cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο
Γλώσσες που χρησιμοποιούνται
Υπάρχει συζήτηση για τις πιο διαδεδομένες γλώσσες στο Διαδίκτυο. Μια έκθεση της UNESCO του 2009 που παρακολούθησε τις γλώσσες των δικτυακών τόπων για 12 χρόνια, από το 1996 έως το 2008, βρήκε σταθερή από έτος σε έτος μείωση του ποσοστού των ιστοσελίδων στα αγγλικά, από 75 τοις εκατό το 1998 σε 45 τοις εκατό το 2005. Οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι τα αγγλικά παρέμειναν στο 45 τοις εκατό του περιεχομένου από το 2005 έως το τέλος της μελέτης, αλλά πιστεύουν ότι αυτό ήταν λόγω της προκατάληψης των μηχανών αναζήτησης που έδειχναν περισσότερα αποτελέσματα σε περιεχόμενο στην αγγλική γλώσσα και όχι μια πραγματική σταθεροποίηση του ποσοστού του περιεχομένου στα αγγλικά στο διαδίκτυο.
Τα στοιχεία από τη μελέτη του W3Techs βασίζονται στο ένα εκατομμύριο των πιο επισκεπτόμενων ιστοσελίδων (δηλαδή, περίπου το 0.27% όλων των δικτυακών τόπων σύμφωνα με το δεκέμβριο του 2011 στοιχεία), όπως κατατάσσεται από το Alexa.com και η γλώσσα προσδιορίζεται χρησιμοποιώντας μόνο την αρχική σελίδα των ιστοσελίδων στις περισσότερες περιπτώσεις (δηλαδή, η Βικιπαίδεια βασίζεται στην ανίχνευση γλώσσας του http://www.wikipedia.org). Κατά συνέπεια, τα στοιχεία δείχνουν ένα σημαντικά υψηλότερο ποσοστό για πολλές γλώσσες (κυρίως τα αγγλικά), σε σύγκριση με τα στοιχεία για όλες τις ιστοσελίδες. Τα στοιχεία για όλες τις ιστοσελίδες είναι άγνωστα, αλλά κάποιες πηγές εκτιμούν ποσοστά κάτω από το 50 τοις εκατό για τα αγγλικά. Βλέπε, για παράδειγμα, την αναφορά Προς ένα πολύγλωσσο κυβερνοχώρο και την έκθεση της UNESCO του 2009.
Ο αριθμός των μη αγγλικών σελίδων είναι ταχέως αναπτυσσόμενος. Η χρήση της αγγλικής γλώσσας στο διαδίκτυο αυξήθηκε κατά περίπου 281 τοις εκατό από το 2001 έως το 2011, χαμηλότερο από αυτό των Ισπανικών (743%), των Κινεζικών (1.277%), των ρωσικών (1.826%) και των αραβικών (2.501%) κατά την ίδια περίοδο.
Σύμφωνα με μελέτη του 2000, η διεθνής βοηθητική γλώσσα Εσπεράντο κατατάσσεται 40η από όλες τις γλώσσες σε ερωτήματα μηχανής αναζήτησης. Επίσης, κατατάσσεται 27η από όλες τις γλώσσες που γράφονται στο λατινικό αλάβητο.
Γλώσσα περιεχομένου ιστοσελίδων
Η W3Techs εκτιμά τα ποσοστά για πάνω από 10 εκατομμύρια ιστοσελίδες χρησιμοποιώντας διάφορες γλώσσες περιεχομένου έως τις 22 Ιουνίου 2018: μικρογραφία|447x447εσ| Οι γλώσσες περιεχομένου για τις ιστοσελίδες έως τις 12 Μαρτίου 2014 Όλες οι άλλες γλώσσες χρησιμοποιούνται σε λιγότερο από το 0.1% των δικτυακών τόπων. Ακόμη και να συμπεριληφθούν όλες οι γλώσσες, τα ποσοστά μπορεί να μην έχουν άθροισμα 100% γιατί κάποιες ιστοσελίδες περιέχουν περιεχόμενο σε πολλαπλές γλώσσες.
Χρήστες διαδικτύου ανά γλώσσα
Το InternetWorldStats εκτιμά τον αριθμό των χρηστών Διαδικτύου ανά γλώσσα, και τα παρακάτω αποτελέσματα είναι ως τις 20 Απριλίου 2018:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν το Διαδίκτυο Κατηγορία:Πολιτισμός του διαδικτύου
Δήμος Ανδραβίδας
Ο Δήμος Ανδραβίδας ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Δ *
Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή του Πέτρογκραντ
Η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή του Πέτρογκραντ (Ρωσικά: Петроградский военно-революционный комитет) ήταν μαχητική ομάδα του Σοβιέτ του Πέτρογκραντ και μια από τις πολλές στρατιωτικές επαναστατικές επιτροπές που δημιουργήθηκαν στην Ρωσική Δημοκρατία. Αρχικά η επιτροπή δημιουργήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1917, αφού ο Γερμανικός στρατός εξασφάλισε την πόλη Ρίγα και το Δυτικό Εσθονικό Αρχιπέλαγος (Επιχείρηση Αλβιών). Η απόφαση για την επιτροπή εγκρίθηκε από το Σοβιέτ της Πετρούπολης στις 29 Οκτωβρίου 1917.
Μεγάβαροι
Οι Μεγάβαροι ή Μεγαβαρείς ήταν λαός της Αιθιοπίας. Κατοικούσαν στην αριστερή όχθη του Νείλου απέναντι από τη λίμνη Μερόη. Είχαν γείτονες τους Βλεμμύους και ήταν υπήκοοι των Αιθιόπων. Απέφευγαν τον πόλεμο και όταν έφθαναν σε βαθιά γεράματα και δεν μπορούσαν να εργαστούν, αυτοκτονούσαν περισφίγγοντας το λαιμό τους με ουρά βοδιού. Ήταν "νομάδες και ου πολλοί ουδέ μάχιμοι... ουδέ παρεσκευασμένοι καλώς ούτε προς πόλεμον ούτε προς άλλον βίον" σύμφωνα με τον Στράβωνα.
Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή του Πέτρογκραντ
Από 29 Οκτωβρίου έως 11 Νοεμβρίου 1917 ήταν όργανο του Σοβιέτ της Πετρούπολης, και αργότερα της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής. Από 8 Νοεμβρίου 1917 ως 18 Δεκεμβρίου 1917 η επιτροπή ήταν το ανώτατο έκτακτο όργανο κρατικής εξουσίας. Όλες οι δραστηριότητές της διεξάγονταν υπό την εποπτεία της Κεντρικής Επιτροπής του ΡΣΔΕΚ (μπ) και του Λένιν, ο οποίος ήταν προσωπικά μέλος.
Μεγάβαροι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες της Αιθιοπίας
Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή του Πέτρογκραντ
Έναρξη
Αν και είχε πηγή έμπνευσης και πήρε την μορφή της από την προηγούμενη Επιτροπή Κατά της Αντεπανάστασης του πραξικοπήματος Κορνίλοφ, η ίδια η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή σχηματίστηκε μόνο κατά τις τελευταίες εβδομάδες, και μάλιστα ημέρες, της ύπαρξης της Προσωρινής Κυβέρνησης. Στις 18 Οκτωβρίου (παλαιό ημερολόγιο 5 Οκτωβρίου) 1917, ο Στρατηγός Πολκόβνικοφ, ο διοικητής της Στρατιωτικής Επιτροπής Πετρούπολης, διέταξε το μεγαλύτερο μέρος των μονάδων της φρουράς της πρωτεύουσας (εκείνων που θεωρούνταν από την Προσωρινή Κυβέρνηση πολιτικά αναξιόπιστα) να ετοιμαστούν για άμεση μεταφορά στο μέτωπο. Δεδομένης της εύφλεκτης πολιτικής ατμόσφαιρας αυτό ήταν, ίσως αναμενόμενα, μοιραίος λάθος υπολογισμός εκ μέρους του Αλέξανδρου Κερένσκι και σύντομα πυροδότησε “γενική ανταρσία”, με τις περισσότερες μονάδες της φρουράς να δηλώνουν ανοιχτά αφοσίωση στο Σοβιέτ της Πετρούπολης. Ήταν στο σοβιέτ αυτής της πόλης που στις 22 Οκτωβρίου (9 Οκτωβρίου) η κρίση πράγματι εξερράγη και το όργανο, από τώρα με Μπολσεβίκικη πλειοψηφία, ενέκρινε μαχητικό ψήφισμα γραμμένο από τον Λέοντα Τρότσκι, που καλούσε ειδικά για την δημιουργία ενός “στρατιωτικού επαναστατικού κέντρου” για να “διευκολύνει την επαναστατική άμυνα της Πετρούπολης… από τις επιθέσεις που ετοιμάζονται ανοιχτά από στρατιωτικούς και άμαχους Κορνιλοφικούς”. Κατά τις επόμενες ημέρες η σύνθεση και η δομή της νέας ΣΕΕ είχε αποφασιστεί, έστω και χωρίς αναφορά στην εμπρηστική πρόκληση του Τρότσκι προς την Προσωρινή Κυβέρνηση, και το όργανο επικυρώθηκε από το Σοβιέτ στις 29 Οκτωβρίου (16 Οκτωβρίου). Άρχισε να συγκεντρώνεται στο Σμόλνι στις 31 Οκτωβρίου (18 Οκτωβρίου) και η πρώτη επίσημη συνεδρίαση δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι τις 2 Νοεμβρίου (20 Οκτωβρίου). Πρόεδρός του ήταν ο Εσέρος Πάβελ Λαζιμίρ.
Οι επόμενες ημέρες είδαν την κλιμάκωση της κρίσης στην φρουρά, καθώς η μια μονάδα μετά την άλλη δήλωνε την προθυμία της να υπακούει το Σοβιέτ της Πετρούπολης, με μόνο τρεις από τους δεκαοκτώ εκπροσώπους της φρουράς να εκφράζουν εμπιστοσύνη στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Η εδραίωση της εξουσίας της μέσα στην φρουρά ήταν ο άμεσος στόχος της ΣΕΕ· άρχισε να στέλνει τους δικούς της επιτρόπους στους σχηματισμούς της φρουράς και στις 3 Νοεμβρίου (21 Οκτωβρίου) μια αντιπροσωπεία, περιλαμβανομένου του Λαζιμίρ, σήκωσε επίσημα το ανάστημα με την διεκδίκηση της επιτροπής για την προτεραιότητα στην διοίκηση ενώπιον του Στρατηγού Πολκόβνικοφ. Σύμφωνα με τον Τσέχο ιστορικό Δρ Μίκαλ Ρέιμαν, η πράξη αυτή μπορεί να θεωρηθεί η πραγματική έναρξη της Οκτωβριανής Επανάστασης: “Ήδη στις 21 και 22 Οκτωβρίου η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή, στην πραγματικότητα, ανέλαβε την εξουσία επί της φρουράς. Οι πράξεις της, τόσο από πρακτική όσο και από νομική άποψη, θα μπορούσαν να θεωρηθούν σε κάθε χώρα, καθαρή περίπτωση ανταρσίας και εξέγερσης”. Με την αφοσίωση της φρουράς εξασφαλισμένη, τις επόμενες ημέρες θα δούμε την ΣΕΕ κλειδωμένη σε αντιπαράθεση με το καθεστώς Κερένσκι και αποκορύφωμα την προκήρυξη της 6ης Νοεμβρίου (24 Οκτωβρίου):
Σε όλα τα επόμενα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης η ΣΕΕ θα παίξει τον κρίσιμο ρόλο του συντονισμού χιλιάδων στρατιωτών, ναυτών και ενόπλων εργατών που συμμετείχαν στην κατάληψη του ελέγχου της πόλης. Ήταν στην αρμοδιότητά της που τελικά διαλύθηκε η Προσωρινή Κυβέρνηση και η εξουσία μεταβιβάστηκε στο Δεύτερο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ. Μια προκήρυξη με τίτλο “Προς τους πολίτες της Ρωσίας” υπογραφόταν από την Επαναστατική Στρατιωτική Επιτροπή του Σοβιέτ Πετρούπολης των Εργατών και Στρατιωτών Βουλευτών και με ημερομηνία “10 π.μ., 25 Οκτωβρίου 1917”, γράφει:
Στα Μαθήματα του Οκτώβρη, ο Λέον Τρότσκι, ο οποίος ήταν ένας από τους ηγέτες της Ρωσικής Οκτωβριανής Επανάστασης και θεωρείται δεύτερος μόνο από τον Λένιν, υποστηρίζει ότι το Σοβιέτ της Πετρούπολης ουσιαστικά μπήκε σε κατάσταση ένοπλης εξέγερσης πριν από τις 7 Νοεμβρίου (25 Οκτωβρίου): “Από την στιγμή που εμείς, σαν Σοβιέτ της Πετρούπολης, ακυρώσαμε την διαταγή του Κερένσκι για μεταφορά των δύο τρίτων της φρουράς στο μέτωπο, είχαμε στην πραγματικότητα μπει σε κατάσταση ένοπλης εξέγερσης… η έκβαση της εξέγερσης της 25ης Οκτωβρίου καθορίστηκε τουλάχιστον κατά τα τρία τέταρτα, αν όχι περισσότερο, την στιγμή που αντιταχθήκαμε στην μεταφορά της φρουράς της Πετρούπολης· δημιουργήσαμε την Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή (16 Οκτωβρίου)…”. Η διαταγή του Κερένσκι εκδόθηκε λίγο μετά, αφού οι Μπολσεβίκοι κέρδισαν την πλειοψηφία στο Σοβιέτ της Πετρούπολης και ο Τρότσκι εξελέγη Πρόεδρος (αυτό το τελευταίο έγινε στις 9 Οκτωβρίου (26 Σεπτεμβρίου) 1917). Το Σοβιέτ είχε την άποψη ότι ο Κερένσκι προσπαθούσε να απομακρύνει τα προσκείμενα προς την επανάσταση στρατεύματα, που ακολουθούσαν τις οδηγίες του σοβιέτ, και να τα αντικαταστήσει με αυτά που δεν θα αντιτίθονταν στις δικές του διαταγές.
Η Μίλρεβκομ ως η πρώτη προλεταριακή κυβέρνηση
Στην δεύτερη επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, ένας φίλος του Τρότσκι, ο Άντολφ Γιόφε, έγραψε ένα άρθρο για την Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή του Σοβιέτ της Πετρούπολης για την Κομμουνιστική Διεθνή με τίτλο “Η Πρώτη Προλεταριακή Κυβέρνηση”. Ο Λέον Τρότσκι, ο οποίος είχε εκλεγεί πρόεδρος της ΣΕΕ, δήλωσε ότι “η απόφαση για την δημιουργία της Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής, που για πρώτη φορά υποβλήθηκε στις 9 Οκτωβρίου, ψηφίστηκε σε συνεδρίαση της ολομέλειας του Σοβιέτ μόνο μια εβδομάδα αργότερα […] απαιτήθηκαν τέσσερις ακόμη μέρες για να συσταθεί η Επιτροπή”. Ο Τρότσκι λέει ότι η ΣΕΕ “άρχισε να εργάζεται μόνο στις 20, πέντε ημέρες πριν την εξέγερση”. Η ΣΕΕ σχηματίστηκε σε απάντηση της απόφασης της Προσωρινής Κυβέρνησης υπό τον Κερένσκι να μεταφέρει στο μέτωπο στρατιωτικές μονάδες που πιθανολογούνταν ότι ήταν παρά πολύ έντονα υπό την επιρροή των Μπολσεβίκων ή άλλων ριζοσπαστικών κομμάτων.
Αρχικά, η ΣΕΕ είχε 66 ταυτοποιημένα μέλη. Από αυτά τα μέλη, 48 ήταν Μπολσεβίκοι, 14 ήταν Αριστεροί Σοσιαλεπαναστάτες, και 4 ήταν Αναρχικοί. Σε αντίθεση με τους Μπολσεβίκους, οι Αριστεροί Εσέροι επέμεναν στην επίσημη ιδεολογία τους του Ριζοσπαστικού Λαϊκισμού, και οι Αναρχικοί, από την Ομοσπονδία Αναρχικών Ομάδων, είχαν Αναρχο-Συνδικαλιστικές απόψεις.
Οι Αριστεροί Εσέροι διέκοψαν με το περισσότερο μετριοπαθές Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα το φθινόπωρο του 1917 και συμμάχησαν με τους Μπολσεβίκους. Θεωρούνταν ότι είναι το κόμμα της αγροτιάς και το βασικό τους πρόγραμμα ήταν η αναδιανομή της ιδιοκτησίας των γαιοκτημόνων και των κτημάτων τους.
Ο πρόεδρος της ΣΕΕ, Μπολσεβίκος ηγέτης Λέον Τρότσκι, δήλωσε ότι “από τους Σοσιαλ-Επαναστάτες μόνο ο Λαζιμίρ έκανε κάποια δουλειά, και ήταν τοποθετημένος επικεφαλής του Γραφείου για να τονιστεί το γεγονός ότι η Επιτροπή ήταν του Σοβιέτ και όχι όργανο κάποιου κόμματος […] οι επικεφαλής εργάτες της ΣΕΕ ήταν οι Ποντβόισκι, Αντόνοφ-Οβσέγενκο, Λάσεβιτς, Σαντόβσκι και Μεκόνοσιν” και ότι όλοι αυτοί “στηρίζονταν αποκλειστικά στους Μπολσεβίκους”.
Η ΣΕΕ απαρτιζόταν από το αρχηγείο της και το σώμα των κομισάριων που αναφέρονταν κατευθείαν στο αρχηγείο. Οι κομισάριοι ήταν κυρίως Μπολσεβίκοι και ήταν προηγούμενα πολιτικοί κρατούμενοι της Προσωρινής Κυβέρνησης. Μεταξύ 3-6 Νοεμβρίου (21-24 Οκτωβρίου) 1917, καθαίρεσαν με επιτυχία τους υπάρχοντες κομισάριους της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής του Πρώτου Συνεδρίου των Σοβιέτ, οι οποίοι ήταν κυρίως Μενσεβίκοι και Σοσιαλ-Επαναστάτες, και εξασφάλισαν έτσι ότι ο στρατός θα είναι κάτω από τις δικές τους διαταγές. Στις 6-7 Νοεμβρίου (24-25 Οκτωβρίου), οι Μπολσεβίκοι, μέσω της ΣΕΕ, ήταν σε θέση να αναλάβουν την εξουσία.
Το αρχηγείο της ΣΕΕ βρισκόταν στον τρίτο όροφο του Κολεγίου Θηλέων Σμόλνι. Αρχικά, είχε επτά τμήματα: άμυνας, εφοδιασμού, επικοινωνιών, πληροφοριών, εργατικής πολιτοφυλακής, τομέα υποβολής εκθέσεων, και γραφείο διοικητή. Στις 2 Νοεμβρίου (20 Οκτωβρίου), προστέθηκε το τμήμα επαναστατικών αεροπορικών υπηρεσιών, και στις 6 Νοεμβρίου (24 Οκτωβρίου), προστέθηκε ο τομέας κατανομής μηχανοκίνητων μεταφορών. Τα άμεσα καθήκοντα που αντιμετώπισε η ΣΕΕ αφού πήρε την εξουσία από την Προσωρινή Κυβέρνηση ήταν η χαλιναγώγηση της αντίστασης, να πάρει τον έλεγχο βασικών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και κυβερνητικών γραφείων, να εμποδίσει τα πογκρόμ και την λεηλασία, και πάνω απ’ όλα, να συντρίψει μια απόπειρα πραξικοπήματος από ευέλπιδες και να πολεμήσει τους Κοζάκους που στάλθηκαν από τον Κερένσκι να ανακαταλάβουν την Πετρούπολη. Ωστόσο, λίγο μετά την εξέγερση, η ΣΕΕ βρέθηκε να ασχολείται κυρίως με καθήκοντα δημόσιας διοίκησης.
Αρμοδιότητες
Μέχρι τις 10 Νοεμβρίου (28 Οκτωβρίου), η ΣΕΕ διόρισε 185 κομισάριους σε διάφορες αστικές υπηρεσίες. Το πιο επείγον πρόβλημα που αντιμετώπιζε η ΣΕΕ ήταν η παροχή τροφίμων στον πληθυσμό της Πετρούπολης. Μετά την Οκτωβριανή εξέγερση, το επίπεδο των αποθεμάτων σιτηρών στην Πετρούπολη ήταν τόσο χαμηλό, που ήταν ανεπαρκές για τον εφοδιασμό της πόλης με το ημερήσιο σιτηρέσιο του μισού πάουντ ψωμιού για ακόμα μια μέρα. Η ΣΕΕ επέβαλε ακόμη πιο αυστηρούς ελέγχους τροφίμων, – και έστειλε την “άμεση δράση εφοδιασμού τροφίμων” στις άλλες επαρχίες – συνοδευόμενους από αυστηρές κυρώσεις κατά πιθανής κερδοσκοπίας σχετικά με τις νέες εισερχόμενες προμήθειες. Η ΣΕΕ ανέλαβε να λογοκρίνει τον Τύπο. Το 1917, η Πετρούπολη είχε πάνω από 150 εφημερίδες και άλλες περιοδικές εκδόσεις, και 450 περιοδικά. Για να συμβαδίζει με το πρώτο σημείο του προγράμματος τριών σημείων του Λένιν σχετικά με τον Τύπο, η ΣΕΕ μπορούσε να κλείσει με την βία επικίνδυνες εκδόσεις και να δώσει τις εγκαταστάσεις σε οπαδούς των Μπολσεβίκων (τα δύο επόμενα σημεία ήταν το κρατικό μονοπώλιο στην διαφήμιση και η κατανομή υπηρεσιών και υλικών εκτύπωσης στα σοσιαλιστικά κόμματα και τις ομάδες πολιτών ανάλογα με το μέγεθός τους). Στις 8 Νοεμβρίου (26 Οκτωβρίου), η ΣΕΕ στην Πετρούπολη έκλεισε επτά εφημερίδες που είχαν στηρίξει την Προσωρινή Κυβέρνηση. Κατά την διάρκεια της θητείας της, η ΣΕΕ στην Πετρούπολη έκλεισε πέντε εφημερίδες σε μια ημέρα με την υποψία ότι είναι αντεπαναστατικές.
Άλλα καθήκοντα που εκπληρώθηκαν από την ΣΕΕ περιλάμβαναν την πολιτική αστυνόμευση κατά των πιθανών αντεπαναστατών, την έκδοση βίζας εξόδου και διαφόρων αδειών, τον έλεγχο των πρατηρίων εξωτερικού εμπορίου, tην λογοκρισία του Τύπου, την διανομή διαφόρων προϊόντων τόσο στον στρατό όσο και στον άμαχο πληθυσμό, την κατανομή των κατοικιών, την αδειοδότηση των θεατρικών παραστάσεων, κλπ. Τελικά, πολλά από τα καθήκοντα της ΣΕΕ αναλήφθηκαν από το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων, που σχηματίστηκε μετά την εξέγερση του Οκτωβρίου, καθώς επίσης και από άλλες νέες και/ή πρόσφατα ανακαινισμένες κυβερνητικές υπηρεσίες. Η ΣΕΕ καταργήθηκε επίσημα στις 18 Δεκεμβρίου (5 Δεκεμβρίου) 1917.
Αναβίωση
Η επιτροπή επαναφέρθηκε για λίγο (για δύο εβδομάδες) ως Επιτροπή Επαναστατικής Άμυνας της Πετρούπολης, στις 21 Φεβρουαρίου 1918 με το διάταγμα του Σοβναρκόμ “Η Σοσιαλιστική Πατρίδα σε Κίνδυνο!”. Η επιτροπή αυτή διαλύθηκε με την υπογραφή της Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ, στις 3 Μαρτίου 1918.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωσίας Κατηγορία:Κομμουνισμός
Σάντα Μαρία Νοβέλλα
Η Σάντα Μαρία Νοβέλλα (ιταλικά: Santa Maria Novella) είναι χριστιανικός ναός στη Φλωρεντία από το τάγμα των Δομινικανών. Η εκκλησία μαζί με το διπλανό στεγασμένο διάδρομο περιλαμβάνουν πολυάριθμα έργα τέχνης και ταφικά μνημεία. Ιδιαίτερα διάσημες είναι οι τοιχογραφίες από καλλιτέχνες της γοτθικής και πρώιμης αναγεννησιακής εποχής. Χρηματοδοτήθηκαν από σημαίνουσες Φλωρεντιανές οικογένειες οι οποίες κατασκεύασαν τα ταφικά παρεκκλήσια σε καθαγιασμένο τόπο.
Η εκκλησία αποκαλείται Νοβέλλα (Νέα) επειδή κτίστηκε σε θέση ενός ναού του 9ου αιώνα. Όταν ο χώρος δόθηκε στο τάγμα των Δομινικανών το 1221, αποφάσισαν να κτίσουν ένα νέο ναό και τον πλευρικό διάδρομο. Η εκκλησία σχεδιάστηκε από δύο Δομινικανούς μοναχούς, τους Φρα Σίστο Φιορεντίνο και τον Φρα Ριστόρο ντα Κάμπι. Η κατασκευή άρχισε στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα (περί το 1276) και διήρκησε 80 χρόνια, και ολοκληρώθηκε υπό την επίβλεψη του Ιακόπο Ταλέντι με την κατασκευή του κωδωνοστασίου ύψους 68 μέτρων το 1333. Το 1360 προστέθηκαν τα γοτθικά τόξα στην πρόσοψη, με την πρόθεση να στεγάσουν σαρκοφάγους. Η εκκλησία καθαγιάστηκε το 1420. Η πρόσοψη από λευκό και πράσινο μάρμαρο είναι έργο του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι και έγινε την περίοδο 1456-1470 σε αναγεννησιακό ρυθμό.
