cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζωή στον Άρη
Υπερχλωρικά
Ο Αρειανός ρηγολίθος περιέχει μέγιστη ποσότητα 0,5% (w/v) υπερχλωρικά (ClO4−) που είναι τοξικά για τους περισσότερους ζωντανούς οργανισμούς,  αλλά μειώνουν σημαντικά το σημείο πήξης του νερού και μερικά ακραιόφιλα μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν ως πηγή ενέργειας, οπότε εξετάζεται η επιδρασή τους στην κατοικησιμότητα.
Τον Ιούλιο 2017 δημοσιεύθηκε έρευνα που έδειξε ότι η υπεριώδης ακτινοβολία προσομοίωσης του Αρειανού περιβάλλοντος κατέστησε τα υπερχλωρικά ισχυρότερα βακτηριοκτόνα. Ακόμα και λανθάνοντα σπόρια χάνουν τη βιωσιμότητά τους εντός ολίγων λεπτών. Επίσης, άλλες δύο ενώσεις της Αρειανής επιφάνειας, οξείδια του σιδήρου και υπεροξείδιο του υδρογόνου, δρουν συνεργικά με ακτινοβολημένα υπερχλωρικά αυξάνοντας τον κυτταρικό θάνατο κατά 10,8 φορές. Διαπιστώθηκε, επίσης, ότι φθαρμένα πυριτικά άλατα (χαλαζία και βασάλτη) οδηγούν στο σχηματισμό τοξικών τύπων δραστικού οξυγόνου. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "η επιφάνεια του Άρη είναι θανατηφόρα για φυτικά κύτταρα και καθιστά πολλές επιφανειακές και υπεδάφιες περιοχές μη κατοικήσιμες." Η έρευνα έδειξε ότι η τρέχουσα επιφάνεια είναι μη κατοικήσιμη, και οι αναζητήσεις πρέπει να διεξάγονται λίγα μέτρα υπό του εδάφους όπου η ακτινοβολία είναι σχετικά μικρή.
Περιοδικές κλίσεις RSL
μικρογραφία|300x300εσ|Περιοδικές κλίσεις RSL Οι περιοδικές κλίσεις (Recurrent slope lineae, RSL) είναι χαρακτηριστικές μορφές που εμφανίζονται σε πλαγιές που αντικρίζουν τον Ήλιο κατά τις εποχές του έτους που οι τοπικές θερμοκρασίες υπερβαίνουν το σημείο τήξης του πάγου. Οι ραβδώσεις αυξάνονται την άνοιξη, διευρύνονται στα τέλη του καλοκαιριού και ξεθωριάζουν το φθινόπωρο. Η δύσκολη αιτιολόγηση μάλλον σχετίζεται με κάποιας μορφής υδατικές ροές, αν και οι ραβδώσεις καθαυτές θεωρούνται δευτερογενή αποτελέσματα και όχι μια άμεση ένδειξη για την υγρασία του ρηγολίθου. Μολονότι επιβεβαιώθηκε ότι εμπλέκεται νερό, αυτό δεν αποκλείεται να είναι υπερβολικά κρύο ή αλμυρό για να τη ζωή. Προσωρινά θεωρούνται δυνητικά κατοικήσιμες, ως "Αβέβαιες Περιοχές, που εξετάζονται ως Ειδικές Περιοχές".
Για τις "Ειδικές Περιοχές" λένε: "Δεν έχει προταθεί ενιαίο μοντέλο για την προέλευση των RSL κλίσεων που να εξηγεί όλες τις παρατηρήσεις, για τώρα πιστεύεται ότι οφείλονται στη διαρροή νερού σε > 250 Κ, με a_w(ενεργότητα νερού) άγνωστη και ίσως μεταβλητή. Ως εκ τούτου πληρούνται τα κριτήρια για Αβέβαιες Περιοχές που εξετάζονται ως Ειδικές Περιοχές. Υπάρχουν και άλλες Αρειανές μορφές με χαρακτηριστικά παρόμοια των RSL, αλλά είναι μάλλον απίθανο να σχετίζονται με υγρό νερό." Αναφέρθηκαν για πρώτη φορά το 2011. Τότε υποτέθηκε ότι σχετίζονται με ροές άλμης, εφόσον όλα τα διαθέσιμα πρότυπα περιλάμβαναν κάποια μορφή ύδατος. Η θερμοδυναμική διαθεσιμότητα του νερού (ενεργότητα νερού) περιορίζει το μικροβιακό πολλαπλασιασμό στη Γη, ιδιαίτερα σε υπεράλμυρα περιβάλλοντα, και υπάρχουν ενδείξεις ότι η ιοντική ισχύς της άλμης εμποδίζει την κατοικησιμότητα στον Άρη. Πειράματα δείχνουν ότι η υψηλή ιοντική ισχύ, που φτάνει ακραιότατα επίπεδα στον Άρη λόγω της πληθώρας δισθενών ιόντων, "καθιστά αυτά τα περιβάλλοντα μη κατοικήσιμα έστω και παρουσία βιολογικά διαθέσιμου νερού."
Δέσμευση του αζώτου
Μετά τον άνθρακα, το άζωτο είναι το πιο απαραίτητο στοιχείο για τη ζωή. Για χαρτογράφηση της κατανομής του, απαιτούνται μετρήσεις των νιτρικών σε εύρος από 0,1% έως 5%. Το ατμοσφαιρικό άζωτο (N2) είναι λίγο και ανεπαρκές για να υποστηρίξει τη δέσμευση του αζώτου για βιολογική ενσωμάτωση. Το άζωτο με τη μορφή νιτρικών ιόντων θα μπορούσε να είναι θρεπτικό συστατικό για τη φυτική ανάπτυξη χρήσιμο σε χημικές διεργασίες. Στη Γη, τα νιτρικά άλατα συσχετίζονται με τα υπερχλωρικά σε ερημικά περιβάλλοντα, και ίσως ισχύει το ίδιο για τον Άρη. Πιστεύεται ότι στον Άρη τα νιτρικά είναι σταθερά και έχουν σχηματιστεί από το θερμικό σοκ κατόπιν πρόσκρουσης ή από αστραπές ηφαιστειακού νέφους στην αρχαιότητα. αριστερά|μικρογραφία|Ο Αναλυτής Δειγμάτων SAM Την 24 Μαρτίου 2015, η NASA ανέφερε ότι ο Αναλυτής Αρειανών Δειγμάτων (SAM) του ρόβερ Περιέργεια ανίχνευσε νιτρικά θερμαίνοντας επιφανειακά ιζήματα. Το άζωτο στα νιτρικά βρίσκεται σε μια "σταθερή" κατάσταση, δηλαδή η οξειδωμένη μορφή του είναι κατάλληλη για χρήση από ζωντανούς οργανισμούς. Η ανακάλυψη υποστηρίζει την άποψη ότι ο αρχαίος Άρης ίσως ήταν φιλόξενος για τη ζωή. Πιστεύεται ότι όλα τα νιτρικά στον Άρη είναι κατάλοιπα του παρελθόντος με μηδενική σύγχρονη συνεισφορά. Η ποσότητα Νιτρικών κυμαίνεται από μη-ανιχνεύσιμη έως 681 ± 304 mg/kg στα δείγματα που εξετάστηκαν έως τα τέλη 2017. Τα μοντέλα μελέτης έδειξαν ότι οι παροδικές συμπυκνωμένες ταινίες νερού στην επιφάνεια θα έπρεπε να μεταφερθούν σε χαμηλότερα βάθη (≈10 μ) συμπαρασύροντας τα νιτρικά άλατα, όπου θα αναπτύσσονταν μικροοργανισμοί.
Ενώ το φωσφορικό άλας, ένα χημικό συστατικό εξίσου απαραίτητο για τη ζωή, είναι άμεσα διαθέσιμο στον Άρη.
Χαμηλή πίεση
Οι εκτιμήσεις για την κατοικησιμότητα της Αρειανής επιφάνειας δυσχεραίνονται από την ανεπάρκεια γνώσεων για την ανάπτυξη μικροοργανισμών στις πιέσεις του πλανήτη. Ισχύει ότι ορισμένα βακτήρια μπορούν να αναπαραχθούν σε πιέσεις έως 25 mbar, αλλά η ατμοσφαιρική πίεση του Άρη είναι πολύ μικρότερη (εύρος 1-14 mbar). Σε μια άλλη μελέτη, επέλεξαν 26 στελέχη βακτηρίων με ανάκτηση από τις εγκαταστάσεις συναρμολόγησης διαστημόπλοιων, και μόνο το Serratia liquefaciens  ATCC 27592 αναπτύχθηκε σε ανοξική ατμόσφαιρα πίεσης 7 mbar, 0 °C και εμπλουτισμένη σε CO2.
Υγρό νερό
Το υγρό νερό είναι αναγκαία αλλά όχι επαρκής προϋπόθεση για τη ζωή όπως την ξέρουμε, εφόσον η κατοικησιμότητα είναι συνάρτηση πληθώρας περιβαλλοντικών παραμέτρων. Στην επιφάνεια του Άρη δεν μπορεί να υπάρξει υγρό νερό, παρά μόνο στα χαμηλότερα υψόμετρα για χρονική διάρκεια λεπτών ή ωρών. Το υγρό νερό δεν εμφανίζεται στην επιφάνεια καθαυτή, αλλά ίσως σχηματιστεί σε μικροσκοπικές ποσότητες γύρω από σωματίδια σκόνης σε χιόνι που ζεσταίνεται από τον Ήλιο. Επίσης, τα αρχαία παγετώδη υπεδάφια στρώματα ίσως σταδιακά εξαχνωθούν ή λιώσουν, και καταστούν προσβάσιμα από την επιφάνεια του εδάφους μέσω σπηλιών.
Το Αρειανό νερό βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά με τη μορφή πάγου, που βρίσκονται στους πλανητικούς πόλους και υπεδάφια ακόμα και σε εύκρατες περιοχές. Στην ατμόσφαιρα υπάρχει μικρή ποσότητα υδρατμών. Δεν υπάρχουν σώματα υγρού νερού στην επιφάνεια του Άρη, επειδή η μέση ατμοσφαιρική πίεση είναι 600 πασκάλ —δηλαδή 0,6% της μέσης Γήινης πίεσης στο επίπεδο της θάλασσας—και επειδή η θερμοκρασία (-63°C)είναι παγετώδης. Όμως, πριν από 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια  η ατμόσφαιρα ήταν πυκνότερη, η θερμοκρασία υψηλότερη, και τεράστιες ποσότητες υγρού νερού έρεαν στην επιφάνεια, όπως και μεγάλοι ωκεανοί. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Μια σειρά από καλλιτεχνικές αντιλήψεις του παρελθόντος για το Αρειανό νερό. μικρογραφία|212x212εσ|Ο Αρειανός Νότιος Πόλος. Περιοχή με υποπαγετώδες νερό (25 Ιουλίου 2018). Εκτιμάται ότι οι αρχέγονοι ωκεανοί του Άρη θα κάλυπταν το 36% με 75% του πλανήτη. Την 22 Νοεμβρίου 2016, το NASA ανέφερε ότι βρήκε μεγάλες ποσότητες υπεδάφιου πάγου στην Αρειανή περιοχή Ουτοπία Πλανίτια, όγκου ισοδύναμου με της Λίμνης Σουπίριορ. Ανάλυση των Αρειανών ψαμμόλιθων με τροχιακή φασματομετρία έδειξε ότι τα Αρειανά νερά θα ήταν υπερβολικά αλμυρά και ακατάλληλα για γήινες μορφές ζωής. Η ομάδα Tosca et al.  βρήκε ότι το νερό στις περιοχές που μελετήθηκαν είχε ενεργότητα aw ≤ 0,78 έως 0,86—ακατάλληλο για γήινη ζωή. Τα Χαλοβακτήρια όμως επιβιώνουν σε υπεράλμυρα διαλύματα έως και το σημείο κορεσμού.
Στην επιστημονική κοινότητα οι συζητήσεις συνεχίζονται για τα αίτια που δημιούργησαν τις ραβδώσεις τύπου ξεροπόταμου, την ακριβή πηγή νερού και τον μηχανισμό κίνησης. Για ορισμένους οφείλονταν σε ξηρές αμμοθύελες, για άλλους σε υγρή άλμη.
Τον Ιούλιο του 2018, οι επιστήμονες βρήκαν μία υποπαγετώδη λίμνη στον Άρη, σε 1,5 χλμ. βάθος υπό του νότιου πόλου, και πλευρικά εκτεινόμενο σε απόσταση 20 χλμ., και αποτελεί το πρώτο γνωστό σταθερό σώμα νερού στον πλανήτη. Η λίμνη εντοπίστηκε από το ραντάρ MARSIS του τροχιακού Mars Express και η συλλογή των δεδομένων έγινε την περίοδο Μάιος 2012 - Δεκέμβριος 2015. Το επίκεντρο της λίμνης βρίσκεται σε συντεταγμένες 193°E, 81°S, μια επίπεδη επιφάνεια χωρίς ιδιαίτερα τοπογραφικά χαρακτηριστικά που περιβάλλεται από υψηλότερα εδάφη εκτός από την ανατολική πλευρά όπου υπάρχει κατάθλιψη.
Πυριτικά
δεξιά|μικρογραφία|Η εμπλουτισμένη με πυριτικά περιοχή που ανακάλυψε το ρόβερ Σπίριτ. αριστερά|μικρογραφία|Το ρόβερ Σπίριτ. Τον Μάιο 2007, το ρόβερ Σπίριτ διατάραξε τα εδάφη με τη μη λειτουργική ρόδα του και έφερε στην επιφάνεια μια περιοχή περιέχουσα 90% διοξείδια του πυριτίου. Το περιστατικό θυμίζει καυτό νερό πηγής ή ατμό καθώς έρχονται σε επαφή με ηφαιστειακά πετρώματα. Για τους επιστήμονες είναι ενδεικτικά παλαιού περιβάλλοντος που ίσως ευνοούσε τη μικροβιακή ζωή και θεωρούν ότι τα πυριτικά ίσως προέκυψαν από αλληλεπίδραση του εδάφους με όξινα αέρια, τα οποία προέρχονταν από ηφαιστειακή δραστηριότητα παρουσία νερού.
Με βάση τις αναλογίες με τη Γη, τα Αρειανά υδροθερμικά συστήματα θα προσφέρονταν ικανοποιητικά για τη δυνατότητα συντήρησης οργανικών και ανόργανων βιολογικών ευρημάτων. Για αυτό, τα υδροθερμικά κοιτάσματα θεωρούνται σημαντικοί στόχοι για την εξερεύνηση απολιθωμάτων της αρχαίας Αρειανής ζωής. κέντρο|μικρογραφία|400x400εσ|Διαβολική [[αμμοθύελλα στην επιφάνεια του Άρη.]]
Οίκος του Λουξεμβούργου
Ο Οίκος του Λουξεμβούργου, γερμ. Luxemburg, είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου του Λίμπουργκ (Limburg). Μέλη του Οίκου έγιναν κόμητες του Λουξεμβούργου, βασιλείς της Βοημίας, της Ουγγαρίας και της Γερμανίας (1308-1437). Ανταγωνιστές τους στην εκλογή του Γερμανού βασιλιά ήταν οι Βίττελσμπαχ. Την κομητεία του Λουξεμβούργου την κατείχε πιο πριν ο Οίκος του Αρντέν (Ardennes).
Ιστορία
Εγγονός αυτού ήταν ο Ερρίκος Ζ΄ κόμης του Λουξεμβούργου, που το 1308 έγινε βασιλιάς της Γερμανίας (με την ίδια αρίθμηση). Στην εκλογή τον υποστήριξε ο αδελφός του Βαλδουίνος αρχιεπίσκοπος του Τρηρ, ένας από τους εκλέκτορες. Ο νέος βασιλιάς νύμφευσε τον γιο του Ιωάννη με την Ελισάβετ των Πρεμυσλιδών, κληρονόμο της Βοημίας. Έτσι ο γιος του έγινε βασιλιάς της Βοημίας και ένας από τους εκλέκτορες. Ο Ερρίκος Ζ΄ απεβίωσε στην εκστρατεία του στην Ιταλία το 1313. Οι εκλέκτορες, ανήσυχοι από την άνοδο του Οίκου, δεν εξέλεξαν τον Ιωάννη βασιλιά της Γερμανίας, αλλά τον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ.
Το δουκάτο του Λουξεμβούργου πέρασε στους Αψβούργους ως το 1794. Μετά το κατέλαβαν οι Γάλλοι ως το 1813. Το Συνέδριο της Βιέννης το αναβάθμισε σε μεγάλο δουκάτο και το παραχώρησε στον Γουλιέλμο Α΄ των Κάτω Χωρών. Το 1890 απεβίωσε ο εγγονός του Γουλιέλμος Γ΄ έχοντας μόνο κόρη, που κληρονόμησε το βασίλειο της Ολλανδίας, αλλά η διαδοχή του Οίκου του Νασσάου επέβαλε το μεγάλο δουκάτο να κληρονομηθεί στον πρεσβύτερο άρρενα του Οίκου, που ήταν ο Αδόλφος. Από το 1964 περιήλθε στον Οίκο Βουρβόνων-Πάρμας.
Ο κλάδος του Λινύ: ο νεότερος γιος του Ερρίκου Ε΄, ο Βάλεραν Α΄ έγινε κόμης του Λινύ (Ligny), που η σύζυγός του ήταν κυρία του Μπωβουάρ. Ο δισεγγονός του Γκυ νυμφεύτηκε την κόμισσα του Σαιν-Πολ, αυξάνοντας τις κτήσεις του Οίκου. Ο γιος του Πέτρος Α΄ νυμφεύτηκε την κόμισσα του Μπριέν, προσθέτοντας την κομητεία αυτή στις άλλες. Ο γιος του Λουδοβίκος νυμφεύτηκε την κόμισσα του Σουσόν· και η κτήση αυτή ενώθηκε με τις άλλες. Τον εκτέλεσε για προδοσία ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας. Ο τρισεγγονος του Λουδοβίκου, ο Ιωάννης Γ΄, απεβίωσε το 1576 και ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του Οίκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές βασιλικές δυναστείες Κατηγορία:Μονάρχες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Λουξεμβουργου Λουξεμβουργου
Συρρόκα Μεσσηνίας
Η Συρρόκα Αρφαρών είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 32 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βελανιδιάς και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Εγιαλέτι του Αλγερίου
Το εγιαλέτι του Αλγερίου (τουρκικά: Eyalet-i Cezayir-i Garb, αραβικά: ایالت جزاير غرب), ή μπεηλερμπεηλίκι του Αλγερίου ήταν αυτόνομη επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1517, η περιοχή εντάχθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τη Μάχη της Ριντανίγια. Σε διοικητικό επίπεδο, ενσωματώθηκε επίσημα το 1535 από τον Ορούτς Ρέις. Από το 1671 και μετά, οι Αλγερινοί διοικητές κατείχαν τον τίτλο του νταή. Από το 1671 έως το 1830, στην Αλγερία κυριαρχούσε το σύνολο του 28 θείου. Η περιοχή κατελήφθη από τη Γαλλία το 1830.
Σύσταση
Από το 1496, οι Ισπανοί κατέκτησαν πολυάριθμες θέσεις στην ακτή της Βόρειας Αφρικής, οι οποίες είχαν καταληφθεί από το 1496: Μελίγια (1496), Μερς Ελ Κεμπίρ (1505), Οράν (1509), Μπιτζάγια (1510), Τρίπολη (1510) Αλγέρι, Σερσέλ, Ντελίς και Τέννης. μικρογραφία Την ίδια εποχή, οι οθωμανοί αδελφοί Ουρούτς και Χαϊρεντίν - και οι δύο γνωστοί στους Ευρωπαίους ως Μπαρμπαρόσα, ή «Κοκκινογένης» - δρούσαν με επιτυχία από την Τυνησία υπό τους Χαφσίδες. Το 1516, ο Ουρούτς μετέφερε τη βάση του στο Αλγέρι και ζήτησε την προστασία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1517, αλλά σκοτώθηκε το 1518 κατά την εισβολή του στο Βασίλειο του Τλεμσέν. Ο Χαϊρεντίν τον διαδέχτηκε ως στρατιωτικός διοικητής του Αλγέρι.
Κατάληψη του Αλγερίου
Ο Ουρούτς, αδελφός του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, κατέλαβε το Αλγέρι το 1516, εκτός από το ισπανικό Πενιόν του Αλγερίου. Μετά το θάνατο του Ουρούτς το 1518 στο χέρι των Ισπανών κατά την άλωση του Τλεμσέν, ο Μπαρμπαρόσα ζήτησε τη βοήθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με αντάλλαγμα την αναγνώριση της οθωμανικής εξουσίας στα εδάφη του. Πριν φτάσει η βοήθεια των Οθωμανών, οι Ισπανοί ανέκτησαν την πόλη του Αλγερίου το 1519. Ο Μπαρμπαρόσα ανακατέλαβε την πόλη οριστικά το 1525, και το 1529 την ισπανική Πενιόν στην κατάληψη του Αλγερίου.
Βάση στον πόλεμο ενάντια στην Ισπανία
Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα εγκατέστησε στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή. Οι Οθωμανοί παρείχαν υποστηρικτική φρουρά 2.000 τουρκικών στρατευμάτων με πυροβολικό. Άφησε τον Χασάν Αγά ως αναπληρωτή του όταν έπρεπε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη το 1533.
Ο μπεηλέρμπεης συνέχισε να διορίζεται για απεριόριστη θητεία μέχρι το 1587. Αφού η Ισπανία έστειλε πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη το 1578 για να διαπραγματευτεί εκεχειρία, οδηγώντας σε επίσημη ειρήνη τον Αύγουστο του 1580, η περιοχή του Αλγερίου αποτελούσε οθωμανικό έδαφος, βάση στον πόλεμο κατά της Ισπανίας. Εκείνο το διάστημα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία εγκαθίδρυσε οθωμανική διοίκηση στο Αλγέρι και τις εξαρτήσεις του, με επικεφαλής πασά, με τριετή θητεία ούτως ώστε να βοηθήσει στην εδραίωση της οθωμανικής εξουσίας στο Μαγκρέμπ.
Κουρσάροι της Μεσογείου
Παρά το τέλος των επίσημων εχθροπραξιών με την Ισπανία το 1580, οι επιθέσεις στη χριστιανική και ιδιαίτερα στην καθολική ναυτιλία, οδηγώντας στη δουλεία τους συλληφθέντες, εξαπλώθηκαν στο Αλγέρι και αποτελούσαν στην πραγματικότητα την κύρια πηγή εσόδων της περιοχής.
Στις αρχές του 17ου αιώνα, το Αλγέρι έγινε μαζί με άλλους λιμένες της Βόρειας Αφρικής, όπως η Τύνιδα, μια από τις βάσεις για την αγγλοτουρκική πειρατεία. Υπήρχαν μέχρι 8.000 αποστάτες στην πόλη το 1634. (οι αποστάτες ήταν πρώην χριστιανοί, μερικές φορές περνούσαν στην παρανομία μετακόμιζαν οικειοθελώς στο μουσουλμανικό έδαφος ασπαζόμενοι το Ισλάμ.) Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα πιστώθηκε την καταστροφή του Πενιόν του Αλγερίου και τη χρησιμοποίησε πέτρα για την κατασκευή του εσωτερικού λιμανιού.
Μια σύγχρονη επιστολή δηλώνει:
Η πειρατεία και η δουλεία των χριστιανών που προέρχονταν από το Αλγέρι αποτελούσαν σημαντικό πρόβλημα καθόλη τη διάρκεια των αιώνων, οδηγώντας σε τακτικές αποστολές ευρωπαϊκών δυνάμεων. Η Ισπανία (1567, 1775, 1783), η Δανία (1770), η Γαλλία (1661, 1665, 1682, 1683, 1688), η Αγγλία (1622, 1655, 1672), έστειλαν πολεμικά πλοία εναντίων του Αλγερίου. Ο Αμπραάμ Ντουκέν πολέμησε τους Βερβερίνους πειρατές το 1681 και βομβάρδισε το Αλγέρι μεταξύ 1682 και 1683 για να βοηθήσει τους χριστιανούς αιχμαλώτους.
Δανοαλγερινός πόλεμος
Στα μέσα του 1700, το δανονορβηγικό εμπόριο στη Μεσόγειο επεκτάθηκε. Προκειμένου να προστατευθεί η επικερδής επιχείρηση από την πειρατεία, η Δανία–Νορβηγία είχε εξασφαλίσει ειρηνευτική συμφωνία με τα κράτη της Μπαρμπαριάς. Αφορούσε την καταβολή ετήσιου φόρου στους επιμέρους κυβερνήτες και επιπλέον στα κράτη.
Το 1766, το Αλγέρι είχε νέο κυβερνήτη, τον νταή Μπαμπά Μοχάμεντ μπεν-Οσμάν. Ζήτησε να αυξηθεί η ετήσια πληρωμή της Δανίας-Νορβηγίας και να λάβει νέα δώρα. Η Δανία-Νορβηγία αρνήθηκε τις απαιτήσεις. Λίγο μετά, αλγερινοί πειρατές κατέλαβαν τρία δανονορβηγικά πλοία και όσοι ανοίκαν στα πληρώματα πουλήθηκαν ως δούλοι.
Απειλούσαν να βομβαρδίσουν την πρωτεύουσα της Αλγερίας εάν οι Αλγερινοί δεν συμφωνούσαν σε μια νέα ειρηνευτική συμφωνία υπό δανέζικους όρους. Το Αλγέρι δεν εκφοβίστηκε από το στόλο, ο στόλος ήταν 2 φρεγάτες, 2 γαλιότες και 4 πλοία γραμμής.
Βερβερικοί πόλεμοι
Στις αρχές του 19ου αιώνα, η περιοχή του Αλγερίου κατέφυγε και πάλι στην εκτεταμένη πειρατεία κατά της ναυτιλίας από την Ευρώπη και τις νέες Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, κυρίως λόγω εσωτερικών δημοσιονομικών δυσχερειών. Αυτό με τη σειρά του οδήγησε στον Πρώτο Βερβερικό Πόλεμο και στο Δεύτερο Βερβερικό Πόλεμο, ο οποίος κορυφώθηκε τον Αύγουστο του 1816 όταν ο λόρδος Έξμουθ προχώρησε σε βομβαρδισμό του Αλγερίου. Οι βερβερικοί πόλεμοι είχαν ως αποτέλεσμα την επίτευξη σημαντικής νίκης για το αμερικανικό ναυτικό.
Γαλλική εισβολή
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, η περιοχή του Αλγερίου είχε επωφεληθεί σε μεγάλο βαθμό από το εμπόριο στη Μεσόγειο και από τις μαζικές εισαγωγές τροφίμων από τη Γαλλία, που αγοράζονταν κατά κύριο λόγο από τη Γαλλία. Το 1827, ο Αλγερινός ηγέτης Χουσεΐν Νταής, ζήτησε από τους Γάλλους να πληρώσουν ένα χρέος 31 ετών, το οποίο συνήφθη το 1799 αγοράζοντας προμήθειες για τη διατροφή των στρατιωτών της ναπολεόντιας εκστρατείας στην Αίγυπτο.
Ο Γάλλος πρόξενος Πιερ Ντεβάλ αρνήθηκε να δώσει απαντήσεις ικανοποιητικές στον Νταή, και σε μια έκρηξη θυμού, ο Χουσεΐν Νταής άγγιξε τον πρόξενο με το φτερό του. Ο Κάρολος Ι΄ χρησιμοποίησε το γεγονός αυτό ως δικαιολογία για να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις. Το εγιαλέτι του Αλγερίου καταργήθηκε με τη γαλλική εισβολή στο Αλγέρι το 1830, με επακόλουθο τη γαλλική κυριαρχία για τα επόμενα 132 χρόνια.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Αλγερίας Κατηγορία:Εγιαλέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Αλγερία
Νταής (τίτλος)
Ο νταής (αραβικά: داي, τουρκικά: dayı) ήταν τίτλος που δόθηκε στους διοικητές του Αλγερίου, της Τρίπολης και της Τύνιδας υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1671 και μετά. Είκοσι εννέα νταήδες κατέλαβαν το αξίωμα από το εγιαλέτι του Αλγερίου μέχρι τη γαλλική κατάκτηση το 1830. Ο νταής επιλεγόταν από τους τοπικούς πολιτικούς, στρατιωτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες εφ' όρου ζωής και διέθετε υψηλό βαθμό αυτονομίας από τον οθωμανό σουλτάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι Κατηγορία:Οθωμανική Αλγερία
Μετρό Τιφλίδας
thumb|right|Το Μετρό της Τιφλίδας. Το Μετρό Τιφλίδας (თბილისის მეტროპოლიტენი) είναι ένα σύστημα μετρό γρήγορης διέλευσης στη Τιφλίδα της Γεωργίας. Εγκαινιάστηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1966 και ήταν το τέταρτο, χρονολογικά, σύστημα μετρό στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Όπως και άλλοι πρώην σοβιετικοί σταθμοί μετρό, οι περισσότεροι σταθμοί είναι πολύ βαθιοί και ζωηρά διακοσμημένοι.
Το μετρό της Τιφλίδας περιλαμβάνει δύο γραμμές, συνολικού μήκους 27,3 χιλιομέτρων, που εξυπηρετούν 23 σταθμούς. Το 2012, το μετρό μετέφερε 93,9 εκατομμύρια επιβάτες, σημαντική αύξηση από τα 85,6 εκατομμύρια επιβάτες που εξυπηρετήθηκαν το 2011. Το 2013, το μετρό μετέφερε 96,26 εκατομμύρια επιβάτες. Οι επιβάτες αυξήθηκαν σε 105 εκατομμύρια το 2016. Το μετρό λειτουργείται από την εταιρεία μεταφορών της Τιφλίδας, η οποία άρχισε να λειτουργεί την ίδια χρονιά με το μετρό της Τιφλίδας, το 1966.
Δίκτυο
μικρογραφία|Ο σταθμός Τσερετέλι μικρογραφία|Ο σταθμός Πλατεία Ελευθερίας
Λειτουργία
Έως το 2012, το σύστημα αποτελείται από δύο γραμμές, εξυπηρετώντας 22 σταθμούς, που λειτουργούν σε 27,3 χιλιόμετρα διαδρομής και 62,5 χιλιόμετρα γραμμών σιδηροδρόμου. Από τους 23 σταθμούς, 21 σταθμοί βρίσκονται κάτω από το έδαφος και δύο είναι σε επίπεδο επιφάνειας. Από τους υπόγειους σταθμούς, 17 είναι βαθιοί και 4 μικρότερου βάθους. Οι πρώτοι αποτελούνται από 6 σταθμούς πυλώνα, 5 στήλες και 6 μονές θύρες (κατασκευασμένες σύμφωνα με την τεχνολογία Λένινγκραντ). Οι αβαθοί σταθμοί αποτελούνται από τρεις πυλώνες και ένα ενιαίο θόλο (τεχνολογία Χάρκοβου). Λόγω του ανομοιόμορφου τοπίου της Τιφλίδας, το μετρό, ιδιαίτερα η γραμμή Γκλντάνι-Βαρκετίλι, έχει τμήμα στην επιφάνεια.
Το εκτιμώμενο σύνολο 105,6 εκατομμυρίων επιβατών χρησιμοποίησε το Μετρό ετησίως το 2005, παρόλο που ο πραγματικός αριθμός το 2012 ήταν κοντά στα 94 εκατομμύρια. Το μετρό αποτελείται από ένα στόλο 170 σιδηροδρομικών οχημάτων που αποτελούνται από τα μοντέλα 81-717/714 και Εzh3, τα οποία λειτουργούν από δύο αποθήκες. Οι πλατφόρμες σταθμών είναι χτισμένες για να φιλοξενήσουν τρένα πέντε βαγονιών, αν και τα τρένα των τεσσάρων και των τριών βαγονιών λειτουργούν αντίστοιχα στη γραμμή 1 και τη γραμμή 2
Τα τρένα ξεκινούν λίγο πριν τις 6:00 π.μ. (οι ακριβείς χρόνοι διαφέρουν ανάλογα με τον σταθμό) και λειτουργούν μέχρι τα μεσάνυχτα, με διαλείμματα που κυμαίνονται μεταξύ 2.5 λεπτών σε ώρες αιχμής έως 12 λεπτά αργότερα τη νύχτα. Η μέγιστη ταχύτητα των αμαξοστοιχιών είναι 80 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ η μέση ταχύτητα ταξιδιού είναι ελαφρώς πάνω από 33 χιλιόμετρα την ώρα.
Εισιτήρια
Το μετρό της Τιφλίδας χρησιμοποιεί ένα σύστημα εισιτηρίων αξίας 50 τέτρι ανά ταξίδι. Οι μάρκες δεν χρησιμοποιούνται πλέον και οι επιβάτες πρέπει να αγοράσουν μια κάρτα Metromoney, που κοστίζει 2 λάρι (μια κάρτα αποθηκευμένης αξίας που είναι διαθέσιμη σε σταθμούς μετρό), στην οποία μπορούν να προσθέσουν ναύλους. Η κάρτα επιτρέπει στους αναβάτες να εισέλθουν ξανά στο σύστημα έως 90 λεπτά κατά την αναχώρησή τους, ωστόσο, χωρίς χρέωση.
Ιστορία
Η Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας, θεωρούταν πάντοτε η τέταρτη πιο σημαντική πόλη της Σοβιετικής Ένωσης, ιδίως λόγω της πολιτικής της θέσης ως πρωτεύουσας της δημοκρατίας (Γεωργιανή ΣΣΔ). Η πόλη αναπτύχθηκε αρκετά γρήγορα κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα, και εκτός από το ότι ήταν πολιτιστικό και πολιτικό κέντρο, ήταν επίσης ένας σημαντικός κόμβος μεταφορών στην Υπερκαυκασία και ένα βιομηχανικό κέντρο. Όλα αυτά ισοδυναμούσαν με την ανάγκη για ένα σύστημα ταχείας μετάβασης μετρό.
Η κατασκευή ξεκίνησε το 1952. Η Τυφλίδα ήταν μια από τις λίγες πόλεις της πρώην ΕΣΣΔ, όπου η κατασκευή του συστήματος του Μετρό ξεκίνησε πριν ο πληθυσμός φτάσει το 1 εκατομμύριο. Ο πληθυσμός άνω του ενός εκατομμυρίου ήταν ένα από τα βασικά κριτήρια για την κατασκευή ενός συστήματος μετρό στις σοβιετικές πόλεις. Στις 11 Ιανουαρίου 1966 το μετρό της Τιφλίδας εγκαινιάστηκε: ήταν το πρώτο και μοναδικό σύστημα μετρό στη Γεωργία και το τέταρτο στην πρώην Σοβιετική Ένωση (μετά τη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη και το Κίεβο), όταν άνοιξαν οι πρώτοι έξι σταθμοί. Από τότε, το σύστημα έχει αναπτυχθεί σταθερά σε ένα δίκτυο δύο γραμμών και 23 σταθμών.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, τα περισσότερα από τα ονόματα των σταθμών επί Σοβιετικής εποχής άλλαξαν, αν και οι οικονομικές δυσκολίες μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έπληξαν ιδιαίτερα το Μετρό στις υποδομές, τις λειτουργίες και τις επεκτάσεις του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, το μετρό της Τιφλίδας συνήθως δεν λειτουργούσε λόγω της έλλειψης ηλεκτρικού ρεύματος. Μέχρι πρόσφατα, το Μετρό είχε υποπληρωθεί και λειτουργούσε με σοβαρές δυσκολίες λόγω κακής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος. Είχε επίσης γίνει διαβόητη για την εκτεταμένη εγκληματικότητα, όπως τις κλοπές πορτοφολίων και κτυπήματα. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πολλά περιστατικά σε σταθμούς μετρό. Στις 9 Οκτωβρίου 1997, ένας πρώην αστυνομικός ανατίναξε τον εαυτό του στο σταθμό Ντιντούμπε. Στις 14 Φεβρουαρίου 2000, ένας έφηβος έριξε μια χειροβομβίδα σε ένα σταθμό του μετρό, τραυματίζοντας πολλούς ανθρώπους. Τον Μάρτιο του 2004, πολλοί άνθρωποι δηλητηριάστηκαν από ένα αδιευκρίνιστο αέριο ενώ χρησιμοποιούσαν το μετρό.
Ωστόσο, το έγκλημα έχει μειωθεί ως αποτέλεσμα μεταρρυθμίσεων στον τομέα της ασφάλειας και της διοίκησης στο σύστημα από το 2004 έως το 2005. Άλλες υπηρεσίες έχουν επίσης βελτιωθεί σημαντικά.
Επί του παρόντος, το σύστημα μετρό της Τιφλίδας υφίσταται σημαντική προσπάθεια αποκατάστασης, συμπεριλαμβανομένης της ανακατασκευής των σταθμών καθώς και του εκσυγχρονισμού των αμαξοστοιχιών και άλλων εγκαταστάσεων. Ο προϋπολογισμός της πόλης για το 2006 διέθεσε 16 εκατομμύρια λάρι για αυτό το έργο. Ο πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι υποσχέθηκε να καταστήσει το Μετρό ένα πιο διακεκριμένο σύστημα δημόσιων συγκοινωνιών και χρέωσε στο τέλος του 2005 τον Γενικό Διευθυντή του Μετρό της Τιφλίδας Ζουράμπ Κικαλισβίλι να φέρει το μετρό στα ευρωπαϊκά πρότυπα μέχρι το 2007. Ωστόσο, στα νεότερα χρόνια η διαδικασία αναβάθμισης έχει επιβραδυνθεί σημαντικά, και τον Ιούλιο του 2010, το μετρό της Τιφλίδας ήταν ακόμα πολύ μακριά από το στόχο του.
Μέλλον
Υπάρχουν επίσης σχέδια κατασκευής δικτύου τραμ στην Τιφλίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στη Γεωργία
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 2000
Οι προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών του 2000 (αγγλικά: 2000 United States presidential election), ήταν οι 54ες προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες διεξήχθησαν την Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2000.
Νέος και 43ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, εξελέγη, ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος και Κυβερνήτης του Τέξας, Τζορτζ Ο. Μπους (και γιος του 41ου προέδρου Τζορτζ Χ.Ο. Μπους), νικώντας τον Δημοκρατικό υποψήφιος και απερχόμενο Αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Αλ Γκορ. Νέος και 46ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, εξελέγη ο Ρεπουμπλικανός συνυποψήφιος του Τζορτζ Ο. Μπους, και πρώην Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντικ Τσέινι, νικώντας τον Δημοκρατικό συνυποψήφιο του Αλ Γκορ, Γερουσιαστή Τζο Λίμπερμαν.
Οι προεδρικές εκλογές του 2000, ήταν μία από τις 5 συνολικά προεδρικές εκλογές, όπου ο νικητής των εκλογών, έχασε τη λαϊκή ψήφο. Επίσης, ήταν μία από τις πιο οριακές νίκες προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες, και μάλιστα ύστερα από έναν κύκλο από δικαστικές διαμάχες. Οι Ρεπουμπλικανοί Τζορτζ Ο. Μπους και Ντικ Τσέινι, έλαβαν συνολικά 271 από τις 538 εκλεκτορικές ψήφους, έναντι 266 (267) από τις 538 εκλεκτορικές ψήφους, για τους Δημοκρατικούς Αλ Γκορ και Τζο Λίμπερμαν.
Διαδικασία
Το Άρθρο 2 του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ορίζει ότι για να υπηρετήσει ένας άνθρωπος στη θέση του προέδρου, πρέπει να είναι φυσικά γεννημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών και κάτοικος των Ηνωμένων Πολιτειών για τουλάχιστον 14 χρόνια. Οι υποψήφιοι για την προεδρία πρέπει να αναδειχθούν από κάποιο από τα διάφορα πολιτικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών, τα οποία συνήθως επιλέγουν τους υποψήφιους με προκριματικές εκλογές.
Οι προκριματικές συνήθως διεξάγονται με έμμεση εκλογική διαδικασία, στην οποία οι εκλογείς εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους (από την λίστα ενός κόμματος), και αυτοί με τη σειρά τους εκλέγουν τον υποψήφιο που θα εκπροσωπήσει το κόμμα στις προεδρικές εκλογές. Ο υποψήφιος για την προεδρία πρέπει να επιλέξει έναν συνυποψήφιο για την αντιπροεδρία, ώστε να καταρτιστεί η λίστα υποψηφίων του κόμματος, η οποία στη συνέχεια πρέπει να επικυρωθεί από τους αντιπροσώπους.
Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου η εκλογική διαδικασία είναι έμμεση, και οι ψηφοφόροι εκλέγουν τα μέλη του Εκλογικού Κολεγίου, τους εκλέκτορες που εκλέγουν τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο με άμεσες εκλογές. Εάν κανένας υποψήφιος δεν συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 270 ψήφους εκλεκτόρων που απαιτούνται για να κερδίσει τις εκλογές, τότε η Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, θα ορίσει ως πρόεδρο τον έναν από τους τρεις υποψηφίους που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους εκλεκτόρων, και ομοίως η Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, θα επιλέξει τον αντιπρόεδρο με την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων (51/100).
Επίσης, η 22η τροπολογία του Συντάγματος, ορίζει ότι ένα άτομο δεν μπορεί να εκλεγεί στην προεδρία για περισσότερες από δύο φορές.
Ρεπουμπλικανικό Κόμμα
Σημαντικότερος εσωκομματικός αντίπαλος του Τζορτζ Ο. Μπους, για το Ρεπουμπλικανικό χρίσμα, ήταν ο τότε Γερουσιαστής (και υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών στις εκλογές του 2008) Τζον Μακέιν από την Αριζόνα, ο οποίος έλαβε τη 2η θέση, με 6.457.696 ψήφους. Ο Μακέιν, έληξε την προεκλογική του εκστρατεία στις 9 Μαρτίου 2000.
Στο Συνέδριο της Εθνικής Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής (RNC), τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:
Δημοκρατικό Κόμμα
Ο μοναδικός εσωκομματικός αντίπαλος του Αλ Γκορ, για το Δημοκρατικό χρίσμα, ήταν ο τότε Γερουσιαστής Μπιλ Μπράντλεϊ από το Νιου Τζέρσεϊ, ο οποίος έλαβε 3.027.912 ψήφους. Ο Μπράντλεϊ, έληξε την προεκλογική του εκστρατεία στις 9 Μαρτίου 2000.
Στο Συνέδριο της Εθνικής Δημοκρατικής Επιτροπής (DNC), τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εκλογές του 2000 Κατηγορία:2000 __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Νιου Γιορκ Κόσμος
Το Νιου Γιορκ Κόσμος πιθανόν να παραπέμπει στα ακόλουθα:
Τριγωνοστύλωψ
Το είδος Τριγωνοστύλωψ είναι εξαφανισμένο θηλαστικό της Νότιας Αμερικής, το οποίο έζησε από τα τέλη της Παλαιόκαινης έως τις αρχές της Ηώκαινης περιόδου στην Αργεντινή.
Ένα πλήρες κρανίο του είδους, T. wortmani, έχει βρεθεί, και έχει χαρακτηριστεί ως αστραποθηρίο βάση των μεγάλων κάτω χαυλιοδόντων του. Σε σύγκριση με το μεταγενέστερο Astrapotherium magnum, εκτιμάται ότι ήταν περίπου 1,50μ. (5 ποδιά) ψηλό. Ο τύπος δοντιών του έχει βρεθεί και σε άλλα είδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξαφανισμένα είδη
Τουρκικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017
Οι τροποποιήσεις αποτελούν πρόταση του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP, προφ. Α-Κε-Πε) και του ηγέτη του και προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Υπέρ των αλλαγών τάχθηκε και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP). Στο στρατόπεδο του "όχι" συντάχθηκαν, από διαφορετική σκοπιά, τα άλλα δύο κόμματα του τουρκικού κοινοβoυλίου, το κεμαλικής ιδεολογίας Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) και το αριστερό HDP (Χα-Ντε-Πε).
Οι τροποποιήσεις, όταν περάσουν και από τη βουλή, αφενός ενισχύουν τις εκτελεστικές εξουσίες του προέδρου της δημοκρατίας, αφετέρου μειώνουν αυτές του Κοινοβουλίου και καταργούν το αξίωμα του πρωθυπουργού. Βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, θα διεξάγονται πλέον ταυτόχρονα, κάθε πέντε χρόνια. Ακόμη, αυξάνεαται ο αριθμός των βουλευτών από 550 σε 600 και αναμορφώνεται το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (HSYK) της Τουρκίας.
Αρχικές προτάσεις
Στις 10 Δεκεμβρίου 2016, το AKP και το MHP κατέθεσαν 21 προτεινόμενες τροποποιήσεις του συντάγματος και ξεκίνησαν να συλλέγουν υπογραφές από μέλη του κοινοβουλίου, προκειμένου να ξεκινήσουν οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες που απαιτούνται για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Σε ψηφοφορίες που ακολούθησαν, 3 από αυτές τις προτάσεις απορρίφθηκαν, με τις υπόλοιπες 18 να παραμένουν. Συνοπτικά οι προτεινόμενες τροποποιήσεις είναι οι εξής:
Παραπομπές
Τουρκια Δημοψηφισμα 2017
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (2019)
Το Billboard Hot 100 είναι ένας κατάλογος με τραγούδια στις ΗΠΑ, όπως καταγράφονται κάθε εβδομάδα στο περιοδικό "Billboard" το οποίο κυκλοφορεί εβδομαδιαίως στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Οι κατατάξεις πωλήσεων προκύπτουν από τη ραδιοφωνική συχνότητα που παίζει κάποιο τραγούδι, από το online streaming και από τις πωλήσεις (φυσικές ή ψηφιακές).
Παραπομπές
2019
Μιρόσουαφ Χερμασέφσκι
μικρογραφία|250x250εσ| «[[Πανεπιστήμιο Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας|Σχολή των Αετιδέων» στο Ντέμπλιν, το 2014.]] Ο Μιρόσουαφ Χερμασέφσκι (πολωνικά: Mirosław Hermaszewski, 15 Σεπτεμβρίου 1941 - 12 Δεκεμβρίου 2022) ήταν Πολωνός πρώην κοσμοναύτης, πιλότος μαχητικών αεροσκαφών και συνταξιούχος αξιωματικός της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Έγινε ο πρώτος, και μέχρι σήμερα παραμένει ο μοναδικός, Πολωνός υπήκοος στο διάστημα, όταν πέταξε με το σοβιετικό διαστημικό σκάφος Soyuz 30 το 1978. Ήταν ο 89ος άνθρωπος που έφτασε στο διάστημα.
Βιογραφία
Ο Χερμασέφσκι γεννήθηκε σε μια πολωνική οικογένεια στο Λιπνίκι, στο παρελθόν στο Βοεβοδάτο Βόουλιν της Πολωνίας, αλλά εκείνη την εποχή μέρος του Ράιχσκομισαριατ της Ουκρανίας, και από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρισκόταν στην Ουκρανία. Ο νεότερος από τα επτά παιδιά του Ρόμαν Χερμασέφσκι και της Καμίλα Μπιελάφσκα, ο Μιρόσουαφ είναι επιζών της σφαγής της Βολυνίας κατά τη διάρκεια της οποίας Ουκρανοί εθνικιστές δολοφόνησαν 19 μέλη της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα του. Ο Χερμασέφσκι διέφυγε από τον ίδιο τον θάνατο όταν ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός επιτέθηκε στο Λιπνίκι το βράδυ της 26-27 Μαρτίου 1943. Τη στιγμή της σφαγής, ο Χερμασέφσκι ήταν μόλις 18 μηνών. Το νεότερο θύμα από την οικογένειά του ήταν 1,5 ετών, ενώ ο παλαιότερος - ο παππούς του Χερμασέφσκι - ήταν 90 ετών.
- Μιρόσουαφ Χερμασέφσκι
Ο Χερμασέφσκι επισημαίνει ότι αφού η μητέρα του μόλις δραπέτευσε ζωντανή από το Λιπνίκι, ήταν γυναίκες της Ουκρανίας από ένα γειτονικό χωριό που την γνώρισαν που της έδωσαν καταφύγιο και τη φρόντιζαν κατά την εθνοκάθαρση των Πολωνών και των Εβραίων από την περιοχή. Υπενθύμισε επίσης πώς του είπε η μητέρα του για πολλούς Ουκρανούς που πήραν τους Πολωνούς και τους φρόντιζαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Μετά την ενσωμάτωση της πρώην πολωνικής επικράτειας στην Ουκρανική ΣΣΔ στο τέλος του πολέμου, αυτοί που είχαν απομείνει από την οικογένεια του Χερμασέφσκι απελάθηκαν βίαια στο Βόουουφ κοντά στο Βρότσουαφ, όπου ολοκλήρωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο. Από νεαρή ηλικία ενδιαφερόταν για την αεροπορία, ως επιδέξιος αυτοδίδακτος μοντελιστής. Το 1960, ολοκλήρωσε ένα μάθημα ολισθητικής πλοήγησης στην Αερολέσχη του Βρότσουαφ.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, ο Χερμασέφσκι πιλοτάρισε ανεμόπτερα και εκπαιδευτικά αεροσκάφη, όπως τα προαναφερθέντα TS-8 Bies, το CSS-13, το PZL TS-11 Iskra και το PZL-130 Orlik, διάφορα αεροπλάνα με παλινδρομικό κινητήρα όπως το Yak-18, καθώς και μια πληθώρα αεριωθούμενων- όπως τα MiG-15, MiG-17, πολωνικά παράγωγα του τελευταίου, διάφορες εκδόσεις των MiG-21, F-16, F-18, Mirage 2000-5, Su-27, MiG-29 και άλλα.
Πρόγραμμα Interkosmos
μικρογραφία|250x250εσ| Η κάψουλα προσγείωσης [[Soyuz 30 στην οποία οι Χερμασέφσκι και Κλίμουκ επέστρεψαν στη Γη, σε έκθεση στο Μουσείο Πολωνικού Στρατού στη Βαρσοβία.]] Το 1976, επιλέχθηκε από μια ομάδα 500 Πολωνών στρατιωτικών πιλότων για να συμμετάσχει στο διαστημικό πρόγραμμα Interkosmos. Η ομάδα των υποψηφίων, οι οποίοι αρχικά δεν ενημερώθηκαν για το ότι είχαν επιλεχθεί και δοκιμαστεί ψυχολογικά, μειώθηκε σε 120 άτομα, στη συνέχεια μόλις σε πέντε και τελικά από μια επιλογή μόνο ελάχιστων πιλότων, τελικά επελέγη ο Χερμασέφσκι, με τον Ζένον Γιανκόφσκι ως αναπληρωματικό, για να συμμετάσχει στην αποστολή Soyuz 30. Για περίοδο σχεδόν δύο ετών, παρακολούθησαν εκτενή εκπαίδευση για θεωρητική εμπειρία, φυσική αντοχή και αντίσταση στο ψυχικό στρες (μεταξύ διαφόρων άλλων παραγόντων) στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών Γιούρι Γκαρκάριν στο Star City, κοντά στη Μόσχα. Εκτός από την εκπαίδευση σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, πραγματοποιήθηκαν ψυχολογικές δοκιμές, καθώς και σε ένα σημείο οι υποψήφιοι έπρεπε να ολοκληρώσουν 998 εξετάσεις σε μία ημέρα.
Σα τέλη Ιουνίου 1978, μαζί με τον Σοβιετικό κοσμοναύτη Πιότρ Κλιμούκ από τη Λευκορωσία, ο Χερμασέφσκι πέταξε από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ για να περάσει οκτώ ημέρες στο διαστημικό σταθμό Salyut 6 (από τις 17:27 στις 27 Ιουνίου έως τις 16:31 στις 5 Ιουλίου 1978). Ο τελευταίος εκπλήρωσε το ρόλο του μηχανικού καταστρώματος, ενώ ο πρώτος (έχοντας πραγματοποιήσει δύο διαστημικές αποστολές μέχρι αυτό το σημείο) υπηρέτησε ως διοικητής. Λίγα λεπτά πριν από την έναρξη του διαστημικού σκάφους τους, ο Χερμασέφσκι είπε: "Εγώ, ένας πολίτης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, αισθάνομαι τιμή που μου δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσω τη διαστημική πτήση στο σοβιετικό πλοίο Soyuz 30 και στον τροχιακό σταθμό Salyut 6. Με την εμπιστοσύνη που μου δόθηκε δεν θα απογοητεύσω."
- Μιρόσουαφ Χερμασέφσκι
Κατά τη διάρκεια της τροχιάς τους, οι Κλιμούκ και Χερμασέφσκι πραγματοποίησαν διάφορα πειράματα γεωεπιστήμης και φωτογράφισαν τη Γη σε τροχιά 126 φορές. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο διαστημικό σταθμό, οι Χερμασέφσκι και Κλιμούκ - μερικές φορές με τη βοήθεια των Βλαντίμιρ Κοβαλιόνοκ και Αλεξάντρ Ιβαντσένκοφ, των δύο άλλων κοσμοναύτων που ήταν ήδη στο Salyut 6 πριν από την άφιξη της αποστολής Soyuz 30 - διεξήγαγαν συνολικά έντεκα διαφορετικά πειράματα στο διάστημα που είχαν προγραμματιστεί διεθνώς ως μέρος του προγράμματος.
Προσγειώθηκαν στις στέπες του Καζακστάν, 300 χλμ δυτικά του Τσελίνογκραντ. Μετά τη διαστημική πτήση, ο Χερμασέφσκι έφτασε στο κύρος ήρωα στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ (ειδικά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας) και απονεμήθηκε με πολλές υψηλές τιμές, συμπεριλαμβανομένου του τίτλου που σπάνια που δινόταν σε ξένους του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης για τη συμμετοχή του στην αποστολή. Μια μαζική εκστρατεία ενημέρωσης και προπαγάνδας γύρω από την αποστολή Soyuz 30 και τους συμμετέχοντες της ξεκίνησε από την πολωνική κυβέρνηση σε συντονισμό με την ΕΣΣΔ και άλλα συμμαχικά κράτη στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Το 1985, συνίδρυσε την Ένωση Ερευνητών Διαστήματος. Ο Χερμασέφσκι αργότερα έγινε Πρόεδρος της Πολωνικής Αστροναυτικής Εταιρείας (θέση που κατείχε από το 1986 έως το 1990). μικρογραφία|250x250εσ| Ο Χερμασέφσκι, πρώτος από τα δεξιά, μαζί με άλλους κοσμοναύτες και αστροναύτες στην [[Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών|UNESCO το 2011 για την 50ή επέτειο της πρώτης επανδρωμένης διαστημικής πτήσης.]]
Προσωπική ζωή και θάνατος
Στις 12 Δεκεμβρίου 2022, ο Χερμασέφσκι πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Ο γαμπρός του, Τσαρνέτσκι, είπε στα μέσα ενημέρωσης ότι πέθανε σε νοσοκομείο της Βαρσοβίας λόγω επιπλοκών από χειρουργική επέμβαση στην οποία είχε υποβληθεί το ίδιο πρωί.
Διακρίσεις και βραβεία
μικρογραφία|375x375εσ| Ο Χερμασέφσκι απονεμήθηκε με το Σταυρό του Διοικητή του [[Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας|Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας το 2003, από τον τότε Πρόεδρο της Πολωνίας, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αστροναύτες Κατηγορία:Πολωνοί πιλότοι Κατηγορία:Στρατηγοί του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού Κατηγορία:Στρατηγοί της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Ξένοι Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Έκα Τκεσελασβίλι
Η Εκατερίν "Έκα" Τκεσελασβίλι (γεωργιανά: ეკატერინე "ეკა" ტყეშელაშვილი, γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977) είναι Γεωργιανή νομικός και πολιτικός, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Εξωτερικών, Γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Επανένταξης της Γεωργίας υπό τον Πρόεδρο Μιχαήλ Σαακασβίλι.
Βιογραφία
Η Τκεσελασβίλι γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Αποφοίτησε από τη Σχολή Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων στο κρατικό πανεπιστήμιο της Τιφλίδας το 1999 και εργάστηκε ως δικηγόρος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού της Γεωργίας και έπειτα για την IRIS Γεωργίας, γραφείο του Κέντρου του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ για τη θεσμική μεταρρύθμιση και τον άτυπο τομέα στη Τιφλίδα. Από τις 9 Οκτωβρίου 1997 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 1999 διετέλεσε επικεφαλής ειδικού κέντρου έρευνας και ανάλυσης της εξωτερικής πολιτικής στο Υπουργείο Εξωτερικών της Γεωργίας. Από την 1η Ιουνίου έως την 1η Νοεμβρίου 2001, η Τκεσελασβίλι ήταν δικηγόρος στην Επιτροπή Δικηγόρων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Νέας Υόρκης. Από το Δεκέμβριο του 2002 έως το Μάιο του 2003 εργάστηκε στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη της Ολλανδίας.
Πολιτική καριέρα
Η Τκεσελασβίλι διορίστηκε στην πρώτη κυβερνητική της θέση ως Αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης της Γεωργίας στις 1 Φεβρουαρίου 2004. Στη συνέχεια διορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών την 1η Σεπτεμβρίου 2005 και στη συνέχεια έγινε Πρόεδρος του Εφετείου της Τιφλίδας από την 1η Μαΐου 2006 έως την 1η Αυγούστου 2007. αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Η Έκα Τκεσελασβίλι (στο κέντρο) χαιρετάει την Κοντολίζα Ράις στη Γεωργία, Αύγουστος 2008. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης της Γεωργίας από τον Αύγουστο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2008 και Γενικός Εισαγγελέας της Γεωργίας από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο 2008. Στις 5 Μαΐου 2008 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών, θέση που κατείχε μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2008. Ο διορισμός της συνέπεσε με τις ολοένα και πιο τεταμένες σχέσεις της Γεωργίας με τον βόρειο γείτονά της, τη Ρωσία για τις αποσχισθείσες περιοχές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας και την επιθυμία της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στη θέση αυτή, δεσμεύτηκε να επιδιώξει δραστήρια διπλωματία για να βρει μια ειρηνική λύση σε όλα τα υπάρχοντα προβλήματα. Στις 5 Δεκεμβρίου 2008, ο Γκριγκόλ Βασάντζε αντικατέστησε την Τκεσελασβίλι στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών, μετά από ένα κυβερνητικό ανασχηματισμό. Αργότερα τον Δεκέμβριο διορίστηκε επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Από το 2010 έως το 2012, ήταν Υπουργός για την Επανένταξη.
Προσωπική ζωή
Η Τκεσελασβίλι είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Εκτός από τα μητρικά της γεωργιανά, μιλάει αγγλικά, ρωσικά και γαλλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί πολιτικοί
Μικρό βιβλίο για το εκκλησιαστικό όργανο
thumb|right|Εξώφυλλο της συλλογής To Μικρό βιβλίο για το εκκλησιαστικό όργανο (γερμ. Orgelbüchlein, BWV 599-64), είναι συλλογή από κοράλ πρελούδια του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, γραμμένα για το εκκλησιαστικό όργανο. Περιέχει συνολικά 46 συνθέσεις, οι περισσότερες από τις οποίες χρονολογούνται περίπου την περίοδο 1708-17, κατά την οποία ο Μπαχ ήταν μέλος της Αυλής της Βαϊμάρης. Τέσσερις από αυτές (BWV 613, 620, 631 και Anh. 200) προστέθηκαν στη συλλογή μετά το 1726 και αφού ο Μπαχ είχε αναλάβει τη θέση του Κάντορα στη Σχολή του Αγίου Θωμά στη Λειψία.
Στον τίτλο του αυτόγραφου χειρογράφου περιγράφεται ως διδακτικός οδηγός για τη σύνθεση κοράλ, καθώς και για την εξάσκηση στη χρήση πεντάλ. Στην πραγματικότητα εξυπηρετούσε πολλαπλούς και αλληλένδετους σκοπούς, αποτελώντας τόσο μελέτη πάνω στη σύνθεση, όσο και συλλογή εκκλησιαστικής μουσικής και διδακτική μέθοδο, έχοντας παράλληλα θεολογικές προεκτάσεις. Αρχική πρόθεση του Μπαχ ήταν να περιέχει 164 συνθέσεις καλύπτοντας χρονικά ολόκληρο το εκκλησιαστικό έτος, η συλλογή παρέμεινε όμως ημιτελής πιθανόν γιατί έδωσε προτεραιότητα σε άλλα έργα.
Περιεχόμενα
Ο πίνακας περιλαμβάνει όλα τα κοράλ πρελούδια, σύμφωνα με το αυτόγραφο χειρόγραφο της συλλογής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ Κατηγορία:Χειρόγραφα
Χριστοφιλαίικα Μεσσηνίας
Τα Χριστοφιλαίικα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 31 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Αγίου Φλώρου και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Τα Χριστοφιλαίικα βρίσκονται σε υψόμετρο 66 μέτρων, πάνω στην 7η Εθνική Οδό, Κορίνθου - Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Σερζ Γκενσμπούρ
Ο Σερζ Γκενσμπούρ (Serge Gainsbourg, · πραγματικό όνομα: Λυσιέν Γκινσμπούρ, Lucien Ginsburg· Παρίσι, 2 Απριλίου 1928 - 2 Μαρτίου 1991), ήταν Γάλλος στιχουργός-συνθέτης-ερμηνευτής, πιανίστας, ζωγράφος, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, συγγραφέας, ηθοποιός και κινηματογραφιστής. Έγινε όμως διάσημος σαν συνθέτης-τραγουδιστής και στιχουργός ερμηνεύοντας πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής. Ασχολήθηκε επίσης με τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία και έκανε αρκετές ταινίες και βίντεο-κλιπ ενώ έκανε και τη μουσική επένδυση πολλών ταινιών.
Το ξεκίνημά του στη σκηνή αρχικά ήταν δύσκολο λόγω του παρουσιαστικού του. Όλη του τη ζωή, ο Σερζ Γκενσμπούρ υπέφερε από ένα αίσθημα απόρριψης και από την εικόνα που του έδειχνε ο καθρέφτης: αυτήν ενός άσχημου άνδρα. Με την πάροδο του χρόνου όμως, δημιουργεί την περσόνα του καταραμένου ποιητή που προβοκάρει χωρίς ωστόσο να μπαίνει στο περιθώριο του συστήματος, "Γύρισα το σακάκι μου ανάποδα όταν κατάλαβα πως ήταν ντουμπλαρισμένο με γούνα" δηλώνει στην Denise Glaser όταν έκανε στροφή προς την ποπ μουσική κατά τη δεκαετία του 1960. Οι στίχοι των τραγουδιών του είναι συνήθως αμφίσημοι και μαρτυρούν τη διάθεσή του για πρόκληση (Nazi Rock, Aux armes e caetera, Lemon Incest), για ερωτισμό (Les Sucettes, Je t'aime .....moi non plus, Love on the Beat), γεγονός που επισύρει οξύτατες κριτικές. Του άρεσε επίσης να παίζει με τις λογοτεχνικές αναφορές, όπως ο Βερλέν (Ήρθα να σου πω πως φεύγω). Εν τούτοις, θεωρούσε το τραγούδι και ιδιαίτερα τη στιχουργική σαν "ελάσσονα τέχνη " εφόσον δεν χρειάζεται, αντίθετα με τη ζωγραφική, ιδιαίτερη παιδεία ώστε να μπορέσεις να την απολαύσεις. Παρ'όλα αυτά, χρησιμοποιεί πολύ συχνά ποιητική φόρμα στους στίχους του.
Ο Γκενσμπούρ θα περάσει από τη ζωή πολλών διάσημων ηθοποιών και τραγουδιστριών, όπως η Μπριζίτ Μπαρντό και η Τζέιν Μπίρκιν με την οποία απέκτησε το τρίτο του παιδί, τη Σαρλότ Γκαινσμπούρ. Μετά τον χωρισμό τους, συνάντησε την "Μπαμπού" με την οποία απέκτησε το τέταρτο και τελευταίο παιδί του, τον Lucien Gainsbourg, χαϊδευτικά "Lulu".
Επηρέασε έντονα διάφορους Γάλλους καλλιτέχνες όπως το συγκρότημα Taxi Girl, τον Renaud ακόμα και τον Etienne Daho αλλά και μη γαλλόφωνους καλλιτέχνες όπως τον Beck Hansen, τον Mike Patton, το συγκρότημα Portishead και τον συνθέτη David Holmes.
Αν κι η φήμη του εκτός γαλλόφωνων χωρών περιορίζεται στους επαγγελματίες μουσικούς, ωστόσο δύο από τα άλμπουμ του ανεβαίνουν στις καλύτερες πωλήσεις δίσκων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής: το "Bonnie and Clyde" (με τη Μπριζίτ Μπαρντό) κατατάσσεται στην 12η θέση στο Billboard 200 το 1968 και το "Jane Birkin/Serge Gainsbourg" στην 196η θέση το 1970. Το τραγούδι του "Je t'aime...moi non plus" μπαίνει στην 58η θέση στο Billboard Hot 100, παρ'όλο τις περιορισμένες ραδιοφωνικές μεταδόσεις, ενώ στη Βρετανία κάνει μεγάλη επιτυχία και κατατάσσεται στο νούμερο 1 των πωλήσεων. Οι ερμηνείες αυτών των τραγουδιών του καθώς και οι ερμηνείες της Βελγίδας τραγουδίστριας Soeur Sourire, θεωρούνται στις ΗΠΑ ασυναγώνιστες όσον αφορά τα γαλλικά τραγούδια.