cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούρι Βλάσοφ
Πρώτα χρόνια και αθλητική καριέρα
Με το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μαρία Βλασόβα με τα δύο παιδιά της, αναγκάστηκε να μετακομίσει στο Σαράτοφ. Η μητέρα του ήταν βιβλιοθηκάριος και χάρη σε αυτή ο Γιούρι εθίστηκε στην ανάγνωση. Μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε, ζύγιζε περίπου 90 κιλά, αλλά είχε ήδη εντυπωσιακό μυϊκό σύστημα - ούτε ένα γραμμάριο περίσσειας λίπους. Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή Σουβόροφ στο Σαράτοφ (1946–53) και στη συνέχεια στην Ακαδημία Αεροπορίας Ζουκόφσκι στη Μόσχα, από την οποία αποφοίτησε με άριστα το 1959. Το 1956, ενώ σπούδαζε στην Ακαδημία, ενδιαφέρθηκε για την άρση βαρών, εντάχθηκε στην αθλητική κοινωνία των Ενόπλων Δυνάμεων και σύντομα έγινε Master of Sports της ΕΣΣΔ (1957) με την κατάρριψη των πρώτων ρεκόρ της Σοβιετικής Ένωσης, στο αρασέ με 144,5 κιλά και στο επολέ-ζετέ με 183 κιλά. Έγινε περισσότερο γνωστός το 1958 όταν τερμάτισε τρίτος στο πρωτάθλημα της χώρας. Στις 22 Απριλίου 1959 κατέρριψε το πρώτο του παγκόσμιο ρεκόρ ανυψώνοντας 151,5 κιλά στο αρασέ, ενώ την ίδια ημέρα πέτυχε και επίδοση ρεκόρ και στο ζετέ με 197,5 κιλά. Μεταξύ 1959 και 1963 παρέμεινε αήττητος κερδίζοντας όλες τις διοργανώσεις στις οποίους συμμετείχε, με σπουδαιότερη επιτυχία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, όπου σημείωσε τρία παγκόσμια ρεκόρ και έγινε ο πρώτος άνδρας που ανύψωσε στο επολέ-ζετέ περισσότερα από 200 κιλά (202,5). Στις 10 Σεπτεμβρίου 1960 στην ιταλική πρωτεύουσα μπροστά σε 11.500 θεατές και στην κατηγορία άνω των 90 κιλών ανύψωσε συνολικά 537,5 κιλά, 25 περισσότερα από τον δεύτερο. Η επίδοση ήταν ρεκόρ κόσμου 20 κιλά περισσότερα από την προηγούμενη επίδοση. Ανακηρύχθηκε ο καλύτερος αθλητής των Ολυμπιακών Αγώνων του 1960 και ο «Ισχυρότερος Άνθρωπος στον Πλανήτη». Ήταν ο πρώτος αθλητής της Σοβιετικής Ένωσης και κατέκτησε την πρωτιά στη μεγαλύτερη κατηγορία βάρους μετά την μεταπολεμική επικράτηση των Αμερικανών. Πηγαίνοντας ενάντια στα στερεότυπα που συνδέονταν με την άρση βαρών, θεωρούνταν διανοούμενος με γυαλιά.
μικρογραφία| Ο Βλάσοφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 τερμάτισε δεύτερος, πίσω από έναν άλλο Σοβιετικό αρσιβαρίστα, τον Λεόνιντ Ζαμποτίνσκι. Ο Βλάσοφ κατέρριψε παγκόσμια ρεκόρ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και στόχευε να αποσυρθεί από τους αγώνες με το χρυσό μετάλλιο. Ήταν απογοητευμένος από τα κόλπα τακτικής που έπαιξε ο Ζαμποτίνσκι κατά τη διάρκεια του τελικού αγώνα, το οποίο θεώρησε ανέντιμο - ο Ζαμποτίνσκι απέτυχε εσκεμμένα στη δεύτερη προσπάθειά του και μιλούσε και συμπεριφέροταν σαν να μην αγωνιζόταν για το χρυσό μετάλλιο. Στην πραγματικότητα, ο Ζαμποτίνσκι απλώς τοποθετήθηκε πίσω από τον Βλάσοφ στις προσπάθειες, ο οποίος ξεκίνησε πρώτος τον αγώνα, και στην τελευταία του προσπάθεια θα όριζε (και θα σήκωνε) οποιοδήποτε βάρος απαιτούνταν για να κερδίσει τον συνολικό διαγωνισμό. Στις 18 Οκτωβρίου 1964, η αίθουσα του Ολυμπιακού Σταδίου του Τόκιο δεν μπόρεσε να φιλοξενήσει όλους όσους ήθελαν να δουν τη μονομαχία μεταξύ του θριαμβευτή της Ολυμπιάδας της Ρώμης και του σημαντικότερου ανταγωνιστή του. Η μονομαχία έθεσε αλλεπάλληλα ρεκόρ κόσμου και έληξε με νίκη του Ζαμποτίνσκι με σύνολο 572,5 κιλά καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ στο ζετέ με 217,5 κιλά στη τελευταία του προσπάθεια έναντι συνόλου 570 κιλών του Βλάσοφ, που ανύψωσε 210 κιλά στο ζετέ. Όλες οι εφημερίδες του Τόκιο έγραψαν: «Όποιος δεν έχει δει τον αγώνα μεταξύ Βλάσοφ και Ζαμποτίνσκι, δεν έχει δει τους Ολυμπιακούς Αγώνες!».
Επιτεύγματα άρσης βαρών
μικρογραφία|Ο Βλάσοφ (κέντρο) στο Ολυμπιακό βάθρο το 1960, με το χρυσό μετάλλιο
Κληρονομιά και βραβεία
Ο Βλάσοφ ενέπνευσε πολλούς μετέπειτα αθλητές της άρσης βαρών στη Σοβιετική Ένωση. Ο Νταβίντ Ρίγκερτ, Ολυμπιονίκης του 1976 και άλλος ένας από τους μεγάλους Σοβιετικούς αρσιβαρίστες, είπε: «Ήταν το είδωλο εκατομμυρίων αθλητών και για κάποιους ήταν ακόμη και ο ιδρυτής της ρωσικής άρσης βαρών». Ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, 7 φορές Μίστερ Ολύμπια, θεώρησε τον Βλάσοφ ως βασικό κίνητρο για την καριέρα του ως bodybuilder και strongman. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1961 στη Βιέννη, όταν ο Σβαρτσενέγκερ ήταν μόλις 14 ετών. Ο Βλάσοφ δεν θυμήθηκε τι είπε στον Σβαρτσενέγκερ τότε, αλλά θυμήθηκε ότι ήταν ενθουσιασμένος μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και ενθάρρυνε τον Σβαρτσενέγκερ να συνεχίσει την προπόνηση δύναμης. Το 1988, ενώ γύριζε την ταινία Αποστολή Εκτός Έδρας στη Μόσχα, ο Σβαρτσενέγκερ επέμενε να συναντήσει τον Βλάσοφ, ο οποίος του έδωσε τη φωτογραφία του με την υπογραφή «Στο είδωλό μου, Γιούρι Βλάσοφ».
Για τις νίκες του στην άρση βαρών, ο Βλάσοφ τιμήθηκε με το Τάγμα του Λένιν (1960) και το Τάγμα του Παράσημου Τιμής (1964 ή 1965). Ήταν μέλος της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων και της Ένωσης Ρώσων Συγγραφέων.
μικρογραφία|305x305εσ| Ο Βλάσοφ επικεφαλής της σοβιετικής ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Will Vandom
Η αρχηγός τους και η φρουρός που ελέγχει την ενέργεια και την πεμπτουσία (το πέμπτο κατά στοιχείο της φύσης). Είναι παιδί χωρισμένων γονιών και μένει μαζί με την μητέρα της. Είναι η αρχηγός της ομάδας και η κάτοχος της Καρδιάς του Κάνταχαρ. Ιδιαίτερα ντροπαλή, αλλά δυναμική καταφέρνει να κρατάει την ομάδα ενωμένη αν και δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκεται σε κίνδυνο λόγω της θέσης της και της Καρδιάς.
Γιούρι Βλάσοφ
Αθλητικές δραστηριότητες μετά την αποχώρηση
Συνέχισε να προπονείται με βάρη στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Το 2004, σε ηλικία 69 ετών, πήρε μέρος σε έναν διαγωνισμό στη Μόσχα και σήκωσε 185 κιλά στο ζετέ. Μέχρι τότε είχε μειώσει το σωματικό του βάρος στα 109 κιλά, ενώ το μέγιστο βάρος του ήταν 136,4 κιλά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964.
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Irma Lair
Φρουρός η οποία ελέγχει το νερό. Η Irma μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί "η ψυχή της παρέας". Πάντα πρόσχαρη και γελαστή,καταφέρνει με το ιδιόρρυθμο χιούμορ της να κερδίζει τους πάντες. Λατρεύει να χαλαρώνει με τις ώρες στη μπανιέρα της, προκαλώντας την οργή των υπόλοιπων μελών της οικογένειας της. Επίσης λατρεύει να σπάει τα νεύρα της Cornelia με πειράγματα εις βάρος της. Όπως και Will, η Irma βαριέται αφόρητα το σχολείο και σχεδόν πάντα βρίσκεται στο στόχαστρο των τρομερών καθηγητών της.
Γιούρι Βλάσοφ
Συγγραφή
Ο Βλάσοφ έγινε επαγγελματίας συγγραφέας και δημοσιογράφος πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση– τα διηγήματά του δημοσιεύτηκαν από τις σοβιετικές εφημερίδες το 1959. Το 1961 κέρδισε το βραβείο καλύτερης αθλητικής ιστορίας από την Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων. Ξεκινώντας από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962, παρακολουθούσε διεθνείς αγώνες όχι μόνο ως αρσιβαρίστας, αλλά και ως ειδικός ανταποκριτής στη μεγάλη σοβιετική εφημερίδα Ιζβέστια. Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Υπερνικώντας τον εαυτό σου.
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Taranee Cook
Η φρουρός που ελέγχει τη φωτιά. Πάντα συνετή και υπεύθυνη, η Tarane είναι υπέρμαχος της λογικής. Ωστόσο, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις η Tarane παίρνει ρίσκα και μεταμορφώνεται σε μια δυναμική κοπέλα, έτοιμη να αντιμετωπίσει και τις πιο απίθανες και δυσάρεστες καταστάσεις. Της αρέσει η τάξη και η ησυχία, και φυσικά τα μαθηματικά. Είναι πρότυπο μαθήτριας, σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες φίλες της.
Γιούρι Βλάσοφ
Συγγραφή
Αφού αποσύρθηκε τόσο από τους αγώνες όσο και από τη στρατιωτική θητεία, το 1968 ο Βλάσοφ αφιερώθηκε στη συγγραφή. Δημοσίευσε πάνω από 15 μυθιστορήματα, με πιο αξιοσημείωτο την τριλογία Φλεγόμενος Σταυρός (1991–93) για τη ζωή κατά τη διάρκεια και μετά τη Ρωσική Επανάσταση, και περισσότερες από 10 συλλογές διηγημάτων. Τα βιβλία του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των αγγλικών. Το 1973 επιμελήθηκε και δημοσίευσε τα ημερολόγια του πατέρα του με τίτλο Ημερολόγια του Βλαντίμιροφ, τα οποία μεταφράστηκαν σε έξι γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των αγγλικών και κινεζικών. Σε αυτό το βιβλίο, χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο του πατέρα του, Βλαντίμιροφ.
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Cornelia Hale
Η φρουρός που ελέγχει τη γη. Η Cornelia θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η όμορφη της παρέας. Η αλήθεια είναι ότι η Cornelia διαθέτη μια ψυχρή ομορφιά. Ξανθιά, με γαλανά μάτια, καταφέρνει να τραβάει πάνω της όλη την προσοχή. Η πρώτη εντύπωση που δίνει δεν είναι και η καλύτερη. Φαίνεται σνομπ, με αλαζονική συμπεριφορά και υπερβολικά γκρινιάρα και ορθολογίστρια. Όμως αν κάποιος την γνωρίσει καλύτερα θα δει ότι είναι μια κοπέλα πιστή, που κρατάει πάντα της υποσχέσεις της και φυλάει καλά κρυμμένα τα μυστικά που της εμπιστεύονται οι άλλοι. Απλά της παίρνει λίγο χρόνο να εμπιστευθεί κάποιον άγνωστο και να νιώσει άνετα μαζί του. Έχει περάσει αρκετά από τις δυνάμεις του κακού και παραλίγο να τρελαθεί όταν ο αγαπημένος της (Caleb) μεταμορφώθηκε σε φυτό από τον Πρίγκιπα Φόβο (Prince Phobos).
Γιούρι Βλάσοφ
Πολιτική
Ο Βλάσοφ εξελέγη στο Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών της Σοβιετικής Ένωσης για την περιοχή Λουμπλίνσκι της Μόσχας το 1989 και αποχώρησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης.
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Ηay Lin
Η φρουρός που ελέγχει τον αέρα και η γιαγιά της, η Yan-Lin ήταν η πρώην φρουρός του Κάντραχαρ. Είναι η καλλιτεχνική φύση της πεντάδας. Έχει έμφυτο ταλέντο σε καθετί καλλιτεχνικό και ιδιαίτερα στην ζωγραφική, που είναι το αγαπημένο της μάθημα. Ανεξάρτητη, γλυκιά, ονειροπόλα και κοινωνική, κερδίζει τις καρδιές όλων αμέσως. Λατρεύει τους μύθους και τις δυνάμεις επίσης. Η γιαγιά της ήταν πριν από εκείνη η φρουρός του Αέρα και επίσης είναι εκείνη που αποκάλυψε στα κορίτσια τις δυνάμεις τους.
Γιούρι Βλάσοφ
Πολιτική
Το 1993 εξελέγη στην Κρατική Δούμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η θητεία του τον οδήγησε σε σημαντική απομάκρυνση από την προηγούμενη πολιτική του. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής πολιτικής του σταδιοδρομίας και της πολύ πρώιμης σταδιοδρομίας του στη Δούμα, ο Βλάσοφ ήταν υποστηρικτής των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων και μέλος της φιλελεύθερης Διαπεριφερειακής Ομάδας Αντιπροσώπων, μαζί με τους Αντρέι Ζαχάρωφ και Μπορίς Γέλτσιν. Οι θέσεις του μετά έγιναν περισσότερο εθνικιστικές και αντισημιτικές.
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Προηγούμενες φρουροί
Πριν από τις W.I.T.C.H. υπήρχαν άλλες φρουροί, οι C.H.Y.K.N., που φρόντιζαν για την ισορροπία των δυνάμεων της Φύσης. Είναι οι ακόλουθες:
Γιούρι Βλάσοφ
Πολιτική
μικρογραφία| Ο Βλάσοφ το 1993
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Cassidy
Πρώην Κάτοχος της δύναμης του Νερού. Η Κάτοχος της Καρδιάς του Καντραχάρ. Είχε κοκκινόμαυρα-πορτοκαλί μαλλιά, μπλε μάτια και φακίδες. Έλαβε την Καρδιά του Καντραχάρ αφού η Nerissa τρελάθηκε από τη δύναμή της. Αργότερα σκοτώθηκε από τη Nerisssa μετά την άρνησή της να της δώσει την Καρδιά του Καντραχάρ. Ήρθε πίσω στη ζωή λόγω της Nerissa που ήθελε δύναμη για να γίνει δυνατότερη και να πάρει τις καρδιές του Καντραχάρ, Ζαμπάλα, και του Μεσημβρινού.
Μακροχρόνια COVID-19
μικρογραφία|460x460εσ|Μια επιστημονική ανασκόπηση εντόπισε πάνω από 50 εμφανείς μακροπρόθεσμες επιδράσεις – συμπεριλαμβανομένων εκείνων του «μακροχρόνιου COVID» – μαζί με τον εκτιμώμενο επιπολασμό τους και υπολόγισε ότι το 80% των ασθενών που συμπεριλήφθηκαν είχαν τουλάχιστον μία συνολική επίδραση πέραν των 2 εβδομάδων.
Γιούρι Βλάσοφ
Πολιτική
Ο Βλάσοφ έθεσε υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις ρωσικές προεδρικές εκλογές του 1996. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, τοποθετήθηκε ως «πατριώτης» που πολεμούσε τόσο τον κομμουνισμό όσο και μία υποτιθέμενη «σιωνιστική συνωμοσία» εναντίον του ρωσικού λαού. Τελικά, έλαβε μόνο το 0,2 % των ψήφων στον πρώτο γύρο των εκλογών. Όπως παρατήρησαν οι The Times, την πόρτα του Κρεμλίνου την πέρασε μόνον ως καμάρι του σοβιετικού αθλητισμού. Μετά τα πενιχρά αποτέλεσματα των εκλογών, αποσύρθηκε από την πολιτική.
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Yan Lin
Η Κάτοχος της δύναμης του Αέρα και η γιαγιά της Hay Lin. Αφού το Πέπλο μεγάλωσε, χωρίζοντας τη Γη μακριά από τον Μεσημβρινό, η Yan Lin κράτησε την Καρδιά του Καντραχάρ στη Γη έως ότου έρθει η ώρα να περάσει στην επόμενη γενιά. Αφού έγινε αυτό ενήργησε ως σύμβουλος στις νέες Φρουρούς, και υπηρέτησε ως ανεπίσημη σύμβουλος στο Συμβούλιο του Καντραχάρ. Για τον ίδιο λόγο με της Halinor, έγινε νεότερη.
Μακροχρόνια COVID-19
Ο όρος μακροχρόνια COVID-19 (αγγλ. long COVID) ή μακροχρόνιο COVID αναφέρεται στην παθολογική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επακόλουθα τα οποία εμφανίζονται ή επιμένουν μετά την περίοδο ανάρρωσης από τη νόσηση με COVID-19. Είναι ακόμη γνωστή και ως σύνδρομο μετα-COVID-19, κατάσταση μετά τον COVID-19, μετα-οξεία επακόλουθα του COVID-19 (αγγλ. PASC), ή χρόνιο σύνδρομο COVID (αγγλ. CCS).
Γιούρι Βλάσοφ
Προσωπική ζωή
Ο Βλάσοφ παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 1957, τη Νατάλια Μοντόροβα, φοιτήτρια του Ινστιτούτου Τεχνών της Μόσχας που επισκεπτόταν το γυμναστήριό του για να ζωγραφίσει αθλητές. Είχαν μία κόρη την Γελένα. Ο Βλάσοφ ξαναπαντρεύτηκε το 1976, μετά το θάνατο της πρώτης του συζύγου, τη Λαρίσα Σεργκέεβνα Βλάσοβα, μία φοιτήτρια 21 χρόνια νεότερή του. Στα απομνημονεύματά του, ο Βλάσοφ αναφέρει ότι είχε άλλη μια κόρη, ίσως με τη Λαρίσα. Πέθανε από φυσικά αίτια στις 13 Φεβρουαρίου 2021, στη Μόσχα.
Νικόλαος Β΄ του Βέρλε
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Βέρλε-Πάρχιμ και της Σοφίας, κόρης του Γκύντερ κόμη του Λίνντο-Ρουππίν.
Μακροχρόνια COVID-19
Μελέτες
Η ακριβής φύση των συμπτωμάτων και ο αριθμός των ατόμων που εμφανίζουν μακροχρόνια συμπτώματα είναι άγνωστη (έως σήμερα) και ποικίλει ανάλογα με τον ορισμό που χρησιμοποιείται, τον πληθυσμό που μελετάται και τη χρονική περίοδο που χρησιμοποιείται στη μελέτη.
Γιούρι Βλάσοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Μακροχρόνια COVID-19
Μελέτες
Έρευνα από το Γραφείο Εθνικής Στατιστικής του Ηνωμένου Βασιλείου υπολόγισε ότι περίπου το 14% των ατόμων που βρέθηκαν θετικοί στον SARS-CoV-2, εμφάνισαν ένα ή περισσότερα συμπτώματα για περισσότερο από τρεις μήνες.
Άλλη μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης σε 273.618 άτομα - επιζώντες του COVID-19, κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, έδειξε ότι περίπου το 37% εμφάνισε ένα ή περισσότερα συμπτώματα μεταξύ τριών και έξι μηνών μετά τη διάγνωση.
Σήμερα βρίσκονται σε εξέλιξη μελέτες για διάφορες πτυχές του μακροχρόνιου COVID. Μέχρι και τον Νοέμβριο 2021, ο ίδιος ο ορισμός της ασθένειας ήταν ακόμα ασαφής, όπως και ο μηχανισμός της. Τα συστήματα υγείας σε ορισμένες χώρες και οργανισμοί έχουν κινητοποιηθεί για να αντιμετωπίσουν αυτή την ομάδα ασθενών με τη δημιουργία εξειδικευμένων κλινικών και την παροχή συμβουλών. Γενικά θεωρείται ως διάγνωση αποκλεισμού.
Συμπτώματα
Πολυεθνική διαδικτυακή έρευνα με 3.762 συμμετέχοντες, με την ασθένεια αυτή να διαρκεί περισσότερο από 28 ημέρες, διαπίστωσε ότι η ανάρρωση κρατάει περισσότερο από 35 εβδομάδες, για το 91% του πληθυσμού. Κατά μέσο όρο, οι συμμετέχοντες παρουσίασαν 56 συμπτώματα (τυπική απόκλιση ± 25,5) σε 9 συστήματα οργάνων. Τα συμπτώματα διέφεραν με την πάροδο του χρόνου και τα πιο κοινά συμπτώματα μετά από 6 μήνες ήταν κόπωση, αδιαθεσία μετά την άσκηση και γνωστικό έλλειμμα.
Η υποτροπή των συμπτωμάτων εμφανίστηκε στο 86% των συμμετεχόντων που προκλήθηκε από σωματική ή πνευματική προσπάθεια ή από άγχος. Εντοπίστηκαν τρεις ομάδες συμπτωμάτων: τα αρχικά συμπτώματα που κορυφώνονται τις πρώτες δύο έως τρεις εβδομάδες και στη συνέχεια υποχωρούν. σταθερά συμπτώματα? και συμπτώματα που αυξάνονται αισθητά τους δύο πρώτους μήνες και στη συνέχεια σταθεροποιούνται.
Τα συμπτώματα που αναφέρθηκαν από άτομα με μακροχρόνιο COVID-19 περιλαμβάνουν:
Νικόλαος Β΄ του Βέρλε
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1292 τη Ρίχετσα των Έστριντσεν, κόρη του Έρικ Ε΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Μακροχρόνια COVID-19
Αιτίες
Ένα άρθρο ανασκόπησης του Μαρτίου 2021 ανέφερε τις ακόλουθες παθοφυσιολογικές διεργασίες ως τις κυρίαρχες αιτίες του μακροχρόνιου COVID:
Νικόλαος Β΄ του Βέρλε
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Κατάλογος χαρακτήρων του W.I.T.C.H.
Kadma
Η Κάτοχος της δύναμης της Γης, η οποία κατοικούσε στη Zamballa (είναι η βασίλισσα της Zamballa). Αποφάσισε να ζήσει στη Γη μετά το επεισόδιο "Το Ζ είναι για το Ζενίθ" για να ζήσει μια πιο ταπεινή ζωή. Έγινε νεότερη, για τον ίδιο λόγο που έγιναν η Halinor και η Yan.
Νerissa
Πρώην Κάτοχος της Καρδίας του Καντραχάρ. Η Nerissa είναι η πρώην Φρουρός της Πεμπτουσίας. Η Nerissa ήταν η πρώτη που κράτησε την Καρδιά του Καντραχάρ, επιτρέποντας στις C.H.Y.K.N. να μεταμορφώνονται. Η Καρδιά δόθηκε στην πρώην Φρουρό του Νερού, Cassidy, μιας και η δύναμη της Καρδιάς άρχισε να διαφθείρει τη Nerissa. Η Nerissa βασανίστηκε από την απώλεια της δύναμής της. Ικέτευσε και παρακάλεσε για να την πάρει πίσω, και στην συνέχεια απαίτησε από την Cassidy να της την δώσει. Αφού η Cassidy αρνήθηκε, η Nerissa την έσπρωξε από τον γκρεμό και άφησε την Cassidy στην κατακόρυφη πτώση της στον θάνατο. Η Καρδιά δόθηκε στην Yan-Lin, τη Φρουρό του Αέρα.
Η Nerissa θολωμένη από την εξουσία και την υπέρτατη δύναμη που της πρόσφερε η Καρδιά του Καντραχάρ άρχισε να φθείρεται πνευματικά αλλά και σωματικά, καθώς δεν ήταν ικανή να αντέξει τόση δύναμη. Έτσι, ο Μεγάλος Προφήτης και το Συμβούλιο αποφάσισαν να δώσουν την Καρδιά στην Cassidy που φαινόταν ικανότερη από την Nerissa. Αλλά η Nerissa άρχισε να παθαίνει εμμονή με την ιδέα ότι έχασε την καρδιά μέσα από τα χέρια της, γι´αυτό και παρακάλεσε πολλές φορές τον Μεγάλο Προφήτη να της την δώσει πίσω. Ώσπου μια μέρα δεν άντεξε και σκότωσε την Cassidy (μετά την άρνησή της να της δώσει την Καρδιά) μπροστά στον Μεγάλο Προφήτη και τις Συντρόφους της. Τιμωρήθηκε με αιώνια φυλάκιση στην κορυφή του Βουνού Τάνος (Mount Thanos) αλλά αργότερα κατάφερε να ελευθερωθεί και να προκαλέσει τεράστιο πρόβλημα στις W.I.T.C.H. Μετά τον θάνατο της Cassidy και την εξορία της Nerissa, η Καρδιά του Καντραχάρ δόθηκε στην Yan-Lin, αλλά η Πεντάδα χωρίστηκε. Όλες, εκτός της Yan-Lin, κατηγόρησαν τον Μεγάλο Προφήτη για τα τραγικά συμβάντα που έλαβαν χώρα εκείνη την μέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W W W
Κοινότητα Ταυρωνίτου
Η Κοινότητα Ταυρωνίτου είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1929 με το ΦΕΚ 228Α - 12/07/1929 με την απόσπαση του οικισμού Ταυρωνίτης από την τότε κοινότητα Πολεμαρχίου και τον ορισμό του ως έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Δέμπλα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 973 κατοίκους.
Ιωάννης Γ΄ του Βέρλε
Ο Ιωάννης Γ΄ του Ρούντεν, γερμ. Johann III van Ruoden (πριν το 1300 - μεταξύ 1 Απριλίου και 28 Αυγούστου 1352) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Βέρλε(-Γκόλντμπερκ) (1316-1352).
Κοινότητα Ταυρωνίτου
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Νταγκουνάκη.
Ιωάννης Γ΄ του Βέρλε
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Νικολάου Β΄ κυρίου του Βέρλε και της Ρίξα/Ριχέτσα των Έστριντσεν, κόρης του Έρικ Ε΄ της Δανίας.
Κοινότητα Ταυρωνίτου
Κοινοτάρχες Ταυρωνίτου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ταυρωνίτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ιωάννης Γ΄ του Βέρλε
Βιογραφία
Το 1352 απεβίωσε σε ηλικία μεγαλύτερη των 52 ετών. Ο πρωτότοκος γιος του είχε αποβιώσει από το 1341, έτσι τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Νικόλαος Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1317 τη Μέχτιλτ, κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνα:
Περί το 1332 απεβίωσε η σύζυγός του Μέχτιλτ και ο Ιωάννης Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Ριχάρντις και είχε τέκνα:
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Tattoo You
Το άλμπουμ αποτελούνταν κυρίως, από παλιότερες ηχογραφήσεις, οι οποίες είχαν μείνει εκτός των προηγούμενων κυκλοφοριών τους.
Ανέβηκε στην κορυφή του αμερικάνικου Billboard για εννέα εβδομάδες, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ του συγκροτήματος. Το πρώτο σινγκλ με τίτλο "Start Me Up" έφθασε στο # 2 στις Ηνωμένες Πολιτείες και το # 7 στην πατρίδα των Rolling Stones, ενώ ακολούθησαν τα "Waiting On A Friend" και "Hang Fire", τα οποία σκαρφάλωσαν στο Top-20. Οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ ο δίσκος βραβεύθηκε ως χρυσός στη Μεγάλη Βρετανία, την Ολλανδία, την Ισπανία και τη Γαλλία.
Βραβεία
Tattoo You (άλμπουμ)
Μέλη των Rolling Stones
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Tattoo You" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rolling Stones Κατηγορία:Άλμπουμ του 1981
Νικόλαος Δ΄ του Βέρλε
Ο Νικόλαος Δ΄ ο γουρουνομάτης, γερμ. Nicholas IV poogenoge (πριν το 1331 - μεταξύ 14 Μαρτίου και 13 Νοεμβρίου 1354) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Βέρλε(-Γκόλνμπερκ) (1350-1354).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Βέρλε(-Γκόλντμπερκ) και της Μέχτιλτ/Ματίλντα, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα της Πομερανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή, μάλλον εγγονή του Ούλριχ Β΄ κόμη του Λίνντοβ-Ρουππίν και είχε τέκνα:
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Γιτζάκ Ράμπιν
Ο Γιτζάκ Ράμπιν (1 Μαρτίου 1922 - 4 Νοεμβρίου 1995) ήταν Ισραηλινός πολιτικός και στρατηγός. Διετέλεσε πρωθυπουργός του Ισραήλ από το 1974 έως το 1977 και από το 1992 έως τη δολοφονία του. Το 1994 μοιράστηκε το Νόμπελ Ειρήνης με τους Σιμόν Πέρες και Γιάσερ Αραφάτ. Δολοφόνος του ήταν ο Γιγκάλ Αμίρ, ο οποίος ήταν αντίθετος στις συμφωνίες του Όσλο που είχε υπογράψει ο Ράμπιν. Ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ που γεννήθηκε στο εσωτερικό του, ο μοναδικός που δολοφονήθηκε και ο δεύτερος που απεβίωσε κατά τη διάρκεια της θητείας του μετά τον Λεβί Εσκόλ.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ της υπό βρεταννικής διοίκησης Παλαιστίνης και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στο Τελ Αβίβ. Γονείς του ήταν ο Νεεμία και η Ρόζα, μετανάστες από την Ουκρανία και τη Λευκορωσία αντίστοιχα. Σε ηλικία 18 ετών μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε μέλος του κόμματος «Εργάτες της Σιόν» (Poale Zion). Το 1947 επέστρεψε στην Παλαιστίνη μαζί με μία ομάδα εθελοντών της Εβραϊκής Λεγεώνας. Κατά τη διάρκεια του Αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1948 παντρεύτηκε τη Λέα Ράμπιν με την οποία απέκτησε 2 παιδιά. Δεν ήταν θρησκευόμενος.
Πρέσβης και υπουργός των Εργατικών
Μετά την αποστράτευσή του από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ, το 1968 διορίστηκε πρέσβης του Ισραήλ στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου και παρέμεινε για 5 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της θητείας του οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδείχτηκαν ο σημαντικότερος προμηθευτής οπλικών συστημάτων του Ισραήλ. Στις εκλογές του 1973 εκλέχτηκε μέλος της Κνέσετ και διορίστηκε υπουργός εργασίας από την πρωθυπουργό Γκόλντα Μέιρ.
Πρώτη πρωθυπουργική θητεία
Στις 3 Ιουνίου του 1974 διαδέχτηκε την παραιτηθείσα Γκόλντα Μέιρ στην πρωθυπουργία. Η κυβέρνηση της οποίας ηγούνταν σχηματίστηκε από ένα συνασπισμό κομμάτων. Διαθέτοντας ισχνή πλειοψηφία στην Κνέσετ, η κυβέρνησή του έμεινε στην εξουσία για μερικούς μήνες.
Στην εξωτερική πολιτική το κυριότερο γεγονός της πρώτης πρωθυπουργίας του ήταν η ενδιάμεση συμφωνία του Σινά, μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου που υπογράφηκε την 1 Σεπτεμβρίου 1975. Τα δύο κράτη συμφώνησαν ότι η διαμάχη μεταξύ τους και τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής θα αντιμετωπίζονταν με χρήση ειρηνικών μέσων και όχι με στρατιωτική ισχύ. Αυτό ήταν το σημαντικότερο βήμα ,για την επίτευξη του οποίου χρειάστηκε η προειδοποίηση των Ηνωμένων Πολιτειών ότι θα επανεξέταζαν την πολιτική τους στη Μέση Ανατολή και τις σχέσεις τους με το Ισραήλ, για τις συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ και το σύμφωνο ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου που ακολούθησαν το 1978 και 1979 αντίστοιχα.
Μία από τις πιο δραματικές στιγμές αυτής της περιόδου ήταν η Επιχείρηση Έντεμπε. Με διαταγή του Ράμπιν οι Ένοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ πραγματοποίησαν επιδρομή στο αεροδρόμιο του Έντεμπε της Ουγκάντα στο οποίο κρατούνταν ως όμηροι επιβάτες αεροπλάνου που είχε καταληφθεί από ένοπλα στελέχη των οργανώσεων Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και των γερμανικών Επαναστατικών Πυρήνων. Η επιχείρηση θεωρήθηκε επιτυχημένη και έχει γίνει αντικείμενο σχολίων και συνεχιζόμενης μελέτης.
Στα τέλη του 1976 κατατέθηκε εναντίον της κυβέρνησης πρόταση μομφής με το αιτιολογικό της παραβίασης της θρησκευτικής αργίας του Σαββάτου. Ο Ράμπιν προχώρησε σε διάλυση της κυβέρνησης και προκήρυξε εκλογές για το Μάιο του 1977.
Μέλος της αντιπολίτευσης και Υπουργός Άμυνας
Μετά την παραίτησή του και την ήττα του κόμματος των Εργατικών στις εκλογές του 1977, η πρωθυπουργία πέρασε στον Μεναχέμ Μπέγκιν του Λικούντ. ο Ράμπιν παρέμεινε μέλος της Κνέσετ έως το 1984 και διετέλεσε μέλος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων και άμυνας του ισραηλινού κοινοβουλίου. Από το 1984 έως το 1990 συμμετείχε σε διάφορες κυβερνήσεις εθνικής ενότητας, που σχηματίστηκαν υπό την ηγεσία είτε του Γιτζάκ Σαμίρ είτε του Σιμόν Πέρες, ως Υπουργός Άμυνας.
Όταν ο Ράμπιν ανέλαβε το υπουργείο άμυνας, ισραηλινά στρατεύματα είχαν αναπτυχθεί σε μεγάλο βάθος στο εσωτερικό του Λιβάνου. Ο Ράμπιν διέταξε την απόσυρσή τους σε μία «Ζώνη Ασφάλειας» που δημιουργήθηκε στη λιβανέζικη πλευρά των συνόρων μεταξύ των δύο κρατών.
Με το ξέσπασμα της πρώτης Ιντιφάντα, ο Ράμπιν υιοθέτησε σκληρά μέτρα για την καταστολή των διαδηλώσεων. Η πολιτική αυτή δεν έφερε αποτελέσματα. Αντιθέτως έβλαψε τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες προχώρησαν στην αναγνώριση της PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) ως εκπροσώπου του παλαιστινιακού λαού και η Ιορδανία διέκοψε τις σχέσεις της με τη Δυτική Όχθη. Τελικά ο πρωθυπουργός του Ισραήλ αναγκάστηκε ν' αναζητήσει τρόπους τερματισμούς της βίας μέσω διαπραγματεύσεων και διαλόγου με την PLO.
Μεταξύ των ετών 1990 και 1992 ο Ράμπιν βρέθηκε και πάλι μέλος του ισραηλινού κοινοβουλίου και της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων και άμυνας.
Δεύτερη πρωθυπουργική θητεία
Το 1992 εκλέχτηκε στην ηγεσία του Εργατικού κόμματος υπερισχύοντας του Σιμόν Πέρες. Στις εκλογές του ίδιου έτους η δημοτικότητά του οδήγησε το κόμμα των εργατικών σε καθαρή νίκη απέναντι στο Λικούντ του Γιτζάκ Σαμίρ. Αλλά οι αριστερές δυνάμεις είχαν οριακή πλειοψηφία στην Κνέσετ και αυτό γιατί κάποια μικρά εθνικιστικά κόμματα δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το εκλογικό όριο. Το Εργατικό κόμμα, για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια, σχημάτισε κυβέρνηση συμμαχώντας με το Μερέτζ, ένα κόμμα της αριστεράς, και το υπερορθόδοξο, θρησκευτικά, Σας.
Ο Ράμπιν διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στην υπογραφή των συμφωνιών του Όσλο με τις οποίες δημιουργήθηκε η Ανεξάρτητη Παλαιστινιακή Αρχή, στην οποία πέρασε ο μερικός έλεγχος περιοχών της λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Πριν την υπογραφή των συμφωνιών, ο Ράμπιν δέχτηκε μία επιστολή από τον Γιάσερ Αραφάτ με την οποία ο ηγέτης της PLO αποκήρυσσε τη βία και αναγνώριζε επίσημα το κράτος του Ισραήλ. Την ίδια μέρα, 9 Σεπτεμβρίου 1993,ο Ισραηλινός πρωθυπουργός απάντησε αναγνωρίζοντας την PLO.
Η ανακοίνωση των συμφωνιών του Όσλο προκάλεσε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στο Ισραήλ. Ο Ράμπιν επέμενε ότι όσο έλεγχε την πλειοψηφία της Κνέσετ, θα αγνοούσε τις αντιδράσεις, ενώ αρνήθηκε στους Αμερικάνους Εβραίους το δικαίωμα της άσκησης κριτικής εναντίον των συμφωνιών. Διατήρησε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία με τη στήριξη Αράβων μελών της Κνέσετ που δεν ανήκαν στον κυβερνητικό συνασπισμό.
Το επόμενο έτος υπογράφτηκε και η συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας.
Νόμπελ Ειρήνης
Για τη συμβολή του στην επίτευξη των συμφωνιών του Όσλο, το 1994 ο Ράμπιν μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης με τον Γιάσερ Αραφάτ και τον Σιμόν Πέρες. Οι συμφωνίες δίχασαν την κοινωνία του Ισραήλ. Έτσι, ένα μέρος της έβλεπε τον Ράμπιν ως ήρωα που βοήθησε στην προώθηση της ειρήνης, ενώ για κάποιους άλλους χαρακτηριζόταν προδότης γιατί παραχώρησε εδάφη που θεωρούσαν εθνικά εδάφη του Ισραήλ. Μέρος της δεξιάς πολιτικής πτέρυγας τον θεωρεί υπεύθυνο για τους θανάτους Εβραίων από τρομοκρατικές επιθέσεις τις οποίες αποδίδει στις συμφωνίες του Όσλο.
Το ίδιο έτος ο Ράμπιν βραβεύτηκε με το βραβείο ελευθερίας Ρόναλντ Ρήγκαν.
Δολοφονία
Στις 4 Νοεμβρίου 1995 ο Ράμπιν δολοφονήθηκε με πυροβολισμό από τον Γιγκάλ Αμίρ στο Τελ Αβίβ. Η επίθεση εναντίον του συνέβη το απόγευμα, όταν ο Ράμπιν αποχωρούσε από συγκέντρωση πολιτών που είχε διοργανωθεί με σκοπό την υποστήριξη των συμφωνιών του Όσλο. Απεβίωσε 40 λεπτά μετά τον πυροβολισμό που δέχτηκε, λόγω διάτρησης πνεύμονα και απώλειας αίματος. Ο Αμίρ συνελήφθη αμέσως μετά τον περιστατικό. Στη δίκη που ακολούθησε κρίθηκε ένοχος και του επιβλήθηκε η ποινή της ισόβιας φυλάκισης. Μετά από έκτακτο κυβερνητικό συμβούλιο, καθήκοντα πρωθυπουργού ανέλαβε ο υπουργός εξωτερικών, Σιμόν Πέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ισραήλ Κατηγορία:Ισραηλινοί νομπελίστες
Αρμένιοι φενταΐ
Οι φενταΐ (δυτικά Ֆէտայի φινταΐ, ανατολικά Ֆիդայի φενταΐ), επίσης γνωστοί ως αρμενικές άτακτες μονάδες ή αρμενική πολιτοφυλακή, ήταν Αρμένιοι πολίτες οι οποίοι εγκατέλειπαν εθελοντικά τις οικογένειες τους να για να σχηματίσουν ομάδες αυτοάμυνας και άτακτες ένοπλες μονάδες ως αντίδραση στις μαζικές δολοφονίες Αρμενίων και τις λεηλασίες αρμένικων χωριών από εγκληματίες, κουρδικές συμμορίες, τουρκικές δυνάμεις και χαμιτιανούς φρουρούς κατά την βασιλεία του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ (χαμιτιανές σφαγές) στα τέλη του 19ου και τις αρχές 20ού αιώνα. Ο στόχος τους ήταν πάντα η αυτονομία των Αρμενίων (αρμενακάν) ή η δημιουργία αρμένικου κράτους (Ντασνάκοι, Χουντσάκοι) ανάλογα με την ιδεολογία τους και τον αντιληπτό βαθμό καταπίεσης που δέχονταν οι Αρμένιοι.
Βετρανίων
Ο Βετρανίων (Vetranio, ... - περ. 356) ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός και πολιτικός, γεννημένος στην επαρχία της Μοισίας (στη σημερινή Σερβία). Ήταν έμπειρος αξιωματικός όταν του ζητήθηκε από την Κωνσταντίνα, αδελφή του αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β', να αυτοανακηρυχθεί Καίσαρας (1 Μαρτίου 350).
Αρμένιοι φενταΐ
Μερικοί σημαντικοί φενταΐ συμμετείχαν επίσης στην Συνταγματική Επανάσταση του Ιράν (η οποία έλαβε χώρα την ίδια περίοδο), μετά από συμφωνία των αρχηγών της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας.
Ο αρμενικός όρος φενταΐ προέρχεται από την αραβική λέξη φενταγίν: فدائيون fidā'īyūn, η οποία σημαίνει κυριολεκτικά "αυτός που είναι έτοιμος να θυσιαστεί".
Βετρανίων
Ο αδελφός των Κωνστάντιου και Κωνσταντίνας, ο Κώνστας, είχε νωρίτερα σκοτωθεί από τις δυνάμεις του σφετεριστή Μαγνέντιου όταν τα δύο αδέλφια στήριξαν τον Βετρανίονα ως αντίπαλον δέος του τελευταίου. Ο Βετρανίων αποδέχθηκε το στέμμα και προς τιμήν του κόπηκαν νομίσματα που φέρουν τον τίτλο «Αύγουστος» (αντί για «Καίσαρας»). Ο Κωνστάντιος αρχικά τον βοήθησε χρηματικά ώστε να συγκεντρώσει στρατό. Μετά την ανταρσία του Μαγνέντιου, ο Κωνστάντιος επέστρεψε από την ανατολή και συνάντησε τον Βετρανίονα, ο οποίος τελικά παραιτήθηκε του θρόνου στις 25 Δεκεμβρίου του 350. Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του ως ιδιώτης.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Αρμένιοι φενταΐ
Στόχοι και δραστηριότητες
Οι δραστηριότητες τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία συρρικνώθηκαν μετά την Δεύτερη Συνταγματική Εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν η Επιτροπή Ένωσης και Πρόοδου ανέλαβε την εξουσία και εξίσωσε για μια περίοδο τα δικαιώματα των Αρμενίων, των Κούρδων και των Τούρκων. Οι περισσότερες ομάδες φενταΐ διαλύθηκαν και τα μέλη τους επέστρεψαν στις οικογένειές τους.
Περσική Συνταγματική Επανάσταση
μικρογραφία|219x219εσ|Ο [[Γιεπρέμ Χαν ήταν επαναστατικός ηγέτης του Ιράν και βασικό πρόσωπο της επανάστασης]] Αρκετοί φενταΐ και βασικά μέλη της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας όπως οι Αράμ Μανουκιάν, Χάμο Οχαντζανιάν και Στεπάν Στεπανιάν συμφώνησαν να συμμετάσχουν στην συνεχιζόμενη Ιρανική Συνταγματική Επανάσταση στη γειτονική Δυναστεία των Κατζάρων.
Διαπίστωσαν ότι το κίνημα της συνταγματικής επανάστασης στο Ιράν ήταν ένα κίνημα που είχε πολιτικές, ιδεολογικές και οικονομικές συνιστώσες και, επομένως, στόχευε να θεσπίσει τον νόμο και την τάξη, να προστατεύσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και να προωθήσει τα συμφέροντα του εργαζομένου λαού. Επίσης, αισθάνθηκαν ότι αυτό θα μπορούσε να δουλέψει προς όφελος των Αρμενίων του Ιράν. Η τελική ψηφοφορία για την συμμετοχή μελών της Ομοσπονδίας και φενταΐ στην συνταγματική επανάσταση του Ιράν ολοκληρώθηκε με 25 ψήφους υπέρ και μία ψήφο ερήμην.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|Μια φωτογραφία Αρμένιου εθελοντή στη [[Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου]] Κάποιες ομάδες φενταΐ εντάχθηκαν στον Οθωμανικό στρατό αφού η Οθωμανική κυβέρνηση πέρασε νόμο για την επιστράτευση όλων των ανδρών ηλικίας μέχρι 45 ετών στον Οθωμανικό στρατό. Όποιος δεν ήθελε να υπηρετήσει έπρεπε να καταβάλλει ιδιαίτερα τέλη (τα οποία θα χρησιμοποιούνταν στον πόλεμο). Ο στόχος του νόμου ήταν η ενίσχυση της πολεμικής προσπάθειας. Λόγω αυτού του νόμου οι περισσότεροι αρτιμελείς άντρες απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους αφήνοντας πίσω τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους. Αργότερα οι περισσότεροι Αρμένιοι νεοσύλλεκτοι έγιναν εργάτες σε δρόμους, από τους οποίους πολλοί εκτελέστηκαν.
Η Γενοκτονία των Αρμενίων οδήγησε στην επανενεργοποίηση των φενταΐ, οι οποίοι οργανώθηκαν εκ νέου εντός των συνόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με τη σειρά τους, δεκάδες χιλιάδες Αρμένιοι εθελοντές εντάχθηκαν σε διάφορους στρατούς. Οι αρμένικες εθελοντικές μονάδες εντάχθηκαν στον ρώσικο στρατό και άρχισαν να πολεμούν εναντίον των Οθωμανών.
Μετά την παραίτηση του Τσάρου το ρωσικό μέτωπο του Καυκάσου κατέρρευσε. Το 1917, το Αρμενικό Συνέδριο των Ανατολικών Αρμενίων ζήτησε από τους Αρμενίους στρατιώτες και αξιωματικούς στις ρωσοκρατούμενες περιοχές να συγκεντρωθούν σταδιακά. Το σχέδιο ήταν η κινητοποίηση των Αρμενίων στο μέτωπο του Καυκάσου. Με βάση τον παραπάνω στόχο συγκροτήθηκε η Αρμενική Στρατιωτική Επιτροπή με πρόεδρο τον στρατηγό Μπαγκραντούνι. Το ίδιο έτος το Αρμενικό Εθνικό Συνέδριο ίδρυσε το Αρμενικό Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο ίδρυσε Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας. Ύστερα οι Αρμένιοι εθελοντές και κληρωτοί του Ρωσικού Στρατού σχημάτισαν τον πυρήνα των ενόπλων δυνάμεων της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας. Αρμένιοι πρόσφυγες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισαν να συρρέουν κατά χιλιάδες στο νέο αρμενικό κράτος. Περαιτέρω νοτιοανατολικά, στο Βαν, οι φενταΐ βοήθησαν τους ντόπιους Αρμένιους να αντισταθούν στον τουρκικό στρατό. Ωστόσο τον Απρίλιο του 1918 ηττήθηκαν και αναγκάστηκαν να αποσυρθούν προς την Περσία.
Για να εξεταστούν τυχόν αναγκαία μέτρα έκτακτης ανάγκης, η Διοίκηση της Δυτικής Αρμενίας χρηματοδότησε μια διάσκεψη, η οποία έλαβε τον Δεκέμβριο του 1917 και στην οποία υιοθετήθηκαν σχέδια ίδρυσης μια πολιτοφυλακής 20.000 στρατιωτών υπό την ηγεσία του Αντρανίκ. Ο πολιτικός επίτροπος δρ. Χάκομπ Ζαβρίεφ προώθησε τον Αντρανίκ σε υποστράτηγο και έγινε στρατηγός της Αρμενίας εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Αρμένιοι πολέμησαν σε διάφορες επιτυχημένες μάχες όπως η Μάχη του Καρά Κιλισέ, η Μάχη του Μπας Αμπαράν και η Μάχη του Σαρνταραπάτ. Οι φενταΐ συγχωνεύονταν με τον αρμενικό στρατό (με κέντρο το Γερεβάν) υπό τον στρατηγό Τοβμάς Ναζαρμπεκιάν.Ο συνολικός αριθμός ανταρτών σε αυτά τα άτακτα σώματα ήταν 40.000 με 50.000 σύμφωνα με τον Μπογκός Νουμπάρ, πρόεδρο της Αρμενικής Εθνικής Αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919, ο οποίος έγραψε:
Ο Μπογκός Νουμπάρ, ως μέρος της αρμενικής Αντιπροσωπείας, στόχευε να επεκτείνει τα σύνορα της πρώτης ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Αρμενίας. Έτσι, ανύψωσε τον αριθμό των αρμενίων φενταΐ που είχαν την δυνατότητα να πολεμήσουν για να δείξει ότι οι Αρμένιοι μπορούν να υπερασπιστούν ένα μεγάλο αρμενοτουρκικό σύνορο. Στην πραγματικότητα, οι αριθμοί τους εκείνη την εποχή ήταν πολύ χαμηλότεροι, λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν υπήρχαν περισσότεροι από μερικοί δεκάδες φενταΐ στις περισσότερες από τις συγκρούσεις φενταΐ και κούρδων ατάκτων ή ή τούρκων στρατιωτών, ακόμη και σύμφωνα με αναφορές από ξένους. Επιπλέον, πολλοί από τους φενταΐ ήταν οι ίδιοι και επανεμφανίζονταν σε πολλά μέρη και μάχες. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι πολλοί Αρμένιοι άτακτοι μαχητές πέθαναν ενώ υπεράσπιζαν περιοχές της Δυτικής Αρμενίας κατά τη διάρκεια της αρμενικής γενοκτονίας.
Αξιοσημείωτοι φενταΐ
μικρογραφία|Το Μουσείο των Φενταΐ ονομασμένο προς τιμήν του Αντρανίκ στο [[Γερεβάν]]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αρμενική αντίσταση
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Χάντμπολ Ανδρών 2024
μικρογραφία|Το λογότυπο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Χάντμπολ Ανδρών 2024. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Χάντμπολ Ανδρών EHF 2024 θα είναι η 16η διοργάνωση του τουρνουά και η τρίτη με 24 εθνικές ομάδες. Θα φιλοξενηθεί στη Γερμανία – από τις 10 έως τις 28 Ιανουαρίου 2024.
Κεραία Yagi–Uda
Η κεραία Yagi-Uda (γνωστή και ως κεραία Yagi) είναι κατευθυντική κεραία για λήψη ή μετάδοση ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στην περιοχή από περίπου 10 MHz έως περίπου 2,5 GHz. Αποτελείται από ένα ενεργό δίπολο, μια σειρά από οδηγούς μπροστά και συνήθως έναν ανακλαστήρα πίσω από το δίπολο. Είναι μια από τις πιο κοινές μορφές κεραίας για λήψη επίγειας τηλεόρασης.
Η κεραία εφευρέθηκε το 1926 από τον Shintaro Uda του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου Tohoku, στην Ιαπωνία, και με μικρή συμμετοχή του συναδέλφου του Hidetsugu Yagi. Ωστόσο, το όνομα "Yagi" έχει επικρατήσει ενώ το όνομα του Uda συχνά παραλείπεται. Αυτό φαίνεται να οφείλεται στο ότι ο Yagi κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την ιδέα στην Ιαπωνία χωρίς το όνομα του Uda, και αργότερα μεταβίβασε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην εταιρεία Marconi στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι κεραίες Yagi χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά ευρέως κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σε συστήματα ραντάρ από τους Ιάπωνες, τους Γερμανούς, τους Βρετανούς και τις ΗΠΑ. Μετά τον πόλεμο, η εμφάνιση της τηλεόρασης οδήγησε στην εκτεταμένη χρήση της κεραίας σαν εξωτερική κεραία για λήψη των τηλεοπτικών εκπομπών στην αρχή στη ζώνη VHF (και αργότερα για τηλεόραση UHF) και επίσης ως κεραία ραδιοφώνου FM σε απομακρυσμένες περιοχές. Κατηγορία:Κεραίες Κατηγορία:Ραδιοφωνική τεχνολογία
Ιωάννης Δ΄ του Βέρλε
Ο Ιωάννης Δ΄, γερμ. Johann IV (πριν το 1350 - μεταξύ 13 Μαρτίου και 14 Δεκεμβρίου 1374) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Βέρλε(-Γκόλντμπερκ) (1354-1374).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Νικολάου Δ΄ κυρίου του Βέρλε και της Αγνής, μάλλον εγγονής του Ούλριχ Β΄ κόμη του Λίνντο-Ρουππίν.
Η αδελφή του Αγνή παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφο του πατέρα της Ιωάννη ΣΤ΄ κύριο του Βέρλε-Βάρεν, γιο του Βερνάρδου Β΄.
Το 1374 απεβίωσε σε ηλικία μεγαλύτερη των 24 ετών. Ήταν άγαμος και το Βέρλε-(Γκόλντμπερκ) περιήλθε στον εξάδελφο του πάππου του, τον Βερνάρδο Β΄ (του Οίκου του Μεκλεμβούργου) κύριο του Βέρλε-Βάρεν.
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Δημήτρης Μουστάκας
Ο Δημήτρης Μουστάκας είναι Έλληνας νομικός και δικαστικός ο οποίος διετέλεσε Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην Υπηρεσιακή Κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου-Χριστοφίλου το 2015.
Βιογραφικό
Ο Δημήτρης Μουστάκας γεννήθηκε στο Αχλάδι της Εύβοιας και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εντάχθηκε στο δικαστικό σώμα το 1975 και επί του παρόντος είναι ανώτερος δικαστής. Επιμελήθηκε τη λογοτεχνική στήλη του περιοδικού Δικαστικά Νέα, που εξέδιδε η Ένωση Δικαστικών και Εισαγγελέων.
Ορίστηκε ως υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην Υπηρεσιακή Κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου-Χριστοφίλου, στις 28 Αυγούστου 2015.
Ο Δημήτρης Μουστάκας έχει εκδώσει τρεις προσωπικές συλλογές ποίησης, μια εκ των οποίων ήταν για παιδιά. Το 2001 το απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο διηγήματος στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό του Πειραϊκού Συνδέσμου και το 2008, του απονεμήθηκε το δεύτερο βραβείο ποίησης στον Πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Έμιλ Τέοντορ Κόχερ
Ο Έμιλ Τέοντορ Κόχερ (Emil Theodor Kocher, 25 Αυγούστου 1841 – 27 Ιουλίου 1917) ήταν Ελβετός ερευνητής ιατρός και χειρουργός, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1909 για το έργο του στη φυσιολογία, την παθολογία και τη χειρουργική του θυρεοειδούς. Από τα σημαντικότερα επιτεύγματά του ωστόσο θεωρείται η εισαγωγή και η προαγωγή της ασηπτικής χειρουργικής και επιστημονικών μεθόδων στη χειρουργική, που είχε ως ειδικότερο αποτέλεσμα τη μείωση της θνησιμότητας σε εγχειρήσεις θυρεοειδεκτομής κάτω από το 1%.
Ο Κόχερ υπήρξε ο πρώτος Ελβετός πολίτης, αλλά και ο πρώτος χειρουργός στην ιστορία που πήρε Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής. Στην εποχή του τον θεωρούσαν πρωτοπόρο και κορυφαίο στον χώρο της χειρουργικής.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Έμιλ Κόχερ γεννήθηκε στη Βέρνη. Πατέρας του ήταν ο Γιάκομπ Αλεξάντερ Κόχερ (1814-1893), που με τη σειρά του ήταν το έκτο από τα επτά τέκνα του ξυλουργού Σάμουελ Κόχερ (1771-1842). Ο Γιάκομπ Αλεξάντερ ήταν μηχανικός των σιδηροδρόμων και το 1845 μετακόμισε στο Μπούργκντορφ (κοντά στη Βέρνη). Τρία έτη αργότερα ορίσθηκε αρχιμηχανικός οδοποιίας και υδρεύσεως στο Καντόνι της Βέρνης, οπότε μετακόμισε με την οικογένειά του στην πρωτεύουσα Βέρνη. Το 1858 παραιτήθηκε από την κρατική υπηρεσία και διεύθυνε αρκετά έργα στην περιοχή της Βέρνης.
Η μητέρα του Έμιλ Τέοντορ ήταν η Μαρία Κόχερ, το γένος Βέρμουτ (Wermuth), και έζησε από το 1820 έως το 1900. Ήταν πολύ θρήσκα και μέλος της Μοραβιανής Εκκλησίας. Μαζί με τον Γιάκομπ Αλεξάντερ απέκτησαν και ανάθρεψαν πέντε γιους και μία κόρη (ο Έμιλ Τέοντορ ήταν ο δεύτερος γιος).
Ο Έμιλ Τέοντορ πήγε δημοτικό σχολείο στο Μπούργκντορφ και γυμνάσιο στη Βέρνη, όπου ήταν πρώτος μαθητής στην τάξη του. Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών του χρόνων ενδιαφερόταν για πολλά, ελκυόμενος ιδίως από την τέχνη και την κλασική φιλολογία, αλλά τελικώς απεφάσισε να γίνει γιατρός.
Την άνοιξη του 1865 ο Κόχερ ακολούθησε τον Μπήρμερ στη Ζυρίχη, όπου διευθυντής του νοσοκομείου ήταν ο σπουδαίος Τέοντορ Μπίλροτ, που επηρέασε σημαντικά τον Κόχερ. Κατόπιν ο νεαρός γιατρός άρχισε ένα ταξίδι σε χώρες της Ευρώπης προκειμένου να συναντήσει αρκετούς από τους πλέον διάσημους χειρουργούς της εποχής του. Τον Οκτώβριο του 1865 έφθασε στο Βερολίνο, όπου μελέτησε υπό τον Μπέρναρντ φον Λάνγκενμπεκ. Τον Απρίλιο του 1867 ο Κόχερ έφθασε στο Λονδίνο, όπου πρώτα συνάντησε τον Τζόναθαν Χάτσινσον και στη συνέχεια εργάσθηκε υπό τους σερ Χένρυ Τόμσον και Τζων Έρικ Έριχσεν. Τον Ιούλιο του 1867 ταξίδεψε στο Παρίσι για να συναντήσει τους Λουί Παστέρ, Ωγκύστ Νελατόν και Αριστίντ Ωγκύστ Βερνέιλ (Aristide Auguste Stanislas Verneuil, 1823-1895). Σε αυτή την περίοδο των ταξιδιών, δεν έμαθε απλώς νέες τεχνικές, αλλά μπόρεσε να γνωρίσει προσωπικώς κορυφαίους χειρουργούς και έμαθε καλά την αγγλική γλώσσα, γεγονός που του επέτρεψε αργότερα να παρακολουθήσει με ευκολία την επιστημονική πρόοδο στις αγγλόφωνες χώρες.
Επιστρέφοντας στη Βέρνη, ο Κόχερ άρχισε να γράφει τη διατριβή του για υφηγεσία και στις 12 Οκτωβρίου 1867 υπέβαλε αίτηση στο Υπουργείο Παιδείας να του απονεμηθεί η venia docendi, δηλαδή το δικαίωμα να διδάσκει σε πανεπιστήμιο, όπως και έγινε. Διορίσθηκε βοηθός του Γκέοργκ Λύκε, ο οποίος παραιτήθηκε από την έδρα του στη Βέρνη το 1872 προκειμένου να γίνει καθηγητής στο Στρασβούργο. Ο Κόχερ ήθελε να τον διαδεχθεί στη Βέρνη, όμως την εποχή εκείνη ήταν συνήθεια να διορίζονται Γερμανοί καθηγητές στα ελβετικά πανεπιστήμια. Το σώμα των καθηγητών πρότεινε έτσι τον Φραντς Καίνιχ για την έδρα του Λύκε. Ωστόσο οι φοιτητές και οι επιμελητές, όπως και πολλοί γιατροί προτιμούσαν τον Κόχερ και ενήργησαν προς την κυβέρνηση του καντονίου της Βέρνης υπέρ της επιλογής του. Αλλά και αρκετοί διάσημοι χειρουργοί, όπως ο Λάνγκενμπεκ από το Βερολίνο και ο Μπίλροτ από τη Βιέννη, έγραψαν επιστολές προς υποστήριξη του Κόχερ. Υπό αυτή την πίεση το τοπικό συμβούλιο της Βέρνης (Regierungsrat) επέλεξε τον Κόχερ ως τον διάδοχο του Λύκε στην έδρα της Χειρουργικής και ως διευθυντή της πανεπιστημιακής Χειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημίου της Βέρνης (νοσοκομείο Inselspital) στις 16 Μαρτίου 1872, παρά την αντίθετη πρόταση του καθηγητικού σώματος.
Προσωπική ζωή
Το 1869 ο Κόχερ νυμφεύθηκε τη Μαρί Βίτσι-Κουράν (Marie Witschi-Courant, 1841-1921 ή 1850 -1925), κόρη του εμπόρου Γιοχάνες Βίτσι. Μαζί απέκτησαν τρεις γιους. Το 1875 μετακόμισαν σε μεγαλύτερο σπίτι στο προάστιο Βιλέτ της Βέρνης, το οποίο έγινε τόπος συγκεντρώσεων φίλων, συναδέλφων και επισκεπτών, αλλά και ασθενών από την κλινική του Κόχερ, στους οποίους προσέφερε γεύμα κατά την αποθεραπεία τους.
Παίρνοντας από τη μητέρα του, ο Κόχερ ήταν βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος και μέλος της Μοραβιανής Εκκλησίας. Μέχρι τον θάνατό του ο Κόχερ απέδιδε όλες τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του στον Θεό. Πίστευε ότι η άνοδος του υλισμού (ιδίως στην επιστήμη) ήταν μέγιστο κακό και απέδιδε σε αυτή την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Ο Κόχερ έπαιζε τένις και έκανε ιππασία με τους γιους του. Ο πρωτότοκος από αυτούς, ο Άλμπερτ (1872-1941) ακολούθησε την ειδικότητα του πατέρα του και έγινε επίκουρος καθηγητής της χειρουργικής.
Ο Έμιλ Τέοντορ Κόχερ πέθανε στη Βέρνη σε ηλικία 75 ετών.
Η συνεισφορά του
Στα 45 χρόνια της εργασίας του ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο, ο Κόχερ δημοσίευσε 249 επιστημονικές εργασίες και βιβλία, εκπαίδευσε χιλιάδες νέους ιατρούς και θεράπευσε χιλιάδες ασθενείς. Συνεισέφερε σημαντικά στα πεδία της νευροχειρουργικής και (ιδίως) της χειρουργικής του θυρεοειδούς αδένα και της ενδοκρινολογίας. Κατά τον Asher, ο χώρος της χειρουργικής μεταμορφώθηκε ριζικά την εποχή του Κόχερ και οι μετέπειτα γενεές χειρουργών θα έκτιζαν πάνω στα θεμέλια που εκείνος έθεσε – εάν ένας μελλοντικός ιστορικός ήθελε να περιγράψει την κατάσταση της χειρουργικής στις αρχές του 20ού αιώνα, θα χρειαζόταν να αναφέρει μόνο το έργο του Κόχερ Σύγγραμμα επεμβατικής χειρουργικής.
Τρεις βασικοί παράγοντες συνεισέφεραν στην επιτυχία του Κόχερ ως χειρουργού, σύμφωνα με τον Bonjour (1981). Ο πρώτος ήταν η εφαρμογή της αντισηπτικής φροντίδας του τραύματος, που απέτρεπε τη μόλυνση και τον επακόλουθο θάνατο πολλών ασθενών. Ο δεύτερος παράγοντας, κατά τον Erich Hintzsche ήταν η μεγάλη σημασία που απέδιδε στην αναισθησία και κυρίως η παρακολούθησή της από τον ίδιο. Χρησιμοποιούσε ειδική αναισθητική μάσκα και αργότερα εφάρμοσε την τοπική αναισθησία για την επέμβαση βρογχοκήλης, αποφεύγοντας έτσι τους κινδύνους της γενικής αναισθησίας. Ως τρίτο παράγοντα επιτυχίας ο Hintzsche αναφέρει την ελαχιστοποίηση της απώλειας αίματος που επετύγχανε ο Κόχερ. Ακόμα και η μικρότερη πηγή αιμορραγίας κατά την επέμβαση ελεγχόταν με ακρίβεια και αναστελλόταν από τον Κόχερ, επειδή αρχικώς πίστευε ότι το αποσυντιθέμενο αίμα αποτελούσε παράγοντα μολύνσεως για τον ασθενή.