cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οτάκαρ Βάβρα
Ο Οτάκαρ Βάβρα (τσεχικά: Otakar Vávra, 28 Φεβρουαρίου 1911 - 15 Σεπτεμβρίου 2011) ήταν Τσέχος σεναριογράφος, σκηνοθέτης και εκπαιδευτικός.
Βιογραφία
Ο Βάβρα παρακολούθησε μαθήματα πανεπιστημίων του Μπρνο και της Πράγας, στα οποίο σπούδασε αρχιτεκτονική. Περί το 1929 και 1930, ενώ ήταν ακόμα μαθητής, συμμετείχε στη δημιουργία ελαχίστων ντοκιμαντέρ και έγραψε και μερικά σενάρια για ταινίες. Το 1931, παρήγαγε μία πειραματική ταινία, ονόματι Světlo proniká tmou. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο έγινε το 1937, στην ταινία Filosofská historie. Η πρώτη του, όμως, μεγάλου μήκους ταινία, ήρθε ένα χρόνο αργότερα (1938), ονόματι Cech panen Kutnohorských, στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ζόρκα Γιανού, αδελφή της σπουδαίας Τσέχας ηθοποιού, Λίντα Μπάροβα. Με τη Γιανού γύρισε ακόμα δύο ταινίες, το Podvod s Rubensem και το Pacientka Dr. Hegela, αμφότερες του 1940. Επίσης, έκανε αρκετές ταινίες και με την Μπάροβα: Panenství (1937), Maskovaná milenka (1939), Dívka v modrém (1939), και Turbína (1941). Ενώ, επί κομμουνιστικής περιόδου στην Τσεχοσλοβακία, εντάχθηκε αμέσως στο νέο πολιτικό σύστημα και συνέχισε να κάνει ταινίες.
Τη δεκαετία του 1950, δημιούργησε την τριλογία Hussite, η οποία αποτέλεσε ένα από τα σπουδαιότερα έργα του. Στην τριλογία έλαβαν μέρος οι εξής ταινίες: Jan Hus (1954), Jan Žižka (1955) and Proti všem (1957). Κατά την ίδια δεκαετία, ο Βάβρα, μαζί με μία ομάδα συναδέλφων του, Τσεχοσλοβάκων, ιδρύσανε την ακαδημία FAMU, στην οποία δίδασκε για πάνω από πέντε δεκαετίες. Πολλοί μαθητές του Βάβρα, γίνανε γνωστοί και διάπρεψαν στον χώρο, όπως, για παράδειγμα, ο Μίλος Φόρμαν, ο οποίος είναι βραβευμένος με Όσκαρ.
Κατά τη δεκαετία του 1960, ο Βάβρα πέρασε τη πιο γόνιμη φάση της καριέρας του, κάνοντας επίσης σπουδαίες ταινίες, όπως το Zlatá reneta (1965) το Romance pro křídlovku (1967) και το Kladivo na čarodějnice (1969). Μάλιστα, η δεύτερη, από τις προαναφερθείσες ταινίες, συμμετείχε στο 5ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας, κερδίζοντας το Ασημένιο Βραβείο.
Κατά τη δεκαετία του 1970, άλλη μία ταινία του βραβεύθηκε από το Φεστιβάλ Μόσχας, το Dny zrady (1973). Επίσης, το 1979, συμμετείχε στην επιτροπή του Φεστιβάλ.
Κριτική
Ο Οτάκαρ Βάβρα και η μακρόχρονη καριέρα του ως σκηνοθέτης, δηλαδή από τη δεκαετία του 1930 έως αυτή του 1990, θεωρούνται η επιτομή του παραδοσιακού κεντροευρωπαϊκού κινηματογράφου. Αυτή η παράδοση τελείωσε, με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία και στην Αυστρία, όπως επίσης και στην Τσεχία, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το 1989. Ο Βάβρα, θεωρείται ο "πατέρας του Τσεχικού Κινηματογράφου", ενώ το 2001, βραβεύθηκε με τα τσεχικά βραβεία Lion, για τη μακρόχρονη έως τώρα δουλειά του στον κινηματογράφο. Το 2004, τον τίμησε και η κυβέρνηση της χώρας, δίνοντάς του το Μετάλλιο Merit. Ωστόσο, ο Βάβρα, είχε και επικριτές, καθώς φιλοξένησε στα έργα του την κομμουνιστική διακυβέρνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Τσέχοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Βάγκουας
Το Κοζλού (επίσης, Βαγκχούχας, Βάγχουχας, Βάγκουας, Βάγκουαζ, και Βάκουας) είναι ένα χωριό στην περιφέρεια Μαρτακέρτ στην ντε φάκτο ανεξάρτητη δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, και ντε γιούρε στην επαρχία Καλμπατζάρ του Αζερμπαϊτζάν. Εκεί βρίσκονται τα ερείπια του αρχαίου Αρμενικού οικισμού Μαϊρακαχάγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Γρηγόρης Σταυρίδης (Παρλίτσεφ)
Ο Γρηγόρης Σταυρίδης (Grigor Stawrew Parlitschew) ή Pârličhev (στα σερβοκροατικά) ή Григор Ставрев Пърличев (στα βουλγαρικά) (Αχρίδα, 1830 - Αχρίδα, 1893) ήταν συγγραφέας και μεταφραστής, ρευστής εθνικής συνείδησης, όπως συνέβαινε ειδικότερα τότε εντός ενός οθωμανικού περιβάλλοντος με πολλές συνιστώσες και αντίρροπες δυνάμεις, που έγραψε αρχικά στα ελληνικά τον: Αρματωλό και τον Σκερντέμπεη και μετά τη μεταστροφή του το 1862 στα βουλγαρικά. Σήμερα του αποδίδονται ιδιαίτερες τιμές και στον τομέα της εκπαίδευσης στο κράτος της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας.
Βιογραφία
thumb|300px|Προμετωπίδα δημοσίευσης του επικού ποιήματος: «Ο Αρματωλός» του Γρηγόρη Σταυρίδη, μετέπετα Prlicev  που βραβεύθηκε το 1860. Γεννήθηκε το 1830 στην Αχρίδα. Ορφανός από πατέρα, την πρώτη παιδεία, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, πήρε από τον παππού του Σταύρο που τον έμαθε να διαβάζει το ελληνικό αλφάβητο και να του λέει προσευχές στα ελληνικά λίγο πριν κοιμηθεί μαζί με τα πέντε αδέλφιά του. Στη συνέχεια φοίτησε στο εκεί ελληνικό σχολείο που διηύθυνε τότε ο Δημήτριος Μηλαδίνης (Miladinov) από τον οποίο διδάχθηκε άριστα την ελληνική.
"Παρά τον νέκυν τού Κοσμά βαρυπενθής ο ίππος εφρύαττεν αιμοσταγής· και κλίνων προς τον ήρωα την χαίτην, βαρυλύπως, τα νώτα έκρουε της γης. Με βήμα τρέμον εξορμά η μήτηρ κ’ αμφιβάλλει· αλλ’ εις τον πάνδημον κλαυθμόν εμάντευσε την συμφοράν, και τ’ όναρ ανεκάλει... Βαρύν αφήκε βρυχηθμόν ως πρωτοτόκος λέαινα, ο σκύμνος ἦς ηρπάγη υπό θρασέων θηρευτών...»"
Ο ποιητικός διαγωνισμός
To 1860 αποτελεί για το Σταυρίδη έτος μεγάλης ικανοποίησης: υποβάλλει στο ποιητικό διαγωνισμό του έτους εκείνου το πρώτο ποιητικό του έργο, το έπος «Ο Αρματωλός». Μεταξύ των δεκατεσσάρων ποιητών, που πήραν τότε μέρος όπως οι όροι του διαγωνισμού απαιτούσαν ανωνυμία, συγκαταλέγονταν ο Θ. Ορφανίδης, ποιητής, καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και ο καθηγητής επίσης του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Βερναρδάκης. Την 25 Μαρτίου σε πανηγυρική τελετή ο πρόεδρος της ελλανόδικης επιτροπής Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής ανήγγειλε ότι το πρώτο βραβείο του ποιητικού διαγωνισμού τους έτους εκείνου απονεμήθηκε στο έπος «Ο Αρματωλός». Αλλά επειδή Ο Σταυρίδης δεν είχε δηλώσει το όνομά του, παρουσιαθείς αργότερα στον στον εισηγητή δήλωσε το όνομά του και την πατρότητα του ποιήματος. Ο Σταυρίδης αναφέρει εγγράφως το 1860 ότι θεωρεί πατρίδα του την Ελλάδα, ότι εργάζεται και κοπιά χάριν της Ελλάδας και μόνον, και ότι ποθεί ευόδωση του μεγάλου έργου της ελληνικής παλιγγενεσίας. Τίποτε δεν αναφέρει περί βουλγαρικών εθνικών ιδεωδών και πόθων.
Το ποίημά του είναι εμπνευσμένο από τον ηρωικό αγώνα των ορθόδοξων ορεινών χωριών της Ρέκας, βορειοανατολικά της Δίβρης, κατά των μωαμεθανών Γκέγκηδων. Ήρωας του ποιήματος είναι ο Αλβανός αρματολός Κοσμάς που φονεύεται από τους Γκέκηδες. Η μητέρα του πληροφορείται τον θάνατο του από τους ίδιους σφαγείς του Κοσμά, θρηνεί το γενναίο παλληκάρι, αλλά συναγείρει ταυτόχρονα όλους τους συμπατριώτες της για νέο αγώνα. Για τον Σταυρίδη οι Αλβανοί είναι Έλληνες, συνεπώς ο Κοσμάς αποτελεί τον αγωνιζόμενο για την ελευθερία, την τιμή και την ορθοδοξία ήρωα Έλληνα. Με αυτήν την έννοια άλλωστε εξέλαβε και η εξεταστική επιτροπή τον ήρωα του ποιήματος:
Οι συνθήκες της μεταστροφής
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα το 1858 του συνέβη ένα περίεργο επεισόδιο: Όταν εκκλησιάστηκε μια Κυριακή στο Ρωσικό Ναό Αθηνών στην σημερινή οδό Φιλελλήνων στην Αθήνα επεπλήχθηκε από ένα Ρώσο, διότι, ενώ δεν είχε εξέλθει του κυρίως ναού, φόρεσε το καπέλο του. Επειδή θεώρησε τον εαυτόν του προσβεβλημένο έγραψε ένα ποίημα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα των Αθηνών «Αθηνά». Εκεί αναφερόμενος στο επεισόδιο, μίλησε αυστηρά για τους Ρώσους γιατί αυτοί τόλμησαν «... Έλληνας να προσβάλλουν εντός ναού ελληνικού πολλών περιεστώτων...» Δημοσιεύτηκε τότε σχετικό άρθρο στην εφημερίδα «Αυγή» στο οποίο ο ανώνυμος αρθρογράφος κατέκρινε τον Σταυρίδη αποκαλώντας αυτόν «...ουχί Έλληνα όντα, αλλά βάρβαρον και Αλβανόν το γένος και αγνώστου θρησκεύματος, ίνα μη νομίσωσι οι ενταύθα διαμένοντες Ρώσοι... ότι Έλλην Χριστιανός Ορθόδοξος έπραξε», ότι δηλαδή φόρεσε το καπέλο ευρισκόμενος ακόμη εντός του ναού. Στην ίδια εφημερίδα δημοσιεύτηκε αργότερα ανώνυμο ποίημα, ίσως από τον Ραγκαβή ή Ορφανίδη, στο οποίο κατακρινόταν ο Σταυρίδης για την κατά των Ρώσων ποίημά του, προς τους οποίους ως Μακεδόνας όφειλε να είναι περισσότερον ευγνώμων. Απαντά τότε ο Σταυρίδης και στα δύο τα γραπτά με άλλο ποίημα σε οξύτατο, υβριστικό σχεδόν ύφος κατηγορώντας τον ανώνυμον αρθρογράφον ως ελεινόν και μίσθαρνον όργανον των Ρώσων, για τους οποίους λέγει:
Άνευ του Ρώσου (λέγεις σύ) εγώ θα είμην τούρκος· επί αιώνας τέσσαρας οι Έλληνες οι δούλοι την πίστιν εφυλάξαμεν ως κόρην οφθαλμού μας πότε λοιπόν (ως λέγεις σύ) μας έσωσε η Ρωσία;
Μετά από όσα προηγήθηκαν, που κατακρινόταν, γιατί ως Μακεδόνας όφειλε να είναι περισσότερο ευγνώμων προς τους Ρώσους, πληροφορήθηκε ότι οι αδελφοί Μιλαντίνωφ πέθαναν στη φυλακή της Κωνσταντινούπολης από δηλητηρίαση που οργανώθηκε δήθεν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Εξοργισμένος για τον θάνατο ιδιαίτερα του Δημητρίου Μιλαντίνωφ, ανεχώρησε στην Αχρίδα για να εκδικηθεί, όπως έγραψε αργότερα, τον θάνατο του διδασκάλου του.
Ο Κοσμάς του Αρματωλού και ο Κούζμαν Κάπινταν
Ο εξ Αχρίδος Χ. Σ. Καρμίτσης δημοσίευσε το έτος 1866 στο περιοδικό των Αθηνών «Χρυσαλλίς» άρθρο που τιτλοφορούνταν «Μακεδονικά» στο οποίο αρχικά ομιλεί για την Ελληνική Σχολή της Αχρίδας και στη συνέχεια για τις πηγές του ποιήματος «Αρματωλός» του Σταυρίδη: «Διευθύνεται σήμερον (δηλ. η Σχολή Αχρίδος) ''υπό του Ελληνοδιδασκάλου κ. Γρηγορίου Πάρλιτσε, του γνωστού...εξ έπους τινός «ο Αρματωλός», όπερ εβραβεύθη... και δικαίως, διότι που να εγνώριζον οι κριταί ότι εν Αχρίδι υπάρχει εγχώριον τι βουλγαρικόν μάλιστα άσμα «Κούσμαν Κάπιταν», εξ ου κατά λέξιν σχεδόν μεταφρασθέν παρουσιάσθη ως πρωτότυπον έπος εις τον ποιητικόν διαγωνισμόν υπό την ελληνική επιγραφήν «Ο Αρματωλός», όστις αυτός ο οπλαρχηγός Κοσμάς είναι»''.
Αλλά σε πρόσφατη πολύ ενδιαφέρουσα και εξαίρετη εργασία της η D. Kadach "Armatolos" und "Serdator"... απέδειξε οτι το βουλγαρικό δημοτικό τραγούδι «Κούσμαν Κάπιταν» απέχει πάρα πολύ από τον «Αρματωλό» του Σταυρίδη, για τη σύνθεση του οποίου ο ποιητής επηρεάσθηκε βαθύτατα από την ελληνική δημοτική και λόγια ποίηση, ιδιαίτερα δε του Αλέξανδρου Ραγκαβή και του Γεωργίου Ζαλοκώστα. Αντίθετα, πλησιέστερα προς τον «τύπον» του βουλγαρικού δημοτικού τραγουδιού «Κούσμαν Κάπιταν» βρίσκεται η πολύ ελεύθερη απόδοση στο βουλγαρικό γλωσσικό ιδίωμα του ποιήματος «Αρματωλός» από τον ίδιο τον Σταυρίδη, που δημοσιεύτηκε μόλις το έτος 1952 από τον K. K΄amilov, Grigor S.Prlcef. Serdator.
Βαλκανικά αμφίλεκτα
thumb|270px|Τρίτος από αριστερά ο Γρηγόρης Σταυρίδης (1888-89) ανάμεσα σε διδάσκοντες και μαθητές στο βουλγαρικό γυμνάσιο Θεσσαλονίκης που τότε ακόμα τελούσε υπό Οθωμανική επικυριαρχία Μετά τη διακοπή των σπουδών του στην ιατρική σχολή των Αθηνών διετέλεσε ελληνοδιδάσκαλος, όπως λέγει ο ίδιος, στη Μπέλικα, Μπίτολα (Μοναστήρι), Στρούγκα, Περλεπέ και Αχρίδα για να εξοικονομήσει κάποιο χρηματικό ποσό προκειμένου να επανέλθει στη Αθήνα τον Οκτώβριο του 1858 για συνέχιση των σπουδών του. Μετά από όσα προηγήθηκαν μετά το 1862 σχετικά για δήθεν απρεπή συμεριφορά προς τους Ρώσους και την παραπληροφόρηση για τον θάνατο των αδελφών Μιλαντίνωφ έξω φρενών γενόμενος ο ποιητής ανεχώρησε για την Αχρίδα. Ερχόμενος στην Αχρίδα, ως Παρλίτσεφ πλέον, άρχισε τη δράση του εναντίον του Έλληνα μητροπολίτη Αχρίδος Μελετίου πρωτοστατώντας για τη σύσταση ανεξάρτητης βουλγαρικής εκκλησίας που επιτεύχθηκε μετά από οκτώ χρόνια μέσα στα πλαίσια της τότε ρωσικής πολιτικής στα Βαλκάνια.
Είναι και ο πρώτος που μετέφρασε Όμηρο στην Αχριδική διάλεκτο. Εστάλη μάλιστα στην Κωνσταντινουπολη για εκμάθηση της βουλγαρικής. Όταν επέστρεψε στην γενέτειρά του, ως δάσκαλος πλέον της βουλγαρικής και ως οργανωτής βουλγαρικών σχολείων, συνελήφθη από τις τουρκικές αρχές και φυλακίστηκε στη Δίβρη. Απελευθερώθηκε μετά από λίγο και ξαναπήγε στην Κωνσταντινούπολη, μετά δε από μια περιπλάνηση κατέληξε πάλι στην Αχρίδα, όπου και πέθανε το έτος 1893.
Είναι ενδιαφέρουσα η βαθμιαία ριζική μεταβολή των ελληνικών φρονημάτων του Σταυρίδη και η μεταμόρφωσή του εφεξής σε ένα φανατικό ανθέλληνα. Αλλά η περαιτέρω δράση του δεν ενδιαφέρει πλέον την Ελληνική Φιλολογία, γιατί το μεταγενέστερο έργο του, δηλαδή κυρίως η «Αυτοβιογραφία» του που γράφτηκε στη βουλγαρική γλώσσα ανήκει όχι πλέον στον θερμό θιασιώτη της ελληνικής παλιγγενεσίας ελληνόφρονα Σταυρίδη, αλλά στο βουλγαρόφρονα Παρλίτσεφ, όνομα το οποίο στο εξής θα καθιερώσει. Ορισμένοι ξένοι μελετητές παρασυρόμενοι από εθνικούς συναισθηματισμούς και υπερβολική φιλοπατρία δεν κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν το «θέμα Σταυρίδου» με την πρέπουσα ψυχραιμία που επιβάλλει το μέγα χρέος της επιστημονικής αλήθειας. Έτσι η O. Jasar-Nasteva θεωρεί τόσο τον ποιητή Σταυρίδη όσον και το έπος του ως ανήκοντα στην ιστορία της γιουγκοσλαβικής λογοτεχνίας.
Η ποίησή του ανθολογημένη σήμερα
Αξίζει να προστεθεί, πως πέρα από τον Π. Ματαράγκα, ο οποίος αναδημοσιεύει ένα εκτενές απόσπασμα από τον "Αρματωλό" ("Παρνασσός ήτοι απάνθισμα των εκλεκτοτέρων ποιημάτων της νεωτέρας Ελλάδος", Αθήναι, 1880), η ποίηση του Σταυρίδη-Παρλίτσεφ είναι ανθολογημένη τόσο από τον Ντίνο Χριστιανόπουλο όσο και από τους Βασίλη Βασιλικό και Πέτρο Γκολίτση, και συνεπώς εύλογα συμπεριλαμβάνεται στο νεοελληνικό ποιητικό corpus. Συγκεκριμένα, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος τον συμπεριλαμβάνει στην "Ανθολογία Μακεδόνων Ποιητών, 1860-1913" (εκδ. Εντευκτήριο, 2001), ανθολογία που κατά τον Θεσσαλονικιό ποιητή χρειάστηκε 33 χρόνια έρευνας πρωτογενούς υλικού για να συγκροτηθεί σε βιβλίο, ενώ οι Βασιλικός και Γκολίτσης τον συμπεριέλαβαν στην "Πινακοθήκη Λυρικών Ποιημάτων. Η ποίησή μας ανθολογημένη από τον Ρήγα έως σήμερα (1796-2021)" Τόμος Γ (εκδ. ρώμη, 2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες σταυριδης γρη
Αγρίδι Αιγιαλείας
Το Αγρίδι είναι ορεινό χωριό της άλλοτε Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 945 μέτρων στις πλαγιές του όρους Μαρμάτι, απέναντι από την ανατολική πλευρά του Χελμού σε πλαγιά του λεκανοπεδίου της Νωνάκριδος, και περιβάλλεται από δάση ελάτου. Από το 1998 έως το 2010 ήταν οικισμός του Δημοτικού Διαμερίσματος Περιστέρας του πρώην Δήμου Ακράτας. Από το 2011 ανήκει διοικητικά στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας. Στην απογραφή του 2011 είχε 3 κατοίκους.
Ιστορία
Στις 14 Μαρτίου 1821 ο Νικόλαος Χριστοδούλου (ή Σολιώτης), μαζί με τον Αναγνώστη Κορδή και άλλους κλέφτες, έστησαν ενέδρα και χτύπησαν στην τοποθεσία «Πόρτες», κοντά στο χωριό Αγρίδι, τρεις γυφτοχαρατζήδες και τρεις ταχυδρόμους που μετέφεραν επιστολές του καϊμακάμη της Τριπολιτσάς Μεχμέτ Σαλίχ στον Χουρσίτ πασά στα Ιωάννινα, κατόπιν παροτρύνσεως του Σωτήρη Χαραλάμπη. Θεωρείται ως η πρώτη ένοπλη σύγκρουση της Επανάστασης του 1821.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Θούριο Βοιωτίας
Το Θούριο είναι μικρό χωριό του νομού Βοιωτίας του Δήμου Λεβαδέων. Βρίσκεται ανάμεσα στη Χαιρώνεια και στη Λιβαδειά. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 127 κατοίκους. Το χωριό ονομαζόταν Μπράμαγα μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Θούριο Το Θούριο στο διάστημα 1912-1919 ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Ρωμαίικου. Στο διάστημα 1919-1998 αποτέλεσε έδρα ξεχωριστής κοινότητας. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Δήμο Χαιρώνειας και από το 2011 στον Δήμο Λεβαδέων.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Θουρίου
Το Θούριο είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής:
Ο οικισμός Μπράμαγα προσαρτάται στον δήμο Χαιρωνείας
Ο οικισμός Μπράμαγα αποσπάται από τον δήμο Χαιρωνείας και προσαρτάται στον δήμο Δ. Λεβαδέων Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Ο οικισμός Μπράμαγα αποσπάται από τον δήμο Λεβαδέων και προσαρτάται στην κοινότητα Ρωμαίικου Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Κ. Μπράμαγα Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Μπράμαγα από την κοινότητα Ρωμαίικου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας
Κ. Θουρίου Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Η κοινότητα Θουρίου προήλθε από τη μετονομασία της κοινότητας Μπράμαγα.
Αναγνώριση του οικισμού Σκηνίται και προσάρτησή του στην κοινότητα Θουρίου.
Ο οικισμός Σκηνίται της κοινότητας καταργείται.
Κ. Θουρίου Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αποσπάσθηκε στον νομό Βοιωτίας από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας.
Ο οικισμός Θούριον αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στον δήμο Χαιρωνείας. Η κοινότητα καταργείται.
Δεβαναγαρικό αλφάβητο
μικρογραφία|Κείμενο των μέσων του 10ου αιώνα σε δεβαναγαρικό αλφάβητο Το δεβαναγαρικό αλφάβητο ή Ντεβανάγκαρι (Σανσκριτικά: देवनागरी, Devanāgarī) είναι μέρος της βραχμικής οικογένειας αλφαβήτων του Νεπάλ, της Ινδίας, του Θιβέτ και της νοτιοανατολικής Ασίας. Κατάγεται από τη γραφή Γκούπτα, όπως και οι γραφές Σιδαμική (Siddham) και Σαράδα (Sharada). Οι αρχαιότερες ανατολικές παραλλαγές της γραφής Γκούπτα που ονομάζονται Ναγκάρι μαρτυρούνται ήδη από τον 8ο αι. Από το 1200 περίπου, αυτές αντικατέστησαν τη Σιδαμική, η οποία επέζησε ως η γραφή των κειμένων του ταντρικού βουδισμού στην ανατολική Ασία, και τη Σαράδα, που εξακολούθησε να χρησιμοποιείται παραλλήλως στο Κασμίρ.
Η σανσκριτική λέξη ναγκάρι είναι το θηλυκό του nāgara, "αστικός", ενός αυξητικού (βρντχι) επιθέτου από τη ναγκάρι λέξη "άστυ". Είναι θηλυκό, επειδή προέρχεται από το ονοματικό σύνολο ναγκάρι λίπι "αστική γραφή", "γραφή των άστεων", δηλαδή γραφή των μορφωμένων. Χρησιμοποιούντα αρκετές ποικιλίες της γραφής ναγκάρι. Μία από αυτές ξεχώρισε και με πρώτο συνθετικό τη λέξη "ντέβα", που σημαίνει "θεός" ή "θεότητα" σχημάτισε ένα σύνθετο (τατπουρούσα) επίθετο που σημαίνει "αστική [γραφή] των θεών", ή "θεϊκή αστική [γραφή]".
Η χρήση του ονόματος Ντεβανάγκαρι είναι σχετικά πρόσφατη, και ο παλαιότερος όρος ναγκάρι εξακολουθεί να χρησιμοποιείται. Η γοργή διάδοση του όρου Ντεβανάγκαρι πιθανώς σχετίζεται με την σχεδόν αποκλειστική χρήση αυτής της γραφής στη δημοσίευση ιερών σανσκριτικών κειμένων κατά την περίοδο της αποικιοκτατίας. Αυτό το γεγονός οδήγησε μάλλον σε μια τόσο στενή σύνδεση του δεβαναγαρικού αλφαβήτου και της σανσκριτικής γλώσσας, ώστε το δεβαναγαρικό αλφάβητο να θεωρείται σήμερα από πολλούς ότι είναι η γραφή της σανσκρτικής. Ωστόσο, πριν από την περίοδο της αποικιοκρατίας δεν υπήρχε συγκεκριμένη γραφή για την απόδοση της σανσκριτικής γλώσσας, η οποία γραφόταν σε όποιο αλφάβητο ήταν γνωστό και οικείο στους τοπικούς πληθυσμούς.
Ετυμολογία
Κατά τη λαϊκή ετυμολόγηση η λέξη αναφέρεται στην "Πόλη των Θεών", έτσι σε ορισμένες παραδόσεις της Γιόγκα θεωρήθηκε ότι σχετίζεται με το σώμα του ατόμου. Η άποψη πίσω από αυτό είναι ότι, όταν κάποιος διαλογιστεί έναν συγκεκριμένο ήχο της δεβαναγαρικής γραφής, τότε αναδύεται αυθόρμητα στη συνείδησή του η μορφή του αντίστοιχου γράμματος.
Βασικές αρχές
Εφόσον πρόκειται για βραχμική συλλαβογραφή αμπουγκίντα, στο δεβαναγαρικό αλφάβητο η θεμελιώδης αρχή είναι ότι κάθε γράμμα αποδίδει ένα σύμφωνο, το οποίο συνοδεύεται από ένα εγγενές φωνήεν α [ə]. Για παράδειγμα, το γράμμα क προφέρεται κα, και τα δύο γράμματα कन προφέρονται κάνα, τα τρία कनय κανάγια, κλπ. Άλλα φωνήεντα, όπως και η απουσία φωνήντος, απαιτούν τροποποιήσεις των γραμμάτων που αντιστοιχούν σε αυτά τα σύμφωνα:
Ένα τέτοιο σύμπλεγμα, μαζί με τα σύμβολά του, ονομάζεται ακσάρα "συλλαβή". Για παράδειγμα, η λέξη कनय κανάγια γράφεται με τρεις ακσάρα, ενώ η λέξη क्न्य κνία και कु κου γράφονται με μία.
Όσον αφορά τη χειρόγραφη γραφή, τα γράμματα γράφονται συνήθως χωρίς τη χαρακτηριστική άνω οριζόντια γραμμή, η οποία προστίθεται όταν έχει γραφεί πλέον όλη η λέξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλφάβητο Κατηγορία:Χίντι
Μάρκος Αντώνιος Φήλιξ
Ο Μάρκος Αντώνιος Φήλιξ διορίστηκε στην θέση του επιτρόπου της Ιουδαίας το 52.
Διορισμός του Μάρκου Αντώνιου Φήλικα
Ο Φήλιξ ήταν αδελφός του Μάρκου Αντώνιου Πάλλαντα σύμβουλου του αυτοκράτορα Κλαυδίου. Ο Κλαύδιος τού παραχώρησε επίσης ισχυρή στρατιωτική δύναμη. Στον διορισμό του Φήλικα συνηγόρησε και ο αρχιερέας Ιωνάθαν, ο οποίος εκείνη την εποχή βρισκόταν στην Ρώμη εξ΄ αιτίας μιας σοβαρής διένεξης, που είχε δημιουργηθεί με τους Σαμαρείτες κατά της διάρκεια της επιτροπείας τού προκατόχου τού Φήλικα, τού Κουμανού.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκιτο, ο Φήλιξ διοικούσε και αυτός ένα τμήμα της Παλαιστίνης με τον βαθμό τού επιτρόπου, την εποχή που επίτροπος ήταν ο Κουμανός. Η ανάκληση και η καθαίρεση του συναδέλφου του σύμφωνα με τον ίδιο ιστορικό, οφειλόταν στις κακές σχέσεις μεταξύ τους και σε παρασκηνιακές ενέργειες τού Φήλικα. Ο Τάκιτος επίσης κατηγορεί τον Φήλικα, ότι κατά την διάρκεια της αρχής του ασκούσε την εξουσία ενός βασιλιά με το πνεύμα ενός δούλου.
Η διακυβέρνηση του Φήλικα
Ο Φήλιξ, ύστερα από την ανάληψη των καθηκόντων του γνωρίστηκε με την πριγκίπισσα Δρουσίλλα, αδελφή τού Ηρώδη Αγρίππα Β΄. Η Δρουσίλλα ήταν παντρεμένη με τον Άζιζο βασιλιά της Έμεσας. Ο Φήλιξ την έπεισε να χωρίσει από τον σύζυγό της και να τον παντρευτεί. Ήταν ο δεύτερος γάμος τού Φήλικα, τού οποίου η πρώτη σύζυγος ονομάζονταν επίσης Δρουσίλλα και ήταν επίσης πριγκίπισσα, καθώς ήταν εγγονή της Κλεοπάτρας Ζ΄ της Αιγύπτου και του Μάρκου Αντώνιου. Ο Φήλιξ έμελλε να παντρευτεί τρεις φορές. Και οι τρεις σύζυγοί του ήταν πριγκίπισσες.
Η κατάσταση στην περιοχή ήταν έκρυθμη και ένα πλήθος ληστών και απατεώνων κυριαρχούσε στην ύπαιθρο. Ο Φήλιξ κατάφερε -στήνοντας μια επιτυχημένη ενέδρα- να εξοντώσει τη δύναμη τού Ελεάζαρου γιου του Δειναίου και να τον συλλάβει. Ο Ελεάζαρος στάλθηκε αλυσοδεμένος στην Ρώμη.
Εν τω μεταξύ οι σχέσεις τού Φήλικα με τον αρχιερέα Ιωνάθαν, ο οποίος ήταν αρχικά ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του, έγιναν εχθρικές, επειδή ο Φήλιξ δεν δέχονταν τις συνεχείς υποδείξεις του αρχιερέα, που αφορούσαν την άσκηση των καθηκόντων του. Το αποτέλεσμα ήταν, ότι ο Φήλιξ έγινε τελικά ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας τού αρχιερέα. Ένας συνεργάτης τού τελευταίου, ύστερα από συνεννόηση με τον Φήλικα, μίσθωσε μια ομάδα δολοφόνων. Οι δολοφόνοι, που έφεραν ξιφίδια κρυμμένα κάτω από τους χιτώνες τους, μπήκαν ως προσκυνητές στον Ναό και δολοφόνησαν τον αρχιερέα.
Κατόπιν εμφανίστηκε ένας ψευδοπροφήτης από την Αίγυπτο, που έμεινε γνωστός με το προσωνύμιο «ο Αιγύπτιος». Αυτός, αφού συγκέντρωσε αρκετούς οπαδούς, επεχείρησε να καταλάβει την Ιερουσαλήμ. Ο Φήλιξ πληροφορήθηκε την πρόθεσή του και στέλνοντας στρατό εναντίον του, διέλυσε το κίνημά του σκοτώνοντας πολλούς οπαδούς του. Ο Αιγύπτιος διασώθηκε, αλλά δεν επιχείρησε να εμφανιστεί δημόσια ξανά.
Κατά την διάρκεια της αρχής του Φήλικα συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Καισάρεια ο Απόστολος Παύλος, χωρίς ο επίτροπος να τον προσάγει σε δίκη (56-58).
Νέες ταραχές. Η ανάκληση του Φήλικα
Νέες ταραχές ξέσπασαν στην Καισάρεια μεταξύ του ιουδαϊκού και του μη ιουδαϊκού στοιχείου της πόλης. Οι Ιουδαίοι διεκδίκησαν ισοπολιτεία σε σχέση με τους υπόλοιπους κατοίκους. Τόσο οι Ιουδαίοι, όσο και οι μη Ιουδαίοι κάτοικοι, θεωρούσαν τους εαυτούς τους οικιστές της πόλης και οι δυο πλευρές ήταν ανυποχώρητες. Έτσι ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ τους. Ο Φήλιξ στράφηκε εναντίον των Ιουδαίων, σκοτώνοντας πολλούς και κατάσχοντας τις περιουσίες τους (58).
Οι αγανακτισμένοι Ιουδαίοι κάτοικοι έστειλαν πρέσβεις στον διάδοχο τού Κλαυδίου, τον Νέρωνα. Η κατάσταση στην περιοχή είχε εκτραχυνθεί τόσο πολύ, ώστε ακόμη και στην Ιερουσαλήμ οι κατώτεροι ιερείς είχαν στασιάσει και είχαν λιθοβολήσει τον νέο αρχιερέα και τους επιφανέστερους ιερείς.
Ο Φήλιξ ανακλήθηκε στην Ρώμη και αντικαταστάθηκε από τον Πόρκιο Φήστο (59). Χάρη στην μεσολάβηση όμως τού αδελφού του Πάλλαντα στον Νέρωνα, διέφυγε την τιμωρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας
Τύμβος Καστά
Τύμβος Καστά ή απλά λόφος Καστά ονομάζεται ο κυκλικός λόφος στην περιοχή της αρχαίας Αμφίπολης στην Μακεδονία και στις όχθες του ποταμού Στρυμόνα, σε απόσταση περίπου 900 μέτρων νοτιοανατολικά από το χωριό Νέα Μεσολακκιά Σερρών. Είναι επίσης γνωστός ως ο τάφος της Αμφίπολης, ονομασία που προέρχεται από το Μακεδονικό ταφικό μνημείο της πρώιμης ελληνιστικής περιόδου, που ανακαλύφθηκε στο εσωτερικό του λόφου. Στα μέσα του 1950 και έως την δεκαετία του 1970 είχαν γίνει ανασκαφές πάνω στην επιφάνεια του τύμβου από τον αρχαιολόγο Δημήτρη Λαζαρίδη, ο οποίος ανακάλυψε ένα σύνολο από λιτούς τάφους που χρονολογούνται από την εποχή του Σιδήρου.
Ο χώρος άρχισε να ανασκάπτεται περιμετρικά ξανά το 2012 από την αρχαιολόγο Κατερίνα Περιστέρη και αναδείχθηκε στο ευρύ κοινό τον Αύγουστο του 2014, το χρονικό σημείο όπου έγιναν και οι αποκαλύψεις των πρώτων ευρημάτων στην νότια πλευρά του τύμβου όπου και βρίσκεται το ταφικό μνημείο των ανασκαφών που είναι σε εξέλιξη. Ανακαλύφθηκαν τρεις θάλαμοι και συνολικά τέσσερις χώροι συνυπολογίζοντας την είσοδο και σκαλιά προς το εσωτερικό του τάφου. Ο μαρμάρινος περίβολος του κυκλικού τύμβου έχει περίμετρο 497 μέτρων και η έκταση του αντιστοιχεί σε περίπου 20 στρέμματα, κάτι που τον καθιστά στο σύνολό του ως ταφικό μνημείο το μεγαλύτερο που έχει ανακαλυφθεί ποτέ στην Ελλάδα, και μια από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 2014 διεθνώς. Στον τέταρτο χώρο βρέθηκε τάφος με οστά τα οποία ανήκουν σε 5 άτομα -καθώς και υπολείμματα από σκελετό αλόγου- με τους σκελετούς να μην είναι πλήρεις.
Η συσχέτιση του ταφικού μνημείου της Αμφίπολης με τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου είχε συζητηθεί ευρέως από την κοινή γνώμη ως ένας από τους πιθανούς υποψήφιους, ωστόσο δεν θεωρείται πιθανό από την επιστημονική κοινότητα καθώς δεν υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες και αρχαιολογικά ή ανθρωπολογικά δεδομένα που να υποδεικνύουν κάτι τέτοιο, οι δε αρχαίες πηγές γενικά συμφωνούν ότι θάφτηκε στην Αλεξάνδρεια. Πολλοί επίσης συσχέτιζαν τον τάφο με τον φιλόσοφο Αριστοτέλη ή τη μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδα.
Κατά τον Σεπτέμβριο του 2015 και σύμφωνα με την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της ανασκαφικής ομάδας στον Τύμβο Καστά ως προς τις έρευνες που διεξήγαγαν από το 2012 έως το 2014, ανακοινώθηκε πως το μνημείο κατασκευάστηκε κατά παραγγελία του Μεγάλου Αλεξάνδρου για τον Ηφαιστίωνα, με τον κατασκευαστή να είναι ο Δεινοκράτης.
Ιστορικά στοιχεία για την Αμφίπολη
Στη συνέχεια η Αμφίπολη έμεινε στην επιρροή των Σπαρτιατών. Μια τελευταία προσπάθεια ανάκτησής της από τους Αθηναίους το 358 π.Χ. απέτυχε και τον επόμενο χρόνο καταλήφθηκε από τον Φίλιππο Β´ της Μακεδονίας, τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και έγινε μέρος του βασιλείου των Μακεδόνων, όπου και εξελίχθηκε σε σημαντικό λιμάνι.
Με την κατάκτηση του Μακεδονικού Βασιλείου από τους Ρωμαίους η Αμφίπολη έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ορίστηκε πρωτεύουσα σε μία από τις τέσσερις διοικητικές περιφέρειες στις οποία χώρισαν οι Ρωμαίοι την Μακεδονία, τις λεγόμενες μερίδες. Η μερίδα της Αμφίπολης στη συνέχεια ενσωματώθηκε στην επαρχία της Θράκης. Από την πόλη διερχόταν η περίφημη αρχαία Εγνατία οδός. Στα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια είχε σημαντική οικονομική ανάπτυξη, κάτι που μαρτυρούν και εντυπωσιακές σε μέγεθος και διακόσμηση εκκλησίες της πόλης του 5ου και 6ου αιώνα μ.Χ.
Μετά τις επιδρομές των Σλάβων στα τέλη του 6ου αιώνα μ.Χ. η Αμφίπολη ερήμωσε σταδιακά, για να εγκαταλειφθεί εντελώς τον 8ο αιώνα, όταν οι περισσότεροι κάτοικοι κατέφυγαν στην κοντινή παραθαλάσσια πόλη Ηιώνα, που πλέον είχε μετονομαστεί από τους Βυζαντινούς σε Χρυσόπολη.
Ο λόφος Καστά - οι πρώτες ανασκαφές - Λόφος 133
Ο λόφος Καστά ήταν γνωστή περιοχή στην οποία βρίσκονταν ταφικά μνημεία της Αμφίπολης. Ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης έκανε σημαντικό αριθμό δημοσιεύσεων για ευρήματα στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Είχε αρχίσει τις ανασκαφές στην περιοχή το 1954, ενώ οι πρώτες ανασκαφές στον περίβολο του τύμβου Καστά έγιναν το 1964 οπότε αποκάλυψε 41 μέτρα της περιμέτρου του. Το 1965 Ο Λαζαρίδης έκανε δοκιμαστικές τομές στον τύμβο που αποκάλυψαν ότι ο τύμβος ήταν τεχνητός και αποτελείτο από αλλεπάλληλα στρώματα λεπτής άμμου και σκληρού χώματος. Η αποκάλυψη του περιμετρικού τοίχου τον οδήγησαν στην εκτίμηση ότι στον τύμβο υπήρχε είτε μεγάλο ταφικό οικοδόμημα είτε περισσότεροι μικροί τάφοι.
Την περίοδο από το 1971 μέχρι το 1985 ανακαλύφθηκαν από την κορυφή του λόφου ασύλητοι τάφοι της εποχής του Σιδήρου. Συγκεκριμένα, ανασκάφηκε το βόρειο, το δυτικό και το ανατολικό μέρος του τύμβου. Το φυσικό έδαφος (ο βράχος) του τύμβου βρέθηκε στα δυο μέτρα από την επιφάνεια στο βόρειο τμήμα και στα 6,5 μ. στο δυτικό. Το 1982 βρέθηκαν δέκα κιβωτιόσχημοι ή λακκοειδείς τάφοι της όψιμης αρχαϊκής εποχής, από τους οποίους οι οκτώ ήταν στο βόρειο τμήμα του τύμβου και οι δυο στο ανατολικό. Επιπλέον βρέθηκε οικοδόμημα με διαστάσεις 10x10 μ., με 5 μ. ύψος. Το κτίριο αυτό είχε αρχικά θεωρηθεί ταφικό σήμα, αργότερα όμως αναγνωρίστηκε ως θεμέλιο του βάθρου στο οποίο είχε τεθεί το γλυπτό που αποκαλείται σήμερα Λέων της Αμφίπολης.
Σε μικρή απόσταση από τον τύμβο Καστά (250 μέτρα από τη βάση τους - 500 μέτρα απόσταση μεταξύ κορυφών τους) βρίσκεται ο λόφος 133, θέση οικισμού προϊστορικών και ελληνιστικών χρόνων. Και οι δυο τοποθεσίες ανήκουν στον διαρκή κατάλογο των κηρυγμένων αρχαιολογικών χώρων και μνημείων της Ελλάδος και έχουν οριστεί στην Α΄ Ζώνη Προστασίας του αρχαιολογικού χώρου και ιστορικού τόπου του όρους Παγγαίου.
Ανασκαφές στον τύμβο
thumb|Τύμβος Καστά, σχηματική αναπαράσταση του τάφου
Οι πρώτες ανασκαφές του λόφου Καστά έγιναν το 1964, οπότε αποκαλύφθηκε η περίμετρος του τύμβου. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν μετά το 1971, αλλά επικεντρώθηκαν στην κορυφή του λόφου.
Το 2012 ανασκάφηκε ο περίβολος του τύμβου Καστά και βρέθηκε να έχει μήκος 497 μέτρων και ύψος 3 μέτρων, κατασκευασμένος από 2.500 περίπου κυβικά μέτρα μαρμάρου από τη Θάσο. Υπεύθυνη της ανασκαφής ήταν η διευθύντριά της ΚΗ' Εφορείας Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων Κατερίνα Περιστέρη. Τον Αύγουστο του 2014 η ανασκαφή αποκάλυψε την είσοδο του τύμβου, όπου βρέθηκε θύρα πάνω από την οποία υπάρχουν δύο μαρμάρινες σφίγγες από τις οποίες λείπουν τα κεφάλια και τα φτερά. Κατά τη συνέχεια των ανασκαφών, στο εσωτερικό του τύμβου, πάνω σε πεσσούς, βρέθηκαν σκαλισμένες δύο Καρυάτιδες. Ήδη και από το εξωτερικό του μνημείου, αλλά και στις σφίγγες, στις Καρυάτιδες και στο μικρό τμήμα του μνημείου που αποκαλύφηκε, υπήρχαν ίχνη χρωμάτων που διακοσμούσαν την κατασκευή και τα γλυπτά του.
Τον Οκτώβριο του 2014 βρέθηκε επιδαπέδιο ψηφιδωτό στον δεύτερο θάλαμο με θέμα την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα. Το θέμα είναι γνωστό από την ελληνική μυθολογία και έχει αναπαρασταθεί σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις σε μακεδονικό τάφο.
Αρχική θέση του Λέοντα της Αμφίπολης
Ο Λέων της Αμφίπολης είναι γλυπτό μεγάλων διαστάσεων με ύψος 5,37 μ. του οποίου τα τμήματα βρέθηκαν αρχικά από Έλληνες στρατιώτες το 1913 και κατόπιν από Άγγλους στρατιώτες το 1916 που κατασκεύαζαν οχυρωματικά έργα στην ευρύτερη περιοχή, σε απόσταση 4,4 χλμ σε ευθεία γραμμή από τον τύμβο. Το γλυπτό απεικονίζει λιοντάρι που κάθεται στα πίσω του πόδια. Το 1936 συναρμολογήθηκε και τοποθετήθηκε κοντά στην περιοχή όπου βρέθηκε, στη δυτική όχθη του Στρυμόνα. Αργότερα, από τις ανασκαφικές έρευνες αποδείχθηκε ότι η αρχική του θέση ήταν πάνω στο οικοδόμημα 10x10 μέτρων που βρέθηκε στην κορυφή του λόφου Καστά.
Η αμφισβήτηση της χρονολόγησης
Μετά τις πρώτες ανεπίσημες ανακοινώσεις ότι ο τάφος είναι μακεδονικός, τον Σεπτέμβριο του 2014 η αρχαιολόγος Όλγα Παλαγγιά έκανε την υπόθεση ότι ο τάφος είναι ρωμαϊκός και μάλιστα του 1ου π.Χ. αιώνα και μάλιστα συνδέεται με τη μάχη των Φιλίππων (42 π.Χ.). Τον Νοέμβριο του 2014 η ίδια δήλωσε ότι ο πυρήνας του τάφου είναι μακεδονικός και ότι τον 1ο αιώνα προστέθηκαν οι Σφίγγες, οι Καρυάτιδες και πιθανότατα το ψηφιδωτό. Ο αρχαιολόγος Αντόνιο Κόρσο (Antonio Corso) που μελέτησε τα γλυπτά του τάφου από κοντά, απέρριψε τις υποθέσεις της Παλαγγιά και θεώρησε ότι αυτές σχετίζονται με δόγματα αμερικανικών πανεπιστημίων.
Είσοδος του τάφου: Οι σφίγγες και ο πρώτος διαφραγματικός τοίχος
Η είσοδος βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Ο εξωτερικός χώρος έχει βοτσαλωτό δάπεδο με άσπρα βότσαλα, οριοθετημένα σε ορθογώνια και τετράγωνα σχήματα από μαύρα βότσαλα. Το δάπεδο πλαισιώνεται στο κατώτερο επίπεδο των πλευρικών τοίχων με κυανή ταινία (σοβατεπί). Η πρόσβαση στον τάφο γίνεται από θύρα ανοίγματος 1,67 μέτρων, πάνω από την οποία, στο υπέρθυρο, εδράζονται οι δυο σφίγγες, από τις οποίες έλειπαν οι κεφαλές (από τις οποίες η μια βρέθηκε θαμμένη στον τρίτο θάλαμο του τάφου) και τα φτερά (τμήματα των οποίων επίσης βρέθηκαν στο εσωτερικό του τάφου, μαζί με την κεφαλή της σφίγγας). Οι σφίγγες μετρήθηκαν να έχουν ύψος 1,45 μ. και οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι θα είχαν συνολικό ύψος 2 μ. περίπου, συνυπολογίζοντας τα μέρη που λείπουν. Ακριβώς πίσω από τη θύρα υπήρχε ο πρώτος διαφραγματικός τοίχος, ο οποίος εμπόδιζε την πρόσβαση.
Ο πρώτος θάλαμος και οι Καρυάτιδες στο βάθος του
Ο πρώτος θάλαμος βρίσκεται μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου διαφραγματικού τοίχου και έχει μήκος 6 μέτρα και πλάτος 4,5 μέτρα, ενώ το ύψος του είναι στις άκρες περίπου 4 μέτρα και στο μέσο (όπου βρίσκεται ο θόλος),ακόμη μεγαλύτερο. Ενδεικτικά, οι Καρυάτιδες μαζί με το βάθρο τους φτάνουν τα 3,67 μέτρα από το επίπεδο του εδάφους του πρώτου θαλάμου. Η πρόσβαση γίνεται από τη θύρα με τις σφίγγες και στο βάθος του πρώτου θαλάμου βρισκόταν ο δεύτερος διαφραγματικός τοίχος, πίσω από τον οποίο υπήρχαν στήλες με δυο Καρυάτιδες με το ένα χέρι της μίας απλωμένο προς την πλευρά της άλλης. Οι Καρυάτιδες είναι σκαλισμένες σε πεσσούς από μάρμαρο Θάσου διατομής 0,20 μ. επί 0,60 μ.
Έχουν ύψος 2,27 μ. και βρίσκονται σε βάθρα από μάρμαρο με μήκος 1,33 μ. και πλάτος 0,68μ. Τα βάθρα έχουν ύψος 1,40 μ., πλάτος 1,36 μ. και πάχος 0,72 μέτρα. Το άνοιγμα που σχηματίζουν τα βάθρα και οι Καρυάτιδες έχει πλάτος 1,68 μ., όσο είναι και το πλάτος της πρώτης θύρας (της θύρας με με τις σφίγγες). Το πάτωμα του πρώτου θαλάμου έχει κόκκινο χρώμα με μικρά λευκά τμήματα μαρμάρου, το οποίο δημιουργεί μια εικόνα μωσαϊκού. Ο πρώτος θάλαμος είχε βρεθεί σχεδόν γεμάτος με χώματα. Οι τοίχοι στον πρώτο θάλαμο έχουν μαρμάρινη επικάλυψη. Η οροφή είναι θολωτή και βρέθηκε σε καλή κατάσταση.
Ο δεύτερος θάλαμος και το δάπεδο με την αρπαγή της Περσεφόνης
Ο δεύτερος θάλαμος βρίσκεται πίσω από το δεύτερο διαφραγματικό τοίχο και είσοδό του αποτελούν οι στήλες με τις Καρυάτιδες. Ο δεύτερος θάλαμος είναι υπερυψωμένος σε σύγκριση με τον πρώτο κατά 7 εκ., διαφορά που καλύπτεται με ένα σκαλοπάτι μικρού ύψους, κάτω από τις Καρυάτιδες, χρωματισμένο με μπλε χρώμα στο κάθετό του μέρος. Ο δεύτερος θάλαμος είχε βρεθεί σχεδόν γεμάτος με χώματα, όπως και ο πρώτος. Εκτίμηση των αρχαιολόγων ήταν ότι τα χώματα είχαν αφεθεί από τους κατασκευαστές του τάφου, για να εμποδιστεί η σύλησή του.
Οι τοίχοι του δευτέρου θαλάμου έχουν μαρμάρινη επικάλυψη. Η οροφή είναι θολωτή και βρέθηκε σε καλή κατάσταση. Το ύψος του είναι περίπου 6 μέτρα, έχει 4,5 μέτρα πλάτος και 3 μέτρα μήκος. Στο πάτωμα του δεύτερου θαλάμου βρέθηκε ψηφιδωτό με διαστάσεις 4,5 x 3 μέτρα (καλύπτει όλο το δάπεδο του θαλάμου) που απεικονίζει τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα. Το ψηφιδωτό να έχει υποστεί φθορά κυκλικού σχήματος στο κέντρο του. Η παράσταση περιλαμβάνει άρμα με δυο λευκά άλογα το οποίο οδηγεί στεφανωμένος γενειοφόρος άνδρας (ο Πλούτων), δίπλα στον οποίο βρίσκεται γυναίκα (η Περσεφόνη). Μπροστά, και δίπλα στα άλογα, τρέχει ο Ψυχοπομπός Ερμής με φτερωτά σανδάλια, κρατώντας το κηρύκειο, φορώντας πέτασο και μανδύα. Στο βάθος του δευτέρου θαλάμου υπήρχε ο τρίτος διαφραγματικός τοίχος. Στο βάθος του δεύτερου θαλάμου υπάρχει μαρμάρινο θύρωμα με άνοιγμα 1,50 μ., που οδηγεί στον τρίτο θάλαμο. Στο κάτω της μέρος υπάρχει μαρμάρινο κατώφλι το οποίο έχει διακόσμηση ιωνικού κυματίου.
Αποτελέσματα της μελέτης των ευρημάτων
thumb|Η αρχαιολόγος [[Κατερίνα Περιστέρη, επικεφαλής των ανασκαφών]]Μετά την μελέτη των ευρημάτων έγιναν παρουσιάσεις από την Κατερίνα Περιστέρη, η οποία ανέφερε ότι βρέθηκε επιγραφή «Παρέλαβον Ηφαιστίωνος» στον περίβολο του μνημείου, η οποία μαζί με το μονόγραμμα του Αντίγονου του Μονόφθαλμου που βρέθηκε, θεωρεί ότι το μνημείο ήταν αφιερωμένο στον Ηφαιστίωνα Οι εκτιμήσεις από την μελέτη των ευρημάτων, όπως η εξέταση ξυλάνθρακα στην επίχωση του τάφου είναι ότι η κατασκευή του τάφου χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα.
Περαιτέρω μελέτες έδειξαν πως τμήματα γλυπτών που υπήρχαν στον εξωτερικό περίβολο ή και πάνω στον τύμβο, βρίσκονται σήμερα στα μουσεία Κωνσταντινούπολης, Λούβρου και Γκέτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία Αμφίπολις Καστα
Σινικκιλσέ
Το Σινικκιλσέ (επίσης, Σινιχκιλισέ, Σινιχκιλίλσγια, και Σινίχ-Κιλίσα) είναι ένα χωριό της επαρχίας Καλμπατζάρ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Pussy Riot
thumb|right|300px|Οι Pussy Riot. Η Pussy Riot είναι ρωσική φεμινιστική πανκ-ροκ μπάντα και ακτιβιστική ομάδα διαμαρτυρίας. Συγκροτήθηκε τον Αύγουστο του 2011. Αποτελείται από 12-15 γυναίκες, από 20 έως 33 ετών, οι οποίες φορούν κουκούλες με έντονα χρώματα.
Θέματα των αυτοσχέδιων προκλητικών εμφανίσεων τους είναι: η γυναικεία χειραφέτηση, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, η εναντίωση τους με τον Βλαντίμιρ Πούτιν (τον οποίο θεωρούν δικτάτορα) και με τις σχέσεις που έχει αναπτύξει με την ηγεσία της Ρώσικης Ορθόδοξης Εκκλησίας.Στις 21 Φεβρουαρίου 2012, ως μέρος μιας εκστρατείας κατά του Πούτιν, στις εκλογές έκαναν μία προκλητική εμφάνιση στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρα Χριστού της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας στη Μόσχα. Στη συνέχεια, το Μάρτιο του 2012, τρεις από τις γυναίκες του συγκροτήματος συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για χουλιγκανισμό. Η δίκη τους ξεκίνησε στα τέλη Ιουλίου του ίδιου έτους. Οι τρεις κατηγορούμενες έχουν αποκτήσει αρκετή δημοτικότητα στο εξωτερικό, λόγω της κακής μεταχείρισής τους, ενώ βρίσκονταν υπό κράτηση. Μουσικοί από την Αγγλία απέστειλαν μήνυμα συμπαράστασης στα μέλη της μπάντας, καθώς ήταν πιθανό να καταδικαστούν σε επτά χρόνια φυλάκιση. Η Διεθνής Αμνηστία στις ΗΠΑ οργάνωσε καμπάνια υποστήριξης.
Τη συμπαράστασή τους στα μέλη της μπάντας ανακοίνωσαν κορυφαίοι καλλιτέχνες της μουσικής σκηνής, όπως οι Beaste Boys, οι Genesis, οι Red Hot Chili Peppers, οι Rise Against, ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, η Κόρτνυ Λοβ, η Μαντόννα, η Μπιορκ, ο Μαρκ Νόπφλερ, η Γιόκο Όνο, η Πάτι Σμιθ, ο Στινγκ και ο Πιτ Τάουνσεντ. , ενώ η Γαλλίδα τραγουδίστρια Μιρέιγ Ματιέ τις χαρακτήρισε «ιερόσυλες».
Στις 10 Οκτωβρίου του 2012, το δικαστήριο της Μόσχας που εκδίκασε την έφεση των Pussy Riot, αποφάσισε να αποφυλακίσει το ένα από τα τρία μέλη της μπάντας, με ποινή δύο έτη φυλάκισης με αναστολή και την ποινή φυλάκισης δύο ετών στα άλλα δύο μέλη, για "χουλιγκανισμό υποκινούμενο από θρησκευτικό μίσος".
Έχοντας εκτίσει 21 μήνες της ποινής τους και μετά τη χορήγηση αμνηστίας που εγκρίθηκε από τη Δούμα, αμφότερες οι Τολοκονίκοβα και Αλιόχινα αποφυλακίστηκαν στις 23 Δεκεμβρίου 2013. «Το πιο δύσκολο στη φυλακή είναι να βλέπεις πως καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια των ανθρώπων», δήλωσε η Alyokhina.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Φεμινισμός στη Ρωσία Κατηγορία:Ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Πινγίν
To Πινγίν ή επίσημα Χανγιού Πινγίν (Κινεζική: 汉语拼音, Πινγίν: Hànyǔ pīnyīn) είναι το επίσημο φωνητικό σύστημα για μεταγραφή της Μανδαρινής προφοράς των κινεζικών χαρακτήρων με λατινικούς χαρακτήρες στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, στη Σιγκαπούρη και την Ταϊβάν. Χρησιμοποιείται συχνά για τη διδασκαλία της καθομιλουμένης κινεζικής και πολλές φορές για τη γραφή κινεζικών ονομάτων σε ξενόγλωσσες εκδόσεις.
Το σύστημα Πινγίν αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1950, με βάση προηγούμενες μορφές εκλατινισμού από την κινεζική κυβέρνηση και ολοκληρώθηκε το 1958 αφού αναθεωρήθηκε αρκετές φορές. Ο διεθνής οργανισμός τυποποίησης (ISO) υιοθέτησε το σύστημα Πινγίν ως διεθνές πρότυπο, το 1982. Το σύστημα υιοθετήθηκε ως επίσημο πρότυπο στην Ταϊβάν το 2009, όπου χρησιμοποιείται για τον εκλατινισμό της γραφής μόνο.
Εκτός από τη μεταγραφή των φωνητικών διαφέρουν και στη χρήση σημείων τονισμού. Στο σύστημα "Χάνγιου Πινγίν" οι τόνοι εκφράζονται με τονικά σύμβολα πάνω από τις συλλαβές, ενώ στο "Ουέιντ-Τζάιλς" με αριθμούς στο τέλος κάθε συλλαβής.
Η πρώτη προσπάθεια Εκλατινισμού
Το 1605, ο Ιταλός Ιησουίτης ιεραπόστολος Ματέο Ρίτσι (6 Οκτωβρίου, 1552 – 11 Μαΐου, 1610) δημοσίευσε το Xizi Qiji (Hsi-tzu Chi-chi,《西字奇蹟》που σημαίνει «Το θαύμα των Δυτικών γραμμάτων») στο Πεκίνο. Αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο που χρησιμοποιήθηκε το λατινικό αλφάβητο για να αποδώσει την κινεζική γλώσσα.
Πίνακας Πινγίν του Χανγιού Πινγίν
Αυτός ο Πίνακας Πινγίν περιέχει την πλήρη λίστα όλων των συλλαβών του συστήματος "Χανγιού Πινγίν" που περιέχονται στα πρότυπα Κινεζικά.
Πίνακας Πινγίν του Γουέιντ-Τζάιλς
Αυτός ο Πίνακας Πινγίν περιέχει την πλήρη λίστα όλων των συλλαβών του συστήματος "Γουέιντ-Τζάιλς" που περιέχονται στα στάνταρ Κινεζικά.
Πρόσθετα Στοιχεία
Κατηγορία:Πρότυπα ISO Κατηγορία:Φωνητικό αλφάβητο Κατηγορία:Κινεζική γλώσσα
Αρπαγή της Ευρώπης
thumb|250px|Η αρπαγή της Ευρώπης, πίνακας του [[Τιτσιάνο]]
Η Ευρώπη ήταν αδελφή του Κάδμου, ιδρυτή της Αρχαίας Θήβας και κόρη του Αγήνορα και της Τηλεφάσσας, ηγεμόνων της Φοινίκης.
Όταν μεγάλωσε, μια μέρα πήγε στα λιβάδια,για να παίξει με τις φίλες της και να μαζέψει λουλούδια. Εκεί συνάντησε τον θεό Δία. Εκείνον αμέσως τον χτύπησε ο Έρωτας και για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε ήρεμο, εύσωμο και δυνατό ταύρο και πήγε δίπλα της κάνοντας δήθεν ότι βόσκει, σκεπτόμενος με τι τρόπο θα την κατακτούσε. Εκείνη τότε πλησίασε τον ταύρο - Δία και άρχισε να τον χαϊδεύει γοητευμένη από την ωραία κορμοστασιά του και τη μυϊκή του δύναμη. Σε λίγο δε δίστασε και να τον ιππεύσει. Τότε αυτός άρχισε να τρέχει με αστραπιαία ταχύτητα. Η Ευρώπη έκλαιγε, μα δεν μπορούσε να πηδήσει, γιατί φοβόταν μη σκοτωθεί. Ο μεταμορφωμένος σε ταύρο θεός διέσχισε τη θάλασσα συνοδευόμενος από Τρίτωνες και Νηρηίδες και έφτασε στην Κρήτη. Όταν αποβιβάστηκε στο νησί, ο μεταμφιεσμένος ταύρος δεν φαινόταν πια, αλλά ο Δίας πήρε από το χέρι την Ευρώπη και την οδήγησε στο Δικταίο Άντρο. Καρπός των ερωτικών ενώσεων του Δία και της Ευρώπης στην Κρήτη ήταν ο Μίνωας, ο Ραδάμανθυς και ο Σαρπηδόνας. Αργότερα, όταν ο Δίας εγκατέλειψε την Ευρώπη και πήγε στον ολυμπο, η Ευρώπη πήρε για δεύτερο σύζυγό της τον βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα, που υιοθέτησε και τα παιδιά που είχε αποκτήσει αυτή από τον Δία. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Αστέριου, τον θρόνο της Κρήτης πήρε ο μεγαλύτερος από τους θετούς γιους του, ο Μίνωας, ο οποίος έγινε ο πρώτος Έλληνας θαλασσοκράτορας και νομοθέτης.
Διάφορες εκδοχές
thumb|right|Η αρπαγή της Ευρώπης (άγαλμα στη [[Χάγη)]] Σύμφωνα με τον Λουκιανό, η πρώτη ερωτική ένωση του Δία και της Ευρώπης έγινε στο Δικταίο άντρο, το σπήλαιο δηλαδή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Δίας. («επεί δε επέβη τη νήσω (Κρήτη) ο μεν ταύρος ουκέτι εφαίνετο, επιλαβόμενος δε της χειρός ο Ζεύς απήγε την Ευρώπην εις το Δικταίον άντρον ερυθριώσαν και κάτω ορώσαν…», Λουκιανός Σαμωσατέας, Ενάλιοι Διάλογοι, 15, 4)
Παιδιά του Δία και της Ευρώπης, σύμφωνα με τον Όμηρο, ήταν μόνο ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς (και οι δυο φέρονται ως κριτές στον Άδη των Ελλήνων): «μηδέ του κοσμολόητου Φοίνικα την κόρη ως αγαπούσα, που τον Ραδάμανθυ μου γέννησε και τον ισόθεο Μίνω» (Ιλιάδα Ξ 310 – 322).
Αντίθετα, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α 2 και Α 170 - 173), ο Μίνωας ήταν γιος ενός Έλληνα, μάλλον Κρητικού, που δεν αναφέρει το όνομά του (υπονοεί τον βασιλιά Αστέριο) και της Ευρώπης, πριγκίπισσας της Φοινίκης και αδελφός όχι του Ραδάμανθυ, αλλά του Σαρπηδόνα, ο οποίος συνεπλάκη με τον Μίνωα για το ποιος θα πάρει τη βασιλεία και ηττηθείς πήρε τους στασιαστές του και πήγαν στη Μίλητο της Μικράς Ασίας.
Σύμφωνα όμως με τον Όμηρο, ο Σαρπηδόνας ήταν γιος του Δία και της Λαοδάμειας, κόρης του Βελλεροφόντη, του ήρωα και ηγεμόνα της Λυκίας: ''«Τρία παιδιά απ' αυτήν ανάστησε μετά ο Βελλεροφόντης, τον Ίσαντρο και τον Ιππόλοχο, στερνά τη Λαοδάμεια. Μαζί της πλάγιασε ο βαθύγνωμος ο Δίας, κι η Λαοδάμεια το χαλκαρματωμένο γέννησε ισόθεο Σαρπηδόνα»'' (Ιλιάδα Ζ 199 – 200).
Στην τέχνη
μικρογραφία|Η Αρπαγή της Ευρώπης στην ελληνική έκδοση των 2 Ευρώ
Ψηφιδωτό
Ως Αρπαγή της Ευρώπης φέρεται επίσης ψηφιδωτό μωσαϊκό δάπεδο το οποίο αναπαριστά τον μύθο της αρπαγής. Το μωσαϊκό αυτό χρονολογείται γύρω στον 4ο αιώνα π.Χ. και βρέθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Σπάρτης. Σήμερα φυλάσσεται σε πολύ καλή κατάσταση στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Το συγκεκριμένο ψηφιδωτό απεικονίζεται και στην ελληνική έκδοση του κέρματος των 2 ευρώ.
Ζωγραφική
Ο μύθος της αρπαγής της Ευρώπης ενέπνευσε και εξακολουθεί να εμπνέει τους καλλιτέχνες. Αναπαράσταση του μύθου έχουν κάνει σε πίνακές τους οι εξής ζωγράφοι:
Πηγές
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Όμπλαστ του Βλαντίμιρ
Το Όμπλαστ του Βλαντίμιρ (ρωσικά: Влади́мирская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα.
Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι το Βλαντίμιρ (345.373 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Κοβρόφ (155.499) και το Μούρομ (126.901).
Το Βλαντίμιρ, το Μούρομ και το μικρότερο αλλά αρχαιότερο Σούζνταλ ανήκουν στις πλέον ιστορικές ρωσικές πόλεις. Υπήρξαν αστικά κέντρα του πρώτου ρωσικού βασιλείου, του Κράτους των Ρως, ενώ κατά τον ύστερο μεσαίωνα ανεξαρτητοποιήθηκαν και συγκρότησαν δική τους ηγεμονία (Πριγκιπάτο των Βλαντίμιρ-Σούζνταλ). Ως αποτέλεσμα αυτής της κληρονομιάς, η περιφέρεια Βλαντίμιρ ανήκει σήμερα στο Χρυσό Δακτύλιο, προσελκύοντας πλήθος επισκεπτών. Πολλά μνημεία της συγκαταλέγονται επίσης στον κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Βεχεντλί
Το Βεχεντλί (επίσης, Βανατλί και Βενετλί) είναι ένα χωριό στην επαρχία Ζανγκιλάν του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ζανγκιλάν
Κοκκινομάγουλη χελώνα
Η κοκκινομάγουλη χελώνα (Trachemys Scripta Elegans) είναι ένα υποείδος χελώνας ξηράς και νερού που ανήκει στην οικογένεια των Εμυδίδων. Συναντάται κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού. Είναι ένα από τα πιο κοινά υποείδη χελώνας σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο εξαιτίας του εμπορίου και των ανθρώπων με την απελευθέρωση του στη φύση. Ζει σε μια μεγάλη ποικιλία υδροβιότοπων όπως λίμνες, ποτάμια και βάλτους. Επίσης η κοκκινομάγουλη χελώνα είναι και πολύ δημοφιλής ως κατοικίδιο. Εκτός από αυτά μην ξεχνάμε ότι ανήκει στον κατάλογο των 100 πιο επεμβατικών ειδών στον κόσμο σύμφωνα με την IUCN (Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης).
Ονομασία
αριστερά|μικρογραφία| Η κοκκινομάγουλη χελώνα ανήκει στα πιο δημοφιλή κατοικίδια σε ολόκληρο τον κόσμο. Η κοκκινομάγουλη χελώνα έχει πάρει το όνομα της από τη μικρή κόκκινη λωρίδα που έχει γύρω από το κεφάλι της. Το υποείδος αυτό ήταν παλαιότερα γνωστό ως Χελώνα Troost προς τιμήν του αμερικάνου κτηνοτρόφου Gerard Troost. Το όνομα αυτό τώρα είναι επιστημονική ονομασία ενός άλλου υποείδους, της χελώνας Cumberland (Trachemys Scipta Troostii)