cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κενοτάφιο του Νεύτωνα
Το πολισμικό υπόβαθρο της εποχής
Λίγο πριν την πραγματοποίηση του έργου του Κενοταφίου του Νεύτωνα, εγκαινιάζεται το Salon des Spheres της βασιλικής βιβλιοθήκης, στο οποίο οργανώνεται η έκθεση των γιγάντιων σφαιρών του Coronneli προς τιμήν του βασιλιά Louis XIV. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την απήχηση των αερόστατων, δημιουργεί τη «σφαιρομανία», όπως τη σατίριζε ο Rivarol. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μπουλέ προτείνει ένα σφαιρικό μνημείο, μια καινοτόμο ιδέα, αν εξαιρέσουμε τις ειδικές μελέτες του Dewailly για τους αδερφούς Μονγκολφιέ.
Τα δύο στάδια σχεδιασμού
Το Κενοτάφιο του Νεύτωνα αναπτύσσεται σε δύο διακριτά στάδια. Το πρώτο σχέδιο χρονολογείται το 1784 και αναπαριστά μια μνημειώδη κυκλική αίθουσα, ύψους 150μ., μυστηριωδώς φωτισμένη από ένα σφαιρικό αστρολάβο στο κέντρο, κάτω από τον οποίο έχει τοποθετηθεί ένας βωμός. Την ίδια χρονιά παράγεται ένα δεύτερο σχέδιο που αναπαριστά τον ίδιο χώρο βυθισμένο στην έναστρη νύχτα.
right|thumb|400px
Το πρώτο στάδιο
Φέρεται να αναπαριστά τη γη, περιγράφοντας τον ηλιοκεντρικό κόσμο του Κοπέρνικου. Είναι πολύ πιθανό, το πρώτο αυτό Κενοτάφιο να αφιερώθηκε στον τελευταίο (του οποίου το πορτρέτο, κοσμούσε το γραφείο του Μπουλέ, δίπλα σε αυτό του Νεύτωνα) παρόλο που στο «Essai sur l’art» (Δοκίμιο για την Τέχνη) ο αρχιτέκτονας αποδίδει το «πένθιμο φως» στο «θεϊκό σύστημα» του Νεύτωνα, του φυσικού που άλλαξε τα δεδομένα της αντίληψης του κόσμου ως κάτι πεπερασμένου, παρουσιάζοντας τη θεωρία της παγκόσμιας βαρύτητας. «Εσύ προσδιόρισες το πρόσωπο της γης, εγώ επινόησα ένα έργο για να επιστεγάσω την ανακάλυψή σου», υποστηρίζει ο Μπουλέ συμβολίζοντας την αχτίδα της ιδιοφυΐας του Νεύτωνα ως την καρδιά της γης. Στο παραπάνω σύγγραμμα, ομολογεί ότι απογοητεύτηκε από το πρώτο του σχέδιο καθώς πολλές ιδέες του έμειναν ανεκμετάλλευτες.
Το δεύτερο στάδιο
Από «το ενδιαφέρον και τη σταθερότητα» για την «αγάπη της τέχνης του» αποφασίζει να ενσωματώσει στο δεύτερο σχέδιο εικόνες της φύσης, κάτω από μια «αγνή νύχτα», μια επιφάνεια που γίνεται αντιληπτή σαν ενιαία, χωρίς αρχή και τέλος. Η ιδέα, βέβαια, ενός σφαιρικού δωματίου που αναπαριστά τον έναστρο ουρανό με μια κάτοψη αυστηρά αρχιτεκτονική, δεν είναι καινούρια. Τα ρωμαϊκά πλανητάρια ήταν γνωστά για αυτά τα ίδια χαρακτηριστικά αλλά δε σχημάτιζαν παρά θόλους ή ημισφαίρια. Από την εποχή του Πτολεμαίου ο ουρανός αναπαρίστατο με τη μορφή ενός ημισφαιρίου αντίστοιχα με τη θέση των βορεινών άστρων, με άλλα λόγια, αυτών που παρατηρούνταν από το βόρειο ημισφαίριο. Οι ουράνιες σφαίρες αποτελούν παρ'όλα αυτά προϊόν του 7ου αιώνα. Αναπαριστούσαν τον ουρανό σαν να ήταν ιδωμένος έξω από το σύμπαν, περιβάλλοντας τη γη στο κέντρο της σφαίρας σε αντίθεση με τα πλανητάρια που αναπαριστούσαν τον ουρανό παρατηρώντας τον από τη γη. Ουράνιες σφαίρες και πλανητάρια αποτελούν δύο περιπτώσεις απόλυτα αντικρουόμενες, που όμως, στα πλαίσια της μηχανικής και της αρχιτεκτονικής τείνουν να ταυτιστούν από τη στιγμή που παράγονται γιγάντιες σφαίρες στα τέλη του 17ου αιώνα. Εντούτοις, η έναστρη νύχτα δε συμβαδίζει τόσο με τις αρχές του Νεύτωνα όσο με τη συμβολική διάθεση του Μπουλέ: «Στο χώρο της αθανασίας, μέσα στον ουρανό ήθελα να τοποθετήσω το Νεύτωνα». Ωστόσο, ο Μπουλέ στο Κενοτάφιο δεν τοποθετεί τάφο αλλά ένα βωμό γύρω από τον οποίο απεικονίζονται μορφές, μια από τις οποίες αναγνωρίζεται ως ο Ζωροάστρης. Ο μασονικός μυστικισμός, άλλωστε, ήταν διαδεδομένος στο 18ο αιώνα. Ο ίδιος ο Νεύτων είχε πάθος με την αλχημεία αφήνοντας έτσι υπόνοιες για μια νέα ανάγνωση της ταυτότητάς του με αφορμή το Κενοτάφιο του Μπουλέ.
Η δομή
Το έργο, του οποίου κυρίαρχο στοιχείο είναι η σφαίρα, αποτελείται από τρία κύρια επίπεδα. Η πρόσβαση στο πρώτο από αυτά γίνεται μέσω μια κεντρικής σκάλας. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις βασικοί είσοδοι, μια στην μπροστινή όψη και οι άλλες δύο αντιδιαμετρικά στις πλάγιες όψεις του κτιρίου. Οι τελευταίες συνδέονται στο εσωτερικό με ένα μακρύ διάδρομο που οδηγεί στον πυρήνα ενός σφαιρικού δωματίου, όπου τοποθετείται και ο περίφημος βωμός. Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία και οι προσβάσεις του κτιρίου στα υπόλοιπα επίπεδα, τα οποία κοσμούνται εξωτερικά με δύο σειρές από κυπαρίσσια, είναι συγκεχυμένα. Μπορούμε ωστόσο να διακρίνουμε μία σκάλα κεντρικά στο τρίτο επίπεδο, καθώς και εσωτερικά κάποιες στοές (που πιθανόν τοποθετήθηκαν στο σχέδιο για λόγους συμμετρίας ή στατικότητας της σφαίρας).
Η σημασία του έργου
Η πρωτοτυπία του Μπουλέ βρίσκεται στο συσχετισμό μια σφαιρικής μορφής, ενός μνημείου και ενός αστρονόμου. Αν η λύση του πλανητάριου δεν είναι απόλυτα καινούρια αποδεικνύεται, στο πλαίσιο μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε και γνωρίζοντας τις δυσκολίες της υλοποίησης του έργου, μια τολμηρή και πρωτότυπη αρχιτεκτονική ανακάλυψη.
Αθίγγανοι (θρησκειολογία)
Ο Αθίγγανοι είχαν καταγωγή ελληνική ή ήταν ελληνίζοντες. Ήταν πολυάριθμοι. Τα μέλη της ήταν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι, οι οποίοι ασκούσαν έλεγχο στην επιλογή αυτοκράτορα. Ο Γεώργιος Κεδρηνός αναφέρει ότι ο Μιχαήλ Β´ ήταν φιλικά προσκείμενος στους Αθίγγανους. Ο γιος του Θεόφιλος δεν κυνήγησε τους Παυλικιανούς. Ο Κωνσταντίνος Θεοφάνης λέει ότι εθλίβη όταν οι Άραβες κατέστρεψαν σε αιφνίδια επιδρομή το Αμόριο, πατρίδα του πατέρα του, επειδή εκεί κατοικούσε μεγάλος αριθμός Αθίγγανων. Αναφέρεται ότι ο Νικηφόρος Α´ συμβουλευόταν Μανιχαίους και Αθίγγανους. Πέρα από αυτούς τους αυτοκράτορες ως Αθίγγανοι αναφέρονται οι Λέων Γ´ ο Ίσαυρος, Κωνσταντίνος Ε΄ ο Κοπρώνυμος και άλλοι. Μέλη της αίρεσης ήταν επίσης πολλοί πρίγκιπες, στρατηγοί, βαθμούχοι και μεγιστάνες.
Επί Μιχαήλ Β΄ και Θεοφίλου οι διωγμοί εναντίον των Αθίγγανων και των Παυλικιανών σταμάτησαν, αλλά η Θεοδώρα, που επόπτευε το διάδοχο του θρόνου Μιχαήλ Γ' το Μέθυσο, άρχισε τις διώξεις εναντίον των Αθιγγάνων. Οι τρεις απεσταλμένοι της αυτοκράτειρας στη Μικρά Ασία, ο Λέων Αργυρός, ο Ανδρόνικος Δούκας και ο Σουδάλης, επέδειξαν πρωτοφανή σκληρότητα εναντίον των "αιρετικών". Περίπου εκατό χιλιάδες Παυλικιανοί και Αθίγγανοι θανατώθηκαν μετά από βασανιστήρια.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Πόλεμος της Λύττου
Ο Πόλεμος της Λύττου (221 έως 219 π.Χ.) ήταν σύρραξη που έλαβε χώρα στο νησί της Κρήτης κατά την ελληνιστική περίοδο. Αντιμαχόμενες παρατάξεις ήταν από τη μία η Κνωσός, κυρίαρχη δύναμη στο νησί και οι σύμμαχοί της (με πιο αξιόλογη στην περίπτωση αυτή τη Γόρτυνα), ενώ από την άλλη η Λύττος, μια αποικία των Σπαρτιατών, η αρχαιότερη πόλη στο νησί σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιστορικού Πολύβιου. Η Κνωσός, σύμμαχος της Γόρτυνας, είχε επιβάλλει την κυριαρχία της στο νησί με εξαίρεση την πόλη της Λύττου, τη μοναδική που αρνήθηκε να υποταχτεί. Για το λόγο αυτό η Κνωσός αποφάσισε να εμπλακεί σε πόλεμο, ώστε να την αφανίσει απομακρύνοντας τους κατοίκους από τις εστίες τους, παρέχοντας δε και μια γεύση φόβου στις υπόλοιπες πόλεις του νησιού.
Γεγονότα
Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αιώνων η Κνωσός και η Γόρτυνα αντιμάχονταν για την κυριαρχία στην Κρήτη. Προς τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ., οι δυο τους αποφάσισαν πως μια συμμαχία ανάμεσά τους θα ήταν πιο προσοδοφόρα. Ωστόσο, οι κάτοικοι της Γόρτυνας διασπάστηκαν με τους γηραιότερους να τάσσονται υπέρ της Κνωσού και τους νεότερους υπέρ της Λύττου. Έκπληκτη από την τροπή αυτή των πραγμάτων η Κνωσός ζήτησε τη βοήθεια των Αιτωλών, επικαλούμενη τη συμμαχία τους. Κατά συνέπεια οι γηραιότεροι κάτοικοι της Γόρτυνας πήραν τον έλεγχο του φρουρίου της πόλης, εξόρισαν ή θανάτωσαν τους νέους και παρέδωσαν την πόλη στην Κνωσό.
Οι δύο σύμμαχοι, σε μια προσπάθεια να εδραιώσουν την ηγεμονία τους στο νησί αποφάσισαν να τιμωρήσουν την πόλη της Λύττου, που αντιστεκόταν σθεναρά. Αρχικά όλες οι υπόλοιπες κρητικές πόλεις τάχθηκαν εναντίον της Λύττου, ωστόσο συγκεκριμένες εσωτερικές διαμάχες οδήγησαν στη διάσπαση τους σε δύο στρατόπεδα. Οι πόλεις Πολυρρήνια, Κήρη και Λάππα, μαζί με τους Ορίους και τους Αρκάδες, διέκοψαν τις σχέσεις τους με τους κατοίκους της Κνωσού, συμμαχόντας με τη Λύττο.
Τελικά οι δυνάμεις της Λύττου απουσίασαν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια εξαντλητική εκστρατεία κατά της Ιεράπυτνας, κάτι που έδωσε στην Κνωσό την ευκαιρία να πολιορκήσει την πόλη. Τα γυναικόπαιδα της Λύττου στάλθηκαν στην Κνωσό, ενώ η ίδια η πόλη μετατράπηκε σε ερείπια. Όταν οι υπερασπιστές της πόλης επέστραψαν από την εκστρατεία και αντιλήφθηκαν τι είχε γίνει, ξέσπασαν σε θρήνους και κανένας δεν τόλμησε να μπει στη γενέτειρα του. Τους άνδρες αυτούς δέχτηκε με εγκαρδιότητα η Λάππα (σημερινή Αργυρούπολη), προσφέροντας παράλληλα και τη βοήθειά της στον πόλεμο κατά της Κνωσού.
Η Λάππα και η Πολυρρηνία στράφηκαν στο βασιλιά της Μακεδονίας, Φίλιππο Ε', για βοήθεια. Στο νησί κατεύθασαν 500 στρατιώτες, συνοδευόμενοι από 200 Αχαιούς. Οι πόλεις Ελεύθερνα, Άπτερα και Κυδωνία αποχώρησαν τότε από το στρατόπεδο της Κνωσού για να συμμαχήσουν με τους εχθρούς της. Με τον τρόπο αυτό ο Φίλιππος άρχισε να ασκεί μεγάλη επιρροή στο δυτικό τμήμα του νησιού, το οποίο και έγινε μακεδονικό προτεκτοράτο το 216 π.Χ. Περίπου μια δεκαετία αργότερα, το νησί διαιρεμένο, ενεπλάκη στον Πρώτο Κρητικό Πόλεμο.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Κρήτης
Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών
Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλικά: United States Congress) είναι το δικαμεραλικό νομοθετικό σώμα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ, αποτελούμενο από τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το Κογκρέσο συνέρχεται στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ που βρίσκεται στην Ουάσινγκτον ΠΚ.
Αμφότεροι οι γερουσιαστές και οι βουλευτές επιλέγονται μέσω άμεσης εκλογής. Κάθε ένα από τα 435 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων αντιπροσωπεύει μια περιφέρεια και υπηρετεί διετή θητεία. Οι έδρες της Βουλής κατανέμονται μεταξύ των πολιτειών κατά πληθυσμό. Κάθε πολιτεία, ανεξαρτήτως πληθυσμού, έχει δύο γερουσιαστές· και εφόσον υπάρχουν πενήντα έδρες, υπάρχουν εκατό γερουσιαστές που υπηρετούν εξαετείς θητείες. Οι θητείες αλληλοεπικαλύπτονται, έτσι κάθε διετία, περίπου το ένα τρίτο της Γερουσίας είναι ανοιχτό προς εκλογή. Οι περισσότεροι κάτοχοι διεκδικούν επανεκλογή, και η πιθανότητα να κερδίσουν τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις υπερβαίνει το 90%. Τον Αύγουστο του 2012, μια δημοσκόπηση ανέφερε ότι το ποσοστό δημοτικότητας του Κογκρέσου μεταξύ των Αμερικανών ήταν 10%, πράγμα που σημαίνει ότι μόνο ένας στους 10 Αμερικανούς είχε μεγάλη ή αρκετά μεγάλη εμπιστοσύνη στο θεσμό.
Επισκόπηση
thumb|left|alt=Seven men wearing suits posing for a group picture.|Το 1868, η επιτροπή αντιπροσώπων αυτή, άσκησε δίωξη στον πρόεδρο [[Άντριου Τζόνσον για τη παραπομπή του σε δίκη, αλλά η γερουσία δεν τον καταδίκασε.]] Το Άρθρο 1 του Συντάγματος αναφέρει ότι «όλες οι νομοθετικές εξουσίες που δίδονται από το παρόν είναι κεκτημένες του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο θα αποτελείται από μια Γερουσία και μια Βουλή των Αντιπροσώπων.» Η Βουλή και η Γερουσία είναι ίσοι εταίροι στη νομοθετική διαδικασία, η νομοθεσία δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί χωρίς τη συναίνεση αμφότερων των σωμάτων. Όμως, το Σύνταγμα δίδει σε κάθε σώμα μερικές μοναδικές εξουσίες. Η Γερουσία επικυρώνει συνθήκες και εγκρίνει τους κορυφαίους προεδρικούς διορισμούς ενώ η Βουλή εγκρίνει νομοσχέδια αύξησης των εσόδων. Η Βουλή εγκρίνει υποθέσεις παραπομπής προσώπων, ενώ η Γερουσία αποφασίζει για τις υποθέσεις παραπομπής. Απαιτείται η πλειοψηφία των δύο τρίτων της Γερουσίας για να καταστεί δυνατόν να καθαιρεθεί αναγκαστικά από το αξίωμά του ένα παραπεμπόμενο πρόσωπο.
Ο όρος Κογκρέσο μπορεί επίσης να αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη συνεδρίαση ενός νομοθετικού σώματος. Ένα Κογκρέσο καλύπτει δύο έτη· το 112ο Κογκρέσο, άρχισε στις 3 Ιανουαρίου 2011. Τα μέλη της γερουσίας αναφέρονται ως γερουσιαστές· τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων αναφέρονται ως αντιπρόσωποι, βουλευτές, ή βουλευτίνες.
Ο λόγιος και αντιπρόσωπος Λη Χ. Χάμιλτον ισχυρίσθηκε ότι η «ιστορική αποστολή του Κογκρέσου είναι να διατηρεί την ελευθερία» και επέμενε ότι ήταν μια «οδηγούσα δύναμη στην Αμερικανική κυβέρνηση» και ένας "αξιοσημείωτα ελαστικός θεσμός." Το Κογκρέσο είναι η "καρδιά και η ψυχή της δημοκρατίας μας", σύμφωνα με αυτήν την άποψη, αν και οι νομοθέτες σπάνια επιτυγχάνουν το κύρος και την αναγνώριση του ονόματός τους όσο οι πρόεδροι ή οι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
"Το Κογκρέσο μας αντανακλά σε όλες τις δυνάμεις μας και όλες τις αδυναμίες μας. Αντικατοπτρίζει τις περιφερειακές μας ιδιοσυγκρασίες, την εθνολογική, θρησκευτική, και φυλετική μας ποικιλομορφία, το πλήθος των επαγγελμάτων μας, και τις τάσεις των απόψεών μας σε οτιδήποτε, από την αξία του πολέμου έως τον πόλεμο των αξιών. Το Κογκρέσο είναι το πλέον αντιπροσωπευτικό σώμα της κυβέρνησης ... Το Κογκρέσο είναι απαραιτήτως επιφορτισμένο με την συμφιλίωση των διαφόρων οπτικών μας γωνιών πάνω στα μεγάλα θέματα των δημοσίων πολιτικών της ημέρας. — Smith, Roberts, and Wielen"
Το Κογκρέσο αλλάζει μονίμως, είναι μονίμως σε ροή. Στις πρόσφατες περιόδους, τα Αμερικανικά νότια και δυτικά έχουν κερδίσει έδρες στη Βουλή σύμφωνα με τις δημογραφικές αλλαγές που καταγράφουν οι απογραφές και περιλαμβάνει περισσότερες μειονότητες και γυναίκες αν και αυτές οι δλυο ομάδες ακόμη υποεκπροσωπούνται, σύμφωνα με μία άποψη. Ενώ οι ισορροπίες εξουσίας μεταξύ των διαφορετικών μελών της κυβέρνησης συνεχίζουν να αλλάζουν, η εσωτερική δομή του Κογκρέσου είναι σημαντική να την καταλάβει κάποιος μαζί με τις αλληλεπιδράσεις που ονομάζονται ενδιάμεσοι θεσμοί όπως τα πολιτικά κόμματα, οι ενώσεις πολιτών, οι ομάδες συμφερόντων, και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών εξυπηρετεί δύο διακριτούς σκοπούς οι οποίοι αλληλοεπικαλύπτονται: την τοπική αντιπροσώπευση μιας κογκρεσιακής περιφέρειας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση από τους αντιπροσώπους και την εκπροσώπηση μιας πολιτείας συνολικά στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση από τους γερουσιαστές.
Ιστορία
Το Πρώτο Ηπειρωτικό Κογκρέσο ήταν μια συνάθροιση αντιπροσώπων από δώδεκα από τις δεκατρείς Βρετανικές Αποικίες στη Βόρεια Αμερική. Στις 4 Ιουλίου 1776, το Δεύτερο Ηπειρωτικό Κογκρέσο υιοθέτησε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, αναφερόμενο στο νέο έθνος ως "Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής". Τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας το 1781 δημιούργησε ένα μονοθάλαμο σώμα με ίση αντιπροσώπευση μεταξύ των πολιτειών στο οποίο κάθε πολιτεία είχε βέτο στις περισσότερες αποφάσεις. Χωρίς εκτελεστικό ή δικαστικό κλάδο, και με ελάχιστη εξουσία, αυτή η κυβέρνηση ήταν αδύναμη και είχε έλλειψη αρμοδιότητας να συλλέγει φόρους, να ρυθμίζει το εμπόριο, ή να επιβάλλει νόμους.
Η έλλειψη εξουσιών της κυβέρνησης οδήγησε στο Συνέδριο του 1787 το οποίο πρότεινε ένα αναθεωρημένο σύνταγμα με ένα διθάλαμο κογκρέσο. Οι μικρότερες πολιτείες υποστήριξαν την ίση εκπροσώπηση για κάθε πολιτεία. Η διθάλαμη δομή είχε λειτουργήσει καλά στις πολιτειακές κυβερνήσεις, ήταν ένα σχέδιο συμβιβασμού με αντιπροσώπους επιλεγόμενους από τον πληθυσμό (που ωφελούσε τις μεγαλύτερες πολιτείες) και ακριβώς δύο γερουσιαστές επιλεγόμενους από τις πολιτειακές κυβερνήσεις (που ευνοούσε τις μικρότερες πολιτείες). Το επικυρωμένο σύνταγμα δημιούργησε μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση με δύο αλληλεπικαλυπτόμενα κέντρα εξουσίας ούτως ώστε κάθε πολίτης ως άτομο να υπόκειται στην εξουσία της πολιτειακής κυβέρνησης και της εθνικής κυβέρνησης. Για την προστασία ενάντια στην κατάχρηση εξουσίας, κάθε κλάδος της κυβέρνησης —εκτελεστικός, νομοθετικός, και δικαστικός— είχε διακριτή σφαίρα αρμοδιότητας και μπορούσε να ελέγχει τους άλλους κλάδους σύμφωνα με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Επιπλέον, υπήρχαν έλεγχοι και ισορροπίες μέσα στο νομοθετικό σώμα αφότου υπήρχαν δύο διαφορετικά σώματα. Η νέα κυβέρνηση ενεργοποιήθηκε το 1789.
Ο πολιτικός επιστήμονας Τζούλιαν Ε. Ζέλιζερ πρότεινε ότι υπήρξαν τέσσερις κύριες κογκρεσιακές περίοδοι, με σημαντική αλληλεπικάλυψη, και περιέλαβε τη διαμορφωτική περίοδο (δεκαετία 1780–δεκαετία 1820), την κομματική περίοδο (δεκαετία 1830–δεκαετία 1900), την περίοδο επιτροπών (δεκαετία 1910–δεκαετία 1960), και τη σύγχρονη περίοδο (δεκαετία 1970-σήμερα).
Η κομματική περίοδος (δεκαετία 1830–δεκαετία 1900)
Αυτή η περίοδος σηματοδοτήθηκε από την αύξηση της δύναμης των πολιτικών κομμάτων. Το πηγαίο γεγονός αυτής της κατάστασης ήταν ο Εμφύλιος Πόλεμος ο οποίος έλυσε το ζήτημα της δουλείας και ένωσε το έθνος υπό ομοσπονδιακή εξουσία, αλλά εξασθένησε τη δύναμη των δικαιωμάτων των πολιτειών. Η Χρυσή Εποχή (1877–1901) σηματοδοτήθηκε από τη Ρεπουμπλικανική κυριαρχία στο Κογκρέσο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η δραστηριότητα των λόμπι εντάθηκε, ειδικά κατά τη διοίκηση του Προέδρου Γκραντ κατά την οποία τα ισχυρά λόμπι υποστήριξαν τις επιδοτήσεις του σιδηροδρόμου και την τιμολόγηση του μαλλιού. Η μετανάστευση προς τις ΗΠΑ και οι υψηλοί ρυθμοί γεννήσεων διόγκωσαν τον αριθμό των πολιτών και το έθνος αυξήθηκε με ραγδαίο ρυθμό. Η Προοδευτική Περίοδος χαρακτηρίσθηκε από ισχυρή κομματική ηγεσία σε αμφότερα τα σώματα του Κογκρέσου καθώς και από επιθυμία για μεταρρύθμιση· μερικές φορές οι μεταρρυθμιστές επιτίθεντο στους λομπίστες θεωρώντας ότι διαφθείρουν την πολιτική. Η θέση του Ομιλητή της Βουλής έγινε ιδιαίτερα ισχυρή υπό ηγέτες όπως ο Τόμας Ριντ το 1890 και ο Τζόζεφ Γκάρνεϊ Κάννον. Η Γερουσία ελεγχόταν ουσιαστικά από έξι ανθρώπους.
Η περίοδος των επιτροπών (δεκαετία 1910–δεκαετία 1960)
thumb|Το [[Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών]] Ένας σύστημα πρεσβύτητας —στο οποίο τα μακροχρόνια Μέλη του Κογκρέσου κέρδιζαν όλο και περισσότερη δύναμη— ενθάρρυνε πολιτικούς και των δύο κομμάτων να υπηρετούν μακρές θητείες. Οι πρόεδροι των Επιτροπών παρέμειναν ισχυροί και στα δύο σώματα μέχρι τις μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1970. Οι σημαντικές δομικές αλλαγές περιελάμβαναν την άμεση εκλογή των γερουσιαστών με λαϊκή εκλογή σύμφωνα με τη Δέκατη Έβδομη Τροποποίηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών με θετικές επιδράσεις (γερουσιαστές πιο ευαίσθητους στην κοινή γνώμη) και αρνητικές επιδράσεις (υπόσκαψη της εξουσίας των πολιτειακών κυβερνήσεων). Αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου βασισμένες στην commerce clause (εμπορική ρήτρα) του Συντάγματος επέκτειναν τη δύναμη του Κογκρέσου στη ρύθμιση της οικονομίας. Ένα αποτέλεσμα της λαϊκής εκλογής των γερουσιαστών ήταν η μείωση της διαφοράς μεταξύ της Βουλής και της Γερουσίας αναφορικά με τη σύνδεσή τους με το εκλεκτοράτο.
Η Μεγάλη Ύφεση εγκαινίασε την περίοδο του Προέδρου Φράνκλιν Ρούζβελτ και τον ισχυρό έλεγχο από τους Δημοκρατικούς και τις ιστορικές πολιτικές του New Deal. Η εκλογή του Ρούζβελτ το 1932 σηματοδότησε μια μεταστροφή στην κυβερνητική εξουσία προς τον εκτελεστικό κλάδο. Πολυάριθμες πρωτοβουλίες του New Deal προήλθαν από τον Λευκό Οίκο παρά από το Κογκρέσο. Το Δημοκρατικό Κόμμα έλεγχε και τα δύο σώματα του Κογκρέσου για πολλά έτη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Ρεπουμπλικανοί και οι συντηρητικοί νότιοι Δημοκρατικοί δημιούργησαν τον Συντηρητικό Συνασπισμό. Οι Δημοκρατικοί διατήρησαν τον έλεγχο του Κογκρέσου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κογκρέσο αγωνιζόταν για την αποδοτικότητα τη μεταπολεμική περίοδο εν μέρει μειώνοντας τον αριθμό των μόνιμων επιτροπών του Κογκρέσου. Οι Νότιοι Δημοκρατικοί έγιναν ισχυρή δύναμη εναλλασσόμενη μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Πιο σύνθετα θέματα, όπως η διαστημοπλοΐα και η πολιτική ατομικής ενέργειας, απαιτούσαν μεγαλύτερη εξειδίκευση και αυθεντία. Ο Γερουσιαστής Τζόζεφ ΜακΚάρθι εκμεταλλεύθηκε τον φόβο για τον κομμουνισμό και διεξήγαγε ακροάσεις σε δημόσια αναμετάδοση. Το 1960, ο Δημοκρατικός υποψήφιος Τζον Φ. Κέννεντι οριακά κέρδισε την προεδρία και η εξουσία μεταστράφηκε προς τους Δημοκρατικούς οι οποίοι εξουσίαζαν τα δύο σώματα του Κογκρέσου μέχρι το 1994.
Η σύγχρονη περίοδος (δεκαετία 1970–σήμερα)
Στο τέλος του 20ου αιώνα, τα μέσα ενημέρωσης έγιναν πιο σημαντικά στο έργο του Κογκρέσου. Ο αναλυτής Μάικλ Σούντσον ισχυρίστηκε ότι η μεγαλύτερη δημοσιότητα υπονόμευσε την δύναμη των πολιτικών κομμάτων και προκάλεσε "more roads to open up in Congress for individual representatives to influence decisions." Ο Νόρμαν Όρνσταϊν ισχυρίστηκε ότι η κυριαρχία των media οδήγησε σε μια μεγαλύτερη έμφαση στην αρνητική και sensational πτυχή του Κογκρέσου, and referred to this as the tabloidization of media coverage. Others saw pressure to squeeze a political position into a thirty-second soundbite. A report characterized Congress in 2013 as being unproductive, gridlocked, and "setting records for futility." Τον Οκτώβριο του 2013, με το Κογκρέσο ανίκανο να συμβιβαστεί, η κυβέρνηση ανέστειλε τις λειτουργίες της για αρκετές εβδομάδες και ρίσκαρε μια σοβαρή χρεοκοπία λόγω πληρωμών του χρέους, κάνοντας το 60% των ψηφοφόρων να λέει ότι "θα απομάκρυνε κάθε μέλος του Κογκρέσου" περιλαμβανομένου του αντιπροσώπου της περιοχής τους. -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Κοτζά Πόποβιτς
Ο Κονσταντίν "Κοτζά" Πόποβιτς, (σερβικά : Константин Коча Поповић ) (14 Μαρτίου 1908 - 20 Οκτωβρίου 1992) ήταν Σέρβος κομμουνιστής, εθελοντής στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, το 1937-1939 διοικητής του πρώτου προλεταριακού τμήματος των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Παρτιζάν Βελιγραδίου.
Γεννήθηκε σε μια ευημερούσα οικογένεια του Βελιγραδίου, πέρασε το Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελβετία. Το 1929 μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει Δίκαιο και Φιλοσοφία. Το 1931 ασχολήθηκε με το τότε παράνομο Κομμουνιστικό κόμμα Γιουγκοσλαβίας. Στο Παρίσι υπήρχε ένα κέντρο Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών που διοικείται από την Κομιντέρν και με επικεφαλής τον Τίτο χρησιμοποιούνταν για τη διατροφή των εθελοντών από τα Βαλκάνια και τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ο Πόποβιτς εντάχτηκε στον Ισπανικό εμφύλιο με το ισπανικές Ρεπουμπλικανικές δυνάμεις και όχι τις Διεθνείς ταξιαρχίες και έχει το βαθμό του διοικητή πυροβολικού. Με το τέλος του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου δραπέτευσε μέσω Γαλλίας επέστρεψε στην Γιουγκοσλαβία.
Το 1940 στον Β΄παγκόσμιο πόλεμος ήταν αξιωματικός του Γιουγκοσλαβικού στρατού και το 1941 μετά την συνθηκολόγηση εντάχτηκε στην αντίσταση και τους παρτιζάνους. Μετά την απελευθέρωση και την ίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Γιουγκοσλαβία το 1945, υπηρέτηση αρχηγός του Γιουγκοσλαβικούς στρατού.
Έπειτα έγινε υπουργός Εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας το 1953 μέχρι το 1965. Ως Υπουργός Εξωτερικών, ήταν ο επικεφαλής της γιουγκοσλαβικής αντιπροσωπείας στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ σε αρκετές περιπτώσεις. Από το 1965 μέχρι το 1972 διετέλεσε μέλος του ομοσπονδιακού εκτελεστικού συμβουλίου και ο Αντιπρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας από το 1966 έως το 1967. Παρασημοφορήθηκε αρκετές φορές..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί της Γιουγκοσλαβίας
Καρπενήσι
Το Καρπενήσι είναι πόλη της Στερεάς Ελλάδος, πρωτεύουσα του Νομού Ευρυτανίας και του Δήμου Καρπενησίου. Βρίσκεται στο κέντρο του Νομού, στη νοτιοδυτική πλευρά του Τυμφρηστού σε υψόμετρο 975 μέτρα. Απέχει 78 χλμ από τη Λαμία και από το Αγρίνιο 80,5 χλμ μέσω Προυσού και 112 χλμ μέσω Εθνικής Οδού 38 (ΕΟ38).
Ονομασία
Η λέξη Καρπενήσι προέρχεται από την αρωμουνική λέξη kárpinu (οστρύα, γάβρος) και την περιεκτική κατάληξη -iş (δλδ. -ώνας), και αυτή από τη λατινική carpinus που σημαίνει γάβρος, οστρύα· είναι δηλαδή φυτωνύμιο. Συνεπώς, η ετυμολογικώς ορθή γραφή είναι Καρπενίσι. Το -η- εμφανίζεται από παρετυμολογία με την ελληνική λέξη νησί. Για πρώτη φορά το τοπωνύμιο μνημονεύεται σε τουρκικό απογραφικό κατάστιχο του 1454/5.
Ιστορία
Στην περιοχή υπήρχαν από τα αρχαία χρόνια διάφοροι οικισμοί στα περίχωρα της σημερινής πόλης. Σε έναν από αυτούς, στους βόρειους πρόποδες του «Παλιόκαστρου» (λόφος του Αγίου Δημητρίου), βρέθηκε ο περίφημος «Θησαυρός του Καρπενησίου», μία συλλογή από 35 αριστουργήματα της ελληνιστικής χρυσοχοΐας.
Κατά την αρχαιότητα, το Καρπενήσι έφερε το όνομα Οιχαλία και είχε για βασιλιά τον Εύρυτο, ο οποίος όχι μόνο ήταν άριστος τοξοβόλος αλλά και εφευρέτης του τόξου."Ο μύθος θέλει να προκάλεσε σε συναγωνισμό τον θεό Απόλλωνα, κάτι που του στοίχισε τη ζωή. Ο γιός του Εύρυτου, Ίφιτος, χάρισε το τόξο του πατέρα του στον Οδυσσέα και ήταν αυτό που σκότωσε τους μνηστήρες της Πηνελόπης."Την ύπαρξη οικισμού και εκκλησιαστής ζωής κατά τους Βυζαντινούς Χρόνους, μαρτυρούν τα ίχνη μιας βασιλικής του 6ου αιώνα που βρέθηκαν στη παλιά θέση του Καρπενησίου. Την ίδια περίοδο ολόκληρη η Ευρυτανία ενώ τυπικά ήταν κτήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, λόγω των ανυπότακτων κατοίκων, δεν συμπεριληφθήκαν στους φορολογικούς καταλόγους της. Και ενώ η υπόλοιπη Ελλάδα ήταν υπόλογη στους Βυζαντινούς, εκείνοι απολάμβαναν την αυτονομία τους. Τότε ήταν που ολόκληρη η περιοχή έγινε γνωστή με το όνομα Άγραφα.
Κατά την Τουρκοκρατία οι κάτοικοι συμμετείχαν στην εξέγερση του 1600 και του 1611. Ο Ευγένιος Γιαννούλας ίδρυσε εδώ την περίφημη σχολή του, με στόχο τη δημιουργία εθνικής ταυτότητας και από το 1645 έως το 1661 ανέδειξε το Καρπενήσι σε σπουδαίο πνευματικό κέντρο, ακόμα και κάτω από τις δυσμενείς συνθήκες της εποχής. Το 1684 ο αρματολός Λιβίνης επαναστατεί κατά των Τούρκων, καταφέρνοντας μία σημαντική νίκη κοντά στο χωριό Γόλιανη (ο λόφος στον οποίο έγινε η μάχη πήρε το όνομά του), ενώ έναν χρόνο μετά σκοτώθηκε σε μάχη στο χωριό Αράχωβα. Οι Ενετοί, για την καλύτερη οργάνωση των επαναστατημένων αρματολών εγκατέστησαν στην πόλη κεντρικό στρατόπεδο με διοικητές τους Μποσίνα και Λουμποζόβιτς. Στην πόλη εγκαταστάθηκε και ο Λιμπεράκης Γερακάρης, όταν αποφάσισε να εκστρατεύσει κατά της Στερεάς Ελλάδας. Για να γίνει αρεστός στους κατοίκους της περιοχής, άρχισε να χτίζει διάφορες εκκλησίες. Ανάμεσα σε αυτές, και της Αγίας Τριάδας στο Καρπενήσι. Όταν αποφάσισε να επιτεθεί εκ νέου στην Πελοπόννησο, οι Ενετοί επιτέθηκαν στο Καρπενήσι και το λεηλάτησαν. Μετά τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, το Καρπενήσι πέρασε ξανά στα χέρια των Οθωμανών.
Στα Νεότερα Χρόνια το Καρπενήσι πήρε μέρος στους Α΄& Β΄ Παγκόσμιους Πολέμους. Η ένοπλη Εθνική Αντίσταση γεννήθηκε στο Καρπενήσι, την άνοιξη του 1942, από τον Άρη Βελουχιώτη, που τιμώντας τον τόπο και το περήφανο Βελούχι, πρόσθεσε στο όνομα του το επίθετο: Βελουχιώτης. Την Κυριακή 7 του Ιούνη το 1942, έγινε η πρώτη επίσημη εμφάνιση του ΕΑΑΣ με επικεφαλής τον αρχηγό Άρη στη Δομνίστα. Με συνεχείς αγώνες και σθένος κατάφεραν να διώξουν τους Γερμανούς για να ζήσει στη συνέχεια, ολόκληρη η περιοχή του Τυμφρηστού και της Ευρυτανίας, τις μαύρες μέρες του Εμφυλίου. Στις 20 του Γενάρη 1949 έγινε η επίθεση και αντάρτες κατέλαβαν το Καρπενήσι για 18 ημέρες. Το τέλος του Εμφυλίου, το 1949 βρίσκει το Καρπενήσι, όπως και όλη την Ελλάδα με ανυπολόγιστες καταστροφές.
Αξιοθέατα
Το Καρπενήσι, όπως και όλος ο νομός, βρίσκεται σε ορεινή περιοχή σημαντικού φυσικού κάλλους, πλούσια σε βλάστηση. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική έχει διατηρηθεί σε αρκετό βαθμό, τόσο στα γύρω χωριά όσο και μέσα στην πόλη, με πλήθος καλοδιατηρημένων κτιρίων. Στην πόλη λειτουργεί το «Μουσείο Βουνού» και το «ΚΙΠΕ - Κέντρο Ιστορίας Πολιτισμού Ευρυτανίας» που διαθέτει διαμορφωμένες αίθουσες προβολών και εξοπλισμό σύγχρονης τεχνολογίας, εκεί ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει ταινίες επαυξημένης πραγματικότητας (που αφορούν την περιοχή της Ευρυτανίας). Ενώ στα γύρω χωριά υπάρχει πλήθος από λαογραφικά μουσεία. Σε απόσταση 11 χλμ. βρίσκεται και το χιονοδρομικό κέντρο του Βελουχιού. Επίσης, μπορείτε να επισκεφτείτε το φαράγγι Πάντα Βρέχει, το φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς και το φαράγγι Τσούκας.
Μοναστήρια - Εκκλησίες
Η παράδοση τοποθετεί την ίδρυση του μοναστηριού στις αρχές του 12ου αιώνα, συγκεκριμένα στο 1111.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Στερεάς Ελλάδας *
Βυτιναίικα Ελαιώνος Ηλείας
Τα Βυτιναίικα Ελαιώνα είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 111 μέτρα, το οποίο απέχει 11 χλμ. βόρεια του Πύργου. Στη δυτική πλευρά του βρίσκεται ο Ελαιώνας ενώ ανατολικά περνά ο ποταμός Ιάρδανος. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Μαλακασίου (Ελαιώνα) γραμμένος ως Βυτινέϊκα. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Βυτιναίικα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Ελαιώνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελαιώνα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 154 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Ηλεία και τον ίδιο δήμο υπάρχει ο ομώνυμος οικισμός Βυτιναίικα Πύργου Ηλείας καθώς και στον δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης τα Βυτιναίικα Κυλλήνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Ο Σατανικός Δόκτωρ Φάιμπς
Ο σατανικός Δόκτωρ Φάιμπς (αγγλικός τίτλος: The Abominable Dr. Phibes) είναι μια Βρετανική κινηματογραφική ταινία, μαύρη κωμωδία του 1971, σκηνοθετημένη από τον Ρόμπερτ Φούεστ σε σενάριο των Τζέιμς Γουίτον και Γουίλιαμ Γκολντστάιν. Πρωταγωνιστεί o Βίνσεντ Πράις και ο Τζόζεφ Κότεν.
Πλοκή
Ο δρ. Φάιμπς, θεολόγος και μουσικός, σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τρέχοντας στο νοσοκομείο όπου η γυναίκα του Βικτόρια χειρουργείται από ομάδα εννέα γιατρών με επικεφαλής τον δρα. Βεσάλιους. Δυστυχώς, η Βικτόρια πεθαίνει κατά τη διάρκεια της εγχείρησης και το ζεύγος Φάιμπς θάβεται. Μερικά χρόνια αργότερα, οι εννέα γιατροί ένας-ένας αρχίζουν να δολοφονούνται με παράξενες μεθόδους. Ο Επιθεωρητής Τράουτ, με βάση ένα στοιχείο από τον φόνο ενός από τους γιατρούς, αποκαλύπτει πως οι τρόποι που οι γιατροί δολοφονούνται είναι όμοιος με τις δέκα πληγές της Αιγύπτου. Εκείνος και ο δρ. Βεσάλιους αρχίζουν να υποπτεύονται πως πίσω από τους φόνους είναι ο δρ. Φάιμπς, αλλά είναι νεκρός. Έτσι τουλάχιστον πιστεύεται, μέχρι που ανακαλύπτεται άδειο το φέρετρο του γιατρού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Βρετανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής American International Pictures Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ερασίνος (Αττικός)
μικρογραφία|Εκβολές του Ερασίνου Ο Ερασίνος είναι ποταμός της Αττικής που βρίσκεται στην περιοχή των Μεσογείων. Σχηματίζεται στην περιοχή της Παιανίας από συμβολή ρεμάτων που ρέουν από τον Υμηττό. Στην συνέχεια ρέει ανατολικά και εκβάλλει στον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο στην περιοχή της Βραυρώνας. Στις όχθες του βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Βραυρώνας. Λίγο πριν εκβάλλει στην θάλασσα τα νερά του λιμνάζουν και διαμορφώνουν έλη με αποτέλεσμα η περιοχή να αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της Ανατολικής Αττικής.
Παραπομπές
== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
Κατηγορία:Ποτάμια της Αττικής
Κοινωνία των Μπασκιρικών Γυναικών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
Η Κοινωνία των Μπασκιρικών Γυναικών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν (μπασκιρικά: Башҡортостан Республикаһының Башҡорт ҡатын-ҡыҙҙары йәмғиәте, ρωσικά: Общество башкирских женщин Республики Башкортостан) είναι μη-κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε για να ενισχύσει τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, το ρόλο της στην κοινωνικο-πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, την οικογένεια, την ενδυνάμωση, τη διατήρηση και την ανάπτυξη του πολιτισμού και της γλώσσας των Μπασκίρ τις λαϊκές παραδόσεις και τις τέχνες.
Η έδρα της βρίσκεται στο Μπασκορτοστάν, στην πρωτεύουσα της δημοκρατίας Ουφά.
Γενικά χαρακτηριστικά
Το 2007, υπήρχαν 30 μέλη στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου.
Η οργάνωση συμμετέχει ενεργά σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως οι Μέρες των πόλεων και περιφερειών του Μπασκορτοστάν, σε εθνικές γιορτές, σε διαγωνισμούς, σε επιστημονικά και πρακτικά συνέδρια. Επίσης προσφέρει φιλανθρωπική βοήθεια σε ορφανοτροφεία, βοηθάει στην προώθηση υγιεινών τρόπων ζωής και άλλα.
Ο Μπασκιρικός σύλλογος Γυναικών είναι ένας από τους διοργανωτές δημοκρατικών και περιφερειακών οργανισμών, όπως η "Πρότυπη Νεαρή Οικογένεια", "Διαγωνισμός Ομορφιάς", "Εθνική Φορεσιά των Μπασκίρ". Επίσης διοργανώνει τους διαγωνισμούς Μπασκίροι ποιητές-παραμυθάδες, "καλή Μητέρα", τις αργίες "Συνάντηση των συγχωριανών", "Γενεαλογικό δέντρο", "Τραγούδι ενός νανουρίσματος" και άλλα.
Ο Μπασκιρικός Σύλλογος Γυναικών, είναι μέλος της Ένωσης Γυναικών του Μπασκορτοστάν και του Παγκόσμιου Κορολτάι των Μπασκίρ. Η Κοινωνία συνεργάζεται με τον Διαπεριφερειακό Δημόσιο Οργανισμό Γυναικών για την προώθηση της διατήρησης των παραδόσεων από τους τουρκόφωνους πληθυσμούς, με τη Παγκόσμια Ένωση των Γυναικών του Τουρκικού Κόσμου, με τη δημόσια οργάνωση "Ακ Τιρμά" και άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Κλυταιμνήστρα
Η Κλυταιμνήστρα ήταν κόρη του Τυνδάρεω και της Λήδας, αδελφή της ωραίας Ελένης και των Διόσκουρων, γυναίκα του Αγαμέμνονα. Πρώτος της άντρας ήταν ο Τάνταλος και είχε εξ αυτού ένα μωρό, που το σκότωσε ο Αγαμέμνονας. Όταν οι Αχαιοί είχαν μαζευτεί με τα πλοία τους στην Αυλίδα για να επιτεθούν στην Τροία, ο Αγαμέμνονας φέρεται να αναγκάστηκε από το χρησμό να θυσιάσει την κόρη του, Ιφιγένεια. Η Κλυταιμνήστρα δεν μπόρεσε να του συγχωρήσει το γεγονός ότι θυσίασε το ίδιο τους το παιδί για την εκστρατεία του. Κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, απάτησε τον Αγαμέμνονα με τον ξάδερφό του, τον Αίγισθο.
Όταν ο Αγαμέμνονας επέστρεψε στις Μυκήνες, οι δύο εραστές τον δολοφόνησαν και ανέβηκαν στο θρόνο. Όμως ο Ορέστης, γιος της Κλυταιμνήστρας, εκδικήθηκε για το φόνο του πατέρα του σκοτώνοντας και τη μητέρα του και τον εραστή της.
Στην ελληνική μυθολογία ο Οίακας (Οίαξ) ήταν ο ένας από τους τρεις γιους του Ναυπλίου και της θυγατέρας του Κατρέως Κλυμένης, αδελφός του Παλαμήδη και του Ναυσιμέδοντα. Ο Οίακας, μετά από πίεση του Ναυπλίου, που είχε ορκισθεί να εκδικηθεί τους αρχηγούς της Τρωικής Εκστρατείας για τη θανάτωση του Παλαμήδη με λιθοβολισμό, έπεισε τη σύζυγο του Αγαμέμνονα, την Κλυταιμνήστρα, να δολοφονήσει τον άντρα της μόλις αυτός θα επέστρεφε από την Τροία.
Οι απόψεις για την Κλυταιμνήστρα
Ο μύθος αυτός ενέπνευσε τον Αισχύλο για τη συγγραφή της τριλογίας «Ορέστεια», που την αποτελούν οι τραγωδίες «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι» και «Ευμενίδες». Όμως η τραγική μορφή της ενέπνευσε και άλλους τραγικούς που την ενέταξαν σε έργα τους, οι περισσότεροι αρνητικά - με εξαίρεση τον Ευριπίδη που τη βλέπει πιο ανθρώπινα.
Η εμφάνιση της Κλυταιμνήστρας πρέπει να ήταν μάλλον όμορφη και ο Ησίοδος την αναφέρει ως γαλανομάτα. Ως προς το χαρακτήρα της, ανεξαρτήτως του βασικού κινήτρου για το φόνο του συζύγου της, παρουσιάζεται από τους περισσότερους ως δόλια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αργολίδας Κατηγορία:Μυκήνες
Ηλιοστάτης
thumb|right|Φωτοβολταϊκή συστοιχία σε ηλιοστάτη, με εύρος περιστροφής 1400. Το σύστημα ακολουθεί την πορεία του ήλιου σε ημερήσια βάση με τη βοήθεια ειδικού αισθητήρα, ενώ μέσω μανιβέλας γίνεται ρύθμιση της ανύψωσης σε μηνιαία βάση. Ο ηλιοστάτης ή και φωτοβολταϊκός ιχνηλάτης είναι μια κινητή βάση πάνω στην οποία τοποθετείται το φωτοβολταΪκό. Αυτή η μηχανολογική διάταξη δίνει την δυνατότητα στο φωτοβολταϊκό να αλλάζει συνεχώς θέσεις, προσπαθώντας να εγκλωβίσει στο μέγιστο δυνατό τις ακτίνες του ήλιου.
Η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από ένα φωτοβολταϊκό σύστημα είναι συνάρτηση της ηλιακής ακτινοβολίας που προσπίπτει στην επιφάνειά του. Είναι προφανές ότι σε συστήματα που δεν έχουν τη δυνατότητα μετακίνησης ώστε να παρακολουθούν την πορεία του ήλιου κατά τη διάρκεια της ημέρας και του χρόνου, η απόδοση δεν είναι η βέλτιστη δυνατή. Σε τέτοια συστήματα, η αύξηση των αναγκών της εγκατάστασης σε ισχύ συνεπάγεται υποχρεωτικά την αύξηση της ωφέλιμης επιφάνειας με την προσθήκη περισσότερων πάνελ στο σύστημα. Για το λόγο αυτό, επινοήθηκε η τεχνολογία του ηλιοστάτη, ή φωτοβολταϊκού ιχνηλάτη (στα αγγλικά, tracker). Ο ηλιοστάτης είναι μια μηχανολογική διάταξη, πάνω στην οποία τοποθετείται η φωτοβολταϊκή γεννήτρια, ώστε το σύστημα να μπορεί να περιστρέφεται μέσω των ειδικών εξαρτημάτων και του λογισμικού που διαθέτει. Με τον τρόπο αυτό γίνεται η καλύτερη δυνατή εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας, ενώ εξοικονομείται χρήμα: σε σχέση με την αγορά επιπλέον φωτοβολταϊκών πάνελ, η αγορά ενός ηλιοστάτη είναι στις περισσότερες περιπτώσεις η συμφέρουσα λύση. Ο ηλιοστάτης έχει σχεδιαστεί με τρόπο ώστε να αντέχει σε υψηλές ταχύτητες ανέμου. Τέλος, εκτός από τους ηλιοστάτες / εντοπιστές που διατίθενται στο εμπόριο, υπάρχουν και αυτοσχέδιες κατασκευές με παρόμοια αρχή λειτουργίας. thumb|left|Φωτοβολταϊκή συστοιχία με αυτοσχέδιο εντοπιστή. Η συστοιχία περιστρέφεται σε οριζόντιο επίπεδο με τη βοήθεια [[Κινητήρας|κινητήρα.]]
Ο φωτοβολταϊκός ιχνηλάτης μπορεί να διακριθεί στις εξής κατηγορίες:
Κατηγορία:Ενεργειακή τεχνολογία Κατηγορία:Ηλιακή ενέργεια
Ίσαλος
Ο όρος ίσαλος ή ίσαλος γραμμή ή γραμμή ισάλου (water line), είναι ναυπηγικός και τεχνικός όρος που λαμβάνεται σοβαρά υπ΄ όψη στη φόρτωση πλοίου. Αν και λέγεται γραμμή, στην πραγματικότητα ορίζεται ως επίπεδο από την οριζόντια τομή της επιφάνειας της θάλασσας με το πλοίο στο σημείο που αυτό ισορροπεί και επιπλέει. Καθιερώθηκε να λέγεται έτσι επειδή περιμετρικά του σκάφους φαίνεται ως γραμμή.
Παρά ταύτα αν και ο όρος ίσαλος γραμμή είναι πλέον διαδεδομένος ως γενικός όρος, για τους έχοντες κάποιες ναυπηγικές γνώσεις ή σχετίζονται επαγγελματικά με τον ναυτικό χώρο ο όρος αυτός περιορίζεται αφενός μεν στην ειδική περίπτωση της έμφορτης ισάλου, δηλαδή, της τομής του σκάφους από το επίπεδο της επιφάνειας της θαλάσσης όταν το πλοίο είναι πλήρως και κανονικά φορτωμένο (ζυγοσταθμισμένο και νόμιμα), και αφετέρου, στις ειδικές περιπτώσεις φορτίου ειδικών ενδείξεων.
Από ναυπηγικής άποψης σχεδιασμού, η ίσαλος είναι μία από τις παρισάλους των ναυπηγικών γραμμών οι οποίες και αποτελούν τομές οριζοντίων επιπέδων μετά της εσωτερικής όψης των ελασμάτων του περιβλήματος του πλοίου, που καταδεικνύουν τη προοδευτική ναυπηγική μορφή του πλοίου από την λεγόμενη καρίνα μέχρι το κύριο κατάστρωμα. Στα ναυπηγικά σχέδια οι παρίσαλοι εμφανίζονται ως προβολές συνήθως της αριστερής πλευράς του σκάφους επί οριζοντίου επιπέδου όπου και φέρεται στο κάτω δεξιό μέρος του ναυπηγικού σχεδίου του πλοίου, καλούμενο κάτοψη σκάφους. Η απόσταση μεταξύ των παραλλήλων αυτών επιπέδων του σχεδίου αντιπροσωπεύει συνήθως το 1 μέτρο. Τέλος αυτές συμβολίζονται από τους ναυπηγούς με ενωμένα τα γράμματα WL και αριθμούνται από τη βασική γραμμή (που αντιστοιχεί με το 0) και προς τα πάνω 1, 2, 3, 4, ...κ.λπ. ή με λατινικούς αριθμούς Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, κ.λπ. (χωρίς όμως τα διακριτικά γράμματα προ αυτών).
Εκτός όμως της σχεδιαστικής βοήθειας που παρέχουν οι παρίσαλοι στη ναυπήγηση ενός υπόψη σκάφους, στη πράξη κάποιοι απ΄ αυτούς ταυτίζονται με τα οριζόντια επίπεδα εκείνα της ασφαλούς πλήρους φόρτωσης του πλοίου, ανάλογα με το είδος του φορτίου, την εποχή, αλλά και το είδος του νερού (θαλάσσιο, ποταμού ή λίμνης) που προτίθεται αυτό να εκτελεί πλόες, λαμβάνοντας ανάλογες ονομασίες ισάλου. Για τη μεγάλη σπουδαιότητα αυτών, των συγκεκριμένων ισάλων, που αγγίζουν τα όρια ασφάλειας φόρτωσης των πλοίων, καθώς και του τρόπου κατάδειξής των δείτε σχετικά γραμμή φόρτωσης.
Δείτε επίσης
Ισαλος Ισαλος Ισαλος
Ράινχαρντ Χάιντριχ
Ο Ράινχαρντ Όιγκεν Τρίσταν Χάιντριχ (Reinhard Eugen Tristan Heydrich, 7 Μαρτίου 1904 - 4 Ιουνίου 1942), με προσωνύμιο Der Henker (ο Δήμιος) ήταν στέλεχος των SS, ο δεύτερος στην ιεραρχία μετά τον Χάινριχ Χίμλερ. Πρωτοστάτησε στη Τελική Λύση, το σχέδιο των Ναζί για το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Θεωρούνταν εξαιρετικά φιλόδοξος και ψυχρός υπολογιστής χωρίς κανένα οίκτο και γι' αυτό έφερε τα προσωνύμια «Το ξανθό κτήνος» (από τους ίδιους τους SS) και «Δήμιος Χάιντριχ».
Βιογραφία
Ως παιδί ζούσε σε ένα κομψό σπίτι και σε οικογένεια η οποία απολάμβανε υψηλής κοινωνικής θέσεως. Στο σχολείο, ωστόσο, ήταν πάντα ο στόχος των «νταήδων» συμμαθητών του, λόγω της πολύ λεπτής φωνής και του δεδηλωμένου καθολικισμού του, σε μια πόλη με προτεσταντική πλειοψηφία. Τον χλεύαζαν, επίσης, για τη φημολογούμενη εβραϊκή του καταγωγή. Η ιδιαίτερα αυταρχική συμπεριφορά της μητέρας του, η οποία απαιτούσε αυστηρή πειθαρχία και τον κτυπούσε συχνά, σε συνδυασμό με τη σχολική του ζωή, τον οδήγησαν να γίνει ένα συνεσταλμένο, βαρύθυμο αγόρι, το οποίο, παρόλ' αυτά, διακρινόταν για την τελειομανία του. Πολύ μικρός για να συμμετάσχει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε μέλος στην τοπική Freikorps, μια δεξιά, αντισημιτική οργάνωση πρώην στρατιωτικών, ειδικευμένη στις συγκρούσεις με κομμουνιστές στους δρόμους. Ο νεαρός Ράινχαρντ επηρεάστηκε τόσο από αυτήν όσο και από το κίνημα Volk αποκτώντας τις αντιλήψεις υπεροχής των ξανθών, με γαλανά μάτια Γερμανών Αρείων, των οποίων ήταν η ζωντανή απεικόνιση. Απολάμβανε τη συμμετοχή του στις συγκρούσεις για να αποκρούσει τις φήμες περί της εβραϊκής του καταγωγής.
Με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και το χάος που επικράτησε στη Γερμανία, πολλές οικογένειες έχασαν την οικονομική και κοινωνική τους θέση. Η οικογένεια του Χάιντριχ δεν αποτέλεσε εξαίρεση και ο νεαρός Ράινχαρντ, μην μπορώντας να συνεχίσει ακαδημαϊκές σπουδές, εγγράφεται στη Σχολή του Ναυτικού τον Μάρτιο του 1922 σε ηλικία 18 ετών. Στη Σχολή εξακολουθούν τα πειράγματα για την πολύ λεπτή του φωνή και αποκτά, εξ αιτίας της, το προσωνύμιο «τράγος». Ωστόσο, ο τελειομανής νεαρός καταφέρνει να γίνει ανθυποπλοίαρχος και να αναλάβει καθήκοντα αξιωματικού διαβιβάσεων στην υπηρεσία του Ναυάρχου Κανάρις. Η αυτοπεποίθηση και η ισχυρή έπαρσή του τον κάνουν να ονειρεύεται από τώρα το βαθμό του Ναυάρχου.
Η αγάπη του για το γυναικείο φύλο, ωστόσο, καταστρέφει την καριέρα του στο Ναυτικό. Ύστερα από την περιπέτειά του με την κόρη ενός διευθυντή ναυπηγείου και την άρνησή του να τη νυμφευθεί, ο ναύαρχος Έριχ Ρέντερ (Erich Roeder) τον εξαναγκάζει να εγκαταλείψει το Ναυτικό. Η τότε μνηστή του, Λίνα φον Όστεν, φανατική θαυμάστρια του Ναζιστικού κόμματος του προτείνει να καταταγεί στα SS, που τότε αριθμούσαν 10.000 άτομα και αποτελούσαν τη σωματοφυλακή του Χίμλερ.
Είσοδος στα SS
Το 1931 γίνεται μέλος του Ναζιστικού κόμματος και εντάσσεται στα SS. Εκείνη την εποχή, ο αρχηγός τους Χίμλερ αναζητούσε ένα νέο για να του αναθέσει τη δημιουργία και οργάνωση μιας μυστικής εσωτερικής υπηρεσίας ασφαλείας. Σε μια συνέντευξή του με τον νεαρό Ράινχαρντ εντυπωσιάζεται από τις απαντήσεις του και του αναθέτει τη σημαντική αυτή εργασία, τη δημιουργία της SD (Sicherheitsdienst), της υπηρεσίας ασφαλείας της SS. Η μεγάλη εργατικότητα και ο ζήλος του έχουν ως αποτέλεσμα την επιτυχή συγκρότηση της SD και του εξασφαλίζουν ταχεία ανέλιξη: τον Δεκέμβριο του 1931 παίρνει το βαθμό του Ταγματάρχη, τον Ιούλιο ονομάζεται Συνταγματάρχης και του ανατίθεται ο πλήρης έλεγχος των SD. Το Μάρτιο προάγεται σε Ταξίαρχο. Ωστόσο, οι φήμες περί εβραϊκής καταγωγής του εξακολουθούν και ο Χίμλερ κάνει σχετικές έρευνες εξετάζοντας ακόμη και την εκδίωξή του από την SS. Την κατάσταση σώζει μια κατ' ιδίαν συζήτηση με τον Χίτλερ, ο οποίος τον περιγράφει: «...είναι χαρισματικό άτομο με πολλές ικανότητες και επικίνδυνος... ωστόσο το Κόμμα τον χρειάζεται και μας είναι απόλυτα αφοσιωμένος». Η κατάσταση αυτή επηρέασε ακόμη περισσότερο τον χαρακτήρα του και αύξησε το ήδη τεράστιο μίσος του για τους Εβραίους.
Δημιουργία του στρατοπέδου του Νταχάου
Με την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί το 1933, οι Χίμλερ και Χάιντριχ επιβλέπουν τις μαζικές συλλήψεις κομμουνιστών, καθολικών πολιτικών, συνδικαλιστών και όλων όσοι ήταν αντίθετοι στο Χίτλερ και το Κόμμα του. Οι συλληφθέντες έφθασαν σε τέτοιον αριθμό, ώστε η κράτησή τους σε συμβατικές φυλακές να δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα. Έτσι, ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο πυρομαχικών στο προάστιο Νταχάου (Dachau) του Μονάχου μετατράπηκε στο πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης για πολιτικούς κρατούμενους. Εκεί, οι κρατούμενοι υποχρεώνονταν σε στρατιωτική πειθαρχία και αυστηρούς κανόνες. Η παραβίασή τους είχε ως συνέπεια τιμωρίες - βασανιστήρια, όπως μαστιγώσεις, κρέμασμα σε στύλο από τους καρπούς, ορθοστασία σε ειδικό κελί ή σε τελείως σκοτεινό κελί κτλ. Σε βαρύτερα «παραπτώματα» η τιμωρία ήταν ο απαγχονισμός ή ο τυφεκισμός. Στην πύλη του στρατοπέδου υπήρχε η επιγραφή «Arbeit Macht Frei» (=Η εργασία απελευθερώνει).
Όσοι από τους κρατούμενους κατάφερναν να επιζήσουν από την εξοντωτική εργασία, την άθλια διατροφή και τους βασανισμούς, υφίσταντο πλύση εγκεφάλου μέσω εκφοβισμών και, αν διακήρυτταν υπακοή και συμμόρφωση, σταδιακά αφήνονταν ελεύθεροι. Το «πείραμα» του Στρατοπέδου Νταχάου κρίθηκε επιτυχημένο τόσο, ώστε σύντομα δημιουργήθηκαν και άλλα στο Μπούχενβαλντ (Buchenwald), στο Ζαξενχάουζεν (Sachsenhausen) και στο Λίχτενμπουργκ (Lichtenburg). Τον Απρίλιο του 1935, ο Χίμλερ εμπιστεύεται την υπαρχηγία της νεοδημιουργημένης Γκεστάπο (Gestapo, Geheime Staatspolizei) στον Χάιντριχ. Ωστόσο, ο Χίμλερ ελάχιστα ασχολείται με αυτήν και ο Χάιντριχ ασκεί ουσιαστικά καθήκοντα αρχηγού της.
Η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών
Ο Χάιντριχ ήταν άνθρωπος των παρασκηνίων. Σπάνια εμφανιζόταν δημόσια, δεν έκανε κανενός είδους δηλώσεις, απέφευγε τις φωτογραφήσεις και δεν είχε κανένα φίλο. Αυτό δεν τον εμπόδιζε να κυνηγά γυναίκες σε νυκτερινές του εξορμήσεις και οι περισσότερες από αυτές που δεν υπέκυπταν δέχονταν μετά από μερικές ημέρες την επίσκεψη της Γκεστάπο.
Δράση σε διεθνές επίπεδο
Ο Χάιντριχ συνέβαλε, επίσης, στις εκκαθαρίσεις, στις οποίες προέβη ο Ιωσήφ Στάλιν στον Ερυθρό Στρατό παρέχοντας όσα στοιχεία κατάφερναν να συγκεντρώσουν οι πράκτορές του στην τότε Σοβιετική ηγεσία. Την πρακτική αυτή ακολούθησε και για αρκετούς Γερμανούς ανώτατους αξιωματικούς, οι οποίοι δεν ήταν οπαδοί του Χίτλερ, όπως ο Υπουργός Πολέμου Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ (Werner von Blomberg) και ο αρχηγός του Γερμανικού Επιτελείου Στρατού Βέρνερ φον Φριτς (Werner von Fritsch). Με την ευκαιρία, ο Χίτλερ αναλαμβάνει και την Αρχιστρατηγία.
Οι βλέψεις του Χίτλερ για την Αυστρία δίνουν την ευκαιρία δράσης στον Χάιντριχ: Ενθαρρύνει τους εγχώριους Ναζιστές στη διασπορά ανασφάλειας και την εκτέλεση δολιοφθορών. Όταν, τελικά, η Αυστρία προσαρτάται στο Γ΄ Ράιχ, ο Χάιντριχ αναλαμβάνει την εξόντωση των αντιναζιστών και την απέλαση των Εβραίων από τη χώρα. Ιδρύει Γραφείο της Γκεστάπο και αναθέτει τη διεύθυνσή του στον Αυστριακό, γεννημένο στη Γερμανία, Ναζιστή Άντολφ Άιχμαν (Adolf Eichmann). Το Γραφείο αυτό αναλαμβάνει την ασφαλή έξοδο των Εβραίων από τη χώρα με αντάλλαγμα ολόκληρη την περιουσία τους. Περίπου 100.000 Εβραίοι εγκαταλείπουν τη χώρα και τα υπάρχοντά τους στη διάθεση των SS.
Οι βλέψεις του Χίτλερ στρέφονται προς την Τσεχοσλοβακία. Ο Χάιντριχ αναλαμβάνει και πάλι να δημιουργήσει κατάσταση ανασφάλειας στη χώρα, στέλνει ομάδες σαμποτέρ για δολιοφθορές για να δημιουργήσουν πανικό και, σε συνδυασμό με τις πολιτικές πιέσεις και απειλές για εισβολή, η Κυβέρνηση της χώρας υποχωρεί και παραχωρεί τη Σουδητία (Sudetenland) στο Γ' Ράιχ (1η Οκτωβρίου 1938).