cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιεράπετρα
Ένωσις των εν Αθήναις Ιεραπετριτών
Στις 18 Μαΐου 1964 πραγματοποιήθηκε ενώπιον πλήθους επισήμων στην αίθουσα διαλέξεων "Ελευθέριος Βενιζέλος" (οδός Χρήστου Λαδά 2) η πρώτη εμφάνιση της νεοσύστατης "Ενώσεως των εν Αθήναις - Πειραιεί και περιχώροις εγκατεστημένων Ιεραπετριτών". Ο σύλλογος αυτός αποτελείται από μέλη που κατάγονται από την επαρχία της Ιεράπετρας και διαμένουν στην Αθήνα, στον Πειραιά ή και τα προάστιά τους και ανάμεσα στους στόχους του, όπως ορίζονται στο καταστατικό της Ενώσεως είναι η εξύψωση του βιοτικού και πολιτιστικού επιπέδου των μελών του, όπως και η συλλογή, η φύλαξη και η διάδοση του ιστορικού και λαογραφικού υλικού της επαρχίας Ιεράπετρας και γενικότερα του νομού Λασιθίου. Πρώτος πρόεδρος της Ένωσης που συνεχίζει ως σήμερα το έργο της ήταν ο αντιστράτηγος ε.α. Γεώργιος Σαμουήλ. Το 2014 εορτάστηκε η συμπλήρωση 50 ετών από την ίδρυση του συλλόγου. Σημερινή πρόεδρος είναι η Δήμητρα Μαρκοπούλου-Τυχοπούλου.
Πολιτιστικές εκδηλώσεις
Στην Ιεράπετρα, από το 1983 και κάθε καλοκαίρι διεξάγονται τα "Κύρβεια", κατά τη διάρκεια των οποίων παρουσιάζονται πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων, με συναυλίες (με συμμετοχή και της Φιλαρμονικής του Δήμου και της βυζαντινής χορωδίας "Μελέτιος Μεταξάκης") και θεατρικές παραστάσεις. Επίσης, από τον Μάρτιο έως τον Μάιο γίνονται οι εκδηλώσεις της "Πολιτιστικής Άνοιξης". Το 2011 ιδρύθηκε ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας, με σκοπό την προαγωγή του θεάτρου στην πόλη, ενώ δραστηριοποιούνται επίσης ο Θεατρικός Σύλλογος Μικρασιατών και η θεατρική ομάδα του Δήμου. Στην πόλη λειτουργούν Κινηματογραφική Λέσχη, εικαστικό εργαστήριο και δημοτική ομάδα χορού. Στην πόλη συμμετέχουν σε εκδηλώσεις και ιδιωτικές σχολές κρητικού χορού, όπως και ο σύλλογος βρακοφόρων. Από το 1989 διεξάγεται κάθε χρόνο το "Κυνήγι του Θησαυρού", στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του καρναβαλιού της πόλης. Το 2003 ιδρύθηκε από τον Γιώργο Μπαλοθιάρη και τη Γωγώ Βερίγου το  Καλοκαίρι Στο Νότο  το οποίο ένωσε ραδιοφωνικά τα επόμενα χρόνια όλους τους νομούς της Κρήτης, αλλά και την Ομογένεια με θεματικό επίκεντρο το καλοκαίρι στην Ιεράπετρα. Λίγο αργότερα, τo 2009, ιδρύθηκε από το Καλοκαίρι Στο Νότο  η μεγαλύτερη νεανική πολιτιστική εκδήλωση στην Κρήτη, το B.I.G Party Ierapetra Xperience, το οποίο αποτέλεσε το μεγαλύτερο Beach Party στην Κρήτη με προσέλευση χιλιάδων επισκεπτών από όλη την Ελλάδα.
Τύπος και ΜΜΕ
Στην Ιεράπετρα εκδίδεται μία εβδομαδιαία εφημερίδα, η "Ιεράπετρα- 21ος αιών", από το 1997. Κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη. Επίσης, εκπέμπει το τηλεοπτικό κανάλι Κρήτη Epsilon TV, με ενημερωτικό και ψυχαγωγικό περιεχόμενο. Αναφορικά με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, σήμερα εκπέμπουν ο Ηχώ FM 99.8, το Ράδιο Λασίθι 92.3, το Ράδιο Βερενίκη 89.5, ο Panic 93.7, ο Madness 95.0 και ο Planet 90.6 FM.
Εκκλησία
thumb|250px|Ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Γεωργίου Η Επισκοπή της Ιεράπυτνας ιδρύθηκε κατά τον 1ο αι. μ.Χ. από τον Απόστολο Τίτο και σε αυτήν υπήχθησαν και οι επαρχίες Σητείας και Μιραμπέλλου. Η τελευταία επαρχία αποσπάστηκε κατά τη δεύτερη Βυζαντινή Περίοδο ([tel:961-1204 961-1204]) και συστάθηκε η Επισκοπή Πέτρας. Η αρχαιότερη καταγραφή επισκόπου Ιεραπύτνης είναι εκείνη του Σύμφορου, ο οποίος αναφέρεται το 343 μ.Χ. να λαμβάνει μέρος σε σύνοδο στη Σαρδική. Κατά την Αραβοκρατία καταργήθηκε και η Επισκοπή, μαζί με τις υπόλοιπες 21 της Κρήτης. Μετά την εκδίωξη των Σαρακηνών από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, οι επισκοπές επανήλθαν και ήταν συνολικά 12 τον αριθμό. Νέα έδρα της Επισκοπής Ιεράς έγινε το ομώνυμο χωριό. Μετά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Ενετούς τοποθετήθηκαν Λατίνοι επίσκοποι και το 1571, με απόφαση του Πάπα Πίου Ε΄ η επισκοπή Ιεραπύτνης ενώθηκε με εκείνη της Σητείας. Οι δύο επισκοπές διαχωρίστηκαν και πάλι κατά την Τουρκοκρατία και συγχωνεύτηκαν ξανά στην επισκοπή Ιεράς και Σητείας το 1831. Έπειτα από μία νέα συγχώνευση με την Επισκοπή Πέτρας (Επισκοπή Νεαπόλεως), η Επισκοπή Ιεράς και Σητείας ιδρύθηκε ξανά το 1936 και το 1962 προήχθη σε Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας. Σημερινός Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας είναι ο Κύριλλος Διαμαντάκης.
Ναοί
Η πόλη της Ιεράπετρας έχει πολλούς ναούς σε έξι ενορίες. Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Φωτεινής κτίστηκε το 1990 επί Μητροπολίτη Φιλοθέου Β΄ και εκεί βρίσκεται το κτήριο της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας. Σημαντικός είναι ο μητροπολιτικός ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου, πολιούχου της πόλεως, στην περιοχή Κάτω Μερά της παλιάς πόλεως, που κτίστηκε στα 1856, ρυθμού βασιλικής μετά τρούλου και ο οποίος είναι ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά μνημεία της Κρήτης, λόγω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής του. Επίσης, στην πόλη βρίσκονται οι ναοί του Τιμίου Σταυρού, της Παναγίας Ελεούσης όπου βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας την οποία έφεραν Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, του Μιχαήλ Αρχάγγελου και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (ή Αφέντης Χριστός) στην περιοχή Σαρακίνα. Ο ναός της Παναγίας του Καλέ είναι μία μικρή μονόκλιτη εκκλησία στην περιοχή του ενετικού φρουρίου και εορτάζει στις 21 Νοεμβρίου. Σύμφωνα με την παράδοση, στον ναό εκείνο εκκλησιαζόταν ο άρχοντας της Ιεράπετρας κατά τα βυζαντινά χρόνια. Στην παλιά πόλη υπάρχουν και οι ναοί του Αγίου Νικολάου, ο οποίος κτίστηκε (ή ανακαινίστηκε) κατά την παράδοση από 4 ψαράδες με το ίδιο όνομα, ο τρίκλιτος του Αγίου Ιωάννου (Ζωοδόχου Πηγής και Αγίου Ελευθερίου) και ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα (ολοκληρώθηκε στη σημερινή του μορφή το 1938). Ευρύτερα της πόλης υπάρχουν και άλλοι ναοί όπως ο νεόδμητος του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου κοντά στην έξοδο της πόλης προς την Παχεία Άμμο.
