cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνικό Ναυτικό (Γαλλία)
Τρίτη Δημοκρατία
Σινογαλλικός Πόλεμος: Η έκθεση των Γαλλικών ναυτικών δυνάμεων στην Άπω Ανατολή έφτασε στο αποκορύφωμα της το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1880. Η Μοίρα της Άπω Ανατολής (escadre de l'Extrême-Orient), μια ad hoc ναυτική ομάδα δύο (στη συνέχεια τριών) ναυτικών μεραρχιών υπό τη διοίκηση του Ναυάρχου Αμεντέε Κουρμπέ, δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Σινογαλλικού Πολέμου (Αύγουστος 1884 έως Απρίλιος 1885), και είχε σημαντική δράση κατά μήκος της ακτής της Κίνας και τη θάλασσα γύρω από τη Φορμόζα (Ταϊβάν). Εκτός από τη σχεδόν πλήρη εξουδετέρωση του Στόλου Φουζιάν της Κίνας στη Ναυμαχία του Φουζού (23 Αυγούστου 1884), η μοίρα έλαβε μέρος στον βομβαρδισμό και τις αποβάσεις στο Κεελούνγκ και το Ταμσούι (5 και 6 Αυγούστου 1884 και 1 με 8 Οκτωβρίου 1884), τον αποκλεισμό της Φορμόζα (Οκτώβριος 1884 με Απρίλιο 1885), τη Ναυμαχία του Σιπού (14 Φεβρουαρίου 1885), την αποκαλούμενη Ναυμαχία του Ζενχάι (1 Μαρτίου 1885), την Εκστρατεία Πεσκαδόρες (Μάρτιος 1885) και τον «αποκλεισμό του ρυζιού» στον ποταμό Γιανγκτσέ (Μάρτιος με Ιούνιο 1885).
Τεχνολογικές πρωτοπορίες του 19ου αιώνα
thumb|Η [[θωρακοβάρις Vauban (1882–1905)]]
Η Γαλλία ώθησε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων για το ναυτικό, με την εφεύρεση του πολυβόλου Paixhans από τον Ανρί-Ζοζέφ Παιξάν. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, με σημαντικά αποτελέσματα, στη Ναυμαχία της Βερακρούζ το 1838. Το 1850, το Napoléon έγινε το πρώτο ατμοκίνητο θωρηκτό στην ιστορία. Το Gloire έγινε η πρώτη θωρακοβάρις στην ιστορία το 1859.
Το 1863, το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό έθεσε σε χρήση το Plongeur, το πρώτο υποβρύχιο στον κόσμο που κινούνταν με μηχανική ισχύ. Το 1876, το Redoutable έγινε το πρώτο χαλύβδινο πολεμικό πλοίο. Το 1887, το Dupuy de Lôme έγινε το πρώτο θωρακισμένο καταδρομικό στον κόσμο.
Το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό δημιούργησε επίσης το πρόγραμμα « Jeune École » το οποίο ζήτησε μικρά αλλά δυναμικά πολεμικά πλοία τα οποία χρησιμοποιούσαν τορπίλες και πολυβόλα τα οποία θα επιτίθονταν σε στόλους με μεγαλύτερα συμβατικά πολεμικά πλοία. Εξαιτίας αυτού προχώρησε η μαζική παραγωγή τορπιλοβόλων, τα οποία όμως αποδείχθηκαν αναξιόπιστα στην ανοιχτή θάλασσα. Παρ' όλα αυτά, η κατασκευή Γαλλικών πολεμικών Πλοίων αποδείχθηκε ελκυστική στη βιομηχανοποιούμενη Ιαπωνία, όταν ο Γάλλος μηχανικός Εμίλ Μπερτέν προσκλήθηκε ώστε να βοηθήσει στον σχεδιασμό πολεμικών πλοίων για το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό.
20ός αιώνας
Το κύριο έργο των πολεμικών μοιρών της Μεσογείου ήταν η συνοδεία των μεταγωγικών πλοίων που μετέφεραν στρατεύματα από τη Γαλλική Βόρεια Αφρική που θα συμμετείχαν στη Μάχη του Μάρνη. Μέχρι το τέλος του Αυγούστου 1914, Γαλλικά θωρηκτά, καταδρομικά, αντιτορπιλικά και υποβρύχια πραγματοποιούσαν περιπολίες στην Αδριατική θάλασσα ώστε να αποτρέψουν επιθέσεις του Αυστροουγγρικού Ναυτικού. Οι πιο σημαντικές επιχειρήσεις του Γαλλικού Ναυτικού πραγματοποιήθηκαν κατά την Εκστρατεία των Δαρδανελλίων. Το Γαλλικό Ναυτικό έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση της εκστρατείας με πλοία U της Γερμανίας, με πολεμικά πλοία να περιπολούν τις θάλασσες και να συνοδεύουν νηοπομπές. Τον Δεκέμβριο του 1916, Γαλλικά πολεμικά πλοία κατέφθασαν στην Ελλάδα, βομβαρδίζοντας την Αθήνα και αποβιβάζοντας στρατιώτες, ώστε να αναγκάσουν τη φιλογερμανική Ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει την πολιτική της. Αρκετά πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού κατελήφθησαν και χρησιμοποιήθηκαν από το Γαλλικό Ναυτικό, και αργότερα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εκστρατεία κατά των πλοίων U. Οι πιο σημαντικές απώλειες που υπέστη το Γαλλικό Ναυτικό κατά τον πόλεμο ήταν τρία προ-ντρέντνωτ θωρηκτά, ένα ημί-ντρέντνωτ, τέσσερα θωρακισμένα καταδρομικά, ένα προστατευμένο καταδρομικό, δώδεκα αντιτορπιλικά και δεκατέσσερα υποβρύχια.
Παρακάτω καταγράφονται τα κύρια πλοία του Γαλλικού Ναυτικού στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 και εντός παρενθέσεων στο τέλος του, το 1918.
Το πρώτο αεροπλανοφόρο
thumb|Υδροπλανοφόρο [[Γαλλικό υδροπλανοφόρο Foudre|Foudre]] Η εφεύρεση του υδροπλάνου το 1910 με το Γαλλικό Fabre Hydravion οδήγησε στην πρώιμη εξέλιξη των πλοίων που είχαν σχεδιαστεί για τη μεταφορά αεροπλάνων μολονότι ήταν εξοπλισμένα με σχεδίες. Το 1911, εμφανίστηκε το πρώτο σκάφος αυτού του είδους στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό – το Foudre – το οποίο ήταν το πρώτο υδροπλανοφόρο. Χρησιμοποιούνταν ως βάση υδροπλάνων, και μετέφερε αεροπλάνα με σχεδίες σε υπόστεγα στο κυρίως κατάστρωμα, από όπου προσθαλασσωνόταν με τη χρήση γερανού. Το La Foudre τροποποιήθηκε το Νοέμβριο του 1913 και προστέθηκε επίπεδο κατάστρωμα 10 μέτρων (33 ποδών) από όπου απογειωνόταν τα υδροπλάνα. Παρά τις προτάσεις του Γάλλου εφευρέτη Κλεμάν Αντέρ το 1909 για την κατασκευή επίπεδου καταστρώματος ώστε να επιχειρούν αεροπλάνα στη θάλασσα, παρόμοια με τα σύγχρονα αεροπλανοφόρα, το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό κατασκεύασε το πρώτο του αεροπλανοφόρο τη δεκαετία του 1920 και δεν συνέχισε με την κατασκευή τους μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1920, ο Πωλ Τέστε πραγματοποίησε την πρώτη προσγείωση σε αεροπλανοφόρο στην ιστορία του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, επί του Béarn.
Κατασκευή πλοίων μεταξύ των Παγκοσμίων Πολέμων
thumb|Surcouf
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αν και το Ελεύθερο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό συνέχισε να πολεμά μαζί με τους συμμάχους, ο υπόλοιπος Γαλλικός στόλος έγινε εχθρικός. Πολλά ανώτατα μέλη του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού θεώρησαν τη Βρετανία και τη Γαλλία αποτελεσματικές στον πόλεμο. Η Γαλλική Πολεμική Αεροπορία βομβάρδισε επανειλημμένα το Γιβραλτάρ, και κατά τη διάρκεια του πολέμου, υπήρξαν στιγμές όπου το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό ήρθε κοντά σε εμπλοκή με το Βασιλικό Ναυτικό. Το Νοέμβριο του 1942, για παράδειγμα, ο Ναύαρχος Ζαν ντε Λαμπόρντ αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει το υπόλοιπο του Γαλλικού Ναυτικού για να υποστηρίξει την Επιχείρηση Πυρσός, υποστηρίζοντας πως τα Γαλλικά πλοία θα έπρεπε να επιτίθενται τα Βρετανικά και τα Αμερικανικά. Το Σεπτέμβριο, σε μια προσπάθεια κατάληψης του κατεχόμενου από το Βισύ Ντακάρ έληξε με τη Ναυμαχία του Ντακάρ και τη νίκη των δυνάμεων του Βισύ. Επιπροσθέτως, η Συμμαχική επίθεση στο Ντακάρ οδήγησε αμέσως στον βομβαρδισμό του Γιβραλτάρ από το Βισύ. Αυτές οι ενέργειες δυσχέριναν τις Αγγλογαλλικές σχέσεις, αλλά δεν εμπόδισαν περαιτέρω αποτυχίες των Συμμάχων. Η επακόλουθη Μάχη της Γκαμπόν, η Συριολιβανική Εκστρατεία, και η Μάχη της Μαδαγασκάρης ολοκληρώθηκαν με ήττα του Βισύ. Κατά την Επιχείρηση Πυρσός το Νοέμβριο του 1942, οι Σύμμαχοι εισέβαλαν στη Γαλλική Βόρεια Αφρική, οδηγώντας σε μεγάλη ναυμαχία στη Καζαμπλάνκα, αλλά οι δυνάμεις του Βισύ άλλαξαν τάχιστα πλευρά. Ως απάντηση σε αυτό, οι Γερμανοί ξεκίνησαν την Επιχείρηση Άντον και κατέλαβαν την κατεχόμενη από το Βισύ περιοχή της Μητροπολιτικής Γαλλίας. Η Γερμανική κατοχή περιελάμβανε τον Γαλλικό ναύσταθμο στη Τουλόν όπου βρισκόταν μεγάλο μέρος (ένα παλαιό θωρηκτό, δύο νέα καταδρομικά μάχης, τέσσερα νέα βαρέα καταδρομικά, πέντε νέα ελαφρά καταδρομικά, και αρκετά αντιτορπιλικά και υποβρύχια) του Γαλλικού στόλου. Αυτός ήταν κύριος σκοπός των Γερμανών και δυνάμεις των SS είχαν οριστεί να καταλάβουν τα πλοία (Επιχείρηση Λίλα). Αυτή η επιχείρηση κατέληξε με την βύθιση των Γαλλικών πλοίων από τους ναυτικούς τους ώστε να αποτρέψουν την κατάληψη τους από Γερμανούς. Όλα τα κύρια Γαλλικά πλοία στη Τουλόν καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ λίγα βρισκόταν σε επιδιορθώσιμη κατάσταση. Μερικά πλοία διέφυγαν από τη Τουλόν και εισήλθαν στη δύναμη των Συμμάχων. Πέντε υποβρύχια προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά μόνο τα τρία τα κατάφεραν: Casabianca, Glorieux και Marsouin. Μετά τον «Πυρσό», τα εναπομείναντα τμήματα του Γαλλικού Ναυτικού μετακινήθηκαν στους Συμμάχους, συμπεριλαμβανομένων και πλοίων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αίγυπτο, και στη συνέχεια υπήρχαν πολεμικά πλοία του Ελεύθερου Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού που υποστήριξαν τις Συμμαχικές αποβάσεις σε Νορμανδία και νότια Γαλλία (Επιχείρηση Ανβίλ). Περιπολία αντιτορπιλικών επιχειρούσε κατά των Γερμανών στην Αδριατική θάλασσα μέχρι το τέλος του πολέμου.
Η κατάκτηση των Ευρωπαϊκών λιμένων έθεσε τέλος στις περισσότερες πολεμικές επιχειρήσεις του Ναυτικού, το οποίο πέρασε το υπόλοιπο του πολέμου καθαρίζοντας ορυχεία και επιδιορθώνοντας λιμενικές εγκαταστάσεις. Στο μέτωπο του Ειρηνικού, το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό ήταν ενεργό μέχρι τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας. Το Richelieu ήταν παρόν στην παράδοση της Ιαπωνίας. Στο τέλος του πολέμου, το συνολικό βάρος του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν 400.000 τόνοι (800.000 τόνοι τον Μάιο του 1940).
Οργάνωση
thumb|upright=2.0|Εγκαταστάσεις του Γαλλικού πολεμικού ναυτικού στη μητροπολιτική Γαλλία το 2015 Μέχρι το 2017 το Πολεμικό Ναυτικό είχε ενεργό στρατιωτικό προσωπικό 44.000 ατόμων και πολιτικό προσωπικό 7.000 ατόμων. Το Ναυτικό είναι διαχωρισμένο σε τέσσερις επιχειρησιακούς κλάδους:
Επιπροσθέτως, η Εθνική Χωροφυλακή της Γαλλίας διατηρεί ναυτική δύναμη με περιπολικά πλοία η οποία βρίσκεται υπό την επιχειρησιακή διοίκηση του Γαλλικού Ναυτικού:
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου, το Ναυτικό οργανώθηκε σε δύο μοίρες που είχαν ως βάσεις τη Βρέστη και την Τουλόν, υπό τη διοίκηση του ALESCLANT (Amiral commandant l'escadre de l'Atlantique) και του ALESCMED (Amiral commandant l'escadre de la Méditerranée) αντίστοιχα. Από την εποχή μετά τον Ψυχρό πόλεμο μέσω της διαδικασίας αναδιοργάνωσης με την ονομασία Optimar '95, τα δύο στοιχεία διαιρέθηκαν στη Δύναμη Ναυτικής Δράσης (υπό τη διοίκηση της ALFAN) και την Ανθυποβρυχιακή Ομάδα (υπό τη διοίκηση της ALGASM).
Κύριες ναυτικές βάσεις
Μέχρι το 2014, οι κύριες ναυτικές βάσεις που χρησιμοποιούνται είναι στις περιοχές: Τουλόν, Βρέστη, Ιλ Λονγκ και Σερμπούρ στη Μητροπολιτική Γαλλία. Σε άλλες βάσεις περιλαμβάνονται οι Φορ-ντε-Φρανς, Ντεγκρά ντε Καν, Πορτ ντε Γκαλέτ, Ντζαουντζί, Νουμεά και Παπεέτε στα Υπερπόντια διαμερίσματα και εδάφη αλλά και βάσεις σε άλλες χώρες όπως στο Άμπου Ντάμπι, το Ντακάρ και το Τζιμπουτί.
Εξοπλισμός
thumb|[[Φρεγάτα κλάσης Horizon|Φρεγάτα κλάσης Horizon]] thumb|right|[[Dassault Rafale]]
Πλοία και υποβρύχια
Αν και το Γαλλικό ναυτικό δόγμα αναφέρεται σε δύο αεροπλανοφόρα, μέχρι το 2015 το Γαλλικό Ναυτικό, διέθετε μόνον ένα, το Charles de Gaulle. Αρχικά η προγραμματισμένη παραγγελία για το Γαλλικό αεροπλανοφόρο PA2 βασιζόταν στα σχέδια των Βρετανικών αεροπλανοφόρων κλάσης Queen Elizabeth τα οποία κατασκευάζονται για το Βασιλικό Ναυτικό. Ωστόσο το Γαλλικό πρόγραμμα αναβλήθηκε πολλές φορές εξαιτίας του προϋπολογισμού και το αποτέλεσμα ήταν η προτεραιότητα να δοθεί στο πλέον εξαγώγιμο πρόγραμμα FREMM. Τον Απρίλιο του 2013 αποφασίστηκε η εγκατάλειψη του προγράμματος κατασκευής του δεύτερου αεροπλανοφόρου λόγω περικοπών που ανακοινώθηκαν στη Γαλλική Λευκή Βίβλο για την Άμυνα και την Εθνική Ασφάλεια του 2013.
Το Γαλλικό Ναυτικό επιχειρεί με τρία αμφίβια πλοία επίθεσης, μια αμφίβια πλατφόρμα μεταφοράς, δύο φρεγάτες αεράμυνας, επτά ανθυποβρυχιακές φρεγάτες, πέντε φρεγάτες γενικού σκοπού και έξι υποβρύχια στόλου (SSN). Αυτά αποτελούν τις κύριες δυνάμεις ωκεάνιου πολέμου του Γαλλικού Ναυτικού. Επιπροσθέτως το Γαλλικό Ναυτικό διαθέτει έξι φρεγάτες ελαφράς επιτήρησης και εννέα αβιζό (ελαφρές κορβέτες). Αυτά αναλαμβάνουν τα καθήκοντα παράκτιας περιπολίας, την προστασία των βάσεων του Γαλλικού Ναυτικού και των χωρικών υδάτων, ενώ μπορούν επίσης να παρέχουν χαμηλού επιπέδου δυνατότητες συνοδείας σε οποιεσδήποτε ωκεάνιες δυνάμεις. Τα τέσσερα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων (SSBN) της Στρατηγικής Ωκεάνιας Δύναμης αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά του Γαλλικού συστήματος πυρηνικής αναχαίτισης.
Αεροσκάφη
Η Γαλλική Ναυτική Αεροπορία είναι επισήμως γνωστή ως Aéronavale και δημιουργήθηκε στις 19 Ιουνίου 1988 με τη συγχώνευση των μοιρών περιπολικών αεροσκαφών του Ναυτικού και των αεροπλανοφόρων. Έχει πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό περίπου 6.800 ατόμων τα οποία επιχειρούν από τέσσερις αεροπορικές βάσεις στη Μητροπολιτική Γαλλία. Η Aéronavale βρίσκεται στη διαδικασία εκσυγχρονισμού με παραγγελίες συνολικά 40 ελαφρών μαχητικών Rafale.
Προσωπικό
Οι ναύτες πρέπει να είναι τουλάχιστον 17 ετών αλλά όχι πάνω από 24, με ελάχιστο επίπεδο μόρφωσης. Οι υπαξιωματικοί πρέπει να είναι τουλάχιστον 17 ετών αλλά όχι πάνω από 24, διαθέτοντας τουλάχιστον απολυτήριο λυκείου το οποίο τους δίνει πρόσβαση σε πανεπιστημιακές σπουδές. Οι Υποψήφιοι Υπαξιωματικοί αρχίζουν την εκπαίδευση με πέντε μήνες στη Σχολή Υπαξιωματικών στη Βρέστη. Οι συμβασιούχοι αξιωματικοί υπηρετούν με αρχικό 8-ετές συμβόλαιο το οποίο μπορεί να ανανεωθεί έως και 20 χρόνια.
Βαθμοί
Τα διακριτικά των βαθμών στο Γαλλικό Ναυτικό φοριούνται στον ώμο με λωρίδες σε πουκάμισα και λευκά σακάκια, και με μανίκια σε ναυτικά σακάκια. Μέχρι το 2005, μόνο οι αξιωματικοί είχαν άγκυρα στα διακριτικά τους, αλλά πλέον τις λαμβάνει και το στρατολογημένο προσωπικό. Οι διοικητές έχουν τίτλους capitaine (καπετάνιου), αλλά αποκαλούνται commandant (διοικητές). Οι δύο υψηλότεροι βαθμοί, οι vice-amiral d'escadre και amiral (ναύαρχος), είναι περισσότερο λειτουργήματα παρά βαθμοί. Οι θέσεις αυτές έχουν αναληφθεί από αξιωματικούς που έχουν τον βαθμό vice-amiral (αντιναύαρχος). Ο μοναδικός amiral de la flotte (Αρχιναύαρχος) ήταν ο Φρανσουά Νταρλάν αφότου αρνήθηκε το αξίωμα του Ναυάρχου της Γαλλίας. Αντίστοιχος του αξιώματος του Στρατάρχη της Γαλλίας, ο βαθμός του Ναυάρχου της Γαλλίας παραμένει θεωρητικά και στην Πέμπτη Δημοκρατία. Τελευταία φορά που αποδόθηκε ήταν το 1869, κατά τη Δεύτερη Αυτοκρατορία, αλλά διατηρήθηκε και κατά την Τρίτη Δημοκρατία μέχρι τον θάνατο του κατόχου του το 1873. Ο τίτλος amiral de la flotte δημιουργήθηκε έτσι ώστε ο Νταρλάν δεν θα είχε κατώτερο βαθμό από τον αντίστοιχο του στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, ο οποίος κατείχε τον βαθμό του Αρχιναυάρχου.
Προσφώνηση των αξιωματικών
Εν αντιθέσει με τον στρατό και την αεροπορία της Γαλλίας, δεν χρειάζεται η παρεμβολή της λέξης mon πριν τον βαθμού όταν προσφωνείται ένας αξιωματικός (για παράδειγμα δεν είναι mon capitaine, αλλά απλά capitaine). Η προσφώνηση ενός υποπλοιάρχου του Γαλλικού Ναυτικού (για παράδειγμα) ως « mon capitaine » θα επιφέρει την παραδοσιακή απάντηση « Dans la Marine il y a Mon Dieu et mon cul, pas mon capitaine! » («Στο Ναυτικό υπάρχει μόνο ο Θεός μου και ο ποπός μου, όχι ο 'καπετάνιος μου'!»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός της Γαλλίας
Εθνική Βιβλιοθήκη αλ Άσαντ
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Αλ Άσαντ (αραβικά: مَكْتَبَةُ الْأَسَدِ الْوَطَنِيَّةِ) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Συρίας, που βρίσκεται στην πλατεία Omayyades. Πήρε το όνομά της από τον πρόεδρο Χαφέζ αλ Άσαντ.
Το 1976, το Υπουργείο Πολιτισμού της Συρίας εξέδωσε επίσημη απόφαση για την ίδρυση της εθνικής βιβλιοθήκης. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1978 και η βιβλιοθήκη ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1983. Άνοιξε ένα χρόνο μετά. Σκοπός της βιβλιοθήκης ήταν «να συγκεντρώσει όλα τα βιβλία και κάθε λογοτεχνικό είδος που σχετίζεται με την προγονική πολιτιστική κληρονομιά της χώρας», και στη συνέχεια να ταξινομήσει όλο αυτό υλικό για να εξυπηρετήσει ερευνητές και μελετητές.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Αλ Άσαντ λειτουργεί ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση και τα πνευματικά δικαιώματα της  Συρίας. Η Ένωση Βιβλιοθηκών και Εγγράφων της Συρίας έχει την έδρα της στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Άσαντ.
Τμήματα
Η βιβλιοθήκη διαθέτει πολλά τμήματα που περιλαμβάνουν αίθουσα διαλέξεων και ειδικό τμήμα για τυφλούς. Τα τμήματα της βιβλιοθήκης είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Συρία Συ
Κονστάντι Ροκίτσκι
Ο Κονστάντι Ροκίτσκι (πολωνικά: Konstanty Rokicki) (16 Ιουνίου 1899, Βαρσοβία – 18 Ιουλίου 1958, Λουκέρνη) ήταν Πολωνός προξενικός υπάλληλος, αντιπρόξενος της Δημοκρατίας της Πολωνίας στη Ρίγα και τη Βέρνη και διασώστης του Ολοκαυτώματος. Μεταξύ 1941 και 1943 ήταν μέλος της Ομάδας Γουάντος, η οποία ονομάζεται επίσης Ομάδα Μπερνέσε. Ο Ροκίτσκι χρησιμοποίησε τη διπλωματική του θέση ως αντιπρόξενος για να παράγει πλαστά λατινοαμερικανικά διαβατήρια και τα έβαλε λαθραία στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία και την Ολλανδία, όπου έσωσαν τις ζωές των Εβραίων κατόχων τους. Για τις προσπάθειές του, ο Ροκίτσκι ονομάστηκε Δίκαιος των Εθνών από το Ισραήλ το 2019.
Παιδική ηλικία και πρώιμη καριέρα
Το 1931 εντάχθηκε στην προξενική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών. Μεταξύ 1932 και 1933, ήταν συμβασιούχος υπάλληλος του Πολωνικού Προξενείου στο Μινσκ, την τότε πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Το 1934-1936 ήταν αντιπρόξενος στη Ρίγα και τα έτη 1936-1938 συμβασιούχος υπάλληλος της Πολωνικής Πρεσβείας στο Κάιρο. Από το 1939 έως το 1945 ήταν αντιπρόξενος της Δημοκρατίας της Πολωνίας στη Βέρνη. Εργαζόταν επίσης για την Πολωνική Υπηρεσία Πληροφοριών.
Δράση διάσωσης του Ολοκαυτώματος και «υπόθεση διαβατηρίων»
Υπολογίζεται ότι μεταξύ 1941 και 1943, ο Ροκίτσκι και ο υφιστάμενός του, ο Εβραίος διπλωμάτης Γιούλιους Κυλ, παρήγαγαν πολλές χιλιάδες παράνομα διαβατήρια της Παραγουάης, τα οποία χρησίμευαν ως έγγραφα προστασίας για τους Εβραίους που ήταν εγκλωβισμένοι στα ναζιστικά γκέτο στην κατεχόμενη Πολωνία και απειλούνταν με απέλαση από τη γερμανοκρατούμενη Ολλανδία.
Ο Ροκίτσκι και ο Κυλ δωροδόκησαν προσωπικά τον επίτιμο πρόξενο της Παραγουάης και τον συμβολαιογράφο από τη Βέρνη, Ρούντολφ Χυγκλ, για να λάβουν λευκές κάρτες που ο Ροκίτσκι συμπλήρωσε με τα ονόματα των Πολωνοεβραίων. Οι κατάλογοι των ωφελούμενων και οι φωτογραφίες τους μεταφέρθηκαν λαθραία μεταξύ Βέρνης και κατεχόμενης Πολωνίας χάρη στο δίκτυο εβραϊκών οργανώσεων, ιδίως των Agudat Yisrael και RELICO, με επικεφαλής τους Χάιμ Γιρσόελ Αΐς και Άμπραχαμ Σίλμπερσαϊν, αντίστοιχα. Τα διαβατήρια της Παραγουάης - σε αντίθεση με τα διαβατήρια άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής - είχαν ιδιαίτερη αξία, γιατί η χώρα αυτή – υπό την πίεση της Πολωνίας και της Αγίας Έδρας – αναγνώρισε προσωρινά (1944) την ισχύ τους.
Ύστερη ζωή και κληρονομιά
Ο πρόξενος Ροκίτσκι εγκατέλειψε τη διπλωματική υπηρεσία το 1945, μετά την ίδρυση της φιλοσοβιετικής Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελβετία. Πέθανε στη Λουκέρνη τον Ιούλιο του 1958, μετά από αρκετά χρόνια ασθένειας. Το όνομα του Ροκίτσκι δεν αναφέρθηκε ποτέ από ιστορικούς, παρά το γεγονός ότι το Agudat Yisrael τον ανέφερε στην ευχαριστήρια επιστολή προς την πολωνική κυβέρνηση μαζί με τους Αλεξάντερ Γουάντος, Γιούλιους Κυλ και Στέφαν Ρινιέβιτς. Η οργάνωση υποστήριξε σε αυτήν ότι, χωρίς τις δραστηριότητές τους, δεν θα ήταν δυνατό να σωθούν «πολλές εκατοντάδες άνθρωποι».
Μόλις τον Αύγουστο του 2017, ο Καναδός δημοσιογράφος Μαρκ ΜακΚίνον και οι Πολωνοί δημοσιογράφοι Ζμπίγκνιεφ Παραφιανόβιτς και Μίχαου Ποτότσκι έγραψαν για τον ρόλο του Ροκίτσκι στην επιχείρηση διάσωσης.
Αμφισβήτηση από το Γιαντ Βασσέμ
Τον Απρίλιο του 2019, το Γιαντ Βασσέμ απένειμε τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών στον Κονστάντι Ροκίτσκι και πρόσφερε «εκτίμηση» στους Αλεξάντερ Γουάντος και Στέφαν Ρινιέβιτς, υποστηρίζοντας ότι ο Ροκίτσκι ήταν επικεφαλής της Ομάδας Ładoś. Το έγγραφο αποκαλούσε λανθασμένα τους Γουάντος και Ρινιέβιτς «προξένους». Η απόφαση προκάλεσε οργή και απογοήτευση στα μέλη της οικογένειας των δύο άλλων εκλιπόντων Πολωνών διπλωματών, καθώς και στους επιζώντες Τριάντα ένας από αυτούς υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή προς το Γιαντ Βασσέμ. Ο ξάδερφος του Ροκίτσκι αρνήθηκε να δεχτεί το μετάλλιο έως ότου δύο άλλοι Πολωνοί διπλωμάτες, ο ανώτεροι του Ροκίτσκι, αναγνωριστούν επίσης ως Δίκαιοι των Εθνών. Ο Πολωνός πρέσβης στην Ελβετία, Γιάκουμπ Κούμοχ, ο οποίος συνέβαλε στην ανακάλυψη του Ροκίτσκι, διέψευσε επίσης την ερμηνεία του Γιαντ Βασσέμ, δηλώνοντας ότι ο Ροκίτσκι εργάστηκε υπό τους Γουάντος και Ρινιέβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί εξόριστοι Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών
Έλνταρ Γκάσιμοβ
Ο Έλνταρ "Έλλ" Παρβίζ όγλου Γκάσιμοβ (Αζερμπαϊτζάν: Eldar Pərviz oğlu Qasımov γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1989) είναι Αζέρος τραγουδιστής. Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 ως ντουέτο με την Νίγκαρ Τζαμάλ. Παρουσίασε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2012 που πραγματοποιήθηκε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν με τις Λέιλα Αλιέβα και Ναργκίζ Μπίρκ-Πίτερσεν.
Ο Έλνταρ είναι ο μεγάλος-εγγονός του ζευγαριού-ηθοποιού του Αζερμπαϊτζάν Αξιότιμος Καλλιτέχνης του Αζερμπαϊτζάν Αμπάς Μίρζα Σαριφτζάτεχ και της Καλλιτέχνης Λαϊκής της Σοβιετικής Ένωσης Μαρζιγιά Νταβούτοβα και ο εγγονός του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ηθοποιού του Αζερμπαϊτζάν Φεραγκίζζι Σαριόβαβα. Ο Gasimov άρχισε να τραγουδάει όταν ήταν πολύ νέος και συμμετείχε σε αρκετές συναυλίες σε διάφορες πόλεις του Αζερμπαϊτζάν και της Ρωσίας. Μεταξύ 2001 και 2005 έλαβε επαγγελματική εκπαίδευση στη μουσική και έμαθε να παίζει το πιάνο.
Αποφοίτησε από το Σλαβικό Πανεπιστήμιο του Μπακού με διπλό κύριο στις διεθνείς σχέσεις και την περιφερειακή γεωγραφία. Από το 2010 είναι πτυχιούχος φοιτητής διεθνών σχέσεων στο ίδιο πανεπιστήμιο. Μιλάει άπταιστα στα ρωσικά και τα γερμανικά και στα αγγλικά.
Eurovision 2011
Ο Gasimov έλαβε μέρος στην εθνική επιλογή του Αζερμπαϊτζάν, Milli Seçim Turu 2011. Η πρώτη εμφάνιση του Gasımov ήταν στην Heat 6, τοποθετώντας τη δεύτερη με 10 πόντους, πίσω από τον νικητή Ilgara Ibrahimova με 12 πόντους με τους δύο να είναι ο ημιτελικός. Ο Γκασίμοφ αποφοίτησε από τον ημιτελικό μαζί με τέσσερις άλλους καλλιτέχνες μέχρι τον τελικό στις 11 Φεβρουαρίου 2011, όπου και η Νιγκάρ Τζαμάλ κέρδισαν το δικαίωμα να εκπροσωπήσουν το Αζερμπαϊτζάν στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας το Μάιο του 2011. Τραγούδησαν κάτω από το ψευδώνυμο Ell & Nikki το τραγούδι "Running Scared" από τους Stefan Örn και Sandra Bjurman από τη Σουηδία και τον Iain Farquharson από το Ηνωμένο Βασίλειο, ο οποίος κέρδισε τον ανταγωνισμό με 221 πόντους.
2011-τώρα: Μετά τη Eurovision
Μετά τη νίκη του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision 2011, ο Gasimov και ο Jamal πήγαν να ταξιδέψουν σε αρκετές χώρες και να πραγματοποιήσουν τη νίκη τους. Στο Αζερμπαϊτζάν εκτυπώθηκαν 15.000 γραμματόσημα με την ονομασία 1 μανάτ του Αζερμπαϊτζάν. The production of postage stamps in Azerbaijan were in dedication of Eldar and Nigar's victory at 2011 contest. Η παραγωγή γραμματοσήμων στο Αζερμπαϊτζάν ήταν αφιερωμένη στη νίκη του Eldar και της Nigar στο διαγωνισμό του 2011. Το 2012, ο Eldar Gasimov συγκαταλέγεται μεταξύ πέντε μουσικών από το Αζερμπαϊτζάν που επελέγησαν ως κριτές στη δανική εθνική επιλογή του διαγωνισμού της Eurovision για το 2012.
Τον Ιανουάριο του 2012, κυκλοφόρησε το πρώτο τραγούδι μετά το Eurovision με τίτλο "Birlikda nahayat" ("Επιτέλους μαζί"). Ο Gasimov ήταν ένας από τους φιλοξενουμένους του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2012 που πραγματοποιήθηκε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν μετά τη νίκη του το προηγούμενο έτος.
Στις 17 Ιουλίου 2012, ο Gasimov κυκλοφόρησε την ακουστική έκδοση του καινούριου single I'm Free. Το επίσημο βίντεο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2012.
Τον Οκτώβριο του 2012, ο Eldar Gasimov ανακοίνωσε στον λογαριασμό του κοινωνικού δικτύου ότι είχε προσληφθεί από το Σλαβικό Πανεπιστήμιο του Baku, όπου είχε λάβει το μεταπτυχιακό του δίπλωμα, για να διδάξει μια σειρά διεθνών σχέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Αζέροι τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2011 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Βασίλ Ναϊντένοφ
Ο Βασίλ Μιχαήλοφ Ναϊντένοφ (Васил Михайлов Найденов) είναι διάσημος Βούλγαρος τραγουδιστής της ποπ, συνθέτης και τραγουδοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα του ως τραγουδιστής για το ροκ συγκρότημα Diana Express, με το οποίο ηχογράφησε ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του, το Sineva (1976). Η σόλο καριέρα του χρονολογείται από το 1979 με το τραγούδι "Adaptation" από το soundtrack της δημοφιλούς ομώνυμης ταινίας. Τη δεκαετία του '80 έγινε ένα από τα αστέρια της βουλγαρικής ποπ σκηνής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1950. [1] Αποφοίτησε από την Τεχνική Σχολή Κατασκευών Hristo Botev και στη συνέχεια από το Τμήμα Ποικιλίας του Βουλγαρικού Κρατικού Ωδείου, με κατεύθυνση στο πιάνο, το 1973. Μεγάλωσε με τη μητέρα του Μαργαρίτα και είδε το πατέρας χρόνια μετά. [2]
Αλλά ενώ περίμενε την αστρική στιγμή του, ο Βάσκο Ναϊντένοφ εργάστηκε ως πιανίστας και τραγουδιστής για δέκα χρόνια. Από το 1969 είναι στο συγκρότημα " Χρυσές Χορδές ", και στις αρχές της δεκαετίας του '70 για ένα μικρό χρονικό διάστημα εντάχθηκε στην ορχήστρα του Biser Kirov. Έγινε σολίστ του " Diana Express " και του πρώτου τραγουδιού "Blue", το οποίο όχι μόνο τον έκανε διάσημο ως τραγουδιστή, αλλά του έδωσε και το πρώτο του ψευδώνυμο - Vasco Blue. Το τελευταίο γκρουπ πριν την έναρξη της σόλο καριέρας του ήταν οι Tangra.
Στη δεκαετία του 1980, τα τραγούδια που ερμήνευσε ο Vasil Naidenov συνέχισαν να κερδίζουν βραβεία: το Δεύτερο Βραβείο του Χρυσού Ορφέα απονεμήθηκε στους The First Roosters (1980) και Love Continues (1982) και το Τρίτο Βραβείο στο Remorse. "(1986). Το "Stay" στη μουσική του Toncho Rusev κέρδισε το Πρώτο Βραβείο του ραδιοφωνικού διαγωνισμού "Spring" (1983) και άλλα τρία από τα τραγούδια του ονομάστηκαν "Melody of the Year" - "Adaptation" (1979), "Telephone Love" (1982) και "Αντίο, είπα" (1985). "Miracle" - και πάλι σε μουσική του Toncho Rusev - "Melody of TV viewers" στον ίδιο διαγωνισμό το 1983.
Ο Naidenov κέρδισε επίσης αναγνώριση σε διεθνείς διαγωνισμούς ως ερμηνευτής: Πρώτο Βραβείο στο Golden Orpheus (1979), Δεύτερο Βραβείο στο Schlagerfestival ( Δρέσδη, 1981), Δεύτερο Βραβείο στο Gala Festival στην Αβάνα (1982). Έχει επίσης εμφανιστεί σε φεστιβάλ στο Sopot της Πολωνίας και στο Knok του Βελγίου. Έχει ανακηρυχθεί επανειλημμένα τραγουδιστής της χρονιάς στην ψηφοφορία της Music Stairs.
Τα πολυάριθμα ταξίδια του στο εξωτερικό είναι στην ΕΣΣΔ και τη ΛΔΓ. Το 1990 συνεργάστηκε με το μπαλέτο της Alla Pugacheva "Phone" και οι κοινές του εμφανίσεις περιλαμβάνουν ντουέτα με τη Silvia Katsarova και συναυλίες με την Bonnie Tyler (κατά την επίσκεψή της στη Βουλγαρία).
Το τραγούδι "Return" κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο του ανανεωμένου διαγωνισμού "Songs for Varna" το 1995.
Από τα τέλη του 1998 είναι συγγραφέας και παρουσιαστής για σχεδόν δύο χρόνια, μαζί με την Bogdana Karadocheva της μουσικής εκπομπής - "It's σχεδόν μεσάνυχτα ..." στο Nova TV. Πριν από αυτό είχε εμπειρία ως τηλεπαρουσιαστής του «Χρωματιστού Κόσμου» στον Air 2, μαζί με την Κατερίνα Έβρο. Το 1998 κυκλοφόρησε το τραγούδι "After the End of the World" από το soundtrack της ομώνυμης ταινίας. Το 2004 ηχογράφησε το τραγούδι "Old Love" για το " Hotel Bulgaria (σειρά) " στη Nova TV. [4]
Μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του όλα αυτά τα χρόνια είναι: "Adaptation", "Love Continues", "Is It So", "Phone Love", "Goodbye, My Love", "Hurry, No Time", "Before Morning", «Ράλι», «Σίγουρα», «Θαύμα», «Σιωπή», «Αντίο, είπα», «Φωτιά αγάπης» (ντουέτο με τη Σίλβια Κατσαρόβα ), «Παρακαλώ» (ντουέτο με τη Σίλβια Κατσαρόβα), «Πρωτοχρονιά» (χτυπήματα με τον Μπογκντάν Καραντότσεφ), «Τύψεις», «Μείνε», «Αποκάλυψη», «Πόνος στα αριστερά», «Ο κλόουν», «Διάλειμμα», «Ειλικρινά», «Σχεδόν ξεχασμένη αγάπη», «Μετά το τέλος του κόσμου», «Στα πρώτα κοκόρια», «Τζούλι», «Και αύριο είναι η μέρα», «Δεν μπορώ χωρίς εσένα», «Σαν τον ήλιο στον καθρέφτη», «Μια θάλασσα», «Βροχή», «Προσευχή», «Στο κρεβάτι σου», «Επτά φορές», «Τραπέζι για δύο», «Μοναχική βάρκα», «Θα κοιτάς για πολύ καιρό», «Να είσαι ευλογημένος», «Αντίο», «Συνεχίστε με τη μόδα», «Γάμος στα 33», «Σχεδόν όλα θα ξαναγίνουν», «Τελευταία εξομολόγηση», «It's Mine» (ντουέτο με τον Ivaylo Kolev ), «You Forget», καθώς και το «Blue» ως σολίστ του «Diana Express», του οποίου το τραγούδι ανήκει στην ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι τραγουδιστές
Ιωσήφ Φερδινάνδος της Βαυαρίας
Ο Ιωσήφ-Φερδινάνδος-Λεοπόλδος της Βαυαρίας (28 Οκτωβρίου 1692 – 6 Φεβρουαρίου 1699) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ, εκλέκτορα της Βαυαρίας (1679–1705, 1714–1726) και της πρώτης συζύγου του, Μαρίας-Αντωνίας των Αψβούργων, κόρης του Λεοπόλδου Α΄, αυτοκράτορα της Γερμανίας. Η Μαρία-Αντωνία ήταν εκ μητρός εγγονή του βασιλιά Φιλίππου Δ' της Ισπανίας.
Νεολαία
Γεννήθηκε στη Βιέννη στις 28 Οκτωβρίου 1692, ως γιος του Μαξιμιλιανού Β' Εμμανουήλ, εκλέκτορα της Βαυαρίας, και της αρχιδούκισσας Μαρίας-Αντωνίας, κόρης του Λεοπόλδου Α' αυτοκράτορα της Γερμανίας. Ως εκ τούτου, ήταν δισεγγονός του Φιλίππου Δ' της Ισπανίας και μικρανιψιός του Καρόλου Β' της Ισπανίας.
Η μητέρα του απεβίωσε αμέσως μετά τη γέννησή του και αφέθηκε στα χέρια του πάππου του, του Λεοπόλδου Α' αρχιδούκα της Αυστρίας, βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας και αυτοκράτορα της Γερμανίας, καθώς ο πατέρας του βρισκόταν στις Βρυξέλλες, όπου υπηρετούσε ως κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών από τον Μάρτιο του 1692. Στις 2 Μαΐου 1693 ο Ιωσήφ-Φερδινάνδος, συνοδευόμενος από το πρώην οικιακό προσωπικό της μητέρας του, αναχώρησε από τη Βιέννη για το Μόναχο, όπου έφτασε στις 2 ή 3 Ιουνίου.
Κληρονόμος του Καρόλου Β'
Η μητέρα του Καρόλου Β', η Μαριάννα της Αυστρίας, υποστήριξε την υποψηφιότητα του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ, εκλέκτορα της Βαυαρίας, συζύγου της εγγονής της Μαρίας-Αντωνίας, και στη συνέχεια εκείνη του Ιωσήφ-Φερδινάνδου (ο οποίος καταγόταν από τον πρώτο βασιλιά των Αψβούργων στην Ισπανία, Φίλιππο Α' της Καστίλλης, από 31 διαφορετικούς τρόπους). Ο βαυαρικός ισχυρισμός βρήκε πολλούς υποστηρικτές μεταξύ των ευγενών, που ήταν δυσαρεστημένοι με τη γερμανική μερίδα της Μαρίας-Άννας του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ, της συζύγου του Καρόλου Β'. Στην επιθανάτιο κλίνη του, ο Λεοπόλδος Α' είχε αναγκάσει την κόρη του, Μαρία-Αντωνία (τη μητέρα του πρίγκιπα), να παραιτηθεί από τα κληρονομικά της δικαιώματα, προκειμένου να περιορίσει τις εξουσίες του νεογέννητου.
Από αυτά τα γεγονότα ξεκίνησε ένας πόλεμος μεταξύ των δύο γυναικών, της βασιλομήτορος Μαριάννας και της συζύγου Μαρίας-Άννας. Η περίοδος μεταξύ 1693 και 1696 (η χρονιά του τέλους της βασιλομήτορος) ήταν χρόνια συνεχών πολιτικών εντάσεων και πολιτικών μηχανορραφιών. Η γερμανική μερίδα που σχηματίστηκε γύρω από τη βασίλισσα, κέρδισε το μίσος των ευγενών. Σύμφωνα με φήμες που κυκλοφόρησαν στην Αυλή υπήρχε μία συνωμοσία, που είχε σκοπό να περιορίσει τη βασίλισσα και να φέρει τον πρίγκιπα Ιωσήφ-Φερδινάνδο στη Μαδρίτη, για να τοποθετηθεί στον θρόνο υπό την αντιβασιλεία της βασιλομήτορος και των κύριων υποστηρικτών της.
Η βασιλομήτωρ απεβίωσε στις 16 Μαΐου 1696. Ο θρίαμβός της ήταν μία μεταθανάτια υπογεγραμμένη διαθήκη, στην οποία ο γιος της, Κάρολος Β', όριζε τον Σεπτέμβριο του 1696 τον ανιψιό του Ιωσήφ-Φερδινάνδο της Βαυαρίας ως διάδοχο της μοναρχίας. Στο Κρατικό Συμβούλιο της 13ης Ιουνίου 1696 αποφασίστηκε μία ενδιάμεση θέση μεταξύ των Γάλλων και των αυτοκρατορικών υποψηφίων για διαδοχή, στην οποία ο Ιωσήφ-Φερδινάνδος εμφανιζόταν ως ο καλύτερος υποψήφιος για τη διαδοχή. Στο τέλος ο Κάρολος Β΄ έγραψε μία διαθήκη, στην οποία ανακήρυξε τον πρίγκιπα ως διάδοχό του.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο Κάρολος Β' είχε μία σοβαρή υποτροπή και έτσι το Κρατικό Συμβούλιο αποφάσισε να αναγκάσει τον βασιλιά να υπογράψει τη διαθήκη τον Ιούνιο. Ο βασιλιάς είχε υποτροπή και στις 9 Οκτωβρίου, οπότε το Συμβούλιο της Επικρατείας συνήλθε εκ νέου. Σε εκείνη τη συνάντηση η βαυαρική μερίδα πήρε τη διαθήκη και ο καρδινάλιος Πορτοκαρέρο ανάγκασε τον βασιλιά Κάρολο Β' να υπογράψει τη διαθήκη υπέρ του πρίγκιπα της Βαυαρίας: μόνο ο ναύαρχος της Καστίλλης, ο κοντόσταυλος και τρία μέλη υποστήριξαν τον αρχιδούκα Κάρολο.
Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του Ιωσήφ-Φερδινάνδου, η αντιβασιλεία που συγκροτήθηκε με τη διαθήκη, όρισε ένα διοικητικό συμβούλιο, που υποστήριξε τη Μαριάννα της Αυστρίας κατά την ανηλικιότητα του Καρόλου Β', με επικεφαλής τον καρδινάλιο Πορτοκαρέρο ως τον αντιβασιλέα-Κυβερνήτη που θα είχε πολύ ευρείες εξουσίες.
Η πεισματική υπεράσπιση του υποψηφίου από τον φιλο-βαυαρό καρδινάλιο Πορτοκαρέρο, έγινε βασική πολιτική των τελευταίων ετών της βασιλείας του Καρόλου Β'. Ο καρδινάλιος εμπόδισε τον Κάρολο Β' να υποκύψει στην επιρροή της συζύγου του, και πιθανώς να καλέσει ένα Κοινοβούλιο για να τροποποιήσει τη διαθήκη.
Στις αρχές του 1698 ο Πορτοκαρέρο παρουσίασε στον βασιλιά μία νέα έκθεση του Κρατικού Συμβουλίου υπέρ της Διαδοχής της Βαυαρίας. Ο μονάρχης ήθελε να συμβουλευτεί τον πάπα Ιννοκέντιο ΙΒ΄, ο οποίος φέρεται να ήταν επίσης φιλο-βαυαρός. Ήταν σε τέτοιες συνθήκες, που ο βασιλιάς επιβεβαίωσε τη διαθήκη του:
Η Μαρία-Άννα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ αντέδρασε κατά της διαθήκης με την κατάληψη της Καταλονίας και τα γερμανικά στρατεύματα στάλθηκαν στο Τολέδο και τη Μαδρίτη, ενώ ο εξάδελφός της, Γεώργιος πρίγκιπας της Έσσης-Ντάρμσταντ ετοιμάστηκε να φύγει από τη Βαρκελώνη με τα στρατεύματά του. Ο Γάλλος πρέσβης στη Μαδρίτη, Ερρίκος δούκας του Αρκούρ, συνάντησε 6000 στρατιώτες, που είχαν φτάσει στη Μαδρίτη έτοιμοι να επέμβουν.
Ο Μαξιμιλιανός Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρίας έστειλε τον γιο του να έρθει στις Βρυξέλλες, με την πρόθεση ότι θα ορκιστούν τα κράτη της Φλάνδρας με το τέλος του Καρόλου Β'. Ο Ιωσήφ-Φερδινάνδος ήρθε στη φλαμανδική πρωτεύουσα στις 23 Μαΐου 1698. Εν τω μεταξύ ο Λουδοβίκος ΙΔ' συμφώνησε στη Χάγη με τις ναυτικές δυνάμεις, για τη διανομή των εδαφών του Ισπανικού Στέμματος με το τέλος του Καρόλου Β': η συνθήκη υπογράφηκε με την Αγγλία στις 8 Σεπτεμβρίου και τις Ηνωμένες Επαρχίες στις 11 Οκτωβρίου. Προέβλεπε ότι τα βασίλεια της χερσονήσου, με εξαίρεση το Γκιπούθκοα, συν τις Ινδίες θα πήγαιναν στον Ιωσήφ-Φερδινάνδο (άρθρο 5), ο αρχιδούκας Κάρολος θα λαμβανε το Μιλάνο (άρθρο 6), ενώ ο Λουδοβίκος μεγάλος δελφίνος της Γαλλίας θα κρατούσε στην κατοχή του τα βασίλεια της Νάπολης και της Σικελίας, το κράτος του Πρεσίντι και το μαρκηζάτο του Φινάλε.
Το τέλος
Ωστόσο, ο Ιωσήφ-Φερδινάνδος απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 1699, σε ηλικία έξι ετών, αφήνοντας και πάλι αβέβαιη την Ισπανική Διαδοχή. Το τέλος του ήταν εντελώς ξαφνικό: τον Ιωσήφ- Φερδινάνδο τον έπιασαν επιληπτικές κρίσεις, εμετοί και παρατεταμένη απώλεια των αισθήσεων. Φημολογήθηκε ότι είχε δηλητηριαστεί, αλλά τίποτε δεν έχει αποδειχθεί. Κηδεύτηκε στις Βρυξέλλες. Μαζί του τελείωσε η πιο απομακρυσμένη καταγωγή από τον γάμο του Φιλίππου Δ' της Ισπανίας και της δεύτερης συζύγου και ανιψιάς του Μαριάνας της Αυστρίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Φαράγγι Ρούγκοβα
μικρογραφία|341x341εσ|Φαράγγι Ρούγκοβα Το φαράγγι Ρούγκοβα (Αλβανικά: Gryka e Rugovës,Σέρβικα:Руговска клисура) είναι ένα φαράγγι κοντά στη πόλη Πέγια στο δυτικό Κόσοβο, στις Αλβανικές Άλπεις κοντά στα σύνορα με το Μαυροβούνιο. Με μήκος 25 χιλιομέτρων (16 μίλια) και βάθος μέχρι 1.000 μέτρων, το Ρούγκοβα θεωρείται ένα από τα μακρύτερα και βαθύτερα φαράγγια της Ευρώπης. Δημιουργήθηκε από τη διάβρωση του νερού και την υποχώρηση του παγετώνα 'Peć'. Από το φαράγγι Ρούγκοβα περνάει ο ποταμός Βίστριτσα.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ Το φαράγγι αρχίζει να στενεύει για περίπου τρία χιλιόμετρα από τη Πέγια και συνεχίζει να στενεύει για τα επόμενα έξι χιλιόμετρα, δημιουργώντας μια απότομη κοιλάδα που διέρχεται ο ποταμός Βίστριτσα. Στενεύει ξανά κατά μήκος του δυτικού δρόμου της περιοχής που συνδέει το Κοσσυφοπέδιο με το Μαυροβούνιο. Το μέσο βάθος της κοιλάδας είναι 650-1000 μέτρα. Το φαράγγι κατοικείται στην ανατολική πλευρά του και επίσης στη δυτική του πλευρά κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.
Υπάρχουν κάποιοι καταρράκτες και πολλές πηγές νερού, όπως το Uji i Zi (Μαύρο Νερό) και το Kroi i km-5 (5 χλμ. Πηγή). Στο έκτο χιλιόμετρο του φαραγγιού υπάρχει ένας καταρράκτης ύψους 25 μέτρων που ξεχειλίζει από τους βράχους στη νότια πλευρά του και πέφτει στο ποτάμι. Πολλές εκατοντάδες σπηλιές βρίσκονται στο φαράγγι και οι περισσότερες από αυτές δεν έχουν εξερευνηθεί. Γνωστές σπηλιές περιλαμβάνουν το Gryka e Madhe (το σπήλαιο των Μεγάλων Φαραγγιών, στο οποίο έχει εξερευνηθεί περίπου 11χλμ), το Shpella e Karamakazit (σπήλαιο Καραμακάζ) και Shpella e Kallabes (Σπήλαιο Kallaba, όπου έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα αρχαίων ανθρώπων).
Μια γνωστή γέφυρα συνδέει το φαράγγι, μπροστά από την οποία βρίσκεται ένας βράχος που απεικονίζει ένας αθλητή, εύρημα το οποίο θεωρείται ότι είναι από την πελασγική περίοδο.
Σπηλιά Gryka e Madhe
Το Gryka e Madhe βρίσκεται στο 8ο χιλιόμετρο του Φαραγγιού Ρούγκοβα, στην αριστερή πλευρά, περίπου 60 μ. πάνω από τον ποταμό Πριζρένσκα (Lumbardhi), σε υψόμετρο 637 μ.
Έρευνες σε αυτό το σπήλαιο ξεκίνησαν το 1993, όταν ανακαλύφθηκε από Σλοβάκους σπηλαιολόγους που ταξίδευαν στη Μακεδονία μέσω του φαραγγιού του Ρούγκοβα. Ωστόσο, το σπήλαιο ήταν γνωστό εδώ και πολύ καιρό στους κατοίκους της περιοχής πριν από αυτό. Διαπιστώθηκε ότι οι διάδρομοι του σπηλαίου έχουν ένα οβάλ προφίλ και έχει το χαρακτήρα ενός συνεχώς υπόγειου φαραγγιού με ψηλά τοιχώματα. Τα υψηλότερα επίπεδα της σπηλιάς δεν έχουν ιζήματα, ενώ τα χαμηλότερα επίπεδα περιέχουν μεγάλους κυκλικούς βράχους.
Αξιοθέατα
Το Φαράγγι Ρούγκονα προσφέρει πολλές δυνατότητες για πεζοπόρους, αναρριχητές και εξερευνητές σπηλαίων. Είναι η πρώτη και μοναδική περιοχή πεζοπορίας στα Βαλκάνια και επιτρέπει στους πεζοπόρους να ανεβαίνουν σε βράχους. Το Πατριαρχείο της Πέτς της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησιας βρίσκεται στην είσοδο του φαραγγιού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαράγγια
Κάτω Κλεινές Φλώρινας
Οι Κάτω Κλεινές (πριν το 1926 Κάτω Κλέστινα ) είναι κωμόπολη και πρώην δήμος της περιφερειακής ενότητας Φλώρινας στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 αποτελούν μέρος του δήμου Φλώρινας, της οποίας αποτελούν δημοτική ενότητα. Η δημοτική ενότητα έχει έκταση 188,564 τ.χλμ. Βρίσκονται 7 χλμ βόρεια της Φλώρινας και ο πληθυσμός τους ήταν 2.735 το 2011.
Ιστορία
Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά σε οθωμανικό ντεφτέρ του 1468, όπου είναι καταχωρημένο υπό το όνομα Κλέστινο και περιγράφεται να έχει ενενήντα επτά νοικοκυριά. Το 1481, το χωριό διέθετε διακόσια δεκατρία νοικοκυριά, μια εκκλησία, μύλους και ένα καμίνι. Τα τουρκικά έγγραφα υποδηλώνουν ένα ευημερόν μέρος, σημειώνοντας την παραγωγή αμπέλων, καρυδιών, κρεμμυδιών, σκόρδου, λάχανου, μπιζελιών, λιναριών, μελιού, χοίρων και μεταξοσκώληκων.
Το 1845 ο ρώσος σλαβιστής Βίκτωρ Γκριγκορόβιτς κατέγραψε την Κλέστινα (Клештина) ως κυρίως βουλγαρικό χωριό. Ο Γιόχαν Γκέοργκ φον Χαν στον χάρτη του από το 1861 σημείωσε το χωριό και αυτός ως βουλγαρικό. Εκτός από το σλαβόφωνο πληθυσμό, υπήρχαν 150 Αλβανοί στις Κάτω Κλεινές στα τέλη του 19ου αιώνα.
Μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919–1922 και την ανταλλαγή πληθυσμού μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αρκετοί Πόντιοι εγκαταστάθηκαν στο χωριό Κάτω Κλεινές και σε άλλα χωριά του δήμου - Κάτω Καλλινίκη, Πολυπλάτανο, Μεσοκάμπος και στο νεοϊδρυθέν Νέο Καύκασο.
Σημειώσεις
Κατω Κλεινες Κατω Κλεινες Κατηγορία:Δήμος Κάτω Κλεινών
Κοινότητα Σαϊτουρών
Η Κοινότητα Σαϊτουρών είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 296Α - 30/11/1927 με την απόσπαση του οικισμού Σαϊτούρες από την κοινότητα Καλονύκτου και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της έχει 85 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ανδρέα Βαρδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Πλατφόρμα Αντιπολίτευσης – Για τη Ζωή
Η Πλατφόρμα της Αντιπολίτευσης — Για τη Ζωή ( Опозиційна платформа — За життя, Оппозиционная платформа — За жизнь  , ΟΠΖΖ ) είναι ένα φιλορωσικό  και ευρωσκεπτικιστικό πολιτικό κόμμα στην Ουκρανία που ιδρε τον Δεκέμβριο του 2018 με ηγέτη τον Βίκτορ Μεντβεντσούκ.
Το κόμμα είναι ο διάδοχος του κόμματος «Για την ζωή» ( За життя  ), πρώην Πανουκρανική Ένωση "Κέντρο" όπως λεγόταν από το το 1999 έως το 2016. Εγγράφηκε τον Δεκέμβριο του 1999. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας του 2019, το κόμμα κέρδισε 37 έδρες στον εθνικό κατάλογο κομμάτων και έξι έδρες εκλογικών περιφερειών. Το κόμμα αποτελείται από μέλη του προκατόχου του κόμματος, το Για την ζωή, καθώς και του κόμματος Μπλοκ της Αντιπολίτευσης (το προηγούμενο ηγετικό κόμμα της φιλορωσικής παράταξης της Ουκρανίας, πολιτικός διάδοχος του κόμματος των Περιφερειών), Ουκρανία – Εμπρός!, Κόμμα Ανάπτυξης της Ουκρανίας και Ουκρανική Επιλογή. Αυτή τη στιγμή είναι το μεγαλύτερο φιλορωσικό πολιτικό κόμμα στο Βερχόβνα Ράντα και το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα συνολικά στο Βερχοβνα Ράντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Ουκρανία
Η ανακάλυψη του Νότου (μυθιστόρημα)
Η ανακάλυψη του Νότου από έναν Ιπτάμενο Άνθρωπο, ή Ο Γάλλος Δαίδαλος (γαλλικός τίτλος: La Découverte australe par un homme volant, ou Le Dédale français) είναι ουτοπικό μυθιστόρημα του Ρεστίφ ντε Λα Μπρετόν που εκδόθηκε σε 4 τόμους το 1781.
Ο ήρωας αυτού του πολύ-φιλοσοφικού μυθιστορήματος (υπότιτλος του συγγραφέα) σχεδιάζει μια ιπτάμενη μηχανή και απαγάγει την αγαπημένη του για να ζήσουν στον παράδεισο του Απρόσιτου Όρους. Από εκεί, θα πετάξουν στο Νότιο ημισφαίριο όπου δημιουργούν το βασίλειο της ουτοπίας, όπου επικρατούν κοινοκτημοσύνη και ισότητα για όλους.
Από το Απρόσιτο όρος στο νησί Κριστίν
Ο ήρωας Βικτορέν είναι ένας νεαρός, ερωτευμένος με την Κριστίν, κόρη του τοπικού άρχοντα: καθώς ο ίδιος δεν είναι αριστοκράτης, αυτός ο έρωτας εμφανίζεται αδύνατος. Όμως, με τη βοήθεια ενός ευρηματικού υπηρέτη σχεδιάζει μια ιπτάμενη μηχανή. Στη συνέχεια, βρίσκει το Απρόσιτο όρος, μια κορυφή στο Ντωφινέ όπου μπορεί να φτάσει κανείς μόνο πετώντας. Φέρνει εκεί φυτά, φρούτα και λαχανικά, γεωργικά εργαλεία, οικόσιτα ζώα, υπηρέτες του πατέρα της Κριστίν, ακόμη και έναν ιερέα για να δημιουργήσει ένα είδος κράτους.
Στη συνέχεια, απαγάγει την Κριστίν και εγκαθίσταται μαζί της στο Απρόσιτο όρος. Την παντρεύεται και μαζί σχηματίζουν μια μικρή κοινωνία της οποίας αποτελούν την αριστοκρατία. Αποκτούν τρία παιδιά, τα οποία επίσης μαθαίνουν να πετούν. Η κοινότητα, με επικεφαλής τον πεφωτισμένο δεσπότη, έφτασε τελικά στα 300 άτομα. Μετά από 20 χρόνια, θέλοντας να επεκτείνει την επικράτειά του και να κάνει τη σύζυγό του βασίλισσα ενός πραγματικού βασιλείου, ο Βικτορέν πετάει μακριά με τον μικρότερο γιο του, Αλέξανδρο, στις Νότιες Θάλασσες. Ελπίζει να ανακαλύψει νέα εδάφη εκεί και να αναπτύξει ένα είδος αποικιακής αυτοκρατορίας.
Ο Βικτορέν και ο γιος του ανακαλύπτουν έτσι το νησί των Ανθρώπων της νύχτας. Ο Βικτορέν το μετονόμασε σε νησί Κριστίν και εισήγαγε εκεί τους κατοίκους και τους νόμους του Απρόσιτου όρους. Οι κάτοικοι του νησιού τελικά εξημερώνονται. Οι Χριστιανοί έρχονται σε επαφή με τους Παταγόνες, καλοσυνάτους γίγαντες που κατοικούν σε ένα γειτονικό νησί και δημιουργούν καλές εμπορικές σχέσεις μαζί τους.
Ο γάμος του γιου του Βικτορέν και οι φυλές των φανταστικών όντων
μικρογραφία|Άνθρωπος-γάιδαρος, εικονογράφηση του 1781 Ο μεγαλύτερος γιος του Βικτορέν παντρεύεται μια Παταγονή. Μια σχετική ισότητα επικρατεί μεταξύ των Χριστιανών, η οικογένεια του Βικτορέν βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση καθώς μόνο αυτή έχει το προνόμιο να πετάει: η εξερεύνηση και ο αποικισμός γειτονικών εδαφών διεξάγονται αποκλειστικά από τον Βικτορέν και τους γιους του.
Τα επόμενα χρόνια, ανακαλύπτουν περίπου 20 νησιά στο αρχιπέλαγος, μέρος του οποίου ήταν το νησί Κριστίν. Σε καθένα από αυτά τα νησιά ζουν φυλές φανταστικών όντων, μισοί-άνθρωποι, μισά-ζώα: πίθηκοι, αρκούδες, σκυλάνθρωποι, γουρούνια, ταύροι, πρόβατα, κάστορες, κατσίκες, άλογα, γαιδάνθρωποι, βατραχάνθρωποι, φιδάνθρωποι, ελέφαντες, λιοντάρια και τίγρεις, πουλιά και ακόμη και άνθρωποι-στρείδια!... Κατά τη διάρκεια κάθε εξερεύνησης, ένα ζευγάρι από το υβριδικό είδος απάγεται, το μεταφέρουν για να το εκπαιδεύσουν και να το εκπολιτίσουν στο νησί Κριστίν, να μειώσουν τη ζωική μορφή του και αργότερα να μπορέσουν να εξαπλώσουν την Αυτοκρατορία τους στο Νότιο ημισφαίριο.
Η Μεγαπαταγονία και οι αρχές της
Γύρω στο 1770, οι απόγονοι του Βικτορέν - μεταξύ των οποίων και ο Ερμαντέν - συνεχίζουν τις εξερευνήσεις και ανακαλύπτουν τη Μεγαπαταγονία, στους αντίποδες της Ευρώπης της οποίας είναι ένα είδος αντανάκλασης.
Ο Νοφύμπ, ένας τοπικός άρχοντας, εισάγει τους ιπτάμενους ανθρώπους στο κοσμολογικό και μεταφυσικό σύστημα των Μεγαπαταγόνων που βασίζεται στις αρχές της Φύσης, ενός ζωντανού, παλιγγενετικού (περιοδικά ανανεούμενου) και ισότιμου κόσμου. Η ανθρωπότητα δεν είναι εκεί το κέντρο του σύμπαντος, που είναι αδιάφορο για την ύπαρξή της. Ακόμη και το ανθρώπινο είδος είναι ένα συνεχές δημιούργημα: δεν έχει καταγωγή, προέρχεται μόνο από μια προοδευτική κυτταρική διαφοροποίηση μεταξύ στοιχειωδών μορφών ζωής. Η προφανής συνέπεια είναι ότι η ανθρωπότητα δεν είναι ένα ξεχωριστό είδος, παρά μόνο μια μορφή που επιβιώνει σε μια σειρά εξελίξεων της «Μεγάλης Αλυσίδας του Είναι». Οι φιλόσοφοι της Μεγαπαταγονίας παραπέμπουν στους φιλοσόφους του Διαφωτισμού: ο Ντιντ-ταανά (Ντιντερό), ο Βολταανά (Βολταίρος) και ο Ρουφταανά (Ρουσσώ). Η μεγαπατονική ηθική βασίζεται στην αρχή ότι κανένα ον δεν έχει το δικαίωμα να τοποθετεί τον εαυτό του πάνω από ένα άλλο σε μια ιεραρχική κλίμακα.
Οι Μεγαπαταγόνες καταδικάζουν την αλαζονεία των λαών του βορείου ημισφαιρίου και μεταδίδουν στους Χριστιανούς τα θεμέλια της ηθικής τους και της πολιτικής τους οργάνωσης: δικαιοσύνη απέναντι στους ανθρώπους και τα ζώα, ισότητα για όλους - αλλά οι νέοι είναι λίγο λιγότερο ίσοι από τους ηλικιωμένους που ηγούνται αυτής της Δημοκρατίας - κοινοκτημοσύνη... Οι γυναίκες ανήκουν λίγο πολύ σε όλους εκεί, οι γάμοι επαναδιαπραγματεύονται κάθε δύο χρόνια, ελεύθερο διαζύγιο, παιδιά υπό την επιμέλεια του Κράτους κ.λπ.
Έτσι συντάσσεται νέο Σύνταγμα με σκοπό τη μεταμόρφωση του χριστιανικού βασιλείου. Οι αρχές του είναι οι εξής: η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων είναι η πηγή της ευτυχίας, και κατά συνέπεια της αρετής. ''Οι κάτοικοι γίνονται αδέρφια, όλοι ίσοι και δημοκράτες που δεν θα έχουν πλέον δική τους περιουσία, θα τρώνε μαζί, θα πληρώνονται ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες του εργάτη και του καλλιτέχνη και όχι την αξία του έργου. Οι γυναίκες θα ντύνονται όλες το ίδιο, οι δικαστές θα εκλέγονται, κανένα προνόμιο, τίτλος ή αξίωμα δεν θα είναι κληρονομικό.'' Μόνο οι απόγονοι του Βικτορέν διατηρούν το αποκλειστικό και πατρογονικό δικαίωμα να φορούν φτερά και να πετούν.
Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού πάνω από τις Ινδίες, ο Ερμαντέν πετάει πάνω από την πορτογαλική αποικία της Γκόα, σώζει Μουσουλμάνους, Εβραίους και Προτεστάντες από θάνατο στην πυρά και εκφωνεί μια οικουμενική ομιλία που αφήνει τους Πορτογάλους άναυδους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα