cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας
Διεκδικητής για την διαδοχή του Εδουάρδου μαζί με τον Γουλιέλμο της Νορμανδίας
thumb|250px|Ο Xάρολντ Β΄ σε αργυρό νόμισμα της εποχής. Το 1064 ο Χάρολντ ναυάγησε στο Ποντιέ, υπάρχουν πολλές απόψεις για αυτό το ταξίδι η παλιότερη αναφέρει ότι ο Εδουάρδος έστειλε τον Ροβέρτο αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι στον Γουλιέλμο για να τον ορίσει διάδοχο του και στην συνέχεια έστειλε τον ίδιο τον Χάρολντ να του ορκιστεί πίστη. Οι νεώτεροι ιστορικοί διαφωνούν με το γεγονός ότι ο Εδουάρδος ο Ομολογητής είχε ορίσει κάποιον συγκεκριμένο διάδοχο του, σαν απόδειξη ισχυρίζονται την σύγκλιση των ευγενών μετά τον θάνατο του για να ορίσουν τον νέο βασιλιά. Άλλοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι είχε καλέσει τον Εδουάρδο τον εξόριστο από την Ουγγαρία να τον διαδεχτεί γιο του Έντμουντ του Σιδηρόπλευρου (1057), αυτό είναι άλλη μια απόδειξη ότι δεν είχε ορίσει ως διάδοχο του τον Γουλιέλμο. Μετέπειτα Νορμανδοί ιστορικοί δίνουν περισσότερες εξηγήσεις για αυτό το ταξίδι αναφέροντας ότι ο Χάρολντ ταξίδευσε προκειμένου να μεταφέρει πίσω μέλη της οικογένειας του τα οποία είχαν εξοριστεί το 1051, ή συμμετείχε σε κυνήγι και μια απρόσμενη θύελλα τον έριξε πέρα από το κανάλι. Ο Γκυ Α', Κόμης του Ποντιέ τον συνέλαβε αιχμάλωτο και τον μετέφερε στο κάστρο του Μπωρέν. Ο δούκας Γουλιέλμος της Νορμανδίας έφτασε εκείνη την στιγμή και ζήτησε από τον Γκυ να του τον παραδώσει προκειμένου να τον συνοδεύσει στον πόλεμο με τον Κόναν Β΄ της Βρετάνης. Ο Χάρολντ έσωσε δυο στρατιώτες του Γουλιέλμου και ανάγκασε τον Κόναν να του παραδώσει τα κλειδιά του κάστρου, ο Γουλιέλμος της Νορμανδίας τον έστεψε ιππότη. Η ταπεστρί της Μπαγιέ περιγράφει τον όρκο που πήρε ο Χάρολντ στον Γουλιέλμο τον Κατακτητή να τον αναγνωρίσει βασιλιά της Αγγλίας μετά τον θάνατο του Εδουάρδου του Ομολογητή, μετά τον θάνατο του Εδουάρδου όμως έσπασε τον όρκο του. Ο συγγραφέας Όρντερικ Βιτάλις (1075 - 1142) αναφέρει ότι ο Χάρολντ ήταν πολύ ψηλός, όμορφος με μεγάλη σωματική δύναμη και θάρρος. Η σκληρή φορολογία του Τόστικ Γκόντουινσον (1065) παραλίγο να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο στην Αγγλία, ο Χάρολντ υποστήριξε τους επαναστάτες της Νορθούμπριας εναντίον του αδελφού του, αντικατέστησε τον Τόστικ με τον Μόρκαρ. Το γεγονός αυτό αύξησε πολύ την δημοτικότητα του Χάρολντ και του έδωσε σοβαρό προβάδισμα για την διαδοχή στον Αγγλικό θρόνο κάτι που ανάγκασε τον Τόστικ να προχωρήσει σε συμμαχία με τον Χάραλντ Χαράλντα.
Βασιλιάς της Αγγλίας
thumb|right|250px|Ο Χάρολντ Γκόντουινσον στην [[ταπισερί της Μπαγιέ]] Στα τέλη του 1065 ο βασιλιάς Εδουάρδος ο Ομολογητής έπεσε σε κώμα και πέθανε στις 5 Ιανουαρίου 1066 πριν προλάβει να διευκρινίσει ποιον ορίζει για διάδοχο του, η χήρα του δήλωσε ότι άφησε το βασίλειο του υπό την προστασία του Χάρολντ. Οι προθέσεις του είναι αμφίβολες, η ταπεστρί του Μπαγιέ παρουσιάζει να προτείνει έναν άντρα που μοιάζει με τον Χάρολντ, η στέψη του έγινε την επόμενη μέρα στο αβαείο του Ουέστμινστερ αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις για να το επιβεβαιώσουν. Ο πραγματικός λόγος που συγκεντρώθηκαν οι ευγενείς την επόμενη μέρα ήταν περισσότερο για να γιορτάσουν τα Θεοφάνια παρά για να γιορτάσουν την στέψη του Χάρολντ. Στις αρχές του Ιανουαρίου 1066 όταν ο Γουλιέλμος Β΄ της Νορμανδίας έμαθε για την στέψη του Χάρολντ άρχισε να προετοιμάζεται για εισβολή στην Αγγλία συγκεντρώνοντας 700 πλοία στην Νορμανδική ακτή. Στην αρχή ο Γουλιέλμος αρνήθηκε να πραγματοποιήσει την εισβολή με τον ισχυρισμό ότι ο Χάρολντ του είχε ορκιστεί στα ιερά λείψανα ότι θα είναι ο Γουλιέλμος διάδοχος του θρόνου, ο Γουλιέλμος δέχτηκε την ευλογία της εκκλησίας και όλοι οι ευγενείς συντάχθηκαν μαζί του. Ο Χάρολντ συγκέντρωσε τον στρατό του στην Νήσο Γουάιτ, μετά από 7 μήνες παραμονής αναγκάστηκε στην συνέχεια λόγω κακοκαιρίας να αποχωρήσει και να επιστρέψει στο Λονδίνο. Την ίδια εποχή ο Νορβηγός βασιλιάς Χάραλντ Χαράλντα που διεκδικούσε επίσης τον θρόνο της Αγγλίας πραγματοποίησε επίθεση μαζί με τον Τόστικ στο στόμιο του ποταμού Τάιν.
Οι δυνάμεις του Χάραλντ Χαράλντα και του Τόστικ νίκησαν τις δυνάμεις του Έντουιν της Μερκίας και του Μόρκαρ της Νορθούμπριας στην Μάχη του Φούλφορντ κοντά στην Γιορκ στις 20 Σεπτεμβρίου 1066. Ο Χάρολντ βάδισε βόρεια και έφτασε σε τέσσερις μέρες από το Λονδίνο στην Γιορκσάιρ αιφνιδιάζοντας τον Χάραλντ Χαράλντα, στις 25 Σεπτεμβρίου στην Μάχη του Στάμφορντ Μπριτζ ο Χάραλντ Χαράλντα και ο Τόστικ ηττήθηκαν και σκοτώθηκαν. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι λίγο πριν την μάχη ένας άγνωστος άντρας που δεν είπε το όνομα του ήρθε να βρει τον Χάραλντα Χαράλντα και τον Τόστικ, μίλησε στον Τόστικ και του πρόσφερε την επιστροφή της κομητείας του αν στραφεί εναντίον του Χαράλντα. Ο Τόστικ ρώτησε τον άντρα τι του προσφέρει ο βασιλιάς Χάρολντ για να το πραγματοποιήσει και ο άντρας του απάντησε "επτά πόδια από το Αγγλικό έδαφος αφού είναι ψηλότερος από όλους τους άντρες". Ο Χάραλντ Χαράλντα εντυπωσιάστηκε με το θάρρος του άντρα και ρώτησε τον Τόστικ ποιος ήταν, ο Τόστικ του απάντησε ότι ο άγνωστος άντρας ήταν ο ίδιος ο Χάρολντ Γκόντουισον. Ο Χένρυ του Χάντινγκτον αναφέρει ότι ο άντρας είπε : "έξι πόδια εδάφους ή όσο περισσότερο χρειάζεται αφού είναι ψηλότερος από όλους τους άντρες".
Η μάχη του Χέιστινγκς
thumb|250px|HAROLD SACRAMENTUM FECIT WILLELMO DUC (Ο Χάρολντ δίνει όρκο στον Δούκα Γουλιέλμο), μικρογραφία από την ταπισερί της [[Μπαγιέ]] Στις 12 Σεπτεμβρίου 1066 ο στόλος του Γουλιέλμου εξέπλευσε για την Νορμανδία, πολλά πλοία του βυθίστηκαν από την τρικυμία αλλά ο στόλος του τελικά κατόρθωσε στις 27 Σεπτεμβρίου να φτάσει στην ακτή του ανατολικού Σάσσεξ. Ο στρατός του Χάρολντ βάδισε 386 χιλιόμετρα με 7000 άντρες για να συναντήσει τον Γουλιέλμο και άρχισε να κατασκευάζει βιαστικά αμυντικά φρούρια γύρω από το Χέιστινγκς. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στην μάχη του Χέιστινγκς στις 14 Οκτωβρίου, μετά από εννιά ώρες σκληρής μάχης ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής ήταν ο μεγάλος νικητής, ο Χάρολντ Γκόντουινσον έπεσε στην μάχη μαζί με τους αδελφούς του Γκίρθ και Λέοφγουιν όπως περιγράφει το Αγγλοσαξωνικό χρονικό. Η αναφορά ότι ο Χάρολντ πέθανε από ένα βέλος ανάμεσα στα μάτια δεν είναι βέβαιη και μπορεί να είναι θέμα συζήτησης. Μια Νορμανδική πηγή που είχε γραφτεί αμέσως μετά την μάχη από τον Γκυ, επίσκοπο της Αμιένης αναφέρει ότι ο Χάρολντ σκοτώθηκε από τέσσερις ιππότες ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο ίδιος ο Γουλιέλμος και το σώμα του διαμελίστηκε. Οι Άγγλο-Νορμανδοί ιστορικοί του 12ου αιώνα όπως ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι και ο Χένρυ του Χάντινγκτον αναφέρουν ότι σκοτώθηκε από ένα βέλος που τον τραυμάτισε στο κεφάλι, η αναφορά ότι το βέλος τον χτύπησε ανάμεσα στα μάτια πιθανότατα είναι προσθήκη του 14ου αιώνα.
Μια σκηνή στην ταπεστρί του Μπαγιέ με την επιγραφή "Χάρολντ ο βασιλιάς είναι νεκρός" παρουσιάζει μια ανθρώπινη μορφή χτυπημένη από βέλος στα μάτια, δίπλα της είναι άλλη μια ανθρώπινη μορφή ακρωτηριασμένη στα σκέλη ενός αλόγου. Η Γραμμική οξυγραφία που υπάρχει στην σκηνή της ταπεστρί ανάγκασε τους μελετητές να την εξηγήσουν με διαφορετικούς τρόπους, ο Μπενουά (1729) τονίζει ότι η γραμμή του βέλους είναι διακεκομμένη κάτι που σημαίνει ότι δεν χτυπήθηκε ο άνθρωπος αυτός με το βέλος όπως φαίνεται στις υπόλοιπες ανθρώπινες μορφές. Ο Μπερνάρ ντε Μονφωκόν τονίζει ότι στην δεύτερη μορφή η γραμμή του βέλους είναι γεμάτη καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η δεύτερη ανθρώπινη μορφή ανήκει στον Χάρολντ, στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξαν οι περισσότεροι μελετητές εκείνης της εποχής. Άλλοι μελετητές ανέφεραν ότι η επιγραφή παραπέμπει απ'ευθείας στην πρώτη μορφή με το βέλος στα μάτια δημιουργώντας έντονες διαφωνίες σχετικά με την παρουσία του Χάρολντ στην σκηνή που εμφανίζει η ταπεστρί. Οι τελευταίοι μελετητές σημειώνουν ότι πιθανότητα και οι δυο μορφές να ανήκουν στον Χάρολντ εξηγώντας ότι πρώτα χτυπήθηκε με το βέλος και στην συνέχεια ακρωτηριάστηκε, η σκηνή δηλαδή παρουσιάζει τον ίδιο άνθρωπο σε ακολουθία γεγονότων.
Θρύλοι
thumb|250px|Η δολοφονία του Χάρολντ Γκόντουινσον απο τους Νορμανδούς, στη μάχη του Χέιστινγκς, μικρογραφία απο την [[ταπισερί της Μπαγιέ]] Ο σύγχρονος ιστορικός Γουλιέλμος του Πουατιέ σημειώνει ότι το σώμα του Χάρολντ δόθηκε στον Γουλιέλμο Μάλετ για ταφή. Οι δυο αδελφοί του Χάρολντ βρέθηκαν πολύ κοντά του, ο ίδιος απογυμνωμένος από όλα τα επίσημα ενδύματα θα μπορούσε να αναγνωριστεί μονάχα από μερικά σημάδια στο σώμα του. Ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής πρόσφερε το σώμα του Χάρολντ για τα ταφή στον Γουλιέλμο Βάλετ και όχι στην μητέρα του αν και εκείνη του πρόσφερε όλο το βάρος του Χάρολντ σε χρυσό για να πάρει το σώμα του γιου της, ο Γουλιέλμος ισχυρίστηκε ότι τα θέματα ταφής δεν πρέπει να έχουν σχέση με χρηματικές συνδιαλλαγές. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι η χήρα του Χάρολντ Έντιθ η Ισχυρή κλήθηκε να αναγνωρίσει το πτώμα του συζύγου της από διάφορα σημάδια που ήταν πολύ γνωστά στην ίδια. Η συσχέτιση του Χάρολντ με το Μπόσαμ τον τόπο γέννησης του και η ανακάλυψη ενός Αγγλοσαξωνικού τάφου στην εκκλησία της πόλης το 1954 οδήγησε πολλούς να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο συγκεκριμένος τάφος ανήκει στον βασιλιά Χάρολντ Γκόντουινσον. Η επισκοπή του Τσίτσεστερ απέρριψε το αίτημα εκταφής στον συγκεκριμένο τάφο τον Δεκέμβριο του 2003 με τον ισχυρισμό ότι ο συγκεκριμένος τάφος είναι απίθανο να ανήκει σε βασιλιά. Μια πρώιμη εκταφή ανακάλυψε τον σκελετό ενός άντρα κάτω των 60 ετών με κομμένο το κεφάλι, το ένα χέρι και το μισό πόδι καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι είναι το σώμα του βασιλιά Χάρολντ όπως περιγράφεται στην Κάρμεν. Το ποίημα αναφέρει ότι ο βασιλιάς Χάρολντ τάφηκε κοντά στην θάλασσα που ήταν ο κύριος τόπος δράσης του, το Μπόσαμ πραγματικά βρισκόταν σε πολή κοντινή απόσταση με το λιμάνι του Τσίτσεστερ στο Αγγλικό κανάλι.
Υπάρχει κάποιος θρύλος ότι το σώμα του Χάρολντ μεταφέρθηκε λίγα χρόνια αργότερα σε μια νέα εκκλησία η οποία είχε ιδρυθεί στο Γουόλθαμ, ιερό τόπο στο Έσσεξ γύρω στο 1060. Ένας άλλος θρύλος αναφέρει ότι ο Χάρολντ Γκόντουινσον δεν έπεσε στην μάχη του Χέιστινγκς αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει, πέθανε αργότερα σαν ερημίτης στο Τσέστερ ή στο Καντέρμπερι. Ο γιος του Χάρολντ Ουλφ μαζί με τον Μόρκαρ και άλλους δυο απελευθερώθηκαν μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου του Κατακτητή, ο Ουλφ μπήκε στην υπηρεσία του Ροβέρτου Β΄ της Νορμανδίας ο οποίος τον έστεψε ιππότη, από τότε εξαφανίστηκε από την ιστορία. Δυο άλλοι από τους γιους του Χάρολντ ο Γκόντουιν και ο Έντμουντ επιτέθηκαν στην Αγγλία (1068, 1069) με την βοήθεια του υψηλού βασιλιά της Ιρλανδίας, έκαναν επιδρομή στην Κορνουάλη (1082) αλλά πέθαναν λίγο αργότερα στην Ιρλανδία υπό ύποπτες συνθήκες.
Οικογένεια
Ο Χάρολντ ήταν νυμφευμένος για περίπου έξι χρόνια με την Έντυθ τη δίκαιη ή με τον λαιμό κύκνου. Ο γάμος έγινε με τον τρόπο των Δανών (Νορβηγικό έθος), ο κλήρος όμως δεν αναγνώριζε αυτόν τον γάμο του. Απέκτησαν τουλάχιστον έξι παιδιά:
Ο χρονικογράφος Όρντερικ Βιτάλις αναφέρει ότι ο Χάρολντ αρραβωνιάστηκε την Αδελίζα, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή της Αγγλίας, αλλά ο γάμος μαζί της τελικά δεν έγινε ποτέ.
Τον Ιανουάριο του 1066 ο Χάρολντ έκανε δεύτερο γάμο με την Έντιθ/Ίλντγκυθ, κόρη του Έλφγκαρ κόμη της Μερκίας και χήρα του Ουαλλού πρίγκιπα Γκρίφφιντ-απ-Λιουέλιν. Μαζί της απέκτησε δυο γιους, τους: γεννημένοι γύρω στο 1066· απεβίωσαν και οι δύο στην εξορία. Μετά τον θάνατο του συζύγου της η Έντιθ κατέφυγε στους δύο αδελφούς της, τον Έντουιν κόμη της Μερκίας και τον Μόρκαρ κόμη της Νορθούμπριας. Οι αδελφοί της αρχικά δήλωσαν υποταγή στον Γουλιέλμο Α΄ τον Κατακτητή, μετά όμως εξεγέρθηκαν και έχασαν τις γαίες τους και τις ζωές τους. Τότε η Έντιθ μάλλον διέφυγε στο εξωτερικό με την Γκύθα μητέρα (ή κόρη) τού Χάρολντ. Οι γιοι του Χάρολντ, ο Γκόντουιν και ο Έντμουντ δραπέτευσαν στην Ιρλανδία· μετά εισέβαλαν στο Ντέβον, όπου ηττήθηκαν από τον Μπράιαν κόμη της Κορνουάλης.