Αθλητισμός
thumb|Το Βουζουνεράκειο Στάδιο το 2014. Στην πόλη είναι ενεργοί πολλοί σύλλογοι σε διάφορα αθλήματα, όπως ο στίβος, το ποδόσφαιρο, η καλαθοσφαίριση, η πετοσφαίριση, η αντισφαίριση και η ιστιοπλοΐα. Η άθληση γίνεται σε ένα μεγάλο κλειστό γυμναστήριο, στο Εθνικό Στάδιο, το Μισεδάκειο Αθλητικό Κέντρο και σε ιδιωτικά γυμναστήρια. Εκτός από τα προαναφερόμενα αθλήματα, στην Ιεράπετρα είναι ενεργοί ο Ορειβατικός Σύλλογος ("Ο Σταυραετός"), ο οποίος διοργανώνει αναβάσεις και πορείες, ο νεοσύστατος Ναυτικός Όμιλος (που διοργανώνει εκδηλώσεις με θέμα την ασφάλεια στη θάλασσα) και ο Κυνηγετικός Σύλλογος.
Ποδόσφαιρο
Ο Όμιλος Φιλάθλων Ιεράπετρας, μετονομάστηκε το 1970 σε Ο.Φ.Ι ύστερα από τη συγχώνευση των δύο παλαιοτέρων ομάδων της πόλης αλλά και της Ελλάδας Θύελλας Ιεράπετρας (1926) και Διαγόρα Ιεράπετρας και είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην Ιεράπετρα. Είναι μία από τις ιστορικότερες ομάδες στην Κρήτη καθώς έχει στο ενεργητικό της πολλές επιτυχίες στο νησί αλλά και εκτός του νησιού σε επίπεδο Γ΄ Εθνικής.
Ο Ο.Φ.Ι. έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα Κρήτης (Δ' Εθνικής) την περίοδο 2005-06 και έχει 9 πρωταθλήματα και 9 κύπελλα Λασιθίου και έχει αγωνιστεί για πολλά χρόνια σε επίπεδο Γ' Εθνικής της Δ' Εθνικής και στο Περιφερειακό Κρήτης (Δ' κατηγορίας).
Στις αρχές της περιόδου 2010-2011 συμμετείχε στην ένωση των 3 συλλόγων της Ιεράπετρας, και η επωνυμία της ομάδας άλλαξε και έγινε Ιεράπετρα Κ21 (Κάτω των 21). Η ένωση όμως απέτυχε όπως ήταν αναμενόμενο και έτσι ο ΟΦ Ιεράπετρας για την περίοδο 2011-2012 έλαβε ξανά την παλιά ονομασία του. Τη σεζόν 2017-18, επέστρεψε στην Γ΄ Εθνική, και παράλληλα κατέκτησε το τελευταίο Κύπελλο Ερασιτεχνών, και την επόμενη σεζόν προβιβάστηκε στην αναδιαρθρωμένη Β’ Εθνική. Τη σεζόν 2019-20 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Football League,ενώ στο Κύπελλο Ελλάδας της προηγούμενης χρονιάς είχε αναδειχθεί ισόπαλος με 2-2 σκορ ενάντια στον Παναθηναϊκό. Τις χρονιές 2020-21 και 2021-22 αγωνίζεται στην Super League 2
Επίσης, το 1979 ιδρύθηκε η Αναγέννηση Ιεράπετρας με προπονητή τον Νίκο Δεδελετάκη, ο οποίος κατέχει το ρεκόρ συνεχούς παραμονής στην ίδια ομάδα στην Ελλάδα (επί 36 χρόνια). Από το 1979 έως το 1982 η Αναγέννηση πέτυχε να προκριθεί 3 φορές από το τοπικό πρωτάθλημα Λασιθίου στην Δ΄ εθνική. Στις αρχές της αγωνιστικής περιόδου 2010-11 η ομάδα συγχωνεύτηκε με δύο άλλες ομάδες (ΟΦ Ιεράπετρας και ΑΣ Ιεράπετρας) και μετονομάστηκε σε Ierapetra FC. Έπειτα από μία μόνο σεζόν η συγχώνευση διαλύθηκε. Από τη σεζόν 2011-12 ο σύλλογος συνέχισε ως I.F.C. Αναγέννηση και από την επόμενη αγωνιστική περίοδο το όνομα και το έμβλημα της ομάδας επανήλθαν. Τη σεζόν 2014-15 αγωνίζονται στον 6ο όμιλο της Γ' Εθνικής κατηγορίας, όπου ήταν η μοναδική ομάδα στην ιστορία που δεν κατάφερε να νικήσει τουλάχιστον έναν αγώνα.
Στίβος
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Λιβυκός Ιεράπετρας δραστηριοποιείται στον χώρο του στίβου, έχοντας στο ενεργητικό του πολλές διακρίσεις πρωταθλητών όπως ο Νίκος Φιλανδαράκης και η Μαρίνα Βασαρμίδου. Τον Αύγουστο του 2013 διεξήχθη με επιτυχία υπό την αιγίδα του Δήμου και ο 1ος ημιμαραθώνιος 21,1 χλμ κατά τη λήξη των "Κυρβείων", πολιτιστικών εκδηλώσεων που συμπλήρωσαν 30 χρόνια.
Ιστιοπλοΐα
Το 2011 ιδρύθηκε ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος της Ιεράπετρας, παρέχοντας θεωρητική και πρακτική εξάσκηση στο εν λόγω άθλημα.
Ποδηλασία
Οι Φίλοι Ποδηλάτου Ιεράπετρας συμμετέχουν σε πορείες, με στόχο την προώθηση της οδικής ασφάλειας και την υποστήριξη της μετακίνησης με το ποδήλατο και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η πιο πρόσφατη (7η) ποδηλατική πορεία έγινε στις 11 Μαΐου 2014 στο πλαίσιο πανελλαδικής αντίστοιχης κινητοποίησης.
Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος
Ο Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος (Marcus Claudius Marcellus, 268 π.Χ. - 208 π.Χ.), πέντε φορές εκλεγμένος ως ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, ήταν σημαντικός Ρωμαίος στρατιωτικός ηγέτης κατά τη διάρκεια του Γαλατικού Πολέμου του 225 π.Χ. και το Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου. Ο Μάρκελλος κέρδισε το πιο διάσημο τρόπαιο που ένας Ρωμαίος στρατηγός θα μπορούσε να κερδίσει, το spolia opima, για τη δολοφονία του Γαλάτη στρατιωτικού ηγέτη και βασιλιά Βιριδόμαρου σε σώμα με σώμα μάχη το 222 π.Χ. στη μάχη του Κλαστίντιουμ. Επιπλέον, είναι γνωστός για την κατάκτηση της οχυρωμένης πόλης των Συρακουσών σε μια παρατεταμένη πολιορκία κατά τη διάρκεια της οποίας δολοφονήθηκε από τους Ρωμαίους ο Αρχιμήδης, ο διάσημος εφευρέτης. Ο Μάρκελλος πήρε τα επιστημονικά όργανα του δολοφονημένου Αρχιμήδη, μεταξύ των οποίων δυο αυτόματες μηχανικές ουράνιας σφαίρες - πλανητάρια, όμοια με τον φημισμένο Μηχανισμό των Αντικυθήρων. Ο Μάρκελλος πήρε την μια αυτόματη ουράνια σφαίρα στο σπίτι του και την άλλη δώρισε στον ναό της Αρετής στη Ρώμη. Ο Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος πέθανε σε μάχη το 208 π.Χ., αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά στρατιωτικών κατακτήσεων και τον αναζωογονημένη ρωμαϊκό μύθο του opima spolia.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης
Dreams (τραγούδι, Fleetwood Mac)
Το "Dreams" είναι ένα τραγούδι του αμερικανο-βρετανικού rock συγκροτήματος Fleetwood Mac, του 1977, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους Rumors (1977). Στις 24 Μαρτίου του 1977, το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single, το δεύτερο από αυτόν τον δίσκο, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Ιούνιο του ίδιου έτους, κυκλοφόρησε ως το τρίτο από τον δίσκο και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο ουσιαστικά έδειχνε το συγκρότημα σε μία ζωντανή συναυλία τους.
