cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταυροφορίες για τη Σμύρνη
Α΄ σταυροφορία για τη Σμύρνη
Η Α΄ Σταυροφορία για τη Σμύρνη ήταν το πνευματικό έργο του Κλήμη ΣΤ΄. Η απειλή της Τουρκικής πειρατείας στο Αιγαίο είχε ωθήσει τους προκατόχους του Κλήμη ΣΤ΄, Ιωάννη ΚΒ΄ και Βενέδικτο ΙΒ΄, να διατηρούν έναν στόλο τεσσάρων γαλερών εκεί για να υπερασπιστούν τη Χριστιανική ναυτιλία, αλλά ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1340, ο Κλήμης ΣΤ΄ προσπάθησε με τη Βενετική βοήθεια να επεκτείνει αυτή την προσπάθεια σε πλήρη στρατιωτική εκστρατεία. Ανέθεσε στον Ερρίκο του Άστι τιτουλάριο Λατίνο πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης να οργανώσει μία ένωση κατά των Οθωμανών, οι οποίοι είχαν αυξήσει την πειρατεία τους στο Αιγαίο τα τελευταία χρόνια. Ο Ούγος Δ΄ της Κύπρου και το Τάγμα των Ιωαννιτών ενώθηκαν, και στις 2 Νοεμβρίου 1342 ο πάπας έστειλε επιστολές για να δεσμεύσει τους άνδρες και τα πλοία της Βενετίας. Η παπική βούλα Insurgentibus contra fidem, που χορηγούσε τη σταυροφορική άφεση αμαρτιών και εξουσιοδότησε την κήρυξη της Σταυροφορίας σε όλη την Ευρώπη, δημοσιεύτηκε στις 30 Σεπτεμβρίου.
Η Α΄ Σταυροφορία για τη Σμύρνη ξεκίνησε με τη ναυτική νίκη της μάχης της Παλλήνης (Κασσάνδρας) στη Χαλκιδική και τελείωσε με μία επίθεση στη Σμύρνη, καταλαμβάνοντας το λιμάνι και την πόλη, αλλά όχι την ακρόπολη, στις 28 Οκτωβρίου 1344. Σε μία χειρονομία υπερβολικής αυτοπεποίθησης, στις 17 Ιανουαρίου 1345 ο Ερρίκος του Άστι προσπάθησε να κάνει λειτουργία σε μία εγκαταλελειμμένη κατασκευή, που πίστευε ότι ήταν ο καθεδρικός ναός του μητροπολίτη. Όμως στη μέση της λειτουργίας ο Ουμούρ Μπέης σάρωσε την εκκλησία και οι αρχηγοί της Σταυροφορίας σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένου του πατριάρχη Μαρτίνου Ζακαρία διοικητή των παπικών γαλερών και του Ενετού διοικητή Πιέτρο Ζένο.
Β΄ Σταυροφορία για τη Σμύρνη
Η επισφαλής κατάσταση των Σταυροφόρων στην Ασία ώθησε τον πάπα να οργανώσει μία δεύτερη αποστολή το 1345. Τον Νοέμβριο, υπό τη διοίκηση του Ουμβέρτου Β΄ κόμη του Βιενουά, η Β΄ Σταυροφορία για τη Σμύρνη ξεκίνησε από τη Βενετία. Τον Φεβρουάριο του 1346 κέρδισε μία νίκη επί των Τούρκων στη Μυτιλήνη, αλλά ο Ουμβέρτος Β΄ έκανε πολύ λίγα στη Σμύρνη, αντί να επιχειρήσει εναντίον των Τούρκων και να ενισχύσει το Χριστιανικό τμήμα της πόλης. Τα επόμενα πέντε χρόνια πέρασαν με τον Κλήμη ΣΤ΄ να προσπαθεί να διαπραγματευθεί ανακωχή με τους Τούρκους. Η Σμύρνη ήταν σε συνεχή κατάσταση πολιορκίας από ξηρά και λάμβανε άμεση οικονομική και στρατιωτική βοήθεια από τον πάπα. Αν και η ανησυχία του Κλήμη ΣΤ΄ για τη Σταυροφορία έληξε απότομα τον Σεπτέμβριο του 1351, η πόλη της Σμύρνης παρέμεινε σε Χριστιανικά χέρια μέχρι την Πολιορκία της Σμύρνης από τους Τιμουρίδες το 1402.
Η Κωνσταντινούπολη δεν μπορούσε να συνδράμει, καθώς σοβούσε ο Βυζαντινός Εμφύλιος Πόλεμος (1341-1347) μεταξύ του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού Ρωμαίων Αυτοκρατόρων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πόλεμοι των Οσπιταλίων Ιπποτών Κατηγορία:Πόλεμοι της Βενετικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Πόλεμοι των Παπικών Κρατών Κατηγορία:14ος αιώνας στην Ασία
Δυο λιοντάρια στον Ειρηνικό
Τα Δυο λιοντάρια στον Ειρηνικό (Πρωτότυπος τίτλος: Hell in the Pacific) είναι μια ταινία που αναφέρεται στην περιόδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αμερικανικής παραγωγής του 1968 σε σκηνοθεσία Τζον Μπούρμαν και σενάριο των Ρούμπεν Μπερκόβιτς, Αλεξάντερ Τζέικομπ και Έρικ Μπερκόβιτσι. Πρωταγωνιστούν ο Λι Μάρβιν και ο Τοσίρο Μιφούνε.
Πλοκή
Δύο στρατιώτες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ένας Αμερικανός πιλότος και ένας Ιάπωνας λοχαγός, βρίσκονται ναυαγοί σε ένα ακατοίκητο νησί του Ειρηνικού αγνοώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Ο Ιάπωνας ανακαλύπτει ξαφνικά ένα στρατιωτικό κιτ προερχόμενο από την συντριβή ένος αεροπλάνου κοντά στο μέρος που ζει.
Οι δυο ναυαγοί θα επιδωθούν σε έναν σκληρό αγώνα αλληλοεξόντωσης, ωστόσο κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουν ότι η μοναδική διέξοδος τους είναι να βρουν έναν τρόπο να συμφιλιωθούν. Θα σταματήσουν μεταξύ τους τις εχθροπραξίες και θα αρχίσουν να μοιράζονται τις δουλειές και τα τρόφιμα.
Αργότερα, ο Αμερικανός παρατηρεί τον Ιάπωνα που προσπαθεί να κατασκευάσει μια σχεδία. Τον επιπλήττει επειδή κλέβει το "κορμό" του για να φτιάξει τη σχεδία και επειδή ήταν ύπουλος για την κατασκευή του. Αφού παρατήρησε ότι η ίδεα του Ιάπωνα για την σχεδία είναι κακή, του λέει ότι πρέπει να χτίσουν μια καλύτερη σχεδία μαζί. Ο Ιάπωνας διαφωνεί αρχικά, αλλά τελικά συνεργάζονται και χτίζουν μια μεγάλη σχεδία. Αφού την έβαλαν στο νερό και ξεπέρασαν τα δυνατά κύματα του υφάλου, κατορθώνουν και βγαίνουν στον ωκεανό.
Μέρες αργότερα ταξιδεύοντας σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, φτάνουν σε ένα νέο σύμπλεγμα νησιών, σε ένα από τα οποία φαίνεται να υπάρχει μια εγκαταλελειμμένη στατιωτική βάση. Ο Ιάπωνας έχει το προβάδισμα, αφού την αναγνωρίζει ως ιαπωνική βάση. Στη συνέχεια, ο Αμερικανός εντοπίζει αμερικάνικες προμήθειες και αρχίζει να φωνάζει, ζητώντας από τους στρατιώτες που μπορεί να ακούσουν να μην πυροβολήσουν επειδή ο Ιάπωνας είναι ο «φίλος» του. Σε ένα σημείο, τρομαγμένος συναντώντας τον φίλο του, ο Αμερικανός αναφωνεί με ανακούφιση: "για μια στιγμή, νόμιζα ότι ήσουν Ιάπωνας. Συνειδητοποιώντας ότι η βάση είναι πραγματικά εγκαταλειμμένη, ψάχνουν για χρήσιμα αντικείμενα και πολυτέλειες, βρίσκοντας τελικά προμήθειες για ξύρισμα, ένα μπουκάλι σάκε, τσιγάρα και ένα τεύχος του περιοδικού Life.
Το βράδυ, ο καθένας βλέποντας τον άλλο καθαρό και ξυρισμένο για πρώτη φορά, πίνουν σάκε μαζί, τραγουδούν και αφηγούνται ιστορίες, παρά το γλωσσικό εμπόδιο. Σε ευχάριστο κλίμα, ο Ιάπωνας κοιτάζει το περιοδικό Life και τρομοκρατείται βλέποντας φωτογραφίες νεκρών και φυλακισμένων Ιαπωνών στρατιωτών. Ο Αμερικανός, που τώρα είναι λίγο μεθυσμένος, αναστατώνεται που ο Ιάπωνας δεν απαντά σε μια ερώτηση για το αν οι Ιάπωνες πιστεύουν στον Θεό και οι δυο θυμώνουν ο ένας τον άλλον, πολύ αναστατωμένοι αδυνατούν να παρατηρήσουν τους όλο και πιο δυνατούς ήχους του νησιού που ακούγονται. Οι Ιάπωνας σηκώνονται και περπατά λίγα βήματα μακριά και ο Αμερικανός σηκώνεται και κλοτσάει πάνω από τη φωτιά. Καθώς οι Ιάπωνας γυρίζει και περπατά πίσω, μια βόμβα χτυπά το κτίριο στο οποίο βρίσκονται και το καταστρέφει.
Παραγωγή
Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στα Νησιά Ροκ του Παλάου στο βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό, κοντά στις Φιλιππίνες.
Και οι δύο ηθοποιοί υπηρέτησαν για τις αντίστοιχες χώρες τους κατά τον πόλεμο του Ειρηνικού. Ο Λι Μάρβιν, ο οποίος ήταν στους πεζοναύτες των ΗΠΑ, τραυματίστηκε και του απονεμήθηκε το παρασήμο της Μοβ Καρδιάς κατά τη διάρκεια της Μάχης του Σαϊπάν το 1944. Ο Τοσίρο Μιφούνε υπηρέτησε στην Αυτοκρατορική Ιαπωνική Στρατιωτική Αεροπορική Υπηρεσία.
box office
Η ταινία με προϋπολογισμό παραγωγής 4.150 εκατομμύρια δολάρια είχε έσοδα 3.23 εκατομμύρια δολάρια κατά το έτος προβολής της.
Τυζί (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τυζιλιέν (γαλλικά: Thusyliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Τιέ (Άνω Σαβοΐα)
Το Τιέ (γαλλικά: Thyez) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τιλόν (γαλλικά: Thylons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Φον ντερ Λάιεν
Το επώνυμο φον ντερ Λάιεν αναφέρεται κυρίως στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Γερμανίδα πολιτικό και εκλεγμένη πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επίσης μπορεί να αναφέρεται στους παρακάτω:
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1983
Οι 25οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 31 Αυγούστου εώς 4 Σεπτεμβρίου 1983 στον Τίτοβρμπας, Γιουγκοσλαβίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για εικοστή φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Παναγιώτης Γιαννάκης με 96 πόντους.
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Β
DaKine
Η Dakine (στυλιζαρισμένη DaKine) είναι μια αμερικανική εταιρεία εξωτερικών ενδυμάτων που ειδικεύεται στον αθλητικό εξοπλισμό και τον αθλητικό εξοπλισμό για εναλλακτικά αθλήματα με έδρα το Hood River Oregon. Ιδρύθηκε στη Χαβάη και το όνομα προέρχεται από τη λέξη "da kine" (που προέρχεται από το "είδος"). Τώρα που βασίζεται σε Hood River Oregon (τα προϊόντα που κατασκευάζονται στο εξωτερικό), η εταιρεία επίσης χορηγός αθλητές από τους τομείς ζωής και αθλητικών σκι, ποδηλασία, windsurfing, kiting, snowboarding, surfing και skateboarding.
Ιστορία
Η Dakine ιδρύθηκε το 1979 στο Haiku, Maui της Χαβάης, από τον Rob Kaplan. Το 1986 η Dakine μετακόμισε τη βάση των δραστηριοτήτων της στον ποταμό Hood, στο Όρεγκον της Αμερικής και παρέμεινε εκεί από τότε. Τον Αύγουστο του 2009, η Dakine εξαγοράστηκε από την Billabong International Limited για περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Η εταιρεία μεταφέρθηκε σε νέο κεντρικό γραφείο κατά μήκος του ποταμού Κολούμπια στον ποταμό Hood τον Ιούνιο του 2013. Επίσης, το 2013, η Billabong πούλησε τη Dakine για $70 εκατομμύρια στην Altamont Capital Partners. Από το 2016 η Dakine έχει γραφεία στο Όρεγκον, το Oahu, το Haiku και την Annecy France.
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1984
Οι 26οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 26-28 Δεκεμβρίου 1984 στην Αθήνα, Ελλάδας. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Βουλγαρία για τέταρτη φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Νίκος Γκάλης με 89 πόντους.
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Β
NGC 4221
Ο NGC 4221 είναι ραβδωτός φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 75,9 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Δράκοντα. Τον ανακάλυψε στις 3 Απριλίου 1832 ο αστρονόμος Τζον Χέρσελ (John Herschel). Είναι αξιοσημείωτος για τον εξωτερικό του δακτύλιο που περιβάλλει την εσωτερική κεντρική «ραβδωτή» περιοχή του. Ο NGC 4221 ανήκει επίσης στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4256, που με την σειρά της ανήκει στο Υπερσμήνος της Παρθένου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Δράκων (αστερισμός) 4221 39266 07288
Ρόμπερτ Μπαρτίνι
Ο Ρόμπερτ Λιούντβιγκοβιτς Μπαρτίνι (Роберт Людвигович Бартини, γεννηθείς Ρομπέρτο Όρος ντι Μπαρτίνι, Roberto Oros di Bartini, 14 Μαΐου 1897, Φιούμε, Αυστροουγγαρία - 6 Δεκεμβρίου 1974, Μόσχα, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν Σοβιετικός σχεδιαστής αεροσκαφών ιταλικής καταγωγής, που συμμετείχε στην ανάπτυξη πολυάριθμων επιτυχημένων και πειραματικών σχεδίων αεροσκαφών. Πρωτοπόρος των αμφίβιων αεροσκαφών και των εκρανοπλάνων, ο Μπαρτίνι ήταν ένας από τους πιο διάσημους μηχανικούς στη Σοβιετική Ένωση. Είχε το παρατσούκλι Μπαρόνε Ρόσσο (Κόκκινος Βαρόνος) λόγω της αριστοκρατικής του καταγωγής.
Πρώιμη ζωή
Ο Μπαρτίνι αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1915 και με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου επιστρατεύτηκε στον Αυστροουγγρικό Στρατό και στάλθηκε σε εφεδρική σχολή αξιωματικών στην Μπεστερτσεμπάνια. Μετά την αποφοίτησή του το 1916, ο Μπαρτίνι στάλθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο όπου συνελήφθη από τα ρωσικά στρατεύματα τον Ιούνιο του 1916 και κρατήθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου κοντά στο Χαμπάροφσκ. Παρέμεινε στο στρατόπεδο για το υπόλοιπο του πολέμου και τελικά απελευθερώθηκε το 1920. Ο Μπαρτίνι επέστρεψε στην πατρίδα του, βρίσκοντας τη διοίκηση του Φιούμε να πολεμάται από τους ντόπιουςΙταλικούς και Σλαβικούς πληθυσμούς, καθώς και από την Ιταλία και το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Ελεύθερου Κράτος του Φιούμε. Ο Μπαρτίνι μετακόμισε στην Ιταλία και έλαβε την ιταλική υπηκοότητα. Έγινε μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΙΚΚ) και παρακολούθησε σχολή αεροσκαφών το 1921 και άρχισε να σπουδάζει αεροδιαστημική στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου το 1922.
Σοβιετική Ένωση
Μετά τη φασιστική κατάληψη στην Ιταλία τον Οκτώβριο του 1922, το ΙΚΚ έστειλε τον Μπαρτίνι στη Σοβιετική Ένωση ως μηχανικό αεροπορίας, παίρνοντας μαζί του όλη την τελευταία ιταλική τεχνολογία σχεδιασμού και πρωτοπορίας που μπόρεσε να συγκεντρώσει. Ο Μπαρτίνι έλαβε τη σοβιετική υπηκοότητα και εργάστηκε αρχικά σε ένα αεροδρόμιο κοντά στο πεδίο Χοντίνκα στη Μόσχα πριν καταλάβει αρκετές θέσεις μηχανικού και διοίκησης για την ερευνητική πτέρυγα της Σοβιετικής Αεροπορίας. Το 1928, ο Μπαρτίνι άρχισε να εργάζεται για το Κεντρικό Γραφείο Σχεδιασμού να κατασκευάζει υδροπλάνα κοντά στη Σεβαστούπολη και τον επόμενο χρόνο έγινε επικεφαλής του τμήματος πειραματικού σχεδιασμού αεροσκαφών, αλλά απολύθηκε το 1930 επειδή έγραψε μια επιστολή στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ που επέκρινε την ύπαρξη της οργάνωσης. Ο Μπαρτίνι προσλήφθηκε γρήγορα από την ερευνητική πτέρυγα του Κόκκινου Στρατού όπου άρχισε να εργάζεται στη σειρά αεροπλάνων Σταλ. Στη Διεθνή Έκθεση στο Παρίσι τον Αύγουστο του 1936, το Μπαρτίνι Σταλ-7 έσπασε το διεθνές ρεκόρ ταχύτητας. Δημοσίευσε επίσης έγγραφα σχετικά με υλικά κατασκευής αεροσκαφών και τεχνολογία, αεροδυναμική, δυναμική πτήσης, ακόμη και θεωρητική φυσική.
Το 1938, ο Μπαρτίνι συνελήφθη από το ΛΚΕΥ με την κατηγορία του «εχθρού του λαού» και του κατασκόπου της φασιστικής Ιταλίας. Καταδικάστηκε εξώδικα από την τρόικα, με ποινή φυλάκισης 10 ετών. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Μπαρτίνι συνέχισε την εργασία του σε νέα σχέδια αεροσκαφών, πρώτα στο ΤσΚΜΠ-29, ένα πειραματικό γραφείο σχεδιασμού αεροσκαφών του ΛΚΕΥ στη Μόσχα, όπου συνεργάστηκε με τον Αντρέι Τούπολεφ, σχεδιάζοντας το Tupolev Tu-2, το οποίο έγινε ένα από τα πιο σημαντικά σοβιετικά αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το αεροπλάνο Stal-7 του Μπαρτίνι έγινε επίσης η βάση για το βομβαρδιστικό Yermolayev Yer-2, που χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Σοβιετική Αεροπορία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα βρίσκονταν κοντά στη Μόσχα κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, το ΤσΚΜΠ-29 μεταφέρθηκε από τη Μόσχα στο Ομσκ, όπου ο Μπαρτίνι ίδρυσε το δικό του γραφείο σχεδιασμού, OKB-86. Το γραφείο του διαλύθηκε το 1943 και άρχισε να εργάζεται σε διάφορα έργα μεταφοράς αεροπλάνων. Ο Μπαρτίνι απελευθερώθηκε το 1946, αργότερα εργάστηκε στο εργοστάσιο αεροσκαφών Ντιμιτρόφ στο Ταγκανρόγκ μέχρι το 1952, όταν έγινε ο επικεφαλής μηχανικός προηγμένων σχεδίων αεροσκαφών στο Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών στο Νοβοσιμπίρσκ. Το 1956, κατά τη διάρκεια της Αποσταλινοποίησης υπό τον Νικίτα Χρουσόφ, ο Μπαρτίνι αποκαταστάθηκε επίσημα από το σοβιετικό κράτος. Το επόμενο έτος μετατέθηκε στο γραφείο σχεδιασμού OKBS MAP στο Λιούμπερτσι με τον Π. Β. Τσίμπιν και έλαβε την υποστήριξη από τον Στρατάρχη της Σοβιετικής Ένωσης Γκεόργκι Ζούκοφ, τότε Υπουργό Άμυνας της ΕΣΣΔ. Ο Ζούκοφ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη θέση λίγο αργότερα και τα περισσότερα από τα έργα που υποστήριξε ακυρώθηκαν. Το 1961, ο Μπαρτίνι είχε προτείνει ένα πυρηνοκίνητο υπερηχητικό αναγνωριστικό αεροσκάφος μεγάλης εμβέλειας.
Οι συνεισφορές του Μπαρτίνι εκτιμήθηκαν στα ανώτατα επίπεδα της σοβιετικής κυβέρνησης και του απονεμήθηκε το παράσημο του τάγματος του Λένιν το 1967. Η υψηλή εκτίμηση για τη συνεισφορά του στην άμυνα του έδωσε τη βοήθεια από τον Ποντεκόρβο και τον Γκερστέιν για να δημοσιεύσει τη θεωρητική του εργασία στη φυσική στα περίφημα Πρακτικά της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Η εργασία του Μπαρτίνι θεωρήθηκε περίεργη ακόμη και από τον Γκερστέιν, ο οποίος κλήθηκε να τον βοηθήσει στην επεξεργασία και την προετοιμασία για δημοσίευση, ενώ μετά τη δημοσίευση ορισμένοι εξέχοντες φυσικοί αρχικά θεώρησαν ότι το "Ρομπέρτο Όρος ντι Μπαρτίνι" ήταν ένα ψευδώνυμο που επινοήθηκε ειδικά για μια επιστημονική φάρσα. Ο ίδιος ο Μπαρτίνι ήταν πολύ περήφανος για το χαρτί του, το υπέγραψε με το αριστοκρατικό του όνομα και εκμυστηρεύτηκε στον Γκερστέιν ότι αυτή ήταν η πιο σημαντική συνεισφορά της ζωής του. Η εργασία αναπτύσσει την ιδέα της διάστασης του χωροχρόνου που είναι δυναμική, ίση με τέσσερα μόνο κατά μέσο όρο, και παρουσιάζοντας ένα επιχείρημα υπέρ χρησιμοποιώντας ορισμένες αριθμητικές σχέσεις μεταξύ φυσικών σταθερών.
Θάνατος
Ο Μπαρτίνι πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1974, στη Μόσχα, σε ηλικία 77 ετών. Τάφηκε στο νεκροταφείο Βεντένσκογιε σε έναν τάφο με ένα μνημείο με την επιγραφή «Στη χώρα των Σοβιετικών, κράτησε τον όρκο του να αφιερώσει όλη τη ζωή του ότι τα κόκκινα αεροπλάνα πέταξαν πιο γρήγορα από τα μαύρα». Ο Μπαρτίνι δεν είχε σχεδόν καμία επαφή με την Ιταλία από τότε που είχε φύγει τη δεκαετία του 1920. Ο Μπέριεφ ακύρωσε τελικά το έργο VVA-14 καθώς η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε και τελικά σταμάτησε μετά τον θάνατο του Μπαρτίνι.
Επιρροή
Ο Μπαρτίνι επηρέασε πολλούς Σοβιετικούς μηχανικούς αεροσκαφών, ιδιαίτερα τον Σεργκέι Παβλόβιτς Κορολιόφ που ονόμασε τον Μπαρτίνι ως δάσκαλό του. Σε διάφορες εποχές και σε διαφορετικούς βαθμούς, ο Μπαρτίνι έχει συνδεθεί με άλλους εξέχοντες Σοβιετικούς μηχανικούς αεροσκαφών όπως ο Σεργκέι Ιλιούσιν, ο Ολέγκ Αντόνοφ, ο Βλαντίμιρ Μιασίσεφ, ο Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ και πολλοί άλλοι.
