cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκκλησία του Ματθία
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Ο ναός του Ματθία και – πάνω αριστερά – η Πλατεία της Αγίας Τριάδας (Szentháromság tér) με την Στήλη της Αγίας Τριάδας που χτίστηκε το 1713. Σύμφωνα με την παράδοση, η πρώτη εκκλησία στην τοποθεσία ιδρύθηκε από τον Άγιο Στέφανο, βασιλιά της Ουγγαρίας, το 1015: αυτή βασίζεται σε μια επιγραφή που ανεγέρθηκε το 1690 μέσα στην εκκλησία και κάηκε το 1748, κάτι που φαίνεται να επιβεβαιώνουν κάποιες προηγούμενες αναφορές. Ωστόσο, δεν υπάρχουν σαφείς αποδείξεις για την ίδρυση από τον Άγιο Στέφανο. Αυτό το κτίριο καταστράφηκε το 1241 από τους Μογγόλους, ενώ το σημερινό κτίριο κατασκευάστηκε στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα. Αρχικά πήρε το όνομά του από την Παναγία, με ονόματα όπως «Ναός της Παναγίας», από τον 19ο αιώνα η εκκλησία αναφέρεται ως Εκκλησία του Ματθία, από τον βασιλιά Ματθία, ο οποίος διέταξε τη ανακατασκευή του αρχικού νότιου πύργου.
Επανίδρυση τον 13ο αιώνα
Ο βασιλιάς Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας μετά την εισβολή των Μογγόλων, μεταξύ 1255 και 1269, αντικατέστησε την παλαιότερη, μικρότερη εκκλησία με μια πανύψηλη τρίκλιτη βασιλική. Κατά την πρώτη φάση της κατασκευής (1255–1260), χτίστηκε ένα κύριο ιερό και βοηθητικά ιερά, υπό τη εποπτεία του Βιλάρ ντε Ονκούρ. Το πρώτο στάδιο της κατασκευής της κύριας εκκλησίας της Βούδας είναι συγκρίσιμο με τον καθεδρικό ναό της Λυών. Η ομάδα των μαστόρων αποτελούνταν από τους χτίστες του Κιστερκιανού μοναστηριού του Τίσνοβ της Τσεχίας, οι οποίοι ταξίδεψαν στην Ουγγαρία μετά τη Μογγολική εισβολή πιθανώς κατόπιν εντολής της ξαδέρφης του βασιλιά Μπέλα Δ΄, Αγνής της Βοημίας. Οι λόγοι της διάλυσης της αυτής της ομάδας γύρω στο 1260 είναι άγνωστοι.
Η κατασκευή ολοκληρώθηκε μέσω μιας δεύτερης φάσης, μεταξύ 1260 και 1269. Το έργο της δεύτερης ομάδας δασκάλων ήταν ήδη επηρεασμένο από τη βόρεια γαλλική θρησκευτική αρχιτεκτονική, με τη μεσολάβηση Γερμανών πρωτομαστόρων. Άλλα έργα αυτής της ομάδας είναι η φραγκισκανική εκκλησία Κέσκε στο Σόπρον της Ουγγαρίας και το μοναστήρι του Κλοστερνόιμπουργκ της Αυστρίας, που πιθανώς σχετίζεται με το δομινικανό μοναστήρι της νήσου Μαργαρίτας στη Βουδαπέστη, το οποίο ήταν το σπίτι μιας κόρης του Μπέλα Δ΄, της Αγίας Μαργαρίτας του Οίκου Άρπαντ. Ο βασιλιάς, σεβόμενος την κόρη του, παραχώρησε στο μοναστήρι το jus patronatus της εκκλησίας της Βούδας για ένα χρονικό διάστημα.
Η Εκκλησία της Κοίμησης του Κάστρου της Βούδας έγινε το αρχαιότερο και πληρέστερο έργο της κλασικής γοτθικής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής στην Ουγγαρία, δίνοντας μια πλήρη εικόνα των αρχιτεκτονικών σχολών της εποχής του Μπέλα.
14ος αιώνας: Γοτθική εκκλησία
Στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα ανακατασκευάστηκε σε γοτθική εκκλησία με ενιαία οροφή. Ολόκληρο το κτίριο ανακαινίστηκε σε ώριμο γοτθικό ρυθμό. Το 1370, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας ξεκίνησε την κατασκευή της εμβληματικής πύλης της Θεοτόκου στα νοτιοδυτικά. Η πιο συγγενής σε αυτήν την αντιπροσωπευτική δίθυρη πύλη είναι η πύλη του ναού του Αγίου Λαυρεντίου στη Νυρεμβέργη, που χτίστηκε δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου, ξεκίνησε ο πλήρης επανασχεδιασμός του χώρου της βασιλικής της εκκλησίας στο πνεύμα της ώριμης γοτθικής αρχιτεκτονικής. Οι καμάρες των πλαϊνών κλιτών υψώθηκαν στο ύψος του κυρίως ναού και στους ψηλούς τοίχους τοποθετήθηκαν τεράστια παράθυρα με πλούσιο πέτρινο πλέγμα, δημιουργώντας έτσι μια φωτεινή, ευάερη αίθουσα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Σιγισμούνδου, τα πλαϊνά ιερά επεκτάθηκαν και απέκτησαν οκταγωνικό γοτθικό τελείωμα. Στην τελική φάση της κατασκευής, στο κτίριο εργάστηκαν και οι επικεφαλής του εργαστηρίου Πάρλερ στην Πράγα. Μεταξύ 1412 και 1433 παρήγγειλαν το ταφικό παρεκκλήσι της αριστοκρατικής οικογένειας Γκαράι δίπλα στο ιερό της βόρειας πλευράς κατόπιν αιτήματος του Νικολάου Β' Γκαράι.
15ος αιώνας: Εκκλησία του Ματθία
μικρογραφία| Μια παράσταση της εκκλησίας, 1448 Η εκκλησία έφτασε στο απόγειό της στη μεσαιωνική ακμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Ματθία Κορβίνου. Ο βασιλιάς έχτισε το νοτιοδυτικό καμπαναριό, ένα από τα καλύτερα κομμάτια της γοτθικής αρχιτεκτονικής στην Ουγγαρία. Σύμφωνα με το οικόσημο του Ματθία, ο νότιος πύργος, που κατέρρευσε το 1384, ξαναχτίστηκε το 1470. Εκτός από το κατεστραμμένο κράνος του, το καμπαναριό διατηρεί ακόμα την αρχική του μορφή, αν και στα τέλη του 19ου αιώνα έγινε αναπόφευκτη η πλήρης αντικατάσταση του πέτρινου υλικού του. Ωστόσο, η κεφαλή της μεγάλης αψίδας που στηρίζει τη χορωδία διατηρεί ακόμα το αρχικό υλικό.
16ος αιώνας: Οθωμανική εισβολή
μικρογραφία| Η Εκκλησία Κατά την πρώτη τουρκική εισβολή το 1526, η μεσαιωνική κατασκευή της στέγης και το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού της καταστράφηκαν. Το 1541 ο ανακατασκευασμένος ναός της Παναγίας μετατράπηκε σε τζαμί από τους Τούρκους μετά την οριστική κατάκτηση της Βούδας. Σε αυτήν την εκκλησία ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν ευχαρίστησε τον Αλλάχ για τη νίκη. Τα σκεύη και οι αγίες τράπεζες πετάχτηκαν και οι ζωγραφισμένοι τοίχοι σοβατίστηκαν. Ενώ οι περισσότερες άλλες εκκλησίες στη Βούδα καταστράφηκαν από τους Οθωμανούς, ο ναός της Θεοτόκου επέζησε, μετατράπηκε σε τζαμί και ονομαζόταν από αυτό το σημείο Μπουγιούκ (Büyük, Μεγάλο), Εσκί (Eski, Παλιό) ή Σουλεϊμάν Χαν Τζαμί (Suleiman Han Cami). Φυσικά, η καταστροφή δεν μπορούσε να αποφευχθεί εντελώς: το βασιλικό ρητορείο του Ματθία, ο βόρειος πύργος, το παρεκκλήσι των Γκαράι και τα πλαϊνά παρεκκλήσια κατεδαφίστηκαν για να χρησιμοποιηθούν αλλού οι πέτρες τους.
17ος και 18ος αιώνας: Εκκλησία των Ιησουιτών
Μετά την ανακατάληψη της Βούδας (1686), η εκκλησία έγινε αρχικά ιδιοκτησία των Φραγκισκανών και στη συνέχεια του Τάγματος των Ιησουιτών, που την αποκατέστησε σε μπαρόκ ρυθμό. Μεταξύ 1688 και 1702, χτίστηκε ένας τεράστιος κοιτώνας στη βόρεια πλευρά του και μια τριώροφη ιερατική σχολή στη νότια πλευρά του. Μεταξύ 1702 και 1714, η αρχικά ανεξάρτητη εκκλησία έγινε μέρος ενός μεγάλου οικοδομικού συγκροτήματος. Μολονότι ήταν τόπος μεγάλου ποιμαντικού έργου, η εκκλησία έχασε σχεδόν όλη τη μεσαιωνική της διακόσμηση, καθιστώντας την εξωτερική της πρόσοψη ασήμαντη.
Το 1690 ο Παλατίνος της Ουγγαρίας Παύλος Α΄, ο πρίγκιπας Εστερχάζυ έχτισε το νέο μπαρόκ κύριο βωμό και το 1696 έχτισε ένα προνάρθηκα μπροστά από την κύρια πύλη. Την ίδια χρονιά, το καμπαναριό του Ματθία στέφθηκε με έναν μπαρόκ κρεμμυδοειδή τρούλο. Το παρεκκλήσι του Λορέτο χτίστηκε το 1707, απέκτησε καμπαναριό το 1719, και αμέσως μετά ανεγέρθηκαν τα πλαϊνά του παρεκκλήσια και στη θέση της Πύλης της Νύφης ανεγέρθηκε νέο σκευοφυλάκιο.
Μπαρόκ μετατροπές πραγματοποιήθηκαν σε πολλά μεσαιωνικά στοιχεία: μόνο τα λίγα παράθυρα του καμπαναριού του Ματθία διατηρούσαν τον αρχικό χαρακτήρα της πρόσοψης της εκκλησίας.
Μετά τη διάλυση του Τάγματος των Ιησουιτών το 1773, η ιδιοκτησία της εκκλησίας πέρασε στο συμβούλιο της πόλης της Βούδας.
19ος αιώνας: Η ανακατασκευή της εκκλησίας από τον Σούλεκ
μικρογραφία| Στέψη του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Ουγγαρίας μέσα στην εκκλησία. Πίνακας του 19ου αιώνα. μικρογραφία| Εκκλησία του Ματθία το 1900 μικρογραφία| Τάφοι του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και της Αγνής της Αντιόχειας Υπό την ηγεσία του βασιλιά Φραγκίσκου Ιωσήφ Α της Αυστρίας, μεταξύ 1874 και 1896, έλαβε χώρα εκτεταμένη ανακατασκευή, υπό τον αρχιτέκτονα Φρίγκιες Σούλεκ, η οποία αποκατέστησε την αρχική εικόνα του κτιρίου. Η λιθοτεχνία έγινε από τους Γιάκαμπ Κάουσερ, μια γνωστή οικογένεια αρχιτεκτόνων από την Πέστη.
Ο Σούλεκ απελευθέρωσε την εκκλησία, που περιβαλλόταν από πρώην κτίρια των Ιησουιτών, σε βάρος της κατεδάφισης παρακείμενων τμημάτων, αποκαθιστώντας τον αρχικό, διακριτικό της χαρακτήρα. Ο θόλος και οι τοίχοι του κτιρίου κατεδαφίστηκαν ολοσχερώς σε πολλά σημεία για να ανακατασκευαστούν οι αρχικές αρχιτεκτονικές λύσεις. Σε όλη την εκκλησία αφαίρεσε τους μπαρόκ αρμούς και επιδίωξε να αποκαταστήσει τους αρχαίους, αλλά αποκαθιστώντας πλήρως τα κατεστραμμένα μέρη και επιφάνειες. Έτσι τα πλαϊνά ιερά του Σιγισμούνδου κατεδαφίστηκαν και τα αρχικά, απλούστερα τελειώματα αποκαταστάθηκαν. Η πύλη της Παναγίας που χρονολογείται από τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας άνοιξε ξανά, το καμπαναριό του Ματθία ανακαινίστηκε – την ίδια στιγμή σχεδόν όλα τα αρχικά κιονόκρανα της κύριας στήλης αντικαταστάθηκαν με πιστά αντίγραφα. Όπου δεν έβρισκε στοιχεία, ο αρχιτέκτονας εισήγαγε νέα στοιχεία του δικού του σχεδίου: έστησε ένα πρόναο μπροστά από την πύλη της Μαρίας, δημιούργησε το νέο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου στη θέση του κατεστραμμένου παρεκκλησιού Γκαράι, ανακαίνισε τα μπαρόκ παρεκκλήσια κατά μήκος του βόρειου σηκού σε νεογοτθικό στυλ. Βασισμένος σε παλιές εικόνες, ολοκλήρωσε τον νότιο πύργο με το πλούσιο νεογοτθικό διάκοσμο και τη σειρά μπαλκονιών που βλέπουμε σήμερα. Ο βόρειος πύργος είχε κορυφή ύστερου ρωμανικού στυλ και ένα αέτωμα τοποθετήθηκε μεταξύ των δύο πύργων. Κατασκεύασε τα δύο σκευοφυλάκια και ένα βασιλικό ρητορικό άνοιγμα στην κύρια αψίδα από τα βόρεια. Η κρύπτη, που είχε χτιστεί το 1780, ανανεώθηκε επίσης σε ελεύθερο νεογοτθικό στυλ.
Οι Μπέρταλαν Σέκελι και Κάρολι Λοτζ επόπτευσαν, μαζί με τον Σούλεκ, την εσωτερική διακόσμηση και την επίπλωση, χρησιμοποιώντας τα κατάλοιπα των μεσαιωνικών τοιχογραφιών. Ζωγράφισαν οι ίδιοι τις τοιχογραφίες, έφτιαξαν τα σχέδια για τα βιτρό που έφτιαξε ο Έντε Κρατζμαν και για τη νέα γλυπτική διακόσμηση του Φέρεντς Μίκουλα. Οι βωμοί ζωγραφίστηκαν από τον Μιχάλι Ζίχι (το παρεκκλήσι του Αγίου Ίμρε) και τον Γκιούλα Άγκαζι (παρεκκλήσι του Λορέτο). Το ανάγλυφο στην κύρια πύλη που απεικονίζει την Παναγία των Ούγγρων είναι του Λάγιος Λόνταϊ. Οι πάγκοι και το ερμάριο οργάνων σχεδιάστηκαν από τον Σούλεκ.
Η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1893, πριν τους εορτασμούς της Χιλιετίας. Το 1898 τα λείψανα του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και της πρώτης συζύγου του, Αγνής της Αντιόχειας, μεταφέρθηκαν στο παρεκκλήσι του βόρειου σηκού της εκκλησίας. Είχαν ανακαλυφθεί κατά τις ανασκαφές που έγιναν στα ερείπια της βασιλικής βασιλικής στο Σεκεσφεχερβάρ το 1848 (βασιλική που καταστράφηκε από τους Τούρκους).
Η νοτιοδυτική πύλη της Παναγίας, -η οποία στο τύμπανο απεικονίζει την Παναγία να κοιμάται- είναι ένα από τα λίγα πρωτότυπα μεσαιωνικά κατάλοιπα από τις αρχές του 15ου αιώνα. Αυτό είναι ένα αντίγραφο της κύριας πύλης του 13ου αιώνα. Το παρεκκλήσι του Λορέτο, μεσαιωνικής προέλευσης, κάτω από τον νότιο πύργο σώζεται ένα άγαλμα της Παναγίας από τα τέλη του 17ου αιώνα. Αυτό το έργο τέχνης δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει το αρχικό μεσαιωνικό γλυπτό της Παναγίας, το οποίο είχε περιτοιχιστεί κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στην εκκλησία.
20ος αιώνας
μικρογραφία| Θυρεοί των Ούγγρων Ιπποτών της Μάλτας στο προσκήνιο του Παρεκκλησίου των Ιπποτών της Μάλτας Το 1936, στην 250η επέτειο από την ανακατάληψη του Κάστρου της Βούδας, στον δεξιό τοίχο της αψίδας τοποθετήθηκε μια ουγγρική και ιταλική επιγραφή που μνημονεύει τον βαρόνο Μικέλε ντ'Άστε. Ο αντισυνταγματάρχης Ντ'Αστε, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια της μάχης, συνέβαλε τα μέγιστα στην επιτυχία της. Η επιγραφή έχει ως εξής: «Ο αντισυνταγματάρχης Μικέλε ντ'Άστε, Ιταλός συνταγματάρχης, στις 2 Σεπτεμβρίου 1686, ήταν από τους πρώτους που θυσίασε τη ζωή του για την απελευθέρωση της Βούδας».
Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με πρωτοβουλία του Παλ Τέλεκι, ξεκίνησε πλήρης ανακαίνιση της εκκλησίας, αλλά ο πόλεμος εμπόδισε την ολοκλήρωσή της. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βουδαπέστης, το 1944-1945, το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές. Η κρύπτη χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμανούς για την κουζίνα του στρατοπέδου τους, και μετά την πτώση της πόλης, οι Σοβιετικοί χρησιμοποίησαν το ιερό για να σταβλίσουν τα άλογά τους. Οι ζημιές του πολέμου επισκευάστηκαν από το ουγγρικό κράτος μεταξύ 1950 και 1970. Το πεντάχειρο όργανο, το οποίο είχε υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου, επισκευάστηκε και επανααγιάστηκε το 1984.
Το 1994, ένας άγνωστος τρομοκράτης πυροδότησε ένα αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό στην πύλη του κτιρίου προς τον Προμαχώνα του Ψαρά, προκαλώντας ζημιά σε δεκαέξι από τα παράθυρα της εκκλησίας.
Ιστορική σημασία
Ο νέος ναός της Παναγίας που χτίστηκε από τον Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας το 1270 σύντομα έγινε χώρος εκδηλώσεων εθνικής σημασίας. Το 1279 είχε ήδη πραγματοποιήσει στον ναό ένα εθνικό συμβούλιο υπό την ηγεσία του Υπολοχαγού του Πάπα Φούλοπ Φέρμοϊ και του Αρχιεπισκόπου του Έστεργκομ Λόντομερ, όπου προσκλήθηκαν από τον βασιλιά Λαδίσλαο Δ΄ της Ουγγαρίας.
Στον απόηχο του θρόνου μετά το 1301, ο Τσέχος βασιλιάς Βεγκέσλαος Γ΄ και ο βασιλιάς της Βαυαρίας Όθων Γ΄ ορίστηκαν ως βασιλείς της Ουγγαρίας εδώ, και στη συνέχεια το 1309 σε ένα άλλο εθνικό συμβούλιο, ο καρδινάλιος Τζεντίλε Πορτίνο ντε Μοντεφιόρε και ο Αρχιεπίσκοπος του Εστεργκόμ Ταμάς έστεψαν στον ναό με νέο στέμμα στον βασιλιά των Ανζού Κάρολο Α' της Ουγγαρίας. Ο ίδιος βασιλιάς βρέθηκε εκεί μεταξύ του θανάτου του στο Βίσεγκραντ και της κηδείας του στο Σέκεσφεχερβαρ. δεξιά|μικρογραφία| Κάτοψη της εκκλησίας του Ματθία μικρογραφία| Παρεκκλήσι του Λορέτο και το άγαλμα της Μαντόνα του 17ου αιώνα. Τον Ιανουάριο του 1412 ο βασιλιάς Σιγισμούνδος ανάρτησε για πρώτη φορά τις νικητήριες σημαίες του στους τοίχους της εκκλησίας, που είχαν ξαναχτιστεί, τις οποίες είχε κατακτήσει στην εκστρατεία κατά της Δημοκρατίας της Βενετίας. Αυτή η χειρονομία δημιούργησε αργότερα την παράδοση του Ιωάννη Ουνυάδη. Το 1424, στην Αγία Δωρεά, ως φιλοξενούμενος του γερμανο-Ρωμαίου αυτοκράτορα Σιγισμούνδου και του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, στράφηκαν ανάμεσα στα τείχη του. Μετά το θάνατο του Σιγισμούνδου το 1438 ο Ούγγρος βασιλιάς Αλβέρτος Β' της Γερμανίας και το 1440 ο Ούγγρος βασιλιάς Βλαδίσλαος Γ΄ της Πολωνίας εισήλθαν στην εκκλησία μετά την εκλογή τους. Το 1444 ο Βλαδίσλαος Γ΄, μετά τη θριαμβευτική του εκστρατεία, πραγματοποίησε εδώ την επίσημη ευχαριστία του με τον Ουνυάδη.
Το 1456 ο Πάπας Κάλλιστος Γ' ίδρυσε μια νέα ιερατική σχολήκοντά στην εκκλησία. Αυτή καταργήθηκε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αλλά ο προεστός τίτλος "Pest-újhegyi", που πήρε το όνομά της από την Παναγία, έχει απονεμηθεί από τον Ούγγρο αποστολέα και από το 1920 στον Αρχιεπίσκοπο του Έστεργκομ.
Όταν ο Ματθίας Κορβίνος ανέβηκε στον θρόνο, το 1458 το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας δεν βρισκόταν στην Ουγγαρία. Ως εκ τούτου, ο Ματθίας, επιστρέφοντας από την αιχμαλωσία του στην Πράγα, ξεκίνησε επίσημα τη βασιλεία του στο Ναός της Παναγίας με τη μορφή ενός «εστεμμένου χωρίς στέμμα»: ευχαριστώντας τον Θεό και την Παναγία, τη γιαγιά της Ουγγαρίας, της οποίας η κληρονομιά τίμησε ο πατέρας της. Ενώπιον της αγίας τράπεζας υποσχέθηκε να κρατήσει τα ιερά δικαιώματα, μετά πήγε στο παλάτι του και κάθισε στον θρόνο του και άρχισε να ασχολείται με τις υποθέσεις της χώρας. Ο Ματθίας πραγματοποίησε και τους δύο γάμους του σε αυτήν την εκκλησία: το 1463 με την Αικατερίνη του Ποντεμπράντι και το 1476 με τη Βεατρίκη της Νάπολης.
Το 1526 οι θησαυροί της εκκλησίας μεταφέρθηκαν στη Μπρατισλάβα. Ο Παλατίνος της Ουγγαρίας Ιστβάν Βέρμποτσι κήρυξε στο ναό τη διαθήκη του βασιλιά JΙωάννη Ζαπόλια με τους Γάλλους, τον Πάπα, τη Βενετία και τη Φλωρεντία. Λίγους μήνες αργότερα, στη γιορτή του Βασιλιά Αγίου Στεφάνου, ο «αντιβασιλιάς», ο Αψβούργος Φερδινάνδος Α΄, αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παρευρέθηκε στον ναό για τη Λειτουργία.
Χρησιμοποιήθηκε ως το κύριο τζαμί της Βούδας από τους Τούρκους από το 1541 έως το 1686. Ο θρύλος λέει ότι ο Γκιουλ Μπαμπά ήταν μέλος του Τάγματος των Μπεκτασίδων Δερβίσηδων στο ναό. Ο τάφος (μαυσωλείο) βρίσκεται ακόμα κοντά στη γέφυρα της Μαργαρίτας, εξακολουθεί να είναι ο βορειότερος ισλαμικός τόπος προσκυνήματος στον κόσμο.
Η νίκη στη μάχη της Βούδας το 1686 αποδόθηκε από τους σύγχρονούς της στο θαύμα του αγάλματος της Παναγίας της εκκλησίας, το οποίο δεν καταστράφηκε από τους Τούρκους, αλλά απλώς εντοιχίστηκε. Το 1686, πριν από την τελευταία επίθεση της πολιορκίας του Βλαδισλάου Β' ο τοίχος που χτίστηκε μπροστά από ένα γλυπτό που δώρισε ο Βλαδίσλαος έπεσε κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης έκρηξης και το ξεχασμένο άγαλμα της Παναγίας των Ούγγρων εμφανίστηκε μπροστά στους Τούρκους που προσεύχονταν στο κεντρικό τζαμί (σημερινή εκκλησία του Ματθία). Το θριαμβευτικό άγαλμα της Παναγίας λιτανεύτηκε στους δρόμους της Βούδας την Ημέρα των Ευχαριστιών.
Το 1686 η εκκλησία δόθηκε στο Τάγμα των Ιησουιτών. Η πνευματικά στερημένη πόλη καλλιεργήθηκε και εκ νέου καθολικοποιήθηκε από το κολέγιό τους. Το Τάγμα (επίσης στον απόηχο της Αντιμεταρρύθμισης) ήταν στενά συνδεδεμένο με τον οίκο των Αψβούργων και δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου Ούγγροι μεταξύ των μελών του. Ωστόσο, χάρη σε αυτούς τους μοναχούς, η λατρεία της Παναγίας των Ούγγρων και η ιδέα του Regnum Marianum (το Βασίλειο της Μαρίας) και η ευλάβεια των αγίων βασιλιάδων, που έγιναν ένας από τους πυλώνες της ουγγρικής ταυτότητας και του πνευματικού θεμέλιο των φιλοδοξιών εθνικής ανεξαρτησίας.
Μπροστά από την εκκλησία ανεγέρθηκε το 1713 ένα μνημείο πανώλης, η Στήλη της Αγίας Τριάδας, η οποία χρησίμευσε ως πρότυπο για πολλά παρόμοια έργα στη χώρα.
Το 1867, ως αποκορύφωμα του Αυστροουγγρικού Συμβιβασμού, ο καρδινάλιος - Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ Γιάνος Σίμορ έστεψε στο ναό ως Ούγγρο βασιλιά τον Αυστριακό Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α' και την συζύγου του Ελισάβετ με το Άγιο Στέμμα. Η Λειτουργία της Στέψης από τον Φραντς Λιστ τελέστηκε για πρώτη φορά σε αυτή τη σημαντική γιορτή.
Στις 30 Δεκεμβρίου 1916, ο Κάρολος Δ' και η σύζυγός του, βασίλισσα Ζίτα στέφθηκαν στον ναό, από τον καρδινάλιο - Αρχιεπίσκοπο του Έστεργκομ Γιάνος Τσέρνοχ με το Άγιο Στέμμα.
Άμβωνας
δεξιά|μικρογραφία|283x283εσ| Ο άμβωνας χτίστηκε σε μεσαιωνικό στυλ. Ο άμβωνας της εκκλησίας χτίστηκε μεταξύ 1890 και 1893 κατά την εκτεταμένη ανακατασκευή του κτηρίου. Σχεδιάστηκε από τον Φρίγκιες Σούλεκ με τη βοήθεια του ιστορικού τέχνης Μπέλα Σόμπορ που συνέβαλε στο προσχέδιο του εικονογραφικού σχεδίου. Τα αγάλματα σκαλίστηκαν από τον Φέρεντς Μίκουλα και το επιστέγασμα από τον Κάρολι Ρούπριχ.
Ο άμβωνας ήταν χτισμένος από ψαμμίτη και οι επιφάνειες είναι εξ ολοκλήρου καλυμμένες με νεορωμανική διακοσμητική ζωγραφική συμπεριλαμβανομένων των αγαλμάτων. Υπάρχει μια ράγα από σφυρήλατο σίδηρο στο κάτω μέρος των σκαλοπατιών. Το γοτθικό επιστέγασμα, που μοιάζει με μεσαιωνικό πύργο, ήταν σκαλισμένο από δρυς και το άγαλμα του Καλού Ποιμένα στην κορυφή ήταν φτιαγμένο από φλαμουριά. Η πλατφόρμα του άμβωνα στηρίζεται σε έναν εξωτερικό δακτύλιο από τόξα και έναν ογκώδη κεντρικό πυλώνα. Το πιο ενδιαφέρον μέρος της κατασκευής είναι η γλυπτή διακόσμηση του στηθαίου με τα αγάλματα των τεσσάρων ευαγγελιστών και των τεσσάρων Λατίνων γιατρών της εκκλησίας να στέκονται κάτω από τις καμάρες μιας τυφλής στοάς. Η σειρά των μορφών είναι: αριστερά|μικρογραφία|170x170εσ| Αγάλματα στο στηθαίο.
Καμπάνες της Εκκλησίας
Σήμερα η εκκλησία έχει 7 καμπάνες. Έξι από αυτές βρίσκονται στο καμπαναριό και η τελευταία κατεστραμμένη καμπάνα κρέμεται στον πύργο του ιππικού. Τρεις από τις καμπάνες του πύργου είναι ιστορικές καμπάνες (από τα έτη 1723, 1724 και 1891). Η εκκλησία πήρε τέσσερις νέες καμπάνες το 2010.
Μουσείο
Στο ναό λειτουργεί το Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης, το οποίο ξεκινά από τη μεσαιωνική κρύπτη και φτάνει στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου. Η έκθεση περιέχει μια σειρά από ιερά κειμήλια και μεσαιωνικά πέτρινα γλυπτά, μαζί με αντίγραφα του ουγγρικού βασιλικού στέμματος και των κοσμημάτων στέψης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουδαπέστη Κατηγορία:Εκκλησίες στην Ουγγαρία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μιρζά και Σαχιμπάν
Η ιστορία των Μιρζά και Σαχιμπάν (Παντζάμπι: ਮਿਰਜ਼ਾ ਸਾਹਿਬਾਂ, مرزا صاحباں) είναι μία από τις τέσσερις δημοφιλείς τραγικές ιστορίες αγάπης από το Παντζάμπ. Οι άλλες τρεις είναι οι Χιρ και Ραντζιά, Σόνι και Μαχιβάλ και Σασούι και Πουνούν. Υπάρχουν επίσης άλλες πέντε δημοφιλείς παραδοσιακές ιστορίες στο Παντζάμπ: Μομάλ και Ρανό, Ουμάρ και Μαρβί, Λίλα και Τσανεσάρ, Νουρί και Τζαμ Ταμασί και Ντατζ και Ρορ Κουμάρ. Οι πέντε τελευταίες και η ιστορία Σοράθ Ράι και Ντιγιάχ, προέρχονται από την επαρχία Σινδ του Πακιστάν και, μαζί με τις ιστορίες Σόνι και Μαχιβάλ και Σασούι και Πουνούν, είναι γνωστές ως «Οι Εφτά Βασίλισσες» (Σίντι: ست صورميون) του Σάχη Αμπντούλ Λατίφ Μπιτάι. Πολιτισμικά, οι ιστορίες συμπεριλαμβάνονται στις παραδόσεις τόσο του Παντζάμπ όσο και του Σινδ.
Σύνοψη
Αρκετό καιρό πριν, στο Κίουα, μια γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και πέθανε, πριν προλάβει να το θηλάσει. Ωστόσο, μια άλλη γυναίκα που είχε γεννήσει πρόσφατα ένα κοριτσάκι, πήρε το αγόρι και το θήλασε όπως έκανε και με την κόρη της. Με αυτή της την πράξη, όπως ορίζει και το έθιμο σε τέτοιες περιπτώσεις, τα δύο παιδιά έγιναν «γαλακτικά αδέλφια». Τα παιδιά μεγάλωσαν και το κορίτσι, η Φατέχ Μπιμπί, παντρεύτηκε και μετακόμισε στο χωριό Νταναμπαμπαντ (κοντά στο σημερινό Φαϊσαλάμπαντ). Τον άντρα της τον έλεγαν Γουάνιτζαλ και μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Μιρζά. Στο μεταξύ, ο γαλακτικός αδελφός της Φατέχ Μπιμπί, ο Κίουα Καν, απέκτησε μια κόρη με το όνομα Σαχιμπάν.
Όταν έφτασε η ώρα τα παιδιά να πάνε σχολείο, οι γονείς του Μιρζά αποφάσισαν να τον στείλουν στο σπίτι του γαλακτικού θείου του έτσι ώστε να πάει εκεί σχολείο. Ο πατέρας της Σαχιμπάν έγραψε εκείνη και τον «ξάδελφό» της στην ίδια τάξη για να μάθουν μαζί το Κοράνι, αφού τα δύο παιδιά είχαν την ίδια ηλικία. Αν και στην αρχή ο Μιρζά δεν είχε προσέξει ιδιαίτερα τη Σαχιμπάν, αφού οι δυο τους ήταν ακόμα παιδιά, καθώς μεγάλωναν και πλησίαζαν στην εφηβεία, η Σαχιμπάν γινόταν όλο και πιο όμορφη και οι δύο νέοι άρχισαν να τρέφουν ερωτικά αισθήματα ο ένας για τον άλλο. Σύντομα, η αγάπη τους άρχισε να ανθίζει και ο Μιρζά δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τη Σαχιμπάν. Ωστόσο, οι μακάριες μέρες της αγάπης τους δεν κράτησαν για πολύ, αφού οι γονείς της Σαχιμπάν έμαθαν για τη σχέση τους και έστειλαν τον Μιρζά πίσω στους γονείς του.
Λίγο αργότερα, οι γονείς της Σαχιμπάν κανόνισαν τον γάμο της με έναν άντρα ονόματι Ταχίρ Καν, ο οποίος καταγόταν από την ίδια πόλη. Με τον Μιρζά μακριά, οι προετοιμασίες του γάμου συνεχίζονταν χωρίς προβλήματα, αλλά η Σαχιμπάν κατάφερε να ενημερώσει τον Μιρζά μέσω μιας φίλης. Μόλις ο Μιρζά ενημερώθηκε για το τι συνέβαινε, χωρίς δεύτερη σκέψη σχεδίασε να πάει να βρει τη Σαχιμπάν και να την κλέψει. Η οικογένειά του προσπάθησε να τον σταματήσει αλλά εκείνος δεν υπέκυψε στις εκκλήσεις τους. Ο πατέρας του, βλέποντας πως δεν υπήρχε τρόπος να τον σταματήσει, πριν φύγει του είπε πως αφού πήρε αυτή την απόφαση, τότε θα έπρεπε να επιστρέψει σίγουρα μαζί της, αλλιώς αυτό θα ήταν μεγάλη ατιμία για την οικογένεια. Με αυτά τα λόγια, ο Μιρζά έφυγε έχοντας μαζί του και την ευχή του πατέρα του.
Ο Μιρζά έφτασε στη Σαχιμπάν τη μέρα του γάμου της, ακριβώς πριν την έναρξη της τελετής. Μπήκε κρυφά στο δωμάτιο όπου βρισκόταν η Σαχιμπάν και αφού θαύμασε το πόσο όμορφη ήταν, την πήρε από το χέρι και φύγανε με το άλογό του. Όταν πίστεψε πως έφτασαν σε ασφαλή απόσταση, σταμάτησαν για να ξεκουραστούν. Στο μεταξύ, πίσω στο σπίτι, τα αδέλφια της Σαχιμπάν συνειδητοποίησαν την απουσία της όταν την φώναξαν για να αρχίσει η τελετή κι αυτή δεν εμφανίστηκε, καταλαβαίνοντας τι έγινε. Μαζί με τα ξαδέλφια τους, καβάλησαν τα άλογα κι έφυγαν για να ψάξουν τον Μιρζά και τη Σαχιμπάν.
Η Σαχιμπάν φοβόταν πως τα αδέλφια της θα τους έβρισκαν σύντομα και δεν ήξερε τι να κάνει, ενώ γνώριζε πως αν ο Μίρζα τους έβλεπε να πλησιάζουν, σίγουρα θα τους σκότωνε με τα βέλη του. Με την ελπίδα πως τα αδέλφια της θα έδειχναν οίκτο, η Σαχιμπάν πήρε τα βέλη του Μιρζά, ενώ αυτός κοιμόταν, και τα μοίρασε στα δύο πιστεύοντας πως με αυτό τον τρόπο δε θα χυθεί αίμα. Όταν τα αδέλφια και οι συγγενείς τους εντόπισαν κάτω από το δέντρο, ο αδελφός της Σαχιμπάν με μια γρήγορη βολή κάρφωσε ένα βέλος στον λαιμό του Μιρζά. Εκείνος ξύπνησε και προσπάθησε να φτάσει το τόξο και τα βέλη του για να αμυνθεί, αλλά είδε πως τα βέλη ήταν μοιρασμένα. Κοίταξε τη Σαχιμπάν αναζητώντας απαντήσεις, αλλά τον κτύπησε ένα δεύτερο βέλος, αυτή τη φορά στο στήθος. Η Σαχιμπάν έπεσε πάνω του για να τον προστατέψει και τελικά οι δύο νέοι πέθαναν μαζί.
Στη σύγχρονη κουλτούρα
Η ιστορία των Μιρζά και Σαχιμπάν αποτελεί μέρος της λαϊκής κουλτούρας του Παντζάμπ. Υπάρχουν αρκετές εκδοχές της ιστορίας δοσμένες μέσα από παραδοσιακά τραγούδια, συμπεριλαμβανομένου και του τραγουδιού «Mirza» το οποίο ερμήνευσε ο Αλάμ Λοχάρ το 1941 κι έγινε επιτυχία. Ο Λοχάρ ήταν ο πρώτος βασικός Παντζάμπι τραγουδιστής που προσάρμοσε την ιστορία σε τραγούδι, με την ερμηνεία του να είναι πολύ ξεχωριστή με μεγάλη φωνητική δύναμη. Από τότε, πολλοί άλλοι Παντζάμπι τραγουδιστές ακολούθησαν το παράδειγμά του, συμπεριλαμβανομένης και της Νουρ Τζεχάν για την ταινία Mirza Sahiban, η οποία κυκλοφόρησε το 1947.
Κινηματογραφικές προσαρμογές
Υπήρξαν διάφορες προσαρμογές της παραδοσιακής αυτής ιστορίας και σε ταινίες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Πακιστάν Κατηγορία:Πολιτισμός του Παντζάμπ
Επιστημονική Βιβλιοθήκη Μαξίμοβιτς
Η Επιστημονική Βιβλιοθήκη Μαξίμοβιτς (ουκρανικά: Наукова бібліотека імені Михайла Максимовича) είναι  η κύρια επιστημονική βιβλιοθήκη του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κιέβου. Η βιβλιοθήκη βρίσκεται δίπλα στο Πανεπιστημίου του Κιέβου και ιδρύθηκε μαζί με το Πανεπιστήμιο το 1834.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|251x251εσ|Προτομή του Μαξίμοβιτς. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε μαζί με το πανεπιστήμιο το 1834. Η αρχική συλλογή της βιβλιοθήκης ήταν η λεγόμενη «Συλλογή Κρεμενέτσκα», η οποία απαριθμούσε 34.378 τόμους βιβλίων.
Το κτίριο της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης κτίστηκε μεταξύ 1939-1940 σε νεοκλασικό στυλ σύμφωνα με το σχέδιο των αρχιτεκτόνων Βασίλ Οσμάκ και Παυλο Αλέσχην ως ανθρωπιστικό κτίριο.
Το 1940 η πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη απέκτησε την ιδιότητα της επιστημονικής βιβλιοθήκης. Εκείνη την εποχή η συλλογή της ανέρχονταν σε περισσότερους από 1 εκατομμύριο τόμους.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η βιβλιοθήκη συνέχισε να λειτουργεί για κάποιο διάστημα. Κάποια από τα βιβλία κατασχέθηκαν από τις κατοχικές αρχές και μεταφέρθηκαν στη Γερμανία, άλλο μέρος του αποθέματος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1943.
Συλλογές
Τα αποθέματα βιβλίων περιέχουν 3,5 εκατομμύρια αντίτυπα και καταλαμβάνουν περισσότερα από 6.000 τετραγωνικά μέτρα. Η βιβλιοθήκη είναι γεμάτη με επιστημονική, εκπαιδευτική, αναφορική, μεθοδική και άλλη βιβλιογραφία σε περισσότερες από 30 γλώσσες του κόσμου. Κάθε χρόνο τα αποθέματα της βιβλιοθήκης συμπληρώνονται με 35000 έως 40000 τόμους. Η αίθουσα των σπάνιων βιβλίων περιέχει περισσότερες από 7000 μοναδικές εκδόσεις. Η «Συλλογή επιστημονικών εργασιών» διαθέτει περίπου 8000 τίτλους μονογραφιών, εγχειριδίων, εκπαιδευτικών βοηθημάτων των πανεπιστημιακών συγγραφέων από την ημέρα ίδρυσης του πανεπιστημίου του Αγίου Βολοντυμίρ.
Σπάνια βιβλία
μικρογραφία|377x377εσ|Στίχοι και μελωδίες από τη συλλογή του Alexander Potebnya σε βιβλίο pdf μικρογραφία|299x299εσ|Pamva Berinda - Σλαβονορωσικό λεξικό και ερμηνεία ονομάτων. σε βιβλίο pdf Η Συλλογή των παλαιών έντυπων βιβλίων και των σπάνιων βιβλίων είναι από τα πολυτιμότερα επιτεύγματα της βιβλιοθήκης. Η συλλογή αυτή περιέχει πάνω από 7.000 τίτλους, βάση των οποίων είναι δημοσιεύσεις γύρω  από τη φιλοσοφία, τη θρησκεία και την ιστορία. Περίπου το 80% των παλαιών έντυπων βιβλίων τυπώθηκαν σε ξένες γλώσσες κυρίως σε αρχαίες ευρωπαϊκές γλώσσες όπως: αρχαία ελληνικά, λατινικά,  εβραϊκά,  παλαιοβουλγαρική γλώσσα.
Η βάση της συλλογής αυτής αποτελείται από βιβλία του 16ου-17ου αιώνα που τυπώθηκαν στην Ευρώπη. Οι πιο εκπροσωπούμενες εκδόσεις είναι από τις ακόλουθες χώρες: Αυστρία, Μεγάλη Βρετανία, Βέλγιο, Ιταλία, Πορτογαλία, Γαλλία. Ανάμεσά τους υπάρχουν εκδόσεις των γνωστών στη μεσαιωνική Ευρώπη τυπογραφικών δυναστειών των Αλδιανών, Ετιέν, Ελσεβιέρ και Πλαντίν. Το πολυτιμότερο από τα Αρχέτυπα εκδόθηκε στη Βενετία το 1497 (από κολοφώνιο). Το βιβλίο τυπώθηκε στα Λατινικά και είναι μια έκδοση των Βιογραφιών του Σουετώνιου από το έργο του De Vitā Caesarum (Περί του βίου των Καισάρων) με σχόλια των Μάρκο Αντόνιο Σαμπελίκα και Φίλιππο Μπεροάλντο.
Στολίδια του αποθέματος της βιβλιοθήκης θεωρούνται τα σπάνια παλαιά έντυπα βιβλία του πρώτου μισού του 16ου αιώνα - παλαιότυπα. Το παλαιότερο χρονολογείται πριν του 1519. Πρόκειται για ένα σπάνιο λείψανο του παλιού έντυπου βιβλίου και της παλιάς βουλγαρικής γλώσσας, το "Missal" εκδόθηκε από τον ιερομόναχο Pahomiy, και δημοσιεύτηκε στη Βενετία στο τυπογραφείο του Bozhydar Vucovych το 1519. Ένα άλλο ενδιαφέρον έκθεμα πιστεύεται ότι είναι η πρώτη έκδοση του βιβλίου " Η ιστορία των τυράννων της Σικελίας» του Hugo Falkanda, που εκδόθηκε το 1550 στο Παρίσι στο τυπογραφείο του Maturin Dyup'yuyi.
Από τη συλλογή παλαιών έντυπων βιβλίων, που δημοσιεύθηκαν στο δεύτερο μισό του 16ου-17ου αιώνα, ξεχωρίζουν οι ακόλουθες εκδόσεις: «Το Ευαγγέλιο της Αγίας Έδρας, που εκδόθηκε από τον τυπογράφο της Μόσχας Pyotr Timofeyevich Mstislavets εκδόθηκε στη Βίλνο το 1575. Βιβλίο μεγάλης αξίας του Pamvo Berinda είναι το «Σλαβόνικο λεξικό», το οποίο εκδόθηκε το 1653 στο τυπογραφείο του μοναστηριού Kuteinsky (το χωριό Kuteiny στη Λευκορωσία). Το λεξικό του Pamva Berinda είναι ένα από τα πρώτα λεξικά της δημοτικής γλώσσας στην Ουκρανία. Η βιβλιοθήκη διαθέτει επίσης μια από τις σπανιότερες εκδόσεις στην παλαιά ουκρανική γλώσσα: το βιβλίο του Tranquillion Cyril "Μαργαριτάρι μεγάλης αξίας", που εκδόθηκε στο Μογκιλιόφ το 1699 στο τυπογραφείο του Maxim Voshanka.
Οργάνωση
Η βιβλιοθήκη διαθέτει 13 τμήματα, 17 τομείς, 19 δανειστικές βιβλιοθήκες, 23 αναγνωστήρια. Τα κυριότερα τμήματα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ουκρανία Κατηγορία:Επιστημονικές βιβλιοθήκες
Ιτζεβάν
Το Ιτζεβάν (Αρμενικά: Իջեւան) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην Αρμενία που υπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ταβούς. Βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής, στους πρόποδες της κορυφογραμμής Ιτζεβάν των βουνών Γκουγκάρκ, στις όχθες του ποταμού Αγστέβ. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 21.081, καθιστώντας την την πιο πολυσύχναστη πόλη στην επαρχία. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Ιτζεβάν είναι περίπου 20.700.
Το Ιτζεβάν βρίσκεται σε οδική απόσταση 137 χλμ. βορειοανατολικά από το Ερεβάν. Ο αυτοκινητόδρομος Ερεβάν-Τιφλίδας περνάει από το Ιτζεβάν.
Το σημερινό όνομα της πόλης Ιτζεβάν, και το παλιό του όνομα Καραβανσαρά (διήρκεσε μέχρι το 1919), σημαίνουν και τα δύο "πανδοχείο" (Καραβανσεράι), στα Αρμενικά και τα Περσικά, αντίστοιχα.
Το Ιτζεβάν είναι η έδρα της Επισκοπής του Ταβούς της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικές κοινότητες του Ταβούς
Ηλίας Μεγαλούδης
Ο Ηλίας Μεγαλούδης (Σητεία, 30 Μαρτίου 1936 - Σαλαμίνα, 30 Νοεμβρίου 2011) ήταν Έλληνας τραγουδιστής.
Παραπομπές
Η βιογραφία του
Η δισκογραφία του
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Ζωρζ Κομπρέ
Ο Ζωρζ Κομπρέ (γαλλικά: Georges Combret), (11 Νοεμβρίου 1906 - 31 Ιανουαρίου 1998), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Γεγεγκναντζόρ
Το Γεγεγκναντζόρ (Αρμενικά: Եղեգնաձոր), είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στα νότια της Αρμενίας, που υπηρετεί ως η επαρχιακή πρωτεύουσα της επαρχίας Βαγιότς Ντζορ. Βρίσκεται σε οδική απόσταση 123 χλμ. νότια της πρωτεύουσας Ερεβάν, στις όχθες του ποταμού Σρκγονκ (Αρμενικά: Սրկղոնք), σε ύψος 1194 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, το Γεγεγκναντζόρ έχει πληθυσμό περίπου 6.600 κατοίκων. Ωστόσο, κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 7.944. Το Γεγεγκναντζόρ είναι η έδρα της Επισκοπής του Βαγιότς Ντζορ της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
ICQ
Η ICQ είναι μια πλατφόρμα ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων και το όνομά της προέρχεται από την αγγλική φράση I seek you (Σε αναζητώ). Αναπτύχθηκε αρχικά από την ισραηλινή εταιρία Mirabilis το 1996. Η εφαρμογή και η υπηρεσία πελάτη ICQ κυκλοφόρησαν αρχικά τον Νοέμβριο του 1996 και είναι δωρεάν διαθέσιμα για λήψη.
NGC 1510
Ο NGC 1510 είναι νάνος φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 38 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Ωρολόγιον. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 4 Δεκεμβρίου 1836.
ICQ
Πρόσθετα προϊόντα
Το ICQ παρέχει σε όλους τους χρήστες πρόσθετες υπηρεσίες και προϊόντα περιεχομένου: 1. ICQ TV - Ένα ηλεκτρονικό περιοδικό βίντεο. Το περιοδικό μεταδίδει περιεχόμενο για εφήβους 24/7. 2. Κάρτα SIM ICQ (μαζί με την United Mobile) - Μια κάρτα SIM που επιτρέπει στους χρήστες που ταξιδεύουν σε όλη την Ευρώπη να χρησιμοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα, ενώ πληρώνουν μια τιμή έκπτωσης. 3. ICQ Game Center - Μία πλατφόρμα παιχνιδιών που επιτρέπει στο χρήστη να παίξει με ή/και εναντίον άλλων χρηστών. Διατίθεται με κλικ σε ένα κουμπί στη λίστα επαφών. 4. ICQ2Go - Μια επιλογή άμεσων μηνυμάτων ιστού για χρήστες που δεν μπορούν να κατεβάσουν το πρόγραμμα στους υπολογιστές τους ή να το χρησιμοποιήσουν στα δίκτυα στα οποία έχουν πρόσβαση (για διάφορους λόγους, όπως περιορισμούς ασφαλείας ή τείχη προστασίας ). Επίσης, οι χρήστες μπορούν να επιλέξουν και να επιλέξουν τα δικά τους είδωλα για τις σελίδες προφίλ τους. Με αυτό τον τρόπο, μπορούν να προστατεύσουν την ιδιωτικότητά τους.
NGC 1510
Βαρυτική αλληλεπίδραση με τον NGC 1512
Ο NGC 1510 δέχεται τη βαρυτική επίδραση του κατά πολύ μεγαλύτερου γειτονικού του ραβδωτού σπειροειδούς γαλαξία NGC 1512. Τους δύο γαλαξίες χωρίζει απόσταση μόλις 13,8 kpc και εδώ και 400 εκατομμύρια χρόνια είναι εν εξελίξει η διαδικασία ένωσής τους. Στο τέλος της πορείας αυτής ο NGC 1512 θα έχει πλήρως «απορροφήσει» τον NGC 1510.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νάνοι γαλαξίες Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ωρολόγιον (αστερισμός) 1510 14375
ICQ
UIN
Οι χρήστες ICQ αναγνωρίζονται και διαχωρίζονται ο ένας από τον άλλο από το UIN ή τους αριθμούς αναγνώρισης χρηστών που διανέμονται σε διαδοχική σειρά. Το UIN επινοήθηκε από τον Mirabilis, ως όνομα χρήστη που ανατέθηκε σε κάθε χρήστη κατά την εγγραφή. Από τους χρήστες ICQ6 μπορούν επίσης να συνδεθούν χρησιμοποιώντας τη συγκεκριμένη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που συσχετίζουν με το UIN τους κατά την αρχική διαδικασία εγγραφής. Σε αντίθεση με άλλα λογισμικά άμεσων μηνυμάτων ή εφαρμογές ιστού, στο ICQ, το μοναδικό μόνιμο χρήστη είναι το UIN, παρόλο που είναι δυνατή η αναζήτηση άλλων χρηστών χρησιμοποιώντας τη σχετική διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τους ή οποιαδήποτε άλλη λεπτομέρεια έχουν δημοσιοποιήσει ενημερώνοντάς τα στο δημόσιο προφίλ του λογαριασμού τους. Από το 2000 οι χρήστες ICQ και AIM μπορούν να προστεθούν ο ένας στον άλλο στη λίστα επαφών τους χωρίς την ανάγκη εξωτερικών πελατών. Ως απάντηση στην κλοπή UIN ή στην πώληση ελκυστικών UIN, η ICQ άρχισε να αποθηκεύει τις διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που είχαν προηγουμένως συνδεθεί με UIN. Δεδομένου ότι τέτοιες UIN που κλέβονται μπορεί μερικές φορές να αποκατασταθούν. Αυτό ισχύει μόνο αν (από το 1999 και μετά) έχει εισαχθεί έγκυρη κύρια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο προφίλ χρήστη.
Ιστορία
Η ιδρυτική εταιρεία του ICQ, η Mirabilis, ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1996 από πέντε Ισραηλινούς προγραμματιστές: τον Yair Goldfinger, τον Sefi Vigiser, τον Amnon Amir, τον Arik Vardi και τον πατέρα του Arik Yossi Vardi. Η τεχνολογία Mirabilis που αναπτύχθηκε για το ICQ διανεμήθηκε δωρεάν. Η επιτυχία της τεχνολογίας ενθάρρυνε την AOL να εξαγοράσει τον Mirabilis στις 8 Ιουνίου 1998, έναντι 287 εκατομμυρίων δολαρίων προς τα εμπρός και 120 εκατομμυρίων δολαρίων πρόσθετων πληρωμών για τρία χρόνια βάσει των επιδόσεων.
Ιστορικό ανάπτυξης
ICQ 99a/b οι πρώτες κυκλοφορίες που ήταν ευρέως διαθέσιμες.
Απορρήτου και πνευματικά δικαιώματα
Κατά την αποδοχή της "Πολιτικής Απορρήτου ICQ" (2011), ένας χρήστης παρέχει όλα τα πνευματικά δικαιώματα στις αναρτημένες πληροφορίες στην ICQ Inc. Λάβετε υπόψη ότι οποιαδήποτε πληροφορία που ενδεχομένως έχετε δημοσιεύσει σε δημόσιο χώρο (Δημόσιος Χώρος) μπορεί να είναι προσβάσιμη από την ICQ ή τρίτους και να χρησιμοποιείται από την ICQ ή από τρίτους. Επομένως, εξετάστε προσεκτικά εάν επιθυμείτε να είναι προσβάσιμες αυτές οι πληροφορίες. Οι δημόσιοι χώροι ενδέχεται να περιλαμβάνουν το προφίλ σας χρήστη (ανάλογα με το επίπεδο των ρυθμίσεων απορρήτου σας) σε οποιαδήποτε ιστολόγια, πίνακες μηνυμάτων, φόρουμ ή παρόμοιες υπηρεσίες που διατίθενται μέσω των υπηρεσιών ICQ.
Πίεση σε εναλλακτικούς πελάτες
Η AOL ακολουθούσε μια επιθετική πολιτική όσον αφορά τους εναλλακτικούς ("μη εξουσιοδοτημένους") πελάτες ICQ. Τον Ιούλιο του 2008 εφαρμόστηκαν αλλαγές στους διακομιστές ICQ, προκαλώντας πολλούς ανεπίσημους πελάτες να σταματήσουν να εργάζονται. Αυτοί οι χρήστες έλαβαν επίσημη ειδοποίηση από το "ICQ System". Στις 9 Δεκεμβρίου 2008, έγινε μια άλλη αλλαγή στους διακομιστές ICQ. Οι πελάτες που απέστειλαν τα αναγνωριστικά πελάτη που δεν ταιριάζουν με το ICQ 5.1 ή παραπάνω έπαψαν να λειτουργούν. Στις 29 Δεκεμβρίου 2008, η υπηρεσία Τύπου της ICQ διανέμει μια δήλωση που χαρακτηρίζει τους εναλλακτικούς πελάτες ως επικίνδυνους. Στις 21 Ιανουαρίου 2009, οι διακομιστές ICQ άρχισαν να εμποδίζουν όλους τους ανεπίσημους πελάτες στη Ρωσία και στις χώρες της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Οι χρήστες στη Ρωσία και την Ουκρανία έλαβαν μήνυμα από το UIN 1. Στο icq.com υπάρχει ένα "σημαντικό μήνυμα" για τους ρωσόφωνους χρήστες του ICQ: "ICQ Lite και ICQ 6.5". ("Το ICQ υποστηρίζει μόνο εξουσιοδοτημένες εκδόσεις προγραμμάτων: ICQ Lite και ICQ 6.5."):
Δείτε επίσης
Σύγκριση των πελατών άμεσων μηνυμάτων Σύγκριση των πρωτοκόλλων ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων Windows Live Messenger
Χιναγιάνα
μικρογραφία|342x342εσ|Χάρτης Χιναγιάνα (Τεραβάντα) Βουδισμού Χιναγιάνα (χίνα =μικρό, γιάνα =όχημα) ή Τεραβάντα( διδασκαλία των Πρεσβυτέρων ) είναι ένας από τους δύο βασικότερους κλάδους του Βουδισμού που διαδόθηκε κυρίως στη Σρι Λάνκα (Κεϋλάνη), στην Ταϊλάνδη (Σιάμ), στη Μιανμάρ (Βιρμανία ή Μπούρμα), στην Καμπότζη και στην Ινδοκίνα. Ο άλλος βασικός κλάδος είναι η Μαχαγιάνα (Μεγάλο όχημα), οι οπαδοί του οποίου αποκαλούν τον άλλο βουδιστικό κλάδο υποτιμητικά «μικρό όχημα», θέλοντας εμφανώς με το επίθετο «μικρός» να καταδείξουν το στοιχείο του στενότερου και του κατώτερου σε αντιπαράθεση με το δικό τους «ανώτερο» και «ευρύτερο». Οι οπαδοί του «μικρού οχήματος» ονομάζουν τον κλάδο τους Τεραβάντα (Theravada < Thera = παλαιός, μεγαλύτερος, γηραιός, έμπειρος και vada = διδασκαλία), που όπως υποστηρίζουν, μένει πιστός στην αρχική βουδιστική διδασκαλία, τον μοναστικό κανόνα και τις θεωρίες που έχουν σχέση με τον κόσμο και την ανθρώπινη οντότητα. Ο βουδισμός Χιναγιάνα θεωρείται η πιο παλιά και ορθόδοξη σχολή και είναι η βασική πηγή της βουδιστικής φιλοσοφίας. Σ΄ αυτήν υπάρχει ο πιο γνήσιος βουδιστικός στοχασμός.
Σκοπός
Η απελευθέρωση του ανθρώπου από την οδυνηρή του ύπαρξη. Ιδανικός τρόπος ζωής για τον χιναγιανίν είναι ο μοναχισμός. Ο Τεραβάντα βουδισμός υποστηρίζει ότι η απελευθέρωση είναι προσωπική υπόθεση. Ο Αρχάτ είναι το πρότυπο του ανθρώπου, που με αυστηρή και συνεχή προσπάθεια, χωρίς ανθρώπινη ή θεϊκή βοήθεια, φτάνει στη φώτιση και την απελευθέρωση.
Γλώσσα - ιερά βιβλία
Το σπουδαιότερο ιερό βιβλίο του κλάδου είναι ο Κανόνας Πάλι. Το όνομά του προήλθε από την ομώνυμη γλώσσα Πάλι, που συγγενεύει με τη σανσκριτική και τη γλώσσα που μίλησε ο Βούδας. Ο Κανόνας Πάλι καθορίστηκε τελικά κατά τον 1ο π.Χ. αιώνα στην Κεϋλάνη με βάση προγενέστερο κανόνα, τα κείμενα του οποίου ήταν γραμμένα στη διάλεκτο μαγκάντι. Ονομάζεται tripitaka. Πίτακα σημαίνει στη σανσκριτική καλάθι. Αυτά τα τρία καλάθια είναι ουσιαστικά τρία μέρη από τα οποία αποτελείται ο Κανόνας Πάλι: α)Βινάγια Πίτακα, δηλαδή κάλαθος του μοναχικού κανόνα (της πειθαρχίας) β)Σούττα Πίτακα, δηλαδή κάλαθος των ομιλιών(nikaya) του Βούδα γ)Αμπιντάμα Πίτακα, δηλαδή κάλαθος αναλύσεων, ερμηνειών φιλοσοφικών και ψυχολογικών όρων.
Διδασκαλία
Κεντρικό σημείο της διδασκαλίας του Τεραβάντα βουδισμού είναι το διαχρονικό θέμα που σχετίζεται με τον ανθρώπινο πόνο. Γιατί δηλαδή ο πόνος συνδέεται άρρηκτα με την ανθρώπινη ύπαρξη και πώς θα μπορέσει τελικά ο άνθρωπος να απαλλαγεί και να λυτρωθεί απ` αυτόν. Ο Γκαουτάμα Σιντάρτα, κατά κόσμον Βούδας υποστήριξε ότι βρήκε τη λύση στο αιώνιο αίτημα του ανθρώπου με τον προσωπικό του φωτισμό που συνόψισε σε τέσσερις ευγενικές και φιλοσοφικές αλήθειες και αποτελούν την πεμπτουσία της διδασκαλίας του: 1. Ιδού μοναχοί, η Άγια Αλήθεια για τον πόνο (dukkha): Η γέννηση είναι πόνος, τα γηρατειά είναι πόνος, η αρρώστεια είναι πόνος, ο θάνατος είναι πόνος, η ένωση με εκείνο που δεν αγαπάμε είναι πόνος, ο χωρισμός με εκείνο που αγαπάμε είναι πόνος, η μη εκπλήρωση της επιθυμίας σου είναι πόνος, η ίδια η ύπαρξη στο σύνολό της και στα επιμέρους στοιχεία της είναι πόνος. 2. Η αιτία του πόνου είναι η επιθυμία (tanha), η δίψα για απόλαυση υλικών επίγειων ευτελών αγαθών με τα οποία είναι προσκολλημένος ο άνθρωπος. Αυτή η δέσμευση και ομηρία οφείλεται στην άγνοια (avidja) και είναι καταλυτική. Ο προσκολλημένος άνθρωπος είναι τυφλά δέσμιος μιας ψευδαίσθησης για τον κόσμο και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Πιστεύει ότι τα πράγματα είναι συμπαγή και σταθερά, ενώ στην πραγματικότητα είναι σύνθετα και μεταβλητά. Από ένα σπίτι για παράδειγμα, αν αφαιρεθεί η στέγη, Φαίνεται ότι δεν υπήρξε ποτέ συμπαγές, αλλά ένα σύνολο από πολλά μικρά κομμάτια. Επίσης, η αρχική ιδέα που έχουμε για ένα νόμισμα που φαντάζει από μακριά χρυσό, αν το πλησιάσουμε και διαπιστώσουμε ότι είναι κάλπικο, θα χάσει την αρχική του αξία στην αντίληψή μας και παράλληλα θα χαθεί και κάθε ενδιαφέρον μας με το αρχικό αντικείμενο του πόθου μας. Επιπροσθέτως, τα πάντα αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου, επομένως τίποτα δεν παραμένει σταθερό στη συμπαντική εντροπία. Άρα η επιθυμία που συνδέεται με την ψευδή αισθητή πραγματικότητα είναι μάταιη, οφείλεται στην άγνοια και πρέπει να εξαλειφθεί. 3. Η κατάπαυση του πόνου, που ονομάζεται νιρβάνα. Η πρωτογενής σημασία της λέξης νιρβάνα είναι : σβήσιμο, κατάσβεση. Αναφέρεται στην κατάσβεση - εξάλειψη της άγνοιας, της επιθυμίας, της απέχθειας, δηλαδή με άλλα λόγια, κατάσβεση της αναπαραγωγής της ύπαρξης, της αυταπάτης του εαυτού, της φλόγας της ζωής (τα τελευταία λόγια του Σιντάρτα ήταν: «Δεν θα ξαναγεννηθώ πια»). 4. Το οκταπλό μονοπάτι που οδηγεί στην κατάπαυση του πόνου. Ονομάζεται έτσι, γιατί αποτελείται από οκτώ στάδια: Ορθότητα στην α) κατανόηση, β) σκέψη, γ) ομιλία, δ) πράξη, ε) τρόπο ζωής, στ) προσπάθεια, ζ) φροντίδα-ανάπτυξη του νου, η) συγκέντρωση -αυτοβυθισμό. Αυτή η πορεία παριστάνεται συμβολικά με μία ρόδα με οκτώ ακτίνες. Η οδός αυτή οδηγεί στη διορατικότητα, την επίγνωση, που διαλύει την άγνοια με τελικό προορισμό το φωτισμό, την κατάσταση απόλυτης γαλήνης και μακαριότητας, τη νιρβάνα.
μικρογραφία|Τ(θ)εραβάντα βουδδιστής μοναχός
Ιδανικό
Απώτερος σκοπός και ιδανικό κάθε οπαδού του Χιναγιάνα Βουδδισμού είναι, να αποκτήσει αντίληψη της αληθινής πραγματικότητας και να απελευθερωθεί από την οδυνηρή ύπαρξη. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο όταν γίνει μοναχός
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βουδισμός
Τλεμσέν
Το Τλεμσέν (βερβερικά: ⵜⵉⵍⵉⵎⵙⴰⵏ, Tilimsan, αραβικά: تلمسان, γαλλικά: Tlemcen) είναι πόλη στη βορειοδυτική Αλγερία και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η πόλη έχει αναπτύξει βιομηχανίες δέρματος, χαλυβουργίας και κλωστοϋφαντουργίας, οι οποίες χρησιμοποιούν το λιμάνι του Ρασγκούν για εξαγωγές. Έχει πληθυσμό 140.158 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2008, ενώ η επαρχία είχε 949.135 κατοίκους.
Ετυμολογία
Η προέλευση του ονόματος Τλεμσέν είναι αβέβαιη. Μια θεωρία είναι ότι είναι ο θηλυκός πληθυντικός του Ταλμέστ, που αποτελεί ένα συγκεκριμένο είδος πηγαδιού που σχηματίζει με φυσικό τρόπο μια μικρή λίμνη. Μια άλλη θεωρία εντοπίζει το όνομα στις βερβερικές λέξεις Θάλα Ιμσάν, που μπορεί να σημαίνει «ξηρή άνοιξη» ή «βρύση των λιονταριών». Το όνομα μερικές φορές γράφεται ως Τλεμσάν ή Τιλιμσέν.
Πρώτα χρόνια
μικρογραφία|Ένας άντρας του Τλεμσέν Το Τλεμσέν έγινε στρατιωτικό φυλάκιο των Ρωμαίων τον 2ο αιώνα μ.Χ. με την ονομασία Πομάρια. Ήταν τότε σημαντική πόλη στη Βόρεια Αφρική, επισκοπική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όπου ήταν η έδρα μιας επισκοπής. Ο επίσκοπος του, Βίκτορας, ήταν εξέχων εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Καρχηδόνας (411) και ο επίσκοπος Ονοράτος εξορίστηκε το 484 από τον Βάνδαλο βασιλιά Ουνέριχο επειδή αρνήθηκε τον Αρειανισμό. Ήταν κέντρο μεγάλου χριστιανικού πληθυσμού για πολλούς αιώνες μετά την αραβική κατάκτηση της πόλης το 708 μ.Χ.
Στα τέλη του ογδόου αιώνα και τον ένατο αιώνα, η πόλη προσαρτήθηκε στο Βασίλειο του Μπανού Ιφράν του σούφρι των Χαριζιτών. Αυτοί οι ίδιοι Χαριζίτες Βέρβεροι άρχισαν επίσης να αναπτύσσουν διάφορες μικρές Σαχάριες οάσεις και να τις συνδέουν με τακτικά δρομολόγια καραβανιών τα οποία τερμάτιζαν στο Τλεμσέν—ξεκινώντας μια διαδικασία που θα καθορίσει τον ιστορικό ρόλο του Τλεμσέν για όλη σχεδόν την επόμενη χιλιετία.
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα μπορεί να αναφέρεται:
Τλεμσέν
Πρώτα χρόνια
Το 1082 ο ηγέτης των Αλμοραβιδών Γιουσούφ ιμπν Τασφίν ίδρυσε την πόλη Ταγκράρτ («καταυλισμός» στη γλώσσα των Βερβέρων), η οποία συγχωνεύθηκε με τον υπάρχοντα οικισμό, που τότε ονομαζόταν Αγκαντίρ και από τότε έγινε γνωστό ως Τλεμσέν (Τιλιμσάν). Ο έλεγχος του Τλέμσεσν πιθανότατα πέρασε από τους Αλμοραβίδες στο Χαλιφάτο των Αλμοάδων στα μέσα του δωδέκατου αιώνα. Ωστόσο, στις αρχές του δέκατου τρίτου αιώνα, ο Αμπντάλαχ ιμπν Γκανίγια προσπάθησε να αποκαταστήσει τον έλεγχο των Αλμοραβιδών στο Μαγκρέμπ. Το 1209 περίπου, η περιοχή γύρω από το Τλέμσεσν καταστράφηκε από την υποχώρηση των δυνάμεων των Αλμοραβιδών, λίγο πριν την τελική ήττα τους από τους Αλμοάδες στη μάχη του Τζεμπέλ Ναφούσα το 1210. Παρά την καταστροφή της ήδη αδύναμης γεωργικής βάσης του Τλεμσέν, το Τλεμσέν πρωτοστάτησε ως σημαντικό εμπορικό και διοικητικό κέντρο στην περιοχή υπό την επακόλουθη βασιλεία των Αλμοάδων.
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (αποσαφήνιση)
• Στο ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής, έναν σοσιαλδημοκρατικό συνασπισμό κομμάτων, με κύρια συνιστώσα το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
• Στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, κόμμα-συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ.
Τλεμσέν
Βασίλειο του Τλεμσέν
μικρογραφία|Είσοδος στο τέμενος Σιντί Μπουμεντιέν, περ. 1900 Μετά το τέλος της κυριαρχίας των Αλμοάδων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1230, το Τλεμσέν έγινε η πρωτεύουσα ενός από τα τρία διάδοχα κράτη, του Ζαγιανιδικού Βασιλείου του Τλεμσέν (1236–1554). Στη συνέχεια ελεγχόταν για αιώνες από σουλτάνους του Ζαγιανιδών. Η σημαία του ήταν μια λευκή ημισέληνος που δείχνει προς τα πάνω σε μπλε φόντο. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το Τλεμσέν δεν αποτελούσε μόνο εμπορική πόλη που συνέδεε την «παράκτια» διαδρομή μέσω του Μαγκρέμπ με τα δρομολόγια των καραβανιών της Σαχάρας αλλά φιλοξένησε και ένα ευρωπαϊκό εμπορικό κέντρο ή φουντούκ που αποτελούσε τον μεσάζοντα μεταξύ Αφρικανών και Ευρωπαίων εμπόρων. Ειδικότερα, το Τλεμσέν ήταν ένα από τα σημεία μέσω των οποίων ο αφρικανικός χρυσός περνούσε σε ευρωπαϊκά χέρια. Κατά συνέπεια, το Τλεμσέν εντάχθηκε εν μέρει στο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Έτσι, για παράδειγμα, κυκλοφόρησαν εκεί γενοβέζικα γραμμάτια, τουλάχιστον μεταξύ εμπόρων που δεν υπόκεινται σε (ή δεν αποθαρρύνονταν από) θρησκευτικές απαγορεύσεις.