cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέρεντιθ Γουίλσον
Αυτοβιογραφία
Ο Γουίλσον έγραψε τρία απομνημονεύματα: And There I Stood With My Piccolo (1948), Eggs I Have Laid (1955) και But He Doesn't Know the Territory (1959).
Προσωπική ζωή
δεξιά|μικρογραφία|Αστέρι στο [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Hollywood Walk of Fame στο 6411 Hollywood Boulevard]] Ο Γουίλσον παντρεύτηκε τρεις φορές. Χώρισε από την πρώτη του σύζυγο, Ελισάβετ, όπως αναφέρθηκε σε ειδησεογραφικό δελτίο της 5ης Μαρτίου 1947. Προφανώς δεν είχαν καμία επαφή μετά το διαζύγιο και στα τρία απομνημονεύματά του δεν αναφέρεται ποτέ η Ελισάβετ, αν και την εξέπληξε στέλνοντάς της τριαντάφυλλα στις 20 Αυγούστου 1970, που θα ήταν η 50ή επέτειος του γάμου τους.
Ο Γουίλσον παντρεύτηκε τη Ραλίνα "Ρίνι" Ζάροβα, Ρωσίδα τραγουδίστρια όπερας, στις 13 Μαρτίου 1948. Πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1966. Ο Γουίλσον παντρεύτηκε τη Ρόουζμαρι Σάλιβαν τον Φεβρουάριο του 1968. Για χρόνια έζησε στο τμήμα Mandeville Canyon του Brentwood, Καλιφόρνια. Φίλοι και γείτονες τον θυμούνταν με αγάπη ως έναν ζεστό και φιλόξενο οικοδεσπότη που δεν του άρεσε τίποτα περισσότερο από το να παίζει πιάνο και να τραγουδά στα πάρτι. Συχνά έδινε στους επισκέπτες αυτόγραφα αντίγραφα του άλμπουμ του Meredith Willson Sings Songs from The Music Man. Το 1982, αυτός και η Ρόουζμαρι εμφανίστηκαν στο κοινό του The Lawrence Welk Show.
Ο Γουίλσον επέστρεψε αρκετές φορές στη γενέτειρά του για το Φεστιβάλ συγκροτημάτων της Βόρειας Αϊόβα, μια ετήσια εκδήλωση που γιορτάζει τη μουσική με ιδιαίτερη έμφαση στις μπάντες που βαδίζουν. Το Μέισον Σίτι ήταν ο τόπος της πρεμιέρας του 1962 της κινηματογραφικής ταινίας The Music Man, με οικοδεσπότη τον κυβερνήτη της Αϊόβα, Νόρμαν Έρμπε, η οποία είχε προγραμματιστεί να συμπέσει με το φεστιβάλ. Όπως ο χαρακτήρας του Χάρολντ Χιλ, ο Γουίλσον οδήγησε τη «Μεγάλη Παρέλαση» στην πόλη και η εκδήλωση περιλάμβανε ειδικές εμφανίσεις από τους αστέρες της ταινίας Σίρλεϊ Τζόουνς και Ρόμπερτ Πρέστον.
Ο Γουίλσον ήταν μέλος της Εθνικής Επίτιμης Αδελφότητας Συγκροτημάτων, Κάπα Κάπα Ψι.
Ο Γουίλσον πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το 1984 σε ηλικία 82 ετών. Η κηδεία του στο Μέισον Σίτι περιελάμβανε πενθούντες ντυμένους με κοστούμια Music Man και ένα κουαρτέτο κουρείου που τραγούδησε το "Lida Rose". Ο Γουίλσον είναι θαμμένος στην πόλη Μέισον.
Κληρονομιά
μικρογραφία| Άγαλμα του Γουίλσον στο Music Man Square
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα
Όμπλαστ Σπλιτ
Το 1818 πριν από την διάλυση της πρώην Αυστροουγγαρίας η περιοχή ανήκε στην επαρχία της με το όνομα Βασίλειο της Δαλματίας. Όταν η Δαλματία εντάχτηκε στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων αποτέλεσε τμήμα της επαρχίας Δαλματίας. Σαν περιφέρεια ιδρύθηκε το 1922 με το Σύνταγμα Βιντοβντάνσκι.
Αναφορές
Όμπλαστ Σπλιτ Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Κροατίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Νεφέλωμα Κόκκινη Αράχνη
Το Νεφέλωμα Κόκκινη Αράχνη ή NGC 6537 είναι πλανητικό νεφέλωμα το οποίο βρίσκεται κοντά στο κέντρο του Γαλαξία μας, στα βορειοδυτικά του αστερισμού Τοξότης. Το ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Έντουαρντ Τσαρλς Πίκερινγκ (Edward Charles Pickering) στις 15 Ιουλίου 1882. Έχει χαρακτηριστικό σχήμα, καθώς αποτελείται από δύο λοβούς, η ύπαρξη των οποίων ενδέχεται να οφείλεται σε κάποιο κάποιου δυαδικό συνοδό ή μαγνητικά πεδία. Οι λοβοί είναι συμμετρικοί και το όλο σχήμα θυμίζει το γράμμα "S". Αυτό πιθανόν να οφείλεται στην ύπαρξη αστέρα-συνοδού του κεντρικού άστρου του νεφελώματος, ενός λευκού νάνου.
Ο προαναφερθείς κεντρικός αστέρας είναι ό,τι απέμεινε από ένα πολύ μεγαλύτερο άστρο και παρέχει ισχυρούς και θερμούς ανέμους (≈10,000 K) που πνέουν με ταχύτητα 300 km/s και δημιουργούν κύματα ύψους 100 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων. Τα κύματα γεννώνται από υπερηχητικά σοκ όταν τα αέρια συμπιέζονται και θερμαίνονται μπροστά από τους λοβούς, που επεκτείνονται ραγδαία. Άτομα που παγιδεύονται στα σοκ εκπέμπουν ορατό φως. Στους ανέμους οφείλεται το χαρακτηριστικό σχήμα του νεφελώματος και εν μέρει η επέκτασή του.
Ο κεντρικός λευκός νάνος περιβάλλεται από νέφος σκόνης που καθιστά αδύνατο τον ακριβή προσδιορισμό των ιδιοτήτων του. Η θερμοκρασίες στην επιφάνεια του πιθανόν να κυμαίνονται στους 150.000-250.000 K, όμως εκτιμήσεις της τάξεως των 340.000 K ή ακόμα και των 500.000 Κ, δεν μπορούν να αποκλειστούν.
Υπάρχουν διάφορες εκτιμήσεις για την απόσταση του νεφελώματος από τη Γη: βάσει κάποιων εκτιμήσεων είναι 1.900 έτη φωτός όμως απόσταση της τάξεως των 3.000-8.000 θεωρείται πιθανότερη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6537 Κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός)
Χέρμαν Μινκόβσκι
Ο Χέρμαν Μινκόβσκι (γερμ. Hermann Minkowski, 22 Ιουνίου 1864 – 12 Ιανουαρίου 1909) ήταν Γερμανός μαθηματικός, καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Καίνιγκσμπεργκ, της Ζυρίχης και του Γκαίτινγκεν. Δημιούργησε και ανέπτυξε τη λεγόμενη «γεωμετρία των αριθμών» και εφάρμοσε γεωμετρικές μεθόδους για να επιλύσει προβλήματα στη Θεωρία αριθμών και τη μαθηματική φυσική.
Μπέηδες της Μάνης
Το Μπεηλίκι της Μάνης διατηρήθηκε μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Χέρμαν Μινκόβσκι
Ο Μινκόβσκι είναι γνωστότερος για τη θεμελιώδη συνεισφορά του που περιγράφει μαθηματικώς τον χώρο και τον χρόνο ως έναν τετραδιάστατο χώρο, που σήμερα είναι γνωστός ως «χωροχρόνος Μινκόβσκι» και διευκόλυνε τις γεωμετρικές ερμηνείες της ειδικής Θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν (1905).
Μπέηδες της Μάνης
Κατά την περίοδο αυτή Ηγεμόνες (Μπέηδες) αυτής αναδείχθηκαν οι παρακάτω κατά σχετικό πίνακα. Άπαντες είναι γηγενείς εκ των σημαντικότερων πατριών της Μανής :
Χέρμαν Μινκόβσκι
Οικογένεια, προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Χέρμαν Μινκόβσκι γεννήθηκε στην κωμόπολη Αλεκσότα του τότε Βασιλείου της Πολωνίας, το οποίο όμως από τότε (1864) υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία και σήμερα ανήκει στη Λιθουανία, ως «Αλεκσότας», όντας νότιο προάστιο του Κάουνας. Γονείς του ήταν ένα εύπορο ζεύγος Εβραίων, ο Λέβιν Μπόρουχ Μινκόφσκι, έμπορος που στήριξε με δωρεές του την ανέγερση της Συναγωγής του Κάουνας , και η Ραχήλ Ισαάκοβνα Τάουμπμαν. Ο Χέρμαν ήταν νεότερος αδελφός του ερευνητή ιατρού Όσκαρ Μινκόβσκι (γενν. 1858) και εξ αυτού θείος του αστροφυσικού Ρούντολφ Μινκόφσκι (1895-1976) Σε διάφορες πηγές η εθνικότητα του Μινκόβσκι δίνεται ως γερμανική, πολωνική   , γερμανο-λιθουανική ή ρωσική.
Μπέηδες της Μάνης
Γενικά οι Μπέηδες της Μάνης ήταν πρόσωπα ισχυρών κατά τόπων οικογενειών, ευρείας όμως αποδοχής, που απολάμβαναν εξαιρετικών τιμών τόσο στην περιοχή, όσο και εκτός αυτής. Σημαντικότεροι των παραπάνω ήταν ο Τζανέτος Γρηγοράκης, ο μακροβιότερος μπέης που διατηρήθηκε στο αξίωμά του για 16 ετών και του οποίου η περίοδος αναφέρεται εξαιρετικά θετικά, καθώς και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης.
Χέρμαν Μινκόβσκι
Οικογένεια, προσωπική ζωή και θάνατος
Προκειμένου να αποφύγει τον κατατρεγμό των Εβραίων στη Ρωσική Αυτοκρατορία, η οικογένεια Μινκόβσκι μετοίκησε το 1872 στο Καίνιξμπεργκ της Πρωσίας, όπου ο πατέρας ασχολήθηκε αρχικώς με την εξαγωγή κιλιμιών και αργότερα με την κατασκευή μηχανικών (κουρδιστών) παιχνιδιών με την επιχείρησή του «Λέβιν Μινκόβσκι και Υιός», μαζί με τον πρωτότοκο γιο του, τον Μαξ.
Μπέηδες της Μάνης
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Πελοπόννησο
Χέρμαν Μινκόβσκι
Οικογένεια, προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Χέρμαν σπούδασε στο Καίνιξμπεργκ και αργότερα δίδαξε εκεί, στη Βόννη, στη Ζυρίχη και τελικώς στο Γκέτινγκεν από το 1902 μέχρι τον θάνατό του το 1909. Νυμφεύθηκε την Αουγκούστε Άντλερ το 1897 και απέκτησαν μαζί δύο κόρες. Ο ηλεκτρολόγος μηχανικός και εφευρέτης Ράινχολντ Ρούντενμπεργκ ήταν γαμπρός του Χέρμαν Μινκόβσκι.
Ο Χ. Μινκόβσκι πέθανε αδόκητα από σκωληκοειδίτιδα στο Γκέτινγκεν, σε ηλικία 44 ετών. Η νεκρολογία που έγραψε για εκείνον ο Ντάβιντ Χίλμπερτ δείχνει τη βαθιά φιλία των δύο μαθηματικών:
Ο Μαξ Μπορν εξεφώνησε τον επικήδειο λόγο εκ μέρους των φοιτητών των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν.
Σπουδές και σταδιοδρομία
thumb|upright|Ο Μινκόβσκι το 1883, την εποχή που βραβεύθηκε με το Βραβείο Μαθηματικών της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο Μινκόβσκι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο «Αλμπερτίνα» του Καίνιξμπεργκ, από όπου πήρε το διδακτορικό του το 1885 υπό την επίβλεψη του Φέρντιναντ φον Λίντεμαν. Το 1883, όταν ακόμα ήταν φοιτητής εκεί, τιμήθηκε με το βραβείο μαθηματικών της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών για την εργασία του επί της θεωρίας των τετραγωνικών μορφών. Εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας του (ήταν 18 ετών) και του ότι ήταν άγνωστος τότε ως μαθηματικός, το γεγονός ότι μοιράσθηκε το βραβείο με τον εξέχοντα Βρετανό μαθηματικό Χένρυ Σμιθ (που ήταν τότε σαφώς γνωστότερος και το βραβείο τού δόθηκε μεταθανατίως, καθώς είχε πεθάνει μερικούς μήνες νωρίτερα) θορύβησε την κοινότητα των Βρετανών μαθηματικών. Η επιτροπή του βραβείου, παρότι δέχθηκε πολλά παράπονα, δεν άλλαξε ποτέ την απόφασή της.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης πανεπιστημιακής σταδιοδρομίας του, ο Μινκόβσκι δίδαξε σε τέσσερα πανεπιστήμια: στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, στο Πανεπιστήμιο του Καίνιξμπεργκ, στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και τέλος στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Επίσης δίδαξε για λίγο στο Eidgenössische Polytechnikum, το σημερινό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης, όπου υπήρξε δάσκαλος του Αϊνστάιν.
Ο Μινκόβσκι ερεύνησε την αριθμητική των τετραγωνικών μορφών, ιδίως στη γενική περίπτωση των n μεταβλητών, μια έρευνα που τον οδήγησε στο να μελετήσει ορισμένες γεωμετρικές ιδιότητες σε έναν χώρο n διαστάσεων. Το 1896 παρουσίασε τη «γεωμετρία των αριθμών», μια γεωμετρική μέθοδο που επέλυε προβλήματα της Θεωρίας των αριθμών. Δημιούργησε επίσης την καμπύλη Minkowski και τη διάσταση Minkowski-Bouligand μιας καμπύλης.
Το 1902, όταν έγινε καθηγητής στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν, συνεργάσθηκε στενά με τον Ντάβιντ Χίλμπερτ, τον οποίο είχε ήδη γνωρίσει στο Πανεπιστήμιο του Καίνιξμπεργκ. Στο Γκέτινγκεν ο Μινκόβσκι επέβλεψε τη διδακτορική έρευνα του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή.
Η συνεισφορά στη Θεωρία της σχετικότητας
Το 1908 ο Μινκόβσκι συνειδητοποίησε ότι η Ειδική Θεωρία της σχετικότητας, που είχε εισαχθεί από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν (πρώην φοιτητή του) το 1905, μπορούσε να κατανοηθεί καλύτερα στο πλαίσιο ενός τετραδιάστατου χώρου, που από τότε είναι γνωστός ως «χωρόχρονος Minkowski». Σε αυτόν ο χρόνος και χώρος δεν αποτελούν ξεχωριστές οντότητες, αλλά συνενώνονται σε έναν τετραδιάστατο χωροχρόνο, στον οποίο οι μετασχηματισμοί Λόρεντς της ειδικής σχετικότητας μπρούν να αναπαρασταθούν ισοδύναμα με χρήση της αναλλοίωτης ποσότητας (αποκαλείται «διάστημα») (όπου c η ταχύτητα του φωτός).
Η αρχή της εισηγήσεως του Χέρμαν Μινκόβσκι με τίτλο «Χώρος και χρόνος» στην 80ή Συνέλευση Γερμανών Φυσικών Επιστημόνων και Ιατρών, στις 21 Σεπτεμβρίου 1908, είναι σήμερα περίφημη:
"«Οι απόψεις περί χώρου και χρόνου που επιθυμώ να εκθέσω ενώπιόν σας έχουν εκπηδήσει από το έδαφος της πειραματικής φυσικής, και εκεί έγκειται το δυνατό σημείο τους. Είναι ριζοσπαστικές. Από εδώ και πέρα ο χώρος από μόνος του και ο χώρος από μόνος του είναι καταδικασμένοι να σβήσουν μετατρεπόμενοι σε απλές σκιές, και μόνο ένα είδος ενώσεως των δύο τους θα συνεχίσει να έχει ένα ανεξάρτητο νόημα πραγματικότητας.»"
Αρχειακό υλικό
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γεωμέτρες Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας
Γκίλντφορντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Εκκεντρότητα
thumb|300px|right|Όλοι οι τύποι των κωνικών τομών, κατά αύξουσα εκκεντρότητα. Η [[καμπυλότητα μειώνεται όσο η εκκεντρότητα αυξάνεται.]] Η εκκεντρότητα είναι ένα μέγεθος που χαρακτηρίζει κάθε κωνική τομή και κατ' επέκταση, και την τροχιά ενός ουράνιου σώματος γύρω από ένα άλλο, καθώς όλες οι τροχιές σε πεδίο βαρύτητας είναι κωνικές τομές.
Στρατηγάτο Παλατζά
Το Στρατηγάτο Παλατζά (Στρατηγάτον Παλατζά) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα.
Η Άννα Κομνηνή το αναφέρει στην Αλεξιάδα σαν στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως. Περιλάμβανε το Κάστρο του Παλατζά την ομώνυμη πολίχνη, και τα γύρω χωριά. Περιλάμβανε το Κάστρο του Παλατζά, στην σημερινή Συρία όπου ταυτίζεται με το Μπαλγκάτ, την ομώνυμη πολίχνη, και τα γύρω χωριά.
Αρχικά δημιουργήθηκε σαν ξεχωριστό θέμα αλλά με την απελευθέρωση της Αντιόχειας και την δημιουργία του Δουκάτου, εντάχτηκε την ίδια χρονιά, εκεί σαν στρατηγίδα του.
Εκκεντρότητα
Συνεπώς, αντίστροφα, εκ του μέτρου μιας εκκεντρότητας είναι δυνατή η αντίληψη του σχήματος της κωνικής τομής της παραγωγής της.
Στρατηγάτο Παλατζά
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Εκκεντρότητα
Μαθηματικός ορισμός
Ο μαθηματικός τύπος που δίνει την εκκεντρότητα είναι:
όπου a\,\! είναι το μήκος του μεγάλου ημιάξονα της κωνικής τομής, b\,\! το μήκος του μικρού ημιάξονα, και το k\,\! είναι ίσο με +1 για την έλλειψη, 0 για την παραβολή και -1 για την υπερβολή.
Λέγεται επίσης πρώτη εκκεντρότητα όταν χρειάζεται να διακριθεί από τη δεύτερη εκκεντρότητα e', που χρησιμοποιείται μερικές φορές για ευκολία στους υπολογισμούς. Η δεύτερη εκκεντρότητα είναι:
και σχετίζεται με την πρώτη εκκεντρότητα μέσω της εξίσωσης:
Έλλειψη
Σε μια έλλειψη, όπου το μήκος του μεγάλου ημιάξονα είναι a\,\! και το μήκος του μικρού ημιάξονα b\,\! η εκκεντρότητα, e\,\!, είναι το ημίτονο της γωνιακής εκκεντρότητας, που δίνεται από τον τύπο:
MAC Cosmetics
Η MAC Cosmetics, που σχεδιάζεται ως M·A·C είναι μια εταιρία καλλυντικών που ιδρύθηκε στο Τορόντο το 1984, από τους Φρανκ Τόσκαν & Φρανκ Άντζελο. Η έδρα της πλέον είναι στη Νέα Υόρκη και από το 1988 ανήκει στην Estée Lauder Companies.
Εκκεντρότητα
Έλλειψη
Η εκκεντρότητα είναι ο λόγος της απόστασης μεταξύ των εστιών (F_1\,\! και F_2\,\!) προς το μήκος του μεγάλου άξονα (AB\,\!):
MAC Cosmetics
Είναι μια από τρεις μεγαλύτερες μάρκες προϊόντων ομορφιάς παγκοσμίως, με ετήσια έσοδα που ξεπερνούν τα 1 δις δολάρια.
Εκκεντρότητα
Έλλειψη
.
MAC Cosmetics
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Κοσμητική
Εκκεντρότητα
Έλλειψη
Παρόμοια, η δεύτερη εκκεντρότητα είναι η εφαπτομένη της γωνιακής εκκεντρότητας:
Ευθεία
Μια ευθεία ή ευθύγραμμο τμήμα μπορεί να θεωρηθεί ως έλλειψη με μικρό άξονα μηδενικού μήκους. Έτσι το b είναι μηδέν, κι αν αντικαταστήσουμε αυτή την τιμή στην εξίσωση της εκκεντρότητας, το αποτέλεσμα είναι 1.
Αν ορίσουμε μια κωνική τομή ως τον γεωμετρικό τόπο των σημείων Q γύρω από ένα σημείο P και τη διευθετούσα L, όπου με  την κάθετη απόσταση από τη διευθετούσα στο Q και e η εκκεντρότητα, τότε η τιμή e=∞ θα δώσει μια ευθεία.
Υπερβολή
Για κάθε υπερβολή, ο τύπος που δίνει την εκκεντρότητα είναι:
με a\,\! το μήκος του μεγάλου ημιάξονα και b\,\! το μήκος του μικρού ημιάξονα.
Επιφάνειες
Η εκκεντρότητα μιας επιφάνειας είναι η εκκεντρότητα μιας ορισμένη τομής της. Για παράδειγμα, σε ένα τρισδιάστατο ελλειψοειδές η μεσημβρινή εκκεντρότητα είναι αυτή της έλλειψης που σχηματίζεται από μια τομή που περιέχει το μεγάλο και το μικρό άξονα (ένας από τους οποίους θα είναι ο πολικός άξονας) και η ισημερινή εκκεντρότητα είναι της έλλειψης που δημιουργείται από μια τομή που διέρχεται από το κέντρο, κάθετα στον πολικό άξονα.
Εκκεντρότητα τροχιάς
thumb|Παραδείγματα τροχιών για διάφορες τιμές της εκκεντρότητας Σύμφωνα με τα αξιώματα της Αστροδυναμικής, κάθε τροχιά ενός σώματος γύρω από ένα άλλο σε πεδίο βαρυτικών δυνάμεων είναι κωνική τομή. Η εκκεντρότητα αυτής της κωνικής τομής, ή αλλιώς τροχιακή εκκεντρότητα ή εκκεντρότητα τροχιάς, είναι σημαντική παράμετρος που καθορίζει το σχήμα της, και εξαρτάται μεταξύ άλλων και από τα ενεργειακά χαρακτηριστικά της.
Όπως και στον μαθηματικό ορισμό της, η εκκεντρότητα της τροχιάς (e\,\!) παίρνει τις ακόλουθες τιμές
Υπολογισμός
Η εκκεντρότητα μιας τροχιάς μπορεί να υπολογιστεί από τα διανύσματα της θέσης και της ταχύτητας ενός κινητού ως μέτρο του διανύσματος της εκκεντρότητας:
όπου είναι το διάνυσμα της εκκεντρότητας.
Για τις ελλειπτικές τροχιές μπορεί επίσης να υπολογιστεί από την απόσταση ανάμεσα στο περίκεντρο και το απόκεντρο: όπου:
Παραδείγματα
Η εκκεντρότητα της τροχιάς της Γης είναι σήμερα 0,0167. Με το πέρασμα των αιώνων, η εκκεντρότητα αυτή μεταβάλλεται από σχεδόν 0 σε περίπου 0,05, ως αποτέλεσμα της βαρυτικής αλληλεπίδρασης με τα άλλα σώματα του ηλιακού συστήματος.
Ο πλανήτης Ερμής (με εκκεντρότητα 0,2056) είναι ο πλανήτης με την πιο έκκεντρη τροχιά στο ηλιακό μας σύστημα. Πριν τον επανακαθορισμό της έννοιας του πλανήτη από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση το 2006, ο πλανήτης νάνος Πλούτωνας κατείχε τον τίτλο, με εκκεντρότητα 0,248. Η τροχιά της Σελήνης επίσης χαρακτηρίζεται από μεγάλη εκκεντρότητα (0,0554) σε σχέση με τις τροχιές άλλων σωμάτων του ηλιακού συστήματος.
Οι περισσότεροι αστεροειδείς έχουν εκκεντρότητες μεταξύ 0 και 0,35, με μέση τιμή 0,17. Οι μεγάλες αυτές τιμές οφείλονται στη βαρυτική επίδραση του Δία και σε παλαιότερες συγκρούσεις.
Η εκκεντρότητα των κομητών είναι συνήθως κοντά στο 1. Οι περιοδικοί κομήτες έχουν τροχιές μεγάλης εκκεντρότητας, λίγο κάτω από 1. Η ελλειπτική τροχιά του Κομήτη του Χάλεϊ έχει εκκεντρότητα 0,967. Οι μη-περιοδικοί κομήτες, δηλαδή αυτοί που δεν επιστρέφουν στο ηλιακό μας σύστημα, ακολουθούν σχεδόν παραβολικές τροχιές κι έτσι η εκκεντρότητά τους πλησιάζει το 1. Παραδείγματα αποτελούν ο Κομήτης Χέιλ-Μποπ με 0.995086 και ο Κομήτης Μακνώτ με 1.000030. Ο κομήτης Χέιλ Μποπ έχει εκκεντρότητα μικρότερη του 1, δηλαδή η τροχιά του είναι ελλειπτική και τελικά θα επιστρέψει, όμως αυτό θα συμβεί το έτος 4.380. Η τροχιά του κομήτη Μακνώτ, από την άλλη, είναι υπερβολική κι έτσι ο κομήτης θα εγκαταλείψει το ηλιακό σύστημα για πάντα.
Ο Τρίτωνας, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του πλανήτη Ποσειδώνα, πιστεύεται ότι είναι το μοναδικό ουράνιο σώμα στο δικό μας ηλιακό σύστημα του οποίου η τροχιά είναι απόλυτα κυκλική με εκκεντρότητα μηδέν.
Εκκεντρότητες της τροχιάς των πλανητών
Η εκκεντρότητα της τροχιάς των πλανητών και των νάνων πλανητών του ηλιακού μας συστήματος παρατίθεται στους παρακάτω πίνακες(*).
Εκκεντρότητα και εποχές
Η διάρκεια των εποχών είναι ανάλογη με το εμβαδό που σαρώνει το διάνυσμα θέσης της Γης μεταξύ ισημεριών και ηλιοστασίων, κι έτσι όταν η εκκεντρότητα είναι μεγάλη οι εποχές που εμφανίζονται όταν ο πλανήτης είναι στο πιο απομακρυσμένο σημείο της τροχιάς του (αφήλιο) θα είναι μεγαλύτερες σε διάρκεια. Σήμερα, ο χειμώνας και το φθινόπωρο του βόρειου ημισφαιρίου εμφανίζονται στο περιήλιο, όταν η Γη κινείται με την μεγαλύτερη ταχύτητα πάνω στην τροχιά της. Ως αποτέλεσμα, οι δυο αυτές εποχές είναι λίγο συντομότερες από την άνοιξη και το καλοκαίρι, Το 2006, το καλοκαίρι ήταν 4,66 μέρες μεγαλύτερο από το χειμώνα και η άνοιξη 2,9 μέρες μεγαλύτερη σε διάρκεια από το φθινόπωρο. Η μετάπτωση των ισημεριών μεταβάλλει σιγά-σιγά το σημείο της τροχιάς όπου σημειώνονται τα ηλιοστάσια και οι ισημερίες. Μέσα στα επόμενα 10.000 χρόνια, οι χειμώνες του βόρειου ημισφαιρίου θα γίνουν προοδευτικά μεγαλύτεροι σε διάρκεια και τα καλοκαίρια μικρότερα. Η θερμοκρασία του πλανήτη όμως δεν θα ελαττωθεί λόγω αυτού του γεγονότος, καθώς η εκκεντρότητα της τροχιάς της Γης θα έχει πέσει τότε στη μισή τιμή από τη σημερινή, κάτι που σημαίνει μικρότερη μέση απόσταση από τον Ήλιο και μεγαλύτερες θερμοκρασίες λόγω μεγαλύτερης εισροής ηλιακής ενέργειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωνικές τομές Κατηγορία:Αναλυτική γεωμετρία
Θαλάσσιος λέοντας
Ταξονομία
Μαζί με τις γουνοφόρες φώκιες, αποτελούν την οικογένεια των Ωταριιδών, συλλογικά γνωστές ως ωταρίες. Μέχρι πρόσφατα, οι θαλάσσιοι λέοντες ομαδοποιούνταν σε μία ξεχωριστή υποοικογένεια των Ωταριινών, ενώ οι γουνοφόρε φώκιες ομαδοποιούνταν στην υποοικογένεια των Αρκτοκεφαλινών. Αυτή η διαίρεση βασιζόταν στο πιο φανερό κοινό χαρακτηριστικό που μοιράζονται οι γουνοφόρες φώκιες και που απουσιάζει στους θαλάσσιους λέοντες, δηλαδή το πυκνό υπογούνιο χαρακτηριστικό των τελευταίων. Πρόσφατα γενετικά στοιχεία, εντούτοις, αποτελούν ισχυρή ένδειξη ότι ο Καλλόρρινος, το γένος της βόρειας γουνοφόρας φώκιας, είναι πιο στενά συνδεδεμένη με κάποια είδη θαλάσσιων λεόντων παρά με το άλλο γένος γουνοφόρας φώκιας, Αρκτοκέφαλος. Επομένως, η διάκριση των υποοικογενειών γουνοφόρων φωκιών/θαλάσσιων λεόντων έχει καταργηθεί από πολλές ταξονομίες. Οι θαλάσσιοι λέοντες συγγενεύουν με τον θαλάσσιο ίππο και την φώκια. Παρ' όλα αυτά, όλες οι γουνοφόρες φώκιες έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά: τη γούνα, γενικώς μικρότερα μεγέθη, μακρύτερα ταξίδια για την εύρεση τροφής, μικρότερα και περισσότερα είδη θηραμάτων και μεγαλύτερο φυλετικό διμορφισμό. Όλοι οι θαλάσσιοι λέοντες έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά, κυρίως το χοντρό, κοντό τρίχωμα, μεγαλύτερο όγκο και μεγαλύτερα θηράματα από τις γουνοφόρες φώκιες. Για αυτούς τους λόγους, ο διαχωρισμός παραμένει χρήσιμος.
Αλληλεπιδράσεις με τους ανθρώπους
Επίθεση θαλασσίου λέοντα σε ανθρώπους είναι σπάνιο φαινόμενο. Σε μία εξαιρετικά ασυνήθιστη επίθεση το 2007 στην Δυτική Αυστραλία, ένας θαλάσσιος λέοντας πήδηξε από το νερό και χτύπησε σοβαρά ένα 13 ετών κορίτσι που κυματοδρομούσε πίσω από ένα ταχύπλοο. Ο θαλάσσιος λέοντας φάνηκε να προετοιμάζεται για μια δεύτερη επίθεση, όταν το κορίτσι διασώθηκε. Ένας Αυστραλιανός θαλάσσιος βιολόγος γνωμάτευσε ότι ο θαλάσσιος λέοντας ίσως είχε δει το κορίτσι "σαν μία κουρελένια κούκλα" για να παίξει μαζί της. Στον Άγιο Φραγκίσκο, όπου ένας διαρκώς αυξανόμενος πληθυσμός θαλασσίων λεόντων της Καλιφόρνιας συνωστίζεται στην προκυμαία κατά μήκος του κόλπου του Αγίου Φραγκίσκου, έχουν υπάρξει στα τελευταία χρόνια επεισόδια κολυμβητών να δαγκωθούν στα πόδια από μεγάλα, επιθετικά αρσενικά, πιθανώς ως εδαφικέ πράξεις.
Ο λαός Μότσε του αρχαίου Περού λάτρευαν την θάλασσα και τα ζώα της, και συχνά απεικόνιζαν τους θαλάσσιους λέοντες στην τέχνη τους.
Παραπομπές
Θαλάσσιος λέοντας Κατηγορία:Πτερυγιόποδα
Νήσος Κόκος
250px|thumb|right|Ορθογραφική προβολή με επίκεντρο πάνω από την Νήσο Κόκος 300px|thumb|right|Χάρτης Νήσου Κόκος Η Νήσος Κόκος (στα Ισπανικά: Isla del Coco) είναι ένα νησί που βρίσκεται έξω από τις ακτές της Κόστα Ρίκα. Αποτελεί την 11η διαίρεση (μία από τις 13 διαιρέσεις) του Καντονιού Πουνταρένας της Επαρχίας Πουνταρένας. Δεν πρέπει να συγχέεται με τις Κόκος (Κήλινγκ) Νήσους. Είναι ένα από τα Εθνικά Πάρκα της Κόστα Ρίκα. οι Τουρίστες επιτρέπεται να επισκεπτούν το νησί μόνον με την άδεια των χωροφυλάκων του νησιού, και δεν επιτρέπεται να κατασκηνώσουν ή να κοιμηθούν στο νησί. Βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, 550 χμ από την Ειρηνική ακτή της Κόστα Ρίκα, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 05°31′08″Β, 087°04′18″Δ.
Η έκταση του είναι 23,85 χμ², περίπου 8Χ3 χμ σε διαστάσεις, σε ένα κατά προσέγγιση ορθογώνιο σχήμα. Ο Σταθμός Ουάφερ (Estación Wafer) βρίσκεται στον Κόλπο Ουάφερ (Bahía Wafer) στην βόρεια ακτή. Το Σέρρο Ιγκλέσιας (Cerro Iglesias), η κορυφή, έχει 671 μ ύψος και υψώνεται στην νοτιοδυτική πλευρά του νησιού. Η περίμετρος είναι περίπου 21 χμ. Η Νήσος Κόκος και οι περιβάλλουσες βραχονησίδες του είναι τα μόνα αναδυόμενα νησιά της Πλάκας Κόκος, μιας από τις μικρές τεκτονικές πλάκες. Καθώς περιβάλλεται από βαθιά νερά με αντίθετα ρεύματα, το θαυμάζουν οι αυτοδύτες για τους πληθυσμούς Σφυροκέφαλων Καρχαριών, Σαλαχιών και Δελφινιών.
Η Νήσος Κόκος βρίσκεται σχεδόν στήν ακριβώς αντίθετη θέση της υδρογείου με τις Νήσους Κόκος (Κήλινγκ) νότια της Σουμάτρας.
Γκούσταφ Κίλιαν
Ο Γκούσταφ Κίλιαν (Gustav Killian, 2 Ιουνίου 1860 – 24 Φεβρουαρίου 1921) ήταν Γερμανός λαρυγγολόγος, θεμελιωτής της βρογχοσκοπήσεως.
Νήσος Κόκος
Το νησί έγινε επίσημα τμήμα της Κόστα Ρίκα με τη δημοσίευση νόμου του Συντάγματος της Κόστα Ρίκα στις 7 Νοεμβρίου 1949. Στις 12 Μαΐου 1970 η νησιωτική περιοχή της Νήσου Κόκος ενσωματώθηκε διοικητικά στο Κεντρικό Καντόνι της Επαρχίας Πουνταρένας με την Εκτελεστική Απόφαση 27, κάνοντας την την 11η Διαίρεση του Κεντρικού Καντονιού. Το νησί ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο με Εκτελεστική Απόφαση το 1978.
Γκούσταφ Κίλιαν
Οικογένεια και βίος
Ο πατέρας του Γκούσταφ, ο Γιόχαν Μπάπτιστ Καίσαρ Κίλιαν (1820-1889), ήταν διδάκτορας και καθηγητής σε γυμνάσιο, ενώ η μητέρα του Απολλωνία το γένος Χέπφελ (Apollonia Höpfel), είχε πεθάνει πρόωρα, σε ηλικία 31 ετών, από χολέρα.
Νήσος Κόκος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Απομονωμένα νησιά
Γκούσταφ Κίλιαν
Οικογένεια και βίος
Ο Γκούσταφ γεννήθηκε στο Μάιντς και σπουδασε στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ. Ξεκίνησε την άσκηση της ιατρικής έχοντας την ειδικότητα της ωτορινολαρυγγολογίας στο Μάινχαϊμ, αλλά ύστερα από λίγο καιρό, επειδή είχε ανακοινώσει πολλές και αξιόλογες επιστημονικές εργασίες, του ανέθεσαν τη θέση του επιμελητή και βοηθού του καθηγητή Βίλχελμ Χακ (Hack, 1851–1887) στην έδρα της «ωτολαρυγγολογίας» στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς. Ο πρόωρος και αιφνίδιος θάνατος του Χακ οδήγησε στη διαδοχή του από τον Κίλιαν, αν και δεν έγινε αμέσως καθηγητής. Η επαναστατική συμβολή του στη βρογχοσκόπηση ωστόσο του απέφερε τον διορισμό ως καθηγητή της «λαρυγγολογίας» στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και το Charité, στην πρώτη ιστορικά θέση καθηγητή σε αυτή την υποειδικότητα σε ολόκληρη τη Γερμανία. Αλλά το τελικό και μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του ήταν στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, ως υφηγητή και μετέπειτα καθηγητή της «ρινολογίας και λαρυγγολογίας» (η «ωτολογία» είχε ανατεθεί σε έναν άλλο υφηγητή).
thumb|Ο Κίλιαν επιδεικνύει το άκαμπτο βρογχοσκόπιο σε τομή πτώματος. Ο Κίλιαν πραγματοποίησε μεγάλες προόδους στη διάγνωση και τη θεραπεία παθήσεων των υπολαρυγγικών οδών, ιδίως στη διάγνωση και την αφαίρεση ξένων σωμάτων από τους βρόγχους, με τη δική του νέα τεχνική του βρογχοσκοπικού ελέγχου. Το 1898 προκάλεσε μια επανάσταση στην ειδικότητά του, κατορθώνοντας να κατασκευάσει ένα απλό βασικά όργανο σε μορφή σωλήνα, με το οποίο ήταν δυνατό, εισάγοντάς το στην αναπνευστική οδό, να παρατηρεί ξένα σώματα μέσα στους πνεύμονες και με ειδικά εργαλεία, που ο ίδιος επίσης είχε κατασκευάσει, να τα αφαιρεί. Ο Κίλιαν εισήγαγε και μια άλλη καινοτομία, γνωστή ως «λαρυγγοσκοπία αιωρήσεως», στην τεχνική της ειδικότητάς του. Δεν συνέγραψε ποτέ μονογραφία (βιβλίο) πάνω στο βρογχοσκόπιο, μια παράλειψη που καλύφθηκε από τους φοιτητές του. His book, Die Schwebelaryngoscopic, κυκλοφόρησε το 1920.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Ωτορινολαρυγγολογοι
Μελβούρνη
Η Μελβούρνη (Melbourne, προφέρεται Μέλμπoυρν) είναι πόλη της Αυστραλίας και πρωτεύουσα της Πολιτείας της Βικτώριας. Είναι η δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Αυστραλίας μετά το Σίδνεϊ.
Ο πληθυσμός της Μελβούρνης με βάση την απογραφή του 2016 υπολογίζεται σε 4.725.316 κατοίκους. Σχεδόν το 1/4 του πληθυσμού της περιοχής προέρχεται από το εξωτερικό. Η πρώτη περίοδος της μετανάστευσης προς την πόλη ξεκίνησε στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν στην περιοχή ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα χρυσού. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μελβούρνη εγκαταστάθηκαν πολλοί μετανάστες από τις Μεσογειακές χώρες, ιδιαίτερα από την Ιταλία και την Ελλάδα.
Η Μελβούρνη παρουσιάζει και ένα πλούσιο αρχιτεκτονικό σύνολο οικοδομημάτων από Βικτωριανό ρυθμό μέχρι σύγχρονους ουρανοξύστες και γέφυρες, ενώ ένα μεγάλο δίκτυο ιστορικού τραμ διασχίζει την πόλη.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|thumb|200px|Χάρτης της Ευρύτερης Μελβούρνης και του [[Τζιλόνγκ.]]
Η Μελβούρνη βρίσκεται στη νοτιοανατολική Αυστραλία. Είναι χτισμένη επί των εκβολών του ποταμού Γιάρρα. Η πόλη καλύπτει μια έκταση ανατολικά-βορειοανατολικά του Κόλπου του Φιλίππου, προς την περιοχή του Κοιλάδας του Γιάρρα και των λόφων των οροσειρών Ντάντενονγκ, συνολικού χώρου 8.806 τετρ. χιλιομέτρων. Είναι κτισμένη επί μιας στενής παραλιακής λωρίδας και κρασπέδων λόφων η οποία και χωρίζεται από τις Αυστραλιανές Άλπεις με την κοιλάδα του ποταμού Μάρεϊ, σε απόσταση 180 χλμ. βόρεια.
Η κεντρική πόλη (City of Melbourne) καταλαμβάνει συνολική έκταση 36,2 τετρ. χλμ. εκ της συνολικής έκτασης της ομώνυμης Μητροπολιτικής Περιοχής. Ανατολικά και δυτικά της κύριας πόλης εκτείνονται τα περίχωρα αυτής σημαντικότερα των οποίων είναι το Ρίτσμοντ, η Κόλινγουντ, το Φίτζροϊ, η Μόρντιαλογκ, η Φράνγκστον, η Μόρνιγκτον, η Νανεβέντιγκ και η Μπέλγκραβ.
Νοτιοδυτικά της Μελβούρνης βρίσκεται η πόλη Τζιλόνγκ σε απόσταση 65 χλμ. από αυτή.
Κλίμα
Το κλίμα της Μελβούρνης είναι εύκρατο, ωκεάνιο και αρκετά δροσερό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία φθάνει τους 14°C. Ο Ιούλιος που είναι ο ψυχρότερος μήνας έχει μέση θερμοκρασία 9,5 °C, ενώ ο Ιανουάριος, ο θερμότερος έχει 26 °C (79°F). Το ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 65 εκ.
Ιστορία
Η Μελβούρνη ιδρύθηκε το 1835 από τον Ιωάννη Μπάτμαν και πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους λιμένες του νοτίου ημισφαιρίου. Από το 1901 μέχρι τον καθορισμό της Καμπέρας ως πρωτεύουσας και έδρας της κυβέρνησης, η Μελβούρνη ήταν η πρωτεύουσα της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας. Ειδικά μετά την ανακάλυψη χρυσού στο Μπαλάρατ το 1851 ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε εκπληκτικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 ο πληθυσμός της Μελβούρνης έφτανε τους 3.592.591 κατοίκους. Στην απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της πόλης υπολογίστηκε στους 3.999.982 κατοίκους, σημειώνοντας αύξηση 9,7%. Στην απογραφή του 2016 ο πληθυσμός της πόλης υπολογίστηκε στους 4.725.316 κατοίκους. Ο μέσος όρος ηλικίας των κατοίκων της Ευρύτερης Μελβούρνης το 2011 ήταν τα 36 χρόνια.
Με βάση την απογραφή του 2011, τo 66,3% αυτών μιλούσε στα σπίτια του μόνο στην Αγγλική γλώσσα, 2,8% στα Ελληνικά (113.407 κάτοικοι), 2,8% στα Ιταλικά (112.686 κάτοικοι) και 2,2 Μανδαρίνικα Κινέζικα (100.598 κάτοικοι). To 27,2% των κατοίκων δήλωσαν μέλη της Καθολικής Εκκλησίας, 10,8% Αγγλικανοί και 5,5% μέλη της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και ένα 4% Βουδιστές. Επίσης ένα 23,5% δήλωσε πως δεν ακολουθεί καμία θρησκεία.
Σύμφωνα με τις μετρήσεις (2012), η Μελβούρνη αναπτύσσεται με έναν ετήσιο ρυθμό μεγέθους 1,9%, ελάχιστα πάνω από τον μέσο ρυθμό αύξησης του συνόλου των πρωτευουσών των πολιτειών της Αυστραλίας (1,8%). Σε επίπεδο πολιτείας, η αύξηση του πληθυσμού της Ευρύτερης Μελβούρνης αντιπροσωπεύει το 87% της αύξησης του πληθυσμού της Βικτόριας.
Εθνοτικές ομάδες
Ο πληθυσμός της Μελβούρνης το 1947 αριθμούσε 1.227.000 κατοίκους. Από το 1960 και μετά ένας μεγάλος αριθμός μεταναστών κυρίως από τη Μεσόγειο (Έλληνες και Ιταλοί) αλλά και από ασιατικές περιοχές (Λιβανέζοι, Ιρανοί, Εβραίοι και Βιετναμέζοι) εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην πόλη και το 1983 έφθασε τους 2.865.000 κατοίκους, ενώ το 1998 πλησίασε τους 3.372.000 κατοίκους. Στη Μελβούρνη κατοικεί το 50% των Ελλήνων της Αυστραλίας.
Σήμερα, στην ευρύτερη περιοχή της Μελβούρνης κατοικούν μετανάστες από περισσότερες από 140 χώρες. Ο σταδιακός αποικισμός της πόλης έγινε με τέσσερα κύρια μεταναστευτικά κύματα. Το πρώτο κύμα τοποθετείται την δεκαετία του 1830 και περιελάμβανε κατά κύριο λόγο Ευρωπαίους μετανάστες Άγγλο-Κελτικής καταγωγής. Το δεύτερο κύμα προήρθε μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων χρυσού το 1850. Οι μετανάστες αυτού του κύματος προέρχονταν από όλο τον κόσμο, ενώ σημαντική ανάμεσά τους ήταν η παρουσία μεταναστών από την Κίνα. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ένα νέο πλήθος μεταναστών, κυρίως από χώρες της Ευρώπης, αύξησε εκ νέου τον αριθμό τους στην πόλη. Το τελευταίο κύριο μεταναστευτικό κύμα έκανε την εμφάνισή του τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Την περίοδο αυτή στην περιοχή εγκαταστάθηκαν κυρίως μετανάστες από το Βιετνάμ και την Καμπότζη.
Αυτά τα τέσσερα κύρια μεταναστευτικά κύματα, αλλά και η σταδιακή μετακίνηση κατοίκων από άλλες περιοχές στην Αυστραλία όπως φοιτητών για τα μεγάλα ιδρύματα της πόλης, οδήγησε στον σταδιακό εκτοπισμό των ιθαγενών κατοίκων της περιοχής. Στην απογραφή του 2011, ο πληθυσμός των Αβοριγίνων της Μελβούρνης έφθανε τους 18.024 κατοίκους, με μέσο όρο ηλικίας τα 23 χρόνια.
Οικονομία
thumb|200px|right|Τουρίστες σε άμαξα στο κέντρο της Μελβούρνης
Εμπόριο
Αν και η γεωργία θεωρείται αρκετά ανεπτυγμένη στη γύρω περιοχή η πόλη αποτελεί εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Η Μελβούρνη αποτελεί τη μεγαλύτερη πύλη του εξαγωγικού εμπορίου όλης της ηπείρου. Επίσης από τον λιμένα της διεξάγεται η ναυτιλιακή σύνδεση με την Τασμανία.
Τουρισμός
Η Μελβούρνη είναι περίφημη για τα τρία σπουδαία πάρκα της (το Εθνικό, της Βικτωρίας και της Αλεξάνδρας) και τους Βασιλικούς βοτανικούς κήπους, που δημιουργήθηκαν το 1845 και θεωρούνται από τους σπουδαιότερους του κόσμου στο είδος τους, με περισσότερα από 10.000 διαφορετικά είδη δένδρων και φυτών, που την περιβάλλουν, κατά μήκος του ποταμού Γιάρρα.
Από τα αξιολογότερα κτίρια της πόλης θεωρούνται η Εθνική Πινακοθήκη της Βικτωρίας, μία από τις πλουσιότερες του κόσμου, το Νομισματοκοπείο, το Αστεροσκοπείο, το Πανεπιστήμιο καθώς και ο Αγγλικανικός και Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικοί ναοί.
Πολιτιστικά Σταυροδρόμια
Οι τρεις κύριες μη αγγλόφωνες εθνοτικές ομάδες της πόλης, οι Έλληνες, οι Ιταλοί και οι Κινέζοι συγκεντρώνουν την επιχειρηματική παρουσία τους σε τρία ξεχωριστά κέντρα στην περιοχή της Μελβούρνης. Ο Δήμος της Μελβούρνης αναγνωρίζει τις τρεις αυτές περιοχές με τον όρο «Πολιτιστικά Σταυροδρόμια της Μελβούρνης» (Cultural precincts), αναγνωρίζοντας την πολιτιστική τους παρουσία στην πόλη.
Το παραδοσιακό κέντρο των Ελληνικών επιχειρήσεων στην Μελβούρνη, το «Ελληνικό Σταυροδρόμι» (Greek precinct), τοποθετείται γύρω από την οδό Λόνσντεϊλ (Lonsdale Street) της πόλης και περιλαμβάνει μαγαζιά που ασχολούνται κατά κύριο λόγο με τον τομέα της εστίασης. Η οδός Lonsdale αποτελεί τόπο διεξαγωγής μέρος των εορταστικών εκδηλώσεων των Ελλήνων της Μελβούρνης, όπως το Φεστιβάλ Αντίποδες της Μελβούρνης.
Στην περιοχή του προαστίου Κάρλτον βρίσκεται το «Lygon Street cultural precinct», που συχνά αναφέρεται και ως «Μικρή Ιταλία». Αποτελεί το κέντρο των Ιταλών της περιοχής, με επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα της εστίασης και των επαγγελματικών υπηρεσιών.
Προάστια
Η Μελβούρνη, σύμφωνα με την εφημερίδα Χέραλτ Σαν, είναι η τέταρτη πιο εξαπλωμένη πόλη της Γης. Έχει αρκετά προάστια. Τα πιο σημαντικά είναι: Το Κάρλτον, το Μόνι Ποντζ, το Χώθορν, το Φράνκστον, το Γουέριμπι, το Τάλλαμαριν, το Τούρακ, το Φιτζρόυ και πολλά άλλα.
Λαογραφία
Ο ανταγωνισμός μεταξύ Μελβούρνης και Σίδνεϊ αποτελεί ένα συνεχές αντιπαλλόμενο θέμα ευθυμογραφημάτων, περίπου αντίστοιχα με τα ελληνικά περί Ποντίων, Χιωτών, Πατρινών κ.λπ..
Λα Ουνιόν
Η Αουατσαπάν (ισπανικά: Ahuachapán) είναι μια πόλη του Ελ Σαλβαδόρ. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Λα Ουνιόν. Έχει πληθυσμό 26.739 κατοίκων (2006).
Γεωραφία
Η Λα Ουνιόν βρίσκεται ανατολικά του Ελ Σαλβαδόρ και νότια του Λα Ουνιόν. Είναι μια από τις ανατολικότερες πόλεις του Ελ Σαλβαδόρ. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Ρούμπιο, νοτιοανατολικά της Μπέγια Βίστα και βορειοδυτικά της Ροδρίγκες. Έχει έκταση 144.43 τ.χλμ..
Δημογραφία
Η Λα Ουνιόν είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 26.739 κατοίκους. Έχει πυκνότητα 185 κατοίκων ανά τ.χλμ..
Σπύρος Παπαθανασάκης
Ο Σπύρος Παπαθανασάκης γεννήθηκε, μεγάλωσε και δραστηριοποιείται στο Τορόντο του Καναδά. Έχει Ελληνική Καταγωγή.
Κατέχει μεταφορική εταιρεία στον Καναδά και κέντρα νυχτερινής διασκέδασης, ενώ ακόμη διαχειρίζεται youth centers. Ακόμη έχει κατέβει και ως υποψήφιος για τη θέση του επικεφαλής Παιδείας στο Τορόντο. Επίσης είναι ιδιοκτήτης εταιρείας η οποία ασχολείται με την έρευνα για την αντιμετώπιση του καρκίνου.
Ο Σπύρος Παπαθανασάκης ανέλαβε την ομάδα στην Football League και ρύθμισε τις οφειλές της σωζοντας τη απο την διαλυση. Υπό προεδρίας Παπαθανάσακη, η νεα ΠΑΕ ΑΕΠ ΗΡΑΚΛΗΣ οδηγήθηκε απο τον ιδιο και τους βοηθους του στη διάλυση τον Σεπτέμβριο του 2017.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ελλάδας
Δουκάτο της Γκαέτα
μικρογραφία|το έμβλημα του Δουκάτου Το Δουκάτο της Γκαέτα, Γαέτα για τους Βυζαντινούς, (Ducato di Gaeta), ήταν Ναυτική Δημοκρατία στην Ιταλική χερσόνησο. Δημιουργήθηκε τον 9ο αιώνα σαν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όπου διοικούνταν από έναν υψηλόβαθμο στρατιωτικό, συνήθως στρατηγό, με τον τίτλο του δουξ. Αργότερα ανεξαρτητοποιήθηκε από το Βυζάντιο ωσότου προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Σικελίας το 1140, είχε την πρωτεύουσα την πόλη Γκαέτα.
Ιστορία
Δημιουργήθηκε στις αρχές του ένατου αιώνα ως τοπική κοινότητα. Στη συνέχεια άρχισε να αναπτύσσεται ως αυτόνομο βυζαντινό δουκάτο, πολεμώντας με τους Λομβαρδούς και τους Σαρακηνούς μέχρι που απέκτησε πλήρη αυτονομία από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Η προέλευση του Δουκάτου της Γκαέτα βρίσκεται στην περίπλοκη πολιτική κατάσταση της περιοχής: μια μικρή συσσώρευση ψαράδων τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ., η Γκαέτα αναπτύχθηκε χάρη στις πρώτες ομάδες φυγάδων που, μετά τον Βυζαντινογοτθικό πόλεμο (535-553 ) και η κατάκτηση των του Νότου της Ιταλικής χερσονήσου από τους Λομβαρδούς (570), εγκατέλειψαν τις ρωμαϊκές παράκτιες πόλεις της Φορμίας και, δευτερευόντως, το Μίντουρνο, για να βρουν καταφύγιο στο ακρωτήριο της Γκαέτα. Αυτή η τοποθεσία εγγυάται μεγαλύτερη προστασία, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει καλύτερες θαλάσσιες συνδέσεις με τη Ρώμη, τη Νάπολη και την Κωνσταντινούπολη.
Από τον έκτο αιώνα το κάστρο αναπτύχθηκε δημογραφικά, ενώ οι ρωμαϊκές πόλεις ερημώθηκαν. Η προέλευση του δουκάτου συνέβη στις πρώτες δεκαετίες του ένατου αιώνα, όταν η πόλη απέκτησε αυτονομία από την Κωνσταντινούπολη, με την οποία συνδέθηκε μετά την παπική απόπειρα να την προσαρτήσει στα δικά της εδάφη. Παρόλο που εξαρτάται από την κεντρική εξουσία, η απόσταση της βυζαντινής πρωτεύουσας επέτρεπε de facto ανεξαρτησία. Οι Λομβαρδοί αρχικά δεν παρενέβησαν, αφήνοντας μέρος της ακτής ανάμεσα στα βουνά Αουρούντσι, τον ποταμό Γκαριγκλιάνο και το Τυρρηνικό Πέλαγος απαλλαγμένα από την κυριαρχία τους.
Διοικούνταν από έναν Rector που κατοικούσε στο κάστρο Λεόπολις και διαχειρίστηκε το δουκάτο προς το συμφέρον του παπισμού. Η κύρια πηγή για την ιστορία της Γκαέτα, κατά τη διάρκεια της δουκικής περιόδου, ήταν το Codex diplomaticus cajetanus, μια συλλογή επίσημων εγγράφων.
Ο τίτλος του Βυζαντινού ύπατου, που πιστοποιήθηκε τον ένατο αιώνα στους άρχοντες της Γκαέτα, είχε βυζαντινή καταγωγή και αντιστοιχούσε στον Λατίνο πρόξενο. Το 778, η Γκαέτα ήταν η έδρα από την οποία ο πατρίκιος Σικελίας, ο Αντίοχος ή ο Ελπίδιος, διευθύνει την εκστρατεία εναντίον των Σαρακηνών που προσπαθούσαν να καταλάβουν την Καμπανία. Ήδη το 810 υπήρχε ο σχηματισμός ενός στόλου Γκαετανών. Στις πηγές η Γκαέτα αναφέρθηκε ως κάστρο μέχρι το 867, τότε η σημασία της αυξήθηκε τόσο πολύ που ονομαζόταν πόλη. Στη Φόρμια χτίστηκε ένα δουκικό μέγαρο από τον Πάπα Ζαχαρία για να αναχαιτίσει τον επεκτατισμό της Γκαέτα.
Ο πρώτος πρόξενος της Γκαέτα που αναγνώρίστηκε "de facto" δούξ, ο Κωνσταντίνος της Γκαέτα, ήταν αρχικά βυζαντινός υποτελής του Ανδρέα Β' της Νάπολης. Μαζί με τον πατέρα του, τον Κόμη Ανατόλιο, εκπροσώπησαν τη περίφημη οικογένεια Γκαετάνι. Με την απόκτηση μιας ολοένα και πιο αξιοσημείωτης αυτονομίας, ο Κωνσταντίνος, με τον γιο του Μαρίνο Α΄ υπερασπίστηκε την πόλη από επιθέσεις πειρατών Σαρακηνών και ανέπτυξε οχυρώσεις, κτίρια, τείχη και κάστρα. Το 849 εργάστηκε ενεργά για τη συγκρότηση της συμμαχίας γνωστής ως Λίγκα της Καμπανίας, πρωταγωνίστρια της θρυλικής μάχης της Όστια για την υπεράσπιση της Ρώμης.
Ήταν με τον Κωνσταντίνο και τον Δούκα Μαρίνο Α΄ που η Γκαέτα άρχισε να νομοθετεί και να κόβει το δικό της νόμισμα, επινοώντας το "Φολλάρο". Έτσι ξεκίνησε η περίοδος της θαλάσσιας δημοκρατίας της Γκαέτα , η οποία κράτησε μέχρι το 1140, όταν το δουκάτο συμπεριλήφθηκε στο βασίλειο της Σικελίας. Η έννοια της ναυτικής δημοκρατίας δεν είναι αρχαία, αλλά γεννήθηκε με ιστοριογραφία του 19ου αιώνα, η οποία έδειξε με αυτό το όνομα τις πόλεις που απολάμβαναν de facto ανεξαρτησία, υποτελείς ή κατά όνομα υποτελείς, του βυζαντινού αυτοκράτορα όπως η Αμάλφι και η Γκαέτα. μικρογραφία|Το Δουκάτο της Γκαέτα ανάμεσα στις άλλες Βυζαντινές και Λομβαρδικές κτήσεις το 1000 Ο Κωνσταντίνος της Γκαέτα, διάσημος εκπρόσωπος της οικογένειας Γκαετάνι, απομακρύνθηκε, κατά πάσα πιθανότητα, βίαια από τον Ντοκιμπίλ Α΄, ο οποίος ίδρυσε δυναστεία και επιβεβαίωσε την de facto ανεξαρτησία της Γκαέτα.
Η δυναστεία του Ντοκιμπίλ εργάστηκε σκληρά για να προωθήσει τη Γκαέτα μέσω έργων και συμμαχιών. Ένωσε τις δυνάμεις του με τους χριστιανούς γείτονες και τον πάπα εναντίον μουσουλμάνων πειρατών. Έφτιαξε ένα επιβλητικό παλάτι και αύξησε το κύρος και τον πλούτο της πόλης. Ο Ντοκιμπίλ έκανε τη Γκαέτα ανεξάρτητη από το Δουκάτο της Νάπολης και με αποφασιστική πολιτική απέρριψε τους ίδιους επεκτατικούς στόχους του Παπισμού προς το Δουκάτο.
Η Γκαέτα παρέμεινε ονομαστικά βυζαντινή περιοχή μέχρι τα μέσα του 10ου αιώνα. Μετά τη συμμετοχή του στη μάχη του Γκαριγκλιάνο, ο δούκας Ιωάννης μπόρεσε να επεκτείνει τη δύναμη του μέχρι το Γκαριγκλιάνο και να λάβει τον τίτλο του πατρικίου από το Βυζάντιο, το οποίο έδωσε στην οικογένειά του το αξίωμα του δούκα.
Πηγές απέδωσαν εννέα κάστρα στο δουκάτο: Campello, Castro Argento (κοντά στο Μιντούρνο), Fratte, Itri, Maranola, Sperlonga, Spigno, Suio και Vetera (τώρα εξαφανίστηκε εντελώς) και τις πόλεις Γκαέτα και Traetto.
Το 962, η Γκαέτα πέρασε στον Πάντολφο Τενταδίφερο, τον πρίγκιπα της Λομβαρδίας. Το 976, το δουκάτο έγινε βασσαλάτο του Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Πάπα, οπότε η υποταγή του πέρασε από την Ανατολική Αυτοκρατορία στη Δυτική. Η Γκαέτα κατακτήθηκε από τους Λομβαρδούς το 1032. Το 1038, ο Παντόλφο Ντι Κάπουα, ο οποίος έγινε Πάντολφο Α΄ της Γκαέτα, εκδιώχθηκε από τον Γκουαμάριο του Σαλέρνο.
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Ζόνενσταϊν-μπάι-Πίρνα
right|thumb|300px|Το κεντρικό κτίσμα, το οποίο σήμερα έχει μετατραπεί σε μνημείο Το Ζόνενσταϊν-μπάι-Πίρνα (Sonnenstein-bei-Pirna) είναι φρούριο κτισμένο κοντά στην κωμόπολη Πίρνα κοντά στη Δρέσδη της Γερμανίας. Το φρούριο κατασκευάστηκε περίπου στα 1460 στα ερείπια ενός μεσαιωνικού κάστρου και, από το 1811, άρχισε να χρησιμοποιείται ως κλινική για πνευματικά καθυστερημένα άτομα, με τα επίσημα εγκαίνια να γίνονται το 1826. Το ίδρυμα έγινε γνωστό για την ανθρωπιστική παράδοσή του στην φροντίδα αυτών των ασθενών.
Το 1928 ο έως τότε υποδιευθυντής του Ιδρύματος Χέρμαν Πάουλ Νίτσε (Hermann Paul Nitsche, 1876 - 1948) έγινε διευθυντής του. Το Ίδρυμα περιέθαλπτε, εκείνη την εποχή, περίπου 700 άτομα με ψυχικές παθήσεις και πνευματική καθυστέρηση. Το 1940 ο Νίτσε έγινε υποδιευθυντής στην υπηρεσία "Τ-4", επικεφαλής της οποίας ήταν ο Βέρνερ Χάιντε (ο Νίτσε τον διαδέχτηκε το 1941), ο οποίος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το ίδρυμα ως ένα από τα ενταγμένα στο Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 και το αποκάλεσε NS-Tötungsanstalt Sonnenstein (Ναζιστικό Ίδρυμα Ευθανασίας). Για το σκοπό αυτό κατασκευάστηκαν στο ίδρυμα ένας θάλαμος αερίων και ένα κρεματόριο: Το κελάρι στο υπόγειο του κτιρίου C 16 μετατράπηκε σε θάλαμο αερίων (μονοξειδίου του άνθρακα). Γύρω από το κτίριο υψώθηκε μεγάλος πέτρινος φράκτης, ορατός και σήμερα. Αυξήθηκε επίσης το προσωπικό, το οποίο έφθασε τα 200 άτομα (ιατροί, νοσοκόμοι οδηγοί οχημάτων, εργάτες, υπάλληλοι γραφείου και αστυνομικοί). Σε σχεδόν καθημερινή βάση μεταφέρονταν στο Ζόνενστάιν ασθενείς από άλλα ιδρύματα της χώρας και, αφού γινόταν λεπτομερής καταγραφή τους, μεταφέρονταν παρουσία δύο ιατρών στο κελάρι του C 16 όπου εξοντώνονταν. Οι ιατροί επινοούσαν, στη συνέχεια, μια αληθοφανή αιτία θανάτου για τον καθένα. Τα πτώματα μεταφέρονταν από εργάτες στο κρεματόριο, όπου, πριν την αποτέφρωση, υφίσταντο νεκροτομή όχι για να διαπιστωθεί η αιτία θανάτου αλλά για να τους αφαιρεθεί οποιοδήποτε πολύτιμο αντικείμενο μπορεί να είχαν, όπως, π.χ., χρυσά δόντια, βέρες κτλ. Οι στάχτες είτε απορρίπτονταν μαζί με τα υπόλοιπα απορρίμματα του ιδρύματος είτε ρίπτονταν στον ποταμό Έλβα, που περνά πλάι στον φράκτη τις νυκτερινές ώρες.
Το 1941 το πρόγραμμα Τ-4 ανεστάλη, καθώς οι συνεχείς θάνατοι πολλών ατόμων με ψυχικές παθήσεις (αλλά κατά τα άλλα σωματικά υγιών) είχε δημιουργήσει έντονες υποψίες. Οι Ναζί φρόντισαν να εξαλείψουν κάθε ίχνος των συμβάντων εκεί, μετατρέποντας εκ νέου σε κελάρι τον θάλαμο αερίων και αποσυναρμολογώντας τις εγκαταστάσεις στο κρεματόριο. Περίπου τα 2/3 των "απασχολουμένων" στο Ζόνενστάιν μεταφέρθηκαν, το 1942, στα στρατόπεδα εξόντωσης της Τρεμπλίνκα, του Σομπιμπόρ και του Μπέλζεκ, στα πλαίσια της Επιχείρησης Ράινχαρντ για την εξόντωση των Εβραίων, με το σκεπτικό ότι η εμπειρία που είχαν αποκτήσει στο Ζόνενστάιν έπρεπε να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης στα νέα στρατόπεδα.
Μετά την καταστροφή των εγκαταστάσεων και την μεταφορά του προσωπικού, το Ίδρυμα χρησιμοποιήθηκε, από το 1942 και εντεύθεν, ως νοσοκομείο της Βέρμαχτ. Η χρήση του ως ιδρύματος εξόντωσης αποκαλύφθηκε εν μέρει κατά την Δίκη της Νυρεμβέργης, γεγονός που οδήγησε στην συνακόλουθη Δίκη των ιατρών, στην οποία παραπέμφθηκε και ο Νίτσε. Τα διαπραχθέντα εκεί εγκλήματα αποσιωπήθηκαν ολοσχερώς μετά το πέρας της δίκης και σχεδόν ξεχάστηκαν, καθώς συνέβαλε σε αυτό και το ανατολικογερμανικό καθεστώς. Τα αποτρόπαια αυτά γεγονότα επανήλθαν στο προσκήνιο σταδιακά από το 1989 και ύστερα. Από το 1991 και ύστερα κάτοικοι της Πίρνα και συγγενείς των θυμάτων εργάστηκαν από κοινού δημιουργώντας την οργάνωση "Kuratorium Gedenkstätte Sonnenstein e.V" και κατασκεύασαν μνημείο, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2000 ενώ το κεντρικό κτίσμα μετατράπηκε σε χώρο μόνιμης έκθεσης.
Παραπομπές
Ζ Ζ
Φρίντριχ Γκίντσελ
Ο Φρίντριχ Καρλ Γκίντσελ (Friedrich Karl Ginzel, 26 Φεβρουαρίου 1850 – 29 Ιουνίου 1926) ήταν αυστριακός αστρονόμος, τα έργα του οποίου στην αρχαία χρονογραφία και τα ημερολόγια των αρχαίων ήταν αποδεκτά ως κορυφαία στον τομέα τους και θεωρούνται έργα αναφοράς.
Γεννήθηκε στο Ράιχενμπεργκ της Βοημίας, το σημερινό Λίμπερετς της Τσεχίας. Αρχικά ασχολήθηκε με τις τροχιές κομητών, στη συνέχεια με την κίνηση της Σελήνης και αργότερα έγινε ειδικός στα θέματα των ηλιακών και σεληνιακών εκλείψεων, κάτι που τον οδήγησε στη μελέτη της χρονολογίας των αρχαίων, δεδομένου ότι οι εκλείψεις καταγραφόταν πάντα ως σημαντικά γεγονότα. Από τη δραστηριότητά του αυτή προέκυψαν σημαντικά έργα του, τα «Εγχειρίδια Μαθηματικής και Τεχνικής Χρονογραφίας» (Handbuch der mathematischen und technischen Chronologie - χρησιμοποιείται ο όρος chronologie ο οποίος στα ελληνικά αποδίδεται καλύτερα ως χρονογραφία ή χρονογράφηση), στην αρχαία χρονογραφία και τα ημερολόγια των αρχαίων λαών.
Ο πρώτος τόμος αφορά χρονογραφία των Βαβυλωνίων, Αιγυπτίων, Μωαμεθανών, Περσών, Ινδών, Νοτιοασιατών, Κινέζων,Ιαπώνων και Κεντροαμερικανών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από το δεύτερο τόμο που αφορά την Εβραϊκή, πρωτόγονων λαών, Ελληνική και Ρωμαϊκή χρονογραφία, είναι ο κατάλογος για τους επώνυμους άρχοντες της αρχαίας Αθήνας, ο οποίος συνεχίζει να αποτελεί έργο αναφοράς, όπως και πολλοί άλλοι πίνακες του έργου του. Στον τρίτο του τόμο βρίσκεται η χρονογραφία Μακεδόνων, Μικρασιατών, Συρίας, Γερμανών και Κελτών, του Μεσαίωνα, των Βυζαντινών και των Ρώσων, Αρμενίων, Κοπτών, Αβυσσηνίων, της σύγχρονης εποχής.
Ο Γκίντσελ πέθανε στο Βερολίνο.
Αναφορές
Κατηγορία:Αυστριακοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Έγκιλμαρ Β΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Έγκιλμαρ Β΄, γερμ. Egilmar II από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1108-1142).
Βιογραφία
Ήταν o μόνος γιος του Έγκιλμαρ Α΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Ρίχεντσα του Ντίτμαρσεν, κόρης του Ντέντο του Γκόσεκ.