cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λα Ριόχα (Ισπανία)
Η Λα Ριόχα (ισπανικά: La Rioja) είναι μία αυτόνομη κοινότητα της Ισπανίας, που βρίσκεται στα βόρεια της Ιβηρικής Χερσονήσου. Το διοικητικό της καθεστώς καθορίζεται στο πρώτο άρθρο του καταστατικού της αυτονομίας, όπως αυτό νομοθετήθηκε το 1999. Σε αυτήν περιλαμβάνεται μέρος της κοιλάδας του Έβρου, καθώς και των Ιβηρικών Ορέων. Διαθέτει επτά ποτάμια, που ενώνονται με τον ποταμό Έβρο. Η Λα Ριόχα αποκαλείται ως η «μία από τις επτά κοιλάδες» του ποταμού. Η περιοχή βόρεια του ποταμού έχει μεσογειακό κλίμα, ενώ η νότια ορεινή περιοχή διαθέτει ένα κλίμα περισσότερο υγρό και ηπειρωτικό.
Παραδοσιακά, η Λα Ριόχα χωρίζεται σε τρεις υποπεριοχές, την Ριόχα Άλτα, την Ριόχα Μέδια και την Ριόχα Μπάχα. Κάποιες φορές χωρίζεται σε δύο ζώνες, την Ριόχα Άλτα και την Ριόχα Μπάχα, όταν σαν διαχωριστικό όριο εξετάζεται ο ποταμός Ιρέγουα. Κάθε μία από τις τρεις υποπεριοχές περιλαμβάνει μία σειρά από δήμους.
Η κοινότητα χαρακτηρίζεται μονοεπαρχιακή, γι΄ αυτό και δεν υπάρχει κάποια εκλεγμένη αντιπροσωπεία, πέρα από τους 174 δήμους. Ο πληθυσμός της είναι 319.485 κάτοικοι (Ε.Ι.Σ.-2022). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Λογρόνιο. Συνορεύει στα βόρεια με την Χώρα των Βάσκων, στα βορειοανατολικά με τη Ναβάρα, στα νοτιοανατολικά με την Αραγωνία και στα δυτικά και νότια με την Καστίλλη-Λεόν.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, η Λα Ριόχα υπήρξε, εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης, σημείο συνάντησης πολιτισμών και πεδίο αντιπαράθεσης. Συνδέθηκε ιστορικά με την επισκοπή της Καλαόρα και με το Βασίλειο της Νάχερα. Η πρώτη έγγραφη αναφορά της Λα Ριόχα, γραμμένη ως «Ριόγα», εμφανίζεται το έτος 1099. Το καταστατικό της αυτονομίας της Λα Ριόχα, που αποκαλείται και Καταστατικό του Σαν Μιγιάν, εγκρίθηκε το 1982, προικίζοντας έτσι την περιοχή με τοπική αυτοδιοίκηση.
Η περιοχή είναι ευρύτερα γνωστή για την οινοπαραγωγή της, με το κρασί της να είναι το παλαιότερο στην Ισπανία και ένα από τα πιο διάσημα στον κόσμο. Επιπλέον, διαθέτει πλούσια παλαιοντολογικά ευρήματα, όπως αποτυπώματα δεινοσαύρων. Από τα σημαντικότερα μνημεία της Λα Ριόχα είναι το μεσαιωνικό μοναστήρι του Σαν Μιγιάν ντε λα Κογόγια, το οποίο έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Δήμοι
Κατάλογος με τους 10 μεγαλύτερους δήμους της αυτόνομης κοινότητας Λα Ριόχα με βάση τον πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2015:
Η αυτόνομη κοινότητα Λα Ριόχα είναι η 7η στην Ισπανία σε σχέση με τη συγκέντρωση του πληθυσμού της στην πρωτεύουσα Λογρόνιο (47,10 %, σε σχέση με το 31.96 % που αποτελεί το μέσο όρο στην Ισπανία).
Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι η Κόντσα Αντρέου από τις 29 Αυγούστου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.
Φρούριο Καλύβας
Το Φρούριο Καλύβας είναι φρούριο το οποίο κτίστηκε από τον Φίλιππο Β΄της Μακεδονίας γύρω στο 340 π.Χ. και βρίσκεται σε υψόμετρο 627 μ., 4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του εγκαταλειμμένου χωριού Καλύβα στον Νομό Ξάνθης. Το φρούριο βρίσκεται στην τοποθεσία-ύψωμα Καλές και, επειδή έχει οπτική επαφή στα στενά του Νέστου, όπως και στα υπόλοιπα φρούρια της περιοχής, ήταν στρατηγικής σημασίας.
Στην εξωτερική πύλη βρέθηκε ανάγλυφο του θεού Πριάπου (ο Πρίαπος θεωρούταν θεός της ευφορίας και προστασίας των αμπελιών και κήπων και προστάτης του φρουρίου ) και η πύλη αυτή ονομάζεται Πύλη του Πριάπου. Στο αρχαιολογικό μουσείο της Κομοτηνής βρίσκονται σήμερα ευρήματα από το φρούριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα νομού Ξάνθης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ξάνθη Κατηγορία:Αρχαία Μακεδονία
Νταμπλ (ποδόσφαιρο)
Νταμπλ ονομάζεται η κατάκτηση του εγχώριου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου και του κυπέλλου την ίδια περίοδο από την ίδια ομάδα.
Στην Ελλάδα το νταμπλ στο ποδόσφαιρο έχουν κατακτήσει:
Πηγές
contra.gr contra gr
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Λέοπολντ Σμέττερερ
Βιογραφία
Ο Σμέττερερ καταγόταν από μία απλή οικογένεια και φοίτησε στο Γυμνάσιο Χάμερλινγκ της Βιέννης (αποφοίτησε με άριστα το 1937) και στη συνέχεια σε ένα κολέγιο για την εκπαίδευση των δασκάλων (χάρη στην υποστήριξη ενός θείου του), όπου αποφοίτησε ως δάσκαλος δημοτικού το 1938. Καθώς δεν μπόρεσε να βρει θέση εργασίας ως εκπαιδευτικός, σπούδασε μαθηματικά, φυσική και μετεωρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από το 1938 έως το 1941, κυρίως με τους Καρλ Στρούμπεκερ, Βόλφγκανγκ Γκρόμπνερ, Χανς Χόρνιχ και Καρλ Μαϊρχόφερ. Στο πανεπιστήμιο έγινε φίλος με τον Έντμουντ Χλάουκα. Το 1941 έλαβε το διδακτορικό του στη Βιέννη με μια διατριβή στη θεωρία αριθμών υπό την επίβλεψη του Νικολάους Χόφραιτερ (Προσέγγιση των άρρητων αριθμών από αριθμούς του K (i\sqrt {11}) . Στη συνέχεια επιστρατεύτηκε στη Βέρμαχτ και αρχικά τοποθετήθηκε στη χαρτοβιομηχανία λόγω της κλονισμένης υγείας του, αλλά το 1943 διορίστηκε στο Μαθηματικό Ινστιτούτο, όπου υπηρέτησε ως μαθηματικός μέχρι το 1945 στη βιομηχανία Henschel στο Βερολίνο. Το 1947 παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Σάφερ, με την οποία απέκτησε τρεις γιους και μια κόρη.
Μετά τον πόλεμο, ήταν βοηθός του Γιόχαν Ράντον στη Βιέννη, με τον οποίο εργάστηκε πάνω στην ανάλυση και έλαβε τη διδακτορική του διατριβή το 1949 με θέμα τις τριγωνομετρικές σειρές. Με τη συμβουλή του Πολ Φούνκ, στράφηκε στη μαθηματική στατιστική, η οποία δεν ήταν ευρέως διαδεδομένη στη Βιέννη εκείνη την εποχή. Το 1949 τοποθετήθηκε ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, το 1950 επίτιμος καθηγητής μαθηματικής στατιστικής στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1955, αναπληρωτής τιτλούχος καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1956 έγινε τακτικός καθηγητής αναλογιστικών μαθηματικών και στατιστικής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Το 1961, διαδέχθηκε τον Ράντον ως τακτικός καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και στη συνέχεια ως καθηγητής στατιστικής από το 1971. Το 1969/70 ήταν κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βιέννης, ενώ από το 1971 έως το 1975 ήταν διευθυντής του Κέντρου Υπολογιστών του Πανεπιστημίου της Βιέννης και του Ερευνητικού Ινστιτούτου για την Κοινωνικοοικονομική Ανάπτυξη της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών.
Συνταξιοδοτήθηκε το 1990. Υπήρξε επισκέπτης καθηγητής σε πολλά πανεπιστήμια, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες ( Μπέρκλεϋ το 1958/59, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο στην Ουάσιγκτον το 1962/63, στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Bowling Green το 1973), στη Γαλλία ( Κλερμόν-Φεράν το 1975) και στο Ισραήλ (Technion το 1966).
Σταδιακά έχασε την όρασή του. Πέθανε σε τροχαίο ατύχημα, με αυτοκίνητο, σε ισόπεδη διάβαση χωρίς μπάρες, αφού προσπάθησε να ζητήσει βοήθεια για τη σύζυγό του που είχε πέσει κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου. Κηδεύτηκε στο κεντρικό νεκροταφείο της Βιέννης. Η συλλογή μαθηματικής βιβλιογραφίας του είναι ανοικτή για το κοινό στη Μαθηματική Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Βιέννης.
Σημασία του έργου
Ο Σμέττερερ διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της στατιστικής στη Γερμανία και την Αυστρία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Σμέττερερ, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί ως αναλυτικός στατιστικολόγος, εισήγαγε αυστηρές μαθηματικές μεθόδους και δημοσιοποίησε την ανάπτυξη της στατιστικής στο εξωτερικό (ιδίως από τους Γιέρζι Νέιμαν και Καρλ Πίρσον) στις γερμανόφωνες χώρες χάρη σε ένα σημαντικό εγχειρίδιο. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τη στοχαστική προσέγγιση (ταχύτητα των διαδικασιών σύγκλισης), εκτιμητές με πιστές προσδοκίες, τη βελτιστοποίηση σε σχέση με γενικές συναρτήσεις απώλειας και ασυμπτωτικές μελέτες για την εμφάνιση υπερ-αποδοτικών εκτιμητών. Εμπνευσμένος από τον συνάδελφό του Εμίλ Άρτιν στο Αμβούργο, μελέτησε επίσης αλγεβρικές δομές (ομάδες) στη θεωρία πιθανοτήτων.
Το 1962 ήταν συνιδρυτής (μαζί με τον Χανς Ρίχτερ) και πρώτος εκδότης του περιοδικού Zeitschrift für Wahrscheinlichkeitstheorie und verwandte Gebiete (Εφημερίδα της Θεωρίας Πιθανοτήτων και Συναφών Πεδίων.).
Βραβεία και συμμετοχές (επιλογή)
Ο Σμέττερερ ήταν μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών (αντεπιστέλλον μέλος από το 1970, πλήρες μέλος από το 1971, γενικός γραμματέας της από το 1975 έως το 1983), της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών, της Ακαδημίας Επιστημών της Σαξονίας, της Ακαδημίας Επιστημών της ΛΔΓ (εξωτερικό μέλος από το 1977, στη συνέχεια της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου) και της Γερμανικής Ακαδημίας Φυσικών Επιστημών Leopoldina (1970). Του απονεμήθηκε τιμητικός διδακτορικός τίτλος από το Πανεπιστήμιο του Κλερμόν-Φεράν (1972). Από το 1967 έως το 1971 ήταν αντιπρόεδρος του Διεθνούς Στατιστικού Ινστιτούτου της Χάγης.
Συγγράμματα (επιλογή)
Ήταν συνεκδότης των Selecta του Καρλ Μένγκερ (Springer Verlag 2002/3), των Συλλεγμένων  έργων του Γιόχαν Ράντον (Birkhäuser 1987), του Χανς Χαν (Springer 1995-1997) και έγραψε τον πρόλογο στα Συγκεντρωτικά δοκίμια του Έρβιν Σρέντινγκερ που εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο Vieweg (1984). Ήταν επίσης συν-επιμελητής ενός συμποσίου για τον Γκέντελ στο Σάλτσμπουργκ το 1983 (Bibliopolis, Νάπολη 1987).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης
Γιούλιαν Μαρχλέφσκι
Ο Τζούλιαν Μαρχλέφσκι, γνωστός και με το ψευδώνυμο Κάρσκι (πολωνικά: Julian Baltazar Józef Marchlewski, 1866 - 1925), ήταν Πολωνός πολιτικός, συγγραφέας και δημοσιογράφος που έδρασε κυρίως στη Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση. Το πολιτικό και δημοσιογραφικό του έργο ήταν στενά συνδεδεμένο με αυτό της Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Πολιτική και επαγγελματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1866 στο Βλότσαβεκ της Πολωνίας, το οποίο τότε υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία και ήταν γιος ενός Πολωνού καθολικού και μιας Γερμανίδας προτεσταντικού δόγματος. Σπούδασε στη Ζυρίχη, όπου και γνωρίστηκε με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, με την οποία συνδέθηκε πολιτικά. Το 1889 ίδρυσε μαζί με τη Λούξεμπουργκ τη Συμμαχία των Πολωνών Εργατών και μετά το 1892 ήταν μαζί με τη Λούξεμπουργκ και τον Άντολφ Βάρσκι ένας από τους ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και της Λιθουανίας. Από τo 1893 ήταν συντάκτης της εφημερίδας Εργατική Υπόθεση (πολ: Sprawa Robotnicza) που εκδιδόταν στο Παρίσι και αντιμαχόταν το κίνημα της πολωνικής ανεξαρτησίας, υποστηρίζοντας αντεθνικιστικές και σοσιαλιστικές απόψεις και καλώντας για συνεργασία με τη ρωσική εργατική τάξη.
Το 1896 έγινε συντάκτης στη γερμανική εφημερίδα Sächsische Arbeiterzeitung, όπου δύο χρόνια αργότερα, με δικές του ενέργειες (όπως και του Αλεξάντερ Πάρβους) ανέλαβε τη διεύθυνση η Λούξεμπουργκ.
Μεταξύ Πολωνίας και Σοβιετικής Ένωσης
Αργότερα, ο Μαρχλέφσκι συνδέθηκε και με τους Σπαρτακιστές, ενώ μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, είχε προταθεί για να καταλάβει τη θέση του πρώτου πρέσβη της Σοβιετικής Ένωσης στη Βαρσοβία. Τον Ιανουάριο του 1919 εισήλθε παράνομα στη Γερμανία, όπου έδρασε μέχρι τον Μάρτιο, όταν μετά την καταστολή της εξέγερσης των Σπαρτακιστών κατέφυγε στην Πολωνία όπου αρθρογράφησε δυναμικά εναντίον του πολέμου μεταξύ Πολωνίας και κομμουνιστικής Ρωσίας. Την ίδια περίοδο εκπροσώπησε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Πολωνίας στις εργασίες της Κομιντέρν, ενώ τον Ιούνιο του 1919 μεσολάβησε για την πραγματοποίηση μυστικών συνομιλιών ανάμεσα στην πολωνική και τη σοβιετική πλευρά, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση του ΚΚ Πολωνίας, την οποία ο Μαρχλέφσκι αντέκρουσε υποστηρίζοντας πως η αποτυχία μιας ενδεχόμενης σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία θα σηματοδοτούσε και το τέλος του πολωνικού κομμουνιστικού κινήματος.
Πολωνο-σοβιετικός πόλεμος
Τον Οκτώβριο του 1919 ενεπλάκη ενεργά στον πολωνο-σοβιετικό πόλεμο εκπροσωπώντας τον ρωσικό Ερυθρό Σταυρό στις συνομιλίες με τον αντίστοιχο πολωνικό, που οδήγησαν στη συμφωνία ανταλλαγής αιχμαλώτων, ενώ ταυτόχρονα είχε επαφές και με απεσταλμένους της κυβέρνησης Πιουσούτσκι.
Τον Ιούλιο του 1920, μετά την ανάληψη της πρωτοβουλίας των στρατιωτικών επιχειρήσεων από τη σοβιετική πλευρά, την εισβολή του Κόκκινου Στρατού εντός της πολωνικής επικράτειας και την προέλασή του προς τη Βαρσοβία, ο Μαρχλέφσκι ορίστηκε πρόεδρος της Προσωρινής Πολωνικής Επαναστατικής Επιτροπής, που δημιουργήθηκε στο Μπιαλίστοκ από τους Σοβιετικούς με σκοπό να παρέδιδε την εξουσία στο ΚΚ Πολωνίας μόλις θα καταλαμβανόταν η πολωνική πρωτεύουσα. Παρά την τυπική προεδρία του Μαρχλέφσκι, ουσιαστικός ηγέτης της - πλήρους ελεγχόμενης από τους Σοβιετικούς - επιτροπής ήταν ο Φέλιξ Ντζερζίνσκι, ενώ η, κατά κύριο λόγο, στελέχωσή της με Εβραίους και Ρώσους προκάλεσε την έντονη αντίδραση των Πολωνών κομμουνιστών. Επίσης, σύμφωνα με τον Μαρχλέφσκι, οι προσπάθειες εγκαθίδρυσης κομμουνιστικών αρχών στις κατεχόμενες περιοχές αποδείχτηκαν καταστροφικές.
Ύστερα χρόνια
Μετά την ήττα του Κόκκινου Στρατού στη μάχη της Βαρσοβίας και την επακόλουθη υποχώρησή του, ο Μαρχλέφσκι εγκατέλειψε την Πολωνία και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Σοβιετική Ένωση, όπου διετέλεσε πρύτανης του πανεπιστημίου KUNMZ (Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εθνικών Μειονοτήτων της Δύσης).
Απεβίωσε το 1925 στην Ιταλία. Κόρη του ήταν η κομμουνίστρια συγγραφέας και δημοσιογράφος Ζοφία Μαρχλέφσκα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί κομμουνιστές
Ειρήνη Κορινθίας
Η Ειρήνη, ανήκει στον Δήμο Λουτρακίου - Αγίων Θεοδώρων της Περιφερειακής Ενότητας ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Ειρήνη ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Λουτρακίου Περαχώρας, του πρώην Δήμου Λουτρακίου-Περαχώρας του Νομού ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ.
Δασύλλιο Γρεβενών
εναλλ.=dasiliogrevena|μικρογραφία|Δασύλλιο Γρεβενών μικρογραφία|Δασυλλιώτες στην εκκλησία Αγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη. Έτος ~1929
Ειρήνη Κορινθίας
Η Ειρήνη έχει υψόμετρο 171 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,9521969684 και γεωγραφικό μήκος 23,0083292979. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ηταν 114 μόνιμοι κάτοικοι. , ενώ το έτος 2001 ήταν 97 μόνιμοι κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων
Δασύλλιο Γρεβενών
Το Δασύλλιο είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές του Σμόλικα. Η παλιά ονομασία του χωριού μέχρι το 1927 ήταν Μαγέρ.
Με το Πρόγραμμα Καποδίστριας το Δασύλλιο αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Κοσμά Αιτωλού. Από το 2011, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, το Δασύλλιο αποτελεί τοπική κοινότητα και ανήκει στη Δημοτική ενότητα Κοσμά Αιτωλού, του Δήμου Γρεβενών, της Περιφερειακής Ενότητας Γρεβενών, στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 43 κατοίκους και με την απογραφή του 2011 έχει 12 κατοίκους.
Το Δασύλλιο (Μαγέρη) είναι από τα γραφικά και όμορφα χωριά που έχει η ελληνική ύπαιθρος. Ένα χωριό που συνδυάζει την ατέλειωτη ομορφιά του βουνίσιου. Τα σπίτια του χωριού, σπίτια διώροφα και τριώροφα καλοχτισμένα από τους ίδιους, με τέχνη και μαστοριά. Οι δρόμοι του χωριού, με ανηφόρες και κατηφόρες, καθαροί και τσιμεντόστρωτοι. Δεξιά και αριστερά των δρόμων και στις πλαγιές, πλήθος από λυγαριές, φλαμουριές, γιαννάκια, αγριομολόχες και άλλα αγριολούλουδα σκορπούν τη λεπτή και μυρωμένη ανάσα τους και αρωματίζουν την ατμόσφαιρα. Η λίγη και φτωχή καλλιεργήσιμη γη και το ορεινό έδαφος ανάγκαζαν τους Δασυλλιώτες να παίρνουν τον άχαρο δρόμο της ξενιτιάς, στα παλαιότερα και νεότερα χρόνια και πολλοί επιδόθηκαν στα γράμματα και τις τέχνες. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού μειώθηκαν αισθητά - τον χειμώνα του 2021, 7 άτομα. Η πλατεία "Ράχη" όπως της λένε οι Δασυλλιώτες, που ήταν η ψυχή του χωριού, είναι βουβή πλέον, από μικρούς και μεγάλους. Λίγο πιο πέρα υπάρχει η επιβλητική εκκλησία του Αγίου Νικολάου, με το ψηλό καμπαναριό, σωστό αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, με το μεγάλο ηλεκτροκίνητο ρολόι. Δίπλα από την εκκλησία, το σχολείο, βουβό και αυτό από το 1981. Αν θέλεις με μια ματιά ν' αγκαλιάσεις το γραφικό χωριό, θα πρέπει ν' ανέβεις ψηλά στο "Παλιόκαστρο". Για την προσευχή σου στην Αγία Παρασκευή, να ανάψεις το κεράκι σου στους τάφους των πατέρων και των προγόνων.
Νοτιοδυτικά του σημερινού χωριού, 5 χλμ. μακριά, υπάρχει το τοπωνύμιο "Παλιομάγερο". Εδώ πρωτοϊδρύθηκε η ΜΑΓΕΡΗ, άγνωστο πότε, γιατί λείπουν οι γραπτές μαρτυρίες, που θα μπορούσαμε να το θεμελιώσουμε ιστορικά. Πάντως στην τοποθεσία "Παζαρούλι", που τελούνταν εβδομαδιαία λαϊκή αγορά, βρέθηκε νόμισμα του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου Β', και είναι ένα στοιχείο που μπορούμε να ισχυριστούμε πως στα χρόνια του Φιλίππου το χωριό υπήρχε. Αλλά και το όνομα του χωριού ΜΑΓΕΡΗ, που είναι ρωμαϊκό μας δίνει τη δυνατότητα να ισχυριστούμε πως στα ρωμαϊκά χρόνια και στα βυζαντινά υπήρχε το χωριό και πως το βρήκε εδώ η τουρκική κατάκτηση. Η παλιότερη γραπτή μαρτυρία που έχουμε για τη ΜΑΓΕΡΗ, είναι ότι φέρεται γραμμένη στον Κώδικα του μοναστηριού της Ζάμπορδας. Στον Κώδικα συμπεριλαμβάνεται στη Μητρόπολη Σισανίου, με ένα βαφτιστικό όνομα στην Α' γραφή (1534) και με τέσσερα στη Β'(1692): "13) Μαγέρη 1/4".
Επειδή το χωριό βρισκόταν στον κεντρικό οδικό άξονα Ηπείρου - Μακεδονίας, δεχόταν συχνά επιδρομές αρβανίτικων συμμοριών, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να εγκαταλείπουν το χωριό. Η ολοκληρωτική καταστροφή έγινε στα 1700, από τους Αρβανίτες, με την αιτιολογία ότι περιέθαλπαν και βοηθούσαν τους κλεφταρματωλούς. Οι τελευταίες οικογένειες που το εγκατέλειψαν, που κατά την παράδοση έφταναν τις εκατό, διασκορπίστηκαν σε κοντινά και μακρινά μέρη. Μερικές οικογένειες ίδρυσαν νέο χωριό στο "ΠΑΛΙΟΧΩΡΙ".
Την ύπαρξη του χωριού στη θέση "Παλιομάγερο" μας το βεβαιώνουν θεμέλια σπιτιών, λιθοσωροί, τα τοπωνύμια "Παλιάμπελο", "Γουρνομάντρι" κλπ., στο εξωκλήσι του Αγίου Μηνά, που ανανεώθηκε το 1912 και το νεκροταφείο του χωριού. Από κτερίσματα τάφων αναφέρονται ασημένια γυναικεία κοσμήματα, όπως σκουλαρίκια, βραχιόλια, δαχτυλίδια, με απλές εγχάρακτες διακοσμήσεις. Το πλαίσιο πολλών τάφων ήταν φτιαγμένο με εγχώριες λιθόπλακες, που κατά τον Αρβανιτόπουλο, αυτό το είδος ταφής ανάγεται κατά το 500 μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Περιφέρειες του Τζιμπουτί
250px|right|thumb|Οι περιφέρειες του Τζιμπουτί
Μαρτσέλ Κόρας
Ο Μαρτσέλ Κόρας (ρουμ. Marcel Coraş) (γενν. 14 Μαΐου 1959) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Ρουμανία, που αγωνιζόταν στην επίθεση. Τη σεζόν 1990-91 αγωνίστηκε στην Ελλάδα με τον Πανιώνιο.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1959 στην πόλη Άραντ και έκανε ντεμπούτο στο ρουμανικό πρωτάθλημα το 1977 με την ΟΥΤΑ Άραντ. Η πιο επιτυχημένη του περίοδος ήταν από το 1983 ως το 1988, όταν αγωνίστηκε με την Σπορτούλ και κάτέκτησε το ασημένιο μετάλλιο της ομοσπονδίας το 1986. Το 1984 ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 18 γκολ. Τη σεζόν 1990-91 ήρθε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, με τον οποίο έπαιξε σε 30 ματς και πέτυχε 2 γκολ. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Ρουμανία και τέλειωσε την καριέρα του στην Άραντ το 1995. Συνολικά στην καριέρα του έπαιξε σε 438 ματς και σημείωσε 148 γκολ.
Διεθνής
Ο Κόρας αγωνίστηκε 36 φορές με την εθνική Ρουμανίας και πέτυχε 6 γκολ. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που μετείχε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1984.
Εξωτερική σύνδεση
Κορας Κορας κ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ ΟΤΑ Αράντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ
Αλεξάντρ Αλιέχιν
Ο Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Αλιέχιν (Διεθνώς: Alexander Alexandrovich Alekhine ή Aljechin, ρωσικά: Александр Александрович Алéхин, 31 Οκτωβρίου 1892 – 24 Μαρτίου 1946) ήταν Ρώσος γκρανμαίτρ και ο τέταρτος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι. Ήταν γνωστός για το θυελλώδες, ευρηματικό και επιθετικό σκακιστικό ύφος του.
Πρώιμα χρόνια
Ο Αλιέχιν γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1892 σε μια πλούσια οικογένεια στη Μόσχα της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του ήταν κτηματίας και μέλος της Δούμας. Η μητέρα του, που ήταν κόρη ενός πλούσιου μεγαλοβιομήχανου, μαζί με τα αδέλφια του, Αλεξέι και Βαρβάρα, του έμαθαν σκάκι το 1903.
Σκακιστική Καριέρα
Το πρώτο κατόρθωμα του Αλιέχιν ήταν όταν το 1909 σε ηλικία δεκαεπτά ετών κέρδισε το Πανρωσικό Πρωτάθλημα Ερασιτεχνών στην Αγία Πετρούπολη με δώδεκα νίκες, δύο ήττες και δύο ισοπαλίες. Βραβεύτηκε με τον τίτλο του εθνικού μαιτρ για αυτήν του την επίδοση. Το τουρνουά έλαβε χώρα ταυτόχρονα με ένα πιο διάσημο και επαγγελματικό διεθνές γεγονός που το κέρδισαν οι Εμάνουελ Λάσκερ και Ακίμπα Ρουμπινστάιν. Εν τω μεταξύ, αργότερα τον ίδιο χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένας εικοσι-τριάχρονος Κουβανός ονόματι Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα εξέπληξε τους Αμερικανούς σκακιστές συντρίβοντας τον Φρανκ Μάρσαλ σε μια παρτίδα. Οι ζωές των Αλιέχιν και Καπαμπλάνκα σύντομα θα συνυφαστούν.
Το 1914, αφού ο Αλιέχιν τερμάτισε τρίτος μετά τους Λάσκερ και Καπαμπλάνκα σε ένα τουρνουά στην Αγία Πετρούπολη, ο Τσάρος Νικόλαoς Β΄ τον ονόμασε ένα από τους πέντε αυθεντικούς Διεθνείς Γκρανμαίτρ. Ο Αλιέχιν επίσης υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τραυματίστηκε. Έγινε κοσμοπολίτης, έζησε σε πολλές χώρες και μιλούσε ρωσικά, γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά.
Το 1919, μετά τη Ρωσική Επανάσταση, όντας ύποπτος κατασκοπίας, συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Οδησσό, αν και τελικά τον άφησαν ελεύθερο. Το 1920 κέρδισε το Πρώτο Πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Αλιέχιν έφυγε από την σοβιετική Ρωσία το 1921 για να μην επιστρέψει ποτέ. Μετακόμισε στη Γαλλία, έγινε Γάλλος πολίτης και σπούδασε Νομικά στη Σορβόννη. Αν και η διατριβή του για το κινέζικο σύστημα φυλακών δεν τέλειωσε ποτέ, ωστόσο έμεινε γνωστός ως "Δόκτορ Αλιέχιν" για όλη του τη ζωή. Από το 1921 μέχρι το 1927 έκανε ένα περίφημο αγωνιστικό ρεκόρ, κερδίζοντας ή ισοβαθμώντας στην πρώτη θέση στα 12 από τα 20 τουρνουά που έπαιξε.
Παγκόσμιος Πρωταθλητής
Το 1927 κέρδισε τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή Σκακιού από τον Καπαμπλάνκα, ξαφνιάζοντας σχεδόν όλο τον σκακιστικό κόσμο. Μετά από αυτό, όταν ο Καπαμπλάνκα προσκαλούνταν σε τουρνουά, ο Αλιέχιν απαιτούσε περισσότερα χρήματα, διαφορετικά αρνούνταν να παίξει. Αν και ο Καπαμπλάνκα ήταν καθαρά πιο σημαντικός του αντίπαλος, ο Αλιέχιν προσεκτικά απέφευγε να του δώσει τη ρεβάνς, αν και αυτή ήταν μέρος της συμφωνίας. Αντί για αυτό, έπαιξε το 1929 και το 1934 σε ματς με τον Εφίμ Μπογκολιούμποβ (έναν μεγάλο παίκτη, που όμως δεν θεωρούταν σοβαρή απειλή) και κέρδισε εύκολα και τις δύο φορές. Μετά τη νίκη του επί του Καπαμπλάνκα, ο Αλιέχιν επικράτησε στο σκάκι για αρκετό καιρό. Έχασε μόνο 7 από 238 παρτίδες σε τουρνουά από το 1927 μέχρι το 1935.
Το 1935 έχασε τον τίτλο του από τον Μαξ Όυβε. Η ήττα του αυτή αποδίδεται κυρίως στον εθισμό του Αλιέχιν στο αλκοόλ, όπως επιβεβαίωσαν κάποιοι παίκτες. Το 1936, αφού δεν ήταν πλέον παγκόσμιος πρωταθλητής, δεν μπορούσε να απομακρύνει τον Καπαμπλάνκα από το Νότιγχαμ και ο Καπαμπλάνκα κέρδισε την δική τους παρτίδα αλλά και το τουρνουά (στην ίδια θέση με τον Μιχαήλ Μποτβίνικ).
Τελευταία χρόνια
Ο Αλιέχιν εγκατέλειψε το αλκοόλ και ξανακέρδισε τον τίτλο του από τον Μαξ Όυβε το 1937 με μεγάλη διαφορά. Δεν έπαιξε άλλους αγώνες για τον τίτλο και έτσι τον κράτησε μέχρι το θάνατό του.
Ενώ σχεδίαζε ένα ματς εναντίον του Μποτβίνικ για το παγκόσμιο πρωτάθλημα, πέθανε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στο Εστορίλ της Πορτογαλίας στις 24 Μαρτίου 1946. Οι συνθήκες του θανάτου του αποτελούν ακόμα θέμα αντιπαραθέσεων, αν και πιστεύεται ότι πέθανε είτε από καρδιακή προσβολή είτε από πνιγμό με ένα κομμάτι κρέας. Η κηδεία του χρηματοδοτήθηκε από την FIDE και η σορός του μεταφέρθηκε στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς, στο Παρίσι το 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι σκακιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί σκακιστές
Μελίχ Τζεβντέτ Αντάυ
Ο Μελίχ Τζεβντέτ Αντάυ (Melih Cevdet Anday) (13 Μαρτίου 1915 - 29 Νοεμβρίου 2002), ήταν Τούρκος ποιητής και συγγραφέας, ο οποίος αποτέλεσε την εμπροσθοφυλακή του κινήματος Γκαρίπ μαζί με τους Ορχάν Βελί και Οκτάυ Ριφάτ.
Η μοναδική του ποίηση στέκεται εκτός των παραδοσιακών ποιητικών κινημάτων αναζητώντας νέους δρόμους για την ποίηση.
Η καινούρια αυτή ποιητική έκφραση προσπάθησε να είναι απλή, στην καθομιλουμένη, πραγματική, καθημερινή—μια "άτεχνη" τέχνη για την εξυπηρέτηση των απλών ανθρώπων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1915 στην Κωνσταντινούπολη.
Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Gazi της Άγκυρας και άρχισε να εργάζεται ως σύμβουλος στο Υπουργείο Παιδείας. Εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος και έγραψε διάφορα άρθρα για τις εφημερίδες Ακσάμ και Τζουμχουριέτ. Μετά το 1954, εργάστηκε ως δάσκαλος στο Συνεδριακό Ωδείο της Κωνσταντινούπολης.
Συνέγραψε έναν αριθμό μυθιστορημάτων, ενώ έχει μεταφράσει και αρκετά βιβλία στα Τουρκικά. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του που διήρκεσε εξήμισι δεκαετίες, ο Μελίχ Τζεβντέτ Αντάυ δημοσίευσε ένδεκα ποιητικές συλλογές, οχτώ θεατρικά έργα, οχτώ μυθιστορήματα, δεκαπέντε συλλογές δοκιμίων, ένα βιβλίο με απομνημονεύματα και κέρδισε όλα τα βραβεία ποίησης της Τουρκίας.
Το 1971 η UNESCO τον τίμησε—παράλληλα με διεθνείς λογοτεχνικούς γίγαντες όπως ο Σαίξπηρ, ο Δάντης, ο Τολστόι, ο Θερβάντες, κ.ά.
Γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι διεξήχθησαν δύο αγωνίσματα γκολφ, το ατομικό ανδρών και το ατομικό γυναικών. Ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν αγωνίσματα γκολφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στα αγωνίσματα έλαβαν μέρος συνολικά 22 αθλητές από τέσσερις χώρες. Οι δύο αγώνες έγιναν στις 2 και 3 Οκτωβρίου 1900 αντίστοιχα στον "Όμιλο Κοπιέν" (γαλλικά: Compiègne Club), 80 χιλιόμετρα βόρεια από το Παρίσι.
Μελίχ Τζεβντέτ Αντάυ
Βιογραφία
Το έργο του έχει μεταφραστεί στα Ρωσικά, Γερμανικά, Ουγγρικά, Ρουμανικά και Αγγλικά.
Τα μάτια μου είναι μπλε
Χάνεσαι από τα μάτια μου
Μέσα στο δρόμο
Όλα μπλε
Πηγές
1.Μ.Τζ.Αντάι: "Η συζήτηση δεν είναι αρκετή για τη συνεννόηση των ανθρώπων". Περιοδικό "ΕΙ", τ.8/1994 σ. 11 & 38-39
Παραπομπές
Ποιήματά του στα Αγγλικά - Βιογραφία στα αγγλικά-
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι λογοτέχνες Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές Κατηγορία:Τούρκοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι μεταφραστές Κατηγορία:Τούρκοι δοκιμιογράφοι
Γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Συμμετέχουσες χώρες
Οι τέσσερις χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Live at the Grand Olympic Auditorium
Περιεχόμενα
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rage Against the Machine Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Άλως (μετεωρολογία)
μικρογραφία|280x280εσ|Άλως γύρω από τη Σελήνη. Στη Μετεωρολογία Άλως ονομάζεται το οπτικό φαινόμενο που προκαλείται από τη διάθλαση του ηλιακού ή σεληνιακού φωτός πάνω στους παγοκρυστάλλους των νεφών. Συνεπώς απαντώνται δύο είδη άλω, οι ηλιακές και οι σεληνιακές. Επειδή βασική προϋπόθεση είναι η ύπαρξη παγοκρυστάλλων, τα νέφη που μπορούν να προκαλέσουν το φαινόμενο αυτό βρίσκονται σε ύψος πάνω από 6.000μ. Τέτοια νέφη είναι τα λεγόμενα ανώτερα ή θυσανοστρώματα (Cirrostratus).
2703 Ροντάρι
Ο Ροντάρι (Rodari) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιταλού συγγραφέα παιδικών βιβλίων Τζιάννι Ροντάρι.
Άλως (μετεωρολογία)
Το μέρος του Ουρανού που περικλείει η άλως είναι πάντα ασθενέστερα φωτιζόμενο σε σχέση με την υπόλοιπη έκταση. Στην περίπτωση της άλω των 46° οι παραπάνω χρωματισμοί είναι πολύ ασθενείς. Η άλως των 46° είναι περίπου 5 φορές ασθενέστερη από την πιο "συνηθισμένη" άλω των 22°.
Ανάλογα όμως της θέσης του Ήλιου ή της Σελήνης, το φαινόμενο της άλω μπορεί να συνοδεύεται και με άλλα συναφή φαινόμενα όπως πυλώνες φωτός (ή στήλες), περιφερειακά ή εφαπτόμενα τόξα, περιζενιθιακό τόξο κ.ά.
2703 Ροντάρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ρονταρι
Άλως (μετεωρολογία)
Στη Μετεωρολογία η μεν "άλως η ηλιακή" συμβολίζεται με κύκλο στον οποίο φέρεται κάθετος και οριζόντια διάμετρος ως σταυρός, ενώ η "σεληνιακή άλως" με άνω ημικύκλιο με οριζόντια διάμετρο και κάθετη ακτίνα (δηλαδή το μισό του συμβόλου της ηλιακής).
Γενικά το φαινόμενο αυτό ανήκει στις «υφεσιακές» καταστάσεις δηλαδή όταν ακολουθεί βαρομετρική ύφεση, χωρίς αυτό όμως να αποτελεί και ασφαλές προγνωστικό κριτήριο καιρού, παρότι συνήθως το ακολουθούν θύελλες.
Στα γεωγραφικά πλάτη όπως της Ελλάδας, περίπου 35° - 41° το φαινόμενο είναι από τα πλέον συνηθισμένα, κυρίως την Άνοιξη και το Φθινόπωρο.
Αλως Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα
Ο Κυνηγός (ταινία)
Ο Κυνηγός (πρωτότυπος τίτλος Predator) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1987, περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και τρόμου, του Τζον ΜακΤίρναν, με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ.
Πλοκή
Ο Ταγματάρχης Ντατς και η στρατιωτική του ομάδα ειδικών δυνάμεων καλούνται σε αποστολή διάσωσης αιχμαλώτων και ενός υπουργού σε κάποια ζούγκλα της Γουατεμάλας στη Βαλ Βέρντε, έχοντας σύμμαχο τον παλαιό βετεράνο φίλο του και μέλος πλέον της C.I.A. Ντίλον, ο οποίος καλείται να τους οδηγήσει στο σημείο όπου βρίσκονται οι αιχμάλωτοι. Η ομάδα αποτελείται συνολικά από 7 άτομα, όλοι τους ιδιαίτερα ικανοί και βετεράνοι στρατιώτες. Ο εξοπλισμός που φέρουν είναι ιδιαίτερα βαρύς και αποτελείται από Μ16 με βομβιδοβόλο Μ203, MP5, “mini-gun”, Μ32, Μ60, χειροβομβίδες, εκρηκτικά, αλλά κυρίως είναι οπλισμένοι με εμπειρία και θάρρος.
Η ομάδα μεταφέρεται με ελικόπτερα στη ζούγκλα και κατέρχεται από αυτά χρησιμοποιώντας σχοινιά, μιας και δεν είναι δυνατόν να βρεθούν σημεία προσγείωσης για τα ελικόπτερα μέσα στην πυκνή ζούγκλα. Καθώς προχωρούν κατευθυνόμενοι προς το κέντρο των ανταρτών, συναντούν 3 σφαγμένους κυριολεκτικά (τους είχαν γδάρει) Αμερικανούς στρατιώτες, οι οποίοι είχαν προηγηθεί, με στόχο να εξολοθρεύσουν το κέντρο των επαναστατών. Καθώς προσεγγίζουν τον οικισμό των ανταρτών οργανώνουν την επίθεσή τους με εκρηκτικά και χειροβομβίδες, αφού πρώτα εξολοθρεύσουν τους φρουρούς γύρω από την περίμετρο του οικισμού. Ακολουθεί χάος εκρήξεων και καταιγίδα σφαιρών και φωτιάς μέχρι την εξόντωση και του τελευταίου αντάρτη. Οι λιγοστοί αιχμάλωτοι όμως είναι όλοι νεκροί. Κάτι περίεργο συμβαίνει και ο Ντατς αντιλαμβάνεται πως ο Ντιλον τους έστησε παιχνίδι, αφού δεν τους φανέρωσε τον πραγματικό στόχο της αποστολής, ο οποίος ήταν η συλλογή πληροφοριών σχετικά με τη δράση των ανταρτών και η εξόντωσή τους.
Λίγο πριν, εντοπίζουν μια Λ. Αμερικάνα την Άννα, την οποία αιχμαλωτίζουν και αποφασίζουν να την πάρουν μαζί τους. Επιλέγουν το δρόμο της επιστροφής που θα τους οδηγήσει στο σημείο περισυλλογής τους από τα ελικόπτερα. Ο ανιχνευτής όμως της ομάδας αντιλαμβάνεται την ύπαρξη κάποιου εχθρού, ο οποίος τους παρακολουθεί μέσα από τα δένδρα και προκαλεί την αναστάτωση μεταξύ των ανδρών. Ο κίνδυνος αυτός επιβεβαιώνεται όταν ο ασυρματιστής Χόκινς σκοτώνεται από τον άγνωστο εχθρό λίγο μετά κατά την προσπάθειά του να αποτρέψει την απόδραση της Άννα.
Οι άνδρες προσπαθούν να εντοπίσουν τον αόρατο εχθρό, αλλά ο λοχίας Μπλέιν σκοτώνεται από ένα ακόμη χτύπημα του αόρατου εχθρού. Ο λοχίας Μακ καταφθάνοντας στο σημείο όπου κείτεται ο Μπλέιν, αντιλαμβάνεται τον εχθρό και αρχίζει να τα βάλει εναντίον του. Οι υπόλοιποι ακούγοντας τον ακολουθούν. Όλοι η ομάδα μαζί πυροβολεί με ότι όπλο διαθέτει, ρίχνοντας πυρά, κόβοντας δέντρα και ισοπεδώνοντας οτιδήποτε υπάρχει μπροστά τους σε απόσταση αρκετών μέτρων. Το μόνο αποτέλεσμα από αυτήν τους την προσπάθεια όμως, είναι το ελάχιστο πράσινο αίμα του εξωγήινου που εντοπίζει η Άννα πάνω σε κάποια φύλλα δέντρου.
Η σύντομη ανάκριση της για την ταυτότητα του εχθρού δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, ενώ και ο λοχίας Μακ αδυνατεί να εξηγήσει τι ήταν ακριβώς αυτό που είδε. Οι εναπομείναντες όμως καταλαβαίνουν πως ότι και αν είναι αυτό που κρύβεται στη ζούγκλα, τους κυνηγά και θα πρέπει να προφυλαχθούν όσο καλύτερα μπορούν.
Μόνο που οι ανθρώπινες αυτές παγίδες είναι πολύ εύκολα αντιμετωπίσιμες από τον Κυνηγό και σύντομα οι στρατιώτες βρίσκονται και πάλι σε δυσμενή θέση.
Μέσα στην τρέλα της απώλειας του φίλου του Μπλέιν, ο Μακ αρχίζει να κυνηγά τον Κυνηγό, ακολουθούμενος και από τον Ντίλον που προσπαθεί να τον βοηθήσει. Οι υπόλοιποι σπεύδουν προς το σημείο συνάντησης με το ελικόπτερο μεταφέροντας τον τραυματισμένο Πόντσο που χτυπήθηκε από παγίδα που είχαν οι ίδιοι δημιουργήσει.
Η τύχη και των 2 όμως είναι ο θάνατος, μιας και ο Κυνηγός τους παρακολουθεί εύκολα μέσα από τους αισθητήρες θερμότητας υπέρυθρης ακτινοβολίας που διαθέτει και τους εξοντώνει βίαια. Έχει έρθει η ώρα πλέον να κυνηγηθούν και οι εναπομείναντες 4. Ο Μπίλυ αποφασίζει να θυσιαστεί ώστε οι υπόλοιποι να κερδίσουν χρόνο. Δεν αρκεί όμως η θυσία του αυτή. Ο εξωγήινος Κυνηγός σκοτώνει με plasma τον τραυματισμένο Πόντσο, ενώ ο Ντατς και η Άννα χωρίζονται με σκοπό ο Κυνηγός να ακολουθήσει μόνο τον πρώτο. Μετά από ανελέητο κυνηγητό στη ζούγκλα, ο Ντατς καταλήγει στην ακτή ενός καταρράκτη όπου η λάσπη καλύπτει το σώμα του και εμποδίζει τον εξωγήινο από το να τον εντοπίσει. Κατανοώντας πλέον πως αυτός είναι ο τρόπος ώστε να παραμείνει μη ανιχνεύσιμος, οργανώνει την τελική μάχη προετοιμάζοντας και πάλι παγίδες και καλώντας τον στο τέλος σε μια δυνατή πολεμική μάχη.
Ο Κυνηγός ανταποκρίνεται στο κάλεσμα και το κυνήγι αρχίζει και πάλι. Ο Ντατς καταφέρνει να εξουδετερώσει την ασπίδα που δημιουργεί το καμουφλάζ του εξωγήινου, αλλά τραυματίζεται και η πτώση του σε ένα ποτάμι καταστρέφει και το δικό του φυσικό καμουφλάζ. Ο εξωγήινος αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει με ίσους όρους σώμα με σώμα, αποκαλύπτοντας το τερατόμορφο πρόσωπό του.
Η μάχη είναι άνιση και ο Ντατς φαίνεται πως δεν θα κρατήσει και πολύ, μέχρι που σέρνεται τραυματισμένος ανάμεσα από κάποιο κοντό χάσμα και ενεργοποιεί με το πόδι του μια παγίδα ρίχνοντας ένα μεγάλο κορμό πάνω ακριβώς στον Κυνηγό. Λίγο πριν πεθάνει ο Κυνηγός θέτει σε λειτουργία ένα μηχανισμό αυτοκαταστροφής, ο οποίος γίνεται αντιληπτός από τον Ντατς, και δημιουργεί μια πολύ ισχυρή έκρηξη η οποία αργότερα γίνεται αντιληπτή σε πολύ μεγάλη απόσταση, ακόμη και από το ελικόπτερο διάσωσης που πλησιάζει για να περισυλλέξει τον μοναδικό επιζώντα, Ταγματάρχη Ντατς.
Συνέχειες
Την ταινία ακολούθησαν δυο συνέχειες, το Ο Κυνηγός 2 το 1990 και Οι Κυνηγοί το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Περιπετειώδεις ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι
Πλατανές Ρεθύμνης
Ο Πλατανές είναι οικισμός της Κοινότητας Κεντροχωρίου του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του όρους Κέντρος (ή Κέδρος) κι απέχει 38 χλμ από την πόλη του Ρεθύμνου.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του φαίνεται να έχει σχέση με το ομώνυμο δέντρο, το οποίο ενδημεί και βρίσκεται σε αφθονία σε πολλά μέρη στην Κρήτη.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ο Πλατανές ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Κεντροχωρίου, του πρώην Δήμου Λάμπης του νομού Ρεθύμνης.
Τον Πλατανέ τον συναντάμε σ’ όλες τις γνωστές απογραφές της περιόδου της ύστερης Ενετοκρατίας στην Κρήτη (16ος και 17ος αιώνας), δηλαδή στις απογραφές του Barozzi το 1577 και του Καστροφύλακα το 1583 και το 1659, που είχε τότε 30 σπίτια, δηλαδή οικογένειες.
Εκκλησία Τιμίου Σταυρού
thumb|240px|Ο ναός του Τιμίου Σταυρού Μέσα στο χωριό υπήρχε παλαιόθεν ο ναός του Τιμίου Σταυρού (περ. 13ος αιώνας μ.Χ), που ήδη από το εξωτερικό του παραπέμπει στην Ενετοκρατία. Το ανατολικό τμήμα του φέρει, σε όχι και τόσο καλή κατάσταση, τοιχογραφικό διάκοσμο ενώ το δυτικό μοιάζει να κτίστηκε μεταγενέστερα.
Στο τέμπλο του Τιμίου Σταυρού ξεχωρίζουν εικόνες φιλοτεχνημένες από τον Κωνσταντίνο Παρθενάκη ενώ μεγάλο τμήμα του καλύπτουν παλιές ωραίες εικόνες του Παντοκράτορα, της Ζωοδόχου Πηγής κ.α, που έχουν συντηρηθεί και φυλάσσονται στο χώρο.
Για πολλούς αιώνες και μέχρι πρότινος ήταν ο ενοριακός ναός του οικισμού.
Ο Απάνω Πλατανές
Σε κατεύθυνση βόρεια από τον Πλατανέ και κατά προσέγγιση σε υψόμετρο 850 μ. (πεζοπορία περ. 1ώρα και 30 λεπτά) βρίσκεται μια εσοχή σε σχήμα φαραγγιού χωρίς διέξοδο προς
τη βόρεια μεριά της που οι ντόπιοι ονομαζουν Απάνω Πλατανέ.
Το Όρος Κέντρος, περιλαμβάνεται στο πανευρωπαϊκό δίκτυο Νatura 2000 και φημίζεται για τα πολλά νερά του.
Η παλαιότερη γραπτή αναφορά γι' αυτήν την παράδοση προέρχεται από τον Μαρίνο Τζάνε Μπουνιαλή, που στο έργο του Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 1645-1669 αναφέρει:
«Το Κέντρος, που ‘χεν εκατό βρύσες στα τρίγυρά του,
Παράδεισον ετύχαινε να λέσι τ’ όνομά του,
τα όρη κι όλα τα χωριά, ογιά ξεφάντωσή του….»
Το πλούσιο λοιπόν σε πηγές και νερά Κέντρος παρουσιάζει μια θαυμάσια εικόνα κατά τους μήνες του χειμώνα και της άνοιξης, όπου τρέχουν τα νερά από τις πλαγιές του και σχηματίζουν φυσικούς καταρράκτες.
Αυτό ακριβώς το καταπληκτικό για την Κρήτη φαινόμενο το συναντά κανείς σε πολλά σημεία στη θέση Απάνω Πλατανές. Στη θέση μάλιστα αυτή συναντά ο επισκέπτης κατάλοιπα από το παλιό δασικό μεγαλείο των Κρητικών βουνών, δηλαδή τεράστια πρινάρια σε ύψος, αλλά κυρίως σε περίμετρο κορμού, που μπορεί να φθάνει σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και τα 6 μέτρα.
Σπηλιά του Διγενή
Το σπήλαιο βρίσκεται σε υψ. 750 στο όρος Κέντρος, ΒΑ του Πλατανέ και είναι διαστάσεων 45 x 18 x 15 μέτρα και σύμφωνα με το θρύλο, εκεί έμενε ο Διγενής Ακρίτας.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι χρησιμοποιήθηκε ως λατρευτικός χώρος κατά την Μινωική εποχή.
Τέλος, στο πέρασμα των αιώνων το σπήλαιο χρησίμευσε κι ως τόπος προστασίας από εχθρικές επιδρομές (π.χ. Β' ΠΠ) για τους κατοίκους των γύρω περιοχών.
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12
Η 70η διοργάνωση στην Ελλάδα του Κυπέλλου ποδοσφαίρου ανδρών διεξήχθη με την συμμετοχή ομάδων και των τριών επαγγελματικών κατηγοριών (Σούπερ Λίγκ, Φούτμπολ Λίγκ, Φούτμπολ Λίγκ 2). Τον τίτλο κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 25 φορά στην ιστορία του κερδίζοντας τον Ατρόμητο στον τελικό με 2-1 στην παράταση.
Πλατανές Ρεθύμνης
Η Ρέχτρα του Διγενή
Στην απότομη νότια πλευρά του όρους Κέντρος στην περιοχή Ρέχτρες, βρίσκεται το φαράγγι του Πλατανέ, ένα από τα πιο άγρια και επικίνδυνα στην Κρήτη.
Το φαράγγι έχει μεγάλες ποσότητες νερού, ιδίως κατά τους χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες, και το οποίο πηγάζει πάνω από τον πρώτο μεγάλο καταρράκτη αποτελώντας μία από τις μεγαλύτερες πηγές του Ακουμιανού ποταμού αλλά και γενικά της Κρήτης.
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2011-2012
Πλατανές Ρεθύμνης
Η Ρέχτρα του Διγενή
Σε όλη του την έκταση είναι περί τα 70μ. και δημιουργεί ουσιαστικά δύο σκαλοπάτια περίπου 35μ. το καθένα. Η πρόσβαση χωρίς εξοπλισμό είναι εφικτή μόνο στο κάτω σκαλοπάτι του που είναι και το πιο εντυπωσιακό.
Το νερό που πηγάζει λίγα μέτρα παραπάνω είναι πεντακάθαρο και μετά το μεγάλο καταρράκτη συνεχίζει την άγρια πορεία του προς τα κάτω δημιουργώντας ακόμα 15 περίπου καταρράκτες που προσεγγίζονται όλοι εύκολα με περπάτημα.
Πηγές - Βιβλιογραφία
Στέργιου Γ. Σπανάκη, Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων (Μητρώον των οικισμών), Ηράκλειο 1991
Μαρίνος Σαρηγιάννης, Ο ναχιγές του Αγίου Βασιλείου μετά την Οθωμανική κατάκτηση, σ. 16
R. Morozzo della Rocca, fonti per la storia di Venezia.
Ευαγγελία Μπαλτά- Mustafa Oguz, ό.π.
Rob. Pashley, Travels in Crete, II, London 1837
Αλεξίου – Αποσκίτη 1995: Στυλιανός Αλεξίου – Μάρθα Αποσκίτη(επιµ.), Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή του Ρεθυµναίου. Ο Κρητικός Πόλεµος (1645-1669), Αθήνα 1995.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου Κατηγορία:Νομός Ρεθύμνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Αστούριες
Οι Αστούριες ή ακριβέστερα το Πριγκιπάτο των Αστουριών (αστουριανά: Asturies ή Principáu d'Asturies ισπανικά: Asturias ή Principado de Asturias) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας.
Οι πιο σημαντικές πόλεις είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Οβιέδο (Oviedo ή Uviéu), το λιμάνι και μεγαλύτερη πόλη Χιχόν (Gijón ή Xixón) και η βιομηχανική πόλη Αβιλές (Avilés).
Η επαρχία των Αστουριών βρίσκεται στο βορρά της Ισπανίας και βρέχεται από τον Βισκαϊκό κόλπο (Κανταβρική Θάλασσα όπως ονομάζεται στην Ισπανία).
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της επαρχία των Αστουριών είναι 1.076.896 κάτοικοι, ποσοστό ίσο με το 2,38% του συνολικού πληθυσμού της Ισπανίας. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 98,50 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Οι πληθυσμός της επαρχίας έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας της Ισπανίας (12 ανά 1000 κατοίκους) και το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων στη χώρα (6 ανά 1000 κατοίκους), γι' αυτό και από το 1987 και μετά ο πληθυσμός βαίνει μειούμενος μια και οι θάνατοι είναι κατά 42% περισσότεροι από τις γεννήσεις. Αν και στις μεγάλες πόλεις ο πληθυσμός παραμένει σταθερός στις αγροτικές περιοχές και στο εσωτερικό της επαρχίας, ο αποπληθυσμός είναι ταχύτερος.
Οι αναλογία ξένων (μη Ισπανών) κατοίκων στην απογραφή του 2006 ήταν 2,81%, τρεις φορές μικρότερη από τον εθνικό μέσο όρο ξένων (μη Ισπανών) κατοίκων που είναι 9,27%. Οι κυριότερες κοινότητες ξένων (μη Ισπανών) κατοίκων είναι πολίτες από τον Ισημερινό (14.76% των ξένων κατοίκων), πολίτες από την Κολομβία (9,01%) και πολίτες από την Πορτογαλία (7,34%).
Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Αδριάν Μπαρμπόν από τις 16 Ιουλίου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.
Κόμης των Παρισίων
thumb|200px|right|Τα σύμβολα της κομητείας των Παρισίων Ο Κόμης των Παρισίων ήταν ένας τίτλος τοπικών ισχυρών ευγενών που κυβερνούσαν το Παρίσι και τα περίχωρα του την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο των Φράγκων η Δυναστεία των Καρολιδών. Όταν εξελέγη βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων ο Ούγος Καπέτος (987) ο τίτλος συγχωνεύτηκε με το στέμμα. Ο τίτλος αναβίωσε αργότερα τον 19ο αιώνα από τους Ορλεανιστές διεκδικητές του Γαλλικού θρόνου σε μία προσπάθεια να συνδέσουν τον εαυτό τους με τον Οίκο των Καπετιδών.
Οι Ορλεανιστές διεκδικητές
Στην Ιουλιανή Μοναρχία ο Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας αναβίωσε τον τίτλο και τον παραχώρησε στον νεογέννητο εγγονό του Φιλίπ (1838). Μετά την παραίτηση του Λουδοβίκου Φιλίππου στην Γαλλική Επανάσταση του 1848 οι Ορλεανιστές μοναρχικοί θεωρούσαν τον Φιλίπ και τους απογόνους του σαν νόμιμους διαδόχους στον Γαλλικό θρόνο. Όταν ανακηρύχτηκε η Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία συμφώνησαν να αναγνωρίσουν τον νόμιμο διεκδικητή Ερρίκο του Αρτουά αλλά επανέφεραν τα δικαιώματα του Φιλίπ με τον θάνατο του Ερρίκου (1883).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμητες των Παρισίων
34 Κίρκη
Η Κίρκη είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,51. Ανακαλύφθηκε το 1855 από τον Ζαν Σακορνάκ, ο οποίος παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομά του από τη θεά Κίρκη της ελληνικής μυθολογίας.
Η μέση διάμετρος της Κίρκης έχει υπολογισθεί σε 113,5 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,5 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της εκτιμάται σε 3,2 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 310 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 60 m/sec.
Η Κίρκη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 9 λεπτά. Το άλβεδό της είναι 0,0541, τυπικό για αστεροειδή τύπου C όπως είναι η Κίρκη. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 101 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιρκη
Σακολέβα
Σακολέβα ή σακκολέβα ή σακκολαίφη ή λοίπαδος (sprit sail ή jigger sail) λέγανε παλαιότερα, ως κοινή ονομασία, το ιστίο (πανί) σχήματος τραπεζοειδούς που έφεραν μικρά πλοιάρια στη πρύμνη τους. Κατ΄ επέκταση με το ίδιο όνομα χαρακτηρίζονταν και τα πλοιάρια αυτά (καΐκια) τα οποία είχαν οξεία τη πλώρη αλλά και τη πρύμνη και έμοιαζαν πολύ με τα τρεχαντήρια.
Με τέτοια πλοιάρια που θεωρούνταν μεγάλης αντοχής στις τρικυμίες γινόταν προπολεμικά οι θαλάσσιες συγκοινωνίες μεταξύ των νησιών και του Πειραιά όπου και λιμενίζονταν στη θέση "λεμονάδικα", (μπροστά στον σημερινό Ηλεκτρικό Σταθμό).
Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Άρμεντ Αλίμι
Ο Άρμεντ Αλίμι (Арменд Алими) (γεννηθείς 11 Δεκεμβρίου 1987) είναι Βορειομακεδόνας διεθνής ποδοσφαιριστής με αλβανική εθνικότητα. Αγωνίζεται στη θέση του μέσου.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του το 2005 από την Μπασκίμι Κουμανόβο, ομάδα της τότε πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αποτέλεσε το νεότερο αρχηγός της ομάδας στην ιστορία της. Το 2007 εντάχθηκε στην άλλη ομάδα της πόλης, Μιλάνο Κουμανόβο. Το 2009 μεταγράφηκε για πρώτη φορά εκτός της χώρας του, αγωνιζόμενος με την κροατική Ίστρα 1961. Το συμβόλαιο του με την Ίστρα τερματίστηκε κοινή συναίνεση το Νοέμβριο του 2011. Το 2012 μετακινήθηκε στην Έρεμπρο. Από τον Ιανουάριο του 2013 αγωνίζεται στη Νέα Σαλαμίνα.
Εθνική ομάδα
Ο Αλίμι είναι διεθνής με την Εθνική Βόρειας Μακεδονίας έχοντας 9 συμμετοχές. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν στα πλαίσια των προκριματικών του Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 με αντίπαλο την Εθνική Νορβηγίας στο Όσλο. Επίσης, έχει αγωνιστεί με την Εθνική Βόρειας Μακεδονίας U21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειομακεδόνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπασκίμι Κουμάνοβο (1947-2008) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μιλάνο Κουμάνοβο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ίστρα 1961 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεμπρο ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σκεντίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
1716 Πέτερ
Ο Πέτερ (Peter) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,855. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το βαφτιστικό όνομα ενός εγγονού του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πέτερ εκτιμάται σε 27,12 ± 2,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,066 ± 0,011. Ο Πέτερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες και 31 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετερ
Σακτούρα
Οι Σακτούρες ήταν βυζαντινά ελαφρά κωπήλατα και ταχύπλοα, στην εποχή τους, πλοία που έφεραν μια σειρά κουπιών ανά πλευρά.
Με τέτοια όμως πλοία απαρτίζονταν, επί εποχής Βυζαντίου, και ο αραβικός στόλος στον οποίο ήταν τα πλέον συνήθη.