cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αίγιο
Κλίμα
Η περιοχή του Αιγίου έχει εύκρατο μεσογειακό κλίμα και σύμφωνα με την ταξινόμηση του ισχύοντα κανονισμού θερμομόνωσης ανήκει στη Β’ κλιματική ζώνη. Η θερμοκρασία αέρα κυμαίνεται από -0,7 °C (μέση μηνιαία ελάχιστη, μετρήσεις 1974-1997) έως 37,7 °C (μέση μηνιαία μέγιστη). Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο ηπειρωτικό τμήμα είναι 18 -18,5 °C. Οι άνεμοι έχουν κατεύθυνση κυρίως ΒΒΔ. Η μέση ετήσια ένταση είναι μικρότερη των 4m/sec για το μεγαλύτερο τμήμα του ΟΤΑ, ενώ ακόμη και στα ορεινά δεν υπερβαίνει την τιμή των 5 m/sec. (πηγή: ΚΑΠΕ)
Τριτοβάθμια Εκπαίδευση
Αξίζει να σημειωθεί ότι εδώ και αρκετά χρόνια στο Αίγιο λειτουργούσαν δύο τμήματα του πρώην ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας (πρώην ΤΕΙ Πάτρας), το Τμήμα Οπτικής και Οπτομετρίας και το Τμήμα Φυσικοθεραπείας. Με τον νόμο 4610/2019 (ΦΕΚ 70 Α/19) το τμήμα Φυσικοθεραπείας εντάσσεται στο Πανεπιστήμιο Πατρών, ενώ το τμήμα Οπτικής και Οπτομετρίας λειτουργεί μεταβατικά (δεν δέχεται νέους φοιτητές) και εποπτεύεται από το Πανεπιστήμιο.
Αρχαιότητα
Εκατοντάδες ευρήματα στην περιοχή πιστοποιούν την ύπαρξη οικισμών λίγο νωρίτερα από τη Μεσολιθική Εποχή. Επτά έως οκτώ πρώιμοι οικισμοί ενώθηκαν κάποια στιγμή σε ενιαία πόλη. Πρώτοι κάτοικοί του, κατά τη μυθολογία, ήταν οι Αιγιαλείς Πελασγοί, όμως ως ιδρυτές της ενιαίας πόλης φέρονται οι Ίωνες. Στα μέσα του 16ου π.Χ. αιώνα οι Ίωνες ήρθαν από την Αττική, κατέλαβαν την εύφορη Αιγιάλεια και πολύ νωρίς αναμείχθηκαν ειρηνικά και ενώθηκαν με τους Αιγιαλείς Πελασγούς.
Κατά το 12ο π.Χ. αιώνα έγινε μετακίνηση των Αχαιών από τη Λακωνία στη Βόρεια Πελοπόννησο. Οι Αχαιοί έδιωξαν τούς Ίωνες και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή δίνοντάς της το όνομά τους- Αχαΐα. Περί το 800 π.Χ. ίδρυσαν 12 πόλεις, την περίφημη Δωδεκάπολη της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Οι πόλεις αυτές συνδέθηκαν μεταξύ τους με το δεσμό της Αμφικτυονικής ιδέας και, στην πρώτη αυτή Αχαϊκή Συμπολιτεία κατά το 400 π.Χ., στο Αίγιο συνερχόταν και λειτουργούσε η Βουλή της Συμπολιτείας, όπως μας πληροφορεί η επιγραφή που βρέθηκε στα Ψηλά Αλώνια και τη δημοσίευσε ο Σουηδός αρχαιολόγος καθηγητής Πωλ Όστρομ.
Κατά τους χρόνους της ακμής τους οι Αιγιώτες ξεχώρισαν ιδιαίτερα ως αθλητές και ήταν ονομαστοί ως σφωνδονήτες. Ακόμη ανέδειξαν και αθλητές Ολυμπιονίκες, όπως ο Στράτων, ο Αθηνόδωρος ο Αιγιεύς και άλλοι. Επίσης οι Αιγιώτισσες αυλήτριδες ήταν ξακουστές. Επίσης, στο αρχαίο Αίγιο ήταν σε μεγάλη ακμή το ιερό του Δία ο οποίος ονομαζόταν Αμάριος ή Ομάριος ή ορθότερα Ομαγύριος (από το ομήγυρη = συγκέντρωση). Ο ναός του Δία στο Αίγιο απέκτησε τέτοια φήμη, ως τόπος συγκέντρωσης των Ελλήνων για την επίλυση κοινών προβλημάτων, ώστε δημιουργήθηκε η παράδοση, που τη μνημονεύει και ο Παυσανίας, πως εκεί πραγματοποιήθηκε από τον Αγαμέμνονα η συγκέντρωση των αρχηγών των Αχαιών για να συζητήσουν και να πάρουν αποφάσεις σχετικά με την Τρωική Εκστρατεία και πως μάλιστα αυτό ήταν η αιτία να δοθεί η προσωνυμία του Ομαγύριου Δία στο ιερό.
Ελληνιστική περίοδος
Στη μάχη της Χαιρώνειας, το 338 π.Χ., οι Αχαϊκές πόλεις είχαν συμπαραταχτεί στο αντιμακεδονικό στρατόπεδο. Μετά την ήττα τους, οι πόλεις της Αχαΐας πήραν μέρος στο Συνέδριο της Κορίνθου. Το 331 π.Χ. ξαναβρέθηκαν στην αντιμακεδονική συμμαχία, που οργάνωσε η Σπάρτη κατά του Αντίπατρου και πήραν μέρος στη Μάχη της Μεγαλόπολης όπου νίκησαν και πάλι οι Μακεδόνες. Μετά τη νίκη του αυτή, ο Αντίπατρος κατήργησε τη Συμπολιτεία και εγκατέστησε ισχυρή μακεδονική φρουρά σε κάθε πόλη. Μακεδονική φρουρά εγκαταστάθηκε και στο Αίγιο.
Το 320 π.Χ. το Αίγιο κυριεύτηκε από τον Κάσσανδρο. Εναντίον του κινήθηκε ο στρατηγός του Αντιγόνου, Αριστόδημος, και έδιωξε τη φρουρά του Κάσσανδρου. Αλλά, ενώ γίνονταν προετοιμασίες για να ανακηρυχτεί η πόλη ελεύθερη, ομάδες Αιτωλών που είχαν ακολουθήσει στην εκστρατεία τον Αριστόδημο, μπήκαν στην πόλη, τη λεηλάτησαν και έβαλαν φωτιά σκοτώνοντας πολλούς από τους κατοίκους της πόλης.
Στη Β΄ Αχαϊκή Συμπολιτεία το 281 π.Χ., το Αίγιο και ιδιαίτερα το ιερό του Ομαγύριου Δία, η πηγή από την οποία ξεπήδησαν τα φιλελεύθερα ρεύματα αυτονομίας και ισοπολιτείας, που ρύθμιζαν τις σχέσεις μεταξύ των πόλεων και των πολιτών, ήταν το κέντρο και η πρωτεύουσα της Συμπολιτείας. Πάντα το Αίγιο από τους παλαιότατους χρόνους, υπερείχε απ' όλες τις Αχαϊκές πόλεις και αποτελούσε το θρησκευτικό και αμφικτυονικό κέντρο τους. Ύστερα από τον καταποντισμό της γειτονικής Ελίκης το 373 π.Χ. ( η οποία ήταν πρωτεύουσα της Α΄ Αχαϊκής Συμπολιτείας), έγινε και πολιτική πρωτεύουσα, η κύρια πόλη της Αχαϊκής Συμπολιτείας.
Εκτός όμως από το ότι το Αίγιο ήταν η θρησκευτική και πολιτική μητρόπολη της Αχαϊκής Συμπολιτείας, άλλα κατοπινά γεγονότα του έδωσαν ευρύτερη σημασία στον ελληνικό κόσμο και το ανέδειξαν σε ένα από τα πιο σημαντικά πολιτικά και εθνικά κέντρα του Ελληνικού χώρου.
Έτσι το 209 π.Χ. συνέρχεται στο Αίγιο σύνοδος των Συμμάχων των Αχαιών, των ουδέτερων Ελλήνων και του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας. Το 146 π.Χ. στο Αίγιο κατευθύνθηκαν οι πρέσβεις των Ρωμαίων για να συζητήσουν τα ελληνικά θέματα. Μετά την υποδούλωση της Ελλάδας στους Ρωμαίους οι Ρωμαίοι γκρέμισαν τα τείχη της πόλης, αλλά το Αίγιο δεν έχασε τη σημασία του. Παρά τη διάλυση της Συμπολιτείας, οι Ρωμαίοι επέτρεψαν τη συνάθροιση των αντιπροσώπων των πόλεών της στο Αίγιο για την εκλογή των στρατηγών και δημιουργών. Κι έτσι επανιδρύθηκε, κατά κάποιο τρόπο, μια Συμπολιτεία σε κατώτερο επίπεδο, που υπήρχε ως την εποχή του Παυσανία (200 μ.Χ. περίπου).
Βυζαντινή περίοδος
Κατά τη βυζαντινή περίοδο το Αίγιο έπεσε σε αφάνεια. Οι βαρβαρικές ορδές που θα εισβάλουν κατά διαστήματα στον ελλαδικό χώρο θα καταστρέψουν επανειλημμένως την πόλη. Διοικητικά το Αίγιο αποτελούσε υποδιοίκηση του θέματος Πελοποννήσου. Υπήρχε όμως και λειτουργούσε και η τοπική αυτοδιοίκηση με την εκλογή αρχόντων από το λαό. Τα χρόνια μετά τον τρίτο αιώνα το Αίγιο σχεδόν χάνεται από την Ιστορία. Τον 3ο αιώνα μ.Χ. εισβάλουν στην πόλη οι Βησιγότθοι και εξανδραποδίζουν τους κατοίκους. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ (408 - 450) παραχώρησε στο Αίγιο λόγω των καταστροφών, φορολογικά προνόμια. Μετά τη διάδοση του Χριστιανισμού αναφέρεται μόνο τον 6ο αιώνα ως έδρα επισκόπου, πράγμα που δείχνει ότι επρόκειτο περί πόλεως σε ακμή. Επί Ιουστινιανού (527 – 565 μ.Χ.) το Αίγιο γνώρισε παρακμή. Κατά το 805 την πόλη κατέλαβαν προσωρινά οι Σλάβοι και τη μετονόμασαν σε Βοστίτσα. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1205, ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης και ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος αποφάσισαν να κατακτήσουν την Πελοπόννησο (Μορέα). Έφθασαν στη Πάτρα και μετά κατέλαβαν τη Βοστίτσα. Ύστερα από την κατάκτηση του μεγαλύτερου μέρους της Πελοποννήσου, ο Γουλιέλμος ανακηρύχτηκε Πρίγκιπας της Αχαΐας. Μετά τον θάνατο του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου, η Πελοπόννησος χωρίστηκε σε 12 βαρωνίες. Μία από αυτές ήταν και η Βαρωνία της Βοστίτσας (στα μεσαιωνικά γαλλικά Vostice), με βαρώνο τον Ουγκό ντε Σαρπινύ, ο οποίος και έχτισε πύργο από υλικά της αρχαίας πόλης. Υπολείμματα των θεμελίων του μεσαιωνικού αυτού πύργου της Βοστίτσας σώζονται σήμερα στα υπόγεια του σπιτιού του Αθαν. Τσινούκα στο βράχο, στα Εισόδια. Το 1363 η βαρωνία της Βοστίτσας πωλείται στον Νέριο Ατσαγιόλι, το 1381 καταλαμβάνεται από τον Ναβαρρικό στρατό (Ναβαρρική εταιρεία) και το 1394 δίνεται προίκα από τον επανακάμψαντα Νέριο Ατσαγιόλι στον Κάρολο Τόκκο, Δούκα της Λευκάδας και της Κεφαλονιάς.
Βενετοκρατία - Τουρκοκρατία
Το 1420 το Αίγιο περιήλθε στους Δεσπότες του Μυστρά, Κωνσταντίνο και Θωμά Παλαιολόγο. Το 1458 καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Το 1463 περιήλθε στους Βενετούς (Α΄ Βενετοκρατία). Το 1470 ανακαταλήφθηκε από τους Τούρκους. Γύρω στο 1570 αναφέρεται στις επαναστατικές κινήσεις της εποχής εκείνης. Σ' όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας το Αίγιο και η περιοχή του παρουσιάζεται συχνά στο προσκήνιο της ιστορίας και ειδικά μάλιστα στην περίοδο που σημειώνονται οι συνωμοτικές κινήσεις και εξεγέρσεις στον ελληνικό χώρο, και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, πριν από τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) με επικεφαλής τον άρχοντα Νικόλαο Τσερνοτά και τον ηγούμενο της Μονής Ταξιαρχών, Ισαάκ.
Το 1685, όπως όλη η Πελοπόννησος, καταλήφθηκε και το Αίγιο πάλι από τους Βενετούς. Εκτός από τους άλλους νέους θεσμούς που εισήγαγαν οι Βενετοί στην περίοδο αυτή της Β΄ Βενετοκρατίας (1685-1715) στην Πελοπόννησο, σημαντική θέση κατέχει η νομοθετική σύσταση κοινοτήτων τοπικής αυτοδιοικήσεως στα κυριότερα αστικά κέντρα της και στη Βοστίτσα. Οι κοινότητες ιδρύθηκαν κατά το πρότυπο των βενετικών Επτανήσων και λειτουργούσαν, με κατά τόπους διαφορές, απαράλλαχτα όπως στην πόλη της Βενετίας και γενικά στη Βενετική Δημοκρατία. Η απόφαση του αρχιστράτηγου Αλεξάνδρου Μολίνι, που ενέκρινε την αίτηση των κατοίκων της Βοστίτσας για την ίδρυση της κοινότητας, έχει ως δικαιολογητικό τους παρακάτω δύο κυριότερους λόγους (φάκελος 105, του βιβλίου διαταγμάτων και αποφάσεων της γραμματείας του εκλαμπροτάτου και εξοχοτάτου αρχιστράτηγου Αλ. Μολίνι, από τα αρχεία της Βενετίας.) Ο πρώτος λόγος ήταν η εξαιρετικά ιδιαίτερη παραθαλάσσια θέση της Βοστίτσας, σε σχέση με την απέναντι Ναύπακτο και την περιοχή της, πράγμα που έκανε πολλούς κατοίκους της τότε Αθήνας αλλά κυρίως από τα Σάλωνα να έλθουν και να εγκατασταθούν στη Βοστίτσα. Έτσι η πόλη και η περιφέρειά της, κατά τις εκθέσεις των Βενετών Προνοητών, αποτελούσε τότε μία από τις σημαντικότερες περιοχές της Βενετικής Πελοποννήσου. Η πόλη πήρε καινούρια όψη, με οικονομική άνθιση και με κοινωνικό βίο υψηλού επιπέδου.
Ο δεύτερος λόγος ήταν ο διαχωρισμός της από την κοινότητα των Καλαβρύτων, στην οποία υπαγόταν ως τότε, ύστερα απ' τη συμμετοχή στο συμβούλιο της κοινότητας αυτής και οικογενειών από τη Βοστίτσα. Αυτοί που υπέγραψαν την αίτηση για την ίδρυση κοινότητας χωριστής για λογαριασμό των οικογενειών τους καθώς και άλλων ογδόντα οικογενειών από τη Βοστίτσα ήταν οι Κανέλλος Σεμινάκος (λεγόμενος Πρεκιανός), Γιαννάκης Γιάκουμος (λεγόμενος Αλμπατζέλης), Γιωργάκης Αγγελόπουλος και Πέτρος Μπόγδανος. Από το 1715 που καταλύθηκε η Β' Βενετοκρατία, το Αίγιο υποτάχθηκε με τη συνθήκη του Πασάροβιτς (1718), πάλι στους Τούρκους ως την απελευθέρωση και αποτέλεσε ξεχωριστή επαρχία (καζά), που τη διοικούσε ο βοεβόδας.
Στα Ορλωφικά (1769-1770), μετά από τους δισταγμούς των Πατρινών να κινηθούν, ο Μητροπολίτης της Πάτρας Παρθένιος συγκάλεσε στο Αίγιο σύσκεψη με τους τοπικούς παράγοντες Μελετόπουλο, Γκολφίνο Λόντο και Ιων. Πούλο και αποφασίστηκε η συμμετοχή στην επανάσταση. Καταρτίστηκε στρατιωτικό σώμα, που με την υποστήριξη του Μ. Σπηλαίου εξεστράτευσε κατά των Καλαβρύτων.
Επανάσταση του 1821
Στις 26-30 Ιανουαρίου του 1821, πριν το ξέσπασμα της επανάστασης, έγινε στο Αίγιο η πρώτη επίσημη σύσκεψη των κληρικών και των προεστών του Μοριά για την επανάσταση, η περιβόητη Συνέλευση της Βοστίτσας. Η σύσκεψη αυτή, με είδος προέδρου τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και εισηγητή τον Παπαφλέσσα, προβλημάτισε τους ταγούς του έθνους μπροστά στο τρομερό ερώτημα του ξεσηκωμού.
Πάντως παρά τους όποιους, μάλλον δικαιολογημένους δισταγμούς του Παλαιών Πατρών Γερμανού και ορισμένων Καλαβρυτινών προκρίτων, αναφορικά με την καταλληλότητα της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου για μία επανάσταση, οι πρόκριτοι του Αιγίου, Ανδρέας Σ. Λόντος, Δημήτριος Μελετόπουλος, Λέων Μεσσηνέζης, σύντομα ξεκίνησαν τις ετοιμασίες για τον αγώνα. Ο Ανδρέας Λόντος συγκρότησε το πρώτο μεγάλο στρατιωτικό σώμα της Πελοποννήσου (400 άνδρες από την Αιγιάλεια και την απέναντι Ρούμελη) το οποίο συντηρούσε με δικά του έξοδα. Μετά την κήρυξη της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 17 Μαρτίου 1821, όπου και βρισκόταν μαζί με τους προκρίτους των Καλαβρύτων και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, επιστρέφει στο Αίγιο.
Στους πρώτους μήνες της Επανάστασης το Αίγιο, αφού είχε εκκενωθεί, κάηκε δύο φορές από το πέρασμα Τούρκων και Αλβανών που είχαν έλθει προς βοήθεια της πολιορκούμενης Τρίπολης. Ο δεύτερος εμπρησμός έγινε μερικές ημέρες πριν την άλωση της Τρίπολης (23 Σεπτεμβρίου) και επακολούθησαν λεηλασίες και αρπαγές στην επαρχία γύρω από το Αίγιο
Μια μεγάλη ιστορική στιγμή και ταυτόχρονα μια ύψιστη δικαίωση απέναντι στην ιστορία αλλά και απέναντι στην πόλη και την ευρύτερη περιοχή στην οποία διαδραματίστηκε, είναι η υπογραφή 20/12/2017 και ώρα 11:30 του Προεδρικού Διατάγματος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο, με το οποίο καθιερώνεται με κάθε τιμή και με κάθε επισημότητα, η 26η Ιανουαρίου- ημέρα έναρξης της Μυστικής Συνέλευσης της Βοστίτσας- ως τοπική εθνική γιορτή και επίσημη αργία.
Αξιοθέατα - Μνημεία
thumb|right|260px|Το Ηρώο στον κήπο των Υψηλών Αλωνίων, έργο του γλύπτη [[Γεώργιος Δημητριάδης|Γ. Δημητριάδη του Αθηναίου, στη βάση του είναι χαραγμένο το επίγραμμα του Τυρταίου: Τεθνάμεναι γαρ καλόν ενί προμάχοισι πεσόντα άνδρ' αγαθόν περί η πατρίδι μαρνάμενον.]] Το Αίγιο είναι σήμερα η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό στο νομαρχιακό διαμέρισμα της Αχαΐας. Είναι κτισμένο παραθαλάσσια. Οι τομείς ειδικού ενδιαφέροντος των τουριστών είναι το παλαιό τμήμα της πόλης (με στοιχεία της χαρακτηριστικής αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ου αιώνα) και η παραλία από το σιδηροδρομικό σταθμό (που παρέχει ένα παράδειγμα της αρχιτεκτονικής σιδηροδρόμων των αρχών του 20ου αιώνα) ως την εκκλησία της Παναγίας της Τρυπητής, όπου διακρίνονται οι παλαιές σταφιδαποθήκες (όλες τώρα εσωτερικά μετασχηματισμένες σε πολυτελή καφέ) αλλά και του παλαιού εργοστασίου χαρτοποιίας (που παρέχει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής από την αρχή του προηγούμενου αιώνα). Τα ευρήματα από την αρχαιότητα δεν είναι πολλά και είναι μάλλον διάσπαρτα γύρω από την πόλη. Προς την περιοχή της Δεξαμενής οι ανασκαφές αποκάλυψαν δύο ορθογώνια κτήρια του 500 π.Χ. και 400 π.Χ. αντίστοιχα. Η ίδια ανασκαφή επιβεβαίωσε επίσης την ύπαρξη ενός νεκροταφείου των κλασσικών χρόνων βορειοδυτικά του ίδιου σημείου, ενώ στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων (την κεντρική πλατεία της πόλης) ανακαλύφθηκαν τάφοι από τη μυκηναϊκή εποχή. Προς τη θάλασσα δύο ακόμη νεκροταφεία (ένα ελληνιστικό και ένα ρωμαϊκό) ήρθαν επίσης στο φως. Τα σημαντικά αρχαία κτίσματα της πόλης, που αναφέρει λεπτομερειακά ο Παυσανίας, καταστράφηκαν από τους αλλεπάλληλους σεισμούς, αλλά και από τους Ρωμαίους και τους λοιπούς κατακτητές. Αρχαιολογικά ευρήματα από το Αίγιο και την Αιγιάλεια φυλάσσονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Στο Αίγιο εξαιτίας της ανθηρής οικονομικής κατάστασης, που οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο εμπόριο της περίφημης κορινθιακής σταφίδας, που παρήγαγε η περιοχή, οικοδομήθηκαν πολλά όμορφα νεοκλασικά κτήρια, δημόσια και ιδιωτικά και ναοί κατά το τέλος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου. Το μεγαλύτερο μέρος από τα αξιολογότερα οικοδομήματα αυτού του είδους διασώθηκε από τους καταστρεπτικούς σεισμούς και ιδίως απ' αυτόν της 15ης Ιουνίου του 1995. Κάποια ωστόσο κατεδαφίστηκαν στα τέλη του 1960 και στη δεκαετία του 1970, πριν προλάβουν να χαρακτηριστούν διατηρητέα.
Ιεροί Ναοί
Παναγία η Τρυπητή Η πολιούχος του Αιγίου. Βρίσκεται κτισμένη στην παραλία του Αιγίου σε απόκρημνο βράχο ύψους 30μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, μέσα σε Σπήλαιο (τρύπα). Όποιος επισκέπτεται για πρώτη φορά το προσκύνημα εντυπωσιάζεται από τη θέση του πάνω στο βράχο καθώς και από την ομορφιά του τοπίου. Μία κλίμακα με 150 σκαλοπάτια ενώνει το Ιερό Προσκύνημα με το δημόσιο δρόμο. Υπάρχει όμως και μία δεύτερη οδός από τον Κυπαρισσώνα. Μόλις ο επισκέπτης, πλησιάσει τα κράσπεδα του Ναού, παρατηρεί εντός του βράχου ένα μικρό σπήλαιο. Κατά την παράδοση εκεί ήταν το ασκητήριο του Καπετάνιου - Ναυαγού που βρήκε την εικόνα. Αν όμως ο θαυμασμός του προσκυνητή είναι μεγάλος από την ομορφιά του περιβάλλοντος χώρου, πολύ περισσότερο εντυπωσιάζεται όταν εισέρχεται στον Ιερό Ναό.
Στον πρόναο υπάρχει το Αγίασμα. Καλλιτεχνική μαρμάρινη κρήνη με σταυροειδές σχήμα. Από το στόμα τριών λαξευμένων Αγγέλων τρέχει συνέχεια το αγίασμα που χύνεται σε μαρμάρινη λεκάνη. Στην Κρήνη είναι χαραγμένη η γνωστή καρκινική επιγραφή (διαβάζεται και αντίστροφα) "ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ". Στη συνέχεια ο προσκυνητής ανέρχεται στον κυρίως Ναό. Δεξιά στο σπήλαιο υπάρχει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας.
Σύμφωνα με την παράδοση στα μέσα του 16ου αιώνα, δηλαδή περί το 1550, κάποιος ναυαγός του Κορινθιακού Κόλπου, διακρίνει - μέσα στη νύκτα - ένα φως, σημάδι πως βρίσκεται κοντά σε στεριά. Επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις για να φθάσει στο φως. Το πλησιάζει και διαπιστώνει με πολλή έκπληξη, πως βρίσκεται μπροστά σε μία εικόνα της Παναγίας. Την άλλη μέρα ο ναυαγός ειδοποίησε τις Αρχές της πόλης του Αιγίου. Κλήρος, λαός, άρχοντες ήλθαν, προσκύνησαν κάνοντας και Δοξολογία. Ο Ευρετής της εικόνας γίνεται ο πρώτος ασκητής. Στη συνέχεια αρχίζει η μέριμνα για ανοικοδόμηση Ναού. Με την πάροδο του χρόνου το πρώτο ασκηταριό εξελίσσεται σε Μονή. Ο Ναός πήρε τη σημερινή του μορφή τον 19ο αιώνα. Είναι νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, διώροφος και περιβάλλεται από περίτεχνους κήπους. Η μνημειακή, αναγεννησιακού τύπου, εξωτερική μαρμάρινη σκάλα, η οποία ενώνει τον παραλιακό δρόμο με τον Ναό, κατασκευάστηκε το έτος 1870 με σχέδιο του μηχανικού Άγγελου Κορυζή.
Στο εσωτερικό του κυρίως ναού υπάρχουν τοιχογραφίες του 19ου αιώνα, καθώς και ορισμένες πολύ μεταγενέστερες. Η οροφή είναι διακοσμημένη με γύψινα μπαρόκ θέματα. Δυστυχώς, όλα αυτά σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό φθαρμένα από την υγρασία, καλυμμένα από ένα παχύ στρώμα αιθάλης από τα κεριά και μαυρισμένα από κάποια πυρκαγιά του παρελθόντος, χωρίς να έχει γίνει καμία απολύτως προσπάθεια συντήρησης και αποκατάστασης. Συντήρηση έγινε μόνο στο ξύλινο επιχρωματισμένο τέμπλο του ναού το οποίο αποδείχτηκε ότι είναι το παλαιότερο σωζόμενο του Αιγίου και σε σειρά παλιών φορητών εικόνων.
Με Βασιλικό Διάταγμα της 8ης Μαΐου 1933 η εορτή της Παναγίας της Τρυπητής καθιερώνεται σαν επίσημη θρησκευτική εορτή του Αιγίου. Την Παρασκευή της Διακαινησίμου (Παρασκευή του Πάσχα) τελείται η λιτάνευση της Ι. Εικόνας με κάθε επισημότητα, συνοδεία φιλαρμονικών, στρατού και μαθητών και με μεγάλη κοσμοσυρροή. Τέλος με τον υπ' αριθ. 10/16-5-1970 κανονισμό της Ι. Συνόδου της Ελλάδος αναγνωρίζεται σαν "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ" και χαρακτηρίζεται Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. thumb|right|260px|Ο Μητροπολιτικός Ναός της Παναγίας Φανερωμένης, έργο του [[Ερνέστος Τσίλλερ|Ερνστ Τσίλλερ.]]
Μητροπολιτικός Ναός της Φανερωμένης Έργο του Ερνστ Τσίλλερ, είναι ο μεγαλύτερος και επιβλητικότερος ναός της πόλης. Θεμελιώθηκε γύρω στα 1898-1899 και εγκαινιάστηκε το 1914. Εντυπωσιακός είναι ο τεράστιος, αναγεννησιακού ρυθμού, θόλος του ναού. Διαθέτει τέμπλο αγιογραφημένο από τον Κωνσταντίνο Φανέλλη. Το τέμπλο αυτό, με τις ναζαρηνής τεχνοτροπίας εικόνες, προέρχεται από παλαιότερο ναό, που βρισκόταν στην ίδια θέση και κατέρρευσε στο σεισμό του 1861. Ο θόλος και η Πλατυτέρα έχουν αγιογραφηθεί από τον Σπυρίδωνα Παπανικολάου (1960). Ο παλαιότερος ναός είχε ανεγερθεί το 1366, υπό την αιγίδα του Μητροπολίτη Πατρών Παρθένιου. Στην ίδια περίπου θέση βρίσκονταν ναοί αφιερωμένοι στη Θεοτόκο ήδη από την Παλαιοχριστιανική εποχή.
Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου Σύμφωνα με το Βενετικό Κτηματολόγιο της Βοστίτσας, ήδη από το 1700, προϋπήρχε στο ίδιο σημείο ενοριακός ναός που έφερε το όνομα "Παναγία των Ξένων", ενώ με βάση τις ιστορικές πηγές στον ίδιο χώρο βρισκόταν αρχαίος ναός με άγαλμα της θεάς Ήρας και άλσος αφιερωμένο στη θεά, που συνόρευε με θέατρο. Ο σημερινός ναός κατασκευάστηκε για να αντικαταστήσει παλαιότερο ναό ο οποίος κατέρρευσε στο σεισμό του 1861. Ανηγέρθη εκ βάθρων γύρω στο 1894 σε σχέδια του Ερνστ Τσίλλερ και αποτελεί εξαιρετικό κράμα ρωμανικού, βυζαντινού και αναγεννησιακού ρυθμού. Πρόκειται για περίτεχνη πετροκεράμινη κατασκευή, ρυθμού σταυροειδούς με τρούλλο. Περιστοιχίζεται από πολλούς μυτερούς οβελίσκους και δύο ακόμη εντυπωσιακούς τρουλλίσκους οι οποίοι κοσμούν τα κωδωνοστάσια. Γενικά το κτήριο διαθέτει πολλά και σπάνιας ομορφιάς κεραμικά στολίδια, ιδίως στο επάνω μέρος (σε αετώματα, τρούλλους, οβελίσκους κ.λ.π.). Από το μεγάλο σεισμό της 15ης Ιουνίου 1995 παραμένει σχεδόν ετοιμόρροπος και γεμάτος σκαλωσιές. Από αρχιτεκτονικής πλευράς είναι σίγουρα ο πιο ενδιαφέρων ναός της πόλης και ένα από τα ωραιότερα δημιουργήματα του Τσίλλερ. Δυστυχώς σήμερα (2013) εξακολουθεί να παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης. Οι μελέτες αποκατάστασης δεν προχώρησαν στην πράξη λόγω έλλειψης χρηματοδότησης κι άλλων περιπλοκών. Στο εσωτερικό του διαθέτει καλλιτεχνικό μαρμάρινο τέμπλο (έργο του Πάριου γλύπτη Δημήτρη Περάκη) με δυτικότροπες εικόνες του Αθανάσιου Σταθακόπουλου. Η ενορία πια, λόγω της επικινδυνότητας του ναού, στεγάζεται εδώ και χρόνια σ' ένα παραπλήσιο υπόγειο.
Ταξιάρχες Είναι ρυθμού βασιλικής. Έχουν πλούσιο εσωτερικό νεοκλασικό διάκοσμο και αξιόλογες, ναζαρηνής τεχνοτροπίας, εικόνες του 19ου αιώνα στο τέμπλο και την οροφή, φιλοτεχνημένες από τον Κωνσταντίνο Φανέλλη. Είναι κτίσμα του 1712 και η δεύτερη σε μέγεθος ενορία της πόλης. Ο ναός πήρε τη σημερινή μορφή του γύρω στο 1840. μικρογραφία|Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέα Άγιος Ανδρέας Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ανδρέου βρίσκεται Β.Δ. απ’ το κέντρο του Αιγίου ( παράπλευρα στην παλαιά αγορά) και φαίνεται να προϋπήρχε του 1700 όπως αποδεικνύεται από το Βενετικό χάρτη της εποχής. Ο Ιερός Ναός ήταν μετόχι της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών με το ομώνυμο προς αυτή όνομα, όπου είναι καταγραμμένο στον κώδικα της Ιεράς Μονής στις σελίδες 27 και 86 με ημερομηνία 28 Απριλίου και 3 Μαΐου του 1834. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ο μικρός τότε Ιερός Ναός, είχε μετατραπεί σε τζαμί, αργότερα ανακτήθηκε και ξανακτίστηκε εκ βάθρων διά συνδρομής των αρχόντων Ηλία Βάβαλη, Παναγή Παπαβασιλείου και Κωνσταντίνου Ν. Καρβέλα. Ο σημερινός Ιερός Ναός, σύμφωνα με την παράδοση, είναι έργο του Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλλερ, αλλά ενδέχεται να είναι και έργο του Έλληνα αρχιτέκτονα Θεόδωρου Διαμαντόπουλου. Ως προς το έτος της ανέγερσης του ναού οι απόψεις είναι διφορούμενες. Ο ιστορικός της πόλεως του Αιγίου, Αρίστος Σταυρόπουλος, αναφέρει πως ο ναός ξανακτίστηκε εξ ολοκλήρου κατά το έτος 1888, ενώ άλλοι υποστηρίζουν πως κτίστηκε το 1893. Ορθότερη φαίνεται να είναι η δεύτερη άποψη.
Ο ρυθμός του Ιερού Ναού είναι βασιλική σταυρική ή σταυρόσχημη, πετρόκτιστη με κεραμοπλαστική διακόσμηση στα αετώματα (οδοντωτές ταινίες) αλλά και στους τοίχους σχηματίζοντας ποικίλα σχέδια. Τα περίτεχνα κωδωνοστάσια του φέρουν κεραμικά θωράκια διάτρητα σε σχήμα κύκλου με εγκάρσιους σταυρούς. Στα μαρμάρινα θυρώματα του ναού αναφέρονται τα ονόματα δύο ευεργετών του, του Ηλία Βάβαλη με χρονολογία 1898 (Νοτίως του Ναού) και του Κωνσταντίνου Ν. Καρβέλα με χρονολογία 1893 (Βορείως του Ναού).
Οι εικόνες του τέμπλου έχουν φιλοτεχνηθεί από γνωστούς αγιογράφους όπως: τον Κωνσταντίνο Φανέλλη, από μοναχούς της Σκήτης της Αγίας Άννης του Αγίου Όρους αλλά και από τον Αθανάσιο Σταθακόπουλο, ενώ ο Παντοκράτορας Ιησούς Χριστός φιλοτεχνήθηκε δια χειρός του Δημητρίου Κ. Φανέλλη. Τα νεώτερα χρόνια εικόνες έχουν φιλοτεχνήσει διάφοροι αγιογράφοι όπως ο Ανδρέας Δάλλας, Ν. Ανδρεάδης, κ.α. Εντυπωσιακή είναι η νεοκλασική οροφή του ναού. Στην πλειοψηφία τους οι αγιογραφίες είναι ναζαρηνής τεχνοτροπίας. Ο Ιερός Ναός έχει την τιμή να κατέχει τα πανσεβάσμια Λείψανα των αγίων Θεοδώρου του Τήρωνος, και Θεοδώρου του Στρατηλάτου, μικρό τεμάχιο ενός εκ των 14.000 χιλιάδων νηπίων των υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, του αγίου Νεκταρίου επισκόπου Πενταπόλεως του θαυματουργού, του αγίου Ιερομάρτυρος Βλασίου, του αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους και του αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων.
Διατελέσαντες ιερομόναχοι ως μετόχι της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών:
Διατελέσαντες ιερείς ως ενορία Αγίου Ανδρέου:
Άγιος Γεώργιος (Τέμενη) Διαθέτει στο εσωτερικό του εντυπωσιακό νεοκλασικό διάκοσμο και ναζαρηνής τεχνοτροπίας εικόνες του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου.
Αγία Τριάς Μικρός λιθόκτιστος ναός στην αγορά της πόλης, καθαρά βυζαντινού ρυθμού σε σχέδια του Αναστασίου Ορλάνδου. Έργο των μέσων του 20ου αιώνα. Από αρχιτεκτονικής απόψεως, στο σύνολό του, είναι ο καλύτερος από τους νεώτερους ναούς της πόλης.
Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας Σπουδαία θεωρείται η Μονή Ταξιαρχών κοντά στα Μελίσσια Αιγίου, στους πρόποδες του όρους Κλωκός (υψόμετρο 1780 μ.) (15 χιλιόμετρα από το Αίγιο). Ιδρυτής της Μονής είναι ο Όσιος Λεόντιος που ασκήτευσε σε απόκρημνο βράχο του Κλωκού. Η σκήτη βρίσκεται στο αρχικό μοναστήρι, το "Παλαιομονάστηρο" όπου έχουν διασωθεί ελάχιστες φθαρμένες τοιχογραφίες του 16ου αι. Η Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών (ή Αρχαγγέλων όπως λεγόταν αρχικά) χτίστηκε πιθανότατα μεταξύ του 1430 και 1460 από τους δεσπότες της Πελοποννήσου Θωμά και Δημήτριο Παλαιολόγο. Το σημερινό μοναστήρι βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τα ερείπια του παλαιού και είναι κτίσμα του 1775. Σημαντική υπήρξε η προσφορά του στους αγώνες του 1821. Λειτούργησε εκεί Γυμνάσιο (1880-1926) και Γυμνάσιο-Οικοτροφείο (1943-1970) για τα φτωχόπαιδα της υπαίθρου. Η ιστορική αυτή μονή, παρά τις κατά καιρούς καταστροφές, διαθέτει πολλά κειμήλια. Γνωστή είναι και για την παραγωγή γλυκού τριαντάφυλλου (Ροδοζάχαρη). Η μονή κινδύνευσε να γίνει στάχτη στη μεγάλη πυρκαγιά του Ιουλίου του 2007 που κατέκαυσε μέρος της ορεινής Αιγιάλειας.
Μονή Πεπελενίτσης Απέναντι από τους Ταξιάρχες βρισκόταν η γυναικεία Ιερά Μονή Πεπελενίτσης. Η ιστορία της ταυτίζεται με αυτήν της μονής Ταξιαρχών. Ανάγεται στον 15ο αιώνα και η ετυμολογία του ονόματός της παραμένει αβέβαιη. Το μοναστήρι, που βρισκόταν σε δύσβατη περιοχή, καταστράφηκε στις μεγάλες πυρκαγιές του Ιουλίου του 2007. Γλύτωσε ωστόσο το αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου καθολικό της.
Ναός του Αγίου Νικολάου Κοντά στον ποταμό Σελινούντα και απέναντι από τη Μονή Ταξιαρχών (7 χλμ.), σε υψόμετρο 432 μέτρων, βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου. Η πρώτη οικοδομική φάση του ανάγεται στη μεσοβυζαντινή περίοδο, τον 10ο μ.Χ. αιώνα. Το μνημείο δυστυχώς είναι ελάχιστα γνωστό.
Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης και Θεοπρομήτορος Άννης Αιγίου
Η κατασκευή του ναού άρχισε το 1953 για να εξυπηρετήσει τον προσφυγικό οικισμό Τεμένης, ο οποίος μέχρι τότε δεν διέθετε εκκλησία μέχρι το 1933, ενώ στη συνέχεια εξυπηρετούταν από ένα προσωρινό ναό. Ο ναός εγκαινιάστηκε τις 25 Νοεμβρίου 1962. Λόγω της αύξησης του πληθυσμού της ενορίας, ο ναός επεκτάθηκε την περίοδο 1979-1984, και έκτοτε άρχισε η αγιογράφηση του εσωτερικού του ναού.
Σημαντικά διατηρητέα κτήρια
thumb|Αρχοντικό Γεωργίου Σ. Μεσσηνέζη.
και πολλά άλλα ιδιωτικά κυρίως κτήρια που ο αριθμός τους υπερβαίνει τα 50, στις οδούς Εισοδίων, Αγίου Ανδρέου, Ανδρέου Λόντου, Δεσποτοπουλων, γύρω από την κεντρική πλατεία και αλλού.
Πληθυσμός
thumb|260px|Ο πρώην [[Δήμος Αιγίου (πλέον δημοτική ενότητα του Δήμου Αιγιαλείας).]] Σύμφωνα με την απογραφή του 2011:
Χορευτικός όμιλος Αιγίου (1978)
Χορευτικός όμιλος Αιγίου
Χορευτικό Εργαστήρι Αιγίου (2002)
Ιδρύθηκε το 2002 από ανθρώπους που ασχολούνται με το λαϊκό πολιτισμό και ειδικά τον παραδοσιακό χορό. Συμμετέχει σε συναντήσεις και φεστιβάλ χορού ενώ έχει συνεργαστεί με πολλές σημαντικές ορχήστρες (Χάλκινα της Γουμένισσας,Μουσικό εργαστήρι Αιγίου) καθώς και με σπουδαίους καλλιτέχνες( Δ. Σαμίου, Χ. Αηδονίδη, Σ. Σιάτρα, Μ.Κωχ, Χρ.Τσιαμούλη κ.α.).
Φιλαρμονική Αιγίου «Ευτέρπη» (1892)
Την περίοδο 1940-1944 η Φιλαρμονική βρισκόταν σε αδράνεια. Σημερινός μαέστρος της είναι ο κ. Λεωνίδας Χαραλαμπόπουλος. Η Φιλαρμονική διαθέτει ιδιόκτητο μέγαρο-θέατρο (Στέγη των Γραμμάτων και των Τεχνών) στο κέντρο της πόλης, που ανηγέρθη με ενέργειες του τέως δημάρχου Αιγίου Γεωργίου Παναγόπουλου.
Χορωδία Αιγίου (1933)
Μεταπολεμικά η χορωδία διαλύθηκε, μέχρι που ανέλαβαν να την ανασυγκροτήσουν αρχικά η Ε.Φ.Α και στη συνέχεια η Φιλαρμονική. Τα τελευταία τριάντα χρόνια λειτούργησε σαν αυτόνομος μουσικός φορέας. Έχει μεγάλη δραστηριότητα σε Ελλάδα και εξωτερικό όπως: Βουλγαρία, Σερβία, Ουγγαρία, Ιταλία, Βέλγιο, Ισπανία, Γαλλία. Το 1993, σταλμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού, εκπροσώπησε την Ελλάδα στις εορταστικές εκδηλώσεις των κρατών-μελών της τότε Ε.Ο.Κ. «Χριστούγεννα στην καρδιά της Ευρώπης» που πραγματοποιήθηκαν στις Βρυξέλλες. Έχει δώσει πολλές παραστάσεις από κοινού με σολίστες από την Εθνική Λυρική Σκηνή, ενώ διαθέτει και θεατρικό λυρικό τμήμα. Περιστασιακά ψάλλει και σε εκκλησίες του Αιγίου.
Τα τελευταία χρόνια έχει ανεβάσει με επιτυχία στην πόλη του Αιγίου, συνεργαζόμενη με τη Φιλαρμονική Αιγίου και σολίστες της Ε.Λ.Σ. τις οπερέτες "Ο Βαφτιστικός" του Θ. Σακελλαρίδη και "Απάχηδες των Αθηνών" του Ν. Χατζηαποστόλου. Μαέστρος της Χορωδίας σήμερα είναι ο κ. Λεωνίδας Χαραλαμπόπουλος, ο οποίος διαδέχθηκε τον Νώντα Φαραζουλή (1927-2006).
Σύλλογος «Ο Άγιος Γεράσιμος» (1955)
Ο Σύλλογος Κεφαλλήνων & Ιθακησίων Αιγιαλείας & Καλαβρύτων «Ο Αγιος Γεράσιμος», είναι ένας ιστορικός σύλλογος και ιδρύθηκε στο Αίγιο το 1955 και έχει πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα. Γίνεται από πλευράς του, μία συστηματική προσπάθεια διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς των Επτανήσων και της πατρίδας μας γενικότερα και γι’ αυτό έχει δημιουργήσει: Στόχος της βιβλιοθήκης είναι η διάδοση του βιβλίου και προσπάθειά της, η δια βίου εκπαίδευση. Υπάρχει χώρος εξοπλισμένος με Αναγνωστήριο και ήδη έχει δημιουργηθεί ξεχωριστή οργανωμένη αίθουσα διαλέξεων-εκδηλώσεων. Επιδίωξη της Ιόνιου Βιβλιοθήκης είναι η συνεργασία με άλλες βιβλιοθήκες, Δήμους, Ιδρύματα, φορείς, το Εθνικό Κέντρο βιβλίου, πανεπιστημιακές κοινότητες. Η ΙΟΝΙΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ στα πλαίσια της σωστής και υπεύθυνης ενημέρωσης αλλά και ευαισθητοποίησης σε θέματα ψυχικής υγείας και όχι μόνο, οργανώνει σειρά Επιστημονικών Διαλέξεων σε συνεργασία με εξειδικευμένους επιστήμονες. Η βιβλιοθήκη δέχεται δωρεές από ιδιώτες και φορείς. Γίνεται αναβίωση εθίμων από το Σύλλογο, όπως «περατζάδα» στους δρόμους του Αιγίου, το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων & της Πρωτοχρονιάς με παραδοσιακά κάλαντα και χριστουγεννιάτικα τραγούδια, καθώς επίσης και καντάδες από κανταδόρους των μουσικών τμημάτων είτε σε άμαξες είτε πεζοί στους δρόμους του Αιγίου και της ευρύτερης περιοχής.
Ο Σύλλογος έχει οργανώσει και οργανώνει πολλές επιτυχημένες επιστημονικές ημερίδες με θέματα που αφορούν την υγεία, τους σεισμούς της Κεφαλλονιάς και του Αιγίου κλπ.
Έχει φιλοξενήσει πολλούς μουσικούς συνθέτες όπως τον Γιάννη Σπανό, τον Μίμη Πλέσσα και μουσικά σχήματα όπως την 70μελή Μικτή Χορωδία και Μαντολινάτα του Συλλόγου Φαρακλάδων «Η Εύγερος» Κεφαλονιάς, την 50μελή ορχήστρα εγχόρδων και χορωδία του μουσικού σχήματος «Abrasevic» από τη Σερβία, τη Χορωδία Αργοστολίου κλπ.
Ο Σύλλογος οργανώνει πολλές εκδρομές ψυχαγωγικές-εκπαιδευτικές. Έχει συνεργαστεί και συνεργάζεται με πολλούς Πολιτιστικούς Συλλόγους και φορείς της ευρύτερης περιοχής, προσφέροντας συλλογικά στην πολιτιστική ανάπτυξη της Αιγιάλειας. Διαθέτει οργανωμένη αίθουσα διαλέξεων, εκδηλώσεων & συναυλιών με ηχητικό και οπτικοακουστικό εξοπλισμό. Ο Σύλλογος έχει γραφεία στην καρδιά του Αιγίου.
Αθλητισμός
Η σημαντικότερη αθλητική-ποδοσφαιρική ομάδα του Αιγίου καθώς και της ευρύτερης περιοχής είναι ο «Παναιγιάλειος Γυμναστικός Σύλλογος».
Η «Αθλητική Ένωση Αιγίου» εδρεύει στη προσφυγική συνοικία της πόλης, τον Συνοικισμό και ιδρύθηκε από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας το 1931. Το αρχικό της όνομα ήταν Α.Ε.Κ. Αιγίου, όμως στην πορεία του χρόνου αυτό άλλαξε και η ομάδα είναι πιο γνωστή με τη σημερινή της ονομασία. Η Α.Ε. Αιγίου ιδρύθηκε τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυση του Παναιγιάλειου και αποτέλεσε το καμάρι των προσφύγων της περιοχής. Ο δικέφαλος αετός ως έμβλημα της ομάδας μαζί με το γεγονός ότι η ομάδα φοράει κιτρινόμαυρα, δείχνει ότι οι ιδρυτές της εμπνεύστηκαν την ομάδα από την Α.Ε.Κ. Με ιδιαίτερη παρουσία στα αθλητικά πράγματα του Αιγίου αλλά και της Αχαΐας η Α.Ε. Αιγίου αποτέλεσε μια μεγάλη δύναμη του Αιγιώτικου ποδοσφαίρου. Τις δεκαετίες του 1950 και 1960 ιδιαιτέρως και αγωνιζόμενη στο περιφερειακό πρωτάθλημα της Δυτικής Ελλάδας, η Α.Ε. Αιγίου κόντραρε μεγάλες δυνάμεις της εποχής όπως ο Παναιγιάλειος και ο Παναιτωλικός αλλά και ιστορικές ομάδες όπως ο Πανηλειακός, η Α.Ε. Μεσολογγίου και άλλες. Μετέπειτα αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στην πρώτη και δεύτερη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας. Δυστυχώς από την περίοδο 2016/17 η ομάδα έμεινε ανενεργή καθώς δεν δήλωσε συμμετοχή στα πρωταθλήματα. Όμως μετά από προσπάθειες παλιών ποδοσφαιριστών της, η Α.Ε. Αιγίου δήλωσε και πάλι συμμετοχή στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αχαΐας για την αγωνιστική περίοδο 2019/20.
Ο «Αθλητικός Όμιλος Αιγιέας Αιγίου» ιδρύθηκε το 1980 στο Αίγιο. Για έδρα χρησιμοποιούσε το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου το οποίο τότε ήταν ακόμα ξερό. Συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας. Το 1981 ξεκινά στην Γ΄κατηγορία και την επόμενη χρονιά ανεβαίνει στη Β΄ αλλά δεν καταφέρνει να παραμείνει. Το 1984 ανεβαίνει ξανά στη Β΄ και το 1985 χάνει την άνοδο στην Α΄ σε αγώνα μπαράζ. Παίζει συνεχώς στη Β΄ μέχρι το 1990 που κερδίζει την άνοδο στην Α΄ κατηγορία ενώ την ίδια χρονιά φτάνει και στον τελικό του κυπέλλου όπου ηττάται από το Πάτραι με 3-2. Την ίδια χρονιά (1990) η ομάδα μένει χωρίς γήπεδο αφού το Εθνικό Στάδιο Αιγίου που αγωνιζόταν κλείνει για να τοποθετηθεί χλοοτάπητα. Οι παράγοντες της ομάδος ζήτησαν τότε το κοντινό γήπεδο των Βαλιμίτικων και εκεί έπειτα από σύντομες διαβουλεύσεις αποφασίστηκε η συγχώνευση με τον τοπικό Άρη Βαλιμίτικων. Η ομάδα απέκτησε νέα ονομασία Αιγιέας-Άρης και έδρα το Αίγιο και γήπεδο αυτό των Βαλιμίτικων.
Ο «Ολυμπιακός Αιγίου» ανήκει στη δύναμη της ΕΠΣ Αχαΐας με αρ. μητρώου ΕΠΟ 1897. Ως χρώματά του έχει το κόκκινο-άσπρο και η έδρα του είναι στο γήπεδο Μελισσίων. Ιδρύθηκε το 1972. Το 1990 και μέχρι το 1993 δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα. Επανεργοποιήθηκε το 1994 και διαλύθηκε οριστικά στη δεκαετία του '90.
Ο «Αθλητικός Σύλλογος Στράτων Αιγίου» ιδρύθηκε το 1998 και είναι αναγνωρισμένος από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού. Με μεγάλη εμπειρία σε προπονητική, έχει αναδείξει αθλητές με διακρίσεις σε παγκόσμιους, μεσογειακούς και πανελλήνιους αγώνες. Διδάσκονται taekwondo, kick boxing καθώς και grappling-M.M.A. Εδρεύει στην οδό Αγίου Ανδρέου 13. Ο «Γυμναστικός Σύλλογος Θύελλα Αιγίου» ιδρύθηκε το 2003 και ανήκει στη δύναμη της ΕΠΣ Αχαΐας. Χρώματα έχει το κόκκινο άσπρο. Συμμετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα προπαίδων και Τζούνιορς ενώ την περίοδο 2005-2006 συμμετείχε στην Γ΄ κατηγορία και κατέλαβε την 1η θέση στον 4ο όμιλο κερδίζοντας την ανοδό της στη Β΄ κατηγορία. Το γήπεδο "Νικολάου Πλαστήρα Αιγίου" είναι η επίσημη έδρα της. Η ομάδα στηρίζεται στις μεγάλες υποδομές της και επιπλέον το δυναμικό της στηρίζεται στα νέα παιδιά των ακαδημιών της και για αυτό ο τοπικός τύπος αναφέρεται σε μια νέα ανερχόμενη δύναμη της πόλης του Αιγίου.
Ο «Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Κεραυνός Αιγίου» είναι ο σημαντικότερος σύλλογος καλαθοσφαίρισης στην πόλη του Αιγίου αλλά και σε ολόκληρη την Αιγιάλεια. Με χρώματα το μπλέ και το κίτρινο, ανήκει στη δύναμη της Ε.Σ.Κ.Α.Η και έχει μια συνεπή παρουσία από το 1989 στις Εθνικές κατηγορίες. Τη σεζόν 2008-09 αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική κατηγορία ενώ τη σεζόν 2014-15 επέστρεψε μετά από διάλειμμα ενός χρόνου στην Α1 Ε.Σ.Κ.Α.Η στην Γ' Εθνική Κατηγορία.
Άλλοι σύλλογοι καλαθοσφαίρισης στην πόλη είναι ο «''Ήφαιστος/Αχιλλέας Σ.Φ. Αιγιάλειας», η «Εστία Φιλοπροοδευτική Αθλητική Αιγίου», και ο «Ολυμπιακός Αιγίου''».
Ο «Αθλητικός Σύλλογος Αιγίου Αθηνόδωρος ο Αιγιεύς» ιδρύθηκε το έτος 2005 από μία «παρέα» βετεράνων αθλητών και μαραθωνοδρόμων, οι οποίοι - όντας οι ίδιοι δρομείς λαϊκού αθλητισμού - οραματίστηκαν την αναγέννηση του αιγιώτικου κλασικού αθλητισμού, ο οποίος την τελευταία εικοσαετία πριν την ίδρυση του Συλλόγου, είχε σχεδόν ολοκληρωτικά ατονήσει.
Σιδηρόδρομος
Στις 22 Ιουνίου 2020 αποκαταστάθηκε η σιδηροδρομική σύνδεση του Αιγίου με την Αθήνα, που είχε διακοπεί το 2011, μέσω της νέας και κανονικού εύρους γραμμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου  Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αχαΐας Κατηγορία:Κοινό των Αχαιών Κατηγορία:Βαρωνία της Βοστίτσας
Bowser
Ο Bowser (クッパ Χέπμπορν: Kuppa, "Koopa") είναι φανταστικός χαρακτήρας και ο κύριος ανταγωνιστής του franchise Mario. Χαρακτηρίζεται ως ο ηγέτης και πιθανόν ο πιο ισχυρός της φυλής Koopa. Είναι ο κύριος ανταγωνιστής του Mario από τη πρώτη εμφάνισή του, στο παιχνίδι Super Mario Bros..
Στην Ιαπωνία, ο χαρακτήρας αναφέρεται ως Daimaō (大魔王 Χέπμπορν: Great Demon King), ενώ στις ΗΠΑ αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως "Bowser, King of the Koopa" και "The sorcerer king" στο εγχειρίδιο οδηγιών.
Οι απώτεροι στόχοι του είναι να απαγάγει την Princess Peach, να νικήσει τον Mario και να κατακτήσει το φανταστικό Βασίλειο των Μανιταριών (Mushroom Kingdom). Από το ντεμπούτο του, έχει εμφανιστεί σχεδόν σε κάθε βιντεοπαιχνίδι της σειράς Mario, και συνήθως λειτουργεί ως ο κύριος ανταγωνιστής. Έχει χαρακτηριστεί ως "ο πιο επιτυχημένος χαρακτήρας βιντεοπαιχνιδιών". Εκτός από τις συνήθεις εμφανίσεις σε κινούμενα σχεδία και βιντεοπαιχνίδια, ο ίδιος εμφανίζεται επίσης και στη ταινία Super Mario Bros. όπου απεικονίζεται από τον Dennis Hopper.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτήρες του Mario
300
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 300 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 300 (CCC ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1053 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 300 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλέξανδρος Τυρναβίτης
Ο Τυρναβίτης έγραψε, σε αντίρρηση συγγραφής του θεολόγου Αλοϋσίου Ανδρούτζη από την Κύπρο, έργο από 150 φύλλα, που σώζεται ανέκδοτο στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας, με τον τίτλο «Του σοφωτάτου διδασκάλου κυρίου Αλεξάνδρου του εκ Τυρνάβου Λαρίσης, γυμνασιάρχου του εν Δακία ελληνομουσείου αντίρρησις, προς Αλοϋσιον Ανδρούτζην, Κύπριον λατινόφρονα, περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος».
Πηγές
Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Ιστορικό Συγκρότημα Αγορών του Ταμπρίζ
Το Ιστορικό Συγκρότημα Αγορών του Ταμπρίζ (περσ. بازار تبریز) είναι μία από τις παλαιότερες αγορές της Μέσης Ανατολής ενώ συγκαταλέγεται επίσης στις μεγαλύτερες αγορές του κόσμου. Βρίσκεται στην πόλη Ταμπρίζ του Ιράν. Από το 2010 αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το συγκρότημα αποτελείται από πολλές μικρότερες αγορές, όπως κοσμημάτων (Αμίρ), χαλιών (Μοζαφαριέ), υποδημάτων κ.ά. Η πόλη του Ταμπρίζ υπήρξε από το 13ο αιώνα σημαντικό εμπορικό κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ιράν
Χαν Σόλο
Ο Χαν Σόλο είναι φανταστικός χαρακτήρας της κινηματογραφικής σειράς Ο Πόλεμος των Άστρων, τον οποίο υποδύεται ο Χάρισον Φορντ. Στην αρχική τριλογία, ο Χαν και ο συγκυβερνήτης του, ο Τσουμπάκα, συγχρωτίζονται με την Επαναστατική Συμμαχία η οποία αντιμαχόταν την Γαλαξιακή Αυτοκρατορία. Στην πορεία, ο Χαν γίνεται σπουδαία μορφή του αγώνα. Ο δημιουργός, Τζoρτζ Λούκας, περιέγραψε τον χαρακτήρα ως: "Έναν μοναχικό τύπο ο οποίος αντιλαμβάνεται την σημασία του ανήκειν σε μια ομάδα και του βοηθείν για το κοινό καλό".
Αρχική τριλογία
Ο Χαν Σόλο εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ταινία Ο Πόλεμος των Άστρων (1977), όπου χρωστά στον Τζάμπα Χατ μετά την απώλεια ενός πολύτιμου φορτίου.
Στον πλανήτη Τατουίν, ο Σόλο δέχεται ένα ναύλο για να μεταφέρει τον Λουκ Σκάιγουωκερ, τον Μπεν Κενόμπι, τον C-3PO και τον R2-D2 στον πλανήτη Άλντερααν με το διαστημόπλοιό του, το Μιλένιουμ Φάλκον για ένα μεγάλο ποσό, που θα τον βοηθήσει να ξεχρεώσει. Αλλά όταν το πλήρωμα και οι επιβάτες φτάνουν στις συντεταγμένες του πλανήτη, διαπιστώνουν πως ο Άλντερααν έχει καταστραφεί από το Άστρο του Θανάτου. Το Φάλκoν αιχμαλωτίζεται και κρατείται μέσα στον σταθμό μάχης, αλλά ο Χαν, ο Τσουμπάκα και οι επιβάτες τους διαφεύγουν τη σύλληψη, κρυμμένοι μέσα στους θαλάμους του πλοίου που χρησιμοποιούνται για το λαθρεμπόριο. Ενώ προσπαθούν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν, ανακαλύπτουν πως η Πριγκίπισσα Λέια Οργκάνα είναι φυλακισμένη μέσα στον σταθμό. Δελεασμένος από την προοπτική μιας μεγάλης αμοιβής, ο Σόλο και ο Τσουμπάκα βοηθούν τον Σκάιγουωκερ να σώσει την πριγκίπισσα και να ξεφύγουν από το Άστρο του Θανάτου.
Αφότου παραδίδει τον Λουκ, την Λέια και τα ανδροειδή στην Επαναστατική Συμμαχία, ο Σόλο και ο Γούκι συγκυβερνήτης του πληρώνονται για τις υπηρεσίες τους. Όμως στο Μιλένιουμ Φάλκον έχει τοποθετηθεί πομπός, με αποτέλεσμα η Αυτοκρατορία ν' ανακαλύψει την βάση των Επαναστατών. Οι επαναστάτες σχεδιάζουν να επιτεθούν τον διαστημικό σταθμό και να εκμεταλλευτούν μια αδυναμία στις άμυνες του. Ο Σόλο αρχικά δεν θέλει να αναμειχθεί στην επίθεση επειδή την θεωρεί αυτοκτονική και θέλει να πληρώσει τα χρέη του. Φεύγει με την αμοιβή του την ώρα που οι επαναστάτες επιτίθενται στο Άστρο του Θανάτου. Όμως, ο Σόλο αλλάζει γνώμη και επιστρέφει για να σώσει την ζωή του Λουκ την κρισιμότερη στιγμή της μάχης, επιτρέποντας στον Σκάιγουωκερ να καταστρέψει το Άστρο του Θανάτου. Για τις ηρωικές του πράξεις, του απονέμεται το μετάλλιο της τιμής.
Στο Επεισόδιο V: Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται (1980), Ο Χαν Σόλο συνεχίζει να βοηθά τους επαναστάτες εναντίον της Αυτοκρατορίας.
Ο Χαν ξαναρισκάρει τον ζωή του για να σώσει τον τραυματισμένο Λουκ, μπαίνοντας σε μια χιονοθύελλα στον παγωμένο πλανήτη Χοθ. Όταν η Αυτοκρατορία επιτίθεται στην βάση των επαναστατών, ο Σόλο μεταφέρει τον Τσουμπάκα, την Λέια Οργκάνα και τον C-3PO στην Συννεφούπολη όπου ο παλιός του φίλος Λάντο Καλρίσιαν (ο διοικητής της Συννεφούπολης) εμπορεύεται λαθραία από την Αυτοκρατορία. Όταν ο κυνηγός επικηρυγμένων Μπόμπα Φεττ εντοπίζει το Φάλκον στην Συννεφούπολη, ο Νταρθ Βέιντερ αναγκάζει τον Καλρίσιαν να τον βοηθήσει να αιχμαλωτίσει τον Σόλο. Ο Χαν κλείνεται μέσα σε ανθρακίτη για να αποσταλεί στον Τζάμπα Χατ. Ο Λάντο κατορθώνει να απελευθερώσει τους υπόλοιπους αιχμάλωτους του Βέιντερ, αλλά οι προσπάθεια τους να σώσουν τον Χαν αποτυγχάνει και ο Φεττ ξεφεύγει με το παγωμένο σώμα του Σόλο.
Στην ταινία Η Επιστροφή των Τζεντάι (1983), ο Χαν Σόλο βρίσκεται ακόμα σε χειμερία νάρκη ώσπου η Λέια, ο Λουκ, ο Τσουμπάκα και ο Λάντο διεισδύουν στο παλάτι του Τζάμπα Χατ και τον απελευθερώνουν, αλλά αιχμαλωτίζονται από τον Τζάμπα πριν να προλάβουν να ξεφύγουν. Όταν ο Τζάμπα διατάζει να εκτελεστούν, ο Σόλο βοηθά τον Λουκ, την Λέια, τον Λάντο και τον Τσουμπάκα να σκοτώσουν τον Μπόμπα Φεττ, τον Τζάμπα και τους μπράβους του.
Ξαναβρίσκοντας τους επαναστάτες, ο Σόλο προάγεται σε στρατηγό. Μαζί με την Λέια και τον Τσουμπάκα πηγαίνει στο δασωμένο φεγγάρι του Έντορ και ηγείται μιας ομάδας που έχει αποστολή την απενεργοποίηση της ενεργειακής ασπίδας που προστατεύει το δεύτερο Άστρο του Θανάτου. Τους βοηθούν τα γηγενή πλάσματα του δορυφόρου, τα Ίγουοκς. Απενεργοποιούν την ασπίδα, με αποτέλεσμα οι Επαναστάτες να μπορέσουν ν' ανατινάξουν και το δεύτερο Άστρο του Θανάτου. Ο Σόλο, βλέποντας την έγνοια της Λέια για τον Λουκ προσφέρεται να παραμερίσει. Όμως, η Λέια αποκαλύπτει στον έκπληκτο Χαν πως ο Λουκ είναι ο αδελφός της.
Sequel τριλογία
Στο Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει, ο Χαν Σόλο εμφανίζεται στο μέσο της ταινίας όταν, μαζί με τον Τσουμπάκα επανακτούν το Μιλένιουμ Φάλκον, το οποίο του είχε κλαπεί πριν από χρόνια, για να καταλήξει στα χέρια της Ρέι και του Φιν. Μαθαίνουμε πως ο Χαν και η Λέια έκαναν ένα γιο, τον Μπεν Σόλο, ο οποίος έγινε μαθητής του θείου του, Λουκ, αλλά στράφηκε στην σκοτεινή πλευρά και βοήθησε στη δημιουργία του Πρώτου Τάγματος, παίρνοντας το όνομα Κάιλο Ρεν. Το γεγονός αυτό οδήγησε τον Σόλο να εγκαταλείψει την Λέια και να γυρίσει πίσω στην παρανομία, "το μόνο πράγμα στο οποίο ήταν ποτέ καλός", για να ξεπεράσει την "απώλεια" του γιου του. Σ' εκείνη την εποχή, μάζεψε ένα μεγάλο χρέος από πολλούς δανειστές και του έκλεψαν το Μιλένιουμ Φάλκον. Τελικά ο Σόλο επέστρεψε στην Αντίσταση μαζί με τον Τσουμπάκα, την Ρέι και τον Φιν, και επανενώθηκε με την σύζυγο του, Λέια, η οποία είχε γίνει στρατηγός. Στην αποστολή τους στη βάση του Πρώτου Τάγματος, την Starkiller, ξαναβρίσκει τον γιο του και προσπαθεί να τον πείσει να γυρίσει πίσω στην φωτεινή πλευρά της Δύναμης. Ο Ρεν, όμως, τον μαχαιρώνει στην κοιλιά με το φωτόσπαθό του και ο Σόλο πέφτει νεκρός στο χάσμα που βρίσκεται από κάτω τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Star Wars (χαρακτήρες)
Κάιζερστουλ
Το Κάιζερστουλ (που σημαίνει «ο θώκος του αυτοκράτορα») αποτελείται από μια μικρή λοφοσειρά ηφαιστειακής προέλευσης στην κοιλάδα του Άνω Ρήνου, βορειοδυτικά του Φράιμπουργκ. Θεωρείται η θερμότερη περιοχή της Γερμανίας, χάρη στο εύκρατο κλίμα της, και είναι ονομαστή για τη σπάνια χλωρίδα της και τα εκλεκτά κρασιά της.
Κατηγορία:Βουνά της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ευρώπης
Κουλοχέρης
Ο κουλοχέρης, το φρουτάκι, ο ληστής ή μηχανή slot, είναι μία μηχανή τυχερών παιχνιδιών τζόγου, με τρεις οι περισσότερες στήλες – κυλίνδρους οι οποίες περιστρέφονται με το πάτημα ενός κουμπιού ή το κατέβασμα ενός μοχλού. Οι πρώτες μηχανές αυτού του είδους διέθεταν μόνο το μοχλό και έτσι προέκυψε η ονομασία κουλοχέρης ληστής (one armed bandit) ή σκέτο κουλοχέρης. Ακόμα και σήμερα πολλές σύγχρονες μηχανές διαθέτουν και μοχλό στο ένα πλαϊνό μέρος τους.
Περιγραφή παιχνιδιού
Ο κάθε παίκτης με σκοπό να εκκινήσει τον κουλοχέρη και ξεκινήσει το παιχνίδι του, πρέπει να εισάγει στο μηχάνημα κέρματα, χαρτονόμισμα ή στις πιο καινούργιες μηχανές εισιτήριο εισαγωγής εξαγωγής με barcode. Εν συνεχεία η μηχανή ενεργοποιείται με το πάτημα ενός κουμπιού, με το κατέβασμα ενός μοχλού ή σε πιο καινούργιες κατασκευές με το πάτημα κουμπιού επάνω σε οθόνη αφής όπου προβάλλεται και το παιχνίδι. Το καθαυτό παιχνίδι μπορεί να απαιτεί και να εμπλέκει και την δεξιότητα του παίκτη ή να είναι καθαρά παιχνίδι πιθανοτήτων.
Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι η νίκη και η απόσπαση χρημάτων από τον κουλοχέρη. Συνήθως αυτό επιτυγχάνεται με το ταίριασμα και την ευθυγράμμιση ίδιων συμβόλων στην οθόνη. Τα σύμβολα αυτά περιστρέφονται σε ανεξάρτητους κυλίνδρους οι οποίοι σταματούν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές ή σε εξομοιωμένους κυλίνδρους στην οθόνη αν πρόκειται για video slot. Τα σύμβολα αυτά διαφέρουν σε κάθε μηχανή, έχουν όμως συνήθως έντονα χρώματα και χαρακτηριστικά σχήματα όπως φρούτα, γράμματα, αριθμούς, καμπάνες, διαμάντια, καρδιές, εικόνες ηρώων κόμικς, διασήμων ηθοποιών, τραγουδιστών και άλλα.
To Random Number Generator (RNG) στα φρουτάκια
To Random Number Generator (RNG) ή αλλιώς γεννήτρια τυχαίων αριθμών είναι το λογισμικό που έχουν όλα τα φρουτακια πλέον και που παράγει αλγόριθμους οι οποίοι καθορίζουν το αποτέλεσμα που βλέπουν στην οθόνη τους οι παίκτες. Ο Peter Burton, ένας Αυστραλός ειδικός στο iGaming, έχει γράψει πολλά ενδιαφέροντα άρθρα σχετικά με αυτό το θέμα.
Η αρχή από τον Charles Fey και το Liberty Bell
Ο πρώτος κουλοχέρης εφευρέθηκε από στον Τσαρλς Φέυ στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια των Η.Π.Α. το 1887. Πολλοί πάντως πιστεύουν ότι ο Charles Fey ολοκλήρωσε τον πρώτο κουλοχέρη το 1895. Η αρχική μηχανή είχε φυσικά πολύ πιο απλό μηχανισμό. Αποτελούταν από τρεις περιστρεφόμενους κυλίνδρους που περιείχαν συνολικά πέντε σύμβολα. Πέταλα, διαμάντια, μπαστούνι, κούπα και μια καμπάνα (Liberty Bell), από την οποία πήρε και το όνομά του το συγκεκριμένο μηχάνημα. Με την αντικατάσταση δέκα καρτών με πέντε σύμβολα και με τρεις κυλίνδρους αντί για πέντε τύμπανα, η πολυπλοκότητα της ανάγνωσης ενός νικηφόρου αποτελέσματος μειώθηκε σημαντικά, επιτρέποντας στον Fey να αναπτύξει ένα αποτελεσματικό μηχανισμό αυτόματης πληρωμής. Τρεις καμπάνες σε μια σειρά παρήγαγαν τη μεγαλύτερη πληρωμή. Το Liberty Bell ήταν μια τεράστια επιτυχία και δημιούργησε μια ακμάζουσα βιομηχανία μαζικής παραγωγής μηχανών παιχνιδιών. Ακόμα και όταν η χρήση αυτών των συσκευών, τυχερών παιχνιδιών, απαγορεύτηκε στη χώρα καταγωγής του Fey μετά από μερικά χρόνια, ο Fey ακόμα δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στη ζήτηση για το παιχνίδι του σε άλλα μέρη. Το Liberty Bell ήταν τόσο δημοφιλές που αντιγράφτηκε από πολλούς κατασκευαστές μηχανών τυχερών παιχνιδιών. Έτσι το 1907, κατασκευαστής ο Μιλς από το Σικάγο παράγει ένα μηχάνημα το Operator Bell. Μέχρι το 1908 πολλά μηχανήματα "καμπάνες" είχαν εγκατασταθεί στα περισσότερα καταστήματα πούρων, Σαλούν, μπόουλινγκ, οίκους ανοχής και κουρεία. Το πρωτότυπο μηχάνημα Liberty Bell μπορεί ακόμα να δει κανείς στο Liberty Belle Saloon & Restaurant στη Νεβάδα.