Το φαινόμενο Μπαρτίνι, ένα φαινόμενο στην αεροδυναμική όπου η οπισθέλκουσα μειώνεται και η ώθηση αυξάνεται όταν οι έλικες του αεροσκάφους διατάσσονται από δύο κινητήρες σε συνδυασμό, ονομάστηκε προς τιμήν του Μπαρτίνι καθώς χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο αεροπλάνο DAR του.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί εφευρέτες
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1940
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1940 ήταν η 5η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελληνορωμαϊκής Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Πυγμαχίας, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην Παλαίστρα του Πανελληνίου Γ.Σ., στην Αθήνα από την Κυριακή 20 έως και τη Δευτέρα 21 Οκτωβρίου του 1940. Συμμετείχαν 4 σύλλογοι, διεξήχθησαν 7 αγωνίσματα και θεωρήθηκε πετυχημένη.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ.. Τέσσερις σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. με 6 χρυσά, 1 ασημένιο και 2 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 1 χρυσό, 4 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο και την τρίτη ο ΒΑΟ με 1 ασημένιο και 2 χάλκινα μετάλλια.
Κάτοχοι μεταλλίων
1938 | 1939 | 1940 | 1946 | 1947
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Σύλλογοι και αθλητές που μετείχαν
Οι αθλητές που μετείχαν ανά σύλλογο: • 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1940 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στην Αθήνα
Γιολάντα της Αραγωνίας, δούκισσα της Καλαβρίας
H Γιολάντα, ισπαν. Yolande (1273 - Αύγουστος 1302) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καλαβρίας· μετά το τέλος της, ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Νάπολης.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας και της Κωνσταντίας Β΄ των Χοενστάουφεν βασίλισσας της Σικελίας, κόρης του Μανφρέδου της Σικελίας.
Παντρεύτηκε στη Ρώμη τον Ροβέρτο, τότε δούκα της Καλαβρίας, τρίτο γιο του Καρόλου Β΄ της Νάπολης με τη συμφωνία, ο αδελφός της Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας να αποκηρύξει τη διεκδίκησή του στη Σικελία. Τη Γιολάντα είχε συνοδεύσει στη Νάπολη ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος κόμης της Άντρια, αδελφός του Ροβέρτου.
Απεβίωσε 29 ετών το 1302, έτος της ειρήνης στην Καλταμπελότα, που τελείωσε τον πόλεμο των Εσπερινών. Επτά έτη μετά ο Ροβέρτος κληρονόμησε τον θρόνο της Νάπολης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1297 τον Ροβέρτο των Καπετιδών-Ανζού μετέπειτα βασιλιά της Νάπολης και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας Κατηγορία:Δούκισσες της Καλαβρίας
Κατάλογος αστέρων του Ύδρου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ύδρου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Ύδρου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Υ *
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1986
Οι 28οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 25-27 Δεκεμβρίου 1986 στη Σόφια, Βουλγαρίας. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Ελλάδα για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Νίκος Γκάλης με 117 πόντους.
Τα αποτελέσματα
25/12 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 98-84(52-37) 25/12 Ρουμανία-Βουλγαρία 101-116(61-58) 26/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 93-98(53-48) 26/12 Ελλάδα-Βουλγαρία 107-100(53-49) 27/12 Ελλάδα-Ρουμανία 99-89(59-48) 27/12 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 77-85(40-52)
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1985
Οι 27οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 15-19 Μαΐου 1985 στο Βουκουρέστι, Ρουμανίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για εικοστή πρώτη φορά στην ιστορία της. Το αργυρό και χάλκινο μετάλλιο κρίθηκαν στην διαφορά πόντων καθώς υπήρξε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Ρουμανίας. Εκτός συναγωνισμού οι διοργανωτές Ρουμάνοι συμμετείχαν και με δεύτερη ομάδα, με τα αποτελέσματα της να μην υπολογίζονται στην επίσημη κατάταξη. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ντάνκο Τσβιετίτσανιν με 94 πόντους.
Τα αποτελέσματα
15/05 Ελλάδα-Β΄Ρουμανία 81-72(43-30) 15/05 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 72-61(35-31) 15/05 Τουρκία-Ρουμανία 58-71(23-36) 16/05 Γιουγκοσλαβία-Β΄Ρουμανία 99-73(51-37) 16/05 Ελλάδα-Τουρκία 52-70(28-28) 16/05 Ρουμανία-Βουλγαρία 80-73(42-50) 17/05 Ρουμανία-Β΄Ρουμανία 88-73(40-40) 17/05 Τουρκία-Βουλγαρία 71-83(25-44) 17/05 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 79-97(41-52) 18/05 Τουρκία-Β΄Ρουμανία 91-67(47-23) 18/05 Ελλάδα-Βουλγαρία 72-68(41-33) 18/05 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 90-73(49-34) 19/05 Β΄Ρουμανία-Βουλγαρία 61-102(32-43) 19/05 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 63-61(59-59,29-21) 19/05 Ελλάδα-Ρουμανία 99-81(45-42)
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Χορός των Επτά Πέπλων
Ο Χορός των Επτά Πέπλων είναι ο χορός της Σαλώμης. Πρόκειται για μια βιβλική ιστορία για την εκτέλεση του Ιωάννη του Βαπτιστή, η οποία αναφέρει πως η Σαλώμη χορεύει σαγηνευτικά ενώπιον του βασιλιά.
Το όνομα "Χορός των Επτά Πέπλων" προέρχεται από την αγγλική μετάφραση του γαλλικού έργου Σαλώμη (1891) του Όσκαρ Ουάιλντ. Ο χορός ενσωματώθηκε επίσης στην όπερα Σαλώμη (1905) του Ρίχαρντ Στράους.
Βιβλική περιγραφή
Σύμφωνα με την Βίβλο, ο Ιωάννης φυλακίστηκε επειδή επέκρινε το γάμο του Βασιλιά Ηρώδη Αντίπα με την Ηρωδιάδα, την πρώην σύζυγο του αδελφού του Αντίπα Ηρώδη Β. Ο Ηρώδης προσέφερε στην ανιψιά του ότι επιθυμούσε έτσι ώστε να χορέψει για τους καλεσμένους του στα γενέθλια του. Όμως η Ηρωδιάδα έπεισε την κόρη της να ζητήσει το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή σε μια πιατέλα. Ο Ηρώδης δέχτηκε απρόθυμα το αίτημά της.
Όσκαρ Ουάιλντ
Η ιδέα ότι ο χορός της Σαλώμης περιλαμβάνει "επτά πέπλα" προέρχεται από το θεατρικό Σαλώμη του Ουάιλντ το 1891. Ο Ουάιλντ επηρεάστηκε από παλαιότερους Γάλλους συγγραφείς που μετέτρεψαν την εικόνα της Σαλώμης σε μια ενσάρκωση της γυναικείας επιθυμίας. Η Rachel Shteir γράφει ότι,
"Για τους Γάλλους, η Σαλώμη δεν ήταν καθόλου γυναίκα, αλλά κτήνος με ακατανόητη δύναμη «η συμβολική ενσάρκωση της αθάνατης επιθυμίας… το τερατώδες θηρίο, αδιάφορο, ανεύθυνο, αισθησιακό " Ο ήρωας της Huysmans Des Esseintes την χαρακτηρίζει ως «περίεργη και υπεράνθρωπη φιγούρα με τα σειόμενα στήθη της,… το κυμάτισμα της κοιλιάς της,… κινούμενα μπούτια…""
Ο Ουάιλντ μετατρέπει τον χορό από μια δημόσια παράσταση για τους καλεσμένους του, όπως στη Βίβλο, σε έναν προσωπικό χορό για τον ίδιο τον βασιλιά. Δεν δίνει καμία περιγραφή του χορού πέρα από το όνομα, αλλά η ιδέα μιας σειράς πέπλων έχει συνδεθεί με διαδικασία αισθησιακής απογύμνωσης. Το έργο του Ουάιλντ έχει προταθεί ακόμη και ως η προέλευση του στριπτίζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όσκαρ Ουάιλντ Κατηγορία:Ιωάννης ο Βαπτιστής
Λα Τουρ (Άνω Σαβοΐα)
Το Λα Τουρ (γαλλικά: La Tour), παλαιότερα γνωστό ως Λα Τουρ-αν-Φωσινί (γαλλικά: La Tour-en-Faucigny), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουρινουά (γαλλικά: Tourinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1988
Οι 29οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 21-25 Δεκεμβρίου 1988 στη Αττάλεια, Τουρκίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για εικοστή δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Τα αποτελέσματα
21/12 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 105-82(49-44) 21/12 Τουρκία-Ρουμανία 80-77(42-40) 22/12 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 67-98(36-45) 22/12 Τουρκία-Βουλγαρία 96-112(51-61) 23/12 Ελλάδα-Βουλγαρία 66-94(39-49) 23/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 88-83(44-49) 24/12 Βουλγαρία-Ρουμανία 93-89(47-49) 24/12 Ελλάδα-Τουρκία 105-114(99-99,93-93,83-83,45-40) 25/12 Ελλάδα-Ρουμανία 102-100(50-46) 25/12 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 67-87(29-41)
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Αΐντα Σαλιβάν
H Αΐντα Σαλιβάν Κόγια (Aída Sullivan Coya, 23 Απριλίου 1904 - 17 Αυγούστου 1975) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Αμπελάρδο Ροδρίγες.
Βιογραφία
Ενώ η Αϊντα βρισκόταν στην Μπάχα Καλιφόρνια, συνάντησε τον κυβερνήτη του τόπου, Αμπελάρδο Ροδρίγκες. Στις 6 Φεβρουαρίου 1924 παντρεύτηκαν και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, τον Χουάν Αμπελάρδο τον Φερνάντο Χούλιο και τον Αμπελάρδο.
Η Αϊντα συνόδευε τον σύζυγό της κατά τη διάρκεια των επίσημων καθηκόντων του, σε πολλά ταξίδια του σε όλο τον κόσμο και φρόντιζε την υγεία του, καθώς ο στρατηγός υπέφερε από διαβήτη.
Πέθανε στις 17 Αυγούστου 1975 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 71 ετών.
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Υζινάν
Το Υζινάν (γαλλικά: Usinens) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βασερές
Το Βασερές (γαλλικά: Vacheresse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βασερεσάν (γαλλικά: Vacheressands).
Κατάλογος αστέρων του Ινδού
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ινδού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Ινδού κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Οικία Μπαλζάκ
Η οικία Μπαλζάκ (Γαλλικά: Maison de Balzac) είναι μουσείο αφιερωμένο στον Ονορέ ντε Μπαλζάκ (1799-1850), στην κατοικία του Γάλλου μυθιστοριογράφου. Βρίσκεται στο 16ο διαμέρισμα στην οδό Ρενουάρ 47 στο Παρίσι, Γαλλία και είναι ανοιχτό καθημερινά εκτός Δευτέρας και αργιών. Η είσοδος στο μουσείο είναι δωρεάν, αλλά χρεώνεται ένα τέλος για τις προσωρινές εκθέσεις.
Η οικία Μπαλζάκ είναι ένα από τα 14 Μουσεία της Πόλης του Παρισιού που από την 1η Ιανουαρίου 2013 διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Paris Musées.
Περιγραφή
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος από την οδό Ρενουάρ μικρογραφία|250x250εσ|Εσωτερικό της οικίας Μπαλζάκ Το μικρό σπίτι, με την αυλή και τον κήπο του, βρίσκεται στην κατοικημένη περιοχή Πασί κοντά στο δάσος της Βουλώνης. Για να αποφύγει τους πιστωτές του, ο Μπαλζάκ μίσθωσε τον άνω όροφο του σπιτιού και έμεινε εκεί για επτά χρόνια, από το 1840 έως το 1847 με το ψευδώνυμο κ. Μπρενιόλ. Αυτό το σπίτι είχε το πλεονέκτημα να έχει δύο εισόδους, σε δύο διαφορετικούς δρόμους, την οδό Ρενουάρ και την οδό Μπερτόν, καθώς βρισκόταν σε ανισόπεδη επιφάνεια. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος από την οδό Μπερτόν Το 1908, ο δημοσιογράφος Λουί Μπωντιέ ντε Ρουαγιωμόν ενοικίασε το παλιό διαμέρισμα του Μπαλζάκ και το μετέτρεψε σε μουσείο, που εγκαινιάστηκε επίσημα το 1910. Το κτήριο αγοράστηκε από την πόλη του Παρισιού το 1949, και τώρα είναι ένα από τα τρία λογοτεχνικά μουσεία της πόλης, μαζί με την Οικία του Βίκτωρα Ουγκώ και το Μουσείο της Ρομαντικής ζωής (Γεωργία Σάνδη). Είναι η μόνη από τις πολλές κατοικίες του Μπαλζάκ που εξακολουθούν να υπάρχουν.
Το διαμέρισμα πέντε δωματίων του Μπαλζάκ βρισκόταν στον άνω όροφο, σε τρία επίπεδα, και είχε πρόσβαση στον κήπο. Εδώ επιμελήθηκε το μνημειώδες έργο του, την Ανθρώπινη Κωμωδία και έγραψε μερικά από τα καλύτερα μυθιστορήματά του, συμπεριλαμβανομένων των Ραμπουγιέζα (1842), Μια σκοτεινή υπόθεση (1841) και την Εξαδέλφη Μπέτυ (1846). Παρόλο που τα έπιπλα του συγγραφέα διασκορπίστηκαν μετά το θάνατο της χήρας του, το μουσείο περιέχει τώρα το γραφείο και την καρέκλα του Μπαλζάκ, το μπαστούνι του, την τσαγιέρα του και την καφετιέρα που τον συνόδευε κατά τη διάρκεια των ωρών γραφής του, με χαραγμένα τα αρχικά του.
Το μουσείο περιέχει επίσης μία δαγκεροτυπία του Μπαλζάκ του φωτογράφου Λουί-Ωγκύστ Μπισόν (1842), ένα σχέδιο του Μπαλζάκ του εικονογράφου Πωλ Γκαβαρνί (περίπου 1840), ένα πορτρέτο της μητέρας του (περίπου 1798), ένα πορτρέτο του πατέρα του (περ. 1795-1814) και έργα του 19ου αιώνα από διάσημους καλλιτέχνες όπως ο Πωλ Γκαβαρνί, ο Ονορέ Ντωμιέ, ο Γκρανβίλ και ο Ανρί Μονιέ.
Από το 1971 το ισόγειο του σπιτιού περιέχει μια βιβλιοθήκη με τα χειρόγραφα του συγγραφέα, πρωτότυπες και μεταγενέστερες εκδόσεις, εικονογραφήσεις, βιβλία σχολιασμένα και υπογεγραμμένα από τον Μπαλζάκ, βιβλία αφιερωμένα στον συγγραφέα και άλλα βιβλία και περιοδικά της περιόδου.
Στο μουσείο διοργανώνονται εκθέσεις και εκδηλώσεις σχετικά με τον συγγραφέα, συναυλίες, αναγνώσεις (για ενήλικες) και θεατρικές παραστάσεις.
Οι πιο κοντινοί σταθμοί μετρό και RER είναι οι Passy και Avenue du Président Kennedy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του μουσείου (γαλλικά, αγγλικά)
Σημειώσεις
<references group="Σημειώσεις" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία Κατηγορία:Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Σολεδάδ Ορόσκο
H Άνα Σολεδάδ Ορόσκο Γκαρσία (Ana Soledad Orozco García, 13 Οκτωβρίου 1904 - 28 Αυγούστου 1996) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μανουέλ Άβιλα Καμάτσο.
