cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλωρεντία
Εκκλησίες, μέγαρα, φρούρια
Δυτικά του κέντρου της πόλης, (διαμέρισμα D), βρίσκονται οι εκκλησίες : -Santa Maria Novella (πολύ κοντά στον Σιδηροδρομικό Σταθμό) από τις ωραιότερες της πόλης (1420), με πρόσοψη του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι και τοιχογραφίες των Μαζάτσο, Ουτσέλλο, Φιλιππίνο Λίππι και Ντομένικο Γκιρλαντάιο. -Santa Trinita (Αγία Τριάδα, 13ος αιώνας) με έργα των Ντομένικο Γκιρλαντάιο και Λορέντσο Μόνακο. -Ognissanti (Άγιοι Πάντες), με έργα των Γκιρλαντάιο και Μποττιτσέλλι καθώς και τον τάφο του τελευταίου. -Orsanmichele, με 14 εξωτερικές κόγχες, αρχιτεκτονικά σχεδιασμένες, που έχουν γλυπτά έργα (αντίγραφα σήμερα, τα πρωτότυπα στα μουσεία) των Ντονατέλλο, Βερρόκκιο, Μπρουνελλέσκι, Λορέντσο Γκιμπέρτι, Τζαμπολόνια κ.α. Σημαντικότερα μέγαρα (palazzi) στη περιοχή αυτή είναι των Κορσίνι, Φερρόνι, Στρότσι και Ρουτσελάι –τα τελευταία δύο τυπικά αναγεννησιακά. Πίσω από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό υψώνεται η Fortezza da Basso, άριστο δείγμα φρουριακής αρχιτεκτονικής.
Βόρεια του κέντρου, (διαμέρισμα C), βρίσκεται το σύμπλεγμα του Αγίου Λαυρεντίου (San Lorenzo), ένα από τα θαυμαστότερα μνημεία της Ιταλίας με τους τάφους των Μεδίκων, έργα του Μιχαήλ Άγγελου, καθώς και τη γνωστή και ανεκτίμητη Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη των Μεδίκων (Biblioteca Medicea Laurenziana). Βορειοανατολικά του κέντρου βρίσκονται : -η Galleria dell'Accademia. -ο ναός του Αγίου Μάρκου καθώς και το ομώνυμο μοναστήρι των Δομινικανών, έδρα κάποτε του Σαβοναρόλα, με πολύτιμη βιβλιοθήκη. Κοντά στην πλατεία του Αγίου Μάρκου βρίσκεται το ιστορικό βρεφοκομείο Ospedale degli Innocenti (Νοσοκομείο των Αθώων), σχεδιασμένο από τον Μπρουνελλέσκι, οι αψίδες του οποίου φέρουν ανάγλυφα βρέφη από τερρακόττα, έργα του Αντρέα ντελλα Ρόμπια. Σημαντικά κτίρια στη περιοχή αυτή είναι το Παλάτσο Μέντιτσι-Ρικάρντι, με την περίφημη "Πομπή των Μάγων" του Μπενότσο Γκοτσόλι, το Παλάτσο Παντολφίνι και το Παλάτσο Πούτσι.
Ανατολικά του κέντρου, (διαμέρισμα Β), όπου και το αρχαιότερο τμήμα της πόλης, βρίσκεται το θαυμαστό Palazzo del Popolo (Ανάκτορο του Λαού) γνωστό και ως Bargello, μια πιο ανάλαφρη εκδοχή του Palazzo Vecchio. Εδώ επίσης είναι το Παλάτσο Κουαραρτέσι, ο ναός της Badia Fiorentina, με έργα των Φιλιππίνο Λίππι και Μίνο ντα Φιέζολε, και τέλος η περίφημη Basilica di Santa Croce (Βασιλική του Τιμίου Σταυρού), από τις μεγαλύτερες γοτθικές εκκλησίες της Ιταλίας, με έργα των Τζόττο, Ντονατέλλο, Τζόρτζο Βαζάρι, Άνιολο Μπροντσίνο, Αντόνιο Κανόβα. Η Santa Croce θεωρείται το Πάνθεον της Ιταλίας, καθώς σε αυτήν βρίσκονται οι τάφοι των Γκιμπέρτι, Λεονάρντο Μπρούνι, Μιχαήλ Άγγελου, Μακιαβέλλι, Γαλιλαίου, Βιττόριο Αλφιέρι, Ούγκο Φόσκολο και Τζοακίνο Ροσσίνι.
Λίγο δυτικότερα του Ουφίτσι, η Ponte Vecchio (Παλαιά Γέφυρα) επί του Άρνου, με καταστήματα πάνω της, οδηγεί στο νότιο τμήμα της πόλης, το Oltrarno (Πέραν του Άρνου - διαμέρισμα Ε) και στο αναγεννησιακό Παλάτσο Πίττι (Palazzo Pitti). Πίσω ακριβώς από το παλάτι εκτείνονται οι περίφημοι κήποι Μπόμπολι (Giardini di Boboli), από τα καλύτερα δείγματα Ιταλικών κήπων. Δυτικά του Palazzo Pitti βρίσκεται η εξωτερικά ημιτελής Santa Maria del Carmine, όπου το Παρεκκλήσιο Μπρανκάτσι με τις περίφημες τοιχογραφίες του Μαζάτσο, και η εκκλησία του Santo Spirito (Αγίου Πνεύματος) με υποδειγματικό αναγεννησιακό εσωτερικό, σχεδιασμένο από τον Μπρουνελλέσκι. Ανατολικά, πάνω από τους κήπους του Μπόμπολι, βρίσκεται το Φρούριο Μπελβεντέρε (Forte Belvedere), εντυπωσιακό κι αυτό δείγμα φρουριακής αρχιτεκτονικής. Ακόμα πιο ανατολικά βρίσκεται η Piazzale Michelangelo και πιο ψηλά η εκκλησία του San Miniato al Monte, κι αυτή πλούσια διακοσμημένη. Από τα δύο αυτά σημεία η θέα προς την πόλη είναι εκπληκτική.
Μουσεία
Μολονότι πάμπολλα από τα αριστουργήματα της Φλωρεντίας παραμένουν στον χώρο για τον οποίο δημιουργήθηκαν (εκκλησίες, μέγαρα), αναρίθμητα είναι αυτά που φιλοξενούνται στα μουσεία της.
Υπάρχει ακόμα ένα πλήθος μουσείων κρατικών, κοινοτικών, εκκλησιαστικών και ιδιωτικών φορέων, σε εκκλησίες, μοναστήρια, μέγαρα και βίλλες.
Κλίμα
Το κλίμα της είναι υγρό υποτροπικό προς μεσογειακό. Έχει ζεστά καλοκαίρια με λίγες βροχοπτώσεις και υγρούς χειμώνες. Δεν έχει ανέμους τα καλοκαίρια είναι πιό ζεστά από ότι στις ακτές. Χιονίζει σχεδόν κάθε χρόνο. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν 42.6°C και η χαμηλότερη -23.2°C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Βλαντιμίρ Πέτροβιτς
Ο Βλαντιμίρ Πέτροβιτς, γεννημένος στις 27 Ιανουαρίου 1977 στο Βελιγράδι της Σερβίας, είναι παλαίμαχος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Πέτροβιτς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Παρτιζάν Βελιγραδίου σε ηλικία δεκαεπτά ετών και στα τρία χρόνια που παρέμεινε στον σύλλογο, κατέκτησε τρία πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Σερβίας. Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στην Μπόρατς Τσάτσακ και την Ζόρκα Σαμπάτς, πριν υπογράψει το καλοκαίρι του 1999 στον Άρη Θεσσαλονίκης. Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε 17 παιχνίδια στην πρώτη του σεζόν και 24 ακόμη το 2000-01, πετυχαίνοντας συνολικά 186 πόντους σε 41 αγώνες (Μ.Ο. 4,6).
Το 2002-03 υπέγραψε στην ισπανική Κάθερες αλλά στα μέσα της σεζόν μεταγράφηκε στην Άλμπα Βερολίνου, στην οποία παρέμεινε και για τη σεζόν 2003-04. Με την γερμανική ομάδα αγωνίστηκε συνολικά σε 57 αγώνες, σκοράροντας 692 πόντους (Μ.Ο. 12,1) και κατακτώντας το νταμπλ το 2003.
Την σεζόν 2004-05 ξεκίνησε στην ισπανική Μπρέογκαν και ολοκλήρωσε την χρονιά στην Ιταλία και την Μοντεπάσκι Σιένα, πριν επιστρέψει στον Άρη το 2005-06 βοηθώντας τους "κίτρινους" να κερδίσουν την έξοδο τους στην Ευρωλίγκα.
Ακολούθησε η πορεία του στην Παρί-Λεβαλουά, την Βίρτους Μπολόνια, στην σέρβικη Μέγκα Βιζούρα και στην πολωνική Άνβιλ Βλότσλαβεκ, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και τον Πανελλήνιο για την σεζόν 2008-09.
Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε με την ομάδα του Ηρακλή για το πρωτάθλημα της Α2 βοηθώντας την ομάδα της Θεσσαλονίκης να κερδίσει την άνοδο της στην ανώτερη κατηγορία. Παρέμεινε στους "κυανόλευκους" και την επόμενη σεζόν αλλά η ομάδα του Ηρακλή κατατάχθηκε τελευταία και υποβιβάστηκε.
Το καλοκαίρι του 2011 υπέγραψε στον Απόλλωνα Πατρών, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 21 αγώνες για το πρωτάθλημα της Α2, σκοράροντας 327 πόντους (Μ.Ο. 15,5). Παρέμεινε εκεί για δύο ακόμη σεζόν παίζοντας στην πλειοψηφία των αγώνων της ομάδας για το πρωτάθλημα της Α1.
Το 2014 συμφώνησε με την ομάδα του Προμηθέα Πατρών, στην οποία παρέμεινε για δύο σεζόν.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόρατς Τσάτσακ‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΑΟΔ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Βλοτσλάβεκ Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΧΑΝΘ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας
Πυγμαλίων Χρηστίδης
Στις εκλογές του 1951 εξελέγη ξανά δήμαρχος και επανεκλέχθηκε το εκλογές του 1954.
Πέθανε χωρίς να είναι εν ενεργεία δήμαρχος, έπειτα από σύντομη ασθένεια, στις 2 Ιουλίου 1955.
Παραπομπές
Χρηστιδης
Αρένα Κλουμπ Γκέτσο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χώρας των Βάσκων Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909
Κωνσταντίνος Θ. Νέγρης
Ο Κωνσταντίνος Νέγρης ήταν Έλληνας μεταλλειολόγος μηχανικός και βιομήχανος, από τους πρωτεργάτες της ελληνικής βιομηχανίας και ιδιαίτερα της εκμετάλλευσης λιγνίτη στην ελληνική επικράτεια.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Θεοδώρου Νέγρη, καθηγητή Πανεπιστημίου και γόνου της φαναριώτικης οικογένειας Νέγρη, και της Αγλαΐας Στρατηγοπούλου. Η αδελφή της, Μαρία Στρατηγοπούλου, υπήρξε η μητέρα των αδελφών Ζάννου, οικογένειας που δραστηριοποιήθηκε ενεργά στον βιομηχανικό τομέα. Σπούδασε μεταλλειολόγος - μηχανικός στη Λιέγη.
Εργάστηκε για κάποιο διάστημα στα μεταλλεία Λαυρίου, στα οποία προΐστατο ο θείος του, Φωκίων Νέγρης. Μαζί με τον Νικόλαο Κανελλόπουλο συμμετείχε στην ίδρυση της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ, της «Α.Ε. Εκμεταλλεύσεως Μεταλλείων Κασσάνδρας» και των Μεταλλείων Ερμιόνης.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, του οποίου διετέλεσε αντιπρόεδρος και πρόεδρος (1934 - 1945), καθώς και πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων κατά τις περιόδους 1925 - 1927 και 1931 - 1932.
Απεβίωσε στις 6 Φεβρουαρίου 1948 και δεν είχε απογόνους. Ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες μεταλλειολόγοι Κατηγορία:Οικογένεια Νέγρη
Λογοθέτης
Ο Λογοθέτης ήταν αξίωμα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σημαίνει «αυτός που θέτει τον λόγο», αυτός που παίρνει αποφάσεις στην κυβέρνηση δηλαδή, αξίωμα αντίστοιχο με αυτό του υπουργού σήμερα. Το αξίωμα του Λογοθέτη, όπως του Υπουργού, είχε διάφορους βαθμούς, και επιστασίες:
Στα κατοπινά χρόνια, ο Μέγας Λογοθέτης είχε την μεγαλύτερη ισχύ και προεξείχε των υπολοίπων, και στα περισσότερα χρόνια της Αυτοκρατορίας αντιστοιχούσε του Μeγάλου Βεζίρη ή του Πρωθυπουργού, αν και σε ορισμένες περιόδους της ιστορίας του Βυζαντινού κράτους το αξίωμα αυτό έφερε άλλα ονόματα.
Σήμερα το αξίωμα του Λογοθέτη υπάρχει από παράδοση στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως και ανταποκρίνεται σε κεντρικές λειτουργίες του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Σπαθιά στο Βράχο
Το μνημείο Σπαθιά στο Βράχο ( Νορβηγικά: Sverd i fjell) αποτελείται από τρία τεράστια μπρούτζινα σπαθιά και αποτίει φόρο τιμής στη Μάχη του Χαφρσφιόρντ ( Νορβηγικά: Slaget i Hafrsfjord) που έλαβε χώρα το 872 μ.Χ. Σε αυτή τη μάχη, ο Βασιλιάς Χάραλντ Χορφάγκρε ( Νορβηγικά: Harald Hårfagre), γνωστός και ως "Χάραλντ ο Δίκαιος", ένωσε τη Νορβηγία σε ένα ενιαίο βασίλειο.
Δημιουργία
Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Φριτζ Ρόεντ ( Νορβηγικά: Fritz Røed) (1928 - 2002) από το Μπρύνε ( Νορβηγικά: Bryne), νότια του Σταβάνγκερ. Τα σπαθιά έχουν ύψος σχεδόν 10 μέτρα και τα δυο αντιπροσωπεύουν την ειρήνη και την ενότητα. Το τρίτο και μεγαλύτερο, αντιπροσωπεύει το σπαθί του ίδιου του Χάραλντ. Τα σπαθιά είναι τοποθετημένα μέσα στο βράχο συμβολίζοντας την ειρήνη.
Την αποκάλυψη του μνημείου έκανε ο Βασιλιάς της Νορβηγίας Όλαφ Ε' το 1983.
Μία σάγκα του Τόρνμπιορν Χορνκλόβε ( Νορβηγικά: Torbjørn Hornklove), αυλικού ποιητή του βασιλιά Χάραλντ Χορφάγκρε, με τίτλο "Η Μάχη του Χαφρσφιόρντ" αποτέλεσε έμπνευση του Φριτζ Ρόεντ.
Περιοχή
Το μνημείο βρίσκεται στην παράκτια περιοχή Μολλεμπούκτα ( Νορβηγικά: Møllebukta), που σημαίνει μύλος ( Νορβηγικά: mølla) της ακτής ( Νορβηγικά: bukta), νότια του Χαφρσφιόρντ ( Νορβηγικά: Hafrsfjord). Η ευρύτερη περιοχή της παραλίας είναι καλυμμένη από γρασίδι.
Αναφορές του μνημείου
Το μνημείο εμφανίζεται στο heavy metal ντοκιμαντέρ Metal: a Headbanger's Journey του Σαμ Νταν. Επίσης, στο βιντεοπαιχνίδι Brütal Legend του Τιμ Σάφερ ( Αγγλικά: Tim Schafer), υπάρχει μια ανθρώπινη στρατιωτική βάση αντιστασιακών που ονομάζεται Μπλέιντχεντζ ( Αγγλικά: Bladehenge), η ψηφιακή δημιουργία της οποίας είναι βασισμένη στο εν λόγω μνημείο. Οι παίχτες μπορούν να κερδίσουν (ή "ξεκλειδώσουν") την διάκριση "Νορβηγικό ξεπροβόδισμα" ( Αγγλικά: Norwegian Sendoff) παρευρισκόμενοι σε αυτή την περιοχή.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Νορβηγίας Κατηγορία:Βίκινγκ Κατηγορία:Σκανδιναβία
Ιωάννης Ραΐσης
Ο Ιωάννης Ραΐσης ήταν Έλληνας οπλομάχος, ολυμπιονίκης στην Μεσολυμπιάδα του 1906.
Στην Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα ήταν διπλός Ολυμπιονίκης με ένα αργυρό κι ένα χάλκινο μετάλλιο. Στο ξίφος μονομαχίας διδασκάλων ήταν τρίτος πίσω από τους Κίριλ Βερμπρούγκε και Κάρλο Γκαντίνι, στη Σπάθη διδασκάλων όπου δήλωσαν συμμετοχή μόνο δύο αθλητές ήταν δεύτερος πίσω από τον Κίριλ Βερμπρούγκε.
Παραπομπές
Ραισης Ραισης
Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας
Ο Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας (Ισπανικά : Alfonso III de Aragon, 4 Νοεμβρίου 1265 - 18 Ιουνίου 1291) ήταν βασιλιάς της Βασιλιάς της Αραγωνίας, Βασιλιάς της Βαλένθια, Κόμης της Βαρκελώνης (1285 - 1291) και Βασιλιάς της Μαγιόρκας (1286 - 1291) Ο Αλφόνσος Γ΄ ήταν μεγαλύτερος γιος του Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας και της Κωνσταντίας Χοενστάουφεν διεκδικήτριας του Βασιλείου της Σικελίας.
Εκστρατείες
Με την άνοδο του στον θρόνο κατέκτησε σε εκστρατεία τις Βαλεαρίδες οι οποίες δεν ανήκαν στο Βασίλειο της Αραγωνίας από την εποχή που ο παππούς του Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας μοίρασε το βασίλειο στους γιους του. Κήρυξε τον πόλεμο στον θείο του Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκας (1285), κατέκτησε τη Μαγιόρκα (1285) και την Ίμπιζα (1286). Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το νησί Μινόρκα (17 Ιανουαρίου 1287) που ήταν αυτόνομη Μουσουλμανική κοινότητα μέσα στο Βασίλειο της Μαγιόρκας, η επέτειος της απελευθέρωσης της από τους μουσουλμάνους γιορτάζεται μέχρι σήμερα. Προσπάθησε να διατηρήσει τον Αραγωνικό έλεγχο στη Σικελία και υποστήριξε τα δικαιώματα του μικρότερου αδελφού του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας αλλά λίγο πριν τον θάνατο του άλλαξε γνώμη και έκλεισε ειρήνη με τα Παπικά Κράτη.
Δημιουργία της Αραγωνικής Ένωσης
Οι συνεχείς εξεγέρσεις των ευγενών κατέληξαν στη δημιουργία της "Ένωσης της Αραγωνίας" η οποία ονομάστηκε και "Μάγκνα Κάρτα της Αραγωνίας", οι ευγενείς αφαίρεσαν πολλές εξουσίες από το στέμμα. Ο Αλφόνσος Γ΄ έμεινε γνωστός για την αδιαφορία του και την ανικανότητα του να αντιμετωπίσει τα αιτήματα των ευγενών με αποτέλεσμα το στέμμα να χάσει μελλοντικά τον σεβασμό που είχε. Οι πολλές εμφύλιες συγκρούσεις που ακολούθησαν μεταξύ των ευγενών για τον έλεγχο της εξουσίας έφεραν τη χώρα σε χάος και αναρχία.
Το τέλος
Ο Αλφόνσος Γ΄ τακτοποίησε το γάμο του με την Ελεονώρα της Αγγλίας, κόμισσα του Μπαρ κόρη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας αλλά πέθανε πρόωρα σε ηλικία 26 ετών πριν συναντήσει τη νύφη (1291). Η ταφή του έγινε σε μια Φραγκισκιανική μονή στη Βαρκελώνη, τα οστά του μεταφέρθηκαν αργότερα στον Καθεδρικό Ναό της Βαρκελώνης (1852) Τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας που ήταν Βασιλιάς της Σικελίας.
Ο Δάντης Αλιγκέρι στο έργο του Θεία Κωμωδία τοποθετεί το πνεύμα του Αλφόνσου Γ΄ έξω από το Καθαρτήριο μαζί με τους υπόλοιπους ευγενείς που κατηγόρησε σαν υπεύθυνους για το πολιτικό χάος που επικρατούσε στην Ευρώπη τον 13ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Ράχες Μεσσηνίας
Οι Ράχες, επίσημα «αι Ράχαι» και παλαιότερα αναφερόμενο ως Ράχαις, είναι οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται περίπου 5 χιλιόμετρα προς τα βοειοανατολικά της Κυπαρισσίας σε υψόμετρο 130 μέτρα και απέχει 2,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Συνδέεται με δύο ασφαλτόδρομους άμεσα με τον Εθνικό δρόμο Πύργου - Κυπαρισσίας οι οποίοι πέρα από αυτόν οδηγούν στις παραλίες της περιοχής.
Ιστορία
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Η ιστορία του ίδιου του χωριού ξεκινά από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οικογένειες Αρκάδων βοσκών από την Αλωνίσταινα, που κατέβαιναν για να ξεχειμωνιάσουν μαζί με τα κοπάδια τους, στην τοποθεσία των Ραχών, η οποία βρίσκεται σε υψώματα-ράχες λόφων, από τις οποίες προήλθε και το όνομα του χωριού, αποφάσισαν τελικά να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί.
Νομοκανόνας του Αγίου Σάββα
μικρογραφία Ο Νομοκανόνας του Αγίου Σάββα, γνωστός στη Σερβία ως Ζακονοπράβιλο (σερβικά : Законоправило) ή Κρμτσίγια  (Крмчија), ήταν το πρώτο σύνταγμα της Σερβίας και ο ανώτερος κώδικας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που ολοκληρώθηκε το 1219. Αυτό το νομικό κείμενο ήταν καλά διατυπωμένο. Ο Νομοκανόνας του Αγίου Σάββα ήταν το αστικό δίκαιο και ο βασικός σκοπός του ήταν να οργανώσει τη συνέχεια και τη λειτουργία του Σερβικού Βασιλείου και της Σερβικής Εκκλησίας. Ο Νομοκανόνας είχε 70 κεφάλαια από τα οποία 6 είναι εισαγωγικά, 44 εκκλησιαστικό δίκαιο και κοσμικό δίκαιο τα 20. Ο Νομοκανόνας τονίζει την αρμονική σχέση ανάμεσα στην πνευματική και κοσμική εξουσία.
Ράχες Μεσσηνίας
Διοικητική ιστορία
Οι Ράχες προσαρτήθηκαν επίσημα στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας το 1845. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας.
Νομοκανόνας του Αγίου Σάββα
Ιστορία
Επί της δυναστείας των Νεμάνιτς (1166-1371) το Σερβικό μεσαιωνικό κράτος άκμασε στους τομείς της πολιτικής, της θρησκείας και του πολιτισμού. Χτίστηκε μεγάλος αριθμός μοναστηριών, πολύ περισσότερα από τους προηγούμενους αιώνες. Η χώρα επεκτάθηκε ανάμεσα σε τρεις θάλασσες και η αστική ζωή έγινε ιδιαίτερα ανεπτυγμένη. Το εμπόριο, η εξόρυξη και η μεταποίηση επεκτάθηκαν σημαντικά. Η Σερβία και η δυναστεία των Νεμάνιτς έγιναν γνωστές και σεβαστές. Η κυρίαρχη οικογένεια, παρά την ευημερία της, ήταν ευρέως γνωστή για την ευσέβεια και τη θρησκευτική αφοσίωσή της και εγκωμιαζόταν και δοξολογείτο από τις επόμενες γενεές. Η επίσημη ίδρυση του βασιλείου (1217) και της θρησκευτικής ανεξαρτησίας (1219) ήρθε μετά από εκτεταμένες πολιτικές προσπάθειες του Στέφανου Νεμάνια (ιδρυτή της δυναστείας) και των γιων του Στέφανου Νεμάνιτς (πρώτου Σέρβου βασιλιά) και Σάββα Νεμάνιτς (πρώτου αρχιεπίσκοπου της Σερβίας). Για να δημιουργηθεί μια μόνιμη βάση για αυτό το ανεξάρτητο κράτος ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί ένα νομικό σύστημα που θέσπισε ρυθμίσεις για το Σερβικό βασίλειο και τη Σερβική εκκλησία. Κατά την περίοδο μόνο ο τσάρος μπορούσε να θεσπίσει νομικές πράξεις και νόμους, που θα κάλυπταν τα κενά του κοινού δικαίου. Καθώς αναπτύχθηκε το κράτος, αναπτύχθηκε και η βιομηχανία και έτσι το νομικό σύστημα έπρεπε να ρυθμίζει διάφορες σχέσεις. Ως εκ τούτου, με την ανάπτυξη της οικονομίας, υιοθετήθηκε το Ρωμαϊκό Δίκαιο. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι πριν από την εποχή των Νεμάνιτς, η Σερβία δεν κυβερνιόταν από έναν Τσάρο, οπότε ο ηγεμόνας της δεν μπορούσε να δημιουργήσει ένα κώδικα νόμων που θα ρύθμιζε τις σχέσεις στο κράτος και την εκκλησία. Οι Σέρβοι ηγεμόνες βασίλευαν με μεμονωμένες νομικές πράξεις και διατάγματα. Προκειμένου να ξεπεραστεί αυτό το πρόβλημα και να οργανωθεί το νομικό σύστημα μετά την απόκτηση θρησκευτικής ανεξαρτησίας, ο Άγιος Σάββας ολοκλήρωσε το Νομοκανόνα του το 1219. Ο Νομοκανόνας του Αγίου Σάββα συνδέεται άρρηκτα με την απόκτηση της θρησκευτικής ανεξαρτησίας. Ο Άγιος Σάββας, πιθανότατα, έφερε στη Νίκαια ήδη γραμμένο το νομακανόνα, όταν πήγε εκεί το 1219 για να ζητήσει την ανεξαρτησία της Σερβικής εκκλησίας από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι ο Πατριάρχης θα είχε δεχτεί τη δημιουργία ανεξάρτητης εκκλησίας της Σερβίας, προτού δει το νομοκανονικό βιβλίο που θα ρύθμιζε τη λειτουργία της. Μετά από αυτό, στο δρόμο της επιστροφής στη Σερβία, ο Άγιος Σάββας έμεινε για λίγο στη Θεσσαλονίκη όπου ολοκλήρωσε το νομακανόνα. Είναι πολύ πιθανό να ξεκίνησε το έργο του για το Σερβικό νομακανόνα το 1208, ενώ βρισκόταν στο Άγιο Όρος, χρησιμοποιώντας τη Σύνοψη του Στεφάνου του Εφεσίου, του Νομοκανόνα του Ιωάννη του Σχολαστικού, του Νομοκανόνα σε 14 Τίτλους, τα έγγραφα των Οικουμενικών Συνόδων, που τροποποίησε με τα κανονικα σχόλια του Αριστίνου και του Ιωάννη Ζωνάρα, τις τοπικές εκκλησιαστικές συναντήσεις, τους κανόνες των Αγίων Πατέρων, το Μωσαϊκό νόμο, τη μετάφραση του Προχείρου και τις Νεαρές των Βυζαντινών αυτοκρατόρων (περισσότερο τις Νεαρές του Ιουστινιανού).
Ράχες Μεσσηνίας
Διοικητική ιστορία
Το 1912 το χωριό των Ραχών αποσπάται από τον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας και προσαρτάται στην Κοινότητα Ραχών στην οποία ορίζεται ως έδρα της Κοινότητας αυτής,  στην οποία προσαρτώνται επίσης οι οικισμοί Μύρον και Αλιμάκι ως το 1928, που οι 2 αυτοί οικισμοί αποσπώνται από την Κοινότητα Ραχών και προσαρτώνται στην Κοινότητα Μύρου, το Μύρον  ως έδρα αυτής και το Αλιμάκι ως προσαρτώμενος σε αυτήν οικισμός. Οι Ράχες παρέμειναν έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Οι Ράχες σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας των Ραχών του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 182 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, κυρίως την καλλιέργεια ελιών, καθώς η περιοχή είναι γεμάτη με ελαιώνες, ενώ το χωριό φημίζεται για την παραγωγή του σε καθαρά βιολογικά προϊόντα, όπως το κρασί και το ελαιόλαδο.
Κτίρια – αξιοθέατα
Στο χωριό, εκτός από τα σπίτια, υπάρχουν παραδοσιακά καφενεία και ψησταριές γύρω από την κεντρική πλατεία, στην οποία είναι το Μνημείο των πεσόντων στον πόλεμο του 1940. Στα ανατολικά του χωριού βρίσκεται η κεντρική εκκλησία, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, προστάτη του χωριού, ενώ άλλες εκκλησίες του χωριού είναι ο Ναός της Αγίας Παρασκευής και τα ξωκλήσια του Αγίου Παντελεήμονα και της Παναγίας στα βόρεια των Ραχών, οι οποίες υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Στην περιοχή του οικισμού υπάρχουν επίσης τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα. Κοντά στις Ράχες και σε απόσταση περίπου 3 χιλιομέτρων από αυτές, δίπλα στο γειτονικό χωριό Μύρο, βρίσκεται ο Αρχαιολογικός χώρος της Περιστεριάς, με ανάκτορο και θολωτούς τάφους της μυκηναϊκής περιόδου, ενώ επίσης κοντά στο χωριό των Ραχών υπάρχει και το Φαράγγι με τους σταλακτίτες το οποίο πήρε το όνομά του από το σπήλαιο με τους σταλακτίτες που βρίσκεται στο τέλος του φαραγγιού αυτού. Το μονοπάτι που οδηγεί στο Φαράγγι με τους σταλακτίτες ξεκινά από τη βόρεια πλευρά του Αρχαιολογικού χώρου της Περιστεριάς, ενώ στο τέλος του μονοπατιού, μετά από πεζοπορία μισής περίπου ώρας, υπάρχει πηγή με τρεχούμενο νερό, τοπίο με γέρικα πλατάνια και το σπήλαιο με τους σταλακτίτες.
Νομοκανόνας του Αγίου Σάββα
Κληρονομιά
Κατά τη Σερβική Επανάσταση (1804) ο ιερέας Ματέια Νενάντοβιτς καθιέρωσε το Νομοκανόνα του Αγίου Σάββα ως τον κώδικα της απελευθερωμένης Σερβίας. Εφαρμόστηκε επίσης στο Σερβικό αστικό κώδικα (1844). Τέλος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στη Ρωσική, τη Βουλγαρική και τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ως ο ανώτερος εκκλησιαστικός κώδικας.
Ράχες Μεσσηνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Νομοκανόνας του Αγίου Σάββα
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα
Αβικουλάρια
thumb|right|300px|Θηλυκή αβικουλάρια versicolor thumb|right|300px|Θηλυκή αβικουλάρια metallica Η Αβικουλάρια (Avicularia sp.) είναι ένα γένος της οικογένειας των Θηραφωσίδων (Theraphosidae) περιέχοντας διάφορα είδη (54 γνωστά) αραχνών. Το γένος είναι ιθαγενές στην τροπική Νότια Αμερική.
Υπάρχει επίσης μια πεποίθηση ότι μπορεί να είναι η αιτία πίσω από τις φήμες των «ιπτάμενων αραχνών» στα τροπικά δάση όπου είναι εγγενή, δεδομένου ότι είναι αρκετά ικανά στο άλμα. Τα πόδια τους, εντούτοις, τις αποτρέπουν από το να εκτελέσουν υψηλά άλματα.
Αβικουλάρια (γένος και είδος)
Η αβικουλάρια (γένος και είδος) είναι είδος ενδημικό στη Νότια Αμερική, από την Κόστα Ρίκα ως τη Βραζιλία και στα νησιά της Νότιας Καραββαϊκής.
Η αβικουλάρια (γένος και είδος) είναι μεταξύ των αραχνών που κρατούνται συνηθέστερα ως κατοικίδια ζώα.
Η αβικουλάρια (γένος και είδος) είναι η πιο μεγάλη από τις γνωστές αράχνες. Υπάρχουν πολλά είδη, τόσο όμοια μεταξύ τους, που δεν μπορούν να διακριθούν παρά μόνο από τους ειδικούς.
Εδαφόβια και νυχτόβια, η αβικουλάρια παραμένει γενικά κατά τη διάρκεια της μέρας κρυμμένη ανάμεσα στη βλάστηση που φύεται κάτω από τα δέντρα του δάσους, ή σ' ένα μικρό καταφύγιο που αποτελεί το σπίτι της. Μόλις πέσει η νύχτα βγαίνει για κυνήγι. Η τροφή της αποτελείται από μικρά θηλαστικά, από σκορπιούς, αράχνες, σαύρες, με δυο λόγια όλες οι υπάρξεις πάνω στις οποίες μπορεί να κυριαρχήσει είναι δυνατόν να περιληφθούν στο διαιτολόγιο της. Όταν μπορεί αυτή η αράχνη επιτίθεται στα μικρά πουλιά μέσα στις φωλιές, για να ρουφήξει το αίμα τους. Αρπάζει τη λεία της ανάμεσα στις στοματικές δαγκάνες της και της ρουφάει το υγρό της για ν' αφήσει ένα μικρό ημιαφυδατωμένο πτώμα στο τέλος του γεύματος της. Αν και διαθέτει δηλητηριώδεις αδένες, η αβικουλάρια δεν είναι τόσο επικίνδυνη για τον άνθρωπο όσο λένε, και οι διηγήσεις εξερευνητών που δεινοπάθησαν εξ αιτίας αυτής της αράχνης πρέπει να θεωρηθούν υπερβολές. Πολλοί υπάλληλοι ζωολογικών κήπων τσιμπήθηκαν από αβικουλάρια, αλλά οι δηλητηριάσεις παρέμειναν περιορισμένες τοπικά και χωρίς σοβαρές συνέπειες. Το δηλητήριό της έχει μια πολύπλοκη χημική σύνθεση και εκτελεί χρέη πεπτικού υγρού. Η αράχνη το διοχετεύει στο θύμα της για να προπαρασκευαστεί η χώνευση. Πραγματικά, υπό την επήρεια αυτού του υγρού, το εσωτερικό του σώματος της λείας υγροποιείται προοδευτικά, επιτρέποντας στην αράχνη να το ρουφάει. Στη φύση η αβικουλάρια έχει λίγους εχθρούς, εκτός από ένα ιδιαίτερο είδος κυνηγητικής σφήκας, που κατορθώνει και την παραλύσει με κεντρίσματα.
Η ενήλικη αβικουλάρια (γένος και είδος) έχει σκουρόχρωμο σώμα και ροζ πόδια. Ορισμένα νεαρά δείγματα ωστόσο, έχουν, αντίστροφα, ροζ σώμα και δκουρόχρωμα πόδια. Αντιστρέφουν το χρωματισμό τους καθώς πλησιάζουν την ενηλικίωσή τους. Αυτοί οι τύποι αβικουλάριας (γένος και είδος) είναι πολύ υπάκουοι,  αν και νευρικοί και πηδικτούληδες και κρατούνται συχνά ως κατοικίδια ζώα. Αν και όλες οι ταρανττούλες είναι επιρρεπείς σε κανιβαλισμούς, οι ανήλικες ροζ είναι πιο ανεκτικές και γι’ αυτό μπορούν να αποθηκευθούν πολλά άτομα στο ίδιο κλουβί, αν είναι αρκετά μεγάλο. Όντας δενδρόφιλες απαιτούν έναν σχετικά ψηλό βιότοπο με άφυθονη τη δυνατότητα αναρρίχησης Απαιτούν ακόμη πολλή υγρασία, μαζί με άφθονο εξαερισμό για να αποτρέπουν τις ανήλικες από το να αναπτυχθούν σε ενήλικες, που δεν είναι βολικά κατοικίδια.
Ωοτόκο. Γεννάει 500-1000 αυγά. Επώαση: 20-30 ημέρες. Ανάπτυξη με διαδοχικές αλλαγές δέρματος.
Μέγεθος με έκταση των ποδιών: 15-20 cm.
Διάρκεια ζωής: 17 χρόνια.
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Αραχνίδια
Ισμηνίας (4ος αιώνας π.Χ.)
Ο Ισμηνίας ήταν Αρχαίος Θηβαίος πολιτικός του 4ου αιώνα π.Χ., ηγέτης της θηβαϊκής δημοκρατικής εταιρίας.
Ανήλθε στην εξουσία το 403 π.Χ., δηλαδή έναν χρόνο μετά το πέρας του Πελοποννησιακού Πολέμου και συνέχισε μια κατά της Σπάρτης πολιτική, υποδεχόμενος, μεταξύ άλλων, Αθηναίους εξορισθέντες από τους Τριάκοντα Τυράννους. Το 382 π.Χ., οι Σπαρτιάτες και οι σύμμαχοί τους κατέλαβαν την Θήβα, συνέλαβαν αιχμάλωτο τον Ισμηνία και τον εκτέλεσαν για μηδισμό. Ο Πλάτων αναφέρει εντός του έργου του υπό τον τίτλο Μένων πως ο Ισμηνίας απέκτησε την περιουσία του μέσω περσικής δωρεάς. Το 2008, η Μονίκ Καντό-Σπερμπέρ ανέφερε πως επρόκειτο για χρήματα προερχόμενα από την Περσία με σκοπό την εξασθένηση της Σπάρτης. Στο έργο του υπό τον τίτλο Πολιτεία, ο Πλάτων αναφέρει πως από τον Ισμηνία προήλθε το παρακάτω γνωμικό, σύμφωνα με το οποίο « είναι δίκαιο να κάνεις καλό στους φίλους σου και κακό στους εχθρούς σου ».
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι
Νικηφόρος Κομνηνός
Ο Νικηφόρος Κομνηνός (περ. 970 – μετά 1026/7) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός ηγέτης υπό των αυτοκρατόρων Βασιλείου Β΄ (βασ. 976-1025) και Κωνσταντίνου Η΄ (βασ. 1025-1028). Υπηρέτησε ως κυβερνήτης της αρμενικής περιφέρειας Βασπουρακάν, και είναι ένα από τα πρώτα γνωστά μέλη της οικογένειας των Κομνηνών, η οποία κυβέρνησε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεταξύ 1081-1185.
Βιογραφία
Ο Νικηφόρος Κομνηνός είναι ένα από τα πρώτα καταγεγραμμένα μέλη της Οικογένειας των Κομνηνών, αλλά τίποτα δεν είναι γνωστό από τα πρώτα χρόνια της ζωής του ή τη σχέση του με τον κύριο κλάδο της οικογένειας, η οποία τελικά ανήλθε στον θρόνο λίγο μετά τη δράση του. Ο Έλληνας λόγιος Κωνσταντίνος Βαρζός πρότεινε ότι γεννήθηκε περίπου το 970, και ότι ήταν ο μικρότερος αδερφός του πατριάρχη της δυναστείας των Κομνηνών, Μανουήλ Ερωτικού Κομνηνού, αλλά καμία από αυτές τις υποθέσεις δεν μπορεί να επαληθευτεί.
Ο Νικηφόρος Κομνηνός συνέχισε να υπηρετεί ως στρατηγός του Βασπουρακάν υπό τον αδελφό και διάδοχο του Βασιλείου Β',τον Κωνσταντίνο Η΄, αλλά το 1026 απολύθηκε λόγω υποψιών για σχεδιαζόμενη στάση, και ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου τυφλώθηκε. Οι ιστορικές πηγές αναφέρουν δυο διαφορετικές εκδοχές για τους λόγους της ανάκλησής του: ο Βυζαντινός χρονικογράφος Ιωάννης Σκυλίτζης αναφέρει ότι ο Νικηφόρος απαίτησε γραπτή υπόσχεση πίστης προς το πρόσωπό του από τα στρατεύματά του, που προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν εναντίον των γειτονικών Τούρκων ηγεμόνων, αλλά η οποία ερμηνεύτηκε από τον Κωνσταντίνο ως μια προσπάθεια ημιουργίας μια δύναμης προσωπικά πιστή στον Νικηφόρο. Ενώ ο Σκυλίτζης θεωρεί τις εναντίον του Νικηφόρου κατηγορίες αβάσιμες και κατηγορεί τον υπερβολικά καχύποπτο Κωνσταντίνο, ο Αριστάκης ισχυρίζεται ότι ο Νικηφόρος πράγματι είχε εμπλακεί σε προδοτικές συνομιλίες με τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Γεωργίας (βασ. 1014-1027), με στόχο είτε να ανακηρύξει τον εαυτό του αυτοκράτορα, ή να μετατρέψει το Βασπουρακάν σε ανεξάρτητο βασίλειο. Όταν ωστόσο τα στρατεύματα της Καππαδοκίας το ανακάλυψαν, συνέλαβαν τον Νικηφόρο και τον έστειλαν ως αιχμάλωτο στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Κωνσταντίνος Η΄, μετά από προσεκτική εξέταση της υπόθεσης και πειθόμενος για την ενοχή του Νικηφόρου, τον τύφλωσε μαζί με οκτώ από τους συντρόφους του τον επόμενο χρόνο.
Η μοίρα του μετά από αυτό, η ημερομηνία του θανάτου του, καθώς και η ύπαρξη απογόνων, είναι άγνωστα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Βυζαντινοί φυλακισμένοι και κρατούμενοι Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Φυλακισμένοι και κρατούμενοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ
Η Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ είναι μια ισπανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Αλμπαθέτε, Καστίλλη-Λα Μάντσα. Ιδρύθηκε στις 2 Αυγούστου 1940. Συμμετέχει στην Segunda División B. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Carlos Belmonte, χωρητικότητας 17200 θεατών. Η ομάδα μετράει 9 συμμετοχές στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, 28 στην Σεγούντα Ντιβιζιόν, 8 στην Segunda División B, 29 στην Tercera División και 7 στην Categorías Regionales.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1940
Κριστόφ Σάινερ
Άουγκσμπουργκ και Ντίλινγκεν: 1591–1605
Ο Σάινερ γεννήθηκε στο Μαρκτ Βαλντ (Markt Wald) κοντά στο Μίντελχάιμ στη Σουηβία, κτήση του Οίκου των Αψβούργων. Μαθήτευσε στο διοικούμενο από τους Ιησουίτες σχολείο του Αγίου Σαλβατόρ στο Άουγκσμπουργκ από τον Μάιο 1591 μέχρι τις 24 Οκτωβρίου 1595. Απεφοίτησε ως «ρήτωρ» και έγινε δόκιμο μέλος της Εταιρείας του Ιησού στο Λάντσμπεργκ αμ Λεχ στις 26 Οκτωβρίου 1595. Στην τοπική θεολογική σχολή υπηρέτησε τη διετία που ήταν δόκιμος (1595–1597) υπό τον πατέρα Ρούπερτ Ράιντλ (Rupert Reindl). Από το 1597 ως το 1598, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη ρητορική στο Άουγκσμπουργκ. Χειροτονήθηκε υποδιάκονος από τον επίσκοπο Σεμπάστιαν Μπρέουνινγκ (Breuning). Από το 1598 ως το 1601 σπούδασε φιλοσοφία (μεταφυσική) και μαθηματικά. Το 1603 ο Σάινερ επινόησε τον παντογράφο , ένα όργανο που μπορούσε να παράγει αντίγραφα σχεδίων σε άλλη κλίμακα, η οποία μπορούσε να ρυθμισθεί. Από το 1603 μέχρι το 1605 δίδαξε φιλολογικά μαθήματα: τα χρόνια του ως δασκάλου των λατινικών στο γυμνάσιο των Ιησουιτών στο Ντίλινγκεν του εξασφάλισαν τον τίτλο του Magister Artium.
Ίνγκολσταντ: 1605–1617
Από το φθινόπωρο του 1605 ως το 1609 ο Σάινερ σπούδασε θεολογία στο Ίνγκολσταντ. Είχε ήδη κερδίσει φήμη εξαιτίας της εφευρέσεως του παντογράφου. Ο δούκας Γουλιέλμος Ε΄ της Βαυαρίας έφθασε στο σημείο να τον προσκαλέσει να κάνει μία επίδειξη του οργάνου στο Μόναχο.
Στις 14 Μαρτίου 1609 ο Σάινερ χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Μάρκο Λυρέσιο (Marcus Lyresius). Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις 30 Ιουνίου 1609 με την παρουσίαση του πρώτου του έργου, Theses Theologicae, και του διδακτορικού του στη Θεολογία. Στις 18 Απριλίου 1609 χειροτονήθηκε ιερέας από τον Λυρέσιο στο Eichstätt, από όπου ταξίδεψε στο Έμπερσμπεργκ. Μεταξύ των ετών 1610 και 1616-1617, ο Σάινερ εργάσθηκε ως ο διάδοχος του πατρός Γιοχάνες Λαντζ στο Ίνγκολσταντ, διδάσκοντας μαθηματικά, φυσική και αστρονομία, καθώς και την εβραϊκή γλώσσα. Μεταξύ άλλων, έδωσε διαλέξεις για τα ηλιακά ρολόγια, την πρακτική γεωμετρία, την αστρονομία, την οπτική και για τη νέα εφεύρεση: το τηλεσκόπιο.
Ίνσμπρουκ, Φράιμπουργκ και Νάισε: 1617–1624
Μετά τον θάνατο του Μαξιμιλιανού Γ΄ το 1618, ο επόμενος Αρχιδούκας Λεοπόλδος Ε΄ της Αυστρίας διορίσθηκε ως αυτοκρατορικός αντιπρόσωπος στο Τυρόλο και στις `Ανω Επαρχίες. Και όπως ο προκάτοχός του, ο Λεοπόλδος περιέβαλε τον πατέρα Σάινερ με την εμπιστοσύνη του. Το έργο του Σάινερ Oculus hoc est: Fundamentum opticum, που περιέχει πολλές νέες αντιλήψεις για τη φυσιολογία του οφθαλμού, τυπώθηκε στο Ίνσμπρουκ το 1619. Το βιβλίο είχε γραφεί ενωρίτερα στο Ίνγκολσταντ και υποδιαιρείται σε τρία μέρη: το πρώτο περιγράφει την ανατομία του οφθαλμού, το δεύτερο τη διάθλαση των ακτίνων του φωτός στο εσωτερικό του και το τρίτο μέρος ασχολείται με τον αμφιβληστροειδή χιτώνα και την οπτική γωνία. Ο Σάινερ επιλέγει και πάλι εδώ τον δρόμο της παρατηρήσεως και του πειράματος. Όπως και ο Κέπλερ πριν από αυτόν, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο αμφιβληστροειδή είναι η έδρα της αισθήσεως της οράσεως και ότι το οπτικό νεύρο μεταδίδει τις εικόνες από τον αμφιβληστροειδή στον εγκέφαλο. Ο Αρχιδούκας Λεοπόλδος Ε΄ και ο Σάινερ διατηρούσαν τακτική και ογκώδη αλληλογραφία από το 1620 ως το 1632. Το ένα από τα γράμματα του Σάινερ προς τον Λεοπόλδο, που στάλθηκε το 1626, πληροφορεί τον Αρχιδούκα ότι ο Γαλιλαίος δεν θα μάθει για τις έρευνες του Σάινερ πάνω στις ηλιακές κηλίδες.
Γνωρίζουμε ότι η βιβλιοθήκη του Λεοπόλδου περιείχε έργα του Τύχωνος και του Γαλιλαίου, ενώ ο αρχιδούκας διατηρούσε μια φιλική αλληλογραφία με τον Γαλιλαίο. Στις 23 Μαΐου 1618 ο Λεοπόλδος παρέλαβε τηλεσκόπια από τον Γαλιλαίο μαζί με μία πραγματεία επί των ηλιακών κηλίδων, την Discorso del Flusso e Reflusso del Mare. Το επόμενο διάστημα ο Σάινερ έχτισε τον καινούργιο ναό των Ιησουιτών στο Ίνσμπρουκ.
Το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ παρήκμαζε στις αρχές του 17ου αιώνα. Στις 16 Νοεμβρίου 1620 ο Λεοπόλδος Ε΄ συγκέντρωσε τους Ιησουίτες πατέρες με πρώτον τον «μακράν εξέχοντα όλων» Κριστόφ Σάινερ. Την άνοιξη του 1621 ο Σάινερ ανακλήθηκε για άγνωστο λόγο: στην πραγματικότητα ήταν επιθυμία του Καρόλου της Αυστρίας, αρχιδούκα και επισκόπου, να έχει τον Σάινερ ως τον εξομολογητή του. Ο Κάρολος είχε συνταξιδεύσει με τον Σάινερ από το Μπρίξεν ως τη Βιέννη. Τον Φεβρουάριο 1623 ο Σάινερ διορίσθηκε σε υπεύθυνη θέση στο μελλοντικό κολέγιο. Τότε ο βασιλιάς της Ισπανίας Φίλιππος Δ΄ επέλεξε τον Κάρολο της Αυστρίας για το αξίωμα ενός αντιβασιλέα της Πορτογαλίας. Ο Κάρολος ταξίδεψε στη Μαδρίτη, ενώ ο Σάινερ έπρεπε να μεταβεί στη Ρώμη για να προωθήσει την ίδρυση του νέου κολεγίου στο Νάισε και παρέμεινε εκεί περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Στο έργο του Rosa Ursina sive Sol γράφει ότι είχε αποσταλεί στη Ρώμη "ad summum pontificem, ob certa peragenda negotia" («κατόπιν παπικής κλήσεως»). Δεν έχουν επιβεβαιωθεί άλλες θεωρίες, όπως ότι ο Σάινερ είχε κληθεί στη Ρώμη ως ειδικός στην αστρονομία εξαιτίας της υποθέσεως του Γαλιλαίου, ή ότι αισθάνθηκε ότι ο διορισμός του στο Νάισε είχε τιμωρητικό χαρακτήρα και πήγε στη Ρώμη για να διαμαρτυρηθεί. Πάντως επέστρεψε στο Νάισε 13 ολόκληρα χρόνια αργότερα.
Ρώμη: 1624–1633
Με την άφιξη του Σάινερ στη Ρώμη, φίλοι του ζήτησαν να γράψει για τις ηλιακές παρατηρήσεις του. Ο ίδιος είχε πλέον χρόνο για την ανάγνωση μαθηματικών βιβλίων, μεταξύ των οποίων το Il saggiatore του Γαλιλαίου, το οποίο περιέχει τμήματα αντιγραμμένα από το έργο του Σάινερ ενώ την ίδια στιγμή κατηγορεί τον Ιησουίτη για τη λογοκλοπή αυτών. Το 1629 και το 1630 ο Σάινερ παρατήρησε παραηλίους και άλω, ενώ οι παρατηρήσεις του συμπεριέλαβαν και μία έκλειψη, στις 8 Απριλίου 1633. Στις 22 Ιουνίου 1633 ανακοινώθηκε η ποινή του Γαλιλαίου, ο οποίος έπρεπε να αποκηρύξει τους ισχυρισμούς του. Η επίδραση του Σάινερ επί του αποτελέσματος της δίκης του Γαλιλαίου δεν μπορεί να αποδειχθεί: Τα αρχεία της δίκης περιλαμβάνουν μόνο μία μικρή σημείωση ότι είχε αντιταχθεί στους οπαδούς του Κοπέρνικου. Την εποχή της δίκης ο Σάινερ βρισκόταν ακόμα στη Ρώμη και διέμενε στη σχολή για τους μελλοντικούς ιερείς.
Το Rosa Ursina
Ο Σάινερ έγραψε τρία από τα έργα του στη Ρώμη, με πρώτο το Rosa Ursina sive Sol (= «Το ρόδον της `Αρκτου ή ο `Ηλιος», 1626–1630) για τις ηλιακές κηλίδες, το οποίο χρησίμευσε ως το προτυπο έργο αναφοράς για το θέμα επί δεκαετίες. Το Rosa Ursina sive Sol έχει 4 βιβλία: Στο πρώτο ο Scheiner διαλαμβάνει το επίμαχο ζήτημα τού ποιος ανεκάλυψε πρώτος τις ηλιακές κηλίδες. Το δεύτερο περιγράφει τα τηλεσκόπια, διαφορετικά είδη προβολής και το ηλιοσκόπιο, αλλά επίσης συγκρίνει και το οπτικό μέρος του τηλεσκοπίου με την οπτική φυσιολογία του ματιού. Στο τρίτο βιβλίο ο Σάινερ παρουσιάζει μία συνοπτική συλλογή των δεδομένων από τις παρατηρήσεις του ηλιακών κηλίδων. Το 4ο βιβλίο χωρίζεται σε 2 μέρη: το πρώτο συζητά και πάλι τα ηλιακά φαινόμενα, όπως είναι οι κηλίδες και οι εκλάμψεις, η περίοδος περιστροφής του Ηλίου των 27 ημερών και η κλίση του άξονα περιστροφής του. Στο β΄ μέρος παρατίθενται πολλά εδάφια από τη Βίβλο, από έργα των Πατέρων της Εκκλησίας και φιλοσόφων, που αποδεικνύουν ότι η γεωκεντρική θεωρία που πρέσβευε ο Σάινερ βρίσκεται σε απόλυτη συμφωνία με ό,τι διδάσκει η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Ο Σάινερ εξέδωσε και το έργο Pantographice, σχετικά με τον παντογράφο που είχε επινοήσει το 1603, και τελικά, το 1632-1633, συνέγραψε το τελευταίο του έργο, το Prodromus, μία διακήρυξη ενάντια στην ηλιοκεντρική θεωρία, το οποίο εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, και συγκεκριμένα το 1651.
Βιέννη: 1633–1637
Ο πατέρας Μούτιο Βιτελλέσκι γράφει το πρώτο του γράμμα προς τον Σάινερ στη Βιέννη στις 21/1/1634. Επομένως ο Σάινερ πρέπει να είχε επιστρέψει στη Βιέννη είτε τον Δεκέμβριο 1633, είτε τον Ιανουάριο 1634. Ο Σάινερ ήταν φανερά απρόθυμος να επιστρέψει στο Νάισε. Στη Βιέννη αντιμετώπισε την ανασφάλεια ως προς τη χρηματοδότηση του έργου του Rosa Ursina sive Sol.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Εξάλλου, το 1999 ένα νόμισμα διαμέτρου 35 mm με το πρόσωπο του Σάινερ κόπηκε στο Ίνγκολσταντ. Γραμματόσημο με τη μορφή του εκδόθηκε από τα ταχυδρομεία της Αυστρίας το 2005. Το μουσείο της πόλεως του Ίνγκολσταντ κατέχει μία προσωπογραφία του (ελαιογραφία, μετά το 1732), ενώ η Σπουδαστική Βιβλιοθήκη (Studienbibliothek) στο Ντίλινγκεν κοσμείται με μία τοιχογραφία που τον απεικονίζει, έργο του Ιγνατίου Σίλινγκ (Ignaz Schilling, 1702–1773).
Διοίκηση Κυλληνίας
H Διοίκηση Κυλληνίας ήταν παλαιότερη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους.
Διοικητική ιστορία
Το χρονικό διάστημα 1836-1845 ίσχυε στο Βασίλειο της Ελλάδας η διοικητική διαίρεση του 1836, με την οποία καταργήθηκε το νομαρχιακό σύστημα. Απότοκο ήταν ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος να καταργηθεί, ο οποίος κατόπιν χωρίστηκε στις Διοικήσεις Αχαΐας με έδρα την Πάτρα, Κυλληνίας με έδρα τα Καλάβρυτα, και Ηλείας με έδρα τον Πύργο.
Η Διοίκηση Κυλληνίας αποτελείτο από την Επαρχία Καλαβρύτων και τμήμα της κατηργημένης Επαρχίας Διποταμίας και έδρα της ορίστηκε η Κυναίθη (Καλάβρυτα). Μετονομάστηκε σε Διοίκηση Κυναίθης με τον νόμο της 22/6/1838 (4/7/1838) (ΦΕΚ 24). Μετονομάστηκε σε Διοίκηση Καλαβρύτων με το Νόμο ΚΕ΄, άρθρο 8, της 5ης Δεκεμβρίου 1845.
Η Διοίκηση Κυλληνίας απαρτιζόταν αρχικά από 20 δήμους, τους δήμους: Καλαβρύτων, Κερπηνής, Κερηνείας, Σελλινόης, Λαπαθών, Βλασίας, Καλλιφωνίας, Ψωφίδος, Πάου, Λυκουρίας, Κάτω Κλειτορίας, Κλειτορίας, Σουδενών, Κραθίδος, Αιγών, Νεζερών, Σειρών, Φελόης, Αροανείας και Νωνάκριδος. Το 1837 οι δήμοι Κερηνείας και Σελλινόης συγχωνεύτηκαν και σχημάτισαν το διευρυμένο Δήμο Σελληνόης. Την ίδια χρονιά συγχωνεύτηκαν και οι δήμοι Κάτω Κλειτορίας και Αροανείας και δημιούργησαν το νέο Δήμο Αροανείας. Το 1840 οι 18 πια δήμοι της Διοικήσεως Κυναίθης (όπως ονομαζόταν πλέον) μετασχηματίστηκαν σε 9, τους δήμους: Καλαβρύτων, Κερπινής, Λαπαθών, Αροανείας, Ψωφίδος, Κλειτορίας, Νωνάκριδος, Κράθιδος και Φελλόης. Στο μετασχηματισμό αυτό δεν συμπεριελήφθησαν οι οικισμοί του καταργηθέντος Δήμου Νεζερών. Αυτοί δεν προσαρτήθηκαν σε άλλο δήμο της Διοικήσεως Κυναίθης αλλά στον τότε Δήμο Φαρών που ανήκε στη Διοίκηση Αχαΐας.
Με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του 1845, και την κατάργηση του συστήματος των διοικήσεων και υποδιοικήσεων, επανήλθε το νομαρχιακό σύστημα του 1833 με το οποίο επανασυστάθηκε ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος ενώ η Διοίκηση Κυλληνίας καταργήθηκε και έδωσε τη θέση της στην Επαρχία Καλαβρύτων, που διατήρησε τα όρια και τη σύστασή της ως επαρχία του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος.
Βιβλιογραφία
Κ Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αχαΐας
Σουβλάκι
μικρογραφία|Σουβλάκι με ψωμί, σε υπαίθρια ψησταριά κατά τη διάρκεια σχολικής εορτής, στο Άργος. Το σουβλάκι, είναι ελληνικό έδεσμα από ψημένα κομμάτια κρέατος. Είναι ονομαστό σε όλο τον κόσμο και σερβίρεται κυρίως σε ειδικά καταστήματα (σουβλατζίδικα). Είναι επίσης και ένας τύπος γρήγορου φαγητού που συναντάται σε υπαίθριες εκδηλώσεις εορταστικού χαρακτήρα. Στα ελληνικά πανηγύρια, σχεδόν πάντα συναντώνται πρόχειρες ψησταριές που πουλούν σουβλάκια με ψωμί.
Όρος
Ονομάστηκε έτσι λόγω του τρόπου παρασκευής του: γιατί είναι κομμάτια κρέατος περασμένα σε μικρές μεταλλικές βέργες ή αλλιώς μικρές σούβλες.
Ιστορία
Η συνταγή είναι γνωστή από την ελληνική αρχαιότητα. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αθήναιου στο έργο του Δειπνοσοφιστές, ότι ο Ηγήσιππος στο Οψαρτυτικό του, δηλ. στον οδηγό μαγειρικής που έγραψε, αναφέρει ένα έδεσμα που λεγόταν κάνδαυλος και ήταν κάτι ανάλογο με το σημερινό σουβλάκι. Συνδύαζε κομμάτια από ψητό κρέας, πίτα, τυρί και άνηθο και σερβιριζόταν με ζουμί (Αθήναιος, Δειπνοσοφιστές, 12, 516d).
Το σουβλάκι από εντόσθια αναφέρεται σε ρωμαϊκά κείμενα του 1ου αιώνα μ.Χ. αλλά και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, όπου μετά την άλωση, μικροπωλητές πωλούσαν στους δρόμους, εκτός από φρούτα ή λαχανικά, και σουβλάκι με πίτα. Η λέξη «σουβλάκι» προέρχεται από τη σούβλα, που με τη σειρά της προέρχεται από το λατινικό subulus.
Συστατικά
μικρογραφία|Σουβλάκι με τηγανιτές πατάτες, λεμόνι, ντομάτα και αγγούρι.Αποτελείται από κομμάτια χοιρινού κρέατος περασμένου σε μικρή ξύλινη σούβλα από καλαμιά (για αυτό το λόγο σε κάποιες περιοχές ονομάζεται καλαμάκι) τα οποία για να καταναλωθούν πρέπει να ψηθούν.
Μπορεί να φτιαχτεί από κρέας κοτόπουλου, που αν τυλιχτεί με μπέικον, αποκαλείται «κοτομπέικον». Μπορεί να συνδυαστεί με πίτα.
Σπανιότερα φτιάχνεται και από κρέας αρνιού. Στην Ελλάδα, το αρνίσιο σουβλάκι (ντονέρ) δεν είναι τόσο διαδεδομένο, όπως για παράδειγμα είναι στις ανατολικές χώρες (Τουρκία, Αίγυπτος).
Παραλλαγές
Εκτός από το κλασσικό σουβλάκι, στα εστιατόρια φτιάχνονται και μεγαλύτερα σουβλάκια (μερίδες), όπου ανάμεσα στο κρέας υπάρχουν υλικά όπως κομμάτια ντομάτας ή και πιπεριάς, που συνοδεύονται από πατάτες.
Το κοντοσούβλι είναι παραλλαγή του σουβλακίου που ψήνεται μακριά και λεπτή μεταλλική σούβλα και καταναλώνεται συνήθως το Πάσχα. Τα κομμάτια του κρέατος πρέπει να είναι κομμένα μεγάλα, περίπου τρία έως πέντε εκατοστά.
Εναλλακτικά υπάρχει και το «εξοχικό» που συνήθως αποτελείται από κομμάτια χοιρινού, βοδινού ή κατσικίσιου κρέατος.
Ανά τις χώρες
εναλλ.=Σουβλακι|μικρογραφία|293x293εσ|Σουβλάκια κατά τη διάρκεια του ψησίματος.
Ελλάδα
Σε ορισμένες περιοχές της Νότιας Ελλάδας, αποκαλείται καλαμάκι (που του αποδίδεται στο υλικό κατασκευής της σούβλας).
Σερβίρεται σε μερίδες (συνοδευόμενο από διάφορα εδέσματα όπως πατάτες κ.τ.λ. ή σαλάτες), ως μονάδα (σαν σουβλάκι με κομμάτι ψωμιού), ως τυλιχτό (τυλιγμένο σε πίτα ή μικρή μπαγκέτα και παραγγέλνεται ως σουβλάκι σε πίτα ή μπαγκέτα μαζί με πατάτες, ντομάτα, κρεμμύδι, κέτσαπ και μουστάρδα, ενώ προαιρετικά μπορεί να προστεθεί κάποιο είδος σαλάτας σε μορφή σάλτσας, όπως τζατζίκι, τυροκαυτερή, κηπουρού, αγγουρομαγιονέζα κ.τ.λ.) και σκεπαστό (με πίτα πάνω-κάτω και στη μέση το κρέας με όλους τους πιθανούς προαναφερθέντες συνδυασμούς). Στην Κέρκυρα το τυλιχτό σουβλάκι ονομάζεται απλά πίτα και μπορεί να συνοδευτεί και από σάλτσα ντομάτας (σάρτσα στη κερκυραϊκή διάλεκτο) μαζί με τα υπόλοιπα υλικά.
Εννοιολογική διαμάχη
Το σουβλάκι αποτελεί θέμα εννοιολογικής διαμάχης μεταξύ των κατοίκων της Βορείου και της Νοτίου Ελλάδας. Στη Μακεδονία ως σουβλάκι εννοείται το σκέτο κρέας στη σούβλα του, ενώ στη Στερεά Ελλάδα εννοείται (συνήθως) το κρέας με αφαιρεμένη τη σούβλα και τυλιγμένο σε πίτα, και καλαμάκι το σκέτο κρέας μαζί με την ξύλινη (καλαμένια) σούβλα του.
Στην Κύπρο, η αναφορά στο έδεσμα γίνεται συνήθως στον πληθυντικό (εκτός και αν η αναφορά γίνεται για να καθοριστεί το κύριο υλικό, π.χ. κοτόπουλο σουβλάκι), καθώς στα σουβλατζίδικα σερβίρεται πάντοτε σε κυπριακή πίτα, η οποία (με το περιεχόμενό της) αποτελεί πλήρες γεύμα. Η παραδοσιακή (κυπριακή) πίτα, εκτός από χοιρινά σουβλάκια, περιλαμβάνει ντομάτα, μαϊντανό και κρεμμύδι, ενώ συχνά μπαίνει αγγουράκι και ψιλοκομμένο λάχανο (όπου στην Κύπρο λέγεται γραμπί). Αναφορικά με τα δευτερεύοντα συστατικά που συνοδεύουν τα σουβλάκια, υπάρχουν και ακόμη πιο τοπικές διαφοροποιήσεις, όπως για παράδειγμα το διαδεδομένο συνήθειο στη Λάρνακα να βάζουν στην πίτα και ταχίνι(ή τασιή στην Κύπρο), και στη Λεμεσό να βάζουν και πίκλες. Εκτός από χοιρινό σουβλάκι, τα σουβλατζίδικα στην Κύπρο σήμερα προσφέρουν επίσης κοτόπουλο σουβλάκι και σεφταλιά, τα οποία μπορούν να παραγγελθούν και σε συνδυασμό (π.χ. μία πίτα «μίξη», η οποία περιέχει κατά το ήμισυ σουβλάκια και κατά το ήμισυ σεφταλιά), καθώς και άλλα είδη σχάρας, όπως χαλούμι ή μανιτάρια στην πίτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Πρόχειρα φαγητά της ελληνικής κουζίνας Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Σάντουιτς Κατηγορία:Κρέας Κατηγορία:Εθνικά πιάτα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το χοιρινό κρέας
Σπορτ Μπίλυ
Σπορτ Μπίλι (αγγλικά Sport Billy) ήταν σειρά κινουμένων σχεδίων παραγωγής του 1979, της Filmation Associates και προβλήθηκε αρχικά στην Δυτική Γερμανία. Στη συνέχεια το 1982 στην Αμερική και στο δίκτυο NBC. Αποτελούνταν από 26 επεισόδια χωρισμένα σε δύο σεζόν που προβλήθηκαν με μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία, την Αυστρία, την Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και την Ισπανία.
Περίληψη της σειράς
Η σειρά είχε να κάνει με τις περιπέτειες του Σπορτ Μπίλλυ, ενός παιδιού που κατάγεται από τον πλανήτη Όλυμπος που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ήλιου και μοιάζει στη Γη. Το αγαπημένο του σπορ είναι το ποδόσφαιρο. Πάντα έχει μαζί του το κίτρινο βαλιτσάκι του, το οποίο περιέχει διάφορα εργαλεία ανάλογα με τις ανάγκες του Σπορτ Μπίλυ (από ρακέτα του τένις μέχρι αυτοκίνητο).