cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία Μπουτίνα
Ρεπουμπλικανικό κόμμα
Η Μπουτίνα προσπάθησε να αναπτύξει δεσμούς με τη συντηρητική αμερικανική πολιτική σκηνή. Σε μία ένορκη βεβαίωση προς υποστήριξη του αιτήματος της κυβέρνησης για την προδικαστική κράτηση της μετά το κατηγορητήριο της στην υπόθεση Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά Μαρία Μπουτίνα, το FBI δήλωσε ότι είχε επιδιώξει επιτυχώς δεσμούς με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, όπου αναφέρεται ως "πολιτικό μέρος 1". Σύμφωνα με το The Daily Beast, παρουσιάστηκε ως «υπάλληλος της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας, κορυφαία υπερασπιστής των δικαιωμάτων όπλων, «εκπρόσωπος της Ρωσικής Ομοσπονδίας», μεταπτυχιακή φοιτήτρια στην Ουάσινγκτον, δημοσιογράφος και σύνδεσμος μεταξύ της Ομάδας του Τραμπ και της Ρωσίας" προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση σε "υψηλού επιπέδου επαφές" στην Ουάσινγκτον. Στην ετήσια συνάντηση της NRA του 2014, η Μπουτίνα έβγαλε φωτογραφίες με τον κυβερνήτη της Λουιζιάνα Μπόμπι Τζίνταλ και τον πρώην γερουσιαστή των ΗΠΑ και προεδρικό υποψήφιο του 2016 Ρικ Σαντόρουμ. Στην ετήσια συνάντηση της NRA του 2015, γνώρισε τον κυβερνήτη του Ουισκόνσιν Σκοτ Γουόκερ και τον Ιούλιο του 2015 ήταν παρούσα στην έναρξη της προεδρικής εκστρατείας του Γουόκερ για τις προεδρικές εκλογές του 2016.
Αξιωματούχοι της διοίκησης Ομπάμα
Το 2015, ο Τόρσιν, τότε αναπληρωτής κυβερνήτης της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας και η Μπουτίνα συναντήθηκαν με τον υφυπουργό Εξωτερικών του Υπουργείου Οικονομικών, Νέιθαν Σιτς, για να συζητήσουν τις οικονομικές σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας. Ξεχωριστά, συναντήθηκαν επίσης με έναν αντιπρόεδρο της Federal Reserve, τον Στάνλεϊ Φίσερ και έναν αξιωματούχο του υπουργείου Εξωτερικών.
Προεκλογική εκστρατεία Ντόναλντ Τραμπ
Σε ένα άρθρο του Ιουνίου 2015 που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The National Interest, ένα συντηρητικό αμερικανικό περιοδικό διεθνών σχέσεων, λίγο πριν ο Τραμπ ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για πρόεδρος, η Μπουτίνα προέτρεπε για καλύτερες σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, λέγοντας: μπορεί να χρειαστεί η εκλογή ενός ρεπουμπικάνου στον Λευκό Οίκο το 2016 για τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών." Η βιογραφία της στο άρθρο δεν ανέφερε ότι εργαζόταν για τη ρωσική κυβέρνηση. Τον επόμενο μήνα, η Μπουτίνα παρευρέθηκε στο FreedomFest, όπου ο Τραμπ έδωσε ομιλία και τον ρώτησε από το ακροατήριο για τον τερματισμό των αμερικανικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, στο οποίο απάντησε: "Δεν νομίζω ότι θα χρειαστείτε τις κυρώσεις." Η Μπουτίνα διοργάνωσε πάρτι γενεθλίων, στο οποίο παραβρέθηκαν ο Έρικσον και συνεργάτες της εκστρατείας του Τραμπ, λίγο μετά τις εκλογές του 2016.
Κατηγορητήριο
Στις 15 Ιουλίου 2018, η Μπουτίνα συνελήφθει στην Ουάσινγκτον και κατηγορήθηκε ότι ενεργούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως πράκτορας ξένης κυβέρνησης, συγκεκριμένα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, χωρίς προηγούμενη κοινοποίηση στον Γενικό Εισαγγελέα, συνωμοσία για διάπραξη αδικήματος εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλαδή, 18 USC §951 (εξωτερικές σχέσεις, πράκτορες ξένων κυβερνήσεων), κατά παράβαση των 18 USC §371 (συνωμοσία ).
Μετά τη σύλληψή της, αναφέρθηκε λανθασμένα ότι κατηγορήθηκε για παραβίαση του νόμου περί εγγραφής ξένων πρακτόρων (22 USC §11 ξένοι πράκτορες και προπαγάνδα). Ο νόμος των Ηνωμένων Πολιτειών υπαγορεύει ότι όλοι οι λομπίστες που εκπροσωπούν ξένες κυβερνήσεις πρέπει να εγγραφούν ως τέτοιοι στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο δικηγόρος της είπε ότι «οι ισχυρισμοί του κατηγορητηρίου είναι ουσιαστικά ότι η μόνη παράνομη πράξη της ήταν ότι δεν ήταν εγγεγραμμένη».
Στις 18 Ιουλίου, η Μπουτίνα δήλωσε ότι δεν ήταν ένοχη και ένας δικαστής του Περιφερειακού Δικαστηρίου της Ουάσινγκτον, DC διέταξε τη φυλάκιση της εν αναμονή της δίκης. Λέγεται, επίσης, ότι συνεργαζόταν σε μία ομοσπονδιακή έρευνα απάτης στη Νότια Ντακότα. Η Μαρία Μπουτίνα κρατήθηκε σε απομόνωση στο Κέντρο Κράτησης της Αλεξάνδρειας.
Ένορκη βεβαίωση
Σύμφωνα με την ένορκη βεβαίωση προς υποστήριξη της καταγγελίας, ήδη από το 2015 και συνεχίζοντας τουλάχιστον έως τον Φεβρουάριο του 2017, η Μπουτίνα εργαζόταν υπό την διεύθυνση ενός υψηλού επιπέδου αξιωματούχου της ρωσικής κυβέρνησης, ο οποίος, σύμφωνα με τους The New York Times, πιστεύεται ότι είναι ο Τόρσιν. Οι καταθέσεις στο δικαστήριο περιγράφουν λεπτομερώς τις προσπάθειες του Ρώσου αξιωματούχου και της Μπουτίνα για να ενεργήσει η Μπουτίνα ως πράκτορας της Ρωσίας εντός των Ηνωμένων Πολιτειών αναπτύσσοντας σχέσεις με άτομα των ΗΠΑ και διεισδύοντας σε οργανισμούς που έχουν επιρροή στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και στη συντηρητική πολιτική σκηνή - όπως η Εθνική Ένωση Οπλοκατοχής, το Εθνικό Πρόγευμα Προσευχής και ορισμένες θρησκευτικές οργανώσεις - με σκοπό την προώθηση των συμφερόντων της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Οι καταθέσεις περιγράφουν, επίσης, ορισμένες ενέργειες που έκανε η Μπουτίνα για να προωθήσει αυτήν την προσπάθεια κατά τη διάρκεια πολλαπλών επισκέψεων από τη Ρωσία και αργότερα, όταν εισήλθε και διέμεινε στις Ηνωμένες Πολιτείες με φοιτητική βίζα. Οι καταθέσεις ισχυρίζονται ότι ανέλαβε τις δραστηριότητές της «χωρίς να αποκαλύψει επίσημα το γεγονός ότι ενεργούσε ως πράκτορας της ρωσικής κυβέρνησης, όπως απαιτείται από το νόμο».
Η Μπουτίνα, ο Τόρσιν και ο Έρικσον αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας από την Επίλεκτη Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών για ρωσική παρέμβαση στις εκλογές των ΗΠΑ του 2016. Ο Έρικσον αναφέρεται στο κατηγορητήριο της Μπουτίνα ως «Πρόσωπο 1." Επιπλέον, ο Τζορτζ Ντ. Ονίλ Τζούνιορ, συντηρητικός συγγραφέας και κληρονόμος του Ρόκεφελερ, είναι το "Πρόσωπο 2."  Ο Τορσίν αποτέλεσε, επίσης, αντικείμενο έρευνας από το FBI για το κατά πόσον η ρωσική κυβέρνηση προσπάθησε να διοχετεύσει παράνομα χρήματα στην NRA προκειμένου να βοηθήσει τον Τραμπ να κερδίσει την προεδρία.
Το FBI άρχισε να παρακολουθεί τη Μπουτίνα τον Αύγουστο του 2016, αφού είχε μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες με φοιτητική βίζα F-1. Αντί να την αντιμετωπίσει αμέσως, το FBI επέλεξε να παρακολουθήσει τις κινήσεις της και να συλλέξει πληροφορίες σχετικά με το ποιον συνάντησε και ποιοι θα ήταν οι τελικοί στόχοι της.
