cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζιν Κένεντι
Καριέρα
Η Κένεντι ίδρυσε το Very Special Arts (VSA), έναν διεθνώς αναγνωρισμένο μη κερδοσκοπικό οργανισμό που αφιερώθηκε στη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες θα μπορούν να ασχοληθούν με τις τέχνες. Το 2011, βραβεύτηκε με το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, το μεγαλύτερο βραβείο στις ΗΠΑ, από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, για το έργο της για τους ανθρώπους με αναπηρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Τζιν Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών
Βίλα Ρομάνα ντελ Καζάλε
Η Villa Romana del Casale είναι μία μεγάλη και περίτεχνη ρωμαϊκή έπαυλη ή παλάτι που βρίσκεται περίπου 3 χλμ. από την πόλη Πιάτσα Αρμερίνα της Σικελίας. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν μία από τις πλουσιότερες, μεγαλύτερες βίλες στον κόσμο, με ένα μεγάλο σύνολο από ψηφιδωτά δάπεδα, για τα οποία η τοποθεσία έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η βίλα και τα έργα τέχνης που περιέχει, χρονολογούνται στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.
Τα ψηφιδωτά και τα μαρμαροθετημένα δάπεδα καλύπτουν περίπου 3.500 τετραγωνικά μέτρα και είναι σχεδόν μοναδικά για την εξαιρετική τους κατάσταση. Διατηρήθηκαν λόγω μίας κατολίσθησης και των πλημμυρών, που κάλυψαν τα ερείπια.
Αν και λιγότερο γνωστή, μια εξαιρετική συλλογή τοιχογραφιών καλύπτει όχι μόνο τα εσωτερικά δωμάτια, αλλά και τους εξωτερικούς τοίχους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Κάτοψη της βίλας αριστερά|μικρογραφία|Το Περιστύλιο Τα ορατά ερείπια της βίλας κατασκευάστηκαν το πρώτο τέταρτο του 4ου αιώνα μ.Χ. επάνω στα ερείπια μιας παλαιότερης αγροτικής έπαυλης (villa rustica), που είναι το κύριο μέρος (pars dominica), ή η κατοικία του κυρίου (αυθέντη), ενός μεγάλου αγροκτήματος (latifundium).
Έχουν εντοπιστεί τρεις διαδοχικές φάσεις κατασκευής. Η πρώτη φάση αφορούσε το τετράγωνο περιστύλιο και τα βόρεια δωμάτια. Το συγκρότημα του ιδιωτικό λουτρού προστέθηκε στη συνέχεια στα βορειοδυτικά. Σε μια τρίτη φάση η βίλα πήρε έναν δημόσιο χαρακτήρα: στα λουτρά δόθηκε νέα είσοδος και μεγάλη τουαλέτα. Κατασκευάστηκε μια μεγάλη μνημειακή είσοδος (πεταλοειδές αίθριο και γραφείο), εκτός του άξονα του περιστύλιου, αλλά ευθυγραμμίστηκε με τη νέα είσοδο των λουτρών σε μια επίσημη διάταξη με την ελλειπτική (ωοειδή) στοά και τη μεγάλη με τρεις αψίδες αίθουσα στα νότια. Αυτή η αίθουσα χρησιμοποιήθηκε για διασκέδαση και χαλάρωση για ιδιαίτερους καλεσμένους και αντικατέστησε τις δύο επίσημες αίθουσες του περιστύλιου (την «αίθουσα του μικρού κυνηγιού» και τη «σκηνή του Ορφέα»). Η βασιλική επεκτάθηκε και διακοσμήθηκε με όμορφα και εξωτικά μάρμαρα.
Το συγκρότημα παρέμεινε κατοικημένο για τουλάχιστον 150 χρόνια. Ένα χωριό μεγάλωσε γύρω του, με το όνομα Πλατιά (προέρχεται από τη λέξη palatii (παλάτια). αριστερά|μικρογραφία|Κυνηγοί στο ψηφιδωτό Μεγάλο Κυνήγι Τον 5ο και τον 6ο αιώνα, η βίλα οχυρώθηκε για αμυντικούς σκοπούς, έτσι οι περιμετρικοί τοίχοι έγιναν με μεγαλύτερο πάχος και έκλεισαν τα τόξα του υδραγωγείου στα λουτρά. Η βίλα είχε πάθει ζημίες και ίσως καταστράφηκε κατά τη σύντομη κυριαρχία των Βανδάλων το διάστημα 469-78. Τα κτήρια παρέμειναν σε χρήση, τουλάχιστον εν μέρει, κατά τη βυζαντινή και την αραβική περίοδο. Ο οικισμός καταστράφηκε το 1160-01 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γουλιέλμου Α΄. Ο χώρος εγκαταλείφθηκε τον 12ο αιώνα μ.Χ. μετά από μία κατολίσθηση, που κάλυψε τη βίλα. Οι επιζώντες μετακόμισαν στην τωρινή θέση της Πιάτσα Αρμερίνα.
Η βίλα ήταν σχεδόν εντελώς ξεχασμένη και μόνο μερικά από τα υψηλότερα μέρη των ερειπίων ήταν πάντα ορατά επάνω από το έδαφος. Η περιοχή χρησιμοποιήθηκε για καλλιέργειες. Στις αρχές του 19ου αιώνα, βρέθηκαν τμήματα ψηφιδωτών και μερικοί κίονες. Οι πρώτες επίσημες αρχαιολογικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν αργότερα τον ίδιο αιώνα.
Οι πρώτες επαγγελματικές ανασκαφές έγιναν από τον Πάολο Όρσι το 1929, που ακολουθήθηκαν από το έργο του Τζιουζέπε Κουλτρέρα το 1935–39. Σημαντικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1950-60 με επικεφαλής τον Τζίνο Βινίτσιο Τζεντίλι, μετά τις οποίες χτίστηκε ένα προστατευτικό κάλυμμα επάνω από τα ψηφιδωτά. Στη δεκαετία του 1970 ο Αντρέα Καραντίνι πραγματοποίησε ανασκαφές στο χώρο. Οι εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι σήμερα από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza. Το 2004 βρέθηκε ένας μεγάλος μεσαιωνικός οικισμός του 10ου-12ου αιώνα. Από τότε έχουν αποκαλυφθεί και άλλα πολυτελή δωμάτια της βίλας.
αριστερά|μικρογραφία|Περίπατος με το ψηφιδωτό Μεγάλο Κυνηγέσιο Στα τέλη της αρχαιότητας οι Ρωμαίοι χώρισαν το μεγαλύτερο μέρος της ενδοχώρας της Σικελίας σε τεράστια αγροκτήματα, τα λεγόμενα «latifundia». Το latifundium της βίλας αναφέρεται στα Δρομολόγια του Αντωνίνου (Itinerarium Antonini) και είναι γνωστό ως Filosofiana. Το αγροτικό τμήμα (pars rustica) της βίλας ανακαλύφθηκε βορειοδυτικά της περιοχής εισόδου: είναι ένα δωμάτιο, χωρισμένο σε τρία μέρη με κολώνες, για αποθήκευση γεωργικών προϊόντων. Το μέγεθος της βίλας και η ποιότητα των έργων τέχνης της δείχνουν ότι ήταν το κύριο μέρος (pars dominica) ενός τέτοιου αγροκτήματος (latifundium).
Η βίλα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε να περιλαμβάνει πολλαπλές αίθουσες υποδοχής και επίσημες αίθουσες, γεγονός που αντικατοπτρίζει την ανάγκη ικανοποίησης ενός αριθμού διαφορετικών λειτουργιών και να περιλαμβάνει χώρους για τη διαχείριση του κτήματος και της βίλας. Αυτό μετέτρεψε τη βίλα σε μινιατούρα πόλης. Η βίλα θα ήταν πιθανώς η μόνιμη ή ημι-μόνιμη κατοικία του ιδιοκτήτη. Θα ήταν εκεί όπου ο ιδιοκτήτης, στο ρόλο του ως προστάτη, δεχόταν τους τοπικούς πελάτες του.
