cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυναμό ποδηλάτου
Ο Άγγλος χημικός και φυσικός Μάικλ Φαραντέι (Michael Faraday) (1791-1867) έφτιαξε πολλά ηλεκτρομαγνητικά μηχανήματα .Αυτός έφτιαξε το 1831 το πρώτο Δυναμό. Ο Αμερικάνος επιστήμονας Henry (1797-1878) έφτιαξε ένα σχεδόν ίδιο πρωτότυπο. μικρογραφία|Δυναμό ποδηλάτου Ωστόσο τα πρώτα μοντέλα που κυκλοφόρησαν φτιάχτηκαν από μία μηχανή του Γάλλου Antoine-Hippolyte Pixii (1808-1835). Όπως ο Φαραντέι, ο Pixii έκανε έναν μαγνήτη να γυρνάει έτσι ώστε οι πόλοι να κουνιούνται με ένα κομμάτι  σίδερο τυλιγμένο με σύρμα.
Κατηγορία:Μαγνητισμός
Λεκανοπέδιο Ταϊπέι
μικρογραφία| Το λεκανοπέδιο της Ταϊπέι, στον χάρτη με σκούρο πράσινο χρώμα. Οι μπλε γραμμές υποδεικνύουν διοικητικές περιφέρειες. μικρογραφία| Η Ταϊπέι είναι η φωτεινή μπλε και κόκκινη περιοχή στο κάτω μέρος της εικόνας. Ένα τμήμα της πόλης βρίσκεται σε ένα νησί που περιβάλλεται από τον ποταμό Κιλουνγκ και τον ποταμό Ταμσουι. Χάρτης διαστημικού ραντάρ από την NASA Το λεκανοπέδιο της Ταϊπέι ( Κινέζικα: 臺北盆地 Πινγίν: Táiběi Péndì) είναι μια γεωγραφική περιοχή στη βόρεια Ταϊβάν και το δεύτερο μεγαλύτερο λεκανοπέδιο της χώρας. Η λεκάνη οριοθετείται από το εθνικό πάρκο Γιανγκίνγκσαν στα βόρεια, το οροπέδιο Λινκοου στα δυτικά και την κορυφογραμμή της οροσειράς Σουεσάν στα νοτιοανατολικά. Η λεκάνη έχει σχεδόν τρίγωνο σχήμα. Οι τρεις κορυφές είναι η Νανγκάνγκ, η Χουεϊλόνγκ του Σιντσουάνγκ και η Γκουαντού του Μπεϊτόου.
Τα κύρια ποτάμια στη λεκάνη της Ταϊπέι περιλαμβάνουν το Ταμσουέι, Κιλάνγκ, Νταχάν και Σιντιάν.
Στην προϊστορική εποχή, η λεκάνη της Ταϊπέι φιλοξενούσε τις φυλές Κεταγκαλάν. Οι Κινέζοι Χαν δεν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μέχρι τον 18ο αιώνα. Σήμερα, η λεκάνη της Ταϊπέι βρίσκεται στα όρια της πόλης Ταϊπέι και της Νέας Ταϊπέι και είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στην Ταϊβάν.
Γεωλογία
Η λεκάνη της Ταϊπέι είναι μια υποχωρητική τεκτονική ημιτάφρος
Ρύπανση
Οι ποταμοί λεκάνης της Ταϊπέι είναι έντονα μολυσμένη τόσο από τα ακατέργαστα λύματα όσο και από τη βιομηχανική ρύπανση λόγω παράνομης βιομηχανίας στην περιοχή. Η φυσική αποκατάσταση του ποταμού βρίσκεται στο πρόγραμμα της Κυβέρνησης της Ταϊπέι και πολλών πολιτικών οργανώσεων.
Πιντουρίκκιο
Ο Μπερναρντίνο ντι Μπέττο Μπέττι (ιταλ. Bernardino di Betto Betti), γνωστός ως Πιντουρίκκιο (ιταλ. Pinturicchio ή Pintoricchio, δηλ. μικρός ζωγράφος, 1454-1513), ήταν Ιταλός ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Περούτζα και πιθανώς να ήταν μαθητής του Περουτζίνο και να τον βοήθησε στις νωπογραφίες της Καπέλα Σιστίνα (1481). Επηρεάστηκε έντονα από τον δάσκαλό του, ιδίως στην απόδοση των μορφών, αλλά ενδιαφερόταν περισσότερο για τις διακοσμητικές εντυπώσεις και τους λαμπρούς χρωματισμούς, επιτυγχάνοντας λαμπρά αποτελέσματα.
Επιδόθηκε τόσο στην ζωγραφική πινάκων όσο και στη νωπογραφία. Οι σημαντικότερες από τις νωπογραφίες του βρίσκονται στην Ρώμη (Σάντα Μαρία ιν Αρακοέλι, Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο και Διαμερίσματα του Βοργία του Βατικανού), στο Σπέλλο (Σάντα Μαρία Μαγκιόρε) και στην Σιένα (Λιμπρέρια Πικκολομίνι, μέσα στο Ντουόμο) όπου είχε βοηθό τον νεαρό Ραφαήλ.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Βίγια Γκεσέλ
Η Βίγια Γκεσέλ (Villa Gesell) είναι παραθαλάσσιο θέρετρο, στην επαρχία του Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή. Ιδρύθηκε το 1931, με σκοπό να μετατρέψει έναν αμμόλοφο σε φυτεία ξυλείας. Η ανάπτυξη της πόλης της επέτρεψε να προσαρτήσει τις κοντινές πόλεις Μαρ ντε λας Πάμπας, Λας Γκαβιότας και Μαρ Αζούλ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Κάρλος Ιντάχο Γκεσέλ, ιδρυτής της Βίγια Γκεσέλ Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Κάρλος Ιντάχο Γκεσέλ (1891–1979), τον γιο του Γερμανού οικονομολόγου Σίλβιο Γκεσέλ. Ο Κάρλος Γκεσέλ αγόρασε ξύλα στο Τίγκρε για την επιχείρησή του και ήθελε να φυτέψει πεύκα κάπου κοντά στη Μαρ ντελ Πλάτα για να μειώσει το κόστος. Ο Γκεσέλ δεν σχεδίαζε να σχεδιάσει μια πόλη σε εκείνο το σημείο. Ο Έκτορ Γκερέρο, ιδιοκτήτης των περισσότερων εκτάσεων στην περιοχή, του ανέφερε τα 16,48 τετραγωνικά χιλιόμετρα αμμόλοφων προς πώληση για 28.000 πέσος και ο Γκεσέλ τους αγόρασε το 1931 όταν έλεγξε για την ύπαρξη υπόγειων υδάτων στην περιοχή. Η ακτογραμμή είχε μήκος 10 χιλιομέτρων. Αμέσως άρχισε να δασώνει την περιοχή και έχτισε ένα σπίτι για τον εαυτό του το 1932. Αυτό το σπίτι είναι πλέον δημοτικό μουσείο.
Ο Κάρλος Γκεσέλ ζούσε μόνιμα στην περιοχή από το 1937 και μετά. Άρχισε να ξεμένει από χρήματα το 1940, έτσι έχτισε μια μικρό ξενοδοχείο με όνομα «La Golondrina». Οι πρώτοι τουρίστες ήταν οι Σταρκ. Ο κ. Σταρκ ήταν διευθυντής του τοπικού υποκαταστήματος της εταιρείας Siemens. Οι Σταρκ διαφήμισαν την πόλη στο Μπουένος Άιρες και χτίστηκαν περισσότερα τουριστικά καταλύματα. Η πόλη συνδέθηκε με την Επαρχιακή Οδό 11 το 1943.
Ο οικισμός σταδιακά επεκτάθηκε κατά μήκος της ακτογραμμής και σήμερα συνεχίζει την ανάπτυξή του και έχει προσαρτήσει άλλα τρία θέρετρα στα νότια, συγκεκριμένα, Μαρ ντε λας Πάμπας, Λας Γκαβιότας και Μαρ Αζούλ. Η Βίγια Γκεσεσέλ έγινε δημοφιλής τουριστικός προορισμός από τη δεκαετία του 1940.
Τα τελευταία χρόνια η Βίγια Γκεσέλ ήταν γνωστή ως τουριστικός προορισμός για εφήβους, αλλά οι σημερινές διοικήσεις επιδιώκουν να το αλλάξουν αυτό και αντ' αυτού στοχεύουν σε ώριμους τουρίστες. Το "Gesell Rock", ένα ετήσιο φεστιβάλ ροκ μουσικής, δεν πραγματοποιείται πια, και αντικαθίσταται από οικογενειακά μουσικά σόου.
Κλίμα
Η Βίγια Γκεσεσέλ έχει ωκεάνιο κλίμα (Cfb στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν).
Τουρισμός
μικρογραφία|Παραλία της Βίγια Γκεσέλ. μικρογραφία|[[Θίνα|Αμμόλοφοι στη Βίγια Γκεσέλ.]] Ως παραθαλάσσια πόλη, το κύριο τουριστικό αξιοθέατο στη Βίγια Γκεσέλ είναι η παραλία. Η παραλία έχει μήκος 10 χιλιόμετρα, με ελαφριά κλίση και πληθώρα από πισίνες δίπλα. Οι προσαρτημένες πόλεις Μαρ ντε λας Πάμπας, Λας Γκαβιότας και Μαρ Αζούλ επεκτείνουν την παραλία στα 21 χλμ.
Υπάρχει φάρος 30 χλμ. προς τα νότια, που περιβάλλεται από δάσος, το οποίο είναι επίσης το επίκεντρο των περιηγήσεων περιπέτειας. Είναι ο δεύτερος ψηλότερος φάρος στην ακτή της επαρχίας του Μπουένος Άιρες, μετά από αυτόν της Μπαΐα Μπιάνκα. Η περιοχή γύρω από το φάρο λειτουργεί και ως φυσικό καταφύγιο.
Η πόλη διαθέτει ζωολογικό κήπο, γήπεδο γκολφ, αγορά χειροτεχνιών και πολλές ντίσκο.
Αστικό τοπίο
Η Βίγια Γκεσέλ είναι χτισμένη παράλληλα με την ακτογραμμή, κατά μήκος μιας κεντρικής λεωφόρου. Η αρχιτεκτονική έχει μικτό ύφος, με κτίρια διαφορετικών μεγεθών, σχημάτων και χρωμάτων. Η αστική ανάπτυξη στις παραλίες αποδείχτηκε επιβλαβής για το περιβάλλον, καθώς η παραλία γινόταν σταδιακά μικρότερη κάθε χρόνο. Τα κτίρια που ήταν κατασκευασμένα με τούβλα και σκυρόδεμα κατεδαφίστηκαν και αντικαταστάθηκαν με μικρότερα κτίρια από ξύλο. Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων απαγορεύτηκε δίπλα στην παραλία και σε κάθε μίσθωση παραλίας επιτρεπόταν το πολύ 80 σκηνές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Ιερά Μητρόπολις Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου
Η Ιερά Μητρόπολις Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου είναι μια εκκλησιαστική επαρχία της Δωδεκανήσου, που υπάγεται απευθείας στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ιδρύθηκε το 2004 με σκοπό την καλύτερη διαποίμανση των ακριτικών νησιών της Σύμης, της Τήλου, της Χάλκης και του Καστελλορίζου, τα οποία ως τότε υπάγονταν στη Μητρόπολη Ρόδου. Από τον Φεβρουάριο του 2018 Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου είναι επίσκοπος Χρυσόστομος Πίτσης.
Στη Σύμη βρίσκεται και η ιστορική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Πανορμίτου. Στα όρια της Μητρόπολης περιλαμβάνονται επίσης τα νησιά Ρω και Στρογγυλή όπως και άλλες μικρότερες βραχονησίδες.
Ιστορία
Δεν είναι γνωστό σε ποια επισκοπή (ή επισκοπές) ανήκαν τα μικρά αυτά νησιά κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Μπορεί με ασφάλεια να υποτεθεί πως η Χάλκη υπαγόταν στην Επισκοπή Ρόδου, λόγω εγγύτητας των δυο νησιών και πως το Καστελλόριζο υπαγόταν σε κάποια από τις επισκοπές της των νότιων παραλίων της Μικράς Ασίας. Για τη Σύμη και την Τήλο δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα, αφού η θέση τους ανάμεσα σε Ρόδο και Κω, κάνει πιθανή την υπαγωγή τους σε οποιαδήποτε από τις δυο επισκοπές. Αυτό που είναι απολύτως βέβαιο, είναι πως από από τα τέλη του 4ου/αρχές του 5ου αιώνα, όταν η Επισκοπή Ρόδου αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη, τα νησιά υπάγονταν στη δικαιοδοσία του εκάστοτε Μητροπολίτη Ρόδου.
Από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και μετέπειτα μαρτυρείται η ύπαρξη της Αρχιερατικής Επιτροπείας Σύμης. Ο εκάστοτε Αρχιερατικός Επίτροπος Σύμης ήταν κληρικός που δρούσε στο νησί ως όργανο του Μητροπολίτη Ρόδου. Πέρα από τα καθαρά θρησκευτικά καθήκοντά του, ο Αρχιερατικός Επίτροπος Σύμης είχε ένα πλήθος αρμοδιοτήτων, που εκπορεύονταν από τη δικαιοδοσία του Μητροπολίτη, του οποίου την εξουσία εκπροσωπούσε. Έτσι, συναινεί στην τέλεση γάμων ή την ακύρωσή τους, αναλαμβάνει τη λύση φιλονικιών, ελέγχει την εκτέλεση διαθηκών, αποδίδει δικαιοσύνη, ασχολείται με τα εκπαιδευτικά θέματα, επικυρώνει ενοικιάσεις και πωλήσεις ακινήτων, γίνεται μάρτυρας δανεισμών χρημάτων και ειδών, κανονίζει την επιστροφή περιουσιακών στοιχείων από τη διάλυση συνοικεσίων ή αρραβώνων κ.α.
Η υπαγωγή των νησιών στη δικαιοδόσία της Μητρόπολης Ρόδου συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια της Ιταλοκρατίας, αλλά και μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στο ελληνικό κράτος το 1948. Το έτος 2004, το Οικουμενικό Πατριαρχείο έλαβε την απόφαση της απόσπασης των τεσσάρων αυτών νησιών από τη Μητρόπολη Ρόδου και τη δημιουργία μιας νέας Μητρόπολης με έδρα τη Σύμη, με σκοπό την καλύτερη ποιμαντορία των κατοίκων τους.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Συμης
Βέιλε
Η Βέιλε είναι γνωστή για τους δασώδεις λόφους, τα φιόρδ, το λιμάνι, τα καταστήματα, το εμπορικό κέντρο και τον ανεμόμυλο της.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|230x230εσ| Ο ανεμόμυλος του Βέιλε Η λέξη «Βέιλε» προέρχεται από την παλαιά δανική λέξη wæthel, που σημαίνει "ford " (είδος ποταμού) και ονομάστηκε έτσι λόγω της γεωγραφικής θέσης της, σε μια πολυσύχναστη διάβαση πάνω από τον ποταμό Βέιλε. Κατά τη διάρκεια της εποχής των Βίκινγκ, οι υγρότοποι γύρω από το Βέιλε, μπορούσαν να διασχιστούν μόνο μέσω της γέφυρας Ravning, έναν ξύλινο πεζόδρομο σχεδόν μισού μιλίου. Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά της πόλης είναι από το 1256 και τα πρώτα γνωστά προνόμια εμπορικής πόλης εκδόθηκαν από τον βασιλιά Βάλντεμαρ Γ' το 1327.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές κοντά στην εκκλησία "St. Nicolai" (Αγίου Νικολάου), στο κέντρο της πόλης έδειξαν ότι υπήρχαν κατοικίες στην περιοχή ήδη από το 1100. Το κάστρο του βασιλιά, Castrum Wæthel, βρισκόταν εκεί που βρίσκεται σήμερα το τράφικσεντερ της Βέιλε.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Βέιλε ήταν γνωστή ως πόλη της αγοράς και αναπτύχθηκε εμπορικά μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα. Στο ιστορικό της, υπάρχουν συναλλαγές με πόλεις όπως το Λύμπεκ και το Φλένσμπουργκ, στη σημερινή Γερμανία.
Στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, ο πληθυσμός της Βέιλε μειώθηκε, ως συνέπεια της πανώλης και του πολέμου. Το 1796, ωστόσο, η Βέιλε έγινε η έδρα της νεοϊδρυθείσας κομητείας Βέιλε, και η πόλη αναπτύχθηκε πολύ σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, επωφελούμενη από βελτιώσεις όπως ένα νέο λιμάνι στο φιόρδ, ένας σιδηροδρομικός σταθμός και σύγχρονες εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Γέφυρα Vejle Fjord Το κέντρο της πόλης Βέιλε χτίστηκε σε ένα νησί παγετώνων, μέχρι στον ποταμό Βέιλε που απομένει από έναν λόφο που σχηματίστηκε κατά την τελευταία εποχή των παγετώνων.
Σε μια χώρα όπου το υψηλότερο φυσικό υψόμετρο είναι μόνο περίπου 170m (558 ft) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η Βέιλε είναι γνωστή για τους δασώδεις λόφους που υψώνονται βόρεια και νότια της πόλης και τα φιόρδ.
Οι κοιλάδες των δύο ποταμών που συγκλίνουν στην Βέιλε, είναι και οι δύο μοναδικές στη Δανία: Η κοιλάδα του ποταμού Βέιλε (Vejle Ådal) είναι η μεγαλύτερη κοιλάδα με τούνελ στη Δανία και η κοιλάδα Γκρέγκς (Grejsdalen) είναι η μεγαλύτερη χαράδρα στη Δανία.
Και τα δύο εκβάλλουν στο φιόρδ Βέιλε το οποίο συνδέει την Βέιλε μέσω του στενού Little Belt στη Βαλτική Θάλασσα και μέσω των στενών Κάτεγατ και Σκάγκερακ στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Αξιοσημείωτες προσωπικότητες
μικρογραφία|175x175εσ| JJA Worsaae, 1885 μικρογραφία|187x187εσ| LL Rasmussen, 2017
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Δανίας Κατηγορία:Λιμένες της Δανίας
Αιγυπτιακή Επανάσταση του 1952
Αν και αρχικά επικεντρώθηκε σε παράπονα κατά του βασιλιά Φαρούκ, το κίνημα είχε ευρύτερες πολιτικές φιλοδοξίες. Στα πρώτα τρία χρόνια της Επανάστασης, οι Ελεύθεροι Αξιωματικοί κινήθηκαν για να καταργήσουν τη συνταγματική μοναρχία και την αριστοκρατία της Αιγύπτου και του Σουδάν, να εγκαθιδρύσουν δημοκρατία, να τερματίσουν τη βρετανική κατοχή της χώρας και να εξασφαλίσουν την ανεξαρτησία του Σουδάν (που προηγουμένως διοικούνταν ως συγκυριαρχία της Αιγύπτου και του Ηνωμένου Βασιλείου ). Η επαναστατική κυβέρνηση υιοθέτησε μια σταθερά εθνικιστική, αντιιμπεριαλιστική ατζέντα, η οποία εκφράστηκει κυρίως μέσω του αραβικού εθνικισμού και του διεθνούς κινήματος των Αδεσμεύτων.
Η Επανάσταση αντιμετώπισε άμεσες απειλές από τις δυτικές αυτοκρατορικές δυνάμεις, ιδιαίτερα το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο είχε καταλάβει την Αίγυπτο από το 1882, και τη Γαλλία. Αμφότερες ήταν επιφυλακτικές απέναντι στην αύξηση του εθνικιστικού αισθήματος σε εδάφη που είχαν υπό τον έλεγχό τους σε όλη την Αφρική και τον Αραβικό Κόσμο. Η συνεχιζόμενη εμπόλεμη κατάσταση με το Κράτος του Ισραήλ αποτελούσε επίσης μια σοβαρή πρόκληση, καθώς οι Ελεύθεροι Αξιωματικοί αύξησαν την ήδη σημαντική υποστήριξη της Αιγύπτου στους Παλαιστινίους. Αυτά τα δύο ζητήματα συνέκλιναν το πέμπτο έτος της Επανάστασης, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και το κράτος του Ισραήλ εισέβαλαν στην Αίγυπτο κατά την λεγόμενη «κρίση του Σουέζ» του 1956 (γνωστή στην Αίγυπτο ως Τριμερής Επίθεση). Παρά τις τεράστιες στρατιωτικές απώλειες, ο πόλεμος θεωρήθηκε πολιτική νίκη για την Αίγυπτο, ειδικά διότι άφησε τη Διώρυγα του Σουέζ σε αδιαμφισβήτητο αιγυπτιακό έλεγχο για πρώτη φορά από το 1875, απαλείφοντας αυτό που θεωρούνταν σημάδι εθνικής ταπείνωσης. Αυτό ενίσχυσε την απήχηση της επανάστασης σε άλλες αραβικές χώρες.
Η χονδρική αγροτική μεταρρύθμιση και τα τεράστια προγράμματα εκβιομηχάνισης ξεκίνησαν την πρώτη μιάμιση δεκαετία της Επανάστασης και οδήγησαν σε μια άνευ προηγουμένου περίοδο κατασκευής υποδομών και αστικοποίησης. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, ο αραβικός σοσιαλισμός είχε γίνει κυρίαρχη ιδεολογία, μετατρέποντας την Αίγυπτο σε μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία. Ο φόβος μιας αντεπανάστασης υπό την αιγίδα της Δύσης, ο εγχώριος θρησκευτικός εξτρεμισμός, η πιθανή κομμουνιστική διείσδυση και η σύγκρουση με το Κράτος του Ισραήλ αναφέρονταν ως λόγοι που επέβαλλαν αυστηρούς και μακροχρόνιους περιορισμούς στην αντιπολίτευση και την απαγόρευση ενός πολυκομματικού συστήματος. Αυτοί οι περιορισμοί στην πολιτική δραστηριότητα παρέμειναν σε ισχύ μέχρι την προεδρία του Ανουάρ Σαντάτ από το 1970 και μετά, κατά την οποία πολλές από τις πολιτικές της Επανάστασης αμβλύνθηκαν ή αντιστράφηκαν.
Οι πρώτες επιτυχίες της Επανάστασης ενθάρρυναν πολλά άλλα εθνικιστικά κινήματα σε άλλες χώρες, όπως η Αλγερία, όπου υπήρχαν αντιιμπεριαλιστικές και αντιαποικιακές εξεγέρσεις εναντίον των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών. Ενέπνευσαν επίσης την ανατροπή των υφιστάμενων φιλοδυτικών μοναρχιών και κυβερνήσεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Η Επανάσταση γιορτάζεται κάθε χρόνο στην Αίγυπτο στις 23 Ιουλίου.
Παραπομπές
Επανασταση 1952 Κατηγορία:Συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Επαναστάσεις του 20ού αιώνα
Käärijä
Ο Γιέρε Πόεχονεν (στα Φινλανδικά: Jere Pöyhönen, γεννημένος στις 21 Οκτωβρίου 1993), γνωστός επαγγελματικά ως Käärijä (στα Ελληνικά: Κάαρια), είναι Φινλανδός ράπερ, τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Το 2020 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του, το Fantastista. Εκπροσώπησε τη Φινλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 με το τραγούδι "Cha Cha Cha" κατακτώντας την 2η θέση με 526 βαθμούς.
Βιογραφία
Ο Πόεχονεν μεγάλωσε στη γειτονιά Ruskeasanta της Vantaa του Ελσίνκι. Ανακάλυψε το πάθος του για τη μουσική μαθαίνοντας ντραμς και άρχισε να παράγει μουσική το 2014. Το σκηνικό του όνομα προέρχεται από ένα αστείο με τους φίλους του για τον τζόγο, ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στη μουσική του.
Ο Πόεχονεν κυκλοφόρησε τη μουσική του ανεξάρτητα μέχρι το 2017, όταν υπέγραψε συμβόλαιο στη δισκογραφική Monsp Records. Ακολούθως κυκλοφόρησε το διπλό σινγκλ "Koppi tules" / "Nou roblem". Την επόμενη χρονιά, κυκλοφόρησε ένα EP, με τίτλο Peliä. Το 2020, το ντεμπούτο άλμπουμ του, Fantastista, κυκλοφόρησε.
Στις 11 Ιανουαρίου 2023, ο Πόεχονεν ανακοινώθηκε ως ένας από τους επτά συμμετέχοντες στο Uuden Musiikin Kilpailu 2023, την εθνική επιλογή της Φινλανδίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023. Η συμμετοχή του, "Cha Cha Cha", γράφτηκε από κοινού με τους Αλέξι Νούρμι και Γιοχάνες Ναουκαρίνεν και κυκλοφόρησε στις 18 Ιανουαρίου 2023.
Cha Cha Cha
Το "Cha Cha Cha" είναι ένα τραγούδι του Φινλανδού ράπερ Käärijä, που κυκλοφόρησε στις 17 Ιανουαρίου 2023. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Φινλανδία στον  αφού κέρδισε το Uuden Musiikin Kilpailu 2023, την εθνική επιλογή της Φινλανδίας για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision εκείνης της χρονιάς. Και έλαβε την 2η θέση.
Uuden Musiikin Kilpailu 2023
Το Uuden Musiikin Kilpailu 2023 ήταν η δωδέκατη έκδοση του Uuden Musiikin Kilpailu (UMK), του μουσικού διαγωνισμού που επιλέγει τις συμμετοχές της Φινλανδίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Ο διαγωνισμός περιελάμβανε έναν τελικό στις 25 Φεβρουαρίου 2023, όπου διαγωνίστηκαν επτά συμμετοχές. Ο νικητής επιλέχθηκε με συνδυασμό ψήφων του κοινού (75%) και επτά διεθνών ομάδων κριτικής επιτροπής από την Αυστραλία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Ισπανία, τη Σουηδία, την Ουκρανία και το Ηνωμένο Βασίλειο (25%). Οι τηλεθεατές είχαν συνολικά 882 βαθμούς για να απονείμουν, ενώ οι κριτικές επιτροπές είχαν συνολικά 294 βαθμούς για να απονείμουν. Κάθε ομάδα κριτικής επιτροπής μοίρασε τους βαθμούς της ως εξής: 2, 4, 6, 8, 10 και 12 βαθμούς. Η ψήφος του κοινού βασίστηκε στο ποσοστό των ψήφων που πέτυχε κάθε τραγούδι μέσω τηλεφώνου, SMS και ψηφοφορίας εφαρμογών.
Το "Cha Cha Cha" κληρώθηκε για να εμφανιστεί τρίτο στον τελικό. Τις ημέρες πριν από τον τελικό, το τραγούδι θεωρήθηκε το μεγάλο φαβορί για να κερδίσει τον διαγωνισμό, κερδίζοντας δημοσκοπήσεις σε διάφορα οπαδικά σάιτ της Eurovision. Κατά την ψηφοφορία στον τελικό, αποκαλύφθηκε ότι το τραγούδι είχε λάβει 72 πόντους κριτικής επιτροπής και 467 πόντους τηλεψηφοφορίας, κερδίζοντας συνολικά 539 βαθμούς, κερδίζοντας με διαφορά 387 πόντων. Ως αποτέλεσμα του νικητή του, το τραγούδι έχει προγραμματιστεί να εκπροσωπήσει τη Φινλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023.
Όταν ρωτήθηκε γιατί πίστευε ότι κέρδισε, ο Käärijä δήλωσε ότι η μοναδικότητα τόσο του τραγουδιού όσο και της ερμηνείας μπορεί να βοήθησε στη νίκη με μεγάλη διαφορά, λέγοντας ότι "Το UMK δεν έχει ξαναδεί τραγούδι ή παράσταση όπως αυτό... μπορείτε να πάτε μακριά ακόμα κι αν δεν είσαι ο πιο επιδέξιος τραγουδιστής ή ράπερ".
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη, τη , την , την και το , έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Πριν από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, όπως καθορίστηκαν από τον συνεργάτη τηλεψηφοφορίας του διαγωνισμού Digame, με στόχο τη μείωση της πιθανότητας ψηφοφορίας από γειτονικές χώρες, ενώ παράλληλα να αυξήσει το σασπένς κατά τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στις 31 Ιανουαρίου 2023, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση κατανομής στο St George's Hall στο Λίβερπουλ που έβαλε κάθε έθνος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς και καθόρισε σε ποιο μισό της παράστασης θα έπαιζε. Εκεί, ανακοινώθηκε ότι η Φινλανδία είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιτελικού του διαγωνισμού, που θα διεξαχθεί στις 9 Μαΐου 2023.
Κριτική υποδοχή
Σε ένα βίντεο αντίδρασης που παρήγαγε το Uuden Musiikin Kilpailu, οι άλλοι έξι καλλιτέχνες που ανταγωνίζονταν τον Käärijä είχαν ποικίλες απαντήσεις. Ο Benjamin, οι Portion Boys, η Lxandra και οι Kuumaa έδωσαν σχετικά θετικές κριτικές για το τραγούδι, ενώ η Keira ανέφερε ότι το τραγούδι για την ίδια ήταν "τρομακτικό". Ο εναπομείνασας καλλιτέχνης, ο Robin Packalen, είπε ως απάντηση στο τραγούδι "What the hell?".
Παραπομπές
Κατηγορία:Φινλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ράπερ Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Φινλανδία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Μπρίτζιντ Κοσγκέι
Η Μπρίτζιντ Τζεπτσιρτσίρ Κοσγκέι (Brigid Jepchirchir Kosgei, γεννήθηκε 20 Φεβρουαρίου 1994) είναι Κενυάτισα μαραθωνοδρόμος. Είναι κάτοχος της παγκόσμιας επίδοσης στο αγώνισμα με χρόνο 2:14:04 από το 2019 και αργυρή Ολυμπιονίκης το 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κενυάτες Ολυμπιονίκες
Εορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Ο εορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 γίνεται στην Ελλάδα, την Κύπρο και σε όλο τον κόσμο από τους Έλληνες της διασποράς στις 25 Μαρτίου κάθε χρόνο, την ημέρα εορτασμού και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Η ημέρα αυτή είναι επίσημη αργία στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Συνήθως οι εκδηλώσεις εορτασμού περιλαμβάνουν παρελάσεις και άλλες εορταστικές εκδηλώσεις την ίδια ημέρα ή την προηγούμενη.
Οι μεγαλύτερες εκδηλώσεις είναι η στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα την 25η Μαρτίου και στη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, ενώ την προηγούμενη, στις 24 Μαρτίου, πραγματοποιείται μαθητική εορτή στα σχολεία της χώρας. Σε άλλους Δήμους, γίνονται παρελάσεις στρατιωτικών τμημάτων, μαθητών, συλλόγων κλπ. καθώς και δοξολογίες σε ναούς.
Ο εορτασμός σε αυτή την ημέρα καθιερώθηκε το 1838 με το Βασιλικό Διάταγμα 980 / 15(27)-3-1838 από την Κυβέρνηση του Όθωνα.
Ιστορικό
Η 25η Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού, είχε οριστεί ως ημέρα έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης, κατά του Τουρκικού ζυγού, από τον αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας Αλέξανδρο Υψηλάντη  «ως ευαγγελιζομένη την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους». Η ημερομηνία αυτή θεωρήθηκε ως σημείο αναφοράς από τις πρώτες ήδη ημέρες της Επανάστασης, και μάλιστα ως έναρξη ειδικής χρονολόγησης, ακόμα και σε περιοχές που είχαν επαναστατήσει νωρίτερα. Τουλάχιστον από το 1823 εθεωρείτο στην Πελοπόννησο ως ημέρα έναρξης της επανάστασης.
Το 1822, η προσωρινή κυβέρνηση που είχε έδρα την Κόρινθο, αποφάσισε να εορταστεί η επέτειος της Επανάστασης μαζί με το Πάσχα (2 Απριλίου, παλ. ημ.). Ο εορτασμός έγινε στην Κόρινθο με στρατιωτική πομπή, πανηγυρική δοξολογία και κανονιοβολισμούς, όπως περιγράφει ο Γερμανός εθελοντής Striebeck που την παρακολούθησε.
Κατά τον συγγραφέα Δ. Φωτιάδη και άλλους, ως εθνική γιορτή πριν το 1838 θεωρούνταν η 1η Ιανουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία ψηφίστηκε από την 1η Εθνοσυνέλευση της Πιάδας (Νεας Επιδαύρου) το 1ο Ελληνικό «Σύνταγμα», ήτοι «Προσωρινό Πολίτευμα». Πιστεύεται λοιπόν πως με την αλλαγή της ημερομηνίας «η εθνική γιορτή έχανε τον πολιτικό και επαναστατικό χαρακτήρα και έπαιρνε θρησκευτική απόχρωση» με ό,τι συνεπαγόταν κάτι τέτοιο για τις διεκδικήσεις περί δημοκρατικότητας και συντάγματος Η ιστορικός Χρ. Κουλούρη που ερεύνησε τους εορτασμούς τύπου εθνικής εορτής από το 1834 και μετά, δεν περιλαμβάνει σ' αυτές την 1η Ιανουαρίου αλλά έξι ημερομηνίες σχετιζόμενες με τη βασιλική οικογένεια. Κυριότερη εορτή πριν την καθιέρωση της 25 Μαρτίου ήταν η 25 Ιανουαρίου, επέτειος την αποβίβαση του Όθωνα στο Ναύπλιο (1833).
Ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας που οργάνωσε την Επανάσταση, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, άρχισε τις επιχειρήσεις και την έναρξή της στο Ιάσιο την 24 Φεβρουαρίου 1821. Εν τούτοις, τα εκεί συμβάντα χαρακτηρίστηκαν από την κοινή συνείδηση και καθιερώθηκαν από την ιστορία ως κάτι μεμονωμένο, κάτι σαν πρόλογος της Επανάστασης. Η πλήρης αποτυχία του κινήματος σε μια μη ελληνική χώρα, ίσως και η απογοήτευση των Ελλήνων για την πλάνη περί της υποστήριξης από τη Ρωσία που είχε διαδώσει η Φ. Εταιρεία, υπήρξαν τα κύρια αίτια του διαχωρισμού των συμβάντων της Μολδοβλαχίας από τα επαναστατικά γεγονότα της Ελλάδας. Η Πολιτεία, επικύρωσε το επικρατούν εθνικό συναίσθημα καθιερώνοντας ως ημέρα εθνικού εορτασμού της Επανάστασης την 25η Μαρτίου.
Κατά ορισμένες απόψεις, ως ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης θεωρείται και η 24 Φεβρουαρίου, οπότε άρχισε η επανάσταση Ελλήνων στη Βλαχία με την προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Έκτοτε και με άλλες επαναστατικές πράξεις που έλαβαν χώρα πολύ πριν την 25η Μαρτίου απλώνεται η επανάσταση στον ελλαδικό χώρο, έως ότου καταλήγει στην επικράτεια της Πελοποννήσου.
Στην Ελλάδα είχαν αρχίσει εχθροπραξίες πριν την 25 Μαρτίου, όπως μαρτυρείται και από τις ειδήσεις που διασώθηκαν στην «Αλληλογραφία του εν Πάτραις Ολλανδικού Προξενείου: 1821», δεδομένου ότι η ολλανδική κυβέρνηση δια του προξένου της στην Πάτρα ενημερώθηκε κατά την 23η Μαρτίου, ότι «από τινος χρόνου σοβούσα επικίνδυνος κατάστασις εξέσπασε και ότι οι Έλληνες ανέλαβον τα όπλα κατά του δυνάστου».
Η επίσημη διακήρυξη των επαναστατών προς τις ξένες κυβερνήσεις έγινε με προκήρυξη της «Μεσσηνιακής Γερουσίας» την 25 Μαρτίου 1821. Η 25/3 λογίζεται ως αρχή της Επανάστασης σε δικαστικό έγγραφο της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος του 1823, όπου το «Επαρχικόν Κριτήριον Τριπολιτζάς» (είδος δικαστικού οργάνου) αναφέρει ότι «η αποστασία ηκολούθησε εις τας 25 Μαρτίου».
Καθιέρωση
Πρώτος ο Παναγιώτης Σούτσος πρότεινε το 1834 την καθιέρωση εορτασμού της Ελληνικής Επανάστασης την 25η Μαρτίου, αναφέροντας ότι ήταν η μέρα γενίκευσης της επανάστασης στην Πελοπόννησο και αναγέννησης της Ελλάδας, σε υπόμνημα το οποίο ο Ιωάννης Κωλέττης υπέβαλε στον Όθωνα ως πρόταση σχεδίου νόμου. Ο ίδιος είχε γράψει ποίημα με τον τίτλο "Η 25 Μαρτίου ή τα γενέθλια της Ελλάδος", το οποίο υπάρχει σε συλλογή που εκδόθηκε το 1835. Το έγγραφο του Κωλέττη, τότε Υπ. Εσωτερικών, έχει ημερομηνία 22 Ιαν./2 Φεβρ. 1835 και προτείνει στον Βασιλέα τη θέσπιση εορτασμών με πανελλήνιους αγώνες παρόμοιους με αυτούς της αρχαίας Ελλάδας. Η εισήγησή του είναι σε γαλλική γλώσσα με γερμανική περίληψη. Αναφέρει ότι ο «περίφημος Γερμανός» (celebre Germanos) κήρυξε την Επανάσταση στις 17 Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, και ότι η επανάσταση γενικεύτηκε στην Πελοπόννησο την 25 Μαρτίου την οποία και θεωρεί ως εναρκτήρια ημερομηνία μιας νέας εποχής για την Ελλάδα. Λέει μάλιστα ότι υπήρχε προφητεία των μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου ότι σ' αυτή την ημερομηνία θα συνέβαινε αναγέννηση της Ελλάδος, και ότι οι Οθωμανοί της Πελοποννήσου το γνώριζαν και κάθε χρόνο αυτή την ημερομηνία έπαιρναν έκτακτα μέτρα ασφαλείας (Διαμαντής, σ. 314). Οι εορτασμοί που πρότεινε ο Κωλέττης περιλάμβαναν διαγωνισμούς στις τέχνες και τα γράμματα και σε διάφορα αγωνίσματα. Θα γίνονταν στην Τρίπολη, την Αθήνα, την Ύδρα και το Μεσολόγγι, εκ περιτροπής μέσα σε μία τετραετία, όπως στην αρχαιότητα οι Ολυμπιακοί, οι Πυθικοί κτλ.
thumb|Μετάλλιο του 1836. Επιγραφή: «ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΥΨΩΣΩ ΑΥΤΟΝ - ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821». Χάλκινο, διάμετρος 4 cm. Το 1836 τιμήθηκε η 25η Μαρτίου σε συνδυασμό με τα Καλάβρυτα και τον Π. Πατρών Γερμανό με χάλκινο μετάλλιο που κόπηκε με την ευκαιρία του γάμου του βασιλιά Όθωνα και της Αμαλίας. Σ' αυτό εικονίζεται η θρυλική σκηνή, με τον Γερμανό να κρατά υψωμένη σημαία και σταυρό και δύο ένοπλους αγωνιστές σε κίνηση ορκωμοσίας ή χαιρετισμού. Φέρει την επιγραφή «ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΥΨΩΣΩ ΑΥΤΟΝ - ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 25 ΜΑΡΤ. 1821» (το απόφθεγμα είναι από την Έξοδο, ιε', 2). Η άλλη όψη του μεταλλίου εικονίζει τον Γερμανό.
Ο εορτασμός «εἰς τὸ διηνεκὲς» της Επανάστασης την 25η Μαρτίου καθιερώθηκε το 1838 με το Βασιλικό Διάταγμα 980 / 15(27)-3-1838 της Κυβέρνησης Όθωνος και συγκεκριμένα του Γεώργιου Γλαράκη, γραμματέα της Επικρατείας (υπουργού) επί των Εκκλησιαστικών, Δημοσίας Εκπαιδεύσεως και Εσωτερικών. Ο Γλαράκης ήταν ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρωσικού κόμματος, των Ναπαίων, που εκείνη την περίοδο απολάμβανε την εύνοια του Όθωνα. Ο Όθωνας προσπαθούσε να ενισχύσει τη δημοτικότητά του προσεταιριζόμενος την απήχηση των εκφραστών της Ορθοδοξίας, και ενδεχομένως σε αυτό να οφείλεται η θρησκευτική χροιά του διατάγματος και η καθιέρωση της εορτής. Ωστόσο, κατά τον πρώτο εορτασμό της επετείου, το 1838, από τους ξένους πρέσβεις και προσωπικό πρεσβειών απουσίασαν από την εορτή μόνο αυτοί της Ρωσίας και της Αυστρίας με τους υπαλλήλους τους.
Ο πρώτος εορτασμός στην Αθήνα όπου συμμετείχαν ο Βασιλιάς Όθων και η Βασίλισσα Αμαλία, πολιτικές και στρατιωτικές αρχές και πλήθος λαού, έγινε στον Ναό της Αγίας Ειρήνης. Ο Μητροπολιτικός Ναός των Αθηνών θεμελιώθηκε την 25 Δεκ. 1842 και αφιερώθηκε στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου για να τιμηθεί η 25 Μαρτίου 1821.
Το 1839, ο Αμβρόσιος Φραντζής αναφέρει ότι η 25η Μαρτίου ήταν ημέρα ''«ρητή και εμφυτευμένη εις τας καρδίας των Πελοποννησίων κτλ. ως ημέρα ενάρξεως της Ελληνικής επαναστάσεως»,''.
Μετέπειτα
Μετά την επίσημη καθιέρωση του εορτασμού, και ιδίως το 1841, έγινε προσπάθεια οικειοποίησης της επετείου από την αντιπολιτευόμενη αντι-οθωνική μερίδα, με ιδιωτικούς εορτασμούς στους οποίους προβαλλόταν ιδιαίτερα η μορφή του Κοραή. Η εορτή συνέχισε να είναι αντικείμενο κομματικών και τοπικιστικών αντιπαραθέσεων: ιδιαίτερες αντιδράσεις προκάλεσε το 1846 και 1847 η απόφαση του πρωθυπουργού Κωλέττη για την πραγματοποίηση επίσημης τελετής στον τάφο του ρουμελιώτη οπλαρχηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη στο Φάληρο, καθώς θεωρήθηκε ότι οδηγούσε σε ταύτιση της Επανάστασης με ένα πρόσωπο.
Εορτασμός στα σχολεία
Στα ελληνικά σχολεία, όλων των βαθμίδων, είθισται να γίνεται μια γιορτή την τελευταία εργάσιμη ημέρα πριν την 25η Μαρτίου η οποία περιλαμβάνει χορούς, δρώμενα και ιστορικό υλικό. Αυτές οι γιορτές μεσοσταθμικά διαρκούν γύρω στις 2 ώρες και την ημέρα δεν διεξάγονται μαθήματα. Μετά γίνεται η κατάθεση στεφάνου από αντιπροσωπεία μαθητών.
Συνήθως οι προετοιμασίες για τις σχολικές εορτές, αλλά και για τις παρελάσεις των μαθητών ξεκινούν μια με δύο εβδομάδες πριν, ενώ οι πρόβες των παρελάσεων συνοδεύονται από την παρουσία τυμπάνων που παίζουν μαθητές. Σύμφωνα με υπουργική απόφαση του 2019, η παρακολούθηση των προβών κρίνεται υποχρεωτική για τους μαθητές και γίνονται υπό την επίβλεψη του καθηγητή γυμναστικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Αργίες Κατηγορία:Έθιμα
Λαχανάκι Βρυξελλών
thumb|Κομμένα λαχανάκια Βρυξελλών Το λαχανάκι Βρυξελλών είναι ποικιλία λαχάνου ( Brassica oleracea ) που καλλιεργείται για τους βρώσιμους οφθαλμούς του (μπουμπούκια). Τα φυλλώδη λαχανικά έχουν συνήθως διάμετρο 1,5–4,0 cm και μοιάζουν με μινιατούρες λάχανων. Το λαχανάκι Βρυξελλών ήταν από καιρό δημοφιλές στις Βρυξέλλες του Βελγίου, από όπου πήρε και το όνομά του.
Ετυμολογία
Αν και ιθαγενή στην περιοχή της Μεσογείου με άλλα είδη λάχανου, τα λαχανάκια Βρυξελλών εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη βόρεια Ευρώπη κατά τον 5ο αιώνα, αργότερα καλλιεργήθηκαν τον 13ο αιώνα κοντά στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο, από όπου πήραν το όνομά τους.
Καλλιέργεια
Τα λαχανάκια Βρυξελλών είναι μια ομάδα ποικιλιών των ίδιων ειδών με το μπρόκολο, το λάχανο, τη λαχανίδα και τη γογγυλοκράμβη. Είναι σταυρανθή και ανήκουν στην οικογένεια Κραμβοειδή. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες, μερικές με μοβ χρώμα, όπως η «Ruby Crunch» ή η «Red Bull». Οι μωβ ποικιλίες είναι υβρίδια μεταξύ μωβ λάχανου και κανονικών πράσινων λαχανών Βρυξελλών που αναπτύχθηκαν από έναν Ολλανδό βοτανολόγο τη δεκαετία του 1940, δίνοντας μια ποικιλία με μερικά από τα μωβ χρώματα του κόκκινου λάχανου και μεγαλύτερη γλυκύτητα. Τη δεκαετία του 1990, ο Ολλανδός επιστήμονας Χανς φαν Ντόρν εντόπισε τις χημικές ουσίες που κάνουν τα λαχανάκια Βρυξελλών πικρά. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στις ολλανδικές εταιρείες σπόρων να διασταυρώσουν ποικιλίες χαμηλής πικράδας με σύγχρονες ποικιλίες υψηλής απόδοσης, με την πάροδο του χρόνου προκαλώντας σημαντική αύξηση στη δημοτικότητα του λαχανικού.
Στην ηπειρωτική Ευρώπη, οι μεγαλύτεροι παραγωγοί είναι η Ολλανδία, με 82.000 μετρικούς τόνους, και η Γερμανία, με 10.000 τόνους. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει παραγωγή συγκρίσιμη με εκείνη της Ολλανδίας, αλλά η καλλιέργεια του γενικά δεν εξάγεται.
Θρεπτικά συστατικά, φυτοχημικά και έρευνα
εναλλ.=Brussels sprouts made by Baronessa Italian Restaurant|μικρογραφία| Λαχανάκια Βρυξελλών έτοιμα για ψήσιμο σε ξυλόφουρνο Τα ωμά λαχανάκια Βρυξελλών είναι 86% νερό, 9% υδατάνθρακες, 3% πρωτεΐνη και αμελητέο λίπος. Σε ποσότητα αναφοράς 100 γραμμαρίων, παρέχουν υψηλά επίπεδα (20% ή περισσότερο της Ημερήσιας Τιμής, ΗΤ) βιταμίνης C (102% ΗΤ) και βιταμίνης Κ (169% ΗΤ), με πιο μέτριες ποσότητες βιταμινών Β, όπως π.χ. φυλλικό οξύ και βιταμίνη Β6. Απαραίτητα μέταλλα και διαιτητικές ίνες υπάρχουν σε μέτριες έως χαμηλές ποσότητες.
Τα λαχανάκια Βρυξελλών, όπως και το μπρόκολο και άλλα λάχανα, περιέχουν σουλφοραφάνη, ένα φυτοχημικό υπό βασική έρευνα για τις πιθανές βιολογικές του ιδιότητες. Αν και το βράσιμο μειώνει το επίπεδο σουλφοραφάνης, το μαγείρεμα στον ατμό, το μαγείρεμα στο φούρνο μικροκυμάτων και το τηγάνισμα δεν προκαλούν σημαντική απώλεια.
Η υπερβολική κατανάλωση λαχανικών Βρυξελλών μπορεί να μην είναι κατάλληλη για άτομα που λαμβάνουν αντιπηκτικά, όπως η βαρφαρίνη και η ασενοκουμαρόλη, καθώς περιέχουν βιταμίνη Κ, έναν παράγοντα πήξης του αίματος. Σε μία περίπτωση, η κατανάλωση πάρα πολλών λαχανικών Βρυξελλών οδήγησε σε νοσηλεία ένα άτομο που υποβλήθηκε σε θεραπεία αραίωσης του αίματος λάμβανε αντιπηκτικά.
Μαγείρεμα και προετοιμασία
Η πιο κοινή μέθοδος παρασκευής λαχανικών Βρυξελλών για μαγείρεμα ξεκινά με το κόψιμο των μπουμπουκιών από το κοτσάνι. Οποιοσδήποτε πλεονάζων μίσχος κόβεται και τυχόν χαλαρά φύλλα ξεφλουδίζονται και απορρίπτονται. Αφού κοπούν και καθαριστούν, τα μπουμπούκια συνήθως μαγειρεύονται με βράσιμο, στον ατμό, με τηγάνισμα, ψήσιμο στη σχάρα, αργό μαγείρεμα ή ψήσιμο. Για να εξασφαλιστεί ομοιόμορφο μαγείρεμα, συνήθως επιλέγονται μπουμπούκια παρόμοιου μεγέθους. Μερικοί μάγειρες κάνουν ένα μόνο κόψιμο ή ένα σταυρό στο κέντρο του στελέχους για να βοηθήσουν τη διείσδυση της θερμότητας. Η εγκάρσια τομή μπορεί, ωστόσο, να είναι αναποτελεσματική, καθώς συνήθως πιστεύεται ότι προκαλεί τη διαβροχή των βλαστών.
Το υπερβολικό μαγείρεμα καθιστά τα μπουμπούκια γκρίζα και μαλακά και στη συνέχεια αναπτύσσουν μια έντονη γεύση και οσμή που ορισμένοι αντιπαθούν καθώς μοιάζει με οσμή σκόρδου ή κρεμμυδιού. Η οσμή συνδέεται με τη γλυκοζινολική σινιγρίνη, μια θειούχο ένωση που έχει χαρακτηριστική πικάντικη ένταση. Για γεύση, το ψήσιμο των λαχανικών Βρυξελλών είναι ένας συνηθισμένος τρόπος μαγειρέματος για να βελτιώσετε τη γεύση. Κοινές επικαλύψεις ή προσθήκες περιλαμβάνουν παρμεζάνα και βούτυρο, ξύδι βαλσάμικο, καστανή ζάχαρη, κάστανα ή πιπέρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελγική κουζίνα Κατηγορία:Βρυξέλλες Κατηγορία:Φυλλώδη λαχανικά Κατηγορία:Βρώσιμα φυτά Κατηγορία:Κράμβη
Μεγάλη Μετανάστευση
δεξιά|μικρογραφία| Ένας Εξόριστος Πολωνός, μια εικόνα του 19ου αιώνα. δεξιά|μικρογραφία| Πολωνοί μετανάστες στο Βέλγιο, μια εικόνα του 19ου αιώνα. Η Μεγάλη Μετανάστευση (πολωνικά: Wielka Emigracja) ήταν η μετανάστευση χιλιάδων Πολωνών και Λιθουανών, ιδιαίτερα από της πολιτικής και πολιτιστικής ελίτ, από το 1831 έως το 1870, μετά την αποτυχία της Νοεμβριανής Εξέγερσης του 1830-1831 και άλλων εξεγέρσεων, όπως η Εξέγερση της Κρακοβίας του 1846 και η Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863-1864 Ο αριθμός των πολιτικών εξόριστων δεν ξεπέρασε τους 6.000 κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η μετανάστευση επηρέασε σχεδόν το σύνολο της πολιτικής ελίτ στο Βασίλειο της Πολωνίας. Οι εξόριστοι περιελάμβαναν καλλιτέχνες, στρατιώτες και αξιωματικούς της εξέγερσης, μέλη του Σέιμ της Πολωνίας του Κονγκρέσου του 1830-31 και αρκετούς αιχμάλωτους πολέμου που διέφυγαν από την αιχμαλωσία.
Πολωνική μετανάστευση μετά τους διαμελισμούς
Από τα τέλη του 18ου αιώνα, ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού τοπίου της Πολωνίας κυριαρχήθηκε από εκείνους που πραγματοποιούσαν τις δραστηριότητές τους εκτός της χώρας ως απόδημοι. Η εξορία τους ήταν το αποτέλεσμα των διαμελισμών της Πολωνίας, που χώρισαν εντελώς τα εδάφη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, του Βασιλείου της Πρωσίας και της Μοναρχίας των Αψβούργων της Αυστρίας.
Λόγω της μετανάστευσης της πολιτικής ελίτ, μεγάλο μέρος της πολιτικής και ιδεολογικής δραστηριότητας της πολωνικής ιντελιγκέντσια τον 18ο και τον 19ο αιώνα πραγματοποιήθηκε εκτός των περιφερειών της διαμελισμένης Πολωνίας. Οι περισσότεροι από τους πολιτικούς μετανάστες είχαν έδρα τη Γαλλία.
Μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση
Το πιο σημαντικό κύμα μετανάστευσης ήρθε μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830-1831.
Αυτοί οι Πολωνοί πολέμησαν αργότερα και παρείχαν πολύτιμη υποστήριξη κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων του 1846 και του 1848 στην Πολωνία. Η αντίστασή τους δεν περιορίστηκε στην πολωνική επαναστατική δράση, καθώς συμμετείχαν επίσης σε διάφορα εδάφη κατά τη διάρκεια των Επαναστάσεων του 1848, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, των μικρών πριγκηπάτων της Γερμανίας και της Ιταλίας, της Αυστρίας, της Ουγγαρίας και των παραδουνάβιων πριγκηπάτων της Βλαχίας και της Μολδαβίας, των χωρών της Νότιας Αμερικής, Αργεντινή και Ουρουγουάη (συμμετείχαν στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ουρουγουάης του 1839-1852) και του Κριμαϊκού Πολέμου του 1853-1856. Επιπρόσθετα κύματα μεταναστών έφυγαν από τα πολωνικά εδάφη μετά τις αποτυχίες της απόπειρας επανάστασης του 1848 και της Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863-1864.
Σημαντικοί Πολωνοί και Λιθουανοί της Μεγάλης Μετανάστευσης περιελάμβαναν τον Πρίγκιπα Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι, αρχηγό της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης στο Παρίσι (με πρεσβείες στο Λονδίνο και στην Κωνσταντινούπολη), τον πολιτικό Γιόαχιμ Λελέβελ, τον συνθέτης Φρεντερίκ Σοπέν, του Εθνικούς Βάρδους Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Γιούλιους Σλοβάτσκι, Τσίπριαν Νόρβιντ και Ζίγκμουντ Κρασίνσκι, καθώς και τους Λεόναρντ Χότσκο, Ιγκνάτσι Ντομέικο, Μαουρίτσι Μοχνάτσκι, Πιότρ Μιχαουόφσκι, Σεβέριν Γκοστσίνσκι, Γιούζεφ Μπόχνταν Ζαλέσκι, Αλεξάντερ Μιρέτσκι, Έμιλ Κορίτκο, Αντόνι Πάτεκ, Κασίμιρ Γκζόφσκι και Ιγκνάτσι Σιμάνσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:19ος αιώνας στην Πολωνία Κατηγορία:Πολωνική διασπορά Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Νοεμβριανή Εξέγερση Κατηγορία:19ος αιώνας στην Ευρώπη Κατηγορία:19ος αιώνας στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορικές μεταναστεύσεις Κατηγορία:Σχέσεις Γαλλίας-Πολωνίας
Μουάνγκ Φον-Χονγκ
Το Μουάνγκ Φον-Χονγκ (Λαοτινή γλώσσα: ໂພນໂຮງ, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Muang Phôn-Hông) είναι κωμόπολη και πρωτεύουσα της Επαρχίας Βιεντιάν στο Λάος. Απέχει μερικά χιλιόμετρα από τη Βιεντιάν, την πρωτεύουσα της χώρας, με την οποία συνδέεται μέσω της Διαδρομής 13.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Πόλεις και χωριά του Λάος Κατηγορία:Λάος γεωγραφία-επέκταση
Κιζιλζάρ ΦΚ
Η Κιζιλζάρ ΦΚ (Қызылжар СК Футбол Клубы, Qyzyljar SK Futbol Kluby) είναι ομάδα ποδοσφαίρου από το Καζακστάν. Έδρα της είναι το Στάδιο Καρασάι στην πόλη Πετροπάβλ. Κίζιλζαρ είναι το όνομα μια περιοχής της πόλης. Είναι ιδρυτικό μέλος της Πρέμιερ Λιγκ Καζακστάν.
Κατερίνα Πάρτιτς
Η Κατερίνα Πάρτιτς (22 Οκτωβρίου 1976) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του μοντέρνου πένταθλου. Αγωνίστηκε στο ατομικό μοντέρνο πένταθλο των γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000, όπου κατέλαβε την 22η θέση, και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004, όπου κατέλαβε την 16η θέση.
Παραδοσιακή γυναικεία φορεσιά Νίγδης
thumb|350px|Τοπική ενδυμασία από τη Νίγδη. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Η γυναικεία παραδοσιακή φορεσιά της Νίγδης αποτελούνταν περίπου από τα ίδια τμήματα με τις υπόλοιπες παραδοσιακές φορεσιές της Καππαδοκίας, με παραλλαγές στα χρώματα. Είχε δύο φορέματα - πανωφόρια: το αντερί,το οποίο ήταν ένα είδος επενδύτη για τους κατοίκους της Καππαδοκίας, τους Εβραίους και το ζαλούφι, και την τσιπά, η οποία ήταν πολύτιμο μαντήλι μέσης. Τα δύο πανωφόρια κατασκευάζονταν από βελούδο ή τσόχα με επίρραπτα κεντήματα από κορδονέτο χρυσό ή είχαν έντονη χρωματική αντίθεση. Το κεφάλι το στόλιζε το φακιόλι. Το μοναδικό στολίδι της φορεσιάς ήταν ένα χρυσό κορδόνι κρεμασμένο στο λαιμό με ρολόι.
Ροκκέττα Νερβίνα
Η Ροκκέττα Νερβίνα (ιταλικά: Rocchetta Nervina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Στεφανί Μπισμπίκου
Η Στεφανί Μπισμπίκου (27 Ιουνίου 1988) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής που διαγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και του 2008. Είναι η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που κέρδισε μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ενώ έχει κερδίσει και πολλά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Η καλύτερη εμφάνισή της είναι στην ομαδική ενόργανη γυμναστική όπου λαμβάνει μια υψηλή βαθμολογία ως προς την δυσκολία της χορογραφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής
Σχέσεις Καζακστάν-Ουκρανίας
Οι σχέσεις Καζακστάν-Ουκρανίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ του Καζακστάν και της Ουκρανίας. Πριν το 1918, οι δύο χώρες αποτελούσαν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και μέχρι το 1991 αποτελούσαν μέρος της ΕΣΣΔ. Οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις εγκαθιδρύθηκαν το 1991. Το Καζακστάν έχει μια πρεσβεία στο Κίεβο και ένα επίτιμο προξενείο στην Οδησσό. Η Ουκρανία έχει μια πρεσβεία στην Αστάνα και ένα γενικό προξενείο στο Αλμάτι.
Ο αριθμός των Ουκρανών που ζουν στο Καζακστάν κυμαίνεται από τους 895.000 έως τους 2.400.000. Οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της TRACECA, της Πρωτοβουλίας του Μπακού, του Ευρωατλαντικού Συμβουλίου Συνεργασίας, της Συνεργασίας για την Ειρήνη και του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.
Το 2012 το διμερές εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών έχει υπερδιπλασιαστεί σε σύγκριση με το 2010, καθώς ανέβηκε στα 4.4 δισεκατομμύρια δολάρια σύμφωνα με αξιωματούχους.
Στις 14 Οκτωβρίου 2013, ο Υπουργός Εξωτερικών Ερλάν Ιντρίσοφ συναντήθηκε με τον Ουκρανό Υπουργό Εξωτερικών, τον Λεονίντ Κοζάρα. Αυτοί συζήτησαν για την ενίσχυση των διμερών σχέσεων μεταξύ των δύο κρατών. Επίσης, η Ουκρανία είχε την προεδρία του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, ενώ το Καζακστάν είχε την προεδρία του Οργανισμού το 2010. Τέλος, ο Υπουργός Κοζάρα δήλωσε ότι ο Ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιανούκοβιτς θα επισκεφθεί το Καζακστάν το 2014.
Ο Γιανούκοβιτς καθαιρέθηκε κατά την διάρκεια της Ουκρανικής Επανάστασης του 2014. Αν και η Ρωσία ήταν κατηγορηματικά αντίθετη στην μεταεπαναστατική κυβέρνηση στο Κίεβο, η Αστάνα έχει διατηρήσει τους δεσμούς με την Ουκρανία, παρά την αλλαγή εξουσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Ουκρανίας
Τζάκσον (Ουαϊόμινγκ)
Το Τζάκσον (αγγλικά: Jackson) είναι κωμόπολη στην κοιλάδα Τζάκσον Χόουλ της κομητείας Τήτον του Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ. Ο πληθυσμός της ήταν 10.760 στην απογραφή του 2020, από τους 9.577 το 2010. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στην κομητεία Τήτον και η έδρα της κομητείας της. Το Τζάκσον είναι η κύρια πόλη της Μικροπολιτικής Στατιστικής Περιοχής Τζάκσον, Ουαϊόμινγκ-Άινταχο, η οποία περιλαμβάνει την κομητεία Τήτον στο Ουαϊόμινγκ και την κομητεία Τήτον στο Άινταχο. Η κωμόπολη, που συχνά λανθασμένα αποκαλείται Τζάκσον Χόουλ, πήρε το όνομά της από την κοιλάδα στην οποία βρίσκεται. Το Τζάκσον είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός λόγω της γειτνίασής του με τα χιονοδρομικά κέντρα Τζάκσον Χόουλ Μάουντεν, Σνόου Κινγκ Μάουντεν και Γκραντ Τάργκι, καθώς και με το Εθνικό Πάρκο Γραντ Τήτον και το Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν.
Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής 1963
Το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Νοτίου Αμερικής 1963 διοργανώθηκε στη Βολιβία μεταξύ 10 και 31 Μαρτίου 1963. Το κέρδισε η Βολιβία με τη δεύτερη θέση να καταλαμβάνει η Παραγουάη. Είναι ο μοναδικός τίτλος που έχει κερδίσει η Βολιβία.
Πρώτες ιπτάμενες μηχανές
Στις πρώτες ιπτάμενες μηχανές περιλαμβάνονται όλες οι μορφές αεροσκαφών που μελετήθηκαν ή κατασκευάστηκαν πριν από την ανάπτυξη του σύγχρονου αεροπλάνου, το 1910. Η ιστορία των σύγχρονων πτήσεων ξεκινά κάτι περισσότερο από έναν αιώνα πριν από το πρώτο επιτυχημένο επανδρωμένο αεροπλάνο, και το πρώτο αεροσκάφος χιλιάδες χρόνια πριν.
Θρύλοι
Από τους αρχαιότερους χρόνους υπήρχαν θρύλοι ανθρώπων οι οποίοι ίππευαν ιπτάμενες μηχανές ή δενόταν με πτέρυγες πανομοιότυπες με των πτηνών, ενισχυμένους μανδύες ή άλλες συσκευές, με τις οποίες προσπαθούσαν να πετάξουν, ή κατά κανόνα να πραγματοποιήσουν άλμα πάνω από έναν πύργο. Ο αρχαιοελληνικός μύθος του Δαίδαλου και του Ικάρου είναι ένας από τους πρώτους που έχουν γίνει γνωστοί. Σύμφωνα με τον Οβίδιο, ο Δαίδαλος έδεσε φτερά μεταξύ τους για να μιμηθεί το πέταγμα των πουλιών. Περίπου το 400 π.Χ στην αρχαία Ελλάδα, ο Αρχύτας ο Ταραντίνος θεωρείται πως σχεδίασε και κατασκεύασε την πρώτη τεχνητή, αυτοκινούμενη ιπτάμενη συσκευή η οποία είχε σχήμα περιστεριού και πιθανώς ήταν ατμοκίνητη, και κατά τις μαρτυρίες πέταξε σε απόσταση περίπου 200 μέτρων. Η μηχανή αυτή ίσως διαλύθηκε κατά την πτήση της. Άλλοι αρχαίοι θρύλοι είναι αυτοί του ιπτάμενου παλατιού ή άρματος Βιμάνα στην Ινδία, του άρματος του Ιεζεκιήλ, διάφορες ιστορίες για ιπτάμενα χαλιά, και αυτή του μυθικού Βρετανού βασιλιά Μπλέιντουντ ο οποίος σχεδίασε πτερύγια πτήσης.
Άλματα από πύργους
Εν τέλει μερικοί προσπάθησαν να κατασκευάσουν ιπτάμενες συσκευές, κατά κανόνα φτερά πανομοιότυπα με αυτά των πτηνών, και προσπάθησαν να πετάξουν ή να πραγματοποιήσουν άλματα πάνω από έναν πύργο, έναν λόφο ή έναν γκρεμό. Κατά την πρώιμη αυτή περίοδο οι αρχές της άνωσης, της σταθερότητας και του ελέγχου δεν είχαν μελετηθεί, και οι περισσότερες προσπάθειες κατέληξαν σε σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο μιας και το αεροσκάφος δεν διέθετε αποτελεσματική οριζόντια ουρά ή τα φτερά ήταν πολύ μικρά.
Τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο Κινέζος Αυτοκράτορας Ουάνγκ Μανγκ προσέλαβε έναν ειδικό ανιχνευτή ώστε να συλλέξει φτερά πουλιών. Θεωρείται πως πέταξε ελαφρώς για περίπου 100 μέτρα. Το 559 μ.Χ., ο Γιουάν Ουανγκτού λέγεται πως προσγειώθηκε με ασφάλεια μετά από ένα βεβιασμένο άλμα από πύργο.