cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλκυονέας (Γίγαντας)
Γιγαντομαχία
Στη Γιγαντομαχία ο Αλκυονέας αγωνίσθηκε στο πλευρό του γίγαντα Πορφυρίωνα. Ο Ηρακλής, με την προτροπή και τις οδηγίες της θεάς Αθηνάς, κατάφερε και σκότωσε τον Αλκυονέα έχοντας μαζί του τον Τελαμώνα, όπως αναφέρει ο Πίνδαρος. Προηγουμένως, ο Αλκυονέας είχε συντρίψει 12 άρματα και 24 συντρόφους του Ηρακλή με ένα μεγάλο λιθάρι. Λέγεται μάλιστα ότι το λιθάρι αυτό το είχε ρίξει και εναντίον του Ηρακλή, αλλά ο ήρωας το απέκρουσε με το ρόπαλό του. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το μυθικό αυτό λιθάρι βρισκόταν ακόμα κάπου στον Ισθμό της Κορίνθου.
Η μάχη του Ηρακλή με τον Αλκυονέα κατά τη Γιγαντομαχία απεικονίζεται σε διάφορα αγγεία, με τον Ηρακλή όρθιο και στο πλάι του την Αθηνά να τον καθοδηγεί. Ο Ηρακλής σημαδεύει με το τόξο του τον Αλκυονέα. Ο Γίγαντας παριστάνεται να πέφτει ανάσκελα, να του φεύγει από το χέρι ένα ρόπαλο που κρατούσε, ενώ τον κυριεύει ο Ύπνος, που εικονίζεται ως φτερωτός δαίμονας να του δένει τα μέλη του σώματός του.
Ο Πίνδαρος αποκαλεί τον Αλκυονέα «Βουβότα», δηλαδή βουκόλο. Το επίθετο αυτό ίσως να σχετίζεται με την αρπαγή των βοδιών του θεού Ηλίου και της Ερυθείας. Σύμφωνα με την ερμηνεία του μύθου από τον Λούντβιχ Πρέλερ, ο Αλκυονέας παριστάνει τον χειμώνα που καταδικάζεται σε αδυναμία και τελικώς πληγώνεται θανάσιμα από τον ηλιακό ημίθεο Ηρακλή.
Πηγές
Αλκυονεας Γ
Fiat Seicento
Το Fiat Seicento ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, από τον Μάρτιο του 1998 έως τον Δεκέμβριο του 2009. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.328.839 αντίτυπα, και από αυτά, το 1,1 εκατομμύριο έως τον Απρίλιο του 2004, όταν το μοντέλο υπέστη μια ελαφρά ανανέωση.
Κατά την εισαγωγή του, αντικατέστησε το Fiat Cinquecento, με το οποίο είχε μια σχετικά παρόμοια αισθητική, καθώς είχε βασιστεί στο πλαίσιο «Type 0» του Cinquecento, με πιο καμπυλωτή όμως εμφάνιση. Η ονομασία Seicento (ιταλικά: «εξακόσια») δόθηκε στο μοντέλο, καθώς είχε θεωρηθεί τότε ως ο ιδεολογικός απόγονος του κλασικού Fiat 600 του 1955. Το 2005, το Seicento μετονομάστηκε σε Fiat 600 (με αριθμητική αναγραφή του ονόματος) για τον εορτασμό της 50ής επετείου από την παρουσίαση του κλασικού Fiat 600. Τελικώς, αντικαταστάθηκε τον Ιούλιο του 2007 από το Fiat Nuova 500.
Βασικά στοιχεία
Στις αρχές του 2004, η δεξιοτίμονη εκδοχή του Seicento διακόπηκε και το μοντέλο αποσύρθηκε από αυτές τις αγορές, λόγω της άφιξης του καινούριου και πρακτικότερου Fiat Panda, που γνώρισε επίσης μεγάλη απήχηση. Ωστόσο, η αριστεροτίμονη εκδοχή διατηρήθηκε, ως μια φθηνότερη εναλλακτική λύση, αν και σε πολύ βραδύτερους ρυθμούς παραγωγής, ενώ τον Απρίλιο του 2004 υπέστη μια ελαφρά ανανέωση. Το 2005, το Fiat Seicento μετονομάστηκε σε Fiat 600 για τον εορτασμό της 50ής επετείου από την παρουσίαση του κλασικού Fiat 600 το 1955. Τον Ιούλιο του 2007, έφτασε και ένας ακόμα διάδοχος, το Fiat Nuova 500, που σημείωσε εξαιρετικά μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, το 600 διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Δεκέμβριο του 2009, ως μια φτηνότερη εναλλακτική λύση για κάποιες αγορές, ενώ από τον Ιούνιο του 2007 είχε αποκτήσει και μια έκδοση με τον γνωστό βενζινοκινητήρα της Fiat των 1.242 cm³, η οποία όμως παρήχθη σε πολύ λίγα αντίτυπα.
Δοκιμή πρόσκρουσης
Το Seicento είναι από τα αυτοκίνητα με την χαμηλότερη βαθμολόγηση στην ασφάλεια σε όλη την ιστορία του Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης). Συγκεκριμένα βαθμολογήθηκε με μόλις 1,5 στα 5 αστέρια, όταν μάλιστα ένα αυτοκίνητο της ίδιας κατηγορίας, το Smart Fortwo πρώτης γενιάς, που άρχισε η παραγωγή του μέσα στο ίδιο έτος, βαθμολογήθηκε με 3 στα 5 αστέρια. Αναλυτικά, το Fiat Seicento απέσπασε:
Ο λόγος για το χαμηλό αυτό σκορ, ήταν το εξαιρετικά κοντό μπροστινό μέρος του αυτοκίνητου, και το γεγονός ότι βασίστηκε στο γηρασμένο τεχνολογικά πλαίσιο του Fiat Cinquecento του 1991 - 1998, σε συνδυασμό και με την απουσία στάνταρ αερόσακων από τη βασική έκδοση (ως αποτέλεσμα, το μοντέλο της δοκιμής δεν είχε κανέναν). Αν και εξ αρχής προσέφερε έξτρα μπροστινούς αερόσακους οδηγού και συνοδηγού, στην πράξη τα περισσότερα Seicento των πρώτων ετών κυκλοφόρησαν μόνο με τον αερόσακο του οδηγού, ενώ ακόμα και αυτός ήταν αρχικά προαιρετικός στις βασικές εκδόσεις.
Άλλες ειδικές εκδόσεις
Εκτός από την ίδια την Fiat και τον θυγατρικό της βελτιωτικό οίκο Abarth, έχουν πειραματιστεί και άλλες βελτιωτικές εταιρείες, όπως η γερμανική Novitec όπου έφτιαξαν μια ιδιαίτερα σπορ έκδοση του Seicento. Στο αυτοκίνητο υπήρχε κάτω από το καπό ένας εργοστασιακός κινητήρας 1.108 κυβικών εκατοστών, αλλά με την απόδοση στους 101 ίππους. Ο οίκος Giannini όμως τοποθέτησε τότε έναν κινητήρα 1.600 κυβικών εκατοστών και με μια έκδοση (επίσης σπορ) άκρως δυναμική, που ταίριαζε πολύ και με την αισθητική του μοντέλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Fiat Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Κάστρο των Παλαιολόγων
Το Κάστρο των Παλαιολόγων είναι βυζαντινό κάστρο στην πόλη Καζάλε Μονφεράτο στην Επαρχία Αλεσάνδρια στην Ιταλία.
Το Κάστρο των Παλαιολόγων χτίστηκε το 1352 από τον Ιωάννη Β Παλαιολόγο, για να ενισχύσει τις ήδη υπάρχουσες οχυρώσεις. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Βισκόντι, το κάστρο ήταν εξοπλισμένο με πυροβόλα όπλα. Κατά τον δέκατο πέμπτο αιώνα η δομή του διευρύνθηκε και μετασχηματίστηκε από τον Γουλιέλμο Η΄ και τον Βονιφάτιο Δ΄.
Μετά την ειρήνη της Λε Κατώ-Καμπρεζί το 1559, η πόλη πέρασε στα χέρια των Γοντζάγκα της Μάντοβα, το κάστρο από κατοικία που χρησιμοποιούνταν τότε μετατράπηκε σε φρούριο και πάλι ενισχύθηκαν οι οχυρώσεις του και προστέθηκαν οι πύργοι. Μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα το κάστρο διατήρησε τη δομή που που είχε από τους Γκονζάγκα. Από το 1856, λόγω της ανάγκης για νέους αστικούς χώρους, άρχισε η κατεδάφιση τμήματος του. Το κάστρο είναι ακόμη εν μέρει ανοικτό στους επισκέπτες και έχει γίνει πολιτιστικό κέντρο της πόλης.
Το κτίριο έχει ασύμμετρο εξάγωνο σχέδιο με γωνιακούς πύργους και περιβάλλεται από τάφρο. Στην κύρια πύλη του υπάρχει ένα μαρμάρινο ανάγλυφο που απεικονίζει το έμβλημα των ευγενών αρχόντων της Μονφερράτο: Αλεράμο, Παλαιολόγοι και Γκονζάγκα.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία
Θρύλοι του Δάσους
Η ταινία Θρύλοι του Δάσους (Πρωτότυπος τίτλος The Yearling) είναι οικογενειακό δράμα παραγωγής 1946 σε σκηνοθεσία Κλάρενς Μπράουν. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομώνυμο και βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Μάρτζορι Κίναν Ρόουλινγκς, το οποίο μετέφεραν για τη μεγάλη οθόνη ο Πολ Όσμπορν και ο Τζον Λι Μαχίν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Γκρέγκορι Πεκ, Τζέιν Γουάιμαν, Κλοντ Τζάρμαν Τζ., Τσιλ Γουίλς και Φόρεστ Τάκερ.
Η ταινία έλαβε 7 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και κέρδισε δυο συν ένα τιμητικό για τον Κλοντ Τζάρμαν Τζ. στον οποίο απένειμαν το Όσκαρ του καλύτερου νεαρού ηθοποιού της χρονιάς.
Υπόθεση
Μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, ένας απόμαχος στρατιώτης, ο Πένι (Γκρέγκορι Πεκ) με τη σύζυγό του Όρι (Τζέιν Γουάιμαν) εγκαθίστανται στη Φλόριντα όπου ασχολούνται με τη γεωργία. Ο εντεκάχρονος Τζόντι (Κλοντ Τζάρμαν), γιος του ζευγαριού λατρεύει τον πατέρα του που είναι ζεστός και τρυφερός και φοβάται τη μητέρα του, η οποία έχει γίνει ψυχρή μετά το θάνατο των τριών άλλων της παιδιών. Όταν ο Τζόντι ζητάει από τους γονείς του ένα κατοικίδιο για παρέα, η μητέρα του είναι κάθετη στο ζήτημα, ενώ ο πατέρας του συγκαταβατικός. Μέρες αργότερα ένας κροταλίας τσιμπάει τον Πένι, ο Πένι σκοτώνει ένα ελάφι για να χρησιμοποιήσει τα εντόσθιά του για την απορρόφηση του δηλητηρίου. Τότε ο Τζόντι ζητά από τον πατέρα του να του επιτρέψει να κρατήσει το βρέφος του σκοτωμένου ελαφιού. Ο Πένι επιτρέπει στο γιο του να το κρατήσει και οι δυο τους γίνονται αχώριστοι. Το ελαφάκι μεγαλώνει γρήγορα και καταστρέφει τη σοδειά της οικογένειας, τότε η Όρι, έξαλλη με το γεγονός, αποφασίζει να προβεί σε μέτρα που θα φέρουν το μικρό Τζόντι αντιμέτωπο με την πικρή αλήθεια για τον κόσμο των ενηλίκων.
Πληροφορίες παραγωγής
Η Metro-Goldwyn-Mayer είχε στα σκαριά τη μεταφορά του μυθιστορήματος στη μεγάλη οθόνη από το 1941 και οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι είχαν ανατεθεί στον Σπένσερ Τρέισι και την Αν Ριβίαρ, ενώ τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο σκηνοθέτης της ταινίας Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With The Wind, 1939) Βίκτορ Φλέμινγκ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν κανονικά με το μικρό Τζιν Έλκμαν στο ρόλο του Τζόντι, όμως τα προβλήματα στην παραγωγή ήταν τεράστια με κυριότερα τη διαμάχη μεταξύ του σκηνοθέτη με τον παραγωγό Σίντνεϊ Φράνκλιν και τη γρήγορη ανάπτυξη του Έλκμαν, ο οποίος έμπαινε στην εφηβεία. Έπειτα ο Κινγκ Βίντορ αντικατέστησε το Βίκτορ Φλέμινγκ και τα γυρίσματα αναβλήθηκαν με την αναχώρηση του Σπένσερ Τρέισι για το μέτωπο.
Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η MGM στράφηκε ξανά στη φιλόδοξη αυτή παραγωγή και ανέθεσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Γκρέγκορι Πεκ και την Τζέιν Γουάιμαν και τη σκηνοθεσία στον παλαίμαχο Κλάρενς Μπράουν. Ο Πεκ γύριζε παράλληλα το "Μονομαχία στον ήλιο" (Duel In The Sun, 1946) με την Τζένιφερ Τζόουνς στο Τέξας και βρισκόταν μονίμως μεταξύ Φλόριντα και Τέξας, ενώ για την παραγωγή χρησιμοποιήθηκαν εκπαιδευμένα ζώα όλων των ειδών από ελάφια μέχρι και κροταλίες. Η ερμηνεία της Τζέιν Γουάιμαν στο ρόλο της σκληρής μητέρας ήταν τόσο πειστική που η κόρη της αρνιόταν να της μιλήσει για δυο εβδομάδες αφότου είδε την ταινία.
Εισπράξεις
Η ταινία είχε προϋπολογισμό 4 εκατομμυρίων δολαρίων κι έκανε εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 7 εκατομμύρια δολάρια.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε 7 υποψηφιότητες για βραβείο όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για την καλύτερη ταινία του 1946, το οποίο έχασε από την ταινία Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The Best Years Of Our Lives). Ο μικρός Κλοντ Τζάρμαν έλαβε ειδικό βραβείο όσκαρ για την καλύτερη ερμηνεία από παιδί ηθοποιό για το 1946, ενώ η ταινία βραβεύτηκε επίσης για την έγχρωμη φωτογραφία της και την καλλιτεχνική επιμέλεια. Οι ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών έλαβαν υποψηφιότητες για Όσκαρ. Ο Γκρέγκορι Πεκ έχασε όμως το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου από τον Φρέντρικ Μαρτς, ενώ η Τζέιν Γουάιμαν έχασε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου από την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1946 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κλάρενς Μπράουν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Η Αγία Γραφή-Μεταφορά στη Νεοελληνική
Η επιμέλεια του έργου έγινε από τον Σπύρο Φίλο. Κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση το 1993 (η Παλαιά Διαθήκη και το 1994 η Καινή Διαθήκη) ενώ το 1995 κυκλοφόρησε η δεύτερη αναθεωρημένη μονότομη έκδοση. Αποτελεί μεταφορά σε δημοτική γλώσσα βασισμένη στο κείμενο της Νεοελληνικής Μετάφρασης της Αγίας Γραφής του Νεόφυτου Βάμβα. Υπάρχουν περίπου 1.000 υποσημειώσεις οι οποίες εκτός των άλλων, συγκρίνουν αποδόσεις του κειμένου με το πρωτότυπο κείμενο ή με άλλες μεταφράσεις, ενώ όλο το έργο αποτελείται από σχεδόν 1.800 οι σελίδες (μαζί με το παράρτημα).
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Έκδοση βιβλίων
Αρίστανδρος
Ο Αρίστανδρος επίσης Αρίστανδρος ο Τελμησσεύς ήταν μάντης της αρχαιότητας. Ακολούθησε την εκστρατεία του Αλεξάνδρου κατά των Περσών. Γεννήθηκε περί το 380 π.Χ., στη μικρασιατική Τελμησσό της Λυκίας, κοντά στα σύνορα με την Καρία. Ήδη στην αυλή του Φιλίππου το 357/6, ερμήνευσε ορθά ένα όνειρο για την εγκυμοσύνη της Ολυμπιάδας. Παρά το γεγονός ότι σήμερα ορισμένα περιστατικά για τη ζωή του δίπλα στον Αλέξανδρο θεωρούνται μυθεύματα, ο Αρίστανδρος ήταν μορφή που ασκούσε επιρροή κατά τις εκστρατείες του Αλεξάνδρου.
Κείμενα
Κείμενα του Αρίστανδρου μαρτυρούνται από τον Πλίνιο, τον Αρτεμίδωρο , Ωριγένη. Είναι πιθανό πως τα έργα που τού αποδίδονται είναι προϊόντα μιας Αριστανδρικής σχολής μάντεων, καθώς η πατρίδα του Αρίστανδρου, η Τελμησσός της Λυκίας ήταν παροιμιώδης για την αγάπη της στους μάντεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάντεις Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Νογκάι
Οι Νογκάι (νογκάι: Noğaylar) είναι τουρκικό φύλο στο Ρωσικό Βόρειο Καύκασο. Οι περισσότεροι βρίσκονται στο Βόρειο Νταγκεστάν και στο Κράι Σταυρόπολης, καθώς και στην Δημοκρατία των Καρατσάι Τσερκεσίων και στο Όμπλαστ του Άστραχαν. Μερικοί ζουν επίσης στην Τσετσενία. Μιλούν τη γλώσσα νογκάι και είναι απόγονοι διαφόρων μογγολικών και τουρκικών φυλών, που είχαν σχηματίσει την Ορδή Νογκάι.
Υπάρχουν δύο κύριες ομάδες Νογκάι:
Γεωγραφική κατανομή
Στη δεκαετία του 1990, 65.000 Νογκάι ζούσαν ακόμη στον Βόρειο Καύκασο, χωρισμένοι σε φυλετικές ομοσπονδίες: Ακ Νογκάι (Λευκοί) και Καρά Νογκάι (Μαύροι). Οι Νογκάι ζουν στις περιοχές του Νταγκεστάν, της Τσετσενίας, του κράι Σταυρούπολης και της περιφέρειας του Αστραχάν. Από το 1928 υπήρχε μια περιφέρεια Νογκάισκι στη Δημοκρατία του Νταγκεστάν και από το 2007 μια περιφέρεια Νογκάισκι στην Καρατσάι-Τσερκεσία.
Μερικές χιλιάδες Νογκάι ζουν στην Δοβρουτσά (νυν Ρουμανία), στην κοινότητα Μιχαήλ Κογαλνιτσεάνου (Καραμουράτ) και στα χωριά Λούμινα (Κότσαλι), Βαλέα Ντάτσιλορ (Χεντέκ Καρακιουσού) και Κομπαντίν (Κουμπαντίν) στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας.
Εκτιμάται ότι περίπου 90.000 Νογκάι ζουν σήμερα στην Τουρκία, εγκατεστημένοι κυρίως στις επαρχίες Τσεϊχάν/Άδανα, Άγκυρα και Εσκίσεχιρ. Η γλώσσα νογκάι ομιλείται ακόμα σε μερικά από τα χωριά της Κεντρικής Ανατολίας.
Μέχρι σήμερα, οι Νογκάι στην Τουρκία έχουν διατηρήσει την κουζίνα τους: Üken börek, kasık börek, tabak börek, şır börek, köbete και Nogay şay (τσάι νογκάι, ένα αφέψημα που παρασκευάζεται με βραστό γάλα και τσάι μαζί με βούτυρο, αλάτι και πιπέρι).
Η Μικρή Ορδή των Καζάχων κατέλαβαν τα εδάφη του πρώην Χανάτου του Νογκάι στο Δυτικό Καζακστάν. Ένα μέρος των Νογκάι προσχώρησε στους Καζάχους κατά τον 17ο-18ο αιώνα και σχημάτισε ξεχωριστή φυλή, ονόματι Καζάχοι-Νογκάι. Ο εκτιμώμενος αριθμός τους είναι περίπου 50.000.
Υποομάδες
Από τον 16ο αιώνα μέχρι την απέλασή τους στα μέσα του 19ου αιώνα, οι Νογκάι, που ζούσαν κατά μήκος της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας, χωρίζονταν στις ακόλουθες υποομάδες (δυτικά προς ανατολικά):
Ιστορία
Το όνομα Νογκάι προέρχεται από τον Νογκάι Χαν (πέθανε 1299/1300, εγγονός του Τζένγκις Χαν ), στρατηγό της Χρυσής Ορδής (που ονομάζεται επίσης Χανάτο του Κιπτσάκ).
Η μογγολική φυλή Μανγκούτ αποτέλεσε έναν πυρήνα της Ορδής Νογκάι. Η Ορδή Νογκάι υποστήριξε το Χανάτο του Άστραχαν και μετά την κατάκτηση του Άστραχαν το 1556 από τους Ρώσους, υποστήριξε το Χανάτο της Κριμαίας. Οι Νογκάι προστάτευαν τα βόρεια σύνορα του Χανάτου της Κριμαίας και, μέσω οργανωμένων επιδρομών, ανέστειλαν τη σλαβική εγκατάσταση εκεί.
Πολλοί Νογκάι μετανάστευσαν στη χερσόνησο της Κριμαίας για να χρησιμεύσουν ως ιππικό των Κριμαίων χάνων. Εγκαταστάθηκαν εκεί και συνέβαλαν στο σχηματισμό των Κριμαίων Τατάρων. Συντηρούσαν διάφορα κοπάδια και μετανάστευαν εποχιακά αναζητώντας καλύτερα βοσκοτόπια για τα ζώα τους. Οι Νογκάι ήταν περήφανοι για τις νομαδικές παραδόσεις και την ανεξαρτησία τους, τις οποίες θεωρούσαν ανώτερες από την ήρεμη γεωργική ζωή.
Η καταγεγραμμένη ιστορία των Νογκάι ξεκίνησε για πρώτη φορά, όταν εκπρόσωποι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έφτασαν στην περιοχή Τέρεκ Κούμα, όπου οι Νογκάι ζούσαν ως ανεξάρτητες φυλές και κτηνοτρόφοι.
Υπήρχαν δύο βασικοί αρχηγοί: ο Γιουσούφ Μίρζα και ο Ισμαήλ Μίρζα, μπέης της Ορδής Νογκάι από το 1555 έως το 1563. Ο Γιουσούφ Μιζάρα υποστήριξε την ένωση με τους Οθωμανούς. Ωστόσο, ο αδελφός του, Ισμαήλ, ο οποίος ήταν σύμμαχος με τους Ρώσους, έστησε ενέδρα στον Γιουσούφ και κήρυξε την αρχηγία του υπό ρωσική κυριαρχία. Μετά από αυτό, οι υποστηρικτές του Γιουσούφ μετανάστευσαν στην Κριμαία και το Γεντισάν, μπαίνοντας στο Χανάτο της Κριμαίας. Οι υποστηρικτές του Γιουσούφ αποκαλούνταν Κάρα (Μαύροι) και αργότερα Κίτσι (Μικροί) από τους Κριμαίους. Όσοι παρέμειναν στο σημερινό Δυτικό Καζακστάν και στον Βόρειο Καύκασο αποκαλούνταν Ούλι (Ισχυροί).
Περίπου 500.000 Νογκάι μετανάστευσαν στη σημερινή Τουρκία γύρω στον 16ο αιώνα, μετά την πτώση της Ορδής Νογκάι. Εγκαταστάθηκαν στις ακόλουθες πόλεις: Σανλιούρφα, Γκαζιαντέπ, Κίρσεχιρ, Εσκίσεχιρ, Άδανα, Καχραμάνμαρας, Αφιόν Καραχισάρ, Προύσα. Αυτοί οι Νογκάι δεν μιλούν πλέον τη γλώσσα νογκάι και ορισμένοι από αυτούς δεν γνωρίζουν την καταγωγή τους. Ωστόσο, τα χωριά τους έχουν έθιμα των Νογκάι.
Στις αρχές του 17ου αιώνα, οι πρόγονοι των Καλμούκων, οι Οϊράτοι, μετανάστευσαν από τις στέπες της νότιας Σιβηρίας στις όχθες του ποταμού Ιρτίς στην περιοχή του Κάτω Βόλγα. Έφτασαν στο Βόλγα περίπου το 1630. Αυτή η γη, ωστόσο, δεν ήταν "ελεύθερα βοσκοτόπια", αλλά μάλλον η πατρίδα της Ορδής Νογκάι. Οι Καλμούκοι εκδίωξαν τους Νογκάι, οι οποίοι κατέφυγαν στις πεδιάδες του Βόρειου Καυκάσου και στο Χανάτο της Κριμαίας, περιοχές υπό τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ορισμένες ομάδες Νογκάι ζήτησαν την προστασία της ρωσικής φρουράς στο Άστραχαν. Οι υπόλοιπες νομαδικές τουρκικές φυλές έγιναν υποτελείς του χαν των Καλμούκων.
Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας το 1783, Σλάβοι και άλλοι έποικοι κατέλαβαν την ποιμενική γη των Νογκάι, καθώς αυτοί δεν είχαν μόνιμη κατοικία. Στη δεκαετία του 1770 και του 1780, η Αικατερίνη η Μεγάλη επανεγκατέστησε περίπου 120.000 Νογκάι από τη Βεσσαραβία και περιοχές βορειοανατολικά της Θάλασσας του Αζόφ στον Καύκασο. Το 1790, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, ο πρίγκιπας Γρηγόριος Ποτέμκιν διέταξε την επανεγκατάσταση ορισμένων οικογενειών Νογκάι από τον Καύκασο (όπου φοβόταν ότι θα αυτομολούσαν στους Οθωμανούς) στη βόρεια ακτή της Θάλασσας του Αζόφ. Μέσω της Συνθήκης του Ιασίου του 1792, τα ρωσικά σύνορα επεκτάθηκαν μέχρι τον ποταμό Δνείστερο και η ρωσική κατάληψη του Γεντισάν ολοκληρώθηκε. Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1812 μετέφερε το Μπούντζακ υπό ρωσικό έλεγχο.
Μετά τη δήμευση της γης που προηγουμένως ανήκε στους Νογκάι, η ρωσική κυβέρνηση τους ανάγκασε να εγκατασταθούν σε ένα μέρος με διάφορες μεθόδους, όπως η καύση των σκηνών τους και ο περιορισμός της ελεύθερης κυκλοφορίας τους. Ο Ρώσος στρατηγός Αλέξανδρος Σουβόροφ σκότωσε χιλιάδες επαναστάτες Νογκάι το 1783. Αρκετές φυλές κατέφυγαν μεταξύ των Κιρκάσιων σε αυτήν την περίοδο. Αρκετές άλλες φυλές άρχισαν να μεταναστεύουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σε μεγάλο αριθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικοί λαοί της Ευρώπης Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στον Καύκασο Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Μουσουλμανικές κοινότητες της Ρωσίας
Τσιλιβί Ζακύνθου
Ο Πλάνος ή το Τσιλιβί είναι χωριό και τουριστικό αξιοθέατο του νησιού της Ζακύνθου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ζακύνθου του ομώνυμου νομού. Αποτελεί μέρος της Δημοτικής Ενότητας Αρκαδίων και το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 742 κατοίκους. Το χωριό βρίσκεται στην βορειοανατολική ακτή του νησιού, 5 χλμ. βορειοδυτικά από την πόλη της Ζακύνθου. Η πολυσύχναστη αμμώδης παραλία του Τσιλιβί είναι μέρος της κοινότητας και είναι δημοφιλής προορισμός για τους kitesurfers και windsurfers λόγω των ανέμων. Στο βόρειο τμήμα της παραλίας βρίσκεται ένα ενετικό παρατηρητήριο (αποκαλούμενο Βαρδιόλα). Είναι μια εκτεταμένη λωρίδα άμμου και η θάλασσα έχει αμμώδη βυθό μέχρι σαράντα μέτρα από την ακτή, όπου αρχίζουν τα βράχια. Στον μεγάλο κόλπο του Τσιλιβί, παράλληλα με την κεντρική παραλία η οποία είναι και η μεγαλύτερη, υπάρχουν άλλες δυο μικρότερες οργανωμένες παραλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου
Στρατής Χαβιαράς
Ο Στρατής Χαβιαράς (Νέα Κίος Αργολίδας, 28 Ιουνίου 1935 - Αθήνα, 3 Μαρτίου 2020) ήταν δίγλωσσος συγγραφέας, με λογοτεχνικά έργα στα ελληνικά και στα αγγλικά. Διακρίθηκε στην Αμερική με τα μυθιστορήματά του When the Tree Sings (Όταν τραγουδούσαν τα δέντρα, βραχεία λίστα, Natiοnal Book Awards και ALA Notable book ), και The Heroic Age (Τα ηρωικά χρόνια), τα οποία απέσπασαν διθυραμβικές κριτικές στον Αμερικανικό τύπο και μεταφράστηκαν σε πολλές Ευρωπαϊκές γλώσσες. Στην Αμερική, ίδρυσε και επιμελήθηκε αρκετές περιοδικές εκδόσεις, οι πιο σημαντικές εκ των οποίων είναι τα περιοδικά ποίησης Arion’s Dolphin, Erato και Harvard Review.
Οικογένεια – Εφηβική ηλικία
Ο Στρατής Χαβιαράς γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1935 στη Νέα Κίο Αργολίδας. Η καταγωγή του και από τους δύο γονείς του ήταν από τη Μικρά Ασία. Οι πρόγονοί του μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή πήραν το δρόμο της προσφυγιάς και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Κίο της Αργολίδας με την ίδρυση της νέας πόλης το 1927. Παιδί, ο Στρατής Χαβιαράς έζησε τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Ναζί εκτέλεσαν τον πατέρα του Χρήστο το 1944, για την αντιστασιακή δράση του στο ΕΑΜ, ενώ η μητέρα του Γεωργία Χατζηκυριάκου εκτοπίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία, και το σπίτι της οικογένειας κατεδαφίστηκε από τα στρατεύματα κατοχής. Ο ίδιος ήταν τότε 9 ετών. Μπήκε στη βιοπάλη στα 13 του έτη, άρχισε να εργάζεται ως οικοδόμος στην Αθήνα και σε δημόσια έργα στην επαρχία. Τα επίπονα σύνδρομα ελλειμματικής προσοχής και δυσλεξίας τα οποία τον βασάνιζαν, δεν κατέστειλαν τη φυσική του κλίση προς τα γράμματα και τη γραφή. Διάβαζε πολύ στο περιθώριο του χρόνου που είχε μετά τη δουλειά, προσπαθούσε μόνος του να αναπληρώσει τα κενά της εκπαίδευσής του. Η λογοτεχνία τον μαγνήτιζε, και οι πρώτες γραφές του στην εφηβική του ηλικία ήταν θεατρικά έργα και ποίηση.
Σταθμός στην εξέλιξή του στα γράμματα
Σταθμός στην εξέλιξη του στα γράμματα υπήρξε η γνωριμία του (το 1957, στην Αθήνα) με τον Κίμωνα Φράιερ, διακεκριμένο φιλόλογο και μεταφραστή του Ν. Καζαντζάκη στην αγγλική γλώσσα, ο οποίος αναγνώρισε το ταλέντο και το πάθος του για τη λογοτεχνία και τη γραφή και τον προσκάλεσε να εργαστεί μαζί του εντατικά στην Αμερική. Ο Στρατής Χαβιαράς έγινε βοηθός του Φράιερ στη μετάφραση της Οδύσσειας και της Ασκητικής του Καζαντζάκη και στη δακτυλογράφηση της εκτεταμένης αλληλογραφίας μεταξύ τους. Επίσης μετέφραζε στα Ελληνικά και εκφωνούσε στο ραδιόφωνο τις ομιλίες του Φράιερ, στην εκπομπή «Η φωνή της Αμερικής». Μέσω του Φράιερ γνωρίστηκε με σημαντικές προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών στην Ελλάδα και στην Αμερική, μεταξύ άλλων, με τους Άρθουρ Μίλερ, Μέριλιν Μονρόε, Τένεσι Γουίλιαμς, Γουίλιαμ Ινγκ κ.ά. Κατά την παραμονή του στην Αμερική σπούδασε παράλληλα μηχανολογικό σχέδιο (στο Manhattan Tech. Institute, New York) και σχεδιασμό μηχανών (Jefferson School of Commerce, Charlottesville, Virginia), ενώ συνέχισε να ασκείται στη γραφή, δουλεύοντας παράλληλα τα βράδια ως σερβιτόρος. Στο Πανεπιστήμιο της Βιργινίας γνωρίστηκε με τον διακεκριμένο συγγραφέα William Faulkner και συνεργάστηκε με τον νεαρό ταλαντούχο κουβανό συγγραφέα Richard Fariña, τρία χρόνια πριν από τον τραγικό θάνατό του.
Πρώτες εκδόσεις στα ελληνικά γράμματα
Στα ελληνικά γράμματα ο Στρατής Χαβιαράς πρωτοεμφανίστηκε το 1959, με τον δραματικό μονόλογο «Το σκουριασμένο καρφί», το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό για τα γράμματα και τις τέχνες Καινούρια Εποχή που είχε ιδρύσει ο Γιάννης Γουδέλης (ο ίδιος ακόμα βρισκόταν στην Αμερική όταν δημοσιεύθηκε το έργο του στην Ελλάδα), και αργότερα ερμήνευσε η ηθοποιός Ελένη Κιάμος στο Actors Studio της Νέα Υόρκης.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το Πάσχα του 1961, βρήκε αμέσως δουλειά (οικοδομικό και μηχανολογικό σχέδιο) στην Αμερικανική Βάση στο Ελληνικό, και επανασυνδέθηκε με φίλους του ποιητές στο πατάρι του Λουμίδη. Την ίδια χρονιά γνώρισε την συγγραφέα Κατερίνα Πλασσαρά, με την οποία ταξίδεψε το 1962 στο Παρίσι, το Βερολίνο και τη Σκανδιναβία και συνέχισε να συγγράφει. Το 1963-64 συνέχισε να εργάζεται στον κατασκευαστικό τομέα, ως επιβλέπων μηχανικός στην κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος του Αχελώου, ενώ παράλληλα συνέχιζε την συγγραφή ποίησης. Το 1963 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, Η κυρία με την πυξίδα (αυτοέκδοση). Λίγα χρόνια αργότερα, το 1965, εκδόθηκε η δεύτερη συλλογή του Βερολίνο από τις εκδόσεις Φέξη.
Κατά την περίοδο της πολιτικής αναταραχής στην Ελλάδα μετά τον Εμφύλιο, πήρε ενεργό μέρος στα συλλαλητήρια του «Ανένδοτου Αγώνα», ενώ και η ποίησή του αποτυπώνει τις ανησυχίες του για την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, την κρίση της δημοκρατίας και τα αδιέξοδα της εποχής. Το φθινόπωρο του 1966 βρήκε δουλειά ως σχεδιαστής στην εταιρία του Walter Gropius, TAC. Εκεί γνώρισε την Αμερικανίδα αρχιτέκτονα Gail Flynn, την οποία παντρεύτηκε το 1967 και μετανάστευσε στις ΗΠΑ – στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης όπου βρίσκονταν τα κεντρικά γραφεία της TAC (The Architects Collaborative). Το ίδιο έτος, πριν φύγει για την Αμερική εκδόθηκε η τρίτη συλλογή ποιημάτων του Η νύχτα του Ξυλοπόδαρου, η οποία εκφράζει την αντίθεσή του προς τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και κατασχέθηκε από τη Χούντα. Λίγα χρόνια μετά, το 1972, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Κέδρος η Νεκροφάνεια, η τελευταία του ποιητική συλλογή στην ελληνική γλώσσα.
Η μεγάλη στροφή στην σταδιοδρομία του στην Αμερική
Στο Κέιμπριτζ εργάστηκε ως υπάλληλος στη βιβλιοθήκη Widener του πανεπιστημίου Harvard. Αμέσως συνδέθηκε με μέλη της ευρύτερης πανεπιστημιακής κοινότητας της Μασαχουσέτης, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει την "Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα" (Committee for the Restoration of the Democratic Government in Greece). Έγινε συντάκτης και ένας από τους εκφωνητές του κυριακάτικου αντιδικτατορικού προγράμματος «The Voice of Greece» στο WILD Radio Boston, το οποίο εξέπεμπε στην περιοχή της Βοστόνης. Όταν με πρωτοβουλία "20 ανώνυμων Ελληνοαμερικανών επιχειρηματιών" οι οποίοι συνεργάζονταν με την Χούντα στην Ελλάδα, η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών της Αμερικής (Federal Communication Commission - FCC) τους επέβαλε προληπτική λογοκρισία, το πρόγραμμα έκλεισε. Η Επιτροπή δεν σταμάτησε τον αγώνα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και αντικατέστησε την εκπομπή με το μηνιαίο περιοδικό στην Αγγλική γλώσσα, Eleutheria, του οποίου η έκδοση και επιμέλεια ήταν ευθύνη του Στρατή Χαβιαρά. Το 1971 έγινε και μέλος του think tank της αντιδικτατορικής οργάνωσης «Δημοκρατική Άμυνα» στην Αμερική. Το Σεπτέμβρη του 1971, ο Στρατής Χαβιαράς συμμετείχε ως εκπρόσωπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής στην Σύσκεψη των αντιδικτατορικών οργανώσεων Ευρώπης και Αμερικής, στην Βόννη της Δυτικής τότε Γερμανίας (σε κτήριο που τους είχε παραχωρήσει ο Willy Brandt, ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας), η οποία έγινε με σκοπό να συντονίσουν τις δραστηριότητές τους εναντίον της Χούντας στην Ελλάδα.
Ενόσω εργαζόταν στο Harvard, παρακολουθούσε νυχτερινά μαθήματα Λογοτεχνίας και Ιστορίας, στο School of Continuing Education του Πανεπιστημίου και στα Θερινά του Προγράμματα. Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές του στη λογοτεχνία στα εξ’ αποστάσεως καινοτόμα προγράμματα που προσέφερε το κολέγιο Goddard (BA 1973, MFA 1976). Εκεί γνώρισε, μεταξύ άλλων, τους συγγραφείς John Irving, Raymond Carver, Robert Coover και Richard Ford.
Το 1971 ορμώμενος από το πάθος και το έντονο ενδιαφέρον του για την ποίηση, ξεκίνησε να εκδίδει το περιοδικό ποίησης Arion’s Dolphin.
Το 1973 ήταν έτος - ορόσημο για την λογοτεχνική του πορεία. Αποφάσισε να εγκαταλείψει την ελληνική γλώσσα, έκανε τη μεγάλη στροφή και ξεκίνησε να δημοσιεύει στην Αγγλική. Ποιήματά του δημοσιεύθηκαν σε σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά της Αμερικής, όπως Iowa Review, Dickinson Review, Kayak, Ploughshares, και άλλα. Το ίδιο έτος χώρισε με την Gail Flynn. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του στην Αγγλική, Crossing the River Twice , εκδόθηκε το 1976 από το πανεπιστήμιο Cleveland State. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να συζεί με την Heather Cole, βιβλιοθηκονόμο και μετέπειτα Διευθύντρια δύο εκ των μεγαλύτερων βιβλιοθηκών του Harvard, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Ηλέκτρα. Παντρεύτηκε την σύντροφό του Heather Cole αρκετά χρόνια αργότερα, ύστερα από επιθυμία της κόρης τους.
Στο Harvard προβιβάστηκε επανειλημμένως σε θέσεις μεγαλύτερης ευθύνης στην βιβλιοθήκη Widener, ώσπου το 1974 διορίστηκε Διευθυντής των Βιβλιοθηκών Woodberry Poetry Room και Henry Weston Farnswoth Room. Σαν διευθυντής των δύο εξειδικευμένων βιβλιοθηκών του Harvard, ήταν υπεύθυνος για τον εμπλουτισμό των Βιβλιοθηκών με εξειδικευμένες συλλογές από τον αγγλόφωνο κόσμο, οργάνωνε εβδομαδιαίες συσκέψεις ποιητών, παρουσιάσεις βιβλίων, αναγνώσεις ποίησης, ομιλίες. Κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν, τις πιο δημιουργικές της ζωής του, ξεκίνησε να συγγράφει πιο εντατικά σε πεζό λόγο, και από το 1984 και για 24 έτη συντόνισε εργαστήρια της τέχνης του γραπτού λόγου στο Θερινό Πρόγραμμα του Harvard. Οι πολυσχιδείς δραστηριότητές του περιελάμβαναν και σημαντικές εκδοτικές προσπάθειες, όπως ιστορικές μαγνητοφωνήσεις σπουδαίων ποιητών (Σέιμους Χήνι, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ), μαζί με τον βοηθό του στην Βιβλιοθηκη και ποιητή Michael Milburn, και το έντυπο περιοδικό λογοτεχνίας Erato. Αργότερα το 1991, ξεκίνησε μια σημαντική εκδοτική προσπάθεια, το Harvard Review, την οποία τώρα συνεχίζει η Christina Tompson και οι συνεργάτες της.
Το 1979 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Simon & Schuster το μυθιστόρημά του When the Tree Sings (Όταν Τραγουδούσαν τα Δέντρα) το οποίο τον κατέταξε στη λίστα των καλύτερων συγγραφέων στην Αμερική, εντάχθηκε στη βραχεία λίστα των καλύτερων βιβλίων της χρονιάς στην Αμερική για το Εθνικό Βραβείο καλύτερου πρώτου μυθιστορήματος (Natiοnal Book Awards) και εντάχθηκε στη λίστα των αξιοσημείωτων βιβλίων από το Σύνδεσμο των Βιβλιοθηκών της Αμερικής (ALA Notable Book). Το 1984, εκδόθηκε το μυθιστόρημά του The Heroic Age (Τα Ηρωικά Χρόνια) από τις εκδόσεις Simon & Schuster, το οποίο επίσης προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Και τα δύο βιβλία μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες του κόσμου και στην Ελληνική.
Ολοκληρώνοντας 40 χρόνια συνολικής υπηρεσίας στο Πανεπιστήμιο, χάρις σε χορηγίες του κινηματογραφιστή Robert Gardner και της ποιήτριας Elizabeth Gray, δημιουργήθηκε ετήσια διάλεξη/αναγνώσεις ποίησης, στο τμήμα της Αγγλικής και Αμερικανικής Λογοτεχνίας και Γλώσσας, προς τιμήν του Στρατή Χαβιαρά, που φέρει το όνομα του.
Επιστροφή στην Ελλάδα και στην Ελληνική Γλώσσα
Το 2012 διετέλεσε Αντιπρόεδρος στην Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων και από το 2013 είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του ηλεκτρονικού περιοδικού για το βιβλίο και τις τέχνες Ο Αναγνώστης, στο οποίο για τέσσερα χρόνια ήταν και μέλος της επιτροπής βραβείων λογοτεχνίας και ανά τακτά διαστήματα δημοσίευε νέα έργα του. Από το 2013 δημοσιεύονται ποιήματα και μεταφράσεις ποιημάτων στην Ελληνική στο περιοδικό ποίησης Τα Ποιητικά. Από το 2015 έως τον Ιανουάριο 2020 συντόνιζε τα εργαστήρια της τέχνης του πεζού λόγου στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος του Πανεπιστημίου Harvard, στο Ναύπλιο.
Τα έργα της ώριμης περιόδου του, γραμμένα στα Ελληνικά, είναι διηγήματα, ποιήματα, και μαρτυρίες (memoirs ) από τους ανθρώπους που γνώρισε και γενικά από τις εμπειρίες των 40 χρόνων που έζησε στην Αμερική. Έως το τέλος της ζωής του συνέχιζε να γράφει και να μεταφράζει ποίηση στα Ελληνικά και Αγγλικά. Σημαντικό του έργο ήταν η μετάφραση, στην ελληνική γλώσσα, της ποίησης του Σέιμους Χήνι με συνεργάτες του, καθώς και του Καβάφη στα Αγγλικά. Το 2014 εκδόθηκε στην Ελληνική το τελευταίο μέχρι τώρα μυθιστόρημά του Άχνα (Κέδρος).
Πέθανε στις 3 Μαρτίου 2020 στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός.
Παραπομπές - σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Υπόθεση Μπλε Διαμάντι
Η Υπόθεση Μπλε Διαμάντι (αγγλ.: Blue Diamond affair) είναι μια σειρά από άλυτων εγκλήματων και κακών διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και της Ταϊλάνδης, που προκλήθηκε το 1989 όταν έγινε η κλοπή των πολύτιμων λίθων που ανήκαν στη Βασιλική οικόγενεια των Σαούντ από έναν υπάλληλο της Ταϊλάνδης. Η υπόθεση έχει κλονίσει τις σχέσεις των δύο χωρών για σχεδόν 30 χρόνια.
Κλοπή και ανακτήση
Το 1989, ο Κριανγκράι Τετσάμονγκ, ένας εργαζόμενος από την Ταϊλάνδη, έκλεψε κοσμήματα και άλλα πολύτιμα πετράδια από το παλάτι του πρίγκιπα Φαιζάλ μπιν Φαχντ, όπου εργαζόταν ως επιστάτης. Ο Κριανγκράι είχε πρόσβαση στο υπνοδωμάτιο του πρίγκιπα και έκρυψε τα κλεμμένα κοσμήματα σε μια σακούλα ηλεκτρικής σκούπας στο παλάτι. Η κλοπή περιελάμβανε ένα πολύτιμο μπλε διαμάντι και άλλους πολύτιμους λίθους, τα οποία στη συνέχεια ο Κριανγκράι τα έστειλε στο σπίτι του στην επαρχία Λαμπάνγκ, της Ταϊλάνδης.
Η ομάδα του Αντιστράτηγου Τσάλορ ταξιδέψε στη Σαουδική Αραβία για να επιστρέψει τα κλεμμένα κοσμήματα. Ωστόσο, οι αρχές της Σαουδικής Αραβίας ανακάλυψαν ότι το μπλε διαμάντι έλειπε και ότι περίπου οι μισοί από τους πολύτιμους λίθους που επεστράφησαν πίσω ήταν ψεύτικοι.
Έρευνες και θάνατοι
Ο Μοχάμεντ αλ Ρουάλι, ένας Σαουδάραβας επιχειρηματίας που ήταν κοντά στη βασιλική οικογένεια, θα ταξιδέψει στην Μπανγκόκ για να διερευνήσει μόνος του την υπόθεση. Αγνοείται από τις 12 Φεβρουαρίου 1990, και θεωρείται ότι έχει δολοφονηθεί. Αρκετές ημέρες πριν από την εξαφάνισή του, τρεις υπάλληλοι της πρεσβείας της Σαουδικής Αραβίας θα δολοφονηθούν στην Μπανγκόκ.
Οι δολοφονίες παραμένουν άλυτες ακόμη και σήμερα, και δεν έχουν καμία σχέση με την κλοπή των κοσμημάτων, παρά την άποψη της Σαουδικής κυβέρνησης»... ότι η κυβέρνηση της Ταϊλάνδης δεν έχει κάνει αρκετά για την επίλυση του μυστηρίου γύρω από την εξαφάνιση του Αλ Ρουάλι και εκείνη των τριών άλλων Σαουδαράβων διπλωματών."
Μετέπειτα εξέλιξη
Ο Αντιστράτηγος Τσάλορ αργότερα θα κατηγορηθεί και καταδικάστηκε για την παραγγελία της δολοφονίας της συζύγου και του γιου ενός εμπόρου πολύτιμων λίθων που φέρεται να εμπλέκεται στην υπόθεση. και καταδικάστηκε σε θάνατο. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ταϊλάνδης επικύρωσε την απόφαση και καταδίκασε τον Τσάλορ σε θάνατο στις 16 Οκτωβρίου 2009. Έξι άλλοι αστυνομικοί είχαν επίσης καταδικαστεί για συμμετοχή στις δολοφονίες. Ωστόσο, η ποινή του Τσάλορ μειώθηκε σε πενήντα χρόνια φυλάκιση από τον βασιλιά Πουμιπόν Αντουνιαντέτ λόγω των 84ων γενεθλίων του βασιλιά.
Διπλωματικές και οικονομικές επιπτώσεις
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών επιδεινώθηκαν περαιτέρω μετά τις δολοφονίες. Η Σαουδική Αραβία σταμάτησε την έκδοση αδειών εργασίας για Ταϊλανδούς πολίτες και αποθαρρύνει τους σαουδαράβες πολίτες από την επίσκεψη της Μπανγκόκ. Οι Διπλωματικές αποστολές έχουν υποβαθμιστεί στο επίπεδο του «»επιτετραμμένου«». Ο αριθμός των Ταϊλανδών που εργάζονται στη Σαουδική Αραβία έπεσε από 150.000 - 200.000 το 1989 σε μόλις 10.000 το 2008.
Επίλογος
Στις 17 Μαρτίου 2016 ο Κριανγκράι Τετσαμόγκ, δήλωσε σε δημοσιογράφους στο σπίτι του στο Λαμπάνγκ ότι θα γίνει μοναχός για το υπόλοιπο της ζωής του, για να μετανοήσει για τις ανέντιμες πράξεις του. Έχοντας περάσει σχεδόν πέντε χρόνια σε φυλακές για την κλοπή του. ο Κριανγκράι δήλωσε ότι πιστεύει πως το Μπλε διαμάντι είναι καταραμένο και δήλωσε ότι η κλοπή του είχε φέρει μια σειρά από συμφορές για τον εαυτό του και την οικογένειά του.
Στον Αντιστράτηγο Τσάλορ Κερντθις χορηγήθηκε βασιλική χάρη και αφέθηκε ελευθερος τον Αύγουστο του 2015, και ο οποίος ήταν παρών στην τελετή χειροτονίας του Κριανγκράι ως μοναχού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ληστείες
Αντώνης Δαγκλής
Ο Αντώνης Δαγκλής (γεν. 1974 – 2 Αυγούστου 1997) ήταν Έλληνας κατά συρροή δολοφόνος, ο οποίος καταδικάστηκε σε 13 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για τρεις δολοφονίες γυναικών, έξι απόπειρες ανθρωποκτονιών, δέκα ληστείες, βιασμούς και προσβολή μνήμης νεκρού. Για τα εγκλήματα του τού είχε αποδοθεί το προσωνύμιο ο "Αντεροβγάλτης των Αθηνών".
Ο Δαγκλής είχε γεννηθεί στη Κοκκινιά και είχε δύσκολα παιδικά χρόνια. Το 1988 είχε συλληφθεί για αποπλάνηση ανηλίκου και την επόμενη χρονιά για επίθεση με μαχαίρι.
Τον Οκτώβριο του 1995 βρέθηκε κοντά στα διόδια της Τραγάνας το κατακρεουργημένο σώμα μιας γυναίκας, που αποδείχτηκε τελικά ότι ανήκε σε μια 26χρονη ιερόδουλη. Τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους βρέθηκε δολοφονημένη μια άλλη ιερόδουλη, 26 ετών, σε δρόμο στο Βοτανικό. Και άλλες ιερόδουλες κατήγγειλαν τότε στην αστυνομία ότι είχαν δεχτεί επίθεση το διάστημα αυτό από ένα άνδρα που κυκλοφορούσε με ένα άσπρο βανάκι. Από τις περιγραφές η αστυνομία κατέληξε στον 22χρονο Αντώνη Δαγκλή, τον οποίο συνέλαβε στις 21 Ιανουαρίου 1996. Ο Δαγκλής ομολόγησε τις δύο δολοφονίες και επιπλέον μια τρίτη, μια άλλης ιερόδουλης, την οποία είχε σκοτώσει το 1993, δολοφονία που δεν ήταν γνωστή στην αστυνομία. Επίσης ομολόγησε 8 απόπειρες ανθρωποκτονίας. Ο Δαγκλής ισχυρίστηκε ότι τα εγκλήματα που διέπραξε ήταν αποτέλεσμα των βιωμάτων του κατά τη παιδική του ηλικία και ιδίως του γεγονότος ότι είχε δει τη μητέρα του που δούλευε σε κακόφημα μπαρ. Στις 23 Ιανουαρίου 1997 καταδικάστηκε σε 13 φορές ισόβια κάθειρξη και 25 χρόνια κάθειρξη.
Ο Δαγκλής αυτοκτόνησε στις 2 Αυγούστου του 1997. Βρέθηκε απαγχονισμένος στο κελί 33 του Ψυχιατρικού Καταστήματος των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού. Απαγχονισμένος βρέθηκε και ο συγκρατούμενός του, Γ. Μακρίδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κατά συρροή δολοφόνοι
Μπο Ντάλας
Ο Τέιλορ Μάικλ Ροτόντα (γεν. 25 Μαΐου 1995) είναι Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής, που έχει συμβόλαιο με το WWE. Στα ρινγκ που εμφανίζεται είναι γνωστός ως "Μπο Ντάλας". Μεσα στη καριερα του εδωσε πολλους εκπληκτικους αγωνες που θα μεινουν στη ιστορια οπως και το σερι του 17-0 το οποιο μερικοι ισχυριζονται ως καλυτερο και απ το 21-0 του Αντερτεικερ. Κανεις δε μπορει να ξεχασει τη μαγικη στιγμη που εκανε Victory Lap γυρω απ το ρινγκ ή οταν κοντραρισε προσωπο με προσωπο τους Μπροκ Λεσναρ, Στινγκ, Δε Ροκ, Κρις Μπενουα και Ελ Τοριτο. Τωρα δουλευει ως ταξιτζης καθως απολυθηκε απ την εταιρεια οταν μαθευτηκε οτι το παιδι του Τριπλ Ειτς ηταν δικο του.
Πρώτα βήματα
Από μικρή ηλικία είχε είδωλο τους Sting, Andre the Giant  και Taylor Swift. Στα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με την πάλη και το καλλιτεχνικό πατινάζ. Έχοντας τεράστιο ταλέντο, σύντομα κέντρισε τα βλέματα πολλών θαυμαστών αλλά κυρίως θαυμαστριών, μεταξύ αυτών και η κόρη του ιδιοκτήτη του WWE. Το 2008 ο Ροτόντα έκανε το ντεμπούτο του στην επαγγελματική πάλη. Η πρώτη του εταιρεία ήταν η WWE, η οποία είναι και η πιο επιτυχημένη στο χώρο. Σύντομα, ο Ροτόντα στάλθηκε στο θυγατρικό εκπαιδευτήριο της WWE, το Florida Championship Wrestling. Εκεί έμεινε τέσσερα χρόνια και η πορεία του ήταν εντυπωσιακή, αφού κατέκτησε τρεις φορές τον τίτλο βαρέων βαρών και δύο φορές τον ομαδικό τίτλο.
Ένταξη στο κύριο ρόστερ
Τον Ιανουάριο του 2013, ως "Μπο Ντάλας" έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε μεγάλη διοργάνωση του WWE, στο Royal Rumble. Εκεί συμμετείχε στον ομώνυμο αγώνα και απέκλεισε τον Γουέιντ Μπάρετ, ο οποίος τον χτύπησε και έτσι άρχισε μια κόντρα μεταξύ τους. Την επόμενη μέρα, ο Μπο Ντάλας εμφανίστηκε στο WWE Raw, όπου και κατάφερε να πάρει μια σημαντική νίκη κόντρα στον Γουέιντ Μπάρετ.
Ο Τέιλορ Ροτόντα προέρχεται απο οικογένεια που έχει ιστορία στο παλαιστικό χώρο, αφού ο πατέρας του (Μάικ Ροτόντα), ο παππούς του (Μπλάκτζακ Μούλιγκαν) οι θείοι του (Κένταλ και Μπάρυ Γουίντχαμ) και ο αδερφός του (Μπράι Γουάτ), είναι όλοι επαγγελματίες παλαιστές. Στις 19 Αυγούστου του 2018 κέρδισε μαζί με τον τραγουδιστή των Guns and Roses τους Tag Team τίτλους του Raw. Στη συνέχεια στράφηκε κατά του φίλου του, δηλώνοντας μεγάλος θαυμαστής του Slash.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Τζόλα Πρεντόζα
Η Τζόλα Πρεντόζα (ιταλικά Zola predosa) είναι πόλη της βόρειας Ιταλίας, στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια. Βρίσκεται στην επαρχία της Μπολόνια και έχει πληθυσμό 18.535 κατοίκων (εκτίμηση 30/09/2013).
Γεωγραφία
Συνορεύει με τους δήμους της Μπολόνια, του Καζαλέκκιο ντι Ρένο, του Σάσσο Μαρκόνι, Του Μόντε σαν Πιέτρο, Του Κρεσπελάνο και της Αντσόλα ντελλ'Εμίλια. Ο δήμος αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα της Τζόλα Πρεντόζα, Τζέσο, Τζέσι, Λαβίνο, Ριβαμπέλλα, Πόντε Ρόνκα, Τόμπε, Μαντόνα Πράτι, Ριάλε, Ριγκόζα και Φοντανέλλα.
Ιστορία
Τα παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής ανάγονται στην εποχή του χαλκού, τα οποία μπορεί κάποιος να επισκεφτεί στο αρχαιολογικό μουσείο της Μπολόνια. Αυτά τα ευρήματα ανήκουν στον “Villanoviano” πολιτισμό, στους Ετρούσκους και τους Ρωμαίους. Κατά τον Μεσαίωνα η Τζόλα Πρεντόζα, που εκείνη την εποχή ήταν ακόμα χωρισμένες σε Τζόλα και Πρεντόζα, ανήκαν στις κτήσεις της Ματθίλδης της Κανόσα (Ιταλικά Matilde di Canossa), στην συνέχεια θα περάσει κυριαρχία του δήμου της Μπολόνια. Τον 16ο αιώνα η Μπολόνια θα προσαρτηθεί στο Κράτος της εκκλησίας και αυτό το γεγονός θα φέρει τρεις αιώνες ευημερίας στην Τζόλα Πρεντόζα. Της ίδιας περιόδου είναι και οι πρώτες επαύλεις που βλέπουμε σήμερα στην περιοχή, αποτελούσαν εξοχικές κατοικίες της αριστοκρατίας. Η κατασκευή εξοχικών επαύλεων θα συνεχιστεί μέχρι και τον 19ο αιώνα αλλά σε αυτόν τον τελευταίο τα χαρακτηριστικά τον επαύλεων θα είναι διαφορετικά. Η Τζόλα Πρεντόζα θα γίνει ανεξάρτητος δήμος το 1810 με την ένωση της Τζόλα, της Πρεντόζα και του Τζέσο. Το 2001 θα αποκτήσει τον τίτλο της πόλης.
Μνημεία
Στην Τζόλα Πρεντόζα υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός ιστορικών μνημείων μερικά από αυτά είναι:
Πολιτισμός
Η Τζόλα Πρεντόζα είναι ένας δήμος που δίνει μεγάλη σημασία στον πολιτισμό. Στο πλαίσιο αυτό ενσωματώνονται, εκτός από τα μνημεία, το μουσείο σύγχρονης τέχνης Κά Λα Γκιρόντα, Βίλα Εντβίτζε Γκαρανιάνι, Το Παλάτσο Αλμπεργκάτι και το πολιτιστικό κέντρο Περτίνι.
Μέρος πολιτιστικού γίγνεσθαι είναι και οι πολυάριθμες γιορτές και πανηγύρια (Ιταλικά Feste e Sagre).
Η Τζόλα Πρεντόζα είναι μέρος του δρόμου των κρασιών και των γεύσεων (Strada dei Vini e dei Sapori), διαδρομή που δίνει την δυνατότητα στους επισκέπτες να δοκιμάσουν τοπικά κρασιά και τρόφιμα στο τόπο παραγωγής τους. Είναι μέλος και της ένωσης πόλεων του κρασιού.
Κοινωνία
Οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι ανέρχονται στους 1222. Οι εθνικότητες με τα περισσότερα άτομα είναι οι Ρουμάνοι με 279 άτομα, οι Μαροκινοί με 176 και οι Αλβανοί με 132. Στην Τζόλα Πρεντόζα κατοικεί μόνιμα μία Ελληνίδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Νίκανδρος ο Ηλείος
Ο Νίκανδρος ο Ηλείος (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του διαύλου κατά τους 119ους (304 π.Χ.) και 120ους (300 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται επίσης πως υπήρξε νικητής αγωνισμάτων δρόμου στα Πύθια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι
Ο Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι (πολωνικά: Jan Henryk Dąbrowski), επίσης γνωστός ως Γιόχαν Χάινριχ Ντομπρόφσκι στα γερμανικά (Johann Heinrich Dombrowski) και Ζαν Ανρί Ντομπροφσκί στα γαλλικά (Jean Henri Dombrowski) (29 Αυγούστου 1755 - 6 Ιουνίου 1818), ήταν Πολωνός στρατηγός και πολιτική προσωπικότητα, σεβαστός ευρέως μετά το θάνατό του για την πατριωτική του στάση, ο οποίος περιγράφεται ως εθνικός ήρωας που πέρασε όλη του τη ζωή αποκαθιστώντας την κληρονομιά της Πολωνίας.
Ο Ντομπρόφσκι αρχικά υπηρέτησε στον Βασιλικό Σαξονικό Στρατό και προσχώρησε στον Στρατό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1792, λίγο πριν από τον δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας. Προήχθη στο βαθμό του στρατηγού στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο του 1794. Μετά τον τελικό τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, ο οποίος τερμάτισε την ύπαρξη της Πολωνίας ως ανεξάρτητης χώρας, συμμετείχε ενεργά στην προώθηση του σκοπού της ανεξαρτησίας της Πολωνίας στο εξωτερικό. Ήταν ο ιδρυτής των Πολωνικών Λεγεώνων στην Ιταλία που υπηρέτησαν υπό τον Ναπολέοντα από το 1795, και ως στρατηγός στην ιταλική και γαλλική θητεία συνέβαλε στη σύντομη αποκατάσταση του πολωνικού κράτους κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας το 1806. Συμμετείχε στους Ναπολεόντειους Πολέμους, συμμετέχοντας στον Αυστροπολωνικό Πόλεμος και στη γαλλική εισβολή στη Ρωσία μέχρι το 1813. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα, αποδέχθηκε μια θέση γερουσιαστή στη ρωσική Πολωνία του Συνεδρίου και ήταν ένας από τους οργανωτές του Στρατού της Πολωνίας του Συνεδρίου.
Ο πολωνικός εθνικός ύμνος, «Η Πολωνία δεν έχει χαθεί ακόμη», που γράφτηκε και τραγουδήθηκε για πρώτη φορά από τους Πολωνούς λεγεωνάριους, αναφέρει τον Ντομπρόφσκι κατά όνομα και είναι επίσης γνωστός ως «Η μαζούρκα του Νταμπρόφσκι».
Καριέρα
Ο Ντομπρόφσκι θεωρήθηκε ειδικός του ιππικού και ο Βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι ενδιαφερόταν προσωπικά να αποκτήσει τις υπηρεσίες του Ντομπρόφσκι. Ως ιππέας που εκπαιδεύτηκε σε στρατιωτική σχολή της Δρέσδης υπό τον Κόμη Μορίς Μπελγκάρντ, μεταρρυθμιστή του ιππικού του Σαξονικού Στρατού, ζητήθηκε από τον Ντομπρόφσκι να βοηθήσει στον εκσυγχρονισμό του πολωνικού ιππικού, υπηρετώντας στις τάξεις της 1ης Ταξιαρχίας Ιππικού της Μείζονος Πολωνίας (1 Wielkpolska Brygada Kawalerii Narodowej). Τον Ιανουάριο του 1793, έχοντας κάνει στάση γύρω από το Γκνιέζνο με δύο μονάδες ιππικού, περίπου 200 ατόμων, ενεπλάκη για λίγο σε μάχη με τις πρωσικές δυνάμεις που εισήλθαν στην Πολωνία μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας και στη συνέχεια έγινε γνωστός ακτιβιστής, υποστηρίζοντας τη συνέχιση του στρατιωτικού αγώνα ενάντια στο κατακτητές.
Το Σέιμ του Γκρόντνο, που πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 1793, τον έθεσε υποψήφιο για ένταξη σε στρατιωτική επιτροπή. Αυτό προκάλεσε να τον βλέπουν με υποψία από την πλειοψηφία του δυσαρεστημένου στρατού και δεν συμπεριλήφθηκε στις προετοιμασίες για την επερχόμενη εξέγερση. Έτσι, εξεπλάγην όταν ξέσπασε η Εξέγερση του Κοστσιούσκο, και η δική του ταξιαρχία εξεγέρθη. Διακήρυξε την υποστήριξή του στους αντάρτες μετά την απελευθέρωση της Βαρσοβίας, και έκτοτε συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση, υπερασπιζόμενος τη Βαρσοβία και οδηγώντας ένα στρατιωτικό σώμα υπέρ μιας εξέγερσης στη Μείζων Πολωνία. Το θάρρος του επαινέθηκε από τον ίδιο τον Ταντέους Κοστσιούσκο, τον Ανώτατο Διοικητή των Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ο οποίος τον προήγαγε στο βαθμό του στρατηγού.
Στη υπηρεσία του Ναπολέοντα
αριστερά|μικρογραφία|310x310εσ| Ο Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι μπροστά από τις Πολωνικές Λεγεώνες. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης παρέμεινε στην διαμελισμένη Πολωνία για λίγο, προσπαθώντας να πείσει τις πρωσικές αρχές ότι χρειάζονταν την Πολωνία ως σύμμαχο εναντίον της Αυστρίας και της Ρωσίας. Ήταν ανεπιτυχής και με τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας μεταξύ Ρωσίας, Πρωσίας και Αυστρίας, η Πολωνία εξαφανίστηκε από τον χάρτη της Ευρώπης. Η επόμενη λύση του Ντομπρόφσκι ήταν να πείσει τη Γαλλική Δημοκρατία ότι πρέπει να υποστηρίξει έναν πολωνικό σκοπό και να δημιουργήσει έναν πολωνικό στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό αποδείχθηκε πιο επιτυχημένο, και μάλιστα ο Ντομπρόφσκι μνημονεύεται στην ιστορία της Πολωνίας ως οργανωτής των Πολωνικών Λεγεώνων στην Ιταλία κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. (Αυτές οι Λεγεώνες είναι επίσης συχνά γνωστές ως «Λεγεώνες του Ντομπρόφσκι»). Αυτό το γεγονός έδωσε ελπίδα στους σύγχρονους Πολωνούς, και εξακολουθεί να μνημονεύεται στον εθνικό ύμνο της Πολωνίας, που πήρε το όνομά του από τον Ντομπρόφσκι. Ξεκίνησε το έργο του το 1796, όταν ήρθε στο Παρίσι και σύντομα συνάντησε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη στο Μιλάνο. Στις 7 Ιανουαρίου 1797 εξουσιοδοτήθηκε από τη Δημοκρατία της Σισαλπίνης να δημιουργήσει τις Πολωνικές Λεγεώνες, οι οποίες θα αποτελούσαν μέρος του στρατού της νεοσύστατης Δημοκρατίας της Λομβαρδίας.