cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κραγκούγιεβατς
Αστικό τοπίο
Το Ανω (Μεγάλο) Πάρκο είναι το μεγαλύτερο πάρκο στο Κραγκούγιεβατς. Ιδρύθηκε το 1898. Είναι καλυμμένο με περισσότερα από 100 στρέμματα πρασίνου και την πυκνή σκιά αιωνόβιων δέντρων, ανακαινισμένα πεζοδρόμια και παγκάκια και το κατάλληλο μέρος για ξεκούραση, περιπάτους και χαλάρωση. Μέσα στο πάρκο και γύρω του υπάρχουν αθλητικές εγκαταστάσεις για μπάσκετ, ποδόσφαιρο, βόλεϊ, τένις, καθώς και εσωτερικές και εξωτερικές πισίνες. Το Κάτω (Μικρό) Πάρκο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, μέσα στο συγκρότημα των Στεφάνων του Μίλος. Στο κέντρο του υπάρχει ένα μνημείο για τους Πεσόντες της Σουμάντια. Το πάρκο Ιλινα Βόντα, κληρονομιά του Σβέτοζαρ Αντρέγεβιτς, ιδρύθηκε το 1900. Καλύπτει έκταση 70 στρεμμάτων.
Υπάρχει μια βρύση με ένα μικρό καταρράκτη, πέντε μικρές λίμνες που συνδέονται με ένα μικρό ρέμα, και ένας μικρός ζωολογικός κήπος με περίπου 100 ζώα και ένας κήπος με διάφορα είδη δένδρων χαρακτηριστικά της Σουμάντια. Το αξιοπερίεργο του πάρκου είναι το μεγαλύτερο γλυπτό Πασχαλινών αυγών (3 μέτρα ψηλά) στην Ευρώπη και το δεύτερο στον κόσμο. κατασκευασμένο από ανακυκλωμένο μέταλλο το 2004. Τα αξιοθέατα της περιοχής περιλαμβάνουν το Αραντζέλοβατς, το Γκόρνι Μιλάνοβατς, τη Βρνιάτσκα Μπάνια κσι τη Ματάρουσκα Μπάνια, το κάστρο του Καρατζόρτζε, το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην Τοπόλα (40 χιλιόμετρα), το μοναστήρι του Παλαιού Kάλενιτς σε απόσταση 55 χιλιομέτρων, τα θέρετρα Ρόγκοτ (28χλμ.) και Στράγκαρι (34χλμ.) με τα παλιά μοναστήρια Μπλαγκοβέστενιε και Βόλιαβτσα.
Μεταφορές
Το Κραγκούγιεβατς έχει αναπτυγμένες μεταφορικές υποδομές. Μπορεί να προσεγγιστεί από πέντε σημαντικές οδούς από: α) το Βελιγράδι, μέσω της Μπατότσινα, από την Εθνική οδό (κατηγορία 1b), αριθμός 15, β) τα σύνορα με το Μαυροβούνιο, μέσω του Νόβι Πάζαρ και του Κράλιεβο, από την Εθνική οδό (κατηγορία 1b), αριθμός 15, γ) το Βελιγράδι, μέσω του Μλαντένοβατς και της Τόπολα, από την Εθνική οδό (κατηγορία 1b), αριθμός 16 · δ) τη Γιάγκοντινα, μέσω της Ντόνια Σάμπαντα, από την Εθνική οδό (κατηγορία 2), ​​αριθμός 170 και ε) το Γκόρνι Μιλάνοβατς, μέσω του Μπάρε, από την Εθνική οδό (κατηγορία 2), αριθμός 176.
Το Κραγκούγιεβατς συνδέεται με λεωφορεία με σχεδόν όλες τις πόλεις της χώρας. Οι πιο συχνές αναχωρήσεις (κάθε μισή ώρα) είναι για το Βελιγράδι. Ο κεντρικός σταθμός λεωφορείων απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο από το κέντρο της πόλης. Το Κραγκούγιεβατς είναι επίσης προσβάσιμο με το τρένο, αν και η πόλη βρίσκεται έξω από τις κύριες σιδηροδρομικές γραμμές. Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται κοντά στον κεντρικό σταθμό των λεωφορείων..
Η εταιρεία που είναι υπεύθυνη για τα μέσα μαζικής μεταφοράς του Κραγκούγιεβατς είναι η Υπηρεσία Κυκλοφορίας της Πόλης. Οι ολοκληρωμένες δημόσιες συγκοινωνίες εκτελούνται από τρεις εταιρείες: Lasta, Arriva Litas και Vulovic Transport. Υπάρχουν 25 γραμμές λεωφορείων που λειτουργούν σύμφωνα με τον καθορισμένο πίνακα δρομολογίων. Υπάρχουν επίσης 7 εταιρείες ταξί και 3 εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων που λειτουργούν στο Κραγκούγιεβατς.. Σύστημα στάθμευσης αυτοκινήτων με 10 χώρους στάθμευσης και ζώνες παρόδιας στάθμευσης (τρεις ζώνες με 4.244 θέσεις στάθμευσης) λειτουργεί από τη δημόσια Υπηρεσία Στάθμευσης του Κραγκούγιεβατς.
Κλίμα
Το Κραγκούγιεβατς έχει ωκεάνιο κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfb) με μέση θερμοκρασία 21,9 ° C τον Ιούλιο, μειωμένη μόνο κατά 0,1 ° C σε σχέση με το υγρό υποτροπικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa). Οι άνεμοι φυσούν συνήθως από τα νοτιοδυτικά και τα βορειοδυτικά, εκτός από τον Ιανουάριο, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο, οπότε φυσούν συνήθως από τα νοτιοανατολικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 η διοικητική περιοχή της πόλης έχει πληθυσμό 179.417 κατοίκους.
Περίπου το 70% (126.312 κάτοικοι) είναι σε ηλικία εργασίας (15 έως 64 ετών). Ο μέσος αριθμός απασχολούμενων κατά το 2014 ήταν 42.148 (47.0% των γυναικών), οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονταν στη μεταλλουργική βιομηχανία (22%) και τις ιατρικές και κοινωνικές υπηρεσίες (13%). Η πλειοψηφία των ατόμων ηλικίας άνω των 15 ετών (154.290) έχει δευτεροβάθμια εκπαίδευση (54.6%), ενώ το 17.7% κατέχει πτυχίο κολλεγίων ή πανεπιστημίων.
Περίπου το 93% της συνολικής περιοχής της πόλης καλύπτεται με δίκτυο ύδρευσης, 78% με αποχετευτικό δίκτυο, 72% με δίκτυο παροχής φυσικού αερίου και 92% με δίκτυα κινητής τηλεφωνίας.
Οικονομία
Το Κραγκούγιεβατς αποτελεί σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο της Σερβίας για περισσότερο από δύο αιώνες, γνωστό για τις βιομηχανίες αυτοκινήτων και πυροβόλων όπλων. Η πρώην κρατική εταιρεία Zastava αγοράστηκε από τη FIAT το 2008 και ιδρύθηκε νέα εταιρεία - η FCA (FIAT Chrysler Automobiles) Srbija.. Στη FIAT συμμετείχαν οι συνεργάτες Magneti Marelli (συστήματα εξάτμισης και πίνακες ελέγχου), Johnson Controls (καθίσματα αυτοκινήτων και εσωτερικοί χώροι), Sigit (θερμοπλαστικά και ελαστικά εξαρτήματα) και HTL (τροχοί).
Η κατασκευή όπλων στο Κραγκούγιεβατς ξεκίνησε με την ίδρυση του Χυτηρίου Κανονιών Κραγκούγιεβατς το 1853 και από τότε αναπτύχθηκε ώστε η πόλη έγινε ο κύριος προμηθευτής πυροβόλων όπλων της Σερβίας μέσω της εταιρείας Zastava oružje. , που σήμερα εξάγει πάνω από το 95% των προϊόντων της σε περισσότερες από σαράντα χώρες του κόσμου. Με αποφάσεις του Υπουργείου Άμυνας της Σερβίας η Zastava oružje έγινε μέρος της αμυντικής βιομηχανίας της Σερβίας το 2003. Οι σημαντικότεροι συνεργάτες της είναι η Yugoimport SDPR, ο Στρατός και η Αστυνομία της Σερβίας, η Century Arms και ο Διεθνής Ομιλος Golden.
Η εταιρεία Rapp Marine Group (εξαρτήματα για πλοία, πλατφόρμες και μηχανές πετρελαίου), η Meggle AG (γαλακτοκομικά προϊόντα), η Unior Components (καρφίτσες, συγκολλήσεις, θερμική επεξεργασία), η Metro Cash and Carry, η Mercator και η Plaza Centers είναι εγκατεστημένες στην πόλη. Από τις σημαντικότερες τοπικές επιχειρήσεις είναι οι εταιρείες Forma Ideale, Blažeks (έπιπλα), KUČ Company (γαλακτοκομικά προϊόντα), Jagger και Valentino (μόδα), Prizma (παραγωγή και διανομή ιατρικού εξοπλισμού), Agromarket (εμπόριο πρώτων υλών για τη γεωργία), Budućnos (βιομηχανία κρέατος), Agrojevtic (παραγωγή ψωμιού και ζαχαροπλαστικής), Flores (κονιάκ) και Trnava Promet (λιανική πώληση).
Σύμφωνα με την Εθνική Τράπεζα της Σερβίας το Δεκέμβριο του 2016 λειτουργούσαν 30 εμπορικές τράπεζες στη Σερβία, από τις οποίες η Direktna Banka έχει την έδρα της στο Κραγκούγιεβατς. Η Direktna banka έχει μακρά παράδοση στην Κεντρική Σερβία που χρονολογείται από το δεύτερο μισό του 21ου αιώνα .
Η Εκθεση του Κραγκούγιεβατς ιδρύθηκε το 2005 χάρη στο πρόγραμμα «Υποστήριξη της ανάπτυξης και της προώθησης της περιφερειακής οικονομίας μέσω της ανάπτυξης της Εκθεσης της Πόλης». Αποτελείται από 1.600 τετραγωνικά μέτρα για το εμπόριο και τις εκθέσεις και 1.000 τετραγωνικά μέτρα για άλλες δραστηριότητες (διοίκηση, Media Center, εστιατόρια κλπ.).
Εκπαίδευση
Υπάρχουν στο Κραγκούγιεβατς 22 πρωτοβάθμια και 8 δευτεροβάθμια σχολεία. . Υπάρχουν επίσης 3 ειδικά σχολεία: Σχολή για παιδιά με προβλήματα ακοής, Μουσικό Σχολείο Δρ Mίλογε Μιλόγεβιτς, και Σχολή Βούκασιν Μάρκοβιτς'' (για παιδιά με αναπηρίες).
Πολιτισμός
Υπάρχουν πολλά πολιτιστικά ιδρύματα στο Κραγκούγιεβατς που έχουν περιφερειακή, και κάποια από αυτά ακόμη και εθνική, σημασία στον τομέα των τεχνών και του πολιτισμού. Το πιο σημαντικά από αυτά είναι:
Υπάρχουν τρεις ενώσεις καλών τεχνών και εφαρμοσμένων τεχνών στο Kragujevac: η Art KG, το παράρτημα της Σερβικής Ένωσης Ζωγράφων ULUS και η Ένωση Ζωγράφων του Κραγκούγιεβατς (ULUK). Οι σημαντικότερες ετήσιες και εξαμηνιαίες πολιτιστικές εκδηλώσεις περιλαμβάνουν:
Αθλητισμός
Το Κραγκούγιεβατς διαθέτει το Στάδιο Τσίκα Ντάτσα, που είναι το τρίτο μεγαλύτερο της Σερβίας σε χωρητικότητα. Ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος αθλητικός σύλλογος του Κραγκούγιεβατς είναι η Ραντνίτσκι, που περιλαμβάνει 19 ομάδες: ποδόσφαιρου, στίβου, βόλεϊ, χάντμπολ, πυγμαχίας, πάλης κλπ. Η FK Radnički 1923 είναι η σημαντικότερη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης και αγωνίζεται στη Σερβική Σουπερλίγκα. Το Κραγκούγιεβατς είναι επίσης γνωστό ως η έδρα του παλαιότερου Σερβικού ποδοσφαιρικού συλλόγου, της FK Šumadija 1903. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο παλαιότερος σύλλογος της σημερινής Σερβίας είναι η FK Bačka 1901, που ιδρύθηκε στη Σουμπότιτσα, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγαρία, ενώ το Κραγκούγιεβατς ανήκε στη Σερβία. Ως εκ τούτου η Šumadija θεωρείται ο παλαιότερος Σερβικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, ενώ η Bačka είναι ο παλαιότερος ποδοσφαιρικός σύλλογος στη Σερβία.
Η Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κραγκούγιεβατς είναι ιδρυτής του ποδοσφαιρικού συλλόγου ποδόσφαιρου σάλας KMF Ekonomac. Ο σύλλογος ιδρύθηκε από τον καθηγητή Βέρολιουμπι Ντούγκαλιτς, διδάσκοντες και ομάδα φοιτητών της Σχολής Οικονομικών στις 7 Νοεμβρίου 2000. Αγωνίζεται στην Πρβα Φούτσαλ Λίγκα της Σερβίας και έχει κερδίσει το σερβικό πρωτάθλημα οκτώ φορές και το αντίστοιχο κύπελλο δύο φορές.
Αδελφοποιήσεις
Το Κραγκούγιεβατς είναι αδελφοποιημένο με:
Συνεργασίες
Η πόλη έχει άλλες μορφές συνεργασίας και φιλίας με πόλεις, παρόμοιες με τα προγράμματα αδελφοποίησης με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Οικισμοί του Κραγκούγιεβατς Κατηγορία:Ιστορικές-πολιτισμικές χωρικές οντότητες μείζονος σημασίας στη Σερβία
Εθνική Ελβετίας Κ-18 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα της Ελβετίας K18 αποτελείται από παίκτες ηλικίας 18 ετών και κάτω. Ελέγχεται από την Ελβετική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Η ομάδα αντιπροσωπεύει την Ελβετία σε όλες τις διοργανώσεις εθνικών ομάδων Κ18 από το 1977, όπως για παράδειγμα σε αγώνες διεθνούς επιπέδου, π.χ. οι φιλικοί αγώνες εναντίον των εθνικών ομάδων άλλων εθνικών χωρών και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ελβετία
Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας
Το Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας (αγγλικά: Asian Cup Winners' Cup) ήταν μια διεθνής διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC), στην οποία μετείχαν οι κυπελλούχες ομάδες από τα ασιατικά πρωταθλήματα των χωρών-μελών της AFC. Διεξαγόταν από τη σεζόν 1990-91 ως τη σεζόν 2001-02. Από τη σεζόν 2002-03 συγχωνεύτηκε με το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας και το Σούπερ Καπ Ασίας και δημιουργήθηκε το AFC Champions League κατά τα πρότυπα του Τσάμπιονς Λιγκ της UEFA.
Η διοργάνωση γινόταν με σύστημα διπλών αγώνων νοκ-άουτ ως τον τελικό, ο οποίος ως το 1994 ήταν επίσης διπλός. Στη συνέχεια καθιερώθηκε τελική φάση με σύστημα φάιναλ-φορ (δύο ημιτελικοί, μικρός και μεγάλος τελικός) στην έδρα μιας εκ των τεσσάρων ομάδων των ημιτελικών.
Από το 1995 ως το 2002 ο νικητής της διοργάνωσης διεκδικούσε το Σούπερ Καπ Ασίας με αντίπαλο το νκητή του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Από τις 12 διοργανώσεις που διεξήχθησαν, στις έξι κυριάρχησαν ομάδες από τη Σαουδική Αραβία, στις πέντε από την Ιαπωνία και μόνο σε μία, στην πρώτη, νικήτρια αναδείχηκε ομάδα από το Ιραν. Φιναλίστ υπήρξαν ομάδες από άλλες έξι ώρες.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
Λεύκες (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Λεύκες μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ορέστης (τραγωδία)
Ορέστης είναι ο τίτλος τραγωδίας που έγραψε ο Ευριπίδης και διδάχτηκε (παίχτηκε) πριν την αναχώρηση του ποιητή για την αυλή του βασιλιά Αρχελάου της Μακεδονίας, πιθανώς το 408 π.Χ..
Υπόθεση
Η Ηλέκτρα κλαίει και οδύρεται για τις συμφορές της, τις οποίες συνδέει με την τύχη του οίκου των Ατρειδών, από τους οποίους κατάγεται και από τους οποίους φαίνεται να έχει κληρονομήσει αυτήν τη άτυχη μοίρα. Φοβάται ότι ο λαός των Αργείων θα αποφασίσει θάνατο γι'αυτήν και τον αδελφό της. Ελπίζει να αλλάξει το κλίμα, με την αναμενόμενη άφιξη του θείου της Μενελάου, ο οποίος έρχεται από την Τροία, όμως φέρνει μαζί του την Ελένη.
Όντως Μενέλαος και Ελένη φθάνουν στο Άργος. Στη σκηνή εμφανίζεται η Ελένη όπου συνομιλεί με την Ηλέκτρα. Η Ηλέκτρα την ενημερώνει για την άσχημη κατάσταση του Ορέστη και η Ελένη δείχνει να συμπονά τον άτυχο νέο. Παράλληλα η Ελένη τονίζει ότι όλα έγιναν εξαιτίας του Απόλλωνα, καθώς οι θεοί ουσιαστικά ξεκίνησαν τον πόλεμο. Επίσης, ζητά από την Ηλέκτρα να πάει χοές στον τάφο της Κλυταιμνήστρας, γιατί η ίδια φοβάται να πάει μόνη της εξαιτίας του ότι δεν ξέρει πως θα την αντιμετωπίσουν μέσα στην πόλη συγγενείς θυμάτων του Τρωικού Πολέμου. Η Ηλέκτρα αρνείται, όμως προτείνει να πάει τις χοές η Ερμιόνη, κόρη της Ελένης, καθώς η Ερμιόνη ήταν υπό την προστασία της Κλυταιμνήστρας όσο έλειπε η Ελένη και πράγματι η Ερμιόνη πηγαίνει τις νεκρικές χοές.
Η Ηλέκτρα μαζί με γυναίκες της ηλικίας της (χορός) πενθούν για τα δεινά των δυο αδελφών και οι φωνές ξυπνάνε τον Ορέστη. Ο Ορέστης συνομιλεί με την αδερφή του και της αναφέρει ότι δε μπορεί τις τύψεις, καθώς έξι μέρες μετά τον θάνατο της μητέρας του, οι Ερινύες τον κυνηγούν παντού. Η Ηλέκτρα τον καθησυχάζει λέγοντας του για την άφιξη του Μενελάου και του δείχνει ότι τον αγαπά και τον νοιάζεται.
Ο Μενέλαος έρχεται και συνομιλεί με τον Ορέστη. Αναφέρει ότι έμαθε τα άσχημα μαντάτα και ότι δε γνωρίζει καθόλου τον Ορέστη εξωτερικά, καθώς η κατάθλιψη και η κόπωση τον άλλαξε. Ο Ορέστης ζητά τη βοήθειά του και εκείνος λέει ότι θέλει να σκεφτεί ψύχραιμα πριν πάρει την απόφαση να μεσολαβήσει στο λαό των Αργείων.
Μπαίνει στη σκηνή ο παππούς του Ορέστη ο Τυνδάρεως ο οποίος κατακεραυνώνει τον Ορέστη και ζητά από το Μενέλαο να μη μεσολαβήσει για τον Ορέστη ειδάλλως δε θα έχει θέση στο Άργος, ουσιαστικά τον απειλεί. Ο Ορέστης εξηγεί πώς έκανε τη δολοφονία μετά από παρότρυνση του Απόλλωνα και πως το έκανε σαν ηθικό χρέος προς τον πατέρα του. Κατηγορεί τον Ορέστη και δε θέλει να τον βλέπει μπροστά του, φεύγει μανιασμένος και κατευθύνεται προς τη συγκέντρωση του λαού. Ο Ορέστης παρακαλά ξανά τον Μενέλαο, ο οποίος είναι σαφές ότι δεν παίρνει θέση.
Εμφανίζεται ο Πυλάδης, φίλος και σύντροφος του Ορέστη, ο οποίος τον στηρίζει στενά και του προτείνει να πάνε μαζί στη συνέλευση μπας και αλλάξουν το αποτέλεσμα.
Η Ηλέκτρα συνομιλεί με τον χορό, ο οποίος την πληροφορεί ότι οι δυο νέοι πήγαν μόνοι τους στη συγκέντρωση. Αγγελιοφόρος την πληροφορεί ότι ο λαός αποφάσισε θάνατο και για τους δυο.
Η Ηλέκτρα θρηνεί για την απόφαση και δείχνει στον Ορέστη την αγάπη της για εκείνον. Οι τρεις νέοι στη συζήτηση που έχουν, σκέφτονται πως πρέπει να τιμωρήσουν το Μενέλαο για την αδιαφορία. Ο Πυλάδης προτρείνει να σκοτώσουν την Ελένη για εκδίκηση, πράγμα που θα κάνουν, όμως η Ηλέκτρα προτείνει και την αρπαγή της Ερμιόνης για να ασκήσουν ψυχολογική βία στο Μενέλαο.
Οι νέοι μπαίνουν στο παλάτι και ακούγονται κραυγές. Ερχόμενη η Ερμιόνη προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται και η Ηλέκτρα της λέει ότι αποφασίστηκε η θανάτωση Ηλέκτρας και Ορέστη, όμως η Ερμιόνη θέλει πραγματικά να τους βοηθήσει. Μη ξέροντας ότι αν μπει στο παλάτι θα την αρπάξει ο Ορέστης με τον Πυλάδη, ακούει την Ηλέκτρα που της λέει να μπει, ούτως ώστε να δει τον Ορέστη που πήγε να παρακαλέσει την Ελένη στο παλάτι, για να μη σκοτώσουν εκείνον και την αδελφή του.
Από το παλάτι βγαίνει ένας Φρύγας δούλος της Ελένης, ο οποίος μας πληροφορεί ότι την ώρα που πηγαίνανε να σφάξουν την Ελένη, εκείνη ξαφνικά εξαφανίστηκε. Παράλληλα, έρχεται ο Μενέλαος ο οποίος βλέπει στην οροφή του παλατιού τον Ορέστη να κρατά την Ερμιόνη και καλεί σε βοήθεια το λαό του Άργους για βοήθεια, παρότι φοβάται για τη ζωή της κόρης του.
Ο Ορέστης είναι έτοιμος να πυρπολήσει το παλάτι, όταν εμφανίζεται ως "από μηχανής θεός" ο Απόλλωνας και λέει ότι η Ελένη αναλήφθηκε και θεοποιήθηκε, ότι ο Ορέστης θα λείψει για ένα διάστημα και μόλις επιστρέψει θα αθωωθεί από τον Άρειο Πάγο και ότι στο μέλλον θα παντρευτεί την Ερμιόνη και ο Πυλάδης την Ηλέκτρα. Τέλος, τόνισε ότι όλα γίνανε με τη θεία βούληση και έτσι συμφιλιώθηκαν όλοι.
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ευριπίδη Κατηγορία:Μυθολογία του αρχαίου Άργους Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ευριπίδη
Ιφιγένεια εν Αυλίδι
μικρογραφία|Η Ιφιγένεια στην Αυλίδα Η Ιφιγένεια εν Αυλίδι είναι τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης, η οποία διδάχθηκε (παίχτηκε) το έτος 405 π.Χ., ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Ευριπιδη το 406 π.Χ., από τον γιο του ή τον εγγονό του. Γράφτηκε το έτος 407 π.Χ. κατά την παραμονή του ποιητή στην αυλή του βασιλιά Αρχελάου στην Μακεδονία. Αποτελούσε μέρος της τριλογίας "Βάκχες" και "Αλκμαίων ο δια Κορίνθου" (ελάχιστοι στίχοι από το οποίο έχουν διασωθει), η οποία κέρδισε το πρώτο βραβείο.
Αποτελεί την μόνη από τις σωζόμενες τραγωδίες του Ευριπίδη που ξεκινάει με διαλογική σκηνή, η οποία εκτυλίσσεται ανάμεσα στον Αγαμέμνονα και τον γέροντα υπηρέτη του, και όχι με κάποιον πρόλογο.
Υπόθεση
Έχει όμως μετανιώσει. Αγαπά υπερβολικά την κόρη του και δεν θέλει να τη θυσιάσει. Τελικά αποφασίζει να στείλει γράμμα με κάποιον (πρεσβύτης) στους  δικούς του για να τους ζητήσει να μην έρθουν. Ακολουθεί η πάροδος του χορού. Στη σκηνή εμφανίζεται ο Μενέλαος που έχει συλλάβει και ανακρίνει τον ταχυδρόμο του Αγαμέμνονα. Έρχεται   και ο Αγαμέμνονας και ακολουθεί έντονη λογομαχία ανάμεσα στα δυο αδέλφια. Αγγελιαφόρος έρχεται και πληροφορεί για την άφιξη της οικογένειας του Αγαμέμνονα.
Συγκινητική είναι η σκηνή κατά την οποία συναντιούνται με τον αρχηγό της οικογένειας, καθώς έρχονται προετοιμασμένοι για γάμο. Ο Αγαμέμνονας ζητά από την Κλυταιμνήστρα ν' αποχωρήσει    για να επιβλέπει το παλάτι και της υπόσχεται να κάνει ο ίδιος όλα τα απαραίτητα για το γάμο. Ακολουθεί μια σκηνή εντελώς αντίστροφη με την αρχική. Ο Μενέλαος δεν θέλει πια να σώσει   τη γυναίκα του, ενώ ο Αγαμέμνονας φοβάται μήπως ο Κάλχας ή κάποιος άλλος του αποδώσει μομ­φή και επαναστατήσουν οι Αχαιοί.
Μητέρα και κόρη αποχαιρετιούνται. Φεύγοντας   η Κλυταιμνήστρα συναντιέται τυχαία με τον Αχιλλέα που κι αυτός είναι θύμα απάτης. Μαθαίνει και η Ιφιγένεια το σκοπό της άφιξης της. Η μητέρα κατηγορεί με δριμύτητα το σύζυγό της. Η Ιφιγένεια παρακαλεί να την αφήσουν να ζήσει. Ο Αχιλλέας ετοιμάζεται  να προστατεύσει την τιμή του και την Ιφιγένεια, που τώρα όμως έχει πειστεί πως πρέπει    να θυσιαστεί για το κοινό καλό, και αποκρούει τις κατηγόριες του Αχιλλέα και της μητέρας της,   την οποία και παρηγορεί λίγο πριν ψάλλει ένα τραγούδι      στην Άρτεμη καθώς παίρνει τον βαρύ και δυσβάστακτο δρόμο της θυσίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ευριπίδη
Κακόρρευμα Μεσσηνίας
Το Κακόρεμα είναι χωριό της Μεσσηνίας που βρίσκεται σε ύψος περίπου 240 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, σε απόσταση 1.5 χλμ από αυτήν. Υπάγεται στην Κοινότητα Χράνων του Καλλικρατικού Δήμου Μεσσήνης. .
Ιστορία
Άγνωστη παραμένει η ημερομηνία ίδρυσης του χωριού. Ήδη αναφέρεται ως " Cacorema " στη δημοσίευση " Breve Descrittione del Regno di Morea " της ενετικής απογραφής του 1702 - 1703 από τον Giust' Emilio Alberghetti, δημοσιευμένο από τον Ρ. Α. Pacifico. Ήταν χωριό της Territorio di Coron της Provincia di Messenia.
Ονομασία: Για την προέλευση του ονόματός του υπάρχουν δύο τοπικές προφορικές παραδόσεις. Η πρώτη φέρει την ονομασία να προέρχεται από το παρακείμενο φαράγγι του Μπαστάρδη, οπου κατά το παρελθόν σε μεγάλη κακοκαιρία αναφέρεται να έχει παρασύρει άλογα από τις δυτικές ορεινές περιοχές του όρους Λυκόδημο έως το χωριό'''. '''Η δεύτερη αποδίδει την ονομασία του χωριού από τον αρκετά ισχυρό δυτικό άνεμο, ο οποίος φυσά αρκετές ημέρες το χρόνο στην περιοχή.
Διοικητικές μεταβολές: Την 21/04/1835, ως οικισμός υπό το όνομα " Κακόρρευμα Κορώνης Πυλίας " προσαρτάται στον τότε Δήμο Κορώνης με έδρα το Πεταλίδι Μεσσηνίας. Στο Φ.Ε.Κ. 133 της 07/06/1890 με απόφαση του ο οικισμός Κακόρρευμα μαζί με άλλους οικισμούς αποτελεί τμήμα του Β΄ Τάξεως νεοσύστατου Δήμου Αιπείας με έδρα την κωμόπολη της Λογγάς. Εικοσι δύο χρόνια αργότερα το Κακόρρευμα θα αποτελέσει έδρα της Κοινότητας Κακορρεύματος, με την απόσπαση του ίδιου του οικισμού και των κοντινών του συνοικισμών Βίγλας και Καφού από τον Δήμο Αιπείας. Το 1951 και το 1971 αναγνωρίζονται ως οικισμοί και προσαρτώνται στην κοινότητα Κακορρεύματος οι οικισμοί Χράνοι και Επισκοπή αντίστοιχα. Κατά τη δεκαετία του 1970 η πλειονότητα των κατοίκων μετακινήθηκε στον τότε συνοικισμό Χράνοι που ήταν κοντά στην θάλασσα και τις συγκοινωνίες και αρχίζει να αναπτύσσεται. Μετά από απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου (28/10/1972), η οποία εγκρίνεται από την τότε Κυβέρνηση, μεταφέρεται η έδρα της Κοινότητας στους Χράνους. Το 1976 αλλάζει και το όνομά της Κοινότητας βάσει της νέας έδρας. Το 1997 η Κοινότητα Χράνων καταργείται και το Κακόρρευμα ακολουθεί τους υπόλοιπους οικισμούς της Κοινότητας στο νέο "Καποδιστριακό" Δήμο Αιπείας με έδρα την κωμόπολη της Λογγάς, εκατόν δέκα χρόνια μετά την πρώτη σύσταση και ίδρυση Δήμου για την ίδια περιοχή και με το ίδιο όνομα. Τελευταία τέτοιου είδους μεταβολή το Κακόρρευμα αντιμετωπίζει το 2010, όπου με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάται εκ νέου από το Δήμο Αιπείας και προσαρτάται στον "Καλλικρατικό" Δήμο Μεσσήνης με έδρα την ομώνυμη με το Δήμο πόλη.
Κάτοικοι
Πληθυσμιακή σύσταση και προέλευση: Το χωριό αναφέρεται στις Ενετικές απογραφές κατά τα τέλη του 17ου αιώνα, με 5 οικογένειες και 20 κατοίκους. Οι περισσότεροι παλαιοί κάτοικοί του προέρχονται από μετακινήσεις πληθυσμού από τα βόρεια του Νομού Μεσσηνίας και την Αρκαδία περί τους χρόνους της απελευθέρωσης από την Οθωμανική κατάκτηση. Ανήκαν πιθανότατα σε οικογένειες των επονομαζόμενων "Ανεβοκατεβατών". Στην τοπική προφορική παράδοση η μόνη προϋπάρχουσα των υπολοίπων οικογένεια είναι αυτή με το όνομα "Μπουσούνης". Οι κάτοικοί του γνώρισαν τραγικές στιγμές κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 1945-1949 καθώς και την πίκρα της ξενιτιάς που το στέρησαν από το άνθος της γενεών του '50 και '60 που κατέφυγαν στην μεγάλη τους πλειοψηφία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και την Αυστραλία. Κατά την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανερχόταν σε 67 κατοίκους.
Στις μέρες μας το χωριό μαζί με την γύρω περιοχή έχει απολέσει σε μεγάλο βαθμό τον άλλοτε αγροτικό του χαρακτήρα και αποτελεί τόπο παραθεριστικής κατοικίας, αλλά και μόνιμης εγκατάστασης για πολλλούς από τους επισκέπτες. Ο πληθυσμός του αποτελείται από τους εναπομείναντες Έλληνες ή τους απογόνους τους καθώς και πλειοψηφία από Γερμανούς, Βρετανούς και υπηκόους άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πίνακας Εξέλιξης Πληθυσμού του οικισμού " Κακόρρευμα " σύμφωνα με τις διάφορες απογραφές:
Εκπαίδευση: Αποτέλεσε έδρα μονοθέσιου δημοτικού σχολείου που συγκέντρωνε παιδιά και από τα γύρω χωριά πριν και μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο. Το 1912 μαρτυρείται ήδη η ύπαρξη σχολείου. Το σχολείο έκλεισε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μεταφερόμενο στους Χράνους. Μάρτυρας εκείνης της εποχής σφύζουσας από παιδικές φωνές στέκει ακόμη το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου με την μονόχωρη αίθουσά του και το παραπλεύρως ευρισκόμενο μικρό διαμέρισμα για τον εκάστοτε δάσκαλο.
Αξιοθέατα και κτίρια του χωριού
μικρογραφία|Η περιοχή κοντά στην πηγή "Κάνελος" Αξιοθέατα: Στην γύρω περιοχή υπάρχουν διάσπαρτα υπολείμματα από χριστιανικούς ναΐσκους που χρησιμοποιούνταν επί Οθωμανών Τούρκων. Δυστυχώς έως αυτή μόνο η προφορική παράδοση είναι το τεκμήριο αυτής της μαρτυρίας. Μέσα στον οικισμό του χωριού βρίσκονται σήμερα δύο ναοί: ο Άγιος Βασίλειος σε ρυθμό απλής βασιλικής χτισμένος το 1894 από τους κατοίκους του χωριού, ο οποίος είναι η έδρα της Ενορίας που καλύπτει το ποίμνιο της τέως Κοινότητας Κακορρεύματος / Χράνων και ο Άγιος Δημήτριος μικρός ναός σε ρυθμό βασιλικής, χτισμένος κατά την Οθωμανική Κατάκτηση που εξυπηρετεί τις ανάγκες του κοιμητηρίου του χωριού.
Υπάρχουν και δύο πηγάδια χτισμένα με το Οθωμανικό Σύστημα. Το ένα μάλιστα ονομάζεται "Τούρκος" και είναι επισκέψιμο, πολύ κοντά στο χωριό.
Στην περιοχή υπάρχουν κτήματα με εκατοντάδες ελαιόδενδρα, τα οποία αποτελούσαν και το κύριο προϊόν της περιοχής κατά το παρελθόν. Εντός του οικισμού υφίστανται ακόμη απομεινάρια παραδοσιακού ελαιοτριβείου.
Στα ανατολικά μπορεί να δει κανείς τον Μεσσηνιακό Κόλπο μέχρι την πόλη της Καλαμάτας, την Μεσσηνιακή Μάνη και τα βουνά του μεσαίου ποδιού της Πελοποννήσου μέχρι το ακρωτήριο Ταίναρο. Επίσης στο νότιοανατολικό μέρος του ορίζοντα φαίνεται ο οικισμός της Κορώνης και οι γειτονικές του περιοχές με τους απέραντους ελαιώνες και μικρά ή μεγάλα χωριά. Στα δυτικά του χωριού υπάρχουν υψώματα που ανήκουν στο συγκρότημα του όρους Λυκόδημου.
Σημερινή κατάσταση: Τα περισσότερα από τα κτίσματα του χωριού έχουν ανακατασκευαστεί και υπάρχουν καινούρια που έχουν ομορφύνει την εικόνα του χωριού ανάμεσα στους κήπους του. Υπάρχει καλής ποιότητας ασφάλτινος δρόμος που συνδέει το χωριό με τις γειτονικές περιοχές. Διαθέτει ηλεκτρικό ρεύμα, σύστημα ύδρευσης και δυνατότητα σύνδεσης υπηρεσιών φωνής (voice) και δεδομένων (data-adsl) μέσω δημόσιας τηλεφωνικής καθολικής υπηρεσίας.
Εκκλησιαστικά το χωριό αποτελεί έδρα της Ενορίας του Αγίου Βασιλείου Κακορρεύματος και υπάγεται στην Αρχιερατική Περιφέρεια Πεταλιδίου της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας.
Αποστάσεις:
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.888957" longitude="21.887341" zoom="14" width="1000" height="500" align="center" />
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Ο προσευχόμενος παις
Ο προσευχόμενος παις είναι μπρούτζινο έργο κλασικής τέχνης που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου. Αντίγραφο του αγάλματος, χωρίς όμως χέρια, βρίσκεται στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας. Είναι δημοφιλέστατο έργο τέχνης, συγκρίσιμο με την Αφροδίτη της Μήλου. Σύγχρονα αντίγραφά του υπάρχουν σε δημόσιους χώρους και πλατείες της Ευρώπης.
Ιστορία του ευρήματος
Το άγαλμα βρέθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα στη Ρόδο. Έλειπαν τα χέρια και το αριστερό πόδι, ενώ ήταν επιφανειακά διαβρωμένο. Συντηρήθηκε το 1558 στη Βενετία, όπου και συγκολλήθηκε το αριστερό του πόδι, το οποίο είχε στο μεταξύ βρεθεί. Το 1576 μεταφέρθηκε από τη Βενετία στη Αγγλία, και από εκεί στη Γαλλία, όπου ξανά συντηρήθηκε το 1651-1655 και προστέθηκαν τα χέρια. Προστέθηκαν επίσης οι οφθαλμοί και διορθώθηκε μια ρωγμή. Περιήλθε στην ιδιοκτησία του Νικολά Φουκέ (Nicolas Fouquet) και ήταν μέρος της συλλογής του στην έπαυλή του στο Βω-λε-Βικόντ (Vaux-le-Vicomte). Ο γιος του Φουκέ το πούλησε στον πρίγκηπα Ευγένιο της Αυστρίας (Prinz Eugen) έναντι δεκαοκτώ χιλιάδων γαλλικών φράγκων. Μετά τον θάνατο του πρίγκηπα Ευγένιου, το άγαλμα πέρασε στα χέρια ενός έμπορου από τη Βενετία, ονόματι Αντόνιο Μαρία Ζανέττι, ο οποίος το μεταπώλησε στον πρίγκηπα Βέντσελ Λίχτενσταϊν έναντι πεντακοσίων δουκάτων. Ξανά συντηρήθηκε στη Βιέννη και φινιρίστηκε με μελανό βερνίκι. Μετά από μακρά αλληλογραφία πέρασε στην ιδιοκτησία του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας και τοποθετήθηκε το 1747 στο παλάτι Σανσουσί. Λόγω των καιρικών συνθηκών άρχισε ξανά να αλλοιώνεται η επιφάνειά του, και γι' αυτό μεταφέρθηκε το 1786 στο κρατικό κάστρο του Βερολίνου. Για άλλη μια φορά συντηρήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στο Βερολίνο, κατακτήθηκε στη συνέχεια από τον Ναπολέοντα και μπήκε στο Μουσείο του Λούβρου. Τέθηκε σε δημοπρασία και αγοράστηκε από κάποιον Ελβετό. Τελικά, ο ιδιοκτήτης του το 1830 το κληροδότησε στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου, όπου και φιλοξενείται μέχρι σήμερα.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο εργαστηρίου της Ρόδου και χρονολογείται στους κλασικούς χρόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου
Βολισσός Χίου
Η Βολισσός είναι το μεγαλύτερο χωριό της βορειοδυτικής Χίου, σε οδική απόσταση 42 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου.
Μέχρι και τα τέλη του 2010 αποτελούσε έδρα του Δήμου Αμανής, ενώ σήμερα αποτελεί Τοπική Κοινότητα του Δήμου Χίου. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει 2 χιλιόμετρα.
Η Βολισσός είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά λόφου, στην κορυφή του οποίου σώζεται ερειπωμένο βυζαντινό κάστρο, σχήματος τραπεζίου με έξι κυκλικούς πύργους.
Ιστορία
Ο Hubert Pernot δίνει τις ακόλουθες πληροφορίες από την επίσκεψή του στο τέλος του 19ου αιώνα: Η Βολισσός απελευθερώθηκε, όπως και η υπόλοιπη Χίος, το 1912 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ενώ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στον οικισμό 40 οικογένειες Ελλήνων προσφύγων.
Κάστρο Βολισσού
Το Κάστρο της Βολισσού είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 250 μέτρων, σε μία στρατηγική θέση για τη Βορειοδυτική Χίο, διασφαλίζοντας αφενός την οπτική επαφή με την ακτογραμμή, αφετέρου την επαφή με τις Βίγλες στην περίπτωση εμφάνισης εχθρικών πλοίων.
Το κάστρο αρχικά κτίστηκε τον 11ο αιώνα, κάτι που μαρτυρά και η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα, αλλά η παράδοση αναφέρει ότι κτίστηκε από τον στρατηγό Βελισσάριο τον 6ο. Η πρώτη οχύρωση έγινε επί Ιουστιανιανού και τον 15ο αιώνα ανοικοδομήθηκε από τους Γενοβέζους παίρνοντας την τελική του μορφή. Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιήθηκε είναι ένα τοπικό σκουρόχρωμο πέτρωμα με υψηλή περιεκτικότητα σε χαλκό. Γύρω του το κάστρο είχε έξι κυκλικούς πύργους, ενώ στο εσωτερικό του υπάρχουν διάφορα χτίσματα όπως δεξαμενές και εκκλησίες, σε ερειπιώδη κατάσταση. Εντυπωσιακό είναι επίσης ένα τούνελ το οποίο συνδέει το κάστρο με την ακτή και την περιοχή του Πύθωνα. Το κάστρο είναι επισκέψιμο στο κοινό.
Αρχαιολογική συλλογή
Η Αρχαιολογική Συλλογή Βολισσού φιλοξενείται στο Κονάκι, ένα παραδοσιακό αρχοντικό χρονολογίας του 19ου αιώνα, το οποίο αγόρασε το Υπουργείο Πολιτισμού, ώστε να στεγαστεί εκθεσιακό κέντρο με περιοδικές εκθέσεις με θέμα την ιστορία και τον πολιτισμό του νησιού. Στο ισόγειο βρίσκονται ο χώρος υποδοχής των επισκεπτών και ο χώρος της έκθεσης. Ο πρώτος όροφος οργανώθηκε σε εργαστήριο και προσωρινή αποθήκη ενώ ο δεύτερος σε ξενώνα, ο οποίος περιλαμβάνει τρία δωμάτια, κουζίνα, καθιστικό και χώρους υγιεινής, ώστε να παρέχεται φιλοξενία στους υπαλλήλους της Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, που εργάζονται για την προστασία και την ανάδειξη των αρχαίων της περιοχής.
Η έκθεση που οργανώθηκε αφηγείται την ιστορία του περίφημου Αριούσιου οίνου στον τόπο της παραγωγής του. Διακρίνεται σε τρεις ενότητες: στο εμπόριο και στη διασπορά των αμφορέων και των κυλίκων, στη λατρεία του Διονύσου και στο είδος των αγγείων που χρησιμοποιούνταν στα συμπόσια και στις άλλες εκδηλώσεις της θρησκευτικής και κοινωνικής ζωής. Η έκθεση πλαισιώνεται από πλούσιο εποπτικό υλικό, που βοηθάει τον επισκέπτη να κατανοήσει την παραγωγή, τη χρήση και τη συμβολή του κρασιού στην οικονομία.
Εκκλησίες
Ο οικισμός της Βολισσού διαθέτει τρείς ενοριακούς Ιερούς Ναούς με ισάριθμους κοιμητηριακούς Ναούς και δεκάδες παρεκκλήσια και εξωκλήσια. Πιο συγκεκριμένα, οι ενοριακοί Ιεροί Ναοί είναι του Αγίου Γεωργίου Πύργου - Κουρουδιώτη, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πυθώνος και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Παρεκκλήσια του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Πύργου - Κουρουδιώτη είναι: Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Προδρόμου (Τσικουδιά), Ιερός Ναός Αγίας Κυριακής, Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής (Κοιμητήριο Πύργου), ενώ εξωκλήσια που ανήκουν στην ενορία είναι: Ιερός Ναός Ταξιάρχη (Κηπούση), Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Βασιλικών, Ιερός Ναός Εισοδίων Θεοτόκου Λουτρών ή Μύλων (Μετόχιον της Ιεράς Νέας Μονής) Ιερό Ναΰδριο Αγίου Δημητρίου.
Παρεκκλήσια του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πυθώνος είναι: Ιερός Ναός Ταξιαρχών, Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνης (Κοιμητήριον Πυθώνος), ενώ εξωκλήσια που ανήκουν στην ενορία είναι: Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος, Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου (Πάνω Παναγιά), Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Χαλικιά-Μουνδά, Ιερός Ναός Ταξιαρχών Μουνδά, Ιερός Ναός Ταξιαρχών Χαλικιά (Εξ ημισείας με ενορία Πυραμάς), Ιερός Ναός Γενεθλίου Θεοτόκου Λήμνου, Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Λαμψά, Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος. Παράλληλα, στην Ενορία του Πυθώνα υπάγεται και το Ιερό Προσκύνημα της Αγίας Μαρκέλλας Χίου.
Παρεκκλήσια του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος είναι: Ιερός Ναός Αγίου Μηνά, Ιερός Ναός Ταξιαρχών (Μεσοχωρίτης), Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Λειβάδες), Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Βασίλης), Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής & Αγίου Φανουρίου Λιμιών, Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου, Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Χωρής, Ιερός Ναός Αγίου Ελευθερίου Χωρής, Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου (Κοιμητήριον Χριστού), Ιερό Ναΰδριον Αγίων Νεομαρτύρων Ιωάννου, Νικολάου και Σταματίου εκ Σπετσών Χωρής, Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Χωρής, Ιερός Ναός Γενεθλίου Θεοτόκου (Πλάκες), Ιερός Ναός Αγίου Λεοντίου εξ Αιγίνης, Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Προδρόμου (Λάκκος), ενώ εξωκλήσια που ανήκουν στην ενορία είναι: Ιερός Ναός Ταξιαρχών Μανάγρου (Μονής Μουνδών), Ιερός Ναός Αγίων Αποστόλων, Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος Χριστού, Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Πραστιά Μανάγρου. εξ ημισείας με ενορία Σιδηρούντας), Ιερός Ναός Συνάξεως πάντων των εν Χίω Αγίων (Προσκόπων Μανάγρου - Εντός του προσκοπικού κέντρου).
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Βολισσού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.
Γενικά στοιχεία
Το έδαφος δεν είναι εύφορο με εξαίρεση τον μικρό κάμπο ως τη θάλασσα, και έτσι τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξε μεγάλη μείωση πληθυσμού, όταν οι λιγοστές καλλιέργειες δημητριακών, καπνού, μπαχαρικών, εσπεριδοειδών και η παραγωγή ξυλείας έπαψαν να είναι ανταγωνιστικές. Οι κάτοικοι της Βολισσού ασχολούνται επίσης παραδοσιακά με την αγγειοπλαστική και την καλαθοπλεκτική.
Η περιοχή επωφελείται από τη γειτνίαση της Ιεράς Μονής Αγίας Μαρκέλλας (6 χιλιόμετρα δυτικά), τόπο του μαρτυρίου της Αγίας, που αποτελεί προσκύνημα για όλο το νησί της Χίου κάθε καλοκαίρι.
Στον οικισμό υπάρχουν τρεις Ενοριακοί Ναοί, ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Πύργου - Κουρουδιώτη, ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πυθώνος και ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ο Ενορίες της Βολισσού, υπάγονται στην Αρχιερατική Εποπτεία Βολισσού, της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Στο χωριό υπάρχουν 37 Παρεκκλήσια και Εξωκκλήσια που λειτουργούν στις πανηγύρεις των Αγίων.
Στην Βολισσό λειτουργεί Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο (ΠΠΙ), Αστυνομικός Σταθμός, Ταχυδρομικό Κατάστημα των ΕΛΤΑ, Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις.
Πηγές
Βολισσος Κατηγορία:Δήμος Χίου
Μεσοχώρι Λάρισας
Το Μεσοχώρι (μέχρι το 1957 Μυλόγουστα) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 551 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, Απέχει 22 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα.
Ιστορικά στοιχεία
Το Μεσοχώρι στο παρελθόν ονομαζόταν Μυλόγουστα. Το όνομα αναφέρεται στην παρουσία νερόμυλων, οι οποίοι ανήκαν στην Ρωμαία Αυγούστα. Υπολείμματα των μύλων σώζονται ανάμεσα στο Δομένικο και στο Μεσοχώρι. Στις 16 Φεβρουαρίου 1943, 12 άντρες από το Μεσοχώρι, μαζί με 118 από το Δομένικο και 5 από το Δαμάσι εκτελέστηκαν ομαδικώς από τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία, κυρίως καπνού και την κτηνοτροφία.
Το Μεσοχώρι ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ποταμιάς με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο. Ο ναός εμφάνισε σημαντικές ρωγμές από το σεισμό του 2021 που έπληξε την περιοχή. Άλλοι ναοί του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου, του 1830, ο ναός της Αγίας Σοφίας και ο ναός της Αγίας Τριάδας. Στο χωριό διεξάγεται πανηγύρι της Αγίας Τριάδας. Στη θέση Βρυζόστι βρίσκονται νερόμυλοι. Η γέφυρα που ενώνει το Μεσοχώρι με το Βλαχογιάννι κτίστηκε επί γερμανικής κατοχής.
Το κάλπικο ζύγι
Ήρωας του έργου, είναι ο υπαξιωματικός Άνζελμ Άιμπενσυτς, (Anselm Eibenschütz), ο οποίος παραιτείται από την στρατιωτική του καριέρα και αναλαμβάνει επιθεωρητής επί των μέτρων και των σταθμών που χρησιμοποιούνται στο εμπόριο, σε μια απομακρυσμένη και ξεχασμένη επαρχία της Αυστροοουγρικής Αυτοκρατορίας. Σε ένα κόσμο που βασιλεύει η απάτη και η δωροδοκία, ο Άιμπενσυτς, αγωνίζεται ολομόναχος να διατηρήσει το δικό του σύστημα αξιών και εντιμότητας.
''Στο πρόσωπο του Άνζελμ Άιμπενσυτς, ο συγγραφέας δημιούργησε έναν από τους πιο πειστικούς και συγκινητικούς χαρακτήρες του. Μέσα από την αναπόδραστη παρακμή του τίμιου επιθεωρητή, που αναζήτα καταφύγιο στο ποτό και σ' έναν αδύνατο και καταστροφικό έρωτα, σκιαγραφεί με απλότητα και αγωνία, ένταση και μυστήριο, τον κόσμο της ετοιμόρροπης Αυστροουγγαρίας, της τελευταίας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας. Με λιτά μέσα, δημιουργεί σαγηνευτικές εικόνες αλλά και σκηνές γεμάτες λαμπερές λεπτομέρειες, διανθισμένες με μια ανεπαίσθητη αύρα παρωδίας, με φόντο τα σκονισμένα, χιονοσκέπαστα και λασπερά τοπία της μεθοριακής υπαίθρου, στα σύνορα με τη Ρωσία. Το "Κάλπικο ζύγι" αποτελεί ένα από τα πιο αριστοτεχνικά και άρτια μυθιστορήματα της ύστερης περιόδου του Ροτ.''
Και αυτό το μυθιστόρημα του Ροτ γυρίστηκε σε ταινία το 1971 με τον ίδιο τίτλο "Das falsche Gewicht" σε σκηνοθεσία του Γερμανού Bernhard Wicki.
Στην Ελλάδα, το έργο εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Άγρα» το 2017 σε μετάφραση της Ηλιάνας Αγγελή. ISBN 978-960-505-258-4
Περίληψη
''...Στην περιφέρεια του Ζλότογκροντ ζούσε κάποτε ένας επιθεωρητής ονόματι Άνζελμ Άιμπενσυτς. Αποστολή του ήταν να ελέγχει τα μέτρα και σταθμά των εμπόρων ολόκληρης της περιφέρειας. Με αυτό τον τρόπο, το κράτος έδινε στους εμπόρους να καταλάβουν ότι, αν χρειαζόταν, θα κατέφευγε ακόμα και στα όπλα για να τιμωρήσει όσους έκλεβαν στο ζύγι, τηρώντας πιστά εκείνη την εντολή της Αγίας Γραφής που κηρύττει ότι όποιοι ζυγίζουν με κάλπικα ζύγια δεν διαφέρουν διόλου από τους ληστές...''
Ο υπαξιωματικός του πυροβολικού Άνζελμ Άιμπενσυτς, ύστερα από καριέρα δώδεκα χρόνων ως πυροτεχνουργός, αποφασίζει - περισσότερο για να κάνει τη χάρη στη γυναίκα του - να παραιτηθεί από την στρατιωτική υπηρεσία. Χάρη στην συνήθεια που υπήρχε τότε, οποιοσδήποτε πρώην στρατιωτικός μπορούσε να συνεχίσει την καριέρα του στο δημόσιο τομέα, ο Άισενμπυτς αναλαμβάνει μια θέση προϊσταμένου (επιθεωρητής) στην υπηρεσία εμπορίου που σχετίζεται με την παρακολούθηση των μετρών και των σταθμών που χρησιμοποιούνταν στο εμπόριο, προκειμένου να αποφεύγονται απάτες προς τους καταναλωτές. Καταφέρνει να βρει μια κενή θέση στην απομακρυσμένη επαρχία της Γαλικίας (ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα),στο Zlotogrod (η ονομασία είναι εφεύρεση του συγγραφέα).
Ο Άιμπενσυτς όμως, κάποια στιγμή κουράζεται να παλεύει μόνος εναντίον όλων, χωρίς κανείς να του αναγνωρίζει την προσπάθεια κα την αξία του. Έτσι, σιγά - σιγά αφήνεται να γλιστήσει στο αλκοόλ, και στην παράνομη σχέση που αναπτύσσει με την νεαρή Ευφημία, στην απάθεια και τη μιζέρια που χαρακτηρίζει τη ζωή όλων των κατοίκων της περιοχής.
Κάποια στιγμή την περιοχή χτυπάει επιδημία χολέρας. Οι κάτοικοι - όσοι μπορούν- εγκαταλείπουν την πόλη.
Η καταστροφή για τον Άιμπενσυτς θα είναι ολοκληρωτική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Γιόζεφ Ροτ
Ματτέους φαν Χέλμοντ
μικρογραφία|340x340εσ| Αυτοπροσωπογραφία ενός καλλιτέχνη ανάμεσα σε μια χαρούμενη συντροφιά αγροτών που πίνουν σε μια ταβέρνα Ο Ματτέους φαν Χέλμοντ (Mattheus van Helmont 1623 – μετά το 1679), ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που ειδικευόταν σε ρωπογραφίες εσωτερικών χώρων και σκηνών χωριών. Το ύφος και η θεματολογία του επηρεάστηκαν από το έργο του Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου και του Άντριεν Μπράουβερ. Τα αγαπημένα του θέματα ήταν γιορτές αγροτών, γαμήλιες γιορτές, πότες και αλχημιστές. Ανέπτυξε το δικό του προσωπικό υφος προς την τελική φάση της σταδιοδρομίας του. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ενεργού ζωής του στην Αμβέρσα, αλλά μετοίκησε στις Βρυξέλλες αργότερα.
Βιογραφία
Ο Ματτέους φαν Χέλμοντ γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Ματτέους φαν Χέλμοντt και της Ελίσαμπετ Κρέμερς (Elisabeth Cremers). Βαφτίστηκε στον Καθεδρικό Ναό της Αμβέρσας στις 24 Ιουλίου 1623. Ο Ματτέους φαν Χέλμοντ εντάχθηκε για πρώτη φορά στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως γιος Δασκάλου και το 1645 έγινε κανονικός Δάσκαλος στη Συντεχνία. δεξιά|μικρογραφία|277x277εσ| Πότης με στάμνα και καπνιστής με πίπα Οι πίνακες ζωγραφικής του με ιταλικού ύφους σκηνές αγοράς και πανηγύρεις υποδηλώνουν ότι πιθανώς επισκέφθηκε την Ιταλία, αλλά δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν αυτό το ταξίδι. Έγινε μέλος της Συντεχνίας των Βρυξελλών του Αγίου Λουκά το 1674 Στις 17 Αυγούστου 1647 νυμφεύτηκε τη Μαρκαρέτα Βέρστοκ. Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερις γιους από τους οποίους οι δύο - ο Γιαν και ο Χασπάρντ - εκπαιδεύτηκαν με τον πατέρα τους και έγιναν ζωγράφοι. Ο Γιαν έγινε ζωγράφος πορτρέτου. Ο Χασπάρντ μπήκε στη Συντεχνία της Αμβέρσας το 1679 ως ζωγράφος πορτρέτων, αλλά δεν άφησε κανένα γνωστό έργο. Η οικογένεια ζούσε στο Lange Nieuwstraat στην Αμβέρσα.
Είχε μεγάλη παραγωγή, αλλά χρεωκόπησε, κάτι που υποτίθεται ότι οφείλεται στον απείθαρχο χαρακτήρα του και τη συχνή συμμετοχή του σε φιλονικίες. Αυτό τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την Αμβέρσα και να εγκατασταθεί στις Βρυξέλλες το 1674. Αναγκάστηκε να αφήσει πολλούς πίνακες στους πιστωτές του στην Αμβέρσα.
Πιθανότατα παρέμεινε το υπόλοιπο της ζωής του στις Βρυξέλλες, όπου πέθανε κάποια στιγμή μεταξύ 1679 και 1699.
Γενικά
Ο Ματτέους φαν Χέλμοντ είναι γνωστός για τη μεγάλη του παραγωγή, η οποία περιλαμβάνει γενικά έργα υπογεγραμμένα ή μονογραμμένα, αλλά σπάνια χρονολογημένα. Τα γνωστά του έργα χρονολογούνται στην περίοδο από το 1638 έως το 1670. Ήταν ζωγράφος ρωπογραφιών και ειδικεύθηκε στη ζωγραφική εσωτερικών σκηνών με αγρότες, αλχημιστές και τεχνίτες στην εργασία, εσωτερικούς χώρους ταβέρνας, σκηνές χωριού, σκηνές αγοράς και κεράσματα. Ζωγράφισε επίσης μερικές νεκρές φύσεις. Αναφέρεται ότι έχει ζωγραφίσει "Singeries", ένα είδος που διαδόθηκε από τον Ντάβιντ Τένιερς τον νεοτερο και απεικονίζει πιθήκους που εμφανίζονται με ανθρώπινη ενδυμασία και σε ανθρώπινο περιβάλλον. Ωστόσο, δεν υπάρχουν σταθερές αποδόσεις έργων αυτού του είδους στον φαν Χέλμοντ. Μπορεί να έχει δημιουργήσει «σκηνές φύλαξης», δηλαδή σκηνές που απεικονίζουν μια εσωτερική σκηνή με αξιωματικούς και στρατιώτες που ασχολούνται με τη διασκέδαση. Ωστόσο, η φρουρά με την απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου (που πωλήθηκε στο Colnaghi Old Masters), που του αποδιδόταν στο παρελθόν, έχει πλέον αποδοθεί σε έναν οπαδό του Ντάβιντ Τένιερς.
Ενώ οι περισσότερες σκηνές του χωριού του απεικονίζουν φλαμανδικά χωριά, ζωγράφισε επίσης σκηνές από ιταλικά χωριά και πόλεις, όπως η σκηνή της αγοράς σε μια φανταστική ιταλική πόλη. Είναι γνωστό ότι έχει συνεισφέρει τις μορφες για τα τοπία του Ζακ ντ'Αρτουά. μικρογραφία|300x300εσ| Ο Αλχημιστής Ο φαν Χέλμοντ επηρεάστηκε υφολογικά και θεματικά από τους Άντριεν Μπράουβερ, Ντάβιντ Ράικερτ ΙΙΙ (David Ryckaert III) και Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο. Στην τελευταία φάση της σταδιοδρομίας του, το ύφος του έγινε πιο προσωπικό.
Αλχημιστές στην εργασία τους
Μια άλλη δημοφιλής σκηνή ρωπογραφίας που ζωγράφισε ο φαν Χέλμοντ ήταν ο αλχημιστής στην εργασία του. Αυτό ήταν επίσης ένα θέμα που διαδόθηκε από τους Τένιερς. Οι αλχημιστές και οι καλλιτέχνες είχαν πολλά κοινά, συμπεριλαμβανομένης της άλεσης και του μείγματος χημικών ουσιών που οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν για χρωστικές ουσίες. Αυτό φαίνεται στο The Helchm's The Alchemist ( Science History Institute ). Πολλά από τα αντικείμενα που βρέθηκαν στις αίθουσες του αλχημιστή μπορεί επίσης να βρεθούν σε στούντιο καλλιτέχνη. Το γλυπτό écorché (απεικόνιση μυών στο ανθρώπινο σώμα χωρίς την επικάλυψη δέρματος) από γύψο στον πάγκο δείχνει μυϊκές ομάδες κάτω από το δέρμα, που χρησιμοποιούνται από καλλιτέχνες αλλά επίσης και από αλχημιστές που ενδιαφέρονται για τη σωματική υγεία. Το βιολί, σύμβολο της έμπνευσης, εμφανίζεται συχνά σε πίνακες ζεργαστηρίων ζωγραφικής, αλλά το νόημά του θα μπορούσε να ισχύει εξίσου καλά για τους αλχημιστές. Τα βιβλία, τα γυάλινα σκεύη, ένα ανθρώπινο κρανίο, μια συσκευή απόσταξης και οι φούρνοι στον πίνακα είναι όλα τμήμα της παραγωγικής ακαταστασίας του εξοπλισμού σε ένα πολυάσχολο εργαστήριο αλχημιστών.
Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου
μικρογραφία|300x300εσ| Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου Ο φαν Χέλμοντ παρήγαγε πολλές εκδόσεις του Πειρασμού του Αγίου Αντωνίου. Αυτό το θέμα ήταν πολύ δημοφιλές στη φλαμανδική τέχνη από τα τέλη του 15ου αιώνα. Οι Καθολικοί θεωρούν τον Άγιο Αντώνιο ως πρότυπο που πρέπει να μιμηθούν, καθώς πιστεύεται ότι αντιστάθηκε σε πολλούς πειρασμούς που του έστειλε ο Διάβολος. Οι φλαμανδικοί πίνακες που ασχολούνται με το θέμα του πειρασμού του Αγίου Αντωνίου τυπικά είναι γεμάτοι με μάγισσες και τερατώδη πλάσματα που τον δελεάζουν. Τον 17ο αιώνα ο Ντάβιντ Τένιερς ο Νεότερος και ο αδελφός του Άμπραχαμ Τένιερς επέστρεφαν συχνά στο θέμα.
Μια σύνθεση του πειρασμού του Αγίου Αντωνίου που πωλήθηκε στο Sotheby's (7 Μαΐου 2008 στο Άμστερνταμ, παρτίδα 24) δείχνει τον Άγιο Αντώνιο να γονατίζει μπροστά από ένα πέτρινο τετράγωνο που μοιάζει με βωμό πάνω στον οποίο τοποθετούνται διάφορα θρησκευτικά αντικείμενα. Ενώ ο Ντάβιντ Τένιερς εξανθρωπίζει τις μάγισσες και τα πλάσματά του τόσο στην εμφάνιση όσο και στη συμπεριφορά, ο φαν Χέλμοντ φαίνεται να συνεχίζει την παράδοση του 16ου αιώνα με έμφαση στο τερατώδες τους. Ο φαν Χέλμοντ επέλεξε επίσης να δώσει τον ρόλο του γυναικείου πειρασμού σε μια εξαιρετικά σαγηνευτική, γυμνή γυναίκα, σε αντίθεση με τους Τένιερς, που επέλεξαν μια όμορφη αλλά ευγενικά ντυμένη νεαρή γυναίκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κρυονέρι Καβάλας
Με το όνομα Κρυονέρι Καβάλας ή Κρυονέριον Καβάλας είναι γνωστοί οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τοπική ομάδα γαλαξιών
Μεταξύ των πολλών χιλιάδων ομάδων γαλαξιών υπάρχει μία μικρή ομάδα γαλαξιών, η λεγόμενη Τοπική Ομάδα, η οποία αποτελείται από πολλές δεκάδες γαλαξίες, τουλάχιστον 80, ως επί το πλείστον νάνους γαλαξίες, αν και εικάζεται πως ανήκουν σ' αυτήν και αρκετοί άλλοι, οι οποίοι θεωρούνται υποψήφια μέλη της Τοπικής Ομάδας. Μεταξύ των γαλαξιών αυτής της ομάδας, συγκαταλέγεται ο Γαλαξίας μας, ένας των αστέρων του οποίου είναι ο Ήλιος και μαζί του και ο πλανήτης Γη.
Χαρακτηριστικά
thumb|right|350px|Χάρτης της Τοπικής Ομάδας Γαλαξιών.
Η Τοπική Ομάδα καταλαμβάνει στο διάστημα έναν χώρο ελλειψοειδούς (ωοειδούς) σχήματος, του οποίου ο μέγας άξονας έχει μήκος 10 εκατομμύρια έτη φωτός, ενώ ο μικρός άξονάς του περιορίζεται στο ήμισυ. Περιλαμβάνει 80 γαλαξίες και πιθανώς μερικούς ακόμα, αριθμός που διαρκώς αυξάνεται - ενδεικτικώς στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ήταν γνωστά μόνο 17 μέλη, συν άλλα 10 που ήταν υπό συζήτηση. Όλοι τους, περιφέρονται γύρω από ένα βαρυτικό κέντρο που βρίσκεται ανάμεσα στον Γαλαξία μας και στον Γαλαξία της Ανδρομέδας.