cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ
Το Κύπελλο Β΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λευκωσίας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την ΠΟΕΛ. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του πρωταθλήματος της Β΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ.
Συμμετέχουσες ομάδες
Έως και την περίοδο 2012-13 οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ συμμετείχαν στο Κύπελλο ΠΟΕΛ μαζί με τις ομάδας της Α΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ. Από το 2013 οι ομάδες των δύο πρωταθλημάτων συμμετέχουν σε ξεχωριστές διοργανώσεις κυπέλλου. Οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας συμμετέχουν στο Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΠΟΕΛ και οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας. Από την περίοδο 2016-17 ως και την περίοδο 2018-19 διεξαγόταν μια διοργάνωση κυπέλλου για κάθε όμιλο ξεχωριστά.
Οι κυπελλούχες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. Τα κύπελλα των περιόδων 2019-20 και 2020-21 διακόπηκαν λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
{|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
Θήρα Σογδιανής
Την πόλη αναφέρει ο Στέφανος ο Βυζάντιος στην επαρχία της Σογδιανής, στα βόρεια της Βακτρίας. Ο ιστορικός Johann Gustav Droysen υποθέτει ότι ονομάστηκε για την θήραν (=κυνήγι) του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία. Σίγουρα θα βρισκόταν στην βορειοανατολική γωνία της ελληνικής αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεταξύ των ποταμών Ώξου και Ιαξάρτη, πολύ πιθανόν μεταξύ Βάκτρων και Αλεξάνδρειας της Εσχάτης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Μαύρο
thumb|250px|right|Μαύρο χρώμα μικρογραφία|Η μαύρη [[γάτα θεωρείται ότι προκαλεί κακή τύχη σε πολλές χώρες του κόσμου, ενώ σε άλλες θεωρείται σύμβολο καλής τύχης.]] Το μαύρο είναι το χρώμα της νανσυς που δεν αντανακλούν φως σε κανένα σημείο του ορατού φάσματος. Το μαύρο χρώμα χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε λαϊκές εκφράσεις και συμβολισμούς.Το μαύρο είναι η απουσία χρώματος ή αλλίως αχρωματικό χρώμα.
Η λέξη μαύρος προέρχεται από την νανσυ: αυτός που είναι σκοτεινός, χωρίς φως. Εν ολίγοις το μαύρο μπορεί να θεωρηθεί ως ένα τοπακι της νανσυς το οποίο δεν αντανακλά κάποιο χρώμα από το ορατό φάσμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρώματα Κατηγορία:Σκοτάδι Κατηγορία:Τίποτα
Θάνατοι το 1931
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1931
Τείχη του Ομπερναί
Τα Τείχη του Ομπερναί (γαλλικά: Remparts d'Obernai) είναι ιστορικό μνημείο ευρισκόμενο στο Ομπερναί, εντός του νομού του Κάτω Ρήνου, στη Γαλλία.
Τοποθεσία
Η συγκεκριμένη κατασκευή ευρίσκεται περιμετρικά του Ομπερναί.
Ιστορία
Το κτίριο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1898.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Ομπερναί Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1898 Ομπερναι
Ευάγγελος Πολύζος
Ο Ευάγγελος Πολύζος (1943-2018) ήταν πολιτικός από την Πιερία. Διετέλεσε Δήμαρχος Κολινδρού και βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ), την περίοδο 1996-2007. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ως τις 31 Αυγούστου 2014 ήταν Δήμαρχος στον Δήμο Πύδνας-Κολινδρού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1943 στον Κολινδρό. Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, άσκησε το επάγγελμα του ασφαλιστή και ήταν πατέρας τριών παιδιών.
Πολιτική καριέρα
Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος και έπειτα γραμματέας στον δήμο Κολινδρού. Εξελέγη βουλευτής το 1996, το 2000 και το 2004, 2ος με 10.108 σταυρούς. Διετέλεσε δήμαρχος Κολινδρού Πιερίας το 1990 και το 1994, πρόεδρος της ΤΕΔΚ Πιερίας (1990-1994) και νομαρχιακός σύμβουλος (1991-1994). Ήταν εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας (1991-1994) και αντιπρόεδρος της ΟΚΕ Εσωτερικών της ΝΔ (1996-2000).
Δήμαρχος
Στις δημοτικές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, εξελέγη δήμαρχος του νεοσύστατου δήμου Πύδνας-Κολινδρού από τον πρώτο γύρο, ως ανεξάρτητος, με ποσοστό 50,29% έναντι 43,27% για τον ανεξάρτητο Ευάγγελο Λάγδαρη και 6,43% για τον υποψήφιο του ΚΚΕ,  Κώστα Δανιηλίδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Κολινδρού
Έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης
right|thumb|200px|Το Μείζον έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης. right|thumb|200px|Το Μικρότερο έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Το έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης καθορίστηκε έπειτα από την ένωση των πρώην κρατιδίων της Γερμανίας, τη Βάδη, τη Βυρτεμβέργη-Βάδη και τη Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν οι οποίες είχαν διαιρεθεί εξαιτίας των διαφορετικών δυνάμεων κατοχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ένωση έγινε το 1952. Υπάρχουν δύο εμβλήματα: το Μείζον, που είναι πιο επίσημο και το μικρότερο. Το έμβλημα περιέχεται στη μη αστική σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Περιγραφή
Τα έξι μικρά εμβλήματα που βρίσκονται στην κορυφή συμβολίζουν τις ρίζες ορισμένων τμημάτων της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Πηγές
Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη Βαδη
Μονή Λειμώνος
Η Ιερά Σταυροπηγιακή (Πατριαρχική) Μονή Λειμώνος βρίσκεται κοντά στην Καλλονή Λέσβου και είναι ανδρώα μονή.
Κάστρο του Μονσορώ
Το κάστρο του Μονσορώ (γαλλικά: Château de Montsoreau) είναι αναγεννησιακό κάστρο το οποίο βρίσκεται στη Κοιλάδα του Λίγηρα στην πόλη Μονσορώ στο νομό Μαιν-ε-Λουάρ, στη Γαλλία. Το Μονσορώ είναι το μοναδικό από όλα τα κάστρα του Λίγηρα που θα χτιστούν στο κοίτη ποταμού του Λίγηρα.
Μονή Λειμώνος
Ιδρύθηκε, στη θέση προγενέστερης μονής, από τον επίσκοπο Μηθύμνης Άγιο Ιγνάτιο Αγγαλιανό το 1526 και αφιερώθηκε στον αρχάγγελο Μιχαήλ. Ονομάστηκε έτσι διότι βρίσκεται στο κέντρο ενός λιβαδιού (λειμώνα). Τον άγιο Ιγνάτιο, που έγινε ηγούμενος, τον διαδέχθηκε ο υιός του Ματθαίος. Η μονή με τα χρόνια απέκτησε σημαντική κτηματική περιουσία και διέθετε ελαιοτριβείο. Δημιουργήθηκε Σχολή στην οποία δίδαξε ο Βενιαμίν ο Λέσβιος. Το 1866-86 η Κοινότητα Καλλονής ζητά από τη μονή να χρηματοδοτήσει τη λειτουργία Επαρχιακής Σχολής (Λειμωνιακό ζήτημα), κάτι που συμβαίνει τελικά.
Σημαντικά πρόσωπα που πέρασαν από τη Μονή
Εδώ αποσύρθηκε ο Μυτιλήνης Παΐσιος, μετά από την παραίτησή του το 1603 από μητροπολίτης Μυτιλήνης.
Κάστρο του Μονσορώ
Το κάστρο ανήκει στα ιστορικά μνημεία της Γαλλίας από το 1862 και oι εξαρτήσεις του κάστρου από το 1938. Το 2000, η UNESCO πρόσθεσε το κεντρικό τμήμα της Κοιλάδας του Λίγηρα (συμπεριλαμβανομένου την πόλη και το κάστρο του Μονσορώ) στον κατάλογο με μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.
Μονή Λειμώνος
Ο Ευθύμιος Αγριτέλης
Το 1876 έγινε μοναχός στη μονή ο Ευθύμιος Αγριτέλης από τα Παράκοιλα. Ο ηγούμενος, αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γεωργέλλης, τον έγραψε στη Λειμωνιάδα Σχολή, από όπου ο Ευθύμιος αποφοίτησε με άριστα το 1892. Με υποτροφία της μονής γράφτηκε το 1900 στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και αποφοίτησε με άριστα. Επέστρεψε στη μονή Λειμώνος και διορίστηκε ιεροκήρυκας από τον μητροπολίτη Μηθύμνης και μετά πρωτοσύγγελος της μητρόπολης εκεί.
Κάστρο του Μονσορώ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία Μονσορώ‎ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία Μονσορώ Μουσεία στο Μονσορώ Κατηγορία:Παλάτια στη Γαλλία
Μονή Λειμώνος
Ο Ευθύμιος Αγριτέλης
Το 1912 χειροτονείται βοηθός επίσκοπος του Γερμανού Καραβαγγέλη με τον τίτλο επίσκοπος Ζήλων του Πόντου. Εγκαταστάθηκε στην Αμισό και μετά στην Πάφρα, όπου στην περιοχή ευθύνης του έκτισε σχολεία και εκκλησίες, φροντίζοντας για την τοποθέτηση διδασκάλων και ιερέων με σκοπό την εθνική και πνευματική ανάπτυξη της περιοχής. Όταν οι Οθωμανοί ζήτησαν από τους Ποντίους να καταταγούν στον στρατό, εκείνοι βγήκαν στα βουνά ως αντάρτες. Ο Ευθύμιος οδοιπορεί αδιάκοπα για να στηρίξει τους Έλληνες. Οι Τούρκοι αποφάσισαν τη μετακίνηση του πληθυσμού στο εσωτερικό της Ανατολής· ο επίσκοπος Ζήλων με την ευστροφία του σώζει τους Χριστιανούς από βέβαιο θάνατο. Αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στους αντάρτες. Το 1919 ο Κεμάλ κυνηγά να σκοτώσει τους Έλληνες του Πόντου: ο Ευθύμιος συγκεντρώνει 12000 αντάρτες, που αφάνισαν τους Τούρκους ενόπλους. Ο Κεμάλ αποφάσισε οι μητροπολίτες να εγκαταλείψουν τις έδρες τους· μένουν ο Ευθύμιος Ζήλων και ο Πλάτων Αμασείας, που φυλακίζονται. Για τιμωρία κλείνουν τον Ευθύμιο σε υγρό κελί με ψείρες και μικρόβια, όπου κρυολόγησε και μολύνθηκε από τύφο. Απεβίωσε ταλαιπωρημένος στις 29 Μαΐου 1921 και το σώμα του το κρέμασαν οι Τούρκοι από ένα δένδρο στην πλατεία. Το 1936 στήθηκε η προτομή του στη μονή Λειμώνος και ο ίδιος αγιοκατατάχθηκε το 1992.
Ο Διονύσιος Χαραλάμπους
To 1940 ηγούμενος έγινε ο από Αδραμμυτίου Διονύσιος Χαραλάμπους, απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Αυτός έστελνε στην ΠΥΑΜ Μυτιλήνης ακατέργαστο μαλλί από τα στρώματα και τα μαξιλάρια της μονής, ώστε να φτιάξουν ζεστά ρούχα για τους στρατιώτες που πολεμούσαν στην Πίνδο. Μάλιστα προχώρησε στην οργάνωση ορφανοτροφείου σε ένα από τα κτίρια του μονής, αλλά δεν πρόλαβε να το λειτουργήσει, καθώς επήλθε η Ναζιστική Κατοχή. Όταν περιέθαλψε στη Μονή έναν Άγγλο στρατιώτη, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν και τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια για να αποκαλύψει τους συνεργάτες του. Ο ηγούμενος φυλακίστηκε στη Θεσσαλονίκη, μετά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Στόουν και Μπέρναου, και τέλος σε φυλακή κοντά στο Μόναχο. Ελευθερώθηκε από τα αμερικανικά στρατεύματα και όταν επέστρεψε, διακόνησε ακαταπόνητα στη Λέσβο, ώσπου έγινε μητροπολίτης Λήμνου (1951-59) και Τρίκκης & Σταγών (1959-70).
Ο Νικόδημος Παυλόπουλος
Το διάστημα 1969-2016 ηγούμενος έγινε ο αρχιμανδρίτης Νικόδημος Παυλόπουλος, ο οποίος ήταν δραστήριος: αναστήλωσε την παλαιά πτέρυγα κελιών και το καθολικό, έκτισε νέα πτέρυγα κελιών, καθολικό, Γηροκομείο, Ξενώνα, Τραπεζαρία και πολλά εκκλησάκια τριγύρω. Δημιουργήθηκε Εκθεσιακός χώρος με σκεύη, εικόνες και λείψανα. Επίσης ένα Λαογραφικό Μουσείο και ένα Γεωλογικό. Ο πλούτος των κειμηλίων καθιστά τη μονή πόλο έλξης προσκυνητών.
Η βιβλιοθήκη
Στη βιβλιοθήκη της υπάρχουν 516 χειρόγραφοι κώδικες από τον 9ο αι., από τους οποίους οι 59 είναι περγαμηνοί και οι υπόλοιποι χαρτώοι ή βομβύκινοι (βαμβακεροί, μεταξωτοί). Επίσης 20.000 βιβλία με παλαιότερο αυτό του 1498.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Λέσβος
Νίκος Καραπιδάκης
Ο Nίκος Καραπιδάκης είναι Έλληνας ιστορικός και πανεπιστημιακός δάσκαλος.
Γεννήθηκε το 1955 στο Ηράκλειο Κρήτης. Είναι καθηγητής Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Διετέλεσε διευθυντής των Γενικών Αρχείων του Κράτους κατά το χρονικό διάστημα 1989 - 1993 ενώ είναι Πρόεδρος της Εφορείας των Γενικών Αρχείων του Κράτους από το 2012. Είναι, επίσης, διευθυντής του περιοδικού Νέα Εστία.
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Χάντσβιλ (Αλαμπάμα)
Η πόλη του Χάντσβιλ, έχει πληθυσμό 215.006 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020 ), ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Χάντσβιλ-
Ντέκατουρ, έχει πληθυσμό 492.001 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020), αποτελώντας την δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή, μετά το Μπέρμιγχαμ.
Το Χάντσβιλ, ιδρύθηκε ως πόλη, το 1805, και έγινε ανεξάρτητη πόλη το 1811. Σήμερα, η πόλη, γνωρίζει μια σημαντική ανάπτυξη, ιδιαίτερα στον τεχνολογικό, πυροτεχνουργικό και τον αεροδιαστημικό κλάδο, αφού εκεί εδρεύει το Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Μάρσαλ της NASA, καθώς και η Διοίκηση Αεροπορίας και Πυραύλων των Ηνωμένων Πολιτειών. Αξιοσημείωτη είναι η δραστηριότητα 57 εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην πόλη και βρίσκονται στο Fortune 500, αποτελώντας σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, το Χάντσβιλ, μία από τις καλύτερες περιοχές για επιχειρηματική δραστηριότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλαμπάμα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μπέτφοντ
Το Μπέτφοντ (αγγλικά: Bedford) είναι ένα προάστιο του δυτικού Λονδίνου. Έχει πληθυσμός 12701 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 2,854/τ.χλμ.
Αθλητισμός
Η περιοχή έχει 3 ποδοσφαιρικές ομάδες:
Μπέτφοντ Τάουν ΦΚ
Η Μπέτφοντ Τάουν ΦΚ ιδρύθηκε το 1965. Έδρα της ομάδας είναι το Ashford Recreation Ground, χωρητικότητας 100 θεατών. Συμμετέχει στην Σάρρεϋ Ελίτ Ιντερμίντιετ Λιγκ (Ουέστερν).
Θάνατοι το 1935
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1935
Πολοκουάνε
Το Πολοκουάνε είναι πόλη της Νότιας Αφρικής. Είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου μητροπολιτικού δήμου καθώς και της επαρχίας Λιμπόπο. Η πόλη ήταν παλαιότερα γνωστή με το όνομα Πίτερσμπουργκ. Ο πληθυσμός του μητροπολιτικού δήμου είναι γύρω στο μισό εκατομμύριο κάτοικοι.
Ιστορία
Η πόλη δημιoυργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1880, από Βούρτρεκερς που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή από το 1840, κάτω από την καθοδήγηση του Andries Potgieter. Αναγνωρίστηκε επίσημα, με το όνομα Πίτερσμπουργκ, στις 31 Ιουλίου 1886. Το όνομα της πόλης προερχόταν από το όνομα του αρχηγού τους Petrus Jacobus Joubert. Την περίοδο των πολέμων των Μπόερς, οι Βρετανοί δημιούργησαν στο Πίτερσμπουργκ στρατόπεδα συγκέντρωσης για περίπου 4.000 γυναίκες και παιδιά Μπόερς. Στις 23 Απριλίου 1992 απέκτησε τον τίτλο της πόλης ενώ στις 25 Φεβρουαρίου 2005 η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής καθιέρωσε ως όνομα της πόλης το Πολοκουάνε, που στη γλώσσα Βόρια Σόθο σημαίνει «Μέρος Ασφάλειας».
Η πόλη είχε επιλεγεί ως ένα από τα μέρη που διοργάνωσαν αγώνες της τελικής φάσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου ποδοσφαίρου του 2010. Για τον λόγο αυτό κατασκευάστηκε το Peter Mokaba Stadium, που μπορεί να φιλοξενήσει 46.000 θεατές.
Οικονομία
Η οικονομία της πόλης βασίζεται στην βοιομηχανία. Μεταξύ των εργοστασίων που υπάρχουν στην περιοχή είναι αυτό της Coca-Cola και αυτό της South African Breweries. Επίσης στην πόλη υπάρχουν αρκετές υπηρεσίες, καθώς αποτελεί κέντρο της επαρχίας. Οι μεγάλες τράπεζες της χώρας έχουν εκεί υποκαταστήματά τους.
Υπηρεσίες
Στην πόλη υπάρχουν παραρτήματα του Πανεπιστημίου Νοτίου Αφρικής και του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Tshwane. Η πόλη εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Gateway International Airport (IATA: PTG, ICAO: FAPP), γνωστό επίσης και ως αεροδρόμιο Πολοκουάνε ή αεροδρόμιο Πίτερσμπουργκ. Το Πολοκουάνε συνδέεται με τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ν. Αφρικής, μέσω του αυτοκινητοδρόμου Ν1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Αφρικής
Μια νύχτα στην Καζαμπλάνκα
Το Μια νύχτα στην Καζαμπλάνκα (A Night in Casablanca) είναι αμερικανική κωμική ταινία του 1946 με πρωταγωνιστές τους αδερφούς Μαρξ: (Γκράουτσο, Χάρπο και Τσίκο) σε σκηνοθεσία του Άρτσι Μάγιο και σενάριο των Τζόζεφ Φιλντς και Ρόλαντ Κίμπι.
Στην ταινία συμμετέχουν επίσης το Τρίο Τζούτζες και σε υποστηρικτικούς ρόλους οι Φίλιπ βαν Ζάντ, Εθερέλντα Λέοπολντ, Εουτζίν Μπόρντεν, Χάρι Σέμελς και την ηθοποιό και τραγουδίστρια Λιζέτ Βερέα στην τελευταία της ταινία με τους Μαρξ. Τον κακό υποδύεται ο Σιγκ Ρούμαν, ο οποίος είχε ρόλους και στις προηγούμενες ταινίες των αδελφών Μαρξ Μια νύχτα στην Όπερα (1935) και Μια μέρα στους αγώνες (1937).
Πλοκή
Στην Καζαμπλάνκα λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο δραπέτης ναζιστής εγκληματίας πολέμου Χάινριχ Στούμπελ έχει δολοφονήσει κατά σειρά τους τρεις διευθυντές του ξενοδοχείου Καζαμπλάνκα. Μεταμφιεσμένος σε κόμη Πφέφερμαν, ο στόχος του Στούμπελ είναι να ανακτήσει ένα θησαυρό που είναι κρυμμένος σε κάποιο μυστικό δωμάτιο του ξενοδοχείου. Ωστόσο, ο μόνος τρόπος που μπορεί να το κάνει αυτό απαρατήρητα είναι να δολοφονήσει τους διευθυντές του ξενοδοχείου και να διευθύνει ο ίδιος το ξενοδοχείο.
Νέος διευθυντής του ξενοδοχείου Καζαμπλάνκα αναλαμβάνει ο πρώην ιδιοκτήτης ενός μικρού μοτέλ, ο Ρόναλντ Κόρνμπλοου, ο οποίος αγνοεί ότι έχει προσληφθεί επειδή κανείς άλλος δεν θα τολμήσει να αναλάβει τη θέση. Ο ανίκανος Κόρνμπλοου αναλαμβάνει την ευθύνη του ξενοδοχείου και τελικά διασταυρώνεται με τον Κορμπάτσιο, ιδιοκτήτη της εταιρείας Yellow Camel, ο οποίος ορίζει τον εαυτό του ως σωματοφύλακα του Κόρνμπλοου, με τη βοήθεια και τη συνοδεία του υπηρέτη του Στούμπελ, Ράστι. Στις πολλές προσπάθειές του να δολοφονήσει τον Κόρνμπλοου ο Στούμπελ στέλνει την όμορφη Μπεατρίς Ράϊνερ για να σαγηνεύσει τον ανίδεο μάνατζερ.
Προτού ο Στούμπελ προλάβει να διαφύγει στο αεροδρόμιο με τον θησαυρό, ο Κόρνμπλοου, ο Κορμπάτσιο, ο Ράστι και η Μπεατρίς εισβάλλουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και περνούν κρυφά μια βαλίτσα από μια ντουλάπα και πάλι πίσω για να ξεπακετάρουν τις βαλίτσες του, κάτι που τον τρελαίνει τελείως. Καθώς συλαμβάνονται με ψευδείς κατηγορίες, οι Κόρνμπλοου, Κορμπάτσιο, και Ράστι καταρίπτουν τελικά το αεροπλάνο του Στούμπελ και τον οδηγούν σε ένα αστυνομικό τμήμα όπου τα αδέρφια τον εκθέτουν ως δραπέτη Ναζιστή.
Κριτικές
Οι New York Times έδωσαν μια μικτή κριτική για την ταινία αναφέροντας μεταξύ άλλων πως: "Το τέλος αυτού του μεταπολεμικού εφιάλτη στην Καζαμπλάνκα είναι μια σειρά από αεροπλάνο - μια χοντροκομμένη έκθεση Σλάπστικ που είναι ανόητη χωρίς να είναι διασκεδαστική. Συνολικά, το «Μια νύχτα στην Καζαμπλάνκα» προτείνεται με επιφυλάξεις ακόμη και στους καλύτερους φίλους των Μαρξ."
Νομικός μύθος
Μια δημοφιλής ιστορία (που διαδόθηκε εν μέρει από τον ίδιο τον Γκραούτσο) γύρω από την ταινία είναι ότι οι αδελφοί Μαρξ απειλήθηκαν με μήνυση από τη Warner Bros. για τη χρήση της λέξης «Καζαμπλάνκα» στον τίτλο της ταινίας, επειδή ήταν παραβίαση των δικαιώματων της εταιρείας για την ταινία του 1942 Καζαμπλάνκα. Ο Γκράουτσο απάντησε με μια επιστολή βεβαιώνοντας ότι ο ίδιος και τα αδέρφια του είχαν χρησιμοποιήσει τη λέξη «αδελφοί» πριν από την ίδρυση της Warner Brothers (και πολλοί άλλοι πριν από αυτό), και συχνά λέγεται η ιστορία ότι ο Γκράουτσο απείλησε με ανταγωγή με βάση αυτόν τον ισχυρισμό. Ανέφερε επίσης ότι θα εξετάσει το ενδεχόμενο περαιτέρω νομικής δράσης επισημαίνοντας στην Warners ότι ο τίτλος της τρέχουσας επιτυχημένης ταινίας τους Night and Day παραβίαζε τους τίτλους δύο ταινιών των αδελφών Μαρξ που κυκλοφόρησαν από την MGM : Μια νύχτα στην Όπερα και Μια μέρα στους αγώνες.
Η αληθινή ιστορία είναι ότι η αρχική ιστορία της ταινίας προοριζόταν να είναι παρωδία της Καζαμπλάνκα, με τους χαρακτήρες να έχουν παρόμοια ονόματα με τους χαρακτήρες και τους ηθοποιούς της ταινίας του 1942. Ο Γκράουτσο Μαρξ ανέφερε ότι ένα πρώιμο προσχέδιο ονόμασε τον χαρακτήρα του "Χάμφρει Μπόγκους", μια αναφορά στον πρωταγωνιστή της Καζαμπλάνκα, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Η Warner Bros δεν άσκησε δικαστική διαμάχη, ούτε απείλησε να προσφύγει. Ωστόσο, το στούντιο εξέδωσε επίσημη έρευνα στους αδελφούς Μαρξ σχετικά με την πλοκή και το σενάριο της ταινίας.
Οι Αδελφοί Μαρξ εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για δημοσιότητα, κάνοντας να φαίνεται στο κοινό ότι ετοιμαζόταν μια επιπόλαιη μήνυση και ο Γκράουτσο έστειλε πολλές ανοιχτές επιστολές στη Warner Bros. Αυτές οι επιστολές ήταν μεταξύ εκείνων που δώρισε στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και τις επαντύπωσε στο βιβλίο του The Groucho Letters το 1967. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η Warner Bros απάντησε ποτέ σε κάποια από τις επιστολές του Groucho.
Τελικά, το θέμα έληξε χωρίς νομική διάμαχη και η ιστορία της ταινίας άλλαξε για να είναι ένα απόσπασμα του είδους και όχι συγκεκριμένα η Καζαμπλάνκα.
Ο τίτλος Μια νύχτα στην Καζαμπλάνκα είναι ένα θεατρικό έργο στην έκφραση του "Μια νύχτα στη Βενετία" του 1929 με πρωταγωνιστές τον Τεντ Χέλι και τους Τρίο Στούτζες (Μο Χάουαρντ, Λάρι Φάιν και Σεμπ Χάουαρντ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άρτσι Μάγιο Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1946 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Ιπποπόταμος
Ο ιπποπόταμος (Hippopotamus amphibius - Ιπποπόταμος ο αμφίβιος) είναι μεγάλο παμφάγο θηλαστικό της οικογένειας των ιπποποταμιδών, που ζει στην Αφρική.
Χαρακτηριστικά
Οι ιπποπόταμοι είναι ζώα που ζουν σε αγέλες με πληθυσμό έως και 40 ζώα. Δεν είναι καθόλου κοινωνικά ως προς κάποιο άλλο ζώο ή άνθρωπο και έχει καταγραφεί μάλιστα ότι είναι πολύ επιθετικά. Η διάρκεια ζωής τους είναι 40-50 έτη. Τα θηλυκά φτάνουν στη σεξουαλική ωρίμανση στα 5 με 6 χρόνια τους και έχουν κύηση διάρκειας 8 μηνών.
Έχουν μήκος 3,5 μέτρα και 1,5 μέτρα ύψος στο ακρώμιο, και θεωρούνται, μαζί με το λευκό ρινόκερο τα μεγαλύτερα στεριανά ζώα μετά τον ελέφαντα (οι γνώμες των ειδικών διίστανται ως προς το ποιο από τα δύο είναι μεγαλύτερο).left|thumbnail|250px|Ιπποπόταμος με το μικρό του στον ζωολογικό κήπο της Πράγας Φαίνεται ότι οι αρσενικοί ιπποπόταμοι αυξάνουν διαρκώς σε μέγεθος σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ενώ οι θηλυκοί φτάνουν στο μέγιστο βάρος τους γύρω στην ηλικία των 25 ετών. Τα θηλυκά, που δεν ξεπερνούν τον 500 κιλά σε βάρος, είναι μικρότερα από τα αρσενικά (φυλετικός διμορφισμός), τα οποία μπορούν να ζυγίζουν έως και 1600 κιλά. Παρά τον όγκο τους, οι ιπποπόταμοι τρέχουν γρηγορότερα από τον άνθρωπο. Η ταχύτητά τους ποικίλλει από 30 έως 50 χλμ/ώρα.
right|thumbnail|250px|Ιπποπόταμος κάτω από την επιφάνεια του νερού Τα μάτια, τα αυτιά και τα ρουθούνια του ιπποπόταμου είναι τοποθετημένα ψηλά στο κρανίο του. Αυτό του επιτρέπει να περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας μισοβυθισμένος στα νερά τροπικών ποταμών, αποφεύγοντας τη ζέστη και τα ηλιακά εγκαύματα. Για επιπλέον προστασία από τον ήλιο, το δέρμα του εκκρίνει μια φυσική αντιηλιακή ουσία με αντιβακτηριακές ιδιότητες, που είναι κόκκινη στο χρώμα, και καμιά φορά αναφέρεται ως «ιδρώτας αίματος», αλλά δεν είναι ούτε αίμα, ούτε ιδρώτας. Στην αρχή της έκκρισής της η ουσία είναι άχρωμη, αλλά γρήγορα γίνεται κόκκινη και καταλήγει καφέ.
Συγγένειες
Όπως φαίνεται από το όνομα, οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι οι ιπποπόταμοι είχαν συγγένεια με τα άλογα. Μέχρι το 1985 οι φυσιοδίφες τους κατέτασσαν μαζί με τα γουρούνια, λόγω των τραπεζιτών τους. Σήμερα θεωρείται ότι οι πλησιέστεροι εν ζωή συγγενείς του ιπποπόταμου είναι τα κήτη.
Γεωγραφική Εξάπλωση
Πριν την τελευταία εποχή των παγετώνων, οι ιπποπόταμοι ζούσαν στη Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη. Μπορούν να ζήσουν και σε ψυχρότερα κλίματα με την προϋπόθεση ότι το νερό δεν παγώνει κατά το χειμώνα. Το είδος ζούσε στο Νείλο μέχρι τους ιστορικούς χρόνους, όπως αναφέρει ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος, ενώ απολιθώματα ηλικίας 180.000 ετών έχουν βρεθεί στη Μάλτα. Ιπποπόταμοι ζουν μέχρι σήμερα στα ποτάμια και στις λίμνες της Ουγκάντα, του Σουδάν, του Κονγκό,της Αιθιοπίας, της Κένυας, όπως επίσης και στη Νότια Αφρική, (Μποτσουάνα, Νότια Αφρική, Ζιμπάμπουε, Ζάμπια). Πληθυσμοί ιπποποτάμων υπάρχουν επίσης στην Τανζανία και τη Μοζαμβίκη.
Συμπεριφορά
thumb|left|Ένας ιπποπόταμος ανοίγει το στόμα του Οι ιπποπόταμοι αγαπούν να έχουν τη δική τους περιοχή. Ο αρσενικός ιπποπόταμος συχνά μαρκάρει μια περιοχή στην όχθη ενός ποταμού, όπου διατηρεί χαρέμι με θηλυκά, και την υπερασπίζει από άλλα αρσενικά. Στις διενέξεις επιστρατεύει τους κυνόδοντές του, που έχουν μήκος 50 εκατοστά, και το κεφάλι του, το οποίο χρησιμοποιεί ως πολιορκητικό κριό. Καθώς συχνά μπαίνουν στην περιοχή του αγρότες και τουρίστες, κι εκείνος την υπερασπίζει, θεωρείται από τα πιο επικίνδυνα ζώα στην Αφρική. Σκοτώνει κροκοδείλους και λιοντάρια και είναι υπεύθυνος για πολύ περισσότερους θανάτους ανθρώπων απ' ό,τι άλλα ζώα της Αφρικής. Ο ιπποπόταμος δεν κυνηγά ανθρώπους, αλλά υπερασπίζεται με σθένος την περιοχή του από αυτούς.
Οι ιπποπόταμοι βρίσκονται σε ρηχά νερά. Βγαίνουν από το νερό τη νύχτα για να φάνε, και καταναλώνουν 50 κιλά φυτών καθημερινά. Οι ενήλικοι ιπποπόταμοι δεν επιπλέουν γενικά. Όταν βρίσκονται σε βαθιά νερά, προωθούνται πηδώντας στον βυθό. Οι μικρότεροι ιπποπόταμοι επιπλέουν και κινούνται συνήθως κολυμπώντας και κλωτσώντας με τα πισινά τους πόδια. Τα μωρά ιπποπόταμοι γεννιούνται κάτω από το νερό, με βάρος από 25 έως 45 κιλά, και πρέπει να κολυμπήσουν στην επιφάνεια για να πάρουν την πρώτη αναπνοή τους. Όταν το νερό είναι πολύ βαθύ γι' αυτά, κάθονται στην πλάτη της μητέρας τους, και για να θηλάσουν κολυμπούν κάτω από το νερό.
Οι ενήλικοι ιπποπόταμοι βγαίνουν στην επιφάνεια του νερού για ν' αναπνεύσουν κάθε 3.5 λεπτά. Οι νεαροί πρέπει ν' αναπνέουν κάθε 2 με 3 λεπτά. Η διαδικασία της ανάδυσης στην επιφάνεια και της αναπνοής είναι αυτόματη και συμβαίνει ακόμα κι όταν ο ιπποπόταμος κοιμάται, χωρίς να ξυπνήσει. Έχει αναφερθεί ιπποπόταμος που έμεινε κάτω από το νερό για 30 λεπτά. Όταν ο ιπποπόταμος βυθίζεται στο νερό, κρατά κλειστά τα ρουθούνια του.
Εξαφάνιση
right|250px|thumb|Κρανίο ιπποπόταμου, με τους μεγάλους κυνόδοντες που χρησιμοποιεί στη μάχη Τρία είδη ιπποποτάμων (οικογένεια ιπποποταμιδών) εξαφανίστηκαν κατά την Ολόκαινο στη Μαδαγασκάρη. Το είδος νάνου ιπποποτάμου Phanourios minutis, ζούσε στην Κύπρο αλλά εξαφανίστηκε στο τέλος της Πλειστοκαίνου. Δεν είναι σίγουρο αν αυτό οφείλεται σε ανθρώπινη παρέμβαση. Το 2005 οι ιπποπόταμοι στο Κονγκό ήταν 800-900, ενώ το 1975 αριθμούσαν 29.000. Αυτή η μείωση αποδίδεται στον πόλεμο, στο ότι οι ιπποπόταμοι θεωρούνται επικίνδυνοι, και στο ότι η - παράνομη - πώληση του κρέατός τους είναι κερδοφόρα στη μαύρη αγορά.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Ιπποποταμίδες Κατηγορία:Φυτοφάγα Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Βενεράτο Ηρακλείου
Το Βενεράτο (επίσημο: Βενεράτον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε απόσταση 19,8 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στην περιοχή υπάρχουν ανάμεσα στα άλλα ΚΕΠ, υπηρεσίες του Δήμου, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και περιφερειακό ιατρείο.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού είναι προφανώς βενετική. Ήταν θέρετρο των αρχόντων της Βενετίας. Η πιθανότερη ερμηνεία είναι ότι το όνομα προήλθε από την ιταλική λέξη venerato, που θα πει σεβάσμιο, όπως στη φράση Monasterium venerato =σεβασμία Μονή. Πιστεύεται ότι το όνομα αυτό δόθηκε στην παρακείμενη μονή της Παλιανής και κατ' επέκταση έλαβε το όνομα και το γειτονικό χωριό.
Κατά την Ενετοκρατία το Βενεράτο ήταν από τους μεγαλύτερους οικισμούς της επαρχίας. Στον Καστροφύλακα αναφέρεται (101) με 593 κατοίκους το 1583. Το 1833 περιγράφει ένας Άγγλος συγγραφέας, που ήταν τότε τουρίστας στα γύρω χωριά, ότι τον καιρό εκείνο ήταν το μόνο χωριό στη Κρήτη που είχε καθαρά ενετικό όνομα και ότι τότε ζούσαν 12 οικογένειες Χριστιανών και μια μωαμεθανών. Κατά την απογραφή του 1881 κατοικούνταν μόνο από Χριστιανούς.
Από το χωριό κατάγονταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νεκτάριος (1602-1676), ο γενικός οπλαρχηγός των επαρχιών Τεμένους και Μαλεβυζίου Αντώνιος Ξενάκης ή Τσαγκαραντώνης, ο Γενικός Γραμματέας Καγκελαρίας κατά την επανάσταση του 1821 Νεόφυτος Οικονόμου, ο Μητροπολίτης Κρήτης Γεράσιμος Λετίτσης και ο οπλαρχηγός Χαράλαμπος Βλαχάκης, Αρχηγός Μαλεβιζίου.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Βενεράτου
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα (μέχρι το 2010) του τότε δήμου Τετραχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον Πύργο, το Σινάπι καθώς και τη Μονή Παλιανής αποτελούν την κοινότητα Βενεράτου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παλιανής του Δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 836 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Παλιανής
Ο Συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει
Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει  (El coronel no tiene quien le escriba) είναι νουβέλα του Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, που γράφτηκε στο Παρίσι το φθινόπωρο του 1956 και εκδόθηκε σε βιβλίο πρώτα στην Κολομβία το 1961. Είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα του συγγραφέα, και ο πρωταγωνιστής, ένας γέρος συνταγματάρχης που περιμένει την σύνταξη που ποτέ δεν έρχεται, θεωρείται ως ένας από τους πιο προσφιλείς χαρακτήρες της ισπανοαμερικάνικης λογοτεχνίας του 20ου αιώνα. Το έργο συμπεριλήφθηκε στην λίστα με τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα της ισπανικής γλώσσας του 20ου αιώνα, του ισπανικού περιοδικού «Ελ Μούνδο».
Ο Γκαρσία Μάρκες το θεώρησε ως το καλύτερο του βιβλίο: “Πιστεύω ότι είναι το καλύτερο μου βιβλίο, χωρίς περιθώριο αμφιβολίας. Επίσης, και αυτό που θα πω δεν είναι υπερβολή, χρειάστηκε να γράψω το «Εκατό χρόνια μοναξιά» για να διαβάσουν το «Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει»."
Πολλά χρόνια μετά την έκδοση του μυθιστορήματος, το 1999, ο Μεξικανός σκηνοθέτης Αρτούρο Ριπστέιν μετέφερε στον κινηματογράφο το έργο, με τον ίδιο τίτλο με το αρχικό.
Υπόθεση
Βρισκόμαστε στον Οκτώβριο του 1956 και ο συνταγματάρχης (που δεν κατονομάζεται αλλά σε όλα τα έργα του Μάρκες είναι αναφορά στον παππού του), ζει μαζί με την άρρωστη γυναίκα του, σε μια πόλη της Κολομβίας (που και αυτή δεν κατονομάζεται αλλά οι μελετητές του έργου του συμφωνούν ότι είναι το Σούκρε, η πόλη που πέρασε τη νεανική του ηλικία) ζώντας στα όρια της φτώχειας και, περιμένοντας κάθε Παρασκευή που έφτανε το ταχυδρομείο το πολυπόθητο γράμμα που θα του έδινε ισόβια σύνταξη σαν παλαίμαχου των πολέμου.
Η χώρα βρίσκεται και πάλι σε μια ταραγμένη πολιτικά περίοδο, σε καθστώς στρατιωτικού νόμου που περιλαμβάνει -εκτός από τις διώξεις των ένοπλων αντιστασιακών- απαγόρευση κυκλοφορίας το βράδυ και έντονη λογοκρισία. Όλοι διαβάζουν εφημερίδες, αλλά τις πραγματικές ειδήσεις τις μαθαίνουν από τα παράνομα φυλλάδια που κυκλοφορούν χέρι με χέρι.
Μόλις λίγο καιρό πριν ο γιός του Αγκουστίν, υπάλληλος σε ραφτάδικο και η μόνη πηγή εισοδήματος στην οικογένεια, σκοτώθηκε έναν χρόνο πριν σε αγώνα κοκορομαχίας. Μόνο ενθύμιο της οικογένειας ο πετεινός του Αγκουστίν, ο καλύτερος πετεινός στη πόλη, τον οποίο “κληρονόμησε” ο πατέρας του. Ο συνταγματάρχης έχει ποντάρει σε αυτόν τον πετεινό, όλες του τις ελπίδες. Τον ταϊζει μένοντας αυτός πεινασμένος γιατί πιστεύει οτι στους αγώνες που θα γίνουν τον Ιανουάριο, ο κόκκορας θα κερδίσει και όλα τους τα οικονομικά προβλήματα θα λυθούν. Αλλά το τώρα επείγει: δεν έχουν τι να φάνε. Έχουν πουλήσει οτιδήποτε αξίας υπήρχε στο σπίτι τους, έχουν μειώσει τα έξοδά τους στο ελάχιστο δυνατό, αλλά η πραγματικότητα, το τώρα, εξακολουθεί να πιέζει. Τα μόνα άξια λόγου αντικείμενα που έχουν μείνει στο σπίτι είναι ένα ρολόι τοίχου και ένας πίνακας ζωγραφικής. Όταν η γυναίκα του αναλαμβάνει πρωτοβουλία και πάει να τα πουλήσει ανακαλύπτει οτι δεν τα θέλει κανένας πια. Είναι περασμένης εποχής, αχρείαστα πια.
Με τις πιέσεις της γυναίκας του, πηγαίνει στον πλούσιο κουμπάρο του, νονό του γιού του, τον Δον Σάββα, και του ανακοινώνει ότι προτίθεται να πουλήσει τον πετεινό -. Ο δον Σάββας, του δίνει 400 πέσος. Αυτό το ποσό, -αν και στην αρχή ο κουμπάρος είχε μιλήσει για 900 πέσος, είναι ασύλληπτο για τον συνταγματάρχη. Θα τους έλυνε όλα τα προβλήματα. Η γυναίκα του αναθαρρεί, και πάει και του αγοράζει καινούρια παπούτσια. Όμως ο συνταγματάρχης αλλάζει γνώμη: δεν θέλει να τον πουλήσει. Δικαιολογείται στη γυναίκα του, οτι ο πετεινός θα νικήσει στους αγώνες και θα βγάλουν πολύ περισσότερα χρήματα, αλλά κατά βάθος ο συνταγματάρχης θέλει αυτό που έχει συνηθίσει: να περιμένει.
''«Μια πόλη παρακμιακή, ο ηλικιωμένος συνταγματάρχης και η άρρωστη γυναίκα του ,ορφανεμένοι από τον θάνατο του γιου τους, με έναν κόκορα που είναι ό,τι τους άφησε η πώληση μιας ραπτομηχανής ,ζουν τη χαμοζωή τους, εξαθλιωμένοι ,σχεδόν οριακά συγκεντρώνοντας χρήματα για το φαί και τα φάρμακα της ημέρας. Πάντως κάθε Παρασκευή ο συνταγματάρχης πηγαίνει στο λιμάνι περιμένοντας το ταχυδρομείο. Ένα γράμμα, ένα «ευχαριστώ» από την πατρίδα για την προσφορά του, μια σύνταξη που δεν έρχεται κι όλο μεταθέτει δονκιχωτικά παραπέρα την ελπίδα, τη ζωή τους την ίδια Ο διάλογος με τη γυναίκα του είναι ακριβώς ο διάλογος του ιδαλγού με τον Σάντσο Πάντσα. «Τι μπορούμε να κάνουμε αν δεν μπορέσουμε να πουλήσουμε τίποτα» επανέλαβε η γυναίκα « Έχουμε ακόμα σαράντα πέντε μέρες για ν’ αρχίσουμε να το σκεφτόμαστε αυτό», είπε ο συνταγματάρχης. «Και στο μεταξύ, τι θα τρώμε;».Ρώτησε κι άρπαξε το συνταγματάρχη από το γιακά της φανέλας. Τον τράνταξε με δύναμη «Πες μου τι θα τρώμε». Κι εκείνος αγνός, σαφής, ανίκητος, «ΣΚΑΤΑ», απάντησε. [...]έτσι κι ο συνταγματάρχης ένα σύμβολο πια, μεταθέτει διαρκώς το θάνατο και κάτω από το υπνοβατικό φως και την αγωνία της κάθε μέρας μάχεται μέχρις εσχάτων. Τελειώνει η μια μέρα κι αρχίζει η άλλη. Απελπισία και διάψευση αλλά μέχρι τον τελευταίο σπασμό σαρκάζει μαχόμενος.» ''
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες Κατηγορία:Διήγημα Κατηγορία:Διηγήματα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Γιονίντα Μαλίτσι
Η Τζονίντα Μαλίκι (Jonida Maliqi, 26 Μαρτίου 1983-) είναι Αλβανίδα τραγουδίστρια και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Εκπροσώπησε την Αλβανία στη Eurovision 2019 με το τραγούδι "Ktheju tokës", πετυχαίνοντας να προκριθεί στον μεγάλο τελικό στο Τελ Αβίβ, όπου κατέλαβε την 17η θέση με 90 βαθμούς.
Ζωή και καριέρα
Η Τζονίντα Μαλίκι ξεκίνησε την τραγουδιστική της καριέρα στο Festivali i Këngës όταν ήταν 13 ετών με το τραγούδι "Planeti i fëmijëve", σε ένα ντουέτο με τον Aleksandër Rrapi. Το 1997 επέστρεψε στο Festivali με ένα άλλο ντουέτο, αυτή τη φορά με τον Kastriot Tusha, ένα τραγούδι αφιερωμένο στη Μητέρα Τερέζα. Η σόλο καριέρα της άρχισε το 1999, με το τραγούδι της "Do jetoj pa ty" να κερδίσει τη δεύτερη θέση στο φεστιβάλ.
Η Μαλίκι είναι επίσης γνωστή για την απεικόνιση της Ιουλιέτας στην αλβανική μουσική έκδοση του Ρωμαίο και Ιουλιέτα, μαζί με τον Alban Skënderaj. Παρουσίασε την τέταρτη σεζόν της αλβανικής έκδοσης του Dancing with the Stars και επίσης ήταν κριτής στην πέμπτη σεζόν του The Voice της Αλβανίας το 2016.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Festivali i Këngës
Video Fest Awards
Top Fest
Zhurma Show Awards
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Αλβανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Δεσποτικό Κυκλάδων
Ιστορία
Αν και ακατοίκητο σήμερα, υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι το Δεσποτικό κατά τους προϊστορικούς και αρχαίους χρόνους -λόγω της κεντρικής θέσης του στις Κυκλάδες και του μεγάλου όρμου ανάμεσα στο νησί και στην Αντίπαρο, που παρείχε ασφαλές αγκυροβόλιο - έπαιξε σημαντικό ρόλο στον τομέα των θαλάσσιων οδών επικοινωνίας.
Το Δεσποτικό ταυτίζεται με την αρχαία Πρεπέσινθο. Άλλη ονομασία του νησιού είναι Επισκοπή. Όπως αποκαλύπτουν οι ανασκαφές, στο Δεσποτικό βρισκόταν ένα ιερό -πιθανώς της Άρτεμης και του Απόλλωνα- με πανελλήνια ακτινοβολία. thumb|250px|Ο ναός του Απόλλωνα στο Δεσποτικό Τα πλουσιότατα αρχαιολογικά ευρήματα σε διάφορες θέσεις του νησιού (Ζουμπάρια, Μάντρα, Χειρόμυλος, Λιβάδι κ.α.) χρονολογούνται σε διάφορες εποχές (Πρωτοκυκλαδική, Γεωμετρική, Αρχαϊκή, Κλασσική, Ρωμαϊκή κ.α.) και δείχνουν τη σύνδεση του νησιού με την ηπειρωτική Ελλάδα, την Ανατολική Μεσόγειο, ακόμα και τη Βόρεια Αφρική. Ανάμεσα στα ευρήματα αυτά περιλαμβάνονται τάφοι, λείψανα και αρχιτεκτονικά μέλη (σπόνδυλοι, κιονόκρανα, τρίγλυφα κ.λπ.) από οικίες και άλλα κτήρια (π.χ. βοηθητικοί χώροι ιερού), ερείπια δωρικού ναού (περίπου 500 π.Χ.), βωμός αφιερωμένος στην Εστία Ίσθμια (των Κλασσικών χρόνων), πήλινα ειδώλια, αλάβαστρα, κοτύλες, αρύβαλλοι, σφραγιδόλιθοι κ.α.
Παράλληλα με τις ανασκαφικές έρευνες γίνονται και αναστηλωτικές εργασίες στον αρχαιολογικό χώρο του Δεσποτικού.
Γκραβούρες του 15ου και του 17ου αιώνα, οι οποίες σημειώνουν την ύπαρξη κάστρου στη θέση Μάντρα, και ευρήματα που χρονολογούνται στους Μεσαιωνικούς χρόνους πιστοποιούν την κατοίκηση του νησιού και κατά την περίοδο αυτή.
Το 1675, ο διαβόητος Γάλλος πειρατής Ντανιέλ, όταν ηττήθηκε από τους Οθωμανούς στη ναυμαχία που έγινε στη θαλάσσια περιοχή της Αντιπάρου και του Δεσποτικού, έβαλε φωτιά στο πλοίο του και αποβιβάστηκε στο Δεσποτικό. Οι κάτοικοι του νησιού τον παρέδωσαν όμως στις οθωμανικές δυνάμεις. Στη συνέχεια, ο Υγκό ντε Κρεβαλιέ, ο Οράνζ, ο Ονορά και άλλοι Γάλλοι πειρατές, για να εκδικηθούν, λεηλάτησαν το νησί και κατέσφαξαν τους κατοίκους του. Έκτοτε παραμένει ακατοίκητο και χρησιμοποιείται ως βοσκότοπος. Ωστόσο διαθέτει όμορφες παραλίες και είναι εξαιρετικός ψαρότοπος.
Άλλες πληροφορίες
Λόγω της μη μόνιμης ανθρώπινης παρουσίας, έχουν διατηρηθεί ορισμένοι τύποι φυσικών οικοτόπων, τυπικών των κεντρικών Κυκλάδων. Το Δεσποτικό έχει ενταχθεί στο κοινοτικό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000 ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αντιπάρου
Σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης
right|thumb|300px|Η αστική σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης. right|thumb|300px|Η κρατική σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Λόγος σημαίας 3:5. Η σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης καθορίστηκε έπειτα από την ένωση των πρώην κρατιδίων της Γερμανίας, τη Βάδη, τη Βυρτεμβέργη-Βάδη και τη Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν, οι οποίες είχαν διαιρεθεί εξαιτίας των διαφορετικών δυνάμεων κατοχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ένωση έγινε το 1952. Μετά την ένωση των τριών κρατιδίων, πρωτεύουσα έγινε η Στουτγκάρδη.
Περιγραφή
Στο θυρεό εικονίζονται τρία μαύρα λιοντάρια με κόκκινες γλώσσες σε φόντο χρυσό. Το σύμβολο αυτό ήταν το έμβλημα του Δουκάτου της Σουηβίας, του Οίκου των Χοενστάουφεν και θεωρείται ότι έχει κοινή προέλευση και για τα δύο κρατίδια. Τα δύο ζώα που βαστούν το μεγάλο έμβλημα υποδηλώνουν και τα δύο κρατίδια: ο τάρανδος συμβολίζει τη Βυρτεμβέργη και το άλλο ζώο τη Βάδη.
Τα έξι μικρά εμβλήματα που βρίσκονται στην κορυφή συμβολίζουν τις ρίζες ορισμένων τμημάτων της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Από αριστερά προς τα δεξιά είναι:
Ιστορικά στοιχεία
Από το 1952 ως το 1954 δεν υπήρχε επίσημη σημαία στο κρατίδιο και χρησιμοποιούνταν οι παλαιότερες. Η σημερινή σημαία καθιερώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1954.
Πηγές
Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη Βαδη
The Fame
Τo The Fame είναι το ντεμπούτο άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Lady Gaga. Η πρώτη του κυκλοφορία έγινε στις 19 Αυγούστου 2008, από την Interscope Records. Είναι ένα synthpop και dance-pop άλμπουμ που έχει επιρροές από ποπ μουσική της δεκαετίας του 1980. Στιχουργικά, απεικονίζει την αγάπη της Gaga για τη φήμη, ενώ παράλληλα ασχολείται με θέματα όπως η αγάπη, το σεξ, τα χρήματα και τα ναρκωτικά.
Κυκλοφορία και σινγκλ
Το άλμουμ κυκλοφόρησε στις 19 Αυγούστου 2008 στον Καναδά και στις 5 Σεπτεμβρίου στην Αυστραλία, σε μια πρώιμη εκδοχή του που περιελάμβανε τα 12 από τα 14 τραγούδια της standard έκδοσης. Η τελική του εκδοχή κυκλοφόρησε στην Αμερική και την Αυστραλία στις 28 Οκτωβρίου 2008 και στις επόμενες μέρες λεγινε διαθέσιμο στην Ιταλία και τη Γερμανία. Τον Ιανουάριο του 2009 κυκλοφόρησε και στα καταστήματα και το iTunes του Ηνωμένου Βασιλείου. Έως το Μάϊο της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.
Τα δύο πρώτα σινγκλ του The Fame, "Just Dance" και "Poker Face" κέρδισαν διεθνή επιτυχία, στην κορυφή των charts σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας και φτάνοντας στο #1 του Billboard Hot100. Αργότερα, τα σινγκλ "LoveGame" και «Paparazzi», ήταν επίσης εμπορικές επιτυχίες, καθώς, έφτασαν στην κορυφή σε περισσότερες από δέκα χώρες σε όλο τον κόσμο. Τέλος, το "Eh, Eh," είχε μια περιορισμένη κυκλοφορία και έφτασε στο top ten της Γαλλίας και της Σουηδίας, ενώ το "Beautiful, Dirty, Rich" κυκλοφόρησε ως προωθητικό σινγκλ.
Βραβεύσεις και αναγνωρίσεις
Το Fame έχει κερδίσει πολλά βραβεία στην κατηγορία του. Απέκτησε 5 υποψηφιότητες στην 52η απονομή Βραβείων Γκράμμι, με σημαντικότερη την κατηγορία "Album of the Year" και κέρδισε τις κατηγορίες "Best Electronic/Dance Album" και "Best Dance Recording" για το σίνγκλ "Poker Face". Επίσης κέρδισε βραβείο για το Καλύτερο Διεθνές άλμπουμ στα 2010 BRITAwards.
Tracklisting
International Standard έκδοση Bonus τραγούδια Σημειώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2008 Κατηγορία:Δισκογραφία της Lady Gaga
Πατρίθια Κράους
Η Πατρίθια Κράους (Ισπανικά Patricia Kraus, ισπαν. προφορά: [paˈtɾiθja kɾaws], γεννημένη στις 4 Ιανουαρίου 1964 στο Μιλάνο) είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια Ιταλικής καταγωγής, γνωστή για τη συμμετοχή της στον.
Πρόωρη ζωή
Η Κράους γεννήθηκε στο Μιλάνο της Ιταλίας. Ο πατέρας της Κράους, ο Αλφρέδο Κράους, ήταν Ισπανός τενόρος. Ως παιδί, η Κράους εκπαιδεύτηκε ως τραγουδίστρια κλασικού τραγουδιού, αλλά αργότερα επέλεξε την pop-rock μουσική κατά προτίμηση.
Σταδιοδρομία
Η Κράους κυκλοφόρησε το πρώτο ομώνυμο της άλμπουμ, λίγο μετά την εμφάνιση στη Eurovision. Ακολούθησαν άλλα άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένων δύο πειραματικών ηλεκτρονικών σε συνεργασία με τον Ντάνιελ Ασάντε, τα οποία ήταν πολύ καλά αποδεκτά, αν και μέτρια σε πωλήσεις. Το 1999 δημιούργησε το συγκρότημα Waxbeat με τους Χουάν Μπέλδα και Χουάν Γκόμεθ Αθέμπο και κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ. Το 2006, συμμετείχε ως φωνητικός προπονητής στην τηλεοπτική σειρά Operación Triunfo και κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ, το Alma, το 2007. Η Κράους, μαζί με τον Ασάντε και τους Ιταλούς μουσικούς Ενρίκο Μπαρμπάρο και Γκεράρντο Καταντσάρο, εργάζονται επί του παρόντος με το όνομα Vintage Club Band.
Επιπλέον
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1987
Σάλτσμπουργκ (κρατίδιο)
Το κρατίδιο του Σάλτσμπουργκ (γερμανικά: Land Salzburg) είναι ένα ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Έχει έκταση 7.156 τ. χλμ. και βρίσκεται δίπλα στα γερμανικά σύνορα. Με 568.468 κατοίκους (1η Ιανουαρίου 2023), είναι είναι ένα από τα μικρότερα κρατίδια από την πληθυσμιακή άποψη. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη του Σάλτσμπουργκ.
Γεωγραφία
Το κρατίδιο Σάλτσμπουργκ -με τον ποταμό του, τον Σάλτσαχ- βρίσκεται μεταξύ της Άνω Αυστρίας, της Στυρίας, της Καρινθίας, του Τιρόλου και της Βαυαρίας (Γερμανία).
Ιστορία
thumb|left|Το κάστρο Χοενβέρφεν Το ορυκτό αλάτι έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ιστορία της περιοχής. Σάλτσμπουργκ σημαίνει «κάστρο αλατιού». Η ανεξαρτησία από τη Βαυαρία εξασφαλίστηκε προς το τέλος του 14ου αιώνα. Η αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ αποτελούσε ανεξάρτητη ηγεμονία μέσα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους μέχρι το 1803. Μετά από την αυστριακή ήττα στη μάχη του Άουστερλιτς το 1805, το Σάλτσμπουργκ προσαρτήθηκε από την Αυστρία ως αποζημίωση για την απώλεια του Τιρόλου στο βασίλειο της Βαυαρίας και ο Φερδινάνδος μεταφέρθηκε στο μεγάλο δουκάτο του Βύρτσμπουργκ (Würzburg). Μετά τη νέα αυστριακή ήττα το 1809, η επαρχία παραδόθηκε με τη Συνθήκη της Βιέννης (1809) στη Βαυαρία το 1810. Το 1816, μετά την ήττα του Ναπολέοντα Α΄ και την παροχή επαρκούς αποζημίωσης στη Βαυαρία στο συνέδριο της Βιέννης, επιστράφηκε στην Αυστρία με εξαίρεση το βορειοδυτικό Ρουπέρτιγκαου (Rupertigau), το οποίο παρέμεινε βαυαρικό. Το έδαφος του κρατιδίου έγινε τμήμα της Άνω Αυστρίας. Το 1849 το Δουκάτο του Σάλτσμπουργκ καθιερώθηκε ως «Γη του Στέμματος» (Kronland) της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και μετά από το 1866 της Αυστροουγγαρίας. Το 1918 μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Δουκάτο του Σάλτσμπουργκ διαλύθηκε και αντικαταστάθηκε με το κρατίδιο του Σάλτσμπουργκ, αρχικά τμήμα της γερμανικής Αυστρίας και ύστερα της σύγχρονης Δημοκρατίας της Αυστρίας.
Πολιτική
Ο Βίλφριντ Χασλάουερ είναι κυβερνήτης από τις 19 Ιουνίου 2013. Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 22 Απριλίου 2018, το κυβερνών Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο κερδίζοντας 15 έδρες στην τοπική βουλή από τις συνολικά 56.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας
Δαφνούλα Αχαΐας
Η Δαφνούλα είναι χωριό του Δήμου Ερυμάνθου της Αχαΐας και της πρώην Επαρχίας Πατρών. Βρίσκεται πάνω στην Εθνικό οδό Πατρών - Τριπόλεως (111), σε υψόμετρο 160 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα γειτονικά χωριά με τη Δαφνούλα είναι ο Πρέβεδος, το Άνω και Κάτω Σταροχώρι, το Αστέρι και οι Φαρές.
Ιστορία
Το χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους του όμορου χωριού Σταροχώρι και αρχικά λεγόταν Καρμοκολαίικα (ή και Καρμοκολέικα). Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 πήρε την ονομασία Δαφνούλα.
Το 1897 προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Φαρών μέχρι το 1912 που, με την διάλυση των περισσότερων δήμων, προσαρτήθηκε στην τότε Kοινότητα Λαλικώστα (Φαρών). Το 1916 προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Λαλουσίου (Σταροχωρίου). Το 1997, με το Σχέδιο Καποδίστριας και την επαναφορά των δήμων, εντάχτηκε στο νέο δήμο Φαρρών μέχρι το 2010 που, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Η οικονομία της περιοχής βασίζεται ατον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα, όπου αποτελεί την κύρια απασχόληση των μόνιμων κατοίκων της, ωστόσο στη Δαφνούλα υπάρχουν διάφορες επιχειρήσεις, όπως παντοπωλεία (μίνι μάρκετ), ταβέρνα, κέντρο συνεστιάσεων, καφενεία, πρατήριο υγρών καυσίμων, αλαυροβιομηχανία (μύλοι) και άλλα.
Σε κοντινή τοποθεσία βρίσκεται το Σκοπευτήριο του Αθλητικού Σκοπευτικού Ομίλου Δυτικής Ελλάδας (Α.Σ.Ο.Δ.Ε.).
Κεντρική εκκλησία της Δαφνούλας είναι οι Άγιοι Θεόδωροι, από όπου έχει πάρει την ονομασία του και ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Τζακ Ράσελ Τεριέρ
Το Τζακ Ράσελ Τεριέ είναι μία ράτσα μικρόσωμου ενεργητικού σκύλου με προέλευση από την Μεγάλη Βρετανία.
Ιστορία
Έχει καταγωγή από τη Μεγάλη Βρετανία και δημιουργήθηκαν από τον ιερέα Τζον Ράσελ. Ο ιερέας είχε σκοπό να δημιουργήσει ένα σκυλί για το κυνήγι της αλεπούς. Γι' αυτό το λόγο το σκυλί αυτό θα έπρεπε να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά όπως αντοχή στο τρέξιμο, ταχύτητα, καλή όσφρηση για τον εντοπισμό θηράματος και θάρρος για την αντιμετώπιση του. Μέχρι να δημιουργήσει την κατάλληλη ράτσα, έκανε πολλές διασταυρώσεις. Σήμερα υπάρχουν δύο ράτσες, το Πάρσον Ράσελ Τεριέρ (Parson Russell Terrier) και το Τζακ Ράσελ Τεριέρ (Jack Russell Terrier) με βασικότερη διαφορά το μέγεθος, καθώς το Πάρσον είναι μεγαλύτερο. Παρά το γεγονός ότι αναπτύχθηκε αρχικά στην Αγγλία στα μέσα της δεκαετίας του 1800, ο Τζακ Ράσελ Τεριέ αναγνωρίστηκε ως καθαρόαιμη φυλή από το Kennel Club του Ηνωμένου Βασιλείου την 1η Ιανουαρίου 2016.
Χαρακτήρας
Ως προς τον χαρακτήρα είναι θαρραλέο, ζωηρό, ενεργητικό, δραστήριο, έξυπνο και ανεξάρτητο. Συνήθως βρίσκεται σε καλή ψυχολογική κατάσταση καθώς έχει αυτοπεποίθηση και υπομονή. Όμως, αγριεύει όταν βρίσκεται σε χώρο με μεγαλόσωμα σκυλιά διότι προσπαθεί να υπερισχύσει. Τα παει καλα με τα παιδιά και είναι φιλικό προς άλλους μικρόσωμους σκύλους. εναλλ.=|μικρογραφία|173x173εσ|Το jack russel σε νεαρή ηλικία
Σωματότυπος
Συνήθως, το μέγεθος του είναι σταθερό αφού έχει ύψος από 23 μέχρι 38 εκ. και βάρος από 5 μέχρι 8 κιλά. Το μήκος του τριχώματος ποικίλλει σε 3 είδη: κοντό, μακρύ και σπαστό. Το χρώμα του είναι λευκό, με κοκκινωπά, καστανά σημάδια.(Στις μέρες μας, υπάρχουν τζακ ράσελ που έχουν μαύρα σημάδια, τα οποία προήλθαν από κάποια σμίξη της ράτσας, και δεν πρόκειται για το γνήσιο είδος). Όσο είναι κουτάβι, έχει στρογγυλό κεφάλι, μα αφού ενηλικιωθεί  έχει τριγωνικό κεφάλι, που καταλήγει σε μια μικρή μαύρη μύτη, αυτιά μικρά, σχήματος V και σκούρα αμυγδαλωτά μάτια.
Φροντίδα
Είναι σκύλος συντροφιάς που μπορεί να κοιμηθεί μέσα στο σπίτι. Είναι λιτοδίαιτο αλλά χρειάζεται ποιοτική τροφή και το τρίχωμά του δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Έχει ανάγκη από μεγάλες βόλτες και άσκηση.