cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρεις Κανόνες Πειθαρχίας και Οκτώ Σημεία Προσοχής
Οι Τρεις Κανόνες Πειθαρχίας και τα Οκτώ Σημεία Προσοχής (Κινέζικα: 三大纪律八项注意; πινγίν: Sān dà jìlǜ bā xiàng zhùyì) είναι ένα στρατιωτικό δόγμα που εκδόθηκε το 1928 από τον Μάο Τσετούνγκ και τους συνεργάτες του για τον Κινεζικό Κόκκινο Στρατό, ο οποίος τότε μαχόταν εναντίον του Κουομιντάνγκ. Τα περιεχόμενα ποικίλλουν ελαφρώς σε διαφορετικές εκδόσεις. Μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις του δόγματος ήταν ο σεβασμός του για τους πολίτες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η ακόλουθη έκδοση προέρχεται από τον Stephen Uhalley το 1975.
Ιστορικό
Αυτές τις διαταγές τις τηρούσαν συνήθως και, σύμφωνα με τον ιστορικό Stephen Uhalley, αυτές οι διαταγές κατέστησαν τον Κινεζικό Κόκκινο Στρατό έναν ξεχωριστό στρατό στην Κίνα και εξαιρετικά δημοφιλή. Η στάση των Τριών Κανόνων και των Οκτώ Σημείων έρχεται σε αντίθεση με τους στρατούς του εθνικιστικού Κουομιντάνγκ, υπό την ηγεσία του Τσιάνγκ Κάι Σεκ, οι οποίοι πολεμούσαν τον Κινέζικο Κόκκινο Στρατό στον Κινέζικο Εμφύλιο Πόλεμο. Για παράδειγμα, οι εθνικιστικοί στρατοί είχαν την τάση να επιβιβάζονται σε σπίτια χωρίς άδεια, είχαν την τάση να είναι αγενείς και ασεβείς απέναντι στους πολίτες ή μερικές φορές ακόμη και να κατάσχουν υλικό από τους αγρότες για να προμηθεύονται. Ωστόσο, ο Κινέζικος Κόκκινος Στρατός, στο πλαίσιο των Τριών Σημείων Πειθαρχίας και των Οκτώ Σημείων Προσοχής, ζητούσε την άδεια για να λάβει προμήθειες και για να επιβιβαστεί στα σπίτια, και οποιαδήποτε δήμευση αγροτικής περιουσίας ήταν εξαίρεση και οι παραβάτες τιμωρούνταν αμέσως. Για παράδειγμα, οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού θα πυροβολούνταν επί τόπου αν βρεθούν να λεηλατούν σπίτια αγροτών.
Πολλοί εντυπωσιασμένοι χωρικοί έδωσαν προμήθειες και καταφύγιο στο Κόκκινο Στρατό εθελοντικά, βοηθώντας σε μεγάλο βαθμό τις πολεμικές τους προσπάθειες. Τελικά, πολλοί χωρικοί και οι γιοι και οι κόρες τους εντάχθηκαν στον Κόκκινο Στρατό, παρέχοντάς του επαρκές ανθρώπινο δυναμικό για την καταπολέμηση των Ιαπώνων και του Κουομιντάνγκ.
Ήταν σύνηθες μετά από κατάσχεση αντικειμένων από πολέμαρχους τα αντικείμενα να ανακατανέμονται στους ανθρώπους, με επιπλέον προμήθεια του Κινεζικού Κόκκινου Στρατού. Ως αποτέλεσμα, οι αγρότες έτειναν να παραπληροφορούν το Κουομιντάνγκ όταν έφθαναν καταδιώκοντας τον Κινεζικό Κόκκινο Στρατό, δείχνοντας ταυτόχρονα την φιλοξενία στον Κινεζικό Κόκκινο Στρατό όποτε έφταναν στα χωριά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την τριβή των δυνάμεων του Κουομιντάγκ.
Αυτό το αντίβαρο δόγμα σε σύγκριση με το Κουμιντάνγκ κατέστη αναπόφευκτα ένας από τους κύριους λόγους που κερδήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξης των Κινέζων και έτσι η νίκη του Κινεζικού Κόκκινου Στρατού έναντι του Κουομιντάνγκ το 1949. Η υποστήριξη του λαού στον Κόκκινο Στρατό αποδείχθηκε περισσότερο σημαντική από το ακατέργαστο ανθρώπινο δυναμικό που είχε αρχικά απολαύσει το Κουομιντάνγκ.
Οι οδηγίες
Οι Τρεις Κανόνες διέτασσαν:
Τα Ο κτώ Σημεία  ήταν: Μια εναλλακτική, πιο "κατά γράμμα" μετάφραση παρουσιάστηκε από την Καθημερινή του Λαού.
Οι Τρεις Βασικοί Κανόνες Πειθαρχίας: Τα Οκτώ Σημεία Προσοχής:
Αναφορές
Κατηγορία:Κίνα
Αντικομμουνιστική αντίσταση στην Πολωνία (1944-1946)
Η αντικομμουνιστική αντίσταση στην Πολωνία, η οποία αναφέρεται επίσης ως η πολωνική αντικομμουνιστική εξέγερση, η οποία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1944 και 1946, ήταν ένας ένοπλος αγώνας από το πολωνικό υπόγειο κίνημα αντίστασης ενάντια στη σοβιετική κατάληψη της Πολωνίας στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Ο αντάρτικος πόλεμος που διεξήχθη από το αντιστασιακό κίνημα που σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, περιελάμβανε μια σειρά από στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον κομμουνιστικών φυλακών, κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας, εγκαταστάσεων κράτησης πολιτικών κρατουμένων και στρατοπέδων φυλακών που δημιουργήθηκαν σε όλη τη χώρα από τις σταλινικές αρχές.
Τον Ιανουάριο του 1945, η φιλοσοβιετική κυβέρνηση εγκαταστάθηκε στην Πολωνία από τον προελαύνοντα Κόκκινο Στρατό που κήρυξε «παράνομο» το πολωνικό αντιναζιστικό κίνημα αντίστασης, κυρίως τον Στρατό Εσωτερικού, και διέταξε τα επιζώντα μέλη του να εμφανιστούν, ενώ τους εγγυόταν την ελευθερία και ασφάλεια τους. Πολλοί υπόγειοι μαχητές αποφάσισαν να παραδώσουν τα όπλα τους και να εγγραφούν, αλλά μετά από αυτό, οι περισσότεροι συνελήφθησαν και ρίχθηκαν στη φυλακή. Χιλιάδες από αυτούς βασανίστηκαν και αργότερα απελάθηκαν στο σοβιετικό σύστημα στρατοπέδευσης του Γκουλάγκ ή δικάστηκαν από δικαστήρια παρωδίας και δολοφονήθηκαν στα κρυφά μετά από ακραίους ξυλοδαρμούς.
Ως αποτέλεσμα της καταπίεσης, τα μέλη του Πολωνικού Εθνικού Στρατού σταμάτησαν γρήγορα να εμπιστεύονται τη νέα κυβέρνηση και ορισμένοι από αυτούς ανασυγκροτήθηκαν με μυστικό τρόπο προκειμένου να αντιταχθούν στους νέους σοβιετικούς κατακτητές. Δημιούργησαν διάφορες οργανώσεις αντίστασης μετά τον Εθνικό Στρατό, όπως την Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość («Ένωση Ελευθερίας και Ανεξαρτησίας»), και απελευθέρωσαν εκατοντάδες πολιτικούς κρατουμένους. Έγιναν γνωστοί ως «καταραμένοι στρατιώτες» του υπόγειου πολωνικού κινήματος αντίστασης και οι περισσότεροι τελικά συνελήφθησαν ή σκοτώθηκαν από τις υπηρεσίες ασφαλείας και τις ειδικές ομάδες δολοφονίας.
Σοβιετική δυτικά κατευθυνόμενη επίθεση σε όλη την κατεχόμενη Πολωνία
Το βράδυ της 3ης προς 4ης Ιανουαρίου 1944, ο προελαύνων Κόκκινος Στρατός διέσχισε τα πρώην ανατολικά σύνορα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας στην περιοχή της Βολυνίας (κοντά στο χωριό Ροκίτνο). Μέσα σε διάστημα αρκετών μηνών, ώθησαν την Βέρμαχτ πιο δυτικά, φτάνοντας στη γραμμή του ποταμού Βιστούλα στις 24 Ιουλίου 1944. Η σοβιετική προέλαση σταμάτησε λίγο πριν τη Βαρσοβία, ενώ ο Εθνικός Στρατός προσπαθούσε να απελευθερώσει την πολωνική πρωτεύουσα από τους Ναζί πριν από την επίθεση του Κόκκινου Στρατού. Η Εξέγερση της Βαρσοβίας από δυνάμεις πιστές στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο συντρίφτηκε μετά από 63 ημέρες.
Στις 22 Ιουλίου 1944, ενεργώντας κατόπιν εντολής της Μόσχας, οι Πολωνοί κομμουνιστές που έφτασαν στην ανατολική πόλη Χέουμ δημιούργησαν μια φιλοσοβιετική επιτροπή, η οποία έγινε η Προσωρινή Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας μετά την επανεγκατάσταση του στο Λούμπλιν.
Αφού μετακόμισαν στη Βαρσοβία τον Ιανουάριο του 1945 και με πλήρη πολιτικό έλεγχο από τον Στάλιν και τη σοβιετική χορηγία, οι κομμουνιστές εγκατέλειψαν το κοινοβουλευτικό σύστημα της προπολεμικής Πολωνίας και αγνόησαν τις επιθυμίες του πολωνικού λαού, βασίζοντας την εξουσία της νέας κυβέρνησής τους αποκλειστικά στις δυνάμεις κατοχής της χώρας του Κόκκινου Στρατού.
Εν τω μεταξύ, ενεργώντας μαζί υπό την διοίκηση του Σοβιετικού Στρατηγού Ιβάν Σέροφ, οι δυνάμεις του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΚΕΥ), της SMERSH και της πολωνικής κομμουνιστικής μυστικής υπηρεσίας, η οποία είχε δημιουργηθεί στα πρότυπα της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας, ξεκίνησε επιχειρήσεις σε εθνικό επίπεδο εναντίον των μελών του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού και άλλων πολωνικών αντιστασιακών μονάδων πιστών στην εξόριστη κυβέρνηση. Περίπου 25.000 στρατιώτες του υπόγειου κινήματος, συμπεριλαμβανομένων 300 αξιωματικών του Στρατού Εσωτερικών, συνελήφθησαν, αφοπλίστηκαν και τέθηκαν υπό κράτηση πριν από τον Οκτώβριο του 1944. Στις 15 Οκτωβρίου 1944, ο Λαβρέντι Μπέρια υπέγραψε την ''Εντολή Αρ. 0012266/44'', η οποία δημιούργησε το Τμήμα 64 του ΛΚΕΥ, του οποίου ο μόνος στόχος ήταν η καταπολέμηση της πολωνικής αντίστασης. Δεκάδες χιλιάδες Πολωνοί αντάρτες απελάθηκαν στη Σιβηρία. Πολλά μέλη του υπόγειου πολωνικού κινήματος είχαν τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ μιας μακράς ποινής φυλάκισης και της θητείας τους στις Σοβιετικές Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ανατολή. Αντιμέτωποι με μια απαράδεκτη επιλογή και γνωρίζοντας για τη σοβαρή μοίρα των ηγετών τους (βλ.: Δίκη των Δεκαέξι), χιλιάδες στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού (ο οποίος διαλύθηκε επίσημα στις 19 Ιανουαρίου 1945) και άλλων οργανώσεων αποφάσισαν να συνεχίσουν να αγωνίζονται για την ελευθερία μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Πολωνική αντικομμουνιστική εξέγερση
Η κατάσταση στην Πολωνία αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει περιγραφεί ως ένας εξ ολοκλήρου εμφύλιος πόλεμος, ή κοντά σε εμφύλιο πόλεμο από πολλούς ιστορικούς, καθώς μέλη του κινήματος της ανεξαρτησίας πραγματοποίησαν πολλές επιθέσεις τόσο στα σοβιετικά όσο και στα πολωνικά κομμουνιστικά γραφεία και θεσμούς. Σε αντίποινα, οι σταλινικές αρχές πραγματοποίησαν βάναυσες καταστολές ανταρτών και αμάχων, μαζικές συλλήψεις, απελάσεις, καθώς και εκτελέσεις (βλ. Εκτελέσεις στη φυλακή Μοκότουφ το 1951, δημόσια εκτέλεση στη Ντενμπίτσα) και πολλές μυστικές δολοφονίες.
Το αντικομμουνιστικό κίνημα αντέδρασε με επιθέσεις σε στρατόπεδα του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων και της πολωνικής κομμουνιστικής μυστικής υπηρεσίας, όπως η επίθεση στο στρατόπεδο του ΛΚΕΥ στο Ρεμπέρτουφ. Οι υπόγειες μονάδες εμπλέκονταν συχνά σε τακτικές μάχες με τους Σοβιετικούς και τις πολωνικές κομμουνιστικές δυνάμεις (βλέπε: Μάχη της Κουριουούφκα). Μονάδες αντίστασης που ήταν πιστές στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση δεν δίστασαν να επιτεθούν ακόμη και σε μεγάλες πόλεις, για να ελευθερώσουν τους συναδέλφους τους στρατιώτες που κρατούνταν σε διάφορες φυλακές και στρατόπεδα κράτησης σε όλη την Πολωνία.
Πολωνική Εθνική Ημέρα Μνήμης των «Καταραμένων Στρατιωτών»
δεξιά|μικρογραφία| Εθνική Ημέρα Μνήμης για τους Εορτασμούς των «Καταραμένων Στρατιωτών» το 2011. Το 2001, το Κοινοβούλιο της Πολωνίας (Σέιμ) εξέδωσε ψήφισμα που αναγνώρισε τα κατορθώματα των υπόγειων οργανώσεων και ομάδων που αγωνίστηκαν για την κυριαρχία της Πολωνίας μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ψήφισμα αναγνώρισε τον άνισο αγώνα τους ενάντια στη σοβιετική κατάληψη της Πολωνίας και απότισε φόρο τιμής στους πεσμένους και δολοφονημένους στρατιώτες και στα φυλακισμένα μέλη όλων των οργανώσεων που διώχθηκαν από τις μεταπολεμικές κομμουνιστικές αρχές. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη αναγνώριση τέτοιου μεγέθους που είχε σκοπό να τιμήσει τους μαχητές του οπλισμένου αντικομμουνιστικού υπόγειου κινήματος αντίστασης. Το νομοσχέδιο υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Μπρονίσλαφ Κομορόφσκι στις 9 Φεβρουαρίου 2011 και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Νόμων της Πολωνίας με Αρ. 32/160 στις 15 Φεβρουαρίου 2011. Η Εθνική Ημέρα Μνήμης των «Καταραμένων Στρατιωτών» εορτάζεται τώρα κάθε χρόνο στην Πολωνία την 1η Μαρτίου.
Το αρχικό αίτημα για την καθιέρωση της Ημέρας Μνήμης υποβλήθηκε το 2009 από πολωνικές οργανώσεις βετεράνων πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της Παγκόσμιας Ένωσης Στρατιωτών Εσωτερικού Στρατού (Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej) και της Ένωσης Στρατιωτών των Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων (Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych). Η πρωτοβουλία υποστηρίχθηκε από τοπικές αρχές και κοινοβουλευτικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των δύο κύριων πολιτικών κομμάτων της Πολωνίας, της Πολιτικής Πλατφόρμας και του Νόμος και Δικαιοσύνη. Η νομοθετική πρωτοβουλία για τη θέσπιση της νέας εθνικής εορτής αναλήφθηκε το 2010 από τον αείμνηστο Πρόεδρο Λεχ Κατσίνσκι.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το μυθιστόρημα Στάχτες και διαμάντια του Γέζι Αντζεγιέφσκι και η δραματοποίηση του βιβλίου από τον Άντζεϊ Βάιντα, είναι αφιερωμένα στα αιματηρά γεγονότα στην Πολωνία αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που απεικονίζουν μια επιχείρηση από αντικομμουνιστές μαχητές αντίστασης να δολοφονήσουν έναν Σοβιετικό κομισάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Επακόλουθα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Αντισταση Κατηγορία:Πολωνική Αντίσταση Κατηγορία:Αντικομμουνιστικά κινήματα αντίστασης στην Ανατολική Ευρώπη
Σχέσεις Κύπρου και Ιρλανδίας
Οι σχέσεις Κύπρου και Ιρλανδίας‎ είναι οι σχέσεις μεταξύ της Κύπρου και της Ιρλανδίας. Η Κύπρος έχει πρεσβεία στο Δουβλίνο, ενώ η Ιρλανδία διατηρεί πρεσβεία στην Λευκωσία. Οι δύο χώρες είναι μέλη των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ είναι και νησιωτικά κράτη.
Στρατιωτικές σχέσεις
Ιρλανδοί στρατιώτες αποτελούν μέλος της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο.
Επίσημη επίσκεψη του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Δουβλίνο
Ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος επισκέφθηκε το Δουβλίνο σε επίσημη επίσκεψη το 2005, μαζί με μια αντιπροσωπεία πολιτικών και διπλωματών. Στόχος της επίσκεψης ήταν η περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ της Ιρλανδίας και της Κύπρου. Ως μέρος της κυπριακής επίσκεψης στην Ιρλανδία, ο Παπαδόπουλος εγκαινίασε επίσημα τη μόνιμη έκθεση κυπριακών αρχαιοτήτων και άλλων εκθεμάτων με προέλευση από τη Κύπρο στο Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδία ς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Κύπρου Κατηγορία:Πολιτική της Ιρλανδίας
Μαλβαζία
μικρογραφία|Ο οίνος Π.Ο.Π. Μαλβαζία της οινοποιητικής Μονεμβασιάς Μαλβαζία (ή Μαλβασία) είναι ένα γλυκό, λιαστό κρασί που παράγεται στην περιοχή της Μονεμβασιάς, προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (Π.Ο.Π.).
Ιστορία
Η επωνυμία Μαλβαζία (Malvasia) ήταν γεωγραφική και υποδήλωνε τη βυζαντινή πόλη της Μονεμβασιάς κατά τους Φράγκους οι οποίοι ονόμαζαν έτσι και τον οίνο της Μονεμβασιάς.
Οι αμπελώνες βρίσκονταν στη «Δωριέων Χώρα», την περιοχή της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς που αποτελούσε ευνοϊκότατο περιβάλλον για αμπελοκαλλιέργεια. Το γλυκύ παράλιο κλίμα σε συνδυασμό με την εδαφολογική διαμόρφωση αποτελούσαν τα εξαιρετικά εκείνα προσόντα που έδιναν τη μοναδική ποιότητα του οίνου Μαλβαζία.
Εκεί παραγόταν πριν τον 13ο αιώνα και οι ντόπιοι έμποροι το φόρτωναν στα καράβια από το λιμάνι της Μονεμβασιάς με προορισμό τα λιμάνια της Μεσογείου και από εκεί την υπόλοιπη Ευρώπη. Στα βυζαντινά χρόνια η οικονομία στις πόλεις κάστρα όπως η Μονεμβασιά βασιζόταν στο εμπόριο. Οι πόλεις αυτές μετά τον 14ο αιώνα αποκτούν σημαντικά προνόμια και κάνουν ελεύθερα αγοραπωλησίες σε όλα τα μεγάλα εμπορικά κέντρα.
Σ’ αυτά οι Μονεμβασιώτες έμποροι εμπορεύονταν το κρασί της Μονεμβασιάς τον Μονεμβάσιο ή Μονεμβασιώτη ή Μονεμβάσια που οι Βενετοί και Γενουάτες έμποροι πωλούσαν με το όνομα Malvasia.
Αργότερα  η  κατάληψη της  Μονεμβασιάς από τους Τούρκους είχε σαν συνέπεια να καταστραφούν οι αμπελώνες και να εκλείψει ο οίνος Μαλβαζία. Στην Ευρώπη όμως χρησιμοποίησαν το όνομά του για διάφορες ποικιλίες αμπέλου που υπάρχουν και σήμερα όπως και ανάλογοι οίνοι.
Η παραπάνω άποψη, με το συνοδευτικό αφήγημα, είναι η επικρατούσα, χωρίς βεβαίως αυτό να αποτελεί εχέγγυο εγκυρότητας. Στη συνέχεια παρατίθεται μια σφαιρικότερη και πληρέστερη προσέγγιση βασισμένη σε ιστορικά στοιχεία, αναφορές και παραπομπές που στοιχειοθετεί και αποδεικνύει την αμιγώς κρητική καταγωγή της μαλβαζίας.
Η μαλβαζία, απ’ όπου πήρε και το όνομά της, είναι το κρασί που παράγεται στην επαρχία Μαλεβιζίου, δηλαδή στο βορειοδυτικό τμήμα του Ηρακλείου. Το Ηράκλειο την περίοδο της Βενετοκρατίας ονομαζόταν Candia εξ ου και η Malvasia di Candia.
Τον 15ο και 16ο αιώνα μαρτυρείται μεγάλη εξαγωγή κρητικών κρασιών σε όλη σχεδόν τη Μεσόγειο και την Ευρώπη (Γερμανία, Γαλλία, Τσεχία, Αγγλία, Πορτογαλία, Κωνσταντινούπολη, Μαύρη Θάλασσα, Αλεξάνδρεια κλπ.) με ετήσια εξαγωγή περί τα 60.000 βαρέλια, όπως μας πληροφορεί ο βενετός προβλεπτής της Κρήτης Foscarini. Ο ιταλός περιηγητής Buondelmonti γράφει στα 1415 για την περιοχή του Χάνδακα - Ηρακλείου και τα «κλήματα που λέγονται αθήρια» και «την εξαιρετική μαλβαζία». Στο καλεντάρι του γνωστού για την εποχή ιταλού εμπόρου Antonio Alimenti υπάρχουν σαφείς αναφορές στην κρητική μαλβαζία και στους χώρους παράδοσης αλλά και ονόματα προμηθευτών όπως Δάνδολος, Ντουάρος, Μαρκετάκης κ.α. Ο Knolles στα 1603 γράφει ότι «η Κρήτη είναι τώρα πολύ φημισμένη σε μεγάλο μέρος του κόσμου για την καλή malmesey (μαλβαζία) που παράγεται εκεί και η οποία εξάγεται με μεγάλη αφθονία σε πολλές μακρινές χώρες». Μαρτυρίες επίσης υπάρχουν, όπως αυτή του Belon, για το γεγονός ότι οι Πορτογάλοι στα 1421 μεταφύτεψαν στη Μαδέρα κλήματα μαλβαζίας από την Κρήτη. Στα απομνημονεύματα του Ι. Παπαδόπουλου υπό την έκδοση του A. Vincent αναφέρεται η μαλβαζία ως κρητικό κρασί.
Το κρασί αυτό, προφανώς από σύγχυση, συνδέθηκε στη δυτική Ευρώπη με τη Μονεμβασιά, που ήταν γνωστό λιμάνι της Πελοποννήσου, καθώς το όνομά της θύμιζε κάπως το όνομα του κρασιού. Και δυστυχώς συνεχίζεται ως τις μέρες μας η παλιά σύγχυση Μαλεβιζίου – Μονεμβασιάς και αμφισβητείται η κρητική προέλευση του κρασιού.
Η επαρχία Μαλεβιζίου ονομάστηκε κατά τη βενετοκρατία από το ομώνυμο φρούριο Malvicino, που ήταν διοικητικό κέντρο της επαρχίας και του οποίου λείψανα σώζονται ως σήμερα. Το συγκεκριμένο φρούριο αναφέρεται σε βενετικά έγγραφα του 1303 και του 1364 και η ονομασία του προκύπτει από το βενετικό τύπο Malvesin. Όλη η περιοχή ήταν και είναι οινοπαραγωγός και επομένως ήταν φυσικό να ονομαστεί το παραγόμενο κρασί από την ονομασία του τόπου, όπως λέμε Αγριλιώτικο (από την περιοχή του Αγριλού των Μέσα Μουλιανών Σητείας), Κισσαμίτικο, Σαμιώτικο, Ζίτσας κλπ. Προφανώς η εικασία της κας Κουράκου σε σειρά άρθρων της πως υπήρχε «βυζαντινό» κρασί μαλβαζία που αρχικά εξαγόταν από τη Μονεμβασιά και για εμπορικούς λόγους διαφήμισης χρησιμοποιήθηκε για το κρητικό κρασί δεν ευσταθεί καθώς στα παλιά εκείνα χρόνια αγνοούσαν το marketing, οι ονομασίες των κρασιών ήταν εμπειρικές και παραδοσιακές ενώ η Κρήτη ήταν αυτάρκης στα κρασιά και στις ονομασίες τους.
