cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γραμμένη Οξυά Αιτωλοακαρνανίας
Διοικητικές πληροφορίες
Ανήκε στον πρώην Καποδιστριακό δήμο Αποδοτίας μέχρι το 2010. Με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης (2011) εντάχθηκε στον νέο Δήμο Ναυπακτίας και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Γραμμένης Οξυάς της Δημοτικής Κοινότητας Αποδοτίας. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 291 κατοίκους, ενώ αποτελεί το βορειότερο οικισμό του νέου δήμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Αντρές Γκουαρδάδο
Ο Χοσέ Αντρές Γκουαρδάδο Ερνάντες (ισπανικά: José Andrés Guardado Hernández, ισπανική προφορά: [andɾez ɣwaɾðaðo], γεννήθηκε 28 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Μεξικανός ποδοσφαιριστής, αρχηγός της εθνικής ομάδας της χώρας του και κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών. Αγωνιζόμενος συνήθως ως μέσος, έχει περάσει το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του σε ευρωπαϊκές ομάδες.
Βιογραφία
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε με το μεξικάνικο σύλλογο Κλουμπ Άτλας της πρώτης κατηγορίας με τον οποίο έκανε το ντεμπούτο του στις 20 Αυγούστου 2005. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Μεξικό, οι αθλητικοί σχολιαστές του έδωσαν το παρατσούκλι El Principito (Ο Μικρός Πρίγκιπας) και El Zorro Plateado (Ο Ασημένιος Ζορό).
Δύο χρόνια μετά υπέγραψε στην ισπανική Ντεπορτίβο δε Λα Κορούνια. Το πρώτο του παιχνίδι ολοκληρώθηκε με την ομάδα να χάνει με 3–0 από την Αλμερία. Θα πετύχει το πρώτο του γκολ στο τρίτο του παιχνίδι. Οι καλές του εμφανίσεις με τη Λα Κορούνια δεν πέρασαν απαρατήρητες και κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο 2011–12, μετακόμισε στη Βαλένθια. Η μεταγραφή αυτή σήμανε και την αλλαγή της θέσης του από τα πλάγια της μεσαίας γραμμής στη θέση του αριστερού οπισθοφύλακα, θέση που διατήρησε ο μετέπειτα προπονητής Ερνέστο Βαλβέρδε. Το 2014 μετακόμισε στην Ολλανδία και την ΠΣΦ Αϊντχόφεν, αρχικά ως δανεικός, με την οποία κέρδισε τους περισσότερους ομαδικούς τίτλους, δύο φορές το πρωτάθλημα και δύο επίσης φορές το Σούπερ Κύπελλο, ο ίδιος δεν αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της χρονιάς 2014–15. Και στην ολλανδική ομάδα αγωνίστηκε ως αριστερός πλάγιος αμυντικός.
Παρά το ενδιαφέρον αμερικανικών ομάδων της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ και κυρίως των Λος Άντζελες Γκάλαξι να τον αποκτήσουν το 2017, ο Γκουαρδάδο εντάχθηκε τελικά στην Μπέτις στις 7 Ιουλίου 2017, με τριετές συμβόλαιο.
Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του το Δεκέμβριο του 2005 με αντίπαλο την Ουγγαρία μπαίνοντας σαν αλλαγή στο 69ο λεπτό και σε ηλικία 19 ετών. Αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 για 66 λεπτά στη φάση των "16" με την Αργεντινή. Το 2011, βοήθησε το Μεξικό να κερδίσει το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ, σημειώνοντας τρία γκολ, συμπεριλαμβανομένου ενός στον τελικό εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κέρδισε ξανά το Χρυσό Κύπελλο της ΚΟΝΚΑΚΑΦ το 2015 σημειώνοντας 6 γκολ, συμπεριλαμβανομένου ενός στον τελικό με την Τζαμάικα. Ο Γκουαρδάδο συμμετείχε ακόμα στα Παγκόσμια Κύπελλα ως βασικός με την ομάδα του Μεξικού, το 2010, το 2014 και το 2018, ενώ στη διοργάνωση του 2022 έγινε ο έκτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία με συμμετοχή σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα, και τρίτος Μεξικανός, μετά τον Τότα Καρβαχάλ και τον Ράφα Μάρκες. Με την εθνική του ομάδα έχει αγωνιστεί συνολικά 179 φορές και έχει σημειώσει 28 τέρματα. Η IFFHS τον συμπεριέλαβε στην καλύτερη ομάδα της δεκαετίας 2011–20 της ΚΟΝΚΑΚΑΦ.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ντεπορτίβο Λα Κορούνια ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Μεξικό
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2007
Αλβανική Βικιπαίδεια
Η Αλβανική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην αλβανική γλώσσα. Δημιουργήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2003 και σήμερα (Ιούνιος 2018) έχει πάνω από 74.000 λήμματα.
Σύνδεσμοι
Αλβαν Βικιπαιδεια
Άλαν Ρίκμαν
Ο Άλαν Σίντνεϊ Πάτρικ Ρίκμαν (Alan Sidney Patrick Rickman, ήταν Άγγλος ηθοποιός και σκηνοθέτης, γνωστός από μια πληθώρα ρόλων τους οποίους ενσάρκωσε σε θέατρο και κινηματογράφο, συχνά ερμηνεύοντας τον πολυσύνθετο ανταγωνιστή που αντιμάχεται τον κεντρικό ήρωα.
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε το 1946 στην περιοχή Χάμερσμιθ του νότιου Λονδίνου, και μεγαλώνοντας σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης, καθώς και ήταν μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Σαίξπηρ, δίνοντας παραστάσεις βασισμένες σε σύγχρονες και κλασικές θεατρικές παραγωγές.
Αναγνώριση
Ο πρώτος σημαντικός τηλεοπτικός ρόλος που είχε ήταν το 1982 στη σειρά The Barchester Chronicles, ωστόσο η μεγάλη του πρώτη διάκριση ήρθε με τον ρόλο που είχε ως ο Vicomte de Valmont στη θεατρική παραγωγή Les liaisons dangereuses το 1985, για τον οποίο υπήρξε υποψήφιος για βραβείο Τόνυ καλύτερου ηθοποιού.
Η αναγνώριση στο ευρύ κινηματογραφόφιλο κοινό, ήρθε μέσω του ρόλου του ως ο Χανς Γκρούμπερ στην ταινία δράσης Πολύ σκληρός για να πεθάνει το 1988, καθώς και ως ο Σεβέρους Σνέιπ στη σειρά ταινιών Χάρι Πότερ.
Αξιόλογες ερμηνείες
Άλλες ιδιαίτερα αξιόλογες ερμηνείες του Ρίκμαν στον κινηματογράφο ήταν:
Τελευταία χρόνια
Υπήρξε επίσης σκηνοθέτης στις ταινίες Ο επισκέπτης του χειμώνα (1997) και Ένα μικρό χάος (2014).
Η τελευταία ταινία στην οποία εμφανίστηκε ήταν το πολιτικό θρίλερ Αόρατος εχθρός (2015), ενώ έκανε την φωνητική ερμηνεία για ένα εικονικό χαρακτήρα στην ταινία Η Αλίκη Μέσα από τον Καθρέφτη (2016). Ο Ρίκμαν πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας στις 14 Ιανουαρίου 2016 στην ηλικία των 69 ετών.
Αγγλικά
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος) Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου
Μαγδαληνή Βιλελμίνη της Βυρτεμβέργης
Η Μαγδαληνή-Βιλλεμίνη, γερμ.: Magdalena Wilhelmine von Württemberg (7 Νοεμβρίου 1677, Στουτγκάρδη - 30 Οκτωβρίου 1742, κάστρο Kάρλσμπουργκ, Ντούρλαχ) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μπάντεν. Είχε μία θέση στην επιτροπεία, κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του εγγονού της το 1738-42.
Ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος
Από τις απαρχές της αεροναυτικής, υπήρξαν προσπάθειες για τον σχεδιασμό αεροσκαφών με ηλεκτρικό σύστημα πρόωσης με κίνητρο μια υψηλότερη αποδοτικότητα και αξιοπιστία, όπως και μείωση των εκπομπών καυσαερίων και θορύβου. Την τελευταία δεκαετία, πολλές ερευνητικές ομάδες ανά τον κόσμο μελετούν δυνατές λύσεις, προκειμένουν να εισάγουν ηλεκτροκίνητα αεροσκάφη στην μαζική μεταφορά επιβατών. Παρ’όλο που η υλοποίηση είναι τεχνολογικά εφικτή σε πειραματικό επίπεδο, απομένει η επίλυση ορισμένων ζητημάτων που σχετίζονται κυρίως με την αποθήκευση της ηλεκτρικής ενέργειας και τα εγγενή χαρακτηριστικά ηλεκτρικών κινητήρων.
Μαγδαληνή Βιλελμίνη της Βυρτεμβέργης
Βιογραφία
Προκειμένου να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ του Μπάντεν και της Βυρτεμβέργης, παντρεύτηκε στις 27 Ιουνίου 1697 τον Κάρολο Γ΄ Γουλιέλμο διάδοχο πρίγκιπα και αργότερα μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Καθώς η Mαγδαληνή-Βιλεμίνη είχε μεγάλη μύτη και ατέλειες, δεν πληρούσε τα ιδανικά της ομορφιάς που είχε ο Kάρολος Γ΄ Γουλιέλμος, που αγαπούσε τις όμορφες γυναίκες. Αφού του γέννησε γιο και διάδοχο, το ζεύγος έζησε σε διάσταση. Όταν το 1715 ο Κάρολος Γ΄ Γουλιέλμος ίδρυσε τη νέα του κατοικία στην Καρλσρούη, μετακόμισε στο νέο ανάκτορο και έζησε μόνος του, ενώ η σύζυγός του παρέμεινε στο κάστρο του Κάρλσμπουργκ.
Ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος
Οφέλη
Ένα αμιγώς ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος δεν εκπέμει καυσαέρια στην ευαίσθητη περιβαλλοντολογικά στρώση της ατμόσφαιρας όπου κινούνται τα σημερικά πολιτικά αεροσκάφη, καθώς η πρόωση βασίζεται στην άμεση μετατροπή της χημικής ενέργειας των συσσωρευτών σε μηχανική ενέργεια στους στροβίλους ή έλικες. Με αυτόν τον τρόπο, η εκπομπή καυσαερίων παραμένει στην παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας, όπου ίσως μπορεί να αντιμετωπιστεί πιο αποτελεσματικά. Ακόμα, η απουσία της εκτόνωσης καυσαερίων, μπορεί να μειώσει το επίπεδο θορύβου κατά την πτήση και ενδεχομένως κατά την διάρκεια της απογείωσης και προσγείωσης (αν και σε αυτές τις φάσεις της πτήσης, υπερέχει συνήθως η συνεισφορά της αεροδυναμικής στο ολικό επίπεδο θορύβου) συγκριτικά με συμβατικά αεροσκάφη. Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα των ηλεκτρικών κινητήρων είναι ότι η παραγόμενη μηχανική ισχύς, δεν επηρεάζεται τόσο δραστικά από αλλαγές στο υψόμετρο και την ταχύτητα του αεροσκάφους, όπως οι κινητήρες αεριώθησης. Επομένως, διατηρούν σχεδόν αμετάβλητη την αποδοτικότητα και ισχύς τους (με εξαίρεση την έλικα/fan).
Μαγδαληνή Βιλελμίνη της Βυρτεμβέργης
Βιογραφία
Αφού ο Κάρολος Γ΄ Γουλιέλμος απεβίωσε το 1738, η Mαγδαληνή-Βιλελμίνη κατείχε θέση στην κυβέρνηση επιτρόπων για τον εννιάχρονο εγγονό της Κάρολο-Φρειδερίκο. Μετά το τέλος της τάφηκε στον μαργραβικό τάφο στην εκκλησία του Αγ. Μιχαήλ στο Πφόρτσχαϊμ.
Ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος
Προκλήσεις
Το κύριο πρόβλημα στην εφαρμογή ηλεκτρικών συστημάτων πρόωσης, είναι η αποθήκευση της ηλεκτρικής ενέργειας. Η δυνατή πυκνότητα χημικής ενέργειας ανά μάζα είναι σημαντικά χαμηλότερη στους συσσωρευτές από ότι στα συμβατικά καύσιμα. Αυτό σημαίνει, ότι για την ίδια αποστολή και με την ίδια αεροδυναμική διάταξη και βάρος απογείωσης, θα πρέπει να μειωθεί σημαντικά το ωφέλιμο φορτίο. Ένα δεύτερο σημαντικό μειονέκτημα σε σχέση με τα συμβατικά αεροσκάφη είναι, οτι η μάζα του αεροσκάφους παραμένει σταθερή καθ’όλη την διάρκεια της πτήσης. Επομένως, ένα υψηλό ποσοστό της ενέργειας θα δαπανάται στην μεταφορά της ίδιας της ηλεκτρικής ενέργειας, φαινόμενο που επιδρά εκθετικά με την προτιθέμενη εμβέλεια. Ακόμα, η επαναφόρτιση των συσσωρευτών απαιτεί σημαντικό χρονικό διάστημα, που μπορεί για να μειωθεί, απαιτείται αναβάθμιση της υποδομής στα αεροδρόμια, όπως και στα ίδια τα αεροσκάφη. Επίσης, η δικτύωση του σκάφους με καλωδιώσεις υψηλής τάσης, εγκυμονεί κινδύνους.
Επανάσταση της Ηπείρου (1854)
Τόσο στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας όσο και στην ιστορία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με την ονομασία Επανάσταση της Ηπείρου του 1854 φέρεται η εξέγερση των ελληνόφωνων Χριστιανών που σημειώθηκε στη γεωγραφική περιφέρεια της Ηπείρου, το 1854, που παρέμενε ακόμα υπό τουρκικό ζυγό. Η εξέγερση αυτή σημειώθηκε λίγους μήνες μετά την έναρξη του Κριμαϊκού πολέμου και παράλληλα με την επανάσταση της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας.
Μαγδαληνή Βιλελμίνη της Βυρτεμβέργης
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1697 τον Κάρολο Γ΄ Γουλιέλμο μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος
Εξελίξεις
Παρ’όλο που απομένουν αρκετές προκλήσεις στον σχεδιασμό ηλεκτροκίνητων αεροσκαφών, μια πολλά υποσχόμενη δυνατότητα είναι ο συνδυασμός της ηλεκτρικής πρόωσης με την συμβατική πρόωση, δηλαδή τα "υβριδικά" αεροσκάφη. Με αυτόν τον τρόπο ο σχεδιαστικός χώρος (design space) διευρύνεται σημαντικά, καθώς τα πλεονεκτήματα της κάθε τεχνολογίας μπορούν να αξιοποιηθούν ταυτόχρονα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροναυπηγική
Επανάσταση της Ηπείρου (1854)
Γενικά
Η Επανάσταση της Ηπείρου του 1854 δεν υποκινήθηκε από την Ελλάδα, πλην όμως υποστηρίχθηκε έντονα από αυτή με προεξέχοντες τους Βασιλείς και την τότε ελληνική κυβέρνηση. Τους εξεγερθέντες έσπευσαν να συνδράμουν εθελοντικά πολλοί παλαιοί Έλληνες αγωνιστές και καπεταναίοι του απελευθερωτικού αγώνα του 1821, οι οποίοι και τέθηκαν επικεφαλής των ομάδων των εξεγερθέντων. Μεταξύ αυτών ήταν ο Σπυρίδων Καραϊσκάκης, ο Θεοδωράκης Γρίβας, ο Κίτσος Τζαβέλας, ο Ιωάννης Ράγκος κ.ά. Μετά από κάποιες επιτυχίες, όπου πλέον η κατάσταση είχε γίνει κρίσιμη, η Υψηλή Πύλη έστειλε εναντίον των εξεγερθέντων στρατιωτική δύναμη από 10.000 άνδρες με αναγκαίο πυροβολικό οι οποίοι και κατέστειλαν και τις τρεις εξεγέρσεις (Ηπείρου, Θεσσαλίας και Δυτικής Μακεδονίας), μέσα σε τέσσερις μήνες από την εκδήλωσή τους
Εξέγερση του 1854
Όταν ο Σουλτάνος Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, υποκινούμενος από την Αγγλία και Γαλλία, στις 22 Σεπτεμβρίου (π.ημ.) \ 4 Οκτωβρίου (ν.ημ) του 1853 κήρυξε τον πόλεμο με τη Ρωσία, τούτο όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε μια μεγάλη αναστάτωση στους χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κυρίως των περιοχών της Βαλκανικής για συστράτευση ενάντια της προστάτιδας και ομόθρησκης δύναμης, της Ρωσίας. Η δε Αυστρία φοβούμενη μια δυναμική εξέγερση των χριστιανικών πληθυσμών άρχισε να συγκεντρώνει στρατιωτικές δυνάμεις στα νότια σύνορά της. Μετά δε την ιστορική ναυμαχία της Σινώπης, (30 Νοεμβρίου 1853), όπου καταστράφηκε ο τουρκικός στόλος που ναυλοχούσε εκεί, άρχισαν να εκδηλώνονται γενικευμένες βιαιοπραγίες εκ μέρους των Μουσουλμάνων κατά των Χριστιανών με συνέπεια οι τελευταίοι να προσανατολίζονται για εθνικές ανεξαρτησίες. Ειδικότερα από τα τέλη του 1853 στις περιοχές Ηπείρου και Θεσσαλίας, όπου η παρουσία του τακτικού τουρκικού στρατού είχε ελαττωθεί, λόγω πολέμου, άρχισαν να συγκροτούνται μουσουλμανικές ομάδες και να προβαίνουν σε εκτεταμένα επεισόδια διαρπαγών σε βάρος των ελληνόφωνων χριστιανικών πληθυσμών όπως στην Άρτα, την Πρέβεζα μέχρι και το Αργυρόκαστρο. Τα επεισόδια αυτά που μέρα με τη μέρα εντείνονταν όλο και περισσότερο, συνένωσαν τους Έλληνες πρόκριτους και οπλαρχηγούς των περιοχών σε κοινή επαναστατική δράση, κατά των Τούρκων, δημιουργώντας παράλληλα εύλογη ανησυχία και στους Έλληνες, του Βασιλείου της Ελλάδος, και πρωτίστως σ΄ εκείνους που κατάγονταν από τις περιοχές αυτές.
Πρώτες συγκρούσεις - Διακήρυξη
Με αφορμή της εν λόγω εξέγερσης τη βίαιη είσπραξη καθυστερούμενων φόρων τριετίας, που επιχειρούσαν τουρκαλβανικά αποσπάσματα, το Φθινόπωρο του 1853, ανάγκασε τους παλαιούς αρματολούς της περιοχής Άρτας, μεταξύ των οποίων οι Δημήτριος Σκαλτσογιάννης, Βασίλειος Τσιγαρίδας και Γεώργιος Κατσικογιάννης να συγκροτήσουν ένοπλες ομάδες και να προσβάλουν τουρκικές θέσεις όπως της Αμφιλοχίας, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Άρτας και των Ιωαννίνων. Στη δράση αυτών ενώθηκε λίγο αργότερα μαι ο Κώστας Βέικος, από την περιοχή Βάλτου, με 300 ατάκτους. Μετά από τις νικηφόρες συγκρούσεις των Ελλήνων οπλαρχηγών της Ηπείρου, με τουρκικά αποσπάσματα, που δόθηκαν περί τα τέλη Δεκεμβρίου στη Σκουληκαριά και στη θέση Παλαιοπαναγιά του Δημαριού, καθώς και στο Διάσελο και Άνω Πέτα, στις αρχές του Ιανουαρίου του 1854 η επαναστατική φλόγα του ξεσηκωμού άρχισε να διατρέχει όλη την περιοχή. Έτσι πρώτοι οι πρόκριτοι των Τζουμέρκων, της Σκουληκαριάς και κυρίως του Ραδοβιζίου, έχοντας προηγουμένως συγκεντρωθεί στο χωριό Μπότση, (σημερινό Μεγαλόχαρη Άρτας), στο ιστορικό Μοναστήρι της Παναγίας, δίνοντας όρκο στο ιερό ευαγγέλιο για "Ελευθερία ή θάνατο", στις 15 Ιανουαρίου του 1854 υπέγραψαν την ακόλουθη διακήρυξη έναρξης του αγώνα για ανεξαρτησία, ως συνέχεια εκείνου της επανάστασης του 1821, προσκαλώντας σε συμπαράσταση τους ελεύθερους Έλληνες (της Ελλάδος) και τους υπό το τουρκικό ζυγό υποτελείς χριστιανικούς πληθυσμούς, (σε μονοτονικό).
Πηγές
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Κριμαϊκός Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Λυκόπουλα
μικρογραφία|Αμερικανοί πρόσκοποι Τα λυκόπουλα είναι η μικρότερη κατηγορία παιδιών, από 7 έως 11 ετών, του σώματος προσκόπων. Μια ομάδα λυκόπουλων ονομάζεται αγέλη και ο αρχηγός τους Ακέλας.
Ιστορία
Το 1931 δημιουργήθηκαν οι πρώτες αγέλες λυκόπουλων. Ο ιδρυτής του προσκοπισμού, Μπέιντεν Πάουελ, εμπνεύστηκε το όνομα της αγέλης από αυτό της αγέλης των λύκων στο Βιβλίο της Ζούγκλας.
Μαστορέματα
Τα λυκόπουλα μαθαίνουν κόμπους, εντάσσονται στην αγέλη και αποκτούν δεξιότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσκοπισμός
Όμπλαστ της Μόσχας
Το Όμπλαστ Μόσχας (ρωσικά: Моско́вская о́бласть) είναι ομόσπονδη ενότητα της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Διοικητικό κέντρο της είναι η Μόσχα, η οποία όμως αποτελεί ξεχωριστή ομόσπονδη ενότητα. Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ρωσίας, εξαιρουμένης της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης, καθώς και μία από τις πλέον ισόρροπα ανεπτυγμένες: δεν διαθέτει καμία πόλη με πληθυσμό άνω των 200.000 κατοίκων, υπάρχουν όμως δεκαέξι που ξεπερνούν τους 100.000.
Όπως είναι φυσικό λόγω της θέσης του, το όμπλαστ της Μόσχας είναι μεγάλο βιομηχανικό κέντρο. Στο παρελθόν δέσποζε η υφαντουργία, ενώ στον 20ό αιώνα (κυρίως μετά τη μετακίνηση της ρωσικής πρωτεύουσας στη Μόσχα) αναπτύχθηκαν η μεταλλουργία, η μηχανουργία και η χημική βιομηχανία.
Παραπομπές
*
Πριγκιπάτο του Ρόις-Γκράιτς
To Πριγκιπάτο του Ρόις-Γκράιτς (γερμανικά: Fürstentum Reuß-Greiz), που ονομάζεται Πριγκιπάτο του Ρόις Γηραιά Γραμμή (Fürstentum Reuß älterer Linie) μετά το 1848, ήταν ένα κυρίαρχο κράτος στη σύγχρονη Γερμανία, το οποίο κυβερνούσαν τα μέλη του Οίκου του Ρόις.
Οι Κόμηδες Ρόις του Γκράιτς, Κάτω-Γκράιτς και Άνω-Γκράιτς, αναβαθμίστηκαν σε πρίγκιπες το 1778 και στη συνέχεια απέκτησαν τον τίτλο Πρίγκιπας Ρόις, Γηραιά Γραμμή ή Πρίγκιπας Ρόις του Γκράιτς. Το Πριγκιπάτο καταργήθηκε το 1918 μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και δημιουργήθηκε το Ελεύθερο Κράτος του Ρόις.
Σημαντικά πρόσωπα
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Άνω Σαξωνικός Κύκλος
Ωγκύστ ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν
Ο Ωγκύστ ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν (γαλλ. Auguste du Vergier de La Rochejaquelein), γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1784 στη Λα Ζωντονιέρ και απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1868 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος στρατιωτικός και στρατηγός των στρατευμάτων της Βαντέ. Είναι αδερφός των Ανρί και Λουί ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν.
Βιογραφία
Ακόμη παιδί κατά την Γαλλική Επανάσταση, ο Ωγκύστ ντε Λα Ροσζακλέν μετανάστευσε μαζί με ένα μέρος της οικογένειάς του. Υπηρέτησε για ορισμένο καιρό στην Royal Navy.
Το 1812, στρατολογήθηκε στον αυτοκρατορικό στρατό με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού στους καραμπινιέρους.
Έλαβε μέρος, στη συνέχεια, ως στέλεχος της Μεγάλης Στρατιάς στην Εκστρατεία της Ρωσίας, όπου και τραυματίστηκε τρεις φορές στη διάρκεια της μάχη του Μόσκοβα, εκ των οποίων το ένα τραύμα στο πρόσωπο που του απέφερε το παρατσούκλι Balafré (σημαδεμένος). Το 1814, ορίστηκε αντισυνταγματάρχης στο Σύνταγμα Έφιππων Γρεναδιέρων της Αυτοκρατορικής Φρουράς.
Ωστόσο, το 1815 στη διάρκεια των Εκατό Ημερών, ο Λα Ροσζακλέν εντάχθηκε στις τάξεις των εξεγερμένων κατοίκων της Βαντέ και συμμετείχε στην εξέγερση της Βαντέ του 1815.
Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2008-09
Το Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2008-09 ήταν η 1η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας. Νικήτρια ήταν η Ελπίδα Ξυλοφάγου για 1η φορά στην ιστορία της.
Ωγκύστ ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν
Βιογραφία
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1819, νυμφεύθηκε την Κλαιρ Λουίζ Ωγκυστίν Φελισιτέ Μακλοβί ντε Ντυρφόρ-Ντυράς, χήρα του Σαρλ Λεοπόλντ Ανρί ντε Λα Τρεμουάιγ. Ήταν διοικητής μιας στρατιωτικής μονάδας στην διάρκεια του ισπανικού πολέμου του 1823. Συμμετείχε το 1832 στην συνωμοσία της Μαρίας-Καρολίνας, δούκισσας του Μπερί.
Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2008-09
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2008-09 είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο οι ομάδες της Γ΄ κατηγορίας 2008-09 και της Δ΄ κατηγορίας 2008-09 κατηγορίας (σύνολο 28 ομάδες), κάθε μια εκ των οποίων αποφασίζει κατά πόσον θα δηλώσει συμμετοχή στη διοργάνωση. Δήλωσαν συμμετοχή οι 19 από τις 28 ομάδες.
Ωγκύστ ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν
Βιογραφία
Αυτοεξορίστηκε μετά την Επανάσταση του Ιουλίου, περνώντας τα σύνορα με προορισμό την Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου έλαβε μέρος στο Πρώτο Καρλιστικό Πόλεμο, υπηρετώντας τον Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και τον Κάρολο των Βουρβόνων με τον βαθμό του αντιστράτηγου. Ωστόσο, δεν ήταν μόνος του: ο ανιψιός του, Λουί, σκοτώθηκε μπροστά στη Λισαβόνα.
Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2008-09
Σύστημα διεξαγωγής
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ και Β΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Ωγκύστ ντυ Βερζιέ ντε Λα Ροσζακλέν
Βιογραφία
Ο Ωγκύστ ντε Λα Ροσζακλέν τελικώς επέστρεψε στη Γαλλία, όπου και απεβίωσε το 1868. Ενταφιάστηκε μαζί με τα δυο του αδέρφια, Ανρί και Λουί στην Εκκλησία του Σαιντ-Ωμπάν του Μπωμπινιέ στο Ντε-Σεβρ.
Κατηγορία:Βασιλόφρονες αξιωματικοί του Πολέμου της Βαντέ Κατηγορία:Πόλεμος της Βανδέας
Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2008-09
Σύστημα διεξαγωγής
Στα προημιτελικά και στα ημιτελικά έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι υπόλοιπες 13 ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ελπίδα Ξυλοφάγου και ο Διγενής Βορόκλινης. Ο τελικός διεξήχθη στις 29 Μαρτίου 2009 στο Στάδιο Εθνικού Άχνας στο Δασάκι Άχνας. Νικήτρια ήταν η Ελπίδα Ξυλοφάγου με σκορ 2-1 στην παράταση (κανονικός αγώνας 0-0).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2008-2009
Ισλανδική Βικιπαίδεια
Η Ισλανδική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην ισλανδική γλώσσα. Δημιουργήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2003 και σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 46.000 λήμματα.
Σύνδεσμοι
Ισλανδικ
Πεπτιδάση
Γενικά οι πεπτιδάσες παρατείνουν τη δράση της πεψίνης και της θρυψίνης κατά τη διάρκεια της πέψης.
Είδη
Διακρίνονται δύο είδη:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ένζυμα
Ιωάννα της Αυστρίας, μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης
Η Ιωάννα (γερμ. Johanna, 24 Ιανουαρίου 1547 – 11 Απριλίου 1578) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.
Βιογραφία
Ήταν η δέκατη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Άννας των Γιαγγελόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & Βοημίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1565 τον Φραγκίσκο Α΄ των Μεδίκων, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Τοσκάνης
Πωλ Κοσσόφ
Ο Πωλ Φράνσις Κοσσόφ (αγγλικά: Paul Francis Kossoff, 14 Σεπτεμβρίου 1950 - 19 Μαρτίου 1976) ήταν Άγγλος κιθαρίστας, γνωστός ως μέλος του Hard Rock συγκροτήματος Free. Το περιοδικό "Rolling Stone" τον έχει κατατάξει στην 51η θέση της λίστα με τους "εκατό καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών".
Βιογραφία
Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ο Κοσσόφ και ο Κερκ αποφάσισαν να σχηματίσουν τους Free, με τον τραγουδιστή Πωλ Ρότζερς και τον μπασίστα Άντι Φρέιζερ, υπογράφοντας συμβόλαιο με την "Island/A&M Records". Οι Free κυκλοφόρησαν δύο δίσκους χωρίς επιτυχία, με αποτέλεσμα ο Κοσσόφ να προσπαθήσει να γίνει μέλος στα ιδιαίτερα επιτυχημένα συγκροτήματα των Rolling Stones και των Jethro Tull, οντισιόν οι οποίες δεν ευδοκίμησαν. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε για τους Free με το άλμπουμ "Fire and Water" και το σινγκλ "All Right Now", τα οποία σκαρφάλωσαν στο Top-5 της Μεγάλης Βρετανίας. Κατά την περιοδεία για την προώθηση τους το συγκρότημα εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του "Isle of Wight" μαζί με καλλιτέχνες όπως οι Doors, Jimi Hendrix, The Who, κ.α..
Μετά την εμπορική αποτυχία του δίσκου "Highway" που κυκλοφόρησε μέσα στο 1970, το συγκρότημα διαλύθηκε. Τα μέλη των Free ασχολήθηκαν με άλλα πρότζεκτ και ο Κοσσόφ σχημάτισε τους Kossoff, Kirke, Tetsu & Rabbit μαζί με τον Σάιμον Κερκ, τον Τζον Μπούντρικ και τον Τετσού Γιαμαούτσι. Λόγω της μη επιτυχημένης πορείας των συγκεκριμένων προσπαθειών, οι Free επανενώθηκαν στις αρχές του 1972 κυκλοφορώντας το επιτυχημένο "Free at Last". Παρ' όλα αυτά, ο Κοσσόφ αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα εθισμού στις ναρκωτικές ουσίες, το οποίο οδήγησε τον Φρέιζερ σε αποχώρηση από το συγκρότημα. Οι Γιαμαούτσι και Μπούντρικ εντάχθηκαν στους Free και το συγκρότημα μπήκε στο στούντιο για την ηχογράφηση του έκτου δίσκου του, αλλά η προσφορά του Κοσσόφ στη συγκεκριμένη κυκλοφορία ήταν πολύ μικρή λόγω του προβλήματος του. Το άλμπουμ "Heartbreaker" σκαρφάλωσε στο βρετανικό Top-10, αλλά αποτέλεσε το κύκνειο άσμα των Free αφού κατά την περιοδεία για την προώθηση του, ο Κοσσόφ αδυνατούσε να συνεισφέρει τα απαραίτητα, κάτι που ήταν φανερό στο κοινό. Το συγκρότημα διαλύθηκε για δεύτερη και τελευταία φορά, με τους Ρότζερς και Κερκ να δημιουργούν τους Bad Company.
Μέσα στο 1973, ο Κοσσόφ κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Back Street Crawler". Την ίδια ονομασία πήρε το συγκρότημα του, με τον τραγουδιστή Τέρι Γουίλσον-Σλέσσερ, τον μπασίστα Τέρι Γουίλσον, τον κιμπορντίστα Μάικ Μοντγκόμερι και το ντράμερ Τόνι Μπρονάγκελ να αποτελούν τη σύνθεση του. Το νέο σχήμα υπέγραψε στην "Atlantic" κυκλοφορώντας το "The Band Plays On" το 1975 και το "Second Street" την επόμενη χρονιά, καταφέρνοντας να μπει στο Billboard 200.
Παρά την παραγωγικότητα του, ο Κοσσόφ συνέχισε τον καταστροφικό του τρόπο ζωής, οδηγούμενος στο θάνατο στις 19 Μαρτίου 1976 κατά τη διάρκεια μιας πτήσης από το Λος Άντζελες στη Νέα Υόρκη. Η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του βρίσκονται στο κρεματόριο "Golders Green" του Λονδίνου.
Το 1977, κυκλοφόρησε ο διπλός δίσκος με τίτλο "Koss" με ανέκδοτες ηχογραφήσεις του Κοσσόφ. Μετά το θάνατο του κιθαρίστα, ο πατέρας του, Ντέιβιντ, ίδρυσε το "Paul Kossoff Foundation", με σκοπό να βοηθήσει στην καταπολέμηση της παιδικής χρήσης ναρκωτικών.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Free
Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Δημήτριος Καρατάσος
thumb|200px|right|Άγαλμα του Καρατάσου στη Θεσσαλονίκη Ο Δημήτριος ή Τσάμης Καρατάσος (Στενήμαχος Ημαθίας, 1798 - Βελιγράδι, 1861) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 που έδρασε στην περιοχή της Νάουσας, ενώ αργότερα έγινε υπασπιστής του Όθωνα. Έγινε γνωστός και με το προσωνύμιο Γερο-Τσάμης, κατά την δράση του στην Χαλκιδική την περίοδο της Μακεδονικής επανάστασης του 1854.
Βιογραφία
Ήταν, όπως κι ο πατέρας του, οπαδός της Ελληνοσερβικής συμμαχίας, με σκοπό την αποτίναξη της οθωμανικής επικυριαρχίας. Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, ο Τσάμης Καρατάσος συνέχισε τις προσπάθειες για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, συμμετέχοντας αργότερα στη νέα επανάσταση της Χαλκιδικής, το 1854, της οποίας και ήταν ένας από τους βασικούς υποκινητές της, γνωστός με το προσωνύμιο "Γερο-Τσάμης". Συγκεκριμένα αναλαμβάνοντας ο Όθωνας Βασιλεύς της Ελλάδος και εκτιμώντας την μεγάλη του προσφορά τον προσέλαβε υπασπιστή του. Το 1847 όταν χρειάστηκε να του δοθεί επίσημο διαβατήριο για την επίσκεψη περιοχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μεταξύ των οποίων και την Κωνσταντινούπολη, ο τότε πρέσβης της Υψηλής Πύλης στην Αθήνα, Κωστάκης Μουσούρος, αρνήθηκε να του χορηγήσει με το αιτιολογικό ότι ήταν persona non grata. Αυτό θεωρήθηκε προσβολή στο πρόσωπο του Βασιλέως Όθωνα όπου σε επικείμενη δεξίωση των Ανακτόρων που παρευρέθη ο Κ. Μουσούρος, κατόπιν πρόσκλησης, ο Όθωνας τον επιτίμησε έντονα παρουσία όλων. Με υποκίνηση τότε του παριστάμενου Άγγλου πρέσβη Λάιον, (που άδραξε την ευκαιρία για υποκίνηση νέου επεισοδίου σε βάρος του Όθωνα), ο Κ. Μουσούρος αποχώρησε από τη δεξίωση όπου και ξέσπασαν τα λεγόμενα Μουσουρικά που είχαν ως επακόλουθο τη διακοπή για ένα περίπου έτος των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
Παρά ταύτά την περίοδο 1844-1853, ο Καρατάσος ταξίδευσε στις Σερβικές κοινότητες της Τεργέστης και των Σκοπίων, με σκοπό να βρει υποστήριξη για τον κοινό σκοπό. Οι διαβουλεύσεις του, ήταν ημιεπίσημες, προσπαθώντας έτσι να διερευνήσει και να καλλιεργήσει κλίμα συνεργασίας, στη σφαίρα της μυστικής διπλωματίας. thumb|left|200px|Ο Δημήτριος Καρατάσος σε γραμματόσημο Οι επαναστάσεις των Μακεδόνων είχαν την υποστήριξη του Όθωνα, που πίστευε ότι η απελευθέρωση της Μακεδονίας και άλλων περιοχών της Ελλάδας είναι δυνατή, ελπίζωντας σε Ρωσική στήριξη. Η επανάσταση, όμως απέτυχε, δημιουργώντας εντάσεις στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις τα προσεχή χρόνια. thumb|right|200px|Ο Δημήτριος Καρατάσος σε ώριμη ηλικία κατά τη [[Μακεδονική Επανάσταση του 1854]] Ο Καρατάσος ήταν πεπεισμένος ότι μόνο μια Ελληνοσερβική συμφωνία θα μπορούσε να επιταχύνει τη διαδικασία αποχώρησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τα Βαλκάνια. Το 1859 άρχισε να δημοσιεύει τις προτάσεις του σε άρθρα εφημερίδας, ενώ προσπαθούσε να προσεγγίσει τους εκπροσώπους των Σερβικών κοινοτήτων στην Ελλάδα, προκειμένου να τον υποστηρίξουν και να τον βοηθήσουν στο σκοπό του. Ο Όθων ήταν θετικός και επικροτούσε αυτές τις επαφές. Έτσι το 1861, μετέβη στο Βελιγράδι για να υπογράψει την πρώτη επίσημη συμφωνία ανάμεσα στις δύο χώρες. Κατά την παραμονή του εκεί, πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες (πιθανόν από κάποια αρρώστια), ενώ σχεδίαζε κοινή εξέγερση Ελλήνων και Σέρβων. Μετά από μερικούς μήνες, ο Όθων αποπέμφθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις κυρίως των Άγγλων, λόγω λαϊκής εξέγερσης, που υπόψη υποκίνησαν οι ίδιες, κι έτσι η Ελληνοσερβική συμμαχία, έπρεπε να περιμένει 25 χρόνια, μέχρι να υπογραφεί η πρώτη συμφωνία το 1887, από τον Έλληνα πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη και το Σέρβο ομόλογό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Σαρακατσάνοι Κατηγορία:Ελληνοσερβικές σχέσεις Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1854
Αντέν Αμπντουλέ Οσμάν
Ο Αντέν Αμπντουλέ Οσμάν Νταάρ  (Aden Abdulle Osman Daar, στα σομαλικά: Aaden Cabdulle Cismaan Daar (Aaden Cadde), αραβικά:عدن عبد الله عثمان دار ) ήταν Σομαλός πολιτικός, ο πρώτος Πρόεδρος της πατρίδας του.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1908 στο Ογκαντέν. Όταν η χώρα του έγινε ανεξάρτητη, την 1η Ιουλίου του 1960, εξελέγη πρώτος Πρόεδρος. Ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές του 1967 από τον Αμπντιρασίντ Αλί Σερμάρκε. Η προεδρία του έλαβε τέλος στις 10 Ιουνίου του 1967.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε στα νότια της Σομαλίας και πέθανε στις 8 Ιουνίου του 2007, σε ηλικία 99 ετών. Το διεθνές αεροδρόμιο της Μογκαντίσου πήρε το όνομά του με απόφαση της προσωρινής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, στη μνήμη του. Η κηδεία του έγινε με κρατική δαπάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμπντουλε
Ριουκιουανές γλώσσες
μικρογραφία|Πινακίδες οδικής ασφάλειας στο Κιν της Οκινάουα, στα Ιαπωνικά (κέντρο) και Οκιναουανά (αριστερά και δεξιά).|εναλλ.= Οι ριουκιουανές γλώσσες ( Το νησί Ομιλία) είναι αυτόχθονες γλώσσες από τα Νησιά Ριουκιού, το νοτιότερο μέρος του Ιαπωνικού αρχιπελάγους. Μαζί με την Ιαπωνική γλώσσα, αποτελούν την ιαπωνική γλωσσική οικογένεια. Οι γλώσσες δεν είναι αμοιβαία κατανοητές μεταξύ τους. Δεν είναι γνωστό πόσοι ομιλητές παραμένουν, αλλά η γλωσσική μετατόπιση προς τη χρήση των πρότυπων Ιαπωνικών και διαλέκτων όπως τα Ιαπωνικά της Οκινάουα οδηγεί προς την εξαφάνιση των γλωσσών. Η Ουνέσκο αναφέρει τέσσερις γλώσσες "σίγουρα σε κίνδυνο", και άλλες δύο ως "απειλούμενες σοβαρά με εξαφάνιση".
Επισκόπηση
Φωνολογικά, οι Ριουκιουανές γλώσσες έχουν κάποια διαγλωσσικά ασυνήθιστα χαρακτηριστικά. Τα νότια Ριουκιουανά έχουν έναν αριθμό συλλαβικών συμφώνων, συμπεριλαμβανομένων σιωπηλών συλλαβικών φωνημάτων (π.χ. τα  στα Όγκαμι Μιγιάκο). Τα γλωττιδικοποιημένα σύμφωνα είναι συχνά (π.χ. το  στα Αμάμι του Γιουουάν σημαίνει "άλογο"). Κάποιές Ριουκιουανές γλώσσες έχουν φωνημικά κεντρικά φωνήεντα, π. χ. "δέντρο" στα Αμάμι του Γιουουάν. Τα Ικέμα Μιγιάκο έχουν το άφωνο ρινικό φώνημα. Πολλές Ριουκιουανές γλώσσες, όπως και τα πρότυπα Ιαπωνικά και οι περισσότερες ιαπωνικές διαλέκτους, έχουν μερικές φωνολογικές ομοιότητες.
Οι Ριουκιουανές γλώσσες έχουν γενικά σειρά των λέξεων υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα, εξάρτηση από το δείκτη, χαρακτηριστικά γλώσσας ονομαστικής-αιτιατικής όπως και η ιαπωνική γλώσσα. Τα επίθετα είναι γενικά δεσμευμένα μορφήματα, που συμβαίνουν είτε με σύνθετη λέξη με το ουσιαστικό ή ρηματοποίηση. Πολλές ριουκιουανές γλώσσες σημειώνουν τις γενικές και ουσιαστικές με τον ίδιο δείκτη. Αυτός ο δείκτης έχει την ιδιαιτερότητα του να αλλάζει μορφή. Οι ριουκιουανές γλώσσες έχουν δείκτες θέματος και εστίασης, οι οποίοι μπορούν να λάβουν διάφορες μορφές ανάλογα με το προτασιακό πλαίσιο. Τα ριοκιουανά επίσης διατηρούν μια ιδιαίτερη λεκτική καμπή για τις προτάσεις με δείκτες εστίασης—αυτό το ασυνήθιστο χαρακτηριστικό ήταν επίσης παρόν στην Παλιά Ιαπωνική, αλλά έχει χαθεί στα Σύγχρονα Ιαπωνικά.
Ταξινόμηση και ποικιλίες
Οι ριουκιουανές γλώσσες ανήκουν στην ιαπωνική γλωσσική οικογένεια, που σχετίζονται με την Ιαπωνική γλώσσα. Οι ριουκιουανές γλώσσες δεν είναι αμοιβαία κατανοητές με την Ιαπωνική—στην πραγματικότητα, δεν είναι καν αμοιβαία κατανοητές ή μία με την άλλη—και, συνεπώς μπορούν να θεωρηθούν ως ξεχωριστές γλώσσες. Ωστόσο, για κοινωνικοπολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους, συχνά κατατάσσονται στην Ιαπωνία ως διάλεκτοι της Ιαπωνικής. Από την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι περισσότεροι Ιάπωνες από την ηπειρωτική χώρα θεωρούν τα ριουκιουανά ως διάλεκτο ή ομάδα των διαλέκτων της Ιαπωνικής. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε μια προσπάθεια να χτίσει συνείδηση στους ανθρώπους ως υπήκοοι της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας. Έτσι τα ριουκιουανά, τα κορεατικά, τα παλαουανά και διάφορες άλλες γλώσσες αναφέρονταν ως διάλεκτοι της Ιαπωνικής.
Η γλώσσα Οκινάουα είναι κατά 71% λεξικολογικά παρόμοια με ή σύστοιχη με τα πρότυπα ιαπωνικά του Τόκιο. Ακόμα και η νοτιότερη Ιαπωνική διάλεκτος (διάλεκτος Καγκοσίμα) συγγενεύει μόνο κατά 72% με την βορειότερη ριουκιουανή γλώσσα (Αμάμι). Η ιαπωνική διάλεκτος Καγκοσίμα, ωστόσο, είναι 80% λεξικολογικά παρόμοια με τα Πρότυπα Ιαπωνικά. Υπάρχει γενική συμφωνία μεταξύ των γλωσσολόγων σχετικά με το ότι οι ποικιλίες των Ριουκιουανών μπορούν να χωριστούν σε έξι γλώσσες, συντηρητικά, με μοναδικές διαλέκτους στα νησιά σε κάθε ομάδα, επίσης θεωρούμενες ως γλώσσες μερικές φορές.
Μια ευρέως αποδεκτή υπόθεση μεταξύ των γλωσσολόγων κατηγοριοποιεί τις ριουκιουανές γλώσσες σε δύο ομάδες, τα Βόρεια Ριουκιουανά (Αμάμι–Οκινάουα) και Νότια Ριουκιουανά (Μιγιάκο–Γιαεγιάμα). Πολλοί ομιλητές των γλωσσών Αμάμι, Μιγιάκο, Γιαεγιάμα και Γιοναγκούνι μπορεί να ξέρουν τα Οκιναουανικά επειδή ήταν το περιφερειακό πρότυπο. Οι ομιλητές της γλώσσας Γιοναγκούνι πιθανώς να ξέρουν και τα Γιαεγιάμα λόγω εγγύτητας. Καθώς τα Αμάμι, Μιγιάκο, Γιαεγιάμα και Γιοναγκούνι είναι λιγότερο αστικοποιημένα από την ηπειρωτική χώρα της Οκινάουα, οι ομιλητές τους δεν μειώνονται όσο στη διάλεκτο της Οκινάουα, και μερικά παιδιά συνεχίζουν να ανατρέφονται σε αυτές τις γλώσσες. Στην Οκινάουα, μια διάλεκτος της πρότυπης Ιαπωνικής γνωστή ως Ιαπωνέζικα της Οκινάουα έχει αναπτυχθεί.
Νεοχώρι Αργολίδας
Το Νεοχώρι είναι ορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μέτρων και είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του Λυρκείου όρους, κοντά στην σήραγγα Αρτεμισίου του Αυτοκινητόδρομου Μορέα. Διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Νεοχωρίου της δημοτικής ενότητας Λυρκείας του Δήμου Άργους - Μυκηνών. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου.
Πληθυσμός
Το Νεοχώρι απο το 1879 μέχρι το 1951 είχε σταθερή αύξηση πληθυσμού (με εξαίρεση το 1889 και το 1928). Το 1951 το χωριό έφθασε στην πληθυσμιακή του ακμή το 1951 με 289 πληθυσμούς αλλά έκτοτε ο πληθυσμός έχει μειωθεί σημαντικά φθάνοντας το 2011 μόλις 63 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ζαλάου
Το Ζαλάου (Γερμανικά Zillenmarkt ή Waltenberg, Ουγγρικά Zilah, Τουρκικά Zileείναι πόλη της βορειοδυτικής Ρουμανίας και πρωτεύουσα της επαρχίας Σαλάζ, στην ιστορική-γεωγραφική περιοχή της Κρισάνα, που θεωρείται τμήμα της ευρύτερης Τρανσυλβανίας. Βρίσκεται χτισμένο στην κοιλάδα του ομώνυμου ποταμού ανάμεσα στους πρόποδες των δυτικών και ανατολικών Καρπαθίων και μέσο υψόμετρο 300 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα της πόλης είναι Ηπειρωτικό με ψυχρούς χειμώνες και θερμά καλοκαίρια. Η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου είναι -2,5°C και η αντίστοιχη του Ιουλίου 19,3°C
Η έκταση του δήμου είναι 90 τ.χλμ. και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 53.308 κατοίκους. Μέχρι και τη δεκαετία του '50 οι Ούγγροι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού αλλά την επόμενη δεκαετία, που ξεκίνησε η βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης, η εθνοτική σύσταση του πληθυσμού άλλαξε υπέρ των Ρουμάνων. Το 2011 Ούγγροι δήλωσαν μόνο το 16,4% και Ρουμάνοι το 81,6%.
Η πόλη έχει μακριά παράδοση στην ιατρική περίθαλψη με το πρώτο νοσοκομείο να δραστηριοποιείται από το 1893, ενώ ακόμη και σήμερα λειτουργούν τρία νοσοκομεία.
Αρχαία χρόνια
Το Ζαλάου βρίσκεται στην περιοχή που κατοικείτο από τους «Ελεύθερους Δάκες», 8 χλμ μακριά από το ιστορικό σημείο του Πορόλισουμ, ενός καλά διατηρημένου ρωμαϊκού Castrum (οχυρωμένο στρατόπεδο) με ένα επιβλητικό φρούριο, αμφιθέατρο, ναούς, σπίτια και τελωνείο στο αρχαία ρωμαϊκή επαρχία της Δακίας. Το Ζαλάου ήταν το σημείο διέλευσης μεταξύ της Κεντρικής Ευρώπης και της Τρανσυλβανίας, κατά μήκος του λεγόμενου «Δρόμου του Αλατιού».
Αρχαιολογικά ευρήματα αποκάλυψαν στοιχεία ανθρώπινης παρουσίας σε αυτή την περιοχή από τη Νεολιθική περίοδο, περίπου πριν 6.500 χρόνια. Δακικά νομίσματα που βρέθηκαν σε αρχαιολογικές περιφέρειες της κεντρικής περιοχής της πόλης και στη Βαλέα Μάτσιι, δυτικά της πόλης, καθώς και σημαντικά αντικείμενα που ανήκουν στο ρωμαϊκό πολιτισμό, αποτελούν μαρτυρία της συνεχούς παρουσίας των Ελεύθερων Δακών στην περιοχή αυτή και της ανάπτυξης οικονομικών σχέσεων με τη ρωμαϊκή αρχαία πόλη Πορόλισουμ.
Μετά την κατάκτηση της Δακίας από τον Τραϊανό (106 μ,Χ,), τα σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας βρίσκονταν στην κορυφή των Ορέων Μέσες, μόλις 5 χιλιόμετρα από την πόλη. Ακριβώς βόρεια από τα σύνορα, στην περιοχή της σημερινής πόλης Zαλάου, ήταν οι ελεύθερες Δάκες φυλές, και προς τα ανατολικά, νότιοανατολικά (των Ορέων Μέσες) ήταν οι ρωμαϊκές συνοριακές οχυρώσεις, πύργοι, τείχη, τάφροι και αμυντικές πλευρές.
Μεσαίωνας
Στα τέλη του 16ου αιώνα η πόλη είχε ανεξάρτητη διοικητική ηγεσία, που αποτελείτο από 33 εκλεγμένους γερουσιαστές (ένας εκ των οποίων ήταν ο δήμαρχος), ένα συμβολαιογράφο, ένα γραμματέα και ένα θησαυροφύλακα.
Άλλα σημαντικά γεγονότα στην εξέλιξη της πόλης συνέβησαν το 1571 επί του Πρίγκιπα Iστβαν Μπάτορι και το 1600 επί τουΜιχαήλ του Γενναίου. Aφότου η Τρανσυλβανία προσαρτήθηκε στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων, η πόλη γνώρισε οικονομική παρακμή λόγω της εισροής προϊόντων από τη Δυτική Ευρώπη.
Μετά τη νίκη του Μιχαήλ του Γενναίου στη μάχη του Γκουρουσλάου στις 3 Αυγούστου 1601, παραχωρήθηκαν στο Ζαλάου δικοί του διοικητικοί, νομοθετικοί, φορολογικοί και στρατιωτικοί κανόνες, που παρείχαν ελευθερίες πραγματικής αυτονομίας στους πολίτες. Ένα χρονικό του 17ου αιώνα αναφέρει για πρώτη φορά τα κύρια τεχνικά επαγγέλματα των κατοίκων της πόλης: κατασκευαστές ζωνών, αγγειοπλάστες, τροχοποιοί, υποδηματοποιοί, κρεοπώλες, ράφτες, σιδεράδες, ξυλουργοί, καπελάδες και οπλοποιοί|.
Η πόλη βρισκόταν υπό την εξουσία του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας μεταξύ 1526-1660 και των Οθωμανών μεταξύ 1660-1692, ανήκοντας στο Εγιαλέτι του Βαράτ.
Το Καλβινιστικό Κολέγιο ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 17ου αιώνα.
Στις 9 Νοεμβρίου 1714 ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας αναπαύθηκε για μια νύχτα σε ένα κτίριο στην οδό Király (που σήμερα φέρει το όνομά του Corneliu Coposu) με το γνώριμό του György Zoványi όπως αναφέρεται ακόμα σε μια επιγραφή στο σπίτι.
Μέχρι τη διοικητική μεταρρύθμιση του 1876, η πόλη ήταν για αιώνες η έδρα της Επαρχίας Σίλαγκι.
Νεότερα χρόνια
Πριν από τη Συνθήκη του Τριανόν, το Ζαλάου ήταν ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της περιοχής. Είχε ένα Μεταρρυθμιστικό Κολέγιο(Wesselényi), ένα δημόσιο δημοτικό σχολείο αρρένων και ένα εθνικό δημόσιο σχολείο θηλέων. Είχε το μεγαλύτερο νοσοκομείο στην περιοχή και ένα γραφείο φορολογικών εσόδων.
Το 1850 ο πληθυσμός του ήταν 4.294 και το 1910-8.062 (7.477 Ούγγροι, 19 Γερμανοί, 529 Ρουμάνοι και 23 που ανήκαν σε άλλες εθνοτικές ομάδες). Ως προς τη θρησκεία υπήρχαν 1.333 Ρωμαιοκαθολικοί, 873 Ανατολικοί Καθολικοί (Ουνίτες), 5.363 μέλη της Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας και 415 Εβραίοι. Η πόλη είχε 1.427 νοικοκυριά και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της εργάζονταν στη βιομηχανία. Η Μεταρρυθμιστική Εκκλησία χτίστηκε το 1246 (αρχικά ως Καθολική). Είναι ένα από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης και ένα από τα μεγαλύτερα στην Ανατολική Ευρώπη.
Το 1876 το Ζαλάου έγινε η έδρα της Επαρχίας Σίλαγκι. Μετά την ένωση της Τρανσυλβανίας με τη Ρουμανία (1918) ανήκε στη Ρουμανία - με εξαίρεση μεταξύ 1940-1944, όταν η Βόρεια Τρανσυλβανία ήταν υπό την ουγγρική διοίκηση μετά τη Δεύτερη Σύμβαση της Βιέννης. Όταν μπήκαν στο Ζαλάου στις 8 Σεπτεμβρίου, 1940 τα Ουγγρικά στρατεύματα σκότωσαν 11 άτομα ακριβώς έξω από την πόλη, στο Τσιούμαρνα. Την επόμενη μέρα έγινε η σφαγή του Τρέζνεα (93 Ρουμάνων και Εβραίων) στο γειτονικό ομώνυμο χωριό.
Μεταξύ 1892-1896 ένας από τους διασημότερους Ούγγρους ποιητές, ο Έντρε Όντυ, παρακολούθησε το Προτεσταντικό σχολείο στο Zαλάου (από το 1957 υπάρχει ένα άγαλμά του μπροστά στο σχολείο). Ο ποιητής δημοσίευσε επίσης το πρώτο ποίημά του στην τοπική εφημερίδα «Szilágy» στις 22 Μαρτίου 1896. Μια αναμνηστική πλάκα στην πρόσοψη του κτιρίου, όπου έζησε, θυμίζει τα χρόνια που ο Έντρε Όντυ πέρασε εδώ.
Η «Κεντρική Βιβλιοθήκη», με 7.000 Ρουμανικά και Ουγγρικά βιβλία, εγκαινιάστηκε στις 23 Αυγούστου 1950. Το 1952 έγινε «Περιφερειακή Βιβλιοθήκη», συντονίζοντας όλες τις βιβλιοθήκες της Περιφέρειας του Ζαλάου. Το 1957 πήρε το όνομα του Ιονίτσα Σκιπιόνε Μπαντέσκου και έγινε το «Επαρχιακή Βιβλιοθήκη» με τη διοικητική μεταρρύθμιση του Φεβρουαρίου του 1968.
Μετά τη δεκαετία του 1960 η πόλη έγινε για πρώτη φορά περιφερειακό βιομηχανικό κέντρο. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος εργοστάσια όπως τα Armatura Zalău, Silcotub Zalău και Anvelope Silvania (που πρόσφατα αγοράστηκε από τη Michelin) προσέλαβαν χιλιάδες εργαζομένων, γεγονός που προκάλεσε επίσης μια αύξηση του πληθυσμού. Το ρουμανικό κομμουνιστικό καθεστώς μετέφερε χιλιάδες Ρουμάνους από το Νότο και τους εγκατέστησε στην περιοχή σε μια προσπάθεια να ξεριζώσουν και να καταστήσουν μειοψηφία την πλειοψηφία του Ουγγρικού πληθυσμού - αυτό ήταν στην πραγματικότητα μια μορφή εθνικής εκκαθάρισης και είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα: η αναλογία Ουγγρικού και Ρουμανικού πληθυσμού στις μέρες μας άλλαξε εντελώς από ό, τι ήταν στο παρελθόν, με τους Ρουμάνους να είναι τώρα η πλειοψηφία και οι Ούγγροι μειονότητα. Ωστόσο στη γύρω περιοχή αυτός ο τεχνητός εκρουμανισμός έχει αποτύχει. Πολλές από τις γύρω κοινότητες (για παράδειγμα το Βίρσολτ) εξακολουθούν να κατοικούνται στην πλειοψηφία από Ούγγρους. Από την άλλη πλευρά τα κοντινά χωριά, όπως το Μαρίν έχουν Ρουμανικό πληθυσμό 100%, ουσιαστικά αμετάβλητο για περισσότερο από έναν αιώνα. Το ίδιο συμβαίνει για μεγάλα τμήματα της Τρανσυλβανίας και για τους παλιούς γερμανικούς πληθυσμούς επίσης απωθήθηκαν αποτελεσματικά έξω από τη χώρα από τους κομμουνιστές τις τελευταίες δεκαετίες.
Τη δεκαετία του 1970, με την αύξηση του πληθυσμού της εργατικής τάξης, οικιστικά συγκροτήματα πολυώροφων πολυκατοικιών χτίστηκαν τόσο στο κέντρο όσο και στα προάστια της πόλης. Λόγω της ανεπαρκούς ανάπτυξης των υποδομών μια τέτοια πολυκατοικία εξερράγη το 2007. Πολλά όμορφα παραδοσιακά κτίρια καταστράφηκαν και η πόλη έχασε όχι μόνο μερικούς από τους αρχιτεκτονικούς θησαυρούς της αλλά και την πολιτιστική της ταυτότητα. Αυτό δυστυχώς ήταν και πάλι ο κανόνας στο μεγαλύτερο μέρος της Τρανσυλβανίας και αποτελεί μέρος της πολύ κοινής ιστορίας ερήμωσης και καταστροφής της περιοχής, που ασκήθηκε από τον κομμουνισμό.
Σήμερα από το Ζαλάου διέρχεται η Ευρωπαϊκή Οδός Ε81 και η Εθνική Οδός DN 1F. Ένας νέος αυτοκινητόδρομος (Ο Αυτοκινητόδρομος της Τρανσυλβανίας) κατασκευάζεται για να συνδέσει το Ζαλάου με τη Δυτική Ευρώπη. Η πόλη έχει δύο εθνικά διαπιστευμένα πανεπιστημιακά κολέγια, μια δημόσια βιβλιοθήκη, ένα μουσείο, μια πινακοθήκη, πάνω από τέσσερα ξενοδοχεία, ένα μοτέλ και δύο φοιτητικές εστίες.
Γεωγραφία
Συνορεύει με το Μαραμούρες και την Επαρχία του Σάτου Μάρε, στο βορειοδυτικό τμήμα της ιστορικής περιοχής της Τρανσυλβανίας, που στο παρελθόν ήταν κυρίως ανεξάρτητο μικρό κράτος, αλλά από το 1918 ανήκει στη Ρουμανία. Βρίσκεται κατά μήκος της όχθης του μικρού ποταμού Zαλάου, ανάμεσα σε τρεις στενές κοιλάδες στις Όρη Μέσες. Είναιέδρα μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Σάλαϊ.
Η πόλη καταλαμβάνει συνολική επιφάνεια 90,09 km2. Αυτή περιλαμβάνει και ένα χωριό, το Στίνα (Felsőnyárló), που βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μέσες, στην υδρογραφική λεκάνη του Aγκριζ. Η Μίγκουρα Στάνιι έχει ύψος 716 m.
Αξιοθέατα
Τα σημαντικότερα από τα 24 μνημεία και κτίρια του Ζαλάου είναι:το «Transilvania» (θέατρο του 1895), το δημαρχείο (δικαστήριο και έδρα της νομαρχίας το 1889), η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (1878), η Μεταρρυθμιστική εκκλησία (1904-1907), η Ανατολική Καθολική (Ουνιτική) εκκλησία «Adormirea Maicii Domnului» (1930-1934), η Ορθόδοξη πρυτανεία (χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα), το Ιστορικό Μουσείο (που χτίστηκε περίπου το 1900 - λέσχη της αδελφότητας των τεχνιτών), το δημοτικό σχολείο «Simion Bărnuţiu» (σχολείο θηλέων το 1895) και το Εθνικό Κολλέγιο Silvania (Μεταρρυθμιστικό Κολλέγιο το 1860), όλα πολύτιμα πολεοδομικά στοιχεία της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής. Το διάσημο σύνολο γλυπτικής Μνημείο Βεσελένι του ομώνυμου ηρωικού Ούγγρου ευγενή (1902) από τον Γιάνος Φέντρουζ, και η προτομή του Σιμιόν Μπαρνούτσιου από το Ρομούλ Λάντεα είναι επίσης άξια επίσκεψης.
Το Ζαλάου φιλοξενεί ζωηρές εκδηλώσεις κάθε χρόνο, συμπεριλαμβανομένου ενός καλοκαιρινού φεστιβάλ γνωστού ως «Μέρες Ζαλάου». Το Επαρχιακό Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης παρουσιάζει έργα τέχνης από τη νεολιθική εποχή μέχρι τη σύγχρονη εποχή, με επίκεντρο τη Ρωμαϊκή περίοδο και έργα σύγχρονης τέχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας