cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλκαζάρ Θεσσαλονίκης
Οθωμανική περίοδος
Κτίστηκε το 1468 στη μνήμη του επιφανούς Οθωμανού στρατιωτικού Χαμζά μπέη ( εξ ου και η ονομασία ) με έξοδα της κόρης του, Χαφσά. Σύμφωνα με μια άποψη, κτίστηκε στην ίδια θέση που βρισκόταν παλιότερα βυζαντινό γυναικείο μοναστήρι. Αρχικά προοριζόταν για περιορισμένης έκτασης χρήση, σταδιακά όμως αναπτύχθηκε αποκτώντας μιναρέ αλλά και μεγάλη περιστύλια αυλή.
Τον Αύγουστο του 1569 ο σουλτάνος Σελίμ Β΄ διέταξε την απόσπαση είκοσι κιόνων από τον ναό του Αγίου Μηνά, από τον μητροπολιτικό ναό των Ασωμάτων (Ροτόντα) και το γνωστό από τις πηγές ανδρώο βασιλικό μοναστήρι της Θεοτόκου του Υπομιμνήσκοντος, για να χρησιμοποιηθούν στο τέμενος. Έτσι έως σήμερα υπάρχουν στο περιστύλιο είκοσι δύο μαρμάρινες κολώνες και δεκαπέντε υψηλής τέχνης κιονόκρανα παλαιοχριστιανικών χρόνων (5ος - 6ος αι.).
Η τοιχοποιία του αρχικού κτίσματος αποτελείται κυρίως από ζώνες πλίνθων, ανάμεσα σε ζώνες λίθων και κατά τόπους πλινθοπερίκλειστο σύστημα. Στο εσωτερικό του τεμένους διατηρείται ο διάκοσμος με σταλακτίτες από γυψοκονίαμα και τοιχογραφίες με φυτικά και γεωμετρικά θέματα.
Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ελληνικό στρατό συνέχισε να λειτουργεί ως τζαμί μέχρι το 1925, όταν εγκατέλειψαν την πόλη και οι τελευταίοι μουσουλμάνοι που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Έκτοτε παρόλο που κρίθηκε διατηρητέο μνημείο, λειτούργησε αρχικά ως τηλεγραφείο ενώ στη συνέχεια πέρασε στην κυριότητα Εβραίου επιχειρηματία και μετατράπηκε σε κινηματογράφο υπό την ονομασία Αλκαζάρ. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο επιχειρηματίας εξαναγκάστηκε να μεταβιβάσει την ιδιοκτησία του κτιρίου σε χριστιανό προσφυγικής καταγωγής ενώ μεταπολεμικά στο τζαμί στεγάστηκαν εμπορικά καταστήματα. Αργότερα το κτίριο εγκαταλείφθηκε καθώς κρίθηκε ακατάλληλο και δωρήθηκε το 1977 στον Ερυθρό Σταυρό. Το 2006 πέρασε στην κυριότητα του υπουργείου Πολιτισμού και ξεκίνησαν οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του κτιρίου με σκοπό να στεγαστούν στον χώρο τα αρχαιολογικά ευρήματα που αποκαλύπτονται από τις εργασίες για το μετρό της Θεσσαλονίκης.
Αέτιος ο Αντιοχεύς
Ο Αέτιος από την Αντιόχεια της Συρίας υπήρξε φιλόσοφος περιπατητικός (δηλαδή οπαδός των θεωριών του Αριστοτέλη δοξογράφος και επίσης αστρονόμος, μετεωρολόγος και φυσικός του 1ου ή 2ου αιώνα μ.Χ.
Προπαντός υπήρξε αξιόλογος διότι ασχολήθηκε με τη συστηματική καταγραφή φιλοσοφικών και επιστημονικών θεωριών των προγενεστέρων του. Το σπουδαιότερο των συγγραμμάτων του έφερε το τίτλο «Περί των αρεσκόντων τοις φιλοσόφοις φυσικών δογμάτων ξυναγωγή» ή άλλως «Συναγωγή περί αρεσκόντων» τμήματα του οποίου βρέθηκαν εγκατεσπαρμένα σε  διάφορους μεταγενέστερούς του (Στοβαίος, Νεμέσιος κλπ). τα οποία κατάφερε και συνέλεξε ο Ντιλς που συναρμολόγησε και αποκατέστησε το μέχρι σήμερα απολεσθέν πρωτότυπο. Το πλέον αξιόλογο που ήλθε στο φως μετά από αυτή τη προσπάθεια αποκατάστασης του έργου του Αέτιου είναι η από αυτόν διασωθείσα πληροφορία ότι ο Αναξίμανδρος υπήρξε ο μακρινός πρόδρομος της δαρβίνειας θεωρίας περί της εξελίξεως των πρωτογόνων οργανισμών και της γενέσεως των ειδών.
Γενικά όμως ο ίδιος ασχολήθηκε με την ιστορία των φυσικών επιστημών έχοντας ως πρότυπο ανάλογο σύγγραμμα του Θεόφραστου καθώς και εκείνες τις φυσικές φιλοσοφίες των Θαλή, Πυθαγόρα και Ποσειδωνίου. Το έργο του κρίθηκε πολύτιμη πηγή διότι περιέχει αποσπάσματα έργων που έχουν χαθεί.
Τον Αέτιο τον φιλόσοφο αναφέρουν οι Στοβαίος, Ψευδοπλούταρχος, Πλίνιος, Θεοδώρητος και Πορφύριος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μετεωρολόγοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι
Σημαία της Λιβύης
right|thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]]
Η σημαία της Λιβύης (αραβικά علم ليبيا) (καθιερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2011) αποτελείται από ένα λευκό αστέρι και μισοφέγγαρο σε τρεις λωρίδες, χρωμάτων κόκκινο-μαύρο-πράσινο, με την κεντρική μαύρη λωρίδα να είναι διπλάσια σε φάρδος από τις εξώτερες λωρίδες. Η σημερινή σημαία επίσης ήταν σημαία του Βασιλείου της Λιβύης από την ανεξαρτησία της Λιβύης από την Ιταλία, δηλαδή από το 1951 μέχρι και το 1969, δηλαδή μέχρι να γίνει το πραξικόπημα.
Τριπολίτιδα
Το όνομα "Λιβύη" εισήχθη από τους Ιταλούς αποικιοκράτες το 1934. Έως το 1911 το βιλαέτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το όνομα Τριπολίτιδα (το "βασίλειο της Τρίπολης") συμπεριελάμβανε μεγάλο μέρος από το ίδιο έδαφος όπου βρίσκεται σήμερα η Λιβύη.
Η βραχύβια Δημοκρατία της Τριπολίτιδας στη δυτική Λιβύη είχε τη δική της σημαία, χρώματος ανοικτού μπλε με έναν φοίνικα και ένα αστέρι. Η μονομερής ανακήρυξή της έγινε το 1918 όμως δεν είχε ποτέ ντε φάκτο διοίκηση.
Ιταλία
Από το 1934 έως το 1943 η Λιβύη ήταν ιταλική αποικία και χρησιμοποιούσε ως σημαία τη σημαία της Ιταλίας εκείνης της περιόδου.
Βρετανία
Οι περιοχές της Λιβύης που τέθηκαν υπό τη στρατιωτική διοίκηση της Βρετανίας (Κυρηναϊκή 1942-1949 και Τριπολίτιδα 1943-1951) δεν είχαν δική τους σημαία και για το λόγο αυτό χρησιμοποιήθηκε η Σημαία της Ένωσης της Μεγάλης Βρετανίας.
Στρατιωτικό Έδαφος του Φεζάν-Γκανταμές (1943-1951)
Στη διάρκεια της Γαλλικής Διοίκησης υπό το Στρατιωτικό Έδαφος του Νότου, το Φεζάν-Γκανταμές είχε μια κόκκινη σημαία με ημισέληνο και αστέρι.
Εμιράτο της Κυρηναϊκής (1949–1951)
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η ιταλική Λιβύη καταλήφθηκε από τη Γαλλία και από τη Μεγάλη Βρετανία. Το 1949 με την υποστήριξη των βρετανικών αρχών ανακηρύχτηκε το Εμιράτο της Κυρηναϊκής στην βρετανοκρατούμενη Κυρηναϊκή. Ο "εμίρης της Κυρηναϊκής", Ιντρίς της Λιβύης, διατήρησε τη σημαία του εμιράτου (μια λευκή ημισέληνος με ένα αστέρι σε φόντο μαύρο) ως την προσωπική του σημαία όταν έγινε βασιλιάς της Λιβύης το 1951.
1951–1969
thumb|right|1951-1969 Η πρώτη εθνική σημαία της σύγχρονης Λιβύης υιοθετήθηκε όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη από την Ιταλία, το έτος 1951. Αποτελούνταν από ένα λευκό αστέρι και μισοφέγγαρο σε τρεις λωρίδες, χρωμάτων κόκκινο- μαύρο- πράσινο, με την κεντρική μαύρη λωρίδα να είναι διπλάσια σε φάρδος από τις εξώτερες λωρίδες. thumb|right|1969-1972
1969–1972
Έπειτα από το πραξικόπημα του 1969 η επίσημη ονομασία της χώρας έγινε Αραβική Δημοκρατία της Λιβύης ( αλ-Τζουμχουρία αλ-Αραμπίγια αλ-Λίμπιγια ) και η σημαία αντικαταστάθηκε με μια παναραβική κόκκινη-άσπρη-μαύρη τρίχρωμη σημαία.
thumb|right|1972-1977
1972–1977
Το 1972 η Λιβύη έγινε μέλος της Ομοσπονδίας των Αραβικών Δημοκρατιών (Ιττιχάντ αλ-Τζουμχουριγιάτ αλ-Αραμπίγια) και υιοθετήθηκε η σημαία της Ομοσπονδίας, με ένα χρυσό γεράκι, το λεγόμενο γεράκι του Κουρέις, το οποίο κρατάει μια περγαμηνή με γραμμένο στα αραβικά το όνομα της Ομοσπονδίας.
Η επίσημη ονομασία της Λιβύης άλλαξε στις 8 Μαρτίου 1977 σε αλ-Τζαμαχιρία αλ-Αραμπίγια αλ-Λίμπια ας-Σαμπία αλ-Ιστρακία (Σοσιαλιστική Αραβική Λυβική Δημοκρατία ή Τζαμαχιρία). Το Νοέμβριο του 1977 η σημαία άλλαξε μονόχρωμη πράσινη σημαία που χρησιμοποιούνταν μέχρι το 2011
1977-2011
thumb|right|1977-2011
Μέχρι το 2011 η Λιβύη χρησιμοποιούσε μονόχρωμη πράσινη σημαία, η οποία συμβολίζει το Ισλάμ αλλά και το εξώφυλλο του πράσινου βιβλίου του Μουαμάρ Καντάφι.
2011-
thumb|right|2011- Όταν τον Σεπτέμβριο του 2011 το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο της Λιβύης αναγνωρίστηκε ως νόμιμο κυβέρνητικό όργανο της Λιβύης από τον Ο.Η.Ε., επαναφέρθηκε η πρώτη σημαία της Λιβύης.
Σύμβολα στη σημαία
Το μισοφέγγαρο με το αστέρι στο κέντρο της σημαίας δείχνει ότι η Λιβύη είναι μία μουσουλμανική χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιβυη Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Λιβύης
Ουιλί Ομπαμεγιάνγκ
Ο Ουιλιάμ-Φις "Ουιλί" Ομπαμεγιάνγκ (γεννημένος στις 16 Φεβρουαρίου 1987) είναι Γαλλο-Γκαμπονέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της Σαπέν.
Συλλογική Καριέρα
Ο Ομπαμεγιάνγκ αποκτήθηκε από την ΑΚ Μίλαν από την Τριεστίνα το 2005. Στη διάρκεια των τριών πρώτων του σεζόν στον σύλλογο, αγωνίστηκε στην ομάδα νέων του, ενώ έπαιρνε μέρος σε αποστολές της πρώτης ομάδας για ορισμένα παιχνίδια της Σέριε Α και του Κυπέλλου Ιταλίας, καθώς και πήρε χρόνο συμμετοχής σε διάφορα φιλικά παιχνίδια προετοιμασίας (φτάνοντας να σκοράρει σε μία περίπτωσηενάντια στην Γιουβέντους). Στις 20 Δεκεμβρίου 2007, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε αναμέτρηση του Κυπέλλου Ιταλίας ενάντια στην Κατάνια.
Ο Ομπαμεγιάνγκ πέρασε τις επόμενες αγωνιστικές σεζόν ως δανεικός σε διάφορες ομάδες: την Αβελλίνο το 2008–09, στην βελγική Όιπεν το 2009–10, και στην Μόντσα κατά το πρώτο μισό της σεζόν 2010–11.
Τον Ιανουάριο του 2011, υπεγράφη με κανονικό συμβόλαιο από την σκωτσέζικη Κιλμάρνοκ, έπειτα από μια επιτυχημένη περίοδο δοκιμών. Το καλοκαίρι του 2011, το μικρής διάρκειας συμβόλαιο του Ομπαμεγιάνγκ με την Κιλμάρνοκ ολοκληρώθηκε, με τον παίκτη να αποχωρεί από την ομάδα.
Διεθνής Καριέρα
Ο Ομπαμεγιάνγκ αποτελεί μέλος της Εθνικής Γκαμπόν από το 2009.
Προσωπική Ζωή
Ο πατέρας του Πιερ είναι πρώην Γκαμπονέζος διεθνής, ενώ τα δύο του αδέρφια Κατιλίνα και Πιερ-Εμερίκ είναι επίσης ποδοσφαιριστές και έχουν αγωνιστεί και αυτοί στην ΑΚ Μίλαν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκαμπονέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκαμπόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Αβελλίνο 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑΣ Όιπεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μόντσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιλμάρνοκ ΦΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαπέν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιόνε Τριεστίνα 2012 ΣΣΝ
Premier Automotive Group
Ο Όμιλος Premier Automotive Group (PAG) ήταν ο υπο-όμιλος στον οποίο εντάσσονταν οι πολυτελείς μάρκες αυτοκινήτων της Ford Motor Company (Όμιλος Ford). Ο Όμιλος συνδύαζε τις δραστηριότητες των πέντε ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών που είχε στην κατοχή της η Ford.
Αυτοκινητοβιομηχανίες
Η PAG δημιουργήθηκε το 1999 (στη συνέχεια η Ford εξαγόρασε την Land Rover το 2000 και την ενέταξε και αυτήν στον όμιλο, μέσα στο ίδιο έτος), περιλαμβάνοντας τις εξής εταιρείες:
Επίσης, από το 1999 μέχρι το 2002, ανάμεσα στις μάρκες της PAG περιλαμβανόταν και η αμερικανική μάρκα πολυτελείας Lincoln (Λίνκολν). Από το 2002, η Lincoln ξαναέγινε το απευθείας πολυτελές παρακλάδι της αμερικανικής Ford (αντί να ανήκει σε ξεχωριστό υπο-όμιλο), μετά την απόφαση της μητρικής εταιρείας να συμπεριλάβει στην PAG μόνο τις ευρωπαϊκές μάρκες της.
Από τον Μάρτιο του 2008, οπότε και οι Daimler, Jaguar και Land Rover (μαζί με το όνομα και το λογότυπο της Rover) πωλήθηκαν στην ινδική Τata, ο όμιλος έχει διαλυθεί και η μόνη ευρωπαϊκή εταιρεία πολυτελών αυτοκινήτων που είχε αρχικά απομείνει υπό την ιδιοκτησία της Ford, ήταν η σουηδική αυτοκινητοβιομηχανία Volvo. Η Volvo ήταν η μόνη κερδοφόρα εταιρεία του ομίλου PAG την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, αλλά τελικώς το 2010 η Ford πώλησε και την Volvo στην κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Geely, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 και της συνεπακόλουθης παγκόσμιας κρίσης της αυτοκινητοβιομηχανίας (2008 - 2010), με σκοπό να επικεντρωθεί αποκλειστικά πλέον στις Ford και Lincoln.
Η PAG είχε την έδρα της στο Λονδίνο, ενώ στην Αμερική η έδρα της ήταν στο Ίρβαϊν της Καλιφόρνια, στο πρώτο κτίριο που είχε ποτέ η Ford. Όταν η έδρα της εταιρείας άρχισε να χρησιμοποιείται, μερικοί από τους ορόφους του ήταν αφιερωμένοι εξαιρετικά σε κάθε μία από τις φίρμες της PAG.
Aston Martin
Η Aston Martin ήταν η πολυτελέστερη εταιρεία στον Όμιλο της PAG, με τις υψηλότερες εμπορικές τιμές. Παρόλα αυτά, εξαιτίας των αυξανόμενων οικονομικών προβλημάτων της μητρικής Ford, αποφασίστηκε η πώλησή της (η Aston Martin και η Jaguar ήταν τότε οι πιο ζημιογόνες εταιρείες του Ομίλου Ford). Τελικώς, στις 12 Μαρτίου 2007 η Aston Martin πωλήθηκε σε μία ιδιωτική κοινοπραξία που ανήκει στον πρόεδρο της βρετανικής εταιρίας Prodrive, τον David Richards, αν και η ίδια η Prodrive δεν έχει καμία οικονομική ανάμειξη στην αγοραπωλησία. Στην ίδια κοινοπραξία συμμετέχουν ο Βρετανός businessman John Sinders, φανατικός συλλέκτης Aston Martin, συν δύο επενδυτικές εταιρείες από το Κουβέιτ: Investment Dar και Adeem Investment Co.
Rover
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2006, η μητρική Ford ανακοίνωσε την εξαγορά του ονόματος και του εμπορικού σήματος της Rover από τη BMW. Ως τμήμα της συμφωνίας εξαγοράς της Land Rover στη δεκαετία του 1990, η Ford διατηρούσε το δικαίωμα εξαγοράς και του εμπορικού σήματος Rover και το δικαίωμα άσκησης βέτο στην πώληση του σήματος από τη BMW σε κάποια άλλη εταιρεία. Η BMW είχε πρόθεση να πουλήσει το σήμα της Rover στη Shanghai Automotive Industry Corporation (SAIC), η οποία έχει ήδη εξαγοράσει τα δικαιώματα παραγωγής μοντέλων της χρεωκοπημένης εταιρείας. Οι δύο εταιρείες όμως έπρεπε να περιμένουν 90 ημέρες μέχρι η Ford να εξετάσει και να συναινέσει στη συμφωνία. Η Ford όμως αποφάσισε να αγοράσει η ίδια το εμπορικό σήμα και να το εντάξει στην PAG. Έχει όμως ανακοινωθεί πως η Ford διαμέσου της PAG δεν προτίθεται να χρησιμοποιήσει το όνομα σε μοντέλα παραγωγής, αλλά πως η αγορά έγινε καθαρά για λόγους προστασίας του ονόματος Land Rover.
Volvo
Σημειωτέον ότι η Ford προσπαθούσε να πουλήσει τη Volvo από το 2008 λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008, με σκοπό να επικεντρωθεί αποκλειστικά στις Ford και Lincoln, ενώ η κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Geely με την κίνηση αυτή επιδιώκει να εισέλθει δυναμικά στην ευρωπαϊκή αγορά.
Άλλες Μάρκες
Σήμερα, εκτός από την ίδια την μητρική Ford, ο Όμιλος Ford έχει στην κατοχή του μόνο την αμερικανική μάρκα πολυτελείας Lincoln. Στο παρελθόν, κατείχε επίσης ποσοστό 33,4% της Mazda, το οποίο είχε φτάσει από το 1996, ουσιαστικά ελέγχοντάς την. Τον Noέμβριο του 2008, ωστόσο, μείωσε το ποσοστό αυτό σε 13,4% (πρακτικώς χάνοντας τον ουσιαστικό έλεγχό της) και στις 18 Νοεμβρίου 2010 σε μόλις 3%. Το 2015, πώλησε και το 3% που της είχε μείνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ Κατηγορία:Πρώην αυτοκινητοβιομηχανίες
Περίπτερος ναός
Ο περίπτερος ναός είναι τύπος αρχιτεκτονικής ναών στην αρχαία Ελλάδα. Χαρακτηριστικό του είναι ότι ο σηκός περικλείεται από μια σειρά κίονες, την λεγόμενη περίσταση, οι οποίοι σχηματίζουν τον χώρο μεταξύ της περίστασης και του ναού, την πτέρυγα.
Αρχιτεκτονική
Ο περίπτερος ναός είναι η πλέον δημοφιλής καθώς και η πιο διαδεδομένη αρχιτεκτονική αρχαίων ναών. Ο εσωτερικός ναός έχει έναν πρόναο και μερικές φορές ένας οπισθόδομο.
Η μπροστινή και η πίσω όψη του ναού έχουν από έξι κίονες. Το πλήθος των κιόνων στα πλάγια μεταβάλλεται στην πάροδο των αιώνων. Στην αρχαϊκή εποχή, (π.χ. στον Ναό της Ήρας στην αρχαία Ολυμπία) συναντούμε 6 × 16 κίονες, ενώ στους ναούς του δωρικού ρυθμού της κλασικής εποχής συναντάμε 6 × 13 κίονες, μεμονωμένα δε, 6 × 15 κίονες (ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς) ή και 6 × 14 κίονες (ναός της Αλέας Αθηνάς στην Τεγέα). Στην ελληνιστική περίοδο οι διαστάσεις μικραίνουν ακόμα περισσότερο, αφού π.χ. στον ναό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο συναντάμε 6 × 11 κίονες, ενώ στον ναό της Αθηνάς στην Πέργαμο συναντάμε 6 × 10 κίονες. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο Παρθενών με 8 × 17 κίονες, ακολουθεί όμως τον κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο πρόσοψη x πλάι = n × 2n+1.
Οι περίπτεροι ναοί της Μεγάλης Ελλάδας είναι πιο μακρόστενοι και έχουν 6 × 13, 6 × 14 ή 6 × 15 κίονες, ίσως επειδή είναι κτίσματα της αρχαϊκής εποχής. Μεμονωμένα συναντούμε και ναούς με μονό αριθμό κιόνων στην πρόσοψη. Ένα παράδειγμα είναι ο ναός της Ήρας στο Paestrum που έχει διαστάσεις 9 × 18 κιόνων, χωρίς όμως να είναι δίπτερος ναός. Άλλοι ναοί στην κάτω Ιταλία είναι ο Ναός του Απόλλωνα στην Πομπηία με διαστάσεις 6 × 10 κίονες, ο Ναός Α στην αρχαιολογική περιοχή Largo di Torre Argentina στην Ρώμη με διαστάσεις 6 × 9 κίονες και ο Ναός των Διοσκούρων στην Ρωμαϊκή αγορά με διαστάσεις 6 × 11 κίονες.
Άλλοι παρεμφερείς ναοί
thumb|right|250px|Ρωμαϊκός ψευδοπερίπτερος ναός [[κορινθιακός ρυθμός|κορινθιακού ρυθμού, 16 π.Χ. (Το Maison Carrée στην Νιμ της Γαλλίας]]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικοί τύποι ναών Κατηγορία:Αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ναοδομία
Σέκεσφεχερβαρ
Το Σέκεσφεχερβαρ (ουγγρ. Székesfehérvár, προφέρεται ), είναι πόλη της Ουγγαρίας, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού (Székesfehérvári járás). Έχει 96.940 κατοίκους (2019).
Γεωγραφία και ετυμολογία
right|thumb|Η παλιά πόλη του Σέκεσφεχερβαρ Η πόλη βρίσκεται μεταξύ της Βουδαπέστης και της λίμνης Μπάλατον και σε μικρή απόσταση από τη λίμνη Βέλεντσεϊ. Το Σέκεσφεχερβαρ είναι το διοικητικό κέντρο της κομητείας Φέγιερ (Fejér). Είναι χτισμένο πάνω σε έναν λόφο στη μέση μιας ελώδους περιοχής, γεγονός που τον Μεσαίωνα ευνοούσε την άμυνα της πόλης. Επιπλέον η πόλη βρισκόταν ήδη τον Μεσαίωνα στο πέρασμα περισσότερων από δέκα διεθνών δρόμων, ενώ και σήμερα βρίσκεται πάνω σε σημαντικούς οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες.
Το Σέκεσφεχερβαρ αποκαλείται συχνά χάριν συντομίας Φέχερβαρ (Fehérvár), που σημαίνει "λευκό κάστρο". Η προσθήκη "Székes" χρησίμευε για τη διάκριση από ένα άλλο Φέχερβαρ, το Γκιούλαφεχερβαρ (Gyulafehérvár), που βρίσκεται σήμερα στη Ρουμανία. Η λέξη "szék" σημαίνει "καρέκλα" και στην προκειμένη περίπτωση "έδρα", ως αναφορά στο γεγονός ότι το Φέχερβαρ ήταν έδρα βασιλέων. Η γερμανική ονομασία της πόλης είναι Στουλβάισενμπουργκ (Stuhlweißenburg), όνομα που σημαίνει ακριβώς το ίδιο.
Ιστορία
Το Σέκεσφεχερβαρ είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Ουγγαρίας. Ιδρύθηκε το 972 από τον Γκέζα, μεγάλο πρίγκιπα της Ουγγαρίας, που μετέφερε στον χώρο αυτό -έναν μικρό ως τότε οικισμό- την βασιλική του έδρα. Στην Ουγγαρία το Σέκεσφεχερβαρ είναι γνωστό και ως "Πόλη των Βασιλέων", αφού υπήρξε κατά τον Μεσαίωνα ο κύριος, πέραν της Βούδας, τόπος στέψης Ούγγρων μοναρχών. Το Σέκεσφεχερβαρ ήταν η πόλη όπου επί αιώνες γινόταν η βάπτιση, η στέψη, ο γάμος, αλλά και η ταφή των Ούγγρων βασιλέων. Οι τελετές λάμβαναν χώρα στη Βασιλική της Παρθένου Μαρίας, που χτίστηκε μεταξύ 1003 και 1038 από τον αγιοποιημένο "Βασιλιά Άγιο Στέφανο" της Ουγγαρίας (ουγγρ. Szent István). Συνολικά 38 βασιλείς στέφθηκαν εκεί, ενώ 15 -μεταξύ αυτών και ο ίδιος ο Άγιος Στέφανος της Ουγγαρίας- έχουν ταφεί στο Μαυσωλείο της βασιλικής.
Το 1777 η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία ανακήρυξε το Σέκεσφεχερβαρ επισκοπική έδρα.
Αξιοθέατα
right|thumb|Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου Τα κύρια μπαρόκ κτίρια της πόλης είναι το Επισκοπικό Παλάτι (Püspöki) και το Παλάτι των Ζίχι (Zichy), καθώς και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου (Szent István bazilika), που χτίστηκε μεταξύ 1758 και 1768 πάνω στα θεμέλια παλαιότερης γοτθικής βασιλικής (Βασιλική Πέτρου και Παύλου). Ένα κατάλοιπο του Μεσαίωνα είναι το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας (Szent Anna kápolna).
Στο εθνικό μνημείο Κιοζέπκορι Ρόμκερτ, ουγγρ. Középkori Romkert (μεσαιωνικός κήπος ερειπίων) βρίσκονται τα ερείπια της βασιλικής της Παρθένου Μαρίας, καθώς και το Μαυσωλείο του Αγίου Στεφάνου της Ουγγαρίας με πέτρινη σαρκοφάγο του 11ου αιώνα, στην οποία πιστεύεται ότι κείτονταν ο ίδιος ο βασιλιάς Άγιος Στέφανος.
Στους ελάχιστους ασύλητους τάφους περιλαμβάνεται αυτός του βασιλιά Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και της συζύγου του Αγνής των Σατιγιόν, που ανακαλύφθηκε κατόπιν ανασκαφής το 1848. Τα ταφικά ευρήματα φιλοξενούνται στο εθνικό μουσείο, ενώ η ταφική κρύπτη, που φιλοξενεί σε κλιματιζόμενο χώρο και εντός μεταλλικών οστεοφυλακίων τα οστικά υπολείμματά τους, είναι επισκέψιμη σε ειδικές περιστάσεις, όπως την "Ημέρα των Βασιλέων" στις 20 Αυγούστου κάθε έτους.
Αθλητισμός
Η ΜΟΛ Φέχερβαρ ΦΚ είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος του Σέκεσφεχερβαρ και η γνωστότερη ομάδα της πόλης. Είναι περισσότερο γνωστή με τα παλαιότερα της ονόματα "Βιντεότον" και "ΜΟΛ Βίντι", ενώ έχει αναδειχτεί τρεις φορές πρωταθλήτρια Ουγγαρίας (2010–11, 2014-15, 2017-18).
Δείτε επίσης
Φωτογραφικό ποτ πουρί της πόλης, τουριστική πύλη επίσημου ιστότοπου της πόλης (αγγλ.)
Πατρίσια Χάισμιθ
Η Πατρίσια Χάισμιθ (Patricia Highsmith, 19 Ιανουαρίου 1921 – 4 Φεβρουαρίου 1995) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας, ευρύτερα γνωστή για τα ψυχολογικά θρίλερ της, από τα οποία έχουν προκύψει πάνω από 20 κινηματογραφικές ταινίες. Το πρώτο της μυθιστόρημα, «Ξένοι στο Τρένο», έχει διασκευαστεί αρκετές φορές για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Το 1951, έγινε ταινία από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Εκτός από την ευρέως γνωστή σειρά μυθιστορημάτων με ήρωα τον Τομ Ρίπλεϊ, έγραψε αρκετά διηγήματα, τα περισσότερα σατιρικά ή με μαύρο χιούμορ. Τα βιβλία της έχουν υμνηθεί από διάφορους συγγραφείς και κριτικούς ως καλλιτεχνικές δημιουργίες μεγάλης ομορφιάς και πολυπλοκότητας. Ο Μισέλ Ντιρντά παρατήρησε: «Οι Ευρωπαίοι την τίμησαν ως ψυχολογικό συγγραφέα, μέρος της υπαρξιακής παράδοσης την οποία αντιπροσώπευαν οι συγγραφείς που η ίδια προτιμούσε, ειδικά ο Ντοστογιέφσκι, ο Τζόζεφ Κόνραντ, ο Φραντς Κάφκα, ο Αντρέ Ζιντ και ο Αλμπέρ Καμύ».
Νεανικά χρόνια
Η Χάισμιθ γεννήθηκε το 1921 στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας. Το όνομα στο πιστοποιητικό γεννήσεώς της ήταν Μαίρη Πατρίσια Πλάνγκμαν. Ήταν το μοναχοπαίδι του καλλιτέχνη Τζέι Μπερνάρντ Πλάνγκμαν (1889-1975) και της γυναίκας του, Μαίρη Κόατς (13 Σεπτεμβρίου 1895 – 12 Μαρτίου 1991). Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο δέκα μέρες πριν την γέννηση της κόρης τους. Η Πατρίσια γεννήθηκε στην πανσιόν της γιαγιάς της (από την πλευρά της μητέρας της). Το 1927 η Χάισμιθ, η μητέρα της και ο πατριός της, ο καλλιτέχνης Στάνλεϊ Χάισμιθ (τον οποίον η μητέρα της είχε παντρευτεί το 1924, και ο οποίος υιοθέτησε τη μικρή, δίνοντάς της το επίθετο Χάισμιθ), μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη. Όταν ήταν 12 ετών, το ζευγάρι έστειλε τη μικρή στο Φορτ Γουόρθ, όπου έζησε με την γιαγιά της για ένα χρόνο. Έλεγε πως ήταν «η πιο θλιβερή χρονιά» της ζωή της και ένοιωσε πως η μητέρα της την είχε εγκαταλείψει. Επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, στο σπίτι της μητέρας της και έζησαν κυρίως στο Μανχάταν, αλλά και στην Αστόρια. Η Πατρίσια Χάισμιθ είχε μια έντονη, πολύπλοκη σχέση με τη μητέρα της και δεν εκτιμούσε τον πατριό της. Η ίδια ισχυριζόταν ότι η μητέρα της, της είχε πει πως είχε προσπαθήσει να αποβάλει όταν ήταν έγκυος, πίνοντας νέφτι, παρόλο που σύμφωνα με μια βιογραφία της Χάισμιθ, ο βιολογικός της πατέρας είχε προσπαθήσει να πείσει τη μητέρα της να κάνει έκτρωση, όμως εκείνη είχε αρνηθεί. Η Χάισμιθ ποτέ δεν ξεπέρασε αυτή τη σχέση αγάπης-μίσους, η οποία στοίχειωνε την υπόλοιπη ζωή της και υπήρξε η έμπνευση για το διήγημα «Η Χελώνα» («The Terrapin», 1962), στο οποίο ένα νεαρό αγόρι μαχαιρώνει μέχρι θανάτου τη μητέρα του. Η μητέρα της Χάισμιθ πέθανε μόλις τέσσερα χρόνια πριν από εκείνη, σε ηλικία 95 ετών. Η γιαγιά της Χάισμιθ την έμαθε να διαβάζει όταν ήταν ακόμα πολύ μικρή και η Χάισμιθ αξιοποίησε τη μεγάλη βιβλιοθήκη που διέθετε το σπίτι της γιαγιάς της. Σε ηλικία οκτώ ετών, ανακάλυψε το βιβλίο του Καρλ Μένινγκερ «Ο Ανθρώπινος Νους» («The Human Mind», 1930), ένα βιβλίο-σταθμό στην ιστορία της ψυχιατρικής, το οποίο επιχειρούσε να διαλύσει τις προκαταλήψεις απέναντι στους ψυχικά άρρωστους. Η μικρή εντυπωσιάστηκε από τις περιγραφές ασθενών που έπασχαν από πυρομανία και σχιζοφρένεια.
Κόμικς
Το 1942 η Χάισμιθ αποφοίτησε από το Κολλέγιο Μπάρναρντ, όπου είχε σπουδάσει δημιουργική γραφή, συγγραφή θεατρικών έργων και σύνθεση διηγήματος. Από το 1942 μέχρι το 1948 εργαζόταν ως σεναριογράφος για κόμικς, ζώντας στη Νέα Υόρκη και το Μεξικό. Από μια αγγελία στην εφημερίδα, βρέθηκε στο γραφείο του εκδότη Νεντ Πάινς και έπιασε δουλειά σε μια ομάδα με τέσσερις σχεδιαστές και τρεις ακόμα συγγραφείς. Ξεκίνησε γράφοντας δύο ιστορίες την ημέρα για 55$ την εβδομάδα, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι θα μπορούσε να βγάζει περισσότερα χρήματα γράφοντας σενάρια για κόμικς ως ανεξάρτητη συγγραφέας, και συνεργαζόμενη με διάφορους εκδοτικούς οίκους. Αυτό της επέτρεψε να βρει χρόνο για να δουλέψει δικά της διηγήματα και να μετακομίσει στο Μεξικό. Στον «Ταλαντούχο Κύριο Ρίπλεϊ» («The Talented Mr. Ripley», 1955), ένα από τα πρώτα θύματα απάτης του Ρίπλεϊ είναι ο σχεδιαστής κόμικς Φρέντερικ Ρέντινγκτον, μια χειρονομία αποχαιρετισμού στην καριέρα που η ίδια είχε εγκαταλείψει: «Το ένστικτο του Τομ, του έλεγε κάτι για τον Ρέντινγκτον. Ήταν σχεδιαστής κόμικς. Πιθανότατα δεν θα ήξερε που παν τα τέσσερα».
Μυθιστορήματα και διασκευές
Το πρώτο μυθιστόρημα της Χάισμιθ ήταν το «Ξένοι στο Τρένο» («Strangers on a Train», 1950), το οποίο περιείχε πολλά από τα θέματα που θα χαρακτήριζαν όλο το μεταγενέστερο έργο της. Μετά από παρότρυνση του Τρούμαν Καπότε, ξαναέγραψε το μυθιστόρημα στην «αποικία συγγραφέων» Γιάντο (Yaddo). Το βιβλίο είχε σχετική επιτυχία όταν πρωτοεμφανίστηκε το 1950, όμως η κινηματογραφική του μεταφορά από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ το 1951, έστειλε την καριέρα και τη φήμη της Χάισμιθ στα ύψη. Σύντομα έγινε γνωστή ως συγγραφέας συγκλονιστικών ψυχολογικών θρίλερ, γεμάτων ειρωνεία και γραμμένων σε καθαρό, σοκαριστικό ύφος.
Το δεύτερο μυθιστόρημα της Χάισμιθ, «Η Τιμή του Αλατιού» («The Price of Salt», 1952), εκδόθηκε με το ψευδώνυμο Κλαιρ Μόργκαν. Προκάλεσε αίσθηση γιατί ήταν από τα πρώτα λεσβιακά μυθιστορήματα με ευτυχισμένο τέλος. Δεν επέτρεψε να συνδεθεί το όνομά της με αυτό το βιβλίο, μέχρι αρκετά αργά στη ζωή της, πιθανότατα επειδή είχε χρησιμοποιήσει πολλά στοιχεία από την προσωπική της ζωή στην συγγραφή του.
Πολλά από τα υπόλοιπα βιβλία της, διασκευάζονταν για ταινίες σύντομα μετά την έκδοσή τους. «Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ» (1955), «Το Παιχνίδι Του Ρίπλεϊ» (1974) και «Το Ημερολόγιο της Ίντιθ» (1977), έγιναν όλα ταινίες.
Η Χάισμιθ τηρούσε λεπτομερές ημερολόγιο σε όλη τη διάρκεια της ζωής της και ψήγματα του συγγραφικού της στιλ είναι φανερά από την παιδική της ηλικία, όταν έγραφε στο ημερολόγιό της φανταστικές ιστορίες όπου οι γείτονες είχαν ψυχολογικά προβλήματα και δολοφονικές προσωπικότητες, πίσω από τα καθημερινά, φυσιολογικά τους προσωπεία. Αυτό ήταν ένα από τα θέματα που θα εξερευνούσε αναλυτικότατα στα μυθιστορήματά της.
Βασικά θέματα των βιβλίων της
Στα περισσότερα μυθιστορήματά της, υπήρχαν ομοφυλοφιλικοί υπαινιγμοί, αλλά ασχολήθηκε ευθέως με το θέμα στο «Η Τιμή του Αλατιού» και στο – εκδοθέν μετά θάνατο – «Μικρό γ: ένα Καλοκαιρινό Ειδύλλιο» («Small g: a Summer Idyll», 1995). Το πρώτο εκδόθηκε το 1952, με τη συγγραφέα να υπογράφει με το ψευδώνυμο Κλαιρ Μόργκαν και πούλησε σχεδόν ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Η έμπνευση για τον βασικό χαρακτήρα του βιβλίου, την Κάρολ, ήταν μια γυναίκα που η Χάισμιθ είχε δει στο πολυκατάστημα Μπλούμινγκντέιλς, όπου εργαζόταν για ένα διάστημα. Η Χάισμιθ βρήκε τη διεύθυνσή της από τον πιστωτικό λογαριασμό που είχε η γυναίκα στο κατάστημα και τουλάχιστον δύο φορές μετά την συγγραφή του βιβλίου (τον Ιούνιο του 1950 και τον Ιανουάριο του 1951) την παρακολούθησε κρυφά. Οι πρωταγωνιστές σε πολλά από τα μυθιστορήματα της Χάισμιθ είτε οδηγούνται σε παράνομες πράξεις από τις συγκυρίες ή συνειδητά αδιαφορούν για τους νόμους. Πολλοί από τους αντι-ήρωες που δημιούργησε (τις περισσότερες φορές συναισθηματικά ασταθείς νεαροί άντρες) διαπράττουν φόνο σε κρίσεις πάθους ή απλά για να ξεφύγουν από μια δύσκολη κατάσταση. Στις πιο διάσημες ιστορίες της, οι ήρωές της διαφεύγουν του νόμου. Τα κείμενα του Φραντς Κάφκα και του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι επηρέασαν σημαντικά τα μυθιστορήματά της.
Ο χαρακτήρας του Τομ Ρίπλεϊ που δημιούργησε – ένας ανήθικος, σεξουαλικά αμφιταλαντευόμενος απατεώνας και περιστασιακός δολοφόνος – πρωταγωνιστεί σε συνολικά πέντε βιβλία της, τα οποία οι οπαδοί του έργου της περιγράφουν συνολικά ως «η Ριπλιάδα». Τα βιβλία έχουν γραφτεί από το 1955 έως το 1991. Ο χαρακτήρας κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά στον «Ταλαντούχο Κύριο Ρίπλεϊ». Η πρώτη του μεταφορά σε ταινία, μεταδόθηκε από την τηλεοπτική σειρά αυτοτελών ιστοριών μυστηρίου «Studio One» του αμερικανικού καναλιού CBS στις 9 Ιανουαρίου του 1956. Στη συνέχεια, έγινε ταινία από τον Ρενέ Κλεμέντ με τον τίτλο «Plein Soleil» (1960, ελληνικός τίτλος «Γυμνοί στον Ήλιο»). Η ταινία έκανε διάσημο τον Αλέν Ντελόν, τον οποίο η Χάισμιθ χαρακτήρισε ως τον ιδανικό Ρίπλεϊ. Η επόμενη μεταφορά του μυθιστορήματος στην οθόνη έγινε το 1999, με τον τίτλο «Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ», σε σκηνοθεσία Άντονι Μινγκέλα. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν ο Ματ Ντέιμον, η Γκουίνεθ Πάλτροου, ο Τζουντ Λο, η Κέιτ Μπλάνσετ και ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν.
Το δεύτερο βιβλίο της σειράς, «Ο Ρίπλεϊ Κάτω Από το Χώμα» («Ripley Under Ground», 1970), διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο το 2005 με τον Μπάρι Πέπερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου το 2005, αλλά δεν έτυχε διανομής.
Το τρίτο βιβλίο της σειράς, «Το Παιχνίδι του Ρίπλεϊ» («Ripley’s Game», 1974), έγινε ταινία από τον Βιμ Βέντερς με τον τίτλο «Ένας Αμερικανός Φίλος» («Der amerikanische Freund», 1977) και ξανά το 2002, διατηρώντας αυτή τη φορά τον τίτλο του βιβλίου, από τη σκηνοθέτιδα Λιλιάνα Καβάνι με τον Τζον Μάλκοβιτς στον ρόλο του Ρίπλεϊ.
Το 2009, και τα πέντε βιβλία της σειράς διασκευάστηκαν για το ραδιόφωνο από το BBC Radio 4 με τον Ίαν Χαρτ στο ρόλο του Ρίπλεϊ.
Προσωπική ζωή
Σύμφωνα με τη βιογραφία της από τον Άντριου Γουίλσον «Beautiful Shadow», (2003 - ελληνικός τίτλος: «Ζωή στο Σκοτάδι», εκδ. Νεφέλη, 2005), η προσωπική ζωή της Χάισμιθ ήταν προβληματική. Ήταν αλκοολική και ποτέ της δεν είχε κάποια σχέση που να κράτησε πάνω από λίγα χρόνια. Κάποιοι από τους ανθρώπους που τη γνώρισαν την περιγράφουν ως άτομο που δεν αγαπούσε τους ανθρώπους, στα όρια της μισανθρωπίας. Είναι διάσημη για το ότι προτιμούσε την παρέα των κατοικιδίων της και κάποτε είχε πει: «Η φαντασία μου λειτουργεί πολύ καλύτερα όταν δεν είμαι υποχρεωμένη να μιλάω με ανθρώπους».
Λάτρευε τις γάτες. Είχε περίπου τριακόσια σαλιγκάρια στον κήπο του σπιτιού της στο Σάφολκ όταν ζούσε στην Αγγλία. Είχε εμφανιστεί σε ένα κοκτέιλ πάρτι στο Λονδίνο κρατώντας μια τεράστια τσάντα, η οποία περιείχε ένα μαρούλι και περίπου εκατό σαλιγκάρια τα οποία είπε πως τα έφερε για να της κάνουν παρέα εκείνο το βράδι.
«Ήταν ένας κακός, σκληρός, άκαρδος άνθρωπος που δεν αγαπούσε κανέναν και κανένας δε μπορούσε να την αγαπήσει» είχε δηλώσει ο εκδότης Ότο Πέντσλερ. «Δεν κατάλαβα ποτέ πως κάποιο ανθρώπινο πλάσμα μπορούσε να είναι τόσο αδυσώπητα φρικτό».
Άλλοι φίλοι και γνωστοί της είχαν καλύτερη εικόνα γι’ αυτήν. Ο Γκάρι Φίσκετγιον, ο εκδότης των τελευταίων βιβλίων της στον εκδοτικό οίκο Κνοπφ, είπε πως «ήταν απότομη, δύσκολος άνθρωπος… όμως μίλαγε ξεκάθαρα, είχε ένα στεγνό χιούμορ και ήταν πολύ καλή στην παρέα».
Οι σχέσεις της Χάισμιθ ήταν αποκλειστικά με γυναίκες, εκτός από μια σχέση με τον συγγραφέα Μαρκ Μπραντέλ το 1949. Το 1943 είχε σχέση με την εικαστικό Αλίλα Κορνέλ (η οποία αυτοκτόνησε το 1946 πίνοντας νιτρικό οξύ ). Από το 1959 μέχρι το 1961 είχε σχέση με την συγγραφέα Μαριτζέιν Μίκερ, η οποία έγραφε με τα ψευδώνυμα Βιν Πάκερ, Αν Όλντριτς και Μ.Ε. Κερ. Η Μίκερ έγραψε για τη σχέση της στο αυτοβιογραφικό «Χάισμιθ: Ένας Έρωτας της Δεκαετίας του 1950» («Highsmith: A Romance of the 1950s», 2003). Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, 27 χρόνια μετά από τη λήξη της σχέσης τους, η Χάισμιθ άρχισε να αλληλογραφεί ξανά με την Μίκερ και μια μέρα εμφανίστηκε στην πόρτα της, ελαφρά μεθυσμένη και παραμιλώντας πικρόχολα. Σε μια συνέντευξη η Μίκερ περιέγραψε τον τρόμο που ένοιωσε όταν κατάλαβε τις αλλαγές που είχε υποστεί ο χαρακτήρας της Χάισμιθ.
Η Χάισμιθ ήταν απόλυτα άθεη. Δεν ένοιωθε ποτέ άνετα με έγχρωμους ανθρώπους και διατύπωνε συχνά την αντίθεσή της για το κράτος του Ισραήλ και την «επιρροή» των Ισραηλιτών. Παρόλα αυτά, μερικοί από τους καλύτερους φίλους της ήταν Εβραίοι, ανάμεσά τους οι συγγραφείς Άρθουρ Κέσλερ και Σολ Μπέλοου. Είχε επίσης κατηγορηθεί για μισογυνισμό, εξαιτίας της σατιρικής συλλογής διηγημάτων «Ιστορίες για Μισογύνηδες» («Little Tales of Misogyny», 1974).
Η Χάισμιθ λάτρευε τις ξυλουργικές εργασίες και είχε φτιάξει αρκετά έπιπλα μόνη της. Εργαζόταν διαρκώς και ασταμάτητα. Προς το τέλος της ζωής της, περπατούσε σκυφτή, με έντονη κύφωση από την οστεοπόρωση. Παρόλο που τα 22 βιβλία και οι οκτώ συλλογές διηγημάτων που έγραψε έτυχαν θερμότατης υποδοχής, κυρίως εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, η ίδια προτιμούσε πάντα η ιδιωτική της ζωή να παραμένει εκτός δημοσιότητας. Είχε φιλικές σχέσεις και αλληλογραφούσε τακτικά με αρκετούς συγγραφείς. Εμπνεόταν πολύ από την τέχνη και από το ζωικό βασίλειο.
Η Χάισμιθ πίστευε στην Αμερικανική δημοκρατική ιδέα, όπως εκφραζόταν από την ίδρυση του κράτους, όμως ήταν εξαιρετικά επικριτική για την πραγματικότητα που διαμορφωνόταν στον τρόπο σκέψης της χώρας, με την πάροδο του 20ου αιώνα, καθώς και για την εξωτερική της πολιτική. Το βιβλίο της «Ιστορίες Φυσικών και Αφύσικων Καταστροφών» («Tales of Natural and Unnatural Catastrophes», 1987), μια ανθολογία διηγημάτων, ήταν διαβόητα αντι-Αμερικανικό, και τις περισσότερες φορές παρουσίαζε τη γενέθλια χώρα της με καθόλου κολακευτικό τρόπο. Από το 1963, κατοικούσε αποκλειστικά στην Ευρώπη. Το 1978 ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο 28ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Θάνατος
Η Χάισμιθ πέθανε από απλαστική αναιμία και καρκίνο στο Λοκάρνο της Ελβετίας το 1995. Ήταν 74 ετών. Διατήρησε την Αμερικανική υπηκοότητα σε όλη της τη ζωή, παρά τη φορολογική επιβάρυνση που της επέφερε το ότι ζούσε πολλά χρόνια στη Γαλλία και την Ελβετία. Αποτεφρώθηκε στη Μπελιντσόνα και το μνημόσυνό της έγινε στην Καθολική εκκλησία στην Τένια.
Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για το μέρος που τη βοήθησε να δώσει πνοή στην συγγραφική της καριέρα, κληροδότησε την περιουσία της, αξίας περίπου 3 εκατομμυρίων δολαρίων, στην συγγραφική αποικία Γιάντο. Το τελευταίο της μυθιστόρημα, «Μικρό γ: ένα Καλοκαιρινό Ειδύλλιο» («Small g: a Summer Idyll», 1995), κυκλοφόρησε ένα μήνα μετά το θάνατό της.
Εργογραφία
thumb|right|Η υπογραφή της Χάισμιθ
Διυδρίδιο του πλουτωνίου
Το διυδρίδιο του πλουτωνίου είναι η χημική ένωση με τον τύπο H2Pu. Είναι το ένα από τα δύο χαρακτηριστικά υδρίδια του πλουτωνίου, το άλλο είναι το PuH3. Το H2Pu είναι μη-στοιχειομετρικό με μια ευρεία σύνθεση απο H2Pu - H2,7Pu. Επιπρόσθετα μετασταθερές στοιχειομετρίες με περίσσεια υδρογόνου (H2,7Pu - H3Pu) μπορούν να παραχθούν. Το υδρίδιο του πλουτωνίου έχει κυβική κρυσταλλική δομή. Παράγεται άμεσα από τα στοιχεία του σε 1 atm σε θερμοκρασία 100 - 200°C :
Pu + H2 → PuH2
Έρευνες για την αντίδραση του μέταλλου πλουτωνίου με υγρό αέρα στην θερμοκρασία των 200 - 350°C έδειξε την παρουσία κυβικού υδριδίου του πλουτωνίου στην επιφάνεια μαζί με Pu2O3, PuO2 και ενός υψηλότερου οξειδίου προσδιορισμένου από περίθλαση ακτίνων-Χ και από ακτίνες φωτοηλεκτρονίων φασματοσκοπίας ως μικτής φάσης σθένους PuIV3−xPuVIxO6+x. Διερεύνηση της αντίδρασης που εκτελείται χωρίς θέρμανση υποδηλώνει ότι η αντίδραση του Pu και του υγρού αέρα που παράγει PuO2 και υψηλότερου οξειδίου μαζί με το προσροφημένο υδρογόνο, το οποίο ενώνεται καταλυτικά με το Ο2 για να σχηματίσει νερό.
Το Διυδρίδιο του πλουτωνίου στην επιφάνεια του υδριδιωμένου πλουτωνίου δρα ως καταλύτης για την οξείδωση του μετάλλου με την κατανάλωση των O2 και N2 από τον αέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ενώσεις πλουτωνίου
Light of the Seven
To "Light of the Seven" είναι ένα ορχηστρικό τραγούδι για πιάνο του 2016, σε σύνθεση Ραμίν Τζάβαντι. Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της τηλεοπτικής σειράς του HBO, Game of Thrones, το οποίο για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στο φινάλε επεισόδιο της έκτης σεζόν. Το εν λόγω κομμάτι είναι το πρώτο που γράφτηκε σε πιάνο και ακούστηκε στο Game of Thrones. Επίσης, υπήρξε υποψήφιο από τον International Film Music Critics Association, στην κατηγορία Καλύτερης Μουσικής της Χρονιάς για Ταινία.
Το κομμάτι έχει περίπου διάρκεια δέκα λεπτών. Αρχικά, ο Τζαβάντι το συνέθεσε σε φόρμα πασσακάλια. Το κομμάτι έλαβε επίσης και θετικές κριτικές, αφού προσέφερε και στο ίδιο το επεισόδιο μία άλλη αίσθηση. Το κομμάτι εμφανίστηκε ελαφρώς παραλλαγμένο και στo trailer της επόμενης σεζόν (έβδομη). Το 2017, ο Τζαβάντι, το ερμήνευσε και ζωντανά, στο τουρ Game of Thrones Live Concert Experience. Σε ηλεκτρονική μορφή το κομμάτι κατάφερε να μπει και σε δύο charts: στα γαλλικά SNEP και στα ουγγρικά Single Top 40, καταλαμβάνοντας τη 32η και 9η θέση αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Game of Thrones Κατηγορία:Συνθέσεις του 2016 Κατηγορία:Singles της WaterTowerMusic Κατηγορία:Τραγούδια του 2016
Χοσρόης Γ΄ της Αρμενίας
Ο Χοσρόης Γ' της Αρμενίας ο μικρός ήταν βασιλιάς των Αρσακιδών της Αρμενίας υποτελής στους Ρωμαίους (330 - 339) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Αρμενίας Τιριδάτη Γ' του ανθρώπου που έφερε τον χριστιανισμό στην χώρα. Είχε καταγωγή Περσική, Μηδική, Ελληνική και Σαρματική, η αδελφή του Σαλώμη παντρεύτηκε τον άγιο Ουσίκ άγιο της Αρμενικής εκκλησίας. Ονομάστηκε κοντός λόγω της μικρόσωμης σωματικής του διάπλασης. Ο Χοσρόης δεν είχε την δυναμικότητα του πατέρα του αλλά ήταν πολύ τακτικός με διπλωματικές ικανότητες φέροντας στην χώρα περίοδο ευημερίας. Ίδρυσε πολλές πόλεις όπως την Ντβιν τη μελλοντική πρωτεύουσα της Αρμενίας, τον διαδέχθηκε ο γιος του Τιγράνης Ζ΄ (Τιράν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Οπισθόδομος
Με τον όρο οπισθόδομος στην αρχιτεκτονική του αρχαιοελληνικού ναού εννοείται ο οπίσθιος χώρος του αρχαίου ελληνικού ναού με είσοδο από το εξωτερικό του οικοδομήματος, διαμορφωμένη με δύο κίονες ανάμεσα στις παραστάδες των μακρών τοίχων. Άλλοτε ο οπισθόδομος ήταν πλήρως απομονωμένος από τον σηκό, ενίοτε όμως επικοινωνούσε μαζί του μέσω θύρας. Ο οπισθόδομος κατείχε πιθανώς τη θέση του θησαυροφυλακίου οπότε και φυλασσόταν με κιγκλιδώματα.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα ναών με οπισθόδομο είναι εκτός άλλων:
Ζητήματα ορολογίας
Έως τον 19ο αιώνα ο εσωτερικός και περίκλειστος χώρος του οπισθόδομου αποκαλείτο άδυτον, όρος που προέκυψε από αρχαίες φιλολογικές πηγές και επιγραφικές μαρτυρίες και οδήγησε τους ερευνητές στην άποψη ότι ήταν χώρος τέλεσης ιδιαίτερων λατρευτικών τυπικών που δεξάγονταν στον ναό. Ωστόσο, η ποικιλία των χώρων που ορίζονται ως άδυτον υποδεικνύει ότι ο όρος δεν υποδηλώνει κάποια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική δομή και δεν είναι κατάλληλος για τον προσδιορισμό αυτού του συγκεκριμένου τμήματος του ελληνικού ναού.
Με τη σειρά του ο οπισθόδομος συνδέθηκε με την έννοια του θησαυρού κυρίως εξαιτίας των πολλαπλών δημοσιεύσεων για την αρχιτεκτονική του Παρθενώνα. Ωστόσο, ο όρος αποδιδόταν στην αρχαιότητα απλώς στην οπίσθια πρόσοψη του ναού, που επίσης βρισκόταν πίσω από τον σηκό, αποδίδοντας έναν τύπο που χαρακτηρίστηκε ως ψευδο-οπισθόδομος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ναοδομία Κατηγορία:Δωμάτια
Κάρντιφ
Το Κάρντιφ (ουαλικά: Caerdydd «Καϊρντύδ», αγγλικά: Cardiff) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Ουαλίας. Βρίσκεται στη νότια ακτή της χώρας και κατοικείται από 485.000 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή του Κάρντιφ, έχει πληθυσμό πάνω από 1.100.000 κατοίκους.
Μέχρι τον 19ο αιώνα ήταν μια μικρή πόλη, ώσπου η εισαγωγή της βιομηχανίας στην περιοχή την ανέδειξε σε ένα σημαντικό λιμάνι εξυπηρετώντας την μεταφορά κάρβουνου. Αναπτύχθηκε τόσο ώστε να καταλήξει στο να γίνει η μεγαλύτερη πόλη στην Ουαλία και σήμερα αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό κέντρο πολιτισμού, αθλητισμού και ιστορίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το Κάρντιφ ανακηρύχτηκε πρωτεύουσα της Ουαλίας το 1955 και σήμερα είναι η 10η σε έκταση πόλη στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης Κατηγορία:Πόλεις της Ουαλίας Κατηγορία:Πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Ομβριακή Φθιώτιδας
Το χωριό της Ομβριακής βρίσκεται στον Δήμο Δομοκού του νομού Φθιώτιδος, στις βόρειες πλαγιές του όρους Όθρυ. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 535 μέτρων και η απόσταση από την πρωτεύουσα του Νομού Φθιώτιδας τη Λαμία είναι 35,5. Μέχρι το 2010 ήταν η έδρα του Δήμου Ξυνιάδας και με το νέο σχέδιο Καλλικράτη αποτελεί μαζί με τη Θεσσαλιώτιδα την τρίτη σε πληθυσμό Δημοτική ενότητα του Δήμου Δομοκού.
Με βάση τις γραπτές αναφορές που προκύπτουν από το Μοναστήρι της Ρεντίνας, η Ομβριακή ως χωριό υπήρχε το 1565.
Η Λίμνη της Ξυνιάδας
Η Ομβριακή πήρε το όνομα της επειδή βρισκόταν κοντά στην αρχαία λίμνη της Ξυνιάδας (από τα όμβρια ύδατα). Η λίμνη βρισκόταν σε υψόμετρο 463 μέτρων και η έκταση που κάλυπταν τα νερά της το χειμώνα στο ανώτατο ύψος ήταν περίπου 33.000 στέμματα, εκ των οποίων τα 5.000 ήταν βάλτος. Το ανώτερο βάθος της λίμνης ήταν 10 μέτρα, ενώ τα νερά που υπερχείλιζαν από τη λίμνη έφευγαν μέσω του χειμάρρου Μπαμπαλή (πενταμύλη) προς τον Ονόχωνο (Σοφαδίτικο) παραπόταμο του Πηνειού. Η λίμνη αναφέρεται ιστορικά από τον Ηρόδοτο και τον Απολλώνιο τον Ρόδιο. Ψάρια τα οποία υπήρχαν στη λίμνη ήταν: τα γλήνια, οι τούρνες, τα χανιά, πλατίτσες, πελεκούδες, τσερνίτσες, τόνος, σαρδέλα και κυπρίνια, ενώ ζούσαν και πολλά είδη πουλιών μεταξύ αυτών, τριών ειδών πάπιες, αγριόχηνες, μεγάλες νερόκοτες, κασιαρίνες, ψαροφάγοι, κορυδαλλοί, μπεκατσίνια, μαυροπούλια, τυμπαναριά, βίδρες και βουτηχτάδες. Να σημειωθεί ότι κατά τους χειμερινούς μήνες πολλές φορές η λίμνη πάγωνε.
Η αποξήρανση
Το έτος 1926 η εταιρεία Κατζούχ ανέλαβε την αποξήρανση λόγω της ελονοσίας που μάστιζε την περιοχή αλλά και κατά δεύτερο λόγω την ανάγκη για νέα εδάφη προς εγκατάσταση των προσφύγων. Η συγκεκριμένη εταιρία αφού πήρε δάνειο από την Εθνική τράπεζα σπατάλησε τα κεφάλαια, και έτσι οι εργασίες δεν ξεπέρασαν το τρίμηνο.
Το 1936 η εταιρεία Ξυνιάς ανέλαβε την αποξήρανση, που αργότερα λόγω του πολέμου καταστράφηκε οικονομικά, αλλά μετά τα τέλη του πολέμου συνέχισε και ολοκλήρωσε τις εργασίες δίνοντας το 1953 τη δυνατότητα καλλιέργειας της νέας γης. Το 1972 ολοκληρώθηκαν και τα αποστραγγιστικά έργα.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Δομοκού
Εποπέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Εποπέας (Εποπεύς) αναφέρεται κυρίως ένας Σικυώνιος ήρωας του οποίου η γενεαλογία παρουσιάζει ποικιλία εκδοχών. Θεωρείται άλλοτε γιος της Αλόης, και επομένως εγγονός του θεού Ποσειδώνα και της Κανάκης, και άλλοτε γιος κατευθείαν του ίδιου του Ποσειδώνα και της Κανάκης. Κατά τον περιηγητή Παυσανία, είναι γιος του Αλωέα και εγγονός του Ήλιου. Ο Απολλόδωρος τον αναφέρει ως γιο του Ποσειδώνα και της Κανάκης και ο Ύγινος γιο της Αλκυόνης της κόρης του Άτλαντα. Ο Επωπέας λατρευόταν στη Σικυώνα ως θεός και είχε ιερό.
Αρχικώς ο Εποπεύς βασίλευε στη Σικυώνα ως διάδοχος και κληρονόμος του Κόρακος. Αλλά όταν πέθανε ο τοποτηρητής του θρόνου της Κορίνθου, ο Βούνος, ο Εποπέας τον διαδέχθηκε, επιβάλλοντας την κυριαρχία του ταυτόχρονα στις δύο πόλεις, Σικυώνα και Κόρινθο.
Ο Εποπέας υποδέχθηκε και βοήθησε την Αντιόπη, την κόρη του βοιωτικού Ασωπού, όταν εκείνη καταδιωκόμενη από τον πατέρα της επειδή είχε μείνει έγκυος εκτός γάμου, ζητούσε καταφύγιο για να γεννήσει. Τα παιδιά της που γέννησε εκεί ήταν παιδιά του Δία, αλλά κατά μία εκδοχή το ένα, ο Ζήθος, ήταν παιδί του Εποπέα, τον οποίο η Αντιόπη τελικώς παντρεύτηκε, ο άλλος της γιος ήταν ο Αμφίονα. Μόλις ο Λύκος, ο θείος της Αντιόπης, έμαθε ότι είχε καταφύγει στη Σικυώνα, επιτέθηκε κατά της πόλεως και την κατέλαβε. Κατά την άλωσή της, ο Εποπέας σκοτώθηκε. Ο Εποπέας είχε και ένα μεγάλο παιδί, τον Μαραθώνα, που όσο ζούσε ο πατέρας του έλειπε στην Αττική. Μόλις έμαθε τον θάνατο του πατέρα του, ο Μαραθών επέστρεψε στην Κόρινθο.
Οι κυρίαρχοι της Θήβας Λύκος και Νυκτέας (κατά μια παράδοση η Αντιόπη ήταν κόρη του Νυκτέα) θεώρησαν απαγωγή την μετάβαση της Αντιόπης στη Σικυώνα και κήρυξαν τον πόλεμο στη Σικυώνα. Επικεφαλής της εκστρατείας ήταν ο Νυκτέας που ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Δεύτερη εκστρατεία έκανε ο Λύκος που κατόρθωσε να πάρει πίσω την Αντιόπη αφού τραυμάτισε τον Επωπέα που πέθανε σε λίγο.
Πηγή
Κατηγορία:Βασιλείς της Κορίνθου Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σικυώνας
Jaguar XJ (X300)
Η Jaguar XJ X300 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάστηκε από τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία Jaguar, από τον Ιούλιο του 1994 έως τον Ιούλιο του 1997. Αντικατέστησε την Jaguar XJ 340 και αντικαταστάθηκε τον Ιούλιο του 1997 από την Jaguar XJ X308. Η συνολική παραγωγή της XJ X300, παρά την κάπως σύντομη παραγωγή και εμπορική της πορεία, μόλις 3 έτη, έφτασε τα 92.038 αντίτυπα, ενώ υπήρξε η τελευταία γενιά της XJ που έφερε κινητήρες I6 (6-κύλινδρους σε σειρά) και V12, αν και ελάχιστα αντίτυπα παρήχθησαν με τον κινητήρα 6.0 λίτρων V12. Για την ιστορία, ο τελευταίος κινητήρας V12 της Jaguar κατασκευάστηκε στις 17 Απριλίου 1997.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Ο κινητήρας 6.0 λίτρων V12 μιας Jaguar XJ X300 Daimler Double Six 6.0 του 1994.
Το μοντέλο υπήρξε η πρώτη γενιά της Jaguar XJ που εξελίχθηκε και παρήχθη εξ ολοκλήρου υπό την ηγεσία της Ford (στην οποία ανήκε η Jaguar από το 1990 έως το 2008), αν και πρακτικώς ήταν μια εξέλιξη της προκατόχου γενιάς XJ40, παρά ένα ριζικά καινούριο μοντέλο. Όπως και όλες οι προκάτοχοι γενιές της XJ, έφερε την ίδια διαρρύθμιση της ανεξάρτητης πίσω ανάρτησης της Jaguar. Το ντιζάιν της X300 έδωσε έμφαση στην καλύτερη ποιότητα κατασκευής, στη βελτίωση της αξιοπιστίας και στην επιστροφή στη ρετρό αισθητική της Jaguar, με κυριότερη ένδειξη τα διπλά κυκλικά μπροστινά φώτα.
Η παραγωγή του μοντέλου τελικώς ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1994 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1994 για τη σεζόν (model year) του 1995. Η επίσημη διαφημιστική προώθηση της Jaguar χρησιμοποίησε την φράση «New Series XJ» («Νέα Σειρά XJ») για την X300. Είναι αξιοσημείωτο ότι η σειρά X300 ήταν το αποτέλεσμα ενός προγράμματος κόστους £200 εκατομμυρίων από την Ford για την ανανέωση του εργοστασίου της Jaguar. Το πρόγραμμα αυτό, εισήγαγε νέας τεχνολογίας αυτόματα ρομπότ κατασκευής του αυτοκινήτου, τα οποία ήταν από την Nissan, και αποσκοπούσαν να δείξουν την μελλοντική κατεύθυνση της συνολικής βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.
Σαλόνι
thumb|left|Jaguar XJ X300 του 1995 με το εκ νέου ντουλαπάκι συνοδηγού.
Στη γενιά X300, υπήρξαν και σημαντικές βελτιώσεις και στο σαλόνι, με εμφανή βελτίωση της ποιότητας κατασκευής και της εργονομίας. Αν και υπήρχε ακόμα μια σχετική ομοιότητα με το σαλόνι της προκατόχου XJ40, είχαν λάβει χώρα σημαντικές αναβαθμίσεις. Τα καθίσματα είχαν επανασχεδιαστεί με πιο καμπυλωτό και ανατομικό ντιζάιν, η διακόσμηση στο ταμπλό και στις πόρτες ήταν από ξύλο ακόμα υψηλότερης ποιότητας και χωρίς τις τις γωνίες και ακμές της προκατόχου, αλλά με πιο στρογγυλευμένα άκρα, και το τιμόνι επανασχεδιάστηκε και έγινε πιο ελκυστικό.
Από το 1995, παρά τους εξ αρχής στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους, το μοντέλο απέκτησε εκ νέου ντουλαπάκι συνοδηγού, καθώς στην προκάτοχο η τοποθέτηση του αερόσακου συνοδηγού την τελευταία σεζόν παραγωγής της, τη σεζόν του 1994, είχε ως αποτέλεσμα να καταργηθεί για 1 χρόνο το ντουλαπάκι του συνοδηγού στην XJ40, καθώς και στις πολύ αρχικές X300. Εκτός από τους 2 αερόσακους, η X300 είχε και στάνταρ ABS.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Jaguar Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα
Σάββας Εξουζίδης
Ο Σάββας Εξουζίδης (γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1981) είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί σε διάφορες ομάδες στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη Γερμανία και στην Ολλανδία. Έχει ύψος 1,93 μ. Στο τέλος της σεζόν 2009-2010 είχε παίξει σε 143 ματς πρωταθλήματος στην Ελλάδα και είχε πετύχει 7 γκολ.