cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόνι Τζιν Ντένμπαρ
Εμπειρία Διαστημικών Πτήσεων
Το STS-32 Κολούμπια (Columbia) (9-20 Ιανουαρίου 1990), αναχώρησε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της Φλόριντα και πραγματοποίησε μια νυχτερινή προσγείωση στην αεροπορική βάση Έντουαρντς στην Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, το πλήρωμα ανέπτυξε με επιτυχία τον δορυφόρο Syncom IV-F5 και ανέκτησε τη διευκόλυνση έκθεσης μεγάλης διάρκειας (LDEF) των 21.400 λιβρών χρησιμοποιώντας το RMS. Πραγματοποίησαν επίσης διάφορα πειράματα μεσαίου επιπέδου, όπως το Πείραμα Διαταραχής Μικροβαρύτητας (Microgravity Disturbance Experiment) (MDE) χρησιμοποιώντας τον Μηχανισμό Πειραματισμού Ρευστών (the Fluids Experiment Apparatus) (FEA), την Ανάπτυξη Κρυστάλλων ΠρωτεΪνών (Protein Crystal Growth) (PCG), το Ηχοκαρδιογράφιμα Αμερικανικής Πτήσης (American Flight Echocardiograph) (AFE), τον Εντοπιστή Γεωγραφικού Πλάτους / Γεωγραφικού Μήκους (Latitude / Longitude Locator) (L3), το Πείραμα Φωτισμού Μεσαίας Κλίμακας (Mesoscale Lightning Experiment) (MLE), τον Χαρακτηρισμό των Νευροσπόρων Εικοσιτετράωρων Ρυθμών (Neurospora Circadian Rhythms) (CNCR) και της κάμερας IMAX. Η Ντένμπαρ ήταν η κύρια ερευνητής του πειράματος MDE / FEA. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν πολλοί στόχοι ιατρικών εξετάσεων, όπως η αρνητική πίεση του σώματος κατά την πτήση (LBNP), η αερόβια άσκηση κατά την πτήση και η μυϊκή απόδοση για την αξιολόγηση της ανθρώπινης προσαρμογής σε αποστολές εκτεταμένης διάρκειας. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 10 ημέρες, 21 ώρες, 01 λεπτό, 38 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 4,5 εκατομμύρια μίλια σε 173 τροχιές της Γης.
STS-50 Columbia (25 Ιουνίου έως 9 Ιουλίου 1992). Η Ντένμπαρ ήταν η Διοικητής Ωφέλιμου Φορτίου στο STS-50, η αποστολή Μικροβαρύτητας (Microgravity) Lab-1 των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία ήταν αφιερωμένη στην επιστήμη της μικροβαρύτητας φυσικής και υλικών. Πάνω από 30 πειράματα που χρηματοδοτήθηκαν από περισσότερους από 100 ερευνητές στεγάστηκαν στο Spacelab στον κόλπο Ωφέλιμου Φορτίου του Σάττλ (Shuttle). Ένα πλήρωμα ωφέλιμων τεσσάρων ατόμων λειτούργησε όλο το εικοσιτετράωρο για 13 ημέρες εκτελώντας πειράματα σε επιστημονικούς κλάδους όπως η ανάπτυξη κρυστάλλων πρωτεϊνών, η ανάπτυξη κρυστάλλων ηλεκτρονικών και υπέρυθρων ανιχνευτών, η φυσική επιφανειακής τάσης, η ανάπτυξη κρυστάλλων ζεόλιθου και η ανθρώπινη φυσιολογία. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 13 ημέρες, 19 ώρες, 30 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 5,7 εκατομμύρια μίλια σε 221 τροχιές της Γης.
Το STS-71 Ατλάντις (Atlantis) (27 Ιουνίου έως 7 Ιουλίου 1995), ήταν η πρώτη αποστολή Διαστημικού Λεωφορείου (Space Shuttle) που αγκυροβόλησε με τον Ρωσικό Διαστημικό Σταθμό Μιρ (Mir), και συμμετείχε σε ανταλλαγή πληρωμάτων. Το Ατλάντις τροποποιήθηκε για να φέρει ένα σύστημα σύνδεσης συμβατό με τον ρωσικό διαστημικό σταθμό Mir. Η Ντένμπαρ εργάστηκε ως MS-3 σε αυτήν την πτήση, η οποία μετέφερε επίσης μια μονάδα Διαστημικού Εργαστηρίου (Spacelab) στον κόλπο ωφέλιμου φορτίου στον οποίο το πλήρωμα πραγματοποίησε ιατρικές αξιολογήσεις στο πλήρωμα Mir που επέστρεψε. Αυτές οι αξιολογήσεις περιελάμβαναν τον προσδιορισμό των επιδράσεων της έλλειψης βαρύτητας στο καρδιο / αγγειακό σύστημα, στο οστό / μυϊκό σύστημα, στο ανοσοποιητικό σύστημα και στο καρδιο / πνευμονικό σύστημα. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 9 ημέρες, 19 ώρες, 23 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 4,1 εκατομμύρια μίλια σε 153 τροχιές της γης.
Το STS-89 Endeavour (22-31 Ιανουαρίου 1998), ήταν η όγδοη αποστολή ελλιμενισμού Shuttle-Mir, κατά την οποία το πλήρωμα μετέφερε πάνω από 9.000 λίβρες επιστημονικού εξοπλισμού, υλικοτεχνικού εξοπλισμού και νερού από το Διαστημικό Λεωφορείο Endeavour στο Mir. Στην πέμπτη και τελευταία ανταλλαγή ενός αστροναύτη των ΗΠΑ, το STS-89 παρέδωσε τον Άντι Τόμας (Andy Thomas) στο Mir και επέστρεψε με τον Ντέιβιντ Γούλφ (David Wolf). Η διάρκεια της αποστολής ήταν 8 ημέρες, 19 ώρες και 47 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 3,6 εκατομμύρια μίλια σε 138 τροχιές της Γης. Η Ντένμπαρ ήταν η Διοικητής Ωφελούμενου Φορτίου, υπεύθυνος για όλες τις δραστηριότητες ωφέλιμου φορτίου, συμπεριλαμβανομένης της διεξαγωγής 23 πειραμάτων τεχνολογίας και επιστήμης.
Καριέρα μετά τη NASA
Η Ντένμπαρ αποσύρθηκε από τη NASA τον Σεπτέμβριο του 2005. Υπηρέτησε ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Μουσείου Πτήσεων (The Museum of Flight) στο Σιάτλ μέχρι τον Απρίλιο του 2010. Από το 2013 έως το 2015, η Ντένμπαρ ήταν επικεφαλής του STEM Center του Πανεπιστημίου του Χιούστον και ήταν μέλος της σχολής στο Μηχανολογικό Κολέγιο Κάλεν (Cullen College of Engineering). Έγινε καθηγήτρια μηχανικής αεροδιαστημικής στο Πανεπιστήμιο Α&Μ του Τέξας (Texas A&M University) το 2016, όπου υπηρετεί ως Διευθύντρια του Ινστιτούτου Μηχανικής Εκπαίδευσης και Καινοτομίας (IEEI), μια κοινή οντότητα στο Τμήμα Μηχανολογικών Πειραμάτων του Α&Μ του Τέξας (Texas A&M Engineering Experiment Station) (TEES) και το Ντουάιτ Λούκ Κολέγιο Μηχανολογίας (Dwight Look College of Engineering).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ιωάννης Θεοφιλόπουλος
right|thumb|300px|Ο Ιωάννης Θεοφιλόπουλος ως σημαιοφόρος στο πλευρό του Κωνσταντίνου Κανάρη (Αίθουσα Ελευθέριος Βενιζέλος, Μέγαρο Ελληνικού Κοινοβουλίου). Ο Ιωάννης Θεοφιλόπουλος (1790 - 1885) ή Καραβόγιαννος ή Τσάκαλος ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από τα Λαγκάδια της Επαρχίας Γορτυνίας στην Αρκαδία. Γόνος παλαιάς οικογενείας της Πελοποννήσου, μικρανεψιός του Εθνομάρτυρα Μητροπολίτη Λακεδαίμονος Ανανία, ο οποίος σφαγιάσθηκε από τους Τούρκους στήν κύρια θύρα της Μητροπόλεως Σπάρτης για τη συμμετοχή του στα Ορλωφικά. Στην αρχή της Επανάστασης βρέθηκε ναυτικός στα Ψαρά και ανεδείχθη ένας από τους γνωστότερους πυρπολητές, καίγοντας τουρκικά πλοία. Πιο συγκεκριμένα ο Καπετάν Γιάννης Θεοφιλόπουλος ή Τσάκαλος έδρασε ως πηδαλιούχος και δαδούχος στο πλευρό των Παπανικολή και Κανάρη, όταν έκαψαν το ντελίνι στην Ερεσό και τη ναυαρχίδα των Τούρκων στη Χίο, αντίστοιχα. Η πρώτη ενέργεια έλαβε χώρα στις 27 Μαίου 1821, όπου με πλοίαρχο τον Δημήτρη Παπανικολή πυρπολήθηκε το δίκροτο ντελίνι του Αρναούτ Μπαϊραχτάρη, καθώς και ύστερα στη Χίο, στις 6 Ιουνίου 1822 (λίγο μετά τις φοβερές σφαγές) όταν με διοικητή τον Κωνσταντή Μικέ Καναρίου ανατινάζουν τη Ναυαρχίδα "Κινούμενο Όρος" του Καρά Αλή. Από τον Αύγουστο του 1822 πολέμησε στην ξηρά στο πλευρό των Κανέλλου Δεληγιάννη και Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Η δράση του ως πυρπολητή
Σε αναφορά του πυρπολητή Δημητρίου Παπανικολή προς τη Βουλή των Ψαρών αναφέρεται ο κατάλογος του πληρώματος του πυρπολικού του. Ο Ιωάννης Θεοφιλόπουλος έδρασε ως πηδαλιούχος.
Η Βουλή της νήσου των Ψαρών εξέδωσε τα ακόλουθα πιστοποιητικά για τον ήρωα μετά την επιτυχία της Ερεσού :
Οι εξορμήσεις του Καραβόγιαννη με το στόλο των Ψαρών διαδέχονται η μία την άλλη, κατά μήκος του Ανατολικού Αιγαίου και προς Βορράν μέχρι τα Δαρδανέλλια και τον Ελλήσποντο, Άβυδο, Κατάστενα Κάστρων και Νίμπροτζε, καθώς και σε Κασσάνδρα, Αίνο και Τένεδο, επίσης και στη Σάμο. Το 1822 παίρνει μέρος στη Ναυμαχία των Πατρών στις 20 Φεβρουαρίου, όπως βεβαιώνει και ο Ναύαρχος Νικολής Αποστόλης. Μετά τις 10 Μαρτίου, Ψαρά, δύο εκπλεύσεις Απρίλιο και Μαίο στη Χίο μέχρι 6 Ιουνίου. Σε όλες ανεξαιρέτως τις βεβαιώσεις της Βουλής των Ψαρών γίνεται μνεία των αρετών του Καραβόγιαννη. Όπως αναφέρει επί λέξει ο Κωνσταντής Κανάριος" δεν έλαβεν ούτε οβολόν, παραμερίζοντας έτσι και τις διχόνιες..." Ο Κανάρης τον κάλεσε κοντά του μετά την τρομερή πυρπόληση του Ντελινιού με τον Παπανικολή στην Ερεσό, τον Μάιο του 1821.
Μετά την καταστροφή της Χίου ο Κανάρης και ο Υδραίος Πιπίνος σχεδόν μόνοι τους με τα πυρπολικά τους ζητούσαν εκδίκηση από τον τούρκικο στόλο και καραδωκούσαν μεταξύ Χίου και Τσεσμέ, αναζητώντας την κατάλληλη ευκαιρία. Μετά από μέρες οι άνεμοι τους έκαναν το χατίρι και αποφάσισαν να δράσουν. Σύμφωνα με τον ιστορικό Δημήτρη Φωτιάδη ο Γιάννης "Τσάκαλος" Θεοφιλόπουλος με την καθοριστική του συμβολή ως πηδαλιούχος, οδήγησε το πυρπολικό σε μία από τις μπουκαπόρτες της οθωμανικής ναυαρχίδας και μαζί με τον Κανάρη έδεσαν το τιμόνι και εγκατέλειψαν τελευταίοι το πυρπολικό για να σιγουρέψουν την επιτυχία τους. - Κείνα τα λίγα δευτερόλεπτα φτάνανε για να μας καταστρέψουν, έλεγε «μετ’ απεριγράπτου μειδιάματος» έπειτα από πολλά χρόνια ο γέρος πια Κανάρης στο ποιητή Βαλαωρίτη. Είτανε τόσοι εκεί πάνω, που μονάχα να φτύνανε θα μας έπνιγαν.
Το πυρπολικό κατέστρεψε ολοσχερώς τη ναυαρχίδα, ενώ παρά την αποτυχία του Υδραίου πυρπολητή Ανδρέα Πιπίνου να καταστρέψει ολοσχερώς την υποναυαρχίδα με το δικό του πυρπολικό, προκάλεσαν μεγάλες ζημιές τόσο στην υποναυαρχίδα όσο και σε άλλα 6 τούρκικα καράβια. Νεκρός έπεσε και ο ίδιος ο Τούρκος αρχιναύαρχος (καπουδάν-πασάς) Καραλής, που θάφτηκε στη Χίο. Στο μνήμα του χαράχθηκε η ακόλουθη επιγραφή :
Για τον Θεοφιλόπουλο έγραψε η Βουλή και ο Ναύαρχος των Ψαρών Νικολής Αποστόλης και ο ίδιος ο Κανάρης.
Και ο Κωνσταντίνος Κανάρης.
Η αναγνώριση
Στην Αίθουσα Ελευθέριος Βενιζέλος, όπου αποδίδονται σκηνές από τον Αγώνα, ο Ιωάννης Θεοφιλόπουλος απεικονίζεται ως σημαιοφόρος πλάι στον Κωνσταντή Κανάρη. Σε ποίημα που δημοσίευσε ο Θεόδωρος Γενναίου Κολοκοτρώνης στον Ραμπαγά, όπου δημοσιογραφούσε με το ψευδώνυμο Φαλέζ, γράφει:
Μετά την Ανεξαρτησία τοποθετήθηκε αρχηγός της πολιτοφυλακής στην Τριπολιτσά (1830). Το 1865 με τον ερχομό του νέου βασιλιά, όταν ορίστηκε η τελευταία επιτροπή καταγραφής των αγωνιστών του 1821 - αν και οι περισσότεροι δεν ζούσαν πια - υπογράφει ως ταγματάρχης αρκετά πιστοποιητικά. Πέθανε στην Αθήνα σε βαθιά γεράματα. Το Πολεμικό Ναυτικό έδωσε το όνομά του στο Πλοίο Φαρικών Αποστολών ΠΦΑ ΚΑΡΑΒΟΓΙΑΝΝΟΣ (Α-479).
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αθανάσιος Καζαμπάκας
Ο Αθανάσιος Καζαμπάκας (18.. - 25 Ιουνίου 1892) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής στη Θεσσαλία.
Σταδιοδρομία
Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής σε επαναληπτική εκλογή στις 16 Νοεμβρίου 1884. Ήταν βουλευτής Καρδίτσας (1884-85 και από το 1892 ως τον θάνατό του) και Τρικάλων (1887-90).
Απεβίωσε στις 25 Ιουνίου 1892 ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Ιωσηφίνα της Λωρραίνης
Η Ιωσηφίνα, γερμ. Josepfine (26 Αυγούστου 1753 - 8 Φεβρουαρίου 1797) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του πρίγκιπα του Μπριόν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Καρινιάνο.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου-Καρόλου πρίγκιπα του Μπριόν και της Λουίζας ντε Ροάν, κόρη του πρίγκιπα του Ροσφόρ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Βίκτωρα-Αμεδαίο Β΄ του Οίκου της Σαβοΐας πρίγκιπα του Καρινιάνο και είχε τέκνο:
Μπομπ Ρακούσαν
Καριέρα
Από το 1966-68 ο Rakušan πέρασε δύο χρόνια μελετώντας εικονιστικό σχέδιο και ζωγραφική στο στούντιο του καθηγητή Frantisek Nedved. Σπούδασε επίσης εκφραστική ζωγραφική, με υλικά όπως κάρβουνο, μελάνι και παστέλ. Ταυτόχρονα σπούδαζε επίσης στην Ακαδημία Τεχνών, Αρχιτεκτονικής και Σχεδίου στην Πράγα, όπου καθηγητές του ήταν οι Josef Novak, František Muzika και αργότερα ο Milan Hegar.
Το 1969, ο Rakušan έφυγε από την Τσεχική Δημοκρατία για μια σύντομη αποστολή σε ένα εργοστάσιο κεραμικών στη Δυτική Γερμανία για να παράγει σχέδια για την Keramik Fabrik Schardt στο Rheinbach, με αποτέλεσμα μια θεματική σειρά προτύπων κεραμικής σχεδίασης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε επίσης να συνθέτει ψηφιδωτά κομμάτια μεγάλης και μικρής κλίμακας για ιδιώτες συλλέκτες. Στο τέλος αυτής της αποστολής, ο Rakušan είχε μια ατομική έκθεση στη Βόννη στο Opel Autosalon Bachem, την πρώτη του ανεξάρτητη έκθεση. Η επιτυχία της παράστασης είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει δύο μήνες η επιστροφή του στο πανεπιστήμιο, γεγονός που είχε δυσμενείς συνέπειες για τις σπουδές του.
Το 1973, αφού τελείωσε τις σπουδές του, ο Rakušan επικεντρώθηκε στην εμπορική εικονογράφηση και τις γραφικές τέχνες για μια σειρά από περιοδικά, εκδότες βιβλίων και εταιρείες, δημιουργώντας αφίσες, λογότυπα, διαφημίσεις και σχέδια βιβλίων και εικονογραφήσεις για παιδιά, ενώ εξέθεσε επίσης έργα στον Jaroslav Fragner. s gallery.
Στα τέλη της δεκαετίας του '70, μετά τη γέννηση του πρώτου του γιου David, ο Rakušan επέστρεψε στην επίσημη και ανεξάρτητη τέχνη. Σημαντική καμπή στην καριέρα του ήταν μια ομαδική έκθεση με τίτλο Mult στην Κοπεγχάγη το 1981, στην οποία το έργο του αντιπαρατέθηκε και αντιπαρατέθηκε με την ποπ αρτ και την πρωτοπορία. Η αντίθεση είχε ισχυρό αντίκτυπο στον Rakušan που άλλαξε σημαντικά το θέμα και τη σύνθεση του μελλοντικού του έργου. Η γέννηση του δεύτερου γιου του Luke το 1983 ανάγκασε τον Rakušan να επικεντρωθεί σε εμπορικές προσπάθειες, όπως γραφικά περιοδικών και εικονογράφηση.
Ξεκινώντας το 1988, ο καλλιτέχνης επέστρεψε στη δουλειά του με πλήρη απασχόληση. Στην ενδιάμεση περίοδο ο Rakušan είχε αποκτήσει εμπειρία με τη σειρογραφία και άλλα είδη τυπογραφίας, κάτι που ενημέρωσε την τεχνική του. Άρχισε επίσης να παράγει τα πρώτα έργα του από σμάλτο, εκθέτοντας μια συλλογή από αυτά στο Σαλόνι Καλλιτεχνών της Πράγας στο Πάρκο Πολιτισμού και Αναψυχής ( Park kultury an oddechu  ).
Τεχνική ψησίματος μεγάλου σμάλτου
Η τελική έκθεση της γραφιστικής του δουλειάς πραγματοποιήθηκε το 1989 στο graphics Salon of Applied Arts στην Πράγα, στο Πάρκο Πολιτισμού και Αναψυχής. Το 1988, η είσοδος στη φάση του σμάλτου σηματοδοτήθηκε από μια ομαδική έκθεση: Νέα Ζωγραφική στο Σπουδαστήριο του Τσεχικού Τεχνικού Πανεπιστημίου στην Πράγα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και μέχρι το τέλος του 1990, το έργο του Rakušan εκτέθηκε επίσης σε μια περιοδεύουσα έκθεση στη Γερμανία ( Höchst im Odenwald, Zweibrücken, Darmstadt ). Αυτή η έκθεση ζωγραφικής και σμάλτων επικεντρώθηκε σταδιακά στα έργα σμάλτου, σηματοδοτώντας μια στροφή σε έργα με σμάλτο.
Από το 1992, ο καλλιτέχνης σταμάτησε την καλλιτεχνική παραγωγή και αφοσιώθηκε στην ιστιοπλοΐα για τα επόμενα πέντε χρόνια, καπετάνιος πλοίων από τη Γερμανία, την Κροατία, την Ιταλία, τη Σουηδία και τη Γαλλία μήκους από 11 έως 16 μέτρα. Η ιστιοπλοΐα και ο ωκεανός έγιναν ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στο μεταγενέστερο έργο του μετά από αυτή την περίοδο.
Το 1997 αφοσιώθηκε εκ νέου στην καλλιτεχνική παραγωγή, εισάγοντας νέες και σύγχρονες τεχνικές, κυρίως μέσω της χρήσης γραφιστικής με τη βοήθεια υπολογιστή. Από το 2012 έως το 2013, η Solidet Gallery στην Πράγα φιλοξένησε μια ατομική έκθεση με τα αυθεντικά σμάλτα και τα γραφικά του Rakušan.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι ζωγράφοι Κατηγορία:Καλλιτέχνες
Μοντεκόζαρο
Το Μοντεκόζαρο (ιταλικά: Montecosaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Toy Story 4
To Toy Story 4 είναι αμερικανική κωμική ταινία 3D computer animation. Πρόκειται για την τέταρτη ταινία της σειράς ταινιών Toy Story. Η παραγωγή έγινε από την Pixar και η διανομή από την Walt Disney Pictures. Τη σκηνοθεσία την ανέλαβε ο Τζον Λάσιτερ μαζί με τον Τζος Κούλι. Η ιστορία προέρχεται από τη συγγραφική ομάδα της πρώτης ταινίας, η οποία αποτελείται από τους Πίτερ Ντόκτερ, Άντριου Στάντον και Λι Άνκριτς. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 21 Ιουνίου του 2019.
Πλοκή
Η πλοκή της ταινίας αφορά τα παιχνίδια Σερίφης Γούντι, Buzz Lightyear καθώς και τους φίλους τους και τη ζωή τους, αφού ο Άντι, ο πρώτος ιδιοκτήτης τους, του έδωσε στη μικρή Μπόνι. Η παρέα, θα προσπαθήσει την επανένωση με την Λόλα (Bo Peep), η οποία έφυγε απο την παρέα στο Toy Story 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Κούκλες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Εθνική Ελλάδας (πετοσφαίριση ανδρών)
Η Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης Ελλάδος ανδρών (εναλλακτικά: Εθνική βόλεϊ ανδρών), είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ελλάδας σε διεθνείς διοργανώσεις όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, η Παγκόσμια Λίγκα, η Ευρωπαϊκή Λίγκα, οι Μεσογειακοί Αγώνες και άλλες τυχόν διεθνείς διοργανώσεις. Υπάγεται στην Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (Ε.Ο.ΠΕ.).
Στη 1 Ιανουαρίου 2023 ήταν στην 36η θέση της Παγκόσμιας κατάταξης FIVB και στη 19η θέση της Ευρωπαϊκής κατάταξης CEV.
Κεντρικοί:
Δημήτρης Τζούριτς
Θεόδωρος Βουλκίδης
Πασαδόροι:
Απόστολος Πετσιάς
Ματέο Χασμπάλλα
Ακραίοι:
Θανάσης Πρωτοψάλτης
Ραφαήλ Κουμεντάκης
Αλέξανδρος Ράπτης
Σπύρος Χανδρινός
Διαγώνιοι:
Σπύρος Χάκας
Γιώργος Τζιουμάκας
Δημήτρης Μούχλιας
Άγγελος Μανδηλάρης
Λίμπερο:
Αριστείδης Χανδρινός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Εθνική Ελλάδας (πετοσφαίριση) Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές ομάδες της Ελλάδας
Λευκή Β΄ της Ναβάρρας
Η Λευκή Β΄ της Ναβάρρας, ισπαν. Blanca de Trastámara y de Evreux (9 Ιουνίου 1424 - 2 Δεκεμβρίου 1464) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν βασίλισσα της Ναβάρρας και, με τον γάμο της, πριγκίπισσα των Αστουριών. Ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ της Ναβάρρας. Το 1427 η ίδια, ο αδελφός της Κάρολος και η αδελφή της Ελεονώρα ανακηρύχτηκαν νόμιμοι διάδοχοι του βασιλείου της Ναβάρρας. Η Λευκή ανακηρύχτηκε διάδοχος του θρόνου της Καστίλης στην συνθήκη ειρήνης, που υπεγράφη ανάμεσα στην Ναβάρρα και στην Καστίλη (1436) με τον γάμο της με τον Ερρίκο Δ΄ της Καστίλης (1440) ο οποίος τελικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το 1453, 13 χρόνια μετά τον γάμο, ο Ερρίκος Δ΄ ζήτησε διαζύγιο από την Λευκή Β΄. Το διαζύγιο υπεγράφη από τον πάπα με την δικαιολογία ότι κάποιο είδος μαγείας, εμπόδιζε τον Ερρίκο να ολοκληρώσει τον γάμο του· επιβεβαίωσε επιπλέον την παρθενία της Λευκής Β΄. Η Λευκή Β΄ επέστρεψε στην Ναβάρρα, όπου παρέμεινε αιχμάλωτη της οικογένειάς της· από το 1462 μπήκε στην συνοδεία της αδελφής της και παρέμεινε άτεκνη καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της.
Μετά τον θάνατο του αδελφού της το 1461 πολλοί ευγενείς, δυσαρεστημένοι από το αντί - Αραγωνικό κίνημα, κήρυξαν την Λευκή ως βασίλισσα της Ναβάρρας παρά την άρνηση του πατέρα της, που ήθελε διάδοχο τον ετεροθαλή αδελφό της Φερδινάνδο. Ο πατέρας της Ιωάννης Β΄ προσπάθησε να την παντρέψει με τον Κάρολο, δούκα του Μπερρύ, νεότερο αδελφό του Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας, αλλά εκείνη αρνήθηκε, κάτι που εξόργισε τον πατέρα της. Το 1464 επέστρεψε στην Παμπλόνα, προκειμένου να παραστεί στην αυλή της Ναβάρρας με την βοήθεια του επισκόπου Νικολά ντε Εσαμπαρρί, ο οποίος δολοφονήθηκε αμέσως μετά. Απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα δηλητηριασμένη· ο πατέρας της και η αδελφή της Ελεονώρα θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τον θάνατο της. Στη Ναβάρρα τη διαδέχθηκε η επόμενη αδελφή της Ελεονώρα, η οποία είχε παντρευτεί τον σύμμαχο του πατέρα της Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Αστουριών
Ωντ (ποταμός)
Ο Ωντ (γαλλικά Aude) είναι ποταμός της νότιας Γαλλίας, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, πηγάζει από τα Πυρηναία και εκβάλλει στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Ετυμολογία
Στην αρχαιότητα, ο ποταμός Ωντ ήταν γνωστός στους Ρωμαίους ως Atax. Κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς τον ονόμαζαν επίσης Narbon (Πολύβιος).
Το 1342 τα αρχεία του Ρουσιγιόν τον ονόμαζαν Auda ή Ribera d'Aude. Στον Μεσαίωνα, για να ορίσουν τον Ωντ, χρησιμοποιήθηκαν επίσης οι όροι Adice, πάλι Atax, Fluvium Atacis, Flumine Atace, Flumen Ataze ή Juxta Aditum fluvium. Κατά πάσα πιθανότητα, το σημερινό όνομα προέρχεται από μια προοδευτική εξέλιξη του Atax που δόθηκε από τον Στράβωνα στη Γεωγραφία του, μια λέξη που δανείστηκε από τον γαλατικό όρο atacos που σημαίνει «ορμητικός» ή «πολύ γρήγορος».
Ροή του ποταμού
μικρογραφία|320x320εσ|Πορεία του ποταμού Ωντ Ο ποταμός πηγάζει στα Πυρηναία, στην οροσειρά Καρλίτ, στη λίμνη Ωντ σε υψόμετρο 2.185 μέτρων, στην κοινότητα Ανγκλ (νομός Ανατολικών Πυρηναίων), όπου βρίσκεται το Περιφερειακό φυσικό πάρκο Καταλανικά Πυρηναία, τρέχει παράλληλα με τον Τετ και εκβάλλει στη Μεσόγειο θάλασσα, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Ναρμπόν, μεταξύ των νομών Ωντ και Ερώ, στην κοινότητα Φλερί, έχοντας διανύσει απόσταση 224 χιλιομέτρων.
Από τον ορεινό όγκο των Πυρηναίων μέχρι την Καρκασσόν, η πορεία του είναι προσανατολισμένη από το νότο προς βορρά. Στην πορεία του τροφοδοτεί πολλές δεξαμενές (Matemale, Puyvalador) βυθίζεται μέσα σε φαράγγια (εκείνο του St. George είναι το πιο γραφικό) και διέρχεται από μια σειρά μικρών πόλεων. Κάτω από τη μεγάλη μεσαιωνική πόλη της Καρκασσόν, ο Ωντ στρέφεται προς τα ανατολικά.
Από την Καρκασσόν, το ποτάμι ακολουθεί τη μεγάλη κοιλάδα μεταξύ των Πυρηναίων (όρος Κορμπιέρ) και Μασίφ Σαντράλ (Μαύρο όρος) και δέχεται μια σειρά από παραποτάμους, οι κυριότεροι των οποίων είναι οι Ορμπιέ, Αρζάν-Ντουμπλ και Σες.
Υδρογραφία
μικρογραφία|320x320εσ|Ο ποταμός Ωντ στην κοινότητα Λιμού Ο ποταμός Ωντ έχει μέση ροή περίπου 43,60 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο και διαθέτει λεκάνη απορροής 6.074 τετραγωνικών χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται άνισα σε έξι νομούς: Ωντ, Ανατολικά Πυρηναία, Αριέζ, Ωτ-Γκαρόν, Ταρν και Ερώ (ο Ωτ-Γκαρόν και ο Ταρν μέσω των παραποτάμων και υπο-παραποτάμων του ποταμού). Πριν από την Καρκασσόν, ο Ωντ δέχεται μικρά ποτάμια ρεύματα που συχνά έχουν τα χαρακτηριστικά χειμάρρων του βουνού. Διέρχεται από τους εξής νομούς και μεγαλύτερες κοινότητες:
Παραπόταμοι
μικρογραφία|320x320εσ|Ο Ορμπιέ, κύριος παραπόταμος του Ωντ, στη Λαγκράς Οι κυριότεροι παραπόταμοι είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Σαουάνι
Το Σαουάνι είναι είδος ημικλασσικού τραγουδιού, δημοφιλές στο Ούταρ Πραντές και το Μπιχάρ.
Έρχεται στη σειρά των εποχικών τραγουδιών, όπως τα Τσαϊτί, Χόρι και Κατζάρι, και παραδοσιακά τραγουδιέται στα χωριά και τις πόλεις του Ούταρ Πραντές: γύρω από το Βαρανάσι, το Μιρζαπούρ, τη Μαθούρα, το Αλλαχαμπάντο και τη περιοχή του Μποτζπούρ στο Μπιχάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικό είδος-επέκταση Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπιχάρ Κατηγορία:Πολιτισμός του Ούταρ Πραντές
Μοντεφάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Συνθήκη του Πρεομπραζένσκογιε
Η Συνθήκη του Πρεομπραζένσκογιε (ρώσικα: Преображенский договор) ήταν το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων του Γιόχαν Πάτκουλ και υπογράφηκε στις 22 Νοεμβρίου 1699 στο Πρεομπραζένσκογιε (σήμερα κομμάτι της Μόσχας), μια επαρχία του Τσάρου Πέτρου Α΄ της Ρωσίας. Είχε προηγηθεί μια ανεπίσημη συνάντηση του Πέτρου Α΄ και του Αυγούστου Β΄ του Δυνατού στην Ράβα τον Αύγουστο 1698. Η συμφωνία ζητούσε τον διαμοιρασμό της Σουηδικής Αυτοκρατορίας μεταξύ των Δανίας, Ρωσίας, Σαξονίας και Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Μετά την συμφωνία, ξεκίνησε ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου Κατηγορία:Διμερείς συνθήκες της Ρωσίας
Κωνσταντίνα Σπυροπούλου
Η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου (Ρόδος, 22 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Ελληνίδα τηλεπαρουσιάστρια.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1987 στη Ρόδο όπου και μεγάλωσε. Έχει μια μικρότερη αδελφή, την Κατερίνα (γενν. 1998). Μετά το σχολείο, πέρασε στο Τμήμα Φιλοσοφίας - Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έτσι μετακόμισε στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές της, ασχολήθηκε με το modeling, σε συνεργασία με το πρακτορείο της Κρίστυς Κρανά. Το 2007, διακρίθηκε στο διαγωνισμό ομορφιάς «Miss Εurope Face» και έπειτα ξεκίνησε να δουλεύει στην τηλεόραση, κάνοντας διαφημιστικά και λαμβάνοντας μέρος στη στήλη ομορφιάς ψυχαγωγικών εκπομπών.
Τη σεζόν 2012-2013, ήταν μια από τους συμπαρουσιαστές της Ναταλίας Γερμανού στη ψυχαγωγική εκπομπή «Μες στην καλή χαρά» του ALPHA ενώ τη σεζόν 2013-2014 συνέχισε στην ίδια εκπομπή, με παρουσιάστρια την Κατερίνα Καραβάτου. Τον Σεπτέμβριο του 2014 ανέλαβε την παρουσίαση της πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής «Σπίτι μου, σπιτάκι μου» στο ίδιο κανάλι, η οποία διήρκεσε για τρεις σεζόν, μέχρι τον Ιούνιο του 2017.
Μετά από ένα διάστημα αποχής από την τηλεόραση, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές της στη Φιλοσοφική, επέστρεψε τηλεοπτικά το 2018 ως διαγωνιζόμενη της ελληνικής εκδοχής του ριάλιτι «Survivor» το οποίο προβλήθηκε από το κανάλι ΣΚΑΪ. Τη σεζόν 2018-2019 παρουσίασε τον δεύτερο κύκλο του ριάλιτι μόδας «My Style Rocks» στο ίδιο κανάλι, ενώ το 2020, ήταν διαγωνιζόμενη στο talent show «Just the 2 Of Us» στο OPEN. Τη σεζόν 2021-2022 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι «Κάτι Ξαναψήνεται» στον ΣΚΑΪ.
Προσωπική ζωή
Τον Αύγουστο του 2020 έγινε ζευγάρι με τον επιχειρηματία Βασίλη Σταθοκωστόπουλο. Τον Σεπτέμβριο του 2022 ανακοίνωσε μέσω Instagram ότι είναι έγκυος στο πρώτο τους παιδί και στις 2 Οκτωβρίου 2022 παντρεύτηκαν. Στις 3 Ιανουαρίου 2023 γεννήθηκε ο γιος τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Ονησίφορος Ρουσιάς
Νεανική σταδιοδρομία
Οι δεξιότητες και τα επιτεύγματα του Ρουσιά έκαναν την αγγλική Μίντλεσμπρο να τον υπογράψει την 1η Ιανουαρίου 2009. Ο Ρουσιάς έμεινε εκεί για 2,5 χρόνια, όπου αγωνίστηκε για την ομάδα U18 και την εφεδρική ομάδα της Μίντλεσμπρο. Στη Μίντλεσμπρο βελτίωσε τις δεξιότητές του και προετοιμάστηκε για μία σταδιοδρομία σε ομάδα της Α' κατηγορίας Κύπρου.
Ένωσις Νέων Παραλιμνίου
Στις 31 Ιουλίου 2011, ο Ρουσιάς επέστρεψε στην Κύπρο και εντάχθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στην Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Αυτή τη φορά ήταν έτοιμος να πάρει περισσότερες συμμετοχές και να αποδείξει ότι ήταν σε θέση να παίξει για την Ένωσις. Έχοντας 18 συμμετοχές και σκοράροντας 2 γκολ τη σεζόν 2011-2012, ο Ρουσιάς έδειξε ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα από τα μεγάλα ταλέντα του νησιού. Τη σεζόν 2012-2013, ο Ρουσιάς φαινόταν να παραγκωνίζεται από τον προπονητή της Ένωσις, Τον Κάανεν, έχοντας μόνο 8 συμμετοχές (7 ως αλλαγή), κάτι που τον έκανε να ζητήσει να φύγει με ελεύθερη μεταγραφή. Έτσι, ο Ρουσιάς έφυγε από την Ένωσις στις 28 Δεκεμβρίου 2012.
Ομόνοια Λευκωσίας
Λίγες μέρες μετά την αποχώρησή του από την ΕΝΠ, η Ομόνοια έδειξε το ενδιαφέρον της για αυτόν. Την 1η Ιανουαρίου 2013, ο Ρουσιάς υπέγραψε συμβόλαιο 2,5 ετών με την ομάδα. Είχε 74 συμμετοχές με την ομάδα και σκόραρε 17 γκολ. Στις 26 Μαΐου 2017, ο σύλλογος ανακοίνωσε ότι στο τέλος της σεζόν ο παίκτης θα αποχωρήσει από την ομάδα.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Το καλοκαίρι του 2017, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ Λάρνακας.
Στις 18 Ιουλίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, επιστρέφοντας στην ομάδα που έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Ρουσιάς έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές Κύπρου U19 και U21.
Στις 27 Μαΐου 2014, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Κύπρου, σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Ιαπωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας
Λιμνοθάλασσα του Μπάλου
Ο Μπάλος είναι λιμνοθάλασσα η οποία βρίσκεται στη χερσόνησο της Γραμβούσας, στο βορειοδυτικό άκρο της Κρήτης. Διοικητικά υπάγεται στον δήμο Κισάμου και απέχει 17 χιλιόμετρα από το Καστέλι Κισάμου. Η λιμνοθάλασσα βρίσκεται ανάμεσα στη χερσόνησο της Γραμβούσας με τον ορεινό όγκο του Γεροσκίνου και τη βραχώδη χερσόνησο Τηγάνι. Χαρακτηρίζεται από αβαθή νερά και λευκή άμμο, η οποία κατά σημεία είναι ροζ λόγω των θρυμματισμένων οστράκων και κοραλλιών.
Φυσικό περιβάλλον
Η χερσόνησος της Γραμβούσας χαρακτηρίζεται από τις κρημνώδεις πλαγιές της. Γεωλογικά, αποτελείται από βραχώδη ανθρακικά πετρώματα τα οποία ανήκουν στους ασβεστόλιθους της σειράς Γαβρόβου-Τριπόλεως. Στις δυτικές ακτές της χερσονήσου βρίσκεται η βραχώδης χερσόνησος Τηγάνι, η οποία συνδέεται με την υπόλοιπη Κρήτη με μια λεπτή λωρίδα γης. Ανάμεσα στο Τηγάνι και στη χερσόνησο της Γραμβούσας σχηματίζεται η μικρή λιμνοθάλασσα του Μπάλου. Η λιμνοθάλασσα είναι ανοικτή στη νοτιοδυτική της πλευρά. Σχηματίζει φυσικό λιμάνι, το οποίο προστατεύεται από την Ήμερα Γραμβούσα.
Στην ανατολική πλευρά της λιμνοθάλασσας υπάρχουν αμμοθίνες στις οποίες αναπτύσσονται τα φυτά ρείκι (Erica manipuliflora) και σχίνος (Pistacia lentiscus), σε έρπουσα μορφή. Η βλάστηση είναι κυρίως φρυγανική, με κυρίαρχα είδη τα αστοιβή, κεφαλοθύμαρο, ασπάλαθος, λαδανιά και ψευδοδίκταμος. Στη χερσόνησο Τηγάνι φύεται επίσης το γαϊδουράγκαθο Lamyropsis cynaroides. Στον Μπάλο απαντάται το είδος σαύρας Podarcis cretensis, ενδημικό της δυτικής Κρήτης. Η λιμνοθάλασσα είναι σημαντικός τόπος αναπαραγωγής για θαλάσσια ασπόνδυλα και σπονδυλωτά. Στα νερά της λιμνοθάλασσας συχνά αναπτύσσονται μικροοργανισμοί.
Στη βόρεια πλευρά της χερσονήσου Τηγάνι βρίσκεται το σπηλαιοβάραθρο. Σε αυτό είχαν καταφύγει το 1825, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, τα γυναικόπαιδα ώστε να γλυτώσουν από τις σφαγές των Οθωμανών, ανεπιτυχώς όμως, καθώς ανακαλύφθηκαν και σφαγιάστηκαν. Κοντά στο βάραθρο υπάρχει μικρός ναός αφιερωμένος στους Αγίους Πάντες.
Η περιοχή της χερσονήσου της Γραμβούσας είναι προστατευόμενος βιότοπος του δικτύου Natura 2000 με κωδικούς GR4340001 και GR4340017 και έχει χαρακτηριστεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Πρόσβαση
Η δημιουργία του χωματόδρομου έχει οδηγήσει σε αύξηση των επισκεπτών και φαίνεται να είναι η κύρια πηγή διαταραχής του οικοσυστήματος. Στην αρχή του υπάρχει φυλάκιο, όπου γίνεται η καταβολή εισιτηρίου για τη συντήρηση του δρόμου και την προστασία της περιοχής. Η παραλία δέχεται μεγάλο αριθμό επισκεπτών, ιδιαίτερα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Έρευνα η οποία διενεργήθηκε από το ΜΑΙΧ και το Πολυτεχνείο Κρήτης για τον τουρισμό στην Κρήτη έδειξε ότι ένας στους τρεις αλλοδάπους επισκέπτες της Κρήτης που χρησιμοποίησαν ως πύλη εξόδου το αεροδρόμιο των Χανίων είχαν επισκεφτεί τον Μπάλο.
Παραπομπές
κατηγορία:Νομός Χανίων Μπαλος Κατηγορία:Παραλίες της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Τζιουνεΐτ Μπέης
Ο Τζιουνεΐτ Μπέης (τούρκικα:Cüneyt Bey) (πριν το 1402 - 1426), γνωστός και ως Ιζμίρογλου Τζιουνεΐτ (İzmiroğlu Cüneyt), ήταν διοικητής (Μπέης) του Αϊδινίου, στις αρχές του 15ου αιώνα.Ο ίδιος συμμετείχε ενεργά στην Οθωμανική Μεσοβασιλεία.
Ιστορία
Το Μπεϊλίκι του Αϊδινίου, ήταν ένα μικρό πριγκηπάτο στη Δυτική Ανατολία, που προέκυψε από τη διάλυση του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ρουμ.Το μπεϊλίκι, έλεγχε και ένα τμήμα των ακτών στο Αιγαίο.Παρά το γεγονός ότι «απορροφήθηκε» από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1390, αποκαταστάθηκε μετά τη Μάχη της Άγκυρας το 1402, όταν ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ ηττήθηκε από τον Ταμερλάνο.
Ο Τζιουνεΐτ, του οποίου ο πατέρας ήταν για πολλά χρόνια διοικητής της Σμύρνης, πήρε τον έλεγχο της Εφέσου το 1403 και προσπάθησε να κερδίσει τον έλεγχο του Αϊδινίου από τον Ουμούρ Β΄. Έπειτα, έκανε μια προσπάθεια να ελευθερώσει τον πατέρα του, που είχε φυλακιστεί, εισβάλλοντας κρυφά στο φρούριο, ελευθερώνοντας τελικά τον ίδιο και τους άλλους φυλακισμένους.
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας (1402 - 1413)
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας, ο Τζιουνεΐτ, υποστήριξε τον Ίσα Τσελεμπή να καταλάβει τα φρούρια της Φιλαδέλφειας, του Κεμάλπασα, των Σάρδεων, αλλά και του Αιγαίου.Σύντομα όμως, ο Σουλεϊμάν Τσελεμπή, ο πιο ισχυρός από τους Οθωμανούς πρίγκηπες, κατάφερε να εισβάλλει στην περιφέρειά του το 1406.Παρά το γεγονός ότι ο Τζιουνεΐτ προσπάθησε να πολεμήσει, προδώθηκε απ' τους συμμάχους του.Ο Σουλεϊμάν του έδωσε χάρη και επέστρεψε πίσω στο Μπεϊλίκι του. Όταν ο Σουλεϊμάν, γύρισε πίσω στη Ρούμελη να πολεμήσει τον Μουσά Τσελεμπή, ο Τζιουνεΐτ τον συνόδεψε ως Σαντζάκ μπέης (διοικητής) της Οχρίδας στη Μακεδονία. Κατά τα τελευταία χρόνια της μεσοβασιλείας, επέστρεψε πίσω στην Ανατολία και στο μπεϊλίκι του.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεχμέτ Α΄ (1413 - 1421)
Το 1415, μετά τη νίκη του στη Μεσοβασιλεία, ο Μεχμέτ Α΄, επέστρεψε στην Ανατολία.Κατέκτησε τα φρούρια του Αλίαγα, του Κεμάλπασα και τελικά έφτασε στη Σμύρνη. Εκεί σύμφωνα με τον Δούκα, συναντήθηκε με έναν μεγάλο αριθμό τοπικών αρχόντων, οι οποίοι προσέφεραν τη βοήθειά τους κατά του Τζιουνεΐτ μπέη.Το έκαναν αυτό για να στηρίξουν τον «ευγενικό και καλοσυνάτο» χαρακτήρα του σουλτάνου, αλλά και λόγω της πονηριάς και της αρπακτικότητας του Τζιουνεΐτ. Ταυτόχρονα, η μητέρα, η γυναίκα και τα παιδιά του Τζιουνεΐτ, εμφανίστηκαν δηλώνοντας την υποταγή τους και παρακαλώντας τον να τον συγχωρέσει.
Τελικά, ο Σουλτάνος, συγχώρεσε τον Τζιουνεΐτ, ο οποίος, εμφανίστηκε αυτοπροσώπως και δήλωσε την υπακοή του. Έτσι το μπεϊλίκι του, προσαρτήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ο Κιουνεΐτ, διορίστηκε ως Σαντζάκ μπέης στη Νικόπολη της Βουλγαρίας. Λίγο καιρό αργότερα, ο Μουσταφά Τσελεμπή και ο γιος του, Βαγιαζήτ, οι οποίοι δεν είχαν εμφανιστεί στην Οθωμανική Μεσοβασιλεία, εμφανίστηκαν στη Ρούμελη.Επειδή όμως, ο Μεχμέτ, δεν εμπιστευόταν τον Τζιουνεΐτ, έστειλε δυο άντρες να τον σκοτώσουν. Όμως, ο Κιουνεΐτ, συνεργάστηκε με τον Μουσταφά Τσελεμπή, πριν τον ανακαλύψουν.Ο Μεχμέτ, νίκησε τις δυνάμεις του Μουσταφά, αλλά αυτός και ο Κιουνεΐτ, κατάφεραν να μπουν σε βυζαντινό έδαφος. Εκεί, μετά από συμφωνία του Μεχμέτ Α΄, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας, Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος, φυλάκισε τον Μουσταφά στη Λήμνο και έκλεισε τον Κιουνεΐτ στη Μονή Παμμακαρίστου στην Κωνσταντινούπολη.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μουράτ Β΄ (μετά το 1421)
Όταν ο σουλτάνος Μεχμέτ Α΄, πέθανε το 1421, ο βυζαντινός αυτοκράτορας, Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος, είδε το γεγονός αυτό ως μία ευκαιρία να κατακτήσει την Καλλίπολη, αν και ο πατέρας του, Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος, διαφωνούσε και ελευθέρωσε τον Μουσταφά και τον Τζιουνεΐτ, τους οποίους βοήθησε να διεκδικήσουν τον οθωμανικό θρόνο, εναντίον του 17χρονου Μουράτ Β΄. Ο Μουράτ, έστειλε τον βεζύρη του πατέρα του, Βαγιαζήτ πασά, να αυξήσει τον στρατό, με σκοπό την ήττα τους. Από τη στιγμή, όμως, που ο Βαγιαζήτ, συνάντησε τον Μουσταφά και τους οπαδούς του, έξω από την Ανδριανούπολη, οι στρατιώτες του τον εγκατέλειψαν κι έτσι ο Βαγιαζήτ παραδόθηκε και εκτελέστηκε από τον Κιουνεΐτ μπέη (Ιούλιος 1421).
Ο Τζιουνεΐτ, κατέφυγε στη Σμύρνη, όπου τον υποδέχτηκαν θερμά.Όταν έμαθε πως ο Μουσταφά, μέλος των Αϊδινίδων, δρούσε στην περιοχή, οργάνωσε έναν στρατό 2000 ανδρών και περικύκλωσε τον Μουσταφά στο Μεσαύλιον, μια ελώδη και δασώδη περιοχή.Ο στρατός του Μουσταφά, ήταν διάσπαρτος και έτσι ο Κιουνεΐτ, τον σκότωσε με ένα ρόπαλο σιδήρου.
Όταν ο Τζιουνεΐτ, ήταν πλέον ασφαλής στην επικράτειά του, δήλωσε ο ίδιος σουλτάνος. Επίσης, προσπάθησε να δημιουργήσει συμμαχίες με τη Δημοκρατία της Βενετίας και τους Καραμανίδες, εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο σουλτάνος, δημιούργησε έναν στρατό, με αρχηγό τον Χαλίλ, αδερφό της γυναίκας του βεζύρη.Ο Χαλίλ, προχώρησε και έφτασε στην επικράτεια του Τζιουνεΐτ. Ο Τζιουνεΐτ, έθεσε έναν μεγάλο στρατό και συναντήθηκε με τα Οθωμανικά στρατεύματα στην πεδιάδα των Θυαείρων. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, ο νεότερος γιος του Τζιουνεΐτ, Κουρτ, συνελήφθη και στάλθηκε στον σουλτάνο. Ο Μουράτ, έκλεισε τον Κουρτ και τον αδερφό του Τζιουνεΐτ, Χαμζά, σε έναν πύργο στην Καλλίπολη.
Ως αποτέλεσμα της μάχης, ο Μουράτ, κατέλαβε την επαρχία του Αϊδινίου και έθεσε αρχηγό του στρατού του τον Χαμζά, αδερφό του πρώην βεζύρη Βαγιαζήτ. Ο Τζιουνεΐτ, υποχώρησε στην Υψηλή, πόλη κοντά στη Σμύρνη. Ο Χαμζά, έφτασε στο φρούριο όπου ο Τζιουνεΐτ είχε κλειστεί, αλλά δεν μπορούσε να μπει μέσα. Ο Χαμζά, ζήτησε βοήθεια από τον σουλτάνο, ο οποίος του έστειλε Γενουάτες, που πραγματοποίησαν επίθεση μέσω θαλάσσης. Τελικά, ο Τζουνεΐτ, μετά από διαπραγματεύσεις, παρέδωσε το φρούριο στον Χαλίλ. Όταν έφτασαν ο Τζιουνεΐτ, ο αδερφός του και η οικογένειά του, τους παρέδωσαν σκηνές να κοιμηθούν. Το ίδιο βράδυ, ο Χαμζά, έστειλε 4 άνδρες, που έκοψαν το κεφάλι του Τζιουνεΐτ την ώρα που κοιμόταν, όπως και του αδερφού του, του γιου του και των εγγονιών του. Όταν ο Μουράτ Α΄, έμαθε για τον θάνατό τους, διέταξε να εκτελέσουν τον Κουρτ και τον θείο του, Χαμζά.
Κατηγορία:Τούρκοι Κατηγορία:Οθωμανοί Κατηγορία:Ιστορία της Σμύρνης
Γιου Τσανγκ-σουν
Ο Γιου Τσανγκ-σουν (6 Αυγούστου 1918 – 2 Ιουνίου 2010), ήταν Πρωθυπουργός της Νότιας Κορέας από τις 4 Ιανουαρίου 1982 έως τις 24 Ιουνίου του 1982. Ο Γιου γεννήθηκε στο Άντζου της Επαρχίας Νότιου Πιονγκάν, μια πόλη η οποία βρίσκεται στην σημερινή Βόρεια Κορέα. Σπούδασε στην Εμπορική Σχολή της Πιονγιάνγκ (평양상업학교). Σπούδασε στο Κολέγιο Χέιστινγκς της Νεμπράσκα, και αποφοίτησε το 1950. Το επόμενο έτος, μπήκε στην υπηρεσία της νοτιοκορεατικής κυβέρνησης, δουλεύοντας στο υποκατάστημα της Τράπεζας της Κορέας στο Τόκιο. Έγινε επικεφαλής της Ένωσης Διεθνούς Εμπορίου της Κορέας, και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην νίκη της υποψηφιότητας της Σεούλ για την διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1988. Επίσης, ήταν επικεφαλής της αμερικανοκορεατικής επιτροπής για την οικονομική συνεργασία.
Επίσης ήταν επίτιμος διδάκτορας οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Κιουνγκχί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νότιας Κορέας
Παιδική εργασία
Ο όρος παιδική εργασία αναφέρεται στην εκμετάλλευση των παιδιών μέσω οποιασδήποτε μορφής εργασίας που τους αφαιρεί το δικαίωμα από την εκπαίδευση και είναι ψυχικά, σωματικά, κοινωνικά ή ηθικά επιζήμια Η εκμετάλλευση αυτή απαγορεύεται από τη νομοθεσία σε παγκόσμιο επίπεδο. Εξαιρέσεις περιλαμβάνουν τα παιδιά καλλιτέχνες, τα οικογενειακά καθήκοντα και ορισμένες μορφές παιδικής εργασίας που ασκούνται από αυτόχθονες πληθυσμούς όπως οι Άμις.
Η παιδική εργασία υπάρχει από την αρχαιότητα. Κατά τη διάρκεια του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, πολλά παιδιά ηλικίας 5-14 ετών από φτωχότερες οικογένειες δούλευαν στον δυτικό κόσμο και στις αποικίες του. Αυτά τα παιδιά εργάζονταν κυρίως στη γεωργία, στα εργοστάσια, στην εξόρυξη. Με την άνοδο του εισοδήματος των νοικοκυριών, τη διαθεσιμότητα σχολείων και τη θέσπιση νόμων για την παιδική εργασία, τα ποσοστά παιδικής εργασίας μειώθηκαν.
Στις φτωχότερες χώρες του κόσμου, περίπου το 1 στα 4 παιδιά ασκούν εργασία, ο μεγαλύτερος αριθμός των οποίων (29%) ζει στην υποσαχάρια Αφρική. Το 2017, τέσσερα αφρικανικά έθνη (Μάλι, Μπενίν, Τσαντ και Γουινέα Μπισσάου) πάνω από το 50% των παιδιών ηλικίας 5-14 ετών ασκήσαν κάποια μορφή εργασίας. Η συντριπτική πλειοψηφία της παιδικής εργασίας βρίσκεται στις αγροτικές περιοχές και στις υποανάπτυκτες χώρες. Η φτώχεια και η έλλειψη σχολείων θεωρούνται η κύρια αιτία της παιδικής εργασίας.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα ποσοστά μειώθηκαν από 25% σε 10% μεταξύ 1960 και 2003, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Παρ 'όλα αυτά, ο συνολικός αριθμός των παιδιών που εργάζονται παραμένει υψηλός, ενώ η UNICEF και η ΔΟΕ αναγνωρίζουν ότι περίπου 168 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5-17 ετών παγκοσμίως ασκούσαν μία μορφή εργασίας το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδική ηλικία  Κατηγορία:Εργατικό Δίκαιο Κατηγορία:Δικαιώματα του παιδιού Κατηγορία:Εμπορία ανθρώπων
Ηλέκτρα (Στράους)
Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Όπερα της Αυλής της Δρέσδης στις 25 Ιανουαρίου 1909. Το λιμπρέτο γράφτηκε από τον Ούγκο φον Χόφμανσταλ, ο οποίος στηρίχθηκε στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, αλλά επικεντρώθηκε κυρίως στην εμμονή της Ηλέκτρας για εκδίκηση του φόνου του Αγαμέμνονα και στα συναισθήματα και την ψυχολογία της καθώς συνομιλεί με τα υπόλοιπα πρόσωπα της τραγωδίας, την αδελφή της Χρυσοθέμιδα, τον αδελφό της Ορέστη και τη μητέρα της Κλυταιμνήστρα.
Ανήκει στο είδος Literaturoper, δηλαδή όπερα που βασίζεται σε λογοτεχνικό κείμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Ρίχαρντ Στράους Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Γκλεν Έκο Κάουντρι Κλαμπ
Το Γκλεν Έκο Κάουντρι Κλαμπ είναι ένα ιδιωτικό γκολφ κλαμπ στα προάστια του Σαιντ Λούις της πολιτείας Μιζούρι. Ιδρύθηκε από τον Τζορτζ ΜακΓκρου και τον γαμπρό του, Άλμπερτ Μποντ Λάμπερτ (αμερικανός γκολφέρ που συμμετείχε στις Ολυμπιάδες του 1900 και του 1904).
Η εγκατάσταση σχεδιάστηκε από τον Σκωτσέζο Τζειμς Φούλις (νικητής του Αμερικανικού Όπεν το 1896) και εγκαινιάστηκε στις 25 Μαΐου 1901. Ήταν το πρώτο γήπεδο γκολφ που κατασκευάστηκε ποτέ δυτικά του ποταμού Μισσισσιππή. Φιλοξένησε τα αγωνίσματα του γκολφ κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνών του 1904.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1904 Κατηγορία:Μιζούρι (πολιτεία)
Sanabel TV
"Η Sanabel TV είναι ο πιο δημοφιλής τοπικός τηλεοπτικός σταθμός στην πόλη Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης. Στην πραγματικότητα είναι ο μόνος τοπικός τηλεοπτικός σταθμός στη Ναμπλούς. Και οι ισραηλινές δυνάμεις τον έκλεισαν".
Έκλεισε στα τέλη του Φεβρουαρίου 2007.
Αναφορές
Κατηγορία:Παλαιστινιακοί τηλεοπτικοί σταθμοί
Ελεονώρα της Ναβάρρας
Η Ελεονώρα της Ναβάρρας (Leonor, 2 Φεβρουαρίου 1426 - 12 Φεβρουαρίου 1479) από τον Οίκο της Τραστάμαρα, αντιβασίλισσα της Ναβάρρας (1455 - 1479) και για σύντομο χρονικό διάστημα βασίλισσα της Ναβάρρας (1479), ήταν το μικρότερο παιδί και κόρη του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ της Ναβάρρας. Διετέλεσε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα βασίλισσα της Ναβάρρας (1479), στέφθηκε βασίλισσα στις 28 Ιανουαρίου 1479 στην Τουδέλα. Τα Κορτές της Παμπλόνα κήρυξαν την Ελεονώρα στις 9 Αυγούστου 1427 νόμιμη διάδοχο των γονέων της, μετά τον θάνατο της μητέρας της ο πατέρας της κατέλαβε την Ναβάρρα.
Παντρεύτηκε τον Γκαστών Β΄, κόμη της Φουά (1441), μετακινήθηκε με τον σύζυγο της στο Μπήρν. Ο πατέρας της αποκλήρωσε την αδελφή της Λευκή Β΄ της Ναβάρρας και τον αδελφό της Κάρολο της Βιάνα (1455) για χάρη της Ελεονώρας η οποία μετακινήθηκε στην Σανγκουέσα. Συνέχισε να διατηρεί την αντιβασιλεία μετά τον θάνατο του αδελφού της Καρόλου (1461), η Συνθήκη του Ολίτ (1462) την οποία υπέγραψε ο πατέρας της αναγνώρισε τον ίδιο τον Ιωάννη Β΄ βασιλιά της Ναβάρρας ενώ η μεγαλύτερη αδελφή της Λευκή ήταν αιχμάλωτη υπό την φροντίδα της ίδιας της Ελεονώρας. Το 1464 η αδελφή της πέθανε δηλητηριασμένη, οι περισσότεροι θεώρησαν υπεύθυνη για τον θάνατο της τον πατέρα της και την ίδια την Ελεονώρα. Ο πατέρας της ήταν βασιλιάς της Ναβάρρας μέχρι τον θάνατο του (1479) στην συνέχεια ορκίστηκε βασίλισσα η ίδια η Ελεονώρα αλλά πέθανε αμέσως μετά σε δυο βδομάδες σε ηλικία 53 ετών. Ο μεγαλύτερος γιος της Γκαστών είχε πεθάνει πρόωρα (1470), την διαδέχθηκε ο εγγονός της Φραγκίσκος Φοίβος της Ναβάρρας γιος του Γκαστών.
Οικογένεια
Με τον γάμο της με τον Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Τσόλπι
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαατλί
Μονάδες Προστασίας του Εζιντχάν
Οι Μονάδες Προστασίας του Εζιντχάν (αραβικά: قوة حماية ايزيدخان, κουρδικά: Hêza Parastina Êzîdxan, HPÊ) είναι πολιτοφυλακή των Γιαζίντι που ιδρύθηκε από τον Χαϊντάρ Σέσο το καλοκαίρι του 2014 σε απάντηση στη γενοκτονία των Γιαζίντι από το Ισλαμικό Κράτος. Είναι μεγαλύτερη από την άλλη κύρια πολιτοφυλακή των Γιαζίντι, τις Μονάδες Αντίστασης του Σιντζάρ. Ωστόσο, είναι λιγότερο ενεργές και οπλισμένος από τις Μονάδες Αντίστασης του Σιντζάρ, που αγωνίζονται ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε από το 2014.
Η πολιτοφυλακή ήταν γνωστή ως Μονάδες Προστασίας του Σιντζάρ (κουρδικά: Hêza Parastina Şingal, HPŞ) μέχρι το Νοέμβριο του 2015, όταν η πολιτοφυλακή μετονομάστηκε σε Μονάδες Προστασίας του Εζιντχάν. Οι HPŞ ισχυρίζονται ότι είναι η μόνη αυτοδιάκριτη ανεξάρτητη δύναμη στην περιοχή, ενώ τα μέλη της λαμβάνουν μισθούς από την ιρακινή κυβέρνηση. Άλλες πολιτοφυλακές Γιαζίντι συνδέονται με διάφορα κουρδικά κόμματα. «Αγωνιζόμαστε μόνο για τους Γιαζίντι, όχι για κάποιο κόμμα», υποστήριξε ο Χαϊντάρ. Ο Χαϊντάρ Σέσο συνελήφθη στις 5 Απριλίου 2015 από την περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν για τη δημιουργία παράνομης πολιτοφυλακής. Απελευθερώθηκε μια εβδομάδα αργότερα.
Τον Οκτώβριο του 2015, οι HPŞ συμμετείχαν στην ίδρυση της Συμμαχίας του Σιντζάρ ως μια κοινή δομή προστασίας όλων των Γιαζίντι με τις αντίπαλες Μονάδες Αντίστασης του Σιντζάρ (YBŞ), το γυναικείο παρακλάδι της, τις Μονάδες Γυναικών του Εζιντχάν (YJÊ) και άλλες ανεξάρτητες μονάδες Γιαζίντι που προσχώρησαν στο ενωμένο μέτωπο των Γιαζίντι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιράκ Κατηγορία:Κουρδιστάν
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1961 για την άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1960-61 διεξήχθη και πάλι χωρίς μόνιμο χαρακτήρα, αφού οι ομάδες αγωνίστηκαν αρχικά στα τοπικά πρωταθλήματα των ενώσεων. Μετείχαν 37 ομάδες χωρισμένες με γεωγραφικά κριτήρια σε τέσσερις ομίλους των εννιά και δέκα ομάδων. Οι πρωταθλητές των τεσσάρων ομίλων προκρίθηκαν στην τελική φάση, από την οποία οι τρεις πρώτοι ανέβηκαν στην Α΄ εθνική κατηγορία.
Διοργάνωση
Αρχικά διεξήχθησαν τα τοπικά πρωταθλήματα, από τα οποία οι πρωταθλήτριες, σε κάποιες περιπτώσεις και οι δευτεραθλήτριες και οι τριταθλήτριες από ΕΠΣ Αθήνας, ΕΠΣ Πειραιά και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας προκρίθηκαν να λάβουν μέρος στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής, το οποίο διεξήχθη σε δύο φάσεις. Μετείχαν 37 ομάδες. Στην πρώτη φάση, δημιουργήθηκαν τέσσερις όμιλοι, τρεις των εννέα (9) και ένας των δέκα (10) ομάδων. Οι πρωταθλητές των ομίλων προκρίθηκαν στην τελική φάση, στην οποία αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο δύο γύρων (6 αγώνες), από τον οποίο οι τρεις πρώτες ομάδες προήχθησαν στην Α΄ εθνική κατηγορία.
Όμιλος Αθήνας
* Την επόμενη σεζόν συνενώθηκαν με τον Ολυμπιακό Κ. στον "Α.Ο. Ολυμπιακός-Πράσινα Πουλιά" ή "Όμιλο Καλαμάτας".
Βόρειος όμιλος
* Σε αγώνα κατάταξης: Ασπίδα Ξάνθης - Μακεδονικός: 2-1.
Τελική φάση
* Λόγω της ισοβαθίας για την τρίτη θέση έγινε αγώνας κατάταξης στη Λάρισα, στον οποίο η ισοπαλία ευνοούσε τον Πανελευσινιακό λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων, σύμφωνα με τον κανονισμό της εποχής. Ο αγώνας ήταν 1-1 ως το 89΄, όταν πέτυχε γκολ η Ασπίδα, το οποίο ακυρώθηκε ως φάουλ στον τερματοφύλακα. Τότε παίκτες, παράγοντες και φίλαθλοι της Ασπίδας επιτέθηκαν στο διαιτητή με άγριες διαθέσεις, με αποτέλεσμα να διακόψει τον αγώνα εις βάρος της ομάδας της Ξάνθης ("Αθλητική Ηχώ", 29/6/1961).