cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2013-2014
Play-Off
Η Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού προκρίθηκε αήττητη επί του ΠΑΟΚ έχοντας ανάγκη μόλις ένα παιχνίδι. Ο Πρωτέας Βούλας είχε και αυτός συλλέξει δύο νίκες από την κανονική περίοδο επί του αντιπάλου του, Άρη Θεσσαλονίκης, και πέρασε στην επόμενη φάση ακόμη πιο εύκολα εφόσον ουσιαστικά δεν αγωνίστηκε καθόλου: ο Άρης παραιτήθηκε του ταξιδιού στην Αθήνα και άφησε τον Πρωτέα να περάσει άνευ αγώνος. Ο Παναθηναϊκός στην κανονική περίοδο είχε μια νίκη επί της Αναγέννησης Νέου Ρυσίου, ωστόσο στον επαναληπτικό αγώνα μηδενίστηκε εξαιτίας της απώλειας των δελτίων των αθλητριών του. Έτσι οι δύο ομάδες μπήκαν ισόπαλες στη διαδικασία και χρειάστηκαν δύο αγώνες για να ξεκαθαρίσει η πρόκριση της αθηναϊκής ομάδας. Τέλος, Ιπποκράτης και Αθηναϊκός είχαν από μία νίκη εντός έδρας στην κανονική περίοδο, με το δεύτερο να πετυχαίνει κατόπιν δύο διαδοχικές νίκες και να παίρνει το δικαίωμα συμμετοχής στην καλύτερη τετράδα (παρόλο που στην κανονική περίοδο είχε τερματίσει χαμηλότερα από την ομάδα της Κω).
Στη δεύτερη υπο-φάση (Γ' Φάση) το σύστημα διεξαγωγής των αγώνων ήταν ίδιο με εκείνο της προηγούμενης σειράς.
Οι νικήτριες ομάδες της Β' Φάσης αγωνίστηκαν μεταξύ τους για τη συμμετοχή στη σειρά των τελικών (έναντι των μικρών τελικών). Η Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού είχε δύο νίκες στην κανονική περίοδο έναντι του Αθηναϊκού και συμπλήρωσε την τριπλέττα από νίκες που χρειαζόταν σε ένα ακόμη παιχνίδι. Παναθηναϊκός και Πρωτέας Βούλας είχαν από μία νίκη στην κανονική περίοδο και χρειάστηκαν τρία ακόμη παιχνίδια για να περάσει στους τελικούς ο Πρωτέας με διαφορά δύο πόντων στο τελευταίο ματς.
Οι ηττημένες ομάδες της Β' Φάσης αγωνίστηκαν απευθείας για την κατάταξή τους στις θέσεις 5 έως 8. ΠΑΟΚ και Ιπποκράτης Κω είχαν από μία νίκη στην κανονική περίοδο. Ο Ιπποκράτης κέρδισε το πρώτο μεταξύ τους παιχνίδι, ωστόσο κατόπιν δεν ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη παίρνοντας το ρίσκο να αφήσει τον ΠΑΟΚ να κερδίσει άνευ αγώνος. Στο τρίτο και τελευταίο μεταξύ τους αγώνα, ο Ιπποκράτης κέρδισε περνώντας στην εξάδα. Άρης και Αναγέννηση είχαν επίσης από μία νίκη στην κανονική περίοδο, με την ομάδα του Νέου Ρυσίου να περνά στην εξάδα αφού πέτυχε δύο διαδοχικές νίκες. Τόσο οι νικητές όσο και οι ηττημένοι έλαβαν κατόπιν θέσεις στην τελική βαθμολογία βάσει της κατάταξής τους στην κανονική περίοδο: 5ος ο Ιπποκράτης, 6η η Αναγέννηση, 7ος ο Άρης και 8ος ο ΠΑΟΚ
Τελικοί (Δ' Φάση)
Στην τέταρτη και τελευταία φάση του Πρωταθλήματος, οι ομάδες που πέρασαν επιτυχώς στην καλύτερη τετράδα αγωνίστηκαν στη σειρά των μικρών και μεγάλων τελικών. Οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 4 Μαΐου έως τις 11 Μαΐου 2014. Νικήτρια της κάθε σειράς θεωρήθηκε η ομάδα που πρώτη συγκέντρωσε τέσσερις νίκες επί της αντιπάλου της μεταφέροντας τις νίκες και ήττες της κανονικής περιόδου. Η νικήτρια των μεγάλων τελικών κατέκτησε και τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για το έτος 2013-14, ενώ οι επόμενες ομάδες θέτονται σε σειρά προτεραιότητας για έξοδο στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα σύμφωνα με τους κανονισμούς της FIBA Europe. (Αν και τα τελευταία χρόνια ελληνικές ομάδες απείχαν από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις λόγω του υψηλού κόστους συμμετοχής.)
Στη σειρά των μικρών τελικών βρέθηκαν αντιμέτωποι ο Παναθηναϊκός, τροπαιούχος της περασμένης χρονιάς, και ο Αθηναϊκός, απόλυτος κυρίαρχος στο ελληνικό γυναικείο μπάσκετ μέχρι δύο χρόνια πριν. Ο Παναθηναϊκός είχε πετύχει δύο νίκες ήδη από την κανονική περίοδο κα πέτυχε μία τρίτη στον τρίτο μεταξύ τους αγώνα. Ωστόσο ο Αθηναϊκός δεν έπεσε αμαχητί πετυχαίνοντας μία νίκη στο Κλειστό της Εργάνης, προτού ο Παναθηναϊκός κερδίσει οριστικά την τρίτη θέση εντός έδρας στο πέμπτο μεταξύ τους αγώνα.
Στη σειρά των τελικών, η Ένωση Σουρμένων-Ελληνικού επιβεβαίωσε την κυριαρχία της για τη χρονιά αυτή, κερδίζοντας το τρόπαιο χωρίς να υποστεί καμία ήττα στη σειρά, προσθέτοντας δύο νίκες στις δύο που κατείχε ήδη από την κανονική περίοδο έναντι του Πρωτέα Βούλας.
{| style="width:100%;"
Τελική Κατάταξη
Το Πρωτάθλημα Ελλάδος για την περίοδο 2013-14 κατέκτησε η Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού. Αποτελεί και το πρώτο τρόπαιο για το σύλλογο, ο οποίος την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Κύπελλο Ελλάδος. Οι κυανόλευκες ολοκλήρωσαν ολόκληρη τη χρονιά με μόλις μία ήττα, η οποία έλαβε χώρα το Δεκέμβριο, στη διάρκεια της κανονικής περιόδου, από τον Παναθηναϊκό. Ο Τύπος τόνισε ως αξιοσημείωτο το γεγονός ότι επρόκειτο για σύλλογο που τρία χρόνια πριν αγωνιζόταν στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Σ.Κ.Α. (ως Α.Ο. Ελληνικού).
Τον υποβιβασμό στην Α2 Εθνική γνώρισε ο Γ.Σ. Κρόνος Αγίου Δημητρίου, ο οποίος αγωνιζόταν στην Α1 Εθνική επί τρία χρόνια. Η δεύτερη ομάδα που υποβιβάστηκε ως τελευταία της κατάταξης ήταν ο Γ.Σ. Ίκαρος Καλλιθέας, ομάδα που διαδέχθηκε δύο πολύ ισχυρές ομάδες του παρελθόντος, τον Α.Ν.Ο. Γλυφάδας και την Α.Ε. Εσπερίδες Καλλιθέας.
Θεωρητικά, μέχρι πέντε ομάδες που συμμετείχαν τη χρονιά αυτή στην Α1 Εθνική - με σειρά προτεραιότητας που ορίζει η θέση τους στην τελική κατάταξη - έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο EuroCup Γυναικών της περιόδου 2014-15, από τη στιγμή που καταβάλουν ένα χρηματικό ποσό και που οι εγκαταστάσεις τους πληρούν κάποια ελάχιστα κριτήρια μεγέθους και ποιότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2013 2014 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2013 2014
1034 Μοτσαρτία
Η Μοτσαρτία (Mozartia) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,183. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Ρώσο αστρονόμο Βλαντιμίρ Αλμπίτσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του μουσικοσυνθέτη Μότσαρτ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μοτσαρτίας εκτιμάται σε 8,08 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,357. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μοτσαρτία γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοτσαρτια
UTC−08:30
UTC−08:30 είναι το αναγνωριστικό για την ζώνη ώρας UTC-08:30.
Αυτή η ζώνη χρησιμοποιούταν στα Νησιά Πίτκαιρν μέχρι τις 26 Απριλίου 1998. Στις 27 Απριλίου η ζώνη ώρας άλλαξε στην UTC−08, οπότε αμέσως μετά τις 23:59:59 η ώρα άλλαξε στις 00:30:00.
Ζωή Λάσκαρη
Η Ζωή Λάσκαρη (Ζωή Κουρούκλη) (Θεσσαλονίκη, 12 Δεκεμβρίου 1942 – Πόρτο Ράφτη, 18 Αυγούστου 2017 ) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, μια από τις διασημότερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959. Το πραγματικό της ονοματεπώνυμο ήταν Ζωή Κουρούκλη, ίδιο με της εξαδέλφης της Ζωής Κουρούκλη, γνωστής τότε τραγουδίστριας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 θεωρήθηκε –μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη– μια από τις εμπορικότερες ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου.
Είχε διατελέσει δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, με την παράταξη του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Το 2013 της απονεμήθηκε βραβείο από την Ακαδημία Κινηματογράφου για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο. Απεβίωσε στις 18 Αυγούστου του 2017 από καρδιακή ανακοπή.
Καλλιστεία
Το βράδυ του Σαββάτου 20 Ιουνίου 1959, στην «φαντασμαγορικήν χοροεσπερίδα εις τα Αστέρια της Γλυφάδας, εξελέγη Σταρ Ελλάς 1959 η 18έτις δεσποινίς Ζωΐτσα Κουρούκλη, με το ψευδώνυμον Αμαρυλλίς (αριθμός 12), υπό τας επευφημίας του πλήθους που είχε κατακλύσει το κέντρον». Στην ίδια εκδήλωση –παρουσία του Λάμπρου Κωνσταντάρα και της Χριστίνας Σύλβα– απονεμήθηκε ο τίτλος της «Μις Ελληνίδα 1959» στην μετέπειτα ηθοποιό Πάρις Λεβέντη, που συμμετείχε στον διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Καρυάτιδα». Στα στοιχεία που έδινε καθημερινά για τις επικρατέστερες της στέψη η αθηναϊκή εφημερίδα Απογευματινή, αναφέρεται ότι «η Αμαρυλλίς εγεννήθη εις την Θεσσαλονίκην, είχε ύψος 1,68 μ., βάρος 57 κιλά, περίμετρο θώρακος 0,88, μέσης 0,62 και λεκάνης 0,93». Στις 26 Ιουλίου 1959 στο Λονγκ Μπιτς των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ζωή Λάσκαρη διαγωνίστηκε αξιοπρεπώς για την ανάδειξη της «Μις Υφήλιος 1959».
Κινηματογράφος
Ο τίτλος της Σταρ Ελλάς αλλά και η κοινή καταγωγή της με τον Γιάννη Δαλιανίδη ήταν η αφορμή ώστε ο τελευταίος να την επιλέξει για πρωταγωνίστρια της ταινίας Ο Κατήφορος το 1961. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας έκανε την Λάσκαρη μία από τις μεγαλύτερες σταρ της εποχής και μόνιμη πρωταγωνίστρια του ελληνικού κινηματογράφου, υπογράφoντας αποκλειστικό συμβόλαιο με τη σημαντικότερη ελληνική εταιρία παραγωγής, τη Φίνος Φιλμ. Από τότε πρωταγωνίστησε σε πολύ μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες και στα περισσότερα είδη ταινιών της εποχής (κωμωδία, κοινωνικό δράμα, μιούζικαλ) κατά την χρυσή περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Φιλοποίμην Φίνος επέλεξε να μην κρατήσει το πραγματικό της επίθετο, προκειμένου να μη γίνεται σύγχυση με την πρώτη της εξαδέλφη Ζωή Κουρούκλη, η οποία ήταν ήδη γνωστή τραγουδίστρια. Το επίθετο Λάσκαρη επέλεξε ο Γιάννης Δαλιανίδης από την ονομασία ενός Ιταλού.
Η εικόνα που διαμορφώθηκε μέσα από τις ταινίες της ήταν αυτή μιας δυναμικής και μοιραίας γυναίκας, που αποτελούσε το αντικείμενο του πόθου πολλών αντρών. Πρωταγωνίστησε σε πολλά επιτυχημένα κινμηματογραφικά φιλμ, όπως τα: Μερικοί το προτιμούν κρύο (1962), Νόμος 4000 (1962), Κορίτσια για φίλημα (1965), Στεφανία (1967), Οι θαλασσιές οι χάντρες (1967), Μια κυρία στα μπουζούκια (1968) και πολλές άλλες. Συνεργάστηκε με σημαντικά και δημοφιλή ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου, όπως οι Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Μαίρη Χρονοπούλου, Αλέκος Αλεξανδράκης, Φαίδων Γεωργίτσης, Νίκος Κούρκουλος κ.ά..
Bίντεο
Μετά την πτώση του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, αν και στράφηκε αποκλειστικά στο θέατρο, πρόλαβε να συμμετάσχει και σε ταινίες βίντεο. Η βιντεοταινία Η γυναίκα της πρώτης σελίδας, σε σκηνοθεσία του Nίκου Φώσκολου, κυκλοφόρησε το 1987 και το 1990 προβλήθηκε στο κανάλι Mega, ως σειρά 12 επεισοδίων. Συμμετείχε και στη βιντεοταινία του Μανούσου Μανουσάκη Αντίστροφη πορεία(1987), στο ρόλο μιας εκδότριας μεγάλης εφημερίδας, όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Αλέκο Αλεξανδράκη.
Θέατρο
Το 1990 ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθέτησε στην μεγάλη θεατρική επιτυχία Καινούρια σελίδα του Νηλ Σάιμον και το 1994 ο Ανδρέας Βουτσινάς στο Ορφέας στον Άδη του Τενεσί Ουίλιαμς, σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ. Ακολούθησαν τα έργα: Τρελοί για έρωτα του Σαμ Σέπαρντ (1995), Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ του Άλμπι (1996), πάλι σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ, Τρεις ψηλές γυναίκες του Έντουαρντ Άλμπι (1996), Τρωάδες του Ευριπίδη (1996), Το μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα του Ευγένιου Ο’ Νηλ (1997), Η συνάντηση του Νάντας (2000), Σκηνές γάμου του Άλμπι (2000, σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας), Ευαίσθητη ισορροπία του Άλμπι (2003), Διαμάντια και μπλουζ της Λούλας Αναγνωστάκη (2006), Άλμα Μάλερ του Ρον Χάρτ (2009), Ρόουζ του Μάρτιν Σέρμαν (2011) και Ωραία χρόνια του Xάρολντ Πίντερ (2013).
Προσωπική ζωή
Η προσωπική της ζωή πάντα απασχολούσε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολλές σχέσεις της είχαν συζητηθεί.Από τον γάμο της με τον Πέτρο Κουτουμάνο απέκτησε μία κόρη, τη Μάρθα, που είχε παντρευτεί τον Βλάσση Μπονάτσο. Ο δεύτερός της γάμος έγινε με τον δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1976 και το 1978 απέκτησε μια κόρη, τη Μαρία - Ελένη, πρώην σύζυγο του ηθοποιού Απόστολου Γκλέτσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Οικογένεια Λυκουρέζου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικήτριες Σταρ Ελλάς Κατηγορία:Μακεδόνες
Σύνορα Λιθουανίας-Πολωνίας
μικρογραφία|300x300εσ| Τα τρέχοντα σύνορα μεταξύ της [[Λιθουανία|Δημοκρατίας της Λιθουανίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Ήταν μέρος των συνόρων Λιθουανίας-Πολωνίας από τη Συμφωνία του Σουβάουκι.]] Τα τρέχοντα σύνορα Λιθουανίας-Πολωνίας ισχύουν μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας στις 11 Μαρτίου 1990. Μέχρι τότε, τα ίδια σύνορα ήταν μεταξύ της Πολωνίας και της Λιθουανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης. Το μήκος των συνόρων είναι 104 χιλιόμετρα. Διασχίζουν από το τριεθνές σημείο Λιθουανία-Πολωνία-Ρωσία νοτιοανατολικά προς το τριεθνές σημείο Λευκορωσία-Λιθουανία-Πολωνία.
Είναι τα μόνα χερσαία σύνορα που μοιράζονται τα Βαλτικά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ με μια χώρα που δεν είναι μέλος της Ρωσικής Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.
Ιστορία
Η Λιθουανία και η Πολωνία προσχώρησαν στην Περιοχή Σένγκεν το 2007. Αυτό σήμαινε ότι όλοι οι έλεγχοι διαβατηρίων καταργήθηκαν κατά μήκος των συνόρων τον Δεκέμβριο του 2007.
Στρατιωτική σημασία
Για τους στρατιωτικούς σχεδιαστές του ΝΑΤΟ, η παραμεθόρια περιοχή είναι γνωστή ως το διάσελο Σουβάουκι (που πήρε το όνομά του από την κοντινή πόλη Σουβάουκι), επειδή αντιπροσωπεύει ένα δύσκολο για άμυνα επίπεδο στενό κομμάτι γης, ένα διάσελο που βρίσκεται μεταξύ της Λευκορωσίας και τον θύλακα της Ρωσίας, Καλίνινγκραντ και συνδέει τα Βαλτικά κράτη μέλη του ΝΑΤΟ με την Πολωνία και το υπόλοιπο του ΝΑΤΟ. Τον Ιούλιο του 2016, δύο χρόνια μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσική Ομοσπονδία και την έναρξη του Πολέμου στο Ντονμπάς, τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ συμφώνησαν στη σύνοδο κορυφής της Βαρσοβίας το 2016 για να προωθήσουν την Ενισχυμένη Προώθηση του ΝΑΤΟ. Μια άσκηση του 2017 του ΝΑΤΟ επικεντρώθηκε για πρώτη φορά στην υπεράσπιση του διάσελου από πιθανή ρωσική επίθεση. Επίσης, το 2017, η Ρωσία και η Λευκορωσία είχαν την άσκηση Zapad 2017.
Πρώην διέλευση συνόρων
μικρογραφία| Πρώην διέλευση συνόρων Ογκροντνίκι-Λαζντίγιαϊ Κατά την περίοδο 1991-2007, υπήρχαν τρεις οδικές και μία σιδηροδρομική διέλευση μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας.
Την 1η Μαΐου 2004, όταν η Πολωνία και η Λιθουανία προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα σύνορα αυτά έγιναν εσωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις 21 Δεκεμβρίου 2007, η Πολωνία και η Λιθουανία προσχώρησαν στη Συμφωνία Σένγκεν. Μετά από αυτό, η διέλευση των συνόρων έγινε ευκολότερη, καθώς τα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ είναι ανοιχτά σε όλες τις μεταφορές με ελάχιστη ανάγκη ελέγχου. Υπάρχουν, ωστόσο, περιστασιακά τελωνειακοί και αστυνομικοί έλεγχοι κατά του λαθρεμπορίου απαγορευμένων εμπορευμάτων, οι οποίοι ωστόσο επηρεάζουν μόνο το 1% των ταξιδιωτών.
Οδικές διελεύσεις
Σιδηροδρομική διέλευση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Λιθουανια Κατηγορία:Διεθνή σύνορα
Παναγία Καλαμιώτισσα Βοιωτίας
Η Παναγία η Καλαμιώτισσα είναι παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, στην είσοδο του όρμου της Ζάλτσας. Ο οικισμός έχει πάρει το όνομά του από τον ομώνυμο ναό που βρίσκεται στην περιοχή.
Αναγνωρίστηκε το 1971 και μέχρι το 2010 ανήκε στην κοινότητα Κυριακίου. Από το 2011 ανήκει διοικητικά στον δήμο Λεβαδέων. Ο πληθυσμός της είναι 73 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος
Το Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος (Μαλαισία & Ινδονησίας: Kepulauan Melayu/Nusantara, Ταγκαλόγκ: Kapuluang Malay, Visayan: Kapupud-ang Malay) είναι το αρχιπέλαγος μεταξύ της ηπειρωτικής χώρας της Ινδοκίνας και την Αυστραλία. Επίσης ονομάζεται Μαλαϊκός Κόσμος, Ινδοαυστραλιανό Αρχιπέλαγος, Ανατολικές Ινδίες, Νουσαντάρα, Αρχιπέλαγος των Μπαχαρικών, και άλλα ονόματα με την πάροδο του χρόνου. Το όνομα δημιουργήθηκε από την Ευρωπαϊκή έννοια του Μαλαϊκού είδους τον 19ο αιώνα, και αργότερα με βάση την κατανομή των Αυστρονησιακών γλωσσών.
Παναγία Καλαμιώτισσα Βοιωτίας
Πορεία του πληθυσμού
Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος
Βρίσκεται ανάμεσα στον Ινδικό και τον Ειρηνικό ωκεανό, αριθμεί πάνω από 25.000 νησιά και είναι το μεγαλύτερο αρχιπέλαγος ανά έκταση, και τέταρτο στον αριθμό νησιών στον κόσμο. Περιλαμβάνει το Μπρουνέι, τη Σιγκαπούρη, την Ανατολική Μαλαισία, την Ινδονησία, τις Φιλιππίνες και το Ανατολικό Τιμόρ. Το νησί της Νέας Γουινέας, συνήθως αποκλείεται από τους ορισμούς του Αρχιπελάγους της Μαλαισίας, αν και το Ινδονησιακό δυτικό τμήμα του νησιού μπορεί να περιλαμβάνεται. Ο όρος είναι σε μεγάλο βαθμό συνώνυμος με τη θαλάσσια Νοτιοανατολική Ασία.
Παναγία Καλαμιώτισσα Βοιωτίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος
Ετυμολογία και ορολογία
Ο όρος προέρχεται από την Ευρωπαϊκή έννοια του Μαλαϊκού είδους, το οποίο αναφέρεται στους ανθρώπους που κατοικούσαν σε αυτό που είναι τώρα το Μπρουνέι, τη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία, την Ινδονησία (με εξαίρεση τη Δυτική Νέα Γουινέα), τις Φιλιππίνες και το Ανατολικό Τιμόρ. Η φυλετική έννοια προτάθηκε από Ευρωπαίους εξερευνητές με βάση τις παρατηρήσεις τους από την επίδραση της εθνοτικής Μαλαϊκής αυτοκρατορίας, Σριβιτζάγια, η οποία έδρευε στο νησί της Σουμάτρα στη δυτική Ινδονησία. αριστερά|μικρογραφία|Το ιστιοφόρο Πινίσι εξερευνεί το νησί Κομόντο, μέρος των [[Νήσοι Μικρές Σούνδες|Νήσων Μικρών Σούνδων]] Τον 19ο αιώνα, ο φυσιοδίφης Άλφρεντ Γουάλας, χρησιμοποίησε τον όρο "Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος", ως τίτλος του επιδραστικού βιβλίου που τεκμηρίωνε τις σπουδές του στην περιοχή. Ο Γουάλας, ανέφερε επίσης τη περιοχή ως "Ινδικό Αρχιπέλαγος" και "Ινδο-Αυστραλιανό" Αρχιπέλαγος. Περιλάμβανε στην ίδια περιοχή τα Νησιά του Σολομώντα και την Χερσόνησο της Μαλαισίας λόγω φυσιογραφικών ομοιοτήτων. Όπως σημείωσε ο Γουάλας, υπάρχουν επιχειρήματα για τον αποκλεισμό της Παπούας-Νέας Γουινέας για πολιτιστικούς και γεωγραφικούς λόγους: Πολιτισμικά, η Παπούα Νέα Γουινέα είναι αρκετά διαφορετική από τις άλλες χώρες της περιοχής, και το νησί της Νέας Γουινέας γεωλογικά δεν αποτελεί μέρος της ηπείρου της Ασίας, ενώ τα νησιά της Υφαλοκρηπίδας Σούντα αποτελούν μέρος της Ασίας (βλ. Αυστραλία).
Το αρχιπέλαγος ονομαζόταν "Ανατολικές Ινδίες" από τα τέλη του 16ου αιώνα και σε όλη την Ευρωπαϊκή αποικιακή εποχή. Εξακολουθεί να αναφέρεται μερικές φορές ως τέτοια, αλλά ευρύτερες χρήσεις του όρου "Ανατολικές Ινδίες" συμπεριλάμβαναν την Ινδοκίνα και την Ινδική υποήπειρο. Η περιοχή ονομάζεται "Νουσαντάρα" στις Ινδονησιακές και Μαλαϊκές γλώσσες. Η περιοχή επίσης αναφέρεται ως "Ινδονησιακό αρχιπέλαγος". Ο όρος "θαλάσσια Νοτιοανατολική Ασία" είναι σε μεγάλο βαθμό συνώνυμος, που καλύπτει τόσο τα νησιά στη Νοτιοανατολική Ασία και τις κοντινές σαν νησί κοινότητες, όπως αυτές που υπάρχουν στην Χερσόνησο της Μαλαισίας.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Ένα από τα εκατοντάδες ακατοίκητα νησιά των [[Φιλιππίνες|Φιλιππίνων.]] Η χερσαία και θαλάσσια έκταση του αρχιπελάγους υπερβαίνει τα 2 εκατ. χλμ2. Τα περισσότερα από 25.000 νησιά του αρχιπελάγους περιλαμβάνουν πολλά μικρότερα αρχιπελάγη.
Οι μεγάλες ομάδες είναι:
Τα επτά μεγαλύτερα νησιά είναι η Νέα Γουινέα, το Βόρνεο, η Σουμάτρα, το Σουλαουέζι και η Ιάβα στην Ινδονησία, και το Λουσόν και το Μιντανάο στις Φιλιππίνες.
Γεωλογικά, το αρχιπέλαγος είναι μια από τις πιο ενεργές ηφαιστειακές περιοχές του κόσμου. Υπάρχουν πολλά ηφαίστεια, ειδικά στην Ιάβα, Σουμάτρα και στις Νήσους Μικρές Σούνδες όπου βρίσκονται τα περισσότερα ηφαίστεια πάνω από 3.000 μέτρα. Οι τεκτονικές εξυψώσεις επίσης παράγουν μεγάλα βουνά, συμπεριλαμβανομένων του υψηλότερου Όρους Κιναμπάλου στο Σαμπάχ της Μαλαισίας με υψόμετρο 4.095,2 μέτρα και το Πούντσακ Τζάγια στην Παπούα της Ινδονησίας στα 4.884 μέτρα. Άλλα ψηλά βουνά στο αρχιπέλαγος περιλαμβάνουν το Πούντσακ Μαντάλα στην Ινδονησία με υψόμετρο 4.760 μέτρων και το Πούντσακ Τρικόρα στην Ινδονησία με υψόμετρο 4.750 μέτρων.
Το κλίμα σε όλο το αρχιπέλαγος είναι τροπικό, λόγω της θέσης του στο ισημερινό.
Βιογεωγραφία
μικρογραφία|300x300εσ|Η γραμμή Γουάλας μεταξύ της Αυστραλιανής και της Νοτιοανατολικοασιατικής πανίδας. Τα βαθιά νερά του Στενού Λομπόκ ανάμεσα στο Μπαλί και Λομπόκ σχηματίζουν ένα φράγμα υδάτων ακόμη και όταν η χαμηλότερη στάθμη της θάλασσας συνέδεε τα τώρα χωρισμένα νησιά και ξηρές σε κάθε πλευρά. Ο Γουάλας χρησιμοποίησε τον όρο Μαλαϊκό Αρχιπέλαγος ως τίτλο του επιδραστικού βιβλίου που καταγράφει τις σπουδές του στην περιοχή. Πρότεινε αυτό που θα γίνει γνωστό ως «Γραμμή Γουάλας», ένα σύνορο που χωρίζει τη χλωρίδα και την πανίδα της Ασίας και της Αυστραλίας. Το όριο της εποχής των παγετώνων ήταν σχηματιζόταν από τα στενά βαθιών νερών μεταξύ του Βόρνεο και του Σουλαουέζι, και μέσα από το στενό Λομπόκ μεταξύ του Μπαλί και του Λομπόκ. Αυτό θεωρείται πλέον τα δυτικά σύνορα της μεταβατικής ζώνης της Γουαλλασίας μεταξύ των ζωογεωγραφικών περιοχών της Ασίας και της Αυστραλίας. Η ζώνη έχει ένα μείγμα από είδη ασιατικής και αυστραλιανής προέλευσης, και δικά του ενδημικά είδη.
Δημογραφία
Πάνω από 380 εκατομμύρια άτομα ζουν στην περιοχή, ενώ τα 12 πιο πυκνοκατοικημένα νησιά είναι τα παρακάτω:
Πολιτισμικά, συχνά η περιοχή ονομάζεται ως μέρος της "Μακρότερης Ινδίας" ή Μεγαλύτερη Ινδία—τα Ινδοποιημένα κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας του Κοέντες το αναφέρει ως "Νησιωτική Νοτιοανατολική Ασία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιπελάγη του Ινδικού Ωκεανού
Μέση Ροδόπης
Η Μέση βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Ελλάδας, στον νομό Ροδόπης. μικρογραφία| Η βορειοανατολική είσοδος του χωριού [[Αρχείο:LaografikoMesis1.jpg|μικρογραφία|283x283px|Άποψη από το Λαογραφικό Μουσείο Μέσης Στο χωριό υπάρχει λαογραφικό μουσείο ενώ διοργανώνεται κάθε χρόνο η γιορτή του ψαριού.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εκκλησίες του Οικισμού
Η Μέση έχει δύο εκκλησίες, την Αγία Παρασκευή που είναι εντός του οικισμού και είναι και ο πολιούχος του και το εκκλησάκι, η Κοίμηση της Θεοτόκου, που είναι λίγα μέτρα εκτός οικισμού.
Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής
Όπως και στο Καρλίκιο προστάτης και πολιούχος άγιος του χωριού είναι η Αγία Παρασκευή. Το χτίσιμο του ναού ξεκίνησε το 1954 και διήρκησε τρία χρόνια έως το 1957. Το 1961 ο μητροπολίτης Μαρωνείας και Θάσου Τιμόθεος Ματθαιάκης τέλεσε τα εγκαίνια του ναού. Τον Σεπτέμβριο του 1995 τελείωσε η ανέγερση του νέου καμπαναριού με την τοποθέτηση της 174 κιλών νέας καμπάνας. Στην εκκλησία φιλοξενείται από το 2015 μέρος των λειψάνων της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας. μικρογραφία|left|εναλλ.=Αγία Παρασκευή|Άποψη της Α. Παρασκευής|248x248px Ιερείς του ναού χρονολογικά:
Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου
μικρογραφία|left|εναλλ.=Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου|Άποψη του Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου|248x248px Το αρχικό μικρό εκκλησάκι χτίστηκε το 1943 από την Χρυσάνθη Συροπούλου μετά από όνειρα της Παναγίας που της έλεγε να χτίσει εκεί εκκλησιά πριν το ’55. Το σημερινό εκκλησάκι χτίστηκε το 1986, στο ίδιο μέρος, από τον Πολιτιστικό Λαογραφικό Σύλλογο Μέσης και φίλων Καρλικιωτών. Κάθε χρόνο τον Δεκαπενταύγουστο τελείται πανηγυρικός εσπερινός με λιτάνευση της εικόνας της παναγίας που έφερε από το Καρλίκιο η Γιαννούλα Παπουλιά.
Λαογραφικό Μουσείο
Τον Ιούλιο του 2018 ανοίγει τις πόρτες του για το κοινό το Λαογραφικό Μουσείο της Μέσης, μετά από μεγάλη προσπάθεια για την συγκέντρωση όλων των αντικειμένων που εκτίθενται και πολλές ώρες προσωπικής εργασίας από τα μέλη του Πολιτιστικού Λαογραφικού Συλλόγου Μέσης & φίλων Καρλικιωτών.
Το μουσείο εκτείνεται σε δύο αίθουσες όπου οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν προικιά, παλιά εργαλεία, σκεύη, έπιπλα σπιτιού και πολλά άλλα.
Αλυκή Μέσης
μικρογραφία|left|Η αλυκή της Μέσης. Διακρίνεται μέρος απο τις λεκάνες (τηγάνια) Η Αλυκή Μέσης είναι μία από τις 8 εν λειτουργία αλυκές της Ελλάδος η οποία ανήκει στην εταιρεία Ελληνικές Αλυκές ΑΕ. Έχει έκταση 1.400 στρεμμάτων και δυναμικότητα παραγωγής 15.000 τόνων ετησίως.
Κατασκευάστηκε από τους Βουλγάρους το 1913 με την κάθοδό τους μετά τη συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως και την περίοδο των βαλκανικών πολέμων.
Παραπομπές και υποσημειώσεις
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Πανελλήνιες διοργανώσεις ποδοσφαίρου άμμου
Οι επίσημες πανελλήνιες διοργανώσεις ποδοσφαίρου άμμου, διοργανώνονται από την Επιτροπή Ποδοσφαίρου Άμμου της ΕΠΟ. Η πρώτη διοργάνωση που διεξήχθη ήταν το πρωτάθλημα ανδρών το 2013.
Το μπιτς σόκερ, αποτελεί το τρίτο είδος ποδοσφαίρου για το οποίο διοργανώνονται επίσημα πρωταθλήματα στην Ελλάδα, μετά το ποδόσφαιρο και το ποδόσφαιρο σάλας.
Το επίσημο πρωτάθλημα ανδρών διεξήχθη για πρώτη φορά από την ΕΠΟ το 2013, εως τότε είχαν γίνει 12 διοργανώσεις από την Πανελλήνια Ένωση Ποδοσφαίρου Άμμου.
Υπάρχουν συνολικά τέσσερεις επίσημες διοργανώσεις:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα
Διοργανώτρια αρχή των πρωταθλημάτων ήταν η Πανελλήνια Ένωση Σωματείων Ποδοσφαίρου Άμμου.
Α΄ Εθνική κατηγορία
Διοργανώτρια αρχή των πρωταθλημάτων είναι η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Διοργάνωση Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μπιτς σοκερ
133 Κυρήνη
Η Κυρήνη (Cyrene) είναι ένας αρκετά μεγάλος και φωτεινός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,98. Ανακαλύφθηκε το 1873 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της Νύμφης Κυρήνης στην ελληνική μυθολογία. Αναφέρεται ως μέλος της Ομάδας αστεροειδών της Εκάβης, που περιφέρονται περί τον Ήλιο δύο φορές στο ίδιο χρονικό διάστημα που ο Δίας περιφέρεται μία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κυρήνης είναι 72,2 ± 0,9 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 310 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Κυρήνης εκτιμάται σε 1,86 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 526 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 35,2 m/sec (127 χιλιόμετρα την ώρα).
Η Κυρήνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 42,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυρηνη
Ερνεστίνη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
Η Ερνεστίνη, γερμ. Ernestine von Pfalz-Sulzbach (15 Μαΐου 1697 - 14 Απριλίου 1775) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Βάνφρητ-Ράινφελς. Όταν χήρευσε, έγινε ηγουμένη της μονής των Καρμηλιτών στο Νόιμπουργκ επί του Ντόναου.
Βιογραφία
Η Ερνεστίνη-Ελισάβετ-Ιωάννα ήταν η τρίτη κόρη του Θεοδώρου-Ευσταθίου δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και της Μαρίας-Ελεονώρας, κόρης του Γουλιέλμου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ.
Η Ερνεστίνη και η μεγαλύτερη αδελφή της Φραγκίσκη-Χριστίνα μεγάλωσαν στο αββαείο του Έσσεν. Ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων βασιλιάς της Γερμανίας κανόνισε τον γάμο της με το 48ετή Γουλιέλμο τον Νεότερο, λαντγκράβο της Έσσης-Βάνφρητ το 1719. Δεν απέκτησαν απογόνους και όταν το 1731 απεβίωσε ο σύζυγός της, η Ερνεστίνη έζησε αρχικά στο κάστρο Ράινφελς. Αργότερα μετακινήθηκε στη μονή των Καρμηλιτών στο Νόιμπουργκ επί του Ντόναου, όπου έμεινε γνωστή με το θρησκευτικό όνομα "αδελφή Αυγούστα". Τελικά έγινε ηγουμένη.
Ήταν υπόδειγμα υπακοής για τις αδελφές της, ταπεινοφροσύνης και αγάπης για την πενία. Όταν απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών, είχε τη φήμη αγιότητας. Τάφηκε στην αυλή της μονής στο Νόιμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1719 τον Γουλιέλμο λαντγκράβο της Έσσης-Βάνφρητ-Ράινφελς. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
1035 Αμάτα
Η Αμάτα (Amata) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,065. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αμάτα εκτιμάται σε 50,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,052. Η Αμάτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αματα
Δήμος Καμείρου
Ο Δήμος Καμείρου ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα βορειοανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους περισσότερους δήμους του νησιού. Ο δήμος αποτελούνταν από επτά δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 5.145 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Σορωνή.
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Διοικητική ιστορία
Ο Δήμος Καμείρου συστάθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1997 με έδρα με την απόσπαση του οικισμού Σορωνή από την κοινότητα Σορωνής και τον ορισμό του ως έδρα του δήμου. To 2010 καταργήθηκε.
Παραπομπές
Καμειρος
Τύμβος Μικρής Δοξιπάρας-Ζώνης
thumb|right|300px|Πανοραμική εικόνα αρχαιολογικού χώρου Τύμβου: Διακρίνονται οι ανασκαφικές εργασίες. Ο Τύμβος Μικρής Δοξιπάρας-Ζώνης είναι ένα Ρωμαϊκό ταφικό μνημείο/Τύμβος το οποίο χρονολογείται από το 2ο αιώνα μ.Χ. και βρίσκεται κοντά στα χωριά Μικρή Δοξιπάρα, Ζώνη και Χελιδόνα στο Νομό Έβρου. Βρίσκεται 33,5 χιλιόμετρα δυτικά από το Διδυμότειχο και 30,6 χιλιόμετρα δυτικά από την Ορεστιάδα. Σήμερα ο τύμβος δεν είναι οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος αλλά ανασκαφή στην οποία επιτρέπεται η επίσκεψη σε τουρίστες. Η ανασκαφική έρευνα ξεκίνησε το 2002 από την ΙΘ΄Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Θράκης.
Περιγραφή
Τον 2ο αιώνα στο τύμβο τάφηκαν τέσσερα μέλη μιας πλούσιας οικογένειας γαιοκτημόνων (τριών ανδρών και μιας γυναίκας) μαζί με τις άμαξες και τα άλογά τους. Στις ανασκαφές έχουν βρεθεί οι άμαξες και τα οστά των αλόγων. Στον τύμβο βρέθηκαν και τα υπολείμματα της καύσης των τεσσάρων ατόμων. Ο Τύμβος έχει διάμετρο 60μ και έχει ύψος 7,5μ. Η αρχαιολογική έρευνα έχει δείξει ότι στην Βόρεια Θράκη (την Ρωμαϊκή εποχή) οι οικογένειες πλούσιων γαιοκτημόνων επέλεγαν την ταφή τους σε τύμβους γύρω από τα κτήματά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στον Έβρο Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική στην Ελλάδα
Πέτρος Ίτσκος
Ο Πέτρος Ίτσκος  (Κατράνιτσα Κοζάνης 1755 - Βελιγράδι 1808) ήταν Έλληνας μεγαλέμπορος και διπλωμάτης του 19ου αιώνα.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κατράνιτσα (Πύργοι) Εορδαίας της Κοζάνης. Η οικογένειά του καθώς και η γενέτειρά του είχαν μεγάλη παράδοση στο εμπόριο. Μετανάστευσε στη Σμεντέρεβα Παλάνκα (βόρεια του Βελιγραδίου) και στη συνέχεια στο Σεμλίνο, όπου υπήρχε μεγάλη ελληνική παροικία. Σπούδασε νομικές επιστήμες. Απέκτησε περιουσία και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα της εκεί ελληνικής κοινότητας.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1780 μετακόμισε στο Βελιγράδι. Εκεί, έγινε μέλος της τοπικής τεκτονικής στοάς. Λόγω της καλής γνώσης της ελληνικής, τουρκικής, σερβικής, αγγλικής, γαλλικής και ρωσικής, προσλήφθηκε ως δραγουμάνος του τοπικού Χατζή Μουσταφά πασά. Τότε, συνδέθηκε με τους τοπικούς Σέρβους προύχοντες που μάχονταν κατά των Γενίτσαρων. Στη συνέχεια προσλήφθηκε διερμηνέας στην Οθωμανική διπλωματική αποστολή στη Βιέννη (1797) και στο Βερολίνο (1799). Το 1802 επικράτησαν οι Γενίτσαροι στο Βελιγράδι και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Σεμλίνο, που βρίσκονταν τότε υπό τον έλεγχο της Αυστρουγγαρίας. Το 1804, κατά την Πρώτη Σερβική Επανάσταση, κλήθηκε από τον ηγέτη των επαναστατών, Καραγιώργη Πέτροβιτς να εκπροσωπεί τους Σέρβους στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις. Το 1806 οι επαναστάτες τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να διαπραγματευτεί τους όρους της ειρήνης με τους Οθωμανούς. Στη διαπραγματευτική ομάδα συμπεριλαμβάνονταν και ένας άλλος Έλληνας, ο Ναούμ Καρνάρας από τη Μοσχόπολη, δεξί χέρι του Καραγιώργη. Με τη βοήθεια του πατριάρχη Καλλίνικου του Ε΄, ο Ίτσκος πέτυχε συμφωνία με όρους ευνοϊκούς για τους Σέρβους η οποία ονομάστηκε «Ειρήνη του Ίτσκου» και έδινε ουσιαστική αυτονομία στη Σερβία. Η επιστροφή του στο Βελιγράδι συνοδεύτηκε από την καταξίωσή του στο νέο σερβικό κράτος που προετοιμάζονταν και το 1807 διατέλεσε πρόεδρος του πρώτου σερβικού δικαστηρίου. Πέθανε το 1808 από δηλητηρίαση, πιθανόν από ρωσικό δάκτυλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Ιστορία της Κοζάνης
UTC+08:30
UTC+08:30 είναι το αναγνωριστικό για την ζώνη ώρας UTC+08:30. Χρησιμοποιείται στις περιοχές:
Η ζώνη ώρας UTC+08:30 χρησιμοποιήθηκε για την ζώνη ώρας Τσανγκπάι στην Δημοκρατία της Κίνας (1912-1949).
Επίσης χρησιμοποιήθηκε ως σταθερή ώρα της Νότιας Κορέας την περίοδο 1954-61.
Στις 15 Αυγούστου 2015, η Βόρεια Κορέα αντικατέστησε την Σταθερή ώρα Κορέας με την ώρα Πιονγιάνγκ, που είναι η UTC+08:30. Ο Κιμ Γιονγκ Ουν, ανώτατος ηγέτης της χώρας, το χαρακτήρισε ως βήμα κατά του αποικιοκρατισμού, καθώς η παλιά ώρα ήταν η ώρα που χρησιμοποιόταν από την κατάληψή της από την Ιαπωνία. Στις 23:30 της 4ης Μαΐου 2018 η Βόρεια Κορέα άλλαξε την ζώνη ώρας για να είναι η ίδια με αυτή της Νότιας Κορέας, επιστρέφοντας στην ζώνη ώρας UTC+09:00.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Ακαδημία για την Εβραϊκή γλώσσα
right|thumb|300px Η Ακαδημία για την Εβραϊκή γλώσσα (εβρ. הָאָקָדֶמְיָה לַלָּשׁוֹן הָעִבְרִית}},HaAkademya laLashon haIvrit" είναι ανώτατο ίδρυμα του Ισραήλ, το οποίο χορηγεί υποτροφίες σπουδών στην εβραϊκή γλώσσα. Ιδρύθηκε από την κυβέρνηση του Ισραήλ το 1953.
Οργάνωση
Η Ολομέλεια του ιδρύματος αποτελείται από 23 μέλη. Επιπλέον, η Ακαδημία απασχολεί 15 ακαδημαϊκούς συμβούλους, μεταξύ των οποίων και σεβαστοί μελετητές της γλώσσας, της γλωσσολογίας, ιουδαϊκών μελετών και της Αγίας Γραφής. Οι αποφάσεις της Ακαδημίας είναι δεσμευτικές για όλα τα κυβερνητικά γραφεία, συμπεριλαμβανομένης της Ισραηλινής Ραδιοτηλεοπτικής Αρχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραϊκή γλώσσα Κατηγορία:Δημόσια ιδρύματα στο Ισραήλ
Θεέ μου, τι σου κάναμε
Αντιμετωπίζοντας τον ρατσισμό και τον μικτό γάμο σε τόνους κωμωδίας, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Κριστιάν Κλαβιέ και η Σαντάλ Λομπί, οι οποίοι βλέπουν τις πεποιθήσεις του να υπονομεύονται καθώς οι τρεις από τις τέσσερις κόρες τους έχουν παντρευτεί η μία μετά την άλλη με άντρες διαφορετικής καταγωγής και θρησκείας και η τέταρτη, στην οποία βασίζουν τις ελπίδες τους για έναν γαλλικό παραδοσιακό γάμο, ερωτεύεται έναν Καθολικό μεν αλλά Αφρικανό.
Πλοκή
Ο συμβολαιογράφος Κλωντ Βερνέιγ (Κριστιάν Κλαβιέ) και η σύζυγός του Μαρί (Σαντάλ Λομπί), ένα ευκατάστατο παραδοσιακό ζευγάρι καθολικών Γάλλων, είναι γονείς τεσσάρων θυγατέρων. Οι τρεις μεγαλύτερες είναι ήδη παντρεμένες με άντρες, ο καθένας με διαφορετική θρησκεία και διαφορετική εθνοτική καταγωγή: Η Ιζαμπέλ παντρεύτηκε τον Ρασίντ, έναν Αλγερινό μουσουλμάνο δικηγόρο, η Οντίλ παντρεύτηκε τον Νταβίντ, έναν Εβραίο επιχειρηματία και η Σεγκολέν παντρεύτηκε τον Τσάο, έναν Κινέζο τραπεζίτη που είναι ανοιχτός σε όλες τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Οι Βερνέιγ προσποιούνται ότι δέχονται τους γαμπρούς τους, αλλά δυσκολεύονται να κρύψουν την ενόχλησή τους ότι δέχτηκαν στην οικογένεια άτομα έξω από το κατεστημένο. Μια οικογενειακή συνάντηση καταστρέφεται λόγω της αμηχανίας και των κλισέ σχετικά με τη φυλή και τη θρησκεία, που εκφράζονται τόσο από τον πατέρα όσο και από τους γαμπρούς, οι οποίοι ανταλλάσσουν ακόμη και προσβλητικές απόψεις μεταξύ τους.
Οι Βερνέιγ, απελπισμένοι, στηρίζουν όλες τις ελπίδες τους στη μικρότερη κόρη τους Λωρ, ότι θα κάνει γαλλικό παραδοσιακό γάμο, φτάνοντας στο σημείο να οργανώσουν μια «τυχαία» συνάντηση με τον Ξαβιέ, έναν νεαρό άνδρα, καθολικό στο θρήσκευμα, που εργάζεται στα οικονομικά. Ωστόσο, η Λωρ αποκαλύπτει ότι έχει ήδη επιλέξει σύντροφο, ονομάζεται Σαρλ Κοφί και επιθυμεί να τον παντρευτεί. Οι γονείς της χαίρονται που είναι καθολικός και παραβλέπουν εύκολα το επάγγελμά του, είναι ηθοποιός. Στην πρώτη συνάντηση, ωστόσο, συγκλονίζονται όταν ανακαλύπτουν ότι ο άντρας με τον οποίο συνδέεται η κόρη τους είναι μαύρος Αφρικανός από την Ακτή του Ελεφαντοστού. Ο Κλωντ αρχίζει να βυθίζεται στην κατάθλιψη και ξοδεύει το χρόνο του κόβοντας δέντρα και πηγαίνοντας για ψάρεμα. Εν τω μεταξύ, οι τρεις γαμπροί προσπαθούν να σαμποτάρουν το γάμο της Λωρ.
Όταν οι Βερνέιγ συναντιούνται με τους Κοφί, οι μητέρες δεν έχουν προβλήματα, αλλά ο Κλωντ βρίσκει ότι ο πατέρας του Σαρλ είναι ένας μισαλλόδοξος και σκληρός στρατιωτικός, εξαιρετικά δυσαρεστημένος με τον πρώην λευκό αποικισμό και τον λευκό εθνικισμό στην Αφρική. Οι δύο συμπέθεροι έρχονται αντιμέτωποι και η αποδοκιμασία τους και οι ρατσιστικές απόψεις τους θερμαίνουν την κατάσταση. Η ταινία έχει αίσιο τέλος και ο Κλωντ και η Μαρί μαθαίνουν να ζουν αποδεχόμενοι τη διαφορετικότητα των γαμπρών τους.
Αποδοχή
Η ταινία έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων στη Γαλλία και παγκοσμίως. Το 2014 που κυκλοφόρησε, έλαβε καλές κριτικές και παρέμεινε στην κορυφή του γαλλικού box office για τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες με 6,7 εκατομμύρια εισιτήρια. Έκανε συνολικά περισσότερα από 12 εκατομμύρια εισιτήρια το 2014, γεγονός που την τοποθετεί στη 15η θέση στην κατάταξη ταινιών του γαλλικού κινηματογράφου.
Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε στη συνέχεια Θεέ μου, τι σου κάναμε; 2 το 2019.
Διανομή
μικρογραφία|251x251εσ|Φρεντερίκ Μπελ και Ελοντί Φοντάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό
Κάρνα
Ιστορία
Η μεγίστη Κάρνα ή τα Κάρνανα ή Καρανά, όπως αναφερόταν από τον Ερατοσθένη και τον Στράβωνα, πιθανώς, ιδρύθηκε κατά την ίδια εποχή, που δημιουργήθηκε και το Βασίλειο των Μηναίων (Μηναίοι, αρχαία ελληνικά: Μιναῖοι), περίπου το 500 π.Χ. Μετά το τέλος της βασιλείας των Σαβαίων επί της περιοχής της Μάιν, περί το 400 π.Χ., η Κάρνα έγινε η πρωτεύουσα του Βασιλείου των Μηναίων για κάποιο χρονικό διάστημα. Η Κάρνα βρισκόταν πάνω σε ένα μικρό λόφο ύψους περίπου 10 μέτρων και η ρυμοτομία της είχε ορθογώνια διάταξη, καθώς κάθε πλευρά της υπολογίζεται με διαστάσεις 350 Χ 240 μέτρα περίπου, τις οποίες διαχώριζε ο απολύτως ευθύς κεντρικός δρόμος της, που οδηγούσε από τη δυτική προς την ανατολική πύλη και αντίστροφα. Το εσωτερικό της πόλης με τις οικίες είχε σχεδιαστεί επίσης ιδιαίτερα προσεκτικά. Εκτιμάται, ότι προς τα τέλη του Βασιλείου των Μηναιών, περί τον 1ο αιώνα π.Χ., τα Κάρνανα έχασαν την στρατηγική σημασία τους και πιθανότατα εγκαταλείφθηκαν λίγο αργότερα.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης
Ταρσός Βοιωτίας
Ο Ταρσός είναι οικισμός του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται κοντά στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, στην είσοδο του όρμου της Αντίκυρας. Η περιοχή παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον καθώς διασώζονται ερείπια παλιού κάστρου και πύργου στο ύψωμα πάνω από τον οικισμό.
Αναγνωρίστηκε το 1971 και μέχρι το 2010 ανήκε στην κοινότητα Κυριακίου. Από το 2011 υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Λεβαδέων. Ο πληθυσμός του είναι 17 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Πορεία του πληθυσμού
Σεγκούντα Λίγκα 2002–03
Η Σεγκούντα Λίγκα 2002–03 ήταν η 13η περίοδος της Σεγκούντα Λίγκα και η 69η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.
Ταρσός Βοιωτίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Σεγκούντα Λίγκα 2002–03
Προεπισκόπηση
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την Ρίο Άβε ΦΚ να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΦΚ Αλβέρκα και ΚΦ Εστρέλα ντα Αμαδόρα να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Λέσα ΦΚ και ΚΦ Ουνιάο ντε Λάμας υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο μαζί με την ΣΚ Φαρένσε που υποβιβάστηκε για οικονομικούς λόγους.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2002-2003
Fluxus
Με τον όρο Fluxus ( ελληνική ελεύθερη απόδοση : Φλούξους) εννοείται το διεθνές καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 1960, το οποίο χαρακτηρίστηκε από την ανάμιξη πολλών διαφορετικών μορφών της τέχνης, από τις εικαστικές τέχνες μέχρι τη μουσική και τη λογοτεχνία.
Οι περισσότερο ενεργές περίοδοι δράσης του κινήματος θεωρούνται οι δεκαετίες 1960 και 1970. Σε αυτό το διάστημα, οι καλλιτέχνες του Φλούξους παράγουν πλήθος καινοτόμων έργων αλλά και οργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις (Fluxus Events), σκοπός των οποίων είναι η κατάργηση της απόστασης μεταξύ του κοινού και των ίδιων των καλλιτεχνών. Συχνά, ο αντισυμβατικός χαρακτήρας του κινήματος αποτελέσε αντικείμενο αρνητικής κριτικής.
Ανάμεσα στους εκπροσώπους του Fluxus συγκαταλέγονται ο Γιόζεφ Μπόις καθώς και οι μουσικοί Τζον Κέιτζ και Γιόκο Όνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Ιτύκη
Η Ιτύκη (λατινικά: Utica) ήταν αρχαία πόλη βορειοδυτικά της Καρχηδόνας (στη σύγχρονη Τυνησία) κοντά στις εκβολές του ποταμού Μεντζέρντα στη Μεσόγειο Θάλασσα. Σύμφωνα με την παράδοση αποτελεί την πρώτη αποικία που ίδρυσαν οι Φοίνικες στη Βόρεια Αφρική. Η πόλη δεν υφίσταται στις μέρες μας και τα κτίσματά της που σώζονται δεν βρίσκονται πια στην ακτή όπως κάποτε, αλλά βαθύτερα στην ξηρά, καθώς η καταστροφή των δασών και η γεωργία κατά μήκος του ποταμού οδήγησαν σε εκτενή διάβρωση του εδάφος και εκτροπή της πορείας του ποταμού από την αρχική του όχθη.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη φοινικική λέξη ˁattiq (ταυτόσημη με τη σύγχρονη αραβική عُتَيقة και την εβραϊκή עתיק) που σημαίνουν «παλαιά πόλη», σε αντιδιαστολή με τη νεότερη αποικία, την Καρχηδόνα, που σημαίνει «νέα πόλη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τυνησία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις των Φοινίκων
Δημητριακός Πόλεμος
Ο Δημητριακός πόλεμος (239/238 π.Χ. ή 237/236 π.Χ. - 229/228 π.Χ. ή 228/227 π.Χ.) έφερε αντιμέτωπους το Μακεδονικό βασίλειο  της δυναστείας των Αντιγονιδών με  τις  δύο Συμπολιτείες της Κυρίως  Ελλάδας,  Αχαϊκή και Αιτωλική.
Συμμαχία Αιτωλών και Αχαιών
Ύστερα από τον θάνατο  του  Αντίγονου Γονατά  (239 π.Χ.)και  την  ανάληψη  του θρόνου από τον  γιό  του   Δημήτριο  που  ήταν  άγνωστος  στους  Έλληνες  της  κεντρικής και νότιας  Ελλάδας   οι   ηγέτες  των  δύο Συμπολιτειών  Πανταλέων  (Στρατηγός  από τον Σεπτέμβριο του 235 π.Χ.)  και  Άρατος (Στρατηγός  από  τον  Μάιο του  235 π.Χ.)    αποφάσισαν να παραμερίσουν τις διαφορές  τους  και να συνάψουν συμμαχία  (μεταξύ Σεπτεμβρίου του  235 π.Χ. και του Μαΐου  234 π.Χ.)  προκειμένου να  καταλύσουν τα  απολυταρχικά καθεστώτα  που είχε επιβάλλει στις ελληνικές πόλεις ο Αντίγονος  και ταυτόχρονα να επεκτείνουν την επιρροή τους  οι Αχαιοί στην Πελοπόννησο και την Αττική και οι Αιτωλοί  να διασπάσουν τον κλοιό πού τους  είχαν επιβάλλει  οι Μακεδόνες.
Η πολιτική του Άρατου και η αντιπαράθεση Αιτωλών–Δημητρίου
thumb|left|250px| Χάρτης της Αρχαίας Μεγαρίδας Η πολιτική της Αχαϊκής Συμπολιτείας καθοδηγούνταν από τον Άρατο  από  το  251 π.Χ.. Χάρις στις προσπάθειες του στην Συμπολιτεία ανήκαν η Σικυών, η  Κόρινθος, τα  Μέγαρα,  η Τροιζήνα, η Επίδαυρος και ορισμένες αρκαδικές πόλεις. Ο ‘Αρατος είχε συμμαχήσει και με την συντηρητική μερίδα που είχε αντιταχθεί στις μεταρρυθμίσεις του βασιλιά Άγι  και κατείχε  πλέον  την  εξουσία στην  Σπάρτη.
Επόμενοι στόχοι του Άρατου ήταν το Άργος και η Αθήνα. Οι δυο πόλεις ανήκαν στην μακεδονική σφαίρα επιρροής. Στην πρώτη την εξουσία κατείχε ο τύραννος Αρίστιππος .Ο Άρατος προσπάθησε με επιδρομές (εναντίον της Αθήνας το  242 π.Χ. και του  Άργους το   241/240 π.Χ. ) να τις  καταλάβει  (ή στην περίπτωση των Αθηνών)  να τις πείσει να προσχωρήσουν στην Συμπολιτεία  χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Ύστερα από το σύμφωνο συμμαχίας Πανταλέοντα-Άρατου οι Αχαιοί προσπάθησαν να υποστηρίξουν τους Αιτωλούς εισβάλοντας στην Αττική. Αποχώρησαν όμως άπρακτοι αφού πρώτα λεηλάτησαν την ύπαιθρο. Ο Δημήτριος είτε είχε ήδη καταφέρει, ενδεχομένως από το 236 π.Χ., είτε κατάφερε ύστερα από την επιδρομή (το πιο πιθανό) να τους  αποσπάσει την Μεγαρίδα. Η μόνη επιχείρηση που έφερε αντιμέτωπους τον Δημήτριο και τους Αιτωλούς έγινε στις ακτές της Αιτωλίας και ήταν μια μακεδονική ναυτική επιδρομή εναντίον της Πλευρώνας (πιθανόν  το 234 π.Χ.).
Επιχειρήσεις στην Ακαρνανία
Οι Αιτωλοί δεν απάντησαν στην επιδρομή του  Δημητρίου επειδή το ενδιαφέρον τους στράφηκε στα γεγονότα που συνέβαιναν στην Ήπειρο. Εκεί πέθανε ο βασιλιάς Πύρρος  και τον διαδέχτηκε στον θρόνο ο αδελφός του Πτολεμαίος που δολοφονήθηκε  το  234 π.Χ.. Η μητέρα τους Ολυμπιάδα πέθανε το ίδιο έτος από μελαγχολία και η κόρη του Πύρρου Δηιδάμεια, η μοναδική κληρονόμος του θρόνου παραιτήθηκε από αυτόν και από το μεγαλύτερο μέρος της βασιλικής περιουσίας , χωρίς όμως να γλυτώσει την ζωή της αφού  το 232 π.Χ. δολοφονήθηκε από τον φανατισμένο όχλο στην Αμβρακία.
Η βασιλεία καταλύθηκε στην Ήπειρο και συστάθηκε ένα Κοινό των Ηπειρωτών. Οι Αθαμάνες έγιναν ανεξάρτητοι με δικό τους βασιλιά και δεν συμμετείχαν στο Κοινό. Την ίδια απόφαση πήραν και οι Ακαρνάνες που τα εδάφη τους ανήκαν στο πρώην βασίλειο (δυτική Ακαρνανία ) όταν το Κοινό συμμάχησε με την Αιτωλική Συμπολιτεία. Ταυτόχρονα επειδή δεν συμπαθούσαν τους Αιτωλούς ζήτησαν την βοήθεια του Δημήτριου. Οι Αιτωλοί ζήτησαν από  τον Μεδεώνα μια πόλη που ανήκε στην δυτική Ακαρνανία να προσχωρήσει στην Συμπολιτεία. Οι κάτοικοι αρνήθηκαν και οι Αιτωλοί εισέβαλαν στην Ακαρνανία και πολιόρκησαν την πόλη. Ο Δημήτριος ο οποίος την εποχή εκείνη δεν μπορούσε να βοηθήσει τους Ακαρνάνες ούτε όμως και να παρέμβει υπέρ αυτών στο Κοινό των Ηπειρωτών τους έφερε σε επαφή με τον σύμμαχό του βασιλιά των Ιλλυριών Άγρωνα. Ο Άγρων αφού έλαβε από τους Ακαρνάνες ένα σημαντικό χρηματικό ποσό αποβίβασε 5.000 άντρες του σε μια παραλία κοντά στον Μεδεώνα. Οι Αιτωλοί οι οποίοι πολιορκούσαν την πόλη δέχτηκαν ταυτόχρονη  επίθεση από τους Ιλλυριούς και τους πολιορκημένους και ηττήθηκαν. Κατόπιν οι Ιλλυριοί αποχώρησαν. Το ίδιο έκαναν και οι Αιτωλοί που διέκοψαν την πολιορκία ( Μάχη του Μεδεώνα φθινόπωρο 231 π.Χ.) .
Επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο
Ο Άρατος έστεψε ξανά την προσοχή του στο Άργος θεωρώντας το σημαντικότερο από την Αττική. Στην πόλη επιτέθηκε αιφνιδιαστικά δυο φορές. Την πρώτη φορά μπήκε στην πόλη ,αποκρούστηκε όμως από τους μισθοφόρους του τύραννου  Αρίστιππου και αποχώρησε τραυματισμένος. Την δεύτερη φορά εμφανίστηκε αιφνιδιαστικά στην πεδιάδα του Άργους οδηγώντας τον στρατό της Συμπολιτείας. Στην μάχη που έγινε αν και ηττήθηκε από τον Αρίστιππο κατάφερε  να  καταλάβει τις πόλεις Κλεωνές και Ηραία.
Ο Αρίστιππος επιχείρησε να καταλάβει τις Κλεωνές δέχτηκε όμως αιφνιδιαστική επίθεση και υποχώρησε. Κατά την διάρκεια όμως της υποχώρησης του σκοτώθηκε στις Μυκήνες. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Αριστόμαχος (235 π.Χ.).