Η βίλα ήταν ένα μονώροφο κτίριο, με επίκεντρο το περιστύλιο, γύρω από το οποίο οργανώθηκαν σχεδόν όλα τα κύρια δημόσια και ιδιωτικά δωμάτια. Η μνημειακή είσοδος είναι μέσω του πεταλοειδούς αιθρίου από τα δυτικά. Τα θερμά λουτρά βρίσκονται στα βορειοδυτικά, ενώ αίθουσες εξυπηρέτησης και πιθανώς ξενώνες βρισκόταν στα βόρεια. Τα ιδιωτικά διαμερίσματα και μια τεράστια βασιλική στα ανατολικά. Δωμάτια άγνωστου σκοπού στα νότια. Λίγο αποσπασμένο, και εμφανίζεται σχεδόν ως μεταγενέστερη κατασκευή, είναι η ξεχωριστή περιοχή πιο νότια, που περιέχει το ελλειπτικό περιστύλιο, τις αίθουσες εξυπηρέτησης εκατέρωθεν αυτού και ένα τεράστιο τρίκλινο (επίσημη τραπεζαρία). αριστερά|μικρογραφία|Παλαίστρα - Επίμηκες δωμάτιο με δύο αψίδες στις άκρες του Το συνολικό σχέδιο της βίλας υπαγορεύτηκε από διάφορους παράγοντες: παλαιότερες κατασκευές στο χώρο, μια μικρή κλίση του εδάφους, τη διαδρομή του ήλιου και τους επικρατούντες ανέμους. Το υψηλότερο έδαφος στα ανατολικά καταλαμβάνεται από τη Μεγάλη Βασιλική, τα ιδιωτικά διαμερίσματα και τον Διάδρομο του Μεγάλου Κυνηγιού. Το μεσαίο έδαφος από το Περιστύλιο, τους ξενώνες, την είσοδο, το Ελλειπτικό Περιστύλιο και το τρίκλινο Ιticlinium), ενώ το χαμηλότερο έδαφος στα βορειοδυτικά είναι αφιερωμένο στα θερμά λουτρά.
Λίγα είναι γνωστά για την προγενέστερη βίλα, αλλά φαίνεται ότι ήταν μια μεγάλη εξοχική κατοικία, που πιθανότατα χτίστηκε γύρω στις αρχές του 2ου αιώνα.
Πρόσφατες ανασκαφές βρήκαν ένα δεύτερο συγκρότημα λουτρού κοντά στις αποθήκες στην είσοδο, που χρονολογείται από την ύστερη φάση της αρχαιότητας και δείχνουν σπάνια ψηφιδωτά τοίχου, που ανήκουν σε λεκάνη ή αναβρυτήριο.
Η μνημειακή είσοδος
μικρογραφία|292x292εσ|Ψηφιδωτό πολυγωνικού γηπέδου Η πρόσβαση στη βίλα γίνεται μέσω μιας με τρία τόξα πύλης, διακοσμημένης με αναβρυτήρια και με στρατιωτικά θέματα ζωγραφικές και μοιάζει πολύ με μία θριαμβευτική αψίδα. Ακολουθεί πεταλοειδής αυλή, που περιβάλλεται από μαρμάρινους κίονες με ιωνικά κιονόκρανα και μια τετράγωνη κρήνη στο κέντρο. Στη δυτική πλευρά της αυλής βρισκόταν μια τουαλέτα, καθώς και ξεχωριστή πρόσβαση στα λουτρά και στην υπόλοιπη βίλα.
Το περίστυλο αίθριο και τα νότια δωμάτια
αριστερά|μικρογραφία|Το δάπεδο με το ψηφιδωτό "η σκηνή του Ορφέα". Ο κομψός περίστυλος κήπος είναι διακοσμημένος με ένα αναβρυτήριο με τρεις λεκάνες, στο κέντρο του οποίου έχει διακόσμηση με ψάρια, που κολυμπούν ανάμεσα στα κύματα. Τα δωμάτια 33 και 34 ήταν αφιερωμένα σε λειτουργίες εξυπηρέτησης και έχουν ψηφιδωτά με γεωμετρικά μοτίβα, ενώ το δωμάτιο 34 διαθέτει επίσης ένα ψηφιδωτό, εγκατεστημένο πάνω από το αρχικό δάπεδο, με γυναικείες αθλητικές διοργανώσεις, που του έδωσαν το όνομα «το δωμάτιο με τις αθλήτριες».
Η βασιλική
μικρογραφία|250x250εσ|Η βασιλική έχει αψίδα στα ανατολικά. Αυτή η μεγάλη αψιδωτή αίθουσα ήταν μία αίθουσα ακροάσεων και το πιο επίσημο δωμάτιο της βίλας. Η πρόσβαση σε αυτή γινόταν μέσω μίας μεγάλης μνημειακής εισόδου, που διαιρείτο από δύο κολώνες από ροζ αιγυπτιακό γρανίτη. Ένα εξαιρετικά περίτεχνο, πολύχρωμα δάπεδο με μαρμαροθετήματα (opus sectile), από μάρμαρα που προέρχονται από όλη τη Μεσόγειο βρίσκεται στην είσοδο και είναι η πιο πλούσια διακόσμηση της βίλας. Επίσης καλύπτει τους τοίχους. Αυτός ο τύπος δαπέδου, αντί για ψηφιδωτό, έχαιρε μεγαλύτερου κύρος στον Ρωμαϊκό κόσμο.
Οι ανασκαφές έδειξαν ότι το τόξο της αψίδας ήταν διακοσμημένο με γυάλινα ψηφιδωτά. μικρογραφία|270x270εσ|Στη βασιλική το δάπεδο είναι με μαρμαροθετήματα (opus sectile).
Τρίκλινο και ελλειπτικό περιστύλιο
Στη νότια πλευρά της βίλας βρίσκεται ένα ελλειπτικό περιστύλιο, ο Ξυστός (στεγασμένο γυμναστήριο, με λείο δάπεδο), με ημικυκλικό νυμφαίο στη δυτική πλευρά. Στην ανοικτή αυλή υπήρχαν βρύσες, που ανάβλυζαν από το ψηφιδωτό δάπεδο.
Αθλητικός ανταγωνισμός
δεξιά|250px|Λεπτομέρεια Το 1959–60, ο Τζενίλι ανέσκαψε ένα ψηφιδωτό στο δάπεδο ενός δωματίου, που αναγνωρίστηκε ως "Δωμάτιο των γυμναζομένων" και ονομάστηκε επίσης "Αίθουσα των Δέκα Κορασίδων" (Sala delle Dieci Ragazze στα Ιταλικά). Άλλοι μελετητές το έχουν ονομάσει Η στεφάνωση του νικητή. Αρκετές γυναίκες αθλήτριες φαίνεται να ανταγωνίζονται σε αθλήματα, που περιλαμβάνουν άρση βαρών, ρίψη δίσκων, τρέξιμο και παιχνίδια με μπάλα. Κάτω αριστερά μία γυναίκα που φοράει τήβεννο (toga), κρατά τα τρόπαια της νίκης (ένα στεφάνι και ένα φύλλο φοίνικα), ενώ η νικήτρια εμφανίζεται στεφανομένη στο κέντρο του μωσαϊκού. Μεγάλη προσοχή δόθηκε στα ρούχα των συναγωνιστριών, τα οποία μοιάζουν πολύ με τα μοντέρνα μπικίνι.
Το Μικρό Κυνήγι
Ένα άλλο καλά διατηρημένο ψηφιδωτό δείχνει ένα κυνήγι, το οποίο περιλαμβάνει τους άνδρες να κυνηγούν με σκύλους και να συλλαμβάνουν μία ποικιλία θηραμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαύλεις στην Ιταλία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Μπρετονβιλέ
Το Μπρετονβιλέ (γαλλικά: Bretonvillers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν
Το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν είναι ένα έπος από το 1200 γραμμένο στη Μεσαιωνική Γερμανική γλώσσα. Ο δημιουργός του παραμένει ανώνυμος και πιθανότατα κατάγεται από την περιοχή του Πάσσαου. Το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν βασίζεται σε προφορική παράδοση που έχει τις απαρχές της σε ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα του 5ου και 6ου αιώνα και διαδόθηκε σε ολόκληρη τη Γερμανόφωνη Ευρώπη.
Το επικό ποίημα χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος ο Ζίγκφριντ έρχεται στο Βορμς για να ζητήσει το χέρι της Βουργουνδιανής πριγκίπισσας Κριμχίλντα από τον αδελφό της Βασιλιά Γκούντερ. Ο Γκουντερ επιτρέπει στον Ζίγκφριντ να παντρευτεί την Κριμχίλντα με την προϋπόθεση να τον βοηθήσει να πάρει την πολεμίστρια βασίλισσα Μπρουνχίλντα για γυναίκα του. Ο Ζίγκφριντ δέχεται και παντρεύεται την Κριμχίλντα, εντούτοις η Μπρουνχίλντα και η Κριμχίλντα γίνονται αντίζηλες, οδηγώντας τελικά στην δολοφονία του Ζίγκφριντ από τον Βουργουνδιανό υπηρέτη Χάγκεν με την εμπλοκή του Γκούντερ. Στο δεύτερο μέρος, η χήρα Κριμχίλντα παντρεύεται τον Αττίλα, βασιλιά των Ούννων. Αργότερα προσκαλεί τον αδελφό της και την αυλή του να επισκεφτούν το βασίλειο του Αττίλα σχεδιάζοντας να σκοτώσει τον Χάγκεν. Η εκδικητική ενέργεια της Κριμχίλντας έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο όλων των Βουργουνδιανών που έρχονται στην αυλή του Αττίλα καθώς και την καταστροφή του βασίλειου του Αττίλα και τον θάνατο της ίδιας.
Το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν ήταν το πρώτο ηρωικό έπος που γράφτηκε στη Γερμανία, βοηθώντας να εδραιωθεί το ευρύτερο είδος της επικής ποίησης. Η τραγωδία του ποιήματος φαίνεται πως είχε προβληματίσει το μεσαιωνικό κοινό, και γρήγορα γράφτηκαν συνέχειες στο έπος που καθιστούσαν την τραγωδία λιγότερο ακατάλυτη. Το ποίημα είχε ξεχαστεί μετά το 1500, αλλά ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1755. Θεωρούμενο ως η Γερμανική Ηλιάδα, Το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν ήρθε στο προσκήνιο εκ νέου ως το εθνικό έπος της Γερμανίας. Συχνά έγινε κατάχρηση του ποιήματος σε εθνικιστικές σκοπιμότητες και χρησιμοποιήθηκε υπερβολικά σε αντιδημοκρατικές, αντιδραστικές και Εθνικοσοσιαλιστικές προπαγάνδες πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Η κληρονομιά του σήμερα φαίνεται κύρια στον οπερατικό κύκλο του Ρίχαρντ Βάγκνερ με τίτλο Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, ο οποίος, ωστόσο, βασίστηκε κύρια σε Παλαιές Σκανδιναβικές πηγές. Το 2009 τα τρία κύρια χειρόγραφα του Τραγουδιού των Νιμπελούνγκεν συμπεριλήφθηκαν στον Κατάλογο της UNESCO με Παγκόσμια Μνημεία ως αναγνώριση της ιστορικής τους σημασίας. Έχει αποκαλεστεί ως «ένα από τα πιο εντυπωσιακά, και σίγουρα το πιο ισχυρό, από τα Γερμανικά έπη της Μεσαιωνικής περιόδου.»
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Nibelungenlied_manuscript-k.jpg|μικρογραφία|Ο θάνατος του Ζίγκφριντ. Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν, χειρόγραφο Κ
Χειρόγραφες πηγές
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Berlin_fragm_44.jpg|μικρογραφία|Απόσπασμα από το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν, Βερολίνο. Το επικό ποίημα στις διάφορες γραπτές μορφές του είχε χαθεί προς τα τέλη του 16ου αιώνα, αλλά τα χειρόγραφα του από τον 13ο αιώνα ανακαλύφθηκαν εκ νέου τον 18ο αιώνα. Υπάρχουν 37 γνωστά χειρόγραφα με το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν και τις διάφορες παραλλαγές του, εκ των οποίων τα 11 είναι ουσιαστικά πλήρη. Η παλαιότερη εκδοχή φαίνεται πως είναι αυτή του χειρόγραφου Β. Τα 24 χειρόγραφα είναι αποσπασματικά, ενώ το 1 είναι γραμμένο στα Ολλανδικά (χειρόγραφο Τ).
Το κείμενο περιλαμβάνει περίπου 2.400 στροφές σε 39 Κεφάλαια. Ο τίτλος με τον οποίο είναι γνωστό το ποίημα από τότε που ανακαλύφθηκε προέρχεται από τον τελευταίο στίχο της μίας από τις τρείς εκδοχές «εδώ η ιστορία τελειώνει: αυτό είναι το τραγούδι των Νιμπελούνγκεν».
Οι χειρόγραφες πηγές αποκλίνουν αρκετά η μία από την άλλη. Οι φιλόλογοι και οι μελετητές της λογοτεχνίας έχουν ομαδοποιήσει τα χειρόγραφα σε τρείς κύριες γενεαλογικές ομάδες, με τα παλαιότερα αντίγραφα να αποτελούν τις δύο κύριες εκδοχές: ΑΒ και Γ. Η κατηγοριοποίηση έγινε με βάση τις υπογραφές στα χειρόγραφα και την διατύπωση του τελευταίου στίχου τους.
Σύνοψη
Το πολύ γνωστό άνοιγμα του Τραγουδιού των Νιμπελούνγκεν πιστεύεται ότι είναι προσθήκη του συγγραφέα της εκδοχής Γ, καθώς λείπει από τα παλαιότερα χειρόγραφα:
Το έπος χωρίζεται σε δύο μέρη, το πρώτο αφορά την ιστορία του Ζίγκφριντ και της Κριμχίλντας, την προσέγγιση της Μπρουνχίλντας και τον θάνατο του Ζίγκφριντ στα χέρια του Χάγκεν, και την απόκρυψη του θησαυρού των Νιμπελούνγκεν στο Ρήνο από τον Χάγκεν (Κεφάλαια 1-19). Το δεύτερο μέρος αφορά τον γάμο της Κριμχίλντας με τον Αττίλα, τα σχέδιά της για εκδίκηση, το ταξίδι των Βουργουνδιανών προς την αυλή του Αττίλα, και την τελευταία στάση τους στην αίθουσα του Αττίλα (Κεφάλαια 20-39).
Ζίγκφριντ και Κριμχίλντα
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Siegfried_and_Kriemhild.jpg|μικρογραφία|247x247εσ|Ζίγκφριντ και Κριμχίλντα σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Johann_Heinrich_F%C3%BCssli_003.jpg|μικρογραφία|342x342εσ|Η νύχτα γάμου του Γκούντερ ([[Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι|Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι, 1807)]] Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η αυλή των Βουργουνδών. Η Κριμχίλντα (η παρθένα αδελφή του Βασιλιά Γκούντερ, και των αδελφών του, Γκέρνοτ και Γκίσελχερ) βλέπει σε ένα όνειρο ένα γεράκι να σκοτώνεται από δύο αετούς. Η μητέρα της ερμηνεύει ότι το όνειρο σημαίνει ότι ο μελλοντικός σύζυγος της Κριμχίλντας θα πεθάνει με βίαιο τρόπο, και έτσι η κοπέλα αποφασίζει να μείνει ανύπαντρη.
Το δεύτερο κεφάλαιο μιλά για τον παρασκηνιακό χώρο του Ζίγκφριντ, εστεμμένου πρίγκιπα του Ξάντεν.
Στο τρίτο κεφάλαιο ο Ζίγκφριντ φτάνει στο Βορμς με ελπίδες ότι θα κερδίσει την Κριμχίλντα. Με την άφιξή του, ο Χάγκεν φον Τρόνιε, ένας από τους υπηρέτες του Βασιλιά, αναφέρει στον Γκούντερ όσα ξέρει για τις περιπέτειες του νεαρού Ζίγκφριντ όπως τον θησαυρό και τα κτήματα που κέρδισε από δύο αδελφούς, τον Νίμπελουνγκ και τον Σίλμπουνγκ, τους οποίους σκότωσε όταν δεν μπόρεσε να μοιράσει τον θησαυρό μεταξύ αυτών και, σχεδόν συμπτωματικά, το σκότωμα ενός δράκου. Ο Ζίγκφριντ αφήνει τον θησαυρό του υπό την φύλαξη ενός νάνου με το όνομα Άλμπεριχ.
Όταν σκότωσε τον δράκο, ο Ζίγκφριντ έκανε μπάνιο στο αίμα του και έγινε άτρωτος, ολόκληρος εκτός από ένα μοναδικό σημείο στην πλάτη του όπου είχε πέσει ένα φύλλο από φιλύρα. Παρά τις απειλητικές ιστορίες του Χάγκεν για τη νεανική του ηλικία, οι Βουργουνδοί τον καλωσορίζουν, αλλά δεν του επιτρέπουν να συναντήσει την πριγκίπισσα. Απογοητεύεται, άλλα παρ'όλα αυτά παραμένει στο Βορμς και βοηθά τον Γκούντερ να αντικρούσει την εισβολή των Σαξόνων.
Αρκετά χρόνια μετά, η Μπρουνχίλντα, που ακόμα αισθάνεται εξαπατημένη, παροτρύνει τον Γκούντερ να προσκαλέσει τον Ζίγκφριντ και την Κριμχίλντα στο βασίλειό τους. Η Μπρουνχίλντα ενεργεί τοιουτοτρόπως επειδή έχει ακόμα την εντύπωση ότι ο Γκούντερ πάντρεψε την αδελφή του με έναν χαμηλόβαθμο υπηρέτη (ενώ στην πραγματικότητα ο Γκούντερ και ο Ζίγκφριντ είναι ισοδύναμοι στη βαθμίδα). Ο Ζίγκφριντ και η Κριμχίλντα έρχονται και οι δύο στο Βορμς και όλα είναι φιλικά μεταξύ τους μέχρις ότου, προτού μπουν στον Καθεδρικό Ναό του Βορμς, η Κριμχίλντα και η Μπρουνχίλντα διαπληκτίζονται για το ποιος θα έπρεπε να έχει την προτεραιότητα σύμφωνα με τις νοητές ιεραρχικές βαθμίδες του συζύγου της.
Η διαφωνία μεταξύ των βασιλισσών είναι εξίσου κίνδυνος για τον γάμο του Γκούντερ και της Μπρουνχίλντας όσο και μία πιθανή αιτία για θανάσιμη αντιζηλία μεταξύ του Γκούντερ και του Ζίγκφριντ, την οποία και οι δύο προσπαθούν να αποφύγουν. Ο Γκούντερ απαλλάσσει τον Ζίγκφριντ από τις κατηγορίες. Παρά ταύτα, ο Χάγκεν φον Τρόνιε αποφασίζει να σκοτώσει τον Ζίγκφριντ για να προστατέψει την τιμή και την κυριαρχία του βασιλιά του. Μολονότι είναι σχέδιο του Χάγκεν, ο Γκούντερ – ο οποίος αρχικά αντιτίθεται στην τροπή των πραγμάτων – μαζί με τους αδελφούς του, γνωρίζουν για το σχέδιο και έχουν σιωπηλά συνεναίσει. Ο Χάγκεν σκαρώνει μία ψεύτικη στρατιωτική απειλή εναντίον του Γκούντερ, και ο Ζίγκφριντ, θεωρώντας των Γκούντερ ως πολύ καλό φίλο προσφέρεται να τον βοηθήσει για άλλη μια φορά.
Υπό το πρόσχημα αυτής της απειλής πολέμου, ο Χάγκεν πείθει την Κριμχίλντα, η οποία ακόμα εμπιστεύεται τον Χάγκεν, να σημαδέψει το μοναδικό ευάλωτο σημείο του Ζίγκφριντ με ένα σταυρό στα ρούχα του, με την δικαιολογία ότι είναι για προστασία. Γενομένου αυτού, η ψεύτικη εκστρατεία ανακαλείται, και στη συνέχεια ο Χάγκεν χρησιμοποιεί αυτόν τον σταυρό ως στόχο σε μία κυνηγετική εκδρομή, και σκοτώνει τον Ζίγκφριντ με ένα ακόντιο καθώς πίνει νερό από ένα ρυάκι (Κεφάλαιο 16). Η Κριμχίλντα διαισθάνεται ότι ο Χάγκεν είναι ο δράστης, όταν παρουσία του η σορός του Ζίγκφριντ αιμορραγεί από την πληγή. Αυτός ο ύπουλος τρόπος δολοφονίας ήταν ιδιαίτερα ατιμωτική πράξη στη μεσαιωνική σκέψη, καθώς η ρίψη ακοντίου επιτρέπεται για την θανάτωση ενός άγριου θηρίου, αλλά είναι ανάρμοστη για έναν ιππότη. Περαιτέρω ατιμάζοντας τον Ζίγκφριντ, ο Χάγκεν κλέβει τα χρηματικά αποθέματα της Κριμχίλντας και τα ρίχνει στον Ρήνο (Ο θησαυρός του Ρήνου), για να την αποτρέψει από το να πληρώσει για δικό της στρατό.
Η εκδίκηση της Κριμχίλντας
Η Κριμχίλντα ορκίζεται ότι θα εκδικηθεί για την δολοφονία του συζύγου της και την κλοπή του θησαυρού της. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Βασιλιάς Αττίλας των Ούννων κάνει πρόταση γάμου στην Κριμχίλντα, αυτή ταξιδεύει στη γη των Ούννων, και παντρεύονται. Για την βάπτιση του γιου τους, προσκαλεί τους αδελφούς της, τους Βουργουνδούς, σε ένα συμπόσιο στο κάστρο του Αττίλα στην Ουγγαρία. Ο Χάγκεν δεν θέλει να πάει, επειδή υποψιάζεται ότι πρόκειται για κόλπο της Κριμχίλντας που θέλει να πάρει εκδίκηση και να τους σκοτώσει όλους, αλλά αναγκάζεται να πάει κατόπιν χλευασμών. Καθώς οι Βουργουνδοί διασχίζουν τον Δούναβη, η μοίρα τους επιβεβαιώνεται από τις Νίψεις (πνεύματα του νερού), που προβλέπουν ότι όλοι εκτός από έναν μοναχό θα πεθάνουν. Ο Χάγκεν προσπαθεί να πνίξει τον μοναχό για να καταστήσει την προφητεία μάταιη, αλλά αυτός επιβιώνει. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Johann_Heinrich_F%C3%BCssli_048.jpg|μικρογραφία|285x285εσ|Η Κριμχίλντα δείχνει στον Γκούντερ το κεφάλι του Χάγκεν, ([[Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι, ~1805)]] Οι Βουργουνδοί φτάνουν στο κάστρο του Αττίλα και τους καλωσορίζει η Κριμχίλντα «με υποκριτικά χαμόγελα και τιμές». Αλλά ο λόρδος Θευδέριχος, ένας σύμμαχος του Αττίλα, συμβουλεύει τους Βουργουνδούς να κρατούν τα όπλα τους μαζί τους ανά πάσα στιγμή, κάτι που κανονικά δεν επιτρέπεται. Η τραγωδία ξετυλίγεται κωθώς η Κριμχίλντα έρχεται ενώπιον του Χάγκεν, κατηγορώντας τον για την δολοφονία του συζύγου της, και απαιτεί να της επιστρέψει τον Θησαυρό των Νιμπελούνγκεν. Ο Χάγκεν ήταν εντελώς προσβλητικός από την αρχή, απλά φέροντας το Μπάλμουνγκ, το θρυλικό σπαθί του Ζίγκφριντ που κλάπηκε από το πτώμα του. Της απαντά με θράσος, και ομολογεί ότι σκότωσε τον Ζίγκφριντ και ότι βύθισε τον θησαυρό των Νιμπελούνγκεν στον Ρήνο. Ο φταίχτης, ωστόσο, επιρρίπτει τις ευθύνες για όλα αυτά στην συμπεριφορά της ίδιας της Κριμχίλντας.
Τότε ο Βασιλιάς Αττίλας καλωσορίζει θερμά τους αδελφούς της γυναίκας του. Αλλά εκτός από ένα τεταμένο συμπόσιο στην μεγάλη αίθουσα, ξεσπάει ένας καβγάς μεταξύ των Ούννων και των Βουργουνδών, και σύντομα επικρατεί το χάος. Όταν οι ειδήσεις για τον καβγά φτάνουν στο συμπόσιο, ο Χάγκεν αποκεφαλίζει τον μικρό γιο της Κριμχίλντας και του Αττίλα μπροστά στα μάτια τους. Οι Βουργουνδοί καταλαμβάνουν την αίθουσα, ενώ πολιορκείται από τους πολεμιστές του Αττίλα. Η Κριμχίλντα προτείνει στους αδελφούς της να τους χαρίσει τις ζωές τους με τον όρο να της παραδόσουν τον Χάγκεν, αλλά αρνούνται. Η μάχη διαρκεί όλη τη μέρα, μέχρις ότου η βασίλισσα διατάζει να κάψουν την αίθουσα μαζί με όλους τους Βουργουνδούς που είναι μέσα.
Όλοι οι Βουργουνδοί σκοτώνονται εκτός από τον Χάγκεν και τον Γκούντερ, που δένονται και κρατούνται φυλακισμένοι από τον Θευδέριχο. Η Κριμχίλντα διατάζει να φέρουν τους άντρες ενώπιόν της και διατάζει να αποκεφαλίσουν τον αδελφό της, Γκούντερ. Ακόμα και όταν βλέπει το κεφάλι του Γκούντερ, ο Χάγκεν αρνείται να πει στην βασίλισσα τι έχει κάνει με τον Θησαυρό των Νιμπελούνγκεν. Έξαλλη, η ίδια η Κριμχίλντα τον αποκεφαλίζει. Ο γηραιός Χίλντεμπραντ, ο μέντορας του Θευδέριχου, εξοργίζεται από τους επαίσχυντους θανάτους των Βουργουνδών καλεσμένων, και κόβει την Κριμχίλντα σε κομμάτια με το σπαθί του. Σε ένα χειρόγραφο του 15ου αιώνα, λέγεται ότι κατάφερε ένα καθαρό χτύπημα στη μέση της Κριμχίλντας, αλλά αυτή δεν πόνεσε και δήλωσε ότι το σπαθί του είναι άχρηστο. Ο Χίλντεμπραντ τότε έριξε κάτω ένα δαχτυλίδι και διέταξε την Κριμχίλντα να το σηκώσει. Όταν αυτή έσκυψε, το σώμα της κατέρρευσε σε κομμάτια. Στη συνέχεια, ο Θευδέριχος και ο Αττίλας και όλοι οι άνθρωποι της αυλής θρηνούν για τους θανάτους τόσων ηρώων.
Σύγχρονη αποδοχή
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Nibelungenturm-01.JPG|μικρογραφία|Ο πύργος των Νιμπελούνγκεν στην ομώνυμη γέφυρα στο Βορμς σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:SiegfriedsbrunnenOdenheim.JPG|μικρογραφία|Η Κρήνη του Ζίγκφριντ στο Όντενχάιμ: μία από πολλές τοποθεσίες που θυμίζουν την δολοφονία του Ζίγκφριντ. Αφού ξεχάστηκε για διακόσια χρόνια, το χειρόγραφο Γ με το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν ανακαλύφθηκε εκ νέου από τον Γιάκομπ Χέρμαν Ομπερέιτ το 1755. Την ίδια χρονιά, ο Γιόχαν Γιάκομπ Μπόντμερ δημοσίευσε την ανακάλυψη, τα αποσπάσματα και δικές του αναδιασκευές του ποιήματος. Ο Μπόντμερ θεωρούσε το Τραγούδι ως την «Γερμανική Ιλιάδα».σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Tulln_-_Nibelungenbrunnen.JPG|μικρογραφία|Η πηγή των Νιμπελούνγκεν στο [[Τουλν αν ντερ Ντόναου Αυστρίας (Χανσ Μουχρ, 2005) απεικονίζει την συνάντηση του Αττίλα και της Κριμχίλντας.|εναλλ.=|αριστερά]]Στις αρχές του 19ου αιώνα το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν θεωρούταν ως το εθνικό Γερμανικό έπος, ιδιαίτερα στο πλαίσιο των Ναπολεόντειων πολέμων. Στο έπος υποτίθεται ότι υπήρχαν ενσωματωμένες μεγαλοαστικές αρετές που φαινομενικά στερούνταν οι Γάλλοι. Αυτή η ερμηνεία κυριάρχησε σε όλη την περίοδο Μπιντερμάιερ, κατά την οποία τα ηρωικά στοιχεία του ποιήματος αγνοούνταν ως επί το πλείστον υπέρ εκείνων που θα μπορούσαν εύκολα να ενσωματωθούν στην μεγαλοαστική κοινωνία. Η μετάφραση του έπους από τον Καρλ Σίμροκ στη σύγχρονη γερμανική γλώσσα το 1827 ήταν ιδιαίτερα επιδραστική και αύξησε την δημοτικότητα του. Αξιοσημείωτο έργο αυτής της περιόδου είναι επίσης η τριμερής δραματική τραγωδία με τίτλο Οι Νιμπελούνγκεν (Die Nibelungen) του Φρίντριχ Χέμπελ.
Μετά την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, οι αναγνώστες άρχισαν να προσέχουν περισσότερο τις ηρωικές πτυχές του ποιήματος, με την μορφή του Ζίγκφριντ να αποτελεί το πρόσωπο του Γερμανικού εθνικισμού. Ο οπερατικός κύκλος του Ρίχαρντ Βάγκνερ με τίτλο Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν βοήθησε στην κατανόηση του ποιήματος, όμως βασιζόταν εξ ολοκλήρου στις παλαιές Σκανδιναβικές εκδοχές του μύθου των Νιμπελούνγκεν, επειδή τότε αυτές θεωρούνταν πιο «αληθείς» από την αριστοκρατική ιστορία του Γερμανικού ποιήματος. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η συμμαχία μεταξύ της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας περιγράφηκε ως έχουσα στοιχεία από την αφοσίωση των Νιμπελούνγκεν, συγκεκριμένα την αφοσίωση μέχρι θανάτου μεταξύ του Χάγκεν και των Βουργουνδών.
Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου έγινε κινηματογραφική μεταφορά του Τραγουδιού στην διμερή ταινία του Φριτς Λανγκ με τίτλο Οι Νιμπελούνγκεν (1924/1925), όπου εξιστορείται ολόκληρη η ιστορία του ποιήματος. Παράλληλα, Το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν χρησιμοποιήθηκε υπερβολικά στην αντιδημοκρατική προπαγάνδα που ακολούθησε την ήττα της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας: το έπος υποτίθεται ότι ήθελε τους Γερμανούς να ταιριάζουν καλύτερα σε έναν ηρωικό, αριστοκρατικό τρόπο ζωής από ότι στον δημοκρατικό. Η προδοσία και η δολοφονία του Ζίγκφριντ συσχετίστηκαν ρητά με την «πισώπλατη μαχαιριά» που υποτίθεται ότι είχε πλήξει τον Γερμανικό στρατό. Συγχρόνως, ο Χάγκεν και η προθυμία του να αυτοθυσιαστεί και να αγωνιστεί μέχρι θανάτου τον κατέστησαν κεντρική μορφή στα δρώμενα του ποιήματος. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Χέρμαν Γκαίρινγκ χρησιμοποίησε κατηγορηματικά αυτήν την πτυχή του Τραγουδιού των Νιμπελούνγκεν για να εορτάσει την θυσία του Γερμανικού στρατού στην Μάχη του Στάλινγκραντ και παρομοίαζε τους Σοβιετικούς με τους Ούννους του Αττίλα.
Η μεταπολεμική αποδοχή και προσαρμογή του ποιήματος, ως αντίδραση στην κατάχρησή του από τους Ναζί, ήταν συχνά παρωδική. Το ποίημα συνέχισε να είναι σημαντικό στην τοπική ιστορία και τον πολιτισμό των τοποθεσιών που αναφέρονται σε αυτό, όπως στο Βορμς. Μάλιστα, έγιναν πολλές συζητήσεις για το αν θα έπρεπε να διδάσκεται αυτό το έπος στα σχολεία. Ο μύθος των Νιμπελούνγκεν συνεχίζει να αποτελεί την έμπνευση για νέες προσαρμογές και μεταφορές. Σε αυτές περιλαμβάνονται το ριμέικ της ταινίας του Φριτζ Λανγκ με τίτλο Οι Νιμπελούνγκεν (1966/67), και μία τηλεοπτική ταινία με τίτλο Η κατάρα του δαχτυλιδιού (2004). Εν τούτοις, η πλειοψηφία των περισσότερων προσαρμογών του μύθου σήμερα σε ταινίες, βιντεοπαιχνίδια, βιβλία κόμικ, κ.α. δεν βασίζονται άμεσα στο μεσαιωνικό έπος.
Εκτός της Γερμανίας, την μεγαλύτερη αποδοχή κέρδισε η όπερα του Βάγκνερ για τον μύθο των Νιμπελούνγκεν, αν και το επικό ποίημα έχει μεταφραστεί στα αγγλικά αναρίθμητες φορές.
Μεταφράσεις στην Αγγλική γλώσσα
Κατηγορία:Γερμανική λογοτεχνία
Μπρε-ε-Μαιζόν-ντυ-Μπουά
Το Μπρε-ε-Μαιζόν-ντυ-Μπουά (γαλλικά: Brey-et-Maison-du-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Στρυχνοειδή
Τα Στρυχνοειδή (λατ. Solanaceae) είναι οικογένεια αγγειόσπερμων η οποία περιλαμβάνει ετήσια, διετή και πολυετή ποώδη, θαμνώδη και σπανίως δενδρώδη φυτά. Διαθέτουν απλά, ακέραια ή έλλοβα φύλλα, χωρίς παράφυλλα. Άνθη σπανίως πλαγίως ζυγόμορφα και έχουν απλό στύλο. καρπός ονομάζεται ράγα ή πυξίδιο. Η οικογένεια στρυχνοειδών περιλαμβάνει πολλά βρώσιμα και καλλιεργούμενα είδη όπως η πατάτα (Solanum tuberosum), μελιτζάνα (Solanum melongena), καπνός (Nicotiana tabacus), ντομάτα (Solanum lycopersicum), πιπεριά (Capsicum annuum) κ.α. Συνολικά η οικογένεια αυτή περιλαμβάνει πάνω από 2500 είδη φυτών. Ανθικός τύπος *Κ(5) [Σ(5) Α(5)] Γ(2)
Συστηματική
Η οικογένεια των Στρυχνοειδών περιλαμβάνει περίπου 2500 είδη και σε 115 γένη και υποδιαιρείται σε 7 υποοικογένειες:
Ιμάμης
Με τον όρο ιμάμης (إمام, imām; πληθ.l: أئمة, aʼimmah) εννοείται ο καθοδηγητής, η κεφαλή της μουσουλμανικής κοινότητας. Ο τίτλος χρησιμοποιείται στο Κοράνιο ως αναφορά σε καθοδηγητές. Η εννοιολογική θεμελίωση του θρησκευτικού αυτού λειτουργήματος υπήρξε διαφορετική, στις δύο μείζονες μουσουλμανικές σέκτες. Η σοβαρότερη διαφοροποίηση θεμελίωσε τμήμα της πολιτικής και θρησκευτικής βάσης για τον διαχωρισμό ανάμεσα στο σουνιτικό και σιιτικό Ισλάμ.
Σουνιτισμός
Για τους Σουνίτες ο ιμάμης ήταν συνώνυμος με τον χαλίφη και υποδείκνυε τον διάδοχο του Μωάμεθ, ο οποίος αναλάμβανε τον διαχειριστικό και πολιτικό, αλλά όχι θρησκευτικό έλεγχο της κοινότητας. Τον όριζαν άνθρωποι, υπέπιπτε σε σφάλματα, αλλά παρά τα προσωπικά του αμαρτήματα ήταν σύμβολο υπακοής, εφόσον ακολουθούσε τις επιταγές του Ισλάμ. Συνεπώς, στο σουνιτικό Ισλάμ ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως ως τίτλος με ελάσσονα σημασία για την ισλαμική θεολογία.
Σιιτισμός
Αντίθετα, στην ιστορία των σιιτικών σεκτών του Ισλάμ ο ιμάμης είναι απόλυτος πνευματικός καθοδηγητής. Αναφέρεται ως αλ-μαχντί (ο ορθά καθοδηγούμενος). Στον ιμαμιτικό σιισμό η πίστη σε έναν μεσσιανικό ιμάμη, τον τελευταίο, δωδέκατο στη σειρά διαδοχής (ή έβδομο στον Ισμαηλισμό), δεν είναι μόνο βασική διακήρυξη του ισλαμικού «συμβόλου πίστεως», αλλά επίσης το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται ο Ιμαμισμός ως θρησκεία. Ο Ιμαμισμός θεωρείται πως άρχισε να προβάλλει ως ανεξάρτητη σιιτική σέκτα στην πρώιμη περίοδο των Αββασιδών. Επίσης διακρίνεται από άλλες μορφές του Σιιτισμού, για παράδειγμα των Ζαϊδιτών και Καζανιτών για το γεγονός ότι απορρίπτει κάθε μορφή ακτιβισμού και μεσσιανισμού και από την έμφαση στον ρόλο του ιμάμη ως ύψιστης θρησκευτικής εξουσίας. Εξαιτίας της έμφασης με την οποία εντοπίζονται στα μαρτύρια που υπέστησαν ορισμένοι από τους σιίτες ιμάμηδες, οι Ιμαμίτες Σιίτες έχουν διαφορετική στάση προς την οδύνη και το μαρτύριο απ' ό,τι οι Σουνίτες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Τζέισον Στέιθαμ
Ο Τζέισον Στέιθαμ (Jason Statham, 26 Ιουλίου 1967) είναι Άγγλος ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες του Γκάι Ρίτσι Lock, Stock and Two Smoking Barrels, Snatch, Revolver. Έχει εμφανιστεί επίσης σε ταινίες όπως η τριλογία θρίλερ-δράσης Transporter, η μαύρη κωμωδία-ταινία δράσης Crank, η ταινία δράσης War, το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας-δράσης Death Race και η σειρά ταινιών δράσης The Expendables. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην ταινία Fast and Furious 7 και έπαιξε έναν κωμικό ρόλο στην ταινία Spy της Melissa McCarthy. Συνηθίζει να εκτελεί μόνος του τις πολεμικές σκηνές και θεωρείται γενικά ως αντιήρωας.
Πρώιμα χρόνια
Ο Στέιθαμ γεννήθηκε στις 1967 στο Σάιρμπρουκ του Ντέρμπισαϊρ, γιος της Εϊλίν (γεννημένη Γέιτς), χορεύτριας, και του Μπάρυ Στέιθαμ, πλανόδιου πωλητή και τραγουδιστή της λάουντζ μουσικής. Μετακόμισε στο Γκρέητ Γιάρμουθ, Νόρφολκ, όπου αρχικά επέλεξε να μην ακολουθήσει την καριέρα του πατέρα του που δούλευε στις τοπικές λαϊκές αγορές αλλά αντιθέτως παρακολούθησε μαθήματα πολεμικών τεχνών. Μεγάλωσε με τον παίκτη του ποδοσφαίρου Βίννι Τζόουνς, τον οποίο θα υποδυθεί αργότερα. Ο Τζόουνς τον εισήγαγε στο ποδόσφαιρο και ο Στέιθαμ συνέχισε να παίζει για την τοπική φιλολογική σχολή (1978-1983), στην οποία φοίτησε από την ηλικία των 11, ένα πάθος που το μοίρασε με τις καταδύσεις. Εξασκoύνταν καθημερινά ώστε να τελειοποιήσει τις τεχνικές κατάδυσης και υπήρξε μέλος της Βρετανικής Εθνικής Ομάδας Καταδύσεων για 12 χρόνια. Ο Στέιθαμ αγωνίστηκε για την Αγγλία στους Αγώνες Κοινοπολιτείας το 1990, όπου κέρδισε την 12η θέση.
Η ζωή του Στέιθαμ στα μέσα ενημέρωσης ξεκίνησε όταν τον είδαν από το γραφείο Sports Promotions να ασχολείται με το μόντελινγκ των αθλητών ενώ προπονούνταν στο Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Crystal Palace του Λονδίνου. Μετά από αυτό, έγινε μοντέλο για την εταιρεία ρούχων French Connection. Ένας εκπρόσωπος της εταιρείας είπε : "Επιλέξαμε τον Τζέισον επειδή θέλαμε το μοντέλο μας να μοιάζει με κανονικό άνθρωπο. Η εμφάνισή του είναι απλά η σωστή για τώρα : πολύ ανδροπρεπής". Ωστόσο ήταν ακόμα αναγκασμένος να ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα του σαν πλανόδιος πωλητής για να τα φέρνει βόλτα, πουλώντας "ψεύτικα αρώματα και κοσμήματα στις γωνίες του δρόμου", σύμφωνα με τον Στέιθαμ. Έκανε μικρές εμφανίσεις σε ελάχιστα βίντεοκλιπ, συμπεριλαμβανομένου του "Comin' on Strong" από τους The Shamen το 1993, του "Run to the Sun" από τους Erasure το 1994 και του "Dream a Little Dream of Me" από τους The Beautiful Southτο 1995.
Καριέρα
Ενώ δούλευε σαν μοντέλο για την French Connection, γνωρίστηκε με τον Άγγλο σκηνοθέτη Γκάι Ρίτσι, ο οποίος είχε αναλάβει την δημιουργία μιας ταινίας και χρειαζόταν κάποιον για τον ρόλο ενός περπατημένου καλλιτέχνη. Μόλις έμαθε το παρελθόν του Στέιθαμ ως πωλητή της μαύρης αγοράς, ο Ρίτσι τον επέλεξε για να παίξει τον ρόλο του "Bacon" στην κωμωδία-θρίλερ "Κλειδαριά, Απόθεμα και Δυο Καπνισμένες Κάννες" ("Lock, Stock and Two Smoking Barrels"). Η ταινία έτυχε καλής υποδοχής και από τους κριτικούς και από το κοινό και βοήθησε τον Στέιθαμ να αποκτήσει δημοσιότητα. Η δεύτερη συνεργασία του Στέιθαμ με τον Ρίτσι έγινε το 2000 με την ταινία "Η Αρπαχτή" ("Snatch"), όπου έπαιξε τον ρόλο του Turkish. Συμπρωταγωνιστώντας με δημοφιλείς ηθοποιούς όπως οι Brad Pitt, Dennis Farina, Benicio dell Toro, και με την ταινία να κερδίζει πάνω από 80 εκατομμύρια δολλάρια, ο Στέιθαμ ήταν σε θέση να μπει στο Χόλυγουντ και το 2001 εμφανίστηκε σε δυο ταινίες : την ταινία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας "Απειλή στον Άρη" ("Ghosts in Mars") και την ταινία δράσης και επιστημονικής φαντασίας "Ένας και Μοναδικός" ("The One").
Ο Στέιθαμ δέχτηκε προτάσεις για περισσότερες ταινίες και το 2002 πήρε τον κεντρικό ρόλο του οδηγού Frank Martin στην ταινία δράσης The Transporter, στην οποία ήταν υπεύθυνος για τα δικά του ακροβατικά (Ο Στέιθαμ έλαβε αυτήν την απόφαση για όλες τις ταινίες του). Έχει μελετήσει το Kung Fu, το Karate και το Kickboxing. Από την ταινία αυτή προέκυψαν δυο συνέχειες, Transporter 2 και Transporter 3.
Το 2008 ο Στέιθαμ πρωταγωνίστησε στο βρετανικό θρίλερ The Bank Job and Death Race, ένα ριμέικ του Death Race 2000. Ο Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Armond White χαιρέτησε την άνοδο του Στέιθαμ ως κορυφαίο διεθνές αστέρι ταινιών δράσης. Με την προβολή του Death Race, ο White υποστήριξε ότι ο Στέιθαμ είχε τις καλύτερες επιδόσεις από άλλους σύγχρονους τηλεοπτικούς αστέρες. Αργότερα το 2008, ο White επαίνεσε την ταινία του Στέιθαμ Transporter 3 σαν ένα υπέρτατο παράδειγμα της τέχνης της κινησιολογίας.
Το 2009 ο Στέιθαμ άρχισε να εμφανίζεται σε μια καινούρια ταινία που γράφτηκε από τους David Peoples και Janet Peoples. Ο Στέιθαμ είχε πει "Έχουμε μια ταινία που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε, στην φλέβα μιας παλιάς ταινίας, Ο θησαυρός της Σιέρρα Μάντρε. Δεν είναι ούτε ριμέικ ούτε κάτι παρόμοιο, αλλά είναι κάτι ανάλογο με αυτό, σχετικά με τις σχέσεις και πώς η απληστία μολύνει τις σχέσεις που αυτοί οι τρεις άνθρωποι έχουν. Ο τίτλος που σκεφτόμαστε είναι The Grabbers"
Το 2010 ο Στέιθαμ εμφανίστηκε δίπλα στους συνάδελφους ηθοποιούς δράσης Σιλβέστερ Σταλόνε, Μίκι Ρουρκ και Τζετ Λι, μεταξύ άλλων, στο The Expendables. Ο Στέιθαμ παίζει τον Λι Κρίστμας, έναν στρατιώτη των SAS και ειδικό στις διαμάχες μεταξύ γειτονιών χρησιμοποιώντας μαχαίρια. Το 2011 ο Στέιθαμ πρωταγωνίστησε στο ριμέικ της ταινίας του Charles Bronson (1972), The Mechanic, και επέστρεψε στις βρετανικές ταινίες με την δραματική-αστυνομική ταινία ''Blitz.
Πρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία δράσης Killer Elite. Η ταινία βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα, που υπήρξαν το θέμα της φαντασιακής νουβέλας The Feather Men του Sir Ranulph Fiennes. Ο Στέιθαμ έπαιξε έναν δολοφόνο που ονομαζόταν Ντάννυ ο οποίος επιστρέφει από την συνταξιοδότησή του για να σώσει έναν παλιό φίλο, τον οποίο έπαιξε ο Ρόμπερτ ντε Νίρο. Τον Αύγουστο του 2011, ξεκίνησε να παίζει στην ταινία Parker με σκηνοθέτη τον Taylor Hackford ; η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους τον Ιανουάριο του 2013. Ο Στέιθαμ έπαιξε τον Πάρκερ, τον εγκληματία αντιήρωα τον οποίο προηγουμένως είχε παίξει ο Μελ Γκίμπσον στην ταινία του 1999 Payback και από τον Λι Μάρβιν στην ταινία του 1967 Point Blank (αν και οι χαρακτήρες τους είχαν λάβει διαφορετικά επίθετα).
Επανέλαβε τον ρόλο του σαν Λι Κρίστμας στην ταινία The Expendables 2 το 2012. Το 2013 ο Στέιθαμ είχε μια πολύ μικρή εμφάνιση στο τέλος της ταινίας Fast & Furious 6 όπου έπαιξε τον αδερφό του ανταγωνιστή της ταινίας Owen Shaw (Luke Evans). Επανέλαβε τον χαρακτήρα του, αυτή τη φορά σαν τον κύριο ανταγωνιστή, στο Furious 7 που βγήκε στους κινηματογράφους τον Απρίλιο του 2015. Το 2013 πρωταγωνίστηκε επιπλέον απέναντι από τον James Franco στο θρίλερ Homefront. Ο Στέιθαμ έκανε μια εμφάνιση το 2014 στο βίντεοκλιπ Summer του Calvin Harris σαν ένας από τους δρομείς αυτοκινήτων. Το 2014 επέστρεψε σαν Λι Κρίστμας στο The Expendables 3 και το 2015 εμφανίστηκε στην κωμωδία δράσης Spy.
Ο Στέιθαμ έχει συνηγορήσει ώστε οι εκτελεστές κόλπων σε ταινίες να αποκτήσουν τη δική τους κατηγορία στα βραβεία Όσκαρ.
Προσωπική ζωή
Από το 2010 είναι σε σχέση με το μοντέλο Ρόζι Χάντινγκτον-Γουάιτλι. Αρραβωνιάστηκαν τον Ιανουάριο του 2016 και απέκτησαν δύο παιδιά: τον Τζακ Όσκαρ Στέιθαμ (γενν. 24 Ιουνίου 2017) και την Ιζαμπέλα Τζέιμς Στέιθαμ (γενν. 2 Φεβρουαρίου 2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Novasports
μικρογραφία|420x420εσ|Τα κανάλια Novasports
Τα Νοvasports αποτελούν μία από τις δύο κατηγορίες ψηφιακού δορυφορικού πακέτου της συνδρομητικής τηλεόρασης της NOVA. Εκπέμπουν σε Ελλάδα και Κύπρο και παρουσιάζουν αθλητικά προγράμματα όπως: οι εντός έδρας αγώνες ΠΑΟΚ, Άρη, Ατρομήτου, ΠΑΣ Γιάννινα, Αστέρα Τρίπολης και Πανσερραϊκού στο Ελληνικό πρωτάθλημα, τα πρωταθλήματα Αγγλίας, Ισπανίας, Γερμανίας και Γαλλίας, η Ευρωλίγκα κ.ά.
Emsisoft Anti-Malware
Το Emsisoft Anti-Malware (πρώην a-squared Anti-Malware) είναι μια σουίτα προστασίας AntiVirus και AntiSpyware της εταιρίας Emsisoft GmbH, η οποία εδρεύει στην Αυστρία. Το πρόγραμμα χρησιμοποιεί τρία διαφορετικά στρώματα προστασίας: Πρόσφατα αποτελέσματα δοκιμών δείχνουν ότι το ποσοστό ανίχνευσης εναντίον τόσο των παλαιών όσο και των νέων άγνωστων malware είναι εξαιρετικό. Ειδικά μια μελέτη από την ειδικό ασφαλείας Imperva έχει διαπιστώσει ότι τα περισσότερα προγράμματα ασφαλείας δεν προσφέρουν επαρκή προστασία από νέες επιθέσεις, οι εταιρίες Emsisoft και Avast είναι οι εξαιρέσεις (PCmag.com).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό προστασίας από ιούς
Μπρονιάρ (Ντου)
Το Μπρονιάρ (γαλλικά: Brognard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Νικόλαος Α΄ Ζόρζι
Ο Νικόλαος Α΄ (Niccolò Zorzi ή Giorgi) από τη Βενετική Οικογένεια Ζόρζι ήταν ο δεύτερος σύζυγος της Γουλιέλμας Παλαβιτσίνι μαρκησίας της Βοδονίτσας, έτσι ο ίδιος έγινε μαρκήσιος της Βοδονίτσας από το 1335 έως το 1345. Με τον γάμο του το μαρκιζάτο περιήλθε από τον Οίκο των Παλαβιτσίνι στον Οίκο των Ζόρζι.
Βιογραφία
Ήταν υποτελής της Καταλανικής Εταιρείας, που διοικούσε το Δουκάτο των Αθηνών, αλλά αντίθετος με τον ετήσιο φόρο που έδινε. Οι απόγονοί του συνέχισαν να διοικούν τη μαρκιονία μέχρι την Οθωμανική κατάκτηση και ήταν το τελευταίο φραγκικό κράτος που έπεσε στα χέρια τους. Παιδιά του ήταν οι:
Πηγές
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Βοδονίτσας
Apple Music 1
O Beats 1 είναι ένας 24ωρος μουσικός ραδιοφωνικός σταθμός, ο οποίος ανήκει στην Apple και λειτουργεί από την ίδια. Είναι προσβάσιμος μέσω της εφαρμογής iTunes σε υπολογιστή και της Apple Music σε συσκευές iPhone, iPad, iPod Touch και Android.