Η Μονεμβασιά δεν ήταν οινοπαραγωγός περιοχή ούτε είναι πιθανό ότι στην κλειστή οικονομία της τουρκοκρατίας ή στα βυζαντινά χρόνια γινόταν αξιόλογη εξαγωγή κρασιών. Το όλο οικονομικό σύστημα και ο κρατικός παρεμβατισμός του Βυζαντίου δεν ευνοούσε την ανάπτυξη του εξαγωγικού εμπορίου, όπως έχει δείξει ο ιστορικός της οικονομίας Ανδρ. Ανδρεάδης. Επιπλέον, ο Β. Κριμπάς παρατήρησε τη φθορά της ονομασίας του κρασιού από malvasia στα 1326, σε monovassia στα 1381, σε επίσημα έγγραφα της εποχής.
Στην αναφορά του Γάλλου περιηγητή A. Thevet από την Κρήτη, στα μέσα του 16ου αιώνα, στην Κρήτη «πίνουν malvoisie και μάλιστα ανέρωτο». Ο τύπος malvoisie πείθει για την προέλευση από το Malvicino (vicino = voisin στα γαλλικά). Στην έκθεση του προβλεπτή Κρήτης Morosini, στα 1626, αναφέρεται σαφέστατα ότι από την Κρήτη εξάγονται «μεγάλες ποσότητες μοσχάτου και malvasia garbo» δηλαδή «εξαιρετικής μαλβαζίας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών Κατηγορία:Ελληνικά Προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Κωνσταντίνος Τσιλιμπάρης
Ο Κωνσταντίνος Τσιλιμπάρης (γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1979 στη Κέρκυρα) είναι Έλληνας παίκτης του χάντμπολ ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.
Αθλητική σταδιοδρομία
Έχει κατακτήσει 10 πρωταθλήματα, 10 κύπελλα, 2 σούπερ Καπ, 1 Handball Trophy και 1 Ασπίδα με τις ομάδες Δούκας, Αθηναϊκός, Κονβερσάνο, Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, ΑΕΚ, Μπολτσάνο, Φίλιππος, ΙΕΚ ΞΥΝΗ και Ολυμπιακό.
Συμμετοχές στην εθνική ομάδα
Ο Τσιλιμπάρης ολοκλήρωσε τουλάχιστον 130 συμμετοχές στην εθνική ομάδα χειροσφαίρισης της Ελλάδας. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς 2004 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χάντμπολ 2005. Συμμετείχε στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2010, ενώ αγωνίστηκε και στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές της εθνικής Ελλάδος χειροσφαίρισης
Κοινότητα Μυξόρρουμα
Η Κοινότητα Μυξόρρουμα είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μυξόρρουμα. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Πελαγία, Άνω Μυξόρρουμα και Φρατί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Πολωνικές σπουδές
Οι πολωνικές σπουδές (πολωνικά: filologia polska) είναι το πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών που ερευνά, τεκμηριώνει και διαδίδει την πολωνική γλώσσα και την πολωνική λογοτεχνία, τόσο σε ιστορικές όσο και σε σημερινές μορφές.
Κοινότητα Μυξόρρουμα
Συνολικά η κοινότητα έχει 371 κατοίκους.
Πολωνικές σπουδές
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι σπουδαστές που λαμβάνουν ειδικότητες Πολωνικών Σπουδών επικεντρώνονται στο έθνος, στους σημερινούς και ιστορικούς κατοίκους των πολωνικών εδαφών, τόσο τρέχοντες όσο και ιστορικούς, και η διδασκαλία περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ανθρωπιστικών επιστημών, όπως πολιτισμό, πολιτική και οικονομία.
Κοινότητα Μυξόρρουμα
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κ. Αγγελική Λογιάκη.
Κοινοτάρχες
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μυξόρρουμα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Πολωνικές σπουδές
Οι ακαδημαϊκές δραστηριότητες στις Πολωνικές Σπουδές περιλαμβάνουν συνέδρια, εργαστήρια και δημοσιεύσεις βιβλίων από μελετητές που εργάζονται και διδάσκουν για την πολωνική ιστορία, τον πολιτισμό, την τέχνη και την πολιτική. Η Ένωση Πολωνικών Σπουδών είναι μέρος της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση των Σλαβικών Σπουδών και διευκολύνει την «ανταλλαγή ακαδημαϊκών πληροφοριών σχετικά με την πολωνική ιστορία, τον πολιτισμό, τις τέχνες, την πολιτική, την οικονομία και τις σύγχρονες υποθέσεις και επιδιώκει να ενισχύσει τις επαφές μεταξύ Πολωνίας και Δυτικών Οντοτήτων».
Μηδενικός πίνακας
Στην γραμμική άλγεβρα, ο μηδενικός πίνακας είναι ο πίνακας του οποίου όλα τα στοιχεία είναι μηδέν 0. Ο πίνακας διαστάσεων n \times m συμβολίζεται ως και, για κάθε  και. Ή διαγραμματικά, Όταν οι διαστάσεις του είναι ξεκάθαρες, συμβολίζεται απλά ως \mathbf{0}. Γενικότερα, σε έναν δακτύλιο το μηδέν είναι το ουδέτερο στοιχείο της πρόσθεσης στον μηδενικό πίνακα.
Παραδείγματα
Παρακάτω δίνονται κάποια παραδείγματα μηδενικών πινάκων για διάφορες διαστάσεις:
Ιδιότητες
Ο μηδενικός πίνακας ,
Μηδενικό διάνυσμα
Το μηδενικό διάνυσμα σε έναν δακτύλιο R (για παράδειγμα R = \R ή ) συμβολίζεται ως \mathbf{0} και είναι μία ειδική περίπτωση του μηδενικού πίνακα. Συγκεκριμένα, για m = 1 παίρνουμε το μηδενικό διάνυσμα στήλης και για n = 1 το μηδενικό διάνυσμα γραμμής
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας
"Ο Μάλκολμ Α΄ επιτέθηκε στην Αγγλία μέχρι τον ποταμό Τι και άρπαξε πολλούς ανθρώπους και βοοειδή. Πολλοί λένε ότι ο Κωνσταντίνος έκανε την επίθεση και ζητούσε από τον Μάλκολμ να του δώσει τον θρόνο μια βδομάδα για να έχει τον χρόνο να επισκεφτεί τους Άγγλους, ο Μάλκολμ έκανε στην πραγματικότητα την επιδρομή αλλά ο Κωνσταντίνος τον υποκίνησε"
Σύμφωνα με τον Γουλφ η συσχέτιση του Κωνσταντίνου με την επιδρομή συμπληρώνεται από ένα ποίημα :
""Ο Μάλκολμ Α΄ θα είναι ο τρίτος στην άμεση οικογένεια που θα πεθάνει βίαια, ο πατέρας του Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας και ο παππούς του Κωνσταντίνος Α΄ της Σκωτίας βρήκαν ίδιο θάνατο 54 χρόνια πριν (900) και 77 χρόνια πριν (877) αντίστοιχα"
Κυρίαρχος του Στραθκλάιντ
Το 945 ο Εδμόνδος Α΄ της Αγγλίας έδιωξε τον Αμλάιμπ Κουαράν από την Νορθουμβρία, κυρίευσε την Κάμπρια και σκότωσε δυο γιους του Ντόναλντ μακ Ίγκαν, βασιλιά του Στραθκλάιντ, παρέδωσε το Στραθκλάιντ στον Μάλκολμ με αντάλλαγμα την συμμαχία του. Οι προθέσεις του είναι ασαφείς αλλά είναι γνωστό ότι ο Μάλκολμ ήταν κυρίαρχος στο Στραθκλάιντ και ο Εδμόνδος τον αναγνώρισε με αντάλλαγμα εδάφη στην νότια Κάμπρια.
Τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα αναφέρουν ότι ο Μάλκολμ με έναν στρατό στο Μόρεϊ σκότωσε τον Κέλλαχ'', το όνομα του Κέλλαχ δεν υπάρχει στα γενεαλογικά δέντρα των βασιλέων του Μόρεϊ και η ταυτότητα του είναι άγνωστη. Ο Μάλκολμ Α΄ κράτησε την συμφωνία που είχε κάνει με τους τελευταίους Άγγλους βασιλείς, ανανεώθηκε όταν δολοφονήθηκε ο Εδμόνδος (946) και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Έντρεντ της Αγγλίας. Ο Έρικ Χάραλντσον κατέλαβε την Γιορκ και έδιωξε τον Έντρεντ, όταν ο Αμλάιμπ Κουαράν κατέλαβε την Γιορκ το 949 - 950 ο Μάλκολμ ξεκίνησε επιδρομές στην Νορθουμβρία νότια του ποταμού Τι και πήρε σύμφωνα με το χρονικό μεγάλο αριθμό από ανθρώπους και βοοειδή. Τα Χρονικά του Ούλστερ (952) καταγράφουν μια μάχη ανάμεσα στους άντρες της Άλμπα και στους Κέλτες του Στραθκλάιντ, εναντίον των Βίκινγκ. Η μάχη δεν αναφέρεται στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό και είναι ασαφές αν έγινε, σχετίζεται μάλλον με την εξορία του Αμλάιμπ Κουαράν από την Γιορκ και την επιστροφή του Έρικ Χάραλντσον.
Δολοφονία
Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν ότι ο Μάλκολμ Α΄ δολοφονήθηκε το 954, άλλες πηγές τοποθετούν το γεγονός στο Μήρνς ή στο Φεττερέζο σύμφωνα με το χρονικό ή στο Ντούνοτταρ σύμφωνα με την Προφητεία του Μπέρχαν, τάφηκε στο βασιλικό νησί της Αϊόνα. Οι γιοι του Μάλκολμ Α΄ Ντάφ της Σκωτίας και Κένεθ Β΄ της Σκωτίας έγιναν αργότερα βασιλείς.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Αλπινιδών
Ιστορίαι (Πολύβιος)
Ιστορίαι (αρχ. ελλ. Ἱστορίαι) είναι ιστορικό έργο του Πολύβιου. Από τα 40 βιβλία του έργου έχουν σωθεί ακέραια τα πρώτα 5. Από το υπόλοιπο μέρος, σώθηκαν αποσπάσματα ποικίλης έκτασης σε συλλογές που φυλάσσονταν σε βιβλιοθήκες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο Πολύβιος, ιστορικός από την ελληνική πόλη της Μεγαλόπολης της Αρκαδίας, απεστάλη ως όμηρος στη Ρώμη μετά τη ρωμαϊκή νίκη στη μάχη της Πύδνας, τελευταία μάχη του Τρίτου Μακεδονικού Πολέμου (171–168 π.Χ.). Εκεί άρχισε να γράφει μια αφήγηση για την πορεία της Ρώμης προς την κοσμοκρατορία.
Τα βιβλία 1 έως 29 (η Ρωμαϊκή επέκταση μεταξύ 264 και 168 π.Χ.) γράφτηκαν στη Ρώμη όπου παρέμεινε όμηρος επί 17 έτη, από το 167 έως το 149 π.Χ. Τα βιβλία 30 έως 40 (τα γεγονότα μεταξύ 168 και 146) γράφτηκαν στην Ελλάδα μετά το τέλος της εξορίας του, μετά το 146.
Το έργο
Ο Πολύβιος έγραψε τις Ιστορίες του με σκοπό να παρουσιάσει στις κατοπινές γενιές «πώς και με ποιον τρόπο διακυβέρνησης σχεδόν όλος ο τότε γνωστός κόσμος κατακτήθηκε σε λιγότερο από 53 χρόνια και περιήλθε κάτω από μια ενιαία αρχή, αυτή της Ρώμης» (βιβλίο 1). Αναζητά την αιτία της ρωμαϊκής ανωτερότητας και το μεγάλο ερώτημα που προσπαθεί να απαντήσει στο βιβλίο του είναι «Πώς και χάρη σε ποια μορφή διακυβέρνησης κατάφερε το ρωμαϊκό κράτος να κυριαρχήσει στην τότε οικουμένη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα;» και «Ποιο είναι το μυστικό αυτής της υπεροχής;». Κάνει έναν παραλληλισμό με τους Πέρσες, τους Λακεδαιμόνιους και τους Μακεδόνες και σημειώνει ότι κανένας από αυτούς τους λαούς δεν πέτυχε τέτοια κυριαρχία.
Αρχικά σχεδίαζε να καταγράψει τις επιτυχίες των Ρωμαίων την περίοδο που ξεκινούσε από τις παραμονές του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου (220) έως τη μάχη της Πύδνας και τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Μακεδονίας (168). Τα γεγονότα που ακολούθησαν, ωστόσο, όπως η καταστροφή της Καρχηδόνας το 146 και το ίδιο έτος η διάλυση της Αχαϊκής Συμπολιτείας, διεύρυνε το έργο του και συνέχισε τις Ιστορίες έως το 146. Στη χρονολογική ταξινόμηση του υλικού του χρησιμοποίησε τον υπολογισμό με τις Ολυμπιάδες και χρονική αφετηρία των Ιστοριών είναι η 140ή Ολυμπιάδα (220-216).
Ό,τι έχει διασωθεί από το έργο του Πολύβιου είναι πολύτιμη πηγή για τη μελέτη των Καρχηδονιακών Πολέμων. Μετά την εκτενή εισαγωγή των δύο πρώτων βιβλίων, το βιβλίο 3 παρουσιάζει τους δύο ανταγωνιστές του Β΄ Καρχηδονιακού πολέμου, τη Ρώμη και την Καρχηδόνα, και αφηγείται τις τύχες και τις κακοτυχίες του «πολέμου του Αννίβα». Στις Ιστορίες του Πολύβιου, και συγκεκριμένα στην εξέγερση των μισθοφόρων στην Αρχαία Καρχηδόνα, βάσισε ο Γκυστάβ Φλωμπέρ το ιστορικό πλαίσιο του μυθιστορήματός του Σαλαμπό.
Έχοντας μελετήσει τους ρωμαϊκούς θεσμούς, ο Πολύβιος διατυπώνει στη θεωρία της ανακύκλωσης - την οποία ενστερνίζεται και ο Κικέρων στο De Republica (Περί δημοκρατίας) και υιοθέτησε ο Μακιαβέλι - την άποψή του για τα πολιτικά καθεστώτα. Θεωρεί ότι υπάρχουν έξι μορφές διακυβέρνησης:
Το καλύτερο πολίτευμα, σύμφωνα με τον Πολύβιο, είναι αυτό που συνδυάζει μοναρχικά, αριστοκρατικά και δημοκρατικά στοιχεία. Σύμφωνα με την θεωρία της ανακύκλωσης για τη διαδοχή των πολιτικών καθεστώτων, «η κυβέρνηση ενός και μόνο προσώπου (βασιλεία) εκφυλίζεται σε δεσποτισμό, η αριστοκρατία εκφυλίζεται σε ολιγαρχία, προκαλώντας την οργή του λαού, που τιμωρεί τις καταχρήσεις».
Ο Πολύβιος επικρίνει τους σύγχρονους ιστορικούς, όπως τον Φύλαρχο, για ανακρίβειες και υπερβολές και συγχρόνως προβάλει τη διδακτική δύναμη της ιστορικής γνώσης που τη θεωρεί σοφό οδηγό της ζωής προς το καλύτερο: «γράφουν στην ιστορία τους τερατολογήματα για να προκαλέσουν την έκπληξη των αναγνωστών χωρίς να αναφέρουν τα πραγματικά γεγονότα, όπως κάνουν οι τραγικοί ποιητές.....γιατί ο σκοπός ιστορίας και της τραγωδίας δεν είναι ο ίδιος....στην τραγωδία προτιμάται το πιθανό έστω κι αν είναι ψέμα, για να εξαπατηθούν οι θεατές, στην ιστορία όμως προτιμάται η αλήθεια για να ωφεληθούν οι φιλομαθείς.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά συγγράμματα Κατηγορία:Ιστοριογραφία της Ελλάδας
Ελβίρα του Τόρο
Η Ελβίρα, ισπαν.: Elvira, (1038 ή 1039 – 15 Νοεμβρίου 1101) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν μία Λεονέζα πριγκίπισσα (infanta), κυρία του Τόρο και της Θαμόρα.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Φερδινάνδου Α' του Λεόν και της Καστίλης και της Σάντσας των Αστουριών-Λεόν, κόρης του Αλφόνσου Ε΄ του Λεόν. Ήταν εκ μητρός εγγονή της Ελβίρας Μενέντεθ και επίσης εκ πατρός θεία της Ελβίρας της Καστίλης, βασίλισσας της Σικελίας.
Έκανε μία σημαντική δωρεά γης στο μοναστήρι του Σαν Σαλβαδόρ δε Όνια το έτος 1087. Έλαβε την πόλη Tόρο με το τέλος του πατέρα της, ενώ η αδελφή της Ουρράκα έλαβε τη Θαμόρα και οι αδελφοί της Σάντσο Β΄, Aλφόνσο ΣΤ΄ και Γκαρσία έλαβαν τα βασίλεια της Καστίλης, του Λεόν και της Γαλικίας αντίστοιχα.
Η Ελβίρα τάφηκε στο Βασιλικό Πάνθεον στη Βασιλική του Σαν Ισίδορο.
Πηγές
Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Εθνικό Μουσείο και Μνημείο 11ης Σεπτεμβρίου
μικρογραφία|Το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ φωτίστηκε με μπλε φώτα στις 12 Σεπτεμβρίου 2011, προς τιμήν των εγκαινίων του μνημείου μικρογραφία|Η Κεντρική αίθουσα του Μουσείου, που δείχνει την Τελευταία Στήλη να στέκεται στο κέντρο, και τον αρχικό τοίχο αντιστήριξης του "Μπανιέρα" γύρω από το θεμέλιο στα αριστερά Το Εθνικό Μνημείο & Μουσείο της 11ης Σεπτεμβρίου (επίσης γνωστό ως Μνημείο & Μουσείο της 11ης Σεπτεμβρίου) είναι ένα μνημείο και μουσείο στην πόλη της Νέας Υόρκης που τιμά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, που σκότωσαν 2.977 ανθρώπους, και τη βομβιστική επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου το 1993 που στοίχισε την ζωή σε έξι ανθρώπους. Το μνημείο βρίσκεται στο χώρο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, την πρώην τοποθεσία των Δίδυμων Πύργων που καταστράφηκαν κατά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Λειτουργεί από ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα του οποίου η αποστολή είναι να συγκεντρώσει κεφάλαια για, να προγραμματίσει και να λειτουργήσει το μνημείο και το μουσείο στο χώρο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. μικρογραφία|Το Μουσείο από εξωτερικά τον Οκτώβριο του 2012
Αμέσως μετά τις επιθέσεις και την καταστροφή του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου σχεδιάστηκε ένα μνημείο για τα θύματα και όσους συμμετείχαν σε επιχειρήσεις διάσωσης και ανάκτησης. Ο νικητής του Διαγωνισμού Μνημείων Χώρων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου ήταν ο Ισραηλινο-Αμερικανός αρχιτέκτονας Michael Arad της Handel Architects, μιας εταιρείας με έδρα τη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο. Ο Arad συνεργάστηκε με την εταιρεία αρχιτεκτονικής τοπίου Peter Walker and Partners για το σχέδιο, δημιουργώντας ένα δάσος από λευκές βελανιδιές με βάλτους με δύο τετράγωνες αντανακλαστικές πισίνες στο κέντρο που σηματοδοτούν το σημείο όπου βρίσκονταν οι Δίδυμοι Πύργοι. Τον Αύγουστο του 2006, το World Trade Center Memorial Foundation και η Λιμενική Αρχή της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ ξεκίνησαν τη βαριά κατασκευή του μνημείου και του μουσείου. Ο σχεδιασμός είναι συνεπής με το αρχικό γενικό σχέδιο του Daniel Libeskind, το οποίο απαιτούσε το μνημείο να βρίσκεται 30 πόδια (9,1 μέτρα) κάτω από το επίπεδο του δρόμου—αρχικά 70 πόδια (21 μέτρα)—σε μια πλατεία, και ήταν ο μόνος φιναλίστ που αγνόησε το μνημείο του Libeskind απαίτηση τα κτίρια να προεξέχουν από τα ίχνη των Δίδυμων Πύργων. Το World Trade Center Memorial Foundation μετονομάστηκε σε Εθνικό Μνημείο & Μουσείο της 11ης Σεπτεμβρίου το 2007. Μια τελετή αφιερώματος στη μνήμη της δέκατης επετείου των επιθέσεων πραγματοποιήθηκε στο μνημείο στις 11 Σεπτεμβρίου 2011 και άνοιξε για το κοινό την επόμενη μέρα. Το μουσείο αφιερώθηκε στις 15 Μαΐου 2014, με σχόλια από τον τότε δήμαρχο της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ και τον τότε πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Έξι μέρες αργότερα, το μουσείο άνοιξε για το κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νέα Υόρκη
Αντρέ Βέιλ
Ο Αντρέ Βέιλ (γαλλικά: André Weil, γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1906 και απεβίωσε στις 6 Αυγούστου 1998) ήταν Γάλλος μαθηματικός, γνωστός για το θεμελιώδες έργο του στη θεωρία των αριθμών και την αλγεβρική γεωμετρία. Ήταν ένας από τους μαθηματικούς με τη μεγαλύτερη επιρροή του εικοστού αιώνα. Η επιρροή του οφείλεται τόσο στις πρωτότυπες συνεισφορές του σε ένα εντυπωσιακά ευρύ φάσμα μαθηματικών θεωριών, όσο και στο σημάδι που άφησε στη μαθηματική πρακτική και το ύφος, μέσω ορισμένων δικών του έργων καθώς και μέσω της ομάδας Μπουρμπακί, της οποίας ήταν ένας από τους κύριους ιδρυτές.
Βιογραφία
Ο Αντρέ Βέιλ γεννήθηκε στο Παρίσι από αγνωστικιστές Αλσατούς Εβραίους γονείς που διέφυγαν από την προσάρτηση της Αλσατίας-Λωρραίνης από τη Γερμανική Αυτοκρατορία μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο το 1870-71. Η Σιμόν Βέιλ (φιλόσοφος), η οποία αργότερα θα γινόταν διάσημη φιλόσοφος, ήταν η μικρότερη αδελφή και το μοναδικό αδελφάκι του Βέιλ. Σπούδασε στο Παρίσι, τη Ρώμη και το Γκέτινγκεν και έλαβε το διδακτορικό του το 1928. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία, ο Βέιλ σύναψε φιλία με τον Καρλ Λούντβιχ Ζίγκελ. Ξεκινώντας το 1930, πέρασε δύο ακαδημαϊκά χρόνια στο Μουσουλμανικό Πανεπιστήμιο του Αλιγκάρ της Ινδίας. Εκτός από τα μαθηματικά, ο Βέιλ είχε δια βίου ενδιαφέροντα για την κλασική ελληνική και λατινική λογοτεχνία, για τον Ινδουισμό και τη σανσκριτική λογοτεχνία: έμαθε μόνος του σανσκριτικά το 1920. Μετά από ένα έτος διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο της Αιξ-Μασσαλίας, δίδαξε για έξι χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Παντρεύτηκε την Εβελίν ντε Ποσέλ (γεννηθείσα Εβελίν Ζιλέ) το 1937.
Ο Βέιλ βρισκόταν στη Φινλανδία όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος- ταξίδευε στη Σκανδιναβία από τον Απρίλιο του 1939. Η σύζυγός του Εβελίν επέστρεψε στη Γαλλία χωρίς αυτόν. Ο Βέιλ συνελήφθη στη Φινλανδία με την έναρξη του Χειμερινού Πολέμου ως ύποπτος για κατασκοπεία- ωστόσο, οι αναφορές του ότι κινδύνευε η ζωή του αποδείχθηκαν υπερβολικές. Ο Βέιλ επέστρεψε στη Γαλλία μέσω Σουηδίας και Ηνωμένου Βασιλείου και κρατήθηκε στη Χάβρη τον Ιανουάριο του 1940. Κατηγορήθηκε για παράβαση καθήκοντος και φυλακίστηκε στη Χάβρη και στη συνέχεια στη Ρουέν. Κατά την περίοδο Φεβρουαρίου-Μαΐου, στη στρατιωτική φυλακή Μπον-Νουβέλ της Ρουέν, ο Βέιλ δημιούργησε το έργο που του χάριζε τη φήμη του. Δικάστηκε στις 3 Μαΐου 1940. Καταδικασμένος σε πέντε χρόνια, ζήτησε να ενταχθεί σε στρατιωτική μονάδα και του δόθηκε η ευκαιρία να ενταχθεί σε ένα τάγμα στο Χερβούργο. Μετά την πτώση της Γαλλίας τον Ιούνιο του 1940, συναντήθηκε με την οικογένειά του στη Μασσαλία, όπου έφτασε δια θαλάσσης. Στη συνέχεια πήγε στο Κλερμόν-Φεράν, όπου κατάφερε να συναντήσει τη σύζυγό του Εβελίν, η οποία ζούσε στη γερμανοκρατούμενη Γαλλία.
Στη συνέχεια επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο από το 1947 έως το 1958, πριν μετακομίσει στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών, όπου θα περάσει το υπόλοιπο της καριέρας του. Υπήρξε ομιλητής ολομέλειας στο ICM το 1950 στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, το 1954 στο Άμστερνταμ[9] και το 1978 στο Ελσίνκι. Ο Βέιλ εξελέγη ξένο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 1966. Το 1979 μοιράστηκε το δεύτερο βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά με τον Ζαν Λερέ.
Έρευνα
Ο Βέιλ συνέβαλε σημαντικά σε διάφορους τομείς, με σημαντικότερη την ανακάλυψη βαθιών συνδέσεων μεταξύ της αλγεβρικής γεωμετρίας και της θεωρίας αριθμών. Το έργο αυτό ξεκίνησε από τη διδακτορική του εργασία που οδήγησε στο θεώρημα των Μόρντελ-Βέιλ (1928, και εφαρμόστηκε σύντομα στο θεώρημα του Ζίγκελ για τα ολοκληρωτικά σημεία). Το θεώρημα του Μόρντελ είχε μια ad hoc απόδειξη. ο Βέιλ ξεκίνησε το διαχωρισμό του επιχειρήματος της άπειρης καθόδου σε δύο τύπους δομικής προσέγγισης, μέσω συναρτήσεων ύψους για τη διαστασιολόγηση ορθολογικών σημείων και μέσω της συνομολογίας Γκαλουά, η οποία δεν θα κατηγοριοποιούνταν ως τέτοια για άλλες δύο δεκαετίες. Και οι δύο πτυχές του έργου του Βέιλ εξελίχθηκαν σταθερά σε ουσιαστικές θεωρίες.
Μεταξύ των σημαντικότερων επιτευγμάτων του ήταν η απόδειξη της υπόθεσης Ρίμαν τη δεκαετία του 1940 για τις ζ-συναρτήσεις των καμπυλών πάνω από πεπερασμένα πεδία και η επακόλουθη θεμελίωση κατάλληλων βάσεων για την αλγεβρική γεωμετρία για την υποστήριξη αυτού του αποτελέσματος (από το 1942 έως το 1946, πιο εντατικά). Οι λεγόμενες εικασίες Βέιλ είχαν τεράστια επιρροή από το 1950 περίπου- οι ισχυρισμοί αυτοί αποδείχθηκαν αργότερα από τους Μπερνάρ Ντουόρκ, Αλεξάντερ Γκροτέντιεκ,   Μάικλ Άρτιν και, τέλος, από τον Πιερ Ντελίν, ο οποίος ολοκλήρωσε το πιο δύσκολο βήμα το 1973 .
Άλλα σημαντικά αποτελέσματα αφορούσαν τη δυαδικότητα Ποντριάγκιν και τη διαφορική γεωμετρία. Εισήγαγε την έννοια του ομοιόμορφου χώρου στη γενική τοπολογία, ως υποπροϊόν της συνεργασίας του με τον Νικολά Μπουρμπακί (του οποίου ήταν ιδρυτής). Το έργο του πάνω στη θεωρία των διαφραγμάτων δεν εμφανίζεται σχεδόν καθόλου στα δημοσιευμένα έγγραφά του, αλλά η αλληλογραφία του με τον Ανρί Καρτάν στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η οποία αναδημοσιεύεται στα συγκεντρωτικά του έγγραφα, αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιδραστική. Επέλεξε επίσης το σύμβολο ∅, το οποίο προέρχεται από το γράμμα Ø του νορβηγικού αλφαβήτου (το οποίο μόνο ο ίδιος από την ομάδα Μπουρμπάκι γνώριζε), για να αναπαραστήσει το κενό σύνολο.
Ο Βέιλ έκανε επίσης μια πολύ σημαντική συνεισφορά στη γεωμετρία του Ριμάν στην πρώτη του δημοσίευση το 1926, όταν έδειξε ότι η κλασική ισοπεριμετρική ανισότητα ισχύει σε μη θετικά καμπύλες επιφάνειες. Έτσι καθιερώθηκε η δισδιάστατη περίπτωση αυτού που αργότερα έγινε γνωστό ως εικασία Καρτάν-Χανταμάρ.
Ανακάλυψε ότι η λεγόμενη αναπαράσταση Βέιλ, η οποία είχε προηγουμένως εισαχθεί στην κβαντομηχανική από τον Ίρβινγκ Σίγκαλ και τον Ντέιβιντ Σέιλ, έδινε ένα σύγχρονο πλαίσιο για την κατανόηση της κλασικής θεωρίας των τετραγωνικών μορφών. Αυτό ήταν επίσης η αρχή μιας ουσιαστικής εξέλιξης από άλλους, συνδέοντας τη θεωρία αναπαράστασης και τις συναρτήσεις θήτα.
Ο Βέιλ ήταν μέλος τόσο της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών όσο και της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
Βιβλιογραφία
Μαθηματικές εργασίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (κωπηλασία)
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Το 1927, η διοίκηση του Ολυμπιακού, η οποία βρισκόταν υπό την προεδρία του Μιχάλη Μανούσκου (εκ των ιδρυτών του ερυθρόλευκου συλλόγου) αποφάσισε να ιδρύσει τμήμα κωπηλασίας. Η ύπαρξη κωπηλατικών τμημάτων και η διοργάνωση αντίστοιχων πρωταθλημάτων δεν αποτελούσε πρωτόγνωρο φαινόμενο στην Ελλάδα. Πρώτοι κωπηλατικοί σύγχρονοι αγώνες στην Ελλάδα αναφέρονται στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Όμιλο Ερετών Πειραιά, τον Όμιλο Ερετών Ερμούπολης και τον Παναχαϊκό Πάτρας. Το πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας διεξήχθη από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή το 1906 στον όρμο του Φαλήρου. Οι σύλλογοι που συμμετείχαν σε αυτό το πρώτο πρωτάθλημα ήταν ο Όμιλος Ερετών Πειραιά, ο Ν.Ο. Νέου Φαλήρου, ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και ο Εθνικός Αθηνών. Μέχρι το 1927 τους αγώνες διοργάνωναν η Ε.Ο.Α. και ο ΣΕΓΑΣ, ενώ το 1927 ιδρύθηκε η Ελληνική Ένωση Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων, η οποία και ανέλαβε και τη διοργάνωση των μετέπειτα κωπηλατικών πρωταθλημάτων. Μάλιστα, το κωπηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού ήταν ένα εκ των ιδρυτικων μελών της συγκεκριμένης Ομοσπονδίας.
Το κωπηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού είναι από τα πρώτα που ίδρυσε ο σύλλογος, μετά από αυτό του ποδοσφαίρου, της υδατοσφαίρισης, του στίβου και της κολύμβησης. Ο Μ.Μανούσκος έδειξε ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο τμήμα από τον πρώτο καιρό της λειτουργίας του καθώς παρέδωσε τα ηνία του στον Αλέκο Κομήτζεφ, σπουδαίος κωπηλάτης και ρεκορντμαν της εποχής. Ωστόσο, ο σύλλογος δεν κατάφερε να διακριθεί σε πανελλήνιο επίπεδο, με αποτέλεσμα να μείνει μακριά από τίτλους για αρκετά χρόνια. Το 1940, μετά και την επίσημη είσοδο της Ελλάδας στο Β'Παγκόσμιο Πόλεμο, κάθε αθλητική δραστηριότητα της χώρας πέρασε σε δεύτερη μοίρα, με το άθλημα της κωπηλασίας να μην αποτελεί εξαίρεση.
Επαναλειτουργία και πρώτες επιτυχίες
Μετά το τέλος του πολέμου και συγκεκριμένα το 1948, η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς η οποία λειτουργούσε υπό την προεδρία του Μιχάλη Μανούσκου αποφάσισε την επαναλειτουργία του τμήματος. Συμπτωματικά, ο Μανούσκος ήταν πρόεδρος του συλλόγου και την πρώτη φορά που ιδρύθηκε το συγκεκριμένο τμήμα το 1927. Το κωπηλατικό τμήμα μαζί με αυτό της επιτραπέζιας αντισφαίρισης ήταν τα πρώτα τμήματα που ίδρυσε ο Ολυμπιακός μεταπολεμικά. Έφορος του επαναιδρυθέντος τμήματος ανέλαβε ο Δημήτρης Σκλιάν, ο οποίος προσέθεσε οργάνωση στο τμήμα μαζί με τον σπουδαίο έλληνα κωπηλάτη Β. Πετρίδη. Μέχρι και το 1949 αρκετοί Έλληνες αθλητές προπονούνταν στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού με την προοπτική να εγγραφούν κανονικά στο κωπηλατικό ρόστερ του συλλόγου. Εκ των γνωστότερων αθλητών που τελικώς εγράφησαν στο κωπηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού ήταν οι Σοφράς, Φίλντ, Πάτζαρης, Σταθάτος, Βασιλείου, Βατικιώτης, Μάρκου, Κατέβας, Βλάχος, Στεφανάκης, Πετρίδης, Γριμπίρης, Βαρώνος και Χρυσομάλλης. Αυτοί αποτελούσαν για τα επόμενα χρόνια τα ρόστερ του κωπηλατικού τμήματος.
Λίγο καιρό αργότερα μετά την επανίδρυσή του, ο Ολυμπιακός συμμετείχε στους κωπηλατικούς αγώνες που διοργάνωσε ο Όμιλος Ερετών, κατά τους οποίους κατέκτησε τη δεύτερη θέση με 12 βαθμούς έναντι 15 του διοργανωτή Ομίλου Ερετών. Αρκετοί αθλητές του Πειραϊκού συλλόγου πέτυχαν σημαντικές διακρίσεις, καθώς κατακτήθηκαν συνολικά μία πρώτη νίκη, δύο δεύτερες και μία τρίτη.
Η δεκαετία του '50 ήταν από τις σημαντικότερες στην ιστορία του συλλόγου, καθώς κατέκτησε δεκάδες τίτλους στα πρωταθλήματα των περισσότερων κατηγοριών στα οποία συμμετείχε. Το 1958, ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού, Γιώργος Ανδριανόπουλος, προχώρησε στην ίδρυση γυναικείου τμήματος κωπηλασίας, το οποίο και ενέταξε στον σύλλογο. Όπως η δεκαετία του '50, έτσι και η επόμενη ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη για το σύλλογο γιατί και πάλι κατάφερε να κατακτήσει αρκετούς τίτλους σε πολλές κατηγορίες πρωταθλημάτων, τόσο σε επίπεδο ανδρών όσο και σε επίπεδο γυναικών. Πρωταγωνιστικό ρόλο για τον σύλλογο στα πανελλήνια πρωταθλήματα των δεκαετιών '50 και '60 έπαιξαν οι αθλητές Πάτζαρης, Βαρονος,Βατικιώτης,Βλάχος ,Γριμπίδης,Κουρούκλης, Καστρίτης, Παπαϊωάννου, Ζαχαροβίτης, Βρανάς, Θωμαράς, Καράλης, Φωστιέρης, Βογιατζής, Γαβαλάς, και Βαλμάς.
1970-2000
Το 1972, πρόεδρος του Ολυμπιακού Πειραιώς ανέλαβε ο Νίκος Γουλανδρής, ο οποίος διατήρησε το βασικό κορμό της κωπηλατικής ομάδας του συλλόγου ενώ παράλληλα προχώρησε και σε περαιτέρω ενίσχυσή της, με αποτέλεσμα ο σύλλογος να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί και τα επόμενα χρόνια. Τη δεκαετία του '70 οι κωπηλάτες που ξεχώρισαν με τα χρώματα του Ολυμπιακού ήταν οι Μοναχός, Μανίκας, Συργιανός, Σωτηριάδης, Πλουμιστός και Αγιοστρατίτης.
Την δεκαετία του '80 διακρίσεις είχε με πανελλήνιες νίκες και συμμετοχές στην Εθνική ομάδα ο Γεράσιμος Νέοφυτος.
Τις αμέσως επόμενες δεκαετίες υπήρχαν κι άλλοι αξιόλογοι αθλητές της κωπηλασίας οι οποίοι κατάφεραν να διακριθούν με το σύλλογο και να του προσφέρουν πολλούς τίτλους, τόσο σε επίπεδο ανδρών όσο και σε επίπεδο γυναικών. Οι πιο γνωστοί εξ' αυτών είναι οι Πασαλάρης Γ., Άγουρος Α., Βουγίδης Α., Ηλιόπουλος Σ., Ηλιόπουλος Ν., Σκόρδος Κ., Μαυράκης Μ., Μαραγουδάκης Ν., Μαραγκός Δ., Νεόφυτος Μ., Ζορμπάς Γ., Ζορμπάς Δ., Μαρίνος Μ., Μαρίνος Κ., Βουγίδης Α., Παπανικολάτος Β., Αποστολάκης Γ., Χρυσοσόος Γ., Γεωργακοπούλου Ε., Δόικα Ξ., Ράμπια Π., Κούκιαρη Μ. κα. Μέχρι και το 2000 οι αθλητές και οι αθλήτριες που αποτελούσαν τα ρόστερ του κωπηλατικού τμήματος του Ολυμπιακού είχαν ήδη κατορθώσει να προσφέρουν στο σύλλογο περισσότερους από εκατό τίτλους, έστω και σε ατομικό επίπεδο. Οι επιτυχίες για το συγκεκριμένο τμήμα συνεχίστηκαν και κατά τη διάρκεια της επόμενης χιλιετίας.
2000-σήμερα
Πρώτος τίτλος του κωπηλατικού τμήματος του Ολυμπιακού ήταν το πανελλήνιο πρωτάθλημα στο Σκιφ Γυναικών, το οποίο κατακτήθηκε το 2002. Ο σύλλογος συνέχισε να κατακτάει τίτλους σε ατομικό επίπεδο τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες καθ'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας. Το 2002 και 2003 κορυφαία αθλήτρια του συλλόγου σε επίπεδο γυναικών ήταν η Δέσποινα Τριανταφύλλου. Το 2006 ήρθε η δεύτερη διεθνής διάκριση για το κωπηλατικό τμήμα του Ολυμπιακού, 36 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη (κατάκτηση Βαλκανικού Κυπέλλου το 1970). Συγκεκριμένα, το 2006, ο αθλητής του Ολυμπιακού Βασίλης Πολύμερος κατάφερε να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Κωπηλασίας, τίτλος με τεράστια σημασία για το σύλλογο.
Οι επιτυχίες συνεχίστηκαν, τουλάχιστον σε εγχώριο επίπεδο, και τα επόμενα χρόνια. Το 2009 κερδήθηκαν χρυσά μετάλλια από Βασίλη Πολύμερο και Γιάννη Χρήστου, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ενώ το 2010 ένα χρυσό μετάλλιο στο Σκιφ Ανδρών με τον Γιάννη Χρήστου.Εντυπωσιακή ήταν η παρουσία του τμήματος Κωπηλασίας του Ολυμπιακού το 2015, στο 81ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε  στο Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο στο Σχοινιά. Ο απολογισμός ήταν 1 χρυσό, 1 αργυρό και 2 χάλκινα μετάλλια. Την πρωτιά κατέλαβε ο Διονύσης Αγγελόπουλος στο σκιφ  Ανδρών.
Στις τάξεις του τμήματος της Κωπηλασίας σήμερα, ο Ολυμπιακός έχει κορυφαίους αθλητές όπως ο Γιάννης Χρήστου, ο Βασίλης Πολύμερος και ο Νίκος Σκιαθίτης. Μεγάλη αθλήτρια του συλλόγου και η Χρύσα Μπισκιτζή που πλέον όμως αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Οι νέες ναυταθλητικές εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού βρίσκονται στην Πλατεία Αλεξάνδρας.
Αξιόλογοι αθλητές
(Με αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κωπηλασία
Σακήρ Πασάς
Το διάστημα 1889-1890 ήταν διοικητής της Κρήτης.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης
Giornale di Sicilia
Ιστορικό
Η Giornale di Sicilia ιδρύθηκε το 1860, αμέσως μετά την εκστρατεία των χιλίων με επικεφαλής τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι.
Μπομπ Κέιν
Ο Μπομπ Κέιν, επίσης γνωστός ως Ρόμπερτ Καν (γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1916 στη Νέα Υόρκη και πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 1998 στο Λος Άντζελες) ήταν αμερικανός συγγραφέας και συντάκτης κόμικς. Είναι κυρίως γνωστός για την δημιουργία του Μπάτμαν μαζί με τον Μπιλ Φίνγκερ το 1939, όταν εργάζονταν στην DC Comics. Έχει κερδίσει διάφορα βραβεία στον τομέα των κόμικς.
Giornale di Sicilia
Ιστορικό
Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 7 Ιουνίου εκείνου του έτους με την επωνυμία "Giornale Officiale di Sicilia" με πρώτο διευθυντή τον Τζιρολάμο Αρντιτσόνε.
Μπομπ Κέιν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award