Δικαστικός διακανονισμός
Οι δικηγόροι της Μπουτίνα και οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς δήλωσαν στις 16 Νοεμβρίου 2018, ενώπιον δικαστηρίου, ότι είχαν αρχίσει διαπραγματεύσεις για δικαστικό διακανονισμό. Στις 13 Δεκεμβρίου, ομολόγησε ένοχη για συνωμοσία για να ενεργήσει ως παράνομη ξένη πράκτορας, ενώ η αρχική κατηγορία της μη εγγραφής ως ξένη πράκτορας απορρίφθηκε. Αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης πέντε ετών κατ' ανώτατο όριο και σύμφωνα με έκθεση του CNN, "πιθανότατα θα απελαθεί μετά την έκτιση κάποιου μέρους της ποινής της".
Στις 26 Απριλίου 2019, η Μπουτίνα καταδικάστηκε σε 18 μήνες φυλάκιση από τη δικαστή Τάνια Σ. Τσούτκαν, σύμφωνα με τις συστάσεις των εισαγγελέων.
Η Μπουτίνα κατήγγειλε αργότερα ότι στις ΗΠΑ, αναγκάστηκε να υπογράψει μία συμφωνία δικαστικού διακανονισμού. Ισχυρίστηκε ότι καταδικάστηκε επειδή ήταν απλώς Ρωσίδα.
Ρωσική αντίδραση
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι δεν γνώριζε προηγουμένως για τη Μπουτίνα. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ έκανε δήλωση λέγοντας, ότι η σύλληψη της Μπουτίνα είχε σκοπό να υπονομεύσει τα «θετικά αποτελέσματα» της συνόδου κορυφής του Ελσίνκι μεταξύ του Προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ και του Ρώσου προέδρου Πούτιν. Η Μπουτίνα συνελήφθη μία ημέρα πριν ο Τραμπ συναντηθεί με τον Ρώσο ομόλογό του. Ο πατέρας της Μπουτίνα χαρακτήρισε τις κατηγορίες εναντίον της «κυνήγι μαγισσών».
Ο Λεόνιντ Σλάτσκυ, επικεφαλής της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων της κατώτερης Βουλής του ρωσικού κοινοβουλίου, χαρακτήρισε την υπόθεση της Μπουτίνα «σύγχρονη πολιτική ιερά εξέταση». Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας κατηγόρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι εξανάγκασαν τη Μπουτίνα σε ψευδή ομολογία. Σύμφωνα με την εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, "έχοντας δημιουργήσει αφόρητες συνθήκες για αυτήν και απειλόντας την με μακρά ποινή φυλάκισης, αναγκάστηκε κυριολεκτικά να συμφωνήσει με απολύτως γελοίες κατηγορίες".
Αποφυλάκιση και επακόλουθα
Η Μαρία Μπουτίνα αποφυλακίστηκε από το σωφρονιστικό κατάστημα του Ταλαχάσι στις 25 Οκτωβρίου 2019 και απελάθηκε στη Ρωσία. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους η Μπουτίνα έγινε ανέλαβε την παρουσίαση εκπομπής στο κανάλι Russia Today.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχέσεις Ρωσίας-Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ρώσοι κατάσκοποι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανοιχτής θάλασσας 2010
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα μεγάλων αποστάσεων 2010 πραγματοποιήθηκε στις 12 και 13 Ιουνίου στη Χαλκίδα. Πρωταθλητής στη γενική βαθμολογία, όσο και στις επιμέρους κατηγορίες ανδρών και γυναικών, αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός.
Μπάννιο Αντσίνο
Το Μπάννιο Αντσίνο (ιταλικά: Bannio Anzino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Έντουαρντ Τέλερ
Ο Έντουαρντ Τέλερ (Teller Ede, 15 Ιανουαρίου 1908 – 9 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Ούγγρο-Αμερικανός θεωρητικός φυσικός που είναι γνωστός στην καθομιλουμένη ως «ο πατέρας της βόμβας υδρογόνου» (βλ. σχέδιο Τέλερ-Ούλαμ), αν και αδιαφορούσε για τον τίτλο, θεωρώντας τον κακαίσθητο. Σε όλη του τη ζωή, ο Τέλερ ήταν γνωστός τόσο για την επιστημονική του ικανότητα όσο και για τις δύσκολες διαπροσωπικές του σχέσεις και την ασταθή προσωπικότητά του.
Γεννημένος στην Ουγγαρία το 1908, ο Τέλερ μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1930, ένας από τους πολλούς λεγόμενους «Αρειανούς», μια ομάδα εξεχόντων Ούγγρων επιστημόνων μεταναστών. Έκανε πολυάριθμες συνεισφορές στην πυρηνική και μοριακή φυσική, τη φασματοσκοπία (ιδιαίτερα τα φαινόμενα Γιαν-Τέλερ και Ρένερ-Τέλερ) και τη φυσική επιφανειών. Η επέκτασή του της θεωρίας της διάσπασης βήτα του Ενρίκο Φέρμι, με τη μορφή μεταβάσεων Γκάμοβ-Τέλερ, παρείχε σημαντικό βήμα στην εφαρμογή της, ενώ το φαινόμενο Γιαν-Τέλερ και η θεωρία Μπρουνάουερ-Έμετ-Τέλερ (BET) διατηρούν την αρχική τους μορφή και εξακολουθούν να αποτελούν βασικούς άξονες στη φυσική και τη χημεία.
Ο Τέλερ συνέβαλε επίσης στη θεωρία Τόμας-Φέρμι, τον πρόδρομο της συναρτησιακής θεωρίας πυκνότητας, ένα τυπικό σύγχρονο εργαλείο στην κβαντομηχανική επεξεργασία πολύπλοκων μορίων. Το 1953, μαζί με το Νίκολας Μετρόπολις, την Αριάνα Ρόσενμπλουθ, τον Μάρσαλ Ρόσενμπλουθ και τη σύζυγό του Ογκούστα Τέλερ, ο Τέλερ συνέγραψε μια εργασία που αποτελεί τυπικό σημείο εκκίνησης για τις εφαρμογές της μεθόδου Μόντε Κάρλο στη στατιστική μηχανική. Ο Τέλερ ήταν από τα πρώτα μέλη του προγράμματος Μανχάταν, επιφορτισμένο με την ανάπτυξη της πρώτης ατομικής βόμβας. Πίεσε για την ανάπτυξη των πρώτων όπλων που θα βασίζονταν στην πυρηνική σύντηξη, αλλά αυτά αναβλήθηκαν για μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνίδρυσε το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Λίβερμορ και ήταν διευθυντής και αναπληρωτής διευθυντής του για πολλά χρόνια. Μετά την αμφιλεγόμενη αρνητική κατάθεσή του στην ακρόαση ασφαλείας του Οπενχάιμερ που συγκλήθηκε εναντίον του πρώην προϊσταμένου του στο εργαστήριο του Λος Άλαμος, Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, ο Τέλερ εξοστρακίστηκε από μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας.
Ο Τέλερ συνέχισε να βρίσκει υποστήριξη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το στρατιωτικό ερευνητικό ίδρυμα, ιδιαίτερα για την υποστήριξή του για την ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας, ενός ισχυρού πυρηνικού οπλοστασίου και ενός δυναμικού προγράμματος πυρηνικών δοκιμών. Στα τελευταία του χρόνια, ο Τέλερ έγινε ιδιαίτερα γνωστός για την υπεράσπιση αμφιλεγόμενων τεχνολογικών λύσεών του τόσο σε στρατιωτικά όσο και σε πολιτικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός σχεδίου για την ανασκαφή ενός τεχνητού λιμανιού στην Αλάσκα με χρήση θερμοπυρηνικών εκρηκτικών σε αυτό που ονομαζόταν πρόγραμμα Άρμα και την Στρατηγική Αμυνική Πρωτοβουλία του Ρόναλντ Ρήγκαν. Ο Τέλερ ήταν αποδέκτης πολλών βραβείων, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων Ενρίκο Φέρμι και Άλμπερτ Αϊνστάιν. Πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 2003, στο Στάνφορντ της Καλιφόρνια, σε ηλικία 95 ετών.
Πρώτα χρόνια και εργασία
Από το 1926 έως το 1928, ο Τέλερ σπούδασε μαθηματικά και χημεία στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης, όπου αποφοίτησε με πτυχίο χημικού μηχανικού. Κάποτε δήλωσε ότι το άτομο που ήταν υπεύθυνο για να γίνει φυσικός ήταν ο Χέρμαν Μαρκ, ο οποίος ήταν επισκέπτης καθηγητής, αφού άκουσε διαλέξεις για τη μοριακή φασματοσκοπία όπου ο Μαρκ του ξεκαθάρισε ότι ήταν ριζικά νέες ιδέες στη φυσική και άλλαζαν ριζικά τα όρια της χημείας. Ο Μαρκ ήταν ειδικός στη χημεία των πολυμερών, έναν τομέα που είναι απαραίτητος για την κατανόηση της βιοχημείας, και ο Μαρκ τον δίδαξε για τις κορυφαίες ανακαλύψεις στην κβαντική φυσική που έγιναν από τον Λουί ντε Μπρόιγ, μεταξύ άλλων. Ήταν αυτή η έκθεση που είχε πάρει από τις διαλέξεις του Μαρκ που παρακίνησε τον Τέλερ να στραφεί στη φυσική. Αφού ενημέρωσε τον πατέρα του για την πρόθεσή του να αλλάξει, ο πατέρας του ανησυχούσε τόσο πολύ που ταξίδεψε για να τον επισκεφτεί και να μιλήσει με τους καθηγητές του στο πανεπιστήμιο. Ενώ το πτυχίο χημικού μηχανικού ήταν ένας σίγουρος δρόμος για μια καλά αμειβόμενη δουλειά σε εταιρείες χημικών, δεν υπήρχε τόσο ξεκάθαρος δρόμος για μια καριέρα με πτυχίο στη φυσική. Δεν γνώριζε τις συζητήσεις που είχε ο πατέρας του με τους καθηγητές του, αλλά το αποτέλεσμα ήταν να πάρει την άδεια του πατέρα του να γίνει φυσικός.
Η Μίτζι ήταν φοιτήτρια στο Πίτσμπουργκ και ήθελε να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ευκαιρία της ήρθε το 1935, όταν, χάρη στον Τζορτζ Γκάμοφ, ο Τέλερ προσκλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να γίνει καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, όπου εργάστηκε με τον Γκάμοφ μέχρι το 1941. Στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον το 1937, ο Τέλερ προέβλεψε το φαινόμενο Γιαν-Τέλερ, το οποίο παραμορφώνει τα μόρια σε ορισμένες καταστάσεις. Αυτό επηρεάζει τις χημικές αντιδράσεις των μετάλλων, και ιδιαίτερα τον χρωματισμό ορισμένων μεταλλικών βαφών. Ο Τέλερ και ο Χέρμαν Άρθουρ Γιαν το ανέλυσαν ως ένα κομμάτι καθαρά μαθηματικής φυσικής. Σε συνεργασία με τους Στίβεν Μπρουνάουερ και Πωλ Χιού Έμετ, ο Τέλερ συνέβαλε επίσης σημαντικά στη φυσική και τη χημεία της επιφάνειας: τη λεγόμενη ισόθερμη Μπρουνάουερ-Έμετ-Τέλερ (BET). Ο Τέλερ και η Μίτζι πολιτογραφήθηκαν υπήκοοι των Ηνωμένων Πολιτειών στις 6 Μαρτίου 1941.
Όταν ξεκίνησε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Τέλερ θέλησε να συνεισφέρει στην πολεμική προσπάθεια. Ακολουθώντας τη συμβουλή του γνωστού αεροδυναμιστή του Caltech και Ούγγρου μετανάστη Τέοντορ φον Κάρμαν, ο Τέλερ συνεργάστηκε με τον φίλο του Χανς Μπέτε για την ανάπτυξη μιας θεωρίας διάδοσης κρουστικών κυμάτων. Στα μεταγενέστερα χρόνια, η εξήγησή τους για τη συμπεριφορά του αερίου πίσω από ένα τέτοιο κύμα αποδείχθηκε πολύτιμη για τους επιστήμονες, που μελετούσαν την επανείσοδο των πυραύλων.
Πρόγραμμα Μανχάταν
δεξιά|μικρογραφία| Φωτογραφία ταυτότητας του Τέλερ από το [[Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος|Λος Άλαμος]]
Εργαστήριο Λος Άλαμος
Το 1942, ο Τέλερ προσκλήθηκε να συμμετάσχει στο θερινό σεμινάριο προγραμματισμού του Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ για την προέλευση του Προγράμματος Μανχάταν, της προσπάθειας των Συμμάχων να αναπτύξουν τα πρώτα πυρηνικά όπλα. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, ο Τέλερ συναντήθηκε με τον φίλο και συνάδελφό του Ενρίκο Φέρμι για τις προοπτικές ενός ατομικού πολέμου και ο Φέρμι είχε προτείνει αδιάφορα ότι ίσως ένα όπλο βασισμένο στην πυρηνική σχάση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να πυροδοτήσει μια ακόμη μεγαλύτερη αντίδραση πυρηνικής σύντηξης. Παρόλο που αρχικά εξήγησε στον Φέρμι γιατί πίστευε ότι η ιδέα δεν θα λειτουργούσε, ο Τέλερ γοητεύτηκε από την πιθανότητα και βαρέθηκε γρήγορα την ιδέα της «απλώς» μιας ατομικής βόμβας, παρόλο που αυτή δεν ήταν ακόμη κοντά στην ολοκλήρωση. Στη συνεδρία του Μπέρκλεϋ, ο Τέλερ παρέσυρε τη συζήτηση από το όπλο σχάσης στην πιθανότητα ενός όπλου σύντηξης — αυτό που ονόμασε «Σούπερ», μια πρώιμη ιδέα αυτού που αργότερα θα ονομαζόταν βόμβα υδρογόνου.
Ο Άρθουρ Κόμπτον, ο πρόεδρος του τμήματος φυσικής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, συντόνισε την έρευνα ουρανίου του Πανεπιστημίου Κολούμπια, του Πανεπιστημίου Πρίνστον, του Πανεπιστημίου του Σικάγο και του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ. Για να αρθούν οι διαφωνίες και οι επικαλύψεις, ο Κόμπτον μετέφερε τους επιστήμονες στο Μεταλλουργικό Εργαστήριο στο Σικάγο. Ο Τέλερ έμεινε πίσω στην αρχή, γιατί ενώ αυτός και η Μίτσι ήταν τώρα Αμερικανοί πολίτες, είχαν ακόμα συγγενείς σε εχθρικές χώρες. Στις αρχές του 1943, το εργαστήριο του Λος Άλαμος ιδρύθηκε στο Λος Άλαμος του Νέου Μεξικού για να σχεδιάσει μια ατομική βόμβα, με διευθυντή τον Οπενχάιμερ. Ο Τέλερ μετακόμισε εκεί τον Μάρτιο του 1943. Φαίνεται πως ο Τέλερ κατάφερε να ενοχλεί τους γείτονές του εκεί παίζοντας πιάνο αργά το βράδυ.
Ο Τέλερ έγινε μέλος του Θεωρητικού (Τ) Τμήματος. Του δόθηκε μια μυστική ταυτότητα Εντ Τίλντεν. Ήταν εκνευρισμένος που δεν ορίστηκε επικεφαλής, αλλά η θέση δόθηκε στον Χανς Μπέτε. Ο Οπενχάιμερ τον έβαλε να διερευνήσει ασυνήθιστες προσεγγίσεις για την κατασκευή όπλων σχάσης, όπως η αυτοκατάλυση, στην οποία η αποτελεσματικότητα της βόμβας θα αυξανόταν καθώς προχωρούσε η αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση, αλλά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν πρακτική. Ερεύνησε επίσης τη χρήση υδρίδιου ουρανίου αντί για μέταλλο ουρανίου, αλλά η αποτελεσματικότητά του αποδείχθηκε «αμελητέα ή μικρότερη». Συνέχισε να προωθεί τις ιδέες του για ένα όπλο σύντηξης παρόλο που είχε τεθεί σε χαμηλή προτεραιότητα κατά τη διάρκεια του πολέμου (καθώς η δημιουργία ενός όπλου σχάσης αποδείχθηκε αρκετά δύσκολη). Σε μια επίσκεψη στη Νέα Υόρκη, ζήτησε από τη Μαρία Γκέπερ-Μάγιερ να του κάνει υπολογισμούς για το Σούπερ. Επιβεβαίωσε τα αποτελέσματα του ίδιου του Τέλερ: το Σούπερ δεν επρόκειτο να λειτουργήσει.
Μια ειδική ομάδα δημιουργήθηκε υπό τον Τέλερ τον Μάρτιο του 1944 για να διερευνήσει τα μαθηματικά ενός πυρηνικού όπλου τύπου εσωτερικής κατάρρευσης. Αντιμετώπισε επίσης δυσκολίες. Λόγω του ενδιαφέροντός του για το Σούπερ, ο Τέλερ δεν εργάστηκε τόσο σκληρά στους υπολογισμούς της έκρηξης όσο ήθελε ο Μπέτε. Και αυτές ήταν αρχικά εργασίες χαμηλής προτεραιότητας, αλλά η ανακάλυψη της αυθόρμητης σχάσης στο πλουτώνιο από την ομάδα του Εμίλιο Σεγκρέ έδωσε στη βόμβα εσωτερικής κατάρρευσης μεγαλύτερη σημασία. Τον Ιούνιο του 1944, κατόπιν αιτήματος του Μπέτε, ο Οπενχάιμερ μετέφερε τον Τέλερ από το τμήμα Τ και τον τοποθέτησε επικεφαλής μιας ειδικής ομάδας υπεύθυνης για το Super, με αναφορά απευθείας στον Οπενχάιμερ. Αντικαταστάθηκε από τον Ρούντολφ Πάιερλς από τη Βρετανική Αποστολή, ο οποίος με τη σειρά του έφερε τον Κλάους Φουξ, ο οποίος αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν σοβιετικός κατάσκοπος. Η ομάδα του Τέλερ για το Super έγινε μέρος του τμήματος Φ του Φέρμι όταν εντάχθηκε στο εργαστήριο του Λος Άλαμος τον Σεπτέμβριο του 1944. Περιλάμβανε τους Στανίσλαφ Ούλαμ, Τζέιν Ρόμπεργκ, Τζέφρι Τσου, Χάρολντ και Μέρι Άργκο και τη Μαρία Γκέπερτ-Μάγιερ.