Το single σημείωσε ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία, φτάνοντας το νούμερο 1 στα αμερικανικά Billboard Hot 100, το πρώτο και μοναδικό κομμάτι του συγκροτήματος που φτάνει εκεί νούμερο 1. Οι πωλήσεις του είχα ξεπεράσει το ένα εκατομμύρια αντίτυπα. Επίσης, επιτυχία συνάντησε και στον Καναδά, μπαίνοντας στα RPM Top 100 Singles, φτάνοντας το νούμερο 1 κι εκεί. Στα τέλη του 2020, το κομμάτι γνώρισε ξανά δημοτικότητα, μετά από ένα viral TikTok, μπαίνοντας ξανά σε διάφορα charts ανά τον κόσμο, ενώ επιτυχία συνάντησε και στο Spotify και Apple Music. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, έκανε και ραδιοφωνική επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1977 Κατηγορία:Singles του 1977 Κατηγορία:Singles του 1998 Κατηγορία:Singles της 143 Records Κατηγορία:Singles της Atlantic Records Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records Κατηγορία:Lava Records Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια των Fleetwood Mac
Ηλεκτρικό φορτίο
Ιστορία
Οι πρώτες αναφορές σε φαινόμενα που σχετίζονται με το ηλεκτρικό φορτίο καταγράφονται από τον Θαλή το Μιλήσιο, ο οποίος διαπιστώνει ότι ορισμένα υλικά, όπως για παράδειγμα το ήλεκτρο ή κεχριμπάρι (αν το τρίψουμε με ξηρό ύφασμα) ή το γυαλί (αν το τρίψουμε με μετάξι), έχουν τη ιδιότητα να συγκρατούν ελαφριά αντικείμενα, όπως τρίχες. Στην αρχαία Ελλάδα επίσης, ήταν γνωστό ότι η ιδιαίτερα έντονη τριβή ενός υλικού μπορούσε να προκαλέσει σπινθήρα.
Μέχρι τις μέρες μας, διάφορα πειράματα έχουν δείξει ότι υπάρχουν δύο είδη ηλεκτρικού φορτίου, τα οποία ονομάστηκαν αρνητικό και θετικό (Η επιλογή έγινε από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο αυθαίρετα, με την έννοια δηλαδή ότι θα μπορούσαν να είχαν ονομαστεί και ανάποδα - «θετικό» το «αρνητικό» και «αρνητικό» το «θετικό»).
Ιδιότητες ηλεκτρικού φορτίου
Το ηλεκτρικό φορτίο είναι μία ποσότητα που διατηρείται, δηλαδή σε οποιαδήποτε αλληλεπίδραση ο ολικός αριθμός των φορτίων πριν και μετά από αυτήν, διατηρείται σταθερός.
Το ηλεκτρικό φορτίο είναι μία ποσότητα που είναι κβαντισμένη. Δηλαδή υπάρχει μόνο σε διακριτές οντότητες, ακέραια πολλαπλάσια του θεμελιώδους φορτίου του ηλεκτρονίου (e-) για το αρνητικό φορτίο και του πρωτονίου για το θετικό.
Όταν λέμε ότι ένα σώμα είναι αρνητικά φορτισμένο εννοούμε ότι ο αριθμός των ηλεκτρονίων σε αυτό είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των πρωτονίων. Αντίστοιχα, σε ένα θετικά φορτισμένο σώμα ο αριθμός των ηλεκτρονίων του είναι μικρότερος από τον αριθμό των πρωτονίων. Τέλος, όταν λέμε ότι το σώμα είναι ουδέτερα φορτισμένο, εννοούμε ότι ο αριθμός των πρωτονίων είναι ίσος με τον αριθμό των ηλεκτρονίων.
Μονάδα μέτρησης του ηλεκτρικού φορτίου στο S.I. είναι το Κουλόμπ προς τιμή του Γάλλου φυσικού Τσαρλς Κουλόμπ για το σημαντικό έργο του στον τομέα του ηλεκτρισμού. Το ηλεκτρικό φορτίο του πρωτονίου είναι κατά απόλυτη τιμή ίσο με το αντίστοιχο του ηλεκτρονίου και ισούται με
Κατά την περιγραφή της κατανομής του φορτίου σε μακροσκοπικά σώματα, η διακριτή φύση του φορτίου μπορεί να αγνοηθεί και είναι συνήθως αρκετό να θεωρήσουμε το φορτίο ως ένα συνεχές ρευστό με πυκνότητα φορτίου που μεταβάλλεται λίγο ή πολύ ομαλά συναρτήσει της θέσης.
Σε ένα κρυσταλλικό στερεό, όπου ανεξάρτητα άτομα ενώνονται σε μια συμμετρική δομή, τα εξωτερικά ηλεκτρόνια των ατόμων δεν παραμένουν μοιρασμένα στα άτομα αλλά μπορούν να κινηθούν ελεύθερα σε όλο τον όγκο του στερεού. Έτσι,οι φορείς του φορτίου στα μέταλλα είναι αυτά τα ελεύθερα ηλεκτρόνια, τα οποία ονομάζονται και ηλεκτρόνια σθένους.
Τα θετικά φορτία δεν μπορούν να κινηθούν ελεύθερα, όπως συμβαίνει στο γυαλί και σε άλλους μονωτές. Σε ορισμένους αγωγούς, όμως, όπως οι ηλεκτρολύτες (οξέα, βάσεις, άλατα), μπορούν να κινηθούν τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά φορτία, επειδή η διαλυμένη ουσία μέσα σε αυτούς βρίσκεται σε μορφή ιόντος (όπως για παράδειγμα σε διάλυμα χλωριούχου νατρίου (άλας), έχουμε κατιόντα νατρίου και ανιόντα χλωρίου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Ηλεκτροστατική
Βίγλιστα
Η Βίγλιστα (Bilisht ή Bilishti, Билишта) είναι πόλη στα νοτιοανατολικά της Αλβανίας. Είναι η πρωτεύουσα του δήμου Ντεβόλ στον νομό Κορυτσάς. Η Βίγλιστα βρίσκεται 27 χιλιόμετρα από την Κορυτσά.
Το 2015, ο δήμος της Βίγλιστας διαλύθηκε και ενσωματώθηκε στον νέο δήμο Ντεβόλ ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις κοινότητες της πρώην επαρχίας Ντεβόλ.
Γεωγραφία
Η Βίγλιστα βρίσκεται σε υψόμετρο 930 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας ανατολικά από την οροσειρά Μοράβα σε οροπέδιο, το οποίο διασχίζεται από τα άνω τμήματα του ποταμού Ντεβόλ. Από την πόλη διέρχεται η σημαντική οδός η οποία συνδέει την Κορυτσά με τη Φλώρινα στην Ελλάδα. Η συνοριακή διέλευση της Καπστίτσα απέχει 8 χιλιόμετρα.
Πληθυσμός
Η Βίγλιστα έχει 6250 κατοίκους (2011). Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Μουσουλμάνοι (κυρίως Σουνίτες), αλλά και Μπεκτασήδες. Ωστόσο υπάρχει και μεγάλη χριστιανική ορθόδοξη κοινότητα και μικρές μειονότητες άλλων χριστιανικών δογμάτων. Ο πληθυσμός ασχολείται κυρίως από το εμπόριο και τη γεωργία.
Ιστορία
Η Βίγλιστα αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε γραπτά κείμενα το 1505. Εκείνη την εποχή, η περιοχή ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1913 η πόλη προσαρτήθηκε στην Αλβανία, αλλά για μικρό χρονικό διάστημα μέχρι το 1920 ήταν υπό ελληνική και κατά καιρούς γαλλική κατοχή. Το 1917 ιδρύθηκε το πρώτο σχολείο. Το 1921 η Βίγλιστα είχε περίπου 2000 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή του Ντεβόλ ήταν θέατρο πολέμου. Από την περιοχή οι Ιταλοί εισέβαλαν στην Ελλάδα το 1940. Αλλά απωθήθηκαν και οι Έλληνες κατέλαβαν τη Βίγλιστα μέχρι τον Απρίλιο του 1941. Στη συνέχεια, οι Ιταλοί ήταν και πάλι κυρίαρχοι στην πόλη, μέχρι να αντικατασταθούν το 1943 από τη Βέρμαχτ. Το καλοκαίρι του 1944 η Βίγλιστα απελευθερώθηκε από Αλβανούς αντάρτες.
Οικονομία
Στη Βίγλιστα υπάρχει εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας με περίπου 500 υπαλλήλους. Επιπλέον, υπάρχουν μερικές μικρότερες εμπορικές επιχειρήσεις. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού απασχολείται επίσης στη γεωργία και στην κτηνοτροφία και κάποιοι εργάζονται στη γειτονική Κορυτσά.
Αθλητισμός
Ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος ΚΦ Μπιλίστ Σπορτ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της δεύτερης κατηγορίας και θα αγωνίζεται στην πρώτη την περίοδο 2019-20.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός Κορυτσάς
Ζουζούνια
Τα Ζουζούνια είναι παιδικό μουσικό συγκρότημα.
Ιστορία
Το συγκρότημα ιδρύθηκε το 1986 από την παιδαγωγό Κατερίνα Γιαννίκου. Από την πρώτη σειρά βιβλίων “Μιλάμε για…” το 1986, μέχρι τη μεγάλη λίστα από πλατινένια CD και πρώτα σε πωλήσεις DVD της τελευταίας δεκαετίας, τα Ζουζούνια έχουν ταυτιστεί με μια ομάδα παιδιών που τραγουδούν και χορεύουν διασκευασμένα παραδοσιακά τραγούδια, ελληνικά και ξένα.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (Μάιος 2012)
Οι βουλευτές της ΙΔ'  Κοινοβουλευτικής Περιόδου:
Πηγή
201205 Βουλευτ
Συμμετοχή της Αυστραλίας στη Eurovision
Η Αυστραλία έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 8 φορές από το ντεμπούτο της το και τερμάτισε στην πρώτη δεκάδα πέντε φορές. Είναι η δεύτερη χώρα εκτός της περιοχής της Ευρασίας που συμμετέχει, μετά το το. Το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας είναι μια δεύτερη θέση για τη Ντάμι Ίμ το. Η Αυστραλία τερμάτισε, επίσης, στην πρώτη δεκάδα άλλες τρεις φορές, με τον Γκάι Σεμπάστιαν που τερμάτισε πέμπτος το, τους Αϊζάια Φάιερμπρεϊς και Κέιτ Μίλλερ-Χάιντκι που τερμάτισαν ένατοι το και το , αντίστοιχα, και το συγκρότημα με βάση το Περθ, Voyager, που τερμάτισαν ένατοι το.
Παρά το γεγονός ότι η συμμετοχή της Αυστραλίας ορίστηκε να είναι μόνο μία (εάν κέρδιζε το διαγωνισμό θα μπορούσε να συμμετέχει και δεύτερη χρονιά), το Νοέμβριο του 2015, η SVT ανακοίνωσε ότι η Αυστραλία θα συμμετάσχει στο διαγωνισμό του 2016. Η συμμετοχή της Αυστραλίας στο διαγωνισμό επιβεβαιώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και το SBS μέχρι το 2023.
Ο διαγωνισμός προσελκύει σημαντικά υψηλή τηλεθέαση για το SBS και έχει μια ευρεία και ενεργή εθνική βάση θαυμαστών. Λόγω διαφορών ώρας με τις ευρωπαϊκές πόλεις υποδοχής, η εκδήλωση μεταδίδεται συνήθως στις 05:00 Ανατολική Αυστραλιανή Τυπική Ώρα (AEST). Ο διαγωνισμός λαμβάνει ευρεία κάλυψη από τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης στη χώρα και επίσης απολαμβάνει λατρείας μεταξύ των αφοσιωμένων θαυμαστών κάθε χρόνο.
1983–2014
Ο Αυστραλιανός ραδιοτηλεοπτικός φορέας Special Broadcasting Service (SBS) μετέδωσε για πρώτη φορά το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1983 και συνέχισε να το κάνει κάθε χρόνο από τότε. Ο διαγωνισμός έχει προσελκύσει ακροαματικότητα στην Αυστραλία, κυρίως λόγω των πολιτικών και πολιτιστικών δεσμών της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως με το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2001, η Ελληνο-Αυστραλέζα ηθοποιός και κωμικός Μαίρη Κούστας ήταν η σχολιάστρια του διαγωνισμού, που τον σχολίαζε με τον κωμικό χαρακτήρα της, την Έφη. Μεταξύ του 2002 και του 2003, ο παρουσιαστής Des Mangan ήταν ο σχολιαστής για το αυστραλιανό κοινό. Από το 2009, η Julia Zemiro και ο Sam Pang έχουν εκχωρηθεί ως σχολιαστές για τον διαγωνισμό. Εκτός από την τηλεοπτική μετάδοση του διαγωνισμού, το SBS έχει μεταδώσει, επίσης, τα προγράμματα της 50ης και της 60ης επετείου του διαγωνισμού.
Από το 2010 έως το 2014, το SBS επέτρεψε στους θεατές της Αυστραλίας να συμμετάσχουν στη δική τους τηλεψηφοφορία για τους Μεγάλο Τελικό. Ωστόσο, αυτές οι ψήφοι δεν μετρήθηκαν στο πραγματικό διαγωνισμό και δεν επηρέασαν το συνολικό αποτέλεσμα. Στην ομάδα σχολιασμού του SBS και στην Αυστραλιανή αποστολή απονεμήθηκε για τους ίδιους ένας θάλαμος σχολιασμού στο διαγωνισμό του 2012 στο Μπακού. Απο τότε και μέχρι σήμερα, διαθέτουν κάθε χρόνο έναν θάλαμο σχολιασμού.
Τυχαίες συμμετοχές
Παρόλο που δεν συμμετέχουν ενεργά στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision πριν από την ημιτελική παρουσίαση το 2013, η Αυστραλία έχει εμφανιστεί στο διαγωνισμό τυχαία με τους εξής τρόπους τρόπους:
Προ-ηχογραφημένη παρουσίαση του 2013
Η πρώτη εμφάνιση της Αυστραλίας στη διεθνή μετάδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision συνέβη στις 14 Μαΐου του 2013 να κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιτελικού στο Μάλμε της Σουηδίας. Ένα σύντομο προ-ηχογραφημένο βίντεο με τίτλο Χαιρετίσματα από την Αυστραλία (που αναφέρεται επίσης ως Γιατί η Αυστραλία αγαπάει τη Eurovision), υποβλήθηκε από το SBS και παρουσιάστηκε από την Julia Zemiro, μεταδόθηκε κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ του διαγωνιστικού μέρους και της ψηφοφορίας. Η παρουσίαση αυτή σηματοδότησε την τριαντάχρονη μετάδοση του διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision από την Αυστραλία, και προηγήθηκε της εβδομάδας που οδηγεί στο διαγωνισμό με ένα τοπικό ντοκιμαντέρ, που παρουσιάστηκε επίσης από τη Julia Zemiro, να περιγράφει λεπτομερώς την αγάπη της για τους ABBA, με τίτλο ΄΄Ο δρόμος προς την Eurovision''.
Συμμετοχή κατά τη διάρκεια του σόου το 2014
Στις 24 Μαρτίου του 2014, ο δανικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας DR, έδωσε την άδεια στο SBS να συμμετέχει ως μια παρουσίαση μετά το διαγωνιστικό μέρος και πριν τη ψηφοφορία, στο δεύτερο ημιτελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2014. Μία ημέρα αργότερα, στις 25 Μαρτίου, η Jessica Mauboy είχε επιλαγεί εσωτερικά για να τραγουδήσει στην Κοπεγχάγη. Στις 8 Μαΐου του 2014, η Mauboy τραγούδησε το τραγούδι της, το "Sea of Flags" στο δεύτερο ημιτελικό.
Το ντεμπούτο του 2015
Το SBS έκανε το ντεμπούτο της χώρας στο διαγωνισμό του 2015 με το τραγούδι "Tonight Again", ένα τραγούδι που γράφτηκε και παρουσιάστηκε από τον Γκάι Σεμπάστιαν. Παρά το γεγονός ότι η Αυστραλία βρίσκεται εκτός της Περιοχής Ευρωπαϊκών Εκπομπών, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και η αυστριακή ραδιοτηλεόραση ORF που φιλοξενούσε το διαγωνισμό, αποφάσισαν να επιτρέψουν την αυστραλιανή συμμετοχή για τον εορτασμό της 60ής επετείου του Διαγωνισμού. Οι ειδικές περιστάσεις που περιβάλλουν την συμμετοχή της Αυστραλίας για «να μην μειώσει τις πιθανότητες της πρόκρισης» των χωρών στους ημιτελικούς, οδήγησε τους διοργανωτές να επιτρέψουν την Αυστραλία για να διαγωνιστεί κατευθείαν στο μεγάλο τελικό χωρίς να συμμετέχει στον ημιτελικό. Το 2015, η αυστραλιανή κριτική επιτροπή αποτελούνταν από τους Amanda Pelman (πρόεδρος), Richard Wilkins, Danielle Spencer και Jake Stone.
Επιστροφή του 2016
Παρά το γεγονός ότι η συμμετοχή της Αυστραλίας ορίστηκε να είναι μόνο μία, στις 17 Νοεμβρίου του 2015 επιβεβαιώθηκε ότι η Αυστραλία θα συμμετάσχει στο διαγωνισμό του 2016. Σε αντίθεση με το 2015, η Αυστραλία θα έπρεπε να περάσει από τον ημιτελικό, για να πάρει την πρόκριση για το μεγάλο τελικό. Στις 7 Οκτωβρίου του 2015, ανακοινώθηκε ότι η Αυστραλία θα κάνει το ντεμπούτο της και στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2015 αφού το SBS προκλήθηκε να διαγωνιστεί στο διαγωνισμό. Το 2016, η αυστραλιανή κριτική επιτροπή αποτελούνταν από τους Monica Trapaga (πρόεδρος), Shannon Noll, Myf Warhurst, James Mathison και Craig Porteils.
2017–σήμερα
Η Αυστραλία συνέχισε τη συμμετοχή της στο διαγωνισμό του 2017 μετά την επιτυχία της το προηγούμενο έτος. Με δεδομένη την επιλογή των καλλιτεχνών κατά τα τρία προηγούμενα έτη (Mauboy, Sebastian και Im), σημαντική υπήρξε η υπόδειξη ότι το SBS, θα επέλεγε έναν καλλιτέχνη ασιατικής καταγωγής που κέρδισε την καριέρα τους σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού. Τελικά επιλέχθηκε ο Αϊζάια Φάιερμπρεϊς με το τραγούδι "Don't Come Easy", το οποίο προκρίθηκε στον τελικό, όπου ήρθε στην 9η θέση με 173 βαθμούς.
Η Αυστραλία συμμετείχε ξανά το 2018 επιλέγοντας την Τζέσικα Μάουμποϊ να εκπροσωπήσει τη χώρα. Η Αυστραλιανή κριτική επιτροπή του 2018 περιελάμβανε τους Ρίτσαρντ Γουίλκινς (πρόεδρος), Ζάν Ρόουε, Τζόρνταν Ρασκόπουλος, L-FRESH the Lion και Μίλι Μίλγκειτ. Αν και αυτό συνέχισε την επιτυχημένη συμμετοχή της Αυστραλίας στον τελικό (ένα ρεκόρ που τώρα μοιράζεται μόνο με την Ουκρανία), ήταν η πρώτη φορά που δεν τερμάτισε στην πρώτη δεκάδα, καταλήγοντας στην εικοστή θέση με 99 βαθμούς από την τηλεψηφοφορία (η πρώτη φορά που η Αυστραλία τερμάτισε τελευταία στην τηλεψηφοφορία).
Ανακοινώθηκε ότι για πρώτη φορά, το 2019 η κρατική τηλεόραση της Αυστραλίας θα παρέχει στους Αυστραλούς τη δυνατότητα να επιλέξουν οι ίδιοι τον εκπρόσωπο τους στη Eurovision. Το Eurovision - Australia Decides, ο αυστραλιανός εθνικός τελικός , διεξήχθη στις 9 Φεβρουαρίου 2019, με το τελικό αποτέλεσμα να κρίνεται 50% από τη ψήφο του κοινού και 50% να κρίνεται από τις ψήφους της κριτικής επιτροπής για να βγάλουν τον τελικό εκπρόσωπο της χώρας στο Τελ Αβίβ. Το Eurovision: Australia Decides έλαβε χώρα στην Χρυσή Ακτή του Κουίνσλαντ και παρουσιάστηκε από τους Μιφ Γουόρχερστ και Τζόελ Κρίζι. Το τραγούδι της Κέιτ Μίλλερ-Χάιντκι που επιλέχθηκε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό, με τίτλο "Zero Gravity" προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό και κατέλαβε την 9η θέση.
Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Αυστραλίας, SBS, προχώρησε για άλλη μία φορά στην διεξαγωγή του εθνικού τελικού Eurovision - Australia Decides για την αναζήτηση του εκπροσώπου της. Στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020 στην Χρυσή Ακτή του Κουίνσλαντ, νικήτρια αναδείχθηκε η Montaigne με το τραγούδι "Don't Break Me". Ωστόσο, ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού στην Ευρώπη.
Την 1η Απριλίου 2020, η τηλεόραση της Αυστραλίας ανακοίνωσε πως η Montaigne θα εκπροσωπήσει την χώρα το 2021 μέσω εσωτερικής επιλογής και ύστερα από την ακύρωση του διαγωνισμού, ματαιώνοντας για αυτή την φορά το Eurovision - Australia Decides. Για πρώτη φορά μετά το ντεμπούτο της το 2015, η Αυστραλία αποτυγχάνει να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας 14η στον πρώτο ημιτελικό με 28 βαθμούς.
Για τον διαγωνισμό του 2023, το SBS επέλεξε εσωτερικά τους Voyager, οι οποίοι είχαν τερματίσει δεύτεροι στο Eurovision – Australia Decides την προηγούμενη χρονιά, για να εκπροσωπήσουν τη χώρα με το τραγούδι "Promise". Προκρίθηκαν στον τελικό, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 13 Μαΐου, και τερμάτισαν στην 9η γενική θέση με 151 βαθμούς.
Ανεπίσημη βαθμολογία
Από το μέχρι το, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Αυστραλίας (SBS) είχε συγκεντρώσει κάποια αποτελέσματα από την Αυστραλιανή ψηφοφορία, που βέβαια δεν επηρεάζουν την πραγματικότητα γιατί η χώρα δεν είχε ψηφίσει ποτέ, καθώς επίσης δεν επιτρεπόταν να συμμετάσχει. Έχουν ως εξής:
Επίσημη βαθμολογία
Από το ως το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Αυστραλίας έχει ως εξής.
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Αυστραλία
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στην Αυστραλία
Ανδρέας Καράβολας
Ο Ανδρέας Καράβολας (1937) είναι ο μακροβιότερος δήμαρχος Πατρέων.
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1937 από γονείς Μικρασιάτες πρόσφυγες και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στην Πάδοβα της Ιταλίας. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ το 1974, και εκλέχθηκε για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος το 1975, στις πρώτες ελεύθερες δημοτικές εκλογές της Μεταπολίτευσης, ενώ χρημάτισε επί σειρά ετών πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.
Διατέλεσε δήμαρχος Πατρέων για συνολικά 16 χρόνια, τις περιόδους 1986—1998 και 2002—2006, κερδίζοντας 4 εκλογικές αναμετρήσεις. Στα σημαντικότερα έργα της θητείας του συγκαταλέγονται η αντιμετώπιση του προβλήματος ύδρευσης και αποχέτευσης της πόλης, η ίδρυση της ΔΕΥΑΠ, η δημιουργία χώρου υγειονομικής ταφής απορριμμάτων και η έναρξη κατασκευής της μονάδας επεξεργασίας αστικών λυμάτων.
Διετέλεσε πρόεδρος του φορέα που είχε υπ' ευθύνη του τις εκδηλώσεις της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης του 2006 που έγιναν στην Πάτρα ενώ υπήρξε και ο μοναδικός εκπρόσωπος ελληνικής πόλης ως παρατηρητής στις εκλογές του 1994 στη Νότιο Αφρική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
M83 (συγκρότημα)
Οι M83 είναι γαλλικό σχήμα ηλεκτρονικής μουσικής που δημιουργήθηκε στην Αντίμπ στο Αλπ-Μαριτίμ το 1999 αποτελούμενο αρχικά από τους Anthony Gonzalez και Nicolas Fromageau και επί του παρόντος εδρεύει στο Λος Άντζελες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κύριο μέλος της μπάντας σήμερα είναι ο τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός και παραγωγός δίσκων Anthony Gonzalez. Έχει κυκλοφορήσει οκτώ άλμπουμ και δύο soundtrack, συμπεριλαμβανομένου του υποψήφιου για Βραβείο Γκράμι, Hurry Up και We Dreaming.
Οι Gonzalez και Fromageau χωρίστηκαν λίγο μετά την περιοδεία για το δεύτερο άλμπουμ τους Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts. Ο Gonzalez ηχογραφεί κυρίως μόνος του αλλά και με άλλους καλλιτέχνες. Το συγκρότημα έχει υπογράψει με τη δισκογραφική Mute Records και γνώρισε διεθνή επιτυχία το 2011 με το single Midnight City. Το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους DSVII (η συνέχεια του Digital Shades Vol. 1) κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου 2019.
Ιστορικό
Το όνομα της μπάντας είναι εμπνευσμένο από τον σπειροειδή γαλαξία Messier 83.