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος του Γκόντουιν Κατηγορία:Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας
Διπλός σηστέρτιος
Ο διπλός σηστέρτιος ήταν μεγάλο νόμισμα, φτιαγμένο από ορείχαλκο ή μπρούντζο, που εκδόθηκε πρώτα από τον Δέκιο (βασ. 259-251) ως απάντηση στις πληθωριστικές πιέσεις της εποχής, που είχαν υποτιμήσει την αγοραστική δύναμη του συμβατικού σηστέρτιου. Στην πραγματικότητα το νέο νόμισμα ήταν λίγο μεγαλύτερο από τον παραδοσιακό σηστέρτιο, ο οποίος κατασκευαζόταν σε μικρότερο βάρος και μέγεθος από ό,τι είχε αρχικά και δεν είχε επιτυχία. Το νέο νόμισμα εξέπεσε από τη χρήση.
Αναβίωσε από τον σφετεριστή Πόστουμο (259-268), που απέσπασε τη Βρετανία, τη Γαλατία και τμήματα της Γερμανίας από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κυβερνούσε την επικράτεια αυτή ως αυτοκράτορας. Ο Πόστουμος θέλησε να συνδέσει την εξουσία του με μία νομισματική μεταρρύθμιση. Εξέδωσε τη δική του εκδοχή του διπλού σηστέρτιου, παίρνοντας συχνά πολύ παλαιούς, φθαρμένους σηστέρτιους και χρησιμοποιώντας τους για να χτυπήσει επάνω το δικό του πορτραίτο και τις επιγραφές του, ίσως λόγω έλλειψης μετάλλου. Έπειτα από τη βασιλεία του, το Ρωμαϊκό νομισματικό σύστημα εκφυλίστηκε περαιτέρω, με σχεδόν τα μόνα κυκλοφορούντα κομμάτια να είναι πολύ υποτιμημένα νομίσματα διπλού δηνάριου, γνωστά σε εμάς ως αντωνινιανοί ή ακτινωτά, από την παράσταση ενός ακτινωτού στέμματος στο κεφάλι του Αυτοκράτορα.
Παράδειγμα είναι ο διπλός σηστέρτιος του Πόστουμου, διαμ. 34 χλστ. Το ακτινωτό στέμμα είναι ένδειξη διπλής αξίας. Το νόμισμα έγινε ξαναχτυπώντας έναν παλαιό σηστέρτιο, μάλλον του 1ου αι. Το νέο σχέδιο είναι μικρότερο από το παλιό και υπάρχουν ίχνη της αρχικής επιγραφής.
Παλαιότερα νομίσματα, όπως οι σηστέρτιοι, σύντομα έμειναν εντελώς εκτός χρήσης, με πολλά να έχουν υποστεί τήξη προκειμένου να δημιουργηθουν νέα ακτινωτά. Μέχρι τον 5ο αι. ακόμη και αυτά είχαν σταματήσει και έπρεπε να δημιουργηθεί ένα εντελώς νέο σύστημα νομισμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ρωμαϊκά νομίσματα
Μάγκνους ο Καλός
Ο Μάγκνους Όλαφσον (αρχαία νορβηγικά: Magnús Olafsson, νορβ. και δαν.: Magnus Olavsson, περί το 1024 - 25 Οκτωβρίου 1047), περισσότερο γνωστός ως Μάγκνους ο Καλός (αρχαία νορβ.: Magnús Godi, νορβ. και δαν.: Magnus den gode), ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1035 και της Δανίας από το 1042, βασιλεύοντας στις δύο χώρες μέχρι τον θάνατό του το 1047.
Ήταν νόθος γιος του Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας, αλλά δραπέτευσε με τη μητέρα του, όταν ο πατέρας του εκθρονίστηκε το 1028. Επέστρεψε στη Νορβηγία το 1035 και στέφθηκε βασιλιάς σε ηλικία 11 ετών. Το 1042 στέφθηκε επίσης βασιλιάς της Δανίας. Ο Μάγκνους βασίλεψε στις δύο χώρες μέχρι το 1047, οπότε πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Μετά τον θάνατό του, το βασίλειό του διαιρέθηκε μεταξύ του Χάραλντ Γ΄ στη Νορβηγία και του Σβεν Β΄ στη Δανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Κωνσταντίνος Μπρουμίδης
Ο Κωνσταντίνος Μπρουμίδης (Constantino Brumidi, Κονσταντίνο Μπρουμίντι)(1805-1880) γεννήθηκε στην Ιταλία από Έλληνα πατέρα και Ιταλίδα μητέρα και ήταν ζωγράφος.
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος ήταν γιος του Σταύρου Μπρουμίδη από τα Φιλιατρά, ο οποίος έφυγε για την Ιταλία λίγο πριν ή λίγο μετά τα Ορλωφικά (1770), για να αποφύγει τους διωγμούς των Τούρκων, και της Ιταλίδας Anna Bianchini. Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1806. Σε πολύ μικρή ηλικία έδειξε το σπάνιο ταλέντο του. Σε ηλικία 13 ετών γράφτηκε στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης. Αργότερα μαθήτευσε δίπλα στον σπουδαίο Αντόνιο Κανόβα και τον Μπερτέλ Τόρβαλντσεν. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα τέχνης σε διάφορα μουσεία και μαθήτευσε δίπλα σε διακεκριμένους ζωγράφους, που δημιουργούσαν  τοιχογραφίες. Έτσι, μαζί με άλλους ζωγράφους, ανέλαβε την αποκατάσταση των τοιχογραφιών του Ραφαήλ στο Βατικανό. Την ίδια εποχή φιλοτέχνησε την προσωπογραφία του Πάπα Πίου Θ’. Οι αναταραχές και η τεταμένη πολιτική κατάσταση στην Ιταλία όμως, τον ανάγκασαν, να μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. (1852).
Εκεί, σε πολύ σύντομο διάστημα, έγινε γνωστός, απέκτησε την Αμερικανική υπηκοότητα και ξεκίνησε, να ζωγραφίζει εικόνες σε εκκλησίες.
Αυτό βέβαια, που τον έκανε διάσημο ήταν η τοιχογράφηση του Καπιτώλιου της Ουάσινγκτον, στον τεράστιο θόλο του οποίου φιλοτέχνησε την «Αποθέωση του Ουάσινγκτον». Συνολικά, τοιχογράφησε περισσότερα από 1.500 τ.μ. στο Καπιτώλιο, σε διάστημα 25 ετών.
Οι αναγεννησιακές του επιρροές (Μιχαήλ Άγγελος, Ραφαήλ), σε συνδυασμό με τις ρομαντικές τάσεις της εποχής του, είναι φανερές στα έργα του Μπρουμίδη, που από τους κριτικούς τέχνης πήρε το προσωνύμιο «Μιχαήλ Άγγελος των Η.Π.Α.».
Ο Κωνσταντίνος Μπρουμίδης, ένας ακόμα μεγάλος Έλληνας, πέθανε τον Φεβρουάριο του 1880l
Πηγές
1.Ευάγγελος Ανδρέου, Ένας εξόριστος "ιστορεί" το Καπιτώλιο. Περιοδικό "ΕΙ" τ. 6/1994 σ.39-41
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες της Ιταλίας
Βαθύς Νότος
thumb|300px|Οι πολιτείες με σκούρο κόκκινο αποτελούν τον Βαθύ Νότο σήμερα. Οι γειτονικές περιοχές του Τέξας και της Φλόριντα θεωρούνται κάποιες φορές μέρος αυτής της υποπεριοχής
Ο Βαθύς Νότος (Deep South) είναι περιγραφική κατηγορία των πολιτισμικών και γεωγραφικών υποπεριοχών του Αμερικανικού Νότου. Αναφέρεται στις πολιτείες που εξαρτώντο περισσότερο από τη γεωργία στις μεγάλες φυτείες και τη δουλεία κατά την πρώιμη περίοδο της ιστορίας των ΗΠΑ (σε διάκριση λ.χ. από τον "Άνω Νότο"). Ο Βαθύς Νότος ήταν επίσης κοινώς αναφερόμενος ως ο Κάτω Νότος και οι "Πολιτείες του Βαμβακιού".
