cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντώνης Μπενάκης
Μουσείο Μπενάκη
200px|μικρογραφία|δεξιά|Το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα Τρελαντώνης, που κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1932, αναφέρεται στα παιδικά χρόνια του Αντώνη Μπενάκη. Το πάθος του συλλέγειν υπήρχε πάντοτε μέσα του. Η αδελφή του Πηνελόπη Δέλτα γράφει στον Τρελαντώνη: «''Είχε πάντοτε γεμάτες τις τσέπες του με τόσους θησαυρούς. Τι δεν έβρισκες μέσα! Καρφιά, βώλους, βότσαλα, σπάγγους, κάποτε και κανένα κομμάτι μαστίχα, και πάνω απ' όλα, το τρίγωνο γυαλί που είχε πέσει απ' τον πολυέλαιο της εκκλησίας και που έκανε τόσο ωραία χρώματα σαν το έβαζες στον ήλιο. Ολόκληρο πλούτο είχαν αυτές οι τσέπες του Αντώνη.''»
Η πρώτη του μεγάλη αγάπη ήταν τα όπλα και τα εθνικά κειμήλια. Ύστερα το ενδιαφέρον του στράφηκε στη μουσουλμανική-αραβική τέχνη, τα έργα εικαστικών τεχνών και τις εικόνες. Το προσωπικό ενδιαφέρον του αδελφού του Αλέξανδρου τον ώθησε να ασχοληθεί και με την κεραμική. Κατόρθωσε σταδιακά να σχηματίσει αξιόλογες συλλογές διαφόρων περιόδων που περιελάμβαναν μεταξύ άλλων αντικείμενα αρχαίας ελληνικής τέχνης, βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου, έργα λαϊκής τέχνης, κοπτικής κ.ά.
Το 1930 δώρισε τις συλλογές του στο κράτος και εργάστηκε με πάθος για να μετατρέψει σε μουσείο την πατρική οικία της οδού Κουμπάρη, η οποία επίσης παραχωρήθηκε με πρωτοβουλία του στην ελληνική πολιτεία. Πρόσφερε το απαραίτητο οικονομικό κεφάλαιο και στις 22 Απριλίου του 1931 το Μουσείο Μπενάκη άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό. Μέχρι τότε ο Αντώνης Μπενάκης είχε ασχοληθεί μέχρι και το τελευταίο καρφί ή το ύφασμα που μπήκε στις προθήκες. Ήταν τέτοια η αφοσίωσή του που είχε εκφράσει την επιθυμία να εντοιχισθεί μετά θάνατον η καρδιά του στο Μουσείο.
Μέχρι το τέλος της ζωής του φρόντισε να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία του νέου θεσμού αλλά και τον διαρκή εξοπλισμό του με νέα εκθέματα. Όταν τον ρωτούσαν οι ξένοι, γεμάτοι θαυμασμό και κατάπληξη, πως ολόκληρο Μουσείο το χάρισε στο έθνος απαντούσε «Έχουμε παράδοση στον τόπο μας, όποιος μπορεί να χαρίζει το περίσσευμά του, γιατί ο τόπος μας, βλέπετε, είναι φτωχός», θυμάται η Ευγενία Βέη-Χατζηδάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Οικογένεια Μπενάκη Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Έλληνες πρόσκοποι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Αιγύπτιοι ευεργέτες
Μάχη της Ιμέρας (480 π.Χ.)
Η μάχη της Ιμέρας είναι πολεμική σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε το 480 π.Χ., ανάμεσα στους Έλληνες των Συρακουσών και του Ακράγαντα από τη μία πλευρά και τους Καρχηδονίους από την άλλη, στην Ιμέρα της Σικελίας. Η σύγκρουση έληξε με αποφασιστική νίκη των Ελλήνων και σήμανε τον τερματισμό των επιθετικών προσπαθειών των Καρχηδονίων στη Σικελία για τα επόμενα 71 χρόνια.
Κατά τον Ηρόδοτο και τον Αριστοτέλη, η μάχη της Ιμέρας πραγματοποιήθηκε την ίδια ημερομηνία με τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Κατά τον Τίμαιο, ο οποίος είναι η πηγή του Διοδώρου Σικελιώτη για την ιστορία της Σικελίας, συνέπεσε με τη μάχη των Θερμοπυλών. Ο φημισμένος ποιητής Πίνδαρος επανέλαβε τους ισχυρισμούς αυτούς σε ωδή του. Όμως είναι ελάχιστα πιθανό να είναι αληθινός κάποιος από αυτούς τους ισχυρισμούς, οι οποίοι απλά δείχνουν την επιθυμία των Ελλήνων να παραλληλίσουν τις αποφασιστικές νίκες τους σε Ανατολή και Δύση. , στα πλαίσια χονδροειδούς προπαγάνδας υπέρ του πανελληνίου ιδεώδους (η περίπτωση του Αριστοτέλη είναι διαφορετική, καθώς θεωρούσε ότι ο συγχρονισμός ήταν καθαρά τυχαίος). Φαίνεται πως η διάδοση του μύθου ξεκίνησε από την αυλή του Γέλωνα, αμέσως μετά τη νίκη στην Ιμέρα.
Προοίμιο
Μετά τη μάχη του Μαραθώνα και τη μεγάλη προετοιμασία του Ξέρξη, οι Πέρσες εισέβαλλαν στην Ελλάδα (480 π.Χ.). Εν τω μεταξύ στη Δυτική Μεσόγειο, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, οι Καρχηδόνιοι είχαν έρθει σε συμφωνία με τους Πέρσες για να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό στους Έλληνες της Μεγάλης Ελλάδας, για να μη στείλουν ενισχύσεις στους Έλληνες της Ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα όμως με τον Ηρόδοτο, ο Θήρων, τύραννος του Ακράγαντα, έδιωξε τον τύραννο της Ιμέρας, τον Τέριλλο κι εκείνος ζήτησε βοήθεια από τους Καρχηδόνιους, οι οποίοι άδραξαν την ευκαιρία προκειμένου να προλάβουν τη συνένωση της Σικελίας υπό τον τύραννο της Γέλας και των Συρακουσών, Γέλωνα. Ο ίδιος ιστορικός αναφέρει πως ο Γέλων έστειλε τρία πλοία για να παρακολουθήσουν την περσική εισβολή στην Ελλάδα με σκοπό, αν νικούσαν οι Πέρσες, να δώσουν «γην και ύδωρ» (αναγνώριση υποτέλειας), καθώς και μεγάλο χρηματικό ποσό, στον Ξέρξη. Η πληροφορία αυτή θεωρείται πιθανή, αφού οι Πέρσες θα ήταν πιο χρήσιμοι από τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας, στον αγώνα του Γέλωνα εναντίον των Καρχηδονίων.
Οι Καρχηδόνιοι όρισαν αρχηγό τον καλύτερο στρατηγό τους, τον Αμίλκα, ο οποίος και κατεύθυνε την προετοιμασία της εκστρατείας. Το εκστρατευτικό σώμα έφτανε, κατά τους αρχαίους ιστορικούς, τους 300.000 άνδρες και 200 πλοία, όμως οι πραγματικές δυνάμεις των Καρχηδονίων πρέπει να ήταν πολύ μικρότερες, ίσως όχι πολύ μεγαλύτερες από τις δυνάμεις των Ελλήνων αντιπάλων τους. Το αποτελούσαν, στο μεγαλύτερο βαθμό, μισθοφόροι από όλες τις περιοχές της Δυτικής Μεσογείου, όπως Φοίνικες Καρχηδόνιοι πολίτες, Λίβυοι, Ίβηρες, Λίγυρες, Σαρδηνοί, Κύρνιοι (Κορσικανοί) καθώς και επίλεκτοι Καρχηδόνιοι στρατιώτες.
Απόβαση στη Σικελία και πολιορκία της Ιμέρας
Οι λεπτομέρειες της σύγκρουσης αναφέρονται, με πολύ αναξιόπιστο και ρητορικό τρόπο, από τον Διόδωρο Σικελιώτη, του οποίου οι πηγές φτάνουν μέχρι τον Έφορο.
Ο στόλος διέσχισε το Λιβυκό πέλαγος, χάνοντας πολλά αποβατικά πλοία σε τρικυμία. Τελικά έφτασε στο λιμάνι του Πανόρμου (σημ. Παλέρμο), όπου ο Αμίλκας ξεκούρασε για τρεις ημέρες τους άνδρες του. Από εκεί κατευθύνθηκε στην Ιμέρα. Μόλις έφτασε έστησε δύο στρατόπεδα ενώ οι Ιμεραίοι τρομοκρατήθηκαν. Ο Θήρων του επιτέθηκε αιφνιδιαστικά αλλά νικήθηκε και, αφού κλείστηκε πίσω από τα τείχη της Ιμέρας, ζήτησε βοήθεια από τον Γέλωνα, τον τύραννο των Συρακουσών. Εκείνος συγκέντρωσε 50.000 άνδρες και 5.000 ιππείς, κυρίως μισθοφόρους. Όταν έφτασε ο Γέλωνας, στρατοπέδευσε κοντά στην πολιορκημένη πόλη και έδωσε εντολή στο ιππικό του να καταστρέψει την ύπαιθρο, ώστε να δυσχεράνει τον ανεφοδιασμό των αντιπάλων. Το ηθικό των κατοίκων της Ιμέρας εξυψώθηκε με την άφιξη του Γέλωνα και πολυάριθμων Καρχηδονίων αιχμαλώτων, τους οποίους οι ιππείς φέρεται να συνέλαβαν κατά την επιδρομή στην ύπαιθρο.
Το σχέδιο του Γέλωνα ήταν να καταφέρει ισχυρό χτύπημα στον εχθρό χωρίς να διατρέξει κίνδυνο. Η ευκαιρία του δόθηκε όταν οι άνδρες του συνέλαβαν έναν γραμματοκομιστή, ο οποίος έφερνε γράμμα στον Αμίλκα από την ελληνική αποικία του Σελινούντα. Το γράμμα αυτό επιβεβαίωνε ότι, σε συμφωνημένη ημερομηνία, οι Σελινούντιοι θα έστελναν ιππείς στους Καρχηδόνιους, ως βοήθεια. Επιπλέον, εκείνη την ημέρα, ο Αμίλκας θα προσέφερε θυσία. Έτσι ο Γέλωνας συνέλαβε το τολμηρό σχέδιο να εισβάλλει αμαχητί στο καρχηδονιακό στρατόπεδο, στέλνοντας δικούς του ιππείς αντί για τους Σελινούντιους, οι οποίοι θα έκαιγαν τα εχθρικά πλοία, θα σκότωναν τον Αμίλκα και θα έδιναν το σύνθημα για γενική επίθεση.
Η μάχη
Μόλις ξημέρωσε, οι ιππείς του Γέλωνα εμφανίστηκαν στο καρχηδονιακό στρατόπεδο, ως Σελινούντιοι, και οι φύλακες του στρατοπέδου τους δέχτηκαν. Αμέσως κινήθηκαν κατά του Αμίλκα και τον σκότωσαν, ενώ έβαλαν φωτιά στα καρχηδονιακά πλοία. Κατά την εκδοχή του Ηροδότου, η οποία προέρχεται από την καρχηδονιακή πλευρά και εντάσσεται στην ηρωική παράδοση γύρω από το πρόσωπο του Καρχηδόνιου στρατηγού, ο Αμίλκας ρίχτηκε απελπισμένος στη φωτιά, όταν είδε τη φυγή των στρατιωτών του. Έτσι, όλος ο στρατός των Συρακουσών και του Ακράγαντα ακολούθησε και επιτέθηκε στο στρατόπεδο των Καρχηδονίων. Ακολούθησε μάχη η οποία ήταν ιδιαίτερα φονική. Τότε διαδόθηκε η είδηση του θανάτου του στρατηγού Αμίλκα. Οι Καρχηδόνιοι αποθαρρύνθηκαν ενώ εξυψώθηκε το ηθικό των Συρακοσίων και των Ακραγαντίνων. Επακολούθησε σφαγή των Καρχηδονίων που τρέπονταν σε φυγή ενώ, όσοι από αυτούς συγκεντρώθηκαν σε οχυρή θέση για να αμυνθούν, παραδόθηκαν εξαιτίας της δίψας. Ελάχιστοι φέρεται να διέφυγαν για να μεταφέρουν τα δυσάρεστα νέα στην Καρχηδόνα.
Μετά τη μάχη
Μετά την ήττα τους οι Καρχηδόνιοι ζήτησαν ανακωχή. Οι όροι που τους επέβαλλε ο Γέλωνας ήταν μετριοπαθείς. Δεν ζήτησε την αποχώρηση των καρχηδονιακών φρουρών και την απαγόρευση εγκατάστασης αποίκων τους στη Σικελία. Οι Καρχηδόνιοι θα κατέβαλλαν αποζημίωση 2.000 αργυρών ταλάντων και θα κατασκεύαζαν δύο ναούς όπου θα χαρασσόταν το κείμενο της συνθήκης. Έχει εκφραστεί η υπόθεση ότι η μετριοπάθεια αυτή οφειλόταν στην απροθυμία του Γέλωνα να μειωθεί η καρχηδονιακή δύναμη στη Σικελία, την οποία ήθελε ως αντίβαρο στην ανερχόμενη δύναμη του Ακράγαντα. Είναι όμως πιθανό απλά να μην επιθυμούσε πόλεμο μεγαλύτερης διάρκειας με την Καρχηδόνα. Οι Σελινούντιοι παρέμειναν σύμμαχοι των Καρχηδονίων αλλά, όπως και ο Αναξίλας, τύραννος της Ζάγκλης και του Ρηγίου, ήρθαν σε συμβιβασμό με τον Γέλωνα ενώ η Ιμέρα φαίνεται πως εντάχθηκε στον άξονα Συρακουσών-Ακράγαντα.
Ο Γέλωνας, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο την ευκαιρία που του δόθηκε με το γράμμα των Σελινούντιων, κέρδισε περήφανη νίκη και απέκτησε τεράστια δόξα στην πατρίδα του ενώ οι Συρακούσες αναδείχτηκαν στο μεγαλύτερο πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της ελληνικής Δύσης. Από τα λάφυρα και την αποζημίωση, οι Συρακούσιοι και οι Ακραγαντίνοι έχτισαν πολλούς ναούς και έστειλαν αναθήματα στους Δελφούς και την Ολυμπία. Επιπλέον, ο Θήρωνας, με τα χρήματα από τα λάφυρα και την εργασία των αιχμαλώτων, έκανε τον Ακράγαντα την πιο όμορφη πόλη της Σικελίας.
Η ήττα οδήγησε τους Καρχηδόνιους σε δραστική αλλαγή πολιτικής για τις επόμενες δεκαετίες. Σταμάτησαν τις προστριβές με τους Έλληνες της Σικελίας, περιόρισαν τις εκεί κτήσεις τους στο νοτιοδυτικό άκρο της και αφοσιώθηκαν στην παγίωση της αφρικανικής αυτοκρατορίας τους και τα ταξίδια προς τη Δυτική Μεσόγειο και τον Ατλαντικό Ωκεανό. Τα αρχαιολογικά ευρήματα από την περίοδο αυτή δείχνουν σημαντική μείωση των καρχηδονιακών εισαγωγών από τους Έλληνες, τους Ετρούσκους και τη Φοινίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες καρχηδονιακού στρατού Κατηγορία:Μάχες συρακούσιου στρατού Κατηγορία:Μάχες των Σικελικών Πολέμων Κατηγορία:Μάχες κλασικής εποχής 480 π.Χ.
Williams Grand Prix Engineering
Η «Williams Grand Prix Engineering Limited» (ελληνικά: Γουίλιαμς Γκραν Πρι), που σήμερα αγωνίζεται στον μηχανοκίνητο αθλητισμό ως Williams Racing, είναι βρετανική ομάδα και κατασκευαστής της Φόρμουλα 1. Ιδρύθηκε και διευθύνεται από τον ιδιοκτήτη της ομάδας σερ Φρανκ Γουίλιαμς και τον μηχανικό αυτοκινήτων σερ Πάτρικ Χεντ.
Όλα τα μονοθέσια της ομάδας ονομάζονται "FW", ακολουθούμενα από έναν αριθμό, καθώς F και W είναι τα αρχικά του Φρανκ Γουίλιαμς (Frank Williams). Η ομάδα είναι ευρύτερα γνωστή ως «Γουίλιαμς Φόρμουλα 1» (Williams F1) και απλούστερα ως «Γουίλιαμς» (Williams).
Ιστορία
Η ομάδα εισήλθε στο πρωτάθλημα το 1977, μετά από δύο προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειες του Φρανκ Γουίλιαμς με την Frank Williams Racing Cars (1969–1975) και την Wolf-Williams Racing (1976). Ο πρώτος αγώνας της Γουίλιαμς ήταν το ισπανικό Γκραν Πρι του 1977, όπου η νέα ομάδα αγωνίστηκε με ένα μονοθέσιο που είχε αμάξωμα της March. Η Γουίλιαμς ξεκίνησε την κατασκευή δικών της μονοθεσίων το επόμενο έτος.
Η Γουίλιαμς έχει συνεργαστεί με πολλούς αξιόλογους κατασκευαστές κινητήρων, πιο επιτυχώς με την Ρενώ, αφού με τους κινητήρες της γαλλικής εταιρείας η Γουίλιαμς κέρδισε τους πέντε από τους εννέα τίτλους κατασκευαστών που κατέχει. Η Γουίλιαμς μαζί με τις Φερράρι, Μακλάρεν, Μπένετον και Ρενώ, αποτελούν το γκρουπ των πέντε ομάδων που κέρδισαν όλα τα πρωταθλήματα κατασκευαστών από το 1979 έως το 2008 και όλα τα πρωταθλήματα οδηγών από το 1984 έως το 2008.
Η Γουίλιαμς έχει επίσης επιχειρηματικά συμφέροντα πέραν από τους αγώνες της Φόρμουλα 1, καθώς έχει ιδρύσει την Williams Advanced Engineering και την Williams Hybrid Power, εταιρείες οι οποίες παίρνουν την τεχνολογία που αρχικά αναπτύχθηκε για την ομάδα της Φόρμουλα 1 και την προσαρμόζουν σε άλλες εμπορικές εφαρμογές. Η Williams Advanced Engineering είχε και ένα τεχνολογικό κέντρο στο Κατάρ μέχρι το 2014 που το έκλεισε, ενώ η Williams Hybrid Power πωλήθηκε στην GKN τον Απρίλιο του 2014.
Επιδόσεις
Ο Ελβετός Κλέι Ρεγκατσόνι κέρδισε το πρώτο Γκραν Πρι της ομάδας στη Μεγάλη Βρετανία το 1979. Επίσης, στη Μεγάλη Βρετανία το 1997, ο Καναδός Ζακ Βιλνέβ σημείωσε την 100η νίκη της ομάδας, κάνοντας την Γουίλιαμς μία από τις μόλις τρεις ομάδες στη Φόρμουλα 1 που πετυχαίνουν 100 νίκες, μαζί με την ιταλική Φερράρι και τη συναδελφική βρετανική ομάδα Μακλάρεν. Η Γουίλιαμς κέρδισε εννέα πρωταθλήματα κατασκευαστών μεταξύ του 1980 και του 1997. Που αποτελούσε ρεκόρ μέχρι το 2000 όπου το ξεπέρασε η Φερράρι.
Οδηγοί που πέρασαν απ' την ομάδα
180px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Νάιτζελ Μάνσελ το 1991. Με εξαίρεση τον Άιρτον Σένα, τον Τζένσον Μπάτον, τον Αλεσάντρο Ζανάρντι, τον Ράλφ Σουμάχερ, τον Ντέιβιντ Κούλθαρντ, τον Χουάν Πάμπλο Μοντόγια, τον Αντόνιο Πιτσόνια, τον Νικ Χάιτφελντ, τον Μαρκ Γουέμπερ, τον Αλεξάντερ Βουρτς, τον Καζούκι Νακατζίμα, τον Ρούμπενς Μπαρικέλο και τον Νίκο Χούλκενμπεργκ οι παραπάνω έχουν κατακτήσει με την ομάδα τουλάχιστον ένα πρωτάθλημα οδηγών. Είναι ενδιαφέρον ότι, από αυτούς που έχουν κερδίσει πρωτάθλημα με την Γουίλιαμς, μόνο οι Άλαν Τζόουνς, Κέκε Ρόζμπεργκ και Ζακ Βιλνέβ υπερασπίστηκαν τον τίτλο τους παραμένοντας στην ομάδα. Ο Νέλσον Πικέ πήγε στη Λότους μετά τη νίκη του το 1987, ο Νάιτζελ Μάνσελ μεταπήδησε στο αμερικανικό πρωτάθλημα των Indy Cars μετά τη νίκη του το 1992, ο Αλαίν Προστ αποσύρθηκε από τους αγώνες μετά το τέταρτο παγκόσμιο πρωτάθλημα που κατέκτησε το 1993, ενώ ο Ντέιμον Χιλ πήγε στην Άροους μετά τη νίκη του το 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Green Day
Οι Green Day είναι αμερικανικό πανκ ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1986 στην Καλιφόρνια και αποτελείται από τους Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ (φωνητικά, κιθάρα) και Μάικ Ντερντ (μπάσο, βοηθητικά φωνητικά). Πρώην μέλος της μπάντας ήταν ο Τζον Κιφμέγιερ ή Αλ Σομπράντε (ντραμς, βοηθητικά φωνητικά), ο οποίος αποχώρησε πριν την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, Kerplunk, και αντικαταστάθηκε με τον Τρε Κουλ (ντραμς). Επίσημο μέλος του συγκροτήματος έγινε ο Τζέισον Γουάιτ (κιθάρα) από το 2012 έως το 2016, καθώς συμμετείχε ως μέλος για τις συναυλίες από το 1999.
Οι Green Day ήταν αρχικά μέλη της πανκ ροκ σκηνής του κλαμπ 924 Gilman Street στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια. Οι πρώιμες κυκλοφορίες τους έγιναν από την ανεξάρτητη εταιρεία Lookout! Records. Το 1994, το άλμπουμ Dookie (που κυκλοφόρησε από την Reprise Records) σημείωσε τεράστια επιτυχία και πούλησε περισσότερα από 10 εκατομμύρια κομμάτια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πολλές φορές έχουν δοθεί τα εύσημα στους Green Day, μαζί με τις άλλες καλιφορνέζικες μπάντες όπως οι Sublime,  Bad Religion, The Offspring, και Rancid, για τη διεύρυνση και την αναγέννηση της πανκ ροκ στο mainstream κοινό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τα τρία άλμπουμ που ακολούθησαν το Dookie, Insomniac, Nimrod και Warning δεν σημείωσαν την τεράστια επιτυχία του Dookie, ωστόσο ήταν επιτυχημένα, αφού τα Insomniac και Nimrod έγιναν διπλά πλατινένια, ενώ το Warning χρυσό. Η ροκ όπερα American Idiot (2004), κατάφερε να ελκύσει και νεαρότερο κοινό και πούλησε 6 εκατομμύρια κομμάτια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 21st Century Breakdown (2009) επίτευξε την καλύτερη θέση της μπάντας στα charts μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Η μπάντα έχει πουλήσει πάνω από 85 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, και έχει κερδίσει πέντε Βραβεία Γκράμι: Καλύτερο Άλμπουμ Εναλλακτικής Μουσικής για το Dookie, Καλύτερο Ροκ Άλμπουμ για το American Idiot, Δίσκος της Χρονιάς για το τραγούδι Boulevard of Broken Dreams, Καλύτερο Ροκ Άλμπουμ για δεύτερη φορά για το 21st Century Breakdown και Καλύτερη Μουσική Παράσταση για το American Idiot: The Original Broadway Cast Recording.
Διαμόρφωση και τα χρόνια στην Lookout! (1987–1993)
Το 1986, οι παιδικοί φίλοι Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ και Μάικ Ντερντ, και οι δύο σε ηλικία 14 ετών, έφτιαξαν ένα συγκρότημα δύο ατόμων ονόματι Sweet Children. Το 1987, έγινε η πρώτη τους συναυλία έγινε στο Rod's Hickory Pit στο Βαλέχο της Καλιφόρνια, όπου εργαζόταν η μητέρα του Άρμστρονγκ. Έκαναν λίγες ζωντανές εμφανίσεις, αλλά κατάφεραν να τραβήξουν το ενδιαφέρον της Skene! Records, μιας ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας από την Μινεάπολη των ΗΠΑ, για την οποία ηχογράφησαν κάποια τραγούδια που όμως δεν κυκλοφόρησαν ποτέ.
Το 1989, στο συγκρότημα εισήχθη ο Τζον Κιφμάιερ, γνωστός και ως Αλ Σομπράντε. Το όνομα της μπάντας Sweet Children άλλαξε, διότι υπήρχε το τοπικό συγκρότημα Sweet Baby, και έγινε Green Day, συμβολίζοντας την συμπάθειά τους για την κάνναβη. Έπαιξαν για πρώτη φορά ως Green Day στο Contra Costa College, ένα κολέγιο διετούς φοίτησης στο Σαν Πάμπλο της Καλιφόρνια, στο οποίο παρακολουθούσε μαθήματα ο Σομπράντε.
Λίγο αργότερα, ο Larry Livermore, ιδιοκτήτης της ανεξάρτητης εταιρείας Lookout! Records, ήταν σε ένα από τα σόου τους. Το συγκρότημα, όπως είπε, έπαιζε "Σαν τους Beatles στο Shea Stadium" και γι' αυτό φρόντισε να υπογράψει μαζί τους συμβόλαιο. Στα τέλη του 1989, κυκλοφόρησε το πρώτο τους extended play υπό τον τίτλο 1,000 Hours και γρήγορα το ακολούθησε το πρώτο τους άλμπουμ, το 39/Smooth, στις αρχές του 1990. Το βιβλιαράκι στίχων το δίσκου περιείχε ένα γράμμα, το οποίο έλεγε ότι η εταιρεία προσπάθησε να υπογράψει συμβόλαιο με το συγκρότημα. Περιείχε επίσης και το γράμμα-απάντηση του συγκροτήματος, το οποίο έλεγε ότι δεν δέχονταν και ότι θα έμεναν στην Lookout!Records, καθώς η I.R.S. Records ήταν "ξεπεσμένη".
Το συγκρότημα βρέθηκε σε περιοδεία το μεγαλύτερο μέρος του 1992 και του 1993 και έδωσε κάποιες συναυλίες στην Ευρώπη. Μέχρι το 2000, το Kerplunk πούλησε 50 χιλιάδες κομμάτια στις ΗΠΑ.
Σημαντική επιτυχία (1994–1996)
Η επιτυχία του Kerplunk ώθησε το συγκρότημα να αφήσει την Lookout! και να συνεργαστεί με την Reprise Records, καθώς απέσπασε την προσοχή του παραγωγού Rob Cavallo. Το ότι υπέγραψαν με την Reprise τους αντάμειψε με φοβερές πωλήσεις, όμως το μέχρι τότε κοινό τους άρχισε να τους κατακρίνει, επειδή πήραν έναν πιο εμπορικό δρόμο. Το 1999, ο Άρμστρονγκ δήλωσε: "δεν μπορούσα να επιστρέψω στην πανκ σκηνή, όπου θα ήμασταν ή η μεγαλύτερη επιτυχία στον κόσμο ή η μεγαλύτερη αποτυχία... Το μόνο πράγμα που μπορούσα να κάνω ήταν να προχωρήσω".
Ηχογράφησαν το Dookie με την βοήθεια του παραγωγού Rob Cavallo, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1994 και ηχογραφήθηκε σε 3 εβδομάδες. Το Dookie σημείωσε τεράστια επιτυχία και τα τραγούδια Longview, Basket Case και When I Come Around έφτασαν την πρώτη θέση των Modern Rock Tracks Charts του MTV.
Εκείνον τον χρόνο, οι Green Day πήγαν σε μια περιοδεία με το συγκρότημα Pansy Division. Την ίδια εποχή εμφανίστηκαν στο Lollappalooza Festival και στο Woodstock 1994, όπου και ξεκίνησαν πόλεμο με λάσπη. Κατά την διάρκεια της συναυλίας, ένας φύλακας ασφαλείας μπέρδεψε τον μπασίστα Μάικ Ντερντ για κάποιον θαυμαστή που είχε ανέβει στην σκηνή και του έριξε μια μπουνιά, σπάζοντας του μερικά δόντια. Εκατομμύρια άνθρωποι είδαν την συναυλία τους στην τηλεόραση, και έτσι το Woodstock 1994 ώθησε στο να αυξηθεί η δημοσιότητα και την αναγνώρισή τους. Το 1995, το Dookie απέσπασε ένα Βραβείο Γκράμι για το Καλύτερο Εναλλακτικό Άλμπουμ και το συγκρότημα έλαβε υποψηφιότητα σε εννέα κατηγορίες των MTV Video Music Awards, συμπεριλαμβανομένου και του Βίντεο της Χρονιάς.
Το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο Insomniac κυκλοφόρησε το 1995 και, σύμφωνα με μια εκδοχή, πήρε αυτόν τον τίτλο, επειδή ο Άρμστρονγκ είχε αϋπνία κατά την εποχή που ηχογράφησης, λόγω του κλάματος του γιου του, Τζόι.
Το κοινό υποδέχτηκε θερμά το νέο δίσκο, το ίδιο και τα μουσικά περιοδικά, απέσπασε καλές κριτικές. Παρ' όλο που δεν γνώρισε την επιτυχία του Dookie, μέχρι το 2012 πούλησε περισσότερα από 3 εκατομμύρια κομμάτια στις ΗΠΑ. Μετά τις κριτικές που δέχτηκε, οι οποίες ανέφεραν ότι ήταν φανερά πιο σκοτεινός δίσκος, συγκριτικά με το πιο μελωδικό Dookie. Ο δίσκος κέρδισε πολλές υποψηφιότητες για Βραβεία Γκράμι και MTV Video Music Award. Το συγκρότημα ακύρωσε την ευρωπαϊκή του περιοδεία λόγω εξάντλησης.
Μέσα χρόνια και μείωση εμπορικής επιτυχίας (1997–2002)
Το 1997, οι Green Day συνεργάστηκαν ξανά με τον Rob Cavallo και συμφώνησαν πως πρέπει να αλλάξει ο ήχος τους. Κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Nimrod, το οποίο είχε εντελώς διαφορετικό ύφος από τις προηγούμενες δουλειές τους, όπως είδη μουσικής pop-punk και surf rock. Το τραγούδι που έκανε τη διαφορά ήταν μια ακουστική μπαλάντα με τίτλο "Time of your life (Good Riddance)", που τους χάρισε ένα Video Music Award για το καλύτερο εναλλακτικό βιντεοκλίπ. Επίσης αυτό το τραγούδι ήταν το πιο δημοφιλές τραγούδι γάμου για το 2002.
Οι Green Day κυκλοφόρησαν το Warning, το οποίο διαθέτει ύφος παρόμοιο με το Nimrod. Δέχθηκε μέτρια υποδοχή από τα περιοδικά μουσικής και χαμηλές πωλήσεις, σε σύγκριση με τους προηγούμενους δίσκους, καθώς έγινε μία φορά χρυσό. Το μουσικό κοινό απογοητεύτηκε, το ίδιο και τα μέλη του συγκροτήματος. Η μέτρια πορεία του δίσκου οδήγησε σε φήμες, σχετικά με αποχωρήσεις μελών, ή ακόμα και για διάλυση της μπάντας. Ακολούθησε η κυκλοφορία ενός best-of album, πράγμα που πολλαπλασίασε αυτές τις φήμες.
Ανακτημένη επιτυχία (2003–2006)
Το 2002, οι Green Day κυκλοφόρησαν την συλλογή τραγουδιών Shenanigans, και έπειτα έκαναν περιοδεία με τους Blink-182, στο Pop Disaster Tour. Το καλοκαίρι του 2003, το συγκρότημα ηχογράφησε νέο υλικό για το επερχόμενο άλμπουμ του, που θα ονομαζόταν Cigarettes and Valentines. Μόλις ολοκλήρωσαν 20 κομμάτια, ανακάλυψαν πως τα master tapes είχαν κλαπεί. Αν και απογοητευμένοι, οι Άρμστρονγκ, Ντερντ και Τρε Κουλ, αντί να ηχογραφήσουν τα κλεμμένα κομμάτια ξανά, αποφάσισαν να γράψουν νέα τραγούδια και να δημιουργήσουν ένα νέο άλμπουμ.
Τον Σεπτέμβριο του 2004, κυκλοφόρησαν το American Idiot. Το άλμπουμ είναι πανκ/ροκ όπερα, η οποία εξιστορεί τη μίζερη ζωή του αυτοαποκαλούμενου "Jesus of Suburbia", ενός νεαρού εφήβου που ζει σε μια προαστιακή γειτονιά. Αγανακτισμένος από την καταπίεση και τη διπροσωπία των κοντινών του προσώπων και την αδικία από τους πολιτικούς αρχηγούς της εποχής, αποφασίζει να κάνει την επανάστασή του.
Το Νοέμβριο του 2005 κυκλοφόρησε το πρώτο live CD και DVD του συγκροτήματος, με το όνομα Bullet in a Bible. Το υλικό ηχογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε το βράδυ της 18ης και 19ης Ιουνίου 2005, στο Milton Keynes National Bowl στην Αγγλία.
Το 21st Century Breakdown και η θεατρική εκδοχή του American Idiot (2007–2010)
Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν υπήρχαν πληροφορίες σχετικά με τους Green Day. Πολλοί ήταν εκείνοι που πίστευαν πως οι Green Day είχαν διαλυθεί, αφού το συγκρότημα από τα τέλη του 2005 δεν είχε κάνει δημόσια εμφάνιση. Στις 10 Οκτωβρίου του 2008, ένα μικρής διάρκειας video αναρτήθηκε στο Youtube. Το συγκεκριμένο video έδειχνε τους Green Day με τον παραγωγό Butch Vig να ηχογραφούν τραγούδια για το νέο δίσκο του συγκροτήματος. Όμως ακόμα δεν υπήρχε καμία επίσημη ανακοίνωση από το συγκρότημα σχετικά με τη νέα του δισκογραφική δουλειά.
Οι αλλαγές στην επίσημη ιστοσελίδα των Green Day, αλλά και οι νέες συνεντεύξεις τους, που είχαν αρχίσει να δημοσιεύονται σε περιοδικά, αποκάλυπταν επιτέλους ορισμένα καινούργια στοιχεία για το νέο δίσκο. Στις 8 Φεβρουαρίου του 2009, οι Green Day πραγματοποίησαν την πρώτη τους δημόσια εμφάνιση, μετά από 4 χρόνια, στα βραβεία Grammy. Την ίδια μέρα, στην επίσημη ιστοσελίδα των Green Day ανακοινώθηκε πως στις 15 Μαΐου του 2009 θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος των Green Day, με όνομα "21st Century Breakdown". Μέχρι εκείνη την ημέρα δημοσιεύονταν όλο και περισσότερες συνεντεύξεις του συγκροτήματος.
Στις 7 Απριλίου του 2009, οι Green Day οργάνωσαν την πρώτη τους συναυλία ύστερα από 3,5 χρόνια σε ένα κλαμπ χωρητικότητας 500 ατόμων στο Σαν Φρανσίσκο. Εκεί παρουσίασαν τα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονταν στο νέο δίσκο. Τελικά, στις 15 Μαΐου, κυκλοφόρησε το 21st Century Breakdown. Στις πρώτες 3 μέρες κυκλοφορίας του, ο δίσκος πούλησε 200.000 αντίτυπα. Την 1η Ιουλίου, το άλμπουμ γίνεται χρυσό, καθώς έχει πουλήσει πάνω από 500.000 αντίτυπα. Περίπου στις αρχές του Χειμώνα, μια δημοσίευση γνωστού περιοδικού έδειξε πως το άλμπουμ είχε πουλήσει πάνω από 3 εκατομμύρια αντίτυπα. Στην ειδική έκδοση του μουσικού περιοδικού Rolling Stone για το τέλος της δεκαετίας (2000-2009), οι αναγνώστες ανέδειξαν τους Green Day σαν καλύτερους καλλιτέχνες της δεκαετίας, το American Idiot σαν καλύτερο άλμπουμ της δεκαετίας και το τραγούδι Boulevard of Broken Dreams σαν το καλύτερο κομμάτι των περασμένων 10 ετών. Στις 31 Ιανουαρίου του 2010, το 21st Century Breakdown απέσπασε το Grammy Καλύτερου Ροκ Άλμπουμ.
Κατά τη διάρκεια του 21st Century Breakdown World Tour, τα μέλη της μπάντας δήλωσαν πως γράφουν νέο υλικό. Σε μία συνέντευξη στο περιοδικό Kerrang!, ο Άρμστρονγκ μίλησε για το νέο άλμπουμ: "Κάναμε κάποια demos στο Βερολίνο, κάποια στη Στοκχόλμη, κάποια έξω από τη Γλασκώβη και κάποια στο Άμστερνταμ. Θέλαμε [τα τραγούδια] σε κάποια πρώιμη μορφή". Επίσης, τα μέλη ανέφεραν ότι ηχογραφούσαν ένα δίσκο της live περιοδείας, που περιλαμβάνει ακυκλοφόρητα τραγούδια του Cigarettes and Valentines. Τον Οκτώβριο του 2012, ο Ντερντ δήλωσε, σε συνέντευξη στο Radio W, ότι η μπάντα ολοκλήρωσε τη διαδικασία της γραφής το ένατου στούντιο άλμπουμ τους. Επίσης, ανέφερε ότι ένα νέο live άλμπουμ είναι "πολύ πιθανό" να κυκλοφορήσει. Τα live CD/DVD και CD/Blu-ray, με τίτλο Awesome as Fuck, κυκλοφόρησαν στις 22 Μαρτίου του 2011.
Δισκογραφία
Στούντιο άλμπουμ
Ζωντανά άλμπουμ
Συλλογές
DVD EP
Foxboro Hot Tubs
Ακρότατος ο Λακεδαιμόνιος
Ο Ακρότατος (πέθανε το 262 π.Χ.), Βασιλιάς της Σπάρτης από την Δυναστεία των Αγιαδών (265 π.Χ. - 262 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Σπάρτης Αρεύς Α΄ και εγγονός του ομώνυμου Ακρότατου από τον οποίο πήρε το όνομα. Ο βασιλιάς της Σπάρτης Κλεομένης Β΄ είχε δύο γιους τον Ακρότατο και τον Κλεώνυμο, ο μεγαλύτερος Ακρότατος είχε πεθάνει πριν τον ίδιο (309 π.Χ.) με αποτέλεσμα να τον διαδεχθεί ο εγγονός του Αρεύς Α΄, ο μικρότερος γιος του Κλεώνυμος έγινε αρχηγός του στρατού. Ο μικρός Ακρότατος την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Αρεύς Α΄ είχε παράνομη σχέση με την νεαρή και πλούσια Χιλωνίς σύζυγο του θείου του πατέρα του Κλεώνυμου πολύ μικρότερης ηλικίας. Ο Κλεώνυμος εξοργισμένος κατέφυγε στην αυλή του βασιλιά της Ηπείρου Πύρρου του Μέγα (275 π.Χ.) που αργότερα προχώρησε σε εκστρατεία στην Αρχαία Σπάρτη (272 π.Χ.). Ο πατέρας του Αρεύς Α΄ απουσίαζε στην Κρήτη με το μεγαλύτερο τμήμα του Σπαρτιάτικου στρατού, έτσι ο Πύρρος στρατοπέδευσε θεωρώντας εύκολη την παράδοση. Οι γενναίες Σπαρτιάτισσες όμως με επικεφαλής την Αρχιδάμεια (μητέρα του Αρχίδαμου Δ΄ από την Δυναστεία Ευρυποντιδών) έσκαψαν τη νύχτα τάφρο γύρω από την πόλη, ενώ ο νεαρός Ακρότατος επικεφαλής 300 επίλεκτων, βγήκε κρυφά έξω από την πόλη και επιτέθηκε στον Πύρρο αιφνιδιάζοντάς τον. Η επιτυχία του εμψύχωσε τους Σπαρτιάτες που τελικά έδιωξαν τον Πύρρο, λίγο αργότερα δολοφονήθηκε στο Άργος.
Την εποχή που ξέσπασε ο Χρεμωνίδειος Πόλεμος ο πατέρας του έπεσε σε μάχη εναντίον του βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονου Γονατά (265 π.Χ.), τον διαδέχθηκε ο Ακρότατος. Σε τρία χρόνια (262 π.Χ.) έπεσε και ο ίδιος σε μάχη εναντίον του Αριστόδημου που ήταν Τύραννος στην Μεγαλόπολη. Ο Πλούταρχος εσφαλμένα τον καταγράφει σαν γιο του Κλεώνυμου που είχαν το ίδιο όνομα λόγω του παππού τους. Ο συγγραφέας Φύλαρχος κατηγόρησε τον Ακρότατο και τον πατέρα του Αρεύς Α΄ ότι έφεραν την διαφθορά στην Σπάρτη. Τον Ακρότατο διαδέχθηκε ο γιος του Αρεύς Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Φραντσέσκο Γκάμπα
Ο Φραντσέσκο Γκάμπα (Francesco Gamba, Τορίνο 21 Δεκεμβρίου 1818 – 10 Μαΐου 1887) ήταν Ιταλός ζωγράφος ο οποίος επικεντρώθηκε κυρίως στη φιλοτέχνηση τοπίων με θέμα τη θάλασσα.
Βίος και έργο
Ήταν υιός του Αλμπέρτο, που έγινε βαρόνος το 1835 και της Marta Borgnis di Mannheim. Αδελφοί του ήταν ο επίσης ζωγράφος Ενρίκο Γκάμπα (Enrico Gamba) και ο Αλμπέρτο, ιατρός. Ο Φραντσέσκο άρχισε τις σπουδές του στη Νομική όμως σύντομα της εγκατέλειψε για να κάνει ταξίδια μεγάλης διάρκειας με πλοία γύρω από την Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Επέστρεψε στο Τορίνο για να φοιτήσει στην Accademia Albertina και το 1842 συμμετείχε σε Έκθεση στην πόλη αυτή.
Στην Έκθεση του 1846 παρουσίασε αριθμό πινάκων με τοπία που αντανακλούσαν τα πολυάριθμα ταξίδια του. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη και να φιλοτεχνεί έργα ζωγραφικής. Επισκέφθηκε μεταξύ των άλλων τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ολλανδία και τη Νορβηγία. Στα 1845-1855 συνάντησε τους καλλιτέχνες τοπίων των Σχολών του Φονταινεμπλώ και του Ντίσελντορφ και επηρεάστηκε από τους ζωγράφους θαλάσσιων τοπίων Αντρέας Άχενμπαχ (Andreas Achenbach) και Χέρμαν Μέβιους (Hermann Mevius). Προτιμούσε να εργάζεται έξω και όχι περιορισμένος σε κάποιο στούντιο, όπως και οι ζωγράφοι της ομάδας Macchiaioli. Επίσης ήταν φίλος με τον Φερντινάντο Αρμπόριο ντι Μπρέμε (Ferdinando Arborio Gattinara di Breme). Το 1855 συμμετείχε στην αναμόρφωση της Albertina.
Κάποια από τα αξιόλογα έργα του είναι: Το παλιό κανάλι του Ανσί (1847), Η ακτή της Οστένδης (1852) και η Τρικυμισμένη νορβηγική ακτή (1856). His Veduta di Moncalieri (1853) is housed in the royal Castello of Agliè.
Στα τέλη του 1869 έγινε διευθυντής της Βασιλικής Πινακοθήκης. Επίσης έγραψε για το έργο του ζωγράφου Ντεφεντέντε Φερράρι (Defendente Ferrari). Ανάμεσα στους αξιόλογους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Άντζελο Μπεκαρία (Angelo Beccaria), Κάρλο Πιατσέντσα (Carlo Piacenza) και Τζουζέπε Καμίνο (Giuseppe Camino).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Σοσιαλιστική Αδελφότης
Η Σοσιαλιστική Αδελφότης ήταν πολιτικός, αναρχο-σοσιαλιστικός, σύλλογος που ιδρύθηκε το 1893 στην Πάτρα. Ο σύλλογος είχε συμμετάσχει με υποψήφιο και στις βουλευτικές εκλογές του 1895.
Πρόεδρος της αδελφότητας ήταν ο Βασίλειος Δουδούμας και αντιπρόεδρος ο Χαρίλαος Δημητρόπουλος, με 30 περίπου αρχικά μέλη. Τα μέλη της ήταν εργάτες, πολλοί μικροεπαγγελματίες και λίγοι διανοούμενοι· στην ακμή της έφτασε τα 140 μέλη. Η αδελφότητα είχε δικό της ύμνο και κάθε μήνα διοργάνωνε στο "Πούμπλικο", δηλ. στο 1ο δημοτικό σχολείο, μορφωτικές διαλέξεις.
Το 1895 έκδωσε την εφημερίδα "Φως" ενώ συμμετείχε και στις βουλευτικές εκλογές με υποψήφιο τον Πλάτωνα Δρακούλη στην Αθήνα και Πάτρα, όπου δεν εκλέγει αλλά ήταν στους πρώτους επιλαχόντες. Το 1896 έκδοσε για λίγες ημέρες την εφημερίδα "Εμπρός".
Το 1896, με πρωτοβουλία της αδελφότητας, ιδρύθηκε το Σωματείο Ξυλεργατών Πατρών· αργότερα το Σωματείο σταφιδοκιβωτοποιών, το Σωματείο σιγαράδων και το Σωματείο καπνεργατών. Με την καθοδήγηση της σοσιαλιστικής αδελφότητας, τα σωματεία αυτά έκαναν και τις πρώτες τους απεργίες. Την ίδια χρονιά, λόγω ιδεολογικών διαφωνιών, η αδελφότητα διαλύθηκε.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Σύλλογοι και σωματεία της Πάτρας Κατηγορία:Πολιτικές οργανώσεις Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Αλεξάντερ Λερ
Ο Αλεξάντερ Λερ (μεταγραμματίζεται ενίοτε και ως Λαιρ) (γερμανικά: Alexander Löhr) (* 20 Μαΐου 1885, Τούρνου-Σεβερίν, Τρανσυλβανία, † 26 Φεβρουαρίου 1947 στο Βελιγράδι, Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) ήταν Αυστριακός στρατιωτικός, ο οποίος υπήρξε ένας από τους δώδεκα στρατιωτικούς που έφτασαν στο βαθμό του Αρχιπτεράρχου στη Ναζιστική Γερμανία και επίσης αποδέκτης του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού με Φύλλα Δρυός.
Γεννημένος στην Τρανσυλβανία από πατέρα Αυστριακό και μητέρα Ορθόδοξη Ρωσίδα, ο Λερ ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού και, αφού έλαβε μέρος σε μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, συνεισέφερε σε σημαντικότατο βαθμό στη δημιουργία της Αεροπορικής Δύναμης της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Κατά το Μεσοπόλεμο αφιερώθηκε στην ανάπτυξη της αεροπορίας της Αυστριακής Δημοκρατίας, όντας ένθερμος υποστηρικτής του Όπλου αυτού, και τελικά έγινε Διοικητής της Αυστριακής Αεροπορικής Δύναμης. Μετά την ενσωμάτωση (Άνσλους) της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία ανέλαβε τα ηνία του 4ου Αεροπορικού Στόλου, με τον οποίο έλαβε μέρος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συμμετείχε ενεργά στην εκστρατεία της Πολωνίας (1939) όπου οι μονάδες του είχαν σημαντική συνεισφορά στη συντριβή της πολωνικής αεροπορικής δύναμης, αλλά και στο βομβαρδισμό της Βαρσοβίας. Κατά τη Βαλκανική Εκστρατεία (Απρίλιος 1941) διέταξε το βομβαρδισμό του απροστάτευτου Βελιγραδίου και κατόπιν του ανατέθηκε ο ρόλος της οργάνωσης των Γερμανικών δυνάμεων για την κατάληψη της Κρήτης, έχοντας προαχθεί σε Αρχιπτέραρχο στις 3 Μαΐου 1941. Έλαβε επίσης μέρος στη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, όπου και διακρίθηκε επανειλημμένα.
Το καλοκαίρι του 1942 του ανατέθηκε η διοίκηση της 12ης Στρατιάς στα Βαλκάνια και ήταν ως τον Αύγουστο του 1943 Ανώτατος Διοικητής Νοτιοανατολής. Έπειτα έγινε επικεφαλής της Ομάδας Στρατιών «Ε» με έδρα τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου διεύθυνε τον αφοπλισμό των ιταλικών στρατευμάτων, όπως και τη σφαγή της Μεραρχίας Άκουι στην Κεφαλλονιά, τον εκτοπισμό των Εβραίων της Ελλάδας στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τη βίαιη καταπολέμηση των ανταρτών στη Σερβία, στην Ελλάδα, στο Μαυροβούνιο και στην Αλβανία.
Όταν η Ομάδα Στρατιών του αναγκάστηκε να υποχωρήσει από τα Βαλκάνια, ο Λερ κατάφερε, κάτω από αντίξοες συνθήκες, να οδηγήσει τα στρατεύματά του λίγα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα της Αυστρίας, όπου οι άντρες του θα γλίτωναν την εξόντωση από τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους (αντάρτες). Η άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας όμως (8 Μαΐου 1945) απαγόρευσε εκ των πραγμάτων τη φυγή των μονάδων του Λερ. Μετά από τις αποτυχημένες προσπάθειές του να συνεννοηθεί με τους Βρετανούς για να παραδώσει σε αυτούς τα στρατεύματά του, επέστρεψε από την ασφαλή Καρινθία όπου βρισκόταν και παραδόθηκε οικειοθελώς στους Γιουγκοσλάβους στο Μαριμπόρ της Σλοβενίας. Κρατήθηκε αιχμάλωτος για δύο χρόνια, οπότε δικάστηκε και καταδικάστηκε από γιουγκοσλαβικό δικαστήριο σε θάνατο για εγκλήματα πολέμου κατά αμάχων πολιτών στα Βαλκάνια. Μετά την απόρριψη της αίτησης χάριτος που υπέβαλε εκτελέστηκε στο Βελιγράδι μαζί με άλλους υψηλόβαθμους αξιωματικούς το Φεβρουάριο του 1947.
Πρώτα χρόνια
Ο Αλεξάντερ Λερ γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1885 στο Τούρνου-Σεβερίν στο Βασίλειο της Ρουμανίας (σήμερα Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν, Ρουμανία). Πατέρας του ήταν ο Φρίντριχ Λερ, οδηγός ποταμόπλοιου από το Μάιντς που εργαζόταν για λογαριασμό της Donaudampfschiffahrtsgesellschaft (συντομογραφία DDSG, Εταιρεία Ναυσιπλοΐας Ατμόπλοιων Δούναβη) από το 1875. Μητέρα του ήταν η Καταρίνα Χάυμαν (γενν. 1849), Ορθόδοξη Ρωσίδα νοσοκόμα, κόρη στρατιωτικού γιατρού από την Οδησσό. Οι δύο τους είχαν γνωριστεί κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877–1878 και αποτελούσαν ένα αρκετά παράταιρο ζευγάρι: ο πατέρας του μιλούσε Γερμανικά, η μητέρα του Ρωσικά, και καθώς ο ένας δεν μιλούσε τη γλώσσα του άλλου, ως μέση λύση στην καθημερινή ζωή χρησιμοποιούσαν τα Γαλλικά. Έτσι ο νεαρός Λερ μιλούσε άπταιστα και τις τρεις αυτές γλώσσες, καθώς και τα Ρουμανικά.
Κατά την εφηβεία του φοίτησε στο Πρωσικό ευαγγελικό σχολείο στη γενέτειρά του, κατόπιν στην Πάνσκοβα (σημερινό Πάντσεβο, Σερβία) και αργότερα στη Στρατιωτική Ακαδημία του Βίνερ Νόιστατ. Ακολούθησε έτσι την καριέρα του στρατιωτικού. Μετά την αποφοίτησή του, στις 18 Αυγούστου 1906, σε ηλικία 21 ετών, εισήλθε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού στο k.u.k. 85ο Σύνταγμα Πεζικού του Αυστροουγρικού στρατού (σε σύντμηση, k.u.k – "kaiserlich und königlich", "Αυτοκρατορικό και Βασιλικό") όπου και ανέλαβε τη διοίκηση του λόχου μηχανικού και πολυβόλων, ως τις 30 Σεπτεμβρίου 1910. Στο μεσοδιάστημα μετατέθηκε στην Ουγγαρία και αργότερα στο Βίσεγκραντ, στα σύνορα Βοσνίας – Σερβίας. Εκεί ο γλωσσομαθής ανθυπολοχαγός έμαθε να μιλά όλες τις γλώσσες της Βαλκανικής, μεταξύ των οποίων Ελληνικά, Ουγγρικά, Σερβικά και Ιταλικά. Στις 21 Οκτωβρίου 1910 ξεκίνησε την τριετή εκπαίδευσή του στη Στρατιωτική Ακαδημία της Βιέννης, κατά τη διάρκεια της οποίας έλαβε τον βαθμό του Υπολοχαγού. Με την ολοκλήρωση της φοίτησής του στις 31 Οκτωβρίου 1913, διορίστηκε διοικητής της Ταξιαρχίας Μεταφορών στο Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Λερ υπηρετούσε στο k.u.k. Γενικό Επιτελείο στο Τμήμα Επιχειρήσεων 5 της Ανώτατης Διοίκησης Στρατού και ταυτόχρονα ως Παρατηρητής Αεροπορίας (26 Ιουλίου – 22 Σεπτεμβρίου 1914). Ως το Οκτώβριο του 1915 υπηρετούσε στο Επιτελείο της 52ης Ταξιαρχίας Πεζικού, έχοντας προαχθεί σε Λοχαγό την 1η Μαρτίου 1915.
Την 1η Δεκεμβρίου μετατέθηκε στο Απόσπασμα 5/Μ του πρωτοποριακού για την εποχή τομέα της αεροπορίας [Abteilung 5/M (Luftfahrtgruppe)] του k.u.k Υπουργείου Πολέμου, με το βαθμό πλέον του λοχαγού, ως εκπαιδευόμενος αντιπρόσωπος από 1η Μαΐου 1916 ως τις 11 Νοεμβρίου 1918 και ασχολήθηκε με την ανάπτυξη της αεροπορίας της χώρας του. Ο Λερ επέδειξε εξαιρετικές ικανότητες στην οργάνωση αυτή: μέχρι το Νοέμβριο του 1918, οπότε και οι Κεντρικές Δυνάμεις συνθηκολόγησαν, η Αυστροουγγρική Αεροπορία διέθετε πάνω από 1.700 αεροσκάφη, ένα αναντίρρητα αξιοθαύμαστο επίτευγμα, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν έργο του δραστήριου Λερ. Από τις 15 Ιανουαρίου ως τις 3 Μαρτίου 1918 διοικούσε παράλληλα με τη θέση του Αντιπροσώπου του Διοικητή του Τμήματος 5/L ένα τάγμα στο 74ο Σύνταγμα Πεζικού.
Μεσοπόλεμος
Στις 11 Νοεμβρίου 1918, η Ανακωχή της Κομπιέν έφερε το τέλος του πολέμου και την ήττα των Κεντρικών δυνάμεων. Μετά από αυτό, ο Λερ παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία στον νέο Ομοσπονδιακό Στρατό της Αυστρίας (Österreichisches Bundesheer). Την επόμενη της παράδοσης ονομάστηκε αντιπρόσωπος του Διοικητή του 11ου Τμήματος του Κρατικού Γραφείου Υποθέσεων του Στρατού, θέση την οποία κράτησε ως τις 31 Δεκεμβρίου 1918. Την επόμενη μέρα έλαβε τη θέση που θα κρατούσε για τα επόμενα οκτώ χρόνια: αυτή του Αντιπροσώπου της Διαχείρισης, Οργάνωσης και Στρατιωτικών Υποθέσεων των Αεροπορικών Υποθέσεων στο Κρατικό Γραφείο, και αργότερα, με τη διάσπαση της Αυστροουγγαρίας, στο αντίστοιχο Ομοσπονδιακό Γραφείο. Εν τω μεταξύ, το 1919, νυμφεύθηκε την Κριστίνε Γιοχάνε ή Γιοχάνα Φέλνερ (Christine Johanna ή Johanne Fellner) (γενν. 1891), με την οποία απέκτησε μια κόρη. 250px|thumb|left|Ο Αλεξάντερ Λερ ως Στρατηγός των Ιπταμένων το 1939 Ως μεγάλος υποστηρικτής της Αεροπορίας, διαβλέποντας τις δυνατότητες του νέου αυτού όπλου στον πόλεμο, ο Λερ απογοητεύθηκε από τη Συνθήκη του Σεν Ζερμέν, η οποία άφησε την Αυστρία με ένα μόνο αεροσκάφος, και αυτό για μετεωρολογικούς σκοπούς. Έκτοτε, όπως έγραφε και ο ίδιος, θα έθετε ως στόχο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο «να δυσκολέψει τη δουλειά των ξένων επιτρόπων που θα ήθελαν να χώσουν τη μύτη τους παντού […] και μετά […] να βάλει πετραδάκι πετραδάκι τα θεμέλια για την αναδημιουργία της αεροπορικής δύναμης της Αυστρίας.» Μάλιστα, συνέβαλε και στην ανάπτυξη ενός κέντρου εκπαίδευσης για νέους πιλότους στο Άσπερν πλησίον της Βιέννης (το οποίο μεταφέρθηκε στο Γκρατς-Τάλερχοφ το 1929), χαρακτηρίζοντάς το μάλιστα παραπλανητικά ως κέντρο εκπαίδευσης πιλότων για συμμετοχή σε αθλήματα. Με αυτές τις τακτικές, ως το Μάρτιο του 1938, οπότε και η Αυστρία ενσωματώθηκε στη Ναζιστική Γερμανία, υπήρχαν διαθέσιμα δύο Αεροπορικά Σμήνη (στη Βιέννη και το Γκρατς) με 93 αεροσκάφη, καθώς και μία εκπαιδευτική Μοίρα. Κατά το διάστημα αυτό, ο Λερ δραστηριοποιήθηκε δίνοντας διαλέξεις σχετικά με την αεροπορία και ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων αεροπορικής τακτικής. Εκεί τονίστηκε ιδιαίτερα η σημασία των ακριβών πληγμάτων καίριων εχθρικών στόχων, τα οποία σε συνδυασμό με τον ψυχολογικό αντίκτυπο που θα είχαν στον αντίπαλο, θα προκαλούσαν την κατάρρευσή του.
Στις 3 Οκτωβρίου 1927 μετατέθηκε στο επιτελείο του 2ου Τάγματος Ποδηλατιστών και κατόπιν, την 1η Μαρτίου 1928, στο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Στρατιωτικών, όπου προήχθη σε Σμήναρχο την 1η Ιουλίου 1928. Από την 1η Νοεμβρίου 1928 ως τις 30 Απριλίου 1934 κατείχε τη θέση του Διοικητή του Τμήματος 5/L της Αεροπορίας στο Υπουργείο Στρατιωτικών. Ακολούθησε η τοποθέτησή του ως διοικητή της Αεροπορικής Άμυνας της Αυστρίας (1 Μαΐου 1934 - 10 Ιουνίου 1935) και η προαγωγή του σε Υποπτέραρχο στις 25 Σεπτεμβρίου 1934.
Την 1η Ιουλίου 1934 ονομάστηκε επικεφαλής της Αυστριακής Αεροπορίας και τη θέση αυτή κατείχε ως τις 15 Μαρτίου 1938, οπότε και η Αυστριακή Αεροπορία ενσωματώθηκε στη Luftwaffe, μετά την ενσωμάτωση της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία (Άνσλους). Ο Λερ ορκίστηκε πίστη στο πρόσωπο του Αδόλφου Χίτλερ και δήλωσε επίσης την ετοιμότητα της Αεροπορίας του (την οποία παρομοίασε με «πύρινη ρομφαία») να ταχθεί στο πλευρό της Γερμανίας και να αντιμετωπίσει τους εχθρούς της. Λίγες μέρες αργότερα, στις 24 Μαρτίου 1934, ο Λερ έγινε ο πρώτος Αυστριακός που έφθασε τον βαθμό του Αντιπτεράρχου της Luftwaffe. Ως τις 31 Ιανουαρίου παρέμεινε διοικητής της Luftwaffe Αυστρίας, οπότε και ανέλαβε διοικητής της Διοίκησης Luftwaffe Ανατολικού Μαρκ, ως τις 17 Μαρτίου 1939. Στις 18 Μαρτίου διορίστηκε διοικητής του 4ου Αεροπορικού Στόλου, έχοντας προαχθεί σε Στρατηγό των Ιπταμένων στις 25 Μαρτίου. Παράλληλα, εκείνη την εποχή συνέγραψε το βιβλίο «Η Θέση μου στην Αυστρία 1906-1938» (Meine Stellung in Österreich 1906-1938) με θέμα τη στρατιωτική του υπηρεσία και τις πολεμικές του εμπειρίες.
Πολωνία
Με την κορύφωση της διπλωματικής κρίσης του 1939, η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Ο 4ος Αεροπορικός στόλος που διοικούσε ο Λερ έλαβε ενεργά μέρος στην αποκαλούμενη Πολωνική Εκστρατεία. Η πολωνική αεροπορία είχε τεθεί σχεδόν εκτός μάχης (ωστόσο όχι ολοκληρωτικά) από τις πρώτες μέρες της εισβολής, με τα περισσότερα αεροσκάφη της να έχουν καταστραφεί στο έδαφος από τις 2 Σεπτεμβρίου. Επιχείρησε σε Πολωνία, Σιλεσία και Σλοβακία και συνέβαλε στην αποκοπή της διόδου υποχώρησης των Πολωνικών στρατευμάτων στη γραμμή του Βιστούλα ποταμού.
Για τις επιτυχίες του στην Πολωνία, στις 12 Σεπτεμβρίου, ο Λερ μαζί με τον Υποπτέραρχο Μπρούνο Λέρτσερ (Bruno Loerzer) έγιναν οι πρώτοι αξιωματικοί της Βέρμαχτ που έλαβαν τον Σιδηρό Σταυρό. Η απονομή έγινε στο τρένο του Χίτλερ, όπου ο Λερ έλαβε τον Σιδηρό Σταυρό Β' Τάξης και ο Λέρτσερ, ήδη κάτοχος του παρασήμου από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, έλαβε την αντίστοιχη πόρπη.
350px|thumb|right|Γιουγκοσλάβοι πολίτες κοιτούν ερείπια κτιρίων που προκλήθηκαν από τον γερμανικό βομβαρδισμό στο Βελιγράδι, άνοιξη του 1941 Στην εκστρατεία της Πολωνίας ο Λερ, μαζί με τον επικεφαλής του 1ου Αεροπορικού Στόλου, Άλμπερτ Κέσσελρινγκ, εφάρμοσε για πρώτη φορά την τακτική την οποία υποστήριξε κατά τον Μεσοπόλεμο: τα αεροσκάφη τους βομβάρδισαν με σφοδρότητα την πρωτεύουσα Βαρσοβία, επιφέροντας μεγάλες απώλειες μεταξύ των αμάχων πολιτών. Μετά την επιτυχή έκβαση της εκστρατείας για τη Γερμανία, ο Λερ ήταν ένας από τους δεκατρείς υψηλόβαθμους αξιωματικούς, και ένας από τους τρεις μόνον της Luftwaffe (μαζί με τον Χέρμαν Γκέρινγκ και τον Άλμπερτ Κέσσελρινγκ) που έλαβαν τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού στις 30 Σεπτεμβρίου 1939.
Γιουγκοσλαβία
Το 1940 ο Λερ επέστρεψε στη Βιέννη, όπου και ασχολήθηκε με μία μελέτη σχετικά με τη συνέχιση του πολέμου. Μετά τη λήξη και της μάχης της Γαλλίας τον Ιούνιο του 1940 και τη συντριβή των Συμμαχικών δυνάμεων, η Βέρμαχτ (Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις) ξεκίνησε την ανασύνταξή της εν όψει της επικείμενης εισβολής στη Σοβιετική Ένωση. Την άνοιξη του 1941, με αφορμή την ανατροπή του φιλογερμανικού καθεστώτος της Γιουγκοσλαβίας, η Γερμανία αποφάσισε να καταλάβει τα Βαλκάνια τόσο για γεωστρατηγικούς όσο και πολιτικούς λόγους. Η "Επιχείρηση 25", όπως επικράτησε να ονομάζεται η γερμανική εισβολή στη Γιουγκοσλαβία, εξαπολύθηκε στις 6 Απριλίου 1941. Την ίδια μέρα, και έχοντας σχεδιάσει το χτύπημα αρκετές μέρες πριν, ο Λερ μπόρεσε να δοκιμάσει στην πράξη την τακτική του στοχευμένου βομβαρδισμού εναντίον καίριων εχθρικών στόχων με τον Βομβαρδισμό του Βελιγραδίου (Επιχείρηση «Τιμωρία»).
Εκείνη την ημέρα 484 βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως πέταξαν στις 7 το πρωί απροειδοποίητα πάνω από το σχεδόν απροστάτευτο Βελιγράδι. Με διαταγή του Χίτλερ, και ενώ ο γιουγκοσλαβικός στρατός κατέρρεε, έριξαν 3.200 εκρηκτικές και 14.000 εμπρηστικές βόμβες σε διάστημα αρκετών ημερών. Ο βομβαρδισμός αυτός ήταν από τους φονικότερους που διενέργησε η Luftwaffe κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά είναι ακόμα άγνωστος ο ακριβής αριθμός των θυμάτων. Το δικαστήριο που καταδίκασε τον Λερ σε θάνατο το 1947 έκανε λόγο για 2.274 νεκρούς, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ με μία υπερβολική εκτίμηση, 270.000, ενώ ο φίλος και βιογράφος του Λερ Γιάρομιρ Ντιάκοβ για 1.500. Εντούτοις, οι επικρατέστερες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 1.500 ως 30.000 νεκρούς. 400px|thumb|left|Ο Πτέραρχος Αλεξάντερ Λερ (αριστερά) με το Στρατάρχη [[Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν στη Σοβιετική Ένωση]] Ένα μεγάλο τμήμα της πρωτεύουσας μετατράπηκε σε ερείπια, ενώ ο τρομοκρατημένος πληθυσμός κατέφυγε στην ύπαιθρο. Τα πολιτικά αποτελέσματα ήταν αυτά ακριβώς που προσδοκούσε ο Λερ: σε μία μόνο συνεδρίαση, το υπουργικό συμβούλιο της Γιουγκοσλαβίας αποφάσισε να συνθηκολογήσει, κάτι που έγινε στις 17 Απριλίου 1941. Λόγω της αδίστακτης αυτής τακτικής του, ο Λερ κέρδισε την εύνοια του Χίτλερ, ο οποίος ήταν της άποψης πως ο πόλεμος δεν θα κερδιζόταν «με μεθόδους του Στρατού της Σωτηρίας».
Ελλάδα
Στις 6 Απριλίου 1941, παράλληλα με την επίθεση στη Γιουγκοσλαβία, οι Γερμανοί στράφηκαν εναντίον της Ελλάδας. Ως τις 27 Απριλίου οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την Αθήνα και οι εναπομείνασες ελληνικές και συμμαχικές (κυρίως βρετανικές και νεοζηλανδικές) δυνάμεις αποσύρθηκαν στην Κρήτη. Την οργάνωση της κατάληψής της ανέλαβε ο Λερ, ο οποίος είχε προαχθεί σε Πτέραρχο στις 3 Μαΐου 1941, με το XI Αεροπορικό Σώμα του Στρατηγού των Ιπταμένων Κουρτ Στούντεντ. Στις 20 Μαΐου 1941 οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές ξεκίνησαν την έφοδό τους στο νησί (Επιχείρηση «Ερμής»). Παρά την αποφασιστική αντίσταση που συνάντησαν ακόμα και από τον ντόπιο πληθυσμό, η οποία τους απέφερε βαριές απώλειες (6.000 νεκροί, τραυματίες και αγνοούμενοι και 325 αεροσκάφη), το νησί κατελήφθη την 1η Ιουνίου. Αναγγέλοντας την επιτυχή παρ' όλα αυτά έκβαση της επιχείρησης, ο Λερ δήλωσε με την ημερήσια διαταγή που εκδόθηκε στα στρατεύματά του στις 2 Ιουνίου 1941, πως «ακολουθώντας τον όρκο που δώσαμε στον Φύρερ και Ανώτατο Διοικητή του Στρατού, είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε νέα καθήκοντα».
Αν και ο Λερ επιθυμούσε να συνεχίσει τον πόλεμο κατά των Άγγλων στη Βόρεια Αφρική, τους οποίους θεωρούσε τους κύριους εχθρούς του Γερμανικού Ράιχ, ενημερώθηκε απογοητευμένος πως το βάρος των γερμανικών δυνάμεων θα ριχνόταν στην Ανατολή, και συγκεκριμένα στη Σοβιετική Ένωση.