cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου, μαρκησία της Μάντουα
Βιογραφία
Ο αρραβώνας της με τον Λουδοβίκο Γ΄, τότε διάδοχο της Μάντουα, έγινε στις 5 Ιουλίου και ο γάμος στις 12 Νοεμβρίου 1433 στη Μάντουα. Ήταν μόλις 10 ετών και πέρασε το τελευταίο μέρος της νεότητάς της στη Μάντουα. Tον γάμο της κανόνισε εν μέρει ο θείος της Σιγισμούνδος της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Η Βαρβάρα ήταν μνηστευμένη με τον Γιόακιμ του Στέτιν σε μία συμφωνία ειρήνης μεταξύ του Bρανδεμβούργου και του Στέτιν το 1427, όμως ο αρραβώνας λύθηκε και ο Γιόακιμ νυμφεύτηκε την αδελφή της Ελισάβετ.
Έπειτα από τον γάμο έλαβε πλήρη αναγεννησιακή παιδεία μαζί με τα άλλα παιδιά του μαρκήσιου της Μάντουα. Ήταν μαθήτρια του Βιτορίνο ντα Φέλτρε και διδάχθηκε ρητορική, μαθηματικά, φιλοσοφία, μουσική, σχέδιο, ξιφασκία, ιππασία, κολύμβηση και σπορ με μπάλα. Έμαθε ελληνικά και μπορούσε να μιλήσει τέσσερις γλώσσες. Ήταν καλά καταρτισμένη στη λογοτεχνία και έγινε γνωστή ως μία από τις πιο καλά μορφωμένες γυναίκες της πρώιμης Αναγέννησης.
Το 1444 ο σύζυγός της έγινε μαρκήσιος της Μάντουα. Ήταν ενεργή ως σύμβουλος στην πολιτική του συζύγου της και ήταν υπεύθυνη για τη διπλωματική αλληλογραφία με το εξωτερικό, ιδίως σε ότι αφορούσε τις σχέσεις της Μάντοβας με τη Γερμανία. Μεταξύ των ετών 1445-55 ενήργησε συχνά ως επίτροπος της Μάντουα κατά τις απουσίες του Λουδοβίκου Γ΄ και η μετέπειτα οικονομική επιτυχία της Μάντουα αποδίδεται μερικές φορές στη Βαρβάρα.
Ο πάπας Πίος Β΄ συγκάλεσε Σύνοδο στη Μάντουα (27 Μαΐου 1459 - 19 Ιανουαρίου 1460) για να ξεκινήσει μία σταυροφορία εναντίον των Οθωμανών, που είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Αυτό ήταν μία εκδήλωση υψηλού κύρους για τη Μάντοβα. Σε αυτό εργάστηκε με επιτυχία η Βαρβάρα πολύ καιρό πριν. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης, η Βαρβάρα συμμετείχε σε δυναστικές διαπραγματεύσεις, που είχαν ως αποτέλεσμα τον γάμο του πρώτου γιου της με τη Μαργαρίτα της Βαυαρίας και τους γάμους τριών κορών της με τον δούκα του Μιλάνου, τον δούκα της Βυρτεμβέργης και τον κόμη της Γκορίτσια.
Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1478. Η Βαρβάρα είχε κάποια επιρροή στις αρχές της διακυβέρνησης του γιου της. Τέλος απεβίωσε το 1481. Είχε ενεργήσει ως επικεφαλής και προστάτης των τεχνών και είχε συμβάλει στο να καταστεί η Μάντουα κέντρο τέχνης και πολιτισμού στην Ιταλία της Αναγέννησης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1433 τον Λουδοβίκο Γ΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Μαρκησίες
Σφονδύλη
Οι σφονδύλες (εν. η σφονδύλη· επιστ. Trogidae) είναι οικογένεια σκαθαριών, από τα οποία υπάρχουν ανά τον κόσμο 300 είδη περίπου. Στην κεντρική Ευρώπη βρίσκονται 7 είδη αυτής της οικογένειας.
Χαρακτηριστικό
Αυτά τα σκαθάρια γίνονται 2.5 με 20 χιλιοστόμετρα σε μήκος. Ο θώρακάς τους είναι κοντόχοντρος και πολύ θολωτός. Τα έλυτρα είναι καφέ, γκρίζα ή μαύρα, με επιφάνεια λοφώδεις. Η κεφαλή είναι μικρή και έχει 12 κεραίες, των οποίων τα τελευταία τρία άρθρα βρίσκονται τυλιγμένα το ένα μέσα στον άλλο. Αυτά τα είδη της οικογένειας Trogidae μπορούν να κάνουν διάφορους θορύβους μέσω της τριβής των ελύτρων πάνω στην κοιλιά τους.
Τρόπος ζωής
Ζουν σε περιττώματα ή ψοφίμια, αλλά και σε ξηρά υλικά ζωικής προέλευσης, όπως για παράδειγμα σε τρύπες δέντρων και φωλιές πουλιών ή θηλαστικών. Οι νύμφες και τα σκαθάρια είναι σαπροφάγα που τρέφονται από νεκρή οργανική ύλη. Μα τρώνε και πούπουλα, δέρματα και τριχώματα. Ο βρώμικος βιοτόπος και η ιδιαιτερότητα να ακινητοποιούνται σε περίπτωση κινδύνου προστατεύει της σφονδύλες από τους εχθρούς τους.
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Ίλυα Λιβυκού
Η Ίλυα Λιβυκού (1919 - 6 Σεπτεμβρίου 2002) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Αμαλία Χατζάκη στο Ηράκλειο. Αρχικά ασχολήθηκε με τον ακοντισμό και σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Έδωσε όμως εξετάσεις και αποφοίτησε με άριστα από τη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου. Έπαιξε σε πολλές ταινίες. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με το έργο Οι Γερμανοί ξανάρχονται του Αλέκου Σακελλάριου (1948).
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο το 1947 και από το 1948 ως το 1960 έπαιζε με τον Βασίλη Λογοθετίδη. Εγκατέλειψε το θέατρο το 1984.
Προσωπική ζωή
Σύζυγός της υπήρξε ο Αγησίλαος Κοζύρης με τον οποίο απέκτησε 3 παιδιά. Στη συνέχεια υπήρξε σύντροφος του ηθοποιού Βασίλη Λογοθετίδη. Το έτος 1986 δέχτηκε τεράστιο πλήγμα όταν έχασε από καρκίνο την κόρη της Εύα.
Θάνατος
Πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 2002, σε ηλικία 83 ετών, μόνη της στην Κυψέλη, έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Κηδεύτηκε στην Καισαριανή δίπλα από την αγαπημένη της κόρη.
Στην ταινία "Ούτε γάτα ούτε ζημιά"
Λαλάκης Μακρυκώστας: "Πρόσεξε καλά γιατί εγώ δεν τρώω άχυρα"
Κα Μακρυκώστα: "Το βρίσκω πολύ φυσικό. Άχυρα τρώνε μόνο τ' άλογα."
Θέατρο
Συμπληρωματικός κατάλογος θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε η Ι. Λιβικού, ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του ακοντισμού
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄. Η πολιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Η άλωση αυτή της Κωνσταντινούπολης, σήμανε και το τέλος της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Το Βυζάντιο ήταν ήδη εξασθενημένο και διαιρεμένο τους τελευταίους δύο αιώνες, σκιά της παλιάς Αυτοκρατορίας. Η Άλωση του 1204 από τους Σταυροφόρους και αργότερα, μετά την επανάκτησή της το 1261, οι πολιτικές και θρησκευτικές έριδες, η αδυναμία βοήθειας από τη Δύση, η άσχημη οικονομική κατάσταση και η φυγή ανθρώπινου δυναμικού, οδήγησαν στη σταδιακή εξασθένηση και συρρίκνωση. Η κατάληψη της Καλλίπολης το 1354 από τους Οθωμανούς, η οποία έφερε ορδές φανατικών μουσουλμάνων πολεμιστών στην Ευρώπη, σταδιακά κύκλωσε εδαφικά το Βυζάντιο, το οποίο έγινε το 1373 φόρου υποτελές στον Οθωμανό σουλτάνο. Έτσι, η Άλωση ήλθε ως φυσικό αποτέλεσμα και της αδιάκοπης επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην ευρύτερη περιοχή. Οι συγκρούσεις ήταν ιδιαίτερα άνισες υπέρ των Τούρκων, σε σημείο που να μνημονεύεται από τις πηγές το τετελεσμένο της έκβασης της πολιορκίας. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στον ηρωισμό των πολιορκημένων και ιδιαίτερα του Αυτοκράτορα. Το γεγονός της πτώσης της «θεοφυλάκτου Πόλεως», άφησε βαθιά ίχνη στις πηγές της εποχής.
Απόρροια της Άλωσης ήταν η ανελέητη συνέχιση της εδαφικής προώθησης των Τούρκων στη Βόρεια Αφρική και στην Κεντρική Ευρώπη. Κατά τα τέλη του 17ου αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτασε στο απόγειό της, απειλώντας τη Βιέννη. Πολλές φορές η Άλωση της Κωνσταντινούπολης χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς ως γεγονός που σηματοδοτεί το τέλους του Μεσαίωνα και την έναρξη της Αναγέννησης και της Εποχής των Ανακαλύψεων. Πολλοί μάλιστα εξ αυτών συμφωνούν στο ότι η μαζική μετακίνηση πολλών Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη στην Ιταλία λόγω της Άλωσης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του περιεχομένου και της φιλοσοφίας που ακολούθησαν τα πρόσωπα της Αναγέννησης.
Πηγές
Οι διάφορες πηγές που περιγράφουν αναλυτικά τις τελευταίες στιγμές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας προέρχονται από επιφανείς ιστορικούς της εποχής και είναι καταγεγραμμένες σε διάφορες γλώσσες: ελληνικά, λατινικά, ιταλικά, σλάβικα, τούρκικα. Οι τέσσερις κυριότερες ελληνικές πηγές ποικίλουν ιδιαίτερα ως προς την εκτίμηση των γεγονότων. Ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας, επιφανής ιστορικός, αξιωματούχος και διπλωμάτης Γεώργιος Σφραντζής, που έλαβε και ο ίδιος μέρος στην πολιορκία και ήταν στενός φίλος του Αυτοκράτορα, περιέγραφε τις τελευταίες ημέρες του Βυζαντίου με σκοπό την αποκατάσταση της τιμής του ηττημένου Κωνσταντίνου ΙΑ΄, της ταπεινωμένης του χώρας και της προσβεβλημένης ορθόδοξης πίστης. Ο Μιχαήλ Κριτόβουλος, που είχε προσχωρήσει στο στρατόπεδο των Τούρκων, περιγράφει τα γεγονότα από το πρίσμα ενός υπηκόου της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αν και ποτέ δεν επιτίθεται κατά των Ελλήνων συμπατριωτών του. Ο Δούκας, υποστηρικτής της ένωσης των εκκλησιών, τονίζει την ανάγκη συνεργασίας του Βυζαντίου με τις δυτικές δυνάμεις της εποχής. Μνημονεύει ιδιαίτερα τον Γενουάτη Ιωάννη Ιουστινιάνη, ο οποίος θα συνεισφέρει στην άμυνα της πόλης για κάποιο χρονικό διάστημα. Τέλος, ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης επιλέγει ως κύριο θέμα της ιστορίας του όχι το Βυζάντιο αλλά την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τονίζοντας τη ραγδαία επέκτασή της. Το έργο του Χαλκοκονδύλη όμως είναι ιδιαίτερα γενικού χαρακτήρα και ο ίδιος δεν υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων.
Από τις Λατινικές πηγές ξεχωρίζει από τον καρδινάλιο Ισίδωρο η «Έκκληση προς όλους τους πιστούς του Χριστού» (Ad universos Christifideles de expugnatione Constantinopolis), ο οποίος μόλις που διέφυγε την αιχμαλωσία από τους Τούρκους. Ο Λεονάρδος ο Χίος, Λατίνος αρχιεπίσκοπος της Λέσβου, έστειλε μια έκθεση προς τον Πάπα, που παρουσιάζει τα γεγονότα της Άλωσης ως θεία τιμωρία των Βυζαντινών λόγω της απομάκρυνσής τους από την Καθολική πίστη. Από τις σημαντικότερες πηγές είναι το «Ημερολόγιο της πολιορκίας της Κωνσταντινουπόλεως», του Βενετού Νικόλαο Μπάρμπαρο, που περιγράφει μέρα προς μέρα τις συγκρούσεις. Αξιόλογα έργα έχει να παρουσιάσει και η ρωσική γραμματεία. Τέλος, υπάρχουν και τουρκικές πηγές που παρουσιάζουν τα γεγονότα από το πρίσμα του θριαμβεύοντος και νικηφόρου Ισλάμ και του εκπροσώπου του, Μωάμεθ Β΄. Οι τουρκικές πηγές είναι εμπλουτισμένες και από θρύλους, σχετικούς με την Κωνσταντινούπολη και τον Βόσπορο.
Κατάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
thumb|230px|right|Η [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η ευρύτερη περιοχή το 1450.]] Κατά τα 1.100 χρόνια ζωής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Κωνσταντινούπολη είχε πολιορκηθεί αρκετές φορές, αλλά μόνο μία φορά είχε πέσει στα χέρια των εχθρών, το 1204 από τους Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας. Μετά το 1204 στην πόλη εγκαθιδρύθηκε ένα αδύναμο Λατινικό βασίλειο και οι υπόλοιπες περιοχές της Αυτοκρατορίας είχαν διασπαστεί σε επί μέρους βασίλεια. Ένα από αυτά, η ελληνική Αυτοκρατορία της Νίκαιας κατάφερε να επικρατήσει στην περιοχή και να ανακτήσει την Πόλη το 1261. Τους επόμενους δύο αιώνες, η εξασθενημένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεχόταν συνεχείς επιθέσεις από Λατίνους, Σέρβους, Βουλγάρους και ιδιαίτερα από τους Οθωμανούς Τούρκους. Το 1453 στην Αυτοκρατορία ανήκαν εκτός από την ίδια την Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της, το μεγαλύτερο τμήμα της Πελοποννήσου, με επίκεντρο τον Μυστρά. Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ένα ελληνικό κράτος που δημιουργήθηκε το 1204 στην άκρη της Μικράς Ασίας και κατάφερε να επιβιώσει όλο αυτό το διάστημα, αποτελούσε εντελώς ξεχωριστή από το Βυζάντιο πολιτική οντότητα.
Μωάμεθ Β΄
thumb|180px|left|Πορτραίτο του Μωάμεθ Β΄, από τον Τζεντίλε Μπελλίνι (Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη). Σύμφωνα με μια παράδοση ο Μωάμεθ διαφώνησε με τον Μπελλίνι για το πώς έπρεπε να απεικονίζεται ο ανθρώπινος λαιμός. Για να λύσει το πρόβλημα, ο σουλτάνος διέταξε να φέρουν μπροστά τους έναν δούλο, τον οποίο έβαλε να αποκεφαλίσουν επιτόπου. Στο οθωμανικό στρατόπεδο, ο Μωάμεθ Β, το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Μεχμέτ Β΄, είκοσι ενός μόλις ετών (το 1453), χαρακτήρας, όπως υποστηρίζει ο βυζαντινολόγος Βασίλιεφ, ιδιαίτερα σκληροτράχηλος, φιλοπόλεμος, υπέκυπτε γενικά σε κατώτερα πάθη, ταυτόχρονα όμως έδειχνε ενδιαφέρον για την επιστήμη και τη μόρφωση, ενώ κατείχε και τα χαρίσματα του στρατηγού, του πολιτικού και του οργανωτή. Ο Γ. Σφραντζής αναφέρει ότι ασχολούνταν με ιδιαίτερο ζήλο με τις επιστήμες, παράλληλα έτρεφε ενδιαφέρον για την αστρολογία, διάβαζε παραμύθια και μιλούσε εκτός από τουρκικά και άλλες πέντε γλώσσες. Οι μουσουλμανικές πηγές εξυμνούν την ευσέβειά του και την προστασία που παρείχε στους ομοθρήσκους του λογίους.
