cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαήλ Καλίνιν
Πρώτα χρόνια
Ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Καλίνιν γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια ρωσικής καταγωγής στο χωριό Βερκνίγιαγια Τρόιτσα, στο κυβερνείο Τβερ, στη Ρωσία. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Φιόντορ Καλίνιν.
Ο Καλίνιν ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του σε τοπικό σχολείο το 1889 και εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα αγρόκτημα. Μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, όπου βρήκε εργασία ως μεταλλουργός το 1895. Επίσης, εργάστηκε ως μπάτλερ και στη συνέχεια ως εργαζόμενος στο σιδηροδρομική αποθήκη της Τιφλίδας, όπου συναντήθηκε με τον Σεργκέι Αλλιγιγιέφ, πατέρα της δεύτερης συζύγου του Στάλιν.
Το 1906 παντρεύτηκε την Εβραία Εβρατίνα Λόρμπεργκ (Екатерина Ивановна Лорберг, 1882-1960), που είχε γεννηθεί στην Εσθονία.
Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Καλίνιν εντάχθηκε στο Ρώσικο Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (RSDLP) το 1898, έτος ίδρυσης του. Γνώρισε τον Στάλιν μέσω της οικογένειας Αλλιγιγιέφ.
Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, ο Καλίνιν εργάστηκε για το μπολσεβίκικο κόμμα και για το προσωπικό της Κεντρικής Ένωσης Μεταλλουργών. Αργότερα έγινε ενεργός για λογαριασμό της RSDLP στην Τιφλίδα, στο Ρεβάλ, (σημερινό Ταλίν, Εσθονία) και τη Μόσχα. Τον Απρίλιο του 1906 διετέλεσε εκπρόσωπος στο 4ο Συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος.
Ο Καλίνιν ήταν αφοσιωμένος οπαδός της μπολσεβίκικης φραξίας του RSDLP, με επικεφαλής τον Βλαντιμίρ Λένιν. Διετέλεσε αντιπρόσωπος στη διάσκεψη του Μπολσεβίκικου Κόμματος του 1912 που πραγματοποιήθηκε στην Πράγα, όπου εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της κεντρικής Επιτροπής και στάλθηκε να εργαστεί στη Ρωσία. Δεν έγινε πλήρες μέλος επειδή ήταν ύποπτος ότι ήταν πράκτορας της Οχράνα (ο πραγματικός πράκτορας ήταν ο Ρομάν Μαλινόφσκι, πλήρες μέλος).
Ο Καλίνιν συνελήφθη για τις πολιτικές του δραστηριότητες το 1916 και απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Φεβρουαρίου 1917, η οποία ανέτρεψε το τσαρικό κράτος.
Ρωσικές επαναστάσεις
Ο Καλίνιν εντάχθηκε στην Μπολσεβίκικη επιτροπή της Πετρούπολης και βοήθησε στην οργάνωση της εφημερίδας Pravda, που είχε νομιμοποιηθεί από το νέο καθεστώς.
Τον Απρίλιο του 1917, ο Καλίνιν, όπως πολλοί άλλοι μπολσεβίκοι, υποστήριζε την υπό όρους υποστήριξη της Προσωρινής Κυβέρνησης σε συνεργασία με τη μενσεβίκικη παράταξη του RSDLP, μια θέση σε αντίθεση με αυτή του Λένιν. Συνέχισε να αντιτίθεται σε μια ένοπλη εξέγερση για την ανατροπή της κυβέρνησης του Αλεξάντρ Κέρενσκι καθ 'όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Στις εκλογές που διεξήχθησαν για τη Δούμα του Πέτρογκραντ το φθινόπωρο του 1917, ο Καλίνιν επιλέχθηκε ως δήμαρχος της πόλης, τον οποίο διαχειρίστηκε κατά τη διάρκεια και μετά την Μπολσεβική Επανάσταση της 7ης Νοεμβρίου.
Το 1919, ο Καλίνιν εξελέγη μέλος της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας καθώς και υποψήφιο μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Τον Ιανουάριο του 1926 προήχθη ως πλήρες μέλος του Πολιτικού Γραφείου, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το θάνατό του το 1946.
Όταν ο Γιάκοβ Σβερντλόφ πέθανε τον Μάρτιο του 1919 (από γρίπη, ξυλοδαρμό ή δηλητηρίαση, οι πηγές διαφέρουν  ), ο Καλίνιν τον αντικατέστησε ως Πρόεδρος της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, επίτιμος αρχηγός της Σοβιετικής Ένωσης. Το όνομα αυτής της θέσης μετατράπηκε σε Πρόεδρος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΣΣΔ το 1922 και σε Πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ το 1938. Ο Καλίνιν συνέχισε να κρατάει τη θέση χωρίς διακοπή μέχρι την αποχώρησή του στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1920, ο Καλίνιν παρακολούθησε το δεύτερο παγκόσμιο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα, στο πλαίσιο της ρωσικής αντιπροσωπείας. Ήταν καθήμενος στο βήμα του Προεδρείου και έλαβε ενεργό μέρος στις συζητήσεις.
Σοβιετική Ένωση
Ο Καλίνιν ήταν φανατικός σύμμαχος του Στάλιν κατά τη διάρκεια της πικρής πάλης για εξουσία μετά το θάνατο του Λένιν το 1924. Έγραψε μια αναφορά για τον Λένιν και την Κομιντέρν στο Πέμπτο Παγκόσμιο Συνέδριο το 1924.
Ο Καλίνιν ήταν ένα από τα συγκριτικά λίγα μέλη του κοντινού κύκλου του Στάλιν, που προέρχονταν από την αγροτική τάξη. Η χαμηλή κοινωνική προέλευση ήταν ευρέως διαδεδομένη στον επίσημο Τύπο, ο οποίος συνήθως αναφέρεται στον Καλίνιν ως «Παν-ενωτικός αρχηγός» (Всесоюзный староста), όρος που είχε απήχηση στους αγρότες, σε συνδυασμό με το ρόλο του ως αρχηγού του κράτους. Στην πράξη, από τη δεκαετία του 1930, ο ρόλος του Καλίνιν ως υπεύθυνος λήψης αποφάσεων στη σοβιετική κυβέρνηση ήταν κατ'όνομα.
Είχε μικρή εξουσία ή επιρροή πέρα ​​από τη λήψη διπλωματικών επιστολών από το εξωτερικό. Ο μελλοντικός σοβιετικός ηγέτης Νικήτα Χρουστσόφ είπε: «Δεν ξέρω τι πρακτική εργασία έκανε ο Καλίνιν υπό τον Λένιν, αλλά υπό τον Στάλιν ήταν ο ονομαστικός υπογράφων όλων των διαταγμάτων, ενώ στην πραγματικότητα σπάνια πήρε μέρος σε κυβερνητικές επιχειρήσεις. Γινόταν μέλος μιας επιτροπής, αλλά οι υπόλοιποι δεν έλαβαν πολύ υπόψη την άποψή του. Ήταν ντροπιαστικό για μας να το βλέπουμε αυτό· απλώς ήμασταν λυπημένοι για τον Μιχαήλ Ιβανόβιτς».
Στις 5 Μαρτίου 1940, έξι μέλη του Σοβιετικού Πολιτικού Γραφείου - Στάλιν, Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, Λάζαρ Καγκανόβιτς, Κλιμέντ Βοροσίλοφ, Αναστάς Μικογιάν και Μιχαήλ Καλίνιν υπέγραψαν εντολή εκτέλεσης 25.700 Πολωνών «εθνικιστών και αντεπαναστατών» που φυλάσσονταν σε στρατόπεδα και φυλακές στην κατεχόμενη δυτική Ουκρανία και τη Λευκορωσία, μέρος της σφαγής του Κατίν.
Ο Καλίνιν δεν μπόρεσε να προστατεύσει ούτε τη δική του γυναίκα. Η Εκατερίνα Καλίνινα, η οποία ήταν επικριτική για τις πολιτικές του Στάλιν, συνελήφθη στις 25 Οκτωβρίου 1938 με την κατηγορία ότι ήταν "τροτσκιστής". Παρόλο που ο σύζυγός της ήταν πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ (1938-1946), βασανίστηκε στη φυλακή του Λεφόρτοβο και στις 22 Απριλίου 1939 καταδικάστηκε σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκισης σε εργασιακό στρατόπεδο. Απελευθερώθηκε λίγο πριν το θάνατο του συζύγου της το 1946.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Καλίνιν αποχώρησε το 1946 και πέθανε από καρκίνο στις 3 Ιουνίου του ίδιου έτους στη Μόσχα. Ο Καλίνιν τιμήθηκε με μια μεγάλη κρατική κηδεία και θάφτηκε στην Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου.
Τρεις μεγάλες πόλεις (Τβερ, Κοριόλεφ και Κένιγκσμπεργκ) ονομάστηκαν ή μετονομάστηκαν προς τιμήν του. Μόνο η τελευταία από αυτές, το Καλίνινγκραντ, έχει διατηρήσει το όνομα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Το ανθρακωρυχείο Καλίνιν χτίστηκε το 1961 και το όνομά του από τον M. Ι. Καλίνιν.
Η πλατεία Καλίνιν και η οδός Καλίνιν, που πήραν το όνομά τους από τον Καλίνιν, βρίσκονται στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Η λεωφόρος Καλίνιν στο Ντνίπρο της Ουκρανίας μετονομάστηκε σε Προσπέκτ Σερχίι Νιγκογιάν τον Ιανουάριο του 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπολσεβίκοι‎ Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές
Google Tensor
Το Google Tensor είναι μια σειρά από επεξεργαστές συστήματος σε τσιπ (SoC) που έχει σχεδιαστεί από την Google για τα Pixel κινητά της. Το τσιπ πρώτης γενιάς έκανε το ντεμπούτο του στη σειρά smartphone Pixel 6 το 2021 και το διαδέχθηκε το τσιπ δεύτερης γενιάς στις σειρές Pixel 7 και Pixel 7 Pro το 2022.
Σωμερζί
Το Σωμερζί (γαλλικά: Chaumergy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Google Tensor
Ιστορικό
Η ανάπτυξη ενός συστήματος-on-chip (SoC) που σχεδιάστηκε από την Google ξεκίνησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2016, αν και ο Διευθύνων Σύμβουλος της Google, Sundar Pichai και ο επικεφαλής υλικού, Rick Osterloh συμφώνησαν ότι πιθανότατα θα χρειαζόταν μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να είναι έτοιμο το προϊόν. Τον επόμενο χρόνο, η εταιρεία συγκέντρωσε μια ομάδα 76 ερευνητών ημιαγωγών ειδικευμένων στην τεχνητή νοημοσύνη και τη μηχανική μάθηση, η οποία έκτοτε έχει αυξηθεί σε μέγεθος, για να εργαστεί στο τσιπ. Μέχρι τον Απρίλιο του 2020, η εταιρεία είχε σημειώσει "σημαντική πρόοδο" προς έναν προσαρμοσμένο επεξεργαστή βασισμένο σε ARM για τις συσκευές Pixel και Chromebook, με την κωδική ονομασία "Whitechapel". Στη μητρική εταιρεία Google Alphabet Inc. τον Οκτώβριο σε τριμηνιαία κλήση κερδών, ο Pichai εξέφρασε ενθουσιασμό για τις "βαθέστερες επενδύσεις" της εταιρείας σε υλικό, τις οποίες ορισμένοι ερμήνευσαν ως υπαινιγμό στο Whitechapel. Τον Απρίλιο του 2021, αναφέρθηκε ότι το Whitechapel θα τροφοδοτούσε τα επόμενα smartphone Pixel της Google.
Σωμερζί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Google Tensor
Ιστορικό
Η Google παρουσίασε επίσημα το τσιπ, που ονομάζεται Tensor, τον Αύγουστο, ως μέρος μιας προεπισκόπησης των smartphone Pixel 6 και Pixel 6 Pro. Τα προηγούμενα smartphone Pixel είχαν χρησιμοποιήσει τσιπ Qualcomm Snapdragon, με το Pixel 5a του 2021 να είναι το τελευταίο τηλέφωνο Pixel που το έκανε. Το "Tensor" είναι μια αναφορά στις τεχνολογίες TensorFlow και Tensor Processing Unit της Google και το τσιπ αναπτύσσεται από την ομάδα Google Silicon που στεγάζεται στο τμήμα υλικού της εταιρείας, με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο και γενικό διευθυντή Phil Carmack μαζί με την ανώτερη διευθύντρια Monika Gupta, σε συνεργασία με το τμήμα Έρευνας Google. Τον Σεπτέμβριο του 2022, το The Verge ανέφερε ότι ο διάδοχος του φορητού υπολογιστή Pixelbook με τεχνολογία Tensor με προγραμματισμένη κυκλοφορία το 2023 είχε ακυρωθεί λόγω μέτρων μείωσης του κόστους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Google Κατηγορία:Κινητά τηλέφωνα
Στενόρυγχο δελφίνι
Το στενόρυγχο δελφίνι είναι ένα είδος δελφινιού. Ζει σε τροπικά, υποτροπικά και θερμά εύκρατα νερά σε όλη την γη. Χαρακτηρίζεται από λεπτό και μακρύ ρύγχος του. Είναι το μόνο είδος δελφινιού με μακρύ ρύγχος, στο οποίο δεν υπάρχει κάποια ρυτίδα ή δερματική πτυχή μεταξύ του μετώπου και του ρύγχους. Το χρώμα του είναι συνήθως γκρίζο. Το μήκος του κυμαίνεται μεταξύ 2 και 2,5 μ και το βάρος του από 90 έως 155 κιλά. Τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Απαντάται στον Ειρηνικό, τον Ατλαντικό και τον Ινδικό Ωκεανό καθώς και στην Μεσόγειο θάλασσα. Μπορεί να ζει μόνο του αλλά συχνά συναθροίζεται σε ομάδες των 10 ατόμων κατά μέσο όρο. Οι διατροφικές του συνήθειες δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Φαίνεται ότι τρέφεται με διάφορα ψάρια και κεφαλόποδα. Συνήθως ζει 32-36 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δελφινίδες
Λουθένα
Σήμερα είναι η δεύτερη σημαντικότερη πόλη της επαρχίας μετά την Κόρδοβα. Το ελαιόλαδο που παράγεται στην φυσική επαρχία της Υποβαιτικής είναι Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Κόρδοβας
Σωσενάν
Το Σωσενάν (γαλλικά: Chaussenans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ελίζα Γουλανδρή
Βιογραφία
Γεννημένη στην Αθήνα το 1917, ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Πέτρου και της Ευανθίας Καραδόντη με καταγωγή από την Κυνουρία Αρκαδίας. Από νεαρή ηλικία δείχνει το ενδιαφέρον της για τις τέχνες. Το 1950, έχοντας ήδη ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές της στην Ελλάδα, αναχωρεί για τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να σπουδάσει. Εκεί γνωρίζει και παντρεύεται τον επίσης φιλότεχνο και συλλέκτη εφοπλιστή Βασίλη Π. Γουλανδρή. Το κοινό τους ενδιαφέρον για τη ζωγραφική (κατά κύριο λόγο της σχολής του Παρισιού) τους συνδέει με κύκλους καλλιτεχνών και διανοούμενων του μεταπολεμικού |Παρισιού, όπου και δραστηριοποιούνται κυρίως στον χώρο των εικαστικών τεχνών.
Σω-ντε-Κροτεναί
Το Σω-ντε-Κροτεναί (γαλλικά: Chaux-des-Crotenay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ελίζα Γουλανδρή
Βιογραφία
Το 1979, ιδρύουν το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και δημιουργούν στον γενέθλιο τόπο του Βασίλη, την Άνδρο, το πρώτο μουσείο σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα. Χάρη στις μακροχρόνιες φιλίες τους με καλλιτέχνες, συλλέκτες, γκαλερίστες και διευθυντές μουσείων του εξωτερικού, διοργανώνονται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Άνδρου εκθέσεις διεθνούς εμβέλειας, στις οποίες παρουσιάζονται αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης του 20ου αιώνα. Το 1981, χρηματοδοτούν επίσης την κατασκευή του Αρχαιολογικού Μουσείου της Άνδρου, δωρεά προς το Ελληνικό Κράτος, προκειμένου να στεγάσει πολύτιμα ευρήματα του αρχαίου οικισμού της Ζαγοράς, ενώ το 1989 η Ελίζα Γουλανδρή επιμελείται την ανέγερση, εντός του Γηροκομείου Αθηνών, της Εστίας Αθηνών, η οποία και χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.
Σω-ντε-Κροτεναί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ελίζα Γουλανδρή
Βιογραφία
Η γαλλική Κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας την προσφορά της και τη συμβολή της στην ελληνογαλλική φιλία, την τιμά με την ανώτατη διάκριση του Ταξιάρχη των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Odre des arts et des Lettres), ενώ το 1981 η Ακαδημία Αθηνών της απονέμει το Αργυρούν Μετάλλιο δια «Φιλοπατρία και Φιλοκαλία».