Απόφαση για ρίψη των βομβών
Τις ημέρες πριν και μετά την πρώτη επίδειξη ενός πυρηνικού όπλου, τη δοκιμή Τρίνιτι τον Ιούλιο του 1945, ο επίσης Ούγγρος Λέο Σίλαρντ διακίνησε την έκκληση του Σίλαρντ, η οποία υποστήριξε ότι μια επίδειξη στους Ιάπωνες του νέου όπλου θα έπρεπε να γίνει πριν από την πραγματική χρήση στην Ιαπωνία, και με αυτό ελπίζουμε ότι τα όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ σε ανθρώπους. Σε απάντηση στο αίτημα του Σίλαρντ, ο Τέλερ συμβουλεύτηκε τον φίλο του Ρόμπερτ Οπενχάιμερ. Ο Τέλερ πίστευε ότι ο Οπενχάιμερ ήταν ένας φυσικός ηγέτης και μπορούσε να τον βοηθήσει σε ένα τόσο τρομερό πολιτικό πρόβλημα. Ο Οπενχάιμερ διαβεβαίωσε τον Τέλερ ότι η μοίρα του έθνους πρέπει να αφεθεί στους λογικούς πολιτικούς στην Ουάσιγκτον. Ενισχυμένος από την επιρροή του Οπενχάιμερ, αποφάσισε να μην υπογράψει την αναφορά.
Άγνωστο στον Τέλερ εκείνη την εποχή, τέσσερις από τους συναδέλφους του είχαν προσκληθεί στην τότε μυστική ενδιάμεση επιτροπή από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 1945. Αυτή η οργάνωση είναι που αποφάσισε τελικά πώς θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν αρχικά τα νέα όπλα. Η τετραμελής επιστημονική επιτροπή είχε επικεφαλής τον Οπενχάιμερ και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η άμεση στρατιωτική χρήση των πυρηνικών όπλων στην Ιαπωνία ήταν η καλύτερη επιλογή.
Ο Τέλερ αργότερα έμαθε για την συμμετοχή του Οπενχάιμερ και τον ρόλο του στην απόφαση της Ενδιάμεσης Επιτροπής να ρίξει τις βόμβες, έχοντας κρυφά υποστηρίξει την άμεση στρατιωτική χρήση των νέων όπλων. Αυτό ήταν αντίθετο με την εντύπωση που είχε λάβει ο Τέλερ όταν ρώτησε προσωπικά τον Οπενχάιμερ για την αναφορά του Σίλαρντ: ότι η μοίρα του έθνους έπρεπε να αφεθεί στους λογικούς πολιτικούς στην Ουάσιγκτον. Μετά την ανακάλυψη αυτού του Τέλερ, η σχέση του με τον σύμβουλό του άρχισε να επιδεινώνεται.
Βόμβα υδρογόνου
Παρά την πρόταση από τον Νόρις Μπράντμπερι, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Οπενχάιμερ ως διευθυντή του Λος Άλαμος τον Νοέμβριο του 1945, να γίνει επικεφαλής του Τμήματος Θεωρητικών (Τ), ο Τέλερ έφυγε από το Λος Άλαμος την 1η Φεβρουαρίου 1946, για να επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο ως καθηγητής και στενός συνεργάτης των Φέρμι και Γκέπερτ-Μάγιερ. Η εργασία της Μάγιερ για την εσωτερική δομή των στοιχείων θα της έδωσε το Νόμπελ Φυσικής το 1963.
Στο τέλος της διάσκεψης, παρά την αντίθεση ορισμένων μελών όπως ο Ρόμπερτ Σέρμπερ, ο Τέλερ υπέβαλε μια αισιόδοξη έκθεση στην οποία είπε ότι μια βόμβα υδρογόνου ήταν εφικτή και ότι θα πρέπει να ενθαρρυνθεί περαιτέρω εργασία για την ανάπτυξή της. Ο Φουξ συμμετείχε επίσης σε αυτό το συνέδριο και μετέδωσε αυτές τις πληροφορίες στη Μόσχα. Με τον Τζον φον Νόιμαν, συνέβαλε στην ιδέα της χρήσης της εσωτερικής κατάρρευσης για την ανάφλεξη του Super. Το μοντέλο του «κλασικού Super» του Τέλερ ήταν τόσο αβέβαιο που ο Οπενχάιμερ θα έλεγε αργότερα ότι θα ήθελε οι Ρώσοι να κατασκεύαζαν τη δική τους βόμβα υδρογόνου με βάση αυτό το σχέδιο, έτσι ώστε σχεδόν σίγουρα θα καθυστερούσε την πρόοδό τους σε αυτήν. δεξιά|μικρογραφία| Το σχέδιο Τέλερ-Ούλαμ διατήρησε το καύσιμο σχάσης και σύντηξης χωριστά το ένα από το άλλο και χρησιμοποίησε ακτίνες Χ από την κύρια συσκευή που «αντανακλούσαν» από το περιβάλλον περίβλημα για να συμπιέσει το δευτερεύον. Μέχρι το 1949, οι υποστηριζόμενες από τη Σοβιετική Ένωση κυβερνήσεις είχαν ήδη αρχίσει να καταλαμβάνουν τον έλεγχο σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, δημιουργώντας κράτη-μαριονέτες όπως η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας στην πατρίδα του Τέλερ, την Ουγγαρία, όπου ζούσε ακόμη μεγάλο μέρος της οικογένειάς του, στις 20 Αυγούστου 1949. Μετά την πρώτη δοκιμαστική έκρηξη ατομικής βόμβας από τη Σοβιετική Ένωση στις 29 Αυγούστου 1949, ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα ταχείας ανάπτυξης για μια βόμβα υδρογόνου.
Ο Τέλερ επέστρεψε στο Λος Άλαμος το 1950 για να εργαστεί στο έργο. Επέμεινε στη συμμετοχή περισσότερων θεωρητικών, αλλά πολλοί από τους εξέχοντες συναδέλφους του Τέλερ, όπως ο Φέρμι και ο Οπενχάιμερ, ήταν βέβαιοι ότι το πρόγραμμα της βόμβας υδρογόνου ήταν τεχνικά ανέφικτο και πολιτικά ανεπιθύμητο. Κανένα από τα διαθέσιμα σχέδια δεν ήταν ακόμη εφαρμόσιμο. Ωστόσο, Σοβιετικοί επιστήμονες που είχαν εργαστεί στη δική τους βόμβα υδρογόνου ισχυρίστηκαν ότι την ανέπτυξαν ανεξάρτητα.
Το 1950, οι υπολογισμοί του Πολωνού μαθηματικού Στανίσουαφ Ούλαμ και του συνεργάτη του Κορνήλιους Έβερετ, μαζί με τις επιβεβαιώσεις του Φέρμι, έδειξαν ότι όχι μόνο η προηγούμενη εκτίμηση του Τέλερ για την ποσότητα τριτίου που χρειαζόταν για τη βόμβα H ήταν χαμηλή, αλλά ότι ακόμη και με υψηλότερες ποσότητες τριτίου, η απώλεια ενέργειας στη διαδικασία σύντηξης θα ήταν πολύ μεγάλη για να επιτρέψει τη διάδοση της αντίδρασης σύντηξης. Ωστόσο, το 1951 ο Τέλερ και ο Ούλαμ έκαναν μια σημαντική ανακάλυψη και επινόησαν ένα νέο σχέδιο, το οποίο προτάθηκε σε ένα διαβαθμισμένο έγγραφο του Μαρτίου 1951, On Heterocatalytic Detonations I: Hydrodynamic Lens and Radiation Mirrors, για μια πρακτική βόμβα υδρογόνου μεγέθους μεγατόνων. Η ακριβής συνεισφορά του Ούλαμ και του Τέλερ σε αυτό που έγινε γνωστό ως σχέδιο Τέλερ-Ούλαμ δεν είναι οριστικά γνωστή δημόσια και οι ακριβείς συνεισφορές του καθενός και ο τρόπος με τον οποίο προέκυψε η τελική ιδέα αποτέλεσαν σημείο διαφωνίας τόσο σε δημόσιες όσο και απόρρητες συζητήσεις από τις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Το θέμα είναι αμφιλεγόμενο. Ο Μπέτε θεώρησε τη συμβολή του Τέλερ στην εφεύρεση της βόμβας υδρογόνου μια πραγματική καινοτομία ήδη από το 1952, και αναφέρθηκε στο έργο του ως «ιδιοφυές» το 1954. Και στις δύο περιπτώσεις, ωστόσο, ο Μπέτε τόνισε τον ρόλο του Τέλερ ως τρόπο να τονίσει ότι η ανάπτυξη της βόμβας υδρογόνου δεν θα ήταν δυνατή με πρόσθετη υποστήριξη ή χρηματοδότηση, και ο Τέλερ διαφώνησε πολύ με την εκτίμηση του Μπέτε. Άλλοι επιστήμονες (ανταγωνιστές του Τέλερ, όπως ο Τζ. Κάρσον Μαρκ) ισχυρίστηκαν ότι ο Τέλερ δεν θα είχε σημειώσει πρόοδο χωρίς τη βοήθεια του Ούλαμ και άλλων. Ο ίδιος ο Ούλαμ ισχυρίστηκε ότι ο Τέλερ παρήγαγε μόνο μια «πιο γενικευμένη» εκδοχή του αρχικού σχεδίου του Ούλαμ.
