cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρυπτονόμισμα
Το συνολική κεφαλαιοποίηση της αγοράς κρυπτονομισμάτων έφτασε πάνω απο τα $3 τρισεκατομμύρια το 2021.
Από την κυκλοφορία του bitcoin 2009 και μετέπειτα, έχουν δημιουργηθεί πάνω από 10000 κρυπτονομίσματα και μάλιστα ορισμένα εξ αυτών βασίζονται στο ίδιο σύστημα που χρησιμοποιεί και το Bitcoin.
Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, τα κρυπτονομίσματα δεν είναι νομίσματα. Δεν αποτελούν ένα γενικά αποδεκτό μέσο πληρωμής, θεωρούνται ασταθή και δεν υποστηρίζονται από καμία κεντρική δημόσια αρχή.
Χαρακτηριστικά
Συνήθη χαρακτηριστικά κρυπτονομισμάτων:
Ιστορία
Η λέξη κρυπτονόμισμα (cryptocurrency) χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1998 από τον Wei Dai στη λίστα αλληλογραφίας των Cypherpunks, υποστηρίζοντας την ιδέα μιας νέας μορφής χρήματος η οποία κάνει χρήση κρυπτογραφίας για να ελέγξει τη δημιουργία και τις συναλλαγές της, αντικαθιστώντας έτσι οποιαδήποτε κεντρική αρχή. 10 χρόνια αργότερα ο Satoshi Nakamoto  δημοσίευσε στην ίδια λίστα αλληλογραφίας τις πρώτες προδιαγραφές του bitcoin στο περίφημο πλέον white paper που λίγο αργότερα κατατέθηκε και δημόσια.
Ακαδημαϊκές μελέτες
Τον Σεπτέμβριο του 2015 ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του ακαδημαϊκού περιοδικού Ledger(ISSN 2379-5980). Πρόκειται να καλύπτει μελέτες γύρω από τα κρυπτονομίσματα και την τεχνολογία γύρω από αυτά και θα εκδίδεται από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ.Το περιοδικό προτρέπει τους συντάκτες να υπογράφουν ψηφιακά ένα file hash των καταθετημένων papers, τα οποία κατόπιν περνάνε από μια χρονοσφραγίδα εντός του blockchain του bitcoin. Οι συντάκτες καλούνται επίσης να παραθέτουν μια προσωπική διεύθυνση bitcoin εντός της αρχικής σελίδας των papers τους.
Αγορά Κρυπτονομισμάτων
Μεταξύ άλλων, τα κρυπτονομίσματα που έχουν μεγαλύτερη απήχηση, ενδεικτικά είναι το Bitcoin, το Ethereum, το Solana, το Cardano, το Dogecoin, το Polkadot, το Avalanche, το Decentraland κ.λ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγορά συναλλάγματος Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά
Εθνόσημο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας
right|250px|Το εθνόσημο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας Το εθνόσημο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας προσιδιάζει στην προηγούμενη σφραγίδα του Εδάφους Υπό Εντολή των νήσων του Ειρηνικού. Στη σφραγίδα αναγράφεται "Government of the Federated States of Micronesia" (Κυβέρνηση των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας). Εγκρίθηκε και υιοθετήθηκε από το Κογκρέσο της χώρας και έπειτα εγκρίθηκε από το αμερικανικό Κογκρέσο. Επίσης, εικονίζει ένα φοίνικα σε θάλασσα και από επάνω τεσσερα λευκά αστέρια, που συμβολίζουν τις 4 πολιτείες. Σε περγαμηνή αναγράφεται το εθνικό σύνθημα της χώρας, στα αγγλικά (Ειρήνη, Ενότητα, Ελευθερία). Στο κάτω μέρος με λευκούς αριθμούς είναι γραμμένο το έτος 1979, οπότε και έγινε αυτόνομη η χώρα, αποκτώντας Σύνταγμα.
Πηγές
Μικρονησ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας
Σταυρός της Μάλτας
thumb|150px|Ο Σταυρός της Μάλτας Η χρήση του σταυρού της Μάλτας σε παράσημα και μετάλλια παρουσιάζεται από τον 16ο αιώνα.
Περιγραφή
Ο σταυρός έχει οκτώ ακίδες και συμβολίζει τους οκτώ μακαρισμούς της Επί του Όρους ομιλίας του Ιησού Χριστού. (Ματ. 5:3-10) Οι τέσσερις ακίδες που δείχνουν προς το κέντρο συμβολίζουν τις τέσσερις αρετές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μάλτας Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Σκακιστικός Όμιλος Πατρών
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1971 και έχει κατακτήσει μία φορά το πρωτάθλημα Ελλάδας και τέσσερις φορές το κύπελλο. Ο μεγαλύτερος αθλητής που έχει αναδείξει ο ΣΟΠ είναι ο Βασίλειος Κοτρωνιάς πολλάκις πρωταθλητής Ελλάδος. Επίσης, έχει αναδείξει τα μέλη των Εθνικών Ομάδων: Χρύσανθο Πούντζα, Κώστα Δημητριάδη, Σταύρο Λαζαρίδη, Φώτη Σκουλαρίκη και Γιώργο Μαρούλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1971 Σ
2941 Άλντεν
Ο `Αλντεν (Alden) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,9. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Αμερικανό αστρονόμο Κλάιντ Τόμπω, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Λόουελ στο Φλάγκσταφ της Αριζόνα και του έδωσε το όνομα του γιου του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του `Αλντεν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αλντεν
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1919
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 17 Αυγούστου του 1919. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για τη Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ένωση που κέρδισε 77 από τις 236 έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 54,5%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Χάρι ντε Βιντ
Ο λοχαγός Χάρι Βιλ Νταρέλ ντε Βιντ (9 Απριλίου 1856, Παρίσι - 30 Νοεμβρίου 1933, Μπούρναμουθ) ήταν συγγενής του ραγιά του Σαράουακ Τσαρλς Μπρουκ και Βρετανός περιηγητής και ταξιδιωτικός συγγραφέας. Τα βιβλία του δημοσιεύτηκαν με το όνομα του Χάρι ντε Βιντ.
Δήμος Λιβαδιού
Ο Δήμος Λιβαδιού λειτούργησε ως δήμος από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα το Λιβάδι.
Χάρι ντε Βιντ
Ο Χάρι ντε Βιντ ήταν γιος του Κυβερνήτη Ιωσήφ Κλέιτον Τζένινς ντε Βιντ στο Χάιγουερθ. Εισήχθη στο κολέγιο Μαγκνταλέν του Κέιμπριτζ το 1875 αλλά δεν πήρε πτυχίο. Παντρεύτηκε αρκετές φορές και η πρώτη του γυναίκα ήταν η Φράνσις Λάουρα Αραμπέλα Ρονγκ, αδερφή του 1ος Υποκόμη Λονγκ του ΡΆΞΑΛ. την οποία παντρεύτηκε στο Λονδίνο το 1882 και χώρισαν το 1888. Σε αυτό το γάμο απέκτησαν μια κόρη, τη Μαργαρίτα Μοντ. Ο Χάρι ξαναπαντρεύτηκε την Χίλντα Φράνσις Ε. Κλαρκ, κόρη του Ουίλιαμ Ρόμπινσον Κλαρκ το 1899. Πέθανε το 1924. Το 1927 ο Χάρι παντρεύτηκε την ηθοποιό Σαρλότ Ελίζαμπεθ Ιχλ, καλύτερα γνωστή από το σκηνικό της όνομά, Ελέιν Ινεσκούρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι περιηγητές
Δήμος Λιβαδιού
Ήταν δήμος του νομού Λάρισας και βρισκόταν στο βορειότερο τμήμα του νομού, στις δυτικές πλαγιές του Ολύμπου. Καταλάμβανε έκταση 158,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.197 κατοίκους.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Ελασσόνας της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω 2 δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Λ
Διψακώδη
Τα Διψακώδη (λατ. Dipsacales) είνια τάξη των αγγειόσπερμων φυτών. Στο σύστημα ταξινόμησης APG II κατατάσσεται στην ομάδα euasterids II. Τα άνθη συνήθως τέλεια, αριθμός των στημόνων ίδιος ή λιγότερος από τον αρυιθμό των πετάλων.
Ταξινόμηση
Σύμφωνα με το σύστημα APG III (2009) η τάξη των διψακώδων περιλαμβάνει 2 οικογένειες: Σύμφωνα με το σύστημα APG II (2003) η τάξη των διψακώδων περιλαμβάνει 7 οικογένειες:
Σύμφωνα με το σύστημα του Cronquist (1981) η τάξη περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες:
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστεριδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Διψακώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Παραπομπές
Κατηγορία:Διψακώδη
Χεράτ
Η Χεράτ ή Χαράτ (τα αρχαία Αρτακόανα ή Αρτίκαυδνα) είναι η σημαντικότερη πόλη στο βορειοδυτικό Αφγανιστάν, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, του ομώνυμου νομού Χεράτ.
Η Χεράτ είναι παραποτάμια πόλη που βρίσκεται στη κοιλάδα του Χαρίρουντ ποταμού, που ρέει από τα όρη του κεντρικού Αφγανιστάν προς το Τουρκμενιστάν. Η Χεράτ είναι η τρίτη σε πληθυσμό πόλη του Αφγανιστάν μετά την πρωτεύουσα Καμπούλ και την Κανταχάρ. Κατ΄ εκτίμηση το 2020 αριθμούσε περί τους 574,276 κατοίκους. Το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων κατάγεται από την οικογένεια των ιρανικών λαών (η μεγάλη πλειονότητα, περίπου το 65%, είναι Τατζίκοι (σουνίτες, φαρσόφωνοι αστικοί πληθυσμοί) και Φαρσιουάν (σιίτες, φαρσόφωνοι αστικοί πληθυσμοί) ενώ οι υπόλοιποι είναι Παστούν 30%, Χαζάροι 2% Ουζμπέκοι 2% και Τουρκμένιοι 1%. Επικρατούσα γλώσσα είναι η περσική φαρσί.
Στη Χεράτ υφίσταται ένα από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια του Αφγανιστάν καθώς και διεθνές αεροδρόμιο. Επίσης στην πόλη αυτή αναπτύχθηκε η φημισμένη ομώνυμη Σχολή Χεράτ που αφορά τεχνοτροπία της ισλαμικής ζωγραφικής και ειδικότερα της μικροτεχνίας, της οποίας κυρίαρχη μορφή υπήρξε ο Μπεχζάντ.
η δήμαρχος Zana Wahide.
Ιστορία
Εκ του γεγονότος ότι η πόλη αυτή βρίσκεται ακριβώς πάνω στον αρχαίο δρόμο της Μέσης Ανατολής προς το Πακιστάν, την Κίνα και την Ινδία, η ιστορία της είναι μεγάλη. Ακόμη και οι σημερινοί δρόμοι που συνδέουν τη Χεράτ με το Ιράν, το Τουρκμενιστάν και τις άλλες μεγάλες πόλεις του Αφγανιστάν εξακολουθούν να θεωρούνται στρατηγικής σημασίας.
Το πότε ακριβώς κτίσθηκε η πόλη δεν είναι γνωστό. Από την περίοδο των Μήδων, (6ος αιώνας π.Χ.), η όλη περιοχή λεγόταν Αρία και αποτελούσε σημαντικό τμήμα της αυτοκρατορίας τους. Επί βασιλείας των Αχαιμενιδών (550 - 350 π.Χ.) η περιοχή λεγόταν στα αρχαία περσικά Χαράιβα ή Χερέιβα, ενώ στην ελληνική κλασσική περίοδο αποτελούσε σατραπεία της Αρείας. Στην Ζωροάστρια αβέστα αναφέρεται ως Χαρόιβα ή Χαροΐβα.
Ο Ηρόδοτος φέρεται ν΄ αποκαλούσε τη Χεράτ "αρτοκάλαθο της Ασίας". Την ίδρυσε ο Μεγάλο Αλέξανδρο το 330 π.Χ., όταν επιστρέφοντας τάχιστα από τη Βακτριανή επιτέθηκε στον σατράπη Σατιβαρζάνη και τον έτρεψε σε φυγή. Ο τελευταίος άφησε την έδρα του Αρτακόανα στο έλεος των Ελλήνων. Τότε ο Έλληνας βασιλιάς έκτισε δίπλα στην παλαιά περσική έδρα τη νέα του πόλη Αλεξάνδρεια (Αλεξάνδρεια Αρείας), πάνω στον ποταμό Ώχο ή Άρειο, στο καταλληλότερο σημείο τής εκεί σχηματιζομένης κοιλάδας. Τότε κτίσθηκε και η ακρόπολή της. Yπάρχει ακόμη και σήμερα η ακρόπολη του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Κάλα Ικτιαρουντίν) με πολλές τροποποιήσεις. Αργότερα η πόλη περιήλθε στην εξουσία του Σελεύκου που την επανίδρυσε με το νέο της όνομα Αντιόχεια. Νέοι Έλληνες άποικοι εγκαταστάθηκαν στην Αρεία. Αργότερα κατά το 209 π.Χ. η σελευκιδική στρατιά του Αντιόχου Γ΄ συνέτριψε σε μάχη κοντά στην πόλη τον στρατό του Ευθυδήμου. Στην συνέχεια οι Πάρθοι απέσπασαν την πόλη από τους Σελευκίδες το 167 π.Χ. Κατόπιν αποτέλεσε τμήμα της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και το 167 π.Χ. κατέληξε τμήμα του Βασιλείου των Πάρθων.Περί τον 7ο αιώνα η περιοχή καταλήφθηκε από τους Άραβες οπότε και άρχισε ο εξισλαμισμός της περιοχής. Το 1040 καταλήφθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους. Το 1221 ακολούθησαν οι Μογγόλοι για να καταλήξει τελικά στους Πέρσες. Μετά από σειρά πολέμων μεταξύ Αφγανών (Παστούν), Περσών και Τατζίκων, από το 1800 και μετά, πέρασε τελικά στο Βασίλειο του Αφγανιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μηδίας
Rzeczpospolita (εφημερίδα)
Η Rzeczpospolita (, που σημαίνει «Δημοκρατία» ή «Κοινοπολιτεία») είναι πολωνική πανεθνική καθημερινή οικονομική και νομική εφημερίδα, η οποία εκδίδεται από την Gremi Media. Ιδρύθηκε το 1920, αρχικά ως καθημερινή εφημερίδα του συντηρητικού Χριστιανικού Εθνικού Κόμματος κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου στην Πολωνία. Ο τίτλος της εφημερίδας είναι μετάφραση της λατινικής φράσης res publica (που σημαίνει «δημοκρατία», ή «κοινοπολιτεία») και αποτελεί μέρος της παραδοσιακής και επίσημης ονομασίας του πολωνικού κράτους, «Rzeczpospolita Polska».
Η εφημερίδα τέθηκε υπό κυβερνητικό έλεγχο κατά τη διάρκεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας (1945–1989). Μετά τις πολιτικές επαναστάσεις του 1989 σε ολόκληρη την Ευρώπη, η νέα δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση παραιτήθηκε από τη συντακτική της επίβλεψη και την ιδιοκτησία της Rzeczpospolita, συμβάλλοντας στο τέλος της λογοκρισίας των μέσων ενημέρωσης στην κομμουνιστική Πολωνία και εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή ανεξάρτητου Τύπου.
Το 2016, η Rzeczpospolita είχε κυκλοφορία 274.000 αντίτυπα. Το 75% των αναγνωστών του αναφέρθηκε ότι έχουν τριτοβάθμια εκπαίδευση. Γενικά θεωρείται κεντροδεξιά του πολιτικού φάσματος και η συντακτική επιτροπή της εφημερίδας εκπροσωπεί συντηρητικές-φιλελεύθερες απόψεις. Η Rzeczpospolita είναι μια από τις πιο συχνά αναφερόμενες πηγές μέσων ενημέρωσης στη χώρα και θεωρείται μια ιστορική εφημερίδα για την Πολωνία.
Ιστορία
Η εφημερίδα ιδρύθηκε από τον Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι και το πρώτο τεύχος δημοσιεύθηκε στις 15 Ιουνίου 1920. Ο Παντερέφσκι πούλησε την εφημερίδα το 1924 στον Βόιτσεχ Κορφάντι, έναν άλλο εξέχοντα πολιτικό εκείνης της εποχής. Ο αρχισυντάκτης Στανίσουαφ Στρόνσκι προσπάθησε να διατηρήσει την ποιότητα του περιεχομένου συνεργαζόμενος με μια ομάδα συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων των Άντολφ Νοβατσίνσκι, Κόρνελ Μακουσίνσκι και Βουαντίσουαφ Βιτβίτσκι. Το τελευταίο τεύχος της Rzeczpospolita στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία κυκλοφόρησε την τελευταία ημέρα του 1931.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1940-1943), ένα παράτυπο έγγραφο που σχετίζεται με μια πολωνική αντιστασιακή ομάδα, τη Δράση για την Ανεξαρτησία των Πολωνών, εκδόθηκε με τον ίδιο τίτλο. Στις 23 Ιουλίου 1944, όταν ο πόλεμος δεν είχε ακόμη τελειώσει, το πρώτο τεύχος της Rzeczpospolita, εφημερίδας της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, δημοσιεύτηκε στο Χέουμ. Αρχισυντάκτης ήταν ο Γέζι Μπορέισα, κομμουνιστής ακτιβιστής και δημοσιογράφος κατά τα χρόνια του μεσοπολέμου, ο οποίος συνεργάστηκε με Ρώσους και αργότερα παρουσίασε απόψεις σύμφωνα με το Κρεμλίνο. Η εφημερίδα ξεκίνησε επίπονες προσπάθειες για να σχηματίσει μια θετική εικόνα για τη νέα κυβέρνηση. Οι διοικητές του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού και η απόφασή τους να ξεκινήσουν την Εξέγερση της Βαρσοβίας επικρίθηκαν, ενώ υποστηρίχθηκε η κρατικοποίηση και η μεταρρύθμιση της γης. μικρογραφία|Το λογότυπο στο κεντρικό κτίριο της εφημερίδας. μικρογραφία|Τα κεντρικά γραφεία της Rzeczpospolita στην οδό Πρόστα στη [[Βαρσοβία.]] Μετά τον πόλεμο, η Rzeczpospolita εκδόθηκε από τον συνεταιριστικό εκδοτικό οίκο Czytelnik, του οποίου πρόεδρος ήταν ο ίδιος ο Μπορέισα. Ανέθεσε τα συντακτικά καθήκοντα στον Πάβεου Χόφμαν, ο οποίος σύντομα άλλαξε τον τίτλο σε Rzeczpospolita. Dziennik Gospodarczy (Καθημερινή οικονομική) και αργότερα σε Rzeczpospolita. Dziennik Polityczno-Gospodarczy (Καθημερινή οικονομική και πολιτική). Το 1949, με νέο αρχισυντάκτη τον Χένρικ Κοροτίνσκι, η εφημερίδα εντάχθηκε στην εκστρατεία κατά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Τον Δεκέμβριο του 1948, οι κρατικές αρχές ίδρυσαν μια άλλη εφημερίδα, την Trybuna Ludu (Λαϊκή Τρίμπουνα), ένα όργανο ενός νεοσύστατου πολιτικού κόμματος, του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας. Η Rzeczpospolita εκδόθηκε για άλλα δύο χρόνια, μέχρι το 1951, όταν διακόπηκε επειδή η συνύπαρξη πολλών κομματικών εφημερίδων θεωρήθηκε δυσμενής για ένα ενοποιημένο μονοκομματικό κράτος. Ένα μέρος της ομάδας εντάχθηκε στην Głos Pracy, ενώ άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του Κοροτίνσκι, εντάχθηκαν στην Życie Warszawy.
Το 1980, το κράτος είχε αντιμετωπίσει μια κρίση και κατά συνέπεια η συνολική εικόνα του κόμματος επιδεινώθηκε σημαντικά. Αυτό οδήγησε στην ιδέα να ξανακυκλοφορήσει μια ξεχωριστή κυβερνητική εφημερίδα. Την άνοιξη του 1981, κατά τη διάρκεια της ανόδου της Αλληλεγγύης, ο Έντμουντ Οσμάντσικ, μέλος του κοινοβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, πρότεινε να αναβιώσει η Rzeczpospolita ως «κυβερνητικό μέσο που παρουσιάζει τη θέση του κράτους σε καθημερινή βάση». Ο Γιούζεφ Μπαρέτσκι, πρώην εκδότης της Trybuna Ludu, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος και του κοινοβουλίου, καθώς και κυβερνητικός εκπρόσωπος για ένα χρόνο, διορίστηκε ως αρχισυντάκτης. Το πρώτο τεύχος του νέου Rzeczpospolita εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου, στις 14 Ιανουαρίου 1982.
Το κράτος, ως οντότητα, είχε γίνει επίσημα ανεξάρτητο από το κόμμα (παρόλο που αυτή η ανεξαρτησία ήταν ακόμα σε μεγάλο βαθμό πλασματική μέσα σε ένα κομμουνιστικό κράτος). Έτσι, από το 1982 και μετά, οι Rzeczpospolita και Trybuna Ludu επανήλθαν στην παράλληλη ύπαρξή τους ως επίσημα δελτία της κυβέρνησης και του κομματικού μηχανισμού αντίστοιχα. Αυτός ο δυϊσμός αντιστοιχούσε στην κατάσταση στη Σοβιετική Ένωση, όπου η κυβερνητική εφημερίδα Ιζβέστια λειτουργούσε παράλληλα με την Πράβντα του κόμματος, και όπου η Ιζβέστια ακολούθησε μια πορεία εντυπωσιακά παρόμοια με την Rzeczpospolita τη δεκαετία του 1990.
Μετά τις μερικώς ελεύθερες εκλογές της 4ης Ιουνίου 1989 και μετά την πρωθυπουργία του Ταντέους Μαζοβιέτσκι, άλλαξε και η διοίκηση της εφημερίδας. Η Rzeczpospolita δεν ήταν πλέον κυβερνητικό μέσο και έγινε ανεξάρτητη εφημερίδα. Ο νέος αρχισυντάκτης της ήταν ο Ντάριους Φίκους (μέχρι το 1996).
Η νέα πολωνική κυβέρνηση κατέστησε τη Rzeczpospolita νόμιμα ανεξάρτητη. Τον Φεβρουάριο του 1991, η Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze «Rzeczpospolita», μια κρατική εκδοτική εταιρεία, με τον Μάτσεϊ Τσεγκουόφσκι ως νέο διευθύνοντα σύμβουλο, μαζί με τον γαλλικό όμιλο τύπου του Ρομπέρ Ερσάντ, Presse Participations Europennes, ίδρυσαν την εταιρεία Presspublica. Ο πρώτος διευθύνων σύμβουλός της ήταν ο τότε αρχισυντάκτης της Rzeczpospolita, Ντάριους Φίκους. Αρχικά, ο Πολωνός μέτοχος κατείχε το 51% των μετοχών της εταιρείας, ενώ οι Γάλλοι κατείχαν το 49%. Το 1993, η Rzeczpospolita ανακηρύχθηκε η Εφημερίδα της Χρονιάς από την Επιτροπή Φειδιππίδη.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, το πολωνικό κόμμα πούλησε το επιπλέον 2% των μετοχών στους Γάλλους. Το 1996, η νορβηγική εταιρεία Orkla Media απέκτησε μετοχές του ομίλου Ρομπέρ Ερσάντ. Κατά τη διάρκεια των επόμενων 10 ετών, το 51% των μετοχών κατείχε η θυγατρική της Orkla Press Polska, Presspublica Holding Νορβηγίας, ενώ το 49% ανήκε στην Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze «Rzeczpospolita». Τον Οκτώβριο του 2006, οι μετοχές της Orkla Press Polska εξαγοράστηκαν από την Mecom Poland Holdings SA, η οποία αποτελεί μέρος του British Mecom Group.
Τον Οκτώβριο του 2011, η Gremi Media, που ανήκει στον Πολωνό επιχειρηματία Γκζέγκος Χαϊνταρόβιτς, αγόρασε τις μετοχές από τη Mecom Poland και τις μετοχές που ανήκουν στην PW Rzeczpospolita (το Υπουργείο Οικονομικών του Δημοσίου), και έγινε 100% μέτοχος του εκδοτικού οίκου Presspublica. Ο εκδοτικός οίκος άλλαξε την επωνυμία του σε Gremi Media, μετά την οποία, τον Ιανουάριο του 2017, μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία που λειτουργεί με την επωνυμία Gremi Media SA.
Ιστότοπος
Το rp.pl ήταν μια από τις πρώτες διαδικτυακές υπηρεσίες ειδήσεων στα πολωνικά μέσα ενημέρωσης. Η υπηρεσία λειτουργεί εδώ και 25 χρόνια από το 2022, έχοντας ξεκινήσει τον Μάρτιο του 1997. Από τον Νοέμβριο του 2014, χρησιμοποιεί τεχνολογία RWD (πλήρης ανταπόκριση). Η τρέχουσα έκδοσή του είναι διαθέσιμη από το 2015.
Ο ιστότοπος έχει πάνω από 32 εκατομμύρια επισκέψεις και 3 εκατομμύρια μοναδικούς χρήστες ανά μήνα (δεδομένα από τον Ιανουάριο του 2017 ). Το Rp.pl είναι ένας από τους ιστότοπους εφημερίδων με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα σε εθνικό επίπεδο. Στην κατηγορία «Επιχειρήσεις-Οικονομικά-Δίκαιο», ο Όμιλος Gremi κατατάσσεται στην 6η θέση μεταξύ όλων των πολωνικών ομάδων διαδικτυακών υπηρεσιών.
Διαδικτυακή τηλεόραση
Το κανάλι μεταδίδεται μέσω του Google Hangouts και μπορείτε να το παρακολουθήσετε καθημερινά μέσω της αρχικής σελίδας του rp.pl. Όλα τα προγράμματα είναι επίσης διαθέσιμα ως VOD στο tv.rp.pl.
Κυκλοφορία και πωλήσεις
Μία μόνο μέση έκδοση της Rzeczpospolita είναι περίπου 65.000 αντίτυπα. Το 2016 πουλήθηκαν περίπου 54.000 αντίτυπα.
Έντυπη έκδοση και ψηφιακή συνδρομή
Η Rzeczpospolita διανέμεται μέσω συνδρομής σε έντυπη έκδοση, πωλήσεων σε έντυπη έκδοση και ψηφιακής έκδοσης. Η συνδρομή χωρίζεται σε Βασική συνδρομή και Συνδρομή Plus αφιερωμένη σε ένα πιο εμπλεκόμενο, εξειδικευμένο κοινό. Η συνδρομή στην Rzeczpospolita προσφέρει δυνατότητες όπως εκδόσεις επαγγελματικών βιβλίων, εκπαίδευση, εργαλεία πολυμέσων ή πρόσβαση στα αρχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες στην πολωνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Βαρσοβία Κατηγορία:Πολωνικοί ειδησεογραφικοί ιστότοποι
Σουκάρνο
Ο Σουκάρνο (Soekarno, 6 Ιουνίου 1901 – 21 Ιουνίου 1970) ήταν ο ηγέτης του αγώνα για την ανεξαρτησία της Ινδονησίας και συνακόλουθα ο πρώτος στην ιστορία Πρόεδρος της χώρας, από το 1945 ως το 1967.
Ο Σουκάρνο γεννήθηκε στην Ιάβα, σπούδασε μηχανικός και αναδείχθηκε ως ηγέτης του εθνικού κινήματος την περίοδο που η χώρα ήταν αποικία της Ολλανδίας, τέθηκε υπό περιορισμό και εξορίσθηκε από τους Ολλανδούς για πάνω από μια δεκαετία, μέχρι που ελευθερώθηκε κατά την εισβολή των ιαπωνικών στρατευμάτων. Ο Σουκάρνο και οι εθνικιστές του συνεργάστηκαν για να συγκεντρώσουν λαϊκή υποστήριξη προς την πολεμική προσπάθεια των Ιαπώνων σε αντάλλαγμα για βοήθειά τους στη διάδοση της ινδονησιακής εθνικής ιδέας. Με τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας, ο Σουκάρνο και ο Μοχάμαντ Χάτα έσπευσαν να κηρύξουν την ινδονησιακή ανεξαρτησία, στις 17 Αυγούστου 1945, και ο Σουκάρνο διορίσθηκε ως ο πρώτος πρόεδρος. Ηγήθηκε του αγώνα για την καταπολέμηση της προσπάθειας των Ολλανδών να ξαναδημιουργήσουν την αποικία τους, με διπλωματικά και στρατιωτικά μέσα, μέχρι την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ινδονησίας από τους Ολλανδούς το 1949.
Όνομα
Η γραφή Sukarno χρησιμοποιείται συχνότερα πλέον ως βασιζόμενη στη νέα επίσημη ινδονησιακή ορθογραφία (από το 1947), αλλά η παλαιότερη γραφή Soekarno, βασισμένη στην ολλανδική ορθογραφία, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, κυρίως επειδή ο ίδιος υπέγραφε με αυτή παρότι οι επίσημες προεδρικές αποφάσεις τύπωναν το όνομά του με τη νέα γραφή. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Σουκάρνο-Χάτα (Soekarno–Hatta International Airport), π.χ., της πρωτεύουσας Τζακάρτα χρησιμοποιεί ακόμα την παλαιά γραφή.
Οι Ινδονήσιοι αναφέρονται σε αυτόν και ως Bung Karno (= αδελφός/σύντροφος Κάρνο) ή Pak Karno (= κύριος Κάρνο). Καθώς συμβαίνει με πολλούς κατοίκους της Ιάβας, ο Σουκάρνο είχε μόνο ένα όνομα, παρότι σε παλαιότερες δυτικές πηγές αναφέρεται και ως Αχμέντ Σουκάρνο. Η λέξη sukarno σημαίνει «καλός Κάρνο» στη ιαβανική γλώσσα.
Οικογένεια και σπουδές
thumb|left|155px|Ο Σουκάρνο ως μαθητής γυμνασίου στη [[Σουραμπάγια το 1916]] Ο Σουκάρνο γεννήθηκε στη Σουραμπάγια της ανατολικής Ιάβας, που τότε υπαγόταν στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Πατέρας του ήταν ένας δάσκαλος αριστοκρατικής καταγωγής, ο Ραντέν Σουκέμι Σοσροντιχάρντγιο, και μητέρα του μία ινδουίστρια από το Μπαλί, της κάστας των Βραχμάνων, η Ιντά Αγιού Νυομάν Ράι. Ακολουθώντας ένα έθιμο της Ιάβας, οι γονείς του Σουκάρνο τού άλλαξαν όνομα όταν επέζησε από μία αρρώστια κατά την παιδική του ηλικία. Μετά την αποφοίτησή του από το τοπικό δημοτικό σχολείο, στάλθηκε και σε ευρωπαϊκό (Europeesche Lagere School) στο Μοτζοκέρτο. Στη συνέχεια, ο Σουκάρνο στάλθηκε από τον πατέρα του σε λύκειο των Ολλανδών (Hogere Burger School), στη Σουραμπάγια. Εκεί γνώρισε τον εθνικιστή Χατζηομάρ Ττζοκροαμινότο (Tjokroaminoto), ιδρυτή του εμπορικού συνεταιρισμού «Σαρεκάτ Ισλάμ» και ιδιοκτήτη του σπιτιού όπου διέμενε. Γνώρισε όμως και τη θυγατέρα του, τη Σίτι Ουτάρι, με την οποία παντρεύτηκαν το 1920. Το 1921 ο Σουκάρνο άρχισε να φοιτά στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Μπαντούνγκ. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός με ειδίκευση στην αρχιτεκτονική. Στο Μπαντούνγκ ερωτεύθηκε την Ινγκίτ Γκαρνασίχ, τη σύζυγο του νέου του σπιτονοικοκύρη, η οποία ήταν 13 χρόνια μεγαλύτερη του Σουκάρνο. Αμφότεροι χώρισαν τους συζύγους τους και παντρεύτηκαν το 1923. Αργότερα ο Σουκάρνο θα έπαιρνε διαζύγιο και από την Ινγκίτ και θα νυμφευόταν τη Φατμαγουάτι.
Ο Σουκάρνο απεφοίτησε στις 25 Μαΐου 1926 και τον Ιούλιο, μαζί με τον συμφοιτητή του και φίλο Anwari, ίδρυσαν τον «Αρχιτεκτονικό Οίκο Sukarno & Anwari» στο Μπαντούνγκ. Ανάμεσα στα έργα του Σουκάρνο συγκαταλέγονται το ανακαινισμένο Ξενοδοχείο Preanger (1929), όπου υπήρξε βοηθός του διάσημου Ολλανδού αρχιτέκτονα Wolff Schoemaker, και πολλές ιδιωτικές οικίες στην περιοχή. Ακόμα και ως Πρόεδρος της χώρας αργότερα, ο Σουκάρνο δεν εγκατέλειψε την αρχιτεκτονική, αφού σχεδίασε το Μνημείο της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας και τη γειτονική Gedung Pola στην Τζακάρτα, το Μνημείο της Νιότης (Tugu Muda) στο Σεμαράνγκ, το μνημείο Αλούν-αλούν στο Μαλάνγκ, το Ηρώο της Σουραμπάγια, αλλά και τη νέα πόλη Παλανγκαράγια στο Βόρνεο.
Ο Σουκάρνο μιλούσε με ευχέρεια αρκετές γλώσσες, κάτι ασυνήθιστο ακόμα και για τα μέλη της μικρής μορφωμένης ελίτ της αποικίας: εκτός από την πατρική του ιαβανική γλώσσα, ήξερε άπταιστα σουνδικά, τη μητρική του διάλεκτο του Μπαλί, ινδονησιακά, και από την εκπαίδευσή του τα ολλανδικά. Καταλάβαινε και μιλούσε επίσης επαρκώς γερμανικά, αγγλικά, γαλλικά, αραβικά και ιαπωνικά, γλώσσες που διδάσκονταν όλες στο Hogere Burger School.
Ως αρχιτέκτονας, αλλά και ως πολιτικός, ο Σουκάρνο ήταν «έντονα μοντέρνος». Περιφρονούσε τόσο την παραδοσιακή φεουδαρχία της Ιάβας, την οποία θεωρούσε «οπισθοδρομική» και υπεύθυνη για την υποδούλωση της χώρας στους Ολλανδούς, όσο και τον ιμπεριαλισμό των δυτικών χωρών ως «εκμετάλλευση ανθρώπων από ανθρώπους». Για να προάγει την εθνική υπερηφάνεια του λαού του με κάθε τρόπο, ο Σουκάρνο εφάρμοσε τις ιδέες του στην ενδυμασία του, στον αστικό σχεδιασμό του για την πρωτεύουσα και στις σοσιαλιστικές μεθόδους που εφάρμοσε στη διοίκηση και στην οικονομία. Για τον Σουκάρνο, ο μοντερνισμό ήταν τυφλός στη φυλή, καθάριος και δυτικός στο ύφος, και «αντιιμπεριαλιστικός».
Αγώνας για την ανεξαρτησία
Ο Σουκάρνο εκτέθηκε για πρώτη φορά στις εθνικές ιδέες όταν ζούσε στο σπίτι του πρώτου πεθερού του. Αργότερα, ως φοιτητής στο Μπαντούνγκ, βυθίστηκε στη μελέτη της δυτικής σκέψης: της εθνικιστικής, της κομμουνιστικής, της θρησκευτικής και της πολιτικής, αναπτύσσοντας τελικά τη δική του πολιτική ιδεολογία της ινδονησιακής σοσιαλιστικής αυτάρκειας, που τη βάφτισε «μαρχαενισμό» (Marhaenism), από τον Μαρχαέν, έναν Ινδονήσιο αγρότη που γνώρισε και έβγαζε αρκετό εισόδημα από το χωραφάκι του, που το καλλιεργούσε μόνος του, για να ζει την οικογένειά του. Στο πανεπιστήμιο, ο Σουκάρνο οργάνωσε μία λέσχη για τους Ινδονήσιους φοιτητές, την Algemeene Studieclub, έναντι των καθιερωμένων συλλόγων, στους οποίους κυριαρχούσαν οι Ολλανδοί φοιτητές.
Στις 4 Ιουλίου 1927 ο Σουκάρνο με τους φίλους του από την Algemeene Studieclub ίδρυσαν ένα κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, το «Ινδονησιακό Εθνικό Κόμμα» (Partai Nasional Indonesia, PNI), του οποίου ο Σουκάρνο εκλέχθηκε πρώτος ηγέτης. Εκτός από τη θέση του υπέρ της ανεξάρτητης Ινδονησίας, το κόμμα ήταν εναντίον του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, επειδή υποστήριζε ότι χειροτέρευαν τη ζωή του ινδονησιακού λαού. Από την αρχή ο Σουκάρνο έλπιζε πως η Ιαπωνία θα άρχιζε πόλεμο κατά των δυτικών δυνάμεων και ότι η Ιάβα θα μπορούσε τότε να ανεξαρτητοποιηθεί με την ιαπωνική βοήθεια. Ιδρυμένο μετά τη διάλυση του Sarekat Islam και του ινδονησιακού κομμουνιστικού κόμματος (μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 1926), το PNI σύντομα προσέλκυσε πολλούς οπαδούς, ιδίως μεταξύ των νεαρών αποφοίτων των πανεπιστημίων που ανυπομονούσαν για μεγαλύτερες ελευθερίες και ευκαιρίες.
thumb|right|175px|Ο Σουκάρνο με συγκατηγορουμένους του και δικηγόρους κατά τη δίκη του στο [[Μπαντούνγκ το 1930.]] Οι δραστηριότητες του PNI έγιναν γνωστές στην κυβέρνηση της αποικίας και από τότε οι ομιλίες και οι συναντήσεις του Σουκάρνο διακόπτονταν συχνά από πράκτορες της αποικιακής μυστικής αστυνομίας (Politieke Inlichtingen Dienst, PID). Τελικώς ο Σουκάρνο και μέλη της ηγετικής ομάδας του κόμματος συνελήφθηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 1929 από τις αποικιακές αρχές σε μία σειρά επιδρομών σε όλη την Ιάβα (ο Σουκάρνο πιάστηκε σε μία επίσκεψή του στη Γιογκιακάρτα). Κατά τη δίκη του στο Μπαντούνγκ, από τον Αύγουστο ως τον Δεκέμβριο του 1930, ο Σουκάρνο εκφώνησε μία σειρά από μακρούς πολιτικούς λόγους κατά της αποικιοκρατίας και του δυτικού ιμπεριαλισμού, που έγιναν γνωστοί υπό τον τίτλο Indonesia menggoegat («Η Ινδονησία κατηγορεί»).
Τον Δεκέμβριο του 1930 ο Σουκάρνο καταδικάσθηκε σε τετραετή φυλάκιση. Ο λόγος του όμως έτυχε ευρείας καλύψεως από τον τύπο και εξαιτίας ισχυρών πιέσεων από τα φιλελεύθερα στοιχεία στην Ολλανδία και στις Ανατολικές Ινδίες, απελευθερώθηκε πρόωρα, στις 31 Δεκεμβρίου 1931. Μέχρι τότε είχε καταστεί λαϊκός ήρωας, γνωστός σε όλη την Ινδονησία.
Αφού επεχείρησε να συμφιλιώσει τα δύο κόμματα, ο Σουκάρνο διάλεξε να τεθεί επικεφαλής του Partindo στις 28 Ιουλίου 1932. Διαφωνούσε με τον Χάτα, που πίστευε ότι η ανεξαρτησία δεν θα συνέβαινε μέσα στη διάρκεια της ζωής του, ενώ ο Σουκάρνο πίστευε ότι η στρατηγική του Χάτα αγνοούσε ότι η πολιτική μπορεί να επιφέρει πραγματικές αλλαγές μόνο μέσα από τη χρήση βίας (machtsvorming en machtsaanwending).
Την εποχή εκείνη, για να στηρίξει τον εαυτό του και το κόμμα οικονομικά, ο Σουκάρνο επέστρεψε στην αρχιτεκτονική, ανοίγοντας το γραφείο «Soekarno & Rooseno». Συνέγραφε άρθρα για την εφημερίδα του κόμματος, τη Fikiran Ra'jat. Με βάση το Μπαντούνγκ, ταξίδευε σε όλη την Ιάβα για να δημιουργήσει επαφές με άλλους εθνικιστές. Οι δραστηριότητές του προσέλκυσαν και πάλι την προσοχή της ολλανδικής PID. Στα μέσα του 1933 ο Σουκάρνο εξέδωσε μία σειρά κειμένων με τίτλο Mentjapai Indonesia Merdeka («Για την επίτευξη της ανεξάρτητης Ινδονησίας»). Για τα γραπτά αυτά συνελήφθη εκ νέου από την ολλανδική αστυνομία, ενώ επισκεπτόταν τον εθνικιστή Μοχάμαντ Χούσνι Θαμρίν στην Τζακάρτα την 1η Αυγούστου 1933.
Στο Μπενγκούλου επιτράπηκε στον Σουκάρνο να διδάσκει σε τοπικό σχολείο της ισλαμικής οργάνωσης Μουχαμαντίγια. Μία από τις μαθήτριές του εκεί ήταν η 15χρονη τότε Φατμαγουάτι. Την ερωτεύθηκε και δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι η Ινγκίτ Γκαρνασίχ δεν μπορούσε να κάνει παιδιά παρότι ήταν σχεδόν είκοσι χρόνια παντρεμένοι. Ο Σουκάρνο βρισκόταν ακόμα εξόριστος στο Μπενγκούλου όταν οι Ιάπωνες εισέβαλαν στο αρχιπέλαγος το 1942.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: η ιαπωνική κατοχή
Καθώς προαναφέρθηκε, ο Σουκάρνο, αλλά και ο Χάτα, είχαν προβλέψει από το 1929 ότι η Ιαπωνία θα άρχιζε πόλεμο κατά των δυτικών δυνάμεων και τις ευκαιρίες που αυτό θα δημιουργούσε για τον σκοπό της ινδονησιακής ανεξαρτησίας. Τον Φεβρουάριο του 1942 η Ιαπωνία εισέβαλε πράγματι στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, νικώντας γρήγορα τις ολλανδικές δυνάμεις (στην Ευρώπη η Ολλανδία ήταν ήδη υπό γερμανική κατοχή), οι οποίες μετέφεραν οδικώς τον Σουκάρνο και τους δικούς του 300 χιλιόμετρα από το Μπενγκούλου, στο Παντάνγκ. Είχαν σκοπό να τον κρατήσουν δέσμιο και στην ανάγκη να τον στείλουν στην Αυστραλία, αλλά αιφνιδίως τον εγκατέλειψαν για να σώσουν τους εαυτούς τους από την επέλαση των ιαπωνικών δυνάμεων.
Οι Ιάπωνες διατηρούσαν τον δικό τους φάκελο για τον Σουκάρνο και ο διοικητής τους στη Σουμάτρα προσέγγισε τούτο τον μορφωμένο επαναστάτη με σεβασμό, θέλοντας να τον χρησιμοποιήσει για να οργανώσει και να ηρεμήσει τους Ινδονήσιους. Ο Σουκάρνο πάλι ήθελε να του χρησιμεύσουν οι Ιάπωνες για τον σκοπό της τελικής ανεξαρτησίας της χώρας του: «Ο Κύριος μού έδειξε τον δρόμο. Στην κοιλάδα αυτή του Νγκαράι είπα: Ναι, η Ανεξάρτητη Ινδονησία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη Ντάι Νιπόν... Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είδα το είδωλό μου στον καθρέφτη της Ασίας.» Τον Ιούλιο του 1942 ο Σουκάρνο στάλθηκε πίσω στη Τζακάρτα, όπου αντάμωσε και πάλι με άλλους εθνικιστές Ινδονήσιους ηγέτες που είχαν πρόσφατα απελευθερωθεί από τους Ιάπωνες, μεταξύ των οποίων και με τον Χάτα. Εκεί συνάντησε και τον Ιάπωνα διοικητή, στρατηγό Χιτόσι Ιμαμούρα, ο οποίος τους ζήτησε να κερδίσουν υποστήριξη εκ μέρους του ινδονησιακού λαού προς τον ιαπωνικό πολεμικό αγώνα.
thumb|Αναφορά από την αυστραλιανή τηλεόραση το 1966 στη συμμαχία του Σουκάρνο με την αυτοκρατορική Ιαπωνία Ο Σουκάρνο ήθελε να στηρίξει τους Ιάπωνες με αντάλλαγμα να κηρύττει με όλα τα μέσα ελεύθερα την ιδέα της ανεξαρτησίας στον πληθυσμό. Οι Ιάπωνες από την άλλη χρειάζονταν το ανθρώπινο δυναμικό και τους φυσικούς πόρους της χώρας για τον πολεμικό αγώνα τους: επεστράτευσαν εκατομμύρια Ινδονήσιους, ιδίως από την Ιάβα, για την κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών, πολεμικών αεροδρομίων κ.ά., τόσο στην Ινδονησία, όσο και στην Ινδοκίνα. Επιπλέον, απαιτούσαν το ρύζι που παρήγαν οι Ινδονήσιοι αγρότες για τον εφοδιασμό των στρατευμάτων τους.
Για να κερδίσουν τη συνεργασία του πληθυσμού και να αποτρέψουν την αντίσταση στα παραπάνω, οι Ιάπωνες έθεσαν τον Σουκάρνο επικεφαλής του «κινήματος μαζικής οργάνωσης» Tiga-A. Τον Μάρτιο του 1943 οι Ιάπωνες σχημάτισαν μία νέα οργάνωση, την Poesat Tenaga Rakjat (POETERA / «Κέντρο της Ισχύος του Λαού») με αρχηγούς τους Σουκάρνο, Χάτα, Κι Χατζάρ Ντεβαντάρα και KH Μας Μανσγούρ. Σκοπός των οργανώσεων ήταν η καλλιέργεια λαϊκής υποστηρίξεως για τη στρατολόγηση εργατών και την επίσχεση τροφίμων, αλλά και η προαγωγή φιλο-ιαπωνικών και αντιδυτικών αισθημάτων στον λαό. Σχετικά, ο Σουκάρνο βρήκε το σύνθημα Amerika kita setrika, Inggris kita linggis («Ας σιδερώσουμε την Αμερική και ας χτυπήσουμε τους Βρετανούς»). Η επίσχεση των τροφίμων από τους Ιάπωνες προκάλεσε λιμό στην Ιάβα, που προκάλεσε σχεδόν ένα εκατομμύριο θανάτους το 1944–1945. Κατά την άποψη του Σουκάρνο, αυτές ήταν αναγκαίες θυσίες για να μπορέσει να γίνει μελλοντικά ανεξάρτητη η Ινδονησία. Συμμετείχε εξάλλου στην ίδρυση των Pembela Tanah Air (PETA) και Χεϊχό, ινδονησιακών εθελοντικών στρατιωτικών μονάδων, με λόγους που μεταδίδονταν από το ραδιόφωνο και από δίκτυα μεγαφώνων (αφού ελάχιστοι είχαν τότε ραδιόφωνα) στην Ιάβα και τη Σουμάτρα. Μέχρι το θέρος του 1945 αυτές οι μονάδες έφθασαν να αριθμούν περί τα 2 εκατομμύρια.
Στο μεταξύ, ο Σουκάρνο πήρε διαζύγιο από την Ινγκίτ, η οποία αρνήθηκε να δεχθεί την επιθυμία του για πολυγαμία. Της έδωσε ένα σπίτι στο Μπαντούνγκ και σύνταξη για το υπόλοιπο της ζωής της. Το 1943 νυμφεύθηκε τη Φατμαγουάτι και μετακόμισε σε ένα σπίτι που είχε κατασχεθεί από τους Ολλανδούς ιδιοκτήτες του και του δόθηκε από τους Ιάπωνες. Αυτό το σπίτι θα ήταν ο τόπος από όπου θα ανακήρυσσε την Ανεξαρτησία το 1945.
Στις 10 Νοεμβρίου 1943 οι Σουκάρνο και Χάτα στάλθηκαν σε έναν 17 ημερών γύρο της Ιαπωνίας, όπου παρασημοφορήθηκαν από τον Αυτοκράτορα Χιροχίτο και δείπνησαν στην οικία του πρωθυπουργού Τότζο Χίντεκι στο Τόκιο. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1944, με τον πόλεμο να εξελίσσεται δυσμενώς για τους Ιάπωνες, ο νέος πρωθυπουργός Κουνιάκι Κόισο υποσχέθηκε ανεξαρτησία για την Ινδονησία, χωρίς όμως να θέσει κάποια ημερομηνία.
Στις 29 Απριλίου 1945, με την κατάληψη των Φιλιππίνων από τους Αμερικανούς, οι Ιάπωνες ίδρυσαν τη Badan Penjelidik Oesaha-oesaha Persiapan Kemerdekaan Indonesia (BPUPKI), ένα ανάλογο κοινοβουλίου με 67 αντιπροσώπους από τις περισσότερες εθνοτικές ομάδες της Ινδονησίας. Διόρισαν τον Σουκάρνο ως πρόεδρό του και του ανέθεσαν να διευθύνει συζητήσεις για την προετοιμασία των θεμελίων ενός μελλοντικού Ινδονησιακού κράτους. Για να δημιουργήσει μία κοινής αποδοχής πλατφόρμα ώστε να ενώσει τις αντιδικούσες φατρίες στο BPUPKI, ο Σουκάρνο αποκρυστάλλωσε την ιδεολογία που είχε αναπτύξει κατά τα προηγούμενα είκοσι χρόνια σε 5 αρχές. Την 1η Ιουνίου 1945, ανακοίνωσε αυτές τις αρχές, γνωστές ως pancasila, στη σύνοδο του BPUPKI:
Στις 22 Ιουνίου 1945 τα εθνικιστικά στοιχεία του BPUPKI συνέστησαν μία εννεαμελή επιτροπή που τυποποίησε τις παραπάνω αρχές σε μία διακήρυξη γνωστή ως «Διακήρυξη της Τζακάρτα» (Jakarta Charter). Σε αυτή, εξαιτίας των πιέσεων των ισλαμιστών, η 5η αρχή τοποθετήθηκε πρώτη και ανέφερε την υποχρέωση των μουσουλμάνων να εφαρμόζουν τον ισλαμικό νόμο, τη σαρία. Ωστόσο, από τη μορφή της διακηρύξεως όπως αυτή περιελήφθηκε στο Σύνταγμα του 1945, είχε αφαιρεθεί αυτή η αναφορά, στο όνομα της εθνικής ενότητας.
Στις 7 Αυγούστου 1945 οι Ιάπωνες επέτρεψαν τη συγκρότηση μιας 21μελούς επιτροπής, της Panitia Penjelidik Kemerdekaan Indonesia (PPKI) με καθήκον τη δημιουργία συγκεκριμένης κυβερνητικής δομής ενός μελλοντικού ινδονησιακού κράτους. Στις 9 Αυγούστου οι επικεφαλής της PPKI (Σουκάρνο, Χάτα και KRH Radjiman Wediodiningrat) κλήθηκαν από τον Διοικητή των Νότιων Εκστρατευτικών Δυνάμεων της Ιαπωνίας Χισαΐτσι Τεραούτσι στο Ντα Λατ, 100 χιλιόμετρα από τη Σαϊγκόν. Ο Τεραούτσι έδωσε στον Σουκάρνο την ελευθερία να προχωρήσει στην προετοιμασία της ινδονησιακής ανεξαρτησίας, ελεύθερος από ιαπωνικές επεμβάσεις. Μετά από πολλά γεύματα συνεργασίας, τους γύρισαν πίσω στην Τζακάρτα στις 14 Αυγούστου. Χωρίς να το γνωρίζουν οι φιλοξενούμενοι, ατομικές βόμβες είχαν εκραγεί στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, και οι Ιάπωνες ετοιμάζονταν για συνθηκολόγηση.
Στις 15 Αυγούστου η Ιαπωνία συνθηκολόγησε χωρίς όρους, κάτι που πληροφορήθηκε ο Σουκάρνο το απόγευμα της ίδιας ημέρας από ηγέτες οργανώσεων της νεολαίας και από τρία μέλη της PETA που άκουγαν δυτικούς ραδιοσταθμούς. Οι ίδιοι πίεσαν τον Σουκάρνο να κηρύξει την ινδονησιακή ανεξαρτησία αμέσως, όσο οι Ιάπωνες βρίσκονταν ακόμα σε σύγχυση και πριν από την άφιξη των Συμμάχων. Αντιμέτωπος με αυτή την απότομη ανατροπή δεδομένων, ο Σουκάρνο υπήρξε αναβλητικός. Φοβήθηκε αιματοχυσία από τυχόν εχθρική απόκριση των Ιαπώνων σε μία τέτοια κίνηση, ενώ τον απασχολούσε και μελλοντική αντεκδίκηση των Συμμάχων.
Πολεμικός ηγέτης
thumb|Ο Σουκάρνο ενώ κηρύσσει την Ανεξαρτησία της Ινδονησίας.
Την αυγή της 17ης Αυγούστου 1945 ο Σουκάρνο γύρισε σπίτι του, στην οδό Jl Pegangsaan 56, όπου τον συνάντησε ο Μοχάμεντ Χάτα. Κατά τη διάρκεια του πρωινού, αυτοσχέδια φυλλάδια τυπωμένα από την PETA και νεολαίους πληροφορούσαν τον πληθυσμό για την επικείμενη ανακήρυξη. Στις 10 π.μ. οι Σουκάρνο και Χάτα βγήκαν στη βεράντα του σπιτιού, όπου ο Σουκάρνο κήρυξε την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Ινδονησίας μπροστά σε 500 περίπου ανθρώπους.
Την επομένη η PPKI ανακοίνωσε τη βασική κυβερνητική δομή του νέου κράτους, προβαίνοντας στις εξής ενέργειες:
Ο Σουκάρνο υποστήριζε πως όλες οι αρχές του νέου κράτους μπορούσαν να συνοψισθούν στη φράση «gotong royong», που μπορεί να αποδοθεί προσεγγιστικά ως «αμοιβαία βοήθεια» ή «ανταποδοτικότητα». Ωστόσο, το ινδονησιακό κοινοβούλιο με βάση το αρχικό Σύνταγμα αποδείχθηκε ότι ήταν σχεδόν αδύνατο να επιτελέσει το έργο του. Αυτό οφειλόταν σε ασυμφιλίωτες διαφορές ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές, πολιτικές, θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες
Η κυβέρνηση του Σουκάρνο ανέβαλε επί δύο μήνες τη δημιουργία εθνικού στρατού, για τον φόβο του ανταγωνισμού με τις συμμαχικές δυνάμεις, αλλά τον Οκτώβριο του 1945 δημιουργήθηκε ο TKR (Tentara Keamanan Rakjat, «Λαϊκός Στρατός Ασφαλείας») σε απάντηση της αυξανόμενης παρουσίας Ολλανδών στις συμμαχικές δυνάμεις.
Οι πρώτοι δυτικοί στρατιώτες έφθασαν στην Τζακάρτα στα τέλη του Σεπτεμβρίου και βρετανικές δυνάμεις άρχισαν να καταλαμβάνουν μεγάλες ινδονησιακές πόλεις τον Οκτώβριο. Ο διοικητής της βρετανικής 23ης Μεραρχίας, αντιστράτηγος σερ Philip Christison, εγκατέστησε διοικητήριο στο πρώην ανάκτορο του γενικού κυβερνήτη της αποικίας, στην Τζακάρτα, και ξεκαθάρισε ότι σκοπός του ήταν 1) να απελευθερώσει όλους τους αιχμαλώτους πολέμου των Συμμάχων και 2) να επιτρέψει την επιστροφή της Ινδονησίας στην προπολεμική της κατάσταση, ως αποικίας της Ολλανδίας. Η νέα κυβέρνηση της Ινδονησίας πρόθυμα συνεργάσθηκε ως προς το πρώτο, δημιουργώντας την «Επιτροπή Επαναπατρισμού Ιαπώνων και Συμμαχικών Αιχμαλώτων Πολέμου και Εγκαθείρκτων», που σε συνεργασία με τους Βρετανούς επαναπάτρισε πάνω από 70 χιλιάδες αιχμαλώτους μέχρι το τέλος του 1946. Για να αποκρούσει τις ολλανδικές προσπάθειες επανελέγχου της χώρας, ο Σουκάρνο αναζήτησε τη διεθνή αναγνώριση του νέου κράτους και την υποστήριξη προς αυτό, γνωρίζοντας τη στρατιωτική αδυναμία του σε σχέση με τη βρετανική και την ολλανδική στρατιωτική ισχύ.
Ο Σουκάρνο αντιλαμβανόταν ότι το παρελθόν του της συνεργασίας με τους Ιάπωνες και ο ηγετικός του ρόλος σε κατοχικές οργανώσεις με την ιαπωνική πρωτοβουλία, μπορούσαν να περιπλέξουν τις σχέσεις με τις δυτικές χώρες. Για τον λόγο αυτό, δημιούργησε ένα καθεστώς πολυκομματικής προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στο οποίο ο πρωθυπουργός θα διεξήγε τις συνομιλίες με τις ξένες χώρες και θα διαχειριζόταν τη διακυβέρνηση, ενώ ο Σουκάρνο ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ήταν απλώς ένα σύμβολο. Πρωθυπουργός και υπουργοί θα λογοδοτούσαν στην Κεντρική Ινδονησιακή Εθνική Επιτροπή κι όχι στον Πρόεδρο. Στις 14 Νοεμβρίου 1945 ο Σουκάρνο διόρισε τον Σουτάν Σιαχρίρ ως τον πρώτο πρωθυπουργό στην ιστορία της Ινδονησίας, έναν σπουδαγμένο στην Ευρώπη πολιτικό που δεν είχε ποτέ αναμιχθεί με τις ιαπωνικές αρχές κατοχής.
Ωστόσο, Ολλανδοί στρατιώτες και διοικητικοί άρχισαν να επιστρέφουν στη χώρα υπό την «Πολιτική Διοίκηση Ινδιών της Ολλανδίας» (NICA) και την προστασία των Βρετανών (όπως άλλωστε είχε δηλώσει ο Christison). Αρχηγός τους ήταν ο Χουμπέρτους βαν Μουκ, ηγέτης της εξόριστης «κυβερνήσεως των Ανατολικών Ινδιών» στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας. Εξόπλισαν απελευθερωθέντες Ολλανδούς αιχμαλώτους του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, που άρχισαν επιθέσεις κατά πολιτών και της αστυνομίας του νέου κράτους. Σύντομα ξέσπασε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των νεοσύστατων κρατικών στρατιωτικών δυνάμεων (και χιλιάδων μικρών ομάδων όχλου υπέρ της ανεξαρτησίας) και των βρετανικών και ολλανδικών δυνάμεων. Στις 10 Νοεμβρίου, μία κανονική μάχη διεξάχθηκε στη Σουραμπάγια μεταξύ Βρετανών και Ινδονήσιων, με αεροπορικούς και ναυτικούς βομβαρδισμούς της πόλης από τους Βρετανούς. Σκοτώθηκαν 300 Βρετανοί (μεταξύ των οποίων ο επικεφαλής τους, Ταξίαρχος A.W.S. Mallaby) και χιλιάδες Ινδονήσιοι. Στην Τζακάρτα, Ολλανδοί επεχείρησαν να δολοφονήσουν τον πρωθυπουργό. Για ασφάλεια ο Σουκάρνο και οι περισσότεροι υπουργοί πήγαν να μείνουν στη Γιογκιακάρτα στις 4 Ιανουαρίου 1946. Εκεί βρήκαν προστασία και υποστήριξη από τον σουλτάνο Χαμενγκουμπουβόνο Θ΄. Η Γιογκιακάρτα έγινε έτσι η πρωτεύουσα της χώρας και παρέμεινε πρωτεύουσα μέχρι το τέλος του πολέμου το 1949. Ο Σιαχρίρ παρέμεινε στην Τζακάρτα για να διαπραγματεύεται με τους Βρετανούς.
Ανυπόμονοι να απεμπλακούν από την Ινδονησία, οι Βρετανοί επεδίωξαν τη διείσδυση ολλανδικών δυνάμεων στη χώρα. Τον Νοέμβριο του 1946 οι τελευταίοι Βρετανοί στρατιώτες εγκατέλειψαν την Ινδονησία, έχοντας αντικατασταθεί από περισσότερους από 150.000 Ολλανδούς στρατιώτες. Από την άλλη, οι Βρετανοί απέστειλαν τους βαρόνους Άρτσιμπαλντ Κλαρκ Κερ του Ινβερτσάπελ και Μάιλς Λάμπσον του Κίλερν για να μεσολαβήσουν σε διαπραγματεύσεις μεταξύ Ολλανδών και Ινδονησίων. Αποτέλεσμα ήταν η Συμφωνία του Λινγκαντιάτι, με την οποία οι Ολλανδοί αναγνώρισαν τη de facto κυριαρχία του νέου κράτους στην Ιάβα, τη Σουμάτρα και τη Μαντούρα, ενώ σε αντάλλαγμα οι Ινδονήσιοι θα συζητούσαν για ένα μελλοντικό «Ηνωμένο Βασίλειο Ολλανδίας και Ινδονησίας».
thumb|left|Ο Σουκάρνο μιλά στην KNIP (κοινοβούλιο) στο [[Μαλάνγκ, τον Μάρτιο του 1947.]] Η απόφαση του Σουκάρνο να διαπραγματευθεί με τους Ολλανδούς συνάντησε την έντονη αντίδραση διάφορων ομάδων. Ο Ταν Μαλάκα, παλαιός κομμουνιστής πολιτικός, κατόρθωσε να συμπήξει το «Μέτωπο Πάλης» (Persatuan Perjuangan, PP) από 140 μικρές ομάδες και κόμματα. Το PP πρότεινε ένα «Μίνιμουμ Πρόγραμμα»: πλήρη ανεξαρτησία, εθνικοποίηση όλων των ξένων περιουσιών και απόρριψη όλων των διαπραγματεύσεων μέχρι την απόσυρση όλων των ξένων στρατευμάτων. Αυτά βρήκαν πλατιά λαϊκή υποστήριξη, αλλά και τη στήριξη του στρατηγού Σουντιρμάν. Στις 4 Ιουλίου 1946, στρατιωτική μονάδα συνδεόμενη με το PP απήγαγε τον πρωθυπουργό Σουτάν Σιαχρίρ σε μία επίσκεψη του τελευταίου στη Γιογκιακάρτα. Ο Σιαχρίρ ηγείτο των διαπραγματεύσεων με τους Ολλανδούς. Ο Σουκάρνο, αφού πρώτα άσκησε επιτυχώς επιρροή στον Σουντιρμάν, πέτυχε την απελευθέρωση του Σιαχρίρ, αλλά και τη σύλληψη του Μαλάκα και άλλων ηγετών του PP. Η αποδοκιμασία των όρων της Συμφωνίας του Λινγκαντιάτι μέσα στην KNIP (κοινοβούλιο) οδήγησε τον Σουκάρνο να εκδώσει διάταγμα που διπλασίαζε τα μέλη της KNIP συμπεριλαμβάνοντας πολλούς διορισμένους υποστηρικτές της συμφωνίας. Με τον τρόπο αυτό, η νέα βουλή επεκύρωσε τη Συμφωνία του Λινγκαντιάτι τον Μάρτιο του 1947.
Στις 21 Ιουλίου 1947 όμως η Συμφωνία παραβιάσθηκε από τους Ολλανδούς, που εξαπέλυσαν μαζική στρατιωτική εισβολή στα εδάφη που ελέγχονταν από την κυβέρνηση. Παρά το ότι ο νεοπαγής Ινδονησιακός Εθνικός Στρατός (TNI) δεν ήταν σε θέση να προβάλει κάποια σημαντική αντίσταση, η απροκάλυπτη παραβίαση από τους Ολλανδούς μιας διεθνούς συμφωνίας τούς έφερε αντιμέτωπους με τη διεθνή κοινή γνώμη. Οι διεθνείς πιέσεις τούς υποχρέωσαν να σταματήσουν την εισβολή τον Αύγουστο. Ο Σιαχρίρ, που είχε αντικατασταθεί στο πρωθυπουργικό αξίωμα από τον Αμίρ Σιαριφουντίν, πέταξε ως τη Νέα Υόρκη για να υποστηρίξει τις θέσεις της χώρας του στον ΟΗΕ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού εξέδωσε μία απόφαση που καλούσε για άμεση κατάπαυση του πυρός και όρισε μία Επιτροπή Καλών Υπηρεσιών για να επιβλέψει την ανακωχή. Η επιτροπή, με έδρα την Τζακάρτα, αποτελείτο από αντιπροσωπείες της Αυστραλίας, του Βελγίου και των ΗΠΑ.
Στρατιωτικά όμως οι Ολλανδοί είχαν τη νεαρή Δημοκρατία σε μία μέγγενη, έχοντας επιπλέον επιβάλει με το ναυτικό τους αποκλεισμό των ελεύθερων περιοχών της από ζωτικές προμήθειες τροφίμων, φαρμάκων και οπλισμού. Ως συνέπεια, ο Σιαριφουντίν υπέγραψε τη «Συμφωνία του Ρένβιλ» στις 17/1/1948, που δεχόταν τον ολλανδικό έλεγχο στις επαρχίες που είχαν καταλάβει, ενώ οι Ινδονήσιοι θα απέσυραν όλες τις δυνάμεις τους από τη γραμμή της ανακωχής («γραμμή Βαν Μουκ»).
Η υπογραφή αυτής της Συμφωνίας οδήγησε σε αναταραχή και υπεχρέωσε σε παραίτηση τον πρωθυπουργό Σιαριφουντίν τον Ιανουάριο του 1948. Τον αντικατέστησε ο Μοχάμεντ Χάτα. Επωφελούμενα της αναταραχής, αριστερά πολιτικά στοιχεία καθοδηγούμενα από το επανασυστημένο Ινδονησιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (PKI) κήρυξαν εξέγερση στην πόλη Μαντιούν της Ανατολικής Ιάβας στις 18 Σεπτεμβρίου 1948. Αυτή έληξε στα τέλη Οκτωβρίου με ήττα των κομμουνιστών και τον θάνατο του αρχηγού τους, του Μούσο. Ο λόγος ήταν ότι οι κομμουνιστές είχαν υπερεκτιμήσει τη δυνατότητά τους να αντιτεθούν στην ισχυρή δημοφιλία του Σουκάρνο στη νήσο της Ιάβας.
thumb|left|Ο Σουκάρνο και ο υπουργός εξωτερικών Αγκούς Σαλίμ αιχμάλωτοι των Ολλανδών το 1949. Στις 19 Δεκεμβρίου 1948, προκειμένου να επωφεληθούν από την εξασθένιση του αντιπάλου εξαιτίας της κομμουνιστικής εξεγέρσεως, οι Ολλανδοί εξαπέλυσαν την «Επιχείρηση Κράι» (Operatie Kraai), μία δεύτερη στρατιωτική εισβολή σχεδιασμένη έτσι ώστε να συντρίψει μια για πάντα τη νεαρή Δημοκρατία. Η επιχείρηση άρχισε με αεροπορική επίθεση στην πρωτεύουσα Γιογκιακάρτα. Τότε ο Σουκάρνο αντέδρασε έξυπνα: Διέταξε τον στρατό υπό τον στρατηγό Σουντιρμάν να αρχίσει ανταρτοπόλεμο στην ύπαιθρο, ενώ ο ίδιος και άλλοι ηγέτες, όπως ο Χάτα και ο Σιαχρίρ, αφέθηκαν να αιχμαλωτισθούν από τους Ολλανδούς. Για να εξασφαλίσει όμως και τη συνέχεια της διακυβερνήσεως, ο Σουκάρνο έστειλε τηλεγράφημα στον Σιαφρουντίν Πραβιρανεγκάρα, εξουσιοδοτώντας τον να ηγηθεί μας Κυβερνήσεως Εκτάκτου Ανάγκης (PDRI), με βάση τις ελεύθερες περιοχές της Δυτικής Σουμάτρας, μία θέση που κράτησε μέχρι τον Ιούνιο του 1949. Οι Ολλανδοί έστειλαν τον Σουκάρνο και άλλους αιχμαλωτισθέντες ηγέτες στο Πραράτ της Βόρειας Σουμάτρας, και αργότερα στο νησί Μπάνγκα.