Ο σταθμός εκπέμπει ένα μείγμα ποπ, ραπ και indie μουσικής. Οι DJ του περιλαμβάνουν τον Ζέιν Λόου, ο οποίος έφυγε από το BBC Radio 1 για να συμμετάσχει στον Beats 1, τον Ίμπρο Ντάρντεν, που παρουσιάζει ραδιοφωνική εκπομπή με επίκεντρο την hip hop και η Τζούλι Αντενούγκα , η οποία επικεντρώνεται στη μουσική από το Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 8 Ιανουαρίου 2018, ο πρώην επιμελητής της στήλης νέων κυκλοφοριών του περιοδικού NME, Μάτ Γουίλκινσον προστέθηκε ως οικοδεσπότης του πρωινού σόου του Beats 1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Apple Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί
Ιουλία η Νεότερη
Η Ιουλία η Νεότερη, λατιν. Julia Minor, ή Ιουλίλλα (= μικρή Ιουλία) ή Βιψανία Ιουλία Αγριππίνα (19 π.Χ. - π. 29 μ.Χ.) από τον γένος των Βιψανίων Αγρίππα και λόγω της μητέρας της από τη Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία, ήταν Ρωμαία ευγενής. Έγινε εγγονή του Αυγούστου, προγονή του Τιβερίου, θεία του Καλιγούλα, 2η εξαδέλφη του Κλαυδίου και μεγάλη θεία του Νέρωνα.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη και το δεύτερο τέκνο του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα υπάτου, στρατηγού, αρχιτέκτονα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, κόρης του Αυγούστου και της Σκριβωνίας. Μαζί με την αδελφή της Αγριππίνα την Πρεσβύτερη είχε ανατραφεί από τον πάππο τους Αύγουστο και τη σύζυγό του Λιβία.
Το 5 ή 6 π.Χ. ο Αύγουστος κανόνισε τον γάμο της με τον Λούκιο Αιμίλιο Παύλο, εξάδελφό της, καθώς ήταν γιος της Κορνηλίας, κόρης της Σκριβωνίας. Ο Σουητώνιος αναφέρει, ότι η Ιουλία έκτισε ένα μεγάλο, εξεζητημένο εξοχικό, αλλά ο Αύγουστος -που αποστρεφόταν τις υπερβολές- το γκρέμισε.
Το έτος 8 μ.Χ. η Ιουλία έκανε σχέση με τον Δέκιμο Ιούνιο Σιλουανό, συγκλητικό και γι' αυτό εξορίστηκε. Την έστειλαν σε ένα μικρό νησί της Αδριατικής, το Tremirus (νυν Ίζολε Τρεμίτι), όπου γέννησε ένα παιδί. Ο Αύγουστος το απέρριψε και διέταξε να το αφήσουν έκθετο ή στο βουνό να αποβιώσει. Ο Σιλουανός πήγε σε εθελοντική εξορία και δεν επέστρεψε παρά μόνο όταν ανέλαβε ο Τιβέριος την εξουσία.
Μεταξύ του 1 μ.Χ. και του 14 ο σύζυγός της Παύλος εκτελέστηκε, ως συνωμότης σε εξέγερση. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν τη θεωρία, ότι η εξορία της Ιουλίας δεν ήταν ένεκα της μοιχείας, αλλά εξ αιτίας της συμμετοχής της στην εξέγερση του Παύλου. Κατ' άλλους οι δύο τους έπεσαν θύματα σχεδίων της Λιβίας, τρίτης συζύγου του Αυγούστου, που ήθελε να εξαρθρώσει την οικογένεια της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, πράγμα που οδήγησε σε ανοικτή αντιπαράθεση και πτώση του ζεύγους. Το 29 μ.Χ. η Ιουλία απεβίωσε στο ίδιο νησάκι, που είχε σταλεί πριν από 21 έτη εξόριστη. Λόγω της απιστίας που διέπραξε, ο Αύγουστος όρισε στη διαθήκη του να μην ταφεί η Ιουλία στη Ρώμη.
Η τρεις αδελφοί της Ιουλίας της Νεότερης απεβίωσαν 18, 23, 25 ετών· η αδελφή της Αγριππίνα η Πρεσβύτερη έγινε μητέρα του Καλιγούλα, πεθερά του Κλαύδιου και γιαγιά του Νέρωνα. Από προηγούμενο γάμο του πατέρα της είχε ετεροθαλείς αδελφές: τη Βιψανία Αγριππίνα και τη Βιψανία Μαρκέλλα.
Αλλαγές στο επώνυμο λόγω υιοθεσίας
Καταγόταν από το γένος των Βιψανίων Αγρίππα, έτσι το όνομά της θα έπρεπε να ήταν Βιψανία Αγριππίνα· όμως δεν αναφέρεται έτσι στις πηγές της εποχής της. Ο Αύγουστος ανήκε στο γένος των Οκταβίων, αλλά επειδή είχε υιοθετηθεί από τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, εισήλθε στο γένος των Ιουλίων(-Καισάρων). Η αδελφή τού Αυγούστου, η Οκταβία η Νεότερη παντρεύτηκε από το γένος των Κλαυδίων και η τρίτη σύζυγός του Λιβία είχε -από πρότερο γάμο της- γιους από το γένος των Κλαυδίων, τον Τιβέριο και τον Δρούσο. Οι πολλές επιγαμίες και υιοθεσίες μεταξύ των απογόνων τους έδωσαν το όνομα της δυναστείας: Ιουλιο-Κλαυδιανή. Έστι ο Αύγουστος υιοθέτησε τον Τιβέριο και τον νύμφευσε με την κόρη του Ιουλία την Πρεσβύτερη, σε 2ο γάμο της. Υιοθέτησε τα τέκνα της Ιουλίας της Πρεσβύτερης από τον 1ο σύζυγό της Βιψάνιο Αγρίππα, έτσι οι εγγονοί του (αδέλφια της Ιουλίας της Νεότερης) από Γάιος Βιψάνιος Αγρίππας, Λεύκιος Β. Α. και Μάρκος Β. Α. μετονομάστηκαν σε Γάιος Ιούλιος Καίσαρ, Λεύκιος Ι. Κ. και Μάρκος Ι. Κ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λούκιο Αιμίλιο Παύλο ύπατο το 1 μ.Χ. και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Ρινέσος Δαμασκηνός
Ο Ρινέσος Δαμασκηνός ήταν βυζαντινός βιβλιογράφος του 17ου αιώνα.
Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος με τον αύξοντα αριθμό 366. Ο κώδικας περιέχει τους δεκαέξι αναγιγνωσκομένους λόγους του Γρηγορίου του Θεολόγου με ερμηνευτικά σχόλια.
Μπυφάρ
Το Μπυφάρ (γαλλικά: Buffard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κάρολος Θ΄ της Σουηδίας
Ο Κάρολος Θ΄ Βάσα (σουηδικά: Karl IX, 4 Οκτωβρίου 1550 - 30 Οκτωβρίου 1611) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (1604-1611). Η αρίθμησή του ως Θ΄ βασίζεται στη μυθική ιστορία της χώρας· στην πραγματικότητα είναι ο Κάρολος Γ΄.
Ήταν ο νεότερος υιός του Γουσταύου Α΄ βασιλιά της Σουηδίας και τη δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας Λέιγιονχουβουντ, ετεροθαλής αδελφός του Έρικ ΙΔ΄ και αμφιθαλής αδελφός του Ιωάννη Γ΄. Ανιψιός του ήταν ο Σιγισμούνδος (Α΄) βασιλιάς της Σουηδίας και Γ΄ της Πολωνίας. Με τη διαθήκη του πατέρα του πήρε ως εισόδημα (appanage) το δουκάτο του Σέντερμανλαντ, που περιελάμβανε τις επαρχίες Νέρκε και Βέρμλαντ, αλλά δεν ήρθαν στην πραγματική κατοχή του παρά μετά την εκθρόνηση του Έρικ ΙΔ΄ το 1568 και τη διαδοχή στο θρόνο του Ιωάννη Γ΄.
Οι Σουηδοί βασιλείς Έρικ ΙΔ΄ (1560-1568) και Κάρολος Θ΄ (1604-1611) έχουν την αρίθμησή τους σύμφωνα με τη μυθική ιστορία της χώρας, ενώ στην πραγματικότητα είναι Έρικ Θ΄ και Κάρολος Γ΄.
Η ζωή του
Μετά το θάνατο του αδελφού του Ιωάννη Γ΄ το Νοέμβριο του 1592, το στέμμα της Σουηδίας περιήλθε στον Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια των ετών αυτών (1592-99) στο όνομα του Σιγισμούνδου, που διέμενε στην Πολωνία, κυβερνούσε ο θείος του Κάρολος και το Ιδιαίτερο Συμβούλιο. Ο Κάρολος θεωρούσε επικίνδυνο για την προτεσταντική Σουηδία τον αφοσιωμένο στον Καθολικισμό και σύμμαχο των Αψβούργων Σιγισμούνδο. Ακολούθησαν αρκετά χρόνια θρησκευτικής διχόνοιας που οδηγούσε σε πολιτική διαμάχη. Έτσι η Συνέλευση των Τάξεων πίεσε τον Σιγισμούνδο να παραιτηθεί του στέμματος της Σουηδίας το 1595 υπέρ του θείου του, που στέφθηκε ως Κάρολος Θ΄.