cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σφαίρα του Ρίμαν
Αυτομορφισμοί
Η μελέτη του κάθε μαθηματικού αντικειμένου υποστηρίζεται από την κατανόηση των αυτομορφισμών της ομάδας που ανήκει, δηλαδή τους χάρτες από το αντικείμενο στον εαυτό του, που διατηρούν την απαραίτητη δομή του αντικειμένου. Στην περίπτωση της σφαίρας του Riemann, ένας αυτομορφισμός είναι ένας αντιστρέψιμος αμφιολόμορφος χάρτης από τη σφαίρα του Riemann στον εαυτό της. Αποδεικνύεται ότι, οι μοναδικοί τέτοιοι χάρτες είναι οι μετασχηματισμοί Möbius. Αυτές είναι συναρτήσεις της μορφής όπου a, b, c, και d είναι μιγαδικοί αριθμοί, όπου . Παραδείγματα μετασχηματισμών Möbius περιλαμβάνουν διαστολές, περιστροφές, μεταφράσεις και μιγαδικές αναστροφές. Στην πραγματικότητα, κάθε μετασχηματισμός Möbius μπορεί να γραφτεί ως μια σύνθεση αυτών.
Οι μετασχηματισμοί Möbius μπορούν να θεωρηθούν ως μετασχηματισμοί στη μιγαδική προβολική γραμμή. Σε προβολικές συντεταγμένες, ο μετασχηματισμός f' μπορεί να γραφτεί
Έτσι, οι μετασχηματισμοί Möbius μπορούν να περιγραφούν ως 2 × 2 μιγαδικοί πίνακες με μη μηδενική ορίζουσα. Δύο πίνακες αποδίδουν τον ίδιο μετασχηματισμό Möbius, αν και μόνο αν διαφέρουν από ένα μη μηδενικό συντελεστή. Έτσι, οι μετασχηματισμοί Möbius αντιστοιχούν ακριβώς στους προβολικούς γραμμικούς μετασχηματισμούς PGL(2, C).
Αν κάποιος εφοδιάσει τη σφαιρα του Riemann με τη Fubini–Study μετρική, τότε δεν είναι όλοι οι μετασχηματισμοί Möbius ισομετρίες. Για παράδειγμα, οι διαστολές και μεταφράσεις δεν είναι. Οι ισομετρίες σχηματίζουν κατάλληλη υποομάδα PGL(2, C), που την ονομάζουμε PSU(2). Η υποομάδα αυτή είναι ισομορφική προς την περιστροφική ομάδα SO(3), η οποία είναι η ομάδα συμμετριών της μοναδιαίας σφαίρας R3 (η οποία, όταν περιορίζεται στη σφαίρα, καταλήγει στις ισομετρίες της σφαίρας).
Εφαρμογές
Στην μιγαδική ανάλυση, μία μερόμορφη συνάρτηση στο μιγαδικό επίπεδο (ή σε οποιαδήποτε επιφάνεια Riemann) είναι μια αναλογία f/g δύο ολόμορφων συναρτήσεων f και g. Ως χάρτης των μιγαδικών αριθμών, είναι απροσδιόριστο, που η g είναι μηδέν. Ωστόσο, δημιουργεί έναν ολόμορφο χάρτη (f, g) στη μιγαδική προβολική γραμμή που είναι καλά ορισμένος ακόμη και εκεί όπου g = 0. Αυτή η κατασκευή είναι χρήσιμη στη μελέτη των ολόμορφων και μερόμορφων συναρτήσεων. Για παράδειγμα, σε μια συμπαγή επιφάνεια Riemann δεν υπάρχουν μη-σταθεροί ολόμορφοι χάρτες των μιγαδικών αριθμών, αλλά οι ολόμορφοι χάρτες για τη μιγαδική προβολική γραμμή είναι άφθονοι.
Η σφαίρα του Riemann έχει πολλές εφαρμογές στη φυσική. Στην κβαντική μηχανική, τα σημεία στην προβολική μιγαδική γραμμή είναι οι φυσικές τιμές των καταστάσεων πόλωσης των φωτονίων, οι καταστάσεις σπιν υποατομικών σωματιδιακών μαζών με σπιν 1/2 και γενικά υποατομικών σωματιδίων δύο καταστάσεων (βλέπε κβαντικό bit ή Qubit). Η σφαίρα του Riemann έχει προταθεί ως ένα σχετικιστικό μοντέλο της ουράνιας σφαίρας. Στη θεωρία χορδών τα κοσμικά σεντόνια των χορδών είναι επιφάνειες Riemann και η σφαίρα του Riemann είναι η απλούστερη επιφάνεια Riemann που παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Είναι επίσης σημαντική στη θεωρία συστροφής.
Αντιαρματικό όπλο
Το αντιαρματικό όπλο είναι το αποτέλεσμα της ανάγκης για την ανάπτυξη τεχνολογίας και τακτικών καταστροφής αρμάτων μάχης, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθώς τα άρματα μάχης αντιπροσωπεύουν από τις κύριες δυνάμεις των εχθρικών δυνάμεων, η μάχη εναντίον τους έχει ενσωματωθεί στο δόγμα εξοπλισμού των ενόπλων δυνάμεων κάθε χώρας από τότε.
Δέσμη έξι κανονισμών (Δίκαιο της ΕΕ)
Η οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ, Δέσμη έξι κανονισμών (Sixpack), περιγράφει ένα σύνολο ευρωπαϊκών νομοθετικών μέτρων για τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και εισάγει μεγαλύτερη μακροοικονομική εποπτεία, ως απάντηση στην Κρίση της Ευρωζώνης το 2009. Τα μέτρα αυτά ενσωματώθηκαν σε μια δέσμη έξι κανονισμών, που κατατέθηκαν το Σεπτέμβριο του 2010 ως δύο εκδοχές από της ομάδας εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον Μάρτιο του 2011, το ECOFIN κατέληξε σε μια προκαταρκτική συμφωνία για το περιεχόμενο της δέσμης των έξι κανονισμών με την Επιτροπή, και αμέσως ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για έγκριση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τελικά τέθηκε σε ισχύ στις 13 Δεκεμβρίου 2011, μετά από ένα έτος διαπραγματεύσεων. Οι έξι κανονισμοί αποσκοπούν στην ενίσχυση των διαδικασιών μείωσης του ελλείμματος κρατικού προϋπολογισμού και στην αντιμετώπιση μακροοικονομικών ανισορροπιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
692 Ιπποδάμεια
Η Ιπποδάμεια (Hippodamia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,94. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Ιπποδάμεια της ελληνικής μυθολογίας. Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη κλίση της τροχιάς της Ιπποδαμείας ως προς την εκλειπτική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ιπποδαμείας εκτιμάται σε 45,90 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1785. Η Ιπποδάμεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 59 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιπποδαμεια
Άγιος Στυλιανός (συνοικία)
Τοποθεσία
Στα ανατολικά συνορεύει με τον Ποταμό Γερμασόγειας, στα βόρεια συνορεύει με τις συνοικίες Αγίου Αθανασίου και Αποστόλου Λουκά, στα δυτικά με τον Τίμιο Πρόδρομο, στα νοτιοδυτικά με τη Χαλκούτσα και στα νότια με τον Άγιο Γεώργιο Φραγκούδη. Εντός των ορίων της συνοικίας βρίσκεται η Βιομηχανική Περιοχή Αγίου Αθανασίου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του Αγίου Στυλιανού παρουσιάζει αύξηση στην τελευταία απογραφή. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Στυλιανού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ναός Αγίου Στυλιανού
Ο ιερός ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Στυλιανό. Κατασκευάστηκε το 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Αγίου Αθανασίου Λεμεσού
Ανδρέας Παπαδιαμαντόπουλος
Ο Ανδρέας Παπαδιαμαντόπουλος (1856 - 1919) ήταν Έλληνας νομικός,πανεπιστημιακός και διπλωμάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημητρίου. υποστράτηγου και μέλους της οικογένειας Παπαδιαμαντόπουλου. Αδέρφια του ήταν οι Ιωάννης και Γεώργιος Παπαδιαμαντόπουλος. Το 1881 έγινε υφηγητής του Ποινικού Δικαίου, ενώ το 1885 εξελέγη αντιπρόεδρος του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσού. Εν συνεχεία διορίστηκε από τον Θ.Δεληγιάννη πάρεδρος δικαστής στο Γενικό Προξενείο Σμύρνης αλλά και στην Αλεξάνδρεια. Δέκα χρόνια αργότερα διορίστηκε για πρώτη φορά γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη, ενώ το 1898 ακολούθησε τον πρίγκηπα Γεώργιο στην Κρήτη, ως ιδιαίτερος γραμματέας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1906. Κατά τη διάρκεια της θητείας του συγκέντρωσε το μένος της αντιπολίτευσης γι'αυτό και αντικαταστάθηκε μετά την επανάσταση στο Θέρισσο. Το 1906 - 1908 διετέλεσε γενικός πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη και στη Θεσσαλονίκη και την περίοδο 1912-1914 των βαλκανικών πολέμων διορίστηκε πρεσβευτής στο Βουκουρέστι, στη Χάγη και στις Βρυξέλλες όπου και εργάστηκε θετικά για την προπαρασκευή της συνθήκης του Βουκουρεστίου την οποία και προσυπέγραψε με τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Ελευθέριο Βενιζέλο. Το 1915 ήταν διευθυντής του υπουργείου Εξωτερικών μέχρι το 1917 που και ετέθη σε διαθεσιμότητα.
Είχε γράψει διάφορα επιστημονικά έργα όπως τα «Περί υποτροπής» (1881), «Περί των ορίων του ανθρωπίνου πνεύματος» (1883), «Περί θανατικής ποινής» (1884) και «Περί υπνωτισμού και δικαιοσύνης» (1891).
Εργογραφία
’’Περί υποτροπής[Ακρόπολη] (1881)’’.
’’Περί των ορίων του ανθρώπινου πνεύματος[Ακρόπολη] (1883)’’.
’’Περί θανατικής ποινής[Ακρόπολη] (1884)’’.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Ανδρεας Κατηγορία:Οικογένεια Καλαμογδάρτη
Ελαφρύς σιδηρόδρομος της Αντίς Αμπέμπα
Ο Ελαφρύς Σιδηρόδρομος της Αντίς Αμπέμπα (αμχ. የአዲስ አበባ ቀላል ባቡር) είναι σιδηροδρομικό μέσο μαζικής μεταφοράς στην Αντίς Αμπέμπα, Αιθιοπία. Είναι το πρώτο σύστημα ελαφρύ σιδηροδρόμου και μεταφορών υψηλής ταχύτητας στην Ανατολική και Υποσαχάρια Αφρική
Η πρώτη γραμμή συνολικού μήκους 17 χλμ. που διασχίζει το κέντρο της πόλης προς την βιομηχανική περιοχή στο νότιο μέρος της πόλης εγκαινίασε τις 20 Σεπτεμβρίου 2015 από τον πρώην πρωθυπουργό της Αιθιοπίας Χαϊλεμαριάμ Ντεσαλέ. Η δεύτερη γραμμή που διασχίζει την πόλη από τα δυτικά προς τα ανατολικά άνοιξε 9 Νοεμβρίου 2015. Το συνολικό μήκος των δύο γραμμών είναι 31,6 χλμ και με 39 σταθμούς. Η μέγιστη ταχύτητα των τρένων εκτιμάται να ανέλθει μέχρι 70 χλμ/ωρα. 250px|αριστερά|μικρογραφία|Συρμός
Γραμμές
Το σύστημα περιέχει 10 υπέργειους, 28 επίγειους και μόνο έναν υπόγειο σταθμό το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης στην πλατεία του Μενελίκ Β΄. Υπάρχουν δύο αμαξοστάσια: το πρώτο βρίσκεται δίπλα στον σταθμό Καλίτι (για μπλε γραμμή) και το δεύτερο μεταξύ σταθμών Μερί και Αγιάτ (για πράσινη γραμμή).
250px|αριστερά|μικρογραφία|Ο κύκλος και υπέργειο τμήμα της γραμμής
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές στην Αντίς Αμπέμπα Κατηγορία:Τραμ στην Αιθιοπία
Γκάρι Ροντρίγκες
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ως νεαρός παίκτης ο Ροντρίγκες έπαιξε για τις Φέγενορντ και Ρεάλ Σπορτ Κλούμπε.
Ο Ροντρίγκες εντάχθηκε στην ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ της Έρεντιβιζι από τον ερασιτέχνη ΦΚ Μπόσαϊζεν στις 16 Μαΐου 2012, υπογράφοντας συμβόλαιο 1 + 1 ετών. Τον Ιούλιο, δανείστηκε στη Ντόρντρεχτ της Ίιρστε Ντιβίζι. Ο Ροντρίγκες έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Έμεν στις 10 Αυγούστου, παίζοντας και στα 90 λεπτά.
Λέφσκι Σόφιας
Στις 11 Φεβρουαρίου 2013, ο Ροντρίγκες υπέγραψε συμβόλαιο δυόμισι ετών με τη βουλγαρική Λέφσκι Σόφιας. Έκανε το ντεμπούτο του στην εκτός έδρας νίκη με 2-0 εναντίον της Τσερνομόρετς Μπουργκάς στις 3 Μαρτίου. Στις 13 Μαρτίου, σημείωσε το πρώτο του γκολ για την Λέφσκι στο 22ο λεπτό του πρώτου αγώνα των προημιτελικών του Κυπέλλου Βουλγαρίας εναντίον του Λίτεξ Λόβετς. Στις 20 Απριλίου, σε μια εκτός έδρας νίκη με 2-1 επί της Λίτεξ, ο Ροντρίγκες έβαλε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα και έδωσε ασίστ στον Χρίστο Γιόβοφ.
Στις 21 Ιουλίου 2013, ο Ροντρίγκες άνοιξε το σκορ στον πρώτο αγώνα της Λέφσκι της σεζόν 2013–14 εναντίον της Μπότεφ Πλόβντιφ, αλλά στη συνέχεια αποβλήθηκε μετά από φιλονικία με τον Βέσελιν Μίνεφ.
Κατά το πρώτο μισό της σεζόν 2013–14, ο Ροντρίγκες σημείωσε συνολικά 14 γκολ, βοηθώντας τη Λέφσκι Σόφια να ξεπεράσει αρκετές ομάδες και να προχωρήσει στην 3η θέση στην κατάταξη του πρωταθλήματος. Σκόραρε επίσης ένα πέναλτι στη νίκη με 7-6 μετά τη διαδικασία των πέναλτι εναντίον της ΤΣΣΚΑ Σόφιας στον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Βουλγαρίας, βοηθώντας τελικά την ομάδα να φτάσει στα προημιτελικά της διοργάνωσης. Η συνολική ισχυρή επίδοσή του οδήγησε στο ενδιαφέρον αρκετών ευρωπαϊκών συλλόγων. Τον Ιανουάριο του 2014, η Γουέστ Χαμ έστειλε προσφορά στη Λέφσκι για δοκιμαστικό, αλλά ο Ροντρίγκες το αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι θα διαπραγματευόταν μόνο με μια ομάδα η οποία θα του πρόσφερε εγγυημένο συμβόλαιο.
Έλτσε
Το καλοκαίρι του 2014, ο Ροντρίγκες υπέγραψε ένα τετραετές συμβόλαιο με τον βαλενθιανικό σύλλογο, αφού ενεργοποιήθηκε η ρήτρα εξαγοράς του.
ΠΑΟΚ
Στις 4 Αυγούστου 2015, ο Ροντρίγκες υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ έναντι μη γνωστοποιημένης αμοιβής. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2015, σε ένα εντός έδρας ντέρμπι εναντίον της ΑΕΚ σημείωσε το πρώτο του γκολ στη Σούπερ Λιγκ. Στις 11 Ιανουαρίου 2016, ο ΠΑΟΚ απέρριψε την προσφορά της Αλ Αχλί ύψους 1,7 εκατομμυρίων ευρώ για τον Ροντρίγκες. Τελείωσε τη σεζόν με 7 γκολ και ήταν ο τρίτος κορυφαίος σκόρερ του συλλόγου. Στις 24 Νοεμβρίου 2016, στα τελευταία δευτερόλεπτα του εκτός έδρας αγώνα της φάσης των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Φιορεντίνα, ο Ροντρίγκες προχώρησε στο γήπεδο, έκοψε στα αριστερά και σούτερα στην οροφή των διχτύων, δίνοντας στην ομάδα του μια απίστευτη νίκη με 3-2.
