κέντρο της συριακής λογοτεχνίας και μάθησης. Το 608, ο αυτοκράτορας της δυναστείας των Σασσανιδών Χοσρόης Β' κατέλαβε την Οσροηνή. Το 638, έπεσε στους μουσουλμάνους ως μέρος των μουσουλμανικών κατακτήσεων. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|213x213εσ| [[Μικρά Ασία|Η Ανατολία στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ. με την Οσροηνή ως κρατίδιο της Παρθικής Αυτοκρατορίας]]
Ιστορικό πλαίσιο
Η Οσροηνή, ή Έδεσσα, ήταν ένα από τα πολλά κράτη, που απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από την κατάρρευση της Σελευκιδικής Αυτοκρατορίας μέσω μιας δυναστείας της νομαδικής αραβικής φυλής των Ναβαταίων από τη Νότια Χαναάν και τη Βόρεια Αραβία, τους Οσροηνούς, από το 136 π.Χ. Το όνομα Οσροηνή προέρχεται είτε από το όνομα αυτής της φυλής είτε από το Orhay, το αρχικό όνομα στην αραμαϊκή-συριακή γλώσσα της Έδεσσας. Η αραβική επιρροή ήταν ισχυρή στην περιοχή.
Η Οσροηνή κράτησε για τέσσερις αιώνες, με είκοσι οκτώ κυβερνήτες, που ονομάζονταν περιστασιακά "βασιλείς" στα νομίσματά τους. Οι περισσότεροι από τους βασιλιάδες της ονομάζονταν Αβγάρ ή Μανού και εγκαταστάθηκαν σε αστικά κέντρα.
Η Οσροηνή ήταν γενικά σύμμαχος με την Παρθική Αυτοκρατορία. Μετά από μια περίοδο υπό την κυριαρχία της Παρθικής Αυτοκρατορίας, απορροφήθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 114 ως ημιαυτόνομη υποτελής και ενσωματώθηκε ως μια απλή ρωμαϊκή επαρχία το 214. Υπάρχει ένας αποκρυφικός μύθος ότι η Οσροηνή ήταν το πρώτο κράτος, που δέχτηκε τον Χριστιανισμό ως κρατική θρησκεία, αλλά δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό. μικρογραφία|300x300εσ| Ρωμαϊκή εξάρτηση της Οσροηνής (από το 31 π.Χ.)
Πληθυσμός και πολιτισμός
Θα ήταν λοιπόν παράλογο να θεωρούμε την Έδεσσα ως αραβική πόλη, γιατί ο πολιτισμός της οφείλεται ελάχιστα στους νομαδικούς Άραβες της περιοχής". Αργότερα, εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Έδεσσα ήταν το σημαντικότερο κέντρο του Συριακού πολιτισμού. Υπό τις δυναστείες των Ναβαταίων, η Οσροηνή επηρεάστηκε όλο και περισσότερο από τον συριακό χριστιανισμό και ήταν κέντρο εθνικής αντίδρασης κατά του ελληνισμού.
Στα γραπτά του, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρεται στους ιθαγενείς της Οσροηνής και του Βασιλείου της Κομμαγηνής ως Άραβες και στην περιοχή ως Αραβία. Ο Άβγαρος Β' ονομάζεται "Άραβας Φύλαρχος από τον Πλούταρχο, ενώ ο Άβγαρος Ε' περιγράφεται ως "βασιλιάς των Αράβων" από τον Τάκιτο.
Σε ρωμαϊκές πηγές
Η περιοχή του βασιλείου ήταν ίσως περίπου συναφής με εκείνη της ρωμαϊκής επαρχίας. Ο μεγάλος βρόχος του Ευφράτη ήταν ένα φυσικό σύνορο στα βόρεια και δυτικά. Στο νότο, η Βάτνα ήταν η πρωτεύουσα του ημιαυτόνομου πριγκηπάτου της Ανθέμουσας μέχρι την προσάρτησή της από τη Ρώμη, το 115 μ.Χ. Το ανατολικό όριο είναι αβέβαιο. Μπορεί να είχε επεκταθεί στη Νίσιβη ή ακόμα και στην Αδιαβηνή τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Το Χαρράν, ωστόσο, μόνο 40 χιλιόμετρα νότια της Έδεσσας, διατηρούσε πάντα την ανεξάρτητη θέση του ως ρωμαϊκή αποικία.
Η Έδεσσα, η πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου, ήταν ένα φρούριο μεγάλης δύναμης κοντά στον Ευφράτη. Ήταν μια σημαντική διασταύρωση, ένας αρχαίος δρόμος, κατά μήκος του οποίου τα καραβάνια μετέφεραν εμπορεύματα από την Κίνα και την Ινδία προς τη Δύση, συναντούσε εκεί έναν δρόμο από βορρά προς νότο, που συνέδεε τα Αρμενικά Υψίπεδα με την Αντιόχεια. Αναπόφευκτα, η Έδεσσα εμφανίστηκε δυναμικά στη διεθνή σκηνή. μικρογραφία|300x300εσ| Ρωμαϊκή επαρχία Οσροηνή, 120 μ.Χ. επισημαίνεται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Το 64 π.Χ., καθώς ο Πομπήιος πολεμούσε κατά της Παρθικής Αυτοκρατορίας, ο Αβγάρος Β' της Οσροηνής είχε συμμαχήσει με τους Ρωμαίους, όταν ο ύπατος Λούκιος Αφράνιος κατέλαβε την Άνω Μεσοποταμία. Ο βασιλιάς ήταν αρχικά σύμμαχος του Ρωμαίου στρατηγού Μάρκου Λικίνιου Κράσσου στην εκστρατεία του εναντίον των Πάρθων το 53 π.Χ., αλλά οι Ρωμαίοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι πρόδωσε τον Κράσσο οδηγώντας τον να παρεκκλίνει από την ασφαλή διαδρομή του κατά μήκος του ποταμού και αντ' αυτού σε μια ανοιχτή έρημο, όπου τα στρατεύματα υπέφεραν και έτσι ήταν ευάλωτα σε επίθεση ιππικού. Η τεράστια και διαβόητη μάχη των Καρρών ακολούθησε και κατέστρεψε ολόκληρο τον ρωμαϊκό στρατό.
Στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ., ο Βασιλιάς Αβγάρος ΣΤ' εντάχθηκε στην εκστρατεία του αυτοκράτορα Τραϊανού στη Μεσοποταμία. Ο βασιλιάς αργότερα εξεγέρθηκε εναντίον των Ρωμαίων.
Το 123, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αδριανού, η δυναστεία των Αβγαρίδων αποκαταστάθηκε με την εγκατάσταση του Μανού Ζ', και η Οσροηνή καθιερώθηκε ως βασικό βασίλειο της αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με θρύλους, το 201 ή νωρίτερα, η Οσροηνή έγινε το πρώτο χριστιανικό κράτος. Πιστεύεται ότι το Ευαγγέλιο του Θωμά προήλθε από την Έδεσσα γύρω στο 140. Διακεκριμένες πρώιμες χριστιανικές φιγούρες έχουν ζήσει και έχουν αναδυθεί από την περιοχή, όπως ο Τατιανός ο Ασσύριος, ο οποίος ήρθε στην Έδεσσα από την Αδιαβηνή. Έκανε ένα ταξίδι στη Ρώμη και επέστρεψε στην Έδεσσα γύρω στο 172-173.
Στη συνέχεια, η Έδεσσα τέθηκε ξανά υπό ρωμαϊκό έλεγχο από τον Δέκιο και έγινε κέντρο ρωμαϊκών επιχειρήσεων εναντίον της αυτοκρατορίας των Σασσανίδων.
Πολλούς αιώνες αργότερα, ο δούκας της Οσροηνής συνόδευσε τον Ιουλιανό στον πόλεμο κατά του αυτοκράτορα Σαπώρη Β' τον 4ο αιώνα.
Ρωμαϊκή επαρχία
Η ανεξαρτησία του κράτους τελείωσε πιθανώς το 214. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρακάλλα, η μοναρχία καταργήθηκε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Οσροηνή ενσωματώθηκε ως επαρχία. Ήταν μια παραμεθόρια επαρχία, που βρισκόταν κοντά στις περσικές αυτοκρατορίες, με τις οποίες οι Ρωμαίοι πολεμούσαν επανειλημμένα.
Μετά την μεταρρύθμιση της τετραρχίας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (284-305), ήταν μέρος της επισκοπής Ανατολής.
Πηγές
Κατηγορία:Παρθία Κατηγορία:Ιστορία της Ασσυρίας Κατηγορία:Αρχαία Αρμενία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα κλασικά συριακά
1865 Κέρβερος
Ο Κέρβερος (Cerberus) είναι ένας απολλώνειος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 16,616. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του από το όνομα του τερατόμορφου σκύλου που φρουρούσε την είσοδο του Κάτω Κόσμου στην ελληνική μυθολογία.
Ο Κέρβερος πέρασε ή θα περάσει κατά τη διάρκεια του εικοστού και του 21ου αιώνα σε απόσταση μικρότερη των 30 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη 7 φορές συνολικά, στις οποίες η ελάχιστη απόσταση κυμαίνεται από 24,4 μέχρι 25,7 εκατομ. χιλιόμετρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κέρβερου εκτιμάται σε 1,2 χιλιόμετρο περίπου. O φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,22. Ο Κέρβερος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες 48 λεπτά και 14 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κερβερος
Εθνική Φρουρά (Γαλλία)
Η Εθνική Φρουρά (γαλλικά: la Garde Nationale) είναι εφεδρική δύναμη των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων (συμπεριλαμβανομένης της Εθνικής Χωροφυλακής) και της Εθνικής Αστυνομίας, ενεργή στην παρούσα της μορφή από το 2018 αλλά αρχικώς ιδρυθείσα το 1789, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επαναστάσεως.
Ιστορικό
Οι πρώτες μονάδες της Εθνικής Φρουράς διαμορφώθηκαν στο Παρίσι το 1789 από στρατιώτες που ήταν παλαιότερα στις Γαλλικές Φρουρές, η πλειοψηφία των οποίων είχε αυτομολήσει στους επαναστάτες, και τα πρώην μέλη της Βασιλικής Φρουράς (επίσημα η "Παρισινή Φρουρά"). Σε αυτό το πλαίσιο, ιδρύθηκε η μερικής απασχόλησης πολιτοφυλακή του Παρισιού για στρατιωτικούς και τις αστυνομικούς σκοπούς. Η ίδρυση της Εθνικής Φρουράς ανακηρύχθηκε από την Εθνοσυνέλευση στις 13 Ιουλίου 1789 σε απάντηση στους φόβους για πραξικόπημα των βασιλοφρόνων. Η έρευνα για όπλα οδήγησε στην Άλωση της Βαστίλης για τα αποθέματα μπαρουτιού του την επόμενη μέρα.
Η Εθνική Φρουρά σύντομα επεκτάθηκε σε πόλεις σε όλη τη Γαλλία. Αρχικά κάθε πόλη, κωμόπολη και χωριό λειτουργούσε ανεξάρτητα τη δική της Εθνική Φρουρά, μέχρι που ενώθηκαν υπό την αρχηγία του Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ το 1790. Ταυτοποιήθηκε μέχρι το 1792 με τη συνταγματική μοναρχία. Από το 1792-5 η Εθνική Φρουρά ήταν μια όλο και πιο ριζοσπαστική και βίαιη ρεπουμπλικανική δύναμη, ειδικά στην πρωτεύουσα της χώρας. Η στροφή της πίστης της Φρουράς είχε ως αποτέλεσμα την αλλαγή της εξουσίας από το κόμμα Γιρονδίνων στο ακραίι κόμμα γνωστό ως οι Ορεινοί. Από το 1795, καθώς ο Ναπολέων έγινε πιο σπουδαίος, κατάφερε να περιορίσει την ισχύ της Εθνικής Φρουράς.
Η Εθνική Φρουρά συνέχισε ως εφεδρική δύναμη του Ναπολέοντα και μετά την Παλινόρθωση των Βουρβόνων, μέχρι να διαλυθεί ως πολιτικά αναξιόπιστη το 1827. Ωστόσο, οι διαλυμένοι Εθνοφρουροί κράτησαν τα όπλα τους και κρυφά διατήρησαν αρκετή συνοχή ώστε να επανεμφανιστούν ως μέρος της Ιουλιανής Επανάστασης του 1830 που ανέτρεψε τη μοναρχία των Βουρβόνων. Η Εθνική Φρουρά επίσημα επανιδρύθηκε το 1830 υπό τον αρχικό διοικητή της το 1789, τον Μαρκήσιο ντε Λαφαγιέτ, και αρχικά προστάτευε την συνταγματική μοναρχία του νέου βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος είχε χάσει πλέον τη στήριξη της μεσαίας τάξης από το 1848 και ως εκ τούτου η Εθνική Φρουρά πάλεψε για τους ρεπουμπλικανικούς σκοπούς στην Επανάσταση στην Επανάσταση του 1848.
Από το 1868, η εθελοντική Εθνική Φρουρά συνυπήρχε με μια νέα "Κινητή Εθνική Φρουρά" (Garde Nationale mobile) που σχηματίστηκε από τους άνδρες που επιστρατεύονταν για μερική υπηρεσία ως έφεδροι. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου του 1870-1, η Εθνική Φρουρά διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην άμυνα του Παρισιού, και ενισχύθηκε με μεγάλο αριθμό Παριζιάνων κληρωτών. Έχοντας μετατραπεί από εθελοντική εφεδρία σε μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη αποτελούμενη κυρίως από κληρωτούς, η Εθνική Φρουρά έχασε την ταυτότητα του και τον λόγο ύπαρξής της. Αντιμετώπισε επίσης αντίθεση από το στρατό, ο οποίος αντιδρούσε σε μια τέτοια μεγάλη δύναμη εκτός της δικής του οργάνωσης. Το 1871, μονάδες της Παρισινής Εθνικής Φρουράς επαναστάτησαν για να σχηματίσουν τη σύντομη Παρισινή Κομμούνα, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ως απειλή για την εθνική ασφάλεια. Αυτή η εξέγερση κατεστάλη από τον τακτικό στρατό της Γαλλίας. Το 1872, η Εθνική Φρουρά διαλύθηκε, και τον εφεδρικό στρατιωτικό ρόλο ανέλαβαν εδαφικοί σχηματισμοί του γαλλικού στρατού.
Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, η Εθνική Φρουρά, ιδίως οι αξιωματικοί της, θεωρούνταν ευρέως ως πιστή στα συμφέροντα της μεσαίας τάξης. Ωστόσο, από το 1792-5, η Εθνική Φρουρά θεωρήθηκε επαναστατική και οι κατώτερες βαθμίδες της ταυτοποιήθηκαν με τους αβράκωτους (sans-culottes), και μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870-1, η Εθνική Φρουρά στο Παρίσι θεωρήθηκε ως επικίνδυνα επαναστατική, συμβάλλοντας στην διάλυσή της.
Επανίδρυση
Εξαιτίας της τρομοκρατικής απειλής, η οποία εντάθηκε τη διετία 2014-2015 με επιθέσεις στη γαλλική πρωτεύουσα, ο τότε Πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ ανακοίνωσε την ίδρυση μιας νέας, τρίτης (χρονικά) Εθνικής Φρουράς, η οποία επρόκειτο να συγκροτηθεί από υπάρχοντα εφεδρικά σώματα. Ο Ολλάντ έκρινε ότι οι κοινοβουλευτικές διαβουλεύσεις για τη σύστασή της θα ξεκινούσαν το Σεπτέμβριο του 2016. Στις 12 Οκτωβρίου 2016, κατά τη διάρκεια της εβδομαδιαίας σύγκλησης του Υπουργικού Συμβουλίου, η Εθνική Φρουρά ανασυστάθηκε επίσημα μετά από 145 χρόνια, ως ο πέμπτος κλάδος των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η Εθνική Φρουρά θα στήριζε επίσης τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία, όπου αυτό κρινόταν απαραίτητο σε εθνικό επίπεδο, αλλά θα εκτελούσε παράλληλα τα καθήκοντά της ως εφεδρικό σώμα.
Αναμενόταν ότι η Εθνική Φρουρά θα έφθανε τα 72.500 μέλη το 2017 και τα 86.000 το 2018. Η σύστασή της θα υποστηριζόταν από έναν προϋπολογισμό 311 εκατομμυρίων Ευρώ, ενώ το προσωπικό θα αποτελούσαν ήδη έφεδροι, ιδιώτες και αξιωματικοί μεταταχθέντες από άλλους κλάδους. Σε αντίθεση με την επαναστατική Φρουρά, οι αξιωματικοί της προέρχονται από τον Στρατό και την Εθνική Χωροφυλακή και είναι απόφοιτοι των αντιστοίχων ακαδημιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Στρατός της Γαλλίας
Καλλιθέα Σουλίου
Η Καλλιθέα Σουλίου (Τσουρίλα) αποτελεί οικισμό και Τοπική Κοινότητα της δημοτικής ενότητας Παραμυθίας που ανήκει στο δήμο Σουλίου της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» το 2011. Στην τοπική κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Αβαρίτσα και Βρυσοπούλα. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Ζουμπάνη (Ζούμπανου) το οποίο έχει υψόμετρο 1311 μέτρα.
Έκταση - Πληθυσμός
Η Καλλιθέα που βρίσκεται σε υψόμετρο 411 μέτρα έχει έκταση 11,623 τ.χλμ. και πληθυσμό 74 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ενώ η ομώνυμη Τοπική Κοινότητα συμπεριλαμβανομένων των οικισμών της Αβαρίτσας (υψ. 71 μέτρα πληθ. 36 κατ.) και Βρυσοπούλας (υψ. 308 μέτρα πληθ. 62 κατ.) έχει συνολικά πληθυσμό 172 κατοίκων.
Ιστορία
Η Τσουρίλλα (ΦΕΚ 184/19.8.1919) αναφέρεται αρχικά σαν τσιφλίκι, με γλώσσα κατοίκων την Ελληνική και θρησκεία χριστιανική. Ο Αραβαντινός επιβεβαιώνει σε πίνακα του 1856 ότι από πλευράς ιδιοκτησίας αποτελούσε μουαντζέλι, δηλαδή εξαγορασμένο από τους χωρικούς με δόσεις (γεώμορα) από την κυβέρνηση, με 30 χριστιανικά σπίτια και γλώσσα Ελληνική και Αλβανική (χρονογραφία της Ηπείρου: Αναφορά: ντ 195.167.69.152). Σύμφωνα με πίνακα του Κοκίδη το 1880 καταγράφονται 336 χριστιανοί κάτοικοι ενώ ο Κοκολάκης σύμφωνα με στατιστική του 1895 αναφέρεται σε 90 σπίτια και 370 κατοίκους. Με την απαρίθμηση του 1913 ο Χουλιαράκης αναφέρεται σε 232 κατοίκους ενώ στις απογραφές του 1920 και 1928 καταγράφονται 192 και 227 κάτοικοι αντίστοιχα.
Η Τσουρίλλα μετονομάστηκε σε Αμυγδαλέα (ΦΕΚ 287/10.10.1955) και τελικά σε Καλλιθέα (ΦΕΚ 11/24.1.1957)
Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι η περιοχή της Καλλιθέας αποτέλεσε κατά την διάρκεια του 2ου π.Χ. αιώνα πεδίο πολέμων μεταξύ των Ρωμαίων και των φιλομακεδονικών φυλών της Θεσπρωτίας.Τα «Φονικά» είναι ο χώρος μεταξύ της Μονής Παγανιών, των παρυφών του όρους Ζούμπανου και την ανατολική πλευρά του υψώματος του Αη-Λιά. Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι εκεί συντελέστηκε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές που γνώρισε η περιοχή κατά την περίοδο του 2ου π.Χ. αιώνα, εξ ού και η ονομασία του χώρου.
Κατά την διάρκεια των Μακεδονικών πολέμων ο Ρωμαίος στρατηγός Λεύκιος Ανίκιος Γάλλος είχε αναλάβει να εξουδετερώσει κάθε αντίσταση των φιλομακεδονικών φρουρών και των ιλλυρικών δυνάμεων, που ήταν ο αντιπερισπασμός του βασιληά των Μακεδόνων Περσέα εναντίον των Ρωμαίων. Σκοπός ήταν η κατάληψη και η καταστροφή όσων ελληνικών πόλεων είχαν τηρήσει φιλομακεδονική στάση. Μόνο στον Πασσαρώνα και τον Τέκμονα της Ηπείρου συνάντησε μεγάλη αντίσταση. Όταν οι ηγέτες των πόλεων αυτών Αντίνοος, Θεόδοτος και Κέφαλος έπεσαν μαχόμενοι, οι κάτοικοί τους παραδόθηκαν. Όπως προκύπτει από την σειρά των ιστορικών γεγονότων, η τελευταία πολύνεκρη μάχη δόθηκε εκεί στα Φονικά  όπου οι Ρωμαίοι συνέτριψαν και την τελευταία δύναμη αντίστασης στην Ελλάδα και μπορούσαν πλέον ανενόχλητοι να επιβάλουν την κυριαρχία τους.
Μετά την μάχη της Πύδνας στις 22 Ιουνίου του 168 π.Χ. που ήταν και η τελευταία αποφασιστική μάχη του τρίτου Μακεδονικού πολέμου μεταξύ Ρωμαίων και Μακεδόνων η έκβαση της οποίας σήμανε και την οριστική υποταγή της Ελλάδας στους Ρωμαίους, ακολούθησε το συνέδριο της Αμφίπολης το 167 π Χ. όπου ο νικητής στρατηγός και μετέπειτα Ύπατος Αιμίλιος Παύλος ανακοίνωσε στους Μακεδόνες τις αποφάσεις της Συγκλήτου. Σύμφωνα με αυτές, την Μακεδονία, αφού της αφαίρεσε ολες τις κτήσεις στη Θράκη και στην υπόλοιπη Ελλάδα, την εχώρισε σε τέσσερα ανεξάρτητα τμήματα φόρου υποτελή στη Ρώμη καταργώντας το βασιλικό πολίτευμα. Το ίδιο πολίτευμα επέβαλε και στην Ιλλυρία, αφού την εκήρυξε ανεξάρτητη, αλλά ουσιαστικά την έκανε υποτελή στη Ρώμη.
Στη συνέχεια ξεκίνησε να επιστρέψει στη Ρώμη, περνώντας από την Ήπειρο. Φθάνοντας εκεί στρατοπέδευσε στην Πασσαρώνα, όπου ήρθε σε επαφή με τον Ανίκιο Γάλλο, και του ανακοίνωσε ότι με απόφαση της Συγκλήτου η Ήπειρος είχε καθορισθεί σαν «Λεία Πολέμου» για το ρωμαϊκό στρατό. Η εκτέλεση όμως της απόφασης αυτής ήταν περισσότερο βάρβαρη και απάνθρωπη από μια απλή διαρπαγή χρημάτων και άλλων λαφύρων σαν λεία πολέμου, γιατί κατέληξε στην καταστροφή 70 περίπου πόλεων της εποχής εκείνης κυρίως στην περιοχή των Μολοσσών και στην αιχμαλωσία 150.000 κατοίκων της Ηπείρου που οδηγήθηκαν στην Νότιο Ιταλία και πουλήθηκαν σαν δούλοι. Έτσι εξηγείται και η ύπαρξη ελληνόφωνων και ελληνογενών θυλάκων στην Νότια Ιταλία.
Αξιοθέατα
Η Ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Παγανιών βρίσκεται κοντά στο χωριό Καλλιθέα σε δεσπόζουσα θέση, σε κατάφυτη περιοχή. Είναι κτίσμα του 17ου αιώνα, (κτίσθηκε το 1652) αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η μονή έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Υπήρξε μετόχι της εν Παλαιστίνη Ιεράς Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου και παρά τις καταστροφές που υπέστη κατώρθωσε να επιβιώσει. Πρωτοκτήτωρ ήταν ο ιερομόναχος Ιωακείμ (1652) όπως αναγράφεται στη θύρα του καθολικού. Λέγεται ότι η μονή ήταν μετόχι του μεγάλου σπηλαίου Καλαβρύτων. Ήταν πλούσιο μοναστήρι και έδωσε μεγάλο παρόν στους Εθνικούς Αγώνες. Η ιστορία της δεν είναι γνωστή γιατί τα κειμήλια και ντοκουμέντα που έκρυψε το 1944 (στην κατοχή) ο Παπα Xρήστος, χάθηκαν.
Ο ρυθμός του ναού αρχικά ήταν βασιλική με τρούλο (που κατέρρευσε). Οι αγιογραφίες είναι διαφόρων εποχών, 17ου και 19ου αιώνα, αρίστης τεχνοτροπίας. Παλαιότερες είναι στο ιερό βήμα (16ος - 17ος αιώνας). Κορυφαία είναι η σκηνή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το ιερό βήμα φαίνεται ότι διατηρήθηκε από την παλαιότερη εκκλησία που υπήρχε κατά την ανακαίνιση του 1652. Πίσω από το καθολικό είναι το κοιμητήριο των ηγουμένων Ιωσήφ και Αμβροσίου. Ήταν ανδρικό μοναστήρι που διαλύθηκε το 1944, και ήταν εγκαταλειμμένο μέχρι το 1962 οπότε και έγινε ανακαίνιση. Επίσης, πρόσφατα έγινε ξανά ανακαίνιση.
Εκκλησίες
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου αποτελεί την ενορία του χωριού και βρίσκεται στην "Ράχη" (κεντρική πλατεία). Υπάρχουν επίσης ο Άγιος Χαράλαμπος, ο Άγιος Νικόλαος, η Αγία Παρασκευή και ο ναός του προφήτη Ηλία, ο ναός των Αγίων Ταξιαρχών, του Οσίου Δαυίδ και του Αγίου Δημητρίου. Στον οικισμό της Βρυσοπούλας υπάρχει ο ναός της Αγίας Τριάδας, της Αγίας Σοφίας και του Αγίου Δημητρίου. Στον οικισμό της Αβαρίτσας ο ναός της Αγίας Βαρβάρας.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Σούλι
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου (γνωστό στην Ελλάδα και ως «Πανευρωπαϊκοί Αγώνες Στίβου» ή «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αθλητισμού») είναι διοργάνωση αγώνων στίβου ανδρών και γυναικών και διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού. Στη διοργάνωση δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη - μέλη της ομοσπονδίας. Είναι η παλαιότερη διοργάνωση στη ιστορία του ευρωπαϊκού κλασικού αθλητισμού.
Ιστορία
Μέχρι το 1966, το πρωτάθλημα γινόταν κανονικά ανά τετραετία και η επόμενη φορά θα ήταν το 1970. Όμως λόγω κάποιων τεχνικών προβλημάτων, έγιναν δύο διοργανώσεις, η πρώτη το προηγούμενο έτος (1969) και η δεύτερη το επόμενο (1971). Από το 1974 επανήλθε και πάλι η διοργάνωση ανά τετραετία, όμως από το 2010 αποφασίστηκε η ανά διετία διεξαγωγή των αγώνων, πράγμα που σημαίνει ότι Πανευρωπαϊκοί και Ολυμπιακοί Αγώνες μπορούν να συνυπάρξουν την ίδια χρονιά. Στη δεύτερη διεξαγωγή των αγώνων (1938), υπήρξε διαχωρισμός των αθλημάτων, καθώς τα αγωνίσματα των ανδρών έγιναν στο Παρίσι και των γυναικών στη Βιέννη.