cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού
Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (αγγλικά: Raiders of the Lost Ark ή Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark) είναι αμερικανική περιπέτεια παραγωγής 1981 σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ, παραγωγή Τζορτζ Λούκας και πρωταγωνιστεί ο Χάρισον Φορντ. Αποτελεί την πρώτη προσθήκη στη σειρά ταινιών Ιντιάνα Τζόουνς (Indiana Jones) και αφηγείται την προσπάθεια των Ναζί να βρουν την Κιβωτό της Διαθήκης για να κάνουν το στρατό τους πανίσχυρο και τον Ιντιάνα Τζόουνς να προσπαθεί να τους σταματήσει. Στην ταινία συμμετέχουν οι Κάρεν Άλεν, Πολ Φρίμαν, Τζον Ρις-Ντέιβις και Ντένχολμ Έλιοτ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 12 Ιουνίου το 1981 και έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χρονιάς με τα συνολικά έσοδα να φτάνουν τα 389,9 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από κοινό και κριτικούς και έλαβε εννέα υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία κερδίζοντας τέσσερα σε τεχνικές κατηγορίες και ένα Ειδικό Όσκαρ για το Μοντάζ Ηχητικών Εφέ. Το 1999 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως "πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική".
Η καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία της ταινίας οδήγησε στη δημιουργία τεσσάρων ακόμη ταινιών: Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού (Indiana Jones and the Temple of Doom, 1984), Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία (Indiana Jones and the Last Crusade, 1989), και Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου (Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, 2008), όλες με τη συμμετοχή των Σπίλμπεργκ, Λούκας και Φορντ. Η πέμπτη ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Δίσκος του Πεπρωμένου κυκλοφόρησε το 2023, και θα είναι η πρώτη ταινία χωρίς τον Σπίλμπεργκ και τον Λούκας.
Πλοκή
Το 1936 ο αρχαιολόγος Ιντιάνα Τζόουνς ταξιδεύει σε ένα αρχαίο ναό στην Περουβιανή ζούγκλα γεμάτη με παγίδες για να αποκτήσει ένα Χρυσό Είδωλο. Καθώς δραπετεύει από το ναό, ο Ιντιάνα θα έρθει αντιμέτωπος με τον αντίπαλό του Ρενέ Μπέλοκ και τους κατοίκους της ζούγκλας. Θα αναγκαστεί να δώσει το είδωλο στον Μπέλοκ πριν ξεφεύγει με το αεροπλάνο που τον περίμενε.
Λίγο αφού γυρίσει στο κολέγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου διδάσκει, δύο πράκτορες του Στρατού θα ζητήσουν τη βοήθειά του. Τον πληροφορούν ότι οι Ναζί ψάχνουν τον μέντορά του, Άμπνερ Ρέιβενγουντ, ο οποίος κατέχει ένα σημαντικό μέρος ενός αντικειμένου που λέγεται Ράβδος του Ρα. Ο Ιντιάνα βγάζει το συμπέρασμα ότι ψάχνουν την Κιβωτό της Διαθήκης, το βιβλικό κιβώτιο που έφτιαξαν οι Ισραηλίτες για να τοποθετήσουν τις Δέκα Εντολές. Αν οι Γερμανοί το αποκτήσουν, θα γίνουν ανίκητοι. Η Ράβδος του Ρα, εν τω μεταξύ, είναι το κλειδί για να βρουν το Πηγάδι των Ψυχών, το μέρος στο οποίο είναι θαμμένη η Κιβωτός. Οι πράκτορες ζητούν από τον Ιντιάνα να βρει πρώτος την Κιβωτό με την προϋπόθεση να τη διαθέσει σε μουσείο. Ο Ιντιάνα ταξιδεύει στο Νεπάλ και ανακαλύπτει ότι ο Ρέιβενγουντ έχει πεθάνει και το σημαντικό κομμάτι τώρα το έχει η κόρη του, Μάριον η οποία είναι και πρώην ερωμένη του Ιντιάνα. Τότε εισβάλλουν μια ομάδα κακούργων κάτω από τις εντολές του Ναζί Ταγματάρχη Τοχτ. Το μέρος παίρνει φωτιά και ενώ ο Τοχτ επιχειρεί να πάρει το κομμάτι της Ράβδου, του καίει το χέρι. Η Μάριον με τον Ιντιάνα καταφέρνουν να αποδράσουν μαζί με το κομμάτι της Ράβδου του Ρα.
Μαζί ταξιδεύουν στο Κάιρο και μαθαίνουν από το φίλο του Ιντιάνα, Σάλλαχ, ότι οι Ναζί σκάβουν για το Πηγάδι των Ψυχών με τη βοήθεια του Μπέλοκ. Σε ένα παζάρι, οι Ναζί απαγάγουν τη Μάριον. Καθώς προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν το καμένο χέρι του Τοχτ που πάνω του έχει χαραχθεί το κομμάτι της Ράβδου, οι Ιντιάνα και Σάλλαχ συνειδητοποιούν ότι οι Ναζί έχουν κάνει λάθος στην τοποθεσία που βρίσκεται το Πηγάδι. Έχοντας αυτό σαν πλεονέκτημα, διεισδύουν στους χώρους ανασκαφής των Ναζί και χρησιμοποιούν τη Ράβδο του Ρα για να βρουν τη σωστή τοποθεσία, η οποία είναι γεμάτη με φίδια. Αφού ο Ιντιάνα βρίσκει την Κιβωτό, ο Μπέλοκ με τους Ναζί φτάνουν και την παίρνουν. Συνεχίζουν ρίχνοντας τη Μάριον μέσα στο Πηγάδι. Με κάποιο τρόπο καταφέρνουν να δραπετεύσουν και να πάρουν την Κιβωτό από τους Γερμανούς.
Ο Ιντιάνα και η Μάριον φεύγουν από το Κάιρο με ένα καράβι με προορισμό την Αγγλία. Το επόμενο πρωί, ένα γερμανικό υποβρύχιο αναχαιτίζει το καράβι και οι Ναζί για δεύτερη φορά κλέβουν την Κιβωτό και απαγάγουν τη Μάριον. Ο Ιντιάνα τους ακολουθεί σε ένα απομονωμένο νησί στο Αιγαίο όπου ο Μπέλοκ σχεδιάζει να δοκιμάσει τη δύναμη της Κιβωτού πριν την παρουσιάσει στον Αδόλφο Χίτλερ. Ο Ιντιάνα αποκαλύπτεται και απειλεί να καταστρέψει την Κιβωτό με ρουκέτα αλλά ο Μπέλοκ καταλαβαίνει ότι δεν θα το κάνει.
Ο Ιντιάνα παραδίνεται και τον δένουν μαζί με τη Μάριον καθώς ο Μπέλοκ κάνει ένα τελετουργικό για να ανοίξει την Κιβωτό, η οποία περιέχει μόνο άμμο. Ξαφνικά, πνεύματα βγαίνουν από την Κιβωτό. Χωρίς να γνωρίζει τον υπερφυσικό κίνδυνο λέει στη Μάριον να κλείσει τα μάτια. Τα πνεύματα παίρνουν τη μορφή δαίμονα και αστραπές πέφτουν από τον ουρανό και σκοτώνουν όλους τους Ναζί. Φωτιά ανεβαίνει στον ουρανό, μετά πέφτει πάλι κάτω στη Γη και η Κιβωτός κλείνει.
Πίσω στη Ουάσινγκτον, οι πράκτορες του Στρατού λένε στον Ιντιάνα ότι η Κιβωτός είναι σε ασφαλές μέρος για να μελετηθεί από κορυφαίους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, η Κιβωτός κλειδώνεται μέσα σε ένα ξύλινο κουτί με την ένδειξη "Άκρως Απόρρητο" και αποθηκεύεται σε μια τεράστια κυβερνητική αποθήκη με αμέτρητα παρόμοια κιβώτια.
Πρώτα στάδια
Το 1973, ο Τζορτζ Λούκας έγραψε τις Περιπέτειες του Ιντιάνα Σμιθ (The Adventures of Indiana Smith). Το συζήτησε με τον Φίλιπ Κάουφμαν και μαζί σκεφτήκανε την Κιβωτό της Διαθήκης ως την κεντρική πλοκή. Το πρότζεκτ καθυστέρησε όταν ο Κλιντ Ίστγουντ προσέλαβε τον Κάουφμαν να σκηνοθετήσει την ταινία Εκδικητής Εκτός Νόμου (The Outlaw Josey Wales, 1976). Ο Λούκας τελικά έβαλε το πρότζεκτ στην άκρη, αποφασισμένος να ασχοληθεί με άλλη ταινία διαστημικού περιεχομένου που κατέληξε να είναι Ο Πόλεμος των Άστρων (Star Wars, 1977). Το Μάιο του 1977, ο Λούκας βρισκόταν στη Χαβάη, στην προσπάθειά του να ξεκουραστεί από τα γυρίσματα της ταινίας Ο Πόλεμος των Άστρων. Ο φίλος και συνάδελφός του Στίβεν Σπίλμπεργκ, βρισκόταν επίσης εκεί για διακοπές μετά την ταινία Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου (Close Encounters of the Third Kind, 1977). Ο Σπίλμπεργκ εξέφρασε στον Λούκας την επιθυμία του να σκηνοθετήσει μια ταινία με τον Τζέιμς Μποντ αλλά ο Λούκας τον έπεισε ότι έχει σκεφτεί ένα χαρακτήρα καλύτερο από τον Μποντ και του εξήγησε το κόνσεπτ της ταινίας Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού. Ο Σπίλμπεργκ το λάτρεψε αλλά έβρισκε ότι το όνομα Σμιθ θύμιζε μια παλιά ταινία με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μακουίν με τίτλο Νεβάδα Σμιθ και ο Λούκας σκέφτηκε το Τζόουνς.
Την επόμενη χρονιά, ο Λούκας αφοσιώθηκε στην ανάπτυξη του Ιντιάνα Τζόουνς και της δεύτερης ταινίας του Πόλεμου των Άστρων Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται (The Empire Strikes Back, 1980). Οι Λόρενς Κάσνταν και ο Φρανκ Μάρσαλ προσελήφθησαν ως σεναριογράφος και παραγωγός αντίστοιχα. Μεταξύ 23 και 27 Ιανουαρίου 1978, για εννιά ώρες την ημέρα, οι Λούκας, Κάσνταν και Σπίλμπεργκ συζητούσαν το στόρι της ταινίας και έλεγαν ιδέες. Ο Κάσνταν τότε με τις σημειώσεις από τις συνομιλίες τους έγραψε το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου.
Οι Σπίλμπεργκ και Λούκας διαφώνησαν για το χαρακτήρα. Ο Λούκας τον φαντάστηκε σαν γοητευτικό πλεϊμπόι ενώ οι Σπίλμπεργκ και Κάσνταν θεώρησαν ότι τα στοιχεία του καθηγητή και του λάτρη της περιπέτειας ήδη έκαναν έναν αρκετά σύνθετο χαρακτήρα. Η ταινία αρχικά είχε απορριφτεί από όλα τα μεγάλα στούντιο στο Χόλυγουντ κάθως οι περισσότεροι έβρισκαν το σενάριο υπερβολικό και πολύ ακριβό για να το υλοποιήσουν. Τελικά η Paramount συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την ταινία. Τον Απρίλιο του 1980, το πέμπτο προσχέδιο του Κάσνταν ήταν έτοιμο για να αρχίσει η παραγωγή.
Κάστινγκ
Ο Τομ Σέλεκ ήταν η πρώτη επιλογή του Στίβεν Σπίλμπεργκ για το ρόλο του Ιντιάνα Τζόουνς αλλά ο ηθοποιός δεν μπόρεσε να δεχτεί καθώς είχε συμβόλαιο για την τηλεοπτική σειρά Magnum, P.I.. Άλλοι ηθοποιοί που προτάθηκαν ήταν οι Νικ Νόλτε, Τσέβι Τσέις, Τιμ Μάθεσον, Πίτερ Κογιότ και Τζακ Νίκολσον, ενώ ο Στιβ Μάρτιν τον απέρριψε γιατί προτίμησε να παίξει στην ταινία Αναπάντεχα δολάρια (Pennies from Heaven, 1981) και ο Μπιλ Μάρεϊ επειδή τα γυρίσματα ήταν την ίδια περίοδο με την τηλεοπτική εκπομπή Saturday Night Live. Κατά τη διάρκεια μιας προβολής της Αυτοκρατορίας ο Σπίλμπεργκ αναγνώρισε τον ηθοποιό που θα ενσάρκωνε τον περιπετειώδη αρχαιολόγο στο πρόσωπο του Χάρισον Φορντ, αλλά ο Τζορτζ Λούκας αρχικά έφερε αντίρρηση καθώς ο Φορντ είχε εμφανιστεί και στις προηγούμενες ταινίες του, το American Graffiti και τον Πόλεμο των άστρων. Η Έιμι Ίρβινγκ και η Ντέμπρα Ουίνγκερ προτάθηκαν για το ρόλο της Μάριον. Η Σον Γιανγκ χρησιμοποιήθηκε σαν Μάριον σε όλα τα δοκιμαστικά των ηθοποιών που έκαναν οντισιόν για το ρόλο του Ιντιάνα Τζόουνς. Για το ρόλο του Σάλλα, ο Σπίλμπεργκ ήθελε αρχικά τον Ντάνι Ντε Βίτο, ο οποίος τον δέχθηκε αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει επειδή τα γυρίσματα της σειράς Taxi δεν του το επέτρεπαν. Για το ρόλο του Ρενέ Μπέλοκ προτάθηκε ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι και ο Γάλλος ηθοποιός/τραγουδιστής Ζακ Ντιτρόνκ.
Box office
Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς καταλαμβάνει τη 2η θέση στο αμερικανικό box office, πίσω από την τέταρτη ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου (Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull) ενώ παγκοσμίως καταλαμβάνει την 1η θέση.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Καταλαμβάνει την 66η θέση στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια... 100 Ταινίες από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Επόμενα έργα
Η επιτυχία της ταινίες οδήγησε σε τέσσερις ακόμη ταινίες, Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού το 1984, Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία το 1989 και Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου το 2008, όλες με τη συμμετοχή των Στίβεν Σπίλμπεργκ, Τζορτζ Λούκας και Χάρισον Φορντ. Η πέμπτη ταινία Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το Καντράν του Πεπρωμένου θα κυκλοφορήσει το κυκλοφορήσει το 2023, και θα είναι η πρώτη ταινία χωρίς τον Σπίλμπεργκ και τον Λούκας.
Το 1992 η σειρά με τίτλο Ιντιάνα Τζόουνς - Οι Πρώτες Περιπέτειες (The Young Indiana Jones Chronicles) άρχισε να προβάλλεται στην αμερικανική τηλεόραση με τον Σον Πάτρικ Φλάνερι στον ομώνυμο ρόλο και τον Τζορτζ Λούκας στην παραγωγή. Η σειρά έδειχνε τον Ιντιάνα Τζόουνς στα νεανικά του χρόνια και αποκάλυπτε πολλές ιστορίες από το παρελθόν του. Γυρίσματα της σειράς πραγματοποιήθηκαν και στην Ελλάδα ενώ σε ένα επεισόδιο εμφανίστηκε και ο Χάρισον Φορντ. Η σειρά όμως δεν γνώρισε την επιτυχία των ταινιών και κόπηκε μετά από 24 επεισόδια και τέσσερις τηλεταινίες.
Το 1999 η εταιρία παραγωγής Lucasfilm κυκλοφόρησε σε VHS μια συλλογή των, τριών μέχρι τότε, ταινιών και της τηλεοπτικής σειράς που είχε μονταριστεί από επεισόδια της μιας ώρας σε τηλεταινίες 90 λεπτών. Στα πλαίσια αυτής της συλλογής η πρώτη ταινία της σειράς μετονομάστηκε σε Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού για να μην διαφέρει από τις υπόλοιπες. Η μετονομασία περιορίστηκε μόνο στο έντυπο υλικό της συλλογής και όχι στους τίτλους της ταινίας καθεαυτής καθώς αποδοκιμάστηκε σαν κίνηση από το κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιντιάνα Τζόουνς Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lucasfilm Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τυνησία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. Κατηγορία:Ταινίες Ιντιάνα Τζόουνς Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Αντόνιο Καρλούτσιο
Ο Αντόνιο Καρλούτσιο (Antonio Carluccio, 19 Απριλίου 1937 – 8 Νοεμβρίου 2017) OBE (Μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας) OMRI (Μέλος του Τάγματος της Ιταλικής Δημοκρατίας) ήταν Ιταλός σεφ, εστιάτορας και τηλεοπτική προσωπικότητα. Τον έχουν αποκαλέσει "νονό της ιταλικής γαστρονομίας" και είναι ίσως πιο γνωστός για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας του με τον Ιταλό σεφ Τζενάρο Κοντάλντο, στην εκπομπή μαγειρικής του BBC Δύο Άπληστοι Ιταλοί.  Ο Καρλούτσιο απεβίωσε στις 8 Νοεμβρίου 2017.
Πρώτα χρόνια
Ο Αντόνιο Καρλούτσιο γεννήθηκε στην πόλη Βιέτρι σουλ Μάρε, στο Σαλέρνο τηςΙταλίας και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του. Ο πατέρας του ήταν σταθμάρχης και προερχόταν από οικογένεια βιβλιοδετών από το Μπενεβέντο, πόλη στα βόρειοανατολικά της Νάπολης.
Καριέρα
Ο Καρλούτσιο μετακόμισε στη Βιέννη σε ηλικία 21 ετών για να μελετήσει ξένες γλώσσες. Κατά την περίοδο 1962 - 1975 έζησε στη Γερμανία και εργαζόταν ως έμπορος κρασιού στο Αμβούργο. Το 1975 μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να εργαστεί ως έμπορος κρασιού, εισάγοντας ιταλικά κρασιά.
Το 1981 έγινε διευθυντής του εστιατορίου Neal Street Restaurant στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου και ιδιοκτήτης του το 1989. Εκεί, υπό την εποπτεία του Καρλούτσιο, έκανε τα πρώτα του βήματα στον κόσμο της γαστρονομίας ο πλέον διάσημος σεφ, Τζέιμι Όλιβερ.
Ο Καρλούτσιο έγραψε είκοσι βιβλία σχετικά με την ιταλική κουζίνα και συνεργάστηκε τηλεοπτικά με το BBC στην εκπομπή Food and Drink και στη δική του εκπομπή με όνομα Antonio Carluccio's Italian Feasts το 1996. Το 2011, τα ταξίδια του στην Ιταλία βιντεοσκοπήθηκαν για τη σειρά του BBC Δύο Άπληστοι Ιταλοί.
Ο Καρλούτσιο υπέφερε από κατάθλιψη για πολλά χρόνια, η οποία συνδέθηκε με το θάνατο του αδελφού του και την αποτυχία των γάμων του. Το 2008 έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με ένα ψαλίδι αλλά επέζησε μετά την παρέμβαση της προσωπικής βοηθού του. Εκείνο το χρονικό διάστημα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης γνώριζαν ότι είχε απλώς ένα ατύχημα με ένα μαχαίρι ψωμιού. Ο ίδιος, αργότερα, περιέγραψε την απόπειρα αυτοκτονίας του ως "απελευθερωτική" και τόνισε πως "από εκείνη τη στιγμή, το μυαλό μου άλλαξε". Η μετέπειτα εισαγωγή του σε ψυχιατρική κλινική, τον οδήγησε στο να κάνει απολογισμό της ζωής του, και να εκτιμάει όλα τα καλά που υπάρχουν σ' αυτή, όπως δήλωσε ο ίδιος.
Το 2012, κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του με τίτλο A Recipe For Life.
Εστιατόριο Carluccio's
Το 1999, το πρώτο "Carluccio's Caffè" άνοιξε στο Λονδίνο. Ήταν ένα αυθεντικό ιταλικό εστιατόριο με ενσωματωμένο κατάστημα τροφίμων, το οποίο δημιουργήθηκε με σκοπό να σερβίρει ιταλικό πρωινό. Η αλυσίδα επεκτάθηκε, αρχικά σε όλη τη νοτιοανατολική Αγγλία, και στη συνέχεια σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Πλέον, το Carluccio's λειτουργεί σε πάνω από 80 περιοχές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επιπλέον, η εταιρεία διαθέτει δίκτυο franchise στην Ιρλανδία, με δύο καταστήματα στο Δουβλίνο, και σε έξι χώρες της Μέσης Ανατολής, μεταξύ των οποίων τρία καταστήματα στο Ντουμπάι.
Θάνατος
Ο Καρλούτσιο απεβίωσε στις 8 Νοεμβρίου 2017, σε ηλικία 80 ετών, από επιπλοκές μετά από μία πτώση στο σπίτι του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής Κατηγορία:Ιταλοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Αναστάσιος Μαυρομμάτης
Ο Αναστάσιος "Τατσέλος" Μαυρομμάτης (1814-1896), ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του επίσης πολιτικού Γ. Μαυρομμάτη και σπούδασε νομικά. Ήταν πληρεξούσιος στην Η εν Αθήναις Β' Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις το 1862. Χρημάτισε νομάρχης Αχαΐας, Αττικής-Βοιωτίας, Αργολίδος, Φθιώτιδος, Κεφαλληνίας, Αρκαδίας, Κυκλάδων και Λακωνίας. Διετέλεσε γραμματέας σε πολλά υπουργεία και αστυνομικός διευθυντής Αθηνών και Πειραιώς. Τιμήθηκε με τον σταυρό των ταξιαρχών του τάγματος του Σωτήρος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Νομάρχες Αργολίδας και Κορινθίας Κατηγορία:Νομάρχες Αρκαδίας Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής και Βοιωτίας Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Νομάρχες Κεφαλληνίας Κατηγορία:Νομάρχες Κυκλάδων Κατηγορία:Νομάρχες Λακωνίας Κατηγορία:Νομάρχες Φθιώτιδας Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος Α
Σλαβομακεδονική Βικιπαίδεια
Η Σλαβομακεδονική Βικιπαίδεια (Македонската Википедија) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη σλαβομακεδονική. Σήμερα έχει 99089 λήμματα.
Γενικά
Η Βικιπαίδεια στη σλαβομακεδονική είναι η 63η μεγαλύτερη (βάσει των στατιστικών στις 17 Φεβρουαρίου 2018) σε πλήθος λημμάτων.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλαβομακεδονική γλώσσα Μακεδονικη γλωσσα (νοτιοσλαβικη)
Δήμος Λαγκαδά
Ο Δήμος Λαγκαδά  είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Σοχού, Ασσήρου, Καλλινδοίων, Κορώνειας, Βερτίσκου, Λαγκαδά και Λαχανά. Η έκταση του νέου Δήμου Λαγκαδά είναι 1220.3 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 37.072 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή το 2021. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε ο Λαγκαδάς και ιστορική έδρα ο Λαχανάς. Είναι ο δέκατος μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της Ελλάδας, με 1.223 τ.χ.
Διοικητική διαίρεση / οικισμοί
Ο Δήμος Λαγκαδά αποτελείται από τις παρακάτω δημοτικές ενότητες και οικισμούς:
Δήμαρχοι Λαγκαδά
Ο δήμος συστάθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1934 με έδρα τον οικισμό Λαγκαδάς (νωρίτερα λειτούργησε ως κοινότητα από το 1918 ως το 1934).
Δήμος Πόρτο Νόβο
Ο Δήμος Πόρτο Νόβο (πορτογαλικά: Porto Novo) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σάντο Αντάο. Έχει έκταση 54,26 τ.χλμ. και πληθυσμό 18.335 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πόρτο Νόβο.
Ενορίες
Ο Δήμος Πόρτο Νόβο συμπεριλαμβάνει δύο ενορίες:
Ιστορία
Ο Δήμος Πόρτο Νόβο δημιουργήθηκε το 1971, όταν το νησί Σάντο Αντάο διαιρέθηκε σε τρεις δήμους: το Πόρτο Νόβο, το Ριμπέιρα Γκράντε και το Πωλ. Πριν το 1971 συμπεριελάμβανε μόνο το Ριμπέιρα Γκράντε και το Πωλ.
Παραπομπές
πορτο νοβο π
Aulonium ruficorne
Το Aulonium ruficorne είναι ένα από τα τρία ευρωπαϊκά είδη του γένους Aulonium. Το γένος κατατάσσεται στην οικογένεια των Zopheridae της τάξης των κολεοπτέρων. Παγκοσμίως το γένος Aulonium περιλαμβάνει επτά είδη σε πέντε υπογένη. Συναντούμε το ωφέλιμο είδος στήν Ελλάδα και γενικά στο μεσογειακό χώρο, αλλά η παρουσία στα νησιά είναι αβέβαιη.