Η Ελίζα Γουλανδρή πεθαίνει αιφνιδίως στις 25 Ιουλίου 2000 στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή
Ανθέμιος (πραιτωριανός έπαρχος)
Ο Φλάβιος Ανθέμιος, λατιν.: Flavius Anthemius, (άκμασε το 400–414) ήταν πολιτικός της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είναι αξιοσημείωτος ως πραιτοριανός έπαρχος της Ανατολής κατά τη μεταγενέστερη βασιλεία του Αρκαδίου και τα πρώτα χρόνια του Θεοδοσίου Β', κατά την οποία είχε τη διακυβέρνηση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για λογαριασμό του ανήλικου Αυτοκράτορα και επέβλεψε την κατασκευή του πρώτου συνόλου. των Θεοδοσιανών τειχών.
Βιογραφία
μικρογραφία|300x300εσ| Τμήμα των [[Τείχη της Κωνσταντινούπολης|Θεοδοσιανών Τειχών, που κατασκευάστηκε για πρώτη φορά υπό την επίβλεψη του Ανθέμιου.]] Ο Ανθέμιος ήταν εγγονός του Φλ. Φιλίππου πραιτωριανού έπαρχου της Ανατολής το 346. Έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αρκάδιου, όταν διορίστηκε comes sacrarum largitionum ("Κόμης των Ιερών Θησαυρών") γύρω ή το 400 και αργότερα magister officiorum ("μάγιστρος των οφφικίων") το 404. Την τελευταία θέση κατέλαβε κατά τις αναταραχές που ακολούθησαν την τελική εκτόπιση του Ιωάννη του Χρυσοστόμου από το Πατριαρχείο (Πάσχα, 404). Οι εχθροί του Ιωάννη ζήτησαν από τον Ανθέμιο στρατεύματα για να διαλύσουν το πλήθος. Στην αρχή αρνήθηκε, αλλά στη συνέχεια υποχώρησε, δηλώνοντας ότι ευθύνονται για τις συνέπειες.
Όταν ο Αρκάδιος απεβίωσε το 408, ο γιος και διάδοχός του Θεοδόσιος Β' ήταν παιδί επτά ετών. Ο Ανθέμιος ανέλαβε την ηγεσία και έδειξε αξιοσημείωτη μακροζωία ως πραιτωριανός έπαρχος. Ξεκίνησε μία νέα συνθήκη ειρήνης με τους Σασσανίδες της Περσίας και, χάρη και στο τέλος του Στιλίχωνα, μπόρεσε να συμβάλει στην αποκατάσταση της αρμονίας στις σχέσεις των αυτοκρατορικών αυλών της Κωνσταντινούπολης και της Ραβέννας. Ενίσχυσε τον στόλο του Δούναβη, που προστάτευε τις επαρχίες της Μοισίας και της Σκυθίας, μετά την επιτυχή απόκρουση εισβολής το 409 από τον Ούννο βασιλιά Ουλντίν.
Επιπλέον, ρύθμισε την προμήθεια σιτηρών της Κωνσταντινούπολης, η οποία προερχόταν κυρίως από την Αίγυπτο και ήταν υπό την εξουσία του επάρχου της πόλης. Στο παρελθόν είχαν παρουσιαστεί ελλείψεις λόγω της έλλειψης διαθέσιμων πλοίων, με αποτέλεσμα λιμούς, με πιο πρόσφατο αυτόν τού 408. Το 409 λοιπόν, ο Ανθέμιος αναδιοργάνωσε τη μεταφορά σιτηρών και χορήγησε φορολογικές δεσμεύσεις στους μεταφορείς, έλαβε μέτρα για την προμήθεια σιτηρών από αλλού και δημιούργησε έκτακτο ταμείο για την προμήθεια και διανομή σιτηρών στους πολίτες. Έλαβε επίσης μέτρα για να εξασφαλίσει την τακτική είσπραξη των φόρων (409), αλλά το 414 έδωσε και φορολογική διαγραφή όλων των ληξιπρόθεσμων οφειλών για τα έτη 368–407.
Το μόνο έργο του Ανθεμίου που σώζεται μέχρι σήμερα είναι το κύριο τείχος των Θεοδοσιανών Τειχών. Στις αρχές του 5ου αι. η Κωνσταντινούπολη είχε αρχίσει να ξεπερνά τα όρια, που είχε θέσει ο Κωνσταντίνος Α΄ και έτσι ο Ανθέμιος ξεκίνησε την κατασκευή ενός νέου τείχους, περίπου 1.500 μέτρα δυτικά από το παλαιό, το οποίο εκτεινόταν για 6,5 χιλιόμετρα μεταξύ της Θάλασσας του Μαρμαρά και του προαστίου των Βλαχερνών κοντά στον Κεράτιο Κόλπο. Το εκτεταμένο νέο τείχος ολοκληρώθηκε το 413 και σχεδόν διπλασίασε το μέγεθος της πόλης, ένα κατόρθωμα για το οποίο ο Τζ. Μπ. Μπούρι τον αποκάλεσε αργότερα «κατά μία έννοια, τον δεύτερο ιδρυτή της Κωνσταντινούπολης».
Το 414 ο Ανθέμιος εξαφανίζεται ξαφνικά από τη σκηνή, ενώ τη νομαρχία ανέλαβε ο Μονάξιος. Η μοίρα του παραμένει άγνωστη. Μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι απολύθηκε από την Αυγούστα Πουλχερία, ενώ άλλοι μελετητές υποστηρίζουν ότι αποσύρθηκε ή απεβίωσε σε μεγάλη ηλικία. Μετά την αποχώρησή του, ωστόσο, οι απόγονοί του διατήρησαν ακόμη την πολιτική εξουσία. Μέσω του γάμου τής κόρης του με τον magister militum Προκόπιο, έγινε παππούς του μεταγενέστερου δυτικού Αυτοκράτορα Ανθέμιου. Ήταν επίσης ο πατέρας του Ανθέμιου Ισίδωρου, πραιτοριανού επάρχου της Ανατολής το 435-436 και ανατολικού υπάτου το 436. Σύμφωνα με τη ζωή ενός θρυλικού αγίου, είχε μία κόρη που ονομαζόταν Απολιναρία, που έζησε ως μοναχή.
Πηγές
Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Συμπεριφορά σκύλου
right|thumb|250px|Ζωγραφιά από τον [[Κόνραντ Λόρεντς που δείχνει τις εκφράσεις προσώπου ενός σκύλου - μια επικοινωνιακή συμπεριφορά]] Σκυλίσια συμπεριφορά είναι οι εσωτερικά συντονισμένες αντιδράσεις ατόμων ή ομάδων κατοικίδιων σκύλων σε εσωτερικά και εξωτερικά ερεθίσματα. Αυτή έχει διαμορφωθεί από χιλιετίες επαφής με τους ανθρώπους και του τρόπου ζωής τους. Ως αποτέλεσμα αυτής της σωματικής και κοινωνικής εξέλιξης, τα σκυλιά, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είδος, έχουν αποκτήσει την ικανότητα να κατανοούν και να επικοινωνούν με τον άνθρωπο και είναι μοναδικά προσαρμοσμένα στις συμπεριφορές τους. Οι συμπεριφορικοί επιστήμονες έχουν αποκαλύψει ένα ευρύ φάσμα κοινωνικογνωστικών ικανοτήτων στον κατοικίδιο σκύλο.
Συνεξέλιξη με τους ανθρώπους
Η προέλευση του κατοικίδιου σκύλου (Canis lupus familiaris ή Canis familiaris) δεν είναι σαφής. Η πλήρης αλληλουχία των γονιδιωμάτων δείχνει ότι ο σκύλος, ο γκρίζος λύκος και ο εξαφανισμένος ταϊμιρικός λύκος διαφοροποιήθηκαν σχεδόν ταυτοχρόνως 27.000-40.000 χρόνια πριν. Το πώς εξημερώθηκαν οι σκύλοι δεν είναι σαφές, ωστόσο οι δύο βασικές υποθέσεις είναι η αυτοεξημέρωση ή η ανθρώπινη εξημέρωση. Υπάρχουν στοιχεία για τη συμπεριφορική συνεξέλιξη ανθρώπου-κυνοειδούς.
Νοημοσύνη
Η σκυλίσια νοημοσύνη είναι η ικανότητα του σκύλου να αντιλαμβάνεται τις πληροφορίες και να τις διατηρεί ως γνώση για την επίλυση προβλημάτων. Τα σκυλιά έχουν αποδειχθεί ότι μαθαίνουν από συμπεράσματα. Μια μελέτη με τον Ρίκο (Rico) έδειξε ότι γνώριζε τις ετικέτες πάνω από 200 διαφορετικών αντικειμένων. Συμπέραινε τα ονόματα των καινοτόμων αντικειμένων με την εκμάθηση αποκλεισμού και ανακαλούσε σωστά αυτά τα καινοτόμα στοιχεία αμέσως και ακόμα 4 εβδομάδες μετά την αρχική έκθεση. Οι σκύλοι έχουν προηγμένες δεξιότητες μνήμης. Μια μελέτη κατέγραψε τις δυνατότητες εκμάθησης και μνήμης ενός μπόρντερ κόλεϊ, της "Chaser", η οποία είχε μάθει τις ονομασίες και μπορούσε να συσχετίσει με λεκτική εντολή άνω των 1.000 λέξεων. Οι σκύλοι είναι σε θέση να διαβάζουν και να αντιδρούν κατάλληλα στη γλώσσα του ανθρώπινου σώματος όπως από τις χειρονομίες, τα νεύματα και τη δακτυλοδειξία, και να κατανοούν τις ανθρώπινες φωνητικές εντολές. Αφού υποβληθούν σε εκπαίδευση για να επιλύσουν ένα απλό έργο ποδηγέτησης, τα σκυλιά που αντιμετωπίζουν μια ανεπίλυτη εκδοχή του ίδιου προβλήματος κοιτάζουν τον άνθρωπο, ενώ οι κοινωνικοποιημένοι λύκοι δεν το κάνουν. Τα σκυλιά επιδεικνύουν μια θεωρία του νου με την εμπλοκή σε δόλο.
Αισθήσεις
Οι αισθήσεις του σκύλου περιλαμβάνουν την όραση, την ακοή, την αίσθηση της οσμής, την γεύση, την αφή και την ευαισθησία στο μαγνητικό πεδίο της γης.
Συμπεριφορά επικοινωνίας
Η σκυλίσια επικοινωνία αφορά το πώς τα σκυλιά «μιλούν» αναμεταξύ τους, πώς καταλαβαίνουν τα μηνύματα που τους στέλνουν οι άνθρωποι, και πώς μπορούν οι άνθρωποι να μεταφράσουν τις ιδέες που προσπαθούν να μεταδώσουν τα σκυλιά. Αυτές οι συμπεριφορές επικοινωνίας περιλαμβάνουν το βλέμμα, την έκφραση προσώπου, την εκφορά ήχου, την στάση του σώματος (συμπεριλαμβανομένων των κινήσεων του σώματος και των άκρων) και την γευστική επικοινωνία (μυρωδιά, φερομόνες και γεύση). Οι άνθρωποι επικοινωνούν με τα σκυλιά χρησιμοποιώντας τη φωνή, τα χέρια και την στάση του σώματος. Τα σκυλιά μπορούν επίσης να μάθουν να κατανοούν την επικοινωνία των συναισθημάτων με τους ανθρώπους με την ανάγνωση των ανθρώπινων εκφράσεων του προσώπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκύλος Κατηγορία:Ηθολογία
Λίμνη Σέρμπρουκ
Η Λίμνη Σέρμπρουκ (Sherbrooke) βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Γιόχο στην Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Συνορεύει στα δυτικά με το βουνό Όγκντεν (ύψους 2.695 μ.), στα βόρεια με το βουνό Νάιλς (2.972 μ.), και στα ανατολικά με την κορυφή Παζέ. Μπορεί να την προσεγγίσει κανείς ακολουθώντας ένα μονοπάτι πεζοπορίας τριών χιλιομέτρων που ξεκινάει από τον υπερκαναδικό αυτοκινητόδρομο απέναντι από την λίμνη Ουάπτα.
Η Λίμνη Σέρμπρουκ εξυπηρετεί ως σημείο πρόσβασης για ορειβασία στο πεδίο πάγου Ουαπουτίκ και στο Σκοτ Ντάνκαν Χατ.
Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου Ελβετίας
Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Ελβετίας (Νάσιοναλ Λιγκ, National League) αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση στην Ελβετία και διοργανώνεται από την Ελβετική Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου (Schweizerischer Eishockeyverband). Ξεκίνησε τη σεζόν 1915-16 και πριν τη σεζόν 2007-08 το πρωτάθλημα ονομάστηκε Nationalliga A (Γερμανικά, Γαλλικά: Ligue Nationale A (LNA), Ιταλικά: Lega Nazionale A), ενώ από το 2017 μετονομάστηκε σε National League (και αντίστοιχα η δεύτερη κατηγορία Nationalliga B σε Swiss League). Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η ΧΚ Νταβός, η οποία έχει κατακτήσει 30 πρωταθλήματα και ακολουθεί η ΣΚ Βέρνη με 12. Η Ελβετία έχει την ομάδα με τη μεγαλύτερη θέαση στην Ευρώπη, την SC Bern, καθώς και το πρωτάθλημα με τη μεγαλύτερη θέαση.
Το πρωτάθλημα αποτελείται από 12 ομάδες και διαρκεί από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο. Την περίοδο 2010-11 πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η HC Davos. Επίσης το πρωτάθλημα της National League περιλαμβάνεται στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών της EA Sports NHL 12.
Δομή του πρωταθλήματος
Κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου ​​κάθε μία από τις 12 ομάδες παίζει 50 παιχνίδια. Οι οκτώ κορυφαίες ομάδες μετά την κανονική περίοδο προκρίνονται στα πλέι-οφ, όπου διασταυρώνονται ανά ζεύγη για την ανάδειξη του πρωταθλητή Ελβετίας. ύστερα από γύρους τεσσάρων νικών (Best-of-seven). Οι τελευταίες τέσσερις ομάδες της βαθμολογίας αναδεικνύουν τις δύο τελευταίες, οι οποίες σε αγώνες πλέι-άουτ (επίσης ως Best-of-seven) βγάζουν τον ουραγό, ο οποίος παίζει με τον νικητή της Swiss League σε μια σειρά αγώνων (επίσης Best-of-seven) για μια θέση στο πρωτάθλημα της National League.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ελβετία Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελβετία
Γουάλις Σίμπσον
Η Ουώλλις Σίμπσον γνωστή και ως Ουώλλις, Δούκισσα του Ουίνδσορ (Wallis Simpson, γεννηθείσα Μπέσσι Ουώλλις Ουόρφιλντ, 19 Ιουνίου 1896 - 24 Απριλίου 1986) ήταν Αμερικανίδα κοσμικός και σύζυγος του πρώην βασιλιά του Ηνωμένου Βασιλείου Πρίγκιπα Εδουάρδου, Δούκα του Ουίνδσορ.
Γεννήθηκε στην Σκουέρ Κότατζ στο Μπλου Ρίντζ Σάμμιτ της Πενσυλβάνια. Κόρη του Τηκλ Ουώλλις Ουόρφιλντ και της Άλις Μόνταγκιου.
Η Σίμπσον ήταν παντρεμένη τρεις φορές. Πρώτα παντρεύτηκε τον Ερλ Γουίνφιλντ Σπένσερ Τζ., έναν αεροπόρο του Αμερικάνικου Ναυτικού. Το 1928 παντρεύτηκε τον Έρνεστ Ώλτνριτς Σίμπσον, Αγγλοαμερικανό ναυτικό διευθυντή και πρώην αξιωματικό. Ο τρίτος της γάμος ήταν με τον Πρίγκιπα Εδουάρδο, Δούκα του Ουίνδσορ (πρώην βασιλιάς Εδουάρδος Η΄) το 1937.
Η σχέση της με τον Εδουάρδο ήταν επεισοδιακή. Γνωρίστηκαν για πρώτη φορά το 1931 όταν ήταν ακόμα παντρεμένη με τον Σίμπσον, έγιναν γρήγορα εραστές κάτι που ανησύχησε παρά πολύ το Παλάτι. Σε ένα πάρτι στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ, την παρουσίασε στη μητέρα του, και ο πατέρας του εξοργίστηκε, κυρίως επειδή ήταν δυο φορές διαζευγμένη.
Όταν ο Εδουάρδος ανέβηκε στον θρόνο και θέλησε να την παντρευτεί επίσημα, ο Στάνλεϋ Μπόλντουιν, πρωθυπουργός της Αγγλίας, προειδοποίησε τον Εδουάρδο πως δεν θα γινόταν δεκτή από την αγγλική κοινωνία ως βασίλισσα. Ο Εδουάρδος παραιτήθηκε από τον θρόνο στις 11 Δεκεμβρίου 1936 προκειμένου να παντρευτεί τη Ουώλλις. Μετά την παραίτησή του, έφυγαν από τη χώρα και εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι. Στις 3 Ιουνίου 1937 παντρεύτηκαν.
Το 1972 ο Εδουάρδος πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα. Η Ουώλλις παρέμεινε στο Παρίσι μέχρι τον θάνατό της, στις 24 Απριλίου 1986 σε ηλικία 89 ετών. Θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της, στο Φρόγκμορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Αμερικανοί ευεργέτες Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Σταμάτης Γεωργιάδης
Ο Σταμάτης Γεωργιάδης (γνωστός ως καπετάν-Σταμάτης, 1775–1861) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1775 στη Σάμο. Από μικρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με το ναυτικό επάγγελμα, και προσελήφθη από τον καταδρομέα Νικόλαο Κεφαλά ο οποίος τον έκανε πλοίαρχο. Στη συνέχεια βρέθηκε σε βρετανικό πλοίο με το οποίο ταξίδεψε μεταξύ άλλων σε Βόρεια Αμερική, Νότια Αφρική και Βραζιλία. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα βρέθηκε στην υπηρεσία του Αντώνιου Ανδρόνικου, στου οποίου το καταδρομικό ορίστηκε υποπλοίαρχος. Ο αρχηγός των Σαμίων κατά την Επανάσταση, Λυκούργος Λογοθέτης, όρισε τον καπετάν-Σταμάτη χίλιαρχο, κάτι που οδήγησε στην απόκτηση φήμης για τον ζήλο του. Στις αρχές του Ιουλίου του 1821, ο καπετάν-Σταμάτης μαζί με λίγους άνδρες πολέμησε εναντίον των Τούρκων στο ακρωτήριο Τζωρτζή της Σάμου. Το αποτέλεσμα της αψιμαχίας ήταν ο θάνατος του αρχηγού των Τούρκων Καπλάν αγά, και ως εκ τούτου το ακρωτήριο ονομάστηκε Κάβο-φονιάς. Στη δεύτερη πολιορκία της Σάμου αγωνίστηκε μέχρι τέλους στο πλευρό του Λογοθέτη, ενώ μετά το 1834 και την καθυπόταξη της Σάμου, μετακόμισε στην Ελλάδα, όπου έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Τιμήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση με τον βαθμό του συνταγματάρχη, το μετάλλιο του Αγώνα αλλά και τον χρυσό σταυρό του Σωτήρος. Πέθανε το 1861 στη Χαλκίδα, και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
The Vampire Diaries (7ος κύκλος)
Το The Vampire Diaries, Αμερικανική τηλεοπτική υπερφυσική δραματική σειρά, ανανεώθηκε για έβδομο κύκλο επεισοδίων από το κανάλι The CW στις 11 Ιανουαρίου 2015 κι έκανε πρεμιέρα στις 8 Οκτωβρίου 2015. Στις 11 Μαρτίου 2016, το The CW ανανέωσε τη σειρά για έναν όγδοο κύκλο επεισοδίων, ο οποίος τον Ιούλιο του 2016, ανακοινώθηκε πως θα ήταν και ο τελευταίος. Αυτός ο κύκλος αποτελεί μια ελαφριά επανεκκίνηση για τη σειρά μετά την έξοδο των Νίνα Ντόμπρεβ, Μάικλ Τρεβίνο και Στίβεν Ρ. Μακουίν.
Πλοκή
Η Λίλη και οι Αιρετικοί έχουν καταλάβει το Μύστικ Φολς, αναγκάζοντας τους κατοίκους να το εγκαταλείψουν. Ο Ντέιμον δε συμφωνεί με την κατάσταση και με τη βοήθεια της Μπόνι, σκοτώνει έναν από τους Αιρετικούς. Η Λίλη για να εκδικηθεί, απαγάγει την Κάρολαϊν και παίρνει το φέρετρο με το σώμα της Ελένα. Όσο η Κάρολαϊν βρίσκεται αιχμάλωτη, μαθαίνει πως μία από τις Αιρετικές, η Βάλερι, ήταν η πρώτη αγάπη και κοπέλα του Στέφαν. Σε μια συζήτηση που έχει ο Στέφαν με τη Λίλη, η Λίλη δέχεται να απελευθερώσει την Κάρολαϊν ως αντάλλαγμα της ειλικρίνειας του Στέφαν προς εκείνην.
Ο Αλάρικ έχει βρει μια Πέτρα, την Πέτρα του Φοίνικα, η οποία μπορεί να φέρει κάποιον πίσω στη ζωή. Παρά τις προειδοποιήσεις της Μπόνι να την καταστρέψει, εκείνος προσπαθεί να αναστήσει την Τζο. Στο μεταξύ, ο Ντέιμον προσπαθεί να πάρει πίσω το σώμα της Ελένα αναζητώντας τον Αιρετικό που το έσκασε από τη Λίλη, τον Όσκαρ, για να τον επιστρέψει σε εκείνη με αντάλλαγμα την Ελένα, αλλά η Βάλερι τον σκοτώνει. Ο Ντέιμον, ξέροντας πως ο Αλάρικ έχει ακόμα στην κατοχή του την Πέτρα, ζητάει από εκείνον και τη Μπόνι να αναστήσουν τον Όσκαρ. Το κάνουν και στη συνέχεια επαναφέρουν και την Τζο, αλλά ανακαλύπτουν πως οι ψυχές που βρίσκονται στα σώματα δεν είναι του Όσκαρ ή της Τζο. Η Βάλερι τους εξηγεί πως η Πέτρα ανήκει σε μια κυνηγό βρικολάκων, τη Ρέινα, η οποία με τη βοήθεια του Σπαθιού του Φοίνικα, παγιδεύει μέσα στην Πέτρα ψυχές βρικολάκων. Οπότε οι ψυχές που μεταπήδησαν στα σώματα του Όσκαρ και της Τζο, είναι παγιδευμένες ψυχές βρικολάκων. Ο Ντέιμον επιστρέφει τον "Όσκαρ" στην Λίλη, ενώ το ανθρώπινο σώμα της Τζο δεν είναι συμβατό με την ψυχή του βρικόλακα και πεθαίνει.
Η Βάλερι ανακαλύπτει πως τα δίδυμα που κυοφορούσε η Τζο δεν έχουν πεθάνει, αλλά η σύναξη των Διδύμων τα μετέφερε με μαγεία στο σώμα της Κάρολαϊν, κάτι που αποδεικνύεται αλήθεια. Η Λίλη βρίσκει το σώμα του συντρόφου της Τζούλιαν, και έχοντας στην κατοχή της και την Πέτρα όπου είναι παγιδευμένη η ψυχή του, με τη βοήθεια των Αιρετικών την επαναφέρουν στο σώμα του. Στο μεταξύ, ο Στέφαν μαθαίνει από τη Βάλερι πως τότε πού ήταν μαζί, είχε μείνει έγκυος και ο Τζούλιαν την κτύπησε για να χάσει το παιδί. Μην αντέχοντας το χαμό του παιδιού, η Βάλερι αυτοκτόνησε έχοντας όμως το αίμα της Λίλη στο σύστημά της, κάτι το οποίο τη μετέτρεψε στην πρώτη Αιρετική. Μετά από αυτό, ο Στέφαν θέλει να σκοτώσει τον Τζούλιαν και το επιχειρεί μαζί με τον Ντέιμον, ο οποίος επίσης θέλει να τον σκοτώσει για να εκδικηθεί τη Λίλη. Η προσπάθειά τους αποτυγχάνει καθώς επεμβαίνει η Λίλη. Τα αδέλφια όμως πείθουν τη Λίλη πως ο Τζούλιαν τη χειραγωγεί, όπως ακριβώς έκανε και ο πατέρας τους και συνεργάζεται μαζί τους για να τον σκοτώσουν. Έχοντας ενώσει ήδη τη ζωή της με του Τζούλιαν, όταν εκείνος τη βάζει να διαλέξει ανάμεσα στον Ντέιμον και τη Βάλερι, η Λίλη διαλέγει να σκοτώσει τον εαυτό της για να σκοτωθεί κι εκείνος, μη γνωρίζοντας όμως πως η σύνδεση με τη ζωή του έχει διακοπεί από τη Μαίρη Λου. Οπότε, πεθαίνει μόνο η Λίλη αλλά ο Στέφαν καταφέρνει να σκοτώσει και τον Τζούλιαν με τη βοήθεια της Βάλερι.
