cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας
Εμφύλιες συγκρούσεις
thumb|right|250px|Ο Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας και ο Σκαλ Μπάρντσον σε Ισλανδική μικρογραφία του 14ου αιώνα. Ο τελευταίος διεκδικητής του θρόνου της Νορβηγίας από την ομάδα των Μπάγκλερ Φίλιπ Σίμονσον πέθανε (1217) και ο Σκαλ με επιδέξιους χειρισμούς κατάφερε να συμφιλιώσει τους Μπάγκλερ με τους Μπιρκεμπέινερ φέρνοντας την ενότητα στο βασίλειο. Υπήρχαν όμως ακόμα εστίες αντίστασης από την ομάδα των Μπάγκλερ οι οποίες προκάλεσαν νέα εξέγερση με αρχηγό τον Σίγκουρντ Ρίμπουνγκ (1219), είχε όμως την υποστήριξη μονάχα σε λίγα τμήματα της Ανατολικής Νορβηγίας χωρίς να καταφέρει να κερδίσει τον έλεγχο του Βίκεν και του Οπλαντέν. Το καλοκαίρι του 1223 ο Σκαλ επιδέξια πάλι κατόρθωσε να πετύχει την υποταγή του Σίγκουρντ Ρίμπουνγκ, σε νέα συνάντηση συμφωνήθηκε ο Σκάλ να αναλάβει τη διοίκηση του ενός τρίτου του βορείου τμήματος αντί για το ανατολικό, αυτό θεωρήθηκε διπλωματική του αποτυχία. Ο Ρίμπουνγκ που είχε μπει στην υπηρεσία του Σκαλ δραπέτευσε (1224) και ο Χάακον ήταν έτοιμος να τον αντιμετωπίσει μόνος του στην Ανατολική Νορβηγία, η υποστήριξη του Σκαλ ήταν πάντοτε υποτονική και χλιαρή. Ο Χάακον Δ΄ τα επόμενα χρόνια κατόρθωσε να νικήσει και να υποτάξει τον Ρίμπουνγκ και τους οπαδούς του. Στη συνέχεια συγκρότησε μεγάλο στρατό προκειμένου να τιμωρήσει τους οπαδούς του Ρίμπουνγκ στο Βερμλάνδς, ο Ρίμπουνγκ πέθανε (1226) και στη συνέχεια παραδόθηκαν όλοι οι οπαδοί του, η παράδοση και του Κνουτ Χάακορσον στη συνέχεια έσβησε κάθε εστία αντίστασης.[20] Ο Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας παρέμεινε από τότε ο μοναδικός αναμφισβήτητος μονάρχης. Οι σύμβουλοι του Χάακον επιχείρησαν να τον συμφιλιώσουν με τον Σκαλ προτείνοντας γάμο του Χάακον με την κόρη του Σκαλ Μαργαρίτα (1219), ο Χάακον Δ΄ δέχτηκε την πρόταση αλλά ο γάμος δεν πραγματοποιήθηκε πριν το 1225 λόγω της σύγκρουσης με τον Ρίμπουνγκ.[19] Οι σχέσεις του Χάακον Δ΄ με τον Σκαλ επιδεινώθηκαν περισσότερο στα μέσα της δεκαετίας του 1230, διάφορες συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ τους (1233, 1236) δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Ο Σκαλ ήταν το πρώτο πρόσωπο στην ιστορία της Νορβηγίας που πήρε τον τίτλο του δούκα (1237) ο βασιλιάς Χάακον περιορίζοντας τα έσοδα του προσπάθησε να μειώσει τις εξουσίες του. Η σύγκρουση ανάμεσα στον βασιλιά και στον Σκαλ οδήγησε σε ανοιχτό πόλεμο (1239) αλλά ο Σκαλ είχε ελάχιστη υποστήριξη για να κερδίσει τις βασιλικές δυνάμεις, η εξέγερση είχε κατάληξη τη δολοφονία του Σκαλ (1240) αφήνοντας ξανά τον Χάακον σαν τον μοναδικό αναμφισβήτητο μονάρχη. Αυτό ήταν το τέλος όλων των μακροχρόνιων εμφύλιων συγκρούσεων στη Νορβηγία.
Σχέσεις με την εκκλησία
Η εκκλησία αν και αρνήθηκε στην αρχή να αναγνωρίσει τον Χάακον Δ΄ σαν βασιλιά της Νορβηγίας αναγκάστηκε μετά από συνάντηση το 1223 να το κάνει αλλά οι διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν. Όταν έγινε ο αναμφισβήτητος βασιλιάς της Νορβηγίας χωρίς κανέναν αντίπαλο με τον θάνατο του Σκάλ (1240) δέχτηκε και την αναγνώριση από τον πάπα, παρόλα αυτά δεν αξίωσε να χαρακτηριστεί Ευρωπαίος βασιλιάς. Ύστερα από συναντήσεις που είχε με τον πάπα συμφώνησε να αναγνωρίσει διάδοχο του τον Χάακον τον Νεώτερο πρώτο γιο του με τη νόμιμη σύζυγο του Μαργαρίτα αντί για τον μεγαλύτερο νόθο γιο του. Ο Χάακον Δ΄ είχε και άλλα παιδιά με την ερωμένη του Κάνγκα πριν παντρευτεί με τη Μαργαρίτα αλλά μόνο τα παιδιά με τη νόμιμη σύζυγο του είχαν την παπική αναγνώριση. Η αρχή της νομιμότητας στη διαδοχή καθιερώθηκε από τον Χάακον χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν δεν υπήρχαν νόμιμοι διάδοχοι δεν θα μπορούσε να κληρονομήσει κάποιος νόθος γιος του τον θρόνο. Έδωσε στην εκκλησία μεγάλες εξουσίες και πολιτική αυτονομία παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε ισχυρά πλεονεκτική θέση. Ο Χάακον Δ΄ κατόρθωσε να ενισχύσει τους δεσμούς του με τον πάπα παίρνοντας όρκο για Σταυροφορία. Το 1241 έδωσε όρκο να πολεμήσει τους παγανιστικούς λαούς στον βορά οι οποίοι βρίσκονταν υπό την πίεση της εισβολής των Μογγόλων στην Ευρώπη, μια ομάδα από Καρελιανούς τους επέτρεψε να παραμείνουν στο Μαλαγκέν και στη συνέχεια τους εκχριστιάνισε. Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας μέσω του απεσταλμένου του Ματθαίου των Παρισίων του πρότεινε να συμμετέχει στην Ζ΄ Σταυροφορία σαν αρχηγός του στόλου του αλλά ο Χάακον το αρνήθηκε. Ο Χάακον Δ΄ ενώ δεν μπορούσε να πετύχει την αναγνώριση από τον πάπα Γρηγόριο Θ΄ πέτυχε την αναγνώριση από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ ο οποίος αναζητούσε συμμάχους εναντίον του αντιπάλου Ρωμαίου αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν. Ο Χάακον δέχτηκε παπική αναγνώριση από τον Ιννοκέντιο (1246) και ο καρδινάλιος Γουλιέλμος της Σαμπίνα στάλθηκε από τον πάπα στο Μπέργκεν προκειμένου να στέψει τον Χάακον βασιλιά (1247).
Μεταφορά του Ευρωπαϊκού πολιτισμού στη Νορβηγία
thumb|right|250px|Τα ανάκτορα του Χάακον Δ΄ στο Μπέργκεν - οικοδομήθηκαν στα μέσα του 13ου αιώνα Μετά τη σταθεροποίηση του σαν βασιλιάς ο Χάακον Δ΄ (1240) ξεκίνησε τις προσπάθειες του να ενσωματώσει το βασίλειο του στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, ξεκίνησε την ανοικοδόμηση γιγαντιαίων μνημείων και κτηρίων Ευρωπαϊκού τύπου όπως και μεγάλα πέτρινα ανάκτορα στο Μπέργκεν. Χρησιμοποίησε έναν γιγαντιαίο ναυτικό στόλο ενώ αντάλλαξε συνέχεια επιστολές και δώρα με άλλους Ευρωπαίους βασιλείς, η πιο εντυπωσιακή καταγράφεται η αποστολή του στον σουλτάνο της Τύνιδας. Στη βασιλική αυλή στο Μπέργκεν ξεκίνησαν τη μετάφραση Ευρωπαϊκών λογοτεχνικών κειμένων με προέλευση από τη Γαλλία και την Αγγλία σε ιστορίες που αναφερόντουσαν αντίστοιχα στον Καρλομάγνο και στους θρύλους του βασιλιά Αρθούρου. Η πρώτη ιστορία η οποία μεταφράστηκε στα αρχαία Νορβηγικά ήταν αυτή του Τριστάνου και της Ιζόλδης η οποία ολοκληρώθηκε το 1226 με εντολή του τότε νεαρού ακόμα Χάακον, ο σκοπός του βασιλιά ήταν η αναγέννηση των Νορβηγικών ιπποτικών Σάγκας. Οι νομικές μεταρρυθμίσεις του Χάακον ήταν καθοριστικές για τη σωστή εφαρμογή της δικαιοσύνης στη Νορβηγία καταργώντας παλιούς αυστηρούς νόμους που είχαν στόχο μονάχα την εκδίκηση και την τιμωρία, έγραψε για το θέμα αυτό σε συνεργασία με τη βασιλική αυλή ένα εκπαιδευτικό κείμενο για τον γιο του Μάγκνους στα μέσα της δεκαετίας του 1250. Οι σχέσεις του Χάακον ήταν από την αρχή εχθρικές τόσο με τη Δανία όσο και με τη Σουηδία, την εποχή που βρισκόταν σε εχθρότητα με τον κόμη Σκάλ ο Σκάλ προσπάθησε να έχει την υποστήριξη του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας αλλά αυτό στάθηκε αδύνατο μετά την αιχμαλωσία του Βάλντεμαρ. Οι Δανοί υποστήριξαν τους συμμάχους του πάπα Γουέλφους, ο Χάακον απάντησε με υποστήριξη στον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄ ο οποίος έστειλε απεσταλμένους στην αυλή του στη Νορβηγία. Η φήμη του ισχυρού Νορβηγικού στόλου στάθηκε αιτία όλοι οι Ευρωπαίοι βασιλείς να αναζητήσουν τη συμμαχία του, ο Χάακον με τη σειρά του προσπάθησε να έχει φιλικές σχέσεις τόσο με τον πάπα όσο και με τον αυτοκράτορα, σύμφωνα με τα Αγγλικά Χρονικά ο πάπας ήθελε να ανακηρύξει τον Χάακον αυτοκράτορα. Είναι επιβεβαιωμένο όμως ότι ο Χάακον αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη Νορβηγία λόγω της Μογγολικής απειλής.
Εξωτερική πολιτική
Στη Σκανδιναβία ο Χάακον συναντήθηκε συχνά με γειτονικούς βασιλείς στα σύνορα γύρω από το Ελβέν τη δεκαετία του 1240, χρησιμοποιούσε ως απεσταλμένους μεγάλους στόλους με περισσότερα από 300 πλοία. Ο Χάακον είχε στόχο να επεκτείνει τα σύνορα του βασιλείου του νοτιότερα από το Ελβέν στη Δανική επαρχία του Χάλλαντ, αναζητούσε συμμαχίες τόσο με τους Σουηδούς όσο και με αντιπάλους της βασιλικής δυναστείας της Δανίας. Ήρθε σε επαφή με τον κυβερνήτη των Σουηδών Μπίργιερ Γιαρλ (1249) προκειμένου να συνεργαστούν για να δημιουργήσουν μια οργανωμένη Σουηδο-Νορβηγική επίθεση στο Χάλλαντ και στη Σκανία αλλά οι Σουηδοί αδιαφόρησαν για την πρόταση με τη Συνθήκη του Λοντόζ. Ο Χάακον διεκδίκησε το Χάλλαντ (1253) και τελικά επιτέθηκε σε αυτό μόνος του (1256) προκειμένου να το προσαρτήσει ως αποζημίωση για την απώλεια Νορβηγικών πλοίων σε θάλασσες της Δανίας. Πιέστηκε ωστόσο να αποκηρύξει τα δικαιώματα του ύστερα από ειρήνη που έκλεισε με τον Χριστόφορο Α΄ της Δανίας (1257), στη συνέχεια διαπραγματεύτηκε τον γάμο του γιου του Μάγκνους με την Ίνγκεμποργκ κόρη του πρώην βασιλιά Ερρίκος Δ΄ της Δανίας. Ο Χάακον συμφιλιώθηκε με τους Σουηδούς όταν ο γιος του Χάακον ο Νεώτερος παντρεύτηκε μια κόρη του Μπίργιερ. Οι πολιτικές του Χάακον προσανατολίστηκαν στις ενώσεις οι οποίες ονομάστηκαν Ένωση του Καλμάρ και είχαν οδυνηρές συνέπειες για τη Νορβηγία επειδή δεν είχε τους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους για να συντηρήσει τις επιθετικές πολιτικές του Χάακον.
Συμμαχία με την Καστίλη
Ο Χάακον έβαλε στη συνέχεια στόχο να πραγματοποιήσει συμμαχία με τον Αλφόνσο Α΄ της Καστίλης ο οποίος πιθανότατα ήταν ο επόμενος Ρωμαίος αυτοκράτορας προκειμένου να αποκτήσει νέες προμήθειες με σιτάρι και να έχει κέρδη μέσω του τελωνειακού ελέγχου στο Λίμπεκ. Ο σκοπός του ήταν να επεκτείνει την επιρροή της Νορβηγίας στη βόρεια Ευρώπη προκειμένου να έχει υποστήριξη για τη Σταυροφορία την οποία είχε προτείνει στο Μαρόκο. Ο Χάακον ήθελε να εκπληρώσει περισσότερο τον όρκο τον οποίο είχε δώσει στον πάπα για Σταυροφορία αν και από μόνος του δεν ενδιαφερόταν και τόσο να την πραγματοποιήσει. Έστειλε απεσταλμένους στην Καστίλη και συμφώνησε ύστερα από αίτημα του Αλφόνσο να παντρέψει την κόρη του Χριστίνα με έναν από τους αδελφούς του Αλφόνσο. Ο θάνατος της Χριστίνας ωστόσο τέσσερα χρόνια αργότερα έφερε τέλος στη σύντομη συμμαχία και η Σταυροφορία δεν πραγματοποιήθηκε.
Συγκρούσεις με τη Σκωτία για τον έλεγχο των δυτικών νησιών
thumb|right|250px|Ο Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας, η Μαργαρίτα και ο Χάακον ο Νεώτερος απεικονίζονται σε ψαλτήρι της Μαργαρίτας. Ο Χάακον πραγματοποίησε μια ενεργή εξωτερική πολιτική με στόχο να ενισχύσει τους δεσμούς της Νορβηγίας με τη δύση. Ο κυριότερος στόχος στις συμμαχίες του ήταν ο Άγγλος βασιλιάς, η φιλία του με τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας την περίοδο 1217 - 1223 ήταν ο βασικός στόχος του στην εξωτερική του πολιτική. Όταν έγιναν βασιλιάδες την ίδια σχεδόν περίοδο ο Χάακον έστειλε γράμμα στον Ερρίκο Γ΄ στο οποίο τόνιζε τη φιλία που υπήρχε μεταξύ των πατεράδων τους. Ο Χάακον είχε βασικό στόχο να υπερασπιστεί την κυριαρχία της Νορβηγίας στα δυτικότερα νησιά όπως οι Εβρίδες, η Νήσος του Μαν, η Σέτλαντ, οι Ορκάδες και οι Νήσοι Φερόες. Η Νορβηγική κοινότητα της Γροιλανδίας συμφώνησε να δηλώσει υποταγή στον Νορβηγό βασιλιά (1261), την επόμενη χρονιά (1262) ο Χάακον πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη φιλοδοξία του να ενσωματώσει την Ισλανδία στο βασίλειο του, την εποχή που πέθανε ο Χάακον το βασίλειο της Νορβηγίας βρισκόταν στο μέγιστο της ισχύος του. Ο έλεγχος της Νορβηγίας στις Νήσους Φερόες και στη Σέτλαντ ήταν ισχυρή λόγω της μεγάλης εμπορικής σημασίας του Μπέργκεν, στις Ορκάδες, τις Εβρίδες και τη Νήσο του Μαν αντίστοιχα τον έλεγχο είχε περισσότερο το μητροπολιτικό τους βασίλειο της Σκωτίας. Οι αποικίες της Νορβηγίας στη βόρεια Σκωτία ήταν ισχυρές, παρόλα αυτά οι Σκωτσέζοι βασιλείς απαίτησαν την κυριαρχία τους σε ολόκληρη την περιοχή. Ο Χάακον την ίδια εποχή κέρδισαν τον έλεγχο στις Εβρίδες και στη νήσο του Μαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο βασιλιά από την εποχή του Μάγκνους του Γυμνοπόδη. Ο Αλέξανδρος Β΄ της Σκωτίας διεκδίκησε τα νησιά και ζήτησε να τα αγοράσει από τη Νορβηγία αλλά ο Χάακον Δ΄ δεν δέχτηκε την παραμικρή συζήτηση, μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου Β΄ ο γιος του Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας συνέχισε την πολιτική του πατέρα του στέλνοντας αποστολή στη Νορβηγία (1261) και στη συνέχεια επιτέθηκε στις Εβρίδες.
Θάνατος
Η διαμάχη που ξέσπασε με τη Σκωτία για την κυριαρχία των Εβρίδων προκάλεσε τον Χάακον να στείλει αποστολή στο νησί (1263), μαθαίνοντας ότι Σκωτσέζοι ευγενείς έκαναν επιδρομή στα νησιά (1262) και ο βασιλιάς Αλέξανδρος Β΄ σχεδίαζε να τα κατακτήσει έστειλε τον ισχυρότερο στόλο του με 120 πλοία. Ο στόλος απέπλευσε από το Μπέργκεν τον Ιούλιο έφτασε στο Σέτλαντ και στο Όρκνει τον Αύγουστο όπου εκεί ενώθηκε με οπλαρχηγούς από τις Εβρίδες και τη νήσο του Μαν, προσπάθησαν να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τον Αλέξανδρο αλλά καθυστέρησαν σκόπιμα από τους Σκωτσέζους. Τον χειμώνα ο στόλος των Νορβηγών καταστράφηκε από την κακοκαιρία, η μάχη του Λάργκς που ακολούθησε στη συνέχεια δεν έφερε κανένα σημαντικό αποτέλεσμα και ο Χάακον Δ΄ αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει στο Όρκνει. Μια αντιπροσωπεία Ιρλανδών βασιλέων στο όνομα του μεγάλου βασιλιά της Ιρλανδίας ζήτησε από τον Χάακον να τους βοηθήσει να διώξουν τους Άγγλους εποίκους από το νησί αλλά εκείνος το αρνήθηκε επειδή δεν ήταν στα ενδιαφέροντα του. Ο Χάακον εξοργισμένος πέρασε τον χειμώνα στο Όρκνει έτοιμος να πραγματοποιήσει νέες εκστρατείες την επόμενη χρονιά. Στη διάρκεια παραμονής του στο Κέρκγουολ αρρώστησε και πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου 1263. Ο Χάακον Δ΄ ετάφη στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Μάγκνους στο Κέρκγουολ αλλά την άνοιξη έγινε εκταφή του, το σώμα του μεταφέρθηκε στη Νορβηγία και ετάφη στον παλιό Καθεδρικό ναό του Μπέργκεν. Αιώνες αργότερα (1531) o ναός κατεδαφίστηκε από τον Δανό διπλωμάτη Έσκε Μπίλ για στρατιωτικούς σκοπούς.[55][56] Στη διάρκεια της Προτεσταντικής μεταρρύθμισης οι τάφοι του Χάακον Δ΄ και των υπόλοιπων Νορβηγών βασιλέων καταστράφηκαν. [57]
Απόψεις ιστορικών
thumb|right|250px|Η Νορβηγία στα τέλη της βασιλείας του Χάακον Δ΄ Οι Νορβηγοί ιστορικοί βλέπουν διαχρονικά την περίοδο βασιλείας του Χάακον Δ΄ με διαφορετική οπτική γωνία. Τον 19ο αιώνα ο ιστορικός Πέτρος Ανδρέας Μουνκ (1810 - 1863) παρουσιάζει τον Χάακον σαν φωτισμένο και ισχυρό ηγέτη, βασισμένος στον Μουνκ θα γράψει ο Ερρίκος Ίψεν το έργο του "Οι μνηστήρες του θρόνου" (1863). Τον 20ο αιώνα ο ποιητής Χάνς Κινκ (1865 - 1926) παρουσίασε τον Χάακον σαν ανίκανο βασιλιά που δεν μπορούσε να ασκήσει έλεγχο στη Νορβηγία κάτι που επηρέασε στη γνώμη τους ιστορικούς Χάλφνταν Κότ (1873 - 1965) και Έντβαρντ Μπούλλ (1914 - 1986). Οι ιστορικοί συγκρίνουν τον Χάακον Δ΄ με βάση τη σύγκρουση του με τον Σκαλ. Ο Μουνκ αναφέρει τον Σκαλ σαν σφετεριστή και προδότη, ο Κινκ αντίστοιχα έβλεπε τον Σκαλ σαν τον φορείς των ιστορικών Νορβηγικών παραδόσεων αντίθετα ο βασιλιάς Χάακον ήθελε να αλλοιώσει την εθνική ταυτότητα των Νορβηγών με τον εξευρωπαϊσμό τους. Από το 1960 ιστορικοί όπως ο Νάρβε Μπζόργκο (1936), Περ Σβέαας Άντερσεν (1921 - 1914), Νουτ Χελ (1930 - 2015), Κάρε Λούντεν (1930 - 2013) στράφηκαν εναντίον του Κότ παρουσιάζοντας τον Σκαλ σαν μια τελευταία προσπάθεια των αντιπάλων του Χάακον να τον εμποδίσουν να εδραιώσει την εξουσία του. Ο Νουτ Χελ συγγραφέας του Νορβηγικού Βιογραφικού Λεξικού παρουσιάζει τον Σκαλ σαν ισχυρό πολεμιστή και πολιτικό αλλά κατώτερο των καταστάσεων απέναντι στον βασιλιά Χάακον Δ΄. Χωρίς να δίνει σαφή εικόνα για τον Χάακον τον παρουσιάζει έναν ικανό ηγέτη που κατάφερε έντονα να τα βγάλει πέρα απέναντι στις δυσκολίες που συνάντησε τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Κατόρθωσε να εκσυγχρονίσει το βασίλειο του, να το εντάξει στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό αποκτώντας ισχυρές συμμαχίες στην εξωτερική του πολιτική.
Οικογένεια
Με την ερωμένη του Κάνγκα τη Νεώτερη πριν τον γάμο του απέκτησε:
Με τη νόμιμη σύζυγο του Μαργαρίτα Σκούλεσντατερ (25 Μαΐου 1225), κόρη του αντιπάλου του Σκούλε Μπόρντσον, απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Σβερ
Ερρίκος του Μπάττενμπεργκ
Ο Ερρίκος (γερμ. Heinrich, 5 Οκτωβρίου 1858 - 20 Ιανουαρίου 1896) από τον Οίκο του Μπάττενμπεργκ ήταν πρίγκιπας του Μπάττενμπεργκ.
Βιογραφία
Ο Ερρίκος Μαυρίκιος γεννήθηκε στο Μιλάνο και ήταν ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ιουλίας φον Χάουκε. Ο γάμος του πατέρα του ήταν μοργανατικός και δόθηκε στην Ιουλία και τους απογόνους της ο τίτλος του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος νυμφεύτηκε τη Βικτωρία της Έσσης και του Ρήνου, εγγονή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Ερρίκος νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, μικρότερη κόρη της Βασίλισσας Βικτωρίας, η οποία ζήτησε από το ζεύγος να μείνει μαζί της. Τότε η Βασίλισσα τον έχρισε ιππότη του Τάγματος της Περικνημίδος, του παραχώρησε την προσφώνηση Βασιλική Υψηλότης και η Άνω Βουλή τον έκανε Βρετανό υπήκοο. Ο γάμος έγινε στον ναό της Αγίας Μίλντρεντ στο Ουίπινγχαμ.
Τα παιδιά τους απέκτησαν με βασιλικό διάταγμα την προσφώνηση Υψηλότητες. Το 1885 έγινε τιμητικά συνταγματάρχης του 5ου Τάγματος Εθελοντών της Νήσου Ουάιτ. Το 1889 έγινε λοχαγός και κυβερνήτης του Κάστρου Κάρισμπρουκ επί της Νήσου Ουάιτ, αλλά και όλης της νήσου. Έγινε αντισυνταγματάρχης και το 1893 συνταγματάρχης. Το επόμενο έτος διορίστηκε στο ιδιωτικό συμβούλιο της Βασίλισσας.
Το 1895 ζήτησε από τη βασίλισσα πεθερά του να πολεμήσει στη δυτική Αφρική στον "Πόλεμο των Ασάντι". Υπηρέτησε υπό τον στρατηγό Σερ Φράνσις Σκοτ. Ασθένησε από ελονοσία και μεταφέρθηκε στο καταδρομικό "Μπλοντ" (HMS Blonde), όπου απεβίωσε σε ηλικία 37 ετών. Το καταδρομικό "Μπλένιμ" (HMS Blenheim) μετάφερε τη σορό του και η εξόδιος ακολουθία έγινε στον ναό της Αγίας Μίλντρεντ στο Ουίπινγχαμ. Εκεί έχουν ταφεί και άλλα μέλη του Οίκου (η Βεατρίκη, ο γιος του Αλέξανδρος κ.ά.), ώστε ο ναός θεωρείται παρεκκλήσιο των Μπάττενμπεργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1884 την Βεατρίκη, κόρη του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Αλέξανδρος Μαουντμπάττεν, μαρκήσιος του Κάρισμπρουκ
Ο Αλέξανδρος (αγγλ. Alexander, 23 Νοεμβρίου 1886 - 23 Φεβρουαρίου 1960) από τον Οίκο του Μπάττενμπεργκ ήταν αρχικά πρίγκιπας του Μπάττενμπεργκ και μετέπειτα μαρκήσιος του Κάρισμπρουκ. Ήταν αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού της Βρετανίας.
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Αλβέρτος Βίκτωρ γεννήθηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ στο Μπέρκσιρ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου του Μπάττενμπεργκ και της Βεατρίκης, κόρης του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Ο πατέρας του ήταν γιος του Αλέξανδρου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Ιουλίας Χάουκε· ο γάμος ήταν μοργανατικός και στην Ιουλία και στους απογόνους της δόθηκε ο τίτλος του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ. Η μητέρα του ήταν κόρη της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το 1886 η μάμμη του Βικτωρία με διάταγμα αναγνώρισε τον τίτλο και την προσφώνησή του. Έπειτα από εξετάσεις το 1902, ο Αλέξανδρος εισήλθε στο Ναυτικό και υπηρέτησε στο πλοίο Μπριτάννια ως το 1908. Έπειτα αποσύρθηκε και έγινε από τα πρώτα μέλη της λέσχης Κάσταγουεϊς για απόστρατους αξιωματικούς του Βασιλικού Ναυτικού.
Το 1909 εισήλθε στον στρατό ως δόκιμος υπολοχαγός στη Φρουρά Γρεναδιέρων. Το 1913 έγινε υπολοχαγός και δύο έτη μετά λοχαγός. Λόγω διακεκριμένης υπηρεσίας στους Συμμάχους, το 1917 του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγ. Βλαδίμηρου. Αποσύρθηκε το 1919. Έλαβε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας, του Τάγματος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου, του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι της Ρωσίας, του Τάγματος της Ναυτικής Αξίας της Ισπανίας, του Τάγματος του Νείλου της Αιγύπτου, του Τάγματος του Στέμματος της Ρουμανίας και του Σταυρού του πολέμου της Γαλλίας.
Μαρκήσιος του Κάρισμπρουκ
Τα αντιγερμανικά αισθήματα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έκαναν τον εξάδελφό του Γεώργιο Ε΄ να αλλάξει την επωνυμία του Οίκου του από Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκόττα σε Ουίντσορ και αποκήρυξε τους γερμανικούς τίτλους του γι' αυτόν και όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Παρομοίως τα μέλη του Οίκου Μπάττενμπεργκ αποκήρυξαν τον τίτλο τους του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ και με βασιλικό διάταγμα απέκτησαν για τον Οίκο τους το όνομα Μαουντμπάττεν (αντικαθιστώντας το γερμανικό Berg (βουνό) με το αντίστοιχο αγγλικό Mount). Είχαν τον τίτλο του Σερ. Ο Αλέξανδρος έγινε μαρκήσιος του Κάρισμπρουκ, κόμης του Μπέρκχαμστεντ και υποκόμης του Λώνστον. Στη δεκαετία το 1930 ο συγγραφέας Ε. Φ. Μπένσον αφιέρωσε δύο μυθιστορήματά του στον Αλέξανδρο.
Ο τελευταίος εγγονός της Βικτωρίας απεβίωσε το 1960 σε ηλικία 73 ετών στο ανάκτορο Κένσιγκτον. Η τέφρα του εναποτέθηκε στο παρεκκλήσιο των Μπάττενμπεργκ στον ναό της Αγίας Μίλντρεντ του Ουίπινγχαμ στη νήσο Ουάιτ. Ο τίτλος του μαρκησίου του Κάρισμπρουκ εξέλιπε με τον θάνατό του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1917 την Αϊρήν Φράνσες Έιτζα Ντένισον (1890-1956), κόρη και κληρονόμο του Κόμη του Λόντσμπρο, και απέκτησε μία κόρη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Ζανέτ Χουσάροβα
Η Ζανέτ Χουσάροβα (λατινικό αλφάβητο: Janette Husárová), γεννημένη στην Μπρατισλάβα στις 4 Ιουνίου 1974, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκα, σήμερα πολιτογραφημένη Σλοβάκα, πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης. Στις 13 Ιανουαρίου 2003 έφτασε στο νούμερο 31 στον κόσμο στο απλό, και στις 21 Απριλίου 2003, στον παγκόσμιο αριθμό 3 στην κατάταξη των διπλών.
Κέρδισε τον τίτλο στο διπλό γυναικών του "WTA Tour Championships" το 2002 με συμπαίκτρια τη ρωσίδα Έλενα Δημητρίεβα. Με τη Δημητρίεβα έφτασε στο τελικό του διπλού γυναικών τους Αμερικανικού όπεν το 2002 όπου έχασαν από τις Βιρτζίνια Ρουάνο Πασκουάλ και Πάολα Σουάρες.
Με τη Σλοβακία έχει συμμετάσχει στα Φεντ καπ του 1994, 1998, 2002, 2003, 2004, 006, 2007, 2008, και 2014 με ρεκόρ 17 νίκες και 12 ήττες .. Με τη Σλοβακία κατέκτησε το Φεντ καπ το 2002.
Στην καριέρα της η Χουσάροβα έχει κερδίσει 25 τίτλους διπλών του WTA Tour και τέσσερις στο απλό, δεκαέξι τίτλους στο διπλό στην περιοδεία της ITF, και τρία πρωταθλήματα Tier I (Βερολίνο, Μόσχα (2002) και Τόκιο (2005) ).
Το Φεβρουάριο του 2016 ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το επαγγελματικό τένις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβάκες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Μάχη του Τελλάρου
Η Μάχη του Τελλάρου συνέβη το 830 ανάμεσα στις δυνάμεις του Βασιλιά των Παλλάβα Ναντιβαρμάν Γ΄ και τον Βασιλιά των Παντγιάν Σριμάρα Σριβαλάμπα. Οι δυνάμεις των Παντγιάν ηττήθηκαν.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας
Λεοπόλδος Μαουντμπάττεν
Ο Λεοπόλδος (αγγλ. Leopold, 21 Μαΐου 1889 - 23 Απριλίου 1922) από τον Οίκο του Μπάττενμπεργκ ήταν πρίγκιπας του Μπάττενμπεργκ ως το 1917, οπότε άφησε τον γερμανικό τίτλο του και πήρε το όνομα Μαουντμπάττεν.
Βιογραφία
Το 1886 η Βικτώρια με διάταγμά της αναγνώρισε τον τίτλο και την προσφώνησή του στη Βρετανία. Ο Λεοπόλδος είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του την αιμορροφιλία, όπως και ο νεότερος αδελφός του Μαυρίκιος.
Το 1909 διορίστηκε ως υπεράριθμος υπολοχαγός στο 8ο Τάγμα Τυφεκιοφόρων της νήσου Ουάιτ. Το 1912 ήταν μέλος του Βασιλικού Σώματος Τυφεκιοφόρων και δύο έτη μετά έγινε προσωρινός υπολοχαγός. Το 1915 έγινε υπολοχαγός και το επόμενο έτος λοχαγός. Από το 1918, λόγω της ζημίας στην υγεία του κατά την ενεργό υπηρεσία, λάμβανε ημι-επίδομα και από τότε υπηρετούσε ως βοηθητικός του στρατοπέδου. Το 1920 αποσύρθηκε από την υπηρεσία του και έλαβε, με ιδιαίτερο αίτημα του εξαδέλφου του Γεωργίου Ε΄, τιμητικά τον βαθμό του ταγματάρχη.
Παραιτείται των γερμανικών τίτλων του
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το αντιγερμανικό αίσθημα στη Βρετανία έκανε να αλλάξει ο Γεώργιος Ε΄ το όνομα του Οίκου του, από Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα σε Ουίνδσορ και αποκήρυξε τους γερμανικούς τίτλους του γι' αυτόν και όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Ο Λεοπόλδος έκανε το ίδιο, αποκηρύσσοντας τον γερμανικό τίτλο του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ και άλλαξε το όνομα του Οίκου σε Μαουντμπάττεν (αντικαθιστώντας το γερμανικό Berg (=βουνό) με το αντίστοιχο αγγλικό mount). Έτσι από το 1917 ονομαζόταν Σερ Λίοπολντ Μαουντμπάττεν. Έλαβε το Μεγαλόσταυρο του Ιππότη του Βασιλικού Τάγματος της Βικτωρίας και του δόθηκε ο τίτλος του λόρδου.
Κατά τη διάρκεια επέμβασης στο γόνατο απεβίωσε το 1922 σε ηλικία 32 ετών. Τάφηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο του Φρόγκμορ, στο Ουίνδσορ του Μπέρκσιρ. Στον καθεδρικό ναό του Ουίντσεστερ υπάρχει αναμνηστική πλάκα για αυτόν και τον αδελφό του Μαυρίκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
Γιλβέρτος του Μάασγκαου
Βιογραφία
Αν το όνομα του γιού του Ρέγκιναρ προέρχεται από το Ράγκναρ, τότε ο Γιλβέτος θα είχε καταγωγή από τους Βίκινγκ. Ίσως σχετίζεται με τον Ρέγκιναρ γιο του Μέγκινχερε, ο οποίος ήταν ευγενής στην Αυλή του Καρλομάγνου.
Υπηρετούσε τον Λοθάριο Α΄ της Μέσης Φραγκίας (εγγονό του Καρλομάγνου), αλλά στον εμφύλιο πόλεμο των ετών 840-843 αυτομόλησε στον αδελφό αυτού Κάρολο Β΄ τον φαλακρό της Δυτικής Φραγκίας και έγινε υποτελής του. Ως αποτέλεσμα, οι γαίες του κατασχέθηκαν από τον Λοθάριο Α΄ και το αξίωμά του τού κόμη ανακλήθηκε. Τότε ο Γιλβέρτος απήγαγε και νυμφεύτηκε την κόρη του Λοθαρίου Α΄, προσπαθώντας να τον αναγκάσει να τον τοποθετήσει στην πρότερη θέση του. Ο γάμος έγινε στην Ακουιτανία και η νύφη ίσως λεγόταν Ερμενγάρδη (ομώνυμη της μητέρας της).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 846 την Ερμενγάρδη των Καρολιδών, κόρη του Λοθαρίου Α΄ της Μέσης Φραγκίας και μάλλον είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Σίγκουρντ Λαβάρντ
Ο Σίγκουρντ Λαβάρντ, νορβ.: Sigurd Lavard, (απεβ. περί το 1200) από τον Οίκο του Σβερ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σβερ της Νορβηγίας.
Βιογραφία
Το όνομα Λαβάρντ προέρχεται από την αρχαία Νορβηγική μετάφραση του ονόματος κύριος. Ο Σίγκουρντ Λαβάρντ αναφέρεται για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1181 στις συμπλοκές στο Νίδαρος, όταν ο αντίπαλος τού Σβερ, βασιλιάς Μάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας πήρε την πόλη. Σύμφωνα με τον Σάξωνα τον Γραμματικό, ο Σίγκουρντ Λαβάρντ γεννήθηκε την εποχή, που βρισκόταν ο πατέρας του στις Nήσους Φερόες και πήρε το όνομα Ουνάς, επειδή εκείνη την εποχή ο Σβερ πίστευε ότι ο πατέρας του λεγόταν Ουνάς. Όταν αποκαλύφτηκε ότι πατέρας τού Σβερ ήταν ο Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας, ο Σβερ άλλαξε το όνομα τού γιου του σε Σίγκουρντ. Ο πατέρας τού Σβερ είχε γίνει βασιλιάς της Νορβηγίας, ύστερα από επανάσταση εναντίον του προηγούμενου βασιλιά Μάγκνους Ε΄.
Ο βασιλιάς Μάγκνους Ε΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε (1184), αλλά σε δυο χρόνια οι παλαιοί οπαδοί του ενώθηκαν, δημιουργώντας την ομάδα των Μπάγκλερ (1186). Η πρώτη σύγκρουση ανάμεσα στον βασιλιά και στους Μπάγκλερ πραγματοποιήθηκε στην μάχη του Ράνρικ. Ο Σβερ ανέθεσε στον Σίγκουρντ τη φύλαξη μίας βαλλίστρας, την οποία ο εχθρός κατάφερε εύκολα να καταλάβει: ο Σβερ εξοργίστηκε και αποφάσισε να μην αναθέσει στον μεγαλύτερο γιο του άλλη αποστολή. Ο Σίγκουρντ Λαβάρντ απεβίωσε πριν τον πατέρα του, τον οποίο έτσι διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός τού Λαβάρντ, Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας. Ο νεογέννητος γιος τού Λαβάρντ, Γκούττορμ θα γίνει βασιλιάς της Νορβηγίας για λίγους μήνες (1204).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σβερ
Πράξιλλα
Η Πράξιλλα (μέσα 5ου αιώνα π.Χ.) ήταν διθυραμβική ποιήτρια από την Σικυώνα. Ήταν καταξιωμένη κατά την εποχή που έζησε και οι στίχοι της θαυμάζονταν ευρέως, ενώ υπήρξε η δημιουργός του Πραξίλλειου ποιητικού μέτρου.
Περιγραφή
Θεωρείται πως έζησε την ίδια εποχή με την ποιήτρια Τελέσιλλα, ενώ σύμφωνα με τον αριστοφανικό σχολιασμό υπάρχουν αναφορές στα έργα της από τον Αριστοφάνη στις Σφήκες και τις Θεσμοφοριάζουσες σύμφωνα με τον αριστοφανικό σχολιασμό. Η γραφή του Αριστοφάνη είναι τέτοια, ώστε δείχνει πως η Πράξιλλα ήταν αναγνωρίσιμη στο αθηναϊκό κοινό. Εξακολουθούσε να βρίσκεται σε υψηλή εκτίμηση από τους μεταγενέστερους της, καθώς ο Λύσιππος (4ος αιώνας π.Χ.) κατασκεύασε ορειχάλκινο άγαλμα με την μορφή της, ενώ ο Αντίπατρος ο Θεσσαλονικέας (1ος αιώνας μ.Χ.) την κατέτασσε ως μια από τις εννέα ποιήτριες των οποίων η γλώσσα ήταν αθάνατη.
Διασώζεται μικρό τμήμα του έργου της, με λίγα αποσπάσματα τα οποία παραφράστηκαν από μεταγενέστερους Έλληνες συγγραφείς. Η θεματολογία των ποιημάτων της ήταν ανάμικτη, καθώς έγραψε τραγούδια οινοποσίας (σκόλια), καθώς και ύμνους και διθυράμβους. Σε ότι αφορά τα σκόλια, αυτά ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή καθώς συνδέονταν με την κοινή δραστηριότητα της οινοποσίας. Ωστόσο το γεγονός ότι ήταν γυναίκα και έγραφε τραγούδια για τον σκοπό αυτό, έχει οδηγήσει στην πιθανολόγηση πως ενδεχομένως ήταν εταίρα. Το έργο της δεν απολάμβανε πλέον την ίδια εκτίμηση κατά την ρωμαϊκή περίοδο και υπό την επίδραση του χριστιανισμού, όπως τα σχόλια του φιλοσόφου Τατιανού Ασσυρίου (2ος αιώνας) ο οποίος θεωρούσε ανάξια τα γραφόμενα της καθώς και τον σχολιασμό του παροιμιογράφου Ζηνοβίου για την ανοησία των στίχων της.
Το ποιητικό μέτρο το οποίο δημιούργησε και ονομάστηκε Πραξίλλειον, (-υυ-υυ-υυ-υ-υ), ήταν βραχυκαταληκτικό ιωνικό τρίμετρο, και ήταν γνωστό και ως δακτυλικό λογαριδικό.
Δείγμα ποιήματος
μικρογραφία|Άγαλμα σε χορευτική στάση, το οποίο εκτιμάται πως αποτελεί αναπαράσταση της Πράξιλλας, ανακαλύφθηκε στην [[έπαυλη του Αδριανού στο Τίβολι, και εκτίθεται στο Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο στην Ρώμη]]Οι παρακάτω στίχοι είναι γνωστοί καθώς αναφέρονται από τον Ζηνόβιο (2ος αιώνας μ.Χ.) ως παράδειγμα για κάτι που είναι εξαιρετικά ανόητο και ακόμα πιο ηλίθιο από τους στίχους της Πράξιλλας για τον Άδωνι (Ἠλιθιώτερος τοῦ Πραξίλλης Ἀδώνιδος). Ωστόσο η συμπερίληψη των αγγουριών (σίκυοι στα αρχαία ελληνικά της εποχής της Πράξιλλας) πιθανώς έγινε ώστε να συμπέσει με την πόλη καταγωγής της ποιήτριας (Σικυώνα). Επίσης το ἠδὲ μπορεί να αποδοθεί είτε ως τρώγοντας τα αγγούρια, είτε απλώς ως και.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διθυραμβικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Ιστορία της τεχνολογίας
thumb|295px|Ο [[τροχός, που εφευρέθηκε πριν την 4η χιλιετία π.Χ., είναι μία από τις σημαντικότερες και πανταχού παρούσες τεχνολογίες. Εδώ ένα σουμεριακό άρμα (περ. 2500 π.Χ.).]] Η ιστορία της τεχνολογίας είναι η ιστορία της επινοήσεως εργαλείων, συστημάτων και τεχνικών για την εξυπηρέτηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Είναι παρόμοια με άλλες πτυχές της ιστορίας της ανθρωπότητας. Η τεχνολογία μπορεί να αναφέρεται σε τεχνικές άυλες όπως η γλώσσα ή εργαλεία απλά όσο τα πέτρινα της παλαιολιθικής εποχής, και από την άλλη σε πολυσύνθετα επιτεύγματα όπως η γενετική μηχανική και η τεχνολογία πληροφοριών.
Η νέα επιστημονική γνώση κατέστησε δυνατή τη δημιουργία νέων πραγμάτων, και αντιστρόφως πολλές πρόοδοι στην επιστήμη έγιναν δυνατές χάρη σε νέες τεχνολογίες επιστημονικών οργάνων, με τα οποία μελετήθηκε η φύση με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και ακρίβεια από εκείνη που επέτρεπαν οι φυσικές ανθρώπινες αισθήσεις.
Καθώς στους νεότερους χρόνους μεγάλο μέρος της τεχνολογίας αποτελεί εφαρμοσμένη επιστήμη, η ιστορία της τεχνολογίας συνδέεται με την ιστορία της επιστήμης. Καθώς επίσης η τεχνολογία χρησιμοποιεί πόρους, η ιστορία της συνδέεται στενά με την οικονομική ιστορία. Από αυτούς τους πόρους η τεχνολογία παράγει άλλους πόρους, μεταξύ των οποίων τεχνήματα που μεταχειριζόμαστε στην καθημερινή ζωή.
Η τεχνολογική αλλαγή επηρεάζει και επηρεάζεται από τις παραδόσεις μιας κοινωνίας. Αποτελεί μία δύναμη για οικονομική ανάπτυξη και ένα μέσο για την αύξηση και την προβολή οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος.
Η μέτρηση της τεχνολογικής προόδου
Για τον Χουάιτ «η κύρια λειτουργία του πολιτισμού» είναι να «ελέγχει ενέργεια». Διακρίνει έτσι 5 στάδια ανθρώπινης αναπτύξεως: Στο πρώτο οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την ενέργεια των μυών τους. Στο δεύτερο μεταχειρίζονται ενέργεια των εξημερωμένων ζώων. Στο τρίτο αξιοποιούν την ενέργεια που συλλέγουν τα φυτά (νεολιθική ή γεωργική επανάσταση). Στο τέταρτο μαθαίνουν να χρησιμοποιούν την ενέργεια των ορυκτών καυσίμων: των γαιανθράκων, του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Στο πέμπτο στάδιο τέλος «δαμάζουν» την πυρηνική ενέργεια. Ο Χουάιτ εισήγαγε τη μαθηματική αναλογία P = ET, όπου E είναι ένα μέτρο της ενέργειας που καταναλώνεται και T το μέτρο της αποδοτικότητας των τεχνολογικών παραγόντων που αξιοποιούν την ενέργεια. Με τη δική του διατύπωση, «ο πολιτισμός εξελίσσεται καθώς η ποσότητα της ετήσιας κατά κεφαλή ενέργειας που χρησιμοποιείται αυξάνεται, ή καθώς η αποδοτικότητα των τεχνικών μέσων αξιοποιήσεως της ενέργειας αυξάνεται». Ο Νικολάι Καρντάσεφ επεξέτεινε τη θεωρία, δημιουργώντας την Κλίμακα Καρντάσεφ, η οποία ταξινομεί τους προηγμένους πολιτισμούς ανάλογα με τη χρήση της ενέργειας.
Η προσέγγιση του Λένσκι εστιάζει στην ποσότητα των πληροφοριών: όσο περισσότερες πληροφορίες και γνώση (ιδιαίτερα αυτή που επιτρέπει τη διαμόρφωση του φυσικού περιβάλλοντος) έχει μία κοινωνία, τόσο πιο προηγμένη είναι. Ο Λένσκι ξεχωρίζει τέσσερα στάδια στην ανθρώπινη ανάπτυξη, βασισμένα σε προόδους στην ιστορία της επικοινωνίας. Στο πρώτο στάδιο οι πληροφορίες μεταφέρονται από γενιά σε γενιά μόνο με τα γονίδια. Στο δεύτερο, όταν οι άνθρωποι αποκτούν συνείδηση, μπορούν να μάθουν και να μεταδώσουν πληροφορίες που αποκτούν από την εμπειρία τους. Στο τρίτο οι άνθρωποι αρχίζουν να χρησιμοποιούν σήματα και να αναπτύσσουν τη λογική. Στο τέταρτο στάδιο μπορούν να επινοούν σύμβολα, αναπτύσσουν τη γλώσσα και τη γραφή. Οι πρόοδοι στην τεχνολογία της επικοινωνίας μεταφράζονται σε προόδους στο οικονομικό και το πολιτικό σύστημα, στην κατανομή του πλούτου και στην κοινωνική ανισότητα, καθώς και σε άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής. Επιπλέον ο Λένσκι διακρίνει τις κοινωνίες με βάση το επίπεδο της τεχνολογίας τους, των επικοινωνιών και της οικονομίας:
Στην οικονομική επιστήμη η παραγωγικότητα αποτελεί ένα μέτρο της τεχνολογικής προόδου. Η παραγωγικότητα αυξάνεται όταν λιγότεροι πόροι (ενέργειας, εργασίας, υλικών ή εκτάσεως γης) χρησιμοποιούνται στην παραγωγή μιας μονάδας προϊόντος. Ως άλλο δείκτη τεχνολογικής προόδου μπορούμε να μεταχειρισθούμε την ανάδυση νέων προϊόντων και υπηρεσιών, κάτι απαραίτητο για να μειωθεί η ανεργία που θα προέκυπτε αλλιώς από τη μείωση της ποσότητας εργασίας που χρειάζεται η κοινωνία. Στις ανεπτυγμένες χώρες η αύξηση της παραγωγικότητας επιβραδύνεται από το 1980 και μετά. Ωστόσο, η αύξηση της παραγωγικότητας ήταν υψηλότερη από τότε σε κάποιους τομείς της οικονομίας, όπως στη μεταποίηση. Για παράδειγμα, το ποσοστό απασχολούμενων στη μεταποίηση στις ΗΠΑ μειώθηκε από 30% που ήταν τη δεκαετία του 1940s σε μόλις πάνω από 10% 70 χρόνια αργότερα. Παρόμοιες αλλαγές συνέβησαν και σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Αυτό το στάδιο αναφέρεται ως μεταβιομηχανικό.
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970, κοινωνιολόγοι και ανθρωπολόγοι όπως οι Άλβιν Τόφλερ (συγγραφέας του Σοκ του μέλλοντος), Ντάνιελ Μπελ και Τζων Νάισμπιτ έχουν προσεγγίσει τις θεωρίες των μεταβιομηχανικών κοινωνιών, υποστηρίζοντας ότι η εποχή της βιομηχανικής κοινωνίας τελειώνει, με τις υπηρεσίες και την πληροφορία να καθίστανται σημαντικότερες από τη βιομηχανία και την παραγωγή αγαθών. Μερικές ακραίες απόψεις για την επερχόμενη μεταβιομηχανική κοινωνία, ιδίως στη λογοτεχνία, είναι όμοιες με τις ενοράσεις για κοινωνίες λίγο πριν ή μετά την Τεχνολογική μοναδικότητα.
Εποχές του λίθου
thumb|left|Ποικιλία λίθινων εργαλείων Κατά τη διάρκεια της Παλαιολιθικής περιόδου (που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της λίθινης εποχής) όλοι οι άνθρωποι είχαν έναν τρόπο ζωής που περιελάμβανε τη χρήση λίγων εργαλείων. Οι πρώτες σημαντικές τεχνολογίες συνιστούσαν τρόπους επιβιώσεως, κυνηγιού και ετοιμασίας της τροφής. Τα λίθινα (πέτρινα) εργαλεία και όπλα, ο έλεγχος της φωτιάς και η ενδυμασία υπήρξαν τεχνολογικές εξελίξεις με μείζονα σημασία την περίοδο αυτή.
Οι πρόγονοι του σημερινού ανθρώπου χρησιμοποιούσαν λίθινα και άλλα εργαλεία πολύ πριν την εμφάνιση του Homo sapiens, πριν από περίπου 200 χιλιάδες χρόνια. Οι αρχαιότερες μέθοδοι κατασκευής λίθινων εργαλείων, γνωστές ως «βιομηχανία» Oldowan, χρονολογούνται από τουλάχιστον 2,3 εκατομμύρια χρόνια, με την αρχαιότερη άμεση απόδειξη χρήσεως εργαλείων να έχει βρεθεί στην Αιθιοπία και να έχει χρονολογηθεί στα 2,5 εκατομμύρια έτη πριν από σήμερα. Αυτή η περίοδος χρήσεως λίθινων εργαλείων αποκαλείται Παλαιολιθική περίοδος και καλύπτει όλη την ανθρώπινη προϊστορία μέχρι τη διάδοση της γεωργίας περί το 10.000 π.Χ..
Για την κατασκευή ενός πέτρινου εργαλείου, ένας «λίθινος πυρήνας» σκληρής πέτρας με συγκεκριμένες ιδιότητες σχισμού δεχόταν χτυπήματα από μία άλλη πέτρα-σφυρί. Η απόσχιση κομματιών δημιουργούσε κοφτερές ακμές, χάρη στις οποίες η κατεργασμένη πέτρα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο, κυρίως για κοπή ή ξύσιμο. Τα εργαλεία αυτά βοήθησαν σημαντικά τους πρώτους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες ανθρώπους, π.χ. στο να κόβουν τα πτώματα και τα οστά ζώων, να κόβουν ξύλο, να ανοίγουν κάρυα, να γδέρνουν ζώα για να πάρουν την προβιά τους, καθώς και για να κατασκευάζουν άλλα εργαλεία από πιο μαλακά υλικά, όπως το κόκκαλο και το ξύλο.
Τα πρώτα πέτρινα εργαλεία ήταν χονδροειδή, αποτελώντας απλές κομμένες πέτρες. Κατά την Αχελαία εποχή, που άρχισε πριν από περίπου 1,65 εκατομμύριο έτη, εμφανίζονται μέθοδοι κατεργασίας των παραπάνω λίθινων τέχνεργων σε συγκεκριμένα σχήματα, όπως τσεκούρια με λαβή. Αυτή η πρώτη περίοδος του λίθου αποκαλείται «Κατώτερη Παλαιολιθική Εποχή».
Τη διαδέχθηκε η Μέση Παλαιολιθική πριν από περίπου 300 χιλιάδες χρόνια. Τότε εμφανίσθηκε η τεχνική των «έτοιμων πυρήνων», με την οποία πολλές λεπίδες μπορούσαν να παραχθούν γρήγορα από έναν μόνο λίθινο πυρήνα. Τέλος, η Ανώτερη Παλαιολιθική εποχή, που άρχισε πριν από περίπου 40 χιλιετίες, είδε την εισαγωγή της αποκοπής μικρών τεμαχίων με πίεση, μια τεχνική που μπορούσε να δώσει πολύ λεπτότερη διαμόρφωση ενός λίθου.
Το τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων πριν από 10 χιλιάδες χρόνια περίπου θεωρείται συμβατικά το τέλος της Ανώτερη Παλαιολιθικής και η έναρξη της Επιπαλαιολιθικής/μεσολιθικής περιόδου. Η μεσολιθική τεχνολογία περιελάμβανε τη χρήση μικρόλιθων ως σύνθετων πέτρινων εργαλείων, μαζί με τη χρήση ξύλινων, οστέινων και κεράτινων εργαλείων. Σε μερικά μέρη της Ευρώπης η μικρολιθική τεχνολογία εγκαταλείφθηκε προς χάρη μιας μακρολιθικής τεχνολογίας.
Η ύστερη εποχή του λίθου, κατά την οποία αναπτύσσονται οι πρώτες γεωργοκτηνοτροφικές τεχνολογίες, ονομάζεται Νεολιθική περίοδος. Κατά τη διάρκειά της, λειασμένα εργαλεία κατασκευάζονταν από ποικιλία σκληρών ορυκτών, όπως ο χαλαζίας και ο ίασπις, που αρχικώς βρίσκονταν στην επιφάνεια του εδάφους αλλά αργότερα εξορύσσονταν σκάβοντας στο υπέδαφος. Τα λειασμένα τσεκούρια άρχισαν να χρησιμοποιούνται για τη διεκδίκηση εκτάσεων από τα δάση για γεωργική εκμετάλλευση, και ήταν τόσο αποτελεσματικά ώστε παρέμειναν σε χρήση και μετά την εμφάνιση μεταλλικών εργαλείων. Επιπλέον υπήρχε συνεχής χρήση λίθινων αιχμών, μαχαιριών και ξέστρων, όπως και εργαλείων από οργανικά υλικά.
Οι άνθρωποι της εποχής του λίθου ανέπτυξαν την πρώτη μουσική και διεξήγαν οργανωμένους πολέμους. Επίσης κατασκεύασαν τα πρώτα σκάφη ικανά για μεγάλα θαλάσσια ταξίδια, με αποτέλεσμα τις πρώτες μεταναστεύσεις στο Μαλαϊκό αρχιπέλαγος, ακόμα και διασχίσεις του Ινδικού Ωκεανού μέχρι τη Μαδαγασκάρη, κάτι που απαιτούσε γνώση των θαλάσσιων ρευμάτων, του καιρού, της ιστιοπλοΐας και του προσανατολισμού με τη βοήθεια των άστρων.
Εποχές του χαλκού και του ορείχαλκου
thumb|upright|Λεπίδα της ύστερης Εποχής του Ορείχαλκου Η Νεολιθική εποχή εξελίχθηκε στην Εποχή του Ορείχαλκου μετά τη λεγόμενη Νεολιθική επανάσταση, η οποία χαρακτηρίζεται από τις ριζικές αλλαγές στη γεωργική τεχνολογία, την εξημέρωση ζώων και την εκτεταμένη μόνιμη κατοίκηση σε οικισμούς. Αυτοί οι παράγοντες σε συνδυασμό ευνόησαν την ανάπτυξη της μεταλλουργίας του χαλκού και αργότερα του ορείχαλκου, αν και η χρήση λειασμένων λίθινων εργαλείων συνεχίσθηκε για αιώνες, εξαιτίας της αφθονίας των λίθων σε σχέση με τα μέταλλα.
Αυτή η τεχνολογική τάση φαίνεται ότι γεννήθηκε στην Εύφορη Ημισέληνο και εξαπλώθηκε με την πάροδο του χρόνου. Δεν ήταν παγκόσμια και ακόμα και σήμερα υπάρχουν φυλές που δεν έχουν περάσει σε αυτό το στάδιο. Το Σύστημα τριών εποχών δεν περιγράφει επαρκώς την ιστορία της τεχνολογίας σε πολιτισμούς έξω από την Ευρασία και καθόλου περιπτώσεις μερικών απομονωμένων πληθυσμών, όπως των Spinifex της Αυστραλίας, των ιθαγενών Σεντινελέζων, καθώς και φυλών της Αμαζονίας που χρησιμοποιούν ακόμα την τεχνολογία της λίθινης εποχής και δεν έχουν γεωργική ή μεταλλουργική τεχνολογία.
Εποχή του Σιδήρου
thumb|upright=.6|Κεφαλή πέλεκυ από σίδηρο, χρονολογούμενη από την Εποχή του Σιδήρου στη [[Σουηδία]]
Η Εποχή του Σιδήρου χαρακτηρίζεται από την εφεύρεση της φρεατώδους καμίνου, η οποία επέτρεψε τη μεταλλουργία του σιδήρου. Το μέταλλο αυτό αντικατέστησε τον ορείχαλκο και έδωσε τη δυνατότητα της κατασκευής δυνατότερων αλλά και φθηνότερων εργαλείων. Σε πολλούς πολιτισμούς της Ευρασίας αυτή η εποχή σημειώνει το τελευταίο μείζον βήμα πριν την εφεύρεση της γραφής. Η παραγωγή χάλυβα (ατσαλιού) σε ποσότητα ήταν αδύνατη, καθώς χρειάζεται υψηλότερες θερμοκρασίες. Το υλικό αυτό μπορούσε πάντως να παραχθεί με τη σφυρηλάτηση του σιδήρου της φρεατώδους καμίνου, ώστε να μειωθεί η περιεκτικότητά του σε άνθρακα με ελεγχόμενο τρόπο. Το σιδηρομετάλλευμα απαντάται σε πολύ περισσότερα μέρη από ό,τι ο χαλκός. Στην Ευρώπη κατασκευάσθηκαν μεγάλες οχυρώσεις λόφων, είτε ως καταφύγιο σε περίπτωση πολέμου, είτε και ως μόνιμοι οικισμοί. Ο ρυθμός της εκχερσώσεως εκτάσεων γης με χρήση των αποτελεσματικότερων σιδερένιων εργαλείων επιταχύνθηκε, παρέχοντας περισσότερη γη για τη γεωργία για τη διατροφή του αυξανόμενου ανθρώπινου πληθυσμού.
Αρχαία τεχνολογία
Η ανάπτυξη των μεγάλων αρχαίων πολιτισμών ήταν εκείνη που επέφερε τις μεγαλύτερες προόδους στην τεχνολογία και τη μηχανική, που παρότρυναν και άλλες κοινωνίες να υιοθετήσουν νέους τρόπους ζωής και διακυβερνήσεως.
Αίγυπτος
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι εφηύραν και μεταχειρίζονταν πολλές απλές μηχανές, όπως το κεκλιμένο επίπεδο, που τους βοηθούσαν στις οικοδομικές τους εργασίες. Πέρα από τις γνώσεις τους στην αστρονομία, τα μαθηματικά και την ιατρική, παρασκεύαζαν τη γνωστή γραφική ύλη πάπυρο. Εκτός από την ανέγερση των πυραμίδων, πραγματοποίησαν σημαντικές προόδους στη ναυπηγική.
Κοιλάδα του Ινδού
Ο Πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού, που αναπτύχθηκε σε μία πλούσια σε φυσικούς πόρους περιοχή, είναι αξιοσημείωτος για την πρώιμη εφαρμογή του αστικού σχεδιασμού και τεχνολογιών αποχετεύσεως. Η αρχιτεκτονική του, η «Βάστου σάστρα», υποδεικνύει καλή κατανόηση της μηχανικής των υλικών, της υδρολογίας και των κανόνων υγιεινής.
Μεσοποταμία
Οι λαοί της αρχαίας Μεσοποταμίας (Σουμέριοι, Ακκάδιοι, Ασσύριοι και Βαβυλώνιοι) πιστώνονται με την εφεύρεση του τροχού, αλλά αυτό δεν είναι πλέον βέβαιο. Ζούσαν σε πόλεις ήδη από το 4000 π.Χ. περίπου και ανέπτυξαν μία εκλεπτυσμένη αρχιτεκτονική (π.χ. αψίδες) με δομικά υλικά πλίνθους και πέτρες. Κατασκεύασαν εκτεταμένα συστήματα διαχειρίσεως του νερού: διώρυγες για τη μεταφορά και αρδευτικά κανάλια στον πεδινό νότο, αλλά και συστήματα περισυλλογής υδάτων μήκους δεκάδων χιλιομέτρων στον λοφώδη βορρά. Τα ανάκτορα των βασιλέων τους είχαν επίσης πολύπλοκα συστήματα απορροής.
Η γραφή επινοήθηκε στη Μεσοποταμία, ως σφηνοειδείς χαρακτήρες. Πάρα πολλά κείμενα χαραγμένα πάνω σε πήλινα πλακίδια («πινακίδες») και επιγραφές πάνω σε πέτρα έχουν σωθεί. Οι Μεσοποτάμιοι υιοθέτησαν από νωρίς τις τεχνολογίες του ορείχαλκου, τις οποίες εφάρμοζαν για την κατασκευή εργαλείων, όπλων και τεράστιων αγαλμάτων. Μέχρι το 1200 π.Χ. ήταν σε θέση να χυτεύουν αντικείμενα μήκους 5 μέτρων μονοκόμματα. Ο Ασσύριος βασιλιάς Σενναχειρείμ (704-681 π.Χ.) άφησε καταγραφές που διεκδικούν την εφεύρεση του αυτόματου υδατοφράκτη και την πρώτη χρήση του κοχλία-υδραντλίας του Αρχιμήδη, βάρους μέχρι και 30 τόνων, με χύτευση σε πήλινα καλούπια. Το Υδραγωγείο του Τζεργουάν (περ. 688 π.Χ.) είναι κατασκευασμένο με πέτρινες αψίδες και ενισχυμένο με υδατοστεγές τσιμέντο.
Τα Βαβυλωνιακά αστρονομικά αρχεία καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα 800 ετών. Χάρη σε αυτά οι αστρονόμοι της Μεσοποταμίας έμαθαν τις κινήσεις των πλανητών και το πώς να προβλέπουν τις εκλείψεις Ηλίου και Σελήνης.
Κίνα
Οι αρχαίοι Κινέζοι έκαναν πολλές και σημαντικές εφευρέσεις: το σεισμόμετρο, τα σπίρτα, το χαρτί, την αντλία εμβόλου διπλής δράσεως, τον χυτοσίδηρο, το σιδερένιο άροτρο, τον πολλαπλό αυτόματο σπορέα, την κρεμαστή γέφυρα, το αλεξίπτωτο, την πυξίδα, τη βαλλίστρα και την πυρίτιδα (μπαρούτι).
Καθώς ο πολιτισμός τους είχε συνέχεια, με επέκταση στα χρόνια του δυτικού Μεσαίωνα αναφέρουμε εδώ ανακαλύψεις τους όπως τα κινητά τυπογραφικά στοιχεία, τη φωσφορίζουσα μπογιά, τη μετάδοση κινήσεως με αλυσίδα και τον μηχανισμό του ρολογιού. Ο πύραυλος στερεών καυσίμων εφευρέθηκε στην Κίνα περί το 1150, σχεδόν 200 χρόνια μετά την εφεύρεση της πυρίτιδας (που μεταχειρίζονταν ως καύσιμό του). Ως προς τη ναυπηγική ικανότητα, δεκαετίες πριν τον αιώνα των εξερευνήσεων των Ευρωπαίων, οι Κινέζοι Αυτοκράτορες της Δυναστείας των Μινγκ έστελναν μεγάλους στόλους στον ωκεανό σε αποστολές που έφθασαν μέχρι την Αφρική.
Ελλάδα
thumb|upright|Η «[[Αιολόσφαιρα|Σφαίρα του Αιόλου», η πρώτη ατμοκίνητη διάταξη στην ανθρώπινη ιστορία]] Οι μηχανικοί της Αρχαίας Ελλάδας και του κληρονόμου της Ελληνιστικού κόσμου πραγματοποίησαν εκατοντάδες εφευρέσεις και βελτιώσεις υπαρχουσών τεχνολογιών. Ιδιαιτέρως κατά την Ελληνιστική περίοδο υπήρξε μία έκρηξη τεχνολογικών επιτευγμάτων, ενθαρρυμένη από ένα κλίμα ανοικτό προς τις νέες ιδέες και την ίδρυση της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας με τη στενή σύνδεσή της με το γειτονικό «μουσείον» (ουσιαστικά ήταν ερευνητικά ινστιτούτα). Σε αντίθεση με την ανωνυμία που περιβάλλει συνήθως τους εφευρέτες των προηγούμενων εποχών, ιδιοφυείς επινοητές του ελληνιστικού κόσμου παραμένουν γνωστοί με τα ονόματά τους: Αρχιμήδης, Φίλων ο Βυζάντιος, Ήρων, Κτησίβιος και ο προγενέστερος Αρχύτας ο Ταραντίνος.
Η αρχαία ελληνική μηχανική τεχνολογία περιλαμβάνει τον νερόμυλο, την πρώτη επινοημένη από τον άνθρωπο μηχανή που δεν λειτουργούσε με μυΐκή δύναμη (με την εξαίρεση της ιστιοπλοΐας). Οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν επίσης την πρώτη ατμομηχανή (την αιολόσφαιρα), ανοίγοντας έτσι εντελώς νέες δυνατότητες για να δαμασθούν οι φυσικές δυνάμεις, έστω και αν η ανθρωπότητα δεν θα τις εκμεταλλευόταν πλήρως μέχρι τη Βιομηχανική Επανάσταση. Οι νέες εφευρέσεις του γραναζιού ορθής γωνίας και της βίδας ήταν ιδιαίτερα σημαντικές για τη λειτουργία μηχανικών διατάξεων, των οποίων η εποχή άρχισε τότε.
Στη μουσική, η ύδραυλις, που επινοήθηκε από τον Κτησίβιο και βελτιώθηκε στη συνέχεια, αποτελεί το αρχαιότερο δείγμα πληκτροφόρου οργάνου. Στη μέτρηση του χρόνου, η εισαγωγή της κλεψύδρας εισροής και η εκμηχάνισή της με την προσθήκη πλάκας, δείκτη και συστήματος τροφοδοσίας έδωσε πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια από αυτή της αρχικής κλεψύδρας εκροής.
Ο περίφημος Μηχανισμός των Αντικυθήρων, ο πρώτος μηχανικός υπολογιστής, περιείχε διαφορικά γρανάζια και χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ., αποτελώντας ένα πρώιμο θαύμα της μικροτεχνολογίας ως προς την κατασκευή του.
Έλληνες μηχανικοί ήταν οι πρώτοι που επινόησαν αυτόματα (ο Ήρων συνέγραψε και σχετικό βιβλίο), όπως αυτόματους πωλητές, νιπτήρες και πόρτες που άνοιγαν μόνες τους, κυρίως ως αξιοπερίεργα και παιχνίδια. Ωστόσο, περιείχαν αρκετούς νέους χρήσιμους μηχανισμούς.
Στην πολεμική τεχνολογία, αρχαίες ελληνικές εφευρέσεις υπήρξαν ο καταπέλτης και ο γαστραφέτης. Στη μεταλλουργία έχουμε την κοίλη χύτευση του μπρούτζου, στην τοπογραφία τον διοπτήρα, στις υποδομές τον φάρο, την κεντρική θέρμανση, το Ευπαλίνειο όρυγμα (πρώτη σήραγγα στην ιστορία που άρχισε να σκάβεται και από τα δύο άκρα με μαθηματικούς υπολογισμούς), τη Δίολκο και τις υδραυλικές εγκαταστάσεις. Στην οριζόντια και κάθετη μετακίνηση μεγάλες πρόοδοι υπήρξαν οι εφευρέσεις του γερανού και του οδόμετρου. Το σπειροειδές κλιμακοστάσιο, η μετάδοση κινήσεως με αλυσίδα και η ντουζιέρα είναι κάποιες άλλες αρχαιοελληνικές καινοτομίες.