cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νταλάρνα
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Πολυζώης Λαμπανιτζιώτης
Ο Πολυζώης Λαμπανιτζιώτης ήταν Έλληνας λόγιος και εκδότης του 18ου αιώνα από την Ήπειρο. Γεννήθηκε στα Ιωάννινα, αλλά σύντομα εγκαταστάθηκε στη Βιέννη, όπου το 1791 συνετέλεσε στην ίδρυση του πρώτου ελληνικού τυπογραφείου του στενού φίλου του Γεωργίου Βενδότη, με τον οποίο συνεργάσθηκε σε μεταφράσεις και επιμέλειες βιβλίων.
Με δικές του δαπάνες, καθώς και με συνδρομές των πλούσιων Ελλήνων της Βιέννης, της Βενετίας και άλλων ευρωπαϊκών πόλεων, ο Λαμπανιτζιώτης τύπωσε πολλά βιβλία Ιταλών και Γάλλων συγγραφέων, μεταφρασμένα από Έλληνες λόγιους.
Βρομόβρυση Μεσσηνίας
Η Βρομόβρυση είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 10 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βρομόβρυσης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.
Πολυζώης Λαμπανιτζιώτης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Βρομόβρυση Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η Βρομόβρυση βρίσκεται σε υψόμετρο 371 μέτρων και απέχει 22 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Η Βρομοβρυση απαρτιζεται απο τρεις οικισμους. Ο πρωτος οικισμος ονομαζεται Κρασοπουλα και βρισκεται στα δεξια της εισοδου του χωριου, αμεσως μετα τον Ιερο Ναο της Αγιας Αννας.Σε ευθεια θεση μετα τον ιερο ναο βρισκεται στα αριστερα ο οικισμος Σφενδαμι. Στον εν λογω οικισμο βρισκεται και το δημοτικο σχολειο της Βρομοβρυσης το οποιο ειχε φτασει να εχει  μεχρι και 65 μαθητες περιπου το 1965. Ο τριτος οικισμος ονομαζεται Δρεμι .εν ετ 2022 η Βρομοβρυση εχει 45 κατοικους και στους τρεις οικισμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Μαρτίμ Αλφόνσο Σισόρο
Ο Μαρτίμ Αλφόνσος Σισόρρο, πορτογαλ. Martim Afonso Chichorro (1250 - 1313) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν ευγενής της Πορτογαλίας στην Αυλή τού αδελφού του Διονυσίου της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Αλφόνσου Γ΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Μαντραγκάνα, κόρης τού Αλοάνντρο Μπεν Μπέκαρ.
Αμφιθαλής αδελφή του ήταν η Ουρράκα. Ετεροθαλή αδέλφια ήταν ο Διονύσιος της Πορτογαλίας, ο Αλφόνσος κύριος τού Πορταλέγρε, ο νόθος Ροδρίγο Αλφόνσος διοικητής αποικιών και άλλα δέκα γνήσια ή νόθα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ινές Λοουρένσο ντε Σόουσα, κόρη τού Λοουρένσο Σοάρες κυρίου τού Βαλαντάρες & Τάνγκιλ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Δημήτριος Λαμπαδάριος
Ο Δημήτριος Λαμπαδάριος (1887-1950) ήταν Έλληνας Ακαδημαϊκός, καθηγητής της Γεωδαισίας, Διευθυντής και Πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Θεωρείται ο ιδρυτής της Σχολής Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και του σώματος των Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών στην Ελλάδα.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός (1910) στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Έλαβε το βραβείο του κληροδοτήματος Κονδούλη. Πραγματοποίησε σπουδές στο Πολυτεχνείο και το Γεωδαιτικό Ινστιτούτο της Δρέσδης, με υποτροφία του Αβερώφειου κληροδοτήματος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1913-1915). Εργάστηκε ως μηχανικός στην Ελβετία (1915-1916).
Από το 1916 ως το θάνατό του, ήταν Τακτικός Καθηγητής της Γεωδαισίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Υπήρξε ο κυριότερος εμπνευστής της ιδέας ίδρυσης της Σχολής Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του ΕΜΠ, αρχικά το 1917 με την ονομασία «Ανωτάτη Σχολή Τοπογράφων Μηχανικών».
Διετέλεσε Διευθυντής (1927-1929) και πρώτος Πρύτανης (1929-1933) του ΕΜΠ, καθώς και Κοσμήτορας της παραπάνω Σχολής για πολλά χρόνια. Το όνομά του φέρει και το αρχικό κτήριο της Σχολής στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου.
Ήταν, επίσης, προϊστάμενος συνεργείων σχεδίου πόλεως της Θεσσαλονίκης, προϊστάμενος της τοπογραφικής υπηρεσίας του Υπουργείου Συγκοινωνίας, μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη διεθνή επιτροπή "μετρήσεως τόξου μεσημβρινού της γης", μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Βερολίνου.
Με τη διαθήκη του, δώρησε τα γεωδαιτικά και τοπογραφικά συγγράματα και δημοσιεύματα της προσωπικής βιβλιοθήκης του στη Βιβλιοθήκη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με τον όρο να τοποθετηθούν σε ξεχωριστό ράφι με την επιγραφή "υπο Δ. Ν. Λαμπαδαρίου δωρεά".
Βραβεία και υποτροφία Δ. Λαμπαδαρίου
Η Ακαδημία Αθηνών απονέμει δύο βραβεία «Δημητρίου Λαμπαδαρίου»: το πρώτο δίνεται στους ικανότερους στο μάθημα Γεωδαισίας αποφοίτους Πολυτεχνικών Σχολών και το δεύτερο στην καλύτερη ερευνητική εργασία στον κλάδο της Γεωδαισίας από Έλληνες εγκατεστημένους στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Επίσης, χορηγεί υποτροφία του κληροδοτήματος Λαμπαδαρίου για μεταπτυχιακές σπουδές στη Γεωδαισία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωδαίτες Κατηγορία:Έλληνες τοπογράφοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Πράσινο Τζαμί (Ιζνίκ)
Το Πράσινο Τζαμί (Yeşil Camii) είναι ιστορικό οθωμανικό τζαμί στο Ιζνίκ της Τουρκίας. Είναι ένα εξαιρετικό δείγμα τζαμιών με έναν τρούλο της πρώιμης Οθωμανικής περιόδου.
Το Τζαμί
Ένα από τα πρώτα δείγματα της οθωμανικής αρχιτεκτονικής, το Πράσινο Τζαμί κατασκευάστηκε με εντολή του Μεγάλου Βεζίρη Τσανταρλή Καρά Χαλίλ Χαϊρεντίν Πασά του σουλτάνου Μουράτ Α' στο Ιζνίκ. Αργότερα ολοκληρώθηκε από τον γιο του Αλή Πασά. Η επιγραφή στο τέμενος δίνει την ημερομηνία κατασκευής ως Έτος Εγίρας 780-794 (1378-1391 μ.Χ.), και το όνομα του αρχιτέκτονα ως Χατζί μπιν Μουσά.
Το Πράσινο Τζαμί βρίσκεται βρίσκεται εντός των τειχών του Ιζνίκ κοντά στην Πύλη Λέφκε στο ανατολικό άκρο της πόλης. Αποτελείται από μια στοά με τρεις εσοχές και μια ενιαία αίθουσα προσευχής, που καλύπτεται με έναν ενιαίο τρούλο διαστάσεων 10,5 μέτρων σε διάμετρο. Το ύψος του τρούλου είναι 17,5 μέτρα πάνω από το δάπεδο, έχει τέσσερα παράθυρα και το κάτω μέρος των εσωτερικών τοίχων είναι επικαλυμμένο με γκρι μαρμάρινα πάνελ. Το τζαμί έχει έναν ενιαίο μιναρέ στη βορειοδυτική γωνία του κτηρίου, ο οποίος είναι διακοσμημένος με 12 χιλιάδες περίπου γυαλιστερά πλακάκια από τερακότα σε πράσινο, κίτρινο, τιρκουάζ και σκούρο μωβ χρώμα. Ο πολύχρωμος μιναρές με πλακάκια δίνει στο τζαμί το όνομά του: Yeşil (πράσινο στα τούρκικα). Τα πλακάκια στον μιναρέ τοποθετήθηκαν από τον Μουράτ Β' το 1424. Το μιχράμπ του τζαμιού είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο και έχει ύψος περίπου 4 μ. Η κόγχη του μιχράμπ περικλείεται σε ορθογώνιο πλαίσιο και είναι κατασκευασμένη από μάρμαρο. Το μιχράμπ είναι πλούσια διακοσμημένο και οριοθετείται και στις δύο πλευρές με κιονοστοιχίες. Επίσης περιβάλλεται από ένα περίγραμμα χωρίς διακόσμηση. Στο συγκρότημα κτηρίων υπήρχε ένα ιμαρέτ, που δεν διασώθηκε. Επιπλέον, υπάρχουν τμήματα ενός ερειπωμένου λουτρού κατασκευασμένου τον 17ο αιώνα στα νοτιοανατολικά του τζαμιού. Το λουτρό σταμάτησε να χρησιμοποιείται τον 19ο αιώνα και στη θέση του κατασκευάστηκε ένας φούρνος.
Το τζαμί υπέστη ζημιές το 1922 από τον Ελληνικό Στρατό κατά τον Τουρκικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας. Το τζαμί ανακαινίστηκε μεταξύ 1956 και 1969 και ο μιναρές μεταξύ 1961-1965.
Ράβνα Ρέκα (Ντεσπότοβατς)
Η Ράβνα Ρέκα (σερβικά κυριλλικά: Равна Река) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Ντεσπότοβατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Πομόραβλιε. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 277 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ντεσπότοβατς
Ρόι Κρίσνα
Ο Ρόι Κρίσνα (αγγλικά: Roy Krishna, γενν. στις 30 Αυγούστου 1987) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τα Φίτζι, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την ινδική ΑΤΚ.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Κρίσνα εντάχθηκε στην Γουαϊτακέρε Γιουνάιτεντ του Πρωταθλήματος Νέας Ζηλανδίας από τη Λαμπάσα Φ.Κ. από τα Φίτζι τον Ιανουάριο του 2008.
Τον Μάιο του 2008, πέρασε δύο εβδομάδες σε προπόνηση με την Ουέλινγκτον Φίνιξ, αλλά δεν του προσφέρθηκε συμβόλαιο.
Τον Μάρτιο του 2009, αναφέρθηκε ότι η Αϊντχόφεν ενδιαφερόταν να τον υπογράψει. Ωστόσο, είπε ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στη Νέα Ζηλανδία με την Φίνιξ ήταν η προτιμώμενη επιλογή του, επειδή δεν ήταν έτοιμος να μετακομίσει στην Ευρώπη, καθώς μαθαίνει ακόμα αγγλικά και δεν ήταν έτοιμος για άλλη γλώσσα.
Στις έξι σεζόν του με τη Γουαϊτακέρε Γιουνάιτεντ, ο Κρίσνα σημείωσε 55 γκολ σε 75 εμφανίσεις και κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι Πρωταθλήματος Νέας Ζηλανδίας τη σεζόν 2012–13.
Όκλαντ Σίτι
Το Σεπτέμβριο του 2013, ανακοινώθηκε ότι είχε ενταχθεί στους τοπικούς αντιπάλους της Γουαϊτακέρε Γιουνάιτεντ, Όκλαντ Σίτι, για την επερχόμενη σεζόν. Στις 12 Δεκεμβρίου 2013, σημείωσε το μοναδικό γκολ στην ήττα με 1-2 από τη Ραζά Καζαμπλάνκα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2013 και έγινε επίσης ο πρώτος παίκτης από τα Φίτζι που σκόραρε σε τελικούς διοργάνωσης της FIFA.
Ουέλινγκτον Φίνιξ
Στις 7 Ιανουαρίου 2014, ο Κρίσνα υπέγραψε με την Ουέλινγκτον Φίνιξ της A-League μέχρι το τέλος της σεζόν 2013–14, ως αντικαταστάτης του τραυματία Πολ Άιφιλ και σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 16 Μαρτίου 2014 στην ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Μέλμπουρν Σίτι. Η επίδοσή του στον αγώνα του απέφερε το βραβείο του A-League Παίκτη της Εβδομάδας. Τέσσερις μέρες αργότερα, ο Κρίσνα συμφώνησε σε ένα νέο διετές συμβόλαιο με την Φίνιξ.
Στις 29 Φεβρουαρίου 2016, ο Κρίσνα υπέγραψε διετή επέκταση συμβολαίου που θα τον κρατούσε στην Ουέλινγκτον μέχρι το τέλος της σεζόν 2017-18. Στη συνέχεια υπέγραψε μονοετή επέκταση στις 15 Φεβρουαρίου 2018.
Στις 18 Απριλίου 2018, ο Κρίσνα ανακηρύχθηκε Παίκτης της Χρονιάς της Ουέλινγκτον Φίνιξ και το γκολ του στον τέταρτο γύρο εναντίον της Μπρίσμπεϊν Ρόαρ θεωρήθηκε το Γκολ της Χρονιάς της ομάδας για τη σεζόν 2017-18.
Στις 2 Δεκεμβρίου 2018, ο Κρίσνα έγινε ο κορυφαίος σκόρερ για την ομάδα, ξεπερνώντας τα 33 γκολ του Πολ Άιφιλ. Ο Κρίσνα έγραψε ιστορία στην Α-League στις 19 Ιανουαρίου 2019, όταν έγινε ο πρώτος παίκτης που σημείωσε 2 γκολ σε τρεις συνεχόμενους αγώνες.
Στις 13 Μαΐου 2019, ο Κρίσνα έλαβε το Μετάλλιο Τζόνι Γουάρεν για τις επιδόσεις του στην A-League 2018-19. Στις 27 Μαΐου 2019, ο Κρίσνα ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την Φίνιξ, καθώς δεν επιτεύχθηκε συμφωνία μακροχρόνιου συμβολαίου.
ΑΤΚ
Στις 18 Ιουνίου 2019, ο Κρίσνα ανακοίνωσε ότι υπέγραψε συμφωνία ενός έτους με την ATK, η οποία συμμετέχει στην Ινδική Σούπερ Λιγκ. Στις 8 Φεβρουαρίου 2020, σημείωσε χατ τρικ εναντίον της Οντίσα. Τελείωσε τη σεζόν σημειώνοντας 15 γκολ και βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει τον τρίτο τίτλο της.
Εθνική ομάδα
Ο Κρίσνα έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Φίτζι στους Νοτιοειρηνικούς Αγώνες 2007 και έπαιξε επίσης στο τουρνουά των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010.
Το 2010, ο Κρίσνα κλήθηκε επίσης στην Εθνική ομάδα σάλας για το ΟΦΚ Πρωτάθλημα Σάλας 2010.
Στις 16 Ιουλίου 2016, ο Κρίσνα ονομάστηκε ως ένας από τους τρεις παίκτες άνω του ορίου ηλικίας για την Εθνική Φίτζι U23 για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, μαζί με τους Σιμιόνε Ταμανισάου και Άλβιν Σινγκ. Στις 7 Αυγούστου 2016, σημείωσε το μοναδικό γκολ της ομάδας στην διοργάνωση στον αγώνα εναντίον του Μεξικού. Το γκολ του Κρίσνα ήταν το πρώτο γκολ των Φίτζι στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Προσωπική ζωή
Ο Κρίσνα είναι πολίτης της Νέας Ζηλανδίας, έχοντας αποκτήσει την υπηκοότητά του το Δεκέμβριο του 2018, μετά από δέκα χρόνια στη χώρα και είναι επίσης Ινδοφιτζιανός με ινδική καταγωγή και οι πρόγονοί του κατάγονται από την Ινδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τα Φίτζι Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη νεοζηλανδική ιθαγένεια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Φίτζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουαϊτακέρε Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Όκλαντ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αυστραλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέλινγκτον Φίνιξ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΤΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία
Γκύντερ Σαμπόφσκι
Εισαγωγή
Ο Σαμπόφσκι γεννήθηκε στο Άνκλαμ της Πομερανίας (τότε ανήκε στο Ελεύθερο Κράτος της Πρωσίας και σήμερα υπάγεται στο κρατίδιο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία). Σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Καρλ Μαρξ της Λειψίας και μετά εργάστηκε στο συνδικαλιστικού περιεχομένου περιοδικό Τριμπύνε (Tribüne). Το 1952 έγινε μέλος του ΕΣΚΓ. Από το 1967 έως το 1968, επισκέφθηκε την κομματική ακαδημία του ΚΚΣΕ. Το 1978, έγινε ο αρχισυντάκτης της κομματικής εφημερίδας Νέα Γερμανία ("Neues Deutschland", συντ. ND), επίσημο όργανο του ΕΣΚΓ και η δημοφιλέστερη εφημερίδα της χώρας. Το 1981 έγινε μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΕΣΚΓ. Το 1985 αποχώρησε από την εφημερίδα και έγινε Πρώτος Γραμματέας του ΕΣΚΓ Ανατολικού Βερολίνου και μέλος του πολιτικού γραφείου του κόμματος. Υπηρέτησε επίσης ως μέλος του Κοινοβουλίου από το 1981 έως το 1990. Το 2009, συγγραφέας Κρίστα Βολφ αποκάλεσε τον Σαμπόφσκι "ένας από τους χειρότερους" Ανατολικογερμανούς πολιτικούς πριν την Βέντε: "Θυμάμαι μερικές εμφανίσεις του μπροστά από το σωματείο συγγραφέων. Τον φοβόσουν."
Συνέντευξη τύπου: το άνοιγμα του Τείχους του Βερολίνου
μικρογραφία|Ο Σαμπόφσκι απευθυνόμενος στους διαδηλωτές στην [[διαδήλωση στην Αλεξάντερπλατς, τον Νοέμβριο του 1989]] δεξιά|μικρογραφία|Η συνέντευξη τύπου στις 9 Νοεμβρίου 1989. Ο Γκύντερ Σαμπόφσκι κάθεται στη σκηνή μαζί με άλλους αξιωματούχους της ΛΔΓ, δεύτερος από τα δεξιά. Ο Ρικάρντο Έρμαν κάθεται στο πάτωμα της σκηνής με το τραπέζι να βρίσκεται ακριβώς πίσω του. Τον Οκτώβριο του 1989, ο Σαμπόφσκι, μαζί με άλλα μέλη του πολιτικού γραφείου, στόχευσαν τον μακροχρόνιο ηγέτη του κόμματος Έριχ Χόνεκερ και τον ανάγκασαν να παραιτηθεί υπέρ του Έγκον Κρεντς. Ως μέρος της προσπάθειας αλλαγής της εικόνας του καθεστώτος, ο Σαμπόφσκι έγινε ο ανεπίσημος εκπρόσωπος τύπου του κόμματος, κάνοντας αρκετές καθημερινές συνεντεύξεις τύπου για να ανακοινώσει τις αλλαγές. Ήδη ήταν ο υπεύθυνος για θέματα μέσων ενημέρωσης στο Πολιτικό γραφείο. Φερόταν ότι ήταν δεύτερος στην κομματική ιεραρχία, μετά τον Έγκον Κρεντς. Ο Σαμπόφσκι είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας ασκώντας δημοσιογραφία κομμουνιστικού τύπου, στο οποίο οι δημοσιογράφοι ανακοίνωναν τα γεγονότα αφότου είχαν συμβεί. Έτσι, το βρήκε κάπως δύσκολο να συνηθίσει την δημοσιογραφική πρακτική της Δύσης.
Στις 9 Νοεμβρίου 1989, λίγο πριν τη συνέντευξη τύπου εκείνης της ημέρας, ο Κρεντς έδωσε στον Σαμπόφσκι ένα κείμενο για τους νέους προσωρινούς ταξιδιωτικούς κανονισμούς. Το κείμενο ορίζει ότι οι ανατολικογερμανοί πολίτες θα μπορούν να ζητήσουν άδεια ταξιδιού στο εξωτερικό χωρίς να χρειάζεται να πληρούν κάποιο κριτήριο για τέτοια ταξίδια, ενώ επετράπη και η μόνιμη μετανάστευση μέσω οποιασδήποτε συνοριακής διάβασης-συμπεριλαμβανομένων αυτών ανάμεσα στα δύο Βερολίνα. Το κείμενο θα ίσχυε κανονικά από το επόμενο πρωί.
Ο Σαμπόφσκι δεν είχε ενημερωθεί όταν ο Κρεντς διάβαζε το κείμενο νωρίτερα εκείνη την ημέρα σε αρκετά μέλη του Πολιτικού Γραφείου κατά την διάρκεια διαλείμματος, ούτε όταν γινόταν συζήτηση πριν συγκληθεί η ολομέλεια της επιτροπής. Ωστόσο, ένιωθε άνετα να το συζητήσει κατά τη συνέντευξη τύπου. Αργότερα δήλωσε ότι τα αναγκαία για τη διεξαγωγή μιας συνέντευξης τύπου ήταν να είναι σε θέση (ο ανακοινωτής) να μιλήσει γερμανικά και να διαβάσει ένα κείμενο χωρίς λάθη. Στην συνέντευξη ανακοίνωσε το έγγραφο. Ένας από τους δημοσιογράφους ρώτησε πότε οι κανονισμοί θα τεθούν σε ισχύ. Ο Σαμπόφσκι υπέθεσε ότι θα γίνει αυθημερόν σύμφωνα με το κείμενο. Ύστερα απάντησε μετά από παύση λίγων δευτερολέπτων: "Απ'όσο ξέρω — μπαίνει σε ισχύ αμέσως, χωρίς καθυστέρηση." (Das tritt nach meiner Kenntnis … ist das sofort … unverzüglich.) Οι απόψεις διίστανται για το ποιος έκανε την ερώτηση. Οι εμπλεκόμενοι δημοσιογράφοι είναι ο Ρικάρντο Έρμαν, ανταποκριτής του ιταλικού πρακτορείου ειδήσεων ANSA στο Βερολίνο, και ο ανταποκριτής της γερμανικής Bild Zeitung (ταμπλόιντ) Πέτερ Μπρίνκμαν. Οι δύο δημοσιογράφοι κάθονταν στην πρώτη σειρά κατά τη συνέντευξη τύπου, και φέρεται να έκαναν την ερώτηση πότε οι κανονισμοί θα τεθούν σε ισχύ.
Αργότερα, όταν ρωτήθηκε αν οι νέοι κανονισμοί εφαρμόζονταν για τα ταξίδια μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου, ο Σαμπόφσκι κοίταξε το κείμενο ξανά και ανακάλυψε ότι ίσχυε και για αυτά τα ταξίδια. Όταν ο Ντάνιελ Τζόνσον από την Τέλεγκραφ ρώτησε τι σήμαινε αυτό για το Τείχος του Βερολίνου, ο Σαμπόφσκι σταμάτησε για λίγο πριν δώσει μια απάντηση για το Τείχος, η οποία συνδεόταν με το μεγαλύτερο ζήτημα του αφοπλισμού.
Μετά τη συνέντευξη τύπου, ο Σαμπόφσκι έδωσε ζωντανή συνέντευξη στον Τομ Μπρόκοου του NBC. Όταν ρωτήθηκε εάν ήταν αλήθεια ότι οι ανατολικογερμανοί μπορούσαν πλέον να ταξιδεύουν χωρίς να χρειάζεται να περάσουν από μια τρίτη χώρα, ο Σαμπόφσκι απάντησε σε σπαστά αγγλικά ότι οι ανατολικογερμανοί πλέον "δεν αναγκάζονταν περαιτέρω να φύγουν από την ΛΔΓ και να περάσουν ενδιάμεσα από άλλη χώρα". Μετά δήλωσε ότι τώρα μπορούν να "περάσουν από τα σύνορα." Όταν ο Μπρόκοου ρώτησε αν αυτό σήμαινε "ελευθερία ταξιδιού," ο Σαμπόφσκι απάντησε, "Ναι, φυσικά", και πρόσθεσε ότι δεν είναι "θέμα τουρισμού", αλλά "άδεια φυγής από την ΛΔΓ."