Η Ρέινα αρχίζει και πάλι να κυνηγά τους Αιρετικούς και μαχαιρώνει τον Μπο με το Σπαθί του Φοίνικα, παγιδεύοντάς τον μέσα στην Πέτρα. Προσπαθεί να επιτεθεί και στον Ντέιμον, αλλά ο Στέφαν μπαίνει στη μέση με αποτέλεσμα να σημαδέψει εκείνον. Η Κάρολαϊν φέρνει στον κόσμο τα δίδυμα, τη Τζόσι και τη Λίζι, και φεύγει προσωρινά με τον Αλάρικ για το Ντάλας. Ο Ντέιμον καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τη Ρέινα και τη σκοτώνει συνεχώς ενώ αυτή αναγεννιέται, μέχρι να τελειώσουν όλες οι ζωές της. Όταν όμως μαθαίνουν πως αν πεθάνει η Ρέινα θα πεθάνουν και όλοι όσοι σημάδεψε, άρα και ο Στέφαν, τη σώζει πριν χάσει και την τελευταία της ζωή. Το "Οπλοστάσιο" την αιχμαλωτίζει, ενώ ο Ντέιμον αποφασίζει πως για να μην θέτει σε κίνδυνο τη ζωή αυτών που αγαπά, θα παραμείνει κλεισμένος σε ένα φέρετρο μέχρι να επιστρέψει η Ελένα. Ο Στέφαν και η Μπόνι δε συμφωνούν με αυτή του την απόφαση, ενώ ο Στέφαν, βλέποντας πως η Κάρολαϊν είναι ευτυχισμένη με τον Αλάρικ και τα παιδιά, το σκάει με τη Βάλερι ώστε να μην θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της.
Τρία χρόνια μετά, η Κάρολαϊν ζει με τον Αλάρικ και τα δίδυμα στο Ντάλας χωρίς να θέλει οποιαδήποτε επαφή με τον Στέφαν• η Μπόνι κρύβεται από το "Οπλοστάσιο" κλεισμένη σε μια ψυχιατρική κλινική με τη βοήθεια του Ένζο, με τον οποίο πια είναι ζευγάρι• και ο Στέφαν ξυπνάει τον Ντέιμον επειδή η πληγή του έχει ανοίξει και η Ρέινα τον κυνηγάει και πάλι.
Η Μπόνι κρύβεται από το "Οπλοστάσιο" επειδή θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν για να ανοίξουν μια κρύπτη, η οποία δεν πρέπει να ανοίξει γιατί μέσα κρύβεται κάτι που κανείς δεν ξέρει τι είναι. Ο Ένζο τη βοηθάει χορηγώντας της κάποια χάπια τα οποία βοηθάνε στο να μην μπορούν να την εντοπίσουν. Στην πορεία αποκαλύπτεται πως αυτά τα χάπια δεν αφαιρούν μόνο τη μαγεία κάποιου, αλλά είναι και θανατηφόρα στις μάγισσες, κάτι το οποίο ο Ένζο δεν γνωρίζει.
Η Μπόνι καταφέρνει να σημαδέψει Κάρολαϊν, Ένζο και Ντέιμον και τους κυνηγάει, ενώ αυτοί προσπαθούν να βρουν τρόπο να τη σώσουν. Ο μόνος τρόπος είναι να καταστρέψουν το σώμα του τελευταίου Αιώνιου με τον οποίο ήταν συνδεδεμένη η τελευταία ζωή της Ρέινα, ο οποίος όμως βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του "Οπλοστασίου", το οποίο σφράγισε η Μπόνι με μαγεία πριν γίνει κυνηγός για να αποτρέψει το ον που βρίσκεται στην κρύπτη να βγει έξω. Μη έχοντας άλλη επιλογή, με τη βοήθεια των διδύμων, η παρέα αφαιρεί το ξόρκι της Μπόνι και ο Ντέιμον εισέρχεται στο κτίριο για να καταστρέψει το σώμα του Αιώνιου. Όταν το κάνει, η Μπόνι είναι και πάλι ο εαυτός της και τηλεφωνεί στον Ντέιμον για να τον ευχαριστήσει και να τον συγχωρέσει. Βγαίνοντας από το κτίριο, ο Ντέιμον ακούει φωνή της Ελένα και επιστρέφει, παρά τις προειδοποιήσεις της Μπόνι να μην το κάνει. Ο Ένζο μπαίνει στο κτίριο για να βοηθήσει τον Ντέιμον, αλλά το πλάσμα που βρίσκεται εκεί παίρνει κι εκείνον. Όλοι προσπαθούν να ανοίξουν την κρύπτη και όταν το κάνουν, δεν βρίσκουν κανέναν μέσα. Μακριά από το Μύστικ Φολς, ο Ντέιμον και ο Ένζο σκοτώνουν ανθρώπους προσφέροντάς τους σε κάποιο ον, το οποίο τους εξουσιάζει.
Κάστινγκ
Στις 6 Απριλίου 2015, ανακοινώθηκε πως η Νίνα Ντόμπρεβ θα εγκατέλειπε τη σειρά, ενώ ο Μάικλ Τρεβίνο θα εμφανιζόταν μόνο ως γκεστ.
Στις 15 Ιουλίου 2015 ανακοινώθηκε πως η Ελίζαμπεθ Μπλάκμορ θα υποδυόταν την Βάλερι Τουλ, ενώ οι Σκάρλετ Μπερν και Τερέζ Λίαν προσλήφθηκαν για τους ρόλους των Νόρα Χίντλγκαρντ και Μαίρη-Λουίζ αντίστοιχα, το πρώτο ζευγάρι ιδίου φύλου της σειράς. Οι τρεις τους θα ήταν μέλη της οικογένειας των Αιρετικών της Λίλη Σάλβατορ. Στις 5 Νοεμβρίου 2015, ανακοινώθηκε πως η Λέσλι-Αν Χαφ προσλήφθηκε για τον ρόλο της κυνηγού Ρέινα Κρουζ.
Παραπομπές
V
Κριμαϊκά Όρη
Υψηλότερες κορυφές
Η υψηλότερη κορυφή της Κριμαίας είναι το Ρομάν-Κος (ουκρανικά: Роман-Кош, ρωσικά: Роман-Кош, κριμαϊκά ταταρικά: Roman Qoş) στο γιάιλα του Μπαμπουγκάν. Το υψόμετρο του Ρομάν-Κος είναι 1.545 μέτρα. Στις άλλες σημαντικές κορυφές άνω των 1.200 μέτρων περιλαμβάνονται:
Περάσματα και ποτάμια
Τα πιο σημαντικά περάσματα πάνω από τα Κριμαϊκά Όρη είναι: Στους ποταμούς των Κριμαϊκών Ορέων περιλαμβάνονται ο ποταμός Άλμα, ο ποταμός Τσέρναγια, και ο ποταμός Σαλχίρ στη βόρεια πλαγιά. Στη νότια πλαγιά βρίσκεται ο ποταμός Ουτσάν-σου, ο οποίος σχηματίζει τον ομώνυμο καταρράκτη, που είναι ο μεγαλύτερος καταρράκτης στην Ουκρανία και δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.
Ιστορία
Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει τους πρώτους ανατομικά σύγχρονους ανθρώπους της Ευρώπης στις σπηλιές Μπουράν-Κάγια των Κριμαϊκών Ορέων. Τα απολιθώματα είναι 32.000 ετών. Τα αντικείμενα συνδέονται με τον γραβετιανό πολιτισμό. Τα απολιθώματα έχουν μειώσει τα σημάδια που υποδηλώνουν τελετουργικά μεταθανάτιας αφαίρεσης σάρκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Ουκρανίας Κατηγορία:Κριμαία
Πύργος Ιθώμης Καρδίτσας
Ο Πύργος Ιθώμης είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας στην Περιφέρεια Θεσσαλίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Πύργος Ιθώμης βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, στη δυτική άκρη της πεδιάδας της Καρδίτσας σε υψόμετρο 155 μέτρα. Απέχει περίπου 20 χλμ. ΒΔ. από την Καρδίτσα, 10 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου) και 24 χλμ. Ν. από τα Τρίκαλα ενώ βόρεια και δίπλα είναι ο οικισμός Καππάς.
Η αρχική θέση του χωριού ήταν στην τοποθεσία "Παλιοχώρι" και στις αρχές του 18ου αιώνα στην τοποθεσία "Παλιόσπιτα" ενώ γύρω στο 1869 κτίστηκε στη σημερινή του θέση. Η περιοχή, την περίοδο της τουρκοκρατίας, αποτελούσε τσιφλίκι του Τσολάκογλου (από τη Ρεντίνα), ο οποίος το 1700 το πούλησε στον κυρ-Αλέξη, γραμματέα του Σουλτάνου και εν συνεχεία σε ντόπιους Έλληνες κατοίκους. Το όνομά του οφείλεται στον πύργο (ακρόπολη) της προομηρικής πόλης «ΙΘΩΜΗ», που αναφέρεται από τον Όμηρο στο βιβλίο Ιλιάδα Β’. Ραψωδία, στίχος 729(1) και πιθανολογείται ότι "το βασίλειο της Ιθώμης πρέπει να κάλυπτε όλη την περιοχή από το σημερινό χωριό Πύργος, Γράλιστα, Φανάρι, ως το Βουνέσι και την όλη εκείνη περιοχή".
Διοιηκητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιθώμης και το 1919 με το ΦΕΚ 66Α - 22/03/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Πύργου Ιθώμης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιθώμης του Δήμου Μουζακίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 136 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Ανθέμιος Ισίδωρος
Ο Φλάβιος Ανθέμιος Ισίδωρος (άκμασε το 410–436) ήταν πολιτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εκ μητρός θείος του δυτικού Αυτοκράτορα Ανθέμιου.
Βιογραφία
Ένας ντόπιος Αιγύπτιος, ο Ισίδωρος, το όνομα με το οποίο είναι γνωστός σχεδόν σε όλες τις πηγές, ήταν γιος του Ανθεμίου, του πραιτοριανού έπαρχου της Ανατολής το 405–414, του υπάτου του 405 και παππού του αυτοκράτορα Ανθέμιου. Ο Ισίδωρος ήταν θείος του Αυτοκράτορα από τη μητέρα του. Ο Ανθέμιος Ισίδωρος Θεόφιλος, κυβερνήτης (praeses) της Αρκαδίας Αιγύπτου το 434, ήταν πιθανότατα γιος του.
Σε αόριστο χρονικό διάστημα μεταξύ 405 και 410, ήταν ανθύπατος της Ασίας, όπως μαρτυρούν επιγραφές που βρέθηκαν στην Ύπαιπα της Λυδίας. Μεταξύ 4 Σεπτεμβρίου 410 και 29 Οκτωβρίου 412 ήταν έπαρχος της πόλης (praefectus urbi) της Κωνσταντινούπολης. Υπό αυτή την ιδιότητα έλαβε ορισμένους νόμους, που σώζονται στον Θεοδοσιανό Κώδικα και στον Κώδικα του Ιουστινιανού, στους οποίους περιλαμβανόταν ένας που τον διέταζε να ολοκληρώσει τα Λουτρά του Ονωρίου και να κτίσει μία στοά μπροστά από το κτίριο. Κέρδισε αναμφίβολα και τα δύο αξιώματα λόγω της επιρροής τού πατέρα του, ο οποίος, ως πραιτοριανός έπαρχος της Ανατολής, είχε την πραγματική εξουσία.
Αφού υπηρέτησε ως πραιτοριανός έπαρχος του Ιλλυρικού (22 Απριλίου έως 10 Οκτωβρίου 424), ο ίδιος ο Ισίδωρος διορίστηκε στην ισχυρή θέση του πραιτωριανού έπαρχου της Ανατολής (29 Ιανουαρίου 435-4 Αυγούστου 436). Παρείχε προμήθειες στην πόλη της Εφέσου κατά τη διάρκεια ενός λιμού. Η πόλη τον ευχαρίστησε σε μία επιγραφή. Ως πραιτοριανός έπαρχος, έλαβε δύο επιστολές από τον Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη. Το 436 ο Ισίδωρος διορίστηκε ύπατος, μαζί με τον Συγκλητικό.
Ο Ισίδωρος απεβίωσε πριν από το 446/447.
Έχλον φαν ντερ Νέιρ
Ο Έχλον φαν ντερ Νέιρ (ολλανδικά: Eglon van der Neer (1635/36 – 3 Μαΐου 1703) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ασχολήθηκε με τη δημιουργία πινάκων με σκηνές από την ιστορία, κομψά πορτρέτα και, αργότερα, τοπία.
Ανθέμιος Ισίδωρος
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί έπαρχοι της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων του Ιλλυρικού Κατηγορία:Έπαρχοι Πραιτωρίων της Ανατολής Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Έχλον φαν ντερ Νέιρ
Βιογραφία
Ο Έχλον φαν ντερ Νέιρ γεννήθηκε στο Άμστερνταμ περί το 1635. Γονείς του ήταν ο τοπιογράφος Ερτ φαν ντερ Νέιρ, που προερχόταν από το Χόρινχεμ και η Λάισμπετ Χόφερτς, οι οποίοι παντρεύτηκαν στο Άμστερνταμ. Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν αναγράφει ότι ο Έχλον γεννήθηκε το 1643 και απεβίωσε το 1703, ζωγραφίζοντας ως το εβδομηκοστό έτος της ζωής του. Από την ανακολουθία όμως αυτή προκύπτει ότι ο Έχλον θα έπρεπε να έχει πεθάνει σε ηλικία 60 ετών (άρα δεν θα μπορούσε να "ζωγραφίζει ως τα 70 του"), ενώ αναφέρεται ότι στις 7 Ιανουαρίου 1662 ο Έχλον δήλωσε ως ηλικία του τα 26. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι χρονολογία γέννησής του ήταν η περίοδος 1635-36.
Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Έχλον "επέδειξε μια κλίση προς την τέχνη και του άρεσε ιδιαίτερα να ζωγραφίζει εικόνες, όπως ο πατέρας του". Έτσι, αρχικά εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, ο οποίος αργότερα τον έστειλε να σπουδάσει ζωγραφική με τον Γιάκομπ φαν Λόο, ο οποίος ήταν εξέχων καλλιτέχνης στο Άμστερνταμ.
Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του με τον φαν Λόο, γύρω στο 1654, ταξίδεψε στην Οράνζ της Βωκλύζ (Orange, Vaucluse), στη νότια Γαλλία. Αυτό αναφέρεται από τον Χαουμπράκεν, αλλά δεν είναι διακριβωμένο αν το έκανε με δική του πρωτοβουλία, αν βρισκόταν στο δρόμο προς την Ιταλία ή αν απέκτησε το προνόμιο να εισέλθει στην υπηρεσία του Ολλανδού Φρίντριχ φαν Ντόνα (Friedrich van Dohna, 1621–1688), ο οποίος ήταν τότε κυβερνήτης του πριγκηπάτου της Οράνζ. Παρέμεινε εκεί κατά την περίοδο 1654 - 1568 και στη συνέχεια επέστρεψε στην Ολλανδία όπου, στις 20 Φεβρουαρίου 1659, νυμφεύτηκε στο Ρόττερνταμ την Μαρία Βάχενσφελτ θυγατέρα ενός γραμματέα στο Σχιντάμ. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει ότι ο γάμος αυτός του απέφερε μεγάλα οικονομικά οφέλη και δεκαεπτά παιδιά, το πρώτο από τα οποία βαπτίστηκε στο Άμστερνταμ στις 15 Φεβρουαρίου 1660, αλλά έχασε μεγάλο μέρος της οικονομικής του επιφάνειας σε δικαστικές διαμάχες. Σημειώνεται, ωστόσο, ότι έγινε δυνατό να εντοπιστούν μόνον έντεκα από τα αναφερόμενα τέκνα.
Το 1677 ο φαν ντερ Νέιρ πήγε για σύντομο χρονικό διάστημα στο Άμστερνταμ, καθώς απεβίωσε ο πατέρας του. Δεν έμεινε για μεγάλο διάστημα, γιατί λιγότερο από έναν μήνα αργότερα απεβίωσε και η σύζυγός του. Στο Άμστερνταμ πήγε ξανά το 1678, για να παραστεί ως μάρτυρας στον γάμο του συναδέλφου και στενού φίλου του Βίλλεμ φαν Ελστ.
Το 1679 ο φαν ντερ Νέιρ μετοίκησε εκ νέου, αυτή τη φορά στη Χάγη, όπου, το 1680, έγινε μέλος στην Confrerie Pictura της πόλης, δηλ. μιας εταιρείας ζωγράφων που διαφωνούσαν με την τοπική Συντεχνία. Στο τέλος του 1680 μετοίκησε και πάλι, αυτή τη φορά για τις Βρυξέλλες, όπου νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, μικρογράφο Μαρί Ντυ Σαστέλ (Marie Du Chastel) το 1681. Όπως αναφέρει ο Χαουμπράκεν, με τη δεύτερη σύζυγό του απέκτησαν εννέα παιδιά, από τα οποία τεκμηριώνονται με έγγραφα τα έξι Και ο γάμος αυτός δεν ευοδώθηκε: Η δεύτερη σύζυγός του απεβίωσε, αφού κλινήρης συνέταξε τη διαθήκη της τον Ιούλιο του 1692.