Χάρι Χόλε
Ο Χάρι Χόλε (νορβηγικά.: Harry Hole) είναι ο φανταστικός αστυνομικός που αποτελεί βασικό ήρωα σε μια σειρά μυθιστορημάτων αστυνομικής λογοτεχνίας του Νορβηγού συγγραφέα Τζο Νέσμπο. Όλα τα βιβλία με πρωταγωνιστή τον Χάρι Χόλε, κυκλοφορούν και στα ελληνικά.
Χαρακτήρας
Ο Χόλε είναι επιθεωρητής της αστυνομίας του Όσλο. Έχασε τη μητέρα του από καρκίνο όταν ήταν είκοσι ετών, ενώ έχει μια αδερφή με σύνδρομο ντάουν. Ο Χόλε έχει σκληροτράχηλο χαρακτήρα, είναι γύρω στα σαράντα, άγαμος , με προβλήματα αλκοολισμού , ενώ πολλές φορές καταφεύγει σε ανορθόδοξες μεθόδους για να επιλύσει τις υποθέσεις του. Δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους κύκλους της αστυνομίας, όμως οι συνάδελφοί του τον σέβονται, έστω και απρόθυμα. Όντας μοναχικός χαρακτήρας, έχει λιγοστούς αλλά πιστούς φίλους, ενώ σημαντικό ρόλο στη ζωή του παίζει η Ράκελ Φάουκε "Πέρα από τα κλισέ του είδους, ο αλκοολικός και ανυπότακτος Χάρι Χόλε καταφέρνει πάντα να μας εκπλήσσει... Η σχέση του με τη Ράκελ είναι πραγματικά πολυεπίπεδη και το πιο βασανιστικό αίνιγμα της αστυνομικής λογοτεχνίας. "Ο φαντομάς" απογειώνει τη σαρωτική φόρα που έχει ο νορβηγός Jo Nesbo." The Independent με την οποία έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά στο βιβλίο Ο Κοκκινολαίμης.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Κιγκαλερία
Σήμερα λόγω του μεγάλου αριθμού αυτών των αντικειμένων καταστήματα με "είδη κιγκαλερίας" διαθέτουν από καρφοβελόνες, βίδες, γάντζους κλπ, μέχρι παντός είδους εργαλεία, ανταλλακτικά συσκευών, ακόμη και μικρο-συσκευές οικιακής χρήσης ή μεταλλικά είδη εξοχής.
Κατηγορία:Εκφράσεις
2111 Τσελίνα
Η Τσελίνα (Tselina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,45. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τη ρωσική λέξη για το «παρθένο έδαφος», με την ευκαιρία της 25ης επετείου της αγροτικής αναπτύξεως μεγάλων χέρσων εκτάσεων στη Σοβιετική Ένωση.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τσελίνα εκτιμάται σε 24,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,194 ± 0,054. Η Τσελίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 34 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσελινα
Πάνος Κολοκοτρώνης (στρατιωτικός)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Πήρε το όνομα του δολοφονημένου ετεροθαλή αδερφού του Πάνου Κολοκοτρώνη. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απέκτησε τον Παναγιωτάκη, στα 63 του χρόνια, από τον δεύτερό του γάμο με την Μαργαρίτα Βελισσάρη, με αποτέλεσμα να αγνοηθεί από την υπόλοιπη οικογένεια παρά τη ρητή εντολή στη διαθήκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων και σταδιοδρόμησε στο Πυροβολικό, φθάνοντας μέχρι τον βαθμό του στρατηγού. Αντιτάχθηκε στην πολιτική του Όθωνα συμμετέχοντας σε επαναστατικές κινήσεις της εποχής με αποτέλεσμα να φυλακιστεί. Μετά την πτώση του Όθωνα διετέλεσε διευθυντής της αστυνομίας Αθηνών & Πειραιώς καθώς και διαγγελέας και υπασπιστής του Βασιλέως Γεωργίου Α΄.
Συμμετείχε στο Επιτελείο του ελληνικού στρατού κατά την εκστρατεία της Θεσσαλίας και έλαβε μέρος στο Σερβοτουρκικό πόλεμο, στον οποίο τραυματίσθηκε. Για την προσφορά του παρασημοφορήθηκε από τη σερβική κυβέρνηση. Την περίοδο 1881-1885 διετέλεσε διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Κατά τη διοίκησή του τέθηκαν τα θεμέλια για τη συγκρότηση ενός ισχυρού και οργανωμένου στρατού. Στο χώρο της σχολής υπάρχει προτομή του.
Ο Πάνος Κολοκοτρώνης υπήρξε αγνός πατριώτης και συγκρατημένα μεγαλοϊδεάτης, καθότι άνθρωπος νουνεχής και ρεαλιστής, υποστηρίζοντας εναγώνια και με πάθος την ανάγκη να δημιουργηθεί επί τέλους ισχυρός στρατός, κάτι για το οποίο αγωνιζόταν μόνος ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄. Ο Κολοκοτρώνης υπήρξε προ παντός άνθρωπος του καθήκοντος και γι’ αυτό εκτιμήθηκε από τον Γεώργιο Α΄, ο οποίος, όπως και ο Όθων, κάλεσε στην Αυλή γόνους αγωνιστών του 1821. Ως υπασπιστής του βασιλέως επί μακρά σειρά ετών, συνόδευε συχνά τον Γεώργιο στο εξωτερικό. Αργότερα ο βασιλεύς διόρισε υπασπιστή του και τον γιο τού Πάνου, στον οποίο αυτός είχε δώσει το όνομα του ηγεμόνα.
Απεβίωσε στην Αθήνα με το βαθμό του στρατηγού εν ενεργεία και είχε τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Σωτήρος. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Γεωργαντά και απέκτησε τρία παιδιά.
Βιβλιογραφικές Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Οικογένεια Κολοκοτρώνη
22 Αυγούστου
21 Αυγούστου | 22 Αυγούστου | 23 Αυγούστου
Η 22α Αυγούστου είναι η 234η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (235η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 131 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Διάπορος Χαλκιδικής
Η Διάπορος είναι νησί που βρίσκεται απέναντι από τη Βουρβουρού, μόλις 10 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο του Δήμου Σιθωνίας. Έχει έκταση 3,2 τ.χλμ. και ένα τεράστιο φυσικό κόλπο μήκους 700 μέτρων και πλέον, ο οποίος χρησιμεύει ως τόπος ελλιμενισμού για τα καράβια, όταν η θάλασσα γίνεται τρικυμιώδης. Ο κόλπος καταλήγει σε αβαθή νερά, που παραμένουν πάντα θερμά και είναι κατάλληλα για χειμερινούς κολυμβητές. Το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού καλύπτεται από πευκοδάσος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Χαλκιδικής Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Σιθωνίας
Ισραήλ Λίπσιτς
Ο Ισραήλ Λίπσιτς (Lipschitch) ήταν ραββίνος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Ντάντσιχ το 1782. Ήταν μέλος του εβραϊκού θρησκευτικού δικαστηρίου του Δάντσιχ και είχε γίνει διάσημος για τις γνώσεις του στη "Μιζνά", την εβραϊκή νομολογία. Επειδή ήταν θεοσεβής και φιλάνθρωπος οι Εβραίοι σύγχρονοί του τον θεωρούσαν άγιο. Το σημαντικότερο έργο του είναι "Η δόξα του Ισραήλ", το οποίο θεωρείται κλασικό κι έχει κάνει αλλεπάλληλες εκδόσεις. Σ' αυτό αναλύει τους εβραϊκούς νόμους σχετικά με όλα τα ζητήματα της καθημερινότητας. Πέθανε το 1860.
Τορώνη Χαλκιδικής
Η Τορώνη είναι χωριό στα νοτιοδυτικά της χερσονήσου Σιθωνίας του νομού Χαλκιδικής και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου με την ίδια ονομασία, με 233 κατοίκους στο σύνολο (2001). Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι ο τουρισμός, όπως επίσης η γεωργία και η αλιεία. Η Τορώνη παρουσίασε τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Η απόσταση του οικισμού από το Νέο Μαρμαρά είναι 23 χιλιόμετρα. Ανάμεσα στα άλλα λειτουργεί Δημοτικό σχολείο. Έπειτα από την ακτή Τριστινίκα και την Τορώνη, οι επισκέπτες μπορούν να φτάσουν στην τουριστική περιοχή του Πόρτο Κουφό. Ο εν λόγω οικισμός αναπτύχθηκε επίσης τα τελευταία χρόνια και δημιουργήθηκε προβλήτα. Έξω από το λιμάνι, το οποίο είναι το μεγαλύτερο και ασφαλέστερο στη Βόρεια Ελλάδα συναντούμε την τοποθεσία καρτάλια, με βραχώδεις ακτές. Το όνομά τους οφείλεται στους γυπαετούς που οι ντόπιοι τους ονομάζουν "καρτάλια".
Ιστορικά στοιχεία
thumb|250px|Το κάστρο της Τορώνης
Μυθολογία
Κατά τη Μυθολογία, η Τορώνη ήταν σύζυγος του Πρωτέα, γιου του Ποσειδώνα. Τα παιδιά της σκοτώθηκαν όταν προκάλεσαν σε μάχη τον Ηρακλή.
Αρχαιολογία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί από τους αρχαιολόγους ίχνη από προϊστορικό οικισμό. Οι σημαντικότερες ανασκαφές έγιναν το 1975 Η πόλη δημιουργήθηκε από εποίκους με καταγωγή από τη Χαλκίδα, τον 8ο αιώνα π.Χ. και σύντομα κατέστη μια από τις σημαντικότερες πόλεις όχι μόνο στη Σιθωνία αλλά και σε ολόκληρη τη Χαλκιδική. Έλαβε μέρος ενεργά στους Περσικούς Πολέμους, καθώς επίσης και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Μνημεία
Επίσης, μνημεία της Τορώνης αποτελούν το κάστρο της Ληκύθου και η παλαιοχριστιανική εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, τρίκλιτη βασιλική του 5ου αιώνα. Η εκκλησία καταστράφηκε από φωτιά τον 6ο αιώνα και στη θέση της οικοδομήθηκε άλλος, μικρότερος ναός. Κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχή, το λιμάνι στο Πόρτο Κουφό χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί για πολεμικούς σκοπούς.
Θεόδωρος Κ. Κολοκοτρώνης
Ο '''Θεόδωρος Κ. Κολοκοτρώνης''' (1846 - 1897) ήταν σημαντικός Έλληνας στρατιωτικός.
Βιογραφία
Ήταν παντρεμένος με την ευγενή Ιωάννα ντε Μυσώ και απέκτησε οκτώ παιδιά εκ των οποίων μόνο ο Βλαδίμηρος Κολοκοτρώνης και Ιωάννης Κολοκοτρώνης έζησαν.
Θεοδωρος Κ Κατηγορία:Έλληνες χωροφύλακες
Ορλωφικά
Η αποτυχημένη επανάσταση των Ελλήνων το 1770, γνωστή και με τη δημώδη ονομασία Ορλωφικά ή Ορλοφικά ή την περισσότερο λόγια Ορλώφεια (τα), ήταν κίνημα ανεξαρτησίας που υποκινήθηκε από τους Ρώσους εναντίον των Οθωμανών κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1768-74). Στη διάρκειά της σημειώθηκαν εξεγέρσεις σε διάφορα μέρη της νησιωτικής και ηπειρωτικής Ελλάδας, στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα και κυρίως στην Πελοπόννησο. Παράλληλα, οι ναυτικές επιχειρήσεις των Ρώσων στη νότια Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου και στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας είχαν οδυνηρές συνέπειες στους εξεγερθέντες. Βασικός υποκινητής αυτής της επανάστασης των Ελλήνων ήταν ο Γεώργιος Παπαζώλης, η δε ονομασία της προήλθε από το όνομα των υποκινητών αυτής, των Ρώσων αξιωματούχων αδελφών Ορλώφ.
Η βαλκανική πολιτική της Ρωσίας
Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας γίνονταν κατά καιρούς προσπάθειες από ελληνορθόδοξες προσωπικότητες για προσέλκυση βοήθειας από τη Ρωσία ώστε να ελευθερώσει τους Χριστιανούς. Μια από τις πρώτες σχετικές επαφές έγινε τον Φεβρουάριο του 1649 από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Παΐσιο ο οποίος επισκέφθηκε τον τσάρο Αλέξιο. Ο πατριάρχης κάλεσε τον τσάρο να γίνει ο "νέος Μωυσής". Ο Λαόνικος Ζαμίτρης το 1652 έκανε παρόμοια επίκληση στον Κοζάκο οπλαρχηγό Μποντάν Κμελνίτσκι. Άλλοι ιερωμένοι που απευθύνθηκαν για τον ίδιο σκοπό προς τον τσάρο Αλέξιο της Ρωσίας ήταν ο πρώην πατριάρχης Κων/πολεως Αθανάσιος Πατελάρος το 1653, ο αρχιμανδρίτης της Μονής της Θεοτόκου της Ακροτηριανής της Κρήτης Νεόφυτος (1653), και ο μητροπολίτης Γάζας Παΐσιος Λιγαρίδης (1656). Το 1657 μια Ενετική αποστολή στη Ρωσία επέδωσε στον τσάρο Αλέξιο επιστολή που είχε γράψει ο Κρητικός ιερομόναχος Γεράσιμος Βλάχος, με την οποία καλούσε τον τσάρο να επιτεθεί κατά των Τούρκων και να ελευθερώσει τους "Ελληνο-ρωμαίους".
Επί βασιλείας του αναμορφωτή της Ρωσίας σε Μεγάλη Δύναμη, Τσάρου Μεγάλου Πέτρου Α΄, άρχισε να καθίσταται η ανάγκη δημιουργίας στόλου και η έξοδος της χώρας στη Μαύρη θάλασσα και στη συνέχεια στη Μεσόγειο όπως αυτό διαφάνηκε στη περίφημη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, που αποτέλεσε σταθμό στα δρώμενα της Μεσογείου και ιδιαίτερα στο Αιγαίο. Δημιουργός του ανύπαρκτου μέχρι τότε τσαρικού στόλου ήταν ο ελληνικής καταγωγής Ιβάν Μπότσης. Με τη συνθήκη εκείνη όπου πολλά ελλαδικά μέρη πέρασαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώ για την Πελοπόννησο άρχιζε η δεύτερη τουρκοκρατία φυσικό επόμενο ήταν οι ορθόδοξοι χριστιανοί της νότιας ευρύτερης περιοχής της Βαλκανικής και κυρίως οι Έλληνες ν΄ αρχίσουν να προσβλέπουν στην ομόθρησκη αυτή Δύναμη αναπτύσσοντας έτσι ένα φιλορωσισμό. Το φιλορωσισμό εκείνο ενίσχυσαν ακόμα προφητείες και θρύλοι για την λυτρωτική επέμβαση από ένα ομόθρησκο κράτος, που έβρισκαν πρόσφορο έδαφος και συγκινούσαν όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ο Μέγας Πέτρος ανταποκρινόμενος θετικά στη προσδοκία αυτή έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να την ενισχύει υπέρ των βλέψεών του ξεκινώντας αρχικά από τους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας και στη συνέχεια της Βαλκανικής. Η βαλκανική πολιτική του Μεγάλου Πέτρου αν και ανεστάλη προσωρινά ύστερα από την ήττα του στον Προύθο (1711) κληρονομήθηκε ως φυσική συνέχεια στους διαδόχους του.
Επί βασιλείας της Τσαρίνας Άννας, στη δεκαετία 1730-1740, ο διάσημος Ρώσος (εκ Γερμανίας) και σπουδαίος φιλέλληνας στρατάρχης Μιούνιχ ή Μύνιχ υπέβαλε ένα μεγαλόπνοο και ευφυέστατο σχέδιο στραγγαλισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από δυτικά, προτρέποντας και ενισχύοντας τους ομόδοξους λαούς της Βαλκανικής σε εξέγερση,δρώντας έτσι επικουρικά για τους Ρώσους ως αντιπερισπασμός για τους Τούρκους. Μάλιστα, φρόντισε ο ίδιος να διασπείρει σχετικές προκηρύξεις, απο τη Μολδαβία. Το αποκαλούμενο αυτό σχέδιο Μύνιχ αποτέλεσε στη συνέχεια δόγμα για τους μετέπειτα ηγεμόνες της Ρωσίας, ιδίως από την Αικατερίνη Β', που βρισκόταν σε πόλεμο με την Υψηλή Πύλη από τον Ιανουάριο του 1769 προβάλλοντας ως επιχείρημα την προστασία των ομόδοξών της χριστιανών, πολιτική που ακολούθησε έντονα αργότερα και ο Τσάρος Αλέξανδρος Α' της Ρωσίας.
Το σχέδιο επανάστασης
thumb|Η [[Ναυμαχία του Τσεσμέ]] Το σχέδιο για την επέμβαση των ρωσικών ναυτικών δυνάμεων στην Ελλάδα υπέβαλαν στη φιλόδοξη αυτοκράτειρα της Ρωσίας Αικατερίνη Β΄ οι ευνοούμενοι και συνεργάτες της, αδελφοί Γκριγκόρι, Αλεξέι και Φιοντόρ Ορλώφ από τους οποίους ονομάσθηκε και το κίνημα. Σύνδεσμοι των Ορλώφ στην Ελλάδα ήταν ο Γεώργιος Παπαζώλης, ο Εμμανουήλ Σάρρος, ο αρχιμανδρίτης Αδαμόπουλος κ.α. Πριν αρχίσουν ωστόσο οι επιχειρήσεις, οι δύο αδελφοί Ορλώφ εγκαταστάθηκαν κρυφά στη Βενετία και άρχισαν συνεννοήσεις με τους Έλληνες που ζούσαν στην ιταλική πόλη και τους πράκτορές τους, οι οποίοι πηγαινοέρχονταν στην Ήπειρο, στη Μακεδονία και στην Πελοπόννησο.
Στην Πελοπόννησο ο Παπαζώλης βρήκε αρκετή ανταπόκριση, με εξαίρεση τη Μάνη όπου αρχικά αντιμετώπισε δυσπιστία. Στην Καλαμάτα συνεργάστηκε με τον Παναγιώτη Μπενάκη, πλούσιο γαιοκτήμονα και έμπορο, στον πύργο του οποίου συγκεντρώθηκαν και άλλοι προύχοντες και κληρικοί. Μέσα σε ενθουσιασμό και χωρίς ψύχραιμη εξέταση της κατάστασης, οι παριστάμενοι υπέγραψαν έγγραφο με το οποίο υπόσχονταν να εξεγείρουν πάνω από 100.000 Έλληνες μόλις θα εμφανίζονταν τα ρωσικά πλοία στις ακτές του Μοριά. Οι Μανιάτες, παρ' ό,τι είχαν πληροφορηθεί από ανθρώπους τους στην Ιταλία ότι οι υποσχέσεις του Παπαζώλη ήταν χωρίς αντίκρυσμα, υποσχέθηκαν ότι θα βοηθούσαν τους Ρώσους όταν θα έρχονταν στην Πελοπόννησο με τον όρο ότι οι ρωσικές δυνάμεις δεν θα ήταν λιγότερες από 10.000 άνδρες.
Οι Αλέξιος και Θεόδωρος Ορλώφ αναχώρησαν το 1768 από τη Ρωσία και έφτασαν στη Βενετία όπου συνεργάστηκαν με τον Πάνο Μαρουτσή, γόνο γνωστής ηπειρωτικής οικογένειας εμπόρων και ευεργέτη, καθώς και με τον Ζακυνθινό κόμη Μοτζενίγο. Ο τελευταίος τους εφοδίασε με χάρτες και στρατιωτικές πληροφορίες για τις δυνάμεις των Τούρκων στην Πελοπόννησο και αλλού. Στη Βενετία, όπου έφτασε και ο Παπαζώλης, καταστρώνονταν στρατηγικά σχέδια και στρατολογούνταν εθελοντές. Όμως οι κινήσεις τους έγιναν αντιληπτές από τις ενετικές αρχές και αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν στη Γένοβα όπου αγόρασαν ένα πλοίο με 20 πυροβόλα. Αναγκάστηκαν να φύγουν και από εκεί και να μεταφέρουν το στρατηγείο τους στο δουκάτο της Τοσκάνης.
thumb|left|Η Μάχη της Χίου, έργο του [[Ιβάν Αϊβαζόφσκι (1848). Η μάχη έλαβε χώρα στις 24 Ιουνίου 1770.]] Όταν εξερράγη ο ρωσοτουρκικός πόλεμος στις 30 Σεπτεμβρίου 1768, η Αικατερίνη Β’ επεχείρησε να εξεγείρει τους χριστιανούς των Βαλκανίων δίνοντας στον πόλεμο το χαρακτήρα σταυροφορίας κατά του ισλαμισμού. Οι Έλληνες νόμισαν ότι πλησίαζε το τέλος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και η ανασύσταση της Βυζαντινής. Περισσότερο ενθουσιώδεις ήταν οι Έλληνες κληρικοί, ανώτεροι και κατώτεροι, οι οποίοι βοήθησαν το έργο των Ρώσων πρακτόρων διαδίδοντας τις προφητείες και κάνοντας προμήθειες από όπλα και πολεμοφόδια.
Έντονες επαναστατικές προετοιμασίες γίνονταν στην Πελοπόννησο με αποθήκευση τροφίμων και προμηθειών, με τους πρόκριτους να κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην Ηλεία ο Ζαΐμης με δικές του δαπάνες συγκέντρωσε μεγάλες ποσότητες τροφίμων. Ο Μπενάκης συγκέντρωσε σώμα από 400 μισθοφόρους και ανάλογες ενέργειες έκανε ο Μαυρομιχάλης στη Μάνη. Παράλληλα, κληρικοί και πρόκριτοι ανέλαβαν έντονη εκστρατεία για την τόνωση του φρονήματος του πληθυσμού. Φαίνεται όμως ότι αυτές οι ενέργειες είχαν έλθει εις γνώση των τουρκικών αρχών. Φαίνεται επίσης ότι κάποιες οικογένειες που συμμετείχαν στην εξέγερση είχαν επαφές και με τους Τούρκους. Ταυτόχρονα, σε ρωσικά ναυπηγεία ετοιμάζονταν πλοία. Κατά τα μέσα του 1769 ήταν έτοιμος ο στόλος που θα κατερχόταν στη Μεσόγειο και στα τέλη Ιουνίου ανεχώρησε η πρώτη μοίρα από την Κροστάνδη υπό την ηγεσία του ναυάρχου Σπυριδώφ, αλλά με ουσιαστικό διοικητή των Άγγλο ναύαρχο Greyg.
Κατά τον Ν. Σαρρή σημαντικό ρόλο στην επανάσταση έπαιξε η συναισθηματική φόρτιση των χριστιανών «ραγιάδων» λόγω της βαθιάς καταφρόνησης και των εξευτελισμών που υφίσταντο από τους Τούρκους και της μεγάλης αντίθεσης μεταξύ αυτών των δύο πλευρών. Αυτή η ψυχική φόρτιση εξηγεί και τη στροφή του ελληνισμού προς τη Ρωσία. Παράδειγμα αυτής της τάσης ήταν απήχηση των «χρησμών» του Αγαθάγγελου που αναφερόταν στο «ξανθό γένος» που έμελλε να ελευθερώσει τους υπόδουλους Έλληνες από τον οθωμανικό ζυγό. Εξ άλλου, από το 1753 ο ευεργέτης Ι. Πρίγκος που ζούσε τότε στο Άμστερνταμ αποκαλούσε τη Ρωσία «κοινή των ορθοδόξων μητέρα και μόνη ελπίδα και καταφυγή του δυστυχούς μας γένους».
Η Επανάσταση
thumb|left|Η Ναυμαχία του Τσεσμέ Στα τέλη του Ιουλίου 1769 άρχισε η αποστολή της πρώτης ρωσικής ναυτικής μοίρας στο Αιγαίο, με διοικητή τον ναύαρχο Γκριγκόρι Σπιρίντοφ και τον Άγγλο αξιωματικό Γκρέιγ, ο οποίος υπηρετούσε το ρωσικό ναυτικό. Χρέη τοποτηρητή του στόλου είχε ο Μυκονιάτης πλοίαρχος Αντώνιος Ψαρός. Λίγο αργότερα ξεκίνησε από τη Βαλτική δεύτερη ρωσική μοίρα, με διοικητή τον Σκοτσέζο Έλφινστον και, στις αρχές Ιουνίου, αναχώρησε για το Αιγαίο και τρίτη ρωσική δύναμη, με διοικητή τον Δανό υποναύαρχο Αρφ. Ο Φιόντορ Ορλώφ έσπευσε να συναντήσει το μεγαλύτερο τμήμα του ρωσικού στόλου στην Μαόν της Μινόρκας, απέσπασε ένα πολεμικό και με τρία ακόμη πλοία, τα οποία είχε εξοπλίσει στο Λιβόρνο, έφτασε στις 17 Φεβρουαρίου 1770 στο Οίτυλο της Μάνης και κήρυξε την επανάσταση.
Οι επαναστάτες συγκρότησαν αμέσως δύο λεγεώνες (συνολικά περίπου 1.450 άνδρες) και την 1 Μαρτίου άρχισε η πολιορκία της Κορώνης. Άλλη επαναστατική δύναμη Μανιατών και Ρώσων κυρίευσε τον Μιστρά, όπου και σχηματίσθηκε ο πρώτος πυρήνας ελληνικής προσωρινής κυβέρνησης με επικεφαλής τον Αντώνιο Ψαρρό. Ύστερα από την επιτυχία αυτή, η εξέγερση γενικεύτηκε σε πολλές επαρχίες της Πελοποννήσου (Κορινθία, Αργολίδα, Κυπαρισσία, Αχαϊα), αλλά και σε άλλες ελληνικές περιοχές (στην Κρήτη με τον Δασκαλογιάννη, στη Ήπειρο με τους Χειμαριώτες, στο Μεσολόγγι με τον Αναστάσιο Παλαμά). Οι επιχειρήσεις ωστόσο γρήγορα εξελίχθηκαν σε άγριες λεηλασίες και σφαγές αμάχων και η τελική, κρίσιμη αναμέτρηση των αντιπάλων έληξε με την καταστροφή των ελληνικών στρατευμάτων στην πολιορκία της Τριπολιτσάς (29 Μαρτίου 1770), όπου στο μεταξύ είχαν καταφθάσει ισχυρές δυνάμεις Τουρκαλβανών, οι οποίοι κατέπνιξαν την εξέγερση επιδιδόμενοι σε φοβερές σφαγές και λεηλασίες. Την αποτυχία της Τριπολιτσάς αντιστάθμισε για λίγο η κατάληψη του Ναυαρίνου από τους Ρώσους (10 Απριλίου) και η άφιξη του Αλεξέι Ορλώφ, αλλά η αποτυχία των επαναστατών στο στενό του Ριζόμυλου, στον Μελίπυργο και κυρίως στην Μεθώνη οδήγησε σε άδοξο τέλος την επιχείρηση των Ορλώφ και των Ελλήνων της Πελοποννήσου, και το Ναυαρίνο εγκαταλείφθηκε στις 26 Μαρτίου 1770.
Η κατάληξη της Ρωσοτουρκικής διαμάχης
Ο Αλεξέι Ορλώφ και οι συνεργάτες τους δεν μπορούσαν όμως να επιστρέψουν στη Ρωσία χωρίς κάποια εντυπωσιακή νίκη. Άρχισαν λοιπόν τη συστηματική καταδίωξη του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο, η οποία κατέληξε στη μεγάλη νικηφόρο για τους Ρώσους ναυμαχία του Τσεσμέ (4 Ιουλίου 1770), μεταξύ Χίου και μικρασιατικών παράλιων, η οποία αποτέλεσε μία από τις σοβαρότερες ναυτικές καταστροφές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ωστόσο, οι Ορλώφ δεν κατόρθωσαν να περάσουν τα Δαρδανέλια, όπου στο μεταξύ ο βαρόνος Ντε Τοτ και οι Γάλλοι σύμμαχοι των Τούρκων είχαν οργανώσει την άμυνα και είχαν κατασκευάσει ισχυρά οχυρωματικά έργα. Κατόπιν τούτου εγκαταστάθηκαν στο λιμάνι της Νάουσας στην Πάρο, όπου έμειναν άπρακτοι έως την υπογραφή της συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή (1774), η οποία αποκαθιστούσε την ειρήνη στο Αιγαίο. Στη δεκαετή επέτειο (1780) σε ανάμνηση της νίκης αυτής κτίσθηκε στο Τσάρσκοε Σελό (Tsarskoe Selo) η περίφημη εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή γιατί η νίκη επιτεύχθηκε την ημέρα της γιορτής του και ανεγέρθηκε και ειδική στήλη.
Τα μετέπειτα στον ελληνικό χώρο
Αμέσως μετά την αποχώρηση των Ρώσων, μέλη της οθωμανικής κυβέρνησης (Διβάνι) πρότειναν τη γενική σφαγή των Ελλήνων, αδιακρίτως φύλου κι ηλικίας. Όλοι συμφώνησαν εκτός από τον αρχιναύαρχο Χασάν Τζεζαϊρλή, ο οποίος κατόρθωσε τελικά να επιβάλει την άποψή του με το ακαταμάχητο επιχείρημα «Εάν φονευθώσιν όλοι οι Έλληνες, ποίος θα πληρώνη το χαράτσι;»
Ύστερα (προφανώς μετά το 1774, δηλαδή μετά την αποχώρηση του Ρωσικού στόλου από τις Κυκλάδες και τη συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή) ο Χασάν έπλευσε στα νησιά του Αιγαίου. Πολλών τα πλοία είχαν υψώσει την ρωσική σημαία κατά τη διάρκεια της επανάστασης και πραγματοποιούσαν καταδρομές στα παράλια, συλλήψεις πλοίων και λεηλασίες. Αλλά ενώ οι κάτοικοι περίμεναν έντρομοι την εκδικητική μανία των Τούρκων, ο Χασάν φέρθηκε ηπιότατα επηρεασμένος από τον διερμηνέα του στόλου Νικόλαο Μαυρογένη.
Στην Πελοπόννησο όμως οι συνθήκες που επικράτησαν μετά την καταστολή της επανάστασης ήταν φοβερές για τους Έλληνες. Οι Αλβανοί, τους οποίους οι Τούρκοι είχαν εξαπολύσει κατά των Ελλήνων, επί εννέα χρόνια λεηλατούσαν τη χερσόνησο, έκαιγαν, έσφαζαν, εξανδραπόδιζαν και πουλούσαν τους κατοίκους. Οι κάτοικοι της Βοστίτσας (Αιγίου) σφάχτηκαν όλοι, οι Σπέτσες ερημώθηκαν. Όταν δεν έβρισκαν πρόχειρη λεία ανάγκαζαν οι Αλβανοί τους Πελοποννήσιους να υπογράψουν χρεωστικές ομολογίες και πολλοί είχαν τέτοιες στα χέρια τους για πεντακόσιες ή εξακόσιες χιλιάδες γρόσια. Άλλοι πωλούνταν ως δούλοι. Ο Φρ. Πουκεβίλ αναφέρει ότι 20.000 πουλήθηκαν στην Αφρική και σε Τούρκους της Ρούμελης. Όσοι Έλληνες μπόρεσαν, κρύφτηκαν στα βουνά ή κατέφυγαν στην Επτάνησο. Ακόμα κ’ οι Μανιάτες ανέβηκαν στα κρησφύγετα του Ταΰγετου και οι οικισμοί τους λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν. Όπως αναφέρει ο Σάθας "Τα πάντα είχεν αφανίσει η Αλβανική πανώλης. Εκεί ένθα προ ολίγου υπήρχον πόλεις και κώμαι πολύανδροι και ευδαίμονες, ήδη έβλεπέ τις θανάτου ερήμωσιν, και πυριφλεγή ερείπια. Η Πελοπόννησος πάσα είχε σχεδόν απογυμνωθή κατοίκων."
Η Οθωμανική κυβέρνηση τους διέταξε επανειλημμένως να αποχωρήσουν αλλά οι Αλβανοί περιγελούσαν τις εντολές, ποδοπατούσαν τα σουλτανικά διατάγματα και άρχισαν να επιτίθενται και κατά των Τούρκων, απαιτώντας μισθούς και φόρους. Τελικά ο σουλτάνος αποφάσισε την εξόντωσή τους και την ανέθεσε στον Χασάν Τζεζαϊρλή.
Όταν οι Αλβανοί έμαθαν τις εναντίον τους ετοιμασίες, διεμήνυσαν στον σουλτάνο ότι είναι πιστοί του υπήκοοι που ζητούν μόνο δικαιοσύνη και ότι θα φύγουν μόλις τους πληρώσουν οι Πελοποννήσιοι τα χρήματα που τους χρωστούν, δηλ. τις ομολογίες. Ο σουλτάνος έστειλε δύο νομομαθείς να εξετάσουν τις απαιτήσεις των Αλβανών, αυτοί όμως, αν και κατάλαβαν το άδικο των απαιτήσεων αυτών, δεν τόλμησαν να εκδώσουν απόφαση. Συγχρόνως όμως ο αρχιναύαρχος διατάχθηκε να προχωρήσει.
Ο στόλος του Χασάν έφτασε στην Αργολίδα και οι δυνάμεις του στρατοπέδευσαν στο Άργος. Η κύρια δύναμη των Αλβανών από δέκα χιλιάδες άντρες ήταν οχυρωμένη στην Τριπολιτσά. Στις 10 Ιουλίου 1779 ο Χασάν, ύστερα από νυκτερινή πορεία, εμφανίστηκε αιφνιδιαστικά μπροστά τους.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει ότι η δύναμη του Χασάν ήταν έξι χιλιάδες άντρες και τρεις χιλιάδες Κλέφτες του Μοριά που ενώθηκαν μαζί του ύστερα από «μπουγιουρντί (προσκυνοχάρτι)» που τους έστειλε ο αρχιναύαρχος για «να ευρή ο ραγιάς το δίκηό του». Ο πατέρας του Θεόδωρου, ο Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, απέφυγε να δηλώσει υποταγή στον Χασάν, κατέλαβε όμως με χίλιους άντρες τα στενά των Τρικόρφων, δυτικά της Τριπολιτσάς, για να εμποδίσει την υποχώρηση των Αλβανών. Ο Χασάν έστειλε τότε στον Κολοκοτρώνη μήνυμα «να πάγη σε δαύτονε διά να τον προσκυνήση» αλλά αυτός προφασίστηκε την κρισιμότητα των περιστάσεων και ο αρχιναύαρχος τον πίστεψε (ή έκανε πως τον πίστεψε) και του έστειλε μάλιστα και δώρα.
Ο Χασάν επιτέθηκε αμέσως στους Αλβανούς οι οποίοι αμύνθηκαν λυσσωδώς αλλά τελικά τράπηκαν σε φυγή και κατασφάχτηκαν. Κατά τη διήγηση του Κολοκοτρώνη, δύο φορές τμήματα Αλβανών από 4.000 και 6.000 άντρες προσπάθησαν κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών να απωθήσουν τον πατέρα του Κωνσταντίνο από τα Τρίκορφα, χωρίς όμως επιτυχία. Στο τέλος, ύστερα από την επικράτηση του Χασάν, όλοι οι Αλβανοί επιχείρησαν να εκβιάσουν τη δίοδο, αλλά ο Κωνσταντίνος και οι άλλοι οπλαρχηγοί που έσπευσαν εν τω μεταξύ, τους συγκράτησαν ενώ το επερχόμενο τουρκικό ιππικό τους αποδεκάτισε.
Μετά τη νίκη του ο Χασάν διέταξε ν’ ανεγερθεί μπροστά από την ανατολική πλευρά της Τριπολιτσάς «πυραμίς εκ τεσσάρων χιλιάδων κεφαλών προσκεκολλημένων δι’ άμμου και ασβέστου» με επιγραφή που απειλούσε με θάνατο αυτόν που θα τολμούσε να την γκρεμίσει.
Ύστερα ο Χασάν άρχισε τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και σύντομα η Πελοπόννησος απαλλάχτηκε οριστικά από τους Αλβανούς, οι οποίοι είτε εξοντώθηκαν είτε έφυγαν, όσοι μπόρεσαν. Σ’ εκείνη την εκστρατεία ο Χασάν προσπάθησε να περιορίσει την αυτονομία των Μανιατών, απέτυχε όμως και συνέχισε τις επιχειρήσεις του κατά των Αλβανών στην υπόλοιπη Ελλάδα. Η τάξη αποκαταστάθηκε και οι Αλβανοί περιορίστηκαν στην πατρίδα τους.
Μετά από ένα χρόνο (1780) ο Χασάν επέστρεψε στην Πελοπόννησο για να υποτάξει τους Κλέφτες. Συνέλαβε με δόλο και θανάτωσε με ανασκολοπισμό τον μπέη της Μάνης, Καπετανάκη Γρηγοράκη, του οποίου οι συγγενείς εκδικούμενοι κατέλαβαν το φρούριο του Πασαβά και εξολόθρευσαν επτακόσιες οικογένειες Τούρκων. Η Μάνη υποχρεώθηκε σε καταβολή ετήσιου φόρου 15.000 αντί των μέχρι τότε 4.000 και στο εξής ο ηγεμόνας της (ο μπέης της Μάνης) έπρεπε να εγκρίνεται από την Υψηλή Πύλη. Οι περισσότεροι από τους Κλέφτες εξοντώθηκαν, μεταξύ αυτών και οι Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης και ο Παναγιώταρος Βενετσανάκης που και πάλι δεν προσκύνησαν. Πολιορκήθηκαν επί δώδεκα μερόνυχτα σε δύο πύργους και τελικά σκοτώθηκαν σχεδόν όλοι, ο Παναγιώταρος, ο Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης και οι αδελφοί του Αποστόλης και Γεώργιος. Μεταξύ των λίγων διασωθέντων ο δεκάχρονος τότε Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Η Ρωσική ιστοριογραφία για τα Ορλωφικά
Ο Σοβιετικός Ακαδημαϊκός Ευγένιος Ταρλέ αναφέρει πως οι Έλληνες του Αρχιπελάγους υποτάσσονταν στη ρωσική διοίκηση όταν δεν υπήρχαν Τούρκοι -γεγονός ανακριβές- ενώ, οι Ρώσοι δεν υπολόγιζαν τα σαμποτάζ και τη συνδρομή των Ελλήνων για τη διεξαγωγή του πολέμου εναντίον των Τούρκων.
Διαβάστε επίσης
* Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Θηριωδίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1770
Βαριάντα του Ναπολέοντα
Στο σκάκι, η Βαριάντα του Ναπολέοντα (διεθνώς γνωστή ως το Ματ των αρχαρίων: Scholar's Mate) είναι ένα ματ που επιτυγχάνεται με τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Οι κινήσεις θα μπορούσαν να έχουν γίνει με μια διαφορετική σειρά ή με κάποια ελαφρά παραλλαγή, αλλά η βασική ιδέα είναι η ίδια: η βασίλισσα και ο αξιωματικός συνδυάζονται σε μια απλή επίθεση για ματ στο τετράγωνο ζ7 (ή στο ζ2, εάν τα μαύρα κάνουν το ματ).
Ονομασία
Η "Βαριάντα του Ναπολέοντα" αποδίδεται με διαφορετικό τρόπο σε άλλες γλώσσες. Παρακάτω είναι μερικά παραδείγματα που αναφέρουν τις αποδόσεις αυτές μεταφρασμένες στην διεθνή και εν συνεχεία στην ελληνική γλώσσα:
Σκακιστικές παραλλαγές
Στις διάφορες σκακιστικές παραλλαγές τα παρόμοια ματ με τέσσερις κινήσεις ονομάζονται επίσης Ματ των αρχαρίων. Για παράδειγμα, το αντίστοιχο ματ στο Ωμέγα σκάκι γίνεται με τις εξής κινήσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Τερματισμοί σκακιού Κατηγορία:Ορολογία σκακιού
Ιοτάπα (σύζυγος του Αντίοχου Γ΄)
Η Ιοτάπα (γενν. π. το 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κομμαγηνής.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής (γιού τού Μιθριδάτη Β΄ της Κομμαγηνής) και της εξαδέλφης του Ιοτάπας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας· ο πατέρας της ήταν δισεγγονός της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών. Έτσι η Ιοτάπα των Οροντιδών είχε καταγωγή Αρμενική, Ελληνική και Μηδική.
Θα γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής· παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Γ΄ της Κομμαγηνής. Το 12 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας της και τον διαδέχθηκε ο Αντίοχος Γ΄. Ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος βασιλιάς της χώρας. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Αντίοχο Δ΄ και την Ιουλία Ιοτάπα, που επίσης παντρεύτηκαν μεταξύ τους.
Ο Αντίοχος Γ΄ απεβίωσε το 17 μ.Χ. και από τότε διαταράχθηκε η ειρήνη στη χώρα, καθώς τότε η Κομμαγηνή ήταν σε πολιτικό αναβρασμό. Ο Αντίοχος Δ΄ ήταν το πολύ 5 ετών και έτσι δεν υπήρχε εξουσία, που να αποτρέψει την πολιτική αναταραχή και να ενώσει τους πολίτες. Εμφανίστηκαν δύο μερίδες: οι ευγενείς ήθελαν την ένωση με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και οι πολίτες ζητούσαν τη διατήρηση τού βασιλιά.
Και οι δύο μερίδες έστειλαν ειρηνικά πρεσβείες στη Ρώμη, ζητώντας από τον Τιβέριο να αποφασίσει· αποφάσισαν να σεβαστούν την άποψή του. Τελικά ο Αυτοκράτορας έκανε την Κομμαγηνή μέρος της επαρχίας της Συρίας. Τα τέκνα της Ιοτάπας μεγάλωσαν στη Ρώμη και μορφώθηκαν. Ο Αντίοχος Δ΄ έγινε λόγιος και σύμβουλος τού Αυτοκράτορα. Το 38 ο Καλιγούλας, από εκτίμηση προς εκείνον, τού απέδωσε το βασίλειο τού πατέρα του, ως υποτελές της Ρώμης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Γ΄ της Κομμαγηνής και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Ασφυξιογόνα αέρια
Τα ασφυξιογόνα αέρια είναι ουσίες σε αέρια κατάσταση, που προκαλούν ερεθισµό και προβλήματα δυσλειτουργίας στο αναπνευστικό σύστηµα. Τέτοια αέρια όπως το φωσγένιο και το χλώριο, χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στον Πρώτο Παγκόσµιο Πόλεµο, χρησιµοποιούνται όμως ευρέως και στη βιομηχανία μέχρι σήμερα.