Τα γερμανικά δημόσια εθνικά τηλεοπτικά κανάλια έδειξαν μέρη της συνέντευξης του Σαμπόφσκι στο κεντρικό βραδινό δελτίο του ZDF, heute στις 7:17 μ.μ. Λίγο αργότερα μεταδόθηκε στο Tagesschau του ARD, το οποίο μεταδίδεται στις 8 μ.μ. Τα νέα μεταδόθηκαν και στην Ανατολική Γερμανία από την δυτικογερμανική τηλεόραση, καθώς ήταν διαθέσιμη σε όλη σχεδόν την Ανατολική Γερμανία. Η είδηση εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά με τις αναφορές να επαναλαμβάνουν τα γεγονότα κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Στις εκκαθαρίσεις της "παλιάς φρουράς του κόμματος", ο Σαμπόφσκι διεγράφη από το Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, σε μια προσπάθεια βελτίωσης της εικόνας του κόμματος. Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, είχε βραβευτεί με το Τάγμα του Καρλ Μαρξ.
Πολιτική ζωή μετά την επανένωση
μικρογραφία|Ο Σαμπόφσκι το 2007 μικρογραφία|Ο τάφος του Σαμπόφσκι στο [[κοιμητήριο Βαλτνφρίντχοφ ]] Μετά την Γερμανική επανένωση, ο Σαμπόφσκι έγινε αρκετά επικριτικός των ενεργειών του στην ΛΔΓ και των συναδέλφων του στο Πολιτικό Γραφείο, καθώς και του σοσιαλισμού σοβιετικού τύπου γενικότερα. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Heimat-Nachrichten (Τα νέα της Πατρίδας) από το 1992 έως το 1999, μια εβδομαδιαία εφημερίδα την οποία συνίδρυσε με ένα δυτικογερμανό δημοσιογράφο στο Ρότενμπουργκ αν ντερ Φούλντα.
Η συμβολή του στην εκστρατεία της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης της Γερμανίας οδήγησε μερικούς πρώην συντρόφους του να τον αποκαλέσουν με τον όρο σεισοπυγίδα (γερμανική λέξη: Wendehals, αναφέρεται στο πουλί που μπορεί να γυρίσει το κεφάλι του κατά περίπου 180 μοίρες, κοροϊδευτική ονομασία για κομμουνιστές που έχουν γίνει καπιταλιστές).
Θάνατος
Σύμφωνα με την σύζυγο του, ο Σαμπόφσκι πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε οίκο ευγηρίας του Βερολίνου και έπαθε διάφορα καρδιακά επεισόδια και εγκεφαλικά. Πέθανε στο Βερολίνο μετά από μακρά ασθένεια στις 1 Νοεμβρίου 2015, σε ηλικία 86 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Βελανιδιά Μεσσηνίας
Η Βελανιδιά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 43 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βελανιδιάς και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Η Βελανιδιά βρίσκεται σε υψόμετρο 466 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Σταμούλης Ελαφρός
Ο Σταμούλης Ελαφρός (1912-1992) ήταν Έλληνας πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Βόλο και οι γονείς του, κατάγονταν από το Πήλιο (ο πατέρας του από τη Μακρινίτσα και η μητέρα του από την Αργαλαστή).
Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών το 1992.
Άφησε συγγραφικό έργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας
Μπάλαϊνατς (Ντεσπότοβατς)
Το Μπάλαϊνατς (σερβικά κυριλλικά: Балајнац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Ντεσπότοβατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Πομόραβλιε. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 405 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ντεσπότοβατς
Γιόζεφ Βάιγκλ
Ο Γιόζεφ Βάιγκλ (Joseph Weigl, Άιζενστατ 28 Μαρτίου 1766 – Βιέννη 3 Φεβρουαρίου 1846) ήταν Αυστριακός συνθέτης και αρχιμουσικός, γνωστός για τις όπερές του.
Πρωθυπουργός των Νήσων Σολομώντα
Ο Πρωθυπουργός των Νήσων Σολομώντα είναι ο αρχηγός κυβέρνησης της χώρας. Με βάση το σύνταγμα, στη θέση διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος ή του συνασπισμού που απολαμβάνει της υποστήριξης από την πλειοψηφία των μελών του Εθνικού Κοινοβουλίου..
Γιόζεφ Βάιγκλ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βάιγκλ γεννήθηκε στο Άιζενστατ της -σημερινής- Αυστρίας το 1766. Ήταν γιος του Γ. Φ. Βάιγκλ (Joseph Franz Weigl, 1740-1820), ο οποίος ήταν εξάρχων βιολοντσελίστας στην ορχήστρα της οικογένειας Εστερχάζι του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Σπούδασε μουσική με δασκάλους τους Άλμπρεχτσμπέργκερ και Σαλιέρι. Έγραψε την πρώτη του όπερα Η Περιττή Προφύλαξησε ηλικία, μόλις, 16 ετών. Μάλιστα, ο Σαλιέρι τον είχε εκθειάσει γι’ αυτήν, όπως και ο περίφημος Γκλουκ.
Πρωθυπουργός των Νήσων Σολομώντα
Καθώς η χώρα είναι μέλος της Κοινοπολιτείας οι λειτουργίες του αρχηγού κράτους επιτελούνται για λογαριασμό του Μονάρχη από τον Γενικό Κυβερνήτη, ο οποίος διορίζεται από το Κοινοβούλιο.
Η επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού είναι ο Ερυθρός Οίκος στην Ονιάρα.
Από τις 24 Απριλίου 2019, πρωθυπουργός είναι ο Μανασέ Σογκαβάρε, ο οποίος έχει υπηρετήσει άλλες 3 φορές στο αξίωμα.
Γιόζεφ Βάιγκλ
Μουσική
Ο Βάιγκλ συνέθεσε, κυρίως, όπερες -περίπου 35- στα γερμανικά και τα ιταλικά, που ακολούθησαν την παράδοση του βιενέζικου κλασικισμού. Επίσης, έγραψε 18 μπαλέτα, 2 ορατόρια, 11 κοσμικές καντάτες, λειτουργίες, προσφορές (οφερτόρια), κοντσέρτα για τσέμπαλο, χορούς, άριες, καντσονέτες κ.α.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Μορίς Σολοβίν
Ο Μορίς Σολοβίν (Maurice Solovine, 21 Μαΐου 1875 - 13 Φεβρουαρίου 1958) ήταν Ρουμάνος φιλόσοφος και μαθηματικός. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεργασία του με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν.
Βιογραφία
Ο Σολοβίν γεννήθηκε στο Ιάσιο, μια πανεπιστημιακή πόλη στην ανατολική Ρουμανία, κοντά στα σύνορα με τη Μολδαβία. Ως νεαρός φοιτητής φιλοσοφίας στη Βέρνη, υπέβαλε αίτηση για να σπουδάσει φυσική με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, ανταποκρινόμενος σε μια αγγελία. Οι δύο άνδρες ανέπτυξαν στενή σχέση και ο Αϊνστάιν λέγεται ότι είπε στον Σολοβίν λίγες ημέρες μετά τη συνάντησή του: «Δεν είναι απαραίτητο να σου κάνω μαθήματα φυσικής. Η συζήτηση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα στη φυσική παρουσιάζουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον- απλώς έλα σε μένα όταν το επιθυμείς. Χαίρομαι που μπορώ να σας μιλήσω».
Μια μέρα ο Σολοβίν πρότεινε να διαβάσουν και να συζητάμε τα έργα μεγάλων συγγραφέων. Ο Αϊνστάιν συμφώνησε με ενθουσιασμό και σύντομα ο μαθηματικός Κονράντ Χάμπιχτ (1876-1958) συμμετείχε σε αυτό που έμελλε να γίνει γνωστό ως Ακαδημία Ολυμπίας (Akademie Olympia). Συχνά οι συναντήσεις τους, που γίνονταν στο διαμέρισμα του Αϊνστάιν, διαρκούσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Μια φορά ο Σολοβίν έχασε μια προγραμματισμένη συνάντηση στο διαμέρισμά του, προτιμώντας να παρακολουθήσει μια συναυλία στην πόλη. Για τους φίλους του είχε ετοιμάσει ένα γεύμα με ένα σημείωμα: «Amicis carissimis ova dura et salutem». (Στους αγαπημένους φίλους, σφιχτά αυγά και χαιρετισμούς). Ωστόσο, ο Αϊνστάιν και ο Χάμπιχτ έκαναν άνω κάτω το διαμέρισμά του αφού είχαν φάει το γεύμα. Κάθε έπιπλο μετακινήθηκε και τα πιάτα, τα φλιτζάνια, τα πιρούνια, τα μαχαίρια και τα βιβλία διασκορπίστηκαν σε όλο το διαμέρισμα. Τα δωμάτια ήταν επίσης καλυμμένα με καπνό από την πίπα του Αϊνστάιν και το πούρο του Χάμπιχτ. Άφησαν μια "άξια προειδοποίηση" στον τοίχο που έλεγε: «Amico carissimo fumum spissum et salutem». (Στον αγαπημένο φίλο, πυκνός καπνός και χαιρετισμοί). Ο Αϊνστάιν λέγεται ότι χαιρέτησε τον Σόλοβιν το επόμενο βράδυ με τα εξής λόγια: «Βρωμιάρη, πώς είχες το θράσος να απουσιάζεις από μια συνεδρίαση της Ακαδημίας για να ακούσεις βιολί; Βάρβαρε, ηλίθιε, ηλίθιε, αν μας απογοητεύσεις ξανά έτσι, θα αποβληθείς από την Ακαδημία με ντροπή. Αυτή η συνεδρίαση διήρκεσε μέχρι το πρωί για να αναπληρωθεί ο χαμένος χρόνος».
Ο Σολοβίν ήταν ο κύριος μεταφραστής των έργων του Αϊνστάιν από τη γερμανική στη γαλλική γλώσσα και εκπροσωπούσε τα οικονομικά συμφέροντα και τις συμφωνίες του Αϊνστάιν με τους εκδότες στη Γαλλία, για τις οποίες ο Αϊνστάιν του κατέβαλε ένα ποσοστό αμοιβής .Ο Σολοβίν παρέμεινε σε επαφή με τον Αϊνστάιν με επιστολές που χρονολογούνταν από τις 3 Μαΐου 1906 έως τις 27 Φεβρουαρίου 1955.
Ο Σόλοβιν δημοσίευσε γαλλικές μεταφράσεις Ελλήνων φιλοσόφων. .
Πέθανε στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ρουμάνοι μαθηματικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Evangelista Torricelli (υποβρύχιο, 1934)
Το Evangelista Torricelli ήταν ένα από τα τέσσερα υποβρύχια της κλάσης Archimede που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) την δεκαετία του 1930. Ήταν ένα από τα σκάφη που ενεπλάκησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο στο πλαίσιο της ευρύτατης υποστήριξης που παρείχε η Ιταλία στην πλευρά των Εθνικιστών. Το 1937 παραδόθηκε στους Ισπανούς και εντάχθηκε σε υπηρεσία με το ναυτικό των Εθνικιστών ως General Mola.
Περιγραφή
Τα σκάφη της κλάσης Archimede είχαν μεγαλύτερες διαστάσεις και ενσωμάτωναν διάφορες βελτιώσεις συγκριτικά με τα προγενέστερα της κλάσης Settembrini. Είχαν εκτόπισμα 986 t (970 LT) στην επιφάνεια και 1259 t (1239 LT) σε βύθιση. Το μήκος τους ήταν 70,5 m, το πλάτος 6,87 m και το βύθισμα 4,12 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m και το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 55 αξιωματικούς και ναύτες.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533 mm, από τέσσερις σε πλώρη και πρύμνη, ενώ ο συνολικός αριθμός τορπιλών που μπορούσαν να μεταφέρουν ανέρχονταν σε δεκαέξι. Στο κατάστρωμα υπήρχαν επίσης δύο πυροβόλα των 100 mm. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πολυβόλα Breda των 13,2 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Evangelista Torricelli ξεκίνησε το 1931 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Tosi di Taranto στον Τάραντα, καθελκύστηκε στις 27 Μαΐου 1934 και ολοκληρώθηκε αργότερα εντός του έτους αυτού. Στις 22 Νοεβρίου 1936 τορπίλισε το ελαφρύ καταδρομικό των Δημοκρατικών Miguel Cervantes ενώ ήταν αγκυροβολημένο στην Καρθαγένη, προκαλώντας του σοβαρές ζημιές. Απόπειρα επίθεσης στο θωρηκτό των Δημοκρατικών Jaime I απετράπη από το βρετανικό αντιτορπιλικό HMS Glowworm Τη νύχτα 18-19 Ιανουαρίου 1937 βομβάρδισε το λιμάνι της Βαρκελώνης και στις 19 Ιανουαρίου αποπειράθηκε χωρίς επιτυχία να τορπιλίσει το εμπορικό πλοίο SS J. J. Sister στην Ταρραγόνα. Την επομένη παραλίγο να συγκρουσθεί με το εμπορικό SS Cabo Sucratif.
Το Torricelli μεταφέρθηκε στις ναυτικές δυνάμεις των Εθνικιστών τον Απρίλιο του 1937.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Archimede Κατηγορία:Ιταλικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Δεν σε συγχωρώ
Δεν σε συγχωρώ (Ισπανικά: Lo imperdonable) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2015.
Υπόθεση
Ο Μαρτίν Σαν Τέλμο φτάνει σε μια μικρή, απομακρυσμένη πόλη που ονομάζεται Μίνα Εσκοντίδα όπου ο ετεροθαλής αδελφός του, ο Διμίτριο, ζει και εργάζεται σε χρυσωρυχείο. Κατά την άφιξή του, ο Μαρτίν ανακαλύπτει ότι το Διμίτριο έχει αυτοκτονήσει αφού προδόθηκε από μια άκαρδη και φιλόδοξη γυναίκα που έπαιξε μόνο με τα συναισθήματά του. Λίγο-λίγο, και χάρη στη βοήθεια των κατοίκων, ο Μάρτιν καταφέρνει να καθορίσει τι οδήγησε τον Διμίτριο να αυτοκτονήσει τόσο τραγικά.
Η έρευνα του Μάρτιν τον οδηγεί στην Πόλη του Μεξικού, στο αρχοντικό της οικογένειας Πράδο-Καστέλο, που κατέχει μία από τις σημαντικότερες εταιρείες κοσμημάτων της χώρας. Σύμφωνα με πληροφορίες που κατάφερε ο Μάρτιν να ανακαλύψει, η γυναίκα για την οποία ο Δημήτριο έχασε τη ζωή του ζει σε αυτό το σπίτι και το όνομά της αρχίζει με το γράμμα Β.
Ο Μάρτιν συναντά δυο νέες γυναίκες εκεί, την Βερόνικα και τη Βιρχίνια Πράδο-Καστέλο, και οι δύο είναι ανιψιές της οικογένειας: η αθώα και εύθραυστη Βιρχίνια και η Βερόνικα, η οποία είναι ισχυρή και θαρραλέα. Χωρίς να γνωρίζει ποιά είναι η ένοχη, ο Μάρτιν καταλήγει, μετά από μια σειρά συμπτώσεων και φήμες, ότι η γυναίκα που αναζητά είναι η Βερόνικα.
Όταν ο Μάρτιν ανακαλύπτει την αλήθεια, όλα θα φαίνονται χαμένα καθώς ο Βερόνικα τον εγκαταλείπει λόγω της δυσπιστίας του. Για το λόγο αυτό, ο Μάρτιν θα πρέπει να αγωνιστεί πολύ σκληρά για να ξανακερδίσει την αγάπη της ζωής του.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με ένα βραβείο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Κυβέρνηση της Εσθονίας
Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Εσθονίας (εσθονικά: Vabariigi Valitsus) αποτελεί το υπουργικό συμβούλιο της Εσθονίας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η κυβέρνηση ορίζεται επίσημα ως το εκτελεστικό όργανο της χώρας και ασκεί εκτελεστική εξουσία σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους της.
Αρμοδιότητες
Το υπουργικό συμβούλιο εκτελεί την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας, η οποία διαμορφώνεται και από το κοινοβούλιο. Διευθύνει και συντονίζει το έργο των κυβερνητικών θεσμών και φέρει την πλήρη ευθύνη για όλα όσα συμβαίνουν μέσα στο πλαίσιο της εκτελεστικής εξουσίας. Η κυβέρνηση, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, αντιπροσωπεύει έτσι την πολιτική ηγεσία της χώρας και λαμβάνει αποφάσεις στο όνομα ολόκληρης της εκτελεστικής εξουσίας.
Τα ακόλουθα καθήκοντα αποδίδονται στο υπουργικό συμβούλιο από το Σύνταγμα της Εσθονίας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Εσθονίας
Άγιος Κωνσταντίνος Αρφαρών Μεσσηνίας
Ο Άγιος Κωνσταντίνος Αρφαρών είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 105 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αρφαρών και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος Αρφαρών βρίσκεται σε υψόμετρο 35 μέτρων, πάνω στην 7η Εθνική Οδό, Κορίνθου - Καλαμάτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Πιθανή υπερδύναμη
Μια πιθανή υπερδύναμη είναι ένα κράτος ή άλλο κράτος που εικάζεται ότι είναι —ή έχει τη δυνατότητα να γίνει σύντομα — υπερδύναμη.
Επί του παρόντος, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες πληρούν τα κριτήρια για να θεωρηθούν υπερδύναμη. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον η μόνη αδιαμφισβήτητη κορυφαία υπερδύναμη και η μοναδική υπερδύναμη στον κόσμο που κυριαρχεί σε κάθε τομέα (δηλαδή στρατιωτικό, πολιτισμό, οικονομία, τεχνολογία, διπλωματικό).
Από τη δεκαετία του 1990, η Κίνα,  η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ινδία , και η Ρωσία έχουν συνήθως περιγραφεί ως πιθανές υπερδυνάμεις. Η Ιαπωνία θεωρούνταν παλαιότερα μια πιθανή υπερδύναμη λόγω της υψηλής οικονομικής της ανάπτυξης. Ωστόσο, η κατάστασή της ως πιθανή υπερδύναμη έχει διαβρωθεί από τη δεκαετία του 1990 λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και της οικονομικής στασιμότητας.
Καθεδρικός της Αγίας Σοφίας στο Πολότσκ
Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας στο Πολότσκ (Полацкі Сафійскі сабор; Собор Святой Софии в Полоцке) χτίστηκε από τον πρίγκιπα Βσεσλάβ του Πολότσκ (1044-1101) ανάμεσα στο 1044 (η ύπαρξη του ναού αναφέρεται για πρώτη φορά στο χρονικό Voskresenskaia το έτος 1056) και το 1066. Ο καθεδρικός βρίσκεται στη συμβολή του ποταμού Πολότα και του δυτικού ποταμού Νταουγκάβα στην ανατολική πλευρά της πόλης Πολότσκ και είναι πιθανώς η αρχαιότερη εκκλησία στη Λευκορωσία. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Η υποτιθέμενη αρχική μορφή του καθεδρικού (όπως απεικονίστηκε το 2005 σε αναμνηστικό νόμισμα των 20 [[Ρούβλι|ρουβλίων). Ο Βσεσλάβ του Πολότσκ, προστάτης του ναού, εικονίζεται στην πίσω όψη.]] Ο καθεδρικός ναός πήρε το όνομά του από την Αγία Σοφία του Θεού, παρόμοια με τον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο και τον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στο Νόβγκοροντ. Αφού έχτισε τον δικό του καθεδρικό ναό, ο Βσεσλάβ, ο οποίος ήταν πρίγκιπας, προσπάθησε να καταλάβει το θρόνο του Κιέβου. Αφού απέτυχε σε αυτήν του την προσπάθεια, εισέβαλε στις γύρω αρχές του 1067 στο Μέγα Νόβγκοροντ, όπου και λεηλάτησε τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας, φέρνοντας πίσω μια από τις καμπάνες του και άλλα λάφυρα για να διακοσμήσει τον δικό του καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας. Ο καθεδρικός ναός αναφέρεται στην Ιστορία της Εκστρατείας του Ιγκόρ, όπου σημειώνεται ότι ο Βσεσλάβ έκανε νυχτερινές εξορμήσεις στο Κίεβο ως λυκάνθρωπος και άκουγε τις καμπάνες της Αγίας Σοφίας του Πολότσκ καθώς χτυπούσαν για τον όρθρο.
Ο καθεδρικός ναός ανακατασκευάστηκε ευρέως και τροποποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό μεταξύ του 11ου και του 18ου αιώνα. Για την ακρίβεια, μόνο τμήματα της εκκλησίας χρονολογούνται από την εποχή του Βσεσλάβ, αν και τα ονόματα των κτιστών είναι χαραγμένα σε μια πέτρα στη βάση του καθεδρικού ναού: David, Toma, Mikula, Kopes, Petr και Vorish. Έχουν επίσης αποκαλυφθεί τα θησαυροφυλάκια των 16 πρίγκιπων του Πολότσκ, τα οποία χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα (πράγματι, ο ίδιος ο Βσεσλάβ, που λέγεται ότι ήταν μάγος και λυκάνθρωπος, θάφτηκε στον καθεδρικό ναό τον οποίο έχτισε). Σύμφωνα με το Voskresenskaia Letopis (1156), ο καθεδρικός ναός είχε αρχικά επτά τρούλους, αργότερα ο αριθμός τους μειώθηκε σε πέντε, αφού ο ναός ξαναχτίστηκε μετά την πυρκαγιά του 1447. Κατά τη διάρκεια των ετών μεταξύ 1596–1654 και 1668–1839, η εκκλησία λειτούργησε ως ελληνικός καθολικός καθεδρικός ναός. Ο ναός ξαναχτίστηκε το 1618–1620 από τον Καθολικό Αρχιεπίσκοπο St. Josaphat Kuntsevych (1618–1623) μετά από πυρκαγιά το 1607. Τέλος, μία ακόμη πυρκαγιά κατέστρεψε τον καθεδρικό ναό και την πόλη το 1643. μικρογραφία|265x265εσ| Φωτογραφία εποχής από το εσωτερικό του ναού Το διάστημα μεταξύ 1705–1710, ο Μέγας Πέτρος της Ρωσίας και ο Αλεξάντρ Ντανίλοβιτς Μένσικοφ χρησιμοποίησαν την εκκλησία ως πυριτιδαποθήκη, η οποίο αργότερα ανατινάχτηκε. Τις επόμενες σχεδόν τρεις δεκαετίες (1738–1765), ο ουνίτης αρχιεπίσκοπος Florian Hrebnicki ανοικοδόμησε τον καθεδρικό ναό. Ο αρχιτέκτονας του Βίλνιους Γιόχαν Κρίστοφ Γκλάουμπιτς είναι υπεύθυνος για τη σημερινή μορφή του καθεδρικού ναού, που αποτελεί παράδειγμα του στιλ Βίλνιους Μπαρόκ. Επί του παρόντος, πρόκειται για μια μπαρόκ δομή με πύργους και οι τρούλοι του έχουν αφαιρεθεί (ή τουλάχιστον δεν ξαναχτίστηκαν). Ο καθεδρικός ναός είχε μια βιβλιοθήκη και άλλα σημαντικά πολιτισμικά αντικείμενα, αλλά η βιβλιοθήκη καταστράφηκε όταν κατέλαβε την πόλη ο βασιλιάς Στέφανος Μπάτορι της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του λιβονιανού πολέμου στα τέλη του 16ου αιώνα. Η πόλη καταλήφθηκε από τους Γάλλους κατά τη διάρκεια της ναπολεόντειας εισβολής του 1812 (για την ακρίβεια, στο Πολότσκ διεξήχθησαν δύο μάχες, τον Αύγουστο και τον Οκτώβριο και η δεύτερη από αυτές έγινε από σπίτι σε σπίτι). Ο ναός καταλήφθηκε επίσης κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εισβολής τη δεκαετία του 1940, οπότε σφαγιάστηκε μεγάλος αριθμός κατοίκων του Πολότσκ.
Ο καθεδρικός ναός έχει αλλάξει λειτουργία αρκετές φορές μέσα στους αιώνες. Με την Ένωση του Μπρεστ, η εκκλησία έγινε ο καθεδρικός ναός της Ρουθηνικής Καθολικής Αρχιεπισκοπής Πολότσκ – Βίτεμπσκ. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοπολωνικού Πολέμου, η εκκλησία καταλήφθηκε από τα ρωσικά στρατεύματα του Τσάρου Αλεξίου, ο οποίος επισκέφθηκε τον καθεδρικό ναό το 1654. Το 1668, ο καθεδρικός ναός πέρασε και πάλι στους Έλληνες Καθολικούς όπου και παρέμεινε ως το 1839, όταν ο επίσκοπος Joseph Siemaszko διέκοψε την ένωση και μετέφερε τη δικαιοδοσία στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, ο καθεδρικός ναός στέγαζε το Περιφερειακό Κρατικό Ληξιαρχείο του Πολότσκ (από το 1949 έως το 1954. Το 1967, πραγματοποιήθηκαν έργα αποκατάστασης, καθώς ο καθεδρικός ναός μετατράπηκε σε μουσείο αθεϊσμού, αλλά το μουσείο μεταφέρθηκε στο Βίτεμπσκ το 1969. Σήμερα, ο καθεδρικός ναός είναι μέρος του κρατικού μουσείου του Πολότσκ και χρησιμοποιείται ως αίθουσα συναυλιών με εκκλησιαστικό όργανο. Τέλος, υπάρχει σε εξέλιξη μια συζήτηση για την επιστροφή του κτηρίου στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησίες στη Λευκορωσία Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί
Χάννα Στουρμ
Η Χάννα Στουρμ (Hanna Sturm) (28 Φεβρουαρίου 1891 – 9 Μαρτίου 1984) ήταν ακτιβίστρια για τα εργασιακά δικαιώματα και την ειρήνη, και έγινε ακτιβίστρια αντίστασης μετά τη συγχώνευση της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία το 1938. Πέρασε τα επόμενα χρόνια σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά βγήκε από το στρατόπεδο του Ράβενσμπρικ στις 30 Απριλίου 1945 επιζώντας. Πολλοί δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν. Έγραψε ένα αυτοβιογραφικό αρχείο των εμπειριών της το 1958, αλλά δεν κατάφερε να βρει εκδότη. Το 1982, δύο χρόνια πριν πεθάνει, το έργο εκδόθηκε, ωστόσο.
Προέλευση και νεανικά χρόνια
Η Γιοχάννα Στουρμ γεννήθηκε στο Κλίνγκενμπαχ, μια μικρή πόλη κοντά στο Άιζενστατ στο Μπούργκενλαντ. Το Μπούργκενλαντ έγινε μέρος της Αυστρίας το 1921, αλλά όταν γεννήθηκαν η Χάννα Στουρμ και τα αδέρφια της, βρισκόταν στο ουγγρικό μισό της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά των γονιών της και η μοναχοκόρη ανάμεσά τους. Ο πατέρας της εργαζόταν ως ξυλουργός. Η οικογένεια ήταν μέλη αυτού, που έγινε γνωστό ως κροατική μειονότητα του Μπούργκενλαντ. Παρακολούθησε το σχολείο μόνο για δύο χειμώνες, μεταξύ Οκτωβρίου και Μαρτίου, και στη συνέχεια, επειδή δεν υπήρχε πρόβλεψη για σχολεία για όλους στην Ουγγαρία, άρχισε να εργάζεται στα χωράφια, όταν ήταν οκτώ ετών, αργότερα εργάστηκε στην οικιακή υπηρεσία. Όταν ήταν δέκα ετών, ο πατέρας της πλήρωσε ένα φιορίνι σε συμβολαιογράφο, για να επιβεβαιώσει ότι ήταν δώδεκα: αυτό της έδωσε τη δυνατότητα να πιάσει δουλειά στο εργοστάσιο ζάχαρης στο κοντινό Σέττεντορφ. Μετά από ένα χρόνο κέρδισε μια προαγωγή, που πυροδότησε τη ζήλια από την πλευρά των άλλων παιδιών, που εργάζονταν στο εργοστάσιο και έτσι γέμισαν το άδειο μπουκάλι καφέ της με σιρόπι ζάχαρης στο τέλος της ημέρας. Το σιρόπι ανακαλύφθηκε σε έλεγχο καθώς έφευγε από τη δουλειά και απολύθηκε για την υποτιθέμενη κλοπή, αν ήταν. Όταν ήταν 14 ετών, πήρε δουλειά στο εργοστάσιο με τη "Jute AG" στο Νόιφελντ, μια άλλη μικρή πόλη της περιοχής. Με άλλα τρία παιδιά παρόμοιας ηλικίας εργάστηκε σε ένα βιομηχανικό πλυντήριο ρούχων, που χρησιμοποιήθηκε για την επεξεργασία των υλικών. Ωστόσο, μετά από μια απεργία για «απάτη στους μισθούς» επέστρεψε στους δρόμους. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1907, συνόδευσε τον μεγαλύτερο αδερφό της Γιούλιους στη Βιέννη αναζητώντας δουλειά στο εργοστάσιο.
Εργατικός ακτιβισμός στη Βιέννη
Στη Βιέννη, μέσω του αδελφού της, γνώρισε μια Τσέχικη οικογένεια, που της έδωσε την πρώτη της δουλειά στην πόλη. Ο πατέρας της οικογένειας ήταν συνδικαλιστής : μπόρεσε να της βρει δουλειά στο εργοστάσιο "Jute AG" στο Φλόριντσντορφ, μια αναπτυσσόμενη βιομηχανική συνοικία απέναντι από τον ποταμό, στα βόρεια του κύριου τμήματος της πόλης. (Το εργοστάσιο ήταν αδελφό εργοστάσιο με εκείνο από το οποίο είχε απολυθεί στο Νόιφελντ.) Στο Φλόριντσντορφ ήρθε σε επαφή, για πρώτη φορά, με το ταχέως εξελισσόμενο εργατικό κίνημα. Στις 15 Μαρτίου 1908 η Χάννα Στουρμ εντάχθηκε στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ( «Sozialdemokratische Partei Österreichs» / SPÖ). Στις 8 Μαρτίου 1910 έγινε μέλος ενός συνδικάτου: παρέμεινε ισόβιο μέλος. Με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη των σοσιαλδημοκρατών ιδιοκτητών της, έμαθε να διαβάζει και να γράφει.
Η Βιέννη αντιμετώπισε γενική απεργία το 1911. Η Χάννα Στουρμ έλαβε μέρος σε μια μεγάλη διαδήλωση κατά μήκος της "Ρίνγκστρασσε" (Ring Boulevard) γύρω από το κέντρο της πόλης. Η αστυνομία εφάρμοσε «αυστηρότητα» στον χειρισμό του διαδηλωτή εργάτη. Επειδή μοίραζε φυλλάδια, η Στουρμ δέχτηκε ένα δυνατό χτύπημα στο πρόσωπό της, και τα μάτια της ήταν αιμόφυρτα. Η συμμετοχή στη διαδήλωση οδήγησε επίσης στην απώλεια της δουλειάς της με τη "Jute AG" και σε μια περαιτέρω περίοδο ανεργίας.
Μητρότητα και πόλεμος
Η γέννηση της κόρης της, Θηρεσία, στις 7 Οκτωβρίου 1912 εξέθεσε την Στουρμ σε διακρίσεις και πρόσθετες πρακτικές δυσκολίες, που συνήθως προκύπτουν σε μια ανύπαντρη μητέρα. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου την έστειλαν να δουλέψει σε ένα εργοστάσιο πυρομαχικών στο Μπλουμάου (Φέλιξντορφ), στα νότια της Βιέννης. Τον Αύγουστο του 1916 συνελήφθη για υποτιθέμενη δολιοφθορά και πέρασε ένα διάστημα υπό ανακριτική κράτηση. Κατηγορήθηκε ότι γέμιζε οβίδες εκρηκτικών με άμμο και όχι με εκρηκτικά. Τελικά η υπόθεσή της ήρθε σε δίκη και απορρίφθηκε λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Βρήκε άλλη δουλειά. Η Στουρμ έστελνε τα περισσότερα από τα χρήματά της στη μητέρα της, Άννα, η οποία φρόντιζε τις δύο κόρες της. Ο πατέρας των κοριτσιών δεν γύρισε ποτέ από τον πόλεμο. Ήταν ακόμη χωρισμένη από τις κόρες της το 1919, όταν η μικρότερη από αυτές, η Ρέλλι, πέθανε σε ένα νοσοκομείο της Βιέννης. Η Στουρμ επηρεάστηκε βαθιά, αλλά συνέχισε. Πήρε μέρος στις προετοιμασίες για την «απεργία του Ιανουαρίου» του 1918, κάλεσε να πιέσει για βελτιωμένες συνθήκες για τις εργάτριες και τερματισμό του πολέμου. Αυτό οδήγησε στην περαιτέρω σύλληψή της, αλλά αυτή τη φορά αφέθηκε ελεύθερη πολύ σύντομα λόγω της έλλειψης στοιχείων σε βάρος της.
Το Σοβιέτ των 133 ημερών
Η ταχεία κατάρρευση της αυτοκρατορίας τον Οκτώβριο/Νοέμβριο του 1918 άφησε την Ουγγαρία να χωριστεί από την Αυστρία, με το σημερινό Μπούργκενλαντ στην ουγγρική πλευρά των αυτοσχέδιων συνόρων. Αναγνωρισμένη στα χαρτιά της ως Κροάτισσα του Μπούργκενλαντ, η Στουρμ βρέθηκε τώρα καταγεγραμμένη ως αλλοδαπή στη Βιέννη: έπρεπε να επιστρέψει στην περιοχή της γέννησής της. Υπήρξε υποστηρίκτρια του Ουγγρικού Σοβιέτ, που ανακηρύχθηκε από τον Μπέλα Κουν στις 21 Μαρτίου 1919. Χαρακτηριστικά, η υποστήριξή της ήταν πρακτική. Εργάστηκε ως κούριερ, παραδίδοντας σε προκαθορισμένες τοποθεσίες σημαντικές αποστολές μετρητών, που είχαν συγκεντρωθεί για τον Ουγγρικό Κόκκινο Στρατό. Σε μια περίπτωση εντοπίστηκε από την αστυνομία, συνελήφθη και οδηγήθηκε στο Ζάλαεγκερσεγκ. Μετά από τρεις ημέρες κατάφερε να δραπετεύσει, αλλά στο νέο συνοριακό πέρασμα στο Νόιφελντ αναγνωρίστηκε από τους συνοριοφύλακες και συνελήφθη ξανά. Την «φυλάκισαν» στην αίθουσα αναμονής δεύτερης τάξης του σταθμού. Κατάφερε να σκαρφαλώσει από ένα παράθυρο χωρίς να την εντοπίσουν και έτρεξε στα χωράφια στο Έμπενφουρθ, που ήταν «ακόμη στην Αυστρία».
Το Ουγγρικό Σοβιέτ κατέρρευσε μπροστά στις ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις στις αρχές Αυγούστου 1919 και η Στουρμ στράφηκε στην οργάνωση παράνομης διέλευσης των συνόρων για τους ηγέτες καθώς αυτοί τράπηκαν σε φυγή. Ένας από αυτούς, που βοήθησε ήταν ο Μπέλα Κουν, ο οποίος είχε ηγηθεί του βραχύβιου Σοβιέτ. Τον έκρυβε στο διαμέρισμά της για τρεις μέρες χωρίς να τον έχει αναγνωρίσει, αλλά καθώς έφευγε της αποκάλυψε την ταυτότητά του.
Χρόνια ανάμεσα σε δύο πολέμους
Τον Αύγουστο η περιοχή που περιλαμβάνει το σύγχρονο Μπούργκενλαντ αφαιρέθηκε από την Ουγγαρία και προσαρτήθηκε στην Αυστρία, ενώ και οι δύο χώρες αναγνωρίζονται διεθνώς ως χωριστά ανεξάρτητα κράτη. Η Στουρμ θα μπορούσε επιτέλους να επιστρέψει στο Νόιφελντ χωρίς δυσκολίες. Βρήκε δουλειά στο εργοστάσιο γιούτας της πόλης, σύντομα έγινε μέλος του συμβουλίου της εργασίας. Η Στουρμ παρέμεινε πολιτικά δεσμευμένη στα μεταπολεμικά χρόνια. Αντιμετώπισε ιδιαίτερο πρόβλημα σε σχέση με τις καθολικές Κροάτισσες συναδέλφους της, τις οποίες οι εργοδότες χρησιμοποιούσαν επανειλημμένα ως «απεργοσπάστες». Όπως αναφέρεται από μια πηγή, η Χάννα Στουρμ πέτυχε να φέρει τις γυναίκες εργάτριες που συμμετείχαν σε αλληλεγγύη με βάση έναν ταξικά συνειδητό τρόπο σκέψης.
Το 1924 ταξίδεψε στη Μόσχα ως εκπρόσωπος της Αυστρίας σε διεθνές συνέδριο της Κομιντέρν. Μπόρεσε να συναντήσει πολιτικούς ακτιβιστές υψηλού προφίλ από διάφορες χώρες: οι σύντροφοι με τους οποίους μοιράζονταν ένα τραπέζι στο συνέδριο ήταν ο Σουν Γιατ-σεν και η νεαρή σύζυγός του με τους οποίους, όπως ανέφερε αργότερα, μπόρεσε να συζητήσει στα γερμανικά μια σειρά θεμάτων, που ξεπερνούσαν την πολιτική. Υπήρξε επίσης μια επανένωση με τον Μπέλα Κουν, που «την αναγνώρισε αμέσως». Πίσω στην πατρίδα είχαν γίνει δύο μεγάλες απεργίες από τις εργάτριες για την επιδίωξη μισθολογικών απαιτήσεων το 1925, μετά τις οποίες, όταν γύρισε σπίτι από τη Μόσχα, η Στουρμ δεν μπόρεσε να βρει δουλειά. Αμέσως άρχισε να οργανώνει ανέργους στην περιοχή, έγινε πρόεδρος της Επιτροπής Ανέργων στο Άιζενστατ, την πρωτεύουσα του Μπούργκενλαντ, αν και προσωπικά, με πολύ περιορισμένη οικονομική υποστήριξη, ήταν υπό πίεση. Βρέθηκε επίσης σε σύγκρουση με την ηγεσία του κόμματος SPÖ. Ο πρόεδρος του κόμματος, Όττο Μπάουερ, συνέχισε με την λογοπαίγνια παρατήρηση "Wir lassen uns die Sturm nicht über den Kopf wachsen" ( σε ελεύθερη μετάφραση "Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτή την καταιγίδα να μας κυριεύσει." ).
Το 1925 (ή, πιθανώς το 1927 – οι πηγές διαφέρουν), στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων διαφορών με την ηγεσία του κόμματος, η Στουρμ αποκλείστηκε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Αυτή την εξέλιξη χρησιμοποίησε ως ευκαιρία για να ενταχθεί στο Αυστριακό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ακόμα δεν μπορεί να βρει δουλειά στην περιοχή καταγωγής της, όπου οι πολιτικές της δραστηριότητες φαίνεται να έχουν γίνει κοινή γνώση μεταξύ των ιδιοκτητών εργοστασίων, το 1929 η Χάννα Στουρμ μετακόμισε με την έφηβη κόρη της Θηρεσία στη Βρέμη της Γερμανίας όπου οι δυο τους βρήκαν δουλειά σε ένα κλωστοϋφαντουργείο. Η περίοδος ήταν μια περίοδος αυξανόμενης πολιτικής πόλωσης στη Γερμανία: στις εκλογές του εργατικού συμβουλίου εκείνης της χρονιάς στο εργοστάσιο όπου εργάζονταν, 12 από τους 15 εργάτες που εκλέχθηκαν στο συμβούλιο εργασίας ήταν κομμουνιστές, πράγμα το οποίο ήταν αποτέλεσμα της «πολιτικοποίησης» των συντρόφων της από τη Χάννα Στουρμ. Λίγο αργότερα, μητέρα και κόρη εκδιώχθηκαν από τη Γερμανία.
Πίσω στο Μπούργκενλαντ ακολούθησε μια περαιτέρω περίοδος ανεργίας. Το 1930 η ανταλλαγή εργασίας έστειλε τη Χάννα και την Θηρεσία Στουρμ, μαζί με μια ομάδα ανέργων μεταλλωρύχων, στη Μόσχα. Μισό χρόνο αργότερα εργάστηκαν και οι δύο, όχι στη Μόσχα, αλλά ως εκπαιδευτές στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας "Rabotnica" στο Λένινγκραντ, εκπαιδεύοντας μαθητευόμενους και άλλους νέους νεοσυλλέκτους σε τρεις βάρδιες πώς να δουλεύουν τις μηχανές του εργαστασίου.