cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρίτη μεταβατική περίοδος (αρχαία Αίγυπτος)
Εικοστή τέταρτη Δυανστεία
Το Νουβικό βασίλειο στα νότια εκμεταλλεύτηκε πλήρως αυτή τη διάσπαση και την επακόλουθη πολιτική αστάθεια. Πριν από την εκστρατεία κατά το 20ο έτος της βασιλείας του Πιύ στην Αίγυπτο, ο προηγούμενος Νούβιος ηγεμόνας, ο Καστά, είχε ήδη επεκτείνει το βασίλειό του μέχρι τις Θήβες, όταν ανάγκασε τη Σενπενουπέτ, που υπηρετούσε ως Ιερή θεραπαινίδα του Άμμωνα και ήταν επίσης και κόρη του Τακελότ Γ΄, να υιοθετήσει τη δικιά του κόρη ως τη διάδοχό της. Τότε, 20 χρόνια αργότερα γύρω στο 732 π.Χ. ο διάδοχός του Τακελότ Γ΄ Πιύ, προέλασε βόρεια και νίκησε όλες τις δυνάμεις πολλών ντόπιων Αιγυπτίων ηγεμόνων, του Peftjaubast, του Οσορκόν Δ΄ στην Τάνιδα, του Ιουπούτ Β΄ της Λεοντοπόλεως, και του Τεφνάκτ στη Σάις.
Εικοστή πέμπτη Δυναστεία
Ο Πιύ ίδρυσε την 25η Δυναστεία και διόρισε τους ηττημένους ηγεμόνες ως επαρχιακούς του κυβερνήτες. Τον διαδέχτηκε πρώτα ο αδελφός του Σαμπακά, και μετά οι δύο γιοί του Σεμπιτκού και Ταχάρκα. Η επανενωμένη αυτοκρατορία της Κοιλάδας του Νείλου της 25ης Δυναστείας ήταν τόσο μεγάλη όσο είχε να είναι από την εποχή του Νέου Βασιλείου. Οι φαραώ της δυναστείας αυτής, μεταξύ των οποίων και ο Ταρχάκα, έχτισαν ή αναστήλωσαν ναούς και μνημεία σε όλη την κοιλάδα, συμπεριλαμβανομένων των Μέμφιδα, Καρνάκ, Κάουα και Γκέμπελ Μπαρκάλ. Η 25η Δυναστεία έληξε με τους ηγεμόνες της να αποσύρονται στην πνευματική τους πατρίδα Νάπατα. Ήταν εκεί (στο Ελ Κούρου και του Νούρι) που θάφθηκαν οι φαραώ της 25ης Δυναστείας μέσα στις πρώτες πυραμίδες που είχαν να κατασκευαστούν στην Κοιλάδα του Νείλου εδώ και εκατοντάδες ετών. Η Δυναστεία της Νάπατα οδήγησε στο Βασίλειο του Κους, το οποίο ευημέρησε στη Νάπατα και τη Μερόη μέχρι τουλάχιστον τον 2ο αιώνα μετά Χριστόν.
Μέχρι αυτή την περίοδο το διεθνές κύρος της Αιγύπτου είχε μειωθεί σημαντικά. Οι εξωτερικοί σύμμαχοι της χώρας είχαν περάσει σταθερά στη σφαίρα επιρροής της Ασσυρίας και από το 700 π.Χ. το ερώτημα έγινε πότε και όχι αν θα υπάρξει πόλεμος μεταξύ των δύο κρατών. Παρά το μέγεθος και τον πλούτου της Αιγύπτου, η Ασσυρία είχε μεγαλύτερη τροφοδοσία σε ξυλεία (ενώ η Αίγυπτος είχε χρόνια έλλειψη), κάτι που της επέτρεψε να παράγει περισσότερο κάρβουνο το οποίο ήταν απαραίτητο για τη χύτευση του σιδήρου, γεγονός που με τη σειρά του έδινε στην Ασσυρία μεγαλύτερο απόθεμα από όπλα από σίδερο. Η διαφορά αυτή έπαιξε καίριο ρόλο κατά την εισβολή της Ασσυρίας στην Αίγυπτο το 670 π.Χ. . Κατά συνέπεια, η βασιλεία του Ταχάρκα και αυτή του διαδόχου και ξαδέλφου του Τανταμανί ήταν γεμάτες με συνεχείς αψιμαχίες με τους Ασσυρίους. Το 664 π.Χ. οι τελευταίοι κατάφεραν ένα “θανάσιμο“ χτύπημα, τη λεηλασία των Θηβών και της Μέμφιδας.
Τέλος της Τρίτης μεταβατικής περιόδου
Η Άνω Αίγυπτος παρέμεινε για κάποιο καιρό υπό τον έλεγχο του Τανταμανί, ενώ η Κάτω Αίγυπτος ήταν υπό την κυριαρχία της Εικοστής έκτης Δυναστείας, την οποία αποτελούσαν υποτελείς βασιλείς τοποθετημένους από τους Ασσύριους, αλλά που παρόλ’ αυτά κατάφεραν να επαναφέρουν την πολιτική ανεξαρτησία της Αιγύπτου κατά την περίοδο που η Ασσυριακή Αυτοκρατορία ήταν αντιμέτωπη με προβλήματα. Το 656 π.Χ. ο Ψαμμήτιχος Α΄ κατέλαβε τις Θήβες και έγινε φαραώ, βασιλιάς της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, φέρνοντας όλο και αυξανόμενη σταθερότητα στη χώρα σε μια βασιλεία 54 χρόνων από την πόλη της Σάιδος. Τέσσερεις διαδοχικοί Σαϊτικοί βασιλείς συνέχισαν να οδηγούν την Αίγυπτο σε ακόμα μια περίοδο ειρήνης και ευημερίας από το 610 έως το 525 π.Χ. Δυστυχώς για αυτή τη δυναστεία, μια νέα δύναμη ανερχόταν στην Εγγύς Ανατολή, η Περσία. Ο φαραώ Ψαμμήτιχος Γ΄ είχε διαδεχτεί τον πατέρα του Άμασις Β' για μόλις 6 μήνες πριν να αναγκαστεί να αντιμετωπίσει την Περσική Αυτοκρατορία στη Μάχη του Πελούσιου το 525 π.Χ. Οι Πέρσες είχαν ήδη καταλάβει τη Βαβυλώνα και οι Αίγυπτος δεν μπορούσε καν να φτάσει την πρώτη. Ο Ψαμμήτιχος ηττήθηκε και διέφυγε για λίγο στη Μέμφιδα πριν συλληφθεί και φυλακιστεί, και αργότερα εκτελεστεί στα Σούσα, την πρωτεύουσα του Πέρση βασιλιά Καμβύση Β΄, ο οποίος τώρα ανέλαβε τον επίσημο τίτλο του φαραώ.
Ιστοριογραφία
Η ιστοριογραφία της περιόδου αυτής είναι αμφιλεγόμενη για πολλούς λόγους. Πρώτα, υπάρχει αμφισβήτηση για τη χρησιμότητα ενός κατασκευασμένου όρου που καλύπτει μια εξαιρετικά εκτεταμένη και πολύπλοκη περίοδο της Αιγυπτιακής ιστορίας. Η Τρίτη μεταβατική περίοδος περιλαμβάνει μεγάλες περιόδους σταθερότητας όπως και χρόνιας αστάθειας και πολιτικής σύγκρουσης: το ίδιο το όνομά της μάλλον επισκιάζει αυτό το γεγονός. Δεύτερον, υπάρχουν σημαντικά προβλήματα με τη χρονολόγηση, που προέρχονται από διάφορα πεδία, όπως οι δυσκολίες στη χρονολόγηση κοινές σε όλο το χρονολόγιο της Αρχαίας Αιγύπτου, αλλά που εδώ είναι πολλές λόγω των συγχρονισμών με τη Βιβλική Αρχαιολογία, η οποία επίσης περιέχει αμφισβητούμενες χρονολογήσεις. Ο ιστορικός Peter James επιχειρηματολόγησε αντίθετα από τον Kitchen ότι η περίοδος διήρκησε λιγότερο από 200 χρόνια – αρχίζοντας μετά από το 850 π.Χ. αλλά τελειώνοντας τη συμβατική χρονολογία – καθώς οι πέντε δυναστείες έχουν πολλά χρόνια αλληλοεπικάλυψης. Τέλος, κάποιοι Αιγυπτιολόγοι έχουν νέες ή αμφιλεγόμενες θεωρίες για τις οικογενειακές σχέσεις των δυναστειών που συνιστούν αυτή την περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Imagines virorum illustrium
Το Imagines virorum illustrium (λατ., πλήρης τίτλος: Imagines et elogia virorum illustrium et eruditorum ex antiquis lapidibus et nomismatibus expressa cum annotationibus) είναι βιβλίο εικονογραφίας του Φούλβιο Ορσίνι που εκδόθηκε το 1570 και περιείχε συλλογή εικόνων προσωπικοτήτων της αρχαίας εποχής. Για μεγάλο διάστημα ήταν η βασική πηγή σπουδών στον τομέα του.
Ιστορρική αναδρομή
Το βιβλίο αυτό του Ορσίνι είναι συνεχιστής της παράδοσης των προηγούμενων εργασιών των Ακίλλες Στάτιους, Πίρρο Λιγκόριο και Ονόφριο Πανφίνιο, αλλά ποιοτικά κατά πολύ ανώτερο από αυτά. Συγκέντρωσε πλήθος εικόνων αρχαίων Ρωμαίων από πάμπολλες αρχαίες πηγές (κυρίως προτομές, αγάλματα, λίθους, ή νομίσματα). Χρησιμοποίησε κυρίως λαξευτούς πολύτιμους λίθους από την ιδιωτική του συλλογή, καθώς και πολλούς από την συλλογή της οικογένειας Φαρνέζε. Ακολουθώντας την παράδοση του Άττικου και του Βάρρωνα συνέλεξε βιογραφικά στοιχεία και εξωτερικές περιγραφές των εικονιζομένων από αρχαίες πηγές. Μετά την έκδοση του βιβλίου, το 1570, ο Τέοντορ Γκάλλε επιμελήθηκε το έργο του Ορσίνι και το επανεξέδωσε το 1598 με τίτλο Illustrium imagines ex antiquis marmoribus nomismatibus et gemmis expressae quae extant Romae, maior pars apud Fulvium Ursinum, editio altera, (ή Illustrium imagines) με νέες εικόνες και χωρίς κείμενο. Το 1606, και αφού είχε αποβιώσει ο Ορσίνι, ακολούθησε και μια ενημερωμένη επιμελημένη επανέκδοση με σημειώσεις από τον Γιοχάνες Φάμπερ.
Αξιολόγηση του έργου
Ο Ορσίνι ανέπτυξε την μελέτη της εικονογραφίας και την εικονολογία ως επιστημονική μέθοδο, διευρύνοντας πολύ τον ορίζοντα της μελέτης των αρχαιοτήτων. Χάρι στην συστηματική έρευνα και με την επιστημονική μέθοδο της αυτοψίας ο Ορσίνι ταυτοπροσωποίησε πολλά μέχρι τότε άγνωστα πορτραίτα, που και σήμερα ακόμη παραμένουν αδιάψευστα. Αναπαρήγαγε όμως και σφάλματα του Λιγκόριο. Το βιβλίο αυτό παρέμεινε για δύο αιώνες σημαντικότερο στοιχειώδες έργο στον τομέα του, και παρόλο που αντικαταστάθηκε από τα έργα του Βισκόντι τον 18ο αιώνα, μεγάλο μέρος του ισχύει και σήμερα. Επηρέασε τον Μπελλόρι καθώς και τον Γκρονόβιους στις δικές τους έρευνες και ανακαλύψεις.
Πηγές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Τέχνες Κατηγορία:Βιβλία εικονογραφημένα
Ελλάκτωρ
Η Ελλάκτωρ Α.Ε. είναι ελληνική πολυεθνική εταιρεία που δραστηριοποιείται κυρίως στο χώρο των κατασκευών και της ενέργειας.
Θυγατρικές και συμμετοχές
Στις θυγατρικές του Ομίλου Ελλάκτωρ ανήκουν επίσης οι:
Συμμετέχει επίσης στις European Goldfields και Ελληνικός Χρυσός.
Σημαντικότερα έργα
Στα σημαντικότερα έργα που έχει αναλάβει περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ιβουπροφαίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της ιβουπροφαίνης Η ιβουπροφαίνη είναι μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο. Ανήκει στα παράγωγα του προπιονικού οξέος. Έχει αντιφλεγμονώδη, αναλγητική και αντιπυρετική δράση.
Η ιβουπροφαίνη συμπεριλαμβάνεται από το Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στον κατάλογο απαραιτήτων φαρμάκων, τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για την παροχή βασικών υπηρεσιών υγείας. Αρχικά διαθέσιμη ως Brufen, η ιβουπροφαίνη σήμερα είναι διαθέσιμη και με τις εμπορικές ονομασίες Motrin, Nurofen, Advil, Nuprin.
Ενδείξεις
Έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και της οστεοαρθρίτιδας. Επίσης έχει αντιαιμοπεταλιακές δράσεις, αλλά σχετικά ήπιες και μικρής διάρκειας σε σχέση με την ασπιρίνη. Γενικά έχει αγγειοδιασταλτική δράση.
Παρενέργειες
Η ιβουπροφαίνη ενδέχεται να ανεβάσει την αρτηριακή πίεση για αυτό δεν συνίσταται σε υπερτασικά άτομα Οι ανεπιθύμητες παρενέργειες από τη λήψη της ιβουπροφαίνης περιλαμβάνουν ναυτία, δυσπεψία, διάρροια, δυσκοιλιότητα, γαστρεντερικό έλκος ή αιμορραγία, κεφαλαλγία, ζάλη, εξάνθημα, κατακράτηση αλάτων και υγρών και υψηλή αρτηριακή πίεση.
Σπάνια έχουν αναφερθεί έλκος του οισοφάγου, καρδιακή ανεπάρκεια, υψηλά επίπεδα καλίου στο αίμα, νεφρική δυσλειτουργία, σύγχυση και βρογχόσπασμο. Η ιβουπροφαίνη μπορεί να επιδεινώσει το άσθμα, μερικές φορές με θανατηφόρο τρόπο.
Μπορεί να εμφανιστούν αλλεργικές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλαξίας και του αναφυλακτικού σοκ. Η ιβουπροφαίνη μπορεί να προσδιοριστεί ποσοτικά στο αίμα ή τον ορό για να αποδειχθεί η παρουσία του φαρμάκου σε ένα άτομο που έχει βιώσει αναφυλακτική αντίδραση, ή βοηθούν σε μια έρευνα για το θάνατο σε φαρμακευτικό επίπεδο.
Τον Οκτώβριο 2020, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) απαίτησε να επικαιροποιηθεί η ετικέτα φαρμάκου για όλα τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα για να περιγράψει τον κίνδυνο νεφρικών προβλημάτων σε αγέννητα μωρά που έχουν ως αποτέλεσμα χαμηλό αμνιακό υγρό. Πρόσθετα η FDA συνιστά την αποφυγή λήψης ΜΣΑΦ σε έγκυες γυναίκες 20 εβδομάδων ή αργότερα κατά την εγκυμοσύνη.
Το 2018, ήταν η 28η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, με περισσότερες από 24 εκατομμύρια συνταγές.
Στάδιο του Στραχόφ
Το Στάδιο του Στραχόφ (Strahovský stadion) είναι αθλητικής χρήσεως στάδιο εντός της συνοικίας του Στραχόφ, στην Πράγα της Τσεχίας. Ως προς την μέγιστη χωρητικότητά τους, οι κερκίδες του είναι δυνατό να φιλοξενήσουν έως 220,000 θεατές, γεγονός το οποίο το καθιστά ως το δεύτερο παγκοσμίως μεγαλύτερο αθλητικό στάδιο έπειτα από το Ιντιανάπολις Μότορ Σπίντγουεϊ, το οποίο είναι δυνατό να φιλοξενήσει έως 400,000 θεατές.
Ιστορία
Αρχικώς κατασκευασμένο από ξύλο (το 1926), το Στάδιο του Στραχόφ απέκτησε κερκίδες από μπετόν το 1932, ενώ η χωρητικότητά του επεκτάθηκε το 1948, καθώς και το 1972. Ο κεντρικός αγωνιστικός χώρος, περιτριγυρισμένος από κερκίδες, καλύπτει έκταση της τάξεως των 63.500 m² ήτοι έκταση η οποία αντιστοιχεί σε περισσότερα από 9 γήπεδα ποδοσφαίρου.
thumb|left|Άποψη του σταδίου, το 1931. Ουδέποτε φιλοξένησε πραγματικές αθλητικές διοργανώσεις αναγνωρισμένες σε παγκόσμιο επίπεδο, ωστόσο χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως χώρο προπονήσεων για το Σοκόλ, τσεχοσλοβακική εταιρεία γυμναστικής η οποία το χρησιμοποιούσε για ασκήσεις μαζικής γυμναστικής. Το συγκεκριμένο κίνημα «οικειοποιήθηκε», έπειτα από το Πραξικόπημα της Πράγας, από το κομμουνιστικό καθεστώς το οποίο προχώρησε στη θεσμοθέτηση των Σπαρτακιάδων, μαζικών αθλητικών επιδείξεων του κομμουνιστικού καθεστώτος.
thumb|left|Άποψη του εσωτερικού του σταδίου. Το στάδιο του Στραχόφ έχει φιλοξενήσει, συνολικά, 29 διεθνείς αναμετρήσεις της Εθνικής Τσεχοσλοβακίας από το 1927 έως το 1965, καθώς και ακόμη τρεις κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1991-1992
Από τις αρχές του 21ου αιώνα κι έπειτα, το συγκεκριμένο στάδιο χρησιμοποιείται κυρίως ως χώρος προπονήσεων από την ΑΚ Σπάρτα Πράγας. Χωρητικότητας της τάξεως των 220,000 θέσεων, το στάδιο διαθέτει, συνολικά, 56,000 θέσεις καθήμενων.
Συναυλίες
Το στάδιο χρησιμοποιείται, επίσης, ανά περιόδους, ως χώρος διοργάνωσης ροκ μουσικών συναυλιών :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πράγα Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Τσεχία Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Πράγα Κατηγορία:Πράγα 6
Στέλλα Παπαδάκη-Oekland
Η Στέλλα Παπαδάκη-Oekland (Ηράκλειο, 8 Αυγούστου 1937 - 21 Δεκεμβρίου 2002, Ηράκλειο), ήταν αρχαιολόγος και καθηγήτρια Βυζαντινής αρχαιολογίας.
Βίος
Η Στέλλα Παπαδάκη-Oekland γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1937 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών στη γεννέτειρά της φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1960 διορίστηκε επιμελήτρια Βυζαντινών αρχαιοτήτων στην Κρήτη. Ασχολήθηκε με τον εντοπισμό μνημείων και την επίβλεψη των πρώτων αναστηλώσεων και συντηρήσεων τοιχογραφιών. Το 1965 μετατέθηκε στην Αθήνα και στο Βυζαντινό Μουσείο μέχρι την απομάκρυνσή της από τη Δικτατορία. Το 1969 αποχώρησε από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και το 1970 έφυγε ως υπότροφος στη Γερμανία του ιδρύματος Alexander von Humboldt σπουδάζοντας στα πανεπιστήμια Μονάχου και Χαϊδελβέργης (1970-1974). Στο τελευταίο ίδρυμα εκπόνησε τη διατριβή της με θέμα: ‘’The Illustration of the Byzantine Job Manuscripts’’ το 1979.
Το 1975 επανήλθε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία και το 1977 παραιτήθηκε οριστικά πηγαίνοντας το 1980 στην Κρήτη για να διδάξει ως Ειδική Επιστήμων Βυζαντινή Αρχαιολογία στην αρτισύστατη Φιλοσοφική Σχολή. Το 1985 έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας Υπήρξε πρόεδρος του τμήματος και Διευθύντρια του Τομέα Αρχαιολογίας και Ιστορίας και Τέχνης. Διετέλεσε επίσης μέλος της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών.
Πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 2002, στο Ηράκλειο της Κρήτης. Το τμήμα Ιστορία και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Κρήτης αποφάσισε τη θεσμοθέτηση χρηματικού βραβείου στη μνήμη της Στέλλας Παπαδάκη-Okland το οποίο θα απονέμεται κατ' έτος, σε μεταπτυχιακό φοιτητή ή φοιτήτρια της Βυζαντινής Αρχαιολογίας, που διακρίθηκε για την καλύτερη επίδοση του.
Μια από τις πιο σημαντικές συμβολές της στην μελέτη της χριστιανικής ζωγραφικής της Κρήτης την περίοδο της Λατινοκρατίας είναι πως συγκρίνοντας τα έργα που παρήχθησαν την περίοδο αυτή με άλλα της ρομανικής και γοτθικής τέχνης και συσχετίζοντας τα ερμήνευσε την προέλευση των πρώτων από εκείνα της ρομανικής και γοτθικής βάσει της παιδείας των Κρητών ζωγράφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παπαδακη-Oekland Στελλα
Ντάνου
Η θεά Ντάνου στην αρχαιότητα
Βάσει τοπωνυμίων, όπως οι ποταμοί Δούναβης (αρχ. Δάνουβις), Δνείστερος, Δνείπερος και Ντον, πιθανολογείται ότι η λατρεία της θεάς Ντάνου είχε εξαπλωθεί σε όλο τον Κελτικό κόσμο. Πράγματι, η ύπαρξη μιας ινδικής θεότητας, της Ντάνου, που είχε σχέση με το νερό κι ήταν μητέρα μιας φυλής με το όνομα Ντανάβας, μπορεί και να υποδεικνύει μια αρχαία πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα της θεότητας αυτής. Το όνομα *dhanu αρχικά φαίνεται να σήμαινε "γρήγορος, ταχύς".
Ο Ιορδάνης ποταμός, θα μπορούσε να προέρχεται και πάλι από το όνομα Ντάνου. (Ιορ - δάνης, Ιορ - ντάνης).
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία
Στέργιος Κουκουτέγος
Ο Στέργιος Κουκουτέγος ή Μπομπότας (1855 - 1947), γνωστός και ως καπετάν Τάσος ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Βέροια της Ημαθίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέργιος Κουκουτέγος γεννήθηκε το 1855 στη Βέροια Ημαθίας ενώ η οικογένειά του έλκυε την καταγωγή της από το Κάτω Σέλι (Κάτω Βέρμιο). Το 1905 συγκρότησε ένοπλη ομάδα της οποίας τέθηκε επικεφαλής και ακολούθως εγκαινίασε τη δράση του στο Βέρμιο. Προσπάθησε να αναχαιτίσει τη ρουμανική προπαγάνδα που προσπαθούσε να προσεταιριστεί τους βλαχόφωνους πληθυσμούς της περιοχής, καθώς και τις τυχόν αυθαιρεσίες των οθωμανικών αρχών.
Συνεργάστηκε σε πολλές κοινές επιχειρήσεις με τους αξιωματικούς Β. Σταυρόπουλο (Κόρακα) και Ν. Τσίτουρα (Τραϊανό) εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων σε περιοχές της Ημαθίας. Το 1907 πήρε μέρος με το σώμα του στη μάχη του Τσορνόβου (Φυτειάς), όπου ο οθωμανικός στρατός περικύκλωσε το σώμα του και επειτα του ζήτησε να παραδοθεί.
Τότε, ο Στέργιος Κουκουτέγος οργάνωσε σχέδιο απόδρασης και κατάφερε να διαφύγει. Το 1908 με την επανάσταση των Νεοτούρκων προσέφυγε στην Αθήνα, καθώς παρά τις προς το αντίθετο διαβεβαιώσεις του νέου καθεστώτος, οι Έλληνες οπλαρχηγοί κινδύνευαν με διώξεις.
Επέστρεψε λίγο καιρό αργότερα στη Βέροια, αναλαμβάνοντας αρχηγός της τοπικής πολιτοφυλακής. Έδρασε στη Βέροια και τα γύρω χωριά κατά τα έτη 1909 και 1910 προστατεύοντας την λειτουργία των τοπικών ελληνικών σχολείων από διάφορα προβλήματα που προέκυπταν τόσο από τον ρουμανικό όσο και από τον οθωμανικό παράγοντα.
Μετά την απελευθέρωση ο Κουκουτέγος εγκαταστάθηκε στη Βέροια και το 1937 το ελληνικό κράτος του αναγνώρισε σύνταξη οπλαρχηγού του Μακεδονικού Αγώνα. Πέθανε στη γενέτειρά το 1947.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Αλτοπάσο
Το Αλτοπάσο (ιταλικά: Altopascio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Άβαντι
thumb|Αργυρό νόμισμα του Βασιλείου Άβαντι, περ. 400-312 π.Χ.. Στην πρόσθια όψη εικονίζει ένα ψάρι, ενώ η πίσω όψη είναι κενή. Διαστάσεις: 10 x 9,32 [[Χιλιοστόμετρο|mm. Μάζα: 1,7 γραμμάριο.]] Το Άβαντι ή Αβάντι (σανσκρ. अवन्ति, Avanti) ήταν ένα μαχαγιαναπάδα («Μέγα Βασίλειο») της αρχαίας Ινδίας, που αντιστοιχεί χονδρικά στην περιοχή Μάλβα ή τη δυτική Μάλβα (στη σημερινή βορειο-κεντρική Ινδία). Κατά τα βουδιστικά κείμενα Ανγκουττάρα Νικάγια, το Άβαντι ήταν ένα από τα 16 μεγάλα βασίλεια του 6ου αιώνα π.Χ.. Χωριζόταν σε δύο μέρη από τα όρη Βίντυα, με το βόρειο τμήμα να έχει την πρωτεύουσά του στο Ουτζέιν και το νότιο να έχει το κέντρο του στο Μαχισματί.
Ο αρχαίος λαός που ανήκε σε αυτό το βασίλειο περιγράφηκε ως μαχαβάλα (πολύ ισχυρός) στο «Ουντιόγκα Πάρβα» (19.24), το 5ο βιβλίο της Μαχαβαράτα. Σύμφωνα με τις Βισνού Πουράνα (II.3), Μπαγκαβάτα Πουράνα (XII.I.36) και Βράχμα Πουράνα (XIX.17), οι Αβάντιοι συνδέονταν με τους κατοίκους της Μαλάβα, της Σαουράστρα, τους Αμπίρα/Γιαντάβ, τους Καρούσα και τους Αρμπούντα. Παρουσιάζονται να κατοικούν κατά μήκος των βουνών Παριγιάτρα ή Παριπάτρα, δυτικό τμήμα των Βίντυα.
Οι Χαϊχάγια του Μαχισματί
Σύμφωνα με τις Πουράνες, οι πρώτοι κυβερνήτες του Άβαντι ήταν οι Χαϊχάγια ή Χεχέγια, που κατέλαβαν την περιοχή από τους Νάγκα. Αρχικώς κυβερνούσαν από το Μαχισματί. Μερικές αναφορές ωστόσο έχουν την πόλη Ουτζέιν (τότε Ουτζαγίνι) ήδη ως πρωτεύουσα του βασιλείου. Αργότερα το όλο βασίλειο χωρίσθηκε σε δύο τμήματα, με συμ-πρωτεύουσες το Μαχισματί και το Ουτζαγίνι. Οι Χαϊχάγια ήταν μια συνομοσπονδία 5 φυλών, των Βιτιχότρα, των Μπότζα, των Άβαντι, των Τουντικέρα και των Σαρυάτα. Αργότερα έγιναν γνωστοί από την κυρίαρχη φυλή τους, τους Βιτιχότρα. Ο Ριπουντζάγια, ο τελευταίος Βιτιχότρα βασιλιάς στο Ουτζαγίνι, ανατράπηκε από τον υπουργό του Πουλίκα, ο οποίος πέρασε τον θρόνο στον γιο του τον Πραντυότα.
Η Ντίγκα Νικάγια αναφέρει έναν βασιλιά του Άβαντι ονόματι Βεσαμπού ή Βισβαμπού και την πρωτεύουσά του Μαχισατί (το Μαχισματί). Πιθανώς ήταν ένας ηγεμόνας των Βιτιχότρα.
Η Δυναστεία Πραντυότα
Ο Πραντυότα ήταν σύγχρονος του ιστορικού Βούδα, του Σιντάρτα Γκαουτάμα. και ήταν γνωστός και ως Τσανταπραντυότα Μαχασένα. Αιχμαλώτισε τον βασιλιά του βασιλείου Βάτσα, τον Ουνταγιάνα, αλλά αργότερα του έδωσε την κόρη του, τη Βασαβαντάτα, ως σύζυγο. Τότε το Άβαντι ήταν μία από τις 4 μεγάλες δυνάμεις της βόρειας Ινδίας. Η Μαχαβάγκα περιγράφει τον Πραντυότα ως σκληρό. Σύμφωνα με τη Mατζίμα Νικάγια, ο Ατζατασάτρου, ο βασιλιάς της Μάγκαντα, οχύρωσε τη Ρατζαγκρίχα (το σημερινό Ρατζγκίρ) για να την προστατεύσει από εισβολή του Πραντυότα. Ο Πραντυότα άνοιξε πόλεμο και με τον Πουσκαρασαρίν, βασιλιά των Ταξάσιλων Η κυρίως βασίλισσα του Πραντυότα, η Γκοπαλαμάτα, ήταν μαθήτρια του Βουδιστή μοναχού Μαχακατυαγιάνα και ανήγειρε μια στούπα στο Ουτζαγίνι.
Τον Πραντυότα διαδέχθηκε ο ένας από τους δυο γιους του, ο Παλάκα. Τζαϊνιστικές πηγές αναφέρουν ότι ο Παλάκα έγινε βασιλιάς την ημέρα του θανάτου του Μαχαβίρα. Κατά το Καθασαριτσάγκαρα και το Αβασυάκα καθανάκα, Το βασίλειο Βάτσα ήταν ήδη τμήμα του Άβαντι επί Παλάκα και ένας πρίγκιπας της βασιλικής του οικογένειας κυβερνούσε την πόλη Καουσάμπι. Στο θεατρικό έργο Mricchakatika (περ. 5ος αι. μ.Χ.), ο Παλάκα χαρακτηρίζεται ως ένας τύραννος που ανατράπηκε με λαϊκή εξέγερση. Αυτή η εξέγερση ανέβασε στον θρόνο του Ουτζαγίνι τον Αρυάκα. Οι Πουράνες αναφέρουν τον Ναντιβαρντάνα ή τον Βαρτιβαρντάνα ως διάδοχο του Αρυάκα. Αλλά αυτά τα ονόματα είναι πιθανώς παραφθορές του «Αβαντιβαρντάνα», του ονόματος του γιου του Παλάκα σύμφωνα με το Καθασαριτσάγκαρα, ή του ανεψιού του κατά το νεπαλέζικο Μπριχατκάθα. Ο Αβαντιβαρντάνα ηττήθηκε από τον Σισουνάγκα, βασιλιά της Μάγκαντα.
Υπό τη Μάγκαντα και τους Μάλαβα
Τον 4ο αιώνα π.Χ. ο Σαντραγκούπτα Μαουρύα της Μάγκαντα κατέκτησε το Άβαντι και το προσάρτησε στο βασίλειό του. Το Ουτζαγίνι, μία από τις επτά ιερές πόλεις των Ινδών, περίφημη για την ομορφιά και τον πλούτο της, έγινε κέντρο του βουδισμού και του Τζαϊνισμού.
Τον 2ο αιώνα π.Χ. βρίσκουμε τα εδάφη του Άβαντι να υπάγονται στη δυτική σατραπεία των Σάκα, με πρωτεύουσα και πάλι το Ουτζαγίνι και κυβερνήτη τον Ρουντράνταμαν Α΄. Το όνομα της φυλής των Μάλαβα, η οποία είναι άγνωστο το πότε ήλθε να εγκατασταθεί στην περιοχή, αντικατέστησε βαθμιαία την ονομασία «Άβαντι» του παλαιού βασιλείου και περιοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ινδίας Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας
Διφαινυλένιο
Το διφαινυλένιο είναι ένας στερεός αντιαρωματικός υδρογονάνθρακας, του οποίου το μόριο αποτελείται από δυο βενζολικούς δακτυλίους ενωμένους με δυο δεσμούς στις 1,2-θέσεις. Η δομή φαίνεται να είναι σταθερή, παρ' όλη την αντιντιαρωματικότητα του συστήματος.
Παραγωγή
1. Από βενζόλιο και ο-διχλωροβενζόλιο:
Παρεμβολή καρβενίων
μεθυλοδιφαινυλένια
φαινυλενοκυκλοεπτατριένια  (φλουορένιο)
Πηγές
Κατηγορία:Αντιαρωματικοί υδρογονάνθρακες Κατηγορία:C10
Βιέβις
Η Βιέβις (λιθουανικά: Vievis, πολωνικά: Jewie) είναι πόλη της Λιθουανίας. Έχει πληθυσμό 5.246 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται χτισμένη στις όχθες της λίμνης Βιέβις. Στα αξιοθέατα της πόλης συμπεριλαμβάνεται το Γεωλογικό μουσείο Λιθουανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Οράς Βερνέ
Ο Οράς Βερνέ (Horace Vernet, 1789 – 1863) ήταν Γάλλος ζωγράφος, γεννημένος στο Παρίσι. Ήταν απόγονος διάσημης οικογένειας ζωγράφων και γιος του ζωγράφου Κάρολου Βερνέ (Carle Vernet, 1758 – 1835). Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους οριενταλιστές καλλιτέχνες στη Δυτική Ευρώπη.
Από το 1828 ως το 1833, ο Βερνέ διετέλεσε διευθυντής της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη. Από πολύ νωρίς επηρεάστηκε από τις διδαχές του Κλασικισμού και τα ρομαντικά έργα του Βικτόρ Ουγκό και του Λόρδου Βύρωνα, όπως ήταν Ο Γκιαούρης (1813) του τελευταίου. Το 1833 έκανε, μαζί με τον Άγγλο ζωγράφο Ουίλιαμ Ουάιλντ (William Wylde), το πρώτο ταξίδι του στην Αλγερία, χώρα που πολλές φορές ξαναεπισκέφτηκε. Η παραμονή του στην Αλγερία επηρέασε καθοριστικά το ζωγραφικό έργο του.
Ο ανιψιός του Frederic Goupil – Fresquet, με τον οποίο ο Βερνέ είχε ταξιδέψει στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και το Μαρόκο, έγραψε μια περιγραφή του ταξιδιού τους «Το Ταξίδι στην Ανατολή με τον Οράς Βερνέ στα 1839 και 1840» (Le Voyage en Orient avec Horace Vernet en 1839 et 1840). Ο Βερνέ φιλοτέχνησε περισσότερους από 500 πίνακες και λιθογραφίες.
Αραβικός οριενταλισμός
Ο Βερνέ είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με τον ισλαμικό κόσμο και ήταν θιασώτης του αραβικού τρόπου ζωής. Το 1848, σε μια ομιλία του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Παρισιού, υποστήριξε την άποψη πως η τέχνη έπρεπε να απαλλαγεί από την ψευδοκλασική ενδυματολογική μόδα που κληρονόμησε από την Αναγέννηση και να υιοθετήσει τα ρούχα των σύγχρονων Αράβων, που μοιάζουν μ’ αυτά που φορούσαν οι Εβραίοι των βιβλικών χρόνων.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1830, ο Βερνέ είχε υιοθετήσει τις αραβικές ενδυμασίες στους πίνακές του με βιβλικό ή θρησκευτικό περιεχόμενο, όπως «Η Ρεβέκα στο Πηγάδι» (που εκτέθηκε στο Σαλόν το 1835). Στο ίδιο πλαίσιο κινούνταν και άλλα δέκα έργα του με βιβλικές σκηνές, που σχεδόν όλα τους περιστρέφονταν γύρω από το θέμα της αποπλάνησης.
Το σπουδαιότερο έργο «οριενταλιστικής» έμπνευσης του Βερνέ, που αποδίδει με αυθεντικότητα το αισθησιακό περιβάλλον της Ανατολής, είναι ο πίνακας «Ιούδας και Θάμαρ» (1840, Συλλογή Ουάλας, Λονδίνο), όπου η Χαναναία Θάμαρ εικονίζεται μεταμφιεσμένη σε πόρνη, με το ένα στήθος της γυμνωμένο και ξεγύμνωτο τον ένα μηρό της, με υποκριτικά μισοκαλυμμένο το πρόσωπό της που μόνο τα προκλητικά μάτια της φαίνονται, να προσπαθεί να αποπλανήσει τον πεθερό της Ιούδα. Το ίδιο «ανατολίτικο» περιβάλλον κυριαρχεί και στους πίνακες «Ο Ιωσήφ προδίδεται από τα αδέλφια του» (1853) και «Το πανωφόρι του Ιωσήφ» (1853).
Υμνητής της αποικιοκρατίας
Ο Οράς Βερνέ έγινε κυρίως γνωστός ως ζωγράφος στρατιωτικών θεμάτων. Λόγω των βοναπαρτικών ιδεών του αποκλείστηκε από το Σαλόν του 1822, όπου παρουσίασε το «Πρόχωμα του Κλισύ» (Μουσείο του Λούβρου), θέμα που αναφερόταν στην άμυνα του Παρισιού. Ο Κάρολος Ι΄ εκτίμησε τη δουλειά του και του παρήγγειλε μια οροφή για το Λούβρο: «Ο Ιούλιος Β΄ σε συζήτηση με τον Μπραμάντε, τον Ραφαήλ και τον Μιχαήλ Άγγελο».
Μετά το ταξίδι του στην Αλγερία το 1833, ο Βερνέ έγινε ο υμνητής των γαλλικών αποικιακών κτήσεων. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος του ανέθεσε να φιλοτεχνήσει μεγάλες συνθέσεις από την πολιορκία της Κωνσταντίνης για την Πινακοθήκη των Μαχών στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Ο Βερνέ απεικόνισε επίσης την «Κατάληψη του σπιτιού του Αμπντ ελ-Καντέρ» (1845), τη «Μάχη του Ιλύ» (Isly) (1846) κ. ά. Ο ρόλος του Βερνέ ως επίσημου ζωγράφου της Βασιλικής Αυλής δεν ατόνησε με τη Δεύτερη Αυτοκρατορία, όταν φιλοτέχνησε την προσωπογραφία του Ναπολέοντος Γ' και την εκστρατεία της Κριμαίας.
Ανάμεσα στις εκατοντάδες των έργων του περιλαμβάνονται: «Ο Μαζέπα και οι λύκοι» (1826, Μουσείο Καλβέ), «Πολωνός Προμηθέας» (1831), «Ο Άραβας παραμυθάς» (1833), «Ο Άγγελος του Θανάτου» (1851, Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη), «Οδόφραγμα στην Οδό Σουφλό στις 24 Ιουνίου 1848» κ. ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Κονιδαράτα Κεφαλονιάς
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Βαλεντίνος Σιέλης
Ο Βαλεντίνος Σιέλης (γεννημένος στις 1 Μαρτίου 1990, στην Πάφο, Κύπρος) είναι Κύπριος διεθνής ποδοσφαιριστής, o οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού για την Ανόρθωση Αμμοχώστου.
Μπάνι ντι Λούκκα
Το Μπάνι ντι Λούκκα (ιταλικά: Bagni di Lucca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παμπελοποννησιακό Στάδιο
Το Παμπελοπονησιακό Στάδιο είναι αθλητική εγκατάσταση και αποτελεί μέρος του σύγχρονου Παμπελοποννησιακού Εθνικού Αθλητικού Κέντρου (Π.Ε.Α.Κ.), ευρισκόμενο στην Πάτρα και συγκεκριμένα στην συνοικία Κουκούλι, νοτιοανατολικά του κέντρου της πόλης.
Κατασκευάστηκε το 1981, με την ονομασία Εθνικό Στάδιο Πατρών. Το 2004 ανακατασκευάστηκε και έκτοτε πήρε την ονομασία Παμπελοποννησιακό Στάδιο, καθώς και φιλοξένησε αγώνες ποδοσφαίρου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.
Η αρχική του χωρητικότητα ήταν 16.000 θεατές και έπειτα την ανακαίνιση του ανήλθε σε 23.588 θέσεις, με τις μισές από αυτές είναι στεγασμένες. Μετά την παραχώρηση του στο Δήμο Πατρέων, η χωρητικότητα μειώθηκε στις 20.252 θέσεις.
Γενικά στοιχεία
Διαθέτει στίβο 8 λωρίδων που περιβάλλει τον ποδοσφαιρικό αγωνιστικό χώρο. Επιπλέον, διαθέτει βοηθητικό ανοιχτό γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα (γρασίδι) με επίσης περιβάλλοντα στίβο, δύο μικρά γήπεδα ποδοσφαίρου με τεχνητό (πλαστικό) χλοοτάπητα, δύο ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ, κυλικείο, αλλά και μεγάλους χώρους στάθμευσης οχημάτων. Ακόμα, στις αίθουσες του κάτω από τις κερκίδες στεγάζονται διάφοροι αθλητικοί και πολιτιστικοί σύλλογοι καθώς και φορείς της πόλης.
Χρήση
Το γήπεδο έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από την Παναχαϊκή, η οποία έχει παίξει εκεί αρκετά παιχνίδια της κατά καιρούς, αλλά και από τον Πατραϊκό που αποτέλεσε την έδρα του για δύο χρόνια περίπου από το 1999 έως το 2001.
Το 2005 διεξάχθηκε ο ποδοσφαιρικός τελικός Κυπέλλου Ελλάδας όπου ήρθαν αντιμέτωποι ο Ολυμπιακός με τον Άρη, με τους Πειραιώτες να νικούν με 3-0 και να κατακτούν τον τίτλο.
Σήμερα το Παμπελοποννησιακό αποτελεί ένα πολυδύναμο αθλητικό κέντρο, καθώς και την μεγαλύτερη αθλητική εγκατάσταση στην Αχαΐα και την Δυτική Ελλάδα.
Τοποθεσία
Το Παμπελοποννησιακό βρίσκεται στη ανατολική-νοτιοανατολική (ΑΝΑ) πλευρά της Πάτρας, στην συνοικία Κουκούλι και απέχει από το κέντρο της πόλης περίπου 4 χιλιόμετρα.
Η κεντρική είσοδος και η πρόσβαση προς τους αθλητικούς χώρους γίνεται από την Λεωφόρο Πατρών-Κλάους, ενώ το στάδιο περιβάλλουν επίσης οι οδοί Ιωάννη Ρίτσου και Γεωργίου Σεφέρη καθώς και η Λεωφόρος Ελευθερίου Βενιζέλου (Κωνσταντίνου Τσάτσου από το ύψος του σταδίου και πάνω-ανατολικά).
Ανακατασκευή και Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
Κατά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 το Παμπελοποννησιακό φιλοξένησε διάφορους αγώνες ποδοσφαίρου. Συγκεκριμένα, εκεί διεξάχθηκαν πέντε προκριματικοί και ένας προημιτελικός από το τουρνουά ανδρών, καθώς και τρεις προκριματικοί, ένας προημιτελικός και ένας ημιτελικός από το τουρνουά γυναικών.
Αναγκαία προϋπόθεση όμως πριν την διεξαγωγή των αγώνων εκεί, ήταν η ανακατασκευή του σταδίου. Γι' αυτό το λόγο πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένα έργα αναβάθμισης του από τα μέσα του 2002 μέχρι την άνοιξη του 2004. Η αρχιτεκτονική μελέτη ήταν ευθύνη του γραφείου «Γραμματόπουλος-Πανουσάκης & Συνεργάτες» για λογαριασμό της Γενικής Γραμματέας Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.), ενώ τις εργασίες εκτέλεσαν οι κατασκευαστικές εταιρίες «Έμπεδος Α.Ε.» και «Δομική Κρήτης Α.Ε.», με συνολικό κόστος περίπου 30.000.000 €.
Τα έργα που πραγματοποιήθηκαν περιέλαβαν: επέκταση της δυτικής εξέδρας, σκέπαστρο πάνω από τη δυτική πλευρά του σταδίου, νέες ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις, τοποθέτηση πλαστικών καθισμάτων, ηλεκτρονικούς πίνακες, αναμόρφωση όλων των χώρων κάτω από τις κερκίδες, κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης, αλλαγή του ηλεκτροφωτισμού κ.α. Η χωρητικότητα του σταδίου πριν την ανακαίνιση του, ανερχόταν περίπου σε 18.000 θεατές (χωρίς καθίσματα) και μετά από αυτή ανήλθε σε 23.588 θέσεις.
Η ανακατασκευή επιτρέπει τη μελλοντική ανέγερση επέκτασης των εξεδρών και από την ανατολική πλευρά του σταδίου, όμοια με τη δυτική η οποία που ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε το 2004. Αν πραγματοποιηθεί στο μέλλον κάτι τέτοιο, η χωρητικότητα του Παμπελοποννησιακού Σταδίου θα αυξηθεί κατά 6.500 θέσεις, φτάνοντας συνολικά περίπου τις 30.000 θέσεις.
Το ανακαινισμένο στάδιο παραδόθηκε σε χρήση στις 28 Μαρτίου του 2004 με την διεξαγωγή του τελικού του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της Ε.Π.Σ. Αχαΐας ανάμεσα στο Ζαβλάνι και την Αστραπή Ψαροφαΐου, σε έναν αγώνα που νικήτρια ομάδα αναδείχτηκε η πρώτη με σκορ 2-1 στην παράταση που ακολούθησε έπειτα από ισοπαλία (1-1) στην κανονική διάρκεια.
Ρεκόρ
Το ρεκόρ προσέλευσης πριν την ανακαίνιση και την αύξηση της χωρητικότητας του, ήταν 16.839 θεατές σε ποδοσφαιρική αναμέτρηση ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την Λάρισα το 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πάτρα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Παναχαϊκή Γ.Ε. (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Π.Α.Σ. Πατραϊκός Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
Οικογένεια Γερούση
Η οικογένεια Γερούση είναι παλιά πατρινή οικογένεια κτηματιών και εμπόρων σμυρνιακής καταγωγής.Τα μέλη της εγκαταστάθηκαν στην Πάτρα το 1837 και δημιούργησαν έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς οίκους της Ελλάδας με υποκαταστήματα στο Λονδίνο, την Τεργέστη, τη Σύρο, την Πάτρα κ.α.
Η επιχειρηματική δράση
Αρχικά η οικογένεια Γερούση είχε εγκατασταθεί στη Σύρο, γύρω στο 1823, όπου μετέφερε το εμπορικό της κέντρο. Το 1837 όμως, για στρατηγικούς κυρίως λόγους, μετεγκαταστάθηκε στην Πάτρα που είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται σαν εμπορικό κέντρο. Ο εμπορικός οίκος Γερούση δραστηριοποιήθηκε στις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων προς το εξωτερικό, στις εισαγωγές μεταποιημένων προϊόντων στις αγορές της Ανατολής ενώ είχε επεκταθεί και στον τραπεζικό κλάδο, δηλαδή στον δανεισμό και στην ασφάλεια. Η ασφαλιστική εταιρεία «Ανατολή» ήταν στην ιδιοκτησία της οικογένειας.
Στην Πάτρα αγόρασαν μεγάλες εκτάσεις γης και σύντομα εξελίχτηκαν σε μια από τις ισχυρότερες οικογένειες της πόλης. Κοντά στα Σαγέϊκα υπάρχει ο οικισμός Γερουσαίικα, όπου ο Σωτήριος Γερούσης διατηρούσε εκτάσεις γης ενώ η οικογένεια Γερούση είχε μεγάλα κομμάτια γης στο Ρίο, στο Καστελλόκαμπο, στην Αγυιά, στο Λυκοχορό, στα Κανδριάνικα, στο Τσιβδί κ.α. Ο οικογενειακός τάφος βρίσκεται στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών και είναι θαμμένος σε αυτόν και ο Εμμανουήλ Χαιρέτης.
Σημαντικά μέλη της οικογένειας
Σημαντικά μέλη της οικογένειας ήταν ο Σωτήριος Γερούσης, έμπορος, δημοτικός σύμβουλος Πατρών & ένας απο τους εννιά φιλομοναρχικούς κτηματίες που βραβεύθηκαν από τον Όθωνα, ο Κωνσταντίνος Γερούσης, σταφιδέμπορας και κτηματίας, ο Περικλής Γερούσης, υιός του Μανώλη, έμπορος και δήμαρχος Πατρέων και ο Αιμίλιος Μπεντερμάρχερ Γερούσης, καθηγητής νομικής. Τα μέλη της οικογένειας συνδέθηκαν με επιγαμιαίους δεσμούς με τις οικογένειες Χαιρέτη, Μπαγιόνα, Σταθακοπούλου, Μπαντερμάχερ, Παναγοπούλου, Μομφερράτου, Καμπίτση κ.α Συγκεκριμένα η Ασπασία Γερούση, κόρη του Σωτήριου Γερούση, παντρεύτηκε τον Μανουήλ Χαιρέτη, γόνο της γνωστής Κρητικής βυζαντινής οικογένειας, ο Χρήστος Γερούσης την Ελισάβετ Σταθακοπούλου, η Χριστίνα, κόρη του Χρήστου, τον Μαυρίκιο Μπαγιόνα, τέκνο αυτών ο καθηγητής ιστορίας της φιλοσοφίας Αυγούστος Κωνσταντίνος Μπαγιόνας ενώ οι κόρες του Αιμίλιου Γερούση, η Χριστίνα, η Ειρήνη, η Αμαλία και η Πόπη παντρεύτηκαν τον Παναγόπουλο, τον Μομφερράτο, τον Καμπίτση και τον Μπαντερμάχερ αντίστοιχα. Γιος του τελευταίου ήταν ο Αιμίλιος Μπεντερμάρχερ Γερούσης. Αξίζει επίσης να μνημονευθεί και η Σουζάνα Γερούση, η οποία δώρισε το ρολόι του ναού του Παντοκράτορα.
Βιβλιογραφία - Πηγές
*
Κριτική ανάλυση λόγου
Η κριτική ανάλυση του λόγου είναι μία διεπιστημονική προσέγγιση στην μελέτη του λόγου, η οποία βλέπει την γλώσσα ως μία μορφή κοινωνικής πρακτικής και εστιάζει στους τρόπους με τους οποίους η κοινωνική και πολιτική κυριαρχία αναπαράγεται μέσα από τον προφορικό και κειμενικό λόγο.
Από την έκδοση του βιβλίου Γλώσσα και Εξουσία του Νόρμαν Φέρκλαφ το 1989 και έπειτα, η κριτική ανάλυση του λόγου έχει χρησιμοποιηθεί ως μέθοδος πολυεπιστημονικής ανάλυσης στα πεδία των Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών επιστημών. Δεν αυτοπεριορίζεται αποκλειστικά ως μέθοδος, αν και η κοινή γνώμη των κριτικών ανάλυσης του λόγου είναι πως η γλώσσα και η εξουσία συνδέονται.
Γενετική-μετασχηματιστική γραμματική
Στη γλωσσολογία, μία μετασχηματιστική γραμματική ή αλλιώς γενετική-μετασχηματιστική γραμματική είναι η γενετική γραμματική, ειδικότερα μίας φυσικής γλώσσας, η οποία έχει αναπτυχθεί στις συντακτικές δομές των γραμματικών φραστικών δομών (σε αντίθεση με των γραμματικών εξάρτησης). Η μετασχηματιστική γραμματική ανήκει στην παράδοση συγκεκριμένων μετασχηματιστικών γραμματικών. Η έρευνα της μετασχηματιστικής γραμματικής βασίζεται κατά κύριο λόγο στο Μινιμαλιστικό Πρόγραμμα του Νόαμ Τσόμσκι. Ο Chomsky είναι ο εισηγητής της γενετικής-μετασχηματιστικής γραμματικής, την οποία υποστήριξε κυρίως με το ριζοσπαστικό γλωσσολογικό του σύγγραμμα "Συντακτικές Δομές" του 1957. Η γενετική θεωρία του για τη γλώσσα χαρακτηρίζεται από κάποιες σταθερές παραδοχές όπως η ικανότητα του ανθρώπου να παράγει και να κατανοεί άπειρο, θεωρητικά, αριθμό προτάσεων. Ο Chomsky αναφέρει ότι η γλώσσα είναι έμφυτη και μας οδηγεί βάσιμα στην υπόθεση για την ύπαρξη γλωσσικών καθολικών, γενικευμένων δομών και περιορισμών στους οποίους υπακούουν όλες οι φυσικές γλώσσες, παρά την μεγάλη ποικιλία τους. Η ύπαρξη μιας εγγενούς «Καθολικής Γραμματικής» καθιστά το παιδί ικανό να μαθαίνει τη μητρική του γλώσσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, παρά την αποσπασματικότητα των δεδομένων τα οποία προσλαμβάνει ο άνθρωπος στα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Ο Chomsky αμφισβήτησε τη συμπεριφοριστική θεωρία για τη γλωσσική κατάκτηση και προώθησε ένα φορμαλιστικό πρότυπο περιγραφής και ανάλυσης της γλώσσας, κυρίως στον τομέα της σύνταξης. Ο τρόπος με τον οποίο ο Chomsky απέδωσε φορμαλιστικά τη γλωσσική ικανότητα εξηγεί επαρκώς τη λεγόμενη "γλωσσική δημιουργικότητα", βασική ιδιότητα των φυσικών γλωσσών: με έναν πεπερασμένο αριθμό κανόνων και ένα συγκεκριμένο σύνολο γλωσσικών μονάδων (φωνολογικών και λεξικών), οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να παραγάγουν και να αντιληφθούν άπειρο πλήθος προτάσεων στις οποίες συμπεριλαμβάνονται προτάσεις που ποτέ ξανά δεν έχουν παραχθεί.
Στις "Συντακτικές Δομές" ο Chomsky εισάγει την έννοια της "μετασχηματιστικής γραμματικής". Θέτει ως σκοπό της γραμματικής την πρόβλεψη όλων των γραμματικών, δηλαδή σωστά σχηματισμένων, προτάσεων μιας γλώσσας και μόνον αυτών. Ακόμη, πιστεύει πως, η παραγωγή προτάσεων δεν περιγράφεται ικανοποιητικά στο πλαίσιο γραμμικών αναπαραστάσεων: το βασίζει στο γεγονός ότι στις φυσικές γλώσσες είναι δυνατή η απεριόριστη παρεμβολή άλλων δομών μεταξύ δύο αλληλεξαρτώμενων συστατικών, ενώ ένα γραμμικό πρότυπο εξηγεί την αλληλεξάρτηση μόνο συνεχόμενων συστατικών. Έτσι, επιχειρηματολογεί υπέρ της άποψης ότι η πρόταση έχει ιεραρχική δομή, η οποία μπορεί να αναπαρασταθεί στο πλαίσιο των γραμματικών φραστικής δομής. Οι κανόνες φραστικής δομής προσφέρουν το πλεονέκτημα της "αναδρομής", δηλαδή, της ιδιότητας των κανόνων να μπορούν να εφαρμόζονται απεριόριστα.
Συμπερασματικά, οι βασικές απόψεις του Chomsky είναι οι εξής:
-Η γλωσσική δημιουργικότητα του ανθρώπου είναι γενετικά καθορισμένη, άρα καθολική (έτσι, ανατρέπεται το συμπεριφορικό πρότυπο)
-Τα βασικά χαρακτηριστικά της γλώσσας προϋπάρχουν ως εγγενή στοιχεία (δομές) στο μυαλό του παιδιού και ενεργοποιούνται στο γλωσσικό περιβάλλον όπου μεγαλώνει
Ο μηχανισμός παραγωγής γραμματικά ορθών προτάσεων ονομάζεται "γλωσσική ικανότητα". Η δε ικανότητα παραγωγής λόγου σε πραγματικές περιστάσεις όπου μεσολαβούν διάφοροι ψυχολογικοί παράγοντες ονομάζεται "γλωσσική επιτέλεση". Στόχος του γλωσσολόγου είναι η σύλληψη και η περιγραφή του πεπερασμένου μηχανισμού γένεσης των προτάσεων (γενετική γραμματική), δηλαδή η περιγραφή της γλωσσικής ικανότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Εφαρμοσμένη γλωσσολογία
Παιδική πορνογραφία
Η παιδική πορνογραφία είναι παράνομη πορνογραφία σε πλείστα νομικά συστήματα η οποία εκμεταλλεύεται παιδιά για την πρόκληση σεξουαλικής διέγερσης. Μπορεί να παράγεται με την άμεση εμπλοκή ή σεξουαλική επίθεση σε παιδί (γνωστές και ως εικόνες παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης)  ή μπορεί να αποτελεί προσομοίωση παιδικής πορνογραφίας. Η κακοποίηση του παιδιού λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια σεξουαλικών πράξεων ή λάγνων εκθέσεων γεννητικών οργάνων ή ηβικών περιοχών που καταγράφονται στην δημιουργία παιδικής πορνογραφίας. Η παιδική πορνογραφία μπορεί να χρησιμοποιεί διάφορα μέσα, συμπεριλαμβανομένων κειμένων, περιοδικών, φωτογραφιών, γλυπτικής, σχεδίου, ζωγραφικής, κινουμένων σχεδίων, ηχογράφησης, βίντεο, και βιντεοπαιχνιδιών. Η δημιουργία της μπορεί να αποσκοπεί σε κερδοσκοπικούς ή άλλους λόγους.
Η παιδική πορνογραφία είναι παράνομη και λογοκρίνεται στις περισσότερες δικαιοδοσίες στον κόσμο. Ενενήντα τέσσερα από τα 187 κράτη μέλη της Ιντερπόλ είχαν νόμους που αντιμετώπιζαν ειδικά την παιδική πορνογραφία από το 2008, αν και αυτό δεν περιλαμβάνει τα έθνη που απαγορεύουν κάθε πορνογραφία. Από αυτές τις 94 χώρες, οι 58 ποινικοποίησαν την κατοχή παιδικής πορνογραφίας ανεξάρτητα από την πρόθεση διανομής. Τόσο η διανομή όσο και η κατοχή αποτελούν πλέον ποινικά αδικήματα σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες. Ένα ευρύ κίνημα εργάζεται για την παγκοσμιοποίηση της ποινικοποίησης της παιδικής πορνογραφίας, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων διεθνών οργανισμών όπως τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι παραγωγοί παιδικής πορνογραφίας προσπαθούν να αποφύγουν τη δίωξη διανέμοντας το υλικό τους πέρα ​​από τα εθνικά σύνορα, αν και αυτό το ζήτημα αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο με τακτικές συλλήψεις υπόπτων από διάφορες χώρες που πραγματοποιούνται την τελευταία δεκαετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορνογραφία Κατηγορία:Εγκλήματα Κατηγορία:Παιδική κακοποίηση Κατηγορία:Σεξουαλικά εγκλήματα
Μπάργκα
Το Μπάργκα (ιταλικά: Barga) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (αγγλικά: Harvard University) είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο των Η.Π.Α. στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, ουσιαστικά προάστιο της Βοστώνης, που χωρίζεται από την πόλη από τον ποταμό Τσαρλς. Είναι ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια στον κόσμο.
Το Χάρβαρντ είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο των Η.Π.Α.., Ιδρύθηκε το 1636 με το όνομα New College (Νέο Κολέγιο) με πρότυπο τα παλιά αγγλικά πανεπιστήμια. Το 1639 πήρε το όνομα Κολέγιο Χάρβαρντ (Harvard College) από τον πρώτο ευεργέτη του, έναν νεαρό κληρικό με το όνομα Τζον Χάρβαρντ, απόφοιτο του Κολεγίου Εμάνουελ στο Κέιμπριτζ, ο οποίος κληροδότησε στο κολέγιο 400 βιβλία και 779 λίρες στερλίνες. Η πρώτη επίσημη αναφορά του Χάρβαρντ ως πανεπιστημίου και όχι ως κολεγίου έγινε στο νέο Σύνταγμα της Μασαχουσέτης, το 1780. Τη σημερινή του μορφή ως σύγχρονο ερευνητικό πανεπιστήμιο την έλαβε όταν ήταν πρόεδρός του ο Τσαρλς Γουίλιαμ Έλιοτ, την περίοδο 1869-1909. Είναι μέλος της άτυπης ομάδας παραδοσιακών αμερικανικών πανεπιστημίων που είναι γνωστή ως Ivy League («Συνδικάτο του Κισσού»), από τα φυτά που αναρριχώνται στους τοίχους των κτηρίων τους.
Έχει 6.500 προπτυχιακούς και 12.250 μεταπτυχιακούς φοιτητές και περισσότερους από 270.000 αποφοίτους, οι οποίοι και συνεργάζονται στενά μέσω του δικτύου αποφοίτων. Το καταπίστευμα του πανεπιστημίου, μετά από την ιδιαίτερα επιτυχημένη επένδυση των κεφαλαίων του κατά την δεκαετία του 1990, φτάνει τα 25,6 δις. δολάρια. Τα έξοδα διδάκτρων κατά το 2004-05 ήταν 27.448 δολάρια, αλλά πολλοί φοιτητές τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης και υποτροφιών.
Αποικιοκρατία
Το Χάρβαρντ ιδρύθηκε το 1636 μέσω της ψηφοφορίας του Μεγάλου και Γενικού Δικαστηρίου της Αποικίας Bay της Μασαχουσέτης. Το 1638, απέκτησε το πρώτο γνωστό τυπογραφείο της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής. Το 1639, ονομάστηκε σε κολέγιο Χάρβαρντ εις τιμήν του αποθανόντα κληρικού Τζον Χάρβαρντ, απόφοιτου του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ που δώρισε στο σχολείο 779 λίρες και τη βιβλιοθήκη του με περίπου 400 τόμους.
Μια δημοσίευση του 1643 χαρακτήρισε το σκοπό του σχολείου, "να προωθήσει τη μάθηση και να το διαιωνίσει στα τέκνα, να μην αφήσουμε ένα αναλφάβητο υπουργείο όταν οι σημερινοί υπουργοί μας θα βρεθούν στη σκόνη". Εκπαίδευσε πολλούς πουριτανούς υπουργούς στα πρώτα του χρόνια και προσέφερε ένα κλασικό πρόγραμμα σπουδών βασισμένο στο αγγλικό πανεπιστημιακό μοντέλο (πολλοί ηγέτες στην αποικία είχαν παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ) αλλά συμμορφώνονταν με τις αρχές του πουριτανισμού.
19ος αιώνας
Τον 19ο αιώνα, οι ιδέες του Διαφωτισμού, της λογικής, και της ελεύθερης βούλησης διαδόθηκαν μεταξύ των υπουργών του Κογκρέσου, θέτοντας αυτούς τους υπουργούς σε εντάσεις με τα πιο παραδοσιακά, καλβινιστικά κόμματα. Όταν ο καθηγητής θεολογίας του Χόλλις, Ντέιβιντ Τάπαν, πέθανε το 1803 και ο πρόεδρος Τζόζεφ Ουίλαρντ πέθανε έναν χρόνο αργότερα, ξέσπασε ένας αγώνας για την αντικατάστασή τους. Ο Χένρι Ουέιρ εξελέγη στην έδρα του Χόλλις το 1805 και ο φιλελεύθερος Σάμιουελ Ουέμπερ διορίστηκε στην προεδρία δύο χρόνια αργότερα, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από την κυριαρχία των παραδοσιακών ιδεών στο Χάρβαρντ στην κυριαρχία των φιλελεύθερων, αρμινιανικών ιδεών.
Ο Τσαρλς Γουίλιαμ Έλιοτ, πρόεδρος από το 1869 έως το 1909, απέκλεισε την ευνοημένη θέση του Χριστιανισμού από το πρόγραμμα σπουδών, ενώ το έθεσε προς την επιλογή του κάθε φοιτητή. Αν και ο Έλιοτ ήταν το κρίσιμο πρόσωπο για την εκκοσμίκευση της αμερικανικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, παρακινούνταν, όχι από την επιθυμία για εκκοσμίκευση της εκπαίδευσης, αλλά από τις υπερβατικές μοναρχικές πεποιθήσεις από τις οποίες επηρεάστηκε από τον Ουίλιαμ Έλερι Τσάνινγκ και τον Ραλφ Ουάλντο Εμερσον.
20ος αιώνας
Τον 20ό αιώνα, η φήμη του Χάρβαρντ αυξήθηκε μιας και οι αυξανόμενες δωρεές και οι εξέχοντες καθηγητές επέκτειναν τους ορίζοντες του πανεπιστημίου. Η ταχεία αύξηση των εγγραφών συνεχίστηκε καθώς ξεκίνησαν νέες μεταπτυχιακές σχολές και επεκτάθηκε το προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Το κολέγιο Ράντκλιφ, που ιδρύθηκε το 1879 ως το γυναικείο παράρτημα του κολεγίου Χάρβαρντ, έγινε ένα από τα πιο εξέχοντα σχολεία για τις γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Χάρβαρντ έγινε ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Αμερικανικών Πανεπιστημίων το 1900.
Το φοιτητικό σώμα στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα ήταν κατά κύριο λόγο «παλαιοί, υψηλού επιπέδου προτεστάντες, ειδικά επισκοπικοί, κογκρεσιονιστές και πρεσβυτεριανοί». Μια πρόταση του 1923 του Προέδρου Α. Λώρενς Λόουελ ότι οι Εβραίοι πρέπει να περιορίζονται στο 15% των προπτυχιακών φοιτητών απορρίφθηκε, αλλά ο Λόουελ απαγόρευσε τους μαύρους από το να γίνουν φοιτητές της σχολής.
Ο Πρόεδρος Τζέιμς Μπ. Κόναντ αναζωογόνησε τις δημιουργικές υποτροφίες για να εγγυηθεί την υπεροχή του Χάρβαρντ μεταξύ των υπόλοιπων ερευνητικών ιδρυμάτων. Είδε την τριτοβάθμια εκπαίδευση ως μια ευκαιρία για τους ταλαντούχους και όχι ως δικαιώματα για τους πλούσιους, έτσι ο Κόναντ σχεδίασε προγράμματα για τον εντοπισμό, την πρόσληψη και την υποστήριξη ταλαντούχων νέων. Το 1943, ζήτησε από τη σχολή να κάνει μια οριστική δήλωση για το τι θα έπρεπε να είναι η γενική εκπαίδευση, τόσο στη δευτεροβάθμια όσο και στο επίπεδο του κολεγίου. Η προκύπτουσα έκθεση, που δημοσιεύθηκε το 1945, ήταν ένα από τα πιο επιδραστικά μανιφέστο στην αμερικανική εκπαίδευση του 20ού αιώνα.
Μεταξύ του 1945 και του 1960, οι εισαγωγές άνοιξαν για να φέρουν μια πιο διαφορετική ομάδα μαθητών. Μη αντλώντας πλέον κυρίως από επιλεγμένα σχολεία προετοιμασίας της Νέας Αγγλίας, το προπτυχιακό κολέγιο έγινε προσβάσιμο σε ταλαντούχους μαθητές της μεσαίας τάξης από δημόσια σχολεία. Πολλοί περισσότεροι Εβραίοι και καθολικοί έγιναν δεκτοί, αλλά λίγοι μαύροι, ισπανόφωνοι ή Ασιάτες. Καθ' όλη τη διάρκεια του υπόλοιπου 20ού αιώνα, το Χάρβαρντ έγινε πιο δεκτικό προς τη διαφορετικότητα.
Τα μεταπτυχιακά σχολεία του Χάρβαρντ άρχισαν να δέχονται γυναίκες σε μικρούς αριθμούς στα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι μαθήτριες στο κολέγιο Ράντκλιφ (το οποίο από το 1879 πληρώνουν καθηγητές του Χάρβαρντ για να επαναλάβουν τις διαλέξεις τους για γυναίκες) άρχισαν να παρακολουθούν μαθήματα στο Χάρβαρντ μαζί με τους άνδρες. Οι γυναίκες εισήχθησαν για πρώτη φορά στην ιατρική σχολή το 1945. Από το 1971, το Χάρβαρντ έχει ελέγξει ουσιαστικά όλες τις πτυχές της προπτυχιακής εισαγωγής, διδασκαλίας και στέγασης για τις γυναίκες του Ράντκλιφ. Το 1999, το Ράντκλιφ συγχωνεύτηκε και επίσημα με το Χάρβαρντ.