Χρήση του όρου
Ο όρος "Βαθύς Νότος" ορίζεται από ποικιλία τρόπων:
Πολιτική του Βαθέος Νότου
Για το μεγαλύτερο μέρος του 19ου και του 20ου αιώνα, ο Βαθύς Νότος συντριπτικά υποστήριξε το Δημοκρατικό Κόμμα, βλέποντας το αντίπαλο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σαν μια Βόρεια οργάνωση υπεύθυνη για τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο οποίος κατέστρεψε την οικονομία του Παλαιού Νότου. Όμως, από τις Αμερικανικές Προεδρικές Εκλογές του 1964 μαζί με το Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων, ο Βαθύς Νότος τείνει να ψηφίζει τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές, εκτός από τις εκλογές του 1976 όταν ο αυτόχθων της Τζόρτζια (Γεωργία) Τζίμμυ Κάρτερ πήρε το χρίσμα των Δημοκρατικών. Από τις αρχές του '90 υπάρχει μια συνεχιζόμενη μεταστροφή προς τους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους στις περισσότερες πολιτικές θέσεις· ένας άλλος από τη Γεωργία, ο Ρεπουμπλικανός Νιουτ Γκίνγκριτς, εκλέχθηκε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων το 1995. Προεδρικές εκλογές στις οποίες η περιοχή απέκλινε σημαντικά από τον Άνω Νότο συνέβησαν το 1928, το 1948, το 1964, το 1968, και, σε μικρότερη έκταση, το 1952, το 1956 και το 2008. Ο υποψήφιος Μάικ Χάκαμπι πήγε καλά στο Βαθύ Νότο στα προκριματικά των Ρεπουμπλικανών, με μια μόνο ήττα (Νότια Καρολίνα) εγκατέλειψε όμως τη προεκλογική εκστρατεία πριν τις προκριματικές εκλογές στο Μισισίπι. Στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών στις πολιτείες εκτός του Νότου, κέρδισε μόλις το 12,9%.
Πολιτισμική ποικιλομορφία
Αν και αυθεντικά θεωρούμενες Βαθύς ή Κάτω Νότος, οι πολιτείες της Φλόριντα και του Τέξας -- ολόκληρες -- δεν κατατάσσονται συχνά σε αυτή την υποπεριοχή σήμερα. Ενώ περιοχές και των δύο (κυρίως το Ανατολικό Τέξας και η Στενή Λωρίδα της Φλόριντα) ακόμη διατηρούν πολλά χαρακτηριστικά του Βαθέως Νότου, η βαριά μετανάστευση προς τον Νότο καθώς και οι ιστορικές περιστάσεις επέδρασαν στην αραίωση της ολικής πολιτισμικής επιρροής αλλού μέσα σε αυτές τις πολιτείες.
Στην περίπτωση της Φλόριντα, ένα 15% του πληθυσμού της είναι συνταξιούχοι από όλη τη χώρα. Αυτό είναι ειδικά φανερό στην παραλιακή Νότια Φλόριντα. Πολλές οικογένειες (ειδικά από τα Βορειοανατολικά0 μετακομίζουν στη Φλόριντα, και έχουν ενδυναμωθεί μέσα στην περιοχή. Αυτό δημιουργεί μια πολιτισμική ατμόσφαιρα πολύ διαφορετική από τον υπόλοιπο Βαθύ Νότο. Ο πολιτισμός είναι ακόμη περισσότερο επηρεασμένος από την τεράστια Ισπανική παρουσία (20.1% του πληθυσμού είναι Ισπανοί με 15.94% ως Λευκοί Ισπανοί). Ενώ οι περισσότερες πολιτείες του Βαθέως Νότου έχουν κάποιους Ισπανικούς πληθυσμούς, αυτοί δεν φτάνουν αυτούς του Τέξας και της Φλόριντα σε μέγεθος. Αυτή η ποικιλία υπάρχει κυρίως στη Νότια Φλόριντα και στην Κεντρική Φλόριντα. Όμως οι ιθαγενείς στη Φλόριντα, σε πολλά σημεία της πολιτείας, όπως τη Στενή Λωρίδα της Φλόριντα, τη Βόρεια Κεντρική Φλόριντα, τη Γη της Καρδιάς της Φλόριντα, και μέρη της εξοχής της Φλόριντα, διατηρούν τον πολιτισμό του Βαθέως Νότου.
Επιπρόσθετα με τη μετανάστευση από μη-Νότιες πολιτείες και έναν μονίμως αυξανόμενο ισπανόφωνο πληθυσμό τις πρόσφατες δεκαετίες, η οικιστική ιστορία του Τέξας μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο ήταν επίσης ένας κύριος παράγοντας στη διαφοροποίηση του από τον γενικά αναφερόμενο ως Βαθύ Νότο. Το δυτικό ήμισυ της πολιτείας ήταν μια μεθόριος μετά την κρίση, και μολονότι η μεγάλη πλειοψηφία των νέων εποίκων ήταν εκτοπισμένοι Νότιοι που έψαχναν μια καινούρια αρχή και η Νότιος πολιτισμός ήταν κυρίαρχος, η επερχόμενη άνθηση των βοοειδών και η εποχή των γελαδάρηδων γέννησε ένα τρόπο ζωής για πολλούς που ήταν σε πλήρη αντίθεση με αυτόν του προπολεμικού Βαθέως Νότου. Επίσης, το φυσικό περιβάλλον (πεδιάδες και λιβάδια) μεγάλων τμημάτων του Τέξας διέφερε αισθητά από τον δασώδη "με το φως του φεγγαριού και τις μανόλιες" Κάτω Νότο. Παρόλο που το βαμβάκι παρέμεινε "βασιλιάς" στο Τέξας, αυτοί οι παράγοντες -- μαζί με τη δημοτικότητα των "γουέστερν" του Χόλυγουντ -- άρχισαν να καθιερώνουν το Τέξας ως διαφορετικό απότμις υπόλοιπες πολιτείες του Βαθέως Νότου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Δάφνη Σίνεϊ
Η Δάφνη Σίνεϊ (λατινικό αλφάβητο: Daphne Seeney), γεννημένη στις 2 Φεβρουαρίου 1933, είναι πρώην Αυστραλέζα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Η Σίνεϊ ήταν φιναλίστ στο διπλό του Γουίμπλεντον το 1956 όπου με συμπαίκτρια τη Φέι Μύλερ νικήθηκαν στον τελικό από την Άλθεα Γκίμπσον και την Άντζελα Μπούξτον. Το 1957 παντρεύτηκε τον τραπεζίτη από τη Νότια Αφρική Trevor Fancutt στο Γιοχάνεσμπουργκ. Τέσσερα χρόνια αργότερα μετακόμισαν στη Μπρίσμπεϊν και άνοιξαν το Fancutts Tennis Center. Τον Ιανουάριο του 1995 η Σίνεϊ έλαβε το βραβείο του Μέλους του Βραβείου Τάξης Αυστραλίας (AM) "σε αναγνώριση της υπηρεσίας για το άθλημα της αντισφαίρισης ως παίκτης και προπονητής". Τον Σεπτέμβριο του 2000 έλαβε το αυστραλιανό αθλητικό μετάλλιο. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1951 ήταν φιναλίστ στο μεικτό με συμπαίκτη τον Ίαν Βέρμακ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές της αντισφαίρισης
Φελίπε Ρέγιες
Ο Φελίπε Ρέγιες Καμπάνας, ισπανικά: Felipe Reyes Cabanas (Κόρδοβα, 16 Μαρτίου 1980), είναι Ισπανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μέτρα, αγωνιζόταν στις θέσεις του πάουερ φόργουορντ και ενίοτε του σέντερ. Αποτέλεσε ένα από του πιο πετυχημένους Ισπανούς καλαθοσφαιριστές της εποχής του και έναν από τους καλύτερους στις θέσεις που αγωνίστηκε. Το παρατσούκλι του είναι "Espartaco" (Σπάρτακος).
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Εστουδιάντες, στην οποία παρέμεινε από το 1998 έως και το 2004, και με την οποία κατέκτησε ένα Κύπελλο Ισπανίας το 2000.
Από το 2004 έως το 2021 αγωνίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης, με την οποία κατέκτησε 7 Πρωταθλήματα Ισπανίας, 6 Κύπελλα, 6 Σούπερ Καπ και 2 Ευρωλίγκες, μεταξύ άλλων. Το 2015, είχε μπει και στην Καλύτερη Πεντάδα της Ευρωλίγκας.
Στις 24 Ιουνίου 2021, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 41 ετών, μετά από 23 χρόνια επαγγελματικής πορείας. Στις 11 Φεβρουαρίου 2022, η Ευρωλίγκα του απέμεινε το βραβείο του Θρύλου της διοργάνωσης, αναγνωρίζοντας την μεγάλη του προσφορά στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Εθνική ομάδα
Ο Ρέγιες, επίσης, έχει αγωνιστεί και πάνω από 15 χρόνια στην Εθνική Ισπανίας, με την οποία έχει κατακτήσει σχεδόν τα πάντα. Σημαντικότερες διακρίσεις που έχει λάβει με την Ισπανία είναι το χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 2006 και 3 χρυσά μετάλλια στο Ευρωμπάσκετ, το 2009, το 2011 και το 2015. Επίσης, έχει συμμετάσχει και σε Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας λάβει δυο ασημένια μετάλλια κι ένα χάλκινο.
Εκτός παρκέ
Στις 20 Νοέμβριου 2021, ανακοινώθηκε πως αναλαμβάνει το πόστο του πρεσβευτή της Ρεάλ Μαδρίτης.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης
Ακτινωτό του Διοκλητιανού
Το ακτινωτό νόμισμα της νομισματικής μεταρρύθμισης του Διοκλητιανού, ήταν ένα αρχαίο ρωμαϊκό νόμισμα, του οποίου δεν γνωρίζουμε το ακριβές όνομά του. Ήταν από κράμα ορειχάλκου με άργυρο (billon).
Ιστορία
Την κρίση αυτή του 3ου αι. θέλησε να παύσει ο Διοκλητιανός. Το 301 έκανε νομισματική μεταρρύθμιση, όπου έκοψε το ακτινωτό ίσο με 5 (νέα) δηνάρια και ίσο με το 1/20 του αργυρού του νομίσματος. Το στέμμα ήταν όπως εκείνο του Ανίκητου Ήλιου (Sol Invictus). To ορειχάλκινο νόμισμα έμοιαζε με τους αντωνινιανούς και ξεχώριζε από αυτούς του Αυρηλιανού από το ότι δεν έφερε το ΧΧΙ. Είχε ελάχιστο ή καθόλου άργυρο. Το ακτινωτό ζύγιζε 2,23-3,44 γρ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ρωμαϊκά νομίσματα
Επιταχυντής σωματιδίων
μικρογραφία|Επιταχυντής σωματιδίων Γενικά επιταχυντής σωματίδιων ονομάζεται μια ειδική μηχανική διάταξη που μπορεί και επιταχύνει σωματιδία σε μεγάλες ταχύτητες, που μπορεί να φτάσουν ένα σημαντικό ποσοστό της ταχύτητας του φωτός.
Στη πραγματικότητα ο επιταχυντής σωματιδίων επιταχύνει δέσμες φορτισμένων σωματιδίων (π.χ. πρωτονίων και ηλεκτρονίων) κατά μήκος μιας τροχιάς, χρησιμοποιώντας ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία. Όταν πλέον οι δέσμες των σωματιδίων αυτών αναπτύξουν πολύ μεγάλη ταχύτητα οδηγούνται σε σύγκρουση με άλλα σωματίδια καλούμενα σωματίδια στόχοι. Άλλες φορές, δέσμες σωματιδίων που κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις συγκρούονται στο εσωτερικό του επιταχυντή με συνέπεια να δημιουργούν νέα σωματίδια. Ειδικές ανιχνευτικές διατάξεις καθώς και υπολογιστές μπορούν και καταγράφουν τις τροχιές των σωματιδίων αυτών καθώς και τις εκτροπές και τροχιές των νέων σωματιδίων που προκύπτουν μετά τις συγκρούσεις των πρώτων.
Τα σωματίδια περιέχονται σε έναν σωλήνα κενού έτσι ώστε να μην χάνουν ενέργεια χτυπώντας σε μόρια αέρα. Σε επιταχυντές υψηλής ενέργειας, τετραπολικοί μαγνήτες χρησιμοποιούνται για να εστιάσουν τα σωματίδια σε μία δέσμη και να αποτρέψουν την μεταξύ τους ηλεκτροστατική ή απωστική δύναμη που θα μπορούσε να τα εκτρέψει.
Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι επιταχυντών, οι γραμμικοί και οι κυκλικοί.
Γραμμικοί Επιταχυντές
Στον γραμμικό επιταχυντή τα σωματίδια επιταχύνονται πάνω σε μια ευθύγραμμη τροχιά, προσπίπτοντας στο στόχο τους. Σημαντική εφαρμογή βρίσκουν σε θεραπείες κατά του καρκίνου.
Ο ιατρικός γραμμικός επιταχυντής είναι ένα ραδιοθεραπευτικό μηχάνημα, το οποίο επιταχύνει φωτόνια ακτίνων Χ και ηλεκτρόνια. Οι υψηλής ενέργειας ακτινοβολίες διεισδύουν βαθειά μέσα στο σώμα και διαλύουν τους καρκινικούς ιστούς, ενώ τα ηλεκτρόνια διεισδύουν μόνο σε βαθύτερες κυτταρικές δομές. Διαφορετικές ακτινοβολίες επιτρέπουν μία ποικιλία τέτοιων συνδυασμών!
Κυκλικοί Επιταχυντές
Αυτοί αναγκάζουν τα σωμάτια να γυρίζουν σε μια κυκλική τροχιά, δίνοντάς τους όλο και περισσότερη ενέργεια σε κάθε περιστροφή. Υπάρχουν πολλά είδη κυκλικών επιταχυντών όπως το σύγχροτρο, το κύκλοτρο και το συγχροκύκλοτρο, τα οποία αποτελούν πολύτιμα εργαλεία στην έρευνα της φυσικής υψηλών ενεργειών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επιταχυντές
Φυσική πλάσματος
Η Φυσική Πλάσματος είναι το πεδίο της Φυσικής που μελετά τη δυναμική συμπεριφορά του πλάσματος.
Σύντομα, είναι η μελέτη των στατιστικών ιδιοτήτων ενός συνόλου ελεύθερων φορτισμένων σωματιδίων που μακροσκοπικά είναι ηλεκτρικά ουδέτερο και λέγεται πλάσμα.
Πλασματος
Μάικλ Μπιλιράκης
Εκλεγόταν για 25 συνεχόμενα χρόνια βουλευτής στο Αμερικάνικο κογκρέσο στην Φλώριντα και εγκατέλειψε την πολιτική τον Δεκέμβριο του 2007 Ο γιος του Κωνσταντίνος είναι επίσης βουλευτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ
Ρευματονήσι Αντιπάρου
Μετά το θάνατο του Γουλανδρή, η ιδιοκτησία του νησιού είχε περάσει στη Ντόλυ Γουλανδρή, στην οποία παρέμεινε μέχρι και το θάνατό της.
Μονή Αρκαδίου
Η Μονή Αρκαδίου είναι ιστορική Μονή στην περιοχή της Κοινότητας Αμνάτου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Η πρώτη μορφή της μονής πιθανολογείται ότι οικοδομήθηκε είτε κατά την περίοδο 961 με 1014, είτε στα πρώτα χρόνια της Βενετοκρατίας.
Βρίσκεται σε ένα εύφορο οροπέδιο 23 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου στο νησί της Κρήτης στην Ελλάδα.
Το σημερινό καθολικό (εκκλησία) χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και χαρακτηρίζεται από την επίδραση της Αναγέννησης. Αυτή η επιρροή είναι ορατή στην αρχιτεκτονική, η οποία αναμειγνύει τόσο ρωμαϊκά όσο και μπαρόκ στοιχεία. Ήδη από τον 16ο αιώνα, το μοναστήρι ήταν χώρος επιστήμης και τέχνης και διέθετε σχολείο και πλούσια βιβλιοθήκη. Σε ένα οροπέδιο, το μοναστήρι είναι καλά οχυρωμένο και περιβάλλεται από ένα χοντρό και ψηλό τείχος.
Το μοναστήρι έπαιξε ενεργό ρόλο στην κρητική αντίσταση της Τουρκοκρατίας κατά την Κρητική εξέγερση του 1866. 943 Έλληνες, κυρίως γυναίκες και παιδιά, αναζήτησαν καταφύγιο στο μοναστήρι. Μετά από τρεις μέρες μάχης και με εντολή του ηγουμένου της μονής, οι Κρήτες ανατίναξαν βαρέλια με πυρίτιδα, επιλέγοντας να θυσιαστούν παρά να παραδοθούν.
Ίδρυση
Σύμφωνα με τον Joseph Pitton de Tournefort, το μοναστήρι χτίστηκε στη θέση μιας αρχαίας πόλης, της Αρκαδίας. Ο θρύλος λέει ότι μετά την καταστροφή της Αρκαδίας, όλες οι πηγές και οι βρύσες σταμάτησαν να ρέουν έως ότου χτίστηκε μια νέα πόλη χτίστηκε. Ωστόσο, το 1837, ο Robert Pashley βρήκε στοιχεία που υποδηλώνουν ότι ήταν αδύνατο για το μοναστήρι να είχε χτιστεί στα ερείπια μιας άλλης πόλης, επομένως αυτή η ιδέα έχει χάσει την αξιοπιστία.
Το 1951 ο καθηγητής Κ. Καλοκύρης δημοσίευσε επιγραφή του 14ου αιώνα και επαλήθευσε την υπόθεση ότι την περίοδο αυτή αφιερώθηκε μοναστήρι στον Άγιο Κωνσταντίνο. Η επιγραφή βρισκόταν στο αέτωμα μιας εκκλησίας που προϋπήρχε της σημερινής, πάνω από την πόρτα της εισόδου. Έγραφε:
" ΑΡΚΑΔΙ(ΟΝ) ΚΕΚΛΗΜΑΙ /ΝΑΟΝ ΗΔ ΕΧΩ / ΚΟΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΝΑΚΤΟΣ / ΙΣΑΠΟΣΤΟΥΛΟΥ "
...το οποίο σε ελεύθερη απόδοση στην Δημοτική σημαίνει:
Medical Subject Headings
Το Medical Subject Heading (MeSH) είναι ολοκληρωμένο ελεγχόμενο λεξιλόγιο με σκοπό την εύρεση άρθρων, περιοδικών και βιβλίων στις επιστήμες υγείας. Λειτουργεί ως “λεξικό συνώνυμων”) που διευκολύνει την αναζήτηση. Δημιουργήθηκε και ενημερώθηκε από την Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής (NLM) των Ηνωμένων Πολιτειών, χρησιμοποιείται από τη βάση δεδομένων άρθρων MEDLINE/PUBMED και από τον κατάλογο βιβλιοθηκών της NLM. Το MeSH χρησιμοποιείται επίσης από το αρχείο του ClinicalTrials.gov για να ταξινομήσει ποιες ασθένειες μελετώνται από δοκιμές που έχουν καταχωρηθεί στο ClinicalTrials. Το MeSH δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1960, βασισμένο στον κατάλογο περιεχομένων της ίδιας της NLM και τις θεματικές επικεφαλίδες του τριμηνιαίου αθροιστικού δείκτη Medicus (έκδοση 1940). Η ετήσια έντυπη έκδοση του MeSH σταμάτησε να κυκλοφορεί το 2007 και το MeSH είναι πλέον διαθέσιμο μόνο online. Μέσω του PubMed η περιήγηση και η λήψη γίνονται δωρεάν. Δημιουργημένο στα αγγλικά, το MeSH έχει μεταφραστεί σε πολλές άλλες γλώσσες και επιτρέπει την ανάκτηση εγγράφων από διαφορετική προέλευση. Το λεξιλόγιο αυτό έχει επίσης σχεδιαστεί ως εγκυκλοπαιδικός θησαυρός, ώστε να διευκολύνεται η αναζήτηση.
Δομή
Το λεξιλόγιο MeSH χωρίζεται σε τέσσερις τύπους όρων. Οι κυριότερες είναι οι «επικεφαλίδες» (γνωστές και ως επικεφαλίδες MeSH ή περιγραφείς), οι οποίες περιγράφουν το θέμα κάθε άρθρου (π.χ. «Βάρος σώματος», «Οίδημα εγκεφάλου» ή «Νοσηλευτική κρίσιμης φροντίδας»). Τα περισσότερα από αυτά συνοδεύονται από μια σύντομη περιγραφή ή ορισμό, συνδέσμους προς σχετικούς περιγραφείς και μια λίστα συνωνύμων ή παρόμοιων όρων (γνωστοί ως όροι εισαγωγής). Το MeSH περιέχει περίπου 27.000 καταχωρήσεις και ενημερώνονται ετησίως για να αντικατοπτρίζει τις αλλαγές στην Ιατρική και την ιατρική ορολογία. Οι όροι στον ιστιοότοπο MeSH είναι ταξινομημένοι με αλφαβητική σειρά και σε ιεραρχική δομή ανά θεματικές κατηγορίες με πιο συγκεκριμένους όρους. Όταν αναζητούμε έναν όρο στο MeSH, οι πιο συγκεκριμένοι όροι MeSH περιλαμβάνονται αυτόματα στην αναζήτηση, η οποία είναι γνωστή ως εκτεταμένη αναζήτηση. Αυτές οι πρόσθετες πληροφορίες και η ιεραρχική δομή καθιστούν το MeSH ουσιαστικά έναν θησαυρό και όχι μια απλή λίστα θεματικών επικεφαλίδων. Ο δεύτερος τύπος όρου, υπότιτλοι ή προσδιορισμοί MeSH, μπορεί να χρησιμοποιηθεί με για να περιγράψει πληρέστερα μια συγκεκριμένη πτυχή ενός θέματος, όπως δυσμενείς διαγνωστικές ή γενετικές επιδράσεις. Για παράδειγμα η θεραπεία του άσθματος εμφανίζεται ως άσθμα/ φαρμακευτική θεραπεία. Οι υπόλοιποι δύο τύποι όρων είναι αυτοί που περιγράφουν τον τύπο του άρθρου και οι συμπληρωματικές εννοιολογικές εγγραφές που περιγράφουν ουσίες όπως χημικά προϊόντα και φάρμακα που δεν περιλαμβάνονται στις επικεφαλίδες.
Ιεραρχία Περιγραφέων
Οι περιγράφεις ή οι θεματικές επικεφαλίδες είναι ταξινομημένες ιεραρχικά. Ένας συγκεκριμένος περιγραφέας μπορεί να εμφανίζεται σε διάφορες τοποθεσίες στο ιεραρχικό δέντρο. Οι θέσεις των δέντρων φέρουν συστηματικές ετικέτες γνωστές ως αριθμοί δέντρου, και συνεπώς ένας περιγραφέας μπορεί να φέρει διάφορους αριθμούς δέντρων. Για παράδειγμα, ο περιγραφέας “ Νεοπλάσματα του Πεπτικού Συστήματος” έχει αριθμούς δέντρων: C06.301 και C04.588.274. Το C αναφέρεται σε ασθένειες, το C06 για ασθένειες του πεπτικού συστήματος και το C06.301 για νεοπλάσματα του πεπτικού συστήματος. Για το δεύτερο αριθμό το C04 αναφέρεται σε νεοπλάσματα, το C04.588 σε νεοπλάσματα ανάλογα με την περιοχή που εμπλέκεται και το C04.588.274 επίσης για νεοπλάσματα του πεπτικού συστήματος. Οι αριθμοί δέντρων για έναν συγκεκριμένο περιγραφέα εξαρτώνται από τις αλλαγές που μπορεί να γίνουν καθώς το MeSH αναβαθμίζεται. Επιπλέον, κάθε περιγραφέας φέρει μία μοναδική αλφαριθμητική ταυτότητα που δεν μπορεί να αλλάξει.
Περιγραφές
Οι περισσότερες θεματικές επικεφαλίδες συνοδεύονται από μία μικρή περιγραφή ή έναν ορισμό. Το διευκρινιστικό κείμενο είναι γραμμένο από την ομάδα του MeSH και είναι βασισμένο σε συγκεκριμένες δικές τους πηγές. Οι αναφορές είναι κατά κύριο λόγο εγκυκλοπαιδικές.
Προσδιορισμοί
Εκτός από την περιγραφική ιεραρχία, το ΜeSH περιέχει ένα μικρό αριθμό συγκεκριμένων προσδιορισμών (γνωστών και ως υπότιτλων), οποίοι μπορούν να προστεθούν στους πεοργραφείς ώστε να περιοριστεί το θέμα. Για παράδειγμα, η “Ιλαρά” είναι ο περιγραφέας και η “επιδημιολογία” είναι ο προσδιορισμός. “Ιλαρά/Επιδημιολογία” περιγράφει τον υπότιτλο ενός επιδημιολογικού άρθρου για την Ιλαρά. Ο προσδιορισμός “Επιδημιολογία” μπορεί να προστεθεί και σε άλλους περιγράφεις ασθενειών. Δεν επιτρέπονται όλοι οι συνδυασμοί περιγραφέων/προσδιορισμός καθώς κάποιοι από αυτούς δεν έχουν νόημα.
Μονή Αρκαδίου
Αναστηλώσεις
Προς τα τέλη του 16ου αιώνα, το μοναστήρι υποβλήθηκε σε αναστηλώσεις και μεταμορφώσεις με επικεφαλής τον Κλήμη Χορτάτζη, ο οποίος επόπτευσε την οικοδόμηση της εκκλησίας, η οποία διήρκεσε είκοσι πέντε χρόνια και πιστεύεται ότι ξεκίνησε το 1562. Το 1586 κατασκευάστηκε η πρόσοψη του κτηρίου,
Ο Κλήμης Χορτάτζης πιθανότατα πέθανε αμέσως μετά την ολοκλήρωση και δεν μπόρεσε να παραστεί στα εγκαίνια του νέου ναού, που έγιναν μεταξύ 1590 και 1596. Αυτό είναι γνωστό χάρη σε μια επιστολή του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Μελετίου Πηγά, στην οποία έγραφε ότι η τελετή των εγκαινίων ανατέθηκε στον διάδοχο του Κλήμη, τον ηγούμενο Μητροφάνη Τσύγηρο. Αν και αυτή η επιστολή δεν είχε ημερομηνία, μπορεί κανείς να την τοποθετήσει μεταξύ του 1590, όταν ο Μελέτιος Πηγάς χειροτονήθηκε Πατριάρχης, και του 1596, όταν ο ηγούμενος Νικηφόρος διαδέχθηκε τον Τσύγηρο.
Medical Subject Headings
Ένθετα
Εκτός από τους περιγραφείς, το ΜeSH περιέχει επίσης περίπου 139000 συμπληρωματικά αρχεία έννοιας. Αυτά δεν ανήκουν στο ελεγχόμενο λεξιλόγιο, αντίθετα μεγεθύνουν το λεξικό συνώνυμων και περιέχουν συνδέσμους για τον πλησιέστερο περιγραφέα που ταιριάζει και έχει χρησιμοποιηθεί στην αναζήτησή. Πολλά από αυτά τα αρχεία περιγράφουν χημικές ουσίες.
Χρήση στην MEDLINE/PubMed
Συνήθως 10 με 15 MeSH όροι ανατίθενται σε κάθε άρθρο περιοδικού της Medline/PubMed, προκειμένου να περιγραφεί με αυτό τον τρόπο το περιεχόμενό του. Στη συνέχεια η βάση δεδομένων συσχετίζει τους όρους αναζήτησης με την επιθυμητή ορολογία, τους όρους MeSH, που χρησιμοποιούνται στη βάση δεδομένων για να περιγράψουν αυτό το θέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοπληροφορική Κατηγορία:Ιατρική έρευνα Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Μονή Αρκαδίου
Αναστηλώσεις
Κατά την περίοδο των τριών πρώτων ηγουμένων, και μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα, η Μονή Αρκαδίου συνέχισε να αναπτύσσεται οικονομικά και πολιτιστικά. Το μοναστήρι έγινε σπουδαίο κέντρο αντιγραφής χειρογράφων, και παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος χάθηκε κατά την καταστροφή του κτηρίου από τους Οθωμανούς το 1866, ορισμένα σώζονται σε ξένες βιβλιοθήκες. Το μοναστήρι μεγάλωσε, με την κατασκευή ενός στάβλου το 1610 και μιας τραπεζαρίας το 1670
Οθωμανική περίοδος
Μετά την άλωση του Ρεθύμνου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1646, οι Οθωμανοί λεηλάτησαν το μοναστήρι. Οι μοναχοί και ο ηγούμενος Σίμων Χαλκιόπουλος κατέφυγαν στη Μονή Βροντησίου. Τους επετράπη να επιστρέψουν αφού ορκίστηκαν πίστη στον Χουσεΐν Πασά. Ένα φιρμάνι ενέκρινε την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων μονών σύμφωνα με τα αρχικά τους σχέδια, χωρίς αλλαγές. Το Αρκάδι ωφελήθηκε αλλά καταχράστηκε τα δικαιώματά του προσθέτοντας νέα κτίρια.
Κατά την Οθωμανική περίοδο, το μοναστήρι συνέχισε να ευημερεί, κάτι που φάνηκε στη γραφή του Joseph Pitton de Tournefort. Για τον περιηγητή, το Αρκάδι ήταν το πλουσιότερο και ομορφότερο από τα μοναστήρια της Κρήτης.
Ο Tournefort σημειώνει «400 μέτρα λάδι» που παράγονται κάθε χρόνο, αριθμός που θα είχε διπλασιαστεί αν το μοναστήρι δεν έδινε τις κατώτερες ελιές σε φιλανθρωπία. Ο Tournefort καυχιέται επίσης για τα κελάρια του μοναστηριού, τα οποία είχαν τουλάχιστον 200 βαρέλια, τα οποία φέρουν το όνομα του ηγουμένου που τα ευλογούσε κάθε χρόνο με μια προσευχή. Το κρασί που παρασκευαζόταν στο Αρκάδι ήταν πολύ γνωστό. Αυτό το κρασί ονομαζόταν Malvoisie και πήρε το όνομά του από το φράγκικο όνομα της Μονεμβασίας. Ο Φραντς Βίλχελμ Σίμπερ, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο μοναστήρι, θυμήθηκε το κελάρι των ηγουμένων και απέδωσε την παρασκευή του κρασιού σε ένα εξαιρετικό σταφύλι που καλλιεργείται σε μεγάλο υψόμετρο, αλλά δεν παρήχθη στο Malvoisie. μικρογραφία|Το καθολικό της Μονής, σε έργο του 1830. Στις αρχές του 17ου αιώνα το μοναστήρι έπεσε σε παρακμή. Ο Sieber, που σταμάτησε εκεί σχεδόν έναν αιώνα μετά τον Tournefort και τον Pococke, άφησε μια λιγότερο κολακευτική περιγραφή. Μέχρι την επίσκεψη του Γερμανού, το μοναστήρι είχε μόνο οκτώ ιερείς και δώδεκα μοναχούς. Η γεωργία συνεχίστηκε, αλλά το μοναστήρι είχε χρέη. Θυμήθηκε τους ηγουμένους που έπρεπε να πηγαίνουν συχνά στο Ρέθυμνο για να αποκτήσουν κεφάλαια για να πληρώσουν τους λογαριασμούς.
Ο Sieber περιέγραψε τη βιβλιοθήκη της μονής πλούσια σε περισσότερα από χίλια κείμενα, συμπεριλαμβανομένων θρησκευτικών κειμένων και του Πίνδαρου, του Πετράρχη, του Βιργίλιου, του Δάντη, του Ομήρου, του Στράβωνα, του Θουκυδίδη και του Διόδωρου του Σικελιώτη. Όμως ο περιηγητής ανέφερε τη θλιβερή τους κατάσταση, σημειώνοντας ότι δεν είχε δει ποτέ βιβλία σε τόσο άσχημη κατάσταση και ότι ήταν αδύνατο να ξεχωρίσει τα έργα του Αριστοφάνη από αυτά του Ευριπίδη.
Τσανλί-Μαναστίρ
Κατά την Τουρκοκρατία, απαγορεύτηκε να κτυπούν καμπάνες σ΄ όλους τους Χριστιανικούς χώρους λατρείας. Οι τότε μοναχοί όμως της Μονής Αρκαδίου, παρακάλεσαν τον Πασά να επιτρέψει τουλάχιστον τη χρήση της καμπάνας στη Μονή του Αρκαδίου. Εκείνος την επέτρεψε κατ΄ εξαίρεση. Εκ του γεγονότος αυτού η Μονή Αρκαδίου έφερε την ονομασία "Τσανλί-Μαναστίρ" που σημαίνει "Μοναστήρι όπου χτυπάει η καμπάνα".
Εξέγερση του 1866
Ο τουρκικός ζυγός στο νησί της Κρήτης μετρούσε ήδη δύο αιώνες και έγιναν αλεπάλληλοι ξεσηκωμοί από τους Κρητικούς. Στις 30 Μαρτίου 1856, η Συνθήκη των Παρισίων υποχρέωσε τον Σουλτάνο να εφαρμόσει το Hatti-Houmayoun, το οποίο εγγυόταν την αστική και θρησκευτική ισότητα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Οι οθωμανικές αρχές στην Κρήτη ήταν απρόθυμες να εφαρμόσουν οποιαδήποτε μεταρρύθμιση. Πριν από την πλειονότητα των μουσουλμανικών προσηλυτισμών (η πλειοψηφία των πρώην χριστιανών είχε ασπαστεί το Ισλάμ και στη συνέχεια αποκήρυξε), η Αυτοκρατορία προσπάθησε να αποκηρύξει την ελευθερία της συνείδησης. Στη δυσαρέσκεια προστέθηκαν και ο θεσμός των νέων φόρων και η απαγόρευση κυκλοφορίας. Τον Απρίλιο του 1858, 5.000 Κρήτες συναντήθηκαν στα Μπουτσουνάρια. Τελικά ένα αυτοκρατορικό διάταγμα στις 7 Ιουλίου 1858 τους εξασφάλιζε προνόμια σε θρησκευτικά, δικαστικά και οικονομικά ζητήματα. Ένα από τα σημαντικότερα κίνητρα της εξέγερσης του 1866 ήταν η παραβίαση του Hatti-Houmayoun. αριστερά|μικρογραφία|Προτομή του Ιωάννη Δημακόπουλου Μια δεύτερη αιτία της εξέγερσης του 1866 ήταν η παρέμβαση του Ισμαήλ Πασά σε μια εσωτερική διαμάχη για την οργάνωση των κρητικών μοναστηριών. Αρκετοί λαϊκοί συνέστησαν να περάσουν τα αγαθά των μοναστηριών υπό τον έλεγχο δημογερόντων και να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία σχολείων, αλλά οι απόψεις αυτές απορρίφθηκαν από τους επισκόπους. Ο Ισμαήλ Πασάς παρενέβη και όρισε πολλά άτομα για να αποφασίσουν σχετικά με το θέμα και ακύρωσε την εκλογή «ανεπιθύμητων» μελών, φυλακίζοντας τα μέλη της επιτροπής που είχαν κατηγορηθεί ότι πήγαν στην Κωνσταντινούπολη για την παρουσίαση του θέματος στον Πατριάρχη. Η παρέμβαση αυτή προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις από τον χριστιανικό πληθυσμό της Κρήτης.
Πολλοί Κρήτες επαναστάτες άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Αρκάδι. Ο Ισμαήλ ζήτησε από τον ηγούμενο Γαβριήλ Μαρινάκη να διώξει την Επαναστατική Επιτροπή από το μοναστήρι με την απειλή ότι θα καταστραφεί. Η συνέλευση αποφάσισε την εφαρμογή συστήματος άμυνας για το μοναστήρι. Στις 24 Σεπτεμβρίου αφίχθηκε ο συνταγματάρχης του Ε.Σ. Π. Πάνος Κορωναίος και ανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος. Ο Κορωναίος έκρινε ότι η τοποθεσία δεν ήταν κατάλληλη για άμυνα, όμως ο Ηγούμενος της Μονής Γαβριήλ Μαρινάκης δεν ήθελε να την εγκαταλείψει. Έτσι προχώρησε σε αμυντικές προπαρασκευές, εγκατέστησε ως φρούραρχο τον ανθυπολοχαγό Ι. Δημακόπουλο και μετέβη στις επαρχίες προς στρατολόγηση πολεμιστών. μικρογραφία|Η διαδρομή του Μουσταφά Πασά
Άφιξη των Οθωμανών
Από τη νίκη των στρατευμάτων του Μουσταφά Πασά στα μέσα Οκτωβρίου στους Βαφές, η πλειοψηφία του τουρκικού στρατού ήταν εγκατεστημένη στον Αποκόρωνα και ήταν ιδιαίτερα συγκεντρωμένη στα φρούρια γύρω από τον κόλπο της Σούδας. Το μοναστήρι αρνήθηκε να παραδοθεί και έτσι ο Μουσταφά Πασάς βάδισε τα στρατεύματά του στο Αρκάδι. Πρώτα σταμάτησε και λεηλάτησε το χωριό Επισκοπή. Από την Επισκοπή, ο Μουσταφά έστειλε νέα επιστολή στην επαναστατική επιτροπή στο Αρκάδι, διατάσσοντάς τους να παραδοθούν και ειδοποιώντας τους ότι θα έφτανε στο μοναστήρι τις επόμενες μέρες. Στη συνέχεια ο οθωμανικός στρατός στράφηκε προς τα Ρούστικα, όπου ο Μουσταφά διανυκτέρευσε στο μοναστήρι του προφήτη Ηλία, ενώ ο στρατός του στρατοπέδευσε στα χωριά Ρούστικα και Άγιος Κωνσταντίνος. Ο Μουσταφά έφτασε στο Ρέθυμνο στις 5 Νοεμβρίου όπου συνάντησε τουρκικές και αιγυπτιακές ενισχύσεις. Τα οθωμανικά στρατεύματα έφτασαν στο μοναστήρι τη νύχτα της 7ης Νοεμβρίου προς την 8η Νοεμβρίου. Ο Μουσταφά, αν και είχε συνοδεύσει τα στρατεύματά του σε μια τοποθεσία σχετικά κοντά, στρατοπέδευσε με το επιτελείο του στο χωριό Μέσση.
Επίθεση
αριστερά|μικρογραφία|Πυρπολισμός της εισόδου, από σκίτσο το 1867 Το πρωί της 8ης Νοεμβρίου, ο τουρκικός στρατός, αποτελούμενος από 15.000 τακτικό στρατό και υποστηριζόμενος από τριάντα κανόνια, υπό τον Σουλέυμαν, έφτασε σε κοντινή απόσταση από το Αρκάδι στους κοντινούς λόφους. Ο Σουλέυμαν καθοδηγούσε τον στρατό από τους πρόποδες του λόφου Κορέ στα βόρεια του μοναστηριού και ζήτησε από τον ηγούμενο Γαβριήλ να παραδοθεί. Η απάντηση ήταν αρνητική. Στο μοναστήρι υπήρχαν 964 ψυχές, 325 άνδρες και οι υπόλοιποι γυναικόπαιδα, ενώ μόνο οι 259 ήταν οπλισμένοι.
Η επίθεση ξεκίνησε από τους Οθωμανούς. Πρωταρχικός τους στόχος ήταν η κύρια πόρτα της μονής στη δυτική όψη. Η μάχη κράτησε όλη μέρα χωρίς να διεισδύσουν οι Οθωμανοί στο κτίριο. Η πόρτα είχε φραγεί και, από την αρχή, θα ήταν δύσκολο να την πάρουν. Οι Κρήτες προστατεύονταν σχετικά από τα τείχη της μονής, ενώ οι Οθωμανοί, ευάλωτοι στα πυρά των στασιαστών, υπέστησαν πολλές απώλειες. Επτά Κρητικοί πήραν τη θέση τους μέσα στον ανεμόμυλο του μοναστηριού. Το κτίριο αυτό καταλήφθηκε γρήγορα από τους Οθωμανούς, οι οποίοι το πυρπόλησαν σκοτώνοντας τους κρητικούς πολεμιστές που βρίσκονταν μέσα.
Η μάχη σταμάτησε με το βράδυ. Οι Οθωμανοί παρέλαβαν δύο βαριά κανόνια από το Ρέθυμνο, το ένα που ονομαζόταν Κουτσαχίλα. Τα τοποθέτησαν στους στάβλους. Στο πλευρό των εξεγερμένων, πολεμικό συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από τον Πάνο Κορωναίο και άλλους Κρητικούς ηγέτες στο Αμάρι. Δύο Κρήτες έφυγαν από τα παράθυρα με σχοινιά και, μεταμφιεσμένοι σε Τούρκους, διέσχισαν τις οθωμανικές γραμμές. Οι αγγελιοφόροι επέστρεψαν αργότερα τη νύχτα με την είδηση ότι ήταν πλέον αδύνατο να φτάσουν έγκαιρα οι ενισχύσεις επειδή όλοι οι δρόμοι πρόσβασης είχαν αποκλειστεί από τους Οθωμανούς.
Η μάχη άρχισε ξανά το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου. Τα κανόνια κατέστρεψαν τις πόρτες και οι Τούρκοι μπήκαν στο κτίριο, όπου υπέστησαν σοβαρότερες απώλειες. Την ίδια ώρα, οι Κρήτες τελείωσαν από πυρομαχικά και πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να πολεμήσουν μόνο με ξιφολόγχες ή άλλα αιχμηρά αντικείμενα. Οι Τούρκοι είχαν το πλεονέκτημα. μικρογραφία|Πριν την ανατίναξη της μπαρουταποθήτης (πίνακας άγνωστου)
Καταστροφή
Τα γυναικόπαιδα μέσα στο μοναστήρι κρύβονταν στην πυριτιδαποθήκη. Οι τελευταίοι Κρήτες αγωνιστές τελικά ηττήθηκαν και κρύφτηκαν μέσα στο μοναστήρι. Τριάντα έξι αντάρτες βρήκαν καταφύγιο στην τραπεζαρία, κοντά στα πυρομαχικά. Ανακαλύφθηκαν από τους Οθωμανούς και σφαγιάστηκαν.
Εξαντλημένοι και με βέβαιη την αιχμαλωσία και όλα τα συνακόλουθα, ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης από το χωριό Άδελε του Ρεθύμνου κλείνεται μαζί με άλλους πολεμιστές και γυναικόπαιδα στην πυριτιδαποθήκη. Όταν οι Τούρκοι έφτασαν στην πόρτα της πυριτιδαποθήκης, ο Γιαμπουδάκης έβαλε φωτιά στα βαρέλια με σκόνη και η έκρηξη που προέκυψε είχε ως αποτέλεσμα πολλούς θανάτους Τούρκων.
Από τα 964 άτομα που ήταν παρόντα στην έναρξη της επίθεσης, 846 σκοτώθηκαν στη μάχη ή τη στιγμή της έκρηξης. 114 άνδρες και γυναίκες συνελήφθησαν, αλλά τρεις ή τέσσερις κατάφεραν να διαφύγουν, μεταξύ των οποίων και ένας από τους αγγελιοφόρους που είχε πάει για ενίσχυση. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο ηγούμενος Γαβριήλ. Η παράδοση λέει ότι ήταν μεταξύ εκείνων που σκοτώθηκαν από την έκρηξη των βαρελιών πυρίτιδας, αλλά είναι πιο πιθανό να σκοτώθηκε την πρώτη μέρα της μάχης. Οι απώλειες των Τούρκων υπολογίστηκαν σε 1500. Τα σώματά τους θάφτηκαν χωρίς μνήματα και μερικά πετάχτηκαν στα γειτονικά φαράγγια. Τα λείψανα πολλών Κρητικών Χριστιανών συγκεντρώθηκαν και τοποθετήθηκαν στον ανεμόμυλο, ο οποίος μετατράπηκε σε λειψανοθήκη προς τιμήν των υπερασπιστών του Αρκαδίου. Ανάμεσα στα οθωμανικά στρατεύματα, μια ομάδα Κόπτων Αιγυπτίων βρέθηκε στους λόφους έξω από το μοναστήρι. Αυτοί οι Χριστιανοί είχαν αρνηθεί να σκοτώσουν άλλους Χριστιανούς. Εκτελέστηκαν από τα οθωμανικά στρατεύματα και οι θήκες των πυρομαχικών τους αφέθηκαν πίσω τους.