Το ντεμπούτο άλμπουμ του ντουέτου M83 κυκλοφόρησε το 2001, το οποίο, ωστόσο, πέρασε απαρατήρητο στην ευρωπαϊκή μουσική κοινότητα. Το επόμενο άλμπουμ με τίτλο Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts κυκλοφόρησε 2003 και κρίθηκε επιτυχημένο. Λίγο πριν δουλέψουν το τρίτο άλμπουμ Before the Dawn Heals UsΟ ο Nicolas Fromageau αποχώρησε από το συγκρότημα, το οποίο έκανε το M83 ένα σόλο έργο του Anthony Gonzalez. Και έτσι ο ίδιος δέσμευσε μουσικούς από το ροκ συγκρότημα Eon Megahertz για να εργαστούν στο τρίτο άλμπουμ. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2005 και ήταν μια άλλη επιτυχία. Είναι ένα μείγμα ηλεκτρονικής μουσικής, post-rock και progressive rock. Τα επόμενα χρόνια, ο Gonzalez άρχισε να πειραματίζεται με την ambient μουσική, με αποτέλεσμα το άλμπουμ Digital Shades Vol. 1 που κυκλοφόρησε το 2007 να είναι η αρχή μιας σειράς άλμπουμ με αυτόν τον τύπο μουσικής. Το επόμενο άλμπουμ των M83 είναι το Saturdays = Youth ,το οποίο ηχογραφήθηκε σε συνεργασία με τους Ken Thomas και Ewan Pearson. Αυτό το άλμπουμ έχει ήχο που μοιάζει περισσότερο με το είδος της pop dream μουσικής. Το άλμπουμ Hurry Up, We Dreaming, κυκλοφόρησε το 2011. Αυτό το διπλό άλμπουμ είναι ένα μείγμα μουσικών ειδών γνωστών από τα προηγούμενα άλμπουμ των M83.
Το 2013 οι M83 δημιούργησαν τη μουσική για την ταινία επιστημονικής φαντασίας Oblivion με τον Τομ Κρουζ σε πρωταγωνιστικό ρόλο .Το μουσικό άλμπουμ, Junk, κυκλοφόρησε στις 8 Απριλίου 2016.
Ο Anthony Gonzalez συνεργάστηκε με τον Ζαν Μισέλ Ζαρ στο κομμάτι Glory, το οποίο περιλαμβάνεται στο άλμπουμ του Ζαρ, Electronica 1: The Time Machine.
Το όγδοο στούντιο άλμπουμ DSVII κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου 2019 από την Naïve και Mute Records.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής
Κοσμοκρατορία
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική
Ανδρέας Βρανάς
Ο Ανδρέας Βρανάς (Κέρκυρα, 17 Ιουλίου 1870 - Αθήνα, 14 Νοεμβρίου 1935) ήταν Κερκυραίος ζωγράφος, που έγινε γνωστός για τις υδατογραφίες και τις προσωπογραφίες του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Βρανάς γεννήθηκε στην Κέρκυρα τις 17 Ιουλίου 1870, γιος του Σπυρίδωνα Βρανά (1824-1903) και της Ιουστίνης Καλογεροπούλου. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός και ζούσε με την οικογένειά του αρχικά στο Μαντούκι και αργότερα στην Πόρτα Ρεμούντα της Κέρκυρας, στον προαστιακό χώρο της αστικής Κέρκυρας.
Όταν ήταν απόφοιτος της τρίτης τάξης του Σχολαρχείου της Κέρκυρας τόλμησε να αποφασίσει να παρακολουθήσει μαθήματα στην Καλλιτεχνική Σχολή Κερκύρας και να συγχνωτιστεί με το πνεύμα της τέχνης που καλλιεργούσαν μεγάλα ονόματα της Κερκυραϊκής κοινωνίας από τους οποίους μερικοί υπήρξαν καθηγητές του, όπως ο Σπυρίδων Προσαλέντης (1830-1895), ο Χαράλαμπος Παχής (1844-1891) και ο Νικόλαος Ασπιώτης (1815-1891).
Ο Ανδρέας Βρανάς ήταν ήδη ζωγράφος όταν την 1 Οκτωβρίου 1891 κλήθηκε να καταταγεί στο Σύνταγμα Μηχανικού του Ελληνικού Στρατού. Με την ιδιότητα αυτή θα εμφανιστεί μετά την απόλυσή του από το στράτευμα, δύο χρόνια αργότερα. Κατατάχθηκε ξανά στο Σύνταγμα Μηχανικού τις 21 Φεβρουαρίου 1897, λίγο πριν τον ατυχή πόλεμο και μέχρι την 1 Οκτωβρίου 1897, μετά τη σύναψη ειρήνης μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.
Επανήλθε στην Κέρκυρα μαζί με τη ζωγραφική τέχνη για την κατάκτηση του καθημερινού βίου. Στις 29 Μαΐου 1898, στα 28 του χρόνια, παντρεύτηκε την Λαβήνια Τζώρα, στη συνοικία του Σαν Ρόκκο, όπου ήταν ο επαγγελματικός και οικογενειακός χώρος στον οποίο κινείτο. Το 1902 γεννήθηκε ο πρώτος του γιος, Κωνσταντίνος (1902-1975).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1910, οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Ελλάδα, τον οδήγησαν στην οικονομικά ακμάζουσα ελληνική παροικία της Αιγύπτου, στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια. Τη φυγή προς το εξωτερικό ακολούθησαν και άλλοι συμπατριώτες του ζωγράφοι, όπως ο Σπυρίδων Σκαρβέλης (1868-1942), ο Περικλής Τσιριγώτης (1860-1924) και ο Στέφανος Τριβώλης (1883-1944).
Μετά το 1917 και μέχρι τις αρχές του 1934 ο Ανδρέας Βρανάς ήταν συνεχώς στην Κέρκυρα, όπου εργάστηκε ακατάπαυστα, όπως δείχνει η παραγωγή των έργων του. Η λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου αποτυπώνει, στη χρονολόγηση των έργων του, την κοινωνική εδραίωσή του ως ζωγράφου.
Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά την Ανδρομάχη Βοντετσιάνου (1893-1940) με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: τον Σπυρίδωνα (1921-2003), την Σοφία (1922-1940) και την Έλσα (1927-1940). Ο εγγονός του, Ανδρέας Σ. Βρανάς, υπήρξε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.
Στην κορυφαία στιγμή του καλλιτεχνικού του έργου δημιουργεί αγιογραφίες κερκυραϊκών εκκλησιών, σε συνεργασία με φίλους του ζωγράφους, όπως ο Στέφανος Τριβώλης και ο Διονύσιος Σγούρος (1887-1977). Μαρτυρίες αναφέρουν ότι ο Ανδρέας Βρανάς ζωγράφισε την Ουρανία της εκκλησίας Σιναράδων, έργο το οποίο καταστράφηκε από την υγρασία και αντικαταστάθηκε περί το 2000 από τον σύγχρονο ζωγράφο Στέφανο Σγούρο (γεν. 1924).
Υπήρξε ενεργό στέλεχος του Κόμματος των Φιλελευθέρων στην Κέρκυρα, δράση την οποία ενέτεινε μετά το 1920. Το 1922 έγινε διευθυντής στην εφημερίδα Εθνική Ζωή, έντυπο το οποίο αποτελούσε το επίσημο όργανο του κόμματος στην Κέρκυρα.
Στα έργα του συμπεριλαμβάνονται πίνακες πολλών τεχνικών. Τοπιογραφίες με υδροχρώματα, αγιογραφίες με ελαιοχρώματα κυρίως σε μουσαμά, προσωπογραφίες με ελαιοχρώματα, νεκρές φύσεις, ιστορικά θέματα και ανθογραφίες κυρίως με υδροχρώματα.
Γκαλερί
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή
Πικρικό οξύ
175px|thumb|right|Ο συντακτικός τύπος του πικρικού οξέος Πικρικό οξύ είναι η συνηθισμένη ονομασία της οργανικής χημικής ενώσεως 2,4,6-τρινιτροφαινόλης (TNP), με μοριακό τύπο C6H3N3O7. Στις κανονικές συνθήκες είναι ένα υποκίτρινο κρυσταλλικό στερεό. Πρόκειται για μία από τις πλέον όξινες φαινόλες και άλλες ονομασίες του είναι καρβαζωτικό οξύ και πικρονιτρικό οξύ. Το πικρικό οξύ, όπως και άλλες ενώσεις με πολλές νιτρικές ρίζες στο μόριό τους, είναι εκρηκτική ύλη. Η κοινή του ονομασία στα ελληνικά και διεθνώς (π.χ. αγγλ. picric acid, γερμαν. Pikrinsäure) προέρχεται από την ελληνική λέξη «πικρός» και οφείλεται στην πικρή του γεύση.
Η κυριότερη χρήση του πικρικού οξέος ήταν ως εκρηκτική ύλη, μέχρι την αντικατάστασή του από άλλα έκρηκτικά. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στην ιατρική ως αντισηπτικό και για την περιποίηση εγκαυμάτων. Το οξύ χρησιμοποιείται και σήμερα στην αναλυτική χημεία των μετάλλων και των μεταλλευμάτων.
Φυσικές ιδιότητες
Το καθαρό άνυδρο πικρικό οξύ έχει πυκνότητα 1,763 γραμμάρια/cm³. Το σημείο τήξεώς του είναι 122,5 °C, ενώ το θεωρητικό σημείο βρασμού του είναι υψηλότερο των 300 °C (εκρήγνυται πριν προλάβει να θερμανθεί σε αυτή τη θερμοκρασία). Η διαλυτότητα του πικρικού οξέος στο νερό είναι 12,7 γραμμάρια ανά λίτρο στους 25 °C. Η αρχική ταχύτητα των αερίων που παράγονται κατά την έκρηξή του ανέρχεται σε 7350 m/sec (26,5 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα). Η έκρηξη 100 γραμμαρίων πικρικού οξέος ισοδυναμεί με την έκρηξη 120 γραμμαρίων TNT.
Ιστορία
Το πικρικό οξύ πιθανώς να αναφέρεται για πρώτη φορά στα γραπτά του Γερμανού αλχημιστή Γιόχαν Ρούντολφ Γκλάουμπερ το 1742. Αρχικώς παρασκευαζόταν με τη νίτρωση υλικών όπως τα κέρατα ζώων, το μετάξι, το λουλάκι και φυσικές ρητίνες, με τη σύνθεση από λουλάκι να ανακαλύπτεται από τον Ιρλανδό χημικό και ορυκτολόγο Πέτερ Γουλφ το 1771. Η σύνθεσή του από φαινόλη και ο προσδιορισμός του μοριακού τύπου του έγιναν το 1841. Μέχρι το 1830 οι χημικοί δεν είχαν σκεφθεί τη χρήση του πικρικού οξέος ως εκρηκτικού: υπέθεταν ότι μόνο τα άλατά του ήταν εκρηκτικά, και όχι το ίδιο το οξύ. Μόλις το 1871 ο Χέρμαν Σπρένγκελ απέδειξε ότι μπορούσε να εκραγεί και από τότε οι περισσότεροι στρατοί το χρησιμοποιούσαν ως το βασικό εκρηκτικό τους υψηλής ταχύτητας αερίων. Ο Ιούλιος Βερν αναφέρει τη χρήση του ως εκρηκτικού στο μυθιστόρημα Σανσελόρ ήδη το 1875.
Το πικρικό οξύ υπήρξε το πρώτο ισχυρό οργανικό εκρηκτικό που ήταν ικανό να ανθέξει την εκτόξευσή του μέσα σε οβίδα συμβατικών πυροβόλων. Η νιτρογλυκερίνη και η βαμβακοπυρίτιδα ήταν διαθέσιμες νωρίτερα, αλλά η ευασθησία τους στις δονήσεις προκαλούσε κάποιες φορές την έκρηξή τους μέσα στον σωλήνα του πυροβόλου όταν αυτό εκπυρσοκροτούσε. Το 1885, βασιζόμενος πάνω στις έρευνες του Σπρένγκελ, ο Γάλλος χημικός Εζέν Τυρπέν κατοχύρωσε τη χρήση συμπιεσμένου και χυτευμένου πικρικού οξέος σε φουρνέλα και οβίδες πυροβολικού. Το 1887 η γαλλική κυβέρνηση υιοθέτησε ένα μίγμα πικρικού οξέος και βαμβακοπυρίτιδας με την ονομασία «μελινίτης». Το 1888 η Μεγάλη Βρετανία άρχισε να παρασκευάζει ένα πολύ παρόμοιο μίγμα στο Lydd του Κεντ και του έδωσε το όνομα «Λυδδίτης». Η Ιαπωνία ακολούθησε με μία βελτιωμένη σύνθεση γνωστή ως σκόνη του Shimose, από το όνομα του εφευρέτη της, Σιμόσε Μασατσίκα (1860-1911). Από το 1894 η Ρωσία άρχισε να παράγει οβίδες με γόμωση πικρικού οξέος. Το πικρικό αμμώνιο, γνωστό ως Dunnite ή «εκρηκτικό D», χρησιμοποιήθηκε από τις ΗΠΑ από το 1906. Ωστόσο, οβίδες με γόμωση πικρικού οξέος γίνονται πολύ ασταθείς αν η ουσία αντιδράσει με το μέταλλο της οβίδας ή του πυροσωλήνα σχηματίζοντας μεταλλικά πικρικά άλατα, τα οποία είναι πιο ευαίσθητα από το οξύ. Η έκρηξη στο Χάλιφαξ (1917) έδειξε την ευαισθησία του πικρικού οξέος. Το πικρικό οξύ χρησιμοποιήθηκε στη Μάχη του Ομντουρμάν, στον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς , στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι προσπάθειες να ελεγχθεί η διαθεσιμότητα της φαινόλης, της πρόδρομης ουσίας του πικρικού οξέος, αποδεικνύουν τη μεγάλη σημασία του κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται ότι οι Γερμανοί είχαν αγοράσει τα αμερικανικά αποθέματα φαινόλης και τα είχαν μετατρέψει σε ακετυλοσαλικυλικό οξύ, δηλαδή ασπιρίνη, για να μην πέσουν στα χέρια των Συμμάχων. Η εταιρεία Dow Chemical περιγράφει το πικρικό οξύ ως «το κυριότερο εκρηκτικό μάχης που χρησιμοποιήθηκε από τους Γάλλους», ενώ μεγάλες ποσότητες φαινόλης μεταφέρθηκαν και στην Ιαπωνία, όπου χρησιμοποιήθηκαν στην παραγωγή πικρικού οξέος που πωλήθηκε στους Ρώσους (στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Ιάπωνες και Ρώσοι ήταν σύμμαχοι).
Σύνθεση
Ο αρωματικός δακτύλιος της φαινόλης είναι πολύ ενεργός προς αντιδράσεις αντικαταστάσεως και προσθήκη νιτρικών ριζών σε αυτή, ακόμα και με αραιό νιτρικό οξύ, έχει ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό πισσών μεγάλου μοριακού βάρους. Για να περιορισθούν αυτές οι αντιδράσεις, άνυδρη φαινόλη θειώνεται με αχνίζον θειικό οξύ και το παραγόμενο p-υδροξυφαινυλοθειικό οξύ αντιδρά στη συνέχεια με πυκνό νιτρικό οξύ. Η αντίδραση αυτή είναι έντονα εξώθερμη και για τον λόγο αυτό απαιτείται προσεκτικός έλεγχος της θερμοκρασίας.
Χρήσεις
Σήμερα η χρήση του πικρικού οξέος ως εκρηκτικού έχει αντικατασταθεί από τα σταθερότερα παράγωγά του: το «εκρηκτικό D» (πικρικό αμμώνιο, ισχυρότερο αλλά πιο ασταθές από το συνηθέστερο TNT) και το πολύ σταθερό TATB, το οποίο παρασκευάζεται με την περαιτέρω αμίνωση του πικραμιδίου (το οποίο με τη σειρά του συνήθως παράγεται από το εκρηκτικό D).
Στην οργανική χημεία το πικρικό οξύ χρησιμοποιείται για την ταυτοποίηση και τον χαρακτηρισμό των κρυσταλλικών αλάτων οργανικών βάσεων. Στη μεταλλουργία έχει χρησιμοποιηθεί για τον ανίχνευση κοκκιάσεως σε χάλυβες. Οι κίνδυνοι όμως που συνοδεύουν τη χρήση του επέφεραν την αντικατάστασή του σε μεγάλο βαθμό από άλλα καυστικά χημικά. Ωστόσο, χρησιμοποιείται ακόμα σε κράματα του μαγνησίου, όπως το AZ31.
Το διάλυμα Bouin είναι ένα συνηθισμένο διάλυμα για τη διατήρηση ιστολογικών δειγμάτων που περιέχει πικρικό οξύ. Το διάλυμα αυτό ωστόσο μπορεί να προκαλέσει υδρόλυση οποιουδήποτε DNA περιέχεται στο δείγμα.
Στα εργαστήρια κλινικής χημείας το οξύ χρησιμοποιείται για την αντίδραση Jaffe στον προσδιορισμό της κρεατινίνης: Σχηματίζει ένα έγχρωμο σύμπλεγμα που μπορεί να μετρηθεί φασματοσκοπικώς.
Σπανιότερα, το υγρό πικρικό οξύ έχει χρησιμοποιηθεί ως χρωστική στο ανθρώπινο δέρμα, καθώς αντιδρά με πρωτεΐνες του δίνοντας ένα σκούρο καφέ χρώμα που μπορεί να κρατήσει μέχρι ένα μήνα. Στις αρχές του 20ού αιώνα τα φαρμακεία το διέθεταν και ως αντισηπτικό, αλλά και για την περιποίηση εγκαυμάτων, τη θεραπεία της ελονοσίας, του έρπητα και της ευλογιάς. Αξιοσημείωτο παράδειγμα αποτελεί η χρήση του στους εγκαυματίες από την καταστροφή του αερόπλοιου Χίντενμπουργκ το 1937.
Κατά την καύση του στον αέρα το πικρικό οξύ παράγει ένα υψίσυχνο συριγμό, μία ιδιότητα που του έχει χαρίσει ευρύτατη χρήση στην κατασκευή πυροτεχνημάτων. Ωστόσο, σε όλες τις παραπάνω εφαρμογές η χρήση του περιορίζεται (ή έχει σχεδόν καταργηθεί) εξαιτίας της τοξικότητάς του.
Ασφάλεια
Τα σύγχρονα μέτρα προφυλάξεως συνιστούν την αποθήκευση του πικρικού οξέος μέσα σε νερό. Το άνυδρο (ξηρό) πικρικό οξύ είναι ευαίσθητο σε δονήσεις και στην τριβή, και μπορεί να εκραγεί όπως η νιτρογλυκερίνη. Για τον λόγο αυτό όσα εργαστήρια το χρησιμοποιούν το διατηρούν μέσα σε μπουκάλια κάτω από ένα στρώμα νερού. Πρέπει να αποφεύγεται η επαφή του με μέταλλα κατά την αποθήκευση, καθώς το οξύ μπορεί εύκολα να σχηματίσει μεταλλικά πικρικά άλατα, τα οποία είναι ακόμα πιο ασταθή και επικίνδυνα από ό,τι το ίδιο το οξύ. Στη βιομηχανία το πικρικό οξύ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, επειδή είναι πτητικό και εξαχνώνεται αργά από τη στερεά του κατάσταση, ακόμα και σε θερμοκρασία δωματίου. Με την πάροδο των εβδομάδων, η δημιουργία όλο και περισσότερων πικρικών αλάτων πάνω σε εκτεθειμένες μεταλλικές επιφάνειες μπορεί να αποτελέσει σοβαρότατο κίνδυνο.
Συχνά, για την απόρριψη πικρικού οξέος που έχει ξεραθεί με τον καιρό, καλούνται μονάδες πυροτεχνουργών βομβών. Πυρομαχικά που περιέχουν το οξύ μπορεί να βρεθούν σε βυθισμένα πολεμικά πλοία. Σε τέτοιες περιπτώσεις η μακροχρόνια συσσώρευση μεταλλικών πικρικών αλάτων τα καθιστά πολύ ευαίσθητα στις δονήσεις και εξαιρετικά επικίνδυνα. Για τον λόγο αυτό συνιστάται τα ναυάγια που περιέχουν τέτοια πολεμοφόδια να μη διαταράσσονται με οποιονδήποτε τρόπο. Ο κίνδυνος μπορεί να υποχωρήσει όταν οι οβίδες διαβρωθούν αρκετά ώστε να αφήσουν το θαλάσσιο νερό να εισχωρήσει στο εσωτερικό τους, καθώς αυτά τα άλατα είναι υδατοδιαλυτά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φαινόλες Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Εκρηκτικά
Φακίρης
Φακίρης ονομάζεται ο Ινδός ασκητής, ζητιάνος της Ινδίας, που συνηθίζει να ψέλνει άσματα από τα Ινδουιστικά ιερά κείμενα. Φακίρηδες ονομάζονται επίσης και οι περιοδεύοντες Ινδοί ταχυδακτυλουργοί ή, κατά ορισμένους, θαυματοποιοί. Αρχικά αποκαλούνταν έτσι οι νεοφώτιστοι στο Μουσουλμανικό μυστικιστικό τάγμα των Σούφι. Η λέξη προέρχεται από την Αραβική λέξη για τη φτώχεια.
Οι φακίρηδες επιδίδονται σε ασκήσεις, όπως η πυροβασία και η πυροφαγία, γητεύουν φίδια παίζοντας πνευστά όργανα, ξαπλώνουν σε κρεβάτια με καρφιά, τρυπούν το σώμα τους με αιχμηρά αντικείμενα, στερεώνουν στο δέρμα τους αγκίστρια με μεγάλα βάρη, ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν ότι μπορούν να αιωρούνται στον αέρα. Υπάρχει ωστόσο σκεπτικισμός για το αν οι φακίρηδες πραγματικά κάνουν όλα αυτά ή αν πρόκειται για απάτες. Για παράδειγμα, μια από τις περισσότερο συνηθισμένες ασκήσεις για τους φακίρηδες είναι το "κρεβάτι με καρφιά" πάνω στο οποίο ξαπλώνουν. Αν και φαίνεται περίεργο, ο καθένας θα μπορούσε να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, αφού το βάρος του σώματος μοιράζεται σε πολλά καρφιά και έτσι η δύναμη που ασκείται σε κάθε σημείο επαφής δέρματος-καρφιού είναι μικρή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Μυστικισμός Κατηγορία:Μαγεία
Ανόρθωση Αμμοχώστου (πετοσφαίριση γυναικών)
Ο Ανόρθωση Αμμοχώστου είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών. Αποτελεί τμήμα του σωματείου της Ανόρθωσης Αμμοχώστου. Έδρα της ομάδας είναι η Αίθουσα Γυμνασίου Κωνσταντινουπόλεως στη Λευκωσία.
Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες γυναικών Κύπρου
Ιωάννης Σκώτος Εριγένης
Ο Ιωάννης Σκώτος Εριγένης (John Scotus Eriugena ή Johannes Scotus Eriugena, 815 - 877) ήταν Ιρλανδός θεολόγος, νεοπλατωνιστής φιλόσοφος και ποιητής. Είναι κυρίως γνωστός για τις μεταφράσεις και τα σχόλιά του στο έργο του Ψευδο-Διονύσιου.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Σκώτος Εριγένης γεννήθηκε στην Ιρλανδία τo 815 και σπούδασε σε κάποιο μοναστήρι της περιοχής. Το όνομά του Εριγένης σημαίνει ότι κατάγεται από την περιοχή Έριν της Ιρλανδίας. Το όνομα Σκώτος δε συνδέεται με την περιοχή, η οποία σήμερα ονομάζεται Σκωτία (βόρειο τμήμα της Βρετανικής νήσου), αλλά με την Ιρλανδία, καθώς η Ιρλανδία τον 9ο αιώνα είχε την ονομασία Scotia Major (Μεγάλη Σκωτία). Πρέπει να τονίσουμε ότι ο Ιωάννης Σκώτος Εριγένης δεν πρέπει να συγχέεται με τον Ιωάννη Ντανς Σκώτο, ο οποίος έζησε περίπου τριακόσια χρόνια μετά.
Δε γνωρίζουμε πολλά για τον βίο του, εκτός του ότι το 850 βρέθηκε σε σημαντική θέση στο πανεπιστήμιο του Παλατίνου κατ' εντολήν του Καρόλου του Φαλακρού, ο οποίος διαδέχθηκε τον Καρλομάγνο. Είχε μελετήσει όλα τα λατινικά κείμενα της εποχής του, (Αυγουστίνο, Μεγάλο Γρηγόριο, Βέδα, του Κασσιόδωρο και Ισίδωρου). Χάρη στην άριστη γνώση της Ελληνικής μελέτησε όλα τα ελληνικά κείμενα στις βιβλιοθήκες των μονών της Ιρλανδίας. Με την έλευσή του στο πανεπιστήμιο του Παλατίνου ξεκίνησε μια ιδιαίτερα γόνιμη συζήτηση με τον φιλόσοφο Γκότσαλκ (Gottschalk) πάνω στο θέμα των προτύπων.