cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρμεν
Πράξη Α΄
Καθώς οι εργάτριες επιστρέφουν στο εργοστάσιο, η Μικαέλα γυρίζει και δίνει στον Χοσέ ένα γράμμα από τη μητέρα του ("Parle-moi de ma mère!" - «Μίλησέ μου για τη μητέρα μου»). Σε αυτό διαβάζει ότι η μητέρα του θέλει να γυρίσει σπίτι και να παντρευτεί τη Μικαέλα. Καθώς ο Χοσέ ανακοινώνει πως είναι έτοιμος να ακούσει τη μητρική συμβουλή, οι γυναίκες βγαίνουν από το εργοστάσιο αναστατωμένες. Ο Θουνίγκα, ο αξιωματικός της φρουράς, μαθαίνει ότι η Κάρμεν έχει επιτεθεί σε μία γυναίκα με μαχαίρι. Προκαλούμενη, η Κάρμεν απαντά αψηφώντας με ειρωνεία ("Tra la la... Coupe-moi, brûle-moi"). Ο Θουνίγκα διατάζει τον Χοσέ να δέσει τα χέρια της, ενώ ετοιμάζει ένα ένταλμα. Μένοντας μόνη με τον Χοσέ, η Κάρμεν τον παραπλανά με μία seguidilla, στην οποία τραγουδά για μια νύχτα χορού και πάθους με τον εραστή της, όποιος κι αν είναι, στο καπηλειό του Λίλας Πάστια. Μπερδεμένος αλλά και γοητευμένος, ο Χοσέ πείθεται να της λύσει τα χέρια. Καθώς οδηγείται στη φυλακή, σπρώχνει τη συνοδεία της και τρέχει μακριά γελώντας. Ο Χοσέ συλλαμβάνεται για παραμέληση καθήκοντος.
Πράξη Β΄
Το πανδοχείο-καπηλειό του Λίλας Πάστια
Σχεδόν ένα μήνα μετά, η Κάρμεν και οι φίλες της Φρασκίτα και Μερθέντες ψυχαγωγούν τον Θουνίγκα και άλλους αξιωματικούς ("Les tringles des sistres tintaient") στο καπηλειό. Η Κάρμεν χαίρεται που μαθαίνει για την απελευθέρωση του Χοσέ μετά από κράτηση ενός μήνα. Απέξω, μια πομπή ανακοινώνει την άφιξη του ταυρομάχου Εσκαμίγιο ("Vivat, vivat le Toréro" - «Ζήτω, ζήτω ο ταυρομάχος»). Προσκαλούμενος μέσα, αυτοσυστήνεται με το «Τραγούδι του ταυρομάχου», ("Votre toast, je peux vous le rendre") και ρίχνει βλέμματα στην Κάρμεν, η οποία τον σπρώχνει μακριά. Ο πανδοχέας απομακρύνει τα πλήθη και τους στρατιώτες.
Αφού μείνουν μόνο η Κάρμεν, η Φρασκίτα και η Μερθέντες, φθάνουν οι λαθρέμποροι Ντανκαΐρ και Ρεμεντάδο, αποκαλύπτοντας τα σχέδιά τους να απαλλαγούν από το πρόσφατα αποκτηθέν εμπόρευμά τους ("Nous avons en tête une affaire"). Οι Φρασκίτα και η Μερθέντες θέλουν να τους βοηθήσουν, αλλά η Κάρμεν αρνείται καθώς θέλει να περιμένει τον Χοσέ. Πράγματι, μετά την αποχώρηση των λαθρεμπόρων, φθάνει ο Χοσέ. Η Κάρμεν του προσφέρει έναν εξωτικό χορό ("Je vais danser en votre honneur ... La la la"), αλλά το τραγούδι της διακόπτεται από ένα μακρινό προσκλητήριο της σάλπιγγας από τον στρατώνα. Όταν ο Χοσέ της λέει πως πρέπει να επιστρέψει στο καθήκον του, εκείνη τον περιγελά, οπότε αυτός της δείχνει το άνθος που του είχε πετάξει στην πλατεία ("La fleur que tu m'avais jetée" - «Το λουλούδι που μου 'χες πετάξει»). Αμετάπειστη, η Κάρμεν απαιτεί να της δείξει την αγάπη του φεύγοντας μαζί της. Ο Χοσέ αρνείται, αλλά καθώς ετοιμάζεται να επιστρέψει στον στρατώνα, μπαίνει ο Θουνίγκα αναζητώντας την Κάρμεν. Εκείνος και ο Χοσέ παλεύουν και χωρίζονται από τους λαθρεμπόρους, που επιστρέφουν και συγκρατούν τον Θουνίγκα. Ο Χοσέ, έχοντας επιτεθεί σε έναν αξιωματικό, δεν βλέπει πλέον άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει την Κάρμεν και τους λαθρεμπόρους ("Suis-nous à travers la campagne").
Πράξη Γ΄
Μια ερημιά πάνω στα βουνά
Η Κάρμεν και ο Χοσέ εμφανίζονται με τους λαθρεμπόρους και την πραμάτεια τους ("Écoute, écoute, compagnons"). Αλλά η Κάρμεν έχει αρχίσει να βαριέται τον Χοσέ και του λέει περιφρονητικά ότι θα πρέπει να επιστρέψει στη μητέρα του. Οι Φρασκίτα και Μερθέντες διασκεδάζουν διαβάζοντας τις τύχες τους από τα χαρτιά. Η Κάρμεν τις μιμείται και βρίσκει ότι τα χαρτιά προλέγουν τον θάνατό της. Οι γυναίκες φεύγουν για να δωροδοκήσουν τους τελωνειακούς που επιτηρούν την περιοχή, ενώ ο Χοσέ φρουρεί για λογαριασμό των λαθρεμπόρων.
Η Μικαέλα έρχεται με έναν οδηγό, αναζητώντας τον Χοσέ και αποφασισμένη να τον σώσει από την Κάρμεν ("Je dis que rien ne m'épouvante"). Ακούγοντας όμως ένα πυροβολισμό κρύβεται φοβισμένη. Είναι ο Χοσέ, που έχει πυροβολήσει προς ένα παρείσακτο, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ο Εσκαμίγιο. Η χαρά του Χοσέ που συναντά τον ταυρομάχο μετατρέπεται σε οργή όταν ο Εσκαμίγιο δηλώνει πως είναι ξεμυαλισμένος με την Κάρμεν. Οι δυο τους παλεύουν, αλλά τους διακόπτουν οι λαθρέμποροι που επιστρέφουν με κοπέλες ("Holà, holà José"). Καθώς ο Εσκαμίγιο αποχωρεί, προσκαλεί όλους στην επόμενη ταυρομαχία του στη Σεβίλλη. Οι άλλοι ανακαλύπτουν τη Μικαέλα. Στην αρχή ο Χοσέ δεν θέλει να φύγει μαζί της, παρά τη συμπεριφορά της Κάρμεν, ωστόσο αλλάζει γνώμη όταν η Μικαέλα του λέει ότι η μητέρα του πεθαίνει. Καθώς αναχωρεί υποσχόμενος πως θα επιστρέψει, ο Εσκαμίγιο ακούγεται στην απόσταση να τραγουδά το τραγούδι του ταυρομάχου.
Πράξη Δ΄
''Μία πλατεία στη Σεβίλλη. Στο βάθος οι τοίχοι ενός αρχαίου αμφιθεάτρου.''
Οι Θουνίγκα, Φρασκίτα και Μερθέντες βρίσκονται μεταξύ του πλήθους που περιμένει την άφιξη των ταυρομάχων ("Les voici ! Voici la quadrille !"). Ο Εσκαμίγιο μπαίνει μαζί με την Κάρμεν και εκφράζουν τον αμοιβαίο τους έρωτα ("Si tu m'aimes, Carmen"). Καθώς ο Εσκαμίγιο μπαίνει στην αρένα, η Φρασκίτα προειδοποιεί την Κάρμεν ότι ο Χοσέ είναι κοντά, αλλά η Κάρμεν είναι ατρόμητη και θέλει να του μιλήσει. Μόνη της, αντιμετωπίζει τον απελπισμένο Χοσέ ("C'est toi ! C'est moi !"). Ενώ εκείνος της ζητά μάταια να επιστρέψει κοντά του, ακούγονται ζητωκραυγές από την αρένα. Καθώς ο Χοσέ κάνει την τελευταία του ικεσία, η Κάρμεν πετάει κάτω περιφρονητικά το δαχτυλίδι που της είχε δώσει και επιχειρεί να μπει στην αρένα. Τότε εκείνος τη μαχαιρώνει και, καθώς ο Εσκαμίγιο επευφημείται από τα πλήθη, η Κάρμεν πεθαίνει. Ο Χοσέ γονατίζει και της τραγουδά "Ah! Carmen! ma Carmen adorée!". Καθώς το πλήθος βγαίνει από την αρένα, ο Χοσέ ομολογεί ότι σκότωσε τη γυναίκα που αγαπούσε.
Η δημιουργία της όπερας
thumb|left|upright|Προσωπογραφία με μολύβι του [[Λυντοβίκ Αλεβύ, που μαζί με τον Ανρί Μεϊλάκ έγραψε το λιμπρέτο της Κάρμεν]] Οι Μεϊλάκ και Αλεβύ ήταν ένα καθιερωμένο δίδυμο με καλά μοιρασμένη την εργασία: ο πρώτος, που ήταν τελείως άμουσος, έγραφε τους πεζούς διαλόγους και ο δεύτερος τους στίχους Δεν είναι γνωστό πότε άρχισαν να δουλεύουν την ΄΄Κάρμεν''. Το λιμπρέτο γράφτηκε με τις συμβάσεις της όπερα κομίκ, με πεζούς διαλόγους που διαχωρίζουν μουσικά «νούμερα». Το λιμπρέτο απομακρύνεται από τη νουβέλα του Μεριμέ σε μερικά σημαντικά μέρη: Στη νουβέλα τα γεγονότα απλώνονται σε μία πολύ μεγαλύτερη χρονική περίοδο και μεγάλο μέρος της ιστορίας αφηγείται ο ίδιος ο Χοσέ από το κελί της φυλακής του, καθώς περιμένει την εκτέλεσή του για τη δολοφονία της Κάρμεν. Η Μικαέλα δεν υπάρχει, ενώ ο ρόλος του Εσκαμίγιο είναι πολύ πιο ασήμαντος, ένας απλός πικαδόρ, ο Λουκάς, που είναι μόνο για λίγο το μεγάλο πάθος της Κάρμεν. Η Κάρμεν στη νουβέλα έχει ένα σύζυγο, τον Γκαρθία, τον οποίο σκοτώνει ο Χοσέ σε ένα καυγά. Γενικά, οι Κάρμεν και Χοσέ παρουσιάζονται πολύ λιγότερο συμπαθητικά από ό,τι στην όπερα. Η βιογράφος Μίνα Κέρτις σχολιάζει ότι η Κάρμεν του Μεριμέ θα φάνταζε επί σκηνής «ένα ανήμερο και καθόλου πειστικό τέρας, αν δεν είχε ο χαρακτήρας της απλοποιηθεί και βαθύνει».
Με τις πρόβες προγραμματισμένες να αρχίσουν τον Οκτώβριο του 1873, ο Μπιζέ άρχισε να συνθέτει τη μουσική περί τον Ιανουάριο, και μέχρι το καλοκαίρι είχε τελειώσει την πρώτη πράξη. Σε εκείνο το σημείο, σύμφωνα με τον βιογράφο του Μπιζέ Γουίντον Ντην, μεσολάβησε κάποιο πρόβλημα στην Opéra-Comique και ο προγραμματισμός αναβλήθηκε. Η καθυστέρηση μπορεί να οφειλόταν στη δυσκολία να εξευρεθεί μία τραγουδίστρια για τον ομώνυμο ρόλο, ή μία διαφωνία ανάμεσα στους διευθυντές του θεάτρου, Camille du Locle και Adolphe de Leuven ως προς το αν θα έπρεπε να ανεβάσουν το έργο. Ο De Leuven είχε αντιταχθεί σθεναρά στην ίδια την ιδέα να παρουσιάσουν μία τόσο ριψοκίνδυνη υπόθεση σε αυτό που θεωρούσε ένα «οικογενειακό θέατρο» και ήταν βέβαιος ότι το ακροατήριο θα σοκαριζόταν. Διαβεβαιώθηκε από τον Αλεβύ πως η ιστορία θα είχε χαμηλότερους τόνους, ότι θα μαλάκωναν τον χαρακτήρα της Κάρμεν και μέρος της προσοχής του κοινού θα πήγαινε στη Μικαέλα, που περιγράφηκε από τον Αλεβύ ως ένα «πολύ αθώο, πολύ αγνό κορίτσι». Οι τσιγγάνοι και τσιγγάνες θα παρουσιάζονταν ως κωμικοί χαρακτήρες, ενώ ο θάνατος της Κάρμεν στο τέλος θα επισκιαζόταν από «θριαμβικές πομπές, μπαλέτο και χαρούμενες φανφάρες». Ο De Leuven συμφώνησε μεν διστακτικά, αλλά η συνεχιζόμενη αντίθεσή του προς το ανέβασμα αυτού του έργου οδήγησε τελικώς στην παραίτησή του από το θέατρο στις αρχές του 1874.
Μετά τις καθυστερήσεις ο Μπιζέ συνέχισε τη σύνθεση στις αρχές του 1874. Ολοκλήρωσε τη σύνθεση (περί τις 1.200 σελίδες μουσικής) το καλοκαίρι του ίδιου έτους, το οποίο πέρασε στην «αποικία των καλλιτεχνών» στο Bougival, λίγο έξω από το Παρίσι. Ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα, είπε σε ένα φίλο: «Έχω γράψει ένα έργο όλο καθαρότητα και ζωντάνια, γεμάτο χρώμα και μελωδία». Στις πρόβες, που άρχισαν τον Οκτώβριο, ο Μπιζέ τροποποίησε επανειλημμένα τη μουσική, κάποτε μετά από απαίτηση της ορχήστρας, που βρήκε κάποια κομμάτια πολύ δύσκολα, κάποτε για να συμφιλιωθεί με τις απαιτήσεις τραγουδιστών, και κάποτε μετά από απαίτηση της διευθύνσεως του θεάτρου. Η μουσική για τη φωνή, που εκδόθηκε από τον Μπιζέ τον Μάρτιο του 1875, έχει όχι ασήμαντες διαφορές από αυτή που πούλησε στους εκδότες (Choudens) τον Ιανουάριο του 1875, ενώ η παρτιτούρα του μαέστρου που χρησιμοποιήθηκε στην πρεμιέρα διαφέρει και από τα δύο παραπάνω. Δεν υπάρχει πρότυπη έκδοση της όπερας και υφίστανται διαφορές ανάμεσα στους μουσικολόγους ως προς το ποια εκδοχή αντιπροσωπεύει τις πραγματικές προθέσεις του συνθέτη. Ο Μπιζέ άλλαξε και το λιμπρέτο, αναδιατάσσοντας τη σειρά σε κάποια σημεία και επιβάλλοντας τους δικούς του στίχους εκεί όπου έβρισκε ότι οι λιμπρετίστες είχαν απομακρυνθεί υπερβολικά από τον χαρακτήρα του Μεριμέ. Μεταξύ άλλων αλλαγών, έγραψε νέα λόγια για τη «Χαμπανέρα» και ξανάγραψε το κείμενο του σόλο της Κάρμεν στην τρίτη πράξη, στη σκηνή με τα χαρτιά.
Χαρακτηρισμοί
Οι περισσότεροι από τους χαρακτήρες στην Κάρμεν — οι στρατιώτες, οι λαθρέμποροι, οι τσιγγάνες και οι δευτεραγωνιστές Μικαέλα και Εσκαμίγιο — είναι μάλλον οικείοι τύποι στην παράδοση της όπερα κομίκ. Αλλά οι δύο κύριοι ρόλοι, Χοσέ και Κάρμεν, είναι εκτός των ορίων του είδους. Παρότι παρουσιάζονται όπως είδαμε πολύ διαφορετικά από τον φονιά και την προδοτική και ανήθικη δολοπλόκο του Μεριμέ, κανένας τους δεν αντιστοιχεί στις νόρμες της όπερα κομίκ. Συγγενεύουν περισσότερο με το ύφος του βερισμού που θα έβρισκε αργότερα μια πιο πλήρη έκφραση στα έργα του Τζιάκομο Πουτσίνι.
Ο Ντην γράφει ότι ο Χοσέ είναι το κεντρικό πρόσωπο της όπερας: «Είναι η δική του μοίρα και όχι η μοίρα της Κάρμεν που μας ενδιαφέρει». Η μουσική χαρακτηρίζει τη σταδιακή του παρακμή, από πράξη σε πράξη, από τίμιο στρατιώτη σε λιποτάκτη, λαθρέμπορο και τελικά δολοφόνο. Στην πρώτη πράξη είναι ένας απλός άνθρωπος της υπαίθρου, ευθυγραμμισμένος μουσικά με τη Μικαέλα. Στη δεύτερη πράξη φανερώνει μια μεγαλύτερη τραχύτητα, το αποτέλεσμα των εμπειριών του ως φυλακισμένου, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι στο τέλος της πράξης το ξεμυάλισμά του από την Κάρμεν έχει οδηγήσει τα συναισθήματά του εκτός ελέγχου. Στην τρίτη πράξη είναι ένα παγιδευμένο ζώο που αρνείται να φύγει από το κλουβί του ακόμα και όταν η πόρτα του ανοίγει, άγεται και φέρεται από ένα μείγμα τύψεων, ζήλιας και απελπισίας. Στην τελευταία πράξη του έργου η μουσική του παίρνει μία σκυθρωπή σκληρότητα και αποφασιστικότητα ενδεικτική της νέας του μοιρολατρίας: Θα κάνει μία ακόμα προσπάθεια. Αν η Κάρμεν αρνηθεί, τότε ξέρει τι θα κάνει.
Η ίδια η Κάρμεν κατά τον Ντην είναι ένας νέος τύπος οπερετικής ηρωίδας, που αντιπροσωπεύει ένα νέο είδος έρωτα, όχι τον αθώο της σχολής των «ακηλίδωτων σοπράνο», αλλά κάτι πολύ πιο ζωτικό και επικίνδυνο. Οι ιδιοτροπίες της, η αποκοτιά της και η αγάπη της για την ελευθερία, περιγράφονται όλα μουσικά. Η Κέρτις ισχυρίζεται ότι ο χαρακτήρας της Κάρμεν, πνευματικά και μουσικά, ίσως να αποτελεί μια υλοποίηση του υποσυνείδητου πόθου του ίδιου του συνθέτη για μια ελευθερία που του αρνιόταν ο καταπιεστικός γάμος του. Ο Αμερικανός κριτικός Χάρολντ Σόνμπεργκ παρομοιάζει την Κάρμεν με ένα «θηλυκό δον Τζιοβάνι»: Θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να μην είναι ο εαυτός της. Η δραματική προσωπικότητα και η γκάμα διαθέσεων που πρέπει να αποδοθεί σε αυτή, απαιτούν εξαιρετικά ταλέντα ηθοποιίας και ερμηνείας της μουσικής (πέρα από τη φωνή). Αυτό προβλημάτισε κάποιες από τις κορυφαίες μορφές της όπερας ανά τους αιώνες: Η Μαρία Κάλλας, παρότι ηχογράφησε τον ρόλο, δεν τον εκτέλεσε ποτέ επί σκηνής. Ο μουσικολόγος Χιου Μακντόναλντ παρατηρεί ότι «η γαλλική όπερα ποτέ δεν δημιούργησε μια γυναίκα τόσο «μοιραία» όσο η Κάρμεν», παρότι ίσως επέδρασε πάνω σε μερικές από τις ηρωίδες του Ζυλ Μασενέ.
Αναφέρεται ότι ο Μπιζέ ήταν περιφρονητικός για τη μουσική που είχε γράψει για τον ρόλο του Εσκαμίγιο: «Λοιπόν, ζήτησαν βόρβορο και τον πήραν», λέγεται ότι είχε σχολιάσει για το τραγούδι του ταυρομάχου. Η μουσική της Μικαέλα πάλι έχει δεχθεί κριτική για τα «γκουνοϊκά» στοιχεία της, παρότι ο Ντην επιμένει πως η μουσική της εχει μεγαλύτερη ζωντάνια από οποιασδήποτε ηρωίδας του Γκουνώ.
Οι εκτελεστές της παγκόσμιας πρεμιέρας
Η αναζήτηση για τον πρώτο γυναικείο ρόλο άρχισε ήδη από το θέρος του 1873. Ο τύπος της εποχής ήθελε τη Zulma Bouffar, που ήταν ίσως η προτίμηση των Μεϊλάκ και Αλεβύ, καθώς είχε τραγουδήσει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές από τις όπερες του `Οφενμπαχ, αλλά δεν ήταν αποδεκτή από τον Μπιζέ και απορρίφθηκε από τον du Locle ως ακατάλληλη. Τον Σεπτέμβριο προσέγγισαν τη Marie Roze, γνωστή από προηγούμενους θριάμβους στην Opéra-Comique, την `Οπερα των Παρισίων και στο Λονδίνο. Αυτή αρνήθηκε τον ρόλο όταν έμαθε ότι περιελάμβανε τον θάνατό της επί σκηνής. Ο ρόλος προσφέρθηκε τότε στη Σελεστίν Γκαλί-Μαρί, η οποία συμφώνησε με τον διευθυντή μετά από διαπραγματεύσεις αρκετών μηνών. Η Γκαλί-Μαρί, μία απαιτητική ερμηνεύτρια, θα αποδεικνυόταν ένας πιστός σύμμαχος του Μπιζέ, υποστηρίζοντας συχνά την αντίστασή του στις απαιτήσεις των διευθυντών για ελάφρυνση του έργου. Εκείνη την εποχή πιστευόταν ότι συνδεόταν και ερωτικά με τον συνθέτη κατά τους μήνες της πρόβας.
Ο βασικός ρόλος τενόρου της όπερας, αυτός του δον Χοσέ, δόθηκε στον Πωλ Λερί, ένα αναδυόμενο ταλέντο που είχε πρόσφατα εμφανισθεί σε έργα των Μασενέ and Ντελίμπ. Αργότερα θα γινόταν βαρύτονος και το 1887 θα τραγουδούσε τον ρόλο του Ζούργκα στην πρεμιέρα των Αλιέων μαργαριταριών στο Λονδίνο. Ο Jacques Bouhy, που συμφώνησε να τραγουδήσει τον Εσκαμίγιο, ήταν ένας νεαρός βαρύτονος γεννημένος στο Βέλγιο που είχε ήδη εμφανισθεί σε απαιτητικούς ρόλους, όπως του Μεφιστοφελή στον Φάουστ του Γκουνώ και του Φίγκαρο του Μότσαρτ. Η Marguerite Chapuy, που τραγούδησε τη Μικαέλα, ήταν στην αρχή μιας σύντομης σταδιοδρομίας που έληξε με τον γάμο της το 1876.
Η παγκόσμια πρεμιέρα
thumb|285px|Λιθογραφία της Α΄ πράξεως της Κάρμεν Επειδή οι πρόβες άρχισαν τον Οκτώβριο του 1874 και κράτησαν περισσότερο από το αναμενόμενο, η πρεμιέρα καθυστέρησε. Ορίσθηκε τελικά για τις 3 Μαρτίου 1875, την ημέρα που κατά σύμπτωση ανακοινώθηκε η ανάδειξη του Μπιζέ σε ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής. Την παράσταση παρακολούθησαν πολλές από τις κυριότερες μορφές της μουσικής στο Παρίσι, όπως οι Μασενέ, Όφενμπαχ, Ντελίμπ και Γκουνώ. Κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας μάλιστα ο τελευταίος ακούστηκε να παραπονείται ότι ο Μπιζέ είχε κλέψει τη μουσική της άριας της Μικαέλα στην τρίτη πράξη από αυτόν: «Αυτή η μελωδία είναι δική μου!». Ο Αλεβύ έγραψε τις εντυπώσεις του από την πρεμιέρα σε γράμμα του προς φίλο: η πρώτη πράξη έγινε καλώς αποδεκτή από το κοινό, με χειροκρότημα για τις κύριες άριες. Το πρώτο μέρος της Β΄ πράξεως πήγε επίσης καλά, αλλά μετά το «Τραγούδι του ταυρομάχου» υπήρχε, όπως σημείωσε ο Αλεβύ, «μία ψυχρότητα». Στην τρίτη πράξη μόνο η άρια της Μικαέλα χειροκροτήθηκε, καθώς το κοινό απομακρυνόταν συναισθηματικά όλο και περισσότερο από το έργο. Η τελευταία πράξη ήταν «μια παγωμάρα από την αρχή ως το τέλος», και ο Μπιζέ έμεινε μόνο με τις παρηγοριές λιγοστών φίλων. Ο κριτικός Ερνέστος Νιούμαν έγραψε αργότερα πως το ευαίσθητο κοινό της Opéra-Comique «σοκαρίστηκε από τον ριζικό ρεαλισμό στη δράση» και από την ελαττωματική ηθική των περισσότερων χαρακτήρων. Σύμφωνα με τον συνθέτη Μπενζαμίν Γκοντάρ, ο Μπιζέ αποκρίθηκε σε ένα κοπλιμέντο: «Δεν βλέπεις ότι όλοι αυτοί οι μπουρζουάδες δεν κατάλαβαν ούτε μία λέξη από το έργο που έγραψα για λόγου τους;». Πιο παρηγορητικά, λίγο μετά το τέλος του έργου ο Μασενέ έστειλε στον Μπιζέ ένα συγχαρητήριο σημείωμα: «Πόσο χαρούμενος πρέπει να είσαι αυτή την ώρα - είναι μια μεγάλη επιτυχία!».
Ο γενικός τόνος των κριτικών στις εφημερίδες της επόμενης ημέρας κυμαινόταν από την απογοήτευση μέχρι την κατακραυγή. Οι συντηρητικότεροι κριτικοί παραπονέθηκαν για «βαγκνερισμό» και καθυπόταξη της ανθρώπινης φωνής στον «θόρυβο» της ορχήστρας (Dean 1965, σελ. 117). Υπήρχε ταραχή επειδή η ηρωίδα ήταν μια ανήθικη πλανεύτρα αντί μια ενάρετη γυναίκα. Η ερμηνεία του ρόλου από την Γκαλί-Μαρί περιγράφηκε από έναν κριτικό ως «η ίδια η ενσάρκωσις της φαυλότητος». Ο Λεόν Εσκυντιέ στο L'Art Musical απεκάλεσε τη μουσική της όπερας «βαρετή και θολή». Φάνηκε ότι ο Μπιζέ γενικώς είχε αποτύχει να ικανοποιήσει τις προσδοκίες, τόσο όσων περίμεναν (με δεδομένο το παρελθόν των Αλεβύ και Μεϊλάκ) κάτι στο καλούπι του `Οφενμπαχ, όσο και κριτικών όπως ο Αντόλφ Ζυλιέν, που περίμενε ένα βαγκνερικό μουσικό δράμα. Ανάμεσα στους λίγους θετικούς κριτικούς ήταν ο ποιητής Τεοντόρ ντε Μπανβίλ: γράφοντας στον Le National, επικρότησε την παρουσίαση ενός δράματος με αληθινούς άνδρες και γυναίκες αντί των συνηθισμένων «μαριονετών» της Opéra-Comique. .
Το πρωί της 3ης Ιουνίου, την ημέρα μετά την τριακοστή τρίτη παράσταση της Κάρμεν και ανήμερα της επετείου του γάμου του, ο Μπιζέ πέθανε αιφνίδια από ανακοπή σε ηλικία 36 ετών. Η παράσταση εκείνης της βραδιάς ματαιώθηκε. Η τραγικότητα του γεγονότος επέφερε μία προσωρινή αύξηση του ενδιαφέροντος του κοινού μέχρι τη λήξη της περιόδου. Ο Du Locle ξανανέβασε την Κάρμεν τον Νοέμβριο του 1875, με την αρχική διανομή ρόλων, για άλλες 12 παραστάσεις μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 1876. Ανάμεσα σε αυτούς που παρακολούθησαν μία από αυτές τις πρόσθετες παραστάσεις ήταν και ο Τσαϊκόφσκι, ο οποίος έγραψε στην ευεργέτιδά του Ναντέζντα φον Μεκ: «Η Κάρμεν είναι ένα αριστούργημα με κάθε έννοια της λέξης... μία από αυτές τις σπάνιες δημιουργίες που εκφράζουν τις προσπάθειες μιας ολόκληρης μουσικής εποχής». Πάντως, το Παρίσι δεν ξαναγνώρισε ανέβασμα της όπερας αυτής μέχρι το 1883.
Η αναγνώριση
μικρογραφία|Αφίσα για την παράσταση της Κάρμεν το 1875 Λίγο πριν από τον θάνατό του ο Μπιζέ είχε υπογράψει ένα συμβόλαιο για μια παραγωγή της Κάρμεν από την Κρατική όπερα της Βιέννης. Για αυτό το ανέβασμα, με πρεμιέρα στις 23 Οκτωβρίου 1875, ο φίλος του Μπιζέ Ernest Guiraud αντικατέστησε τα αρχικά διαλογικά μέρη με ρετσιτατίβα, ώστε το έργο να πάρει τη μορφή μιας «γκραν οπερά». Ο Guiraud προσέθεσε επίσης ένα θεαματικό μπαλέτο για τη δεύτερη πράξη επανενορχηστρώνοντας μουσική από τη σουίτα L'Arlésienne του Μπιζέ.
Παρά τις αποκλίσεις από την αρχική μορφή της όπερας και κάποιες επιφυλάξεις των κριτικών, η όπερα σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη Βιέννη και κέρδισε επαίνους τόσο από τον Βάγκνερ όσο και από τον Μπραμς. Ο δεύτερος αναφέρεται πως παρακολούθησε την παράσταση 20 φορές και είπε ότι θα «πήγαινε στην άκρη της γης για να αγκαλιάσει τον Μπιζέ». Ο θρίαμβος της Βιέννης υπήρξε το εφαλτήριο για την ταχεία άνοδο της Κάρμεν προς την παγκόσμια φήμη. Τον Φεβρουάριο του 1876 ανέβηκε στις Βρυξέλλες, επέστρεψε εκεί την επόμενη περίοδο με την Γκαλί-Μαρί στον ομώνυμο ρόλο και μετά από αυτό έγινε μόνιμο φαβορί για το ρεπερτόριο της πόλης. Στις 17 Ιουνίου 1878 ήρθε η πρεμιέρα της όπερας στο Λονδίνο, με τους καλλιτέχνες να τραγουδούν στα ιταλικά. Σημείωσε μεγάλη επιτυχία και εκεί, όπως και στο Δουβλίνο. Στις 23 Οκτωβρίου 1878 η όπερα παίχθηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ, στην Ακαδημία Μουσικής της Νέας Υόρκης, και την ίδια χρονιά στη Ρωσία (στην Αγία Πετρούπολη). .
Ακολούθησαν παραστάσεις σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Η όπερα άρεσε ιδιαίτερα στη Γερμανία, όπου ο καγκελάριος Ότο φον Μπίσμαρκ φέρεται ότι την παρακολούθησε 27 φορές και ο φιλόσοφος Νίτσε εξέφρασε τη γνώμη ότι «έγινε καλύτερος άνθρωπος όταν ο Μπιζέ του μίλησε μέσα από τη μουσική της όπερας αυτής». Η Κάρμεν επιδοκιμάσθηκε και όταν πρωτοανέβηκε σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, όπως στη Μασσαλία, τη Λυών και τη Διέππη, όπου η Γκαλί-Μαρί επέστρεψε στον ρόλο. Τον Αύγουστο του 1881 η τραγουδίστρια έγραψε στη χήρα του Μπιζέ ότι η ισπανική πρεμιέρα της Κάρμεν, στη Βαρκελώνη, υπήρξε «μία ακόμα μεγάλη επιτυχία». Αλλά η νέα διεύθυνση της Opéra-Comique στο Παρίσι θεώρησε το έργο «ανήθικο» και αρνήθηκε να το ξαναπαίξει μέχρι τον Απρίλιο του 1883. Ωστόσο, μέχρι την εκατοστή επέτειο της γεννήσεως του Μπιζέ, το 1938, η Κάρμεν είχε συμπληρώσει 2.271 παραστάσεις στο συγκεκριμένο θέατρο.
Τον Φεβρουάριο 1906 ο Ενρίκο Καρούζο τραγούδησε για πρώτη φορά τον ρόλο του Δον Χοσέ στη «Μετροπόλιταν Όπερα» της Νέας Υόρκης και συνέχισε να τον ερμηνεύει μέχρι το 1919, δύο χρόνια πριν από τον θάνατό του. Οι περισσότερες από τις παραγωγές εκτός Γαλλίας ακολούθησαν το προηγούμενο της Βιέννης και ενσωμάτωναν ένα θεαματικό μπαλέτο, μία πρακτική πάντως που εγκαταλείφθηκε στην ίδια τη Βιέννη το 1900, όταν το έργο ανέβηκε από τον Μάλερ. Το 1919 ο συνομήλικος του Μπιζέ Καμίγ Σαιν-Σανς παραπονιόταν ακόμα για την «παράξενη ιδέα» της προσθήκης μπαλέτου, την οποία θεωρούσε «μία φρικώδη κηλίδωση αυτού του αριστουργήματος», και αναρωτιόταν γιατί η χήρα του Μπιζέ, που ζούσε ακόμα τότε, το επέτρεπε.
Σύμφωνα με τον μουσικολόγο Χιου Μακντόναλντ: «Οι μελωδίες του Μπιζέ θα κρατήσουν τη μουσική της Κάρμεν ζωντανή στην αιωνιότητα», και η θέση της ως δημοφιλούς κλασικού έργου δεν έχει συναγωνισμό από καμιά άλλη γαλλική όπερα.
Η μουσική
Ο Ερβέ Λακόμπ, στην επισκόπησή του της γαλλικής όπερας του 19ου αιώνα, υποστηρίζει ότι η Κάρμεν είναι ένα από τα λιγοστά έργα του μεγάλου αυτού ρεπερτορίου που έχουν αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου. Ενώ ο Λακόμπ τοποθετεί την όπερα αμιγώς μέσα στη μακρά παράδοση της όπερα κομίκ, ο Μακντόναλντ θεωρεί ότι υπερβαίνει το είδος και ότι η αθανασία της εξασφαλίζεται από «τον συνδυασμό των πολλών χτυπητών μελωδιών, της επιδέξιας αρμονίας και της τέλεια ακριβοδίκαιης ενορχήστρωσης. Ο Ντην βλέπει το κύριο επίτευγμα του Μπιζέ στην ανάδειξη των κυριότερων δράσεων του έργου στη μουσική αντί στον διάλογο, γράφοντας ότι «Λίγοι καλλιτέχνες έχουν εκφράσει τόσο ζωηρά τα βάσανα που επιφέρουν τα ερωτικά πάθη και η ζήλια». Ο Ντην τοποθετεί τον ρεαλισμό του Μπιζέ σε μια διαφορετική κατηγορία από τον βερισμό του Πουτσίνι και άλλων: παρομοιάζει τον συνθέτη με τον Μότσαρτ και τον Βέρντι στην ικανότητά του να αιχμαλωτίζει το ακροατήριό του με τα συναισθήματα και τα βάσανα των χαρακτήρων του.
Ο Μπιζέ, ο οποίος δεν είχε επισκεφθεί την Ισπανία ποτέ στη ζωή του, αναζήτησε το κατάλληλο υλικό στην εθνική ισπανική μουσική για να δώσει μία αυθεντική ισπανική γεύση στη μουσική του. Η «Χαμπανέρα» βασίζεται σε ένα χορευτικό τραγούδι, το «El Arreglito», του Ισπανού συνθέτη (βασκικής καταγωγής) Σεμπαστιάν Ιραντιέρ (1809–1865). Επίσης, χρησιμοποίησε ένα γνήσιο δημοτικό ισπανικό τραγούδι για το "Coupe-moi, brûle-moi" της Κάρμεν, ενώ άλλα μέρη της μουσικής, όπως η Seguidilla, χρησιμοποιούν τους ρυθμούς και την ενορχήστρωση που συνδέονται με το φλαμένκο. Ωστόσο, κατά τον Ντην, «αυτή είναι μία γαλλική και όχι ισπανική όπερα»: τα «ξένα σώματα», ενώ αναμφίβολα συνεισφέρουν στην μοναδική ατμόσφαιρα της όπερας, αποτελούν μόνο ένα μικρό συστατικό της ολοκληρωμένης μουσικής.
Η ουβερτούρα της όπερας συνδυάζει τρία επαναλαμβανόμενα θέματα: την είσοδο των ταυρομάχων από την 4η πράξη, το ρεφρέν από το «Τραγούδι του ταυρομάχου» από τη 2η πράξη και το μοτίβο που, σε δύο ελαφρώς διαφορετικές φόρμες, αντιπροσωπεύει την Κάρμεν και τη μοίρα που συμβολίζει. Αυτό το μοτίβο, που παίζεται στο κλαρινέτο, το φαγκότο, το γαλλικό κόρνο και τα βιολοντσέλα με τρέμολο, καταλήγει στην εισαγωγή με ένα απότομο κρεσέντο. Αλλά όταν σηκώνεται η αυλαία η μουσική δημιουργεί γρήγορα μια ελαφριά και «ηλιόλουστη» ατμόσφαιρα. Οι περιπαιχτικές «μεγαλοπρέπειες» της αλλαγής φρουράς, και οι ερωτοτρόπες ατάκες ανάμεσα στους κατοίκους και στις εργάτριες ακολουθούνται από μία αλλαγή στη διάθεση όταν μία σύντομη φράση από το «μοτίβο της μοίρας» ανακοινώνει την είσοδο της Κάρμεν. Μετά την προκλητική της «Χαμπανέρα», με τον «διαβρωτικό» ρυθμό της που παραμένει χαραγμένος στο μυαλό και τις αλλαγές τονικότητας, το «μοτίβο της μοίρας» ακούγεται ολόκληρο όταν η Κάρμεν πετά το άνθος της στον Χοσέ πριν φύγει. Η ενέργειά της αυτή «βγάζει» από τον Δον Χοσέ ένα παθιασμένο σόλο σε λα μείζονα που κατά τον Ντην είναι το σημείο καμπής στον μουσικό του χαρακτηρισμό. Η μαλακότερη φλέβα της μουσικής επιστρέφει για λίγο όταν επανεμφανίζεται η Μικαέλα και ενώνεται με τον Χοσέ σε ένα ντουέτο με ζεστή συνοδεία κλαρίνου και εγχόρδων. Η ηρεμία διαλύεται από τη θορυβώδη διαμάχη των γυναικών, τη δραματική επανεμφάνιση της Κάρμεν και την αψήφιστη συνομιλία της με τον Θουνίγκα. Η απόδραση της Κάρμεν ακολουθεί μία σύντομη αλλά ανησυχητική επανάληψη ενός αποσπάσματος της «Χαμπανέρα». Γνωρίζουμε ότι ο Μπιζέ αναθεώρησε αρκετές φορές αυτό το φινάλε της Α΄ πράξεως ώστε να αυξήσει τo δραματικό του αποτέλεσμα.
Η δεύτερη πράξη αρχίζει με μία σύντομη εισαγωγή, με βάση μία μελωδία που ο Χοσέ θα τραγουδήσει εκτός σκηνής πριν την επόμενη είσοδό του. Στο διάσημο τραγούδι του Εσκαμίγιο, τα χάλκινα πνευστά και τα κρουστά παρέχουν δυνατή υποστήριξη ενώ το πλήθος τραγουδά μαζί του. Το κουιντέτο που ακολουθεί περιγράφεται από τον Νιούμαν ως «ασύγκριτου νεύρου και μουσικής ευφυΐας». Η εμφάνιση του Χοσέ επιφέρει μία μακρά σκηνή αμοιβαίου ερωτικού καλέσματος: η Κάρμεν τραγουδά, χορεύει και παίζει καστανιέτες, ενώ μία χαμηλόφωνη αναφορά στο «μοτίβο της μοίρας» από ένα αγγλικό κόρνο εισάγει στην «άρια του άνθους» του Χοσέ, μία ρέουσα, συνεχής μελωδία που τελειώνει πιανίσιμο με ένα μακρύ ψηλό σι ύφεση.
Η σύντομη τελική πράξη εισάγεται με ένα ζωντανό ορχηστρικό κομμάτι που έχει την προέλευσή του στη σύντομη οπερέτα του τενόρου Μανουέλ Γκαρθία El Criado Fingido. Μετά την πρώτη σκηνή με το πλήθος, αρχίζει ουσιαστικά το μακρύ φινάλε της όπερας, στο οποίο ο Χοσέ ικετεύει για τελευταία φορά την Κάρμεν και απορρίπτεται αποφασιστικά από αυτή. Καθώς ο Χοσέ δολοφονεί την Κάρμεν, η χορωδία τραγουδά το ρεφρέν του «Τραγουδιού του ταυρομάχου» εκτός σκηνής. Το «μοτίβο της μοίρας», που έχει ήδη υπεισέλθει υπαινικτικά σε διάφορα σημεία της πράξεως, ακούγεται τώρα δυνατά (φορτίσιμο), μαζί με μία σύντομη αναφορά στη σκηνή των χαρτιών. Οι τελευταίες λέξεις έρωτα και απελπισίας του Δον Χοσέ ακολουθούνται από ένα τελικό μακρόσυρτο ακόρντο, με το οποίο η αυλαία πέφτει χωρίς κάποιο περαιτέρω ορχηστρικό ή φωνητικό μουσικό σχόλιο.
Εξεργασίες της μουσικής σε άλλα έργα
Το 1883 ο Ισπανός βιολιστής και συνθέτης Πάμπλο δε Σαρασάτε (1844–1908) έγραψε μία «Φαντασία της Κάρμεν» για βιολί, που έχει περιγραφεί ως «ιδιοφυής και τεχνικά δύσκολη». Η «Σονατίνα για πιάνο» Νο. 6 (1920) του Φερρούτσιο Μπουζόνι (Fantasia da camera super Carmen) βασίζεται σε θέματα από την Κάρμεν. . Το 1967 ο Ρώσος συνθέτης Ροντιόν Σεντρίν προσάρμοσε μέρη της μουσικής σε μπαλέτο, τη Σουίτα της Κάρμεν, γραμμένο ειδικά για τη σύζυγό του, Μάγια Πλισέτσκαγια.
Ηχογραφήσεις και κινηματογραφικές ταινίες
Η Κάρμεν έχει πολλές ηχογραφήσεις, που αρχίζουν με μία σχεδόν πλήρη παράσταση στη γερμανική γλώσσα από το 1908 με την Έμμυ Ντεστίν στον βασικό ρόλο και μία πλήρη ηχογράφηση του 1911 στα γαλλικά από την Opéra-Comique.
Ο χαρακτήρας της Κάρμεν έχει μεταφερθεί τακτικά στον κινηματογράφο από τις πρώτες ημέρες του τελευταίου. Ερευνητές στο Κέντρο Ερευνών Ταινιών και Μέσων του Πανεπιστημίου του Νιουκάσλ έχουν ταυτοποιήσει πάνω από 70 ταινίες, από τις οποίες οι 40 βωβές (!), που βασίζονται στην ιστορία της Κάρμεν. Πολλές από αυτές εκφεύγουν από την υπόθεση της όπερας, αλλά όλες διατηρούν τα αδρά θέματα της ζήλιας και της τραγικής, ματαιωμένης αγάπης. Ξεχωρίζουν οι ταινίες σημαντικών σκηνοθετών, όπως οι Ραούλ Γουόλς, Ότο Πρέμινγκερ και Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Η ταινία Κάρμεν Τζόουνς του Πρέμινγκερ (1954) είναι μία προσαρμογή από ένα ομώνυμο μιούζικαλ του 1943. Η υπόθεση μεταφέρεται στο Σικάγο της δεκαετίας του 1940 και οι ηθοποιοί είναι όλοι μαύροι. Από την άλλη, η ταινία του Φραντσέσκο Ρόσι του 1984, με τους Χούλια Μιγκένες και Πλάθιδο Ντομίνγκο, παραμένει γενικώς πιστή στην αρχική υπόθεση και στη μουσική του Μπιζέ. Η ταινία του Ρόμπερτ Τάουνσεντ (2001) Carmen: A Hip Hopera με τη Μπιγιονσέ αποτελεί μία πιο πρόσφατη απόπειρα για τη δημιουργία μιας αφροαμερικανικής εκδοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρμεν Καρμ
Λέανδρος Ρακιντζής
Ο Λέανδρος-Σωκράτης Ρακιντζής (γεν. Καβάλα, 18 Φεβρουαρίου 1938, με καταγωγή από τη Σάμο) είναι Έλληνας διαπρεπής νομικός και οικονομολόγος, ανώτατος κρατικός υπάλληλος και πολιτικός.
Σπούδασε εγκυκλίως στη Χίο και το 1957 πέρασε με επιτυχία τις εισαγωγικές εξετάσεις για τη Νομική Σχολή, της οποίας αναδείχθηκε πτυχιούχος το 1962. Στη συνέχεια εισήχθη στο Τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών από το οποίο απεφοίτησε σε σύντομο χρόνο και ακολούθως έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο King’s College του Λονδίνου, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε διδάκτορας επί τιμή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Στα νεανικά του χρόνια υπήρξε αθλητής του Ν.Ο. Χίου
Η καριέρα του ως δικηγόρος άρχισε το 1964, ενώ δυο χρόνια αργότερα διορίσθηκε κατόπιν επιτυχούς διαγωνισμού στο Δικαστικό Σώμα. Υπηρέτησε κατά σειρά ως Πάρεδρος, Πρωτοδίκης, Πρόεδρος Πρωτοδικών, Εφέτης και Πρόεδρος Εφετών, σε διάφορα δικαστήρια της χώρας. Το 1974 ανέλαβε για ένα έτος υπηρεσιακός δήμαρχος Αιγάλεω. Ήταν κληρωτό μέλος του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου στην υπόθεση της ΑΓΕΤ Ηρακλής, εκδίδοντας το σχετικό απαλλακτικό βούλευμα για τον πρώην πρωθυπουργό Κων. Μητσοτάκη στα 1994.
Δίδαξε στην Ανωτάτη Πυροσβεστική Σχολή, ενώ υπήρξε μέλος πολλών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών και αντιπρόσωπος στη νομική επιτροπή της ΕΟΚ Το 1998 προήχθη σε Αρεοπαγίτη. Διετέλεσε πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, του Δ.Σ. του Εφετείου Αθηνών, ενώ θήτευσε σαν πρόεδρος σε Υπηρεσιακά και Πειθαρχικά Συμβούλια διαφόρων άλλων υπηρεσιών του Δημοσίου. Χρημάτισε επίσης σαν γενικός γραµµατέας του συνδέσµου ανώτερων και ανώτατων δικαστικών λειτουργών. Από το 2004 ως το 2016 ήταν Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης. Παρίσταται σε διεθνή συνέδρια και μετέχει στο συντονιστικό συμβούλιο κατά της διαφθοράς. Είναι παντρεµένος µε τη φιλόλογο Ιωάννα Σταµούλη και έχουν αποκτήσει δυο παιδιά.
Τιμητικές διακρίσεις
Στο Λέανδρο Ρακιντζή έχουν απονεμηθεί οι κάτωθι τιμητικοί τίτλοι:
Τζόρτζιο Αγκάμπεν
Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν (ιταλικά: Giorgio Agamben, Ρώμη, 22 Απριλίου 1942) είναι Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας. Εξειδικεύτηκε στη σκέψη των Βάλτερ Μπένγιαμιν, Μάρτιν Χάιντεγκερ, Καρλ Σμιτ και Άμπι Βάρμπουργκ (Aby Warburg). Ενδιαφέρθηκε για την ιστορία των εννοιών, κυρίως της μεσαιωνικής φιλοσοφίας αλλά και μέσα στη γενεαλογική μελέτη των κατηγοριών του δικαίου και της θεολογίας. Η έννοια της βιοπολιτικής, δανεισμένη από τον Φουκώ, είναι το κέντρο ενδιαφέροντος πολλών έργων του.
Βιογραφικό
Πτυχιούχος νομικής και φιλοσοφίας, ο Αγκάμπεν έκανε τη διατριβή του πάνω στη Γαλλίδα φιλόσοφο και πολιτική ακτιβίστρια Σιμόν Βέιλ (Simone Weil) και έπειτα συμμετείχε ως μεταδιδακτορικός στα σεμινάρια του Χάιντεγκερ πάνω στον Χέγκελ και τον Ηράκλειτο.
Αφότου δίδαξε διαδοχικά στο Πανεπιστήμιο της Ματσεράτα και στο Πανεπιστήμιο της Βερόνα, το 2003 κατέλαβε θέση καθηγητή Αισθητικής στο Πανεπιστήμιο IUAV της Βενετίας. Παραιτήθηκε από την ιταλική πανεπιστημιακή εκπαίδευση το 2009.
Ως μελετητής του Βάλτερ Μπένγιαμιν και του Γιάκομπ Τάουμπες (Jacob Taubes), επεξεργάστηκε στα ιταλικά το σύνολο των έργων τους. Μετά την εκπαίδευσή του με τον Χάιντεγκερ, το έργο του Μισέλ Φουκώ έγινε γι' αυτόν κύριο σημείο αναφοράς. Επίσης ο Αγκάμπεν επηρεάστηκε από το έργο των Ζακ Ντεριντά, Γκυ Ντεμπόρ, Χάννα Άρεντ, Aby Warburg, Carl Schmitt και Φρίντριχ Νίτσε. Ενδιαφέρεται και επηρεάζεται από διαφορετικά πεδία όπως η ιστορία του δικαίου, η θεολογία και η ιστορία της τέχνης.
Τα έργα του προσεγγίζουν διαφορετικά ερωτήματα για τη γλώσσα, τη θεολογία του Αποστόλου Παύλου υπό την επιρροή του έργου του Taubes, το ζώο και τον άνθρωπο, τη γραμμή του Χάιντεγκερ, την επιθυμία, τα πάθη, σχετικά με τον Αριστοτέλη και τον Φρόυντ. Το  2006 έλαβε το βραβείο Charles Veillon για το σύνολο του έργου του. Σήμερα συνεχίζει να παρεμβαίνει οργανώνοντας σεμινάρια στο Πανεπιστήμιο Paris VIII (Vincennes–Saint-Denis) όπως το 2011 που πρότεινε το σεμινάριο « Je le veux. Je l'ordonne. Archéologie du commandement et de la volonté. » (Το θέλω, το διατάζω. Αρχαιολογία της εντολής και της επιθυμίας.)
Πολιτική φιλοσοφία
Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν ανέπτυξε μια πολιτική φιλοσοφία η οποία ξεκίνησε από την τριλογία του Homo Sacer. Αναλύοντας την έννοια "Κατάσταση εξαίρεσης" (État d'exception), ισχυρίζεται πως η ίδια αδυναμεί να διακριθεί πλέον από την κανονική κατάσταση (situation normal), θέση επηρεασμένη από τη διατριβή του Walter Benjamin πάνω στην φιλοσοφία της ιστορίας. Από τον Michel Foucault δανείστηκε το θέμα της βιοπολιτικής από την Ιστορία της Σεξουαλικότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της θρησκείας Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας Κατηγορία:Φιλόσοφοι της τέχνης Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης
Μανουήλ Φιλής
Ο Μανουήλ Φιλής (περ. 1275 - 1345) ήταν Βυζαντινός ποιητής και συγγραφέας. Μαθήτευσε δίπλα στον Γεώργιο Παχυμέρη.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Έφεσο, αλλά εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ασχολήθηκε και με τις θετικές επιστήμες και συγκεκριμένα με τη βοτανική και τη ζωολογία. Έγραψε πολλά ποιήματα και ήταν ονομαστός για τα επιγράμματά του.Το μεγαλύτερο μέρος των ποιημάτων του είναι σε ιαμβικό δωδεκασύλλαβο. Η θεματολογία των ποιημάτων του ποικίλλει από πανηγυρικούς λόγους και νεκρολογίες μέχρι αφιερώματα σε φυτά και ζώα (ελέφαντας).
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσπρωτίας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσπρωτίας (Ε.Π.Σ.Θ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Θεσπρωτίας. Ιδρύθηκε το 1984, εδρεύει στην Ηγουμενίτσα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσπρωτίας» ιδρύθηκε το 1984. Μέχρι τότε οι σύλλογοι του νομού συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κέρκυρας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας μέχρι και την περίοδο 2017-18 ήταν η εξής:
Από την περίοδο 2018-19 το πρωτάθλημα διεξάγεται σε μια κατηγορία.
Πρωταθλητές
Πρωταθλητές Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας ανά αγωνιστική περίοδο:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας.
Συμμετοχές ομάδων Ε.Π.Σ.Θ. στα εθνικά πρωταθλήματα
Οι συμμετοχές των ομάδων της ΕΠΣ Θεσπρωτίας στις 4 εθνικές κατηγορίες,ασχέτως των ονομασιών που είχαν κατά καιρούς. Ο Θεσπρωτός έχει μια συμμετοχή στην Γ εθνική και μια στην Δ εθνική όντας μέλος της ΕΠΣ Κέρκυρας, οι οποίες προσμετρούνται στον πίνακα.
Ο Άρης Φιλιατών έχει μια συμμετοχή στην Γ εθνική όντας μέλος της ΕΠΣ Κέρκυρας, η οποία προσμετράται στον πίνακα.
Καντόνι του Τούργκαου
Το καντόνι του Τούργκαου (  Thurgovie   ; Turgovia) είναι ένα καντόνι στα βορειοανατολικά της Ελβετίας.
Ο πληθυσμός του το 2019 ήταν είναι 279.547 κάτοικοι και περί το 20% αυτών ήταν αλλοδαποί. Πρωτεύουσά του είναι το Φράουενφελντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καντόνια της Ελβετίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Μεσιέ 39
Ιστορικό
Το Μεσιέ 39 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ το 1764, όμως αμφισβητήται αν ο Σαρλ Μεσιέ ήταν ο πρώτος που το παρατήρησε. Ενώ ο Kenneth Glyn Jones υπολογίζει το Μ39 ως μια από τις ανακαλύψεις του Σαρλ Μεσιέ, ο Burnham υποστηρίζει ότι ο Le Gentil το ανακάλυψε το 1750, ενώ υπάρχουν και προτάσεις που υποστηρίζουν ότι ο Αριστοτέλης το επισήμανε ως ένα αντικείμενο που μοιάζει με κομήτη περίπου το 325 π.Χ.
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 39 είναι ένα μεγάλο αλλά χαλαρό ανοικτό σμήνος. Αποτελείται από 30 με 100 μέλη και έχει διάμετρο 7 έτη φωτός. Η ηλικία του υπολογίζεται μεταξύ 230 και 300 εκατομμυρίων ετών. Το λαμπρότερο μέλος του Μ39 έχει φαινόμενο μέγεθος 6,83 και φασματικό τύπο Α0. Όλα τα μέλη του σμήνους ανήκουν στην κύρια ακολουθία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη 39 7092 Κατηγορία:Κύκνος (αστερισμός)
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Κρίκοι ανδρών
Οι κρίκοι ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 9 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το πέμπτο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Έλαβαν μέρος 15 αθλητές από πέντε χώρες. Οι Έλληνες Ιωάννης Μητρόπουλος και Πέτρος Περσάκης πήραν την πρώτη και την τρίτη θέση αντίστοιχα, ενώ ο Γερμανός Χέρμαν Βάινγκερτνερ κατέκτησε τη δεύτερη θέση και το πέμπτο του μετάλλιο στους Αγώνες.
Αν και είναι γνωστές οι πρώτες τρεις καθώς και η πέμπτη θέση (την οποία πήρε ο Καρλ Σούμαν), δεν γνωρίζουμε ποιος από τους υπόλοιπους αθλητές που έλαβαν μέρος έχει κατακτήσει την τέταρτη.
Πηγές
Κρίκοι
Επιφύλαξη νόμου
Η επιφύλαξη νόμου ή επιφύλαξη υπέρ του νόμου είναι νομικός όρος που απαντά στον κλάδο του Συνταγματικού Δικαίου και ειδικότερα στη θεματική των συνταγματικών ελευθεριών. «Επιφύλαξη νόμου» είναι η ειδική συνταγματική πρόβλεψη ότι ο κοινός νομοθέτης δύναται να θεσπίσει περιορισμούς σε ένα θεμελιώδες δικαίωμα υπό τους όρους που θέτει α) η συνταγματική διάταξη που κατοχυρώνει το θεμελιώδες δικαίωμα και β) το γενικότερο σύστημα «περιορισμού των περιορισμών».
Ενδεικτικές επιφυλάξεις νόμου στο ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας
1) Επιφύλαξη νόμου υπάρχει στο άρθρο 14§1 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και διάδοσης των στοχασμών ως εξής : «Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και διά του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του κράτους». Εν προκειμένω, το Σύνταγμα κατοχυρώνει το δικαίωμα καθενός να εκφράζει και να διαδίδει τους στοχασμούς του, επιτρέποντας στον κοινό νομοθέτη (επιφύλαξη νόμου) να περιορίσει το δικαίωμα αυτό. Στο άρθρο 14§1 του Συντάγματος η επιφύλαξη νόμου είναι γενική, δεδομένου ότι δεν τίθενται στη διάταξη αυτή ειδικοί όροι  που δεσμεύουν τον κοινό νομοθέτη να περιορίσει το δικαίωμα αυτό, παρά αυτός δεσμεύεται μόνο από το σύστημα «περιορισμού των περιορισμών».
2)Επιφύλαξη νόμου υπάρχει στο άρθρο 19§1 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα απορρήτου της επικοινωνίας ως εξής: «Το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι απολύτως απαραβίαστο. Νόμος ορίζει τις εγγυήσεις υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων». Στο δεύτερο εδάφιο της διάταξης αυτής, ο νομοθέτης μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα αυτό υπό ειδικούς όρους: α) να ορίσει εγγυήσεις για τη μη καταχρηστική επιβολή περιορισμών στο δικαίωμα, β) την επιβολή περιορισμού μπορεί να αναθέσει μόνο σε δικαστική αρχή και όχι σε άλλα κρατικά όργανα ή ιδιώτες, γ) η πρόβλεψη επιβολής περιορισμών μπορεί να γίνεται μόνο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων (σκοπός περιορισμού). Εν προκειμένω η επιφύλαξη νόμου είναι ειδική.
Βιβλιογραφία
Ιφιγένεια Καμτσίδου: Η επιφύλαξη υπέρ του νόμου - Ως περιορισμός, εγγύηση και διάμεσος των ελευθεριών. Εκδ. Σάκκουλα 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο Κατηγορία:Νομικοί όροι
Hail, Columbia
Το Hail Columbia είναι ο ύμνος του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ και πρώην Εθνικός ύμνος των ΗΠΑ.
Υιοθετήθηκε το 1798 και αντικαταστάθηκε από το Star Spangled Banner το 1931.
Η μουσική συντέθηκε το 1789 από τον Φίλιπ Φάιλ για την πρώτη ορκωμοσία του Τζορτζ Ουάσινγκτον, με τίτλο Το εμβατήριο του προέδρου (The President's March). Το 1798 έγινε το τραγούδι "Hail, Columbia" όταν ο Τζόζεφ Χόπκινσον προσέθεσε στίχους το 1798. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως ντε φάκτο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα, αλλά έχασε την δημοφιλία του μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αντικαταστάθηκε από την Αστερόεσσα το 1931. Ήταν ο πρώην ύμνος του προέδρου, μέχρι την αντικατάσταση του από το τραγούδι "Hail to the Chief". Τώρα είναι ο προσωπικός ύμνος του αντιπροέδρου.
Οι Πρώτοι Στίχοι είναι:                                     Hail Columbia, happy land!
Hail, ye heroes, heaven-born band,Who fought and bled in freedom's cause,Who fought and bled in freedom's cause,And when the storm of war was goneEnjoy'd the peace your valor won.Let independence be our boast,Ever mindful what it cost;Ever grateful for the prize,Let its altar reach the skies.Firm, united let us be,Rallying round our liberty,As a band of brothers joined,Peace and safety we shall find.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Ηνωμένων Πολιτειών
Αν Ρομπέρ Ζακ Τυργκό
Ο Αν Ρομπέρ Ζακ Τυργκό, βαρόνος της Λων (γαλλικά: Anne Robert Jacques Turgot, baron de l'Aulne, 1727-1781), συχνά αποκαλούμενος Τυργκό, ήταν Γάλλος πολιτικός και οικονομολόγος. Ήταν υποστηρικτής των φιλελεύθερων θεωριών του Φρανσουά Κενέ και του Βενσάν ντε Γκουρναί, πρώιμος υπέρμαχος των αρχών του οικονομικού φιλελευθερισμού. Διετέλεσε Γενικός Ελεγκτής Οικονομικών του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, λαμβάνοντας μέτρα για τη μείωση του εθνικού χρέους μακροπρόθεσμα και τη βελτίωση της ζωής του λαού. Ωστόσο, αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν πραγματοποιήθηκαν, καθώς προσέκρουσαν στην αντίσταση των ανωτέρων τάξεων και ο Τυργκό αντικαταστάθηκε.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τυργκό γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1727 στο Παρίσι, γιος του Παρισινού εμπόρου και το 1749 έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Το 1751 εντάχθηκε στο Παρλαμέντο του Παρισιού, όπου κατείχε διάφορες θέσεις. Το 1753 αγόρασε το αξίωμα του Επόπτη αιτήσεων. Συνεργάστηκε στενά με τον Βενσάν ντε Γκουρναί, Επιθεωρητή εμπορίου και ένθερμο υπέρμαχο του οικονομικού φιλελευθερισμού, τον οποίο συνόδευε στις περιοδείες του στην επαρχία. Ο Τυργκό συνδέθηκε επίσης με τους Φυσιοκράτες, μια σχολή οικονομικής σκέψης που εμφανίστηκε τον 18ο αιώνα.
Προωθήθηκε στην πρώτη γραμμή της κυβέρνησης από τον νεαρό Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ και ενσάρκωσε μια νέα ελπίδα για τη Γαλλία που ήταν εξαντλημένη από δυσκολίες κατά το τελευταίο μέρος της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Η φιλοδοξία του ήταν να θέσει τα οικονομικά του κράτους σε σταθερή βάση, αντικαθιστώντας το σύνθετο σύστημα προνομίων και φόρων με μια νέα οικονομική ελευθερία που θα δημιουργούσε πλούτο από τον οποίο θα επωφελούνταν όλοι. Μερικές από τις ιδέες του επηρέασαν τις μεταρρυθμίσεις που εισήχθησαν αργότερα, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Τυργκό συνέβαλε αρκετά άρθρα στην Εγκυκλοπαίδεια και το 1760 έγινε φίλος με τον Βολταίρο και σύχναζε στα λογοτεχνικά σαλόνια στο Παρίσι. Διορισμένος επιθεωρητής της Λιμόζ το 1761 έως το 1774, άρχισε να εφαρμόζει τη φιλελεύθερη φιλοσοφία του: συνέταξε κτηματολόγιο, κατάργησε το σύστημα της υποχρεωτικής εργασίας, αντιμετώπισε τη φτώχεια, έφτιαξε νέους δρόμους και κανάλια για τη μεταφορά σιτηρών, ίδρυσε νέα εργοστάσια…
Το 1774 ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, λίγο καιρό μετά την ανάρρηση του θρόνου, τον διόρισε Γενικό Ελεγκτή Οικονομικών, τίτλος που αντιστοιχεί στον σημερινό Υπουργό Οικονομικών.
Γενικός Ελεγκτής Οικονομικών
αριστερά|μικρογραφία|465x465εσ|Ανδριάντας του Τυργό στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] Ο Τυργκό παρουσίασε τα σχέδιά του σε μια διάσημη επιστολή προς τον βασιλιά με ημερομηνία 24 Αυγούστου, αναφέροντας λεπτομερώς τα μέτρα που απαιτούνται για τη χρηματοδότηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που το βασίλειο της Γαλλίας είχε τόσο μεγάλη ανάγκη: «Όχι πτώχευση, καμία αύξηση φόρων, όχι άλλα δάνεια... Για να ικανοποιήσουμε αυτά τα τρία σημεία υπάρχει μόνον ένας τρόπος. Να μειώσουμε τις δαπάνες κάτω από τα έσοδα....».
Αυτή η πολιτική μείωσης των δημοσίων δαπανών επέτρεψε στον Τυργκό στα δύο περίπου χρόνια που διατήρησε την υποστήριξη του βασιλιά να περιορίσει το δημοσιονομικό έλλειμμα το 1775 και να αποκαταστήσει την πιστοληπτική ικανότητα του κράτους.
Παραμένοντας πιστός στις αρχές του οικονομικού φιλελευθερισμού, ο Τυργκό αφαίρεσε τα εμπόδια στο εσωτερικό του εμπορίου και τερμάτισε τον καθορισμό των τιμών για τα σιτηρά. Ωστόσο, μια σειρά φτωχών συγκομιδών οδήγησαν σε αύξηση των τιμών του ψωμιού, με αποτέλεσμα να ξεσπούν ταραχές σε επαρχιακές πόλεις και στο Παρίσι. Το 1776 ο Τυργκό αντιστάθηκε στις ισχυρές εμπορικές συντεχνίες και εισήγαγε το ελεύθερο εμπόριο και τον ανταγωνισμό. Αντικατέστησε επίσης το σύστημα υποχρεωτικής εργασίας με φόρο στους ιδιοκτήτες ακινήτων. Δημιούργησε ένα ενιαίο φορολογικό σύστημα και για τις τρεις κοινωνικές τάξεις του βασιλείου της Γαλλίας και άσκησε έντονη κριτική στην πολύ σπάταλη ζωή στην γαλλική βασιλική αυλή.
Η αντιδημοτικότητα αυτών των μέτρων, που εξόργισαν τις ανώτερες τάξεις, υπονόμευσε τη θέση του. Υπό την πίεση της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας, του ανώτερου κλήρου και των ευγενών, παραιτήθηκε στις 12 Μαΐου 1776 και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του γράφοντας πραγματείες για οικονομικά, λογοτεχνία και φυσική.
Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 54 ετών στις 18 Μαρτίου 1781.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι
Αλεξάνδρεια η εν Καρμανία
Ιστορία
Η ιρανική αυτή Αλεξάνδρεια ιδρύθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο τον Ιανουάριο του 324 π.Χ.
Βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Άναμη. Η πόλη στην αρχή ήταν στρατόπεδο του Έλληνα στρατηλάτη και μετά φαίνεται ότι εξελίχθηκε σε ελληνιστική πόλη. Στην εν λόγω Αλεξάνδρεια, ο Αλέξανδρος συναντήθηκε με τον ναύαρχο Νέαρχο τον Κρητικό, αλλά και με τον στρατηγό Κρατερό. Μέσα σε κλίμα χαράς, τελέστηκαν στην νεοϊδρυθείσα πόλη γυμνικοί και μουσικοί αγώνες. Εν συνεχεία τα ενωμένα τμήματα του Μακεδονικού στρατού πήραν τον δρόμο για την Σουσιανή.
Αν και δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο για την πόλη, ωστόσο πρέπει να επισημανθεί ότι πλην του Αρριανού, την αναφέρουν οι: Κλαύδιος Πτολεμαίος, Αμμιανός Μαρκελλίνος και Πλίνιος. Δεν είναι γνωστό εάν επίσης εκτόπισε την πρωτεύουσα της Καρμανίας Κάρμανα, για να γίνει αυτή η νέα έδρα της σατραπείας. Πάντως επέζησε και σε μεταγενέστερες περιόδους, τόσο στην Σελευκιδική, όσο και μετά. Επίσης αναφέρεται ότι ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Γ' (223 -187 π.Χ.), μετά το πέρας της παρθικής και ινδικής εκστρατείας, διαχείμασε στην Καρμανία (206/5 π.Χ.). Δεν είναι όμως σίγουρο εάν διαχείμασε στην πόλη Κάρμανα, ή εάν προτίμησε την ελληνική Αλεξάνδρεια.
Την Αλεξάνδρεια αυτή την επισκέφτηκε ο Μάρκο Πόλο που την αναφέρει ως Camadi.
Τοποθεσία
Αν τελικά η Γκολάσκερντ είναι η εν λόγω Αλεξάνδρεια, τότε είναι αυτή που περιέγραψε ο Άραβας γεωγράφος Muḥammad ibn Aḥmad Shams al-Dīn al-Muqaddasī (Ιεροσόλυμα 945/6 -991 μ.Χ.) με το οχυρό κάστρο Kushah, καθώς επίσης και με περιβόλια και χωράφια που υδρεύονταν από υπόγεια κανάλια.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Ναδίρ Αλίεφ
Ο Nαδίρ Αλίεφ (Nadir Alış oğlu Əliyev) ήταν Εθνικός Ήρωας του Αζερμπαϊτζάν και πολεμιστής κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.