Στις Βρυξέλλες ο φαν ντερ Νέιρ δημιούργησε πολύ καλή σχέση με τον τότε κυβερνήτη των Ισπανικών Κάτω Χωρών, μαρκήσιο της Καστανάγα (Castanaga). Αποτέλεσμα αυτής της σχέσης ήταν να ονομαστεί Αυλικός ζωγράφος του Καρόλου Β΄ της Ισπανίας. Όταν, το 1689, η σύζυγος του Καρόλου απεβίωσε, ο φαν ντερ Νέιρ δημιούργησε το πορτρέτο μιας από τις υποψήφιες νύφες, της Μαρία Άννα φον Πφαλτς-Νόιμπουργκ (Maria Anna von Pfalz-Neuburg), αδελφής του Εκλέκτορα Παλατίνου Γιόχαν Βίλχελμ και μετέπειτα συζύγου του Καρόλου. Στην πραγματικότητα ο φαν ντερ Νέιρ, ο οποίος ποτέ δεν πήγε στην Ισπανία, δεν δραστηριοποιήθηκε ποτέ ως Αυλικός ζωγράφος και η απονομή αυτού του τίτλου από τον Κάρολο ήταν ανταμοιβή για πληρωμές που εκκρεμούσαν. Απλήρωτο έμεινε, επί μακρό χρόνο, και το πορτρέτο της Μαρία Άννα, παρά τις επανειλημμένες προτροπές του αδελφού της Γιόχαν Βίλχελμ.
Το 1695 οι Βρυξέλλες βομβαρδίστηκαν από τα γαλλικά στρατεύματα και ο φαν ντερ Νέιρ αναζήτησε άλλο τόπο για να εκκινήσει μια νέα ζωή. Ο Εκλέκτορας Παλατίνος αναζητούσε αντικαταστάτη του Αυλικού ζωγράφου μετά τον θάνατο του Γιοχάννες Σπίλμπεργκ, που είχε πεθάνει το 1690. Ο φαν ντερ Νέιρ συνάντησε τη θυγατέρα του Σπίλμπεργκ, Αντριάνα, η οποία ήταν ήδη καταξιωμένη ζωγράφος. Οι δύο καλλιτέχνες παντρεύτηκαν το 1697 και, το 1698, ο Εκλέκτορας προσέφερε τη θέση του επικεφαλής των ζωγράφων της Αυλής του στον φαν ντερ Νέιρ. Αυτός αποδέχθηκε τη θέση, εγκαταστάθηκε στο Ντίσελντορφ και παρέμεινε στην πόλη ως τον θάνατό του, το 1703.
Έργο
Κατά τις περιόδους που διέμεινε στο Ρόττερνταμ και στο Άμστερνταμ, ο φαν ντερ Νέιρ ζωγράφισε ρωπογραφίες και πορτρέτα σε με ευρεία ποικιλία ύφους. Οι σκηνές που απεικονίζουν εσωτερικούς χώρους είναι εμφανώς επηρεασμένες από τους Πίτερ ντε Χόοχ, Χέραρντ τερ Μπορχ, Χάμπριιλ Μέτσου και Φρανς φαν Μίρις τον πρεσβύτερο. Ο φαν ντερ Νέιρ ζωγράφισε λίγες μόνον απεικονίσεις Βιβλικών ή ιστορικών σκηνών. Οι πρώιμοι πίνακές του μοιάζουν πολύ με τις ρωπογραφίες του και απεικονίζουν μορφές σε σύγχρονούς του εσωτερικούς χώρους. Αργοτερα, σε Βρυξέλλες και Ντίσελντορφ, ο φαν ντερ Νέιρ τοποθετεί τις μορφές στους ιστορικούς του πίνακες σε εξωτερικούς χώρους, με παρασκήνιο κάποιο τοπίο. Σε αυτούς τους πίνακες ακολουθεί το παράδειγμα του Άνταμ Ελζχάιμερ. Τα τοπία του, στα οποία δεν έχει περιλάβει μορφές, εμφανίζουν άλλες υφολογικές επιδράσεις, κυρίως από τους Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο και Ζακ ντ'Αρτουά. Οι περισσότεροι πίνακές του είναι μικρών διαστάσεων και πολύ προσεγμένοι στο φινίρισμά τους. Ωστόσο, μπορούσε να ζωγραφίζει και μεγάλων διαστάσεων πίνακες και να ρυθμίζει ανάλογα τον τρόπο με τον οποίο ζωγράφιζε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κωνσταντίνος Γαρδίκας
Το ονοματεπώνυμο Κωνσταντίνος Γαρδίκας μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Ραφαέλ Ορόζκο Μαέστρε
Ο Ραφαέλ Χοσέ Ορόζκο Μαέστρε (ισπανικά: Rafael José Orozco Maestre, 24 Μαρτίου 1954 – 11 Ιουνίου 1992) ήταν Κολομβιανός τραγουδιστής και μουσικός. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές στην Κολομβία.
Γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1954. Οι γονείς του ήταν η Ραφαέλ Ορόζκο Φερνάντες και η Χριστίνα Μαέστρε. γεννήθηκε σε μια οικογένεια δεκατριών παιδιών. Σπούδασε δευτεροβάθμια στο Colegio Nacional Loperena de Valledupar. Ο Ορόζκο ηχογράφησε για πρώτη φορά με τον ακορντεονίστα Emilio Oviedo το 1975.
Ο Ραφαέλ Ορόζκο Μαέστρε και ο Ισραήλ Ρομέρο συναντήθηκαν για πρώτη φορά σε σχολείο, όπου ο Orozco τραγούδησε σε ένα πάρτι. Δύο μήνες αργότερα, ίδρυσαν το συγκρότημα El Binomio de Oro στη Μπαρρανκίγια, το 1976. Με αυτό το γκρουπ κέρδισαν 16 χρυσούς δίσκους και δύο πλατινένιους δίσκους για πωλήσεις εκατομμυριούχων παγκοσμίως.
Ο Ραφαέλ Ορόζκο Μαέστρε πυροβολήθηκε εννέα φορές μπροστά στο σπίτι του το 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολομβιανοί τραγουδιστές
Λα Σω-ντυ-Ντομπιέφ
Το Λα Σω-ντυ-Ντομπιέφ (γαλλικά: La Chaux-du-Dombief) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ζμπρουτς
Ο Ζμπρουτς (Збруч, Zbrucz) είναι ποταμός στη Δυτική Ουκρανία, αριστερός παραπόταμος του Δνείστερου.
Πάνω στο ποταμό βρίσκονται μερικοί μικροί υδροηλεκτρικοί σταθμοί (Μποντναρίβ και Μαρτινκίβ), ενώ κατά μήκος του ποταμού υπάρχουν περίπου 140 λιμνούλες. Ο ποταμός χρησιμεύει ως φυσικό σύνορο μεταξύ των Όμπλαστ Τερνόπιλ και Όμπλαστ Χμελνίτσκι. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο ποταμός ρέει μέσα από τα Υψίπεδο Ποδολίαςa περνώντας ακαθόριστα από τους λόφους της Ποδολίας, γνωστούς και ως Medobory («Μεντομπορί») για τη μελιτοφόρα χλωρίδα τους (κυριολεκτικά: Med - «μέλι» και Bory - «μαζεύω»). Κατά μήκος του ποταμού υπάρχουν χώροι αναψυχής για κολύμπι στο νερό. Το Μεντομπορί εκτείνεται από το βορειοανατολικό τμήμα του Όμπλαστ Λβιβ έως τα βόρεια σύνορα της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Ο Ζμπουρτς, στην εκβολή του, έχει πλάτος περίπου 18 μέτρα. Η πηγή του ποταμού βρίσκεται σε σχετική εγγύτητα με άλλους ποταμούς, όπως ο Χορίν και ο Σλουτς, και χρησίμευε ως εναλλακτική οδός για την Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων. Πιθανώς το πιο πρώιμο όνομα για τον ποταμό ήταν Μπορούχ (Boruch).
Ο Ζμπρουτς είχε διεθνή σημασία μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, όταν μεταξύ 1772 και 1793 ο ποταμός ήταν σύνορο μεταξύ της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και της Μοναρχίας των Αψβούργων. Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793-1807 και το 1815-1918, ο ποταμός ήταν σύνορο μεταξύ του αυστριακού Βασιλείου της Γαλικίας και Λοδομερίας από τη μια πλευρά και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από την άλλη. Την εποχή εκείνη ο ποταμός ονομαζόταν και Πιντίρτσι (Pidhirtsi). Μετά την Πολωνο-Ουκρανική Συμμαχία του 1920 προοριζόταν ως σύνορο μεταξύ Πολωνίας και Ουκρανίας. Μετά τη Συνθήκη της Ρίγας, τα σύνορα Σοβιετικής Ένωσης-Πολωνίας καθορίστηκαν στην περιοχή, κατά μήκος του ποταμού (αυτή η κατάσταση κράτησε μέχρι το 1939).