Η επιθυμία να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη είχε γίνει έμμονη ιδέα για τον νεαρό σουλτάνο: διασώζεται ότι έμενε άυπνος για συνεχείς νύχτες, χαράσσοντας στο χαρτί το σχέδιο της πόλης και σημειώνοντας τα σημεία που μπορούσαν να προσβληθούν ευκολότερα. Αφού αποφάσισε να δώσει το τελικό χτύπημα στην Πόλη, ο Μωάμεθ άρχισε να εργάζεται με εξαιρετική προσοχή. Πρώτα έκτισε, στα βόρεια της πόλης, στις ευρωπαϊκές ακτές του Βοσπόρου, στο πιο στενό σημείο του, ένα ισχυρό φρούριο, το Ρούμελι Χισάρ (ή Μπογάζ Κεσέν, στα τουρκικά «Λαιμοκόφτης»). Τα κανόνια που τοποθετήθηκαν εκεί ήταν ό,τι πιο προηγμένο είχε να επιδείξει η πολεμική τεχνολογία της εποχής. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε ιδιαίτερη ανησυχία στους Βυζαντινούς, που πίστεψαν πια ότι πλησιάζει το τέλος τους. Το οχυρωματικό αυτό έργο απέκοπτε, σε συνδυασμό με το προϋπάρχον οχυρό στην απέναντι ασιατική ακτή (Ανατολού-χισάρ), τη θαλάσσια επικοινωνία της Κωνσταντινούπολης με τα λιμάνια του Εύξεινου πόντου, στερώντας έτσι πολύτιμες ενισχύσεις και εφόδια για την πόλη. Αμέσως μετά, ο Μωάμεθ Β΄ έστειλε τον Τουραχάν μπέη να εισβάλει στις βυζαντινές περιοχές της Πελοποννήσου, για να εμποδίσει την αποστολή ενισχύσεων από τους αδελφούς του Κωνσταντίνου, οι οποίοι διοικούσαν το Δεσποτάτο του Μυστρά.
Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος
thumb|180px|right|Φανταστικό πορτραίτο του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου Η περιοχή που αναγνώριζε την εξουσία του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα, περιοριζόταν στην Κωνσταντινούπολη, με τις πλησιέστερες προς αυτήν εκτάσεις της Θράκης, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου (Μορέως), η οποία βρίσκονταν μακριά από τη βασιλεύουσα και κάτω από την ουσιαστική κυριαρχία των αδελφών του Αυτοκράτορα.
Ο Αυτοκράτορας στράφηκε για βοήθεια και προς τα κράτη της Δύσης. Τελικά σοβαρές στρατιωτικές ενισχύσεις δεν κατέφθασαν ποτέ στην πόλη. Αντί για στρατιωτική βοήθεια στην Κωνσταντινούπολη έφθασε ένας καρδινάλιος, ελληνικής καταγωγής, ο Ισίδωρος, που είχε λάβει παλαιότερα μέρος στη Σύνοδο της Φλωρεντίας. Ο Ισίδωρος τέλεσε και μια λειτουργία στην Αγία Σοφία, το γεγονός αυτό όμως προκάλεσε μεγάλη αναταραχή μεταξύ των ανθενωτικών της πόλης και αποδοκιμασία του Παλαιολόγου. Ένας από τους ιστορικούς τής Αλώσεως, ο Δούκας, ο οποίος ήταν σύγχρονος των γεγονότων, παρέθεσε τα εξής λόγια ενός ανθενωτικού Βυζαντινού ευγενούς:
Ο Οθωμανικός στρατός
Σύμφωνα με νεότερους ιστορικούς τα τακτικά στρατεύματα πρέπει να έφταναν τους 35.000-45.000 στρατιώτες, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν από τις ευρωπαϊκές και ασιατικές επαρχίες. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν το επίλεκτο σώμα 11.000 γενιτσάρων και αρκετοί χριστιανοί υποτελείς των Οθωμανών. Το στράτευμα συνίστατο σε πεζικό, ιππικό, πυροβολικό. Επίσης υπήρχαν ελαφρά σώματα από τοξότες, σφενδονιστές και ακοντιστές. Όλοι οι πολεμιστές ήταν πολύ καλά εξοπλισμένοι με κάθε είδους όπλο, αμυντικό ή επιθετικό και έφεραν ασπίδες, επενδυμένες με σίδερο, κράνη, τόξα και βέλη, ξίφη και οτιδήποτε άλλο θεωρούνταν κατάλληλο για τειχομαχία. Ο στρατός ήταν άριστα εκπαιδευμένος και οργανωμένος και επικρατούσε μεγάλος ενθουσιασμός. Ο οθωμανικός στρατός φαινόταν πολύ μεγαλύτερος γιατί τον ακολουθούσε μεγάλος αριθμός από επικουρικό προσωπικό. Επί πλέον είχαν συγκεντρωθεί ατελείωτα πλήθη Τούρκων ατάκτων, που τους προσέλκυσε η προοπτική της λεηλασίας. Επίσης πολυάριθμοι φανατικοί μουσουλμάνοι μοναχοί (δερβίσηδες) και ιερωμένοι κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους στρατιώτες και με κηρύγματα τόνωναν την πολεμική ορμή τους.
Ο Μωάμεθ γνώριζε ότι χωρίς να μπορέσει πρώτα να ελέγξει τη θαλάσσια περιοχή της πόλης πολύ δύσκολα θα κατάφερνε την άλωση της μόνο από την ξηρά. Γι΄ αυτό αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ισχυρό στόλο που αποτελούνταν από 6 τριήρεις (οι οποίες αντί για τρεις παράλληλες σειρές κωπήλατων που είχαν οι αρχαίες, αυτές είχαν μία με τρεις κωπηλάτες), 10 διήρεις, περίπου 15 γαλέρες, περίπου 70 φούστες, 20 παραντάρια και έναν άγνωστο αριθμό από καΐκια και κότερα. Το μέγεθός του πρέπει να έφτανε τις 150 μονάδες. Ο σουλτάνος προσωπικά επέλεξε με προσοχή τους αξιωματικούς που θα τον στελέχωναν, ενώ ως διοικητή του επέλεξε έναν Βούλγαρο εξωμότη, τον Σουλεϊμάν Μπαλτόγλου.
thumb|200px|Η τελευταία πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, γαλλική μινιατούρα της εποχής, 15ος αιώνας
Όμως εκεί πού έδωσε τη μεγαλύτερη προσοχή ο σουλτάνος ήταν στην κατασκευή πυροβόλων που θα μπορούσαν να καταστρέψουν τα ισχυρά τείχη που προστάτευαν την Κωνσταντινούπολη. Ο Μωάμεθ Β΄ υπήρξε ο πρώτος στρατιωτικός ηγέτης που είχε στη διάθεσή του πραγματικά οργανωμένο πυροβολικό. Ο άνθρωπος που το αναβάθμισε και το έκανε το καλύτερο της εποχής του ήταν ένας επιδέξιος τεχνίτης, ο Ουρβανός, ο οποίος ήταν ουγγρικής ή σαξονικής καταγωγής. Το μεγαλύτερο πυροβόλο που έφτιαξε ο Ουρβανός είχε μήκος 8 μέτρα και εκτόξευε πέτρινα βλήματα βάρους περίπου 400 κιλών. Συνολικά το οθωμανικό πυροβολικό είχε 70 πυροβόλα από τα οποία τα 11 εκτόξευαν βλήματα 250 κιλών και πάνω από 50 χρησιμοποιούσαν βλήματα 100 κιλών. Με αυτά ο Μωάμεθ σχημάτισε 14 πυροβολαρχίες, 9 από τις οποίες περιλάμβαναν μικρότερου διαμετρήματος πυροβόλα και 5 που περιλάμβαναν τα μεγαλύτερα πυροβόλα. Ο ιστορικός Κριτόβουλος χαρακτηριστικά αναφέρει ότι οι υπόνομοι και οι υπόγειοι διάδρομοι που άνοιγαν οι Τούρκοι κάτω από τα τείχη αποδείχθηκαν εντελώς περιττοί, καθώς τα κανόνια έδωσαν τη λύση στο θέμα. Ακόμη και μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν ορατά σε πολλά σημεία της πόλης τα τεράστια βλήματα που βρίσκονταν στην ίδια θέση που είχαν πέσει το 1453.
Οι υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης
Σχετικά με τον στρατό των αμυνόμενων, εγκυρότερη θεωρείται η αναφορά του Σφραντζή, ο οποίος ανέλαβε την καταμέτρηση των δυνάμεων κατ’ εντολή του αυτοκράτορα. Ο Σφραντζής αναφέρει 4.937 βυζαντινούς και περίπου 2000 ξένους. Από τους ξένους ξεχωρίζαν οι 700 κατάφρακτοι στρατιώτες που έφθασαν στη βυζαντινή πρωτεύουσα τον Ιανουάριο του 1453 με δύο γενουάτικα πλοία. Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος απένειμε στον αρχηγό τους Ιωάννη Ιουστινιάνη Λόνγκο, έμπειρο πολεμιστή, τον τίτλο του πρωτοστάτορος (αρχιστρατήγου) και του ανέθεσε την άμυνα της πόλης. Σε κάθε περίπτωση ο συνολικός αριθμός δεν πρέπει να υπερέβαινε τους 8.500.
Οι βυζαντινοί διέθεταν και πυροβολικό, μικρότερο σε μέγεθος διαμετρημάτων σε σχέση με το οθωμανικό. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως στις πρώτες μέρες τις πολιορκίας και μετά σίγησε λόγω της ελάχιστης ποσότητας πυρίτιδας και βλημάτων, αλλά και τις διαφωνίας στον τρόπο χρήσης αυτών των όπλων.
Τα τείχη της πόλης
Η μορφή της περιτειχισμένης Κωνσταντινούπολης μπορεί να περιγραφεί ως τριγωνική. Ως βάση του τριγώνου ήταν τα χερσαία τείχη ενώ οι πλευρές του, που αποτελούσαν και την ακτογραμμή της πόλης, σχηματιζόταν από τα θαλάσσια τείχη.
thumb|290px|right|Σχεδιαστική τομή των χερσαίων τειχών της Κωνσταντινούπολης
Τα χερσαία (ή Θεοδοσιανά) τείχη, που είχαν μήκος 5.570 μέτρων περίπου, εκτεινόταν από την αποβάθρα των Πηγών στην ακτή της Προποντίδας μέχρι τη συνοικία των Βλαχερνών. Σε όλο τους το μήκος ήταν διπλά, με εκείνο που έβλεπε προς την πόλη έφερε την ονομασία Έσω Τείχος και εκείνο που έβλεπε προς την πεδιάδα ονομαζόταν Έξω Τείχος. Η κύρια γραμμή άμυνας των βυζαντινών ήταν το Έσω τείχος, που είχε ύψος 12 μέτρα και πλάτος 5 μέτρα, και περιλάμβανε 96 πύργους ύψους 18 ως 20 μέτρα ο καθένας. Οι πύργοι αυτοί απείχαν μεταξύ τους 55 μ. περίπου. Το Έξω Τείχος είχε 8,5 μέτρα ύψος και 2 μ. πλάτος και είχε επίσης 96 πύργους, που είχαν ύψος 10 μ. περίπου και ήταν τοποθετημένοι έτσι ώστε να βρίσκονται στο κέντρο του κενού που άφηναν ανάμεσά τους οι εσώπυργοι. Τα τείχη απείχαν μεταξύ τους 15 έως 20 μ. ενώ ο χώρος που υπήρχε μεταξύ τους ονομαζόταν από τους βυζαντινούς «Περίβολος». Σε όλο το μήκος του Έξω Τείχους και σε απόσταση 15 έως 17μ. περίπου από αυτό υπήρχε τάφρος που το πλάτος της ήταν 19 μέχρι 21 μ. και το βάθος της περίπου 10 μ. Τα χερσαία τείχη είχαν 10 πύλες.
Η πρόσβαση στην πόλη από τη θάλασσα παρουσίαζε μεγάλες δυσκολίες χάρης σε ένα ισχυρό θαλάσσιο ρεύμα στον Βόσπορο, τους βόρειους ανέμους αλλά και μια σειρά από ξέρες και ύφαλους που υπήρχαν στην Προποντίδα. Έτσι, για την προστασία των ακτών αρκούσε μόνο μια σειρά τειχών. Το παραθαλάσσιο τείχος του Κερατίου κόλπου εκτείνονταν από τη συνοικία των Βλαχερνών μέχρι την παλαιά Ακρόπολη και είχε ύψος 10μ. περίπου, 17 πύλες, 110 πύργους και μήκος 5.600 μ. Στην εξωτερική πλευρά του υπήρχε μια στενή λωρίδα γης. Το τείχος της Προποντίδας, που ξεκινούσε από την Ακρόπολη και έφτανε ως την αποβάθρα των Πηγών, είχε ύψος 12 ως 15 μ., διέθετε 188 πύργους, περίπου 13 πύλες και είχε μήκος 8.900 μ. Σχεδόν σε όλο το μήκος το τείχος της Προποντίδας ήταν δίπλα στη θάλασσα, επομένως η αποβίβαση εχθρικών δυνάμεων ήταν αδύνατη και το έργο της άμυνας καθίστατο πιο εύκολο.
Οι Οθωμανοί προ των τειχών
Τα πρώτα οθωμανικά αποσπάσματα έκαναν την εμφάνιση τους στις 2 Απριλίου, ενώ ολόκληρο το στράτευμα έφτασε σταδιακά έξω από τα τείχη της πόλης έως στις 5 Απριλίου. Την ίδια ημερομηνία έφτασε και ο σουλτάνος με τις τελευταίες μονάδες και αμέσως απέκλεισε την πόλη από στεριά και θάλασσα. Όσον αφορά τη διάταξη των αντιπάλων, ο αυτοκράτορας με τα καλύτερα στρατεύματά του ανέλαβε την υπεράσπιση του μεσαίου τμήματος των χερσαίων τειχών (Μεσοτειχίου), που ήταν και τα πιο ευπρόσβλητα, γιατί σ΄ εκείνο το σημείο τα διέσχιζε κάθετα ο χείμαρρος Λύκος. Απέναντί του τάχθηκε ο σουλτάνος με τους γενίτσαρους και άλλες επίλεκτες μονάδες, καθώς και το μεγάλο κανόνι που κατασκεύασε ο Ουρβανός.
Αριστερά του αυτοκράτορα, προς την Προποντίδα, ήταν ο Καττενάο με τα γενοβέζικα στρατεύματά του, ο Θεόφιλος Παλαιολόγος, ο οποίος μαζί με μερικούς βυζαντινούς φύλασσε την πύλη των Πηγών, ο Φίλιππος Κονταρίνι που ήταν υπεύθυνος για το τμήμα από την πύλη των Πηγών μέχρι τη Χρυσή πύλη, στην οποία ήταν ο Γενοβέζος Μανουήλ, ενώ λίγο πιο κάτω, δίπλα στα θαλάσσια τείχη, ήταν ο Δημήτριος Καντακουζηνός. Απέναντί τους οι Οθωμανοί παρέταξαν τα μικρασιατικά στρατεύματα υπό τον Ισάκ πασά.
Δεξιά του αυτοκράτορα, προς τον Κεράτιο κόλπο, στο τμήμα των τειχών που ονομάζονταν Μυριάνδριον παρατάχθηκε ο Ιουστιννιάνης, ο οποίος λίγο μετά μετακινήθηκε στο σημείο που ήταν ο αυτοκράτορας. Αντικαταστάθηκε από ένα τμήμα υπό τους αδελφούς Μποκκιάρντι. Πιο πάνω, στο παλάτι των Βλαχερνών, εγκαταστάθηκε ο Βενετός βάιλος Μιννότο, ενώ ένας συμπατριώτης του, ο Τεόντορο Καρίστο, στρατοπέδευσε μαζί με τους άντρες του στο τμήμα των τειχών μεταξύ της πύλης Καλιγαρίας και του Θεοδοσιανού τείχους. Ο αρχιεπίσκοπος Λεονάρδος μαζί με τους αδελφούς Λανγκάσκο ήταν πίσω από την τάφρο στο σημείο που κατέληγε στον Κεράτιο. Όλοι αυτοί είχαν να αντιμετωπίσουν τα ευρωπαϊκά στρατεύματα των Οθωμανών, υπό τον Καρατζά πασά.
thumb|right|270px| Η διάταξη των αντιπάλων
Στις 6 Απριλίου κηρύχθηκε επίσημα η πολιορκία από τον Μωάμεθ Β΄, αφού πρώτα, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, η πρόταση του για να παραδοθεί η πόλη υποσχόμενος ότι θα σέβονταν την ζωή και την περιουσία των κατοίκων, απορρίφθηκε από τους βυζαντινούς. Αμέσως ξεκίνησε ο κανονιοβολισμός, με αποτέλεσμα ένα τμήμα των τειχών κοντά στη Χαρίσια πύλη να καταστραφεί, όμως οι υπερασπιστές κατάφεραν να το επισκευάσουν γρήγορα. Ταυτόχρονα οι Οθωμανοί άρχισαν εργασίες για να παραγεμίσουν την τάφρο, ώστε σε περίπτωση ρήγματος των τειχών να μπορούν να επιτεθούν με ευκολία. Επίσης αναλήφθηκαν υπονομευτικές εργασίες εναντίον των τμημάτων των τειχών που το έδαφος ήταν κατάλληλο. Στη θάλασσα τα πλοία έκαναν την πρώτη τους επίθεση, πιθανόν στις 9 Απριλίου, χωρίς επιτυχία, με αποτέλεσμα ο Μπαλτόγλου να περιμένει την άφιξη της μοίρας του Ευξείνου για να σχεδιάσει νέες επιχειρήσεις. Το διάστημα μεταξύ 6 με 11 Απριλίου ο Μωάμεθ πήρε μερικά στρατεύματα και κυρίευσε δύο φρούρια που υπήρχαν έξω από την πόλη, το Θεράπειο και Στουδίου, ενώ την ίδια περίοδο ο Μπαλτόγλου επιτέθηκε και κατέλαβε τα Πριγκιπόνησα.
