cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μισέλ Ομπάμα
Η Μισέλ Λαβόν Ρόμπινσον Ομπάμα (Michelle LaVaughn Robinson Obama, γενν. 17 Ιανουαρίου 1964) είναι Αμερικανίδα δικηγόρος και συγγραφέας. Είναι παντρεμένη με τον 44ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα και επίσης είναι η πρώτη Αφροαμερικανίδα πρώτη κυρία. Υπήρξε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ από το 2009 έως το 2017. Μεγαλωμένη στο Σάουθ Σάιντ του Σικάγου, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον και τη Νομική Σχολή Χάρβαρντ, κάνοντας τα πρώτα βήματα της δικηγορικής της καριέρας στο Σίντλεϋ Όστιν, όπου και γνώρισε τον Μπαράκ Ομπάμα. Ακολούθως εργάστηκε στο προσωπικό του Δημάρχου του Σικάγου, Ρίτσαρντ Ντάλεϊ, αλλά και για το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
Κατά τη διάρκεια του 2007 και του 2008, η Μισέλ βοήθησε τον σύζυγό της στην προεκλογική του εκστρατεία. Η Μισέλ και ο Μπαράκ Ομπάμα έχουν δύο κόρες. Η Μισέλ έχει γίνει είδωλο ντυσίματος για τις γυναίκες, ενώ είναι συνήγορος για θέματα φτώχειας, διατροφολογίας, σωματικής άθλησης και υγιεινής διατροφής.
Πρώτα χρόνια
Η Μισέλ Λαβόν Ρόμπινσον Ομπάμα γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1964 στο Σικάγο του Ιλινόις από τον Φρέιζερ Ρόμπινσον τον τρίτο (Fraser Robinson III, 1935–1991) και την Μάριαν Σίλντς Ρόμπινσον (Marian Shields Robinson, γενν. 30 Ιουλίου 1937). Ο πατέρας της εργαζόταν στην τοπική εταιρία ύδρευσης και ήταν εκλεγμένος πρόεδρος της τοπικής ένωσης του Δημοκρατικού κόμματος. Η μητέρα της εργαζόταν ως γραμματέας στην εταιρία Σπίγκελ που εξειδικεύονταν στην προώθηση ρούχων, υποδημάτων και αξεσουάρ μέσω της διανομής διαφημιστικού καταλόγου. Μετά την γέννηση της Μισέλ και του αδερφού της Κρέγκ, η Μάριαν αποφάσισε να αφήσει το επάγγελμα της και να μείνει στο σπίτι για να αναθρέψει τα παιδιά.
Σπουδές και Καριέρα
Η Ρόμπινσον επέλεξε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στο οποίο άρχισε να φοιτά το 1981. Σπούδασε κοινωνιολογία και η διπλωματική της ανέλυε την Αφροαμερικανική κοινότητα φοιτητών εκπαιδευμένων στο Πρίνστον. Η Ρόμπινσον έχει αναφέρει σε συνέντευξη της ότι καθηγητές της στο λύκειο της υπέδειξαν ότι «έχει θέσει τον πήχη πολύ ψηλά» κάνοντας αίτηση στο Πρίνστον και ότι η αίτηση της θα απορριφθεί. Η ίδια αρχικά πίστεψε ότι το γεγονός ότι έγινε αποδεκτή σε αυτό το πανεπιστήμιο μπορεί να οφείλονταν εν μέρει στο ότι και ο αδερφός της φοιτούσε εκεί, όμως με το πέρασμα των χρόνων συνειδητοποίησε ότι το κατόρθωμα ήταν δικό της. Η πρώτη χρονιά των σπουδών της ήταν αρκετά δύσκολη καθώς οι γονείς της δεν είχαν παρόμοια εμπειρία για να την καθοδηγήσουν και της πήρε επίσης κάποιο χρονικό διάστημα να συνηθίσει τη ζωή στις φοιτητικές εστίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον Κατηγορία:Αφροαμερικανοί
Δυτική Φλάνδρα
Η Δυτική Φλάνδρα (Ολλανδικά: West-Vlaanderen, Γαλλικά: Flandre occidentale) είναι η δυτικότερη επαρχία της Φλάνδρας και του Βελγίου. Συνορεύει με την Ολλανδία, τις Βελγικές επαρχίες Ανατολική Φλάνδρα και Αινώ, τη Γαλλία και τη Βόρεια Θάλασσα. Πρωτεύουσά της είναι η Μπρυζ. Έχει έκταση 3.125 χλμ² που χωρίζεται σε οκτώ διοικητικές περιφέρειες (arrondissementen στα Ολλανδικά) οι οποίες περιέχουν 64 δήμους.
Το σύνολο της Βελγικής ακτής στη Βόρεια Θάλασσα, σημαντικός τουριστικός προορισμός, βρίσκεται στη Δυτική Φλάνδρα. Μια γραμμή τραμ διατρέχει κατά μήκος της ακτής, από το De Panne στα Γαλλικά σύνορα, μέσω του λιμανιού της Οστάνδης, στο Knokke-Heist στα ολλανδικά σύνορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Βελγίου Κατηγορία:Φλάνδρα
Βαυκισμός
Ο Βαυκισμός είναι είδος ιωνικού χορού εύθυμου ή βακχικού χαρακτήρα· το όνομά του πήρε από το χορευτή Βαύκο. Πολυδ. (IV, 100): "και βαυκισμός, Βαύκου ορχηστού κώμος επώνυμος, αβρά τις όρχησις και το σώμα εξυγραίνουσα" (βαυκισμός, βακχικός χορός, ονομαζόμενος έτσι από το χορευτή Βαύκο· ένας μαλακός χορός που κάνει το σώμα μαλθακό). Σύμφωνα με τον Ησύχιο, έτσι ονομαζόταν και ένα είδος λυρικού τραγουδιού (ωδής), που προσαρμόστηκε στο χορό· "Ιωνική όρχησις και είδος ωδής προς όρχησιν πεποιημένον".
Πηγή
Κατηγορία:ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Λίτρα Κάσου
Η Λίτρα ή Λύτρα είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου στην Κάσο των Δωδεκανήσων. Έχει έκταση 0,048 τ.χλμ. και βρίσκεται στα βόρεια της Κάσου και νοτιοδυτικά της νησίδας Αρμάθιας, δίπλα στα Ποντικονήσια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2011 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κάσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Κάσου
Β΄ Ελληνική Δημοκρατία
Β΄ Ελληνική Δημοκρατία είναι ο όρος που χρησιμοποιείται από ορισμένες πηγές για να περιγράψει το πολιτικό καθεστώς της Ελλάδας από το 1924 ως το 1935. Ο όρος αυτός δεν έχει ευρεία χρήση. Η Β΄ Ελληνική Δημοκρατία προέκυψε από την παύση της συνταγματικής μοναρχίας (υπό τους μονάρχες του οίκου Γλύξμπουργκ), και διάρκεσε μέχρι τη συντριβή της, από ένα στρατιωτικό κίνημα που αποκατέστησε τη μοναρχία. Η δεύτερη Δημοκρατία χαρακτηρίζει το δεύτερο μέρος στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας που δεν διοικήθηκε από βασιλιά, με τις συνελεύσεις και τις προσωρινές κυβερνήσεις της ελληνικής επανάστασης να θεωρούνται ως η Α΄ Δημοκρατία. Οι επίσημες ονομασίες του ελληνικού κράτους αυτή την περίοδο ήταν δύο: Ελληνική Πολιτεία, μεταξύ 15 Μαρτίου και 24 Μαΐου 1924 και Ελληνική Δημοκρατία, μέχρι το πραξικόπημα της δεκάτης Οκτωβρίου του 1935.
Η Β΄ Ελληνική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε, στις 25 Μαρτίου 1924, ως συνέπεια της ήττας της Ελλάδας από την Τουρκία κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, για την οποία κατηγορήθηκε ευρέως η βασιλική κυβέρνηση. Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου σχημάτισε κυβέρνηση, με τη στήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων, η οποία κατέθεσε, στις 25 Μαρτίου του 1924, ψήφισμα στη Δ΄ Συντακτική Συνέλευση για την ανακήρυξη αβασίλευτης Δημοκρατίας. Κήρυσσε,έτσι, έκπτωτη τη μοναρχία. Το ψήφισμα επικυρώθηκε με δημοψήφισμα στις 13 Απριλίου 1924. Με σχετικό ψήφισμα της, η Δ΄ Συντακτική Συνέλευση προχώρησε στη μετονομασία του κράτους, αλλά και της θέσης του Κουντουριώτη, επικαλούμενη "παρεξηγήσεις ως προς την έννοια αυτών", σε Ελληνική Δημοκρατία και Πρόεδρο της Δημοκρατίας αντίστοιχα.
Ιστορία
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, ο στρατός προχώρησε στο Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Υπό την πίεση ανωτέρων αξιωματικών όπως ο Νικόλαος Πλαστήρας και ο Στυλιανός Γονατάς, ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος αναγκάστηκε πάλι να παραιτηθεί, και πέθανε εξόριστος το 1923. Στον μεγαλύτερο γιό και διάδοχό του, βασιλιά Γεώργιο Β’, ζητήθηκε από το Κοινοβούλιο να αποχωρήσει από την Ελλάδα έτσι το έθνος θα μπορούσε να αποφασίσει ποια μορφή κυβέρνησης πρέπει να υιοθετήσει, επιλέγοντας τελικά μια Δημοκρατία. Αυτά τα γεγονότα χαρακτήρισαν το αποκορύφωμα μιας διαδικασίας που είχε αρχίσει το 1915 μεταξύ του βασιλιά Κωνσταντίνου και του πολιτικού αντιπάλου του, του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο Παύλος Κουντουριώτης, ναύαρχος και υποστηρικτής του Βενιζέλου που παραιτήθηκε μετά από το κίνημα του 1925. Τον διαδέχθηκε ο αρχηγός του στρατιωτικού κινήματος Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος καθαιρέθηκε από στρατιωτικό κίνημα, λίγο μετά τον παρ'ολίγον Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο του 1925. Ο Κουντουριώτης επανεγκαταστάθηκε και επανεκλέχτηκε στο αξίωμα το 1929, αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί για λόγους υγείας αργότερα εκείνο το έτος. Τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, ο οποίος υπηρέτησε μέχρι την αποκατάσταση της μοναρχίας το 1935.
Παρά την περίοδο σταθερότητας και ευημερίας που γνώρισε η χώρα από τις κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου μεταξύ 1929 και 1932, τα αποτελέσματα της Ύφεσης του 1929 των Η.Π.Α έγιναν αισθητά σοβαρά, και η πολιτική αστάθεια επέστρεψε. Δεδομένου ότι η προοπτική της επιστροφής της μοναρχίας έγινε εμφανής, οι ανώτεροι αξιωματικοί των Βενιζελικών προώθησαν ένα κίνημα το Μάρτιο του 1935, το οποίο καταστάλθηκε από το στρατηγό Γεώργιο Κονδύλη. Στις 10 Οκτωβρίου 1935, οι ανώτατοι αξιωματικοί των Ένοπλων Δυνάμεων έριξαν την κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη, και ο Κονδύλης αυτοανακηρύχθηκε αντιβασιλέας. Κατάργησε τη Δημοκρατία και διοργάνωσε δημοψήφισμα που στις 11 Νοεμβρίου οδήγησε στην επιστροφή της μοναρχίας, στο πρόσωπο του βασιλιά Γεωργίου Β’.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός μεσοπόλεμος Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Spoofing
Η IP spoofing είναι αναπόσπαστο μέρος πολλών επιθέσεων στο δίκτυο και αποτελεί βέβαια αποτέλεσμα της (blind spoofing). Μια κοινή παρανόηση είναι ότι η IP Spoofing μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποκρύψει την IP διεύθυνσή σας ενώ σερφάρετε στο διαδίκτυο, μιλάτε on-line, στέλνετε e-mail και ούτω καθεξής. Αυτό γενικά δεν ισχύει γιατί φτιάχνοντας την διεύθυνση της IP προέλευσης (IP destination) προκαλούνται αντιδράσεις όταν είναι σε λάθος κατεύθυνση κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορείτε να δημιουργήσετε κανονική σύνδεση με το δίκτυο.
Ορισμένες απ' τις πιο διαδεδομένες δραστηριότητες του spoofing είναι το e-mail spoofing, mac-address spoofing, DNS spoofing, ενώ σχετικά νέα τεχνολογία είναι το spoofing μέσω sms.
man-in-the-middle
Πρόκειται για παραβίαση ασφαλείας.Σε μια νόμιμη επικοινωνία μεταξύ δύο υπολογιστών παρεμβαίνει ένας τρίτος και δημιουργεί πρόβλημα.Κατόπιν ένας host παρεμβαίνει και ελέγχει τη ροή επικοινωνίας ή κλέβει κάποια στοιχεία που στέλνονται από κάποιον από τους συμμετέχοντες.
source routing
Σε ένα δίκτυο υπολογιστών το source routing επιτρέπει στον αποστολέα του πακέτου να καθορίζει εν μέρει ή πλήρως την πορεία του μέσα στο δίκτυο.Αντίθετα στα πρωτόκολλα που δεν έχουν την source routing οι routers του δικτύου καθορίζουν τη πορεία του πακέτου με βάση τον προορισμό αυτού.Το source routing επιτρέπει την ευκολότερη αντιμετώπιση προβλημάτων τη βελτίωση του traceroute και επιτρέπει σε ένα κόμβο να ανακαλύψει πιθανές διαδρομές προς ένα κεντρικό υπολογιστή.
blind spoofing
Blind spoofing είναι ένας τύπος επίθεσης που χρησιμοποιεί την τεχνική ip spoofing. Οι επιτιθέμενοι χρησιμοποιούσαν μια μέθοδο όπου στέλνοντας πολλά πακέτα σε μια μηχανή στόχο, ήταν σε θέση να υπολογίσουν την ακολουθία των αριθμών, σήμερα όμως που τα λειτουργικά συστήματα εφαρμόζουν κάποια γεννήτρια τυχαίων αριθμών είναι δύσκολη η πρόβλεψη της ακολουθίας των αριθμών.Το σύστημα αυτό λέγεται και τυφλή επίθεση-πλαστογράφηση.
Spoofing GPS
Αυτού του είδους η επίθεση επηρεάζει το δέκτη του GPS καθώς στέλνει ισχυρότερο δορυφορικό σήμα και έτσι αποδιοργανώνει την τελική κατεύθυνση. Για να γίνει αυτό χρειάζεται το σήμα να είναι τόσο κατάλληλο ώστε να επηρεάσει σωστά τη σχέση χρόνου και χώρου, παρόμοιες επιθέσεις δεν έχουν εξακριβωθεί επίσημα ακόμα.
Πηγές Και Πληροφορίες
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών Κατηγορία:Διαδίκτυο
Άγιος Παντελεήμονας Αχαΐας
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.110 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κλωκός και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Ο Άγιος Παντελεήμονας ανήκει στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 4 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Ως άρνηση του Ολοκαυτώματος εννοείται η υποστήριξη της άποψης ότι το Ολοκαύτωμα, δηλαδή ο συστηματικός διωγμός και η γενοκτονία με την υποκίνηση του κράτους διαφόρων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τη Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της, συνέβη σε μικρότερο βαθμό απ' ό,τι είναι κοινώς αποδεκτό ή ακόμη και δεν συνέβη καθόλου. Πιο συγκεκριμένα, διατυπώνονται οι ισχυρισμοί ότι οι Ναζιστές δεν δολοφόνησαν έξι εκατομμύρια Εβραίους αλλά πολύ λιγότερους, μάλιστα οι θάνατοι Εβραίων υπό το ναζιστικό καθεστώς ήταν αποτέλεσμα των στερήσεων του πολέμου και επιδημίας τύφου και δεν οφείλονταν σε συστηματική δίωξη και θανάτωσή τους από το καθεστώς, ενώ η ύπαρξη θαλάμων αερίων είναι απλά ένας μύθος. Οι περισσότεροι υποστηρικτές τέτοιων απόψεων θεωρούν ο «μύθος» του Ολοκαυτώματος «κατασκευάστηκε» και «προπαγανδίστηκε» για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του Σιωνιστικού κινήματος και να οδηγήσει στη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους, αλλά έχουν εκφραστεί και άλλες θεωρίες. Στο Δανικό Κέντρο μελετών Ολοκαυτώματος και Γενοκτονιών αναγράφεται: «Είναι πραγματικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι κάποιοι θα μπορούσαν να σκεφθούν (και να εκφράσουν) κάτι τόσο παράξενο όσο ο ισχυρισμός «Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ». Παρόμοιος ισχυρισμός είναι ιδιαίτερα αντιφατικός και αμφισβητήσιμος - και σε ορισμένες χώρες και παράνομος, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία».
Ανάμεσα στους αρνητές του Ολοκαυτώματος συγκαταλέγονται τόσο μεμονωμένα άτομα όσο και οργανωμένες ομάδες. Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος δεν αποδέχονται τον όρο «αρνητές» ως όρο που περιγράφει σωστά το σύνολο των δραστηριοτήτων τους, αντίθετα υποστηρίζουν ότι ο σωστός όρος είναι «αναθεωρητές» (revisionists) Αντίθετα, οι διανοούμενοι και οι ακαδημαϊκοί χρησιμοποιούν τον όρο «αρνητές» για να ξεχωρίσουν τα συγκεκριμένα άτομα ή ομάδες από τους αναθεωρητές ιστορικούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν τις καθιερωμένες ιστορικές μεθόδους. Η μεθοδολογία των αρνητών του Ολοκαυτώματος βασίζεται σε προδιαγεγραμμένα συμπεράσματα, τα οποία αγνοούν εκτεταμένες ιστορικές μαρτυρίες περί του αντιθέτου.
Η ιδιαιτερότητα αυτής της άρνησης, που, όπως αναφέρθηκε, εντάσσεται στο κίνημα του «αναθεωρητισμού» (revisionism) είναι ότι, αντίθετα από τις άλλες μορφές άρνησης - αναθεώρησης, που επικεντρώνονται στο «υπεραμύνεσθαι» της εθνικότητας ή της πολιτικής τοποθέτησης των αρνητών, η άρνηση της συγκεκριμένης σειράς γεγονότων στηρίζεται στην προκατάληψη ή και την εθελοτυφλία των αρνητών. Αυτή η προκατάληψη στηρίζεται σε μια μορφή αντισημιτισμού, σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι έστησαν ένα κολοσσιαίο μύθο για να πραγματοποιήσουν τους δικούς τους σκοπούς, ή και ακροδεξιού εξτρεμισμού. Σχετικά με την προκατάληψη είναι γνωστό ότι υπάρχουν άτομα ή ομάδες που μισούν τους Εβραίους, όπως άλλοι μισούν τους έγχρωμους, τους Ασιάτες, τους αλλόθρησκους κ.τλ. Έχουν κάνει έργο ζωής το μίσος προς τους Εβραίους, υποκαθιστώντας τους από μακρού θανόντες ναζιστές και, όσο περισσότερος κόσμος πληροφορηθεί τις απόψεις τους, τόσο το καλύτερο.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν ομάδες και άτομα που, ενώ δέχονται ως πράξη το Ολοκαύτωμα, καταβάλλουν σημαντικές προσπάθειες για να αιτιολογήσουν - δικαιολογήσουν αυτή την πράξη. Ομάδες, π.χ., που είναι αντίθετες προς την ύπαρξη και τα κινήματα ομοφυλοφίλων, αντιτίθενται στην παρουσία μεταναστών και στην παρουσία εγχρώμων και χρησιμοποιούν το Ολοκαύτωμα, που απέχει ελάχιστα από τον αντισημιτισμό, για να προσελκύσουν περισσότερους οπαδούς (κυρίως νέους) στις αντιλήψεις αυτές.
Μια τρίτη ομάδα απαρτίζεται από άτομα αλλά και κυβερνήσεις (κυρίως του αραβικού κόσμου) που αντιτίθενται και αμφισβητούν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ.
Η απαρχή
Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί από τους πρώην ηγέτες της SS διέφυγαν από τη Γερμανία και άρχισαν να χρησιμοποιούν τις προπαγανδιστικές τους ικανότητες για να υπερασπιστούν τις πράξεις τους (αν και οι επικριτές τους αναφέρονται στις προσπάθειες αυτές ως «ξαναγράψιμο της Ιστορίας»). Λίγο μετά τον Πόλεμο άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα κείμενα με τα οποία γινόταν προσπάθεια άρνησης του Ολοκαυτώματος.
Shades of Deep Purple
Το Shades of Deep Purple είναι το πρώτο άλμπουμ του ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1968 και σημείωσε αξιόλογες πωλήσεις μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Για την ακρίβεια, έφθασε στο #24 του αμερικάνικου τσαρτ και το #19 του αντίστοιχου καναδικού. Ο δίσκος περιείχε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του συγκροτήματος, το τραγούδι "Hush" του Τζο Σάουθ, το οποίο έφθασε στο #4 των αμερικάνικων σινγκλ. Χαρακτηριστική είναι η μηδενική ανταπόκριση του συγκεκριμένου δίσκου στο Ηνωμένο Βασίλειο απ' όπου είναι και η καταγωγή των μελών του συγκροτήματος.
Ιστορία του δίσκου
Το συγκρότημα ξεκίνησε πρόβες για να διαμορφώσει ένα set list, με σκοπό να μπορέσει να δώσει τις πρώτες του συναυλίες. Η εμμονή του Κρις Κέρτις να διασκευάσει ένα τραγούδι των Beatles μεταφέρθηκε εδώ με μία δραματική εκτέλεση του "Help". Με τους The Maze, ο Ίαν Πέις και ο Ροντ Έβανς είχαν παίξει μία διασκευή του "I'm So Glad" του Skip James και το "Mandrake Root" πήρε την τελική του μορφή, προσθέτοντας τα φωνητικά. Άλλες δύο διασκευές, στο "Hey Joe" του Jimi Hendrix και το "Hush" του Joe South συμπλήρωναν το αρχικό set list του συγκροτήματος. Εκείνο τον καιρό, ένας φίλος του Ρίτσι Μπλάκμορ, ο Ντέρεκ Λώρενς γνωρίστηκε με το συγκρότημα και τελικά αποφάσισε να κάνει την παραγωγή τους.
Η "HEC", εταιρία του Τόνι Έντουαρτς, ήρθε σε επαφή με την Αμερικανική εταιρία "Tetragrammaton", μέτοχος της οποίας ήταν ο διάσημος κωμικός Μπιλ Κόσμπι, και η οποία έψαχνε για βρετανικά συγκροτήματα. Τελικά συμφωνήθηκε η συγκεκριμένη εταιρία να προωθήσει τους Deep Purple στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στα τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου του 1968, οι Deep Purple πήγαν στα "Trident Studios" όπου και δημιούργησαν κάποια ντέμο, μεταξύ των οποίων το "Hush" και το "Help", την τελική εκτέλεση του "Love Help Me" και ενός τραγουδιού που έμεινε έξω από τον πρώτο τους δίσκο, του "Shadows". Η "ΕΜΙ" ακούγοντας τη διασκευή του "Help" αποφάσισε να τους προωθήσει στην Ευρώπη, παρ' όλο που ένας φίλος του Τζον Λορντ, ο Μάικ Βέρνον συζητούσε με την "Decca" για τον ίδιο σκοπό.
Αμέσως μετά την επιστροφή τους από τα Σκανδιναβικά κράτη μπήκαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στα "Pye Studios" του Λονδίνου το σαββατοκύριακο 11 και 12 Μαΐου, με παραγωγό τον Ντέρεκ Λώρενς και μηχανικό ήχου τον Μπάρι Έινσγουορθ. Στην αρχική έκδοση του "Hey Joe", ο Τζον Λορντ πρόσθεσε μία δραματική και μεγάλη σε διάρκεια εισαγωγή, επηρεασμένη από το μπαλέτο "The Three Concerned Hat". Σε αυτό το σημείο επανεμφανίστηκε στο στούντιο ο πρώην ντράμερ Κρις Κέρτις λέγοντας ότι του ζητήθηκε να κάνει την παραγωγή. Ο Ρίτσι Μπλάκμορ είπε ότι αν γινόταν αυτό ο ίδιος θα αποχωρούσε από το συγκρότημα, με αποτέλεσμα να φύγει ο Κέρτις από το στούντιο.
Την πρώτη ημέρα ηχογραφήθηκαν τα τραγούδια "And the Address", "Hey Joe", "Hush" και "Help", την Κυριακή τα κομμάτια "I'm So Glad" και "Mandrake Root", ενώ το πρωί της Δευτέρας 13 Μαΐου, ηχογράφησαν το "One More Rainy Day".
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Το «Ίδρυμα για την Ιστορική Ανασκόπηση»
Το 1978 ο Ουίλις Κάρτο (Willis Carto), εμβληματική φυσιογνωμία της ακροδεξιάς, ίδρυσε το Institute for Historical Review (IHR, Ίδρυμα για την Ιστορική Ανασκόπηση) ως οργάνωση αφοσιωμένη στη δημόσια αμφισβήτηση της κοινά αποδεκτής ιστορίας του Ολοκαυτώματος και εξέδωσε, μέσω αυτής, το περιοδικό The Journal of Historical Review, ενώ δημιούργησε και τον εκδοτικό οίκο Noontide Press ως κέντρο εκτύπωσης και διανομής. Το ψευδοακαδημαϊκό αυτό ίδρυμα αποτέλεσε ρεβιζιονιστικό ερευνητικό κέντρο που ισχυρίζεται ότι η κοινά αποδεκτή ιστορία εξόντωσης των Εβραίων από τους Ναζί στηρίζεται σε μύθο. Το Ίδρυμα προέβη σε εκδόσεις με τίτλους όπως «Auschwitz, True or Lie - An Eyewitness Report», «Hitler at My Side», «For Fear of the Jews» και επανεξέδωσε κλασικά αντισημιτικά έργα με θεωρίες συνωμοσίας, όπως αυτά της Νέστα Ουέμπστερ (Nesta Webster) και του Τζων Μπίτυ (Jοhn Beaty). Εξέδωσε επίσης υλικό στο οποίο εγκωμιάζονται οι Ναζί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και κάποιες προναζιστικές φυσιογνωμίες, ενώ παρουσιάζονται μάχες του Πολέμου από τη γερμανική σκοπιά, όπως στα βιβλία «Hitler's Gladiator» και «Adolf Hitler: The Unknown Artist». Σε μια προσπάθεια να θεμελιώσει τη συμπερίληψή του στην ευρεία παράδοση του ιστορικού αναθεωρητισμού κατάφερε να έχει ως συνεργάτες υποστηρικτές που δεν είχαν νεοναζιστικό υπόβαθρο, όπως ο Τζέιμς Μάρτιν και ο Σάμουελ Έντουαρντ Κόνκιν ΙΙΙ (Samuel Edward Konkin III). Προώθησε, επίσης, τις εργασίες του Ρασσινιέ και του Μπαρνς, ιδιαίτερα του τελευταίου, επανεκδίδοντας όσες είχαν εξαντληθεί μετά τον θάνατο του δημιουργού τους, θέλοντας να καταδείξει ότι η άρνηση του Ολοκαυτώματος είχε πολύ ευρύτερη βάση από αυτή των Νεοναζιστών. Μολονότι ο κατάλογος εκδόσεων του IHR περιλάμβανε και εργασίες επί άλλων θεμάτων και πωλούσε βιβλία εξεχόντων ιστορικών, η πλειονότητα του υλικού που εξέδιδε ήταν αφιερωμένη στην αμφισβήτηση των γεγονότων γύρω από το Ολοκαύτωμα. Με τον τρόπο αυτό το IHR έγινε ένας από τους σημαντικότερους οργανισμούς που είχαν αφοσιωθεί στην άρνηση του Ολοκαυτώματος. Σχετικά πρόσφατα και ύστερα από ισχυρές εσωτερικές διαμάχες, ο Κάρτο εκδιώχθηκε από το Ίδρυμα, επικεφαλής του οποίου ανέλαβε ο Μαρκ Ουέμπερ (Mark Weber). Ο Κάρτο, ύστερα από την εκδίωξή του, προχώρησε στην έκδοση του περιοδικού Barnes Review, το οποίο είναι επίσης αφιερωμένο στην άρνηση του Ολοκαυτώματος.
Shades of Deep Purple
Ιστορία του δίσκου
Στις 21 Ιουνίου του 1968 κυκλοφόρησε επίσημα το τραγούδι "Hush" σε μορφή σινγκλ με b-side το "One Μore Rainy Day", παρ' όλο που το συγκρότημα προτιμούσε το "Help" για την προώθηση του δίσκου, το οποίο μπήκε σαν b-side του "Hush", μόνο στη Γαλλία. Το σινγκλ, μέσα σε δύο εβδομάδες πούλησε 200.000 αντίτυπα, ενώ στην τέταρτη εβδομάδα κυκλοφορίας του οι πωλήσεις είχαν φτάσει τα 600.000 αντίτυπα. Μετά από αυτόν τον πολύ μεγάλο αριθμό πωλήσεων, το 45αρι έφτασε στο # 4 των αμερικανικών τσαρτ στα τέλη Αυγούστου.
Τον Ιούλιο κυκλοφόρησε και ο δίσκος με την ονομασία "Shades of Deep Purple" και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκμεταλλευόμενος τις πωλήσεις του σινγκλ. Ο δίσκος ανέβηκε στο # 24 των τσαρτ δημιουργώντας μεγάλη δημοτικότητα γύρω από το όνομα του συγκροτήματος. Παρ' όλη τη μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Deep Purple ήταν τελείως άγνωστοι στη Βρετανία, πράγμα που συνειδητοποίησε το συγκρότημα τον Αύγουστο του 1968 στις πρώτες του εμφανίσεις επί αγγλικού εδάφους. Πιο συγκεκριμένα, η περιοδεία ξεκίνησε στις 3 Αυγούστου του 1968 στο "Club Lion" του Γουόρινγκτον με τους Sweet να ανοίγουν την εμφάνιση τους και διήρκεσε μέχρι τα μέσα του ίδιου μήνα. Στις 10 Αυγούστου, οι Deep Purple έπαιξαν στο "Sunbury Jazz festival" όπου η αντίδραση του κοινού δεν ήταν και τόσο καλή, μιας και πολλοί τους θεώρησαν Αμερικάνους λόγω της επιτυχίας που γνώριζαν εκεί. Έτσι, μετά από δύο συναυλίες, η πρώτη εκ των οποίων στη Βέρνη της Ελβετίας και η δεύτερη στο "ILEA College" του Μπάτερσι, οι Deep Purple ξαναμπήκαν στο στούντιο για τις ηχογραφήσεις του επόμενου τους δίσκου.
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Η Επιτροπή Ανοικτής Συζήτησης για το Ολοκαύτωμα
Το 1987 ο Μπράντλεϊ Σμιθ (Bradley R. Smith), πρώην διευθυντής του IHR δημιούργησε την «Επιτροπή Ανοικτής Συζήτησης για το Ολοκαύτωμα» (Committee for Open Debate on the Holocaust (CODOH)). Στις ΗΠΑ η επιτροπή αυτή, της οποίας ο Σμιθ είναι το μόνο μέλος, προσπάθησε κατ' επανάληψη να δημοσιεύσει καταχωρίσεις στις εφημερίδες, αναρωτώμενη αν το Ολοκαύτωμα πράγματι συνέβη, εστιάζοντας μάλιστα στις εφημερίδες των Πανεπιστημιουπόλεων. Οι προσπάθειες αυτές ήταν το επακόλουθο της πρόκλησης του Σμιθ προς τους πανεπιστημιακούς και διανοούμενους «να κατονομάσουν έστω ένα θύμα των θαλάμων αερίων». Η κοινότητα των διανοουμένων δεν ενεπλάκη, όπως ήταν φυσικό, σε διαμάχη προς απάντηση του ερωτήματος του Σμιθ. Μερικές από τις εφημερίδες αποδέχθηκαν τη δημοσίευση των πληρωμένων καταχωρίσεων του Σμιθ, κάποιες άλλες τις απέρριψαν. Η εφημερίδα Harvard Crimson δημοσίευσε την πληρωμένη καταχώριση του Σμιθ, η οποία επικρίθηκε τόσο άμεσα και ισχυρά, ώστε ο εκδότης αναγκάστηκε να δημοσιεύσει απολογητικό άρθρο, στο οποίο ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο περί λάθους. Ο ίδιος ο Μπράντλεϊ δηλώνει ότι δεν θέλει πλέον να χάνει χρόνο με ενηλίκους, αλλά προτιμά να στραφεί προς τους σπουδαστές, που αποτελούν «κενά δοχεία προς πλήρωση». Ορισμένες από τις δημοσιεύσεις του Σμιθ ότι το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, πέρασαν ασχολίαστες, άλλες όμως προκάλεσαν δημοσίευση σημαντικών σχολίων τόσο από καθηγητές όσο και από σπουδαστές.
Η περίπτωση Τσύντελ - Λόιχτε
Ο ασχολούμενος με την επεξεργασία φωτογραφιών Ερνστ Τσύντελ (Ernst Zündel), έχοντας ως βάση το Τορόντο στον Καναδά και διαθέτοντας ένα μικρό εκδοτικό οίκο, υπό την επωνυμία «Samisdat Publishing», εξέδιδε και διένειμε υλικό το οποίο εμπεριείχε κείμενα με τα οποία γινόταν άρνηση του Ολοκαυτώματος. Η σημαντικότερη έκδοσή του ήταν το βιβλίο Did Six Million Really Die? (Πέθαναν πράγματι έξι εκατομμύρια;) του Βρετανού ηγετικού στελέχους των νεοναζί Ρίτσαρντ Χάργουντ (Richard Harwood (γνωστού με το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Βάρραλ (Richard Verrall)). Σε αυτό προβαλλόταν ο ισχυρισμός ότι οι Εβραίοι δεν εξοντώθηκαν, αλλά διευκολύνθηκαν να μεταναστεύσουν από την αγαθοεργή ναζιστική κυβέρνηση. Το βιβλίο απαγορεύτηκε σχεδόν παντού, αλλά επανεμφανίστηκε μέσω Διαδικτύου. Το 1985 ο Τσύντελ δικάστηκε βάσει του άρθρου 181 του καναδικού Ποινικού Κώδικα από δικαστήριο του Τορόντο και καταδικάστηκε σε 15μηνη φυλάκιση «για τη διάδοση και έκδοση υλικού το οποίο αρνείτο το Ολοκαύτωμα». Βασικός μάρτυρας στη δίκη αυτή ήταν ο διακεκριμένος ερευνητής του Ολοκαυτώματος Ραούλ Χίλμπεργκ. Ύστερα από αυτό ο Τσύντελ έλαβε αξιόλογη δημοσιότητα και ορισμένοι ακτιβιστές υπεραμύνθηκαν του δικαιώματός του να εκδίδει ελεύθερα τη γνώμη του. Το 1988 η δίκη επαναλήφθηκε με νέα καταδίκη του. Η δίκη αυτή είναι αξιοσημείωτη λόγω της παρουσίας των Φρεντ Λόιχτερ (Fred A. Leuchter), του Ντέιβιντ Ίρβιν (David Irving) και του Ρομπέρ Φωρισσόν (Robert Faurisson) ως μαρτύρων υπεράσπισης, ενώ συνήγορος υπεράσπισης ήταν η Μπάρμπαρα Κουλάσκα (Barbara Kulaszka), συνεργάτης του IHR Ο Λόιχτερ παρουσίασε μια ψευδοεπιστημονική αναφορά ως πειστήριο υπεράσπισης, η οποία εκδόθηκε το 1988 στον Καναδά από την Samisdat Publishers (του Τσύντελ) και, το 1989, από τον εκδοτικό οίκο Focal Point Publishing του Ίρβιν. Το 1992 ο Ίρβιν ανέφερε ότι ο Τσύντελ «ήταν ένας από τους φίλους του στο Οντάριο» και τον περιέγραψε ως «μάρτυρα». Τελικά η καταδίκη του Τσύντελ αναιρέθηκε, όχι ως εσφαλμένη απόφαση αλλά επειδή το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά έκρινε το άρθρο 181 ως αντισυνταγματικό.
Shades of Deep Purple
Μουσική κατεύθυνση
Το "Shades of Deep Purple" κυκλοφόρησε σε μία εποχή όπου συγκροτήματα σαν τους Beatles και τους Rolling Stones κυριαρχούσαν στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Οι Deep Purple σε αυτή την πρώτη φάση της καριέρας τους επηρεάστηκαν άμεσα από τους Beatles αλλά και το ψυχεδελικό κίνημα του δεύτερου μισού της δεκαετίας του '60. Μετά την υπογραφή των συμβολαίων με την εταιρεία "Tetragrammaton", αποφάσισαν να ηχογραφήσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα τον δίσκο και γι' αυτό το λόγο, κατέφυγαν στη λύση των διασκευών τραγουδιών παλαιότερων καλλιτεχνών. Γι' αυτό, μέσα στο δίσκο βρίσκονται διασκευές σε τραγούδια των Jimi Hendrix, Beatles, Joe South και Skip James.
Τραγούδια
1. And the Address (Μπλάκμορ, Λορντ) - 4:38
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Η περίπτωση Τσύντελ - Λόιχτε
Στην «αναφορά Λόιχτερ» υποστηριζόταν ότι ύστερα από έρευνες που έγιναν στα τοιχώματα των υποτιθέμενων θαλάμων αερίων στο Άουσβιτς και σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν βρέθηκαν υπολείμματα κυανιούχων αλάτων (και ιδιαίτερα σιδηροκυανιούχου σιδήρου γνωστού ως «πρωσσικό μπλε», που δίνει βαθιά μπλε απόχρωση στα τοιχώματα), γεγονός που αποδεικνύει ότι οι θάλαμοι αυτοί δεν ήταν δυνατό να έχουν χρησιμεύσει ως κέντρα μαζικών εξοντώσεων. Η αναφορά αυτή ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με την ιατροδικαστική έρευνα των Πολωνών ερευνητών Markiewicz, Gubala και Labedz, που κατέδειξε σημαντικά ίχνη κυανιούχων αλάτων σε εγκαταστάσεις του Άουσβιτς. Αντίθετα με την έρευνα των προηγουμένων, που περιλάμβανε χημικές αναλύσεις, η αναφορά Λόιχτερ κάνει λόγο «για μη ορατά σημάδια της μπλε απόχρωσης των κυανιούχων αλάτων». Επίσης, αυτή η κατηγορία κυανιούχων (σιδηροκυανιούχα σύμπλοκα) αλάτων δεν είναι απαραίτητο να σχηματίζεται απλά με την παρουσία υδροκυανίου στην ατμόσφαιρα. Η διάψευση αυτή είχε ως συνέπεια την απαλλαγή του Λόιχτερ ως ειδικού μάρτυρα στο δικαστήριο, καθώς δεν είχε ούτε τα προσόντα ούτε την εμπειρία για παρόμοια καθήκοντα.
Shades of Deep Purple
Τραγούδια
2. Hush (Σάουθ) - 4:24
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Η περίπτωση Τσύντελ - Λόιχτε
Σήμερα ο Τσύντελ διαθέτει ιστοχώρο, τον οποίο χειρίζεται κατά κύριο λόγο η σύζυγός του Ίνγκριντ Ρίμλαντ, από τον οποίο εκθέτει τις απόψεις του. Τον Ιανουάριο του 2002 το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Καναδά εξέδωσε επίσημη απόφαση επί καταγγελίας για τον συγκεκριμένο ιστοχώρο, ο οποίος διαπιστώθηκε ότι παραβίαζε την Καναδική Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο έδωσε εντολή στον Τσύντελ να σταματήσει να δημοσιεύει στον ιστοχώρο μηνύματα που εγείρουν μίσος. Τον Φεβρουάριο του 2003 η υπηρεσία INS (Immigration and Naturalization Service) των ΗΠΑ συνέλαβε τον Τσύντελ στο Τενεσσί για παραβίαση του νόμου περί μετανάστευσης και τον εξέδωσε ύστερα από λίγες ημέρες στον Καναδά, όπου προσπάθησε να τεθεί υπό καθεστώς φυγάδα, χωρίς εν τούτοις να το καταφέρει, καταλήγοντας στη φυλακή. Την 1η Μαρτίου 2005, όμως, ο Τσύντελ εκδόθηκε στη χώρα καταγωγής του, τη Γερμανία, όπου δικάστηκε για διασπορά προπαγάνδας μίσους. Στις 15 Φεβρουαρίου 2007 ο Τσύντελ καταδικάστηκε σύμφωνα με τον Νόμο Volksverhetzung της Ομοσπονδιακής Γερμανίας για προπαγάνδα που εγείρει μίσος κατά μερίδας του πληθυσμού και καταδικάστηκε με το μέγιστο της προβλεπόμενης ποινής (5 έτη φυλάκισης).
Shades of Deep Purple
Τραγούδια
3. One More Rainy Day (Λορντ, Έβανς) - 3:40
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Η περίπτωση Τσύντελ - Λόιχτε
Το πρόβλημα που έθεσε η υπόθεση Τσύντελ είναι ακριβώς το πρόβλημα της δημοσιότητας και όχι απλά η δημοσιοποίηση των απόψεων των αρνητών του Ολοκαυτώματος. Η υπερασπιστική γραμμή του Τσύντελ αποπειράθηκε να καταδείξει ότι το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη. Αυτό σημαίνει ότι τα γεγονότα του Ολοκαυτώματος ήταν αυτά που δικάζονταν στην πραγματικότητα: «Αν τα δικαστήρια μετατρέπονταν σε φόρα όπου οι αρνητές του Ολοκαυτώματος θα είχαν τη δυνατότητα να αντιδικήσουν με ιστορικούς σχετικά με την ύπαρξη ή μη του Ολοκαυτώματος, αυτό ακριβώς θα ήταν μια άμεση υποστήριξη της άποψης των αρνητών ότι παρόμοιες αντιδικίες έχουν σημαντικό νόημα, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να τεθεί σε αντιπαράθεση», όπως αναγράφεται στην έκθεση των Anthony Julius, Geoffrey Bindman et. al.: Combating Holocaust denial through law in the United Kingdom.
Shades of Deep Purple
Τραγούδια
4. Prelude: Happiness / Im So Glad (Κορζακόφ/Τζέημς) - 7:19
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Ρομπέρ Φωρισσόν
Τη σκυτάλη στη Γαλλία ύστερα από τον Ρασσινιέ παρέλαβε ο πανεπιστημιακός Ρομπέρ Φωρισσόν (Robert Faurisson). Γεννημένος στο Λονδίνο το 1929 από Γάλλο πατέρα και Σκωτσέζα μητέρα, ο Φωρισσόν σπούδασε στη Σορβόννη απ' όπου έλαβε το διδακτορικό του και τοποθετήθηκε, το 1978, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λυών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 συνάντησε τον Ρασσινιέ (ένα χρόνο πριν αυτός πεθάνει) και επηρεάστηκε από τις θεωρίες του, χωρίς όμως να εκδηλώσει εκείνη την εποχή αυτή την επίδραση. Η απαρχή έγινε όταν, το 1974, ο Φωρισσόν απέστειλε στον διευθυντή του «Yad Vashem», της ισραηλινής αρχής για την ανάμνηση του Ολοκαυτώματος, μια προκλητική επιστολή, στην οποία εξέθετε πολλά από τα επιχειρήματά του, που αργότερα εμφανίστηκαν στα άρθρα και στα βιβλία του, σχετικά με την άρνηση του Ολοκαυτώματος.
Shades of Deep Purple
Τραγούδια
5. Mandrake Root (Μπλάκμορ, Λορντ, Έβανς) - 6:09
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Ρομπέρ Φωρισσόν
Ανάμεσα στα άλλα ανέγραφε ότι αρχειακές έρευνες που διεξήγαγε τον έπεισαν ότι οι Ναζί ουδέποτε είχαν σχεδιάσει τη συστηματική εξόντωση των Εβραίων. Οι Ναζί που κατηγορήθηκαν ότι έλαβαν μέρος στην εξόντωση, όπως ο διοικητής του Άουσβιτς Ρούντολφ Ες έδωσαν καταθέσεις που περιείχαν τόσες αντιφάσεις, που εύκολα θα μπορούσαν να διαψευσθούν. Ο Φωρισσόν γίνεται ενεργό μέλος του IHR αμέσως μετά την ίδρυσή του, στα τέλη της δεκαετίας του '70, αρθρογραφεί και συγγράφει βιβλία και βοηθά με κάθε τρόπο τους συναδέλφους του αρνητές που αντιμετωπίζουν νομικά προβλήματα. Κατέθεσε ως μάρτυρας και στις δύο δίκες του Τσύντελ και ήταν αυτός που πρότεινε ως «ειδικό μάρτυρα» τον Λόιχτερ. Οι παρεμβάσεις του αυτές οδήγησαν στη δημιουργία της «Αναφοράς Λόιχτερ» που αποτελεί ένα από τα πλέον διαδεδομένα κείμενα της άρνησης του Ολοκαυτώματος, καθώς αρνείται την ύπαρξη των θαλάμων αερίων. Επεκρίνει επίσης τη γνησιότητα του ημερολογίου της Άννας Φρανκ.
Shades of Deep Purple
Τραγούδια
6. Help (Λένον, Μακάρτνεϊ) - 6:01
Ιπέκιο
Η Πέγια ή Πετς -ή Ιπέκιο όπως εμφανίζεται η πόλη σε παλιότερες ελληνικές εκκλησιαστικές πηγές- (αλβανικά: (αόρ.) Pejë/ (οριστ.) Peja, σερβικά: (λατ.) Peć/ (κυριλ.) Пећ) είναι πόλη του Κοσσυφοπεδίου, 70 χλμ δυτικά της πρωτεύουσας Πρίστινα και λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα του Μαυροβουνίου. Είναι κτισμένη στους πρόποδες των Καταραμένων Ορέων (αλβ.: Bjeshkët e Nemuna, σερβ.: Prokletije) και διασχίζεται από τον ποταμό Μπίστριτσα (Bistrica).
Shades of Deep Purple
Τραγούδια
7. Love Help Me (Μπλάκμορ, Έβανς) - 3:49
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Ρομπέρ Φωρισσόν
Η συγγραφέας Ναντίν Φρεσκό αναφέρει σχετικά: «Όταν άνοιξα την εφημερίδα Le Monde στη σελίδα 8 του φύλλου της 28ης Δεκεμβρίου βρήκα ένα κείμενο, που υπέγραφε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Λυών2 και κατέληγε με τη φράση: 'Η ανυπαρξία των 'θαλάμων αερίων' είναι πολύ καλό νέο για την ταλαίπωρη ανθρωπότητα. Ένα καλό νέο που θα ήταν λάθος να παραμείνει κρυμμένο για περισσότερο χρόνο'». Δεδομένης της θέσης του Φωρισσόν σε Πανεπιστήμιο υψηλού κύρους, η άρνηση αυτή προκάλεσε την εμφάνιση σημαντικών κριτικών από πλευράς Γάλλων λογίων, με προεξάρχοντα τον διακεκριμένο Γάλλο ιστορικό Πιέρ Βιντάλ-Νακέ (Pierre Vidal-Naquet). Ο Φωρισσόν αρχικά υποστηρίχθηκε από λογίους τόσο της άκρας δεξιάς όσο και της άκρας αριστεράς, ενώ ο γνωστός φιλόσοφος Νόαμ Τσόμσκι υπερασπίστηκε την άποψη ο Φωρισσόν πρέπει να έχει την ελευθερία του λόγου του. Εν τούτοις, η δυνατότητα του Φωρισσόν να διασπείρει τις ιδέες του περιορίστηκε σημαντικά όταν το γαλλικό Νομοθετικό Σώμα ψήφισε τον αποκαλούμενο «Νόμο Gayssot» κατά της άρνησης του Ολοκαυτώματος το 1990. Με βάση αυτό το νόμο, ο Φωρισσόν διώχθηκε δικαστικά, καταδικάστηκε και πλήρωσε πρόστιμο το 1991. Το ίδιο επίσης έτος απολύθηκε από το ακαδημαϊκό του αξίωμα.
Ιπέκιο
Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται σε 82.300 κατοίκους (2009). Κατοικείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από Αλβανούς και έχει ανατολίτικο χαρακτήρα, με τα τεμένη, τα παζάρια και τα παλιά τούρκικα σπίτια της.
Shades of Deep Purple
Τραγούδια
8. Hey Joe (Ρόμπερτς) - 7:33
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Ρομπέρ Φωρισσόν
Παρά ταύτα και μολονότι η άρνηση του Ολοκαυτώματος έχει όλο και λιγότερους οπαδούς κατά την τελευταία χρονική περίοδο, δεν πτοήθηκε ούτε από την απογύμνωση των ισχυρισμών του, σύμφωνα με το δικαστήριο, κατά τη δίκη του Ντέιβιντ Ίρβιν το 2000 και συνεχίζει τον αγώνα του υπέρ της άρνησης. Το 2001 δημοσίευσε άρθρο στο οποίο αντιμαχόταν "τη δημιουργία του εβραϊκού μύθου του Ολοκαυτώματος, ενώ το 2006 έδωσε συνέντευξη στην Τεχεράνη, στον απόηχο του Συνεδρίου για το Ολοκαύτωμα που διεξήχθη εκεί.
Shades of Deep Purple
Μέλη των Deep Purple
Η πρώτη γραμμή μελών των Deep Purple είχε αντοχή μόλις ένα χρόνο, αφού μετά την κυκλοφορία τριών δίσκων ο τραγουδιστής Ροντ Έβανς και ο μπασίστας Νικ Σίμπερ απολύθηκαν από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, για να έρθουν στη θέση τους ο Ίαν Γκίλαν και ο Ρότζερ Γκλόβερ, αντίστοιχα. Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή:
Ιπέκιο
Ιστορία
Η πόλη είναι παλαιότατη και αναφέρεται από τον Πτολεμαίο στα "Γεωγραφικά" του. Ιδρύθηκε πιθανότατα από Ιλλυριούς και ήταν γνωστή κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους με το όνομα Πέσκιουμ (Pescium). Η πόλη αναδείχτηκε σε σημαντικό πολιτιστικό, πνευματικό και εμπορικό κέντρο κατά την εποχή της μεσαιωνικής Σερβίας, με το όνομα Πετς (Peć), που σημαίνει κάμινος.
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Άρθουρ Μπουτζ
Το 1976 ο Αμερικανός πανεπιστημιακός καθηγητής Άρθουρ Μπουτζ (Arthur R. Butz) εξέδωσε το βιβλίο Η απάτη του 20ού αιώνα, το οποίο αποτέλεσε ορόσημο για τους αρνητές του Ολοκαυτώματος. Σε αυτό ο συγγραφέας προσπάθησε να προσδώσει στην εργασία του τη σοβαρότητα της δημιουργίας ενός διανοούμενου, ώστε η άρνηση του Ολοκαυτώματος να προσλάβει το κύρος ενός εγχειρήματος με ιστορικές βάσεις. Η διαφορά του από τις ως τότε εκδόσεις ήταν ότι το βιβλίο διέθετε υποσημειώσεις, βιβλιογραφία και γενικά τα χαρακτηριστικά έκδοσης ενός λόγιου ιστορικού βιβλίου. Περιλάμβανε, επίσης, τις νεότερες απόψεις για το Ολοκαύτωμα και, αντίθετα από τις υπόλοιπες εκδόσεις, παρουσιαζόταν ως αντικειμενικός σκοπός ενός διανοούμενου. Σε αυτό ισχυριζόταν ότι μετά το τέλος του Πολέμου αγνοούνταν μόνο 350.000 Εβραίοι και, προχωρώντας ακόμη περισσότερο, αναφέρει ότι αρκετοί από αυτούς δεν ήταν πραγματικά αγνοούμενοι, αλλά απλά είχαν χάσει την επαφή με τις οικογένειές τους. Μόνο 200.000 περίπου εκτελέστηκαν από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Πολέμου. Πολλοί άλλοι, επίσης, δεν εκτελέστηκαν αλλά στην πραγματικότητα διέφυγαν, ως παράνομοι μετανάστες στις ΗΠΑ, άλλαξαν ταυτότητα και απορροφήθηκαν από τον αμερικανικό λαό χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος από το παρελθόν τους. Τα «έξι εκατομμύρια» θυμάτων είναι αριθμός - αποκύημα φαντασίας των Σιωνιστών. Στο βιβλίο του χρησιμοποιούσε, επίσης, χαρακτηρισμούς για τις μαρτυρίες περί του Ολοκαυτώματος όπως «υστερικές», «παράλογες», «παλαβές», «ανοησίες» κτλ. Οι Σιωνιστές, σύμφωνα με τον Μπουτζ, είχαν παραχαράξει τεράστιο αριθμό εγγράφων, προκειμένου να δημιουργήσουν τη βάση για τη μεγαλύτερη απάτη του 20ού αιώνα. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε, εν τούτοις, για να στηρίξει όσα ανέγραφε, ήταν οι κλασικές όλων των αρνητών: Όλες οι μαρτυρίες των αυτοπτών απορρίπτονται ως ψευδείς, οι μαρτυρίες είναι ασήμαντες μπροστά στα έγγραφα, ορισμένοι από τους εγκληματίες Ναζί δήλωσαν ένοχοι στα δικαστήρια για λόγους τακτικής. Επιπλέον, όλα τα έγγραφα που στηρίζουν το Ολοκαύτωμα ως σύνολο συμβάντων είναι χαλκευμένα είτε φέρουν πολιτικές αποχρώσεις. Φυσικά, όσα έγγραφα υποστηρίζουν τις απόψεις του Μπουτζ είναι γνήσια. Αν σε μια μαρτυρία διαπιστωθεί κάποιο σφάλμα, ολόκληρη η μαρτυρία απορρίπτεται ως αναξιόπιστη. Με παρόμοιες επιλεκτικές τακτικές, η μέθοδος του Μπουτζ δεν είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί ως αξιόπιστη και επιστημονικά αποδεκτή. Εν τούτοις, η εργασία του Μπουτζ αποτέλεσε σταθερή βιβλιογραφική αναφορά για όλους τους ως τότε και μετέπειτα αρνητές του Ολοκαυτώματος.
Shades of Deep Purple
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1968
Dollhouse
Dollhouse είναι μια αμερικάνικη σειρά περιπέτεια φαντασίας, η οποία είναι γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Joss Whedon. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην Αμερική στις 13 Φεβρουαρίου 2009 από το τηλεοπτικό δίκτυο FOX και ολοκληρώθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2010 μετά από δυο σεζόν και η κάθε μια αποτελούνταν από 13 επεισόδια.
Η σειρά ακολουθεί την Echo(Έκο), η οποία είναι active και δουλεύει στο Dollhouse(Κουκλόσπιτο), το οποίο είναι ένα μυστικό και παράνομο μέρος όπου οι πελάτες με χρήμα μπορούν να νοικιάσουν “Αctives”, ανθρώπους δηλαδή που έχουν προγραμματιστεί για να εκπληρώνουν αποστολές. Η Έκο είναι η καλύτερη αποστολέας και σε κάθε επεισόδιο αναλαμβάνει και μια διαφορετική αποστολή, μετά από κάθε αποστολή η μνήμη των Actives διαγράφεται, ομώς υπάρχει περίπτωση κάποια ψήγματα αναμνήσεων να μείνουν. Στο ρόλο της Έκο, η Eliza Dushku. Στην Ελλάδα η σειρά προβάλλεται από το συνδρομητικό κανάλι FX.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Fox
Γερμανοί της Κροατίας
Στην Κροατία, υπάρχουν πάνω από 2.900 άτομα, που θεωρούν τους εαυτούς τους Γερμανούς, οι περισσότεροι από αυτούς είναι Σουηβοί του Δούναβη. Οι Γερμανοί αναγνωρίζονται επίσημα ως αυτόχθονη εθνική μειονότητα, και ως εκ τούτου, εκλέγουν έναν ειδικό εκπρόσωπο στο Κροατικό κοινοβούλιο, το οποίο μοιράζεται με μέλη των έντεκα άλλων εθνικών μειονοτήτων. Είναι κυρίως συγκεντρωμένοι στην περιοχή γύρω από το Όσιγιεκ ( γερμανικά : Esseg ) στην ανατολική Σλαβονία.
Εθνολογία
Η κοινότητα κατοικήθηκε παραδοσιακά στη βόρεια Κροατία και τη Σλαβονία. Στην Πρώιμη σύγχρονη περίοδο είχαν εγκατασταθεί από άλλα εδάφη στη Μοναρχία των Αψβούργων, και σε αυτό που είναι σήμερα τα Κροατικά κυρίως εδάφη των Στρατιωτικών Συνόρων. Οι Σουηβοί του Δούναβη, που κατοικούσαν στη Δυτική Σλαβονία υπέστησαν ισχυρή κροατικοποίηση. Η Κροατική διανόηση αναγνώρισε μόνο μια γερμανική μειονότητα το 1865.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Εθνικοί Γερμανοί σε Αυστροουγγρικά εδάφη, απογραφή του 1890 Με τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και την ίδρυση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβενών, οι Γερμανοί της Κροατίας έγιναν μειονότητα. Το 1920, οι Γερμανοί ίδρυσαν τον πολιτιστικό σύλλογο Kulturbund. Το Kulturbund απαγορεύτηκε στις 11 Απριλίου 1924 από τον Υπουργό Εσωτερικών Σβετοζάρ Πριμπίτσεβιτς. Η ακόλουθη κυβέρνηση του Λιούμπομιρ Νταβίντοβιτς και του Δημοκρατικού Κόμματος είδαν την άρση της απαγόρευσης.
Το 1922, ίδρυσαν το γερμανικό κόμμα (Partei der Deutschen). Το κόμμα υπήρχε μέχρι που απαγορεύτηκε ως μέρος της δικτατορίας του Βασιλιά Αλεξάνδρου το 1929.
Ο κροατικός γερμανικός πληθυσμός έφτασε τα 85.781 στην απογραφή του 1900, ενώ αυτός ο αριθμός έπεσε κατακόρυφα μετά την φυγή και απέλαση των Γερμανών (1945-1950) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Αυστροουγγρική απογραφή του 1910 κατέγραψε 134.000 Γερμανούς. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, 100.000 Γιουγκοσλάβοι Γερμανοί κατέφυγαν στην Αυστρία. Αυτός ο πληθυσμός δεν αντιμετωπίστηκε στη Συμφωνία του Πότσνταμ, που τους εμπόδισε να επαναπατριστούν στη Γερμανία. Οι Σύμμαχοι τους θεωρούσαν πολίτες της Γιουγκοσλαβίας και ζήτησαν τον επαναπατρισμό τους εκεί. Ωστόσο, στις 4 Ιουνίου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας εξέδωσε διάταγμα, που ακύρωσε την υπηκοότητα των Γιουγκοσλαβικών Γερμανών. Η περιουσία τους κατασχέθηκε πλέον και η πλειοψηφία εγκαταστάθηκε στη Γερμανία και την Αυστρία. Κάποιοι κατάφεραν να επιστρέψουν στη Γιουγκοσλαβία και επέστρεψαν στα σπίτια τους.
Η ιστορικά κατά κύριο λόγο γερμανική πόλη Τσέμινατς έχτισε την ενοριακή Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς του Χριστού το 1906-1907. Ο γερμανικός πληθυσμός στην πόλη αναγκάστηκε να φύγει το 1945. Μετά από δημοκρατικές αλλαγές στην Κροατία το 1990, πρώην κάτοικοι της πόλης, που ζούσαν κυρίως στη Γερμανία, επισκεύασαν την εκκλησία. Ωστόσο, στις 10 Απριλίου 1992 η εκκλησία κάηκε από σερβικές δυνάμεις στο πλαίσιο του Κροατικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Το 2001, διάφορα επίπεδα της κροατικής κυβέρνησης συνέβαλαν στις επισκευές της, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν έως το 2005.
Το 1996, η Κροατία και η Γερμανία υπέγραψαν συμφωνία για τη διευκόλυνση της σήμανσης των γερμανικών τάφων από τους παγκόσμιους πολέμους στην Κροατία. Υπάρχουν γερμανικά στρατιωτικά νεκροταφεία στην Πούλα, το Σπλιτ και το Ζάγκρεμπ. Το 2005, η κροατική κυβέρνηση ψήφισε έναν περιεκτικό νόμο σχετικά με την επιστροφή της εθνικοποιημένης αυστριακής περιουσίας στους νόμιμους ιδιοκτήτες της.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή της Κροατίας το 2001, υπάρχουν 2.902 Γερμανοί στην Κροατία.
Γεωγραφία
Οι κύριες τοποθεσίες στη Σλαβονία, που παλαιότερα είχαν εγκατασταθεί από Γερμανούς περιλαμβάνουν:
Υπήρχαν πολλοί Γερμανικοί οικισμοί στην παρακείμενη περιοχή της Σύρμιας (Symrien). Υπάρχει ακόμα ένα χωριό που ονομάζεται Νίγεμτσι, το οποίο κυριολεκτικά μεταφράζεται σε "Γερμανοί". Οι κύριες τοποθεσίες στο Κροατικό τμήμα της Σύρμιας, που παλαιότερα είχαν εγκατασταθεί Γερμανοί περιλαμβάνουν:
Οργανισμοί
Οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί έχουν δημιουργήσει την Εταιρεία Γερμανών και Αυστριακών της Κροατίας. Υπάρχει ένα γερμανικό πολιτιστικό κέντρο στο Όσιγιεκ, και ένας μικρός αριθμός γερμανικών σχολείων στην περιοχή.
Από την πτώση του κομμουνισμού και της ανεξαρτησίας της Κροατίας, η μειονότητα διοργανώνει ετήσιο ακαδημαϊκό συνέδριο με τίτλο Γερμανοί και Αυστριακοί στον Κροατικό πολιτιστικό κύκλο.
Επώνυμα
Παραδείγματα κροατικών γερμανικών επωνύμων στην Κροατία περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τα παρακάτω επώνυμα: Ajhner (Eichner), Bahman (Bachmann), Birer (Bührer), Ceglec (Ziegler), Cukerić (Zucker), Flajs (Fleiss), Fresel (Fressl), Goldštajn (Goldstein), Gotvald (Gottwald), Helfrich (Helfricht), Hohšteter (Hochstädter), Kunštek (Kunst), Majer, Majerić, Majerović (from Mayer/Meyer/Meier), Šmit (Schmidt), Šnidarić, Šnidaršić (Schneider), Špic (Spitz), Špicmiler (Spitzmüller), Šturmer (Stürmer), Šuflaj (Schufflei), Šuper (Schupper), Švarc (Schwarz), Tabajner (Tappeiner), Tišlarić (Tischler), Tunkel (Dunkel), Vinšer (Wünscher), Vitman (Wittman), κλπ. Μεταξύ των επωνύμων που έχουν διατηρήσει την αρχική τους μορφή, (Mayer / Meyer, Schmidt, Hermann, Bauer, Wolf, Fischer, Schneider, Schwarz, Richter, Müller, Zimmermann, Wagner), είναι παραδείγματα αυτών, που βρέθηκαν σε μεγαλύτερο αριθμό.
Πηγές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Κροατία Κατηγορία:Γερμανική διασπορά ανά χώρα Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κροατικά (hr)
Άρνηση του Ολοκαυτώματος
Η περίπτωση Νόλτε
Ο Γερμανός ιστορικός και φιλόσοφος Ερνστ Νόλτε (Ernst Nolte) κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 διατύπωσε μια σειρά θεωριών με τις οποίες, αν και δεν αρνείτο το Ολοκαύτωμα, έπαιζε με την ιδέα της άρνησής του, ως σοβαρού ιστορικού επιχειρήματος. Σε επιστολή του προς τον Ισραηλινό συνάδελφό του Όττο Ντοβ Κούλκα (Otto Dov Kulka) το 1986, ο Νόλτε ασκούσε κριτική στα γραπτά του Φωρισσόν λέγοντας ότι το Ολοκαύτωμα στη Γαλλία (αντικείμενο μελέτης του Φωρισσόν) ναι μεν συνέβη, αλλά δικαιολογούσε τον Φωρισσόν στη βάση της συμπάθειάς του προς τους Παλαιστινίους και την αντίθεσή του προς το Ισραήλ. Το επόμενο έτος (1987) ο Νόλτε εξέδωσε το βιβλίο του Der europäische Bürgerkrieg (Ο Ευρωπαϊκός Εμφύλιος Πόλεμος), στο οποίο ανέφερε ότι οι προθέσεις των αρνητών του Ολοκαυτώματος «είναι συχνά έντιμες» και ότι «ορισμένα από τα επιχειρήματά τους δεν είναι εμφανώς αστήρικτα». Ο ίδιος ο Νόλτε, ο οποίος ποτέ δεν αρνήθηκε το Ολοκαύτωμα ως γεγονός, ισχυρίζεται ότι η Διάσκεψη της Βάνζεε το 1942 ουδέποτε πραγματοποιήθηκε και ότι οι καταγραφές της χαλκεύτηκαν από προκατειλημμένους Εβραίους ιστορικούς που είχαν ως στόχο τη δυσφήμιση της Γερμανίας. Ο Βρετανός ιστορικός Σερ Ίαν Κέρσοου (Ian Kershaw) στο βιβλίο του The Nazi Dictatorship: problems and perspectives of interpretation γράφει ότι ο Νόλτε κινείται «στα όρια της άρνησης του Ολοκαυτώματος, όταν ισχυρίζεται ότι ο «μύθος των αρνητικών εντυπώσεων» για το Γ' Ράιχ δημιουργήθηκε από Εβραίους μεροληπτούντες ιστορικούς». Κατά τη γνώμη του Κέρσο ο Νόλτε προσπαθεί να υποδηλώσει ότι οι αρνητές του Ολοκαυτώματος δεν έχουν τελείως άδικο.
Ντέιβιντ Ίρβιν
Ένας από τους πλέον πολυσυζητημένους αρνητές του Ολοκαυτώματος είναι ο Βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Ντέιβιντ Ίρβιν (David Irwing, γενν. 1938). Ο Ίρβιν εισήλθε στο Imperial College για να σπουδάσει Φυσική, αλλά ουδέποτε έλαβε τον πτυχίο του. Ο ίδιος αυτοσυστήνεται ως «ανεκπαίδευτος ιστορικός», καθώς δεν έχει σπουδάσει ιστορία ούτε έχει λάβει ποτέ ακαδημαϊκή θέση σε πανεπιστήμιο, ίδρυμα μελετών/ερευνών ή συναφή θέση, όπως αναφέρει ο διακεκριμένος ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ Ρίτσαρντ Έβανς.