cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος Ε΄ του Μεκλεμβούργου
Οικογένεια
Το 1524 απεβίωσε η Ούρσουλα και το 1551 ο Ερρίκος Ε΄ έκανε τρίτο γάμο με την Ούρσουλα των Ασκάνια, κόρη του Μάγνους Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Έρντμουτε του Βρανδεμβούργου
Η Έρντμουντε, γερμ.: Erdmuthe von Brandenburg von Hohenzollern (26 Ιουνίου 1561 στο Βερολίνο - 13 Νοεμβρίου 1623 στο Στολπ ) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας.
Βιογραφία
Ο Έρντμουτε ήταν η πρώτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου από τον 2ο γάμο του με τη Σαβίνα των Χοεντσόλερν (1548–1575), κόρη του Γεωργίου δούκα του Bρανδεμβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμπαχ. Η πριγκίπισσα ήταν το αγαπημένο παιδί τού πατέρα της, λόγω της αγάπης της για την επιστήμη και τη λατινική λογοτεχνία.
Η Έρντμουντε έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην σύναψη του γάμου του ανιψιού της Χριστιανού Β΄ της Σαξονίας με τη Χέντβιχ της Δανίας. Το 1596 έγραψε ένα βιβλίο προσευχής για την αδελφή της Σοφία (1568–1622), το οποίο είναι ένα από τα παλαιότερα βιβλία προσευχής για τις γυναίκες.
Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε στις 9 Φεβρουαρίου 1600, η Έρντμουντε έλαβε την περιοχή Στολπ ως ιδιοκτησία χηρείας (wittum) και έζησε στο κάστρο του Στολπ. Επίσης μετά το τέλος του Σάντες του Tέσεν το 1608, αφιέρωσε χρόνο για το προτείχισμα του κάστρου Σμόλσιν. Διόρισε τον Mιχαήλ Μπρύγκεμαν ως ιερέα στην Εκκλησία του κάστρου στο Στολπ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1577 τον Ιωάννη-Φρειδερίκο δούκα τη Πομερανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βερολινέζοι Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ζακύνθου 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ζακύνθου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ζακύνθου.
Η πρωταθλήτρια της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Ζακύνθου προβιβάζεται στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ζακύνθου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ζακύνθου είναι η εξής: Πρίν την έναρξη του πρωταθλήματος είχαμε τη μη δήλωση συμμετοχής στην Α΄ κατηγορία του «Α.Ο. Λεβάντε» που υποβιβάστηκε από τη Γ΄ Εθνική και προτίμησε να αγωνιστεί στη Β΄ Κατηγορία. Καμία από τις ομάδες της Β΄ δε θέλησε να τον αντικαταστήσει έτσι στην Α΄ κατηγορία συμμετείχαν 11 σύλλογοι.
Α΄ Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετέχουν 11 σύλλογοι. Ο Πρωταθλητής κρίνεται μέσω Play Off μεταξύ των τεσσάρων πρώτων της κανονικής περιόδου που παίρνουν ως μπόνους το 1/2 της βαθμολογικής διαφοράς απο την 4η ομάδα. Οι δυο τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται (ή τρεις αν η πρωταθλήτρια αρνηθεί να αγωνιστεί στη Γ΄ Εθνική την επόμενη περίοδο), έτσι με τις δυο ομάδες που θα ανέβουν από τη Β΄ Κατηγορία την περίοδο 2017-18 η κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣΖ θα απαρτίζεται από 10 συλλόγους.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο 22 και 23 Οκτωβρίου 2016. Από την 3η αγωνιστική ανακοινωθηκε συνεργασία του Ζακυνθιακού ΑΟΠ με τον ΑΠΣ Ζάκυνθος που ειχε υποβιβαστεί στη Γ ΄ Εθνική στην οποία δε δήλωσε συμμετοχή. Έτσι ανεπίσημα η ομάδα του Ζακυνθιακού αναφέρεται και ως Ζάκυνθος 1961 και αγωνίζεται με τα χρώματα και το έμβλημα του Α.Π.Σ. Ζάκυνθος.
Κανονική Περίοδος
Πηγή: ZanteMats.gr
Β΄ Κατηγορία
13 ομάδες συμμετείχαν στη Β Κατηγορία. Ο πρώτος στη βαθμολογία προβιβάζεται απ' ευθείας στην Α, ενώ η 2η θέση ανόδου θα κριθεί σε αγώνες κατάταξης μεταξύ των ομάδων που τερμάτισαν στη 2η ως 5η θέση Πηγή: ZanteMats.gr
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετείχαν 20 σωματεία της Ε.Π.Σ. Ζακύνθου. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 23 Νοεμβρίου 2016 με τους αγώνες της πρώτης φάσης.και ολοκληρώθηκε στις 25 Μαρτίου 2017 με τον τελικό. Κυπελλούχος για την περίοδο 2016–17 αναδείχθηκε η ομάδα του Α.Ο. Κατασταρίου
Α΄ Φάση
Πηγή: ZanteMats.gr
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ζακύνθου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Βραβείο Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Το Βραβείο Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (αγγλικά:Online Film Critics Society Award For Best Original Score) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου για να τιμήσει έναν συνθέτη που έχει επιδείξει εξαιρετική πρωτότυπη μουσική για μια ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Μάγκνους Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Ο Μάγκνους Γ΄, γερμ. Magnus III (4 Ιουλίου 1509 - 28 Ιανουαρίου 1550) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Σβερίν (1532-1550).
Ρέντουτσε της Νάπολης
Ο Ρέντουτσε ή Ρέντουξ ή (Reduce, Redux· απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 582), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως περίπου από το 579 έως το 582. .
Μάγκνους Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ούρσουλας των Χόελντσολερν, κόρης του Ιωάννη-Κικέρωνος εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Ρέντουτσε της Νάπολης
Βιογραφία
Δεν έχουν διατηρηθεί πληροφορίες για την προέλευση και τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ρέντουτσε. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Βικέντιο και η ενθρόνισή του έγινε στις 5 Μαρτίου 579
Μάγκνους Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Βιογραφία
Το 1550 απεβίωσε στο Μπύρτσοβ του Μεκλεμβούργου σε ηλικία 41 ετών.
Ρέντουτσε της Νάπολης
Βιογραφία
Ελάχιστα στοιχεία έχουν διασωθεί για τη διοίκηση του Ρέντουτσε στην επισκοπή της Νεάπολης. Αναφέρεται μόνο ότι παρέδωσε τη βιβλιοθήκη, που βρίσκεται στον καθεδρικό ναό του Αγίου Αμβροσίου. Είναι επίσης γνωστό ότι τον Δεκέμβριο του 581 η Νάπολη πολιορκήθηκε για πρώτη φορά από τους Λομβαρδούς, με επικεφαλής τον δούκα του Μπενεβέντο Ζόττο. Ο Ρέντουτσε απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 582, διοικώντας την επισκοπή της Νάπολης για τρία χρόνια και είκοσι τέσσερις ημέρες. Διάδοχός του ήταν ο Δημήτριος.
Μάγκνους Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1543 την Ελισάβετ των Όλντενμπουρκ, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Ρέντουτσε της Νάπολης
Βιογραφία
Λίγο μετά το θάνατό του, ο Ρέντουτσε άρχισε να λατρεύεται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Η μνήμη του τιμάτο στις 29 Μαρτίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Μάγκνους Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα
Ερρίκος Ε΄ του Ρήνου
Ο Ερρίκος Ε΄ ο πρεσβύτερος ή Ερρίκος του Ρήνου (περί το 1173 - 28 Απριλίου 1227) μέλος του Οίκου των Γουέλφων ήταν μαρκήσιος (παλατινός κόμης) του Ρήνου (1195 - 1213), επίσης του ανήκε το 1/3 του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ο Ερρίκος Ε΄ ήταν μεγαλύτερος γιος του δούκα της Βαυαρίας και της Σαξονίας Ερρίκου του Λέοντα και της Ματθίλδης της Αγγλίας, της μεγαλύτερης κόρης του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας.
Κόμης του Παλατινάτου
thumb|250px|left|Ο Ερρίκος Ε΄ του Ρήνου σε έργο του 1836. Ο πατέρας του ακολουθούσε τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσσα από τον Οίκο των Χοενστάουφεν στις εκστρατείες του αλλά σε μια από αυτές αρνήθηκε να τον ακολουθήσει στην Ιταλία. Ο αυτοκράτορας υπέστη δεινή ήττα και υπεύθυνος γι'αυτό θεωρήθηκε ο Ερρίκος ο Λέων, καθαιρέθηκε από τα δουκάτα του και εξορίστηκε στον πεθερό του στην Αγγλία όπου μεγάλωσαν τα παιδιά του. Η οικογένεια επέστρεψε στη Γερμανία (1189) στο Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ ιδιοκτησία των Γουέλφων που ήταν ελεύθερο φεουδαρχικά μη υποτελές. Υποστήριξε με πάθος τις πατρικές κτήσεις απέναντι στον νέο αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄, γιο του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα αλλά την επόμενη χρονιά έκλεισε ειρήνη και παρέμεινε όμηρος. Ακολούθησε τον αυτοκράτορα σε εκστρατεία στο Βασίλειο της Σικελίας και στο Βασίλειο της Νεαπόλεως (1191), τελικά δραπέτευσε στη Μασσαλία και επέστρεψε στη Γερμανία. Με την επιστροφή του δήλωσε ψευδώς ότι ο αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ είχε αποβιώσει και ήταν ο ίδιος ο κατάλληλος διάδοχος, αποτέλεσμα ο αυτοκρατορικός στρατός διαλύθηκε και η αυτοκράτειρα Κωνσταντία του Ωτβίλ αιχμαλωτίστηκε.
Διεκδικήσεις του τίτλου του βασιλιά των Γερμανών
Το 1197 ο Ερρίκος ΣΤ΄ απεβίωσε και ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκου του Ρήνου, ο Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν υποψήφιος για την εκλογή του Γερμανού βασιλιά. Στην αρχή τον υποστήριξε όμως κατόπιν υποστήριξε τον άλλο υποψήφιο τον μικρότερο αδελφό του Ερρίκου ΣΤ΄, τον Φίλιππο (1203), όταν εκλέχθηκε του επιβεβαίωσε την παλατινή κομητεία του Ρήνου. Το 1202 μοιράστηκε την οικογενειακή κτήση με τους νεότερους αδελφούς του Όθωνα και Γουλιέλμο του Λύνεμπουργκ και έλαβε από το Μπράουνσβαϊγκ το Στάντε και το Αλτενσέλε. Όταν το 1208 δολοφονήθηκε ο Φίλιππος, ο Όθων ήταν πάλι υποψήφιος, έχοντας την υποστήριξη του Ερρίκου Ε΄ αυτή τη φορά εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας ως Όθων Δ΄. Υπηρετώντας τον βασιλιά αδελφό του, προσπάθησε να αποκρούσει τους πρίγκιπες - αρχιεπισκόπους της Κολωνίας, του Τριρ και του Μάιντς αλλά χωρίς επιτυχία.
Διανομή κληρονομιάς
Το 1212 παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Ερρίκου ΣΤ΄ που έγινε παλατινός κόμης του Ρήνου, τα επόμενα χρόνια απεβίωσαν ο αδελφός του Γουλιέλμος (1213) και ο γιος του Ερρίκος ΣΤ΄ πρόωρα (1214). Ο Ερρίκος Ε΄ παραχώρησε το μέρος του Μπράουνσβαϊγκ που κατείχε στον γιο του Γουλιέλμου τον Όθων Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ. Το 1218 απεβίωσε και ο αδελφός του Όθων Δ΄ άτεκνος, έτσι στον ανιψιό του Όθωνα τον παίδα επανενώθηκε η κτήση των Γουέλφων, το Μπράουνσβαϊγκ και το Λύνεμπουργκ. Ο ίδιος απεβίωσε το 1227 και ετάφη στον Καθεδρικό του Μπράουνσβαϊγκ. Στην παλατινή κομητεία του Ρήνου τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος Α΄ δούκας της Βαυαρίας μέλος του Οίκου του Βίττελσμπαχ.
Οικογένεια
Το 1193 νυμφεύτηκε την Αγνή των Χοενστάουφεν, κόρη του Κορράδου παλατινού κόμη του Ρήνου και είχε τέκνα:
Το 1204 απεβίωσε η Αγνή και το 1209 νυμφεύτηκε την Αγνή των Βέττιν, κόρη του Κορράδου Β' μαργράβου της Λουσατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Μποχτάρ
Η Μποχτάρ (τατζικικά: Бохтар), παλαιότερα γνωστή ως Κουργοντέππα, είναι μια πόλη στο νοτιοδυτικό Τατζικιστάν, η οποία λειτουργεί ως πρωτεύουσα της περιοχής Χατλόν. Η Μποχτάρ είναι η μεγαλύτερη πόλη του νότιου Τατζικιστάν και βρίσκεται 100 χιλιόμετρα (62 μίλια) νότια της Ντουσάνμπε και 150 χιλιόμετρα (93 μίλια) βόρεια της Κουντούζ του Αφγανιστάν.
Πληθυσμός
Το 2014, ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάται στα περίπου 102.000 άτομα, κάνοντας την πόλη την τρίτη μεγαλύτερη στη χώρα. Ο πληθυσμός διαφέρει ανά εποχή, λόγω των Τατζίκων μεταναστών εργατών στη Ρωσία.
Δημογραφικά, μαζί με την πρωτεύουσα Ντουσάνμπε, η Μποχτάρ είναι πολύ πιο ποικιλόμορφη σε σχέση με άλλες μεγάλες πόλεις του Τατζικιστάν, όπως το Ισταραβσάν, το Χουτζάντ ή το Κουλόμπ. Στις εθνότητες περιλαμβάνονται οι Τατζίκοι, οι Ουζμπέκοι, οι Ρώσοι, οι Τάταροι, οι Ουκρανοί, οι Καζάκοι, οι Έλληνες και πολλοί άλλοι. Η πόλη είχε μεγάλο αριθμό Ρώσων που εργάζονταν ενεργά σε βιομηχανικά και αγροτικά συγκροτήματα γύρω από την πόλη.
Η πολιτική αντιπολίτευση της χώρας κατάγεται κυρίως από τη Μποχτάρ.
Επισκόπηση
Η πόλη καταστράφηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου του 1992-1997, κατά τη διάρκεια του οποίου αλλά και μετά από αυτόν το 85% των Ρώσων εγκατέλειψε την πόλη.
Το διεθνές αεροδρόμιο της Μποχτάρ εξυπηρετεί πόλεις του Τατζικιστάν, της Ρωσίας και του Καζακστάν. Η πόλη προσδιορίζεται ως η καρδιά της καλλιέργειας βαμβακιού ("άσπρος χρυσός") στο Τατζικιστάν.
Η Μποχτάρ, μαζί με το Κουλόμπ είναι οι κύριες πόλεις του νότιου Τατζικιστάν. Είναι περιφερειακός κόμβος (ένας από τους τέσσερις), ειδικά για τις τραπεζικές και τηλεπικοινωνιακές βιομηχανίες. Οι Τατζίκοι μετανάστες εργάτες (ως επί το πλείστον απασχολούνται στη Ρωσία) έχουν συνεισφέρει σημαντικά στην τοπική οικονομία από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Κλίμα
Η Μποχτάρ έχει ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν), με δροσερούς χειμώνες και πολύ ζεστά καλοκαίρια. Η βροχόπτωση είναι αρκετά χαμηλή. Βρέχει κυρίως την άνοιξη, ενώ το καλοκαίρια είναι πολύ ξηρά.
Ερρίκος ΣΤ΄ του Ρήνου
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Ε' παλατινού κόμη του Ρήνου και της Αγνής των Χοενστάουφεν, κόρης του Κορράδου παλατινού κόμη του Ρήνου. Ο πατέρας του κατείχε το 1/3 του πατρικού δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε νυμφευτεί την Αγνή των Χοενστάουφεν, κόρη του Κορράδου παλατινού κόμη του Ρήνου. Όταν έπειτα από δύο έτη απεβίωσε ο Κορράδος, τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Ε' στην παλατινή κομητεία του Ρήνου.
Μποχτάρ
Διάφορα
Το φινλανδικό δίδυμο ηλεκτρονικής μουσικής Pan Sonic είχε ένα κομμάτι με τίτλο "Ράδιο Κουργοντέππα" στο αποχαιρετιστήριο άλμπουμ Gravitoni το 2010.
Ερρίκος ΣΤ΄ του Ρήνου
Βιογραφία
Απεβίωσε άτεκνος και ετάφη στο αββαείο Σέναου, κοντά στη Χαϊδελβέργη. Τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος Βίττελσμπαχ και αυτόν ο γιος του Όθων, σύζυγος της Αγνής, αδελφής του Ερρίκου ΣΤ'.
Μποχτάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν
Ερρίκος ΣΤ΄ του Ρήνου
Οικογένεια
Το 1212 νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης, αλλά δεν απέκτησε απογόνους.
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
A.E.I.O.U.
μικρογραφία|365x365εσ|Εικόνα από τα αρχεία του Βασιλιά Φρειδερίκου, που χρονολογούνται από το 1446 Το "A. E. I. O. U." ήταν ένα συμβολικό έμβλημα που χρησιμοποιήθηκε από τον αυτοκράτορα Αψβούργο  Φρειδερίκο Γ' (1415-93). Σήμερα, το A.E.I.O.U. είναι το μότο της Θηρεσιανής Στρατιωτικής Ακαδημίας, που ιδρύθηκε το 1751.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρκτικόλεξα
Πανδημία COVID-19 στην Τσεχία
Η Πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον Κορονοϊό SARS-CoV-2 ο οποίος εξαπλώθηκε και στην Τσεχία από την 1η Μαρτίου 2020 και έπειτα. Η Τσεχία είναι από τις αρχές Μαρτίου του 2021 η χώρα με τους περισσότερους θανάτους ανά εκατ. κατοίκους.
Μέτρα κατά της επέκτασης της επιδημίας
Όπως και σχεδόν σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης, έτσι και στην Τσεχία επιβλήθηκαν αυστηρά μέτρα περιορισμού συνταγματικών ελευθεριών, με σκοπό τον περιορισμό της εξάπλωσης της επιδημίας. Η χρήση PCR τεστ ήταν δυνατή σε Drive in ήδη από τις 14 Μαρτίου 2020. Η Τσεχία ήταν η πρώτη χώρα της ευρωπαϊκής ένωσης που επέβαλε την χρήση μάσκας στις 19 Μαρτίου 2020. Στα μέσα Μαρτίου 2020 επιβλήθηκαν και οι πρώτοι περιορισμοί κυκλοφορίας, οι οποίοι στο πρώτο κύμα αποσύρθηκαν σταδιακά μέχρι το τέλος Μαΐου. Από τα τέλη Δεκεμβρίου ισχύουν πάλι αυστηρά μέτρα μέχρι και απαγόρευσης της κυκλοφορίας τις βραδινές ώρες.
Εξέλιξη της επιδημίας
Όπως μπορούμε να δούμε στο διάγραμμα για τον συνολικό αριθμό θανάτων, στην Τσεχία είχαμε μόνο ένα κύμα, ωστόσο τόσο έντονο, ώστε ο σχετικός αριθμός θανάτων να υπερβεί αυτόν από όλες τις άλλες χώρες τον Μάρτιο του 2021.
Θάνατοι με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ
Θάνατοι με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ σύμφωνα με τον ΠΟΥ.
Κατανομή των θανάτων ανά ηλικία
Αριθμός θανάτων ανά ηλικιακή ομάδα σύμφωνα με το υπουργείο υγείας της Τσεχίας στις 27 Δεκεμβρίου του 2020.
Παραπομπές
Τσεχία
Βικέντιος της Νάπολης
Ο Βικέντιος, (ιταλικά : Vincenzo, λατινικά : Vicentius ή Vincentius) (πέθανε το αργότερο το 578), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα.
Βιογραφία
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την προέλευση και τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Στους καταλόγους των επισκόπων Νεάπολης αναγράφεται αμέσως μετά τον επίσκοπο Ιωάννη Β'. Το πότε ενθρονίστηκε ο Βικέντιος είναι άγνωστο: στις πράξεις των Ναπολιτάνων επισκόπων, ο χρόνος της ανάληψής του στην έδρα χρονολογείται λανθασμένα περίπου στο 540 (το δωδέκατο έτος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α'). Παράλληλα, σε μεσαιωνικές πηγές, η διοίκηση της επισκοπής της Νεάπολης από τον Βικέντιο ανάγεται στην εποχή του Πάπα Πελαγίου Α'. Βάσει αυτής, συμπεραίνεται ότι ο επίσκοπος έπρεπε να ενθρονίστηκε μεταξύ 556 και 561, είναι πιθανό να είχε γίνει το 558 ή το 560.
Αναφέρονται πλούσιες δωρεές που έκανε ο Βικέντιος σε αρκετές εκκλησίες της επισκοπής του.
Σύμφωνα με τις «Πράξεις των Ναπολιτάνων Επισκόπων», ο Βικέντιος ηγήθηκε της ναπολιτάνικης επισκοπής για είκοσι τρία χρόνια. Η ακριβής ημερομηνία του θανάτου του δεν είναι γνωστή, αλλά πρέπει να συνέβη το αργότερο το 578. Ένα τέτοιο συμπέρασμα συνάγεται με βάση την αναφορά του Βικέντιου ως σύγχρονου του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστίνου Β' και την απουσία αποδείξεων ότι ο επίσκοπος ήταν ακόμη εν ζωή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Τιβέριου Β'. Διάδοχος του Βικέντιου στην επισκοπή της Νάπολης ήταν ο Ρεντούξ, η ενθρόνιση του οποίου έγινε στις 5 Μαρτίου 579.
Φυλακή Χανίων
Η Φυλακή ή Φλακή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 100 μέτρων και απέχει από τα Χανιά 49 χιλιόμετρα, νότια από το χωριό Δράμια, μαζί με το οποίο απαρτίζουν την τοπική κοινότητα Φυλακής. Κοντά στο χωριό ρέει ο ποταμός Μουσελάς, κατά μήκος του οποίου υπάρχουν νερόμυλοι. Έχει ανακηρυχθεί διατηρητέος οικισμός.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1981 ανασκάφηκε στη θέση «Της τρύπας τ’ αρμί», περίπου ένα χιλιόμετρο βορειοδυτικά του χωριού, θολωτός τάφος της υστερομινωικής εποχής ΙΙΙΑ2-ΙΙΙΒ, η οποία αντιστοιχεί στην περίοδο 1370-1200 π.Χ.. Ο τάφος βρέθηκε συλημένος, αν και κάποια κτερίσματα διέλαθαν των τυμβορύχων, όπως χρυσοί ρόδακες περιδέρεου, ασημένια και λίθινα δαχτυλίδια και σφραγιδόλιθοι.
Το σημερινό χωριό δημιουργήθηκε επί ενετικών χρόνων. Αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Dhramio Flari, στην επαρχία Αποκορώνου, και στην απογραφή του Καστροφύλακα του 1583 ως Flachi με 58 κατοίκους, με 38 οφειλόμενες αγγαρείες και πέντε προνομιούχους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Flachi. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Flaki, με 25 χριστιανικές και 4 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Φλακή με 206 Χριστιανούς κατοίκους και 19 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στον δήμο Γεωργιούπολης και το 1920 στον αγροτικό δήμο Κάστελου, ενώ αναφέρεται ως Φυλακή. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κουρνά και τον επόμενο χρόνο στην κοινότητα Κάστελου. Το 1949 ορίστηκε έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Φυλακής, αλλά τελικά η έδρα της κοινότητας μεταφέρθηκε στα Δράμια το 1955. Τελικά, με το πρόγραμμα Καποδίστριας η κοινότητα Φυλακής καταργήθηκε και ο οικισμός εντάχθηκε στο δήμο Γεωργιούπολης και με το πρόγραμμα Καλλικράτης έγινε τμήμα του δήμου Αποκορώνου.
Δείτε: Κοινότητα Φυλακής
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Το όνομα του χωριού προέρχεται από τα ελληνικά φυλάκια και τις οθωμανικές φυλακές που υπήρχαν στην περιοχή.
Σημεία ενδιαφέροντος
Εντός του χωριού σώζονται τα οθωμανικά κτίρια της Φυλακής και του Δικαστηρίου. Το κτίριο του παλαιού Δημοτικού Σχολείου της Φυλακής έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 1γ του Ν. 3028/2002, διότι αποτελεί ένα μορφολογικά ενδιαφέρον ισόγειο λιθόκτιστο σχολικό κτίριο, το οποίο κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930, σύμφωνα με το κρατικό πρόγραμμα ανέγερσης σχολικών κτιρίων της τετραετίας Ελευθερίου Βενιζέλου (1928-1932).
Περίπου ένα χιλιόμετρο βορειοδυτικά του χωριού σώζεται θολωτός τάφος της υστερομινωικής εποχής ΙΙΙΑ2-ΙΙΙΒ. Ο θάλαμος είναι σχεδόν τετράγωνος με διαστάσεις 3,4 επί 3,65 μέτρα και έχει ύψος 3,8 μέτρα. Είναι κατασκευασμένος από πλακοειδής ασβεστόλιθους. Στην είσοδο του θαλάμου οδηγεί λαξευμένος κατηφορικός διάδρομος μήκους 11,1 μέτρων και πλάτους 1,67 μέτρων. Η είσοδος έχει ύψος 1,67 μέτρα και στο παρελθόν ήταν σφραγισμένη. Πάνω από την είσοδο υπάρχει κάθετη πλάκα. Μοιάζει αρχιτεκτονικά με τον θολωτό τάφο στο Μάλεμε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Peugeot 308
Το Peugeot 308 είναι ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κατασκευάζεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot από τον Σεπτέμβριο του 2007. Για την Peugeot, το 308 πρώτης γενιάς ήταν επίσης το πρώτο, χρονολογικά, μοντέλο της γενιάς «08».
Τον Μάρτιο του 2011, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, αποκαλύφθηκε ένα βελτιωμένο 308, με μια ελαφρά ανανέωση στην εξωτερική εμφάνιση. Η δεύτερη γενιά του 308 παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, και μάλιστα κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2014, με 307 πόντους, έναντι 223 του BMW i3 και 216 του Tesla Model S, βραβείο που είχε κερδίσει και το Peugeot 307 για το 2002. Τον Μάιο του 2021, κυκλοφόρησε η τρίτη γενιά του Peugeot 308, η οποία προσέθεσε και μια υβριδική έκδοση.
Εισαγωγή
Το αρχικό 308 εξελίχθηκε ως το «πρότζεκτ T7» και παρουσιάστηκε επίσημα στους δημοσιογράφους στις 27 Ιουνίου 2007 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ευρώπη στις 20 Σεπτεμβρίου. Στα περισσότερα κράτη διεθνώς, κυκλοφόρησε ως ο διάδοχος του Peugeot 307, και μάλιστα βασίστηκε στο σασί του προκατόχου 307, αλλά με πολύ πιο σύγχρονο ντιζάιν, αύξηση του μήκους και του πλάτους, συν επιπλέον ενισχύσεις στο αμάξωμα.
Διακρίσεις
Το 308 πρώτης γενιάς κέρδισε το βραβείο Χρυσό Τιμόνι για το 2007 στη Γερμανία.
Ασφάλεια
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2007, το 308 πρώτης γενιάς απέσπασε την μέγιστη δυνατή διάκριση των 5 αστέρων, με το ποσοστό των 35 στους 37 πόντους. Είναι αξιοσημείωτο ότι μπορούσε να παραγγελθεί με έως και 11 αερόσακους: 2 μπροστινούς (οδηγού και συνοδηγού), 2 πλευρικούς εμπρός, 2 πλευρικούς πίσω, 4 πλευρικούς οροφής (2+2 εμπρός και πίσω) και 1 για τα γόνατα του οδηγού. Με το τότε σύστημα του Euro NCAP κατάφερε συνολικά:
Το 2009, έγινε και μια επιπρόσθετη δοκιμή για την προστασία από τα προσκέφαλα των καθισμάτων σε τυχόν οπίσθια πρόσκρουση, μετά την καθιέρωση αυτού του τεστ, ενώ έγιναν και νέες δοκιμές πρόσκρουσης, που υπεβλήθησαν σε υπολογισμό σύμφωνα με το νέο τότε σύστημα του 2009. Ακόμα και μετά την προσαρμογή αυτή, το μοντέλο διατήρησε την μέγιστη δυνατή επίδοση 5 στα 5 αστέρια, καθώς μετρήθηκε στα εξής ποσοστά:
Ανανέωση του 2011
thumb|left|Το σαλόνι ενός [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονου Peugeot 308 Allure HDi εκδοχής αμαξώματος 5-πορτου hatchback, του 2012, στην Αυστραλία.]]
Τον Μάιο του 2011, το 308 πρώτης γενιάς υπέστη ένα λίφτινγκ, που είχε αποκαλυφθεί στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο, 2 μήνες νωρίτερα. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του αρχικού 308 ήταν 0,29 και μετά την ανανέωση του 2011 έφτασε το 0,28 - νούμερο κορυφαίο για μικρομεσαίο αυτοκίνητο.
Παραγωγή
Το αρχικό 308 παρήχθη στη Γαλλία στα εργοστάσια των πόλεων Μυλούζ (Mulhouse) και Σοσό (Sochaux), ενώ από το 2010 παράγεται και στην Καλούγκα της Ρωσίας για την τοπική αγορά. Ωστόσο, ο προκάτοχος Peugeot 307 εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να παράγεται για αρκετές αγορές, ιδίως όσες έχουν έντονη προτίμηση προς τα 4-πορτα σεντάν, όπως τις Κίνα και Βραζιλία, καθώς το 308 στην Ευρώπη δεν έχει ποτέ διατεθεί σε 4-πορτη σεντάν έκδοση.
Κινητήρες
Το 308 πρώτης γενιάς προσφέρθηκε με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4).
Βενζίνης
Όλοι οι κινητήρες βενζίνης ήταν εξελιγμένοι από κοινού από τον τότε Όμιλο PSA και τη BMW.
Πετρελαίου
Όλοι οι κινητήρες ντίζελ ήταν εξελιγμένοι από κοινού από τον τότε Όμιλο PSA και τη Ford.
1 Ισχύος 140 hp στα μοντέλα με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.
308 σεντάν στην Κίνα
thumb|right|Peugeot 308 sedan στην Κίνα το 2012 / μπροστά. thumb|right|Peugeot 308 sedan στην Κίνα το 2012 / πίσω.
Ειδικότερα στην Κίνα, τον Σεπτέμβριο του 2011 η Peugeot εισήγαγε μια 4-πορτη σεντάν εκδοχή του 308, η οποία παράγεται και διατίθεται μόνο στη χώρα αυτή, από την κοινοπραξία Dongfeng-Peugeot. Βασίζεται στην εκδοχή μετά την ανανέωση του 2011, αλλά διαφέρει λίγο από την εκδοχή για την Ευρώπη στο ότι έχει μεγαλύτερη μπροστινή γρίλια, περισσότερο χρώμιο στα πλαϊνά και διαφορετικό σχήμα στα πίσω φώτα LED. Το σαλόνι είναι πανομοιότυπο με αυτό του ευρωπαϊκού μοντέλου.
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Προσφέρεται με κινητήρες βενζίνης, 1.6 λίτρων 16V 110 hp και 2.0 λίτρων 16V 143 hp, και έχει χώρο αποσκευών όγκου στα 502 λίτρα. Μέσα στα 3 πρώτα χρόνια, το Peugeot 308 sedan πούλησε 160.000 αντίτυπα και συμπλήρωσε, χωρίς να αντικαταστήσει, το Peugeot 408 (που κατασκευάζεται και διατίθεται στην Κίνα, στη Μαλαισία, στην Αργεντινή για τη Νότια Αμερική, και στη Ρωσία), ένα επίσης μικρομεσαίο μοντέλο της κατηγορίας C, που έχει λίγο υψηλότερη εμπορική τιμή.
Εισαγωγή
Η δεύτερη γενιά του Peugeot 308 εξελίχθηκε ως το «πρότζεκτ T9» και παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, μπήκε στη μαζική παραγωγή μέσα στον ίδιο μήνα και κυκλοφόρησε στην Ευρώπη σχεδόν αμέσως, στις 21 Σεπτεμβρίου 2013. Τον Μάιο του 2014 προστέθηκε η εκδοχή station wagon.
Το μοντέλο βασίστηκε πλέον στην πλατφόρμα του τότε Ομίλου PSA «EMP2 platform», την οποία μοιράζεται με το Citroën C4 Picasso, με αποτέλεσμα μια μείωση του συνολικού βάρους κατά 140 κιλά ως προς την προηγούμενη γενιά.
Διακρίσεις
Στις 3 Μαρτίου 2014, με το άνοιγμα του Σαλονιού Αυτοκινήτου της Γενεύης, κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2014, με 307 πόντους, έναντι 223 του BMW i3 και 216 του Tesla Model S. Επίσης, κέρδισε μεγάλο αριθμό σχετικών βραβείων και σε αρκετές χώρες της Ευρώπης ειδικότερα.
Ονομασία
Με το Peugeot 308 δεύτερης γενιάς, η εταιρεία καθιέρωσε την καινούρια στρατηγική ονοματολογίας της εταιρείας. Σύμφωνα με την νέα μέθοδο, οι ονομασίες των μοντέλων της στις παραδοσιακές της αγορές θα «σφηνωθούν» μόνιμα στον κωδικό x08, χωρίς να αλλάζει πλέον το τελευταίο ψηφίο κατά την παρουσίαση της εκάστοτε νέας γενιάς του μοντέλου. Αντιθέτως, ο κωδικός x01 θα χρησιμοποιείται σε μοντέλα που θα απευθύνονται στις αναπτυσσόμενες αγορές, όπως συνέβη με το σημερινό Peugeot 301.
Αισθητική
Η αισθητική του Peugeot 308 δεύτερης γενιάς εναρμόνισε το μοντέλο με το μικρότερο Peugeot 208 και με το μεγαλύτερο Peugeot 508. Αξιοσημείωτα στοιχεία είναι τα συμπληρωματικά μπροστινά φώτα που λάμπουν και την ημέρα (daytime running lights) κάτω από τα κύρια μπροστινά φώτα και πάνω από τα φώτα ομίχλης, καθώς και την ενσωμάτωση των πλαϊνών φλας μέσα στα φώτα που λάμπουν και την ημέρα.
Ασφάλεια
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2013, το 308 δεύτερης γενιάς απέσπασε την μέγιστη δυνατή διάκριση των 5 αστέρων, με τα εξής σκορ.
Ανανέωση του 2017
Τον Σεπτέμβριο του 2017, το μοντέλο υπέστη μια ανανέωση που έφτασε τότε στις αντιπροσωπείες, αν και μπορούσε να παραγγελθεί ήδη από τον Ιούνιο. Εξωτερικά, επανασχεδιάστηκε το μπροστινό καπό και ο μπροστινός προφυλακτήρας, ενώ τα μπροστινά φλας απέκτησαν την ιδιότητα να «κυλάνε». Επίσης, η μπροστινή γρίλια άλλαξε και τότε ενσωμάτωσε το σήμα της Peugeot με το λιοντάρι (προηγουμένως, το σήμα ήταν στο καπό και λίγο πιο πίσω από τη γρίλια). Τον ίδιο μήνα, μέσα στον Σεπτέμβριο του 2017, το 308 απέκτησε και έναν κινητήρα ντίζελ 1.5 λίτρων HDi με ισχύ 130 hp. Με την ανανέωση, όλες πλέον οι εκδόσεις του 308 έφεραν ως στάνταρ το [σύστημα δορυφορικής πλοήγησης της εταιρείας TomTom, σε συνδυασμό με εκσυγχρονισμό στην κεντρική οθόνη αφής.
Τρίτη γενιά
Τον Μάιο του 2021, κυκλοφόρησε η τρίτη γενιά του Peugeot 308, η οποία προσέθεσε και μια υβριδική έκδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Peugeot Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Ατθιδογράφοι
Ως ατθιδογράφοι ή αττικογράφοι αναφέρονται ιστορικοί και χρονικογράφοι που κατά την διάρκεια του του 4ου και του 3ου αιώνα π.Χ. καλλιέργησαν μια παράδοση αττικής συγγραφικής δραστηριότητας (Αττική συγγραφή) με θέμα τη θρησκευτική και πολιτική ιστορία και την τοπογραφία της Αθήνας και της Αττικής.
Έγραψαν Ατθίδες (από το αρχαίο ελληνικό Ατθίς), δηλαδή χρονικά και έρευνες υπό μορφή μονογραφίας ή ειδικής πραγματείας που αναφέρονται στις τοπικές λατρείες, μύθους, ήθη και έθιμα, εορτές κ.λπ. της Αττικής και των Αθηνών. Σκοπός τους ήταν να καθορίσουν με απλή και κατανοητή γλώσσα οτιδήποτε αξιοσημείωτο υπήρχε σε σχέση με τους θρύλους, την ιστορία, το σύνταγμα, τη θρησκεία και τον πολιτισμό της Αττικής και να αναζωογονήσουν την παλιά δόξα της πόλεως που είχε αρχίσει να κάμπτεται. Οι Ατθίδες λάμβαναν κυρίως τη μορφή της γραμμικής αφήγησης επεισοδίων κατακόρυφα οριοθετημένων, ανακατεύοντας πολιτικές και στρατιωτικές ιστορίες τονίζοντας το μεγάλο λαό της Αθήνας, καθώς και παρατηρήσεις σχετικά με την τοπογραφία ή τις θρησκευτικές τελετές.
Πρώτος γνωστός ατθιδογράφος θεωρείται ο Ελλάνικος ο Λέσβιος ο οποίος στο έργο του «Ατθίς» συνέταξε κατάλογο Αθηναίων βασιλιάδων, με πρόθεση να μειώσει το χάσμα ανάμεσα μυθολογία και στα ιστορικά γεγονότα αν και κατηγορήθηκε από τον Θουκυδίδη για χρονολογικές ανακρίβειες. Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. πολλοί συγγραφείς στράφηκαν προς το παρελθόν και έγραψαν Ατθίδες, αλλά στην επιστήμη της γραμματολογίας ως "ατθιδογράφοι" αναφέρονται μόνον οι εξής οκτώ (τα ονόματα κατά χρονολογική σειρά δημοσίευσης των έργων τους): Κλείδημος (ή Κλειτόδημος), Ανδροτίων, Φανόδημος, Μελάνθιος (άγνωστο έτος), Δήμων, Άνδρων,ο Ίστρος και Φιλόχορος. Ο Αττικός λόγος του Κλείδημου περιελάμβανε τουλάχιστον 12 βιβλία, με στοιχεία για την πολιτική ζωή και τα τοπικά γεγονότα των Αθηνών στις αρχές του 4ου αι. και ο Φιλόχορος έγραψε την ιστορία των Αθηνών από την ίδρυση της πόλης έως το 266 π.Χ.
Οι Ατθίδες χρησίμευσαν στον Αριστοτέλη για την συγγραφή της Αθηναίων Πολιτείας του. Αν και αναξιόπιστοι ή προκατειλημμένοι, οι ατθιδογράφοι με τα έργα τους πρόσφεραν σημαντικά στοιχεία στην ιστοριογραφία και στις μεταγενέστερες έρευνες για τους μύθους, τις λατρείες και τις παραδόσεις της Αττικής.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Αθήνας  Κατηγορία:Συγγραφείς ανά αντικείμενο
Πολιορκία της Καρύστου (1826)
Η πολιορκία της Καρύστου είναι μία από τις μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Ιστορικό
Κατά τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας του Μεσολογγίου σημαντικά πολεμικά γεγονότα διαδραματίζονταν στην ανατολική Στερεά με επίκεντρο την Αθήνα που είχε γίνει κέντρο οργανώσεως και εκπαιδεύσεως του τακτικού σώματος και όπου τον Νοέμβριο του 1825 είχε ιδρυθεί νοσοκομείο. Αν και η ελληνική κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για την τακτική καταβολή του μισθού των ανδρών και τον αναγκαίο ανεφοδιασμό του σε τρόφιμα, τον Ιανουάριο του 1826 η δύναμή του είχε κιόλας ξεπεράσει τους 2.000 άντρες.
Στις 12 Φεβρουαρίου ο Κάρολος Φαβιέρος για λόγους και και εξασφαλίσεως της κανονικής τροφοδοσίας του τακτικού στρατού ξεκίνησε με 800 άνδρες του πεζικού, 120 του ιππικού και 160 του πυροβολικού και κατευθύνθηκε εναντίον της Χαλκίδας. Πριν αφήσει το έδαφος στερεά σκόπευε να επιτεθεί εναντίον του φρουρίου Καράμπαμπα. Από την αναγνώριση όμως που έκανε διαπίστωσε ότι η επιχείρηση αυτή ήταν πολύ δύσκολη και κατευθύνθηκε προς τον Μαραθώνα, όπου έφτασαν τέσσερις ακόμη λόχοι του τακτικού στρατού και 800 άτακτοι με τον Στέφο και τον Μαμούρη. Στον Μαραθώνα το στράτευμα έμεινε 17 ημέρες χωρίς καταλύματα, χειμερινή ενδυμασία και μισθό, ενώ το σιτηρέσιο ήταν λίγο και το ψωμί πανάθλιο. Οι αρρώστιες και οι θάνατοι έκαναν πολλούς να λιποτακτήσουν. Ο Φαβιέρος, που συμμεριζόταν και αυτός με τους στρατιώτες του τις ταλαιπωρίες, ήλπιζε ότι στον Μαραθώνα θα του έστελνε η ελληνική κυβέρνηση τα τρόφιμα και τα καράβια που του είχε υποσχεθεί. Τελικά αποφασισμένος να φέρει οπωσδήποτε σε πέρας την επιχείρησή του επιβίβασε τα στρατεύματά του σε μικρά καράβια και στις 2 Μαρτίου έφτασε στα Στύρα, έχοντας μεταβάλει τον αρχικό σκοπό της εκστρατείας του. Στόχος του ήταν τώρα η Κάρυστος. Στα Στύρα ο Φαβιέρος δεν βρήκε τρόφιμα, όπως ήλπιζε. Αλλά και οι κάτοικοι απελπισμένοι ύστερα από τις ατυχίες των πρώτων ετών δεν ήθελαν να σηκώσουν πάλι τα όπλα κατά των κατακτητών. Και έτσι είχαν εγκαταλείψει την πόλη τους μόλις πληροφορήθηκαν την προσέγγιση του ελληνικού στρατού. Μόνος ο ιερέας του χωριού τους πλησίασε και πήρε εντολή να ειδοποιήσει σχετικά τους χωρικούς,αλλά αυτός πήγε κατευθείαν στη Χαλκίδα και φανέρωσε στον Ομέρ πασά τον σκοπό της άφιξης των Ελλήνων και την αριθμητική τους δύναμη.
Ο Φαβιέρος εξακολούθησε όμως στην πορεία του προς την Κάρυστο επιμένοντας να φτάσει έξω από το κάστρο την ίδια ημέρα, αντίθετα προς τη γνώμη των Ελλήνων αξιωματικών, που τον συμβούλευαν να εμφανιστούν εμπρός σ' αυτό το επόμενο πρωί, οπότε θα έπιαναν πολλούς Τούρκους που θα έβγαιναν από αυτό και άφθονα τρόφιμα. Μετά από επίπονη πορεία μέσα στη βροχή και στο χιόνι οι Έλληνες έφτασαν στο δειλινό έξω από το κάστρο της Καρύστου. Με την εμφάνιση των Ελλήνων όλοι όσοι βρίσκονταν έξω από το κάστρο τρομοκρατήθηκαν και έσπευσαν να καταφύγουμε μέσα σε αυτό συναποκομίζοντας τις τροφές και τα ζώα τους. Την επόμενη ημέρα, στις 5 Μαρτίου, ο Φαβιέρος έστειλε τον τέταρτο λόχο του πρώτου τάγματος με τον διοικητή του Αντριέτι προς τα Σαμπανοχώρια, βόρεια της Καρύστου, για να ξεσηκώσει τους κατοίκους και να συλλέξει τροφές. Την ίδια ημέρα απέτυχε απόπειρα του Φαβιέρου να προσβάλει το κάστρο από τη δυτική του πλευρά.
Από τις 9 έως τις 13 Μαρτίου έγιναν αλλεπάλληλες αψιμαχίες που κορυφώθηκαν στη μεγάλη επίθεση της αυγής της 13ης εναντίον των σπιτιών που βρίσκονταν κοντά στα τείχη από όπου οι Έλληνες ήλπιζαν να καταλάβουν και το ίδιο το Κάστρο. Καλυπτόμενοι από το πρωινό σκοτάδι, οι Έλληνες κατόρθωσαν με την πρώτη τους έφοδο να βοηθήσουν χωρίς μεγάλες απώλειες τα απομακρυσμένα κάπως από τα τείχη οικήματα. Όταν όμως άρχισε να ξημερώνει η θέση τους έγινε πολύ δύσκολη, γιατί βρέθηκαν εκτεθειμένοι στο εύστοχο και φονικό πήρε των αντίπαλων τους, που έβαλαν από τα τείχη και από τις στέγες των καλυμμένων σε αυτά σπιτιών. Η αντίσταση ήταν σκληρή και άγρια: οι πολιορκημένοι όχι μόνο τους πυροβολούσαν από καλά σχεδιασμένες θέσεις, αλλά και τους έριχναν πέτρες, ζεματιστό νερό και ότι άλλο μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν, για να κάμψουν το ηθικό τους. Έγιναν τότε λυσσώδεις συμπλοκές εκ του συστάδην, από σπίτι σε σπίτι, κατά τις οποίες οι επιτυχημένοι διακρίθηκαν για την ορμή τους. Οι απώλειες τους όμως σε αξιωματικούς και στρατιώτες ήταν μεγάλες:από τον 4ο λόχο του Αντριέτι είχαν σκοτωθεί τα δύο τρίτα δηλαδή περισσότεροι από 80 άντρες, από τον 6ο του Μπεραντιέρ οι μισοί, δηλαδή περισσότεροι από τους 60, και από τους ευζώνους του Κάρπου το ένα τέταρτο. Έτσι ο Φαβιέρος, βλέποντας ότι οι θυσίες για την κατάληψη των τουρκικών οικημάτων, από τα οποία ήλπιζε να πηδήσει μέσα στο κάστρο, δεν έφεραν τους προσδοκώμενους καρπούς και επειδή έμαθε ότι ο Ομέρ πασάς είχε ξεκινήσει εναντίον του με 4.000 άνδρες, διέταξε την υποχώρηση του σώματός του στην ακτή απέναντι από τα νησιά Πεταλιοί, όπου και στρατοπέδευσε στην θέση Λυκόρεμα, από όπου υπολόγιζε να διαπεραιωθει στην Αττική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάρυστος Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Φίλιππος του Μεκλεμβούργου
Ο Φίλιππος, γερμ. Philipp (12 Σεπτεμβρίου 1514 - 4 Ιανουαρίου 1557) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1552-1557).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Ελένης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Το 1557 απεβίωσε στο Γκύστορ σε ηλικία 43 ετών και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ. Λόγω τραυματισμού του σε κονταρομαχία (tournois) ήταν διανοητικά ασθενής και έμεινε άγαμος. Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Ιωάννης-Αλβέρτος Α΄.
Εμάνουελ Όκουι
Ο Εμάνουελ Άρνολντ Όκουι (Emmanuel Arnold Okwi, γεννήθηκε 25 Δεκεμβρίου 1992) είναι Ουγκαντανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αριστερός ακραίος επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 26 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουγκαντέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγκάντας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ετουάλ Σπορτίβ ντυ Σαχέλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Κανάλι της Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής
μικρογραφία| Πολιτικοί κρατούμενοι στην εργασία, 1932Το Κανάλι της Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής (Беломо́рско-Балти́йский кана́л), το οποίο συχνά αποκαλείται και ως Κανάλι της Λευκής Θάλασσας (Belomorkanal), είναι κανάλι για πλοία στη Ρωσία, που άρχισε να λειτουργεί στις 2 Αυγούστου 1933. Συνδέει τη Λευκή Θάλασσα, στον Αρκτικό Ωκεανό, με τη λίμνη Ονέγκα, η οποία συνδέεται περαιτέρω με τη Βαλτική Θάλασσα. Μέχρι το 1961, ονομαζόταν με το αρχικό του όνομα: Κανάλι της Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής του Στάλιν (Belomorsko-Baltiyskiy Kanal imeni Stalina).
Το κανάλι κατασκευάστηκε με καταναγκαστική εργασία κρατουμένων στα γκουλάγκ. Ξεκινώντας και τελειώνοντας με εργατικό δυναμικό 126.000, μεταξύ 12.000 και 25.000 εργάτες πέθαναν σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία, ενώ η Αν Άπλμπαουμ εκτιμά ότι οι θάνατοι ανέρχονται σε 25.000.
Το κανάλι εκτείνεται σε 227 χιλιόμετρα, εν μέρει κατά μήκος πολλών ποταμών και της λίμνης Βυγόζερο (Выгозеро). Από το 2008, διέρχονται από το κανάλι μόνο μεταξύ δέκα και σαράντα σκάφη την ημέρα. Τα οικονομικά του πλεονεκτήματα περιορίζονται από το ελάχιστο βάθος του (3,5 μέτρα), που είναι ανεπαρκής για τα περισσότερα ποντοπόρα πλοία. Αυτό το βάθος αντιστοιχεί συνήθως σε ποταμόπλοια με φορτίο νεκρού βάρους έως 600 τόνους, ενώ χρήσιμα ποντοπόρα πλοία με φορτίο νεκρού βάρους 2.000–3.000 μπορούν να πλέουν με ασφάλεια συνήθως, όταν το βάθος της θάλασσας είναι τουλάχιστον 4,5-6 μέτρα. Το κανάλι είχε αρχικά προταθεί να έχει βάθος 5,4 μέτρα. Ωστόσο, το κόστος και οι χρονικοί περιορισμοί του πρώτου πενταετούς σχεδίου του Στάλιν οδήγησαν στο να κατασκευαστεί με το πολύ πιο ρηχό βάθος.
Πορθμός
Το συνολικό μήκος της πλωτής οδού είναι 227 χιλιόμετρα, εκ των οποίων 48 χιλιόμετρα είναι τεχνητά. Το ρεύμα ρέει βόρεια από τη λίμνη Ονέγκα στη Λευκή Θάλασσα και όλα τα σημάδια ναυσιπλοΐας ορίζονται σύμφωνα με αυτό. Μόλις προσεγγίσουν στη λίμνη Ονέγκα, τα πλοία μπορούν να βγουν από τη νοτιοδυτική ακτή μέσω του ποταμού Σβιρ (και των δύο δεξαμενών ανύψωσής του) για να φτάσουν στη λίμνη Λάντογκα και στη συνέχεια να κατεβούν τον ποταμό Νέβα προς την Αγία Πετρούπολη και τη Βαλτική Θάλασσα. Εναλλακτικά, από τη λίμνη Ονέγκα τα πλοία του ποταμού μπορούν να πλεύσουν προς τα ανατολικά στην πλωτή οδό Βόλγα-Βαλτικής.
Διαδρομή
Το κανάλι ξεκινά κοντά στον οικισμό Πόβενετς στον κόλπο Πόβενετς της λίμνης Ονέγκα. Μετά το Πόβενετς υπάρχουν επτά δεξαμενές ανύψωσης, κοντά η μία με την άλλη, σχηματίζοντας τις «Σκάλες του Πόβενετς». Αυτές οι δεξαμενές ανύψωσης βρίσκονται στο νότιο σημείο του καναλιού. Το υψηλότερο σημείο του καναλιού βρίσκεται σε υψόμετρο 103 μέτρων, έχει μήκος 22 χιλιόμετρα και βρίσκεται μεταξύ των δεξαμενών ανύψωσης 7 και 8. Το βόρειο τμήμα του καναλιού έχει δώδεκα δεξαμενές ανύψωσης με αριθμό 8–19. Η διαδρομή του βόρειου τμήματος διασχίζει πέντε μεγάλες λίμνες. Η λίμνη Ματκόζερο βρίσκεται μεταξύ των δεξαμενών ανύψωσης 8 και 9, η λίμνη Βυγόζερο μεταξύ των δεξαμενών ανύψωσης 9 και 10, η λίμνη Παλαγκόρκα μεταξύ των δεξαμενών ανύψωσης 10 και 11, η λίμνη Βοϊτσκόγιε μεταξύ των δεξαμενών ανύψωσης 11 και 12 και η λίμνη Ματκόζνια μεταξύ των δεξαμενών ανύψωσης 13 και 14. Το κανάλι εκβάλλει στον κόλπο Σορόκα της Λευκής Θάλασσας στο Μπελομόρσκ. Οι οικισμοί Πόβενετς, Σεγκέζα, Ναντβόιτσι, Σόσνοβετς και Μπελομόρσκ βρίσκονται κατά μήκος του καναλιού.
Συνθήκες ναυσιπλοΐας
Οι ελάχιστες διαστάσεις των δεξαμενών ανύψωσης έχουν 14,3 μέτρα πλάτος και 135 μέτρα μήκος. Το κανάλι πλοήγησης έχει 36 μέτρα πλάτος και 3,5 μέτρα βάθος. Η ταχύτητα περιορίζεται στα 8 χιλιόμετρα την ώρα σε όλα τα τμήματα του καναλιού. Σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας (λιγότερο από ένα χιλιόμετρο) η ναυσιπλοΐα διακόπτεται.
Για τις περιόδους ναυσιπλοΐας από το 2008 έως το 2010, οι δεξαμενές ανύψωσης των καναλιών είχαν προγραμματιστεί να λειτουργήσουν από τις 20 Μαΐου έως τις 15–30 Οκτωβρίου, παρέχοντας 148–163 ημέρες ναυσιπλοΐας ετησίως.
Προφίλ
Η παρακάτω εικόνα απεικονίζει το προφίλ της Διώρυγας της Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Ο οριζόντιος άξονας είναι το μήκος του καναλιού. Ο κατακόρυφος άξονας είναι το υψόμετρο των τμημάτων του καναλιού πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. κέντρο|μικρογραφία
Κατασκευή
Η Σοβιετική Ένωση παρουσίασε το κανάλι ως παράδειγμα επιτυχίας του πρώτου πενταετούς σχεδίου. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε τέσσερις μήνες νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα, αν και ήταν εντελώς ρηχό για την προγραμματισμένη χρήση. Ολόκληρο το κανάλι κατασκευάστηκε σε είκοσι μήνες, μεταξύ 1931 και 1933, σχεδόν εξ ολοκλήρου με χειρωνακτική εργασία.
Το κανάλι ήταν το πρώτο μεγάλο έργο, που κατασκευάστηκε στη Σοβιετική Ένωση με καταναγκαστική εργασία. Η BBLAG, η Διεύθυνση των Στρατοπέδων BBK, διαχειρίστηκε την κατασκευή, παρέχοντας εργατικό δυναμικό περίπου 100.000 κατάδικων, με κόστος τεράστιων απωλειών. Αν και τα στρατόπεδα εργασίας των φυλακών κρατούνταν συνήθως μυστικά, η Διώρυγα της Λευκής Θάλασσας ήταν μια προπαγανδιστική βιτρίνα καταδίκων, που «σφυρηλατούσαν ξανά» τους εαυτούς τους κάνοντας χρήσιμη εργασία (σοβιετική αντίληψη του perekovka, επανένταξης ή αποκατάστασης).
Οργάνωση και διαχείριση
Το εργατικό δυναμικό για το κανάλι προήλθε από τη διεύθυνση του στρατοπέδου Μπελμπάλτλαγκ (Διεύθυνση Διορθωτικού Στρατοπέδου Εργασίας Λευκής Θάλασσας–Βαλτικής, WSBC) της OGPU Γκουλάγκ.
Στον Γένριχ Γιαγκόντα, (Ге́нрих Григо́рьевич Яго́да) Αναπληρωτής Πρόεδρος της OGPU, καθώς και στους Μπέρμαν, Φίριν, Κόγκαν και Ραπόπορτ απονεμήθηκαν το Τάγμα του Λένιν για την ολοκλήρωση του καναλιού από το Πολιτικό Γραφείο στις 15 Ιουλίου 1933.
Συνθήκες εργασίας
Οι Σοβιετικοί απεικόνισαν το έργο ως απόδειξη της αποτελεσματικότητας του Γκουλάγκ. Υποτίθεται ότι «αναμορφώνονταν οι ταξικοί εχθροί» (πολιτικοί κρατούμενοι) μέσω «διορθωτικής εργασίας». Όμως, οι συνθήκες εργασίας στο Στρατόπεδο BBK ήταν βάναυσες, με τους κρατούμενους να έχουν μόνο πρωτόγονα χειρονακτικά εργαλεία, για να πραγματοποιήσουν το τεράστιο οικοδομικό έργο. Το ποσοστό θνησιμότητας ήταν περίπου 8,7%, με πολλούς περισσότερους ασθενείς και ανάπηρους.
Το εργατικό δυναμικό οργανώθηκε σε ταξιαρχίες των 25–30, οι οποίες αποτελούνταν από φάλαγγες 250–300 ανδρών. Υπήρχαν κανόνες για την εργασία, για παράδειγμα 2,5 m3 σκαψίματος πέτρας ανά ημέρα ανά ταξιαρχία. Άλλες φορές, αυτές οι ομάδες άρχισαν να ανταγωνίζονται η μία την άλλη, για να ξεπεράσουν τα πρότυπα, που είχαν τεθεί, και δόθηκαν υποσχέσεις για περικοπή ποινών, για φαγητό και μπόνους μετρητών για τους πρωταθλητές. Μετά την επιτυχή κατασκευή, 12.484 κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι ως ανταμοιβή και 59.516 ποινές φυλάκισης συντομεύτηκαν. Τουλάχιστον 12.000 εργάτες πέθαναν κατά τη διαδικασία κατασκευής, σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία, ενώ σύμφωνα με την εκτίμηση της Αν Άπλμπαουμ οι θάνατοι ανέρχονταν σε 25.000, και ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν υπολόγισε μέχρι και 250.000 θανάτους.
Το κανάλι και οι Ρώσοι συγγραφείς
Μια προσεκτικά προετοιμασμένη επίσκεψη τον Αύγουστο του 1933 στο κανάλι της Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής μπορεί να έκρυψε τη χειρότερη βαρβαρότητα από μια ομάδα 120 Ρώσων συγγραφέων και καλλιτεχνών, τη λεγόμενη Ταξιαρχία Συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων των Μαξίμ Γκόρκι, Αλεξέι Νικολάγιεβιτς Τολστόι, Βίκτορ Σκλόφσκι, και ο Μιχαήλ Ζοστσένκο, ο οποίος συνέταξε έναν έπαινο για το έργο, το 600 σελίδων «Το κανάλι Ι. Στάλιν της Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής» (Беломорско-Балтийский канал имени Сталина ), που δημοσιεύτηκε στα τέλη του 1934. Ο Σκλόφσκι επισκέφτηκε το Κανάλι της Λευκής Θάλασσας μόνος του και όχι με την ομάδα. Ο Γκόρκι, ο οποίος είχε επισκεφτεί προηγουμένως το στρατόπεδο εργασίας των Νήσων Σολοβέτσκι το 1929 και έγραψε γι' αυτό στο σοβιετικό περιοδικό Τα Επιτεύγματά μας, οργάνωσε το ταξίδι στη Λευκή Θάλασσα, αλλά δεν συμμετείχε ο ίδιος.
Είναι πιθανό ότι τουλάχιστον ορισμένοι από τους επισκέπτες συγγραφείς γνώριζαν τη βαρβαρότητα της ζωής στο στρατόπεδο. Μάλιστα, ένας από τους συνεισφέροντες, ο Σεργκέι Αλίμοφ, ήταν κρατούμενος στο στρατόπεδο και εκδότης της εφημερίδας του στρατοπέδου Perekovka ("Επανένταξη"). Ομοίως, η αφήγηση του Αλεξάντρ Αβντένκο για το Μπελομόρ περιλαμβάνει συνομιλίες μεταξύ του επικεφαλής της Πολιτικής Διεύθυνσης του Κράτους (OGPU) Σιμεών Φίριν και του πρίγκιπα Μίρσκι, που αποκαλύπτουν ότι τουλάχιστον μερικοί από τους συγγραφείς γνώριζαν την πραγματική του φύση.
Στη δεκαετία του 1930
Ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού του Συνδέσμου αποτελούνταν από 75-85.000 κρατούμενους του Μπελμπάλτλαγκ. Επιπλέον, ο Σύνδεσμος περιελάμβανε 21 «ειδικούς οικισμούς» ( spetsposyolok) με περίπου 30.000 κατοίκους, ως επί το πλείστον ακτήμονες αγροτικές οικογένειες, που μεταφέρθηκαν στην Καρελία από τις θερμότερες περιοχές της ΕΣΣΔ. Εκτός από τους καταδίκους και τους «ειδικούς εποίκους», ο Σύνδεσμος απασχολούσε περίπου 4.500 ελεύθερους υπαλλήλους και μια παραστρατιωτική δύναμη ασφαλείας. Συνολικά, οι υπάλληλοι του Συνδέσμου αποτελούσαν περίπου το 25% του πληθυσμού της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Καρελίας.
Μέχρι το 1936, όλες οι οικονομικές συναλλαγές του Συνδέσμου απαλλάσσονταν από φόρους και δασμούς.
Το BBK οδήγησε στην ανάπτυξη του Μπελομόρσκ ως μεγάλης βιομηχανικής πόλης. Νέες πόλεις και οικισμοί αστικού τύπου αναπτύχθηκαν κατά μήκος της διαδρομής του καναλιού, όπως το Μεντβεζγιεγκόρσκ, Σεγκέζα, Ναντβόιτσι. Το Πόβενετς, το οποίο είχε υποβιβαστεί από πόλη σε χωριό τη δεκαετία του 1920, έγινε ξανά πόλη και μεγάλο λιμάνι.
Όπως συζητείται περαιτέρω παρακάτω, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 ένας αριθμός μικρότερων πλοίων μεταφέρθηκαν από τη Βαλτική στη Λευκή Θάλασσα, για να παρέχουν πολεμικά πλοία για τον Σοβιετικό Βόρειο Ναυτικό Στόλο, ο οποίος έγινε ο Βόρειος Στόλος το 1937.