Γαλατασαράι
Στις 9 Ιανουαρίου 2017, ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε επίσημα τη μεταγραφή του Ροντρίγκες στη Γαλατασαράι έναντι 3,7 εκατομμυρίων ευρώ. Υπέγραψε με τη Γαλατασαράι μέχρι το καλοκαίρι του 2021.
Αλ Ιτιχάντ
Στις 6 Ιανουαρίου 2019, ο Ροντρίγκες εντάχθηκε στην Αλ Ιτιχάντ της Σαουδικής Αραβίας, έναντι 9 εκατομμυρίων ευρώ.
Φενέρμπαχτσε (δανεισμός)
Στις 13 Ιουλίου 2019, η Φενέρμπαχτσε ανακοίνωσε τον δανεισμό του Ροντρίγκες για δύο χρόνια από την Αλ Ιτιχάντ.
Ολυμπιακός
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2021, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την υπογραφή του Ροντρίγκες με τριετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Γεννημένος στην Ολλανδία, ο Ροντρίγκες τον Φεβρουάριο του 2013 ανακοίνωσε ότι θα ήθελε να παίξει για το Πράσινο Ακρωτήριο. Έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Πράσινου Ακρωτηρίου τον Αύγουστο του 2013, για να παίξει στον φιλικό αγώνα εναντίον της Γκαμπόν στις 14 του ίδιου μήνα. Αντικατέστησε τον Ντζανίνι στο ημίχρονο. Στις 30 Δεκεμβρίου 2013, ο Ροντρίγκες αγωνίστηκε ως βασικός στην ήττα με 1-4 εναντίον της Καταλονίας σε έναν φιλικό αγώνα, δίνοντας την ασίστ στο γκολ του Ντζανίνι. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2014, σημείωσε το πρώτο του γκολ στη νίκη με 3-1 επί του Νίγηρα στην πρόκριση του Πράσινου Ακρωτηρίου για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2015. Ο Ροντρίγκες συμπεριλήφθηκε στην ομάδα για τους τελικούς στην Ισημερινή Γουινέα, αλλά λόγω ανταγωνισμού από τους Κούκα, Ντζανίνι και Ζούλιο Ταβάρες, έπαιξε μόνο στην ισοπαλία με τη Ζάμπια, η οποία επιβεβαίωσε τον αποκλεισμό της ομάδα από τον Β Όμιλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καποβερντιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πράσινου Ακρωτηρίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντόρντρεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέφσκι Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Βουλγαρία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ιτιχάντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Νίκος Βασταρδής
Ο Νίκος Βασταρδής (1 Μαΐου 1924 - 18 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1924. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, του Κάρολου Κουν. Παρέμεινε κοντά στο δάσκαλό του και πρωτοεμφανίστηκε το 1942 στην Αγριόπαπια του Χένρικ Ίψεν. Μέχρι το 1944, εμφανίστηκε επίσης στα έργα: Για ένα κομμάτι γης του Κόντγουελ, όπου ερμήνευσε το ρόλο του Ντιουντ, Στέλλα Βιολάντη του Γρηγορίου Ξενόπουλου και Χαρούμενα νιάτα του Πιζέ.
Μετά το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συνεργάστηκε με το Θέατρο του Λαού και τους Ενωμένους Καλλιτέχνες (1945-1946), παίζοντας στον Ιούλιο Καίσαρα του Σαίξπηρ, στον Μακρινό δρόμο του Αρμπούζωφ και στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω Πάνω στα βράχια. Το 1947 συμμετείχε στον θίασο του Γιώργου Παππά και το 1948 στον θίασο Βασίλη Λογοθετίδη.
Στη συνέχεια, στράφηκε προς το μουσικό θέατρο όπου εργάστηκε για αρκετά χρόνια. Το 1953, μάλιστα, συγκρότησε δικό του θίασο οπερέτας, ενώ το 1955 ανέβασε διάφορες επιθεωρήσεις. Το 1956 επιστρέφει στην πρόζα και ερμηνεύει τον Βοναπάρτη στο έργο του Στέφαν Τσβάιχ Του φτωχού τ’ αρνί με τον θίασο Τζ. Καρούσου – Μαίρης Λεκκού.
Καριέρα
Από το 1958 μέχρι το 1962 συνεργάστηκε το το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη και έπαιξε στα έργα "Βασίλισσα Αμαλία" του Γεωργίου Ρούσσου (Όθων), "Το τέλος του ταξιδιού" του Ρ. Σέρριφφ (Ίμπερ), "Ο έμπορος της Βενετίας" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (Βασσάνης), "Η δίκη των πιθήκων" των Λώρενς – Λη, "Ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερς" του Φρανκ Στέητον (πλοίαρχος Ρος), "Οδύσσεια" του Μανώλη Σκουλούδη, "Μαριμπέλ" του Μίγελ Μιούρα, "Βαθιές είναι οι ρίζες" των Ντ’ Υσσώ – Γκάου.
Από το 1962 μέχρι το 1964 συμμετείχε στο θίασο Έλσας Βεργή και πρωταγωνίστησε στα έργα "Το μπαλκόνι" του Ζαν Ζενέ, "Η βεντάλια της λαίδης Γουίντερμηρ" του Όσκαρ Ουάιλντ, "Ο φυγάς" του Τένεσι Γουίλιαμς.
Το 1965, ως συνθιασάρχης με τον Κατράκη και τη Βεργή, περιόδευσε στην Ευρώπη, παρουσιάζοντας αρχαίες τραγωδίες. Την περίοδο 1965-1966, έγινε συνθιασάρχης με τον Κώστα Ρηγόπουλο και την Κάκια Αναλυτή. Επαιξε στο θέατρο "Πορεία" στο έργο του Κ. Μπαλ "Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί". Ακουλούθησαν τα "Ευλαβικό γύναιο" του Ζαν-Πολ Σαρτρ, στο Θέατρο "Φλόριντα" με την Τιτίκα Νικηφοράκη, "Ο Τίγρης" του Σήσγκαλ, στο Θέατρο "Βεργή", "Επιστροφή στις Μυκήνες" του Ευάγγελου Αβέρωφ και "Λεωφορείον ο πόθος" του Τένεσι Ουίλλιαμς (Κοβάλσκι), στο Θέατρο "Κάβα" θίασος Τζένης Καρέζη, "Θεοδώρα" του Γεωργίου Ρούσσου και "Η κυρία δεν με μέλει" του Σαρντού (Ναπολέων), "Βασιλιάς Ληρ" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, με το "Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο" του Μάνου Κατράκη (Έντγκαρ) 1971, "Μαυρόλυκοι" του Θανάση Πετσάλη-Διομήδη, με το Εθνικό Θέατρο στο Ηρώδειο 1971-1972, θίασος Τζένης Καρέζη, "Ασπασία" του Ιάκωβου Καμπανέλλη (Ανακριτής).
Το 1973 περιόδευσε με προσωπικό θίασο στις επαρχιακές πόλεις και αμέσως μετά έπαιξε, σε συνεργασία με τη Νόρα Βαλσάμη, το έργο του Σωβαζόν "Ξενοδοχείο η ευτυχία" στο θέατρο "Όρβο". Τον επόμενο χρόνο (1974), ως συνθιασάρχης και πάλι με την Ελένη Ερήμου, ανέβασε στο Θέατρο "Γκλόρια" το έργο του Άλκη Παπά "Σου χαρίζω τη γυναίκα μου". Ακολούθησαν τα "Δόξα και Θάνατος του Ιωακείμ Μουριέτα" του Πάμπλο Νερούδα στο Θέατρο "Διάνα" - 1978, θίασος Παπαγιαννόπουλου – Βασταρδή – Ερήμου, "Σκάνδαλο στην Τράπεζα" του Βερνέιγ – θίασος Ζωής Λάσκαρη "Φρύνη" του Γεωργίου Ρούσσου (Ευθείας). Το 1981 έκανε περιοδεία με δικό του θίασο.
Το 1982 ίδρυσε το Θέατρο "Θεμέλιο", στην οδό Λέσβου, όπου σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα: "Η κυρία με τα κρεμμυδάκια", "Τα διαστημικά χρυσάνθεμα" του Ζίντελ, "Κλειστές πόρτες" του Σαρτρ, Μάκβεθ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που παίχτηκε και στο Θέατρο Λυκαβηττού, "Ως εδώ σύντροφοι" του Βασίλη Ανδρεόπουλου, "Ταξίδι μακριάς μέρας μέσα στη νύχτα" του Ευγένιου Ο' Νηλ, "Ο ιμπρεσάριος της Σμύρνης" του Κάρλο Γκολντόνι, "Προικοθήρας επί Θήρας" του Γ. Χατζιδάκη, Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη κ.ά.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε μερικές ταινίες ("Χωρίς συνείδηση", "Ιπποκράτης και Δημοκρατία", "Παύλος Μελάς" κ.ά.), ενώ στην τηλεόραση έπαιξε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές ("Εν τούτω νίκα", "Ανακριτικό γραφείο", "Πορφύρα και αίμα" ή "Ρωμανός Διογένης" κ.ά.) και σε τηλεοπτικές διασκευές θεατρικών έργων.
Διδασκαλία - Μεταφράσεις
Πέθανε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν στις 18 Μαρτίου του 2012 σε ηλικία 88 ετών. Κόρη του είναι η Ελληνίδα ηθοποιός και επιτυχημένη σεναριογράφος Άννα Αδριανού. Ο Νίκος Βασταρδής είχε αποκτήσει και έναν γιο, τον μουσικό Μάριο Βασταρδή, ο οποίος σκοτώθηκε σε ηλικία 18 χρονών στις 21 Νοεμβρίου 1984 σε τροχαίο δυστύχημα, οδηγώντας τη μοτοσικλέτα του σε δρόμο του Ψυχικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 06/2012 Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ελ Αλαμέιν
Το Ελ Αλαμέιν (El Alamein ή Al Alamayn) (αραβικά: العلمين) είναι πόλη της Βόρειας Αιγύπτου στα παράλια της Μεσογείου. Βρίσκεται 106 χιλιόμετρα (66 μίλια) δυτικά της Αλεξάνδρειας και 240 χιλιόμετρα (149 μίλια) βορειοδυτικά του Καΐρου. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν περίπου 5,788 άνθρωποι το 1996.
Το όνομα της πόλης είναι παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά στα αραβικά. Μέχρι πρόσφατα η πόλη ήταν λιμένας μεταφόρτωσης πετρελαίου, όμως, όπως το σύνολο της βόρειας ακτής της Αιγύπτου, εξελίσσεται σε τουριστικό προορισμό.
Το Ελ Αλαμέιν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καθώς στην περιοχή έλαβαν χώρα δύο εκτεταμένες μάχες:
Τουρισμός
Υπάρχει τοπικό πολεμικό μουσείο με αντικείμενα από τον εμφύλιο πόλεμο και άλλες Βορειοαφρικανικές μάχες. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να επισκεφτούν τα ιταλικά και γερμανικά στρατιωτικά νεκροταφεία στον λόφο Τελ ελ Εΐσα (Tel el-Eisa Hill), έξω από την πόλη. Το γερμανικό νεκροταφείο είναι ένα οστεοφυλάκιο που περιέχει τα λείψανα 4.200 Γερμανών στρατιωτών και το οποίο έχει κτιστεί σε ρυθμό μεσαιωνικού φρουρίου. Το ιταλικό νεκροταφείο είναι μαυσωλείο που περιέχει πολλούς τάφους. Οι τάφοι φέρουν τα ονόματα των νεκρών στρατιωτών, αρκετοί όμως φέρουν την επιγραφή «IGNOTO» (άγνωστος), εάν ο νεκρός δεν είχε αναγνωριστεί.
Υπάρχει επίσης το συμμαχικό στρατιωτικό νεκροταφείο που περιέχει τάφους στρατιωτών από διαφορετικές χώρες οι οποίοι πολέμησαν με τους Βρετανούς. Σε αυτό έχουν στηθεί μνημεία για να τιμήσουν τη μνήμη των δυνάμεων από την Ελλάδα, τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και τη Νότια Αφρική. Το συμμαχικό νεκροταφείο αποτελείται από παράλληλες σειρές από ταφόπλακες, η κάθε μία από τις οποίες φέρει χαραγμένο το έμβλημα της μονάδας όπου ανήκε ο θανών, το όνομά του και έναν επικήδειο από την οικογένειά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Ε
Another Brick in the Wall
Το Another Brick in the Wall είναι τραγούδι του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Pink Floyd, χωρισμένο σε τρία μέρη. Συμπεριλήφθηκε στον δίσκο «The Wall» του 1979, με το δεύτερο μέρος του να κυκλοφορεί σε μορφή σινγκλ ανεβαίνοντας στην κορυφή των τσαρτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Το δεύτερο μέρος του κομματιού κατατάχθηκε 375ο στη λίστα με τα «500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών» του «Rolling Stone».
Σύνθεση
Κάθε ένα από τα τρία μέρη του κομματιού έχει παρόμοιο ρυθμό και στιχουργική δομή και παρουσιάζει μία άνοδο της έντασης, από τη λύπη του πρώτου μέρους στην αντίδραση του δευτέρου και την οργή του τρίτου.
Το πρώτο μέρος είναι το πιο ήρεμο και μελαγχολικό του κομματιού, ενώ περιλαμβάνει ένα μελωδικό σόλο κιθάρας.
Το δεύτερο μέρος ξεκινάει με μία κραυγή του Ρότζερ Γουώτερς και το κομμάτι στηρίζεται από έναν πολύ δυνατό ρυθμικό τομέα, παράλληλα με το απαλό σόλο της κιθάρας του Γκίλμορ. Το κομμάτι περιλαμβάνει μία παιδική χορωδία από το «Islington Green School» και ολοκληρώνεται με έναν Σκωτσέζο δάσκαλο να φωνάζει στους μαθητές μέσα στο προαύλιο του σχολείου.
Το τρίτο μέρος εκφράζει την οργή του πρωταγωνιστή της ιστορίας, του Pink, και είναι το δυνατότερο σημείο του «Another Brick in the Wall».
Ιστορία των στίχων
Στο πρώτο μέρος, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, Pink, μαθαίνει το θάνατο του πατέρα του και ξεκινάει να χτίζει το τείχος.
Στο δεύτερο μέρος, ο Pink ονειρεύεται ότι οι συμμαθητές του επαναστατούν κατά των καθηγητών τους, μετά τη σκηνή όπου ένας καθηγητής του τον προσέβαλε. Οι καθηγητές αντιπροσωπεύουν άλλο ένα τούβλο στο τείχος που έχτισε γύρω του.
Στο τρίτο μέρος του «Another Brick in the Wall», ο Pink αποφασίζει να χτίσει το τείχος μετά την προδοσία της συζύγου του.
Εμπορική επιτυχία
Στις αρχές του 1980, το σινγκλ του «Another Brick in the Wall (Part 2)» ανέβηκε στην κορυφή του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρέμεινε εκεί για τέσσερις εβδομάδες. Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Γκράμι, χάνοντας τελικά από το «Against the Wind» του Μπομπ Σίγκερ.
Στη Μεγάλη Βρετανία, πούλησε 340.000 αντίτυπα μέσα σε πέντε ημέρες και παρέμεινε στο # 1 για πέντε εβδομάδες, πουλώντας περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε διάστημα δύο μηνών.
Επίσης, σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ στη Γερμανία, το Ισραήλ, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νορβηγία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία, τη Νότια Αφρική, την Ελβετία, τη Σουηδία, τον Καναδά, την Αυστρία και την Ιρλανδία.
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 16 Νοεμβρίου 1979
Βραβεύσεις
Another Brick in the Wall (σινγκλ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Πλατινένιος
Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός
Ιταλία (FIMI Certification): Χρυσός
Γαλλία (SNEP Certification): Χρυσός
Ισπανία (PROMUSICAE Certification): Χρυσός
Μουσικοί
Το «Another Brick in the Wall» ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1979 Κατηγορία:Τραγούδια των Pink Floyd Κατηγορία:Singles του 1979 Κατηγορία:Singles της Epic Records Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στο Βέλγιο
Σαρλότ Μπροντέ
thumb|right|200px|Πορτραίτο της Σάρλοτ Μπροντέ από τον Τζορτζ Ρίτσμοντ (περ. 1850). Η Σάρλοτ Μπροντέ (Charlotte Brontë, 21 Απριλίου 1816 - 31 Μαρτίου 1855) ήταν Αγγλίδα συγγραφέας. Ήταν η μεγαλύτερη από τις Αδελφές Μπροντέ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Θόρντον του Γιόρκσιρ (Αγγλία) το 1816 και ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά του Ιρλανδού κληρικού Πάτρικ Μπροντέ και της Μαρία Μπράνγουελ.
Μετά το θάνατο της μητέρας της από καρκίνο, την ανατροφή της καθώς και των αδελφών της ανέλαβε η θεία της, ενώ τον Αύγουστο του 1824, η Σάρλοτ, μαζί με την Έμιλυ, τη Μαρία και την Ελίζαμπεθ, στάλθηκαν σε εκκλησιαστικό σχολείο στο Λάνκασιρ. Οι κακές συνθήκες του σχολείου επηρέασαν την υγεία και τη φυσική κατάσταση της Σάρλοτ, ενώ επέσπευσαν το θάνατο των δυο μεγαλύτερων αδελφών της (Μαρία και Ελίζαμπεθ) από φυματίωση το 1825.
Άνγκρια και Γκόνταλ
Στο πατρικό τους σπίτι, η Σάρλοτ μαζί με τα αδέλφια της, Μπράνγουελ, Έμιλυ και Ανν, άρχισαν να γράφουν για τη ζωή και τα έργα των κατοίκων των φανταστικών βασιλείων τους: η Σάρλοτ κι ο Μπράνγουελ για το βασίλειο της Άνγκρια, η Έμιλυ κι η Ανν για το βασίλειο του Γκόνταλ.
Εργασία σε οικοτροφείο
Η Σάρλοτ συνέχισε την εκπαίδευσή της κι έγινε δασκάλα. Από το 1839 ως το 1841 δούλεψε ως οικονόμος σε αρκετές οικογένειες, ενώ το 1842 μαζί με την Έμιλυ εργάστηκαν σε ένα οικοτροφείο στις Βρυξέλλες, μέχρι το θάνατο της θείας τους το 1842.
Το 1843, η Σάρλοτ επέστρεψε στο οικοτροφείο, όπου έγινε μοναχικός χαρακτήρας, νοσταλγούσε το πατρικό της σπίτι κι ήταν ιδιαίτερα δεμένη με τον εργοδότη της, Κονσταντέν Εζέ. Επέστρεψε το 1844 και τα βιώματά της ενέπνευσαν κάποια από τα μετέπειτα έργα της.
Τα χρόνια της συγγραφής
Το 1846, η Σάρλοτ, η Έμιλυ κι η Ανν εξέδωσαν μια ποιητική συλλογή με τα ανδρικά ψευδώνυμα Κάρρερ, Έλλις και Άκτον Μπελ προκειμένου να αποφύγουν τις προκαταλήψεις που υπήρχαν ενάντια στις γυναίκες συγγραφείς.
Έγραψε τα εξής μυθιστορήματα:
Τα έργα της δεν βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση από τους κριτικούς, ενώ υπήρξαν αρκετές συζητήσεις για την πραγματική ταυτότητα του "Κάρρερ Μπελ". Το πρώτο της βιβλίο, "Ο Καθηγητής", ήταν εμπνευσμένο από τον έρωτα της για τον Εζέ, ενώ μεγάλη επιτυχία κι αναγνώριση της έφερε η Τζέην Έυρ, που ήταν ουσιαστικά σαν αυτοβιογραφία της.
Όλα τα έργα της χαρακτηρίζονται από έντονο ρομαντισμό και λυρισμό και είναι κυρίως εμπνευσμένα από τις προσωπικές της εμπειρίες.
Πέθανε το 1855 ένα χρόνο μετά τον γάμο της με τον Άρθουρ Μπελ Νίκολς και κατά την διάρκεια εγκυμοσύνης. Τα περισσότερα στοιχεία για τη ζωή της είναι γνωστά από τη βιογραφία της, από την Ελίζαμπεθ Γκάσκελ. ("Η ζωή της Σαρλότ Μπροντέ", εκδ. Ίνδικτος, 2005, μετάφραση Εύη Γεωργούλη )
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Jane Eyre (Τζέην Έυρ)
Villette (Βιλλέτ)
Shirley (Σίρλεϋ)
The professor (Ο καθηγητής)
Live at Budokan (άλμπουμ του Ozzy)
Live at Budokan είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανού τραγουδιστή της χέβι μέταλ μουσικής Ozzy Osbourne. Η ίδια συναυλία κυκλοφόρησε σε μορφή DVD με επιπλέον κομμάτι το "Suicide Solution" και μεγαλύτερη διάρκεια σε μερικά από τα κομμάτια.
Το άλμπουμ μπήκε στο Top-100 του Billboard, ενώ το DVD βραβεύθηκε ως χρυσό σε Ηνωμένες Πολιτείες και Μεγάλη Βρετανία.
Τραγούδια
1. I Don't Know (Osbourne, Rhoads, Daisley) - 5:51
2. That I Never Had (Osbourne, Holmes, Trujillo, Frederiksen) - 4:12
3. Believer (Osbourne, Rhoads, Daisley, Kerslake) - 4:56
4. Junkie (Osbourne, Holmes, Trujillo, Frederiksen) - 4:16
5. Mr. Crowley (Osbourne, Rhoads, Daisley) - 6:44
6. Gets Me Through (Osbourne, Palmer) - 4:15
7. No More Tears (Osbourne, Wylde, Castillo, Inez, Purdell) - 7:13
8. I Don't Want to Change the World (Osbourne, Wylde, Castillo, Kilmister) - 4:14
9. Road to Nowhere (Osbourne, Wylde, Castillo) - 5:52
11. Mama, I'm Coming Home (Osbourne, Wylde, Kilmister) - 4:37
Θέσεις τσαρτ
Live at Budokan (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Ιουνίου 2002
Βραβεία
Live at Budokan (DVD)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002 Κατηγορία:Live άλμπουμ του Ozzy Osbourne
Μάχη του Ντομίνγκες Ράντσο
Η Μάχη του Ντομίνγκες Ράντσο συνέβη στις 7 με 8 Οκτωβρίου 1846 και ήταν μέρος του Αμερικανομεξικανικού πολέμου
Μόλις οι Αμερικάνοι ενημερώθηκαν για την ήττα του στρατού τους κατά την πολιορκία του Λος Άντζελες έστειλαν ναυτική και στρατιωτική υποστήριξη στην περιοχή του Σαν Πέντρο (ισπανική προφορά: Σαν Πέδρο). Οι δυνάμεις έφθασαν στις 6 Οκτωβρίου και ξεκίνησαν να κατευθύνονται με σκοπό να ξανακαταλάβουν την περιοχή που ήταν στα χέρια των Μεξικάνων. Ωστόσο δεν ήταν καλά προστατευμένοι και δεν είχαν επαρκή πυροβολικό. Κατασκήνωσαν στο Ντομίνγκες Ράντσο το βράδυ στις 7 Οκτωβρίου.
Ωστόσο οι Μεξικάνοι τους χτύπησαν τους Αμερικάνους απρόσμενα το βράδυ και με εξαιρετικές στρατηγικές κινήσεις τους οδήγησαν σε υποχώρηση προς το Σαν Πέντρο και αργότερα στα καράβια τους αναβάλλοντας έτσι τα σχέδια τους για την κατάληψη του Λος Άντζελες μετά την πολιορκία του από τους Μεξικάνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλιφόρνια Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού
Άγιος Θωμάς (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Άγιος Θωμάς μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω λήμματα:
Στάθης Βέργος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα. Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση σε μικρή ηλικία το 1953 στον Απόλλωνα Πατρών αλλά το 1956 πήγε στην Παναχαϊκή στην οποία αγωνίστηκε έως το 1964. Το 1965 επέστρεψε για τον Απόλλωνα Πατρών έως το 1969 που σταμάτησε ήταν μέλος της μεγάλης ομάδας του Απόλλωνα που έπαιξε πρώτη φορά στην Α' εθνική. Με τον Απόλλωνα κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα του 1968 και 1969 κι έπαιξε σε δυο πανεπαρχιακά πρωταθλήματα διεκδικώντας την άνοδο στην Α' εθνική. Ήταν μέλος της Μικτής Πατρών με την οποία έπαιξε και στο φιλικό του 1967 με την εθνική Ισραήλ.
Στην συνέχεια ο Βέργος έγινε προπονητής, ήταν κάτοχος διπλώματος FIBA, σε πολλές ομάδες όπως η Παναχαϊκή, η Ε.Α. Πατρών, Ολυμπιάδα Πατρών, Κεραυνός Αιγίου κι άλλες. Τα τελευταία χρόνια είναι διευθύνων σύμβουλος στον "Α.Σ. Σφήκα Πατρών"
Με προτροπή του Βέργου έπαιξαν καλαθοσφαίριση αθλητές που στην πορεία τους τον δικαίωσαν για την επιλογή του όπως οι Κώστας Πετρόπουλος, Τάκης Πετρόπουλος , η Στέλλα Κομματά , ο Γιάννης Μάζης κι άλλοι.
NGC 497
Ο NGC 497 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 336 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 6 Νοεμβρίου 1882. Ο Χάλτον Αρπ (Halton Arp) τον έχει συμπεριλάβει στον Άτλαντα των ιδιόμορφων γαλαξιών που χει συντάξει, συγκεκριμένα στην ενότητα «γαλαξίες με χωρισμένους βραχίονες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 0497 04992 00915 008
Ηραία
Τα Ηραία ήταν αθλητικοί αγώνες που τελούνταν στην Αρχαία Ελλάδα προς τιμή της θεάς Ήρας. Τέτοιοι αγώνες ήσαν τα:
αλλά και
Τη σημερινή εποχή, η λέξη Ηραία μπορεί να αναφέρεται:
Τιμοκρατία
Η Τιμοκρατία ήταν πολιτικό σύστημα που εφαρμοζόταν στην αρχαία Ελλάδα. Με το σύστημα αυτό η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και στη διακυβέρνηση της πόλεως - κράτους καθοριζόταν με την περιουσιακή τους κατάσταση.
Το τιμοκρατικό ως σύστημα αξιολόγησης των πολιτών είχε εισαγάγει στην αρχαία Αθήνα ο Σόλων, που θεωρείται ως ένας των επτά σοφών της αρχαιότητας, ο οποίος διαίρεσε τους πολίτες ανάλογα με το ετήσιο αγροτικό τους εισόδημα, το λεγόμενο "τίμημα", σε τέσσερις κατηγορίες - τάξεις, (τους πεντακοσιομέδιμνους, τριακοσιομέδιμνους κ.λπ.).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Υπεροξείδιο του υδρογόνου
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου (αγγλικά hydrogen peroxide), κοινώς όρο οξυζενέ, είναι ανόργανη χημική ένωση που περιέχει υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο Η2Ο2. Είναι το απλούστερο υπεροξείδιο, δηλαδή χημική ένωση που περιέχει δεσμό O-O, αποκαλούμενο και με τον όρο «υπεροξειδική γέφυρα», καθώς και το δεύτερο οξειδάνιο, μετά από το νερό (Η2Ο). Είναι επίσης ισχυρό οξειδωτικό. Το χημικά καθαρό υπεροξείδιο του υδρογόνου, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι διαυγές υγρό, λίγο πιο πυκνόρρευστο από το νερό, αλλά για λόγους ασφάλειας συνήθως χρησιμοποιείται με τη μορφή υδατικών του διαλυμάτων, συνηθέστερα σε αραιές συγκεντρώσεις 3-6% στις ΗΠΑ και λίγο υψηλότερες στην Ευρώπη.
Είχε συχνά περιγραφεί ότι πρόκειται για νερό με ένα περισσότερο άτομο οξυγόνου, αλλά αυτή η περιγραφή δίνει τη λανθασμένη εντύπωση ότι υπάρχει μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στις δυο ενώσεις. Στην πραγματικότητα, όμως, οι δυο ενώσεις διαφέρουν πολύ σημαντικά: το χημικά καθαρό υπεροξείδιο του υδρογόνου εκρήγνυται αν θερμανθεί ως τη θερμοκρασία βρασμού του, προκαλεί σοβαρά εγκαύματα, αν έρθει σε επαφή με το δέρμα και μπορεί να αναφλέξει αρκετά υλικά, αν έρθει σε απλή επαφή μαζί τους. Η χημεία του κυριαρχείται από την αστάθεια της υπεροξειδικής του γέφυρας.
Σε αραιό διάλυμα, φαίνεται άχρωμο. Εξαιτίας των οξειδωτικών του ιδιοτήτων, το υπεροξείδιο του υδρογόνου χρησιμοποιείται συχνά ως ένα λευκαντικό ή απολυμαντικό μέσο. Η οξειδωτική του δυναμικότητα είναι τόσο ισχυρή ώστε θεωρείται πολύ δραστικό οξυγονωτικό χημικό είδος. Γι' αυτό το λόγο το «πυκνό υπεροξείδιο του υδρογόνου» (high-test peroxide) χρησιμοποιήθηκε ως ένα οξειδωτικό (μεταξύ άλλων) για πυραύλους. Πολλοί ζωντανοί οργανισμοί παράγουν φυσιολογικά υπεροξείδιο του υδρογόνου, ως ένα παραπροϊόν του οξειδωτικού μεταβολισμού τους. Σχεδόν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί (ειδικότερα, όλοι όσοι είναι προαιρετικά ή και υποχρεωτικά αερόβιοι), διαθέτουν το ένζυμο καταλάση (ή και άλλες υπεροξειδάσες), που ακίνδυνα και καταλυτικά διασπούν χαμηλές συγκεντρώσεις υπεροξειδίου του υδρογόνου σε νερό και οξυγόνο:
Ιστορικά στοιχεία
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1818 από το Λουΐς Ζακ Θέναρντ (Louis Jacques Thénard), που το παρήγαγε με επίδραση υπεροξειδίου του βαρίου (BaO2) σε νιτρικό οξύ (HNO3). Μια βελτιωμένη έκδοση αυτής της διεργασίας χρησιμοποιούσε υδροχλωρικό οξύ (HCl), ακολουθούμενη με προσθήκη θειικού οξέος (H2SO4) για την καθίζηση θειικού βαρίου (BaSO4), ως παραπροϊόν. Η διεργασία Θέναρντ χρησιμοποιήθηκε από το τέλος του 19ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού.
Το χημικά καθαρό υπεροξείδιο του υδρογόνου θεωρούνταν ασταθές επί μακρύ χρονικό διάστημα, γιατί είχαν αποτύχει όλες οι αρχικές απόπειρες διαχωρισμού του από το νερό, που ήταν παρόν κατά τη σύνθεση του υπεροξειδίου του υδρογόνου. Ωστόσο, αυτή η αστάθεια οφειλόταν σε ίχνη προσμείξεων αλάτων μεταβατικών μετάλλων, που καταλύουν την διάσπαση του υπεροξειδίου του υδρογόνου. Καθαρό υπεροξείδιο του υδρογόνου διαχωρίστηκε για πρώτη φορά το 1894, σχεδόν 80 χρόνια μετά την ανακάλυψη της ένωσης, από τον Ρίχαρντ Βόλφφενσταϊν (Richard Wolffenstein), που το παρήγαγε με απόσταξη σε κενό.
Ο καθορισμός της μοριακής δομής του υπεροξειδίου του υδρογόνου αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ δύσκολη. Μόλις το 1892 ο Ιταλός φυσικοχημικός Τζιάκομο Καρράρα (Giacomo Carrara, 1864-1925) καθόρισε το μοριακό βάρος του, από την ταπείνωση της θερμοκρασίας πήξεως, το οποίο επιβεβαίωσε ότι ο χημικός τύπος του υπεροξειδίου του υδρογόνου είναι H2O2. Τουλάχιστον μισή ντουζίνα υποθετικές μοριακές δομές φαινόταν να είναι συνεπείς με τις (τότε) διαθέσιμες ενδείξεις. Το 1934, ο Άγγλος φυσικομαθηματικός Γουΐλλιαμ Πέννεϋ (William Penney) και ο Σκώτος φυσικός Γκόρντον Σάθερλαντ (Gordon Sutherland) πρότειναν μια μοριακή δομή για το υπεροξείδιο του υδρογόνου πολύ παρόμοια με αυτή που είναι αποδεκτή στις μέρες μας και που την οποία μεταγενέστερες ενδείξεις σωρευτικά απέδειξαν ότι είναι η σωστή.
Παραγωγή
Η σύγχρονη μέθοδος παρασκευής του υπεροξειδίου του υδρογόνου βασίζεται σε συνεχείς κύκλους αναγωγής αλκυλιωμένου παραγώγου της ανθρακινόνης προς την αντίστοιχη ανθρακοϋδροκινόνη και οξείδωση της τελευταίας πάλι προς ανθρακινόνη με ταυτόχρονη παραγωγή υπεροξειδίου.
Παλαιότερα, το υπεροξείδιο του υδρογόνου παράγονταν βιομηχανικά με υδρόλυση υπεροξυδιθειικού αμμωνίου [(NH4)2S2O8]:
Από το 1939, όμως, πατενταρίστηκε η «διεργασία ανθρακοκινόνης», που τυποποιήθηκε το 1936. Η διεργασία αυτή αρχίζει με την αναγωγή μιας ανθρακονινόνης, όπως η 2-αιθυλανθρακοκινόνη ή η 2-αμυλανθρακοκινόνη, στην αντίστοιχη ανθραϋδροξυκινόνη, συνήθως με υδρογόνωση με τη χρήση παλλαδίου ως καταλύτη. Αυτό έχει την ακόλουθη συνέπεια: Η παραγόμενη ανθραϋδροξυκινόνη παθαίνει (έτσι κι αλλιώς) αυτοοξείδωση, παράγοντας ξανά ανθρακονινόνη και υπεροξείδιο του υδρογόνου, ως παραπροϊόν. Αλλά στις περισσότερες χρησιμοποιούμενες εμπορικά ανταγωνιστικές παραγωγικές διεργασίες επιταχύνεται οξείδωση με τη χρήση φυσαλίδων ατμοσφαιρικού αέρα που διαβιβάζονται διαμέσου του διαλύματος που περιέχει το παράγωγο του ανθρακένιου (δηλαδή το παράγωγο της ανθραϋδροξυκινόνης). Έτσι, το οξυγόνο του αέρα των φυσαλίδων αντιδρά με τα άτομα υδρογόνου των υδροξυλίων της ανθραϋδροξυκινόνης, παράγοντας υπεροξείδιο του υδρογόνου και ανθρακονινόνη. Έπειτα, το παραγόμενο υπεροξείδιο του υδρογόνου απομακρύνεται και ακολουθεί νέα οξείδωση της ανθρακονινόνης σε ανθραϋδροξυκινόνη. Ο κύκλος αυτός επαναλαμβάνεται για όσο απαιτείται η παραγωγή νέας ποσότητας υπεροξειδίου του υδρογόνου : 420px|Διεργασία Riedl-Pfleiderer
Η οικονομία της διεργασίας εξαρτάται πολύ από την αποτελεσματικότητα της ανακύκλωσης της κινόνης (γιατί είναι σχετικά δαπανηρή), των διαλυτών εκχύλισης, αλλά και του καταλύτη της υδρογόνωσης (δηλαδή του παλλάδιου). Η απευθείας σύνθεση υπεροξειδίου του υδρογόνου από υδρογόνο και οξυγόνο παρουσιάζει μεγάλο ερευνητικό ενδιαφέρον για πολλά χρόνια. Αλλά μια τέτοια σύνθεση είναι δύσκολο να επιτευχθεί, γιατί θερμοδυναμικά η αντίδραση υδρογόνου και οξυγόνου ευνοεί την παραγωγή νερού και όχι υπεροξειδίου του υδρογόνου. Συστήματα απευθείας σύνθεσης υπεροξειδίου του υδρογόνου έχουν ήδη αναπτυχθεί, αλλά τα περισσότερα βασίζονται στη χρήση σπανίων μετάλλων ως καταλυτών. Ωστόσο, προς το παρόν, καμιά από τις μεθόδους αυτές δεν τελειοποιήθηκε αρκετά ώστε να χρησιμοποιείται στη βιομηχανικής κλίμακας παραγωγή υπεροξειδίου του υδρογόνου.
Διαθεσιμότητα
thumb|Τυποποιημένη (ISO) δεξαμενή μεταφοράς υπεροξειδίου του υδρογόνου Το υπεροξείδιο του υδρογόνου συνήθως είναι διαθέσιμο με τη μορφή υδατικού διαλύματος αυτού. Για τους καταναλωτές είναι συνήθως διαθέσιμο στα φαρμακεία σε συγκεντρώσεις 3% και 6% w/v. Οι συγκεντρώσεις αυτές συχνά περιγράφονται με όρους που αντιστοιχούν στον όγκο του αερίου οξυγόνου που παράγουν. Για παράδειγμα, 1 ml υπεροξείδιο του υδρογόνου 20 «όγκων» παράγει 20 ml καθαρού αερίου οξυγόνου όταν διασπαστεί πλήρως. Για εργαστηριακή χρήση, τα πιο συνηθισμένα διαλύματα υπεροξειδίου που χρησιμοποιούνται είναι 30% w/v. Εμπορικά, είναι επίσης διαθέσιμες συγκεντρώσεις από 70% - 98% w/v, αλλά εξαιτίας του δυναμικού των διαλυμάτων, πάνω από το 68% του υπεροξειδίου του υδρογόνου διασπάται σε υδρατμούς και οξυγόνο, με τη θερμοκρασία των υδρατμών να αυξάνεται με την αύξηση της συγκέντρωσης πάνω από 68%, οπότε τέτοιες συγκεντρώσεις είναι εν δυνάμει πολύ πιο επικίνδυνες, απαιτώντας ειδική φροντίδα και επίσης ειδικές περιοχές αποθήκευσης τέτοιων διαλυμάτων. Οι αγοραστές διαλυμάτων τέτοιων συγκεντρώσεων υπεροξειδίου του υδρογόνου τυπικά πρέπει να επιτρέψουν (πρώτα) τον έλεγχο από επιθεωρητές των κατασκευαστών των εγκαταστάσεών τους που προορίζονται για την αποθήκευση της αγοραζόμενης παρτίδας.
Το 1994 η παγκόσμια παραγωγή υπεροξειδίου του υδρογόνου ήταν γύρω στους 1,9 εκατομμύρια τόννους και αυξήθηκε στα 2,2 εκατομμύρια τόννους το 2006. Από την ποσότητα αυτή το μεγαλύτερο ποσοστό είχε συγκέντρωση 70% ή και λιγότερο. Το ίδιο διάστημα η μέση τιμή του διαλύματος 30% υπεροξειδίου του υδρογόνου ήταν περίπου 0,54 $ ΗΠΑ ανά χιλιόγραμμο, που αντιστοιχεί σε μέση τιμή καθαρού (100%) υπεροξειδίου του υδρογόνου 1,50 $/kg.
Ιδιότητες
Η θερμοκρασία βρασμού υπό κανονική πίεση (1 atm) του χημικά καθαρού υπεροξειδίου του υδρογόνου επεκτείνεται στα 150,2 °C. Είναι δηλαδή περίπου κατά 50 °C μεγαλύτερη από αυτήν του νερού. Στην πράξη, όμως, το υπεροξείδιο του υδρογόνου αν θερμανθεί σε τέτοια θερμοκρασία θα υποστεί (πρώτα) εκρηκτική θερμική διάσπαση. Έτσι, για λόγους ασφαλείας, πρέπει να αποστάζεται (αν πρέπει να διαχωριστεί από το νερό) υπό μειωμένη πίεση.
Σε υδατικά διαλύματα
Τα υδατικά διαλύματα του υπεροξειδίου του υδρογόνου διαφέρουν από το χημικά καθαρό υπεροξείδιο του υδρογόνου γιατί υπάρχουν επιπτώσεις από τη δημιουργία δεσμών μεταξύ των μορίων του νερού και του υπεροεξειδίου του υδρογόνου. Το νερό και το υπεροξείδιο του υδρογόνου σχηματίζουν «ευτηκτικά μίγματα», δηλαδή μίγματα στα οποία «ταπεινώνεται» (δηλαδή μειώνεται) η θερμοκρασία πήξης, σε σύγκριση με την αντίστοιχη των χημικά καθαρών ενώσεων που το αποτελούν. Έτσι, το χημικά καθαρό νερό παγώνει στους 0 °C, ενώ το το χημικά καθαρό υπεροξείδιο του υδρογόνου πήζει στους −0.43 °C, αλλά μείγμα και των δυο 50% w/v πήζει στους -51 °C. Η θερμοκρασία βρασμού επίσης ταπεινώνεται σε σύγκριση με το αναμενόμενο, με βάση την αναλογία μείξης και τις θερμοκρασίες βρασμού των δυο ενώσεων. Το χημικά καθαρό νερό βράζει στους 100 °C και το χημικά καθαρό υπεροξείδιο του υδρογόνου βράζει 150,2 °C, αλλά μείγμα 50% w/v, αντί να βράζει στο μέσο όρο των δυο θερμοκρασιών βρασμού, δηλαδή στους 125,1 °C, βράζει στους 114 °C. Δηλαδή, η θερμοκρασία βρασμού του μίγματος 50% w/v νερού - υπεροξειδίου του υδρογόνου είναι κατά 14 °C μεγαλύτερη από τη θερμοκρασία βρασμού του χημικά καθαρού νερού και 36,2 °C μικρότερη από τη θερμοκρασία βρασμού του χημικά καθαρού υπεροξειδίου του υδρογόνου.
320px|thumb|left|Διαγράμματα φάσεων μιγμάτων H2O2 - H2O. Η περιοχή πάνω από τη μπλε γραμμή είναι υγρή. Οι διακεκομμένες γραμμές διαχωρίζουν τις φάσεις στερεού - υγρού από τις φάσεις στερεού - στερεού.
Δομή
Το μόριο του υπεροξειδίου του υδρογόνου είναι ένα μη επίπεδο μόριο, με στριμμένη συμμετρία C2. Παρόλο που ο χημικός δεσμός O-Ο είναι απλός δεσμός, το μόριο του υπεροξειδίου του υδρογόνου έχει σχετικά υψηλό «εμπόδιο περιστροφής» 29,45 kJ/mol, που αντιστοιχεί σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία υπερύθρου και συγκεκριμένα στα 2.460 cm−1. Για σύγκριση, το αντίστοιχο εμπόδιο περιστροφής για το αιθάνιο είναι 12,5 kJ/mol. Το αυξημένο εμπόδιο περιστροφής οφείλεται στην άπωση μεταξύ των μονήρων ζευγών ηλεκτρονίων των δυο γειτονικών ατόμων οξυγόνου και είναι υπεύθυνο για την εμφάνιση του φαινομένου της ατροπισομέρειας στο υπεροξείδιο του υδρογόνου. Η μοριακές δομές του αέριου και του κρυσταλλικού υπεροξειδίου του υδρογόνου είναι διαφορετικές. Αυτές οι διαφορές αποδίδονται στην επίδραση των δεσμών υδρογόνου, που είναι απόντες στην αέρια φάση του υποξειδίου του υδρογόνου και παρόντες στη στερεή. Η κρυσταλλική δομή του στερεού υπεροξειδίου του υδρογὀνου είναι τετραγωνική με ομάδα διαστήματος
Σύγκριση ανάλογων ενώσεων
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου έχει αρκετες δομικά ανάλογες ενώσεις, με γενικό τύπο Hm-E-E-Hn, όπου, τα δυο E δεν αντιστοιχούν αναγκαστικά στο ίδιο χημικό στοιχείο και. Έχει (θεωρητικά) την υψηλότερη θερμοκρασία βρασμού από όλη την σειρά. Η θερμοκρασία τήξης του είναι, ακόμη, μετρίως υψηλή, συγκρίσιμη με εκείνες της υδραζίνης (2 °C) και του νερού (0 °C), ενώ μόνο η υδροξυλαμίνη κρυσταλλώνεται συγκριτικά πιο γρήγορα (έχοντας αρκετά υψηλότερη θερμοκρασία τήξης). Το υδροδίθειο και η διφωσφίνη έχουν ασθενείς δεσμούς υδρογόνου και μικρή χημική ομοιότητα με το υπεροξείδιο του υδρογόνου. Όλες αυτές οι δομικά ανάλογες ενώσεις είναι θερμοδυναμικά ασταθείς. Δομικά, όλες αυτές οι ανάλογες ενώσεις υιοθετούν παρόμοιες στριμμένες δομές, λόγω ακριβώς τής ίδιας αιτίας: Τα μονήρη ζεύγη ηλεκτρονίων γειτονικών ατόμων απωθούνται.
Διάσπαση
Ο ρυθμός διάσπασης αυξάνεται με την αύξηση της θερμοκρασίας, την αύξηση της συγκέντρωσης του υπεροξειδίου του υδρογόνου και με την αύξηση του pH. Ψυχρά, αραιά και όξινα υδατικά διαλύματα υπεροξειδίου του υδρογόνου δείχνουν την καλύτερη σταθερότητα. Επιπλέον, η διάσπαση καταλύεται από διάφορες ουσίες, που συμπεριλαμβάνουν τα περισσότερα μεταβατικά μέταλλα, όπως ο άργυρος (Ag) και ο λευκόχρυσος (Pt), αλλά και ενώσεις τους, όπως το διοξείδιο του μαγγανίου (MnO2). Αρκετά μεταλλικά ιόντα, όπως Fe2+ ή Ti3+, μπορούν να πάρουν διαφορετικές καταλυτικές οδούς, στις οποίες σχηματίζονται ενδιάμεσα ελεύθερες ρίζες, όπως HO• και HOO•. Υπάρχουν και μη μεταλλικοί καταλύτες για την αντίδραση διάσπασης υπεροξειδίου του υδρογόνου, όπως το ιωδιούχο κάλιο (KI), που αντιδρά ιδιαίτερα γρήγορα και σχηματίζουν τη βάση για το πείραμα οδοντόκρεμας ελέφαντα. Η διάσπαση του υπεροξειδίου του υδρογόνου καταλύεται, επίσης, και βιοχημικά, από το ένζυμο καταλάση.
Γενικά, η διάσπαση του υπεροξειδίου του υδρογόνου απελευθερώνει οξυγόνο και θερμότητα. Ο συνδυασμός αυτός μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος σε υψηλές συγκεντρώσεις υπεροξειδίου του υδρογόνου, γιατί με ατυχή κοντινή παρουσία εύφλεκτων ουσιών μπορεί να οδηγήσει σε άμεση ανάφλεξη των τελευταίων και πυρκαγιά.
Οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου έχει οξειδωτικές και αναγωγικές ιδιότητες, που εξαρτώνται από το pH. Τα όξινα υδατικά διαλύματα υπεροξειδίου του υδρογόνου είναι από τα ισχυρότερα γνωστά οξειδωτικά μέσα, ισχυρότερα από το στοιχειακό χλώριο (Cl2), του διοξείδιο του χλωρίου (ClO2) και το υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4). Επίσης, μέσω κατάλυσης, το υπεροξείδιο του υδρογόνου σχηματίζει ιδιαίτερα δραστικές ελεύθερες ρίζες υδροξυλίου (•OH).