cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλεκτρονικός μηχανικός
Ηλεκτρονικός μηχανικός (αγγλ. electronic engineer) είναι ο μηχανικός που ασχολείται με τις τεχνολογικές εφαρμογές της ηλεκτρονικής, η οποία είναι κλάδος της επιστήμης της φυσικής, στην ανάλυση, σχεδίαση και κατασκευή εξοπλισμού (τρανζίστορ, ολοκληρωμένα κυκλώματα, πλακέτες τυπωμένου κυκλώματος κλπ), με στόχους συνήθως τηλεπικοινωνιακούς ή υπολογιστικούς. Ο ηλεκτρονικός μηχανικός, επομένως, αξιοποιεί τον ηλεκτρισμό για να διαβιβάσει κωδικοποιημένες πληροφορίες διαμέσου ηλεκτρονικών κυκλωμάτων. Το επιστημονικό πεδίο του καλείται επιστήμη ηλεκτρονικού μηχανικού και σε πολλά πανεπιστημιακά προγράμματα σπουδών επικαλύπτεται έως ένα σημείο με την επιστήμη ηλεκτρολόγου μηχανικού, από την οποία αναδύθηκε πριν αυτονομηθεί ακαδημαϊκά, και με την πληροφορική. Κατ' αντιδιαστολή με τους ηλεκτρολόγους μηχανικούς, ο ηλεκτρονικός μηχανικός εξετάζει τα αναλογικά ηλεκτρονικά, την επεξεργασία σήματος, τις τεχνολογίες τηλεπικοινωνιών, την τεχνητή νοημοσύνη και ρομποτική, καθώς και τη μηχανική υπολογιστών στον βαθμό που οι υπολογιστικές μηχανές είναι ηλεκτρονικής φύσης.
Η Ηλεκτρονική τα τελευταία χρόνια, έπαιξε βασικό ρόλο, βοηθώντας τις σιδηροδρομικές τεχνολογίες, καθώς και ότι έχει να κάνει με μηχανές (ανελκυστήρες, διάφορα οχήματα, εργοστάσια, βιομηχανίες, κλπ)
Ιστορικό
Η επιστήμη του ηλεκτρονικού μηχανικού προέκυψε ως ξεχωριστός κλάδος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα από την ηλεκτρολογία. Αφορμή γι' αυτό τον διαχωρισμό αποτέλεσε η ανάπτυξη των ηλεκτρονικών τηλεπικοινωνιακών και υπολογιστικών συστημάτων. Ακόμα και σήμερα, σε ακαδημαϊκό επίπεδο συναντώνται πανεπιστημιακά τμήματα με τίτλο «Ηλεκτρολόγων Μηχανικών» τα οποία εμπεριέχουν κατευθύνσεις ηλεκτρονικής ή / και τηλεπικοινωνιών, οι απόφοιτοι των οποίων είναι κατ' ουσίαν ηλεκτρονικοί μηχανικοί. Ωστόσο, διεθνώς, υπάρχουν πλέον και ανεξάρτητα τμήματα με τίτλο «Ηλεκτρονικών Μηχανικών», ή ακόμα πιο εξειδικευμένα τμήματα με τίτλο π.χ. «Μηχανικών Τηλεπικοινωνιών». Από την άλλη, ως αποτέλεσμα της κοινής ιστορικής διαδρομής, η ηλεκτρονική και ό,τι αυτή συμπεριλαμβάνει συνεχίζει ακόμα κατά περίσταση να θεωρείται απλώς διακριτός τομέας μες στο ευρύτερο πλαίσιο της ηλεκτρολογίας, με τις δύο επιστήμες να διαμοιράζονται ορισμένες κοινές ακαδημαϊκές ενώσεις και ερευνητικά ιδρύματα (π.χ. το Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων και Ηλεκτρονικών Μηχανικών ) και τα περισσότερα πανεπιστημιακά τμήματα με τίτλο «Ηλεκτρολόγων Μηχανικών» να έχουν ενσωματώσει τη μηχανική υπολογιστών στον τίτλο και στο πρόγραμμα σπουδών τους.
Εκπαίδευση και επαγγελματικά ζητήματα
Η διάρκεια σπουδών για τον συγκεκριμένο τομέα συνήθως κυμαίνεται από τρία έως πέντε έτη: στα περισσότερα πανεπιστήμια της Μεγάλης Βρετανίας η φοίτηση διαρκεί τρία χρόνια, ενώ στην Ελλάδα πέντε στις πολυτεχνικές σχολές και τέσσερα στα Ανώτατα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Ο τομέας περιλαμβάνει μαθήματα υποδομής που καλύπτουν τη φυσική, τα μαθηματικά, την πληροφορική και τη διαχείριση έργων, καθώς και εξειδικευμένα μαθήματα που αφορούν την ηλεκτρονική. Οι σπουδαστές στη συνέχεια επιλέγουν μία ή περισσότερες κατευθύνσεις.
Ελλάδα
Στις ελληνικές πολυτεχνικές σχολές ακολουθείται το ευρωπαϊκό / ηπειρωτικό σύστημα σπουδών πενταετούς φοίτησης διπλώματος για μηχανικούς, που παρέχει εκπαίδευση πάνω στο αντικείμενο και δυνατότητα επιστημονικής έρευνας. Υπάρχει ακόμα το τετραετές πρόγραμμα φοίτησης πτυχίου για μηχανικούς τεχνολογικής εκπαίδευσης, το οποίο εστιάζει στην κατάρτιση μηχανικών οι οποίοι θα εργαστούν όχι ως ερευνητές αλλά ως εξειδικευμένοι μηχανικοί. Μία λίστα των αντίστοιχων τμημάτων σε Α.Τ.Ε.Ι. (από Σχολές Τεχνολογικών Εφαρμογών) και σε Α.Ε.Ι. (από Πολυτεχνεία) μπορεί να βρεθεί στην ανάλογη ενότητα του άρθρου κατάλογος ελληνικών τμημάτων ανώτατης εκπαίδευσης (γνωστικό πεδίο: Ηλεκτρολογία και Ηλεκτρονική). Η πενταετής φοίτηση σε πολυτεχνική σχολή παρέχει δίπλωμα ευρωπαϊκά και ακαδημαϊκά αναγνωρισμένο ως Δίπλωμα Προχωρημένων Σπουδών (Master of Engineering), το οποίο δεν αναγνωρίζεται ως Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης (Master of Science). Αντιστοίχως, η τετραετής φοίτηση σε T.E.Ι. ισοδυναμεί με προπτυχιακό επίπεδο σπουδών Bachelor in Engineering. Λειτουργούν ακόμα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, τα οποία οδηγούν στη λήψη Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης ή και απευθείας Διδακτορικού Διπλώματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστήμες Μηχανικών Κατηγορία:Ηλεκτρονική Κατηγορία:Ηλεκτρονική μηχανική
Τα Χριστούγεννα του Ηρακλή Πουαρό
Το Εφιαλτικά Χριστούγεννα - (Hercule Poirot’s Christmas), είναι αστυνομικό μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι και πρωτοεκδόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Λέσχη Αστυνομικών Βιβλίων Κόλλινς στις 19 Δεκεμβρίου 1938 (αν και η πρώτη έκδοση έχει κατοχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα το 1939). Κυκλοφόρησε με τιμή επτά σελίνια και έξι πέννες(7/6).
Δημοσιεύτηκε στις ΗΠΑ από τους Ντοντ, Μηντ και Σια το Φεβρουάριο του 1939 υπό τον τίτλο "Murder for Christmas". . Η έκδοση αυτή είχε λιανική τιμή 2 δολλαρίων. Μια χαρτόδετη έκδοση στις ΗΠΑ από τις εκδόσεις Έιβον το 1947 άλλαξε τον τίτλο σε "A Holiday for Murder". Πρωταγωνιστικός χαρακτήρας είναι ο Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό.
Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Λυχνάρι», με αρ.55 στη σειρά «βιβλίων περιπτέρου» με τίτλο «Βιβλιοθήκη Αστυνομικής Φιλολογίας» (η β' έκδοση είναι του 1970), σε μετάφραση Ε. Γονατόπουλου.
Πλοκή
Όταν ο πολυεκατομμυριούχος Σίμεον Λι απρόοπτα προσκαλεί την οικογένεια του στο σπίτι του για τα Χριστούγεννα, η χειρονομία φαίνεται ύποπτη σε πολλούς από τους προσκεκλημένους. Ο Σίμεον δεν είναι επιρρεπής στον οικογενειακό συναισθηματισμό και κάποιοι στην οικογένεια δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις ο ένας με τον άλλο. Για να χειροτερέψει τα πράγματα, έχει προσκαλέσει το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, τον Χάρρυ, και την εγγονή του, Πιλάρ, τους οποίους δεν έχει ξανασυναντήσει κανένας από τους υπόλοιπους προσκεκλημένους. Ο Σίμεον σκοπεύει να παίξει ένα θανάσιμο και σαδιστικό παιχνίδι με την οικογένεια του. Ένας απρόβλεπτος καλεσμένος - ο Στήβεν Φαρρ, γιος του πρώην συνεταίρου του Σίμεον στα αδαμαντωρυχεία, ισχυρίζεται ότι το σπίτι είναι γεμάτο πιθανούς υπόπτους, όταν το παιχνίδι γίνεται θανάσιμο.
Εθνόσημο της Σρι Λάνκα
200px|right|thumb|Το εθνόσημο της Σρι Λάνκα. thumb|left|100px|Εθνόσημο της Κεϊλάνης (1952-1972) Το εθνόσημο της Σρι Λάνκα αποτελεί δημιουργία εξαμελούς επιτροπής, η οποία ασχολήθηκε με το θέμα αυτό, αμέσως μόλις η χώρα έγινε δημοκρατία. Μέχρι που η χώρα ήταν βρετανική, ως το 1948, χρησιμοποιούνταν το βασιλικό εθνόσημο. Η υιοθέτηση του νέου εθνοσήμου έγινε το 1952. Με τη σημερινή του μορφή το εθνόσημο χρησιμοποιείται από το 1972.
Tεστ ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου
Το Tεστ ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου (rapid antigen test, συντομ. RAT), ή ράπιντ τεστ (rapid test), όπως λέγεται στην καθομιλουμένη, είναι ταχεία διαγνωστική δοκιμή κατάλληλη για έλεγχο στο σημείο της περίθαλψης, η οποία ανιχνεύει άμεσα την παρουσία ή την απουσία ενός αντιγόνου. Χρησιμοποιείται συνήθως για την ανίχνευση του SARS-CoV-2, του ιού που προκαλεί το COVID-19. Οι ταχείες δοκιμασίες είναι ένας τύπος δοκιμασιών πλευρικής ροής που ανιχνεύουν πρωτεΐνες, γεγονός που τη διακρίνει από άλλες ιατρικές δοκιμασίες που ανιχνεύουν αντισώματα (δοκιμασίες αντισωμάτων) ή νουκλεϊκά οξέα (δοκιμασίες νουκλεϊκών οξέων), είτε εργαστηριακού τύπου είτε τύπου point-of-care. Οι ταχείες εξετάσεις δίνουν γενικά αποτέλεσμα σε 5 έως 30 λεπτά, απαιτούν ελάχιστη εκπαίδευση ή υποδομή και έχουν σημαντικά πλεονεκτήματα κόστους.
Εθνόσημο της Σρι Λάνκα
Περιγραφή
Κύριο χαρακτηριστικό του είναι ένα χρυσό λιοντάρι που κρατά ένα σπαθί στο δεξί του πόδι. Πρόκειται για το ίδιο ζώο που απεικονίζεται και στη σημαία της Σρι Λάνκα. Το ζώο βρίσκεται στο κέντρο σε φόντο ερυθρό και περιβάλλεται από χρυσά πέταλα του εθνικού λουλουδιού της χώρας, του Μπλε Λωτού(Nelumbo nucifera). Αυτό βρίσκεται στην κορυφή από ένα παραδοσιακό βάζο για σιτηρά, από όπου ξεφυτρώνουν στάχυα από ρύζι, τα οποία περικλείουν τις άκρες και συμβολίζουν την ευημερία.
Tεστ ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου
Χρήσεις
Τα συνήθη παραδείγματα των RATs ή RADTs περιλαμβάνουν:
Εθνόσημο της Σρι Λάνκα
Περιγραφή
Το υπόλοιπο τμήμα του εθνόσημου είναι η Dharmacakra, που συμβολίζει το απώτατο σημείο του βουδισμού και απλώς την εξουσία. Αυτά που βαστούν το εθνόσημο είναι τα παραδοσιακά σύμβολα των Σινχαλέζων για τον ήλιο και το φεγγάρι.
Tεστ ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου
Δοκιμές ταχείας ανίχνευσης αντιγόνων COVID-19
Οι ταχείες δοκιμασίες αντιγόνων για το COVID-19 αποτελούν μια από τις πιο χρήσιμες εφαρμογές των εν λόγω δοκιμασιών. Συχνά αποκαλούμενες δοκιμές πλευρικής ροής, έχουν προσφέρει στις παγκόσμιες κυβερνήσεις διάφορα οφέλη. Είναι γρήγορες στην εφαρμογή τους με ελάχιστη εκπαίδευση, προσφέρουν σημαντικά πλεονεκτήματα κόστους, κοστίζουν ένα κλάσμα των υφιστάμενων μορφών δοκιμών PCR και δίνουν στους χρήστες ένα αποτέλεσμα μέσα σε 5-30 λεπτά. Οι ταχείες αντιγονικές δοκιμές έχουν βρει την καλύτερη χρήση τους ως μέρος μαζικών δοκιμών ή προσεγγίσεων διαλογής σε επίπεδο πληθυσμού. Είναι επιτυχείς σε αυτές τις προσεγγίσεις επειδή, εκτός από τα προαναφερθέντα πλεονεκτήματα, εντοπίζουν τα άτομα που είναι τα πιο μολυσματικά και θα μπορούσαν δυνητικά να μεταδώσουν τον ιό σε μεγάλο αριθμό άλλων ατόμων. Αυτό διαφέρει ελαφρώς από άλλες μορφές του COVID-19, όπως η PCR, οι οποίες θεωρούνται γενικά χρήσιμη εξέταση για τα άτομα.
Εθνόσημο της Σρι Λάνκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σρι Λάνκα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σρι Λάνκα
Tεστ ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου
Επιστημονική βάση και υποκείμενη βιολογία
Οι δοκιμασίες αντιγόνων και αντισωμάτων είναι συχνά ανοσοδοκιμασίες (ΑΔ) του ενός ή του άλλου είδους, όπως οι ΑΔ με δοκιμαστικό δείγμα ή οι ανοσοδοκιμασίες φθορισμού, ωστόσο η RAT είναι μια ανοσοχρωματογραφική δοκιμασία η οποία δίνει οπτικά αποτελέσματα που μπορούν να γίνουν αντιληπτά με γυμνό μάτι. Θεωρείται ποιοτική, αλλά ένα άτομο με εμπειρία στις δοκιμές RDT μπορεί εύκολα να ποσοτικοποιήσει τα αποτελέσματα. Καθώς πρόκειται για εξέταση διαλογής, εάν η ευαισθησία και η ειδικότητα είναι σχετικά χαμηλές για την εξέταση, τότε τα αποτελέσματα θα πρέπει να αξιολογούνται με βάση επιβεβαιωτικές εξετάσεις, όπως η εξέταση PCR ή η Western Blot.
Μακ (νησί)
Το Μακ (αγγλικά: Muck) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 5,6 τ.χλμ. και 27 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο οικισμός Port Mòr στην ανατολική ακτή του νησιού και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Χάιλαντ. Επίσης, είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί από τα νησιά Σμολ μετά το Ραμ, το Εγκ και το Κάννα.
Tεστ ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου
Επιστημονική βάση και υποκείμενη βιολογία
Ένα εγγενές πλεονέκτημα της εξέτασης αντιγόνου έναντι της εξέτασης αντισωμάτων (όπως οι ταχείες εξετάσεις HIV με ανίχνευση αντισωμάτων) είναι ότι μπορεί να χρειαστεί χρόνος για να αναπτύξει το ανοσοποιητικό σύστημα αντισώματα μετά την έναρξη της λοίμωξης, αλλά το ξένο αντιγόνο είναι παρόν αμέσως. Αν και κάθε διαγνωστική εξέταση μπορεί να έχει ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα, αυτή η λανθάνουσα περίοδος μπορεί να ανοίξει μια ιδιαίτερα ευρεία λεωφόρο για ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα στις εξετάσεις αντισωμάτων, αν και οι λεπτομέρειες εξαρτώνται από την ασθένεια και την εξέταση που εμπλέκονται. Η κατασκευή μιας ταχείας δοκιμής αντιγόνου κοστίζει συνήθως περίπου 5,00 δολάρια ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρωματογραφία Κατηγορία:Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις
Βαϊουνίτες
Οι Βαϊουνίτες ή Βαγιουνίτες ήταν μία από τις σλαβικές φυλές οι οποίες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας κατά τα τέλη του 6ου αιώνα.
Οι Βαϊουνίτες ήσαν αρχικά εγκατεστημένοι στην περιοχή η οποία ευρισκόταν στα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Ανήκαν σε μία ομάδα σλαβικών φυλών οι οποίες επεχείρησαν, ανεπιτυχώς, να καταλάβουν την πόλη στις αρχές του 7ου αιώνα, περιστατικό έπειτα από το οποίο μετανάστευσαν στην περιοχή στα βόρεια των Ιωαννίνων και πιο συγκεκριμένα στην βόρεια Ήπειρο. Η περιοχή στην οποία εγκαταστάθηκαν εκεί, αργότερα, έλαβε νέα προερχόμενη από το όνομά τους ονομασία ως Βαγενετία. Αρκετά τοπωνύμια στην περιοχή της βόρειας Ηπείρου (σημερινή νότια Αλβανία) έχουν έως σήμερα ονόματα τα οποία είναι παράγωγα του ονόματος της συγκεκριμένης φυλής.
Ιστορία
Κατά την περίοδο μεταξύ 614–16, περίπου, οι Βαϊουνίτες, καθώς και άλλες γειτνιάζουσες φυλές ενώθηκαν υπό έναν ηγέτη γνωστό ως Χάτζωνα και πολιόρκησαν την πόλη. Δυνάμεις αποτελούμενες από αρκετές σλαβικές φυλές επιτέθηκαν στην πόλη, χρησιμοποιώντας πολιορκητικές μηχανές, με στόχο να δημιουργήσουν ρήγμα στα τείχη της πόλης, ενώ οι μικρές και ευέλικτες πιρόγες τους επιτίθονταν στην πόλη από θαλάσσης. όλες τους οι προσπάθειες απέτυχαν, ενώ ο Χάτζων φυλακίστηκε και λιθοβολήθηκε μέχρις θανάτου από τους Βυζαντινούς. Μετά την αποτυχία αυτή της κατάληψης της Θεσσαλονίκης, αρκετά μέλη των ηττηθέντων σλαβικών φυλών απομακρύνθηκαν περαιτέρω από την πόλη. Οι Βαϊουνίτες μετακινήθηκαν από την Μακεδονία στην περιοχή της Ηπείρου, όπου και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στα βόρεια των Ιωαννίνων.
Η περιοχή που κατοικήθηκε από τους Βαϊουνίτες αποτέλεσε μία Σκλαβηνία, η οποία έγινε αργότερα γνωστή, από το όνομά τους, ως Βαγενετία.
Η ονομασία της Βαγενετίας διατηρήθηκε έως τα τέλη του 13ου αιώνα. Παρόμοια τοπωνύμια όπως Βιγιάνιτε ή Βιγιαντίγιε διατηρήθηκαν έως και τον 16ο αιώνα, όταν και αντικαταστάθηκαν από την ονομασία Δέλβινο, η οποία αποτέλεσε, επίσης, την επίσημη ονομασία του οθωμανικού Σαντζακίου του Δέλβινου. Η περιοχή περιμετρικά του ποταμού Αώου (ή Βογιούσα/Βγιόσε, σήμερα στη νότια Αλβανία) θεωρείται πιθανό να έλαβε, επίσης, την ονομασία της από την συγκεκριμένη φυλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλαβικές φυλές Κατηγορία:Μεσαιωνική Ήπειρος Κατηγορία:Μεσαιωνική Μακεδονία Κατηγορία:Νομός Θεσπρωτίας Κατηγορία:Σκλαβηνίες
Μοντεγκαλντέλλα
Το Μοντεγκαλντέλλα (ιταλικά: Montegaldella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Γεώργιος Αβέρωφ
thumb|right|250px|Ανδριάντας Γ. Αβέρωφ
Ο Γεώργιος Αβέρωφ (γεννημένος ως Γεώργιος Αυγέρου Αποστολάκας) (Μέτσοβο, 15 Αυγούστου 1815 - Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, 15 Ιουλίου 1899) ήταν Έλληνας Βλάχος επιχειρηματίας, και ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς ευεργέτες. Κατά τη συνήθεια της εποχής καθιέρωσε ως επώνυμο το όνομα του πατέρα του, Αυγερινού (Αυγέρου), το οποίο μετατράπηκε σε Αβέρωφ.
Από το Μέτσοβο μετέβηκε το 1837 στο Κάιρο της Αιγύπτου για να εργαστεί στο εμπορικό κατάστημα του αδελφού του Αναστασίου. Χάρη στην επιχειρηματική δραστηριότητα και την τόλμη του, εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έμπορο της Αιγύπτου και σημαντικό μέλος των Ελλήνων της Αιγύπτου. Παράλληλα ασχολήθηκε με τραπεζικές εργασίες, την αγορά και εκμίσθωση κτημάτων ενώ με τα ποταμόπλοιά του στον Νείλο κυριάρχησε στο εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο της Αιγύπτου. Από αυτές τις δραστηριότητες απόκτησε μία τεράστια περιουσία την οποία διέθεσε για εθνικούς και κοινωφελείς σκοπούς. Η πολυεπίπεδη ευεργετική του δράση εκδηλώνεται μέσα από δωρεές σημαντικών ποσών για φιλανθρωπίες, κοινωφελή έργα και δημιουργία εκπαιδευτικών και άλλων υποδομών, στην ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας, το Μέτσοβο, την Αθήνα αλλά και γενικότερα προς το ελληνικό κράτος. Μεταξύ αυτών, την ίδρυση Γεωργικής Σχολής στη Λάρισα, την ανέγερση της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, τη δωρεά προς το Ωδείο των Αθηνών, τη δωρεά για την αναμαρμάρωση του Παναθηναϊκού σταδίου, όπου τελέστηκαν οι πρώτοι σύγχρονοι ολυμπιακοί αγώνες, την αποπεράτωση του Πολυτεχνείου των Αθηνών και τη δωρεά για τη ναυπήγηση σύγχρονου θωρηκτού με το οποίο η Ελλάδα κυριάρχησε στο Αιγαίο πέλαγος.
Βίος
Γιος του Μιχαήλ Αυγέρου - Αποστολάκα και της Ευδοκίας Φάφαλη γεννήθηκε στο Μέτσοβο στις 15 Αυγούστου του 1815. Ήταν ο υστερότοκος γιος ανάμεσα στα επτά αδέλφια του - τρία κορίτσια και τέσσερα αγόρια. Στην αρχή ήταν βοσκόπουλο και παράλληλα μαθητής του Ελληνικού σχολείου του Μετσόβου όπου και έλαβε τα στοιχειώδη γράμματα. Όπως τότε οι περισσότεροι νέοι πολυμελών οικογενειών έφευγαν για "να κάνουν την τύχη τους" έτσι και ο Γεώργιος πήρε το δρόμο της ξενιτιάς. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αναστάσιος δούλευε ήδη σε εμπορική επιχείρηση του θείου του Ν. Στουρνάρα στο Κάιρο στην Αίγυπτο. Έτσι το 1837, σε ηλικία μόλις 19 ετών, έφυγε από το Μέτσοβο όπου γεννήθηκε και εγκαταστάθηκε αρχικά κοντά στον αδελφό του. Διευθύνει το κατάστημα υφασμάτων και εμπορεύεται το βαμβάκι. Μετά το θάνατο του αδελφού του συνεχίζει τις επιχειρηματικές δραστηριότητές του. Αργότερα, το 1866 εγκαθίσταται στην Αλεξάνδρεια όπου και ασχολήθηκε με δική του πλέον εμπορική επιχείρηση εισαγωγών - εξαγωγών. Στο εμπόριο αυτό κατάφερε να εξάγει στη Ρωσία τεράστιες ποσότητες, για την εποχή εκείνη χουρμάδων, και ακολουθώντας το τότε εμπόριο ανταλλαγής ειδών ζήτησε και εισήγαγε μεγάλη ποσότητα χρυσονημάτων (μπρισίμ). Αυτή ήταν η πρώτη του εμπορική πράξη που του επέφερε τεράστια κέρδη και τον καθιέρωσε γενικότερα. Έτυχε τότε να παντρεύεται ένας Αιγύπτιος Πασάς και σύμφωνα με τα έθιμα οι παριστάμενοι στο γάμο έπρεπε να φορούν χρυσοκέντητες στολές. Έτσι τα εισαγόμενα αυτά "χρυσονήματα του Αβέρωφ" όπως ονομάστηκαν κυριολεκτικά έγιναν ανάρπαστα σε πολλαπλάσια τιμή, τόσο από τη Βασιλική Αυλή όσο και από τους αξιωματούχους της Χώρας. Μ΄ εκείνο το κεφάλαιο που απέκτησε ο Αβέρωφ ξεκίνησε με συνεχή άλματα να δημιουργεί στη σειρά ευρύτατες επιχειρήσεις με εκπληκτικές επιτυχίες. Έτσι για αρκετά χρόνια θα ασκεί το αποκλειστικό εμπόριο υφασμάτων στο Σουδάν. Αγοράζει μεγάλο μέρος του βαμβακιού της Αιγύπτου καταφέρνοντας να το μεταποιήσει την κατάλληλη στιγμή όταν η ζήτηση στην Αγγλία ήταν αυξημένη, σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, αφού το αμερικάνικο βαμβάκι δεν μπόρεσε να φθάσει στις ευρωπαϊκές αγορές. Όταν η χολέρα εξαπλώθηκε στην Αίγυπτο ο Αβέρωφ δεν δέχθηκε να εγκαταλείψει την Αλεξάνδρεια κι έτσι πολλαπλασίασε τον κύκλο εργασιών του. Το 1870 αναγνωρίσθηκε ως ο μεγαλύτερος έμπορος της Αιγύπτου. Από τότε άρχισε και το μεγάλο έργο της προσφοράς του.
Τον Ιούλιο του 1882 θα φύγει για τη Βιέννη και μετά από έντονη πίεση της τότε Ελληνικής κυβέρνησης- επειδή ο αγγλικός στόλος βομβάρδισε την Αλεξάνδρεια με σκοπό να καταστείλει την εξέγερση του Αραμπί Πασά. Απέκτησε τεράστια περιουσία και βοήθησε την ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας ιδρύοντας σχολεία και νοσοκομεία. Επειδή όμως η περιουσία του συνέχιζε να αυξάνεται με γεωμετρικό ρυθμό, προέβη σε πολλές φιλανθρωπικές και κοινωφελείς πράξεις και στην Ελλάδα. Θα αναδειχθεί πρόεδρος της Ελληνικής κοινότητας της Αλεξάνδρειας αφού έθεσε ως όρο την αποπληρωμή των χρεών της κοινότητας τα οποία ανέρχονταν στο ύψος των 20.000 αγγλικών λιρών, και που ο ίδιος κάλυψε κατά το ήμισυ.
Μεταξύ άλλων, χορήγησε χρήματα για την επέκταση του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, την αναμόρφωση του Παναθηναϊκού σταδίου και τον ανδριάντα του Ρήγα Φεραίου και του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Με χορηγία του Αβέρωφ υλοποιήθηκε η πρωτοπόρος πρωτοβουλία της Ελληνίδας εκπαιδευτικού και φεμινίστριας Καλλιόπης Κεχαγιά (1839-1905) για την ανέγερση και σύσταση Εφηβείου. Σύμφωνα με την Κεχαγιά, η κατάσταση των ελληνικών φυλακών για τους ανήλικους ήταν απαράδεκτη, καθώς ανήλικοι τρόφιμοι συμβίωναν με τους ενήλικες με αποτέλεσμα συχνά η φυλακή από μέρος σωφρονισμού να μετατρέπεται σε ένα σχολείο παραβατικότητας. Το Εφηβείο Αβέρωφ αποτέλεσε υπόδειγμα σωφρονιστικού καταστήματος την εποχή εκείνη για την Ελλάδα. Διέθετε σχολείο, βιβλιοθήκη, εργαστήρια σε ειδικούς χώρους στα οποία εξασκούνταν οι τρόφιμοι, νοσοκομείο με αυτόνομους χώρους αναρρώσεως, μαγειρείο, τραπεζαρία και ναό. Πρότυπος θεωρείται και ο τρόπος και η διαφάνεια στην εξασφάλιση και διαχείριση των οικονομικών πόρων, η οργάνωση των εθελοντών, η αρχιτεκτονική του χώρου και ο εξοπλισμός του κτιρίου. Λίγα χρόνια όμως μετά την κατασκευή τους, και παρά το αρχικό όραμα, λόγω της ταραγμένης περιόδου του εθνικού διχασμού μετατράπηκαν άτυπα σε φυλακές πολιτικών κρατουμένων, αντιπάλων του εκάστοτε καθεστώτος. Τελικά κατεδαφίστηκαν το 1971.
Στον Αβέρωφ επίσης οφείλονται η ανέγερση κτιρίων και ιδρυμάτων όπως η σχολή Ευελπίδων, η Γεωργική σχολή της Λάρισας, το Ωδείο των Αθηνών, της Ελληνικής Φιλαρμονικής της Αλεξάνδρειας κ.α. Το μεγαλύτερο ευεργέτημα του πάντως θεωρείται η δωρεά 2.500.000 χρυσών φράγκων στο Πολεμικό Ναυτικό, χρήματα με τα οποία ναυπηγήθηκε το θωρηκτό «Γεώργιος Αβέρωφ».
Προς το τέλος της ζωής του διετέλεσε και πρόεδρος της Ελληνικής κοινότητας της Αλεξάνδρειας (1895-1896). Επί των ημερών του η κοινότητα γνώρισε μεγάλη ακμή, η οποία όμως οφειλόταν κατά κύριο λόγο στις μεγάλες δωρεές που έκανε ο ίδιος ο Αβέρωφ.
Ο Γεώργιος Αβέρωφ πέθανε στην Αλεξάνδρεια στις 15 Ιουλίου του 1899 και κηδεύτηκε σε πάνδημο πένθος του Ελληνισμού. Η Ελληνική Κυβέρνηση (του Γ. Θεοτόκη) στις 22 Απριλίου του 1908 έστειλε το εύδρομο "ΜΙΑΟΥΛΗΣ" και μετέφερε τη σορό του στην Ελλάδα όπου με ιδιαίτερες τελετές αναπαύθηκε στο χώμα της πατρίδας του που τόσα πολλά είχε προσφέρει. Η Ελληνική Πολιτεία, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις πλούσιες προς το έθνος δωρεές και υπηρεσίες, τον ανακήρυξε Μέγα Εθνικό Ευεργέτη και ανήγειρε μαρμάρινο ανδριάντα προ των προπυλαίων του Παναθηναϊκού Σταδίου.
Συνεισφορά του Γεωργίου Αβέρωφ στη διοργάνωση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων
Αφότου ανέθεσε το Διεθνές Συνέδριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1894, στην Ελλάδα τη διοργάνωση των πρώτων διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων, η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων (Ε.Ο.Α.) δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στο έργο της, λόγω ελλείψεως χρημάτων. Τότε ο διάδοχος του ελληνικού θρόνου Κωνσταντίνος, ως Πρόεδρος της Ε.Ο.Α., έστειλε στην Αίγυπτο τον γενικό γραμματέα της Ε.Ο.Α. Τιμολέοντα Φιλήμονα, προκειμένου να ζητήσει οικονομική βοήθεια από τον Γεώργιο Αβέρωφ για την ανέγερση του Παναθηναϊκού σταδίου. Κατά τη συνάντησή τους, στο σαλόνι της αρχοντικής οικίας του Αβέρωφ, ενώ ο Φιλήμων ζητούσε την οικονομική βοήθεια, ο Αβέρωφ σηκώθηκε, αφού ζήτησε συγνώμη, και κατευθύνθηκε προς το τζάκι για να ανάψει το τσιγάρο του, ενώ στο χέρι του κρατούσε ένα κουτί σπίρτα. Ο Φιλήμων αρχικώς σχημάτισε την εντύπωση ότι είχε να κάνει με έναν άνθρωπο εξαιρετικά φειδωλό, αφού απέφευγε να ξοδέψει ένα σπιρτόξυλο. Όμως, ο Αβέρωφ, ο οποίος απλά ήθελε να επισημάνει την αναγκαιότητα της σωστής οικονομικής διαχειρίσεως, απέδειξε πόσο γενναιόδωρος ήταν προς την πατρίδα του, χορηγώντας πολύ περισσότερα χρήματα, από ό,τι του ζητήθηκε. Χορήγησε το μυθικό για εκείνη την εποχή ποσό του 1.000.000 δραχμών, το οποίο διατέθηκε για την ανέγερση του Παναθηναϊκού Σταδίου, όπου διοργανώθηκαν οι πρώτοι σύγχρονοι διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες. Αργότερα, με τη διαθήκη διέθεσε το 20% της περιουσίας του για την περάτωση του Παναθηναϊκού σταδίου.
Ράδιο Νέστωρ
Εγκατάσταση
Το Ράδιο Νέστωρ εμπνεόμενο από το θάρρος επικοινωνίας του Αγίου Νέστορα «εν τω σταδίω θαρρύνας τον Νέστορα», με την συμπαράσταση του καινοτόμου διδάκτορα Πανεπιστημίου Φιλαδέλφειας ΗΠΑ, Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Παπαγεωργίου (1951-1968) εγκαταστάθηκε στο κάτω βόρειο υπερώο του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου και λειτουργούσε με καλή εμβέλεια και ευκρίνεια ορισμένες ώρες την εβδομάδα και τις Κυριακές, όπως περίπου παλαιότερα και το ΡΑΔΙΟ ΤΣΙΓΓΙΡΙΔΗ. Την κατασκευή και εγκατάσταση του ραδιοσταθμού ανέλαβαν οι ραδιοτεχνικοί Νίκος Λάλας (Φωνή της Αμερικής) και Παναγιώτης Κίσκιλας (Α.Μ.Σ. Νέστωρ) με το αναγκαίο εθελοντικό προσωπικό εκφώνησης, ροής, συντάκτες κειμένων, εξωτερικούς συνεργάτες και ραδιοφίλους.
Γεώργιος Αβέρωφ
Διαθήκη
thumb|right|250px|Το Μαυσωλείο του Γ. Αβέρωφ (Αθήνα) Η Διαθήκη του Μεγάλου Ευεργέτη, Γεωργίου Αβέρωφ συντάχθηκε ιδιόχειρα από τον ίδιον στις 18/30 Μαρτίου 1898 (στην οικία του που βρίσκονταν στο ακίνητο των Αδελφών Βολανάκη) και επικυρώθηκε από το "εν Αλεξανδρεία" Ελληνικό Προξενικό Δικαστήριο κατά τη συνεδρίασή του στις 16/28 Ιουλίου του 1899, την επομένη του θανάτου του. Ακολούθησε τηλεγράφημα του Έλληνα γενικού Πρόξενου Ι. Γρυπάρη προς ενημέρωση του Βασιλέα των Ελλήνων και αργότερα στις 9 Αυγούστου 1899, στάλθηκε ακριβές αντίγραφο της διαθήκης, που βεβαίωνε ο ίδιος ο πρόξενος και που παραδόθηκε στην Ελληνική Κυβέρνηση. Η Διαθήκη τυπώθηκε και δημοσιεύτηκε στον ελληνόγλωσσο αλεξανδρινό τύπο "Ταχυδρόμου" του Γ. Τηνίου (σε σχήμα 8, σελίδες 17).
Ράδιο Νέστωρ
Εγκατάσταση
Μεγάλη συμβολή στη δημιουργία του ραδιοφωνικού σταθμού εκτός από τον Αθλητικό-Μορφωτικό Σύλλογο «ΝΕΣΤΩΡ», είχαν η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, ο υπεύθυνος της Αποστολικής Διακονίας Αθηνών Δημήτρης Φερούσης, ο τεχνικός Διευθυντής του Ε.Ι.Ρ. Θεσσαλονίκης Γιάννης Ντισλής, οι τεχνικοί διευθυντές του Ράδιο Ενόπλων Αθηνών Στράτος Τσαμούσης και Ράδιο Ενόπλων Θεσσαλονίκης Μενέλαος Παμπουκίδης, ο αντιπρόσωπος της Philips Θεσσαλονίκης Νέστωρ Τέλλογλου, ο ραδιοτεχνικός της «Φωνής της Αμερικής» Νίκος Χατζόπουλος, ο τελειόφοιτος Φυσικής Γιώργος Δούκας, ο ηλεκτρονικός του Ο.Τ.Ε. Θανάσης Τριανταφύλλου, οι ραδιοτεχνικοί Γιώργος Κεραμίδας, Νούλης Λαμπούδης, Γιάννης Ηλιάδης και ο αντιπρόσωπος του NAGRA Κώστας Σταυρινίδης.
Γεώργιος Αβέρωφ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αιγύπτιοι ευεργέτες Κατηγορία:Αιγύπτιοι επιχειρηματίες Γεωργιος Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Ράδιο Νέστωρ
Προσπάθειες για αδειοδότηση
Ο Νόμος για την παροχή άδειας λειτουργίας ραδιοφωνικού σταθμού ήταν απόλυτα αυστηρός και έδινε το δικαίωμα παραχώρησης ραδιοσυχνότητας μεσαίων κυμάτων αποκλειστικά στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, που απαντούσε πάντοτε αρνητικά σε κάθε αίτηση, ιδιώτη ή Συλλόγου. Ωστόσο το "Ράδιο Νέστωρ" της Θεσσαλονίκης, του ομώνυμου Αθλητικού Μορφωτικού Συλλόγου της συμπρωτεύουσας, παρά τα ραδιογωνιόμετρα, ως εγκατεστημένο εντός Ιερού Ναού, εκπέμπει κανονικά από το 1958. Το τμήμα ραδιοερασιτεχνών του Συλλόγου, μετά την άρνηση του Ε.Ι.Ρ., απευθύνθηκε στην Ε.Β.U. και ζήτησε τιμής ένεκεν να εκπέμψει στην πρώτη βαλκανική ραδιοσυχνότητα μεσαίων κυμάτων από το 1928, του πρωτοπόρου Ραδιοσταθμού ΡΑΔΙΟ ΤΣΙΓΓΙΡΙΔΗ στους 1332 χιλιοκύκλους ή στα 225 μέτρα. Υπήρξε επανειλημμένη τηλεφωνική επικοινωνία με την ΕΒU και στις αρχές του 1967 αναμενόταν από την Ελβετία η σχετική αλληλογραφία.
Τεχνικός εξοπλισμός
Η εγκατάσταση του ραδιοσταθμού περιελάμβανε 2 ηχομονωμένους χώρους με μικρό χρόνο αντήχησης, ένα για τον έλεγχο κυρίου και εφεδρικού πομπού και ένα για το εκφωνητήριο.
Ο ραδιοπομπός, ελληνικής σχεδίασης και κατασκευής, μεσαίων κυμάτων, ισχύος 1.5 KW, είχε τέσσερις λυχνίες 813 στην έξοδο, ανοδική τάση 3000 Volt, οριζόντια κεραία ανεστραμμένου L Μαρκόνι στο μήκος της στέγης του ναού και αποτελούσε ένα ικρίωμα (rack) διαστάσεων 1,8 Χ 0,6 Χ 0,4 μ. Στο ξεκίνημα των ραδιοεκπομπών του ΡΑΔΙΟ ΝΕΣΤΩΡ, στην αρχή της δεκαετίας 1960 χρησιμοποιήθηκε δοκιμαστικά ο ραδιοπομπός των Διαβιβάσεων ΒC 610 με ισχύ εξόδου 300 watt.
Το ΡΑΔΙΟ ΝΕΣΤΩΡ είχε ραδιοθάλαμο με όρθιο πιάνο για ηχογραφημένες αναμεταδόσεις, σε Studio του κέντρου της Θεσσαλονίκης, οδός Μητροπόλεως 57, με καλή ακουστική απόκριση ηχομόνωσης και θάλαμο ελέγχου, κονσόλα ελληνικής κατασκευής, πικ-απ πλατώ THORENS και GARRARD, μαγνητόφωνα REVOX, STELLAVOX, UHER και NAGRA. Εκφωνητές του σταθμού ήταν ο Βασίλειος Γιούλτσης, ο Δημήτριος Νικηφόρος και ο Θεόφιλος Μανωλάκης.
Πρόγραμμα και απήχηση
Το πρόγραμμα του ΡΑΔΙΟ ΝΕΣΤΩΡ ήταν περίπου παραπλήσιο με του προπολεμικού πρωτοποριακού Σταθμού ΡΑΔΙΟ ΤΣΙΓΓΙΡΙΔΗ με ομιλίες, μουσική πληροφορίες για τον αθλητισμό και τα σπορ, μετάδοση λειτουργίας και θρησκευτικών προγραμμάτων, συζητήσεις για επίκαιρα θέματα και σχόλια για τους νέους.
Από το ΡΑΔΙΟ ΝΕΣΤΩΡ ακούστηκαν το συγκρότημα δημοτικής παραδοσιακής μουσικής Σαμαρά, χορωδιακά σύνολα όπως ο Βυζαντινός Χορός του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, η Πανεπιστημιακή Χορωδία του Γιάννη Μάντακα, μουσικά κομμάτια του Αιμίλιου Ριάδη, του Νίκου Μπιλιλή και άλλων Θεσσαλονικέων συνθετών.
Το ΡΑΔΙΟ ΝΕΣΤΩΡ έπαιρνε αρκετές επιστολές και είχε απήχηση μεταξύ των ακροατών του για την επιμέλεια και το προοδευτικό του πρόγραμμα που ακουγόταν με καλές συνθήκες λήψεως από τα Δωδεκάνησα έως τον Έβρο. Το μέλλον της εξέλιξής του προβλεπόταν επιτυχημένο εάν δεν διέκοπτε κάτω από αντίξοες λόγω της δικτατορίας περιστάσεις την λειτουργία του.
Πένταθλο (αποσαφήνιση)
Το Πένταθλο (ή Πένταθλον στα αρχαία ελληνικά) μπορεί να αναφέρεται:
Ράδιο Νέστωρ
Πρόγραμμα και απήχηση
Τελευταία εκπομπή του ήταν το ορατόριο "Κύριλλος και Μεθόδιος" του Νίκου Αστρινίδη που ηχογραφήθηκε με NAGRA το 1966 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Η τελευταία αποφώνηση του ραδιοσταθμού Εδώ Ραδιο Νέστωρ Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης επί συχνοτήτος Τσιγγιρίδη μεσαίων κυμάτων 225 μέτρων, αγαπητοί μας ακροαταί χαίρετε πάντοτε χαίρετε με ηχητικό σήμα από καμπάνες, τροπάριο του Αγίου και την εισαγωγή από τον Ορφέα του Μοντεβέρντι ακούστηκε τον Φεβρουάριο του 1968.
Σήμερα ο πομπός του "ΡΑΔΙΟ ΝΕΣΤΩΡ" που είχε διαλυθεί στην δικτατορία, επανασυναρμολογημένος, βρίσκεται στο Μουσείο Ραδιοφωνίας Θεσσαλονίκης στη Διεθνή Έκθεση και πανομοιότυπο της κατασκευής είναι στο Μουσείο Ραδιοφωνίας Αθήνα 9.84 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι.
Σχετικά βιβλία και δημοσιεύσεις
Κατηγορία:Ραδιοφωνική ιστορία Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Κωστής Λειβαδέας
Ο Κωστής Λειβαδέας (Αθήνα, 13/12/1923 – Αθήνα, 22/03/2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης. Υπήρξε, επίσης, μεταφραστής θεατρικών έργων, διηγηματογράφος, αρθρογράφος, ενώ δίδαξε και σε διάφορες δραματικές σχολές. Δημιούργησε διάφορα θεατρικά σχήματα που επικεντρώθηκαν στο θέατρο ρεπερτορίου. Υπήρξε από τους πρωτοπόρους στην παρουσίαση παραστάσεων αρχαίων τραγωδιών σε μικρά αρχαία θέατρα ανά την Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωστής Λειβαδέας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου αποφοίτησε την περίοδο 1946/47. Προηγουμένως είχε αφήσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε παντρεμένος με την Άλκηστη Ζαχαράτου, την Sandra Twinks και την Κωνσταντίνα Βερυκίου. Με τη σύζυγο του Sandra Twinks συνεργάστηκαν στη μετάφραση κάποιων θεατρικών έργων (Δέκα μικροί νέγροι, Ο αντιπρόσωπος). Τα πρώτα χρόνια της καριέρας του εργάστηκε ως ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο, και στο ελεύθερο θέατρο. Στις αρχές του '50 για λόγους βιοπορισμού εργάστηκε στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.). Έπειτα, σχημάτισε τον θεατρικό οργανισμό Νέα Σκηνή (1953–1967) και παρουσίασε παραστάσεις που βασίστηκαν στο σύγχρονο ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο, σε διασκευές ελληνικών και ξενόγλωσσων λογοτεχνικών κειμένων. Κυρίως, όμως, επικεντρώθηκε στη μετάφραση και στη σκηνική παρουσίαση του αρχαίου δράματος σε αρχαία θέατρα ανά την Ελλάδα, πολλά από τα οποία χρησιμοποιήθηκαν τότε, για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή. Παράλληλα, συμμετείχε ως σκηνοθέτης σε διάφορους θιάσους του εμπορικού θεάτρου. Το 1963 ίδρυσε και λειτούργησε τη Δραματική Σχολή της «Νέας Σκηνής» (1963–1968). Την επόμενη οκταετία (1969–1977) έζησε και εργάστηκε κυρίως στη Μεγάλη Βρετανία αλλά και στις Η.Π.Α., δίνοντας θεατρικά σεμινάρια και σκηνοθετώντας παραστάσεις αρχαίου δράματος σε πανεπιστημιακά ιδρύματα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εργάστηκε στην κρατική τηλεόραση (1977–1982) —κυρίως ως διευθυντής του Τμήματος Θεάτρου —, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών (1978–2001), στα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου κ.α. Διετέλεσε διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών από το 1982 έως και το 2001. Καθ' όλη την πορεία της καριέρας του, πέρα από το μεταφραστικό του έργο, ανέπτυξε έντονο συγγραφικό έργο, γράφοντας διηγήματα, διασκευάζοντας έργα για το θέατρο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, και αρθρογραφώντας σε θεατρικά περιοδικά και άλλα έντυπα. Διετέλεσε μέλος και ανέλαβε διοικητικές θέσεις σε φορείς, όπως η Πανελλήνια Ένωση Ελεύθερου Θεάτρου, η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο κ.ά. Πέθανε τον Μάρτιο του 2005, σε ηλικία 82 χρονών και θάφτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Επαγγελματική πορεία
Η πρώτη επαγγελματική θεατρική εμφάνιση του Κ. Λειβαδέα πραγματοποιήθηκε στην παράσταση της τραγωδίας του Αισχύλου Πέρσαι (1946) σε διδασκαλία του Δημήτρη Ροντήρη. Στην παράσταση αυτή ο Λειβαδέας ήταν μέλος του χορού. Συνέχισε να εργάζεται στο Εθνικό Θέατρο ως το 1950, ερμηνεύοντας μικρούς ρόλους σε μια σειρά από παραστάσεις —όλες σε σκηνοθεσία του Δ. Ροντήρη. Αναλυτικότερα, συμμετείχε στην παράσταση Πολύ κακό για το τίποτα (1946), στην πρώτη διανομή της παράστασης Βαβυλωνία (1947) και στις επαναλήψεις των παραστάσεων Ρουί Μπλας (1950), Άνθρωπος και υπεράνθρωπος (1950), Ριχάρδος Β΄ (1950). Την περίοδο 1950/51 συμμετείχε με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη στις παραστάσεις των έργων Ο Τζων αγαπά τη Μαίρη του Ν. Κράσνα και Νίνα ή Ο δρόμος του Μεξικού του Α. Ρουσσέν. Το 1953 ίδρυσε τη Νέα Σκηνή, έναν θεατρικό οργανισμό με τον οποίο προσπάθησε να υλοποιήσει τις καλλιτεχνικές του επιδιώξεις, λειτουργώντας ως θιασάρχης, σκηνοθέτης, μεταφραστής, αλλά και ως ηθοποιός. Υπό την αιγίδα της Νέας Σκηνής τα επόμενα χρόνια δημιούργησε μια σειρά από πιο βραχύβια θεατρικά σχήματα (Όμιλος Αρχαίας Τραγωδίας, Θίασος των Νέων, Μικρό Θέατρο κ.ά.), το καθένα από τα οποία είχε διαφορετικό πεδίο δράσης και στόχευσης. Ενδεικτικά, με τον Όμιλο Αρχαίας Τραγωδίας «ανέβασε» αποκλειστικά παραστάσεις αρχαίου δράματος σε αρχαία θέατρα και σε περιοδείες, με τον Θίασο των Νέων στόχευσε στο πειραματικό θέατρο σε συνεργασία με νέους δραματουργούς και ερμηνευτές, ενώ με τη Νέα Σκηνή παρουσίασε ένα πολυσυλλεκτικό ρεπερτόριο που απευθύνονταν στο ευρύ κοινό τόσο στην Αθήνα όσο και σε περιοδείες σε διάφορες πόλεις και χώρες.
Η εναρκτήρια σκηνοθετική του προσπάθεια υλοποιήθηκε το 1953 με τον Όμιλο Αρχαίας Τραγωδίας, στην παράσταση της τραγωδίας τού Γ. Β. Γκαίτε Ιφιγένεια εν Ταύροις, όπου ερμήνευσε και τον ρόλο του Ορέστη. Στη συνέχεια, ο Κ. Λειβαδέας αποφάσισε να περιοδεύσει με τον θίασο του σε περιφερειακά, μικρά αρχαία θέατρα, τα οποία στην πλειονότητά τους εκείνη την εποχή ήταν εγκαταλελειμμένα ή υπό στοιχειώδη συντήρηση, και να δίνει παραστάσεις αρχαίου δράματος. Ο θίασος ξεκίνησε τις περιοδείες του το 1955, μέσω μιας ιδιότυπης συνεργασίας με τον Ε.Ο.Τ., συνοδεύοντας δηλαδή τους επιβάτες μιας διήμερης κρουαζιέρας του Οργανισμού, στα νησιά Ύδρα, Δήλο, Μύκονο. Σε κάθε ταξίδι ο θίασος παρουσίαζε την τραγωδία του Φιλοκτήτη όχι σε κάποιο θέατρο αλλά σε μια ακτή της Μυκόνου.  Στις παραστάσεις αυτές ο Κ. Λειβαδέας υποδυόταν τον Φιλοκτήτη. Αν και η συνεργασία αυτή δεν επεκτάθηκε, ο Κ. Λειβαδέας συνέχισε την υλοποίηση της απόφασής του για την παρουσίαση αρχαίων τραγωδιών σε αρχαία θέατρα ανά την Ελλάδα. Παρά τα πρακτικά και γραφειοκρατικά προβλήματα που ανέκυψαν τα πρώτα κυρίως χρόνια, επέμεινε και πέτυχε να παρουσιάσει περίπου δέκα παραγωγές αρχαίων τραγωδιών. Σκηνοθέτησε και έπαιξε στις παραστάσεις των τραγωδιών: Ορέστης (ομώνυμος ρόλος, 1956), Ηλέκτρα (Ορέστης, 1957), Πέρσες (Ξέρξης, 1959), Ίων (1959), Ιφιγένεια εν Αυλίδι (1960), Οιδίπους τύραννος (Οιδίποδας, 1960), Ιππόλυτος (Θησέας, 1961), Ιφιγένεια εν Ταύροις (Ορέστης, 1963), Αίας (ομώνυμος ρόλος, 1964) και Φιλοκτήτης (1969). Επίσης, ο θίασός του παρουσίασε σε σκηνοθεσία του Λεωνίδα Τριβιζά, την τραγωδία του Ευριπίδη Ιφιγένεια εν Αυλίδι (1960). Όπως αναδεικνύεται από κριτικές των παραστάσεων αυτών, αλλά και από μαρτυρία του ίδιου του σκηνοθέτη κύριος στόχος υπήρξε η πρόθεση να φέρει το αρχαίο δράμα κοντά στο ευρύ κοινό ανά την Ελλάδα. Βασικό γνώρισμα της —«αιρετικής» για την εποχή εκείνη— προσέγγισής του Κ. Λειβαδέα στο αρχαίο δράμα υπήρξε η φροντίδα να αναδειχθούν τα ρεαλιστικά και δραματικά στοιχεία της κάθε τραγωδίας έναντι του λυρικού και τραγικού στοιχείου. Ως βασικό εργαλείο χρησιμοποίησε τη μετάφραση του ποιητικού κειμένου σε πεζό λόγο, με αναγωγές στη σύγχρονη προφορικότητα. Επιπλέον, προχώρησε στην αποδυνάμωση του ρόλου του χορού, στην ανάδειξη της ατομικότητας των μελών του με την κατάργηση της μέχρι τότε επικρατούσας σχηματικότητας και ομαδικής απαγγελίας στην εκτέλεση των χορικών.
Από το 1958 έως το 1961 έδωσε κατά τις θερινές σεζόν με τον θίασο Νέα Σκηνή παραστάσεις στο θέατρο του Εθνικού Κήπου. Το ρεπερτόριό του στηρίχθηκε ως επί το πλείστον στην ελληνική δραματουργία, με την παρουσίαση της τραγωδίας Πέρσες (1958) και τεσσάρων νεοελληνικών έργων: Ανθισμένη αμυγδαλιά (1958) του Δ. Γιαννουκάκη, Πόσο πουλιέται το φιλί (1959) διασκευή διηγήματος του Α. Εφταλιώτη από τον ίδιο τον Λειβαδέα και τον Σπ. Αλεξίου, Η τύχη της Μαρούλας (08/1960) του Δ. Κορομηλά και Σκάνδαλα στην εξοχή (1961) του Δ. Γιαννουκάκη. Τα μόνα ξένα έργα που ανέβασε αυτήν την περίοδο ήταν το έργο Ο χορός στο στρατηγείο του Αυγουστίνου ντε Φόξα (06/1960) και η κωμωδία Η ζωή με τον πατέρα σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά (καλοκαίρι 1960). Οι παραστάσεις του σύγχρονου δραματολογίου που παρουσίασε την περίοδο αυτήν κέρδισαν μεν την προσοχή του κοινού, ωστόσο μεγάλο μέρος τής κριτικής τής εποχής τις ενέταξε στην κατηγορία τού απλώς ευχάριστου και ωραίου στην όψη θεάματος, που αποσκοπούσε στην προσέλκυση και στην τέρψη των θεατών.
Μετά από τετραετή παρουσία στο θέατρο τού Εθνικού Κήπου, ο Κ. Λειβαδέας στέγασε τον μετασχηματισμένο θίασό του σε δύο θέατρα: στο Θέατρο Ακαδημία και στο Μικρό Θέατρο (Δέκα μικροί νέγροι της Α. Κρίστι 1963, Έξω απ’ τα δόντια του Ντ. Σιδερίδη 1964, Ο αντιπρόσωπος του Ρ. Χόχουτ 1964). Η σχεδόν άμεση απόκτηση των δικαιωμάτων τού πολύκροτου και σημαντικού για την εποχή έργου τού Ρ. Χόχουτ (Rolf Hochhuth) ανέδειξε τα αντανακλαστικά του Κ. Λειβαδέα ως προς το σύγχρονό του ξένο θέατρο. Ανέδειξε επίσης και στοιχεία για τη συγκρότηση του ρεπερτορίου του πειραματικού θιάσου του. Η προσπάθεια αυτή δεν είχε συνέχεια καθώς δεν παρουσίασε ξανά κάποιο έργο της σύγχρονης εναλλακτικής ξένης δραματουργίας. Το Μικρό Θέατρο λειτούργησε στο πρώτο πάτωμα μίας μονοκατοικίας, όπου η πλατεία αποτελούνταν από λίγα σκαμνιά και η σκηνή ήταν στο ίδιο επίπεδο με την πλατεία χωρίς κάποια διαχωριστική ένδειξη ανάμεσα στους, ενώ εντός του θεάτρου και της πλατείας επιτρέπονταν το κάπνισμα από τους θεατές. Η δομή και η λειτουργία του Μικρού Θεάτρου προκάλεσε τις αντιδράσεις των θεατρικών κριτικών της εποχής, ενδεικτικά ο Άλκης Θρύλος το χαρακτήρισε ως θέατρο που συνταυτίζεται με τη λετσαρία.
Την περίοδο 1958–1965, στο ευρύτερο ρεπερτόριο της Νέας Σκηνής, κυρίως σε περιοδείες εκτός Αθηνών, ο Κ. Λειβαδέας ενέταξε και τα έργα Ο Πύργος των καταιγίδων —διασκευή του μυθιστορήματος Ανεμοδαρμένα ύψη— και Τσάι και συμπάθεια. Στα έργα αυτά τη μετάφραση και τη θεατρική προσαρμογή την είχε υλοποιήσει ο ίδιος ο θιασάρχης. Το καλοκαίρι του 1965 ο θεατρικός οργανισμός του Κ. Λειβαδέα συμπλήρωσε δέκα χρόνια παρουσίας, κατά τα οποία είχε παρουσιάσει δέκα σκηνικές παραγωγές αρχαίου δράματος, έξι ελληνικών —κυρίως νεοελληνικών— έργων και πέντε ξένων. Στα τέλη του 1965/66 οι παραστάσεις του θιάσου του σταματάνε με παρέμβαση της αστυνομίας έπειτα από καταγγελία για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Αφορμή της καταγγελίας αυτής υπήρξε η παρουσίαση επί σκηνής του μυθιστορήματος του Ντ. Χ. Λώρενς Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλυ, το οποίο θεωρήθηκε άσεμνο και προκλητικό. Την περίοδο αυτή ο θίασος είχε συμπεριλάβει στο ρεπερτόριό του, εκτός από το έργο Ο εραστής της Λαίδη Τσάτερλυ, κυρίως ελληνικά έργα. Μεταξύ των έργων αυτών υπήρξε η Στέλλα Βιολάντη του Γρ. Ξενόπουλου, το Μειδιάστε παρακαλώ του Δ. Γιαννουκάκη, Οι ανεύθυνοι της Φώφης Τρέζου και οι Λεκέδες του Βασίλη Μεσολογγίτη. Στην ύστερη φάση τής λειτουργίας του θιάσου του φαίνεται ότι προσπάθησε να προωθήσει και σύγχρονά του ελληνικά θεατρικά, τα οποία ενείχαν επίκαιρους κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς (ομοφυλοφιλία, σεξουαλικότητα, θρησκευτική ηθική, διαφθορά κ.ά.).
Παράλληλα, συνέχισε να εργάζεται και ως σκηνοθέτης σε άλλους θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Ενδεικτικά, την περίοδο 1958/59 συνεργάστηκε με την Αλίκη Θεοδωρίδου στην παράσταση Τσάι και συμπάθεια (Θέατρο Κυβέλης), με τον θεατρικό επιχειρηματία Βασίλη Μπουρνέλλη τόσο το 1960/61 στην παράσταση Ερωτικές συμβουλές (Θέατρο Μπουρνέλλη) όσο και το καλοκαίρι του 1962 στην επιθεώρηση Να τι δεν είχες Αθήνα (Θέατρο Κήπου). Το 1965 δούλεψε με τον θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά στην παράσταση Μιας πεντάρας νειάτα (Θέατρο Αμιράλ) κ.ά.
Η κριτική στο πέρασμα του χρόνου στάθηκε περισσότερο επαινετική στη σκηνοθετική δουλειά του Κ. Λειβαδέα παρά στις ερμηνευτικές του επιδόσεις. Στην κατάρτιση του ρεπερτορίου των θιάσων του αναγνωρίστηκαν συχνά θετικά στοιχεία, όμως οι αρνητικές αναφορές στις αδυναμίες των θιάσων ως ερμηνευτικού συνόλου αποτέλεσαν κοινό μοτίβο. Ιδιαίτερα, η παρουσία του Θιάσου των Νέων στο Μικρό Θέατρο θεωρείται ως μία ξεχωριστή περίπτωση για τα μέχρι τότε θεατρικά δρώμενα και λειτούργησε ως προπομπός μιας πρωτοπορίας που καθιερώθηκε αρκετά χρόνια πιο μετά, στο ελληνικό θέατρο.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο εξωτερικό (1969–1977), στο πλαίσιο της συνεργασίας του με διάφορα ακαδημαϊκά ιδρύματα, εκτός από μια σειρά θεατρικών διαλέξεων και σεμιναρίων που έδωσε, σκηνοθέτησε και κάποιες παραστάσεις αρχαίου δράματος στην αγγλική γλώσσα. Συγκεκριμένα, σκηνοθέτησε τις παραστάσεις Ιππόλυτος (Πανεπιστήμιο του Ίτον, 1969), Οιδίπους Τύραννος (Κολέγιο του Αγ. Ιωάννη στο Γιορκ, 1973) και αργότερα την Αντιγόνη (Πανεπιστήμιο του Λιντς, 1980), ενώ το 1986 σκηνοθέτησε δύο παραστάσεις στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ (Αντιγόνη και Λυσιστράτη).
Στον κινηματογράφο συνεργάστηκε με τη σκηνοθέτιδα Μαρία Πλυτά, συμμετέχοντας ως ηθοποιός στις ταινίες της Η Λύκαινα (1951) και Η Δούκισσα της Πλακεντίας (1956). Για την τηλεόραση έγραψε δύο τηλεοπτικά σενάρια, διασκευάζοντας τα μυθιστορήματα του Κοσμά Πολίτη Το Λεμονοδάσος (1978) και Εκάτη (1979), ενώ υπήρξε για δύο χρόνια παραγωγός της εκπομπής Το θέατρο της Δευτέρας. Στο ραδιόφωνο εργάστηκε κατά καιρούς σε ηχογραφήσεις θεατρικών έργων σε Ελλάδα και Κύπρο τόσο ως ηθοποιός όσο και ως σκηνοθέτης. Ενδεικτικά, ως ηθοποιός συμμετείχε στις ραδιοφωνικές παραγωγές: Ο έμπορος της Βενετίας του Σαίξπηρ (1968), Ο πύργος των καταιγίδων της Ε. Μπροντέ (1968), Τάνια του Α. Αρμπούζωφ κ.ά. Ως σκηνοθέτης στις παραγωγές: Ανιέζα του Γρ. Ξενόπουλου, Ο πύργος των καταιγίδων της Ε. Μπροντέ (1968), Βιαστική καρδιά του Τζ. Πάτρικ (1969), Επιτρέποντες του Μένανδρου (1969), Αν δουλέψεις θα φας του Ν. Τσεκούρα (1977), Τάνια του Α. Αρμπούζωφ, Ένα μακάβριο πάρτι του Π. Χάμιλτον (1978), Βερενίκη του Ρακίνα (1979) κ.ά.
Εκδόσεις
Μεταφράσεις
Αρθρογραφία
Συνεντεύξεις
Παραστασιογραφία
I. [https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP161%20wd%3AQ79971324%3B%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20p%3AP161%20%5B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20ps%3AP161%20wd%3AQ79971324%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20pq%3AP453%7Cpq%3AP4633%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%5D%20%7D%0AOPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%20%0A%0A%20%20%0A%20%20 Λίστα θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Κ. Λειβαδέας συμμετείχε ως ηθοποιός].
II. Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων, τις οποίες ο Κ. Λειβαδέας σκηνοθέτησε.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Παναγία η Αρμάτα
Πάνω στον κάβο του Φαναριού, σε θέση περίοπτη και κεντρική, που δεσπόζει στον χώρο του Παλιού Λιμανιού, στη θέση που βρισκόταν το ισχυρότερο κανονιοστάσιο των Σπετσών, “ο Προμαχώνας”, βρίσκεται η Ορθόδοξη εκκλησία της Παναγίας της Αρμάτας. Κτίστηκε την περίοδο 1826-1830 από την ιστορική οικογένεια των Σπετσών του Ιωάννη Κούτση προς τιμήν των γενεθλίων της Θεοτόκου και για να τιμηθεί η υπέρμαχος Στρατηγός “εις την θαυματουργόν αντίληψιν της οποίας, παρά της Θεοσεβούς και φιλοπατρίδος γενεάς των Σπετσιωτών ηρώων, κατά μέγα μέρος, απεδόθη η σωτηρία της πατρίδος των, αλλά και προς ανάμνησιν και διαιώνισιν του μεγάλου εκείνου γεγονότος”.
Η Ναυμαχία
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1822 στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της νήσου των Σπετσών και των γειτονικών ακτών της Αργολίδας έγινε η Ναυμαχία των Σπετσών. Ο Οθωμανικός στόλος προερχόμενος από τη Μονεμβασία κατευθυνόταν προς ανεφοδιασμό του πολιορκημένου από τους Έλληνες Ναυπλίου. Οι Οθωμανοί κατευθυνόμενοι προς τις Σπέτσες και εμφανιζόμενοι από το νησί Τρίκερι από μακριά βλέπουν κόκκινα σκουφιά σπετσιωτών πολεμιστών. Δεν ήταν όμως πολεμιστές αλλά παπαρούνες που είχαν βγεί εκείνη την στιγμή από την Παναγία. Οι Οθωμανοί όταν αντικρίζουν αυτό το θαύμα αλλάζουν πορεία από αυτή που είχαν εξ αρχής. Η μάχη ήταν πολύωρη και σφοδρή με αμφίρροπη έκβαση. Μέσα στην αναταραχή ο Σπετσιώτης πυρπολητής Κοσμάς Μπαρμπάτσης αψηφώντας τον κίνδυνο όρμησε με το πυρπολικό του στο κέντρο της εχθρικής αρμάδας με σκοπό την πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδος. Βλέποντας αυτή την κίνηση ο εχθρός κυριεύθηκε από πανικό με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να υποχωρήσει χωρίς να καταφέρει να επιτύχει το στόχο του.
Ο Ναός
Ο ναός επομένως αυτός τον οποίο “ως εντολοδόχος των συναγωνιστών του”, έκτισε ο Ιωάννης Γ. Κούτσης, αυτή τη διπλή έννοια έχει, απότιση φόρου ευγνωμοσύνης προς την συμπαραστάτιδα θεία Δύναμη και απαθανάτιση του ιστορικού γεγονότος της 8ης Σεπτεμβρίου 1822. Η λέξη Αρμάτα είναι παράφραση της λέξης αρμάδα και αποδόθηκε στην Παναγία γιατί ήταν αυτή που με την μεσιτεία της βοήθησε να κατατροπωθεί η Οθωμανική αρμάδα και να σωθεί το νησί από την καταστροφή. Ο ναός είναι μία μονόκλιτη σταυροειδής Βασιλική. Εξωτερικά στεγάζεται με δίρριχτη στέγη και στη δυτική της πλευρά υπάρχει κωδωνοστάσιο. Εσωτερικά δεν κοσμείται από αγιογραφίες και οι εικόνες του τέμπλου ανάγονται στο 1850 σύμφωνα με αφιερωματική επιγραφή. Ο ναός είναι παρεκκλήσιο του ενοριακού Ι.Ν. Αναλήψεως του Χριστού Σπετσών.
Μέσα στην εκκλησία, και πάνω στο βορειοδυτικό τοίχο, ο ναυμάχος Ιωάννης Κούτσης, γαμπρός του Χατζηγιάννη Μέξη και ένας από τους ανθρώπους της φρουράς του νησιού, ζωγράφισε τη ναυμαχία των Σπετσών με τον Μέξη, που βρισκόταν στον Προμαχώνα, επικεφαλής των συμπατριωτών του, να έχει υψωμένο το χέρι του και να τους προτρέπει σε δράση. Κάτω δε από την εικόνα έγραφε: “Χατζηγιάννης Μέξης, σωτήρ”.
Με την παρέλευση όμως του χρόνου, η τοιχογραφία αυτή άρχισε να καταστρέφεται. Τότε ο εγγονός του αγωνιστή Ιωάννη Κούτση, ο νεαρός Ιωάννης Κούτσης, το έτος 1887, φιλοτέχνησε τον περίφημο πίνακα της Ναυμαχίας των Σπετσών, μία μεγάλη ελαιογραφία διαστάσεων 1,20 × 2,40 m που τοποθετήθηκε μέσα στην εκκλησία της Παναγίας της Αρμάτας, στη θέση που βρισκόταν η τοιχογραφία.