Η σημαντική ανακάλυψη - οι λεπτομέρειες της οποίας εξακολουθούν να είναι απόρρητες - ήταν προφανώς ο διαχωρισμός των συστατικών σχάσης και σύντηξης των όπλων και η χρήση των ακτίνων Χ που παράγονται από τη βόμβα σχάσης για να συμπιέσει πρώτα το καύσιμο σύντηξης πριν την ανάφλεξη. Η ιδέα του Ούλαμ φαίνεται ότι ήταν να χρησιμοποιήσει τη μηχανική πίεση από το πρωτεύον καύσιμο για να ενθαρρύνει τη σύντηξη στο δευτερεύον, ενώ ο Τέλερ συνειδητοποίησε γρήγορα ότι οι ακτίνες Χ από το πρωτεύον θα έκαναν το ίδιο πολύ πιο συμμετρικά. Μερικά μέλη του εργαστηρίου (συγκεκριμένα ο Τζ. Κάρσον Μαρκ) εξέφρασαν αργότερα την άποψη ότι η ιδέα να χρησιμοποιηθούν οι ακτίνες Χ θα προέκυπτε σε οποιονδήποτε εργαζόταν στις φυσικές διαδικασίες που εμπλέκονται και ότι ο προφανής λόγος για τον οποίο ο Τέλερ το σκέφτηκε άμεσα ήταν επειδή εργαζόταν ήδη στις πυρηνικές δοκιμές «Θερμοκήπιο» για την άνοιξη του 1951, στις οποίες επρόκειτο να διερευνηθεί η επίδραση των ακτίνων Χ από μια βόμβα σχάσης με μείγμα δευτερίου και τριτίου.
Όποια κι αν είναι τα πραγματικά συστατικά του λεγόμενου σχεδίου Τέλερ-Ούλαμ και οι αντίστοιχες συνεισφορές όσων εργάστηκαν σε αυτό, αφού προτάθηκε, φάνηκε αμέσως από τους επιστήμονες που εργάζονταν στο πρόγραμμα ως η απάντηση που αναζητούνταν τόσο καιρό. Εκείνοι που προηγουμένως αμφέβαλλαν αν μια βόμβα σχάσης-σύντηξης θα ήταν ποτέ εφικτή, έφτασαν να πιστέψουν ότι ήταν θέμα χρόνου να αναπτύξουν τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΣΣΔ όπλα πολλών μεγατόνων. Ακόμη και ο Οπενχάιμερ, ο οποίος αρχικά ήταν αντίθετος με το έργο, αποκάλεσε την ιδέα «τεχνικά γλυκιά». αριστερά|μικρογραφία| Η βόμβα 10,4 Mt «Ivy Mike» του 1952 φάνηκε να δικαιώνει τη μακροχρόνια υποστήριξη του Τέλερ για τη [[βόμβα υδρογόνου.]] Αν και είχε βοηθήσει στη δημιουργία του σχεδίου και ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα υποστηρικτής της ιδέας, ο Τέλερ δεν επιλέχτηκε για να ηγηθεί του προγράμματος (η φήμη του ως μια ακανθώδης προσωπικότητα πιθανότατα έπαιξε ρόλο σε αυτό). Το 1952 άφησε το Λος Άλαμος και εντάχθηκε στο νεοϊδρυθέν παράρτημα του Λίβερμορ του Εργαστηρίου Ακτινοβολίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, το οποίο είχε δημιουργηθεί σε μεγάλο βαθμό με την παρότρυνση του. Μετά την πυροδότηση του Ivy Mike, του πρώτου θερμοπυρηνικού όπλου που χρησιμοποίησε τη διαμόρφωση Τέλερ-Ούλαμ, την 1η Νοεμβρίου 1952, ο Τέλερ έγινε γνωστός στον Τύπο ως ο «πατέρας της βόμβας υδρογόνου». Ο ίδιος ο Τέλερ απέφυγε να παρευρεθεί στη δοκιμή - ισχυρίστηκε ότι δεν ένιωθε ευπρόσδεκτος στα πεδία δοκιμών του Ειρηνικού - και αντίθετα είδε τα αποτελέσματά της σε έναν σεισμογράφο στο υπόγειο μιας αίθουσας στο Μπέρκλεϋ.
Υπήρχε η άποψη ότι αναλύοντας τα ραδιενεργά αποτελέσματα από αυτή τη δοκιμή, οι Σοβιετικοί (με επικεφαλής το πρόγραμμά τους για τις βόμβες υδρογόνου τον Αντρέι Ζαχάρωφ) θα μπορούσαν να αποκρυπτογραφήσουν το νέο αμερικανικό σχέδιο. Ωστόσο, αυτό μετέπειτα διαψεύστηκε από τους σοβιετικούς ερευνητές. Λόγω του επίσημου απορρήτου, ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την ανάπτυξη της βόμβας κυκλοφόρησαν από την κυβέρνηση, και οι αναφορές του Τύπου συχνά απέδιδαν ολόκληρο τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη του όπλου στον Τέλερ και στο νέο του εργαστήριο Λίβερμορ (όταν αναπτύχθηκε στην πραγματικότητα από το Λος Άλαμος).
Πολλοί από τους συναδέλφους του Τέλερ ήταν εκνευρισμένοι που φαινόταν να απολαμβάνει πλήρως τα εύσημα για κάτι του οποίου ήταν μόνο ένα μέρος, και σε απάντηση, με την ενθάρρυνση του Ενρίκο Φέρμι, ο Τέλερ έγραψε ένα άρθρο με τίτλο "The Work of Many People", το οποίο δημοσιεύθηκε στο Science περιοδικό τον Φεβρουάριο του 1955, τονίζοντας ότι δεν ήταν μόνος στην ανάπτυξη του όπλου. Αργότερα έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι είχε πει ένα «λευκό ψέμα» στο άρθρο του 1955 για να «καταπραΰνει τα αναστατωμένα συναισθήματα» και διεκδίκησε την πλήρη πατρότητα για την εφεύρεση.
Κατά τη διάρκεια του προγράμματος Μανχάταν, ο Τέλερ υποστήριξε την ανάπτυξη μιας βόμβας που θα χρησιμοποιούσε υδρίδιο ουρανίου, κάτι που πολλοί από τους συναδέλφους του θεωρητικούς είπαν ότι είναι απίθανο να λειτουργήσει. Στο Λίβερμορ, ο Τέλερ συνέχισε να εργάζεται για τη βόμβα υδριδίου, και το αποτέλεσμα ήταν αποτυχία. Ο Ούλαμ έγραψε κάποτε σε έναν συνάδελφό του για μια ιδέα που είχε μοιραστεί με τον Τέλερ: «Ο Έντουαρντ είναι γεμάτος ενθουσιασμό για αυτές τις δυνατότητες· αυτό είναι ίσως μια ένδειξη ότι δεν θα λειτουργήσουν». Ο Φέρμι είπε κάποτε ότι ο Τέλερ ήταν ο μόνος μονομανής που γνώριζε και είχε αρκετές μανίες.
Ο Κάριε Σάμπλετ του Αρχείου Πυρηνικών Όπλων υποστηρίζει ότι ο Ούλαμ επινόησε το σχέδιο συμπίεσης ακτινοβολίας των θερμοπυρηνικών όπλων, αλλά από την άλλη πλευρά, ο Τέλερ έχει λάβει ελάχιστα εύσημα επειδή ήταν ο πρώτος που πρότεινε την ενίσχυση με σύντηξη το 1945, κάτι που είναι απαραίτητο για τη σμίκρυνση και την αξιοπιστία και χρησιμοποιείται σε όλα τα σημερινά πυρηνικά όπλα.