Στις 12 κατέφθασε ο τουρκικός στόλος από την Καλλίπολη και αγκυροβόλησε στο Διπλοκιόνιο. Ήταν ο πρώτος πραγματικά αξιόμαχος στόλος που είχαν αποκτήσει οι Οθωμανοί. Την ίδια μέρα ξεκίνησε ο βομβαρδισμός με τα κανόνια, που συνεχίστηκε αδιάκοπα σε όλο το διάστημα της πολιορκίας. Οι Βυζαντινοί δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα δικά τους κανόνια, που άλλωστε ήταν πολύ κατώτερα από τα τουρκικά, τα οποία είχαν τοποθετήσει πάνω στα τείχη για να βάλλουν εναντίον των πολιορκητών, αλλά γρήγορα διαπίστωσαν ότι κάθε βολή τους προκαλούσε ρωγμές στα ίδια τα τείχη. Ωστόσο η άμυνα τις πρώτες βδομάδες διεξάγονταν με επιτυχία.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Το Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου (Большой Кремлёвский дворец, Μπολσόυ Κρεμλιόβσκιυ Ντβόρετς) κτίστηκε από το 1837 έως το 1849 στη Μόσχα της Ρωσίας, στη θέση του κτήματος των μεγάλων πριγκίπων, που είχαν εγκατασταθεί τον 14ο αι. στον λόφο Μποροβίτσκυ. Σχεδιασμένο από μια ομάδα αρχιτεκτόνων υπό τη διεύθυνση του Kονσταντίν Τον, είχε σκοπό να τονίσει το μεγαλείο της ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο Κονσταντίν Τον ήταν επίσης ο αρχιτέκτονας του Οπλοστάσιου του Κρεμλίνου και του Καθεδρικού Ναού του Σωτήρος Χριστού.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Οι Οθωμανοί προ των τειχών
Τη νύχτα της 18ης Απριλίου οι Οθωμανοί επιτέθηκαν με αλαλαγμούς και τυμπανοκρουσίες στο Μεσοτείχιο. Καθώς το σημείο επίθεσης ήταν στενό, η αριθμητική υπεροχή των Τούρκων ήταν χωρίς νόημα, ενώ η ανώτερη θωράκιση των βυζαντινών, όπως και η ηγετική ικανότητα του Ιουστινιάνη, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη νικηφόρα απόκρουση της επίθεσης. Μετά από τέσσερις ώρες άκαρπων επιθέσεων οι Οθωμανοί υποχώρησαν, έχοντας 200 νεκρούς, ενώ οι υπερασπιστές κανέναν.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το Ανάκτορο και οι εκκλησίες του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Κρεμλίνου. Αρχές της δεκαετίας του 1920.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Οι Οθωμανοί προ των τειχών
Στις 20 Απριλίου σημειώθηκε ένα αναπάντεχα ευχάριστο γεγονός για τους πολιορκημένους: Στολίσκος τεσσάρων πλοίων (αποτελούμενος από τρία γενουάτικα πλοία και ένα βυζαντινό κάτω από τη διοίκηση του Φλαντανελά), μετά από νικηφόρα σύγκρουση με αριθμητικά υπέρτερο τουρκικό στόλο, ήλθαν να ενισχύσουν τους Βυζαντινούς μεταφέροντας, μεταξύ των άλλων, τρόφιμα και εφόδια στην πολιορκημένη πρωτεύουσα. Ο σουλτάνος είχε τόσο αναστατωθεί από τη ναυμαχία αυτή που προχώρησε έφιππος στη θάλασσα. Το γεγονός αυτό ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για την ψυχολογία των πολιορκημένων, οι οποίοι πίστευαν ότι η ευνοϊκή έκβαση της πολιορκίας ήταν πλέον ορατή.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Ιστορία
Το Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου ήταν παλαιότερα η κατοικία του Τσάρου στη Μόσχα. Η κατασκευή του περιελάμβανε την κατεδάφιση του προηγούμενου μπαρόκ ανακτόρου στην τοποθεσία, σχεδιασμένο από τον Ραστρέλι, και της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που κατασκευάστηκε σε σχέδιο του Aλοΐζιο του Νέου στη θέση της πρώτης εκκλησίας, που κτίστηκε ποτέ στη Μόσχα.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Οι Οθωμανοί προ των τειχών
thumb|270px|left| Ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ επιβλέπει την υπερνεώλκηση του τουρκικού στόλου. Πίνακας του Φαούστο Τσονάρο, (1854-1929)
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Ιστορία
Το ανάκτορο του Tον έχει μήκος 124 μ., ύψος 47 μ. και έχει συνολική έκταση περίπου 25.000 τ.μ.. Περιλαμβάνει το παλαιότερο ανάκτορο Tέρεμ, εννέα εκκλησίες του 14ου, 16ου και 17ου αι., τον Ιερό Προθάλαμο και περισσότερα από 700 δωμάτια. Τα κτίρια του ανακτόρου σχηματίζουν ένα ορθογώνιο με εσωτερική αυλή. Το κτίριο φαίνεται να είναι τριώροφο, αλλά στην πραγματικότητα είναι δύο ορόφων. Ο επάνω όροφος έχει δύο σετ παράθυρα. Το δυτικό κτίριο του ανακτόρου φιλοξενούσε κρατικές αίθουσες δεξιώσεων και τους ιδιωτικούς θαλάμους της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Οι Οθωμανοί προ των τειχών
Στις 22 Απριλίου, ο στόλος των Τούρκων ύστερα από επιχείρηση της προηγούμενης νύχτας, κατάφερε να διεισδύσει εντός του Κεράτιου κόλπου. Για τον σκοπό είχε κατασκευαστεί στην κοιλάδα μεταξύ των λόγγων, ένα είδος ξύλινης εξέδρας, επάνω από την οποία σύρθηκαν- με τη βοήθεια πλήθους ανθρώπων που ήταν στη διάθεση του Μωάμεθ Β΄- τα οθωμανικά πλοία, που είχαν τοποθετηθεί πάνω σε τροχούς. Για να μη γίνει αντιληπτό το εγχείρημα, τα κανόνια βομβάρδιζαν ακατάπαυστα το χερσαίο τείχος. Ο στόλος των Βυζαντινών και των Ιταλών συμμάχων τους, που στάθμευε εντός του Κεράτιου κόλπου, βρέθηκε ανάμεσα σε δύο πυρά και η κατάσταση της πόλης έγινε κρίσιμη. Τότε οργανώθηκε σχέδιο για να πυρποληθεί ο τουρκικός στόλος με υγρό πυρ την επόμενη νύχτα στις 28 Απριλίου υπό την ηγεσία ενός κυβερνήτη ενός πλοίου από την Τραπεζούντα, τον Τζιάκομο Κόκο, όμως το σχέδιο προδόθηκε στους Τούρκους και έτσι δεν πραγματοποιήθηκε. Επιπλέον, η άμυνα της πόλης εξασθενούσε, καθώς έπρεπε πλέον να τοποθετηθούν και δυνάμεις στο τείχος του Κερατίου που έως τότε δεν είχε ανάγκη από ιδιαίτερη περιφρούρηση.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Ιστορία
Οι πέντε αίθουσες υποδοχής του (Γκεοργκιέφσκι, Βλαντιμίρσκι, Αλεξανδρόφσκι, Αντρέγιεφσκι και Αικατερινίνσκι) ονομάστηκαν από τα τάγματα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας: τα Τάγματα των Αγ. Γεωργίου, του Αγ. Βλαντιμίρ, του Αλεξάνδρου Νιέφσκι, του Αγ. Ανδρέα και της Αγ. Αικατερίνης. Η αίθουσα Γκεοργκιέφσκι χρησιμοποιείται σήμερα για κρατικές και διπλωματικές δεξιώσεις και επίσημες τελετές. Οι διεθνείς συνθήκες υπογράφονται στην αίθουσα Βλαντιμίσρκι. Αυτή οδηγεί επίσης στο ανάκτορο των Πολυέδρων, στη Χρυσό Δωμάτιο της Τσαρίνας, στο ανάκτορο Τέρεμ, στο Χειμερινό Ανάκτορο και στο ανάκτορο των Συνεδρίων. Η Αίθουσα Αλεξανδρόφσκι και η Αίθουσα Αντρεγιέφσκι συνδυάστηκαν στη Σοβιετική εποχή για να χρησιμοποιηθούν για συναντήσεις και συνέδρια του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ: ανακαινίστηκαν αφειδώς σύμφωνα με τα σχέδια του Tον τη δεκαετία του 1990. Αυτή τη στιγμή είναι η επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αν και σπάνια χρησιμοποιείται γι' αυτό το σκοπό.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Οι Οθωμανοί προ των τειχών
Στο μεταξύ στη βυζαντινή πρωτεύουσα είχε γίνει ιδιαίτερα αισθητή η έλλειψη τροφίμων. Οι πολεμιστές είχαν αρχίζει να κουράζονται με τις αλλεπάλληλες εχθρικές επιθέσεις. Επίσης Βενετοί και Γενουάτες διαπληκτίζονταν κατηγορώντας οι πρώτοι τους δεύτερους για συνεργασία με τον εχθρό. Υπήρχαν φήμες ότι οι Γενουάτες του Γαλατά, ο οποίος έμεινε ανέγγιχτος από τους Τούρκους σε όλο το διάστημα της πολιορκίας, βοηθούσαν τον σουλτάνο. Επίσης πολλοί Βυζαντινοί αλλά και ξένοι συμβούλευαν τον Αυτοκράτορα να διαφύγει, όμως ο Κωνσταντίνος με θάρρος και αξιοπρέπεια απέρριπτε την ταπεινωτική αυτή λύση.
Ο συνεχής βομβαρδισμός της πόλης, που δεν διακόπηκε για αρκετές βδομάδες καθόλου, εξάντλησε εντελώς τον πληθυσμό, άντρες, γυναίκες παιδιά, ιερείς, μοναχοί προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν τις πολυάριθμες ρωγμές του τείχους. Η πολιορκία είχε ήδη διαρκέσει πενήντα μέρες. Ταυτόχρονα στο οθωμανικό στρατόπεδο επικρατούσαν φήμες, πιθανόν ψεύτικες, για την πιθανή άφιξη πολυάριθμου χριστιανικού στόλου από τη Δύση, κάτι που ανάγκασε τον Μωάμεθ να εντείνει την προσπάθεια για κατάληψη της πόλης.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Δομή και αρχιτεκτονική
Ο αρχιτέκτονας Koνσταντίν Τον επανέλαβε τη σύνθεση του προηγούμενου ανακτορικού συγκροτήματος, που αποτελείται από διάφορα κτίρια διαφορετικών εποχών. Οι ιστορικοί τέχνης υποθέτουν ότι, ακολουθώντας τις ιδιαιτερότητες της παλαιάς ρωσικής αρχιτεκτονικής, το συγκρότημα ήταν ασύμμετρο. Πιθανώς, η στοά του ισογείου ήταν μια αλληγορία για τη σύνθεση του ανακτόρου Τέρεμ του Ιβάν Γ΄ και ο χειμερινός κήπος αντιστοιχούσε στα αρχαία πάρκα του Κρεμλίνου. Στις προσόψεις του συγκροτήματος που αντιστοιχούν στη διακόσμηση του ανακτόρου Tέρεμ, συγκεκριμένα, ο αρχιτέκτονας επανέλαβε το πλαίσιο των παραθύρων σε πολύ διευρυμένες διαστάσεις. Έχουν τη μορφή τόξων με στενές βάσεις, δίνοντας στο κτίριο μια ομοιότητα με κλειστή στοά. Η δεύτερη βαθμίδα χωρίζεται με παραστάδες και είναι πλούσια διακοσμημένη με σκαλιστές λευκές πέτρινες πλάκες σε ρωσο-βυζαντινό στυλ με διπλές καμάρες στο κέντρο, τυπικό για τη ρωσική αρχιτεκτονική του 17ου αι. Πριν από το 1917, η πρόσοψη του ανακτόρου ήταν διακοσμημένη με πέντε ανάγλυφα από λευκή πέτρα με τη μορφή δικέφαλων αετών, επάνω από τα οποία ήταν τα εμβλήματα της Μόσχας, της Αγίας Πετρούπολης, του Καζάν, του Αστραχάν, της Πολωνίας και της Ταυρίδας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση αντικαταστάθηκαν από το εθνόσημο της ΕΣΣΔ.
Σιβύλλα του Ανζού
Η Σιβύλλα του Ανζού, γαλλ.: Sibylle d'Anjou, (απεβ. 1165) από τον Οίκο του Ανζου ήταν κόμισσα της Φλάνδρας.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Οι Οθωμανοί προ των τειχών
Στις 21 Μαΐου, ο σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Ζητούσε την παράδοση της πόλης με την υπόσχεση να επιτρέψει στον Αυτοκράτορα και σε όσους το επιθυμούσαν να φύγουν με τα υπάρχοντά τους. Επίσης, θα αναγνώριζε τον Κωνσταντίνο ως ηγεμόνα της Πελοποννήσου. Τέλος, εγγυόταν για την ασφάλεια και την περιουσία του πληθυσμού που θα παρέμενε στην πόλη. Οι αντιπροτάσεις του Κωνσταντίνου διαπνέονταν από πνεύμα αξιοπρέπειας και αποφασιστικότητας. Δέχονταν να πληρώσει ακόμα υψηλότερους φόρους υποτέλειας και να παραμείνουν στα χέρια των Τούρκων όλα τα κάστρα και τα εδάφη που είχαν στο μεταξύ κατακτήσει. Για την Κωνσταντινούπολη όμως δήλωσε:
Σιβύλλα του Ανζού
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Φούλκωνος Ε΄ του Ανζού και της Ερμενγκάρδης του Μαίν, αδελφή του Γοδεφρείδου E΄ του Ανζού, ιδρυτή της δυναστείας των Πλανταγενετών της Αγγλίας.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Τρέχουσα κατάσταση
Από το 2022, το Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου είναι η σημερινή κατοικία του Ρώσου Προέδρου, όπου πραγματοποιούνται επίσημες εκδηλώσεις. Για παράδειγμα, η ορκωμοσία του Προέδρου της Ρωσίας πραγματοποιείται στην Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα. Οι εκδρομές πραγματοποιούνται κατά τον ελεύθερο χρόνο από επίσημες εκδηλώσεις σύμφωνα με αιτήματα οργανισμών, που απευθύνονται στον Επικεφαλής του Διοικητηρίου του Κρεμλίνου της Μόσχας. Οι επισκέπτες μπορούν να δουν το Ανάκτορο των Πολυέδρων, τις εγκαταστάσεις του ανακτόρου Tέρεμ, το Ιδιαίτερο Μισό των Αυτοκρατορικών Μεγαλειοτήτων και τις αίθουσες τελετών των ταγμάτων, εκτός από το Ανάκτορο Αικατερίνης. Το δρομολόγιο της ξενάγησης επίσης δεν περιλαμβάνει το Γραφείο του Αυτοκράτορα και το Χρυσό Δωμάτιο του Tσαρίτσυνο.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Οι Οθωμανοί προ των τειχών
Δηλαδή, σε σύγχρονη απόδοση:
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Γεωργίου
αριστερά|μικρογραφία| Η Αίθουσα του [[Τάγμα του Αγίου Γεωργίου|Τάγματος του Αγ. Γεωργίου]] Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Γεωργίου (Αίθουσα Γκεοργκιέβσκι) είναι η πρώτη και μεγαλύτερη από τα κρατικά δωμάτια του ανακτόρου. Πήρε το όνομά της από το Τάγμα του Αγ. Γεωργίου του Νικηφόρου, το οποίο εγκρίθηκε από την Αικατερίνη Β' το 1769 και το οποίο ήταν το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι τοίχοι του δωματίου είναι διακοσμημένοι με χρυσά ανάγλυφα αστέρια και διακριτικά με το σύνθημα "Για την υπηρεσία και την Ανδρεία" ("Za Sluzhbu i Khrabrost"). Το δωμάτιο καλύπτεται από μια ημικυλινδρική οροφή, που στηρίζεται σε δεκαοκτώ πυλώνες. Στην κορυφή είναι διακοσμημένο με αγάλματα, που συμβολίζουν τις στρατιωτικές νίκες της χώρας. Με εντολή του Αυτοκράτορα, τοποθετήθηκαν στο δωμάτιο μαρμάρινες πλάκες με κατάλογο των συνταγμάτων, των πληρωμάτων και των πυροβολαρχιών, που είχαν λάβει τα χρώματα του Αγ. Γεωργίου. Επιπλέον, στους τοίχους ήταν χαραγμένα τα ονόματα όλων των κατόχων του τάγματος.