Βιογραφία
Την δεκαετία του 1920 η οικογένεια Ορόσκο μετακόμισε στα νότια του Χαλίσκο, στη Σαγιούλα. Εκεί συναντήθηκε με τον Μανουέλ Άβιλα Καμάτσο, ο οποίος εκείνη την εποχή εκπαιδευόταν ως στρατιωτικός, και στις 16 Δεκεμβρίου 1925, παντρεύτηκαν στη Σαγιούλα. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά.
Η οικογένειά της δεν συμφώνησε ότι η κόρη τους παντρεύτηκε έναν στρατιώτη κακού κύρους, οπότε η μητέρα της Έβα δεν παρευρέθηκε στο γάμο. Μόλις παντρεύτηκαν, εγκαταστάθηκαν στην Πόλη του Μεξικού, στην πολυτελή γειτονιά του Λας Λόμας ντε Τσαπουλτεπέκ.
Παρακολούθησε σχεδόν όλες τις επίσημες εκδηλώσεις, συνόδευσε τον σύζυγο της σε περιοδείες στις πολιτείες του Μεξικού και εμφανιζόταν συχνά στις κοινωνικές ενότητες των εφημερίδων.
Φορούσε ωραία κοστούμια, με γούνες που της άρεσαν πάρα πολύ, επίσης εντυπωσιακά καπέλα, υπερβολικά σε μέγεθος, με διακόσμηση λουλουδιών και φτερών που δημιούργησαν αστεία και περίεργα ανέκδοτα.
Συμμετείχε σε επίσημες και κοινωνικές εκδηλώσεις, αλλά ηγήθηκε του έργου φροντίδας για γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες.
Πέθανε στις 28 Αυγούστου 1996 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 91 ετών.
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Παμίρ (ποταμός)
thumb|Χάρτης του διαδρόμου Ουακχάν, συμπεριλαμβανομένου του Παμίρ|300px|right Ο Παμίρ είναι ποταμός στο Τατζικιστάν και το Αφγανιστάν. Είναι παραπόταμος του ποταμού Παντζ, και σχηματίζει τα βόρεια σύνορα του Ουακχάν.
Ο ποταμός πηγάζει από τα όρη Παμίρ στην επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν στα ανατολικά του Τατζικιστάν. Ρέει ανάμεσα στην οροσειρά Ουακχάν (νότια) και το νότιο τμήμα της οροσειράς Αλιτσούρ (βόρεια). Ξεκινά από τη λίμνη Ζορκούλ, σε ύψος 4.130 μέτρων, και έπειτα ρέει δυτικά και νοτιοδυτικά. Κοντά στην πόλη Λανγκάρ, σε υψόμετρο 2.799 μέτρων, συμβάλει με τον ποταμό Ουακχάν και σχηματίζει τον ποταμό Παντζ. Ο Παμίρ σχηματίζει τη μεθόριο μεταξύ Τατζικιστάν και Αφγανιστάν σε ολόκληρο το μήκος του. Βορειοδυτικά του Λανκάρ βρίσκονται η κορυφή Καρλ Μαρξ σε υψόμετρο 6.726 μέτρων και η κορυφή Φρίντριχ Ένγκελς σε υψόμετρο 6.507 μέτρων. Στην πλευρά του Τατζικιστάν υπάρχει δρόμος που κινείται παράλληλα με τον ποταμό έως την πόλη Χαργκούς όπου στρέφεται βόρεια στον αυτοκινητόδρομο Παμίρ. Δευτερεύων δρόμος συνεχίζει ανατολικότερα από τη λίμνη Ζορκούλ έως περίπου τα σύνορα με την Κίνα.
Ο Τζον Γουντ ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που προσπάθησε να βρει την πηγή του ποταμού Ώξου, ή Παμίρ. Πραγματοποίησε πρωτοποριακό ταξίδι το 1839 και έφτασε στη λίμνη Ζορκούλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ποταμοί του Τατζικιστάν
Βαγί (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαγιεράν (γαλλικά: Vailliérands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ιβάν Φόμιν
Ο Ιβάν Αλεξάντροβιτς Φόμιν (3 Φεβρουαρίου 1872 – 12 Ιουνίου 1936) ήταν Ρώσος αρχιτέκτονας και εκπαιδευτικός. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1899 στη Μόσχα, δουλεύοντας στο στυλ της Art Nouveau. Μετά την μετακόμισή του στην Αγία Πετρούπολη το 1905, έγινε ένας από τους δασκάλους που εγκαθίδρυσαν το κίνημα της Νεοκλασικής Αναγέννησης. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 ο Φόμιν ανέπτυξε μια σοβιετική εφαρμογή του νεοκλασικισμού και έγινε ένας από τους αρχιτέκτονες που συνέβαλαν καταλυτικά στη μετάβαση σε μια πρώιμη φάση της σταλινικής αρχιτεκτονικής γνωστής ως μετακονστρουκτιβισμός.
Νεανικά χρόνια
Ο Φόμιν γεννήθηκε στο Oryol, έλαβε κλασική εκπαίδευση σε ένα γυμνάσιο στη Ρίγα και σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το 1894, εντάχθηκε στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών στην Αγία Πετρούπολη, αλλά αποβλήθηκε το 1896 εξαιτίας της πολιτικής του δραστηριότητας. Μετά από ένα χρόνο σπουδών στη Γαλλία, ο Fomin εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, έδωσε εξετάσεις για άδεια εργολάβου και τις πέρασε. Εργάστηκε για τον Lev Kekushev και τον Fyodor Schechtel, δύο κορυφαίους δεξιοτέχνες της Art Nouveau. Ο Σέχτελ του ανέθεσε το έργο του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, το οποίο έκανε γνωστό τον Φόμιν στο κοινό και τελικά του έφερε τις πρώτες του παραγγελίες.
Art Nouveau (1899-1903)
Αυτή η ενότητα βασίζεται στο "Architecture of Moscow Moderne" του MV Naschokina
Το πρώιμο στυλ του Fomin σχετιζόταν με αυτό του Schekhtel και το αυστριακό Jugendstil. Το πρώτο και πιο αξιοσημείωτο έργο του ήταν η έπαυλη Wilhelmina Reck στο Skatertny Lane. Το κτίριο έχει διαμορφωθεί σύμφωνα με το Elvira Studio του August Endell (1896, καταστράφηκε το 1944). Αντί για τα μοτίβα του Έντελ, που σχετίζονταν με την θαλάσσια ζωή, ο Φόμιν διακόσμησε το έργο του με γύψινα λουλούδια και ένθετα μαγιόλικας. Τα ίδια φυτικά μοτίβα χρησιμοποιήθηκαν και στις σιδερένιες πόρτες. Το κτίριο στέκεται ακόμα, αν και ξαναχτίστηκε τελείως διαφορετικά.
Ο Fomin συνέχισε να εργάζεται για την οικογένεια Reck, η οποία υποστήριζε το στυλ της Art Nouveau. Το 1902–1903 οργάνωσε την «Έκθεση Τέχνης και Αρχιτεκτονικής Νέου Στυλ», παρουσιάζοντας τα έργα του στον εσωτερικό σχεδιασμό. Ο Φόμιν σύναψε συμβόλαιο με κορυφαίους κατασκευαστές επίπλων, χυτήρια και κεραμικά εργαστήρια για τα δικά του σχέδια, αλλά παρουσίασε επίσης έργα καλεσμένων όπως ο Charles Rennie Mackintosh, ο Joseph Maria Olbrich, ο Koloman Moser και Ρώσοι καλλιτέχνες. Ο Fomin καθιερώθηκε ως υποστηρικτής της Art Nouveau. Ωστόσο, οι προσπάθειές του να σφυρηλατήσει τη νέα Αρχιτεκτονική Εταιρεία απέτυχαν. Το 1902 ίδρυσε το Construction College στη Μόσχα, με ξεχωριστή τάξη για γυναίκες.
Νεοκλασικισμός (1903-1917)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/Fomin_golodai_00.jpg/200px-Fomin_golodai_00.jpg|δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Novy Peterburg, σχέδιο προοπτικής, 1912 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Fomin_golodai_01.jpg/200px-Fomin_golodai_01.jpg|δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Novy Peterburg, ολοκληρωμένο κτίριο, 1914 Ο Φόμιν απέκτησε σταθερή φήμη, αλλά δεν είχε ακόμη άδεια αρχιτέκτονα. Επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη το 1905 και ολοκλήρωσε το μάθημα του Leon Benois στην Ακαδημία Τεχνών το 1909, κερδίζοντας ένα μονοετές εκπαιδευτικό ταξίδι στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Ιταλία. Εκείνη την εποχή, ο Νεοκλασικισμός έγινε το κορυφαίο στυλ στην Αγία Πετρούπολη και το πιο προηγμένο τεχνολογικά. Οι τράπεζες και τα πολυκαταστήματα, που προτιμούσαν το στυλ, μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά χαλύβδινο σκελετό και δάπεδα από πλάκες σκυρoδέματος. Ένας συνδυασμός χρημάτων και τεχνολογίας επέτρεψε την ταυτόχρονη ύπαρξη κλασικών στηλών και τόξων με μεγάλες γυάλινες επιφάνειες.
Ο Φόμιν ολοκλήρωσε πολυάριθμες εσωτερικές ανακαινίσεις, και δύο νέα κτίρια (το αρχοντικό Polovtsov,   και το αρχοντικό Abamelek-Lazarev  ). Τα μεγαλύτερα αστικά έργα του την περίοδο εκείνη, διακόπηκαν από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και δεν υλοποιήθηκαν πλήρως.
Το Novy Peterburg (ανάπτυξη του νησιού Goloday ) ήταν μια τεράστια Palladian φαντασίωση. Το 1911 μια βρετανική επενδυτική εταιρεία με επικεφαλής τον Riccardo Gualino, ξεκίνησε ένα αναπτυξιακό έργο σε οικόπεδο 1 τετραγωνικού χιλιομέτρου στο δυτικό νησί Goloday. Ο γενικός σχεδιασμός του έργου ανατέθηκε στον Fomin. Ο σχεδιασμός του κτιρίου χωρίστηκε μεταξύ του Fomin και του Fyodor Lidval. Ο Φόμιν ήθελε να αναδημιουργήσει τα μνημειώδη αυτοκρατορικά κλασικά έργα σε μια κοινότητα της μεσαίας τάξης. Μόνο ένα μέρος του σχεδίου του υλοποιήθηκε πριν από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα μόνο κτίριο, ένα σχολείο στην οδό Kakhovsky, στέκεται σήμερα.
Επαναστατικά χρόνια (1918-1926)
Το 1918, ο Fyodor Lidval έφυγε για τη Σουηδία. Ο Φόμιν έμεινε στην Αγία Πετρούπολη.
Ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος σταμάτησε κάθε νέα κατασκευή. Οι λίγες αρχιτεκτονικές δουλειές σχετίζονταν με τη μνημειακή προπαγάνδα και τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Ο Φόμιν κατάφερε να εξασφαλίσει την προεδρία της Επιτροπής της Ζώνης της Πετρούπολης (Αγία Πετρούπολη) και σχεδίασε το τοπίο του Πεδίου του Άρη (Field of Mars) (1920–1923).
Ο Fomin εκπαίδευσε μια νέα γενιά αρχιτεκτόνων στο VKhUTEMAS /VKhuTEIN, αναπτύσσοντας παράλληλα τη δική του αντίληψη για τον προλεταριακό κλασικισμό. Υποστήριξε ότι μια καθολική αρχιτεκτονική πρέπει να δανείζεται βασικές αρχές από τον κλασικισμό, αλλά οι λεπτομέρειες του κλασικισμού δεν είναι σημαντικές. Ως αποτέλεσμα, η νέα αρχιτεκτονική πρακτική θα είναι μια απλοποιημένη μορφή της παλιάς, ένα λακωνικό σύνολο βασικών στοιχείων, στο οποίο δεν τηρούνται αυστηρά αναλογίες. Στην πράξη, όπως όλες οι θεωρίες, είχε αποτέλεσμα για τους καλούς αρχιτέκτονες (όπως ο ίδιος ο Fomin) αλλά οι μέτριοι μαθητευόμενοι αρχιτέκτονες δεν βοηθήθηκαν.
Τα τελευταία δέκα χρόνια (1926-1936)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Ivan_Fomin_NKTP_Contest_Entry.jpg/200px-Ivan_Fomin_NKTP_Contest_Entry.jpg|δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Συμμετοχή στο διαγωνισμό Narkomtiazhprom, 1934 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Yaweyn_kursky_fomin.jpg/200px-Yaweyn_kursky_fomin.jpg|δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Είσοδος σε διαγωνισμό σιδηροδρομικού τερματικού σταθμού Kursky, 1933 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/Yaweyn_kursky_fomin_hall.jpg/200px-Yaweyn_kursky_fomin_hall.jpg|δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Σιδηροδρομικός τερματικός σταθμός Kursky, κύριος χώρος στάθμευσης - συμμετοχή σε διαγωνισμό, 1933 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a1/Moscow%2C_Dom_MPS_by_Ivan_Fomin.jpg/200px-Moscow%2C_Dom_MPS_by_Ivan_Fomin.jpg|δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Υπουργείο Σιδηροδρόμων (Tank Engine Building) ήταν το πείραμα του Fomin με την κονστρουκτιβιστική αρχιτεκτονική, 1930 Το 1929, ο Φόμιν μετακόμισε στη Μόσχα. Εκεί, ολοκλήρωσε το κτίριο Dynamo, ένα πείραμα ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη και τον δικό του νεοκλασικισμό. Το κτίριο εξαιτίας του χαλύβδινου σκελετού του και των δαπέδων του από πλάκες σκυροδέματος, μοιάζει με βιομηχανικό αντικείμενο, αλλά οι ζευγαρωμένες κολώνες, το σήμα κατατεθέν του Fomin, φανερώνουν την κλασική του προέλευση. Το 1933, όταν όλοι οι αρχιτέκτονες της Μόσχας διαχωρίσθηκαν σε 20 εργαστήρια Mossovet, ο Fomin διορίστηκε επικεφαλής του ''Εργαστηρίου Σχεδιασμού No.3. Εκεί'' σχεδίασε τα τρία τελευταία του έργα (δύο θα ολοκληρωθούν μετά τον θάνατό του).
Σύμφωνα με τον Selim Khan-Magomedov, ο Fomin ήταν ένας από τους δύο προδρόμους του λεγόμενου postconstructivism, ένα πρώιμο στάδιο της σταλινικής αρχιτεκτονικής (ο άλλος ήταν ο Ilya Golosov ). Ο μετακονστρουκτιβισμός ορίζεται ως εξής: ''κλασικές μορφές χωρίς τις κλασικές λεπτομέρειες. Επινοήθηκε σε'' μια προσπάθεια να εφευρεθεί ένα νέο στυλ που θα αντικαθιστά την κλασική τάξη. Ο Φόμιν τελικά τάχτηκε υπέρ του αληθινού νεοκλασικισμού (όπως και όλη η σταλινική αρχιτεκτονική).
Ο Fomin έλαβε μέρος σε όλους τους μεγάλους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς της εποχής του:
Κέρδισε και ολοκλήρωσε μια από τις δουλειές του Μετρό. Το Παλάτι των Σοβιέτ κέρδισε ο Μπορίς Ιοφάν. Η κατασκευή ξεκίνησε με τεράστια δημοσιότητα αλλά τερματίστηκε με τη γερμανική επίθεση του 1941. Οι άλλοι δύο διαγωνισμοί του δεν ξεπέρασαν τα σχέδια ιδέας.
Σε αντίθεση με τον Ivan Zholtovsky, ο οποίος απείχε από την ταπεινή δουλειά στους σταθμούς του μετρό, ο Fomin συμμετείχε με ανυπομονησία στον διαγωνισμό για το Μετρό. Αγωνίστηκε στο Krasniye Vorota ( Κόκκινες Πύλες ) ενάντια στον πρώην κονστρουκτιβιστή Ilya Golosov, του οποίου η πρόταση έμοιαζε με δωρικό ελληνικό κλασικό έργο. Δυστυχώς για τον Golosov, οι εξαιρετικά σκληρές γεωλογικές συνθήκες απαιτούσαν βαρείς, φαρδιούς πυλώνες στήριξης. Το κατά τα άλλα εξαιρετικό σχέδιο του δεν ήταν εφικτό για την τεχνολογία του 1935. Έτσι υλοποιήθηκε το απλό σχέδιο του Fomin. Ο Φόμιν, στην ιδέα του αυτή, πρότεινε ως υλικό κατασκευής τον κόκκινο γρανίτη για να δημιουργήσει ένα έργο-φόρο τιμής στις παλιές Κόκκινες Πύλες που κατεδαφίστηκαν το 1932. Αυτός ο σταθμός άνοιξε στο κοινό το 1935, όσο ο Fomin ήταν ακόμα ζωντανός. Σχεδίασε έναν ακόμη σταθμό, τον Teatralnaya (τότε Ploschad Sverdlova ), ο οποίος ολοκληρώθηκε δύο χρόνια μετά τον θάνατό του.
Το τελευταίο του έργο από αυτά που υλοποιήθηκαν, το κτίριο της κυβέρνησης της Ουκρανίας στο Κίεβο, εγκρίθηκε για κατασκευή το 1934. Αυτό το 10όροφο κτίριο, το αρχαιότερο παράδειγμα του αληθινού στιλ της αυτοκρατορίας του Στάλιν, αναγνωρίστηκε και επαινέθηκε ως ο ενδεδειγμένος τρόπος κατασκευής και αργότερα έγιναν πολλές απομιμήσεις του. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι το στολίδι που έχει σε σχήμα παπλώματος στις κολώνες. Ο Fomin ήξερε πολύ καλά ότι μια γυμνή στήλη 25 μέτρων θα φαίνεται αφύσικη. Η μορφή αυτή (πάπλωμα) ζεσταίνει ένα σχήμα που σε αντίθετη περίπτωση θα ήτανε θαμπό. Τα κιονόκρανα των κιόνων διαφέρουν επίσης από τα κορινθιακά πρωτότυπα: σε αυτό το ύψος, σκέφτηκε, θα χάνονται οι λεπτές ελληνικές λεπτομέρειες. Έτσι απλοποίησε και μεγέθυνε τα φύλλα του στολιδιού του.
Κληρονομιά
Ο Fomin πέθανε από ξαφνικό εγκεφαλικό το 1936 και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Novodevichye. Την Teatralnaya και το κτήριο της κυβέρνησης της Ουκρανίας, τα τελείωσαν άλλοι αρχιτέκτονες. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο της κυβέρνησης της Ουκρανίας έγινε βασικό στοιχείο των σοβιετικών εγχειριδίων αρχιτεκτονικής, ένα πρότυπο της Αυτοκρατορίας του Στάλιν.
Ο γιος του Φόμιν, Ιγκόρ Ιβάνοβιτς Φόμιν (γεννημένος το 1904) έγινε επίσης αρχιτέκτονας και εργάστηκε κυρίως στην Αγία Πετρούπολη. Όντας κονστρουκτιβιστής από τα είκοσι του, ολοκλήρωσε διάφορα σταλινικά έργα όπως την οικιστική συνοικία Schemilovka και τον σταθμό του μετρό Ploschad Vosstania. Η ομοιότητα των αρχικών των ονομάτων πατέρα και γιού (II Fomin vs. IA Fomin) συχνά μπερδεύει τους δημοσιογράφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νίκος Κρανιδιώτης
Ο Νίκος Κρανιδιώτης (1911–1997) ήταν Κύπριος διπλωμάτης, συγγραφέας και ποιητής. Απέκτησε το προσωνύμιο ποιητής της Κερύνειας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Κρανιδιώτης γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1911 στην Κερύνεια της Κύπρος, και πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Κρανιδιώτης. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μεταξύ 1928 και 1932 και διεθνείς σχέσεις στο Κέντρο Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Επέστρεψε στην Κύπρο όπου και δίδαξε σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης από το 1937 έως το 1956. Υπήρξε γυμνασιάρχης στην Κερύνεια, γενικός γραμματέας της Εθναρχίας της Κύπρου το 1952 και γραμματέας της Β΄ και Γ΄ Παγκύπριας Εθνοοσυνέλευσης το 1954 και το 1955 αντίστοιχα. Η επαναστατική του δράση είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκισή του από τις αγγλικές αρχές της Κύπρου στις φυλακές της Ομορφίτας και της Κοκκινοτριμιθιάς (1956–1957).
Μετά την αποφυλάκισή, o Μακάριος τον διόρισε Υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου, μία θέση που αρνήθηκε και μετέβη στην Αθήνα. Μετά από παρότρυνση του Μακάριου εξελέγη σύμβουλος της Εθναρχίας. Μέσω της θέσης του αυτής συμμετείχε σε πολλές διεθνείς αποστολές, ενώ έγινε πρέσβης της Κύπρου στην Αθήνα, με διαπίστευση για τα Βαλκάνια και την Ιταλία. Ήταν ένα από τα κύρια μέλη της αντιπροσωπείας της Κύπρου την 13η και 14η γενική διάσκεψη της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, κατήγγειλε και συγκρούστηκε με το καθεστώς λόγω της στάσης που έδειξε αυτό στο ζήτημα της Κύπρου. Από το 1968 έως το 1979 ήταν πρέσβης της Κύπρου στην Αθήνα. Παντρεύτηκε τη Χρυσούλα Βυζάκα, και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, εκ των οποίων το ένα ήταν ο πολιτικός Γιάννος Κρανιδιώτης. Πέθανε στην Αθήνα από ανακοπή καρδιάς στις 24 Αυγούστου 1997 και τάφηκε στην Κύπρο.
Εργογραφία
Το 1934 ίδρυσε, και μεταξύ 1948 και 1956 διηύθυνε το περιοδικό Κυπριακά Γράμματα, ενώ από το 1949 υπήρξε διευθυντής του επισήμου οργάνου της Εθναρχίας, Ελληνική Κύπρος. Συνεργάστηκε με πληθώρα περιοδικών και εφημερίδων της Κύπρου και της Αθήνας, καθώς και με τις ελληνικές εγκυκλοπαίδειες Πυρσός και Ήλιος. Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1951 και στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται ποιητικά έργα, πεζογραφία καθώς και μελέτες και δοκίμια φιλολογικού και πολιτικού περιεχομένου.
Του απονεμήθηκαν αρκετά βραβεία και τίτλοι. Το 1974 έλαβε το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθήνών για το έργο Επιστροφή, ενώ το 1989 έλαβε το Κυπριακό Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το σύνολο του έργου του. Ακόμη του απονεμήθηκαν ο Μεγαλόσταυρος του τάγματος Γεωργίου Α΄, ο Μεγαλόσταυρος Λεοπόλδου Β΄, το Χρυσό μετάλλιο του Πάπα Παύλου ΣΤ΄, ο Χρυσός Σταυρός του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, ο Ταξιάρχης του τάγματος του Ιππέως της Μαδάρας και το παράσημο του Σταυρού Α΄ τάξεως του αποστόλου Μάρκου Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας. Από το 1977 ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, επίτιμος πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών της Κύπρου, Εταίρος της του Κέντρου Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, της Ομοσπονδίας Ελλήνων Επιστημόνων της Γερμανίας και μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Στα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής: