cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι κακοί ποιμένες
Οι κακοί ποιμένες (Les Mauvais bergers) είναι μια τραγωδία του Οκτάβιου Μιρμπό που δημοσιεύτηκε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Fasquelle το 1898. Το βιβλίο αριθμεί 468 σελίδες. Η 1η θεατρική παράσταση πραγματοποιήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1897 στο Θέατρο Renaissance. thumb|220px| Louis Malteste, 1897.
Μια τραγωδία προλετάριων
Το θέμα είναι παραπλήσιο αυτού της Germinal : είναι η ιστορία μιας μακράς εργατικής απεργίας και της καταστολής της από το στρατό πού κλήθηκε σε βοήθεια από μια εργοδοσία θεïκού δικαίου. Ο Mirbeau εκεί διακηρύσσει το δίκαιο των εργατών, όχι μόνο στο ψωμί και στην εργασία, αλλά επίσης στην υγεία, στην παιδεία και στην ομορφιά. Στιγματίζει ακόμη όλους τους αρχηγούς των ανθρώπων, όλους τους «κακούς ποιμένες», οι οποίοι χειραγωγούν τις μάζες, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών βουλευτών και των αναρχικών οδηγών. Όμως δεν ήταν ικανοποιημένος από το έργο του: πράγματι αναβιώνει τη θεωρία της τελεολογίας, συνυφασμένης με την τραγωδία, όπως στα «νέγρικα» μυθιστορήματά του; βρίσκουμε πάρα πολλούς μονολόγους και μεγαλόστομες φράσεις, που προστέθηκαν κατά την απαίτηση της Sarah Bernhardt ; η λύση, εξαιρετικά αιματηρή, αγγίζει την επιφανειακή ευαισθησία των θεατών, χωρίς όμως να τους μορφώνει. Γι’αυτό ο Mirbeau θα οχυρωθεί από τότε κι ύστερα στην κωμωδία και στη φάρσα, που επιτρέπουν να αποστασιοποιήσεις το θεατή και, κατά συνέπεια, να αφυπνίσεις την κριτική του συνείδηση.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Οκτάβ Μιρμπώ
Çalıkuşu
Έχει πωληθεί σε διάφορες χώρες όπως το Ισραήλ, το Ιράν, η Σερβία, η Βουλγαρία, η Ρωσία, η Ουκρανία και το Καζακστάν.
Οικόπεδο
Η Feride ( Fahriye Evcen ), ένα ορφανό κορίτσι που προστατεύεται από τους θείους της από πολύ νεαρή ηλικία, μεταξύ της αθωότητας και της χαράς της είναι ότι ο κόσμος δεν είναι πάντα τόσο αθώος όσο είνα,. ποτέ δεν φαντάζεται ότι θα καταλήξει να ερωτευτεί με το άτομο με το οποίο μοιράστηκε τις περιπέτειες της ως παιδί, τον ξάδελφό της Kamran Burak Özçivit ), έναν σεβαστό γιατρό της οικογένειας. Μια αθώα αγάπη αλλά ταυτόχρονα όμορφη.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Μπαρίς Ζβορίκιν
220px|right|thumb|1916, «Ο βλάσφημος τεύτονας και ο επικός ήρωας της αγίας Ρωσίας». Καρτ ποστάλ.
Ο Μπαρίς Βασίλιεβιτς Ζβορίκιν (Бори́с Васи́льевич Зворы́кин) ( 1 Οκτωβρίου 1872,— 1942,) υπήρξε Ρώσος ζωγράφος, γραφίστας-διακοσμητής, εικονογράφος και μεταφραστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου (στο Παλαιό Ημερολόγιο: 1 Οκτωβρίου) 1872 στη Μόσχα. Σπούδασε στη Σχολή ζωγραφικής, γλυπτικής, και αρχιτεκτονικής της Μόσχας τα έτη 1892—1893.
Σχεδίασε εικονογραφήσεις για εκδόσεις της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης. Ασχολήθηκε με τοιχογραφία στον Καθεδρικό Ναό Φεοντορόφσκιϊ στο Τσάρσκοε Σελό. Το έτος 1915 ένας από τους ιδρυτές της «Εταιρείας για την αναγέννηση της ζωγραφικής στη Ρωσία».
Το έτος 1921 μετανάστευσε στο Παρίσι (μέσω Κριμαίας, Κωνσταντινούπολης και Αιγύπτου).
Στη Γαλλία εικονογράφησε βιβλία όπως τα: «История Советов» (1922), «Исповедь» М.А. Бакунина (1921), «Москва и деревня в гравюрах и литографиях» Г.К. Лукомского (1921), «Поэмы» А. де Мюссе (1927), «Сказка о Золотом петушке» (1925) и «Борис Годунов» (1927) А.С. Пушкина.
Για τον καθεδρικό ναό του Σωτήρος Χριστού στην  Ανιέρ-σιρ-Σεν ζωγράφισε μερικές εικόνες, ενώ το  1935 συμμετείχε σε έκθεση εικονογραφίας.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 μετέφρασε στα γαλλικά ρωσικά παραμύθια όπως η «Σνεγκουρότσκα», η «Βασίλισσα Πρεκράσναγια», η «Μαρία Μόρεβνα» και η «Ζαρ-Πτίτσα», κι επίσης δημιούργησε εικονογραφήσεις γι' αυτά τα παραμύθια. Ωστόσο για τη ζωή του ζωγράφου δεν υπήρξαν δημοσιεύσεις.
Πέθανε το 1942.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρώσοι εικονογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές
Δημήτρης Γιαννουκάκης
Ο Δημήτρης Γιαννουκάκης (1899–1974) ήταν Έλληνας χρονογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής. Ασχολήθηκε επίσης με τη συγγραφή θεατρικών έργων και τη δημοσιογραφία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1899 στην Αθήνα και ήταν γιος του επίσης θεατρικού συγγραφέα Μιχαήλ Γιαννουκάκη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τη δεκαετία του 1930 άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες της Αθήνας ως χρονογράφος, σχολιογράφος σατιρικού περιεχομένου, ενώ δημοσίευε και ποιήματά του. Έγραψε περίπου 240 έργα, εκ των οποίων 60 μυθιστορήματα τα οποία δημοσίευσε στις εφημερίδες με τις οποίες συνεργαζόταν. Όταν ήταν 21 ετών, το 1920, έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο με τίτλο Ζητείται δεσποινίς, και έκτοτε έγραψε πολλά έργα, ενώ υπήρξε και μεταφραστής έργων των Σαίξπηρ, Μολιέρου και Ροστάν στα ελληνικά. Επίσης μετέφρασε ελληνικά ποιήματα στα γαλλικά. Η μεγάλη ποσότητα των έργων που δημιούργησε είχε ως αποτέλεσμα τη χαμηλότερη ποιότητα τους, ωστόσο αυτό δεν κατέστη αρκετό για να του στερήσει τις επιτυχίες. Η ευρηματικότητα των κειμένων του, αλλά και η έλξη τους προς το κοινό, τον έκαναν κυρίαρχο στη σκηνή του ελαφρού θεάτρου για αρκετά χρόνια. Επίσης συνέβαλε στη διαμόρφωση της νεοελληνικής θεατρικής τεχνικής και γλώσσας. Μιλούσε τρεις ξένες γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά, ενώ κατείχε θέσεις στο συμβούλιο της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1974 στην Αθήνα και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραστασιογραφία
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ55402817%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις που βασίστηκαν σε έργα του Δ. Γιαννουκάκη].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Κουζίνα της Καμπανίας
μικρογραφία|Η pizza Μαργαρίτα Η Καμπανία, η περιοχή μπορεί να καυχηθεί ως μια απο τις παλαιότερες γαστρονομικές παραδόσεις, καθώς και πλουσιότερη απο ολόκληρ το παγκόσμιο γαστρονομικό πανόραμα. Γαστρονομικές λιχουδιές που έχουν γίνει παγκόσμια, όπου γεννήθηκε απο μία γη που ήταν γνωστή απο την αρχαιότητα για τα περίεργα κλιματικά χαρακτηριστικά στα οποία έχει προσταθεί, κατά την διάρκεια των χιλιετιών, το λιπαντικό έργο των πολυάριθμων ηφαιστείων που υπάρχουν στην επικράτεια. Επιπλέον, έχοντας αποτελέσει ένα προνομιακό σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών της Μεσογείου (οι αρχαίοι Ρωμαίοι το αποκαλούσαν Campania felix) έχει καταστήσει αυτό το τμήμα της χερσονήσου ένα έδαφος με πολλούς τρόπους μοναδικό στον κόσμο απο την άποψη της γεωργικής διατροφής. Αρχική μεσογειακή διατροφή, η πίτσα, η σάλτσα ντομάτας, η καμπάνα ζυμαρικών και το παγωτό, καθώς και πολλές άλλες γαστρονομικές σπεσιαλιτέ, μερικές απο τις οποίες είναι γνωστές και εκτός Ιταλίας.
Γαστρονομική τελειότητα
μικρογραφία|Το "castagna di Montella", ένα από τα έξι ΠΓΕ καμπάνες Η κουζίνα της περιοχής της Καμπανίας μπορεί να υπερηφανεύεται για πολλές αγροτικές τροφές και τυπικά προιόντα, (πάνω απο 450), μαζί με την περιοχή της Τοσκάνης κατέχει το ρεκόρ στην Ιταλία. μικρογραφία|Η mozzarella di bufala Τα τυπικά προϊόντα της περιοχής της καμπανίας, τα οποία είναι αναγνωρισμένα απο το εμπορικό ΠΓΕ είναι έξι:
Καινοτομούν, μερικά προϊόντα ΠΟΠ:
Τυπικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως συστατικά για το μαγείρεμα της καμπανίας είναι επίσης:
Πιάτα ζυμαρικών
μικρογραφία|Ένα πιάτο crusìcchi, cavatelli χαρακτηριστικό της κουζίνας του Caggiano. Ως πρώτα πιάτα, τα ζυμαρικά απο την Καμπανία, έχουν έναν ουσιαστικό ρόλο. Οι πιο κοινοί τρόποι για την προετοιμασία είναι:
Γλυκό
μικρογραφία|Σφολιάτες
Η αρχαία κουζίνα της Καμπανίας
μικρογραφία|Caprese Πολλά από τα μαγειρικά παρασκευάσματα της Καμπανίας έχουν αρχαίες ρίζες (αν και δεν είναι τόσο παλιά όσο η πίτσα, η οποία  χρονολογείται από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ).
Το Cervellatine είναι κλασικά λουκάνικα άπαχου χοιρινού κρέατος και λαρδί, με καρυκεύματα αλατιού, πιπάρι και κόκκινο κρασί και γεμισμένο σε αμνούχο βουδελίνης. Τα Diavulilli είναι πολύ μικρά ψεκάσματα (που χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα π. χ. το struffoli), χίλια χρώματα, για πρώτη φορά επεξεργασμένο από ένα μοναστήρι με μοναχούς του camaldolese. Το Pupatelle είναι τα σύκα απο την περιοχή του Σαλέρνο, ξηραίνονται σε φούρνο, γεμισμένα με ξηρούς καρπούς (αμύγδαλα, καρύδια, φουντούκια) και καλυμμένα με σοκολάτα. Τα Susamielli είναι παραδοσιακά Χριστουγεννιάτικα μπίσκοτα με την μορφή του γράμματος "S", αρχικά φτιαγμένα με σουσάμι και μέλι (εξ ου και το όνομα). Τα Burrielli, που ονομάζεται επίσης "Μεζέδες του καρδινάλιου, είναι μικρά mozzarellas, διατηρημένα στον ορό του αίματος σε πήλινα δοχεία. Το Presutto, είναι ενα παραδοσιακό αλλαντικό που προέρχεται  από το πίσω πόδι του χοίρου, το οποίο είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τηςIrpinia. Το Capecuollo είναι ένα αλλαντικό παρασκευασμένο από τους ραχιαίους του χοίρου: χρησιμοποιείται ολόκληρο το κομμάτι, χωρίς περικοπές ή λείανση. Τέλος, τα Λουκάνικα βουβάλου είναι μία αρχαία ειδικότητα απο την Καζέρτα, παρασκευασμένα με κρέας βουβάλου, και ψιλοκομμένο κρέας γαλοπούλας μαζί με χοιρινό λίπος και καρυκεύματα με αλάτι, κόκκινο πιπέρι, σπόρους μάραθου και γλυκάνισο.
Που σχετίζονται με στοιχεία
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2014 ήταν το 20ό Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ και διεξήχθη στη Βραζιλία από τις 12 Ιουνίου μέχρι τις 13 Ιουλίου 2014 σε 12 πόλεις. Νικήτρια της διοργάνωσης αναδείχθηκε η Εθνική Γερμανίας για τέταρτη φορά στην ιστορία της νικώντας στον τελικό στην παράταση την Αργεντινή. Στον ημιτελικό με αντίπαλο τη γηπεδούχο Βραζιλία, σημειώθηκε ένα από τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα στην ιστορία της διοργάνωσης με τη νίκη των φιλοξενούμενων με 7-1.
Ήταν η δεύτερη φορά που η Βραζιλία φιλοξενούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, έπειτα από τη διοργάνωση του 1950. Η Βραζιλία εξελέγη ως διοργανώτρια χώρα το 2007, μετά την απόφαση της διεθνούς ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, FIFA, να διεξαχθεί η διοργάνωση στη Νότια Αμερική, για πρώτη φορά μετά από την ανάληψή του από την Αργεντινή το 1978.
Οι εθνικές ομάδες από 31 χώρες, που προκρίθηκαν μέσα από αγώνες προκριματικών, οι οποίοι ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2011, συμμετείχαν με την εθνική ομάδα της διοργανώτριας χώρας Βραζιλία στην τελική φάση των αγώνων. Πραγματοποιήθηκαν 64 αγώνες συνολικά που έγιναν σε δώδεκα πόλεις σε όλη τη Βραζιλία, σε νέα αλλά και ανακατασκευασμένα γήπεδα, ξεκινώντας με τις φάσεις των ομίλων. Για πρώτη φορά σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, χρησιμοποιήθηκε τεχνολογία γραμμής τέρματος.
Διοργανωτής
thumb|230px|Ο πρόεδρος της [[FIFA Γιόζεφ Μπλάτερ ανακοινώνει τον διοργανωτή]]
Σύμφωνα με τον κανόνα της FIFA για τους διοργανωτές του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, η διοργανώτρια χώρα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014 έπρεπε να προέρχεται από τη Νότια Αμερική και η Βραζιλία ήταν η μοναδική που δήλωσε υποψηφιότητα. Το 2003, όλες οι υπόλοιπες χώρες της Νότιας Αμερικής συμφώνησαν να υποστηρίξουν την υποψηφιότητα της Βραζιλίας, με μοναδική εξαίρεση την Κολομβία. Να σημειωθεί πως η Κολομβία είχε ορίστεί ως διοργανώτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 1986, αλλά στο τέλος θεωρήθηκε μη επαρκής και η διοργάνωση διεξήχθη στο Μεξικό.
Η Βραζιλία έγινε η 5η χώρα που διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για 2η φορά (μετά την Ιταλία, το Μεξικό, τη Γαλλία και τη Γερμανία). Την προηγούμενη φορά που η Βραζιλία ήταν διοργανώτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου ήταν το 1950.
Προκριματικά
Η κατανομή των θέσεων για την τελική φάση της διοργάνωσης αποφασίστηκε στις 3 Μαρτίου του 2011, με την κατανομή των 31 θέσεων που καθορίστηκαν μέσω της διαδικασίας προεπιλογής, αμετάβλητης από εκείνη της προηγούμενης διοργάνωσης. Η κλήρωση των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 διεξήχθη στη Μαρίνα ντα Γκλόρια του Ρίο ντε Τζανέιρο στις 30 Ιουλίου του 2011. Η διοργανώτρια χώρα, Βραζιλία, προκρίθηκε αυτόματα στην τελική φάση της διοργάνωσης.
203 από τις 208 εθνικές ομάδες της ΦΙΦΑ συμμετείχαν σε όλους τους γύρους των προκριματικών, που άρχισαν στις 15 Ιουνίου του 2011 και ολοκληρώθηκαν στις 20 Νοεμβρίου του 2013. 24 από τις 32 ομάδες που προκρίθηκαν ήταν παρούσες στην προηγούμενη διοργάνωση, με μόνη πρωτοεμφανιζόμενη τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, η οποία προκρίθηκε για πρώτη φορά ως ανεξάρτητο έθνος. Η ομάδα με την υψηλότερη κατάταξη στη ΦΙΦΑ που αποκλείστηκε είναι η Ουκρανία, ενώ η περιοχή ΟΦΚ δεν θα έχει καμία εκπροσώπηση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, για πρώτη φορά από το 2002.
Προκριθείσες ομάδες
Οι ακόλουθες 32 ομάδες, που εμφανίζονται με την τελική κατάταξη πριν τη διοργάνωση, προκρίθηκαν στα τελικά της διοργάνωσης.
Νέες τεχνολογίες
Η διοργάνωση της Βραζιλίας ήταν το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο χρησιμοποιήθηκε η τεχνολογία γραμμής τέρματος (Goal Line Technology) μετά την επιτυχή εφαρμογή της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2012 στην Ιαπωνία. Ο στόχος της χρήσης της είναι να βοηθήσει τους διαιτητές των αγώνων να παίρνουν σωστές αποφάσεις για το αν η μπάλα έχει περάσει τη γραμμή τέρματος ή όχι. Το σύστημα εγκαταστάθηκε σε όλα τα στάδια της διοργάνωσης και η  GoalControl GmbH  ήταν ο επίσημος προμηθευτής της τεχνολογίας γραμμής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, μετά την επιτυχή δοκιμή της τεχνολογίας της στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2013. Το πρώτο γκολ που επικυρώθηκε με τη βοήθεια της τεχνολογίας στην ιστορία της διοργάνωσης ήταν το πρώτο του Καρίμ Μπενζεμά ενάντια στην Ονδούρα.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας ήταν επίσης το πρώτο που οι διαιτητές χρησιμοποίησαν εξατμιζόμενο αφρό, αφού η χρήση της τεχνολογίας είχε ήδη δοκιμασθεί σε άλλες διοργανώσεις. Το σπρέι ψεκάζει έναν αφρό που έχει βάση το νερό, ο οποίος εξατμίζεται ύστερα από μερικά λεπτά. Χρησιμοποιείται για να μαρκάρει το σημείο που πρέπει να τοποθετηθεί η μπάλα κατά την εκτέλεση ενός φάουλ καθώς και τη γραμμή των εννέα μέτρων στην οποία πρέπει να στέκονται οι παίκτες που σχηματίζουν το τοίχος κατά τη εκτέλεση του.
Διαλείμματα δροσιάς
Για πρώτη φορά σε διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου εφαρμόστηκαν διαλείμματα κατά τη διάρκεια των ημιχρόνων, προκειμένου να δροσιστούν οι παίκτες και να αντιμετωπίσουν τον συνδυασμό υψηλής υγρασίας και ζέστης που επικρατούσε σε κάποιες από τις βραζιλιάνικες πόλεις στην τροπική ζώνη. Σύμφωνα με τις οδηγίες της FIFA εάν η θερμοκρασία ξεπερνούσε τους 32 βαθμούς ήταν στη διακριτική ευχέρεια του διαιτητή να επιτρέψει ένα τρίλεπτο διάλειμμα σε κάθε ημίχρονο μετά από 30 λεπτά αγώνα, ύστερα από πρόταση του ιατρικού παρατηρητή. Όμως ένα βραζιλιάνικο δικαστήριο αποφάνθηκε πως τα διαλείμματα υπό τέτοιες συνθήκες πρέπει να είναι υποχρεωτικά ανεξάρτητα από τη θέληση του διαιτητή. Ορισμένοι σχολιαστές θεωρούν πως υπάρχουν και εμπορικά κίνητρα πίσω από τη θέσπιση αυτών των διαλειμμάτων, με στόχο να υπάρχει περισσότερος χρόνος για διαφημιστικά μηνύματα. Κάποια κανάλια όμως αρνήθηκαν να προβάλουν διαφημίσεις κατά τη διάρκεια τους. Ο πρώτος αγώνας στον οποίο έγινε επίσημο «διάλειμμα δροσιάς» ήταν το Ολλανδία-Μεξικό.
Η μπάλα της διοργάνωσης
Η μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014, λεγόταν «Brazuca» (μπραζούκα) και, όπως σε όλα τα προηγούμενα Μουντιάλ, κατασκευάστηκε από την Adidas. Το όνομά της μπάλας προέκυψε ύστερα από ψηφοφορία των φιλάθλων της Βραζιλίας, πράγμα που έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης. Το «Brazuca» ήταν το όνομα που επικράτησε με το 77,8% των ψήφων των Βραζιλιάνων οπαδών έναντι των «Βossa Nova» (14,6%) και «Carnavalesca» (7,6%) τα οποία ήταν υποψήφια.
Σύμφωνα με τη FIFA, το όνομα της μπάλας σημαίνει «εθνική υπερηφάνεια για τον τρόπο ζωής των Βραζιλιάνων» κάτι που χρησιμοποιούν στη «χώρα του καφέ» για να δείξουν το πως αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο, τα συναισθήματα.
Η τεχνολογία της «Brazuca» βασίστηκε σε αυτήν της Tango 12 (Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2012), της Cafusa (Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2013) και της δημοφιλούς επίσημης μπάλας του UEFA Τσάμπιονς Λιγκ. Επιπλέον, η νέα κατασκευαστική καινοτομία των έξι συμμετρικών πάνελ της μπάλας, καθώς και η διαφορετική δομή της επιφάνειάς της, της προσφέρουν βελτιωμένη υφή, πρόσφυση, σταθερότητα και αεροδυναμική στο γήπεδο. Τα χρώματα της μπάλας και ο σχεδιασμός με τις «κορδέλες» προέρχονται από τα παραδοσιακά πολύχρωμα βραχιόλια ευχών της Βραζιλίας και αντικατοπτρίζουν το γεμάτο ζωντάνια και χαρούμενο τρόπο.
Η Brazuca έχει ελεγχθεί λεπτομερώς προκειμένου να ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές της FIFA για τις επίσημες μπάλες των διοργανώσεών της και να εξασφαλίζει κορυφαία απόδοση σε όλες τις συνθήκες. Για 2,5 χρόνια δοκιμάστηκε από 600 κορυφαίους παίκτες και 30 ομάδες σε 10 χώρες από 3 ηπείρους, γεγονός που την αναδεικνύει ως την πιο δοκιμασμένη μπάλα της adidas και επιβεβαιώνει την καταλληλότητα της σε όλες τις συνθήκες.
Γήπεδα
Δεκαοκτώ τοποθεσίες παρουσιάστηκαν ως πιθανές διοργανώτριες πόλεις: Μπελέμ, Μπέλο Οριζόντε, Μπραζίλια, Κάμπο Γκράντε, Κουιαμπά, Κουριτίμπα, Φλοριανόπολις, Φορταλέζα, Γκοϊάνια, Μασεϊό, Μανάους, Νατάλ, Πόρτο Αλέγκρε, Ρεσίφε, Ρίο Μπράνκο, Ρίο ντε Τζανέιρο, Σαλβαδόρ και Σάο Πάολο.
Τελική κλήρωση
Η τελική κλήρωση για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 διεξήχθη στο Costa do Sauípe Resort στη Μάτα ντε Σάο Ζοάο της Μπαΐα στις 6 Δεκεμβρίου 2013, στις 13:00 τοπική ώρα (UTC-3). Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την τελική κλήρωση, οι 32 ομάδες που προκρίθηκαν είχαν τοποθετηθεί σε τέσσερα δοχεία των οκτώ ομάδων, με τις επτά ομάδες που βρίσκονται στην υψηλότερη κατάταξη μαζί με τη διοργανώτρια Βραζιλία να τοποθετούνται στο Δοχείο 1.
Φάση των ομίλων
Οι νικητές ομίλων, οι δεύτεροι παίρνουν την πρόκριση στη φάση των 16.
Η κατάταξη της κάθε ομάδας σε κάθε όμιλο θα προσδιορίζεται ως εξής: Σε περίπτωση που δύο ή περισσότερες ομάδες ισοβαθμούν στον όμιλό τους, με βάση τα παραπάνω τρία κριτήρια, η κατάταξή τους θα προσδιορίζεται ως εξής:
Διακρίσεις
Τα ακόλουθα βραβεία δόθηκαν κατά την ολοκλήρωση του τουρνουά:
Πειθαρχικά παραπτώματα
Τιμωρημένοι παίκτες:
Χρηματικά έπαθλα
Το συνολικό χρηματικό έπαθλο για το τουρνουά επιβεβαιώθηκε από τη FIFA σε 576 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (συμπεριλαμβανομένων των πληρωμών των 70 εκατομμυρίων δολαρίων για τους εγχώριους συλλόγους), με μια αύξηση 37 τοις εκατό από το ποσό που είχε διατεθεί στο τουρνουά του 2010. Πριν από το τουρνουά, κάθε μία ομάδα από τις 32 συμμετέχουσες έλαβαν 1,5 εκατ. δολάρια για τα έξοδα προετοιμασίας. Τα χρηματικά έπαθλα διανεμήθηκαν ως εξής:
Βαθμολογία των ομάδων
μικρογραφία|Αποτελέσματα των εθνικών ομάδων στο Μουντιάλ 2014 {{legend|#2b42a3|Πρωταθλήτρια}} {{legend|#34c0be|Φιναλίστ}}  {{legend|#269c5a|3η θέση}} {{legend|#81c846|4η θέση}}  {{legend|#e4e454|Προημιτελικά}} {{legend|#ff9f40|Φάση των 16}}  {{legend|#b94954|Φάση των ομίλων}} |480x480px
Προετοιμασίες και κόστος
Οι εκτιμήσεις την παραμονή του τουρνουά υπολόγιζαν πως το κόστος για την κυβέρνηση της Βραζιλίας θα είναι 14 δισ. δολάρια, κάνοντας το, το πιο ακριβό Παγκόσμιο Κύπελλο μέχρι σήμερα. Υπολογίζεται πως η ΦΙΦΑ θα δαπανήσει 2 δισ. δολάρια για τη διοργάνωση της τελικής φάσης, με τη μεγαλύτερη δαπάνη να είναι τα 576 εκατομμύρια δολάρια για τα χρηματικά έπαθλα.
Παρόλο που οι διοργανωτές αρχικά εκτιμούσαν το κόστος σε 1,1 δισ δολάρια, αναφέρεται πως 3,6 δισ. δολάρια δαπανήθηκαν τελικά για τις εργασίες στα γήπεδα. Σε πέντε από τις επιλεγόμενες πόλεις κατασκευάστηκαν ολοκαίνουργια στάδια ειδικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ το Εστάντιο Νασιονάλ ντε Μπραζίλια στη πρωτεύουσα Μπραζίλια γκρεμίστηκε και ξαναχτίστηκε, με τα υπόλοιπα έξι στάδια να ανακαινίζονται σε εκτεταμένο βαθμό.
Επιπλέον 3 δισ. ρεάλ (1,3 δις δολάρια, 960 εκατ. ευρώ με ισοτιμίες του Ιουνίου 2014) είχαν προβλεφθεί από τη Βραζιλιάνικη κυβέρνηση για επένδυση σε έργα υποδομής κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 και μετά. Παρόλα αυτά, η ανεπιτυχής ολοκλήρωση πολλών από τα προτεινόμενα έργα προσκάλεσε δυσαρέσκεια μεταξύ κάποιων Βραζιλιανών. Η κυβέρνηση της Βραζιλίας έχει υποσχεθεί ότι 900 εκατ. δολάρια θα επενδυθούν σε δυνάμεις ασφαλείας και πως η διοργάνωση θα είναι "ένα από τα πιο προστατευμένα αθλητικά γεγονότα στην ιστορία". Η διοργάνωση έκλεισε με οικονομική ζημία για τη διοργανώτρια χώρα.
Αντιδράσεις
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014 δημιούργησε διάφορες αντιδράσεις, όπως διαδηλώσεις, μερικές από τις οποίες έλαβαν χώρα πριν καν ξεκινήσει η διοργάνωση. Αρκετές προσανατολίστηκαν γύρω από τη διαιτησία, με τους διεθνείς διαιτητές Γιουίτσι Νισιμούρα, Μίλοραντ Μάζιτς, Ενρίκε Όσες, Πήτερ Ο'Λίρι, Ραβσάν Ιρμάτωφ, Χάουαρντ Γουέμπ, ο Μάρκ Γκέιγκερ, Κάρλος Βελάσκο Καρμπάγιο και τον βοηθό Ουμπέρτο Κλαβίχο να δέχονται κριτική για τις επιδόσεις τους. Επιπλέον, υπήρχαν διάφορα προβλήματα με την ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων οκτώ θανάτων εργαζομένων και πυρκαγιάς κατά την κατασκευή, παραβιάσεων σε γήπεδα, μία ασταθή αυτοσχέδια σκάλα στο Στάδιο Μαρακανά, την κατάρρευση μονής σιδηροτροχιάς και την κατάρρευση μιας ατελούς αερογέφυρας στο Μπέλο Οριζόντε. Η πιο σημαντική πειθαρχική υπόθεση ήταν αυτή του Ουρουγουανού επιθετικού Λουίς Σουάρες, μετά το δάγκωμα σε Ιταλό παίκτη κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού.
Διαμαρτυρίες
Πριν από την τελετή έναρξης του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 στη Βραζιλία, διαδηλώσεις έλαβαν χώρα έξω από τα γήπεδα, από ανθρώπους δυσαρεστημένους με το ποσό του δημοσίου χρήματος που δώθηκε για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA. Τόσο η πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ όσο και ο πρόεδρος της FIFA, Σεπ Μπλάτερ υπέστησαν σοβαρές αποδοκιμασίες κατα τις ομιλίες τους στην τελετή έναρξης το 2013, η οποία οδήγησε στην ανακοίνωση της FIFA ότι στην τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 δεν θα πραγματοποιούνταν ομιλίες. Διαδηλώσεις έλαβαν χώρα τόσο κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών όσο και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βραζιλία
Δημήτριος Μερλόπουλος
Ο Δημήτριος Μερλόπουλος του Παναγιώτη (1898 - 24 Ιουλίου 1968) ήταν Έλληνας πολιτικός και βουλευτής της Αριστεράς.
Σταδιοδρομία
Εργάστηκε ως δικηγόρος. Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας ως ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 25 Ιουλίου 1968. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη και είχαν παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας
Οικογένεια Σπίνολα
Η Οικογένεια Σπίνολα, ιταλ.: Casa di Spinola ήταν μία ηγετική στην πολιτική της Ιταλίας οικογένεια, που είχε επίκεντρο τη Δημοκρατία της Γένουας. Η επιρροή της έφθασε στην πιο μεγάλη έκτασή της κατά τον 13ο και 14ο αι.
Σημαίνοντα μέλη
Ο Γκουίντο Σπινόλα ήταν ένα από τα πρώτα σημαντικά μέλη της οικογένειας. Υπηρέτησε ως ύπατος (consul) στη Γένουα το 1102. Ο Οίκος, που δημιούργησε τον πλούτο του με το εμπόριο και χρηματοδότησε και την απόκτηση γης, ξεκίνησε από τους αδελφούς Γκουίντο και Ομπέρτο, εγγονούς του Μπέλο Μποτσούμι.
Ο επόμενος που έγινε εξέχων ήταν ο Ομπέρτο Σπινόλα. Το 1266 ο Ομπέρτο ηγήθηκε του Γενουατικού στόλου σε μία νίκη εναντίον των Βενετών. Το 1271 ένωσε τις δυνάμεις του με τον Ομπέρτο Ντόρια για να εκτοπίσουν τον ξένο ποντεστά της Γένουας από την εξουσία και να αναμορφώσουν τη διακυβέρνηση. Κατάφεραν να τον διώξουν και να τον αντκαταστήσουν από δύο καπιτάνι ντελ πόπολο, που εκλέχθηκαν για 22 έτη, με πρώτους τον Ομπέρτο Σπινόλα και τον Ομπέρτο Ντόρια που εξελέγησαν στο αξίωμα αυτό.
Πόσο χρόνο έμεινε ο Ομπέρτο Σπινόλα δεν είναι σαφές. Ωστόσο ο Τομάζο Σπινόολα ήταν ένας διακεκριμένος ναύαρχος στον πόλεμο της Γένουας με την Πίζα. Περί το 1289 ο Κορράντο Σπινόλα έγινε καπιτάνο ντελ πόπολο στη θέση του πατέρα του Ομπέρτο. Το 1301 ο Κορράντο παραιτήθηκε από το αξίωμα του καπιτάνο ντελ πόπολο, όπως έκανε και ο Λάμπα Ντόρια. Το αξίωμα έπειτα αντικαταστάθηκε από έναν ξένο ποντεστά και έναν ηγούμενο του λαού.
Η επόμενη εμπλοκή της οικογένειας έγινε με τον Οπιτσίνο Σπίνολα. Αυτός πάντρεψε την κόρη του με τον Θεόδωρο Α΄ μαρκήσιο του Μομφερράτου, γιο του Ανδρόνικου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο Γκαλεόττο Σπινόλα διορίστηκε καπιτάνο του λαού το 1335, μαζί με τον Ραφαέλε Ντόρια. Εκτόπισαν την ισχύ του Ροβέρτου της Νάπολης από τη Γένουα. Το 1435 ο Φραντσέσκο Σπινόλα ήταν επιτυχής στην πολιορκία της Γκαέτα (λιμανιού βόρεια της Νάπολης) στον Πόλεμο για τον έλεγχο της Νάπολης. Σύντομα μετά ο Φραντσέσκο οδήγησε μία εξέγερση, που έπαυσε την εξουσία των Βισκόντι του Μιλάνου επί της Γένουας. Ο μεγάλος Ιταλο-Ισπανικός στρατηγός Αμπρότζιο Σπινόλα, αρχιναύαρχος του στρατού της Φλάνδρας το διάστημα 1603-1629, είναι μέλος του Οίκου.
Μοντού Σουγκού
Ο Παπέ Αμοντού «Μοντού» Σουγκού (Pape Amodou "Modou" Sougou, 18 Δεκεμβρίου 1984, Φισέλ) είναι Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τη Μουμπάι Σίτι ΦΚ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Αφού ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στη Σενεγάλη, ο Σουγκού εντάχθηκε στην ομάδα του πορτογαλικού πρωταθλήματος, Ουνιάο Λεϊρία, το 2004, σε ηλικία 19 ετών. Την πρώτη σεζόν, αγωνίστηκε σχετικά λίγο και έπειτα από έναν χρόνο στην ομάδα, μετακόμισε στη Βιτόρια Σετούμπαλ, όπου είχε χρόνο συμμετοχής. Έναν χρόνο αργότερα, επέστρεψε στην Ουνιάο Λεϊρία όπου παρέμεινε δύο χρόνια και καθιερώθηκε ως βασικό στέλεχος του συλλόγου. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα, όπου και παρέμεινε για τρία χρόνια. Αγωνίστηκε σε 151 αγώνες και σημείωσε 24 γκολ στην Πριμέιρα Λίγα.
Το 2011, αποκτήθηκε από τη ρουμάνικη Κλουζ. Με την ομάδα αυτή κατέκτησε μεταξύ άλλων το Πρωτάθλημα Ρουμανίας της σεζόν 2011-2012. Συμμετείχε επίσης στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ του 2012-2013, διοργάνωση στη διάρκεια της οποίας πέτυχε ένα τέρμα και έδωσε τέσσερις ασίστ.
Στις 24 Ιανουαρίου 2013, η Μαρσέιγ επιβεβαίωσε την απόκτηση του Σουγκού από την Κλουζ έναντι ποσού ύψους €4,5 εκατομμυρίων ευρώ, κατόπιν συμφωνίας επί των όρων και υπογραφής συμβολαίου τριετούς διάρκειας αξίας 600.000 € ετησίως. Σχετικά με τη μεταγραφή του, ο προπονητής της ομάδας Ελί Μποπ δήλωσε: ''«Παρατηρήσαμε απέναντι στη Μονπελιέ ότι μας έλειπε ταχύτητα, ένας παίκτης γρήγορος ο οποίος θα ξέρει να διασπά την αντίπαλη άμυνα. Ο Σουγκού έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.»''
Αφού έμεινε στον πάγκο, χωρίς να χρησιμοποιηθεί, στην αναμέτρηση πρωταθλήματος απέναντι στη Ρεν, ο Σουγκού πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τους Φωκαείς για τη Φάση των 32 του Κυπέλλου Γαλλίας, σε μια νίκη της ομάδας του με σκορ 2-1 επί της Ρουέν Μπαίνοντας ως αλλαγή στο 72ο λεπτό της αναμέτρησης, ο Σουγκού έδωσε δύο ασίστ στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης στους Νικολά Ν'Κουλού και Αντρέ-Πιέρ Ζινιάκ, καθώς η Μαρσέιγ επικράτησε με σκορ 2-1 της Τρουά,.
Στις 7 Αυγούστου 2013, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ επισημοποίησε συμφωνία για τον δανεισμό (χωρίς οψιόν αγοράς) του Σουγκού στην Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ έως το τέλος της σεζόν 2013-2014. Στις 1 Σεπτεμβρίου 2014, ο Μοντού Σουγκού παραχωρήθηκε εκ νέου δανεικός στον σύλλογο της Σαβοΐας για το σύνολο της σεζόν.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Σογκού συμμετείχε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2008 με την Εθνική Σενεγάλης.
Στυλ παιχνιδιού
Κατά τη μεταγραφή του στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, περιγράφηκε από τους διοικούντες τη Μαρσέιγ σύμφωνα με τα παρακάτω : ''« Είδαμε στην αναμέτρηση με τη Μονπελιέ ότι μας έλειπε η ταχύτητα, ένας παίκτης ικανός να προσφέρει ταχύτητα στο παιχνίδι μας, να διασπάσει μια άμυνα. Ο Σουγκού, συγκεντρώνει όλες αυτές τις αρετές. Πάνε αρκετά χρόνια που τον παρακολουθούμε. Αν έπρεπε να τον συγκρίνουμε, ας πούμε ότι βρίσκεται κάπου μεταξύ του Ζερβινιό και του Μαμαντού Νιάνγκ στο αγωνιστικό στυλ.»''
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λεϊρία Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΦΡ Κλουζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γουένσντεϊ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μορειρένσε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μουμπάι Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας
ΣΤ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Ο ΣΤ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος ή Πόλεμος του Μοριά ήταν πόλεμος που διεξήχθη ανάμεσα στους Βενετούς και του Οθωμανούς από το 1684 έως το 1699. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του πολέμου πραγματοποιήθηκαν στη Δαλματία, στο Αιγαίο άλλα κυρίως στην Πελοπόννησο όπου έλαβε χώρα μεγάλη εκστρατεία των Βενετών. Ο πόλεμος κηρύχθηκε σε περίοδο που οι Οθωμανοί ήταν απασχολημένοι σε πόλεμο εναντίον της Αυστρίας των Αψβούργων. Στο τέλος του πολέμου οι Βενετοί επέκτειναν τα εδάφη τους έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προσαρτώντας την Πελοπόννησο. Η διάρκεια της Βενετικής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο υπήρξε μικρή καθώς το 1715 οι Οθωμανοί ανέκτησαν τα εδάφη τους.
Ιστορικό υπόβαθρο
Οι Βενετοί είχαν αποκτήσει στρατηγικής σημασίας κτήσεις στα ελληνικά παράλια και το Αιγαίο από την εποχή της κατάρρευσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που προκάλεσε η Τέταρτη Σταυροφορία. Με την άνοδο των Οθωμανών στην περιοχή οι κτήσεις τους άρχισαν να περιορίζονται. Κατά τη διάρκεια του E΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου μεταξύ του 1645 και 1669 οι Βενετοί προσπάθησαν να διεισδύσουν στην Πελοπόννησο υποκινώντας τους Μανιάτες σε εξέγερση. Με τη βοήθεια των Μανιατών ο Ναύαρχος Φραντζέσκο Μοροζίνι κατέλαβε την Καλαμάτα, όμως η επιδείνωση της θέσης της Κρήτης ανάγκασε τον ίδιο σε αποχώρηση ώστε να ενισχύσει την άμυνα της Κρήτης. Έτσι η πρώτη εκστρατεία των Βενετών στην Πελοπόννησο απέτυχε, ενώ λίγο αργότερα οι Βενετοί έχασαν και την Κρήτη. Το 1683 ξέσπασε νέος πόλεμος μεταξύ των Οθωμανών και της Αυστρίας. Οι Οθωμανοί ηττήθηκαν κατά την πολιορκία της Βιέννης, και το γεγονός προσέφερε την κατάλληλη ευκαιρία στους Βενετούς να κηρύξουν τον πόλεμο στους αδυνατισμένους Οθωμανούς. Κατά την προετοιμασία του πολέμου οι Βενετοί δέχτηκαν οικονομική βοήθεια από τους ιππότες της Μάλτας, τα Παπικά Κράτη, το Δουκάτο της Σαβοΐας και τους Ιππότες του Αγίου Στεφάνου. Επικεφαλής της εκστρατείας ανέλαβε ο Φραντζέσκο Μοροζίνι που διέθετε εμπειρία στις επιχειρήσεις στον ελλαδικό χώρο
Επιχειρήσεις στο Ιόνιο
Ο Βενετικός στόλος έπλευσε το 1684 με αρχηγό τον Μοροζίνι από την Αδριατική προς το Ιόνιο. Οι Ενετοί έστειλαν τους Ζακυνθινούς συνταγματάρχη Παύλο Μακρή και Δοξαρά στη Μάνη, προσκαλώντας τους σε επανάσταση. Ταυτόχρονα αποβίβασε τους αρματολούς Αγγέλη, Πάνο Μεϊντάνη και Χορμόπουλο στην περιοχή της Βόνιτσας. Πρώτος στόχος ήταν η Λευκάδα την οποία κατέλαβε μετά από σύντομη πολιορκία. Στη συνέχεια οι Βενετοί εισέβαλαν στην ενδοχώρα της Ακαρνανίας και με τη βοήθεια Ελλήνων οπλαρχηγών κατέλαβαν στα τέλη του Σεπτέμβρη του 1684 τη Βόνιτσα και την Πρέβεζα. Οι επιτυχημένες αυτές επιχειρήσεις ενθάρρυναν τους Έλληνες να συνεργαστούν μαζί τους εναντίον των Οθωμανών. Με τους αρματολούς ενώθηκαν και οι Χρήστος και Μόσχος Βαλαωρίτες, Σπαθόγιαννος από το Ξηρομέρι, και άλλοι. Στην Ευρυτανία και Ακαρνανία πυρπόλησαν το Αγρίνιο, Αγγελόκαστρο, Ζαπάντι, και άλλες πόλεις και χωριά.
Την επανάσταση κήρυξαν και οι μητροπολίτες Πολυανής (περιοχή Δοϊράνης και Κιλκίς) με αποστολή αγωνιστών στην Πελοπόννησο, και Κασσάνδρας, στη Μακεδονία, καθώς και ο μητροπολίτης Λήμνου. Λίγο δυτικότερα, στη Χειμάρρα, οι Χειμαριώτες ταυτόχρονα ξεσηκώθηκαν και αυτοί, απαγχόνισαν τους Τούρκους και έστειλαν τα κεφάλια τους στους Ενετούς, οι οποίοι ανταπέστειλαν δώρα και υποσχέσεις βοηθείας.
Η εκστρατεία στον Μοριά
Έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα του με τις επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου ο Μοροζίνι, πέρασε στην Πελοπόννησο όπου οι Έλληνες είχαν εξεγερθεί. Ο Ισμαήλ Πασάς με 10.000 στρατό εκστράτευσε κατά της Μάνης εξασφαλίζοντας την υποταγή των Μανιατών. Στα μέσα Ιουνίου του 1685 οι Βενετοί με δύναμη 8.100 ανδρών πολιόρκησαν την Κορώνη την οποία έσπευσαν να υπερασπίσουν ο Χαλίλ πασάς της Ναυπάκτου και ο Μουσταφά πασάς της Πελοποννήσου. Η Κορώνη παραδόθηκε έπειτα από 49 ημέρες την νύχτα της 31 Ιουλίου 1685. Στη συνέχεια ο Μοροζίνι βάδισε προς την Καλαμάτα, ενθαρρύνοντας τους Μανιάτες να εξεγερθούν ξανά. Ενώ ο Οθωμανός ναύαρχος στο Ναύπλιο προετοίμαζε εκστρατεία κατά των Ενετών, ο Γερμανός στρατηγός Άνιμπαλ φον Ντέγκενφελντ με 1500 Μανιάτες και άλλους μισθοφόρους τον έτρεψε σε φυγή. Ο Μοροζίνι νικώντας έναν πολυάριθμο Οθωμανικό στρατό κατέλαβε την Καλαμάτα ενώ μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου βρισκόταν στον έλεγχό του μεγάλο τμήμα της Μεσσηνίας, η Ζαρνάτα (κάστρο κοντά στο σημερινό χωριό Κάμπος της Μεσσηνίας), Κελεφά, και Πασσαβάς στη Μάνη. Από εκεί ο Μοροζίνι αφού διόρισε αρμοστή στην Λακωνία τον Λορέντζο Βενιέρο πήγε στην Κέρκυρα.
Στις αρχές του επόμενου χρόνου οι Βενετοί ενισχυόμενοι από την Τοσκάνη και τα Παπικά Κράτη αντιμετώπισαν επιτυχώς μία τουρκική επίθεση που απειλούσε να ανακαταλάβει την Μάνη. Μετά τις νέες ενισχύσεις επικεφαλής των χερσαίων επιχειρήσεων ανέλαβε ο Σουηδός κόμης Όττο Βίλχελμ Καίνιξμαρκ και των θαλάσσιων ο Μοροζίνι. Στις 3 Ιουνίου 1686 ο Καίνιξμαρκ κατέλαβε την Πύλο και το Ναυαρίνο. Ο τουρκικός πληθυσμός των περιοχών κατέφυγε στην Τρίπολη. Στις 7 Ιουλίου κατελήφθη και η Μεθώνη. Οι Βενετοί στη συνέχεια προχώρησαν προς το Άργος και το Ναύπλιο. Ο Βενετικός στρατός αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο στο διάστημα μεταξύ της 30ης Ιουλίου και της 4ης Αυγούστου 1686. Μετά από σκληρές μάχες με τα στρατεύματα του Ισμαήλ Πασά κατέλαβαν την πόλη στις 3 Σεπτεμβρίου. Ο Ισμαήλ πασάς μετά την ήττα του αναχώρησε για την Αχαΐα αφού πρώτα ενίσχυσε την φρουρά της Κορίνθου που έλεγχε το πέρασμα προς τη Δυτική Ελλάδα.
Στις αρχές του 1687 ο Μοροζίνι δέχτηκε νέες στρατιωτικές ενισχύσεις με την άφιξη γερμανικών σωμάτων από το Αννόβερο. Η δύναμή του πλέον του επέτρεπε να στραφεί εναντίον του μεγαλύτερου οχυρού της Πελοποννήσου, της πόλης της Πάτρας και του κάστρου στο Ρίο. Οι Οθωμανοί επιτέθηκαν αμέσως στους Βενετούς κατά την αποβίβασή τους στην περιοχή της Αχαΐας, όμως ηττήθηκαν. Ο πανικός που ξέσπασε τότε στις τάξεις των τουρκικών δυνάμεων επέτρεψε στους Βενετούς να προχωρήσουν στην κατάληψη της Πάτρας έπειτα από πολιορκία και του Ρίου. Η κατάληψη της Πελοποννήσου ολοκληρώθηκε το 1687 με την κατάληψη των κάστρων της Κορίνθου και του Μυστρά. Μόνο η Μονεμβασιά παρέμεινε στα χέρια των Οθωμανών μέχρι το 1690.
Βασίλειο του Μορέως
Ο Μοροζίνι εγκατέστησε στην Πελοπόννησο το Βασίλειο του Μορέως το οποίο οι Βενετοί διατήρησαν μέχρι το 1715. Οι Βενετοί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν τη Πελοπόννησο, να αναζωογονήσουν τη γεωργία και την οικονομία της. Εγκαθίδρυσαν τέσσερις διοικήσεις με αντίστοιχο στρατιωτικό και πολιτικό διοικητή (Προνοητής - Provveditore), δικαστικό (Ρέκτορας - Rettore) και έναν οικονομικό επίτροπο (Camerlingo), κάτω από τη γενική εποπτεία ενός Γενικού Προβλεπτή. Οι συστηματικές προσπάθειες των Βενετών είχαν σαν αποτέλεσμα την οικονομική ανάπτυξη της Πελοποννήσου.
Η εκστρατεία εναντίον της Αθήνας και της Χαλκίδας
Μετά τη νίκη του και την κατάληψη της Πελοποννήσου ο Μοροζίνι αποφάσισε να εκστρατεύσει στην κεντρική Ελλάδα. Έτσι ο στρατηγός Καίνιξμαρκ κινήθηκε με 10.700 στρατιώτες και στρατοπέδευσε στην Ελευσίνα ενώ ο Μοροζίνι αποβιβάστηκε στον Πειραιά όπου κατέπλευσε ο στόλος του. Οι Βενετοί στη συνέχεια πολιόρκησαν την Ακρόπολη για διάστημα έξι ημερών (23-29 Σεπτεμβρίου 1687) στο οποίο προκάλεσαν ανεπανόρθωτες καταστροφές στα αρχαία μνημεία. Οι Οθωμανοί αρχικά κατέστρεψαν τον ναό της Αθηνάς Νίκης για να στήσουν κανόνια στη θέση του, όμως η μεγαλύτερη καταστροφή προκλήθηκε όταν μία βενετική οβίδα χτύπησε την πυριτιδαποθήκη των Οθωμανών που βρισκόταν μέσα στον Παρθενώνα προκαλώντας μεγάλη καταστροφή στον ναό, που ως τότε έστεκε σχεδόν ανέπαφος. Η καταστροφή αυτή συνέβη στις 27 Σεπτεμβρίου. Δύο ημέρες μετά η φρουρά της Ακρόπολης παραδόθηκε. Πλησιάζοντας ο χειμώνας ο Μοροζίνι δεν αισθανόταν ασφαλής στην Αθήνα και έτσι αποσύρθηκε στην Πελοπόννησο. Τον Ιούλιο του 1688 με σημαντικό στρατό και στόλο που υπερέβαινε συνολικά τους 20.000 άντρες πραγματοποίησε εκστρατεία εναντίον της Χαλκίδας. Την πόλη την υπερασπιζόταν μία τουρκική φρουρά 6.000 αντρών. Ο Βενετικός στόλος δεν κατάφερε να ανακόψει τον ανεφοδιασμό της πόλης από τον Εύριπο και ύστερα από τρίμηνη μάχη που στοίχισε στους Βενετούς σημαντικές απώλειες έλυσε την πολιορκία και αποσύρθηκε.
Ο αρματολός Κούρμας και ο επίσκοπος Φιλόθεος εξεστράτευσε κατά της Φθιώτιδας και κατατρόπωσε τους Τούρκους στην Υπάτη, πολιόρκησε τη Λαμία, όπου είχαν συσσωρεύσει οι Τούρκοι από όλες τις περιοχές. Έδιωξαν τους Τούρκους, κυρίευσαν την Αταλάντη και πυρπόλησαν τη Θήβα. Ο Κούρμας πληγώθηκε σε μια συμπλοκή με τους Τούρκους.
Οθωμανική ανασυγκρότηση
Οι ήττες των Οθωμανών τόσο στα μέτωπα του βορρά όσο και στα μέτωπα του νότου είχαν ως συνέπεια την αλλαγή ηγεσίας της Αυτοκρατορίας. Τον Σουλτάνο Μεχμέτ Δ΄ τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Σουλεϊμάν Β΄. Αν και οι Οθωμανοί προσπάθησαν αρχικά να στραφούν προς μία λύση ειρήνευσης όμως ο Πόλεμος της Ένωσης του Άουγκσμπουργκ (1688-1697) που ξέσπασε στην Ευρώπη την ενθάρρυνε να συνεχίσει τον πόλεμο. Κάτω από την ηγεσία του Βεζίρη Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ πασά οι Οθωμανοί πέρασαν στην αντεπίθεση συγκρατώντας την Βενετική και Αυστριακή επέλαση.
Η δράση του Λιμπεράκη Γερακάρη
Το 1688 οι Οθωμανοί στράφηκαν για βοήθεια στον Μανιάτη Λιμπεράκη Γερακάρη, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή της Κωνσταντινούπολης. Ο Γερακάρης έπαιξε σημαντικό ρόλο στις μετέπειτα Βενετοτουρκικές συγκρούσεις. Αρχικά προσπάθησε να στρέψει Έλληνες και Αλβανούς που πολεμούσαν στο πλευρό των Βενετών, να ταχτούν υπέρ των Οθωμανών, χωρίς να τα καταφέρει. Το 1689 ανέλαβε την πρώτη του επιχείρηση πολιορκώντας το Μεσολόγγι με δύναμη 2.000 αντρών Τούρκων, Αλβανών και Ελλήνων. Τον επόμενο χρόνο μία Οθωμανική δύναμη ανακατέλαβε τη Ναύπακτο εξασφαλίζοντας τον έλεγχο της κεντρικής Ελλάδας. Το 1692 ο Γερακάρης ηγήθηκε σε μία Οθωμανική επίθεση στην Πελοπόννησο. Κατάφερε να καταλάβει την Κόρινθο άλλα απέτυχε να καταλάβει την Ακροκόρινθο και το Άργος. Μετά από δύο ακόμα επιθέσεις στην Πελοπόννησο, το 1694 και 1695 μεταστράφηκε και τάχτηκε με το μέρος των Βενετών. Σύντομα ήρθε σε σύγκρουση μαζί τους, συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Μπρέσια όπου και πέθανε.
Επιχειρήσεις στην Ήπειρο και στην Κρήτη
Λίγο μετά το ξέσπασμα του πολέμου εξεγέρθηκε η Χιμάρα της Ηπείρου, καθώς και περιοχές της Βόρειας Αλβανίας και του Μαυροβουνίου. Οι Βενετοί εκμεταλλεύτηκαν την εξέγερση και εκστρατεύοντας στην περιοχή κατέλαβαν την Αυλώνα (Βαλόνα). Το 1691 οι Οθωμανοί κατάφεραν να ανακτήσουν και να ελέγξουν την περιοχή. Το 1692 οι Βενετοί πολιόρκησαν το Ηράκλειο ενώ παράλληλα εξεγέρθηκε ο Χριστιανικός πληθυσμός του νησιού. Η πολιορκία απέτυχε και το μόνο που κατάφεραν οι Βενετοί ήταν να καταλάβουν τη Γραμβούσα.
Το τέλος του πολέμου
Το 1694 ο Μοροζίνι πέθανε και τον διαδέχτηκε ο Ζενό. Αυτός σχεδίασε μία επιχείρηση εναντίον της Χίου που απέτυχε. Αποτυχημένη ήταν και μία επιχείρηση των Οθωμανών για να ανακαταλάβουν την Πελοπόννησο. Ο πόλεμος έληξε τελικά το 1699 με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, η οποία τερμάτισε και τον Τουρκοαυστριακό πόλεμο. Η Βενετία κέρδισε την Κεφαλονιά, τη Λευκάδα, την Πελοπόννησο, και περιοχές της Δαλματίας. Η κατοχή της Πελοποννήσου όμως υπήρξε σύντομη, αφού το 1715, κατά τον έβδομο Βενετοτουρκικό πόλεμο, οι Οθωμανοί ανέκτησαν την περιοχή.
Αναφορές
6 Εκτος Βενετοτουρκικός πόλεμος Κατηγορία:Βασίλειο του Μoρέως Κατηγορία:17ος αιώνας στην Ευρώπη
Κάτεργο (πλοίο)
Ιστορία
Στη Βυζαντινή περίοδο "πλοίο κάτεργο" λέγονταν το κωπήλατο πλοίο που έφερε βοηθητικό ιστό (πανί) και που χρησιμοποιούνταν σε πολλαπλές επιχειρήσεις, άλλοτε ως πολεμικό και άλλοτε ως εμπορικό «καθ΄ όλων των έργων», σαν τα σύγχρονα πλοία πολλαπλών χρήσεων όπως είναι τα μπαλκ κάριερς.
Παράλληλα όμως, με την ονομασία κάτεργο ή κάτεργα στον πληθυντικό αποδίδονταν είδος ποινής που επιβάλλονταν σε άτομα που είτε είχαν αρνηθεί είτε είχαν διαφύγει τη στράτευση. Η ποινή αυτή αφορούσε υποχρεωτική εργασία για κάποιο χρονικό διάστημα στα παραπάνω πλοία, περίπου σαν τα σύγχρονα καταναγκαστικά έργα. Έτσι το πλήρωμα των κωπηλατών (ερετών), δηλαδή το λεγόμενο «τσούρμο», των πλοίων αυτών το αποτελούσαν κατάδικοι. Με το πέρασμα του χρόνου σε όλο τον μεσαίωνα ο όρος κάτεργο περιορίστηκε στον χαρακτηρισμό μόνο των πλοίων φυλακών που ήταν τύπου γαλέρας. Κατά την περίοδο των ανακαλύψεων τα πληρώματα των εξερευνητών αποτελούνταν κυρίως από κατάδικους με συνέπεια τα πλοία τους να λαμβάνουν το χαρακτηρισμό αυτόν. Στα δε πειρατικά πλοία η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη αφού τα πληρώματα ήταν αιχμάλωτοι εσαεί κατάδικοι.
Στη τελευταία περίοδο των ιστιοφόρων που άρχιζαν να παροπλίζονται, αρχικά με την εμφάνιση των σιδερένιων πλοίων και στη συνέχεια των ατμοπλοίων, αυτά συνέχισαν να χρησιμοποιούνται κυρίως ως βοηθητικά σκάφη των ναυστάθμων και ειδικότερα σε μεγάλους ναυτικούς σταθμούς - βάσεις, όπως π.χ. στη Μεσόγειο που ήταν η Μάλτα, το Γιβραλτάρ κ.λπ. Έτσι κάποια εξ αυτών δίκροτα και τρίκροτα αιωνόβια μεταβάλλονταν σε πλωτούς ναυτώνες στρατωνισμού,(«τροπιστικά κάτεργα», κοινώς "ποντόνια"), είτε ως αποθήκες ιστίων («ιστοθετικά κάτεργα»), είτε σε γαιανθρακαποθήκες, ακόμα και ως δεξαμενές νερού. Κάποια δε εξ αυτών που διασώθηκαν, ακριβώς απ΄ αυτές τις χρήσεις, αποτελούν σήμερα ναυτικά μουσεία σε πολλούς ευρωπαϊκούς λιμένες.
Πλωτή φυλακή
Εκτός όμως από τις παραπάνω χρήσεις, πρώτη η Αγγλία, μη βρίσκοντας χώρους για κατασκευή χερσαίων φυλακών, επινόησε τη χρήση των απόμαχων ιστιοφόρων, (παροπλισμένων πλοίων), για τη φύλαξη των αιχμαλώτων κατά τους πολέμους με τη Γαλλία. Το παράδειγμα της Αγγλίας δεν άργησαν να μιμηθούν η Γαλλία και στη συνέχεια η Ισπανία. Ειδικότερα τα κάτεργα αιχμαλώτων του Κάδιξ όπου φυλακίσθηκαν οι αιχμάλωτοι της Ναπολεοντείου εισβολής στην Ιβηρική αποτέλεσαν στίγμα στην ισπανική ναυτική ιστορία.
Την αθλιότητα της ζωής στα "πλοία κάτεργα" έχουν λάβει ως θέματα τραγικών αφηγήσεων πολλοί συγγραφείς μεταξύ των οποίων και ο Βίκτωρ Ουγκό στο έργο του «Οι Άθλιοι». Ο δε ναυτικός αρχαιολόγος και συγγραφέας Τάλεν στο έργο του «Scenes de la vie maritime» περιέγραψε με κάθε τραγικότητα και ζωντάνια απόπειρες δραπετεύσεων από κάτεργα, αφού υπήρξε και ο ίδιος τρόφιμος κάτεργου του Κάδιξ.
Ελληνικό Ναυτικό
Δυστυχώς όμως και στην Ελλάδα το παράδειγμα της Αγγλίας δεν θα μπορούσε ν΄ αφήσει αδιάφορο το αντίπαλο κάθε φορά πολιτικό πάθος. Έτσι αρκετές φορές παροπλισμένα ελληνικά πολεμικά πλοία αποτέλεσαν κάτεργα (με την έννοια του όρου πλωτές φυλακές), όχι βέβαια για αιχμαλώτους πολέμου αλλά για πολιτικά αντιφρονούτες, αν και είχαν κατασκευαστεί ναυτικές φυλακές στη νησίδα Ψυττάλεια προ του λιμένα Πειραιά.
Σημειώνεται ότι τελευταία πλωτή φυλακή «κάτεργο» υπήρξε το καταδρομικό ΕΛΛΗ, που είχε παροπλιστεί κατ΄ εντολή του Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄ ως υπέρμετρα δαπανηρό και το οποίο μετέτρεψε και διατήρησε σε κάτεργο η λεγόμενη Χούντα των Συνταγματαρχών από τον Δεκέμβριο του 1967 μέχρι τον Αύγουστο του 1974.
Ναυτιλία - Λαογραφία
Με την ονομασία κάτεργο ή κατεργάκη φέρονται ελληνικοί όρμοι, ακρωτήρια και νησίδες, περισσότερο από τα συχνά έντονα καιρικά φαινόμενα που αντιμετωπίζουν, παρά ότι βρίσκονται απομονωμένα. Σημαντικότερα εξ αυτών είναι:
Εκφράσεις
Όταν η τουρκική γαλέρα είχε φθάσει στο απόγειο της ακμής της σε βάρος βέβαια των παράκτιων ελληνικών πληθυσμών ο όρος κάτεργο αφορούσε ακριβώς αυτά τα πλοία. Μετά τις καταστροφές και λεηλασίες που ενεργούσαν τα πληρώματα αυτών ακολουθούσε η εντολή προς απόπλου «κάθε κατεργάρης στο πάγκο του» (=κάθε κωπηλάτης στο σέλμα του).
Η έκφραση αυτή συνηθίζεται να λέγεται και σήμερα συνήθως μετά από νέα ανάληψη διοίκησης ή με το πέρας κάποιας ανεξέλεγκτης περόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινό ναυτικό Κατηγορία:Τύποι πλοίων Κατηγορία:Ιστιοφόρα Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Φυλακές
Βασίλης Τόγιας
Ο Βασίλης Τόγιας (1962) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Έχει διατελέσει γραμματέας της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρόεδρος της Ένωσης Σοσιαλιστικών Νεολαιών Ευρώπης, γενικός γραμματέας Νέας Γενιάς, βουλευτής Επικρατείας και βουλευτής Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1962 στην Ταμπάχνα Λιβαδειάς. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1986. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εξελέγη πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής με την στήριξη της ΠΑΣΠ, καθώς και μέλος του Προεδρείου της ΕΦΕΕ.
Από το 1986 ως το 1989 ήταν μέλος του Πρυτανικού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1989 μέχρι το 1994 διετέλεσε γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, της οποίας υπήρξε ο πρώτος εκλεγμένος γραμματέας, ενώ το διάστημα 1990 - 1993 ήταν και πρόεδρος της Ένωσης Σοσιαλιστικών Νεολαιών Ευρώπης.
Το 1993 τοποθετήθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν εξελέγη, και ανέλαβε γενικός γραμματέας Νέας Γενιάς στο υπουργείο Παιδείας. Το 1994, με το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, την αντικατέστησε στη Βουλή καταλαμβάνοντας την έδρα της, μέχρι το 1996.