cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Χρώματα
Το 1969, η εμφάνιση αλλάζει, με την εμφάνιση ενός κολάρου μπλε αποχρώσεως, του δεύτερου χρώματος της πόλης της Μασσαλίας όπως και με την εμφάνιση του Coq Sportif, πρώτου χορηγού αθλητικού υλικού της ομάδας. Το 1971, το μπλε κολάρο γίνεται τρίχρωμο με τα χρώματα της σημαίας της Γαλλίας ύστερα από την κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή Γαλλίας, μια παράδοση που πλέον έχει εξαφανιστεί στις μέρες μας. Αξίζει επίσης να σημειωθεί, πως την ίδια εκείνη σεζόν, η OM θα αγωνιστεί με εκτός έδρας εμφάνιση που αποτελείται από κόκκινη φανέλα, άσπρο σορτς και μπλε κάλτσες, ακριβώς τα ίδια χρώματα με την Παρί Σεν Ζερμέν, η οποία μόλις έχει ιδρυθεί εκείνη την εποχή Το 1974, με το ερχομό της Adidas, τρεις μπλε γραμμές κάνουν την εμφάνισή τους στις άκρες της φανέλας και του σορτς. Το 1980, η εμφάνιση γίνεται άσπρη με λεπτές μπλε γραμμές, ενώ το 1984, η άσπρη φανέλα και οι μαύρες κάλτσες και σορτς αποτελούν την τρίτη εμφάνιση των Μασσαλών. Το 1985, η OM εγκαινιάζει μια άσπρη εμφάνιση με δύο μπλε λωρίδες στα μανίκια, με την εκτός έδρας εμφάνιση να είναι ίδια, αλλά με τα δύο χρώματα ανάποδα. Το 1986, η OM εγκαταλείπει τις μπλε κάλτσες για να τις αντικαταστήσει με μπλε σορτς, με τις πρώτες να κάνουν την επανεμφάνισή τους για σύντομο χρονικό διάστημα στη διάρκεια του πρώτου μισού της σεζόν 95-96. Από το 1989 ως το 2012, και με εξαίρεση μια σύντομη χρονικά επιστροφή στις μπλε κάλτσες στη διάρκεια του πρώτου μισού της σεζόν 1996-1997, η OM θα αγωνίζεται με ολόλευκες εμφανίσεις, πλην των διάφορων σχεδίων (λωρίδες, σταυροί). Το 1990, το μπλε χρώμα της εμφάνισης των Μασσαλών θα γίνει πιο ανοιχτόχρωμο, ενώ θα αφαιρεθούν από την περιοχή του ώμου οι τρεις λωρίδες-σήμα κατατεθέν της Adidas, εξαιτίας μιας αναδιάρθρωσης στο marketing της εταιρίας, πρόεδρος της οποίας ήταν τότε ο Μπερνάρ Ταπί, επίσης πρόεδρος της OM. Τις σεζόν 1994-1995 και 1995-1996, η OM έχει πλέον ως χορηγό αθλητικού υλικού τις Reebok και Mizuno, πριν από την επιστροφή της Adidas το 1997, μετά την αγορά του συλλόγου από τον Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς. Από το 1996 και μετά, το design των εμφανίσεων της ομάδας βρίσκεται σε συνεχή πρόοδο: άσπρες λωρίδες στο μπροστινό μέρος της φανέλας, θυμίζοντας τη νίκη στο Κύπελλο Γαλλίας το 1989, μπλε σταυρός το 2000, θυμίζοντας το έμβλημα της πόλης της Μασσαλίας, όπως και την περίοδο 2004-2006 ή γενικότερα ένα άσπρο σύνολο. Η εκτός έδρας εμφάνιση της σεζόν 2007-2008 έχει ως μοτίβο κάθετες λωρίδες άσπρης και μπλε απόχρωσης, θυμίζοντας έτσι την εμφάνιση της Εθνικής Αργεντινής. Αν και τη σεζόν 2011-12, η ομάδα ξαναβρίσκει το μπλε για τις εκτός έδρας εμφανίσεις της και τις εμφανίσεις που φορούν οι παίκτες στις προπονήσεις, τα χρώματα θα ξαναγίνουν πιο ανοιχτόχρωμα την αμέσως επόμενη σεζόν. Πάραυτα, η επιστροφή των μπλε καλτσών στην εντός έδρας εμφάνιση της σεζόν 2012-2013, αποτελεί δείγμα μιας θέλησης των διοικούντων τον σύλλογο για μια επιστροφή στις καταβολές του και, μ'αυτό τον τρόπο, να ηρεμήσουν τα πνεύματα και οι εντάσεις που δημιουργήθηκαν με την εμφάνιση ενός πορτοκαλί αποχρώσεως κολάρου, ως φόρο τιμής προς το σκληροπυρηνικό γκρουπ οπαδών του συλλόγου, Souths Winners, στην εμφάνιση της ομάδας.
Γήπεδο
thumb|Πανοραμική άποψη του Σταδίου Βελοντρόμ, στη διάρκεια του αγώνα OM-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στις 23 Φεβρουαρίου 2011. Η ομάδα, που πραγματοποιούσε, αρχικά, τις δραστηριότητές της στο Παρκ Μπορελί, καθώς και σε μία αλάνα, δίπλα στο Παρκ Σανό, αποφάσισε, μετά τον πρώτο τίτλο πρωταθλητή της στην USFSA, το 1904, να αποκτήσει ένα γήπεδο αντάξιο του διαμετρήματός της, με αυτό να είναι το Σταντ ντε λ’Υβών. Το γήπεδο αυτό, πήρε αργότερα την ονομασία του Φερνάν Μπουϊσόν, διεθνούς και αρχηγού ομάδας ράγκμπι του συλλόγου. Το στάδιο αυτό, χωρητικότητας 15.000 θέσεων, χρησιμοποιήθηκε επίσης στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς το Βελοντρόμ χρησιμοποιούνταν από τις στρατιωτικές δυνάμεις, και, αργότερα, μεταξύ 1965 και 1966 μετά την άρνηση του Δήμου της πόλης να αλλάξει τον τόπο διεξαγωγής των αγώνων της ομάδας στο Σταντ Βελοντρόμ και κατά τη σεζόν 1982-1983, ενώσο το Βελοντρόμ ανακαινιζόταν, ενόψει του Euro 1984.
Το Σταντ Βελοντρόμ αποτελεί, από το 1937, την έδρα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Ο πρώτος αγώνας της ομάδας στο γήπεδο αυτό, διεξήχθη στις 13 Ιουνίου 1937, απέναντι στην Τορίνο ΦΚ, σε μια φιλική αναμέτρηση που έληξε με τη νίκη των Φωκαιών με σκορ 2-1. Το Σταντ Βελοντρόμ ανήκει στον Δήμο της Μασσαλίας. Στη διάρκεια της ιστορίας του γνώρισε αρκετές ανακαινίσεις, με την ευκαιρία του Euro 1984 και του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998. Το Βελοντρόμ έγινε, έτσι, το δεύτερο σε χωρητικότητα γήπεδο στη Γαλλία, πίσω από το Σταντ ντε Φρανς, με χωρητικότητα 60.013 θέσεις. Παρόλα αυτά, δεν αποτελεί μέρος των γαλλικών γηπέδων που έχουν αξιολογηθεί από την UEFA ως πέντε αστέρων. Δεχόμενο οξεία κριτική και χωρίς να έχει καταφέρει να γίνει αγαπητό στο φίλαθλο κοινό της Μασσαλίας, κυρίως λόγω της αρχιτεκτονικής του (απουσία στεγάστρου, σχεδόν μηδαμινή ακουστική), το Σταντ Βελοντρόμ αποτελεί, από το 2003, αντικείμενο διάφορων προσπαθειών που στοχεύουν στη στέγασή του ή στην αύξηση της χωρητικότητάς του. Στις 9 Ιουλίου 2009, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης της Μασσαλίας ενέκρινε σχέδιο που προέβλεπε την ολική αναμόρφωση του Σταδίου Βελοντρόμ, καθώς και του περίγυρού του, στο οποίο περιλαμβανόταν και η στέγαση του συνόλου των κερκίδων, καθώς και η αύξηση της χωρητικότητας στις 67.000 θέσεις.
Το κομμάτι Jump των Van Halen συνοδεύει την είσοδο των παικτών στον αγωνιστικό χώρο, από τον Αύγουστο του 1986. Το Come with me του Puff Daddy και του Jimmy Page είναι το κομμάτι που ακούγεται από τα μεγάφωνα του γηπέδου, κατά την επίτευξη ενός τέρματος από τους Μασσαλούς.