Δίκη Οπενχάιμερ
δεξιά|μικρογραφία| Ο Τέλερ κατέθεσε για τον [[Ρόμπερτ Οπενχάιμερ το 1954.]] Ο Τέλερ έγινε αμφιλεγόμενος το 1954 όταν κατέθεσε εναντίον του Οπενχάιμερ στην ακρόαση για την εκκαθάριση ασφαλείας του Οπενχάιμερ. Ο Τέλερ είχε συγκρουστεί με τον Οπενχάιμερ πολλές φορές στο Λος Άλαμος για ζητήματα που σχετίζονταν με την έρευνα σχάσης και σύντηξης και κατά τη διάρκεια της δίκης του Οπενχάιμερ ήταν το μόνο μέλος της επιστημονικής κοινότητας που δήλωσε ότι δεν έπρεπε να χορηγηθεί άδεια ασφαλείας στον Οπενχάιμερ.
Ο Τέλερ κατέθεσε επίσης ότι η γνώμη του Οπενχάιμερ για το θερμοπυρηνικό πρόγραμμα φαινόταν να βασίζεται περισσότερο στην επιστημονική σκοπιμότητα του όπλου παρά σε οτιδήποτε άλλο. Επιπλέον κατέθεσε ότι η διεύθυνση του Λος Άλαμος από τον Οπενχάιμερ ήταν «ένα πολύ εξαιρετικό επίτευγμα» τόσο ως επιστήμονας όσο και ως διαχειριστής, επαινώντας το «πολύ γρήγορο μυαλό» του και ότι έκανε «απλώς έναν υπέροχο και εξαιρετικό διευθυντή».
Μετά από αυτό, ωστόσο, εξέθεσε τρόπους με τους οποίους ένιωθε ότι ο Οπενχάιμερ είχε εμποδίσει τις προσπάθειές του για ένα ενεργό πρόγραμμα θερμοπυρηνικής ανάπτυξης και επέκρινε εκτενώς τις αποφάσεις του Οπενχάιμερ να μην επενδύσει περισσότερη προσπάθεια στο ζήτημα σε διάφορα σημεία της καριέρας του, λέγοντας: «Αν είναι θέμα σοφίας και κρίσης, όπως αποδεικνύεται από πράξεις από το 1945, τότε θα έλεγα ότι θα ήταν σοφότερο να μην χορηγήσει άδεια».
Αναδιατυπώνοντας μια διαφορά κρίσης σχετικά με τα πλεονεκτήματα της πρώιμης εργασίας για το έργο της βόμβας υδρογόνου σε ένα θέμα κινδύνου για την ασφάλεια, ο Τέλερ καταδίκασε ουσιαστικά τον Οπενχάιμερ σε έναν τομέα όπου η ασφάλεια ήταν αναγκαστικά πρωταρχικής σημασίας. Η μαρτυρία του Τέλερ κατέστησε έτσι τον Οπενχάιμερ ευάλωτο στις κατηγορίες ενός βοηθού του Κογκρέσου ότι ήταν Σοβιετικός κατάσκοπος, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της καριέρας του Οπενχάιμερ.
Η άδεια ασφαλείας του Οπενχάιμερ ανακλήθηκε μετά τις ακροάσεις. Οι περισσότεροι από τους πρώην συναδέλφους του Τέλερ αποδοκίμασαν τη μαρτυρία του και εξοστρακίστηκε από μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας. Μετά το γεγονός, ο Τέλερ αρνιόταν σταθερά ότι σκόπευε να καταδικάσει τον Οπενχάιμερ και μάλιστα ισχυρίστηκε ότι προσπαθούσε να τον αθωώσει. Ωστόσο, τεκμηριωμένα στοιχεία υποδηλώνουν ότι αυτό πιθανότατα δεν συνέβη. Έξι ημέρες πριν από την κατάθεση, ο Τέλερ συναντήθηκε με έναν αξιωματικό-σύνδεσμο της AEC και του πρότεινε «εμβάθυνση των κατηγοριών» στην κατάθεσή του.
Ο Τέλερ επέμενε πάντα ότι η μαρτυρία του δεν είχε βλάψει σημαντικά τον Οπενχάιμερ. Το 2002, ο Τέλερ υποστήριξε ότι ο Οπενχάιμερ «δεν καταστράφηκε» από την ακρόαση ασφαλείας, αλλά «δεν του ζητήθηκε πλέον να βοηθήσει σε θέματα πολιτικής». Ισχυρίστηκε ότι τα λόγια του ήταν υπερβολική αντίδραση, επειδή μόλις είχε μάθει για την αποτυχία του Οπενχάιμερ να αναφέρει άμεσα ότι την προσέγγιση Χάκον Σεβαλιέ, ο οποίος είχε πλησιάσει τον Οπενχάιμερ για να βοηθήσει τους Ρώσους. Ο Τέλερ είπε ότι, εκ των υστέρων, θα είχε απαντήσει διαφορετικά.
Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Ρόουντς είπε ότι κατά τη γνώμη του είχε ήδη ληφθεί να ανακληθεί η άδεια ασφαλείας του Οπενχάιμερ από τον τότε πρόεδρο της AEC Λιούις Στράους, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία του Τέλερ. Ωστόσο, καθώς η μαρτυρία του Τέλερ ήταν η πιο καταδικαστική, ξεχώρισε και κατηγορήθηκε για την απόφαση της ακρόασης, χάνοντας φίλους εξαιτίας της, όπως ο Ρόμπερτ Κρίστι, ο οποίος αρνήθηκε να του σφίξει το χέρι σε ένα περιβόητο περιστατικό. Αυτό ήταν εμβληματικό της μεταγενέστερης μεταχείρισής του, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να αναγκαστεί να αναλάβει το ρόλο ενός απόκληρου της κοινότητας της φυσικής, αφήνοντάς του έτσι λίγες επιλογές παρά να ευθυγραμμιστεί με τους βιομήχανους.
Έργο της κυβέρνησης των ΗΠΑ και πολιτική προώθηση
Ο Τέλερ προώθησε αυξημένες αμυντικές δαπάνες για να αντιμετωπίσει την αντιληπτή σοβιετική απειλή πυραύλων. Υπέγραψε την έκθεση του 1958 της στρατιωτικής υποεπιτροπής του Προγράμματος Ειδικών Σπουδών που χρηματοδοτήθηκε από τους αδελφούς Ροκφέλερ, το οποίο ζητούσε αύξηση του στρατιωτικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ κατά 3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Μούνδος Μουνάτιος
Ο Μούνδος Μουνάτιος (λατινικά: Mundus Munatius) ή Μούνδος Επιγραμματικός ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός του οποίου το έργο περιλαμβάνεται στην Ελληνική Ανθολογία, και θεωρείται πως έζησε μετά τον 1ο αιώνα μ.Χ. μια και το λατινογενές όνομα του δεν ήταν κοινό κατά την εποχή εκείνη. Από τα επιγράμματα του διασώζεται μόνο ένα ποίημα σχετικά με τα ερείπια των Μυκηνών, στο ένατο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας, επίγραμμα 103 (AP IX 103);.
Έντουαρντ Τέλερ
Έργο της κυβέρνησης των ΗΠΑ και πολιτική προώθηση
Το 1956 παρακολούθησε το συνέδριο του προγράμματος Νόμπσκα για τον ανθυποβρυχιακό πόλεμο, όπου οι συζητήσεις κυμαίνονταν από ωκεανογραφία έως πυρηνικά όπλα. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης για μια μικρή πυρηνική κεφαλή για την τορπίλη Mark 45, ξεκίνησε μια συζήτηση σχετικά με τη δυνατότητα ανάπτυξης μιας μικρών διαστάσεων πυρηνικής κεφαλής ενός μεγατόνου για τον πύραυλο Polaris. Ο αντίπαλός του στη συζήτηση, Τζ. Κάρσον Μαρκ από το Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος, στην αρχή επέμεινε ότι δεν μπορούσε να γίνει. Ωστόσο, ο Δρ Μαρκ δήλωσε τελικά ότι θα μπορούσε να αναπτυχθεί μια κεφαλή μισού μεγατόνων αρκετά μικρού μεγέθους. Αυτή η απόδοση, περίπου τριάντα φορές μεγαλύτερη από αυτή της βόμβας της Χιροσίμα, ήταν αρκετή για τον Αρχηγό Ναυτικών Επιχειρήσεων Ναύαρχο Άρλεϊ Μπερκ, ο οποίος ήταν παρών αυτοπροσώπως, και η στρατηγική ανάπτυξη πυραύλων του Πολεμικού Ναυτικού μετατοπίστηκε από τους πυραύλους Jupiter στο Polaris μέχρι το τέλος του έτους.
Μούνδος Μουνάτιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Έντουαρντ Τέλερ
Έργο της κυβέρνησης των ΗΠΑ και πολιτική προώθηση
Διετέλεσε Διευθυντής του Εθνικού Εργαστηρίου Λώρενς στο Λίβερμορ, στην ίδρυση του οποίου συμμετείχε με τον Έρνεστ Λόρενς, από το 1958 έως το 1960, και στη συνέχεια συνέχισε ως Αναπληρωτής Διευθυντής. Ήταν πρόεδρος της επιτροπής που ίδρυσε το Εργαστήριο Διαστημικών Επιστημών στο Μπέρκλεϋ. Υπηρέτησε επίσης ταυτόχρονα ως Καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ. Ήταν ένας ακούραστος υποστηρικτής ενός ισχυρού πυρηνικού προγράμματος και υποστήριζε τη συνέχιση των δοκιμών και της ανάπτυξης - στην πραγματικότητα, παραιτήθηκε από τη διεύθυνση του Λίβερμορ για να μπορέσει καλύτερα να ασκήσει πίεση ενάντια στην προτεινόμενη απαγόρευση δοκιμών. Κατέθεσε κατά της απαγόρευσης των δοκιμών τόσο στο Κογκρέσο όσο και στην τηλεόραση.
Ο Τέλερ ίδρυσε το Τμήμα Εφαρμοσμένης Επιστήμης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ντέιβις και στο Εθνικό Εργαστήριο Λόρενς στο Λίβερμορ το 1963, το οποίο κατέχει τη θέση καθηγητή του Έντουαρντ Τέλερ προς τιμήν του. Το 1975 αποσύρθηκε τόσο από το εργαστήριο όσο και από το Μπέρκλεϊ, και ονομάστηκε Επίτιμος Διευθυντής του Εργαστηρίου Λίβερμορ και διορίστηκε Ανώτερος Ερευνητής στο Ινστιτούτο Χούβερ. Μετά το τέλος του κομμουνισμού στην Ουγγαρία το 1989, πραγματοποίησε αρκετές επισκέψεις στη χώρα καταγωγής του και πρόσεξε ιδιαίτερα τις πολιτικές αλλαγές εκεί.
Παγκόσμια κλιματική αλλαγή
Ο Τέλερ ήταν ένας από τους πρώτους εξέχοντες ανθρώπους που έκρουσαν καμπανάκι κινδύνου για την κλιματική αλλαγή λόγω της καύσης ορυκτών καυσίμων. Σε μια ομιλία του προς τα μέλη της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας τον Δεκέμβριο του 1957, ο Τέλερ προειδοποίησε ότι η μεγάλη ποσότητα καυσίμου με βάση τον άνθρακα που είχε καεί από τα μέσα του 19ου αιώνα αύξανε τη συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, κάτι που «ενεργεί με τον ίδιο τρόπο όπως ένα θερμοκήπιο και θα αυξήσει τη θερμοκρασία στην επιφάνεια», και ότι είχε υπολογίσει ότι εάν η συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα αυξηθεί κατά 10% «ένα σημαντικό μέρος των πάγων στους πόλους μπορεί να λιώσει».
Μη στρατιωτικές χρήσεις πυρηνικών εκρήξεων
δεξιά|μικρογραφία| Ένα από τα σχέδια του προγράμματος Chariot περιελάμβανε την πυροδότηση πέντε θερμοπυρηνικών συσκευών για τη δημιουργία του τεχνητού λιμανιού. Ο Τέλερ ήταν ένας από τους ισχυρότερους και πιο γνωστούς υποστηρικτές για τη διερεύνηση μη στρατιωτικών χρήσεων πυρηνικών εκρηκτικών, τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες εξερεύνησαν στο πλαίσιο της Επιχείρησης Plowshare. Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα έργα που πρότεινε ήταν ένα σχέδιο χρήσης μιας βόμβας υδρογόνου πολλών μεγατόνων για να σκάψει ένα λιμάνι βαθέων υδάτων μήκους μεγαλύτερου από ένα μίλι και πλάτους μισού μιλίου για να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά πόρων από κοιτάσματα άνθρακα και πετρελαίου μέσω του Πόιντ Χόουπ στην Αλάσκα. Η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας αποδέχτηκε την πρόταση του Τέλερ το 1958 και ονομάστηκε Project Chariot. Ενώ η AEC αναζητούσε την τοποθεσία της Αλάσκας και έχοντας αποσύρει τη γη από τη δημόσια ιδιοκτησία, ο Τέλερ υποστήριξε δημόσια τα οικονομικά οφέλη του σχεδίου, αλλά δεν μπόρεσε να πείσει τους τοπικούς ηγέτες ότι το σχέδιο ήταν οικονομικά βιώσιμο.
Άλλοι επιστήμονες επέκριναν το έργο ως δυνητικά επικίνδυνο για την τοπική άγρια ζωή και τους ανθρώπους Ινούπιατ που ζούσαν κοντά στην καθορισμένη περιοχή, οι οποίοι δεν ενημερώθηκαν επίσημα για το σχέδιο μέχρι τον Μάρτιο του 1960. Επιπλέον, αποδείχθηκε ότι το λιμάνι θα ήταν παγωμένο για εννέα μήνες το χρόνο. Τελικά, λόγω του οικονομικού ανέφικτου του έργου και των ανησυχιών για θέματα υγείας που σχετίζονται με την ακτινοβολία, το πρόγραμμα εγκαταλείφθηκε το 1962.
Ένα σχετικό πείραμα που είχε επίσης την έγκριση του Τέλερ ήταν ένα σχέδιο εξαγωγής πετρελαίου από την πισσώδη άμμο στη βόρεια Αλμπέρτα με πυρηνικές εκρήξεις, με τίτλο Project Oilsands. Το σχέδιο έλαβε στην πραγματικότητα την έγκριση της κυβέρνησης της Αλμπέρτα, αλλά απορρίφθηκε από την κυβέρνηση του Καναδά υπό τον πρωθυπουργό Τζον Ντιφενμπέικερ, ο οποίος ήταν αντίθετος στην ύπαρξη πυρηνικών όπλων στον Καναδά. Μετά την αποχώρηση του Ντιφενμπέικερ, ο Καναδάς συνέχισε να έχει πυρηνικά όπλα, μέσω μιας συμφωνίας διαμοιρασμού πυρηνικών των ΗΠΑ, από το 1963 έως το 1984.
Ο Τέλερ πρότεινε επίσης τη χρήση πυρηνικών βομβών για την αποφυγή ζημιών από ισχυρούς τυφώνες. Υποστήριξε ότι όταν οι συνθήκες στον Ατλαντικό Ωκεανό είναι κατάλληλες για το σχηματισμό τυφώνων, η θερμότητα που παράγεται από καλά τοποθετημένες πυρηνικές εκρήξεις θα μπορούσε να προκαλέσει αρκετούς μικρούς τυφώνες, αντί να περιμένουμε τη φύση να φτιάξει έναν μεγάλο.
Πυρηνική τεχνολογία και Ισραήλ
Για περίπου είκοσι χρόνια, ο Τέλερ συμβούλευε το Ισραήλ για πυρηνικά θέματα γενικά, και για την κατασκευή βόμβας υδρογόνου ειδικότερα. Το 1952, ο Τέλερ και ο Οπενχάιμερ είχαν μια μακρά συνάντηση με τον Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν στο Τελ Αβίβ, λέγοντάς του ότι ο καλύτερος τρόπος για να συσσωρευτεί πλουτώνιο ήταν η καύση φυσικού ουρανίου σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα. Ξεκινώντας το 1964, μια σύνδεση μεταξύ του Τέλερ και του Ισραήλ έγινε από τον φυσικό Γιουβάλ Νέεμαν, ο οποίος είχε παρόμοιες πολιτικές απόψεις. Μεταξύ 1964 και 1967, ο Τέλερ επισκέφτηκε το Ισραήλ έξι φορές, δίνοντας διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ και συμβουλεύοντας τους επικεφαλής του επιστημονικού κύκλου ασφαλείας του Ισραήλ, καθώς και τους πρωθυπουργούς και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου.
Το 1967, όταν το ισραηλινό πυρηνικό πρόγραμμα πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του, ο Τέλερ ενημέρωσε τον Νέεμαν ότι επρόκειτο να πει στη CIA ότι το Ισραήλ είχε κατασκευάσει πυρηνικά όπλα και να εξηγήσει ότι ήταν δικαιολογημένο από το φόντο του Πολέμου των Έξι Ημερών. Αφού ο Νέεμαν το ξεκαθάρισε με τον πρωθυπουργό Λέβι Εσκόλ, ο Τέλερ ενημέρωσε τον επικεφαλής του Γραφείου Επιστήμης και Τεχνολογίας της CIA, Καρλ Ντάκετ. Χρειάστηκε ένας χρόνος, για να πείσει ο Τέλερ τη CIA ότι το Ισραήλ είχε αποκτήσει πυρηνική ικανότητα. Οι πληροφορίες πέρασαν από τον διευθυντή της CIA Ρίτσαρντ Χελμς στον πρόεδρο εκείνη την εποχή, Λίντον Μπ. Τζόνσον. Ο Τέλερ τους έπεισε επίσης να τερματίσουν τις αμερικανικές απόπειρες να επιθεωρήσουν το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Νεγκέβ στη Ντιμόνα. Το 1976 ο Ντάκετ κατέθεσε στο Κογκρέσο ενώπιον της Ρυθμιστικής Επιτροπής Πυρηνικών, ότι αφού έλαβε πληροφορίες από έναν «Αμερικανό επιστήμονα», συνέταξε μια εκτίμηση Εθνικής Πληροφορίας για την πυρηνική ικανότητα του Ισραήλ.
