cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσανγκ ούερ
Ο μύθος της Τσανγκ 'ούερ
Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές εκδοχές του μύθου της Τσανγκ 'ούερ, τόσο αναφορικά με την καταγωγή της όσο και με τους λόγους που πήρε το ελιξίριο της αθανασίας.
Σύμφωνα με το αρχαίο κείμενο Γκούι Κανγκ (Gui Cang - 歸藏), που περιέχει μία από τις πρώτες αναφορές στην θεότητα, η Τσανγκ 'ούερ έφαγε το φάρμακο της αθανασίας της "Βασίλισσας Μητέρας της Δύσης" (Xiwangmu - 西王母) και κατέφυγε στο φεγγάρι με το οποίο και έγινε ένα. Εντούτοις, υπάρχουν πολλές εκδοχές αναφορικά με τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτό.
Η Τσανγκ 'ούερ καταναλώνει το ελιξίριο της αθανασίας
Σύμφωνα με μία εκδοχή, η Τσανγ 'ούερ ζούσε με το σύζυγό της Χο Γιι στους ουρανούς ως αθάνατοι, υπό την ηγεσία του αυτοκράτορα Γιου Χουάνγκ (Yù Huáng - 玉皇). Μία μέρα, οι 10 γιοι του αυτοκράτορα μεταμορφώθηκαν σε 10 ήλιους, καίγοντας την Γη. Ο αυτοκράτορας δεν μπόρεσε να σταματήσει την καταστροφή που προκάλεσαν οι γιοι του, και ζήτησε τη βοήθεια του Χο Γιι, ο οποίος με τις θρυλικές του ικανότητες στην τοξοβολία, έριξε 9 βέλη και πέτυχε τους 9 από τους 10 γιους του αυτοκράτορα, με τον δέκατο να παραμένει ζωντανός ως ο ήλιος που φωτίζει και ζεσταίνει την γη. Ο αυτοκράτορας όμως, δυσαρεστημένος με τον θάνατο των 9 παιδιών του από τον Χου Γιι, τον εξόρισε με τη σύζυγό του να ζήσουν σαν κοινοί θνητοί πάνω στη γη, εφόσον αντάλλαξε την ζωή των παιδιών του με την σωτηρία της γης.
Σε αυτήν την εκδοχή του μύθου, η Τσανγκ 'ούερ έπεσε σε βαθιά θλίψη αφότου έχασε την αθανασία της. Έτσι, ο Χου Γιι ξεκίνησε μία μεγάλη αναζήτηση για να βρει το "Χάπι της Αθανασίας", το οποίο θα χάριζε ξανά την αθανασία και στους δυο τους. Στο τέλος του μεγάλου αυτού ταξιδιού του, συνάντησε την Βασίλισσα Μητέρα της Δύσης που του έδωσε το χάπι της αθανασίας, προειδοποιώντας τον ότι κάθε ένας τους χρειάζεται μισό χάπι για να γίνει αθάνατος. Ο Χο Γιι έφερε το χάπι πίσω στο σπίτι τους και το άφησε σε μία θήκη, προειδοποιώντας την Τσανγκ 'ούερ να μην ανοίξει την θήκη.
Η περιέργειά της όμως, ώθησε την Τσανγκ 'ούερ στο να ανοίξει την θήκη και να βρει το χάπι. Εκείνη την ώρα κατέφτασε ο σύζυγός της πίσω στο σπίτι, και τρομαγμένη η Τσανγκ 'ούερ κατάπιε ολόκληρο το χάπι. Επειδή η δόση για κάθε άνθρωπο είναι μισό χάπι μόνο, ενώ η Τσανγκ 'ούερ έφαγε ολόκληρο το χάπι, η αθάνατη θεότητα πλέον άρχισε να αιωρείται στον ουρανό.
Στην παραπάνω εκδοχή ο Χο Γιι "ευθύνεται" που ξέπεσαν από την τάξη των αθανάτων. Σε μία άλλη εκδοχή του μύθου, η Τσανγκ 'ούερ δεν βρίσκεται στους ουρανούς σαν σύζυγος του Χο Γιι, αλλά σαν υπηρέτρια στο παλάτι του αυτοκράτορα Γιου Χουάνγκ, μέχρι που μία μέρα έσπασε ένα πολύτιμο πορσελάνινο βάζο. Σαν τιμωρία, ο αυτοκράτορας την εξόρισε στην γη να ζήσει σαν κοινή θνητή, και θα γυρνούσε στο παλάτι μόνο αφότου έχει συνεισφέρει στην γη. Έτσι, η Τσανγκ 'ούερ ήρθε στην γη σαν το παιδί μίας φτωχής οικογένειας. Όταν έγινε 18 χρονών, έχοντας γίνει πλέον μία νεαρή όμορφη γυναίκα, έγιναν φίλοι με τον νεαρό κυνηγό Χο Γιι.
Ο Χο Γιι όμως, άρχισε να επιζητεί μονίμως την αθανασία, και παρήγγειλε να του φτιάξουν ένα χάπι για να γίνει αθάνατος (στην συγκεκριμένη εκδοχή απουσιάζουν επιπλέον στοιχεί για την προέλευση του χαπιού). Η Τσανγκ 'ούερ βρήκε αυτό το χάπι και για μη σαφείς λόγους έφαγε το χάπι. Μόλις το έμαθε ο σύζυγός της θύμωσε και άρχισε να την κυνηγάει. Η Τσανγκ 'ούερ πήδηξε από το παράθυρο για να ξεφύγει, και αντί να πέσει άρχισε να αιωρείται στον ουρανό.
Σε μία άλλη εκδοχή του μύθου, οι 10 ήλιοι που συναντώνται σε κάθε μορφή του μύθου δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά αλλά υπήρχαν από τα πρώτα χρόνια της γης, καθιστώντας αδύνατη την καλλιέργεια χωραφιών, ακόμη και την επιβίωση. Μία μέρα, ο νεαρός ταλαντούχος τοξότης Χο Γιι αποφάσισε να βάλει ένα τέλος σε αυτήν την κατάσταση, και έριξε με τα βέλη του 9 από τους 10 ήλιους. Σαν ανταμοιβή για το ηρωικό του κατόρθωμα, η Βασίλισσα Μητέρα της Γης του χάρισε το ελιξίριο της αθανασίας. Το ελιξίριο όμως ήταν μόνο για ένα άτομο, και ο Χο Γιι δεν ήθελε να γίνει αθάνατος χωρίς τη γυναίκα του. Έτσι, έκρυψε το ελιξίριο κάτω από το κρεβάτι του. Η Τσανγκ 'ούερ ένα βράδυ βρήκε το ελιξίριο και το ήπιε ολόκληρο. Μόλις ο Χο Γιι συνειδητοποίησε ότι η σύζυγός του έλειπε, έτρεξε να τη βρει, και τελικά την είδε να αιωρείται στον νυχτερινό ουρανό.
Υπάρχουν πολλές ακόμη εκδοχές του μύθου, όπου επί παραδείγματι η Τσανγκ' ούερ είναι υπηρέτρια στο παλάτι ενός βασιλιά ο οποίος την έδωσε στον Χο Γιι σαν αντάλλαγμα για τα ηρωικά του κατορθώματα με το γνωστό συμβάν των 10 ήλιων, και ο Χο Γιι παίρνει το ελιξίριο της αθανασίας από έναν μυστηριώδη γέρο. Υπάρχουν βέβαια, και πιο σοβαρές εκδοχές, όπως ένας μύθος σύμφωνα με τον οποίο η Τσανγκ 'ούερ αναγκάζεται να πιει το ελιξίριο για να μη πέσει στα χέρια του Φενγκ Μενγκ, μαθητή του Χο Γιι ο οποίος το ήθελε για τον εαυτό του. Σε όλες τις εκδοχές, κοινός παράγοντας είναι το κατόρθωμα του Χο Γιι με τους 10 ήλιους (όποια και αν είναι η προέλευσή τους), ο γάμος του με την Τσανγκ 'ούερ, το γεγονός ότι ο Χο Γιι λαμβάνει ένα ελιξίριο αθανασίας το οποίο καταναλώνει η Τσανγκ 'ούερ και το γεγονός ότι η Τσανγκ 'ούερ πετάει στον ουρανό αφότου έχει πάρει το ελιξίριο.
Η Τσανγκ 'ούερ πετάει προς το φεγγάρι
μικρογραφία|Η Τσανγκ 'ούερ πετάει προς το φεγγάρι ενώ ο σύζυγός της Χο Γιι μένει πίσω στην γη. Έχοντας καταναλώσει το ελιξίριο της αθανασίας, η Τσανγκ 'ούερ αρχίζει να αιωρείται στον ουρανό και να κατευθύνεται προς το φεγγάρι. Η αντίδραση του Χο Γιι διαφέρει από μύθο σε μύθο. Σε κάποιες εκδοχές ο Χο Γιι θυμωμένος αρπάζει το τόξο και τα βέλη του και ρίχνει προς την Τσανγκ 'ούερ χωρίς να την πετύχει. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, ο Χο Γιι δεν μπορεί καν να σημαδέψει με το τόξο του την Τσανγκ 'ούερ λόγω της αγάπης του για αυτήν. Επίσης, η μοίρα του Χο Γιι μετά την αναχώρηση της Τσανγκ 'ούερ είναι ασαφής, με ορισμένους μύθους να υποστηρίζουν ότι πέθανε από τη θλίψη του, κάποιους άλλους ότι ανέβηκε στον ήλιο και έχτισε ένα παλάτι εκεί (σε αυτήν την εκδοχή οι δύο σύζυγοι συμβολίζουν το Γιν και το Γιανγκ) , ενώ αναφέρεται επιπλέον ότι αφότου υποχώρησε ο θυμός του Χο Γιι, άρχισε να σκέφτεται πόσο μόνη θα νιώθει η Τσανγκ 'ούερ και γι' αυτό άρχισε να αφήνει έξω κάθε νύχτα τα αγαπημένα φρούτα και επιδόρπια της συζύγου του (για να της δείξει ότι δεν είναι πλέον θυμωμένος μαζί της και ότι του λείπει).
Αναφορικά με την μοίρα της Τσανγκ 'ούερ, έχοντας φτάσει στο φεγγάρι κάποιοι μύθοι υποστηρίζουν ότι τιμωρήθηκε για την προδοσία της απέναντι στο σύζυγό της και μεταμορφώθηκε από τη Βασίλισσα Μητέρα της Δύσης σε έναν βάτραχο με τρία πόδια, ενώ σύμφωνα με άλλους η Τσανγκ 'ούερ εθισμένη στο ελιξίριο πέρασε την υπόλοιπη ζωή της παρασκευάζοντας το ελιξίριο ξανά και ξανά. Η συγκεκριμένη εκδοχή του μύθου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καθώς αναφέρει ότι ένα λευκό κουνέλι λυπήθηκε την Τσανγκ 'ούερ και πέταξε μαζί της στο φεγγάρι προστατεύοντάς την από την οργή του Χο Γιι και βοηθώντας την να παρασκευάσει το ελιξίριο. Μαζί με την Τσανγκ' ούερ και το λευκό κουνέλι, στο φεγγάρι βρίσκεται και ένας ξυλοκόπος, ο Γου Γκανγκ (Wu Gang - 吴刚), ο οποίος εξορίστηκε από τους θεούς στο φεγγάρι καθώς τους προσέβαλε στο κυνήγι του για αθανασία. Ο Γου Γκανγκ μπορούσε να γυρίσει στη γη μόνο αφότου είχε καταφέρει να κόψει την κασσία της ζωής. Το δέντρο όμως, αμέσως φύτρωνε ξανά κάθε φορά που κοβόταν (μία αλληγορία της ζωής των θνητών, με την γέννηση νέων ζωών να υπερνικάει τον θάνατο), καταδικάζοντας έτσι τον ξυλοκόπο να μείνει στο φεγγάρι για όλη την αιωνιότητα.
Πολιτισμικές αναφορές στον μύθο
Στο βιβλίο "Ταξίδι προς τη Δύση", ο Ζου Μπαϊτζιέ (Zhu Baijie - 豬八戒) έχασε το αξίωμά του ως στρατηγός των δυνάμεων του αυτοκράτορα των ουρανών και εξορίστηκε στο βασίλειο των θνητών εξαιτίας των απρεπών ερωτικών του κινήσεων προς την Τσανγκ 'ούερ.
Μεταβαίνοντας από την σφαίρα της μυθοπλασίας στην πραγματικότητα, οι αστροναύτες του Απόλλων 11 ανέφεραν την ιστορία της Τσανγκ ούερ κατά την προσεδάφισή τους στη σελήνη.
Παραμένοντας στο θέμα της εξερεύνησης του διαστήματος, ένα από τα διαστημικά προγράμματα της Κίνας με στόχο την εξερεύνηση της επιφάνειας του φεγγαριού ονομάζεται πρόγραμμα Chang'e, από την θεότητα της σελήνης.
Τέλος, η θεματολογία της "γιορτής στα μέσα του φθινοπώρου" (Zhōngqiū Jié - 中秋节) είναι συνδεδεμένη με τον μύθο της Τσανγκ 'ούερ. Το φεστιβάλ πραγματοποιείται την 15η μέρα του 8ου μήνα του σεληνιακού ημερολογίου και αποτελεί μία από τις κινέζικες παραδόσεις. Οι άνθρωποι αφήνουν φρούτα και γλυκά σε ανοιχτούς βωμούς για να τα ευλογήσει η θεότητα, όπως έκανε και ο Χο Γιι σε μία από τις εκδοχές του μύθου. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, με την πανσέληνο να φέγγει οι άνθρωποι ανταλλάσσουν δώρα και τρώνε ένα από τα χαρακτηριστικά γλυκά της γιορτής, τα "κέϊκ του φεγγαριού" (moon cakes).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινεζικές θεές Κατηγορία:Θεές της σελήνης Κατηγορία:Θεότητες στον Ταοϊσμό
Βυλισσός
Ο Βυλισσός ή και Βύλισσος είναι ένας μικρός ποταμός της Αχαΐας. Πηγάζει από περιοχή κοντά στο όρος Σκόλλις και χύνεται στον Πηνειό ποταμό, κοντά στα χωριά Πόρτες, Κάλφας και Γάλαρος. Έχει μήκος 17,3 χιλιόμετρα.
Διαρρέει την ομώνυμη μικρή κοιλάδα ανατολικά του όρους Σκόλλις στον δήμο Δυτικής Αχαΐας στα όρια της δημοτικής ενότητας Ωλενίας. Διέρχεται πολύ κοντά από το χωριό Χαραυγή.
Μελετάται από το 2011 η πιθανή δημιουργία λιμνοδεξαμενής κοντά στο χωριό Κάλφας στην οποία θα διοχετεύονται ύδατα από τον ποταμό, για την εξυπηρέτηση των αρδευτικών αναγκών της ευρύτερης περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Πτολεμαίος (κρατήρας του Άρη)
Ο Πτολεμαίος (Ptolemaeus) είναι κρατήρας πρόσκρουσης στον πλανήτη Άρη, σε αρειογραφικές συντεταγμένες πλάτος 46,21° Ν και μήκος 157,6° Δ. Η διάμετρός του είναι 165,2 χιλιόμετρα περίπου και του δόθηκε το όνομα του αρχαίου Αλεξανδρινού αστρονόμου Κλαύδιου Πτολεμαίου (περ. 90-160 μ.Χ.). Υλικό του αρειανού μανδύα, που πιστεύεται ότι εκτινάχθηκε ψηλά κατά τη δημιουργία του κρατήρα και ξανάπεσε, είναι ορατό στο χείλος του κρατήρα.
Το σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο «Άρης 3» πιστεύεται ότι προσεδαφίσθηκε στον κρατήρα Πτολεμαίο στις 2 Δεκεμβρίου 1971, αλλά η επαφή με αυτό χάθηκε για πάντα μερικά δευτερόλεπτα μετά την προσεδάφιση εξαιτίας μιας θύελλας που βρισκόταν σε εξέλιξη στον κρατήρα. Στις 11 Απριλίου 2013, η NASA ανεκοίνωσε ότι ο τεχνητός δορυφόρος του Άρη Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) πιθανώς είχε απεικονίσει το «Άρης 3» στην αρειανή επιφάνεια: Η κάμερα HiRISE του δορυφόρου MRO έλαβε εικόνες που μπορεί να δείχνουν το αλεξίπτωτο, τους ανασχετικούς πυραύλους, τη θερμική ασπίδα και το σώμα του σοβιετικού σκάφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρατήρες πρόσκρουσης στον Άρη
Βερεγγάριος ο Σοφός
Ο Βερεγγάριος, που ονομάζεται Σοφός (Berenguer el Savi, Berengarius Sapiens), ήταν κόμης (ή δούκας) της Τουλούζης (814–835) και δούκας (ή μάργραβος) της Σεπτιμανίας (832–835). Κατείχε την κομητεία της Βαρκελώνης ταυτόχρονα με τη Σεπτιμανία. Ο Bερεγγάριος ήταν μέλος της οικογένειας των Ουνρουοχιδών.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ούνρουοχ Β΄ του Φρίουλι και της Ίνγκελτρουντ και αδελφός του Εβεράρδος. Ανιψιός του ήταν ο Bερεγγάριος Α΄ βασιλιάς της Φραγκίας.
Το 814, ο Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής εγκατέστησε τον Βερεγγάριο ως κόμη της Τουλούζης, διάδοχο του Ραϋμόνδου Ραφινέλ που είχε διοριστεί από τον Καρλομάγνο. Ήταν επίσης σύμβουλος του Πεπίνου Α΄ της Ακουιτανίας το 816. Το 819, αυτός και ο Γκερέν, κόμης του Ωβέρν, πολέμησαν εναντίον του σφετεριστή δούκα της Γασκώνης, Λούπο Γ΄ Σεντούλε. Ο Bερεγγάριος εμφανίζεται ως απεσταλμένος (Misus dominicus) του Λουδοβίκου Α΄ τον Μάιο του 825 και στη συνέχεια το 827 στις έξι κομητείες Ρενς, Σουασόν, Σενλί, Μπωβαί, Λαόν και Κατολονίς και στις τέσσερις επισκοπές της Aμιέν, Καμπραί, Σαιν-Πολ-συρ-Τερνουάζ και Nοβιομασενσεμ.
Τον Νοέμβριο του 831, ο Πεπίνος επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του, με τον Βερεγγάριο να τον συμβουλεύει να μην επαναστατήσει, αλλά με τον Βερνάρδο της Σεπτιμανίας να τον υποκινεί. Στις αρχές του 832, ο Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής άρχισε να εκστρατεύει εναντίον του επαναστατημένου γιου του. Ο Bερεγγάριος, πιστός στον βασιλιά, επιτέθηκε στις περιοχές του Bερνάρδου, καταλαμβάνοντας το Ρουσιγιόν (με τον Βαλεσπίρ), το Ραζές και το Κονφλάν. Στις 2 Φεβρουαρίου, ο Βερεγγάριος είχε ήδη φτάσει στην Έλνα. Τελικά, το φθινόπωρο του ίδιου έτους, διαδοχικές νίκες των βασιλικών δυνάμεων ανάγκασαν τον Πεπίνο και τον Βερνάρδο να εμφανιστούν ενώπιον του βασιλιά (τον Οκτώβριο) και να παρακαλέσουν για ειρήνη. Ο Πεπίνος στερήθηκε από το βασίλειό του και στάλθηκε, ως αιχμάλωτος, στο Tρηρ. Τα εδάφη του δόθηκαν στον Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό, τον μικρότερο γιο του βασιλιά. Ο Bερνάρδος κατηγορήθηκε για απιστία και στερήθηκε από όλα τα εδάφη του στη Σεπτιμανία και τη Γοτθία, που δόθηκαν στον Bερεγγάριο. Ο Γκωσέλμ, ο αδερφός του Bερνάρδου, στερήθηκε επίσης από την πλειονότητα των εδαφών του, αλλά για ένα διάστημα κράτησε το Eμπούριες, αν και αυτό χάθηκε αργότερα στον Βερεγγάριο.
Το 833, ο Αθνάρ Α Γκαλίδεθ, κόμης του Ουρζέλ και Σερδάνια, σφετερίστηκε τις κομητείες Πάγιαρς και Ριβαγόρθα υπό την κυριαρχία του Bερεγγάριου. Το 834, όταν ένας άλλος επαναστάτης γιος του βασιλιά, ο Λοθάριος (Α΄), ηττήθηκε, ο Βερνάρδος, έχοντας πολεμήσει στο πλευρό του Λουδοβίκου με τον Πεπίνο, ανέκτησε τις παλαιές του επικράτειες ως τίμημα της υποστήριξής του. Τα εδάφη πέρασαν στον Bερνάρδο και ο Bερεγγάριος αποδυναμώθηκε. Ως αποτέλεσμα, τα Πυρηναία εδάφη του Bερεγγάριου κατασχέθηκαν παράνομα και αναδιανεμήθηκαν από το βασιλικό στέμμα σε άλλους. Οι Καταλανικές παραχωρήσεις του τού αφαιρέθηκαν και δόθηκαν στον παλαιό του εχθρό. Δεν τού έμεινε τίποτε εκτός από την κομητεία της Τουλούζης, αφού πολέμησε πιστά για τον γηραιό βασιλιά και τον επιτυχημένο Πεπίνο.
Τον Ιούνιο του 835, ο Bερνάρδος και ο Bερεγγάριος κλήθηκαν σε μία Συνέλευση στο Κρεμιέ, κοντά στη Λυών, όπου θα λαμβανόταν μία απόφαση σχετικά με τη διανομή των εδαφών στη Σεπτιμανία και τη Γοτθία, αλλά στο δρόμο ο Bερεγγάριος απεβίωσε αδόκητα. Έτσι η απόφαση απλοποιήθηκε και ο βασιλιάς έδωσε τις κομητείες της περιοχής στον Bερνάρδο και την Τουλούζη στον Γκέριν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Κόμητες της Τουλούζης Κατηγορία:Οίκος των Ουνρουοχιδών
Έντο Κοβάτσεβιτς
Ο Έντο Κοβάτσεβιτς (Edo Kovačević· Νοεμβρίου 1906 – 15 Μαρτίου 1993) ήταν Κροάτης καλλιτέχνης, περισσότερο γνωστός για τα πολύχρωμα τοπία του και τα τοπία του στα προάστια του Ζάγκρεμπ. Εργάστηκε κυρίως σε λάδια και παστέλ, χρησιμοποιώντας λεπτές χρωματικές αρμονίες και ζωηρές πινελιές, για να αναδείξει τη φυσική ομορφιά των συνηθισμένων θεμάτων. Σχεδίαζε επίσης θεατρικά σκηνικά για το Κροατικό Εθνικό Θέατρο, το Δραματικό Θέατρο και το Κουκλοθέατρο, για πολλά χρόνια, δίδασκε τέχνη στη Σχολή Χειροτεχνίας του Ζάγκρεμπ και οργάνωσε εκθέσεις τέχνης.
Ο Κοβάτσεβιτς ήταν μέλος της Ομάδας Γης με επιρροή τη δεκαετία του 1930 και αργότερα έκανε εκθέσεις με την Κροατική Ομάδα Καλλιτεχνών. Ήταν επίσης μέλος της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και έλαβε το Βραβείο Βλάντιμιρ Ναζόρ για το δια βίου επίτευγμα στις τέχνες το 1981.
Βιογραφία
Ο Έντο Κοβάτσεβιτς γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1906 στο Γκόσπιτς, στην τότε Αυστροουγγαρία, και τώρα πια στην Κροατία.  Το 1909, η οικογένεια μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ.
Το 1926 ο Κοβάτσεβιτς εγγράφηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ, αποφοιτώντας το 1930 στην τάξη του Βλάντιμιρ Μπέτσιτς. Το 1928, μια παραμονή δύο εβδομάδων στο Παρίσι με μια ομάδα συμφοιτητών του άνοιξε νέους ορίζοντες, συμπεριλαμβανομένης μιας συνάντησης με τον Κρστο Χεγκέντουσιτς και τον Λέο Γιούνεκ, επίσης στο Παρίσι εκείνη την εποχή. Πίσω στο Ζάγκρεμπ, διατήρησε επαφή με αυτούς τους ιδρυτές της Ομάδας Γης (Grupa Zemlja), των οποίων οι ιδεολογικές απόψεις έφερναν τα τρέχοντα κοινωνικά προβλήματα και τη ζοφερή πραγματικότητα της αγροτικής ζωής στη σύγχρονη τέχνη. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, ο Κοβάτσεβιτς έλαβε επιχορήγηση από την κρατική κυβέρνηση (Μπανόβινα του Σάβα) και πέρασε ένα χρόνο (1930/31) στο Παρίσι σπουδάζοντας νωπογραφία. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονιάς, ο Κοβάτσεβιτς δεν αναμείχθηκε σε ζωγραφικούς ή μποέμ κύκλους, αλλά εντάχθηκε στη διεθνή αριστερή ομάδα γύρω από τη Le Monde, η οποία έκανε συναντήσεις και διαλέξεις για τη μοντέρνα τέχνη. Οι επισκέψεις του στο στούντιο του Αμεντέ Οζενφάν, του ιδρυτή του Πουρισμού, του έκαναν έντονη εντύπωση, μαζί με τα έργα των Τζόττο, Φρα Αντζέλικο και Βελάθκεθ.
Κατά την επιστροφή του στο Ζάγκρεμπ, ο Κοβάτσεβιτς εντάχθηκε στην Ομάδα της Γης το 1932, εκθέτοντας μαζί τους στην 4η Έκθεσή τους στο Περίπτερο Τέχνης στο Ζάγκρεμπ. Ήταν μέλος της ομάδας μέχρι το 1935. Από το 1934 έως το 1940 δίδαξε τέχνη στη σχολή χειροτεχνίας στο Ζάγκρεμπ.
Ο Κοβάτσεβιτς δημιούργησε τα πρώτα του σκηνικά το 1934 για το Κροατικό Εθνικό Θέατρο στο Ζάγκρεμπ. Για σχεδόν 60 χρόνια, σχεδίαζε θεατρικά σκηνικά για το Εθνικό Θέατρο και το Δραματικό Θέατρο στο Ζάγκρεμπ, το Καλοκαιρινό Φεστιβάλ του Ντουμπρόβνικ, το Κουκλοθέατρο του Ζάγκρεμπ και το έργο του εμφανίστηκε στη Λιουμπλιάνα και την Πράγα. Εκείνη την περίοδο οργάνωσε επίσης πάνω από εκατό εκθέσεις ζωγραφικής.
Μεταξύ 1936 και 1940 ο Κοβάτσεβιτς έκανε εκθέσεις με την Ομάδα Κροατών Καλλιτεχνών. Η δουλειά του στο στήσιμο εκθέσεων του έδωσε ευκαιρίες να ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στο Παρίσι, και στις Ηνωμένες Πολιτείες (1939). Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κοβάτσεβιτς ταξίδεψε εκτενώς σε όλη την Ευρώπη, στη Γενεύη, τη Ζυρίχη και τη Βενετία και το Παρίσι αρκετές φορές (1954, 1956 και 1958).
Η πρώτη ατομική έκθεση του Κοβάτσεβιτς πραγματοποιήθηκε το 1955 στο Γαλλικό Ινστιτούτο στο Ζάγκρεμπ. Το 1964, η Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης του Ζάγκρεμπ πραγματοποίησε μια αναδρομική έκθεση του έργου του και το 1978, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ζάγκρεμπ πραγματοποίησε μια νέα αναδρομική έκθεση. Το 1977 ο Κοβάτσεβιτς εξελέγη μέλος της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και το 1981 έλαβε το Βραβείο Βλάντιμιρ Ναζόρ για τα επιτεύγματά του στις τέχνες.
Ο Έντο Κοβάτσεβιτς πέθανε στο Ζάγκρεμπ στις 15 Μαρτίου 1993.
Κληρονομιά
Ο Κοβάτσεβιτς συμμετείχε στα καλλιτεχνικά κινήματα, που καθόρισαν τη σύγχρονη κροατική ζωγραφική. Οι πίνακές του έδειχναν μια εξαιρετική αίσθηση σχεδιασμού, σαφήνεια φόρμας και χρωματικές αρμονίες. Η δουλειά του έγινε δεκτή από το ευρύ κοινό και είχε πολλές θετικές κριτικές από κριτικούς τέχνης.
Ο Κοβάτσεβιτς αναγνωρίστηκε από τον καθηγητή του Βλάντιμιρ Μπέτσιτς ως ένας από τους πιο ταλαντούχους μαθητές του. Νωρίς, ανέπτυξε το δικό του ξεχωριστό στυλ, επηρεασμένος από τις κοινωνικές ιδεολογίες της ομάδας της Γης και την αντίδραση ενάντια στην απεικόνιση του όγκου στη φόρμα. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις ευρύτερες σκηνές αγροτικών κακουχιών, που παρήγαγαν άλλα μέλη της ομάδας, ο Κοβάτσεβιτς μετέφερε το μήνυμά του χρησιμοποιώντας τις μικρές λεπτομέρειες, που μιλούσαν για έναν πολύ βασικό τρόπο ζωής. Ο πίνακας του «Καλαμποκίσιο Ψωμί» (1930) συμπυκνώνει τις δυσκολίες της ζωής του εργάτη της φάρμας σε ένα μικρό ταμπλό - σε ένα χοντροκομμένο τραπέζι αγροτών κάθεται ένα κομμάτι καλαμποκάλευρο, ένα μπολ με τυρί και ένα πτυσσόμενο μαχαίρι.
Με τον ίδιο τρόπο, ο Κοβάτσεβιτς ξεκίνησε μια σειρά της ζωής στα προάστια για τους απλούς ανθρώπους. Στέκονται ως ντοκουμέντο της ανάπτυξης της πόλης και της μετακίνησης των ανθρώπων από την ύπαιθρο. Κατά τη διάρκεια του χρόνου του με την Ομάδα της Γης, οι πίνακές του δείχνουν το τυπικό επίπεδο και μάλλον γεωμετρικό στυλ της υπόλοιπης ομάδας. Ωστόσο, η χρήση των χρωματικών αρμονιών και το αίσθημα ενσυναίσθησης με το θέμα του είναι όλα δικά του. Ο Κοβάτσεβιτς χρησιμοποιεί ζεστούς, σιωπηλούς χρωματικούς τόνους και απλοποιημένα σχήματα, για να απεικονίσει τους χώρους διαβίωσης, τις αυλές, τις στέγες, τους δρόμους και τα εργοστάσια, χωρίς να μας δείχνει τα πρόσωπα των ανθρώπων, που ζουν εκεί και εργάζονται. Μέχρι το 1934, ο πίνακας του "Kožarska ulica" (Δερμάτινη οδός), δείχνει μια εκλεπτυσμένη χρωματική παλέτα και μια απομάκρυνση από το στυλιζάρισμα της λαϊκής τέχνης.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο Κοβάτσεβιτς δημιούργησε μια σειρά από σχέδια και γκουάς της αγροτικής ζωής γύρω από το χωριό Ζάμπνο. Άρχισε να ζωγραφίζει με περισσότερη εκφραστικότητα, χρησιμοποιώντας το χρώμα, για να ερμηνεύσει εκ νέου τη φύση και χρησιμοποιώντας πιο δυναμικές πινελιές, για να ζωντανέψει τη ζωγραφική επιφάνεια. Τα επόμενα χρόνια, άρχισε να περιορίζει τη γκάμα των χρωμάτων του και να απλοποιεί και να παραγγέλνει το σχέδιο. Ο καιρός του πολέμου έφερε όλο και πιο σιωπηλούς πίνακες, λιτά σχέδια νεκρών φύσεων και πορτρέτα σε μονόχρωμους τόνους. Οι αγωνίες του πολέμου φάνηκαν στον δραματικό πίνακα «Κάστρο Ζάτσρετιε» (1941) με τη κυκλοθυμική χρωματική του παλέτα και τη διατεταγμένη σύνθεση. Αυτό το στυλ συνεχίστηκε στη μεταπολεμική περίοδο, καθώς η ζωή κάτω από τον νέο σοσιαλιστικό ρεαλισμό επικράτησε.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Κοβάτσεβιτς άρχισε να πειραματίζεται με πιο συγκεκριμένους χρωματισμούς, για να μεταφέρει τη διάθεση των θεμάτων του. Η «Αυτοπροσωπογραφία» του 1948 ήταν ένα προσωπικό όραμα στο οποίο μείωσε το σχέδιο στα βασικά του και καθιέρωσε μια σιωπηλή χρωματική παλέτα σε απαλά μπλε κυρίως χρώματα. Αυτός ο χρωματισμός έμελλε να γίνει χαρακτηριστικός της μεταγενέστερης δουλειάς του. Την ίδια περίπου εποχή, άρχισε να περνά χρόνο στις ακτές της Αδριατικής, δουλεύοντας σε τοπία με πιο ανοιχτούς χώρους και ζεστά, φωτεινά χρώματα. Αυτοί οι πίνακες έδειξαν περισσότερη ζωντάνια, με πλουσιότερους χρωματικούς συνδυασμούς και γεωμετρικές δομές, κτίζοντας όγκους με φαρδιά επίπεδα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, ο Κοβάτσεβιτς συνέχισε να αναπτύσσει τη χαρακτηριστική του σιωπηλή χρωματική παλέτα. Οι επισκέψεις του στο Παρίσι είχαν ως αποτέλεσμα μια σειρά από σχέδια, παστέλ και λάδια, που μεταφέρουν τις προσωπικές του εντυπώσεις από την πόλη. Σε τόνους του μπλε και του καφέ, οι όμορφα σχεδιασμένες συνθέσεις του είναι τέλεια ισορροπημένες και έχουν περιγραφεί από τον Γκργκο Γκαμουλίν ως αριστουργήματα της κροατικής τέχνης.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Κοβάτσεβιτς πειραματίστηκε με την εκτύπωση και τη λιθογραφία, στα οποία έφτασε κοντά στην αφαίρεση στα απλουστευμένα σχέδιά του. Άρχισε να χρησιμοποιεί περισσότερο συμβολισμό στη δουλειά του, ειδικά σε φλοράλ συνθέσεις. Και αυτή ήταν η εποχή του κύκλου του "Στέγες του Ζάγκρεμπ", κατά τον οποίο ο Κοβάσεβιτς δημιούργησε πλούσια, δυναμικά μοτίβα βασισμένα στο δίκτυο των παλιών στεγών όπως φαίνεται από την άνω πόλη της πόλης. Ένα από τα κορυφαία σημεία της σειράς είναι η ταπισερί "Στέγες", που δημιουργήθηκε το 1969, στην οποία όλες οι προηγούμενες ιδέες του υφάνθηκαν χρησιμοποιώντας έναν πλούσιο, αρμονικό συνδυασμό χρωμάτων. Η σειρά στέγες αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του, αφιερωμένο στην πόλη όπου πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή.
Το μεταγενέστερο έργο του Έντο Κοβάτσεβιτς εμπνεύστηκε από τα τοπία των πρόποδων του Ζάγκρεμπ και του Χρβάτσκο Ζαγκόριε, αιχμαλωτίζοντας τη φύση σε όλες τις διαφορετικές καιρικές συνθήκες και εποχές της. Τα δάση του Ζελενγκάι, κοντά στο σπίτι του, εμφανίζονται σε πολλά από τα πιο λυρικά κομμάτια του. Χρησιμοποιώντας λάδια ή πιο εκφραστικά, παστέλ, τροποποίησε διακριτικά τη χρωματική του παλέτα, για να ερμηνεύσει τις ατμοσφαιρικές συνθήκες από τη ζεστή καλοκαιρινή ηλιοφάνεια, τις απαλές ανοιξιάτικες βροχές ή την πυκνή χειμωνιάτικη ομίχλη.
Σε αυτό το διάστημα ζωγράφιζε και λουλούδια – αγριολούλουδα του δάσους και καλοκαιρινά λιβάδια σε απλά ποτήρια, βάζα και γλάστρες. Όπως είπε ο ίδιος ο Κοβάτσεβιτς, «το να ζωγραφίζεις λουλούδια σημαίνει να ζωγραφίζεις την ανθρώπινη χαρά, την ανθρώπινη φύση, το παρθένο παιδικό της όνειρο, το θαύμα του για τον κόσμο, την ανθρωπιά του. Όλα αυτά τα μοτίβα δεν είναι άξια ζωγραφικής;». Το θέμα του επέτρεψε να χρησιμοποιήσει τις δεξιότητές του στη σύνθεση και τις πλούσιες έγχρωμες συγχορδίες του.
Ο Έντο Κοβάτσεβιτς ήταν ένας καλλιτέχνης, που προτιμούσε να ζωγραφίζει τις λιγότερο προφανείς όψεις και από ασυνήθιστες γωνίες. Τα πίσω και τα πλαϊνά των κτηρίων παρά το μπροστινό μέρος. Μια ματιά σε μια ταπεινή αυλή ή μια θέα στις στέγες. Πήρε απλά θέματα και τα χρησιμοποίησε για να πει για την ανθρώπινη κατάσταση και χαιρόταν από την ομορφιά της φύσης. Ήταν πάνω απ' όλα αριστούχος χρωματιστής και δημιουργούσε μορφή και συναίσθημα στο χρώμα.
Πίνακες ζωγραφικής
Ο κατάλογος των έργων ζωγραφικής προέρχεται από τον Κατάλογο της Έκθεσης για την Αναδρομική περίοδο 2006/2007 εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Υπερμακρά κύματα
Υπερμακρά κύματα (Αγγλική γλώσσα very low frequency, VLF) είναι η ονομασία των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων του φάσματος συχνοτήτων από 3 έως 30kHz. Το εύρος συχνοτήτων κάτω από 9 kHz δεν απασχολεί τον διεθνή οργανισμό τηλεπικοινωνιών (ITU).
Ιστορία
Τις πρώτες ημέρες μετά την εφεύρεση της ραδιοφωνίας, τα υπερμακρά κύματα δοκιμάστηκαν για τη μετάδοση ραδιοφωνικών εκπομπών, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά λόγω του χαμηλού εύρους συχνοτήτων της συγκεκριμένης μορφής κυμάτων. Ο ιστορικός πομπός υπερμακρών κυμάτων μεγάλης κυματομορφής SAQ στο Γκρίμετουν (κοντά στο Βάρμπεργκ στη Σουηδία) μετέδιδε για περίπου μισή ώρα σε ειδικές περιπτώσεις (όπως εθνικές γιορτές) και συνεχίζει τη λειτουργία του μέχρι και σήμερα σποραδικά.
Εφαρμογές
Τα υπερμακρά κύματα χάρη στην δυνατότητα τους να ξεπερνούν εμπόδια (όπως βουνά) και να μεταδίδονται σε μεγάλες αποστάσεις άλλα και να διεισδύουν έως και 40 μέτρα στο θαλασσινό νερό χρησιμοποιούνται για επικοινωνία αεροσκαφών και υποβρυχίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα Κατηγορία:Κυματική Κατηγορία:Ραδιόφωνο
32η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''32η Συμφωνία σε Σολ μείζονα, K. 318' (γερμανικά: Sinfonie G-Dur Köchelverzeichnis 318'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1779, δηλαδή μετά την επιστροφή του από το Παρίσι. Το χειρόγραφο του έργου βρίσκεται στην Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 φαγκότα, 4 κόρνα, 2 τρομπέτες, τυμπάνια και έγχορδα. Το έργο έχει τη φόρμα της ιταλικής ουβερτούρας.
Το έργο αποτελείται από τρία μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1779
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπανγκλαντές
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπαγκλαντές (NLB) (Μπενγκάλι: বাংলাদেশ জাতীয় গ্রন্থাগার) είναι ο νόμιμος θεματοφύλακας όλων των νέων βιβλίων και άλλου έντυπου υλικού που δημοσιεύονται στο Μπαγκλαντές βάσει του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων του Μπαγκλαντές. Ιδρύθηκε το 1973, αλλά οι απαρχές της χρονολογούνται από το 1967, πριν από τον απελευθερωτικό πόλεμο του Μπαγκλαντές και την ανεξαρτησία του. είναι ανοικτή στο ευρύ κοινό και διαθέτει βιβλία τόσο στη γλώσσα Μπενγκάλι όσο και στην αγγλική. Στεγάζεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη Bhaban.
Ιστορία
Μετά το διαμελισμό της Ινδίας 1947, η κυβέρνηση του Πακιστάν ίδρυσε την Εθνική Βιβλιοθήκη του Πακιστάν στο Καράτσι το 1962 και ένα επαρχιακό παράρτημα της Εθνικής Βιβλιοθήκης στη Ντάκα τ ο 1967. Μετά τον απελευθερωτικό πόλεμο του Μπανγκλαντές, έγινε έντονα αισθητό από όλες τις πλευρές ότι μια εθνική βιβλιοθήκη είναι απαραίτητη για το νεοσύστατο έθνος. Λαμβάνοντας υπόψιν την αναγκαιότητα και τη σημασία, η κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει την Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπαγκλαντές στη Ντάκα. Η Βιβλιοθήκη άρχισε να λειτουργεί για πρώτη φορά με το ανθρώπινο δυναμικό, και με υλικό που παρέλαβε από το Επαρχιακό Υποκατάστημα Κατάθεσης Βιβλίων. Στην πραγματικότητα, το εν λόγω υποκατάστημα κατάθεσης βιβλίων ήταν η απαρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Μπαγκλαντές που δημιουργήθηκε μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1973. Τέθηκε υπό τη διοίκηση της Διεύθυνσης Αρχείων και Βιβλιοθηκών μαζί με τα Εθνικά Αρχεία. Η Διεύθυνση υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτιστικών Υποθέσεων. Η κυβέρνηση του Μπαγκλαντές εφοδίασε τη βιβλιοθήκη με κλιματισμό το 1978, στο πλαίσιο του πενταετούς σχεδίου της κυβέρνησης.
Το 2008 η βιβλιοθήκη έμεινε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για περίπου ένα μήνα, επειδή η Εταιρεία Ηλεκτρικής Προμήθειας της Ντάκα και το Τμήμα Δημοσίων Έργων αρνήθηκαν να το φτιάξουν. Δήχθηκε επικρίσεις επειδή δεν διαθέτει ηλεκτρονικό κατάλογο.
Κτίριο
Σχεδιαστής του κτιρίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης το 1978 ήταν ο διάσημος Βεγγαλός αρχιτέκτονας Muzharul Islam (1923-2012). Το Υπουργείο Πολιτισμού προγραμμάτιζε ακόμη να κατασκευάσει το κτίριο των Εθνικών Αρχείων ως μέρος του συγκροτήματος. Το νέο κτίριο της Βιβλιοθήκης ανεγέρθηκε κοντά στο κτίριο της Εθνοσυνέλευσης, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Λούις Καν. Ο βασικός πυρήνας της έδρας είναι ένα κεντρικό επταώροφο κτίριο που στεγάζει τα αναγνωστήρια, τις δανειστικές βιβλιοθήκες και τις αποθήκες. Περιβάλλεται από όλες τις πλευρές, εκτός από τη βόρεια, από μια τριώροφη τούβλινη υπερκατασκευή. Οι τοίχοι του κεντρικού μπλοκ έχουν εγκοπές στις γωνίες. Οι τομές διατρέχουν διαγώνια το κτίριο και χρησιμεύουν για να φωτίζουν το κεντρικό τμήμα και να διαιρούν το κτίριο. Οι αίθουσες ανάγνωσης και οι στοές τοποθετήθηκαν στα νότια, η διοίκηση στα ανατολικά και οι αποθήκες στα δυτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μπανγκλαντές Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Αλίκη της Αρμενίας
H Αλίκη (1182 - μετά το 1234) από τον Οίκο των Ρουπενιδών ήταν κόρη του πρίγκιπα της Μικρής Αρμενίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία του Σασούν, μετά κόμισσα της Τρίπολης και έπειτα κυρία του Κόρικος. Κληρονομώντας τη μητέρα της έγινε κυρία του Τορόν.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ρουπέν Γ΄ πρίγκιπα της Μικρής Αρμενίας (Κιλικίας) και της Ισαβέλλας, κόρης του Χάμφρεϋ Γ΄ κυρίου του Τορόν. Από τον πατέρα της κληρονόμησε τη διεκδίκηση στον θρόνο της Αρμενίας. Είχε μία αδελφή, τη Φιλίππα, σύζυγο του Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια.
Ο πρώτος γάμος
Τον Ρουπέν Γ΄ διαδέχθηκε το 1187 ο αδελφός του Λέων Β΄ της Αρμενίας. Αυτός ήταν στην αρχή αντιβασιλιάς και διδάσκαλος στις δύο ανιψιές του, γρήγορα όμως τις εκτόπισε και έκανε διαδόχους τις δύο κόρες του. Το 1189 η Αλίκη και η Φιλίππα αρραβωνιάστηκαν: η πρώτη με τον Χατούμ κύριο του Σασούν και η δεύτερη με έναν γιο του κυρίου του Σασούν. Περίπου το ίδιο έτος παντρεύτηκαν, όμως οι σύζυγοί τους σκοτώθηκαν: το 1193 ο Σεμπάντ ο κοντόσταυλος τις αναφέρει χήρες αυτών. Ο ίδιος αναφέρει και τη φήμη, ότι ο θείος τους Λέων ήταν πίσω από τις δολοφονίες των συζύγων τους. Μια και η Αλίκη ήταν 11 ετών και η Φιλίππα 10, οι γάμοι μάλλον δεν ολοκληρώθηκαν. Κάποια στιγμή το διάστημα 1192-1229 απεβίωσε η μητέρα της και η Αλίκη τη διαδέχθηκε στο Τορόν, το οποίο όμως είχε καταληφθεί από τους Μουσουλμάνους.
Ο δεύτερος γάμος
Μετά αρραβωνιάστηκε τον Ραϋμόνδο Δ΄ κόμη της Τρίπολης με σκοπό να επέλθει ειρήνη μεταξύ των Πουατιέ της Αντιόχειας και των Ρουπενιδών. Για τον γάμο χρειαζόταν η άδεια του Ερρίκου Β΄ κόμη της Καμπανίας, συζύγου της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ. Όμως ο Λέων Β΄ είχε φυλακίσει τον Βοημούνδο Γ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας, πατέρα του γαμπρού, έτσι τον ελευθέρωσε και η άδεια δόθηκε. Παντρεύτηκαν περί το 1195, αλλά τρία έτη μετά ο Ραϋμόνδος Δ΄ απεβίωσε. Η Αλίκη ήταν έγκυος και -όπως γράφει ο Σεμπάντ- συμφωνήθηκε ότι αν γεννηθεί γιος, να διαδεχθεί τον Λέοντα Β΄. Λίγους μήνες μετά η Αλίκη γέννησε τον Ραϋμόνδο-Ρουπέν.
Έπειτα από τη γέννηση, η Αλίκη στάλθηκε από τον πεθερό της από την Αντιόχεια πίσω στην Αρμενία. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ ήταν πρώτος γιος του Βοημούνδου Γ΄, έτσι ο πρίγκιπας της Αντιόχειας συμφώνησε να κάνει διάδοχό του τον Ραϋμόνδο-Ρουπέν. Όμως ο Βοημούνδος Γ΄ υπαναχώρησε και όταν απεβίωσε το 1201, τον διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του Βοημούνδος Δ΄. Το 1216 ο τελευταίος εκτοπίστηκε, με τη βοήθεια του Λέοντα Β΄, από τον Ραϋμόνδο-Ρουπέν, που έγινε πρίγκιπας της Αντιόχειας. Ωστόσο αυτό κράτησε ως το 1219, όταν ο Βοημούνδος Δ΄ ανακατέλαβε την εξουσία.
Ο τρίτος γάμος
Το 1219 ο Λέων Β΄ απεβίωσε και άφησε το βασίλειο στη δεύτερη κόρη του Ισαβέλλα. Επειδή αυτή ήταν 2-3 ετών, αντιβασιλιάς έγινε ο Αδάμ του Μπαγκράς και, όταν αυτός δολοφονήθηκε, ο Κωνσταντίνος του Μπαμπερόν. Μερικές ομάδες σχηματίστηκαν εναντίον της διαδοχής αυτής και προέβαλαν άλλους διεκδικητές: η Σιβύλλα των Λουζινιάν, 2η σύζυγος του Λέοντα Β΄ και μητέρα της Ισαβέλλας, διεκδίκησε τον θρόνο για τον εαυτό της, αλλά εξορίστηκε από τον Κωνσταντίνο. Επίσης η Στεφανία, πρώτη κόρη του Λέοντα Β΄ (από τον 1ο του γάμο) προέβαλε την αξίωσή της μαζί με τον μικρό γιο της, αλλά έπειτα απεβίωσαν. Ακόμη η Αλίκη το 1219 διεκδίκησε τον θρόνο για τον γιο της και για να ισχυροποιήσει την αξίωσή της παντρεύτηκε τον Βαχράμ κύριο του Κόρικος.
Το 1222 ο Κωνσταντίνος δολοφόνησε τον Βαχράμ, ο Ραϋμόνδος-Ρουπέν απεβίωσε σε μάχη ή στη φυλακή και η Αλίκη φυλακίστηκε και μετά εξορίστηκε. Ο Ραϋμόνδος-Ρουπέν άφησε μία κόρη, τη Μαρία, που διαδέχθηκε τη γιαγιά της Αλίκη ως κυρία του Τορόν και διεκδίκησε την Αρμενία, χωρίς όμως επιτυχία. Έτσι η Ισαβέλλα έμεινε η μόνη κληρονόμος του θρόνου.
Έπειτα από την απελευθέρωσή της η Αλίκη στράφηκε στα δικαιώματά της στην Παλαιστίνη: από τη μητέρα της είχε κληρονομήσει δικαιώματα στο Τορόν και την Υπεριορδανία και μερίδια στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ, το οποίο όμως είχε από το 1187 καταληφθεί από τους Μουσουλμάνους. Αυτοί το 1219 κατέλαβαν και το Τορόν. Όμως το 1227 ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας, με τη συνθήκη της Ιόππης (Γιάφας), έλαβε πίσω το Τορόν· αυτό όμως ήδη από το 1220 είχε πωληθεί στους Τεύτονες ιππότες μαζί με τα εδάφη τα καλούμενα κυριότητα του Ζοσλέν. Η Αλίκη διαφώνησε με το Τάγμα και ζήτησε τα δικαιώματά της στη Συνέλευση των βαρόνων (High Court)· πράγματι ο Φρειδερίκος Β΄ της απέδωσε την κυριότητα.
Η Αλίκη απεβίωσε τουλάχιστον 52 ετών, μετά από τους τρεις συζύγους της, τον θείο της, την αδελφή της και τον γιο της. Τη διαδέχθηκε η εγγονή της Μαρία ως κυρία του Τορόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1189 τον Χατούμ κύριο του Σασούν, ο οποίος απεβίωσε ως το 1193.
Περί το 1195 η Αλίκη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ραϋμόνδο Δ΄ των Πουατιέ κόμη της Τρίπολης και είχε τέκνο:
Το 1199 απεβίωσε ο Ραϋμόνδος Δ΄ και η Αλίκη έκανε τρίτο γάμο το 1220 με τον Βαχράμ κύριο του Κόρυκος. Δεν απέκτησε απογόνους από τον 1ο και 3ο γάμο της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ρουπενιδών
Φρειδερίκος Κάρολος Φερδινάνδος του Μπέβερν
Ο Φρειδερίκος Κάρολος Φερδινάνδος (5 Απριλίου 1729 - 27 Απριλίου 1809) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν, μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν αρχιστράτηγος στη Δανία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ και ήταν δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Φερδινάνδου, πρίγκιπα του Μπέβερν και της Ελεονόρας Καρλόττας των Κέττλερ, κόρης του Φρειδερίκου-Καζιμίρ, δούκα της Κουρλάνδης.
Το 1742 μπήκε στο στρατό της Ολλανδίας ως ταγματάρχης και πολέμησε στις μάχες του 1745 και 1746. Μετά άλλαξε στρατόπεδο και με την καθοδήγηση του δεύτερου εξαδέλφου του Λουδοβίκου-Ερνέστου στον αυστριακό στρατό, διοίκησε ένα σύνταγμα στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής. Το 1748 μετά την Ειρήνη του Άαχεν επέστρεψε στον Ολλανδικό στρατό, όπου προήχθη σε υποστράτηγο το 1754.
Μετά το ξέσπασμα του Επταετούς Πολέμου ταξίδεψε στη Δρέσδη το 1756, όπου ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας του έδωσε τη διοίκηση ενός συντάγματος πεζικού, αλλά όταν στασίασαν οι στρατιώτες, ο βασιλιάς θεώρησε υπεύθυνο τον Φρειδερίκο. Αυτός άφησε τον πρωσικό στρατό το 1759 και πήγε στον βρετανικό, με τον οποίο πολέμησε στη μάχη του Μίντεν υπό τις διαταγές του δεύτερου εξαδέλφου του Φερδινάνδου. Έπειτα πήγε το 1761 στο στρατό της Δανίας, όπου προήχθη σε αντιστράτηγο, το επόμενο έτος σε αρχηγό της Φρουράς των Σωματοφυλάκων και το 1764 σε επιθεωρητή στρατηγό. Το 1766 ορίστηκε κυβερνήτης του Ρέντσμπουργκ και το 1773 της Κοπεγχάγης.
Το 1764 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αύγουστος Γουλιέλμος και τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Μπέβερν και πρύτανης του Συμβουλίου του Αγίου Βλασίου στο Αββαείο του Αγίου Κυριάκου. Το 1782 ο βασιλιάς της Δανίας τον έκανε αρχιστράτηγο και του επέτρεψε να διαμένει στο κάστρο Γκλύξμπουργκ.
Το 1793 έφτιαξε ίδρυμα ανακούφισης απόρων στην πόλη του Μπέβερν. Όταν το 1806 ο στρατός του Ναπολέοντα Α΄ κατέλαβε το Μπράουνσβαϊγκ, μετακινήθηκε στα εγγόνια του 2ου εξαδέλφου του, Καρόλου Α΄, πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ. Απεβίωσε άτεκνος το 1809· ήταν ο τελευταίος του κλάδου των Γουέλφων-Λύνεμπουργκ-Μπέβερν και τον κληρονόμησε ο πλησιέστερος συγγενής του, γιος του Καρόλου, Φρειδερίκος-Γουλιέλμος επικαλούμενος ο Μέλας.
Οικογένεια
Το 1782 νυμφεύτηκε την Άννα Καρολίνα, κόρη του Γουλιέλμου Ερρίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης
Ο Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης ή Ρεμουνδάκης (4 Αυγούστου 1914, Αγία Τριάδα Λασιθίου - 24 Ιανουαρίου 1978, Αγία Βαρβάρα Αττικής), υπήρξε μια μεγάλη φυσιογνωμία που σφράγισε με τη ζωή και την πολυκύμαντη δράση του, το χανσενικό κίνημα στην Ελλάδα'''. '''Όντας τριτοετής φοιτητής της Νομικής Αθηνών, στα 21 του χρόνια υποχρεώθηκε με εγκλεισμό για 20 χρόνια στη Σπιναλόγκα, όπου ίδρυσε την «Αδελφότητα Ασθενών Σπιναλόγκας». Τα χρόνια που ακολούθησαν, αγωνίστηκε για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ασθενών, και μετέπειτα, με το κλείσιμο της Σπιναλόγκας το 1957, νοσηλεύτηκε και παρέμεινε για άλλα 22 χρόνια στο Λεπροκομείο-Σανατόριο της Αγ. Βαρβάρας στο Αιγάλεω.
Βίος και έργο
Γεννήθηκε στην Αγία Τριάδα Σητείας. Ήταν το έκτο παιδί της οικογένειας Ρεμουντάκη και το πέμπτο αγόρι. Αυτό το αγόρι ήταν ένα ανήσυχο πνέυμα. Έξυπνος, λαμπρός και με πολλά όνειρα ο μικρός, τότε, Επαμεινώνδας είχε ήδη διαλέξει το μονοπάτι που θα ακολουθούσε. Ήθελε να βαδίσει στα βήματα του μεγαλύτερου του αδερφού, Εμμανουήλ, ο οποίος ήταν δικηγόρος. Ο ίδιος αναφέρει στην αυτοβιογραφία του πως στην εποχή των μεγάλων ονείρων του ανθρώπου, για εκείνον είχαν κοπεί τα φτερά. Το πρώτο και δύσκολο χτύπημα από τη ζωή ήταν το 1921, όταν έχασαν και τα 7 παιδιά τη μητέρα τους. Το δεύτερο ήταν πέντε χρόνια αργότερα όταν ήταν 12 ετών και πληροφορήθηκε η οικογένεια του ότι το νεαρό αγόρι πάσχει από την ασθένεια του Χάνσεν. Μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου ήταν ήδη η μεγαλύτερη αδερφή του, Μαρία, χτυπημένη από την ίδια ασθένεια και ο αδερφός του, Γεώργιος, ιατρός στο επάγγελμα. Εκεί θα δοκιμάσει μαζί με την αδερφή του μια νέα θεραπεία στο Ινστιτούτο Παστέρ, η οποία είχε πάρα πολύ καλά αποτελέσματα. Το μοναδικό σημάδι που είχε ο μικρός Επαμεινώνδας στο μπράτσο του, εξαφανίστηκε. Συνέχισε να πηγαίνει στο σχολείο και ήταν πάντοτε ένας άριστος μαθητής. Φυσικά οι δυσκολίες της ζωής του, ένας απέραντος ωκεανός ο γολγοθάς που περνούσε, δεν τελείωναν ποτέ. Το 1930 χάνει τον αδερφό του Γεώργιο. Ένα ακόμη χτύπημα, που του είχε χτυπήσει για ακόμη μια φορά πολύ δυνατά την πόρτα, ήταν ένας ακόμη τρόπος να αποδείξει πως το κουράγιο και η θέληση του ήταν μεγάλη. Συνέχισε, για ακόμη μια φορά. Προόδευε στο σχολείο, κυνηγώντας εκείνο το μονοπάτι των ονείρων του, έχοντας πάντα τον φόβο μην τους βρει η αστυνομία, η οποία κυνηγούσε τους λεπρούς. Τελικά τα καταφέρνει και περνά με Άριστα στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκεί φοίτησε μέχρι και το τρίτο έτος. Στις 18 του Οκτώβρη του 1935 πιάστηκε από την αστυνομία και εγκλείστηκε στο λεπροκομείο της Αγ. Βαρβάρας. Λίγου μήνες μετά αποφασίζει οικειοθελώς  να πάει στην Σπιναλόγκα, αφού η αδερφή του βρισκόταν ήδη εκεί. Στις 11 Μαρτίου του 1936 έφτασε στο Νησί, όπου οι συνθήκες ζωής των χανσενικών στη Σπιναλόγκα, ιδίως τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολες. Αναφορές μάλιστα λεπρών μιλάνε για εξαθλίωση.
Με την άφιξη του στο Νησί και όπως φάνηκε αργότερα, ήταν ο από μηχανής θεός που όλοι περίμεναν, για να διεκδικήσουν οι άρρωστοι ανθρώπινες συνθήκες ζωής. Δεν δίστασε να ορθώσει το ανάστημά του και να κοιτάξει στα μάτια τον τότε Υπουργό Υγείας Πολυζωγόπουλο λέγοντάς του: "Κύριε υπουργέ, εγώ για σένα και για τα παιδιά σου, για να μην τα κολλήσω, για να μην τα μολύνω, ήρθα εδώ και πεθαίνω ζωντανός. Έχεις κι εσύ υποχρέωση να με κοιτάξεις  ''.
Συγκλονιστικές υπήρξαν οι δηλώσεις του καυτηριάζοντας την υποκρισία και την αδιαφορία της πολιτείας για τη ζωή των ασθενών, όταν κατά καιρούς επισκέπτονταν το νησί δημοσιογράφοι και πολιτικοί φορείς και περιγράφοντας με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο το δράμα και την εξαθλίωση της ζωής των ασθενών, αλλά και την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπιζαν την αρρώστια τους  :
''«Ο θάνατος. Μέσα στη Σπιναλόγκα. Όλα προχωρούσανε προς το θάνατο. Γιατί το πνεύμα της δημιουργίας δεν υπήρχε. Μπαίναμε στη Σπιναλόγκα με σκοπό να πεθάνουμε εκεί. Χωρίς καμιά ελπίδα. Γι` αυτό σιγά σιγά συνηθίζαμε αλλιώτικα από τους άλλους ανθρώπους που αποβλέπανε για τα παιδιά τους. Για την απόκτηση περιουσίας. Εμείς ζητάγαμε να ετοιμαζόμεθα περισσότερο για το θάνατο. Γι` αυτό είχε παγώσει η ψυχή μας. Κι όπως στη γλώσσα μας εκεί μέσα, λέγαμε: " Πέθανε ο τάδε. Ξεκουράστηκε, λέγαμε" ».'' Έχασε πολλούς ανθρώπους από την τρικυμιώδη ζωή του. Μάλλον ήταν αυτοί οι λόγοι που χειροτέρευαν την κατάσταση του και δυστυχώς το 1947 τυφλώνεται εξαιτίας της ασθένειας. Παρ'όλα αυτά δεν το βάζει κάτω και μάχεται σαν πολεμιστής. Μια μίξη του Οδυσσέα και του Αχιλλέα. Η ασθένεια και τα κινήματα του για ανθρώπινα δικαιώματα προς τους λεπρούς η δική του, προσωπική Οδύσσεια και το μυαλό μαζί με την ψυχή του το ξίφος ενός τρανού και αξέχαστου πολεμιστή, όπως ο Αχιλλέας.
''«Σεις θα μαζέψετε σε λίγο τις μηχανές σας και θα φύγετε. Εμείς όμως εδώ θα μείνουμε. Ίσως μέσα σας να γεννιούνται συναισθήματα της λύπης. Μας λυπάστε για την αρρώστια. Όμως νομίζω ότι εμείς πρέπει να λυπούμεθα για σας. Γιατί εάν, μια μάντρα, ένα τείχος μας χωρίζει από τη ζούγκλα της ζωής, όμως βρήκαμε το στόχο  και το σκοπό της ζωής μέσα εδώ στο καμίνι της αρρώστιας και της απομόνωσης.''
''Τι θέλετε; Εγώ προσωπικά δεν θέλω τίποτε. Μόνο να φύγουμε ζωντανοί και πεθαμένοι από δω. Σταματήστε. Τώρα που είναι ακόμη καιρός. Γιατί αύριο θα είναι αργά. Ξεσηκωθείτε όλοι κι ο καθένας χωριστά να παίξει το ρόλο του σε αυτό το σκληρό παιχνίδι που λέγεται ζωή. Που είναι χωρίς έλεος σήμερα. Σταματήστε τώρα που είναι καιρός. Σταματήστε».''
Υπήρξε πρωτεργάτης όλων των προσπαθειών για καλύτερη ποιότητα διαβίωσης :
Μετά από πολλά χρόνια, τα σπίτια στην Σπιναλόγκα ασβεστώθηκαν, άνοιξε ο περιμετρικός δρόμος, συγκροτήθηκε υπηρεσία καθαριότητας των εξωτερικών χώρων, δημιουργήθηκε θέατρο, κινηματογράφος, και από τα μεγάφωνα του δρόμου  ακουγόταν συνεχώς κλασική μουσική. Λίγο αργότερα έφτασε και μια ηλεκτροπαραγωγός μηχανή που έδινε ρεύμα για να φωτίζονται οι δρόμοι τη νύχτα.
Κάποιοι άνθρωποι ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν στη Σπιναλόγκα. Δημιούργησαν παιδιά που μεγάλωσαν μαζί τους χωρίς να προσβληθούν ποτέ από την αρρώστια.
Μεταξύ τους αναπτύχθηκε η αλληλεγγύη και η ενότητα, φρόντιζαν ο ένας τον άλλον, ασκούσαν σώμα και μυαλό για να αποκτήσει η ζωή τους ενδιαφέρον και ποιότητα, έδωσαν ζωή σε δικό τους καφενείο και κουρείο, ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα στον  Άγιο Παντελεήμονα, τη δική τους εκκλησία, όπου λειτουργούσε ένας γενναίος ιερέας, ο π. Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης, που δέχτηκε εθελοντικά να μοιραστεί τη ζωή του με αυτή των εξόριστων λεπρών, χωρίς ο ίδιος να είναι άρρωστος.
Η «Αδελφότητα Ασθενών Σπιναλόγκας» που ίδρυσε ο Ρεμουντάκης, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Η ζωή στο νησί των λεπρών άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά και να τους θυμίζει την πρότερη ζωή τους πριν τη μεταφορά τους στη Σπιναλόγκα.
Από το 1948 και μετά ο αριθμός των λεπρών στη Σπιναλόγκα άρχισε να μειώνεται γιατί τότε ανακαλύφθηκε το πρώτο φάρμακο κατά της φρικτής  αυτής αρρώστιας.
Το Λεπροκομείο έμεινε ανοιχτό μέχρι το 1957, οπότε οι τελευταίοι 20 ασθενείς μεταφέρθηκαν σε λεπροκομείο στην Αθήνα. Στο μεταξύ πολλοί είχαν θεραπευτεί και επέστρεψαν στα σπίτια τους. Ο Επαμεινώνδας μεταφέρθηκε μαζί με την γυναίκα του, Αναστασία, στο λεπροκομείο της Αγ. Βαρβάρας. Εκεί είπε σε διάφορους εκπαιδευόμενους γιατρούς όλα του τα απομνημονεύματα, καθώς ήθελε να βγει στο φως της δημοσιότητας η αληθινή ιστορία του για να μάθει ο κόσμος πως πάλεψαν όλοι τους τότε. Την πραγματική ιστορία του Νησιού. <<Αϊτός χωρίς φτερά>>, αυτός είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του Ρεμουντάκη. Ένας τίτλος που σίγουρα περιγράφει τον άρχοντα, τον πολεμιστή της Σπιναλόγκας. Ο Άγιος της αγάπης και της αλληλεγγύης. Ο Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης.
''«Περπατώντας στον δρόμο της Σπιναλόγκας, σταμάτησε και κράτησε την αναπνοή σου. Από κάποιο χαμόσπιτο τριγύρω σου θα ακούσεις τον απόηχο από κάποιο μοιρολόγι μιας μάνας, μιας αδελφής ή τον αναστεναγμό ενός άνδρα. Άφησε δύο δάκρυα από τα μάτια σου και θα δεις να λαμπυρίζουν εκατομμύρια δάκρυα που πότισαν αυτόν τον δρόμο...».'' "Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης"
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές
Δίψα για έρωτα
Το Δίψα για έρωτα (ιαπωνικά: 愛の渇き, προφορά: Άι νο καουάκι) είναι ένα μυθιστόρημα του 1950 του Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα. Η λέξη "καουάκι" κυριολεκτικά σημαίνει δίψα, αλλά σχετίζεται με μια δυσάρεστη αίσθηση ξηρότητας.
Το Δίψα για έρωτα είναι το τρίτο μυθιστόρημα του Γιούκιο Μισίμα, μετά το εξαιρετικά επιτυχημένο Εξομολογήσεις μιας μάσκας (1949). Σε αντίθεση με την ενηλικίωση ενός άνδρα αφηγητή στο Εξομολογήσεις μιας μάσκας, ο Μισίμα μπορεί σκόπιμα να πέρασε σε μια γυναίκα πρωταγωνίστρια και σε μια αφήγηση που γίνεται σε τρίτο πρόσωπο. Ο γνωστός μεταφραστής του Μισίμα Ντόναλντ Κιν λέει για το Δίψα για έρωτα ότι είναι «ένα πρώιμο έργο, αλλά ένα από τα καλύτερα του Μισίμα».
Το βιβλίο προσαρμόστηκε στην ταινία του 1966 Δίψα για έρωτα την οποία σκηνοθέτησε ο Κορεγιόσι Κουραχάρα.
Πλοκή
Το μυθιστόρημα εστιάζει στην εμπειρία της Ετσούκο, μιας γυναίκας που έχει μετακομίσει στο σπίτι των πεθερικών της μετά τον θάνατο του συζύγου της Ριοσούκε από τύφο. Εκεί, εμπλέκεται σε μια ερωτική σχέση με τον πεθερό της, τον Γακίτσι, ο οποίος την απωθεί και τη κάνει να μουδιάζει. Τελικά, αναπτύσσει ερωτικά συναισθήματα για τον νεαρό κηπουρό Σαμπούρο, ο οποίος όμως αγνοεί το ενδιαφέρον της και αποδεικνύεται ότι έχει σχέση με την υπηρέτρια Μίγιο.
Η ιστορία εξελίσσεται σε διάστημα μόλις ενός μηνός, από τις 22 Σεπτεμβρίου, όταν ξεκινά το βιβλίο με την ίδια την Ετσούκο να αγοράζει δύο ζευγάρια κάλτσες ως δώρο για τον Σαμπούρο, έως τις 28 Οκτωβρίου 1949, όταν η ιστορία φτάνει στο βίαιο αποκορύφωμά της. Η αφήγηση προχωρά μέσα από μια σειρά από αναδρομές στο παρελθόν καθώς και έντονες, συνειδησιακές αντανακλάσεις, εστιάζοντας στην εμμονή της Ετσούκο, την οποία προσπαθεί να κρύψει στην αρχή, αλλά αποκαλύπτεται καθώς σταδιακά ξεφεύγει από τον έλεγχό της.