cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκάνδαλο (μυθιστόρημα του Σουσάκου Έντο)
Περίληψη υπόθεσης
Κάποια στιγμή, η ηλικιωμένη γυναίκα, με την οποία πλέον έχει συνδεθεί αρκετά, του στέλνει ένα γράμμα προσκαλώντας τον σε ένα ξενοδοχείο ημιπαραμονής όπου, όπως του γράφει στο γράμμα, θα αποκαλυφθεί η ταυτότητα του απατεώνα. Ο Σουγκούρο βρίσκει στο ξενοδοχείο τον νεαρό Μίτσου, ο οποίος είναι μεθυσμένος και ημίγυμνος πάνω στο κρεβάτι. Εδώ, στο τέλος του βιβλίου, αποκαλύπτεται στον Σουγκούρο ότι υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά κάτω από τη γυαλισμένη επιφάνεια των πραγμάτων.
Το Σκάνδαλο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Αύγουστο Κορτώ και κυκλοφόρησε το 2015 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – 100 μέτρα ανδρών
Τελικός
Άνεμος: +0.6
Σκάνδαλο (μυθιστόρημα του Σουσάκου Έντο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικά μυθιστορήματα
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – 100 μέτρα ανδρών
Παραπομπές
000100μ Αν
Αντέρια (νησί)
Η Αντέρια από το 1926 μέχρι το 1964 αποτελούσε ξεχωριστό δήμο ενώ σήμερα ανήκει στο δήμο Ίμπεσταντ. Στη δυτική ακτή του νησιού βρίσκονται οι οικισμοί Ω, Ώνστατ και Λάουπσταντ που συνολικά έχουν 205 κατοίκους.
Στα παλαιά νορβηγικά το νησί ονομαζόταν Andyrja, που κατά μια εκδοχή αναφέρεται στα κύματα της θάλασσας που χτυπούσαν τις βραχώδεις ακτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Νορβηγίας
Γεράσιμος Ανδρεάτος
Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος (2 Οκτωβρίου 1962) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1962 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν από την Κεφαλονιά και η μητέρα του από την Ικαρία. Ο ίδιος μεγάλωσε στη Γλυφάδα. Μία ελληνική ταινία με θέμα τη ζωή ενός μπουζουξή έμελλε να τον σημαδέψει και να μάθει να παίζει μπουζούκι. Το πρώτο μπουζούκι το αγόρασε ο πατέρας του όταν ο Γεράσιμος πήγαινε στην έκτη δημοτικού. Από μικρή ηλικία, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα μουσικής με τον Παναγιώτη Βεσμεδιώτη και τον Θέμη Παπαβασιλείου και φωνητικής με τον Φραγκίσκο Βουτσίνο, τον Τάσο Αποστόλου και τον Γιώργο Μισαηλίδη.
Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 1991, αλλά η συμμετοχή που τον έκανε ευρύτερα γνωστό ήταν στο δίσκο του Βαγγέλη Κορακάκη Λαύριο του 1993. Έχει συμμετάσχει στους δίσκους Μισμαγιά σε επιμέλεια του Πέτρου Ταμπούρη, Οι Βετεράνοι Του Ρεμπέτικου, Η Δήμητρα Γαλάνη Στο Χάραμα, Τα Πορφυρά Καμπάγια και Χάδια Και Καρφιά των Πέτρου Ταμπούρη και Θοδωρή Γκόνη, Πασπαρτού του Λάκη Παπαδόπουλου, Παντελώς Χειροποίητα του Παντελή Αραμπατζή και Αναγέννηση του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος θεωρείται από τους πιο χαρακτηριστικούς τραγουδιστές της εποχής του, μία γνήσια λαϊκή φωνή που ξεχωρίζει για τις εξαιρετικές ερμηνείες, με σημαντική καριέρα και μεγάλη προσωπική δισκογραφία στον χώρο της έντεχνης λαϊκής μουσικής. Είναι πατέρας τριών παιδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Νίκος Φάσουρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω
Android SDK
Η ανάπτυξη λογισμικού Android είναι η διαδικασία με την οποία δημιουργούνται νέες εφαρμογές για συσκευές που εκτελούν το λειτουργικό σύστημα Android. Η Google αναφέρει ότι οι εφαρμογές Android μπορούν να γραφτούν χρησιμοποιώντας γλώσσες Kotlin, Java και C++ χρησιμοποιώντας το κιτ ανάπτυξης λογισμικού Android SDK, ενώ είναι δυνατή και η χρήση άλλων γλωσσών. Όλες οι γλώσσες εκτός JVM, όπως Go, JavaScript, C, C++ ή Assembly "γλώσσα μηχανής", χρειάζονται τη βοήθεια του κώδικα γλώσσας JVM, που μπορεί να παρέχεται από εργαλεία, πιθανόν με περιορισμένη υποστήριξη API. Ορισμένες γλώσσες προγραμματισμού και εργαλεία επιτρέπουν την υποστήριξη εφαρμογών μεταξύ πλατφόρμων (δηλαδή για το Android και το IOS). Τα εργαλεία, τα αναπτυξιακά περιβάλλοντα και η υποστήριξη γλωσσών από τρίτους συνέχισαν να εξελίσσονται και να επεκτείνονται από τότε που κυκλοφόρησε το αρχικό SDK το 2008. Επιπλέον, με μεγάλες επιχειρηματικές οντότητες όπως η Walmart και η Amazon, που ενδιαφέρονται να ασχοληθούν και να πουλήσουν μέσω κινητών τηλεφώνων, η ανάπτυξη εφαρμογών κινητής τηλεφωνίας αποτελεί μάρτυρα ενός μετασχηματισμού. Ο επίσημος μηχανισμός διανομής εφαρμογών Android στους τελικούς χρήστες είναι το Google Play. Επιτρέπει επίσης τη σταδιακή απελευθέρωση εφαρμογών, καθώς και τη διανομή εκδόσεων εφαρμογών πριν από την έκδοση σε δοκιμαστικές.
Κατηγορία:Android (λειτουργικό σύστημα)
Σέλτσανα Ιωαννίνων
Τα Σέλτσανα ή Σέλσιανα είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γενικά στοιχεία
Τα Σέλτσανα βρίσκονται σε υψόμετρο 260 μέτρα, δυτικά του Γκρίμποβου του οποίου θεωρείται συνοικισμός. Απέχουν περίπου 35 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) ενώ ανατολικά και νότια του χωριού περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Αναφέρονται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γκριμπόβου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Γκρίμποβο αποτελούν την τοπική κοινότητα Γκρίμποβου της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 17. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Χαμένο Δέντρο
μικρογραφία Το Χαμένο Δέντρο (Arbre Perdu), επίσης γνωστό και ως Arbre Thierry Sabine, είναι ένα πολύ απομονωμένο δέντρο στην περιοχή Τενερέ της ερήμου της Σαχάρας στο βορειοανατολικό Νίγηρα. μικρογραφία Το δέντρο είναι μια ακακία, που βρίσκεται σε ένα μικρό ανάχωμα σε ένα ακρωτήριο. Η απόστασή του καθιστά το δέντρο σημαντικό ορόσημο παρά το μικρό του μέγεθος.
Ο Τιερί Σαμπίνε, ιδρυτής του Ράλι Ντακάρ (τρέχει στην Αφρική από το 1979-2007), πέθανε σε συντριβή ελικοπτέρου κοντά στο Τιμπουκτού κατά τη διάρκεια του ράλι του 1986. Οι στάχτες του ήταν διάσπαρτες γύρω από το Χαμένο Δέντρο, οι χάρτες που εκτυπώθηκαν για το ράλι στη συνέχεια περιγράφονται ως "Arbre Thierry Sabine". Μια πλάκα δίπλα στο δέντρο είναι αφιερωμένη στη μνήμη του, γράφοντας "Για όσους αντιμετωπίζουν μια πρόκληση - για όσους ακολουθούν ένα όνειρο".
Καννομπίνο
Ο Καννομπίνο (ιταλ. Cannobino) είναι μικρός ποταμός στην Επαρχία Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην Περιφέρεια Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Εκβάλλει στη Λίμνη Ματζόρε, δίπλα στην κωμόπολη Καννόμπιο από την οποία πήρε το όνομά του, αν και οι ντόπιοι τον αποκαλούν συχνά απλώς «ιλ Φιούμε» (= «το ποτάμι»).
Ρους
Ο Καννομπίνο πηγάζει στις πλαγιές των ιταλικών Άλπεων, κάτω από τις κορυφές Τσίμα ντελλα Λαουράσκα (υψόμετρο 2.195 μέτρα) και Τσιμόνε ντε Κορτεκιούζο (Cimone di Cortechiuso, υψόμ. 2.183 μ.), και μετά ακολουθεί την ομώνυμη κοιλάδα (ιταλ. Valle Cannobina). Στα πρώτα 20 χιλιόμετρα του ρου του έχει πλάτος μικρότερο των δέκα μέτρων περίπου. Κοντά στον ναό της Αγίας Άννας στο χωριό Τραφφιούμε ρέει μέσα σε ένα στενό φαράγγι-ρωγμή βάθους πολλών μέτρων και μετά εισέρχεται σε μια φυσική λεκάνη, οπότε η κοίτη του απλώνεται σε εύρος σχεδόν 100 μέτρων. Από εκεί και πέρα ρέει μαιανδρικά διατηρώντας ένα εύρος μεγαλύτερο των 50 μέτρων μέχρι το στόμιό του στη Λίμνη Ματζόρε (υψόμετρο 193 μέτρα). Το συνολικό μήκος του Καννομπίνο είναι περίπου 25 χιλιόμετρα και διασχίζει το έδαφος των δήμων Μαλέσκο, Γκούρρο, Βάλλε Καννομπίνα και τέλος του Καννόμπιο.
Συνήθως ο Καννομπίνο έχει σταθερή ροή, αλλά δυο-τρεις φορές κάθε χρόνο η εισροή υδάτων από τα γύρω βουνά αυξάνεται απότομα κατά πολύ, προκαλώντας τη μεταβολή του ποταμού σε άγριο χείμαρρο.
Αναψυχή
Ο Καννομπίνο χρησιμοποιείται κυρίως για δραστηριότητες αναψυχής. Μερικά κάμπινγκ και ξενοδοχεία βρίσκονται στις όχθες του. Μετά το φαράγγι της Αγίας Άννας το ποταμί είναι αρκετά πλατύ και βαθύ για καταδύσεις, κολύμβηση και κωπηλασία με ελαφρές βάρκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καννομπιν
Δροσοχώρι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία αυτή είναι γνωστοί παρακάτω οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Διακήρυξη της Δημοκρατίας (Βραζιλία)
thumb|300px|Η Νέα Κυβέρνηση: ο Δόκτωρ [[Αριστίντες Λόμπο, Υπουργός Εσωτερικών, ο κ. Εντουάρντο Βαντενκόλκ, Υπουργός Ναυτικού, ο Αντισυνταγματάρχης Μπενζαμίν Κονστάν, Υπουργός Πολέμου, ο Στρατάρχης Ντεοντόρο ντα Φονσέκα, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο κ. Κουιντίνο Μποκαϊούβα, Υπουργός Εξωτερικών, ο Δόκτωρ Ντεμέτριο Ριμπέιρο, Υπουργός Γεωργίας και ο Δόκτωρ Ρουί Μπαρμπόζα, Υπουργός Οικονομικών.]]
Η διακήρυξη της Δημοκρατίας της Βραζιλίας, ιδρυτικό γεγονός στην ιστορία της Βραζιλίας, έλαβε χώρα στις 15 Νοεμβρίου 1889, στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Οργανωμένη από μια ομάδα εντός του Βραζιλιάνικου Στρατού, ευρισκόμενη υπό την ηγεσία του δημοκρατικού στρατάρχη Ντεοντόρο ντα Φονσέκα, έλαβε τη μορφή στρατιωτικού πραξικοπήματος, το οποίο έθεσε τέλος στην περίοδο βασιλείας του αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας, καθώς και στην ίδια την ύπαρξη του αυτοκρατορικού καθεστώτος.
Τα λίγα πρόσωπα τα οποία ήσαν μάρτυρες στα γεγονότα δεν αντιλήφθηκαν, καν, πως επρόκειτο για επανάσταση. Η ιστορικός Λίντια Μπεσουσέτ σημειώνει πως «σπάνια μία επανάσταση έλαβε χώρα με τόσο ήρεμο τρόπο». Καθ'όλη τη διάρκεια του πραξικοπήματος, ο Πέτρος Β΄ δεν επέδειξε κανέναν συναισθηματισμό, ωσάν να μην τον αφορούσε η κατάληξή του. Απέρριψε το σύνολο των προτροπών που έγιναν προς τον ίδιο από πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες, προκειμένου να κατασταλεί η εξέγερση. Ο αυτοκράτορας και η οικογένειά του αναχώρησαν σε εξορία στις 17 Νοεμβρίου. Μία σημαντική μοναρχική αντίδραση έλαβε χώρα, ωστόσο κατεστάλη βιαίως από τους δημοκρατικούς, ενώ ούτε ο Πέτρος Β΄ ούτε η κόρη του παρείχαν ουσιαστική υποστήριξη στην παλινόρθωση. Μην έχοντας ενεργή συμμετοχή στο πραξικόπημα και διαπιστώνοντας την παθητική αποδοχή της καταστάσεως από τον αυτοκράτορα, η πολιτική τάξη αποδέχθηκε τη μεταβολή της μοναρχίας σε δημοκρατία. Ωστόσο, δεν γνώριζε πως σκοπός των οργανωτών του πραξικοπήματος ήταν η ίδρυση δικτατορίας, παρά προεδρικής ή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Ολίγον καιρό μετά την ανατροπή του προέδρου του Συμβουλίου, Αφόνσο Σέλσο ντε Ασσίς Φιγκεϊρέντο, Υποκόμη του Όουρο Πρέτο, καθώς και τη σύλληψη της αυτοκρατορικής οικογένειας, η οποία φυλακίστηκε εντός του παλατιού της, ενώ, στη συνέχεια, εξορίστηκε, ο στρατάρχης Ντεοντόρο ντα Φονσέκα αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της προσωρινής κυβερνήσεως, ενώ, επίσης, σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση εντός της οποίας έδρευαν οι υπουργοί Μπενζαμίν Κονστάν Μποτέλιο ντε Μαγκαλιάες, Κουιντίνο Μποκαϊούβα, Ρουί Μπαρμπόζα, Κάμπος Σάλες, Αριστίντες Λόμπο, Ντεμέτριο Ριμπέιρο και Εντουάρντο Βαντενκόλκ, όλοι τους μέλη του βραζιλιάνικου ελευθεροτεκτονισμού και οπαδοί του θετικισμού, του οποίου η αρχή τάξη και πρόοδος (πορτογαλικά: ordem y progresso), ενσωματώθηκε στη σημαία της νεοϊδρυθείσας δημοκρατίας.
Τράβο
Το Τράβο (ιταλικά: Travo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Βοζνεσενοβκα
Το Βοζνεσενοβκα (ουκρανικά: Вознесенівка, ρωσικά: Вознесеновка) είναι πόλη στο Δήμο Σβερντλόφσκ, στην Περιφέρεια Λουχάνσκ της Ουκρανίας. Σύμφωνα με την εκτίμηση του 2013, η πόλη αριθμούσε πληθυσμό 15.659 κατοίκων.
Από το 2014, το Βοζνεσενοβκα ελέγχεται από τις δυνάμεις της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ. Τον Ιούλιο του 2014, η πόλη ήταν η σκηνή της μάχης κατά τη διάρκεια της Φιλο-ρωσικής σύγκρουσης στην Ουκρανία το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ
Γκόντσκολ Παλαιολόγου
Η Γκόντσκολ Παλαιολόγου (Godscall Paleologue/Paleologus, γενν. 12 Ιανουαρίου 1694) ήταν το τελευταίο καταγεγραμμένο μέλος της οικογένειας των Παλαιολόγων του Πέζαρο και μέσω αυτών πιθανώς ο τελευταίος χρονικά απόγονος των μελών της Δυναστείας των Παλαιολόγων, που κυβέρνησε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 1259 μέχρι την πτώση της το 1453. Η μοναδική πληροφορία για τη ζωή της είναι η εγγραφή της βαπτίσεώς της.
Το ασυνήθιστο βαπτιστικό της όνομα είναι αγγλική μετάφραση του ελληνικού ονόματος Θεοκλητιανή (ή Θεοκλήτη ή Θεοκλητώ), και οφείλεται ίσως στο ότι το βρέφος γεννήθηκε ασθενικό, με μεγάλη πιθανότητα να πεθάνει, για αυτό πιθανώς και βαπτίσθηκε μόλις 12 ημέρες μετά τη γέννησή του (πρβλ. τη φράση «το κάλεσε ο Θεός κοντά Του»...). Μπορεί όμως να οφείλεται σε πρόγονό της από την πλευρά της μητέρας του ή ακόμα απλώς ο ένας ή και οι δύο γονείς της να ανήκαν στους Πουριτανούς, οι οποίοι τον 17ο αιώνα συνήθιζαν να δίνουν ονόματα στα παιδιά τους που περιείχαν το συνθετικό god(s)- («θεο-»).
Βάπτιση και οικογένεια
thumb|Ο Ναός του Αγίου Ντάνσταν, όπου βαπτίσθηκε η Γκόντσκολ στις 24 Ιανουαρίου 1694. Η Γκόντσκολ ήταν θυγατέρα του κουρσάρου Θεοδώριου ή Θεοδώρου Παλαιολόγου, ο οποίος είχε πεθάνει λίγους μήνες πριν τη γέννησή της, και της συζύγου του Μάρθας Μπράντμπερυ (Martha Bradbury). Βαπτίσθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1694, σύμφωνα με το αρχείο του Ναού του Αγίου Ντάνσταν (St Dunstan) στο Στέπνεϋ του Ανατολικού Λονδίνου (Ηστ Λόντον): "January 24 Godscall daughter of Theodore Paleologus of upp. Wapping Gent: and of Martha uxor. 12 days old". Οι Θεοδώριος και Μάρθα είχαν και έναν γιο, ο οποίος όμως πέθανε πριν από τη γέννηση της Γκόντσκολ.
Η καταγωγή της Γκόντσκολ Παλαιολόγου από την πλευρά του πατέρα της μπορεί να βεβαιωθεί μέχρι και τον προπάππου της, Θεόδωρο Παλαιολόγο του Πέζαρο, ο οποίος κατέφυγε στην Αγγλία από την Ιταλία. Από εκεί και προς τα πίσω υπάρχει αβεβαιότητα. Οι Παλαιολόγοι του Πέζαρο ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τον Θωμά Παλαιολόγο, αδελφό του τελευταίου Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου. Υποτίθεται ότι ο Θωμάς είχε κάποιον γιο ονόματι Ιωάννη, πιθανότατα νόθο, του οποίου ή ύπαρξη δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί (ούτε και να διαψευσθεί) από πηγές της εποχής. Ο Θεόδωρος του Πέζαρο υποτίθεται ότι ήταν τρισέγγονος αυτού του Ιωάννη. Οι υπόλοιποι πλην του Ιωάννη διεκδικούμενοι ως πρόγονοι υπήρξαν όλοι ιστορικά πρόσωπα, αναφερόμενα από τις πηγές.
Στο βιβλίο του The Traveller's Tree: A Journey Through the Caribbean Islands (1950), ο Άγγλος συγγραφέας Πάτρικ Λη Φέρμορ ισχυρίζεται για την Γκόντσκολ ότι «αυτό το κορίτσι με το παράξενο όνομα παραμένει ο τελευταίος αυθεντικός απόγονος των Παλαιολόγων». Επίσης, στο Byzantium: The Decline and Fall (1995) ο Άγγλος ιστορικός Τζων Τζούλιους Νόργουιτς ταυτοποιεί την Γκόντσκολ ως «την τελευταία γνωστή απόγονο των Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου».
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή της Γκόντσκολ μετά τη βάπτισή της. Δεν είναι γνωστό αν έζησε πέρα από τη βρεφική ή τη νηπιακή ηλικία. Ο Τζων Χωλ, που έγραψε μια βιογραφία (2015) του προπάππου της Θεόδωρου Παλαιολόγου, πιστεύει ότι η Γκόντσκολ πέθανε λίγο μετά τη βάπτισή της, ίσως λίγες ημέρες ή και ώρες, αλλά δεν δίνει στοιχεία που να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, πέρα από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν γνωστές πηγές για τον βίο της πέρα από τη βάπτισή της. Οι Φέρμορ και Νόργουιτς έγραψαν απλώς ότι λεπτομέρειες της μετέπειτα ζωής της Γκόντσκολ ήταν άγνωστες.
Η ύπαρξη της Γκόντσκολ Παλαιολόγου πέρασε στην αφάνεια και παρέμεινε άγνωστη επί αιώνες, μέχρι το 1946, οπότε ο ερευνητής Κρέγκο Νίκολσον (Cregoe Nicholson) εξέτασε τα αρχεία του ναού του Αγίου Ντάνσταν του Στέπνεϋ.
Στον θρύλο και στη λογοτεχνία
Σύμφωνα με την παράδοση, κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, πάνω από έναν αιώνα και πλέον μετά την εξαφάνιση της οικογένειας των Παλαιολόγων, μια αντιπροσωπεία στάλθηκε από την προσωρινή ελληνική κυβέρνηση για να ανακαλύψει απογόνους του παλαιού αυτοκρατορικού οίκου. Η αντιπροσωπεία αναφέρεται ότι αναζήτησε ματαίως απογόνους στην Κορνουάλη και στα Μπαρμπέιντος (όπου είχαν ζήσει πράγματι πρόγονοι της Γκόντσκολ). Δεν θα γνώριζαν ωστόσο για την ύπαρξη Παλαιολόγων στο Λονδίνο, καθώς η καταγραφή της Γκόντσκολ στο αρχείο βαπτίσεων δεν είχε ακόμη ανακαλυφθεί.
Ο Οίκος των Παλαιολόγων έχει αποτελέσει θέμα στον δυτικό λαϊκό πολιτισμό και λογοτεχνία. Οι περισσότερες σχετικές αναφορές είναι για τον προπάππου της Γκόντσκολ, τον Θεόδωρο, και φανταστικούς απογόνους του, μολονότι μερικές αφορούν την οικογένεια ως σύνολο. Στο μυθιστόρημα The Course of the Heart (1992) του συγγραφέα επιστημονικής και μη φαντασίας Μ. Τζων Χάρισον η Γκόντσκολ φέρεται γεννημένη το 1666 με πατέρα κάποιον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο από τα Μπαρμπέιντος (και όχι το 1694 με πατέρα τον Θεόδωρο) και ο Χάρισον γράφει πως «κουβαλούσε στα κόκκαλά της το κύπελλο, τον χάρτη, τον καθρέφτη – την αληθινή κληρονομιά της Αυτοκράτειρας...». Γίνεται τελικώς μια σχεδόν από άλλο κόσμο «απέθαντη αυτοκράτειρα», ενώ μια γυναίκα της σημερινής εποχής που βλέπει οράματα αποκαλύπτεται πως είναι είτε μια απόγονός της, είτε η μετεμψύχωσή της.
Στο μυθιστόρημα Empress of the Last Days (2003) της ιστορικού Τζέιν Στήβενσον (Jane Stevenson, γενν. 1959) ο κεντρικός ήρωας ερωτεύεται μια μαύρη κοπελίτσα από τα Μπαρμπέιντος, τη Μελίτα Παλαιολόγου, και μαζί βρίσκουν πως η καταγωγή της ανιχνεύεται στον γάμο της Ελισάβετ Στιούαρτ, Βασίλισσας της Βοημίας (που αποκαλείται «η Βασίλισσα του Χειμώνα») και ενός μαύρου γιατρού. Στο βιβλίο ο πατέρας της Γκόντσκολ πεθαίνει ηρωικά σε μάχη στην Α Κορούνια και η Γκόντσκολ παντρεύεται έναν γιο της Βασίλισσας του Χειμώνα. Η αντιπροσωπεία των Ελλήνων που αναζητεί απογόνους της δυναστείας των Παλαιολόγων μετά το 1821 εμφανίζεται επίσης στο μυθιστόρημα, όμως απορρίπτει τις αποδέιξεις που παρουσιάζονται από τους απογόνους της Γκόντσκολ εξαιτίας του χρώματος του δέρματός τους. Αναφερόμενη στις εμφανίσεις της στη λαϊκή λογοτεχνία, ο Τζων Χωλ χαρακτηρίζει την Γκόντσκολ αναστημένη «σαν τον Φοίνικα από τον τάφο της» και «αθάνατη αυτοκράτειρα σε μιαν άλλη διάσταση».
Βιβλιογραφία
Γκοντσκολ Παλαιολογου, Γκοντσκολ
Μαξιμίλιαν Βάνκα
Ο Μαξιμίλιαν «Μάξο» Βάνκα (11 Μαΐου 1889 – 2 Φεβρουαρίου 1963 ) ήταν Κροατο-Αμερικανός καλλιτέχνης.
Βιογραφία
Η Βάνκα γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1889. Τον έστειλαν να ζήσει με χωρικούς, αλλά σε ηλικία οκτώ ετών τον ανακάλυψε ο παππούς του από τη μητέρα του και τον έστειλαν να ζήσει σε ένα κάστρο. Σπούδασε τέχνη στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας και στις Βρυξέλλες του Βελγίου. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στον Βελγικό Ερυθρό Σταυρό, επειδή ήταν ειρηνιστής και δεν θα υπηρετούσε στον τακτικό στρατό. Δίδαξε τέχνη στο Ζάγκρεμπ, αλλά πήγε στην Αμερική το 1935 με τη σύζυγό του, Μάργκαρετ Στέττεν Βάνκα, και την κόρη τους, Πέγκι.
Καριέρα, θάνατος και κληρονομιά
Ο Βάνκα μνημονεύτηκε στο Δώρο στην Αμερική, ένα έργο που γράφτηκε το 1981 από τον καθηγητή Ντέιβιντ Π. Ντεμαρέστ του Πανεπιστημίου Κάρνεγκι Μέλον. Ο Βάνκα δίδαξε τέχνη σε ένα κοινοτικό κολέγιο στην κομητεία Μπακς της Πενσυλβάνια στο τέλος της ζωής του. Πέθανε κολυμπώντας στα ανοιχτά της ακτής του Πουέρτο Βαγιάρτα το 1963
Εκπαίδευσε και έμαθε τεχνικές ακουαρέλας Αμπρόζ Τέστεν και άφησε μεγάλη επιρροή στη ζωγραφική του αργότερα.
Κληρονομιά
Το 1968, η χήρα και η κόρη του Βάνκα δώρησαν 47 έργα του στην Κροατική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών.
Η Εταιρεία Διατήρησης των τοιχογραφιών του Μίλβεϊλ του Μάξο Βάνκα, που ιδρύθηκε το 1991 με αποστολή τη συντήρηση των τοιχογραφιών, ηγείται μιας εκστρατείας για τον καθαρισμό, την αποκατάσταση και τον φωτισμό των τοιχογραφιών. Η Εταιρεία διαχειρίζεται επίσης ένα πρόγραμμα εθελοντών ξεναγών. Στην Κροατική Καθολική Εκκλησία του Αγίου Νικολάου διατίθενται ξεναγήσεις υπό την καθοδήγηση του ξεναγού κάθε Σάββατο στις 11:00 και στις 12:30.
Την Κυριακή του Πάσχα του 2012 το συγκρότημα Action Camp με έδρα το Πίτσμπουργκ κυκλοφόρησε μια ταινία μικρού μήκους, που αναφέρεται σε μια από τις ζωντανές εμφανίσεις μιας μουσικής σουίτας μπροστά στις τοιχογραφίες Μάξο Βάνκα, που την ενέπνευσαν. Αυτή είναι μία από τις δύο μόνο παραστάσεις αυτού του έργου, που παρουσιάστηκαν μπροστά από τις Τοιχογραφίες Μίλβεϊλ στην Κροατική Καθολική Εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Στο συγκρότημα ανατέθηκε η εκτέλεση αυτής της σουίτας σε μια συνεργασία που ονομάζεται Hi-Rez.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Saccharina japonica
Η Saccharina japonica (σακχαρίνη η ιαπωνική) είναι είδος θαλάσσιου φυκιού που ανήκει στην ομοταξία φαιοφύκη και καλλιεργείται από τον άνθρωπο για τροφή στις θάλασσες της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Κορέας. Παλαιότερη ονομασία του γένους, μέχρι το 2006, ήταν «λαμινάρια» (Laminaria), οπότε το είδος ονομαζόταν Laminaria japonica (λαμινάρια η ιαπωνική). Τρώγεται από τους λαούς της Ανατολικής Ασίας. και ως φαγητό ονομάζεται κόνμπου (真昆布) στην ιαπωνική, ντασίμα (다시마) στην κορεατική και hǎidài (海带) στην κινεζική γλώσσα.
Το είδος καλλιεργείται, εκτός από την Άπω Ανατολή, στη Ρωσία και στη Γαλλία. Είναι το ένα από τα δύο είδη κέλπιας με τη μεγαλύτερη κατανάλωση στην Κίνα και την Ιαπωνία. Η Saccharina japonica χρησιμεύει επίσης για την παραγωγή αλγινικού οξέος και των αλάτων του, με την Κίνα να παράγει μέχρι και 10 χιλιάδες τόνους των χημικών αυτών προϊόντων κάθε έτος.
Καλλιέργεια
Στις μεγάλες καλλιέργειες καλλιεργούν τη Saccharina japonica πάνω σε επιπλέοντα μεγάλα σχοινιά στη θάλασσα, κάτι που αποτελεί μια σχετικώς απλή μέθοδο.
Με την ανάπτυξη των σχετικών τεχνολογιών, παρά το γεγονός ότι περισσότερο από το 90% της ιαπωνικής καλλιέργειας γίνεται στις ακτές του Χοκκάιντο, η παραγωγή είναι πλέον εφικτή πολύ πιο νότια, μέχρι και στα νότια της Εσωτερικής Θάλασσας της Ιαπωνίας.
Ως φαγητό
Η καθημερινή διατροφή με S. japonica μειώνει τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα.
Για τη χρήση του στη ιαπωνική κουζίνα, δείτε το λήμμα κόνμπου.
Κίνα
Στην κινεζική κουζίνα, ψιλοκομμένες Saccharina japonica αποτελούν συνηθισμένο ορεκτικό, που συχνά τρώγεται με συνοδεία κάποιου οινοπνευματώδους ποτού.
Κορέα
Στην κορεατική κουζίνα το ντασίμα μαζί με άλλα υλικά γίνεται ζωμός, τηγανίζεται σε μπούγκακ ή τουίγκακ, γίνεται πίκλα με σάλτσα σόγιας (jangajji) και τέλος τρώγεται ωμό ως θαλάσσιο λαχανικό σε ssam (= «τυλιχτό»). Επίσης από τα φύκια αυτά γίνεται τσάι (dasima-cha).
Έμμεσα, μέσα από το προϊόν της αλγινικό οξύ, η Saccharina japonica, αποτελεί πρώτη ύλη για το φαγητό Cheonsa-chae («νούντλς από κέλπια»).
Πηγές
Κατηγορία:Φαιοφύκη
News Corp
Η News Corp είναι αμερικανική πολυεθνική εταιρεία μέσων μαζικής ενημέρωσης, η οποία ιδρύθηκε ως τμήμα της πρώην News Corporation (που ίδρυσε ο Ρούπερτ Μέρντοχ το 1979) με επίκεντρο τις εφημερίδες και τα ΜΜΕ. Είναι μία από τις δύο εταιρείες που διαδέχτηκαν την πρώην News Corporation, μαζί με την 21st Century Fox, η οποία αποτελείται από ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και μέσα μαζικής ενημέρωσης της πρώην News Corporation, όπως το Fox Entertainment Group. Η διαδικασία ήταν διαρθρωμένη έτσι ώστε η 21st Century Fox να είναι ο νόμιμος διάδοχος και η συνέχεια της παλαιάς ειδησεογραφικής εταιρείας, με τη News Corp να είναι μια εντελώς νέα εταιρεία σχηματισμένη από ένα διαχωρισμό μετοχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 2013
Λουδοβίκος Β΄ της Ουγγαρίας
Ο Λουδοβίκος Β΄ (τσεχικά: Ludvík, κροατικά: Ludovik, ουγγρικά: Lajos, σλοβακικά: Ľudovít, 1 Ιουλίου 1506 – 29 Αυγούστου 1526) ήταν Βασιλιάς της Ουγγαρίας, της Κροατίας και της Βοημίας από το 1516 ως το 1526. Σκοτώθηκε κατά τη Μάχη του Μόχατς πολεμώντας τους Οθωμανούς, η νίκη των οποίων οδήγησε στην οθωμανική προσάρτηση μεγάλων τμημάτων της Ουγγαρίας.
Πρώτα χρόνια
Κατά την πρόωρη γέννησή του στη Βούδα την 1η Ιουλίου 1506 οι αυλικοί γιατροί τον κράτησαν στη ζωή σκοτώνοντας ζώα και τυλίγοντάς τον στα ζεστά κουφάρια τους ως πρωτόγονη θερμοκοιτίδα. Ήταν μοναχογιός του Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκελλόνου και της τρίτης συζύγου του Άννα της Φουά-Καντάλ.
Βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας
Το 1515 ο Λουδοβίκος Β' παντρεύτηκε τη Μαρία της Αυστρίας, εγγονή του Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α', όπως είχε οριστεί από το Πρώτο Συνέδριο της Βιέννης το 1515. Η αδερφή του Άννα παντρεύτηκε τον αδελφό της Μαρίας Φερδινάνδο, τότε κυβερνήτη για λογαριασμό του αδελφού του Καρόλου Ε', και αργότερα Αυτοκράτορα Φερδινάνδο Α΄. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του ήταν μαριονέτα των αρχόντων και ήταν τόσο ενδεής, που συχνά υποχρεωνόταν να ενεχυριάζει τα κοσμήματά του για να παίρνει φαγητό και ρούχα. Οι κηδεμόνες του, ο Καρδινάλιος Θωμάς Μπάκοτς και ο Κόμης Γεώργιος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, τον παραμέλησαν επαίσχυντα, σπατάλησαν τα βασιλικά έσοδα και αποσπούσαν την προσοχή ολόκληρου του βασιλείου με τις ατελείωτες διαφωνίες τους. Τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα με το θάνατο του Καρδινάλιου Μπάκοτς, όταν οι άρχοντες Ιστβαν Μπάτορυ, Ιωάννης Ζαπόλυα και Ιστβαν Βέρμπετσυ συγκρούστηκαν με μανία και χρησιμοποίησαν τις Δίαιτες ως εργαλεία τους.
Βασιλιάς της Βοημίας
Ως Βασιλιάς της Βοημίας ο Λουδοβίκος έγινε γνωστός ως «Λουδοβίκος το Παιδί». Τα πρώτα νομίσματα τάληρα κόπηκαν επί της βασιλείας του στη Βοημία, δίνοντας αργότερα το όνομα στα δολάρια που χρησιμοποιούνται σε διάφορες χώρες. Σε αυτά προσαγορεύεται ως "LVDOVICVS•PRIM•D:GRACIA•REX•BO*" (Λουδοβίκος ο Πρώτος, με τη χάρη του Θεού Βασιλιάς της Βοημίας).
Πόλεμος με τους Τούρκους
Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1516 ο ανήλικος Λουδοβίκος Β' ανέβηκε στο θρόνο της Ουγγαρίας και της Κροατίας. Ο Λουδοβίκος υιοθετήθηκε από τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Μαξιμιλιανός Α' το 1515. Όταν ο Μαξιμιλιανός Α' πέθανε το 1519 την ανατροφή του ανέλαβε ο νόμιμος κηδεμόνας του, ξάδερφός του Γεώργιο, Μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Η Ουγγαρία βρισκόταν σε κατάσταση σχεδόν αναρχίας το 1520 υπό την κυριαρχία των αρχόντων. Τα οικονομικά του βασιλιά ήταν απελπιστικά. Δανειζόταν για να καλύψει τα έξοδά του παρά το γεγονός ότι ήταν συνολικά περίπου το ένα τρίτο του εθνικού εισοδήματος. Η άμυνα της χώρας αποδυναμώθηκε καθώς οι συνοριοφύλακες έμεναν απλήρωτοι, τα φρούρια ερήμωσαν και οι πρωτοβουλίες για αύξηση των φόρων για την ενίσχυση της άμυνας καταπνίγηκαν. Το 1521 ο Σουλτάνος ​​Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής γνώριζε καλά την αδυναμία της Ουγγαρίας.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κήρυξε τον πόλεμο στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, ο Σουλεϊμάν ανέβαλε το σχέδιό του να πολιορκήσει τη Ρόδο και εκστράτευσε προς το Βελιγράδι. Ο Λουδοβίκος και η σύζυγός του Μαρία ζήτησαν στρατιωτική βοήθεια από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο θείος του, Βασιλιάς της Πολωνίας Σιγισμούνδος, και ο κουνιάδος του, ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος, ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν. Ο Φερδινάνδος έστειλε 3.000 στρατιώτες πεζικού και λίγο πυροβολικό ενώ ετοιμαζόταν να κινητοποιήσει τις αυστριακές τάξεις, ενώ ο Σιγισμούνδος υποσχέθηκε να στείλει πεζούς. Ωστόσο η διαδικασία συντονισμού απέτυχε εντελώς. Η Μαρία, αν και αποφασιστική ηγέτις, προκάλεσε δυσπιστία βασιζόμενη σε μη Ούγγρους συμβούλους, ενώ ο Λουδοβίκος δεν είχε σθένος, κάτι που οι ευγενείς του αντιλαμβάνονταν. Η αυστριακή στρατιωτική βοήθεια, αν και φαινομενικά ενίσχυε τα σύνορα, είχε ακόμη και το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα να διαλύσει την ενοποιημένη ηγεσία που είχε μέχρι τότε ο μπαν..
Σχεδόν ολόκληρος ο Ουγγρικός βασιλικός στρατός καταστράφηκε σε σχεδόν 2 ώρες στο πεδίο της μάχης. Κατά την υποχώρησή του ο εικοσάχρονος βασιλιάς πέθανε όταν έπεσε προς τα πίσω από το άλογό του ενώ προσπαθούσε να ανέβει σε μια απότομη χαράδρα του ρέματος Τσέλε. Έπεσε στο ρέμα και, λόγω του βάρους της πανοπλίας του, δεν μπόρεσε να σταθεί όρθιος και πνίγηκε. Καθώς ο Λουδοβίκος δεν είχε νόμιμα τέκνα ο Φερδινάνδος εξελέγη διάδοχός του στα Βασίλεια της Βοημίας και της Ουγγαρίας, αλλά ο ουγγρικός θρόνος αμφισβητήθηκε από τον Ιωάννη Ζαπόλυα, που κυβέρνησε τις περιοχές του βασιλείου που κατακτήθηκαν από τους Τούρκους ως υποτελής τους.
Απόγονοι
Αν και από το γάμο του ο Λουδοβίκος Β' παρέμεινε άτεκνος, πιθανότατα είχε ένα νόθο παιδί με την πρώην κυρία επί των τιμών της μητέρας του, Ανγκελιτα Βας. Αυτός ο γιος ονομαζόταν Ιωάννης (Γιάνος στα ουγγρικά). Αυτό το όνομα εμφανίζεται σε πηγές στη Βιέννη είτε ως János Wass είτε ως János Lanthos. Το πρώτο επώνυμο είναι το πατρικό όνομα της μητέρας του. Το δεύτερο μπορεί να αναφέρεται στο επάγγελμά του. '΄Lanthos σημαίνει «λαουτίστας», ή «βάρδος». Λάμβανε τακτικά εισοδήματα από το Βασιλικό Ταμείο και απέκτησε απογόνους.
Κληρονομιά
Βόρεια της πόλης Mόχατς υπάρχει ένα μνημείο ύψους 5 μέτρων στη μνήμη του Λουδοβίκου (Lajos II). Βρίσκεται κοντά στον τόπο του θανάτου του στο Ρέμα Τσέλε. Στο μνημείο υπάρχει μια χάλκινη πλάκα που τον απεικονίζει να πέφτει από το άλογό του. Στην κορυφή του μνημείου υπάρχει η μορφή ενός λιονταριού που κοιμάται. Ο Σόμα Τούρκσανι, Ουσάρος υπολοχαγός, με δικά του έξοδα κατασκεύασε την αρχική αναμνηστική στήλη το 1864. Ανακατασκευάστηκε το 1897. Το μνημείο αναστηλώθηκε από την τοπική κυβέρνηση το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Κροατίας Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Κάιλ Κούριτς
Λύκειο
Ο Κούριτς ως ανώτερος είχε κατά μέσο όρο 20,8 πόντους, 6,7 ριμπάουντ, 1,8 κλεψίματα και 1,3 τάπες. Ο Κούριτς οδήγησε την ομάδα του Μεμόριαλ στο πρώτο πρωτάθλημα του σχολείου μετά από 12 χρόνια. Το Μεμόριαλ κατετάγη πρώτο στην Κατηγορία 3A στην Ιντιάνα για αρκετές εβδομάδες κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Ο Κούριτς ονομάστηκε το 2008 κατά το Evansville Courier &amp; Press Παίχτης της Χρονιάς της Μητροπολιτικής Περιοχής, τιμώμενος ως παίχτης της της δεύτερης καλύτερης ομάδας της πολιτείας σύμφωνα με το AP και κατατάχθηκε στην θέση 147 στον κατάλογο του ESPN των 150 των κορυφαίων παιχτών στην κατηγορία του 2008. Επιλέχθηκε στην ομάδα All-Star της Ιντιάνα το 2008. Μετά το λύκειο υπέγραψε μία επιστολή πρόθεσης να παίξει για την ομάδα του Πανεπιστημίου του Λούισβιλ, τους Κάρντιναλς.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Κούριτς τελείωσε τη νεανική του χρονιά ως ο 2ος κορυφαίος σκόρερ για μία ομάδα του Λούισβιλ που πέτυχε σε σχέση με τις προσδοκίες. Οι προβλέψεις προετοιμασίας τους είχαν 8ους στην Διάσκεψη Μπιγκ Ιστ και δεν έλαβαν ούτε μία ψήφο στην ψηφοφορία των 25 κορυφαίων ομάδων προετοιμασίας σε εθνικό επίπεδο. Οι Κάρντιναλς τελείωσαν την περίοδο με επίδοση 25-10 και κατετάγησαν στην 11η θέση. Κατέκτησαν την τρίτη θέση στην κανονική περίοδο του Μπιγκ Ιστ και έφτασαν στον τελευταίο αγώνα του τουρνουά του Συνεδρίου Μπιγκ Ιστ χάνοντας από τους Κονέκτικατ Χάσκις με 3 πόντους. Οι Κάρντιναλς ήταν 4οι στο τουρνουά NCAA, αλλά ανατράπηκαν στον πρώτο γύρο από την 13η καλύτερη ομάδα του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μόρχεντ. Ο Κούριτς μπήκε δυνατά στους αγώνες του Μπιγκ Ιστ έχοντας κατά μέσο όρο 15,1 πόντους και 5,8 ριμπάουντ κατά μέσο όρο στα τελευταία 13 παιχνίδια, πετυχαίνοντας 34 από 74 τρίποντα (45,9 %) και 53,8 % στα σουτ εντός πεδιάς. Ήταν τρίτος στη διάσκεψη σε ποσοστό ευστοχίας τριπόντων (44,9 %, 70 στα 156) και ήταν έβδομος στα σουτ εντός πεδιάς (51,4 %).
Ο Κούριτς σημείωσε το νικητήριο λέι απ με ασίστ του Πρέστον Νόουλς με τέσσερα δευτερόλεπτα να απομένουν για να κλείσει ένα σερί 24-5 επί των Μαρκέτ Γκόλντεν Ίγκλς στο τελευταία 5:44 του αγώνα. Αυτό το παιχνίδι έχει ονομαστεί ως το "Θαύμα στην Κύρια Οδό". Ο Κούριτς επιλέχθηκε στο Σύνολο Τιμησάντων του Μπιγκ Ιστ στις 14 Φεβρουαρίου αφού σημείωσε μέσο όρο 25,5 πόντους, 5,5 ριμπάουντ και σημείωσε 62,1 τοις εκατό στα σουτ εντός πεδιάς—συμπεριλαμβανομένων 9 από 14 τριπόντων (64,3 %) -- καθώς το Λούισβιλ μοιράστηκε τα παιχνίδια απέναντι στο Νοτρ Νταμ και το Σάιρακιους.
Το εκκωφαντικό κάρφωμα του Κάιλ Κούριτς στα δευτερόλεπτα του πρώτου ημιχρόνου με το Νοτρ Νταμ ψηφίστηκε ως το «Κάρφωμα Πάπα Τζονς του 2011». Το κάρφωμα του Κούριτς έλαβε το 45 τοις εκατό των ψήφων σε δημοσκόπηση θαυμαστών του Φέισμπουκ για να κερδίσει τον εθνικό τίτλο. Ο Κούριτς θεωρείται επίσης αγαπημένος των θαυμαστών μεταξύ των σκληροπυρηνικών οπαδών του μπάσκετ του Λούισβιλ. Στο ranker.com, έναν ιστότοπο που έχει σχεδιαστεί για να ενθαρρύνει την αφοσίωση των θαυμαστών, βρίσκεται στην 28η θέση των αγαπημένων παικτών του Λούισβιλ όλων των εποχών.
Ο Κούριτς επιλέχθηκε ως τριπλός αρχηγός της ομάδας μπάσκετ του Πανεπιστημίου του Λούισβιλ της περιόδου 2011–12 μαζί με τους Πέιτον Σίβα και Κρις Σμιθ. Ο Κούριτς ήταν ο πρώτος σκόρερ στην ανώτερη χρονιά του. Οι Κάρντιναλς κέρδισαν το τουρνουά του συνεδρίου και ο Κούριτς έγινε μέλος της ομάδας του τουρνουά του Μπιγκ Ιστ. Το Λούισβιλ πήγε στο Φάιναλ Φορ μετά από μία νίκη επί της Φλόριντα στον προημιτελικό, αλλά έχασε από το Κεντάκι σε έναν πολυαναμενόμενο εθνικό ημιτελικό στη Νέα Ορλεάνη.
Ο Κούριτς στέφθηκε Βασιλιάς της Επιστροφής του U of L's στις 9 Οκτωβρίου 2010 στο ημίχρονο του αγώνα του αμερικανικού ποδοσφαίρου επιστροφής εντός έδρας των Καρντς απέναντι στους Μέμφις Τάιγκερς. Συχνά αποκαλείται «Βασιλιάς Κάιλ» εξαιτίας αυτής της επιλογής.
Ο Κούριτς έχει μερικά σημαντικά επιτεύγματα εκτός γηπέδου επίσης. Έχει επιλεγεί για τον Κατάλογο του Ντιν και τον τιμητικό κατάλογο AD στο U of L αρκετές φορές. Υπηρέτησε επίσης ως εκπρόσωπος των σπουδαστών στο Διοικητικό Συμβούλιο του της Αθλητικής Ομοσπονδίας U of L, το διοικητικό όργανο για το αθλητικό τμήμα των Κάρντιναλς. Τιμήθηκε ως ο Πιο Εξαιρετικός Δευτεροετής Σπουδαστής του U of L τον Απρίλιο του 2010. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου του έτους στο Λούισβιλ, ο Κούριτς ίδρυσε μία φιλανθρωπική οργάνωση για να βοηθήσει τα παιδιά στην περιοχή της Κεντάκιανα. Η Γωνία του Κάιλ για τα Παιδιά σε συνεργασία με το αθλητικό τμήμα του Πανεπιστημίου του Λούισβιλ συγκέντρωσε αποκριάτικες στολές για το Σπίτι για τους Αθώους και παιχνίδια για παιδιά που νοσηλεύονται τα Χριστούγεννα στο Νοσοκομείο Παίδων Κόσαιρς.
Επαγγελματική πορεία
Αφού έπαιξε στο Λούισβιλ, στην 1η Κατηγορία NCAA, ο Κούριτς ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2012, με την ισπανική Ασέφα Εστουδιάντες, όπου έμεινε για δύο χρόνια, μέχρι να υπογράψει με την Χέρμπαλαϊφ Γκραν Κανάρια στις 31 Ιουλίου 2014
Ο Κούριτς έπαιξε για τους Φοίνιξ Σανς στο Σάμερ Λιγκ του NBA του 2016 στο Λας Βέγκας. Επέστρεψε στην Χέρμπαλαϊφ Γκραν Κανάρια για την περίοδο 2016–17. Η ομάδα του κέρδισε την αυλαία της χρονιάς, το Ισπανικό Σούπερ Καπ του 2016 το Σεπτέμβριο, και ο Κούριτς ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του τουρνουά.
Στις 5 Ιουλίου 2017, ο Κούριτς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη ρωσική Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Στις 18 Ιουλίου 2018, ο Κούριτς υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τηνΜπαρτσελόνα Λάσσα του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB) και της Ευρωλίγκας, αφού κατέληξε σε συμφωνία με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Είχε κατά μέσο όρο 9,4 πόντους ανά παιχνίδι στην Ευρωλίγκα την περίοδο 2019-20. Στις 7 Ιουλίου 2020, ο Κούριτς ανανέωσε επίσημα το συμβόλαιό του με τον ισπανικό σύλλογο μέχρι το 2023.
Προσωπική ζωή
Ο Κούριτς γεννήθηκε στην Πενσυλβάνια, αλλά μεγάλωσε στο Έβανσβιλ της Ιντιάνα. Έχει μία αδελφή, την Κέιτι, η οποία ήταν τερματοφύλακας στη γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου στο Πανεπιστήμιο του Λούισβιλ. Ο πατέρας του Κούριτς είναι νευροχειρουργός και η μητέρα του είναι νοσοκόμα. Ο Κούριτς παντρεύτηκε την Τάρανεϊ Μομένι Κούριτς στις 5 Ιουλίου 2013. Είναι πατέρας δύο γιων, διδύμων, και μίας κόρης.
Στις 5 Νοεμβρίου 2015, ο Κούριτς υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση όγκων εγκεφάλου που είχαν διαγνωστεί δύο ημέρες πριν. Τελικά υποβλήθηκε σε δύο επιπλέον χειρουργικές επεμβάσεις για να ελέγξει το πρήξιμο του εγκεφάλου και να τοποθετήσει ένα εμφύτευμα κρανίου. Έκανε μία πολυαναμενόμενη επιστροφή στα γήπεδα πέντε μήνες μετά την εγχείρηση πετυχαίνοντας 3 από τα 4 τρίποντα στο πρώτο του παιχνίδι πίσω στη Γκραν Κανάρια.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2020, ο Κούριτς υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την αντικατάσταση της κρανιακής πλάκας που εμφυτεύτηκε το 2015. Η πλάκα είχε ραγίσει ως αποτέλεσμα μίας σύγκρουσης στην προπόνηση. Επέστρεψε στις προπονήσεις με την Μπαρτσελόνα τον Οκτώβριο του 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βύθισμα Ευρυτανίας
Το Βύθισμα είναι ορεινός οικισμός ο οποίος βρίσκεται στον νομό Ευρυτανίας. Στα ανατολικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Ανιάδας ο οποίος καταλήγει (στα νότια) στον Κρικελιώτη ποταμό. Απέχει 25 χλμ. νότια από το Καρπενήσι και 6 χλμ. νοτιοανατολικά από την Ανιάδα. Η παλιά του ονομασία είναι Σέλος ή Σέλλος και είναι κτισμένος ανάμεσα στα βουνά Καλλιακούδα, Τσούμα, Τούφα και Κολοσύρτη. Η ονομασία του προήλθε μετά το 1928 όταν εξ' αιτίας καθίζησης «βυθίστηκε» μεγάλο μέρος των σπιτιών του. Το γεγονός αυτό έγινε αιτία να μετακινηθούν πολλοί κάτοικοι σε Καρπενήσι, Αγρίνιο, Λαμία, Αθήνα κλπ. ενώ το χωριό τότε είχε πληθυσμό 237 μόνιμους κατοίκους. Αναφέρεται επίσημα, ως Σέλλος, από το 1836 όταν προσαρτήθηκε στο δήμο Ευρυτάνων. Το 1912 προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Ψιανών και το 1930 μετονομάστηκε σε Βύθισμα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Ψιανά, τον Άγιο Χαράλαμπο, το Παλαιοχώρι και την Καστανούλα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ψιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δομνίστας του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Δομνίστας
Γοτθική αρχιτεκτονική
thumb|250px|Ο καθεδρικός ναός της [[Ρενς.]] Η γοτθική αρχιτεκτονική είναι αρχιτεκτονικός ρυθμός ο οποίος αναπτύχθηκε στην Ευρώπη κατά τον ύστερο Μεσαίωνα. Εξελίχθηκε από τη ρομανική αρχιτεκτονική και τη διαδέχθηκε η αναγεννησιακή αρχιτεκτονική. Εμφανίστηκε τον 12ο αιώνα στη Γαλλία και συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι τον 16ο αιώνα. Ο ρυθμός ήταν αρχικά γνωστός ως φραγκογενής (Opus Francigenum), ενώ ο όρος γοτθικός εμφανίστηκε στο τέλος της Αναγέννησης.
Το διαφοροποιητικό χαρακτηριστικό της γοτθικής αρχιτεκτονικής είναι η οξυκόρυφη καμάρα. Είναι η κύρια μηχανική καινοτομία και χαρακτηριστικό τμήμα του σχεδιασμού. Η χρήση της οξυκόρυφης αψίδας οδήγησε στην ανάπτυξη των σταυροθόλιων, των επίστεγων αντηρίδων και τα περίτεχνα διακοσμητικά στοιχεία από πέτρα στα παράθυρα. Αυτά τα στοιχεία σχηματίζουν ένα δομικά και αισθητικά ολοκληρωμένο σύνολο, το οποίο χαρακτηρίζεται ως γοτθικό.
Η Βασιλική Σαιν-Ντενί, κοντά στο Παρίσι, κατασκευάστηκε στα μέσα του 12ου αιώνα και η χορωδία της, η οποία ανακατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1140 και 1144, αποτελεί το πρώτο κτίριο το οποίο συνδυάζει τα γοτθικά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Έτσι αναδύθηκε ένας νέος αρχιτεκτονικός ρυθμός ο οποίος έδινε έμφαση, εσωτερικά, στην κάθετη διάσταση των αρχιτεκτονικών μελών και στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί η είσοδος του φωτός μέσα από τα χρωματιστά παράθυρα.
Η γοτθική αρχιτεκτονική είναι περισσότερο γνωστή ως η αρχιτεκτονική πολλών από τους περισσότερους μεγάλους καθεδρικούς, αββαεία και ναούς της Ευρώπης. Είναι επίσης ο αρχιτεκτονικός ρυθμός που απαντά σε πολλά κάστρα, ανάκτορα, δημαρχεία, πανεπιστήμια και, σε μικρότερο βαθμό, ιδιωτικές κατοικίες. Πολλά από τα καλύτερα δείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής έχουν χαρακτηριστεί μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.
Με την ανάπτυξη της αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής στην Ιταλία κατά τη διάρκεια των μέσων του 15ου αιώνα, ο γοτθικός ρυθμός αντικαταστάθηκε από το νέο ρυθμό, αλλά σε κάποιες περιοχές, όπως η Αγγλία, η γοτθική αρχιτεκτονική συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι και τον 16ο αιώνα. Από τα μέσα του 18ου αιώνα παρατηρήθηκε ανανεωμένο ενδιαφέρον στη γοτθική αρχιτεκτονική στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο διαδόθηκε τον 19ο αιώνα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, κυρίως σε εκκλησιαστικά και πανεπιστημιακά κτίρια.
Όνομα
Η γοτθική αρχιτεκτονική ήταν γνωστή κατά τη διάρκεια της περιόδου ως opus francigenum («γαλλικό/φράγκικο έργο») και στη Γαλλία ως Style Ogivale (ύφος με αιχμηρές καμάρες).
Ο όρος «γοτθική αρχιτεκτονική» προέκυψε ως υποτιμητική περιγραφή. Ο Τζόρτζο Βαζάρι χρησιμοποίησε τον όρο «βαρβαρικό γερμανικό στυλ» για να περιγράψει αυτό που θεωρείται τώρα το γοτθικό στυλ και στην εισαγωγή του έργο του Ζωές αποδίδει διάφορα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά στους «Γότθους», οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή των αρχαίων κτηρίων μετά την κατάκτηση της Ρώμης και την ανέγερση νέων σε αυτό το ύφος. Την εποχή που έγραφε ο Βαζάρι, η Ιταλία γνώρισε ήδη έναν αιώνα κατασκευών στο κλασικό αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο, το οποίο αναβίωνε στην Αναγέννηση και θεωρείται ως απόδειξη μιας νέας χρυσής εποχής εκμάθησης και βελτίωσης. Ο Βαζάρι επαναλήφθηκε από τον Φρανσουά Ραμπελαί, επίσης το 16ο αιώνα, ο οποίος αναφέρθηκε στους Γότθους και Οστρογότθους.
Κοινωνικό
Στα τέλη του 12ου αιώνα, η Ευρώπη ήταν χωρισμένη σε ένα πλήθος πόλεων κρατών και βασιλείων. Η περιοχή που περιλαμβάνει τη σύγχρονη Γερμανία, τη νότια Δανία, τις Κάτω Χώρες, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, την Ελβετία, την Αυστρία, τη Σλοβακία, την Τσεχία και το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Ιταλίας (εκτός της Βενετίας και του παπικού κράτους) ήταν ονομαστικά μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας άλλα οι τοπικοί άρχοντες είχαν αυτονομία. Η Γαλλία, η Δανία, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Πορτογαλία, η Σκωτία, η Καστίλλη, η Αραγονία, η Ναβάρρα, η Σικελία και η Κύπρος ήταν ανεξάρτητα βασίλεια, όπως και η αυτοκρατορία των Ανδεγαυών, των οποίων οι βασιλείς των Οίκου των Πλανταγενετών είχαν καταλάβει και την Αγγλία. Η Νορβηγία ήρθε υπό την επίδραση της Αγγλίας, ενώ οι άλλες σκανδιναβικές χώρες και η Πολωνία επηρεάστηκαν από τις συναλλαγές με τη Χανσεατική Ένωση. Οι βασιλιάδες του Ανζού μετέφεραν τη γοτθική παράδοση από τη Γαλλία στη νότια Ιταλία, ενώ οι βασιλιάδες Λουζινιάν εισήγαγαν τη γαλλική γοτθική αρχιτεκτονική στην Κύπρο.
Σε όλη την Ευρώπη αυτή τη στιγμή υπήρξε μια ταχεία αύξηση του εμπορίου και μια σχετική ανάπτυξη των πόλεων. Η Γερμανία και οι Κάτω Χώρες είχαν μεγάλες ακμάζουσες πόλεις που μεγάλωναν με συγκριτική ειρήνη, στο εμπόριο και στον ανταγωνισμό μεταξύ τους ή ενώθηκαν για αμοιβαίες σχέσεις, όπως στη Χανσεατική Ένωση. Τα δημόσια κτίρια είχαν μεγάλη σημασία σε αυτές τις πόλεις ως ένδειξη πλούτου και υπερηφάνειας. Η Αγγλία και η Γαλλία παρέμειναν ως επί το πλείστον φεουδαρχικές και ήταν τόπος όπου κτίστηκαν μεγάλα κτίρια για τους βασιλείς, τους δούκες και τους επισκόπους τους, αντί για μεγάλα δημόσια κτίρια για τους πολίτες.
Θρησκευτικό
Η Καθολική Εκκλησία επικρατούσε σε όλη τη δυτική Ευρώπη εκείνη τη στιγμή, επηρεάζοντας όχι μόνο την πίστη αλλά και τον πλούτο και τη δύναμη. Οι επίσκοποι διορίζονταν από τους φεουδάρχες άρχοντες (βασιλιάδες, δούκες και άλλους γαιοκτήμονες) και συχνά κυβερνούσαν ως εικονικοί πρίγκιπες μεγάλες εκτάσεις. Οι πρώιμες μεσαιωνικές περιόδους χαρακτηρίστηκαν από ταχεία ανάπτυξη του μοναχισμού, με πολλά διαφορετικά τάγματα να επικρατούν και να επεκτείνουν την επιρροή τους. Οι πρώτοι ήταν οι Βενεδικτίνοι, των οποίων οι μεγάλες εκκλησίες των αββαείων ξεπερνούσαν κατά πολύ σε αριθμό αυτές των άλλων ταγμάτων στη Γαλλία και την Αγγλία. Ένα μέρος της επιρροής τους ήταν ότι οι πόλεις αναπτύχθηκαν γύρω από αυτές και έγιναν κέντρα πολιτισμού, μάθησης και εμπορίου. Τα κλινιανά και κιστερκιανά τάγματα ήταν διαδεδομένα στη Γαλλία, καθώς το μεγάλο μοναστήρι του Κλινί καθιέρωσε τους κανόνες για μια καλά σχεδιασμένη μοναστική τοποθεσία, η οποία επρόκειτο στη συνέχεια να επηρεάσει όλα τα επακόλουθα μοναστικά κτίρια για πολλούς αιώνες.
Τον 13ο αιώνα ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης καθιέρωσε τους Φραγκισκανούς. Οι Δομινικανοί ήταν ένα άλλο μοναστικό τάγμα που ιδρύθηκε κατά την ίδια περίοδο, αλλά από τον Άγιο Δομίνικο στην Τουλούζη και τη Μπολόνια, και είχαν ιδιαίτερη επιρροή στα κτίρια των γοτθικών εκκλησιών της Ιταλίας, καθώς και στις κτίσεις των ιταλικών πόλεων, όπως η Κρήτη.
Αρχιτεκτονικό
Η οξυκόρυφη αψίδα, ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της Γοτθικής αρχιτεκτονικής, χρησιμοποιήθηκε στην ύστερη ρωμαϊκή και σασσανική αρχιτεκτονική μέχρι τον 7ο αιώνα. Οι Ρωμαίοι τη χρησιμοποίησαν αρχικά σε εκκλησιαστικά κτίρια στη Συρία και περιστασιακά σε κοσμικές κατασκευές, όπως η Γέφυρα Καραμαγκάρα στη σημερινή Τουρκία. Στην αρχιτεκτονική των Σασσανίδων του Ιράν, παραβολικές και αιχμηρές καμάρες χρησιμοποιήθηκαν τόσο σε παλάτια όσο και ιερές κατασκευές. Μετά την ισλαμική κατάκτηση της Ρωμαϊκής Συρίας και της αυτοκρατορίας των Σασσανίδων στον έβδομο αιώνα, η οξυκόρυφη αψίδα ενσωματώθηκε στην ισλαμική αρχιτεκτονική και χρησιμοποιήθηκε ευρέως.
Η αύξηση των στρατιωτικών και πολιτιστικών επαφών με τον μουσουλμανικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της νορμανδικής κατάκτησης της Σικελίας μεταξύ 1060 και 1090, των Σταυροφοριών, αρχής γενομένης από το 1096, και την ισλαμική παρουσία στην Ισπανία, ενδέχεται να επηρέασαν την υιοθέτηση της οξυκόρυφης αψίδας από τη Μεσαιωνική Ευρώπη, αν και αυτό είναι μια αμφιλεγόμενη υπόθεση. Βέβαια, σε εκείνα τα μέρη της Δυτικής Μεσογείου που βρίσκονταν υπό ισλαμικό έλεγχο ή επιρροή, προέκυψαν πολιτιστικές ανταλλαγές και μεγάλη ποικιλία ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, με τη συγχώνευση των ρωμανικών και αργότερα των γοτθικών παραδόσεων με τις ισλαμικές διακοσμητικές μορφές, όπως για παράδειγμα στους καθεδρικούς ναούς του Μονρεάλε και της Τσεφαλού, στο Αλκάθαρ της Σεβίλλης και στον καθεδρικό ναό του Τερουέλ.
Στην Ευρώπη είχε ήδη από τον 12ο αιώνα καθιερωθεί η ρομανική ή νορμανδική αρχιτεκτονική, ιδίως για εκκλησιαστικά κτίρια και μεγάλα δημόσια κτίρια, όπως τα παλάτια, τα τείχη και οι αποθήκες. Πολλά από τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά που συσχετίζονται με τη γοτθική αρχιτεκτονική είχαν ήδη αναπτυχθεί και χρησιμοποιηθεί στη ρομανική αρχιτεκτονική, ιδίως στην κατασκευή καθεδρικών και αββαείων. Αυτά περιλαμβάνουν τα σταυροθόλια, τις αντηρίδες, τους κίονες, τα στρογγυλά παράθυρα, τους οβελούς, τα βιτρώ και τα πλούσια διακοσμημένα τύμπανα θυρών. Αυτά που τα χαρακτηριστικά, που προϋπήρχαν τις εμφάνισης της γοτθικής αρχιτεκτονικής αναπτύσσονταν σε όλο και πιο περίπλοκα χαρακτηριστικά. Το κύριο χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί τη ρομανική από τη γοτθική αρχιτεκτονική είναι η ευρεία υιοθέτηση της οξυκόρυφης καμάρας, η οποία με τη σειρά επέφερε μια σειρά αλλαγών, όπως μείωση του όγκου των τειχών με ταυτόχρονη αύξηση του αριθμού των παραθύρων και της εισόδου περισσότερου φωτός στο εσωτερικό.
Εμφάνιση και διάδοση
Αν και η οξυκόρυφη αψίδα συνδέεται στενά με το γοτθικό στυλ, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη δυτική αρχιτεκτονική σε κτίρια που ήταν με άλλο τρόπο σαφώς ρωμανικά, κυρίως ο καθεδρικός ναός της Οτύ στη Γαλλία, ο καθεδρικός ναός του Ντάραμ στη βόρεια Αγγλία και οι καθεδρικοί ναοί της Τσεφαλού και του Μονρεάλε στη Σικελία.
Η οροφή των περισσότερων ρωμανικών εκκλησιών ήταν βαρρελοειδείς καμάρες. Από τις αρχές του 12ου αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται οι νευρώσεις, χαρακτηριστικές της γοτθικής αρχιτεκτονικής. Εμφανίστηκαν στα κεντρικά κλίτη δύο ρωμανικών εκκλησιών στη Καέν της Γαλλίας, της Μονής του Σαιντ-Ετιάν και του Αμπαί ω Νταμ το 1120. Η οροφή με νευρώσεις στο βόρειο εγκάρσιο κλίτος του καθεδρικού ναού του Ντάραμ στην Αγγλία, που χτίστηκε από το 1128 έως το 1133, ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε η οξυκόρυφη καμάρα σε υψηλό κλίτος.