cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλεριχ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον στάβλο του Herbert de Baey, από τον Άντζελο (Angelo) και την Ντοντόνα (Dodona). Το 1975 σε ηλικία τεσσάρων χρονών τον αγόρασε ο Ράινερ Κλίμκε (Reiner Klimke) σε δημοπρασία στο Βάρεντορφ αντί 42 χιλιάδων Μάρκων. Πρώτη του μεγάλη επιτυχία σημείωσε το 1978 κερδίζοντας στο Γκραν Πρι, ενώ το 1982 έβγαλε τον ιππέα του παγκόσμιο πρωταθλητή στη Λοζάνη. Ακολούθησαν τα μετάλλια του 1983 στους Ευρωπαϊκούς, το 1984 στους Ολυμπιακούς αγώνες, ενώ στην συνέχεια κέρδισε το 1985 τους Ευρωπαϊκούς στην Κοπενχάγη, και το 1988 τους Ολυμπιακούς στην Σεούλ.
Πηγές
Κατηγορία:Διάσημα ζώα
Μελίσσια Κοζάνης
Τα Μελίσσια, είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 720 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Μελίσσια βρίσκονται σε απόσταση 4 χλμ βορειοδυτικά της Κοζάνης, ανάμεσα στα Κοίλα (Δ.) και τη Νέα Χαραυγή (Α.). Το όνομα του χωριού επί τουρκοκρατίας ήταν Σενεκλή και έτσι αναφέρεται το 1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Μελίσσια το 1927. Μετά την απελευθέρωση και την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών έγινε σταδιακή αποχώρησή των Οθωμανών κατοίκων και εγκατάσταση προσφύγων κυρίως από την περιοχή του Αδά Παζάρ (Adapazarı) της σημερινής επαρχίας Κοτζάελι της Τουρκίας (αρχαία Νικομήδεια). Απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου υπάρχει κενοτάφιο σε μνήμη των ανθρώπων που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους το 1920 στο χωριό Φούντοκλη του Αδά Παζάρ. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί τα Κοίλα και την Νέα Καρδιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοίλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Αλεξάνδρου Σκηναί
Η τοποθεσία Αλεξάνδρου Σκηναί (απόδοση στα ελληνικά του λατινικού τοπωνυμίου Alexandroscenae,  Τουρκικά: Ισκεντερουνά) βρίσκεται περί 12 μίλια νοτίως της Σουρ (δηλαδή της Τύρου), στα παράλια της Συρίας. Βρίσκεται 2,5 μίλια ΒΑ του Ακρωτηρίου Ρας-Ελ–Αμπιάντ (Ras-El-Abiad) του Promontorium Album του Πλινίου, όπου και η διανοιχθείσα από εποχής Αλεξάνδρου Σεβήρου εντός βράχων παραλιακή οδός άγουσα σε παρακείμενο Φρούριο, έργο που ολοκληρώθηκε από τον Καρακάλλα.
Τα Ιεροσολυμικά οδοιπορικά (Itinerarium Ierosolymitanum) αναφέρουν τη θέση αυτή ως σταθμό ανάπαυσης των οδοιπόρων και καραβανιών. Κατά τον Μεσαίωνα η θέση αυτή μετονομάσθηκε σε Σκανδάλιον (Scandalium) ή Σκανδάριον (Scandarium) υπαγόμενη ως τιμάριο (φέουδο) στη Τύρο (E.G.Rey: Les familles d’ Outre-Mer).
Ο Βαλδουΐνος Α' (Baldouin) το (1116) χρησιμοποίησε αυτή ως βάση του σε επιχειρήσεις κατά της Τύρου. Σήμερα αποτελεί ομώνυμο χωριό στην ερημική εκείνη περιοχή (φ: 33° 09’B και  λ: 35° 09’ 40’’ A  αγγλ. χάρτης 2633) με ερείπια οχυρού, αναβλύζουσα πηγή και πλήθος ερειπίων ιωνικού ρυθμού καθώς και θεμελιώσεις αρχαίων κτιρίων, και σαρκοφάγων στις γύρω θέσεις Idmid, Kulat, Shemma και Nakura.
Η άποψη του Baedecker (Palestine et Syrie) εκδ. 1906 όπου την ονομασία την αποδίδει στον Μ. Αλέξανδρο δεν διασταυρώθηκε από άλλα στοιχεία και συνεπώς δεν θεωρείται να ευσταθεί.
Κατηγορία:Ιστορία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Ιστορική γεωγραφία
Γκραντ'Ριβιέρ
Το Γκραντ'Ριβιέρ (γαλλικά: Grand'Rivière) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ριβραίν (γαλλικά: Riverains).
Γεωγραφία
Η Γκραντ'Ριβιέρ βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαρτινίκα και βορειοδυτικά του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Είναι ένας από τους βορειότερους οικισμούς της Μαρτινίκα. Βρίσκεται δυτικά της Μακουμπά, βορειοδυτικά της Μπας-Πουάν, βόρεια της Πελέ και βορειοανατολικά της Ανζ Κουλέβρ. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 14.86667°N, -61.11667°W.
Πολιτικά
Ο Δήμαρχος της Γκραντ'Ριβιέρ είναι ο Ζοασίμ Μπουκετύ (Joachim Bouquéty). Θα είναι δήμαρχος από το 2008 έως το 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Φορεσιά των Σαρακατσάνων
Η φορεσιά των Σαρακατσάνων στην τελευταία της εξέλιξη διακρίνεται σε δύο τύπους: τη μία φορούν οι Σαρακατσάνοι από τη Δυτική Μακεδονία έως και τη βόρεια Πελοπόννησο και την άλλη από την Κεντρική Μακεδονία έως τη Ροδόπη. Τα χρώματα που τη χαρακτηρίζουν κυρίως είναι το μαύρο και το λευκό.
Γενικότερα, η σαρακατσάνικη φορεσιά αποτελείται από το κατασάρκι (συνηθίζεται στη Στερεά Ελλάδα, την Ήπειρο, τη Μακεδονία αλλά και τη Θράκη), τα χειρότια, τη φούστα με το κορμί (Στερεά, Ήπειρος), το πουκάμισο (Στερεά, Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη), την ξωτραχηλιά ή την ποδιά (Στερεά, Ήπειρος, Μακεδονία) ή το ρούχο (Θράκη), τη σεγκούνα ή σιγκούνι (φοριέται στις σαρακατσάνικες ενδυμασίες της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Θράκης) ή το ζωστάρι (Στερεά) ή το τσμαντάνι (Θράκη), το φστάνι, την καθημερινή κάπα (Ήπειρος, Μακεδονία) ή κοντοκάπι (Στερεά), το κοζόκι με τα κρεμαστά μανίκια στην πλάτη (Ήπειρος), το καπί της νύφης (Μακεδονία, Θράκη) ή τη χρυσή κοντόκοπα (Στερεά), τη ζώνα που συνήθως είναι πέτσινη (Στερεά, Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη), τη βελεντζούλα (Στερεά, Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη), τα τσουράπια (Στερεά, Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη) και τα πατούνια ή πατούνες (Θράκη).
Στον καθημερινό κεφαλόδεσμο υπήρχε το μαντήλι (Μακεδονία, Ήπειρος, Στερεά) ή η σκούφια και ο μποχός (Θράκη). Παλιότερα η νύφη για κεφαλόδεσμο φορούσε φέσι, τσιπομάντηλο, τον κούκλο και την ομπόλια. Τον συγκρατούσαν με το καρφοβέλονο. Για κοσμήματα υπήρχαν οι κομποθηλιές, το τσαπράζι, το διπλό και το μονό κιουστέκι, το θηλυκάρι, το ασημοζούναρο και το μπελετζίκι.
Τα κομμάτια της φορεσιάς και η περιγραφή τους
thumb|left|Γυναικείες σαρακατσάνικες ενδυμασίες, παραλλαγές της φορεσιάς "Σερβιάνα". Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Το πουκάμισο και των δύο τύπων είναι παρόμοιο. Είναι μακρύ βαμβακερό υφαντό και διαθέτει κεντήματα στα μανίκια που εκτείνονται από τον ώμο ως και τον αγκώνα. Παρόμοια μεταξύ τους είναι επίσης τα σχέδια και τα χρώματα στα πλεκτά τσουράπια, στα χειρότια, στην πέτσινη ζώνη, στα τσαρούχια, στο μαντήλι καθώς και σε πολλά κοσμήματα. Ίδιο είναι και το σκίσιμο στο φουστάνι. Πολλά από τα κομμάτια της γυναικείας φορεσιάς θυμίζουν την αντρική, γεγονός που οφείλεται στην κοινωνική απομόνωση των Σαρακατσάνων. Στις διαφορές των δύο τύπων της γυναικείας φορεσιάς ανήκει το σεγκούνι. Στην Ήπειρο το φορούσαν εσωτερικά ενώ στην περίπτωση των Σαρακατσάνων στην Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα εξελίχθηκε σε ζωστάρι ενώ στην Θράκη αντικαταστάθηκε από το τσαμαντάνι (κλειστό μπροστά και κοντύτερο από το σιγκούνι). Άλλη διαφορά είναι το γκιουζιόκ της Ηπείρου, που γίνεται κοντόκαπα στη Στερεά και την Πελοπόννησο και καπί στη Θράκη. Τα πιο πλούσια ζωστάρια παρατηρούνται στην Στερεά Ελλάδα και είναι το μοναδικό κομμάτι που υπάρχει κέντημα από τεχνίτη. Στη Θράκη, η φορεσιά εμφανίζεται με διαφορές και με πιο βαριά διακόσμηση.
Η φούστα είναι ραμμένη πάνω στο τσαμαντάνι και έχει λιγότερες αλλά πιο φαρδιές πιέτες, ενώ είναι στολισμένη με χρυσά και αργυρά σειρήτια. Η ποδιά στη Θράκη διατηρήθηκε, ενώ σε άλλες περιοχές είχε καταργηθεί στη γιορτινή φορεσιά. Το χαρακτηριστικό όμως που κάνει τη διαφορά είναι η ζώνα, με το στολισμό της. Ακόμη, συναντάμε τα καλτσούνια που δεν υπάρχουν στις άλλες περιοχές. Η φορεσιά πολλές φορές επηρεάζεται από ντόπιες φορεσιές, με δαντέλες, ποδιές, κεντήματα και κοσμήματα. Παλιότερα στη θέση της τραχηλιάς υπήρχε το ποκάμισο με τα πλατιά μανίκια, το οποίο όμως στην Ήπειρο και τη Στερεά έχει καταργηθεί. Το στόλισμα της γιορτινής φορεσιάς σε όλες τις περιοχές περιελάμβανε τα άρματα, τα αλύσια, το ασημοζούναρο με τα αλύσια και διάφορους τοκάδες, πιαστούρια και τσαπράκια.
Η ζώνα, μπαίνει κάτω από το κιμέρι, τη ζώνη δηλαδή της φούστας και είναι στολισμένη με κορδόνι. Η τέχνη της είναι ιδιαίτερα περίπλοκη. Η πέτσινη ζώνα αντικατέστησε το υφαντό ζωνάρι και είναι από κόκκινο βουβαλίσιο πετσί. Η ποδιά φοριέται μόνο στη Θράκη. Στη Στερεά φορούν μια με σούρες, ενώ τη γιορτινή στολίζουν με δαντέλες. Η νυφική είναι βελούδινη με πολύχρωμα λουλούδια κεντημένα. Παλιότερα στην Ήπειρο φορούσαν τη μάλλινη ποδιά και οι νύφες είχαν στις ποδιές χρυσά κεντήματα. Πλέον σε Ήπειρο και Στερεά φορούν μόνο οι νύφες ποδιά άσπρη δαντελένια από μετάξι.
Η βελεντζούλα είναι το καθημερινό πανωφόρι και πρόκειται για ολοκέντητο μικρό κουβερτάκι. Τα τσουράπια δεν έχουν φτέρνες γιατί περπατούσαν ξυπόλητες και φτάνουν ως το γόνατο. Είναι από μαλλί και έχουν διάφορα πλεχτά σχέδια. Τα πατούνια είναι και αυτά πλεκτά αλλά φοριούνται μόνο στη Θράκη. Είναι πολύχρωμα, με σχέδια και φτάνουν ως τον αστράγαλο.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Οι νύφες έκαναν τα μαλλιά χωρίστρα, τους έβαζαν βούτυρο για να γυαλίζουν και τα έπλεκαν σε δύο κοτσίδες. Παλιότερα τις στερέωναν στο κεφάλι και αργότερα τις άφηναν κάτω. Στη Θράκη υπήρχαν διάφοροι τρόποι χτενίσματος των μαλλιών που διέφεραν αναλόγως με την ηλικία της γυναίκας. Από πάνω φορούσαν κόκκινο φέσι με φούντα στο πλάι, ενώ αργότερα φορούσαν μαύρη σκούφια μάλλινη, τη γκλιτσούλα. Από πάνω φοράνε το μπόχο ή μαντήλι που είναι το τσεμπέρι. Ο μπόχος της Θράκης ήταν κόκκινος βαμβακερός ο καθημερινός και μεταξωτός ο γιορτινός για τις νέες και μαύρος για τις ηλικιωμένες. Στο νυφιάτικο κεφαλόδεσμο έχει επικρατήσει πια το άσπρο τούλινο πέπλο, ενώ παλιότερα φορούσαν το τσιπομάντηλο, άσπρο με κεντήματα στο μέτωπο. Από πάνω ρίχνανε κόκκινο μαντήλι αντί για πέπλο, το λεγόμενο κούκλο που σκέπαζε το πρόσωπο και στερεωνόταν με την άσπρη ομπόλια. Πίσω στο κεφάλι τοποθετούσαν το καρφοβέλονο με δύο αλυσίδες και σκουλαρίκια που στερέωναν στην ομπόλια, ενώ λίγο πιο κάτω έβαζαν το διπλό και το μονό κιουστέκι. Αργότερα που η ομπόλια καταργήθηκε φορούσαν φεσάκι με φλουριά, από πάνω μαύρο λουλουδάτο μαντήλι, τα σκουλαρίκια και το μονό κιουστέκι. Αντί για κούκλο πλέον έβαζαν μπροστά στο πρόσωπο κόκκινο τουλπάνι με χρυσές πούλιες, που λεγόταν τσίπα. Τα τελευταία χρόνια πλέον φορούσαν μόνο τσεμπέρι, το μαντήλι με ένα χρυσό κορδόνι για στόλισμα.
Τα κοσμήματα ήταν όλα προίκα. Αρκετά από αυτά είχαν χρησιμότητα, όπως οι αλυσίδες που συγκρατούσαν τα σκουλαρίκια και το ασημοζούναρο που συγκρατεί το σουγιά. Οι κομποθηλιές χρησίμευαν για να κλείνουν την κάπα, το ζωστάρι και άλλα μέρη της φορεσιάς. Το θηλυκάρι ήταν επίσης ένα κόσμημα που στόλιζε τη μέση και ταυτόχρονα συγκρατούσε τη ζώνη. Τα καπακοζούναρα μοιάζουν με ζώνες αρχαίων πολεμιστών και συνηθίζονταν κυρίως στην Ήπειρο και τη Μακεδονία, ενώ από πάνω φορούσαν μια ασημένια ζώνη που θύμιζε λέπια φιδιού. Το μπελετζίκι ήταν το βραχιόλι που φορούσαν πάνω από τα μπρουμάνικα στο δεξί χέρι και αργότερα πάνω από το κατασάρκι. Τα κιουστέκια που στόλιζαν τον κεφαλόδεσμο, μετά την κατάργησή του, τα έβαζαν για στόλισμα στο στήθος. Τέλος στα κοσμήματα υπήρχαν και σκουλαρίκια που φορούσαν στα αυτιά τις γιορτές.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Σαρακατσάνοι
Πέσο Χιλής
Το νόμισμα της Χιλής λέγεται πέσο. Το σύγχρονο πέσο κυκλοφορεί από το 1975, ενώ μια προηγούμενη έκδοση κυκλοφόρησε από το 1817 μέχρι το 1960. Το σύμβολο που χρησιμοποιείται στη Χιλή για το νόμισμα της είναι το $. Ο κωδικός ISO 4217 για το παρόν πέσο είναι το CLP. Υποδιαιρείται σε 100 σεντάβο, αλλά κέρματα σε σεντάβο δεν κυκλοφορούν πια.
Κέρματα
Μεταξύ 1817 και 1851, εκδίδονταν ασημένια κέρματα αξίας ¼, ½, 1, και 2 ρεάλ, και 1 πέσο (δηλαδή 8 ρεάλ) και χρυσά κέρματα αξίας 1, 2, 4, και 8 εσκούδο. Το 1835, κόπηκαν χάλικινα κέρματα αξίας ½ και 1 σεντάβο. Εισαγωγή ενός πλήρως δεκαδικού συστήματος κερμάτων έγινε μεταξύ 1851 και 1853 και αποτελείτο από χάλκινα κέρματα του ½ και 1 σεντάβο, ασημένια κέρματα του ½ και 1 ντέσιμο, 20 και 50 σεντάβο, και 1 πέσο, και χρυσά των 5 και 10 πέσο. Το 1860, κυκλοφόρησαν χρυσά κέρματα του 1 πέσο και ακολούθησαν κέρματα των ½, 1, και 2 σεντάβο από χαλκονικέλιο μεταξύ 1870 και 1871. Μεταξύ 1878 και 1883, τα ½, 1, και 2 σεντάβο κόβονταν σε χαλκό και από το ίδιο μέταλλο κόβονταν και κέρματα των 2½ σεντάβο το 1886. Με το νέο χαμηλότερης αξίας χρυσό πρότυπο άρχισαν από το 1895 να κόβονται νέα χρυσά κέρματα σε αξίες 2, 5, 10, και 20 πέσο. Το 1896, τα κέρματα του ½ και 1 ντέσιμο αντικαταστάθηκαν από κέρματα των 5 και 10 σεντάβο.
Τραπεζογραμμάτια
Τα πρώτα Χιλιανά χαρτονομίσματα εκδόθηκαν μετξύ 1840 και 1844 από το θησαυροφυλάκιο της Επαρχίας Βαλντίβια σε αξίες 4 και 8 ρεάλ. Τη δεκαετία του 1870, χαρτονομίσματα άρχισαν να εκδίδονται από μερικές ιδιωτικές τράπεζες. Κι άλλες τράπεζες ακολούθησαν τις επόμενες δύο δεκαετίες. Οι αξίες που εκδίδονταν ήταν: 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, και 1000 πέσο. Μία τράπεζα επίσης έκδιδε χαρτονομίσματα όπου η αξία εκφραζόταν σε στερλίνες.
Το 1881, η κυβέρνηση εξέδωσε τραπεζογραμμάτια μετατρέψιμα σε ασήμι ή χρυσάφι σε αξίες 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, και 1000 πέσο. Το 1891 εμφανίστηκαν και τραπεζογραμμάτια των 50 σεντάβο, ενώ το 1912 των 500 πέσο. Το 1898 έγιναν προσωρινές εκδόσεις από την κυβέρνηση αποτελούμενες από τραπεζογραμμάτια ιδιωτικών τραπεζών πάνω στα οποία ήταν τυπωμένες οι λέξεις "Emision Fiscal" ("Οικονομική Έκδοση"). Αυτό σήμανε και το τέλος της παραγωγής τραπεζογραμματίων από ιδιωτικές τράπεζες.
Το 1925, άρχισε να εκδίδει τραπεζογραμμάτια η Κεντρική Τράπεζα της Χιλής. Τα πρώτα, σε αξίες 5, 10, 50, 100, και 1000 πέσο ήταν τυπωμένα πάνω σε κυβερνητικά τραπεζογραμμάτια. Το 1927, κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια με την ένδειξη "Billete Provisional" ("Προσωρινό Τραπεζογραμμάτιο") σε αξίες 5, 10, 50, 100, 500, και 1000 πέσο. Κανονικά τραπεζογραμμάτια εμφανίστηκαν μεταξύ 1931 και 1933 σε αξίες 1, 5, 10, 20, 50, 100, 500, 1000, 5000, και 10000 πέσο. Η παραγωγή των χαρτονομισμάτων του 1 και των 5 πέσο στάματησε το 1943 και το 1947 αντίστοιχα. Τραπεζογραμμάτια των υπολοίπων αξιών συνέχισαν να παράγονται μέχρι το 1959 κι επίσης από το 1958 τυπωνόταν και χαρτονόμισμα των 50000 πέσο.
Δεύτερο Πέσο
Το παρόν πέσο κυκλοφορεί από το 1975 αντικαθιστώντας το εσκούδο στην ισοτιμία 1 πέσο = 1000 εσκούδο. Υποδιαιρείτο σε 100 σεντάβο μέχρι το 1984.
Κέρματα
Μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας στη Χιλή το 1990 (είχε επιβληθεί το 1973), τα μπροστινά σχέδια των κερμάτων των 5 και 10 πέσ αλλάχτηκαν. Κατά τη δικτατορία, αυτά τα κέρματα έφεραν μια θηλυκή φτερωτή μορφή που φορούσε ένα κλασσικό μανδύα. Παρουσιαζόταν να είχε σπάσει μια αλυσίδα, ενώ στο πλευρό της ήταν η ημερομηνία του πραξικοπήματος με ρωμαϊκούς αριθμούς και στο κάτω μέρος η λέξη Libertad (Ελευθερία) γραμμένη με κεφαλαία. Μετά την επιστροφή στη δημοκρατία, χρησιμοποιείται ένα σχέδιο με το πορτραίτο του Μπερνάντο Ο'Χίγγινς.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1975, τα καινούρια τραπεζογραμμάτια είχαν αξίες 5, 10, και 50 πέσο με τις πίσω πλευρές εκείνων των 5 και 10 να μοιάζουν με τις αντίστοιχες των χαρτονομισμάτων των 5000 και 10000 εσκούδο που αντικατέστησαν. Ο ψηλός πληθωρισμός έκανε αναγκαία την έκδοση πολύ μεγαλύτερων αξιών. Από το 1976 κυκλοφόρησε τραπεζογραμμάτιο των 100 πέσο, ακολούθησε τραπεζογραμμάτιο των 500 το 1977, των 1000 το 1978, των 5000 το 1981, των 10000 το 1989, των 2000 το 1997, και των 20000 το 1998. Τα τραπεζογραμμάτια των 5, 10, 50, 100, και 500 πέσο έχουν αντικατασταθεί με κέρματα κι έτσι τα τραπεζογραμμάτια που κυκλοφορούν είναι των 1000, 2000, 5000, 10000, και 20000 πέσο. Όλα τα τραπεζογραμμάτια τυπώνονται σε χαρτί με την εξαίρεση του τραπεζογραμματίου των 2000 πέσο που εκδίδεται σε πολυμερές φύλλο από το Σεπτέμβριο 2004.
Ονόματα Στην Καθομιλουμένη
Στα χιλιανά ισπανικά χρησιμοποιούνται στην καθομιλουμένη τα ακόλουθα ονόματα για μερικά κέρματα και τραπεζογραμμάτια:
Επίσης, κάποια χαρτονομίσματα ονομάζονται στην καθομιλουμένη σύμφωνα με το όνομα του απεικονιζομένου ατόμου πάνω τους:
Ισοτιμίες
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Χιλής
Τικρίτ
thumb|250px|Το χριστιανικό μοναστήρι του Τικρίτ Το Τικρίτ (αραβικά: تكريت) είναι πόλη στο βόρειο-κεντρικό Ιράκ, πρωτεύουσα του κυβερνείου Σαλαντίν. Υπολογίζεται ότι το 2012 είχε 190.220 κατοίκους. Βρίσκεται στις όχθες του Τίγρη, περίπου 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Βαγδάτης.
Ιστορία
Πριν κατακτηθεί από τους Άραβες, η πόλη ανήκε στη χριστιανική φυλή των Ιγιάντ. Η πόλη πέρασε στην κατοχή των Αράβων το 642 (20 έτος Εγίρας). Τον 10ου αιώνα στην περιοχή του Τικρίτ υπήρχε φρούριο και ένα μεγάλο χριστιανικό μοναστήρι. Το 1137, ο Σαλαντίν, ιδρυτής της δυναστείας των Αγιουβίδων γεννήθηκε στο Τικρίτ. Η πόλη ισοπεδώθηκε από τον Ταμερλάνο στο τέλος του 14ου αιώνα και παρέμεινε ένα μικρό χωριό μέχρι τον 20ού αιώνα, όταν ξανάρχισε να αναπτύσσεται. Ο Σαντάμ Χουσεΐν γεννήθηκε σε ένα χωριό κοντά στο Τικρίτ το 1937. Ήταν η τελευταία μεγάλη πόλη που πέρασε στα χέρια των Αμερικανών στην πρώτη φάση του Πολέμου του Ιράκ το 2003.
Σύγχρονη εποχή
Στο Μπαϊτζί, λίγα χιλιόμετρα βόρεια του Τικρίτ βρίσκεται το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου στο Ιράκ ένα από τα μεγαλύτερα διυλιστήρια πετρελαίου στη Μέση Ανατολή. Η πόλη είναι έδρα του πανεπιστημίου του Τικρίτ. Επίσης είναι σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος.
Στις 11 Ιουνίου 2014 το Τικρίτ καταλήφθηκε από τους Τζιχαντιστές του ΙΚΙΛ και παρέμεινε υπό την κατοχή τους μέχρι τις 31 Μαρτίου 2015 όταν ο ιρακινός στρατός έκανε μεγάλη επίθεση 72 ωρών και απελευθέρωσε την πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράκ
Αίπεια (Κύπρος)
Η Αιπεία ή Αίπεια ήταν αρχαία πόλη στην Κύπρο.
Στην μυθολογία οικιστές της πόλης αναφέρονται πολλοί, όλοι ήρωες του Τρωικού πολέμου που κατά την επιστροφή τους έφτασαν στην Κύπρο. Αυτοί ήταν, ο Δημοφώντας ή ο Ακάμας γιος του Θησέα και της Φαίδρας εγγονός του Μίνωα και αδελφός του προηγούμενου Δημοφώντα, επίσης αναφέρεται και ο Φάληρος.
Η πόλη βρισκόταν σε ορεινή τοποθεσία και κύρια ασχολία των κατοίκων της ήταν η επεξεργασία χαλκού. Ο τελευταίος βασιλιάς της Αιπείας ήταν ο Φιλόκυπρος. Κάποτε πέρασε από εκεί ο Αθηναίος Σόλων και συνέστησε στον Φιλόκυπρο να ιδρύσει μια νέα πόλη σε περιοχή με καλύτερο κλίμα, όπως κι έγινε, ή νέα πόλη ονομάστηκε Σόλοι προς τιμήν του Σόλωνα ο οποίος έγραψε και τους πρώτους νόμους της.
Η θέση της πόλης έχει βρεθεί και ανασκαφεί, οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1927.
Πόστουμος
Ο Μάρκος Κασσιανός Λατίνιος Πόστουμος, (λατιν. Marcus Cassianus Latinius Postumus) ήταν Ρωμαίος διοικητής με καταγωγή από τη Γερμανική φυλή των Μπατάβι, που κυβέρνησε ως αυτοκράτορας στη Δύση. Ο ρωμαϊκός στρατός στη Γαλατία απέσυρε την υποκοή του στον Αυτοκράτορα Γαλλιηνό περί το έτος 260 και ο Πόστουμος ανέλαβε τον τίτλο και τις εξουσίες του αυτοκράτορα στις επαρχίες της Γαλατίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας και της Ισπανίας, ιδρύοντας έτσι αυτό που οι ιστορικοί καλούν Γαλατική Αυτοκρατορία. Κυβέρνησε για 9 έτη, πριν φονευτεί από το δικό του στράτευμα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Ασημάκης Θ. Ζαΐμης
Ο Ασημάκης Ζαΐμης (1867 - 1951), γόνος της ιστορικής οικογένειας των Ζαΐμηδων, υπήρξε Έλληνας πολιτικός και Διευθυντής του Ελληνικού Μονοπωλίου.
Ήταν γιος του Θρασύβουλου Ζαΐμη και της Ελένης Μουρούζη. Αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος Ζαΐμης. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Καλαβρύτων. Για πολλά χρόνια υπήρξε Γενικός Διευθυντής των μονοπωλίων του Κράτους για τα οποία κατά γενική ομολογία της εποχής, του αναγνώρισαν την κατά υποδειγματικό τρόπο οργάνωση και λειτουργία τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων Ασημακης
Βαριά βιομηχανία
μικρογραφία| Ενοποιημένο χαλυβουργείο στις Κάτω Χώρες. Οι δύο τεράστιοι πύργοι είναι [[Υψικάμινος|υψικάμινοι.]] δεξιά|μικρογραφία| US Steel Košice (στη [[Σλοβακία) - ένα τυπικό παράδειγμα ενός εργοστασίου βαριάς βιομηχανίας.]] Η βαριά βιομηχανία είναι βιομηχανία που περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα χαρακτηριστικά όπως μεγάλα και βαριά προϊόντα, μεγάλο και βαρύ εξοπλισμό και εγκαταστάσεις (όπως βαρύς εξοπλισμός, μεγάλες εργαλειομηχανές, τεράστια κτίρια και υποδομές μεγάλης κλίμακας) ή περίπλοκες ή πολλές διαδικασίες. Λόγω αυτών των παραγόντων, η βαριά βιομηχανία συνεπάγεται υψηλότερη ένταση κεφαλαίου από ότι η ελαφριά βιομηχανία, και συχνά είναι επίσης πολύ πιο κυκλική στις επενδύσεις και στην εργασιακή απασχόληση.
Είδη
Οι μεταφορές και οι κατασκευές μαζί με τις επιχειρήσεις μεταποιητικών προμηθειών τους αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της βαριάς βιομηχανίας καθ΄ όλη τη διάρκεια της βιομηχανικής εποχής, μαζί με κάποια κατασκευή υψηλού κεφαλαίου. Παραδοσιακά παραδείγματα από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ου περιλαμβάνουν τη χαλυβουργία, την παραγωγή πυροβολικού υλικού, την κατασκευή μηχανών τρένου, την κατασκευή εργαλειομηχανών και τους βαρύτερους τύπους μεταλλευτικής. Από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ου αιώνα, καθώς αναπτύχθηκε η χημική βιομηχανία και η ηλεκτρική βιομηχανία, περιελάμβαναν στοιχεία τόσο της βαριάς βιομηχανίας όσο και της ελαφριάς βιομηχανίας, η οποία σύντομα ίσχυε και για την αυτοκινητοβιομηχανία και τη βιομηχανία αεροσκαφών. Η σύγχρονη ναυπηγική βιομηχανία (δεδομένου ότι ο χάλυβας αντικατάστησε το ξύλο) θεωρείται βαριά βιομηχανία. Τα μεγάλα συστήματα είναι συχνά χαρακτηριστικά της βαριάς βιομηχανίας, όπως η κατασκευή ουρανοξυστών και μεγάλων φραγμάτων κατά την περίοδο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και η κατασκευή/ανάπτυξη μεγάλων πυραύλων και γιγαντιαίων ανεμογεννητριών μέχρι τον 21ο αιώνα. Τα μεγάλα εξαρτήματα όπως οι υπερσυμπιεστές πλοίων είναι επίσης χαρακτηριστικά της βαριάς βιομηχανίας.
Στο πλαίσιο της οικονομικής στρατηγικής
Πολλές χώρες της Ανατολικής Ασίας βασίζονται στη βαριά βιομηχανία ως βασικό μέρος των συνολικών οικονομιών τους. Αυτή η εξάρτηση από τη βαριά βιομηχανία είναι συνήθως θέμα οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης. Μεταξύ των ιαπωνικών και κορεατικών εταιρειών με «βαριά βιομηχανία» στα ονόματά τους, πολλές είναι επίσης κατασκευάστριες προϊόντων αεροδιαστημικής και κατασκευάστριες αμυντικών συστημάτων στις κυβερνήσεις των αντίστοιχων χωρών τους, όπως η Fuji Heavy Industries της Ιαπωνίας και η Hyundai Rotem της Κορέας, ένα κοινό έργο της Hyundai Heavy Industries και της Doosan Heavy Industries & Construction.
Στα κομμουνιστικά κράτη του 20ού αιώνα, ο οικονομικός προγραμματισμός επικεντρώθηκε συχνά στη βαριά βιομηχανία ως τομέας για μεγάλες επενδύσεις, ακόμη και στην έκταση του επώδυνου ευκαιριακού κόστους στα σύνορα παραγωγής-δυνατότητας (κλασικά, «πολλά όπλα και όχι αρκετό βούτυρο»). Αυτό οφείλεται στους φόβους ότι δεν θα διατηρηθεί η στρατιωτική ισοτιμία με τις ξένες καπιταλιστικές δυνάμεις. Για παράδειγμα, η εκβιομηχάνιση της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1930, με τη βαριά βιομηχανία ως την προτιμώμενη έμφαση, προσπάθησε να φέρει την ικανότητά της να παράγει φορτηγά, δεξαμενές, πυροβολικό, αεροσκάφη και πολεμικά πλοία σε ένα επίπεδο που θα έκανε τη χώρα μια μεγάλη δύναμη. Η Κίνα υπό τον Μάο Τσετούνγκ ακολούθησε μια παρόμοια στρατηγική, που τελικά κατέληξε στο Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός του 1958-1960, μια απόπειρα ταχείας εκβιομηχάνισης και κολεκτιβοποίησης.
Στη χωροθέτηση
Η βαριά βιομηχανία είναι επίσης μερικές φορές μια ειδική ονομασία στους τοπικούς νόμους για τη χωροθέτηση. Αυτό επιτρέπει στις βιομηχανίες με σοβαρές επιπτώσεις (στο περιβάλλον, στις υποδομές και στην απασχόληση) να βρίσκονται στο προσκήνιο. Για παράδειγμα, οι περιορισμοί χωροταξικής ζώνης για τους χώρους υγειονομικής ταφής συνήθως λαμβάνουν υπόψη την κυκλοφορία βαρέων φορτηγών που θα ασκήσει δαπανηρή φθορά στους δρόμους που οδηγούν στον χώρο υγειονομικής ταφής.
Καμίλ Κλοντέλ
Η Καμίλ Κλοντέλ (Camille Claudel, 8 Δεκεμβρίου 1864 - 19 Οκτωβρίου 1943) ήταν Γαλλίδα γλύπτρια με σημαντικό έργο.
Η γνωριμία με τον Ροντέν
Το 1882 η Κλοντέλ ενοικιάζει ένα εργαστήριο όπου μπορεί να επεξεργαστεί τα έργα της ενώ ο Boucher την παρουσιάζει στον διευθυντή της Σχολής Καλών Τεχνών, Paul Dubois. Τον επόμενο χρόνο καταγράφεται και η πρώτη της γνωριμία με τον Ωγκύστ Ροντέν, ο οποίος αντικαθιστά τον Boucher για ένα διάστημα στη διάρκεια των μαθημάτων της Ακαδημίας. Ερωτικές επιστολές του Ροντέν προς την Κλοντέλ, γραμμένες την Άνοιξη του 1883, αποδεικνύουν πως μεταξύ τους αναπτύχθηκε μια πολύ στενή σχέση. Την ίδια χρονιά, η Κλοντέλ συμμετέχει για πρώτη φορά στο Σαλόν της Société des Artistes français, ενώ στον κατάλογο της έκθεσης αναφέρεται ως μαθήτρια των Ροντέν και Dubois.
Το 1884 αποτελεί πρακτικά μαθήτρια του Ροντέν με τον οποίο συνεργάζεται στενά στο εργαστήριο του, ως μαθητευόμενή του αλλά και μοντέλο, ενώ τον επόμενο χρόνο γίνεται επισήμως συνεργάτιδα του. Την περίοδο αυτή και για τα επόμενα χρόνια θα αποτελέσει σημαντική πηγή έμπνευσης για τον Ροντέν και είναι βέβαιο πως μεταξύ τους υπάρχει μεγάλη αλληλεπίδραση. Παράλληλα εξελίσεται η ταραχώδης ερωτική σχέση τους που εμπλέκεται από το γεγονός της παράλληλης και σταθερής σχέσης του Ροντέν με την σύντροφό του Rose Beuret. Υπάρχουν αρκετές αναφορές πως ο Ροντέν και η Κλοντέλ απέκτησαν ένα ή δύο παιδιά αν και τέτοιου είδους υποθέσεις δεν επιβεβαιώνονται.
Τον Οκτώβριο του 1907 η Κλοντέλ συμμετέχει σε δημόσια έκθεση ενώ η εφημερίδα La Fronde φιλοξενεί μία προσωπική της συνέντευξη. Τον επόμενο χρόνο πραγματοποιείται η τελευταία ατομική της έκθεση, συνολικά έντεκα γλυπτών, στη Gallery Blot. Η ψυχική της υγεία παραμένει άστατη, γεγονός που αποδεικνύεται και από τα ημερολόγια του αδελφού της, στα οποία περιγράφει την Κλοντέλ ως διαταραγμένη. Σταδιακά απομονώνεται ολοένα και περισσότερο ενώ η οικονομική της κατάσταση είναι πλέον πολύ κακή.
Εγκλεισμός
Το 1913 πεθαίνει ο πατέρας της, ωστόσο η Κλοντέλ δεν ενημερώνεται για το γεγονός από την οικογένειά της. Οκτώ ημέρες μετά την κηδεία του, μετά από πρωτοβουλία του αδελφού της, η Κλοντέλ εισάγεται στην ψυχιατρική κλινική  Maison de Santé. Θεωρείται πιθανό πως για την εισαγωγή της υπέγραψε η μητέρα της. Σε μια επιστολή της προς τον ξάδελφό της η ίδια γράφει την ίδια χρονιά: "[...] πιστεύω ότι είμαι στα πρόθυρα ενός κακού τέλους [...]. Ήταν χωρίς νόημα η τόση εργασία και το ταλέντο με μία ανταπόδοση όπως αυτή.". Η τοπική εφημερίδα L' Avenir de L' Aisne δημοσιοποιεί τον εγκλεισμό της Κλοντέλ ενώ και πολλά δημοσιεύματα που ακολουθούν, κατηγορούν την οικογένειά της για το χαμό μιας διάνοιας της τέχνης.
Το 1914 ο Ροντέν αποστέλει χρήματα για την κάλυψη της νοσηλείας της ενώ κατόπιν παρότρυνσης του Mathias Morhardt, διατηρεί και ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Biron όπου διαμένει για την προστασία και φύλαξη των έργων της.
Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Κλοντέλ πέθανε στις 19 Οκτωβρίου του 1943 και η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet.
Έργο
Αν και η ίδια κατέστρεψε σημαντικό μέρος του καλλιτεχνικού έργου της, έχουν διασωθεί έως σήμερα περίπου 90 γλυπτά και σχέδια. Το 1951, ο αδελφός της οργάνωσε μία έκθεση στο Μουσείο Ροντέν και έκτοτε, το μουσείο έχει ενσωματώσει στη συλλογή του τον κύριο όγκο των έργων της. Τα υπόλοιπα γλυπτά της φιλοξενούνται σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο.
Μια σημαντική έκθεση έργων της πραγματοποιήθηκε επίσης το 1984.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλοντελ
Λετίθια της Ισπανίας
Η Βασίλισσα Λετίθια (γεννημένη ως Λετίθια Ορτίθ Ροκασολάνο, ισπανικά: Letizia Ortiz Rocasolano, στις 15 Σεπτεμβρίου 1972) είναι Βασίλισσα της Ισπανίας ως σύζυγος του Βασιλιά Φιλίππου ΣΤ΄. Κατάγεται από μία οικογένεια της μεσαίας τάξης και εργάστηκε ως δημοσιογράφος για την εφημερίδα ABC και το Πρακτορείο EFE και ως παρουσιάστρια ειδήσεων στα τηλεοπτικά δίκτυα CNN+ και Televisión Española. Το 2004 παντρεύτηκε τον Φίλιππο, Πρίγκιπα της Αστουρίας και διάδοχο του ισπανικού θρόνου. Οι κόρες τους Ελεονώρα και Σοφία, γεννήθηκαν το 2005 και το 2007 αντίστοιχα. Ως Πριγκίπισσα των Αστουριών, η Λετίθια αντιπροσώπευσε τον πεθερό της, Βασιλιά Χουάν Κάρλος, στην Ισπανία και το εξωτερικό. Μετά την παραίτηση του πεθερού της από τον θρόνο, τον Ιούνιο του 2014, ο Φίλιππος και η Λετίθια έγιναν βασιλιάς και βασίλισσα.
Πρώιμα χρόνια
Η Λετίθια γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1972 στο Οβιέδο των Αστουριών. Είναι η μεγαλύτερη κόρη του δημοσιογράφου Χεσούς Χοσέ Ορτίθ Άλβαρεθ και της νοσηλεύτριας Μαρία ντε λα Παλόμα Ροκασολάνο. Έχει δύο μικρότερες αδερφές, την Τέλμα (γεννημένη το 1973) και την Έρικα (1975-2007), της οποίας ο θάνατος χαρακτηρίστηκε από τον Τύπο ως αποτέλεσμα υπερβολικής δόσης ναρκωτικών. Οι γονείς της πήραν διαζύγιο το 1999 και ο πατέρας της παντρεύτηκε ξανά το 2004.
Η Λετίθια, αρχικά, μαθήτευσε στο σχολείο Λα Χέστα του Οβιέδο και, μετέπειτα, όταν η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Ρίβας-ΒαΘιαμαδρίντ, μαθήτευσε στο σχολείο Ραμίρο ντε Μαέθτου. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών πάνω στην οπτικοακουστική δημοσιογραφία από το Ινστιτούτο Σπουδών Οπτικοακουστικής Δημοσιογραφίας. Αργότερα, ξεκίνησε την προσπάθειά της για την απόκτηση διδακτορικού στο Μεξικό. Ωστόσο, δεν ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή επειδή επέστρεψε στην Ισπανία.
Δημοσιογραφική καριέρα
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της εργάστηκε για την καθημερινή εφημερίδα La Nueva España και αργότερα για την εφημερίδα ABC και το πρακτορείο ειδήσεων EFE. Αφού ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της, ταξίδεψε στην Γουαδαλαχάρα στο Μεξικό, όπου εργάστηκε στην εφημερίδα Siglo 21. Μετά την επιστροφή της στην Ισπανία, εργάστηκε για την ισπανική έκδοση του οικονομικού τηλεοπτικού δικτύου Bloomberg και, μετέπειτα, για το ειδησεογραφικό δίκτυο CNN+.
Το 2000 προσλήφθηκε στο TVE, όπου άρχισε να εργάζεται για το τηλεοπτικό ειδησεογραφικό κανάλι 24 Horas. Το 2002 ξεκίνησε την παρουσίαση της εβδομαδιαίας εκπομπής ειδήσεων Informe Semanal και αργότερα της καθημερινής πρωινής εκπομπής ειδήσεων Telediario Matinal στο TVE 1. Τον Αύγουστο του 2003, λίγους μήνες πριν από τον αρραβώνα της με τον Πρίγκιπα Φίλιππο, η Λετίθια έγινε παρουσιάστρια του καθημερινού βραδινού δελτίου ειδήσεων του Telediario 2, ενός δελτίου ειδήσεων με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Ισπανία. Το 2000 ήταν ανταποκρίτρια των προεδρικών εκλογών των Ηνωμένων Πολιτειών από την Ουάσινγκτον. Τον Σεπτέμβριο του 2001 μετέδωσε ζωντανά από το Σημείο Μηδέν τις ειδήσεις που αφορούσαν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και το 2003 πραγματοποίησε ρεπορτάζ στο Ιράκ, μετά την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους στη χώρα. Το 2002 πραγματοποίησε αρκετά ρεπορτάζ από Γαλικία στη βόρεια Ισπανία, μετά την οικολογική καταστροφή που προκλήθηκε από τη βύθιση του δεξαμενόπλοιου Prestige.
Πρώτος γάμος
Η Λετίθια παντρεύτηκε στις 7 Αυγούστου του 1998 τον συγγραφέα και καθηγητή φιλολογίας Αλόνσο Γκερέρο Πέρεθ (γεννημένο το 1962). Ο γάμος τους έγινε με πολιτική τελετή στο Αλμεντραλέχο του Μπαδαχόθ, έπειτα από μία σχέση 10 ετών. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1999.
Δεύτερος γάμος και παιδιά
Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαΐου 2004 στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας της Βασιλικής της Αλμουδένα στην Μαδρίτη. Ήταν ο πρώτος βασιλικός γάμος που πραγματοποιούνταν σε αυτόν τον Καθεδρικό Ναό. Παράλληλα, είχε περάσει σχεδόν ένας αιώνας από τότε που η πρωτεύουσα γιόρταζε έναν βασιλικό γάμο, καθώς οι γονείς του πρίγκιπα είχαν παντρευτεί στην Αθήνα και οι αδερφές του στη Σεβίλλη και στη Βαρκελώνη. Το νυφικό της Λετίθια σχεδιάστηκε από τον Ισπανό σχεδιαστή μόδας Μανουέλ Περτεγάθ και τα νυφικά της παπούτσια από την Πούρα Λόπεθ. Το πέπλο ήταν φτιαγμένο από κατάλευκο μεταξωτό τούλι και κεντημένο στο χέρι με διακοσμητικά στοιχεία. Καθώς ο προηγούμενος γάμος της Λετίθια περιλάμβανε μόνο μια πολιτική τελετή, η Καθολική Εκκλησία δεν τον θεώρησε έγκυρο και επομένως δεν απαίτησε την ακύρωσή του για να προχωρήσει στον καθολικό γάμο με τον Πρίγκιπα της Αστούριας.
Η Λετίθια και ο Φίλιππος απέκτησαν δύο κόρες: την Πριγκίπισσα Ελεονώρα των Αστουριών, γεννημένη στις 31 Οκτωβρίου 2005, και την Ινφάντα Σοφία, γεννημένη στις 29 Απριλίου 2007. Και τα δύο κορίτσια γεννήθηκαν στο Διεθνές Νοσοκομείο Ρουβέρ της Μαδρίτης.
Πριγκίπισσα των Αστουριών
Ως Πριγκίπισσα των Αστουριών, η Λετίθια συνέδραμε τον σύζυγό της στα καθήκοντά του και ταξίδεψε στην Ισπανία και το εξωτερικό, εκπροσωπώντας τον πεθερό της Βασιλιά Χουάν Κάρλος. Ταξίδεψε μαζί με τον σύζυγό της σε Ιορδανία, Μεξικό, Περού, Ουγγαρία, Δομινικανή Δημοκρατία, Παναμά, Ηνωμένες Πολιτείες, Σερβία, Βραζιλία, Ουρουγουάη, Σουηδία, Δανία, Ιαπωνία, Κίνα και Πορτογαλία. Συναντήθηκε με διεθνείς αξιωματούχους και μέλη βασιλικών οικογενειών. Παρευρέθηκε σε εκδηλώσεις ξένων μοναρχών, όπως στο Λουξεμβούργο για την αργυρή επέτειο του γάμου του Μεγάλου Δούκα και Μεγάλης Δούκισσας και στην Ολλανδία για τα 40ά γενέθλια του Πρίγκιπα της Οράγγης.
Βασίλισσα της Ισπανίας
Στις 19 Ιουνίου 2014, μετά από την παραίτηση του Βασιλιά Χουάν Κάρλος, η Λετίθια έγινε Βασίλισσα της Ισπανίας. Είναι η πρώτη ισπανικής καταγωγής βασιλική σύζυγος μετά την Μερσέντες της Ορλεάνης, πρώτη σύζυγο του Αλφόνσο ΙΒ΄. Είναι, επίσης, η πρώτη Ισπανίδα βασίλισσα που δεν ανήκει σε βασιλική οικογένεια. Η πρώτη επίσημη εμφάνιση της Λετίθια ως Βασίλισσας έγινε στις 23 Ιουνίου 2014 στα εγκαίνια μίας έκθεσης για τον Ελ Γκρέκο και την σύγχρονη ζωγραφική, που διοργανώθηκε στο Μουσείο του Πράδο στη Μαδρίτη.
Στο πρώτο τους ταξίδι στο εξωτερικό, ως βασιλιάς και βασίλισσα, ο Φίλιππος ΣΤ΄ και η Λετίθια συναντήθηκαν με τον Πάπα Φραγκίσκο (30 Ιουνίου 2014) στο Βατικανό. Της επίσκεψής τους είχε προηγηθεί εκείνη του Βασιλιά Χουάν Κάρλος και της Βασίλισσας Σοφίας στις 28 Απριλίου του ίδιου έτους. Το 2015 η Λετίθια ονομάστηκε Ειδική Πρέσβειρα για τη Διατροφή από την Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας.
Τον Σεπτέμβριο του 2022 βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου εκφώνησε μία ομιλία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, προς τιμήν της Παγκόσμιας Ημέρας Έρευνας για τον Καρκίνο. Σε αυτή την ομιλία ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα εξής: ''«...Ο καρκίνος δεν γνωρίζει σύνορα και αυτή η κοινωνική προοπτική της έρευνας είναι μια παγκόσμια επιταγή. Κάτι που ακούμε εδώ και δεκαετίες για τη σημασία του, αλλά εξακολουθεί να λείπει σήμερα η πραγματική εφαρμογή του είναι η πρόληψη. Οι επιστήμονες και τα επιστημονικά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο έχουν επίσης πλήρη επίγνωση της περιορισμένης διαθεσιμότητας πόρων και της απόλυτης ανάγκης προώθησης της κατάλληλης εκπαίδευσης για την υγεία...Και, παρεμπιπτόντως, από όλους τους παράγοντες κινδύνου, το κάπνισμα είναι ο πιο καθοριστικός, καθώς δίνει το μεγαλύτερο έναυσμα για την ανάπτυξη του καρκίνου».''
Τίτλοι και διακρίσεις
(Πλήρης τίτλος: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα, Δόνια Λετίθια Ορτίθ Ροκασολάνο, Πριγκίπισσα των Αστουριών, Πριγκίπισσα της Βιάνα, Πριγκίπισσα της Χερόνα, Δούκισσα του Μοντμπλάνκ, Κοντέσα της Σερβέρα και Λαίδη του Μπαλαγέ) (Πλήρης τίτλος: Η Αυτής Μεγαλειότητα, Δόνια Λετίθια Ορτίθ Ροκασολάνο, Βασίλισσα της Ισπανίας, Βασίλισσα της Καστίλλης, της Λεόν, της Αραγωνίας, της Ναβάρρας, της Γρανάδας, του Τολέδο, της Βαλένθια, της Γαλικίας, της Μαγιόρκας, της Σεβίλλης, της Κόρδοβα, της Μούρθιας, της Μινόρκας, της Χαέν, της Αλχεθίρας και των Καναρίων Νήσων, Κοντέσα της Βαρκελώνης, Λαίδη του Βισκάι και Μολίνα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Αστουριών
Γαλβανισμός
Γαλβανισμός ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο όταν δύο αγώγιμα υλικά έρθουν σε επαφή, τότε υπάρχει μεταφορά ηλεκτρικού φορτίου από το ένα υλικό στο άλλο. Έτσι, ως αποτέλεσμα το ένα υλικό φορτίζεται θετικά και το άλλο αρνητικά.
Στησάνωρ
Πήρε μέρος στην επανάσταση του Ονήσιλου κατά των Περσών μαζί με τις άλλες Κυπριακές πόλεις εκτός της Αμαθούντας, στη θάλασσα ο στόλος των Ιωνικών πόλεων είχε νικήσει τον περσικό η αποφασιστική μάχη στη ξηρά δόθηκε στην πεδιάδα της Σαλαμίνας. Στο πιο κρίσιμο σημείο της μάχης ο Στασήνωρ εγκατέλειψε το ελληνικό στρατόπεδο και πήγε με την πλευρά των Περσών και η μάχη χάθηκε για τους Κυπρίους.
Γαλβανισμός
Αρχή λειτουργίας
Ο γαλβανισμός μπορεί να παρατηρηθεί όταν τα δύο αγώγιμα υλικά χαρακτηρίζονται από διαφορετική στάθμη Φερμί, δηλαδή όταν τα ηλεκτρόνια του ενός υλικού έχουν κατά μέσον όρο περισσότερη ενέργεια από τα ηλεκτρόνια του άλλου υλικού. Το κάθε υλικό μοιάζει με ένα δοχείο το οποίο περιέχει ένα ρευστό, μια θάλασσα ηλεκτρονίων. Έτσι, η μέση ενέργεια των ηλεκτρονίων εξαρτάται μακροσκοπικά από τη θέση τους, δηλαδή από το πού βρίσκονται μέσα στο ένα ή το άλλο υλικό. Όταν τα δύο υλικά έρθουν σε επαφή τα δύο ρευστά αναμειγνύονται, δηλαδή η μέση ενέργεια όλων των ηλεκτρονίων τείνει να γίνει η ίδια σε όλη την έκταση και των δύο υλικών. Έτσι, η μέση ενέργεια ηλεκτρονίων θα αυξηθεί στο υλικό με τη χαμηλότερη στάθμη Φερμί και θα μειωθεί στο υλικό με την υψηλότερη στάθμη Φερμί. Η μέση ενέργεια των ηλεκτρονίων σε μία περιοχή ενός υλικού προσδιορίζει την ποσότητα των ηλεκτρονίων που υπάρχουν στη συγκεκριμένη περιοχή, όση περισσότερη ενέργεια, τόσο περισσότερα ηλεκτρόνια. Επομένως, το ένα υλικό θα αποκτήσει ηλεκτρόνια και το άλλο θα αποβάλλει, ώστε να εμφανίσουν τα δύο υλικά αντίθετο ηλεκτρικό φορτίο.
Στησάνωρ
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Κουρίου
Γαλβανισμός
Αρχή λειτουργίας
Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία Κατηγορία:Φαινόμενα
Πολυχάρης
Πολυχάρης είναι ένα αρχαίο ελληνικό ανδρικό όνομα. Το λήμμα Πολυχάρης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
Κοβάτσεβτσι (Ντέρβεντα)
Το Κοβάτσεβτσι (σερβικά κυριλλικά: Ковачевци) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 60 κατοίκους.
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 259 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Άγιος Αρσένιος
Με την ονομασία Άγιος Αρσένιος ή Όσιος Αρσένιος υπάρχουν πολλοί χριστιανοί άγιοι, όπως:
Με την ονομασία αυτή υπάρχουν και οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Αγιος Αρσενιος Αγιος Αρσενιος
Γκέοργκ Κάβεραου
Ο Γκέοργκ Φέρντιναντ Κάβεραου (γερμ. Georg Ferdinand Kawerau, 1856-1909) υπήρξε Γερμανός αρχιτέκτων του 19ου αιώνα και μελετητής ιστορικών κτηρίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1856 στο Βερολίνο. Πατέρας του ήταν ο Μάρτιν Κάβεραου, διδάσκαλος της σωματικής αγωγής και εκκλησιαστικός μουσικός. Η μητέρα του λεγόταν Εμίλιε το γένος Κάλε. Μεγάλωσε στο Βερολίνο, όπου και πήρε απολυτήριο γυμνασίου. Σπούδασε στην Ακαδημία του Βερολίνου και διορίστηκε ως Regierungsbauführer στο Στάργκαρντ. Επειδή δεν άντεχε το υγρό κλίμα αποδήμησε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την αρχαιολογία. Πήρε μέρος στις αρχαιολογικές ανασκαφές του 1885 υπό την διεύθυνση του Σλίμαν στην Τίρυνθα και αργότερα το 1885 - 1890 με τον Παναγιώτη Καββαδία στις ανασκαφές της Ακρόπολης. Στην Ολυμπία αναστύλωσε δύο κίονες του Ηραίου. Πήγε και στην Τουρκία, όπου εργάστηκε για την κατασκευή μιας μονάδας παραγωγής ρεύματος στο Σκουτάρι, σε έργα οδοποιίας, και από το 1893-96 στην κατασκευή του κτιρίου των Ανατολιακών Σιδηροδρόμων. Επέστρεψε στην πατρίδα του και ίδρυσε δικό του γραφείο στην Στετίν. Αναγορεύτηκε διδάκτων τιμής ένεκεν από το Πανεπιστήμιο του Γκισεν και διετέλεσε διευθυντής των αρχαιολογικών ανασκαφών των Μουσείων του Βερολίνου στην Μίλητο και Πέργαμο. Από την 1η Απριλίου 1908 διορίστηκε βοηθός του διευθυντή των Μουσείων του Βερολίνου στην Κωνσταντινούπολη.
Απεβίωσε στις 13 Απριλίου 1909 στην Στετίν.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Θέμα Τριαδίτσης και Βελεβούσδου
Το θέμα αναφέρεται το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού χωρίς νάναι κάτι άλλο γνωστό γι' αυτό. Σήμερα υπάρχουν δύο εκδοχές για την ίδρυση του, ή δημιουργήθηκε μετά την διάλυση του Θέματος Βουλγαρίας ή ήταν η περιοχή που διοικούσε ο βούλγαρος ευγενής Κρακράς και ο γιος του παρέδωσε το Κάστρο Πέρνικο στους Βυζαντινούς με 35 άλλα κάστρα.
Δάμασος του Κουρίου
Ο  Δάμασος ήταν βασιλιάς στο αρχαίο Κούριο στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Κουρίου
Παρθενοφθορία
Παρθενοφθορία ήταν όρος που εμφανιζόταν σε νομικά έγγραφα και αφορούσε είτε ένα είδος φορολογίας κατά την Βυζαντινή εποχή (μετά τον 12ο αιώνα) για το δικαίωμα του γάμου των γυναικών, είτε νομολογία σε σχέση με την απώλεια της παρθενίας, είτε τον αστικό μύθο που ήθελε τοπικούς άρχοντες να έχουν το «δικαίωμα της πρώτης νύχτας» με τις συζύγους από νιόπαντρα ζευγάρια. Έρευνα των ιστορικών έχει δείξει ότι δεν υπάρχουν πρωτογενείς αναφορές για κάτι τέτοιο, παρά το γεγονός δευτερογενών αναφορών μετά τον 16ο αιώνα στην Ευρώπη.
Φόρος κατά τη Βυζαντινή εποχή
Με τον όρο «παρθενοφθορία» αναφερόταν φόρος κατά τη Βυζαντινή εποχή. Σε χρυσόβουλο που εκδόθηκε το 1331 από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' τον Παλαιολόγο προς τη Μονή του Αγίου Θεολόγου στη Πάτμο, αλλά και σε άλλη αρχαιότερη αναφορά που περιέχεται σε έγγραφο του 1295, όπου ο τοπικός άρχοντας Μιχαήλ Γρηγορόπουλος απαλλάσσει τους κατοίκους του θεσσαλικού Φαναρίου από άλλους φόρους, όχι όμως από την παρθενοφθορία, τη στρατιωτική δουλεία, τον κομέρκιο φόρο και τη πενταμίδεια.
Αντίστοιχη αναφορά γίνεται για την πόλη των Σερρών κατά την κυριότητα του κράλη της Σερβίας Στεφάνου. Όταν ο Στέφανος ένωσε τις δύο μονές του Προφήτη Προδρόμου σε μία περιοχή, απήλλαξε τους κατοίκους από διάφορους φόρους, μεταξύ των οποίων ήταν και η παρθενοφθορία, όπως μαθαίνουμε από χρυσόβουλο που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1345.
Αναφέρεται ακόμη ως ένας από τους τρεις φόρους «του φονικού, της ευρέσεως θησαυρού και της παρθενοφθορίας» που εξαιρείται η Μονή του Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος, σε χρυσόβουλο του 1259 του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου, αλλά και ως ένας εκ «των τριών δημοσιακών κεφαλαίων φόνου, παρθενοφθορίας καί ευρέσεως θησαυρού» αλλά και σε άλλες περιπτώσεις.
Νομολογία σε σχέση με την απώλεια της παρθενίας
Ο όρος αναφέρεται σε έγγραφα και βιβλία που αναφέρονται σε νόμους που έχουν σχέση με τις ποινές και τις επιπτώσεις / ποινές φθοράς της παρθενίας.
Δικαίωμα της πρώτης νύχτας
Στο παρελθόν, η αναφορά στον φόρο αυτό που εκτιμάται ότι είναι φόρος για την τέλεση γάμου, είχε εξεταστεί στο πλαίσιο του αναφερόμενου ως «δικαιώματος της πρώτης νυκτός» (λατ. ius primae noctis, γαλ. Jus primae Noctis, γερμ. Schürzenzins), θεωρώντας ως δεδομένες αναφορές για αυτό στην Ευρώπη κατά το Μεσαίωνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινό Δίκαιο Κατηγορία:Βιασμός Κατηγορία:Ιστορία της ανθρώπινης σεξουαλικότητας
Ενελικτικός πίνακας
Όλοι οι ενελικτικοί πίνακες είναι τετραγωνικές ρίζες του μοναδιαίου πίνακα. Αυτό είναι απλά μια συνέπεια του γεγονότος ότι κάθε αντιστρέψιμος πίνακας πολλαπλασιαζόμενος επί του αντιστρόφου του ισούται με τον μοναδιαίο.
Παραδείγματα
Θεωρούμε ένα γενικό πίνακα 2 \times 2. Για να είναι ενελικτικός ισχύει ότι
Επομένως, Διαχωρίζουμε δύο περιπτώσεις:
Ιδιότητες
Χρησιμοποιώντας την πολλαπλασιαστική ιδιότητα των οριζουσών, έχουμε ότι .
Ξεκινάμε από το γινόμενο του P με τον εαυτό του:
Ο πίνακας P είναι ταυτοδύναμος ανν δηλαδή ανν ο πίνακας A είναι ενελικτικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες (μαθηματικά)
Δημόσια βιβλιοθήκη της Βοστώνης
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης (BPL) είναι μια Δημόσια βιβλιοθήκη που βρίσκεται στη Βοστώνη. Ιδρύθηκε το 1848 χάρη στον Γάλλο φιλάνθρωπο Alexandre Vattemare, ήταν τότε η πρώτη μεγάλη δημόσια βιβλιοθήκη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Συλλογές
μικρογραφία|284x284εσ|Αναγνωστήριο Οι συλλογές της βιβλιοθήκης προσελκύουν σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια επισκέπτες. περιλαμβάνουν είκοσι τρία εκατομμύρια έγγραφα, καθιστώντας την ως τη δεύτερη μεγαλύτερη αμερικανική βιβλιοθήκη, αμέσως μετά τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Στεγάζει 600.000 φωτογραφίες, σχέδια και γκραβούρες των Rembrandt, Dürer, Rowlandson, Goya, Daumier, Toulouse-Lautrec και 350.000 παλιούς χάρτες, καθώς και ένα εκατομμύριο χειρόγραφα.
Αρχικά βρισκόταν στις εγκαταστάσεις ενός σχολείου στην οδό Mason, έπειτα η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στην οδό Boylston. Στην συνέχεια, το 1895, μετακόμισε στην πλατεία Copley, που είναι και η σημερινή της τοποθεσία, και το οικόπεδο ήταν  δωρεά της Πολιτείας  της Μασαχουσέτης. Το κτίριο είναι επιβλητικό, χαρακτηρίζεται ως ιστορικό μνημείο.
Το 1972, διευρύνθηκε περαιτέρω με ένα νέο κτίριο σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Φίλιπ Τζόνσον, προσαρτημένο στο παλιό.
Κτίριο
Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1895 σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Charles Follen McKim της εταιρείας McKim, Mead και White6. Βρίσκεται στην περιοχή Copley Square του Back Bay, κοντά από το Γαλλικό Σύνδεσμο. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου είναι νεοαναγεννησιακού στυλ. Ο Charles McKim ήταν πολύ επηρεασμένος από αυτό το στυλ ενώ σπούδασε στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Οι στοές είναι διακοσμημένες με τοιχογραφίες του Pierre Puvis de Chavannes και του John Singer Sargent.
Αίθουσα εισόδου
Από την πλατεία Copley, τρεις θύρες οδηγούν στο κτίριο McKim. Μόλις μπει κανείς μέσα, η πρώτη αίθουσα είναι ο προθάλαμος, ζεστός χάρη στο ροζ μάρμαρο. Τρία ζευγάρια χάλκινες πόρτες σκαλισμένες με ανάγλυφα σχέδια του Daniel Chester French φέρουν τις αλληγορικές μορφές της μουσικής, της ποιήσεως, της γνώσεως, της σοφίας και του ρομαντισμού. Οδηγούν τον επισκέπτη στην εστία του κτιρίου.
Στα νότια του προθάλαμου βρίσκεται το άγαλμα του Sir Henry Vane, του έκτου κυβερνήτη της Μασαχουσέτης, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Frederick William MacMonnies.
Πτέρυγα McKim
μικρογραφία|279x279εσ|εναλλ.=Αυλή της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Βοστώνης|Αυλή της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Βοστώνης Η Πτέρυγα McKim, στολισμένη με μαρμάρινα δάπεδα και σχέδια από ορείχαλκο οδηγεί στην καρδιά του κτιρίου. Οι θολωτές οροφές από μωσαϊκό είναι κατασκευασμένες από Ιταλούς μετανάστες που ζούσαν στο North End, μία ιταλική συνοικία της Βοστώνης. Ρωμαϊκά μοτίβα αναγνωρίζονται και μπορεί να διαβάσει κανείς τα ονόματα τριάντα πολιτικών της Μασαχουσέτης.
Αυτές οι οροφές είναι το πρώτο έργο στις Ηνωμένες Πολιτείες του διάσημου αρχιτέκτονα Rafael Guastavino, που γεννήθηκε στην Ισπανία. Χρησιμοποίησε μία τεχνική που έμαθε σε ένα πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης (Escuela de Maestros de Obras). Η τεχνική ήταν γνωστή εδώ και 500 χρόνια στην Ισπανία, και είχε  δημιουργηθεί από Μαυριτανούς που είχαν κατακτήσει την Ιβηρική χερσόνησο. Λεπτά κεραμίδια από τερακότα είναι κολλημένα και σχηματίζουν μοτίβα  που ακλουθούν  την καμπύλη της οροφής. Αυτά τα διακοσμητικά μωσαϊκά έχουν πάχος μόλις δέκα εκατοστά, αλλά είναι πολύ ισχυρά και ανθεκτικά στη φωτιά.
Μεγάλη Σκάλα
Η σκάλα οδηγεί από την Πτέρυγα στον δεύτερο όροφο του κτιρίου. Τα σκαλοπάτια είναι κατασκευασμένα από πέτρα "Échaillon", παρόμοια με την πέτρα που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή της Όπερας Γκαρνιέ του Παρισιού, χρώματος ελεφαντόδοντου σε γκρι απόχρωση  με απολιθώματα. Η σκάλα είναι κατασκευασμένη από κίτρινο μάρμαρο της Σιένα, επιλεγμένο με τις φροντίδες του αρχιτέκτονα.
Στους πρόποδες της σκάλας, οι αναγνώστες υποδέχονται από ένα ζευγάρι λιονταριών, ως φόρο τιμής στα δύο εθελοντικά συντάγματα πεζικού (το 2ο και το 20ο) κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865). Οι ίδιοι οι βετεράνοι χρηματοδότησαν τα γλυπτά που σμιλεύθηκαν από τον Louis Saint-Gudens. Λόγω του περιορισμένου διαθέσιμου χρόνου, ο γλύπτης μετέφερε τα δύο μαρμάρινα λιοντάρια στον χώρο πριν γυαλιστούν. Παρά τις αντίθετες γνώμες, οι Βετεράνοι ζήτησαν να παραμείνουν τα γλυπτά έτσι όπως ήταν.
Ο τοπικός μύθος λέει ότι η επαφή με τις ουρές των λιονταριών φέρνει καλή τύχη. Από το 1895, όταν άνοιξε η βιβλιοθήκη, τα γλυπτά δεχτήκαν εκατομμύρια χάδια, τα γυαλίζουν και τα κιτρινίζουν, σε απόχρωση του μαρμάρου της Σιένα. μικρογραφία|301x301εσ|Γκαλερί Puvis de Chavannes