cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαξιμίλιαν φον Βάιξ
Ο αγώνας κατά των ανταρτών
Τον Οκτώβριο του 1943 ο Βάιξ κατέληξε όψιμα στο συμπέρασμα, πως οι Έλληνες αντάρτες δεν μπορούσαν να αποτελέσουν σοβαρό κίνδυνο για τους Γερμανούς, αφενός διότι οι επιχειρήσεις δολιοφθοράς τους δεν ήταν σε θέση να προξενήσουν μεγάλα προβλήματα και αφετέρου επειδή οι περισσότερες ομάδες ήταν απασχολημένες στο να πολεμούν μεταξύ τους, αν και αναγνώριζε πως οι πράξεις σαμποτάζ που ενίοτε σημειώνονταν προϋπέθεταν κάποιον βαθμό συνεργασίας. Αντιθέτως οι Παρτιζάνοι του Τίτο αποτελούσαν ισχυρό και επικίνδυνο αντίπαλο. Κατά το τέλος του 1943 οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι αριθμούσαν περίπου 145.000 και ο αριθμός τους αυξανόταν συνεχώς. Από αυτούς περίπου 90.000 βρίσκονταν υπό τις διαταγές του Τίτο. Εξαιτίας αυτού ο Βάιξ ζήτησε από την OKW άδεια να διεξαγάγει μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση κατά των Παρτιζάνων στη Γιουγκοσλαβία, πριν την έλευση του χειμώνα. Η Γερμανική Αντικατασκοπεία (Άμπβερ) κατάφερε να υποκλέψει μήνυμα του Τίτο στις 4 Νοεμβρίου 1943, στο οποίο ο κομμουνιστής ηγέτης εξέφραζε την πρόθεσή του να επιτεθεί με ισχυρές δυνάμεις στη Σερβία. Επιπλεόν πολλοί πρώην υποστηρικτές των κρατών–μαριονετών που είχαν ιδρύσει οι Γερμανοί στη Γιουγκοσλαβία προσχωρούσαν στους Παρτιζάνους. Ο Βάιξ εξέφραζε ιδιαίτερη δυσπιστία και στην ικανότητα του Άντε Πάβελιτς, Πογκλάβνικ (ηγέτη) του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (NDH), να καταπολεμήσει το αντάρτικο κίνημα με δικές του δυνάμεις. Έτσι αποφάσισε να κηρύξει στρατιωτικό νόμο στη χώρα.
Για τον χειμώνα του 1943/44 ο Βάιξ οργάνωσε μια σειρά επιχειρήσεων, με σκοπό να παγιδεύσει μεγάλα τμήματα των αντάρτικων δυνάμεων του Τίτο σε θυλάκους στη Βοσνία. Αρχικά οι δυνάμεις του Βάιξ με την επιχείρηση «Αετός» (Operation Adler) θα εκκαθάριζαν την ακτογραμμή της ανατολικής Κροατίας και έπειτα με την επιχείρηση «Σφαιρικός Κεραυνός» (Operation Kugelblitz) σκόπευαν να περικυκλώσουν τους Παρτιζάνους στην Ανατολική Βοσνία. Λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών η έναρξη των επιχειρήσεων έλαβε χώρα στις 2 Δεκεμβρίου, με καθυστέρηση περίπου μισού μήνα. Οι μάχες που ξέσπασαν ήταν ιδιαίτερα σφοδρές και τελικά οι Γερμανοί κατάφεραν να ολοκληρώσουν την περικύκλωση. Οι Παρτιζάνοι όμως κατάφεραν να περάσουν μέσα από τις γερμανικές γραμμές χωρίς να γίνουν αντιληπτοί και διέφυγαν προς τα βόρεια. Προκειμένου να τους αναγκάσει να πολεμήσουν ανοιχτά, ο Βάιξ εξαπέλυσε επιπλέον την επιχείρηση «Χιονοθύελλα» (Operation Schneesturm), χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα, μεταξύ 21 και 29 Δεκεμβρίου 1943. Στις 2 Ιανουαρίου 1944 μονάδες των SS και της 1ης Ορεινής Μεραρχίας συνέχισαν την καταδίωξη των Παρτιζάνων στο Μαυροβούνιο με την επιχείρηση «Θρόισμα του δάσους» (Operation Waldrausch). Και αυτή τη φορά οι Παρτιζάνοι κατόρθωσαν να ξεφύγουν. Μία ακόμη επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Φθινοπωρινή καταιγίδα» (Operation Herbstgewitter) είχε ως στόχο την εκκαθάριση των ακτών της Αδριατικής και την παρεμπόδιση της προμήθειας πολεμικού υλικού στους Παρτιζάνους από τα λιμάνια της Ιταλίας. Συνολικά στις επιχειρήσεις μέχρι το τέλος του χειμώνα υπολογίζεται πως σκοτώθηκαν πάνω από 5.000 άνθρωποι. Οι Γερμανοί είχαν και αυτοί υψηλές απώλειες, αν και αρκετά χαμηλότερες από αυτές των αντιπάλων τους.
Στην Ελλάδα λόγω της προαναφερθείσας εκτίμησης του Βάιξ για την αποτελεσματικότητα του αντάρτικου κινήματος, οι επιχειρήσεις ήταν σχετικά περιορισμένες. Οι κυριότερες επιχειρήσεις της περιόδου έλαβαν χώρα στη Θεσσαλία και τη δυτική Μακεδονία, χωρίς αξιόλογα αποτελέσματα, καθώς δεν κατάφεραν πάλι να αναγκάσουν τους αντάρτες να δώσουν μάχη. Κατά τη μεγάλης κλίμακας επιχείρηση «Πάνθηρ» (Operation Panther) σύμφωνα με γερμανικές αναφορές καταμετρήθηκαν περίπου 1400 νεκροί εχθροί και περιήλθε στην κατοχή των Γερμανών ένας αριθμός πυροβόλων και όπλων πεζικού.
Μετά τη λήξη των επιχειρήσεων του χειμώνα, οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να περάσουν στην άμυνα. Οι επιχειρήσεις των προηγούμενων μηνών δεν είχαν ωφελήσει ιδιαίτερα. Όπως ισχυρίζονταν οι Γιουγκοσλάβοι μετά τον πόλεμο, «η μισή χώρα ήταν απελευθερωμένο έδαφος». Μία ακόμη επιχείρηση κατά των Παρτιζάνων έλαβε χώρα από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο του 1944. Με την επιχείρηση «Άλμα του ίππου» (Rösselsprung) ο Βάιξ θέλησε να ανακτήσει την επιθετική πρωτοβουλία και να καταφέρει καίριο πλήγμα στους Παρτιζάνους, με κύριο στόχο να συλλάβει τον ίδιο τον Τίτο. Η φιλόδοξη αυτή επιχείρηση ξεκίνησε στις 25 Μαΐου υπό τις διαταγές του Ρέντουλιτς, με τη ρίψη αλεξιπτωτιστών στο αρχηγείο του Τίτο στο Ντρβαρ και παράλληλη κίνηση χερσαίων δυνάμεων. Ο Τίτο κατάφερε να αποδράσει, αλλά η επιχείρηση κλόνισε το κίνημα για λίγο καιρό, καθώς το σημαντικό κέντρο επικοινωνίας και συντονισμού καταστράφηκε και ο ίδιος ο Τίτο αναγκάστηκε να διαφύγει στη νήσο Βις, που βρισκόταν υπό βρετανική κατοχή, αφήνοντας πάνω από 6.000 νεκρούς Παρτιζάνους και πολύτιμα λάφυρα στους Γερμανούς. Ο Τίτο αναγκάστηκε να διακόψει τις επιχειρήσεις του την άνοιξη. Το καλοκαίρι όμως έκανε μια ακόμη απόπειρα να εισβάλει στη Σερβία. Μέχρι τότε είχε καταφέρει να ανακάμψει από τις απώλειες του χειμώνα, ενώ λόγω της ιταλικής αποσκίρτησης και του εφοδιασμού από τους Βρετανούς, είχε καταφέρει να δημιουργήσει έναν αξιόμαχο και οργανωμένο λαϊκό στρατό. Για να εμποδίσει τις κινήσεις του, ο Βάιξ διέταξε στις 31 Ιουλίου 1944 την επιχείρηση «Πνεύμα του Βουνού» (Operation Berggeist) που θα ξεκινούσε στις αρχές Αυγούστου. Οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να εμποδίσουν την εισχώρηση των Παρτιζάνων στο Νις και τη νότια Σερβία, ούτε κατάφεραν να ενθυλακώσουν τους Παρτιζάνους. Πριν την ολοκλήρωση της επιχείρησης, οι περισσότερες μονάδες αποσύρθηκαν λόγω των σοβαρών εξελίξεων στη Ρουμανία (βλ. παρακάτω).
Υπό τις διαταγές του Βάιξ συνεχίστηκαν και οι επιχειρήσεις αντιποίνων. Η ισχύουσα Διαταγή Κάιτελ εφαρμοζόταν ανεξάρτητα από τη δικαιοδοσία του Ανώτατου Διοικητή Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Υπήρξαν όμως περιπτώσεις που παρενέβαινε ο ίδιος σε ειδικές περιπτώσεις. Ένα από τα γνωστότερα περιστατικά σημειώθηκε στην Κροατία. Κατά τα τέλη Δεκεμβρίου το αρχηγείο της 29ης Μεραρχίας των Παρτιζάνων αποφάσισε να εκτελέσει στο Στόλακ, κοντά στο Μόσταρ, τους 29 Γερμανούς αιχμαλώτους που είχε συλλάβει (3 αξιωματικοί και 26 υπαξιωματικοί και στρατιώτες). Μεταξύ τους βρισκόταν και ο κάτοχος των Φύλλων Δρυός στον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, Σμηναγός Γιοάχιμ Κίρσνερ, που είχε καταρριφθεί στις 17 Δεκεμβρίου πάνω από το Μέτκοβιτς. Το πτώμα του βρέθηκε κακοποιημένο, με κομμένο λαιμό και χωρίς μάτια. Εξαγριωμένος ο Βάιξ, αιτήθηκε στην OKW να εκτελέσει σε κοινή θέα όλους τους αιχμαλώτους που είχαν συλλάβει τα στρατεύματά του στη νήσο Κορτσούλα κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Φθινοπωρινή καταιγίδα» (220 άτομα). Ο Χίτλερ συναίνεσε και οι αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν. Από την άλλη πλευρά ο Βάιξ αγνόησε τις διαμαρτυρίες του Πληρεξούσιου Στρατηγού στην Κροατία, Έντμουντ Γκλάιζε φον Χόρστεναου, για τις θηριωδίες που διέπρατταν οι άνδρες της 1ης Μεραρχίας Κοζάκων κατά του άμαχου πληθυσμού.
Ο Βάιξ εκδήλωσε και τον σκεπτικισμό του σχετικά με την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων αντιποίνων που εφαρμόζονταν σε ευρεία κλίμακα. Μαζί με τον Χέρμαν Νόιμπαχερ, απεσταλμένο του Ράιχ στα Βαλκάνια, πραγματοποίησε συζητήσεις για μια πιο ήπια εφαρμογή της εν λόγω πολιτικής. Μαζί του συντάχθηκε και ο Λερ, που μετά τη σφαγή των Καλαβρύτων αντικατέστησε τη «Διαταγή Κάιτελ» στις 22 Δεκεμβρίου με δική του, διατυπωμένη έτσι ώστε να εξασφαλίζει (θεωρητικά) πως δεν θα έπεφταν αθώοι άμαχοι θύματα εκκαθαριστικών επιχειρήσεων. Μαζί με την ωμή βία, ο Βάιξ χρησιμοποίησε με μεγάλη επιτυχία και τον προσεταιρισμό των Παρτιζάνων, εκμεταλλευόμενος τις πολιτικές διαφορές τους. Στη Γιουγκοσλαβία κατάφερε να κλείσει συμφωνία με τους Τσέτνικς του Ντράζα Μιχαΐλοβιτς, ενώ στην Ελλάδα δέχτηκε την ανακωχή που προσέφερε ο ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα. Με την πολιτική αυτή ο Βάιξ είχε κατορθώσει να επιβάλλει μία -αν και εξαιρετικά ασταθή- γερμανική κυριαρχία στα ταραγμένα Βαλκάνια. Όπως παρατήρησε ο Αμερικανός ιστορικός Σάμιουελ Μίτσαμ, «ήταν ασφαλώς πιο επιτυχημένος στα Βαλκάνια παρά ως διοικητής Ομάδας Στρατιών στη Ρωσία».
Επιχείρηση «Μαργαρίτα»
Η άνοιξη του 1944 έφερε στο προσκήνιο νέες ρωγμές της Γερμανίας με τους συμμάχους της. Οι ήττες στο Ανατολικό Μέτωπο και η πίεση των Συμμάχων ήταν ασφυκτική. Καθώς δεν φαινόταν πια πιθανή μια νίκη της Γερμανίας, οι χώρες—σύμμαχοί της προσπαθούσαν εξερχόμενες από τον πόλεμο να ελαχιστοποιήσουν τις καταστροφές στη χώρα τους από την επερχόμενη ήττα. Μια τέτοια περίπτωση ήταν η Ουγγαρία, όπου ο Χίτλερ πίστευε πως μια αποσκίρτηση τύπου Ιταλίας ήταν αρκετά πιθανή, δεδομένης της αναξιοπιστίας του ηγέτη της, Ναυάρχου Μίκλος Χόρτυ. Έλαβε έτσι την απόφαση να επέμβει στρατιωτικά και να θέσει τον στρατό υπό τον έλεγχό του. Την αποστολή αυτή με την κωδική ονομασία Επιχείρηση «Μαργαρίτα» (Operation Margarethe) ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο Βάιξ, ως Ανώτατος Διοικητής Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η επιχείρηση θα λάμβανε χώρα κατά τις αρχές Μαρτίου 1944.
Επηρεασμένος ίσως από την εμπειρία του στην Ιταλία, ο Βάιξ έκανε απαισιόδοξες προβλέψεις για τα αποτελέσματα της επιχείρησης. Στις 8 Μαρτίου σημείωσε στο ημερολόγιό του πως οι Ούγγροι «θα πολεμούσαν μέχρι τον τελευταίο άνδρα για την ελευθερία της πατρίδας τους» και έκανε λόγο για μια «γενική εξέγερση», την οποία θα υποκινούσαν Εβραίοι και κομμουνιστές και που θα έπρεπε να αναμένουν τα γερμανικά στρατεύματα. Στις 18 Μαρτίου ο Χόρτυ αρνήθηκε καταρχήν, αλλά σύντομα υπέκυψε στις απαιτήσεις του Χίτλερ και δέχτηκε την εγκατάσταση φιλογερμανικής κυβέρνησης στη χώρα και την είσοδο στρατευμάτων της Βέρμαχτ.
Στις 4 π.μ. της επόμενης ημέρας τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στο ουγγρικό έδαφος. Ο Βάιξ ήταν περιχαρής για τη διάψευση των εκτιμήσεών του. «Πουθενά αντίσταση», έγραψε στο ημερολόγιό του. Σε πολλές περιπτώσεις οι Γερμανοί έτυχαν ακόμη και πανηγυρικής υποδοχής από στρατιώτες και πληθυσμό. Αμέσως ξεκίνησαν οι συλλήψεις των «ανεπιθύμητων στοιχείων» και παράλληλα η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, ιδίως των πολύτιμων για τη γερμανική προσπάθεια πετρελαιοπηγών. Ακολούθως ο Βάιξ επέστρεψε στα Βαλκάνια.
Υπόβαθρο
Με την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944, την κολοσσιαία Επιχείρηση Μπαγκρατιόν κατά της Ομάδας Στρατιών «Κέντρο» στη Λευκορωσία από τους Σοβιετικούς περίπου δύο εβδομάδες αργότερα, στις 21 Ιουνίου και με τις μάχες στην Ιταλία να μαίνονται, η OKW εκτίμησε πως ήταν υπαρκτή, αν και ισχνή, η πιθανότητα απόβασης και στην Πελοπόννησο. Το νοτιανατολικό μέτωπο, αν και απείχε από το να θεωρείται «ισότιμο» από άποψης κρισιμότητας σε σχέση με το Ανατολικό ή το Δυτικό, δέσμευε ακόμη 600.000 μάχιμους άνδρες, που η OKW θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σε άλλα, μάχιμα μέτωπα. Η αποδέσμευσή τους όμως δεν ήταν δυνατή για στρατηγικούς λόγους: αφενός διότι οι Σύμμαχοι θα αποκτούσαν ακόμη περισσότερο έδαφος και νέες επιχειρησιακές βάσεις, αφετέρου γιατί σε περίπτωση απόσυρσης των Γερμανών οι βαλκάνιοι σύμμαχοί τους θα κλονίζονταν και υπήρχε το ενδεχόμενο η Τουρκία να εγκαταλείψει την ουδετερότητά της και να στραφεί κατά της Γερμανίας.
Στις 2 Αυγούστου 1944 η Τουρκία διέκοψε τις διπλωματικές της σχέσεις με το Γ΄ Ράιχ. Η παρουσία του Κόκκινου Στρατού στα σύνορα της Ρουμανίας δυσχέρανε ακόμη περισσότερο τη στρατηγική θέση των Γερμανών. Σύντομα και η Βουλγαρία άρχισε τις προσπάθειές της για έξοδο από τον πόλεμο. Ο Βάιξ παρακολουθούσε απλώς, ανήμπορος να αντιδράσει· δεν διέθετε τα απαραίτητα στρατεύματα για να επέμβει και η προσπάθεια των Γερμανών να εξοπλίσουν τους Βούλγαρους με σύγχρονο πολεμικό υλικό στράφηκε εναντίον τους. Λίγο καιρό αργότερα, στις 17 Αυγούστου, το βουλγαρικό Κοινοβούλιο ανακοίνωσε χαρακτηριστικά πως ήταν αποφασισμένο «να αφαιρέσει όλα τα εμπόδια στον δρόμο για την ειρήνη». Η εκτίμηση του Βάιξ ήταν πως σε περίπτωση που η Βουλγαρία αποχωρούσε, θα ήταν υποχρεωμένος να αποσύρει την Ομάδα Στρατιών «Ε» από την Ελλάδα.
Οι υπολογισμοί του Βάιξ για την ήδη δύσκολη κατάσταση που έπρεπε να αντιμετωπίσει, ανατράπηκαν από τις εξελίξεις στη Ρουμανία. Ο Βάιξ θεωρούσε πως ο έλεγχος της χώρας ήταν δεδομένος, αλλά στις 20 Αυγούστου οι Σοβιετικοί επιτέθηκαν στην Ομάδα Στρατιών «Νότια Ουκρανία» του Αρχιστράτηγου Γιοχάνες Φρίσνερ. Μέχρι το τέλος του μήνα πάνω από 250.000 Γερμανοί στρατιώτες είχαν χαθεί. Στις 23 Αυγούστου η Ρουμανία εγκατέλειψε τον πόλεμο. Εκείνη τη χρονική περίοδο ο Βάιξ βρισκόταν στο Λημέρι του λύκου στο Ράστενμπουργκ. Για να προλάβει τις εξελίξεις, ο Χίτλερ διέταξε τον Βάιξ να προετοιμάσει τις δυνάμεις του για αποχώρηση από την Πελοπόννησο, σε περίπτωση επιθετικής ενέργειας των Συμμάχων και να συγκεντρώσει τις δυνάμεις που είχε στην Ελλάδα γύρω από την ζωτικής σημασίας σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας – Θεσσαλονίκης – Βελιγραδίου.
Ο Βάιξ ξεκίνησε τις προετοιμασίες του για την υποχώρηση, αποσύροντας το μη μάχιμο προσωπικό του, που ξεπερνούσε τις 300.000 άνδρες και γυναίκες, ώστε να μην παρακωλύεται στο μέλλον η κίνηση των μονάδων του. Τον Αύγουστο του 1944 η ισχύς της Ομάδας Στρατιών «F» ήταν περίπου 600.000 άνδρες σε 38 μεραρχίες. Παρά τον εντυπωσιακό αριθμό, στην πραγματικότητα μόνο 22 από αυτές ήταν γερμανικές, 7 εκ των οποίων «Ταξιαρχίες Φρουρίων» (Festungsbrigaden) αμφίβολης μαχητικής αξίας. Επιπλέον 90.000 άνδρες βρίσκονταν στα ελληνικά νησιά, ελλιπώς εξοπλισμένοι και με εξαιρετικά χαμηλή δυνατότητα κίνησης. Στις τάξεις των Γερμανών υπήρχαν ακόμη αναξιόπιστοι σχηματισμοί συμμάχων του άξονα και μη–γερμανών «βοηθητικών» και «εθελοντών». Στην Κροατία η 2η Στρατιά Πάντσερ διέθετε ελάχιστα άρματα, εντελώς ακατάλληλα για χρήση ενάντια στους Σοβιετικούς.
Ο Βάιξ κινήθηκε γρήγορα για να ελαχιστοποιήσει τις συνέπειες της αποχώρησης της Βουλγαρίας. Έστειλε την 1η Ορεινή Μεραρχία στο Νις και δύο ακόμη (μία των SS και μια Πεδινή της Luftwaffe) στη Βουλγαρική ζώνη κατοχής, ώστε να εξασφαλίσει τον σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο στα Σκόπια. Επίσης ανέθεσε την προστασία του Βελιγραδίου στον πρώην επικεφαλής της Γερμανικής Στρατιωτικής Αποστολής στη Βουλγαρία, Στρατηγό του Πεζικού Βίλι Σνέκενμπουργκερ και το πρόχειρα δημιουργημένο Σώμα Βελιγραδίου. Την 1η Σεπτεμβρίου οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν την επιχείρηση «Εβδομάδα του Αρουραίου» (Operation Ratweek), αποσκοπώντας στην καταστροφή των διαβάσεων από και προς την Ελλάδα, εμποδίζοντας τη γερμανική υποχώρηση και βοηθώντας τους Παρτιζάνους του Τίτο. Οι καταστροφές των γεφυρών και η επιδείνωση του ήδη ακατάλληλου δικτύου συγκοινωνιών κατάφεραν να προκαλέσουν συμφόρηση στην κίνηση των γερμανικών μονάδων. Αντίθετα, όπως παρατήρησε με έκπληξη ο Βάιξ, οι Σύμμαχοι δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια να παρεμποδίσουν την εκκένωση των νησιών, τουλάχιστον για τις δύο πρώτες εβδομάδες.
Οι τελευταίες εξελίξεις άφησαν στην Ομάδα Στρατιών «F» ένα κενό 700 χιλιομέτρων, στο οποίο ο Βάιξ δεν διέθετε καν μέτωπο. Ο Βάιξ ανέθεσε στον Λερ τον έλεγχο των πρώην κατεχόμενων από τη Βουλγαρία περιοχών και την αποστολή να εξασφαλίσει τις διόδους προς βορρά για τη δυνατότητα διεξαγωγής της εκκένωσης της Ελλάδας, ενώ ανέθεσε και την κάλυψη του υπόλοιπου κενού 400 χιλιομέτρων στον Στρατιωτικό Διοικητή Νοτιοανατολικής Ευρώπης, Στρατηγό του Πεζικού Χανς Φέλμπερ. Για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο των Σοβιετικών στα βόρεια, έστειλε τμήματα μεραρχιών στην Τιμισοάρα εν είδει οπισθοφυλακής. Για την ώρα πίστευε πως δεν θα χρειαζόταν να δεσμεύσει ισχυρότερες δυνάμεις, καθώς όπως υπέθεσε σωστά, οι Σοβιετικοί τελικά προσπέρασαν τα Βαλκάνια και κατευθύνθηκαν προς την Ουγγαρία.
Η εκκένωση των νησιών συνεχίστηκε χωρίς σημαντικές παρενοχλήσεις από τους Συμμάχους, αλλά οι άνδρες που έφταναν στην ενδοχώρα δεν ήταν δυνατόν να εξοπλιστούν. Το σύνολο των αεροπορικών δυνάμεων που διέθετε εκεί ο Βάιξ είχε δεσμευθεί για την εκκένωση των νησιών. Οι εκκλήσεις του Λερ να χρησιμοποιηθούν οι πενιχρές αεροπορικές δυνάμεις στη Μακεδονία δεν εισακούστηκαν. Ο Βάιξ σημείωνε με έκπληξη πως οι Σύμμαχοι προσπαθούσαν να «χτίσουν χρυσές γέφυρες» για τα στρατεύματά του. Στις 15 Σεπτεμβρίου όμως ισχυρές επιδρομές στα αεροδρόμια της Αθήνας κατέστρεψαν μεγάλο αριθμό μεταγωγικών Ju-52 και την επόμενη μέρα άρχισε να κινητοποιείται και ο συμμαχικός στόλος στη Μεσόγειο.
Τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα ήρθαν στις 21 Σεπτεμβρίου. Αεροπορικές αναγνωρίσεις έδειξαν μεγάλη συγκέντρωση Σοβιετικών στρατευμάτων εκατέρωθεν του Δούναβη και παράλληλη αύξηση στον αριθμό των εχθρικών αεροσκαφών. Ακόμη και οι Βούλγαροι κήρυξαν γενική επιστράτευση, παρά τις προσδοκίες των Γερμανών πως μετά τη σοβιετική εισβολή ο στρατός τους θα διαλυόταν. Ο Βάιξ επέστησε την προσοχή για επερχόμενη Σοβιετική επίθεση, αλλά ήταν αναποφάσιστος για το πότε έπρεπε να διακόψει τις πτήσεις από και προς τα νησιά για να ενισχύσει το μέτωπο στη Μακεδονία. Θεωρούσε πως θα έπρεπε να εξαντλήσει τα περιθώρια αναμονής, για να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερους άνδρες, που όμως δεν είχαν επαρκή μέσα για την κίνησή τους, ούτε βαρύ οπλισμό. Οι κινήσεις των Σοβιετικών δεν έδειχναν κάτι οριστικό, αλλά παρέμειναν ανησυχητικές. Ο Λερ είχε εν τω μεταξύ αποσύρει τις δυνάμεις του στον Ισθμό της Κορίνθου και οι πτήσεις στα νησιά συνεχίζονταν με αμείωτο ρυθμό. Παράλληλα οι Παρτιζάνοι κατέστρεφαν τις γερμανικές τηλεπικοινωνίες και δυσχέραιναν την κίνηση των μονάδων, ενώ και η αμυντική γραμμή στα ανατολικά ήταν ασυνεχής και ισχνή. Παράλληλα οι Σοβιετικοί ετοίμαζαν την επόμενη κίνησή τους.
Η μάχη για το Βελιγράδι
thumb|right|Γερμανοί στρατιώτες σε υποχώρηση από τα Βαλκάνια (Νοέμβριος 1944). thumb|right|Ο Βάλτερ Στέττνερ το 1943 στο [[Μαυροβούνιο. Η έλλειψη πρωτοβουλίας του υπήρξε καταλυτικός παράγοντας στον αποδεκατισμό της Ομάδας Μάχης του το 1944, αλλά και στον θάνατο του ιδίου.]] Ενώ οι περισσότεροι σχηματισμοί του Κόκκινου Στρατού έδιναν μάχες στην Ουγγαρία, το Τρίτο Ουκρανικό Μέτωπο πέρασε στην επίθεση στις 22 Σεπτεμβρίου, προτού ακόμη ολοκληρωθεί η ανασύνταξή του. Οι Γερμανοί διατηρούσαν μια συνεχή αμυντική γραμμή κατά μήκος της καμπής του Δούναβη ανατολικά του Τούρνου Σεβερίν, που στη συνέχεια εκτεινόταν δυτικά του Μπορ κατά μήκος του οδικού δικτύου, και μία ακόμη grammöh στη Ντέμιρ Κάπιγια στα βόρεια. Οι Σοβιετικοί επιτέθηκαν δυτικά του Τούρνου Σεβερίν και μέχρι ο Βάιξ να αποφασίσει να διαθέσει την αξιόμαχη 1η Ορεινή Μεραρχία για να εκκαθαρίσει την καμπή του ποταμού, οι Σοβιετικοί είχαν ήδη περάσει μία ολόκληρη μεραρχία στη νότια όχθη του ποταμού, στη γερμανική πλευρά. Τα χαράματα της 27ης Σεπτεμβρίου ο Βάιξ έλαβε μια αναφορά που τον πληροφορούσε πως εχθρικές δυνάμεις κινούνταν προς τα δυτικά από την Τιμισοάρα. Ανάμεσα στην Τιμισοάρα και τη Ντέμιρ Κάπιγια ο Βάιξ δεν είχε κανέναν σχηματισμό. Ο στόχος των Σοβιετικών ήταν ξεκάθαρος για τον Βάιξ: συνειδητοποίησε πως οι σοβιετικές αιχμές είχαν εκτοξεύσει την επίθεση για να περικυκλώσουν τις γερμανικές μονάδες γύρω από το Βελιγράδι. Η πρόβλεψή του πως οι Σοβιετικοί θα αγνοούσαν τα Βαλκάνια λόγω των επιχειρήσεων στην Ουγγαρία είχε αποτύχει. Παρά την απειλή της περικύκλωσης, ο Βάιξ και το επιτελείο του διατήρησαν την ψυχραιμία τους, καθώς η 1η Ορεινή Μεραρχία σημείωνε πρόοδο. Στις 29 οριστικοποίησε την άποψή του για το εχθρικό σχέδιο περικύκλωσης και διέταξε τη μεταφορά από αέρος μιας μεραρχίας Ελαφρού Πεζικού (Jäger) από την Ελλάδα.
Τις επόμενες ημέρες οι μάχες συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση και η αριθμητική υπεροχή των Σοβιετικών τους έδινε πλεονέκτημα. Στις 2 Οκτωβρίου το Τμήμα Επιχειρήσεων της OKW ζήτησε από τον Βάιξ να θέσει μια ημερομηνία για την εκκένωση της Ελλάδας. Μετά από συζητήσεις με τον Λερ κατέληξε ότι θα μπορούσε να κινηθεί στις 10 Οκτωβρίου. Πρότεινε ακόμη -και έλαβε τη συγκατάθεση του Χίτλερ- να συνεχιστούν οι πτήσεις στα νησιά όσο το επέτρεπαν οι συνθήκες, δηλαδή τα αποθέματα καυσίμων και η διαθεσιμότητα των αεροδρομίων.
Την επόμενη μέρα, 3 Οκτωβρίου επισκευάστηκαν οι γέφυρες στο Κράλιεβο και τη Μιτρόβιτσα, επιτρέποντας ξανά τη μετακίνηση των μονάδων μέσω σιδηροδρόμου. Την ίδια μέρα ο Χίτλερ έδωσε την τελική άδεια για την υποχώρηση από την Ελλάδα. Στις 4 Οκτωβρίου Σοβιετικοί στρατιώτες έφτασαν στο Πάντσεβο, αναγκάζοντας τον Βάιξ να μεταφέρει το αρχηγείο του στο Βούκοβαρ. Μέχρι τις 6 του μήνα οι γερμανικές δυνάμεις στο Βελιγράδι είχαν απωθηθεί σε ένα μικρό προγεφύρωμα στον ποταμό Σάβο απέναντι από την πόλη. Η αποχώρηση της Σοβιετικής 46ης Στρατιάς στην Ουγγαρία βελτίωσε την κατάσταση ελάχιστα για τους Γερμανούς. Η 1η Ορεινή Μεραρχία δεχόταν επιθέσεις στα μετόπισθέν της από Παρτιζάνους και μονάδες του Κόκκινους Στρατού. Στις 8 Οκτωβρίου οι Σοβιετικοί κατάφεραν να περάσουν ένα ολόκληρο μηχανοκίνητο σώμα χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς. Μέχρι το τέλος της ημέρας το μηχανοκίνητο σώμα είχε περάσει το Μπορ και απέκοψε το Βελιγράδι από τα νότια, κάνοντας την εμφάνισή του στην κοιλάδα του ποταμού Μοράβα. Μαζί με τον Κόκκινο Στρατό επιτίθεντο και οι Βούλγαροι.
Η 1η Ορεινή Μεραρχία μετά από τις εξελίξεις αποκόπηκε ολοκληρωτικά. Ο διοικητής της, Βάλτερ Στέττνερ, επιθυμούσε να την αποσύρει πίσω από τον Μοράβα και να οργανώσει μια νέα γραμμή άμυνας, αλλά προσέκρουσε στις αντιρρήσεις των προϊσταμένων του. Ο Βάιξ σχεδίαζε να συγκεντρώσει τις διαθέσιμες δυνάμεις του και να χρησιμοποιήσει το Απόσπασμα Στρατιάς «Σερβία» (Armeeabteilung Serbien) του Φέλμπερ για να επιτεθεί ανατολικά του Μοράβα και να αποκαταστήσει την επαφή με την 1η Ορεινή Μεραρχία. Αλλά με τους Σοβιετικούς να έχουν περάσει από τον ποταμό ένα μηχανοκίνητο Σώμα Στρατού, το σχέδιο αυτό του Βάιξ ήταν πλέον μη πραγματοποιήσιμο. Ο Βάιξ ενοποίησε τους σχηματισμούς που ήταν παγιδευμένοι στην κοιλάδα του Μοράβα με την ονομασία «Ομάδα Μάχης Στέττνερ» και διέταξε τον διοικητή της να υποχωρήσει πίσω από τον Σάβα.
Η Ομάδα Μάχης Στέττνερ, ενισχυμένη αριθμητικά, αλλά όχι ουσιαστικά, από ένα συνονθύλευμα γερμανικών μονάδων που έφθανε τους 20.000 άνδρες, προχώρησε προς το Βελιγράδι με σκοπό να απελευθερώσει τα στρατεύματα που μάχονταν εκεί και κατόπιν να περάσει τον ποταμό Σάβα. Στις 15 Οκτωβρίου Σοβιετικοί στρατιώτες μαζί με Παρτιζάνους του Τίτο κατέλαβαν το Βελιγράδι. Ήταν προφανές πως το σχέδιο του Βάιξ δεν είχε καμία ελπίδα επιτυχίας, αλλά ο Στέττνερ αποφάσισε να συνεχίσει, παρά τις διαμαρτυρίες των συνεργατών του, που πίστευαν πως έπρεπε να διασπάσει την περικύκλωση στα δυτικά, όσο υπήρχε ακόμη χρόνος. Με τις επικοινωνίες να έχουν διακοπεί ολοκληρωτικά όταν οι Γερμανοί αποδεκατίστηκαν έξω από το Βελιγράδι, ο Στέττνερ έδωσε το βράδυ της 17ης Οκτωβρίου διαταγή στους στρατιώτες του να καταστρέψουν τον βαρύ εξοπλισμό τους και να διασπάσουν την περικύκλωση. Ο ίδιος κηρύχθηκε αγνοούμενος κατά την προσπάθεια αυτή, αφού από τις 18 Οκτωβρίου χάνονται τα ίχνη του.
Η απώλεια του Βελιγραδίου απέκλεισε και την ταχύτερη δυνατή μεταφορά της Ομάδας Στρατιών «Ε» από την Ελλάδα και επέβαλε τη μετακίνηση της οδού υποχώρησης στη Βοσνία και την Κροατία. Η μόνη θετική για τους Γερμανούς εξέλιξη των ημερών ήταν η υποχώρηση των Σοβιετικών μονάδων από τη Σερβία, σε συνεννόηση με τον Τίτο. Έτσι η σοβιετική ηγεσία έδωσε παράταση ζωής στις Ομάδες Στρατιών «E» και «F». Ως προσωρινή λύση ο Βάιξ διέθεσε την 2η Στρατιά Πάντσερ για να καλύψει το κενό στα ανατολικά. Οι υπόλοιπες γερμανικές μονάδες συνέδραμαν στην οχύρωση της αμυντικής γραμμής με την ονομασία «Μέτωπο του Σίρμιο».
Τελευταίες μάχες και συνταξιοδότηση
Στις αρχές Νοεμβρίου του 1944 η OKW ανέθεσε στον Βάιξ την ευθύνη για τις περιοχές στα νότια, που κατείχε ως τότε η Ομάδα Στρατιών «Νότος» του Αρχιστράτηγου Φρίσνερ, επεκτείνοντας προς τον νότο το όριο μεταξύ των Ομάδων Στρατιών. Για την ώρα ο Βάιξ δεν μπορούσε να κάνει πολλά για να αντιμετωπίσει τις σοβιετικές επιθέσεις. Η 2η Στρατιά Πάντσερ επρόκειτο να λάβει ενισχύσεις από την Ιταλία, αλλά αντιμετώπιζε ήδη προβλήματα από τους Παρτιζάνους. Η Ομάδα Στρατιών «Ε» που αντιμετώπιζε εχθρικές επιθέσεις στα Σκόπια, αδυνατούσε να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια. Ο Βάιξ ήρθε σε διάσταση απόψεων για τη χρήση της 2ης Στρατιάς Πάντσερ και επιθυμούσε να την κρατήσει στο Ζάγκρεμπ, πιστεύοντας πως επρόκειτο να απειληθεί σύντομα. Με διαταγή όμως του Χίτλερ, η 2η Στρατιά Πάντσερ πέρασε στην ευθύνη του Φρίσνερ.
Στις 5 Φεβρουαρίου 1945 ο Βάιξ έλαβε (κατά τον Σάμιουελ Μίτσαμ ως «βραβείο παρηγοριάς») ως ο 731ος στρατιωτικός της Βέρμαχτ τα Φύλλα Δρυός στον Σταυρό των Ιπποτών. Στις 25 Μαρτίου 1945 παρέδωσε την ηγεσία του Ανώτατου Διοικητή Νοτιοανατολικής Ευρώπης στον Αλεξάντερ Λερ και συνταξιοδοτήθηκε. Ταυτόχρονα τέθηκε εκ νέου στην «Εφεδρεία του Φύρερ».
Αιχμαλωσία, δίκη και απελευθέρωση
thumb|right|Ο Βίλχελμ Λιστ (αριστερά) λαμβάνει το κατηγορητήριο στη δίκη των Ομήρων, 12 Μαΐου 1947. Δεξιά του ο Μαξιμίλιαν φον Βάιξ. thumb|right|Άποψη του Πύργου Ρέσμπεργκ (30 Οκτωβρίου 2006). Ο Μαξιμίλιαν φον Βάιξ συνελήφθη αιχμάλωτος από αμερικανικά στρατεύματα στο Έτταλ της Βαυαρίας στις 2 Μαΐου 1945. Ο Τσαρλς Φ. Μάρσαλ (Charles F. Marshall), γερμανικής καταγωγής αξιωματικός του Αμερικανικού Στρατού, κλήθηκε να ανακρίνει τον Βάιξ μετά την αιχμαλωσία του. Μετά τον πόλεμο κατέγραψε τις εντυπώσεις του: ''«Ο Στρατάρχης Βαρώνος φον Βάιξ ήταν εξηντατεσσάρων, ένας αρκετά ψηλός άνδρας με σκούρα γκρι μαλλιά και χοντρά γυαλιά. Ήταν βραχνός, ρευματοπαθής και -όπως παρατήρησα- λιγάκι αφηρημένος»''. Κατά τη συνήθη του τακτική ο Μάρσαλ προσέφερε ένα τσιγάρο και μια καρέκλα στον Βάιξ. Ο ταγματάρχης υπασπιστής του Βάιξ διέκοπτε συνεχώς την ανάκριση, όταν θεωρούσε πως οι ερωτήσεις ήταν ακατάλληλες. Χρειάστηκαν οι απειλές του Μάρσαλ και τα λόγια του Βάιξ «το παιχνίδι τελείωσε», ώστε να συνεχιστεί η ανάκριση ομαλά. Στη συνέχεια η συζήτηση έγινε στη Σουαβική διάλεκτο, «προς μεγάλη ευχαρίστηση» του Βάιξ. Η χαλαρότητα επέτρεψε στον Βάιξ να πει στον Μάρσαλ ένα σύντομο αστείο, που ο τελευταίος ομολόγησε πως βρήκε πετυχημένο.
Η συζήτηση δεν περιστράφηκε μόνο γύρω από ανώδυνα θέματα. Ο Βάιξ πίστευε πως οι ΗΠΑ θα συμμαχούσαν με τη Γερμανία για να αντιμετωπίσουν τη Σοβιετική Ένωση («τον Μπολσεβικισμό») και προέβλεψε -ορθά, όπως έδειξε το μέλλον- πως η συμμαχία ΗΠΑ–ΕΣΣΔ θα ήταν βραχύβια. Εξέφρασε επίσης τον θαυμασμό του για τις δυνατότητες του Αμερικανικού Στρατού στις μηχανοκίνητες μετακινήσεις και την ικανότητα να ανεφοδιάζονται οι μονάδες του με τρόφιμα από την άλλα άκρη του Ατλαντικού. Του προσφέρθηκε γεύμα στην καντίνα των στρατιωτών, το οποίο ο Βάιξ και ο υπασπιστής του φαίνεται να απόλαυσαν. Όταν ρωτήθηκε από τον Μάρσαλ για τις εκτελέσεις ομήρων, απάντησε δυσαρεστημένος:
Ο Βάιξ δικαιολογούσε τις εκτελέσεις χιλιάδων πολιτών από το 1941 με το σκεπτικό αυτό. Ο Μάρσαλ δήλωσε αργότερα πως βρέθηκε σε δύσκολη θέση από αυτή την ερώτηση, στην οποία απάντησε πως «Δε μας πληρώνουν αρκετά εμάς τους λοχαγούς για να απαντάμε σε ακανθώδη προβλήματα σαν αυτό». Ο Βάιξ στην απάντηση αυτή αποκρίθηκε σκυθρωπά: «Ναι, οι στρατάρχες πληρώνονται περισσότερο, αλλά ούτε και αυτοί έχουν τις απαντήσεις».
Οι Σύμμαχοι σχεδίαζαν να προσάγουν τον Βάιξ στη Δίκη των Ομήρων στη Νυρεμβέργη στις αρχές του 1947, για τις εκτελέσεις αμάχων στον νοτιοανατολικό χώρο. Όμως οι συνθήκες κράτησης του Βάιξ είχαν επιπτώσεις και κατά τη διάρκεια των ανακρίσεών του ο υπόδικος πρώην στρατάρχης ασθένησε από νευρίτιδα και χρειάστηκε να νοσηλευτεί για εννιά μήνες στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Έρλανγκεν. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι Σύμμαχοι απάλλαξαν τον Βάιξ από τη δίκη για λόγους υγείας. Παρ' όλα αυτά έστειλαν έγγραφα σχετικά με την περίπτωσή του στο βαυαρικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, σε περίπτωση που στο μέλλον οι Γερμανοί αποφάσιζαν να τον προσάγουν σε δίκη. Μετά την απελευθέρωσή του τον Ιούλιο του 1949 (κατ' άλλους στις 15 Ιουνίου ), ο Βάιξ αποσύρθηκε στον οικογενειακό Πύργο Ρέσμπεργκ στο χωριό Ρέσμπεργκ (τμήμα της κωμόπολης του Μπόρνχαϊμ) κοντά στη Βόννη. Ο πύργος είχε καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του πολέμου, έτσι ο Βάιξ με τη σύζυγό του έμεναν σε ξύλινη καλύβα στο πάρκο του πύργου. Εκεί πέθανε ο Βάιξ στις 27 Σεπτεμβρίου 1954 μετά από μακρά ασθένεια. Ήταν από τους ελάχιστους στρατάρχες του Χίτλερ που πέθανε χωρίς να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου. Τάφηκε σε οικογενειακό τάφο στο Παλαιό Κοιμητήριο του χωριού Ρέσμπεργκ. Στον περίβολο του Πύργου Ρέσμπεργκ βρίσκεται σήμερα πλάκα αφιερωμένη στη μνήμη του.
Βάιξ και Εθνικοσοσιαλισμός
Ο Βάιξ εμφανίζεται ως «Στρατιώτης της παλιάς σχολής», χαρακτηριστικό που συνάγεται από τα βιογραφικά του σημειώματα. Υπάρχει το ερώτημα για το πώς ακριβώς αντιμετώπιζε ο ίδιος το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, ένα ακραίο και ριζοσπαστικό κίνημα, όντας συντηρητικός και θρήσκος ευγενής. Η ισορροπία της σχέσης του Βάιξ με το ναζιστικό καθεστώς ήταν αμφιταλαντευόμενη. Υπήρχαν στοιχεία της ναζιστικής πολιτικής που τον απομάκρυναν, και άλλα που ενέκρινε. Στα πρώτα χρόνια του καθεστώτος, ο Χίτλερ του ενέπνευσε την ελπίδα για μια νέα, ξανά ισχυρή Γερμανία. Η θρησκευτικότητά του τον κρατούσε σε μια απόσταση από το καθεστώς, αλλά διατήρησε την πίστη του στον «Φύρερ» μέχρι το τέλος.
Σε ότι αφορά τη στάση του στην απόπειρα της 20ής Ιουλίου και το πραξικόπημα ενάντια στο καθεστώς, το προσωπικό του ημερολόγιο δείχνει πως απέρριπτε ολοκληρωτικά την ιδέα. ''«Μια ανόητη σκέψη, πως θα μπορούσε να επέλθει ειρήνη μέσα από τέτοια μέτρα. Ένα πισώπλατο χτύπημα όπως το 1918, μα χειρότερο, καθώς έρχεται από μια πλευρά, απ' όπου κάποιος θα περίμενε το αντίθετο», «μια όχι απλά εγκληματική, αλλά ακόμη τρομακτικά ανόητη ιδέα»'', σημείωνε ήδη τις δύο ημέρες που ακολούθησαν.
Η αντιμετώπιση του Βάιξ από το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς δεν ήταν όμοια ανταποδοτική. Ήδη από τον καιρό που σημειώθηκαν τριβές μεταξύ του Βάιξ και του Στράιχερ, αντιμετωπιζόταν ως πιστός καθολικός με καχυποψία από το NSDAP. Ο Χίτλερ, με πρόφαση τη θρησκευτικότητα του Βάιξ, έδειξε τουλάχιστον προς το τέλος του πολέμου πως δεν του έτρεφε συμπάθεια. Ανάμεσα στα άλλα τον χαρακτήριζε «πολύ ήσυχο άνδρα» με υποτιμητική διάθεση. Η περιφρόνηση αυτή εκφράστηκε και με έναν ακόμη τρόπο: σε αντίθεση με άλλους συνομηλίκους, αλλά και νεότερους συναδέλφους του στρατάρχες (ενίοτε και αρχιστράτηγους)· ο Βάιξ δεν έλαβε καμία από τις συνηθισμένες «δωρεές» (Dotationen) των χιλιάδων μάρκων, με τις οποίες ο Χίτλερ χρημάτιζε τους ανώτατους αξιωματικούς του Γ΄ Ράιχ.
Μνήμη
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο Βάιξ είχε κερδίσει τον σεβασμό και τον θαυμασμό συναδέλφων του. Η μη ελκυστική εξωτερική του εμφάνιση, που δεν παρέπεμπε σε στρατιωτικό, δεν φαίνεται να επηρέασε τους υπόλοιπους στρατιωτικούς που τον ανέδειξαν βαθμολογικά μέσα από τις κρίσεις. Ιδιαίτερα ο Γκουντέριαν στα απομνημονεύματά του εκφράζεται πολλές φορές με καλά λόγια για τον Βάιξ: «τζέντλεμαν», «έξυπνος όσο τίμιος και γενναίος». Ο ιστορικός Σάμιουελ Μίτσαμ έχει διατυπώσει την άποψη πως ο Βάιξ ήταν κατάλληλος και αξιόπιστος για διοίκηση Σώματος και Στρατιάς, αλλά η Ομάδα Στρατιών πίστευε πως ήταν πάνω από τις ικανότητές του, χαρακτηρίζοντάς τον «σταθερό και ικανό — αλλά σίγουρα όχι εξαιρετικό — επαγγελματία στρατιώτη».
Ο Βάιξ συνέδεσε το όνομά του με το Στάλινγκραντ και την απώλεια των Βαλκανίων, όπως και με τα μέτρα αντιποίνων στα Βαλκάνια. Λόγω ίσως της απουσίας μιας κάθειρξης στο ποινικό του μητρώο, το όνομά του δεν φαίνεται να θεωρείται «σπιλωμένο» εντός της Γερμανίας σήμερα. Για παράδειγμα, στις 12 Νοεμβρίου 1981 ο Αντισυνταγματάρχης της Bundeswehr Έμπερχαρντ Μέσελ (Eberhard Möschel) εκφώνησε στο Ρέσμπεργκ λόγο για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Βάιξ.
Παρά τον σημαντικό ρόλο του στον πόλεμο και τις υψηλές θέσεις που κατείχε, δεν έχει εκδοθεί ακόμη κάποια πλήρης βιογραφία του Βάιξ. Λεπτομέρεις του βίου και της στρατιωτικής του ηγεσίας έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε διάφορες βιογραφικές συλλογές και ιστορικές μονογραφίες. Πεθαίνοντας ο Βάιξ άφησε πίσω του τα απομνημονεύματά του, που ξεκινούν από το 1933, καθώς και το προσωπικό του ημερολόγιο. Και τα δύο είναι διαθέσιμα στους ερευνητές από το Στρατιωτικό Ομοσπονδιακό Αρχείο (Bundesarchiv–Militärarchiv) στο Φράιμπουργκ, με την κατηγοριοποίηση Ν19/5–10 και ZA1/2633 αντίστοιχα, παραμένουν δε και τα δύο ανέκδοτα ως σήμερα. Στον προσωπικό φάκελο του Βάιξ βρίσκονται ακόμη τα σημειωματάριά του της περιόδου 1940–1944, σημειώσεις κατά τις Δίκες της Νυρεμβέργης, καθώς και μελέτες σχετικά με τη θέση της Βέρμαχτ απέναντι στον Χίτλερ, τη μάχη του Στάλινγκραντ και τέλος προσωπική του αλληλογραφία. Μια δημοσίευση του υλικού αυτού ακόμη αναμένεται.
Διακρίσεις
Παρατίθενται οι διακρίσεις (παράσημα, μετάλλια και λοιπές ηθικές διακρίσεις) που απονεμήθηκαν στον Βάιξ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας:
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Πηγές
<div class="refbegin references-column-count references-column-count-2" style="-moz-column-count: 2; font-size: 90%">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Σταύρος Καρατζάς
Γεννήθηκε στο Μαρμαρά το 1906 και σπούδασε νομικά.
Εξελέγη δήμαρχος για πρώτη φορά το 1951 με ποσοστό 70% των ψήφων. Το 1954 εγκαινίασε τη Χριστιανική Αδελφότητα Νέων Καλαμαριάς. Την ίδια χρονιά επανεξελέγη ως φιλελεύθερος για μία δεύτερη θητεία, με 4.783 ψήφους έναντι 2.293 για τον Ανδρεάδη. Στις εκλογές του 1959 ο Καρατζάς θριάμβευσε για άλλη μία φορά, λαμβάνοντας 6.757 ψήφους έναντι 3.799 για το συνδυασμό "Αλλαγή".
Απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1982. Μετά τον θάνατό του δόθηκε το όνομά του σε δρόμο της Καλαμαριάς και στήθηκε η προτομή του.
Παραπομπές
Καρατζας Στ
Ηλιακή έκλειψη της 31ης Μαΐου 2003
Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου συνέβη στις 31 Μαΐου 2003. Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περάσει ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, αποκρύπτοντας έτσι ολικώς ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου συμβαίνει όταν η φαινόμενη διάμετρος της Σελήνης είναι μικρότερη από την ηλιακή, εμποδίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του φωτός του Ήλιου και κάνοντας τον Ήλιο να μοιάζει με δακτυλίδι. Μια δακτυλιοειδής έκλειψη είναι ορατή ως μερική έκλειψη σε μια περιοχή της Γης με χιλιάδες χιλιόμετρα πλάτος. Η δακτυλιοειδής φάση ήταν ορατή στην κεντρική Γροιλανδία, στις Νήσους Φερόε, στην Ισλανδία, στο Γιαν Μάγεν και στη βόρεια Σκωτία. Η μερική έκλειψη ήταν ορατή σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και τον βορειοδυτικό Καναδά. Οι καλές καιρικές συνθήκες ευνόησαν την παρατήρηση της μερικής έκλειψης στην Ελλάδα. Η έκλειψη βρίσκονταν στο μέγιστο της με την Ανατολή του Ηλίου και η καλύτερη παρατήρηση ήταν στην βόρεια Ελλάδα, με 64% κάλυψη του ηλιακού δίσκου στην Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα έφτασε το 57%, ενώ στην Κρήτη δεν ξεπέρασε το 50%. αριστερά|μικρογραφία|Το "μονοπάτι" της έκλειψης
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Κατηγορία:Εκλείψεις
Λοτ-ε-Γκαρόν
Το Λοτ-ε-Γκαρόν (γαλλικά: Lot-et-Garonne) είναι νομός της περιοχής της Νέας Ακουιτανίας, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Το όνομά του προέρχεται από δύο ποταμούς: τον ποταμό Λοτ και τον Γκαρόν (Γαρούνα).
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 47. Πρωτεύουσα του νομού είναι το Αζέν.
Πριν το 2016 ο νομός Λοτ-ε-Γκαρόν ανήκε διοικητικά στην περιοχή Ακουιτανία, η οποία συνενώθηκε με το Πουατού-Σαράντ και το Λιμουζέν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Λοτ-ε-Γκαροναί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
Συνορεύει προς τα βόρεια με το νομό Δορδόνης, ανατολικά με τους νομούς Λοτ και Ταρν-ε-Γκαρόν, νότια με το νομό Ζερς και δυτικά με τους νομούς Λαντ και Ζιρόντ.
Πρωτεύουσα του νομού είναι το Αζέν με 33.569 κατοίκους (2016), που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 534 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή (707 οδικώς) νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Οι πιο σημαντικοί ποταμοί είναι ο Γαρούνας (Γκαρόν), ο οποίος διασχίζει το νομό από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά, περνώντας από την πρωτεύουσα Αζέν και ο Λοτ, ο οποίος διέρχεται από το νομό σε ανατολική-δυτική κατεύθυνση έως ότου στο Αιγκιγιόν συμβάλει, ως δεξιός παραπόταμος, με τον Γκαρόν. Εκτός αυτών των δύο ποταμών ο νομός διασχίζεται από πολλούς παραποτάμους, έχουν καταγραφεί περισσότερα από 1.900 υδάτινα ρεύματα τα οποία ολικώς ή μερικώς διασχίζουν το νομό Λοτ-ε-Γκαρόν και προκαλούν συχνά πλημμύρες.
Το δυτικό τμήμα του νομού καλύπτει ο δρυμός των Λαντ, δασική περιοχή η οποία φτάνει μέχρι την ακτή του Ατλαντικού.
Οι περιοχές του νομού
Ιστορία
Ο νομός δημιουργήθηκε από τμήματα των ιστορικών περιοχών Γκιγιέν και Γασκώνη.
Το 1808, με τη δημιουργία του όμορου νομού Ταρν-ε-Γκαρόν, τα σύνορα του νομού στα νοτιοανατολικά άλλαξαν, καθώς μικρή περιοχή του αποτέλεσε τμήμα του νέου νομού.
Από το 1960 έως το 2015 ήταν νομός της διοικητικής περιοχής Ακουιτανία, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Λιμουζέν και Πουατού-Σαράντ, από το 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|320x320εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν Ο νομός Λοτ-ε-Γκαρόν χωρίζεται σε 4 διαμερίσματα, 21 καντόνια και 319 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|320x320εσ|Ο νομός Λοτ-ε-Γκαρόν, οι επαρχίες πριν το 1790 και οι σύγχρονες πόλεις Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν είναι:
Οικονομία
Ο νομός είναι κυρίως αγροτικός, με εκτεταμένη αμπελουργία και οινοπαραγωγή. Καλλιεργούνται τα άσπρα σταφύλια Σασελά, δημητριακά (καλαμπόκι, σιτάρι, κριθάρι) και οπωροφόρα δέντρα. Ο νομός είναι ο κορυφαίος παραγωγός ακτινιδίων, φουντουκιών και φραουλών της Γαλλίας.
Οι μεγάλες βιομηχανίες του νομού είναι βιομηχανίες τροφίμων, υποδημάτων, ετοίμων ενδυμάτων, φαρμακευτικών και χημικών προϊόντων, κατασκευής γεωργικών μηχανημάτων, ποδηλάτων και μουσικών οργάνων. μικρογραφία|200x200εσ|Διαδρομές περιπάτου στις όχθες του καναλιού του Γκαρόν
Τουρισμός-Αξιοθέατα
Τα τουριστικά αξιοθέατα του Λοτ-ε-Γκαρόν είναι πολυάριθμα. Ο τουρισμός είναι κυρίως αγροτικός και ποτάμιος (200 χιλιόμετρα πλωτών οδών), ανάμεσα στα αξιοθέατα είναι τα μεσαιωνικά οχυρωμένα χωριά, τα κάστρα, τα σπήλαια. Τουριστική έλξη αποτελεί η γαστρονομία της περιοχής και οι υπαίθριες δραστηριότητες, γκολφ, κ.α.
Επίσης, διοργανώνονται πολλά καλοκαιρινά φεστιβάλ και ποδηλατικές διαδρομές στις όχθες ποταμών και του καναλιού του Γκαρόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Νέας Ακουιτανίας Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Ηράκλεια επί Λάτμον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Εξεταστέα ύλη
Η εξεταστέα ύλη (λατινικά: syllabus) είναι έγγραφο που εμπεριέχει πληροφορίες σχετικά με μια συγκεκριμένη σειρά σημειώσεων και ορίζει τις προσδοκίες και τις ευθύνες. Είναι περιγραφική (σε αντίθεση με το ειδικό ή αναλυτικό πρόγραμμα). Μια εξεταστέα ύλη μπορεί να οριστεί από εξεταστικό συμβούλιο ή να καταρτιστεί από τον εκπαιδευτικό που είναι υπεύθυνος σημειώσεων του μαθήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιδαγωγική
Βασίλης Γουλανδρής
Ο '''Βασίλης Π. Γουλανδρής''' (Άνδρος, 1913 - Αθήνα, 27 Απριλίου 1994) ήταν Έλληνας εφοπλιστής, φιλότεχνος και διακεκριμένος συλλέκτης έργων τέχνης. Μαζί με τη σύζυγό του, Ελίζα Β. Γουλανδρή, ήταν ιδρυτές του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, καθώς και του πρώτου μουσείου μοντέρνας τέχνης της Ελλάδας, του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Άνδρου.
Βιογραφία
Ο Βασίλης Γουλανδρής γεννήθηκε στην Άνδρο το 1913. Ήταν γόνος της γνωστής Ανδριώτικης εφοπλιστικής οικογένειας Γουλανδρή, γιος του εφοπλιστή Πέτρου Γουλανδρή και δίδυμος αδερφός του πρώην προέδρου του Ολυμπιακού και συνιδρυτή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, Νίκου Γουλανδρή.
Σπούδασε Νομικά στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην Ελβετία. Το 1950, εγκαταστάθηκε στο Μανχάταν μαζί με την σύζυγό του, και ανέλαβε τη διεύθυνση των οικογενειακών ναυτιλιακών επιχειρήσεων με έδρα τη Νέα Υόρκη. Διετέλεσε για πολλά χρόνια Αντιπρόεδρος και στη συνέχεια Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του American Bureau of Shipping.
Διακεκριμένος φιλότεχνος και συλλέκτης έργων τέχνης, ήταν μέλος πολλών μουσείων της Ευρώπης, της Αμερικής και κυρίως της Γαλλίας, όπου διέμενε τον περισσότερο χρόνο. Διατηρούσε ιδιαίτερους δεσμούς με επιχειρηματικούς και πολιτιστικούς κύκλους συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη των διαπολιτιστικών σχέσεων και ανταλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας. Για τη συμβολή του αυτή, ονομάστηκε το 1981 από το γαλλικό κράτος Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (Chevalier de la Légion d’Honneur) και το 1986 Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής (Officier de la Légion d’Honneur). Το 1983 τιμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας με το παράσημο του Ταξιάρχη των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Odre des arts et des Lettres).
Στην Ελλάδα τιμήθηκε το 1956 με τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄, το 1981 με το Αργυρούν Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το 1992 με τη διάκριση του Μεγάλου Άρχοντα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Το 1979 ιδρύει μαζί με τη σύζυγό του Ελίζα Καραδόντη το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Πρόκειται για έναν κοινωφελή μη κερδοσκοπικό οργανισμό, που έχει ως κύριο σκοπό του την ενίσχυση των τεχνών και ιδιαίτερα των εικαστικών. Επιδιώκοντας την θέσπιση και λειτουργία ενός αποκεντρωμένου πολιτιστικού θεσμού με απήχηση εκτός εθνικών ορίων, το Ίδρυμα εγκαινιάζει την ίδια κιόλας χρονιά το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Άνδρο.
Ο Βασίλης Π. Γουλανδρής πέθανε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Μαργαρίτα της Βαυαρίας
Η Μαργαρίτα της Βαυαρίας μπορεί να αναφέρεται σε:
Εθνική Βιβλιοθήκη της Τυνησίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Τυνησίας (γαλλικά: Bibliothèque nationale de Tunisie (BNT), αραβικά: المكتبة الوطنية التونسية), είναι δημόσιος οργανισμός στην Τύνιδα που υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού και Προστασίας της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|258x258εσ|Ο Αλή Γ' Μπέη της Τυνησίας, ο ιδρυτής της βιβλιοθήκης μικρογραφία|373x373εσ|Πύλη εισόδου του κτιρίου της παλιάς βιβλιοθήκης Η ιστορία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Τυνησίας ξεκινά το 1885 με το διάταγμα της 8ης Μαρτίου. Ο Αλή Γ' Μπέη της Τυνησίας, διέταξε την κατασκευή μιας τεράστιας βιβλιοθήκης. Τότε εγκαταστάθηκε στο κτίριο αριθ. 20 του Souk El Attarine. Το 1910, μέρος των αποθεμάτων της βιβλιοθήκης, που είχαν αυξηθεί σημαντικά μεταφερθήκαν σε πρώην στρατώνες (στο Al-Attarine). Παρά ταύτα, οι εγκαταστάσεις δεν πληρούσαν τις σύγχρονες απαιτήσεις. Κατά συνέπεια σχεδιάστηκε ένα νέο λειτουργικό κτίριο. Κατόπιν αιτήματος της τυνησιακής κυβέρνησης, εμπειρογνώμονες της UNESCO εξέτασαν την κατάσταση της βιβλιοθήκης και τις δυνατότητες συντήρησης και διατήρησής της το 1985. Στο επίκεντρο ήταν οι παλιές συλλογές και συνθήκες διατήρησής τους.
Με το καταστατικό της 1ης Μαρτίου 1994, η Εθνική Βιβλιοθήκη εκσυγχρονίστηκε και τροποποιήθηκε η οργανωτική της δομή. Το σύγχρονο κτίριο της βιβλιοθήκης εγκαινιάστηκε την 1η Δεκεμβρίου 2005 στη λεωφόρο 9 Απριλίου 1938.
Συλλογές
Η αποστολή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Τυνησίας είναι να παρέχει μια πλήρη συλλογή και πληροφορίες για τα έντυπα έργα που εκδίδονται στη χώρα, να καθιστά διαθέσιμη την εγχώρια και διεθνή βιβλιογραφία για τις ανάγκες των ερευνητών και του ενδιαφερόμενου κοινού, να παρέχει εξειδικευμένη υποστήριξη για τη σύγχρονη λογοτεχνία, να βελτιώνει τη χρηστικότητα των αποθεμάτων της μέσω ανατυπώσεων και εκθέσεων και να προσφέρει εξειδικευμένη κατάρτιση.
Τα τεκμήρια καταγράφονται σε ηλεκτρονικό κατάλογο. Με αυτό το εργαλείο αναζήτησης, είναι δυνατή η πραγματοποίηση αναζητήσεων στην εθνική βιβλιογραφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Τυνησία Τυ
Ανάποδα (μυθιστόρημα)
Ανάποδα (γαλλικός τίτλος: À rebours) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ζορίς-Καρλ Υσμάν που εκδόθηκε το 1884. Η αφήγηση επικεντρώνεται κυρίως στον κεντρικό χαρακτήρα, τον Ζαν ντεζ Εσέντ, έναν εκκεντρικό και απόμακρο εστέτ. Τελευταίος γόνος μιας αριστοκρατικής οικογένειας, ο Ντεζ Εσέντ απεχθάνεται την αστική κοινωνία του 19ου αιώνα και προσπαθεί να αποσυρθεί σε έναν ιδανικό καλλιτεχνικό κόσμο που δημιουργεί ο ίδιος. Η αφήγηση είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου ένας κατάλογος των αισθητικών προτιμήσεων του νευρωτικού αντι-ήρωα, των συλλογισμών του για τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική και τη θρησκεία, καθώς και τις υπεραισθητικές εμπειρίες του.
Το μυθιστόρημα περιέχει πολλά θέματα που συνδέθηκαν με τη συμβολιστική αισθητική. Αντιπροσωπεύει τη ρήξη του συγγραφέα με τον νατουραλισμό και θεωρείται το μανιφέστο του παρακμιακού πνεύματος που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα, η Βίβλος της «Παρακμιακής» λογοτεχνίας.
Είναι το βιβλίο που ο λόρδος Χένρι Γουότον δίνει στον Ντόριαν Γκρέυ και τελικά οδηγεί στην πλήρη διαφθορά του, στο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ (1890).
Το μυθιστόρημα μεταφράστηκε στα ελληνικά με τίτλους Ανάποδα (2000) και Ανάστροφα (2019).
Υπόθεση
Ο Ζαν ντεζ Εσέντ είναι ένας νεαρός Γάλλος, το τελευταίο μέλος μιας άλλοτε ισχυρής αριστοκρατικής οικογένειας. Ορφανός από την εφηβεία, οι σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω του δεν του φέρνουν παρά απογοήτευση. Ο πατέρας του ήταν πάντα απών και η μητέρα του ζούσε απομονωμένη, έρμαιο της καταθλιπτικής της διάθεσης. Έχοντας τελειώσει τις σπουδές του σε σχολείο Ιησουιτών, αρχίζει να συχνάζει στα σαλόνια της καλής παριζιάνικης κοινωνίας, όπου ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι τον κουράζουν πάρα πολύ. Οι συγγενείς του είναι φιλοβασιλικοί νοσταλγοί αντιδραστικοί και οι συμφοιτητές του χυδαίοι και προβλέψιμοι. Προς δυσάρεστη έκπληξή του, οι πνευματικοί κύκλοι αποτελούν πρόσφορο έδαφος για μικρότητες και στενότητα πνεύματος. Αρχίζει να συχνάζει σε οίκους ανοχής που σύντομα τον κουράζουν. Καταλήγει να μισεί τον σύγχρονο κόσμο, που είναι γεμάτος «κακούς και ανόητους».
Αποφασίζει να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σε διανοητικό και αισθητικό στοχασμό, έτσι πουλά το οικογενειακό του κάστρο και αποφασίζει να απομονωθεί στην πόλη Φοντεναί-ω-Ροζ σε μια έπαυλη, την οποία διακοσμεί σύμφωνα με τα παρακμιακά γούστα του.
Το μυθιστόρημα του Υσμάν είναι ουσιαστικά χωρίς πλοκή. Ο πρωταγωνιστής γεμίζει το σπίτι με την εκλεκτική συλλογή του έργων τέχνης, η οποία αποτελείται κυρίως από ανατυπώσεις πινάκων του Γκυστάβ Μορώ, σχέδια του Οντιλόν Ρεντόν κλ. Δοκιμάζει τις δυνάμεις του να εφεύρει αρώματα και δημιουργεί έναν κήπο με δηλητηριώδη τροπικά λουλούδια. Προτιμώντας την τέχνη έναντι της φύσης (ένα χαρακτηριστικό παρακμιακό θέμα), ο Ντεζ Εσέντ επιλέγει πραγματικά λουλούδια που εμφανώς μιμούνται τα τεχνητά. Σε ένα από τα πιο περίεργα «επεισόδια» του βιβλίου, τοποθετεί πολύτιμους λίθους στο κέλυφος μιας χελώνας, όμως το επιπλέον βάρος στην πλάτη προκαλεί τον θάνατό της. Σε ένα άλλο επεισόδιο, αποφασίζει να επισκεφθεί το Λονδίνο αφού διάβασε μυθιστορήματα του Κάρολου Ντίκενς. Γευματίζει σε ένα αγγλικό εστιατόριο στο Παρίσι περιμένοντας το τρένο του και ενθουσιάζεται από την ομοιότητα της διακόσμησης με τις εικόνες που είχε σχηματίσει από τη λογοτεχνία. Στη συνέχεια, ακυρώνει το ταξίδι, πεπεισμένος ότι μόνο απογοήτευση θα τον περίμενε εάν επρόκειτο να το πραγματοποιήσει.