cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντώνιος Κατήφορος
Βίος
Στη διάρκεια ταξιδιού του, ο πρίγκιπας Μεντζικώφ -απεσταλμένος του τσάρου Πέτρου στην Ευρώπη- ο οποίος περιόδευε με σκοπό τη συγκέντρωση και αποστολή λογίων στη Ρωσία, προσκάλεσε και τον Κατήφορο. Στη διάρκεια όμως του ταξιδιού στη Βαλτική, το πλοίο που μετέφερε τον Κατήφορο ναυάγησε στις Ολλανδικές ακτές και τότε κάποιος Εβραίος έμπορος τον βοήθησε. Ο Κατήφορος στη Χάγη γνώρισε τον Δούκα της Λωρραίνης και πρίγκιπα της Οράγγης ο οποίος τον πήρε μαζί του και τον προσέλαβε ως δάσκαλο του γιου του. Όμως, πληροφορούμενος τον θάνατο του συζύγου της αδελφής του θέλησε να επιστρέψει στη Ζάκυνθο για να τη βοηθήσει. Στάθμευσε στο Βερολίνο, όπου τον φιλοξένησε ο Φρειδερίκος Β’. Τελικά γύρισε στην πατρίδα του, όπου άνοιξε σχολείο. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 1763.
Ετάφη στο ναό του Αγίου Νικολάου του Μόλου, όπου ήταν εφημέριος.
Ο Αντώνιος Κατήφορος και ο Τεκτονισμός
Ο Κατήφορος πιο παλιά είχε διωχθεί στην Ιταλία επειδή είχε αναμιχθεί στην αναταραχή που προκάλεσε ο αφορισμός του τεκτονισμού από τον Πάπα Κλήμη ΙΒ΄, χωρίς ο ίδιος να ανήκει στην οργάνωση. Συγκεκριμένα είχε συντάξει μια διατριβή εναντίον της παπικής Βούλας του 1738. Η επιχειρηματολογία του επικεντρωνόταν σε ένα καθαρά νομικό-θεωρητικό επίπεδο, αν και δεν γνώριζε το περιεχόμενό του Τεκτονισμού. Έτσι, ήταν ο πρώτος Έλληνας που δημοσίευσε μια φιλοτεκτονική απολογία. Τελικά, λόγω των αντιδράσεων της Ιεράς Εξέτασης για αυτή την αντιπαπική ενέργεια, αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Ζάκυνθο. Το καλοκαίρι του 1744 ο Άγγλος Alexander Drummond, πρόξενος του Χαλεπίου της Συρίας, ταξιδεύοντας προς την Ανατολή σταματάει για λίγο στη Ζάκυνθο. Εκεί γνωρίστηκε με τον Αντώνιο Κατήφορο. Ο Drummond έδωσε πληροφορίες στον ιερέα σχετικά με τους τέκτονες, όταν ο δεύτερος του ζήτησε πληροφορίες σχετικά με την εταιρεία αυτή για την οποία είχε διωχθεί, χωρίς όμως να σχετίζεται μαζί της. Όταν πήρε τις πληροφορίες που ήθελε, δήλωσε κατά μαρτυρία του Drummond, ενθουσιασμένος και εξέφρασε την επιθυμία να συστήσει μια στοά στη Ζάκυνθο, χωρίς όμως και να πραγματοποιήσει την επιθυμία του.
Πνευματικές επιδράσεις
Τα έργα του που έχουν σωθεί δεν έχουν φιλοσοφικό περιεχόμενο. Όμως ο γενικός προσανατολισμός του προς την αγγλική σκέψη τεκμηριώνεται από το γεγονός πως ότι σχετικά μεγάλος έμαθε την αγγλική γλώσσα. Ο Drummond μαρτυρεί πως ο Κατήφορος ήταν επιστημονικά συγκροτημένος, καθώς τού μνημόνευσε τον Ολλανδό φυσικό Graavesand, που ήταν οπαδός του Νεύτωνα. Γενικά στον Κατήφορο αποδίδεται η εισαγωγή στον ελληνικό πνευματικό χώρο η διδασκαλία της αγγλικής φιλοσοφίας. Στο Άμστερνταμ πιθανότατα γνώρισε τις ιδέες του Τζων Λοκ.
Συγγραφικό έργο
Το έργο του Κατήφορου είναι ευρύ και περιλαμβάνει μελέτες λεξικογραφικές, γραμματικές, ιστορικοβιογραφικές, θεολογικές και άλλες. Στα 1734 εκδίδεται η ελληνική Γραμματική του: ''Αντώνιου Κατήφορου γραμματική ελληνική ακριβεστάτη. Περιέχουσα των οκτώ του λόγου μερών τον σχηματισμόν και την σύνταξιν έτι δε και την ποιητικήν μέθοδον'' (Βενετία 1734). Ήταν αφιερωμένη στον Νικόλαο Καραγιάννη, πλούσιο Γιαννιώτη έμπορο και πρόεδρο της Αδελφότητας της Βενετίας. Επίσης μια Ιστορία της Παλαιάς και Νέας Διαθήκης με εικόνες πασών των υποθέσεων χαλκογραφικάς, και με εξηγήσεις εβγαλμέναις από τους Αγίους Πατέρας. Υπάρχει η μαρτυρία πως άρχισε να συγγράφει επιστημονικό λεξικό το οποίο όμως έμεινε ανολοκλήρωτο λόγω σταδιακής τύφλωσής του. Είχε φτάσει ως το γράμμα "Μ".
Ποιητικό έργο
Του αποδίδονται και κάποια ποιήματα γραμμένα στην αρχαία, τη δημώδη, τη λατινική και ιταλική γλώσσα. Είναι από τους παλαιότερους προσωλομικούς ποιητές και ασχολήθηκε με τη σατιρική ποίηση, ενώ συνέθεσε θρησκευτικούς ύμνους και επιγράμματα. Από τις πιο γνωστές σάτιρές του είναι αυτή κατά των συνυποψηφίων του για τη θέση του Πρωτόπαπα Ζακύνθου, Μπαρμπία και Μπαρζού.
Μεταφραστικό έργο
Μετέφρασε στα Λατινικά με τη βοήθεια ενός Ιταλού τα συγγράμματα του Μεγάλου Φωτίου όμως δεν το ολοκλήρωσε και δεν το τύπωσε ποτέ και κάποιους λόγους του Ιωάννη Χρυσοστόμου. Επίσης στα λατινικά συνέγραψε εγκώμιο στον Άγιο Σπυρίδωνα.
Ιστορικό έργο
Εκδήλωση των πολιτικών ευαισθησιών της επτανησιακής λογιοσύνης θεωρεί ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης τη βιογραφία του Κατήφορου για τον Μεγάλο Πέτρο. Η ελληνική κοινότητα της Βενετίας είχε ποικίλους δεσμούς με τη Ρωσία αλλά ο Κατήφορος δεν μπόρεσε να φτάσει ποτέ στη Ρωσία. Γνώρισε σημαντική απήχηση: μεταφράστηκε και γνώρισε αρκετές επανεκδόσεις. Σαφείς είναι οι επιρροές της από ανάλογες έντυπες δυτικές ιστορίες και απηχούν το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον για τον Πέτρο και τα επιτεύγματά του.
Θρησκευτικός ουμανισμός
Ο Κατήφορος ενδιαφέρθηκε για την αναμόρφωση της παιδείας, όπως φαίνεται από την επιστολή που συντάσσει στη «Γραμματική Ελληνική ακριβεστάτη». η οποία απευθύνεται σε κάποιον «Κηδεμόνα». Προέβαλε την αύξηση των σχολείων στην Ελλάδα και τη στροφή των Ελλήνων προς τις επιστήμες. Επίσης, εισήγαγε τη διάκριση επιστήμης και θρησκείας: «Καίπερ γαρ εν τη πίστει πάσα καινότης και μεταβολή κινδυνώδης τε και ψυχόλεθρος, όμως εν ταις επιστήμαις τουναντίον ξυμβέβηκεν».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Φεντερίκο Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε
Ο Φεντερίκο Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε (16 Μαΐου 1605-26 Ιουνίου 1632) ήταν Δούκας του Ουρμπίνο και πατέρας της Βικτώρια ντελλα Ρόβερε.
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της αγωνιστικής περιόδου 2007-2008 ήταν το 37ο που διοργανώθηκε. Ο τελικός έγινε στο Σίτι οφ Μάντσεστερ Στέιντιουμ στο Μάντσεστερ της Αγγλίας στις 14 Μαΐου 2008 ανάμεσα στην Γκλάσγκοου Ρέιντζερς απο τη Σκωτία και τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης από τη Ρωσία. Η Ζενίτ κέρδισε το ματς 2-0 με γκολ των Ίγκορ Ντενίσοφ και Κονσταντίν Ζιριάνοφ και κατέκτησε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο στην ιστορία της. Ο πρώτος προκριματικός γύρος ξεκίνησε στις 19 Ιουλίου 2007 και η κυρίως διοργάνωση στις 20 Σεπτεμβρίου 2007. Συνολικά πήραν μέρος στη διοργάνωση (μαζί με τα προκριματικά) 123 ποδοσφαιρικά σωματεία. Κάθε ευρωπαϊκό κράτος συμμετείχε στη διοργάνωση με διαφορετικό αριθμό ομάδων (ανάλογα με τη βαθμολογία της χώρας από την UEFA). Για πρώτη φορά αγωνίστηκαν ομάδες και από μια νέα χώρα, το Μαυροβούνιο. Πρώτοι σκόρερς της διοργάνωσης αναδείχθηκαν οι Πάβελ Πογκρεμπνιάκ της Ζενίτ και Λούκα Τόνι της Μπάγερν Μονάχου οι οποίοι πέτυχαν αμφότεροι 10 τέρματα.
Φεντερίκο Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε
Πρώτα χρόνια
Πατέρας του ήταν ο Δούκας του Φραντσέσκο Μαρία Β΄ ντελλα Ρόβερε, χήρος της Λουκρητίας των Έστε, που ξαναπαντρεύτηκε στα πενήντα έτη του την 14χρονη δεύτερη ξαδέρφη του, Λιβία ντελλα Ρόβερε. Ο γάμος τους ήταν δυστυχισμένος από την αρχή. Ο πολυαναμενόμενος διάδοχος γεννήθηκε τέσσερα χρόνια μετά στις 16 Μαΐου 1605, την ημέρα που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Ουμπάλντο ντα Γκούμπιο, προστάτη της οικογένειας. Ονομάστηκε Φεντερίκο Ουμπάλντο, και αποκαλούταν συχνά Φεντεριτσίνο. Έλαβε από τον πατέρα του, ως πρώτο δώρο, ένα πολύτιμο ανατολίτικο σμαράγδι και ένα φυλαχτό ενάντια στο κακό μάτι. Ο Φεντερίκο μορφώθηκε στη Φλωρεντία σύμφωνα με τις εντολές του πατέρα του, μακριά από τους γονείς του. Εξαιτίας της απόστασής του από αυτούς, έγινε ένα προβληματικό παιδί που εξελίχθηκε σε έναν ατίθασο και αλαζονικό έφηβο.
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008
Πρώτος προκριματικός γύρος
Η κλήρωση έγινε στη Νιόν της Ελβετίας στις 29 Ιουνίου 2007. Τα παιχνίδια έγιναν στις 19 Ιουλίου και 2 Αυγούστου 2007.
Φεντερίκο Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε
Γάμος
Αρραβωνιάστηκε σε ηλικία έξι ετών την Κλαυδία των Μεδίκων. Ο γάμος εορτάστηκε στη Φλωρεντία στις 29 Απριλίου 1621 στο παρεκκλήσι της βίλας Μεδίκων του Poggio Imperiale. Η εκδήλωση γιορτάστηκε ιδιαίτερα σε όλη την πολιτεία. Ο Φραντσέσκο Μαρία, σίγουρος για την παρουσία ενός κληρονόμου, αποφάσισε να παραιτηθεί και να αποσυρθεί στην αγαπημένη του κατοικία στο Casteldurante, αφήνοντας τη διοίκηση του δουκάτου στον γιο του. Το νεαρό ζευγάρι, ωστόσο, δεν τα κατάφερε, παρά τη γέννηση, στις 7 Φεβρουαρίου 1622, στο παλάτι του Πέζαρο, της Βικτώριας, που προοριζόταν να είναι το τελευταίο της οικογένειας ντελλα Ρόβερε και της μεγάλης δουκικής σύζυγος της Τοσκάνης, ως σύζυγος του Φερδινάνδου Β΄ των Μεδίκων. Η γέννηση του μικρού κοριτσιού έφερε επίσης τη μητέρα του Φεντερίκο Ουμπάλντο, Λιβία πίσω στην οικογένεια, από την οποία είχε αποξενωθεί λόγω διαμαχών με τον σύζυγό της.
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008
Δεύτερος προκριματικός γύρος
Η κλήρωση έγινε στη Νιόν της Ελβετίας στις 3 Αυγούστου 2007. Τα παιχνίδια έγιναν στις 16 Αυγούστου και 30 Αυγούστου 2007.
Φεντερίκο Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε
Το τέλος
Ο δούκας απεβίωσε, σε ηλικία 18 μόλις, στις 28 Ιουνίου 1623 στο Ουρμπίνο, μετά από επιληπτική κρίση, αφού παρευρέθηκε σε θεατρική παράσταση παράλληλα μαζί με την ερωμένη του Αρτζεντίνα. Υπήρχαν υποψίες για δηλητηρίαση ή ακόμη και ασφυξία. Ένα συμβολαιογραφικό έγγραφο, που βρέθηκε πρόσφατα στο Ούρμπινο, μαρτυρεί ότι έγινε αυτοψία μετά το θάνατό του. Υπάρχει επίσης μια περιγραφή της κηδείας του.
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008
Πρώτος γύρος
Η κλήρωση έγινε στο Μονακό στις 31 Αυγούστου 2007. Τα παιχνίδια έγιναν στις 20 Σεπτεμβρίου και 4 Οκτωβρίου 2007.
Φεντερίκο Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε
Το τέλος
Το τέλος του νεαρού πρίγκιπα ήταν ένα τρομερό πλήγμα για την οικογένεια και τον λαό, έχοντας επίγνωση της μελλοντικής ενσωμάτωσης του δουκάτου στο κράτος της Εκκλησίας. Στην πραγματικότητα, η μικρή Βικτώρια θα μπορούσε να κληρονομήσει τα κινητά και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των ντελλα Ρόβερε, αλλά, ως γυναίκα, δεν μπορούσε να φιλοδοξεί να διαδεχθεί τον δουκικό θρόνο. Ως εκ τούτου, ο Φραντσέσκο Μαρία αναγκάστηκε να ανέβει στο θρόνο και να παρακολουθήσει την εξαφάνιση της οικογένειας και του κράτους. Η χήρα του Φεντερίκο Ουμπάλντο Κλαυδία επέστρεψε αρχικά στη Φλωρεντία και στη συνέχεια ξαναπαντρεύτηκε το 1626 τον Λεοπόλδο Ε΄ της Αυστρίας. Η Βικτώρια παντρεύτηκε στον Οίκο των Μεδίκων αλλά τα εγγόνια της δεν απέκτησαν απογόνους.
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008
Πρώτος γύρος
1 Το ματς έγινε στο Πανθεσσαλικό Στάδιο στο Βόλο και όχι στο Στάδιο Αλκαζάρ, φυσική έδρα της Λάρισας, επειδή το τελευταίο κρίθηκε ακατάλληλο από την Ουέφα.
Φεντερίκο Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια ντελλα Ρόβερε
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-2008
Φάση των Ομίλων
Η κλήρωση έγινε στη Νιόν της Ελβετίας στις 9 Οκτωβρίου 2007.
Οι τρεις πρώτες ομάδες (επισημαίνονται με πράσινη σκιά) κάθε ομίλου προκρίθηκαν στην επόμενη φάση.
Φάση των 32
Τα πρώτα παιχνίδια έγιναν στις 13 και 14 Φεβρουαρίου 2008. Οι ρεβάνς έγιναν στις 21 Φεβρουαρίου 2008.
Φάση των 16
Η κλήρωση για τη φάση των 16 έγινε κι αυτή στις 21 Δεκεμβρίου 2007 στη Νιόν της Ελβετίας. Οι πρώτοι αγώνες παίχτηκαν στις 6 Mαρτίου 2008. Οι ρεβάνς έγιναν στις 12 και 13 Μαρτίου 2008. Από αυτή τη φάση και μετά, ομάδες από τον ίδιο όμιλο ή την ίδια χώρα μπορούν να κληρωθούν αντιμέτωπες.
Ημιτελική Φάση
Οι ημιτελικοί έγιναν στις 24 Απριλίου και 1 Μαΐου 2008.
Πρώτοι σκόρερς
Οι πρώτοι σκόρερς του Κυπέλλου Ουέφα 2007-08 είναι οι παρακάτω:
Sources: Top Scorers Final - Wednesday 14 May 2008 (after match)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2007 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2008
Μνασέας ο Πατρεύς
Ο Μνασέας ο Πατρεύς γιος του Αθηνίωνα, ήταν αρχαίος συγγραφέας μαθηματικός και γεωγράφος από την Πάτρα. Έζησε τον 2ο με 3ο αιώνα π.χ. και σπούδασε στην Αλεξάνδρεια κοντά στον Ερατοσθένη που εκείνη την εποχή δίδασκε εκεί. Μελέτησε την Αλεξανδρινή βιβλιοθήκη της οποίας τα πολυάριθμα συγγράμματα τον βοήθησαν στην συγγραφή των δικών του έργων. Το 1791 βρέθηκε στην Κέρκυρα μια επιγραφή που μας ανέφερε ότι ζούσε εκεί και πέθανε σε ηλικία 40 ετών αφήνοντας έναν γιο, τον Εύνομο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί
Φιλίπο Γιουβάρα
Ο Φιλίπο Γιουβάρα (Filippo Juvarra, Μεσίνα, 1678 - Μαδρίτη, 1736) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας και σκηνογράφος του Μπαρόκ. Τα αρχιτεκτονικά του έργα υιοθέτησαν ένα κλασικιστικό μπαρόκ ρυθμό και εντοπίζονται στην ιστορική Σαβοΐα και τη Μαδρίτη.
Βιογραφία και έργο
Μεγάλωσε στις ισπανικές κτήσεις στην Ιταλία, Σικελία και Νάπολη, όπου ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνογράφος στα διάφορα θέατρα της Μεσίνα, Νάπολης και Ρώμης. Το 1706 εντάχθηκε στην Ακαδημία του Σαν Λούκας. Το 1714 μετακόμισε στη Σαβοΐα όπου εργάστηκε υπό τον Βίκτωρα Αμαδέο Β΄ ως επικεφαλής αρχιτέκτονα της σαβοϊκής αυλής πραγματοποιώντας έργα όπως η κλασικιστική Βασιλική της Σουπέργκα (1731) που λειτούργησε σε μεγάλο βαθμό ως βασιλικό πάνθεον του βασιλείου ή το Περίπτερο Κυνηγιού του Στουπίνγκι (1731). Επίσης σχεδίασε την επέκταση της πρωτεύουσας, Τορίνου, προς τα δυτικά.
Το 1735 ο Γιουβάρα έλαβε την πρόσκληση του Φίλιππου Ε΄ της Ισπανίας για να εργαστεί στην ανανέωση ή ανακατασκευή των βασιλικών ανακτόρων. Ως αποτέλεσμα, σχεδίασε την πρόσοψη του ανακτόρου της Γκράνχα ντε Σαν Ιλντεφόνσο, την κατασκευή του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης και την ανανέωση του Βασιλικού Ανακτόρου της Αρανχουέθ. Έναν χρόνο αργότερα ωστόσο, ο αρχιτέκτονας απεβίωσε κάτω από περίεργες συνθήκες, με τα έργα του να συνεχίζονται από έτερους αρχιτέκτονες όπως τον μαθητή του, Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι.
Αδιάντη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αδιάντη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Αδιάντης ήταν η Έρση, και επομένως η Αδιάντη ήταν ομοθαλής αδελφή μόνο της Ιπποδίκης. Η Αδιάντη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Δαΐφρονα και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Αδιαντη
Αρχιεπίσκοπος Νέας Ρώμης Μακεδόνιος Α΄
Ο Μακεδόνιος  διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 342 ως 346, και εκ νέου από το 351 ως το 360. Με τις διδασκαλίες του δημιούργησε τον Μακεδονιανισμό, ο οποίος κηρύχθηκε αιρετικός το 379.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μακεδόνιος ήταν διάκονος κατά τα τέλη της ζωής του επισκόπου Αλεξάνδρου και περιγράφεται από αυτόν ως άνθρωπος σεμνός και κόσμιος. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου το 336, οι ορθόδοξοι οπαδοί του υποστήριξαν ως διάδοχό του τον Παύλο. Από την άλλη, οι Αρειανιστές συσπειρώθηκαν γύρω από τον Μακεδόνιο. Ο Παύλος χειροτονήθηκε επίσκοπος, αλλά δεν παρέμεινε πολύ στον θρόνο. Ο ημι-Αρειανός αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β' ήρθε στην Κωνσταντινούπολη και συγκάλεσε σύνοδο των Αρειανιστών επισκόπων, η οποία καθαίρεσε τον Παύλο Α΄ και, προς απογοήτευση του Μακεδονίου, εξέλεξε διάδοχό του τον Ευσέβιο, επίσκοπο Νικομηδείας. Αυτό πιστεύεται ότι έγινε το 338/9.
Μετά τον θάνατο του Ευσεβίου το 341 επαναλήφθηκαν οι εχθροπραξίες μεταξύ των οπαδών του Παύλου και του Μακεδονίου. Ο Παύλος επανεξελέγη και ενθρονίστηκε στον ναό της Αγίας Ειρήνης. Οι Αρειανιστές επίσκοποι χειροτόνησαν παράλληλα τον Μακεδόνιο στον ναό του Αγίου Παύλου. Οι αναταραχές εξελίχθηκαν σε τόσο βίαιες, που ο Κωνστάντιος έστειλε τον στρατηγό του Ερμογένη να εκδιώξει τον Παύλο για δεύτερη φορά. Οι στρατιώτες του συνάντησαν αντίσταση, ο στρατηγός σκοτώθηκε και το σώμα του σύρθηκε μέσα στην πόλη. Ο Κωνστάντιος επέστρεψε αμέσως από την Αντιόχεια και απέλασε τον Παύλο στη Θεσσαλονίκη. Ο Μακεδόνιος κατηγορήθηκε για το ρόλο του σε αυτές τις ταραχές και για το ότι επέτρεψε να χειροτονηθεί χωρίς αυτοκρατορική συναίνεση, αλλά ο Αρειανισμός θριάμβευσε και ο Μακεδόνιος παρέμεινε στον θρόνο.
Με παρέμβαση του Ορθόδοξου Αυτοκράτορα της Δύσης Κώνστα, ο Παύλος επανήλθε στο Θρόνο το 346 και ο Μακεδόνιος απομακρύνθηκε. Η δολοφονία του Κώνστα το 350 έθεσε την Ανατολή υπό τον αποκλειστικό έλεγχο του Κωνσταντίου και ο Παύλος εξορίστηκε ξανά. Ακολούθησαν αυτοκρατορικά διατάγματα, τα οποία επέτρεψαν στους Αρειανούς να ισχυρίζονται ότι το δόγμα τους επικράτησε στην Εκκλησία. Στον θρόνο επανήλθε ο Μακεδόνιος, ο οποίος συνέχισε με νέα σφοδρότητα τις διώξεις κατά των Ορθοδόξων επισκόπων. «Τα κατορθώματα του Μακεδονίου», λέει ο Σωκράτης Σχολαστικός, «εν ονόματι του Χριστιανισμού, αποτελούταν από δολοφονίες, μάχες, φυλακίσεις και εμφύλιους πολέμους». Άρχισε όμως με τις ενέργειές του να πέφτει στη δυσμένεια του Αυτοκράτορα, η οποία κορυφώθηκε το 359, οπότε ο Μακεδόνιος πήρε την πρωτοβουλία να μεταφέρει τα λείψανα του Μεγάλου Κωνσταντίνου από τον Ναό των Αγίων Αποστόλων στον Ναό του Αγίου Ακακίου, προφασιζόμενος στατικά προβλήματα του ναού. Ακολούθησαν ταραχές με εκατοντάδες νεκρούς.
Με απόφαση του εξοργισμένου Αυτοκράτορα, συνεκλήθη το 360 στην Κωνσταντινούπολη Σύνοδος, η οποία καθαίρεσε Ορθόδοξους επισκόπους, αλλά και το Μακεδόνιο, ο οποίος κατόπιν αποσύρθηκε στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης, όπου συνέχισε να διδάσκει την αίρεσή του μέχρι το θάνατό του το 364.
Επί των ημερών του, την 1η Ιουλίου του 356 μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, στον Ναό των Αγίων Αποστόλων, τα λείψανα του Αποστόλου Τιμοθέου και στις 3 Μαρτίου του 358 τα λείψανα των Αποστόλων Ανδρέα και Λουκά.
Πηγές
Μακεδόνιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Ιωάννης Καναβούτζης
Βίος
Ο Ιωάννης Καναβούτζης ήταν εξελληνισμένος Ιταλός από τη Χίο.
Συγγραφικό έργο
Η πραγματεία του Περί Αίνου και Σαμοθράκης και των Τρωικών θεών δεν είχε εκδοθεί. Δημοσιεύτηκε ανάλυση του χειρογράφου από τον βαρόνο Σπιν Ρουά (Notices et Exttaits des manuscrits de la Bibliotheque du Roi, tom I) Περιγράφεται η μετανάστευση των ελληνικών φύλων στην Ιταλία και σε εκτενείς παρεκβάσεις του θίγει ζητήματα για την αρχή των επιστημών και τεχνών, για τη χημεία και τη μετατροπή των μετάλλων. Η σημασία του έγγειται στις μεσαιωνικές λέξεις, στη γεωγραφική ονοματοθεσία και την ελληνική δημώδη μυθολογία που περιέχει.. .
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Αδίτη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αδίτη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Αδίτης ήταν η Πιερία, και επομένως η Αδίτη ήταν ομοθαλής αδελφή της Ακταίης, της Διωξίππης, της Ποδάρκης, της Πυλάργης και της Ωκυπέτης. Η Αδιάντη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Μενάλκη και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Αδιτη
Νίκος Πιας
Ο Νίκος Πιάς (γεν. Ναύπακτος, 7 Απριλίου 1960 ) είναι παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή, με μεγάλη καριέρα στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Α΄Εθνικής. Ψηλός (1,84 μ.) και ευλύγιστος, με αξιόλογη τεχνική κατάρτιση, διακρίθηκε και ως σκόρερ με τα χρώματα συνολικά τεσσάρων συλλόγων, του Α.Σ. Ρόδος, της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού Βόλου και της Παναχαϊκής. Είχε ξεκινήσει τον αθλητισμό σε μικρή ηλικία από το ερασιτεχνικό σωματείο του Απόλλωνα Καλυθιών Ρόδου. Έχει αγωνισθεί στην Εθνική Ομάδα των Ελπίδων. Έλαβε μέρος σε συνολικά 251 επίσημους αγώνες του πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής από το 1978 έως το 1992, σημειώνοντας παράλληλα και 15 τέρματα. Το 1978 και το 1981 κέρδισε το πρωτάθλημα του Νότιου Όμιλου στη Β΄Εθνική με την ομάδα της Ρόδου.
Πηγές
•	Γεώργιος Παγιωτέλης, «Το Έπος της Α΄ Εθνικής», έκδοση περιοδικό «ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ» (Έκδοση Κλεομένης Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.), τεύχη ετών 1994-1996
•	Διεθνής στατιστική ιστοσελίδα για το ποδόσφαιρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Ρόδου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Σίφνος
μικρογραφία|Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία Η Σίφνος είναι νησί μεσαίου μεγέθους στις δυτικές Κυκλάδες. Βρίσκεται μεταξύ Σερίφου και Κιμώλου. Απέχει περίπου 130 χιλιόμετρα ή 80 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά. Έχει έκταση 73,942 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μήκος 15 χιλιόμετρα και πλάτος 7,5 χιλιόμετρα. Η ακτογραμμή της είναι περίπου 70 χιλιόμετρα, και έχει μόνιμο πληθυσμό 2,755 κατοίκους (απογραφή 2021).
Μορφολογία
Η Σίφνος διασχίζεται από τέσσερις παράλληλες οροσειρές με κυριότερες κορυφές του Προφήτη Ηλία (682 μ.), στο κέντρο, και του Αγίου Συμεών (463 μ.) στα βόρεια. Κυριότερα ακρωτήρια της Σίφνου είναι: του Αγ. Φιλίππου (ΒΔ.), το Ακρ. Νάπος (Α.), και το Ακρ. Κοντό (Ν.) Οι ακτές του νησιού σχηματίζουν τους παρακάτω όρμους: Όρμος Αγίου Γεωργίου (ΒΔ.), των Καμαρών (Δ.), ο όρμος Βαθύ (ΝΔ), ο όρμος Φυκιάδα(Ν), ο Πλατύς γιαλός(ΝΑ), ο Φάρος και η Φασολού (Α), ο όρμος Σεράλια (ΒΑ). Νότια της Σίφνου βρίσκεται η μικρή νησίδα Κιτριανή.
Χωριά και παραλίες
μικρογραφία|Κάστρο, Σίφνος.|259x259px Διοικητικά η Σίφνος υπάγεται στην επαρχία Μήλου. Παλαιότερα αποτελούνταν από δύο κοινότητες, της Απολλωνίας (με 10 χωριά) και του Αρτεμώνα (με 5 χωριά) που αποτελούσαν ένα δήμο. Τα χωριά της Σίφνου είναι: Απολλωνία (είναι η πρωτεύουσα από το 1836 και πήρε το όνομά της από τον θεό Απόλλωνα), Άνω Πετάλι, Εξάμπελα, Κάτω Πετάλι, Καταβατή, Αρτεμώνας (είναι το μεγαλύτερο χωριό και πήρε το όνομά του από τη θεά Άρτεμη) και το Κάστρο. Στο Κάστρο λειτουργεί αρχαιολογικό μουσείο και επίσης στην είσοδό του βρίσκεται το παλιό Δημοτικό Σχολείο στο χώρο του οποίου κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες διοργανώνονται σημαντικές εκθέσεις καλλιτεχνών. Οι παραλιακοί οικισμοί του νησιού είναι οι Καμάρες (λιμάνι), το Βαθύ, ο Φάρος, η Χερρόνησος, ο Πλατύς Γυαλός.
Οι σημαντικότερες παραλίες βρίσκονται στο Γλυφό, στη Φασολού, στο Φάρο, στα Σεράλια (η παραλία του Κάστρου και το αρχαίο λιμάνι της Σίφνου), στην Πουλάτη, στο Αποκοφτό, στα Βρουλίδια, στη Χερρόνησο (ή Χερσόνησο), στον Πλατύ Γιαλό, στις Καμάρες και στο Βαθύ.
Εκπαίδευση
μικρογραφία|Το Δημοτικό σχολείο Σίφνου.|249x249εσ 236x236px|μικρογραφία|αριστερά|Το Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Σίφνου. Στη Σίφνο λειτουργούν δύο Νηπιαγωγεία, ένα Δημοτικό σχολείο, ένα Γυμνάσιο με Λυκειακές τάξεις και ένα Επαγγελματικό Λύκειο με τομείς Πληροφορικής και Δικτύων, Ηλεκτρολόγων, Μηχανολόγων, Οικονομίας-Διοίκησης και Τουριστικών. Το σύγχρονο τριτάξιο Γυμνάσιο Σίφνου έχει την αρχή του στο Ελληνικό Σχολείο ή Σχολαρχείο Σίφνου, που ιδρύθηκε από το νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος με Νόμο του Όθωνα το 1835.
Το Δημοτικό σχολείο της Σίφνου είναι Δωδεκαθέσιο. Στεγάζεται σε ένα σύγχρονο σχολικό συγκρότημα, το οποίο ανεγέρθηκε σε χώρο ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής Βρυσών, ο οποίος παραχωρήθηκε δωρεάν (προσφορά της μονής προς τη νεολαία του νησιού) και εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 2016.
Προιστορία
Η Σίφνος κατά τον Πλίνιο ονομαζόταν αρχικά «Μεροπία» και «Ακίς», ενώ κατά τον Στέφανο τον Βυζάντιο «Μερόπη». Το σημερινό όνομά της πήρε από τον Σίφνο, γιο του μυθικού αττικού ήρωα Σουνίου. Στη Σίφνο βρέθηκαν ανθρώπινα ίχνη τουλάχιστον από το 4.000 π.Χ. Οι αρχαιολογικές ενδείξεις δείχνουν ότι ο Κυκλαδικός πολιτισμός είχε ακμάσει στη Νεολιθική περίοδο και την πρώιμη περίοδο του χαλκού. Το νησί ήταν πολύ πλούσιο στην αρχαιότητα σε χρυσό, ασήμι και μόλυβδο, υπήρχαν ορυχεία μετάλλων από την 3η χιλιετία π.Χ. Νοτιοανατολικά της σημερινής Απολλωνίας, στο λόφο του Αγίου Ανδρέα βρίσκονται διπλά τείχη προελληνικής Ακρόπολης, που αποδεικνύουν την ύπαρξη πόλης από εκείνη την εποχή αγνώστου όμως ονόματος. Το εξωτερικό τείχος μοιάζει με εκείνο της Τροίας και της Μυκηναϊκής εποχής. Στο ίδιο σημείο βρέθηκαν πολλά αγγεία και τάφοι της ίδιας ιστορικής περιόδου. Πρώτοι κάτοικοι του νησιού πιθανολογούνται οι Κάρες και οι Κρήτες. Ο Ηρόδοτος θεωρεί ότι ήταν οι Ίωνες, άποικοι των Αθηναίων. Στους κλασικούς χρόνους στο νησί υπήρχε σπουδαία πόλη που ο Ηρόδοτος την αποκαλεί Άστυ, που εντοπίσθηκε στη σημερινή θέση Σεράλια ή Κάστρο (στα ανατολικά). Στη πόλη αυτή υπήρχε Πρυτανείο, Λευκόφρυξ Αγορά, κτισμένη από παριανό λευκό μάρμαρο, μεγάλος ναός και θέατρο του Διονύσου.
Αρχαιότητα
Η αρχαία Σίφνος είχε γίνει πολύ γνωστή από τα χρυσωρυχεία και αργυρωρυχεία της, από τα οποία οι Σίφνιοι είχαν γίνει πολύ πλούσιοι. Μάλιστα, γύρω στο 525 π.Χ., οι Σίφνιοι δημιούργησαν στους Δελφούς ένα από τα πιο εντυπωσιακά κτίρια του ιερού, τον Θησαυρό των Σιφνίων, χρησιμοποιώντας ένα δέκατο των εισοδημάτων από τα χρυσωρυχεία τους, τον οποίο διακόσμησαν πλουσιοπάροχα με σκοπό να καταπλήξουν τους υπόλοιπους Έλληνες.. Ο Παυσανίας γράφει ότι τα ορυχεία καταστράφηκαν από πλημμύρα, πιθανότητα τιμωρήθηκαν για την ασέβεια να μην στείλουν προσφορές σίτου. Οι σύγχρονοι ερευνητές εξηγούν το γεγονός ότι η καταστροφή των ορυχείων οφείλεται στο ότι βρίσκονταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, όσα ήταν ψηλότερα τα χρησιμοποιούσαν ελάχιστα. Τα ερείπια των αρχαίων ορυχείων βρίσκονται στην πλειοψηφία τους κοντά στον Άγιο Σώστη. Οι αρχαίες οχυρώσεις που έχουν βρεθεί στον Άγιο Ανδρέα, τον Άγιο Νικήτα και το Κάστρο χρονολογούνται από την 3η χιλιετία π.Χ. μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. Άλλη μια απόδειξη του μεγάλου πλούτου του νησιού στην αρχαιότητα ήταν η κοπή δικού του νομίσματος (600 π.Χ.) όπως η Αίγινα, τα νομίσματα ήταν κομμένα από Σιφναίικο ασήμι, αυτό δίνει μεγάλα αποθέματα σε αυτό το μέταλλο. Την εποχή των μεγάλων Ελληνικών μεταναστεύσεων τον 12ο αιώνα π.Χ. εγκαταστάθηκαν στη Σίφνο Ίωνες από την Αρχαία Αθήνα, το νησί εμφανίζεται σπάνια στην αρχαιότητα, τον 6ο αιώνα π.Χ. δέχτηκε επίθεση Σάμιων πειρατών. Όταν ξέσπασαν οι Περσικοί Πόλεμοι συμμετείχε στους πολέμους, οι Πέρσες την κατέλαβαν τον επόμενο αιώνα αλλά την ελευθέρωσε ο Αλέξανδρος ο Μέγας. Η φράση "παίζω τον Σιφναίο" εξηγείται σύμφωνα με το Λεξικό της Σούδας σαν "διαστροφή" όπως το "λεσβία".
Ενετοκρατία
Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, 3 Ρωμαικοί Σαρκοφάγοι και 80 Ρωμαικά νομίσματα δείχνουν ότι ήταν συνεχώς κατοικίσιμη. Η Σίφνος μαζί με τις άλλες Κυκλάδες καταλήφθηκε από Βενετούς ευγενείς το 1207, 3 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους και εντάχθηκε στο Δουκάτο της Νάξου. Με την επανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1261 η Σίφνος ξαναέγινε τμήμα της και τη διοικούσαν διάφοροι Έλληνες διοικητές. Στις αρχές του 14ου αιώνα ο Ισπανός Ιππότης Γιαννούλης Α΄ ντα Κορόνια επιτέθηκε στη Σίφνο, κατέλαβε το νησί και το ανακήρυξε ανεξάρτητο από το υπόλοιπο Δουκάτο της Νάξου. Η οικογένεια ντα Κορόνια κυβέρνησε τη Σίφνο περίπου 100 χρόνια, με γάμο κατόπιν πέρασε στην οικογένεια από την Μπολόνια Γκοτζαντίνι που εξελληνίστηκε ως Γοζαδίνος, κυβέρνησε το νησί ως το 1617, τελευταίος ο Νικόλαος. Οι δυναστείες εξελληνίστηκαν και διατήρησαν την Καθολική θρησκεία, για αυτό πολλοί Σιφναίοι το 1800 έλεγαν ότι είναι υπερήφανοι για τη Λατινική τους καταγωγή.
Νεότερα χρόνια
Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την Τουρκοκρατία που ξεκίνησε το 1617, η Οθωμανική κυριαρχία ήταν χαλαρή, περιορίστηκε μόνο στην είσπραξη των φόρων αφήνοντας τους κατοίκους να ρυθμίζουν ελεύθερα την ιδιωτική τους ζωή. Τον 17ο αιώνα η Σίφνος ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο, συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η Σίφνος έβγαλε σημαντικές προσωπικότητες όπως ο σπουδαίος εκπαιδευτικός Νικόλαος Χρυσόγελος που διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και ο ιδρυτής της σύγχρονης μαγειρικής Νικόλαος Τσελεμεντές. Το πολύ καλό κλίμα και το πλούσιο έδαφος έχουν καταστήσει τη Σίφνο σαν το σπουδαιότερο κέντρο κεραμεικής στο Αιγαίο Πέλαγος με τις μεγαλύτερες εξαγωγές κεραμικών προϊόντων. Πολλά κεραμικά αντικείμενα όπως κύπελλα, βάζα, αγγεία έχουν συνταυτίσει το επάγγελμα "αγγειοπλάστης" με τον όρο "Σιφναίος". Τα παλιότερα κεραμικά κέντρα βρισκόντουσαν σε εσωτερικές περιοχές όπως τον Αρτεμώνα και το Άνω Πετάλι για τη σωτηρία από τους πειρατές.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Παναγία Χρυσοπηγής Η Σίφνος φημίζεται για την αρχιτεκτονική των οικισμών της. Τα σπίτια, κατάλευκα με συνδυασμούς ορθογώνιων όγκων, διατάσσονται γύρω από τα πλακόστρωτα σοκάκια με τους επιμελημένα ασβεστωμένους αρμούς, με τρόπο που δημιουργείται μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ποικιλομορφία. Ο οικισμός του Κάστρου ξεχωρίζει με τη μεσαιωνική αρχιτεκτονική του και την αμυντικού χαρακτήρα ρυμοτομία του. Χαρακτηριστικό επίσης του νησιού είναι οι ξερολιθιές που ακολουθώντας τη μορφολογία του εδάφους δημιουργούν επίπεδες καλλιεργήσιμες ζώνες (λουριά). Στις παραλίες σήμερα υπάρχουν οικισμοί, ενώ κατά το παρελθόν υπήρχαν μόνο τα αγγειοπλαστεία, όπου αρκετά από αυτά σώζονται και λειτουργούν μέχρι σήμερα.
Προϊόντα
Γενικά το κλίμα της Σίφνου είναι εύκρατο και υγιεινό, όπως όλων των Κυκλάδων και το έδαφός της είναι αρκετά εύφορο. Κυριότερα προϊόντα που παράγονται είναι τα κεραμικά (η Σίφνος ήταν γνωστή από την αρχαιότητα για τα κεραμικά της), δημητριακά, λάδι, κρασί, όσπρια, φρούτα, τυριά - τα πιο γνωστά είναι η μανούρα και η μυζήθρα, εξαιρετικής ποιότητας μέλι (θυμαρίσιο) καθώς και υφαντά βαμβακερά.
Γαστρονομία
Ο σεφ, Νίκος Τσελεμεντές, καταγόταν από το χωριό Εξάμπελα της Σίφνου και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου τέλειωσε το Γυμνάσιο. Το γεγονός αυτό έχει προσδώσει στο νησί μία κουλτούρα μαγειρικής.
Παράλληλα η ευρεία χρήση των αγγείων που παράγονταν στη Σίφνο έχει κάνει διάσημες δύο συνταγές που παρασκευάζονται στα αντίστοιχα πήλινα σκεύη. Η πρώτη είναι το μαστέλο το οποίο πήρε την ονομασία του από το ομώνυμο σκεύος στο οποίο ψήνεται και η δεύτερη είναι η ρεβιθάδα. Εκτός αυτών άλλα παραδοσιακά σιφνέικα φαγητά είναι τα εξής: καπαροσαλάτα, ρεβιθοκεφτέδες, μελόπιτες, αμυγδαλωτά, παστέλια.
Αγγειοπλαστική
Σημαντικό ρόλο στη ζωή της Σίφνου κατείχε και κατέχει η αγγειοπλαστική. Στην ανάπτυξη της αγγειοπλαστικής συνέβαλε η γεωλογική σύσταση του νησιού, λόγω του ότι το πλούσιο σε άργιλο έδαφος της απετέλεσε εξαιρετική πρώτη ύλη. Η ιστορία της ανάγεται αρκετούς αιώνες πίσω, αλλά τη μεγαλύτερη άνθιση της γνώρισε τον 19ο αιώνα όπου οι σίφνιοι αγγειοπλάστες εξήγαγαν τα προϊόντα τους σε όλη τη χώρα. Με την πάροδο του χρόνου οι αγγειοπλάστες της Σίφνου εγκαταστάθηκαν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, στις Κυκλάδες, στη Χίο, στην Κρήτη, στα νησιά του Αργοσαρωνικού, μεταφέροντας την τέχνη τους. Στην περιοχή του Αμαρουσίου στην Αθήνα δημιούργησαν πολλά εργαστήρια και συνοικίες. Τα αγγειοπλαστεία εγκαθίστανται, μετά την εξάλειψη της πειρατείας, στις παραλίες, διευκολύνοντας έτσι την ασφαλή μεταφορά με τα καΐκια.
Στο νησί σήμερα λειτουργούν αρκετά αγγειοπλαστεία, τα οποία συνεχίζοντας την παράδοση, κατασκευάζουν τα παραδοσιακά χρηστικά αγγεία αλλά και διακοσμητικά έργα τέχνης.
Δήμος Σίφνου
Ο δήμος Σίφνου περιλαμβάνει το νησί της Σίφνου καθώς και τις γύρω νησίδες.
Δήμαρχοι Σίφνου
Ο Δήμος συστάθηκε το 1835 αρχικά και καταργήθηκε το 1912. Επανασυστάθηκε ως Δήμος το 1997. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011, ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.29.Γ. αυτού. Την περίοδο 1999-2010 δήμαρχος διετέλεσε ο Ιωάννης Γεροντής και από το 2011 έως το 2019 ο Ανδρέας Μπαμπούνης. Από την 1η Σεπτεμβρίου 2019 δήμαρχος είναι η Μαρία Ναδάλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ένκε Φεζολλάρι
Ο Ένκε Φεζολλάρι είναι Έλληνας σκηνοθέτης και ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αλβανία το 1981 και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Από το 2005 ως το 2019 συνεργάστηκε επανειλημμένα ως ηθοποιός με καταξιωμένους σκηνοθέτες στο Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, Χώρα, Από Μηχανής κ.α
Ως σκηνοθέτης δραστηριοποιείται από το 2010. Το 2013 βραβεύτηκε στο WinterFestival του Σαράγιεβο για τη «Λίστα» της Κλαίρης Λιονάκη μαζί με το Μάνο Καρατζογιάννη.
Στο ίδιο Φεστιβάλ παρουσίασε επίσης την «Εκάβη» του Ευριπίδη. Το 2017 εκπροσώπησε την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στο Βερολίνο στο «Maxim Gorki Theater» στο πλαίσιο του προγράμματος «Endlich Theatre », κατά το οποίο πραγματοποίησε, μέσα σε 24 ώρες, τη σκηνοθεσία ενός τούρκικου θεατρικού έργου.
Το 2015 στη Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Αλβανίας σκηνοθέτησε τον «Άμλετ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Σκηνοθέτησε  επίσης την «Παρέλαση»  της Λούλας Αναγνωστάκη  (Θέατρο του Νέου Κόσμου), την «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου (σε αυλή στο Μεταξουργείο), «Θα σε πάρει ο δρόμος» του Σάκη Σερέφα (LowbudgetFestival-Ίδρυμα Κακογιάννη), τον «Πειρασμό» του Γρηγόριου Ξενόπουλου και το βραβευμένο έργο της Καρίνας Ιωαννίδου «Τζοκόντα vs Νταβίντσι» (στο ΚΘΒΕ), τις «Σκηνές από ένα γάμο» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, τον «Πλατόνοφ» του Άντον Τσέχωφ (στον Τεχνοχώρο Cartel), «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα » του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Βρυσάκι), το μυθιστόρημα-μαρτυρία της Δήμητρας Πέτρουλα  «Που είναι η μάνα σου μωρή» (πολυχώρος πολιτισμού Vault) και άλλα. Με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μετρά αρκετές συνεργασίες όπως οι παραστάσεις «Το τελευταίο Ψέμα» σε σενάριο του Μιχάλη Κακογιάννη, «Η Κασσάνδρα κι ο λύκος» της Μαργαρίτας Καραπάνου, «Επάγγελμα πόρνη» της Λιλής Ζωγράφου και την «Αληθινή Απολογία του Σωκράτη» του Κώστα Βάρναλη με τον Σταμάτη Κραουνάκη και την Σπείρα –Σπείρα. Έχει παρουσιάσει αναλόγια στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο Τέχνης-Κάρολος Κουν,  την «Εκάβη» (στο Θησείον) με μετανάστες, τον «Συλλέκτη» του  Τζ. Φώουλς στο Vault, το έργο «Ακριβώς το τέλος του κόσμου» του Ζαν Λυκ Λαγκάρς(στο LowbudgetFestival του  Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών).
Το 2017 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αθηνών με την «Ορκισμένη Παρθένα» της Ελβίρα Ντόνες, μια παράσταση που μιλούσε για το φαινόμενο των γυναικών στη Βόρεια Αλβανία που επιλέγουν να ζήσουν σαν άντρες σε ανηλεείς για το φύλο τους κοινωνικές συνθήκες.
Τη χειμερινή σεζόν 2017-2018 σκηνοθέτησε και διασκεύασε στο θέατρο Αργώ την  παράσταση  «Η αγάπη άργησε μια μέρα» της Λιλής Ζωγράφου.
Το 2018-2019 ενσάρκωσε την ζωή του Πιερ Πάολο Παζολίνι στο Θέατρο Αργώ και στο Θέατρο Φούρνος σε σκηνοθεσία της Αγγελικής Καρυστυνού.
Την χειμερινή σεζόν 2019 -2020 παρουσίασε στο Vault την «Λαίδη Μάκμπεθ του Μτσενσκ» του Νικολάι Λεσκώφ.
Τον Μάρτιο του 2020 σκηνοθέτησε στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών το «Θείο Βάνια» του Άντον Τσέχωφ σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ στη Κεντρική σκηνή.
Το καλοκαίρι του 2020 σκηνοθέτησε την παράσταση «Από Θέση Ισχύος - Η δύναμη του Δημοσίου Λόγου», ( σκηνική σύνθεση με κείμενα των Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Φλάβιου Αρριανού κ.α) σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών –περιοδεία στην Βόρεια Ελλάδα και Αθήνα.
Τον Νοέμβρη του 2020 ολοκλήρωσε τις πρόβες για το αλβανικό μυθιστόρημα της Ορνέλα Βόρψη «Η χώρα που ποτέ δεν πεθαίνεις» στο Θέατρο Σταθμός. (λόγω Covid-19 η παράσταση δεν έχει ακόμα παρουσιαστεί.)
Τον Μάρτιο του 2021 σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών για το ντοκιμαντέρ «Στη σκιά των Ηρώων» με αφορμή τον εορτασμό των 200 χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης (σκηνοθεσία - σύλληψη)
Έχει παραδώσει σεμινάρια  και παραδίδει μαθήματα υποκριτικής στο Θέατρο των Αλλαγών, το ΚΕΨΥΠΑ, Bios και την Ανοιχτή Τέχνη.
Έχει περιοδεύσει σχεδόν σε ολόκληρη την Ελλάδα με την εταιρία πολιτισμού Όψεις μεταξύ άλλων με τα έργα "Που είναι η μάνα σου μωρή¨ της Δήμητρας Πέτρουλα "Επάγγελμα πόρνη¨ της Λιλής Ζωγράφου, "το Τελευταίο Ψέμα", "Παζολίνι" κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
- [https://www.koutipandoras.gr/article/enke-fezollari-i-paideia-kai-i-koyltoyra-moy-einai-balkanies Ένκε Φεζολλάρι: «Η παιδεία και η κουλτούρα μου είναι βαλκάνιες». Συνέντευξη στην Αφροδίτη Ερμίδη] Κατηγορίες
Κατηγορία:Αλβανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αλβανοί ηθοποιοί
Hozier
Τα πρώτα χρόνια
Ο Hozier γεννήθηκε στην πόλη Μπρέι της Ιρλανδίας. Ο πατέρας του ήταν για μια περίοδο μουσικός της μπλουζ στο Δουβλίνο, και συγκεκριμένα ντράμερ. Η καθήλωσή του σε αναπηρικό αμαξίδιο είχε μεγάλο αντίκτυπο - ηθικό και οικονομικό - στην οικογένεια.
Ο ίδιος ο Hozier ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική στην εφηβεία του, μαθαίνοντας κιθάρα και επιλέγοντας να επικεντρωθεί στη φολκ, τη γκόσπελ και τη μπλουζ μουσική. Γράφτηκε στο Κολέγιο Τρίνιτυ με στόχο να αποκτήσει πτυχίο στη Μουσική, σύντομα όμως τα παράτησε προκειμένου να επικεντρωθεί στη σύνθεση και την ηχογράφηση κομματιών. Πρόλαβε ωστόσο να αφήσει κάποια αίσθηση ως μονωδός στην Trinity Orchestra.
Οι πρώτες του προσπάθειες να ηχογραφήσει μουσική σε στούντιο είχαν ποπ προσανατολισμό κάτι που τον άφησε ανικανοποίητο καθώς θεώρησε πως ωφείλονταν περισσότερο σε πειραματισμούς των παραγωγών κι όχι στο προσωπικό του αισθητήριο. Έτσι μετέφερε τις δραστηριότητές του στο σπίτι, προκειμένου να βρει τη μουσική του ταυτότητα. Παράλληλα δούλεψε με τον παραγωγό και μηχανικό ήχου Ρομπ Κίργουαν.
Take Me to Church (2013)
Το 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο του EΠ με τίτλο «Take Me to Church». Το ομώνυμο κομμάτι, το οποίο τον έφερε στη δημοσιότητα αφού έγινε viral στο YouTube και το Reddit, καθώς και Νο2 στα ιρλανδικά τσαρτς, περιγράφει με μεταφορικές εικόνες την αγάπη προς έναν εραστή ως θρησκεία, χρησιμοποιώντας εκτενώς εκκλησιαστικό λεξιλόγιο. Έχει θέμα την «υποστήριξη του εαυτού μας και την επαναδιεκδίκηση της ανθρώπινης υπόστασης μέσω μιας πράξης αγάπης». Παράλληλα ασκεί κριτική στους οργανισμούς που υπονομεύουν αυτή την ανθρώπινη υπόσταση, ποινικοποιώντας τη σεξουαλικότητα. Το κομμάτι έτυχε μεγάλης προσοχής από τον Τύπο, καθώς το μουσικό βίντεο που το συνόδεψε καταδικάζει την πολιτική του ρωσικού κράτους απέναντι στους ΛΟΑΤ,  παρουσιάζοντας ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων ανδρών να υποφέρει στα χέρια τραμπούκων. Ο τραγουδιστής δήλωσε πως το κομμάτι δεν είναι εμπνευσμένο από προσωπική εμπειρία, αλλά πρόκειται για ένα είδος διαμαρτυρίας κατά της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς η αντίδραση στον κοινωνικό ρατσισμό είναι κάτι που ο καθένας χρωστά για την καλυτέρευση της κοινωνίας. Το ευρύτερο EP είναι ιδιαίτερα επηρεασμένο από το λογοτεχνικό έργο «The Portrait of an Artist As a Young Man» του Τζέιμς Τζόυς, το οποίο σύμφωνα με τον καλλιτέχνη είναι η ιστορία «ενός άνδρα που πασχίζει να βρει την ταυτότητά του σε μια καταπιεστική θρησκευτική κοινωνία, σε μια εποχή που η Καθολική Εκκλησία και ο εθνικισμός ασκούσαν μεγάλη επιρροή από την οποία θέλει να απαλλαγεί».
Ο τραγουδιστής πραγματοποίησε κατόπιν συναυλίες σε πολλές πόλεις, παρουσιάζοντας δε το «Take Me to Church» στις δημοφιλείς αμερικάνικες τηλεοπτικές εκπομπές των Ντέιβιντ Λέττερμαν και Έλεν ΝτιΤζένερις.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1962-1963
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1962-63 ήταν το τέταρτο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για 3η φορά στην ιστορία της.
Πρωταθλήτρια
thumb|right|167px| Πρωταθλήτρια 1962–63 [[Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως (ποδόσφαιρο)|ΑΕΚ ]] ΑΕΚ
Αγώνες κατάταξης
Μεταξύ των ισοβαθμούντων στην τελική βαθμολογία, οι γνωστοί σήμερα ως αγώνες μπαράζ:
1η θέση
9η θέση
12η θέση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1962-1963
Μιχαήλ Χρυσολωράς
Ο Μιχαήλ Χρυσολωράς ο Δρομοκάτης ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.
Συγγενής του ήταν ο Μανουήλ. Μετά την άλωση του Βυζαντίου έφυγε πρόσφυγας στην Ιταλία και εδεξιώθηκε από τον Φίλελφο, ο οποίος τον συνέστησε και σε άλλους επιφανείς, τον Μιχαήλ Ασάνη, Ανδρίνικο Τριχά Σπανδωνή και Γεώργιο Δούκα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Καφρ ελ Σεΐχ
Η Καφρ ελ Σεΐχ (αραβικά : كفر الشيخ) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Καφρ ελ Σεΐχ. Βρίσκεται στο Δέλτα του Νείλου 134 χιλιόμετρα βόρεια του Καΐρου με 147.380 κατοίκους (2006). Η πόλη έχει πανεπιστήμιο και αεροδρόμιο.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα ήταν ένα μικρό χωριό με τη ονομασία χωριό Dngiwn. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται όταν τον 20ο αιώνα ο βασιλιάς Φουάντ Α΄ έχτισε εκεί ένα εξοχικό παλάτι.
Κλίμα
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της ως καυτή έρημο (BWH), καθώς και το υπόλοιπο της Αιγύπτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Πίθος των Δαναΐδων
Οι «Δαναΐδων υδρείαι ατελείς» που αναφέρονται από τον Αξίοχο (371 Ε) συνδέονται με τις Ορφικές δοξασίες που μνημονεύει ο Πλάτων, με τις οποίες οι ανόσιοι και αμύητοι (Γοργίας 493 Β) αναγκάζονται να φέρουν στον Άδη «εν κοσκίνω ύδωρ» (νερό μέσα σε κόσκινο) ή να ρίχνουν νερό σε «τετρημένον πίθον».
Το πραγματικό νόημα του αρχικού μύθου
Ο «τετρημένος πίθος» συνδέεται με τη μαγεία της βροχής. Οι «υδροφορούσες» σε αυτόν Δαναΐδες ήταν στον αρχικό πυρήνα του μύθου Νύμφες των νερών. Την αντίληψη αυτή ενισχύει η παράδοση που αναφέρει ότι οι κόρες του Δαναού δίδαξαν στους κατοίκους του Άργους το πώς να ανοίγουν πηγάδια και έτσι κατέστησαν «ένυδρον» το «πολυδίψιον» Άργος.
Ο μύθος για την τιμωρία των Δαναΐδων στον Άδη είναι ύστερος και άγνωστος στον Όμηρο, τον Ησίοδο και τον Πίνδαρο. Με την πάροδο του χρόνου η μεταφορά νερού σε τρύπιο δοχείο κατέληξε να συμβολίζει τη ματαιοπονία και ερμηνεύθηκε από τους μεταγενέστερους ως τιμωρία των αμύητων, όπως ήταν και οι Δαναΐδες, που δεν θέλησαν να «μυηθούν» στον γάμο και δολοφόνησαν τους συζύγους τους.
Πιθος των Δα Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας *
Τερριτόριο Αγίου Πέτρου Τσακωνιάς
Το Τερριτόριο του Αγίου Πέτρου Τσακωνιάς (ιταλικά: Territorio di San Pietro di Zaccogna) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν ο Άγιος Πέτρος, διοικητικά ανήκε στην επαρχία της Ρωμανίας.
Το τερριτόριο, όπως και τα υπόλοιπα, δημιουργήθηκε με βάση τον Οθωμανικό Καζά του Αγίου Πέτρου που προϋπήρχε και καταλάμβανε εδάφη της Κυνουρίας ή Τσακωνιάς.
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το τερριτόριο είχε 11 χωριά και 6 κατεστραμμένα, 4 ορθόδοξα μοναστήρια, έκταση 341.872 στρέμματα, 9126 οικογένειες και 3.922 κάτοικοι που αναφέρονται πολλοί εργατικοί.
Επίσης περιελάμβανε τα χωριά: San Pietro Zaccognà, Isi à S. Gioanni, Miligù, Vervena, Platano, Caracomegni, Castri, Degliana, Vurvura, Cutruffa, και Sitina.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φλώρινας 2012–13
Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φλώρινας.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Π.Α.Σ. Φλώρινα. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Μ.Ε.Α.Σ. Απόλλων Αμμοχωρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φλώρινας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013
Γκράχαμ Μάστερτον
Ο Γκράχαμ Μάστερτον (Graham Masterton, Εδιμβούργο, 16 Ιανουαρίου 1946) είναι Βρετανός συγγραφέας τρόμου. Ξεκινώντας αρχικά την καριέρα του ως συντάκτης στο βρετανικό περιοδικό Mayfair καθώς και στην βρετανική έκδοση του Penthouse, το πρώτο του μυθιστόρημα, Το Μανιτού, δημοσιεύθηκε το 1976, ενώ γυρίστηκε αργότερα και σε ταινία. Με τα επόμενα έργα του απέσπασε θετικές κριτικές και κέρδισε διάφορα βραβεία της λογοτεχνίας τρόμου και μυστηρίου, ενώ αρκετά μυθιστορήματά του μεταφέρθηκαν έπειτα στον κινηματογράφο. Εκτός από μυθιστορήματα, ο Μάστερτον έχει γράψει αρκετές συλλογές διηγημάτων, αλλά και κάποια βιβλία που αφορούν οδηγίες για το σεξ.
Ο Μάστερτον ζει σήμερα μαζί με τη γυναίκα του στο Κορκ της Ιρλανδίας.
Βιβλιογραφία
Ακολουθεί ένας κατάλογος των βιβλίων του Μάστερτον που έχουν εκδοθεί στα ελληνικά. Η χρονολογία αφορά την χρονολογία της πρώτης αγγλικής έκδοσης και όχι της αντίστοιχης ελληνικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι διηγηματογράφοι
Πάτρικ Φρισάχερ
Ο Πάτρικ Φρισάχερ (γεν. στο Βόλφσμπεργκ της Καρινθίας στις 26 Σεπτεμβρίου του 1980) είναι Αυστριακός οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 αγώνιστηκε μόνο για το 2005 με τη Minardi και όχι σε όλα τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος. Αγωνίστηκε μόνο στα 11 πρώτα, από το Αυστραλιανό μέχρι και το Βρετανικό. Στις 23 Ιουνίου ο Αγωνιστικός Διευθυντής της ομάδας Πολ Στόνταρτ του είπε πως όφειλε κάποια χρήματα από τους προσωπικούς χορηγούς του τα οποία έπρεπε να εξοφλήσει μέχρι και τις 9 Ιουλίου. Ο Φρισάχερ αρνήθηκε και στις 11 Ιουλίου το συμβόλαιό του λύθηκε. Από το Γερμανικό Γκραν Πρι τη θέση του πήρε ο Ολλανδός Ρόμπερτ Ντόορνμπος ο οποίος ολοκλήρωσε τη σεζόν. Το μοναδικό αποτέλεσμα που σημείωσε ο Φρισάχερ ήταν πως πέτυχε 3 βαθμούς στο Αμερικανικό Γκραν Πρι στο οποίο έτρεξαν μόνο τα μονοθέσια των 3 ομάδων οι οποίες προμηθεύονταν ελαστικά από την Ιαπωνική εταιρεία Bridgestone.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Αντινόη
Με το όνομα Αντινόη στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται 4 διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί Αντινοη
Κωνσταντίνος Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν του Μουχράνι
Ο πρίγκιπας Κωνσταντίνε Μπαγκρατιόνι τού Μουχράνι, კონსტანტინე ბაგრატიონ-მუხრანელი, (1889 – 1915) ήταν Γεωργιανός ευγενής από τον Οίκο τού Μουχράνι. Μέλος της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Φρουράς, ο Κωνσταντίνος πολέμησε με διάκριση και απεβίωσε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου για την εκεί δράση του έλαβε μεταθανάτια τη διάκριση τού Τάγματος τού Αγίου Γεωργίου, το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο της Αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Τατιάνα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας, μέλος της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Οικογένειας.
Οικογένεια και γάμος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/Wedding_of_Georgian_Prince_Konstantine_Bagration_of_Mukhrani_to_Princess_Tatiana_Constantinovna_of_Russia.jpg/175px-Wedding_of_Georgian_Prince_Konstantine_Bagration_of_Mukhrani_to_Princess_Tatiana_Constantinovna_of_Russia.jpg|αριστερά|μικρογραφία|289x289εσ| Ο Κωνσταντίνος και η Τατιάνα στον γάμο τους, 1911.
Ο Κωνσταντίνος ήταν γιος τού Γεωργιανού πρίγκιπα Αλέξανδρου Μπαγκρατιόν (1856–1935) τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού Γεωργιανού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι. Ο Αλέξανδρος ήταν γιος τού Μιχαήλ (1831-1907), γιου τού Κωνσταντίνου Δ΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι. Μητέρα τού Κωνσταντίνου ήταν η πριγκίπισσα Νίνo Tαρχάν Μουχράνι (1869–1934), επίσης Γεωργιανού ευγενούς αίματος. Γεννήθηκε στην Τιφλίδα της Γεωργίας, την εποχή εκείνη μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Μπούζα Αιτωλοακαρνανίας
Δείτε επίσης
Ο οικισμός Μπούζι Αιτωλοακαρνανίας κοντά στο Αγρίνιο
Κωνσταντίνος Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν του Μουχράνι
Οικογένεια και γάμος
Τον χειμώνα του 1910 ο Κωνσταντίνος γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του Τατιάνα Κωνσταντίνοβνα από τη Ρωσία, από τον Ρωσικό αυτοκρατορικό Οίκο των Ρομανόφ, κατά τη διάρκεια μίας επίσκεψης σε ένα από τα κτήματα των Ρομανόφ. Σύμφωνα με τον πρίγκιπα Γαβριήλ Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας, οι γονείς της Τατιάνας ήταν αντίθετοι με το γάμο της με τον Γεωργιανό πρίγκιπα, καθώς ο γεωργιανός βασιλικός οίκος στον οποίο ανήκε δεν ήταν στην εξουσία εδώ και καιρό και δεν θεωρούνταν ίσος με τη Ρωσική Αυτοκρατορική οικογένεια.
Για να αποτρέψει το γάμο, ο πατέρας της Τατιάνας, Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας, ζήτησε από τον Κωνσταντίνο να φύγει από την Αγία Πετρούπολη, ωθώντας τον Γεωργιανό ευγενή να επιστρέψει στη γενέτειρά του, την Τιφλίδα (στη Γεωργία) και να περιμένει στρατιωτική ανάπτυξη στην Τεχεράνη. Ως αποτέλεσμα της αποχώρησής του, ο Κωνσταντίνος και η Τατιάνα έμειναν χώρια για έναν ολόκληρο χρόνο. Ο έρωτάς τους όμως άντεξε στον χρόνο και την απόσταση. Λόγω τού πείσματος της Τατιάνας, συγκλήθηκαν τρία Αυτοκρατορικά Οικογενειακά Συμβούλια για το θέμα τού γάμου, με τη συμμετοχή τού ίδιου τού Αυτοκράτορα Νικολάου Β΄ της Ρωσίας. Το τελικό αποτέλεσμα αυτών των οικογενειακών συμβουλίων ήταν ότι ο Αυτοκράτορας εξέδωσε απόφαση, επιτρέποντας στο ζευγάρι να παντρευτεί. Ο Κωνσταντίνος και η Τατιάνα παντρεύτηκαν το 1911 στο παλάτι Παυλόβσκ παρουσία όλης της αυτοκρατορικής οικογένειας.