cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φεγκερόλ-Μπυλί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φεγκερολαί-Μπυλιέν (γαλλικά: Feuguerollais-Bulliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Φιερβίλ-λε-Παρκ
Το Φιερβίλ-λε-Παρκ (γαλλικά: Fierville-les-Parcs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φιερβιλαί (γαλλικά: Fiervillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Βικούνια
Η βικούνια (Vicugna vicugna) είναι το ένα από τα δύο είδη άγριων Νοτιοαμερικανικών καμηλοειδών, που ζει στις αλπικές περιοχές των Κεντρικών Άνδεων. Το άλλο είδος είναι το γουανάκος. Έχει συγγένεια με το λάμα, όμως το πιο πλησιέστερο συγγενικό είδος, το οποίο ανήκει στο ίδιο γένος, είναι το οικόσιτο αλπακά, όμως σε αντίθεση με τα παραπάνω είδη (συν το γουανάκο) κανείς ποτέ δεν κατάφερε να εξημερώσει τη βικούνια. Παρ' όλο που κατατάχθηκε στα είδη Ελάχιστης Ανησυχίας, η βικούνια είναι απειλούμενο είδος (Βλ. Κατάσταση πληθυσμού).
Μορφολογία
Η βικούνια είναι το μικρότερο είδος από τα λάμα. Είναι κομψό ζώο με μήκος της φτάνει τα 1,60 μέτρα, τα 85 εκ. σε ύψος και τα 35 κιλά σε βάρος. Έχει φίνα χαρακτηριστικά και ψηλόλιγνα πόδια, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τον μακρύ λαιμό. Το σώμα της είναι λεπτό. Το τρίχωμά της είναι μακρύ, πυκνό και μαλακό σαν μετάξι, ανοιχτό καστανό στο πάνω μέρος και τα πλάγια και λευκό στο κάτω μέρος (κοιλιά, στήθος, πόδια). Το κεφάλι της είναι μικρό και μοιάζει με λαγού, ενώ οι κάτω κοπτήρες της αναπτύσσονται συνεχώς, όπως των τρωκτικών.
Βιολογία
αριστερά|μικρογραφία|Μικρό κοπάδι βικούνιας στη βόρεια [[Χιλή, σε υψόμετρο 4.570 μέτρων]] Η βικούνια ζει σε μικρές ομάδες θηλυκών και μικρών κάτω από την αρχηγία ενός ενήλικου αρσενικού, που υπερασπίζεται την περιοχή του. Είναι πιο ανθεκτική απ' όσο δείχνει. Απαντά στα ψηλά και άγονα οροπέδια των Άνδεων σε υψόμετρο από 3.500 έως 5.000 μέτρα, όπου τρέφεται με την αραιή βλάστηση που βρίσκει. Σε αυτό το υψόμετρο ο αέρας περιέχει πολύ λιγότερο οξυγόνο συγκριτικά με πιο χαμηλά, αλλά η βικούνια καταφέρνει να τρέχει με 50 χλμ./ώρα.
Απειλές
Η βικούνια κυνηγήθηκε θανάσιμα για το μαλλί της απ' όταν έφτασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι στην Νότια Αμερική. Κυνηγιώταν και κατά την προκολομβιακή εποχή από τους Ίνκας για αυτόν τον ίδιο σκοπό επίσης, όχι όμως σε τέτοιο επίπεδο που να τεθεί σε κίνδυνο η επιβίωση της βικούνιας. Το είδος αποδεκατίστηκε σχεδόν παντού λόγω του εμπορίου του μαλλιού της.
Προστασία
Ήδη από το 1825 ψηφίστηκε στο Περού ο πρώτος νόμος για την προστασία της βικούνιας από το υπερβολικό κυνήγι, αλλά δεν είχε σχεδόν κανένα αποτέλεσμα. Υπολογίζεται ότι την δεκαετία του 1950 στη χώρα αυτή ζούσαν 400.000 βικούνιες, όμως μία δεκαετία αργότερα είχε εξαφανιστεί το 90%.
Την δεκαετία του 1960 δεν είχαν απομείνει στη φύση παρά μόνο 5.000 έως 6.000 βικούνιες, όταν ξεκίνησαν σοβαρές προσπάθειες διατήρησης του είδους. Έτσι δημιουργήθηκε το Εθνικό Πάρκο Πάμπα Γκαλέρας στο Περού, όπου παρά τις μέτριες διαστάσεις του (65.000 στρέμματα), η προστατευόμενη αυτή ζώνη φιλοξενούσε τους σημαντικότερους αριθμούς βικούνιας που είχαν απομείνει στη χώρα. Στη συνέχεια ιδρύθηκαν και άλλα καταφύγια για την βικούνια στη Νότια Αμερική.
Σήμερα, υπάρχουν και πάλι γύρω στις 125.000 βικούνιες, κυρίως στο Περού, καθώς και στη Βολιβία και τη βορειοδυτική Αργεντινή και Χιλή. Έχει επιτραπεί κα πάλι το περιορισμένο εμπόριο του μαλλιού της βικούνιας και για το σκοπό αυτό, έχουν δημιουργηθεί ράντσα όπου τα ζώα αυτά ζουν ελεύθερα.
Πηγές
Κατηγορία:Καμηλίδες Κατηγορία:Φυτοφάγα Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
Βάλντεμαρ Β΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Ο Βάλντεμαρ Β΄, γερμ. Waldemar II (απεβ. πριν τις 24 Αυγούστου 1371) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1368-1371) μαζί με τον εξάδελφό του Ιωάννη Α΄.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βάλντεμαρ Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπερκ.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1368 ως συγκυβερνήτης του Ιωάννη Β΄.
Έπειτα από τρία έτη, το 1371 απεβίωσε άγαμος και ο εξάδελφός του έμεινε μόνος κύριος του πριγκιπάτου του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Φιρφόλ
Το Φιρφόλ (γαλλικά: Firfol) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φιρφολαί (γαλλικά: Firfolais).
Ιστορία της Ουκρανίας
Η ιστορία της Ουκρανίας καλύπτει τις εξελίξεις στο έδαφος του σημερινού κράτους της Ουκρανίας από την προϊστορία μέχρι σήμερα.
Η προϊστορική Ουκρανία, όντας τμήμα της ποντικής-κασπιακής στέπας, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις πολιτιστικές επαφές στην Ευρασία, συμπεριλαμβανομένης της διάδοσης των πολιτισμών της χαλκολιθικής περιόδου και της εποχής του χαλκού, της Ινδο-ευρωπαϊκής εξάπλωσης και της εξημέρωσης του αλόγου.
Στην αρχαιότητα ήταν τμήμα της Σκυθίας και την κατοικούσαν οι Γέτες, ενώ κατά την περίοδο των μεγάλων μεταναστεύσεων της ύστερης αρχαιότητας ήταν μία από τις πρώιμες περιοχές όπου επεκτάθηκαν οι Σλάβοι. Τον Μεσαίωνα εγκαθιδρύθηκε εκεί το ισχυρό κράτος των Ρως του Κιέβου, το οποίο όμως διαλύθηκε τον 12ο αιώνα.
Από τα μέσα του 14ου αιώνα οι περιοχές της σημερινής Ουκρανίας πέρασαν στην κατοχή τριών δυνάμεων:
Έπειτα από την εξέγερση των Κοζάκων ενάντια στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1648, o χετμάνος της Ζαπορίζια Μπογκντάν Χμελνίτσκι υπέγραψε το 1654 τη Συνθήκη του Περεγιάσλαφ με το Βασίλειο της Ρωσίας. Η ακριβής φύση των σχέσεων μεταξύ του Χετμανάτου των Κοζάκων και της Ρωσίας έπειτα από την εν λόγω συνθήκη παραμένει αντικείμενο επιστημονικής αντιπαράθεσης. Η συνθήκη αυτή επέσπευσε τις εξελίξεις που οδήγησαν στον ρωσο-πολωνικό πόλεμο του 1654–1667. Ως συνέπεια, βάσει της «Αιώνιας Συνθήκης Ειρήνης» που υπογράφηκε το 1686, το ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας (ανατολικά του ποταμού Δνείπερου) τέθηκε υπό ρωσική κυριαρχία, 146.000 ρούβλια δόθηκαν στην Πολωνία ως αποζημίωση για την απώλεια της Δεξιάς Όχθης της Ουκρανίας και οι εμπλεκόμενες πλευρές συμφώνησαν να μην υπογράψουν χωριστά συνθήκη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπήρξε μεγάλη αντίθεση στους όρους της συνθήκης στο εσωτερικό της Πολωνίας με αποτέλεσμα να επικυρωθεί από το Σέιμ μόλις το 1710.
