cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Θέμελης
Ο Νίκος Θέμελης (1947 - 2011) ήταν Έλληνας συγγραφέας και πολιτικός. Τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων, το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (2001), το Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω» για το μυθιστόρημά του «Η Ανατροπή» και το βραβείο Πρωτοποριακής Δημιουργίας - Γιάννος Κρανιδιώτης (2009).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Θέμελης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Αποφοίτησε από την Γερμανική Σχολή Αθηνών, το Doerpfeld Gymnasium. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία, όπου το 1975 έλαβε το Διδακτορικό του Δίπλωμα σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα, στο Υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.
Από το 1981 υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και διευθυντής του γραφείου του, ακολουθώντας τον στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας αλλά και στο Μέγαρο Μαξίμου κατά τη θητεία του ως πρωθυπουργού (1996-2004).
Στο χώρο της νεοελληνικής πεζογραφίας εμφανίστηκε το 1998. ¨Η αναζήτηση¨ ήταν το πρώτο του κείμενο έξω από το χώρο των επιστημονικών του ενδιαφερόντων. Έγραψε επτά μυθιστορήματα - τα οποία διαπνέονταν, κυρίως, από την ιδέα του εκσυγχρονισμού - με βασικές αναφορές στον ελληνισμό των τελευταίων τριών αιώνων, τόσο στον χώρο της διασποράς όσο και στον χώρο της αναδυόμενης εγχώριας αστικής τάξης. Τα βιβλία του Νίκου Θέμελη σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία, ενώ κάποια από αυτά μεταφράστηκαν στα γερμανικά, τα ιταλικά, τα ρουμανικά, τα τουρκικά και τα σερβικά.
Εκτός από τον χώρο της πολιτικής και της επιστήμης, τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονταν στη λογοτεχνία, στη μουσική και την ζωγραφική.
Εργογραφία
Πεζογραφία:
Πολιτική-Οικονομία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Κλόι Γκρέις Μορέτζ
Η Κλόι Γκρέις Μορέτζ (αγγλικά: Chloë Grace Moretz, 10 Φεβρουαρίου 1997) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός σε ηλικία εφτά ετών με ερμηνείες σε ταινίες και σειρές όπως οι: Τρόμος στο Amityville (The Amityville Horror), (500) Μέρες με τη Σάμερ ((500) Days of Summer), Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (Diary of a Wimpy Kid), Μην Πυροβολείτε τη Γιαγιά 2 (Big Momma's House 2), Νοικοκυρές Σε Απόγνωση (Desperate Housewives) και Dirty Sexy Money (για τη οποία ήταν υποψήφια για Βραβεία Young Artist). Έλαβε παγκόσμια αναγνώριση ως Hit-Girl στην ταινία δράσης του 2010, Kick-Ass και η επιτυχία της συνεχίστηκε με ρόλους στις ταινίες Άσε το Κακό να Μπει (Let Me In) και Hugo, οι οποίες έλαβαν διθυραμβικές κριτικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Οργάνωση Πληροφοριών-Δολιοφθορών Κυκλάδων
Η Οργάνωση Πληροφοριών-Δολιοφθορών Κυκλάδων ήταν Ελληνική αντιστασιακή οργάνωση η οποία ιδρύθηκε και έδρασε στις Κυκλάδες από τον Αύγουστο του 1943 και μέχρι την απελευθέρωση.
'Ιδρυση
Η Οργάνωση Πληροφοριών-Δολιοφθορών Κυκλάδων ιδρύθηκε από τον Ανθυπολοχαγό του πεζικού Βασίλειο Κοσκινά τον Αύγουστο του 1943. Σκοπός της οργάνωσης ήταν η συλλογή πληροφοριών, η πραγματοποίηση δολιοφθορών και η διευκόλυνση της διαφυγής διωκομένων στη Μέση Ανατολή. Τα μέλη της ήταν συνολικά 35.
Δράση
Υπήρχαν τρία κλιμάκια: στην Τήνο, την Άνδρο και τη Μύκονο. Χάρη στις πληροφορίες που είχαν συγκεντρώσει τα μέλη της, έγινε εφικτή η από αέρος καταστροφή του υπό κατασκευή αεροδρομίου της Πάρου. Επίσης διευκόλυναν τη διέλευση των πλοίων στην περιοχή με τις πληροφορίες τους περί ναρκοθετημένων περιοχών. Τέλος με δέκα βενζινόπλοια διευκόλυναν τη διαφυγή Ελλήνων για τη Μέση Ανατολή.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία των Κυκλάδων Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
1013 Τομπεκά
Η Τομπεκά (Tombecka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,973. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Ρωσογάλλο αστρονόμο Βενιαμίν Ζεχόφσκι, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γάλλου χημικού Ντανιέλ Τομπέκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τομπεκά εκτιμάται σε 31,94 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,155. Η Τομπεκά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τομπεκα
393
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 393 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 393 (CCCXCIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Αυγούστου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1146 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 393 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν
Η περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν (Батыс Қазақстан облысы, Batıs Qazaqstan oblısı) είναι μια περιφέρεια του Καζακστάν. Η πρωτεύουσά της είναι το Οράλ, επίσης γνωστή ως Ουράλσκ, μια πόλη περίπου 200.000 κατοίκων.
Γεωγραφία
Η περιφέρεια συνορεύει με τη Ρωσία και βρίσκεται κοντά στα Ουράλια Όρη. Ο ποταμός Ουράλης είναι το σύνορο μεταξύ Ασίας και Ευρώπης και πηγάζει από τη Ρωσία και εκβάλλει στην Κασπία Θάλασσα, περνάει από την περιφέρεια. Αυτό σημαίνει ότι το δυτικό μέρος της περιφέρειας ανήκει στην Ανατολική Ευρώπη.
Δημογραφικά στοιχεία
Η περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν έχει πλειοψηφία Καζάκων, με ποσοστό 69.8% και οι Ρώσοι αντιπροσωπεύουν το 27.4% του πληθυσμού. Ο αριθμός Γερμανών, Πολωνών και Ουκρανών είναι πολύ χαμηλός λόγω της γεωγραφίας της περιοχής.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η περιφέρεια διαιρείται σε δώδεκα επαρχίες και την πόλη του Οράλ. Το Οράλ και το Ακσάι έχουν καθεστώς πόλης στην περιφέρεια.
Αθλητισμός
Η πρωτεύουσα Οράλ είναι το σπίτι του μόνου συλλόγου επαγγελματικού μπάντι, του Ακζάϊικ. Το 2016, η τοπική ομάδα κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Δυτικο Καζακσταν
Οικογένεια Φράνκεν
Η οικογένεια Φράνκεν ήταν οικογένεια καλλιτεχνών, οι κυριότεροι από τους οποίους δραστηριοποιήθηκαν στην Αμβέρσα κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Πολλά από τα μέλη τριών γενεών τους είχαν τα ίδια μικρά ονόματα, Φρανς, Χιερόνυμους και Αμπρόσιους. Εκείνη την εποχή κάτι παρόμοιο ήταν πολύ βολικό ως μέσον προώθησης των καλλιτεχνικών δημιουργιών και εξασφάλιζε και τη συνέχεια της οικογενειακής "επιχείρησης", αλλά σήμερα έχει οδηγήσει σε σύγχυση σχετικά με την απόδοση των έργων τέχνης στους αντίστοιχους δημιουργούς τους, καθώς αυτά δεν έχουν σημαντικές υφολογικές διαφορές ή διαφορές στην εκτέλεσή τους, ανάλογα με το ποιο μέλος της οικογένειας τα δημιούργησε. Η σύγχυση επιδεινώνεται από την πρακτική που ακολούθησαν ορισμένα μέλη της οικογένειας: Όταν ο γιος του Φρανς Ι, ο Φρανς ΙΙ, έφθασε στην ωριμότητα και άρχισε να πωλεί τα έργα του, ο πατέρας του άρχισε να προσθέτει στην υπογραφή του το "de oude" (ο πρεσβύτερος), για να διακρίνεται από τον γιο του, ο οποίος υπέγραφε έκτοτε ως "de jonge" (ο νεότερος). Αυτό όμως συνεχίστηκε στην επόμενη γενεά, όταν ο γιος του Φρανς ΙΙ, ο Φρανς ΙΙΙ άρχισε με τη σειρά του να πωλεί τα έργα του, ο πατέρας του υπέγραφε επίσης ως "de oude" (ο πρεσβύτερος) και ο Φρανς ΙΙΙ υπέγραφε ως "de jonge" (ο νεότερος).
Νικολάες Φράνκεν
Ο ιδρυτής της δυναστείας καλλιτεχνών ήταν ο Νικολάες Φράνκεν, γνωστός και ως Νικολάες Φράνκεν φαν Χέρενταλς, καθώς γεννήθηκε γύρω στα 1520 στην κωμόπολη Χέρενταλς πριν μετοικήσει στην Αμβέρσα περί το 1580. Νυμφεύτηκε την Λουκία φαν ντεν Μπρουκ (Lucia van de Broeck) από το Μέχελεν, με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά. Ο Νικολάες δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα, όπου απεβίωσε το 1596. Δεν διασώζεται κανένα από τα έργα του.
Γιοι του Νικολάες
Ο Νικολάες Φράνκεν απέκτησε τρεις γιους, που έγιναν ζωγράφοι ύστερα από εκπαίδευση από τον πατέρα τους και τον Φρανς Φλόρις:
Γιοι του Φρανς Ι
Ο Φρανς Ι εκπαίδευσε στην τέχνη του τέσσερις γιους του:
Επόμενη γενεά
Ο Φρανς Φράνκεν ΙΙΙ (1607 - 1667) είναι ο τελευταίος με αυτό το όνομα που απολάμβανε καλλιτεχνικής φήμης. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1639 και απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1667. Ειδικότητά του η πρόσθεση μορφών σε αρχιτεκτονικές συνθέσεις ή τοπία άλλων καλλιτεχνών. Συχνά έκανε το "σταφάζ" (πληθύσμωση) στα έργα του Πίτερ Νέιφς του νεότερου. Σε γενικές γραμμές, οι μεγέθους ερμαρίου πίνακές του ακολουθούν το ύφος του πατέρα του, αλλά εμφανίζουν και ισχυρή επιρροή από το ύφος του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Γι' αυτό το λόγο αναφέρεται συχνά ως Rubensschen Francken (ο Φράνκεν του Ρούμπενς).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Στέφαν Λάντισλαους Έντλιχερ
Ο Στέφαν Λάντισλαους Έντλιχερ (γερμ.: Stephan Ladislaus Endlicher, ουγγρ.: István László Endlicher, Πρέσμπουργκ, 24 Ιουνίου 1804 - Βιέννη, 28 Μαρτίου 1849) ήταν αυστριακός βοτανολόγος, νομισματολόγος και σινολόγος. Η επίσημη συντομογραφία του ονόματός του στη βοτανική είναι "ENDL.".
Ζωή και δράση
Ο Έντλιχερ σπούδασε αρχικά θεολογία στα πανεπιστήμια της Πέστης και της Βιέννης και έλαβε κατώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα. Το 1828 διορίστηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας για να αναδιοργανώσει τη συλλογή χειρογράφων της. Ταυτόχρονα σπούδασε περαιτέρω φυσικές επιστήμες, ειδικότερα βοτανική, και γλώσσες της ανατολικής Ασίας.
Για ένα μεγάλο διάστημα ασχολήθηκε με τη συγγραφή βασικής κινεζικής γραμματικής. Από το 1833 ήταν μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Φυσικών Επιστημόνων Λεοπολντίνα (Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina). Το 1836 διορίστηκε θεματοφύλακας της συλλογής φυσικής ιστορίας της αυτοκρατορικής αυλής και το 1840 αναγορεύτηκε καθηγητής του πανεπιστημίου της Βιέννης και διευθυντής του βοτανικού κήπου του· αργότερα έγινε και διευθυντής του βοτανικού μουσείου το οποίο ιδρύθηκε το 1844 χάρις στη δική του πρωτοβουλία. Συνέγραψε την πιο αναλυτική για την εποχή του περιγραφή του φυτικού βασιλείου κατά ένα φυσικό σύστημα. Μετά από δική του πρόταση, στο έργο Grundzüge der Botanik  ("Βασικές αρχές της βοτανικής") που εξέδωσε το 1843 από κοινού με τον Φραντς Ούνγκερ (Franz Unger) περιλαμβάνονταν, για πρώτη φορά, εικόνες με κείμενο.
Ο Έντλιχερ έπαιξε βασικό ρόλο στην ίδρυση της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών (Akademie der Wissenschaft), μαζί με τον Γιόζεφ φον Χάμμερ-Πούργκσταλ (1846-47). Όταν, αντίθετα με τις προσδοκίες του, διορίστηκε πρόεδρός της ο Πούργκσταλ, ο Έντλιχερ παραιτήθηκε. Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της Επετηρίδας του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης (Annalen des Wiener Museums der Naturgeschichte· 1835). Δώρισε την εκλεκτή βιβλιοθήκη και τη φυτοθήκη του, αποτελούμενη από 30.000 δείγματα, στα ιδρύματα που διήυθυνε και περνούσε αρκετές ώρες την εβδομάδα στη συντροφιά του αυτοκράτορα Φερδινάνδου, δεν έλαβε όμως αλλη ανταμοιβή από τον τίτλο του συμβούλου (γερμ.: Regierungsrath).
Ως γνωστός φιλελεύθερος, ο Έντλιχερ κλήθηκε να ενεργήσει ως μεσολαβητής κατά την επανάσταση του 1848, λόγω της μεσολάβησής του όμως και κατηγοριών για εσχάτη προδοσία, έγινε αντιπαθής στους φοιτητές του και στην κυβέρνηση και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Βιέννη για ένα διάστημα. Το 1848 έγινε επίσης μέλος του κοινοβουλίου της Φρανκφούρτης και της βουλής του Κρέμσιερ (Kroměříž).
Πέθανε (κατά ορισμένες πηγές αυτοκτόνησε, έχοντας εξαντλήσει τους πόρους του αγοράζοντας βοτανικές συλλογές και δημοσιεύοντας βιβλία δικά του και άλλων ) λίγο μετά την επιστροφή του στη Βιέννη το 1949.
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Έντλιχερ στη βοτανική είναι το προταθέν από τον ίδιο φυσικό σύστημα ταξινόμησης των φυτών, το οποίο περιέγραψε στο έργο του Genera plantarum secundum ordines disposita naturales ("Γένη φυτών κατανεμημένα σύμφωνα με μια φυσική τάξη"· Βιέννη 1836 - 1850) και αργότερα στο Enchiridion botanicum exhibens classes et ordines plantarum (Λειψία 1841). Στο Genera plantarum ο Έντλιχερ εξέταζε 6.835 γένη φυτών, εκ των οποίων τα 6.285 Αγγειόσπερμα, τα οποία διαιρούσε σε Θαλλόφυτα (Φύκη, Μύκητες και Λειχήνες) και Κορμόφυτα (Βρυόφυτα, Πτεριδόφυτα, Σπερματόφυτα). Παρότι το σύστημά του βασιζόταν σε εσφαλμένες ιδέες, σχετικά με τον τρόπο ανάπτυξης διαφόρων τύπων φυτών, περιελάμβανε μια σχετικά σύγχρονη προσέγγιση της ταξινόμησης ορισμένων οικογενειών Κατώτερων Τραχεοφύτων και, λόγω της πληρότητας του στoν χαρακτηρισμό των οικογενειών και γενών, παρέμεινε απαραίτητο για τουλάχιστον μισό αιώνα.
Πέραν της βοτανικής, ο Έντλιχερ συνεισέφερε σημαντικά στην επιστήμη της παλαιογερμανικής και κλασσικής φιλολογίας και επεσήμανε νέες πηγές ουγγρικής ιστορίας, δημοσιεύοντας το Fragmenta Theotisca Versionis antiquissimae Evangelii Matthaei (επιμελημένο από κοινού με τον Χόφμαν φον Φάλερσλεμπεν, 1834), μια έκδοση δύο ποιημάτων του Πρισκιανού της Καισαρείας (1828), και το Anonymi Belæ Regis Notarii de Gestis Hungarorum Liber (1827). Οι γλωσσολογικές του εκδόσεις περιλαμβάνουν τα Analecta Grammatica (με τον Γιόζεφ φον Άιχενφελντ, 1836) και Anfangsgründe der chinesischen Grammatik (Θεμέλια κινεζικής γραμματικής· 1845).
Το γένος Εντλιχέρια (Endlicheria) της οικογένειας των Δαφνοειδών (Lauraceae) ονομάστηκε προς τιμήν του από τον Νέες φον Έζενμπεκ. To 1932 ονομάστηκε προς τιμήν του η Endlichergasse ("Οδός Έντλιχερ") στο 10ο δημοτικό διαμέρισμα της Βιέννης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί επιστήμονες Κατηγορία:Αυστριακοί βοτανολόγοι
Σαλάτα σαμπίτς
Η σαλάτα σαμπίτς (סלט סביח) είναι σαλάτα που εφευρέθηκε στο Ισραήλ, και είναι η αγροτική παραλλαγή του Ισραηλινού πιάτου Σαμπίτς, αλλά χρησιμεύει ως σαλάτα και είναι ξεχωριστό από το γνωστό πιάτο μέσα στην πίτα.
Συστατικά
Τα συστατικά του τροφίμου περιλαμβάνουν μελιτζάνα, βραστά αυγά, ταχίνι, Ισραήλ σαλάτα, πατάτες, μαϊντανό και αμπά.
Συνταγή
Πρώτα ανακατεύουνται τα λαχανικά μαζί, στη συνέχεια προστίθονται τα αυγά στην σαλάτα και μετά από αυτό, προστίθεται αμπά και το ταχίνι. Το ρους ή ζα'ατάρ μπορεί επίσης να προστεθούν στη σαλάτα μετά την ολοκλήρωση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ισραηλινή κουζίνα Κατηγορία:Σαλάτες
Ποσείδιππος (κωμικός ποιητής)
Ο Ποσείδιππος, αναφερόμενος και ως Ποσείδιππος ο Κασσανδρεύς  ήταν κωμικός ποιητής από την Κασσάνδρεια της Χαλκιδικής. Ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς συγγραφείς κωμωδιών στην εποχή του και αναδείχθηκε τέσσερις φορές νικητής σε δραματικούς αγώνες από το 289 π.Χ. και μετά. Η εκτίμηση του κοινού προς το πρόσωπό του προκύπτει και από το γεγονός ότι του είχαν φτιάξει δύο τουλάχιστον αγάλματα (το ένα σώζεται στο Βρετανικό Μουσείο ενώ από το άλλο διασώθηκε μόνο η βάση του, που βρέθηκε στη Δήλο).
Είναι γνωστό ότι έγραψε τριάντα κωμωδίες, γνωρίζουμε όμως μόνο τους τίτλους από δεκαεφτά από αυτές ενώ έχουν διασωθεί και ορισμένα αποσπάσματα από κάποια από τα έργα του. Από την κωμωδία του με τίτλο Αποκλειομένη γνωρίζουμε τους έξι τελευταίους στίχους που έχουν ομοιότητες με τους τελευταίους στίχους του Δύσκολου του Μενάνδρου. Κατά τον Αύλο Γέλλιο οι κωμωδίες του Ποσείδιππου παίχτηκαν ακόμα και στην Ρώμη, μεταφρασμένες ή διασκευασμένες.
Ο Ποσείδιππος δημιούργησε ένα νέο κωμικό πρόσωπο, τον δούλο μάγειρο, που σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, φαίνεται δε ότι στα έργα του η μορφή αυτή είχε πρωτεύοντα ρόλο.
Με δαπάνες του Ποσείδιππου κατασκευάστηκε στην Αθήνα το Ποσειδίππειο, ειδικό αφιέρωμά του στο ιερό των τεχνιτών της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Μπαλεστά
Το Μπαλεστά (γαλλικά: Balesta, οξιτανικά: Belestar) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Οργάνωση Μελισσάκη-Λογοθέτη
Η Οργάνωση Μελισσάκη-Λογοθέτη ήταν Ελληνική αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε από τον Απρίλιο του 1942 μέχρι την απελευθέρωση στην Κίμωλο και την Αττική.
Ίδρυση
Η Οργάνωση Μελισσάκη-Λογοθέτη ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου 1942 από την Αικατερίνη Λογοθέτη γνωστή με το ψευδώνυμο Μελισσάκη, εξ'ου και η ονομασία της οργάνωσής της. Χωριζόταν σε δύο κλιμάκια, ένα στην Κίμωλο από έξι μέλη και ένα στην Αττική από δεκατρία. Από τον Αύγουστο του 1941 η Λογοθέτη είχε αρχίσει τη δράση της όταν περιέθαλψε πέντε Άγγλους και δύο Έλληνες οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Κίμωλο, ενώ έκρυψε μαζί τους και πολεμοφόδια στη νησίδα Πολύαιγος κοντά στην Κίμωλο. Στη συνέχεια από την Αττική όπου πήγε,οργάνωσε τη διαφυγή καταδιωκόμενων Ελλήνων αντιστασιακών, με πλοία. Για τις φυγαδεύσεις αυτές ( ναυλώσεις πλοίων, προμήθεια υλικών, μισθοί πληρωμάτων), έλαβε οικονομική βοήθεια από το Βρετανικό Προξενείο Σμύρνης, τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, και τον υποναύαρχο Αλέξανδρο Λεβίδη.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία των Κυκλάδων Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Εικονογράφηση
Εικονογράφηση μπορεί να είναι μια διακόσμηση, μια ερμηνεία ή οπτική εξήγηση κάποιου είδους κειμένου, ιδέα ή διαδικασία, σχεδιασμένη με απότερο σκοπό την ενσωμάτωση σε δημοσιευμένα μέσα, όπως είναι τα φυλλάδια, οι αφίσες, κάποιο περιοδικό, βιβλίο, αγιογράφηση, διδακτικό υλικό, κινούμενα σχέδια και ταινίες. Η προέλευση της λέξη ‘εικονογράφηση’ είναι από τις λέξεις εἰκών + γράφω
Σύγχρονη Εικονογράφηση
Η σύγχρονη εικονογράφηση χρησιμοποιεί ένα ευρύ φάσμα στιλ και τεχνικών, όπως είναι το σχέδιο, η ζωγραφική, η εκτύπωση, το κολάζ, το μοντάζ, το ψηφιακό σχέδιο, πολυμέσα και τρισδιάστατη μοντελοποίηση. Οι περισσότεροι εικονογράφοι εργάζονται σε ανεξάρτητη βάση. Ανάλογα με το σκοπό, η εικονογράφηση μπορεί να είναι εκφραστική, ρεαλιστική, στυλιζαρισμένη ή και εξαιρετικά τεχνική. Είδη εικονογράφησης:
Τεχνική & Επιστημονική Εικονογράφηση
Η τεχνική και επιστημονική εικονογράφηση κοινοποιεί πληροφορίες τεχνικού ή επιστημονικού χαρακτήρα. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει εκρηκτικές απόψεις, σχισμές, πετάσματα, ανακατασκευές, εικόνες διδασκαλίας, σχέδια εξαρτημάτων και διαγράμματα. Ο στόχος είναι να δημιουργηθούν εκφραστικές εικόνες που μεταφέρουν αποτελεσματικά ορισμένες πληροφορίες δια μέσω του οπτικού καναλιού στον άνθρωπο παρατηρητή. Η τεχνική και η επιστημονική εικονογράφηση είναι γενικά σχεδιασμένα για να περιγράφουν ή να εξηγούν τα θέματα σε ένα μη τεχνικό κοινό, οπότε πρέπει να παρέχει «μια συνολική εντύπωση για να το τι είναι ένα αντικείμενο ή για να ενισχύσει το ενδιαφέρον και την κατανόηση του θεατή»
Στη σύγχρονη πρακτική εικονογράφησης, το λογισμικό 2D και 3D χρησιμοποιείται συχνά για τη δημιουργία ακριβών αναπαραστάσεων που μπορούν να ενημερωθούμε εύκολα και να επαναχρησιμοποιηθούν σε διάφορα πλαίσια.
Κόμικ
Αρχικά, τα κόμικ χρησιμοποιήθηκαν για την εικονογράφηση καρικατούρων και για τη διασκέδαση με απλές και συνηθισμένες ιστορίες, πλέον έχουν εξελιχτεί σε μια μορφή τέχνης με αρκετά υποειδή. Τα συνηθέστερα είδη κόμικ είναι τα κομικ στριπς τα οποία μπορεί να βρει κανείς σε περιοδικά, εφημερίδες και όχι μόνο. Με αυτό το τρόπο, μία μικρή ιστορία ξετυλίγεται μέσα σε τρία ή ίσως και τέσσερα καρέ και οι μεγαλύτερες ιστορίες σε εικονογραφημένες νουβέλλες, άλμπουμ και ειδικά περιοδικά, γνωστά ως βιβλία κόμικ. Συνήθως, τα κόμικ στριπ σε περιοδικά και εφημερίδες είναι δευτερεύουσας σημασίας, δηλαδή είναι προορισμένα να κάνουν ένα γρήγορο πολιτικό ή κοινωνικό σχόλιο και βέβαια, οι αφηγηματικές τους δυνατότητες είναι περιορισμένες καθώς πρόκειται για μία απλή λωρίδα με κάποια καρέ στη σειρά. Αντιθέτως, στα περιοδικά, τα κόμικ αποτελούν το κύριο υλικό, μιας και εκτείνονται σε ολόκληρες σελίδες και εκεί οι ιστορίες παρουσιάζονται είτε αυτοτελώς είτε σε συνέχειες από τεύχος σε τεύχος. Ανάλογα με το πως τα κόμικ τα ορίζει κανείς, οι ρίζες τους μπορούν να αναζητηθούν στα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά ή ακόμα και στο δέκατο πέμπτο (15ο) αιώνα. Η σημερινή μορφή τους, δηλαδή με καρέ και κείμενο σε λεζάντες ή συννεφάκια πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα.
Ο Ελβετός ζωγράφος, δάσκαλος και καρικατουρίστας Ροδόλφος Τόπφερ, θεωρήθηκε για τη μεν Ευρώπη ο πρωτοπόρος του είδους, ο οποίος εξέδωσε το πρώτο του κόμικ με τίτλο "Histoire de M. Vieux Bois" το 1837. Στις Η.Π.Α. το ίδιο του αυτό έργο εκδόθηκε ως "Οι περιπέτειες του Odadiah Olduck". Αργότερα εξέδωσε στην Αγγλία το 1884 το περιοδικό "Ally Sloper's Half Holiday". Στις Η.Π.Α. το ίδιο εκδόθηκες ως "Hogan's Alley του Ρίτσαρντ Άουτκολτ". Σε αυτό, το Κίτρινο Παιδί, το οποίο ήταν ο κύριος χαρακτήρας και άρχισε να δημοσιεύεται σαν ένθετο στριπ σε εφημερίδες το έτος 1895 και ειδικότερα, στη "New York World" του Joseph Pulitzer.
Μέσα από την ιστορία
Από τα αρχαία χρόνια ο άνθρωπος συνήθιζε να χρησιμοποιεί διάφορες εικόνες για να εξηγήσει ιστορίες. Η πρώτη καταγεγραμμένη εικονογράφηση ανακαλύφτηκε σε μία σπηλιά στη Γαλλία περίπου το 15,000 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τέχνες
De troubadour
Το "De troubadour", που τραγουδιέται στα ολλανδικά από την Λένι Κουρ και εκπροσώπησε την Ολλανδία, ήταν - μαζί με τα "Boom Bang-a-Bang", "Un jour, un enfant" και "Vivo cantando" του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Ισπανίας αντιστοίχως - ένα από τα τέσσερα νικητήρια τραγούδια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision το 1969.
Σε μια μπαλάντα εμπνευσμένη τόσο μουσικά όσο και λυρικά από τις παραδόσεις λαϊκών τραγουδιών, η Kuhr τραγουδάει για ένα τροβαδούρο του Μεσαίωνα, περιγράφοντας τον αντίκτυπο που έχει η μουσική στο ακροατήριό του. Η Kuhr επίσης κατέγραψε το τραγούδι στα αγγλικά (με τίτλο "The troubadour"), στα γαλλικά ("Le troubadour"), στα γερμανικά ("Der troubadour"), στα ιταλικά ("Un canta storie") και στα ισπανικά ("El trovador"). Ο Διαγωνισμός του 1969 πραγματοποιήθηκε αμφισβητούμενος στη Μαδρίτη, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο. 5 χρόνια μετά τον διαγωνισμό, η Kuhr κατέγραψε επίσης το τραγούδι με τους αναθεωρημένους ολλανδικούς στίχους, και στη συνέχεια επανατίμησε το "De generaal", το οποίο ήταν φόρος τιμής στον ολλανδό εθνικό προπονητή ποδοσφαίρου Rinus Michels, ο οποίος ονομάστηκε "De Generaal" από τους παίκτες της ολλανδικής ομάδας.
Το τραγούδι ερμηνεύτηκε όγδοο τη νύχτα, μετά τη Λουλού του Ηνωμένου Βασιλείου με το "Boom Bang-a-Bang" και πριν από τον Tommy Körberg της Σουηδίας με το "Judy, min vän". Με το κλείσιμο των ψηφοφοριών, έλαβε 18 πόντους, τοποθετώντας την στην πρώτη θέση σε ένα πεδίο 16 χωρών.
Διαδέχθηκε ως Ολλανδός εκπρόσωπος στο διαγωνισμό του από τους Hearts of Soul με το "Waterman".
Επιπλέον
Κατηγορία:Μουσική στην Ολλανδία Κατηγορία:Νικητήρια τραγούδια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision
Hard Again
Hard Again είναι ο τίτλος του άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Ιανουαρίου του 1977 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Blue Sky".
Το άλμπουμ
left|thumb|130px|Ο Γουότερς και ο Κότον το 1978 Τον Οκτώβριο του 1976, ο Γουότερς υπέγραψε στην "Blue Sky Records", εταιρεία του Τζόνι Γουίντερ. Πρώτη ηχογράφηση του υπήρξε το "Hard Again", που θεωρείται ο δίσκος με τον οποίο επέστρεψε στις επιτυχίες. Προήλθε μετά από πρόταση του Γουίντερ στον καλλιτέχνη, για να επανηχογραφήσουν κάποια κλασικά κομμάτια του. Το πρώτο τραγούδι που έπαιξαν ήταν το "Mannish Boy" και οι ηχογραφήσεις ολοκληρώθηκαν μετά από μόλις τρεις ημέρες. Για την συγκεκριμένη διαδικασία, ο Γουότερς χρησιμοποίησε το συγκρότημα που τον συνόδευε συνήθως, με τον κιθαρίστα Μπομπ Μάργκολιν, τον πιανίστα Πάιντοπ Πέρκινς, τον αρμονίστα Τζέιμς Κότον και το ντράμερ Γουίλι Σμιθ.
Εκτός του "Mannish Boy", επανηχογράφησαν τα "I Want to Be Loved" και "I Can't Be Satisfied", ενώ το "The Blues Had a Baby and They Named It Rock and Roll, Pt. 2" συνέγραψε ο Μπράουνι ΜακΓκί και το "Bus Driver" ο Τέρι Άμπραχαμσον.
Ο δίσκος ανέβηκε ως το # 143 του Billboard, όντας ο πρώτος δίσκος του Γουότερς που μπήκε στους αμερικάνικους καταλόγους επιτυχιών μετά το "Fathers and Sons" του 1969. Το "Hard Again" κέρδισε βραβείο Γκράμι στην κατηγορία "Best Ethnic or Traditional Folk Recording".
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν ιδιαίτερα θετικές, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, το "Ultimate Guitar" με 9,9 / 10, ο Robert Christgau με 4 / 5, το "The Music Box" με 5 / 5, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5 και το "Q" με 4 / 5.
Μπόνους κομμάτι της επανέκδοσης
<li>"Walking Through the Park" – 3:55</ol>
Θέσεις τσαρτ
Hard Again (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 10 Ιανουαρίου 1977
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "Hard Again" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 1977
Οδυσσέας Φωκάς
250px|right|thumb|Ο. Φωκάς, Υμηττός, ελαιογραφία, 133 εκ. x 112 εκ., περί το 1900. Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο Οδυσσέας Φωκάς (Κλαστόρι Ρουμανίας, 1857 - Αθήνα, 1946) ήταν Έλληνας ζωγράφος, ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1857 στη Ρουμανία και τo 1876 πήγε στη Γαλλία για να σπουδάσει νομικά στην Αιξ-αν-Προβάνς, κατά επιθυμία των γονέων του. Αργότερα ξεκίνησε σπουδές ζωγραφικής στις ελεύθερες ακαδημίες του Παρισιού με δασκάλους τον Καρλ Καρτιέ (Karl Cartier, 1855-1925) και τον Ραφαέλ Κολλέν (Raphaël Collin, 1850-1916).
Το 1885 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και άρχισε να εργάζεται ως εικονογράφος στο περιοδικό Το Άστυ και την εφημερίδα Ακρόπολη. Στα «Ολύμπια» του 1888 τιμήθηκε με χάλκινο μετάλλιο, ενώ συμμετείχε ξανά στον ίδιο διαγωνισμό και το 1896. Στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900 τιμήθηκε επίσης με χάλκινο μετάλλιο.
Από το 1900 έως το 1940, συμμετείχε σε πολλές καλλιτεχνικές εκθέσεις στην Αθήνα. Το 1902 εξέθεσε έργα του στη Σμύρνη, ενώ το 1905 και το 1909 πραγματοποίησε εκθέσεις στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Από το 1907 έως το 1910 έζησε –για οικογενειακούς λόγους– στη Ρουμανία, όπου και εξέθεσε έργα του. Ο Φωκάς, αν και μαθήτευσε κοντά σε εκπροσώπους του αποκαλούμενου γαλλικού ακαδημαϊσμού, εντούτοις με τα έργα του εισήγαγε τον ιμπρεσιονισμό στην Ελλάδα ενώ θεωρείται ως πρωτοπόρος και τολμηρός στις δημιουργίες του. Οι τοπιογραφίες του διακρίνονται για την ευαισθησία τους και το διάχυτο φως, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα σκοτεινά χρώματα των ακαδημαϊστών. Σημαντικές πηγές του έργου του αποτέλεσαν τα τοπία της Αττικής και της Ρουμανίας. Το 1917 και το 1919 συμμετείχε σε εκθέσεις της Ομάδας Τέχνη του Νικόλαου Λύτρα χωρίς όμως ποτέ να γίνει μέλος της.
Από το 1915 μέχρι και το τέλος της ζωής του υπήρξε συντηρητής και επιμελητής στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Επίσης, υπήρξε μέλος και για πολλά χρόνια πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών και άλλων καλλιτεχνικών επιτροπών. Με τη διαθήκη του παραχώρησε στην Εθνική Πινακοθήκη 92 έργα της συλλογής του, μαζί με ένα ακίνητο στην Καλλιθέα και μια πολυκατοικία στο Παρίσι.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Γιάννης Βαϊνάς
Ο Γιάννης Βαϊνάς (1944) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Ελαιόφυτο το 1944 και σπούδασε στο τμήμα Αγρονόμων - Τοπογράφων μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης.
Ήταν δήμαρχος Αγρινίου για οκτώ συνεχή έτη το διάστημα 1986 έως 1994. Στη συνέχεια εκλέχτηκε νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας για μια θητεία και βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ, την περίοδο 2000 έως 2004.
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγρινίου Κατηγορία:Νομάρχες Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες τοπογράφοι
Γιάννης Σγουρός
Ο Γιάννης Σγουρός (γενν. στη Θεσσαλονίκη, 1952) είναι Έλληνας πολιτικός, αθλητής και προπονητής της καλαθοσφαίρισης. Είναι παντρεμένος με τη Φανή Σγουρού και έχουν τρία παιδιά.
Πρώτα χρόνια και αθλητική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1953. Από το 1964, ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ομάδα καλαθοσφαίρισης του Έσπερου Θεσσαλονίκης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1970, μεταβαίνει στην Αθήνα, όπου προσλαμβάνεται αρχικά ως κλητήρας στον τραπεζικό ομίλο της Alpha Τράπεζα Πίστεως, όπου στην συνέχεια αναδεικνύεται ως ανώτερο στέλεχος της τράπεζας. Παράλληλα, υπήρξε αθλητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης από το 1971 έως το 1980 στο Μίλωνα Νέας Σμύρνης που αγωνιζόταν στην Α2 Εθνική κατηγορία, ενώ από το 1972 ως το 1981 υπήρξε προπονητής των παιδικών και εφηβικών τμημάτων και έπειτα την αγωνιστική περίοδο 1971 με 1971, προπονητής της ομάδας καλαθοσφαίρισης των ανδρών. Τον επόμενο χρόνο, ανέλαβε την προεδρία του αθλητικού συλλόγου, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1996. Από 1984 έως το 1996, υπήρξε παράλληλα πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών (ΕΟΑΒ). Το 1987, υπήρξε πρώτος αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών, ενώ τον επόμενο χρόνο ανέλαβε την αντίστοιχη θέση στην Διεθνή Ομοσπονδία.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η ενεργή ενασχόλησή του με τον αθλητισμό, σταματά όταν αναλαμβάνει από τις 23 Οκτωβρίου 1996 γενικός γραμματέας Αθλητισμού του υπουργείου Πολιτισμού. Παράλληλα με την θέση του παράγοντα στις ομοσπονδίες άρσης βαρών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, συμμετείχε στην επιτροπή διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων από το 1996 έως το 1997, υπήρξε ταυτόχρονα μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1996, και έπειτα μέλος της οργανωτικής επιτροπής από το 1998 έως το 2001. Στην θέση του γενικού γραμματέα Αθλητισμού παρέμεινε έως το 2001. Το 2002, εκλέγεται στις αυτοδιοικητικές εκλογές νομάρχης Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την κατάργηση της νομαρχίας με την εφαρμογή της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης του σχεδίου Καλλικράτης το 2010. Το 2009, ανακηρύχθηκε ισόβιος γενικός γραμματέας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, υπήρξε υποψήφιος περιφερειάρχης της Αττικής με τη στήριξη του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ) με το οποίο και εκλέχθηκε ως ο πρώτος αιρετός περιφερειάρχης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IWF Κατηγορία:Νομάρχες Αθηνών Κατηγορία:Περιφερειάρχες Αττικής Κατηγορία:Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Ντανιγιάρ Ουσένοφ
Ο Ντανιγιάρ Ουσένοφ (Daniyar Üsönov, και Ντανιάρ Ουσένοφ) είναι πολιτικός από την Κιργιζία και τραπεζίτης. Από τον Οκτώβριο του 2009 ως την ανατροπή του προέδρου Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ το 2010 ήταν επίσης πρωθυπουργός του κράτους. Προτού γίνει πρωθυπουργός ήταν δήμαρχος του Μπισκέκ.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Μπισκέκ το 1960 και αποφοίτησε από το Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Φρούνζε το 1982. Έπειτα από την ολοκλήρωση της διετούς στρατιωτικής του θητείας, εργάστηκε ως μηχανικός σε ορυχεία έως το 1990, οπότε άρχισε να ασχολείται με τα κοινά.
Ταραχές 2010
Έπειτα από τις ταραχές που ξέσπασαν τον Απρίλιο του 2010, η αντιπολίτευση με επικεφαλής το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Κιργιζίας κατέλαβε την πρωτεύουσα Μπισκέκ και ο πρόεδρος Μπακίγιεφ έφυγε αεροπορικώς από τη χώρα. Εν συνεχεία ανακοινώθηκε η παραίτηση του πρωθυπουργού Ουσένοφ μετά τις διαπραγματεύσεις με τους ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ως επικεφαλής προσωρινής κυβέρνησης η Ρόζα Οτουνμπάγιεβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας Κατηγορία:Τραπεζίτες
Μαρόκο (ταινία, 1930)
Η ταινία Μαρόκο (αγγλ. Morocco) είναι αισθηματικό δράμα, παραγωγής 1930 σε σκηνοθεσία Γιόζεφ Φον Στέρνμπεργκ, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Μπενό Βινί Amy Jolly, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Τζουλς Φέρθμαν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Μαρλέν Ντίτριχ και ο Γκάρι Κούπερ. Η ταινία αποτελεί την πρώτη αμερικανική ταινία της Ντίτριχ και της χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Η ταινία προτάθηκε συνολικά για τέσσερα βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Μπαλμά
Το Μπαλμά (γαλλικά: Balma, οξιτανικά: Balmar) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Μαρόκο (ταινία, 1930)
Το 1992 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Μπαλμά
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαλμαναί (γαλλικά: Balmanais).
Μαρόκο (ταινία, 1930)
Υπόθεση
thumb|200px|Ο Γκάρι Κούπερ με τη Μαρλέν Ντίτριχ σε στιγμιότυπο της ταινίας. Η Αμί Ζολί (Μάρλεν Ντίτριχ) μια τραγουδίστρια σε καμπαρέ και με μυστηριώδες παρελθόν, φτάνει στο Μαρόκο και πιάνει δουλειά σε νυχτερινό κέντρο. Εκεί γνωρίζει το γυναικοκατακτητή λεγεωνάριο Τομ Μπράουν (Γκάρι Κούπερ), τον οποίο ερωτεύεται. Παρά το γεγονός ότι πολλοί από τους πλούσιους θαμώνες του κέντρου επιδιώκουν τη συντροφιά της εκείνη επιλέγει να περάσει τη νύχτα με το λεγεωνάριο. Ο Μπράουν ερωτεύεται την Αμί και ένα ερωτικό ειδύλλιο γεννιέται. Όταν όμως ο Μπράουν κρυφακούει τη συζήτηση της Έιμι με έναν από τους θαμώνες του κέντρου, τον πλούσιο Κένιγκτον Λα Μπεσιέ (Άντολφ Μεντζού), που κάνει πρόταση γάμου στην Αμί, ο Τομ αποφασίζει να αναλάβει μια επικίνδυνη αποστολή στην έρημο, όντας πεπεισμένος ότι μόνο ο Κένιγκτον θα μπορούσε να δώσει στην όμορφη τραγουδίστρια τη ζωή που ονειρεύεται. Την παραμονή όμως των αρραβώνων της με τον Κένινγκτον η Αμί το σκάει και τρέχει να βρει τον άνδρα που αγαπάει πραγματικά.
Πληροφορίες Παραγωγής
Αμέσως μετά την επιτυχία της ταινίας Ο γαλάζιος άγγελος (Der Blaue Engel, 1930), η Ντίτριχ υπέγραψε συμβόλαιο με την Paramount Pictures και ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα στο Χόλυγουντ, έχοντας στο πλευρό της το μέντορά της, σκηνοθέτη Γιόζεφ Φον Στέρνμπεργκ. Πρώτο της εγχείρημα ήταν η ταινία Μαρόκο, στο πλευρό ενός νεότατου Γκάρι Κούπερ και σε σκηνοθεσία Φον Στέρνμπεργκ. Η Ντίτριχ δε μιλούσε ακόμη αγγλικά και γι' αυτό το λόγο οι ατάκες της στην ταινία ήταν λίγες. Ιδέα της Ντίτριχ ήταν επίσης εκείνη του αμφιλεγόμενου λεσβιακού φιλιού κατά το τέλος της παρουσίασης του νούμερου της Αμί Ζολί. Η Ντίτριχ κατάφερε με έξυπνο τρόπο να αποφύγει τη λογοκρισία εξηγώντας ότι σε περίπτωση που έκοβαν τη σκηνή του φιλιού θα έπρεπε να κόψουν και την αμέσως επόμενη σκηνή στην οποία η Ζολί δίνει στον Μπράουν (Κούπερ) ένα τριαντάφυλλο, σκηνή στην οποία ξεκινάει το ειδύλλιο μεταξύ των δυο. Η ταινία έκανε μεγάλη επιτυχία στην Αμερική και καθιέρωσε τόσο την Ντίτριχ, όσο και τον Γκάρι Κούπερ ως κινηματογραφικούς αστέρες. Ο Κούπερ κατά τη δεκαετία του '30, εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες στο ρόλο του λεγεωνάριου (Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης (The Lives of a Bengal Lancer, 1935) και Μπο Ζεστ (Beau Geste, 1939).
Μπαλμά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Μαρόκο (ταινία, 1930)
Βραβεία
Η Ντίτριχ προτάθηκε για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το οποίο έχασε από τη Μαρί Ντρέσλερ για την ταινία "Μιν και Μπιλ" (Min & Bill, 1931), ενώ η ταινία προτάθηκε για άλλα τρία όσκαρ: για την υποδειγματική σκηνοθεσία του Φον Στέρνμπεργκ, για την ασπρόμαυρη φωτογραφία της και για την καλλιτεχνική της διεύθυνση. Ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που η Ντίτριχ προτάθηκε για το πολυπόθητο αγαλματίδιο.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1930 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα
1014 Σεμφύρα
Η Σεμφύρα (Semphyra) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,795. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το όνομα ενός προσώπου ενός ποιήματος του Πούσκιν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σεμφύρας είναι άγνωστη, όπως και το άλβεδό της. Ο φασματικός τύπος της είναι X. Η Σεμφύρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 38 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεμφυρα
Κόνδορας των Άνδεων
Ο Κόνδορας των Άνδεων είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό της οικογενείας των Καθαρτιδών, ένας από τους επτά γύπες του Νέου Κόσμου και, ειδικότερα, ένας από τους δύο κόνδορες της αμερικανικής ηπείρου. Η επιστημονική του ονομασία είναι Vultur gryphus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
«Κλασική» φιγούρα των ουρανών της Νότιας Αμερικής, αποτελεί ίνδαλμα για τους λαούς της μεγάλης Κορδιλιέρας και εθνικό σύμβολο 6 κρατών (βλ. Κουλτούρα) της ηπείρου, αλλά η υποβάθμιση και αλλοίωση των οικοσυστημάτων του, καθώς και οι έμμεσες δηλητηριάσεις, μπορεί να θέσουν την ύπαρξή του σε κίνδυνο στο άμεσο μέλλον (βλ. Απειλές).
Ονοματολογία
Η επιστημονκή ονομασία του γένους, Vultur, είναι η άμεση μετάφραση της ελληνικής λέξης Γύπας, στη λατινική γλώσσα. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργείται πρόβλημα στη λόγια ονομασία του γένους, διότι ο ό όρος Γύπας, χρησιμοποιείται και για την απόδοση του λατινικού Gyps, που περιλαμβάνει κάποιους -διαφορετικούς- γύπες του Παλαιού Κόσμου.
Η λατινική ονομασία του είδους, gryphus έχει ελληνική ρίζα και, συγκεκριμένα, προέρχεται από τη λέξη γρυπός «κυρτός, γαμψός», «ο έχων κυρτή, γαμψή ρίνα (μύτη)», με σαφή αναφορά στο γαμψό ράμφος του πτηνού.
Η αγγλική και η ελληνική ονομασία του πτηνού παραπέμπουν στα ορεινά ενδιαιτήματα της νοτιοαμερικανικής κορδιλλιέρας, όπου περιπλανάται.
Συστηματική Ταξινομική
Ο κόνδορας των Άνδεων αποτελεί μονοτυπικό είδος εντός του γένους Vultur, δηλαδή δεν περιλαμβάνει υποείδη. Περιγράφηκε από τον Λινναίο, το 1758, στο περίφημο έργο του Systema Naturae, από τη Χιλή και με τη σημερινή του ονομασία, Vultur gryphus.
Εν τούτοις, η συστηματική του θέση εντός της οικογενείας, όπως και των υπολοίπων έξι γυπών του Νέου Κόσμου, παραμένει ασαφής. Παρόλο που, τόσο αυτοί (οικ. Καθαρτίδες), όσο και οι γύπες του Παλαιού Κόσμου (οικ. Αετίδες) είναι παρόμοιοι σε εμφάνιση και έχουν ανάλογους οικολογικούς θώκους, οι δύο ομάδες εξελίχθηκαν από διαφορετικούς προγόνους σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, και δεν είναι στενά συνδεδεμένοι. Ακριβώς το πόσο διαφορετικές είναι οι δύο οικογένειες, επί του παρόντος βρίσκεται υπό συζήτηση, με ορισμένες παλαιότερες αναφορές να υποστηρίζουν ότι οι αμερικανικοί γύπες είναι πιο στενά συνδεδεμένοι με τους πελαργούς. Σε πιο πρόσφατες δημοσιεύσεις, είτε διατηρείται η θέση τους στα Αετόμορφα, είτε τοποθετούνται στη «δική» τους τάξη, Καθαρτόμορφα (Cathartiformes). Η Επιτροπή Ταξινόμησης Νοτίου Αμερικής (SACC) που ανήκει στην Αμερικανική Ορνιθολογική Ένωση (AOU), έχει «αφαιρέσει» τους γύπες του Νέου Κόσμου από τα Πελαργόμορφα (Ciconiiformes) και τους κατατάσσει στην ειδική κατηγορία incertae sedis, αλλά σημειώνει ότι μετακίνηση προς τα Ιερακόμορφα (Falconiformes) ή τα Καθαρτόμορφα (Cathartiformes) είναι δυνατή. Σε αντίθεση με τον κόνδορα της Καλιφόρνιας (Gymnogyps californianus), που είναι γνωστός από αρκετά απολιθώματα του ιδίου και κοντινών taxa, τα απολιθώματα του κόνδορα των Άνδεων που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα είναι ελάχιστα.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Vultur gryphus Ο κόνδορας των Άνδεων απαντάται αποκλειστικά στη Νότια Αμερική, συγκεκριμένα στις απέραντες εκτάσεις της οροσειράς των Άνδεων, συμπεριλαμβανομένων των απομονωμένων ορέων της Σάντα Μάρτα (Santa Marta) της Κολομβίας, όπου απαντάται ως μόνιμο, επιδημητικό είδος. Στα νότια η γεωγραφική εξάπλωση του πτηνού φθάνει μέχρι τη Γη του Πυρός (Tierra del Fuego) της Χιλής και της Αργεντινής. Πάντως, η πυκνότητα των πληθυσμών του κόνδορα των Άνδεων είναι μεγαλύτερη στις «κεντρικές» χώρες των Άνδεων, Εκουαδόρ, Περού, Βολιβία, Αργεντινή και Χιλή, και πάρα πολύ μικρή στα βόρεια, στην Κολομβία και τη Βενεζουέλα, κάτι που δεν συνέβαινε κατά τον 19ο αιώνα.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από τη Βραζιλία και την Παραγουάη
Βιότοπος
Ο κόνδορας των Άνδεων είναι είδος άρρηκτα συνδεδεμένο με τα μεγάλα ανοικτά λιβάδια των αλπικών περιοχών των Άνδεων, έως και τα 5.000 μ. Προτιμά σχετικά ανοικτές, μη δασικές εκτάσεις ώστε να μπορεί να εντοπίζει τα θνησιμαία από τον αέρα. Τέτοια οικοσυστήματα περιλαμβάνουν υψηλή, τροπική ορεινή βλάστηση, πάνω από τη γραμμή των δένδρων (páramo) ή άλλες βραχώδεις ορεινές περιοχές, σε γενικές γραμμές.
Κατά καιρούς «κατεβαίνει» σε πεδιάδες στην Α. Βολιβία και τη ΝΔ. Βραζιλία, σε περιοχές της ερήμου στη Χιλή και το Περού και πάνω από το δασοόριο της οξιάς (Nothofagus sp.) στην Παταγονία.
Μορφολογία
thumb|right|400px|Πορτρέτο αρσενικού κόνδορα των Άνδεων Ο κόνδορας των Άνδεων είναι από τους μεγαλύτερους γύπες και από τα τα μεγαλύτερα πτηνά -με ικανότητα πτήσης- παγκοσμίως. Μάλιστα, θεωρείται ότι έχει τις μεγαλύτερες μέσες διαστάσεις, από οποιοδήποτε πτηνό που πετάει στην ξηρά χωρίς, ωστόσο, να κατέχει την πρώτη θέση σε κάποιο επί μέρους βιομετρικό στοιχείο. Τα εντυπωσιακότερα χαρακτηριστικά του είναι το βάρος και το άνοιγμα των πτερύγων του: είναι το 2ο βαρύτερο πτηνό παγκοσμίως μετά τον ροδοπελεκάνο και από τα μεγαλύτερα σε εκπέτασμα, αφού μόνον τα άλμπατρος και οι δύο μεγαλύτεροι πελεκάνοι έχουν μεγαλύτερο άνοιγμα πτερύγων. . Ωστόσο, ο κόνδορας των Άνδεων, διαθέτει το μεγαλύτερο άνοιγμα πτερύγων από οποιοδήποτε αρπακτικό πτηνό και τη μεγαλύτερη επιφάνεια πτερύγων από οποιοδήποτε πτηνό στον κόσμο –πάντοτε με πτητική ικανότητα.
Στο είδος εμφανίζεται φυλετικός διμορφισμός αλλά, αντίθετα με τα περισσότερα ημερόβια αρπακτικά πτηνά, το θηλυκό είναι μικρότερο από το αρσενικό. Το πτέρωμα του ενηλίκου αρσενικού πτηνού είναι μαύρο, με χαρακτηριστικό φουντωτό περιλαίμιο στη βάση του λαιμού (ruff) από άσπρα μαλακά φτερά. Το κεφάλι και το πάνω μέρος του λαιμού είναι σχεδόν άπτερα, με χαρακτηριστικό θαμπό ροδαλό ή μελανοροδαλό χρώμα, το οποίο μπορεί να γίνεται λιγότερο ή περισσότερο φωτεινό, ανάλογα με τη συναισθηματική κατάσταση του πουλιού. Το κυριότερο χαρακτηριστικό του αρσενικού είναι ένα μεγάλο, σκούρο κόκκινο σαρκώδες φύμα στο πεπλατυσμένο στέμμα του κεφαλιού, που αποκαλείται κάλαιον (caruncle). Το φύμα αυτό, όπως και ολόκληρο το πρόσωπο του πουλιού είναι έντονα ρυτιδωμένο, ενώ το θηλυκό δεν διαθέτει αυτό το μεγάλο λειρί. Οι εξαιρετικά ευρείες πτέρυγες φέρουν μαύρα, μεγάλα πρωτεύοντα ερετικά, αλλά πολλά λευκά δευτερεύοντα και τριτεύοντα ερετικά καθώς και λευκά καλυπτήρια φτερά. Αυτά σχηματίζουν εκτεταμένα λευκά μπαλώματα ή λωρίδες, ιδιαίτερα εμφανή κατά την πτήση, που δεν εμφανίζονται μέχρι την ολοκλήρωση της πρώτης αλλαγής πτερώματος. thumb|right|400px| Πορτρέτο θηλυκού κόνδορα των Άνδεων Το ράμφος είναι γκρίζο, με έντονα κυρτή ρινοθήκη και ισχυρότατο, προσαρμοσμένο στον τεμαχισμό κρέατος σε σήψη. Ο μεσαίος δάκτυλος του ποδιού είναι πολύ επιμήκης, σε αντίθεση με αυτόν που στρέφεται προς τα πίσω και ο οποίος είναι υποανεπτυγμένος. Οι γαμψώνυχες όλων των δακτύλων είναι συγκριτικά ευθείς και αμβλείς. Τα πόδια είναι, έτσι, περισσότερο προσαρμοσμένα στο περπάτημα και με μικρή συλληπτική ή αμυντική χρησιμότητα, αντίθετα με ό, τι συμβαίνει στους γύπες του Παλαιού Κόσμου.
Οι ίριδες του αρσενικού είναι καφέ, του θηλυκού βαθυκόκκινες, ενώ τα βλέφαρα των οφθαλμών στερούνται βλεφαρίδων.
Τα νεαρά άτομα έχουν γκριζωπό-καφέ γενικό χρωματισμό, μαυριδερό κεφάλι και δέρμα λαιμού, όπως και καφέ περιλαίμιο.
Τροφή
Ο κόνδορας των Άνδεων είναι -στην κυριολεξία- ένας καθαριστής (scavenger), τρεφόμενος σχεδόν αποκλειστικά με θνησιμαία (carrion). Τα πουλιά που κατοικούν σε μεγάλες γεωγραφικές περιοχές, συχνά ταξιδεύουν περισσότερο από 200 χλμ. (!) σε μία (1) ημέρα για αναζήτηση πτωμάτων. Στις περιοχές της ενδοχώρας προτιμούν μεγάλα θνησιμαία και, εύλογα, τρέφονται με τα μεγαλύτερα σφάγια που διατίθενται, όπως λάμα, αλπακά, ρέες, γουανάκος, ελάφια και αρμαντίλλο. Ωστόσο, οι περισσότεροι κόνδορες των Άνδεων, τώρα ζουν σε μεγάλο βαθμό από τα κατοικίδια ζώα, τα οποία είναι σήμερα πιο διαδεδομένα στη Νότια Αμερική, όπως βοοειδή, άλογα, γαϊδούρια, μουλάρια, πρόβατα, χοίρους, κατσίκες, ακόμη και σκυλιά. Επίσης, τρέφονται με τα πτώματα των «εισαγόμενων» θηραμάτων, όπως αγριογούρουνα, κουνέλια, αλεπούδες και κόκκινα ελάφια.
Για τους κόνδορες που ζουν γύρω από την ακτή, η διατροφή αποτελείται κυρίως από σφάγια θαλασσίων θηλαστικών που εκβράζονται στις παραλίες, κυρίως των κητών. Ωστόσο, δεν διστάζουν να λυμαίνονται τις φωλιές των θαλασσίων πτηνών και να τρώνε τα αβγά τους. Επίσης, έχουν παρατηρηθεί να κυνηγούν μικρά ζώα, όπως τρωκτικά, πουλιά και κουνέλια, τα οποία -δεδομένης της έλλειψης ισχυρών γαμψωνύχων και ελειμματικής τεχνικής- συνήθως σκοτώνουν με ισχυρούς ραμφισμούς.
Ο εντοπισμός των θνησιμαίων γίνεται είτε απ’ ευθείας, είτε ακολουθώντας άλλους «καθαριστές», όπως κορακοειδή και όρνεα. Για παράδειγμα, μπορεί να ακολουθήσει γύπες του γένους Cathartes, οι οποίοι ανιχνεύουν την αιθυλομερκαπτάνη, ένωση που παράγεται στις απαρχές της σήψης στα νεκρά ζώα. Μάλιστα, λόγω μικροτέρου μεγέθους, οι συγκεκριμένοι γύπες δεν μπορεί να τεμαχίσουν το σκληρό δέρμα των μεγάλων ζώων, κάτι που μπορούν να κάνουν οι κόνδορες των Άνδεων, οπότε το συγκεκριμένο ηθολογικό στοιχείο «βολεύει» και τα δύο είδη και αποτελεί παράδειγμα αμοιβαίας εξάρτησης μεταξύ τους. Ακόμη και εάν υπάρχουν άλλα πτωματοφάγα πτηνά πάνω από το θήραμα, οι κόνδορες των Άνδεων είναι κυρίαρχοι απέναντί τους και σιτίζονται πρώτοι.
Οι κόνδορες των Άνδεων δεν χρειάζεται να τρέφονται συνεχώς, διότι στην άγρια φύση, συχνά μένουν για αρκετές ημέρες χωρίς φαγητό. Όταν όμως βρουν τροφή, καταβροχθίζουν πολλά κιλά με τη μία, μερικές φορές σε σημείο να μην μπορούν να απογειωθούν (!). Επειδή τα πόδια και τα νύχια τους δεν είναι προσαρμοσμένα στη σύλληψη και μεταφορά της λείας, πρέπει να τρέφονται όσο βρίσκονται στο έδαφος.
Πτήση
thumb|right|400px|Πετώντας πάνω από τις Χιλιανές Άνδεις Ο κόνδορας των Άνδεων γυροπετάει (soars) διατηρώντας τις πτέρυγες σε οριζόντια θέση, ενώ τα πρωτεύοντα ερετικά του έχουν λυγισμένες προς τα πάνω τις άκρες τους. Η έλλειψη μεγάλου στέρνου πάνω στο οποίο προσφύονται οι μεγάλοι θωρακικοί μυς της πτήσης, εξηγεί για ποιο λόγο γυροπετάει συνεχώς. Βέβαια, φτεροκοπάει μέχρι να απογειωθεί, αλλά μόλις κερδίσει ύψος, στηρίζεται αποκλειστικά στα θερμικά ανοδικά ρεύματα για να μείνει ψηλά. Γι’ αυτό, συχνά απαντάται κοντά σε ορθοπλαγιές, όπου τα θερμικά ρεύματα σχηματίζονται ευκολότερα. Λέγεται ότι ο Δαρβίνος τους παρατηρούσε για μισή ώρα χωρίς να δει ούτε ένα (1) φτεροκόπημα. Αυτός είναι και ο λόγος που προτιμά να κουρνιάζει σε ψηλές θέσεις, από τις οποίες μπορεί να απογειωθεί χωρίς μεγάλη προσπάθεια.
Ηθολογία
Υπάρχει καλώς ανεπτυγμένη κοινωνική δομή στους κόνδορες, στο πλαίσιο των μεγάλων ομάδων, με τον ανταγωνισμό να καθορίζει «ιεραρχία», μέσω της γλώσσας του σώματος, της ανταγωνιστικής συμπεριφοράς παιχνιδιού, και των φωνητικών καλεσμάτων (vocalizations). Γενικά, τα ώριμα αρσενικά τείνουν να βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας ενώ, στον αντίποδα, τα -μετά τη διασπορά- ανώριμα αρσενικά τείνουν να βρίσκονται στο κάτω μέρος της κατάταξης.
Φωνή
thumb|right|400px| Ενήλικος θηλυκός κόνδορας των Άνδεων
Τελετουργικό
Η σεξουαλική ωριμότητα και τα τελετουργικά ερωτοτροπίας δεν εμφανίζονται στον κόνδορα των Άνδεων, πριν γίνει πέντε ή έξι ετών, ενώ τα ζευγάρια που δημιουργούνται μένουν μαζί για μια ζωή. Κατά τη διάρκεια των ερωτικών επιδείξεων, το δέρμα του λαιμού του αρσενικού, αλλάζει από θαμπό κόκκινο έως έντονο κίτρινο, και φουσκώνει. Πλησιάζει το θηλυκό με τον λαιμό τεντωμένο και φουσκωμένο, αποκαλύπτοντας τα σημάδια στο στήθος του, ενώ συρίζει (hissing), και στη συνέχεια ανοίγει τις πτέρυγες σε όρθια στάση και βγάζει χαρακτηριστικούς «κλικαριστούς» ήχους με τη γλώσσα του (clicking). Επίσης, μπορεί να πραγματοποιεί επιτόπια πηδήματα (hopping) ή και διάφορες «χορευτικές» κινήσεις, με τις πτέρυγες μερικώς ανοιγμένες.