cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γάιος Κλαύδιος Σαβίνος Ρεγιλένσις
Καταγωγή
Ήταν ο νεότερος γιος τού Άττιου Κλαύσου, ενός πλούσιου Σαβίνου εμπόρου, που μετανάστευσε στη Ρώμη με πολλούς ακολούθους το 504 π.Χ. και έγινε δεκτός ως πατρίκειος με το όνομα Άππιος Κλαύδιος Σαβίνος. Ο πρεσβύτερος Κλαύδιος έγινε συγκλητικός και κατείχε την υπατεία το 495. Διακρίθηκε ως η ηγετική φυσιογνωμία τού αριστοκρατικού κόμματος και ο πιο σκληρός αντίπαλος των πληβείων. Είχε τουλάχιστον δύο γιους: τον Άππιο, ο οποίος ήταν ύπατος το 471, και τον Γάιο, ο οποίος είχε το ίδιο αξίωμα το 460.
Σχεδόν τίποτε δεν είναι γνωστό για την ιδιωτική ζωή τού Γάιου Κλαύδιου, εκτός από την προσκόλληση με τον ανιψιό του Άππιο Κλαύδιο Κράσσο, ένα των  δέκα ανδρών (decemvir), τον οποίο συμβούλευσε και στη συνέχεια υπερασπίστηκε μετά την ανατροπή της Δεκανδρίας.
Σταδιοδρομία
Εκλεγμένος ύπατος το 460 με τον Πόπλιο Βαλέριο Ποπλικόλα, ο Κλαύδιος και ο συνάδελφός του έπρεπε πρώτα να αντιμετωπίσουν τις συνεχείς διαφωνίες μεταξύ των αριστοκρατικών και λαϊκών συμφερόντων της Ρώμης, σχετικά με μία πρόταση για αυστηρό περιορισμό των εξουσιών των υπάτων. Αυτό το μέτρο είχε προωθηθεί δύο χρόνια νωρίτερα από τον Γάιο Τερεντίλιο Άρσα, έναν από τους τριβούνους των πληβείων. Αλλά η πρόταση είχε αναβληθεί δύο φορές, πρώτα κατόπιν αιτήματος τού Κόιντου Φάβιου Βιβουλανού, τού επάρχου της πόλης (praefectus urbi), ο οποίος υποστήριξε ότι θα ήταν προδοτικό να εξεταστεί ένας τέτοιος νόμος, όταν και οι δύο ύπατοι ήταν εκτός πόλης, και έπεισε τους συναδέλφους του Τερεντίλιου να παρέμβουν. Το επόμενο έτος ο νόμος κατατέθηκε ξανά μετά από περίεργους οιωνούς και μία παύση για μία εισφορά στρατευμάτων από τους υπάτους, που ακολουθήθηκε από τον ενθουσιασμό της δίκης τού Καίσωνα Κουίνκτιου Κινκινάτου.
Φήμες κάθε είδους κυκλοφόρησαν, όχι πιο σοβαρές από το ότι ο Καίσων Κουίνκτιος, που είχε καταφύγει στην εξορία τον προηγούμενο χρόνο, είχε επιστρέψει στην πόλη επικεφαλής μίας συνωμοσίας νεαρών ευγενών, με σκοπό τη δολοφονία των τριβούνων τού λαού και οποιουσδήποτε άλλου αντιτασσόταν στο αριστοκρατικό κόμμα. Υπήρχε μάλιστα μία φήμη, ότι οι συνωμότες επρόκειτο να βοηθηθούν από τους Aέκουους και τους Βόλσκους. Ο Aύλος Βηργίνιος, ο τριβούνος που είχε απαγγείλει κατηγορίες κατά τού Καίσωνος, ζήτησε έρευνα για να καταστείλει τη συνωμοσία, προτού πληγεί η ελευθερία τού ρωμαϊκού λαού. Αλλά ο Κλαύδιος έδωσε μία ομιλία αντίθετη σε οποιαδήποτε τέτοια έρευνα, υποστηρίζοντας όχι μόνο ότι οι φήμες ήταν ψευδείς, αλλά ότι οι ίδιοι οι τριβούνοι ήταν υπεύθυνοι γι' αυτές, ως δικαιολογία για να διώξουν άλλους νεαρούς αριστοκράτες, με τον ίδιο τρόπο που είχαν κάνει στον Κουίνκτιο.
Εξέγερση του Ηρδονίου
Η προσοχή της πόλης άλλαξε σύντομα, όταν ένας στρατός από 2.500 σκλάβους και εξόριστους, με επικεφαλής έναν Σαβίνο ονόματι Άππιο Ερδόνιο, κατέλαβε το Καπιτώλιο υπό την κάλυψη τού σκότους, σε μία προσπάθεια να ξεκινήσει μία εξέγερση των σκλάβων. Στην αρχή οι τριβούνοι των πληβείων θεώρησαν, ότι η επακόλουθη κλήση στα όπλα χρησιμοποιήθηκε ως άλλη μία δικαιολογία, για να καθυστερήσει η εξέταση τού νόμου τού Τερεντίλιου και προσπάθησαν να εμποδίσουν τη στρατολογία. Τότε η Σύγκλητος αντιμετώπισε τους τριβούνους, παρά τη δύναμη κατοχής στο Καπιτώλιο, ως την κύρια απειλή της. Ο ύπατος Βαλέριος επέπληξε έντονα και τις δύο πλευρές, επειδή δεν αντιμετώπισαν την κατάσταση με τη βαρύτητα που της άξιζε, και -υπενθυμίζοντας στους τριβούνους τον ρόλο του πατέρα του στην εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και την προστασία των δικαιωμάτων τού λαού- τους αψήφησε, για να του αντιταχθούν.
Πριν ο Βαλέριος ήταν έτοιμος να επιτεθεί στο Καπιτώλιο, ενώθηκε μαζί του μία δύναμη Τοσκουλανών στρατιωτών, που έστειλε ο Λεύκιος Μαμίλιος, ο δικτάτορας τού Τούσκουλου, για να βοηθήσει τους Ρωμαίους. Ενώ ο Κλαύδιος φύλαγε από τα τείχη της πόλης για την προσέγγιση περαιτέρω εχθρών, ο Βαλέριος και οι Τουσκουλανοί επιτέθηκαν και νίκησαν τον στρατό κατοχής, αν και τόσο ο ύπατος, όσο και ο Ηρδόνιος, σκοτώθηκαν στη μάχη. Μόλις αποκαταστάθηκε η ειρήνη, οι τριβούνοι των πληβείων ζήτησαν για άλλη μία φορά ακρόαση για τη νομοθεσία τού Τερεντίλιου, την οποία τους είχε υποσχεθεί ο Βαλέριος. Ωστόσο, ο Κλαύδιος αρνήθηκε να επιτρέψει τη συζήτηση τού νόμου, έως ότου αντικατασταθεί ο Βαλέριος ως ύπατος, οπότε το θέμα παρέμεινε άλυτο μέχρι μετά τις εκλογές. Ο νόμος δεν ψηφίστηκε ποτέ, αλλά πιθανότατα ήταν ένας από τους παράγοντες, που οδήγησαν στον διορισμό των δέκα ανδρών, με στόχο τη σύνταξη των πινάκων των νόμων τού ρωμαϊκού δικαίου.
Περαιτέρω αντίθεση με τους πληβείους
Τρία χρόνια μετά την υπατεία του, το 457 π.Χ., στη ρωμαϊκή επικράτεια εισέβαλαν οι Σαβίνοι και ένας στρατός των Αικούων κατέλαβε τις πόλεις Κόρβιο και Oρτόνα. Η Σύγκλητος έδωσε εντολή στους υπάτους, Γάιο Οράτιο Πουλβίλο και Κόιντο Μινούκιο Εσκουιλίνο, να συγκεντρώσουν στρατεύματα και να καταλάβουν το πεδίο. Ωστόσο, οι τριβούνοι των πληβείων, των οποίων οι προσπάθειες να επιφέρουν διάφορες μεταρρυθμίσεις απογοητεύονταν συνεχώς και αναβάλλονταν ενόψει της μίας ή της άλλης κρίσης, αντιτάχθηκαν στην στρατολογία, έως ότου εγκριθεί η νομοθεσία τους. Ο ύπατος Οράτιος αντιτάχθηκε στους τριβούνους, επειδή είχαν την εξουσία τού κράτους σε μία τόσο ακατάλληλη στιγμή και φαινόταν να επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Αλλά ο τριβούνος Βηργίνιος ζήτησε ότι εάν οι τριβούνοι συμφωνούσαν με τη στρατολόγηση, τότε η Σύγκλητος θα έπρεπε τουλάχιστον να εξετάσει ένα άλλο μέτρο προς όφελος τού λαού της Ρώμης.
Ο Οράτιος συμφώνησε και ο Βηργίνιος υπέβαλε την πρότασή του: ο αριθμός των πληβείων τριβούνων να διπλασιαστεί από πέντε σε δέκα. Ο Γάιος Κλαύδιος μίλησε ενάντια σε αυτό το μέτρο, αφού κατά τη γνώμη του πέντε τριβούνοι ήταν αρκετό κακό: δέκα θα έπρεπε να είναι αφόρητο, και θα αύξανε μόνο την ταραχή γι' αυτή την παραχώρηση ή την άλλη. Ο Λεύκιος Κουίνκτιος Κινκινάτος, τού οποίου ο γιος Βηργίνιος είχε εξαναγκαστεί σε εξορία, μίλησε ωστόσο υπέρ της πρότασης, σκεπτόμενος ότι ένας μεγαλύτερος αριθμός τριβούνων θα ήταν λιγότερο πιθανό να συμφωνήσει σε μία πορεία δράσης, και επομένως λιγότερο ενοχλητικό από πριν. Η γνώμη τού Κινκινάτου επικράτησε και ο αριθμός των τριβούνων αυξήθηκε σε δέκα.
Το επόμενο έτος, ο τριβούνος Λεύκιος Ικίλιος προσπάθησε να δοθεί ο Αβεντίνος λόφος στους πληβείους για να κτίσουν σπίτια. Όταν οι ύπατοι ανέβαλαν συνεχώς τη συνεδρίαση της Συγκλήτου, ο Ικίλιος έστειλε έναν από τους συνοδούς του να απαιτήσει την παρουσία τους. Έστειλαν έναν ραβδούχο να διώξει τον συνοδό, αλλά οι τριβούνοι έπιασαν τον ραβδούχο και τον απείλησαν ότι θα τον πετάξουν από τον βράχο του Ταρπείου. Μία αντιπροσωπεία ηλικιωμένων συγκλητικών τους έπεισε να απελευθερώσουν τον άνδρα και η Σύγκλητος συγκεντρώθηκε. Ο Ικίλιος πρότεινε τον νόμο του, και μαζί με αυτόν θα έπρεπε να επιστραφεί στους ανθρώπους και εκείνη η γη, που είχε καταληφθεί με δόλο ή είχε καταληφθεί με τη βία. Αυτό, σκέφτηκε, θα αμβλύνει την πίεση για διανομή της γης έξω από την πόλη, στην οποία αντιτάχθηκαν έντονα οι μεγαλογαιοκτήμονες. Ο Γάιος Κλαύδιος μίλησε ξανά κατά τού νομοσχεδίου, αλλά η Σύγκλητος συμφώνησε με το μέτρο, το οποίο σύντομα ψηφίστηκε σε νόμο.
Η Δεκανδρία (Decemvirate)
Το 451 π.Χ., στη θέση των υπάτων διορίστηκε ένα συμβούλιο δέκα διακεκριμένων Ρωμαίων υπατικής βαθμίδας, με σκοπό τη σύνταξη πινάκων τού δικαίου, με βάση έναν συνδυασμό αρχαίων παραδόσεων και ελληνικών προτύπων. Ένας από τους δέκα άνδρες ήταν ο ανιψιός τού Γάιου, ο Άππιος Κλαύδιος Κράσσος. Τον πρώτο χρόνο τους, οι δέκα άνδρες δημοσίευσαν δέκα πίνακες νόμων, προς γενική έγκριση τού λαού. Δεδομένου ότι το έργο για το οποίο είχε δημιουργηθεί η Δεκανδρία, παρέμεινε ημιτελές, αποφασίστηκε να εκλεγεί ένας νέος σύλλογος δέκα ανδρών για το επόμενο έτος. Παρόλο που ο Άππιος είχε δείξει μία ήπια και ευχάριστη συμπεριφορά και κέρδισε την εμπιστοσύνη των πληβείων, οι συνάδελφοί του υποψιάστηκαν το ότι θα ήθελε να παραμείνει στην εξουσία, και ως εκ τούτου, τον διέταξαν να δημιουργήσει τον νέο σύλλογο και να παραιτηθεί από το αξίωμά του, για να δώσει το παράδειγμα.
Αντί να παραιτηθεί, ο Άππιος όρισε τον εαυτό του ένα των δέκα ανδρών για το 450 και περικυκλώθηκε από ομοϊδεάτες του και εκείνους τους οποίους μπορούσε εύκολα να επιβληθεί, αποκλείοντας σκόπιμα άλλους εξέχοντες Ρωμαίους πολιτικούς, όπως τον Κινκινάτο, τον αδελφό του Τίτο Κουίνκτιο Καπιτολίνο ή τον Γάιο Κλαύδιο. Ο δεύτερος σύλλογος των δέκα ανδρών κέρδισε γρήγορα τη φήμη για την υπεροχή και την περιφρόνηση τού Κλαυδίου για τους απλούς ανθρώπους, δημοσιεύοντας δύο ακόμη νομικούς πίνακες, που περιείχαν σκληρούς περιορισμούς στους πληβείους. Στη συνέχεια παραιτήθηκαν από τις εκλογές, συνεχίζοντας να ασκούν τα καθήκοντά τους το επόμενο έτος. Όταν μία στρατιωτική έκτακτη ανάγκη απαίτησε να συγκληθεί η Σύγκλητος, αρκετοί εξέχοντες συγκλητικοί εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία, για να επικρίνουν τον αντισυνταγματικό χαρακτήρα της εξουσίας των δέκα ανδρών. Ο Γάιος Κλαύδιος προέτρεψε τη Σύγκλητο να μην αναλάβει δράση κατά των δέκα ανδρών, αλλά προειδοποίησε επίσης τον ανιψιό του να ενεργήσει προς το συμφέρον της χώρας του και να μην καταχραστεί την εξουσία που κατείχε εις βάρος της ελευθερίας τού λαού.
Η συμβουλή τού Γάιου προς τον ανιψιό του αγνοήθηκε και, βλέποντας ότι οποιεσδήποτε περαιτέρω ενέργειες από την πλευρά του θα ήταν μάταιες, αποσύρθηκε από τη Ρώμη, κατοικώντας στο Ρέγιλον, τον τόπο καταγωγής της οικογένειάς του. Μέσα στο έτος, η αλαζονεία των δέκα ανδρών οδήγησε στην πτώση τους. Ο Άππιος ντροπιάστηκε και τέθηκε υπό κράτηση, αφού προσπάθησε να διεκδικήσει τη Βηργινία, την κόρη τού Λεύκιου Βηργινίου, ενός αξιόλογου εκατόνταρχου, ως σκλάβα του. Ο Γάιος επέστρεψε στη Ρώμη για να υπερασπιστεί τον ανιψιό του, τον οποίο περιέγραψε ως σπουδαίο άνθρωπο, ο οποίος θα μνημονεύεται καλά για τη συνεισφορά του στο ρωμαϊκό δίκαιο από τις μελλοντικές γενιές, ανεξάρτητα από τα λάθη του. Παρ' όλα αυτά, δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη δίκη τού Άππιου και ο ανιψιός του αυτοκτόνησε, αντί να απαντήσει για τα εγκλήματά του.
Όταν οι νέοι ύπατοι, Λεύκιος Βαλέριος Ποτίτιος και Mάρκος Οράτιος Βαρβάτος, υπέβαλαν αίτηση στη Σύγκλητο για τέλεση θριάμβου, αφού απελευθέρωσαν την πόλη από τους εχθρούς της, ο Γάιος αντιτάχθηκε κατηγορηματικά στο αίτημά τους. Ήταν οι κορυφαίοι επικριτές των δέκα ανδρών, στους οποίους ο Γάιος είχε αντιταχθεί πριν από την ντροπή τού ανιψιού του. Τώρα τους κατηγόρησε ότι πρόδωσαν τους δέκα άνδρες στα χέρια των πληβείων, αφού τους υποσχέθηκε αμνηστία, και ισχυρίστηκε ότι ο ανιψιός του δεν είχε αυτοκτονήσει, αλλά είχε δολοφονηθεί από τους τριβούνους πριν δικαστεί για το ψεύδος, από τις κατηγορίες που τού επιδείχθηκαν. Ο Γάιος και οι υποστηρικτές του συνέχισαν τη συνεδρίαση της ημέρας και η Σύγκλητος απέρριψε την αίτηση των υπάτων για θρίαμβο, αλλά ο Βαλέριος και ο Οράτιος πήγαν την υπόθεση στον λαό, ο οποίος τους χάρισε ένα θρίαμβο παρά την άρνηση της Συγκλήτου.
Μετά τη Δεκανδρία
Τέσσερα χρόνια μετά την πτώση των δέκα ανδρών, το 445 π.Χ., ο Γάιος Κλαύδιος ηγήθηκε και πάλι της αντίθεσης της Συγκλήτου στους τριβούνους των πληβείων. Ο τριβούνος Γάιος Κανουλήιος πρότεινε νόμο, που καταργούσε την απαγόρευση των επιγαμιών μεταξύ πατρικίων και πληβείων, που είχε θεσπιστεί από τη δεύτερη Δεκανδρία. Μαζί με οκτώ από τους εννέα συναδέλφους του, ο Κανουλήιος πρότεινε επίσης να επιτραπεί στα μέλη κάθε τάξης να εκλεγούν ύπατοι. Η Σύγκλητος ζήτησε επιβολή στρατολόγησης ανδρών για την αντιμετώπιση πολλών πιθανών στρατιωτικών απειλών, αλλά οι τριβούνοι δεν θα επέτρεπαν να προχωρήσει η στρατολόγηση, μέχρι να εξεταστούν τα μέτρα τους. Ο Κανουλήιος κατάφερε να πείσει τη Σύγκλητο να υποστηρίξει την κατάργηση τού νόμου των δέκα ανδρών και ο lex Canuleia αποκατέστησε το δικαίωμα της συναναστροφής μεταξύ πατρικίων και πληβείων.
Αλλά ο Κλαύδιος και οι υποστηρικτές του δεν θα επέτρεπαν στους πληβείους να εκλεγούν στην υπατεία και προέτρεψαν να χρησιμοποιηθεί δύναμη εναντίον των τριβούνων, εάν αρνούνταν να εγκαταλείψουν την πρόταση. Για άλλη μία φορά, αντιτάχθηκε από τον Κινκινάτο και τον αδελφό του, οι οποίοι αποδοκίμασαν κάθε πρόταση ότι η Σύγκλητος παραβιάζει την ιερότητα των τριβούνων. Τελικά οι συγκλητικοί πρότειναν έναν συμβιβασμό: σύμφωνα με τον Διονύσιο, ο ίδιος ο Κλαύδιος πρότεινε: την υπατική αρχή θα μοιράζονταν τρεις στρατιωτικοί τριβούνοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να εκλεγούν από κάθε τάξη. Αυτό έγινε αποδεκτό από τον λαό, και κατά συνέπεια εκλέχθηκαν τα πρώτα υπατικοί τριβούνοι για το έτος 444.
Η ίδρυση των υπατικών τριβούνων δεν έλυσε τον αγώνα των πληβείων για την απόκτηση της υπατείας, αλλά ανέβαλε την κρίση με την οποία επιλύθηκε, κατά σχεδόν εβδομήντα χρόνια. Από το 444 έως το 376 π.Χ., αντί για υπάτους εκλέγονταν τακτικά υπατικοί τριβούνοι, η επιλογή συχνά εξαρτιόταν από τον βαθμό αρμονίας μεταξύ πατρικίων και πληβείων από χρόνο σε χρόνο. Αν και το αξίωμα ήταν θεωρητικά ανοιχτό στους πληβείους, οι περισσότεροι από τους υπατικούς τριβούνους, που είχαν εκλεγεί πριν από το 400 π.Χ. ήταν πατρίκιοι. Η υπατεία άνοιξε τελικά στους πληβείους από τον lex Licinia Sextia το 367 π.Χ., αφού οι τριβούνοι των πληβείων είχαν εμποδίσει την εκλογή οποιουδήποτε αξιωματούχου για εννέα συνεχή χρόνια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Φιαλώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φιαλώ ή Φιλλώ είναι γνωστή η θυγατέρα του Αρκάδα ήρωα Αλκιμέδοντα, η οποία ζευγάρωσε με τον μέγιστο των ηρώων, τον Ηρακλή, και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Αιχμαγόρα. Για τον λόγο αυτό η Φιαλώ τιμωρήθηκε από τον πατέρα της, ο οποίος την έδεσε μαζί με το παιδί της σε ένα δένδρο πάνω στο βουνό, αλλά τους έσωσε ο Ηρακλής.
Πηγές
Φιαλω Κατηγορία:Γυναίκες του Ηρακλή
Βαφειοχώρι Κιλκίς
Το Βαφειοχώρι είναι πεδινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βαφειοχώρι βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κιλκίς, ανατολικά του Αξιού ποταμού, σε απόσταση 22 χλμ. Δ. από το Κιλκίς και 10 χλμ. Α. από το Πολύκαστρο (έδρα του δήμου).
Περιγραφή
Είναι κτισμένο στη ευρύτερη περιοχή του αποξηραμένης λίμνης Αρζάνη από την οποία έχει απομείνει βορειοδυτικά του χωριού ένας μεγάλος ταμιευτήρας, τύπου Γαλλίας, απ' όπου υδροδοτείται με τεράστιο δίκτυο όλη η γύρω του περιοχή. Στην περιοχή υπάρχει φυσική πηγή νερού, που παλαιότερα υδροδοτούσε τον οικισμό. Σημαντικό αξιοθέατο θεωρείται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που είναι τρίκλιτη βασιλικού ρυθμού με ξύλινη σκεπή, εντυπωσιακό καμπαναριό και κτίστηκε το 1806. Θεωρείται "ένα από τα ελάχιστα μνημεία της εποχής αυτής, που έχουν εντοπισθεί στο Κιλκίς" και από το 1981 έχει κηρυχθεί κτίσμα που έχει ανάγκη από ειδική κρατική προστασία. Σημαντικό είναι να τονισθεί ότι λόγω της τοποθεσίας του χωριού οι πρώτοι ντόπιοι κάτοικοί του ήταν μόνο ψαράδες και για αυτό η επιβίωση τους ήταν συνδεδεμένη με το ψάρεμα στη λίμνη Αρτζάν- Αματόβου. Επίσης, επειδή η περιοχή ανήκε σε έναν από τους 15 Τούρκους μπέηδες της περιοχής με κατοικία του αρχοντικού στου "Καράμηση τα δένδρα" και θεμέλια στο χωράφι του Κώτσιουβασιλάκου συχνά ανέρχονται ευρήματα στην επιφάνεια με τα οργώματα στα χωράφια.
Οι κάτοικοι του Βαφειοχωρίου είναι Θράκιωτες πρόσφυγες, Σαρακατσάνοι και Βλάχοι. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Δραγομίρι. Η σημερινή ονομασία δόθηκε από τους Θρακιώτες πρόσφυγες, οι οποίοι κατάγονται από τα Μπογιαλίκια της Ανατολικής Ρωμυλίας και βεβαίως στα κόκκινα εξαιρετικά χώματα βαφής πατωμάτων, που παρήγε η περιοχή στον ξεροπόταμο Κλιγκάκι, κοντά στου Πουλιάκα το Μαντρί. Βαφειοχώρι είναι η απόδοση του χωριού Μπογιαλίκιοϊ στα ελληνικά. Στο χωριό κατέφυγαν και πολλοί Βλάχοι του Πάικου.
Στο χωριό λειτουργούσε δημοτικό σχολείο. Στον αθλητικό τομέα δραστηριοποιείται ο Μέγας Αλέξανδρος Βαφειοχωρίου. Τιμητική ιδιαιτερότητα του χωριού, οι πολλοί τελωνιακοί (12 άτομα σε 1.100 κατοίκους, που του έδωσε την προσφώνηση "Τελωνοχώρι" και βεβαίως δημοσιοϋπαλληλικό χωριό με 150 υπαλλήλους του Δημοσίου και της Τ.Α.
Η περιοχή φημιζόταν για τις πολλές συστάδες δένδρων καραγάτσι και τις εξαιρετικές ποικιλίες αμπελιού, που κανείς δεν γνωρίζει γιατί εξαφανίστηκαν. Τέλος, ένα καταπληκτικό δάσος με μουριές (πάνω από 200) στα νοτιοδυτικά του χωριού δίπλα στις αμμουδιές της λίμνης όπου γίνονταν οι εκδρομές του σχολείου.
Προϊόντα
Ίσως το παραγωγικότερο χωριό της Μακεδονίας, χωρίς υπερβολή, με 1.000 περίπου βοοειδή και 5.000 γιδοπρόβατα, με το τυροκομείο του πρώην υπουργού Φώλια το 1972 και σε ειδικές καλλιέργειες μαζί με τα τσιφλίκια, που υπερέβαιναν στα σιτηρά τους 20.000 τόνους, στα βαμβάκια τους 5.000 τόνους, στα τεύτλα τους 10.000 τόνους, καπνά, φασολάκια, μπάμιες, βατράχια κλπ αλλά και σήμερα στα ίδια περίπου στοιχεία και με τυροκομείο του Λύκα.
Διοικητικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση με την παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ως Δραγομίρ στο ΦΕΚ 48Α - 05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε υπαγόταν στον νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Βαφειοχώρι ενώ το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Βαφειοχώρι και υπαγόταν στο νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Βαλτούδι, την Κοτύλη τον Ξηρόλακκο και το Χερσοτόπι αποτελούν την τοπική κοινότητα Βαφειοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πολυκάστρου του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα είχε συνολικό πληθυσμό 687 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 603.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Υπατικό δίπτυχο του Ιουστινιανού (μικροτεχνία)
Το υπατικό δίπτυχο του Ιουστινιανού είναι ένα από τα υπατικά δίπτυχα –αντιπροσωπευτικά έργα της πρώιμης βυζαντινής μικροτεχνίας- που παράγονταν χάριν των υπάτων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τη διαδοχή τους στο αξίωμα. Τα υπατικά δίπτυχα αντλούν την καταγωγή τους από τις ρωμαϊκές πινακίδες (pugillares). Το πρωιμότερο διασωθέν υπατικό δίπτυχο είναι εκείνο του Φλάβιου Φήλικος (Flavius Felix) υπάτου της Δύσης το 428. Η σειρά τελείωσε το 541, όταν ο Ιουστινιανός Α' αποφάσισε ουσιαστικά την κατάργηση του αξιώματος, αποποιούμενος τον τίτλο.
Περιγραφή
Το δίπτυχο είναι έργο του 521, προέρχεται από εργαστήριο της Κωνσταντινούπολης και βρίσκεται σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Τέχνης (Metropolitan Museum of Arts), με αρ. κατ. 17.190.52,53. Είναι κατασκευασμένο από ελεφαντοστούν και οι διαστάσεις κάθε τμήματος είναι 35,2 εκ. ύψος, 13,7 εκ. πλάτος και 1 εκ. βάθος. Μεγαλύτερες διαστάσεις -ως προς το πλάτος τουλάχιστον- δεν είναι επιτρεπτές, εξαιτίας της ιδιαίτερης φύσης του υλικού. Στην κορυφή του διπτύχου βρίσκεται σκαλισμένη επιγραφή, χωρισμένη στα δύο κομμάτια του διπτύχου. Διακρίνονται στο κέντρο φυλλόσχημα μετάλλια, ενώ τις τέσσερις γωνίες, σε κάθε κομμάτι του διπτύχου, κοσμούν ρόδακες με λεοντοκεφαλές στο κέντρο. Φαίνεται πως ο Ιουστινιανός, ο επιφανέστερος πιθανώς αυτοκράτωρ της πρώιμης βυζαντινής περιόδου, παρουσίασε το δίπτυχο σε μέλος της ρωμαϊκής συγκλήτου, αναγέλλοντας την εκλογή του ως ύπατος, το υψηλότερο δηλαδή αξίωμα του ρωμαϊκού κράτους.
Η επιγραφή
Η επιγραφή του κειμένου έχει σκαλιστεί σε μεγαλογράμματη λατινική γραφή, είναι λιπογραφική, έχει δε ως εξής:
(FL[avius] PETRVS ΣABBAT[ius] IVSTIN[ianus] V[ir] I[n]L[ustris]) COM[es] MAG[ister] EQQ[uitum] ET P[editum] PRAES[entalis] ET C[onsul] ORD[inarius]. Στα κεντρικά φυλλόσχημα μετάλλια με εμφανείς σασσανιδικές επιδράσεις –παρούσες άλλωστε στη γλυπτική της ίδιας περιόδου- αναφέρονται τα παρακάτω:
(MVNERA PARVA QVIDEM PRETIO SED ΗONORIBVS ALMA) PATRIBVS ISTA MEIS OFFERO CONS[ul] EGO.
Τεχνοτροπίες, νοήματα
Οπωσδήποτε στο συγκεκριμένο έργο είναι εμφανής η αφαιρετική τάση. Τα μοναδικά στοιχεία στα οποία θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε κάποια τάση νατουραλισμού, είναι οι ρόδακες με τις λεοντοκεφαλές, αλλά η απλή, λιτή γραμμή του όλου έργου υπερισχύει, δεδομένου μάλιστα ότι λείπει οποιαδήποτε προσωπογραφική απεικόνιση. Η διάταξη της εικονογραφίας και της επιγραφής είναι συνεπής με τις γενικότερες τεχνοτροπικές τάσεις του συγκεκριμένου είδους, καθώς στη μία πλευρά αυτών των διπτύχων σκαλιζόταν το όνομα, ο κατάλογος αξιωμάτων (cursus honorum) και ενίοτε το πορτραίτο του ύπατου, γεγονός που παρέχει στους ύστερους ερευνητές, προσωπογραφικές και ιδεολογικές πληροφορίες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώιμη βυζαντινή τέχνη
Κωνσταντίνος Γκέρτσος
Ο Κωνσταντίνος Γκέρτσος (1896 – 1977) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και τοπικός ευεργέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1896 στους κόλπους οικογένειας με βλάχικη καταγωγή από το Μεγάροβο της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας.
Στην Κοζάνη υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του αλλά έχει ζητηθεί η μετονομασία της οδού από πολίτες και δημοτικούς συμβούλους.
Βιλτέλ
Το Βιλτέλ (γαλλικά: Villetelle, οξιτανικά: Vilatèla) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλτελουά (γαλλικά: Villetellois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Άππιος Κλαύδιος Κράσσος (υπατικός τριβούνος το 403 π.Χ.)
Ο Άππιος Κλαύδιος Κράσσος (άκμασε περί το 403 π.Χ.) ήταν υπατικός τριβούνος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 403 π.Χ.
Σταδιοδρομία
Ο Κλαύδιος κατείχε το imperium το 403 π.Χ. ως ένας από τους έξι υπατικούς τριβούνους. Μοιράστηκε το αξίωμα με τους Mάνιο Αιμίλιο Μεμερκίνο, Mάρκο Κουίνκτιο Βάρο, Λεύκιο Βαλέριο Ποτίτιο, Λεύκιο Ιούλιο Ίουλο και Mάρκο Φούριο Φούσο. Ο σύλλογος, με εξαίρεση τον Αιμίλιο και τον Βαλέριο, ήταν όλοι για πρώτη φορά ύπατοι. Ο Λίβιος, όταν κατέγραψε αυτόν τον σύλλογο, συμπεριέλαβε εσφαλμένα τους δύο τιμητές Mάρκο Φούριο Κάμιλλο και Mάρκο Ποστούμιο Αλβίνο Ρεγιλένσις στον σύλλογο υπάτων. Το έτος είδε τη συνέχιση τού πολέμου, που ξεκίνησε το 406 εναντίον των Βηίων με όλους τους υπάτους να ηγούνται των στρατευμάτων εναντίον των Βηίων, με εξαίρεση τον Κλαύδιο, που παρέμεινε στη Ρώμη. Τα πολλά χρόνια τού πολέμου και οι νέες πληρωμές προς τους στρατιώτες φαίνεται να είχαν καταπονήσει την οικονομία της Ρώμης, και οι δύο τιμητές Κάμιλλος και Ποστούμιος επέβαλαν νέους φόρους, με στόχο τους εργένηδες και τα ορφανά. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο Κλαύδιος επέτυχε την ψήφιση νόμου, που έδινε στους τριβούνους των πληβείων τη δυνατότητα να ασκούν βέτο ο ένας στον άλλον. Ο Κλαύδιος, σύμφωνα με τα λόγια τού Λίβιου, εκφώνησε μία παθιασμένη και καλά αιτιολογημένη ομιλία προς τους τριβούνους, αλλά η ομιλία έχει εντυπωσιακές ομοιότητες με άλλες ομιλίες, που περιγράφει ο Λίβιος και μοιράζεται πολλά ανέκδοτα και μοτίβα ομιλίας με αυτά τού Κικέρωνα, ο οποίος είναι γνωστός στον Λίβιο, καθώς τον είχε διαβάσει και μελετήσει. Αυτό το επεισόδιο είναι πιθανότατα μία προσθήκη από τον Λίβυο για να δώσει ένταση στην ιστορία και ολόκληρος ο χαρακτήρας τού Κλαύδιου είναι κάποιας ιστορικής αβεβαιότητας.
Το 362 π.Χ., περίπου 40 χρόνια μετά την θητεία του, ο Κλαύδιος διορίστηκε δικτάτορας όταν ο ύπατος Λεύκιος Γενούκιος Αβεντίνενσις ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τους Ερνίκους. Ο Κλαύδιος ως δικτάτορας κέρδισε μία δαπανηρή νίκη εναντίον των Ερνίκων (Hernici). Υπήρχε πιθανότητα να τού απονεμηθεί θρίαμβος γι' αυτή τη νίκη, αν και αυτό αμφισβητείται από τους Μπρώτον και Ντεγκράσι. Είναι άγνωστο ποιος ενήργησε ως μάγιστρος τού ιππικού (magister equitum) κατά τη διάρκεια αυτής της δικτατορίας και το όνομά του αναφέρεται μόνο στους Πίνακες τού Καπιτωλίου (Fasti Capitolini) ως SCA_ULA, πιθανώς ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκαπούλα ύπατος το 328 π.Χ., αλλά αυτή η ταύτιση απορρίπτεται από τους Μπρώτον και Ντεγκράσι. Μία δευτερεύουσα (εξίσου αμφίβολη) ταυτοποίηση είναι αυτή τού Mούκιου Σκαιβόλα, ενός κατά τα άλλα μη πιστοποιημένου ατόμου. Ο Πίνσεντ, σχολιάζοντας τον δικτάτορα και τον μάγιστρο τού ιππικού το 362 π.Χ., καταλήγει στο συμπέρασμα ότι και οι δύο είναι πιθανότατα πλασματική προσθήκη από τον Λίβιο και δεν πρέπει να θεωρηθούν ιστορικά πρόσωπα.
Υπάρχει επίσης η πιθανότητα, αν και μικρή και συνδεδεμένη με το άτομο της δικτατορίας, ο Κλαύδιος να θεωρείται το ίδιο άτομο με τον ύπατο τού 349 π.Χ. Δηλ. κράτησε το αξίωμα ως ηλικιωμένος λίγο περισσότερο από 50 χρόνια μετά την θητεία του. Ένα επιχείρημα υπέρ αυτής της ανάγνωσης είναι, ότι ο Λίβιος τον περιγράφει ως ηλικιωμένο και ότι απεβίωσε κατά τη διάρκεια αυτής της υπατείας. Το imperium του, μεταφέρθηκε στον πραίτορα Λεύκιο Πινάριο Νάτα και αργότερα με τις εκλογές στον Tίτο Μάνλιο Ιμπεριόσο Τορκουάτο ως δικτάτορα. Αν και είναι πιο πιθανό ότι αυτός ο ύπατος τού 349 π.Χ. είναι μακρινός εξάδελφος ή εγγονός τού Κλαύδιου σύμφωνα με την ανάγνωση τού Fasti, που έχει διαφορετικό πατέρα σε σύγκριση με αυτόν τού Κλαύδιου. Ο Όγκιλβι, στο σχόλιό του για τον Λίβιο, συμφωνεί με τους Fasti, αλλά έχει τον υπατικό τριβούνο τού 403 π.Χ. με το ίδιο πατέρα, καθιστώντας τον ανιψιό, όχι γιο, τού υπάτου τού 424 π.Χ. Αυτό που προσθέτει στη σύγχυση κατά τη διάρκεια αυτού τού έτους είναι, ότι ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ως υπάτους το έτος αυτό τον Μάρκο Αιμίλιο και τον Τίτο Κουίνκτιο, όχι τον Κλαύδιο ή τον συνάδελφό του Λεύκιο Φούριο Κάμιλλο. Ο κλασικιστής Σουολάτι, στην ανάγνωση τού Fasti, προσδιορίζει τον Κλαύδιο ως το ίδιο άτομο με τον δικτάτορα τού 362 και τον ύπατο τού 349 π.Χ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι
Πουσγιάν
Το Πούσγιαν είναι ένα χωριό και δήμος στην επαρχία Σαρούρ, στο Ναχτσιβάν του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται κοντά στον διεθνή σιδηρόδρομο και αυτοκινητόδρομο, 23 χιλιόμετρα από την επαρχιακή πρωτεύουσα. Γενικά, ο πληθυσμός απασχολείται με διάφορες εργασίες. Υπάρχει επίσης γυμνάσιο, πολιτιστικός χώρος, βιβλιοθήκη και νοσοκομείο στο χωριό. Ο πληθυσμός είναι 3,751 κάτοικοι. Επίσης, κοντά στο Πουσγιάν υπάρχει αρχαιολογικός χώρος που ανακαλύφθηκε το 1987, καθώς και η νεκρόπολη του Πουσγιάν.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με τους ερευνητές ο οικισμός έχει ονομαστεί ως Πουσγιάν, ως αποτέλεσμα της εποίκησης από οικογένειες της κουρδικής φυλής Πουσγιάν. Λέγεται ότι το Πουσγιάν, σύμφωνα με ερευνητές ότι είναι το αρχαίο όνομα που έζησαν οι τουρκόφωνοι πασιανλάρ στα προχριστιανικά χρόνια κοντά στον ποταμό Αράζ (που βρίσκεται σε μεγάλο μέρος στην Τουρκία). Σε έγγραφα του 1833 υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τους πουσγιανλιλάρ, μια από τις 9 φυλές της επικράτειας του Ναχτσιβάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαρούρ
Κλοντ Αντριέν Ελβέτιος
Ο Κλοντ Αντριέν Ελβέτιος (Γαλ. Claude Adrien Helvétius, Παρίσι 26 Δεκεμβρίου 1715 - Παρίσι 26 Ιανουαρίου 1771) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας την περίοδο του Διαφωτισμού και πραγματεύτηκε κυρίως θέματα σχετικά με την ηθική και την παιδαγωγική.
Βιογραφία
Ο Ελβέτιος γεννήθηκε στο Παρίσι το 1715 και καταγόταν από οικογένεια γιατρών της τότε βασιλικής οικογένειας της Γαλλίας, η οποία τον προόριζε για λαμπρή καριέρα στην οικονομική ζωή της Γαλλίας της εποχής του Λουδοβίκου του 15ου. Οι γονείς του, μάλιστα, είχαν προαγοράσει γι' αυτόν τη θέση του γενικού φοροεισπράκτορα, ενώ στη συνέχεια είχε ορισθεί ως Διευθυντής του οίκου της Βασίλισσας.
Το έργο του
Ο Ελβέτιος άρχισε να ασχολείται με την ποίηση από 23 ετών και ήρθε σε επαφή του με Βολταίρο και Μοντεσκιέ καθώς και με τα έργα των υπολοίπων διαφωτιστών. Η μελέτη κειμένων των Άγγλων φιλοσόφων Τζων Λοκ και Ντέιβιντ Χιουμ διαμόρφωσαν τη φιλοσοφική του σκέψη. Μαζί με τον Μπένθαμ και τον Ντ'Ολμπάκ θεωρούνται εκπρόσωποι της επιστήμης των ηθών που επιχειρεί να κάνει μια προσπάθεια ανακάλυψης του εσωτερικού κόσμου. Οι τρεις τους εκκοσμίκευσαν την ηθική μετατρέποντας την σε επιστήμη και την θεμελίωσαν στο ατομικό συμφέρον και την κοινωνική ωφελιμότητα.
Ως κύρια έργα του, αναφέρονται τα "Περί του πνεύματος" (De l'Esprit), που εκδόθηκε το 1758 και "Περί του ανθρώπου" (De l’homme), που εκδόθηκε μετά τον θανατό του το 1773. Στα έργα του ανάγει όλες τις ψυχικές λειτουργίες του ανθρώπου στην αισθητική αντίληψη. Ο Κλοντ Αντριέν Ελβέτιος υποστήριξε ότι κίνητρο κάθε πράξης είναι πάντα η φιλαυτία και σε αυτήν έχει τις βάσεις της ακόμα και η κοινωνική αλληλεγγύη.
Μαζί με τους Κοντιγιάκ, Κοντορσέ, Χόλμπαχ και με πολλούς άλλους διαφωτιστές της εποχής τους συνεργάστηκαν στη συγγραφή της "Εγκυκλοπαίδειας ή αιτιολογημένου Λεξικού των επιστημών, των τεχνών και των επαγγελμάτων" του Ντιντερό και Ντ'Αλαμπέρ. Γι΄αυτό ο Ελβέτιος συμπεριλαμβάνεται ως μέλος του κύκλου των εγκυκλοπαιδιστών.
Το έργο του "Περί του πνεύματος" προκάλεσε την οργή της Εκκλησίας, η οποία αντέδρασε καίγοντάς το δημοσίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι
Σκάκι τυχαίας αρχικής διάταξης
Μια τυχαία αρχική θέση στο σκάκι παίζεται όπως η κλασσική αρχική θέση αλλά τα κομμάτια πίσω από τα πιόνια τοποθετούνται τυχαία. Η παραλλαγή αυτή προτάθηκε γιατί οι παίκτες μπορούν να παίζουν από την κλασσική αρχική θέση επί πολλές κινήσεις από μνήμης ή επαναλαμβάνοντας προηγούμενη παρτίδα, χωρίς να σκέφτονται και χωρίς να ξοδεύουν χρόνο. Έτσι στην αρχή της παρτίδας υπάρχει εξίσωση των παικτών ανεξάρτητα από τη δυναμικότητά τους. Οι κινήσεις αυτές είναι μελετημένες από πριν σε βάθος που μερικές φορές ένας πολύ καλός παίκτης να μην μπορεί να ανακαλύψει στην πράξη. Επί πλέον θέτουν τις βάσεις για τα μελλοντικά σχέδια του παίκτη που δεν είναι ανάγκη να τα ανακαλύψει. Επίσης εξ αιτίας της βαθιάς γνώσης του ανοίγματος μερικές φορές η παρτίδα μπορεί να έχει πολύ γρήγορα τελική έκβαση.
Οι κανόνες
Για να μην υπάρχει πολύ δραστική αλλαγή του παιχνιδιού από την κλασσική αρχική θέση, τα κομμάτια τοποθετούνται με τους εξής περιορισμούς:
Η παραλλαγή χωρίς τον περιορισμό της συμμετρίας των λευκών με τα μαύρα, με τον περιορισμό ότι οι αξιωματικοί πρέπει να τοποθετούνται σε τετράγωνα αντίθετου χρώματος και χωρίς δικαιώματα ροκέ προτάθηκε το 1978 από τον Maxwell Lawrence με το όνομα υπερβατικό σκάκι(αρχικές θέσεις 2880*2880=8294400, περιλαμβάνεται η κλασσική αρχική θέση χωρίς δικαιώματα ροκέ). Επειδή μπορεί να προκύπτουν ανισότητες από την ασυμμετρία στην αρχική θέση, η πρόταση περιλαμβάνει για κάθε παίκτη στην ίδια αρχική θέση μία παρτίδα με τα λευκά και μία παρτίδα με τα μαύρα.
Αν υπάρχει ο περιορισμός για τη συμμετρία των λευκών με τα μαύρα, τότε οι αρχικές θέσεις είναι 5040. Αν υπάρχει ο περιορισμός για τους δύο αξιωματικούς να είναι σε τετράγωνα αντίθετου χρώματος, τότε αυτές μειώνονται σε 2880. Αν ο βασιλιάς πρέπει να τοποθετείται σε ένα τετράγωνο μεταξύ των πύργων, τότε αυτές μειώνονται σε 960. Αν δεν υπάρχουν τα δικαιώματα ροκέ, τότε λόγω της συμμετρίας οι θέσεις ουσιαστικά μειώνονται κατά το ήμισυ, δηλαδή σε 2520, 1440, 480 αντίστοιχα.
Η παραλλαγή με τυχαία αρχική θέση, με τον μόνο περιορισμό τη συμμετρία των λευκών με τα μαύρα, είναι γνωστή από πολύ παλιά, καθότι υπάρχουν δύο παρτίδες σε βιβλίο του έτους 1851.
Η παραλλαγή με τις 960 αρχικές θέσεις προτάθηκε επίσημα από τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή Ρόμπερτ Φίσερ, στις 19 Ιουνίου 1996 στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή), με την ονομασία "Τυχαίο Σκάκι". Οι κανόνες εγκρίθηκαν κατά το 77ο Συνέδριο της FIDE (Παγκόσμια Ομοσπονδία) στη Δρέσδη (Γερμανία), το Νοέμβριο του 2008 και τέθηκαν σε ισχύ την 1η Ιουλίου 2009 και το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIDE έγινε το 2019.
Κλήρωση με ίση πιθανότητα για όλες τις αρχικές θέσεις
Χρησιμοποιούνται δεκατέσσερα σημειωμένα χαρτιά τριών διαφορετικών χρωμάτων.
Το πρώτο χρώμα 4 χαρτιά (α, γ, ε, η).
Το δεύτερο χρώμα 4 χαρτιά (β, δ, ζ, θ).
Το τρίτο χρώμα 6 χαρτιά (ρήγας, βασίλισσα, πύργος, πύργος, ίππος, ίππος).
Τα χαρτιά ανακατεύονται όλα μαζί και τα κομμάτια τοποθετούνται στις 8 θέσεις (α, β, γ, δ, ε, ζ, η, θ) ως εξής:
Η θέση του ενός αξιωματικού είναι ένα τυχαίο χαρτί από τη μία τετράδα του ιδίου χρώματος.
Η θέση του άλλου αξιωματικού είναι ένα τυχαίο χαρτί από την άλλη τετράδα του ιδίου χρώματος.
Τα υπόλοιπα κομμάτια τοποθετούνται στις 6 άδειες θέσεις όπως τα 6 χαρτιά εμφανίζονται τυχαία από το τρίτο χρώμα.
Αν ο βασιλιάς πρέπει να είναι μεταξύ των δύο πύργων, τότε αντιμετατίθεται με τον πλησιέστερο πύργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκάκι
Διαφορά τετραγώνων
Στα μαθηματικά, η διαφορά τετραγώνων είναι η αφαίρεση ενός τετραγώνου ενός αριθμού από ένα άλλο τετράγωνο αριθμού. Η διαφορά των τετραγώνων a^2 και b^2 μπορεί να παραγοντοποιηθεί ως
Αλγεβρική απόδειξη
Ξεκινώντας από το δεξί μέλος, χρησιμοποιώντας την επιμεριστική ιδιότητα έχουμε ότι Χρησιμοποιώντας την αντιμεταθετική ιδιότητα έχουμε ότι Από τον ορισμό του αντίθετου αριθμού λαμβάνουμε ότι και από τον ορισμό του ουδέτερου στοιχείου, καταλήγουμε ότι
Γεωμετρική απόδειξη
Παρακάτω δίνεται μία γεωμετρική απόδειξη με χρήση εμβαδών για την περίπτωση που a και b είναι πραγματικοί αριθμοί και a \geq b.
thumb|700px|center|Γεωμετρική απόδειξη για την διαφορά τετραγώνων.
Ρητοποίηση παρονομαστή
Η ταυτότητα της διαφοράς τετραγώνων χρησιμοποιείται για να κάνει τον παρονομαστή ενός κλάσματος ρητό αριθμό. Για παράδειγμα, αν έχουμε το κλάσμα τότε πολλαπλασιάζοντας τον αριθμητή και παρονομαστή με, λαμβάνουμε το οποίο κλάσμα έχει ρητό παρονομαστή.
Διαίρεση μιγαδικών αριθμών
Γενικεύοντας το παραπάνω, μπορούμε να υπολογίσουμε την διαίρεση δύο μιγαδικών αριθμών και. Πιο συγκεκριμένα,
Παραγοντοποίηση Φερμάτ
Η ταυτότητα της διαφοράς τετραγώνων χρησιμοποιείται στον αλγόριθμο παραγοντοποίησης Φερμά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικές ταυτότητες
Κέβιν Ραντ
Ο Κέβιν Ραντ  (Kevin Michael Rudd, 21 Σεπτεμβρίου 1957-) είναι ο ηγέτης του Αυστραλιανού Εργατικού Κόμματος και διετέλεσε πρωθυπουργός της Αυστραλίας από τις 27 Ιουνίου 2013 ως τις 18 Σεπτεμβρίου 2013. Υπηρέτησε ξανά στην ηγεσία του κόμματος και στην πρωθυπουργία από τον Δεκέμβριο του 2007 έως το 2010. Είναι ο πρώτος πρώην πρωθυπουργός που επέστρεψε στην εξουσία από τον Ρόμπερτ Μένζις, το 1949.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο 1957 στην Νάμπουρ του Κουίνσλαντ και μεγάλωσε σε μια φάρμα στην πολιτεία αυτή.
Πολιτική καριέρα
Ο Ραντ εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του από το 1981 ως το 1988. Στη συνέχεια υπηρέτησε μαζί με τη γυναίκα του σε πρεσβείες του εξωτερικού, όπως στη Σουηδία και στην Κίνα. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 90 είχε ήδη επιστρέψει στη χώρα του και από το 2001 ως το 2005 ήταν βουλευτής και σκιώδης υπουργός Εξωτερικών από την Αντιπολίτευση.
Στις 4 Δεκεμβρίου του 2006 εξελέγη πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος με 49 ψήφους έναντι 39 για τον Κιμ Μπέζλεϊ.
Εκλογική νίκη το 2007
Το κόμμα του κέρδισε νίκη στις γενικές εκλογές στις 24 Νοεμβρίου του 2007 και αποκαθήλωσε από την εξουσία τους Συντηρητικούς και Φιλελεύθερους του Τζον Χάουαρντ, οι οποίοι κυβερνούσαν ανελλιπώς από το 1996.
Ο Ραντ ορκίστηκε από το Γενικό Κυβερνήτη ο 26ος Πρωθυπουργός της Αυστραλίας, στις 3 Δεκεμβρίου του 2007.
Έχει υποσχεθεί ένα νέο ηγετικό μοντέλο και κατά τη δέσμευσή του, υπέγραψε (την πρώτη ημέρα που ανέλαβε καθήκοντα) το Πρωτόκολλο του Κιότο για τις κλιματικές αλλαγές, ενώ έχει υποσχεθεί και να αποσύρει τους Αυστραλούς στρατιώτες από το Ιράκ.
Ο Ραντ στις 13 Φεβρουαρίου του 2008 ζήτησε επίσημα συγγνώμη από τους ιθαγενείς της λεγόμενης "Ληστευμένης Γενεάς" εκ μέρους του αυστραλιανού κοινοβουλίου,πράξη την οποία επιδοκίμασε και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ κατά την επίσκεψη του στην Αυστραλία το ίδιο έτος.
Στις 24 Ιουνίου 2010 εξελέγη νέα ηγέτης του Εργατικού Κόμματος η Τζούλια Γκίλαρντ, η οποία τον διαδέχθηκε και στην πρωθυπουργία. Από τις 14 Σεπτεμβρίου 2010 ως το Φεβρουάριο του 2012, ο Ραντ υπηρέτησε στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Αυστραλίας.
Δεύτερη θητεία στην πρωθυπουργία
Έπειτα από τη νίκη του Ραντ στις εκλογές για την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος στις 26 Ιουνίου 2013, η Τζούλια Γκίλαρντ παραιτήθηκε από πρωθυπουργός. Ως αποτέλεσμα, ο Ραντ ορκίστηκε για δεύτερη φορά στην πρωθυπουργία στις 27 Ιουνίου.
Παλαιά Διαθήκη
Ο όρος Παλαιά Διαθήκη δηλώνει την αρχαιότερη από τις δύο συλλογές βιβλίων που αποτελούν τη χριστιανική Αγία Γραφή, η οποία και αναφέρεται ειδικότερα στην αποκάλυψη του Θεού (Γιαχβέ), και στην αρχική συνδιαλλαγή του με το "περιούσιο" έθνος Ισραήλ, με σκοπό να ευλογηθεί πρώτα αυτό και στη συνέχεια όλη η ανθρωπότητα. Τα βιβλία που συγκροτούν την Παλαιά Διαθήκη, γράφτηκαν από διάφορους συγγραφείς σε διάστημα αρκετών εκατονταετηρίδων. Συνώνυμες ονομασίες είναι επίσης οι όροι Εβραϊκές Γραφές, Εβραϊκή Βίβλος με βάση την προέλευση των συγγραφέων και Δεύτερη Διαθήκη. Η Τορά αποτελεί τη βάση της Παλαιάς Διαθήκης (βλέπε Πεντάτευχος).
Ο εβραϊκός Βιβλικός όρος ברית (brit) που αποδίδεται διαθήκη σημαίνει «συνθήκη, συμμαχία, σύμβαση ή συμφωνία». Έτσι, στη Βίβλο ο όρος χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη συμφωνία που συνάπτει ο Θεός είτε με μεμονωμένα άτομα είτε συλλογικά τον λαό Ισραήλ και στοχεύει στη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης αποτέλεσαν τις μοναδικές Ιερές Γραφές που χρησιμοποιήθηκαν από τον Ιησού Χριστό, τους αποστόλους και την πρωτοχριστιανική κοινότητα. Η πρώτη χριστιανική εκκλησία αποκαλούσε αυτό το σύνολο των προγενέστερων βιβλίων «ο Νόμος και οι Προφήτες» ή απλά «οι Γραφές». Περίπου από τον 3ο αιώνα μ.Χ. ο όρος «Παλαιά Διαθήκη» άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτερα για τις Γραφές που είχαν ολοκληρωθεί πριν τον Χριστό. Αυτός ο όρος χρησιμοποιήθηκε σε αντιδιαστολή προς τη χρονικά μεταγενέστερη Καινή Διαθήκη, τη συλλογή των βιβλίων που αναφέρονται στην εκπλήρωση των επαγγελιών της παλαιάς και τη σύναψη της νέας διαθήκης δια του Ιησού Χριστού, μιας συμφωνίας μεταξύ Θεού και ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Η αρχαιότερη μετάφραση του εβραϊκού κειμένου της Παλαιάς Διαθήκης έγινε στην ελληνική γλώσσα και έχει επικρατήσει να ονομάζεται Μετάφραση των Εβδομήκοντα.
Σχέση Καινής και Παλαιάς Διαθήκης
Για τους χριστιανούς, η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη αποτελούν μέρη ενός ενιαίου οργανικού συνόλου με κοινό θεολογικό ενδιαφέρον το οποίο εστιάζεται στον Χριστό, καθώς η σχετική θεία υπόσχεση για τον ερχομό του, την οποία συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη, εκπληρώνεται στην Καινή. Ήδη από την πρώτη περίοδο του χριστιανισμού, όταν αισθάνονται οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς την ανάγκη να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, επιμένουν ότι δεν πρόκειται για κάτι που εμφανίζεται "για πρώτη φορά, ξεκάρφωτο ή ουρανοκατέβατο", αλλά αντιθέτως, αφορά πίστη "μη νέαν και ξένην" , η οποία έχει βαθιές ιστορικές αλλά και θεολογικές ρίζες, αφού στηρίζεται στην αρχαιότητα της και στα αρχαία δόγματα της διδασκαλίας της. Η Π.Δ. ξεκινά με την κλήση από τον Θεό ενός περιπλανώμενου βοσκού, του Αβραάμ, ο οποίος ζούσε στην πόλη Ουρ της αρχαίας βαβυλώνας την εποχή του Χαμμουραμπί (18ος αι. π.Χ.). Η βιβλική ιστορία στο σύνολό της, αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο ενεργεί ο Θεός στον κόσμο, συνεργαζόμενος μετά από συμφωνία, με μια ομάδα ανθρώπων, αλλά με σαφή αναφορά στο σύνολο της ανθρωπότητας και όχι σε έναν λαό μόνο. Κατόπιν, και η ιστορία της χριστιανικής εκκλησίας αναφέρεται επίσης σε όλη την ανθρωπότητα ως μια συνέχεια της λεγόμενης Θείας Οικονομίας η οποία συντελείται μέσα στην ιστορία και μπαίνει σε μια "αποφασιστική φάση" της, με την παρουσία του Χριστού. Η Παλαιά Διαθήκη για τους χριστιανούς, δεν σχετίζεται με το περιεχόμενο της εβραϊκής βίβλου, υπό τη θεώρηση των ιουδαίων. Οι χριστιανοί θεωρούν ότι έχει φυσική συνέχεια με την Κ.Δ. και ότι είναι ακατανόητη χωρίς την παρουσία του Χριστού και όσων διαδραματίσθηκαν στην επίγεια ζωή του. Ο ίδιος ο Χριστός άλλωστε, είδε στην Π.Δ. "να προεικονίζονται η ζωή και η δράση του και να προδιαγράφονται ο θάνατος και η ανάσταση του". Σε αντιδιαστολή με τους ιουδαίους, οι χριστιανοί κατανοούν χριστολογικά την Π.Δ., θεωρούν ότι εκπληρώνεται στην Κ.Δ. και ότι οι δύο Διαθήκες λειτουργούν σε αδιάσπαστη θεολογική ενότητα, με τη διαφορά ότι η Π.Δ. προπαιδεύει τον άνθρωπο "εις Χριστόν" ενώ η Κ.Δ. τον οδηγεί σε τελείωση "εν Χριστώ".
Τρόποι ερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης
Σύμφωνα με την ισχύουσα θεολογική πραγματικότητα της πλειοψηφίας των ομολογιών, η ερμηνεία της Π.Δ. δεν πραγματοποιείται με την απλή ανάγνωση του κειμένου, αλλά έχοντας ως βάση την ερμηνεία που μια εκκλησία αποδέχεται για αυτές. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, "πίσω από ανθρωποπαθείς, εικονικές, μεταφορικές, παραβολικές ή αινιγματικές λέξεις, φράσεις ή διηγήσεις...συμβολικές ονομασίες προσώπων ή ζωικών οργανισμών...κ.ά." οι Πατέρες ερμηνεύουν "διά μέσου του γράμματος" το "υποκείμενο πράγμα". Για παράδειγμα, κάθε φορά που γίνεται η διαπίστωση ότι η Π.Δ. αντιλαμβάνεται τον Θεό άλλοτε ως τιμωρό της αμαρτίας, "και άλλοτε ως στοργικό και οικτίρμονα", όταν ο ίδιος ο Θεός παρουσιάζεται να λέει "διά του Ιεζεκιήλ" "εγώ ειμί Κύριος ο τύπτων" (7,6) και "εγώ [ειμί] Κύριος ο αγιάζων" (20,12), η ερμηνεία των εκφράσεων αυτών δεν γίνεται αυθαίρετα, αλλά εφόσον η θεολογική παράδοση αποδέχεται ότι, ουδέποτε, οτιδήποτε κακό δεν είναι δυνατόν να προέρχεται από τον Θεό , ακολουθείται αυτή η ερμηνευτική γραμμή. Έτσι, όσοι ερμηνευτές "επιμένουν πεισματικά στην κατά γράμμα ερμηνεία ακόμα και εικονικών, παραβολικών...ή άνθρωποπαθών διηγήσεων της Γραφής...στιγματίζονται συλλήβδην από τους ορθοδόξους Πατέρες". Αυτό σημαίνει ότι η ορθή ερμηνευτική μέθοδος θα πρέπει να βρίσκεται σε οργανική σύνδεση Αγίας Γραφής και Ιησού Χριστού και από το συγκεκριμένο παράδειγμα προκύπτει ότι "οι εκφράσεις και οι εικόνες της Αγίας Γραφής...περί Θεού φοβερού και τιμωρού είναι σωστές, όχι επειδή όντως ο Θεός οργίζεται και τιμωρεί, αλλά γιατί ο ένοχος και αμαρτωλός άνθρωπος βλέπει τον Θεό ως τιμωρό. Βλ. Γρηγορίου Νύσσης, Εις την επιγραφήν των Ψαλμών, PG 44, 557D". Ωστόσο υπάρχουν και αντίθετες απόψεις, όπως του Βιολόγου R. Dawkins(Βλ. 'Η περί Θεού αυταπάτη'), που υποστηρίζουν πως αυτός ο τρόπος ερμηνείας, εφόσον αναγκαστικά χρησιμοποιεί την ανθρώπινη κρίση ως κριτήριο του 'καλού' και 'ηθικού' και εφόσον μια τέτοια κρίση δεν μπορεί να απορρέει από την κυριολεκτική απόδοση των κειμένων, υποδεικνύει πως οι γραφές δεν μπορούν να θεωρηθούν ως αντικειμενικές αναφορές θεϊκής ηθικής άλλα απλά αντικατοπτρισμός της εκάστοτε κοινωνικής επιταγής.
Ο Κανόνας της Παλαιάς Διαθήκης
Το σύνολο των βιβλίων που θεωρείται ότι είναι θεόπνευστα και περιέχουν τη θεία αποκάλυψη, αποτελούν τον Κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης, και τα βιβλία αποκαλούνται κανονικά, όμως ο αριθμός τους ποικίλει μεταξύ των χριστιανικών δογμάτων.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία περιλαμβάνει στον κανόνα της 49 βιβλία. Εκτός από τα 39 βιβλία της ιουδαϊκής Βίβλου, όπως αυτά έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και τιτλοφορηθεί στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα, αποδέχεται και 10 βιβλία ακόμη, ισόκυρα με τα 39, τα λεγόμενα "αναγινωσκόμενα". Όλα μαζί αποτελούν τον λεγόμενο αλεξανδρινό κανόνα των 49 βιβλίων.
Τα 49 βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης σύμφωνα με την παραδοσιακή τους κατάταξη, αναγράφονται στον παρακάτω πίνακα με τους παραδοσιακούς συγγραφείς και τον εκτιμώμενο χρόνο συγγραφής τους. Στον κανόνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν συμπεριλαμβάνεται το βιβλίο Δ΄ Μακκαβαίων.
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία περιλαμβάνει στον κανόνα της 46 βιβλία με βάση τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Συγκεκριμένα, αποδέχεται όλα τα βιβλία του Κανόνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας (βλ. παραπάνω), εκτός από τα Α΄ Έσδρας και Γ΄ Μακκαβαίων, ενώ το βιβλίο Επιστολή Ιερεμίου θεωρείται τμήμα του Βαρούχ. Επίσης δεν αποδέχονται ως κανονικό τον 151ο Ψαλμό.
Διαμαρτυρόμενοι
Οι Διαμαρτυρόμενοι δέχονται στον κανόνα τους 39 βιβλία, δηλ. τα ίδια ακριβώς που περιέχει και η ιουδαϊκή Βίβλος, γραμμένα όμως όχι στα ελληνικά της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα, αλλά στο λεγόμενο εβραϊκό κείμενο των Μασοριτών. Τα επιπλέον βιβλία που περιλαμβάνονται στον κανόνα της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τα ονομάζουν γενικά "απόκρυφα".
Συγκεκριμένα αποδέχονται όλα τα βιβλία του Κανόνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας (βλ. παραπάνω), εκτός από τα εξής: Επίσης, δεν αποδέχονται ως κανονικό τον 151ο Ψαλμό και τμήματα των βιβλίων της Εσθήρ και του Δανιήλ.
Λουίς Αρτίμε
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1938 και ξεκίνησε αγωνιζόμενος με την ομάδα νέων της Ιντεπεντιέντε. Το ντεπούτο του στο επαγγελματικό επίπεδο το έκανε το 1959 στην Ατλέτικο Ατλάντα, όπου και γνώρισε γρήγορα την καταξίωση σαν ένας εξαιρετικά επικίνδυνος κεντρικός επιθετικός με μεγάλη ευχέρεια στη μεγάλη περιοχή. Το 1962 μεταγράφηκε στη Ρίβερ Πλέιτ όπου έμεινε μέχρι το 1965, όταν και πήγε στην Ιντεπεντιέντε. Στο πρωτάθλημα Αργεντινής αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ μεταξύ 1962 και 1967. Αργότερα αγωνίστηκε στη Βραζιλία με την Παλμέιρας (1969), στη Νασιονάλ της Ουρουγουάης (1969–71) και στη βραζιλιάνικη Φλουμινένσε (1972) για να κλείσει την καριέρα του στη Νασιονάλ και πάλι το 1973–74. Παράλληλα σημείωσε τα δύο από τα τρία χατ-τρικ στην καριέρα του στο Κόπα Λιμπερταδόρες, ένας από τους τρεις μόνο ποδοσφαιριστές που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο: το πρώτο στις 20 Μαρτίου 1971 με αντίπαλο τη Δε Στρόνγκεστ της Βολιβίας (5–0) και το δεύτερο εκτός έδρας με την αιώνια αντίπαλο Πενιαρόλ στις 3 Μαΐου 1972 (0–3). Είχε προηγηθεί ένα ακόμα με την Ιντεπεντιέντε στις 18 Φεβρουαρίου 1968 με αντίπαλο τη Μιγιονάριος (3–1). Το 1971 κατέκτησε με τη Νασιονάλ και το Διηπειρωτικό Κύπελλο σημειώνοντας και τα τρία γκολ της ομάδας στις διπλές συναντήσεις με τον Παναθηναϊκό (1–1) και (2–1). Την χρονιά εκείνη ψηφίστηκε τρίτος καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής. Για τη Νασιονάλ σημείωσε συνολικά 93 γκολ σε επίσημους αγώνες και 152 σε συνολικά 183 αγώνες.
Με την Εθνική Αργεντινής είχε 24 γκολ σε 25 συμμετοχές από το 1961 έως το 1967 και είναι 7ος σκόρερ όλων των εποχών. Μετά την αποχώρησή του από το εγχώριο πρωτάθλημα δεν κλήθηκε ξανά με την τεχνική ηγεσία να προτιμά παίκτες του πρωταθλήματος Αργεντινής. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, όπου αγωνίστηκε σε 4 αγώνες σημειώνοντας 3 γκολ και στο Κόπα Αμέρικα του 1967, όπου ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 5 γκολ.
Συνολικά στη καριέρα του υπολογίζεται ότι σημείωσε 1.029 τέρματα (συμπεριλαμβανομένων φιλικών και αγώνων σε ερασιτεχνικό επίπεδο).
Στατιστική
Τα στοιχεία αφορούν επίσημους αγώνες σε συλλόγους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ατλάντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό