cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσαρτσάρα
Γεωγραφική εξάπλωση
Η Ασία είναι, κυρίως, επικράτεια καλοκαιρινού φωλιάσματος, σε σχετικά μικρή αλλά συμπαγή ζώνη που αρχίζει από τη Ρωσία και τις ακτές του Ευξείνου Πόντου στα δυτικά, μέχρι τη Μογγολία και τη Δ. Κίνα στα ανατολικά. Νότια, το είδος φθάνει μέχρι τη χερσόνησο του Σινά, το Κ. Ιράν και τη Β. Ινδία.
Πηγές:
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η τσαρτσάρα θεωρείται μερικώς μεταναστευτικό είδος στις επικράτειες όπου κατανέμεται και, ανάλογα με το γεωγραφικά πλάτη, αποδημεί συνήθως νότια των περιοχών φωλιάσματος. Οι πληθυσμοί από τα βόρεια και ανατολικά διαχειμάζουν στις περιοχές της Ευρώπης και της Β. Αφρικής με ηπιότερο κλίμα. Οι πληθυσμοί της Σκανδιναβίας και της Ρωσίας κινούνται νότια από τα μέσα Σεπτεμβρίου και μετά, με τα περισσότερα πουλιά να διαχειμάζουν στην Ευρώπη, τη Δ. Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Από τα μέσα Οκτωβρίου μέχρι τον Νοέμβριο, μεγάλοι αριθμοί διασχίζουν το Στενό του Γιβραλτάρ, ενώ άλλοι περνούν μέσω της Κύπρου, αλλά δεν υπάρχει κάποια μεταναστευτική οδός διαμέσου της Βόρειας Θάλασσας. Οι πληθυσμοί που αναπαράγονται στα βρετανικά νησιά και τη ΒΔ. Ευρώπη είναι καθιστικοί ή μετακινούνται μόνο σε μικρές αποστάσεις. Στα Ιμαλάια, οι εκεί αναπαραγόμενοι πληθυσμοί μετακινούνται υψομετρικά καθώς, φωλιάζουν στα 2.400-3.800 μ., ενώ τον χειμώνα κατεβαίνουν στα 1.525 μ. >
Η επιστροφή στα εδάφη αναπαραγωγής ξεκινά κυρίως από τα τέλη Μαρτίου, αν και μπορεί να αρχίζει ένα (1) μήνα νωρίτερα στη Μέση Ανατολή, ενώ οι βόρειοι αναπαραγόμενοι πληθυσμοί, μπορούν να αφιχθούν στις θέσεις φωλιάσματος στα τέλη Απριλίου ή στις αρχές Μαΐου. Οι τσαρτσάρες ταξιδεύουν είτε την ημέρα είτε τη νύκτα, συνήθως μοναχικά ή κατά μικρές ομάδες.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί, μεταξύ άλλων, από την Ισλανδία, το Ομάν, τη Σαουδική Αραβία και την Ιαπωνία.
Στην Ελλάδα, η τσαρτσάρα απαντά κυρίως ως καθιστικό είδος, με τοπικές υψομετρικές μετακινήσεις, αλλά έρχονται και βορειοευρωπαϊκοί αναπαραγόμενοι πληθυσμοί για να ξεχειμωνιάσουν στη βόρεια χώρα. Από την Κρήτη και την Κύπρο αναφέρεται ως χειμερινός επισκέπτης.
Βιότοπος
Το είδος καταλαμβάνει ευρύ φάσμα ενδιαιτημάτων, αρκεί να υπάρχουν δένδρα σε αυτά όπως, δάση, φυτείες, φυσικοί φράκτες, αλλά και πάρκα πόλεων. Στα νότια και ανατολικά του φάσματος κατανομής, συχνάζει σε ορεινά δάση κωνοφόρων, ενώ η παρουσία του θαμνόκεδρου (Juniperus communis) καθορίζει, πιθανόν, την παρουσία του πάνω από τη γραμμή των δέντρων. Στα βουνά της Β. Αφρικής φωλιάζει από τα 600 μέχρι τα 1.700 μ. ενώ στα ορεινά της Ευρώπης, από τα 800 μέχρι τα 1.800 μ. Πιο ανοικτά ενδιαιτήματα, όπως γεωργική γη, τυρφώνες και ποώδεις λόφοι, χρησιμοποιούνται εκτενώς το χειμώνα ή κατά τη μετανάστευση. Υπάρχουν ενδείξεις ότι, το είδος έχει αλλάξει το φυσικό του περιβάλλον, σε κάποια τμήματα του φάσματος κατανομής του. Στη Γερμανία και αλλού στην Κ. Ευρώπη, βρισκόταν μόνο στα δάση κωνοφόρων μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920, αλλά διηύρυνε την γκάμα του με ταχείς ρυθμούς, αρχικά σε γεωργική γη και, στη συνέχεια, σε προάστια και αστικά πάρκα. Οι λόγοι για αυτή την επέκταση είναι ασαφείς. Σε περιοχές εντατικής καλλιέργειας, όπως η Α. Αγγλία, η καλλιεργήσιμη γη έχει, σε μεγάλο βαθμό, εγκαταλειφθεί χάριν των κατοικημένων περιοχών με μεγαλύτερη ποικιλία «πρασίνου».
Στην Ελλάδα, η τσαρτσάρα απαντά κυρίως σε δάση κωνοφόρων, αειθαλών και φυλλοβόλων δένδρων, άλση, λιβάδια και κήπους. Τα τυπικά ενδιαιτήματα είναι τα ελατοδάση (λόγω της παρουσίας του ιξού στα κλαδιά τους), αλλά και τα οικοσυστήματα με πεύκα, βελανιδιές και οξιές.
Μορφολογία
thumb|right|350px|Το στήθος και η κοιλιά της τσαρτσάρας είναι κατάστικτα από χαρακτηριστικές κηλίδες Η τσαρτσάρα είναι η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή τσίχλα, με όρθιο και «υπερήφανο» παρουσιαστικό, που τονίζεται από τη μακριά ουρά και τους δυνατούς ταρσούς, όταν παρατηρείται στο έδαφος. Έχει απαλή ελαιογκρίζα άνω επιφάνεια, γκριζωπό-λευκό πηγούνι και λαιμό, ενώ το στήθος είναι αχνό καφεκίτρινο και η κοιλιά υπόλευκη, με τα χαρακτηριστικά μαύρα στίγματα που φέρουν όλες οι τσίχλες, αλλά στην τσαρτσάρα είναι πιο στρογγυλεμένα. Οι κηλίδες αυτές γίνονται πυκνότερες στο κάτω μέρος του στήθους, δίνοντας την εντύπωση κάποιας «λωρίδας». Η περιοχή των οφθαλμών και των χαλινών είναι σαφώς πιο ανοικτόχρωμη από το υπόλοιπο κεφάλι. Η μακριά ουρά έχει λευκές άκρες στα εξωτερικά πηδαλιώδη, ενώ και τα καλυπτήρια της κάτω επιφάνειας των πτερύγων είναι λευκά. Η ίριδα είναι σκούρα καφέ και το ράμφος μαυριδερό, με κιτρινωπή βάση στη γναθοθήκη. Οι ταρσοί και τα πόδια είναι καφεκίτρινα.
Δεν υπάρχουν διαφορές στο πτέρωμα μεταξύ των δύο φύλων. Τα νεαρά είναι παρόμοια με τους ενήλικες, αλλά έχουν «χλωμότερη» άνω επιφάνεια με κρεμ κέντρα σε πολλά φτερά, και μικρότερες κηλίδες στην κιτρινωπή κάτω επιφάνεια του σώματός τους. Επίσης, οι άκρες των καλυπτηρίων φτερών της ουράς είναι μυτερές και όχι στρογγυλεμένες, ενώ τα πόδια είναι σκουρότερα. Μετά τον 1ο χειμώνα αποκτούν το πτέρωμα των ενηλίκων, αλλά στο κάτω μέρος είναι, συνήθως, πιο ωχροκίτρινα.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Το φυτικό διαιτολόγιο περιλαμβάνει καρπούς και σπέρματα από θάμνους και δέντρα (αρκουδοπούρναρα, ελιές, τριανταφυλλιές, κερασιές, τρικουκιές κ.α.) αλλά και άνθη και βλαστούς αγρωστωδών. Συχνά, καταναλώνονται πεσμένα φρούτα, όπως μήλα και δαμάσκηνα. Οι τσαρτσάρες αναζητούν την τροφή τους εντός του ζωτικού τους χώρου και σε ανοικτές θέσεις ενώ, μερικές φορές, μοιράζονται τις περιοχές σίτισης με άλλες τσίχλες.
Τα νεαρά πουλιά, αρχικά τρέφονται κυρίως με ασπόνδυλα, τα οποία συχνά συλλέγονται από τα χαμηλά φύλλα ή κάτω από θάμνους και όχι στα ανοικτά μέρη, όπως κάνουν οι ενήλικες. Οι ενήλικες μπορούν να περιφέρονται μέχρι και 1 χλμ. από τη φωλιά σε λιβάδια και χωράφια. Τα μοναχικά άτομα ή τα ζευγάρια υπερασπίζονται ένα (1) ή περισσότερα οπωροφόρα δέντρα κατά τη χειμερινή περίοδο, με τον ιξό να προτιμάται όπου είναι διαθέσιμος, και τα αρκουδοπούρναρα να αποτελούν την πρώτη επιλογή αλλού. Αν και η τσαρτσάρες τρέφονται, κανονικά, στο έδαφος, η υπεράσπιση αυτών των πόρων, διασφαλίζει την τροφή για αργότερα στη σεζόν, όταν άλλα τρόφιμα αρχίζουν να σπανίζουν. Η υπεράσπιση των δένδρων γίνεται εναντίον ατόμων του ίδιου είδους, άλλες τσίχλες, αλλά και πύρρουλες. Στις χρονιές που υπάρχει αφθονία σε καρπούς, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, η στρατηγική αυτή μπορεί να εγκαταλειφθεί, με τις τσαρτσάρες να αναζητούν τροφή κατά σμήνη.
Ηθολογία και πτήση
Η πτήση της τσαρτσάρας μοιάζει πολύ με του δρυοκολάπτη, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί κυματιστή, παρά το ενδιάμεσο κλείσιμο των πτερύγων, ανάμεσα στα φτεροκοπήματα.
Φωνή
Το κελάηδημα της τσαρτσάρας είναι μελωδικό και μοιάζει πολύ με του κότσυφα, αλλά δεν έχει τη διάρκεια και έντασή του. Αρθρώνεται από την κορυφή ενός δένδρου ή άλλη υπερυψωμένη θέση (perch), κυρίως από το Νοέμβριο μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Το αρσενικό είναι πιο φωνητικό νωρίς το πρωί και έχει την τάση να τραγουδάει, μερικές φορές, ακόμη και κατά τη διάρκεια, κακών καιρικών συνθηκών, γι’ αυτό και είχε την παλιά ονομασία «stormcock», «κόκορας της καταιγίδας». Το τραγούδι μπορεί να ακουστεί σε κάθε μήνα, αν και είναι ασυνήθιστο από τον Ιούλιο έως Αύγουστο, που η τσαρτάρα υπόκειται σε έκδυση.
Αναπαραγωγή
Οι τσαρτσάρες είναι μονογαμικές και παραμένουν ως ζευγάρια όλο το έτος, στις περιοχές όπου δεν είναι μεταναστευτικές. Η περιοχή αναζήτησης τροφής είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που έχουν τα κοτσύφια ή άλλες τσίχλες. Με ζωτικό χώρο, μόνο 0,6 εκτάρια (1,5 στρέμμα), περίπου 15-17 εκτάρια (37-42 στρέμματα) χρησιμοποιούνται για τη διατροφή. Τα εδάφη συνήθως ανακαταλαμβάνονται κατά τα επόμενα έτη και είναι μεγαλύτερα στα δασικά περιβάλλοντα. Το αρσενικό υπερασπίζεται τον χώρο της φωλιάς και θα επιτεθεί σε τυχόν εισβολείς, συμπεριλαμβανομένων των αρπακτικών πτηνών και των κορακοειδώνι, μερικές φορές σε γάτες ή και ανθρώπους.
Η περίοδος αναπαραγωγής συνήθως ξεκινά στα μέσα Μαρτίου στη Ν. και Δ. Ευρώπη (τέλη Φεβρουαρίου στη Βρετανία), ωστόσο, στις αρχές Μαρτίου στην Αφρική, αλλά όχι μέχρι τις αρχές Μαΐου στη Φινλανδία. Η ωοτοκία πραγματοποιείται συνήθως δύο φορές σε κάθε περίοδο φωλιάσματος –μόνο μία (1) στη Σιβηρία. thumb|right|350px|Ενήλικη τσαρτσάρα Στις περιοχές αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), η φωλιά κατασκευάζεται στη διχάλα ενός δένδρου ή σε κάποιον ψηλό θάμνο, 1,5-10 μ. (-20μ. ) πάνω από την επιφάνεια του εδάφους, σπανιότερα σε χαμηλό θάμνο, φυσικό φράκτη ή σε κοιλότητες βράχων και τοίχων. Ο σπίνος, συχνά, φωλιάζει κοντά στην τσαρτσάρα, με την επαγρύπνησή του να τη βοηθάει, ενώ η επιθετική συμπεριφορά της τσαρτσάρας, τόν εξυπηρετεί, οπότε επωφελούνται και τα δύο είδη. Η φωλιά μια μεγάλη κυπελοειδής κατασκευή από, χονδρά κλαδιά, ξερά χόρτα, ρίζες και βρύα, επενδυμένη εσωτερικά με ένα στρώμα λάσπης και επιστρωμένη με λεπτή χλόη και φύλλα, μερικές φορές με πευκοβελόνες. Κατασκευάζεται από το θηλυκό, αν και το αρσενικό μπορεί να βοηθήσει. Οι φωλιές που κτίζονται νωρίς στη σεζόν αναπαραγωγής μπορεί να καταστραφούν από τις κακές καιρικές συνθήκες.
Η γέννα αποτελείται από (3-) 4 έως 5 (-6) υποελλειπτικά, γυαλιστερά αβγά, διαστάσεων 31,2 Χ 22,3 χιλιοστών και βάρους 7,8 γραμμαρίων, εκ των οποίων ποσοστό 6% είναι κέλυφος. Η επώαση αρχίζει μετά το τελευταίο αβγό, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 12 έως 15 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι (altricial) και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Η πτέρωση πραγματοποιείται στις 12-16 ημέρες και το πρώτο πέταγμα στις 20 ημέρες, περίπου. Τα νεαρά άτομα τρέφονται και από τους δύο γονείς, αλλά μπορέι να αναλάβει μόνο το αρσενικό, εάν ακολουθήσει δεύτερη γέννα. Μετά την ανάπτυξη του πρώτου πτερώματος, τα νεαρά άτομα μπορεί να συνοδεύουν τους γονείς τους μέχρι την έναρξη του χειμώνα.
Θηρευτές
Το είδος θηρεύεται από όλα, σχεδόν, τα αρπακτικά πτηνά, όπως ο αιγωλιός, ο βαλτόμπουφος, ο χουχουριστής, ο χρυσαετός, το κιρκινέζι, η γερακίνα, ο ψαλιδιάρης, το διπλοσάινο, ο πετρίτης, το ξεφτέρι κ.α. Ακόμη, τη φωλιά λυμαίνονται γάτες και κορακοειδή, παρόλο που οι ενήλικες είναι ισχυροί υπερασπιστές και, μερικές φορές, μπορεί να επιτίθενται και σε ανθρώπους, όταν αυτοί βρίσκονται κοντά.
Κυνήγι
Η τσαρτσάρα υφίσταται μεγάλη πίεση από το κυνήγι σε όλες τις χώρες όπου απαντά, στις οποίες θηρεύεται εντατικά. Στην Ελλάδα, το κυνήγι της επιτρέπεται σήμερα από την ελληνική νομοθεσία.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος, παρά το εντατικό κυνήγι, λόγω του ευρέος φάσματος κατανομής του, δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN. Ωστόσο, η τάση των πληθυσμών του σε πολλές επικράτειες είναι καθοδική.
Τους μεγαλύτερους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Ρωσία (χώρα-«κλειδί» για την επιβίωση του είδους), η Ισπανία, η Γερμανία, η Γαλλία και η ΠΓΔΜ.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Η τσαρτσάρα φωλιάζει στην Ελλάδα ως μόνιμο, επιδημητικό είδος, σε όλα τα ηπειρωτικά, από τη Μακεδονία και Θράκη, μέχρι την Πελοπόννησο, ενώ στα νησιά παρατηρείται σπάνια, πιθανόν λόγω έλλειψης κατάλληλων ενδιαιτημάτων. Απαντά στη Λέσβο και Κεφαλονιά, παλαιότερα και στη Σάμο. Κινείται, συνήθως, πάνω από τα 500 μ., μέχρι τη γραμμή των δένδρων, αλλά δεν είναι ασυνήθιστο να παρατηρηθεί και στο επίπεδο της θάλασσας. Οι χειμερινοί πληθυσμοί υπόκεινται σε ισχυρές ετήσιες διακυμάνσεις που, μάλλον, δεν συνδέονται με κακές καιρικές συνθήκες στον βορρά, αφού κάνουν την εμφάνισή τους ήδη από τον Οκτώβριο και Νοέμβριο.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Τσαρτσάρα απαντά με πολλές άλλες ονομασίες: Αερότσιχλα (Κερατέα), Βουνίσα, Βουνότσιχλα (Λακωνία), Γερακότσιχλα (επίσημη ονομασία ΕΟΕ), Δεντρότσιχλα (Παρνασσός), Διπλότσιχλα, Ιξότσιχλα, Κυργιαρίνα και Κυριαρίνα (Παρνασσός), Λατοκυριαρίνα, Τσάρα και Τριζάρα (Κύπρος).
Σημειώσεις
i. Για την προτίμηση της συγκεκριμένης ονομασίας, βλ. Ονοματολογία.
Πηγές
Κατηγορία:Κιχλίδες
Μάρκο Κορνάρο (1406-1479)
Ο Μάρκο Κορνάρο ή Μάρκο Κορνέρ (1406-1479) ήταν έμπορος, διπλωμάτης και πολιτικός από την Οικογένεια Κορνάρο στην Δημοκρατία της Βενετίας. Είχε ήδη συγκεντρώσει μεγάλο πλούτο και πριν μπει στην πολιτική έκανε έναν εντυπωσιακό γάμο με τον οποίο απέκτησε εξουσίες στο Βασίλειο της Κύπρου. Την περίοδο της εξορίας του την πέρασε στην Κύπρο (1457-1459) στην οποία η κόρη του Αικατερίνη Κορνάρο έγινε βασίλισσα (1468). Ο εγγονός του Ιάκωβος Γ΄ της Κύπρου έγινε βασιλιάς της Κύπρου (1473-1474) αλλά πέθανε σε βρεφική ηλικία, κατόπιν (1474-1476) βρέθηκε ξανά στην Κύπρο για να σταθεροποιήσει την εξουσία της κόρης του. Την περίοδο 1476-1478 διετέλεσε ένας από τους εκλέκτορες με ρόλο την εκλογή του Δόγη της Βενετίας. Ο Μάρκο Κορνάρο γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1406 στην Βενετία, ήταν γιος του Τζιόρτζιο ντι Αντρέα του γιου του Δόγη Μάρκο Κορνέρ και της Αικατερίνης Τζουστινιάνι από την Οικογένεια Τζουστινιάνι. Παντρεύτηκε (1444) την Φλωρέντζα Κρίσπο, κόρη του Νικολό Κρίσπου Δούκα του Αρχιπελάγους και της συζύγου του Βαλέντζας - Ευδοκίας Μεγάλης Κομνηνής. Απέκτησαν δύο γιους και έξι κόρες. Ο Γεώργιος και η Αικατερίνη γεννήθηκαν την ίδια χρονιά (1454). Η κόρη του Λάουρα παντρεύτηκε τον νομικό Μάρκο Ντάντολο. Ο Μάρκο Κορνάρο απέκτησε τεράστια περιουσία με το εμπόριο, αγόρασε (1449) το σιτάρι των Ιωαννίτων Ιπποτών στην Κύπρο. Οι εκτεταμένες εμπορικές του δραστηριότητες ήταν η αιτία που καθυστέρησε να εισέλθει στην Βενετσιάνικη πολιτική.
Γάμος της κόρης του
Ο Μάρκο Κορνάρο συμμετείχε σαν εκπρόσωπος της Κύπρου στην Βενετική αποστολή προς τον Μέγα Καταμαράν. Όταν επισκέφτηκε ο Φρειδερίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την Βενετία (1452) ο Μάρκος Κορνάρο μαζί με άλλους 4 άντρες ανέλαβε την ψυχαγωγία του, ο αυτοκράτορας τον έστεψε ιππότη για να τον ευχαριστήσει. Από τον Μάρτιο του 1454 ως τον Σεπτέμβριο του 1456 συμμετείχε στο "Συμβούλιο των Σοφών", τον Οκτώβριο του 1456 ήταν εκπρόσωπος του Σαν Πόλο στο Μεγάλο Συμβούλιο. Την επόμενη χρονιά εξορίστηκε από την Βενετία (1457) επειδή κατηγορήθηκε για την παράνομη εκλογή του αδελφού του Ανδρέα στην Βενετική Γερουσία. Την περίοδο της εξορίας του την πέρασε στην Κύπρο, αγόρασε (1458) από τον Πιέτρο Μοτσενίγκο τα ανάκτορα του Σαν Κασσιάνο στο Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας που έγινε αργότερα η μόνιμη κατοικία του. Ο Μάρκο Κορνάρο βρισκόταν στην Κύπρο όταν πέθανε ο Ιωάννης Β΄ της Κύπρου, ο ίδιος και η Βενετική κοινότητα υποστήριξαν την κόρη του Ιωάννη Β΄ Καρλόττα της Κύπρου. Την ίδια στιγμή βοήθησε τον νόθο γιο του Ιωάννη μετέπειτα Ιάκωβο Β΄ της Κύπρου να δραπετεύσει στην Αίγυπτο όπου κέρδισε την υποστήριξη του Σουλτάνου Σαΐφ Αντ-Ντιν Ινάλ για τον θρόνο της Κύπρου. Οι φήμες έλεγαν ότι είχε στόχο να τον παντρέψει με την κόρη του, στην θέση του αρχιεπισκόπου που κατείχε τοποθέτησε τον αδελφό του Ανδρέα.
Ο Γεώργιος Βουστρώνης έγραψε ότι ο από μητέρα θείος του Ιακώβου Μαρκίος ήθελε να σκοτώσει τον Μάρκο Κορνάρο αλλά η Μαριέττα της Πάτρας διόρθωσε ότι ήταν μόνο φήμες για να διασπείρουν διχόνοια. Ο Μάρκο Κορνάρο επέστρεψε στην Βενετία (1464). Το καλοκαίρι εξελέγη στο Συμβούλιο των Σοφών, το ίδιο έγινε και την επόμενη χρονιά (1465), τον Οκτώβριο του 1466 ήταν μέλος του Μικρού Συμβουλίου, την επόμενη χρονιά (1467) εξελέγη πάλι στο Συμβούλιο των Σοφών. Το φθινόπωρο του 1467 απεστάλη στον Μπαρτολομέο Κολεόνι για να εξασφαλίσουν οι Βενετοί την συμμαχία του εναντίον των Σφόρτσα. Την επόμενη χρονιά (1468) διορίστηκε Προβλεπτής στην Λομβαρδία και παρέλαβε 25.000 Δουκάτα για να ενισχύσει τις οχυρώσεις. Με την επιστροφή του στην Βενετία διορίστηκε Αβογκάντορας. Η κόρη του Μάρκο Κορνάρο Αικατερίνη παντρεύτηκε τον πρώην επίσκοπο και βασιλιά Ιάκωβο Β΄ της Κύπρου, τις διαπραγματεύσεις έκανε ο αδελφός του Ανδρέας αλλά ο Μάρκο εξασφάλισε την τεράστια προίκα των 100.000 Δουκάτων.
Τελευταία χρόνια
Εξελέγη κατόπιν στο Συμβούλιο των Σοφών (1469, 1471) και στο Μικρό Συμβούλιο (1470, 1473, 1474). Τον Αύγουστο του 1470 διορίστηκε Προβλεπτής της Λομβαρδίας και συμμετείχε (1471) σε αποστολή στον πάπα Σίξτο Δ΄. Ο Μάρκο Κορνάρο δεν πήρε την άδεια να πάει στην Κύπρο όταν πέθανε ο Ιάκωβος Β΄, τον Ιούλιο του 1173. Ο θάνατος του βρέφους Ιακώβου Γ΄ άφησε την Κύπρο υπό την εξουσία του Ενετού προβλεπτή. Τον Οκτώβριο του 1474 ο Κορνάρο μετά από έντονες συγκρούσεις πήρε την άδεια να πάει στην Κύπρο. Οι εντολές που έλαβε ήταν να διατηρήσει τους τοπικούς κανόνες και τα έθιμα. Έστειλε επιστολή στην Γερουσία για να διαμαρτυρηθεί για την κατάσταση της κόρης του, κατόπιν παρέλαβε 8.000 Δουκάτα. Η συμπεριφορά του προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ο Βενετός προβλεπτής της Κύπρου τον κατηγόρησε ότι συμπεριφέρεται ως βασιλιάς. Στις αρχές του 1476 ο Μάρκο Κορνάρο επέστρεψε στην Βενετία, συμμετείχε στην εκλογή του υπέργηρου Αντρέα Βεντραμίν ως Δόγη. Εξελέγη ξανά μέλος του Συμβουλίου των Σοφών (1477) και συμμετείχε στην εκλογή του νέου Δόγη Τζοβάννι Μοτσενίγκο (1478). Πέθανε την επόμενη χρονιά (1479) και τάφηκε στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Στον επικήδειο ο αριστοκράτης Πιερό Κονταρίνι τον ύμνησε λέγοντας ότι απέκτησε την περιουσία του τίμια, με την δουλειά και τις ικανότητες του χωρίς να κλέψει.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Κορνάρο Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Πολιτικοί της Βενετικής Δημοκρατίας
Νότετς
Ο Νότετς (πολωνικά: Noteć, Netze, Natissis) είναι ποταμός στην κεντρική Πολωνία, με μήκος 391 χιλιόμετρα (7ος μεγαλύτερος) και μια περιοχή λεκάνης απορροής 17.302 χλμ2. Είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του ποταμού Βάρτα και βρίσκεται εξ ολοκλήρου στην Πολωνία.
Ροή
αριστερά|μικρογραφία| Εκβολή ποταμού στο [[Σάντοκ]] Αναβλύζει στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας και ρέει μέσα από τη λίμνη Γκόπουο και την πόλη Ινοβρότσουαφ. Φτάνει στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας στην ιστορική περιοχή Παουούκι νότια της πόλης Πίουα. Πιο κάτω στο Βοεβοδάτο Λούμπους, εκβάλλει στον Βάρτα στο Σάντοκ, κοντά στο Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι. Ο ποταμός συνήθως υποδιαιρείται σε ένα άνω μέρος (Άνω Νότετς, Noteć Górna), που εκτείνεται από τις πηγές του μέχρι το Νάκουο ναντ Νοτέτσια και ένα κάτω μέρος (Κάτω Νόετς) από το Νάκουο μέχρι τις εκβολές του στον ποταμό Βάρτα. Στο Νάκουο, το Κανάλι του Μπίντγκοστς, που διαμορφώθηκε το 1773/74, συνδέει τον ποταμό Νότετς με τον ποταμό Μπρντα, παραπόταμο του Βιστούλα, στο Μπίντγκοστς.
Τα χαμηλότερα τμήματα κάτω από τις εκβολές του Ντράβα (κοντά στο Κσις Βιελκοπόλσκι) βρίσκονται στην ευρεία πεδιάδα Τόρουν-Έμπερσβαλντε. Αυτοί οι μεγάλοι υγροβιότοποι, με μόνο δύο ιστορικές διαβάσεις ποταμών στο Σάντοκ και στο Ντρεζντένκο, είναι αραιοκατοικημένοι.
Τα περισσότερα τμήματα του Νότετς είναι πλωτά. Αρκετοί υδροφράχτες και φράγματα συνδέουν τις πλωτές οδούς Βιστούλα και Βάρτα/Όντερ.
Ιστορία
Στους μεσαιωνικούς χρόνους, τα αδιαπέραστα έλη του κάτω ποταμού Νότετς αποτελούσαν τα σύνορα μεταξύ του Βασιλείου της Πολωνίας και των εδαφών των φυλών της Πομερανία; στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας. Αμφισβητούμενα για αιώνες, τα φρούρια του Σάντοκ και του Ντρεζντένκο τελικά αποκτήθηκαν από τον Μαργράβο Κορράδο του Βρανδεμβούργου-Στένταλ με την ευκαιρία του γάμου του με την Κωνσταντία της Μείζονος Πολωνίας, κόρη του Πιαστ δούκα Πσέμισλ Α΄ της Μείζονος Πολωνίας, το 1260.
Μετά από αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες των Πολωνών Πιαστ να ανακτήσουν τον έλεγχο, η περιοχή κατά μήκος του κάτω Νότετς ενσωματώθηκε τελικά στην περιοχή Νόιμαρκ του Βραδεμβούργου. Για αιώνες, τα σύνορα με το Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Μείζονος Πολωνίας διέτρεχαν μεταξύ Ντρεζντένκο (Driesen) και Κσις ανάντη στα ανατολικά. Υπό την κυριαρχία του εκλέκτορα Ιωακείμ Φρειδερίκου του Βρανδεμβούργου από περίπου το 1603, το φρούριο ξαναχτίστηκε και άλλοι οικισμοί χτίστηκαν εντός των υγροβιότοπων. Τα πρώτα σχέδια για μια μεγάλης κλίμακας αποστράγγιση και βελτίωση της γης αναπτύχθηκαν υπό τον Βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας το 1738/39, αν και πραγματοποιήθηκαν μόνο μετά τον Επταετή Πόλεμο το 1763.
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, τα γειτονικά εδάφη της Μείζονος Πολωνίας μέχρι τον ποταμό προσαρτήθηκαν από το Βασίλειο της Πρωσίας ως Περιοχή Νέτσε. Το έδαφος, που δημιουργήθηκε από την πρωσική διοίκηση, παραχωρήθηκε και πάλι στο νεοσύστατο Δουκάτο της Βαρσοβίας το 1807, αλλά περιήλθε στην Πρωσία με απόφαση του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βάρτα
Απαγορευμένη Πόλη
Η Αυτοκρατορική Πόλη ή Απαγορευμένη Πόλη (κινέζικα: Gugong, Γκουγκόνγκ 故宫 ή 紫禁城 zijincheng)είναι η πόλη – ανάκτορο των αυτοκρατόρων της Κίνας, η οποία συμβολίζει τον αυτοκράτορα ως γιο του ουρανού. Βρίσκεται στην καρδιά της παλιάς πόλης του Πεκίνου, την οποία οι Δυτικοί αποκαλούσαν «Ταταρική Πόλη». Στα νότια της αυτοκρατορικής πόλης βρίσκεται η ιστορική Πλατεία Τιενανμέν κινέζικα(天安门)της κινεζικής πρωτεύουσας. Ήταν κινεζικό αυτοκρατορικό παλάτι από τη Δυναστεία Μινγκ μέχρι το τέλος της Δυναστείας Τσινγκ. Είναι πλέον δημόσιο μουσείο γνωστό ως το Παλάτι Μουσείο με μεγάλη συλλογή κινέζικης τέχνης.
Ιστορία
Η οικοδόμηση της Αυτοκρατορικής Πόλης με αυστηρά γεωμαντικούς κανόνες, η ρυθμική διευθέτηση των κτιρίων της, η ομοιομορφία της αρχιτεκτονικής και η χρωματική ποικιλία, με λευκό στους εξώστες, το κόκκινο στους τοίχους και το κίτρινο στα εφυαλωμένα κεραμίδια, συνθέτουν ένα εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό σύνολο.
Οικοδομήματα της Αυτοκρατορικής Πόλης
Η Πύλη της Ουράνιας Ειρήνης (Tien-An-Men)天安门 στη βόρεια πλευρά της ομώνυμης πλατείας, όπου δεσπόζει ένα πελώριο πορτρέτο του Μάο Τσετούνγκ και από τον εξώστη της οποίας ανακοίνωσε την 1η Οκτωβρίου του 1949 την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, κτίστηκε τον 15ο αιώνα και αποτελεί την πρόσβαση προς την αυτοκρατορική πολιτεία.
Η είσοδος στην Αυτοκρατορική Πόλη γίνεται από την «Πύλη της Μεσημβρίας» (Wumen), από τον εξώστη της οποίας ο αυτοκράτορας της Κίνας παρακολουθούσε τους στρατούς του να αναχωρούν. Το «Ποτάμι του Χρυσού Νερού» (Jinshahe), σε σχήμα ελικοειδούς τόξου, ρέει στην πρώτη μετά την Πύλη της Μεσημβρίας πλακόστρωτη αυλή, με πέντε μαρμάρινες γέφυρες, που αντιπροσωπεύουν τις Πέντε Κομφουκιανές Αρετές. Ένας αυτοκρατορικός διάδρομος, που διατρέχει την αυλή αυτή καταλήγει στην «Πύλη της Υπέρτατης Αρμονίας» (Taihemen), που δεσπόζει στην υπερυψωμένη βάση της.
Η απέραντη δεύτερη αυλή, που ανοίγεται μετά την Πύλη της Υπέρτατης Αρμονίας και η οποία χωράει μέχρι εκατό χιλιάδες άτομα, οδηγεί στην υπερυψωμένη με τρία μαρμάρινα επίπεδα «Αίθουσα της Υπέρτατης Αρμονίας» (Taihedian), με το Θρόνο του Δράκοντα στη βόρεια πλευρά της αίθουσας, όπου καθόταν ο αυτοκράτορας και η οποία χρησιμοποιούνταν σε στέψεις και μεγάλες γιορτές, τα γενέθλια του ηγεμόνα, την πρωτοχρονιά ή συγκεντρώσεις ιδιαίτερης σημασίας για τη διοίκηση της χώρας. Στο ανώτερο πλάτωμα υπάρχει ένας φύλακας – λέοντας με άγρια όψη, που κρατά στα νύχια του μια χρυσοποίκιλτη σφαίρα, καθώς και μια μπρούντζινη χελώνα, που συμβολίζει τη μακροζωία του αυτοκράτορα.
Στο πίσω μέρος της Αίθουσας της Υπέρτατης Αρμονίας βρίσκονται «Η Αίθουσα της Μέσης Αρμονίας» (Zhonghedian), που χρησίμευε για την προετοιμασία του αυτοκράτορα πριν προσέλθει στην αίθουσα του θρόνου, και «Η Αίθουσα της Προστατευτικής Αρμονίας» (Baohedian), όπου ο αυτοκράτορας δεχόταν για επίσημη ακρόαση τους αξιωματούχους και τους μανδαρίνους.
Πίσω από τα κτίρια της Υπέρτατης Αρμονίας ανοίγεται μια τεράστια αυλή, τριγυρισμένη με μεγάλα μπρούντζινα σκεύη για αρωματικά θυμιάματα, η οποία οδηγεί, μέσα από την «Πύλη της Ουράνιας Αγνότητας» (Qiangingmen), στο «Παλάτι της Ουράνιας Αγνότητας» (Qianginggong), όπου ήταν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του αυτοκράτορα και το οποίο γειτονεύει με το επόμενο κτίριο, το λεγόμενο «Παλάτι της Επίγειας Γαλήνης» (Kuninggong) με τα διαμερίσματα της πρώτης επίσημης συζύγου του αυτοκράτορα. Πιο πέρα βρίσκονται οι περίτεχνοι «Αυτοκρατορικοί Κήποι» (Yuhuayuan).
Δεξιά και αριστερά του κεντρικού άξονα της Αυτοκρατορικής Πόλης υπάρχουν τα κτίρια διαμονής των ανθρώπων του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος, όπως «Η Αίθουσα της Πνευματικής Καλλιέργειας» (Yangxindiang), «Το Παλάτι των Χιλίων Φθινοπώρων» και «Το Παλάτι της Αιώνιας Πηγής» (Changchungong), που προοριζόταν για τις ευνοούμενες παλλακίδες του αυτοκράτορα. Στην ανατολική πλευρά του αυτοκρατορικού συγκροτήματος βρίσκεται ο περίφημος «Τοίχος των Εννέα Δρακόντων» (Jiulongbi), ύψους 3.5 μέτρων και μήκους 29 μέτρων, που ανεγέρθηκε το 1773 και αποτελείται από 271 εφυαλωμένα κεραμικά πλακίδια.
Πηγές
Κατηγορία:Πεκίνο Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κίνα Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες Κατηγορία:Μουσεία
Δάσος Νταϊνάβα
To Δάσος Νταϊνάβα (Dainavos giria ) επίσης το δάσος Ντουσκινίνκαϊ-Βαρένα ( Druskininkų‑Varėnos miškai ), ιστορικά το δάσος Χρόντνα ( Puszcza Grodzieńska), ή το Λευκορωσικό Δάσος ( Gudų giria  ) είναι το μεγαλύτερο δάσος στη Λιθουανία. Είναι ένα αρχέγονο δάσος στην περιοχή Ντζούκιγια (επίσης γνωστή ως Νταϊνάβα ) στη νότια Λιθουανία με συνολική έκταση 1450 km2 εκ των οποίων 1290 km2 καλύπτονται από δέντρα. Ένα μεγάλο μέρος του δάσους προστατεύεται από το Εθνικό Πάρκο Ντζούκιγια και το Φυσικό Καταφύγιο Τσεπκέλιαϊ.
Το Δάσος Νταϊνάβα αποτελείται κυρίως από πεύκα. Υπάρχουν μερικές σημύδες, ελάτη, μαύρη σκλήθρα. Τα εδάφη είναι αμμώδη, ελαφριά, πυκνά καλυμμένα από λειχήνες. Το δάσος είναι πλούσιο σε βρώσιμα μανιτάρια, μύρτιλλα, κράνμπερι και μούρα. Η συγκομιδή αυτών των μανιταριών και των μούρων είναι σημαντικό μέρος της τοπικής οικονομίας. Η πανίδα περιλαμβάνει πολλά απειλούμενα είδη, όπως ο γκρίζος λύκος, ο αγριόπετενος, ο μαυρόπετενος, ο τσαλαπετεινός, ο ευρασιατικός μπούφος, ο ψαραετός, ο ορεινός λαγός, η ερμίνα, η στεφανοφόρος, ο μεγάλος αιγόκερως και το Lucanus cervus.
Οι περισσότεροι ποταμοί ανήκουν στη λεκάνη του ποταμού Μέρκις, συμπεριλαμβανομένων των Ούλα, Κάτρα, Γκρούντα, Βάρενε και Σκρόμπλους. Αυτοί οι ποταμοί χαρακτηρίζονται από το καθαρό, κρύο νερό και τους πολυάριθμους παραπόταμους τους. Επίσης, υπάρχουν μερικές μικροσκοπικές θερμοκαρστικές λίμνες και τυρφώνες, συμπεριλαμβανομένου του έλους του Τσεπκέλιαϊ του μεγαλύτερου τέλματος στη Λιθουανία.
Το δάσος Νταϊνάβα είναι η πιο αραιοκατοικημένη περιοχή της Λιθουανίας. Μερικά από τα χωριά επηρεάστηκαν ελάχιστα από τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις και έχουν διατηρήσει την παραδοσιακή λαϊκή αρχιτεκτονική του Τζούκι, η οποία σήμερα διατηρείται ως αρχιτεκτονικά μνημεία, προορισμοί αγροτουρισμού. Στα χωριά αυτά περιλαμβάνονται τα Μαρτσινκόνις, Ζερβίνος, Λατεζέρις, Λυνεζέρις, Ντουμπινίνκας, Μαργιόνις, Μουστέικα.
Στην αρχαιότητα, το δάσος Νταϊνάβα ήταν μέρος της γης Γιοτβινγκιανής Νταϊνάβα. Τους 14ο-16ο αιώνες το δάσος διοικούνταν από τους μεγάλους δούκες της Λιθουανίας, οι κυνηγότοποί τους βρίσκονταν εδώ. Ο πληθυσμός ήταν μικρός. Ήταν συγκεντρωμένοι στις όχθες του Μερκίς και των παραποτάμων του και ασχολούνταν με το κυνήγι, τη μελισσοκομία ξύλου, τη συλλογή μανιταριών και μούρων. Αργότερα, ο πληθυσμός άρχισε να αυξάνεται, η συνοδευτική γεωργία άρχισε να αναπτύσσεται και μεγάλες δασικές εκτάσεις υλεύθηκαν. Στα βάθη του δάσους άρχισαν να δημιουργούνται χωριά και ερημητήρια. Το δάσος υλεύθηκε εντατικότερα τον 17ο-18ο αιώνα για την εξαγωγή ξύλου. Το 19ο αιώνα πολλά καλά δέντρα εξήχθησαν στο Μερκίς και στον Νεμούνα. Λόγω της ασταμάτητης υλοτόμησης και των πυρκαγιών, το δάσος καταστράφηκε στα χρόνια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Στα σοβιετικά χρόνια ξεκίνησε η αποκατάσταση του δάσους της Νταϊνάβα. Το 1863 αντάρτες ήταν ενεργοί στο δάσος, Σοβιετικοί παρτιζάνοι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και Λιθουανοί παρτιζάνοι μετά τον πόλεμο.
Πηγές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Λιθουανικά (lt) Κατηγορία:Γεωγραφία της Λιθουανίας‎ Κατηγορία:Περιβάλλον της Λιθουανίας‎ Κατηγορία:Δάση της Ευρώπης
Τιμοτέ Λουαού-Καμπαρό
Ο Τιμοτέ Λουαού-Καμπαρό (γαλλικά: Timothé Luwawu-Cabarrot) (γενν. 9 Μαΐου 1995) είναι Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ.
Επιλέχθηκε με την 24η συνολική επιλογή από τους Φιλαδέλφεια 76ερς στο NBA Ντραφτ του 2016.
Ολιμπίκ Αντίμπ (2012–2015)
Μεταξύ 2012 και 2014, ο Λουαού-Καμπαρό έπαιξε συνολικά πέντε παιχνίδια για την Ολιμπίκ Αντίμπ. Τον Ιανουάριο του 2014 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Αντίμπ και το 2014–15, έγινε πλήρες μέλος της πρώτης ομάδας. Σε 42 αγώνες για την Αντίμπ το 2014–15, είχε μέσο όρο 7,1 πόντους, 2,5 ριμπάουντ, 1,6 ασίστ και 1,1 κλέψιμο ανά παιχνίδι. Βοήθησε επίσης την ομάδα να κερδίσει το Σεμαίν ντεζ Ας της LNB Pro B. Αρχικά σχεδίαζε να δηλωθεί για το NBA Ντραφτ του 2015, αλλά τελικά δεν το έκανε.
Μέγκα Λεκς (2015–2016)
Στις 5 Ιουλίου 2015, ο Λουαού-Καμπαρό υπέγραψε με τη σερβική Μέγκα Λεκς για τη σεζόν 2015–16. Βοήθησε τον σύλλογο να κατακτήσει το Κύπελλο Σερβίας και στο τέλος της σεζόν αναδείχθηκε στην Πρώτη Ομάδα της Αδριατικής Λίγκας. Σε 28 παιχνίδια της Αδριατικής Λίγκας για τη Μέγκα Λεκς, είχε κατά μέσο όρο 14,6 πόντους, 4,8 ριμπάουντ, 2,8 ασίστ και 1,7 κλέψιμο ανά αγώνα.
Φιλαδέλφεια 76ερς (2016–2018)
Τον Απρίλιο του 2016, ο Λουαού-Καμπαρό δηλώθηκε για το NBA Ντραφτ του 2016. Στη συνέχεια επιλέχθηκε με την 24η συνολική επιλογή στο ντραφτ από τους Φιλαδέλφεια 76ερς. Στις 3 Ιουλίου 2016, υπέγραψε το συμβόλαιό με τους 76ερς και εντάχθηκε στην ομάδα για το NBA Σάμερ Λιγκ 2016. Στις 29 Οκτωβρίου 2016, έκανε το ντεμπούτο του στο ΝΒΑ, σε μια ήττα με 104–72 από τους Ατλάντα Χοκς, καταγράφοντας 1 ριμπάουντ, 1 ασίστ και 1 κλέψιμο σε 6 λεπτά. Την 1η Φεβρουαρίου 2017, αγωνίστηκε για πρώτη φορά βασικός, στη θέση του τραυματία Ρόμπερτ Κόβινγκτον και σκόραρε 7 πόντους σε μια ήττα με 113–95 από τους Ντάλας Μάβερικς. Στις 12 Μαρτίου 2017, σημείωσε 18 πόντους σε μια νίκη με 118–116 επί των Λος Άντζελες Λέικερς. Στις 31 Μαρτίου 2017, σημείωσε 19 πόντους σε μια ήττα με 122–105 από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς. Δύο μέρες αργότερα, σημείωσε 23 πόντους σε μια ήττα με 113–105 από τους Τορόντο Ράπτορς. Στις 10 Απριλίου 2017, σημείωσε 24 πόντους (ρεκόρ σεζόν) σε μια ήττα με 120–111 από τους Ιντιάνα Πέισερς. Κατά τη διάρκεια της rookie σεζόν του, έπαιξε αρκετούς αγώνες με τους Ντέλαγουερ 87ερς του NBA Development League.
Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ (2018–2019)
Στις 25 Ιουλίου 2018, ο Λουαού-Καμπαρό μετακινήθηκε με ανταλλαγή στους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ, σε μια συμφωνία τριών ομάδων που συμπεριελάμβανε τους 76ερς και τους Ατλάντα Χοκς.
Μπρούκλιν Νετς (2019–2021)
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2019, ο Λουαού-Καμπαρό εντάχθηκε στους Κλίβελαντ Καβαλίερς για την περίοδο προετοιμασίας και έπαιξε δύο παιχνίδια προετοιμασίας προτού αποδεσμευθεί.
Στις 23 Οκτωβρίου 2019, ο Λουαού-Καμπαρό υπέγραψε two-way συμβόλαιο με τους Μπρούκλιν Νετς. Στις 15 Ιανουαρίου 2020, οι Νετς ανακοίνωσαν ότι υπέγραψαν συμβόλαιο 10 ημερών με τους Λουαού-Καμπαρό. Στις 25 Ιανουαρίου, υπέγραψε ένα δεύτερο συμβόλαιο 10 ημερών. Στις 7 Φεβρουαρίου, ο Λουαού-Καμπαρό υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο με τους Νετς.
Ατλάντα Χοκς (2021–2022)
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2021, ο Λουαού-Καμπαρό υπέγραψε με τους Ατλάντα Χοκς.
Εθνική ομάδα
Ο Λουαού-Καμπαρό έπαιξε για τις «μικρές» εθνικές Γαλλίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2014 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2015. Το 2015, βοήθησε τη Γαλλία να φτάσει στα ημιτελικά, ενώ είχε μέσο όρο 11,6 πόντους και 4,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ο Λουαού-Καμπαρό ήταν μέλος της Εθνικής Γαλλίας ανδρών που τερμάτισε πρώτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο. Στον αγώνα για το χρυσό μετάλλιο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Λουαού-Καμπαρό σημείωσε 11 πόντους, καθώς η ομάδα έχασε και κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Με τη Γαλλία συμμετείχε επίσης στο Ευρωμπάσκετ 2022.
Προσωπική ζωή
Ο Λουαού-Καμπαρό γεννήθηκε στη Γαλλία και είναι κονγκολέζικης καταγωγής μέσω του πατέρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Γάλλοι με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολιμπίκ Αντίμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντέλαγουερ 87ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρούκλιν Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λονγκ Άιλαντ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς
PFA Νεαρός Παίκτης της χρονιάς
Το Professional Football Association νεαρός παίκτης της χρονιάς (γνωστό απλά ως Νεαρός παίκτης της χρονιάς) είναι ένα ετήσιο βραβείο που δίνεται στον παίκτη ηλικίας 23 ετών και κάτω στην αρχή της σεζόν που κρίθηκε ότι ήταν ο καλύτερος στο αγγλικό ποδόσφαιρο, στην ηλικιακή κατηγορία του. Το βραβείο έχει απονέμεται από τη σεζόν 1973–74 και ο νικητής επιλέγεται με ψηφοφορία μεταξύ των μελών της συνδικαλιστικής ομάδας παικτών, της Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών (PFA). Ο πρώτος νικητής του βραβείου ήταν ο αμυντικός της Ίπσουιτς Τάουν ΦΚ, Kevin Beattie. Ο τρέχων κάτοχος είναι ο Τρεντ Αλεξάντερ- Άρνολντ, ο οποίος κέρδισε το βραβείο στις 8 Σεπτεμβρίου 2020.
Αν και το βραβείο είναι ανοιχτό για παίκτες που παίζουν σε όλες τις εθνικές κατηγορίες της Αγγλίας, όλοι οι νικητές μέχρι σήμερα έπαιζαν στην πρώτη κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Από το 2017, μόνο οι Ryan Giggs, Robbie Fowler, Wayne Rooney και Dele Alli έχουν κερδίσει το βραβείο περισσότερες από μια φορές. Μόνο επτά παίκτες που δεν προέρχονταν από το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισαν ποτέ αυτό το τρόπαιο ( οι άλλοι 15 ήταν Βρετανοί ). Αν και οι παίκτες ηλικίας 23 ετών και κάτω έχουν το δικό του βραβείο ( PFA Νεαρός παίκτης της χρονιάς ) παραμένουν επιλέξιμοι για να κερδίσουν το βραβείο Παίκτης της Χρονιάς στην Αγγλία, πράγμα που έχει συμβεί σε 3 περιπτώσεις. Το 2018 ο Ryan Sessegnon της Fulham έγινε ο πρώτος παίκτης του αγγλικού ποδοσφαίρου που προτάθηκε για το βραβείο ενώ δεν έπαιζε στην υψηλότερη εθνική κατηγορία.
Ένας σύντομος κατάλογος υποψηφίων δημοσιεύεται τον Απρίλιο και ο νικητής του βραβείου, μαζί με τους νικητές των άλλων ετήσιων βραβείων της Αγγλικής ομοσπονδίας επαγγελματιών ποδοσφαιριστών, ανακοινώνεται σε μια εκδήλωση στο Λονδίνο λίγες μέρες αργότερα. Οι ίδιοι οι παίκτες θεωρούν το βραβείο πολύ τιμητικό, επειδή ο νικητής επιλέγεται από τους ίδιους τους συναδέλφους τους, επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.
Νικητές
Το βραβείο έχει απονεμηθεί σε 47 περιπτώσεις από το 2020, σε 43 παίκτες. Ο πίνακας παρακάτω δείχνει αναλυτικά τους νικητές καθώς και τους παίκτες που κέρδισαν παραπάνω από μια φορά το βραβείο. μικρογραφία| [[Ράιαν Γκιγκς|Ο Ryan Giggs ήταν ο πρώτος παίκτης που κέρδισε το βραβείο δύο φορές.]] μικρογραφία|Ο Robbie Fowler ήταν ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία που κέρδισε το βραβείο δύο φορές. μικρογραφία| [[Στίβεν Τζέραρντ|Ο Steven Gerrard ήταν ο πρώτος παίκτης που κέρδισε το βραβείο του Παίκτη της Χρονιάς των φιλάθλων την ίδια σεζόν]] μικρογραφία| [[Γουέιν Ρούνεϊ|Ο Wayne Rooney ήταν ο τρίτος παίκτης που κέρδισε το βραβείο σε δύο συνεχόμενες σεζόν.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγγλία
Παυλιάδα Αιτωλοακαρνανίας
Η Παυλιάδα είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 410 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 41 χλμ. ΒΑ. από την Αμφιλοχία. Αναφέρεται επίσημα το 1940 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σταθά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Ποταμιά και τον Σταθά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σταθά που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Βύθιση του Νυερέρε
thumb|250px|Το MV Nyerere το 2015 Το «Νυερέρε» (Nyerere) ήταν ένα πορθμείο που ανατράπηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2018, ενώ ταξίδευε μεταξύ των νησιών Ουκερέουε και Ουκάρα, στη Λίμνη Βικτώρια της Αφρικής.
Πιστεύεται ότι στο πορθμείο μπορεί να επέβαιναν περισσότεροι από 400 επιβάτες την ώρα του δυστυχήματος, περίπου τετραπλάσιοι από τη μεταφορική του ικανότητα. Η κυβέρνηση της Τανζανίας ανακοίνωσε ότι τουλάχιστον 227 άνθρωποι πέθαναν από το δυστύχημα, αλλά μπορεί τελικώς οι νεκροί να είναι περισσότεροι από 300, με δεδομένο ότι πολλοί επιβάτες παραμένουν ακαταμέτρητοι.
Το σκάφος
Η ιδιοκτήτρια εταιρεία του σκάφους (TEMESA) ανέφερε ότι το σκάφος ήταν κατασκευασμένο για να μεταφέρει 100 επιβάτες, 25 τόνους φορτίου και τρία αυτοκίνητα. Είχε πραγματοποιήσει το παρθενικό του ταξίδι το 2004. Η εταιρεία αρνήθηκε ότι το Νυερέρε είχε μηχανικά προβλήματα, καθώς είχε υποβληθεί σε μεγάλη συντήρηση μερικούς μήνες νωρίτερα.
Το δυστύχημα
Δύο επιζήσαντες του ναυαγίου, οι Οτσόρι Μπουράνα (Burana) και Ρούμπεν Μπάντε (Mpande), δήλωσαν ότι ο πηδαλιούχος, ο οποίος μιλούσε στο κινητό του τηλέφωνο, προέβη σε απότομη στροφή του πλοίου όταν αντιλήφθηκε πως ετοιμαζόταν να πλευρίσει με τη λάθος πλευρά του σκάφους. Μετά την απότομη στροφή, «το πλοίο έγειρε προς τη μία πλευρά, πετώντας έξω μερικούς επιβάτες και μέρος του φορτίου του, και όταν αντιγύρισε βυθίστηκε παίρνοντας μαζί του όλους τους άλλους». Ο Πρόεδρος της Τανζανίας Τζον Μαγκουφούλι προέβη σε εκτεταμένη δήλωση, αναφέροντας ότι ο πηδαλιούχος ήταν άπειρος και χωρίς την κατάλληλη εκπαίδευση, ενώ ο πραγματικός καπετάνιος δεν βρισκόταν πάνω στο πλοίο. Η άλλη εκδοχή είναι (όπως είπε ένας αυτόπτης μάρτυρας από την ξηρά στον ανταποκριτή του «France24» Ε. Μακούντι) ότι «καθώς το πλοίο πλησίαζε την αποβάθρα, πολλοί επιβάτες μετακινήθηκαν προς την πύλη αποβιβάσεώς του και ένα αυτοκίνητο κύλισε, γεγονότα που έκαναν το σκάφος να γείρει προς τη μία πλευρά, προκαλώντας το δυστύχημα». Μια άλλη επιζήσασα, η Τζένιφερ Ιντόζε, ανέφερε ότι «το πορθμείο αναποδογύρισε επειδή ήταν υπερφορτωμένο».
Οι επιβάτες
Οι αρχές της Τανζανίας δεν γνωρίζουν τον ακριβή αριθμό των επιβαινόντων στο σκάφος την ώρα του συμβάντος, καθώς ο υπεύθυνος για τη διανομή των εισιτηρίων υπάλληλος πνίγηκε και η μηχανή του, που κατέγραφε τον αριθμό των εισιτηρίων, χάθηκε στο ναυάγιο. Σύμφωνα με αντικρουόμενες μεταξύ τους αρχικές εκτιμήσεις, το σκάφος μετέφερε πάνω από 300 επιβάτες, με ορισμένες αναφορές να υποδεικνύουν έναν αριθμό άνω του 400. Η αστυνομία και η κυβέρνηση επιβεβαίωσαν τη διάσωση 37 ανθρώπων κατά την ημέρα του δυστυχήματος. Την επόμενη ημέρα, σε συνέντευξη τύπου, ο Πρόεδρος της Τανζανίας Τζον Μαγκουφούλι ανακοίνωσε πως οι νεκροί ήταν 131, με 40 διασωθέντες.
Δύτες της αστυνομίας και του στρατού στάλθηκαν στο ναυάγιο για να αναζητήσουν τους πολλούς αγνοούμενους. Ως αποτέλεσμα αυτών των αναζητήσεων, ο μηχανικός Α. Τσαραχάνι βρέθηκε ζωντανός σε έναν θύλακα αέρα στο μηχανοστάσιο του πλοίου 40 ώρες μετά το δυστύχημα, μετά από ήχους που άκουσαν οι διασώστες. Τρεις ημέρες μετά το ναυάγιο, ο Πρόεδρος Μαγκουφούλι αναθεώρησε τον αριθμό των νεκρών σε 224 και επιβεβαίωσε τη σύλληψη του καπετάνιου του σκάφους.
Αντιδράσεις
Ο Μαγκουφούλι εξέφρασε τη λύπη του για το δυστύχημα και κήρυξε τετραήμερο εθνικό πένθος για τους νεκρούς. Στη συνέχεια διέταξε τη σύλληψη της διοικήσεως της εταιρείας του πορθμείου, με την κατηγορία της βαριάς αμέλειας, σχετικά με την υπερφόρτωση του σκάφους πέρα από τη δηλωμένη χωρητικότητα των 101 επιβατών. Από την αντιπολίτευση, ο John Mnyika κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι απέτυχε να ενισχύσει τις προδιαγραφές ασφαλείες των πορθμείων και ότι η επιχείρηση διασώσεως καθυστέρησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νυερερε Βυθιση του Νυερε Βυθιση του Νυερε
Τόμας Αστλ
Ο Τόμας Αστλ (αγγλικά: Thomas Astle, 22 Δεκεμβρίου 1735 - 1 Δεκεμβρίου 1803) υπήρξε Άγγλος αρχαιοδίφης και παλαιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1735 στο Γιόξολ της Βρετανίας. Πατέρας του ήταν ο δασονόμος Ντάνιελ Αστλ, ο οποίος τον προόριζε και αυτόν για το ίδιο επάγγελμα. Ωστόσο, ο Τόμας προτίμησε να ακολουθήσει κάποιο άλλο επάγγελμα. Πήγε στο Λονδίνο κι έπιασε δουλειά. Του ανατέθηκε η σύνταξη ενός ευρετηρίου των χειρογράφων της συλλογής Harleian (Harleian Collection). Έγινε μέλος της «Εταιρείας των Αρχαιοδιφών του Λονδίνου» («Society of Antiquaries of London») το 1763, ενώ περίπου την ίδια εποχή προσελήφθη από τον Τζωρτζ Γκρενβίλλ, ο οποίος του ανέθεσε την καταγραφή χειρογράφων. Το 1766 έγινε μέλος της «Βασιλικής Κοινωνίας του Λονδίνου προς Βελτίωση των Γνώσεων Φυσικής» («The Royal Society of London for Improving Natural Knowledge»), ενώ το ίδιο έτος του προτάθηκε από μια επιτροπή της Βουλής των Λόρδων (House of Lords), να εκτυπώσει τα ιστορικά ντοκουμέντα της Βουλής. Για το έργο αυτό όμως ο ίδιος πρότεινε τον πεθερό του. Κατά την διάρκεια της υπόλοιπης ζωής του ανέλαβε πολλά σημαντικά αξιώματα. Απεβίωσε την 1η Δεκεμβρίου 1803, σε ηλικία 69 ετών, αφήνοντας εννέα απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ
μικρογραφία| Τα [[Βοεβοδάτο|βοεβοδάτα, πόβιατ και γκμίνα με κόκκινο χρώμα είχαν εγκρίνει ψηφίσματα κατά των ΛΟΑΤ έως τον Ιανουάριο του 2020. Μπορείτε να βρείτε έναν ενημερωμένο χάρτη εδώ. ]] Οι Ελεύθερες ζώνες από ΛΟΑΤ (Strefy wolne od LGBT)    ή ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ ιδεολογία (Strefy wolne od ideologii LGBT) είναι δήμοι και βοεβοδάτα της Πολωνίας που έχουν δηλώσει ότι δεν επιτρέπουν την εξάπλωση των ριζοσπαστικών ιδεολογιών και αντιλήψεων που ασπάζονται οι ΛΟΑΤ και απαγορεύουν πορείες και εκδηλώσεις που σχετίζονται με το ΛΟΑΤ κίνημα. Μέχρι τον Ιούνιο του 2020, περίπου 100 δήμοι (χάρτης) και πέντε βοεβοδάτα, που καλύπτουν το ένα τρίτο της χώρας, είχαν εγκρίνει ψηφίσματα που έχουν χαρακτηριστεί ως «Ελεύθερες ζώνες από ΛΟΑΤ». Τον Σεπτέμβριο του 2021, τέσσερα από τα βοεβοδάτα απέσυραν τα μέτρα, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση απείλησε να σταματήσει τη χρηματοδότηση. Ο Διαμεσολαβητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Πολωνίας αμφισβήτησε πολλά ψηφίσματα για ζώνες χωρίς ΛΟΑΤ και στις 28 Ιουνίου 2022, ένα Ανώτατο Πολωνικό Εφετείο επικύρωσε αποφάσεις κατώτερων δικαστηρίων που είχαν ακυρώσει αυτά τα ψηφίσματα, καταργώντας τα σε τέσσερις δήμους. Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι οι ζώνες υπερασπίζονται τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες, ενώ οι αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι οι ζώνες υπονομεύουν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ ατόμων.
Τα περισσότερα από τα ψηφίσματα που εγκρίθηκαν ασκήθηκαν από την συντηρητική οργάνωση Ordo Iuris. Αν και είναι ανεφάρμοστες και πρωτίστως συμβολικές, οι διακηρύξεις αντιπροσωπεύουν μια προσπάθεια στιγματισμού των ΛΟΑΤ ατόμων. Το The Economist θεωρεί τις ζώνες «ένα νομικά ανούσιο τέχνασμα με πρακτικό αποτέλεσμα την κήρυξη ελεύθερης κριτικής στους ομοφυλόφιλους». Σε μια έκθεση του Δεκεμβρίου 2020, ο Επίτροπος του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δήλωσε ότι «Από το να είναι απλώς λόγια στα χαρτιά, αυτές οι διακηρύξεις και οι χάρτες επηρεάζουν άμεσα τις ζωές των ΛΟΑΤ ατόμων στην Πολωνία».
Στις 18 Δεκεμβρίου 2019, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε, 463 υπέρ έναντι 107 κατά, για να καταδικάσει τις περισσότερες από 80 τέτοιες ζώνες στην Πολωνία. Τον Ιούλιο του 2020, τα περιφερειακά διοικητικά δικαστήρια στο Γκλιβίτσε και στο Ράντομ αποφάνθηκαν ότι οι ελεύθερες ζώνες από ΛΟΑΤ ιδεολογία που δημιουργήθηκαν από τις τοπικές αρχές στις γκμίνα Ιστέμπνα και στο Κλβουφ αντίστοιχα είναι άκυρες, τονίζοντας ότι παραβιάζουν το σύνταγμα και εισάγουν διακρίσεις σε βάρος μελών της ΛΟΑΤ κοινότητας που ζει σε αυτά τα πόβιατ.
Από τον Ιούλιο του 2020, η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνήθηκε τη χρηματοδότηση από τα Διαρθρωτικά Ταμεία και Ταμείο Συνοχής σε δήμους που έχουν υιοθετήσει διακηρύξεις «ζώνης χωρίς ΛΟΑΤ», οι οποίες παραβιάζουν τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Πολωνία είναι το μόνο κράτος μέλος που έχει δικαίωμα εξαίρεσης από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, τον οποίο είχε υπογράψει κατά την προσχώρησή της στην Ε.Ε. το 2004. Επιπλέον, αρκετές ευρωπαϊκές αδελφοποιημένες πόλεις έχουν παγώσει τις συνεργασίες τους με τους εν λόγω πολωνικούς δήμους. Λόγω της παραβίασης του Ευρωπαϊκού Δικαίου, συμπεριλαμβανομένου του Άρθρου 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτές οι ζώνες θεωρούνται μέρος της πολωνικής κρίσης του κράτους δικαίου.
Ιστορικό
μικρογραφία| Διαμαρτυρία τον Αύγουστο του 2019 για υποστήριξη των δηλώσεων του Αρχιεπισκόπου [[Μάρεκ Γεντρασέφσκι κατά των ΛΟΑΤ ατόμων. Η πινακίδα γράφει: «μακριά από τον αριστερό ιδεολογικό ολοκληρωτισμό», το precz (φύγε μακριά) βρίσκεται επίσης στη διαγραμμένη σημαία των ΛΟΑΤ]] Τον Φεβρουάριο του 2019, ο φιλελεύθερος δήμαρχος της Βαρσοβίας Ράφαου Τσασκόφσκι, υπέγραψε μια δήλωση που υποστηρίζει τα δικαιώματα ΛΟΑΤ και ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ακολουθήσει τις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και να ενσωματώσει ΛΟΑΤ ζητήματα στα προγράμματα σπουδών του σχολικού συστήματος της Βαρσοβίας. Οι πολιτικοί του Νόμος και Δικαιοσύνη (ΝκΔ) αντιτάχθηκαν στο πρόγραμμα λέγοντας ότι θα σεξουαλοποιήσει τα παιδιά. Ο αρχηγός του κόμματος ΝκΔ, Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι, απάντησε στη δήλωση, χαρακτηρίζοντας τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ «μια εισαγωγή» που απειλεί την Πολωνία.
Σύμφωνα με την The Daily Telegraph, η διακήρυξη «εξόργισε και γαλβάνισε» τους συντηρητικούς πολιτικούς και τα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης στην Πολωνία, ενώ οι διακηρύξεις για την «ζώνη χωρίς ΛΟΑΤ» προέκυψαν ως αντίδραση στη δήλωση της Βαρσοβίας. Η βρετανική εφημερίδα υποστηρίζει περαιτέρω ότι το συντηρητικό κατεστημένο φοβάται μια φιλελεύθερη μετάβαση που μπορεί να διαβρώσει την εξουσία της Καθολικής Εκκλησίας στην Πολωνία, όπως η μετάβαση γύρω από την Ιρλανδική Εκκλησία. Η μείωση της προσέλευσης στην Εκκλησία, η αυξανόμενη εκκοσμίκευση και τα σκάνδαλα σεξουαλικής κακοποίησης έχουν ασκήσει πίεση στη συντηρητική θέση.
Δύο εβδομάδες πριν από τις Ευρωεκλογές του 2019, κυκλοφόρησε διαδικτυακά ένα ντοκιμαντέρ για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών στην Εκκλησία. Αναμενόταν να βλάψει εκλογικά το ΝκΔ που ευθυγραμμίζεται με την Εκκλησία και αφορούσε τον ηγέτη του ΝκΔ, Κατσίνσκι, μιλώντας έντονα για το πολωνικό έθνος και τα παιδιά ότι «δέχονται επίθεση από αποκλίνουσες ξένες ιδέες», κάτι που οδήγησε τους συντηρητικούς ψηφοφόρους να συσπειρωθούν γύρω από το ΝκΔ. Σύμφωνα με τη φεμινίστρια μελετήτρια Αγκνιέσκα Γκραφ, «Η επίθεση κατά των ΛΟΑΤ πυροδοτήθηκε από τη Διακήρυξη [της Βαρσοβίας], αλλά αυτή ήταν απλώς μια ευπρόσδεκτη δικαιολογία», καθώς το ΝκΔ προσπάθησε να προσελκύσει το αγροτικό-παραδοσιακό δημογραφικό στοιχείο και χρειαζόταν έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να αντικαταστήσει τους μετανάστες.
Ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 13ης Οκτωβρίου 2019 στην Πολωνία, το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη επικεντρώθηκε στην αντιμετώπιση της «ΛΟΑΤ ιδεολογίας». Το 2019, επέπληξε τη δήλωση του δημάρχου της Βαρσοβίας υπέρ των ΛΟΑΤΚΙ ως «επίθεση στην οικογένεια και τα παιδιά» και δήλωσε ότι οι ΛΟΑΤΚΙ ήταν μια «εισαγόμενη» ιδεολογία.
Τον Αύγουστο του 2019, ο Αρχιεπίσκοπος της Κρακοβίας, Μάρεκ Γεντρασέφσκι, είπε ότι η «ΛΟΑΤ ιδεολογία» ήταν σαν μια «μάστιγα του ουράνιου τόξου», σε ένα κήρυγμα για τον εορτασμό της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Λίγο αργότερα, μια ντραγκ κουίν προσομοίωσε τη δολοφονία του Γεντρασέφσκι στη σκηνή, προκαλώντας διαμάχες.
Το 2019, το να είσαι ανοιχτά ομοφυλόφιλος στις μικρές πόλεις και τις αγροτικές περιοχές της Πολωνίας «χρειάζεται αυξανόμενο σωματικό και ψυχικό σθένος» λόγω των αντιθέσεων των πολωνικών αρχών και της Καθολικής Εκκλησίας, σύμφωνα με την The Daily Telegraph. Η κοινή αντίληψη, ωστόσο, έχει γίνει πιο ανεκτική απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Το 41% των Πολωνών που συμμετείχαν σε έρευνα το 2001 δήλωναν ότι «το να είσαι ομοφυλόφιλος δεν ήταν φυσιολογικό και δεν πρέπει να το ανέχεσαι», μειώθηκε στο 24% το 2017 και το 5% που είπε «το να είσαι ομοφυλόφιλος ήταν φυσιολογικό» το 2001 είχε αυξηθεί στο 16% το 2017.