cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυρράχιο Αρκαδίας
Ιστορικά στοιχεία
Ιστορικά τεκμήρια που πιστοποιούν την ύπαρξή του και τη συμμετοχή του στα ιστορικής σημασίας γεγονότα στο πέρασμα των αιώνων αποτελούν, μεταξύ άλλων, άρθρο του Λεξικού του Βυζαντίου με τίτλο «Δυρράχιο», από τον 5ο μ.Χ. αιώνα, από τον Χρυσόβουλλο του Ανδρονίκου του Παλαιολόγου, του γέροντα, προς τον Μητροπολίτη Μονεμβασίας, με τον τίτλο «Δυρράχιο, πόλις αρχαία, ούτω καλουμένη», κατά τον 14ο αιώνα και κατά τον 15ο αιώνα από τον Γεώργιο Φρατζή ή Σφρατζή. Από κτιτορική επιγραφή της Μονής Ρεκίτσας το 1714 και από γράμμα της Μητρόπολης Μονεμβασίας που αναφέρεται στον επίσκοπο Δυρραχίου 1718 και 1742.
Το 1776 γίνεται έδρα οργανωτικού του περίφημου κλέφτη Ζαχαριά του Μπαρμπιτσιώτη, που ξεκίνησε με τη μάχη (και νίκη) της Ρεκίτσας και έμεινε πέντε χρόνια στο Δυρράχιο-Ξεροβούνα, ο οποίος στη συνέχεια μετέφερε την έδρα του στη Μπαρμίτσα του Πάρνωνα. Με το Σαμπάζικο, Νιχώρι, Λεπτίνι, Άκοβο (Θεόδωρος Κολοκοτρώνης), Πολιανή (Παπαφλέσσας), Τουρκολέϊκα (Νικηταράς), Γιαννέϊκα, γίνεται κέντρο κλεφτουριάς και πολεμικής προπαρασκευής της Αναστάσεως του γένους, ενώ η Ρεκίτσα παραμένει το πνευματικό κέντρο της εποχής.
Το 1818 γίνεται έδρα μυήσεως της Φιλικής Εταιρείας και συστηματικότερης πολεμικής προπαρασκευής. Για το Δυρράχιο ιθύνουσα προσωπικότητα είναι ο Παναγιώτης Κεφάλας, τα αδέλφια του και ο Παπατούρτας. Ο Παναγιώτης Κεφάλας γίνεται το σύμβολο της Άλωσης της Τριπολιτσάς στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 και θυσιάζεται στη μάχη στο Μανιάκι. Στις διάφορες μάχες κατά την Επανάσταση του 1821 οι Δυρραχίτες συμμετέχουν με τόλμη και παλικαριά και αργότερα κατά την ειρηνική περίοδο δουλεύουν σκληρά για τη πρόοδο του Δυρραχίου. Το ειδικό επάγγελμα των Δυρραχιτών του «μυλωνά» που οφείλεται στους νερόμυλους του Δυρραχίου ακμάζει και οι Δυρραχίτες μυλωνάδες κυριαρχούν στους μύλους Μεγαλουπόλεως, Μεσσηνίας, Λακωνίας και παρουσιάζουν μεγάλη οικονομική ακμή, από το 1850 μέχρι το 1920. Από το 1896 αρχίζει η μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αθήνα και στην Καλαμάτα με συνέπεια την ελάττωση του πληθυσμού.
Το 1834 μετά την απελευθέρωση γίνεται χωριστός Δήμος, σαν κάποια αναγνώριση της αρχαίας και νέας φήμης και σπουδαιότητας του και της Θυσίας του Παναγιώτη Κεφάλα.
Το Δυρράχιο προσέφερε στους εθνικούς αγώνες πολλούς αξιωματικούς και οπλίτες και είχε θύματα στους πολέμους του 1897, 1912, 1918 και 1940. Κατά την Γερμανική Κατοχή το Δυρράχιο υπήρξε κέντρο εθνικής Αντίστασης, και υπέστη πολλά δεινά από τους κατακτητές και τις συνέπειες του Ελληνικού Εμφυλίου. Μετά την απελευθέρωση άρχισε η ανασυγκρότηση του τόπου.
Το 1951 ήταν η εποχή δραστηριότητας και ενεργειών των απανταχού Δυρραχιτών υπέρ του χωριού. Οι Διοικητικές μεταβολές που επεβλήθησαν από το 1912 μέχρι σήμερα, συστήνουν στις 24 Αυγούστου 1912 την Κοινότητα Δυρραχίου με έδρα τον οικισμό Δυρράχιο. Στην νέα Κοινότητα προσαρτάται και ο οικισμός Νεοχωρίου Φαλαισίας, ο οποίος στη συνέχεια στις 19 Απριλίου 1930 αποσπάται από την Κοινότητα Δυρραχίου και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Νεοχωρίου Φαλαισίας.
Δημογραφικά στοιχεία
Το Δυρράχιο αποτελεί, από τις 4 Δεκεμβρίου 1997 με την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας» ένα από τα 28 Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Φαλαισίας, με μόνιμο πληθυσμό, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού 2001, 167 κατοίκους (221, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού 1991).
Το Δυρράχιο είναι εξαπλωμένο σε τέσσερις κύριες συνοικίες, χωρισμένες από ρέματα και ενωμένες με δρόμους και γεφύρια. Οι συνοικίες αυτές ονοματίζονται από το όνομα των οικογενειών που συγκεντρωμένες μένουν σε αυτές, όπως Κεφαλαίικα, Μουτσουλαίικα, Μαυροειδαίικα. Η τέταρτη συνοικία, ο Λίθαρος, που βρίσκεται και η κεντρική πλατεία του Δυρραχίου, πήρε το όνομά της από ένα μεγάλο λιθάρι που βρισκότανε εκεί. Από το λιθάρι αυτό κτίστηκαν παλαιότερα το σπίτι του Τσενονικολή καθώς και το σχολείο του Δυρραχίου (1925), κτίσμα στολίδι για το χωριό. Το σχολείο αυτό κάποτε έσφυζε από ζωή, όπως εξάλλου και το ίδιο το χωριό, το Δυρράχιο, αλλά τώρα στέκει εκεί έρημο χωρίς την παρουσία των μικρών μαθητών του, οι οποίοι, μεγάλοι πια, βρίσκονται διασκορπισμένοι στην Ελλάδα, στην Αμερική και σε άλλα σημεία του πλανήτη.
Προσωπικότητες
Στο Δυρράχιο γεννήθηκαν οι οπλαρχηγοί της Ελληνικής Επανάστασης Παναγιώτης Κεφάλας και Δημήτριος Αλεξανδρόπουλος, ο δήμαρχος Καλαμάτας κατά την περίοδο 1951-1957, Παναγιώτης Καίσαρης (1901-1957) και ο στρατιωτικός και μέλος της Χούντας των Συνταγματαρχών, Ιωάννης Λαδάς (1920-2010).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Πολιτική της Εσθονίας
Ανώτατος άρχοντας
Ο Πρόεδρος της Εσθονίας εκλέγεται από το Κοινοβούλιο (Riigikogu) για μια πενταετή θητεία. Εάν ένας υποψήφιος δεν εξασφαλίσει τα δύο τρίτα των ψήφων στους τρεις κύκλους των ψηφοφοριών στη βουλή, κατόπιν μια ειδική εκλογική συνέλευση (αποτελούμενη από τα μέλη του κοινοβουλίου και τους αντιπρόσωπους της τοπικής αυτοδιοίκησης) εκλέγει τον Πρόεδρο, μεταξύ των δύο υποψηφίων που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων.
Εκτελεστική εξουσία
Ο Πρωθυπουργός της Εσθονίας είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, διορισμένος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με την συγκατάθεση του Κοινοβουλίου. Συνήθως ως πρωθυπουργός επιλέγεται ο ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος ή κομματικού συνασπισμού του Κοινοβουλίου. Οι περισσότερες δραστηριότητες της κυβέρνησης κατευθύνονται από τον πρωθυπουργό, καθώς είναι, σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, ο επιβλέπων το έργο της κυβέρνησης. Η σημασία του ρόλου του πρωθυπουργού στην κυβέρνηση και οι σχέσεις του με τους υπουργούς, εξαρτώνται συχνά από τη θέση του κόμματός του και την επιρροή που ασκεί μέσα στο κόμμα του. Εάν ο πρωθυπουργός έχει μια ισχυρή θέση μέσα στο κόμμα του και αν η κυβέρνηση αποτελείται από αντιπροσώπους μόνο εκείνου του κόμματος, τότε μπορεί να απολαύσει ιδιαίτερη θέση εντός της κυβέρνησης. Σε όλες τα κρίσιμα εθνικά ερωτήματα, εντούτοις, η τελική απόφαση λαμβάνεται από το κοινοβούλιο ως τη νομοθετική δύναμη της Εσθονίας.
Νομοθετική εξουσία
Το Κοινοβούλιο της Εσθονίας (Riigikogu) εκλέγει 101 μέλη, για μια τετραετή θητεία, μέσω ενός αναλογικού αντιπροσωπευτικού συστήματος. Μόνο οι Εσθονοί πολίτες μπορούν να συμμετέχουν στις βουλευτικές εκλογές. Η ψήφος μέσω διαδικτύου, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις τοπικές εκλογές του 2005, λαμβάνονται υπόψη στην εκλογή των μελών του κοινοβουλίου, καθώς και του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου.
Δικαστική εξουσία
Το ανώτατο δικαστήριο στην Εσθονία είναι το Εθνικό Δικαστήριο (Riigikohus), στο οποίο υπάρχουν 19 δικαστές, εκ των οποίων ο πρόεδρος διορίζεται από το Κοινοβούλιο, μετά από πρόταση του Προέδρου Δημοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Εσθονίας
Νατάλε Γκαλέτα
Ο Νατάλε Γκαλέτα (Natale Galletta, 14 Απριλίου 1967) είναι Ιταλός τραγουδιστής της canzone napoletana.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1967 στη Μεσσήνη. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση του το 1979 και σύντομα κατάφερε να γίνει μεγάλος Ναπολιτανικοσ σταρ. Πολύ γνωστό του τραγούδι είναι το Vurria Ncuntrarme Cu Tte,Nel Caldo letto d'amore',Sultantu Nu Caffé,Personale,Una ragione in più και Piézece.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Κατάλογος πόλεων της Κροατίας
Ο κατάλογος των πόλεων της Κροατίας περιλαμβάνει τα αστικά συγκροτήματα της Κροατίας με πληθυσμό άνω των 20.000 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Κροατία
Θεόκτιστο Αρκαδίας
Το Θεόκτιστο είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας. Υπάγεται διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Κλείτορος του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό που ανέρχεται σε 205 κατοίκους.
Τοποθεσία
Γειτνιάζει με το Δρακοβούνι στα νότια, το Πράσινο στα νοτιοανατολικά, το Στενό στα ανατολικά, το Παγκράτι στα βορειοανατολικά, τα Παγκραταίικα Καλύβια και τα Σελλά Παγκρατίου στα βόρεια-βορειοανατολικά, το Ζευγολατιό στα βόρεια, τα Καλύβια στα βόρεια-βορειοδυτικά και τα Άνω και Κάτω Καλύβια Κερπινής στα νοτιοδυτικά.
Σε σχετικά κοντινή απόσταση βρίσκεται και η τεχνητή Λίμνη Λάδωνα που δημιουργήθηκε έπειτα από κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λάδωνα. . Κοντά στο χωριό υπάρχει το γεφύρι του Τσερνοτάμπεη στον Λάδωνα στον συνοικισμό Χάνια Φιλίων Αχαΐας στα διοικητικά όρια Αρκαδίας και Αχαΐας.
Χιλιομετρικές αποστάσεις
Το χωριό απέχει οδικώς περίπου :
Λοιπά στοιχεία
Κατά την εθνική απογραφή του 2001 το χωριό είχε πληθυσμό 377 κατοίκους.
Στο Θεόκτιστο υπάρχει το Δρακοπούλειο Πνευματικό Κέντρο όπου στεγάζεται και το Κοινοτικό Ιατρείο του χωριού, ενώ επίσης υπάρχει και Δημοτικό Σχολείο. Επιπλέον, στο Θεόκτιστο λειτουργεί λαογραφικό μουσείο. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Άγιους Θεοδώρους, ενώ επίσης υπάρχει και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Η κεντρική οδός που διέρχεται από τον οικισμό ονομάζεται Οδός Ανδρέα Δρακόπουλου.
Το χωριό διαθέτει καφενεία, παντοπωλεία, καθώς και ξενώνα επισκεπτών και τουριστών.
Σέου
Αγωνίστηκε αποκλειστικά για λογαριασμό της Μπενφίκα κατά τη διάρκεια της, συνολικής διάρκειας 17 ετών, επαγγελματικής αγωνιστικής καριέρας του. Επίσης, διετέλεσε υπηρεσιακός προπονητής της τελευταίας, το 1999.
Συλλογική Καριέρα
Ο Σέου, ο οποίος είναι κινεζικής καταγωγής, γεννήθηκε στο Ινασσόρο της Πορτογαλικής Μοζαμβίκης. Κατέφθασε στην Πορτογαλία το 1970, εντασσόμενος στα τμήματα υποδομής της ΣΛ Μπενφίκα, με την πρώτη ομάδα της οποίας και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του τον Οκτώβριο του 1972,, ωστόσο κατέστη βασικό στέλεχος του συλλόγου παρά μόνον τρεις σεζόν αργότερα.
Φοίνικας Ντουμ
Ο φοίνικας Ντουμ (Hyphaene thebaica, Yφαίνη η θηβαϊκή) είναι φοινικοειδές φυτό που φυτρώνει σε όλο το Σαχέλ, κατά μήκος του ποταμού Νείλου και σε περιοδικούς και μη ποταμούς στην Ανατολική Αφρική. Το βορειότατο όριο εξάπλωσης του, είναι η πόλη Χεβρώνα στο Ισραήλ.
Σέου
Συλλογική Καριέρα
Ο Σέου παρέμεινε στη Λισαβόνα έως το τέλος της αγωνιστικής καριέρας του, φτάνοντας, μάλιστα, να διατελέσει αρχηγός της ομάδας από το 1987 έως το 1988. Αποτέλεσε σημαντικό στέλεχος της ομάδας του συλλόγου η οποία κατέκτησε, συνολικά, εννέα φορές το πρωτάθλημα της Πριμέιρα Λίγκα, καθώς και έξι φορές το εγχώριο κύπελλο.
Επιπλέον, ο Σέου αγωνίστηκε στον Τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ του 1983, όπου η Μπενφίκα ηττήθηκε από την ΡΣΚ Άντερλεχτ με συνολικό σκορ 1–2, με τον ίδιο να πετυχαίνει το τέρμα της ομάδας του κατά τη διάρκεια της επαναληπτικής αναμέτρησης η οποία διεξήχθη στη Λισαβόνα, ενώ, παράλληλα, βοήθησε την μοναδική ομάδα της καριέρας του να φτάσει ως τον Τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου της σεζόν 1987–88, όπου, ωστόσο, ηττήθηκε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας των πέναλτι, με αντίπαλο την ΠΣΦ Αϊντχόφεν. Αποσύρθηκε από την ενεργό αγωνιστική δράση έχοντας πραγματοποιήσει, συνολικά, 349 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος, με μόλις έναν, επίσης μέσο, να τον ξεπερνά ως προς τον συγκεκριμένο αριθμό συμμετοχών, τον έτερο θρύλο του συλλόγου και συμπατριώτη του, Μάριο Κολούνα.
Φοίνικας Ντουμ
Φυτρώνει συνήθως σε περιοχές όπου το κλίμα είναι ημιερημικό έως ερημικό αλλά σχεδόν πάντα δίπλα σε ποτάμια, μικρές λίμνες και εποχιακές νερολακούβες.
Σέου
Συλλογική Καριέρα
Έπειτα από την αποχώρησή του από την ενεργό αγωνιστική δράση τον Μάιο του 1989, ο Σέου κατέστη προπονητής, εργαζόμενος ως βοηθός προπονητή στην Μπενφίκα, ενώ, παράλληλα, εργάστηκε και σε αριθμό άλλων διοικητικών θέσεων εντός του συλλόγου για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο δεκαετιών. Τον Μάιο του 1999, έπειτα από την απομάκρυνση του Γκρέιαμ Σούνες από την τεχνική ηγεσία του συλλόγου, ανέλαβε χρέη υπηρεσιακού προπονητή.
Φοίνικας Ντουμ
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Αρεκοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής
Σέου
Συλλογική Καριέρα
Ο Σέου αποχώρησε από την θέση του ως τεχνικό γραμματέας έπειτα από την ολοκλήρωση της σεζόν 2017-18, ωστόσο, ο ίδιος, παρέμεινε στο Εστάντιο ντα Λουζ, εντός του οργανογράμματος του συλλόγου.
Διεθνής Καριέρα
Ο Σέου πραγματοποίησε, συνολικά, 24 διεθνείς συμμετοχές με τα χρώματα της Εθνικής Πορτογαλίας, κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε, συνολικά, ένα τέρμα. Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του κατά τη διάρκεια ήττας με σκορ 1–3 απέναντι στην Ιταλία, φιλική αναμέτρηση η οποία διεξήχθη στο Τορίνο, στις 7 Απριλίου 1976, ενώ πραγματοποίησε την τελευταία διεθνή συμμετοχή του κατά τη διάρκεια αναμέτρησης η οποία έληξε με τελικό ισόπαλο αποτέλεσμα 1–1 με αντίπαλο την Ελβετία, στη Βέρνη, στις 29 Οκτωβρίου 1986, στα πλαίσια των Προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1988.
Επίσης, ο Σέου υπήρξε μέλος της ομάδας της Εθνικής Πορτογαλίας η οποία συμμετείχε στην προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984, ωστόσο δεν υπήρξε μέλος της αποστολής η οποία έλαβε μέρος στην τελική φάση της διοργάνωσης, και η οποία έφτασε έως την ημιτελική φάση.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι κινεζικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα της Πορτογαλικής Μοζαμβίκης Κατηγορία:Αθλητές κινεζικής καταγωγής Κατηγορία:Μοζαμβικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Πορτογάλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπενφίκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πριμέιρα Λίγκα
Λέσχης
Ο Λέσχης ήταν αρχαίος Έλληνας επικός ποιητής από τη Λέσβο, που έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ. (κατά μία άποψη είναι μυθικό πρόσωπο). Κατά τον Παυσανία ήταν γιος του Αισχυλίνου από την Πύρρα.
Ο μύθος
Φέρεται ως ο ποιητής της «Μικράς Ιλιάδος», που ήταν μία σειρά επικών ασμάτων, τα οποία συνάρμοσε ο Πρόκλος στην «Επιτομή» του. Αναφέρεται ακόμα ως ο δημιουργός του έπους «Ιλίου Πέρσις» (δηλαδή το «πάρσιμο», η άλωση, της Τροίας), την οποία διεκδικούσε και ο ποιητής Αρκτίνος. Φαίνεται μάλλον ότι ο Λέσχης, όντας ένα αιώνα μεταγενέστερος του Αρκτίνου, τον συναγωνίσθηκε δουλεύοντας πάνω στο ίδιο θέμα με αυτόν.
Πηγή
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Λέσβιοι
Σερζ Σαρκισιάν
Ο Σερζ Σαρκισιάν (Սերժ Ազատի Սարգսյան, 30 Ιουνίου 1954-) είναι Αρμένιος πολιτικός, τρίτος Πρόεδρος της Αρμενίας και δυο φορές πρωθυπουργός της Αρμενίας. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές το Φεβρουάριο του 2008 με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, στο οποίο υπηρετεί ως ηγέτης, και ανέλαβε την διακυβέρνηση τον Απρίλιο του 2008. Στις 18 Φεβρουαρίου 2013, επανεξελέγη Πρόεδρος της Αρμενίας και εξέτισε όλη την θητεία.
Παρά την δέσμευσή του το 2014 να μην ξαναθέσει υποψηφιότητα για πρωθυπουργός, ενώ τάχθηκε υπέρ μιας τροποποίησης του Συντάγματος που θα επέτρεπε κάτι τέτοιο, ο Σαρκισιάν εκλέχθηκε και πάλι πρωθυπουργός της Αρμενίας τον Απρίλιο του 2018, μια εκλογή που η αντιπολίτευση χαρακτήρισε ως «πραξικόπημα δύναμης». Έξι μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Σαρκισιάν παραιτήθηκε αφού ακολούθησαν μιας μεγάλης κλίμακας διαμαρτυρίες. Ο Σαρκισιάν εξακολουθεί να είναι ηγέτης του ρεπουμπλικανικού κόμματος, το οποίο κατέχει την πλειοψηφία στην εθνοσυνέλευση της Αρμενίας.
Πρώτα χρόνια και πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1954 στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, Αζερμπαϊτζάν, όπου και πολέμησε. Το 1975 ξεκίνησε να εργάζεται σε εργοστάσιο ηλεκτρικών συσκευών στο Ερεβάν. Το 1993-1995 και το 2000-2007 ήταν υπουργός Αμύνης και το 1996-1999 υπουργός Εθνικής Ασφαλείας. Είναι επίσης πρόεδρος της Σκακιστικής Ομοσπονδίας της Αρμενίας.
Πρωθυπουργία
Στις 26 Μαρτίου 2007 ανέλαβε προσωρινά την πρωθυπουργία μετά τον ξαφνικό θάνατο του Αντρανίκ Μαρκαριάν. Ο διορισμός του εγκρίθηκε από τη Βουλή στις 4 Απριλίου 2007. Το Νοέμβριο του ιδίου έτους ορίστηκε υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές της επομένης χρονιάς.
Πρόεδρος
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 19 Φεβρουαρίου του 2008 αναδείχθηκε νικητής, παρά τις αιτιάσεις από πλευράς της Αντιπολίτευσης για νοθεία. Σύμφωνα με την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, ο Σαρκισιάν έλαβε 52,8%. Ο Λέβον Τερ Πετροσιάν συγκέντρωσε το 21,5% των ψήφων ενώ ο Αρτούρ Μπαγκντασαριάν, πρώην πρόεδρος του Κοινοβουλίου, έλαβε το 16,8%. Στις 9 Απριλίου 2008 ανέλαβε Πρόεδρος της Αρμενίας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1950
Το ΙE΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1950 διεξήχθη στις 1 και 2 Ιουλίου 1950 στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. της Αθήνας και περιλάμβανε δέκα αγωνίσματα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Κηφισιάς για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του. Στο πρωτάθλημα δικαιούνταν να μετάσχουν αθλήτριες άνω των 16 ετών εκτός από τα αγωνίσματα: ύψος, μήκος και 4Χ50, στα οποία επιτρεπόταν η συμμετοχή και αθλητριών από 13 ετών και άνω. Μετείχαν σχετικά λίγες αθλήτριες, οι οποίες έλαβαν μέρος σε πολλά αγωνίσματα η καθεμιά, με πολυ μέτριες επιδόσεις. Πολυνίκης αναδείχθηκε η Φανή Αργυρίου του Πανιωνίου με έξι πρώτες νίκες και μάλιστα μόνο σε ατομικά αγωνίσματα. Όπως σχολιάστηκε χαρακτηριστικά: "Η Αργυρίου μόνη της μπορεί να συναγωνιστεί επιτυχώς με όλες τις πρωταθλήτριες".
Το πρωτάθλημα πεντάθλου διεξήχθη στις 11 και 12 Νοεμβρίου με νικήτρια τη Φανή Αργυρίου, αλλά δεν μέτρησε στην βαθμολογία του πρωταθλήματος.
Σερζ Σαρκισιάν
Βραχύβια πρωθυπουργία, Απρίλιος 2018
Ο Σαρκσιάν επέστρεψε στην πρωθυπουργία στις 17 Απριλίου 2018, μετά την έγκριση από το κοινοβούλιο του διορισμού του ως πρωθυπουργού, παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1950
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1950 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Σερζ Σαρκισιάν
Βραχύβια πρωθυπουργία, Απρίλιος 2018
Έξι μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, στις 23 Απριλίου, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αρμενίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αρμενίας
Φίλιπ Μπούλερ
Ο Φίλιπ Μπούλερ (Philipp Bouhler, 11 Σεπτεμβρίου 1899 – 19 Μαΐου 1945) ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του Ναζιστικού Κόμματος, επικεφαλής της Καγκελαρίας του Ράιχ και Ραϊχσλάιτερ (Reichsleiter, εθνικός ηγέτης) της Βεστφαλίας. Ήταν επίσης μέλος της SS και ένας από τους δύο υπευθύνους του Προγράμματος Ευθανασίας Τ-4 που στοίχισε τη ζωή σε περισσότερα από 70.000 άτομα με ειδικές ανάγκες στη Ναζιστική Γερμανία.
Σταδιοδρομία
Ο Μπούλερ γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1899 στο Μόναχο, γιος απόστρατου συνταγματάρχη. Υπηρέτησε επί πενταετία στο Βασιλικό Βαυαρικό Σώμα Δοκίμων. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γερμανικό στρατό και τραυματίστηκε σοβαρά. Ύστερα από τον Πόλεμο αποφάσισε να σπουδάσει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. To 1921 γίνεται μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (αριθ. μέλους 12) και αργότερα εντάσσεται στην SS (αριθ. μέλους 54.932). Το 1922 εγκαταλείπει το Πανεπιστήμιο, προσλαμβάνεται στην εταιρεία που την εκδίδει και εμπλέκεται στην έκδοση της επίσημης εφημερίδας του Κόμματος Völkischer Beobachter (Λαϊκός Παρατηρητής). Το 1925 γίνεται τακτικός διευθυντής δραστηριοτήτων (Geschäftsführer) του Κόμματος, θέση την οποία διατηρεί μέχρι το 1934. Το 1933 εκλέγεται μέλος του Ράιχσταγκ εκπροσωπώντας τη Βεστφαλία και παράλληλα αναλαμβάνει Ραιχσλάιτερ. Στις θέσεις αυτές παραμένει επί ένα έτος και το 1934 ονομάζεται διοικητής της Αστυνομίας του Μονάχου. Σε αυτή τη θέση παρέμεινε ένα μόλις μήνα, καθώς διορίστηκε επικεφαλής της Καγκελαρίας του Φύρερ στο Βερολίνο. Η κύρια ευθύνη του εκεί ήταν η προετοιμασία διαταγμάτων, τα οποία ποτέ δεν θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας, ενώ "προετοίμαζε" κατάλληλα τα κείμενα που επρόκειτο να παρουσιαστούν στον Χίτλερ. Ήταν, επίσης, υπεύθυνος για την αλληλογραφία του Χίτλερ καθώς και τις αιτήσεις πολιτών και κομματικών στελεχών. Παράλληλα ήταν "Επικεφαλής της Επιτροπής Λογοκρισίας του Κόμματος για την προστασία της Εθνικοσοσιαλιστικής Λογοτεχνίας" (Der Chef der Kanzlei des Führers und Vorsitzender der Parteiamtlichen Prüfungskommission zum Schutze des NS-Schrifttums) που επέλεγε ποια κείμενα ήταν κατάλληλα για ανάγνωση από το γερμανικό λαό και ποια όχι, και της "Ομάδας μελετών για τη Γερμανική Ιστορία και το Εκπαιδευτικό Υλικό". right|thumb|300px|Ο Μπούλερ (τρίτος από αριστερά) με τους [[Ρούντολφ Ες (πολιτικός)|Ρούντολφ Ες, Χίμλερ, Τοτ, Χάιντριχ και Έλριχ Έρλινγκερ, στέλεχος της SS σε συνάντηση το 1941]]
Εμπλοκή στο Πρόγραμμα Τ-4
Το 1939 ο ίδιος ο Φύρερ με επιστολή - διαταγή του αναθέτει την επίβλεψη και εκτέλεση του Προγράμματος Ευθανασίας Τ-4 στον Μπούλερ και τον προσωπικό του ιατρό Καρλ Μπραντ. Το Πρόγραμμα αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη θανάτωση 70.000 φυσικώς αδυνάτων ατόμων, μεταξύ των οποίων και παιδιά, με στόχο "τη φυλετική εξυγίανση του γερμανικού λαού". Ο ίδιος ο Μπούλερ έδινε την εντύπωση Αμερικανού κολεγιόπαιδου, καθώς ήταν άτομο χαμηλών τόνων και τα γυαλιά του τού έδιναν μια εμφάνιση λογίου. Στο πρόγραμμα αυτό δοκιμάστηκαν πολλές μέθοδοι εξόντωσης: Με ενέσεις δηλητηρίων, με φαρμακευτική αγωγή, με αέριο μονοξείδιο του άνθρακα κτλ. Το 1941 ο Χίτλερ διέταξε την αναστολή εκτέλεσης του Προγράμματος, καθώς η έλλειψη "διακριτικότητας" είχε ως αποτέλεσμα οι επιπτώσεις του προγράμματος να επιφέρουν λαϊκή κατακραυγή. Το πρόγραμμα, ωστόσο, δε σταμάτησε να εκτελείται, απλά μεταφέρθηκε εκτός Γερμανίας (κυρίως σε εγκαταστάσεις στην Αυστρία) για να τερματιστεί οριστικά μόνο με τη λήξη του πολέμου. Οι "γνώσεις" και οι εμπειρίες που αποκτήθηκαν από αυτό χρησίμευσαν αργότερα στην υλοποίηση του Ολοκαυτώματος.
Θάνατος
Τον Μάιο του 1945 και αφού μάταια αναζήτησε την προστασία του Χέρμαν Γκέρινγκ, ο Μπούλερ κατέφυγε με τη σύζυγό του στην Αυστρία. Όταν διέβλεψε ότι κινδύνευαν να συλληφθούν από τα Συμμαχικά στρατεύματα, αυτοκτόνησαν και οι δύο με υδροκυάνιο στις 19 Μαΐου 1945. Ως τόπο της αυτοκτονίας ορισμένες πηγές αναφέρουν το Altaussee και άλλες το Zell am See.
Παραπομπές
Μ Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αυτόχειρες
Touch Too Much
Το «Touch Too Much» είναι τραγούδι του αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον έκτο δίσκο τους, Highway to Hell, το 1979, ο οποίος ήταν ο τελευταίος με τον Μπον Σκοτ, στα φωνητικά. Το 1980, κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο μεταξύ άλλων κατάφερε να φτάσει στο νούμερο 29 των βρετανικών charts και στο νούμερο 34 των γαλλικών charts. Το κομμάτι παίχτηκε για πρώτη φορά ζωντανά στην εκπομπή Top of the Pops, στις 7 Φεβρουαρίου του 1980, 35 χρόνια αργότερα παίχτηκε ξανά στη μνήμη του Σκοτ.
Το κομμάτι δεν ερμηνεύτηκε ποτέ ζωντανά με τον Μπράιαν Τζόνσον, ωστόσο, όταν αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το συγκρότημα, το κομμάτι παίχτηκε ζωντανά στις 22 Μαΐου 2016, με τον Axl Rose στα φωνητικά. Το τραγούδι έχει υποστεί διασκευή από τους Cactus Jack, το 2002. Ενώ χρησιμοποιήθηκε και σε βιντεοπαιχνίδια της σειράς Grand Theft Auto.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1979 Κατηγορία:Singles του 1980 Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Singles της Atlantic Records
Δημαρχείο του Ούμεο
Το Δημαρχείο του Ούμεο είναι κτίριο στην πόλη Ούμεο της Σουηδίας. Ανοικοδομήθηκε στη θέση του παλαιότερου δημαρχείου το οποίο μετά από μεγάλη φωτιά στην πόλη το 1888 καταστράφηκε. Το προηγούμενο δημαρχείο είχε χτιστεί το 1600 ενώ η κατασκευή του νεότερου ολοκληρώθηκε το 1890. Ο αρχιτέκτονας του δημαρχείου ήταν Φρέντρικ Ολάους Λιντστρέμ από τη Στοκχόλμη. Στη νέα περιοχή οικιστικής ανάπτυξης ο αρχιτέκτονας έδωσε στο δημαρχείο περίοπτη θέση κοντά στις όχθες του ποταμού. Η κύρια πλευρά του κτηρίου έχει νότιο προσανατολισμό πρός το λιμάνι στο ποταμό Ούμε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούμεο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σουηδία
Τζιοβάννι Λαγιόλο
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1935. Το 2003-2006 ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει, από το 1995, ως νούντσιος στη Γερμανία. Μιλάει ιταλικά, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.
Έκανε σπουδές στη Φιλοσοφία και στη Θεολογία το 1955 και το 1959. Σπούδασε επίσης στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και εισήλθε στην Εκκλησιαστική Παπική Ακαδημία.
Την 1η Οκτωβρίου 2011 τον διαδέχθηκε στο αξίωμά του ο Τζουζέπε Μπερτέλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βατικανό Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Καρυοθραύστης
right|thumb|Καρυοθραύστης μοχλού με φουντούκια Ο καρυοθραύστης είναι εργαλείο σχεδιασμένο για τη θραύση σκληρών κελύφων καρπών, του τύπου κάρυου ή σε μερικές περιπτώσεις δρύπης. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά σχέδια καρυοθραυστών, όπως μοχλού (το πιο συνηθισμένο στην Ελλάδα) και κοχλία.
Χρήσεις
Κατά τη Βικτωριανή εποχή, παρουσιάζονταν στα γεύματα φρούτα μαζί με καρύδια στο ίδιο μπολ, οπότε προσφέρονταν συχνά διακοσμημένοι και κάποτε επάργυροι καρυοθραύστες στο τραπέζι. Από αιώνες τα κάρυα και οι σκληρές δρύπες γενικώς αποτελούσαν αγαπημένη επιλογή για επιδόρπιο σε όλη την Ευρώπη. Οι καρυοθραύστες τοποθετούνταν από την αρχή στο τραπέζι με καλεσμένους, ώστε να χρησιμεύσουν ως διασκεδαστικό αντικείμενο όσο οι συνδαιτημόνες περίμεναν το τελευταίο πιάτο.
Στα τέλη του 19ου αιώνα σημειώθηκαν δύο μεταβολές στην κατασκευή των καρυοθραυστών: η άνοδος των διακοσμητικών σχεδίων και μορφών, ιδίως από την περιοχή των Άλπεων, όπου πωλούνταν ως ενθύμια, καθώς και μία μετάβαση στη βιομηχανική τους παραγωγή, έναντι της παλαιάς κατασκευής από τεχνίτες. Μετά το 1970 η διάθεση στο εμπόριο προ-αποφλοιωμένων αμυγδάλων, καρυδιών κλπ. οδήγησε σε μείωση του αριθμού των σπιτικών που είχαν καρυοθραύστη.
Εναλλακτικά σχέδια
Τον 17ο αιώνα εμφανίσθηκαν καρυοθραύστες με κοχλία, που ασκούσαν πιο βαθμιαία πίεση στο κέλυφος, παρόμοια με μια μέγγενη. Το 1913 ο Χένρυ Μ. Κουάκενμπους (H.M. Quackenbush, 1847-1933) κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έναν καρυοθραύστη με ελατήριο. Το σχέδιο τύπου γρύλου, που επίσης αυξάνει βαθμιαία την πίεση στο κέλυφος ώστε να αποφευχθεί η διάσπαση του φαγώσιμου μέρους στο εσωτερικό, κατοχυρώθηκε το 1947 από τον Βρετανό Κάθμπερτ Λέσλι Ράιμς (Cuthbert Leslie Rimes). Στην Κίνα πάντως είναι δημοφιλή εργαλεία με τη μορφή κλειδιού, που εισάγονται σε μια ρωγμή του καρπού και περιστρέφονται ώστε να ανοίξει το κέλυφός του.
Διακοσμητική χρήση
Το σκάλισμα ξύλινων καρυοθραυστών — όπως και αγαλματιδίων βιβλικών μορφών και χριστουγεννιάτικων φατνών — αναπτύχθηκε ως οικιακή βιοτεχνική-χειροτεχνική δραστηριότητα σε δασωμένες περιοχές της Γερμανίας. Τα γνωστότερα τέτοια έργα προέρχονται από το Διαμέρισμα Ζόνεμπεργκ στη Θουριγγία (κέντρο επίσης κατασκευής κούκλας) και από τη βιοτεχνία ξύλινων παιχνιδιών στα Όρη Μεταλλευμάτων. Η ξυλογλυπτική παρείχε συχνά το μοναδικό μέσο βιοπορισμού για τους ανθρώπους της δεύτερης περιοχής. Μερικοί ξυλογλύπτες από εκεί απέκτησαν μεγάλη φήμη, όπως οι Γιούνγκχάνελ, Κλάους Μέρτενς, Όλαφ Κόλμπε, Πέτερσεν, Κρίστιαν Ούλμπριχτ και άλλοι, των οποίων οι καρυοθραύστες έγιναν συλλεκτικά αντικείμενα, ιδίως οι καρυοθραύστες Στάινμπαχ.
Οι διακοσμητικοί καρυοθραύστες έγιναν δημοφιλείς στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την πρώτη παραγωγή του μπαλέτου Ο Καρυοθραύστης στις ΗΠΑ το 1940. Οι ξυλογλύπτες στα Όρη Μεταλλευμάτων βρέθηκαν μεταπολεμικώς σε κομμουνιστικές χώρες (Ανατολική Γερμανία και Τσεχοσλοβακία), και άρχισαν να παράγουν μαζικώς κακοσχεδιασμένους τέτοιους καρυοθραύστες για την αμερικανική αγορά. Από την άλλη, με την αύξηση της πωλήσεως αποφλοιωμένων καρυδιών και αμυγδάλων, η χρηστική αξία του εργαλείου μειώθηκε. Μετά το 1990 κυριάρχησαν οι διακοσμητικοί καρυοθραύστες κινεζικής και ταϊβανέζικης κατασκευής, που αντέγραψαν τα παραδοσιακά γερμανικά μοτίβα. Το «Βαυαρικό χωριό» στο Λήβενγουορθ (Ουάσινγκτον), περιλαμβάνει ένα μουσείο καρυοθραυστών.
Εκτός από το ξύλο, πολλά άλλα υλικά χρησιμεύουν για την κατασκευή διακοσμητικών καρυοθραυστών, όπως η πορσελάνη, το ασήμι και ο ορείχαλκος. Η Ταχυδρομική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών εξέδωσε τέσσερα γραμματόσημα τον Οκτώβριο του 2008 με εικόνες καρυοθραυστών που φιλοτέχνησε ο Αμερικανός καλλιτέχνης Γκλεν Κράιντερ.
Ευρύτερη χρηστικότητα
Κάποιοι καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και ο Βρετανός μουσικός Μάικ Όλντφηλντ, έχουν χρησιμοποιήσει τον ήχο που παράγουν οι καρυοθραύστες στη μουσική. Μια παραδοσιακή πίστη των Μαλαισίων στη νοτιοανατολική Ασία είναι ότι ένας καρυοθραύστης (kacip pinang) από ξύλο φοινικιάς τοποθετούμενος κάτω από το μαξιλάρι ενός βρέφους αποτρέπει κάθε κακό που θα μπορούσαν να του προκαλέσουν υπερφυσικά όντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μηχανικά εργαλεία χειρός Κατηγορία:Κάρυα και ελαιούχοι σπόροι Κατηγορία:Σκεύη προετοιμασίας φαγητού
Θέσεις (περιοδικό)
Οι Θέσεις είναι περιοδικό πολιτικής και οικονομικής θεωρίας και κριτικής με μαρξιστικό προσανατολισμό. Προβάλλει αντιεθνικιστικές, αντιρατσιστικές θέσεις και δέχεται επιρροές από τη σχολή Αλτουσέρ. Δημοσιεύει πρωτότυπα άρθρα και μεταφράσεις μαρξιστικών κειμένων.
Εκδίδεται στην Αθήνα από το 1982 με τριμηνιαία περιοδικότητα. Διευθύνεται από τον Γιάννη Μηλιό, καθηγητή του ΕΜΠ, σε συνεργασία με Γραμματεία Σύνταξης                   (Σπύρος Λαπατσιώρας, Δημήτρης Δημούλης και Βασίλης Δρουκόπουλος) και πολυμελή Συντακτική Επιτροπή. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νήσος.
Όλα τα άρθρα από την έκδοση του περιοδικού μέχρι και τα πρόσφατα τεύχη είναι προσβάσιμα ελεύθερα, στην πλήρη μορφή τους, από την ιστοσελίδα του περιοδικού www.theseis.com
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Αγελάος
Ο Αγελάος από την Τεγέα ήταν αρχαίος Έλληνας μουσικός.
Βιογραφία
Έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ. Αναφέρεται ότι ήταν ο πρώτος δεξιοτέχνης κιθαρωδός που έπαιξε χωρίς συνοδεία. Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο των Πυθίων το 559 π.Χ. στον διαγωνισμό μουσικής εγχόρδων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Πυθιονίκες
Παύλος Σταμέλος
Ο Παύλος Σταμέλος είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1950.
Βιογραφία
Σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε την καριέρα του στο Σπόρτιγκ το 1964 βασιζόμενος στα πλούσια αθλητικά προσόντα του. Με ύψος 1,93 μέτρα αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ, ήταν ιδιαιτέρα αλτικός και δυνατός αλλά και εξαιρετικός σουτέρ με μεγάλη έφεση στο σκοράρισμα. Αποτέλεσε ένα από τους στυλοβάτες της ομάδας του Σπόρτιγκ στα 15 έτη που αγωνίστηκε στην ομάδα, ενώ είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί στο πλευρό μεγάλων αθλητών της ομάδας όπως οι Μπαρλάς, Διαμαντόπουλος, Πανταζής. Τη σεζόν 1977-78 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα, όμως η σταδιακή αποδυνάμωση της ομάδας του Σπόρτιγκ μετά την αποχώρηση των ικανών συμπαικτών του τον οδήγησε να αποχωρήσει στο τέλος της ίδιας περιόδου. Επόμενη ομάδα της αθλητικής του σταδιοδρομίας υπήρξε η ΑΕΚ με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 1980. Από την ΑΕΚ αποχώρησε το 1981 μεσούσης της περιόδου. Επέστρεψε στο Σπόρτιγκ, ενω παράλληλα εργαζόταν και ως προπονητής σε μικρότερες ομάδες. Αγωνίστηκε επίσης και με τον Αίολο Ταύρου στη Β΄ Εθνική. Είναι 8ος σκόρερ όλων των εποχών της Α' Εθνικής κατηγορίας με 6.645 πόντους.
Έχει αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδος σε 53 αγώνες και σημείωσε 216 πόντους (4,1 μ.ο.). Με την Εθνική Εφήβων σε 30 αγώνες σημείωσε 433 πόντους (14,4 μ.ο.). Ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε πρώτο διεθνές μετάλλιο σε επίπεδο εθνικών ομάδων: στις 12 Αυγούστου του 1970 η Εθνική κάτω των 18 ετών κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που φιλοξενήθηκε στην Αθήνα. Η Ελλάδα είχε νικήσει 65-64 την Ιταλία για να φτάσει στον τελικό, όπου ηττήθηκε από την Σοβιετική Ένωση με 80-48.
Έχει εργασθεί ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο Κολλέγιο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αιγάλεω Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
MR
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων MR ή Mr ή mR ή .mr (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εμ αρ) ή μR μπορεί να αναφέρεται:
Ρουσφέτι (Ελλάδα)
thumb|Ρουσφέτι thumb|Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά της διαφθοράς Το ρουσφέτι στην Ελληνική κοινωνία (από την τουρκική γλώσσα rüşvet «δωροδοκία» ) αναφέρεται στην πρακτική της (συχνά αναξιοκρατικής) εύνοιας κάποιων ατόμων εις βάρος άλλων, ενίοτε με σκοπό την εξαγορά υπηρεσιών. Για παράδειγμα, η «πώληση» ψήφων σε πολιτικούς που αποσκοπούν να κατέβουν σε εκλογές με σκοπό την πρόσληψη στο δημόσιο (γνωστή και ως «κομματική πρόσληψη») ή η μετάθεση σε ευνοϊκότερη θέση κατά την στρατιωτική θητεία. Φυσικά, οι έννοιες «πωλητής» και «πελάτης» στην προκειμένη έννοια μπορούν να παρθούν αντίστροφα, π.χ. η πώληση θέσεων με σκοπό την αγορά ψήφων· η έννοια «ανταλλαγή» ίσως να είναι κοντινότερα στην έννοια.
Σχετικές έννοιες
Σχετική έννοια στην καθομιλουμένη είναι το μέσον, βύσμα, άκρη ή δόντι, η οποία αναφέρεται στο άτομο το οποίο έχει την δυνατότητα να κάνει την χάρη. Mέσον μπορεί να υπάρχει και χωρίς αντάλλαγμα (π.χ. την «πώληση» ψήφων), τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα ή συνειδητά. Το φακελάκι είναι ελαφρώς συγγενική έννοια που αναφέρεται στο ποσό που ανταλλάσσεται κατά τον χρηματισμό παρόχων υπηρεσιών με σκοπό την ευνοϊκή μεταχείριση (συνήθως ακούγεται για τον χώρο τις ιατρικής περίθαλψης).
Νομιμότητα, αντιδράσεις και αποτελέσματα της πρακτικής
Ως πρακτική η οποία παραβιάζει κανόνες ισότητας, ισονομίας, αξιοκρατίας και αμεροληψίας (εκφρασμένοι και από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα), θεωρείται καθαρά αντιδεοντολογική, πράξη διαφθοράς, και συνήθως είναι παράνομη.
Είναι συνεπακόλουθο πως το Ρουσφέτι ακολουθεί πρακτική δύο μέτρων και δύο σταθμών ή/και υποκρισίας.
Στην Ελλάδα η πρακτική είναι αντισυνταγματική σύμφωνα με τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 4 του συντάγματος που επιβάλουν ισονομία, αξιοκρατία και αμεροληψία: «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.» και «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.».
Πολλοί Έλληνες πιστεύουν - συνήθως με πικρία - πως η Ελλάδα λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό με γνώμονα το Ρουσφέτι.
Ως πρακτική η οποία παραβιάζει κανόνες υγιούς λειτουργίας κάθε υπηρεσίας που επηρεάζεται - π.χ. με την πρόσληψη χαμηλότερης ποιότητας υπαλλήλων με σκοπό την εξαγορά ψήφων - είναι δεδομένο πως η οικονομία και γενικά παραγωγική ικανότητα μιας χώρας υποβαθμίζεται με την πρακτική.
Παρόμοια φαινόμενα σε άλλες χώρες
Παρόμοια φαινόμενα υπάρχουν σε πολλά μέρη του κόσμου.
Πηγές και Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαφθορά Κατηγορία:Χρηματισμός Κατηγορία:Επιχειρηματικά εγκλήματα Κατηγορία:Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος Κατηγορία:Πολιτική διαφθορά
Ντάρια Μέλνικοβα
Η Ντάρια Αλεξέιεβνα Μέλνικοβα (Дарья Алексеевна Мельникова, γενν. 9 Φεβρουαρίου 1992, Ομσκ) είναι Ρωσίδα ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Αρτούρ Σμολγιανίνοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
2009 KK
Το 2009 KK είναι ένας γεωπλησίος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος 20,5. Κατά εβδομάδες του Μαΐου και του Ιουνίου του 2009, ανφέρθηκε, από το πρόγραμμα NASA Near Earth Object Program της ΝΑΣΑ ότι απειλεί τη Γη και αποτέλεσε αντικείμενο Επιπέδου 1 στην Κλίμακα του Τορίνο. Στις 22 Μαΐου 2009, καταγράφθηκε ως το δεύτερο Εγγύς στη Γη αντικείμενο που εκτιμάται νε βρίσκεται πάνω από το επίπεδο 0 για τις πιθανές συγκρούσεις μέσα σε 100 χρόνια (το πρώτο είναι το 2007 VK184 ), με τη Γη. Από τις 10 Ιουνίου 2009 υποβαθμίστηκε σε επίπεδο 0, καθώς η πιθανότητα για πρόσκρουση στη γη αξιολογήθηκε ως 7.9e-06 ή 1 στις 127.000. Στις 17 Ιουνίου 2009, το JPL απομάκρυνε το 2009 ΚΚ από τη λίστα των πιθανών αστεροειδών για κοντινό πέρασμα από τη γη ή σύγκρουση με αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωπλήσια αντικείμενα
Δωροθέα Ντιάνα του Ζαλμ
Η Δωροθέα-Ντιάνα, γερμ. Diana Dorothea von Salm-Kyrburg-Mörchingen (25 Ιουλίου 1604 στο Σρίσινγκεν - 19 Δεκεμβρίου 1672 στο Βερτ) ήταν κόρη του βιλντ- και ρινεγκράβου Ιωάννη Θ΄ του Ζαλμ-Κύρμπουργκ-Μέρχινγκεν και της Άννας-Αικατερίνης βαρόνης του Κρεάνζ (γερμ: Σρίσινγκεν) και του Πυτινύ. Μία ώρα μετά τη γέννησή της, γεννήθηκε η δίδυμη αδελφή της Άννα-Αμαλία, αργότερα κόμισσα του Κένιγκσεκ.
Βιογραφία
Ο πατέρας της απεβίωσε, ενώ οι δύο δίδυμες αδελφές ήταν ακόμη μικρές. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου οι αδελφοί τους και ο θείος τους υπηρέτησαν στον Σουηδικό στρατό· ο αδελφός της Όθων-Λουδοβίκος ανέβηκε στην τάξη του στρατηγού. Τα δύο κορίτσια και η μητέρα τους συχνά έπρεπε να διαφεύγουν από τα καθολικά στρατεύματα. Τελικά εγκαταστάθηκαν στο Στρασβούργο. Εδώ η Δωροθέα-Ντιάνα παντρεύτηκε δύο φορές:
Μετά τον δεύτερο γάμο της έφυγε από το Στρασβούργο. Το ζευγάρι πρώτα έζησε στο κάστρο του Λίχτενμπεργκ και αργότερα στο Μπούσβαϊλερ, την πρωτεύουσα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Ο Φίλιππος-Βόλφγκανγκ απεβίωσε μετά από λιγότερο από έναν χρόνο μετά τον γάμο τους. Αυτή τη στιγμή, πέντε από τα δέκα παιδιά από τον πρώτο του γάμο, δηλαδή τα Φρειδερίκος-Κάζιμιρ, Ιωάννης-Φίλιππος, Ιωάννης-Ράινχαρντ Β΄, Σοφία-Ελεονώρα και Aγάθη-Χριστίνα είχαν μείνει εν ζωή, όλα ανήλικα. Η Δωροθέα-Ντιάνα ανέλαβε την εκπαίδευσή τους και έδωσε επίσης κάποια συνέχεια στην επιτροπεία της κομητείας, καθώς συνέβησαν αρκετοί θάνατοι μεταξύ των επίσημων επιτρόπων της κομητείας. Αρχικά οι επίσημοι επίτροποι ήταν ο Ιωάννης-Ερνέστος κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και ο Γεώργιος Β΄ βαρόνος του Φλέκεσταϊν-Ντάγκστουλ. Ο Γεώργος Β΄ ήταν εγγονός της Άννας-Σίβυλλας του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, που ήταν κόρη του κόμη Φιλίππου Δ΄. Όταν ο Ιωάννης-Ερνέστος απεβίωσε το 1642, ο Γεώργιος Β΄ ενεργούσε ως ο μοναδικός επίτροπος. Επειδή και ο Γιώργος Β΄ απεβίωσε το 1644, ο κόμης Γεώργιος-Αλβέρτος του Έρμπαχ ανέλαβε την κηδεμονία. Αυτός απεβίωσε το 1647, αλλά δεδομένου ότι αυτό ήταν μόνο λίγους μήνες πριν ενηλικιωθεί ο Φρειδερίκος-Κάζιμιρ (στα 25α γενέθλιά του), δεν διορίστηκε νέος επίτροπος.
Το 1651 η Δωροθέα-Ντιάνα αποφάσισε ότι τα παιδιά τού συζύγου της από τον προηγούμενό του γάμο ήταν πια αρκετά μεγάλα για να φροντίσουν τον εαυτό τους. Έφυγε από την κατοικία στο Μπούσβαϊλερ και αποσύρθηκε στην ιδιοκτησία της χηρείας της στο Βερτ, όπου έζησε μέχρι που απεβίωσε το 1672.
Το τέλος
Απεβίωσε στις 19 Δεκεμβρίου 1672 και τάφηκε στο Μπούσβαϊλερ. Μία επικήδειος ομιλία δημοσιεύτηκε από τον Γκύντερ Χάιλερ, Επιθεωρητή και εκκλησιαστικό Σύμβουλο του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, με συνεισφορές των Φίλιπ-Γιάκομπ Σπένσερ, Κουιρίνους Μόσερος και Γκέοργκ-Βίλχλμ Σπένσερ.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ζαλμ Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Στέλιος Μυγιάκης
Ο Στέλιος Μυγιάκης (ενίοτε αναγραφόμενος και Μηγιάκης) είναι αθλητής της Ελληνορωμαϊκής πάλης και Ολυμπιονίκης, που έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1952 στο Ρέθυμνο. Σε μικρή ηλικία αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδος στην κατηγορία 52 κιλών. Συνολικά έχει κατακτήσει 6 Πανελλήνια Πρωταθλήματα. Πήρε μέρος σε τέσσερις Ολυμπιάδες (1972 στο Μόναχο, 1976 στο Μόντρεαλ, 1980 στη Μόσχα, 1984 στο Λος Άντζελες). Το 1980, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Μόσχα, κατέκτησε το χρυσό στην κατηγορία 62 κιλών της ελληνορωμαϊκής και έγινε ο πρώτος Έλληνας αθλητής που κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο άθλημα αυτό. Στην ίδια διοργάνωση, ο Γιώργος Χατζηιωαννίδης κατέκτησε το χάλκινο στην ελευθέρα πάλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Μπεν Κριστόβαο
Ο Μπεν Κριστόβαο (γεννημένος στις 8 Ιουνίου 1987), επίσης γνωστός ως Benny Cristo, είναι Τσέχος τραγουδιστής και αθλητής με Τσέχικη μητέρα και πατέρα από την Ανγκόλα. Ήταν φιναλίστ στο τάλεντ show Superstar το 2009. Το 2010 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του, Definitely Different. Είναι επίσης αθλητής και έχει αγωνιστεί στο βραζιλιάνο jiu-jitsu. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2016, κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο σε έναν διαγωνισμό για άσπρη ζώνη. Στις 20 Νοεμβρίου 2016, ήταν χρυσός στο τουρνουά Madrid Open.
Θα εκπροσωπούσε την Τσεχία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ με το τραγούδι "Kemama". Όμως ο διαγωνισμός αναβλήθηκε και το 2021 ήταν 15ος στον ημιτελικό με το τραγούδι “Omaga” (έμεινε εκτός τελικού) σε μουσική που συνέγραψε ο ίδιος και στίχους δικούς του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Τόρουν
Το Τόρουν (πολωνικά: Toruń, κασουβικά: Torń ή Toruń, γερμανικά: Thorn) είναι ιστορική πόλη στον ποταμό Βιστούλα στην νότια-κεντρική Πολωνία και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο πληθυσμός του είναι 197.812 κάτοικοι (2020). Προηγουμένως, ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Τόρουν (1975–1998) και του Βοεβοδάτου Πομερανίας (1921–1945). Από το 1999, το Τόρουν είναι έδρα της αυτοδιοίκησης του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας και είναι μία από τις δύο πρωτεύουσές του, μαζί με το Μπίντγκοστς. Οι πόλεις και τα γειτονικά πόβιατ αποτελούν τη μητροπολιτική περιοχή των δίδυμων πόλεων Μπίντγκοστς–Τόρουν.
Το Τόρουν είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Πολωνίας. Κατοικήθηκε για πρώτη φορά τον 8ο αιώνα και το 1233 επεκτάθηκε από τους Τεύτονες Ιππότες. Για αιώνες ήταν το σπίτι για ανθρώπους διαφορετικών καταβολών και θρησκειών. Από το 1264 έως το 1411, το Τόρουν ήταν μέρος της Χανσεατικής Ένωσης και τον 17ο αιώνα ήταν ένα κορυφαίο εμπορικό σημείο, το οποίο επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την αρχιτεκτονική της πόλης, από τούβλινο γοτθικό έως μανιεριστικό και μπαρόκ.
Στην Πρώιμη Σύγχρονη περίοδο, το Τόρουν ήταν βασιλική πόλη της Πολωνίας και μία από τις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις της Πολωνίας. Με τους διαμελισμούς της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα, έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας, στη συνέχεια του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας, που χρησίμευσε ως προσωρινή πολωνική πρωτεύουσα το 1809, έπειτα πάλι της Πρωσίας, της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, της αναγεννημένης Πολωνικής Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Τόρουν γλίτωσε από βομβαρδισμούς και καταστροφές. Η παλιά πόλη και η εμβληματική κεντρική αγορά της έχουν διατηρηθεί εξ ολοκλήρου.
Το Τόρουν είναι διάσημο για το Μουσείο του Πιερνίκι – η παράδοση ψησίματος τζίντζερμπρεντ χρονολογείται σχεδόν πίσω μια χιλιετία – καθώς και για τον μεγάλο Καθεδρικό Ναό του. Το Τόρουν φημίζεται για το πολύ υψηλό επίπεδο διαβίωσης και την ποιότητα ζωής του. Το 1997, το μεσαιωνικό τμήμα της πόλης χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το 2007, η Παλιά Πόλη του Τόρουν προστέθηκε στον κατάλογο των Επτά Θαυμάτων της Πολωνίας.
Αξιοθέατα
Το Τόρουν έχει πολλά αρχιτεκτονικά μνημεία, Η πόλη είναι γνωστή για το ότι διατηρεί σχεδόν ακέραια την μεσαιωνική της διάταξη και πολλά γοτθικά κτίρια, όλα χτισμένα από τούβλο, συμπεριλαμβανομένων μνημειώδη εκκλησίες, το Δημαρχείο και πολλά σπίτια. Μερικά μόνο από τα πιο αξιοσημείωτα μνημεία είναι τα εξής:
Το Τόρουν, σε αντίθεση με πολλές άλλες ιστορικές πόλεις της Πολωνίας, γλίτωσε από την ουσιαστική καταστροφή στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ιδιαίτερα ανέπαφη έμεινε η Παλιά Πόλη, της οποίας όλα τα σημαντικά αρχιτεκτονικά μνημεία είναι πρωτότυπα, όχι ανακατασκευές.
Σοβιετική Δημοκρατία του Βόρειου Καυκάσου
Η Σοβιετική Δημοκρατία του Βόρειου Καυκάσου (ρωσικά: Се́веро-Кавка́зская Сове́тская Респу́блика, Severo-Kavkazskaya Sovetskaya Respublika, 7 Ιουλίου-Δεκέμβριος 1918) ήταν επικράτεια στο Βόρειο Καύκασο που συστάθηκε για την εδραίωση της Σοβιετικής εξουσίας κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Ήταν δημοκρατία της Ρωσικής ΣΟΣΔ, που δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της Σοβιετικής Δημοκρατίας του Κουμπάν-Μαύρης Θάλασσας, της Σοβιετικής Δημοκρατία της Σταυρούπολης και της Σοβιετική Δημοκρατίας του Τέρεκ. Η πρωτεύουσα ήταν το Αικατερινοντάρ, ωστόσο, στις 17 Αυγούστου 1918 ο εθελοντικός στρατός του Αντόν Ντενίκιν κατέλαβε το Αικατερινοντάρ και η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Πιάτιγκορσκ.
Τόρουν
Αξιοθέατα
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μεγάλα έργα ανακαίνισης για τη βελτίωση της κατάστασης και της εξωτερικής παρουσίασης της Παλιάς Πόλης. Εκτός από την ανακαίνιση διαφόρων κτιρίων, έργα όπως η ανακατασκευή του πεζοδρομίου των δρόμων και των πλατειών (αντιστρέφοντάς τα στην ιστορική τους εμφάνιση) και η εισαγωγή νέων φυτών, δέντρων και αντικειμένων «μικρής αρχιτεκτονικής», βρίσκονται σε εξέλιξη.
Σοβιετική Δημοκρατία του Βόρειου Καυκάσου
Μέχρι το τέλος του 1918, όταν η πλειοψηφία της επικράτειας της δημοκρατίας είχε καταληφθεί από τον Λευκό Στρατό, η Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή κατάργησε τη δημοκρατία.
Τόρουν
Αξιοθέατα
Πολυάριθμα κτίρια και άλλες κατασκευές, συμπεριλαμβανομένων των τειχών της πόλης κατά μήκος της λεωφόρου, φωτίζονται τη νύχτα, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα - πιθανώς μοναδικό μεταξύ των πολωνικών πόλεων σε σχέση με το μέγεθος της Παλιάς Πόλης του Τόρουν και την κλίμακα του ίδιου του έργου φωτισμού.
Σοβιετική Δημοκρατία του Βόρειου Καυκάσου
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Καύκασος Κατηγορία:Πρώιμες Σοβιετικές δημοκρατίες
Τόρουν
Αξιοθέατα
Το Τόρουν φιλοξενεί επίσης τον Ζωολογικό Κήπο και το Βοτανικό Κήπο που άνοιξαν το 1965 και το 1797 αντίστοιχα και είναι ένα από τα δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα της πόλης.
Σύμβολα
Τα χρώματα του Τόρουν είναι το λευκό και το μπλε σε οριζόντια διάταξη, το λευκό στο επάνω μέρος και το μπλε στο κάτω, ίσα σε μέγεθος. Η σημαία της πόλης του Τόρουν είναι ένα διμερές φύλλο. Το επάνω πεδίο είναι λευκό, το κάτω πεδίο είναι μπλε. Εάν η σημαία είναι αναρτημένη κάθετα, το επάνω άκρο της σημαίας πρέπει να βρίσκεται στα αριστερά.
Σε χρήση είναι και η σημαία με το εθνόσημο. Η αναλογία του ύψους του οικόσημου προς το πλάτος της σημαίας είναι 1:2.
Κλίμα
Το κλίμα μπορεί να περιγραφεί ως υγρό ηπειρωτικό (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Dfb) χρησιμοποιώντας την ισόθερμο των 0 °C.. Σε γενικές γραμμές, η πόλη περνά κοντά στο αρχικό όριο και τη διαχωριστική γραμμή των κλιματικών ομάδων C και D στην κατεύθυνση δυτική-ανατολή που προτείνει ο κλιματολόγος Βλαντίμιρ Κέππεν, θεωρώντας ότι βρισκόταν σε σχετικά κοντινά σημεία. Το Τόρουν βρίσκεται στη μετάβαση ανάμεσα στα ηπιότερα κλίματα της δυτικής και βόρειας Πολωνίας και των πιο ακραίων όπως το νότο (θερμότερο καλοκαίρι) και το ανατολικό (πιο κρύος χειμώνας). Αν και δεν διαφέρει πολύ από την Κρακοβία και τη Βαρσοβία, εκτός από τους ελαφρώς πιο δροσερούς χειμώνες και τα λιγότερο ζεστά καλοκαίρια.
Όντας κοντά σε σίγουρα ηπειρωτικά κλίματα, έχει μεγάλη μεταβλητότητα που προκαλείται από την επαφή των ανατολικών ηπειρωτικών αέριων μαζών και των δυτικών ωκεανών. Αυτό επηρεάζεται από τη γεωγραφική θέση της πόλης – τη λεκάνη του Τόρουν στα νότια και την κοιλάδα Βιστούλα στα βόρεια.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Τόρουν είναι αδελφοποιημένο με τις:
Πρώην αδελφοποιημένες πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939) Κατηγορία:Νικόλαος Κοπέρνικος
Σάι-Οτές
Το Σάϊ-Οτές (επίσης γνωστή ως Σαγιετές ή Σάϊ-Ουτές (Сай-Өтес, Say-Ötes, ساي-وتەس)) είναι μια πόλη στην επαρχία Μανγκιστάου, στην περιφέρεια Μανγκιστάου στο νοτιοδυτικό Καζακστάν. Βρίσκεται σε υψόμετρο 206 μέτρα (676 πόδια). Έχει πληθυσμό 1.571.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Δέλτα του Γάγγη
Το Δέλτα του Γάγγη (επίσης γνωστό ως δέλτα των Σουνταρμπάν ή δέλτα της Βεγγάλης ) είναι δέλτα ποταμού στη περιοχή της Βεγγάλης στην Ινδική υποήπειρο, αποτελούμενη από το Μπαγκλαντές και το Ινδικό κρατίδιο της Δυτικής Βεγγάλης. Είναι το μεγαλύτερο δέλτα ποταμού στο κόσμο και εκβάλλει στον Κόλπο της Βεγγάλης μαζί με τα ύδατα πολλών ποτάμιων συστημάτων, κυρίως αυτών του Βραχμαπούτρα και του Γάγγη. Είναι μια από τις πιο εύφορες περιοχές του κόσμου, κερδίζοντας το παρατσούκλι Πράσινο Δέλτα. Το δέλτα εκτείνεται από το ανατολικό άκρο του ποταμού Χούγκλι μέχρι τον ποταμό Μέγκνα.