Όλες οι περιοχές της σημερινής Ουκρανίας πέρασαν υπό τον έλεγχο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Αυστρίας των Αψβούργων έπειτα από τους Διαμελισμούς της Πολωνίας (1772–1795) και την κατάλυση από τη Ρωσία του Χανάτου της Κριμαίας.
Το 1939, αφού η Πολωνία διαμελίστηκε ανάμεσα στη Γερμανία και την ΕΣΣΔ, οι εκτάσεις της ΣΣΔ Ουκρανίας επεκτάθηκαν προς δυσμάς. Την περίοδο 1941-1944, έπειτα από την γερμανική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης τα εδάφη της Ουκρανίας ήταν υπό την κατοχή των δυνάμεων του Άξονα. Το 1945, με την οριστική ήττα του Άξονα, η Ουκρανική ΣΣΔ έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Το 1954 η Κριμαία μεταφέρθηκε από τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία στην ΣΣΔ Ουκρανίας.
Έγινε ανεξάρτητο κράτος με την πτώση της ΕΣΣΔ το 1991. Ακολούθησε η μετατροπή του οικονομικού συστήματός της από σοσιαλιστικό σε αυτό της οικονομίας της αγοράς κατά τη διάρκεια της οποίας η οικονομία ήταν σε ύφεση για οκτώ χρόνια. Στη συνέχεια η ουκρανική οικονομία ανέκαμψε και το ΑΕΠ αυξήθηκε σημαντικά. Η Παγκόσμια οικονομική ύφεση 2008 είχε δραματικές επιπτώσεις, με το ΑΕΠ να συρρικνώνεται κατά 20% από την άνοιξη του 2008 έως την άνοιξη του επόμενου έτους.
Την 21η Νοεμβρίου 2013 ο τότε πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς ανέστειλε τις προετοιμασίες για την υλοποίηση του συμφώνου σύνδεσης Ευρωπαϊκής Ένωσης-Ουκρανίας. Η απόφαση του οδήγησε σε μαζικές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, οι οποίες έχουν μείνει γνωστές ως «Ευρωμαϊντάν» και «Επανάσταση της Αξιοπρέπειας». Έπειτα από μήνες διαδηλώσεων, το ουκρανικό Κοινοβούλιο κήρυξε τον Γιανούκοβιτς έκπτωτο στις 22 Φεβρουαρίου 2014. Στις 22 και 23 Φεβρουαρίου ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις κατέλαβαν την Κριμαία. Στα τέλη Φεβρουαρίου εκδηλώθηκαν αναταραχές στις εν πολλοίς ρωσσόφωνες ανατολικές και νότιες περιοχές της Ουκρανίας, από όπου ο Γιανουκόβιτς είχε αντλήσει το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξής του. Επίσης διεξήχθη δημοψήφισμα στην Κριμαία κατόπιν του οποίου προσαρτήθηκε de facto από τη Ρωσία στις 18 Μαρτίου 2014. Τον ίδιο μήνα άρχισε και ο πόλεμος στο Ντονμπάς.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022 ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στα εδάφη της Ουκρανίας.
Προϊστορία
Η παρουσία μελών του γένους Homo στην περιοχή της Ουκρανίας καταγράφεται από την απώτατη προϊστορία. Οι Νεάτερνταλ συνδέονται με τα ευρήματα στη Molodova (45.000–43.000 ΠΚΕ) που περιλαμβάνουν οίκημα από οστά μαμούθ. Ο γκραβετιανός πολιτισμός καταγράφεται χάρη σε ευρήματα χρονολογούμενα στο 32.000 ΠΚΕ που ανακαλύφθηκαν στα σπήλαια Buran-Kaya στα Κριμαϊκά Όρη.
Λε Φωλκ
Το Λε Φωλκ (γαλλικά: Le Faulq) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Ιστορία της Ουκρανίας
Προϊστορία
Περίπου 90.000 χρόνια πριν οι ποταμοί της δυτικής Σιβηρίας μπλοκαρίστηκαν από στρώματα πάγου και έτσι χύνονταν μέσω της Αράλης, της Κασπίας και της λεκάνης Μανίτς στη Μαύρη Θάλασσα, δημιουργώντας τον πλέον υπερμήκη «ποταμό» στον κόσμο.
Λε Φωλκ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαϋσιέν (γαλλικά: Faüssiens).
Ιστορία της Ουκρανίας
Προϊστορία
Κατά την ύστερη Νεολιθική Περίοδο άκμασε ο πολιτισμός Κουκουτένι-Τριπολί (περ. 4.500–3.000&nbspΠΚΕ). Κατά τη Χαλκολιθική περίοδο ο πολιτισμός αυτός δραστηριοποιούταν στο δυτικό μέρος της σημερινής Ουκρανίας ενώ στα ανατολικά άκμαζε ο πολιτισμός Σρέντνι Στογκ, τον οποίο διαδέχθηκε στις αρχές της 3ης χιλιετίας ΠΚΕ ο πολιτισμός Γιάμνα (Υπόθεση Κουργκάν) από τις στέπες και ο πολιτισμός των κατακομβών.
Λε Φωλκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ιστορία της Ουκρανίας
Αρχαιότητα και Πρώιμος Μεσαίωνας
Κατά την Εποχή του Σιδήρου αυτούς τους λαούς ακολούθησαν οι Δάκες καθώς και νομαδικοί λαοί όπως οι Κιμμέριοι, οι Σκύθες και οι Σαρμάτες. Το σκυθικό βασίλειο υπήρχε στην περιοχή από το 750 έως το 250 ΠΚΕ. Κατά τον 6ο αιώνα ΠΚΕ οι Έλληνες ίδρυσαν στις βορειοανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας πολυάριθμες αποικίες οι οποίες παρέμειναν ως ρωμαϊκές και αργότερα βυζαντινές πόλεις
Κατά τον 3ο αιώνα έφθασαν στην περιοχή οι Γότθοι. Οι Οστρογότθοι παρέμειναν στην περιοχή μέχρι την εκδίωξή τους από τους Ούννους. Βόρεια του οστρογοτθικού βασιλείου άνθισε από τον 2ο έως τον 5ο αιώνα ο πολιτισμός του Κιέβου, ο οποίος επίσης καταστράφηκε από τους Ούννους. Η Ρώμη επέτρεψε στους Οστρογότθους να εγκατασταθούν στην Παννονία έπειτα από τη βοήθεια που τους παρείχαν για να νικήσουν τους Ούννους στη μάχη του Νεντάο το 454.
Το κενό ισχύος που προέκυψε από το τέλος της κυριαρχίας των Ούννων και των Γότθων εκμεταλλεύτηκαν σλαβικές φυλές, ενδεχομένως προερχόμενες από την κουλτούρα του Κιέβου, οι οποίες επεκτάθηκαν στις εκτάσεις της σημερινής Ουκρανίας κατά τον 5ο αιώνα και στα Βαλκάνια τον 6ο αιώνα.
Κατά τον 7ο αιώνα η σημερινή Ουκρανία ήταν ο πυρήνας του κράτους που συγκρότησαν οι Βούλγαροι (αναφέρεται και ως Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία) το οποίο είχε για πρωτεύουσά του τη Φαναγορία. Στα τέλη του 7ου αιώνα οι Βούλγαροι μετανάστευσαν προς διάφορες κατευθύνσεις και τα απομεινάρια του κράτους τους απορροφήθηκαν από τους Χαζάρους, έναν ημινομαδικό λαό της Κεντρικής Ασίας.
Οι Χαζάροι ίδρυσαν το βασίλειό τους κοντά στην Κασπία και τον Καύκασο. Περιλάμβανε το περιοχές του σημερινού δυτικού Καζακστάν,της Κριμαίας, της ανατολικής Ουκρανία, της νότια Ρωσίας και του σημερινού Αζερμπαϊτζάν. Περί τον 8ο αιώνα το βασίλειο αυτό μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό.
Ρως του Κιέβου
To 882 o Βαραγγός ευγενής Όλεγκ κατέκτησε το Κίεβο, το οποίο ήταν υπό την κυριαρχία των Χαζάρων. Με την κατάκτηση αυτή ξεκίνησε η μακρόχρονη κυριαρχία των Ρουρικιδών. Την περίοδο εκείνη ζούσαν στην Ουκρανία πολλές σλαβικές φυλές. Ευρισκόμενο σε στρατηγικό σημείο από το οποίο διέρχονταν πολλοί εμπορικοί δρόμοι, το Κίεβο γρήγορα αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε στο κέντρο του ισχυρού σλαβικού κράτους των Ρως του Κιέβου.
Το 941 ο Ιγκόρ του Κιέβου εισέβαλε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία όμως ηττήθηκε.
Τον 11ο αιώνα το κράτος των Ρως του Κιέβου ήταν το μεγαλύτερο σε έκταση στην Ευρώπη. Ήταν γνωστό στην υπόλοιπη Ευρώπη ως Ρουθηνία (από τη λατινική ονομασία των Ρως), ειδικά για τις δυτικές περιοχές του μετά τη μογγολική εισβολή. Το όνομα «Ουκρανία», που σημαίνει «ενδοχώρα» ή «γηγενής γη/πατρίδα», αλλά συνήθως ερμηνεύεται ως «παραμεθόρια περιοχή», εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ιστορικά έγγραφα του 12ου αιώνα και στη συνέχεια σε ιστορικούς χάρτες του 16ου αιώνα.
Ο όρος φαίνεται πως αναφερόταν στις εκτάσεις των πριγκιπάτων του Κιέβου, του Τσερνιχίφ και του Περεϊάσλαβ. Ο όρος «Μεγάλη Ρως» αναφέρεται σε όλα τα εδάφη υπό τον έλεγχο του κράτους των Ρως του Κιέβου, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που δεν ήταν μόνο σλαβικά. Ο σλαβικός πυρήνας του κράτους διαιρέθηκε σε διάφορες ενότητες, συμπεριλαμβανομένης της Λευκής Ρωσίας/Λευκορωσίας, της Μαύρης Ρωσίας και της Κόκκινης Ρωσίας στη βορειοδυτική και δυτική σημερινή Ουκρανία.
Χριστιανισμός
Παρόλο που ο Χριστιανισμός είχε διεισδύσει στην επικράτεια της σύγχρονης Ουκρανίας ήδη πριν από την πρώτη οικουμενική σύνοδο του 325 (ιδιαίτερα κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας) καθώς και στη δυτική Ουκρανία κατά την εποχή της αυτοκρατορίας της Μεγάλης Μοραβίας, η επίσημη κυβερνητική αποδοχή του Χριστιανισμού στο κράτος των Ρως έγινε το 988. Ο κύριος υποστηρικτής του εκχριστιανισμού των Ρως του Κιέβου ήταν ο Βλαδίμηρος ο Μέγας (Βολοντυμίρ). Το ενδιαφέρον του για τον χριστιανισμό προερχόταν από τη γιαγιά του, την πριγκίπισσα Όλγα.
Αύρα Αττικής
Η Αύρα είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Μαραθώνα, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Ιστορία της Ουκρανίας
Χριστιανισμός
Ο ηγεμόνας του Κιέβου Γιαροσλάβ Α΄, ο επονομαζόμενος σοφός, κατέγραψε μεγάλο μέρος της ανατολικής σλαβικής νομικής παράδοσης στο περίφημο έργο Ρούσκαγια Πράβδα («Αλήθεια/Δικαιοσύνη των Ρως»).
Αύρα Αττικής
Γεωγραφία
Η Αύρα είναι πεδινό χωριό στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές παρυφές του υψώματος «Τεροκορυφή» (ή «Μάλι Σέλκι», 374 μ.), πάνω στη λεωφόρο Ραμνούντος και πολύ κοντά στην Αγία Μαρίνα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 53 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αθήνας.
Ιστορία της Ουκρανίας
Παρακμή των Ρως του Κιέβου
Παρά τις προσπάθειες του Μέγα Πρίγκηπα Βλαδίμηρου Β' Μονομάχου, οι εσωτερικές διαμάχες και προστριβές οδήγησαν το κράτος σε παρακμή στις αρχές του 12ου αιώνα. Στην περιοχή του Κιέβου τα πριγκηπάτα του Γκάλιτς και της Βολυνία επέκτειναν την εξουσία τους ενώ στο βορά εμφανίζεται για πρώτη φορά το όνομα «Μόσχα» στο πριγκιπάτο του Σούζνταλ, την κοιτίδα της σημερινής Ρωσίας. Στα βορειοδυτικά το πριγκιπάτο του Πολότσκ οδηγούσε τις εξελίξεις προς την αυτονομία της Λευκής Ρωσίας. Το πριγκιπάτο του Βλαντίμηρ κατέστρεψε το Κίεβο το 1169, στα πλαίσια διαμάχης μεταξύ των διάφορων πριγκίπων, ενώ κατά τον 12ο και τον 13ο αιώνα πραγματοποίησαν επίσης επιδρομές οι Κουμάνοι και οι Μογγόλοι αντίστοιχα. Στα 1239-40 όλα τα πριγκιπάτα που βρισκόταν στη σημερινή Ουκρανία αναγνώρισαν την ηγεμονία των Μογγόλων. Το 1240 οι Μογγόλοι κατέστρεψαν ξανά το Κίεβο.
Αύρα Αττικής
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μαραθώνα Αττικής.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μαραθώνος Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Ιστορία της Ουκρανίας
Γαλικία-Βολυνία
Η Γαλικία-Βολυνία ήταν το διάδοχο κράτος σε τμήματα της σημερινής επικράτειας της Ουκρανίας. Οι ηγεμόνες του ήταν απόγονοι του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού και του Βλαδίμηρου Β΄ Μονομάχου, ενώ για σύντομο χρονικό διάστημα είχε την εξουσία Ούγγρος ευγενής. Επίσης έλαβαν χώρα πολλές συγκρούσεις με τα γειτονικά βασίλεια της Πολωνίας και της Λιθουανίας καθώς και με το ανεξάρτητο ρουθηνικό πριγκιπάτο του Τσερνιχίφ στα ανατολικά. Στο μέγιστο της εδαφικής της έκτασης, η Γαλικία-Βολυνία κατείχε και εδάφη της μεταγενέστερης Βλαχίας/Βεσσαραβίας, φθάνοντας μέχρι τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
Η Γαλικία-Βολυνία κατέστη τελικά υποτελής της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, όμως οι προσπάθειες να κερδηθεί η υποστήριξη και άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων προκειμένου να συνεχισθεί η αντίσταση ενάντια στους Μογγόλους συνεχίστηκαν. Αυτή η περίοδος σηματοδοτείται και από τον πρώτο βασιλιά των Ρως/Ρους. μέχρι τότε οι ηγεμόνες των Ρως έφεραν τους τίτλους του «Μεγάλου Δούκα» ή του «Πρίγκιπα».
14ος και 15ος αιώνας
Κατά τον 14ο αιώνα Πολωνία και Λιθουανία διεξήγαγαν πολέμους ενάντια στους Μογγόλους και συνέπεια αυτών ήταν να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της Ουκρανίας στην κατοχή τους. Συγκεκριμένα η Βολυνία πέρασε στην κατοχή των Λιθουανών και η Γαλικία στους Πολωνούς. Η Γένοβα ίδρυσε επίσης ορισμένες αποικίες στην Κριμαία, όμως όλες απωλέσθηκαν κατά την οθωμανική κατάκτηση τη δεκαετία του 1470.
Πολλοί Ουκρανοί (τότε γνωστοί ως Ρουθηνοί) κατείχαν υψηλά αξιώματα στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, όντες τοπικοί άρχοντες, ευγενείς, ακόμη και ηγεμόνες (βλέπε Αλγκίρντας και Ντμίτρο Ντέντκο). Η Ουκρανία και οι Ουκρανοί απολάμβαναν τότε σχετική ευημερία και αυτονομία, με το Δουκάτο να λειτουργεί περισσότερο σαν ένα κοινό κράτος Λιθουανίας-Ουκρανίας. Υπήρχε ελευθερία άσκησης του Ορθόδοξου Χριστιανισμού, ομιλίας της ουκρανικής γλώσσας (αποδεικνύεται και από τη χαμηλή γλωσσική επικάλυψη μεταξύ της ουκρανικής και της λιθουανικής γλώσσας), καθώς και άσκησης των ντόπιων εθίμων και παραδόσεων.
Έπειτα από την ένωση Πολωνίας-Λιθουανίας, Πολωνοί, Γερμανοί, Λιθουανοί και Εβραίοι μετανάστευσαν στην περιοχή, κάτι που είχε σαν συνέπεια να χάσουν οι Ουκρανοί τις θέσεις εξουσίας που κατείχαν προηγουμένως. Πολλοί αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στην κεντρική Ουκρανία ως αποτέλεσμα της πολωνικής μετανάστευσης, της πολωνοποίησης και άλλων μορφών καταπίεσης.
Το 1490 οι Ουκρανοί εξεγέρθηκαν ενάντια στην καταπίεση των Πολωνών. Σε μάχες που ακολούθησαν τους υποστήριξε και ο βοεβόδας της Μολδαβίας Στέφανος Γ΄ ο Μέγας. Αυτή είναι μια από τις πρώτες γνωστές εξεγέρσεις των Ουκρανών ενάντια στην πολωνική καταπίεση. Αυτές οι εξεγέρσεις είχαν σαν αποτέλεσμα την κατάληψη πολλών πόλεων με τους εξεγερθέντες να φθάνουν δυτικά ως τη Λβιβ, την οποία όμως δεν κατάφεραν να καταλάβουν.
Τον 15ο αιώνα η Χρυσή Ορδή βρίσκονταν πλέον σε παρακμή, γεγονός που μεταξύ άλλων συνετέλεσε στον σχηματισμό του Χανάτου της Κριμαίας στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και τις στέπες της νότιας Ουκρανίας. Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα το Χανάτο διεξήγαγε δουλεμπόριο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Μέση Ανατολή, στέλνοντας περίπου δύο εκατομμύρια σκλάβους προερχόμενους από τη Ρωσία και την Ουκρανία στα 1500-1700. Το Χανάτο παρέμεινε υποτελές στους Οθωμανούς μέχρι την κατάλυση του από τη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
Έπειτα από την ένωση του Λούμπλιν το 1569 και την εγκαθίδρυση της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, η Ουκρανία βρέθηκε ύπο τη διοίκηση του Στέμματος της Πολωνίας. Ακολούθησαν σημαντικές προσπάθειες εποικισμού της περιοχής και ιδρύθηκαν πολλές νέες πόλεις και χωριά. Επίσης ενισχύθηκαν οι δεσμοί μεταξύ των ουκρανικών περιοχών.
Νέες σχολές διέδωσαν τις ιδέες της Αναγέννησης, Πολωνοί αγρότες εγκαταστάθηκαν σε μεγάλους αριθμούς και αναμείχθηκαν με το ντόπιο πληθυσμό και στην πλειοψηφία τους οι Ουκρανοί ευγενείς ενσωματώθηκαν στις πολωνικές δομές και στράφηκαν στον Καθολικισμό. Οι περισσότεροι ρουθηνόφωνοι αγρότες διατήρησαν όμως την ορθόδοξη πίστη τους, με συνέπεια να υπάρχουν κοινωνικές εντάσεις.
Οι Ρουθηνοί αγρότες που διέφυγαν των προσπαθειών μετατροπής τους σε δουλοπάροικους είναι γνωστοί στην ιστορία ως Κοζάκοι και είναι περίφημοι για το πολεμικό τους πνεύμα. Ορισμένοι εξ αυτών εντάχθηκαν στις δυνάμεις της Κοινοπολιτείας με αποστολή να προστατέψουν τα νοτιοανατολικά της σύνορα από τους Τατάρους, ενώ άλλοι έδρασαν στο εξωτερικό. Οι Κοζάκοι πολέμησαν επίσης στις συγκρούσεις ανάμεσα στην Κοινοπολιτεία και τη Ρωσία. Παρά τη στρατιωτική τους αξία, η Κοινοπολιτεία αρνήθηκε να τους παραχωρήσει σημαντική αυτονομία αλλά αντιθέτως επιχείρησε να μετατρέψει την πλειοψηφία των Κοζάκων σε δουλοπάροικους με αποτέλεσμα να συμβεί σειρά εξεγέρσεων.
Η εποχή των Κοζάκων
Η εξέγερση των Ουκρανών Κοζάκων το 1648 (εξέγερση του Χμελνίτσκι) ήταν η αρχή μιας περιόδου που είναι γνωστή στην ουκρανική ιστορία ως η Καταστροφή και στην πολωνική ως ο Κατακλυσμός και υπονόμευσε τα θεμέλια και τη σταθερότητα της Κοινοπολιτείας. Το εκκολαπτόμενο κράτος (Χετμανάτο) των Κοζάκων, το οποίο συνήθως θεωρείται ως πρόδρομος της Ουκρανίας, βρέθηκε σε έναν τρίπλευρο στρατιωτικό και διπλωματικό ανταγωνισμό με τους Οθωμανούς, που έλεγχαν τους Τατάρους στο νότο, την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και τη Ρωσία στα ανατολικά. Οι Κοζάκοι της Ζαπορίζια, επιδιώκοντας να αποσχιστούν από την Κοινοπολιτεία επεδίωξαν το 1654 να συνάψουν με τη Ρωσία συνθήκη που θα διασφάλιζε την προστασία τους (Συνθήκη του Περεγιάσλαφ ).
Στη συνέχεια οι αρχές της Κοινοπολιτείας προσπάθησαν να έρθουν σε συμβιβασμό με το κοζάκικο κράτος υπογράφοντας το 1658 τη Συνθήκη του Hadiach η οποία όμως υποκαταστάθηκε -έπειτα από δεκατρία χρόνια διαρκούς πολέμου- από τη Συνθήκη του Αντρούσοβο (1667) που διαιρούσε τα ουκρανικά εδάφη ανάμεσα στην Κοινοπολιτεία και τη Ρωσία. Στις περιοχές υπό ρωσικό έλεγχο το Χετμανάτο διατήρησε αρχικά την αυτονομία του. Για κάποια χρόνια διατηρήθηκε επίσης το ημιαυτόνομο κράτος της Ζαπορίζια καθώς και αποικία στα ρωσικά σύνορα, η Ελεύθερη Ουκρανία.
Το 1686 η Μητρόπολη Κιέβου ενσωματώθηκε στο Πατριαρχείο της Μόσχας μέσω της Συνοδικής Επιστολής του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Διονυσίου Δ', ο οποίος έκανε σιμωνία.
Ρωσική Αυτοκρατορία και Αυστροουγγαρία
Η Ρωσία, φοβούμενη αποσχιστικές τάσεις, επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στις προσπάθειες ανάδειξης της ουκρανικής γλώσσας και πολιτισμού, φθάνοντας ακόμα και στο σημείο να απαγορεύσει τη χρήση και τη μελέτη της. Οι πολιτικές ρωσικοποίησης καθώς και ο πανσλαβισμός είχαν ως συνέπεια τη μαζική φυγή Ουκρανών διανοουμένων στη δυτική Ουκρανία. Οι Ουκρανοί της Αυστριακής Αυτοκρατορίας ήταν έρμαιοι του ρωσοαυστριακού αγώνα εξουσίας για την κεντρική και νότια Ευρώπη. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στη Ρωσία, η πλειοψηφία των ελίτ που κυβερνούσαν τη Γαλικία ήταν αυστριακής ή πολωνικής καταγωγής, με τους Ρουθηνούς να παραμένουν σχεδόν αποκλειστικά αγρότες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουκρανια
Αλβέρτος Γ΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Ο Αλβέρτος Γ΄, γερμ. Albrecht III (απεβ. π. 1 Αυγούστου 1359) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ (1359) μαζί με τον πατέρα του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και της Βεατρίκης των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπερκ.
Το 1359 ο πατέρας του τον έκανε συγκυβερνήτη, αλλά έπειτα από μερικούς μήνες απεβίωσε.
Ο πατέρας του έμεινε μόνος πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ· το 1362 τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννης Β΄.
