cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαραθόκαμπος Σάμου
Άγιος Γεώργιος Μαραθοκάμπου
Στο δάπεδο υπάρχει κανονική πλακόστρωση, σε συνδυασμό με τμήματα από βοτσαλωτό στις στέγες διατηρείται η χαρακτηριστική επικάλυψη από σχιστόπλακες σε επιμελημένη διάστρωση το δε υπάρχον τέμπλο είναι νεότερο, κτιστό. Τέλος, εμπρός από τη δυτική όψη του κτίσματος υπάρχει σήμερα η προσθήκη ενός νεότερου ξυλόστεγου νάρθηκα με αμφικλινή επικεραμωμένη στέγη, επάνω από την είσοδο του οποίου είναι κατασκευασμένο ένα σχετικά απλό δίτοξο καμπαναριό.
Ευαγγελίστρια του Κέρκη ή Άγιος Βασίλειος
Το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας ή του Αγίου Βασιλείου ή αλλιώς της Σκάλας βρίσκεται στη νότια πλευρά του Κέρκη, δυτικά του Μαραθοκάμπουσε υψόμετρο 700 μέτρων.Θεωρείται μία από τις αρχαιότερες εκκλησίες της Σάμου μιας και η ίδρυσή της χρονολογείται γύρω στον 10ο αιώνα.
Δυστυχώς στο μοναστήρι σήμερα ο επισκέπτης δεν συναντά κανέναν μιας και οι εναπομείνασες μοναχές έχουν μετακομίσει το νεοϊδρυθέν μοναστήρι λίγο έξω από το χωριό του Μαραθοκάμπου. Αποτελεί όμως πόλο έλξης για τους ορειβάτες και τους πιστούς αφού προσφέρει μια καταπληκτική θέα και αποτελεί σταθμό στην πορεία προς το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία σε υψόμετρο 1.180 μέτρα και την κορυφή του βουνού Κέρκη, τη Βίγλα σε υψόμετρο 1.444 μέτρα που είναι και η ψηλότερη του Αιγαίου.
Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος
Η ενορία της Αγίας Τριάδος βρίσκεται στην ψηλότερο σημείο του χωριού και έχει αμφιθεατρική θέα. Σύμφωνα με την επιγραφή που βρίσκεται στο υπέρθυρο της εισόδου της αναγέρθηκε το 1798 και ήταν μία από της πρώτες εκκλησίες του χωριού όπου γύρω της αναπτύχθηκαν οι γειτονιές της πάνω ρούγας.
Ο ναός έχει δυο κλίτη και εντός του περιλαμβάνεται και το ναΐδριο του Οσίου Χριστοδούλου.Η ενορία συγκεντρώνει πλήθος πιστών, οι οποίοι με ζήλο και πληθώρα αγάπης την περιποιούνται και φροντίζουν να αναβιώνουν το πανηγύρι την παραμονή του Αγίου Πνεύματος για τον εορτασμός της γύρω από την περιοχή της Άπλυτης.
Ιερός Ναός Οσίου Αντωνίου
Η εκκλησία του ναού είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο βυζαντινού ρυθμού. Η ιστορία του ιερού ναού του Αγίου Αντωνίου ξεκινά γύρω στις αρχές του 20ου αιώνα μ.Χ. Το χτίσιμο του ξεκίνησε το 1904 από ένα εργολάβο που με μεράκι και πολύ πίστη για την ανέγερση του ναού κατάφερε να ολοκληρώσει τη μεγαλοπρεπή εκκλησία γύρω στο 1914. Η θέση του δεσπόζει στο μέσο του Μαραθοκάμπου όπου έδωσε και το όνομα της πλατείας. Παλαιοτέρα στο σημείο αυτό υπήρχε και το κοιμητήριο της ενορίας, όπως όριζε η νομοθεσία της εποχής,που σήμερα όμως δεν υπάρχει.
Για το χτίσιμο της εκκλησίας επιστρατεύτηκαν όλοι οι μάστορες (πετράδες,χτιστάδες, ξυλουργοί) του χωριού που σε συνεργασία με τους ενορίτες του ναού και όπλο όλων τη βαθιά πίστη τους. κατάφεραν να χτίσουν την περίτεχνη αυτή εκκλησία. Γυναικόπαιδα, γυναίκες και άντρες ένωσαν τις δυνάμεις τους για την κατασκευή του ναού, κουβαλώντας τις πέτρες κυριολεκτικά με τα χέρια, οι οποίες έρχονταν με τα καϊκάκια στο λιμάνι του Όρμου και μετά μέσω ενός μονοπατιού τις έφερναν στο Μαραθόκαμπο.
Η αρχική μορφή του ναού ήταν αλλιώτικη από τη σημερινή που συναντά ο επισκέπτης. Στο εσωτερικό του το δάπεδο ήταν στρωμένο με χαλίκι τους και πολυέλαιους κοσμούσαν κεριά. Η εσωτερική σκάλα που οδηγούσε στο καμπαναριό ήταν ξύλινη ενώ εξωτερικά του ναού στη νότια πλευρά του, υπήρχε μια μικρή σπηλιά που χρησίμευε τότε ως χώρος αποθήκευσης καυσόξυλων του φούρνου που υπήρχε παρακείμενα.
Αξίζει να αναφερθεί ότι ο ναός αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μιας και την Κυριακή του Θωμά, στις 17 Απριλίου το 1821 ήχησε η καμπάνα του τότε παλιού καμπαναριού, για την έναρξη της Επαναστάσεως. Στο άκουσμα της καμπάνας, η πλατεία γέμισε με κόσμο. Ιερείς, καπετάνιοι και οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν και ακούγοντας τη διακήρυξη της επανάστασης του Αλέξανδρου Υψηλάντη διά στομάτων των Γ. Δημητριάδη και Καπετάν Σταμάτη Γεωργιάδη, έδωσαν τον μεγάλο όρκο για την απελευθέρωση της πατρίδας ασπαζόμενοι την εικόνα των Ταξιαρχών.
Η εικόνα αυτή αργότερα γύρω στο 1826 ασημώθηκε από τους καπετάνιους του Μαραθοκάμπου. Το 1831 οι κάτοικοι θέλοντας να τιμήσουν τους ηρωικά πεσόντες στον αγώνα, έκαναν έρανο και ανέθεσαν στον Ιερό ναό του Αγίου Αντωνίου την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου περί αναπαύσεως των των ψυχών αυτών (Κώστας Καμπούρης, Χρονικό της Σάμου τόμος Β).
Να σημειώσουμε ότι η εκκλησία πανηγυρίζει τρεις φορές το χρόνο:
1) Στις 17 Ιανουαρίου, στη γιορτή του οσίου Αντωνίου
2) Την 25η Μαρτίου στη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
3) Στις 8 Νοεμβρίου, στη γιορτή των Ταξιαρχών, που είναι πολιούχος του χωριού και συνάμα τοπική αργία.
Ιερός Ναός Οσίας Παρασκευής
Ο ναός της Οσίας Παρασκευής Μαραθοκάμπου βρίσκεται στο νότιο μέρος του Μαραθοκάμπου. Αποτέλεσε τον πυρήνα για την εξέλιξη του χωριού μιας και σύμφωνα με τους ιστορικούς γύρω από την εκκλησία ξεκινά η ανάπτυξή του. Ο ναός είναι πέτρινος, τρίκλιτος σε ρυθμό βασιλικής με τρούλο. Είναι από τους μεγαλύτερους και ωραιότερους ναούς του χωριού με καλαίσθητη εσωτερική διακόσμηση.Παλαιότερα διεξαγόταν ένα από τα ωραιότερα πανηγύρια την παραμονή του εορτασμού της εκκλησίας, όπου σήμερα οι κάτοικοι προσπαθούν να αναβιώσουν.
Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία
Στο κέντρο του Μαραθοκάμπου υψώνεται μεγαλοπρεπής ο μητροπολιτικός ναός με τέσσερα κλίτη, παλαιές εικόνες και πλούσιο διάκοσμο. Το κτίσμα του ναού αλλά και ο καλοσυντηρημένος αύλειος χώρος του με τα ασπρισμένα σκαλάκια και τα λουλούδια μαγεύουν τον επισκέπτη. Κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται από τοπικούς συλλόγους πανηγύρι την παραμονή του εορτασμούμετά το τέλος του εσπερινού στην παραδοσιακή πλατεία της Λούγκας.
Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μαραθόκαμπου
Σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές πηγές, μοναχοί από το όρος Σινά (ομάδα των Κολλυβάδων) λόγω ερίδων που είχαν ξεσπάσει στο Άγιο Όρος εγκαταστάθηκαν στο χωριό όπου η λατρεία και η πνευματική τους αφοσίωση στο πρόσωπο του Πανάρετου έλκυσαν κάποιες γυναίκες οι οποίες αργότερα ασπάστηκαν τον μοναχισμό με καταφύγιο το μονύδριο του ναού. Οι μοναχές αυτές ουσιαστικά ίδρυσαν το μοναστήρι το οποίο και συντηρούσαν με την πώληση διαφόρων εργοχείρων που έφτιαχναν και πωλούσαν για την εξοικονόμηση χρημάτων.
Αρχικά το κτίριο που στέγασε τις μοναχές, χρησιμοποιούνταν ως φιλανθρωπικό ίδρυμα αλλά και ως οίκος ευγηρίας όπου πολλοί ηλικιωμένοι έβρισκαν θαλπωρή και φροντίδα μιας και οι ντόπιοι υποστήριζαν το έργο των μοναχών με πολλές δωρεές. Ο ναός έχει χτιστεί πριν να δημιουργηθεί το μοναστήρι το 1769 και η εκ βάθρων ανακαίνισή του έγινε το 1819.
Σήμερα η Μονή είναι επισκέψιμη και έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες. Εορτάζει την 8η Σεπτεμβρίου.
Παναγία η Σαραντασκαλιώτισσα ή σπηλιά του Πυθαγόρα
Συνεχίζοντας το ανηφορικό δρομάκι από τη στροφή Κονδύλη Μαραθοκάμπου και σε απόσταση 4,5 χιλιομέτρων συναντάμε το εκκλησάκι της Παναγίας της Σαραντασκαλιώτισσας σε υψόμετρο 320 μέτρα στη χαράδρα της Κιούρκας. Αναβαίνοντας σαράντα σκαλιστά πάνω σε βράχια σκαλοπάτια ο επισκέπτης συναντά το ναΐσκο που αναγερθεί από τον όσιο Λουκά τον Λατρινό και τους ακόλουθούς του τον 10ο αιώνα το οποίο κυριολεκτικά είναι χτισμένο μέσα σε σπηλιά.
Προς το βάθος του σπηλαίου μπορούμε να απολαύσουμε σταλακτίτες αλλά και ένα βάραθρο με βάθος που κόβει την ανάσα. Λέγεται ότι το σπήλαιο αποτέλεσε το καταφύγιο, το ησυχαστήριο και τον χώρο διαλογισμού του σπουδαίου μαθηματικού και φιλοσόφου Πυθαγόρα κατά τη διαμονή του στη Σάμο και πριν την αποδημία προς τον κόσμο της Δύσης μιας και διέθετε νερό, ήταν απομονωμένο και δύσκολο να το εντοπίσει κάποιος λόγω της έντονης τριγύρω βλάστησης..
Το εκκλησάκι γιορτάζει στα γενέθλια της Θεοτόκου 8 Σεπτεμβρίου και αποτελεί πόλο έλξης των τουριστών αφού συνδυάζει την ιστορία με την εξαιρετική θέα.
Παναγία Μυρτιδιώτισσα
Πρόκειται για παρεκκλήσι το οποίο ήταν στον παρελθόνο νεκροταφιακός ναός του Μαραθοκάμπου μιας και σήμερα το νεκροταφείο έχει μεταφερθεί. Βρίσκεται πλησίον του Γυμνασίου και Λυκείου Μαραθοκάμπου. Γιορτάζεται στις 23 Σεπτεμβρίου σε ανάμνηση θαύματος της ανευρέσεως στα Κύθηρα πριν 500 χρόνια της ιεράς εικόνας της Θεοτόκου με μυρτιές.
Παραδοσιακά πανηγύρια και γιορτές
Παραδοσιακά πανηγύρια και γιορτές που λαμβάνουν χώρα στην περιοχή είναι τα παρακάτω:
Έθιμο των φραντζολιών - Απόκριες
Tο τοπικό «καρναβάλι» του Μαραθοκάμπου, με την επωνυμία τα «Φρατζόλια» έχει βαθιές ρίζες που φτάνουν αιώνες πίσω. Ο όρος «Φρατζόλια» (ή «Φραντζόλια») χρησιμοποιείται για να αποδώσει τόσο την έννοια μασκαράδων του Μαραθοκάμπου όσο και το ίδιο το έθιμο της περιφοράς των μασκαράδων στο χωριό του Μαραθοκάμπου κατά την περίοδο των Αποκρεών, δραστηριότητα που κορυφώνεται τη δεύτερη Κυριακή των Αποκρεών.
Τα «φρατζόλια», λοιπόν, είναι μασκαράδες με αλλόκοτη και αστεία περιβολή. Στην ουσία πρόκειται για παρέες ανδρών και γυναικών κάθε ηλικίας, οι οποίοι μεταμφιέζονται και περιφέρονται στο χωριό του Μαραθοκάμπου «απ’ τ’ Αη-Ντωνιού και πέρα», σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, τις νύχτες της περιόδου των Αποκρεών με στόχο να προκαλέσουν αναστάτωση, αιφνιδιασμό αλλά και εύθυμη διάθεση στους κατοίκους, χορεύοντας και τραγουδώντας παραδοσιακά αποκριάτικα άσματα. Η περιφορά περιλαμβάνει και επισκέψεις στα σπίτια των κατοίκων,οι οποίοι συνήθως είναι πρόθυμοι να ανοίξουν τις πόρτες τους στα«φρατζόλια», να τα φιλέψουν, να χορέψουν μαζί τους και να δεχτούν την καυστική τους σάτιρα και τις άσεμνες - πολλές φορές- κινήσεις και χειρονομίες τους. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί πως η θορυβώδης, αλλόκοτη και προκλητική συμπεριφορά των «φρατζολιών», που σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν ενοχλητική έως και παρεξηγήσιμη, γίνεται δεκτή από τους κατοίκους ως ευχάριστη, αφού θεωρείται πως στα «φρατζόλια» όλα επιτρέπονται! Μάλιστα θεωρείται πως η όλη συμπεριφορά των μασκαράδων αλλά και η αλληλεπίδρασή τους με τους κατοίκους ενέχει το στοιχείο του αυτοσαρκασμού, της αποτίναξης κάθε σοβαροφάνειας και του τσαλακώματος της κοινωνικής εικόνας. Πρόκειται για μια διαδικασία άσκησης κριτικής στα πολιτικά δρώμενα και στα κοινωνικά στερεότυπα που απελευθερώνει για λίγο συμμετέχοντα και θεατή.
Για να γίνει κατανοητό πόσο αλλόκοτοι και ασυνήθιστοι είναι αυτοί οι μασκαράδες, πρέπει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στο τι περιλαμβάνει η μεταμφίεσή τους. Τα «φρατζολια» δεν επιλέγουν κάποια όμορφη φορεσιά αλλά ντύνονται με ρούχα που έχουν ήδη στην ντουλάπα τους ή έχουν βρει,συλλέξει και κρατήσει γι' αυτό το λόγο. Τα ενδύματα συχνά είναι παλιά,φθαρμένα ή και λερωμένα και το πρόσωπο είναι πάντοτε καλυμμένο. Η ενδυμασία τους συνήθως δεν ακολουθεί κάποια θεματική αλλά αποτελείται από ρούχα, εσώρουχα και αξεσουάρ τα οποία φοριούνται το ένα πάνω απ'το άλλο κατά τρόπο παράδοξο, ώστε να δημιουργήσουν μια εμφάνισηγελοία, εκκεντρική έως και ακαλαίσθητη.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη μεταμφίεση του προσώπου το οποίο είναι πάντα καλυμμένο (όχι απαραίτητα με μάσκα). Στόχος είναι να αποκρυφθεί η ταυτότητα του συμμετέχοντα, γι' αυτό χρησιμοποιούνται συνήθως μάσκες,οι οποίες κατά κανόνα δε σχετίζονται με την υπόλοιπη αμφίεση αλλά αποτυπώνουν εκφράσεις αστείες ή αγριωπές. Για την κάλυψη του υπόλοιπου κεφαλιού και των μαλλιών χρησιμοποιούνται μαντήλια ή περούκες.
Άλλα σημεία του σώματος που μπορεί να προδώσουν την ταυτότητα του μασκαρά, όπως χέρια ή λαιμός, καλύπτονται κι αυτά με επιμέλεια.Τέλος, τα υποδήματα που επιλέγονται είναι κι αυτά φθαρμένα, παλιά ή εντελώς παράταιρα σε σχέση με την υπόλοιπη αμφίεση. Σε γενικές γραμμές, όταν τα «φρατζόλια» επιλέγουν οποιοδήποτε υλικό της μεταμφίεσής τους ακολουθούν τη λογική «όσο πιο αταίριαστοτόσο πιο κατάλληλο».
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην προσπάθεια των μασκαράδων αυτών να αναδείξουν ή να σατιρίσουν τα στοιχεία του φύλου και της σεξουαλικότητας. Γι' αυτό το λόγο πολλές φορές η αμφίεση περιλαμβάνει εσώρουχα και αντικείμενα που παραπέμπουν σε αντρικά ή γυναικεία γεννητικά όργανα. Κι αυτά φυσικά φοριούνται κατά παράδοξο τρόπο,πάνω από άλλα ρούχα ή κρεμιούνται σε διάφορα σημεία του σώματος. Στην πλειονότητα αυτών των περιπτώσεων άνδρες μεταμφιέζονται και υποδύονται γυναίκες και το αντίστροφο.
Στην περίπτωση που η μεταμφίεση υπακούει σε κάποια θεματική,τότε συνήθως βούληση του μασκαρά είναι να υποδυθεί κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο συνήθως της πολιτικής σκηνής ή κάποιο άλλο αναγνωρίσιμο πρόσωπο που έχει απασχολήσει την επικαιρότητα. Επιθυμία του βέβαια και σε αυτή την περίπτωση είναι η σάτιρα με στόχο την κριτική.
Τα τελευταία χρόνια πιο οργανωμένες ομάδες σατιρίζουν τα πιο επίκαιρα«καυτά» τοπικά ζητήματα καθώς και θέματα της επικαιρότητας όπως την «Μπάντα του Δήμου», τα «Πεδία Βολής», τον «Καραγκιόζη» του Πολ.Συλλόγου, τη «Νόσο των πουλερικών», τις τοπικές εκλογές, τη «Eurovision»κ.α.- Βέβαια σε οποιαδήποτε από αυτές τις αναπαραστάσεις τα «φρατζόλια»εισάγουν πάντοτε το στοιχείο της υπερβολής και της γελοιοποίησης, ώστε να το κάνουν κραυγαλέο και εν τέλει να το θίξουν.Όλη αυτή η δραστηριότητα των «φρατζολιών» βρίσκει την κορύφωσή της τη δεύτερη Κυριακή των Αποκρεών, οπότε και όλες οι επιμέρους ομάδες - παρέες ή και μεμονωμένα άτομα μεταμφιέζονται και συγκεντρώνονται στην αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Μαραθοκάμπου. Είναι το σημείο από το οποίο αρχίζει η πομπή στο χωρίο,αυτή τη φορά πιο μαζικά και οργανωμένα, ώστε να θυμίζει ένα ιδιότυπο καρναβάλι. Αξίζει να σημειωθεί πως οι ομάδες ή τα άτομα μεταμφιέζονται και λαμβάνουν μέρος αυθόρμητα, χωρίς να υπάρχει προηγουμένως καμία κατεύθυνση απ' το Σύλλογο αναφορικά με τη θεματική της μεταμφίεσης τους ή τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια της πομπής. Ο Σύλλογος"δέχεται" τα «φρατζόλια» όπως είναι προσφέροντας μια οργανωτική γραμμή που αφορά μόνο στο χώρο και το χρόνο συγκέντρωσης και έναρξης της πομπής.
Ξεκινώντας λοιπόν από την αίθουσα του Πολιτιστικού συλλόγου αρχίζουν την «παρέλασή τους» στα σοκάκια του χωριού μέσα σε τρελό κέφι και απρόοπτα δίνοντας την παράστασή τους σε γειτονιές, πλατείες και καφενεία ενώ πλήθος κόσμου παρακολουθεί και συμμετέχει στα δρώμενα. Την «παρέλαση» των «φρατζολιών» συνοδεύουν συνήθως λαϊκοί οργανοπαίκτες με παραδοσιακά όργανα, όπως η τσαμπούνα.Μετά την «παρέλαση» στα σοκάκια του χωριού καταλήγουν στην αίθουσα του Συλλόγου όπου και ακολουθεί γλέντι με παραδοσιακή ζωντανή μουσική, τα λεγόμενα «αδιάντροπα» αποκριάτικα τραγούδια που κανείς δεν κοκκινίζει ακούγοντάς τα, με χορό, μεζέδες και άφθονο κρασί μέχρι πρωίας.
Έθιμο οβίδων
Το έθιμο των οβίδων που διεξάγεται στο χωρίο της νοτιοδυτικής Σάμου έχει βαθιά τις ρίζες του στον χρόνο. Πρόκειται για ένα έθιμο που η αρχή του εικάζεται από την Εποχής της Τουρκοκρατίας.
Το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα, εδώ και 200 σχεδόν χρόνια, πέφτουν χιλιάδες οβίδες δημιουργώντας ένα άκρως εντυπωσιακό οπτικοακουστικό θέαμα. Οι κάτοικοι του Μαραθοκάμπου συνήθιζαν να εορτάζουν την Ανάσταση του Κυρίου φτιάχνοντας κάποια αυτοσχέδια εκρηκτικά τα οποία και έριχναν υπό την ανοχή των Οθωμανών.
Αξίζει να τονιστεί ότι κάθε ενορία διαθέτει το δικό της χώρο φύλαξης, το δικό της «Ταμπάνι» δηλαδή τον χώρο - ύψωμα περιμετρικά του χωριού όπου θα τις τοποθετήσει και φυσικά τη δική της μέθοδο γεμίσματος των καλύκων αλλά και εκπυρσοκρότησης αυτών. Η εργασία που απαιτείται πριν την ρήξη τους είναι χρονοβόρα και απαιτεί σκληρή χειρωνακτική δουλειά από τις κατά τόπους ομάδες των ενοριών που απαρτίζονται αποκλειστικά από άντρες.
Τα τελευταία χρόνια το θέαμα έχει γίνει ακόμη πιο εντυπωσιακό μιας και τοποθετούνται με τέτοιο τρόπο που την ώρα της εκτίναξης οι καπνοί δημιουργούν στην ατμόσφαιρα σχήματα καπνών διαφόρων χρωμάτων.Η κάθε ενορία ξεκινά να ρίχνει τις μπαταριές της (ομοβροντίες) την ώρα που το αναστάσιμο λάβαρο της ενορίας της περνά από συγκεκριμένο σημείο του χωριού.Ο ήχος και η εικόνα σε συνδυασμό με την περιφορά των αναστάσιμων λαβάρων δημιουργεί μια συγκίνηση στους θεατές οι οποίοι από νωρίς το πρωί βρίσκονται συγκεντρωμένοι σε υπερυψωμένες αλάνες του χωριού για να απολαύσουν το θέαμα.
Μετά το ρίξιμο των μπαταριών γίνεται και ο απολογισμός καθώς και η σύγκριση για το ποια ενορία ξεχώρισε σε σχέση με τις άλλες. Το θέμα αυτό αποτελεί αντικείμενο συζήτησης μέρες μετά μιας και είναι θέμα γοήτρου για τους συμμετέχοντες αλλά και για όλους τους ενορίτες δίνοντας τα εύσημα της ικανότητας και της παλικαριάς.
Σύλλογοι
Οι σύλλογοι που δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Μαραθοκάμπου είναι οι ακόλουθοι:
Α.Σ. Κέρκης Μαραθοκάμπου Σάμου
Ο '''Α.Σ. Κέρκης''' ιδρύθηκε το 1978 και το 1980 δημιουργήθηκε το τμήμα βόλεϊ. Για περισσότερα από 40 χρόνια το τμήμα βόλεϊ προσφέρει τις υπηρεσίες του σε μια πορεία παράλληλη με την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής.
Το αθλητικό σωματείο Κέρκης Μαραθοκάμπου αποτελεί το φάρο του αθλητισμού για την ευρύτερη περιοχή. Με τμήματα στα αθλήματα που ποδοσφαίρου, του βόλεϊ αλλά και του μπάσκετ (κατά καιρούς) διατηρεί ενεργή τη δράση του και τη συμμετοχή του στα τοπικά πρωταθλήματα μυώντας στον αθλητισμό τα παιδιά από τα πρώτα τους χρόνια. Επίσης, έχει ακαδημίες νέων αλλά και ενηλίκων για τα τμήματα του ποδοσφαίρου και του βόλεϊ σημειώνοντας κατά καιρούς επιτυχίες αναδεικνύοντας το πάθος και την αγωνιστικότητα των αθλητών αλλά και των παραγόντων που στηρίζουν τη δράση του σωματείου.
Εθελοντικές πυροσβέστες Μαραθοκάμπου
Η προσπάθεια του εθελοντισμού ξεκινά από το έτος 1981 εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Μαραθόκαμπος έχει πληγεί πολλές φορές από πυρκαγιές. Αρκετοί πολίτες έχοντας τα ελάχιστα μέσα όπως τσάπες, φτυάρια κ.τ.λ.. αλλά κυρίως την αγάπη τους ρίχνονταν στη μάχη με τις φλόγες.
Η φωτιά του 2000 όμως που άφησε πίσω της τεράστια καταστροφή αποτέλεσε το κίνητρο για την οργάνωση των εθελοντών τόσο για την πρόληψη όσο και για την καταστολή των πυρκαγιών.Από το 2001 μέχρι το 2003 η δύναμη των εθελοντών αυξήθηκε και με τη στήριξη της τοπικής αυτοδιοίκησης, συλλόγων αλλά τουριστών φίλων της Σάμου ξεκίνησε η απόκτηση οχημάτων και πυροσβεστικού εξοπλισμού.
Το 2010 η εθελοντική ομάδα έγινε επίσημα σωματείο.Τα έξοδα του σωματείου καλύπτονται αποκλειστικά από δράσεις των εθελοντών και από δωρεές και χορηγίες ανθρώπων που αναγνωρίζουν τη συμβολή των εθελοντών στον τόπο μας. Ενώ τα έξοδα για τη συντήρηση του εξοπλισμού παρέχονται από το δήμο. Η δράση των εθελοντών μας δεν περιορίζεται στην κατάσβεση των πυρκαγιών αλλά σε κάθε άλλη περίπτωση έκτακτης ανάγκης που προκαλείται, όπως σεισμοί,, πλημμύρες, κ.τ.λ..
Ένωση Τουριστικών Επαγγελματιών Μαραθοκάμπου (E.T.E.M.)
Η Ένωση Τουριστικών Επαγγελματιών Μαραθοκάμπου E.T.E.M. απαρτίζεται από μέλη που δραστηριοποιούνται στον τομέα του τουρισμού προερχόμενοι από όλους τους σχετικούς κλάδους αυτού (εστίαση, φιλοξενία, παροχή υπηρεσιών). Στόχος της Ε.Τ.Ε.Μ. είναι η προβολή και η ανάδειξη της ευρύτερης περιοχής του Μαραθοκάμπου φροντίζοντας ο επισκέπτης να αποκομίζει τις καλύτερες των εντυπώσεων για τον τόπο.
Εξωραϊστικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων Μαραθοκάμπου
Ο σύλλογος αυτός ιδρύθηκε το έτος 1978 και από τότε επιτελεί το δύσκολο έργο της διαφύλαξης της Πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής του Δήμου Μαραθοκάμπου. Είναι από τους πιο δραστήριος σύλλογος της περιοχής και διοργανώνει κάθε χρόνο λαϊκές εκδηλώσεις σε συνεργασία με την Κοινότητά Μαραθοκάμπου και τον δήμο.
Από το 1986 ο Σύλλογος στεγάζεται στην αίθουσα του κεντρικού παλιού κινηματογράφου του χωριού η οποία είναι και η μόνη αίθουσα σ' όλο το Δήμο για πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Παραδοσιακά νησιώτικα γλέντια διοργανώνονται το καλοκαίρι όπως την παραμονή της Αγίας Κυριακής στον ομώνυμο οικισμό, καθώς και άλλες φορές.Επίσης διοργανώνονται Μουσικές βραδιές με θέμα το Ρεμπέτικο, το Μικρασιάτικο και το Νησιώτικο τραγούδι, όπως επίσης και διάφορες διαλέξεις με θέματα κοινωνικά, ιστορικά, παρουσιάσεις- εκθέσεις βιβλίων κ.τ.λ
Τα μέλη του συλλόγου συμμετέχουν σε πολλές εθελοντικές δράσεις σε συνεργασία με άλλους φορείς και σωματεία και είναι πάντα πρόθυμοι σε εργασίες εξωραϊσμού του χωριού και πέριξ αυτού. Αποστολές του συλλόγου έχουν επισκεφτεί αρκετές φορές την Τουρκία συμμετέχοντας στο Φεστιβάλ Ειρήνης καθώς και στην Αυστραλία όπου ανέδειξαν τον πολιτισμό και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τόπου.
Περιπατητική Διαδρομή Μαραθοκάμπου
1.     Αφετηρία -Έναρξη διαδρομής
2.     Τουριστικό Περίπτερο
3.     Κεντούριος Σχολή -Δημοτικό Σχολείο
4.     Μνημείο πεσόντων Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
5.     Πλατεία – Εκκλησία Αγίου Αντωνίου
6.     Γυμνάσιο -Λύκειο Μαραθοκάμπου
7.     Εκκλησία Παναγία η Μυρτιδιώτισσα
8.     Πλατεία Λάκκας
10.  Οικία Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανού
11.  Καμάρα Ρήνα
12.  Καμάρα Σουλού
13.  Καμάρα Αλεξίου Κιάσσου
14.  Εκκλησία Αγίας Βαρβάρας
15.  Καμάρα Ψωμά
17.  Οικία Καπετάν Σταμάτη -ήρωας επανάστασης 1821
18.  Παραδοσιακή Βρύση Σγουρού
19.  Παραδοσιακά πλυσταριά
20.  Παλιό ξυλουργείο
21.  Κτίριο παλιάς κοινότητας Μαραθοκάμπου
22.  Πλατεία Λούγκας
23.  Κτίριο παλιού κινηματογράφου
24.  Άγαλμα Καπετάν Σταμάτη Γεωργιάδη– ήρωας Επαναστάσης 2021
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Γκαστόν Α΄ της Φουά
O Γκαστον Α΄, γαλλ. Gaston I (1287 - 13 Δεκεμβρίου 1315) από τον Οίκο των Φουά ήταν 9ος κόμης της Φουά, (ως Γκαστόν Η΄) 22ος υποκόμης τού Μπεάρν και συν-πρίγκιπας της Ανδόρρας.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Ρογήρου-Βερνάρδου Γ΄ κόμη της Φουά και της Μαργαρίτας δε Μονκάδα, κόρης και κληρονόμου τού Γκαστόν Ζ΄ υποκόμη τού Μπεάρν.
Το 1302 διαδέχθηκε τον πατέρα του, υπό την επιτροπεία της μητέρας του. Μάλλον ήταν παρών στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών το 1302 και πολέμησε πάλι για τον βασιλιά της Γαλλίας εναντίον των Φλαμανδών στη μάχη τού Μονς-αν-Πεβέλ το 1304. Για να χρηματοδοτηθούν οι δαπάνες τού πολέμου εναντίον της Φλάνδρας, αυξήθηκαν οι φόροι· όταν όμως ήλθαν οι βασιλικοί φοροσυλλέκτες, οι πόλεις της κομητείας της Φουά εξεγέρθηκαν. Για τον λόγο αυτόν η κομητεία κατασχέθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα από τον σενεσάλη τού Καρκασσόν.
Το 1308 ξεκίνησε πόλεμο εναντίον τού κόμη τού Αρμανιάκ, παρά την εντολή τού βασιλιά που είχε απαγορεύσει τις διαμάχες στο εσωτερικό της Γαλλίας. Ο Γκαστόν Α΄ αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε στο Σατελέ. Ελευθερώθηκε μόνο με την πληρωμή 26.000 πονντ ως λύτρων. Επίσης είχε ένοπλη αντιπαράθεση με τον θείο του Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκας και ακόμη και με τη μητέρα του, που κυβερνούσε σταθερά τη Φουά κατά τις πολλές του απουσίες.
Το 1310 κληρονόμησε την υποκομητεία τού Μαρσάν από τη θεία του Κωνσταντία δε Μονκάδα. Όταν ένας άλλος θείος του, ο Ερμενγκόλ Ι΄ κόμης τού Ουρζέλ, απεβίωσε χωρίς άρρενα διάδοχο, ο Γκαστόν διεκδίκησε το Ουρζέλ, αλλά δεν αντιστάθηκε στον Αλφόνσο Δ΄ της Αραγωνίας, που ενσωμάτωσε το Ουρζέλ στο στέμμα της Αραγωνίας.
Όταν επέστρεψε από έναν άλλο πόλεμο εναντίον της Φλάνδρας, ο Γκαστόν Α΄ ασθένησε και απεβίωσε στο αββαείο Μωμπισσόν, κοντά στο Ποντουάζ. Η σορός του μεταφέρθηκε στο αββαείο Μπουλμπόν, όπου τάφηκε δίπλα στους προγόνους του. Μερικές πηγές αναφέρουν, ότι τάφηκε στη μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι, που τώρα δεν υφίσταται.
Οικογένια
Νυμφεύτηκε το 1301 την Ιωάννα των Καπετιδών-Αρτουά, κόρη τού Φιλίππου κυρίου του Κονς και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Επιχείρηση Χρυσός
Το 1961 η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας έχτισε το τείχος του Βερολίνου εμποδίζοντας έτσι τους κατοίκους της να μεταναστεύσουν στο Δυτικό τμήμα της χώρας και τους Δυτικούς να παρακολουθούν τις συνομιλίες των Ανατολικών.
Η επιχείρηση
Άρχισε σαν συμμαχική επιχείρηση των αμερικανικών και των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Οι κατάσκοποι της Δύσης έσκαψαν ένα τούνελ 548 μέτρων κάτω από το τείχος για να φτάσουν υπόγεια στον Σοβιετικό τομέα στο Βερολίνο και να παγιδεύσουν τις συνομιλίες των Ανατολικών. 3.000 τόνοι χώμα βγήκαν κρυφά για να δημιουργηθεί το πιο γνωστό τούνελ κατασκοπείας. Οι υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας δεν ανακοίνωσαν τίποτα για την επιχείρηση χρυσός για να μην υπάρξουν διαρροές. Η διαρροή όμως προήλθε από την ίδια τη βρετανική κατασκοπεία. Ο Τζωρτζ Μπλέικ, ένα από τα υψηλόβαθμα στελέχη των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών ήταν ταυτόχρονα πράκτορας της KGB. Eνημέρωσε τους Σοβιετικούς για το τούνελ. Ανατολικογερμανοί και Σοβιετικοί, αντί να προχωρήσουν στην αποκάλυψή του, το χρησιμοποίησαν για να δίνουν λάθος πληροφορίες. Όταν δεν το χρειάζονταν πλέον, το αποκάλυψαν, χρεώνοντας στους Δυτικούς την επιχείρηση. Ύστερα από χρόνια ο Μπλέικ συνελήφθη και φυλακίστηκε. Θεωρήθηκε υπεύθυνος για το θάνατο 42 δυτικών πρακτόρων και για την αποκάλυψη στους Σοβιετικούς. Κατάφερε όμως να δραπετεύσει και να διαφύγει στη Μόσχα.
Πηγές
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Κατασκοπεία
Ιταλική Σομαλιλάνδη
Η Ιταλική Σομαλιλάνδη (ιταλικά: Somalia italiana, αραβικά: الصومال الإيطالي, σομαλικά: Dhulka Talyaaniga ee Soomaaliya) γνωστή επίσης και σαν Ιταλική Σομαλία ήταν αποικία του Βασιλείου της Ιταλίας που βρίσκονταν στην βορειοανατολική, κεντρική και νότια περιοχή της σημερινής Σομαλίας. Η περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο του Σουλτανάτου Majeerteen και του Σουλτανάτου Hobyo και πέρασε σταδιακά σε ιταλικό έλεγχο μέσω διαφόρων συμφωνιών και συνθηκών την δεκαετία του 1880. Το 1936 η αποικία ενσωματώθηκε στην Ιταλική Ανατολική Αφρική και αποτέλεσε μέρος της Ιταλικής Αυτοκρατορίας. Στα 1941, ενώ η Φασιστική Ιταλία είχε μπεί πλέον στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή πέρασε σε βρετανικό έλεγχο μέχρι και το 1949. Στην συνέχεια πέρασε στον έλεγχο του ΟΗΕ υπό ιταλική διοίκηση. Την 1η Ιουλίου 1960 η περιοχή ενώθηκε με την πρώην Βρετανική Σομαλιλάνδη και σχημάτισαν το ανεξάρτητο κράτος της Σομαλίας.
<!--
Ιστορία
Ο Τσέζαρε Κορέντι (Cesare Correnti) οργάνωσε το 1876 αποστολή υπό την αιγίδα της Ιταλικής Γεωγραφικής Εταιρείας (Società Geografica Italiana). Το επόμενο έτος ιδρύθηκε από τον Μανφρέντο Καμπέριο (Manfredo Camperio) το ταξιδιωτικό περιοδικό L’Esploratore. Το 1879 συγκροτήθηκε η Società di Esplorazioni Commerciali in Africa, με εμπλοκή σημαντικών ιταλικών βιομηχανιών. Το 1880 δημιουργήθηκε το Club Africano το οποίο τρία χρόνια αργότερα εξελίχθηκε στην Società Africana D’Italia.
Συμφωνίες με τα σομαλικά σουλτανάτα
Στα τέλη του 1888, ο σουλτάνος Γιουσούφ Αλί Κεναντίντ υπέγραψε συνθήκη με τους Ιταλούς, σύμφωνα με την οποία το σουλτανάτο του γίνονταν ιταλικό προτεκτοράτο. Ο αντίπαλος του, Οσμάν Μαχαμούντ, υπέγραψε παρόμοια συμφωνία το επόμενο έτος. Και οι δύο ήρθαν σε συνεννόηση με τους Ιταλούς προκειμένου να προωθήσουν δικές τους επιδιώξεις, με τον Κεναντίντ να αποσκοπεί σε ιταλική υποστήριξη προκειμένου να επικρατήσει του αντιπάλου του στο ζήτημα του σουλτανάτου του Majeerteen καθώς και στην σύγκρουση με το Σουλτανάτο της Ζανζιβάρης. Υπογράφοντας αυτές τις συμφωνίες, οι δύο ηγέτες επεδίωκαν παράλληλα να εκμεταλευτούν τις διαφορές ανάμεσα στις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ώστε να εξασφαλίσουν την ανεξαρτησία των σουλτανάτων τους. Οι Ιταλοί από την πλευρά τους ενδιαφέρονταν κυρίως για τους λιμένες της περιοχής, που θα μπορούσαν να τους παρέχουν πρόσβαση στην Διώρυγα του Σουέζ και τον Κόλπο του Αντέν.
Οι συνθήκες προέβλεπαν ότι η Ιταλία δεν θα εμπλέκονταν στις εσωτερικές υποθέσεις των Σουλτανάτων. Σε αντάλλαγμα για ιταλικά όπλα και μια ετήσια επιχορήγηση, οι δύο σουλτάνοι αποδέχθηκαν περιορισμένη επίβλεψη και προέβησαν σε οικονομικές παραχωρήσεις. Οι Ιταλοί συμφώνησαν επίσης να αποστείλουν πρέσβεις που θα προωθούσαν τα ιταλικά συμφέροντα καθώς και αυτά των Σουλτανάτων. Την διαχείριση των δύο προτεκτοράτων είχε έκτοτε ο Βιντσέντζο Φιλοράντι (Vincenzo Filonardi) μέσω Εταιρείας. Στις 5 Μαΐου 1894 υπεγράφη Αγγλο-Ιταλικό συνοριακό πρωτόκολλο και το 1906 αναγνωρίστηκε από την Μεγάλη Βρετανία και την Ιταλία ότι το Buraan θα ήταν υπό τον έλεγχο του Σουλτανάτου του Majeerteen.
Η τελευταία περιοχή που ενσωματώθηκε στην αποικία ήταν η Τζούμπα, την οποία παρέδωσε η Μεγάλη Βρετανία στην Ιταλία το 1925 σαν ανταμοιβή για την συμμετοχή της χώρας στο πλευρό της Αντάτ στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Βρετανοί διατήρησαν υπό τον έλεγχό τους το νότιο μέρος της διαιρεμένης πλέον Τζούμπα. -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σομαλία Κατηγορία:Ιταλική αποικιακή αυτοκρατορία
Ντανιήλ Στράχοφ
Ο Ντανιήλ Αλεξάντροβιτς Στράχοφ (Ρώσικα: Дании́л Алекса́ндрович Стра́хов) είναι Ρώσος ηθοποιός (γεννημένος 2 Μαρτίου του 1976).
Βίος
Ο Στράχοφ γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1976 στη Μόσχα της ΕΣΣΔ νυν Ρωσίας, από ευκτατάστατη οικογένεια. Μετά από σπουδές υποκριτικής στη Μόσχα κέρδισε πολλούς σημαντικούς ρόλους σε ρωσικά σήριαλ και ταινίες, όπως Η ομάδα, Είμαστε από το μέλλον κ.α. Το 2002 του προσφέρθηκε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην εξαιρετικά επιτυχημένη ρωσική σειρά εποχής Φτωχή μου Αναστασία. Εκείνος ο ρόλος απογείωσε την καριέρα του, και του άνοιξε ορίζοντες για μεγαλύτερα πράγματα στην μικρή και μεγάλη οθόνη. Θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους Ρώσους ηθοποιούς και ταυτόχρονα ο Ρώσος ζεν πρεμιέ.
Προσωπική Ζωή
Από το 2000 είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Μαρία Λεόνοβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Οριακή (μεταιχμιακή) διαταραχή προσωπικότητας
Η οριακή (μεταιχμιακή) διαταραχή προσωπικότητας – ΜΔΠ (borderline personality disorder – BPD) είναι μια παρατεταμένη διατάραξη της λειτουργίας της προσωπικότητας ενός ατόμου. Εμφανίζεται σε ηλικία μεγαλύτερη των δεκαοχτώ ετών, μολονότι παρατηρείται και σε εφήβους. Οι οριακοί ασθενείς χαρακτηρίζονται από ασυνήθιστα επίπεδα αστάθειας στη διάθεση, στο συναίσθημα, στη συμπεριφορά και στην εικόνα εαυτού, καθώς και από χαοτικές σχέσεις με το αντικείμενο. Βρίσκονται στο μεταίχμιο νεύρωσης και ψύχωσης και μπορεί να εκδηλώνουν παρορμητικότητα, αυτοκτονικές πράξεις, αυτοακρωτηριασμούς, προβλήματα ταυτότητας, αισθήματα κενού και ανίας. Ο αυτοτραυματισμός είναι ένα έκδηλο σύμπτωμα, ενώ οι ενέργειες για απόπειρα ή ολοκληρωμένη αυτοκτονία είναι πιθανές, ειδικότερα σε περιπτώσεις χωρίς προηγούμενη φροντίδα και αποτελεσματική θεραπεία. Η διαταραχή μπορεί να έχει επιπτώσεις σε πολλές όψεις της ζωής του ατόμου, κάτι που συνεπάγεται δυσκολίες στη διατήρηση των οικογενειακών, των επαγγελματικών και γενικότερα των κοινωνικών σχέσεων. Αυτή η διαγνωστική κατηγορία είναι επίσης γνωστή ως περιπατητική σχιζοφρένεια, προσωπικότητα «ως εάν», ψευδονευρωτική σχιζοφρένεια και ψυχωτική χαρακτηριολογική διαταραχή.
Επιδημιολογία
Ο επιπολασμός της οριακής διαταραχής της προσωπικότητας ανέρχεται στο 2% του γενικού πληθυσμού, το 10% των εξωτερικών ασθενών, το 20% των νοσηλευόμενων ασθενών, και το 30 με 60% των ασθενών με διαταραχές προσωπικότητας. Είναι περισσότερο συχνή στις (νέες ειδικά) γυναίκες από ότι στους άνδρες με αναλογία 3:1, σύμφωνα με το DSM-IV-TR, παρόλα αυτά, όμως, οι λόγοι που συμβαίνει αυτό δεν είναι ακόμη ξεκάθαροι. Από τους οριακούς ασθενείς, το 90% έχουν ακόμη μία ψυχιατρική διάγνωση, ενώ το 40% έχουν ακόμη δύο διαγνώσεις. Επίσης, στις οικογένειες του ατόμου με οριακή προσωπικότητα υπάρχει αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης αντικοινωνικής προσωπικότητας, θυμικών διαταραχών και εξάρτηση από ουσίες. Η διαταραχή είναι πέντε φορές συχνότερη στους συγγενείς των ατόμων με τη συγκεκριμένη διαταραχή και μάλιστα η εμφάνισή της αυξάνεται στις μητέρες των οριακών ασθενών.
Αιτιολογία
Η αιτία για την εμφάνιση οριακής (μεταιχμιακής) διαταραχής μπορεί να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες. Ιδιαίτερα σημαντικοί θεωρούνται οι γενετικοί παράγοντες, τα νευρολογικά ελαττώματα, ο ψυχικός τραυματισμός σε μικρή ηλικία. Αυτοί μπορούν είτε να εμφανίζονται μεμονωμένα είτε ο συνδυασμός τους να οδηγήσει το άτομο στην εκδήλωση της συγκεκριμένης διαταραχής.
Γενετικοί παράγοντες
Σύμφωνα με έρευνες που έχουν διεξαχθεί υποστηρίζεται ότι υπάρχουν ενδείξεις για γενετικούς παράγοντες, οι οποίοι υπεισέρχονται στην αιτιολογία της διαταραχής, χωρίς, όμως, αυτό να έχει αποδειχθεί πλήρως.
Νευρολογικό ελάττωμα
Πρόσφατες θεωρίες εμπλέκουν κάποιο νευρολογικό ελάττωμα ή ελάττωμα προσοχής και μάθησης ως αίτιο της οριακής προσωπικότητας, κάτι που δεν έχει αποδειχθεί σε όλες τις περιπτώσεις. Υποστηρίχθηκε, επίσης, χωρίς, όμως, οριστική απόδειξη, ότι η παρουσία προβλήματος στο μεταβολισμό της σεροτονίνης είναι σε θέση να εξηγήσει τη σχέση αυτής της διαταραχής με τις θυμικές διαταραχές. Ακόμη, μπορεί να υπάρχει βλάβη του εγκεφάλου που ενδεχομένως να προκύπτει από περιγεννητική εγκεφαλική βλάβη, εγκεφαλίτιδα, τραυματισμό της κεφαλής ή άλλες εγκεφαλικές διαταραχές.
Διαταραχές της σχέσης παιδιού και γονέων
Πέρα από την οργανική διάσταση, όλες οι υπάρχουσες θεωρίες αναφέρουν το ενδεχόμενο της ύπαρξης διαταραχών στη σχέση του παιδιού με τους γονείς κατά τη διάρκεια της πρώτης παιδικής ηλικίας. Έρευνες δείχνουν ότι στην πρώτη παιδική ηλικία ατόμων που εμφανίζουν οριακή διαταραχή, παρατηρείται μια υψηλή συχνότητα απώλειας των γονέων, τραυματικών αποχωρισμών ή και τα δύο. Η μητέρα συνήθως είναι καταθλιπτική και το παιδί δημιουργεί μαζί της μια εχθρική και συγκρουσιακή σχέση. Ο πατέρας είναι συχνά απών και παρουσιάζει και ο ίδιος κάποιο ψυχοπαθολογικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα το παιδί να μην έχει την ευκαιρία να αναπτύξει μαζί του μια θετική σχέση, η οποία θα είχε ως στόχο να αντισταθμίσει το πρόβλημα με τη μητέρα. Σε τέτοιες περιπτώσεις ενδέχεται η ύπαρξη ιστορικού σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης, εγκατάλειψης ή γονεϊκής υπερεμπλοκής που μπορεί να συνδέεται με αλκοολισμό. Στα πλαίσια της συγκεκριμένης λογικής είναι πιθανόν να στηρίζεται η μεγάλη ανάγκη προσκόλλησης του οριακού ατόμου σε κάποιον, ως μητρικό υποκατάστατο, σαν συνέπεια των πρώιμων στερήσεων και των τραυματισμών που υπέστη.
Ψυχικός τραυματισμός
Η ψυχαναλυτική θεωρία αποδίδει την οριακή προσωπικότητα σε ψυχικό τραυματισμό, σεξουαλικής φύσεως, στη φάση που προηγείται του Οιδιποδείου συμπλέγματος, ο οποίος οδηγεί το παιδί στο Οιδιπόδειο, ενώ ακόμη εκείνο δεν είναι σε θέση να το χειριστεί. Ο τραυματισμός αυτός δημιουργεί μια ενορμητική αντίδραση στο πλαίσιο της ψυχικής οργάνωσης, που χαρακτηρίζεται από ένα ακόμη ανώριμο και όχι σωστά οργανωμένο Εγώ, όσον αφορά τις ικανότητες για προσαρμογή και άμυνα. Έτσι, το Εγώ του παιδιού οδηγείται στη χρήση πρώιμων μηχανισμών άμυνας, όπως η προβλητική ταύτιση, η απάρνηση, ο διχασμός του Εγώ και η αίσθηση παντοδυναμίας. Ένα άτομο με οριακή προσωπικότητα δεν είναι ψυχωσικό, αφού το Εγώ πρόλαβε να αποκτήσει κάποια συγκρότηση και ο κίνδυνος του εσωτερικού κερματισμού δεν υφίσταται. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι το Εγώ δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια γενετήσια αντικειμενοτρόπο σχέση, μια σχέση δηλαδή που εμπλέκει δύο ξεχωριστά πρόσωπα, όπου το ένα, το άτομο με οριακή διαταραχή, στηρίζεται επάνω στο άλλο, που θεωρείται “μεγάλο” και “δυνατό”. Ο κίνδυνος λοιπόν που θέλει να αντιμετωπίσει η οριακή κατάσταση είναι αυτός της κατάθλιψης, που στην προκειμένη περίπτωση ισοδυναμεί με ψυχική κατάρρευση του ατόμου.
Συμπτώματα
Η οριακή (μεταιχμιακή) διαταραχή προσωπικότητας παρουσιάζει μερικά από τα παρακάτω συμπτώματα:
Φόβος Εγκατάλειψης
Το οριακό άτομο διακατέχεται συνήθως από έντονο φόβο ότι θα τον εγκαταλείψουν –ο οποίος μπορεί είτε να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είτε όχι– και κάνει προσπάθειες για να αποφύγει αυτήν την εγκατάλειψη. Ακόμη και οι βραχυχρόνιοι χωρισμοί υπάρχει πιθανότητα να βιωθούν ως εγκατάλειψη, η οποία έχει άμεση και δυσμενή επίπτωση τόσο στο συναίσθημα που εκδηλώνει το άτομο όσο και στον τρόπο με τον οποίο βιώνει και βλέπει τον εαυτό του και αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Η εγκατάλειψη αυτή μπορεί να πάρει την έννοια για το άτομο ότι το ίδιο είναι “κακό” και για να καταφέρει να την αποφύγει να οδηγηθεί σε ενορμητικές αντιδράσεις, όπως απόπειρα αυτοκτονίας ή αυτοακρωτηριασμός.
Παρορμητικότητα
Η παρορμητικότητα που θεωρείται ένα γενικό χαρακτηριστικό του οριακού ατόμου, μπορεί να αφορά διάφορους τομείς και να εκδηλώνεται για παράδειγμα στη χαρτοπαιξία, την κατασπατάληση χρημάτων, την κατάχρηση του αλκοόλ, το ευκαιριακό σεξ χωρίς προφυλάξεις κ.α.
Ασταθείς σχέσεις
Το άτομο με οριακή διαταραχή έχει σχέσεις ιδιαίτερα ασταθές. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι μπορεί να εξιδανικεύσει κάποιον αμέσως μόλις τον συναντήσει και να τον υποτιμήσει αργότερα, ειδικά στην περίπτωση που θα αισθανθεί ότι ο άλλος δεν είναι πραγματικά “παρών” απέναντί του. Έτσι, ο “ευεργέτης” μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε “απάνθρωπο σαδιστή”, μια αλλαγή που συμβαίνει όταν γίνει αισθητός ο κίνδυνος εγκατάλειψης ή και για οποιονδήποτε άλλο λόγο.
Διαταραχή ταυτότητας
Προβλήματα ταυτότητας συχνά παρουσιάζονται σε άτομα με τη συγκεκριμένη διαταραχή. Μπορεί να έχουν την εμπειρία δραματικών αλλαγών στον τρόπο με τον οποίο βιώνουν τον εαυτό τους, αναπροσδιορίζοντας τις αξίες, τη δουλειά τους, τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών είναι η προβληματική τους κοινωνική ένταξη. Στο βάθος τα άτομα αυτά έχουν την εντύπωση πως είναι “κακά”, αλλά μπορεί να υπάρξουν στιγμές που θα έχουν την πεποίθηση ότι δεν υπάρχουν καν ως άτομα. Φαίνεται να συνοδεύει τη ζωή τους μια αίσθηση κενού, διακατέχονται από αισθήματα ανίας και πάντα ζητούν να κάνουν κάτι.
Διακυμάνσεις συναισθημάτων
Ένα εξίσου σημαντικό σύμπτωμα της οριακής διαταραχής είναι ότι το συναίσθημα παρουσιάζει διακυμάνσεις, εφόσον περίοδοι οργής, πανικού ή απόγνωσης εναλλάσσονται με διαστήματα που χαρακτηρίζονται από καλή διάθεση. Κατά τη διάρκεια των δύσκολων περιόδων πιθανόν να προκύψουν σύντομες φάσεις (μερικά λεπτά ή ώρες) παρανοειδούς σκέψης ή αποπροσωποποίησης. Ένα χαρακτηριστικό της οριακής προσωπικότητας φαίνεται ότι είναι οι γνωσιακής φύσεως διαταραχές, ειδικά όσον αφορά τη δομή των εμπειριών. Το άτομο έχει την τάση να χάνει σε κάποιο βαθμό την αίσθηση της πραγματικότητας, όταν έρχεται αντιμέτωπο με καταστάσεις που δεν είναι γνωσιακά δομημένες γι' αυτό. Αυτή η κατάσταση, όμως, είναι προσωρινή λόγω του ότι η επαφή με την πραγματικότητα αποκαθίσταται συνήθως σύντομα, επειδή το άτομο είναι σε θέση και πάλι να την ελέγξει.
Σύμφωνα με την αναθεωρημένη 4η έκδοση του «ευαγγελίου» των απανταχού Ψυχιάτρων, το γνωστό Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο των Ψυχικών Διαταραχών ή DSM - IV, «η διάγνωση της οριακής διαταραχής εισάγεται όταν υφίστανται πέντε τουλάχιστον από τα ακόλουθα:
Διάγνωση
Η διάγνωση βασίζεται σε μια κλινική εκτίμηση που γίνεται από έναν ειδικό ψυχικής υγείας (mental health professional). Η εκτίμηση αυτή περιλαμβάνει τις προσωπικές εμπειρίες του ασθενούς, καθώς και τις παρατηρήσεις του κλινικού γιατρού. Μπορεί να γίνει πιο αξιόπιστη με τη χρήση ψυχολογικών δοκιμασιών, όπως το TAT (Thematic Apperception Test) ή το τεστ του Rorschach. Συνήθως τα συμπτώματα εμφανίζονται κατά την εφηβεία ή την νεαρή ενήλικη ζωή. Πιθανό είναι το ενδεχόμενο να επιμένουν για κάποια χρόνια, αλλά κατά κύριο λόγο η πλειοψηφία αυτών μειώνεται. Ο ασθενής με οριακή διαταραχή προσωπικότητας χαρακτηρίζεται από διάχυτη και υπερβολική αστάθεια των συναισθημάτων, της εικόνας του εαυτού και των διαπροσωπικών του σχέσεων, καθώς και από παρορμητικότητα. Έχει την τάση να εμφανίζει μικροψυχωτικά επεισόδια, συχνά με παράνοια ή παροδικά αποσυνδετικά συμπτώματα. Πολλές φορές απαντώνται απειλές, χειρονομίες ή πράξεις αυτοκαταστροφής, αυτοακρωτηριασμοί ή αυτοκτονίες και το άτομο ενδέχεται να εμπλακεί σε κατάχρηση ουσιών, απρόσεκτη οδήγηση ή επεισόδια υπερφαγίας. Μπορεί ακόμη να εκδηλώσει διαταραχές ταχέων οφθαλμικών κινήσεων (REM) τόσο στη λανθάνουσα περίοδο όσο και στη συνέχεια του ύπνου, όπως και παθολογικά αποτελέσματα στη δοκιμασία καταστολής με δεξαμεθαζόνη και στην εξέταση της ορμόνης έκλυσης θυρεοτροπίνης (TRH). Ο οριακός ασθενής σχεδόν πάντα μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης, επιχειρεί έντονες προσπάθειες αποφυγής της πραγματικής ή φαντασιωμένης εγκατάλειψης και διακατέχεται από χρόνια αισθήματα ματαιότητας. Παρατηρείται δiαταραχή της ταυτότητάς του, έντονος θυμός ή δυσκολία ελέγχου του θυμού (π.χ. συχνές εκδηλώσεις οργής και επανειλημμένοι διαπληκτισμοί), και παροδικός, συνδεόμενος με στρες, παρανοειδής ιδεασμός ή βαριά αποσυνδετικά συμπτώματα. Με τη βοήθεια λοιπόν αυτών των διαγνωστικών κριτηρίων του DSM-IV-TR μπορεί να εντοπισθεί η οριακή διαταραχή προσωπικότητας στα άτομα.
Διαφορική διάγνωση
Όσον αφορά την οριακή διαταραχή προσωπικότητας θα πρέπει να γίνει διαφορική διάγνωση από:
Πορεία και πρόγνωση
Η πρόγνωση για την οριακή (μεταιχμιακή) διαταραχή προσωπικότητας ποικίλει. Μπορεί να είναι από εντελώς αρνητική έως μια εξέλιξη με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Βελτίωση ως κάποιο βαθμό μπορεί να παρατηρηθεί με την πάροδο του χρόνου. Οριακά άτομα με λίγη ή καθόλου θεραπεία και χωρίς απόπειρες αυτοκτονίας τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε περιθωριακή κοινωνική προσαρμογή, ειδικά αν βρουν ένα όχι ιδιαίτερα απαιτητικό επάγγελμα και ένα άτομο (μητέρα, αδελφό, σύζυγο) που να δημιουργήσουν συμβιωτική σχέση. Όσον αφορά την εξέλιξη της διαταραχής παρουσιάζει ποικιλία σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Παρόλα αυτά η πιο συνηθισμένη εξέλιξη είναι αυτή της χρόνιας αστάθειας, που εμφανίζεται στην αρχή της ενήλικης ζωής με επεισόδια έντονης αποσταθεροποίησης σε συναισθηματικό επίπεδο ή υπό τη μορφή ενορμητικής συμπεριφοράς. Με την πάροδο της ηλικίας, όμως, μετά τα τριάντα ή σαράντα, ο κίνδυνος της αυτοκτονίας ελαττώνεται και επέρχεται σταδιακά μια σχετική σταθερότητα στις σχέσεις, στις επαγγελματικές δραστηριότητες και στις γενικότερες κατευθύνσεις στη ζωή.
Θεραπεία
Οι οριακοί ασθενείς μπορεί να εκδηλώσουν «συναισθηματικές κρίσεις», κάτι που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Προτείνονται λοιπόν δύο είδη θεραπείας: α) η ψυχοθεραπεία και β) η φαρμακοθεραπεία.
Ψυχοθεραπεία
Η θεραπεία των ατόμων με οριακή διαταραχή δεν είναι εύκολη και μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί πολλές μελέτες οι οποίες εξετάζουν την αποτελεσματικότητά της. Ο πυρήνας της Γνωστικής Θεραπείας είναι η εύρεση και η τροποποίηση των γνωστικών σχημάτων που οδηγεί σε μη αποδεκτές συμπεριφορές. Χρησιμοποιείται η προσέγγιση της Γνωστικής Αναλυτικής Θεραπείας. Οι στρατηγικές που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της θεραπείας εξαρτώνται από την πιο προβληματική συμπεριφορά τη δεδομένη στιγμή. Ένας από τους πιο σημαντικούς θεραπευτικούς στόχους είναι η μείωση του ρίσκου για αυτο-ακρωτηριασμό. Αυτό πραγματοποιείται με την εύρεση των σκέψεων και συναισθημάτων που συνοδεύουν ένα επεισόδιο. Το κάθε ένα από αυτά αποτελεί θεραπευτικό στόχο. Όταν υπάρχει κίνδυνος εμφάνισης αυτοκτονικού επεισοδίου, συγκεκριμένες στρατηγικές, όπως η επίλυση προβλημάτων, χρησιμοποιούνται για τη μείωση του κινδύνου.
Μία ακόμη σημαντική μορφή θεραπείας είναι η Διαλεκτική Συμπεριφορική Θεραπεία, η οποία αποτελείται από συμπεριφορικά στοιχεία. Ο κύριος στόχος και σε αυτή τη θεραπεία είναι η μείωση του αυτο-ακρωτηριασμού και της αυτοκτονικής συμπεριφοράς. Πραγματοποιείται σε ατομικές και ομαδικές συνεδρίες. Το μοντέλο περιλαμβάνει τέσσερα στάδια. Το πρώτο στάδιο είναι η αντιμετώπιση των επικίνδυνων παρορμητικών συμπεριφορών, με στόχο την απόκτηση μεγαλύτερου ελέγχου. Το δεύτερο στάδιο εστιάζεται στην ανάπτυξη ικανοτήτων ρύθμισης και ελέγχου της υπερβολικής συναισθηματικότητας. Το τρίτο στάδιο εστιάζεται στην βελτίωση των διαπροσωπικών σχέσεων και τέλος, το τέταρτο στάδιο έχει ως στόχο την ενίσχυση της σύνδεσης του ατόμου με τους άλλους, καθώς και της δυνατότητας να είναι ευτυχισμένο. Έχει αποδειχθεί αποτελεσματική μορφή θεραπείας στη μείωση την παρορμητικότητας και αυτοκτονικής συμπεριφοράς.
Φαρμακοθεραπεία
Η φαρμακοθεραπεία μπορεί να φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη στην αντιμετώπιση ορισμένων οξέων συμπτωμάτων που εμφανίζονται περιοδικά, όπως το άγχος και η κατάθλιψη. Τα αντιψυχωτικά είναι χρήσιμα για τον έλεγχο του θυμού, της επιθετικότητας και των βραχέων ψυχωτικών επεισοδίων. Τα αντικαταθλιπτικά είναι σε θέση να βελτιώσουν την καταθλιπτική διάθεση. Οι αναστολείς της μονοαμινο-οξειδάσης (MAOIs) μπορεί να είναι αποτελεσματικοί στη ρύθμιση της παρορμητικής συμπεριφοράς. Επίσης, οι βενζοδιαζεπίνες φαίνεται να είναι χρήσιμες για την αντιμετώπιση του άγχους και της κατάθλιψης, αλλά ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν άρση των αναστολών με αυτά τα φάρμακα. Τα αντισπασμωδικά, όπως η καρβαμαζεπίνη, μπορεί να βελτιώσουν τη συνολική λειτουργικότητα και οι σεροτονινεργικοί παράγοντες, όπως η φλουοξετίνη, έχουν αποδειχτεί επίσης χρήσιμοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαταραχές της προσωπικότητας
Υδατοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 διεξήχθη τουρνουά υδατοσφαίρισης ανδρών. Συνολικά, 21 αθλητές των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρισμένοι σε τρεις ομάδες, έλαβαν μέρος στους αγώνες που διεξήχθησαν το διήμερο 5 και 6 Σεπτεμβρίου στο Φόρεστ Παρκ του Σαιντ Λούις.
Πλην των Ηνωμένων Πολιτειών, η Γερμανία ήταν η μοναδική χώρα που έστειλε ομάδα υδατοσφαίρισης στο Σαιντ Λούις. Μόλις όμως έφτασαν οι αθλητές της εκεί, κατάλαβαν πολύ γρήγορα από τις προπονήσεις των Αμερικανών, ότι το άθλημα έχει άλλους κανονισμούς πέρα από τον Ατλαντικό. Ύστερα από αρκετή σκέψη αποφάσισαν να αποσυρθούν, με αποτέλεσμα στους αγώνες να παραμείνουν μόνο οι τρεις αμερικανικές ομάδες.