cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκέιτμπορντ
Σημειώσεις
V.Courtlandt Johnson (25 Σεπτεμβρίου 2009). "Ιστορία Skateboarding στα γραφικά". το Wall Street Journal. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2012.
Kendra Gaines (14 Ιουνίου 2012). "Τέχνη επί του σκάφους: Σκέιτμπορντ και καλλιτεχνική υποκαλλιέργεια". Νούπα. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2012.
Mary Spicuzza (Μάιος 1998). "Ακραία επιτυχία". Μετρό Santa Cruz. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2012.
"Jim Phillips Q / A". Περιοδικό Skateboarder. 1 Ιουνίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2012.
Wallace Baine (12 Απριλίου 2012). "Το άγριο, επιθετικό έργο τέχνης του Jimbo Phillips φέρνει μια γνωστή δυναστεία Santa Cruz". Santa Cruz Sentinel. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2012.
Jeff DiNunzio (24 Μαρτίου 2011). "Η VCJ επανέρχεται στο Powell-Peralta". ESPN Action Sports. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2012.
Xavier Lannes (14 Μαρτίου 2011). "Το skateboard στο καπέλο". Γι 'αυτό το Skate είμαι. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2012.
Josh Brooks (4 Νοεμβρίου 2009). "Απαραίτητο:" Η μίας χρήσης Skateboard Bible "". ESPN Action Sports. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2012.
Andy Horsley (2012). Στο όριο Skateboarding. Rosen Publishing ομάδα. ISBN 9781448870295. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2012.
Fleming, Robin (14 Αυγούστου 2012). "Εργαστήριο Keith Haring x Alien". ESPN Action Sports. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2012.
"Δημοπρασία Sotheby's Supreme Skateboard". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2019.
McGauley, Joe (29 Απριλίου 2014). "Ollie σαν μπαλαρίνα στο δικό σου χρυσό πατίνι". Θρίλερ. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2019.
"Αυτός ο καλλιτέχνης πούλησε μόλις το" ακριβότερο Skateboard στον κόσμο "- που ονομάζεται" Supreme Mundi "- για $ 20.000". Ειδήσεις artnet. 12 Μαρτίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2019.
Fountain, JL .; Meyers, MC. (Δεκέμβριος 1996). "Τραυματισμοί με σκέιτμπορντ". Sports Med. 22 (6): 360–6. doi: 10.2165 / 00007256-199622060-00004. PMID 8969014. S2CID 43292625.
Keilani, Μ .; Krall, C .; Lipowec, L .; Posch, Μ .; Komanadj, TS .; Crevenna, R. (Ιούλιος 2010). "Τραυματισμοί με σκέιτμπορντ στη Βιέννη: τοποθεσία, συχνότητα και σοβαρότητα". PM&R. 2 (7): 619–24. doi: 10.1016 / j.pmrj.2010.04.022. PMID 20659717. S2CID 23388180.
White, Kimberly (11 Ιουλίου 2011). "Γυναίκα που σκοτώθηκε μετά από σύγκρουση με skateboarder είχε χτυπηθεί από ένα 15 χρόνια πριν". Ειδήσεις San Jose Mercury. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2011.
"Οι μυστικοί skateboarders που αψήφησαν την 11χρονη απαγόρευση της Νορβηγίας". BBC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2016.
Forsman, L .; Eriksson, A. (26 Ιουνίου 2001). "Σκέιτμπορντ τραυματισμών σήμερα". Βρετανοίh Εφημερίδα της Αθλητικής Ιατρικής. Ομάδα εκδόσεων BMJ. 35 (5): 325–328. doi: 10.1136 / bjsm.35.5.325. PMC 1724407. PMID 11579065. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2013.
"Νορβηγία για απαγόρευση Skateboards". Sarasota Herald-Tribune. 14 Σεπτεμβρίου 1978. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2012.
"Σχήματα σανίδων και οι χρήσεις του» Αρχείο ιστολογίου »Πλήρωμα κοριτσιών Longboard". longboardgirlscrew.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2016.
Behre, Robert (23 Μαρτίου 2012). "Οι Skateboarders αντιμετωπίζουν νομικά εμπόδια". The Post και Courier. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2012.
LCPL CHRISTOPHER L. VALLEE (16 Μαρτίου 1999). "URBAN WARRIOR '99". DefenseImagery.mil. Διεύθυνση Οπτικών Πληροφοριών Άμυνας (DVI). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2012.
Συμβούλιο Ναυτικών Σπουδών (2004). "Ο ρόλος του πειραματισμού στη δημιουργία μελλοντικών ναυτικών δυνάμεων". Ο Εθνικός Τύπος Ακαδημιών. Εθνική Ακαδημία Επιστημών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2012.
(1) Abbate, Vince (28 Ιουνίου 2007). "Τα φορτηγά σταματούν εδώ". Chico Νέα & κριτική. Chici Community publishing, INC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2013.
(2) Heywood, Will (2011). "Πλοήγηση στο Νέο Φρούριο" (PDF). Αστική δράση. Τμήμα Αστικών Σπουδών και Σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο: 19–33. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Απριλίου 2014.
(4) Kelly, John (23 Μαΐου 2020). "Είναι ένα άλεσμα: Η γέννηση αυτών των μεταλλικών φρουρών με σκοπό να αποτρέψουν τους skateboarders". Τοπικός. Η Washington Post. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2020 ..
Το παράνομο πατινάζ περιλαμβάνει το άλμα πάνω από ρωγμές ή εμπόδια στο πεζοδρόμιο (αντί να σταματήσετε, να σηκώσετε το σκάφος και να περπατήσετε γύρω από το εμπόδιο), στροφή, ιππασία πάνω σε κάποια δημόσια ιδιοκτησία και τυχόν ελιγμούς διακοπής που θα μπορούσαν να θεωρηθούν κόλπο. Ένα εισιτήριο για σκέιτμπορντ αποτελεί παραβίαση της κυκλοφορίας, αλλά οι σκέιτερ συνήθως αναφέρονται για βανδαλισμούς ή παραβάσεις - κακομεταχειριστές που παραμένουν στο αρχείο ενός σκέιτερ και συνήθως επιβάλλουν πρόστιμο ή ποινή 40 ωρών κοινοτικής υπηρεσίας ή και τα δύο.
"Εθνικός ιστορικός ιστότοπος της Λεωφόρου Πενσυλβάνια" (PDF). Φόρμα Εγγραφής Εθνικού Μητρώου Ιστορικών Μερών: Υπηρεσία Εθνικού Πάρκου: Υπουργείο Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Ουάσιγκτον, D.C .: Κυβέρνηση του Γραφείου Προγραμματισμού της Περιφέρειας της Κολούμπια. σελ. 191–192. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2017.
(1) Giambrone, Andrew (21 Ιουνίου 2016). "Πάρτε τα σκορ της αστυνομίας για σκέιτερ στο Freedom Plaza". Βιβλίο της πόλης της Ουάσιγκτον. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2017.
(2) Goldchain, Michelle (31 Ιουλίου 2018). "Γιατί η Freedom Plaza της Λεωφόρου της Πενσυλβανίας είναι τόσο αποτυχημένη;". Ευρύτερη Ευρύτερη Ουάσιγκτον. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2018. Μια ομάδα ανθρώπων χρησιμοποιεί το Freedom Plaza τακτικά: skateboarders. Το ανοιχτό hardscape και τα κιγκλιδώματα του Freedom Plaza κάνουν ένα εξαιρετικό και δημοφιλές skate park, αν και το πατινάζ δεν επιτρέπεται στην πραγματικότητα και το Park Police κυνηγά τακτικά τους σκέιτερ από το πάρκο.
Ο Σκοτ ​​Μπράουν είπε: «Ήρθαν από όλη τη χώρα για να καταστρέψουν την πλατεία μας, την οποία σχεδόν έκαναν, και όλες αυτές τις επιγραφές στο πάτωμα και οτιδήποτε άλλο, που καταστράφηκε από πατινάζ.»
βιβλιογραφικές αναφορές
Brooke, Michael (1999). Το συγκεκριμένο κύμα: Η ιστορία του Skateboarding. Εκδόσεις Warwick.
Hawk, Tony and Mortimer, Sean (2000). Hawk: Επάγγελμα: Skateboarder. Νέα Υόρκη: HarperCollins.
Hocking, Justin, Jeffrey Knutson και Jared Maher (επιμ.) (2004). Life and Limb: Skateboarders Γράψτε από το Deep End. Νέα Υόρκη: Soft Skull Press.
Mullen, Rodney and Mortimer, Sean (2003). Το Mutt.
Περιοδικό Thrasher (2001). Thrasher: Τρελό έδαφος. Νέα Υόρκη: Σύμπαν.
Weyland, Jocko (2002). Η απάντηση δεν είναι ποτέ: Μια ιστορία και απομνημονεύματα του Skateboarding. Νέα Υόρκη: Grove Press.
Κατηγορίες: ΣκέιτμπορντΑτομικά αθλήματαΑθλητικά δρομέαςΚουλτούρα μεταφορώνYouth cultureCalifornia cultureSports καταγωγής Ηνωμένων ΠολιτειώνΠαιχνίδια και παιχνίδια αγοριώνΚειμερινά Ολυμπιακά αθλήματα
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές
Νικόλαος Βορβολάκος
Ο Νικόλαος Βορβολάκος (1931 – 17 Απριλίου 2014), ήταν Έλληνας στρατιωτικός που υπηρέτησε ως επικεφαλής της Κυπριακής Εθνικής Φρουράς από το Φεβρουάριο του 1993 έως τον Απρίλιο του 1998.
Γεννήθηκε στη Μάνη και αποφοίτησε από τη στρατιωτική σχολή Ευελπίδων ως αξιωματικός στα τεθωρακισμένα. Απολύθηκε από το στρατό στην ελληνική στρατιωτική χούντα του 1967-74. Στην περίοδο της χούντας σπούδασε και απέκτησε το πτυχίο του στην αρχιτεκτονική. Επανήλθε στη θέση του το 1975 μετά τη πτώση της χούντας. Το 1993, διορίστηκε επικεφαλής της Κυπριακής Εθνικής Φρουράς. Κατά τη διάρκεια της θητείας του μέχρι τον Απρίλιο του 1998, διακρίθηκε για την προσπάθειά του να αυξήσει την ισχύ της Εθνικής Φρουράς και την εφαρμογή νέου αμυντικού δόγματος μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου. Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 1993 με την κοινή άσκηση Νικηφόρος-Τοξότης και συνεχίστηκε με επισκέψεις Ελλήνων αξιωματικών σε Κυπριακές στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Ο Βορβολάκος πέθανε στις 17 Απριλίου 2014. Ήταν παντρεμένος και είχε τρεις γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι στρατιωτικοί
Ερωτική Ψύχωση
Η ταινία Ερωτική Ψύχωση (αγγλικά: Swimfan) είναι αμερικανικό νεανικό ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 2002, σε σκηνοθεσία του Τζον Πόλσον και σενάριο των Τσαρλς Μπολ και Φίλιπ Σνάιντερ. Πρωταγωνιστούν οι Τζέσε Μπράντφορντ, Έρικα Κρίστενσεν, και Σίρι Άπλμπι.
Υπόθεση
Ο Μπεν μοιράζεται με την Μάντισον κάποια προσωπικά γεγονότα από το παρελθόν του. Πριν πέντε χρόνια έκανε χρήση ναρκωτικών, γεγονός το οποίο τον οδήγησε να παρευρεθεί σε κέντρο απεξάρτησης για νέους, κάτι που εν τέλει τον "έσωσε", μιας και έτσι αντιλήφθηκε το πάθος του και το ταλέντο του για την κολύμβηση. Παρόλο που ο Μπεν προσπαθεί να λήξει με κάποιον τρόπο το ραντεβού, η Μάντισον τον πείθει να πάνε μαζί στην πισίνα. Το επιθετικό φλερτ της δελεάζει τον Μπεν, και παρά τον αρχικό δισταγμό του, οι δυο τους κάνουν σεξ. Έπειτα συμφωνούν να παραμείνουν φίλοι και να μη συζητήσουν ξανά για τη συνεύρεσή τους.
Την επόμενη νύχτα, ο Μπεν πηγαίνει στο σπίτι της Έιμι, όπου διοργανώνει πάρτι. Η Έιμι συστήνει στον Μπεν την καινούργια της φίλη, που αποδεικνύεται ότι είναι η Μάντισον. Οι δυο τους παριστάνουν ότι δε γνωρίζονται μεταξύ τους. Αργότερα, η Μάντισον φαίνεται να έχει πάθει ψύχωση με τον Μπεν, μιας και πηγαίνει στο σπίτι του, για να γνωρίζει τη μητέρα του και τον βομβαρδίζει μηνύματα. Ο Μπεν διαπιστώνει την άρρωστη συμπεριφορά της και απαιτεί να τον αφήσει ήσυχο. Ο Μπεν αισθάνεται τύψεις, και προτού εξομολογηθεί για την απιστία του, τον προλαβαίνει η Μάντισον και το λέει στην Έιμι. Η Μάντισον αρχίζει να βγαίνει με τον κύριο ανταγωνιστή του Μπεν, τον Τζος. Λίγο πριν τον πιο σημαντικό αγώνα κολύμβησης, ο Μπεν αποκλείεται, λόγω του ότι βρίσκουν στεροειδή στα ούρα του. Οργισμένος, ο Μπεν, υποπτεύεται ότι πίσω από αυτό, κρύβονται η Μάντισον και ο Τζος. Ο Μπεν έρχεται αντιμέτωπος με τον Τζος για τον έλεγχο ανίχνευσης ουσιών, επαληθεύοντας τις υποψίες του. Μερικές ημέρες αργότερα, η Μάντισον, χωρίς τη θέλησή της, αποκαλεί τον Τζος με το όνομα του Μπεν, ενώ φιλιούνται μέσα στο αυτοκίνητο. Ο Τζος συνειδητοποιεί ότι η εμμονή της Μάντισον για τον Μπεν είναι αληθινή, γι' αυτό το λόγο τη διώχνει.
Ο Μπεν προσπαθεί να πει στην Έιμι όλη την αλήθεια, αλλά εκείνη δεν τον πιστεύει. Την επόμενη ημέρα, ο Μπεν πηγαίνει στην πισίνα, όπου βρίσκει τον Τζος νεκρό. Η αστυνομία υποψιάζεται τον Μπεν για τη δολοφονία του Τζος. Για να αποδείξει την αθωότητά του, ο Μπεν μπαίνει κρυφά στο δωμάτιο της Μάντισον, ούτως ώστε να βρει αποδεικτικά στοιχεία. Ανακαλύπτει ένα μπουκάλι με στεροειδή και έναν ανατριχιαστικό βωμό με προσωπικά αντικείμενά του, που καταχώνιαζε κρυφά. Ο Κρίστοφερ προειδοποιεί τον Μπεν για μια παρόμοια υπόθεση που αφορούσε έναν άνδρα ονόματι Τζέικ Ντόνελι. Όταν ο Μπεν επισκέπτεται τον Τζέικ στο νοσοκομείο, μια νοσοκόμα του λέει ότι η κοπέλα του Τζέικ, η Μάντισον, επιβίωσε από το ατύχημα.
Βονιφάτιος Α΄ της Τοσκάνης
Ο Βονιφάτιος Α΄ (απεβ. το 823) από τον Οίκο των Βονιφατιδών, διορίστηκε κυβερνήτης της Ιταλίας από τον Καρλομάγνο μετά το τέλος του βασιλιά Πεπίνου. Ήταν κόμης και δούκας της Λούκα και μερικές φορές θεωρείται ο πρώτος μάργραβος της Τοσκάνης λόγω των διαφόρων κομητειών που συγκέντρωσε: Πίζας, Πιστόιας, Βολτέρρας και Λούνι. Μαρτυρείται για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 812.
Ερωτική Ψύχωση
Υπόθεση
Η Μάντισον μεταμφιέζεται ως Μπεν και κλέβει το αυτοκίνητό του. Ακολουθεί την Έιμι από το σχολείο και την πατά με το αυτοκίνητο, γεγονός το οποίο κατηγορείται και πάλι ο Μπεν. Εκείνη τη νύχτα στο νοσοκομείο, ο Μπεν και κάποιοι φίλοι του, ηχογραφούν τη Μάντισον να παραδέχεται τα εγκλήματα και τις προθέσεις της, με αποτέλεσμα να συλληφθεί. Καταφεύγει από την επιτήρηση με το να κλέψει το όπλο ενός αστυνομικό και πυροβολεί τους άλλους δύο που τη συνόδευαν. Εισβάλλει στο σπίτι του Μπεν και απαγάγει την Έιμι στην σχολική πισίνα. Ενώ ο Μπεν παρακολουθεί, η Μάντισον ρίχνει την φιμωμένη και δεμένη με χειροπέδες Έιμι στην πισίνα. Η Μάντισον τους επιτίθεται με καθαριστικό πισίνας, και ο Μπεν τη ρίχνει στην πισίνα. Η Μάντισον δεν ξέρει κολύμπι και ενώ πνίγεται, ο Μπεν ελευθερώνει την Έιμι. Ο Μπεν δίνει το φιλί της ζωής στην Έιμι. Αργότερα, σε μια συνάντηση κολύμβησης, ο Μπεν είναι θεατής. Βγαίνει έξω με προορισμό το αυτοκίνητό του, όπου φιλιέται με την Έιμι ενώ απομακρύνονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ερωτικές θρίλερ ταινίες
Βονιφάτιος Α΄ της Τοσκάνης
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βονιφατιδών
Η Αδυναμία του Μπολσεβίκου
Η Αδυναμία του Μπολσεβίκου (ισπανικά: La flaqueza del bolchevique) είναι ισπανική δραματική ταινία παραγωγής του 2003. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίου του Λορένθο Σίλβα.
Υπόθεση
Η ταινία λαμβάνει χώρα στην Ισπανία, όπου ένας μεσήλικας άνδρας οδηγεί και τρακάρει την άκρη του αυτοκινήτου μιας γυναίκας, ονόματι Σονσόλες. Οι δύο τους τσακώνονται και τότε ο εξοργισμένος επιχειρηματίας αρχίζει να την παρενοχλεί κάνοντας άσεμνα σχόλια στο τηλέφωνό της. Αρχίζει να την παρακολουθεί, γεγονός που τον οδηγεί στο σχολείο που φοιτά η μικρή αδελφή της, η Μαρία. Την ακολουθεί και της συστήνεται με ψεύτικο όνομα και επάγγελμα. Αρχίζουν να περνάνε χρόνο μαζί, πηγαίνοντας στο πάρκο και έπειτα στην πισίνα. Αργότερα η Μαρία μαθαίνει ότι το αληθινό του όνομα είναι Πάμπλο Λόπεθ. Ωστόσο, ενώ αρχικά είναι διστακτική, εν τέλει υποχωρεί και συνεχίζουν να βλέπουν ο ενας τον άλλον. Ο Πάβλο αρχίζει να τρέφει τρυφερά αισθήματα για τη Μαρία. Εν τω μεταξύ, ο πρώην εραστής της Σονσόλες επισκευάζει τη συσκευή στο σταθερό τηλέφωνό της, με σκοπό να εντοπίζει αγνώστους αριθμούς και έτσι μαθαίνει ότι πίσω από τις κλήσεις κρυβόταν ο Πάμπλο. Παρόλα αυτά, δε γνωρίζει την σχεση της αδελφής της μαζί του, συνεπώς προσλαμβάνει τρεις μπράβους για να του επιτεθούν και να πάρει το μάθημά του. Η ιστορία όμως λαμβάνει μια δυσάρεστη τροπή, όταν οι αλήτες εντοπίζουν τον Πάμπλο, η Μαρία είναι μαζί του και πέφτει θύμα κακοποίησης από εκείνους. Ραρόλο που ο Πάμπλο προσπαθεί σκληρά να τη σώσει, εκείνοι τον εμποδίζουν. Όταν η Μαρία προσπαθεί να σώσει τον εαυτό της με το να αμυνθεί, κλωτσάει τον έναν από τους μπράβους και εκείνος με τη σειρά του τη σπρώχνει σε έναν βράχο και εκείνη πεθαίνει. Ο Πάμπλο καταβεβλημένος από θλίψη και πόνο μένει δίπλα της μέχρις ότου φθάσει η αστυνομία και τον συλλάβει. Στη φυλακή, του έρχεται μια ανάμνηση της Μαρίας και αρχίζει να αισθάνεται χαρούμενος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές ταινίες
Λάθος Στροφή
Λάθος Στροφή (αγγλικά: Wrong Turn) είναι ταινία τρόμου καναδικής, γερμανικής και αμερικανικής συμπαραγωγής του 2003, σε σκηνοθεσία του Ρομπ Σμιτ και σενάριο του Άλαν Μπ. Μακέλροϊ. Πρωταγωνιστούν οι Ντέσμοντ Χάρινγκτον, Ελίζα Ντούσκου, Εμανουέλ Σρίκι, Τζέρεμι Σίστο και Κέβιν Ζέγκερς. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 30 Μαΐου, 2003.
Υπόθεση
Οι φοιτητές Ριτς Στόκερ και Χάλι Σμιθ κάνουν αναρρίχηση σε ένα απόμερο δάσος της Δυτικής Βιρτζίνια. Όταν ο Ριτς φτάνει την κορυφή, ξαφνικά δολοφονείται προτού καν βοηθήσει την Χάλι να ανέβει πάνω. Κάποιος άγνωστος αρχίζει να την ανεβάζει ψηλά, οπότε εκείνη κόβει το σκοινί και πέφτει στο έδαφος. Επιχειρεί να ξεφύγει, αλλά πιάνεται σε μια σειρά από συρματόπλεγμα και κάποιος την τραβάει ενώ εκείνη ουρλιάζει.
Ο φοιτητής ιατρικής Κρις Φλιν (Ντέσμοντ Χάρινγκτον) οδηγεί μέσα από τα βουνά της Δυτικής Βιρτζίνια, με προορισμό μια επαγγελματική συνάντηση. Σταματά σε ένα βενζινάδικο για να ρωτήσει για οδηγίες και ένας ηλικιωμένος άνδρας, ονόματι Μέιναρντ, λέει στον Κρις να πάρει τον κάτω δρόμο. Τρακάρει με ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο, του οποίου οι ζάντες έχουν σκάσει. Το αυτοκίνητο ανήκει σε μια παρέα φοιτητών, που πηγαίνει για να κατασκηνώσει. Η παρέα απαρτίζεται από τους: Τζέσι (Ελίζα Ντούσκου), Κάρλι (Εμανουέλ Σρίκι), Σκοτ (Τζέρεμι), Έβαν (Κέβιν Ζέγκερς), και Φρανσίν (Λίντι Μπουθ).
Η Φρανσίν και ο Έβαν μένουν πίσω, για να προσέξουν τα αυτοκίνητα, ενώ οι υπόλοιποι πηγαίνουν να βρουν βοήθεια αλλά οι δυο τους αργότερα δολοφονούνται από μια τεράστια μεταλλαγμένη φιγούρα. Οι υπόλοιποι βρίσκουν μια απομονωμένη καμπίνα και μπαίνουν μέσα για να χρησιμοποιήσουν το τηλέφωνο, αλλά τρομοκρατούνται μόλις βρίσκουν στο σπίτι ανθρώπινα μέλη και επιχειρούν να δραπετεύσουν. Ωστόσο, αναγκάζονται να κρυφτούν μέσα, όταν οι ιδιοκτήτες του σπιτιού επιστρέφουν σπίτι. Τρεις τρομακτικά παραμορφωμένοι κανίβαλοι, oι "Three Finger", "Saw Tooth" και "One Eye", μπαίνουν στην καλύβα με το πτώμα της Φρανσίν, και οι κρυμμένοι φοιτητές παρακολουθούν με τρόμο το διαμελισμό του κορμιού της, καθώς και να την τρώνε.
Μετά το το γεύμα τους, οι κανίβαλοι πέφτουν για ύπνο και η παρέα επιχειρεί να δραπετεύσει. Ωστόσο, οι κανίβαλοι ξυπνάνε και τους κυνηγούν μέσα στο δάσος. Η παρέα τρέχει σε ένα ξέφωτο όπου βρίσκει εκατοντάδες αυτοκίνητα, οι ιδιοκτήτες των οποίων έπεσαν θύμα των μεταλλαγμένων. Ο Κρις πυροβολείται από τον "Saw Tooth", αλλά επιβιώνει. Ο Σκοτ δημιουργεί αντιπερισπασμό, για να ξεφύγουν οι άλλοι τρεις, αλλά σκοτώνεται από τα βέλη τους.
Οι Τζέσι, Κάρλι και Κρις βρίσκουν ένα παλιό παρατηρητήριο και μέσα σε αυτό ένα ραδιόφωνο, το οποίο και χρησιμοποιούν για να καλέσουν βοήθεια, αλλα δε λαμβάνουν απάντηση. Αργότερα, οι κανίβαλοι φθάνουν στο ίδιο μέρος και ειδοποιούνται όταν το ραδιόφωνο ανταποκρίνεται στο τηλεφώνημα των φοιτητών. Ανήμποροι να μπουν μέσα, βάζουν φωτιά τον πύργο, ούτως ώστε να κάψουν ζωντανή την ομάδα, αλλά οι φοιτητές δραπετεύουν με το να πηδήξουν από το παράθυρο. Μετά από ένα συνεχές κυνηγητό, ο "Three Finger" πιάνει την Κάρλι και την αποκεφαλίζει με ένα τσεκούρι. Η Τζέσι και ο Κρις καταφέρνουν να ξεφύγουν και να κρυφτούν σε ένα σπήλαιο μέχρι το πρωί. Έπειτα οι κανίβαλοι τους εντοπίζουν, σπρώχνουν τον Κρις από τον γκρεμό και αιχμαλωτίζουν την Τζέσι πίσω στην καλύβα. Ο Κρις επιβιώνει από την πτώση και συναντά έναν αστυνομικό, αλλά ο αστυνομικός πυροβολείται στο μάτι με ένα βέλος και πέφτει νεκρός.
Ο Κρις πιάνεται κάτω από το φορτηγό και οδηγείται πίσω στην καλύβα από τον "Saw Tooth", και η Τζέσι δένεται και φιμώνεται στο κρεβάτι. Ο Κρις μπαίνει αιφνιδιαστικά με το φορτηγό μέσα στο κτίριο και παρασύρει τον "One Tooth", ελευθερώνει την Τζέσι και παλεύουν μαζί τους κανιβάλους. Δραπετεύουν και ο Κρις σκοτώνει τους κανιβάλους, με το να ανατινάξει την καλύβα τους. Έπειτα οι δυο τους φεύγουν από το δάσος με το φορτηγό των κανιβάλων και σταματάνε στο σπίτι του Μέιναρντ για να πάρουν τον χάρτη.
Στη σκηνή μετά τους τίτλους, ένας σερίφης ερευνά τα ερείπια της κατεστραμμένης καλύβας. Γελώντας, ο "Three Finger", ο οποίος επιβίωσε από την έκρηξη, επιτίθεται στον αστυνομικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Καναδικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ
Γουίδων της Τοσκάνης
Ο Γουίδων, γερμ.: Guy (επίσης Guido ή Wido, μεγάλωσε ως ο Λέων, αποκαλείτο ο Φιλόσοφος) (απεβ. στις 3 Φεβρουαρίου 929) από τον Οίκο των Βονιφατιδών ήταν γιος του Aδαλβέρτου Β΄ της Τοσκάνης με τη Μπέρτας των Καρολιδών, κόρης του Λοθαρίου Β΄ της Λοθαριγγίας.
Βιογραφία
Μετά το τέλος τού πατέρα του Αδαλβέρτου Β΄ το 915, έγινε κόμης και δούκας της Λούκα και μάργραβος της Τοσκάνης μέχρι το τέλος του το 928 ή το 929. Η μητέρα του Μπέρτα ήταν η επίτροπός του από τον τέλος του πατέρα του μέχρι το 916 που ενηλικιώθηκε.
Διατηρούσε Αυλή στη Μάντοβα γύρω στο 920. Το 924 ή το 925, έγινε ο δεύτερος σύζυγος της Mαροζίας, μίας Ρωμαίας ευγενούς, που είχε τον τίτλο συγκλητική πατρικία της Ρώμης (senatrix patricia Romanorum).
Προκειμένου να αντιμετωπίσει την επιρροή του πάπα Ιωάννη Ι΄ (τον οποίο ο εχθρικός χρονικογράφος Λιούτπραντ της Κρεμόνας ισχυρίζεται, ότι ήταν ένας από τους εραστές της Mαροζίας), η Mαροζία στη συνέχεια παντρεύτηκε τον αντίπαλό του Γουίδων της Τοσκάνης, ο οποίος αγαπούσε την όμορφη γυναίκα του, όσο αγαπούσε την εξουσία. Μαζί επιτέθηκαν στη Ρώμη, συνέλαβαν τον πάπα Ιωάννη Ι΄ στο Λατερανό και τον φυλάκισαν στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Είτε ο Γουίδων τον έπνιξε με ένα μαξιλάρι το 928, είτε απλώς απεβίωσε, ίσως από παραμέληση ή κακομεταχείριση. Η Mαροζία κατέλαβε την εξουσία στη Ρώμη με πραξικόπημα. Ο Γουίδων απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 929.
Οι ακόλουθοι πάπες, Λέων ΣΤ΄ και Στέφανος Ζ΄, ήταν και οι δύο μαριονέτες της. Το 931 κατάφερε μάλιστα να επιβάλει τον γιο της ως ποντίφικα, με το όνομα Ιωάννης ΙΔ΄. Ο Ιωάννης ήταν μόλις 21 τότε.
Είχε μία κόρη, τη Θεοδώρα (ή Μπέρτα), και πιθανώς μερικά άλλα παιδιά, για τα οποία τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό. Κανένα από τα παιδιά του δεν επέζησε και όταν απεβίωσε το 928 ή το 929, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Λαμβέρτος ως κόμης και δούκας της Λούκας και μάργραβος της Τοσκάνης. Ίσως είχε έναν γιο, τον Αδαλβέρτο τον μάργραβο (απεβ. 951), που ανήλθε στον ευγενικό τίτλο του υποκόμη το 940)  αυτό είναι αμφίβολο.
Μπερτίλα του Σπολέτο
Η Μπερτίλα, ιταλ.: Bertil(l)a di Spoleto, (π. 860 – Δεκέμβριος 915) ήταν σύζυγος του Bερεγγάριου Α΄ της Λομβαρδίας και από γάμο βασίλισσα σύζυγος της Λομβαρδίας και αυτοκράτειρα της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν μέλος της ισχυρής οικογένειας των Σουπονιδών. Ήταν κόρη του Σούπο Β΄ (π. 835 – π. 885) και της Μπέρτα (απεβ. το 921). Ο παππούς της ήταν ο Adelchis I του Σπολέτο, δεύτερος γιος του Σούπο Α΄, και η θεία της ήταν η Eνγκελμπέργκα των Σουπονιδών, σύζυγος του Λουδοβίκου Β΄ των Καρολιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.
Παντρεύτηκε τον Βερεγγάριο Α΄, μάργραβο του Φρίουλι, κάπου μεταξύ 870 και 880. Ο Βερεγγάριος έγινε βασιλιάς της Λομβαρδίας το 888, με βασίλισσά του τη Μπερτίλα. Ωστόσο, ο σύζυγός της έχασε τον θρόνο του τον επόμενο χρόνο από τον Γουίδων Γ΄ δούκα του Σπολέτο. Ο Bερεγγάριος άρχισε να επιβεβαιώνει εκ νέου την εξουσία του το 896, μετά την πτώση της οικογένειας του Σπολέτo και την αποχώρηση του βασιλιά Aρνούλφου από τη χερσόνησο. Ωστόσο, μία ήττα από έναν στρατό των Μαγυάρων και η απόφαση των Ιταλών ευγενών να διορίσουν τον Λουδοβίκο των Μποζονιδών, βασιλιά της Προβηγκίας ως βασιλιά της Λομβαρδίας, καθυστέρησαν την επίσημη επιστροφή του βασιλιά και της βασίλισσας στην εξουσία μέχρι το 905. Σε όλη αυτή την περίοδο η Μπερτίλα παρενέβαινε συχνά στα διπλώματα του Bερεγγάριου, ιδιαίτερα υπέρ των εκκλησιών και των μοναστηριών. Σε αυτά τα έγγραφα, η Μπερτίλα φέρει τον τίτλο consors regni («σύντροφος του ηγεμόνα»), ένας τίτλος που υποδηλώνει συγκεκριμένα τη δύναμη και την επιρροή της, σε αντίθεση με αυτήν της απλής συζύγου (coniunx).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Βερεγγάριο Α΄ και είχαν πολλά παιδιά. Μέχρι το 908, η κόρη τους, Μπέρτα, ήταν ηγουμένη της Σάντα Τζούλια στη Μπρέσια, όπου η εκ πατρός θεία της, Γκίζελα, ήταν κάποτε μοναχή. Η μικρότερη κόρη τους Γκίζελα του Φρίουλι (882–910) παντρεύτηκε τον Άνταλμπερτ Α΄ της Iβρέα, που ήταν γονείς του Bερεγγάριου Β΄ της Λομβαρδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Απόλλων 14
Το διαστημικό σκάφος Απόλλων 14 προσεληνώθηκε στην περιοχή Fra Mauro, την προβλεπόμενη περιοχή προσεδάφισης της αποτυχημένης αποστολής "Απόλλων 13". Στόχος της ήταν να προβεί σε λεπτομερή επιστημονική σεληνιακή εξερεύνηση. Το διαστημικό όχημα, με πλήρωμα τον κυβερνήτη Άλαν Σέπαρντ, τον πιλότο του διαστημοπλοίου Στιούαρτ Ρούζα και τον πιλότο της σεληνακάτου Έντγκαρ Μίτσελ, ξεκίνησε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της Φλόριντα στις 31 Ιανουαρίου 1971. Η προσσελήνωση συνέβη στις 5 Φεβρουαρίου, σε απόσταση 160 ποδιών (53 μέτρα) από το σημείο-στόχο στα υψίπεδα Fra Mauro. Η πρώτη από τις δύο δραστηριότητες εκτός οχήματος ξεκίνησε 5 ώρες και 23 λεπτά μετά την προσεδάφιση. Μια έγχρωμη κάμερα τοποθετημένη πάνω στη σκηνή καθόδου παρείχε ζωντανή κάλυψη της καθόδου των δύο αστροναυτών στη σεληνιακή επιφάνεια. Σε αντίθεση με τον Νηλ Άρμστρονγκ στο Απόλλων 11, και τον Τσαρλς Κόνραντ για το Απόλλων 12, ο Σέπαρντ είχε ήδη απομακρυνθεί λίγα μέτρα από την σεληνάκατο πριν μιλήσει: «Ήταν μακρύς ο δρόμος, αλλά τελικά φτάσαμε».
Οι στολές
Η στολή του Σέπαρντ ήταν η πρώτη στην οποία χρησιμοποιήθηκαν κόκκινες ρίγες στα χέρια και στα πόδια έτσι ώστε να επιτρέπουν την εύκολη αναγνώριση μεταξύ του κυβερνήτη και του πιλότου της σεληνακάτου, αφού στις φωτογραφίες του "Απόλλων 12" ήταν σχεδόν αδύνατο να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο μελών του πληρώματος, προκαλώντας μεγάλη σύγχυση. Αυτό το χαρακτηριστικό είχε συμπεριληφθεί στη στολή του Τζέιμς Λόβελ με τον "Απόλλων 13", αλλά επειδή δεν πραγματοποιήθηκε η προσελήνωση, ο "Απόλλων 14" ήταν ο πρώτος που έκανε χρήση του.
Η σεληνιακή εξερεύνηση
Το πλήρωμα τοποθέτησε την αμερικανική σημαία, το εργαστηριακό κιβώτιο επιστημονικής ανάλυσης εδάφους ALSEP, ανακλαστήρα λέιζερ (LRRR), και έγινε συλλογή δειγμάτων, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά ένα δίτροχο πτυσσόμενο καλάθι (Modular Equipment Transporter), το οποίο δεν αποδείχτηκε καθόλου εύχρηστο. Η δεύτερη βόλτα στη Σελήνη είχε ως στόχο να φτάσουν στο χείλος του 300 μέτρων διάμετρου κρατήρα Cone και να τον εξετάσουν. Αλλά η πλοήγηση στη σεληνιακή επιφάνεια αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολη από ό,τι αναμενόταν, και παρά τις προσπάθειές τους, οι αστροναύτες δεν κατάφεραν να εντοπίσουν ή να κοιτάξουν πέρα ​​από το χείλος. Σωματικά εξαντλημένοι από την προσπάθεια και με τις προμήθειες οξυγόνου στις στολές να αρχίζουν να χαμηλώνουν, η προσπάθεια ματαιώθηκε. Αργότερα όμως στην ανάλυση, και χρησιμοποιώντας τις φωτογραφίες που τράβηξαν, διαπιστώθηκε ότι είχαν εισέλθει κατά 65 πόδια (20 μέτρα), στο χείλος του κρατήρα. Εικόνες από τον Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) το 2009, επιβεβαίωσαν τις αναλύσεις, αφού έδειξαν τα ίχνη των αστροναυτών αλλά και του πτυσσόμενου καλαθιού σε ακτίνα 90 ποδιών (30 μέτρων) από το χείλος.
Η μπάλα του γκολφ
Μία από τις πιο διάσημες στιγμές ήρθε στο τέλος της δεύτερης βόλτας, όταν ο κυβερνήτης του "Απόλλων" 14 Άλαν Σέπαρντ χτύπησε δύο μπάλες του γκολφ που είχε φέρει μαζί του με ένα γεωλογικό εργαλείο. Ο Σέπαρντ στο δεύτερο χτύπημα αναφώνησε ότι η δεύτερη μπάλα πήγε «μίλια και μίλια και μίλια» λόγο της χαμηλής σεληνιακής βαρύτητας, αλλά αργότερα υπολόγισε την απόσταση από 200 έως 400 υάρδες (180-370 μέτρα). Οι αστροναύτες του "Απόλλων 14" ήταν οι τελευταίοι σεληνιακοί εξερευνητές που τοποθετήθηκαν σε καραντίνα κατά την επιστροφή τους από τη Σελήνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1971 Κατηγορία:Πρόγραμμα Απόλλων
Άννα Μαρία Ζίγκλεριν
Η Άννα Μαρία Ζίγκλεριν (Anne Marie von Ziegler, 1545 - 7 Φεβρουαρίου 1575) ήταν Γερμανίδα αλχημίστρια. Το 1573 έγραψε ένα σύγγραμμα με τίτλο "Σχετικά με την Ευγενή και Πολύτιμη Τέχνη της Αλχημείας" που είναι ένα από τα ελάχιστα έργα αλχημείας από γυναίκα που γνωρίζουμε σήμερα. Η Ζίγκλεριν στο τέλος κατηγορήθηκε για μαγεία και πέθανε στην πυρά.
Τα πρώτα της χρόνια
Η ακριβής ημερομηνία γέννησης της Άννα Μαρία Ζίγκλεριν είναι άγνωστη αλλά ξέρουμε ότι γεννήθηκε στην Σαξονία κάποια στιγμή μετά το 1550 και άνηκε σε οικογένεια ευγενών. Η γέννησή της καλύπτεται από μία μεγάλη μυθολογία που ίσως και να φρόντισε αργότερα η ίδια να δημιουργηθεί ώστε να κάνει πιο πιστευτές τις υποτιθέμενες μεταφυσικές ικανότητες που έλεγε πως είχε ως ενήλικη. Επίσης, κάποια από τα πράγματα που ισχυρίσθηκε για τη ζωή της και τον εαυτό της υπάρχουν τις καταθέσεις της προς το τέλος της ζωής της όταν κατηγορήθηκε για μαγεία και κατά πάσα πιθανότητα προέκυψαν μετά από βασανισμό. Για παράδειγμα, ένα από τα πράγματα που ισχυρίσθηκε ήταν πως μπορούσε να γίνει αόρατη. Επομένως δεν μπορούμε να λάβουμε υπόψην ανεπιφύλακτα όλα όσα διαβάζουμε στην ομολογία της.
Σύμφωνα με όσα ισχυρίσθηκε, γεννήθηκε πρόωρα και γι΄ αυτό ο Εκλέκτορας της Σαξονίας, προκειμένου να την σώσει, την άλειψε με ένα ανατολίτικο βάλσαμο και την τύλιξε σε ανθρώπινο δέρμα όπου παρέμεινε για δώδεκα εβδομάδες. Αυτός ήταν υποτίθεται ο λόγος που στην ζωή της υπήρξε ασθενική και αδύνατη. Η ίδια η Ζίγκλεριν θεωρούσε την γέννησή της και την σωματική της αδυναμία ως σημάδια πνευματικής αρετής και αγνότητας και συχνά κατά την διάρκεια της ζωής της παρομοίαζε τον εαυτό της με τη Παρθένο Μαρία, ειδικά από την στιγμή που λόγω της αδυναμίας της, όπως έλεγε η ίδια, δεν είχε έμμηνο ρύση.
Η Άννα Μαρία Ζίγκλεριν έζησε προνομιούχα κατά την παιδική της ηλικία και, λόγω της ευγενικής της καταγωγής, μεγάλωσε στην αυλή του Εκλέκτορα της Σαξονίας Αυγούστου όπου είχε "πρίγκιπες και άλλους" για νονούς. Εκεί προφανώς πρωτοήρθε σε επαφή με την αλχημεία καθώς ο Αύγουστος, όπως πολλοί σύγχρονοί του, ήταν λάτρης της τέχνης αυτής ενώ η σύζυγός του, η Άννα της Δανίας, ήταν διάσημη γιατρός και φαρμακοποιός που διατηρούσε μεγάλο αλχημικό και φαρμακευτικό εργαστήριο.
Όμως η τύχη της Ζίγκλεριν άλλαξε ξαφνικά και η ευχάριστη παιδική ηλικία της έληξε απότομα όταν την βίασε κάποιος που είχε αρνηθεί να παντρευτεί ενώ εκείνη ήταν δεκατεσσάρων ετών και, παρά το γεγονός ότι, όπως έλεγε, δεν είχε έμμηνο ρύση, έμεινε έγκυος. Όταν γεννήθηκε το μωρό, το έδωσε σε μία υπηρέτρια που το τύλιξε σε ένα πανί και το έριξε στο ποτάμι. Δεν είναι όμως βέβαιο πως υπήρξε ποτέ μωρό. Τελικά η Ζίγκλεριν παντρεύτηκε έναν ευγενή από το Ρόθενμπεργκ, αλλά και τότε στάθηκε άτυχη.
Μόλις εννέα εβδομάδες μετά τον γάμο ο σύζυγός της σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογο. Τότε εκείνη πήγε να μείνει με τον αδερφό της Χάινριχ που ήταν αυλικός στο παλάτι του Δούκα της Σαξονίας-Γκόθα Γιόχαν Φρίντριχ όπου την ανάγκασαν να παντρευτεί με το ζόρι έναν αλλήθωρο γελωτοποιό ονόματι Χάινριχ Σόμπαχ.
Η ενασχόληση με την αλχημεία
Όταν η Γκόθα πολιορκήθηκε το 1567 η Άννα εγκατέλειψε την πόλη μαζί με τον Σόμερινγκ και τον σύζυγό της. Το 1571 ο Σόμερινγκ κατάφερε να βρει εργασία στην αυλή του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ Ιούλιο και κάλεσε τον Σόμπαχ να έρθει κι εκείνος για να εργασθεί ως βοηθός του. Φυσικά ο Σόμπαχ πήρε και την γυναίκα του μαζί και πολύ σύντομα άρχισε κι εκείνη να εργάζεται ως αλχημίστρια. Δεν ξέρουμε αν η Ζίγκλεριν εκπαιδεύτηκε κατά την παιδική της ηλικία στα αλχημικά εργαστήρια του Δούκα της Σαξονίας, ίσως από την σύζυγό του, Άννα της Δανίας, που συνήθιζε να εκπαιδεύει νέους στην φαρμακοποιία και την αλχημεία ή αν ασχολήθηκε με την αλχημεία όσο βρισκόταν στην αυλή του Δούκα Φρίντριχ. Όπως και αν απέκτησε τις αλχημικές τις γνώσεις όμως, το γεγονός πως το 1571 άρχισε κι εκείνη να εργάζεται στα αλχημικά εργαστήρια του Δούκα Ιούλιου δείχνει πως μέχρι τότε είχε πια μάθει τα αλχημικά μυστικά. Τα επόμενα τρία χρόνια η Ζίγκλεριν, ο Σόμερινγκ και ο Σόμπαχ εργάστηκαν μαζί σε διάφορες αλχημικές και μεταλλευτικές εργασίες υπό τις εντολές του Δούκα Ιούλιου. Η Ζίγκλεριν εργάστηκε τόσο μαζί με τον Σόμερινγκ όσο και μόνη της στο δικό της αλχημικό εργαστήριο όπου είχε τουλάχιστον έναν προσωπικό βοηθό, γεγονός που αποκαλύπτει πως θεωρούνταν όχι απλή βοηθός, αλλά κανονική αλχημίστρια.
Οι αλχημικές επιδιώξεις της Ζίγκλεριν
Από την πρώτη στιγμή η Ζίγκλεριν αντιμετώπισε την αμφισβήτηση που επιφύλασσαν οι άνθρωποι για κάθε γυναίκα που επιχειρούσε να δραστηριοποιηθεί σε κάποιον τομέα πέρα από τους αναμενόμενους της συζύγου και της μητέρας. Ήταν πολύ δύσκολο για εκείνη να πείσει τους γύρω της και κυρίως τον χρηματοδότη της, τον Δούκα Ιούλιο, ότι ήταν μια σοβαρή και αξιόλογη αλχημίστρια. Το γεγονός ότι εκείνη την εποχή είχαν εμφανιστεί διάφοροι καιροσκόποι που ενδεδυμένοι τον μανδύα του αλχημιστή προσπαθούσαν να αποσπάσουν χρήματα από πλούσιους ευγενείς με αντάλλαγμα υποτιθέμενα αλχημικά πλούτη, δεν έκανε την κατάσταση ευκολότερη. Από τις επιστολές που έστελνε στον Δούκα Ιούλιο προκύπτει ότι εργαζόταν σοβαρά και εντατικά με την αλχημεία και σκοπός της ήταν η δημιουργία της Φιλοσοφικής Λίθου. Το 1573 μάλιστα έγραψε και έστειλε στον Δούκα ένα φυλλάδιο με τίτλο "Σχετικά με την Ευγενή και Πολύτιμη Τέχνη της Αλχημείας" ("Concerning the Noble and Precious Art of Alcamia"), γεγονός ιδιαίτερο καθώς οι γυναίκες της εποχής της, αν και ασχολούνταν εκτεταμένα με την αλχημεία, σπανίως συνέγραφαν κάτι. Η μοναδική γυναίκα που γνωρίζουμε σήμερα να έχει γράψει αλχημικό κείμενο τον 16ο αι. είναι η Ισαβέλλα Κορτέζε. Αυτή η έλλειψη γραπτών κειμένων είναι και ένας από τους λόγους που σήμερα γνωρίζουμε μόνο ελάχιστες από αυτές τις αλχημίστριες, παρά το γεγονός ότι, όπως προκύπτει από διάφορες δευτερεύουσες πηγές, ο πραγματικός τους αριθμός ήταν πολύ μεγάλος. Το κείμενο αυτό της Ζίγκλεριν αποκαλύπτει πως, αντίθετα από τους φιλοσόφους της αλχημείας που εκείνη την εποχή είχαν μεγάλο κύρος και ενδιαφέρονταν για την πνευματική διάσταση της αλχημείας και την συνεισφορά της στην πνευματική κατανόηση του σύμπαντος, εκείνη ενδιαφερόταν για την πρακτική πλευρά της αλχημείας που μπορούσε να δημιουργήσει υλικά πράγματα και φυσικά για την Φιλοσοφική Λίθο. μικρογραφία|392x392εσ|Ηomunculus
Το "αίμα του λέοντος" και η δημιουργία ζωής
Η Ζίγκλεριν μιλούσε για διάφορες αλχημικές ουσίες που είχαν αξιοθαύμαστες ιδιότητες όπως το “βότανο ιχθύος” από το οποίο υποτίθεται πως μπορούσε κάποιος να εξάγει υδράργυρο και με την κατάλληλη επεξεργασία να δημιουργήσει χρυσό, αλλά αυτά δεν τα ανέφερε ποτέ στα κείμενά της και δεν τα θεωρούσε κεντρικά στην δραστηριότητά της. Αντίθετα, στα γράμματά της προς τον Δούκα Ιούλιο ισχυριζόταν πως είχε ανακαλύψει τον τρόπο να δημιουργήσει μέσω της επεξεργασίας μετάλων ένα ιδιαίτερο “κόκκινο έλαιο” που το αποκαλούσε “αίμα του λέοντος” με το οποίο μπορούσε να κατασκευάσει την Φιλοσοφική Λίθο και ανάμεσα σε άλλα να δημιουργήσει αλχημικά πλούτη. Όμως αυτό το “αίμα” είχε πολύ περισσότερες χρήσεις από ένα απλό αλχημικό συστατικό και οι ιδιότητές του συνδεόταν με την ζωτικότητα και την αναπαραγωγή καθώς μπορούσε να ευνοήσει την αναπτυξη φρούτων και καρπών μέσα στον χειμώνα και να δημιουργήσει ιαματικούς λίθους. Η Ζίγκλεριν, αντίθετα με τους περισσότερους άντρες αλχημιστές, δεν υποσχέθηκε στον χρηματοδότη της μόνο χρυσάφι, πολύτιμους λίθους και αμύθητα πλούτη, αλλά και γονιμότητα, ένα πολυπόθητο χαρακτηριστικό ειδικά από τις γυναίκες των ευγενών που ένιωθαν την πίεση να φέρουν στον κόσμο έναν διάδοχο. Αυτό το “αίμα του λέοντος” μπορούσε να βοηθήσει γυναίκες και άντρες να κάνουν παιδί, αλλά αποτελούσε και πρώτης τάξης τροφή για τα μωρά, όπως άλλωστε και για τα ζώα και τα φυτά.
Οι αλχημιστές και πριν την Ζίγκλεριν ασχολήθηκαν με την δημιουργία ζωής και ονειρεύονταν το λεγόμενο “homunculus” ήδη από την εποχή του Ζώσιμου του Πανοπολίτη (το ονόμαζε “ανθρωπάριον”). Όμως εκείνοι ονειρεύτηκαν μια γενεσιουργό διαδικασία που δεν περιλάμβανε την γυναίκα. Το “homunculus” υποτίθεται πως θα γεννιόταν από σπέρμα και αίμα και θα αναπτυσσόταν μέσα σε ένα αλχημικό σκεύος που θα έπαιζε τον ρόλο της μήτρας. Η Ζίγκλεριν επανέφερε την γυναίκα στο κέντρο της δημιουργίας και με την αλχημεία της, αντί να βιάσει και να εκβιάσει την φύση, την βοήθησε. Αντί να μεταφέρει την γεννεσιουργό διαδικασία στο αλχημικό σκεύος, μετέφερε την αλχημική διαδικασία στην μήτρα της γυναίκας. Ακόμα και το ίδιο της το σώμα θεώρησε αλχημικό σκεύος και οραματίστηκε πως γεννούσε αμέτρητα αλχημικά παιδιά με έναν φανταστικό αλχημικό σύντροφο που ονόμασε Κόμη Καρλ.
Ο Κόμης Καρλ και η νομιμοποίηση της Ζίγκλεριν
Η Ζίγκλεριν δεν ήταν η πρώτη που εφηύρε φανταστικούς αλχημικούς διδασκάλους και μέντορες. Πολλοί αλχημιστές συνήθιζαν να ισχυρίζονται πως έλαβαν μυστικές γνώσεις από ανώνυμους σοφούς προκειμένου να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους υπόλοιπους αλχημιστές καθώς ο ανταγωνισμός για την κατάκτηση μίας θέσης με μισθό στο αλχημικό εργαστήριο κάποιου πλούσιου ευγενή ήταν μεγάλος. Ειδικά για την περίπτωση της Άννας η αμφισβήτηση για τις ικανότητές της δεν προερχόταν μόνο από τους γύρω της αλλά ίσως ακόμα και από τον ίδιο της τον εαυτό. Αν και στην εποχή της υπήρχαν πολλές γυναίκες που ασχολούνταν με την αλχημεία, οι ίδιες δίσταζαν να αποκαλέσουν τον εαυτό τους αλχημιστή. Αντίθετα η ιατρική και η φαρμακοποιία θεωρούνταν “γυναικείες” επιστήμες και γι΄αυτό πολλές γυναίκες, αν και εργάζονταν στα αλχημικά εργαστήρια στο πλάι των αντρών,προτιμούσαν να εμφανίζονται δημοσίως ως φαρμακοποιοί και ιατροί και όχι σαν αλχημίστριες. Αυτό ακριβώς είχαν κάνει και δύο γυναίκες που γνώριζε προσωπικά η Ζίγκλεριν. Η μία ήταν η Άννα της Σαξονίας στο παλάτι της οποίας μεγάλωσε η Ζίγκλεριν και η οποία προτιμούσε να παρουσιάζεται ως φρμακοποιός. Η άλλη ήταν η καλή φίλη της Άννας, η Δούκισα Δωροθέα του Μάνσφελντ που είχε γίνει διάσημη ως γιατρός. Ίσως λοιπόν να ήταν δύσκολο ακόμα και για την ίδια την Ζίγκλεριν να εμφανιστεί ως ισάξια των αντρών αλχημιστών καθώς η εικόνα μίας γυναίκας που κατείχε αλχημικές γνώσεις μπορεί να ήταν ξένη ακόμα και για εκείνη. Κάνοντας έναν (φανταστικό) άντρα πηγή των ικανοτήτων της δεν επιχείρησε να αμφισβητήσει τις προκαταλήψεις σε βάρος των γυναικών στον κόσμο της αλχημείας, αλλά μόνο να βρει έναν τρόπο να διεισδύσει η ίδια σε εκείνον. Πάντως η εφεύρεση του Κόμη Καρλ αποδείχθηκε αποτελεσματική καθώς όχι μόνο ο δούκας Ιούλιος την πίστεψε και την εμπιστεύθηκε αλλά ακόμα και ο Σόμερινγκ πίστεψε πως εκείνη μπορούσε όντως να κατασκευάσει την Φιλοσοφική Λίθο.
Η δίωξη και ο θάνατός της
Για δύο χρόνια περίπου η Ζίγκλεριν εργάστηκε ως αλχημίστρια στην αυλή του Δούκα Ιούλιου μαζί με τους υπόλοιπους άντρες αλχημιστές και φαινόταν πως θα κατακτούσε την αλχημική καριέρα που επιθυμούσε. Όμως ένα τυχαίο γεγονός που αφορούσε ένα τρίτο πρόσωπο ξεκίνησε μία διαδικασία που θα οδηγούσε σαν ντόμινο στην σύλληψή της και στην εκτέλεσή της μέσα σε ελάχιστους μήνες.
Το φθινόπωρο του 1573 εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για τον σύμβουλο του Δούκα Ιούλιου, έναν άντρα ονόματι Τζομπς Κέτβιγκ που στο παρελθόν είχε κάνει διάφορες απάτες και κλοπές. Ο Κέτβιγκ, όπως άλλωστε και η Ζίγκλεριν, είχε βρει εργασία στην αυλή του Δούκα Ιούλιου μετα από την σύσταση του Σόμερινγκ και όταν ο Κέτβιγκ επιχείρησε να κρυφτεί για να διαφύγει την σύλληψη ο Σόμερινγκ βρέθηκε εκτεθειμένος. Προκειμένου, λοιπόν, να αποφύγει την δική του δίωξη, ο Σόμερινγκ υπέδειξε το μέρος που βρισκόταν ο Κέτβινγκ ο οποίος συνελλήφθηκε και φυλακίστηκε. Μέσα από την φυλακή εκείνος προσπάθησε να εκδικηθεί καταγγέλοντας τον Σόμερινγκ και τους βοηθούς του, δηλαδή την Ζίγκλεριν και τον Σόμπαχ, ως απατεώνες και τσαρλατάνους. Ο Σόμερινγκ τότε, υπό το καθεστός του πανικού, έκανε ένα μοιραίο λάθος. Προκειμένου να κάνει τον Κέτβιγκ να σωπάσει, τον βοήθησε να δραπετεύσει απο την φυλακή. Όμως οι κατηγορίες είχαν ήδη φτάσει στο παλάτι και στις αρχές του 1574 ο Σόμερινγκ, η Ζίγκλεριν και πολλοί από τους βοηθούς τους βρέθηκαν εκείνοι φυλακισμένοι. Κατά την διάρκεια του έτους οι ανακρίσεις έφεραν στην επιφάνεια διάφορες κατηγορίες για όλους τους εμπλεκόμενους.
Τον Ιούλιο του 1574 η Ζίγκλεριν, ο Σομερινγκ και ο Σόμπαχ βρέθηκαν να κατηγορούνται για μοιχεία, για απόπειρα δολοφονίας της συζύγου του Δούκα Ιούλιου, της Δούκισσας Χέτβιγκ, για μαγεία (λόγω κατασκευής διάφορων φυλαχτών και ελιξιρίων για την ενίσχυση της γονιμότητας καθώς και ένα ελιξίριο αορατότητας), για δολοφονία ενός αγγελιοφόρου, παράνομη αντιγραφή κλειδιών για τα προσωπικά διαμερίσματα του Δούκα Ιούλιου, κλοπή κρατικών εγγράφων και ψευδείς δηλώσεις περί ύπαρξης του κόμη Καρλ βον Έτινγκεν. Τότε ήταν που άρχισε και η χρήση βασανιστηρίων ως μέθοδος απόσπασης ομολογιών και οι κατηγορούμενοι άρχισαν να ομολογούν τα πάντα. Ο Σόμερινγκ και ο Σόμπαχ υπέδειξαν ως υπεύθυνη των πάντων αλλά και ως πηγή όλων των αλχημικών τους εργασιών την Ζίγκλεριν. Δεν ξέρουμε όμως αν αυτό ήταν απόδειξη των αλχημικών της ικανοτήτων ή αν απλά προσπάθησαν να γλιτώσουν ρίχνοντας τις ευθύνες σε εκείνη. Μέχρι το τέλος του έτους πάντως καταδικάστηκαν και οι τρεις σε θάνατο.
Τον Φεβρουάριο του 1575 η Ζίγκλεριν, ο Σόμερινγκ και ο Σόμπαχ εκτελέστηκαν σύμφωνα με τις κατηγορίες που τους αποδόθηκαν. Ο Σόμερινγκ και ο Σόμπαχ διαμελίστηκαν δημοσίως με την κατηγορία της απάτης και του τσαρλατανισμού ενώ η Ζίγκλεριν κάηκε ζωντανή με την κατηγορία της μαγείας και της μοιχείας σε ηλικία μόλις 25 ετών. Ο εξαιρετικά ειδεχθής τρόπος εκτέλεσης των τριών ήταν μια υπενθύμιση πως μια καριέρα στην αλχημεία υποσχόταν μεγάλα και εύκολα κέρδη, αλλά συνοδευόταν και από υψηλό ρίσκο. Αξίζει να υπογραμμισθεί επίσης πως οι δύο άντρες καταδικάστηκαν για απάτη, αλλά η Ζίγκλεριν, που όντας γυναίκα αδυνατούσε ακόμα και τις τελευταίες ημέρες να πείσει για τις ικανότητές της στην αλχημεία, κατηγορήθηκε για μαγεία. Τόσο ο θάνατός της όσο και η ζωή της αποκαλύπτουν πόσο δύσκολο ήταν για τις γυναίκες να ασχοληθούν ανοιχτά με την αλχημεία και να αναγνωρισθούν σε αυτή. Παρά τους κινδύνους και τις αμφισβητήσεις που αντιμετώπιζαν όμως υπήρξαν πολλές γυναίκες, μέσα στις βασιλικές αυλές, τα αλχημικά εργαστήρια ή ακόμα και στις ταπεινές κουζίνες των σπιτιών τους, που ασχολήθηκαν με την αλχημεία ή υποστήριξαν ενεργά τους αλχημιστές και το έργο τους. Οι περισσότερες από αυτές όμως, αντίθετα από την Ζίγκλεριν που επεδίωξε την δημοσιότητα, παρέμειναν άγνωστες, συχνά ακόμα και με δική τους θέληση, προκειμένου να προστατευτούν από τις πιθανές διώξεις ή να αποφύγουν την κριτική, όπως η Σαλομένα Σεϊνπφλούγκοβα (Salomena Scheinpflugova ή Salome Scheinpflugerin ) η οποία, ενώ εργάστηκε επί χρόνια στα αλχημικά εργαστήρια του Βίλχελμ Ρόζενμποργκ στη Βοημία κατέχοντας σημαντική θέση , δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για εκείνη. Κατά τον 17ο αι. όμως κάποιες μορφωμένες γυναίκες ασχολήθηκαν ανοιχτά με την αλχημεία, όπως η βασίλισσα της Σουηδίας Κριστίνα Βάσα, η Μαρί λε Ζαρ νε Γκουρνέ, η Μαρί Μερντράκ και η επιστήμονας Σοφία Μπράχε, η αδερφή του αστρονόμου Τύχο Μπράχε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Επιστήμονες (γυναίκες) της Γερμανίας
Λίντα Μπακ
Η Λίντα Μπράουν Μπακ (αγγλικά:Linda Brown Buck, γενν. στις 29 Ιανουαρίου 1947) είναι Αμερικανίδα βιολόγος, γνωστή για την εργασία της στο οσφρητικό σύστημα. Έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής του 2004, μαζί με τον Ρίτσαρντ Άξελ, για τη δουλειά τους πάνω στους οσφρητικούς υποδοχείς. Αυτή τη στιγμή είναι στο τμήμα του Ερευνητικού Κέντρου Καρκίνου «Φρεντ Χάτσινσον» στο Σιάτλ.
Προσωπική ζωή
Η Μπακ γεννήθηκε στο Σιάτλ της Ουάσιγκτον στις 29 Ιανουαρίου 1947. Ο πατέρας της ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός που πέρασε το χρόνο του εφευρίσκοντας και κατασκευάζοντας διαφορετικά αντικείμενα στον ελεύθερο χρόνο του, ενώ η μητέρα της ήταν νοικοκυρά που περνούσε την πλειοψηφία του ελεύθερου χρόνου με την επίλυση παζλ λέξεων. Η Μπακ ήταν η δεύτερη από τα τρία παιδιά, όλα τους κορίτσια. Οι γονείς της τις μεγάλωσαν ώστε να πιστεύουν πως είχαν την ικανότητα να κάνουν ό,τι ήθελαν με τη ζωή τους και αποδίδει την προτίμησή για την επιστήμης στο ενδιαφέρον των γονιών της και στο περιβάλλον αφοσίωσης που μεγάλωσε. Το 1994, η Μπακ γνώρισε τον Ρότζερ Μπρεντ, επίσης βιολόγο. Οι δυο τους παντρεύτηκαν το 2006.
Εκπαίδευση
Η Μπακ έλαβε το πτυχίο της στην ψυχολογία και τη μικροβιολογία το 1975 από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ και το πτυχίο στην ανοσολογία το 1980, υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Έλεν Βιτέτα στο Κέντρο Ιατρικής Σάουθγουέστερν του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ντάλας.
Σταδιοδρομία και έρευνα
Το 1980, η Μπακ ξεκίνησε μεταδιδακτορική έρευνα στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, υπό τον Δρ. Μπενβενούτο Πέρνις (1980-1982). Το 1982, εντάχθηκε στο εργαστήριο του Δρ. Ρίτσαρντ Άξελ, επίσης στο Κολούμπια στο Ινστιτούτο Καρκινολογικής Έρευνας. Αφού διάβασε το χαρτί ομαδικής έρευνας του Σολ Σνάιντερ στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, η Μπακ ξεκίνησε να χαρτογραφεί την οσφρητική διαδικασία σε μοριακό επίπεδο, εντοπίζοντας την διαδρομή των οσμών μέσω των κυττάρων της μύτης στον εγκέφαλο. Οι Μπακ και Άξελ εργάστηκαν με γονίδια αρουραίων στην έρευνά τους και αναγνώρισαν μία οικογένεια γονιδίων που κωδικοποιούν περισσότερους από 1.000 υποδοχείς οσμών και δημοσίευσαν τα ευρήματα αυτά το 1991. Αργότερα εκείνο το έτος, η Μπακ έγινε βοηθός καθηγητής στο Τμήμα Νευροβιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ, όπου ίδρυσε το δικό της εργαστήριο. Αφού διαπίστωσε τον τρόπο με τον οποίο εντοπίζονται οι μυρωδιές από τη μύτη, η Μπακ δημοσίευσε τα ευρήματά της το 1993 σχετικά με το πώς οργανώνονται οι εισροές από διαφορετικούς υποδοχείς οσμής στη μύτη. Ουσιαστικά, το πρωταρχικό ενδιαφέρον της έρευνας είναι για το πώς οι φερομόνες και οι οσμές εντοπίζονται στη μύτη και ερμηνεύονται στον εγκέφαλο. Είναι πλήρες μέλος του Τμήματος Βασικών Επιστημών του Ερευνητικού Κέντρου Καρκίνου «Φρεντ Χάτσινσον» και καθηγήτρια Φυσιολογίας και Βιοφυσικής του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ.
Βραβείο Νόμπελ στη Φυσιολογία ή την Ιατρική (2004)
Στο βιβλίο ορόσημο που δημοσίευσε το 1991 με τον Ρίτσαρντ Άξελ, η Μπακ ανακάλυψε ότι εκατοντάδες γονίδια κωδικοποιούν τους αισθητήρες οσμής που βρίσκονται στους οσφρητικούς νευρώνες των μυτών μας. Κάθε υποδοχέας είναι μία πρωτεΐνη που αλλάζει όταν η οσμή προσκολλάται στον υποδοχέα, προκαλώντας την αποστολή ενός ηλεκτρικού σήματος στον εγκέφαλο. Οι διαφορές μεταξύ των αισθητήρων οσμής σημαίνουν ότι ορισμένες οσμές προκαλούν την απελευθέρωση ενός σήματος από έναν συγκεκριμένο υποδοχέα. Στη συνέχεια, μπορούμε να ερμηνεύσουμε διάφορα σήματα από τους δέκτες μας ως συγκεκριμένα αρώματα. Για να γίνει αυτό, οι Μπακ και Άξελ κλωνοποίησαν οσφρητικούς υποδοχείς, δείχνοντας ότι ανήκουν στην οικογένεια υποδοχέων συζευγμένων με πρωτεΐνη G. Αναλύοντας το DΝΑ αρουραίου, εκτιμούν ότι υπήρχαν περίπου 1.000 διαφορετικά γονίδια για τους οσφρητικούς υποδοχείς στο γονιδίωμα των θηλαστικών. Αυτή η έρευνα άνοιξε την πόρτα για τη γενετική και μοριακή ανάλυση των μηχανισμών όσφρησης. Στο τελευταίο έργο τους, οι Μπακ και Άξελ έδειξαν ότι κάθε νευρώνας οσφρητικού υποδοχέα ξεχωριστά μεταφέρει μόνο ένα είδος πρωτεΐνης οσφρητικού υποδοχέα και ότι η είσοδος από όλους τους νευρώνες που μεταφέρουν τον ίδιο υποδοχέα συλλέγεται από ένα μόνο ειδικό σπείραμα του οσφρητικού βολβού.