cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλαντίν (ταινία, 1992)
Κριτική
Οι περισσότεροι έπαινοι των κριτικών πήγαν στην ερμηνεία του Ρόμπιν Ουίλιαμς ως Τζίνι, με την Τζάνετ Μάσλιν των The New York Times να δηλώνει ότι τα παιδιά «δεν ήξεραν ακριβώς τι επικαλούνταν ο κύριος Ουίλιαμς για να καταλάβουν πόσο αστείος είναι». Ο σκηνοθέτης Τσακ Τζόουνς των Warner Bros. Cartoons απεκάλεσε την ταινία ως «την πιο αστεία που φτιάχτηκε ποτέ». Επιπλέον, ο Αγγλο-Ιρλανδός κωμικός Σπάικ Μίλιγκαν θεώρησε την ταινία ως την καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Ο Τζέιμς Μπεραρντινέλι έδωσε στην ταινία 3.5/4, επαινώντας τα «ευκρινή γραφικά και τα υπέροχα μουσικοχορευτικά νούμερα». Ο Πίτερ Τράβερς του περιοδικού Rolling Stone είπε ότι η κωμωδία έκανε την ταινία προσιτή τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες, μια άποψη που μοιράστηκε με τον Ντίσον Χάουι της εφημερίδας The Washington Post, ο οποίος επίσης είπε ότι «τα παιδιά θα εκστασιαστούν από τη μαγεία και την περιπέτεια». Ο Μπράιαν Λάουρι του περιοδικού Variety επαίνεσε τους ηθοποιούς, περιγράφοντας το εκφραστικό Μαγικό Χαλί ως «το πιο αξιοσημείωτο επίτευγμα της ταινίας» και θεωρώντας ότι «ο Αλαντίν ξεπερνά τα περισσότερα ελαττώματα της ιστορίας χάριν της καθαρής τεχνικής δεξιοτεχνίας».
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η ταινία Αλαντίν έλαβε πολλές υποψηφιότητες βραβείων, κυρίως για τη μουσική της.
Κέρδισε δύο βραβεία Όσκαρ στις κατηγορίες Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής και Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το «A Whole New World» (Γλυκιά ζωή), ενώ ήταν υποψήφια στην ίδια κατηγορία με το «Friend Like Me» (Σαν εμένα φίλο δεν θα βρεις) και στις κατηγορίες Καλύτερης Μίξης Ήχου (Μαρκ Α. Μανγκίνι) και Καλύτερου Ήχου (Τέρι Πόρτερ, Μελ Μέτκαλφ, Ντέιβιντ Τζ. Χαντσον και Ντοκ Κέιν).
Στις Χρυσές Σφαίρες, ο Αλαντίν κέρδισε την κατηγορία Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού («A Whole New World») και Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, όπως επίσης και ένα Ειδικό Βραβείο Επιτεύγματος για τον Ρόμπιν Ουίλιαμς. Ήταν επίσης υποψήφια στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας - Κωμωδία ή Μιούζικαλ.
Άλλα βραβεία περιλαμβάνουν:
Αντιδράσεις
Μία από τις στροφές του εισαγωγικού τραγουδιού «Arabian Nights» (Βραδιές Μαγικές) άλλαξε έπειτα από διαμαρτυρίες της Επιτροπής Αραβο-Αμερικανών κατά των Διακρίσεων (ADC). Οι στίχοι άλλαξαν τον Ιούλιο του 1993 στην αυθεντική κυκλοφορία από «Όπου σου κόβουν το αυτί αν δεν τους αρέσει η φάτσα σου» σε «Όπου είναι επίπεδη και τεράστια και η ζέστη είναι έντονη». Η αλλαγή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην κυκλοφορία της βιντεοταινίας το 1993. Ο αυθεντικός στίχος ήταν άθικτος στην αρχική κυκλοφορία του CD, αλλά επανακυκλοφόρησε με τον επεξεργασμένο στίχο. Όλη η ηχογράφηση έχει την αυθεντική φωνή να τραγουδά όλους τους άλλους στίχους και μια αισθητά πιο βαθιά φωνή, τραγουδά τον επεξεργασμένο στίχο. Η προσαρμογή στο Μπρόντγουεϊ χρησιμοποιεί επίσης τον επεξεργασμένο στίχο.
Το περιοδικό Entertainment Weekly κατέταξε τον Αλαντίν στη λίστα με τις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες στην ιστορία, εξαιτίας αυτού του περιστατικού. Η επιτροπή ADC παραπονέθηκε επίσης για τον τρόπο απεικόνισης των βασικών χαρακτήρων, Αλαντίν και Γιασμίν. Επέκριναν την αγγλοποίηση των χαρακτήρων και την Αγγλο-Αμερικανική προφορά τους, σε αντίθεση με τους άλλους χαρακτήρες της ταινίας, οι οποίοι έχουν πιο σκούρα επιδερμίδα, ξενικές προφορές, τραγελαφικά χαρακτηριστικά προσώπου και εμφανίζονται κακοί ή άπληστοι.
Τέθηκαν επίσης διαμαρτυρίες για μια άλλη σκηνή. Όταν ο Αλαντίν δέχεται επίθεση από τον τίγρη Ράτζα στο μπαλκόνι του παλατιού, ο Αλαντίν λέει χαμηλόφωνα μια ατάκα την οποία πολλοί άκουσαν ως «Καλοί έφηβοι, βγάλτε τα ρούχα σας» («Good teenagers, take off your clothes»), κάτι το οποίο θεωρήθηκε υποσυνείδητο μήνυμα προς την ασυδοσία. Ωστόσο, με βάση το σχολιασμό των σκηνοθετών στο DVD του 2004, ενώ οι Μάσκερ και Κλέμεντς παραδέχονται ότι ο Σκοτ Γουέινγκερ αυτοσχεδίασε κατά τη διάρκεια της σκηνής, ισχυρίζονται ότι «δεν ηχογραφήσαμε κάτι τέτοιο, δεν θα ηχογραφούσαμε κάτι τέτοιο» και είπαν ότι η ατάκα ήταν «Καλή τίγρης, φύγε τώρα...» («Good tiger, take off and go...»), με τη λέξη «τίγρης» να επικαλύπτεται από το γρύλισμα του Ράτζα. Μετά τη λέξη τίγρης, μια δεύτερη φωνή μπορεί να ακουστεί, για την οποία ειπώθηκε ότι μπήκε κατά λάθος στον τελικό ήχο. Εξαιτίας αυτής της διαμαρτυρίας, η Disney αφαίρεσε την ατάκα από το DVD.
Οι λάτρεις των κινουμένων σχεδίων πρόσεξαν ομοιότητες μεταξύ του Αλαντίν και της μη ολοκληρωμένης ταινίας του Ρίτσανρτ Ουίλιαμς Ο Κλέφτης και ο Τσαγκάρης (επίσης γνωστή και ως Arabian Knight (Άραβας Ιππότης) υπό την εταιρεία Miramax Films και ως The Princess and the Cobbler (Η Πριγκίπισσα και ο Τσαγκάρης) υπό την εταιρεία Majestic Films International). Αυτές οι ομοιότητες περιλαμβάνουν παρόμοια πλοκή, παρόμοιους χαρακτήρες, σκηνές και σχέδια φόντου και ομοιότητα του ανταγωνιστή Ζιγκ-Ζαγκ στο σχεδιασμό και στις ιδιομορφίες με το Τζίνι και τον Τζαφάρ. Αν και ο Αλαντίν κυκλοφόρησε πριν τον Κλέφτη και τον Τσαγκάρη, ο Κλέφτης και ο Τσαγάρης ξεκίνησε να δημιουργείται πολύ νωρίτερα στη δεκαετία του '60, με την παραγωγή του να βυθίζεται σε διάφορες δυσκολίες όπως οικονομικές και πνευματικά δικαιώματα. Αυτή η αργοπορία οφειλόταν επίσης στο ότι διαφορετικά στούντιο προσπαθούσαν να τελειώσουν την ταινία μετά την απόλυση του Ρίτσαρντ Ουίλιαμς, λόγω έλλειψης τελειωμένης δουλειάς. Η αργοπορημένη κυκλοφορία, σε συνδυασμό με την αγορά της ταινίας και της επανεπεξεργασίας της από την Miramx, οδήγησε μερικές φορές στο να επισημανθεί Ο Κλέφτης και ο Τσαγκάρης ως αντιγραφή του Αλαντίν.
Live-action prequel
Στις 15 Ιουλίου 2015, το στούντιο ανακοίνωσε την ανάπτυξη μιας live-action prequel κωμωδία περιπέτεια, που θα είχε τον τίτλο Genies. Την ταινία έγραφαν οι Ντέιμιαν Σιάννον και Μαρκ Σουίφτ, ενώ ο Τριπ Βίνσον θα αναλάμβανε την παραγωγή μέσω της εταιρείας Vinson Films. Ο σκοπός της ταινίας αυτής ήταν να οδηγήσει σε μια live-action προσαρμογή του Αλαντίν. Στις 8 Νοεμβρίου, η Disney αποκάλυψε ότι είχε σχεδιάσει αρχικά να χρησιμοποιήσει ατάκες του Ρόμπιν Ουίλιαμς από τις ηχογραφήσεις που έκανε το 1991-92 και δεν χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία, αλλά η διαθήκη του ηθοποιού απαγόρευε στα στούντιο να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο για εικοσιπέντε χρόνια μετά τον θάνατό του.
Ταινία live-action
Τον Οκτώβριο του 2016, δημοσιεύτηκε πως η Disney ανέπτυσσε μια live-action προσαρμογή του Αλαντίν με τον Γκάι Ρίτσι να συμφωνεί να την σκηνοθετήσει. Ο Τζον Όκαστ ανέλαβε το σενάριο, έχοντας σκοπό να διατηρήσει τα στοιχεία μιούζικαλ της πρωτότυπης ταινίας, ενώ ο Νταν Λιν την παραγωγή. Ο Λιν αποκάλυψε πως έψαχναν για ένα διαφορετικό καστ. Τον Απρίλιο του 2017, ο Γουίλ Σμιθ ξεκίνησε συζητήσεις για τον ρόλο του Τζίνι. Τον επόμενο μήνα, η Τζέιντ Θέργουολ ξεκίνησε συζητήσεις για να ενσαρκώσει τον ρόλο της Γιασμίν. Ο Άλαν Μένκεν είπε πως τα γυρίσματα ήταν προγραμματισμένα να ξεκινήσουν τον Αύγουστο του 2017. Αρχικά, η παραγωγή ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει τον Ιούλιο, αλλά καθυστέρησε λόγω της δυσκολίας που αντιμετώπισαν τα στούντιο να βρουν τους κατάλληλους ηθοποιούς για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των Αλαντίν και Γιασμίν. Η Βρετανίδα ηθοποιός Ναόμι Σκοτ και η Ινδή ηθοποιός Τάρα Σουταρία ήταν υποψήφιες για να πάρουν τον ρόλο της Γιασμίν. Για τον ρόλο του Αλαντίν, αρχικοί υποψήφιοι ήταν οι Βρετανοί ηθοποιοί Ριζ Αχμέντ και Ντεβ Πάτελ, αλλά αποφασίστηκε αργότερα πως θα ήταν καλύτερα τον ρόλο να έπαιρνε κάποιος νεοφερμένος ηθοποιός. Τον Ιούλιο του 2017, ανακοινώθηκε πως ο Αιγύπτιο-Καναδός ηθοποιός Μένα Μασούντ είχε προσληφθεί για τον ρόλο του Αλαντίν, η Σκοτ για τον ρόλο της Γιασμίν και ο Σμιθ για τον ρόλο του Τζίνι. Στην Έκθεση D23 του 2017, ο Μένκεν ανακοίνωσε πως θα έγραφε καινούρια τραγούδια για την ταινία μαζί με τους βραβευμένους με Όσκαρ Πασέκ και Πολ (La La Land), ενώ η Βανέσα Τέιλορ (Game of Thrones, Η Μορφή του Νερού) θα ξαναέγραφε το σενάριο. Τον Αύγουστο του 2017, οι Μάργουαν Κένζερι, Νάσιμ Πέδραντ και Νουμάν Ακάρ προστέθηκαν στο καστ ως Τζαφάρ, Ντάλια και Χακίμ αντίστοιχα. Τον επόμενο μήνα, οι Μπίλι Μαγκνούσεν και Νάβιντ Νίκαχμπαν προστέθηκαν στο καστ ως Πρίγκιπας Άντερς και Σουλτάνος αντίστοιχα. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 6 Σεπτεμβρίου 2017 στα στούντιο Longcross και ολοκληρώθηκαν στις 24 Ιανουαρίου 2018. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 24 Μαΐου 2019.
Σπυτίνιεφ Α΄ της Βοημίας
Ο Σπυτίνιεφ Α΄, τσεχικά Spytihněv I. (π. 875 - 915) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (894/5-915).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μποζιβόι Α΄ πρώτου δούκα της Βοημίας και της αγίας Λουντμίλα, κόρης τού Σλάβιμπορ πρίγκιπα των Σορμπιανών.
Αλαντίν (ταινία, 1992)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρον Κλέμεντς Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Μάσκερ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Μένκεν Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τεντ Έλιοτ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τέρι Ρόσιο Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1992
Σπυτίνιεφ Α΄ της Βοημίας
Βιογραφία
Το 889 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Σπυτίνιεφ Α΄ και ο αδελφός του Βρατίσλαος Α΄ ήταν ανήλικοι, έτσι επίτροπος της αρχής ανέλαβε ο επικυρίαρχός τους Σβατοπλούκ Α΄ της Μοραβίας.
Το 894 απεβίωσε ο βασιλιάς της Μοραβίας και οι γιοί του Μοϊμίρ Β΄ της Μοραβίας και Σβατοπλούκ Β΄ έριζαν για τη διαδοχή. Με αφορμή αυτό ο Σπυτίνιεφ Α΄ θέλησε να ελευθερωθεί από την υποτέλεια στη Μεγάλη Μοραβία: σύμφωνα με το Φραγκικό Χρονικό της Φούλντα εμφανίστηκε στη Συνέλευση (λατιν. Dieta, γερμ. Reichstag) το 895 στο Γέγκενσμπουρκ και δήλωσε υποτέλεια στον Αρνούλφο των Καρολιδών της Ανατολικής Φραγκίας.
Ενίσχυσε την εξουσία του στην κεντρική Βοημία, γύρω από τη σημερινή Πράγα και ανήγειρε αρκετά κάστρα στα όρια της ηγεμονίας του: Μιενλίκ, Λιμπουσίν, Τετίν, Λιστενί και Μπολέσλαφ. Συνέχισε την επέκταση τού κάστρου της Πράγας ως διοικητικού κέντρου τού ανερχόμενου δουκάτου του, σε αντικατάσταση τού πρώιμου μεσαιωνικού ξύλινου φρουρίου Λεβύ Χράντεκ.
Ενίσχυσε τους δεσμούς του με την Ανατολική Φραγκία, συμμαχώντας με τον Λεοπόλδο των Χουόζι μαργράβο της Βαυαρίας, που το 989 πολέμησε εναντίον τού Μοϊμίρ Β΄. Το αποτέλεσμα ήταν η Βοημία τελικά να διαχωριστεί από το βασίλειο της Μεγάλης Βοημίας. Η συμμαχία με την ανατολική Φραγκία σχεδιάστηκε για να προστατεύσει τη Βοημία από της επιδρομές των Ούγγρων. Ταυτόχρονα άνοιξε τη Βοημία στον πολιτισμό της Καρολίγγειας περιόδου, που επέφερε την εισδοχή του Καθολικισμού στη χώρα.
Μάλλον τάφηκε στο ναό της Παρθένου Μαρίας στο κάστρο της Πράγας, όπως έγινε με πολλά μέλη τού Οίκου των Πρεμυσλιδών την περίοδο αυτή.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Ζούλιου Πουμάρ
Ο Ζούλιου Αρτούρ ντα Σίλβα Πουμάρ (Júlio Artur da Silva Pomar, 10 Ιανουαρίου 1926 – 22 Μαΐου 2018 ) ήταν Πορτογάλος ζωγράφος και συγγραφέας. Θεωρείται από αρκετούς ο μεγαλύτερος Πορτογάλος ζωγράφος της γενιάς του.
Ξεκίνημα και πρώτη περίοδος
Ο Ζούλιου Πουμάρ γεννήθηκε στη Λισαβόνα και εισάχθηκε στην εκεί Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών το 1942. Το ίδιο κιόλας έτος οργάνωσε την πρώτη του έκθεση, μαζί με μια ομάδα πρώην συμμαθητών του, σε ηλικία 16 ετών. Μεταξύ των επισκεπτών της ήταν και ο καλλιτέχνης Ζουζέ ντε Αλμάντα Νεγκρέιρους, που αγόρασε τον σήμερα χαμένο πίνακα του Πουμάρ «Saltimbancos». Το 1944, απογοητευμένος με την εκπαίδευση στη σχολή της Λισαβόνας, ο Πουμάρ εγγράφηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Πόρτο, την οποία επίσης εγκατέλειψε δύο χρόνια αργότερα. Ασχολήθηκε με τη διεύθυνση της καλλιτεχνικής σελίδας της ημερήσιας εφημερίδας A Tarde του Πόρτο το 1945 και κατόπιν συνεργάσθηκε με περιοδικά. Το 1945 εντάχθηκε στη νεολαία του, παράνομου τότε, Πορτογαλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Το έργο του Πουμάρ ήταν συζευγμένο με την πολιτική και την ιδεολογία του κατά τη νεορεαλιστική φάση του, που διήρκεσε από το 1945 μέχρι το 1957. Το 1946 άρχισε να φιλοτεχνεί μια τοιχογραφία στον Κινηματογράφο «Batalha» του Porto, η οποία καταστράφηκε για πολιτικούς λόγους το 1948. Από το 1946 έως το 1956 ο Πουμάρ ήταν ένας από τους βασικούς οργανωτές και εκθέτες των «Γενικών Εκθέσεων Πλαστικών Τεχνών», που αποτελούσαν τότε τις κυριότερες εκθέσεις πορτογαλικής ρεαλιστικής ζωγραφικής. Μια από τις ζωγραφιές του, με τίτλο «Αντίσταση» (Resistência) κατασχέθηκε από την Πολιτική Αστυνομία το 1947, στη δεύτερη έκθεσή του, καθώς θεωρήθηκε «πολιτικώς ανατρεπτική». Το ίδιο έτος έκανε την πρώτη ατομική του έκθεση στην γκαλερί «Portugália» του Πόρτο. Επειδή ήταν μέλος της οργανώσεως MUD, συνελήφθη και κρατήθηκε επί τετράμηνο.
Το πρώτο πραγματικά νεορεαλιστικό έργο του Πουμάρ ήταν το «Gadanheiro» (1945), ενώ το πλέον εμβληματικό έργο του είναι «Το γεύμα του τρόλεϊ» (εκτέθηκε για πρώτη φορά το 1947).
Σε αυτή τη νεανική περίοδο, ο καλλιτέχνης εργάσθηκε επίσης στην εικονογράφηση και στην αγγειοπλαστική. Με την πάροδο των ετών άρχισε να μη συμβιβάζεται πλέον με το νεορεαλιστικό κίνημα, και τα τελευταία σημαντικά έργα του σε αυτό το στιλ ήταν εκείνα με τον συλλογικό τίτλο «Κύκλος του ρυζιού» (1952-1955), τα οποία εμπνεύσθηκε από αρκετά ταξίδια του στους ορυζώνες της πορτογαλικής επαρχίας Ριμπατέζου μαζί με τον συγγραφέα Άλβες Ρεντόλ. Κατά τον ιστορικό της τέχνης Αλεξάντρε Πουμάρ: «Περί το 1956, χωρίς ένα συγκεκριμένο σημείο ρήξεως στην εικαστική παραγωγή του, ή μια εκπεφρασμένη απόκλιση από τις προηγούμενες πολιτικές του θέσεις, το δρομολόγιο του Πουμάρ αρχίζει να προσανατολίζεται σε άλλες κατευθύνσεις».
Δεύτερη περίοδος (μετά το 1960)
Ο Πουμάρ είχε ήδη εγκαταλείψει τον ρεαλισμό όταν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1963. Επέστρεψε αρκετές φορές στην Πορτογαλία τα επόμενα είκοσι χρόνια. Στο Παρίσι δεν εντάχθηκε σε κάποια καλλιτεχνική ομάδα, ούτε δημιούργησε στις καλλιτεχνικές «διαλέκτους» της εποχής, διατηρώντας μια κριτική απόσταση από τα σύγχρονά του καλλιτεχνικά ρεύματα. Αυτή η αυτονομία τον βοηθάει να παραμείνει πιστός στην έκφραση των χειρονομιών, στην εξερεύνηση της γραμμής, στο άνοιγμα της συνθέσεως σε μια ανεπίσημη παραστατική γλώσσα. Το 1967 δημιούργησε τα πρώτα assemblages με απορρίμματα και το επόμενο έτος άρχισε δύο παράλληλες σειρές, τη μία με θέμα τους σπασμούς του Μάη του '68.
Η Επανάσταση των Γαριφάλων και η πτώση της πορτογαλικής χούντας το 1974 βρήκε τον Πουμάρ στη Λισαβόνα, όπου παρέμεινε αρκετούς μήνες. Κατά τη δεκαετία του 1970 δημοσίευσε ποίηση, συμμετείχε σε σημαντικές διεθνείς εκθέσεις, με πλέον αξιοσημείωτη την Μπιενάλε του Σάο Πάολο το 1976, και είχε σημαντικές ατομικές εκθέσεις, από τις οποίες μπορούμε να ξεχωρίσουμε την πρώτη ρετροσπεκτίβα του έργου του στο Ίδρυμα Καλούστ Γκουλμπενκιάν στη Λισαβόνα το 1978.
Στη δεύτερη και τελευταία περίοδό της, η ζωγραφική του Πουμάρ χαρακτηρίζεται από μια απόδοση των μορφών που διασχίζει την έκπληξη της διαδικασίας συσχετισμού με εικόνες μαθημένες από τον σουρεαλισμό και την κληρονομιά του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Απορρέει από μια έντονη δραστηριότητα και έναν μόνιμο πόθο για θεματική ποικιλομορφία. Σε αυτή υπάρχουν τίγρεις, πίθηκοι, αλλά και προσωπογραφίες. Κάποτε διαφαίνεται καθαρά η θέλησή του να αναζητήσει τις καλλιτεχνικές ρίζες του, όπως στο φημισμένο έργο του «Lusitânia no Bairro Alto» (1985), όπου ενυπάρχουν προσωπογραφίες των καλλιτεχνών Μάριου ντε Σα Καρνέιρου, Σάντα-Ρίτα Πιντόρ και Αμαντέου ντε Σόουζα-Καρντόζου.
Ο Πουμάρ ως συγγραφέας
Ο Πουμάρ δημοσίευσε τρία βιβλία δοκιμίων για τη ζωγραφική, τα Discours sur la Cécité des Peintres (1985), Da Cegueira dos Pintores (1986) και Então e a Pintura? (2003). Επίσης, δύο ποιητικές συλλογές, τις Alguns Eventos (1992) και TRATAdoDITOeFeito (2003).
Το Ατελιέ-μουσείο Ζούλιου Πουμάρ
Το «Ατελιέ-μουσείο Ζούλιου Πουμάρ» εγκαινιάσθηκε στη Λισαβόνα το 2013, σε κτήριο που αγοράσθηκε από τον Δήμο το 2000 και ανακαινίσθηκε από τον διάσημο αρχιτέκτονα Άλβαρου Σίζα Βιέιρα. Στεγάζει εκατοντάδες έργα του Πουμάρ, πίνακες, σχέδια και γλυπτά, που δωρήθηκαν από τον ίδιο στο «Ίδρυμα Ζούλιου Πουμάρ».
Δημόσιες συλλογές
Γενικότερα, έργα του Πουμάρ βρίσκονται σε αρκετά μουσεία και πινακοθήκες σε όλη την Πορτογαλία, καθώς και στο εξωτερικό. Οι σημαντικότερες συλλογές έργων του βρίσκονται στη Λισαβόνα (Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης «José de Azeredo Perdigão», Μουσείο Συλλογής Μπεράρντου), στο Πόρτο (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Σεράλβες), στις Βρυξέλλες (Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου), στο Ρίο ντε Τζανέιρο (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης), και στο Σάο Πάολο (Μουσείο Τέχνης του Σάο Πάολο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ζωγράφοι
Σπυρίδων Μηλιαράκης
Ο Σπυρίδων Μηλιαράκης (1852 - 1919) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής Φυτολογίας του Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα. Είναι ο εισηγητής στην Ελλάδα της νεώτερης Συστηματικής Φυτολογίας και ιδρυτής του Φυτολογικού πειραματικού εργαστηρίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1852. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησε με πτυχίο διδακτορικής το 1876, και πήγε στη Γερμανία με υποτροφία της Κυβέρνησης για να συνεχίσει τις σπουδές του. Σπούδασε Φυτολογία και αποφοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ με δεύτερο διδακτορικό πτυχίο.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε υφηγητής και επιμελητής του Φυτολογικού Μουσείου, και καθηγητής της Φυσικής Ιστορίας στο Πρακτικό Λύκειο. Το 1892 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της Φυτολογίας στο Πανεπιστήμιο. Αποχώρησε από τη διδασκαλία το 1918.
Απεβίωσε το 1919.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βοτανολόγοι
Παναγία Αρκαδίας
Η Παναγία  (ή Παναγιά, παλαιά ονομασία: Ζέρζοβα) είναι ένα μικρό, ορεινό χωριό της Αρκαδίας που ανήκει διοικητικά στο Δήμο Γορτυνίας. Στην απογραφή του 2011 το χωριό εμφανίζει 39 μόνιμους κατοίκους.
Τοποθεσία
Είναι χτισμένη στην πλαγιά της τελευταίας κορυφογραμμής του Μαινάλου, σε υψόμετρο 569 μέτρα και σε απόσταση 14 χλμ. ΝΔ. από τη Δημητσάνα και 67 χλμ. Δ. από την Τρίπολη. Το χωριό έχει πανοραμική θέα και ευρύ ορίζοντα προς τον κάμπο του Αλφειού και όλη την πεδινή Ηλεία, με τα χωριά Παλαιόκαστρο και το Μυκηναϊκό του Νεκροταφείο, Θεισόα και Μάτεσι (Ηλεία), τα βουνά της Ανδρίτσαινας και το Λύκαιο όρος, το ιερό όρος των Αρκάδων. Προς τα δυτικά, όταν υπάρχει καθαρή ατμόσφαιρα, διακρίνεται το Ιόνιο Πέλαγος και οι ορεινοί όγκοι της Ζακύνθου.
Το χωριό είναι χτισμένο σε καταπράσινο δασοσκέπαστο λόφο, το λόφο του Προφήτη Ηλία, που κάποτε ήταν γεμάτος αμπέλια. Την παλιότερη ενασχόληση των κατοίκων με την αμπελουργία και την ελαιουργία μαρτυρούν σήμερα τα ερείπια κάποιων ληνών και τριών ελαιοτριβείων (που λειτουργούσαν μέχρι το 1960) με τις μυλόπετρες και τα σκουριασμένα πιεστήρια. Επίσης, στο χωριό υπήρχαν άλλοτε καμίνια, για την κατασκευή κεραμιδιών και ασβεστοκάμινο (κοντά στο εκκλησάκι του Άη-Γιώργη).
Λαογραφία
Παρ' όλη την εγκατάλειψη μετά την μετανάστευση των νέων στα αστικά κέντρα, η Παναγιά έχει σήμερα καλοδιατηρημένα και φροντισμένα πετρόχτιστα σπίτια με ξύλινα μπαλκόνια και κληματαριές. Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει η πλακόστρωτη πλατεία και η πέτρινη βρύση. Έχει επίσης πέντε εκκλησίες με σημαντικότερη αυτήν του Αγίου Νικολάου, πετρόχτιστη και λιτή, στην είσοδο του χωριού. Απέναντι της είναι ο Άγιος Γεώργιος, στην άλλη άκρη του χωριού προς το σχολείο, ο Άγιος Αθανάσιος, στην κορυφή τού λόφου, ο Προφήτης Ηλίας, και στον οικισμό της Πέρα Μεριάς (Γκούρη) η Παναγία. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος ενώ το κεντρικό πανηγύρι συνοδευόμενο από ζωντανή δημοτική μουσική και παραδοσιακές γεύσεις, γίνεται στις 8 Σεπτεμβρίου, στην εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου. Στις 6 Δεκεμβρίου εορτάζει η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με θεία λειτουργία και περιφορά της εικόνας.
Αξιόλογη είναι η πέτρινη τοξωτή βρύση στο κάτω μέρος της πλατείας, με σκαλιστό κάνταλο, δηλαδή γούρνα για το πότισμα των ζώων. Μια ανάλογης κατασκευής βρύση βρίσκεται κάτω από τον Άγιο Νικόλαο, στη Μούσγα. Αξιόλογο είναι επίσης και το Λαογραφικό Μουσείο του χωριού το οποίο στεγάζεται σε όμορφο ορθογώνιο κτίριο που άλλωστε λειτουργούσε σαν δημόσιο πλυσταριό, κατασκευασμένο από το Σύλλογο των απανταχού Παναγιωτών. Το πλυσταριό είχε στη δεξιά εσωτερική πλευρά αυλάκι με συνεχές τρεχούμενο νερό και ειδικούς χώρους μπροστά του, τις καταβόστρες, για τη σιδεροστιά και το λεβέτι (καζάνι), με το οποίο οι νοικοκυρές ζέσταιναν νερό για τη μπουγάδα.
Ιστορία
Παλαιότερα η Παναγιά ονομαζόταν "Ζέρζοβα" (όνομα σλαβικό: "Ζερζ"=Γιώργος, "όβα"=τόπος), από τους πρώτους μόνιμους κατοίκους του, τους Σλάβους που κατέφτασαν στην περιοχή μεταξύ 6ου και 8ου αιώνα.
Οι Σλάβοι, ποιμένες στη μεγάλη πλειοψηφία τους και φιλειρηνικός λαός, ήρθαν κατά νομάδες με τα κοπάδια και τα οικόσιτά τους στην περιοχή και αυτοί την ονόμασαν έτσι. Πότε ιδρύθηκε ο σημερινός οικισμός στη μορφή που είναι σήμερα, δεν μας είναι γνωστό. Αρχικά είναι βέβαιο ότι οι Σλάβοι κατοίκησαν νομαδικά μέσα στις καλύβες τους, και όταν μετά από μερικούς αιώνες ανέπτυξαν πλέον δυνατές σχέσεις με τους ντόπιους και ενσωματώθηκαν με αυτούς, οι ανάγκες της ομαδικής κατοίκησής τους, επέβαλαν την ίδρυση οικισμού. Σε ποιο σημείο ιδρύθηκε ο πρώτος οικισμός, δεν είναι γνωστό. Οι σημερινοί Ζερζοβίτες γνωρίζουν ότι στα τοπωνύμια Παλιογάλαρα και Παλιοκάλυβο υπάρχουν τα ερείπια λιθόκτιστων κτισμάτων τα οποία χαρακτηρίζουν μαντριά. Στο τοπωνύμιο Ξερολίβαδα, στο έδαφος υπάρχει πληθώρα κεραμικών αλλά και τάφων, ενώ στο τοπωνύμιο Τρούπα πληθώρα αγγείων.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Παναγίας υπήρξε σταθερός την περίοδο 1879 - 1940 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά.
Πληροφορίες
Κεντρικό ρόλο στο χωριό διαδραματίζει ο Σύνδεσμος των απανταχού Παναγιωτών, "Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ" ο οποίος ιδρύθηκε το 1904 και αποτελεί έναν από τους παλαιότερους πολιτιστικούς Συλλόγους της Αρκαδίας αλλά και της Ελλάδας. Γνωστό είναι επίσης το ταβερνάκι "Ζέρζοβα" που λειτουργεί στο χωριό.
Διοικητικά
Η πρώτη επίσημη εμφάνιση της Ζέρζοβας αμέσως μετά τη συγκρότηση του Ελληνικού Κράτους, έγινε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στο φύλλο 80 (παράρτημα) της 28-12-1836, μέσα στο οποίο δημοσιεύτηκαν όλοι οι Δήμοι του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους ανά διοίκηση και υποδιοίκηση. Ανήκε στη διοίκηση Γορτύνης ως οικισμός του Δήμου Μαραθαίας (Βλαχόρραφτη), ο οποίος αποτελούνταν από τους οικισμούς Βλαχοραύτη (Βλαχόρραφτη), Ατσίχωλο, Εγκλένοβα, Ζούλα, Σαρακίνι, Τρούπες, Μπαρδάκι, Κοκορά, Κακουραΐκα και Ζέρζοβα που ήταν καταχωρημένη λανθασμένα με το όνομα Ζάρζοβα.
Με το Β.Δ. της 27-11(9-12)-1840 (ΦΕΚ 5/8-3-1841) «Περί συγχωνεύσεως δήμων», στη διοίκηση της επαρχίας Γορτύνης οι 21 Δήμοι συνενώθηκαν σε 12. Με το ίδιο Β.Δ., η Ζέρζοβα αποσπάστηκε από το Δήμο Μαραθαίας (Βλαχόρραφτη) και μαζί με τους οικισμούς Δημητσάνα, Παλαιοχώρι και Ράδον (Ράδου) του τέως Δήμου Θεισόας, με τους οικισμούς Ζάτουνα, Τρεστενά (Μελισσόπετρα), Μάρκου και Βλόγγος του τέως Δήμου Βοφάγου (Βουφαγίων), αλλά και με τον οικισμό Ζυγοβίστι του τέως Δήμου Καλλιστούς (Καλίστης), συνενώθηκαν και σχημάτισαν τον διευρυμένο πλέον Δήμο Θεισόας με έδρα τη Δημητσάνα. Μετά την εφαρμογή του νόμου ΚΕ΄ της 5-12-1845 (ΦΕΚ 32/8-12-1845), στο Δήμο Θεισόας προσαρτήθηκαν και οι οικισμοί Αράχωβα και Στρούζα (Ριζοσπηλιά), οι οποίοι δεν είχαν αναφερθεί μέσα στο προαναφερόμενο Β.Δ. Με το Β.Δ. της 12-8-1904 (ΦΕΚ 187/18-8-1904), ο Δήμος Θεισόας [ο οποίος, τόσο με το προαναφερόμενο Β.Δ., όσο και με το Β.Δ. της 6-11-1875 (ΦΕΚ 6/26-1-1876) είχε μετονομαστεί σε Δήμο Δημητσάνης], διαιρέθηκε σε δύο Δήμους. 1). Στο Δήμο Δημητσάνης και 2). Στο Δήμο Βουφαγίων μετέπειτα Κοινότητα Ζάτουνας. Η Ζέρζοβα προσαρτήθηκε στο Δήμο Βουφαγίων.
Το έτος 1912, εκδόθηκε ο νόμος ΔΝΖ΄ (υπ’ αριθ. 4057) της 10-2-1912 (ΦΕΚ 58/14-2-1912), «Περί συστάσεως δήμων και κοινοτήτων». Με το νόμοι αυτό, αναδιοργανώθηκαν οι υπάρχοντες Δήμοι και θεσπίστηκε για πρώτη φορά ο θεσμός των Κοινοτήτων. Αμέσως μετά και σε εκτέλεση του νόμου αυτού, εκδόθηκαν Β.Δ. με τα οποία διαιρέθηκαν όλοι οι νομοί σε Δήμους και Κοινότητες. Για το νομό Αρκαδίας εκδόθηκε το Β.Δ. της 18-8-1912 (ΦΕΚ 252/24-8-1912) «Περί συστάσεως δήμων και κοινοτήτων εν τω νομώ Αρκαδίας». Μέσα σε αυτό το Β.Δ., ο Δήμος Βουφαγίων καταργήθηκε και στη θέση του σχηματίστηκε η Κοινότητα Ζατούνης, αποτελούμενη από τους οικισμούς Ζάτουνα, Αράχωβα, Βλόγκος (Βλόγγος), Μάρκου και Στρούζα. Με το ίδιο Β.Δ., η Ζέρζοβα αποσπάστηκε από τον καταργημένο πλέον Δήμο Βουφαγίων και ανακηρύχτηκε αυτόνομη Κοινότητα με το όνομα Κοινότητα Ζερζόβης, αποτελούμενη από τους οικισμούς Ζέρζοβα και Τρεστενά ή Πρεστενά με έδρα τη Ζέρζοβα.
Δέκα έξι μήνες αργότερα, με το Β.Δ. της 18-12-1913 (ΦΕΚ 260/20-12-1913), ο οικισμός Πρεστενά ή Τρεστενά της Κοινότητας Ζερζόβης, αποσπάστηκε από την Κοινότητα Ζερζόβης και ανακηρύχτηκε αυτόνομη Κοινότητα με το όνομα Κοινότητα Πρεστενάς αποτελούμενη από τον ομώνυμο οικισμό.
Με το Δ. της 20-8-1927 (ΦΕΚ 179/30-8-1927) «Περί μετονομασίας κοινοτήτων και συνοικισμών», η Κοινότητα Ζερζόβης μετονομάστηκε σε Κοινότητα Παναγιάς και ο ομώνυμος οικισμός Ζέρζοβα σε Παναγιά.
Με το άρθρο 1 του νόμου 2539/97 «Συγκρότηση της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης» (ΦΕΚ 244/4-12-1997), η Κοινότητα Παναγιάς συνενώθηκε με το Δήμο Δημητσάνης, με την Κοινότητα Ζατούνης, τους οικισμούς της Μάρκου και Βλόγγος, συν τις Κοινότητες Ζυγοβιστίου, Μελισσόπετρας, Ράδου και Ριζοσπηλιάς, σχηματίζοντας τον τέως Δήμο Δημητσάνης με έδρα τη Δημητσάνα. Από την 1η Ιανουαρίου 1999, ημερομηνία εφαρμογής του νόμου αυτού, ο προϋπάρχον Δήμος Δημητσάνης και οι καταργημένες Κοινότητες μετονομάστηκαν σε Δημοτικά Διαμερίσματα του νέου δήμου.
Με το άρθρο 1 του νόμου 3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης – Πρόγραμμα Καλλικράτης» (ΦΕΚ Α 87/7-6-2010), στο Νομό Αρκαδίας συστάθηκαν 4 νέοι Δήμοι ενώ τρεις προϋπάρχοντες παρέμειναν αμετάβλητοι. Στη δική μας περιοχή συστήθηκε ο Δήμος Γορτυνίας με έδρα την Δημητσάνα, αποτελούμενος από τους Δήμους Δημητσάνης, Ηραίας, Λαγκαδίων, Τρικολώνων, Κοντοβαζαίνης, Τροπαίων, Κλείτορος και Βυτίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου
Ματσουκάτα Μασαγιόσι
Ο Ματσουκάτα Μασαγιόσι (松方 正義), 25 Φεβρουαρίου 1835 — 2 Ιουλίου 1924) ήταν Ιάπωνας πολιτικός, μέλος οικογένειας Σαμουράι, ο 4ος και ο 6ος Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, γκενρό, κόμης, μαρκήσιος και πρίγκιπας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκενρό Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιαπωνίας Κατηγορία:Κόμητες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ιαπωνίας Κατηγορία:Δούκες της Ιαπωνίας
Βαμβακούσσα Σερρών
Η Βαμβακούσσα είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Σκουτάρεως του δήμου Σερρών. Η κοινότητα έχει έκταση 8,430 τ.χλμ. και 15 μ. μέσο υψόμετρο.Κατοικείται κυρίως από Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Προύσα όπου εγκαταστάθηκαν εδώ το 1922. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 45 οικογένειες προσφύγων από την Βιθυνία
Στο χωριό λειτουργεί ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος κτίσθηκε περίπου το 1930.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Μέλαμπες Ρεθύμνης
Οι Μέλαμπες είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Γεωγραφική θέση
Βρίσκεται σε απόσταση 42 χλμ. από το Ρέθυμνο στο δρόμο προς Αγία Γαλήνη και 10 χλμ. πριν την τελευταία, στις νότιες πλαγιές του όρους Κέντρος σε υψόμετρο 600 μ., απ' όπου φαίνεται πανοραμικά προς βορρά ο Ψηλορείτης και ειδικότερα από το ύψωμα Βουβάλα προς τα νότια η πεδιάδα της Μεσαράς και το Λιβυκό πέλαγος. Παλαιότερα αποτελούσε το κυριότερο κέντρο του ανατολικού τμήματος της επαρχίας με αξιόλογη κτηνοτροφία, αμπελοκαλλιέργεια και ελαιουργική δραστηριότητα.
Διοικητική διαίρεση
Δείτε: Κοινότητα Μελάμπων
Οι Μέλαμπες αποτελούσαν άλλοτε (1881) πρωτεύουσα ομώνυμου δήμου. Με την καποδιστριακή διαίρεση αποτελούσε ένα από τα 21 χωριά του Δήμου Λάμπης. Το 1928 αριθμούσε 1.289 κατοίκους, ηλεκτροδοτείτο και διέθετε δημοτικό σχολείο, σταθμό χωροφυλακής και ταχυδρομικό γραφείο. Σήμερα διαθέτει επίσης νηπιαγωγείο, δημοτικό, αγροτικό ιατρείο, γεωργικό συνεταιρισμό, πολιτιστικό και αθλητικό σύλλογο. Στην απογραφή του 2001 είχε 853 κατοίκους. Στο δημοτικό διαμέρισμα των Μελάμπων υπάγεται και το χωριό Άγιος Γεώργιος Μελάμπων με 56 κατοίκους.
Εκκλησιαστική υπαγωγή
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, εκκλησιαστικά υπάγεται στη Β΄ Αρχιερατική Επιτροπεία της Ιεράς Μητρόπολης Λάμπης και Σφακίων, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Ιστορία
Οι Μέλαμπες είναι τοπωνύμιο αρχαίο ελληνικό, με ιδιαίτερο αρχαϊκό χαρακτήρα, τυπικά και φθογγικά αλώβητο (βλ. "Κρητικά Χρονικά", τόμ.Ι, σ.400). Πλησίον του χωριού στη θέση Κούροι βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας πόλης Κώριο, όπου και τα ερείπια αρχαίου ναού αφιερωμένου στην Ηλέκτρα, από την οποία πήρε το όνομα και ο ποταμός Ηλέκτρας. Πρώτη ιστορική αναφορά των Μελάμπων γίνεται επί Ενετοκρατίας το 1577 από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος. Το 1583 αναφέρεται σε σχετική απογραφή ν΄ αριθμεί 338 κατοίκους. Επί τουρκοκρατίας οι κάτοικοι συμμετείχαν ενεργά σ΄ όλους τους αγώνες από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 την Κρητική Επανάσταση του 1866 μέχρι την τελευταία Κρητική Επανάσταση (1895-1898). Στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο κάτοικοι των Μελάμπων μαζί με άλλους κοντοχωριανούς συγκρότησαν εθελοντικό σώμα που έσπευσε στον αγώνα της Ηπείρου.
Προσωπικότητες
Από τις Μέλαμπες καταγόταν οι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 και νεομάρτυρες Γεώργιος, Μανουήλ, Αγγελής και Νικόλαος Ρετζέπης που αποκεφαλίστηκαν από τον Οθωμανό διοικητή του Ρεθύμνου Μεχμέτ πασά, στον πλάτανο της Μεγάλης Πόρτας (σημερινή πλατεία 4 Μαρτύρων Ρεθύμνου) στις 28 Οκτωβρίου του 1824
Ιστοσελίδα
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Γκλι
Η Γκλι (τουρκικά: Gli, π. 2004 – 7 Νοεμβρίου 2020) ήταν τουρκική ευρωπαϊκή κοντότριχη γάτα ιδιαιτέρως γνωστή ως ένοικος του Τζαμιού της Αγίας Σοφίας, λόγος για τον οποίον και κατέστη διαδικτυακή διασημότητα, κερδίζοντας την προσοχή των επισκεπτών. Η Γκλι γεννήθηκε το 2004 και μεγάλωσε εντός της Αγίας Σοφίας. Έλαβε σημαντική προβολή από τα ΜΜΕ κατά την εκ νέου μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε χώρο λατρείας το 2020.
Η Γκλι απεβίωσε στις 7 Νοεμβρίου 2020, έχοντας προηγουμένως νοσηλευτεί και λάβει ιατρική φροντίδα σε κτηνιατρική κλινική στο Λεβέντ της Κωνσταντινούπολης, με σημείο εκκίνησης τις 24 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Γνωστοποιήθηκε πως θα ταφεί εντός των χώρων της Αγίας Σοφίας. Ένας ειδικός λογαριασμός στο κοινωνικό δίκτυο Instagram, υπό την ονομασία «@hagiasophiacat», ήταν αφιερωμένος στην Γκλι, ενώ αριθμούσε περισσότερους από 118.000 ακολούθους κατά την περίοδο του θανάτου της.
Βιογραφία
Η Γκλι απεβίωσε το 2020 σε κτηνιατρική κλινική του Λεβέντ, όπου νοσηλευόταν από τις 24 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, σύμφωνα με τον Κυβερνήτη της Κωνσταντινούπολης, Αλί Γιερλικαγιά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάτες Κατηγορία:Πολιτισμός στην Κωνσταντινούπολη
Ιερά Μονή Ευαγγελισμού Σκιάθου
Η Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Σκιάθου ή αλλιώς Μονή Ευαγγελίστριας ιδρύθηκε το 1794. Βρίσκεται έξω από την πόλη της Σκιάθου και είναι ανδρικό μοναστήρι. Στη μονή κατασκευάστηκε και ευλογήθηκε η πρώτη Ελληνική σημαία με το λευκό σταυρό σε γαλάζιο φόντο.
Ιστορία
Το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας απέκτησε μεγάλη περιουσία και πλούσια βιβλιοθήκη. Κυρίως έγινε γνωστό για το "κολλυβάδικο πνεύμα,ώστε το μοναστήρι του Ευαγγελισμού να γίνει κέντρο με ηθική ακτινοβολία και πνευματική ζωτικότητα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονές του νομού Μαγνησίας
Φάασαλελεαγκα
thumb|right|250px|Λεωφορείο του Σαβάι
Χάιμε Μορέι
Η Χάιμε Γκαρθία Μορέι (Ισπανικά: Jaime García Morey, 16 Ιουνίου 1942 - 7 Ιουλίου 2015) γνωστός ως Χάιμε Μορέι ήταν Ισπανός τραγουδιστής από το Αλικάντε, γνωστός για την εκπροσώπηση της Ισπανίας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1972 στο Εδιμβούργο με το τραγούδι "Amanece". Τερμάτισε 10ος σε ένα πεδίο των 18.
Φάασαλελεαγκα
Γεωγραφία
Η Φάασαλελεαγκα βρίσκεται δυτικά των Σαμόα και ανατολικά του Σαβάι. Συνορεύει στα νοτιοανατολικά με την Παλάουλι και στα βορειοανατολικά με ένα κομμάτι της Γκαγκάεμαουγκα.
Χάιμε Μορέι
Βιογραφία
Ο Χάιμε Μορέι γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου του 1942 στο Αλικάντε, γόνος οικογένειας. Ο πατέρας του, Χουάν Γκαρθία Εράνθ ήταν διευθυντής στο Alicante Tobacco Factory, ενώ η μητέρα του, Φρανθίσκα Μορέι Σόλβες δασκάλα. Λόγω της μητρικής επιρροής, ο Χάιμε έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική και σπούδασε τραγούδι και θεωρία μουσικής, ενώ ολοκλήρωσε την τριτοβάθμια εκπαίδευση στη Σχολή Εμπορίου του Αλικάντε.
Φάασαλελεαγκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαμερίσματα των Σαμόα
Χάιμε Μορέι
Βιογραφία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 άρχισε να συμμετέχει σε διάφορους ραδιοφωνικούς διαγωνισμούς, μεταξύ των οποίων το "Tic-Tac" του Radio Alicante και το "Σε αναζήτηση της φήμης" του Radio Valencia, αλλά για λίγο καιρό άφησε τη μουσική λόγω του θανάτου των γονέων του. Ωστόσο, επέστρεψε στην καριέρα του και το 1964 εμφανίστηκε στο Benidorm Festival με το τραγούδι "El barco, la mar y el viento", με το οποίο πήρε τη δεύτερη θέση. Χάρη σε αυτήν την επιτυχία, άρχισε να εμφανίζεται σε ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα. Εκείνη την εποχή ειδικεύτηκε ως μελωδικός τραγουδιστής, με τραγούδια όπως το "Rosita", το "Las lágrimas de un día", "Acompáñame" (σε ντουέτο με Rocío Dúrcal), "Negra Paloma" και "Por las mañanas", το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Μπενιντόρμ του 1967. Η μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του ήταν το "Negra paloma" (1968).
Το 1970, ο Jaime Morey υπέγραψε σύμβαση με την Televisión Española για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό Passport to Dublin, από το οποίο ο Ισπανός καλλιτέχνης θα εμφανιζόταν στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1971 και στον οποίο αγωνίστηκε εναντίον τραγουδιστών όπως οι Nino Bravo, Rocío Jurado, Junior και Karina, την τελευταία να είναι η νικήτρια. Τον επόμενο χρόνο, ο Morey επιλέχθηκε εσωτερικά για να εκπροσωπήσει την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 1972 με το τραγούδι "Amanece", που συνέθεσε ο Augusto Algueró, που τερμάτισε στη δέκατη θέση. Una semana después contrajo matrimonio con María Mollejo, Μια εβδομάδα αργότερα παντρεύτηκε τη María Mollejo, με την οποία έχει δύο κόρες: τη Λάουρα και τη Σάντρα Μορέι, η τελευταία επίσης τηλεοπτική παρουσιάστρια.
Αφού πέρασε από την Eurovision, ο Μορέι ήταν ένας από τους πρώτους Ισπανούς καλλιτέχνες που έδιναν ρεσιτάλ στην Ανατολική Ευρώπη. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 δημιούργησε την κατοικία του στο Μεξικό και ενήργησε σε αρκετές τηλεοπτικές ταινίες, δείχνοντας την υποστήριξή του κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Μετάβασης στο συντηρητικό Λαϊκό κόμμα Alianza, ερμηνεύοντας τον ύμνο του κατόπιν αιτήματος του Μανουέλ Φράγκα. Μετά την επιστροφή του στην Ισπανία το 1982, συμμετείχε στην ταινία Juana la loca... de vez en cuando (1983), με πρωταγωνιστές τους Lola Flores και José Luis López Vázquez.
Το 1987 αποσύρθηκε από τη σκηνή για να αφιερωθεί στην παραγωγή παραστάσεων, προωθώντας συναυλίες και εκπροσωπώντας καλλιτέχνες όπως η María Dolores Pradera, ο Bertín Osborne και οι Los del Río. Το 1995 προσλήφθηκε από την Antena 3 ως διευθυντής της καλλιτεχνικής πρόσληψης. Από το 1996 έως το 2001 ήταν σύμβουλος της προεδρίας του Eduardo Zaplana στο Generalitat Valenciana.
Ο Μορέι συμμετείχε στην υπόθεση Gescartera, ένα οικονομικό σκάνδαλο το 2001 που αργότερα αποδείχθηκε αθώο. Ο τραγουδιστής συμφώνησε να διοριστεί γενικός διευθυντής της εταιρείας κινητών αξιών, επειδή ο ιδιοκτήτης του, Antonio Camacho, ήταν με τη σειρά του ο φίλος της κόρης του Laura. Ωστόσο, η εταιρεία έπρεπε να παρέμβει από την Εθνική Επιτροπή Αγοράς Κινητών Αξιών για την εξαφάνιση περισσότερων από 20.000 εκατομμυρίων πεσετών. Η υπόθεση έφτασε σε πολιτική σημασία λόγω του ρόλου του ως συμβούλου του Ζαπλάνα, για τον οποίο έπρεπε να εμφανιστεί στην κοινοβουλευτική επιτροπή για να διευκρινίσει ότι διατηρούσε μόνο μια σχέση εικόνας και δεν γνώριζε τις δραστηριότητες του Camacho. Τόσο ο Jaime όσο και η κόρη του αθωώθηκαν από όλες τις κατηγορίες από το Εθνικό Ανώτατο Δικαστήριο το 2008.
Ο Χάιμε Μορέι έχασε τη ζωή του στις 7 Ιουλίου του 2015 στη Μαδρίτη σε ηλικία 73, θύμα του καρκίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Βαλένθια Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1972
Μοργκάν Σναϊντερλέν
Ο Μοργκάν Σναϊντερλέν (γεννημένος στις 8 Νοεμβρίου 1989) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού μέσου για λογαριασμό της αγγλικής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Γεννημένος στο Ομπερναί, ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική ΡΚ Στρασμπούρ, προτού ενταχθεί στη Σαουθάμπτον τον Ιούνιο του 2008, στην οποία έκτοτε αποτελεί βασικό στέλεχος.
Συλλογική καριέρα
Ο Σναϊντερλέν μετακόμισε από την ΡΚ Στρασμπούρ στη Σαουθάμπτον στις 27 Ιουνίου 2008, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας σε μια συμφωνία που θα άγγιζε σε οικονομικό ύψος τα €1.5 εκατομμύρια, ή αλλιώς, £1.2 εκατομμύρια. Εντάχθηκε στη Σαουθάμπτον παρά το γεγονός ότι είχε λάβει πρόταση από την τοπική αντίπαλο Πόρτσμουθ, και με τις Άρσεναλ και Τσέλσι να έχουν, επίσης, δείξει ενδιαφέρον για την απόκτησή του. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην εκτός έδρας ήττα της ομάδας του με σκορ 2–1 απέναντι στην Κάρντιφ Σίτι και έχει διατηρήσει τη θέση του στην πρώτη ομάδα.
Ο Γάλλος πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τη Σαουθάμπτον απέναντι στην Μπρίστολ Ρόβερς στις 13 Απριλίου 2010, με την αναμέτρηση να λήγει με τη νίκη της ομάδας του με σκορ 5–1.
Ο Σναϊντερλέν έβαλε την υπογραφή του σε ανανέωση συμβολαίου του με τους Saints στις 19 Αυγούστου 2011, που θα τον κρατήσει στον σύλλογο έως το 2014. Στις 24 Σεπτεμβρίου, μπήκε στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή για να πετύχει το δεύτερό του τέρμα με τον σύλλογο σε μια ισοπαλία με σκορ 1–1 απέναντι στην Μπέρνλεϊ. Πέτυχε τέρμα με προσπάθεια από απόσταση 35 γιάρδων σε μια νίκη με 3–0 απέναντι στη Νότιγχαμ Φόρεστ, κάτι που σήμαινε ότι είχε σκοράρει άνω του ενός τέρματος στη διάρκεια μιας σεζόν, για πρώτη φορά στην καριέρα του με τη Σαουθάμπτον.
Μετά τον προβιβασμό στην Πρέμιερ Λιγκ, διατήρησε τη θέση βασικού του στην ομάδα, αγωνιζόμενος σε ολόκληρη τη διάρκεια της εναρκτήριας αναμέτρησης για την Πρέμιερ Λιγκ απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι. Στις 2 Σεπτεμβρίου, πέτυχε τέρμα απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που "έβρισκε" δίχτυα σε εντός έδρας αναμέτρηση με τη Σαουθάμπτον.
Ακολουθήθηκε με ένα άλλο εντός έδρας τέρμα σε μια ισοπαλία 1–1 με τη Σουόνσι Σίτι στις 10 Νοεμβρίου.
Στις 16 Ιανουαρίου 2013, ήταν αρχηγός της Σαουθάμπτον σε μία αμφίρροπη αναμέτρηση που βρήκε την ομάδα του να παίρνει την ισοπαλία με 2–2 απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Τσέλσι. Στην πορεία, κατάφερε να πετύχει το τρίτο του τέρμα στην Πρέμιερ Λιγκ σε μια ισοπαλία 2-2 με τη Γουίγκαν.
Η επίτευξη τερμάτων στην Πρέμιερ Λιγκ συνεχίστηκε, καθώς σκόραρε και πάλι στην ήττα της ομάδας του από τη Νιούκαστλ.
Διεθνής καριέρα
Ο Σναϊντερλέν έχει εκπροσωπήσει τη Γαλλία στις ηλιακές κατηγορίες U-16, U-17, U-18, στην οποία ήταν και αρχηγός, και την U-19. Στις 25 Μαΐου 2009, επιλέχτηκε για την Εθνική U-20 για να συμμετάσχει στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009. Αγωνίστηκε στους τρεις από τους συνολικά τέσσερις αγώνες που έδωσε η Γαλλία, με την ομάδα του να τερματίζει, τελικώς, στην πέμπτη θέση της διοργάνωσης. Την επόμενη χρονιά, he αγωνίστηκε με την ομάδα U-20 στο Τουρνουά της Τουλόν του 2010. Στον εναρκτήριο αγώνα της διοργάνωσης απέναντι στην Κολομβία U-20, ο Σναϊντερλέν σκόραρε το πρώτο τέρμα στο 34ο λεπτό, βοηθώντας την ομάδα του να επικρατήσει με σκορ 2–0.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Σίφωνες στην Ελλάδα
thumb|300px|right|Σίφωνας θαλάσσης κοντά στο στενό [[Ρίο|Ρίου - Αντιρρίου, στις 15 Δεκεμβρίου 2007.]]
Η Ελλάδα δεν θεωρείται ως μία από τις χώρες με τη συχνότερη εμφάνιση σιφώνων ξηράς σε παγκόσμια κλίμακα ή έστω σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σε αντίθεση τους θαλάσσιους σίφωνες, που έχουν ιδιαίτερα μεγάλη συχνότητα εμφάνισης, εν μέρει λόγω του ότι είναι η χώρα με το μεγαλύτερο μήκος ακτογραμμών στην Ευρώπη, με μήκος ακτών πάνω από 15.000 χιλιόμετρα. Γενικότερα όμως, το φαινόμενο είναι υπαρκτό και στην ξηρά και στη θάλασσα, και έχει κατά καιρούς προκαλέσει σημαντικές ζημιές.
Οι πρώτες μελέτες
Για πρώτη φορά άρχισε να παρουσιάζει σημαντικά δεδομένα σε διεθνή συνέδρια από το 2001 και μετά. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνά του, η οποία δημοσιεύτηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Atmospheric Research το 2003, στην Ελλάδα σημειώνονται επανειλημμένα επικίνδυνοι σίφωνες σε αρκετές περιοχές και γενικότερα δεν είναι τόσο σπάνιο φαινόμενο όσο εθεωρείτο παλαιότερα. Στο διάστημα 1998 έως 2002 που κράτησε η σχετική έρευνα σημειώθηκαν κατά μέσον όρο 8 σίφωνες ξηράς ετησίως και 10 σίφωνες θαλάσσης ετησίως.
Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, η συχνότητα εμφάνισής τους είναι ραγδαία αυξητική. Ενδεικτικώς, στο διάστημα των 10 ετών μεταξύ του 1998 και του 2008, ο αριθμός σιφώνων ξηράς και θαλάσσης ξεπέρασε τους 20 ετησίως, με ιδιαίτερα παραγωγικό έτος - ρεκόρ το 2002, όταν καταγράφτηκαν συνολικά 40 σίφωνες: 13 σίφωνες ξηράς και 27 σίφωνες θαλάσσης, σε διάφορες περιοχές της χώρας. Αντιθέτως, σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία του Μιχάλη Σιούτα, σήμερα καταγράφονται ετησίως πάνω από 100 υδροσίφωνες στις ελληνικές θάλασσες. Βέβαια αυτό οφείλεται εν μέρει και στο γεγονός ότι η χώρα διαθέτει πλέον μια ολοκληρωμένη βάση δεδομένων για όλα τα ακραία καιρικά φαινόμενα που πλήττουν τον Ελλαδικό χώρο.
Ρεκόρ και ακρότητες
thumb|240px|right|Σίφωνας θαλάσσης, ανάμεσα στη [[Σύρος|Σύρο και τη Μύκονο, στις 8 Δεκεμβρίου 2007, ώρα 16:39.]]
Περιοχές και μήνες εμφάνισης
thumb|240px|right|Ο ίδιος σίφωνας θαλάσσης, ώρα 16:41.
Η πλειοψηφία τους εμφανίζεται στη Δυτική Ελλάδα, στο Ιόνιο και στις δυτικές παραλιακές περιοχές, ενώ εμφανώς μικρότερη είναι η συχνότητά τους στις ηπειρωτικές περιοχές, στο εσωτερικό της χώρας. Με βάση τα δεδομένα από το 1998 μέχρι σήμερα, το μέγιστο της συχνότητάς τους για τον Ελλαδικό χώρο έχει προσδιορισθεί στην περιοχή της βορειοδυτικής Πελοποννήσου.
Περιοχές με μεγάλη συχνότητα υδροσιφώνων θεωρούνται επίσης το βόρειο Ιόνιο, η περιοχή της Ρόδου και περιοδικά η Χαλκιδική, αν και ενίοτε έχουν εμφανιστεί σε αρκετές ακόμα περιοχές στο Αιγαίο πέλαγος. Συχνά μάλιστα εμφανίζονται και ολόκληρες οικογένειες σιφώνων, ως δίδυμοι ή τρίδυμοι ή και κατά μεγαλύτερες ομάδες. Τα τελευταία χρόνια, το φαινόμενο της οικογένειας σιφώνων (tornado family) εμφανίζει επίσης αυξητικές τάσεις συχνότητας εμφάνισης στη χώρα.
Οι σίφωνες ξηράς παραδοσιακά παρατηρούνται κυρίως το καλοκαίρι, αλλά τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη δραστηριότητα νωρίτερα και συγκεκριμένα την άνοιξη. Οι σίφωνες θαλάσσης σημειώνονται κυρίως το φθινόπωρο και ενίοτε το καλοκαίρι.
Διάρκεια, πλάτος και ένταση
Στατιστικά, η διάρκεια ζωής των σιφώνων που καταγράφονται στην Ελλάδα φτάνει τα 10 - 15 λεπτά και πολύ σπάνια τα 30 λεπτά, ενώ η απόσταση που διανύουν είναι συνήθως 5 με 7 χιλιόμετρα και οι πιο ισχυροί μπορούν να διανύσουν ακόμη και 10 χιλιόμετρα. Το μέγιστο πλάτος τους δεν υπερβαίνει τα 100 με 150 μέτρα, αν και συνήθως είναι μόλις 20 - 30 μέτρα.
Οι μελέτες των καταστροφών δείχνουν ότι οι ισχυρότεροι σίφωνες φτάνουν έως και το επίπεδο έντασης Τ6 (161 - 186 μίλια την ώρα ή 260 - 299 χιλιόμετρα την ώρα) ή αντίστοιχα στις κλίμακες Φουτζίτα (αν ληφθεί ως αποκλειστικό κριτήριο η ταχύτητα των ανέμων) F3 και με τη νέα κλίμακα ίσως και οριακά ΕF4. Το ανησυχητικό είναι ότι κατά μέσον όρο έχουν μεγάλη ένταση, καθώς έχει παρατηρηθεί μια στατιστική τάση να υπερβούν το 50% του συνόλου αυτοί που κατατάσσονται στην κατηγορία «ισχυροί σίφωνες» (strong tornadoes), έντασης Τ4 - Τ6 στην κλίμακα TORRO (F2 - F3 στην κλίμακα Φουτζίτα), ξεπερνώντας έτσι σε συχνότητα τους «ασθενείς σίφωνες» (weak tornadoes) Τ0 - Τ3 (F0 και F1 ή ΕF0 και ΕF1 στις κλίμακες Φουτζίτα). Προς το παρόν «βίαιοι / σφοδροί σίφωνες» (violent tornadoes), Τ8 και άνω, δεν έχουν καταγραφεί, αλλά εκφράζονται φόβοι ότι στο άμεσο μέλλον η χώρα θα μπει στην επίφοβη «λίστα» των χωρών που διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο.
Όλα δείχνουν ότι τα επόμενα χρόνια οι σίφωνες στην Ελλάδα θα έχουν καταστροφικότερη δύναμη. Οι ειδικοί έχουν εκτιμήσει ότι η παγκόσμια θέρμανση και η γενικότερη κλιματική αλλαγή που πυροδοτείται από το φαινόμενο του θερμοκηπίου, προκαλεί αύξηση της αστάθειας των χαμηλότερων ατμοσφαιρικών στρωμάτων στην κατώτερη ατμόσφαιρα (τροπόσφαιρα) της χώρας και οι σίφωνες που θα δημιουργούνται στο μέλλον θα είναι περισσότεροι και ακόμα ισχυρότεροι. Μέχρι και τη δεκαετία του 1990, η κοινή γνώμη στην Ελλάδα πίστευε ότι όλα αυτά αφορούν ακραία καιρικά φαινόμενα που προκαλούν εκτεταμένες καταστροφές σε άλλες ηπείρους και ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική, καθώς ακόμα και στη χώρα μας έχουν πολύ συχνά σκοτωθεί άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο ισχυρών σιφώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλίμα στην Ελλάδα
Επαρχία Αϊιρτάου
Η επαρχία Αϊιρτάου (Айыртау ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Σαουμαλκόλ. Πληθυσμός: 41,234 (εκτίμηση 2013) 44,129 (απογραφή 2009) 58,324 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Αιιρταου
Ανοσοθεραπεία
Η Ανοσοθεραπεία είναι ιατρική θεραπευτική μέθοδος που βασίζεται σε διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος του ανθρώπινου οργανισμού η οποία εφαρμόζεται κυρίως στη θεραπεία του καρκίνου (μόνη της ή σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία ) αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, όπως για την πρόληψη αλλεργιών. Κατά το παρελθόν βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο, αλλά πρόσφατα έχει αποδειχθεί από σχετικές μελέτες η αποτελεσματικότητά της. Ωστόσο, αποτελεί δύσκολη και επίπονη θεραπεία για τον ασθενή, δεν εφαρμόζεται σε όλους τους καρκινοπαθείς, ενώ προκαλεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, πάρα πολλές παρενέργειες ή ακόμη και επιπλοκές, όπως τα αυτοάνοσα νοσήματα. Σύμφωνα με το μηχανισμό της ανοσοθεραπείας, αυτή οδηγεί τα λευκά αιμοσφαίρια να στραφούν προς τα καρκινικά κύτταρα του κακοήθους όγκου και να τα καταστρέψουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεραπευτικές αγωγές Κατηγορία:Ογκολογία Κατηγορία:Θεραπείες για τον Καρκίνο Κατηγορία:Ιατρικές θεραπείες