cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Λέθμπριτζ
Παραπομπές - σημειώσεις
Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Ιστορία της υποβρύχιας κατάδυσης
Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιερουσαλήμ
Η Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιερουσαλήμ ή Γερσαλή είναι ορθόδοξη χριστιανική μονή στην περιοχή της Βοιωτίας. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού, σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το χωριό Δαύλεια. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 900 μέτρων σε μία πλαγιά με πλούσια βλάστηση, αποτελούμενη κυρίως από έλατα. Η μονή διαθέτει ορθογώνιο περίβολο με ψηλούς μεγάλους τοίχους, οι οποίοι θυμίζουν μεσαιωνική οχύρωση, ενώ στο κέντρο της βρίσκεται ναός σταυροειδούς τύπου. Πιστεύεται πως χτίστηκε τον 11ο αιώνα. Υπέστη καταστροφές κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1770 από επιδρομή Αλβανών οι οποίες αποκαταστάθηκαν τα επόμενα χρόνια. Κατά τον 18ο αιώνα υπαγόταν στην μονή Σινά
Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου. Δίπλα στην μονή λειτουργούν κατασκηνώσεις. Τα τελευταία χρόνια η μονή διεκδίκησε έκταση 17.000 στρεμμάτων στην περιοχή του Παρνασσού από το δημόσιο, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από τοπικούς φορείς και από μερίδα του τύπου
Παραπομπές
Ιερουσαλημ
Κώδικας Ντα Βίντσι
Ο Κώδικας Ντα Βίντσι - ("The Da Vinci Code") είναι μυθιστόρημα μυστηρίου και συνωμοσιών του Αμερικανού συγγραφέα Νταν Μπράουν. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 2003 και σύντομα έγινε best seller παγκοσμίως πουλώντας ογδόντα (80) εκατομύρια αντίτυπα. Μεταφράστηκε σε 44 γλώσσες.
Ο Μπράουν βραβεύτηκε για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα με το βραβείο "Book of the Year - Adult Fiction" της "American Booksellers Association" το 2004 και με το βραβείο "British Book of the Year Award" το 2005.
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε και για τον κινηματογράφο το 2006, από τον Αμερικανό σκηνοθέτη Ρον Χάουαρντ και γνώρισε και αυτό μεγάλη επιτυχία. Την ίδια χρονιά, το 2006 διασκευάστηκε και για βιντεοπαιχνίδι και κυκλοφόρησε από την 2Κ Games. (en:The Da Vinci Code (video game))
Στην Ελλάδα το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2004 από τον εκδοτικό οίκο «Α. Α. Λιβάνης», σε μετάφραση Χρήστου Καψάλη ( ISBN 960-14-0902-5 ), ενώ από το 2014 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός», -σε έντυπη και ψηφιακή μορφή- σε μετάφραση του Γιώργου Μπαρουξή. ( ISBN 978-618-01-0437-0 ).
Ο μελετητής των συμβόλων και καθηγητής στο Χάρβαρντ Ρόμπερτ Λάγκτον ( Robert Langdon) και η αποκρυπτογράφος Σόφι Νεβέ (Sophie Neveu) - εγγονή του δολοφονημένου εφόρου -καλούνται να βοηθήσουν την αστυνομία, στην διαλεύκανση του φόνου του εφόρου του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της έρευνας έρχονται αντιμέτωποι με την θρησκευτική και παραθρησκευτική ιστορία του Μεσαίωνα, που φαίνεται ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα.
Οι υπαινιγμοί για σκανδαλώδεις ραδιουργίες, ο έντονος ρυθμός και η ταχύτητα της δράσης, τα ημιτελή κεφάλαια, το συνεχώς διακοπτόμενο νήμα της αφήγησης υποβάλλουν στον αναγνώστη μιαν εξάρτηση, την οποία ενισχύουν οι συνεχείς μετατοπίσεις, οι δήθεν αποκαλύψεις, οι ιστορικές παραχαράξεις, οι παραποιήσεις, οι σπαζοκεφαλιές, το αβασάνιστο κολάζ πληροφοριών, οι αβαθείς χαρακτήρες, οι σκανδαλώδεις ισχυρισμοί για τη ζωή του Ιησού αλλά και άλλων ιστορικών προσώπων, όλα αυτά κατέστησαν τον «Κώδικα...» το πλέον ευπώλητο μυθιστόρημα της εποχής μας, με κίνδυνο να γίνει πιο δημοφιλές από τον ίδιο το ζωγράφο....»''
Υπόθεση
Ο έφορος του μουσείου του Λούβρου, βρίσκεται ένα βράδυ δολοφονημένος, ενώ στο σώμα του έχει γράψει με το αίμα του ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα, λίγο πριν πεθάνει.
Αντιδράσεις
Οι χριστιανικές εκκλησίες ήταν από τις πρώτες που αντέδρασαν στον μύθο του βιβλίου: ότι η Μαρία Μαγδαληνή ήταν σύζυγος του Ιησού Χριστού και μάλιστα περίμενε και το παιδί του. Οι αντιδράσεις μεγάλωσαν με την κυκλοφορία του φιλμ (αφού η ταινία μπορούσε να φτάσει σε πολύ μεγαλύτερο κοινό από ότι το βιβλίο). Το 2006 ο Αρχιεπίσκοπος Angelo Amato, του ανάλογου τμήματος του Βατικανού κάλεσε τους πιστούς να μποϋκοτάρουν την ταινία. Το ίδιο έκανε και η συνέλευση των Καθολικών επισκόπων των Η.Π.Α, όπως επίσης και η Ελλαδική εκκλησία.
Κατηγορίες για λογοκλοπή
Ένα θέμα που προέκυψε - μετά την τεράστια επιτυχία του βιβλίου - ήταν η κατηγορία για λογοκλοπή. Ο συγγραφέας Lewis Perdue μήνυσε τον Μπράουν για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας αφού υποστήριξε ότι είχε γράψει το βιβλίο του με βάση δυο δικά του έργα το "The Da Vinci Legacy" του 1983 και το "Daughter of God" του 2000. Ωστόσο το δικαστήριο (πρωτόβαθμα) δεν δικαίωσε τον Perdue.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Νταν Μπράουν Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2003 Κατηγορία:Μόνα Λίζα
Ροδόλφος
Το όνομα Ροδόλφος είναι κύριο ανδρικό χριστιανικό όνομα διαδεδομένο στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Enter Air
Η Enter Air ΕΠΕ είναι αεροπορική εταιρεία τσάρτερ με κεντρική έδρα τη Βαρσοβία της Πολωνίας και αεροπορική βάση στο Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπεν» και στο Αεροδρόμιο Κατοβίτσε. Διεξάγει πτήσεις διακοπών και τσάρτερ από πολωνικά και άλλα ευρωπαϊκά αεροδρόμια.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Ένας πλέον αποσυρόμενο [[Boeing 737 Classic|Boeing 737-400 της Enter Air το 2010.]] Στις 25 Απριλίου 2010, η Enter Air ολοκλήρωσε την εναρκτήρια πτήση της από το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπεν» προς το Διεθνές Αεροδρόμιο Ενφίδα-Χαμαμάτ. Η αεροπορική εταιρεία συνεργάζεται με μεγάλους ταξιδιωτικούς πράκτορες στην Πολωνία και λειτουργεί κυρίως από την Πολωνία προς δημοφιλείς προορισμούς διακοπών. Το μοντέλο χαμηλού κόστους την βοήθησε να αυξηθεί πάνω από 300% μεταξύ του 2010 και του 2012, παρά τις αυξανόμενες τιμές των καυσίμων και τα γεγονότα στην Τυνησία και την Αίγυπτο (Q1 2011), που έκανε ορισμένες αεροπορικές εταιρείες να μειώσουν το στόλο τους ή ακόμη και να εξαφανιστούν από την αγορά.
Η Enter Air Group εισήχθει στο Χρηματιστήριο Αξιών της Βαρσοβίας από το IPO της στις 14 Δεκεμβρίου 2015.
Στόλος
εναλλ.=|μικρογραφία| Ένα Boeing 737-800 της Enter Air. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2019, ο στόλος της Enter Air αποτελούταν από τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Μεταφορές στην Πολωνία Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 2010 Κατηγορία:Εταιρείες με έδρα τη Βαρσοβία
Κόντσικα Ιωαννίνων
Η Κόντσικα είναι χωριό στον νομό Ιωαννίνων. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Κόντσικας της δημοτικής ενότητας Μπιζανίου του Δήμου Ιωαννιτών.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 175 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Ράπτι
Το Ράπτι (νεπαλ.: राप्ती) είναι μια από τις 14 ζώνες του Νεπάλ. Βρίσκεται στην μεσοδυτική περιφέρεια. Πρωτεύουσα είναι η Τουλσιπούρ.
Γεωγραφία
Το Ράπτι βρίσκεται νοτιοανατολικά της μεσοδυτικής περιφέρειας. Συνορεύει με την Ινδία, το Μπέρι, το Νταουλαγκίρι, το Λουμπίνι και το Καρνάλι.
Συνοικίες
thumb|250px|right|Συνοικίες του Ράπτι
Το Ράπτι διαιρείται σε 5 συνοικίες:
Κατηγορία:Ζώνες του Νεπάλ
Γεγονότα Ιανουαρίου 2008
Γεγονοτα 01
Πέτρος Οικονομάκος
Ο Πέτρος Οικονομάκος (Γύθειο 1890 - Αθήνα 1985), του Λεωνίδα, ήταν Έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε στην Γαλλική Σχολή Οδηγών Αεροπόρων Θεσσαλονίκης, μετά στη Σχολή Αεροπορικής Υπηρεσίας της Λάρισας και σε άλλες σχολές.
Πολέμησε σε όλους τους πολέμους και έλαβε μέρος στις εκστρατείες στη Ρωσία και στην Μικρά Ασία.
Η καριέρα του ξεκίνησε από το Πυροβολικό και το 1916 αποσπάστηκε στο σώμα της Αεροπορίας, όπου υπηρέτησε ως την αποστρατεία του, με τον βαθμό του Αντιπτεράρχου. Την περίοδο 1933-35 ήταν γενικός διευθυντής του Υπουργείου Αεροπορίας.
Χρημάτισε υφυπουργός Αεροπορίας (13 Φεβρουαρίου 1937 - 20 Απριλίου 1941) στις κυβερνήσεις του Μεταξά και του Κορυζή.
Ήταν παντρεμένος με τη Βασιλική Χατζηιωάννου, με την οποία απέκτησε έναν γιο και μία κόρη.
Ρούντολφ
Το όνομα Ρούντολφ είναι κύριο ανδρικό χριστιανικό όνομα διαδεδομένο στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Άνα Μαρία
Άνα Μαρία (Ana María, 17 Μαΐου 1929 - 6 Απριλίου 1983) ήταν το πολεμικό ψευδώνυμο της Μέλιδα Ανάγια Μόντες (Mélida Anaya Montes), δεύτερης στη διοίκηση του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN), στο Ελ Σαλβαδόρ.
Διανοούμενη, θεωρείτο ίνδαλμα μεταξύ των επαναστατριών γυναικών της περιοχής. Τελικά σκοτώθηκε από τους ίδιους τους συντρόφους της στις 6 Απριλίου 1983 στη Μανάγουα της Νικαράγουας, μετά από πολλές θυσίες κατά τη διάρκεια της ζωής της ως αντάρτισσα.
Αργότερα, το FMLN κατηγόρησε τον Καγιετάνο Κάρπιο (μερικές φορές αποκαλούμενο "Χο Τσι Μιν της Λατινικής Αμερικής") ως το πρόσωπο που ήταν υπεύθυνο για το έγκλημα, και αυτός αυτοκτόνησε.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στη μικρή πόλη Σαντιάγο Τεξακουάνγος, στην κεντρική ζώνη του Ελ Σαλβαδόρ. Έλαβε το Διδακτορικό Εκπαίδευσης από το Πανεπιστήμιο του Ελ Σαλβαδόρ, όπου έγινε καθηγήτρια εκπαίδευσης και παρέδωσε μαθήματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60. Ηταν βοηθός διευθυντή στο Πανεπιστήμιο "Αλμπέρτο Μασφερρέρ".
Στα τέλη της δεκαετίας του '60, έγινε μια από τις βασικές ηγέτες του Συνδέσμου Gremial "ANDES 21 de Junio" (Εθνικός Σύνδεσμος Σαλβαδοριανός Δασκάλων 21 Ιουνίου). Ηγήθηκε των απεργιών των καθηγητών του 1968 και 1971, που δημιούργησαν μεγάλα προβλήματα στην κυβέρνηση του συνταγματάρχη Φιδέλ Σάντσες Ερνάντες.
Το 1970, ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ελ Σαλβαδόρ, Σαλβαδόρ Καγιετάνο Κάρπιο ίδρυσε τον πρώτο αντάρτικο κλάδο του Ελ Σαλβαδόρ: Λαϊκές Δυνάμεις Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί (FPL).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί επαναστάτες Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί
Τσερόκι
thumb|Μετακινήσεις ιθαγενών φυλών τον 19ο αιώνα (Τσερόκι με κίτρινο). Οι Τσερόκι (Cherokee) είναι φυλή ιθαγενών της Αμερικής, που είναι εγκατεστημένοι στις νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Από τον 19ο αιώνα, λόγω της επαφής τους με τους λευκούς αποίκους από την Ευρώπη, ενσωμάτωσαν πολλά πολιτισμικά και τεχνολογικά στοιχεία από αυτούς στην καθημερινότητά τους. Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή των ΗΠΑ το 2000 αριθμούσαν 300.000 άτομα.
Μιλούν τη γλώσσα Iroquoian. Τον 19ο αιώνα, ιστορικοί και εθνογράφοι κατέγραψαν την λεκτική παράδοση της φυλής που μιλούσε για την προέλευση τους από την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, όπου υπήρχαν και άλλοι που μιλούσαν τη γλώσσα Iroquoian.
Από τον 19ο αιώνα, οι Ευρωπαίοι άποικοι των Ηνωμένων Πολιτειών αποκαλούσαν τους Τσερόκοι μία από τις "Πέντε Πολιτισμένες Φυλές" διότι είχαν υιοθετήσει πολλά πολιτισμικά και τεχνολογικά στοιχεία από τούς Ευρωπαίους - Αμερικανούς αποίκους. Οι Τσερόκοι ήταν μια από τις πρώτες, αν όχι η πρώτη, εθνική ομάδα πού απέκτησαν τον τίτλο του Αμερικανού πολίτη. Το άρθρο 8 της συνθήκης του 1817 ι ανέφερε ότι οι Τσερόκοι μπορούν, αν επιθυμούν, να γίνουν Αμερικανοί πολίτες. Σύμφωνα με την καταμέτρηση πληθυσμού των Η.Π.Α. του 2010 το έθνος των Τσερόκοι αριθμεί πάνω από 314.000 άτομα, η μεγαλύτερη από τις 566 ομοσπονδιακά αναγνωρισμένες φυλές Αμερικανών ιθαγενών των Ηνωμένων Πολιτειών. Επιπροσθέτως, πολλές πληθυσμιακές ομάδες που υποστηρίζουν ότι έχουν καταγωγή από τους Τσερόκι, μερικές από αυτές έχουν αναγνωριστεί και σαν αυτόνομες πολιτείες, έχουν μέλη πού είναι ανάμεσα σε αυτούς τους 819.000(και περισσότερων) ανθρώπων, που υποστηρίζουν ότι είναι απόγονοι των Τσερόκι κατά την απογραφή πληθυσμού των Η.Π.Α.
Από τις τρεις ομοσπονδιακά αναγνωρισμένες φυλές Τσερόκι, το έθνος των Τσερόκι και το UKB( United Keetoowah Band of Cherokee Indians)έχουν αρχηγεία στο Tahlequah της Οκλαχόμα. Οι κάτοικοι του UKB είναι κυρίως απόγονοι των "παλαιών αποίκων" Τσερόκι οι οποίοι μετανάστευσαν από το Arkansas και την Oklahoma περί το 1817. Συσχετίζονται με τους Τσερόκι, που είχαν βίαια επανεγκατασταθεί εκεί το την δεκαετία του 1830 κατά το Indian removal act. Η ανατολική ομάδα των Τσερόκι στο Qualla Boundary της Δυτικής Βόρειας Carolina, και είναι απόγονοι αυτών που αντιστάθηκαν ή απέφυγαν την επανεγκατάσταση. Επιπλέον, υπάρχουν πολλές ομάδες με καταγωγή από τους Τσερόκι κατά μήκος των Η.Π.Α., όπως κάποιες δορυφορικές κοινότητες που χρηματοδοτούνται από το κράτος των Τσερόκι.
Όνομα
Οι Τσερόκι αναφέρονται στον εαυτό τους ως Ani-Yunwiya, που σημαίνει "Κυρίαρχοι άνθρωποι". Πολλές θεωρίες -αν και καμιά δεν έχει αποδειχθεί- αφορούν την προέλευση το ονόματος "Τσερόκι". Είναι πιθανό να προέρχεται από την λέξη των Choctaw Cha-la-kee, που σημαίνει "αυτοί που ζουν στα βουνά" ,ή από τη λέξη Chi-luk-ik-bi,που σημαίνει "αυτοί που ζουν στη χώρα των σπηλαίων". Η παλαιότερη Ισπανική απεικόνιση του ονόματος "Τσερόκι" από το 1755,είναι Tcalaquei. Μια άλλη θεωρία είναι ότι το όνομα "Τσερόκι" προέρχεται από μία λέξη των Muscogee, Cvlakke ("chuh-log-gee").
Προέλευση
Υπάρχουν δύο κύριες θεωρίες όσον αφορά την προέλευση των Τσερόκι. Η μια θεωρία λέει πως οι Τσερόκι, είναι κάτοικοι των νότιων Αππαλαχείων, που πιθανώς κατά την ύστερη προϊστορία μετανάστευσαν εκεί από τις Βόρειες περιοχές, τις παραδοσιακές περιοχές των Haudenosaunee καθώς και άλλων λαών που μιλούν τη γλώσσα Iroquoian. Μια άλλη θεωρία λέει πως οι Τσερόκι κατοικούσαν στα Νοτιοανατολικά για χιλιάδες χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Cherokee
Πορτ Φουάντ
μικρογραφία|Η Πορτ Φουάντ Η Πορτ Φουάντ (αραβικά : بور فؤاد ) είναι πόλη της Αιγύπτου στο βορινότερο μέρος της χερσονήσου του Σινά. Βρίσκεται απέναντι από το Πορτ Σάιντ, ανήκουν στην ίδια μητροπολιτική περιοχή, δίπλα στη Διώρυγα του Σουέζ στο σύνορο της Αφρικής με την Ασία.
Η Πόλη είναι χτισμένη πάνω σε ένα τριγωνικό επίπεδο νησί που δημιουργήθηκε από τις δύο εισόδους της Διώρυγας του Σουέζ στην πλευρά της Μεσογείου. Έχει πληθυσμό 560.000 (από το 2003) και διοικητικά ανήκει στο Κυβερνείο Πορτ Σάιντ.
Η Πορτ Φουάντ ιδρύθηκε το 1926, κυρίως για την ανακούφιση του υπερπληθυσμού στο Πορτ Σάιντ, και πήρε το όνομά της από τον τότε βασιλιά της Αιγύπτου Φουάντ Α΄. Κατά την Κρίση του Σουέζ το 1956 την πόλη κατέλαβαν Γαλλικά στρατεύματα και συγκεκριμένα Γάλλοι αλεξιπτωτιστές. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ανάμεσα σε Αίγυπτο και Ισραήλ το 1967 η πόλη ήταν το μόνο μέρος της Χερσονήσου Σινά που δεν καταλήφθηκε από τους Ισραηλινούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου στη Χερσόνησο του Σινά Κατηγορία:Λιμένες της Αιγύπτου Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου
Mercedes-Benz W163
Η Mercedes-Benz M-Class W163 ήταν μεσαίο πολυτελές τετρακίνητο SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τις 9 Φεβρουαρίου 1997 έως τον Απρίλιο του 2005, αν και τα πρώτα δοκιμαστικά πιλοτικά μοντέλα είχαν αρχίσει να παράγονται ήδη από τον Μάιο του 1996. Αρχικά κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Σεπτέμβριο του 1997, ενώ στην Ευρώπη οι πρώτες πωλήσεις τελικώς ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 1998.
Χρονολογικά, η M-Class W163 αποτέλεσε την πρώτη απόπειρα της εταιρείας στην ολοένα και πιο δημοφιλή κατηγορία των SUV και προσφέρθηκε με πληθώρα κινητήρων, βενζίνης και πετρελαίου. Το αμάξωμα της W163 βασιζόταν σε πλαίσιο τύπου σκάλας (κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα σχήματος σκάλας), σε αντίθεση με το αυτοφερόμενο αμάξωμα (ενιαίο δομικό σύνολο) όλων των διαδόχων της. Οι περισσότερες W163 κατασκευάστηκαν στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ, όπου η παραγωγή της ξεπέρασε τα 570.000 αντίτυπα, καθώς το μοντέλο είχε σχεδιαστεί κυρίως για την αμερικανική αγορά, όπου και κυκλοφόρησαν τα μισά αντίτυπα της W163. Επίσημα, ωστόσο, διατέθηκε σε όλες τις αγορές διεθνώς και γνώρισε μεγάλη απήχηση σε παγκόσμια κλίμακα. Μεταξύ του 1999 και του 2002, παρήχθησαν επιπλέον 77.100 αντίτυπα και στο Γκρατς της Αυστρίας από την Magna Steyr, όλα για την Ευρώπη.
Τον Ιούλιο του 2001, η W163 υπέστη μια σημαντική ανανέωση και τελικώς αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2005 από την Mercedes-Benz W164.
Εκδοχές
thumb|left|Mercedes-Benz ML 430 του 1999.
Μολονότι είχε κατασκευαστεί σε μία μόνο εκδοχή μήκους αμαξώματος, η W163 μπορούσε να παραγγελθεί τόσο σε πενταθέσια όσο και σε επταθέσια έκδοση. Στην πράξη, ωστόσο, η τρίτη σειρά καθισμάτων είχε δύσκολη προσβασιμότητα και πολύ μέτριους χώρους, επαρκείς μόνο για μικρά παιδιά, και δεν γνώρισε μεγάλη απήχηση. Αντιθέτως, το διάδοχο μοντέλο Mercedes-Benz W164 δεν προσφέρθηκε ως 7-θέσιο, καθώς τον ρόλο αυτό ανέλαβε το ακόμα μεγαλύτερο SUV Mercedes-Benz GL-Class X164 που εισήχθη στα μέσα του 2006.
Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της W163 ήταν 0,39 - νούμερο καλό για SUV την τότε εποχή, αλλά κάπως ανεκτό ακόμα και σήμερα.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Κατά την σχεδίαση της Mercedes W163 είχε δοθεί εξαιρετικά μεγάλη έμφαση στην ασφάλεια και το μοντέλο είχε καταφέρει ιδιαίτερα υψηλά σκορ για τα τότε δεδομένα, ενώ ακόμα και σήμερα διατηρεί πολύ καλή φήμη στον τομέα αυτό. Το πιο αξιοσημείωτο γνώρισμά της, ήταν ο σχεδιασμός του σασί, λόγω του ότι βασιζόταν σε πλαίσιο τύπου σκάλας, δηλαδή αμάξωμα «χτιστό» πάνω σε ένα σωληνωτό δάπεδο / πλατφόρμα στήριξης, σχήματος σκάλας. Η διάταξη αυτή είναι ιδιαίτερα ανθεκτική σε οδήγηση εκτός δρόμου και γενικώς σε δύσκολες συνθήκες και καταστάσεις, πλην όμως αφού δεν συνιστά ενιαίο δομικό σύνολο έχει το παραδοσιακό μειονέκτημα ότι δυσκολεύει την τοποθέτηση μιας «ζώνης ελεγχόμενης παραμόρφωσης» για την απορρόφηση της ενέργειας μετωπικής ή οπίσθιας πρόσκρουσης.
Προκειμένου να επιλυθεί αυτή η δυσκολία, οι μηχανικοί της Mercedes-Benz επινόησαν μία ξεχωριστή καινοτομία για την W163, την κατασκευή μιας διπλής ζώνης ελεγχόμενης παραμόρφωσης, διάταξης «δύο ορόφων». Για την ακρίβεια, κατασκεύασαν δύο τέτοιες ζώνες, την μία πάνω στην άλλη: μία στο δάπεδο στήριξης και άλλη μία στην καμπίνα των επιβατών που τοποθετείτο πάνω στο δάπεδο, και κατά την τοποθέτηση αυτή οι δύο ζώνες συνδέονταν μεταξύ τους με ισχυρούς συνδέσμους, ώστε να αντιδρούν σαν ενιαίο δομικό σύνολο, χωρίς κίνδυνο αποκόλλησης. Ωστόσο, οι επόμενες γενιές της M-Class υιοθέτησαν αυτοφερόμενο αμάξωμα (ενιαίο δομικό σύνολο) και, ως αποτέλεσμα, στις διαδόχους της W163 η ευρεσιτεχνία αυτή καταργήθηκε, ως μη απαραίτητη πλέον, αφού τα αυτοφερόμενα φυσικά διαθέτουν μία ενιαία τέτοια ζώνη.
Από την πρώτη παρουσίασή του, μαζί με αυτή την ευρεσιτεχνία, όλες οι εκδόσεις της W163 έφεραν στον βασικό τους εξοπλισμό τα εξής στοιχεία ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας: thumb|Mercedes M-Class του 1998 - 2001. thumb|Mercedes-Benz ML 270 CDI του 2001 - 2005. thumb|Το πίσω μέρος της προηγούμενης ML 270 CDI.
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2002, η W163 απέσπασε 4 στα 5 αστέρια στην προστασία των ενηλίκων επιβατών, με βαθμολογία 30 στους 37 πόντους, σύμφωνα με την τότε κλίμακα μέτρησης, επίδοση ιδιαίτερα υψηλή για αυτοκίνητο που είχε εξελιχθεί στη δεκαετία του 1990.
Να σημειωθεί ότι με το τότε σύστημα του Euro NCAP, τα 4 αστέρια στην προστασία ενηλίκων αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 25 - 32 πόντους και άρα η W163 πλησίασε οριακά τα 5 στα 5.
Τεχνικά στοιχεία
Ειδικότερα ο βασικός κινητήρας 2.3 λίτρων, που συνδυάστηκε με την έκδοση ML 230, διατέθηκε αποκλειστικά στην Ευρώπη και μόνο με το 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Στην πράξη, ωστόσο, εισέπραξε αρνητικά σχόλια για ανεπάρκεια ισχύος ως προς το βάρος του αυτοκινήτου και δεν προσέλκυσε το ενδιαφέρον των υποψήφιων αγοραστών. Το αποτέλεσμα ήταν να αποσυρθεί από την παραγωγή τον Μάρτιο του 2000 και μάλιστα τα τελευταία αντίτυπα της ML 230 πωλήθηκαν με μεγάλη δυσκολία, ενώ πολλοί ιδιοκτήτες της προέβησαν σε εκ των υστέρων αλλαγή κινητήρα με τον αμέσως ισχυρότερο βενζίνης, αυτόν των 3.2 λίτρων, με αποτέλεσμα τα ML 230 να γίνουν σύντομα εξαιρετικά σπάνια ως μεταχειρισμένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W163 Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Πετούνια Πιγκ
Η Πετούνια (Petunia Pig) είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων που εμφανίζεται στις σειρές Looney Tunes και Merrie Melodies από την Warner Bros και αιώνια φιλενάδα μιας από τις διασημότητες των κινουμένων σχεδίων, του Πόρκι Πιγκ (Porky Pig). Μοιάζει εμφανισιακά στον Πόρκι.Οι μόνες διαφορές είναι ότι φοράει φόρεμα και έχει μαύρα μαλλιά.
Βιογραφία
Η Πετούνια παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τον εμψυχωτή Φρανκ Τάσλιν (Frank Tashlin) το 1937 στη μικρή μήκους ταινία "Porky's Romance". Η ταινία είναι μια παρωδία ενός cartoon του Walt Disney που ονομάζεται "Ο Εφιάλτης του Μίκυ" (Mickey's Nightmare) το 1932. Σε αυτήν την ταινία ο Μίκυ παντρεύεται τη μακροχρόνια φίλη του Minnie. Στην ταινία του Tashlin, όμως, η πρόταση γάμου του Πόρκι προς την Πετούνια αντιμετωπίζεται με ειρωνικά χαχανητά από μέρους της. Ο Tashlin ενέκρινε την Πετούνια ως τακτικό μέλος της συνοδείας του Πόρκι και τη συμπεριέλαβε σε ακόμα δύο ταινίες το 1937: "The Case of the Stuttering Pig" και "Ο Διπλός Μπελάς του Πόρκι" (Porky's Double Trouble).
Παραπομπές
Κατηγορία:Looney Tunes (χαρακτήρες)
Χρήστος Καμπουρλάζος
Ο Χρήστος Καμπουρλάζος (1938-2019) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1959 ως το 1966 και χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους κορυφαίους δεξιούς αμυντικούς της δεκαετίας του '60.
Καριέρα
Ο Καμπουρλάζος ξεκίνησε την καριέρα του στον Εθνικό Πυλαίας και σε ηλικία 21 ετών μεταγράφηκε στον Άρη. Στην πρώτη του χρονιά δεν έπαιξε με την πρώτη ομάδα των "κίτρινων", αλλά έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Οκτωβρίου 1960, στο νικηφόρο αγώνα του Άρη εναντίον της ΑΕΚ με 3-1. Αγωνίστηκε στην πλειοψηφία των αγώνων της σεζόν 1960-61, με τον Άρη να καταλαμβάνει την δωδέκατη θέση της τελικής κατάταξης.
Την επόμενη σεζόν, αγωνίστηκε σε δώδεκα αγώνες, ενώ στην δύσκολη χρονιά του 1962-63, όπου ο Άρης κινδύνεψε να υποβιβαστεί, ο προπονητής Μπέλα Πάλφι τον τοποθέτησε στο δεξί άκρο της άμυνας, όπου αντικατέστησε τον Χρήστο Νανάκο. Στην θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας και αναδείχθηκε σε ένας από τους καλύτερους οπισθοφύλακες της χώρας. Η εξαιρετική του απόδοση οδήγησε στην συμμετοχή του σε δύο αγώνες της εθνικής Ελλάδος, στις στις 8 Απριλίου 1964 στη νίκη κατά της αγγλικής προολυμπιακής ομάδας με 4-1, όπως και στις 13 Μαΐου 1964 στην φιλική νίκη κατά της Αιθιοπίας με 3-1.
Σταύρος Κωστόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1900 στην Καλαμάτα και ήταν γιος του τραπεζίτη Ιωάννη Φ. Κωστόπουλου. Τελείωσε το 1ο γυμνάσιο Καλαμάτας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, του οποίου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών.
Χρήστος Καμπουρλάζος
Καριέρα
Ο Καμπουρλάζος αντιμετώπισε προβλήματα με τη διοίκηση της ομάδας με αποτέλεσμα τον Νοέμβριο του 1965 να τιμωρηθεί από τη διοίκηση για απειθαρχία, τιμωρία η οποία κράτησε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1966. Αγωνίστηκε για τελευταία φορά με τη φανέλα των "κίτρινων" στον αγώνα εναντίον της Γιουβέντους, με τον Άρη να ηττάται με 0-2. Λίγο αργότερα, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με τον συμπαίκτη του Βασίλη Ψηφίδη.
Σταύρος Κωστόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Ασχολήθηκε με τον τραπεζικό κλάδο, στον οποίο η οικογένεια του είχε ήδη σημαντική παράδοση. Διετέλεσε μέλος (1937 - 1951) και πρόεδρος (1951 - 1953) του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας Εμπορικής Πίστεως. Το 1951 ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1953, οπότε και αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση Παπάγου με τον Κωστή Ηλιάσκο λόγω της διαφωνίας του σχετικά με τη συγχώνευση της Τράπεζας Αθηνών με την Εθνική Τράπεζα.
Απεβίωσε στις 23 Ιουνίου 1968 στην Αθήνα, σε ηλικία 68 ετών.
Χρήστος Καμπουρλάζος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Σταύρος Κωστόπουλος
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1928 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας. Επανεξελέγη σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι το 1936. Στις εκλογές του 1946 επανεκλέχθηκε με το Κόμμα Φιλελευθέρων συγκεντρώνοντας 2.491 ψήφους. Συνολικά εκλέχθηκε έντεκα φορές βουλευτής.
Κατά την Αποστασία του 1965 ήταν από τους πρώτους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που αποστάτησε, ορκιζόμενος υπουργός Εθνικής Αμύνης στην κυβέρνηση Αθανασιάδη - Νόβα. Ήδη είχε έρθει σε σφοδρή σύγκρουση με τον Ανδρέα Παπανδρέου, παρότι παλαιότερα υπήρξε χρηματοδότης του πατέρα του.
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας διετέλεσε πολλάκις υπουργός. Υπουργοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1932 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, και για τελευταία φορά το 1965 από τους Αποστάτες. Από τις υπουργικές του θητείες ξεχωρίζει αυτή στο Υπουργείο Εξωτερικών επί Γεωργίου Παπανδρέου και στο Εθνικής Αμύνης επί Αποστατών.
Χρημάτισε υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Σοφοκλή Βενιζέλου (Αυγούστου, Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου 1950), υπουργός Εθνικής Οικονομίας (1932 και 1947) στις κυβερνήσεις Ελευθερίου Βενιζέλου και Δημητρίου Μαξίμου, υπουργός Εξωτερικών στην τελευταία κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου από τον Φεβρουάριο του 1964 μέχρι τον Ιούλιο του 1965, υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου, υπουργός Εσωτερικών  (1963) στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963, υπουργός Εθνικής Άμυνας   (1965 - 1966) στις κυβερνήσεις Νόβα, Τσιριμώκου και Στεφανόπουλου, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1950) στην κυβέρνηση Πλαστήρα, υπουργός Εφοδιασμού και Διανομών (1948) στην κυβέρνηση Σοφούλη και υπουργός Συντονισμού (1950) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
205 Μάρθα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μάρθας εκτιμάται σε 81 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,054. Η Μάρθα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 38 λεπτά.
Προσπάθειες για τον καθορισμό της περιόδου περιστροφής για αυτόν τον αστεροειδή έχουν παραγάγει αρκετά διαφορετικά αποτελέσματα, σε μεγάλο βαθμό επειδή η πραγματική περίοδος είναι κοντά στο ήμισυ μιας γήινης ημέρας. Μια μελέτη που έλαβε χώρα το 2013 έδωσε περίοδο συνοδικής περιστροφής 14.905 ± 0.001 ω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρθα
Λίβιος Σεβήρος
Ο Λίβιος Σεβήρος (Flavius Libius Severus Serpentius Augustus, 420 – φθινόπωρο 465), γνωστός και ως Σεβήρος Γ΄, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από τις 19 Νοεμβρίου του 461 έως τον θάνατό του.
Ρωμαίος συγκλητικός από τη Λευκανία, ο Σεβήρος ήταν ένας από τους τελευταίους δυτικούς αυτοκράτορες, χωρίς καμία ουσιαστική εξουσία (η πραγματική εξουσία βρισκόταν στα χέρια του ισχυρού magister militum Ρικίμερου), ενώ ήταν ανίκανος να λύσει τα πολλά προβλήματα που επηρέαζαν την αυτοκρατορία. Οι πηγές τον αναφέρουν ως έναν ευσεβή και θρησκευόμενο Χριστιανό.
Η άνοδος στο θρόνο
Στις 7 Αυγούστου του 461, ο magister militum (διοικητής) του δυτικού ρωμαϊκού στρατού, Ρικίμερος, σκότωσε τον αυτοκράτορα Μαϊοριανό, αφήνοντας άδειο το δυτικό θρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Ιχσιδίδες
Οι Ιχσιδίδες (ή Ιχσίδιδες) ήταν δυναστεία κυβερνητών της Αιγύπτου, που κυβέρνησε τη χώρα από το 935 έως το 969 μ.Χ. Ο αρχηγός της δυναστείας έφερε τον αραβικό τίτλο "ουαλί" (βαλής), αντανακλώντας τη θέση των μελών της δυναστείας ως κυβερνητών-τοποτηρητών των Αββασιδών. Πρώτος κυβερνήτης της δυναστείας ήταν ο Μουχάμμαντ ιμπν Τουγκτζ αλ-Ιχσίντ, ένας τουρκικής καταγωγής πρώην σκλάβος στρατιώτης (μαμελούκος), ο οποίος ανέβηκε στην ιεραρχία και τοποθετήθηκε στη θέση του από τον Αββασίδη χαλίφη, που τού έδωσε τη διακυβέρνηση της Αιγύπτου, όπως και στους απογόνους του, για 30 χρόνια. Το επίθετο Ιχσίντ είναι σογδιανής προέλευσης και μεταφράζεται ως "πρίγκηπας". Η δυναστεία κατέρρευσε όταν ο στρατός των Φατιμιδών κατέκτησε την πόλη Φουστάτ (σήμερα τμήμα του παλαιού Καΐρου) το 969, πρωτεύουσα τότε της μουσουλμανικής Αιγύπτου.
Ντόναλντ Ντακ
Προφίλ
Ο Ντόναλντ Ντακ είναι μία πάπια που αγαπά την περιπέτεια. Είναι έξυπνος, πονηρός, οξύθυμος, καλόκαρδος, μονίμως άφραγκος, κατά καιρούς τεμπέλης και το πιο άτυχο παπί του κόσμου.
Είναι γιος της Βολκάνας Μακ Ντακ αδελφής του Σκρουτζ Μακ Ντακ.
Ζει μαζί με τα τρία ανίψια του (Χιούη, Λιούη, Ντιούη), των οποίων έχει την κηδεμονία, στη Λιμνούπολη πόλη της πολιτείας Καλισότα. Μένει σε μια μονοκατοικία η οποία ανήκει στον τσιγκούνη θείο του Σκρουτζ Μακ Ντακ, ακριβώς δίπλα στο σπίτι του πιο ανυπόφορου εχθρού του, του κυρίου Τζόουνς, με τον οποίο δίνουν ομηρικές μάχες.
Στην ίδια πόλη μένουν και άλλοι χαρακτήρες όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ (ο τσιγκούνης θείος του), ο Φέθρυ Ντακ (ξάδερφος του Ντόναλντ και μεγάλος γκαφατζής), ο Γκαστόνε (ο εκνευριστικά τυχερός του ξάδερφος που είναι και αντίζηλός του) και η μεγάλη αγάπη του, η Νταίζη Ντακ.
Επίσης στην ίδια πόλη μένει ο εφευρέτης Κύρος Γρανάζης, καθώς και μία πληθώρα άλλων χαρακτήρων που πλαισιώνουν πολύ όμορφα το σύμπαν των Ντακ.
Έξω από την πόλη, μένει στο αγρόκτημά της η Γιαγιά Ντακ. Μαζί με τη Γιαγιά Ντακ ζει και ο τεμπέλης βοηθός της Πασχάλης Χήνος.
Τις νύχτες ο Ντόναλντ φοράει μάσκα και χρησιμοποιώντας τον εξοπλισμό που του έχει φτιάξει ο Κύρος Γρανάζης, μάχεται ενάντια σε εγκληματίες ως υπερήρωας με το όνομα Φάντομ Ντακ, και σώζει την πόλη από τους κακούς.
Δημιουργία
Σημαντικός δημιουργός του Ντόναλντ Ντακ είναι ο Καρλ Μπαρκς (1901-2000), ο οποίος δημιούργησε και εμπλούτισε την προσωπικότητά του, πλαισιώνοντας τον με πλήθος συγγενών, φίλων και εχθρών που έγιναν επίσης αθάνατοι, όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, ο Γκαστόνε και οι Μουργόλυκοι. Άλλος σημαντικός σχεδιαστής του ήρωα είναι ο Ντον Ρόσα.
Υποδοχή
Ο ζωγράφος και κριτικός τέχνης Άντι Γουόρχολ ανέφερε ότι: "Η ιδιοφυής ιδέα του Γουόλτ Ντίσνεϊ ήταν το ότι διάλεξε ένα τόσο κοινό πλάσμα, όπως η πάπια, και την έκανε εξαιρετικά ανθρώπινη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς) Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων)
Αργεντίνοι
Οι Αργεντίνοι (επίσης γνωστοί ως Αργεντινοί, argentinos, θηλυκή μορφή argentinas) είναι τα άτομα που σχετίζονται με την Αργεντινή. Η σχέση αυτή μπορεί να είναι κατοικησιακή, νομική, ιστορική ή πολιτιστική. Για τους περισσότερους Αργεντίνους, αρκετές (ή όλες) από αυτές τις συνδέσεις υπάρχουν και είναι συλλογικά η πηγή του αυτοπροσδιορισμού τους ως Αργεντίνοι.
Η Αργεντινή είναι μια πολυεθνική και πολύγλωσση κοινωνία, η οποία είναι πατρίδα εκατομμυρίων ατόμων με διάφορες εθνικές, θρησκευτικές και εθνοτικές καταγωγές. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Αργεντινής αποτελείται από τους μετανάστες από χώρες του Παλαιού Κόσμου και τους απογόνους τους. Λόγω αυτού, η πλειοψηφία των Αργεντίνων δεν εξισώνουν την εθνικότητα τους με την εθνότητά τους αλλά με την αφοσίωση και την υπηκοότητα στην Αργεντινή. Πέρα από τον ιθαγενή πληθυσμό, σχεδόν όλοι οι Αργεντίνοι και οι απόγονοί τους μετανάστευσαν στη χώρα κατά τη διάρκεια των πέντε τελευταίων αιώνων. Επίσης, η Αργεντινή είναι μια από τις χώρες που έχουν δεχθεί τους περισσότερους μετανάστες στη σύγχρονη ιστορία. Η Αργεντινή στεγάζει 6.6 εκατομμύρια μετανάστες σήμερα. Στεγάζει τον μεγαλύτερο πληθυσμό μεταναστών μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες (οι οποίες στεγάζουν 27 εκατομμύρια μετανάστες), ξεπερνώντας διάφορους προορισμούς μετανάστευσης όπως ο Καναδάς, η Βραζιλία και η Αυστραλία.
Σύμφωνα με την αργεντίνικη απογραφή του 2010, η Αργεντινή είχε πληθυσμό 40.091.359 κατοίκων, εκ των οποίων οι 1.805.957 (ή το 4.6% του πληθυσμού) είχαν γεννηθεί στο εξωτερικό. Η χώρα έχει εδώ και καιρό ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά πληθυσμιακής αύξησης στην Λατινική Αμερική, η οποία εκτιμήθηκε στο 0.917% ετησίως, με ποσοστό γεννητικότητας 16.32 γεννήσεων ανά 1.000 άτομα και θνησιμότητα που φτάνει τους 7.54 θανάτους ανά 1.000 άτομα. Απολαμβάνει επίσης ένα σχετικά χαμηλό ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας. Το ποσοστό γεννητικότητας της χώρας (2.3 παιδιά ανά γυναίκα) είναι σχεδόν διπλάσιο από αυτό της Ισπανίας και της Ιταλίας, παρόλο που έχουν παρόμοια ποσοστά θρησκευτικότητας. Η μέση ηλικία του πληθυσμού είναι περίπου τα 30 έτη και το προσδόκιμο ζωής των κατοίκων κατά τη γέννηση φτάνει τα 76 έτη.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Α.Ο. Καμένα Βούρλα
Ο Αθλητικός Όμιλος Καμένα Βούρλα, γνωστός και ως «ΑΟΚΒ» συντετμημένα, είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στη Καμένα Βούρλα της Φθιώτιδας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1966 και έχει χρώματα μαύρο-λευκό και έμβλημα έναν αναμμένο πυρσό. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2022-2023 αγωνίζεται στην Β΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Εδρεύει στο γήπεδο του Άρη Αγίου Κωνσταντίνου Φθιώτιδας.
Έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα και 1 κύπελλα Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Έχει παρουσία στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε 2 φορές συνολικά και συγεκριμένα τις περιόδους 1990-91, 2011-12. Τη σεζόν 1989-90 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας για πρώτη φορά και προκρίθηκε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου για την ιστορική άνοδο στην Δ΄ Εθνική.
Τίτλοι
2 Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ Φθιώτιδας:
1 Κύπελλο Ε.Π.Σ Φθιώτιδας:
•2014-15
Ίδρυση και τελικός του κυπέλλου Φθιώτιδας
Ο Α.Ο Καμένων Βούρλων ιδρύθηκε το 1966 κάνοντας το ντεμπούτο του στην Β'ΕΠΣ Φθιώτιδας τη σεζόν 1966-67. Μολίς 9 χρόνια μετά κατάφερε να περάσει στον τελικό του κυπέλλου Φθιώτιδας εναντίον στο Φωκικό Άμφισσας. Ο αγώνας τελείωσε με μία ταπεινωτική ήττα για τα Καμένα Βούρλα με 4-0 υπέρ της Άμφισσας.
Κατάκτηση του πρωταθλήματος Φθιώτιδας και άνοδος στη Δ'εθνική
Τη σεζόν 1989-90 ο Α.Ο Καμένων Βούρλων κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το Α' Ερασιτεχνικο πρωτάθλημα Φθιώτιδας. Έτσι προβιβάστηκε στην Δ'εθνική για την σεζόν 1990-91. Δυστυχώς, όμως δεν μπόρεσαν να παραμείνουν στη Δ'εθνική καθώς κατακτώντας την 17η θέση στον όμιλο τους υποβιβάστηκαν ξανά στο Α' Ερασιτεχνικο πρωτάθλημα Φθιώτιδας
2η κατάκτηση του πρωταθλήματος, τελικός κυπέλλου Φθιώτιδας και άνοδος στη Δ'εθνική
Μετά από μια απίστευτη σεζόν το 2010-11 για την ομάδα τον Α.Ο Καμένων Βούρλων κατάφερε να κατακτήσει το δεύτερο Α' Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα Φθιώτιδας, και κατάφεραν προβιβαστούν ξανά στην Δ'εθνική για την σεζόν 2011-12. Δυστυχώς, υποβιβάστηκαν ξανά αφού βρίσκονταν στην τελευταία θέση με μόνο 10 βαθμούς. Ταυτόχρονα, κατάφερε να φτάσει για δεύτερη φορά στην ιστορία του τον τελικό του κυπέλλου Φθιώτιδας, αυτή τη φορά εναντίον του Λιανοκλαδίου. Όμως απέτυχε πάλι να κατακτήσει το κύπελλο με το 1-0 υπέρ του Λιανοκλαδίου.
Κατάκτηση του Κυπέλλου Φθιώτιδας
Τη σεζόν 2014-15 μετά από μια απίστευτη χρόνια στο Α' Ερασιτεχνικο πρωτάθλημα Φθιώτιδας κατακτώντας την 2η θέση κατάφεραν επιτέλους να κερδίσουν το Κύπελλο Φθιώτιδας το 2015 μετά από ένα σκληρό αγώνα έναντι του Οπούντιου Μαρτίνου με 1-0 υπέρ των Καμένων Βούρλων.
Διάλυση του σωματείου και η αναδημιουργία του
Τη σεζόν 2019-20 κατά την οποία ο Α.Ο Καμένων Βούρλων έπρεπε να προβυβαστεί στο Α' Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα Φθιώτιδας, αποχώρησε από το πρωτάθλημα για 3 χρόνια. Φέτος ο νεοσύστατος όμιλος μετά από την αναδημιουργία κατάφερε να κατακτήσει τη 6η θέση στο Β'ΕΠΣ Φθιώτιδας.
Μονή Αγίου Νικολάου Πριγκήπου
Στην περιοχή του παλιού οικισμού των Καρυών της Πριγκήπου, απέναντι από την Αντιρόβυθο, βρίσκεται η Μονή του Αγίου Νικολάου.
Η μονή καταλαμβάνει τη θέση παλιότερης μονής, που είχε ερειπωθεί σε πολύ παλιά εποχή, άγνωστο πότε. Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, κάποια κατάλοιπα αυτής της παλαιάς μονής διακρίνονταν στο βυθό της θάλασσας, όπου είχαν καταποντιστεί. Πρόσφατες επιχωματώσεις τα εξαφάνισαν. Πάντως, η μονή αναφέρεται από περιηγητές στα τέλη του 17ου αιώνα: το 1680 από τον Thomas Smith και το 1688 από τον Όλφερτ Ντάπερ. Το 18ο αιώνα λειτουργούσε αλλά είχε περιέλθει σε παρακμή. Παρόλα αυτά το 1783 φιλοξενήθηκαν εδώ για ένα διάστημα οι μαθητές της Μεγάλης του Γένους Σχολής, που μεταφέρθηκαν επειγόντως από την Πόλη λόγω της επιδημίας πανώλους που είχε ενσκήψει εκεί.
Από τη δεκαετία του 1820 ως το 1850 περίπου τα κτίρια της μονής χρησιμοποιήθηκαν από τον τουρκικό στρατό για την εκπαίδευση των στρατιωτικών μουσικών. Τελικά, το 1850 αποδόθηκαν πάλι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο ενοικίαζε τα κελιά της σε παραθεριστές ως το 1852 που καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά. Στην επανοικοδόμησή της συνέβαλαν πολλοί φορείς και μεμονωμένοι ιδιώτες, αρκετοί Ρώσοι, μιας και ο χώρος είχε χρησιμοποιηθεί ως καταυλισμός αιχμαλώτων του Κριμαϊκού πολέμου. Νέες καταστροφές προκλήθηκαν από το σεισμό του 1894. Τελικά, την ριζική ανακαίνιση της μονής και την εκ βάρθων ανέγερση του ναού του Αγίου Νικολάου ανέλαβε και έφερε εις πέρας ο Παύλος Στεφάνοβικ Σκυλίτζης.
Στους χώρους της μονής φιλοξενήθηκαν Λευκορώσοι φυγάδες μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, Μικρασιάτες πρόσφυγες μετά το 1922 καθώς και τα παιδιά του Ορφανοτροφείου μετά το κλείσιμό του το 1964. Στη συνέχεια παρέμεινε έρημο καθώς σε αυτό διέμενε μόνο ο φύλακας με την οικογένειά του. Σήμερα η ανακαίνιση του μοναστηριού βρίσκεται σε εξέλιξη με τη μέριμνα του πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Πηγές
Νικολάου Κατηγορία:Πρίγκηπος
Ροδόλφος Α΄ της Βαυαρίας
340px|μικρογραφία|δεξιά|Οι επτά εκλέκτορες της Γερμανίας (στο κέντρο ο Ροδόλφος Α΄), σχέδιο σε περγαμηνή από το 1341 που βρίσκεται στο [[Κόμπλεντς της Γερμανίας)]]
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ροδόλφος Α΄ γεννήθηκε στη Βασιλεία της Γερμανίας και ήταν γιος του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Άνω Βαυαρίας και Παλατινού Κόμη του Ρήνου. Μητέρα του ήταν η Ματθίλδη των Αψβούργων, κόρη του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας.
Το 1294 διαδέχτηκε τον πατέρα του και υποστήριξε τον πεθερό του βασιλιά Αδόλφο του Νασσάου εναντίον του θείου του,Αλβέρτου της Αυστρίας (των Αψβούργων). Μετά το θάνατο του Αδόλφου, ο Ροδόλφος προσχώρησε στο κόμμα του Αλβέρτου, αλλά η ισχυρή και δυναστική πολιτική του νέου βασιλιά τελικά προκάλεσε μια νέα σύγκρουση. Το 1301 ο Αλβέρτος άσκησε πίεση στον Ροδόλφο και τον έκανε να δεχθεί τον νεότερο αδελφό του Λουδοβίκο Δ΄ ως συγκυβερνήτη. Το 1308, μετά τη δολοφονία του Αλβέρτου, ο Ροδόλφος ψήφισε για Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον Ερρίκο του Λουξεμβούργου και στη συνέχεια συνόδευσε τον νέο ηγεμόνα στην Ιταλία.
Ένας εμφύλιος πόλεμος εναντίον του αδελφού του, Λουδοβίκου Δ΄, που οφειλόταν σε νέες τους διαφορές σχετικά με την κατάτμηση των εδαφών τους, τελείωσε το 1313 με μια συνθήκη ειρήνης που έγινε στο Μόναχο. Ο Λουδοβίκος Δ΄ εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας το 1314, αλλά τότε ο Ροδόλφος είχε ψηφίσει τον αντίπαλό του Φρειδερίκο τον Δίκαιο (των Αψβούργων). Το 1317, μετά από μία άλλη μακρά διαμάχη με τον Λουδοβίκο Δ΄, έχασε την παλατινή κομητεία του Ρήνου και συμφωνήθηκε να εγκαταλείψει ο Ροδόλφος το αξίωμά του, μέχρι να τελειώσει η σύγκρουση του Λουδοβίκου Δ΄ με τους Αψβούργους. Όμως στη συνέχεια ο Ροδόλφος πέθανε το 1319, κατά πάσα πιθανότητα στη Αγγλία.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Παβίας του 1329, ο Λουδοβίκος Δ΄ χορήγησε την παλατινή κομητεία του Ρήνου στους γιους του Ροδόλφου, Ροδόλφο Β΄ "τον τυφλό" (δούκα της Βαυαρίας) και Ρούπερτ Α΄ (Εκλέκτορα του Ρήνου), καθώς και στον εγγονό του Ροδόλφου, Ρούπερτ Β΄ (Εκλέκτορα του Ρήνου) γιο του Αδόλφου (Εκλέκτορα του Ρήνου). Με αυτό τον τρόπο, ο Ροδόλφος Α΄ και ο εγγονός του Ρούπερτ Β΄, έγιναν στο τέλος οι πρόγονοι και, κατά τη διαδοχή του Παλατινάτου, οι παλαιότεροι του Οίκου των Βίττελσμπαχ, οι οποίοι επέστρεψαν στην εξουσία και στη Βαυαρία το 1777, μετά την εξαφάνιση του νεότερου κλάδου της (Βαυαρικής) διαδοχής, δηλαδή τους απογόνους του Λουδοβίκου Δ΄.
Οικογένεια
Το 1294 νυμφεύτηκε στη Νυρεμβέργη την Μέχτιλτ του Νασσάου, κόρη του Αδόλφου της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:13ος αιώνας Κατηγορία:14ος αιώνας
Μονή του Σωτήρος Χριστού Πριγκήπου
Η «Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος», πιο γνωστή ως «Χριστός», είναι κτισμένη στα νοτιοδυτικά της Χώρας της Πριγκήπου, στα δασωμένα υψώματα του ομώνυμου βουνού.
Η ίδρυσή της ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια. Σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού του έτους 1158 υπονοείται η ύπαρξη μιας μονής στην Πρίγκηπο και θεωρείται ότι πρόκειται για τη μονή του Σωτήρος Χριστού. Το καθολικό της μονής είναι κτισμένο σε θεμέλια αρχαιότερου ναού, που χρονολογείτο από τα χρόνια της βασιλείας του Θεοδοσίου Α΄. Την πρώτη γραπτή μαρτυρία της ύπαρξης της μονής έχουμε το 1563 από οθωμανικό κατάστιχο, ενώ το 1597 ανακαινίζεται από δυο μοναχούς. Οι ιδιοκτησίες της εκτείνονταν σε όλο το ομώνυμο βουνό και στις κατάφυτες με αμπέλια και αγρούς πλαγιές του ως τις περιοχές του Νιζαμιού και του Διάσκελου. Στα ανατολικά οι κτήσεις της συνόρευαν με τις ιδιοκτησίες του ναού ή μοναστηριού του Αγ. Νικολάου.
Το 1753 η διαχείριση της μονής ανατέθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη συντεχνία των μπεζηρτζήδων της Πόλης, οι οποίοι το 1782 την ανέθεσαν στη Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, μη δυνάμενοι περαιτέρω να συνεχίσουν να τη συντηρούν. Τελικά, το 1793 τέθηκε πάλι υπό τη διοίκηση του Πατριαρχείου, που ανέθεσε την επιστασία και ανακαίνισή της στον άρχοντα Παχάρνικο Χριστόδουλο Βλαχούτζη. Πέντε χρόνια αργότερα ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' την προσήλωσε στην «Κοινή Σχολή των ελληνικών μαθημάτων». Γενικά, στο θέμα της επιστασίας οι περιπέτειες της μονής συνεχίστηκαν και το 19ο αιώνα. Το 1866, έπειτα από τη θητεία του στον οικουμενικό θρόνο, ο τέως Πατριάρχης Σωφρόνιος Γ΄ αποσύρθηκε στο σπίτι του στην Πρίγκηπο. Έμεινε ως το 1870 που εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Την περίοδο της παραμονής του στο νησί, με δική του πρωτοβουλία ανακαινίστηκαν τα κτίρια της μονής και ανεγέρθηκε νέος μεγαλύτερος καθολικός ναός, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1869. Το 1903 τα εισοδήματα της μονής εκχωρήθηκαν στο «Εθνικό Ορφανοτροφείο», εκτός από ένα τμήμα που θα πήγαινε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία ορίστηκε να εξαρτάται. Τα κτίρια του Ορφανοτροφείου ανεγέρθηκαν με χρήματα της ευεργέτιδος Ελένης Γεωργίου Ζαρίφη.
Μεταγενέστερα στα κελιά της μονής φιλοξενήθηκαν εργαζόμενες κοπέλες και πιο πρόσφατα ενοικιάζονταν ως θερινά καταλύματα σε οικογένειες της Πόλης. Ήδη από το 1964 είχε απαγορευτεί η λειτουργία του Ορφανοτροφείου, το οποίο είχε μόλις ανακαινιστεί. Το 1999, στο σεισμό της Νικομηδείας, το καθολικό της μονής έπαθε σοβαρές ζημιές και χρήζει επισκευής.
Πηγές
Σωτηρος Χριστου Κατηγορία:Πρίγκηπος
Καγιετάνο Κάρπιο
Ο Σαλβαδόρ Καγιετάνο Κάρπιο (Salvador Cayetano Carpio, 6 Αυγούστου 1918 - 12 Απριλίου 1983), γνωστός και ως Διοικητής Μαρσιάλ, ήταν ο ιδρυτής και ηγέτης του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μάρτι (FMLN). Μερικές φορές τον αποκαλούσαν "Χο Τσι Μιν της Λατινικής Αμερικής".
Πρώτα χρόνια
Ο Σαλβαδόρ Καγιετάνο Κάρπιο γεννήθηκε το 1918 και ήταν γιος τσαγκάρη. Έγινε ακτιβιστής εργατικών σωματείων στα νιάτα του. Αργότερα συμμετείχε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ, και έγινε ο γενικός γραμματέας του στη δεκαετία του '60. Μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής του το πέρασε στη φυλακή, στην εξορία ή στην παρανομία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί επαναστάτες Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Αυτόχειρες
Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Σαγματά
Η Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Σαγματά είναι ανδρική ορθόδοξη χριστιανική μονή στην περιοχή της Βοιωτίας. Βρίσκεται ανατολικά της Θήβας στις πλαγιές του Υπάτιου όρους, χτισμένη στην άκρη μίας απότομης χαράδρας. Από το σημείο που είναι χτισμένη διαθέτει πανοραμική θέα προς τον κάμπο της Θήβας. Η μονή προσεγγίζεται με μη ασφαλτοστρωμένο δρόμο που περνάει από το χωριό Ύπατο. Το όνομά της σημαίνει σαμάρι και πιθανόν πήρε την ονομασία της από το βουνό στο οποίο είναι χτισμένη και θυμίζει σαμάρι ή γιατί κατά το παρελθόν υπήρχε στο μοναστήρι καλόγερος κατασκευαστής σαμαριών.
Είναι αφιερωμένη στον Όσιο Κλήμη τον Αθηναίο, ο οποίος υπήρξε ο κτήτορας της μονής κατά τον 12ο αι. και η μνήμη του τιμάται στις 26 Ιανουαρίου και την 1η Μαΐου. Η μονή χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού αφιερωμένου στον Ύπατο Δία, δομικά υλικά από τον οποίο και χρησιμοποιήθηκαν στην ανέγερσή της. Χορηγός της μονής υπήρξε ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός, ο οποίος της έδωσε πλούσια δώρα και ιδιαίτερα προνόμια. Κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής λεηλατήθηκε και ακολούθως παρήκμασε. Από τη δεκαετία του 1970 άρχισαν εργασίες αναστήλωσης.
Ένας ιδιαίτερος χώρος εντός του μοναστηριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Λουκά της Συμφερουπόλεως - Κριμαίας (1877-1961) και εκτίθενται προσωπικά του αντικείμενα και εικόνες του.
Στη μονή Σαγματά υπήρξε ηγούμενος (1971-1977) ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος
Παραπομπές
Σαγματα
Μοναστήρι του Τβρντος
Το Μοναστήρι του Τβρντος (σερβικά κυριλλικά: Манастир Тврдош, σερβικά λατινικά: Manastir Tvrdoš) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους του χωριού του Τβρντος και εντός του εδάφους της Πόλεως του Τρεμπίνιε. Ιδρυθέν κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, είναι καταγεγραμμένο εντός του προσωρινού καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Τοποθεσία
μικρογραφία|κέντρο|Γενική άποψη του μοναστηριού.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη του [[κονάκι (αρχιτεκτονική)|κονακιού του μοναστηριού.]]
Ρενέ Γκρουσέ
Ο Ρενέ Γκρουσέ (γενν. στις 5 Σεπτεμβρίου 1885 στο Ωμπαί και απεβ. στις 12 Σεπτεμβρίου 1952 στο Παρίσι) ήταν Γάλλος ιστορικός, ειδικός επί της Ασίας, και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Βιογραφία
Ο Ρενέ Γκρουσέ πραγματοποίησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ, όπου και έλαβε Πτυχίο Ιστορίας. Εισήλθε, τότε, στον κόσμο της διοίκησης των Καλών Τεχνών ως συντάκτης στο Γραφείο των Δημοσίων Κτηρίων.
Κατάχθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως λοχίας στο 81ο σύνταγμα πεζικού. Τραυματίστηκε το 1915. Συνέχισε, ωστόσο, να υπηρετεί ως τραυματιοφορέας.
Στην συνέχεια ξεκίνησε να εργάζεται ως καθηγητής ιστορίας και γεωγραφίας στη Σχολή των Ανατολίτικων Γλωσσών. Ήταν υπεύθυνος μαθημάτων στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και τη Σχολή του Λούβρου, επιμελητής στο Μουσείο του Λούβρου, βοηθός επιμελητής και, μετέπειτα, επικεφαλής επιμελητής στο Μουσείο Γκιμέ μετά το 1929, ενώ, στην συνέχεια, διευθυντής του Μουσείου Σερνουσί μετά το 1933. Ήταν γραμματέας του Journal Asiatique και μέλος του Συμβουλίου των Εθνικών Μουσείων.
Μαζί με τους Ερνέστ Σελιέρ, Ζαν Ταρώ, Οκτάβ Ωμπρί και Ρομπέρ ντ' Αρκούρ, ήταν ένα εκ των πέντε ατόμων τα οποία εξελέγησαν στις 14 Φεβρουαρίου 1946 ως μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας, στην διάρκεια της πρώτης οργανωμένης εκλογής της χρονιάς εκείνης. Έγινε δεκτός στις 30 Ιανουαρίου 1947 από τον Ανρί Μπορντώ, λαμβάνοντας την θέση του Αντρέ Μπελσόρ. Εξελέγη στην συγκεκριμένη θέση, την υπ' αριθ. 36, λαμβάνοντας έντεκα συνολικά ψήφους, έναντι έξι του Ζακ Σαρπαντιέ και τριών του Γκυστάβ Κοέν.