Ετυμολογικές παρατηρήσεις και συνώνυμα
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο Guillaume-Antoine Olivier το 1790, με το όνομα Ips ruficorne ως το 18ο είδος του γένους Ips. Η περιγραφή αρχίζει με τα λόγια μία μαύρη ιψ, κεραίες, πόδια και το μισό των ελύτρων κοκκινόμαυρα (Γαλλικά Ips noir; antennes, pattes, et moitié des élytres ferrugineux). Αυτό εξηγεί το όνομα ruficorne από τις λατινικές λέξεις rūfus (κόκκινο) και córnu (κεραία), δηλαδή με κόκκινες κεραίες.
Γουίλ Άισνερ
Ο Γουίλιαμ Έργουιν "Γουίλ" Άισνερ (William Erwin Eisner, 6 Μαρτίου 1917 – 3 Ιανουαρίου 2005) ήταν Αμερικανός κομίστας, ο οποίος θεωρείται «πατέρας» της γραφικής νουβέλας και βασικός διαμορφωτής της οπτικής αφήγησης και της γλώσσας των κόμικς. Δημιούργησε πολλά κόμικ, μεταξύ των οποίων τα The Spirit, John Law, Lady Luck, Mr. Mystic, Uncle Sam, Blackhawk και Sheena. Προς τιμήν του πήραν το όνομά τους τα Βραβεία Γουίλ Άισνερ, που απονέμονται στην San Diego Comic-Con International, μία από τις μεγαλύτερες διοργανώσεις στο χώρο των κόμικς.
Δάρδανος (φιλόσοφος)
Ο Δάρδανος ήταν στωικός φιλόσοφος στην αρχαία Αθήνα κατά τον 1ο αιώνα π.Χ..
Φέρεται να διηύθυνε φιλοσοφική σχολή της Αθήνας μαζί με τον επίσης φιλόσοφο Μνήσαρχο.
Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Aulonium ruficorne
Ετυμολογικές παρατηρήσεις και συνώνυμα
Το όνομα Aulonium προέρχεται από τη λέξη αυλών της αρχαίας ελληνικής γλώσσας για το κανάλι και αναφέρεται στην επιφανειακή δομή του προνώτου.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
Από πάνω το γυαλιστερό κολεόπτερο φαίνεται δίχρωμο. Το κεφάλι, το πρόνωτο και η οπίσθια άκρη των ελύτρων είναι σκούρο μαρόν, τα υπόλοιπα τμήματα των ελύτρων, οι κεραίες, τα πόδια και η μπροστινή απόληξη του κεφαλιού είναι ανοιχτά κάστανα. Το έντομο έχει επίμηκες σχήμα, μεταξύ κυλινδρικού και πεπλατυσμένου. Αποκτά μήκος από τέσσερα έως πέντε χιλιοστόμετρα.
Στο μέτωπο, μεταξύ των δύο σύνθετων οφθαλμών στο αρσενικό κολεόπτερο υπάρχουν δυο μικρές καμπούρες (Εικ. 1), που στο θηλυκό είναι δυσδιάκριτες. Οι οφθαλμοί είναι λίγο μόνο κυρτοί και συνίστανται από σχετικά λίγα και μεγάλα οφθαλμίδια. Η στιγμάτωση γίνεται λιγότερο έντονα προς τα εμπρός. Οι κεραίες φύονται μπροστά από τους οφθαλμούς, κάτω από μια πλευρική απόφυση των μάγουλων. Οι κεραίες συνίστανται από ένδεκα μέρη, από τα οποία τα τρία τελευταία σχηματίζουν ένα ρόπαλο.
Το πρόνωτο έχει σχήμα τετράγωνο. Το μήκος του είναι μεγαλύτερο από το πλάτος του και είναι κάπως ευρύτερο από το κεφάλι. Το ανάγλυφό του είναι μια περίεργη σύνθεση από καμπούρες, ράχες και χαραγμένες γραμμές. Υπάρχουν τέσσερις διαμήκεις γραμμές. Οι εσωτερικές γραμμές (Εικ. 3 δεξιά πράσινο) είναι πιο κοντές από τις εξωτερικές γραμμές (Εικ. 3 δεξιά μπλε) και συγκλίνουν προς τα εμπρός. Δίπλα και έξω από τις εξωτερικές γραμμές τρέχει μια ράχη (Εικ. 3 δεξιά κίτρινο). Οι δυο ράχες συνδέονται στη μπροστινή άκρη με μια εγκάρσια ράχη, με μια εσοχή στη μέση και δίπλα από αυτήν από ένα εξόγκωμα (Εικ. 3 δεξιά κόκκινο). Η εσοχή προς τα πίσω ευρύνεται σε αυλάκι, στα πλάγια του οποίου υπάρχει ένα επίμηκες εξόγκωμα (Εικ. 3 δεξιά ιώδες). Έξω από τις πλευρικές ράχες το πρόνωτο πέφτει απότομα. Η βάση και οι πλευρικές άκρες τού προνώτου σχηματίζουν μια ανάγλυφη γραμμή. Στα θηλυκά αντί των μπροστινών εξογκωμάτων ή εγκάρσια ράχη διευρύνεται μόνο λίγο και οι οπίσθιες καμπούρες σχεδόν λείπουν.
Η στιγμάτωση του προνώτου είναι περίπου το ίδιο πυκνή και βαθιά όπως αυτή στο μέτωπο του κεφαλιού.
Τα δυο έλυτρα μαζί έχουν περίπου το ίδιο πλάτος όπως το πρόνωτο. Δεν υπάρχουν ράχες. Τα στίγματα σχηματίζουν λεπτές γραμμές που προς τα πίσω σβήνονται, ιδιαίτερα οι έξω γραμμές. Ο θυρεός είναι μαύρος και από πάνω έχει σχήμα ανάποδου τραπεζίου.
Τα πόδια είναι κοντά. Οι μπροστινές κνήμες είναι εφοδιασμένες στην άκρη με δυο αγκάθια, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι κυρτό. Όλες οι κνήμες διευρύνονται λίγο μόνο προς τους ταρσούς. Στην εξωτερική ακμή φέρουν μια σειρά από μικρά αγκάθια. Οι οπίσθιοι ταρσοί είναι κάπως μακρύτεροι από τους άλλους ταρσούς. Όλοι οι ταρσοί συνίστανται από τέσσερα μέρη.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά της προνύμφης
Το σφαιρικό κεφάλι είναι κοκκινωπό και στο μπροστινό μέρος πιο σκούρο. Οι κεραίες (Εικ. 4, σχ. 106) είναι κοντές. Το πρώτο μέρος τους είναι παχύ, ενώ τα δυο ακόλουθα μέρη του ίδιου μήκους αλλά πολύ πιο λεπτά. Το τέταρτο μέρος είναι πολύ λεπτό και έχει τρεις τρίχες στην άκρη. Το προτελευταίο μέρος έχει δίπλα στη βάση του τέταρτου μέρους μια απόφυση σε σχήμα λοβού. Πίσω από τις κεραίες υπάρχουν πέντε οφθαλμίδια, στη διάταξη που απεικονίζεται στο σχήμα 105 της Εικ. 4. Τα γερά άνω σαγόνια είναι λίγο μόνο κυρτά. Στην πίσω άκρη διαθέτουν στην εσωτερική πλευρά δυο δόντια, από τα οποία το δεύτερο είναι μικρό. (Εικ. 4 σχ. 104). Τα κάτω σαγόνια (Εικ. 4 σχ. 103, έξω) είναι σχετικά μεγάλα και περιβάλλουν τη γλώσσα με τις διμερείς γλωσσικές προσακτρίδες (Εικ. 4 σχ. 103 στη μέση). Οι γναθικές προσακτρίδες είναι τριμερείς, με μέρη που έχουν περίπου το ίδιο μήκος, αλλά γίνονται όλο και περισσότερα λεπτά.
Οι τρεις θωρακικοί δακτύλιοι και οι πρώτοι επτά κοιλιακοί δακτύλιοι είναι επίσης κοκκινωποί. Στις πλευρές τους διαθέτουν ένα κοκκινωπό τρίχωμα. Οι θωρακικοί δακτύλιοι στο μέσο της πάνω πλευράς διαθέτουν μια μικρή διαμήκη γραμμή. Ο πρώτος θωρακικός δακτύλιος είναι ο μεγαλύτερος. Συστέλλεται προς τα εμπρός μέχρι στο πλάτος του κεφαλιού. Τα πόδια (Εικ. 4 σχ. 107) είναι γερά. Οι μηροί και οι κνήμες φέρνουν στην άνω και στην κάτω πλευρά μερικά τριχίδια. Τα νύχια χαρακτηρίζονται από την παρουσία ενός δοντιού και δυο τριχών.
Γουίλ Άισνερ
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Ο Άισνερ παρακολουθούσε μαθήματα στο λύκειο Ντεγουίτ Κλίντον (DeWitt Clinton High School) στο Μπρονξ. Το πάθος του για τα κόμικς εκδηλώθηκε σε νεαρή ηλικία, η πρώτη του εικονογράφηση μάλιστα δημοσιεύθηκε στη σχολική εφημερίδα (The Clintonian) του σχολείου του. Επίσης συνεργαζόταν με το περιοδικό The Magpie, συμμετείχε στο σχολικό ημερολόγιο και είχε αναλάβει και σκίτσα για θεατρικές παραστάσεις.
Aulonium ruficorne
Μορφολογικά χαρακτηριστικά της προνύμφης
Οι κοιλιακοί δακτύλιοι έχουν περίπου τις ίδιες διαστάσεις με τον μεσαίο θωρακικό δακτύλιο. Ο τελευταίος και μερικά ο όγδοος δακτύλιος είναι περισσότερο χιτινισμένος και, επομένως, πιο σκούρος. Η απόληξη της κοιλιάς είναι διχαλωτή. Στη βάση της διχάλας υπάρχει μια υπερυψωμένη εγκάρσια γραμμή με μικρές εγκοπές. Πίσω από αυτήν τη γραμμή υπάρχει ένα βαθύ κοίλωμα.
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2010
Στις προεδρικές εκλογές του 2010 στη Βραζιλία εξελέγη με ποσοστό 56% πρώτη γυναίκα πρόεδρος η Ντίλμα Ρούσεφ, στον δεύτερο γύρο στις 31 Οκτωβρίου 2010. Ο πρώτος γύρος των εκλογών διεξήχθη στις 3 Οκτωβρίου ταυτόχρονα με τις γενικές εκλογές και ο δεύτερος γύρος στις 31 Οκτωβρίου.
Aulonium ruficorne
Μορφολογικά χαρακτηριστικά της προνύμφης
Η πλαγγόνα απεικονίζεται στην εικ. 2 κάτω.
Γουίλ Άισνερ
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Αργότερα μαθήτευσε στον καλλιτέχνη Τζόρτζ Μπράντ Μπρίτζμαν (1864-1943) για ένα χρόνο σε σχολή καλλιτεχνών στην Νέα Υόρκη.
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2010
Στις εκλογές εξελέγη ο διάδοχος του προέδρου Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα από το Κόμμα των Εργατών. Ο Λούλα δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος ξανά αφού είχε υπηρετήσει ήδη 2 θητείες (εκλεγείς το 2002 και το 2006). Αυτή ήταν η πρώτη φορά από τις πρώτες προεδρικές εκλογές μετά τη χούντα (1989) που ο Λούλα δεν ήταν υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές.
Aulonium ruficorne
Βιολογία
Οι προνύμφες είναι αρπακτικές. Στη δυτική Γαλλία τρέφονται από τις προνύμφες άλλων εντόμων, ιδιαίτερα του βλαβερού κολεοπτέρου Orthotomicus laricis. Την άνοιξη το θηλυκό του Orthotomicus laricis ορύσσει στοές στα πεύκα, για να πραγματοποιήσει ωοτοκία. Αμέσως μετά, τα θηλυκά των Aulonium ruficorne εισβάλλουν σε αυτές τις στοές και αποθέτουν τα αυγά τους. Οι βιολογικοί κύκλοι των δυο ειδών συναρμόζονται. Τα δυο είδη χρειάζονται περίπου πέντε μήνες για την εξέλιξή τους. Τα κολεόπτερα της νέας γενιάς εμφανίζονται γύρω στον Οκτώβριο, μερικά όμως διαχειμάζουν ως προνύμφες. Σε αυτήν την περίπτωση, η νύμφωση προκύπτει την άνοιξη. Γίνεται κάτω από τον φλοιό, και η πλαγγόνα ξαπλώνει κουλουριασμένη σε μία θήκη από οργανικά κατάλοιπα. Παρατηρήσεις στο Ισραήλ δείχνουν πως εκεί το Aulonium ruficorne τρέφεται κυρίως από τον Orthotomicus erosus. Το ακμαίο ζει 33 ή 34 μέρες. Η ωοτοκία δεν γίνεται αποκλειστικά σε έτοιμες στοές, αλλά και σε ρωγμές του φλοιού. Παρατηρούνται τέσσερα ή πέντε προνυμφιακά στάδια. Τα ακμαία Aulonium ruficorne καταναλώνουν και αυγά του Orthotomicus erosus. Θεωρείται πως η παρουσία του Aulonium ruficorne μπορεί να μειώνει τους πληθυσμούς του βλαβερού Orthotomicus erosus μέχρι 90%.
Γουίλ Άισνερ
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Το 1935 ο Άισνερ ήρθε σε επαγγελματική συνεργασία με τον Τζέρι Ίγκερ, ο οποίος ήταν ο εκδότης του WOW: What a Magazine! μαζί με τον Μπόμπ Κέιν (ο άνθρωπος που σχεδίασε τον Μπάτμαν), να δημιουργήσουν μια περιπέτεια, σε στύλ κόμικ, τον Κάπτεν Σκότ Ντάλτον, ένα χαρακτήρα που έμοιαζε στον Ράιντερ Χάγκαρντ, και που ταξίδευε σε όλον τον κόσμο. Επίσης σχεδίασε τον χαρακτήρα «The Flame» και τον «Harry Karry».
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2010
Υποσημειώσεις
2010 προεδρικες Βραζιλια
Aulonium ruficorne
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος απαντάται γύρω από τη Μεσόγειο (ηπειρωτική Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Τουρκία, η πρώην Γιουγκοσλαβία, η Κροατία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γιβραλτάρ, Βόρεια Αφρική, Ισραήλ). Σε αρκετά από τα νησιά της Μεσόγειου το είδος δεν απαντάται. Υπάρχει στις Βαλεαρίδες, την Κορσική, την Κρήτη, τη Σαρδηνία και τη Σικελία. Η παρουσία του είναι αμφισβητούμενη στις Αζόρες, τη Μάλτα, τις Κυκλάδες, την Κύπρο, τα Δωδεκάνησα και τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου. Στα βορειοανατολικά το ενδιαίτημά του προς την Ουγγαρία, την Ουκρανία, τη Βουλγαρία και της νότιες περιοχές της ευρωπαϊκής Ρωσίας. Το είδος ενδέχεται να ζει και στην Αυστρία.
Αναφορές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Γουίλ Άισνερ
Ο Άισνερ και ο Ίγκερ
Μετά το τέλος του περιοδικού WOW, συνέχισαν οι δυο τους τις πωλήσεις άλλων κόμικς. Μετά από καιρό, είχαν δεχθεί προτάσεις από πολλές εταιρείες κόμικ, μεταξύ των οποίων την Fox Comics, την Fiction House και την Quality Comics. Ο Άισνερ, είχε σχεδιάσει ακόμα δύο χαρακτήρες, τον Blackhawk και τον Doll Man αλλά συνέχισε και με άλλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς
Ενθεογόνο
Ερμηνεία
Στη στενή σημασία της λέξης, ο όρος αναφέρεται σε μια φυτική ή χημικά παρασκευασμένη ουσία (ή ακόμη και σε ζώα, όπως π.χ. στην περίπτωση του βατράχου Bufo alvarius, ο οποίος περιέχει 5-MeO-DMT και μπουφοτενίνη) με ψυχοενεργά αποτελέσματα που χρησιμοποιείται στο πλαίσιο μιας πνευματικής ή μυστικιστικής εμπειρίας. Στην ευρεία έννοια του όρου, η λέξη ενθεογόνο αναφέρεται σε ουσίες, τεχνητές ή φυσικές που επιφέρουν αλλαγή του επιπέδου συνειδητότητας, και η λήψη τους μπορεί να γίνει χωρίς να υπάρχει απαραίτητα ένα πνευματικό ή θρησκευτικό πλαίσιο αναφοράς.
Ορολογία και χρήση της λέξης
thumb|right|[[Άλντους Χάξλεϋ|alt=Άλντους Χάξλεϋ]] Η λέξη «εν-θεο-γονο» (εν, Θεός, γενέσθαι), σημαίνει «το μέσο που γεννά/παράγει/σχηματίζει (σ’ ένα άτομο) το θείο συναίσθημα». Η μετάφραση που δίδεται συνήθως «γεννάται ο Θεός εκ των έσω» δεν είναι ακριβής. Ο όρος ενθεογόνο δεν υπονοεί ότι κάτι δημιουργείται, αλλά πως κάτι που υπάρχει ήδη γίνεται αντιληπτό, ούτε πως η εμπειρία είναι μέσα στον χρήστη, αλλά πως έχει ανεξάρτητη υπόσταση. Ο όρος «ενθεογενές» είναι εσφαλμένος διότι δεν παράγεται, αλλά παράγει/γεννά θεόν εντός, όπως π.χ. ο όρος «oxygen» αποδίδεται ως «οξυγόνο». Αντίστοιχα σχηματίζεται ο όρος «παραισθησιογόνο» και όχι «παραισθησιογενές».
Ο όρος ενθεογόνο παρ’ όλο που είναι μοντέρνος, προτάθηκε πρώτη φορά στη βιβλιογραφία το 1979 από τους Καρλ Ρακ (Carl A. P. Ruck), Τζέρεμι Μπίγκγουντ (Jeremy Bigwood), Ντάνι Στέιπλς (Danny Staples), Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτες (Richard Evans Schultes), Τζόναθαν Οτ (Jonathan Ott) και Ρόμπερτ Γκόρντον Γουάσον (R. Gordon Wasson), υπάρχουν στοιχεία πως χρησιμοποιούταν από τους αρχαίους Έλληνες για να περιγράψουν θρησκευτικές μεταλήψεις, προφητικές διαστάσεις, μέχρι ερωτικά πάθη και ποιητικές εμπνεύσεις και ήταν σχετική με την έννοια του ενθουσιασμού, που σημαίνει «να έχεις μέσα σου τον Θεό».
Ο όρος προτάθηκε για να αντικαταστήσει τη λέξη «παραισθησιογόνο», διαδεδομένο εξαιτίας των εμπειριών του Άλντους Χάξλεϋ με τη μεσκαλίνη, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο του οι «Οι πύλες της ενόρασης» (έχει μεταφραστεί και ως «Οι πύλες της αντίληψης») του 1953, και «ψυχεδελικό» (ή ακόμη καλύτερα «ψυχοδηλωτικό»), ένας νεολογισμός για τη «δήλωση/φανέρωση της ψυχής» που είχε προταθεί από τον άγγλο ψυχίατρο Χάμφρεϊ Όσμοντ (Humphry Osmond). Ο Ρακ και οι υπόλοιποι διατύπωσαν την άποψη καταρχάς ότι ο όρος «παραισθησιογόνο» ήταν ανάρμοστος λόγω της ετυμολογικής του σχέσης με λέξεις όπως το ντελίριο και η τρέλα. Κατά δεύτερο λόγο ο όρος «ψυχεδελικό» φάνταζε επίσης προβληματικός εξαιτίας της σχέσης του ηχητικώς με τη λέξη ψύχωση και γιατί ήταν αμετάκλητα συνδεδεμένο με τους διάφορους αρνητικούς συνειρμούς που είχε επιφέρει το κίνημα των χίπις στη δεκαετία του εξήντα.
Αρχαία Ελλάδα
Εικάζεται ότι ο κυκεώνας, που έπιναν οι συμμετέχοντες στα Ελευσίνια Μυστήρια και είχαν έντονες εμπειρίες, περιείχε τον μύκητα ερυσίβη (από τον οποίο γίνεται και η σύνθεση του LSD).
Dodge Viper
Η Dodge Viper ήταν ένα διθέσιο σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Dodge. Αρχικά κατασκευάστηκαν 4 διαδοχικές γενιές, μεταξύ του 1991 και του 2010, ενώ τον Απρίλιο του 2012 παρουσιάστηκε η 5η γενιά της, η οποία διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τις 16 Αυγούστου 2017. Η αρχική ονομασία της πέμπτης γενιάς ήταν SRT Viper έως και τον Μάιο του 2014, όταν και μετονομάστηκε εκ νέου σε Dodge Viper.
Πόρτο Νόβο (Πράσινο Ακρωτήρι)
Η Πόρτο Νόβο (πορτογαλικά: Porto Novo) είναι κωμόπολη του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Πόρτο Νόβο. Έχει πληθυσμό 9.430 κατοίκων (2005).
Dodge Viper
Βασικά στοιχεία
Η παραγωγή της πρώτης γενιάς της Viper ξεκίνησε το 1991, στο εργοστάσιο New Mack. Τα πρώτα αντίτυπα έφτασαν στις αντιπροσωπείες τον Ιούνιο του 1991, για τη σεζόν (model year) του 1992. Τον Οκτώβριο του 1995, με την έναρξη της δεύτερης γενιάς, η παραγωγή της Viper μεταφέρθηκε στο εργοστάσιο Conner Avenue, όπου και διατηρήθηκε μέχρι τη λήξη της παραγωγής της πέμπτης και τελευταίας γενιάς του, τον Αύγουστο του 2017. Και οι δύο μονάδες παραγωγής βρίσκονταν στο Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν, ΗΠΑ.
Πόρτο Νόβο (Πράσινο Ακρωτήρι)
thumb|right|250px|Το λιμάνι Πόρτο Νόβο
Dodge Viper
Βασικά στοιχεία
Σε ολόκληρη τη διάρκεια παραγωγής όλων των γενεών της, προσφερόταν με έναν μόνο κινητήρα και μάλιστα πάντα V10 βενζίνης και αποκλειστικά με 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων. Μάλιστα στις 3 πρώτες γενιές της, δηλαδή από το 1991 έως το 2007, το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν σταθερά το ίδιο T-56 από την εταιρεία Borg-Warner. Ο αρχικός κυβισμός του κινητήρα ήταν 8.0 λίτρα (7.998 κυβικά εκατοστά, με αρχική ισχύ 400 hp στις 4.600 στροφές το λεπτό και ροπή 630 N·m στις 3.600 στροφές το λεπτό και με διαρκείς αυξήσεις της ιπποδύναμης στα επόμενα χρόνια) στην πρώτη και στη δεύτερη γενιά. Με την εισαγωγή της τρίτης γενιάς (παραγωγή : 2002 - 2007) αυξήθηκε στα 8.3 λίτρα, ενώ στην τέταρτη γενιά (παραγωγή : 2007 - 2010) στα 8.4 λίτρα, κυβισμός που διατηρήθηκε και στην πέμπτη γενιά της. Οι μεταγενέστερες εκδοχές των 8.3 και 8.4 λίτρων εξακολουθούν μέχρι σήμερα να κατέχουν και το ρεκόρ του μεγαλύτερου κυβισμού παγκοσμίως, σε αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής στη σύγχρονη ιστορία της αυτοκίνησης.
Πόρτο Νόβο (Πράσινο Ακρωτήρι)
Γεωγραφία
Η Πόρτο Νόβο βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και νοτιοανατολικά του Δήμου Πόρτο Νόβο. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 17°01′15″ Β 25°04′00″ Δ.
Dodge Viper
Βασικά στοιχεία
Οι επιδόσεις της Viper ήταν πάντα εντυπωσιακές, καθώς η επιτάχυνση 0-60 μίλια την ώρα (0-97 χιλιόμετρα την ώρα) κυμαινόταν από 3,5 έως 4,5 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα από 160 μίλια την ώρα (257,5 χιλιόμετρα την ώρα) έως πάνω από 200 μίλια την ώρα (322 χιλιόμετρα την ώρα), αναλόγως με την έκδοση και την χρονολογία.
Πόρτο Νόβο (Πράσινο Ακρωτήρι)
Ιστορία
Η πόρτο Νόβο ονομαζόταν στο παρελθόν Καρβοέιρος (Carvoeiros).
Dodge Viper
Βασικά στοιχεία
Αν και η εμπορική τιμή της ήταν πάντα ιδιαίτερα υψηλή, ο εξοπλισμός των 4 πρώτων γενεών του μοντέλου ήταν εμφανώς λιτός, σε βαθμό που δεν εθεωρείτο πάντα ως αυτοκίνητο πολυτελείας. Το εντυπωσιακότερο παράδειγμα ήταν η πρώτη γενιά της (προσφέρθηκε μόνο ως καμπριολέ), που επειδή είχε σχεδιαστεί ως καθαρόαιμο αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, δεν έφερε εξωτερικές χειρολαβές (άνοιγε μόνο από μέσα), Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), αερόσακους και αρχικά κλιματισμό, για λόγους μείωσης του βάρους, αν και ο κλιματισμός εμφανίστηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 1994 - 1995 ως προαιρετική επιλογή. Στη δεύτερη γενιά της, κατά τους τελευταίους μήνες της σεζόν του 1996, προστέθηκε η έκδοση Viper GTS, η οποία ήταν η πρώτη στην ιστορία Viper με 2 μπροστινούς αερόσακους, εξ αρχής ως στάνταρ, ενώ επίσης έφερε στάνταρ κλιματισμό, ηλεκτρικά παράθυρα και κεντρικό κλείδωμα. Με την έναρξη της σεζόν (model year) του 1997, η Viper RT/10 απέκτησε στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους και ηλεκτρικά παράθυρα. Από τη σεζόν του 1998, και οι δύο εκδόσεις της Viper απέκτησαν αερόσακους δεύτερης γενιάς.
Πόρτο Νόβο (Πράσινο Ακρωτήρι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
πορτο νοβο Πομπας
Dodge Viper
Βασικά στοιχεία
Από το 2001, προστέθηκε στάνταρ ABS σε όλες τις εκδόσεις. Ωστόσο, λόγω της ανυπαρξίας Συστήματος Ελέγχου Πρόσφυσης και Συστήματος Ελέγχου Ευστάθειας (ESP) στις 4 πρώτες γενιές, τα οποία προστέθηκαν στην πέμπτη γενιά, τα Viper των ετών 1991 - 2010 είναι δύσκολο να ελεγχθούν, ιδίως στις υψηλές ταχύτητες και στο βρεγμένο οδόστρωμα, επειδή λόγω της υψηλής ισχύος και ειδικά της ακόμα υψηλότερης ροπής, το αυτοκίνητο είναι πολύ επιρρεπές σε υπερστροφή (κοινώς, να «διώχνει ουρά»). Γενικότερα, έχει μείνει ακόμα και στο ευρύ κοινό μια ιστορικά αρνητική φήμη για το μοντέλο, για τους λόγους αυτούς.
Στη συνέχεια όμως, η πέμπτη γενιά της Viper (2012 - 2017, προσφέρθηκε στις εκδόσεις «βασική» Viper και Viper GTS) βελτιώθηκε σημαντικά σε εξοπλισμό, οδική συμπεριφορά και ποιότητα των υλικών στο σαλόνι, και γενικώς η πληρέστερη έκδοση Viper GTS θεωρήθηκε ως γνήσιο πλέον μοντέλο πολυτελείας. Σημειωτέον όμως ότι πλευρικοί αερόσακοι υπήρξαν μόνο στις 3 τελευταίες σεζόν της συνολικής ιστορίας της Viper, δηλαδή τις σεζόν του 2015, του 2016 και του 2017, και τις τρεις σεζόν ως στάνταρ (για το είδος των αερόσακων, δείτε αναλυτικά παρακάτω).
Η πρώτη γενιά της Viper κυκλοφόρησε αποκλειστικά σε κάμπριο roadster εκδοχή αμαξώματος, ενώ οι 3 επόμενες γενιές της τόσο σε κάμπριο roadster όσο και σε κλειστό κουπέ. Αντιθέτως, η πέμπτη και τελευταία γενιά του μοντέλου διατέθηκε μόνο ως κλειστό κουπέ.
Ευρύτερη απήχηση
thumb|left|Το ταμπλό μιας Dodge Viper τρίτης γενιάς, έκδοσης SRT10, του 2004 - 2006, ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Φαίνεται το ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη 330 km/h (205 mph) και το σήμα της κεφαλής οχιάς στο τιμόνι.
Μέσα σε λίγα χρόνια από την εισαγωγή της, η Dodge Viper απέκτησε έναν εξαιρετικά φανατικό κύκλο οπαδών και ένα ξεχωριστό ίματζ της «εναλλακτικής αντι-Corvette». Ένα ιδιαίτερο γνώρισμα του μοντέλου είναι ότι φέρει σήμα με κεφάλι οχιάς, αντί για το σήμα της Dodge, καθώς Viper (Βάιπερ) στα αγγλικά σημαίνει οχιά. Όλες οι γενιές της, επίσης, απέσπασαν διαχρονικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το ευρύ κοινό ότι είχαν πάντα μια ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που κανένα άλλο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής δεν έμοιαζε με την «οχιά» της Dodge, αν και οι τυπικοί ανταγωνιστές της ήταν η Chevrolet Corvette, η Porsche 911, το Acura NSX πρώτης γενιάς και, για ένα μικρό διάστημα, το Ford GT πρώτης γενιάς, το οποίο παρήχθη από το 2004 έως το 2006.
Η Viper και πολλές βελτιωμένες εκδοχές της, συχνά εμφανίζονται σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες, αρκετά βιντεοπαιχνίδια (όπως τα Grand Theft Auto III, Grand Theft Auto IV και Grand Theft Auto V), τηλεοπτικές εκπομπές και σειρές, καθώς και βιντεοκλίπ τραγουδιών.
Αρχική διακοπή
Λόγω των οικονομικών προβλημάτων που δημιούργησε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, η ηγεσία του Ομίλου Chrysler αποφάσισε το 2009 να σταματήσει την παραγωγή της Viper. Το τελευταίο αντίτυπο της Viper τέταρτης γενιάς, ένα μοντέλο με χρυσή εξωτερική βαφή, κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 1 Ιουλίου 2010, παρουσία του Detroit Motor City Viper Club και της Εθνικής Λέσχης Viper των ΗΠΑ. Η συγκεκριμένη Viper αποκτήθηκε από την οικογένεια Rauch από το Τέξας, η οποία έχει την μεγαλύτερη συλλογή Viper παγκοσμίως, με 40 διαφορετικές Viper στα γκαράζ της τότε.
Πέμπτη γενιά
thumb|left|SRT Viper GTS πέμπτης γενιάς στο Σαλόνι του [[Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2013 (όταν η Viper ανήκε στην SRT).]]
Μετά την εξαγορά της Chrysler από τον Όμιλο της Fiat, ο Σέρτζιο Μαρκιόνε (Sergio Marchionne), ο τότε πρόεδρος του ομίλου Fiat Chrysler Automobiles, ανακοίνωσε την απόφαση της εταιρείας να αναβιώσει το μοντέλο. Κατά την ανακοίνωση αυτή, τον Σεπτέμβριο του 2010, δήλωσε ότι η 5η γενιά του θα κυκλοφορήσει το 2012. Η επίσημη παρουσίασή της έγινε τον Απρίλιο του 2012, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης, οπότε και μετονομάστηκε προσωρινά σε SRT Viper, καθώς το μοντέλο εντάχθηκε τότε στην εταιρεία SRT / Street and Racing Technology (Τεχνολογία Οδών και Αγώνων). Τον Μάιο του 2014 όμως, μετονομάστηκε εκ νέου σε Dodge Viper, καθώς η βραχύβια εταιρεία SRT επανεντάχθηκε τότε στην Dodge.
Τεχνολογία
thumb|left|Το σαλόνι μιας SRT Viper πέμπτης γενιάς της σεζόν του 2013.
Για πρώτη φορά εξοπλίστηκε με Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system), Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), εξελιγμένες οθόνες, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης και κάμερα οπισθοπορείας (τα δύο τελευταία ήταν στάνταρ στην έκδοση Viper GTS και έξτρα στη βασική έκδοση), καθώς και υλικά εμφανώς υψηλότερης ποιότητας στο σαλόνι, ενώ γενικότερα επωφελήθηκε από την τεχνογνωσία της Ferrari. Ωστόσο, δεν βασίστηκε σε κάποιο άλλο μοντέλο παραγωγής, διατηρώντας έτσι το ίματζ της ανεξαρτησίας της. Επίσης, συνέχισε να φέρει αποκλειστικά κινητήρα V10 βενζίνης (έναν εξ ολοκλήρου από αλουμίνιο, κυβισμού 8.382 cm³) και 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων (το κιβώτιο TR6060 της Tremec), κατά την παράδοση όλων των προηγούμενων γενεών της.
Στα πλαίσια αυτού του σεβασμού στα παραδοσιακά της στοιχεία, ο κυβισμός του κινητήρα διατηρήθηκε στα 8.4 λίτρα, όσο ήταν και στην 4η γενιά, με την αρχική ισχύ του να ανέρχεται στους 640 ίππους και την ροπή στα 813 N⋅m, ενώ και η αισθητική της εξακολούθησε να παραπέμπει στις προηγούμενες γενιές της, αν και είχε εμφανώς εκσυγχρονιστεί ως προς το παρελθόν. Κατά την μετονομασία της σε Dodge Viper, τον Μάιο του 2014, ο κινητήρας V10 κέρδισε 5 ίππους σε ισχύ, φτάνοντας τους 645 ίππους. Ταυτόχρονα, με την έναρξη της σεζόν του 2015, προστέθηκαν και στάνταρ πλευρικοί αερόσακοι στο μοντέλο (προηγουμένως, δεν προσφέρονταν πλευρικοί αερόσακοι), αν και ήταν μόνο προστασίας πλευρών (torso airbags), ενώ αερόσακοι προστασίας κεφαλής δεν υπήρξαν ποτέ σε καμία Viper.
Οριστική διακοπή
thumb|right|Το σαλόνι μιας Dodge Viper τέταρτης γενιάς, SRT10 εκδοχής μπλε κάμπριο. Πρόκειται για μοντέλο του 2008.
Τον Οκτώβριο του 2015, ο όμιλος Fiat Chrysler Automobiles ανακοίνωσε επίσημα ότι η Viper θα αποσυρθεί οριστικά από την παραγωγή μέσα στο 2017 και αρχικά απέδωσε τη διακοπή στις πολύ χαμηλές πωλήσεις της πέμπτης γενιάς, καθώς το ημερολογιακό έτος 2014 πούλησε μόλις 760 αντίτυπα διεθνώς. Ωστόσο κάποιες άλλες πηγές, μεταξύ των οποίων το αμερικανικό περιοδικό αυτοκινήτου Motor Trend, που τον Ιανουάριο του 2016 επικαλέστηκε πηγή κοντά στην Fiat Chrysler, ανέφεραν ως πραγματική αιτία το ότι η Viper δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει τα νέα ομοσπονδιακά πρότυπα ασφαλείας FMVSS #226 που απαίτησαν την τοποθέτηση στάνταρ πλευρικών αερόσακων τύπου κουρτίνας, στην οροφή, από την 1η Σεπτεμβρίου 2017 σε όλα τα μοντέλα που θα πωλούνται στις ΗΠΑ. Η σχετική πηγή ανέφερε ότι αν η Fiat Chrysler είχε τοποθετήσει τέτοιους αερόσακους στην Viper θα περιόριζε επικίνδυνα τον διαθέσιμο χώρο για τα κεφάλια των επιβατών. Το παράδοξο μάλιστα είναι ότι, όπως πρακτικώς φάνηκε τότε, η Fiat Chrysler δεν είχε υπολογίσει τους επερχόμενους κανονισμούς ασφαλείας όταν σχεδίαζε την 5η γενιά της Viper, με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί να προβεί σε υποχρεωτική διακοπή του μοντέλου. Λίγο μετά όμως, ο Σέρτζιο Μαρκιόνε, ο τότε πρόεδρος του ομίλου, ανακοίνωσε ότι υπήρχε ρεαλιστική πιθανότητα να εξελιχθεί μελλοντικά μια εντελώς νέα γενιά Viper, αλλά τελικώς απεβίωσε στις 25 Ιουλίου 2018 και από τότε δεν έχει ανακοινωθεί κάτι άλλο σχετικά με πιθανή νέα γενιά, από κανέναν. thumb|left|Viper πέμπτης γενιάς στο Σαλόνι της [[Γενεύης τον Μάρτιο του 2014.]]
Μετά την ανακοίνωση της επερχόμενης διακοπής, οι πωλήσεις συνέχισαν να πέφτουν ακόμα εντονότερα και μάλιστα το έτος 2016 πωλήθηκαν μόλις 630 Viper, δηλαδή κατά 8,7% λιγότερες ως προς το 2015. Το τελευταίο αντίτυπο της Viper, μια κόκκινη κουπέ, κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 16 Αυγούστου 2017 και κατέληξε απευθείας στο μουσείο της εταιρείας, ενώ η προτελευταία, και τελευταία που κατέληξε σε πελάτη, ήταν μια κίτρινη ACR με μαύρες λωρίδες να διατρέχουν το αμάξωμα. Επίσης, είχε ανακοινωθεί ήδη από τον Ιούλιο του 2017 ότι το εργοστάσιο κατασκευής της Viper, το Conner Avenue Assembly Plant στο Ντιτρόιτ της πολιτείας Μίσιγκαν, θα κλείσει οριστικά στις 31 Αυγούστου 2017 και οι 80 υπάλληλοι θα προσληφθούν σε άλλα εργοστάσια του ομίλου Fiat Chrysler, όπως και έγινε. Για την ιστορία, το εργοστάσιο Conner Avenue είχε κατασκευαστεί το 1966, ενώ το 1995 είχε εξαγοραστεί από την Chrysler, όπου και μεταφέρθηκε η παραγωγή της Viper τον Οκτώβριο του 1995, με την έναρξη της δεύτερης γενιάς της, ενώ πριν το κλείσιμό του ήταν το μικρότερο εργοστάσιο της FCA στη Βόρεια Αμερική.
Ωστόσο, απέμειναν ελάχιστα αντίτυπα του μοντέλου που συνέχισαν να πωλούνται ως καινούρια σε αντιπροσωπείες, καθώς το 2018 πωλήθηκαν επίσημα 19 νέες Viper και το 2019 πωλήθηκαν επίσημα 5 νέες Viper, ενώ το 2020 σε ΗΠΑ και Καναδά πωλήθηκαν συνολικά 4 νέες Viper και το 2021 άλλες 4 Viper, ενώ το 2022 ακόμα μία νέα Viper.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Viper Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Γιάννης Τσιρώνης
Ο Γιάννης Τσιρώνης είναι Έλληνας χημικός και πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα. Σπούδασε χημικός είναι καθηγητής Οργανικής χημείας και Βιοχημείας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων εντάχθηκε στην οργάνωση ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Το 1983 αποχωρεί και εντάσσεται στην Εναλλακτική Κίνηση Οικολόγων. Στη συνέχεια, οργανώθηκε στους Οικολόγους Πράσινους από την ίδρυσή τους.
Εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ ως μέλος των Οικολόγων Πρασίνων στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.
Τον Φεβρουάριο του 2019 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία της Αθήνας, την οποία απέσυρε τον Μάιο, προκειμένου να στηρίξει τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ, Νάσο Ηλιόπουλο.
Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος στην Αιτωλοακαρνανία, ωστόσο δεν εξελέγη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χημικοί Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Γκούσταφ Μπάουερ
Ο Γκούσταφ Μπάουερ (γερμ. Gustav Bauer) (* 6 Ιανουαρίου 1870 στο Νταρκέμεν της (Πρωσίας), † 16 Σεπτεμβρίου 1944 στο Βερολίνο) ήταν Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πολιτικός (SPD). Από τις 21 Ιουνίου 1919 μέχρι τις 26 Μαρτίου 1920 ήταν καγκελάριος του Γερμανικού Ράιχ.
Διοικητική διαίρεση νομαρχίας Αθηνών (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί της νομαρχίας Αθηνών του Νομού Αττικής σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, που ήταν σε ισχύ μέχρι το 2010.