cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρόβιλος (φρούριο)
Η Στρόβιλος, σημερινό Ασπάτ ή Τσιφίτ Καλεσί, είναι φρούριο της βυζαντινής περιόδου επί των νοτιοδυτικών ακτών της Ανατολίας, απέναντι από το νησί της Κω και πλησίον του σημερινού Μπόντρουμ της Τουρκίας.
Πρώτη αναφορά της γίνεται το 724, καθιστώντας την ως έναν από τους λιγοστούς γνωστούς μικρασιατικούς οικισμούς οι οποίοι ιδρύθηκαν κατά την διάρκεια του Πρώιμου Μεσαίωνα, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ερευνητή Κλάιβ Φος, «να πρέπει να αποκαλύπτει την εμφάνιση ενός καθαρά βυζαντινού οικισμού». Ήταν περισσότερο γνωστή ως τόπος εξορίας, καθώς και ως σημαντικό φρούριο και ναυτική βάση του Θέματος Κιβυρραιωτών. Ως τέτοια δέχθηκε επίθεση δύο φορές από τους Άραβες, το 924 και το 1035. Επίσης αναφέρεται ύπαρξη μοναστηριού στη συγκεκριμένη τοποθεσία κατά την διάρκεια του 11ου αιώνα. Το φρούριο αλώθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους προς το 1080, ωστόσο ανακατελήφθη και οι οχυρώσεις του ενισχύθηκαν υπό τους Κομνηνούς. Παρέμεινε υπό βυζαντινό έλεγχο έως το 1269, όταν και κατελήφθη από το τουρκικό εμιράτο του Μεντεσέ.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή Μικρά Ασία Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μεσαιωνικοί αρχαιολογικοί χώροι της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Βυζαντινές οχυρώσεις στην Τουρκία Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα
Μάγκνους Β΄ της Σουηδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Πετροβιανό Μπαρόκ
Το Πετροβιανό Μπαρόκ (ρώσικα: Петровское барокко) είναι η ονομασία που χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς τέχνης για τον ορισμό ενός ρυθμού μπαρόκ αρχιτεκτονικής και διακόσμησης ο οποίος άνθησε υπό τον Πέτρο τον Μέγα και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για τον σχεδιασμό και την ανέγερση κτιρίων στη νεοϊδρυθείσα ρωσική πρωτεύουσα, Αγία Πετρούπολη, υπό τον συγκεκριμένο μονάρχη, καθώς και τους άμεσους διαδόχους του.
Σε αντίθεση με το, χρονολογούμενο από την ίδια εποχή, Μπαρόκ Ναρίσκιν, το οποίο άνθησε στη Μόσχα, το Πετροβιανό Μπαρόκ αποτέλεσε τη δραστική ρήξη με τις βυζαντινές παραδόσεις που κυριαρχούσαν στη ρωσική αρχιτεκτονική για διάστημα σχεδόν χιλίων ετών. Οι σημαντικότεροι εφαρμοστές του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού - Ντομένικο Τρετζίνι, Αντρέας Σχλύτερ και Μιχαΐλ Ζεμτσόφ - άντλησαν την έμπνευσή τους από τη σχετικά λυτή ολλανδική, δανική και σουηδική αρχιτεκτονική εκείνης της περιόδου.
Οι κτιριακές κατασκευές πετροβιανού μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού ευρισκόμενες εκτός της Αγίας Πετρούπολης είναι σπάνιες, ενώ μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο Πύργος Μενσίκοφ στη Μόσχα και το Παλάτι Καντριόργκ στο Τάλιν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μπαρόκ Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Ρωσία Κατηγορία:Αρχιτεκτονικοί ρυθμοί Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα
Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης
Ο Μητροπολίτης Περιστερίου Κλήμης Κοτσομύτης (Αίπεια Μεσσηνίας, 1954 - Ελευσίνα, 14 Αυγούστου 2021) ήταν Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος και Μητροπολίτης Περιστερίου από το 2019 έως το 2021. Την περίοδο 2014–2019 διετέλεσε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου και βοηθός επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών ως Επίσκοπος Μεθώνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Δημήτριος Κοτσομύτης γεννήθηκε στην Αίπεια Καλαμάτας το 1954. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή και στο Τμήμα Νεοελληνικών και Βυζαντινών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στις 15 Αυγούστου 1982 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Σαγματά. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 23 Αυγούστου 1982 και Πρεσβύτερος την 1 Μαΐου 1985 από τον τότε Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμο, λαμβάνοντας την ίδια ημέρα και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας (1982-1999), εκδίδοντας την μηνιαία εφημερίδα «Εκκλησιαστική Μαρτυρία». Το 1999 μετατέθηκε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και διορίστηκε Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Προφήτη Ηλία Παγκρατίου. Παράλληλα διορίστηκε Γραμματεύς της Συνοδικής Επιτροπής Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως και των Ειδικών Συνοδικών Επιτροπών Χριστιανικών Μνημείων και Πολιτιστικής Ταυτότητος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως B’ Γραμματεύς – Πρακτικογράφος (2008-2011) και Α’ Γραμματεύς – Πρακτικογράφος (2011-2014) της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Στις 10 Οκτωβρίου 2014 τοποθετήθηκε Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και ακολούθως η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος τον εξελέγη Επίσκοπο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Μεθώνης ύστερα από πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Στις 13 Οκτωβρίου 2014 χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Προφήτου Ηλιού Παγκρατίου Επίσκοπος και στις 20 Μαρτίου 2019, εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Περιστερίου.
Ως Μητροπολίτης Περιστερίου μερίμνησε για την ανακαίνιση των ενοριακών αιθουσών συσσιτίων, τη δημιουργία νέων ενοριών και τη νομική κατοχύρωση των ιδρυμάτων της μητρόπολης. Επίσης εγκαινίασε κοινωνικές δομές όπως ένα ξενώνα φιλοξενίας ασθενών και συνοδών που επισκέπτονται νοσοκομεία της Αθήνας για θεραπείες και εξετάσεις και το ωδείο της Μητροπόλεως Περιστερίου. .
Τον Ιούλιο του 2021 η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος διόρισε Έξαρχο Τοποτηρητή στην Μητρόπολη Περιστερίου τον Μητροπολίτη Ιλίου Αθηναγόρα, γιατί αδυνατούσε να ανταπεξέλθει στα καθήκοντά του λόγω των προβλημάτων υγείας.
Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 2021 στο Θριάσιο Νοσοκομείο από καρκίνο. Η Εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Περιστερίου στις 16 Αυγούστου 2021, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου, παρουσία Ιεραρχών, Ιερέων και αρκετού κόσμου και ετάφη στο δημοτικό κοιμητήριο Περιστερίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι Μεθώνης Αρχιγραμματείς της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μητροπολίτες Περιστερίου
Αμερίκος Αργυρίου
Ο Αμερίκος Αργυρίου ( 1924-2020) ήταν Κύπριος παιδίατρος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1924 στήν Πόλη Χρυσοχούς της επαρχίας Πάφου Αποφοίτησε απο το Παγκύπριο Γυμνάσιο στη Λευκωσία το 1941 και από την ιατρική σχολή του Εθνικού καί Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε σε αριθμό νοσοκομείων της Μεγάλης Βρετανίας καί απέκτησε την ειδικότητα της Παιδιατρικής. Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος της Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου (ΠΕΚ) καί Διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Ήταν Ιδρυτής και πρώτος Πρόεδρος τού Ιδρύματος Θεοτόκος και του Κέντρου Προληπτικής Παιδιατρικής και βραβεύτηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με την τιμητική Διάκριση του Ευρωπαίου Πολίτη. Παντρεύτηκε την Ελένη Δρόσου καί έκανε τρία παιδία την Μύρια, την Σύση και τον Αργύρη. Απεβίωσε το 2020 αφήνοντας πίσω του μεγάλο και σημαντικό επιστημονικό και κοινωνικό έργο.
Γιατρός. Ο Αμερίκος Αργυρίου γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1924 στήν Πόλη Χρυσοχούς της επαρχίας Πάφου. Παντρεύτηκε την Ελένη Δρόσου καί έκανε τρία παιδία την Μύρια, την Σύση και τον Αργύρη. Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 2020 στη Λεμεσό αφήνοντας πίσω του μεγάλο και σημαντικό επιστημονικό και κοινωνικό έργο.
Το όνομα
Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσής του ξεκινάει από το οικογενειακό περιβάλλον και το όνομα Αμέρκικος που του δόθηκε. Ο πατέρας του, Αργύρης, σκόπευε να μεταναστεύσει μόνιμα στην Αμερική, ακολουθώντας τα υπόλοιπα αδέρφια του, άλλαξε όμως γνώμη όταν παντρεύτηκε και αποφάσισε να φτιάξει οικογένεια στην Πόλη Χρυσοχούς. Η σύντομη εμπειρία της ξενιτιάς, αποτυπώθηκε στα ονόματα των παιδιών του, τη Βιργινία και τον Αμέρικο.
Ο πατέρας του, με τη συμβολή του αδελφού του, Σωκράτη, δημιούργησε αντιπροσωπεία πετρελαιοειδών Shell, αναλαμβάνοντας την αποκλειστικότητα τροφοδοσίας του μεταλλείου της Λίμνης. Ασχολήθηκε επίσης με το εμπόριο τροφίμων, χαρουπιών και αμυγδάλων. Ο Αμέρικος ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας και ο πατέρας του φρόντισε να φοιτήσει στα πιο σημαντικά γυμνασιακά ιδρύματα της Κύπρου. Αποφοίτησε απο το Παγκύπριο Γυμνάσιο στη Λευκωσία το 1941 και στην Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας. Οι διακρίσεις του άρχισαν από τότε, αφού ήταν ο μικρότερος σε ηλικία απόφοιτος του Παγκυπρίου Γυμνασίου, σε ηλικία μόλις 16,5 ετών.
Σπουδές
Ακολούθησαν σπουδές στην ιατρική σχολή του Εθνικού καί Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκεί ξεκίνησε και η πρώτη του πολιτικοποίηση αφού ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη της ΕΦΕΚ. Πολύ αργότερα δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στο χώρο της ΕΔΕΚ.
Μετά την Ελλάδα συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό. Μετεκπαιδεύτηκε στην Παιδιατρική στο Ηνωμένο Βασίλειο και με υποτροφία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας παρακολούθησε, για ένα χρόνο, δημόσια υγεία βρεφών και μητέρων στο Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο Βηρυτού. Εργάστηκε σε αριθμό νοσοκομείων της Μεγάλης Βρετανίας καί απέκτησε την ειδικότητα της Παιδιατρικής. Υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος της Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου (ΠΕΚ) καί Διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Ήταν Ιδρυτής και πρώτος Πρόεδρος τού Ιδρύματος Θεοτόκος και του Κέντρου Προληπτικής Παιδιατρικής και βραβεύτηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με την τιμητική Διάκριση του Ευρωπαίου Πολίτη
Ιδρυμα Θεοτόκος
Η ανάγκη για νέο φορέα γιά την αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος τών οικογενειών που είχαν παιδιά με πνευματική υστέρηση ώθησαν τον Δρα Αμερίκο Αργυρίου να δημιουργήση το Ίδρυμα Θεοτόκος στις 25 Νοεμβρίου 1969 Σκοπός του ιδρύματος ήταν η συνολική επίλυση των θεμάτων που αντιμετώπιζαν οι οικογένειες αυτές. Το Ίδρυμα αναπτύχθηκε σε ένα πολυδύναμο οργανισμό παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών σε ανθρώπους με νοητική αναπηρία. Τα προγράμματα του ιδρύματος περιλαμβάνουν πρώιμη παρέμβαση, ειδική εκπαίδευση, κέντρο ημερήσιας φροντίδας, εργαστήρι τέχνης μεταξύ άλλων. Ίδρυσε το Ίδρυμα «Θεοτόκος», το 1969 το οποίο πρώτο στόχο είχε τη δημιουργία οικοτροφείου για τη φροντίδα των βαριά υστερημένων παιδιών και την εκπαίδευση και ανάπτυξη των ελαφρότερα υστερούντων παιδιών. Στη συνέχεια προχώρησε στη δημιουργία αλυσίδας ιδρυμάτων, συνδέσμων και υπηρεσιών στη Λεμεσό για απεξάρτηση από το Ίδρυμα, εμπλέκοντας πολλούς εθελοντές, συνεργάτες και φίλους του έργου του. Το 1988 ίδρυσε το Κέντρο Πρόληψης Πνευματικής Καθυστέρησης, καθιερώνοντας εθνικά προγράμματα, καλύπτοντας ολόκληρο τον πληθυσμό της Κύπρου, εντελώς δωρεάν. Ο γιατρός Αμερίκος Αργυρίου, όμως, ήθελε να συμβάλει και στην πρόληψη της νοητικής υστέρησης, αφού έβλεπε τόσο έντονα τις δυσκολίες που υπάρχουν στην περίθαλψη και αποκατάσταση αυτών των παιδιών. Το 1988 ίδρυσε το Κέντρο Πρόληψης Πνευματικής Καθυστέρησης, καθιερώνοντας εθνικά προγράμματα, καλύπτοντας ολόκληρο τον πληθυσμό της Κύπρου, εντελώς δωρεάν. Το πρώτο πρόγραμμα αφορούσε την έγκαιρη ανίχνευση του υποθυρεοειδισμού και της φαινυλοκετονουρίας. Δύο ασθένειες, οι οποίες αν δεν διαγνωσθούν έγκαιρα κατά τη βρεφική περίοδο, οδηγούν σε σοβαρές μόνιμες νευρολογικές παθήσεις.
Προγεννητική
Τον Απρίλιο του 1991 καθιερώθηκε το δεύτερο πρόγραμμα προγεννητικού ελέγχου για ανίχνευση χρωμοσωμιακών ανωμαλιών, κυρίως για το σύνδρομο Down και διάφορες ανωμαλίες του νωτιαίου σωλήνα. Από το 2001, σε συνεργασία με τις επιστημονικές ιατρικές εταιρείες, το Κέντρο αναλαμβάνει τον βιοχημικό έλεγχο και την υπερηχογραφική αξιολόγηση του εμβρύου. Το 2003 το Κέντρο Προληπτικής Παιδιατρικής -όπως μετονομάσθηκε στην πορεία του- εγκαινίασε το τρίτο πρόγραμμά του, το οποίο αφορούσε την ανίχνευση της απώλειας ακοής στα νεογνά. Το 2015 το Κέντρο συνεχίζει τις δραστηριότητές του, συντονίζοντας και ενσωματώνοντας όλες τις νέες εξελίξεις στην προληπτική παιδιατρική
Κέντρο Προληπτικής Παιδιατρικής
Ο Δρ. Αμερίκος Αργυρίου το 1988 ίδρυσε το Κέντρο Πρόληψης Πνευματικής Καθυστέρησης το οποίον αργότερα μετονομάστηκε σε Κέντρο Προληπτικής Παιδιατρικής. Ο Δρ Αργυρίου σάν σωστός επιστήμονας διεξήγαγε μεγάλη έρευνα για να προσδιορίση το μέγεθος καί τα αίτια του προβλήματος καί βρήκε οτι 1.89% του Κυπριακού πληθυσμού έπασχε από πνευματική υστέρηση. Το Κέντρο έθεσε σε εφαρμογή το πρόγραμμα πρόληψης συγγενούς υποθυρεοειδισμου. . Ακολούθησαν το δεύτερο Εθνικό Πρόγραμμα Προγεννητικού Ελέγχου για χρωματοσωμιακές ανωμαλίες καί το ανιχνευτικό πρόγραμμα για την απώλεια ακοής στα νεογνά
Τιμητικές Διακρίσεις
Το Φεβρουάριο του 2003 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης τίμησε τον Δρα Αργυρίου με το Αριστείον Επιστήμών
Στις 11 Ιουνίου 2016 ο Εξοχότατος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης τίμησε τον Δρα Αμερίκο Αργυρίου με το Μετάλιο Εξαιρετικής Προσφοράς
O Δρ Αμερίκος Αργυρίου συγκαταλέχθηκε στη λίστα με τις 50 συνολικά προτάσεις που επιλέχθηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως νικητές για το Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη για το 2017. Τιμήθηκε επίσης επάξια από πολλούς κοινωνικούς και ιατρικούς φορείς.
Το Φεβρουάριο του 2003 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης τίμησε τον Δρα Αργυρίου με το Αριστείον Επιστήμών. Στις 11 Ιουνίου 2016 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης τίμησε τον Δρα Αμερίκο Αργυρίου με το Μετάλιο Εξαιρετικής Προσφορά.
Το 2014, η Βουλή των Αντιπροσώπων, διά του Προέδρου της Γιαννάκη Ομήρου, τίμησε τον άξιο γιατρό και η Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου τον ανέδειξε σε Επίτιμο Πρόεδρό της.Τον γιατρό Αμέρικο Αργυρίου διαδέχθηκε στην προεδρία του διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Προληπτικής Παιδιατρικής ο γιος του, παιδίατρος Αργύρης Αργυρίου.
Δημοσιεύσεις
Skordis N, Toumba M, Savva SC, Erakleous E, Topouzi M, Vogazianos M, Argyriou A.
J Pediatr Endocrinol Metab. 2005 May;18(5):453-61. doi: 10.1515/jpem.2005.18.5.453.
PMID: 15921174
Αλλες δραστηριότητες
Ο Δρ. Αργυρίου ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΔΕΚ και γραμματέας της φοιτητικής παράταξης ΕΦΕΚ.
Παραπομπές
Αργυριου Πηγές:
Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια Φωτογραφικό Υλικό All About Limassol
Ζάλδαπα
Η Ζάλδαπα ή Ζέλδαπα ή Ζέλπα ήταν μια υστερορωμαϊκή και βυζαντινή οχυρωμένη πόλη στη Μικρά Σκυθία και της επαρχίας της Μοισίας, σήμερα βρίσκεται κοντά στο Αμπρίτ της Βουλγαρίας.
Τον χειμώνα του 593 ή 594 καταστράφηκε από επιδρομή των Σλάβων, ο Χαγάνος των Αβάρων αναφέρει ο Θεόφιλος, μαζί με άλλες συνοριακές πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Αρχικά αναφέρεται ένα Θρακικός οικισμός που γνώρισε ανάπτυξη μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση της περιοχής. Επί βυζαντινής αυτοκρατορίας έγινε έδρα επισκοπής και οχυρώθηκε, από εκεί ξεκίνησε μία εξέγερση κατά του Ιουστινιανού.
Το τείχος της είχε πάχος δύο μέτρα, περιβαλλόταν από τάφρο ενώ διέθετε και αμυντικούς πύργους. Τον 7ο αιώνα σταδιακά εγκαταλείφθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Μυρμηγκιές
thumb|Πελματιαίες Μυρμηγκιές|300px|right thumb|Αφαίρεση Μυρμηγκιάς Δακτύλου|300px|right Οι μυρμηγκιές (ορθότερα «μυρμηκιές», ιατρική ονομασία ακροχορδόνες) είναι επώδυνες καλοήθεις βλάβες της επιδερμίδας, υπό μορφή βλατίδων, γνωστές εδώ και χιλιάδες χρόνια. , Ο όρος κονδυλώματα είναι κλινικός και αναφέρεται σε διογκώσεις που αναπτύσσονται γενικά στο δέρμα ή στούς βλεννογόνους και προκαλούνται από τον ιό των θηλωμάτων του ανθρώπου (HPV). Στη λαϊκή γλώσσα οι μυρμηγκιές αποκαλούνται μαντραβίτσες ή γαρδαβίτσες. Επειδή οι λοιμώξεις που προκαλούνται από τον ιό HPV είναι πολλές, στην ελληνική και τη διεθνή βιβλιογραφία διακρίνονται σε: Καλό είναι να μη γίνεται σύγχυση ανάμεσα σε αυτές τις δύο δερματολογικές παθήσεις γιατί οφείλονται σε διαφορετικούς τύπους ιού HPV.
Αιτιολογία
Η μολυσματικότητα των μυρμηκιών αναγνωρίστηκε κατά τα τέλη του περασμένου αιώνα και η ιογενής αιτιολογία τους το 1907 από τον Ciuffo. Ο ιός των μυρμηκιών, γνωστός ως ιός των θηλωμάτων του ανθρώπου (Human Papilloma Virus - HPV) ανήκει στην οικογένεια των παποβαϊών. Ο πυρήνας του αποτελείται από δίκλωνο DNA που εγκλείεται σε ένα εικοσάεδρο καψίδιο αποτελούμενο από 72 καψομερίδια. Σύγχρονες ερευνητικές μέθοδοι και ειδικότερα η DNA υβριδοποίηση έχουν απομονώσει μέχρι σήμερα 55 τύπους ιών HPV, που προκαλούν ευρύ φάσμα παθήσεων. ,
Στατιστική
Στη Μ. Βρετανία το 10-25% των ασθενών που επισκέπτονται τα δερματολογικά ιατρεία παρουσιάζουν μυρμηκιές. Εμφανίζονται γεωγραφικά παντού στη Γη και προσβάλλουν πιο συχνά άτομα ηλικίας 12-16 ετών. Κατανέμονται ως εξής: (α) Το 70% αυτών είναι κοινές μυρμηκιές, (β) το 24% πελματιαίες και (γ) το 3,5% είναι ομαλές μυρμηκιές. Η συχνότητα εμφάνισής τους αυξάνεται σε ασθενείς με μειωμένη κυτταρική ανοσία, όπως π.χ. στη νόσο Hodgkin, στο AIDS κ.λπ., αλλά πολύ συχνά ευθύνεται η κακή υγιεινή των ποδιών. Περίπου το 43% των υποβληθέντων σε μεταμόσχευση νεφρού παρουσιάζουν μυρμηκιές, ιδιαίτερα κοινές ή ομαλές, προφανώς λόγω της δράσης των ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων. ,
Κοινές μυρμηκιές (common warts, verruca vulgaris)
Οφείλονται κυρίως στον ιό HPV2 και λιγότερο συχνά στον HPV 1, 4, 26-29. Είναι υποστρόγγυλα, σκληρά επάρματα με ανώμαλη υπερκερατωσική επιφάνεια, ποικίλου μεγέθους. Εντοπίζονται εκλεκτικά στη ραχιαία επιφάνεια άκρων χειρών και ποδιών αλλά και στα γόνατα, τις κνήμες κ.ά. Είναι συνήθως ασυμπτωματικές, εκτός εάν εντοπίζονται στο παρωνύχιο ή την κοίτη του όνυχος, οπότε είναι επώδυνες και πιθανόν να προκαλέσουν ονυχοδυστροφία. Πολλαπλασιάζονται με αυτοενοφθαλμισμό και καθίστανται πολλαπλές σε άλλοτε άλλο χρονικό διάστημα. Παρουσιάζουν το φαινόμενο Koebner. , Οι κοινές μυρμηκιές είναι ανώδυνα, καλοήθη εξογκώματα του δέρματος που αποτελούνται από έναν σκληρό πυρήνα δέρματος. Η κοινή μυρμηκιά έχει μορφή σκληρού εξογκώματος με ανώμαλη επιφάνεια που μοιάζει με κουνουπίδι. Οι μυρμηκιές μπορεί να είναι στρογγυλές ή με ακανόνιστο σχήμα, επίπεδες ή εξογκωμένες και μπορούν να φτάσουν το μέγεθος του μπιζελιού. Μπορεί να είναι λευκές, γκρίζες ή καφέ. Οι κοινές μυρμηκιές αναπτύσσονται συνήθως γύρω από τα νύχια, στα δάκτυλα και στη ράχη της παλάμης, αλλά ενδέχεται επίσης να εμφανιστούν στα γόνατα και στο πρόσωπο, κυρίως σε σημεία όπου το δέρμα έχει σχιστεί.
Ομαλές μυρμηκιές (flat warts, verruca plana)
Οφείλονται στους ιούς HPV3, HPV10, HPV26-29, HPV41. Είναι επίπεδες ή ελαφρά επηρμένες βλατίδες με λεία επιφάνεια, διαμέτρου συνήθως 1–5 mm, χροιάς φυσιολογικού δέρματος, φαιοκίτρινης ή φαιομέλαινης. Εντοπίζονται στο πρόσωπο, τη ράχη των χεριών, τις κνήμες, τα αντιβράχια και είναι λίγες ή πολυάριθμες. Το φαινόμενο Koebner είναι συχνότερο από ό,τι στις κοινές μυρμηκιές. , Οι ομαλές μυρμηκιές αρχικού σταδίου έχουν ομαλή, επίπεδη επιφάνεια και μέγεθος μόνο λίγα χιλιοστά. Μοιάζουν με εξόγκωμα που έχει το χρώμα του δέρματος ή είναι ανοικτό καφέ. Έχουν την τάση να αναπτύσσονται σε μεγάλους αριθμούς, από 20 έως 100 κάθε φορά. Μπορεί να εμφανιστούν παντού, αλλά στα παιδιά εμφανίζονται συνήθως στο πρόσωπο. Στους ενήλικες εμφανίζονται συνήθως στο πηγούνι και στα μάγουλα στους άνδρες, ενώ στις γυναίκες εμφανίζονται στις γάμπες. Ενδέχεται να ευθύνεται για αυτό ο ερεθισμός που προκαλείται από το ξύρισμα.
Πελματιαίες μυρμηκιές (plantar warts)
Οφείλονται στον ιό HPV1 και HPV4. Εντοπίζονται στα πέλματα στα σημεία στήριξης και είναι συνήθως πολύ επώδυνες τόσο κατά τη βάδιση όσο και την απλή πίεση. Συνήθως εκδηλώνονται στην πελματιαία επιφάνεια της πτέρνας αλλά και στα πλάγιά της. Εχουν ανώμαλη υπερκερατωσική επιφάνεια διάστικτη από μαύρα στίγματα, που αντιστοιχούν σε θρομβωμένα τριχοειδή (και όχι, όπως πιστεύουν πολλοί, στις «ρίζες» τις μυρμηκιάς). Όταν πολλαπλές μυρμηκιές συρρέουν σε μεγάλη πλάκα, ονομάζονται «δίκην μωσαϊκού» (mosaic wart) και ανθίστανται στη θεραπεία. Όταν συγκεντρωθούν πολλές μυρμηκιές μαζί η περιοχή πρήζεται (καθίσταται οιδηματώδης) και ο ασθενής δεν ανέχεται ούτε την ψηλάφηση. Καλό είναι στην κλινική εξέταση, για την τεκμηρίωση της διάγνωσης, να χρησιμοποιηθεί μεγέθυνση X6 έως Χ10. , Οι μυρμηκιές των ποδιών εμφανίζονται μόνο στο πέλμα, είναι πολύ ευαίσθητες και αναγνωρίζονται από τον τρόπο με τον οποίο παρεμβάλλονται στον φυσιολογικό ιστό του δέρματος. Η επιφάνειά τους είναι ανώμαλη, εξογκωμένη, σπογγώδης, παχιά και/ή φολιδωτή. Οι μυρμηκιές των ποδιών μπορεί να είναι καφέ ή γκρι (με σκούρο κέντρο), είναι άσχημες και συχνά πολύ οδυνηρές εάν δεν αντιμετωπιστούν. Συνήθως είναι μεγαλύτερες από τις κοινές μυρμηκιές και πιο επίπεδες, λόγω της πίεσης που ασκείται στο πέλμα του ποδιού κατά το περπάτημα. Συχνά αναπτύσσονται κάτω από τα σημεία που πιέζονται περισσότερο, όπως οι πτέρνες ή το ακροστήριγμα του πέλματος.
Θεραπεία των μυρμηκιών
Το πλήθος των θεραπευτικών μεθόδων για την αντιμετώπιση των μυρμηκιών δείχνει ότι καμμία δεν είναι εντελώς επιτυχής. Υποτροπές εμφανίζονται συνήθως μετά απο ατελή θεραπεία. Ένδειξη ίασης της μυρμηκιάς αποτελεί η επανεμφάνιση των φυσιολογικών πτυχών του δέρματος στην περιοχή της μυρμηκιάς. Στις περισσότερες περιπτώσεις απαιτείται θεραπεία τουλάχιστον 2-3 μηνών και θα πρέπει οι ασθενείς να είναι ιδιαίτερα πειθαρχημένοι. Η θεραπευτική μέθοδος που θα επιλεχθεί πρέπει να μην ενέχει κινδύνους για τον ασθενή, να μην αφήνει ουλές και να προκαλεί τον ελάχιστο δυνατό πόνο και τις λιγότερες παρενέργειες. Στο 20-30% των μυρμηκιών παρατηρείται αυτόματη υποχώρηση άνευ θεραπείας σε 6 μήνες, που μπορεί να φθάσει και το 65% σε δύο χρόνια. Εν τούτοις, πρέπει να γίνεται έγκαιρη θεραπεία των μυρμηκιών γιατί οι μεμονωμένες και πρόσφατες μυρμηκιές θεραπεύονται ευκολότερα και μειώνεται ο κίνδυνος αυτοενοφθαλμισμού και μετάδοσης. Αρχικά γίνεται σύσταση στους ασθενείς να παίρνουν γενικά μέτρα καθαριότητας, π.χ. να χρησιμοποιούν μόνο τα δικά τους προσωπικά είδη, να αποφεύγουν το ξύρισμα, τη χρήση κοινόχρηστων πισίνων κ.λπ. ,
Οι μέθοδοι θεραπείας των μυρμηκιών περιλαμβάνουν: Γλουταραλδεΰδη: πιθανή ευαισθητοποίηση και καφεοειδής αποχρωματισμός δέρματος.
Φορμαλίνη: σε διάλυμα 3-20%, γέλη ή αλοιφή. Προκαλεί πιθανή ευαισθητοποίηση.
Κυτταροτοξικά τοπικά: Ποδοφυλλίνη Gel, ή φθοριοουρακίλη (Fluoracil Cream).
Ανοσοθεραπεία (ανοσοενίσχυση) με τη χρήση ιντερφερόνης κ.λπ. ,
Παραπομπές
Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Θάνατοι τον Μάρτιο του 2011
Θάνατοι σημαντικών προσώπων, που έγιναν το Μάρτιο του έτους 2011.
31 Μαρτίου
03
C2H2
Ο μοριακός τύπος C2H2, με μοριακή μάζα 26,04 amu, αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 2, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθράκες (όχι όλοι σταθεροί):
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C2
Cross Purposes Live
Cross Purposes Live είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "I.R.S. Records".
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στις 13 Απριλίου 1994, στην εμφάνιση του συγκροτήματος στο "Hammersmith Apollo" του Λονδίνου κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Cross Purposes". Είναι η μοναδική ζωντανή ηχογράφηση των Black Sabbath με τον Τόνι Μάρτιν στα φωνητικά και κυκλοφόρησε και σε μορφή βίντεο κασέτας.
Τον Δεκέμβριο του 2010 εκδόθηκε σε μορφή DVD μόνο στην Ιαπωνία, από την "Eagle Rock Entertainment".
Τραγούδια
1. Time Machine (Iommi, Dio, Butler) - 5:08
2. Children of the Grave (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:25
3. I Witness (Iommi, Martin, Butler) - 5:02
4. Into the Void (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:39
5. Black Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 8:12
6. Psychophobia (Iommi, Martin, Butler) - 3:03
7. The Wizard (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 4:42
8. Cross of Thorns (Iommi, Martin, Butler) - 4:43
9. Sympton of the Universe (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 7:31
10. Headless Cross (Iommi, Martin, Powell) - 5:34
11. Paranoid (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:13
12. Iron Man (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:27
13. Sabbath Bloody Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:11
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Cross Purposes Live ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1995 Κατηγορία:Live άλμπουμ των Black Sabbath
Ζάζα Πατσούλια
Ο Ζάζα Πατσούλια (γεωργιανά: ზაზა ფაჩულია, Τιφλίδα, Σοβιετική Ένωση, 10 Φεβρουαρίου 1984) είναι Γεωργιανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε επί σειρά ετών στο NBA με τους Ορλάντο Μάτζικ, Μιλγουόκι Μπακς, Ατλάντα Χοκς (στους οποίους έπαιξε για 8 χρόνια), Ντάλας Μάβερικς, Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς και Ντιτρόιτ Πίστονς. Αποτελεί τον έβδομο Ευρωπαίο που κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο NBA ξεπέρασε τα 1.000 επίσημα παιχνίδια στη διάρκεια της κανονικής περιόδου, διοργάνωση την οποία έχει κατακτήσει δύο φορές (τις σεζόν 2016/17 και 2017/18) με τη φανέλα των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.
Παράλληλα, διετέλεσε διεθνής με την εθνική Γεωργίας, με την οποία έχει συμμετάσχει στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2011, 2015 και 2017. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2019 και κατόπιν προσελήφθη ως σύμβουλος στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.
Πρώτα βήματα
αριστερά|μικρογραφία|217x217px|Ο Πατσούλια με τη φανέλα των Χοκς. Γεννήθηκε το 1984 στην Τιφλίδα της Γεωργίας (η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης ως πρωτεύουσα της ΣΣΔ Γεωργίας) ως Ζαούρ Πατσούλια, όνομα το οποίο αργότερα άλλαξε σε Ζάζα. Ξεκίνησε το μπάσκετ στην πατρίδα του και το 1998 μετανάστευσε στην Τουρκία, προκειμένου να ενταχθεί στην Ούλκερ, με την οποία έκανε ντεμπούτο τη σεζόν 1999/00. Στην τουρκική ομάδα αγωνίστηκε μέχρι το 2003 κατακτώντας ένα πρωτάθλημα (2001), ένα κύπελλο και τρία συνεχόμενα σούπερ καπ Τουρκίας (2001, 2002, 2003). Κατά την τελευταία του χρονιά στην Ούλκερ πραγματοποίησε αξιοσημείωτες εμφανίσεις για την Ευρωλίγκα έχοντας, μεταξύ άλλων, 26 πόντους εναντίον του Παναθηναϊκού και 13 πόντους και 17 ριμπάουντ κόντρα στη Φορτιτούντο Μπολόνια. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τουρκία, απέκτησε την τουρκική υπηκοότητα.
Στο NBA
Το 2003 επιλέχτηκε στο νούμερο 42 του NBA Draft από τους Ορλάντο Μάτζικ, με τους οποίους αγωνίστηκε τη σεζόν 2003/04 μετρώντας 59 συμμετοχές με μ.ό. 3,3 πόντων και 2,9 ριμπάουντ σε 11,3 λεπτά ανά αγώνα. Κατόπιν έπαιξε για έναν χρόνο στους Μιλγουόκι Μπακς έχοντας 74 συμμετοχές με μέσους όρους 6,2 πόντων και 5,1 ριμπάουντ σε σχεδόν 19 λεπτά ανά αγώνα.
Τον Αύγουστο του 2005 ο Πατσούλια μεταπήδησε στους Ατλάντα Χοκς, όπου παρέμεινε για 8 αγωνιστικές περιόδους. Ενδιάμεσα, το 2011, αγωνίστηκε προσωρινά στη Γαλατασαράι κατά τη διάρκεια του λοκ άουτ στο NBA. Ως παίκτης των Χοκς αγωνίστηκε σε 556 παιχνίδια της κανονικής περιόδου (223 ως βασικός) με 21,6 λεπτά ανά αγώνα, στους οποίους είχε 7,3 πόντους και 5,8 ριμπάουντ. Επίσης συμμετείχε σε 40 αναμετρήσεις στο πλαίσιο των πλέι οφ έχοντας σχεδόν 5 πόντους και 4,7 ριμπάουντ σε 18 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα.
Ακολούθως επέστρεψε για μια διετία στους Μπακς και το 2015/16 ήταν μέλος των Ντάλας Μάβερικς. Στη συνέχεια υπήρξε για δύο χρόνια μέλος των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, με τους οποίους πανηγύρισε την κατάκτηση ισάριθμων πρωταθλημάτων (2017 και 2018) έχοντας ως συμπαίκτες - μεταξύ άλλων - τους Στέφεν Κάρι, Κέβιν Ντουράντ και Κλέι Τόμσον. Τη διετία που αγωνίστηκε στην ομάδα του Σαν Φρανσίσκο είχε 161 συμμετοχές (139 στην κανονική περίοδο και άλλες 22 στα πλέι οφ).
Τον Ιούλιο του 2018 ο Πατσούλια αποκτήθηκε από τους Ντιτρόιτ Πίστονς. Έλαβε μέρος σε 68 αναμετρήσεις και ολοκλήρωσε τη σεζόν του στο Ντιτρόιτ με σχεδόν 4 πόντους και ισάριθμα ριμπάουντ σε 14,1 λεπτά ανά αγώνα. Τον Σεπτέμβριο του 2019 έθεσε τέλος στην καριέρα του, καθώς προσελήφθη από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς με την ιδιότητα του συμβούλου.
Αγωνίστηκε σε συνολικά 1171 αγώνες του ΝΒΑ (1098 στην κανονική περίοδο και 73 στα πλέι οφ). Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στο NBA, ο Πατσούλια ξεχώρισε για τον ιδιαίτερα σκληρό τρόπο παιχνιδιού του, για τον οποίο κατακρίθηκε εξαιτίας του τραυματισμού που προκάλεσε το 2017 στον Καουάι Λέοναρντ των Σαν Αντόνιο Σπερς και του παρολίγον τραυματισμού του Ράσελ Ουέστμπρουκ των Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ το επόμενο έτος. Επιπλέον, κατά καιρούς είχε πρωταγωνιστήσει σε διαπληκτισμούς με παίκτες αντιπάλων ομάδων όπως ο Κέβιν Γκαρνέτ, ο Τζέισον Ρίτσαρντσον και ο Λουκ Μπάμπιτ.
Εθνική ομάδα
Ο Πατσούλια διετέλεσε αρχικά μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Γεωργίας, ενώ το 2000 πραγματοποίησε τις πρώτες του επίσημες συμμετοχές με την εθνική ανδρών κατά την προκριματική φάση του Ευρωμπάσκετ του 2003. Με την εθνική Γεωργίας συμμετείχε στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2011, 2015 και 2017. Στο Ευρωμπάσκετ του 2011, ένας τραυματισμός κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης είχε ως επακόλουθο να αγωνιστεί μόνο στα πέντε από τα οκτώ παιχνίδια της εθνικής του, μετρώντας 13,6 πόντους ανά αγώνα. Το 2015 έλαβε μέρος και στις 6 αναμετρήσεις της Γεωργίας έχοντας 13,5 πόντους ανά παιχνίδι, ενώ στο Ευρωμπάσκετ του 2017 είχε μέσους όρους 13,4 πόντων και 9,2 ριμπάουντ. Τον Σεπτέμβριο του 2017, μετά την ολοκλήρωση της παρουσίας των Γεωργιανών στη διοργάνωση, ανακοίνωσε επίσημα την απόσυρσή του από την εθνική ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιτρόιτ Πίστονς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούλκερσπορ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017
Σαγαλασσός
Η Σαγαλασσός είναι αρχαιολογική τοποθεσία στην νοτιοδυτική Τουρκία, περίπου 100 χιλιόμετρα βόρεια της Αττάλειας, και 30 χιλιόμετρα από το Μπουρντούρ και την Ισπάρτα (την αρχαία Σπάρτη της Μικράς Ασίας). Τα ερείπια της αρχαίας Σαγαλασσού βρίσκονται 7 χιλιόμετρα από στο Αγλασούν (η αρχαία Αγαλασσός), στην επαρχία του Μπουρνούμ, στην δυτική μεριά της οροσειράς του Ταύρου (τούρκικα Toros), σε υψόμετρο 1450-1700 μέτρα. Εκτιμάται ότι ιδρύθηκε περί τα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα και εγκαταλήφθηκε περί τις αρχές του 13ου αιώνα. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους η πόλη ήταν γνωστή ως η «πρώτη πόλη της Πισιδίας», μια περιοχή της δυτικής μεριάς του Ταύρου σήμερα γνωστή ως η Περιοχή των Τουρκικών Λιμνών. Υπήρξε από τις σημαντικότερες πόλεις της Πισιδίας ήδη από τους ελληνιστικούς χρόνους.
Οι αστική περιοχή ήταν απλωμένη σε διάφορα επίπεδα σε ένα υψόμετρο μεταξύ 1400 και 1600 μέτρων. Η πόλη κατάφερε να ανακάμψει μετά από μεγάλο σεισμό στις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ. , αλλά επιδημίες, έλλειψη νερού, έλλειψη ασφάλειας και σταθερότητας, ασταθής οικονομία και τελικά ένας δεύτερος καταστροφικός σεισμός περίπου στα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ., ανάγκασαν τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την πόλη τους και να εγκατασταθούν στην πεδιάδα την εποχή των Σελτζουκιδών.
Το 1990 άρχισαν μεγάλης κλίμακας ανασκαφές υπό τη επίβλεψη του Μαρκ Βέλκενς του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λέουβεν. Στο φως ήρθε μεγάλος αριθμός κτηρίων, μνημείων και άλλων αρχαιολογικών ευρημάτων, που μαρτυρούν τη μνημειακή σημασία της ιστορίας της πόλης κατά την ελληνιστική, ρωμαϊκή, και βυζαντινή περίοδο.
Ιστορία
Η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή χρονολογείται από το 8000 π.Χ., πριν κατοικηθεί κανονικά. Χετιτικά γραπτά αναφέρονται σε ένα ορεινό μέρος με το όνομα Salawassa τον 14ο αιώνα π.Χ., ενώ η πόλη αναπτύχθηκε κατά τον φρυγικό και λυδικό πολιτισμό. Η Σαγαλασσός ήταν μέρος της Πισιδίας στη δυτική μεριά της οροσειράς του Ταύρου. Κατά την περίοδο της Περσικής Αυτοκρατορίας η Πισιδία έγινε γνωστή για τις πολεμοχαρείς φατρίες της.
Η Σαγαλασσός ήταν μια από τις πλουσιότερες πόλεις της Πισιδία όταν την κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος το 333 π.Χ. στην πορεία του προς την Περσία. Είχε πληθυσμό που αριθμούσε τις μερικές χιλιάδες. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, η περιοχή περιήλθε διαδοχικά στα εδάφη του Αντίγονου, ίσως του Λυσίμαχου, των Σελευκιδών της Συρίας, και στη Δυναστεία των Ατταλιδών της Περγάμου. Τα αρχαιολογικό ιστορικό φανερώνει ότι ο ντόπιος πληθυσμός υιοθέτησε γρήγορα την ελληνιστική κουλτούρα.
Μετά τους Ατταλίδες, η Πισιδία έγινε μέρος της Επαρχίας της Ασίας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 39 π.Χ. δόθηκε στον υποτελή βασιλιά της Γαλατίας Αμύντα, αλλά μετά το θάνατό του το 25 π.Χ., η Ρώμη την ενέταξε στην Επαρχεία της Γαλατίας. Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η Σαγαλασσός έγινε σημαντικό αστικό κέντρο, που απολάμβανε την εύνοια ειδικά του Αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος την ονόμασε "πρώτη πόλη" της Επαρχίας και κέντρο της λατρείας του Αυτοκράτορα. Κτήρια εκείνης της περιόδου έχουν ρωμαϊκό χαρακτήρα.
Στους επόμενους αιώνες, η διάβρωση κάλυψε την Σαγαλασσό. Δεν λεηλατήθηκε σε μεγάλο βαθμό από αρχαιοκάπηλους και λαθρανασκαφές, πιθανόν λόγο της (απόμακρης) τοποθεσίας της.
Ο εξερευνητής Paul Lucas, που ταξίδευε στην Τουρκία σε αποστολή για την αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ', επισκέφτηκε τα ερείπια της πόλης το 1706. Μετά το 1824, όταν ο Francis Vyvyan Jago Arundell (1780 - 1846), Βρετανός ιερέας στη Σμύρνη και αρχαιοδίφης, επισκέφτηκε την τοποθεσία και ανακάλυψε το όνομα της πόλης από επιγραφές, Δυτικοί εξερευνητές άρχισαν να επισκέπτονται τα ερείπια. Ο Πολωνός ιστορικός της τέχνης κόμης Karol Lanckoroński έφτιαξε τον πρώτο χάρτη της Σαγαλασσού. Παρόλ’ αυτά, η τοποθεσία δεν ήταν στο επίκεντρο της αρχαιολογικής προσοχής μέχρι το 1985, όταν Αγγλό-Βεγλική ομάδα υπό τον Stephen Mitchell ξεκίνησε μεγάλη έρευνα στην τοποθεσία.
Σύγχρονο έργο ανάπλασης
Από το 1990 η Σαγαλασσός, τόπος με μεγάλη τουριστική κίνηση, είναι το αντικείμενο μεγάλου έργου ανασκαφών υπό τον Marc Waelkens του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λέουβεν. Το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει έρθει στο φως, ενώ τέσσερα μεγάλα έργα ανάπλασης έχουν (σχεδόν) ολοκληρωθεί. Στα πλαίσια του έργου, διενεργείται μεγάλη αστική και γεωφυσική έρευνα, καθώς και ανασκαφές σε ιδιωτικές και βιομηχανικές περιοχές, και εντατική έρευνα στην ευρύτερη περιοχή. Το πρώτο σκέλος ερευνών καταγράφει ιστορία κατακτήσεων της περιοχής χιλιάδων χρόνων, από τον Αλέξανδρο ως τον 7ο αιώνα, ενώ το δεύτερο παρέχει αποδείξεις για τις αλλαγές της πληθυσμιακής κατανομής στην περιοχή, για την εξέλιξη της πανίδας και των καλλιεργειών, για την γεωλογική ιστορία, και για τις κλιματολογικές αλλαγές τα τελευταία 10000 χρόνια.
Σε φυλογενετική έρευνα, το μιτοχοδριακό DNA 85 σκελετών από τη Σαγαλασσό που χρονολογούνται από τον 11ο-13ο αιώνα μ.Χ., συγκρίθηκε με αυτό του σύγχρονου πληθυσμού. Η έρευνα έδειξε σημαντική γενετική υπογραφή Βαλκανικών / Ελληνικών πληθυσμών, όπως και αρχαίων Περσικών και πληθυσμών από την Ιταλική χερσόνησο. Επίσης βρέθηκε μια συμβολή από την περιοχή του Λεβάντε, ενώ δεν βεβαιώθηκε καμία συμβολή από πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Νεώτερη γενετική έρευνα σε μιτοχονδριακό (μητρικό) DNA σκελετών της Σαγαλασσού και συγχρόνων κατοίκων της Αγλασούν  δείχνει γενετική συνέχεια επί δύο χιλιετίες παρά τα μεταναστευτικά περιστατικά που έγιναν ενδιάμεσα (όπως εγκατάσταση στρατιωτικών από την  Ν. Ιταλία και τη Ν. Ισπανία κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους ή από την Ασία κατά την εποχή των Σετζούκων). Επίσης ότι υπήρξε σημαντική μείωση του τοπικού πληθυσμού της τάξης του 90% κατά τις αρχές του 13ου αιώνα, πιθανώς λόγω μετανάστευσης προς τη ΝΔ Ανατολία.
Το Γαλλό-Ρωμαϊκό Μουσείο του Tongeren στο Βέλγιο φιλοξένησε έκθεση με ευρήματα από τη Σαγαλασσό με τίτλο «Σαγαλασσός: Πόλη των Ονείρων» από τις 29 Οκτωβρίου 2011 μέχρι τις 17 Ιουνίου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Πισιδίας Κατηγορία:Επαρχία Μπουρντούρ
Πάβεου Ανταμόβιτς
Ο Πάβελ Μπόγκνταν Ανταμόβιτς (Paweł Bogdan Adamowicz; 2 Νοεμβρίου 1965 – 14 Ιανουαρίου 2019) ήταν Πολωνός πολιτικός και δικηγόρος. Υπηρέτησε ως δήμαρχος της πόλης του Γκντανσκ στο βοϊβοδάτο της Πομερανίας για είκοσι χρόνια μέχρι τη δολοφονία του.
Ζωή και καριέρα
Ο Ανταμόβιτς γεννήθηκε στο Γκντανσκ σε οικογένεια της μεσαίας τάξης. Οι γονείς του Ρίσαρντ και Τερέσα ήταν οικονομολόγοι, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Πολωνία από το Βίλνιους της Λιθουανικής ΣΣΔ το 1946. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ, όπου έγινε επίσης εξέχον μέλος του φοιτητικού κινήματος. Ήταν ένας από τους διοργανωτές της απεργίας του 1988 και έγινε επικεφαλής της απεργιακής επιτροπής. Μεταξύ του 1990 και 1993, υπηρέτησε ως αντι-πρύτανης για φοιτητικά θέματα.
Το 1990, ο Ανταμόβιτς εξελέγη μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Γκντανσκ, προεδρεύοντας του Συμβουλίου από το 1994 στη δεύτερη θητεία του και διατηρώντας αυτή τη θέση μέχρι το 1998, όταν εξελέγη ο δήμαρχος του Γκντανσκ. Στις 10 Νοεμβρίου 2002 επανεξελέγη με το 72% ψήφων.
Τιμήθηκε με το χρυσό σταυρό Προ Εκκλέσια ετ Ποντίφιτσε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ και με το Σταυρό του τάγματος της Αξίας το 2003 από τον Πρόεδρο Αλεξάντερ Κβασνιέβσκι. Το 2014, έγινε παραλήπτης του Σταυρού της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης για να τιμηθεί η συνεισφορά του εκ μέρους της πολωνικής δημοκρατίας.
Τον Νοέμβριο του 2018, ο Ανταμόβιτς ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος για το αξίωμα του Δήμαρχου του Γκντανσκ, όπου επανεκλέχθηκε για έκτη θητεία, ενώ εγκρίθηκε από την Πολιτική Πλατφόρμα και παρέμεινε κριτικός του κυβερνώντος κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη. Η θητεία του επρόκειτο να διαρκέσει μέχρι το 2023.
Δολοφονία
Στις 13 Ιανουαρίου 2019, ο Ανταμόβιτς μαχαιρώθηκε στην καρδιά, στη σκηνή της μεγάλης φιλανθρωπικής εκδήλωσης των Χριστουγέννων στο Γκντανσκ και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, όπου υποβλήθηκε σε πεντάωρη χειρουργική επέμβαση για πληγές στην καρδιά και στα εσωτερικά όργανα. Πέθανε την επόμενη μέρα. Ο δολοφόνος αργότερα συνελήφθη. Ένας εκπρόσωπος της αστυνομίας του Γκντανσκ δήλωσε ότι ο κρατούμενος ήταν ένας 27χρονος που ζούσε στην πόλη. Ονομάστηκε ως Στεφάν Β. από το γραφείο του εισαγγελέα του Γκντανσκ, με τον εκπρόσωπο της αστυνομίας να δηλώνει ότι ο άνθρωπος έχει μεγάλο ποινικό μητρώο, συμπεριλαμβανομένης μιας ληστείας τράπεζας και μιας επίθεσης εναντίον αστυνομικού. Μετά το μαχαίρωμα του δημάρχου, μίλησε στο μικρόφωνο και ισχυρίστηκε ότι είχε κατηγορηθεί λανθασμένα από την προηγούμενη κυριαρχική κυβέρνηση της Πολιτικής Πλατφόρμας και βασανίστηκε. Η επίθεση καταγράφηκε σε βίντεο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλληλεγγύης (πολωνικό συνδικάτο) Κατηγορία:Πολωνοί αντικομμουνιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης
Αμφεταμίνη
250px|right|thumb|Η ονομασία κατά [[Διεθνής Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας|IUPAC: (RS)-1-φαινυλοπροπαν-2-αμίνη]] thumb|250px|right Οι αμφεταμίνες είναι ομάδα ενώσεων, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως φάρμακα, ενώ αρχικά χρησιμοποιήθηκαν σαν βοηθήματα δίαιτας για τη μείωση του σωματικού βάρους. Κυκλοφορούν με διάφορα εμπορικά ονόματα και χρησιμοποιούνται σαν διεγερτικά. Το φάρμακο χρησιμοποιείται επίσης παράνομα ως ψυχαγωγικό. Αποτελεί υποκατάστατο της κοκαΐνης στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα με παρόμοια δράση και σε αρκετά χαμηλότερη τιμή.
Ιστορία
Η πρώτη αμφεταμίνη δημιουργήθηκε αρχικά το 1887 από τον Ρουμάνο χημικό Λαζάρ Εντελεάνου (Lazar Edeleanu) στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, με το όνομα φαινυλισοπροπυλαμίνη. Τη δεκαετία του 1930 χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της ναρκοληψίας και του συνδρόμου Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Φαρμακολογία
Οι αμφεταμίνες εμφανίζουν τη δράση τους στο Κεντρικό και στο Περιφερικό Νευρικό Σύστημα όπου επάγει την απελευθέρωση ενδοκυττάριων αποθεμάτων κατεχολαμινικών διαβιβαστών (ντοπαμίνη, νορεπινεφρίνη και σεροτονίνη). Παράλληλα, αναστέλλουν το ένζυμο μονοαμινοξειδάση (ΜΑΟ) που τις αποδομεί. Έτσι, αυξάνονται πολύ γρήγορα τα επίπεδα κατεχολαμινών στη σύναψη.
Ιατρική χρήση
Η θεραπευτική χρησιμότητα της αμφεταμίνης περιορίζεται από την ψυχολογική και σωματική εξάρτηση που εμφανίζει.
Το αμφεταμινικό παράγωγο μεθυλοφαινιδάτη χρησιμοποιείται για την συμπτωματική αντιμετώπιση του συνδρόμου μειωμένης προσοχής (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με Υπερκινητικότητα,ΔΕΠ-Υ)στα παιδιά και της ναρκοληψίας.
Εθισμός
Οι αμφεταμίνες προκαλούν εθισμό, εξάρτηση και συμπεριφορά αναζήτησης της ουσίας. Ακόμη, μετά από χρόνια χρήση εμφανίζεται ανοχή στην ευφορική δράση της, που από τους χρήστες περιγράφεται ως "χάσιμο της μαγείας".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο νευρικό σύστημα Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο καρδιαγγειακό σύστημα Κατηγορία:Διεγερτικά Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες Κατηγορία:Γερμανικές εφευρέσεις
Μαρουλάς
Ο Χάνδακας χτυπήθηκε άσχημα από επιδημίες. Επί τουρκοκρατίας το 1717 αποφασίστηκε οι λεπροί να απομακρύνονται από την πόλη. Μέχρι τότε φορούσαν επάνω τους κουδούνια, για να χτυπούν καθώς περπατούσαν και να προειδοποιούν τον κόσμο να μην τους πλησιάζει. Από το 1717 μέχρι το 1903, που άρχισε να λειτουργεί σαν λοιμοκαθαρτήριο η γνωστή Σπιναλόγκα, περνούσαν από αυτήν την πύλη, που ονομάστηκε γι αυτό το λόγο και πύλη Λαζαρέτο, για να καταλήξουν στο λοιμοκαθαρτήριο, την συνοικία του Μαρουλά, όπως ονομάστηκε και βρισκόταν κοντά στο πολύ γνωστό Καπετανάκειο σχολείο έξω από τα τείχη της παλιάς ενετικής πόλης.
Επι ενετοκρατίας στο χώρο αυτό, που ονομαζόταν κοιλάδα του Μαρουλά, βρισκόταν ένα βενετσιάνικο χωριό. Που ήταν πολύ κοντά στη θάλασσα και το λιμάνι. Οι βενετσιάνοι ήθελαν να διώξουν από εκεί τους κρητικούς κατοίκους, γιατί ασχολούνταν με το λαθρεμπόριο, και φοβόντουσαν ότι αν ερχόταν εχθροί από εκεί, θα τους βοηθούσαν, για να διώξουν τους Ενετούς. Τελικά το χωριό εγκαταλήφθηκε το 1648, όταν άρχισε η πολιορκία του μεγάλου Κάστρου. Εκεί εγκαταστάθηκαν οι Τούρκοι και από εκεί χτυπούσαν τον προμαχώνα της Σαμπιονάρας, τον προμαχώνα της άμμου, κατά την πολιορκία του μεγάλου κάστρου (1648-1699). Από το 1717 εγκαταταστάθηκαν εκεί οι λεπροί ,σε ένα χώρο γεμάτος σπηλιές όπου μέσα εύρισκαν καταφύγιο. Έπαιρναν νερό από τα πηγάδια, δημιούργησαν έναν οικισμό εκει, διατηρούσαν κήπους και κοτέτσια, όμως κανένα προϊόν δεν τους επιτρεπόταν να πωλούν από τον φόβο της μετάδοσης της ασθένειας. Έτσι εκτός από ότι προϊόντα έβγαζαν, ζητιάνευαν στην πύλη αυτή του Λαζαρέτο, για να ζήσουν. Μπορούσαν να παντρεύονται μεταξύ τους και από το 1852 ο τούρκος διοικητής διέταξε να μοιράζουν από μία οκά ψωμί την ημέρα για κάθε άρρωστο, και από το 1890 τοποθετήθηκε και μία βρύση για να παίρνουν νερό. Η συνοικία ονομαζόταν και Μεσκινιά, από τον τούρκικο όρο μεσκίνης, που σημαίνει άθλιος, λεπρός. Μία από τις σπηλιές την μετέτρεψαν σε εκκλησία ,την Παναγία την Χρυσοπηγή και ο πρώτος ιερέας που λειτούρησε εκεί ήταν και αυτός λεπρός. Το 1852 μετρήθηκαν και ζούσαν 119 άτομα στην συνοικία του Μαρουλά και τα εννέα από αυτά δεν έπασχαν από τη Νόσο του Χάνσεν. Όποια παιδιά γεννιόταν και μεγάλωναν εκει, ακόμα κι αν δεν ήταν άρρωστα, έμεναν και ζούσαν και αυτά σε αυτή την συνοικία των λεπρών.
Σήμερα η συνοικία ονομάζεται Χρυσοπηγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηράκλειο
Κάστρα των Κυθήρων
Τα Κάστρα των Κυθήρων χτίστηκαν στα χρόνια της Ενετοκρατίας, αν και στο κάστρο των Κυθήρων φαίνεται ότι προϋπήρχαν βυζαντινά οχυρωματικέ εγκαταστάσεις.
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων των Κυθήρων, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ).
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα  Κατηγορία:Νομός Αττικής Κατηγορία:Κύθηρα Κατηγορία:Κάστρα στην Ελλάδα
Βραβεία Γκράμι του 1999
Βραβεία Γκράμι του 1999
Walter Afanasieff, James Horner (παραγωγοί), Simon Franglen (παραγωγός & Μηχανικός ήχου/mixer), Humberto Gatica, David Gleeson (μηχανικοί/mixers) & Céline Dion για το "My Heart Will Go On"
Matt Howe, Storm Jefferson, Ken Johnston, Tony Prendatt, Warren Riker, Johnny Wydrycz μηχανικοί/mixers) & Lauryn Hill (παραγωγός & καλλιτέχνης) για το The Miseducation of Lauryn Hill
Lauryn Hill
Εναλλακτική Μουσική
Beastie Boys για το Hello Nasty
Blues
Otis Rush για το Any Place I'm Going
Παιδικά
John Boylan (παραγωγός) για το Elmopalooza! σε ερμηνεία the Sesame Street Cast με διάφορους καλλιτέχνες
Dan Musselman & Stefan Rudnicki (παραγωγοί) για το The Children’s Shakespeare σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Κλασική Μουσική
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Mahler: Symphony No. 9
Jeffrey Tate (διευθυντής ορχήστρας), Renee Fleming & the English Chamber Orchestra για το The Beautiful Voice (Works of Charpentier, Gounod etc.)
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας), Jessye Norman, László Polgár & the Chicago Symphony Orchestra για το Bartók: Bluebeard's Castle
Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Atlanta Symphony Orchestra & Chorus για το Barber: Prayers of Kierkegaard/Vaughan Williams: Dona Nobis Pacem/Bartók: Cantata Profana
Krzysztof Penderecki (διευθυντής ορχήστρας), Anne-Sophie Mutter & the London Symphony Orchestra for Penderecki: Violin Concerto No. 2, Metamorphosen
Murray Perahia για το Bach: English Suites Nos. 1, 3 And 6
Steve Reich (διευθυντής ορχήστρας) για το Reich: Music για το 18 Musicians σε ερμηνεία Steve Reich and Musicians
Andre Previn & Gil Shaham για το American Scenes (Works of Copland, Previn, Barber, Gershwin)
Krzysztof Penderecki (Συνθέτης & διευθυντής ορχήστρας), Anne-Sophie Mutter & the London Symphony Orchestra για το Penderecki: Violin Concerto No. 2, Metamorphosen
James Mallinson (παραγωγός), Robert Shaw (διευθυντής ορχήστρας) & the Atlanta Symphony Orchestra & Chorus για το Barber: Prayers of Kierkegaard/Vaughan Williams: Dona Nobis Pacem/Bartók: Cantata Profana
Jorge Calandrelli (διευθυντής ορχήστρας) & Yo-Yo Ma για το Soul of the Tango - The Music of Astor Piazzolla
Σύνθεση και Διευθέτηση
Future Man & Victor Lemonte Wooten (Συνθέτες) για το "Almost 12" σε ερμηνεία Bela Fleck & the Flecktones
James Horner & Will Jennings (τραγουδοποιοί) για το "My Heart Will Go On" (από το Titanic) σε ερμηνεία Céline Dion
John Williams (Συνθέτης) για το Saving Private Ryan
Don Sebesky (διευθετητής) για το "Waltz για το Debby"
Herbie Hancock, Robert Sadin & Stevie Wonder (διευθετητές) για το "St. Louis Blues" σε ερμηνεία Herbie Hancock
Κάντρι Μουσικής
Shania Twain για το "You're Still the One"
Vince Gill για το "If You Ever Have Forever in Mind"
Clint Black, Joe Diffie, Merle Haggard, Emmylou Harris, Alison Krauss, Patty Loveless, Earl Scruggs, Ricky Skaggs, Marty Stuart, Pam Tillis, Randy Travis, Travis Tritt & Dwight Yoakam για το "Same Old Train"
Vince Gill & Randy Scruggs για το "A Soldier's Joy"