Στρατηγική Αμυντική Πρωτοβουλία
Σκάνδαλο ξέσπασε όταν ο Τέλερ (και ο συνεργάτης του Λόουελ Γουντ) κατηγορήθηκαν ότι σκόπιμα υπερπώλησαν το πρόγραμμα και ίσως ενθάρρυναν την απόλυση ενός διευθυντή εργαστηρίου (Ρόι Γούντραφ) που είχε προσπαθήσει να διορθώσει το λάθος. Οι ισχυρισμοί του οδήγησαν σε ένα ανέκδοτο που κυκλοφόρησε στην επιστημονική κοινότητα, ότι μια νέα μονάδα αβάσιμης αισιοδοξίας ονομάστηκε τέλερ. ένα τέλερ ήταν τόσο μεγάλο που τα περισσότερα συμβάντα έπρεπε να μετρηθούν σε νανοτέλερ ή πικοτέλερ.
Πολλοί εξέχοντες επιστήμονες υποστήριξαν ότι το σύστημα ήταν μάταιο. Ο Χανς Μπέτε, μαζί με τον φυσικό της IBM Ρίτσαρντ Γκάργουιν και τον συνεργάτη του Πανεπιστημίου Κορνέλ Κερτ Γκότφριντ, έγραψαν ένα άρθρο στο Scientific American το οποίο ανέλυσε το σύστημα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οποιοσδήποτε υποτιθέμενος εχθρός θα μπορούσε να απενεργοποιήσει ένα τέτοιο σύστημα με τη χρήση κατάλληλων δολωμάτων που θα κόστιζαν όσο ένα πολύ μικρό κλάσμα του προγράμματος SDI.
Το 1987 ο Τέλερ δημοσίευσε ένα βιβλίο που υποστηρίζει τα συστήματα πολιτικής προστασίας και ενεργητικής προστασίας, όπως το SDI, με τίτλο Better a Shield than a Sword και οι απόψεις του σχετικά με το ρόλο των λέιζερ στο SDI δημοσιεύθηκαν και είναι διαθέσιμες, σε δύο πρακτικά συνεδρίων λέιζερ 1986–87.
Θάνατος και κληρονομιά
δεξιά|μικρογραφία| Ο Έντουαρντ Τέλερ στα τελευταία του χρόνια Ο Τέλερ πέθανε στο Στάνφορντ της Καλιφόρνια στις 9 Σεπτεμβρίου 2003, σε ηλικία 95 ετών. Είχε υποστεί εγκεφαλικό δύο μέρες πριν και έπασχε από καιρό από σειρά παθήσεων που σχετίζονταν με την προχωρημένη ηλικία του.
Η σθεναρή υπεράσπιση του Τέλερ για ισχύ μέσω πυρηνικών όπλων, ειδικά όταν τόσοι πολλοί από τους συναδέλφους του εν καιρώ πολέμου εξέφρασαν αργότερα τη λύπη του για την κούρσα των εξοπλισμών, τον έκανε εύκολο στόχο για το στερεότυπο του «τρελού επιστήμονα». Το 1991 του απονεμήθηκε ένα από τα πρώτα βραβεία Ig Nobel για την Ειρήνη ως αναγνώριση των «προσπαθειών του για όλη του τη ζωή να αλλάξει την έννοια της ειρήνης όπως την ξέρουμε». Φημολογήθηκε επίσης ότι ήταν μια από τις εμπνεύσεις για τον χαρακτήρα του Dr. Strangelove στην ομώνυμη σατιρική ταινία του Στάνλεϊ Κούπρικ το 1964. Στην προαναφερθείσα συνέντευξη στο Scientific American από το 1999, αναφέρθηκε ότι είχε ταραχτεί στην ερώτηση : «Το όνομά μου δεν είναι Strangelove. Δεν ξέρω για τον Strangelove. Δεν με ενδιαφέρει ο Strangelove. Τι άλλο μπορώ να πω;... Κοίτα. Πες το τρεις φορές ακόμα, και σε πετάω από αυτό το γραφείο.»
Ο βραβευμένος με Νόμπελ φυσικός Ίσιντορ Ι. Ράμπι πρότεινε κάποτε ότι «Θα ήταν ένας καλύτερος κόσμος χωρίς τον Τέλερ».
Το 1986, του απονεμήθηκε το βραβείο Sylvanus Thayer της Στρατιωτικής Ακαδημίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκλέχτηκε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ το 1948 Ήταν μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης και της Αμερικανικής Πυρηνικής Εταιρείας. Μεταξύ των διακρίσεων που έλαβε ήταν το Βραβείο Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1958, το Βραβείο Χρυσής Πλάκας της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιτευγμάτων το 1961, το Βραβείο Ενρίκο Φέρμι το 1962, το Μετάλλιο Έρινγκεν το 1980, το Βραβείο Χάρβεϊ το 1975, το Εθνικό Μετάλλιο της Επιστήμης το 1983, το Προεδρικό Μετάλλιο Πολιτών το 1989, και η Αλυσίδα του Κορβίνου το 2001. Κατονομάστηκε επίσης ως μέρος της ομάδας των «Αμερικανικών επιστημόνων» που ήταν άνθρωποι της χρονιάς του περιοδικού Time το 1960, και ένας αστεροειδής, ο 5006 Τέλερ, πήρε το όνομά του. Του απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους το 2003, λιγότερο από δύο μήνες πριν από το θάνατό του.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Ούγγροι φυσικοί Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Αντόνιο Γκαντίν
Ο Αντόνιο Γκαντίν (ιταλ: Antonio Gandin, Αβετζάνο, 13 Μάιος 1891 - Κεφαλλονιά, 24 Σεπτεμβρίου 1943) ήταν Ιταλός στρατηγός. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο διετέλεσε διοικητής της μεραρχία Άκουι που έδρευε στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς. Εκτελέστηκε τον Σεπτέμβριο του 1943 από τις γερμανικές δυνάμεις.
Σταδιοδρομία
Ο Γκαντίν γεννήθηκε το 1891 στο Αβετζάνο της κεντρικής Ιταλίας. Σπούδασε αρχικά λογοτεχνία και στη συνέχεια εισήχθη στη στρατιωτική ακαδημίας της Μοντένα από όπου εξήλθε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού ΠΖ. Συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα υπηρέτησε στο επιτελείο της ιταλικής Ανωτέρας Στρατιωτικής Διοίκησης καθώς και στο υπουργείο Πολέμου. Το 1926 ανέλαβε τμηματάρχης της Υπηρεσίας Στρατιωτικών Πληροφοριών ενώ από το 1932 δίδασκε στη Στρατιωτική Ακαδημία.Το 1935 προήχθη σε συνταγματάρχη αναλαμβάνοντας παράλληλα για δύο χρόνια τη διοίκηση της 40ής μεραρχίας Πεζικού. Στη συνέχεια επέστρεψε στο επιτελείο της Ανωτέρας Στρατιωτικής Διοίκησης όντας υπεύθυνος της γραμματείας του στρατάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο.
Το 1940, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, προήχθη στο βαθμό του ταξίαρχου και ορίστηκε επικεφαλής του τμήματος επιχειρήσεων της ανωτέρας διοικήσεως του στρατηγού Ούγκο Καβαλλέρο. Υπό αυτή την ιδιότητα επισκέφτηκε αρκετά πεδία μαχών και ανέπτυξε επαφές με υψηλά γερμανικά στρατιωτικά κλιμάκια. Επιπλέον ήταν καλός γνώστης της γερμανικής γλώσσας και διέθετε φιλικές σχέσεις με μια σειρά ανώτατων Γερμανών στρατιωτικών όπως οι Άλφρεντ Γιοντλ, Βίλχελμ Κάιτελ και Έννο φον Ρίντελεν ενώ χαρακτηριζόταν ως γερμανόφιλος. Κατά τα τέλη του 1942 προήχθη σε στρατηγό μεραρχίας και τον Ιούνιο του 1943 αντικατέστησε τον Ερνέστο Κιμινέλλο στη διοίκηση της Μεραρχίας Άκουι που έδρευε ως κατοχική δύναμη στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς.