cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νιου Γιορκ Νικς
Η Εποχή του Πάτρικ Γιούιν
Στο ντραφτ του 1985 η ομάδα επιλέγει τον σταρ Πάτρικ Γιούιν του Τζώρτζταουν. Ο Γιούιν ηγήθηκε στους Νικς το 1986 σκοράροντας 20 πόντους και μαζεύοντας κατά μέσο όρο 9 ριμπάουντ. Παρ' όλ' αυτά η ομάδα θα συνεχίσει να απογοητεύει μη μπορώντας να ξεπεράσει τις 25 νίκες. Το 1987 η τύχη της ομάδας άλλαξε με την επιλογή του Ρικ Πίτινο ως προπονητή και του πόιντ-γκαντ Μαρκ Τζάκσον στο Ντράφτ. Σε συνδυασμό με τον εντυπωσιακό Γιούιν οι Νικς έκαναν ρεκόρ 38-44 και μπήκαν στα πλέι-οφ όπου έχασαν από τους Σέλτικς στον 1ο γύρο. Η ομάδα θα τα πάει ακόμα καλύτερα την επόμενη χρονιά με την απόκτηση του φόργουορντ Τσαρλς Όουκλι και του σέντερ Μπιλ Καρτράιτ, θα κάνουν ένα ρεκόρ 52-30 που ήταν καλύτερη επίδοση της τελευταίας 15ετίας ενώ έφτασαν μέχρι τα ημιτελικά της περιφέρειας για να ηττηθούν από τους πανίσχυρους Σικάγο Μπουλς.
Το 1990 ο Πίτινο άφησε τους Νικς για τη θέση προπονητή στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι και ο Στου Τζάκσον ανέλαβε προπονητής. Με ρεκόρ 45-37 οι Νικς έφτασαν μέχρι τον 2ο γύρο των πλει-οφ. Το 1991 η ομάδα με το ΜακΛίοντ προπονητή κάνει ρεκόρ 39-43 και μπαίνει στα πλέι-οφ όπου σαρώνεται από τους Μπουλς. Το 1992 ο Πατ Ράιλι ανέλαβε προπονητικά καθήκοντα έχοντας κατακτήσει στο παρελθόν 4 τίτλους με τους Λέικερς. Ο Ράιλι δίδαξε τους Νικς σκληρή άμυνα και τους έφτασε ψηλά. Με ρεκόρ 51-31 παίρνοντας την 1η θέση στην περιφέρεια Ατλαντικού. Στα πλέι-οφ έφτασαν μέχρι τον 2ο γύρο όπου έχασαν από τους Μπουλς.
1991–1996: περίοδος Πατ Ράιλι/Ντον Νέλσον
Το 1993 οι επιτυχίες συνεχίστηκαν και με ρεκόρ 60-22 οι Νικς πήραν την 1η θέση στον Ατλαντικό και έφτασαν στους τελικούς της ανατολικής περιφέρειας όπου έχασαν πάλι από τους Μπουλς. Μετά την αποχώρηση του Μάικλ Τζόρνταν από τους Σικάγο Μπουλς, πολλοί το είδαν ως ευκαιρία να συμμετάσχουν στους τελικούς του ΝΒΑ οι Νικς. Με ρεκόρ 57-25 έφτασαν στα πλέι-οφ όπου απέκλεισαν Νετς και Μπουλς, και νίκησαν στους τελικούς της περιφέρειας τους Ιντιάνα Πέισερς ενώ συμμετείχαν ξανά σε τελικό ΝΒΑ από το 1973. Στον τελικό αντιμετώπισαν τους Χιούστον Ρόκετς από τους οποίους ηττήθηκαν με 4-3 στις νίκες. Το 1995 με ρεκόρ 55-27 έφτασαν στο 2ο γύρο των πλέι-οφ όπου αποκλείστηκαν από τους Πέισερς με 4-3- στις νίκες και αυτό οδήγησε το Ρίλεϊ στην παραίτηση του από προπονητής των Νικς. Τη θέση του ανέλαβε ο Νέλσον.
1996–2000: περίοδος Τζεφ Βαν Γκάντι
Το 1996 ο Νέλσον απολύθηκε ύστερα από 59 παιχνίδια και τον αντικατέστησε ο Τζεφ Βαν Γκάντι. Οι Νικς με ρεκόρ 47-35 μπήκαν στα πλέι-οφ όπου αποκλείστηκαν στα ημιτελικά της περιφέρειας από τους Μπουλς. Το 1997 με ρεκόρ 57-25 συμμετείχαν ξανά στα πλέι-οφ για να αποκλειστούν στο 2ο γύρο. Το 1998 οι Νικς με ρεκόρ 43-39 μπήκαν και πάλι στα πλέι-οφ όπου για 4η σερί φορά αποκλείστηκαν από τον 2ο γύρο. Το 2000 θα φτάσουν μέχρι τους τελικούς της περιφέρειας για να γνωρίσουν εκεί την ήττα στη σειρά με 4-2 νίκες από τους Πέισερς. Μετά από εκείνη τη σαιζόν ο Γιούιν πήρε μεταγραφή στους Σιάτλ Σούπερσονικς. Αυτό σηματοδοτούσε και το τέλος της, επιτυχημένης για τους Νικς, εποχής Γιούιν.
Δεκαετία 2000
Την τελευταία δεκαετία η Νικς δεν έχουν κάνει πολλές επιτυχίες ενώ έχουν καταφέρει να συμμετάσχουν στα πλέι-οφ 3 φορές από το 2003 με καλύτερη παρουσια την σεζόν 2012-2013 που αποκλείστηκαν στο δεύτερο.
Λογότυπα
Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Δημοκρατία της Κορυτσάς
Η Δημοκρατία της Κορυτσάς (ή της Κόρτσα ή Κόρτς) ήταν αυτόνομη περιοχή που δημιουργήθηκε από τη Γαλλία στην περιοχή της σημερινής Κόρτσα, στη σημερινή Νότια Αλβανία, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Εδάφη και πληθυσμός
Τα εδάφη της Δημοκρατίας της Κορυτσάς κάλυπταν σχεδόν την περιοχή της σημερινής επαρχίας της Κορυτσάς, με τα περίχωρά της Βίγλιστας, Κόλονια, Όπαρ και Γκόρα. Εκτεινόταν σε 60 χμ από τα ανατολικά στα δυτικά και σε 100 χλμ. από βορρά προς νότο. Τα σύνορά της με τα αλβανικά εδάφη, των οποίων τον έλεγχο είχε η Ιταλία στα δυτικά, βρίσκονταν στα μισά της διαδρομής μεταξύ των σημερινών οικισμών Σελένιτσα και Έρσεκα. . Στα νότια, τα εδάφη της αυτόνομης δημοκρατίας συνόρευαν με το Βασίλειο της Ελλάδας.
Ο πληθυσμός της περιοχής έφτανε συνολικά τους 122.315 κατοίκους, όπου οι Αλβανοί μουσουλμάνοι με 82.245 κάτοικους, ήταν ο κυρίαρχος πληθυσμός. Ορισμένες περιοχές της αποτελούνταν από Κουτσόβλαχους, κυρίως στους οικισμούς Μοσχόπολη, Πλάσα, Νίκαια, Φρασάρι και άλλους, ενώ υπήρχαν και άλλες μειονότητες, λιγότερο σημαντικές αριθμητικά, όπως Έλληνες και Βούλγαροι.
Εντός αυτής της περιοχής, η ύπαρξη πληθυσμών διαφορετικής εθνικής συνείδησης και θρησκεύματος, δεν ήταν πάντα εύκολη. Αν και οι Μουσουλμάνοι ήταν από παλαιότερα ένθερμοι υποστηρικτές της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου αλβανικού κράτους, τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά για τους ορθοδόξους χριστιανικούς πληθυσμούς. Φαίνεται όμως πως οι Ορθόδοξοι Αλβανοί της περιοχής ήταν απογοητευμένοι από την γενικότερη στάση της ελληνικής κυβέρνησης στην Αθήνα που επιθυμούσε, όπως και κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων την προσάρτηση της Βόρειας Ηπείρου, ενώ διατηρούσαν επιφυλακτική στάση απέναντι στον Ελληνικό Στρατό.
Τα γεγονότα που προηγήθηκαν
Για τον σκοπό αυτό οργανώθηκε και σώμα περίπου 2.000 ενόπλων που ονομάστηκε "Ιερός Λόχος". Περί τα μέσα Οκτωβρίου 1913 έφτασε στην Κορυτσά διεθνής επιτροπή από Βρετανούς, Αυστριακούς, Ιταλούς, Ρώσους και Γάλλους εκπροσώπους προκειμένου να εξετάσει την κατάσταση. Ο Αυστριακός και ο Ιταλός εκπρόσωπος δεν δέχτηκαν να συζητήσουν με τους εκπροσώπους της επιτροπής των Ελλήνων κατοίκων και δήλωσαν ότι έχει αποφασιστεί η παραχώρηση της Κορυτσάς στην Αλβανία. Η επιτροπή των Ελλήνων της Κορυτσάς, Μοσχοπόλεως, Κολωνίας και Βιγλίστας απέστειλε στην διεθνή επιτροπή γραπτό υπόμνημα στο οποίο εξηγεί τις απόψεις της, αιτιολογεί με ιστορικά στοιχεία την ελληνική παρουσία στην περιοχή και αναφέρει διάφορες βίαιες ενέργειες των μουσουλμάνων Αλβανών κατά των χριστιανών. Τον Φεβρουάριο του 1914 έφτασε στην Κορυτσά ο υποστράτηγος Α. Παπούλας ο οποίος εξήγησε στους κατοίκους ότι λόγω "υψίστων εθνικών συμφερόντων" η Ελλάδα έπρεπε να αποχωρήσει από την περιοχή και ότι η πόλη είχε συμφωνηθεί να υπαχθεί στην Αλβανία, συνέστησε δε στους Έλληνες να μην αντιδράσουν. Υποσχέθηκε ότι η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας των χριστιανών είναι εξασφαλισμένη. Την 17η Φεβρουαρίου 1914 εισήλθε στην Κορυτσά σώμα αλβανικού στρατού - περίπου 150 οπλοφόροι, επί το πλείστον λιποτάκτες του τουρκικού στρατού - με Ολλανδούς αξιωματικούς επικεφαλής, ενώ επανήλθαν ως αλβανικές αρχές οι μουσουλμάνοι που είχαν τέτοια αξιώματα επί οθωμανικής διοίκησης. Αμέσως άρχισαν ενέργειες εξαλβανισμού της πόλης και διώξεις κατά των χριστιανών και κυρίως των Ελλήνων. Με την φιλοαλβανική πλευρά, εκτός από τους μουσουλμάνους Αλβανούς, τάσσονταν και "αλβανίζοντες" χριστιανοί που είχαν έλθει από τις ΗΠΑ ή άλλες περιοχές, κάποιοι εκ των οποίων ανήκαν σε μη ορθόδοξα δόγματα. Υπό αυτές τις συνθήκες οι Έλληνες κάτοικοι οργάνωσαν ένοπλη αντίσταση και εξεγέρθηκαν την 19 Μαρτίου υπό τους οπλαρχηγούς Γεώργιο Σούλιο και Λουκά Πέτρου και με την υποστήριξη του μητροπολίτη Κορυτσάς Γερμανού. Η εξέγερση κράτησε περίπου 4 ημέρες και έπαυσε αφού απέτυχε να καταλάβει το σύνολο της Κορυτσάς. Από τους Ολλανδούς αξιωματικούς και κάποιο άτομο που σχετιζόταν με προτεστάντες Αλβανούς του Δυρραχίου συνελήφθη και φυλακίστηκε ο μητροπολίτης Κορυτσάς. Μαζί με αυτόν φυλακίστηκαν και 4 ιερείς, 9 δάσκαλοι και άλλοι. Ακολούθησαν λεηλασίες, φόνοι και άλλες βιαιότητες, απαγορεύτηκε η χρήση της ελληνικής γλώσσας και ακόμα των χαιρετισμών στα ελληνικά, και υποχρεώθηκαν όλοι να φορούν αλβανικό φέσι. Την 24η Ιουνίου 1914 έπειτα από σκληρή μάχη στο ύψωμα Καζάνι, εισήλθαν στην πόλη αυτονομιστικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του Παύλου Γύπαρη, ο οποίος βρισκόταν υπό τις διαταγές του ταγματάρχη Γεώργιου Τσόντου Βάρδα διώχνοντας τους Αλβανούς ενόπλους και τους Ολλανδούς αξιωματικούς.
Κατά την επανάσταση της Κορυτσάς σκοτώθηκαν 114 Έλληνες από διάφορες περιοχές της Βορείου Ηπείρου. Τον Ιούνιο του 1914 εκδηλώθηκε επανάσταση των Γκέκηδων κατά του βασιλιά Βηδ της Αλβανίας. Οι επαναστάτες αφού κατέλαβαν το Ελβασάν ελευθέρωσαν και τους εκεί φυλακισμένους Κορυτσαίους, μεταξύ των οποίων και τον μητροπολίτη Γερμανό. Οι αυτονομιστές Έλληνες υπό τον Βάρδα κράτησαν την Κορυτσά μέχρι την 18 Οκτωβρίου 1914 οπότε την ανακατέλαβε ο ελληνικός στρατός.
Η άφιξη των Γάλλων και η γέννηση της δημοκρατίας
Τον Ιούνιο του 1916, η Γαλλική Δημοκρατία με τις διπλωματικές σχέσεις της με το Βασίλειο της Ελλάδας παγωμένες λόγω της ουδετερότητάς του τελευταίου που υποβοηθούσε τα συμφέροντα του Κεντρικών Δυνάμεων και επιθυμώντας να υποκλέψει από την επιρροή της Αυστροουγγαρίας στην Αλβανία, κατέλαβε την βορειοηπειρώτικη περιοχή της Κορυτσάς. Η Γαλλική Κυβέρνηση εγκαθιστούσε έτσι έναν δίαυλο επικοινωνίας της περιοχής με την δύναμή της στον Αυλώνα, την οποία κατείχε τότε το Βασίλειο της Ιταλίας, και με την δύναμή της που βρίσκονταν στο μετέπειτα στρατόπεδο Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη, τον επονομαζόμενο Στρατό της Ανατολής. Στις 2 Οκτωβρίου, το 1ο Σύνταγμα των Αφρικανών Κυνηγών του γαλλικού στρατού, υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη ντε Φορτού, καταλάμβανε και επίσημα την πόλη κατά τα γεγονότα που οδήγησαν στον Εθνικό Διχασμό. Εκδίωξε το 46ο Σύνταγμα Πεζικού του ελληνικού στρατού, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή από τον Οκτώβριο του 1914, και φυλάκισε τους Έλληνες βασιλόφρονες αξιωματούχους στο Στρατόπεδο της Θεσσαλονίκης.
Στις 15 Νοεμβρίου 1916, ο Συνταγματάρχης Ντεκουάν, πρώην Αρχηγός του Επιτελείου της εκστρατείας των Δαρδανελλίων, απεστάλη στην περιοχή για να τη διοικήσει στο όνομα της Γαλλίας, εγκαθιστώντας ως Έλληνα εκπρόσωπο τον βενιζελικό Περικλή Αργυρόπουλο. Στις 10 Δεκεμβρίου, η περιοχή της Κορυτσάς, απομονωμένη από το υπόλοιπο της Αλβανίας λόγω του πολέμου, ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη. Υπογράφτηκε ένα πρωτόκολλο ανάμεσα στις γαλλικές στρατιωτικές αρχές, τον χριστιανό λήσταρχο Τεμιστοκλί Γκερμένι και τους προύχοντες της περιοχής, με στόχο την οργάνωση της συνεργασίας μεταξύ των τοπικών αρχών και των στρατευμάτων κατοχής.
Μόνο ο μουσουλμάνος Σαλί Μπούτκα διατηρούσε αρνητική στάση, αφού έβλεπε στο πρόσωπο των Γάλλων τους υποστηρικτές του πανελληνισμού και συνέχιζε με την ομάδα του την αντίστασή του κατά των Γάλλων, ενώ ταυτόχρονα υποστήριζε ενεργά τα Αυστροουγγρικά Στρατεύματα.
Η σταδιακή μείωση της αυτονομίας
Η Γαλλία εγκατέλειψε τότε, σε μεγάλο βαθμό, την πολιτική συνεργασίας με τον ντόπιο πληθυσμό. Ο διορισμένος για μακρύ χρονικό διάστημα Υπεύθυνος της Αστυνομίας, πρώην λήσταρχος Τεμιστόκλι Γκερμένι συνελήφθη και στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατιωτικό δικαστήριο.
Στον αντίποδα, η Αυστροουγγαρία διακήρυξε τον Ιανουάριο του 1917 την αυτονομία του τμήματος της Αλβανίας που βρισκόταν υπό την κατοχή της, ενώ λίγο καιρό αργότερα τον Ιούνιο του ιδίου χρόνου η Ιταλία ανακήρυξε την απόλυτη ανεξαρτησία των, υπό τον έλεγχό της, αλβανικών εδαφών.
Η γαλλική αποχώρηση και η γαλλική κληρονομιά
Με το πέρας του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Γαλλία και η Ιταλία συνέχισαν να έχουν υπό τον έλεγχό τους την Βόρεια Ήπειρο μέχρι το Συνέδριο Ειρήνης του Παρισιού, όπου επιλύθηκε το ζήτημα των αλβανικών συνόρων, με την ανεξαρτησία της Αλβανίας. Αφού, σε πρώτη φάση, επιχείρησε να καταστήσει την περιοχή υπό γαλλικό έλεγχο, το Παρίσι εγκατέλειπε οριστικά την περιοχή την 1η Μαρτίου του 1920.
Παρά ταύτα, η γαλλική πολιτιστική παρουσία στην περιοχή του ιστορικού κρατιδίου της Δημοκρατίας της Κορυτσάς δεν έπαυσε με την αποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων. Το συμβούλιο των Γερόντων που είχε ιδρυθεί το 1917 και το γαλλικό λύκειο της Κορυτσάς, συνέχισαν τις δραστηριότητές τους κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου μέχρι το 1942, και συνέβαλαν στη διάδοση του γαλλικού πολιτισμού, καθώς και του αλβανικού. Για μακρύ χρονικό διάστημα το συγκεκριμένο λύκειο θεωρούνταν ως ένα ίδρυμα στο οποίο φοιτούσαν μαθητές από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, ενώ το 80 τοις εκατό των αποφοίτων του διορίζονταν σε υψηλές και μεσαίες θέσεις στην αλβανική δημόσια διοίκηση. Είναι άξιο αναφοράς πως το συγκεκριμένο λύκειο, ήταν το πρώτο ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στο οποίο η διδασκαλία γίνονταν και στα αλβανικά, ενώ δεν υπήρχε κανένας περιορισμός στις θρησκευτικές καταβολές των μαθητών του. Σε πρώτο στάδιο το Παρίσι δεν είχε επιτρέψει την ίδρυση του λυκείου, μήπως δυσαρεστήσει μεταπολεμικά την προσωρινή ελληνική κυβέρνηση, που επιθυμούσε την προσάρτηση της περιοχής στον ελλαδικό χώρο. Επομένως η λειτουργία του λυκείου αυτού κατέστη δυνατή χάρη στη στήριξη των Γάλλων στρατιωτικών.
Θεσμικά Όργανα
Σύμφωνα με το πρωτόκολλο που υπογράφηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1916, που αποτελούσε κατά κάποιον τρόπο το σύνταγμα της περιοχής μέχρι την 27η Σεπτεμβρίου 1917, ανατέθηκε η διοίκηση της αυτόνομης χώρας (Krahina), που ονομαζόταν από τον Ιανουάριο του 1917 επίσημα Αυτόνομη Αλβανία (Shqipëria Vetqeveritare), σε ένα δεκατετραμελές συμβούλιο, το οποίο αποτελούνταν από επτά μουσουλμάνους και επτά χριστιανούς προύχοντες.
Ένας Γάλλος στρατιωτικός τελούσε χρέη εκπροσώπου του στρατιωτικού διοικητή εντός του Συμβουλίου. Τα χρέη του διοικητή είχε αναλάβει ο αναπληρωτής υπολοχαγός Μπαργκετόν μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου του 1917, όταν τον αντικατέστησε ο υπολοχαγός Σιεγκφρίντ. Οι γαλλικές στρατιωτικές αρχές αναλάμβαναν την πρόσληψη των εργαζομένων στις δημόσιες υπηρεσίες. Οι αστυνομικές δυνάμεις, καθώς και η αλβανική χωροφυλακή, βρίσκονταν επίσης υπό την εξουσία του Γάλλου στρατιωτικού διοικητή και ήταν υπεύθυνες για την διατήρηση της δημόσιας τάξης.
Από τις 27 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου 1918, η διοίκηση της περιοχής είχε ανατεθεί στον διοικητή του Στρατεύματος του Μαλίκ. Το Διοικητικό Συμβούλιο αντικαταστάθηκε τότε από ένα Γνωμοδοτικό Συμβούλιο το οποίο είχε περιοριστεί στα 12 μέλη αλλά διατηρούσε την ίδια αναλογία μεταξύ των θρησκευτικών ομάδων. Η ζώνη γαλλικής κατοχής βρισκόταν πλέον χωρισμένη σε δύο τμήματα, στα βόρεια και στα νότια της επαρχίας της Ντέβολης. Η νότια περιοχή αποτελούσε την επαρχία της Κορυτσάς, ενώ η βόρεια την επαρχία του Πόγραδετς. Η αυτονομία της περιοχής τερματίστηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1918, όταν η Γαλλική Κυβέρνηση αποφάσισε την κατάργησή της.
Σύμβολα
Η σημαία της Δημοκρατίας της Κορυτσάς ήταν η σημερινή αλβανική σημαία με τον μαύρο δικέφαλο αετό του Γεώργιου Καστριώτη, με την προσθήκη τριών λωρίδων στο πλάι, που συμβόλιζαν τα χρώματα της γαλλικής σημαίας. Επίσημη γλώσσα του βραχύβιου κρατιδίου ήταν η αλβανική. Παρόλο που η γαλλική γλώσσα δεν ήταν επίσημη, διδάσκοταν στο σύνολο των σχολείων της περιοχής.
Στις 1 Φεβρουαρίου 1917, το κράτος έκοψε το δικό της νόμισμα, το αλβανικό φράγκο, ενώ γραμματόσημα άρχισαν να κυκλοφορούν εκείνη την περίοδο σε διάφορα σημεία της χώρας.
Τόπος μνήμης
Η πόλη της Κορυτσάς φιλοξενεί μέχρι σήμερα ένα γαλλικό στρατιωτικό κοιμητήριο, το οποίο διαμορφώθηκε κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι 640 στρατιώτες που είναι ενταφιασμένοι εκεί, ανήκαν στα σώματα της τότε Αποικιοκρατικής Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Κορυτσά
Μπρους Γκοφ
Ο Μπρους Γκοφ (Bruce Alonso Goff) (Ιούνιος 1904 – 4 Αυγούστου 1982) ήταν Αμερικανός αρχιτέκτονας του μοντερνισμού που έγινε γνωστός για τα οργανικά και συχνά φαντασμαγορικά σχέδια που παρήγαγε.
Παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε στο Alton του Κάνσας και μέχρι να εγκατασταθεί τελικά στην Τάλσα της Οκλαχόμα το 1915 πέρασε από διάφορες μικρές και μονότονες πόλεις, όπως το Ellis και το Denver, γεγονός που επηρέασε την εξέλιξη της καριέρας του, καθώς πίστευε ότι η ζωή μέσα σε αυτές μπορεί να βελτιωθεί μέσω της αρχιτεκτονικής. Οι δυνατές αναμνήσεις του από τα μέρη που πέρασε τα παιδικά του χρόνια αποτυπώνονται στο έργο του, αφού χρησιμοποιεί έντονα, φωτεινά χρώματα και γεωμετρικές μορφές.
Δεύτερη περίοδος (1934 – 1947)
Το 1934 ο Γκοφ μετακομίζει στο Σικάγο ύστερα από πρόταση του Lannelli για συνεργασία, η οποία τελικά αποδείχθηκε απογοητευτική για τον ίδιο, κατηγορώντας για τα μέτρια αποτελέσματα τους εξαιρετικά αυστηρούς οικοδομικούς κανονισμούς και την ελλιπή επίβλεψη από έναν τοπικό αρχιτέκτονα. Μόνο μία μελέτη έχει επιβιώσει από αυτόν τον χρόνο, η General Electric House Competition. Το 1935 η Chicago Academy of Fine Arts του προσφέρει μια θέση μερικής απασχόλησης προκειμένου να διδάξει σχέδιο, την οποία και δέχεται. Στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται με τη ζωγραφική και τη μουσική. Τον Ιούλιο του 1936 δέχτηκε μία θέση στην Libbey - Owens -Ford glass Company. Όντας διευθυντής του τομέα σχεδιασμού είχε συχνά κάποιες ευκαιρίες (λίγο περιορισμένες βέβαια) για την παραγωγή αρχιτεκτονικών σχεδίων. Το 1937 αποφασίζει να ανεξαρτητοποιηθεί, οπότε παραιτείται και ανοίγει δικό του γραφείο. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους αναλαμβάνει την πρώτη του δουλειά ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας, το Keller Candy House. Άλλες μελέτες που έκανε είναι τα George Elin House, Ιλινόι 1938, Frank Cole House, Ιλινόι 1939, Helen Unseth House, Ιλινόι 1940, Irma Bartman House, Kentucky 1941, Camp Parks Chapel, California 1945, Don Leiding House, Καλιφόρνια 1946. Επιστρέφοντας στην Οκλαχόμα στα τέλη του 1946, έχει ήδη χαράξει μια ανεξάρτητη κατεύθυνση στην αρχιτεκτονική.
Τρίτη περίοδος (1947 - 1956)
Κατά τη διάρκεια των εννέα αυτών χρόνων ο Γκοφ δίδαξε στο πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα και ανασχημάτισε τη σχολή της αρχιτεκτονικής η οποία άνθισε όπως ποτέ ξανά. Δίδαξε αρχιτεκτονικό σχέδιο, έρευνα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και θεωρία πάνω στις αρχές του σχεδιασμού, μεταδίδοντας τις ιδέες του και δίνοντας έμφαση σε τρία καθοριστικά σημεία της χωρικής σύνθεσης, το σημείο, τη γραμμή και το επίπεδο. Στο τέλος του πρώτου εξαμήνου διορίστηκε διευθυντής της αρχιτεκτονικής σχολής. Συγχρόνως είχε μία σταθερή ροή αναθέσεων (γύρω στις 50) που οδήγησε σε εξήντα σχέδια από τα οποία τα δεκαεννέα πραγματοποιήθηκαν. Η κατασκευή τους του έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στην οποία συνέβαλλε σημαντικά η υποστηρικτική ατμόσφαιρα του πανεπιστημίου. Μερικά από τα έργα του είναι τα H.E Ledbetter House, Οκλαχόμα 1947, Ruth Ford House, Ιλινόι 1947, Crystal Chapel, Norman1949, Eugene Bavinger House, Οκλαχόμα 1950, Joe Price studio, Οκλαχόμα 1953, L.Η McCullough House, Texas 1954, Trinity Baptist Church, Οκλαχόμα 1955.
Τέταρτη περίοδος (1956 – 1963)
Το 1956 φεύγει από το πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα και μεταφέρει το γραφείο του στην Bartlesville. Εκεί ο μέσος όρος ετήσιων παραγγελιών ήταν αρκετά μεγαλύτερος από ότι ήταν στο Norman και αυτό τον οδηγεί νομοτελειακά στην επανάληψη στη δεκαετία του ‘ 60. Το αποτέλεσμα είναι να γίνεται προβλέψιμος. Οι καλύτερες δουλειές του χαρακτηρίζονται από ευρεία χρήση γεωμετρικών μοτίβων, αλληλοεπικαλυπτόμενων συνθέσεων και ασυνήθιστων σχημάτων, έτσι ώστε να πετυχαίνει εντυπωσιακά αποτελέσματα, ενώ πειραματίστηκε λιγότερο με ασυνήθιστα οικοδομικά συστήματα. Η πρώτη μεγάλη ανάθεση που πήρε στην Bartlesville ήταν το δεύτερο σχέδιο για το Joe Price’s studio. Άλλες μελέτες του ήταν οι William H. Bass House, Tulsa 1956, C. Watkins House, Oklahoma 1956, Cowboy Hall of Fame, Οκλαχόμα 1956, J.Ο Motsenbocker House, Bartlesville, Russell L. Collins House, Bartlesville 1959, Floral Hills Chapel, Λας Βέγκας 1960, Viva Hotel, Λας Βέγκας 1961
Πέμπτη περίοδος (1963 – 1982)
Αυτή η τελευταία περίοδος της ζωής του χαρακτηρίζεται από σταθερότητα. Άρχισε με τις διαλέξεις που έκανε σε όλη την Ευρώπη στα τέλη του 1969 και συνεχίστηκε με την έκθεση της δουλειάς του στην Νέα Υόρκη τον Ιανουάριο του 1970. Το 1974 έδωσε μια διάλεξη στην Ιαπωνία. Η αφοσίωση του στο έργο του Wright παρέμεινε αμετάβλητη και οι δεσμοί μαζί του ενισχύθηκαν με τη συμμετοχή του στην ανακαίνιση της Unity Church. Το 1976 δέχτηκε να διδάξει στο Yale University. Συνέχισε να κάνει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο και το 1981 έγινε ομότιμος καθηγητής της αρχιτεκτονικής σχολής του πανεπιστημίου της Οκλαχόμα. Πέθανε τον Αύγουστο του 1982 υποφέροντας από άνοια.
EUGENE BAVINGER HOUSE, Οκλαχόμα 1950
Σε αυτή την κατοικία ο Γκοφ συνέθεσε στοιχεία από προηγούμενες μελέτες παρουσιάζοντας μια νέα πλευρά των δυνατοτήτων τους. Μια λογαριθμική σπείρα ορίζει το σχήμα της σύνθεσης, χτισμένη από πέτρα με μη συμβατικά ανοίγματα που φαίνονται σαν φυσικά κενά μέσα σε χαλάσματα. Υψώνεται σταδιακά από τα έξι πόδια στο εξωτερικό άκρο της και φτάνει στα πενήντα στο κέντρο της. Μια σκεπασμένη πλακόστρωτη αυλή οδηγεί σε μια γυάλινη είσοδο η οποία ελαχιστοποιεί την καθορισμένη γραμμή ανάμεσα στον εσωτερικό και εξωτερικό χώρο. Το εσωτερικό είναι ένας κήπος που ενσωματώνει υδάτινα στοιχεία και διευρύνεται σε διαφορετικά επίπεδα. Δεν υπάρχουν δωμάτια με τη συνηθισμένη έννοια του χώρου παρά μόνο η κουζίνα και το λουτρό που τοποθετούνται στο κέντρο της σπείρας. Κυκλικά στοιχεία, με χρήση συμβατικών δωματίων, αναρτώνται από την οροφή σε διαφορετικά επίπεδα. Κάθε ένα είναι κατασκευασμένο από ένα μεταλλικό σκελετό επενδυμένο με κοντραπλακέ και διαθέτει αδιαφανείς κουρτίνες για απομόνωση. Η επικοινωνία μεταξύ τους γίνεται με μια σπειροειδή σκάλα, η οποία οδηγεί σε ένα ευήλιο χώρο εργαστηρίου στην κορυφή. Η οροφή, αποτελούμενη από ξύλινα δοκάρια επικαλυπτόμενα από φύλλα χαλκού, αναρτάται με χαλύβδινα καλώδια από ένα κεντρικό επίσης χαλύβδινο κατάρτι τοποθετημένο στο κέντρο της σπείρας, το οποίο εξέχει από τον πέτρινο τοίχο. Η κατασκευή αυτή απέχει λίγο από τον τοίχο δημιουργώντας ένα συνεχή φωταγωγό ακριβώς πάνω από την κεντρική σκάλα. Για αυτό το έργο του βραβεύτηκε με το βραβείο εικοσιπενταετίας από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής το 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Εξπρεσιονισμού
Επέτειος του Όχι
μικρογραφία|250px|δεξιά|Το έμβλημα της 8ης Μεραρχίας Πεζικού, η οποία ήταν η πρώτη που ήρθε αντιμέτωπη με τις εχθρικές δυνάμεις. Η Επέτειος του «ΟΧΙ» μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε από τον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου του 1940. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα και την Κύπρο κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία. Επίσης, πολλές ελληνικές κοινότητες παγκοσμίως γιορτάζουν την Επέτειο του ΟΧΙ.
Ιστορία
Λίγο μετά τις 03:00 τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου του 1940 η τότε Ιταλική Κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.
Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c'est la guerre», (προφέρεται από τα γαλλικά, αλόρ, σε λα γκερ, δηλαδή, Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταλικών αιτημάτων.
Ο ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή:
"Μόλις καθίσαμε, του είπα ότι η κυβέρνησή μου μού είχε αναθέσει να του κάνω μία άκρως επείγουσα ανακοίνωση και χωρίς άλλα λόγια του έδωσα το κείμενο. Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Τα χέρια που κρατούσαν το χαρτί έτρεμαν ελαφρά, και μέσα από τα γυαλιά έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν όπως συνήθιζε όταν ήταν συγκινημένος. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο και μου είπε με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή φωνή: «Alors, c'est la guerre!» (λοιπόν έχουμε πόλεμο) .Τού απάντησα ότι η ιταλική κυβέρνηση ήλπιζε ότι η ελληνική κυβέρνηση θα δεχόταν τα αιτήματά της και θα άφηνε να περάσουν ελεύθερα τα ιταλικά στρατεύματα τα οποία θα άρχιζαν τις μετακινήσεις τους στις 6 το πρωί. Ο Μεταξάς με ρώτησε τότε πως θα μπορούσα να σκεφτώ ότι ακόμα και αν είχε πρόθεση να ενδώσει θα του ήταν δυνατόν μέσα σε τρεις ώρες να λάβει τις διαταγές του βασιλιά και να δώσει τις απαραίτητες οδηγίες για την ελεύθερη διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων."
- Εμμανουέλε Γκράτσι
Εορτασμός
Στις 05:30 τα ξημερώματα, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος με την αιφνιδιαστική εισβολή (το τελεσίγραφο όριζε ότι η επίθεση θα ξεκινούσε στις 6 π.μ.) των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη εισήλθε στον πόλεμο. Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.
Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα γίνεται στη Θεσσαλονίκη, η επίσημη εορτή με κάθε λαμπρότητα, παρουσία του/της Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, με μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, η οποία συμπίπτει με τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις γίνονται μαθητικές παρελάσεις, ενώ δημόσια και ιδιωτικά κτίρια υψώνουν την ελληνική σημαία.
Κατά στην επέτειο του «ΟΧΙ», τηλεόραση και ραδιόφωνο προβάλλουν επετειακές εκπομπές μνήμης και κάνουν ιδιαίτερη μνεία στην «τραγουδίστρια της νίκης» Σοφία Βέμπο, η οποία με τα πατριωτικά της τραγούδια εμψύχωνε τους στρατιώτες και μετέδιδε τον ενθουσιασμό της προέλασης των ελληνικών δυνάμεων στη Βόρεια Ήπειρο. Σχετικό επίσης επετειακό υλικό παρουσιάζει και όλος ο ελληνικός έντυπος τύπος (εφημερίδες και περιοδικά).
Η επέτειος του «ΟΧΙ» γιορτάστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια της Κατοχής. Στο κεντρικό κτίριο και στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών πραγματοποιήθηκε ο πρώτος εορτασμός στις 28 Οκτωβρίου 1941. Γίνονταν ομιλίες από τους φοιτητές, ενώ μίλησε για την επέτειο την παραμονή και ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει μάθημα την ημέρα της επετείου με αποτέλεσμα να απολυθεί από το Πανεπιστήμιο. Στην δεύτερη επέτειο (28/10/1942), ο εορτασμός έγινε στην Πλατεία Συντάγματος με πρωτοβουλία των οργανώσεων ΕΠΟΝ και ΠΕΑΝ. Υπήρχε ανησυχία για το πώς θα αντιδράσουν οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής, οι οποίες όμως δεν παρενέβησαν. Εκδηλώσεις και διαδηλώσεις εκείνη την ημέρα έγιναν και σε άλλες πόλεις. Στον Πειραιά πραγματοποιήθηκαν ολιγοπληθείς συγκεντρώσεις, ανέβαινε κάποιος σε μια καρέκλα, έβγαζε ένα σύντομο λόγο, και κατόπιν διαλύονταν, για να αποφύγουν επέμβαση των καραμπινιέρων. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου 1943. Σύμφωνα με τον Ηλία Βενέζη γιορτάστηκε η επέτειος στο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, στην πλατεία Κοτζιά (ο Βενέζης ήταν τότε υπάλληλος της τράπεζας). Κατέφθασαν όμως οι Γερμανοί, που είχαν την ευθύνη της αστυνόμευσης πλέον, υποχρέωσαν όσους συμμετείχαν να σταθούν με τα χέρια ψηλά μέχρι το βράδυ, ενώ έστειλαν και είκοσι περίπου από αυτά τα άτομα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάποια δεν επέστρεψαν.
Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα στις 28 Οκτωβρίου 1944 με παρέλαση ενώπιον του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.
Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940 Κατηγορία:Δημόσιες αργίες στην Κύπρο
Δημοσθένης Στεφανίδης
Ο Δημοσθένης Στεφανίδης (1896 - 24 Φεβρουαρίου 1975), του Σοφοκλή, ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και νομικός. Έγινε γνωστός κυρίως από τη διατύπωση της οικονομικής θεωρίας της "άνισης ανταλλαγής".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σκύρο το 1896 και σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια των Αθηνών και της Φρανκφούρτης.
Υπηρέτησε ως καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του ΑΠΘ από το 1928 ως την απόλυσή του από την κατοχική κυβέρνηση το 1942 και έπειτα ως καθηγητής Νομικής στο ΕΚΠΑ από το 1950 ως το 1966, οπότε συνταξιοδοτήθηκε.
Υπηρέτησε ως πρόεδρος του ΙΚΑ από το 1951 ως τις 10 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Μεταξύ άλλων έγραψε το έργο "Οικονομικαί Μελέται" (Αθήνα 1926).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Διοικητές του ΙΚΑ
Βάρδας Ιωαννίνων
Ο Βάρδας είναι ένας μικρός ορεινός οικισμός της πρώην επαρχίας Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 620 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Βάρδας βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων σε απόσταση 43,5 χλμ. , στη λάκα Σουλίου. Απέναντι από το χωριό δεσπόζει το όρος Τόμαρος. Είναι χτισμένο πάνω σε μια πλαγιά, της οποίας ένα μεγάλο κομμάτι κατέρρευσε τον χειμώνα του 2014-2015 λόγω των έντονων βροχοπτώσεων, προκαλώντας πολλές ζημιές. Λόγω της μετανάστευσης και της αστυφιλίας, ο πληθυσμός έχει μειωθεί δραματικά. Πολλοί από αυτούς βρίσκονται και σε χώρες του εξωτερικού, όπως τη Γερμανία και τον Καναδά. Άλλοι πάλι βρίσκονται εντός Ελλάδος, από τα Ιωάννινα έως και την Αθήνα. Η πολιούχος του οικισμού είναι η Αγία Παρασκευή (πανηγυρίζει 26 Ιουλίου), στο ναό της οποίας στεγάζεται το νεκροταφείο και το οστεοφυλάκιο στα νότια του χωριού, ενώ στα βορειοανατολικά βρίσκεται το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Εκεί δίπλα, βρίσκεται και το παλιό και κατεστραμμένο δημοτικό σχολείο, το οποίο λειτούργησε για λιγοστό διάστημα τη δεκαετία του 1970. Το καλοκαίρι, οι περισσότεροι ντόπιοι επιστρέφουν για να απολαύσουν τις διακοπές και το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής, στις 25 Ιουνίου. Πολλοί χωριανοί επισκέπτονται τον οικισμό και σε άλλες διακοπές-αργίες, όπως το Πάσχα και τα Χριστούγεννα.
Διοικητικά - Δημογραφικά
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Λίππας. Το 1990 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Λίππας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ελάφου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Έλαφο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ελάφου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 25 κατοίκους.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Στήλη του Λέοντα Α΄
Η στήλη του Λέοντα Α΄ (457-474) ανεγέρθηκε από την αδελφή του, Ευφημία, στο ανατολικό τμήμα του Αυγουσταίου. Συγκεκριμένα η στήλη βρισκόταν μπροστά από τη Σύγκλητο, στην περιοχή που ονομαζόταν Πιττάκια (ή Πιττάκης) και κατά πάσα πιθανότητα γειτνίαζε με τη στήλη της αυτοκράτειρας Ευδοξίας. Η στήλη στηριζόταν σε βαθμιδωτή βάση και στεκόταν όρθια στη θέση της τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 10ου αιώνα, καθώς αναφέρεται στα Πάτρια. Εκτός από κάποιες παραδόσεις, που αναφέρουν τα Πάτρια, δεν είναι γνωστή καμία άλλη πληροφορία για τη μορφή ή την τύχη της στήλης.
Παραδόσεις γύρω από τη στήλη
Σύμφωνα με τα Πάτρια η στήλη του Λέοντα Α΄ ανεγέρθηκε στο σημείο που βρισκόταν, γιατί αυτό γειτνίαζε με το σπίτι της αδελφής του Λέοντα, Ευφημίας, την οποία ο αυτοκράτορας επισκεπτόταν σε εβδομαδιαία βάση. Η τακτική δημόσια παρουσία του αυτοκράτορα στο σημείο εκείνο πιθανώς ενθάρρυνε τους πολίτες τόσο της πρωτεύουσας, όσο και της υπόλοιπης αυτοκρατορίας να εναποθέτουν "πιττάκια", δηλαδή επιστολές, στα σκαλοπάτια της βάσης της στήλης. Μέσα από τα πιττάκια οι πολίτες έθεταν υπόψη του αυτοκράτορα τα παράπονα ή τα αιτήματά τους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο και η γύρω περιοχή πήρε την ονομασία "Πιττάκια" ή "Πιττάκης".
Παραπομπές - Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μνημειακές στήλες στην Κωνσταντινούπολη
Αλισσός Αχαΐας
Ο Αλισσός, γνωστός και ως Άνω Αλισσός, είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού του Αλισσού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Συγκοινωνίες
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Αλισσός / Alissos". Ο σταθμός είναι στο έδαφος και διαχειρίζεται από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στην Πάτρα και την Κάτω Αχαΐα. . Εξυπηρετεί τους οικισμούς Αλισσός, Κάτω Αλισσός, Παραλία Αλισσού, Καμενίτσα, Προφήτης Ελισσαίος, Γιαλός, Αχαΐκό και Λουσικά.
Όταν πρωτολειτούργησε η Γραμμή 2 και μέχρι τη διακοπή της λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, o τερματισμός της στα νοτιοδυτικά γινόταν στον Σ.Σ. Κάτω Αχαΐας με τους συρμούς να διέρχονται από τους Σ.Σ. Καμινίων και Αλισσού κάνοντας στάσεις εκεί. Με την επανεκίννηση των δρομολογίων ο τερματισμός της μετακινήθηκε ανατολικότερα στον Σ.Σ. Καμινίων καθιστώντας ανενεργούς τους Σ.Σ. Αλισσού και Κάτω Αχαΐας.
Κατά την πρώτη επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου από την Πάτρα προς την Κάτω Αχαΐα στις 15 Δεκεμβρίου 1888 με σκοπό τη σιδηροδρομική σύνδεση της δυτικής Πελοποννήσου δημιουργήθηκε στάση στην περιοχή του Αλισσού, άγνωστο ωστόσο αν βρισκόταν στην ίδια θέση με τη σημερινή της Γραμμής 2.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αλισσού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,827 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καμενίτσα, Παραλία Αλισσού και Προφήτης Ελισσαίος.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Διεθνής Αμνηστία
Η Διεθνής Αμνηστία (Amnesty International) με διεθνές αρκτικόλεξο ΑΙ (προφέρεται Έι-Άι), είναι διεθνής μη κυβερνητική ανεξάρτητη οργάνωση που συνεργάζεται με τον ΟΗΕ και που έχει ως κύριο αντικείμενο την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως αυτά έχουν θεσπιστεί για όλους τους ανθρώπους της Γης, σε οποιοδήποτε γεωγραφικό σημείο και ανεξαρτήτως πολιτικής παράταξης, ιδεολογίας, θρησκευτικού δόγματος, χρώματος, φυλής, ηλικίας, φύλου, εκπαίδευσης κτλ.
μικρογραφία|Πανό της Διεθνούς Αμνηστίας σε πορεία στη [[Ρουέν]]
Γενικά
Η Διεθνής Αμνηστία ιδρύθηκε από τον Άγγλο νομομαθή Πίτερ Μπένενσον (Peter Benenson) τον Ιούλιο του 1961 στο Λονδίνο. Πολύ σύντομα συγκροτήθηκε η πρώτη ομάδα της οποίας τα μέλη προέρχονταν από την Αγγλία και τις ΗΠΑ. Σήμερα αριθμεί περισσότερα από 2.200.000 μέλη από 150 και πλέον χώρες, όταν το 1980 αριθμούσε 350.000 μέλη που συγκροτούσαν 2.680 ομάδες από 53 κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.
Η Γενική Γραμματεία της Οργάνωσης εδρεύει στο Λονδίνο ενώ σε κάθε χώρα έχει συσταθεί από μια Επιτροπή που παρακολουθεί, καταγράφει, ενημερώνει και καταγγέλλει σχετικά τα κρούσματα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Διεθνής Αμνηστία δεν επιχορηγείται από κανέναν φορέα εκτός από τα μέλη της, κατά τις ατομικές εγγραφές τους ή από διάφορες δωρεές. Έμβλημα της Δ.Α. είναι: το «συρματόφρακτο αναμμένο κερί», και σύνθημα: "Προτιμότερο το φως ενός κεριού παρά η κατάρα του σκότους".
Όργανα της Δ.Α.
Κυρίαρχα όργανα της Διεθνούς Αμνηστίας είναι :
Ελληνικό Τμήμα Δ.Α.
Στην Ελλάδα το υφιστάμενο Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, ιδρύθηκε το 1976 ως Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Αμνηστίας και πρώτα της μέλη ήταν Ελληνίδες και Έλληνες που φέρονταν να διώχθηκαν κατά τη περίοδο της Δικτατορίας (1967-1974) και που συνεργάστηκαν την ίδια περίοδο με την Διεθνή Αμνηστία. Ιδρυτικά μέλη υπήρξαν οι:
Ακρίτα Σύλβα, Αλαβάνος Κωνσταντίνος, Μπέκετ (Becket ) Μαρία-Χάρη, Γκρινιάτσος Γρηγόριος, Γλέζος Μανώλης, Δέδες Σωτήρης, Ζάννας Παύλος, Ιορδανίδης Γεώργιος, Καζολέας Κωνσταντίνος, Κονάρης Δημοσθένης, Κουρούκλη Ντίνα, Λουίζος Δάνος, Λουκάς Σπύρος, Μαγκάκης Γεώργιος-Αλέξανδρος, Μαλτσίδης Αργύρης, Νέστωρ Στέλιος, Νοταράς Γεράσιμος, Ξύδη Ντόροθυ, Ξύδης Αλέξανδρος, Πάγκαλος Περικλής, Παναγιωτόπουλος Τάσος, Παπαδόπουλος Ιωάννης, Πρωτοπαπάς Χαράλαμπος, Ρανζέ (Ranger) Ιωάννης, Ρωμαίος Γεώργιος, Σαββούρας Ιπποκράτης, Σταυροπούλου Βενετία, Τσουδερού Βιργινία, Φλέμινγκ Αμαλία.
Από τα πρώτα 120 μέλη του Τμήματος, τα 82 ήταν βουλευτές, σχεδόν από όλα τα  κόμματα.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (καλαθοσφαίριση)
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της Παναχαϊκής Γυμναστικής Ένωσης, με εν ενεργεία ανδρική και γυναικεία ομάδα, δραστηριοποιείται στην πόλη της Πάτρας στο νομό Αχαΐας, με αγωνιστική έδρα το Κλειστό Γήπεδο Παναχαϊκής.
Διεθνής Αμνηστία
Ελληνικό Τμήμα Δ.Α.
Πρώτη πρόεδρος εξελέγη η Αμαλία Φλέμινγκ.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (καλαθοσφαίριση)
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της Παναχαϊκής ιδρύθηκε κατά τη Δεκαετία του 1930, λίγο πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα το 1936. Χρώματα της ομάδας αποτελούν το κόκκινο και το μαύρο και έμβλημα η παράσταση της Νίκης να στεφανώνει τον Ηρακλή.
Διεθνής Αμνηστία
Ελληνικό Τμήμα Δ.Α.
Το 1981 ο  αντιπρόεδρος του Τμήματος Στέλιος Νέστωρ εκλέγεται μέλος της Διεθνούς Εκτελεστικής Επιτροπής.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (καλαθοσφαίριση)
Από την ίδρυση του το ανδρικό τμήμα πήρε μέρος στα τοπικά πρωταθλήματα Αχαΐας, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο ή να συμμετάσχει σε εθνική κατηγορία έως την Δεκαετία του 1980. Από το 1975 έως το 1985, που μπορεί να θεωρηθεί ως η «χρυσή δεκαετία» του συλλόγου, η ανδρική ομάδα αγωνίστηκε σε εθνικές κατηγορίες, φτάνοντας μέχρι την Α2 Εθνική.
Διεθνής Αμνηστία
Ελληνικό Τμήμα Δ.Α.
Το 2017 αναλαμβάνει Διευθυντής του Ελληνικού Τμήματος ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, έως και τις αρχές του 2021.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (καλαθοσφαίριση)
Δεκαετία 1960
Για πολλά χρόνια από την ίδρυση της η Παναχαϊκή δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο απέναντι στους συλλόγους Ε.Α. Πατρών, Απόλλωνα Πατρών και Σκαγιοπούλειο Πατρών, που διέθεταν ιδιαίτερα δυνατές ομάδες.
Το 1963 αποτέλεσε χρονιά-σταθμό για το σύλλογο, ο οποίος πήρε πολύ καλούς και ταλαντούχους παίκτες όπως ο Βασίλης Γεωργίου. Πήρε επίσης και τρεις Αμερικάνους. Ήταν η πρώτη φορά που ομάδα του Πρωταθλήματος έπαιρνε ξένους παίκτες και από τις πρώτες στην Ελλάδα γενικότερα. Οι Αμερικανοί αυτοί ήταν στρατιωτικοί στην αμερικανική βάση του Αράξου κι έπαιζαν στην εκεί ομάδα που έδινε φιλικά με τις ομάδες της Πάτρας. Ήταν ο Λέστερ (με ύψος 2,02 μέτρα), ο Σμιθ και ο Μίλερ. Παρόλο που η Παναχαϊκή ήταν το φαβορί του Πρωταθλήματος και περίμενε να κατακτήσει και το πρώτο της τρόπαιο, δεν τα κατάφερε, χάνοντας τελικά από την Ε.Α. Πατρών την πρώτη θέση.
Δεκαετία 1970
Τα επόμενα χρόνια η Παναχαϊκή διεκδίκησε είτε το Πρωτάθλημα είτε τη δεύτερη θέση που οδηγούσε στα ειδικά πρωταθλήματα για άνοδο σε εθνικές κατηγορίες χωρίς, ωστόσο, να τα καταφέρει. Τελικά, την περίοδο 1973-74 κατέκτησε το πρώτο της Πρωτάθλημα Πατρών. Ακολούθως πήρε μέρος στο Πανεπαρχιακό Πρωτάθλημα της Αθήνας, όπου στον τελικό έχασε από τη Γ.Ε. Αγρινίου την άνοδο στην Β' Εθνική Κατηγορία με σκορ 49-47. Πρωταθλήτρια ξανά το 1975-76, διεκδίκησε για δεύτερη φορά στην ιστορία της άνοδο σε εθνική κατηγορία μέσω του Πανεπαρχιακού Πρωταθλήματος. Στον τελικό αυτό νίκησε τον Κολοσσό Ρόδου με σκορ 75-74 με αποτέλεσμα να ανέβει στη Β΄ Εθνική. Το 1976-77, στην πρώτη παρουσία της στη Β΄ Εθνική, δεν τα κατάφερε και υποβιβάστηκε. Αργότερα, το 1978-79 και σαν Πρωταθλήτρια Πατρών δεν κατάφερε να ανέβει μέσω του Πανεπαρχιακού στη Β΄ Εθνική.
Δεκαετίες 1980 και 1990
Στο πρώτο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής, 1986-87, κατέλαβε τη 12η θέση και δεν κατάφερε να παραμείνει. Συνεπώς υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική όπου παρέμεινε μέχρι και την περίοδο 1990-91. Ακολούθησε μια μακρά πορεία 11 ετών στη Γ΄ Εθνική μέχρι τον υποβιβασμό του συλλόγου το 2001-02. Ειδικότερα, το 1993-94 έχασε την άνοδο στη Β' Εθνική για έναν βαθμό, ενώ το 1994-95 τερμάτισε στην 3η θέση της τελικής κατάταξης. Την περίοδο 1995-96 τεχνικός σύμβουλος ανέλαβε ο Φαίδων Ματθαίου, ο οποίος ανέλαβε προπονητής έπειτα από δύο χρόνια το 1997-98. Μαζί του η Παναχαϊκή έχασε την άνοδο το 1998-99 για έναν βαθμό.
Πρόσφατη ιστορία (2009-σήμερα)
thumb|right|200px|Η ομάδα της Παναχαϊκής για την αγωνιστική περίοδο 2011-2012.
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 η Παναχαϊκή κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών Ε.Σ.Κ.Α.Η. με αποτέλεσμα να επιστρέψει στη Γ΄ Εθνική μετά από απουσία οκτώ ετών. Για την περίοδο 2010-11 εντάχθηκε στο δυναμικό του 1ου Ομίλου Νότου το οποίο αποτελούσαν συνολικά 14 ομάδες. Η Παναχαϊκή, έχοντας συγκεντρώσει 10 νίκες και 16 ήττες, κατετάγη στην 11η θέση, εντός της ζώνης του υποβιβασμού.
Κατά συνέπεια, την περίοδο 2011-12 επέστρεψε στην Α1 Κατηγορία Ε.Σ.Κ.Α.Η. όπου είχε επίσης φτωχή συγκομιδή. Με 11 νίκες και 15 ήττες βρέθηκε στη 10η θέση της βαθμολογίας μετά το πέρας των αγωνιστικών της υποχρεώσεων. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, η απόδοση της Παναχαϊκής βελτιώθηκε με αποτέλεσμα να συγκεντρώσει 20 νίκες και 6 ήττες στην κανονική περίοδο και να τερματίσει στην 4η θέση. Την περίοδο 2018-19 η Παναχαϊκή αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Αχαΐας-Ηλείας (Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Η.) και κέρδισε παράλληλα την άνοδο της στην Γ' Εθνική Κατηγορία.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, η Παναχαϊκή αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παναχαικής, χωρητικότητας 500 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Παναγιώτης Σεμιτέκολος, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή έχει ο Αλέκος Πολυδωρόπουλος.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Η Παναχαϊκή κατά καιρούς διέθετε και γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης με συμμετοχές στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ.Α.Η. Αναφέρεται πως το χρονικό διάστημα 1946-1948 υπήρχε ενεργό γυναικείο τμήμα, το οποίο διαλύθηκε λόγω του ότι επιτάχθηκε το γήπεδο όπου πραγματοποιούσε προπονήσεις, από τον Ελληνικό Στρατό. Παίκτριες της ομάδας αυτής ήταν οι Καρακουλάκη, Παπαγιαννοπούλου, Βαρλάμη, Φούκα και Σεϊτανίδου.
Τα τελευταία χρόνια, η Παναχαϊκή διατηρεί ενεργά τμήματα υποδομής για νεαρές αθλήτριες. Η ομάδα κατά την αγωνιστική περίοδο 2020-21 κέρδισε την άνοδο της από την Β' Εθνική στην Α1 Εθνική Κατηγορία.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1936
Ατλέτικο Παραναένσε
Η Ατλέτικο Παραναένσε (Club Athletico Paranaense, Ατλέτικο Παραναένσε) είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κουριτίμπα στην Παρανά. Ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 1924. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Χοακίμα Αμέρικο Γκιμαράες, χωρητικότητας 41.456 θεατών. Συμμετέχει στη Σέριε Α'. Η ομάδα κέρδισε το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Βραζιλίας το 2001.
Ιστορία
Η ίδρυση της ομάδας έγινε το 1924 μετά απο την συγχώνευση δύο παραδοσιακών σωματείων με έδρα την Κοριτίμπα, την International football club και την America futebol clube. Ο πρώτος αγώνας της νεοσύστατης ομάδας ήταν φιλικός με την Ατλέτικο Παραναένσε να κερδίζει την Universal FC με 4-2. Στην διάρκεια του 20ου αιώνα η ομάδα είχε να επιδείξει 18 πρωταθλήματα Παρανά αλλά δεν είχε αντίστοιχες επιτυχίες στις Βραζιλιάνικες και στις Διεθνείς διοργανώσεις της Λατινικής Αμερικής. Αυτό άλλαξε με την αρχή του 21ου αιώνα και την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Βραζιλίας το 2001, ενώ το 2000 είχε συμμετάσχει για πρώτη φορά στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Η Ατλέτικο συνέχισε τις καλές πορείες και το 2005, στην τρίτη της συμμετοχή στο Λιμπερταδόρες έφτασε μέχρι τον τελικό όπου έχασε το κύπελλο απο την επίσης Βραζιλιάνικη Σάο Πάολο. Το 2006 έκανε ακόμα μία αξιόλογη πορεία, αυτή την φορά στο Κόπα Σουδαμερικάνα, όπου έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού. Το 2013 έφτασε μέχρι τον τελικό στο Κύπελλο Βραζιλίας χάνοντας από την Φλαμένγκο 3-1 σε διπλούς τελικούς αλλά στην 2η συμμετοχή της σε τελικό το 2019 κατέκτησε το κύπελλο με 2 νίκες επί της Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε ενώ ήταν και φιναλίστ στο θεσμό και το 2021 χάνοντας αυτή την φορά από την Ατλέτικο Μινέιρο. Εκτός όμως από τους εγχώριους τίτλους η Ατλέτικο την τελευταία πενταετία κατέκτησε και τους πρώτους της Διεθνείς τίτλους, αρχής γενομένης με το Κόπα Σουδαμερικάνα το 2018 όπου επικράτησε της Κολομβιανής Τζούνιορ Μπαρανγκίγια στα πέναλτι. Επόμενος διεθνής τίτλος ήταν το Suruga Bank Championship (που πρόσφατα μετονομάστηκε σε J.League Cup /Copa Sudamericana championship) με αντίπαλο την Ιαπωνική Σόναν την οποία νίκησε με το ευρύ 4-0. Το 2019 συμμετείχε και στον τελικό του Ρεκόπα Σουδαμερικάνα με αντίπαλο την Ρίβερ Πλέιτ από την οποία έχασε σε διπλούς αγώνες με συνολικό σκορ 3-1. Το 2021 κατέκτησε για 2η φορά το Κόπα Σουδαμερικάνα επικρατώντας στον τελικό της Red Bull Bragantino με 1-0. Έτσι είχε το δικαίωμα συμμετοχής και στον τελικό του Ρεκόπα Σουδαμερικάνα το 2022 αλλά για ακόμα μία φορά δεν κατάφερε να το κατακτήσει, χάνοντας αυτή την φορά σε διπλούς τελικούς από την Παλμέιρας με συνολικό σκορ 4-2. Το 2022 επίσης συμμετείχε στο Κόπα Λιμπερταδόρες ως κάτοχος του Κόπα Σουδαμερικάνα και αφού πέρασε ως 2η από την φάση των ομίλων, στα νοκ άουτ παιχνίδια απέκλεισε κατά σειρά τις Λιμπερτάδ, Εστουδιάντες και Παλμέιρας και έφτασε για 2η φορά στην ιστορία της στον τελικό της διοργάνωσης. Εκεί αντιμετώπισε την Φλαμένγκο από την οποία έχασε με 1-0 με γκολ του Γκαμπριελ Μπαρμπόσα στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου και ενώ λίγα λεπτά νωρίτερα είχε μείνει με 10 παίκτες μετά την αποβολή του αμυντικού της Πέδρο Ενρίκε με 2η κίτρινη καρτα.
Εγχώριοι: 2
Πολιτειακοί τίτλοι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ατλέτικο Παραναένσε Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1924
Ντέηβιντ Γουάλλας
Ο Ντέηβιντ Γουάλλας ή Δαυίδ Ουάλας (αγγλικά: David Wallace) (1914-1944) ήταν Βρετανός αξιωματικός της περιόδου του Β΄παγκοσμίου πολέμου. Γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια με πατέρα βουλευτή και κυβερνητικό αξιωματούχο και μητέρα Λαίδη. Σπούδασε αρχαία Λατινική και Ελληνική γραμματεία. Το θέμα της διδακτορικής του διατριβής ήταν για τα φράγκικα κάστρα στην Ελλάδα. Την περίοδο του Ελληνοϊταλικόυ πολέμου (1940-1941) διορίστηκε ακόλουθος Τύπου στη Βρετανική Πρεσβεία. Κατά την αποχώρηση των Συμμαχικών στρατευμάτων τον Απρίλη του 1941 μετάβηκε στη Μέση Ανατολή όπου κατατάχθηκε στο Βασιλικό Σώμα Τυφεκιοφόρων. Το 1943 το Φόρειν Οφις τον απέστειλε στην Ελλάδα με στόχο την διερεύνηση της Ελληνικής πραγματικότητας καθώς και τον έλεγχο στον αρχηγό της Βρετανικής αποστολής στην Ελλάδα ο οποίος θεωρείτο ως υποχωρητικός στο ΕΑΜ. Παράλληλα προήχθη σε Ταγματάρχη και στην Ελλάδα μετέβη με αλεξίπτωτο στις 14 Ιούλη του 1943 όπου γνωρίσε σταδιακά όλα τα σημαίνοντα πρόσωπα των αντιστασιακών ομάδων (ΕΛΑΣ, ΕΚΚΑ, ΕΔΕΣ). Μετά από παραμονή περίπου 25 ημερών στην Ελλάδα, στις 9 Αυγούστου του 1943 φεύγει για το Κάιρο.
Στήλη της Αγίας Ελένης
thumb|Χάρτης του κέντρου της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης. Η στήλη της Αγίας Ελένης ήταν τιμητική στήλη την οποία ανήγειρε ο Κωνσταντίνος Α΄, προκειμένου να τιμήσει τη μητέρα του στην οποία είχε απονείμει νωρίτερα τον τίτλο της Αυγούστας. Η στήλη ήταν από πορφυρίτη λίθο και στην κορυφή της είχε τοποθετηθεί το άγαλμα της Αυγούστας. Η ονομασία "Αυγουσταίον" της κεντρικής πλατείας μεταξύ της Αγίας Σοφίας και του Ιερού Παλατίου, όπου είχε τοποθετηθεί η στήλη, οφείλει την ονομασία της στη στήλη. Οι αναφορές των βυζαντινών πηγών στη στήλη της Αγίας Ελένης είναι περισσότερο από πενιχρότατες και γι' αυτό δεν είναι γνωστές ούτε λεπτομέρειες για τη μορφή της, ούτε για το ακριβές σημείο του Αυγουσταίου, όπου ορθωνόταν.