Σιβύλλα του Ανζού
Βιογραφία
Παντρεύτηκε (1123) τον Γουλιέλμο Κλίτο γιό του Νορμανδού Ροβέρτου Κάρθοουζ και μελλοντικού κόμη της Φλάνδρας, προσφέροντας του παράλληλα την κομητεία του Μαίν. Την επόμενη χρονιά ο γάμος ακυρώθηκε απο τον πάπα Ονώριο Β΄ ύστερα απο αίτημα του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Α΄, που ήταν θείος του μνηστήρα Γουλιέλμου. Ο πατέρας της Σιβύλλης, Φούλκων, δυσαρεστημένος απο την απόφαση του Ονώριου, αρνήθηκε να ακυρώσει τον γάμο, κάτι που έκανε τον Ονώριο να αφορίσει τον Φούλκωνα και μαζί με αυτόν ολόκληρη την κομητεία του Ανζού. Στην συνέχεια η Σιβύλλη συνόδευσε τον χήρο πατέρα της στην Σταυροφορία που έκανε στους Αγίους Τόπους, όπου παντρεύτηκε την δεύτερη σύζυγο του, Μελισσάνθη. Παντρεύτηκε (1139) σε δεύτερο γάμο τον Τιερί, κόμη της Φλάνδρας, που την είχε ακολουθήσει στο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Γεωργίου
Αρχικά, δημόσιοι υπάλληλοι και εκπρόσωποι των ευγενών της Μόσχας συγκεντρώνονταν στην Αίθουσα του Αγ. Γεωργίου κατά τη διάρκεια των εορτασμών. Κατά τη διάρκεια μιας δεξίωσης με την ευκαιρία της Παρέλασης της Νίκης του 1945, προσκεκλημένοι στρατιώτες συγκεντρώθηκαν στην Αίθουσα του Αγ. Γεωργίου. Η αίθουσα χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια για την απονομή στρατιωτικών βραβείων, διακρίσεων και βραβείων σε προσωπικότητες της επιστήμης και του πολιτισμού, καθώς και για συναντήσεις εκπροσώπων του κόμματος με πολίτες.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Η τελική επίθεση
Ύστερα από την αποτυχημένη προσέγγιση, ο Μωάμεθ Β΄ κάλεσε πολεμικό συμβούλιο και κατόπιν έβγαλε λόγο προς τους στρατιώτες του, ζητώντας του θάρρος και σταθερότητα. Τόνισε ότι υπάρχουν τρεις προϋποθέσεις για έναν επιτυχή πόλεμο: η επιθυμία (για τη νίκη), η ντροπή (για την ήττα) και η υπακοή στους ηγέτες. Επίσης δήλωσε με όρκο πως ο ίδιος ήθελε μόνο τα τείχη και τα οικοδομήματα της πόλης και πως αφήνει στον στρατό του όλα τα άλλα. Υπογράμμισε πως υπάρχουν θησαυροί μέσα στα κτήρια και κυρίως στις εκκλησίες και πως θα επωφεληθούν από τον Εξανδραποδισμό των κατοίκων, ανάμεσά τους υπήρχαν πολλές νέες γυναίκες. Τέλος διέταξε νηστεία και προσευχή. Η επίθεση ορίστηκε για τη νύχτα της 29ης Μαΐου.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι
μικρογραφία| Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι πήρε το όνομά της από το Τάγμα του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι, που ιδρύθηκε από την Αικατερίνη Α' το 1725. Το δωμάτιο βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του πρώτου ορόφου, στη νότια πρόσοψη του συγκροτήματος και συνδέεται με την Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Γεωργίου με ογκώδεις επάργυρες πόρτες με χρυσό διάκοσμο, που απεικονίζουν κορδέλες και αστέρια του Τάγματος.
Σιβύλλα του Ανζού
Βιογραφία
Επέστρεψε στην Φλάνδρα με τον δεύτερο σύζυγο της και ήταν αντιβασιλιάς την εποχή που ο σύζυγος της απουσίαζε στην Β΄ Σταυροφορία ενώ ήταν έγκυος. Εκείνη την εποχή ο Βαλδουίνος Δ΄ του Αινώ αποφάσισε να επιτεθεί στην Φλάνδρα, αλλά η Σιβύλλη με δική της πρωτοβουλία οργάνωσε αντεπίθεση συντρίβοντας τον στρατό του. Ο Βαλδουίνος ως απάντηση λεηλάτησε το Αρτουά, αλλά επενέβη ο αρχιεπίσκοπος της Ρενς να τους συμφιλιώσει.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Η τελική επίθεση
Στις 28 Μαΐου συντελέστηκε μεγάλη ακολουθία στην Αγία Σοφία, η τελευταία χριστιανική ακολουθία που πραγματοποιήθηκε στην περίφημη εκκλησία της πόλης, την οποία παρακολούθησε πλήθος αξιωματούχων και πιστών. Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ σε λόγο προς τον λαό του, όπως τον διασώζει ο Σφραντζής, τον προέτρεψε να αντισταθεί γενναία, λέγοντας ότι οι Τούρκοι «υποστηρίζονται από όπλα, ιππικό, πυροβολικό και την αριθμητική τους υπεροχή, εμείς όμως στηριζόμεθα πρώτα στον Θεό και Σωτήρα μας και κατόπιν στα χέρια μας και στη δύναμή μας που μας έχει χαρίσει ο ίδιος ο Θεός». Ο Κωνσταντίνος ολοκλήρωσε την ομιλία του ως εξής:
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι
Το ορθογώνιο δωμάτιο έχει μήκος 31 μ., πλάτος 20 μ. και ύψος 20 μ.. Η αίθουσα είναι διακοσμημένη με τα οικόσημα των επαρχιών και των περιοχών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, καθρέπτες τοίχου, τέσσερα μαρμάρινα τζάκια και κηροπήγια που κατασκευάστηκαν στα εργοστάσια του δούκα του Λόιχτενμπεργκ. Από υψηλά, καλύπτεται από έναν ελλειπτικό τρούλο που στηρίζεται σε τέσσερις πυλώνες με εικόνες των οικόσημων του Τάγματος, τα αστέρια και το μονόγραμμα του Αγ. Αλεξάνδρου. Το παρκέ είναι από τριάντα είδη ξύλου.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Η τελική επίθεση
Την Τρίτη το βράδυ, 29 Μαΐου, μεταξύ 01.00 και 02.00, εκδηλώθηκε γενική τουρκική επίθεση. Μόλις δόθηκε το σύνθημα η πόλη υπέστη συνδυασμένη επίθεση από τρεις πλευρές συγχρόνως. Οι Βυζαντινοί κατάφεραν να αποκόψουν τις υπόγειες σήραγγες απ' όπου οι Τούρκοι προσπάθησαν να περάσουν κάτω από τα τείχη. Παρόλο που στις επιθέσεις ήταν περισσότεροι αριθμητικά, οι Βυζαντινοί τους απώθησαν αρκετές φορές προκαλώντας τους τρομερές απώλειες. Οι δύο πρώτες επιθέσεις αποκρούστηκαν. Όμως ο Μωάμεθ Β΄ οργάνωσε πολύ προσεκτικά την τρίτη και τελευταία επίθεση. Με ιδιαίτερη επιμονή οι Τούρκοι επιτέθηκαν κατά του μέρους των τειχών το οποίο ήταν κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού (Πέμπτον), όπου πολεμούσε και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας. Ένας από τους κύριους υπερασπιστές της πόλης, ο Γενουάτης Ιουστινιάνης, τραυματίστηκε σοβαρά και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτή η απώλεια υπήρξε ανεπανόρθωτη για τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ακόμα και μετά από αυτή την επιτυχία, οι Οθωμανοί αδυνατούσαν να διεισδύσουν στην Πόλη. Στα τείχη, όμως, δημιουργούνταν συνεχώς ρήγματα και ο Αυτοκράτορας, πολεμώντας ως απλός στρατιώτης, έπεσε στη μάχη. Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για τον θάνατο του και για τον λόγο αυτό ο θάνατός του έγινε γρήγορα θέμα ενός θρύλου που έχει συσκοτίσει την ιστορική πραγματικότητα. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να σπάσουν τη γραμμή άμυνας των τειχών, παρά μόνο όταν από εσωτερική προδοσία μπήκαν από την Κερκόπορτα και περικύκλωσαν τους αμυνόμενους.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι
Αρχικά στην Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι είχαν τοποθετηθεί έξι πίνακες του καλλιτέχνη Φέοντορ Μόλλερ, που αντιπροσωπεύουν τις στιγμές από τη ζωή του Aλεξάνδρου Νέφσκι: η είσοδός του στο απελευθερωμένο Πσκοφ, η μάχη του Νέβα, ο γάμος του με την πριγκίπισσα Πολότσκ, η παραμονή του στη Χρυσή Ορδή.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Λεηλασίες
thumb|Η είσοδος του Μωάμεθ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη (πίνακας του [[Ζαν-Ζοζέφ Μπενζαμίν-Κονστάν, 19ος αιώνας).]] Η πολιορκία κράτησε σχεδόν 2 μήνες και, τελικά, ο σημαντικά ισχυρότερος Μωάμεθ κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη την Τρίτη 29 Μαΐου 1453 (αποφράς ημέρα). Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου οι Τούρκοι όρμησαν μέσα στην πόλη, αρχίζοντας μαζικές λεηλασίες. Ένα μεγάλο πλήθος πολιτών κατέφυγε στην Αγία Σοφία, ελπίζοντας να βρει εκεί ασφάλεια. Αλλά οι Τούρκοι διέρρηξαν την κεντρική πύλη και όρμησαν μέσα στην εκκλησία όπου έσφαξαν το πλήθος. Την ημέρα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, ή πιθανόν την επόμενη, ο Σουλτάνος εισήλθε επίσημα στην πόλη και πήγε στην Αγία Σοφία, όπου και προσευχήθηκε. Κατόπιν ο Πορθητής εγκαταστάθηκε στα αυτοκρατορικά ανάκτορα των Βλαχερνών.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι
Στη δεκαετία του 1930 η αίθουσα ανακατασκευάστηκε και έγινε μέρος της Αίθουσας Συνελεύσεων. Οι εσωτερικοί χώροι ανακαινίστηκαν το 1994-1999 και η αίθουσα χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια για συνεδριάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Λεηλασίες
Όπως παραδίδει ο Σφραντζής, δόθηκε διαταγή για τριήμερη λεηλασία της πόλης. Άλλες πηγές αναφέρουν πως ουσιαστικά η λεηλασία έπαυσε μετά την πρώτη ημέρα. Ο ιστορικός Δούκας αναφέρει πως ο σουλτάνος επιφύλαξε για τον εαυτό του τα οικοδομήματα και τα τείχη της πόλης, αφήνοντας τα υπόλοιπα αγαθά, τους αιχμαλώτους και τα λάφυρα στη διάθεση των στρατευμάτων. Ο άμαχος πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης θανατωνόταν χωρίς διάκριση. Οι εκκλησίες με επικεφαλής την Αγία Σοφία, καθώς και τα μοναστήρια με όλο τους τον πλούτο λεηλατήθηκαν και βεβηλώθηκαν, ενώ οι ιδιωτικές περιουσίες έγιναν αντικείμενο αρπαγής και λαφυραγωγίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών χάθηκαν αναρίθμητοι πολιτιστικοί θησαυροί. Πολύτιμα βιβλία κάηκαν, κομματιάστηκαν ή πουλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές. Ο ιστορικός Κριτόβουλος, που ανήκε στο οθωμανικό στρατόπεδο, αναφέρει ότι δεν υπήρξε στοιχειώδης οίκτος κατά τις λεηλασίες και η πόλη ερημώθηκε ολοσχερώς.
Σιβύλλα του Ανζού
Αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Κόμισσες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος του Ανζού
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Επακόλουθα της Άλωσης
Η Ορθόδοξη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπαψε πια να υφίσταται και στη θέση της ιδρύθηκε και αναπτύχθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, της οποίας η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Αδριανούπολη στην Κωνσταντινούπολη όπου και μετονομάστηκε από τους Τούρκους Κονσταντινιγιέ. Το όνομα Ιστάνμπουλ προέκυψε αργότερα, από τη συμβίωση των δύο γλωσσών παρέμεινε όμως λαϊκό. (από τη φράση εις την πόλιν) και παρέμεινε έδρα της Αυτοκρατορίας ως την οριστική κατάλυσή της, το 1922. Αντίθετα το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης έλαμψε με την ανάδειξη σε πατριάρχη του ανθενωτικού Γεννάδιου Σχολάριου καθ΄ υπόδειξη του Μωάμεθ λαμβάνοντας από τον ίδιο και διάφορα πρόσθετα προνόμια μέχρι ακόμα και οθωμανική φρουρά.
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Βλαντιμίρ
αριστερά|μικρογραφία| Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Βλαντιμίρ. Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγίου Βλαντιμίρ πήρε το όνομά της από το Τάγμα του Αγ. Βλαντιμίρ, που ιδρύθηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη το 1782. Το φως εισέρχεται στην αίθουσα μόνο μέσω ενός φαναριού στο κέντρο του με νευρώνες τρούλου, από τον οποίο κρέμεται ένας πολυέλαιος σε επίπεδα κατασκευασμένος σε ένα εργοστάσιο στην Αγία Πετρούπολη. Ο πολυέλαιος των τριών τόνων τοποθετήθηκε αρχικά στον Προθάλαμο, για τον οποίο αποδείχθηκε πολύ μεγάλος, και αργότερα κρεμάστηκε ξανά στην Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Βλαντιμίρ. Το δωμάτιο είχε επίσης τετραώροφα φωτιστικά από σκούρο μπρούτζο.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Επακόλουθα της Άλωσης
Πρώτος που φέρεται να προσπάθησε να συνεγείρει τους Ηγεμόνες της Δύσης για ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Χριστιανούς ήταν ο τότε Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη των Ιεροσολύμων, που έδρευε την εποχή εκείνη στη Ρόδο, ο Ζαν ντε Λαστίκ ο οποίος με γράμματά του στον Πάπα και σε όλους τους Ηγεμόνες τους εξόρκιζε να πάρουν τα όπλα και «να εκδικηθούν για το χριστιανικό αίμα που χύθηκε στην Κωνσταντινούπολη εξ αιτίας των Τούρκων αλλά και για τη σωτηρία της Ρόδου του ισχυρότατου αυτού προμαχώνα της χριστιανικής πολιτείας». Παράλληλα όμως υπήρχαν και πολλοί Έλληνες που διέτρεχαν την Ευρώπη κηρύττοντας «ιερό πόλεμο» κατά των Τούρκων, μεταξύ αυτών ήταν ο Ισίδωρος ο Πελοποννήσιος, ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος, ο Ανδρόνικος ο Θεσσαλονικεύς κ.ά., ενώ ο Ρόδιος λαϊκός στιχουργός Εμμανουήλ Γεωργιλάς απέδιδε το πνεύμα της εποχής σε ποιήματά του προτρέποντας τη Δύση να συνασπιστεί κατά των Τούρκων για την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης, επειδή:
Μεγάλο Ανάκτορο του Κρεμλίνου
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Βλαντιμίρ
Μετά το 1918, η Αίθουσα του Τάγματος του Αγίου Βλαντιμίρ χρησιμοποιήθηκε για την υπογραφή συνθηκών μεταξύ της ΕΣΣΔ και ξένων χωρών.
Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα
μικρογραφία| Η Αίθουσα του [[Τάγμα του Αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου (Ρωσία)|Τάγματος του Αγ. Ανδρέα.]] Η Αίθουσα του Τάγματος του Αγ. Ανδρέα ήταν η κύρια αίθουσα στη σειρά των επίσημων αιθουσών αφιερωμένων στις στρατιωτικές τιμές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αντιστοιχούσε στο Τάγμα του Αγ. και Αποστόλου Ανδρέα, το οποίο καθιέρωσε ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας το 1698
Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)
Επακόλουθα της Άλωσης
Υπενθυμίζεται ότι την εποχή εκείνη ένα μεγάλο μέρος του ελλαδικού χώρου αποτελούσαν βασίλεια όπως της Κύπρου, Δουκάτα όπως το φράγκικο των Αθηνών και κυρίως ενετικές κτήσεις όπως το Δουκάτο του Αρχιπελάγους με έδρα τη Νάξο, η Εύβοια ή Νεγρεπόντε και Κεφαλονιά (από το 1209), η Κρήτη (από το 1212), η Κέρκυρα (από το 1215), η Ρόδος κ.ά., τα δύο δεσποτάτα Μυστρά και Ηπείρου καθώς και κάποια αρχονταρίκια.