Προπονητικό Κέντρο Ρομπέρ-Λουί Ντρεϊφούς
thumb|left|Η είσοδος στο προπονητικό κέντρο Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς.
Οι προπονητικές εγκαταστάσεις της La Commanderie εγκαινιάστηκαν τον Ιούλιο του 1991 από τους παίκτες της OM, βάζοντας, έτσι, τέλος στην χρήση των προπονητικών εγκαταστάσεων του Λυμινί ή του Σαιν-Μενέ, οι οποίες ήταν διάσπαρτες εντός της πόλης. Το σχέδιο αυτό υλοποιήθηκε κατόπιν επιθυμίας του πρώην αθλητικού διευθυντή της ομάδας, Μισέλ Χινταλγκό.
Το 2002, στο συγκεκριμένο προπονητικό κέντρο, ευρισκόμενο στο 12ο δημοτικό διαμέρισμα της Μασσαλίας, ξεκίνησαν εργασίες ανάπτυξής του και εκσυγχρονισμού του. Τον Ιανουάριο του 2005, το σύνολο των διοικητικών υπηρεσιών, καθώς και η υπηρεσία OM Médias του συλλόγου μετακόμισαν στις νεότευκτες εγκαταστάσεις στην περιοχή του προπονητικού κέντρου της ομάδας. Στις 26 Αυγούστου 2009, οι εγκαταστάσεις πήραν την ονομασία «Προπονητικό Κέντρο Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς», προς τιμή του παλιού ιδιοκτήτη της ομάδας. Με αυτή την ευκαιρία, το κέντρο γνώρισε ακόμη μία επέκταση, με τα εγκαίνια ενός κτιρίου για το τμήμα στίβου του συλλόγου, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν και ειδικές αίθουσες για αποκατάσταση των αθλητών, εντός της πόλης της Μασσαλίας.
Οι παίκτες των ακαδημιών, προπονούνται μεν στις εγκαταστάσεις αυτές, αλλά φιλοξενούνται στην Bastide des Accates στο 9ο δημοτικό διαμέρισμα της πόλης. Τον Ιανουάριο του 2011, ένα ολοκαίνουργιο κέντρο φιλοξενίας εγκαινιάστηκε στο Προπονητικό Κέντρο Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς, έκτασης 1.900m². Αντικατέστησε την Bastide, η οποία είχε γίνει, πλέον, πολύ μικρή για τις ανάγκες του συλλόγου.
Διοικητικά Γραφεία
Αρχικώς, η ομάδα εγκαταστάθηκε στον αριθμό 7 της Οδού Συφρέν κοντά στο Vieux-Port, όπου έδρευε η διαλυμένη ομάδα ξιφασκίας της Épée προτού μετακομίσει στην Οδό ντε λα Τουρ στην Μπρασερί Σαιν-Ζορζ το 1909, στο Café de la Bourse το 1920, και αργότερα στην Μπρασερί ντε Σπορ στην Πλατεία Καστελάν το 1924. Η OM θα εγκατασταθεί στον αριθμό 6 της Οδού Εντμόν Ροστάν και στη συνέχεια στον αριθμό 1 της Οδού της Βασίλισσας Ελισάβετ στο ύψος της Κανεμπιέρ μέχρι το 1949.
Έπειτα, επί σχεδόν είκοσι έτη, η ομάδα είχε την έδρα της στην Πλατεία Φελίξ-Μπαρέ προτού ο Μαρσέλ Λεκλέρ αποφασίσει τη μετεγκατάστασή της εντός του Σταδίου Βελοντρόμ. Η άφιξη του Μπερνάρ Ταπί στη Μαρσέιγ, είχε ως αποτέλεσμα μια νέα μετακόμιση, αυτή τη φορά επί της Λεωφόρου Πραντό. Το 1996, ο σύλλογος εγκαταστάθηκε και πάλι κοντά στην έδρα του, επί της Οδού Νεγκρεσκό, προτού, οριστικά, εγκατασταθεί στη La Commanderie το 2005.
Επίσημα Καταστήματα
right|thumb|upright|Το μουσείο-κατάστημα του Σταδίου Βελοντρόμ. Τέσσερα επίσημα καταστήματα της ομάδας είναι διαθέσιμα εντός της πόλης της Μασσαλίας: το μουσείο-κατάστημα του Σταδίου Βελοντρόμ και τρία άλλα καταστήματα (Rue Saint-Ferréol, Κανμπιέρ και Λα Βαλεντίν). Ένα πέμπτο κατάστημα άνοιξε στη Βιτρόλ τον Ιούλιο του 2010, ενώ ένα έκτο εγκαινιάστηκε το 2011, στο Plan de Campagne. Η Ολιμπίκ Μαρσέιγ, εγκαινίασε επίσης ένα κατάστημα στο κέντρο της πόλης του Αλγερίου, το Δεκέμβριο του 2008, κάτι που την κατέστησε την πρώτη γαλλική ομάδα που διαθέτει επίσημο κατάστημα σε χώρα του εξωτερικού. Συνολικά, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ διαθέτει περίπου χίλια σημεία πώλησης των προϊόντων της ανά τη Γαλλία. Ο σύλλογος σχεδιάζει, ακόμα, τη δημιουργία δικτύου για τη διάθεση των προϊόντων του στην Αφρική, καθώς και στην Ασία και τη Μέση Ανατολή.
Λέσχες οπαδών
thumb|Χορογραφία των οπαδών του βόρειου πετάλου του [[Σταντ Βελοντρόμ|Σταδίου Βελοντρόμ.]]
Οι οπαδοί της Ολιμπίκ Μαρσέιγ αποτελούν τμήμα της ζωής του συλλόγου, εδώ και περίπου έναν αιώνα. Άλλωστε, αυτοί ήταν που χρηματοδότησαν την ανακατασκευή του Σταντ ντε λ’Υβών στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Αδρανείς στη διάρκεια των δεκαετιών 1950 και 1960, οι Μασσαλοί οπαδοί επανενεργοποιήθηκαν με την ανάληψη της προεδρίας του συλλόγου από τον Λεκλέρκ, ιδρύοντας την Ένωση Οπαδών της ΟΜ. Απογοητευμένοι από τις διοικητικές αναταράξεις στα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι οπαδοί της OM πραγματοποίησαν δυναμική επιστροφή στα κοινά της ομάδας με την ανάληψη της προεδρίας του συλλόγου από τον Μπερνάρ Ταπί. Το φαινόμενο των ultras, προερχόμενο από την Ιταλία, εκείνη την περίοδο, σηματοδότησε τη γέννηση πολλών οπαδικών λεσχών, μεταξύ των οποίων και η Commando Ultra'84, που αποτελεί και την παλαιότερη λέσχη ultra στη Γαλλία. Ο Μπερνάρ Ταπί παραχώρησε τη διαχείριση των συνδρομών για τα διαρκείας στα πέταλα σε αυτές τις οπαδικές λέσχες, εντάσσοντάς τες, με αυτόν τον τρόπο, στη ζωή της ομάδας. Μια αύξηση στις συνδρομές, της τάξης των 30 με 50 ευρώ ετησίως, αποφασίστηκε από τις λέσχες, βοηθώντας έτσι στη χρηματοδότηση των tifos, των εκδηλώσεων, αλλά και των μετακινήσεων για τις εκτός έδρας αναμετρήσεις. Το σύστημα αυτό βρίσκεται ακόμη σε ισχύ, παρά τις οικονομικές δυσκολίες του συλλόγου (χρέος υπολογιζόμενο στα 3 εκατομμύρια ευρώ για το 2006 ), καθώς αποτελεί εγγύηση για την πληρωμή εισιτηρίου στα πέταλα των οργανωμένων. Το 2009, η Μαρσέιγ αριθμούσε εννέα επίσημους οπαδικούς φορείς : το Club Central des Supporters de l'OM, το Commando Ultra'84, τους South Winners, το Yankee Nord Marseille, το Club des Amis de l'OM, τους Fanatics, τους Dodger's, τους Marseille Trop Puissant και το Handi Fan Club. Διαμάχες είναι δυνατό να υπάρξουν και μεταξύ των διαφορετικών οπαδικών παρατάξεων, όπως στην περίπτωση της συμπλοκής μεταξύ Ultras και Winners στη διάρκεια ενός αγώνα για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 2008-2009 απέναντι στη ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ.
Δημοφιλία
Οι οπαδοί που προέρχονται από τις Μπους-ντυ-Ρον δεν αποτελούν τους μόνους υποστηρικτές του συλλόγου. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσκόπηση των εταιρειών Ipsos (2006), TNS Sofres (2008), IFOP (2009) και Sportfive (2010), η OM αποτελεί τη δημοφιλέστερη ομάδα στη Γαλλία με αριθμό 9 εκατομμυρίων υποστηρικτών. Επί των συνολικά εικοσιδύο περιοχών της ηπειρωτικής Γαλλίας, η OM είναι ο δημοφιλέστερος σύλλογος σε έντεκα περιοχές, μεταξύ των οποίων και η Ιλ-ντε-Φρανς, με τη Ζιροντέν Μπορντό να βρίσκεται στη δεύτερη θέση με τρεις περιοχές. Μια μελέτη του SportMarkt εκτίμησε στα 7,8 εκατομμύρια τον αριθμό των συμπαθούντων τη Μαρσέιγ ανά την Ευρώπη, κάτι που τοποθέτησε την ομάδα στη δέκατη τέταρτη θέση, από πλευράς υποστηρικτών, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με μεγάλη διαφορά πίσω από την Μπαρτσελόνα, πρώτη της σχετικής κατάταξης, και τα 57,8 εκατομμύρια φιλάθλους της. Πλέον δημοφιλής ευρωπαϊκή ομάδα στο Μαγκρέμπ, μπροστά από την Μπαρτσελόνα, και δημοφιλέστερη γαλλική ομάδα στην Αφρική, με, παράδειγμα, μια οπαδική λέσχη στη Σενεγάλη, η Ολιμπίκ διαθέτει επίσης, οπαδικές λέσχες στον Καναδά, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.
Στη διάρκεια της σεζόν 2007-2008, 365,000 εμφανίσεις πωλήθηκαν ανά τη Γαλλία, καθιστώντας την OM την ομάδα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις εμφανίσεων στη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένης και της Εθνικής Γαλλίας, και υπ’ αριθμόν 5 στην Ευρώπη για τις εμφανίσεις της Adidas, ισοβαθμώντας με την Μπάγερν Μονάχου. Η ομάδα ξεπέρασε το προσωπικό της ρεκόρ στη διάρκεια της σεζόν 2008-2009 με 420,000 εμφανίσεις να έχουν πωληθεί.
Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε από το Futebol Finance τον Φεβρουάριο του 2010, η διαδικτυακή ιστοσελίδα της OM είναι η έβδομη επίσημη ιστοσελίδα ποδοσφαιρικής ομάδας σε επισκεψημότητα στο σύνολο του δικτύου και η πρώτη μεταξύ των γαλλικών ομάδων με 16,1 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες ετησίως.
Η OM μετρά περισσότερα από 1,9 εκατομμύρια επισκέπτες στη σελίδα της στο Facebook, κάτι που την καθιστά ως τη δημοφιλέστερη γαλλική ομάδα σε αυτό το κοινωνικό δίκτυο, αλλά και τη δωδέκατη δημοφιλέστερη ομάδα σε αυτή την ιστοσελίδα.
Προσέλευση
Το Σταντ Βελοντρόμ γνώρισε από τη σεζόν 1998-1999 έως τη σεζόν 2010-2011 την καλύτερη προσέλευση στη Λιγκ 1, με ένα, ακατάριπτο μέχρι σήμερα, ρεκόρ από πλευράς κατόχων διαρκείας (44,415) στη διάρκεια της σεζόν 2003-2004 και έναν μέσο όρο 52,996 θεατών στη διάρκεια της σεζόν 2004-2005. Στη διάρκεια της σεζόν 2008-2009, η ομάδα διέθετε τη δωδέκατη καλύτερη προσέλευση στην Ευρώπη.
Η Μαρσέιγ είναι επίσης η πρώτη γαλλική ομάδα που αγωνίστηκε μπροστά σε κοινό μεγαλύτερο των 40,000 θεατών στη δεύτερη κατηγορία — 40,376 απέναντι στην Τουλούζ ΦΚ, στις 16 Οκτωβρίου 1981.
Περίοδος 2011-12
Στις 10 Αυγούστου 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Μασσαλία
Ρεάλ Πορτογαλικού Πράσινου Ακρωτηρίου
Το ρεάλ  ήταν νόμισμα του Πράσινου Ακρωτηρίου, αποικίας τότε της Αυτοκρατορίας της Πορτογαλίας. Παρέμεινε σε κυκλοφορία έως το 1914 και η ισοτιμία του με το ρεάλ της Πορτογαλίας ήταν 1 προς 1. Παρόλο που στην Πορτογαλική αυτή αποικία ήταν σε χρήση τα κέρματα του Πορτογαλικού ρεάλ, από το 1865 η Εθνική Υπερπόντια Τράπεζα (Banco Nacional Ultramarino) εξέδιδε ειδικά χαρτονομίσματα για Πράσινο Ακρωτήριο. Το ρεάλ αντικαταστάθηκε από το εσκούδο, σε με ισοτιμία 1000 ρεάλ = 1 εσκούδο.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1865, επιτυπώθηκαν με ειδική ένδειξη πορτογαλικά τραπεζογραμμάτια ώστε να χρησιμοποιηθούν στο Πράσινο Ακρωτήριο. Το 1897 ακολούθησε η κυκλοφορία νέων ειδικά σχεδιασμένων χαρτονομισμάτων για την αποικία, με ονομαστικές αξίες των 1000, 2500 και 5000 ρεάλ. Το 1909 εκδόθηκαν  χαρτονομίσματα αξίας 10.000,  20.000 και 50.000 ρεάλ.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πράσινο Ακρωτήριο
ΚΣΝ Ρέιντζερς
Η ΚΣΝ Ρέιντζερς είναι χιλιανή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τάλκα. Ιδρύθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1902. Συμμετέχει στην Chilean Primera División, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Fiscal, χωρητικότητας 8200 θέσεων. Έχει κερδίσει 3 πρωταθλήματα Chilean Primera División B.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χιλής Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902 Κατηγορία:ΚΣΝ Ρέιντζερς
Αγώνες Καλής Θέλησης
Οι Αγώνες Καλής Θέλησης (αγγλ. Goodwill Games) ήταν μια διεθνής αθλητική διοργάνωση, ιδρυτής της οποίας ήταν ο Τεντ Τέρνερ. Ξεκίνησαν ως αντίδραση στα πολιτικά προβλήματα που εμφανίστηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, το 1980. Η εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν το 1979 είχε ως αποτέλεσμα το μποϋκοτάζ των Αγώνων από τις ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες, γεγονός που ανταπέδωσαν οι χώρες του σοβιετικού μπλοκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1984.
Λεπτομέρειες
Οι πρώτοι Αγώνες Καλής Θέλησης διεξήχθησαν στη Μόσχα το 1986 και στο πρόγραμμά τους υπήρχαν 182 αγωνίσματα. Έλαβαν μέρος περισσότεροι από 3.000 αθλητές από 79 χώρες. Σημειώθηκαν παγκόσμια ρεκόρ από το Σεργκέι Μπούμπκα στο άλμα επί κοντώ, την Τζάκι Τζόινερ Κέρσι στο έπταθλο κ.ά.
Οι Αγώνες του 1994 έγιναν στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανακήρυξη ανεξάρτητων δημοκρατιών. Οι τελευταίοι αγώνες του Τεντ Τέρνερ έγιναν το 1998 στην πόλη της Νέας Υόρκης με αξιοσημείωτα ρεκόρ και επιδόσεις.
Αργότερα τα δικαιώματα των αγώνων αγοράστηκαν από την εταιρεία Time Warner της Αυστραλίας, που διοργάνωσε τους τελευταίους το 2001. Στη διοργάνωση αυτή η Αυστραλία κέρδισε τα περισσότερα μετάλλια αλλά δεν υπήρχε αντίστοιχο τηλεοπτικό ενδιαφέρον αν και οι αγώνες μεταδόθηκαν ζωντανά.
Συνολικά διεξήχθησαν πέντε θερινές και μια χειμερινή διοργάνωση. Το 2005 είχε προγραμματιστεί να διεξαχθούν η έκτη θερινή και η δεύτερη χειμερινή διοργάνωση. Τελικά, ματαιώθηκαν και έκτοτε οι αγώνες δεν έγιναν ξανά.
Χειμερινοί Αγώνες Καλής Θέλησης
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις
Grand Theft Auto IV
Το Grand Theft Auto IV (ή GTA IV) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας, ενδέκατο στη σειρά Grand Theft Auto, που δημιουργήθηκε από τη Rockstar North και κυκλοφόρησε από τη Rockstar Games το 2008. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 29 Απριλίου του 2008 για τα Xbox 360 και PlayStation 3 και στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους για τα Windows. Το 2009, κυκλοφόρησαν δύο επεκτάσεις για το Grand Theft Auto IV, υπό τους τίτλους The Lost and Damned (TLaD) και The Ballad of Gay Tony (TBoGT).
Οι βαθμολογίες που απέσπασε σε ιστοσελίδες βιντεοπαιχνιδιών ήταν εξαιρετικά υψηλές, συγκεκριμένα στις ιστοσελίδες MobyGames και TopTenReviews. Μέχρι τον Ιούλιο του 2013, πούλησε περισσότερα από 25 εκατομμύρια αντίτυπα.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Grand Theft Auto IV είναι παιχνίδι δράσης περιπέτειας τρίτου προσώπου ανοικτού κόσμου. Εκτυλίσσεται στον φανταστικό κόσμο Liberty City, ο οποίος αποτελείται από τρία μεγάλα νησιά. Ο πρωταγωνιστής μπορεί να περπατήσει, να τρέξει, να κολυμπήσει ή να οδηγήσει διάφορα οχήματα προκειμένου να εξερευνήσει τον κόσμο του παιχνιδιού. Κατά τη διάρκεια της ελεύθερης περιήγησης, ο παίχτης έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με διάφορες δραστηριότητες, όπως το να παίξει μπόουλινγκ, βελάκια, μπιλιάρδo και ηλεκτρονικά παιχνίδια, να επισκεφτεί εστιατόρια, μπαρ, χώρους θεάματος, να αγοράσει νέες ενδυμασίες, να συμμετάσχει σε αγώνες οδήγησης με χρηματικά έπαθλα ή να παρακολουθήσει τηλεόραση στο σαλόνι του σπιτιού του.
Για την αντιμετώπιση των αντιπάλων του, μπορεί να χρησιμοποιήσει όπλα, εκρηκτικά, ή να τους αντιμετωπίσει με ξυλοδαρμό. Ο παίχτης έχει τη δυνατότητα να καλυφθεί πίσω από τοίχους, αυτοκίνητα ή άλλα αντικείμενα κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών και να στοχεύει με το όπλο του κατά την κάλυψη, αλλά και να στοχεύσει σε διαφορετικά μέρη του σώματος κάθε αντίπαλου. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει αλεξίσφαιρο γιλέκο. Σε περίπτωση που η μπάρα ζωής εξαντληθεί, η ροή του παιχνιδιού σταματά για λίγα δευτερόλεπτα, και επανέρχεται με τον παίχτη να βρίσκεται στο πλησιέστερο νοσοκομείο από το σημείο θανάτου. Σε περίπτωση που διαπράξει έγκλημα (κλοπή αυτοκινήτου, ξυλοδαρμός ή δολοφονία) θεωρείται ως καταζητούμενος από την αστυνομία του παιχνιδιού, και στην οθόνη εμφανίζεται η σχετική σήμανση (αστέρι). Ο αριθμός των αστεριών (μέχρι 6) αντιπροσωπεύουν την επικινδυνότητα του πρωταγωνιστή. Όταν ο παίχτης ξεφύγει από την ακτίνα ερευνών της αστυνομίας, παύει να θεωρείται καταζητούμενος.
Το GTA IV είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς στο οποίο ο παίχτης κατέχει κινητό τηλέφωνο και έχει πρόσβαση σε αυτό. Πιο συγκεκριμένα, μέσω του κινητού τηλεφώνου, ο παίχτης έχει τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τους υπολοίπους χαρακτήρες του παιχνιδιού μέσω τηλεφωνικής κλήσης ή SMS, να κανονίζει ραντεβού μαζί τους, να τραβά φωτογραφίες και να συνδέεται στο multiplayer mode του παιχνιδιού. Επίσης, υπάρχει ένα εικονικό διαδίκτυο μέσω του οποίου ο παίχτης μπορεί να στέλνει και να λαμβάνει e-mails, καθώς και να κανονίζει ραντεβού με υποψήφιες συντρόφους μέσω ιστοσελίδας γνωριμιών. Για την πρόσβαση σε αυτό το δίκτυο, ο παίχτης μπορεί να επισκεφθεί ένα από τα πολλά Internet Cafe που υπάρχουν στον κόσμο του παιχνιδιού.
Πλοκή
O Niko Bellic, είναι βετεράνος στρατιώτης του Γιουγκοσλάβικου πολέμου θέλοντας να προστατευτεί απο τον Ray Bulgarin αλλά και να αναζητήσει τους δυο γνωστούς του επιζώντες απο τον πόλεμο βρήκε ως κίνητρο να μετακομίσει στη Liberty City, διότι εκεί ζούσε ο "ευκατάστατος" ξάδερφος του Roman Bellic. Ωστόσο σύντομα όμως θα διαπιστώσει ότι η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από τις αναφορές του ξαδέρφου του. O Roman κατοικεί σε ενα παλιό διαμέρισμα και διευθύνει μια μικρή επιχείρηση με ταξί, ενώ δέχεται απειλές από τοκογλύφους της αλβανικής και της ρωσικής μαφίας.
Σύντομα θα αναγκαστεί να δουλέψει για έναν εκ των τοκογλύφων, τον Vlad Glebov, τον οποίο όμως θα δολοφονήσει όταν μάθει ότι παρενόχλησε τη φίλη του Roman, Mallorie. Αποτέλεσμα της πράξης του αυτής, είναι να απαχθεί τόσο αυτός όσο και ο Roman, από τους αρχηγούς της Ρωσικής μαφίας Mikhail Faustin και Dimitri Rascalov. Ο Mikhail, που παρουσιάζει συμπτώματα ψυχοπάθειας, προσλαμβάνει τον Niko και του αναθέτει να σκοτώσει τον γιο του Kenny Petrovic, ενός ισχυρού άνδρα της Ρωσικής μαφίας. Η εντολή του Mikhail πραγματοποιείται, και ο Dimitri, φοβούμενος αντίποινα του Petrovic, ζητάει απο τον Niko να σκοτώσει τον Mikhail με αντάλλαγμα ένα χρηματικό ποσό αλλά και να υπάρξει ενας εφησυχασμός "ειρήνευσης" απο την πλευρά του Petrovic. Ο Niko φέρει σε πέρας την αποστολή που του ανέθεσε ο Dimitri αλλά εκείνος με τη σειρά του τον προδίδει, καθώς την ώρα της πληρωμής ειδοποιεί τον Ray Bulgairin, έναν Ρώσο εγκληματία εξαιτίας του οποίου ο Niko αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του.
Ο Niko ξεφεύγει από την ενέδρα του Dimitri, αλλά βρίσκει το διαμέρισμα και την επιχείρηση του Roman κατεστραμμένα με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει το Broker μαζί με τον ξάδερφό του, βρίσκοντας καταφύγιο στο Bohan. Εκεί, μέσω της Mallorie, θα γνωρίσει έναν πρώην κατάδικο, τον Manny Escuela, και μια Πορτορικανή έμπορο ναρκωτικών, την Elizabeta Torres, και θα δουλέψει γι’ αυτούς. Μέσω της Elizabeta, θα γνωρίσει τον Packie McReary με τον οποίο θα πραγματοποιήσουν μια σειρά ληστειών, τον αδερφό του Francis McReary - αστυνομικό, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας McReary: τον Derrick, τον Gerald και τη μικρότερη αδερφή τους, την Kate. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Bohan, ο Niko θα μάθει ότι η φίλη του Michelle είναι πράκτορας κρατικής μυστικής υπηρεσίας. Η Michelle, το πραγματικό όνομα της οποίας είναι Karen, αποκαλύπτει στον Niko ότι παρακολουθεί καιρό τις ενέργειές του και τον αναγκάζει να δουλέψει για μια μυστική υπηρεσία με αντάλλαγμα τον εντοπισμό των ατόμων που ο Niko θεωρεί ότι πρόδωσαν τη στρατιωτική του μονάδα.
Στη συνέχεια, θα κληθεί από τον Ray Boccino, μέλος της Ιταλικής εγκληματικής οικογένειας Pegorino, να φέρει εις πέρας μια σειρά αποστολών αναφορικά με διαμάντια, τα οποία εν τέλει θα χαθούν λόγω κακών χειρισμών του Ray. Για την ανάκτησή τους, o Niko θα οργανώσει μαζί με τον Gerald (που πλέον βρίσκεται στη φυλακή λόγω υποθέσεων εκβιασμού) την απαγωγή της κόρης του αρχηγού της αντίπαλης οικογένειας Ancelotti, ώστε να την «ανταλλάξει» με τα διαμάντια που είχαν περάσει στα χέρια τους.
Προς το τέλος της ιστορίας, ο Jimmy Pegorino συναντά τον Niko και του προτείνει να συνεργαστεί με τον Dimitri σχετικά με τη διοχέτευση μιας μεγάλης ποσότητας ηρωίνης στη Liberty City, μια συνεργασία που θα αποφέρει στον Niko το ποσό των 250.000 δολαρίων. Ο Niko καλείται να αποφασίσει τι θα κάνει: Ή θα προτιμήσει το προσωπικό του όφελος και θα συνεργαστεί με τον Dimitri, ή θα επιλέξει να τον εκδικθεί για όλα όσα έγιναν στο παρελθόν. Η επιλογή του Niko αφήνεται στην κρίση του παίχτη, και αναλόγως την επιλογή αυτή, υπάρχουν διαφοροποιήσεις στον επίλογο της ιστορίας. Αξιοσημείωτο είναι πως και στις δύο περιπτώσεις ένας άνθρωπος του Niko θα σκοτωθεί. Εάν συνεργαστεί με τον Dimitri τότε θα προδωθεί ξανά και ένας απεσταλμένος δολοφόνος θα προσπαθήσει να σκοτώσει τον Σέρβο στον γάμο του ξάδερφου του. Εκεί όμως ατυχώς θα σκοτωθεί ο Roman, ο οποίος αρκετά σύντομα θα γινόταν πατέρας. Στη δεύτερη περίπτωση, ο Niko εκδικείται τον Dimitri μετά απο τυχαία συζήτηση με τον Roman βρίσκοντας τον στο Platypus. Επ αυτομάτως, έρχεται ενάντια στο συμφέρον του Pegorino και πάλι στο γάμο του Roman σκοτώνεται η φιλενάδα του και αδερφή του Packie, Kate. Όπως και να έχει ο Pegorino και ο Dimitri σκοτώνονται είτε ο ένας τον άλλον, είτε απο τον Niko.
Σύμφωνα με την πλοκή του Grand Theft Auto V, κάποια στιγμή μαθαίνεται ότι ο Niko απομακρύνθηκε απο την εγκληματικότητα και έγινε μέτοχος και οδηγός ταξί στην εταιρία του Roman (άρα ο Roman κανονικά, έζησε).
Πρωταγωνιστές
Niko Bellic: Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού και βετεράνος πολέμου. Γεννήθηκε στη Γιουγκοσλαβία το 1978. Μεγάλωσε σε βίαιο οικογενειακό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του ήταν εξαρτημένος από το αλκοόλ. Στην εφηβεία του, εντάχθηκε στον γιουγκοσλαβικό στρατό και συμμετείχε στον πόλεμο της Βοσνίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, αντίπαλες στρατιωτικές δυνάμεις έστησαν ενέδρα στη μονάδα του Niko, με τον ίδιο να είναι ο μόνος επιζών μαζί με άλλους δύο στρατιώτες, τους Florian Cravic και Darko Brevic. Ο Niko θεώρησε ότι ένας εκ των δύο πρόδωσε τη μονάδα, και ορκίστηκε να εντοπίσει τον ένοχο και να τον σκοτώσει. Μετά το τέλος του πολέμου, ο Niko εμπλέκεται με εγκληματίες του υποκόσμου, κάτι που οδηγεί στη σύλληψή του και την κράτησή του σε σωφρονιστικό ίδρυμα. Μετά την αποφυλάκισή του εντάσσεται στο εμπορικό ναυτικό. Περνά επτά μήνες στο φορτηγό πλοίο Platypus, ένα πλοίο που εμπλέκεται σε υποθέσεις λαθρεμπορίου διαμαντιών, ηρωίνης και πολυτελών αυτοκινήτων, έως ότου φθάνει στη Liberty City, στην οποία μετακομίζει θέλοντας να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή και να κυνηγήσει το Αμερικανικό όνειρο. Καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού διατηρεί επικοινωνία μέσω email με τη μητέρα του, Milica Bellic.
Roman Bellic: Συμπρωταγωνιστής του παιχνιδιού. Ο Roman είναι ο – κατά ένα χρόνο μεγαλύτερος – ξάδερφος του Niko. Γεννήθηκε στη Γιουγκοσλαβία το 1977, και σε ηλικία 21 ετών εγκαταστάθηκε στη Liberty City μετά από προτροπή της μητέρας του. Κατά την παραμονή του στη Liberty City, κατάφερε να συγκεντρώσει ένα ικανό χρηματικό ποσό ώστε να αγοράσει δύο ταξί, ένα μικρό αμαξοστάσιο και ένα διαμέρισμα. Στην επιχείρησή που ίδρυσε απασχολεί την Πορτορικανής καταγωγής Mallorie Bardas, την οποία αργότερα θα παντρευτεί. Ο Roman είναι αυτός που πείθει τον Niko να εγκατασταθεί στη Liberty City, ισχυριζόμενος ότι είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας, κατοικεί σε έπαυλη και διαθέτει πολυτελή αυτοκίνητα. Ωστόσο, στην πραγματικότητα δεν διαθέτει τίποτε περισσότερο από τα 2 ταξί και το διαμέρισμά του, ενώ εξαιτίας του εθισμού του στα τυχερά παίγνια, συχνά δανείζεται χρηματικά ποσά από τοκογλύφους της Αλβανικής και της Ρωσικής μαφίας.
Patrick “Packie” McReary: Το 4ο κατά σειρά τέκνο της οικογένειας McReary. Η ενασχόλησή του με εγκληματικές δραστηριότητες ξεκίνησε από τη σχολική του ηλικία, έχοντας ως πρότυπο τον μεγαλύτερο αδερφό του, Gerald. Συνελήφθη για πρώτη φορά σε ηλικία 18 ετών με την κατηγορία της κλοπής αυτοκινήτου, και έκτοτε άλλες τρεις φορές: Για ληστεία, αεροπειρατεία και για κατοχή ναρκωτικών. Στο GTA IV εμφανίζεται αποστασιοποιημένος από την Ιρλανδική μαφία καθώς συνεργάζεται με την οικογένεια Pegorino, ενώ οργανώνει και πραγματοποιεί διάφορες ληστείες μαζί με 2 συνεργούς του. Γνωρίζεται με τον Niko μέσω της Elizabeta, και μαζί οργανώνουν τρεις μεγάλες ληστείες (Η μία εκ των οποίων στην τράπεζα Bank of Liberty), αλλά και την απαγωγή της Gracie Ancelotti. Στο τέλος του TBoGT, εγκαταλείπει τη Liberty City προς άγνωστη κατεύθυνση. Επανεμφανίζεται στο Grand Theft Auto V σε προσπάθεια ληστείας σε κατάστημα φαρμάκων στο Los Santos.
Little Jacob: Έμπορος όπλων και ναρκωτικών με καταγωγή από την Τζαμάικα. Είναι επίσης υψηλόβαθμο στέλεχος μιας συμμορίας Τζαμαϊκανών ονόματι Yardies. Γνωρίζεται με τον Niko μέσω του Roman, με τον οποίον έχουν αναπτύξει μια ισχυρή φιλία, και αμέσως γίνεται σύμμαχός του και άνθρωπος της εμπιστοσύνης του.
Mallorie Bardas: Φιλενάδα του Roman. Εργάζεται στην επιχείρηση ταξί του Roman και περιστασιακά ως χορεύτρια για τον συμπατριώτη της Manny Esquela. Στο παρελθόν έχει συλληφθεί για κλοπή αυτοκινήτου και οδήγηση με υπερβολική ταχύτητα, αλλά και για κατοχή μαριχουάνας. Συνευρέθηκε ερωτικά με τον τοκογλύφο Vlad, καθώς πείστηκε από τον ίδιο ότι έτσι θα βοηθούσε στη διαγραφή των χρεών του Roman.
Michelle: Το πραγματικό της όνομα είναι Karen Daniels και εργάζεται για την κρατική μυστική υπηρεσία IAA. Γνώρισε τον Niko μέσω της Mallorie, όπου του συστήθηκε ως Michelle. Όταν του αποκαλύπτει την πραγματική της ταυτότητα, τον αναγκάζει να εργαστεί για την υπηρεσία της, φέρνοντάς τον σε επαφή με έναν ανώνυμο αντιπρόσωπο της υπηρεσίας αυτής. Ο αντιπρόσωπος αυτός αναθέτει στον Niko τις δολοφονίες ανθρώπων που υποτίθεται ότι σχετίζονται με την τρομοκρατία, λέγοντάς του ότι υπάρχουν ομάδες τρομοκρατών υποκινούμενες από κυβερνήσεις χωρών που βρίσκονται σε αντιπαράθεση με την Αμερική, και επιδιώκουν να βλάψουν τον Αμερικανικό πληθυσμό.
Phil Bell: Στενός συνεργάτης της μαφίας των Pegorino και επί χρόνια σύμβουλος και έμπιστος φίλος του αρχηγού της οικογενείας, Jimmy Pegorino. Αν και η καταγωγή του είναι από την Ιρλανδία θεωρεί τον εαυτό του Ιταλό, διατηρώντας τις χειρότερες σχέσεις με τα μέλη του οργανωμένου εγκλήματος της πατρίδας του. Προσλαμβάνει τον Niko, με τον οποίον ληστεύουν μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών που εισήγαγαν στην πόλη αντίπαλες οικογένειες της Ιταλικής και της Ρωσικής μαφίας. Στο τέλος, αποφασίζει να αποσυρθεί από την εγκληματική δράση και να εγκατασταθεί σε κάποια κωμόπολη ώστε να ζήσει μια ήρεμη ζωή.
Τζον Τόμας (καλαθοσφαιριστής)
Ο Τζον Τόμας, αγγ.: John Thomas, (Μινεάπολη, 8 Σεπτεμβρίου 1975) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του πάουερ φόργουορντ.
Grand Theft Auto IV
Ανταγωνιστές
Dimitri Rascalov: Ρώσος εγκληματίας. Γεννήθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1969, και σε νεαρή ηλικία έγινε μέλος του Σοβιετικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Εκεί γνώρισε τον Mikhail Faustin, με τον οποίον αμέσως συνδέθηκαν με μια ισχυρή φιλία. Φυλακίστηκαν μαζί στη Σιβηρία, εκεί όπου ο Mikhail προστάτευσε τον Dimitri όταν κάποιοι συγκρατούμενοι τους αποπειράθηκαν να τον βιάσουν. Ξεκίνησε την εγκληματική του δράση στην πατρίδα του, πουλώντας κάνναβη στην Κόκκινη Πλατεία, και εν συνεχεία καταδικάστηκε για δολοφονία. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, εκμεταλλευόμενος ένα «παράθυρο» στον μεταναστευτικό νόμο των Ηνωμένων Πολιτειών, εγκαθίσταται στη Liberty City μαζί με τον Mikhail. Η εξάρτηση του Mikhail από το αλκοόλ και την κοκαΐνη του προκαλεί ψυχικές διαταραχές, και ο Dimitri καταφεύγει στη χρήση ισχυρών αναλγητικών ώστε να παραμένει ήρεμος. Μετά τη δολοφονία του Mikhail από τον Niko, ανελίσσεται στην ιεραρχία της Ρωσικής μαφίας και ξεκινά την εισαγωγή μεγάλων ποσοτήτων κοκαΐνης στην πόλη, συμμαχώντας με την οικογένεια Ancelotti. Στο τέλος, οποιαδήποτε κι αν είναι η επιλογή του παίχτη στην πρόταση του Pegorino, ο Dimitri δολοφονείται από τον Niko.
Ray Boccino: Αμερικανός εγκληματίας Ιταλικής καταγωγής, μέλος της οικογένειας Pegorino. Γεννήθηκε το 1976 στην περιοχή του Alderney. Τίποτα δεν είναι γνωστό για το παρελθόν του, εκτός του ότι συνελήφθη στα 14 έτη του για κατοχή κλοπιμαίων. Έχει αναπτυχθεί μια αντιπαλότητα μεταξύ του ίδιου και του Phil Bell, τον οποίο ο Ray κατηγορεί ότι συνεργάζεται με την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ο Ray είναι αυτός που ενημερώνεται ότι υπάρχει μια μεγάλη ποσότητα διαμαντιών που άνηκαν στον Bulgarin, και τα οποία πρόκειται να πουληθούν στον ιδιοκτήτη νυχτερινών κέντρων Tony Prince, και θέτει σε εφαρμογή ένα σχέδιο υφαρπαγής τους. Τα διαμάντια περνούν στα χέρια του Ray, που αποφασίζει να τα πουλήσει σε Ισραηλινούς εγκληματίες. Την ώρα της πώλησης ωστόσο, συνεργάτες του Tony Prince στήνουν ενέδρα και τα διαμάντια περνούν και πάλι στην κατοχή τους. Προς το τέλος της ιστορίας, ο Ray θα δολοφονηθεί από τον Niko με εντολή του Jimmy, ο οποίος πίστευε ότι ο Ray κατέδωσε την οικογένεια Pegorino.
Τζον Τόμας (καλαθοσφαιριστής)
Σταδιοδρομία
Επιλέχθηκε από τους Νιου Γιορκ Νικς στην 25η θέση των ντραφτ του 1997 και μαζί με τρεις ακόμη καλαθοσφαιριστές ανταλλάχθηκε με τρεις παίκτες των Μπόστον Σέλτικς. Τον Φεβρουάριο του 1998, δόθηκε στους Τορόντο Ράπτορς ως μέρος μιας πολλαπλής ανταλλαγής αθλητών.
Grand Theft Auto IV
Ανταγωνιστές
Darko Brevic: Σέρβος στρατιώτης, που εντάχθηκε στη δεκαπενταμελή στρατιωτική ομάδα του Niko κατά τον Γιουγκοσλαβικό πόλεμο. Ήταν αυτός που πρόδωσε τη μονάδα με αντάλλαγμα ένα χρηματικό ποσό της τάξης των 1.000 δολαρίων, ποσό που είχε μεγάλη ανάγκη λόγω της εξάρτησής του από την ηρωίνη.
Τοποθεσία
Το Grand Theft Auto IV εκτυλίσσεται στη φανταστική Liberty City, μία διαφορετική εκδοχή της Liberty City που εμφανίστηκε στους προκατόχους Grand Theft Auto III και Liberty City Stories. Η Liberty City αποτελείται από 3 μεγάλα νησιά, οι περιοχές των οποίων είναι βασισμένες στις περιοχές της Νέα Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ. Πιο συγκεκριμένα, σε 4 κομητείες της Νέας Υόρκης: Μπρούκλιν (Broker), Κουίνς (Dukes), Μπρονξ (Bohan) και Μανχάταν (Algonquin), ενώ η ανεξάρτητη περιοχή Alderney είναι βασισμένη στο Ανατολικό Νιου Τζέρσεϊ. Επίσης, υπάρχουν 3 μικρότερα νησιά, τα Charge Island, Colony Island και Happiness Island, βασισμένα στα πραγματικά νησιά Randalls and Wards, Roosevelt και Liberty αντίστοιχα. Στο αρχή της πλοκής του παιχνιδιού, ο πρωταγωνιστής βρίσκεται στην περιοχή Broker. Οι γέφυρες που συνδέουν το Broker με τις υπόλοιπες περιοχές του παιχνιδιού είναι κλειστές λόγω απειλής τρομοκρατικού χτυπήματος. Όσο η πλοκή του παιχνιδιού θα προχωράει, οι περιοχές θα «ξεκλειδώνονται» και ο πρωταγωνιστής θα μπορεί να τις εξερευνήσει. Για την περιήγηση στη Liberty City υπάρχει ένα μεγάλο οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο αποτελούμενο από δρόμους, γέφυρες, υπόγειες και υποθαλάσσιες σήραγγες. Για τις μετακινήσεις, ο παίχτης μπορεί να επιλέξει μέσα από μια πληθώρα οχημάτων (όπως αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες ή φορτηγά), ελικοπτέρων, αεροπλάνων ή σκαφών.
Τζον Τόμας (καλαθοσφαιριστής)
Σταδιοδρομία
Στις αρχές της νέας χιλιετίας, πέρασε από ομάδες της Δομινικανής Δημοκρατίας, της Κίνας, της Ισπανίας και του CBA, πριν υπογράψει το 2004 στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, με τους οποίους αγωνίστηκε σε 44 παιχνίδια με μέσους όρους 2,5 πόντων και 2,2 ριμπάουντ.
Grand Theft Auto IV
Τοποθεσία
Επίσης, ο παίχτης θα συναντήσει διάφορες περιοχές και αξιοθέατα που υπάρχουν και στην πραγματικότητα, όπως τη φημισμένη πλατεία Τάιμς Σκουέρ (Star Junction), το Σέντραλ Παρκ (Middle Park), τον ουρανοξύστη Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ (Rotterdam Tower), την Γκρίνουιτς Βίλατζ (Westminster), την Αστόρια (Steinway), το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Κένεντι (Francis International Airport), το Άγαλμα της Ελευθερίας (Statue of Happiness) και άλλα.
Τζον Τόμας (καλαθοσφαιριστής)
Σταδιοδρομία
Την επόμενη σεζόν, υπέγραψε στους Μέμφις Γκρίζλις, αλλά μετά από τρεις συμμετοχές μεταγράφηκε στους Ατλάντα Χοκς. Εκεί παρέμεινε για δύο μήνες, αγωνιζόμενος σε έντεκα παιχνίδια, πριν ολοκληρώσει την χρονιά στους Νιου Τζέρσεϊ Νετς παίζοντας σε δύο ακόμη αγώνες.
Grand Theft Auto IV
Μουσική
Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, έτσι και στο Grand Theft Auto IV υπάρχει μια πληθώρα ραδιοφωνικών σταθμών που ο ήρωας μπορεί να επιλέξει για ακρόαση κατά την οδήγηση. Κάθε σταθμός παίζει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής και έχει μια συγκεκριμένη λίστα τραγουδιών. Η λίστα τραγουδιών κάθε σταθμού αποτελείται από γνωστές επιτυχίες δημοφιλών τραγουδιστών και συγκροτημάτων, όπως των Aerosmith, των Deep Purple, των AC/DC, των The Doors, των Iron Maiden, του Bon Jovi, του Don Omar, της Ruslana, του Bob Marley και άλλων. Στις επεκτάσεις του GTA IV που κυκλοφόρησαν αργότερα, προστέθηκαν περισσότερα τραγούδια.
Τζον Τόμας (καλαθοσφαιριστής)
Σταδιοδρομία
Το 2009, συμφώνησε με την ισραηλινή Χαποέλ Ολόν, με την οποία είχε 12,8 πόντους και 8,6 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ακολούθησε η μεταγραφή του στον Άρη Θεσσαλονίκης, τον Ιανουάριο του 2011. Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε δώδεκα ματς πετυχαίνοντας 100 πόντους, με μέσο όρο 8,3 ανά αγώνα.
Grand Theft Auto IV
Μουσική
Στους προηγούμενους τίτλους της σειράς, το πρόγραμμα κάθε ραδιοφωνικού σταθμού ήταν προκαθορισμένο και παιζόταν κατ’ επανάληψη. Στο Grand Theft Auto IV, το ραδιόφωνο είναι δυναμικό. Ο ήρωας μπορεί να ενημερώνεται μέσω αυτού για την ημερομηνία και τον καιρό ανά πάσα στιγμή, ενώ μέσω του ειδησεογραφικού πρακτορείου Weazel, μπορεί να ενημερώνεται για διάφορα συμβάντα που λαμβάνουν χώρα στη Libery City, πολλά εκ των οποίων σχετίζονται και με την πλοκή του παιχνιδιού, όπως για παράδειγμα η σύλληψη της Elizabeta Torres. Επίσης, σε περίπτωση που ο ήρωας επιλέξει να μετακινηθεί με ταξί, μπορεί να ζητήσει από τον οδηγό να αλλάξει ραδιοφωνικό σταθμό. Τέλος, σε όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ακούγονται διαφημιστικά μηνύματα διαφόρων ειδών, όπως διαφημιστικά μηνύματα για τηλεοπτικά προγράμματα και για διάφορα εμπορικά προϊόντα και υπηρεσίες (π.χ. Φάρμακα, παιχνίδια, Πιστωτικές κάρτες, Ασφαλιστικά προγράμματα, προϊόντα τεχνολογίας και άλλα).
Τζον Τόμας (καλαθοσφαιριστής)
Σταδιοδρομία
Μετά το πέρασμα του από την Χαποέλ Ιερουσαλήμ και την κορεάτικη Τζεοντζού Εγκίς, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και έχει αναλάβει την θέση του εθνικού συντονιστή για την λίγκα των Ultimate Hoops των ΗΠΑ.
Grand Theft Auto IV
Μουσική
Τον Απρίλιο του 2018, η Rockstar Games αναγκάστηκε να αντικαταστήσει και να αφαιρέσει πάνω από 50 κομμάτια, λόγω λήξης αδειών.
Τζον Τόμας (καλαθοσφαιριστής)
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέμφις Γκρίζλις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ολόν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοράντο 14ερς Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Grand Theft Auto IV
Μουσική
Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που εκπέμπουν σε όλη τη Liberty City (23 στον αριθμό) είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Grand Theft Auto Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2008 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows‎ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Rockstar Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 2008 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς
Ποικίλη Στοά (αποσαφήνιση)
Όταν αναφερόμαστε στην φράση «Ποικίλη Στοά», μπορεί να εννοούμε:
Pollapönk
Οι Pollapönk είναι Ισλανδικό συγκρότημα που εκπροσώπησαν την Ισλανδία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2014 στην Κοπεγχάγη, την πρωτεύουσα της Δανίας, με το τραγούδι τους No Prejudice (Όχι Προκαταλήψεις).
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ισλανδία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Πέτερ Λέλυ
Ο Πέτερ (ή Πίτερ) Λέλυ (ολλανδικά: Peter Lely - εμφανίζεται επίσης και με τα ονόματα Lilly, Lilley, Lylly και Lelij -, 14 Σεπτεμβρίου 1618 – 30 Νοεμβρίου 1680) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική και συλλέκτης έργων τέχνης, ο οποίος σταδιοδρόμησε κυρίως στην Αγγλία, όπου έγινε ζωγράφος της βασιλικής Αυλής.
Βιογραφία και έργο
Ο Πέτερ Λέλυ γεννήθηκε ως Πίτερ φαν ντερ Φες (Pieter van der Faes) στο Ζοστ της Βεστφαλίας (Γερμανία) από Ολλανδούς γονείς, όπου ο πατέρας του, Γιόχαν φαν ντερ Φες (Johan van der Faes) ήταν αξιωματικός που υπηρετούσε στον στρατό του τότε Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου, ενώ η μητέρα του, Αμπιγκέιλ φαν Φλιτ (Abigail van Vliet) καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Ουτρέχτης. Ο Μπράντον Χέντερσον αναγράφει ότι ο τόπος γέννησης του καλλιτέχνη είναι το "Soest, κοντά στην Ουτρέχτη" αλλά αυτό πιθανόν οφείλεται στο γεγονός ότι κοντά στην Ουτρέχτη, από όπου ήταν η μητέρα του, υπάρχει ένα μικρό χωριό με αυτό το όνομα, όπως ισχυρίζεται και ο Λάιονελ Καστ, στηριζόμενος στο βιογραφικό βιβλίο του Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος, όμως, κάνει λάθος αναφέροντας ότι ο Λέλυ "μετέβη στην Αγγλία με τη συνοδεία του πρίγκηπα Γουλιέλμου της Οράγγης, ο οποίος νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Μαρία το 1643", ωστόσο ο γάμος αυτός έγινε στις 2 Μαΐου 1641. Ο Λέλυ πιθανότατα πήγε στην Αγγλία περί το 1643, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν ως έτος άφιξής του στη χώρα το 1641.
Ο νεαρός Πέτερ σπούδασε ζωγραφική στο Χάαρλεμ, όπου πιθανότατα Δασκαλός του ήταν ο Πίτερ ντε Χρέμπερ Το όνομα που ο ίδιος υιοθέτησε κατά την περίοδο της νεότητάς του (Lely) πιθανολογείται ότι προέρχεται από το αέτωμα της πατρικής του κατοικίας στη Χάγη, το οποίο έφερε ως διακοσμητικό εραλδικό κρίνο (lily).
Ολοκληρώνοντας την εκπαίδευσή του στο Χάαρλεμ, αναφέρεται ότι έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1637 υπό το όνομα "Λέλυ". Φθάνοντας στην Αγγλία και επηρεασμένος από τον ολλανδικό κλασικισμό, συνέχισε να ζωγραφίζει θρησκευτικές σκηνές, τοπία και σκηνές από τη μυθολογία και την ιστορία, επηρεασμένος από τον Άντονι βαν Ντάικ και την ολλανδική μπαρόκ τεχνοτροπία. Ωστόσο, σύντομα διαπίστωσε ότι η αγγλική αγορά δεν ενδιαφερόταν για πίνακες με τη θεματολογία αυτή, ενώ, αντίθετα, υπήρχε έντονο το ενδιαφέρον για την προσωπογραφία. Αρχικά εργάστηκε για τον επιτυχημένο προσωπογράφο και έμπορο έργων τέχνης Τζωρτζ Γκέλντορπ (George Geldorp) και, όπως αναφέρει ο συγγραφέας Μπένμπριγκ Μπάκεριτζ (Bainbrigg Buckeridge) στο έργο του The Art of Painting, and the Lives of the Painters (1706, σελ. 445), ο Λέλυ "σύντομα διαπίστωσε ότι η πρακτική ενασχόλησης με την προσωπογραφία ενθαρρυνόταν περισσότερο εδώ και στράφηκε στην προσωπογραφία. Σε μικρό χρονικό διάστημα θεωρήθηκε τόσο επιτυχημένος, ώστε ξεπέρασε όλους τους συγχρόνους του στην Ευρώπη". Η επιτυχία του αυτή είχε ως συνέπεια να διαδεχθεί τον Άντονι βαν Ντάικ, ο οποίος είχε αποβιώσει τον Δεκέμβριο του 1641, ως Αυλικός ζωγράφος του Βασιλέα Καρόλου Α΄, αφού πρώτα έγινε, το 1647, μέλος στην Εταιρεία Worshipful Company of Painter-Stainers (ζωγράφων - βαφέων). Ζωγράφισε ένα ομαδικό πορτρέτο των τέκνων του Καρόλου Α΄, για το οποίο η βιογράφος Νταϊάνα Ντέθλοφφ (Diana Dethloff) αναγράφει στο λήμμα για τον Λέλυ στο "Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)" ότι ήταν έντονα επηρεασμένο από τον βαν Ντάικ.
Ο Κάρολος Α΄ εκτελέστηκε ύστερα από τον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο και την ανάληψη της εξουσίας από τον Όλιβερ Κρόμγουελ στις 30 Ιανουαρίου 1649, αλλά η σταδιοδρομία του δεν διακόπηκε, καθώς τέθηκε στην υπηρεσία του Κρόμγουελ, του οποίου δημιούργησε το πορτρέτο. Παράλληλα αγόρασε μεγάλο μέρος των πινάκων της συλλογής του Καρόλου Α΄ (1649 - 1653), ενώ το 1651 έκανε αίτηση στο Κοινοβούλιο για τη διακόσμηση του Ουάιτχολ με πίνακες ζωγραφικής.
Με την παλινόρθωση της μοναρχίας στην Αγγλία το 1660 ο Λέλυ ονομάστηκε Principal Painter in Ordinary στην Αυλή του Καρόλου Β΄, ενώ του δόθηκε και τιμητική επιχορήγηση £200 ανά έτος, προνόμιο που απολάμβανε και ο βαν Ντάικ στην Αυλή των Στούαρτ, ενώ εξαιρέθηκε από την καταβολή φόρων. Το 1662 ο Λέλυ αναγορεύτηκε επίσημα Άγγλος πολίτης και το 1669 έλαβε τον τίτλο του "ιππότη" και προσέθεσε το "Σερ" στο όνομά του. Ο πρόσφατος ερευνητής του Λέλυ και του έργου του, Μπράντον Χέντερσον, αναγράφει ότι ο Λέλυ είναι από τους ζωγράφους που, σε αντίθεση με άλλους αλλοδαπούς καλλιτέχνες, όπως οι βαν Ντάικ και Χανς Χολμπάιν, έτυχε της μικρότερης δυνατής προσοχής, καθώς έχουν γραφεί ελάχιστα γι' αυτόν, ενώ διοργανώθηκε μόνον μία έκθεση αποκλειστικά με έργα του (το 1978), ενώ δεν έχει καταρτιστεί ακόμη Catalogue Raisone των έργων του, αν και το 1951 ο Ronald Brymer Beckett στο έργο του "Lely" κατέγραψε το μεγαλύτερο τμήμα των πινάκων του. Κατά τον Χέντερσον, οι λόγοι γι' αυτά είναι (α)Ο μεγάλος αριθμός πινάκων με "λεία", γυαλιστερά πορτρέτα μισονυσταγμένων αισθησιακών καλλονών και περουκοφόρων αυλικών που συνδέονται με την Αυλή της μοναρχικής παλινόρθωσης του Καρόλου Β΄, πολλοί από τους οποίους, ωστόσο, αποδίδονται στο προσωπικό του πολυπρόσωπου εργαστηρίου που διατηρούσε. (β)Ο Λέλυ θεωρήθηκε απλά μιμητής του προκατόχου του, Άντονι βαν Ντάικ και έχει συχνά υποστεί κριτική γι' αυτό, και του καταλογίζεται η έλλειψη σύλληψης της ομοιότητας μοντέλου - πίνακα (γ)Η μόδα της εποχής, που απαιτούσε τη χρήση περουκών, φαντάζει τερατωδώς τεχνητή, φθάνοντας στα όρια της καρικατούρας.
Επόκιλλος
Ο Επόκιλλος ο Μακεδόνας ήταν απεσταλμένος του Αλέξανδρου το 330 π.Χ. για να στρατολογήσει όσο το δυνατόν περισσότερους Θεσσαλούς ιππείς και άλλες συμμαχικές δυνάμεις που επιθυμούσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Στην Ακτή περίμενε ο Μήνης ο οποίος λάμβανε μέτρα για να τους στείλει στην Εύβοια.
Πέτερ Λέλυ
Βιογραφία και έργο
Ωστόσο, η ζήτηση για τα έργα του ήταν υψηλή και ο ίδιος, όπως και το πολυπρόσωπο εργαστήριό του, ευημερούσαν. Συνήθως, όταν ο Λέλυ ολοκλήρωνε τη ζωγραφική της κεφαλής ενός μοντέλου του, το πορτρέτο συμπληρωνόταν από μαθητές στο εργαστήριό του και αυτό είχε ως συνέπεια τη δημιουργία τεράστιου αριθμού έργων, αν και η ποιότητα των πορτρέτων αυτών ποικίλλει. Ο Καστ αναγράφει ότι "κάθε Κυρία στην Αγγλία ανέμενε να απεικονιστεί κατά τον ίδιο τρόπο και δύσκολα ανευρισκόταν αριστοκρατική κατοικία, η οποία δεν διέθετε πορτρέτα του Λέλυ". Δεν έτυχαν, όμως, της ίδιας αποδοχής τα πορτρέτα των ανδρών, αν και ανάμεσά τους βρίσκονται μερικές από τις καλύτερες προσωπογραφίες του.
Ανάμεσα στα γνωστότερα έργα του είναι η σειρά δέκα πορτρέτων Κυριών της βασιλικής Αυλής, που είναι γνωστά υπό την επωνυμία "Οι καλλονές του Ουίνδσορ" (Windsor Beauties), που παλαιότερα βρίσκονταν στο κάστρο του Ουίνδσορ και σήμερα έχουν μετακινηθεί στο Αυλικό ανάκτορο του Χάμπτον (Hampton Court Palace). Τα πορτέτα αυτά έχουν υποστεί αρκετές κριτικές, ιδιαίτερα για την ελλιπή τους αισθητική, αλλά ο Καστ αναφέρει ότι "παρέμεναν δημοφιλή ως την εποχή του".
Επόκιλλος
Το 328 π.Χ. όταν ο Αλέξανδρος ήταν στον χειμερινό καταυλισμό του στην Ναύτακα (σήμερα Shahrisabz) έστειλε τον Επόκιλλο μαζί με άλλους δύο (τον Σόπολη και τον Μενίδα) για να φέρουν ενισχύσεις από την Μακεδονία.
Πέτερ Λέλυ
Βιογραφία και έργο
Ύστερα από τη ναυτική νίκη στη ναυμαχία του Λόουεστοφτ (Lowestoft) το 1665 κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλοολανδικού Πολέμου, ο Δούκας της Υόρκης ανέθεσε στον Λέλυ να ζωγραφίσει πορτρέτα των ναυάρχων και των πλοιάρχων που είχαν λάβει μέρος στη ναυμαχία. Η σειρά αυτή των δώδεκα πορτρέτων είναι γνωστή ως Flagmen of Lowestoft και η πλειονότητά τους βρίσκεται σήμερα στο Ναυτικό Μουσείο του Γκρίνουιτς. Το πιο γνωστό έργο του που δεν είναι πορτρέτο είναι οι Νύμφες στην πηγή.
Ο Λέλυ απεβίωσε στις 30 Νοεμβρίου 1680, καθισμένος στο καβαλέτο του, ενώ ζωγράφιζε το πορτρέτο της Δούκισσας του Σόμερσετ. Ως αιτία θανάτου αναφέρεται η αποπληξία, πιθανότατα οφειλόμενη στον μεγάλο φόρτο εργασίας. Τάφηκε στον ναό του Αγίου Παύλου στο Κόβεντ Γκάρντεν. Η συλλογή του, στην οποία περιλαμβάνονταν έργα των Πάολο Βερονέζε, Τιτσιάνο, Κλωντ Λορραίν και Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και μυθώδη αριθμό σχεδίων, βγήκε σε πλειστηριασμό μετά τον θάνατό του, συγκεντρώνοντας το εκπληκτικό για την εποχή ποσόν των £26.000. Ορισμένα από τα έργα που προέρχονταν από τη συλλογή του Καρόλου Α΄ τα επαναπόκτησε η Βασιλική Συλλογή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής