cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σφαιροβολία
Οι 10 καλύτεροι αθλητές (ανοικτός στίβος)
Πηγή: World Athletics
Μετανάστευση προς τη Ρωσία
μικρογραφία|400x400εσ|Αριθμός αναχωρήσεων και αφίξεων μεταναστών στη Ρωσική Ομοσπονδία κατά την περίοδο 1997-2013, σε χιλιάδες άτομα Η μετανάστευση προς τη Ρωσία είναι μια διαδικασία εισαγωγής των αλλοδαπών πολιτών για τη μόνιμη κατοικία τους στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, μετά από πέντε χρόνια διαμονής, αφού εξεταστεί η γνώση της ρωσικής γλώσσας, οι μετανάστες μπορούν να αποκτήσουν τη ρωσική υπηκοότητα. Η μετανάστευση προς τη Ρωσία, ρυθμίζεται από την Κεντρική Διεύθυνση Μεταναστευτικών Υποθέσεων. Η μετανάστευση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις σύγχρονες ρωσικές δημογραφικές διαδικασίες, δεδομένου ότι είναι η αιτία της αύξησης του πληθυσμού από το 2011.
Η Ρωσία διατηρεί μια από τις πιο φιλελεύθερες πολιτικές μετανάστευσης, καθώς όποιος εργάζεται στη Ρωσία για πέντε χρόνια και αναπτύσσει γνώσεις στη ρωσική γλώσσα μπορεί να γίνει πολίτης, εφόσον αυτός ή αυτή δεν έχει διαπράξει έγκλημα, και σχεδόν ο καθένας που έχει προσληφθεί από μια ρωσική εταιρεία μπορεί να μείνει στη χώρα και να εργαστεί επ'αόριστον. Αυτό αντανακλά μια αλλαγή πολιτικής από την πλευρά της  κυβέρνησης Πούτιν, ως απάντηση στην πτώση των ποσοστών γεννήσεων, από την πιο περιοριστική πολιτική που θεσπίστηκε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι μεγάλοι μη Σλαβικοί πληθυσμοί μεταναστών φθάνουν ως απάντηση στη φιλελεύθερη πολιτική του Πούτιν που μερικές φορές έχει αντιμετωπιστεί με συναντήθηκε με την ξενοφοβία. Για να αντιμετωπιστεί αυτό, το ρωσικό κράτος έχει κλείσει διάφορες αντι-μεταναστευτικές ομάδες, σύμφωνα με τους ρωσικούς νόμους για το μίσος, όπως το Κίνημα Κατά της Παράνομης Μετανάστευσης.
Τρέχοντα στατιστικά στοιχεία
Σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης, τον Σεπτέμβριο του 2013, υπήρχαν 11.3 εκατομμύρια αλλοδαποί πολίτες. Τον Ιανουάριο του 2015 ανήλθαν σε 10.9 εκατομμύρια, κυρίως από την Ουκρανία και τις χώρες της ΚΑΚ. Οι περισσότεροι ανήκουν ηλικία εργασίας. Στην δεκαετία του 2010, ο δείκτης αυτός χαρακτηρίζεται από σχετική σταθερότητα. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης και Νομοθεσίας του Πανεπιστημίου Διοίκησης (2013), υπάρχουν 1.5 εκατομμύρια νόμιμοι εργαζόμενοι μετανάστες εργάζονται ετησίως στη Ρωσία για νομικούς λόγους, περίπου ένα εκατομμύριο λαμβάνουν διπλώματα ευρεσιτεχνίας για εργασία από ιδιώτες και περίπου 2.5 εκατομμύρια εργάζονται παράνομα. Επιπλέον, περίπου 700 χιλιάδες αλλοδαποί έχουν ρωσική υπηκοότητα, άδειες παραμονής ή άδειες προσωρινής διαμονής. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του HSE, το 2013 ο αριθμός των νόμιμων και παράνομων μεταναστών εξωτερικού εργατικού δυναμικού στη Ρωσία ήταν περίπου 7 εκατομμύρια άτομα. Οι σημαντικότερες χώρες-προμηθευτές μεταναστών στη Ρωσία είναι η Ουκρανία, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν, η Κιργιζία, η Αρμενία και η Μολδαβία.
Στατιστικές για τους αλλοδαπούς μετανάστες
Οι πληροφορίες σχετικά με τους αλλοδαπούς πολίτες που βρίσκονται επί του παρόντος στη Ρωσική Ομοσπονδία είναι ενημερωμένες ως τον Νοέμβριο του 2014, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Μετανάστευσης της Ρωσίας :
Νέα ελληνική γλώσσα
Η Νέα ελληνική ή νεοελληνική γλώσσα (ιστορικά γνωστή και ως ρωμαίικα) αναφέρεται στην καθιερωμένη μορφή της Ελληνικής γλώσσας που ομιλείται και διδάσκεται σήμερα ή και εναλλακτικά στις διάφορες γλωσσικές ποικιλίες των Ελληνικών που γενικώς ομιλούνται στην σύγχρονη εποχή. Η έναρξη της γλωσσικής περιόδου της Νέας Ελληνικής τοποθετείται, συμβολικά κυρίως, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, παρόλο που πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Νέας Ελληνικής είχαν κάνει την εμφάνιση τους αιώνες πριν - από τον 3ο αιώνα π.Χ. έως τον 10ο αιώνα. Κατά την περίοδο της Νέας Ελληνικής, η γλώσσα βρισκόταν σε μία κατάσταση διγλωσσίας, καθώς τοπικές διάλεκτοι συνυπήρχαν με τις επίσημες αρχαϊκές μορφές της γλώσσας. Η Νεοελληνική άρχισε να παίρνει την ακριβή σημερινή της μορφή στα τέλη του 17ου αιώνα.
Ταξινόμηση
Τα Ελληνικά αποτελούν ανεξάρτητο κλάδο των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Όλες οι υπάρχουσες μορφές της Νεοελληνικής, εκτός από την Τσακωνική διάλεκτο, είναι απόγονοι της Ελληνιστικής Κοινής της ύστερης αρχαιότητας. Έτσι, μπορεί αναμφίβολα να θεωρηθεί απόγονος της Αττικής διαλέκτου, η οποία ομιλούνταν στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας κατά την κλασσική εποχή. Η Τσακωνική διάλεκτος, μία απομονωμένη διάλεκτος που ομιλείται πλέον από μία μικρή ομάδα στην περιοχή της Πελοποννήσου, προήλθε από τη Δωρική διάλεκτο.
Γεωγραφική κατανομή
Η Νεοελληνική γλώσσα ομιλείται από περίπου 12 εκατομμύρια άτομα στην Ελλάδα και την Κύπρο και αποτελεί και την επίσημη γλώσσα αυτών των κρατών. Υπάρχουν επίσης πολλές παραδοσιακές ελληνόγλωσσες κοινότητες αυτοχθόνων πληθυσμών στις γειτονικές χώρες Αλβανία, Βουλγαρία και Τουρκία, στις χώρες της Μαύρης Θάλασσας (Ουκρανία, Ρωσία, Γεωργία, Αρμενία), καθώς και σε χώρες της Μεσογείου (Ιταλία, Αίγυπτο, Συρία κ.α.). Η γλώσσα ομιλείται επίσης από κοινότητες του απόδημου Ελληνισμού σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης (Αγγλία, Γερμανία κ.α.), της Βορείου Αμερικής (ΗΠΑ, Καναδάς κ.α.), και στην Αυστραλία, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και πολλές άλλες. Χώρες με αξιοσημείωτο αριθμό ατόμων που μιλούν τα Νέα Ελληνικά ως ξενόγλωσση γλώσσα αποτελούν η Σερβία, η Αλβανία, η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Υπολογίζεται ότι ο συνολικός αριθμός ανθρώπων ανά τον κόσμο, που μιλούν την Νέα Ελληνική ως πρώτη ή ως δεύτερη γλώσσα, ανέρχεται γύρω στα 25 εκατομμύρια.
Επίσημα χαρακτηριστικά
Τα (Νέα) Ελληνικά είναι η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας και ομιλείται από το 99.5% του πληθυσμού της. Είναι επίσης -μαζί με τα Τουρκικά- η επίσημη γλώσσα της Κύπρου και ομιλείται από την μεγαλύτερη πλειοψηφία, καθώς και μία από τις 23 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα Ελληνικά αναγνωρίζονται επισήμως ως γλώσσα μειονότητας σε τμήματα της Ιταλίας, της Τουρκίας, της Αρμενίας, της Ουκρανίας, Βουλγαρίας, της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας.
Ιστορία
Η κοινή ομιλουμένη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας εξακολουθούσε να επιβιώνει και να ομιλείται αδιάκοπα μέχρι τους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας αλλά είχε την τάση να διαφοροποιείται τοπικά. Η κατοχή του ελληνικού χώρου από τους Τούρκους είχε άμεσες συνέπειες στη γλώσσα, η οποία φτώχυνε σε αφηρημένους όρους και δεν ήταν κατάλληλη ως μέσο ανώτερης παιδείας, συνέπεια βέβαια και της έλλειψης του οργανωμένου εκπαιδευτικού συστήματος. Οι ανώτερες τάξεις συνέχιζαν να χρησιμοποιούν για επίσημους σκοπούς την παραδοσιακή λόγια γλώσσα που ήταν η αττικίζουσα κοινή. Άρχισαν να διαμορφώνονται τοπικές λογοτεχνικές γλώσσες που βασίζονταν σε διάφορες διαλέκτους, όπως για παράδειγμα η γλώσσα της κρητικής λογοτεχνίας του 16ου και 17ου αι. η οποία ήταν και η μοναδική που έφτασε σε κάποιο βαθμό ωριμότητας και θα μπορούσε να καταστεί η βάση μιας εθνικής γλώσσας. Στο δεύτερο μισό του 18ου αι. κάτω από την επιρροή του ευρωπαϊκού διαφωτισμού κάνουν την εμφάνισή τους πολλά συγγράμματα, κατά κύριο λόγο μεταφράσεις, πάνω σε διάφορα θέματα. Τα συγγράμματα αυτά ήταν γραμμένα σε διάφορες ανάμεικτες μορφές της ομιλουμένης και της λόγιας γλώσσας χωρίς πολύ έκδηλα διαλεκτικά χαρακτηριστικά.
Ο Γιάννης Ψυχάρης, θερμός υποστηρικτής της δημοτικής, προσπάθησε να σταματήσει τη χρήση της καθαρεύουσας και να κάνει μια κωδικοποιημένη και συστηματική δημοτική τη μόνη εθνική γλώσσα, για τον εμπλουτισμό της οποίας έπρεπε να εισαχθούν στοιχεία από τη λόγια και την καθαρεύουσα, αλλά χωρίς εξαίρεση έπρεπε να προσαρμοστούν στα μορφολογικά και φωνολογικά σχήματα της δημοτικής. Το 1888 δημοσιεύτηκε το διήγημά του «Το ταξίδι μου», που ήταν το πρώτο σοβαρό πεζό κείμενο της λογοτεχνίας στη δημοτική. Στην προσπάθειά του να δημιουργήσει μια κωδικοποιημένη δημοτική με αυστηρούς κανόνες, ο Ψυχάρης συχνά αγνόησε την ύπαρξη διπλών τύπων στο ελληνικό λεξιλόγιο, π. χ. δουλεία και δουλειά, στοιχείο και στοιχειό, εργαλείο και αργαλειό, χωρίο και χωριό κλπ. Όπως οι καθαρολόγοι υποστηρικτές της καθαρεύουσας επινόησαν ψευδοαρχαϊσμούς έτσι και ο Ψυχάρης επινόησε ψευδοδημοτικισμούς όπως π. χ. περικεφαλιά αντί περικεφαλαία. Προσπαθώντας να βάλει τάξη στην αταξία που επικρατούσε επιχείρησε να επιβάλει τύπους ανύπαρκτους με μόνο γνώμονα την ομοιομορφία των γλωσσικών παραδειγμάτων, έτσι πλάστηκαν οι γνωστοί ψυχαρισμοί ή μαλλιαρισμοί: κατά το φρεσκάδα πλάστηκε η κλασσικάδα, κατά το λεγάμενος πλάστηκε το περιεχάμενος, κατά το μελλούμενα πλάστηκε το παρούμενα, κατά τα δέντρο και νερό πλάστηκαν τα μέλλο και φωνήεντο.
Τις ακραίες θέσεις του Ψυχάρη τροποποίησε ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης στη «Γραμματική της δημοτικής», στην οποία, λαμβάνοντας υπόψη τη γλωσσική πραγματικότητα της εποχής του, συμπεριέλαβε στοιχεία μορφολογικά και φωνολογικά σχήματα και λεξιλογικά στοιχεία που απέρριπτε ο Ψυχάρης. Παρόλο που οι ιδέες του Τριανταφυλλίδη ήταν πιο προοδευτικές από εκείνες του Ψυχάρη, η «Γραμματική της δημοτικής» δεν είναι απαλλαγμένη από τεχνητές ρυθμίσεις της γλώσσας. Η γραμματική του δεν απεικόνιζε πιστά την πραγματική εικόνα της γλώσσας, ήταν όμως ένα αποφασιστικό βήμα προς τη λύση του γλωσσικού ζητήματος. Από τον ανταγωνισμό των δύο αντίθετων γλωσσικών ρευμάτων, του καθαρευουσιανισμού και του δημοτικισμού προέκυψε μια νέα γλωσσική μορφή. Υποστηρικτής αυτής της μορφής ήταν ο γλωσσολόγος και εκπαιδευτικός Αχιλλέας Τζάρτζανος. Η γλωσσική αυτή μορφή προέκυψε σταδιακά κι αβίαστα από τη συνάντηση δημοτικής και καθαρεύουσας. Είναι περισσότερο γνωστή και ως μεικτή και δημιουργήθηκε σιγά σιγά και ασυναίσθητα στα στόματα των Ελλήνων που επί χρόνια μάθαιναν και χρησιμοποιούσαν παράλληλα τις δύο καθιερωμένες γλωσσικές μορφές (δημοτική και καθαρεύουσα). Βασισμένη στο υλικό της μητροδίδακτης δημοτικής και χρησιμοποιώντας τον πλούτο της καθαρεύουσας, συνθέτοντας συστατικά στοιχεία και συστήματα των δύο μορφών σε όλα τα γλωσσικά επίπεδα, προέκυψε οργανικά και αβίαστα μια νέα γλωσσική μορφή, διαφορετική από τα επιμέρους στοιχεία που την αποτελούν, η Νεοελληνική Κοινή.
Λεξιλόγιο
Το λεξιλόγιο της Νεοελληνικής προέρχεται από λέξεις κληρονομημένες, από το λεξιλόγιο της δημοτικής, εμπλουτίζεται από υπάρχοντα στοιχεία της καθαρεύουσας και από νεολογισμούς πλασμένους από τον τεράστιο θησαυρό όλης της Ελληνικής γλώσσας. Η Νέα Ελληνική έχει την ελευθερία επιλογής μεταξύ των μοντέλων παραγωγής και σύνθεσης της αρχαίας και της δημοτικής, κινείται ελεύθερα μεταξύ μορφολογικών και φωνολογικών τύπων της δημοτικής και της καθαρεύουσας χωρίς να χάνει τη συνοχή της ως ενιαίο σύστημα. Έτσι μπορεί να αναπτυχθεί μια σημασιολογική διάκριση ανάμεσα στον τύπο της καθαρεύουσας και της δημοτικής π. χ. δουλεία και δουλειά, ακριβώς και ακριβά. Οι νέες ιδέες εκφράζονται είτε με μεταφραστικά είτε με απλά  δάνεια. Η καθαρεύουσα προτιμά τα μεταφραστικά δάνεια ενώ η δημοτική τα απλά. Μεταφραστικά δάνεια από την καθαρεύουσα είναι π.χ. παρεμβατισμός (interventionism), αεριωθούμενον αεροπλάνον (jet aircraft), διαστημόπλοιον (space-ship). Αυτά τα στοιχεία μπορούν να υιοθετηθούν από τη Νεοελληνική κοινή και να γίνουν αναπόσπαστο μέρος της. Τα δάνεια στη δημοτική είτε μένουν άκλιτα (ασανσέρ) είτε προσαρμόζονται στην ελληνική μορφολογία (στοπάρω, στοπάρισμα). Όταν τα δάνεια βρίσκονται σε συχνή χρήση υπάρχει η τάση να περνούν από την πρώτη κατηγορία στη δεύτερη, δηλαδή να προσαρμόζονται στην ελληνική μορφολογία. Σε πιο εξειδικευμένους τομείς της επιστήμης υπάρχει μια τάση εξεύρεσης ισοδύναμων για τα ξένα δάνεια από την καθαρεύουσα, τα οποία όμως σπάνια μπαίνουν σε κοινή χρήση. Το ασανσέρ της δημοτικής ισοδυναμεί με το ανυψωτής ή ανελκυστήρ της καθαρεύουσας που όμως δεν χρησιμοποιούνται ευρέως στην ομιλία παρά μόνο σε αυστηρά τεχνικό λόγο. Η επιβίωση των δανείων εξαρτάται πολλές φορές και από εξωγλωσσικούς παράγοντες. Η λέξη υπαρξισμός αντικατέστησε τον όρο εξιστενσιαλισμός αλλά ταυτόχρονα ο όρος σοσιαλισμός αντικατέστησε το μεταφραστικό δάνειο κοινωνισμός που προϋπήρχε. Παρόλη την προσπάθεια καθαρισμού της γλώσσας κυρίως από τα τουρκικά δάνεια αρκετές λέξεις επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας. Στην ορολογία των φαγητών υπάρχουν πολλές λέξεις τουρκικής και γαλλικής προέλευσης, στην ορολογία των παλαιότερων επαγγελμάτων επιβιώνουν αρκετές τουρκικές και ιταλικές λέξεις. Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και της διαφήμισης τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση των δανείων από την αγγλική γλώσσα, ως επί το πλείστον στον τομέα των ηλεκτρονικών υπολογιστών: ίντερνετ, με το παράλληλο μεταφραστικό δάνειο διαδίκτυο, κομπιούτερ, σκανάρισμα (σάρωση) κλπ.
Μια άλλη πηγή εμπλουτισμού του λεξιλογίου της Νεοελληνικής είναι οι διεθνείς τεχνικοί και επιστημονικοί όροι, σχηματισμένοι από ελληνικές ρίζες που αφομοιώνονται εύκολα από τα Ελληνικά (κοσμοναύτης, αστροναύτης). Για να γίνουν όμως αποδεκτές από τα Ελληνικά πρέπει να προσαρμόζονται στους ελληνικούς κανόνες παραγωγής και σύνθεσης, έτσι ο διεθνής όρος telegram μετατράπηκε στα Ελληνικά σε τηλεγράφημα.
Διάλεκτοι
Οι κύριες διάλεκτοι των Νέων Ελληνικών είναι:
Φανεροζωικός μεγααιώνας
Ο Φανεροζωικός περιλαμβάνει τρεις αιώνες:
300px|right|thumb|Κατά τη διάρκεια του Φανεροζωικού η [[βιοποικιλότητα δείχνει, μέσω των απολιθωμάτων, σταθερή αλλά όχι μονότονη αύξηση από το μηδέν έως αρκετές χιλιάδες γένη.]]
Η εξέλιξη της ζωής
Όταν ονομάστηκε «αιώνας όπου φανερώνεται η ζωή», όλα τα γνωστά απολιθώματα προέρχονταν από τα στρώματα του. Βέβαια σήμερα γνωρίζουμε πολύ παλαιότερα απολιθώματα, τα περισσότερα από τα οποία όμως είναι ορατά μόνο με μικροσκοπικές μεθόδους. Κατά την διάρκειά του Φανεροζωικού παρατηρείται η εμφάνιση και ραγδαία εξάπλωση πολλών συνομοταξιών του ζωικού βασιλείου, με αρχή την λεγόμενη Κάμβριο έκρηξη, και η ανάδυση των χερσαίων φυτών και ζώων. Επίσης έλαβαν χώρα πέντε μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις (παρατίθενται με τη σειρά που συνέβησαν):
Η Γη
Η μετατόπιση των ηπείρων κατά τη διάρκεια του Φανεροζωικού είχε ως αποτέλεσμα την διαμόρφωση της τελευταίας υπερηπείρου της Γης, της Παγγαίας, και κατόπιν τον επαναδιαχωρισμό της στις σημερινές ηπειρωτικές μάζες γης. Επίσης προκάλεσε τέσσερεις ορογενετικές φάσεις. Η Αλπική φάση, η οποία άρχισε στο τέλος του Τριαδικού και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, σχημάτισε τις οροσειρές των Άλπεων, τα Πυρηναίων, τα Καρπαθίων, των Απεννίνων και των Ιμαλαΐων. Οι άλλες τρεις φάσεις είναι η Καληδόνιος από το Ορδοβίκιο, η Βαρίσκιος από το Δεβόνιο και η Καδόμιος η οποία ξεκίνησε ήδη από το Νεοπροτεροζωικό.
Μαρία Μαγδαληνή
Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή ήταν μια από τις γυναίκες-μαθήτριες που ακολούθησαν τον Ιησού και τους αποστόλους και βοηθούσαν στο έργο τους με κάθε δυνατό τρόπο. Η καταγωγή της ήταν από τα Μάγδαλα, μια μικρή πόλη στα δυτικά της λίμνης Γεννησαρέτ και νότια της πεδιάδας της Γαλιλαίας.
Αναγνωρίζεται ως Αγία από την Ορθόδοξη, την Καθολική, την Λουθηρανική, την Αγγλικανική και μερικές ακόμα Προτεσταντικές Εκκλησίες.
Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή και η εσφαλμένη ταύτιση της με την πόρνη του Λκ. 7:37-38
Καταρχάς θα πρέπει να διαχωριστούν μερικές αναφορές των Ευαγγελίων, οι οποίες είναι:
Κατά την ορθόδοξη εκκλησία είναι κατασυκοφάντηση και βλάσφημος λόγος ε­ναντίον της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής η ταύτι­σή της με την αμαρτωλή γυναίκα του Ευαγγελίου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσό­στομος ερμηνεύοντας τα άγια Ευαγγέλια, ερευνά και διευκρινίζει ποιες και πόσες ήταν οι γυναίκες που ά­λειψαν με μύρα την κεφαλήν και τα πόδια του Κυρίου και ουδεμία σχέση έχουν με την Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έχει γράψει και λόγους με θέμα την πόρνη γυναίκα που μετανόησε και η οποία είναι ένα πρόσωπο άγνωστο και ανώνυμο.
Πώς δημιουργήθηκε αυτή η πλάνη και αυτή η σύγχυση γύρω από το πρόσωπο της Αγίας Μα­ρίας της Μαγδαληνής; Η σύγχυση αυτή προήλθε από τη Δύση και είναι μια διαφορετική εκτίμηση των κειμένων. «Συγχέεται συνήθως, μάλιστα δε εις την Δύσιν, και κακώς ταυτίζεται η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή μετά της αμαρτω­λού γυναικός, η οποία στην οικία του Φαρισαίου Σίμωνος άλειψε τα πόδια του Ιησού με μύρα». Η αναφερόμενη από διαφόρους συγγραφείς, παράδοση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ότι η μετανοημένη ιερόδουλη που μύρωσε τον Ιησού ταυτίζεται με τη Μαγδαληνή, δεν μαρτυρείται από τις ιερές πηγές.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αντίθετη θέση για την Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή. Η ίδια υπήρξε διά βίου παρθένος. Και η καθαρότητα της ψυχής της φαινόταν όπως μέσα από καθαρό κρύσταλλο (Μοδέστου, αρχιεπισκ. Ιεροσολύμων «Εις τας Μυροφόρους» εκ της Βιβλιοθήκης Φωτίου, αρχιεπισκόπου Κων/πόλεως και Ρ.G. 104, 244). Οι Πατέρες της Εκκλησίας, αρχής γενομένης από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, την εκτιμούν βαθύτατα ).
Υπάρχει και εσφαλμένη ταύτιση της Αγίας Μαρίας (της αδελφής του Αγίου Λαζάρου):
Οι αναφορές των ευαγγελίων στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή
Σύμφωνα με τα ευαγγέλια, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή ήταν μία από τις πολλές ακολούθους που ευεργετήθηκαν από τον Ιησού και ίσως, όπως οι μαθητές, έτσι κι εκείνες, κατά καιρούς εγκατέλειπαν τα σπίτια και τους συγγενείς τους για να υπηρετήσουν το ιεραποστολικό έργο του Ιησού (ο Ματθαίος μάλιστα, εισάγει το όνομά της για πρώτη φορά στο χωρίο 27:56 σαν να ήταν κάποιο γνωστό πρόσωπο παρόλο που δεν την είχε μνημονεύσει πάλι μέχρι τότε).
Διαβάζοντας τα εκτεθέντα κομμάτια της Αγίας Γραφής, τα οποία σημειωτέον δεν είναι και λίγα, πουθενά μα πουθενά δεν φαίνεται έστω και η παραμικρή νύξη για κάτι το ανάρμοστο ή ανήθικο για το πρόσωπο της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής. Μεγάλη τιμή για την Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή να αξιωθεί να δει του Κύριο, πρώτη μετά την Υπεραγία Θεοτόκο. Μεγάλη τιμή να μιλήσει μαζί Του, μετά Την Υπεραγία Θεοτόκο και να τη στείλει στους Αποστόλους, να μάθουν και αυτοί την χαρμόσυνη είδηση. Έγινε έτσι η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή Απόστολος των Αποστόλων, κήρυκας των Μαθητών, Ευαγγελίστρια των Ευαγγελιστών. Ο Χριστός την διάλεξε γι' αυτήν την υψηλή διακονία και αποστολή. Επιπλέον υπολογίζεται πως η ηλικία της ήταν περίπου 62-65 ετών. Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή έχει μία ξεχωριστή θέση μέσα στις Μυροφόρες και Μαθήτριες. Βλέπουμε ότι και οι τέσσερις Ευαγγελιστές την αναφέρουν πρώτη από όλες τις άλλες Μυροφόρες. .
Η Μαγδαληνή της απόκρυφης παράδοσης
Σύντομες αναφορές στο πρόσωπο της Μαρίας Μαγδαληνής που δεν ξεφεύγουν όμως από το περιεχόμενο των "κανονικών" ευαγγελίων συναντάμε στα:
Εκεί που οι διηγήσεις φεύγουν μακριά από τα δεδομένα των κανονικών ευαγγελίων είναι στο λεγόμενο Ευαγγέλιο του Φιλίππου, ένα Γνωστικό κείμενο της συλλογής του Ναγκ Χαμαντί, που αποδίδεται στο μαθητή του Ιησού Φίλιππο. Εκεί αναφέρεται για τον Ιησού:
Επίσης, και το Ευαγγέλιο της Μαρίας που βρέθηκε στον Γνωστικό Κώδικα του Βερολίνου που έχει χρονολογηθεί στις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ. (αλλά μάλλον η συγγραφή του τοποθετείται πιο πριν) αναφέρει:
Όπως ισχυρίζεται η Elaine Pagels, καθηγήτρια θρησκειολογίας στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ, «Η νύξη περί ερωτικής σχέσης μεταξύ του Ιησού και της Μαρίας της Μαγδαληνής μπορεί να υπονοεί μια μυστικιστική επαφή· η ιστορία μας αποκαλύπτει πως οι μυστικοί πολλών παραδόσεων επέλεξαν σεξουαλικές μεταφορές για να περιγράψουν εμπειρίες τους».
Με αφορμή τα Απόκρυφα αυτά ευαγγέλια, πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς, αναφέρθηκαν στον "νεανικό έρωτα" του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή. Ανάμεσα σε συγγραφείς με αναφορές σε διάφορες συζύγους ή απλά συντρόφους του Ιησού που ταυτίζονται είτε με τη Μαγδαληνή είτε με άλλες γυναίκες βρίσκουμε τον Νίκο Καζαντζάκη ("Ο τελευταίος πειρασμός"), ο οποίος δέχτηκε κατάρα και αφορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο της Ελλάδας, αλλά δεν αφορίστηκε από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα ). Άλλα ονόματα συγγραφέων με αυτές τις αναφορές είναι ο Νίκο Κόκκινο ("Το αίνιγμα του Ιησού της Γαλιλαίας"), Έρνεστ Χέμινγουεϊ ("Σήμερα Παρασκευή"), Ρόμπερτ Γκρέιβς ("Βασιλιάς Ιησούς"), Άντονι Μπέρτζες ("Ο άνθρωπος από τη Ναζαρέτ") κ.ά.
Επίσης υπάρχει η άποψη ότι η Μαρία Μαγδαληνή προσηλύτισε το νότιο τμήμα της Γαλατίας στο χριστιανισμό. Στη συνέχεια πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της σε μια σπηλιά στο La Sainte-Baume στη νότια Γαλλία. Στο Saint-Maximin, στη νότια Γαλλία, Δομινικανοί μοναχοί εξακολουθούν να παρουσιάζουν το κρανίο με ένα κομμάτι δέρματος που διατηρήθηκε ως εκ θαύματος στο σημείο όπου ο Χριστός Ιησούς άγγιξε το μέτωπό της μετά την Ανάσταση.
Η Ορθόδοξη παράδοση για την Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή
Σύμφωνα με την θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, μετά την Ανάληψη του Χριστού και την ίδρυση της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας στα Ιεροσόλυμα, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή εξακολούθησε να υπηρετεί το ευαγγελικό κήρυγμα. Όταν μετά την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εγκαταστάθηκε στην Έφεσο, τον ακολούθησε και η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή εκεί, όπου και πέθανε. Η εκκλησία μας την τιμά ως ισαπόστολο και Μυροφόρο και γιορτάζει τη μνήμη της στις 22 Ιουλίου και στις 4 Μαΐου ημέρα ανακομιδής (δηλ. μεταφοράς) των λειψάνων της. Επίσης την συνεορτάζει μαζί με τις άλλες Άγιες Μυροφόρες Γυναίκες, την τρίτη Κυριακή μετά το Πάσχα (την Κυριακή των Μυροφόρων).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρια Μαγδαληνη Μαρια Μαγδαληνη Μαρια Μαγδαληνη Μαρια Μαγδαληνη
Τυές-Αντρ-Βάις
Το Τυές-Αντρ-Βάις (γαλλικά: Thuès-Entre-Valls, καταλανικά: Toès i Entrevalls) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τυεζιέν (γαλλικά: Thuésiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Ice Bucket Challenge
Το Ice Bucket Challenge, μερικές φορές ονομάζεται  ALS Ice Bucket Challenge, είναι μια δραστηριότητα που περιλαμβάνει την αναποδογύριση ενός κουβά με παγωμένο νερό στο κεφάλι κάποιου για την προώθηση της ευαισθητοποίησης της νόσου πλάγια μυατροφική σκλήρυνση (ALS) και να ενθαρρύνουν τις δωρεές για την έρευνα. Έχει γίνει διάσημη με την βοήθεια των Μέσων μαζικής ενημέρωσης στα μέσα του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια Κατηγορία:Viral βίντεο
Αξίωμα της κανονικότητας
Το αξίωμα κανονικότητας είναι ένα αξίωμα της θεωρίας συνόλων του 1925 από τον Τζον φον Νόιμαν (John von Neumann), που οδήγησε στη θεωρία συνόλων των Νόιμαν-Μπέρναϊς-Γκέντελ (NBG), και ένα αξίωμα της ευρέως διαδεδομένης θεωρίας συνόλων Ζερμέλο-Φραένκελ (ZF) του 1930. Ο Ερνστ Ζερμέλο έδωσε το όνομά του και μια απλή διατύπωση σε μια σειρά συνόλων και πρωταρχικών στοιχείων που ορίζεται ως εξής:
Πιο συγκεκριμένα, το θεμελιώδες αξίωμα για το πεδίο \,{B} ως προς την κλάση όλων των συνόλων και των πρωταρχικών στοιχείων είναι all-class:
Στην θεωρία συνόλων, στην οποία όλες οι μεταβλητές συμβολίζουν σύνολα, υπάρχουν συντομότερες διατυπώσεις του αξιώματος θεμελίωσης στις οποίες το \,{B} απαλείφεται από τον τύπο, όπως για παράδειγμα στην ακόλουθη διατύπωση:
Το στοιχείο x\in T που υπάρχει εδώ καλείται επίσης ∈-ελάχιστο στοιχείο του T, αφού δεν υπάρχει στοιχείο y\in x με y\in T. Το αξίωμα θεμελίωσης εξασφαλίζει έτσι την ύπαρξη ενός ∈-ελάχιστου στοιχείου κάθε μη κενού συνόλου.
Επιτρεπόμενα συμπεράσματα
Το αξίωμα θεμελίωσης αποτρέπει αλυσίδες κυκλικών στοιχείων:. Το σύνολο, του οποίου η ύπαρξη βεβαιώνεται χρησιμοποιώντας το αξίωμα των συνόλων των ζευγών και το αξίωμα της ένωσης, στην πραγματικότητα θα ερχόταν σε αντίθεση με το αξίωμα της θεμελίωσης, δεν θα είχε κανένα ∈-ελάχιστο στοιχείο. Άρα δεν υπάρχει επίσης κανένα σύνολο που να περιέχει τον εαυτό του ως στοιχεία. Επιπλέον, το αξίωμα θεμελίωσης εμποδίζει την ύπαρξη μιας συνάρτησης f που ορίζεται στο \omega (θεωρούμενο ως σύνολο), με για όλα τα n\in\omega, αφού η εικόνα αυτής της συνάρτησης, η οποία υπάρχει ως σύνολο λόγω του σχήματος αντικατάστασης, δεν θα είχε κανένα ∈-μικρό στοιχείο. Σημειώστε, ωστόσο, ότι το σύνολο των τύπων δεν μας επιτρέπει να συμπεράνουμε μια αντίφαση, υπό την προϋπόθεση ότι η ZFC είναι μη αντιφατική, διότι με μια τέτοια απόδειξη αντίφασης, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μόνο έναν πεπερασμένο αριθμό τύπων, οι οποίοι προφανώς δεν θα οδηγούσαν σε καμία αντίφαση. Ή, με άλλα λόγια, λόγω της αρχής της συμπαγείας, αν υπάρχουν μοντέλα της ZFC, υπάρχουν και μοντέλα που δεν είναι θεμελιωμένα ως προς τη στοιχειώδη σχέση ∈. Αν θεωρήσουμε ένα μοντέλο του συνόλου των τύπων που κατασκευάστηκε παραπάνω, δεν μπορεί να υπάρχει σε αυτό το μοντέλο ένα σύνολο που να περιέχει ακριβώς το x_n ως στοιχείο. Αυτό συμβαίνει επειδή ένα τέτοιο σύνολο θα ερχόταν σε αντίθεση με το αξίωμα θεμελίωσης (δεν θα είχε κανένα ∈-ελάχιστο στοιχείο).
Θεωρία συνόλων χωρίς θεμελιακό αξίωμα
Υπάρχουν επίσης θεωρίες συνόλων χωρίς αξίωμα θεμελίωσης. Αυτό συμβαίνει με την αρχική θεωρία συνόλων του Ζερμέλο, στην οποία ο Ζερμέλο συμπεριέλαβε ρητά κυκλικά σύνολα (με κυκλικές αλυσίδες στοιχείων, για παράδειγμα x \in x), ή τη θεωρία συνόλων του Άκερμαν. Και στις δύο, ωστόσο, το ιδρυτικό αξίωμα μπορεί να προστεθεί χωρίς να δημιουργηθεί αντίφαση (η οποία δεν υπήρχε προηγουμένως). Θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε τη θεωρία συνόλων του Quine, ο οποίος όρισε σύνολα ατόμων \,x με \,\{x\}= x, έτσι ώστε αυτά να είναι κυκλικά και το ιδρυτικό αξίωμα σίγουρα να μην ισχύει. Σε τέτοιες θεωρίες συνόλων χωρίς ιδρυτικό αξίωμα είναι δυνατά κυκλικά σύνολα, γεγονός που δείχνει ότι αυτά δεν δημιουργούν απαραίτητα αντίφαση. Ο σχηματισμός ορισμένων κυκλικών συνόλων, όπως το σύνολο όλων των συνόλων ή το σύνολο των τακτικών αριθμών, τα οποία δημιουργούν αντιφάσεις στην αφελή θεωρία συνόλων, αποκλείεται ήδη στη θεωρία συνόλων του Ζερμέλο χωρίς θεμελιακό αξίωμα. Γενικά, η προσθήκη ενός αξιώματος δεν μπορεί να αποτρέψει αντιφάσεις που θα υπήρχαν χωρίς το αξίωμα, αφού η προσθήκη ενός αξιώματος μπορεί μόνο να αυξήσει το σύνολο των αποδεικτέων προτάσεων, όχι να το μειώσει.
Το αξίωμα θεμελίωσης, μαζί με κάποια άλλα αξιώματα ZF, συνεπάγεται μέσω της διαισθητικής λογικής για κάθε τύπο \phi: δηλαδή, έστω y,z σύνολα με y \in z (για παράδειγμα y \in z (Παραδείγματος χάριν ) και, τότε το T έχει ένα στοιχείο, δηλαδή z, και επομένως, σύμφωνα με το αξίωμα θεμελίωσης, επίσης ένα στοιχείο x \in T με . Από το x = z προκύπτει \lnot \phi αφού, υποθέτοντας \phi, το σύνολο y βρίσκεται στο T καθώς και στο x, πράγμα που αντιφάσκει με το . Έτσι, συνολικά, από το x \in T προκύπτει ότι.
Για το λόγο αυτό, οι εποικοδομητικές παραλλαγές της ZF, όπως η IZF και η CZF, απαλλάσσονται από το αξίωμα θεμελίωσης στη συνήθη διατύπωσή του και αντ' αυτού απαιτούν αξιωματικά, για παράδειγμα, ότι επιτρέπεται η επαγωγή με έψιλον, η οποία επίσης αποκλείει τα κυκλικά σύνολα.
Ιστορικό
Η ιδέα να θεωρούνται τα ∈-θεμελιωμένα σύνολα ως κανονικά σύνολα ανάγεται στον Ντμίτρι Μιριμάνοφ, ο οποίος, το 1916, περιέγραψε τα κυκλικά σύνολα που επέτρεπε η αρχική θεωρία συνόλων του Ζερμέλο ως εξαιρετικά. Το 1921, ο Αβραάμ Φρένκελ θέλησε να αποκλείσει αυτά τα έκτακτα σύνολα από τη θεωρία συνόλων μέσω ενός περιοριστικού αξιώματος "το οποίο επιβάλλει στο πεδίο των συνόλων τη μικρότερη έκταση που είναι συμβατή με τα άλλα αξιώματα". Ωστόσο, το αξίωμα περιορισμού του δεν μπορεί να διατυπωθεί στη γλώσσα της θεωρίας συνόλων. Ο πρώτος σωστός τύπος για τον αποκλεισμό των εξαιρετικών συνόλων δόθηκε από τον Νόιμαν το 1925 με το αξίωμα περιορισμού, το οποίο όμως είναι πιο περίπλοκο από το ευρύτερα χρησιμοποιούμενο αξίωμα θεμελίωσης του Ζερμέλο.
Κατάστρωμα
Κατάστρωμα (deck) ή κουβέρτα πλοίου (στη κοινή ναυτική γλώσσα) ονομάζεται στο πλοίο, κάθε συνεχής οριζόντια επιφάνεια που μπορεί να εκτείνεται σε όλο το μήκος του πλοίου ή να περιορίζεται σε μέρος αυτού.
Ο αριθμός των καταστρωμάτων ενός πλοίου εξαρτάται από τον τύπο ναυπήγησης και το μέγεθός του. Συνήθως διακρίνουμε στα φορτηγά πλοία, (από κάτω προς τα επάνω):
Εκτός των παραπάνω βασικών ονομασιών καταστρωμάτων διακρίνονται ιδιαίτερα και το κατάστρωμα γεφύρας (bridge deck), όπου βρίσκεται η Γέφυρα (πλοίου), το κατάστρωμα εξάλων (freeboard deck), που μπορεί να συμπίπτει με το "κύριο κατάστρωμα" και τα καταστρώματα υπερκατασκευών (superstucture deck), (πάνω από το κύριο κατάστρωμα), τόσο στο πρόστεγο που λέγεται πρωραίο κατάστρωμα (fore deck), όσο και στο επίστεγο που λέγεται πρυμναίο κατάστρωμα (aft deck). Στα επιβατηγά πλοία διακρίνουμε το κατάστρωμα επιβατών (passenger deck) που συνήθως συμπίπτει με το κύριο κατάστρωμα και πλείστα άλλα που ονομάζονται συνήθως "όροφοι" (floors).
Το κατάστρωμα μπορεί να είναι σιδερένιο (iron deck), ξύλινο (wood deck) ή συνθετικό (fiberglass deck), επίσης και συνεχές (continnuous deck) όταν εκτείνεται σε όλο το μήκος του πλοίου, ή να φέρει γερανούς (deck cranes). Όσα υλικά και εφόδια φέρονται μόνιμα σε κατάστρωμα ή γίνεται η χρήση τους σ΄ αυτά ονομάζονται εφόδια καταστρώματος (deck stores).
Ναυπηγική
Από ναυπηγική άποψη το κατάστρωμα αποτελεί το επάνω επίπεδο (πέλμα) της δοκού (καρίνας) του πλοίου συμβάλλοντας έτσι στη διαμήκη αντοχή της αφενός και αφετέρου στην ενίσχυση στήριξης των πλευρικών ελασμάτων, (πλευρών του πλοίου), εξασφαλίζοντας με τις διαμήκεις και εγκάρσιες φρακτές (διαφράγματα), την στεγανότητα των εσωτερικών χώρων του πλοίου, αλλά και την στήριξη αυτών των διαφραγμάτων. Το κύριο κατάστρωμα δέχεται διάφορες φορτίσεις που αυξάνουν από κάτω προς τα επάνω όταν μεταφέρεται υγρό φορτίο. Για τον λόγο αυτό στα δεξαμενόπλοια (tankers) η κατασκευή του καταστρώματος πρέπει να πληροί ιδιαίτερες προϋποθέσεις.
Ιστορία - λαογραφία
Παλαιότερα στην εποχή των Ιστιοφόρων το κατάστρωμα λεγόταν κουβέρτα επειδή ακριβώς σκέπαζε, έκλεινε, το πάνω μέρος του σκαριού ή ακόμη και κουβερτάδα. Τότε τα "τρίκροτα ιστιοφόρα", όπως λέγονταν τα μεγάλα πολεμικά που έφεραν πλευρικά κανόνια σε τρία διαφορετικά ύψη, είχαν εξ ανάγκης τρία καταστρώματα. Αυτά τα πλοία όταν έπλεαν στις ελληνικές θάλασσες οι Έλληνες τότε ναυτικοί τ΄ αποκαλούσαν είτε ουτς αμπαρλί (εκ της τουρκικής γλώσσας), είτε τριπόντηδες (εκ της ιταλικής) που όμως οι όροι αυτοί σιγά - σιγά εκτοπίστηκαν από την ελληνική ονομασία τρικούβερτα (δηλαδή πλοία με τρία καταστρώματα), όρος που άρχισε να γενικεύεται στην έννοια του πολύ μεγάλου και μάλιστα σε εκφράσεις τελείως διάφορες, όπως: τρικούβερτο γλέντι, τρικούβερτος καβγάς, τρικούβερτη φουρτούνα κ.λπ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυπηγική
Σετούμπαλ
thumb|right|Άποψη από τον ποταμό Σάντο. thumb|right|Η περιοχή της Χερσονήσου του Σετούμπαλ στο χάρτη της Πορτογαλίας. Το Σετούμπαλ είναι πόλη και δήμος της Πορτογαλίας με συνολική έκταση 172 τ.χλμ. και πληθυσμό 123.496 κατοίκων. Ο κεντρικός οικισμός έχει πληθυσμό 90.384 κατοίκους.
Ο Δήμος του Σετούμπαλ αποτελείται από πέντε ενορίες, και είναι έδρα της αυτοδιοικητικής περιοχής της Χερσονήσου του Σετούμπαλ και της ευρύτερης Περιφέρειας του Σετούμπαλ. Βρίσκεται στις βόρειες όχθες των εκβολών του ποταμού Σάντο, περίπου 40 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της Πορτογαλίας Λισσαβώνας.
Η πόλη γιορτάζει στις 15 Σεπτεμβρίου, την ημέρα κατά την οποία το 1860 ο Πέδρο Ε' της Πορτογαλίας ονόμασε επίσημα πόλη το Σετούμπαλ.
Στις αρχές του εικοστού αιώνα η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο της αλιευτικής βιομηχανίας της Πορτογαλίας, με κύριο προϊόν τη σαρδέλα. Καμία από τις πολλές βιομηχανίες εκείνης της εποχής δεν λειτουργεί σήμερα. Αν και η περιοχή πλέον αποβιομηχανοποιείται, ο τουρισμός παρουσιάζεται σαν μελλοντική προοπτική ανάπτυξης, καθώς το εθνικό πάρκο της ακτής της Αρραβίδα, που βρίσκεται κοντά στο Σετούμπαλ, προσφέρει παρθένες παραλίες και φυσικές ομορφιές. Μια αποικία δελφινιών ζει στον ποταμό Σάντο, και στην άλλη όχθη του ποταμού βρίσκεται η χερσόνησος Τρόια, όπου βρίσκονται εγκαταλελειμμένα πολυώροφα ξενοδοχεία που ξεκίνησαν να κατασκευάζονται πριν διαπιστωθεί ότι το έδαφος εκεί ηταν ασταθές και υποχωρούσε.
Το κύριο ιστορικό μνημείο της πόλης είναι το Μοναστήρι του Ιησού του Σετούμπαλ, του οποίου η εκκλησία του 15ου αιώνα αντιπροσωπεύει ένα από τα πρώτα δείγματα της πορτογαλικής γοτθικής αρχιτεκτονικής που έμεινε γνωστή με το όνομα Manueline. Στο ίδιο στυλ κινείται και η εκκλησία του Αγίου Ιουλίου, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και το κάστρο του Αγίου Φιλίππου του 16ου αι. Από το Σετούμπαλ κατάγεται ο διάσημος προπονητής Ζοζέ Μουρίνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
2160 Σπίτζερ
Ο Σπίτζερ (Spitzer) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1956 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστροφυσικού Λύμαν Σπίτζερ (Lyman Spitzer, 1914-1997).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σπίτζερ είναι άγνωστα. Ο Σπίτζερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 7 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπιτζερ
Λας Σαμπάνας (Μαδρίς)
Η Λας Σαμπάνας (ισπανικά: Las Sabanas) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Μαδρίς της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Λας Σαμπάνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Νικαράγουας Κατηγορία:Μαδρίς
Πάνος Αρμενάκας
Αρχικά, εκπροσώπησε την Εθνική Παίδων Ελλάδας, πριν επιλέξει να εκπροσωπήσει την Εθνική Αυστραλίας U17.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στο Νιούπορτ Μπιτς της Καλιφόρνια, πριν μετακομίσει στο Σίδνεϊ σε νεαρή ηλικία. Έχει Αμερικανική, Αυστραλιανή και Ελληνική υπηκοότητα.
Ακαδημίες
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του στην ακαδημία της Σίντνεϊ Ολίμπικ, αφού ανιχνεύτηκε σε ένα πάρκο από τον πρώην διεθνή, Τζιμ Πατίκα. Σε ηλικία έξι ετών, προσκλήθηκε να περάσει τρεις εβδομάδες προπόνησης με την ομάδα ελίτ τζούνιορ της Μπαρτσελόνα. Όσο ήταν στην Ευρώπη, προπονήθηκε επίσης με τη Μπόλτον. Προπονήθηκε με τη Σχολή Ποδοσφαίρου της Μίλαν στο Σίδνεϊ, υπό τις οδηγίες των Αντρέα Ικάρντι και Μίσα Ράντοβιτς, πριν δοκιμαστεί με την πρώτη ομάδα της Μίλαν στις αρχές του 2010. Στα τέλη του 2010, μετακόμισε στην Ευρώπη, αρχικά στην Μπρέσια, πριν ενταχθεί στην Ακαδημία Νέων της Γουότφορντ.
Τουμπίζ (δανεισμός)
Τον Ιούλιο του 2017, πήγε ως δανεικός για ένα έτος στην Τουμπίζ της Α' Κατηγορίας Β Βελγίου, ώστε να έχει την ευκαιρία να αποκτήσει χρόνο συμμετοχής ως βασικός.
Παναθηναϊκός
Μετά από δοκιμαστική περίοδο τριών εβδομάδων, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2,5 ετών με τον Παναθηναϊκό στις αρχές Ιανουαρίου του 2019.
Ζούλτε Βάρεγκεμ
Τη σεζόν 2020-21 αγωνίστηκε στην βελγική Ζούλτε Βάρεγκεμ, η οποία συμμετείχε στο Βελγικό Πρώταθλημα.
Διεθνής σταδιοδρομία
Αρχικώς,εκπροσώπησε την Ελλάδα σε επίπεδο Εθνικής Παίδων, παίζοντας σε δύο φιλικούς αγώνες ενάντια στην Τουρκία U-17 τον Αύγουστο του 2014.
Στα τέλη του 2014, δέχτηκε μία κλήση από την Εθνική Αυστραλίας U17, ώστε να παίξει στο τουρνουά Nike International Friendlies του 2014 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έκανε το ντεμπούτο του σε μία ήττα από τη Βραζιλία U17 το Νοέμβριο του 2014. Τον Οκτώβριο του 2015, επιλέχθηκε στην 21μελής αποστολή της Εθνικής Αυστραλίας U17 για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U17 του 2015 στη Χιλή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιλέχθηκε από τη The Guardian ως ένα από τα καλύτερα πενήντα νέα ταλέντα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Τουμπίζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Κάνιστρο
Το κάνιστρο είναι ένα σκεύος για την μεταφορά υγρών. Παλαιότερα τα κάνιστρα ήταν αποκλειστικά από λαμαρίνες κατασκευασμένα όπως λαμαρίνα χαλκού η σίδερου, σήμερα είναι συνήθως από πλαστικά όπως PP ή PET. Πολλά κάνιστρα είναι ακατάλληλα για τρόφιμα, ενώ δεν είναι τυποποιημένα σε μέγεθος ή χωρητικότητα.
Ιστορία
Το "Wehrmacht-Einheitskanister" για 20 λίτρα καυσίμου στα μέσα της δεκαετίας του 1930 για τη γερμανική Βέρμαχτ και αναπτύχθηκε σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές και βορειοαφρικανικές θέατρα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου να βρεθεί. Αυτά τα μεταλλικά κουτιά εξακολουθούν να παράγονται σε μεγάλες ποσότητες σε πολλές χώρες.
Μέχρι την ανάπτυξη του τριγώνου της μονάδας βολικό δεξαμενή καυσίμου από δοχείο σφραγίδα λαμαρίνα με ποσότητες 2,5 έως 20 λίτρα, στην πολιτική και στρατιωτική χρήση ήταν κοινή. Η μονάδα του στρατού αποτελείται από ανάγλυφα και τσίγκινα δοχεία και αναπτύχθηκε μετά από πρόσκληση για την 1935/36 και του σιδήρου λειτουργεί εταιρεία Mueller Co Ltd στο Schwelm, Βεστφαλίας, υπό την διεύθυνση του Vinzenz Grünvogel πράσινο. Το 1936 μια σειρά 5.000 μονάδων για τη δοκιμή, ήρθε προς τα στρατεύματα. Η Γενική στρατός απελευθέρωσης (AHM) αριθ. 324 της 8 Ιούλιος του 1937 ήταν η επίσημη έναρξη.
Το 1937 έλαβε την τελική του μορφή από την εταιρεία Ambi Budd (ABP). Ακόμη και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, την Ελβετία και την Ιταλία, επίσης, χρησιμοποιείται η μονάδα μπορεί. Επίσης, για το βρετανικό στρατό, έφυγε από το Βρετανικό Υπουργείο Πολέμου για να εισαγάγει πανομοιότυπα δοχεία. Με την απόβαση των Συμμάχων, τον Ιούλιο του 1944, τεράστια ποσά των εμπορευματοκιβωτίων έφτασε στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Εκτέλεση
Το πρωτότυπο μοντέλο είχε και στις δύο πλευρές ενός απλού, σε σχήμα σταυρού embossment για την ενίσχυση της πλάκας και έγινε σε περίπου 1941ο Τα νεότερα μοντέλα με βελτιωμένο προφίλ έχει παραχθεί για την γερμανική Βέρμαχτ και των Waffen-SS 1939 - 1945 από 19 κατασκευαστές σε μεγάλες ποσότητες. Από το 1940 υπήρχε επίσης ένα δοχείο μονάδα για 20 λίτρα νερού. Η μονάδα επέτρεψε δοχείο ανεφοδιασμού των οχημάτων, χωρίς την πρόσθετη χρήση του εργαλείου ή χωνί.
Φρούριο του Ασέν
μικρογραφία Το Φρούριο του Ασέν (βουλγαρικά : Асеновата крепост, Ασένοβα κρέποστ), που από ορισμένους ερευνητές ορίζεται ως Πέτριτς (Петрич), είναι μεσαιωνικό φρούριο στη Βουλγαρική Ροδόπη, 2,5 χιλιόμετρα νότια της πόλης του Ασένοβγκραντ, σε υψηλή βραχώδη κορυφή, στην αριστερή όχθη του Ποταμού Ασένιτσα.
Ιστορία
Τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούνται από την εποχή των Θρακών, ενώ η περιοχή του φρουρίου είχε επίσης κατοικηθεί κατά την Αρχαία Ρωμαϊκή και την Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο. Το φρούριο απέκτησε σημασία κατά το Μεσαίωνα και αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο καταστατικό της Μονής του Μπάτσκοβο ως Πέτριτς τον 11ο αιώνα. Το φρούριο κατακτήθηκε από τις στρατιές της Γ΄ Σταυροφορίας.
Το καλύτερα διατηρημένο και πιο αξιοσημείωτο στοιχείο του Φρουρίου Ασέν είναι η εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου του 12ου-13ου αιώνα. Πρόκειται για ένα διώροφο σταυροειδές με τρούλο μονόκλιτο κτίριο με ένα φαρδύ νάρθηκα και ένα μεγάλο ορθογώνιο πύργο και διαθέτει τοιχογραφίες του 14ου αιώνα. Οι εργασίες συντήρησης και μερικής αποκατάστασης στην εκκλησία ολοκληρώθηκαν το 1991 (το σύνολο του φρουρίου εγκαταλείφθηκε μετά την Οθωμανική κατάκτηση το 14ο αιώνα και μόνο η εκκλησία διατήρησε την αρχική της εμφάνιση, καθώς τη χρησιμοποιούσαν οι ντόποιοι Χριστιανοί) και τώρα λειτουργεί κανονική ως Βουλγαρική Ορθόδοξη εκκλησία.
Αφού καταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς μετά το θάνατο του Ιβάν Ασέν Β΄, το φρούριο πέρασε για μια ακόμη φορά στα χέρια των Βουλγάτωνκατά την εποχή του Ιβάν Αλεξάνταρ το 1344 μόνο για να καταληφθεί και να καταστραφεί από τους Οθωμανούς κατά την Τουρκοκρατία.
Η πόλη του Ασένοβγκραντ πήρε το σύγχρονο όνομά της από το φρούριο, ενώ πριν ονομαζόταν Στανιμάκα (Στενήμαχος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
Αλβέρκα
Η Αλβέρκα (πορτογαλικά: Alverca do Ribatejo) είναι ένα από τα 11 τοπικά διαμερίσματα (freguesia) του ευρύτερου δήμου Vila Franca de Xira στην Κεντρική Πορτογαλία, 32 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας, Λισαβώνας. Η Αλβέρκα καλύπτει έκταση 17,89 τ.χλμ. και κατά την απογραφή του 2001 είχε εγγεγραμμένο πληθυσμό 29.086 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας
Χοιρινό κρέας
μικρογραφία|[[Χοιρινή κοιλιά, στην οποία φαίνονται ξεκάθαρα τα στρώματα των μυών και των λιπών.]] μικρογραφία|Γουρούνι που ψήνεται αργά στη [[σούβλα.]] Το χοιρινό κρέας προέρχεται από τον οικόσιτο χοίρο. Είναι το κρέας με τη μεγαλύτερη κατανάλωση στον κόσμο, ενώ υπάρχουν στοιχεία εκτροφής χοίρων που χρονολογούνται από το 5000 π.Χ.
Το χοιρινό τρώγεται φρέσκο αλλά και διατηρημένο. Τα κρέατα στο ράφι έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Παραδείγματα διατηρημένων χοιρινών προϊόντων είναι το Ζαμπόν, το καπνιστό χοιρινό, το μπέικον και το λουκάνικο. Πολλά αλλαντικά παρασκευάζονται από χοιρινό κρέας.
Το χοιρινό κρέας είναι το δημοφιλέστερο κρέας στον Δυτικό κόσμο και στην Κεντρική Ευρώπη. Παρομοίως είναι το δημοφιλέστερο κρέας στην Ανατολική Ασία και τα μη μουσουλμανικά κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας (Ινδονησία, Φιλιππίνες, Σιγκαπούρη, Ανατολικό Τιμόρ) καθώς και στη Μαλαισία. Στην ασιατική κουζίνα το χοιρινό κρέας έχει υψηλή αξία για την περιεκτικότητα του σε λίπος και ευχάριστη υφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρέας Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα
121 Ερμιόνη
Η Ερμιόνη (Hermione) είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, κινούμενος στο εξωτερικό άκρο της (ανήκει στην «Ομάδα της Κυβέλης»), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,31. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της κόρης του Μενελάου και της Ωραίας Ελένης στην ελληνική μυθολογία. Τρεις επιπροσθήσεις αστέρων από την Ερμιόνη έχουν παρατηρηθεί, η τελευταία τον Φεβρουάριο 2004.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η Ερμιόνη έχει ένα δίλοβο σχήμα, όπως διακρίνεται στις εικόνες που αποκτήθηκαν με το Τηλεσκόπιο Κεκ από τον Δεκέμβριο 2003 και μετά. Σύμφωνα με το καλύτερο πρότυπο, το σχήμα της μπορεί να προσομοιωθεί με δύο μερικώς αλληλοεπικαλυπτόμενες σφαίρες με ακτίνες 80 και 60 χιλιομέτρων, των οποίων τα κέντρα απέχουν μεταξύ τους 115 χλμ. Οι διαστάσεις της Ερμιόνης που δίνονται σε διάφορες πηγές είναι είτε 268×186×183 χλμ., είτε 254 ± 4 × 125 ± 9 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 5,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους, καθώς η μέση πυκνότητά της είναι μικρή, περίπου 1,8 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ερμιόνης εκτιμάται σε 2,2 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 445 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 75 m/sec (270 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Ερμιόνης είναι C (ανθρακούχος), με γεωμετρικό άλβεδο 0,048. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 121 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά η μέγιστη μπορεί να φθάσει τους -44 βαθμούς C.
Η Ερμιόνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 33 λεπτά.
Φυσικός δορυφόρος
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2002 ανακαλύφθηκε ένας φυσικός δορυφόρος της Ερμιόνης από εικόνες που αποκτήθηκαν με το Τηλεσκόπιο Κεκ ΙΙ. Ο δορυφόρος δεν έχει ακόμα επίσημο όνομα και είναι γνωστός με το προσωρινό όνομα S/2002 (121) 1, αλλά μια ομάδα αστρονόμων έχει προτείνει το όνομα «Λαφαγιέτ» (LaFayette). Η τροχιά του δορυφόρου γύρω από την Ερμιόνη είναι κυκλική ή σχεδόν κυκλική, με ακτίνα 768 ± 11 χλμ. Ο δορυφόρος εκτελεί μία πλήρη περιφορά γύρω από την Ερμιόνη κάθε 2 γήινες ημέρες 13 ώρες και 58 λεπτά. Οι διαστάσεις του εκτιμώνται σε 12 ± 4 χλμ., ενώ η μάζα του σε 1,6 τρισεκατομμύριο τόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερμιονη
Παλακαγουίνα
Η Παλακαγουίνα (ισπανικά: Palacagüina) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Μαδρίς της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Παλακαγουίνα.
Παραπομπές
Π Π
Τουίρ
Το Τουίρ (γαλλικά: Thuir, καταλανικά: Tuïr) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουιρινουά (γαλλικά: Thuirinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Ξινάρα Τήνου
Η Ξινάρα είναι οικισμός του νομού Κυκλάδων, του δήμου Τήνου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 κατοικείται από 17 κατοίκους. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Τήνου σε υψόμετρο 430 μέτρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη η Ξινάρα υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Εξωμβούργου, στην Τοπική Κοινότητα Κάμπου. Είναι χτισμένη στην πλαγιά του Εξωμβούργου. Κατά τα μεσαιωνικά χρόνια εδώ ήταν το κέντρο της βιοτεχνίας και του εμπορίου του νησιού. Στην Ξινάρα εδρεύει η Καθολική Αρχιεπισκοπή Τήνου. Στο κτίριο που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού και είναι γνωστό ως το «Παλάτι του ∆εσπότη», στεγάζονται το Αρχείο Καθολικής Επισκοπής Τήνου και το Μουσείο Εκκλησιαστικών Κειμηλίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
Σούρτσεϊ
Το Σούρτσεϊ (Surtsey) είναι ηφαιστειογενές νησί που βρίσκεται στο αρχιπέλαγος Βέστμαναεϊγιαρ ανοικτά της νότιας ακτής της Ισλανδίας.
Σχηματισμός
Το νησί Σούρτσεϊ δεν υπήρχε πριν από το 1963, οπότε και αναδύθηκε από τη θάλασσα και δημιουργήθηκε σε διάστημα λίγων εβδομάδων από μία σειρά εκρήξεων ηφαιστείου, που εκτίναξαν υλικό σε ύψος εκατοντάδων μέτρων.
Ένα παράξενο, νευρικό, σκαμπανέβασμα του καραβιού τους και η τεράστια στήλη καπνού που πετάχτηκε ξαφνικά από την ήρεμη θάλασσα, ειδοποίησαν, στις αρχές Νοεμβρίου του 1963, τους άνδρες ισλανδικού αλιευτικού ότι είναι μάρτυρες μίας γέννησης στην άβυσσο του ωκεανού: αμέτρητοι τόννοι λάβας ξεχύθηκαν από μία σχισμή στον πυθμένα, ανυψώνοντάς τον αργά αλλά σταθερά στο σημείο εκείνο. Οι ειδικοί έσπευσαν επί τόπου και, στις 15 Νοεμβρίου, είδαν ένα νέο νησί να ξεπροβάλλει από τη θάλασσα, μέσα σε ένα πραγματικό πανδαιμόνιο καπνών, αστραπών και υπόκωφων κρότων. Δύο μόλις ημέρες μετά την ανάδυσή του, το νέο νησί είχε ήδη μήκος 500 μέτρων και ύψος 40. Δέκα ημέρες μετά την ανάδυση είχε μήκος 900 μέτρων και πλάτος 650. Παρά τις προειδοποιήσεις των ειδικών, οι σκληροτράχηλοι κάτοικοι του γειτονικού νησιωτικού συμπλέγματος των Βέστμαν, όχι μόνο δεν ανησύχησαν, αλλά βάφτισαν κιόλας το νησί "Σέρτσεϊ", δηλαδή "το νησί του Σούρτουρ", από το όνομα μίας θεότητας της σκανδιναβικής μυθολογίας. Τρία νησιά γεννήθηκαν από εκείνη την κοσμογονία, αλλά μόνο το Σέρτσεϊ "επέζησε", καθώς νέα ηφαιστειακή έκρηξη τον Απρίλιο του 1964 και συνεχής ροή λάβας έως το Μάιο του 1965 διασφάλισε την ύπαρξή του, ενώ τα άλλα δύο σαρώθηκαν από τα κύματα του βόρειου Ατλαντικού. Το 1967 πήρε τη σημερινή μορφή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ισλανδίας
Φαράγγι Ορεινού
thumb|250px|Άποψη του φαραγγιού Ορεινού Το Φαράγγι (του) Ορεινού ή φαράγγι των κόκκινων πεταλούδων είναι ένα φαράγγι στη νοτιοανατολική Κρήτη. Βρίσκεται κοντά στον οικισμό Ορεινό Λασιθίου και έχει μήκος 5 χιλιόμετρα. Θεωρείται ως ένα από τα ωραιότερα φαράγγια του νησιού.
Το 1993, μετά από μία μεγάλη πυρκαγιά, το φαράγγι υπέστη μεγάλες καταστροφές. Τώρα πια όμως, η βλάστηση και το πράσινο στο φαράγγι έχουν αποκατασταθεί πλήρως. Πριν την πυρκαγιά, στο φαράγγι, υπήρχαν αμέτρητες κόκκινες πεταλούδες (γι' αυτό ονομάστηκε το φαράγγι με τις κόκκινες πεταλούδες), οι οποίες υπάρχουν ακόμα αλλά έχουν μειωθεί κατά ένα μεγάλο βαθμό. Επίσης, χαρακτηριστικό του φαραγγιού είναι τα πολλά μικρά ρυάκια και οι μικροί καταρράκτες που υπάρχουν σε όλη τη διαδρομή. Το φαράγγι θα μπορούσε νοητά να χωριστεί σε 3 μέρη. Το πρώτο μέρος είναι το πράσινο, με έντονη βλάστηση. Στο δεύτερο μέρος, μετά από μία ώρα διαδρομή, υπάρχει μια ορεινή καλλιεργημένη περιοχή και στο τρίτο μέρος, προς το τέλος του φαραγγιού, αρχίζουν πολύ γρήγορα να υψώνονται τα βράχια, και τα βουνά να φαίνονται καλύτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο Φαραγγι Ορεινου