Λα Φολτιέρ-Αμπνόν
Το Λα Φολτιέρ-Αμπνόν (γαλλικά: La Folletière-Abenon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Αλβέρτος Γ΄ του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Λα Φολτιέρ-Αμπνόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κοινότητα Μέσης Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Μέσης (Δημοτική Ενότητα Μέσης) είναι μια δημοτική ενότητα του Δήμου Ρεθύμνης της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της ορίστηκε η Μέση. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει τους οικισμούς Αγία Τριάδα και Λούτρα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 388 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής την πρόεδρο κ. Ελευθερία Αντωνίου. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας.
Γιάν Όμπλακ
Ο Γιαν Όμπλακ (Jan Oblak, 7 Ιανουαρίου 1993) είναι Σλοβένος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Ατλέτικο Μαδρίτης και την εθνική ομάδα της Σλοβενίας.
Ο Όμπλακ ξεκίνησε την καριέρα από την Ολίμπια Λιουμπλιάνα και υπέγραψε συμβόλαιο με την Μπενφίκα σε ηλικία 17 ετών. Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το εγχώριο τρεμπλ τη σαιζόν 2013-14. Τότε τον απέκτησε η Ατλέτικο Μαδρίτης για 16 εκατομμυρίων, το μεγαλύτερο ποσό που είχε δοθεί μέχρι τότε για τερματοφύλακα στη Λα Λίγκα. Το 2015-16 κέρδισε το βραβείο Ρικάρντο Θαμόρα για καλύτερο τερματοφύλακα, έχοντας δεχτεί μόλις 18 γκολ σε 38 αγώνες, απόδοση ρεκόρ. Κέρδισε το βραβείο και τις επόμενες τρεις σεζόν και το 2021. Ο Όμπλακ ήταν υποψήφιος για τη Χρυσή Μπάλα το 2017 και το 2018.
Χελένα Μνισκούβνα
Ζωή
μικρογραφία| Η νεαρή Χελένα Μνισκούβνα Ο Μνισκούβνα γεννήθηκε στη Βολυνία. Μεγάλο μέρος της οικογενειακής καταγωγής της είναι γνωστή λόγω του γεγονότος ότι προήλθε από μια από τις παλαιότερες ευγενείς οικογένειες της Ποντλάχια. Αν και έκανε κατ΄ οίκον διδασκαλία, μπορούσε να μιλήσει 4 γλώσσες και είχα βαθιά γνώση της λογοτεχνίας. Πέρασε τα διαμορφωτικά της χρόνια ταξιδεύοντας, παίζοντας πιάνο και απαγγέλοντας ποιήματα. Σε ηλικία 19 ετών παντρεύτηκε τον Βουαντίσουαφ Χιζίνσκι. Το 1903, μετά το θάνατο του συζύγου της, επέστρεψε στο Σάμπνιε, όπου ερωτεύτηκε τον Άντολφ Λορτς, ο οποίος έγινε η έμπνευση για ένα μυθιστόρημα της με την ονομασία «Panicz» («Κύριος») το 1912.
Γιάν Όμπλακ
Με περισσότερες από 200 εμφανίσεις με την Ατλέτικο Μαδρίτης, ο Όμπλακ έχει κατακτήσει τρεις μεγάλους συλλογικούς τίτλους, συμπεριλαμβανομένου του ΟΕΦΑ Σούπερ Καπ το 2018, εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης.
Χελένα Μνισκούβνα
Ζωή
Ξαναπαντρεύτηκε το 1910 και μετακόμισε στο Κουχάρι, όπου έμεινε μέχρι το 1939, όταν οι Γερμανοί στρατιώτες την έδιωξαν από την περιουσία της. Μετά από αυτό επέστρεψε στο Σάμπνιε, όπου έζησε μέχρι το θάνατό της. Θάφτηκε στο χωριό Ζέμπρουφ, σε ένα οικογενειακό νεκροταφείο.
Γιάν Όμπλακ
Ο Όμπλακ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Σλοβενίας το 2012. Έχει 26 εμφανίσεις με το εθνόσημο.
Χελένα Μνισκούβνα
Ζωή
Το 1951, απαγορεύτηκαν όλα τα έργα της λόγω της λογοκρισίας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Οι κομμουνιστικές αρχές απαγορεύουν όλα τα βιβλία που το περιεχόμενο μπορεί να ήταν επιβλαβές για την κοινωνία.
Δραστηριότητες προς όφελος της κοινωνίας
Εκτός από την ανατροφή των παιδιών της και τη συγγραφή μυθιστορημάτων, η Μνισκούβνα συμμετείχε επίσης στην κοινωνική εργασία. Ασχολήθηκε με την εργασία για φιλανθρωπικά ιδρύματα και την κοινωνία. Δημιούργησε ένα σχολείο για νεαρά κορίτσια και μια θεατρική ομάδα για τα παιδιά του χωριού και ήταν πάντα πρόθυμη να βοηθήσει εκείνους που έχουν ανάγκη. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου φρόντισε τραυματισμένους στρατιώτες.
Έργα
Η Μνισκούβνα θεωρείται γραφομανής, γιατί όπου κι αν ήταν, έγραφε πάντα νέα έργα τέχνης. Δημοσίευσε περισσότερα από 22 βιβλία, ωστόσο κανένα από αυτά δεν ήταν ποτέ σε θέση να ξεπεράσει την επιτυχία του «Trędowata». Περιέγραψε τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ του ανώτερου φλοιού και τόνισε ένα στερεότυπο για τον λαμπερό τρόπο ζωής των ανθρώπων που απεικόνισε.
Εκδόσεις ταινιών
3 από τα μυθιστορήματά της προσαρμόστηκαν σε ταινίες για τον κινηματογράφο. Το «Trędowata» δραματοποιήθηκε 4 φορές (3 ταινίες και μία τηλεοπτική σειρά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι
Φονταίν-Ετουπφούρ
Το Φονταίν-Ετουπφούρ (γαλλικά: Fontaine-Étoupefour) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Στουπφονταινουά (γαλλικά: Stoupefontainois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τριβούνος των πληβείων
Ο τριβούνος των πληβείων (tribunus plebis) ήταν το πρώτο αξίωμα του ρωμαϊκού κράτους που ήταν ανοικτό στους πληβείους και ήταν, σε όλη την ιστορία της Δημοκρατίας, ο πιο σημαντικός έλεγχος της εξουσίας της Ρωμαϊκής Συγκλήτου και των αξιωματούχων. Αυτοί οι τριβούνοι είχαν την εξουσία να συγκαλούν και να προεδρεύουν του Concilium Plebis (συνέλευσης του λαού), να συγκαλέσουν τη Σύγκλητο, να προτείνουν νομοθεσία· και να παρεμβαίνουν για λογαριασμό των πληβείων σε νομικά θέματα· αλλά η πιο σημαντική εξουσία ήταν να ασκούν βέτο στις ενέργειες των υπάτων και άλλων αιωματούχων, προστατεύοντας έτσι τα συμφέροντα της τάξης των πληβείων. Οι τριβούνοι των πληβείων ήταν ιεροί, που σημαίνει ότι οποιαδήποτε επίθεση στο πρόσωπό τους τιμωρείτο με θάνατο. Στους αυτοκρατορικούς χρόνους, οι εξουσίες του τριβούνου παραχωρήθηκαν στον Αυτοκράτορα ως κάτι αυτονόητο και το ίδιο το αξίωμα έχασε την ανεξαρτησία του και τις περισσότερες από τις λειτουργίες του. Ήταν σύνηθες οι τριβούνοι να κάθονται στους πάγκους των τριβούνων στη Ρωμαϊκή Αγορά κάθε ημέρα.
Ίδρυση του αξιώματος του τριβούνου
μικρογραφία|300x300εσ| The απόσυρση του λαού στον Ιερό λόφο, χαρακτικό του Μπ. Μπαρλοτσίνι, 1849. Δεκαπέντε χρόνια μετά την εκδίωξη των βασιλέων και την εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, οι πληβείοι βρέθηκαν με εξουθενωτικά χρέη. Μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ του λαού και των κυβερνώντων πατρικίων το 495 και το 494 π.Χ. έφερε τους πληβείους στα πρόθυρα της εξέγερσης και γινόταν λόγος για δολοφονία των υπάτων. Αντίθετα, με τη συμβουλή του Λεύκιου Σισίνιου Βελούτου, οι πληβείοι αποσύρθηκαν μαζικά στον Ιερό λόφο (mons Sacer), έναν λόφο έξω από τη Ρώμη. Η σύγκλητος έστειλε ως απεσταλμένο τον Αγρίππα Μενένιο Λανάτο, έναν πρώην ύπατο πολύ αγαπητό στους πληβείους. Ο Μενένιος έγινε δεκτός ευνοϊκά, και είπε τον μύθο της κοιλιάς και των άκρων, παρομοιάζοντας τους ανθρώπους με τα μέλη που επέλεξαν να μην στηρίξουν την κοιλιά και έτσι λιμοκτονούσαν. Όπως η κοιλιά και τα άκρα, η πόλη, εξήγησε, δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς τους πατρικίους και τους πληβείους να συνεργαστούν.
Οι πληβείοι συμφώνησαν να διαπραγματευτούν για την επιστροφή τους στην πόλη και ο όρος τους ήταν να οριστούν ειδικοί τριβούνοι, για να εκπροσωπούν τους πληβείους, και να τους προστατεύουν από την εξουσία των υπάτων. Κανένα μέλος της τάξης των συγκλητικών δεν θα ήταν επιλέξιμο γι' αυτό το αξίωμα (στην πράξη, αυτό σήμαινε ότι μόνο οι πληβείοι ήταν επιλέξιμοι ως τριβούνοι) και οι τριβούνοι θα έπρεπε να είναι ιεροί. Κάθε άτομο που έβαζε τα χέρια σε έναν από τους τριβούνους θα ήταν εκτός νόμου και ολόκληρο το σώμα των πληβείων θα είχε το δικαίωμα να σκοτώσει ένα τέτοιο άτομο χωρίς φόβο τιμωρίας. Η Σύγκλητος συμφώνησε με αυτούς τους όρους, και ο λαός επέστρεψε στην πόλη.
Οι πρώτοι τριβούνοι των πληβείων ήταν ο Λεύκιος Αλβίνιος Πατέρκουλος και ο γάιος Λικίνιος, διορισμένοι για το έτος 493 π.Χ. Αμέσως μετά, οι ίδιοι οι τριβούνοι διόρισαν τον Σικίνιο και δύο άλλους ως συναδέλφους τους.
Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν, ότι οι τριβούνοι μπορεί αρχικά να ήταν δύο ή πέντε στον αριθμό. Αν ισχύει το πρώτο, ο σύλλογος (collegium) των τριβούνων επεκτάθηκε σε πέντε το 470 π.Χ. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, ο σύλλογος αυξήθηκε σε δέκα το 457 π.Χ. και παρέμεινε σε αυτόν τον αριθμό σε όλη τη ρωμαϊκή ιστορία. Τους βοηθούσαν δύο αγορανόμοι των πλειβείων (aediles plebis). Μόνο οι πληβείοι ήταν επιλέξιμοι γι' αυτά τα αξιώματα, αν και υπήρχαν τουλάχιστον δύο εξαιρέσεις.
Οι εξουσίες των τριβούνων
Αν και μερικές φορές αναφέρονται ως αξιωματούχοι των πληβείων, οι τριβούνοι των πληβείων, όπως και οι αγορανόμοι των πληβείων (aediles plebis), που δημιουργήθηκαν την ίδια εποχή, τεχνικά δεν ήταν αξιωματούχοι, καθώς εκλέγοντο μόνο από την πληβεία συνέλευση. Ωστόσο, λειτουργούσαν πολύ σαν αξιωματούχοι του ρωμαϊκού κράτους. Μπορούσαν να συγκαλέσουν τη σσυνέλευση των πληβείων (concilium plebis), το οποίο είχε το δικαίωμα να ψηφίσει νομοθεσία, που επηρέαζε μόνο τους πληβείους (plebiscita), και ξεκινώντας το 493 π.Χ. να εκλέγει τους πληβείους τριβούνους και αορανόμους. Από την ίδρυση του θεσμού του τριβούνου, οποιοσδήποτε από τους τριβούνους του λαού είχε το δικαίωμα να προεδρεύει αυτής της συνέλευσης. Οι τριβούνοι είχαν το δικαίωμα να προτείνουν νομοθεσία ενώπιον της συνέλευσης. Μέχρι τον 3ο αι. π.Χ., οι τριβούνοι είχαν επίσης το δικαίωμα να συγκαλούν τη Σύγκλητο και να της υποβάλλουν προτάσεις.
Το δικαίωμα μεσολάβησης (Ius intercessionis, που ονομάζεται επίσης intercessio), η δύναμη των τριβούνων να μεσολαβούν για λογαριασμό των πληβείων και να ασκούν αρνησικυρία (veto) στις ενέργειες των αξιωματούχων, ήταν μοναδική στη ρωμαϊκή ιστορία. Επειδή δεν ήταν τεχνικά αξιωματούχοι και επομένως δεν διέθεταν μεγαλύτερη δύναμη (maior potestas), βασίστηκαν στην ιερότητά τους για να εμποδίσουν ενέργειες δυσμενείς για τους πληβείους. Καθώς ήταν ιεροί, κανένα άτομο δεν θα μπορούσε να βλάψει τους τριβούνους ή να παρέμβει στις δραστηριότητές τους. Για να γίνει αυτό, ή να αγνοηθεί το βέτο ενός τριβούνου, τιμωρούνταν με θάνατο και οι τριβούνοι μπορούσαν να διατάξουν τον θάνατο ατόμων, που παραβίαζαν την ιερότητά τους. Αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως προστασία, όταν ένας τριβούνος χρειαζόταν να συλλάβει κάποιον. Αυτή η ιερότητα έκανε επίσης τους τριβούνους ανεξάρτητους από όλους τους αξιωματούχους: κανένας αξιωματούχος δεν μπορούσε να ασκήσει βέτο στη δράση ενός τριβούνου. Εάν ένας αξιωματούχος, η Σύγκλητος ή οποιαδήποτε άλλη συνέλευση αγνοούσε τις εντολές ενός τριβούνου, θα «παρενέβαινε στην ιερότητα του προσώπου του» για να αποτρέψει μια τέτοια ενέργεια. Μόνο ένας δικτάτορας (ή ίσως ένας μεσοβασιλιάς) εξαιρείτο από το δικαίωμα αρνησικυρίας.
Οι τριβούνοι μπορούσαν να ασκήσουν βέτο σε πράξεις της Ρωμαϊκής Συγκλήτου. Ο τριβούνος Tιβέριος Σεπρώνιος επέβαλε το βέτο του σε όλες τις κυβερνητικές λειτουργίες το 133 π.Χ., όταν η Σύγκλητος προσπάθησε να εμποδίσει τις αγροτικές του μεταρρυθμίσεις, επιβάλλοντας το βέτο ενός άλλου τριβούνου.
Οι τριβούνοι διέθεταν επίσης την εξουσία να επιβάλλουν το δικαίωμα της έκκλησης προς τον λαό (provocatio ad populum), ενός προδρόμου του σύγχρονου δικαιώματος του habeas corpus. Αυτό έδιδε το δικαίωμα σε έναν πολίτη να προσφύγει στις ενέργειες ενός αξιωματούχου φωνάζοντας appello tribunos! («επικαλούμαι τους τριβούνους») ή provoco ad populum! («Κάνω έκκληση στον λαό»). Μόλις γίνει επίκληση, αυτό το δικαίωμα απαιτούσε από έναν από τους τριβούνους να αξιολογήσει την κατάσταση και να καθορίσει τη νομιμότητα της ενέργειας του αξιωματούχου. Οποιαδήποτε ενέργεια λαμβανόταν κατά παράβαση αυτού του δικαιώματος, ήταν εκ πρώτης όψεως παράνομη. Στην πραγματικότητα, αυτό έδωσε στους τριβούνους του λαού μια άνευ προηγουμένου εξουσία, ώστε να προστατεύουν τα άτομα από την αυθαίρετη άσκηση της κρατικής εξουσίας και παρείχε στους Ρωμαίους πολίτες έναν βαθμό ελευθερίας ανεπανάληπτος στον αρχαίο κόσμο. Εάν ο τριβούνος αποφάσιζε να ενεργήσει, θα επέβαλε το δικαίωμα μεσολάβησης (ius intercessionis) που είχε.
Περιορισμοί
Αν και ένας τριβούνος μπορούσε να ασκήσει βέτο σε οποιαδήποτε ενέργεια των αξιωματούχων, της Συγκλήτου ή άλλων συνελεύσεων, έπρεπε να είναι φυσικά παρών για να το κάνει.
Επειδή η ιερότητα των τριβούνων εξαρτιόταν από τον όρκο των πληβείων να τα υπερασπιστούν, οι εξουσίες τους περιορίζοντο στα όρια της πόλης της Ρώμης. Ένας τριβούνος που ταξίδευε στο εξωτερικό, δεν μπορούσε να βασιστεί στην εξουσία του για να παρέμβει για λογαριασμό των πληβείων. Για τον λόγο αυτό, οι δραστηριότητες των τριβούνων κανονικά περιορίζοντο στην ίδια την πόλη και σε ακτίνα ενός μιλίου πιο πέρα.
Οι τριβούνοι στη σύγκρουση των εξουσιών
Το 471 π.Χ. η Lex Publilia μετέφερε την εκλογή των τριβούνων από την comitia curiata στην comitia tributa, αφαιρώντας έτσι την επιρροή των πατρικίων στην εκλογή τους.
Ωστόσο, οι νέοι τριβούνοι συνέχισαν να πιέζουν για την υιοθέτηση του νόμου του Τερεντίλιου, ώσπου το 454 η Σύγκλητος συμφώνησε να διορίσει τρεις επιτρόπους, για να μελετήσουν τους ελληνικούς νόμους και θεσμούς και με την επιστροφή τους να βοηθήσουν στην επίλυση της διαμάχης μεταξύ των εξουσιών. Κατά την επιστροφή των απεσταλμένων, η Σύγκλητος και οι τριβούνοι συμφώνησαν στο διορισμό μιας επιτροπής δέκα ανδρών, γνωστής ως (πρώτης) Δεκανδρίας (Decemviratus), για να υπηρετήσουν για ένα έτος στη θέση των ετήσιων αξιωματούχων και να κωδικοποιήσουν το ρωμαϊκό δίκαιο. Ο θεσμός των τριβούνων ανεστάλη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αλλά όταν μία δεύτερη Δεκανδρία, που διορίστηκε για το έτος 450, συνέχισε παράνομα τη διαμονή της τον επόμενο χρόνο, και οι καταχρήσεις της εξουσίας της έγιναν σαφείς στον λαό, οι δέκα άνδρες καθαιρέθηκαν και ο θεσμός των τριβούνω αποκαταστάθηκε, μαζί με τους ετήσιους αξιωματούχους.
Μεταξύ των νόμων που κωδικοποίησαν οι δέκα άνδρες ήταν: ένας απαγορευτικός γάμος μεταξύ των πατρικίων και των πληβείων, και οι Δώδεκα Πίνακες του Ρωμαϊκού Δικαίου, που κωδικοποίησαν επίσης, ότι η υπατεία ήταν κλειστή για τους πληβείους. Ακόμη χειρότερα, το 448, δύο πατρίκιοι επιλέχθηκαν για να καλύψουν κενές θέσεις ως τριβούνοι, πάντως αποδείχθηκαν μετριοπαθών απόψεων και το έτος της θητείας τους ήταν ειρηνικό. Για να αποτρέψει μελλοντικές προσπάθειες των πατρικίων να επηρεάσουν την επιλογή των τριβούνων, ο Lucius Trebonius Asper εξέδωσε νόμο, που απαγόρευε να εκλέγονται ως τριβούνοι μη πληβείοι και απαιτούσε η εκλογή των τριβουνων να συνεχίζεται, μέχρι να καλυφθούν όλες οι έδρες. Αλλά οι σχέσεις μεταξύ των εξουσιών επιδεινώθηκαν, ώσπου το 445, οι τριβούνοι, με επικεφαλής τον Γάιο Κανουλήιο, μπόρεσαν να θέσουν σε εφαρμογή έναν νόμο που επέτρεπε την επιμειξία πατρικίων και πληβείων και επιτρέποντας σε έναν από τους υπάτους να είναι πληβείος.
Αντί να επιτρέψει την εκλογή ενός πληβείου υπάτου, η Σύγκλητος αποφάσισε την εκλογή τριβούνων του στρατού με υπατική εξουσία, οι οποίοι θα μπορούσαν να εκλεγούν από οποιαδήποτε τάξη. Αρχικά αυτός ο συμβιβασμός ικανοποίησε τους πληβείους, αλλά στην πράξη εκλέγοντο μόνο πατρίκιοι. Η τακτική εκλογή τριβούνων του στρατού στη θέση των υπάτων εμπόδισε τους πληβείους να αναλάβουν τα ανώτατα αξιώματα του κράτους μέχρι το έτος 400, όταν τέσσερις από τους έξι τριβούνους του στρατού ήταν πληβείοι. Οι πληβείοι τριβούνοι του στρατού υπηρέτησαν το 399, το 396, το 383 και το 379, αλλά σε όλα τα άλλα χρόνια μεταξύ 444 και 376 π.Χ., κάθε ύπατος ή τριβούνος του στρατού με υπατικές εξουσίες ήταν πατρίκιος.
Ξεκινώντας το 376, ο Γάιος Λικίνιος Κάλβος Στόλο και ο Λεύκιος Σέξτιος Λατερανός, τριβούνοι των πληβείων, χρησιμοποίησαν το δικαίωμα αρνησικυρίας, για να αποτρέψουν την εκλογή οποιουδήποτε ετήσιου αξιωματούχου. Συνεχίζοντας να ασκούν τα καθήκοντά τους κάθε χρόνο, απογοήτευσαν τους πατρικίους, οι οποίοι, παρά το γεγονός ότι εξέλεγαν πατρίκιους ως τριβούνους του στρατού από το 371 έως το 367, τελικά παραχώρησαν την υπατεία, συμφωνώντας με τις Λικίνιες παρακλήσεις. Βάσει αυτού του νόμου, οι τριβούνοι του στρατού με υπατική εξουσία καταργήθηκαν και ένας από τους υπάτους που εκλεγόταν κάθε χρόνο επρόκειτο να είναι πληβείος. Αν και ο νόμος αυτός παραβιαζόταν κατά καιρούς με την εκλογή δύο πατρικίων υπάτων, ο ίδιος ο Σέξτιος εξελέγη ύπατος για το 366 και ο Λικίνιος το 364. Επιτέλους, οι πληβείοι είχαν σπάσει το μονοπώλιο των πατρικίων στα ανώτατα αξιώματα του κράτους.
Μετά τη νίκη τους το 367, οι τριβούνοι παρέμειναν ένας σημαντικός έλεγχος της εξουσίας της Συγκλήτου και των ετήσιων αξιωματούχων. Το 287 π.Χ. η Σύγκλητος αναγνώρισε επίσημα τα λαϊκά ψηφίσματα (plebiscita) ως νόμους με δεσμευτική ισχύ. Το 149 π.Χ. άνδρες που εκλέγοντο ως τριβούνοι, εισέρχοντο αυτόματα στη Σύγκλητο.
Διάβρωση της τριβουνικής εξουσίας στο τέλος της Δημοκρατίας
Ωστόσο το 81 π.Χ. ο δικτάτορας Σύλλας, ο οποίος θεωρούσε τους τριβούνους απειλή για την εξουσία του, στέρησε από τους τριβούνους τις εξουσίες τους να προτείνουν νόμους και να ασκούν βέτο σε πράξεις της Συγκλήτου. Απαγόρευσε επίσης σε πρώην τριβούνους να κατέχουν οποιοδήποτε άλλο αξίωμα, εμποδίζοντας ουσιαστικά τη χρήση του αξιώματος του τριβούνου ως σκαλοπάτι για ανώτερα αξιώματα. Αν και οι τριβούνοι διατήρησαν την εξουσία να μεσολαβούν για λογαριασμό μεμονωμένων πολιτών, το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας τους χάθηκε με τις μεταρρυθμίσεις του Σύλλα. Οι πρώην τριβούνοι έγιναν δεκτοί για άλλη μια φορά στις ετήσιες εκλογές αξιωματούχων, που άρχισαν το 75 π.Χ., και ο θεσμός των τριβούνων αποκαταστάθηκε πλήρως από τους υπάτους Γναίο Πομπήιο Μάγνο και Mάρκο Λικίνιο Κράσσο το 70.
Η τιμή του αξιώματος υπονομεύτηκε περαιτέρω, όταν το 59 π.Χ. ο πατρίκιος Πόπολιος Κλόδιος Πούλχερ, ο οποίος φιλοδοξούσε να κρατήσει την εξουσία του τριβούνου, υιοθετήθηκε από πληβείο νεαρό και απαρνήθηκε την ιδιότητα του πατρικίου του, προκειμένου να εκλεγεί τριβούνος επόμενο έτος. Αν και θεωρήθηκε εξωφρενικό εκείνη την εποχή, το σχέδιο του Κλόδιου επετράπη να προχωρήσει. Αυτός ξεκίνησε ένα πρόγραμμα νομοθεσίας, που αποσκοπούσε να θέσει εκτός νόμου τους πολιτικούς του αντιπάλους και να κατάσχει την περιουσία τους, ενώ είχε ένα σημαντικό κέρδος από τις πράξεις του.
Το 48 π.Χ. η Σύγκλητος απένειμε την τριβουνική ισχύς (tribunicia potestas) στον δικτάτορα Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος, ως πατρίκιος, δεν είχε δικαίωμα να εκλεγεί ως ένας από τους τριβούνους. Όταν δύο από τα εκλεγμένους τριβούνους προσπάθησαν να εμποδίσουν τις ενέργειές του, ο Καίσαρας τους ζήτησε να παραπεμφθούν και να οδηγηθούν ενώπιον της Συγκλήτου, όπου τους αφαιρέθηκαν οι εξουσίες τους. Ποτέ ξανά ο Καίσαρας δεν αντιμετώπισε την αντίθεση από τους τριβούνους. Κατείχε την ισχύ του τριβούνου μέχρι το τέλος του το 44.
Το 23 π.Χ., η Σύγκλητος απένειμε την τριβηνική ισχύ στον ανιψιό του Καίσαρα, Οκταβιανό, που ονομάστηκε Αύγουστος. Από αυτό το σημείο, η τριβουνική ισχύς έγινε απαραίτητη προϋπόθεση για τους Αυτοκράτορες, οι περισσότεροι από τους οποίους την λάμβαν από τη Σύγκλητο κατά τη διεκδίκηση του θρόνου, αν και ορισμένοι είχαν ήδη λάβει αυτήν την ισχύ κατά τη διάρκεια της βασιλείας των προκατόχων τους. Η παραχώρηση αυτής της ισχύος ήταν ένα μέσο για τον ορισμό ενός ευνοούμενου μέλους της αυτοκρατορικής αυλής ως επιδιωκόμενου διαδόχου του Αυτοκράτορα. Ο Αγρίππας, ο Δρούσος ο Νεότερος, ο Τιβέριος, ο Τίτος, ο Τραϊανός και ο Μάρκος Αυρήλιος έλαβαν την τριβουνική ισχύ με αυτόν τον τρόπο. Με την τακτική ανάληψη της ισχύος του τριβούνου από τους Αυτοκράτορες και τους διαδόχους τους, η αρχαία εξουσία των τριβούνων μειώθηκε.
Αν και το αξίωμα του τριβούου άντεξε καθ' όλη τη διάρκεια των αυτοκρατορικών χρόνων, η ανεξαρτησία του και οι περισσότερες από τις πρακτικές του λειτουργίες χάθηκαν. Μαζί με το αξίωμα του αγορανόμου (aedilis), παρέμεινε ένα βήμα στην πολιτική σταδιοδρομία πολλών πληβείων, που φιλοδοξούσαν να καθίσουν στη Σύγκλητο, τουλάχιστον μέχρι τον 3ο αι. Υπάρχουν ενδείξεις ότι το αξίωμα του τριβούνου συνέχισε να υπάρχει μέχρι και τον 5ο αι. μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Κοινότητα Έρφων
Η Κοινότητα Έρφων είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της ορίστηκε ο οικισμός Έρφοι. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει τους οικισμούς Άγιος Νικόλαος, Άνω Βιρανεπισκοπή, Βιρανεπισκοπή και Μαγνησία. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 662 κατοίκους.
Παλατάκι (Κυβερνείο)
Το Παλατάκι είναι το δημοφιλές όνομα για ένα μεγάλο νεοκλασικό κτίριο στην περιφέρεια του δήμου Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη. Είναι επίσημα γνωστό ως Κυβερνείο.
Σχεδιάστηκε από τον Περικλή Σακελλάριο και με τελική επεξεργασία του Ι. Χριστόπουλου στην δεκαετία του 1950 και εγκαινιάστηκε το 1960, για να χρησιμοποιηθεί ως κατοικία του τότε υπουργού Βορείου Ελλάδος.Το 1963 δόθηκε στην Ελληνική Βασιλική οικογένεια σαν βασιλική κατοικία/ανάκτορο, αλλά χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό αυτό μόνο μια νύχτα, γιατί προτιμούνταν το παλιό ξενοδοχείο Méditerranée στην παλιά παραλία για τις διαμονές της Βασιλικής οικογένειας στην πόλη. Το 1968 κατά την διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών αποδόθηκε η χρήση του ακινήτου στο υπουργείο Βορείου Ελλάδος. Μετά το 1974 χρησιμοποιήθηκε σαν κατοικία από τον υπουργό Μακεδονίας - Θράκης και από τον Πρωθυπουργό και μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή κατά την διάρκεια των επισκέψεων του στην πόλη. Σήμερα δεν έχει κανένα συγκεκριμένο σκοπό χρήσης και υπάρχει ανάγκη για σχέδια ανάπλασης. Χρησιμοποιείται περιοδικά για συναυλίες, εκθέσεις και καλλιτεχνικά δρώμενα, δεδομένου ότι προσφέρει εντυπωσιακό φυσικό και αρχιτεκτονικό σκηνικό.
Σήμερα η εσωτερική τοιχοποιία υποφέρει από μούχλα και υγρασία. Το ίδιο και οι οροφές, απ’ όπου κρέμονται μπογιές και σοβάδες. Τα ξύλινα πατώματα καταστρέφονται κι αυτά από τα τρίμματα που πέφτουν από τους τοίχους και τις οροφές, ενώ σημαντικές ζημίες υπάρχουν και στο εξωτερικό μέρος του κτιρίου, στους εξώστες και στις βεράντες. Πολλά από τα κινητά αντικείμενα που υπήρχαν εκεί κατά τις προηγούμενες δεκαετίες είτε χάθηκαν είτε εντοπίστηκαν σε διάφορα άλλα μέρη. Μια ιδέα είναι να λειτουργήσει ως πολυχώρος πολιτισμού και σε συνδυασμό με το στρατόπεδο Κόδρα, να μετατραπεί η περιοχή σε έναν τουριστικό πόλο
Σχέδιο και χαρακτηριστικά
Το αρχοντικό εκτείνεται σε 15 στρέμματα, με θέα στον Θερμαϊκό Κόλπο περίπου 8 χιλιόμετρα νότια του κέντρου της πόλης της Θεσσαλονίκης. Οι χώροι περιλαμβάνουν μια κύρια πύλη με θαλάμους φρουράς, ένα παρεκκλήσι, ένα ελικοδρόμιο και πρόσβαση σε μια αποβάθρα στη θάλασσα.
Η μπροστινή πρόσοψη του αρχοντικού χαρακτηρίζεται από μια ιωνική κιονοστοιχία δύο επιπέδων και μια μεγάλη μαρμάρινη αυλή. Μια κιονοστοιχία διατρέχει επίσης την πίσω πρόσοψη του αρχοντικού. Αυτό δημιούργησε άφθονο υπαίθριο χώρο που διευκόλυνε τη φιλοξενία μεγάλων υπαίθριων εκδηλώσεων.
Το ίδιο το αρχοντικό αποτελείται από δύο βασικούς ορόφους που καλύπτουν 1.200 τετραγωνικά μέτρα. Οι αίθουσες υποδοχής του κοινού βρίσκονται στο ισόγειο, ενώ ο επάνω όροφος αποτελείται από δύο σουίτες και χώρους προσωπικού. Το υπόγειο περιέχει τις κουζίνες, το πλυσταριό, την αποθήκη και τους βοηθητικούς χώρους.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Ελλάδα
BwinΣΠΟΡ FM 94.6
Ο BwinΣΠΟΡ FM 94.6 είναι αθλητικός ραδιοφωνικός σταθμός που ανήκει στον Όμιλο ΣΚΑΪ. Εδρεύει στο κτήριο των εγκαταστάσεων του ΣΚΑΪ, στο Νέο Φάληρο, στον Πειραιά.