cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου
Μονή Αγίας Παρασκευής Διδυμοτείχου
Η Μονή Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στην πόλη του Διδυμοτείχου, καθιερώθηκε τον Ιούλιο του 2019 και σε αυτήν εγκαταβιοί και ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου.
Βοσκοχώρι Κοζάνης
Το Βοσκοχώρι, επίσημα Βοσκοχώριον, είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 770 μέτρα.
Γεωγραφία
Το Βοσκοχώρι βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Ημαθία, σε απόσταση 24 χλμ. Α.-ΒΑ. της Κοζάνης και 35 χλμ. ΝΔ. της Βέροιας. Το χωριό είναι χτισμένο ανάμεσα σε δύο βουνά και Νότιά του περνούν η Εγνατία Οδός και η ΕΟ Αλεξάνδρειας - Κοζάνης. Η σημερινή του ονομασία Βοσκοχώρι προέρχεται από την κύρια ενασχόληση των κατοίκων με την κτηνοτροφία. Κατά τη διάνοιξη της Εγνατίας Οδού, σε κοντινή αγροτική τοποθεσία, εντοπίστηκε και ανασκάφτηκε κτίσμα σε σχήμα ελεύθερου σταυρού. Πρόκειται για λουτρό στον τύπο μικρών αγροτικών ρωμαϊκών θερμών που χρονολογήθηκε στα τέλη της πρωτοβυζαντινής περιόδου. Επιπλέον σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 120 κάτοικοι. Το Βοσκοχώρι σήμερα διαιρείτε σε δύο τμήματα: Το βόρειο τμήμα του χωριού με περίπου 40 κτήρια και το νότιο τμήμα του χωριού με περίπου 60 κτήρια.. Η έκταση του οικισμού δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη μόλις 640 τ.μ και τα κτήρια συνολικά είναι περίπου 100 ενώ πολλά από αυτά είναι ερημωμένα ή ακατοίκητα.
Ιστορία
Το 1918 αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 ως Τσοπουλή να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας, το 1919 το όνομα διορθώνεται σε Τσιομπανλή και το 1927 με το το ΦΕΚ 18Α-01/02/1927 μετονομάζεται σε Βοσκοχώρι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Βοσκοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης. Αρχικά οι πρώτες κατοικίες χτίστηκαν στην ανατολική πλευρά του ανατολικού βουνού από τους Θρακιώτες και τους Μικρασιάτες το 1922 ενώ μετά από 2 χρόνια το 1924 εγκαταστάθηκαν οι πόντιοι από τους οποίους και πήρε ο πρώτος οικισμός το όνομά του Πόντικα. Βέβαια το χωριό κατοικούνταν επί τουρκοκρατίας από τούρκικο πληθυσμό ο οποίος ανταλλάχθηκε το 1922 με τους πρώτους Έλληνες κατοίκους. Η κατοχή ήταν ακούσια σε σύγκριση με άλλα μέρη της Ελλάδας αλλά κατά την επανάσταση μάχες εξελίσσονταν σε όλα τα γύρω βουνά. Κατά την χούντα δεν υπήρξαν διαφορές με τα άλλα μέρη της Ελλάδας ενώ ύστερα από αυτήν το χωριό πήρε την μορφή που έχει σήμερα.
Χλωρίδα - Πανίδα
Το κλίμα της περιοχής είναι εύκρατο. Στο βουνό στα ανατολικά του οικισμού υπάρχει ένα πυκνό εύκρατο δάσος όπου κυρίως ζουν φίδια και λαγοί ενώ φυτρώνει μια συγκεκριμένη ποικιλία τσαγιού. Πιο ψηλά στο βουνό τον χειμώνα κυρίως τις νύχτες κατεβαίνουν λύκοι που φυσικά δεν αποτελούν κίνδυνο αφού δεν πλησιάζουν το χωριό. Εξάλλου αυτό συμβαίνει πολύ σπάνια. Στο δυτικό βουνό δεν υπάρχει ιδιαίτερα πυκνή βλάστηση λόγω του ότι δεν επιτρέπεται από τα κοπάδια των ντόπιων βοσκών που βόσκουν εκεί. Οι ζωντανοί οργανισμοί είναι λιγότεροι αλλά δεν λείπουν φίδια κυρίως οχιές αλλά και λαγοί που αποτελούν το θήραμά τους. Ένας περίπατος στο χωριό θα σου επέτρεπε να ακούσεις γαβγίσματα τσοπανόσκυλων από όλες τις κατευθύνσεις και φρέσκο αέρα αφού βρίσκεται ανάμεσα σε δύο καθόλου μολυσμένα βουνά από ανθρώπινη δραστηριότητα που θα μπορούσε να τα βλάψει.
Κατάλογος ζώων της περιοχής μικρογραφία|260x260εσ|Χαράδρα του όρους Λυκόραχη στα ανατολικά του οικισμού
Κτηνοτροφία
Από το όνομα μονάχα του χωριού μπορούμε να καταλάβουμε ότι η βασική ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία. Τα εκτρεφόμενα ζώα στα πιο παλαιά χρόνια ήταν άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια, αγελάδες, πρόβατα, κατσίκες και κότες ενώ τώρα έχουν μείνει από αυτά τα άλογα [2 με 4 απομένουν]*, γαϊδούρια [1 με 2 απομένουν], κότες [πάνω από 20 απομένουν], πρόβατα [πάνω από 20 απομένουν] και κατσίκες [πάνω από 20 απομένουν]. Τα κοπάδια κατσικιών και προβάτων βόσκουν κυρίως στο ανατολικό βουνό και αποτελούν τον λόγο που στο δυτικό έχει αναπτυχθεί ένα πυκνό και μεγάλο δάσος. Βέβαια πιο βαθιά στο ανατολικό βουνό σε σημείο που δεν βόσκουν πια τα πρόβατα υπάρχει πυκνό δάσος ανάλογο αυτού στο ανατολικό.
* Η ένδειξη: [πάνω από 20 απομένουν] σημαίνει ότι υπάρχουν χωρίς κάποια έλλειψη σε αφθονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Βέρντερ Βρέμης
Η Βέρντερ Βρέμης (γερμανικά: Werder Bremen, ) είναι γερμανικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Βρέμη, νοτιοδυτικά του ομοσπονδιακού κρατιδίου της Βρέμης. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1899 και διαθέτει συνολικά 40.400 εγγεγραμμένα μέλη.
Ο σύλλογος διαθέτει μια από τις ισχυρότερες γερμανικές ομάδες ποδοσφαίρου (την οποία διαχειρίζεται η εταιρεία SV Werder Bremen GmbH & Co. KGaA) και συνολικά έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα Γερμανίας, 6 κύπελλα Γερμανίας, 3 σούπερ καπ Γερμανίας και 1 κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης. To 2009 έφτασε στον τελικό του Europa league ωστόσο ηττήθηκε από την Σαχτάρ με σκορ 2-1(1-1 κανονική διάρκεια) στην παράταση. Επίσης το 2010 έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας όπου έχει αρκετά καλή παράδοση να φτάνει μακριά αλλά έχασε από την μεγάλη της αντίπαλο, την Μπάγερν Μονάχου με 4-0. Τον Αύγουστο του 2010, νίκησε στα προκριματικά τη Σαμπντόρια με 3-1 και 3-2 (στα πέναλτι) και κληρώθηκε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.
Απο το 1924, η ποδοσφαιρική ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Βέζερσταντιον, χωρητικότητας 42.500 θεατών, το οποίο έχει φιλοξενήσει αρκετές φορές το Nordderby (Βόρειο ντέρμπι), μεταξύ της Βέρντερ και του Αμβούργου, στο οποίο παραδοσιακά υπάρχει αντιπαλότητα.
Ένα από τα σημαντικότερα ονόματα του συλλόγου που διαδραμάτισαν σπουδαίο ρολό στις επιτυχίες της ομάδας είναι ο Κλαούντιο Πιζάρο ο οποίος μετρά 320 αγώνες με την φανέλα της βερντέρ και 153 γκολ. Επίσης κατέχει το ρεκόρ του γηραιότερου παίχτης που έχει σκοράρει στην bundesliga (40 ετών και 136 ημερών).
Εγχώριες
Πρωτάθλημα Γερμανίας
Κύπελλο Γερμανίας
Σούπερ καπ Γερμανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1899
Σκάφη Κοζάνης
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Σκάφη Χανίων
Η Σκάφη είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης το οποίο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Ημαθία στις ανατολικές πλαγιές του όρους Σκοπός. Απέχει 27 χλμ. δυτικά της Κοζάνης και 42,5 της Βέροιας. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας ήταν Οκιούζ Οβά και έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ιντελόβης (Αυγής). Το 1927 μετονομάστηκε σε Σκάφη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Καπνοχώρι και το Ανατολικό αποτελούν την τοπική κοινότητα Καπνοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 2 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Ισκολάτ
Το Ισκολάτ (Исколат) ήταν η Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και των Ακτημόνων στη Λετονία (Исполнительный комитет Совета рабочих, солдатских и безземельных депутатов Латвии) το 1917-18.
Ιστορία
Το Ισκολάτ ιδρύθηκε στη Ρίγα στις 29-30 Ιουλίου του 1917, (νέο ημερολόγιο: 11-12 Αυγούστου 1917), με πρωτοβουλία της Κεντρικής Επιτροπής της Λετονικής Κοινωνικής Δημοκρατίας και στη συνέχεια, ελεγχόταν από τους Μπολσεβίκους, με σκοπό τη διάδοση της Οκτωβριανής Επανάστασης στην επικράτεια της Λετονίας που δεν ήταν κατειλημμένη από τη Γερμανία. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Ρίγα, η Ισκολάτ μετακινήθηκε στο Σέσις και αργότερα στη Βάλκα, όπου ανέλαβε την εξουσία στην Επαρχία Βάλκα, διαλύοντας τα όργανα που ιδρύθηκαν από τη Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1917 το Συνέδριο των Σοβιέτ της Λετονίας συνεδρίασε στη Βαλμιέρα και εξέλεξε νέο Ισκολάτ με πρόεδρο τον Φρίτσις Ρόζινς.
Το Ισκολάτ κατέφυγε στη Μόσχα μετά την κατάληψη της Λετονίας από τις γερμανικές δυνάμεις το Φεβρουάριο του 1918 και διαλύθηκε το Μάρτιο του 1918.
Ιστοριογραφία
Η Σοβιετική ιστοριογραφία θεωρεί το Ισκολάτ ότι είναι η Σοβιετική κυβέρνηση της κυρίαρχης Λετονίας από το Δεκέμβριο του 1917 έως τον Φεβρουάριο του 1918, αλλά ιστορικός Άντριου Εζεργκαΐλις έχει δείξει ότι η αυτονομία ή ανεξαρτησία για τη "Δημοκρατία Ισκολάτ" δεν ήταν ποτέ ο στόχος για τους Λετονούς Μπολσεβίκους, που είχαν επικεφαλής τον ομοσπονδιακό ιδεολόγο Πέτερις Στούτσκα.
Τράχηλος
Ο όρος τράχηλος, μπορεί να αναφέρεται στις εξής ανατομικές περιοχές:
Death Penalty
Το Death Penalty είναι το πρώτο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Witchfinder General. Ηχογραφήθηκε στα "Metro Sound Studios" τον Απρίλιο του 1982 και κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους από τη δισκογραφική εταιρία "Heavy Metal Records".
Ο δίσκος τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας και για το εξώφυλλο του, το οποίο παρουσίαζε ημίγυμνο το μοντέλο Τζόαν Λέιθαμ να εκτελείται τελετουργικά στο νεκροταφείο του Γουέντνεσμπέρι.
Λίστα Τραγουδιών
1. Invisible Hate (Parkes, Cope) - 06:05
2. Free Country (Parkes, Cope) - 03:10
3. Death Penalty (Parkes, Cope) - 05:35
4. No Stayer (Parkes, Cope) - 04:25
5. Witchfinder General (Parkes, Cope) - 03:51
6. Burning a Sinner (Parkes, Cope) - 03:28
7. R.I.P. (Parkes, Cope) - 04:04
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Witchfinder General Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982
Κώστας Γείτονας
Ο Κωνσταντίνος Γείτονας (Λαγκάδια Αρκαδίας, 1 Οκτωβρίου 1939) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην υπουργός και πρώην Α' Αντιπρόεδρος της Βουλής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1939 στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Συμμετείχε στη Νεολαία των Φιλελευθέρων και αργότερα στη Νεολαία της Ένωσης Κέντρου (ΕΔΗΝ). Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και αργότερα μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος.
Διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημοσίων Έργων (1981–85), εξωκοινοβουλευτικός υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ (1985–86), αναπληρωτής γενικός διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου (1986–89, με γενικό διευθυντή τον Αντώνη Λιβάνη).
Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη διατέλεσε υφυπουργός Δημόσιας Τάξης (1993–94), αναπληρωτής υπουργός ΠΕΧΩΔΕ (1994–96), υπουργός Δημόσιας Τάξης (1996), υπουργός Υγείας και Πρόνοιας (1996–98) και υπουργός Επικρατείας παρά τω Πρωθυπουργώ (1998–2000). Τέλος, την τετραετία 2000–04 ήταν Α΄ αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος του Ομίλου «Γεώργιος Γεννηματάς».
Είναι νυμφευμένος με τη Βούλα Δεληγιάννη–Γείτονα και έχουν δύο κόρες και πέντε εγγόνια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας και Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίας Τάξης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Επαρχία Δακίας
H Ρωμαϊκή Δακία, λατιν.: Dacia, επίσης γνωστή ως Dacia Traiana, ή Dacia Felix (Εύφορη/Ευτυχισμένη Δακία) ήταν επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 106 έως το 271–275 μ.Χ. Το έδαφός της αποτελούνταν από τις σημερινές περιοχές Oλτενίας, Tρανσυλβανίας και Bανάτου (σήμερα όλες στη Ρουμανία, εκτός από την τελευταία, που χωρίζεται μεταξύ της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και της Σερβίας). Επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας οργανώθηκε ως αυτοκρατορική επαρχία στα όρια της Αυτοκρατορίας. Υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός της Ρωμαϊκής Δακίας κυμαινόταν από 650.000 έως 1.200.000. Κατακτήθηκε από τον Τραϊανό (98–117) μετά από δύο εκστρατείες, που κατέστρεψαν το βασίλειο των Δακών τού Δεκεβάλου. Ωστόσο οι Ρωμαίοι δεν την κατέλαβαν ολόκληρη: η Κρισάνα, το Μαραμούρες και το μεγαλύτερο μέρος της Μολδαβίας παρέμειναν υπό τους Ελεύθερους Δάκες.
Μετά την ενσωμάτωσή της στην Αυτοκρατορία, η Ρωμαϊκή Δακία γνώριζε συνεχή διοικητική διαίρεση. Το 119 χωρίστηκε σε δύο διαμερίσματα: την ορεινή Άνω Δακία (Dacia Superior) και την πεδινή Κάτω Δακία (Dacia Inferior)· αργότερα ονομάστηκε Dacia Malvensis). Μεταξύ 124 και περίπου 158, η Άνω Δακία χωρίστηκε σε δύο επαρχίες, την Dacia Apulensis και την Dacia Porolissensis. Οι τρεις επαρχίες αργότερα θα ενοποιηθούν το 166 και θα είναι γνωστές ως Tres Daciae ("Τρεις Δακίες") λόγω των συνεχιζόμενων Μαρκομανικών Πολέμων. Άνοιξαν νέα ορυχεία και εντατικοποιήθηκε η εξόρυξη μεταλλευμάτων, ενώ η γεωργία, η κτηνοτροφία και το εμπόριο άκμασαν στην επαρχία. Η Ρωμαϊκή Δακία είχε μεγάλη σημασία για τους στρατιώτες, που στάθμευαν σε όλα τα Βαλκάνια, και έγινε αστική επαρχία, με δέκα περίπου πόλεις γνωστές και όλες να προέρχονται από παλαιά στρατόπεδα (castrum). Οκτώ από αυτές κατείχαν τον υψηλότερο βαθμό της αποικίας (colonia). Η Ουλπία Τραϊανή Σαρμιζεγετούσα (Ulpia Traiana Sarmizegetusa) ήταν το οικονομικό, θρησκευτικό και νομοθετικό κέντρο, και όπου είχε την έδρα του ο αυτοκρατορικός επιμελητής (provurator, οικονομικός υπάλληλος), ενώ το Apulum ήταν το στρατιωτικό κέντρο της Ρωμαϊκής Δακίας.
Από τη δημιουργία της, η Ρωμαϊκή Δακία υπέστη μεγάλες πολιτικές και στρατιωτικές απειλές. Οι Ελεύθεροι Δάκες, συμμάχοι με τους Σαρμάτες, έκαναν συνεχείς επιδρομές στην επαρχία. Ακολούθησαν οι Κάρποι (μία φυλή των Δακών) και οι νεοαφιχθέντες γερμανικές φυλές (Γότθοι, Ταϊφαλοί, Έρουλοι και Βασταρναίοι) συμμάχησαν μαζί τους. Όλα αυτά κατέστησαν δύσκολη τη διατήρηση της επαρχίας για τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες, καθώς είχε ήδη χαθεί ουσιαστικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Γαλλιηνού (253–268). Ο Αυρηλιανός (270–275) παραιτήθηκε επίσημα από τη Ρωμαϊκή Δακία το 271 ή το 275 μ.Χ. Εκκένωσε τα στρατεύματά του και την πολιτική διοίκηση από τη Δακία και ίδρυσε την Αυρηλιανή Δακία (Dacia Aureliana) με πρωτεύουσα τη Σερδική στην Κάτω Μοισία. Ο ρωμαϊκός πληθυσμός που είχε απομείνει ακόμα εγκαταλείφθηκε, και η μοίρα του μετά τη ρωμαϊκή αποχώρηση είναι αμφιλεγόμενη. Σύμφωνα με μία θεωρία, τα λατινικά που ομιλούνταν στη Δακία, κυρίως στη σύγχρονη Ρουμανία έγινε η ρουμανική γλώσσα, καθιστώντας τους Ρουμάνους απογόνους των Δακο-Ρωμαίων (του εκρωμαϊσμένου πληθυσμού της Δακίας). Η αντίθετη θεωρία αναφέρει ότι η καταγωγή των Ρουμάνων βρίσκεται στην πραγματικότητα στη Βαλκανική Χερσόνησο.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Το βασίλειο των [[Δακία|Δακών γύρω στο 100 μ.Χ., πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση,]] μικρογραφία| Η [[Στήλη του Τραϊανού το 1820.]] αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο [[Τραϊανός δέχεται φόρο υποτέλειας από έναν Δάκα οπλαρχηγό, που πρόδωσε τον Δεκέβαλο.]]
Ίδρυση (106–117)
αριστερά|μικρογραφία|200εσ| Ένας αιχμάλωτος Δάκας, [[Μουσεία Καπιτωλίου, Πιάτσα ντελ Καμπιντόλιο, Ρώμη.]] μικρογραφία|250x250εσ| Οι [[Ρωμαϊκή επαρχία|επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 117, με τονισμένη τη Δακία.]] μικρογραφία| Ο κάτω Δούναβης στη ρωμαϊκή εποχή, χάρτης του [[Γιόχαν Γκούσταφ Ντρόυζεν|Γκούσταφ Ντρόυζεν.]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Τα [[άδυτο|ιερά στην ερειπωμένη Bασιλική Σαρμιζεγετούσα (Sarmizegetusa Regia), την πρωτεύουσα της αρχαίας Δακίας.]]
Πρώτες αναδιοργανώσεις (117–138)
αριστερά|μικρογραφία|323x323εσ| Ο Αυτοκράτορας [[Αδριανός (117–138), όπως απεικονίζεται στο Μουσείο της Αττάλειας.]] μικρογραφία|314x314εσ| [[Κρατέρωμα|Χάλκινο ασσάριο (ass) του Αυτοκράτορα Αδριανού, σε ανάμνηση της επίσκεψής του στη Δακία. Εμπρός όψη: κεφαλή τού Αδριανού, HADRIANVS AVG COS III P P. Πίσω όψη: η Δακία καθισμένη κρατά λάβαρο και ξίφος. Το δεξί πόδι της πατά σε σφαίρα, DACIA S C. 27 χλστ., 12,9 γραμ. ]] μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της Ρωμαϊκής Δακίας.
Ενοποίηση (138–161)
μικρογραφία|172x172εσ| Ο Αυτοκράτορας [[Αντωνίνος ο Ευσεβής|Aντωνίνος Πίος (138–161).]]
Οι Μαρκομανικοί πόλεμοι και τα αποτελέσματά τους (161-193)
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ| Άγαλμα του Αυτοκράτορα [[Μάρκος Αυρήλιος|Μάρκου Αυρήλιου (161–180), στην Πλατεία τού Καπιτωλίου, Ρώμη.]] μικρογραφία|200x200εσ| Ο Αυτοκράτορας [[Περτίναξ (193). Άγαλμα που βρέθηκε στο Apulum. Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Ένωσης, Άλβα Ιουλία, Ρουμανία.]] μικρογραφία|293x293εσ| Ο Αυτοκράτορας Κόμμοδος (180–193), όπως απεικονίζεται σε μουσείο στην [[Έφεσος|Έφεσο, Μ. Ασία.]]
Αναβίωση υπό τους Σεβήρους (193–235)
αριστερά|μικρογραφία|265x265εσ| Ο Αυτοκράτορας [[Σεπτίμιος Σευήρος|Σεπτίμιος Σεβήρος (193–211). Μαρμάρινη προτομή από τη Γλυπτοθήκη στο Μόναχο.]] μικρογραφία|267x267εσ| Προτομή του Αυτοκράτορα [[Καρακάλλας|Καρακάλλα (211–217). Αντίγραφο στο Μουσείο Πούσκιν (Μόσχα) από το πρωτότυπο στη Νάπολη.]]
Αυτόχθονες Δάκες
μικρογραφία|433x433εσ| Αντίγραφο ενός αιχμάλωτου Δάκα στις αρχές του 2ου αι. Εκτίθεται στο Μουσείο Πούσκιν
Ρωμαϊκός στρατός στη Δακία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| [[Ρωμαϊκά τείχη στη Δακία.]] δεξιά|μικρογραφία|300εσ| Ένας [[σηστέρτιος που κόπηκε για να τιμήσει την επαρχία της Δακίας και τις λεγεώνες της. Εμπρός όψη: κεφαλή τού Φιλίππου Α΄, IMP M[arcus] ΙVL[ius] PHILIPPVS AVG. Οπίσθια όψη: Η Δακία όρθια κρατά τα λάβαρα των λεγεώνων V και XII, λέων και αετός εκατέρωθεν, ΑΝΝ[Ο] ΙΙΙ (247 μ.Χ.). 28 χλστ., 16,6 γραμ.]]
Οικισμοί
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Το [[αμφιθέατρο στην Ουλπία Τραϊανή Σαρμιζεγετούσα (Ulpia Traiana Sarmizegetusa).]]
Τελευταίες δεκαετίες της Δακίας Τραϊανής (235–271/275)
μικρογραφία| Αντωνινιανός τού Αυτοκράτορα [[Φίλιππος ο Άραβας|Φιλίππου τού Άραβα (244–249). Επιγρ.: IMP M IUL PHILIPPUS AVG.]] μικρογραφία| Ο Αυτοκράτορας [[Γαλλιηνός (260–268). Επιγρ.: IMP CP LIC GALLIENVS ΑVG.]] μικρογραφία| Ο Αυτοκράτορας [[Αυρηλιανός (270–275) σε αργυρό αντωνινιανό, επιγρ.: IMP AVRELIANVS AVG.]]
Οικισμός των Τερβίνγκων
αριστερά|μικρογραφία|208x208εσ| Ο Αυτοκράτορας [[Διοκλητιανός (284–305). Επιγρ.: IMP DIOCLETIANVS P[ius] FEL[ix] AVG. Χάλκινος φόλλις 9,4 γραμ. που κόπηκε στους Τραβήρους το 300-301. ]]
Ύστερες Ρωμαϊκές επιδρομές
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο Aνίκητος Ήλιος και ο Αυτοκράτορας [[Μέγας Κωνσταντίνoς|Κωνσταντίνος Α΄ (306–337). 9 σόλιδοι που κόπηκαν στο Τικινόν (Παβία) το 313, επιγρ.: ΙΝVICTUS CONSTANTINUS MAX AVG. Στην ασπίδα το άρμα τού Ήλιου. ]]
Διαμάχη για την τύχη των Δακο-Ρωμαίων
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Γλωσσικός χάρτης των Βαλκανίων (4ος–7ος αι.). Οι ροζ περιοχές υποδεικνύουν περιοχές στις οποίες ομιλείται μία [[Ρομανικές γλώσσες|ρομανική γλώσσα. οι σκιασμένες ροζ περιοχές αντιπροσωπεύουν την πιθανή κατανομή της πρωτορουμανικής γλώσσας, .]]
Σύγχρονη
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανάτου Κατηγορία:Ιστορία της Αρχαίας Ρουμανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δακία Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Ιωδοβενζόλιο
To ιωδοβενζόλιο ή ιωδοβενζένιο ή φαινυλιωδίδιο αρωματική χημική ένωση με χημικό τύπο C6H5I, που παριστάνεται συντομογραφικά ως PhBr. Είναι ένα παράγωγο του βενζολίου.
Με ιωδίωση βενζολίου
Με ιωδίωση βενζολίου παράγεται ιωδοβενζόλιο :
Με υποκατάσταση υδροξυλίου από ιώδιο
Με επίδραση υδροϊωδίου (HI) σε φαινόλη (PhOH) πσράγεται ιωδοβενζόλιο :
Με υποκατάσταση άλλου αλογόνου από ιώδιο
Με επίδραση ιωδιούχου καλίου (KI) σε αλοβενζόλιο PhX, όππυ X εδώ F, Cl, Br), ιωδοβενζόλιο :
Με υποκατάσταση αμινομάδας από ιώδιο
Με έμεσε υποκατάσταση της αμινομάδας ανιλίνης από ιώδιο, μέσω της αντίδρασης Sandmeyer και σχηματισμού διαζωβενζολιακού άλατος παράγεται ιωδοβενζόλιο :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρόλυση με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) παράγεται φαινόλη (PhOH) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) παράγεται φαινυλαλκίνιο (RC≡CPh). Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) παράγεται καρβονικό φαινυλεστέρας (RCOOPh) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) παράγεται βενζονιτρίλιο (PhCN) :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) παράγεται αλκυλοβενζόλιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) παράγεται θειοφαινόλη (PhSH) :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) παράγεται αλκυλοφαινυλοθειαιθέρας (PhSR) :
Υποκατάσταση ιωδίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε ιωδοβενζόλιο (PhI) πσράγεται φθοροβενζόλιο :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) παράγεται ανιλίνη (PhNH2) :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) παράγεται N-αλκυλανιλίνη (PhNHR) :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R΄NHR) παράγεται N,N-διαλκυλομεθυλαμίνη [PhN(R)R΄] :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη σχηματίζει φαινυλοφωσφίνη :
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται φαινυλολίθιο:
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται βενζόλιο :
3. Με υδροϊώδιο (HI):
4. Με σιλάνιο, παρουσία τριιωδιούχου βορίου παράγεται βενζόλιο :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 2-φαινυλο-1-ιωδαιθάνιο (PhCH2CH2I):
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 2-φαινυλο-1-ιωδαιθένιο (PhCH=CHI):
5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει φαινοξυ-2-ιωδαιθάνιο : 30 px
Νίτρωση
Με νίτρωση παράγει ορθοιωδονιτροβενζόλιο και παραιωδονιτροβενζόλιο :
Σουλφούρωση
Με σουλφούρωση παράγει ορθοιωδοβενζοσουλφονικό οξύ και παραιωδοβενζοσουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Με αλογόνωση παράγει ορθοαλοιωδοβενζόλιο και παρααλοιωδοβενζόλιο :
Ακυλίωση
Με ακυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει ορθοακυλοιωδοβενζόλιο και παραακυλοιωδοβενζόλιο :
Υδροξυλίωση
Με υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει ορθοιωδοφαινόλη και παραιωδοφαινολη :
Αμίνωση
Με αμίνωση κατά Friedel-Crafts παράγει ορθοιωδοανιλίνη και παραιωδοανιλίνη :
Καρβοξυλίωση
Με καρβοξυλίωση κατά Friedel-Crafts προς ορθοιωδοβενζοϊκό οξύ και παραιωδοβενζοϊκό οξύ :
Αναγωγή
Με υδρογόνωση παράγει ιωδοκυκλοεξάνιο :
Οζονόλυση
Με Οζονόλυση παράγει αιθανοδιάλη και φορμυλοαιθανοϋλοιωδίδιο :
Αλομεθυλίωση
Με αλομεθυλίωση κατά Blanc παράγει ορθοαλομεθυλοιωδοβενζόλιο και παρααλομεθυλοιωδοβενζόλιο :
Εφαρμογές
Το ιωδοβενζόλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή του ιωδομαγνησιοβενζόλιου, που αντιδρά με διοξείδιο του άνθρακα, παράγοντας βενζοϊκό οξύ: Μπορεί ακόμη να χρησιμοποιηθεί, όπως και το βρωμοβενζόλιο, για αντιδράσεις «ζευγαρώματος», όπως η αντίδραση Σουζούκι: Τέλος, το ιωδοβενζόλιο αντιδρά με το χλώριο σχηματίζοντας το σύμπλοκο διχλωριούχο ιωδοβενζόλιο (PhICl2), που χρησιμοπποιείται ως ένα οξειδωτικό :
Πηγές
Κατηγορία:Αρυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου
C6H12O
Ο μοριακός τύπος C6H12O μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα ισομερή:
Ανρί Ρουσσώ
Ο Ανρί Ρουσσώ (Henri Rousseau, 21 Μαΐου 1844 - 2 Σεπτεμβρίου 1910) ήταν Γάλλος ζωγράφος του Μεταϊμπρεσιονισμού. Ήταν γνωστός ως «Le Douanier» (Ο Τελώνης) λόγω του επαγγέλματός του. Ήταν αυτοδίδακτος και έγινε γνωστός από τα υψηλής ποιότητας έργα του.
Βιογραφία
Ο Ανρί Ρουσσώ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1844 στην πόλη Λαβάλ της Γαλλίας. Ήταν μέτριος σε πολλά μαθήματα του σχολείου, είχε όμως κλίση στη ζωγραφική και στη μουσική. Το 1868, μετά τον θάνατο του πατέρα του, μετακόμισε στο Παρίσι για να υποστηρίξει τη χήρα μητέρα του και δούλεψε ως κυβερνητικός υπάλληλος. Την ίδια χρονιά, ο Ρουσσώ παντρεύτηκε την Κλεμάνς Μπουατάρντ, με την οποία απέκτησαν 9 παιδιά και η οποία πέθανε το 1888. Το 1898 ξαναπαντρεύτηκε τη Ζοζεφίν Νουρί. Άρχισε να ζωγραφίζει συστηματικά στα 40 του, ενώ στα 49 του χρόνια αποσύρθηκε από τη δουλειά του για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Χάιντι (1974)
Η Χάιντι, Χέπμπορν: , ελληνικά: Χάιντι, το Κορίτσι των Άλπεων) είναι ιαπωνική σειρά παραγωγής 1974, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Γιοχάνα Σπίρι. Αφηγείται τα παιδικά χρόνια ενός ορφανού κοριτσιού που μεγαλώνει στις ελβετικές Άλπεις μαζί με τον κτηνοτρόφο παππού της, σκορπώντας τη χαρά και την αισιοδοξία σε όσους βρίσκονται γύρω της.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην ιαπωνική τηλεόραση στις 6 Ιανουαρίου του 1974 και ολοκληρώθηκε σε 52 εβδομαδιαία επεισόδια. Στη συνέχεια προβλήθηκε μεταγλωττισμένη σε δεκάδες χώρες, εκτοξεύοντας την καριέρα των Ισάο Τακαχάτα (σκηνοθεσία) και Χαγιάο Μιγιαζάκι (σχεδιασμός χώρων-τοπίων), οι οποίοι τις επόμενες δεκαετίες γνώρισαν παγκόσμια φήμη για τη διασκευή κλασικών έργων της παιδικής λογοτεχνίας σε anime.
Πλοκή
Η σειρά χωρίζεται σε τέσσερις θεματικές ενότητες:
Χαρακτήρες
Χάιντι
Ορφανή και από τους δύο γονείς, η Χάιντι (υποκοριστικό του Αντελχάιντ, Αδελαΐδα) αφήνεται στον παππού σε ηλικία πέντε ετών. Με την αθωότητα και τον πρόσχαρο χαρακτήρα της κερδίζει την αγάπη όλων των ηρώων της σειράς, με μοναδική εξαίρεση τη δεσποινίδα Ροτενμάιερ, γκουβερνάντα της Κλάρας στη Φρανκφούρτη. Όταν ολοκληρώνεται η σειρά, είναι 8-9 ετών.
Παππούς
Πατέρας του νεκρού πατέρα της Χάιντι. Ζει σε μια αγροικία με τις κατσίκες του και το σκύλο Ζόζεφ, παράγοντας τυρί που ανταλλάσσει με άλλα είδη τις λίγες φορές που κατεβαίνει στο χωριό. Είναι επίσης δεινός μαραγκός. Δεν αναφέρεται πουθενά η τύχη της γυναίκας του, το όνομά του, ούτε η αιτία που ξέκοψε απ' τους συγχωριανούς του κι εγκαταστάθηκε στην ερημιά. Όλοι τον θεωρούν παράξενο και μισότρελο, ενώ από σκόρπια κουτσομπολιά μαθαίνουμε ότι παλιά ήταν φούρναρης και κάποιοι τον κατηγόρησαν ότι είχε σκοτώσει άνθρωπο. Λατρεύει τη Χάιντι και την αφήνει ελεύθερη να γνωρίσει το βουνό με τον Πέτερ, φροντίζοντας παράλληλα να εμφανίζεται ως από μηχανής θεός όταν οι περιπέτειές τους παίρνουν επικίνδυνη τροπή. Αρχικά είναι επιφυλακτικός με την ένταξη της Χάιντι στην «οργανωμένη ζωή» (χωριό, σχολείο), όταν όμως η μικρή επιστρέφει απ' τη Φρανκφούρτη, αποφασίζει να επανενταχτεί και ο ίδιος.
Πέτερ
Ορφανός από πατέρα και λίγο μεγαλύτερος απ' τη Χάιντι, δουλεύει τα καλοκαίρια ως βοσκός ανεβάζοντας καθημερινά τα ζώα των χωρικών στα αλπικά λιβάδια. Έτσι γνώρισε τον παππού, του οποίου είναι ο μοναδικός φίλος. Χαρακτηριστικό του η μόνιμη λαιμαργία. Απ' την πρώτη στιγμή που γνωρίζει τη Χάιντι, γίνονται φίλοι και σύντροφοι στις περιπέτειες. Δεν παίρνει τα γράμματα, αλλά αναδεικνύεται σε ικανό μαραγκό παρακολουθώντας τον παππού. Μετά την άφιξη της Κλάρας φαίνεται να ζηλεύει, είναι όμως τόσο καλόκαρδος που μεταφέρει την Κλάρα στα χέρια κάθε φορά που το καρότσι δεν μπορεί να ανέβει στα δύσβατα μονοπάτια.
Κλάρα Ζέσεμαν
Θεία Ντέτε
Αδελφή της νεκρής μητέρας της Χάιντι. Έχει την κηδεμονία της μικρής, αλλά μια μέρα εμφανίζεται «από το πουθενά» στον παππού και την εγκαταλείπει στα χέρια του, ώστε αυτή να πιάσει μια καλή δουλειά στη Φρανκφούρτη. Με παρόμοιο τρόπο, εμφανίζεται - αποκαταστημένη πια - στο 18ο επεισόδιο, αποσπά με δόλιο τρόπο τη μικρή και την τοποθετεί στην οικία Ζέσεμαν. Αφού η μικρή επιστρέψει στο χωριό, εξαφανίζεται εντελώς απ' την ιστορία.
Μπριγκίτε και τυφλή γιαγιά
Είναι αντίστοιχα η μητέρα και η γιαγιά του Πέτερ. Ζουν σε μια παράγκα έξω απ' το χωριό και εξοικονομούν τα προς το ζην γνέθοντας μαλλί. Είναι η μόνη οικογένεια χωριανών που έχει καλές σχέσεις με τον παππού. Δεν πρωταγωνιστούν σε κάποια επιμέρους ιστορία, αλλά αποτελούν σταθερό σημείο αναφοράς για τη Χάιντι.
Πατέρας της Κλάρας, ο οποίος όμως λείπει πολύ συχνά απ' το σπίτι. Αντιμετωπίζει τη Χάιντι όχι απλά ως παρέα της κόρης του, αλλά ως δεύτερο παιδί του. Όταν βλέπει πως η Χάιντι αδυνατεί να προσαρμοστεί στη μεγαλούπολη, αποφασίζει αμέσως την επιστροφή της στις Άλπεις, ρισκάροντας για χάρη της ακόμα και την ψυχική υγεία του δικού του παιδιού.
Δεσποινίς Ροτενμάιερ
Τροφός της Κλάρας και ουσιαστικά το ισχυρό πρόσωπο στην οικία Ζέσεμαν, δεδομένου πως ο πατέρας λείπει διαρκώς για δουλειές. Αυταρχική, υπερπροστατευτική και λάτρης της απόλυτης πειθαρχίας, είναι εξαρχής αντίθετη με την εγκατάσταση της Χάιντι στο σπίτι, θεωρώντας την απλά μια αμόρφωτη χωριατοπούλα απ' την Ελβετία. Θα ακολουθήσει την Κλάρα στις θερινές διακοπές στις Άλπεις, αλλά η γιαγιά Ζέσεμαν θα τη στείλει πίσω στη Φρανκφούρτη ώστε η μικρή να νιώσει για πρώτη φορά ελεύθερη από τις συμβάσεις που της επέβαλλε.
Γιαγιά Ζέσεμαν
Η γιαγιά της Κλάρας. Ζει σε άγνωστο μέρος. Στα λίγα επεισόδια που εμφανίζεται, η παρουσία της είναι καταλυτική: Στη Φρανκφούρτη πείθει τη Χάιντι για την αξία της μόρφωσης, ενώ όταν επισκέπτεται την Κλάρα στις Άλπεις, διατάζει τη δεσποινίδα Ροτεμάιερ να επιστρέψει στη Φρανκφούρτη και αναθέτει τη φροντίδα της εγγονής της στον παππού.
Υπόβαθρο
Κέντρο της περιοχής είναι το Μάιενφελντ, μια κωμόπολη στα σύνορα της Ελβετίας με το Λίχτενσταϊν. Εκεί ζούσε η Χάιντι με τη θεία Ντέτε, πριν η τελευταία την εγκαταλείψει στον παππού. Το Χωριό βρίσκεται σχετικά κοντά στο Μάιενφελντ, με το οποίο το συνδέει ένας καρόδρομος. Το όνομά του δεν αναφέρεται - ακόμα και στο πρωτότυπο μυθιστόρημα αναφέρεται ως "Dorfli", χωριουδάκι. Η αγροικία του παππού βρίσκεται αρκετά έξω και ψηλότερα από το χωριό, στα όρια της αλπικής ζώνης. Χρειάζεται αρκετή ώρα με τα πόδια για να φτάσει κάποιος απ' το χωριό. Στο μισό της απόστασης βρίσκεται το σπίτι του Πέτερ.
Η Φρανκφούρτη είναι μεγαλούπολη της Γερμανίας, πρωτεύουσα του κρατιδίου της Έσσης. Στη σειρά, απαιτείται μία ολόκληρη ημέρα με το τρένο για να φτάσει κάποιος από το Μάιενφελντ. Όταν κυκλοφόρησε η σειρά, έκανε μεγάλη εντύπωση η εργασία του Μιγιαζάκι στην πιστή αναπαράσταση κτηρίων και τοπίων, τόσο στις Άλπεις όσο και στην Φρανκφούρτη. Ο σχεδιαστής είχε επισκεφτεί τις περιοχές μαζί με τον Τακαχάτα και είχαν τραβήξει χιλιάδες φωτογραφίες, στις οποίες βασίστηκαν για να δημιουργήσουν το περιβάλλον όπου εκτυλίσσεται η ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Δραματικά anime και manga Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Studio Ghibli
Ινδική κάνναβη
Η Ινδική κάνναβη, επισήμως γνωστή ως Cannabis sativa forma indica, είναι ένα ετήσιο φυτικό είδος της οικογένειας Κανναβοειδών  που παράγει μεγάλες ποσότητες τετραϋδροκανναβινόλης (THC) και καλλιεργείται για σκοπούς συμπεριλαμβανομένου του χασίς στην Ινδία. Οι υψηλές συγκεντρώσεις της THC παρέχουν ευφορικά αποτελέσματα, καθιστώντας το δημοφιλές για ψυχαγωγική χρήση, στην εναλλακτική ιατρική όσο και ως φάρμακο κλινικής έρευνας.
Ταξινόμηση
Το 1785, ο Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ δημοσίευσε μια περιγραφή ενός δεύτερου είδους της κάνναβης, την οποία ονόμασε Ινδική κάνναβη. Ο Λαμάρκ, ονόμασε τα δείγματα των φυτών που συνέλεξε στην Ινδία με βάση την πρόσφατη περιγραφή του για αυτά τα είδη. Ο Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτες περιέγραψε την Ινδική κάνναβη ως σχετικά κοντό, κωνικό, και πυκνά διακλαδισμένο, ενώ την Κάνναβη sativa την περιγράφει ως ψηλή και με πιο απλωμένη διακλάδωση. Ο Λόραν Σ. Άντερσον περιγράφει την Ινδική κάνναβη, πως έχει κοντά, ευρεία φύλλα, ενώ αυτά της Κάνναβης sativa τα χαρακτήρισε ως σχετικά μακρυά και στενά. Τα φυτά της Ινδικής κάνναβης σύμφωνα με τον Σούλτες και τις περιγραφές του Άντερσον μπορεί να προέρχεται από την οροσειρά Χίντου Κους. Λόγω του συχνά σκληρού και μεταβλητού (εξαιρετικά κρύοι χειμώνες, και ζεστά καλοκαίρια) κλίματος αυτών των περιοχών, η Ινδική Κάνναβη είναι κατάλληλη για καλλιέργεια σε εύκρατα κλίματα.
Καλλιέργεια
Τα πλατύφυλλα φυτά της Ινδικής κάνναβης στην Ινδία, το Αφγανιστάν, το Μπανγκλαντές και το Πακιστάν είναι παραδοσιακά και καλλιεργούνται για την παραγωγή χασίς. Φαρμακολογικώς, η κάνναβη παραδοσιακών ινδικών ποικιλιών τείνουν να έχουν υψηλότερη περιεκτικότητα σε κανναβιδιόλη (CBD) από τα κλαδιά της Κάνναβης της ήμερης (Cannabis sativa). Η πιο εμπορική κάνναβη επιλέγεται να είναι αυτή που έχει τα πιο χαμηλά επίπεδα CBD, με ορισμένους χρήστες να αναφέρουν περισσότερο ένα «πετρωμένο» συναίσθημα και λιγότερο ένα "υψηλό" από την Ινδική κάνναβη σε σύγκριση με Κάνναβη sativa. Η ευφορία της Ινδικής κάνναβης είναι υψηλή και έχει ευεργετικές ιδιότητες, όπως η ανακούφιση του πόνου πέραν του ότι είναι μια αποτελεσματική θεραπεία για την αϋπνία, ενώ παράλληλα είναι και αγχολυτικό, σε αντίθεση με την Κάνναβη sativa που είναι πιο συχνές οι αναφορές για «καμένη συμπεριφορά» και «ψυχική θολούρα», και ακόμα, αν και σπάνια, περιλαμβάνει και παραισθήσεις. Οι διαφορές στην περιεκτικότητα σε τερπενοειδή του αιθέριου ελαίου μπορεί να ευθύνονται για ορισμένες από αυτές τις διαφορές στην ισχύ. Οι κοινές φούντες της ινδικής Κάνναβης για ψυχαγωγικούς σκοπούς ή ιατρική χρήση περιλαμβάνουν Κους.
Μια πρόσφατη γενετική ανάλυση έδειξε τόσο τα στενόφυλλα όσο και στα πλατύφυλλα, φαρμακευτικούς "βιότυπους" στην Κάνναβη indica, καθώς και στην Κάνναβη της νότιας και ανατολικής Ασίας (ίνες / σπόρων) παραδοσιακών ποικιλιών και άγριων πληθυσμών των Ιμαλαΐων.
Διαφορά μεταξύ Κάνναβης indica και Κάνναβης sativa
Η κάνναβη εμφανίζει μια εξαιρετικά μεγάλη ποικιλία όσον αφορά τα βοτανικά, τα γενετικά και τη χημικά συστατικά της. Ο αριθμός των ειδών στο γένος της κάνναβης ήταν αμφιλεγόμενος για πολλά χρόνια. Ορισμένες αναφορές πρότειναν την κάνναβη ως πολυτυπικό γένος. Ωστόσο, με βάση τα μορφολογικές, ανατομικές, φυτοχημικές και γενετικές μελέτες, αντιμετωπίζεται γενικά ως έχουσα ένα μόνο, ιδιαίτερα πολυμορφικό είδος, το C. sativa L. Άλλα είδη που αναφέρονται είναι η Cannabis indica Lam. και το Cannabis ruderalis Janisch, αλλά τα φυτά που θεωρείται ότι ανήκαν σε αυτά τα είδη αναγνωρίζονται πλέον ως ποικιλίες C. sativa L. (var. Indica και var. Ruderalis, αντίστοιχα).
Η κύρια μορφολογική διαφορά μεταξύ της Κάνναβης indica και της Κάνναβης sativa είναι τα φύλλα τους. Τα φύλλα της Sativa είναι πολύ μικρότερα και λεπτότερα, ενώ εκείνα της Indica είναι πλατύτερα και έχουν χρώμα βαθύ πράσινο, συχνά με μοβ χροιά και στην ωρίμανση, γίνονται σκούρα μοβ. Επίσης, τα ινδικά φυτά είναι μικρότερα και πιο πυκνότερα, συνήθως κάτω από 6 πόδια ύψους και σπάνια πάνω από 8 πόδια. Η Ινδική κάνναβη έχει βραχέα κλαδιά φορτωμένα με πυκνούς οφθαλμούς, οι οποίοι ωριμάζουν νωρίς, συνήθως στις αρχές Σεπτεμβρίου στο Βόρειο ημισφαίριο. Η φυσική κατανομή της Ινδικής κάνναβης είναι το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, η Ινδία και οι γύρω περιοχές. Τα φυτά της Sativa έχουν μακριά κλαδιά, με τα χαμηλότερα να απλώνονται 4 πόδια ή περισσότερο από τον κεντρικό μίσχο, όπως σε ένα κωνικό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το ύψος τους κυμαίνεται από 6 πόδια έως περισσότερο από 20 πόδια, με συνηθέστερο έυρος: 8 - 12 πόδια.
Ο χρόνος ωρίμανσης της κάνναβης ποικίλλει σημαντικά ανάλογα με την ποικιλία και τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Η Sativa βρίσκεται σε όλο τον κόσμο και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των ναρκωτικών των ισημερινών ποικιλιών όπως η Κολομβιανή, η Μεξικάνικη, η Νιγηριανή και η Νότια Αφρικάνικη. Τα φυτά Sativa τείνουν να έχουν περιεκτικότητα υψηλότερη στο Δ9-THC και χαμηλότερη σε CBD από ό, τι τα Indica.
Κάνναβη με σχετικά υψηλότερη CBD έναντι της THC, σε αναλογία, είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσει άγχος από ό,τι το αντίστροφο. Η CBD ευθύνεται, επίσης, για την έντονη υπνηλία που προκαλείται, σε σύντομο χρονικό διάστημα, αμέσως μετά την χρήση της. Αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να οφείλεται στο ότι η CBD είναι ανταγωνιστικότερη της THC συγκριτικά κατά των υποδοχέων κανναβινοειδών του οργανισμού, σε σχέση με την μερική δράση της THC. Η Κανναβιδιόλη (CBD) είναι επίσης ένας 5-ΗΤ1Α υποδοχέας (σεροτονίνης), ο οποίος μπορεί επίσης να συμβάλει σε μία αγχολυτική επίδραση. Αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι οι υψηλές συγκεντρώσεις της CBD που βρέθηκαν στην Iνδική κάνναβη, μετριάζουν το αγχογόνο αποτέλεσμα της THC σημαντικά. Το αποτέλεσμα της κάνναβης Sativa είναι γνωστό για την εγκεφαλική ευφορία, ενώ της ινδικής κάνναβης είναι γνωστό για τις καταπραϋντικές επιδράσεις της, που κάποιοι προτιμούν, για νυχτερινή περισσότερο, χρήση της ημέρας. Και οι δύο τύποι χρησιμοποιούνται ως ιατρική κάνναβη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Κανναβοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Σίκκιμ
Η Σίκκιμ (απαντάται και ως Σικκίμ, Σίκιμ ή Σικίμ) είναι μία από τις 28 ομόσπονδες πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο βόρειο-βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, στα ανατολικά Ιμαλάια. Η συνολική της έκταση είναι μόλις 7.096 τ.χλμ., η 2η μικρότερη σε έκταση Πολιτεία της Ινδίας μετά τη Γκόα, ενώ ο πληθυσμός της που το 1981 ήταν 316.000, σήμερα αριθμεί περίπου 540.500 κατοίκους. Είναι η μικρότερη Πολιτεία της Ινδίας σε πληθυσμό. Πρωτεύουσα της Σίκκιμ είναι η πόλη Γκάνγκτοκ.
Λόγω της σπουδαίας γεωγραφικής της θέσης από στρατηγικής και πολιτικής άποψης, δυσανάλογη της έκτασής της, τη διοίκηση της Πολιτείας ασκεί ο ινδικός στρατός. Οι μετακινήσεις από πόλη σε πόλη πραγματοποιούνται μόνο κατόπιν αδείας.
Ιστορία
Το όνομα Σίκκιμ προέρχεται από δύο ινδικές λέξεις που σημαίνουν «νέο παλάτι». Με το όνομα αυτό υπάρχουν αναφορές για την περιοχή από τον 8ο αιώνα. Το κρατίδιο από το 1717 ήταν μισό μπουτανέζικο και μισό νεπαλέζικο. Το 1853 έγινε ημιανεξάρτητο, ενώ στις 16 Μαΐου του 1975 έγινε ομόσπονδη πολιτεία της Ινδίας, μετά από σχετικό δημοψήφισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Σικκιμ Σικκιμ
88 λεπτά
Το 88 λεπτά (88 Minutes) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία θρίλερ, που προβλήθηκε το 2007, με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο και κύριες συμπρωταγωνίστριες τις Έϊμυ Μπρένεμαν, Αλίσια Γουίτ και Λίλι Σομπιέσκι. Η σκηνοθεσία είναι του Τζον Άβνετ και το σενάριο του Γκάρι Σκοτ Τόμσον.
Υπόθεση
Στο Σιάτλ των ΗΠΑ, ένας επιτυχημένος καθηγητής ψυχιατρικής ασχολείται με μία υπόθεση φόνου και έχει μόλις 88 λεπτά για να τη διαλευκάνει.
Ο Δρ. Τζακ Γκραμ είναι ψυχίατρος που συνεργάζεται με το FBI, προκειμένου να συνεισφέρει για τη διαλεύκανση υποθέσεων που έχουν να κάνουν με κατά συρροήν δολοφόνους, αφού οι εκτιμήσεις του χρησιμοποιούνται σαν βασικά πειστήρια για την καταδίκη τους. Ελαχιστοποιώντας σταδιακά τον αριθμό των πιθανών υπόπτων, ο Τζακ προσπαθεί εναγωνίως να έρθει σε επαφή με έναν προβληματικό μαθητή του, μια πρώην σχέση του αλλά και με έναν κατά συρροή δολοφόνο. Τα πράγματα ωστόσο περιπλέκονται, όταν την ημέρα της εκτέλεσης κάποιου από εκείνους που είχαν συλληφθεί με τη βοήθειά του, ένας νέος φόνος με τα χαρακτηριστικά που εμφάνιζε ο συγκεκριμένος θανατοποινίτης, διαπράττεται!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Turn It Upside Down
Το "Turn It Upside Down" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου συγκροτήματος Spin Doctors. Κυκλοφόρησε στις 14 Ιουνίου του 1994. Έφτασε μέχρι το #28 του Billboard 200 και ανακηρύχθηκε πλατινένιο από τη RIAA.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τους Spin Doctors εκτός από τα σημειωμένα
Θέσεις στα τσάρτς
'Άλμπουμ
Singles
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Γρηγόριος Παλαμάς
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296 - 14 Νοεμβρίου 1359) ήταν Μικρασιάτης φιλόσοφος, λόγιος και κληρικός. Ήταν μοναχός του Αγίου Όρους, κατόπιν Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης και διαπρεπής θεολόγος του Ησυχασμού. Οι διδασκαλίες του προς υπεράσπιση του Ησυχασμού ενάντια στην επίθεση του επισκόπου Βαρλαάμ αναφέρονται ευρύτερα υπό τον γενικό τίτλο Παλαμισμός, ενώ οι οπαδοί του Παλαμίτες. Κείμενά του βρίσκονται στη Φιλοκαλία. Τιμάται ως άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ημέρα μνήμης του είναι η 14η Νοεμβρίου και η δεύτερη Κυριακή των Νηστειών που ονομάζεται Κυριακή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Πρώτα χρόνια
thumb|Ο Γρηγόριος Παλαμάς. Ο Γρηγόριος Παλαμάς γεννήθηκε το 1296 στην Κωνσταντινούπολη από αριστοκρατική γενιά. Οι Μικρασιάτες γονείς του, Κωνστάντιος και Καλλονή γεννήθηκαν στη Μικρά Ασία, όμως την εγκατέλειψαν λόγω της τουρκικής προέλασης και κατέφυγαν στη βυζαντινή πρωτεύουσα. Ο Γρηγόριος είχε πέντε αδέλφια, τον Μακάριο, τον Θεοδόσιο, την Επίχαρη και τη Θεοδότη. Ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Παλαμάς, ήταν συγκλητικός και μέλος της αυτοκρατορικής αυλής. Ο Ανδρόνικος Β' εκτίμησε τόσο πολύ τα προσόντα του ώστε του ανέθεσε την εκπαίδευση του εγγονού του Ανδρόνικου Γ'. Ο πατέρας του πέθανε αφού δέχθηκε στην επιθανάτια κλίνη του τη μοναχική κουρά, όταν ο Γρηγόριος ήταν επτά ετών, οπότε περιήλθε υπό την προστασία του αυτοκράτορα. Οι κοσμικές σπουδές του περιλάμβαναν κυρίως τα κλασικά trivium και quatrivium. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης γραμματική, ρητορική, φυσική, λογική και με δάσκαλο τον Θεόδωρο Μετοχίτη μελέτησε ιδιαίτερα τη φιλοσοφία. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών του ανατέθηκε να συντάξει και να εκφωνήσει πραγματεία περί του Αριστοτέλη ενώπιον του Θεόδωρου Μετοχίτη και του Ανδρόνικου Β'.
Μοναστική σταδιοδρομία
Αν και ο αυτοκράτορας τον προόριζε για υψηλά κρατικά αξιώματα, εκείνος άρχισε να ασχολείται με την άσκηση και την ασκητική φιλολογία. Η μοναστική του κλίση καλλιεργήθηκε από τις συναναστροφές του με διάσημους μοναχούς στη βυζαντινή πρωτεύουσα. Ο Θεόληπτος Φιλαδελφείας τον μύησε στη νοερά προσευχή, ενώ ο Γρηγόριος σε ηλικία ούτε είκοσι ετών αποσύρθηκε στη μοναστική ζωή, πείθοντας να κάνουν το ίδιο και μέλη της οικογένειάς του: η μητέρα του Καλή, οι δύο αδελφές Επίχαρη και Θεοδότη και τα άλλα δύο αδέλφια του, Μακάριος και Θεοδόσιος. Αρχικά μετέβη στο όρος Παπίκιο της Θράκης και μετά σε διάφορες τοποθεσίες στον Άθω: στο Βατοπέδι -υπό την καθοδήγηση του ησυχαστή Νικοδήμου- στο κοινόβιο της Μεγίστης Λαύρας, όπου ονομάστηκε ψάλτης από τον εκεί ηγούμενο, και στο τέλος τριών ετών ερημίτης στη Γλωσσία, υπό την καθοδήγηση του μοναχού Γρηγορίου. Σύμφωνα με φιλοπαλαμικές πηγές, λόγω επιδρομών Τούρκων πειρατών στην περιοχή του Άθω θέλησε να ταξιδέψει στα Ιεροσόλυμα και στο Σινά αλλά στάθμευσε στη Θεσσαλονίκη. Οι κατοπινοί πολέμιοί του θεώρησαν ως αίτιο φυγής του τον φόβο να μη θεωρηθεί μεσσαλιανιστής, επειδή οι τελευταίοι παρέβλεπαν τα ιερά μυστήρια για να αφοσιωθούν αποκλειστικά στην προσευχή. Κατά τους πολέμιούς του στη διάρκεια της παραμονής του στα μοναστήρια του Παπικίου ήλθε σε επαφή με Βογομίλους, οι οποίοι αρκούνταν στο Πάτερ ημών, το οποίο έλεγαν επτά φορές την ημέρα και πέντε φορές τη νύχτα. Ήλθε σε επαφή μαζί τους μόνο για να τους προσηλυτίσει κατά τον Φιλόθεο Κόκκινο, εγκωμιαστή του Παλαμά, ενώ επίσης ήδη από τα πρώτα βήματά του στον μοναχισμό συγκρούσθηκε με αυτούς.
Το 1326 χειροτονήθηκε ιερέας στη Θεσσαλονίκη από τον τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης και μετέπειτα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα. Στη Θεσσαλονίκη έγινε μέλος ενός είδους πνευματικού κύκλου, εμπνευστής του οποίου ήταν ο Ισίδωρος, μαθητής του Γρηγορίου Σιναΐτου και ο οποίος αποσκοπούσε στη διάχυση της άσκησης της προσευχής εκτός μοναστηριών. Αργότερα αναχώρησε μαζί με δέκα ακόμα ιερείς για τη Βέροια, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια, εφαρμόζοντας αυστηρή μόνωση. Ο θάνατος της μητέρας του τον απομάκρυνε προσωρινά στην Κωνσταντινούπολη και οι Σερβικές επιδρομές στη Βέροια τον έστειλαν οριστικά το 1331 στο Άγιο Όρος.
Ο μεταρρυθμιστικός του ζήλος και η αυστηρότητα της άσκησής του τον έφεραν σε σύγκρουση με τους μοναχούς και αποτραβήχτηκε περί το 1335 στο ησυχαστήριό του στον Άγιο Σάββα. Αργότερα έγινε ηγούμενος στη μονή Εσφιγμένου.
Η ησυχαστική έριδα
Περί το 1337, ο Ησυχασμός προσέλκυσε την προσοχή ενός λογίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Βαρλαάμ, ενός μοναχού από την Καλαβρία που είχε έρθει στην Κωνσταντινούπολη περίπου επτά χρόνια νωρίτερα. Αντιδρώντας στις επικρίσεις για τα θεολογικά του κείμενα ότι ο Γρηγόριος Παλαμάς είχε επικοινωνήσει μαζί του, ο Βαρλαάμ συνάντησε Ησυχαστές και άκουσε περιγραφές των πρακτικών τους. Εκπαιδευμένος στη Δυτική Σχολαστική θεολογία, ο Βαρλαάμ σκανδαλίστηκε από τις περιγραφές που άκουσε και έγραψε πολλές πραγματείες, με τις οποίες γελοιοποιούσε τις πρακτικές αυτές. Ο Βαρλαάμ αμφισβήτησε, ως αιρετικό και βλάσφημο, το δόγμα των Ησυχαστών ως προς τη φύση του ακτίστου φωτός, πανομοιότυπου με εκείνο που είχε φανεί στους μαθητές του Ιησού στη Μεταμόρφωσή Του στο Όρος Θαβώρ, η εμπειρία του οποίου ήταν ο στόχος της πρακτικής των Ησυχαστών. Οι πληροφοριοδότες του είπαν ότι αυτό το φως δεν ήταν θεϊκής ουσίας, αλλά θεωρούνταν ότι είχε άλλη υπόσταση. Ο Βαρλαάμ θεώρησε αυτήν την έννοια πολυθεϊστική, καθώς υπαινίσσεται δύο αιώνια όντα, έναν ορατό (αμετάβλητο) και έναν αόρατο (υπερβατικό) Θεό.
Ο Γρηγόριος Παλαμάς ενεπλάκη στην έριδα καθώς κλήθηκε από τους αδελφούς του μοναχούς στο Άγιο Όρος να υπερασπιστεί τον Ησυχασμό από τις επιθέσεις του Βαρλαάμ. Καλά μορφωμένος στην ελληνική φιλοσοφία (διαλεκτική μέθοδο) και ως εκ τούτου ικανός να υπερασπίσει τον Ησυχασμό με μεθόδους που χρησιμοποιούνταν και στη Δύση, ο Παλαμάς τον υπερασπίστηκε με μια σειρά Συνόδων στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και με μια σειρά έργων.
Επανάσταση στη Θεσσαλονίκη
Στη Θεσσαλονίκη το 1342 είχε εκδηλωθεί κίνημα, κατά της ανάρρησης του Καντακουζηνού στον θρόνο, κατευθυνόμενη από τους Ζηλωτές. Οι Ζηλωτές ήταν υποστηρικτές των Παλαιολόγων και πολέμιοι των Καντακουζηνών που ήθελαν ενίσχυση της κεντρικής κυβέρνησης, ενώ η Θεσσαλονίκη με τους Ζηλωτές ήθελε αυτονομία. Επειδή ο Παλαμάς ήταν φιλικά διακείμενος στον Καντακουζηνό, δεν έγινε δεκτός ως αρχιεπίσκοπος, παρά την κατοπινή συμφιλίωση των δύο αυτοκρατόρων. Έτσι, μετέβη ξανά στο Άγιον Όρος και κατόπιν στη Λήμνο, που ήταν αποίμαντη εκείνο το διάστημα και ανέλαβε έκτακτες ποιμαντικές μέριμνες. Στο νησί της Λήμνου συνέγραψε αρκετά από τα θεολογικά του έργα ενώ δίδαξε στους κατοίκους τον βίο και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου μεριμνώντας παράλληλα για την ανακούφιση του πληθυσμού από την πανώλη. Ακολούθως επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη.
Σε μια νέα προσπάθειά του να μεταβεί στην εκκλησιαστική έδρα του οι Ζηλωτές αξίωσαν να μην μνημονεύει τον Καντακουζηνό στη λειτουργία, αλλά αρνήθηκε και μόνο ύστερα από την κατάληψη της πόλης από τον Καντακουζηνό, μετά τρία έτη από τη χειροτονία του δηλαδή ο Παλαμάς εισέρχεται στη Θεσσαλονίκη. Εκφωνεί την ποιμαντική ομιλία του με τίτλο Περί της προς αλλήλους ειρήνης τρεις ημέρες μετά την είσοδό του στην πόλη. Τηρεί ίσες αποστάσεις από τις συγκρουόμενες μερίδες και αποδίδει τη μεταξύ τους διαμάχη «στο μίσος που υπεισήλθε στις καρδιές των ανθρώπων συνεργεία του πονηρού» Ο Παλαμάς υπαινίσσεται πως οι έχοντες ήταν τα θύματα των μη εχόντων, οι κρείττονες του χείρονος μέρους. Όπως επισημαίνει ο Ευάγγελος Χρυσός, «με τις επισημάνσεις αυτές αγγίζει τα όρια της προσχώρησης στη μια από τις εμφύλιες παρατάξεις[...]» Για τον Παλαμά αιτία της διχόνοιας είναι η αμαρτία, ο αρχηγός της κακίας ενοικεί στους στασιάρχες και στασιαστές καθιστώντας τους ανυπάκουους στους επίγειους βασιλείς κάτι που συνιστά βαρύτατο ολίσθημα. Αφού εκφωνεί τον ενωτικό λόγο του, οι εχθροί και οι αντίπαλοί του που του είχαν δημιουργήσει τόσα προβλήματα σπεύδουν, σύμφωνα με τον Φιλόθεο Κόκκινο, με δάκρυα στα μάτια να ζητήσουν συγγνώμη. Για τον πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Μεταλληνό «Μετά την πτώση των Ζηλωτών, προς τους οποίους ο Παλαμάς φάνηκε ειρηνικός, ο Λαός τον δέχθηκε στη Θεσσαλονίκη (Δεκέμβριος 1350) με πανηγυρισμούς. Ο Παλαμάς καταδίκασε τα εγκλήματα, που είχαν διαπραχθεί από τους Ζηλωτές, αλλά εισήλθε ως ειρηνευτής στη Θεσσαλονίκη,»