cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στεφάν Αϊραπετγιάν
2018–2020: Eesti Laul και Maskis Laulja
Ο Αϊραπετγιάν συμμετείχε στον μουσικό διαγωνισμό Eesti Laul σε τέσσερις περιπτώσεις, κερδίζοντας μία φορά. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν το 2018 ως μέρος ενός ντουέτου που ονομάζεται Vajé με το τραγούδι "Laura (Walk with Me)", τερματίζοντας τρίτος στον σούπερ τελικό. Η πρώτη του σόλο συμμετοχή ήταν το 2019 με το τραγούδι "Without You", το οποίο κέρδισε την ψήφο της κριτικής επιτροπής στον μεγάλο τελικό και προκρίθηκε στον σούπερ τελικό, τερματίζοντας τρίτος. Στη συνέχεια μπήκε το 2020 με το τραγούδι "By My Side", το οποίο τερμάτισε έβδομο στον μεγάλο τελικό.
Το 2020, ο Αϊραπετγιάν κέρδισε ως Κριός (Εσθονικά: Jäär) στην πρώτη έκδοση του The Masked Singer. Πήρε το δρόμο του προς τον τελικό, όπου ανακηρύχθηκε νικητής του διαγωνισμού.
2022–σήμερα: Επιστροφή στο Eesti Laul και στη Eurovision
Το 2022, ο Αϊραπετγιάν συμμετείχε στο Eesti Laul 2022 με το τραγούδι "Hope" και κέρδισε ανάμεσα σε 40 συμμετοχές. Η νίκη του χάρισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Εσθονία στον στο Τορίνο. Στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, έπαιξε 12ος στον δεύτερο ημιτελικό και κατέλαβε την 5η θέση, που τον προκρίνει στον τελικό. Στον τελικό τερμάτισε στην 13η θέση με 141 βαθμούς.
Hope
Το "Hope" είναι ένα τραγούδι του Εσθονο-Αρμένιου τραγουδιστή Στεφάν Αϊραπετγιάν. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Εσθονία στον στο Τορίνο της Ιταλίας μετά τη νίκη του στο Eesti Laul 2022, τον εθνικό τελικό της Εσθονίας.
Ιστορικό
Το μουσικό βίντεο για το τραγούδι γυρίστηκε στην έρημο Tabernas στην Αλμερία της Ισπανίας.
Eesti Laul 2022
Το Eesti Laul 2022 ήταν η δέκατη τέταρτη έκδοση της εθνικής επιλογής της Εσθονίας Eesti Laul, η οποία επέλεξε τη συμμετοχή της Εσθονίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022. Η μορφή του διαγωνισμού περιλάμβανε τέσσερις προημιτελικούς στις 20 Νοεμβρίου, 27 Νοεμβρίου, 4 Δεκεμβρίου και 11 Δεκεμβρίου 2021, δύο ημιτελικούς στις 3 και 5 Φεβρουαρίου 2022 και έναν τελικός στις 12 Φεβρουαρίου 2022. Δέκα τραγούδια διαγωνίστηκαν σε κάθε προημιτελικό και πέντε από κάθε προημιτελικό προκρίθηκαν στους ημιτελικούς. Δέκα τραγούδια διαγωνίστηκαν σε κάθε ημιτελικό και τα πέντε κορυφαία από κάθε ημιτελικό προκρίθηκαν για να ολοκληρώσουν τη σύνθεση των δέκα τραγουδιών στον τελικό. Τα αποτελέσματα των προημιτελικών καθορίστηκαν αποκλειστικά με δημόσια τηλεψηφοφορία για τους τρεις πρώτους προκριματικούς και ψήφους επαγγελματικής κριτικής επιτροπής για τον τέταρτο και τον πέμπτο προκριματικό, ενώ τα αποτελέσματα των ημιτελικών καθορίστηκαν από τον συνδυασμό 50/50 της κριτικής επιτροπής και δημόσια ψηφοφορία για τους πρώτους προκριματικούς και δεύτερος γύρος δημόσιας τηλεψηφοφορίας για τους υπόλοιπους προκριματικούς. Το νικητήριο τραγούδι στον τελικό επιλέχθηκε σε δύο γύρους ψηφοφορίας: τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου επέλεξαν τα τρία κορυφαία τραγούδια μέσω του συνδυασμού 50/50 της κριτικής επιτροπής και της ψηφοφορίας κοινού, ενώ ο δεύτερος γύρος (υπερτελικός) καθόρισε τον νικητή αποκλειστικά με δημόσια τηλεψηφοφορία.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, η ERR άνοιξε την περίοδο υποβολής για τους καλλιτέχνες και τους συνθέτες για να υποβάλουν τις συμμετοχές τους έως τις 20 Οκτωβρίου 2021 μέσω μιας διαδικτυακής πλατφόρμας μεταφόρτωσης. Κάθε καλλιτέχνης και τραγουδοποιός μπορούσε να υποβάλει έως και πέντε συμμετοχές. Οι ξένες συνεργασίες επιτρέπονταν εφόσον ένας από τους τραγουδοποιούς ήταν Εσθονός και ότι υπήρχαν το πολύ δύο ξένοι τραγουδοποιοί, ο ένας ήταν ο συνθέτης και ο άλλος ο στιχουργός. Επίσης, επιβλήθηκε τέλος για τα τραγούδια που υποβλήθηκαν στον διαγωνισμό, με 50 ευρώ για τραγούδια στην εσθονική γλώσσα και 100 ευρώ για τραγούδια σε άλλες γλώσσες. Έως την προθεσμία παραλήφθηκαν 202 υποβολές, εκ των οποίων οι 84 ήταν στα Εσθονικά και οι άλλες ήταν στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά και σε μια φανταστική γλώσσα. Μια κριτική επιτροπή 17 μελών αποτελούμενη από τους Andi Raig, Bert Järvet, Eda-Ines Etti, Eric Kammiste, Heili Klandorf, Henri Laumets, Hugo Martin Maasikas, Jürgen Pärnsalu, Kadiah, Kaspar Viilup, Kerli Kivilaan, Laubre, Leonardo Romanello, Liis Lemsalu, Meelis Meri, Tarmo Hõbe και Thea Paluoja επέλεξαν 40 προημιφιναλίστ από τις υποβολές και δέκα από τα επιλεγμένα τραγούδια ανακοινώθηκαν κάθε εβδομάδα στο ψυχαγωγικό πρόγραμμα ETV Ringvaade, μεταξύ 15 Νοεμβρίου 2021 και 7 Δεκεμβρίου 2021.
Το τραγούδι θα διαγωνιζόταν στον τρίτο προημιτελικό. Δέκα τραγούδια διαγωνίστηκαν για τρεις θέσεις στους ημιτελικούς με το αποτέλεσμα να αποφασίζεται από δημόσια τηλεψηφοφορία. Οι υπόλοιποι δύο προκριθέντες αποφασίστηκαν με τις ψήφους από την κριτική επιτροπή. Ο Στέφαν θα προκρινόταν ως φιναλίστ από τηλεψηφοφορία.
Το τραγούδι θα διαγωνιζόταν στον τελικό στις 12 Φεβρουαρίου 2022. Οι τρεις αρχικοί σούπερ φιναλίστ καθορίστηκαν από συνδυασμένη κριτική επιτροπή και ψηφοφορία κοινού, ενώ ο νικητής αναδείχθηκε από τον δεύτερο γύρο δημόσιας τηλεψηφοφορίας. Ο Στέφαν θα προκρινόταν από τον πρώτο γύρο, τερματίζοντας πρώτος με 22 βαθμούς. Στον δεύτερο γύρο, ο Στέφαν θα ερχόταν και πάλι πρώτος, κερδίζοντας 35.681 τηλεψήφους, κερδίζοντας τον διαγωνισμό.
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τις Μεγάλες Πέντε (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν από έναν από τους δύο ημιτελικούς προκειμένου να διαγωνιστούν για τον τελικό, ενώ οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό θα προκριθούν στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκή ιστορία ψηφοφορίας να τοποθετούνται στο ίδιο δοχείο. Στις 25 Ιανουαρίου 2022, διεξήχθη κλήρωση κατανομής που έφερε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράστασης θα ερμήνευε. Η Εσθονία προκρίθηκε στον δεύτερο ημιτελικό, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2022, και εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό της παράστασης, στη 12η θέση από τις 18 χώρες που παίζουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αρμένιοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Εσθονία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Μαρτσέλλο Γκαντίνι
Ο Μαρτσέλλο Γκαντίνι (Marcello Gandini, 26 Αυγούστου 1938) είναι Ιταλός σχεδιαστής αυτοκινήτων. Αρχικά εργάστηκε για το τμήμα σχεδιασμού της Μπερτόνε (Bertone) και το 1980 αποχώρησε για να εργαστεί ως ανεξάρτητος σχεδιαστής.
Βιογραφία
Ο Ιταλός σχεδιαστής, εμπνευστής πολλών τεχνικών καινοτομιών που επηρέασαν την εξέλιξη των αγωνιστικών και μη αυτοκινήτων, γεννήθηκε στο Τορίνο το 1938. Σπούδασε βιομηχανικό σχεδιασμό στο Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του, από όπου αποφοίτησε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ως ένας από τους πολλά υποσχόμενους νέους σχεδιαστές.
Δραστηριοποιήθηκε αρχικά στη σχεδίαση βιομηχανικών προϊόντων, αλλά και επίπλων, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Οι πρώτες του εργασίες στο χώρο του αυτοκινήτου έγιναν τελείως ερασιτεχνικά και, βέβαια, δεν έτυχαν κάποιας αναγνώρισης. Οι πρώτες προσπάθειες έγιναν πάνω στα σχέδια ενός Φίατ Άμπαρθ (Abarth 750 Zagato), αυτοκινήτου ιδιαίτερα εκκεντρικού για την εποχή, στο οποίο ο Γκαντίνι έδωσε ακόμη περισσότερα εντυπωσιακά στοιχεία στην εμφάνιση, με πρώτο και κύριο την μείωση του όγκου της «ουράς» του οχήματος. Το σχέδιο δεν έγινε ευμενώς αποδεκτό από την κάπως σκληροπυρηνική αυτοκινητοβιομηχανία του Τορίνο, πράγμα που ανάγκασε το σχεδιαστή να στραφεί σε άλλους τομείς σχεδίασης, για βιοποριστικούς λόγους.
Συνεργάστηκε με εταιρίες κατασκευής οχημάτων μεταφορών, κυρίως σε πλωτά μέσα, γεγονός που άνοιξε τους εργασιακούς ορίζοντες του νεαρού Γκαντίνι και σε άλλες πόλεις της Ιταλίας, ιδιαίτερα στο Μιλάνο, όπου και υλοποιήθηκε το πρώτο του σχέδιο: ένα σκάφος μεταφοράς αργίλου. Οι διάφορες μελέτες του, που πλέον είναι πιο ώριμες και λειτουργικές, δεν αφήνουν ασυγκίνητο τον τότε κραταιό άνδρα του σχεδιασμού της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας Νούτσιο Μπερτόνε (Nuccio Bertone), ο οποίος τον καλεί, το 1965, να ενταχθεί στο δυναμικό της εταιρείας του. Εκεί ο Γκαντίνι συναντά "ιερά τέρατα" της σχεδίασης αυτοκινήτων, όπως ο Τζορτζέτο Τζιουτζάρο (Giorgetto Giugiaro) και, φυσικά ο ίδιος ο Μπερτόνε, από τους οποίους παίρνει χρήσιμα μαθήματα σχετικά με το αντικείμενο και «ψήνεται» στον ανταγωνισμό που εμπεριέχει το επάγγελμα. Μετά από δύσκολες μέρες που περνά ως μέλος της ομάδας του Μπερτόνε, τελικά του ανατίθεται η πρώτη προσωπική του δουλειά: ο σχεδιασμός της έκδοσης Γκία (Ghia / βασική έκδοση, οικονομική, με το λιγότερο δυνατό εξοπλισμό) του βασικού μοντέλου της εταιρείας Turinese.
Τα φτερά του Γκαντίνι στην επιτυχία και την αναγνώριση ανοίγουν, αναγκάζοντας τον μέντορα – αφεντικό του Bertone να του αναθέτει όλο και περισσότερες εργασίες, τις οποίες διεκπεραιώνει για λογαριασμό της εταιρίας. Εν τέλει, μέχρι το 1979, οπότε αποφασίζει να εργαστεί ως ανεξάρτητος σχεδιαστής, ο Γκαντίνι είχε βάλει τη σφραγίδα του σε περισσότερα από 10 αυτοκίνητα για λογαριασμό της Μπερτόνε. Δύο από τα μεγαλύτερα έργα του θα έρθουν αργότερα, στη μετά-Μπερτόνε εποχή, όμως η αναγνώριση, το χρήμα και η τεχνογνωσία που απεκόμισε εργαζόμενος δίπλα στον Μπερτόνε φαίνονται καθαρά στα πλέον ολοκληρωμένα έργα της καριέρας του.
Στην αρκετά επιτυχημένη πορεία του ο Γκαντίνι σχεδίασε για μεγάλες αυτοκινητοβιομηχνιες και συνεργάστηκε με γνωστά πρόσωπα, όπως ο Ουμπέρτο Ανιέλι (Umberto Agnelli) της Φίατ και ο «πολύς» Φερούτσιο Λαμποργκίνι (Ferucio Lamborghini), που με τις ρηξικέλευθες ιδέες του και το αχαλίνωτο ταμπεραμέντο του επηρέασε σημαντικά το σχέδιό του. Έβαλε την υπογραφή του σε ιστορικά μοντέλα της αυτοκίνησης που επηρεάζουν μέχρι σήμερα τη σχεδίαση, όπως η Lamborghini Diablo, αλλά αναγνωρίστηκε και στο μηχανοκίνητο αθλητισμό ως ο εμπνευστής πολλών τεχνικών καινοτομιών καθώς και σχεδιαστής αυτοκινήτων θρύλων για τα Παγκόσμια Ράλι.
Το Ύφος και η Εποχή
Η εποχή που σχεδίαζε ο Γκαντίνι, χαρακτηρίζεται ως συντηρητική στη σχεδίαση των αυτοκινήτων πόλεως. Εν τούτοις είχαν ξεκινήσει να κατασκευάζονται ισχυροί κινητήρες, οι οποίοι προσαρμόζονταν σε μοντέλα ακριβότερα, που δεν απευθύνονταν στο μέσο καταναλωτή. Στις ΗΠΑ τα αυτοκίνητα διατηρούσαν έντονες γραμμές και κυβικές φόρμες, ακόμα και για τα σπορ μοντέλα, ώστε να τονίζεται η δύναμη, η αξιοπιστία και στιβαρότητα του αμαξώματος, πράγμα που ισχύει μέχρι και σήμερα. Χαρακτηριστικό ήταν το μεγάλο τους μέγεθος, με έμφαση στους εσωτερικούς χώρους και το χώρο αποσκευών, αλλά με μικρό συνολικό ύψος, για να βρίσκεται λίγο χαμηλότερα το κέντρο βάρους. Κλασικός παραμένει ο σχεδιασμός της Ford Mustang, που αποτέλεσε πρότυπο του "αμερικανικού ονείρου". Το βαρύ μέταλλο που χρησιμοποιούσαν και το μέγεθος του αυτοκινήτου, επέβαλαν την χρήση μεγάλου κυβισμού κινητήρων, που αύξαναν την μέση κατανάλωση. Απαραίτητος, έτσι, ήταν ο εφοδιασμός του μοντέλου με ογκώδεις δεξαμενές καυσίμων για την κάλυψη των μεγάλων αποστάσεων της αμερικανικής ηπείρου.
Γενικά, η επίδραση του "Streamline" είχε προσδώσει έναν αέρα ανανέωσης και καλαισθησίας στη σχεδίαση των αυτοκινήτων, όμως χρειαζόταν κάτι νεότερο. Οι δυνατότεροι κινητήρες που χρησιμοποιούνταν, οι μεγαλύτερες ταχύτητες που ανέπτυσσαν τα αυτοκίνητα καθώς και η εισαγωγή νέων υλικών και τεχνολογιών στην κατασκευή τους, πρότασσαν τη σχεδίαση να ακολουθήσει. Το αγοραστικό κοινό θεωρούσε πλέον το αυτοκίνητο όχι μόνο ένα μέσο μετακίνησης αλλά και ένα έργο τέχνης και δημιουργό στιλ. Πρόσφορο έδαφος για την αλλαγή αυτή αποτέλεσε η Ιταλία, η οποία ανέκαθεν είχε στιλιστικές ανησυχίες, αλλά και ισχυρές αυτοκινητοβιομηχανίες, που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της σπορ αυτοκίνησης και του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Το Ύφος του Γκαντίνι
Ο Γκαντίνι παρουσίασε στον κόσμο πρωτότυπα σχέδια που ξεχώρισαν για την αισθητική τους και την μοντέρνα τους γραμμή. Θέλησε να αλλάξει τον τρόπο που ο μέσος άνθρωπος βλέπει το αυτοκίνητο, αλλά και την γενική αντίληψη για την σπορ εμφάνιση. Δεν έμεινε όμως μόνο σε αυτό. Ασχολήθηκε με την εξέλιξη τεχνολογιών και εξαρτημάτων του αυτοκινήτου, με τα οποία εξόπλιζε τα μοντέλα που σχεδίαζε. Παρουσίασε ολοκληρωμένες και ρηξικέλευθες λύσεις για το κοινό, καθώς και λειτουργικές και εφαρμόσιμες για τους εκάστοτε εργοδότες του, κατασκευαστές, οι οποίοι έσπευσαν να εφαρμόσουν τις ιδέες του.
Εξωτερική σχεδίαση
Στον τομέα του εξωτερικού σχεδιασμού του αμαξώματος ο Γκαντίνι επεξεργάστηκε αρχικά παλαιότερες φόρμες αυτοκινήτων μαζικής κυρίως παραγωγής χωρίς να διαφέρει ιδιαίτερα από το συρμό. Οι τάσεις σχετικά με το θέμα, περιορίζονταν στην κάλυψη των αναγκών άνεσης στο εσωτερικό και διατήρησης της παγιωμένης εμφάνισης των αυτοκινήτων (κλασικές γραμμές), ώστε το μοντέλο να εισέρχεται πιο φυσικά στη ζωή των πολιτών. Η μεταστροφή, όμως, της παραγωγής προς τις "Streamline" διατάξεις, ώθησαν το σχεδιαστή να δώσει άλλη τροπή στο έργο του. Το πρότυπο πλέον είχε να κάνει με την πολυτέλεια, την αύξηση της δύναμης σε συνδυασμό με τη μείωση της κατανάλωσης, κατά συνέπεια τη βελτίωση της αεροδυναμικής του αυτοκινήτου. Το σχήμα του αμαξώματος περιέχει καμπύλες λιγότερες κάθετες στην κίνηση επιφάνειες και είναι πλατύτερο το εμπρόσθιο τμήμα και χαμηλότερο το πίσω.
Ο Γκαντίνι προχώρησε λίγο παραπάνω αυτή την ιδέα και μάλλον αντέστρεψε το επικρατές, ως τότε, σχέδιο. Έκανε μακρύ και χαμηλό εμπρόσθιο τμήμα καθώς και ελαφρά φαρδύτερο οπίσθιο με το γενικό ύψος να διατηρείται εν γένει σε πολύ χαμηλά για την εποχή επίπεδα. Τοποθέτησε στα περισσότερα μοντέλα που σχεδίασε αεραγωγούς και τομές, τόσο για την βελτίωση τόσο της αεροδυναμικής συμπεριφοράς, όσο και της γενικής εμφάνισης του οχήματος. Η επιλογή μικρών γυάλινων επιφανειών φαινόταν μάλλον να παραπέμπει σε μεταμοντέρνο σχεδιασμό, καθώς και η τοποθέτηση τετράγωνων μακρόστενων φώτων και φανών ομίχλης. Κατά τη δεκαετία του 1960 και πριν αλλάξουν οι τάσεις σχεδίασης των σπορ κυρίως οχημάτων, τα σχέδια του Γκαντίνι προβλημάτισαν και πολλές φορές σόκαρισαν, τόσο τους κατασκευαστές όσο και το αγοραστικό κοινό. Τα σχέδια κατατάχθηκαν ως ελκυστικά μόνο από τους νέους και βρήκαν αντίθετους πολλούς σχεδιαστές - ανάμεσά τους και οι μέντορες του Γκαντίνι, Μπερτόνε και Τζιουτζάρο. Την πρώιμη αυτή περίοδο της αυτοκινητοβιομηχανικής "επανάστασης", τα σχέδιά του βρήκαν στέγη στις γραμμές παραγωγής δύο πρωτοπόρων επιχειρηματιών: του Ουμπέρτο Ανιέλι, ιθύνοντα νου της Φίατ, και του Λαμποργκίνι, ο οποίος έδωσε "γην και ύδωρ" στον Γκαντίνι και του επέτρεψε να σχεδιάσει μερικά από τα ιστορικότερα μοντέλα της φημισμένης ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας.
Εσωτερική σχεδίαση
Στη σχεδίαση του εσωτερικού ο Γκαντίνι δεν υστέρησε καθόλου. Χρησιμοποίησε τα νέα υλικά, παράγωγα του πλαστικού, που ήταν πιο εύπλαστα και πιο ανθεκτικά (κεβλάρ), σε συνδυασμό με δέρμα και αλουμίνιο, για να προσδώσει τόσο πολυτέλεια όσο και σπορ χαρακτήρα. Στον περιορισμένο χώρο επιβατών που του απέμενε, εξαιτίας του σχήματος του αμαξώματος, προσπάθησε να εντάξει όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ που χρειάζεται ένας οδηγός για άνετη και γρήγορη οδήγηση. Ο πίνακας οργάνων μετατοπίστηκε πίσω από το τιμόνι και βαθιά προς το παρμπρίζ, ενώ η μεσαία κολώνα του αυτοκινήτου ήρθε ψηλότερα για να μεταφέρει το μοχλό των ταχυτήτων και του χειρόφρενου κοντινότερα στο χέρι του οδηγού. Η άνεση των μπροστινών καθισμάτων ήταν ικανοποιητική, πράγμα που δεν συνέβαινε και με αυτή των πίσω, αν και ο Γκαντίνι σχεδίαζε συνήθως διθέσια αυτοκίνητα "κουπέ". Στο βωμό της αισθητικής και της αεροδυναμικής, οι πίσω θέσεις συνήθως έδιναν τη θέση τους στους τεράστιους κινητήρες που εμπλούτιζαν τα μοντέλα του. Ο χώρος των αποσκευών ήταν μάλλον ανύπαρκτος, αν και στα οικογενειακά μοντέλα που σχεδίασε ήταν από τις προτεραιότητές του, χρησιμοποιώντας νέες τεχνολογίες όπως η 5-η πόρτα με υδραυλική ανάκληση και η "hatchback" σχεδίαση (βύθιση του χώρου αποσκευών κάτω από τα πίσω καθίσματα και επιμήκυνση του πίσω μέρους).
Μηχανικές καινοτομίες
Στον τομέα των μηχανικών μερών τα μοντέλα που σχεδίασε ο Γκαντίνι ήταν εφοδιασμένα με υπερσύγχρονα και καινοτόμα συστήματα που εισάγονταν στα επιβατικά αυτοκίνητα κατευθείαν από τα αγωνιστικά και τη Φόρμουλα 1. Όσον αφορά την ασφάλεια και την άνεση, ο Γκαντίνι ήταν μέλος της ομάδας που σχεδίασε την υδροπνευματική ανάρτηση που έφερε πρώτο το Citroën BX. Στο σύστημα αυτό η ανάρτηση συμπιέζει μίγμα αερίου - υγρού αντί για μόνο ένα έλασμα, ώστε να απορροφά καλύτερα κραδασμούς από ανωμαλίες του δρόμου, αλλά παραμένει αρκετά στιβαρή στις πλευρικές στρεβλώσεις πράγμα που απαιτείται ώστε το αμάξωμα να στρίβει ακριβέστερα. Σε συνδυασμό με τα γόνατα Μακ-Φέρσον στους πίσω τροχούς, έδωσαν ασφαλές και άνετο στην οδήγηση μοντέλο, που σημείωσε εντυπωσιακές πωλήσεις.
Η ενασχόλησή του με το σχεδιασμό μηχανικών μερών, έφεραν όμως και πολλούς μπελάδες στον σχεδιαστή. Το 1970, ο Γκαντίνι σχεδίασε τους αεραγωγούς, τη γρίλια και, κυρίως, την ανάρτηση και τα ακρόμπαρα της Lemans McLaren F1, εξαρτήματα που συνέβαλαν στην κατάκτηση πολλών αγώνων από την αγγλική ομάδα. Η ανάρτηση είχε την ιδιαιτερότητα να μην φθείρεται εύκολα με τις αλλεπάλληλες δονήσεις, πράγμα απαραίτητο για έναν 24-ωρο αγώνα όπως το Λε Μαν, τα ακρόμπαρα (ακροφύσια μάλλον) είχαν ειδικά ρουλεμάν για να μειώνουν τις τριβές και οι μεγάλοι αεραγωγοί μπορούσαν να ψύχουν ικανοποιητικά τον κινητήρα χωρίς να αλλοιώνουν την αεροδυναμική συμπεριφορά του αυτοκινήτου. Οι αεραγωγοί, όπως και τα ακροφύσια, χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, το 1971, στην Λάντσια Στράτος, ένα από τα πιο επιτυχημένα αγωνιστικά μοντέλα, που βγήκε αργότερα και στην παραγωγή. Το γεγονός αυτό ήγειρε μηνύσεις από πλευράς ΜακΛάρεν για θέματα πνευματικών δικαιωμάτων, που όμως μετά από μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα, αποδείχθηκαν αβάσιμες, μια και η αγγλική εταιρία δεν είχε αγοράσει ποτέ την πατέντα.
Έργο (Χρονολογικά)
Maserati Quattroporte IV (1963) Το πρώτο σχέδιο που υλοποιήθηκε, εξ' ολοκλήρου δημιουργία του Γκαντίνι. Σε αυτό το μοντέλο για την Maserati δεν έδειξε όλο το ταμπεραμέντο του, ίσως γιατί τον περιόρισαν οι απαιτήσεις της Μαζεράτι, αλλά ίσως και γιατί ήθελε ένα πιο συμβατικό σχέδιο, ώστε να γίνει σιγά σιγά αποδεκτός και να εφαρμόσει αργότερα τις ιδέες του.
Lamborghini Miura (1966) 250px|thumb|Lamborghini Miura P400SV Η αυτοκρατορία του Λαμποργκίνι γεννιέται μετά από την αποχώρησή του από την Ferrari λόγω ασυμφωνίας του με τον Ανιέλι. Ο Λαμποργκίνι θέλησε να ξεφύγει από την συντηρητική κατά τη γνώμη του νοοτροπία της κραταιάς Φεράρι και να κατασκευάσει κάτι πιο πρωτοποριακό. Ο Ανιέλι ήθελε πολυτέλεια και φιλικότητα με τον οδηγό. Εκείνος όμως ήθελε αυτοκίνητα με δύναμη, επιθετικότητα και έμφαση στον σπορ αποκλειστικά χαρακτήρα τους. Προσέλαβε τον Γκαντίνι, του οποίου τα σχέδια ικανοποίησαν τις ανάγκες και τις προσδοκίες του. Έτσι ο Γκαντίνι σχεδιάζει την "Miura" με πολύ χαμηλό εμπρόσθιο ρύγχος, χαμηλό κέντρο βάρους και, πλέον, δίνει κατευθυντήριες γραμμές και στα μετέπειτα μοντέλα της εταιρείας.
Alfa Romeo Montreal (1967)
Lamborghini Espada (1968)
Lamborghini Jarama (1970)
Lamborghini Urraco (1970)
Lancia Stratos (1971) Ένα πολύ πετυχημένο αγωνιστικό αυτοκίνητο της Λάντσια, το οποίο πρωταγωνίστησε στα ράλλυ τη δεκαετία του 1970. Βασίστηκε στον πρωτότυπο σχέδιο του "Stratos 0", που ανέπτυξε μαζί με τον Μπερτόνε. Η ουσιαστική διαφορά με το τελικό αγωνιστικό αυτοκίνητο, είναι ότι ψήλωσε αρκετά το αμάξωμα, για να αντέξει στις καταπονήσεις των χωμάτινων ειδικών διαδρομών του αγώνα.
De Tomaso Pantera 200 (1971)
Alfa Romeo Alfeta (1972)
Fiat 132 (1972)
Fiat x1/9 (1972) 250px|thumb|Fiat x1/9 Το διθέσιο μοντέλο της Φίατ αποτέλεσε σταθμό της αυτοκίνησης την περίοδο αυτή. Ήταν από τα πρώτα περιορισμένου μεγέθους ανοικτά αυτοκίνητα (cabrio), που έδωσαν και το έναυσμα για την κατασκευή μιας ολόκληρης σειράς αυτοκινήτων τα χρόνια που ακολούθησαν και από άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες. Ο κινητήρας βρισκόταν στο κέντρο του αμαξώματος, ακριβώς πίσω από τα καθίσματα, ενώ και η οροφή άνοιγε όπως τα σημερινά μοντέλα "targa" (σκληρή μη αναδιπλούμενη οροφή). Ο εν γένει σχεδιασμός του πετύχαινε να συνδυάζει τόσο την υψηλή αισθητική, όσο και την πολύ καλή οδική συμπεριφορά. Παρέμεινε η αιχμή του δόρατος της Φίατ έως το 1989.
Renault 5 Facelift (1972)
BMW Σειρά 5 E12 (1972)
Ferrari Dino 308 GT4 (1973)
Lamborghini Countach (1974) 250px|thumb|Lamborghini Countach Ένα από τα ιστορικότερα υπεραυτοκίνητα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας. Ο φουτουριστικός εξωτερικός του σχεδιασμός, σε συνδυασμό με την εξαιρετικά υψηλή ισχύ του κινητήρα του, το κατέταξαν ανάμεσα στα κορυφαία αυτοκίνητα της ιστορίας. Ήταν το "σχέδιο 112" του σχεδιαστηρίου του Μπερτόνε, στο οποίο ο Γκαντίνι εφάρμοσε τεχνικές που δεν είχαν ξαναβγεί σε αυτοκίνητο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Χαρακτηριστικά του το πολύ χαμηλό πλαίσιο, ο αεροδυναμικός σχεδιασμός (που δημιουργούσε κάποια προβλήματα στους μηχανικούς σε συνδυασμό με το κοντό αμάξωμα) αλλά, κυρίως, οι πόρτες τύπου "ψαλίδι", που για πρώτη φορά άνοιγαν προς τα επάνω, μειώνοντας το χώρο που χρειάζεται για να βγει ο οδηγός από το αυτοκίνητο. Το μοντέλο εξοπλιζόταν με ισχυρούς V12 κινητήρες άνω των 4.000 κυβικών, ενώ πετύχαινε και μεγάλες για την εποχή τιμές ροπής. Δικαίως του δόθηκε το όνομα "ουρλιαχτό του λύκου" (Countach).
Maserati Khamsin (1974)
Citroën BX (1982)
Maserati Shamal (1989)
Lamborghini Diablo (1990) 250px|thumb|Lamborghini Diablo VT Με το εκπληκτικό αυτό μοντέλο, ο Γκαντίνι πλέον μπήκε με χρυσά γράμματα στο χώρο της σχεδίασης. Ο "διάβολος" δεν ήταν μόνο μια μηχανική εξέλιξη της Lamborghini Countach, αλλά και μια σχεδιαστική καινοτομία. Αρχικά εφοδιάστηκε με έναν 48-βάλβιδο V-12 κινητήρα 5.7 λίτρων, που απέδιδε 492 ίππους στους πίσω τροχούς. Αργότερα το μοντέλο εξελίχθηκε περισσότερο, όμως πήρε στην εταιρεία πάνω από 10 χρόνια για να το αντικαταστήσει με ένα πλήρως διαφορετικό μοντέλο, την Lamborghini Murcielago. Το σχέδιο του Γκαντίνι δεν υστερούσε σε τίποτα. Βελτίωσε όλα τα χαρακτηριστικά του προηγούμενου μοντέλου της φίρμας, δημιουργώντας ένα άρτιο τόσο αισθητικά όσο και λειτουργικά αυτοκίνητο. Η φιλικότητα με τον οδηγό δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα της εταιρείας γι' αυτό και η Diablo ήταν δύστροπη, με απρόβλεπτη και αχαλίνωτη οδική συμπεριφορά. Παρόλα αυτά, το αμάξωμα ήταν στιβαρό, με πολύ χαμηλό κέντρο βάρους, εξοπλισμένο με τερατώδη φρένα και ελαστικά. Οι πόρτες "ψαλίδια" έμειναν σχεδόν ως σήμα κατατεθέν της Lamborghini, ενώ σε μια επίδειξη τεχνολογικής υπεροχής εφοδίασαν το μοντέλο με μια οθόνη που έπαιρνε εικόνα από κάμερα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, επειδή ο κινητήρας επέβαλε τη μη ύπαρξη πίσω παρμπρίζ.
Cizeta Moroder V16T (1990)
Bugatti EB110 (1991) 250px|thumb|Bugatti EB110 GT Το τελευταίο υπεραυτοκίνητο δια χειρός Γκαντίνι. Ο σχεδιαστής εδώ εφάρμοσε παρόμοιο πρωτότυπο σχέδιο με τις Lamborghini, αλλά κατάφερε πλήρως να αποδώσει και το ύφος της Bugatti. Συνδυάστηκαν και εδώ οι σχεδιαστικές καινοτομίες που φέρουν τη σφραγίδα του Ιταλού σχεδιαστή, όπως οι πόρτες που άνοιγαν προς τα επάνω και το γυάλινο κάλυμμα του κινητήρα στο πίσω μέρος. Στην ΕΒ110 δοκιμάστηκαν 5 πρωτότυπα του Γκαντίνι, κατασκευασμένα με αλουμινένιο σασί, για να καταλήξουν στο πλαίσιο που χρησιμοποιήθηκε. Στο εσωτερικό δόθηκε έμφαση στη διάταξη των διαφόρων αξεσουάρ, ώστε να ωθούν τον οδηγό σε περισσότερο επιθετική οδήγηση. Έτσι ο Γκαντίνι τοποθέτησε το χειρόφρενο πιο κοντά στο μοχλό ταχυτήτων στο ύψος του βραχίονα του χεριού του οδηγού, ώστε να αλλάζουν γρηγορότερα οι ταχύτητες. Αν και σχεδιασμένο το 1991, επηρέασε σημαντικά το σχεδιασμό και του μεταγενέστερου μοντέλου της εταιρείας, της Bugatti Veyron, που κυκλοφόρησε το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2012–13
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2012-13, είναι το 62ο πρωτάθλημα που διοργανώνει η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φθιώτιδας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Φθιώτιδας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φθιώτιδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας είναι η εξής:
Α1 Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 18 συλλόγων. Οι ομάδες ΠΑΣ Λαμία και Αγρότης Λιανοκλαδίου αποφάσισαν την συνεργασία τους για την σεζόν 2012-13 με την πρώτη να συμμετέχει στην Δ' Εθνική και την δεύτερη στην Α1 Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Η ομάδα της Θύελλας Ροδωνιάς αποφάσισε να μην συμμετέχει στην Α1 Κατηγορία και την θέση της πήρε το Νέο Κρίκελλο. Η πρώτη στην τελική κατάταξη ομάδα διεκδικεί την άνοδο στη Γ΄ Εθνική και οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται. Για την σεζόν 2012-13 πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του ΑΟ Στυλίδας και συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ χωρίς να καταφέρει να κερδίσει την άνοδο στην Γ΄ Εθνική.
Ανακατατάξεις ομάδων
Οι ακόλουθες ομάδες έχουν αλλάξει κατηγορία από την σεζόν 2011-12.
Ιόν Αντρεέσκου
Ο Ιόν Αντρεέσκου (ρουμανικά: Ion Andreescu, 1850 - 1882) ήταν Ρουμάνος ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1850 στο Βουκουρέστι. Αρχικά σπούδασε στη σχολή Καλών Τεχνών της γενέτειράς του και το 1879 συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Κατά την παραμονή του στη Γαλλία προσχώρησε στη λεγόμενη Σχολή της Μπαρμπιζόν, ενώ παρουσίασε αρκετά έργα του σε διάφορες εκθέσεις. Το 1881 επέστρεψε στο Βουκουρέστι, όπου συνέχισε την εκθεσιακή του δραστηριότητα, όμως λίγο καιρό αργότερα προσβλήθηκε από φυματίωση και απεβίωσε το 1882.
Ο Αντρεέσκου ξεχώρισε για τις τοπιογραφίες του, ενώ στο έργο του είναι εμφανείς οι επιδράσεις από τον εμπρεσιονισμό, παρά τη διαφοροποίηση στη δομή των μορφών.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2012–13
Ανακατατάξεις ομάδων
Προβιβάστηκαν στην Δ΄ Εθνική
Ιόν Αντρεέσκου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ζωγράφοι
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2012–13
Ανακατατάξεις ομάδων
Υποβιβάστηκαν στην Α' Κατηγορία
Βαθμολογίες
Πηγή:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Το κύπελλο κατέκτησε ο ΠΑΣ Λαμίας νικώντας στον τελικό τον Αχιλλέα Δομοκού με 3-1.
Σούπερ Καπ
Στον τελικό συμμετέχουν ο Αχιλλέας Δομοκού (Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2011–12) και ο Άρης Αγ. Κων/νου (Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2011–12).
Παραπομπές
ΕΠΣ Φθιώτιδας 2012-13 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013
Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι
Ο Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι (πολωνικά: Ignacy Jan Paderewski) (18 Νοεμβρίου 1860 - 29 Ιουνίου 1941) ήταν Πολωνός πιανίστας και συνθέτης, ο οποίος έγινε εκπρόσωπος της πολωνικής ανεξαρτησίας. Το 1919, έγινε πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών του νέου έθνους όπου υπέγραψε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η οποία τερμάτισε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ήταν ένας από τους αγαπημένους των μουσικόφιλων παγκοσμίως και η μουσική του φήμη άνοιξε πρόσβαση στη διπλωματία και τα μέσα ενημέρωσης, όπως και η ιδιότητά του ως τέκτονας και το φιλανθρωπικό έργο της δεύτερης συζύγου του, Χελένα Παντερέφσκα. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Παντερέφσκι υποστήριξε μια ανεξάρτητη Πολωνία, μεταξύ άλλων με περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Γούντροου Ουίλσον, ο οποίος ήρθε να υποστηρίξει τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Πολωνίας στο διάγγελμα δεκατεσσάρων σημείων του στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού το 1919, η οποία οδήγησε στη Συνθήκη των Βερσαλλιών.
Λίγο μετά την παραίτησή του από το αξίωμα, ο Παντερέφσκι συνέχισε τη συναυλιακή του καριέρα για να ανακτήσει τα οικονομικά του και σπάνια επισκέφτηκε την πολιτικά χαοτική Πολωνία στη συνέχεια, με την τελευταία φορά να ήταν το 1924.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί κλασικοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί κλασικοί πιανίστες Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες όπερας Κατηγορία:Πολωνοί Ρομαντικοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Επίτιμοι Μεγαλόσταυροι Ιππότες του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Deep Purple in Rock
Deep Purple In Rock είναι ο τίτλος του τέταρτου δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 3 Ιουνίου του 1970. Το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν ο πρώτος στούντιο δίσκος του συγκροτήματος με τον Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά και τον Ρότζερ Γκλόβερ στο μπάσο. Ακολουθήθηκε από το σινγκλ "Black Night", το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία σε πολλά ευρωπαϊκά τσαρτ. Ο δίσκος παρ' όλο το ότι δεν έγινε # 1 στη Μεγάλη Βρετανία (η ανώτερη θέση που έφθασε ήταν το # 4) παρέμεινε στα βρετανικά τσαρτ για 68 εβδομάδες, πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο δίσκο του συγκροτήματος και έκανε μεγάλες πωλήσεις στην Ευρώπη και την Αυστραλία, αλλά γνώρισε μικρή επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η ιστορία του δίσκου
Οι Deep Purple, έδωσαν την πρώτη τους συναυλία με τον Ίαν Γκίλαν και τον Ρότζερ Γκλόβερ στη σύνθεση τους στις 10 Ιουλίου του 1969. Μετά από μερικές συναυλίες στην Μεγάλη Βρετανία ξεκίνησαν την πρώτη τους ευρωπαϊκή περιοδεία. Στις 22 Αυγούστου έπαιξαν στο "Bilzen Jazz Festival" και δύο ημέρες αργότερα εμφανίστηκαν στο "Paradiso Club" του Άμστερνταμ. Σε αυτές τις συναυλίες παρουσίασαν μία αρχική εκτέλεση του πρώτου κομματιού του επερχόμενου δίσκου τους, "Speed King" με τίτλο "Kneel and Pray", αλλά και το "Child in Time" που θα γινόταν απερίσπαστο κομμάτι των συναυλιών τους για παραπάνω από τριάντα χρόνια.
Στα τέλη Αυγούστου ο Τζον Λορντ άρχισε να δουλεύει πάνω σε ένα project όπου ένα ροκ συγκρότημα και μία ορχήστρα κλασικής μουσικής θα βρίσκονταν στην ίδια σκηνή. Αυτή η προσπάθεια μετουσιώθηκε στο ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο του συγκροτήματος "Concerto for Group and Orchestra", το οποίο ηχογραφήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1969 στο "Royal Albert Hall" του Λονδίνου μαζί με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα. Η δημοτικότητα που έδωσε η συναυλία και ο δίσκος στο συγκρότημα ήταν αρκετά μεγάλη και ανάγκασε πολλούς κριτικούς να αρχίσουν να γράφουν θετικά σχόλια για τις ζωντανές εμφανίσεις των Deep Purple, ενώ οι συναυλίες τους άρχισαν να προσελκύουν έναν αρκετά μεγάλο αριθμό μουσικόφιλων, χωρίς να έχουν κάνει στούντιο ηχογράφηση.
left|thumb|280px|Το Hanwell Community Center Μετά από πέντε συναυλίες, από τις 4 ως και τις 12 Οκτωβρίου, στην Ελβετία, τη Γερμανία και το Βέλγιο το συγκρότημα μπήκε στο στούντιο για να ξεκινήσει τις πρώτες του ηχογραφήσεις για τον νέο δίσκο που θα κυκλοφορούσε μέσα στη νέα χρονιά. Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν στο "Studio A" των "IBC Studios" στο "Portland Place", ένα παλιό κτίριο του οποίου είχαν γκρεμίσει τον πάνω όροφο κάνοντας το ένα ψηλοτάβανο χώρο. Ανάμεσα στις 14 με 21 Οκτωβρίου του 1969, ηχογράφησαν για πρώτη φορά την πιάνο εκτέλεση του "Speed King" και το "Living Wreck" με μηχανικό ήχου τον Άντι Νάιτ. Μία μικρή αλλά πολύ δυνατή εισαγωγή στο "Speed King" δημιουργήθηκε ανάμεσα στις 3 με 6 Νοεμβρίου, το επονομαζόμενο "Woffle", το οποίο δεν μπήκε στην έκδοση του δίσκου στις Η.Π.Α., αφού η "Warner" επέμενε να το αφήσει απ’ έξω.
Ενώ οι συναυλίες συνεχιζόταν σχεδόν καθημερινά, οι Deep Purple συνέχισαν τις επισκέψεις στο στούντιο. Από τις αρχές Νοεμβρίου, έρχεται η γνήσια ηχογράφηση του "Child in Time", ενός εκ των ιστορικότερων κομματιών της ροκ μουσικής. Η αρχική ιδέα του τραγουδιού ήταν από το "Bombay Calling" των It’s A Beautiful Day, αλλά η εκτέλεση του Ίαν Γκίλαν στα φωνητικά ήταν -κατά γενική ομολογία- εξαιρετική και όπως παραδέχθηκε μετά από αρκετά χρόνια ο Ρίτσι Μπλάκμορ, ο Γκίλαν ήταν πιθανόν ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που μπορούσε να τραγουδήσει αυτό το κομμάτι. Στα μέσα Νοεμβρίου οι Deep Purple επισκέφτηκαν τη Σκωτία και την Ουαλία, όπως και αρκετές πόλεις της Αγγλίας, ενώ δεν έφυγαν από τη Μεγάλη Βρετανία από τις 22 Οκτωβρίου ως τις 28 Δεκεμβρίου του 1969. Στις 24 με 28 Νοεμβρίου ηχογραφήθηκε το "Into the Fire" μαζί με ένα ορχηστρικό κομμάτι που αφέθηκε εκτός δίσκου, το "Jam Stew", στα "IBC Studios" όπου είχαν ηχογραφηθεί και όλα τα άλλα κομμάτια μέχρι τότε. Το "Into the Fire" ήταν ένα από τα αγαπημένα κομμάτια του Ρίτσι Μπλάκμορ, λόγω του πολύ βαρύ ήχου του ενώ μπήκε αμέσως στο set-list των συναυλιών του συγκροτήματος.
Μέσα στο Δεκέμβριο το συγκρότημα έδωσε 13 συναυλίες από τις 4 ως τις 20 Δεκεμβρίου, ενώ η τελευταία συναυλία της χρονιάς δόθηκε στις 28 του μήνα στο "Creyhound" του "Groydon". Ο Ίαν Γκίλαν πήγε στα στούντιο που ηχογραφούνταν το soundtrack της ταινίας "Jesus Christ Superstar" στο οποίο συνεργάστηκαν δεκάδες καλλιτέχνες.
Την Πρωτοχρονιά του 1970, το συγκρότημα πήγε στα "De Lane Lea Studios" όπου ηχογράφησαν ένα άλλο ιστορικό κομμάτι, το "Hard Lovin' Man", με τον Μάρτιν Μπερτς για πρώτη φορά πίσω από την κονσόλα του ήχου. Ο Μπερτς, στον οποίο σύμφωνα με το εσώφυλλο του δίσκου αφιερώθηκε το "Hard Lovin' Man", έμεινε μαζί με το συγκρότημα μέχρι τη διάλυση του 1976 και όπως ομολόγησαν τα μέλη του συγκροτήματος χρόνια αργότερα, ήταν σαν να έπαιζε και αυτός στους Deep Purple και ρύθμιζε τον ήχο όπως ακριβώς ήθελε το συγκρότημα. Ο Μπερτς, μετά τους Deep Purple, ήταν μηχανικός ήχου σε πολύ επιτυχημένα χαρντ ροκ συγκροτήματα όπως οι Rainbow, οι Blue Öyster Cult, οι Black Sabbath και οι Iron Maiden. Το σόλο κιθάρα που παίζει ο Ρίτσι Μπλάκμορ στο "Hard Lovin' Man" ήταν επαναστατικό για την εποχή, καθώς θυμίζει σόλο κιθάρας της δεκαετίας του ’80. Η αρχική ιδέα του συγκεκριμένου κομματιού ήρθε από την εποχή που οι Deep Purple έκαναν πρόβες στο "Hanwell Community Center" και ήταν το αγαπημένο κομμάτι του Ρότζερ Γκλόβερ, από το συγκεκριμένο δίσκο.
Η πρώτη συναυλία για το 1970, ήταν στις 5 Ιανουαρίου στο Παρίσι, ενώ οι υπόλοιπες συναυλίες του Ιανουαρίου περιορίστηκαν στο δεύτερο μισό του μήνα, με μία επίσκεψη στο "Big Apple Club" του Μονάχου στις 21 Ιανουαρίου. Στις 13 Ιανουαρίου στα "IBC Studios", ηχογραφήθηκε το "Cry Free" το οποίο αναγκάστηκαν να παίξουν 30 φορές για να βρουν την εκτέλεση που ήθελαν, για να το αφήσουν τελικά εκτός δίσκου.
thumb|280px|Ο Τζον Λορντ στην περιοδεία του In Rock Οι συναυλίες συνεχίστηκαν και μέσα στο Φεβρουάριο όπου από τις 6 ως τις 27 έδωσαν 13 συναυλίες σε όλη τη βρετανική επικράτεια. Στις 19 Φεβρουαρίου επισκέφτηκαν τα στούντιο του BBC όπου ηχογράφησαν μία 50λεπτη συναυλία, στην οποία έπαιξαν τα "Speed King", "Child in Time", "Wring that Neck" και "Mandrake Root", για την εκπομπή του Τζον Πηλ, η οποία μεταδόθηκε στις 22 Φεβρουαρίου. Η ηχογράφηση αυτή κυκλοφόρησε το 1980 στον διπλό δίσκο "Deep Purple in Concert", του οποίου αποτελούσε το πρώτο μισό, αφού το δεύτερο προερχόταν από ηχογραφήσεις του 1972.
Κατά την περίοδο που το συγκρότημα έκανε πρόβες στο "Hanwell Community Center", κάποιος είχε αναφέρει το θέμα του "Flight of the Bumble Bee", και ο Τζον Λορντ άρχισε να παίζει το συγκεκριμένο κομμάτι. Από εκεί προέκυψε το "Flight of the Rat", ένα ενθουσιώδες κομμάτι που αποτέλεσε μία πρόγευση για το γρήγορο χέβι μέταλ που θα ακολουθούσε μετά από μερικά χρόνια και οι στίχοι του αποτελούσαν, όπως και αυτοί του "Into the Fire", μία προειδοποίηση για τα ναρκωτικά. Η ηχογράφηση του τραγουδιού αυτού έγινε στα "De Lane Lea Studios", στις 11 Μαρτίου του 1970.
Μέσα στον Απρίλιο του 1970 έπαιξαν συναυλίες στην Ελβετία, την Αγγλία, τη Γερμανία και την Αυστρία. Αφού επέστρεψαν στη Μεγάλη Βρετανία, έδωσαν μία συναυλία στις 11 του μήνα στο Chatham και αμέσως μετά ξαναμπήκαν στο στούντιο για το τελευταίο κομμάτι του δίσκου. Στις 13 Απριλίου του 1970, επισκέφθηκαν τα "Abbey Road Studios", που είχαν σαν μηχανικό ήχου τον Φιλ ΜακΝτόναλντ. Στο τρίτο κατά σειρά στούντιο που ηχογράφησαν, οι Deep Purple, δημιούργησαν το "Bloodsucker", το οποίο σύμφωνα με τον Ίαν Πέις ήταν ένα τραγούδι που ήταν παράδειγμα για άλλα συγκροτήματα ως προς το πως να παίζουν δυνατά.
Το μόνο πρόβλημα που είχε απομείνει άλυτο, ήταν το σινγκλ που θα βοηθούσε στην προώθηση του δίσκου. Οι μάνατζερ του συγκροτήματος έκλεισαν τα De Lane Lea στις αρχές του Μαίου. Ο Ρότζερ Γκλόβερ αναφέρει ότι πήγαν ένα μεσημέρι αλλά δεν βγήκε τίποτα. Το βράδυ της ίδιας ημέρας και ενώ κάθονταν όλοι μαζί σε μία παμπ, έφυγε μαζί με τον Ρίτσι Μπλάκμορ και πήγαν και πάλι στο στούντιο. Ο Μπλάκμορ πήρε την κιθάρα και άρχισε να παίζει ένα πολύ ωραίο ρυθμό, το "Summertime" του Ρίκι Νέλσον. Αφού επέστρεψαν και οι υπόλοιποι, οι Deep Purple έπαιξαν για πρώτη φορά το "Black Night", με τη δομή του "Summertime".
Βραβεία
Deep Purple in Rock (άλμπουμ)
Τα μέλη των Deep Purple
Το Deep Purple in Rock ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Κλοντ Λεβί-Στρος
Ο Κλοντ Λεβί-Στρος ή Κλωντ Λεβί-Στρως (γαλλικά: Claude Lévi-Strauss, 28 Νοεμβρίου 1908 – 30 Οκτωβρίου 2009) ήταν Γάλλος ανθρωπολόγος και ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές του 20ού αιώνα, πρωτοπόρος του δομισμού (στρουκτουραλισμού) ως μεθόδου κατανόησης της ανθρώπινης κοινωνίας και του πολιτισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και σπούδασε Νομική και Φιλοσοφία στη Σορβόνη του Παρισιού. Μετά από λίγα χρόνια διδασκαλίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1935 έγινε μέλος μιας γαλλικής πολιτιστικής αποστολής στη Βραζιλία, χάρη στην οποία δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο. Ο Λεβί-Στρος έζησε στη Βραζιλία από το 1935 έως το 1939. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου διεξήγαγε και την πρώτη του εθνογραφική έρευνα με αποστολές στο Μάτο Γκρόσο και στα δάση του Αμαζονίου. Μελέτησε καταρχάς τους Γκουαϊκούρου και τους Μπορόρο αυτόχθονες, ζώντας ανάμεσά τους για κάποιο χρονικό διάστημα. Μετά από αρκετά χρόνια επέστρεψε στην περιοχή σε μια μακρόχρονη αποστολή, προκειμένου να μελετήσει τις κοινωνίες των Ναμπικουαρά και των Τούπι Καγουαχίμπ.
Επέστρεψε στη Γαλλία το 1939 για να λάβει μέρος στον πόλεμο, αλλά μετά τη γαλλική παράδοση στους Γερμανούς, και όντας Εβραίος, ο Λεβί-Στρος έφυγε από τη Γαλλία για τη Νότια Αμερική με περιπετειώδη τρόπο, με τελικό προορισμό τη Νέα Υόρκη. Εκεί, όπως και άλλοι εμιγκρέδες διανοητές, δίδαξε στη Νέα Σχολή για την Κοινωνική Έρευνα. Μαζί με τους Ζακ Μαριταίν, Ανρί Φοκιγιόν και Ρομάν Γιάκομπσον, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της École Libre des Hautes Études, ένα είδος πανεπιστημίου στην εξορία για τους Γάλλους ακαδημαϊκούς.
Τα χρόνια του πολέμου στη Νέα Υόρκη ήταν σημαντικά για τον Λεβί-Στρος με αρκετούς τρόπους. Η σχέση του με τον Ρώσο Γιάκομπσον βοήθησε στη διαμόρφωση του θεωρητικού περιβλήματος του δομισμού. Επιπλέον, μελέτησε τις απόψεις του Αμερικανού ανθρωπολόγου Φραντς Μποάς, που δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Τούτο έδωσε στο πρώιμο έργο του μια διακριτή αμερικανική χροιά, που ουσιαστικά διευκόλυνε και την αποδοχή του από το αμερικανικό ακαδημαϊκό περιβάλλον. Μετά από μια σύντομη διπλωματική καριέρα ως πολιτιστικός ακόλουθος της γαλλικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον, ο Λεβί-Στρος επέστρεψε στο Παρίσι το 1948. Τότε έλαβε και το διδακτορικό του από τη Σορβόνη, υποβάλλοντας κατά παράδοση μια μείζονα και μια ελάσσονα διατριβή. Η πρώτη είχε θέμα την Οικογένεια και κοινωνική ζωή των Ινδιάνων Ναμπικουαρά και η δεύτερη τις Στοιχειώδεις δομές της Συγγένειας.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία ενεπλάκη στη διεύθυνση της CNRS και του Ανθρωπολογικού Μουσείου, πριν αναλάβει τελικά την έδρα της Θρησκειολογίας στην École Pratique des Hautes Études, την οποία κατείχε προηγουμένως ο Μαρσέλ Μος, την οποία μετονόμασε «Συγκριτική Θρησκειολογία των μη Εγγράμματων Λαών» (με την έννοια της προφορικής και όχι γραπτής παράδοσης). Αν και γνωστός στους ακαδημαϊκούς κύκλους, το 1955 έγινε γνωστός στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό εκδίδοντας το Θλιβεροί Τροπικοί, μια ταξιδιωτική μυθιστορία της εμπειρίας του ως εξόριστου, σε ύφος πρόζας, με φιλοσοφικούς στοχασμούς και εθνογραφικές αναλύσεις για τους λαούς του Αμαζονίου.
Υετός
right|thumb|400px|Σχηματική αναπαράσταση του φυσικού μηχανισμού της παραγωγής των υδρομετεώρων, καλούμενος [[υδρολογικός κύκλος.]] Υετός ονομάζεται κάθε πτώση ή εναπόθεση στο έδαφος προϊόντων του ύδατος (σε υγρή ή στερεά μορφή, επιμερισμένη) τα οποία προέρχονται από συμπύκνωση των υδρατμών της ατμόσφαιρας. Κυριότερες μορφές του υετού είναι η βροχή, το χιονόνερο, οι ψεκάδες, το χαλάζι, το χιόνι, οι χιονόκοκκοι, οι παγοβελόνες, οι παγόκοκκοι και ο υαλοπάγος, που δημιουργείται όμως στο έδαφος. Οι παραπάνω μορφές ονομάζονται και υδατώδη μετεωρολογικά κατακρημνίσματα, ή ατμοσφαιρικά υδατώδη κατακρημνίσματα, ή απλά κατακρημνίσματα ή και υδρομετέωρα όταν αναφέρονται στη μετεωρολογία.
Κλοντ Λεβί-Στρος
Βιογραφία
Ο Λεβί-Στρος ανέλαβε την έδρα της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Γαλλικό Κολλέγιο το 1959. Την ίδια εποχή εξέδωσε το Δομική Ανθρωπολογία, μια συλλογή των δοκιμίων του με παραδείγματα και προγραμματικές αναφορές στον δομισμό. Ταυτόχρονα, εφαρμόζοντας το πρόγραμμά του, ξεκίνησε μια προσπάθεια ίδρυσης οργανισμών για τη θεμελίωση και εξάπλωση της ανθρωπολογίας ως γνωστικού αντικειμένου στη Γαλλία. Ανάμεσά τους διακρίνονται το Εργαστήριο Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και η περιοδική έκδοση Άνθρωπος, στην οποία δημοσίευε τα αποτελέσματα των ερευνών του.
Υετός
Η ποσότητα του ύδατος που πέφτει στο έδαφος υπό οποιαδήποτε μορφή του υετού μετριέται με ειδικό όργανο που λέγεται βροχόμετρο το οποίο και εκφράζει το ύψος που θα αποκτούσε το νερό εάν αυτό δεν εξατμιζόταν ή δεν το απορροφούσε το έδαφος ή δεν διέρρεε στη θάλασσα. Άλλο ένα όργανο, εκτός του βροχόμετρου, είναι και το αυτογραφικό όργανο, ο βροχογράφος.ζ
Κλοντ Λεβί-Στρος
Βιογραφία
Το 1962 ο Λεβί-Στρος εξέδωσε αυτό που για τους περισσότερους θεωρείται το σημαντικότερο έργο του, το Άγρια Σκέψη. Το βιβλίο αφορά στην πρωτόγονη σκέψη, σε μορφές σκέψης που όλοι χρησιμοποιούμε. Στο πρώτο μισό του έργου ο συγγραφέας εκθέτει τη θεωρία του για τον πολιτισμό και τον νου, ενώ στο δεύτερο ασχολείται με τη θεωρία της ιστορίας και της κοινωνικής αλλαγής. Οι απόψεις που εκθέτει εδώ τον οδήγησαν σε μια έντονη αντιπαράθεση με τον Ζαν-Πολ Σαρτρ για τη φύση της ανθρώπινης ελευθερίας.
Υετός
Η ομίχλη, η πάχνη και η δρόσος δεν ανήκουν στις μορφές του υετού.
Κλοντ Λεβί-Στρος
Βιογραφία
Ολοκληρώνοντας το έργο του Mythologiques το 1971, ο Λεβί-Στρος εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1973, ύψιστη τιμή της Γαλλίας για έναν διανοούμενο. Είναι επίσης μέλος άλλων σημαντικών Ακαδημιών ανά τον κόσμο, (ανάμεσά τους η Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων. Έλαβε ακόμη το Βραβείο Έρασμος το 1973. Το 2003 έλαβε το Βραβείο Μάιστερ Έκχαρτ για τη Φιλοσοφία. Επίσης, έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ στην Οξφόρδη, στο Χάρβαρντ και στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Επίσης, του απενεμήθη ο Μεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής. Αν και αποσύρθηκε, περιστασιακά συνέχισε να εκδίδει στοχασμούς για την τέχνη, τη μουσική και την ποίηση, απομνημονεύματα των πρώιμων περιόδων της ζωής του και να δίνει συνεντεύξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Γάλλοι εθνολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι
Υετός
Τις μορφές του υετού, δηλαδή τα υδρομετέωρα, εξετάζει η επιστήμη της Μετεωρολογίας, στοχεύοντας στην όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη αντιμετώπισή τους: οι γνώσεις, οι εμπειρίες και οι τεχνικές που ακολουθούνται ανάλογα, τόσο κατά τον τόπο που προσβάλουν (ξηρά, θάλασσα ή αέρα), όσο και κατά επιστήμη, τέχνη ή επαγγελματική - αθλητική δραστηριότητα.
Ετυμολογία
Η λέξη υετός παράγεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα ὕω ("στέλνω βροχή, βρέχω"). Παράγωγα: ὑετός, ὑέτιος,–ία,–ον, καθώς και ὑετώτατος. Σημειώνεται ότι τόσο το ρήμα ὕω όσο το παράγωγό του ὑετός συναντώνται στα ομηρικά έπη και δηλώνουν ιδίως την καταρρακτώδη, διαρκή, συνεχόμενη βροχή, τη νεροποντή, σε αντίθεση με τους όρους ὄμβρος ("βροχή") και ψεκάς ή ψακάς ("ψιλόβροχο"). Συνήθως χρησιμοποιείτο το γ' ενικό πρόσωπο ὕει, το οποίο κατά την ελληνιστική εποχή οδηγήθηκε σε ιωτακισμό, με συνέπεια την εξαφάνισή του από τον προφορικό λόγο (είχε μεταβληθεί σε δυσπρόφερτο τύπο [íi]).
Κατηγορία:Κατακρημνίσεις Κατηγορία:Υδρομετέωρα
Βασίλειος Ταρλατζής
O Βασίλειος K. Ταρλατζής (MD, PhD, FRCOG-hon) είναι ομότιμος καθηγητής και διακεκριμένος ερευνητής στο γνωστικό αντικείμενο της Μαιευτικής & Γυναικολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Σταδιοδρομία
Υπήρξε από τους πρωτοπόρους της εξωσωματικής γονιμοποίησης στην Ελλάδα. Κατάφερε το 1987 να φέρει στον κόσμο, μαζί με τους συνεργάτες του Γ. Μπόντη, Σ. Μανταλενάκη και Σεραφείμ Λαγό, το πρώτο «παιδί του σωλήνα» στη χώρα μας.
Μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Saint Mary’ s στο Λονδίνο στο Groningen της Ολλανδίας. Από το 1982-85 ειδικεύθηκε στο Yale όπου λειτούργησε μια από τις πρώτες μονάδες εξωσωματικής γονιμοποίησης στις Η.Π.Α. Διετέλεσε Πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εταιρειών Γονιμότητας (I.F.F.S.) στης οποίας το Δ.Σ. είναι ακόμη και σήμερα μέλος. Ήταν ιδρυτικό μέλος και διετέλεσε Πρόεδρος  της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ανθρώπινης Αναπαραγωγής και Εμβρυολογίας (ESHRE) της μεγαλύτερης επιστημονικής εταιρείας στον τομέα της Ανθρώπινης Αναπαραγωγής. Διοργάνωσε πληθώρα μετεκπαιδευτικών σεμιναρίων και συνεδρίων με τη συμμετοχή χιλιάδων Ελλήνων και ξένων συναδέλφων του. Έχει προβεί σε πολλές δημόσιες τοποθετήσεις και άρθρα για τα θέματα της εξωσωματικής γονιμοποίησης.
Διακρίσεις
Έχει λάβει πολλές διακρίσεις για το έργο του. Αναγορεύτηκε σε επίτιμο μέλος (Honorary Member) της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εταιρειών Γονιμότητας στη Σαγκάη.
Ο Β. Ταρλατζής μαζί με συνεργάτες του έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 650 πρωτότυπες εργασίες σε διεθνή συνέδρια και έγκριτα περιοδικά, ιδίως στο γνωστικό αντικείμενο της ανθρώπινης αναπαραγωγής. Το όλο ερευνητικό έργο του τυγχάνει ευρείας αναγνώρισης στη διεθνή επιστημονική κοινότητα με περισσότερες από 36.000 αναφορές και δείκτη h-index 86
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες μαιευτήρες Κατηγορία:Έλληνες γυναικολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας
Το Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας (φινλανδικά: Suomen suuriruhtinaskunta, σουηδικά: Storfurstendömet Finland, ρωσικά: Velikoye knyazhestvo Finlyandskoye, κυριλλικά: Великое княжество Финляндское, εναλλακτικά το Μεγάλο Πριγκιπάτο της Φινλανδίας) ήταν μεταξύ 1809 και 1917 ως αυτόνομο τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.