cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρχων
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Μέσα στο Βυζάντιο, οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν την λέξη άρχων για να αναφερθούν σε έναν πλούσιο ή ευγενή, αλλά επίσημα αναφερόταν σε μια τάξη κυβερνητών στις βυζαντινές επαρχίες. Τον 8ο και 9ο αιώνα, άρχοντες αποκαλούνταν οι διοικητές μερικών πιο ασήμαντων βυζαντινών θεμάτων όπως τα θέματα Δαλματίας, Κεφαλονιάς, Κρήτης και Κύπρου. Άρχοντες λέγονταν και οι επικεφαλής ναυτικών βάσεων και εμπορικών σταθμών ,αλλά και των σκλαβηνιών. Τον 10ο–12ο αιώνα ως άρχοντες ήταν γνωστοί και οι κυβερνήτες συγκεκριμένων πόλεων. Η περιοχή της δικαιοδοσίας ενός άρχοντα ονομαζόταν αρχοντία. Ο τίτλος του άρχοντα χρησιμοποιήθηκε και για τους κατόχους πολλών ηγετικών θέσεων που αφορούσαν την οικονομία, όπως ο επικεφαλής του νομισματοκοπείου ( ἄρχων τῆς χαραγῆς), των αυτοκρατορικών οπλοστασίων, εργαστηρίων, κ.ά.
Στο Βυζάντιο ο ξένος τίτλος μεγάλος πρίγκιπας, αλλά και κάποιοι άλλοι, μεταφράζονταν με την ονομασία "μεγάλος άρχων". Στα μέσα του 13ου αιώνα ο μεγάλος άρχων ήταν μια ειδική θέση στην βυζαντινή αυλή που την κατείχε ο πιο υψηλόβαθμος αξιωματούχος στο περιβάλλον του αυτοκράτορα. Υπήρχε σε όλη την περίοδο των Παλαιολόγων, αλλά δεν είχε συγκεκριμένες αρμοδιότητες.
Άρχων του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Κατά καιρούς, λαϊκοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε κοινωνία με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως έχουν λάβει τον τίτλο του άρχοντα από το Πατριαρχείο σαν τιμή για τις υπηρεσίες τους στην διοίκηση της εκκλησίας. Το 1963, οι άρχοντες στις Ηνωμένες Πολιτείες οργανώθηκαν σε μια ειδική εταιρεία, το Τάγμα του Αγίου Ανδρέα. Η ιδιότητα του άρχοντα δεν είναι μέρος της ιεραρχίας της Εκκλησίας και είναι καθαρά τιμητική.
Ο άρχων τιμάται από τον (την Παναγιότητά του) Οικουμενικό Πατριάρχη, για την εξαίρετη υπηρεσία του στην Εκκλησία, αλλά και γιατί αποτελεί γνωστός, διακεκριμένος και σεβαστός ηγέτης της Ορθόδοξης Εκκλησίας (εν γένει).
Ο άρχοντας επίσης ορκίζεται να υπερασπίζεται και να προάγει την πίστη και την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κύριο μέλημά του είναι η προστασία και προβολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της αποστολής του. Ο άρχοντας επίσης ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ευημερία και τη γενική πρόνοια για την Εκκλησία.
Επειδή η θέση του άρχοντα είναι σημαντική θρησκευτική θέση, η πίστη και η αφοσίωση στην Εκκλησία ενός υποψηφίου για το ρόλο εξετάζεται εκτενώς κατά την διαδικασία αξιολόγησης. Ο υποψήφιος θα πρέπει να έχει επιδείξει δέσμευση για τη βελτίωση της Εκκλησίας, της Ενορίας-Επισκοπής, της Αρχιεπισκοπής και της κοινότητας συνολικά.
Άλλες χρήσεις
Στη νεοελληνική γλώσσα η λέξη άρχοντας χρησιμοποιείται για κάποιον που κατέχει μια μορφή θέσης ή εξουσίας, αλλά και στους αραβόφωνους Κόπτες που χρησιμοποιούν στην εκκλησιαστική γλώσσα την λέξη άρχοντας για να αναφερθούν σε ένα ηγετικό μέλος των λαϊκών. Άρχων ήταν ο τίτλος των Μεγάλων Αξιωματικών της Σικελίας. Η λέξη άρχων χρησιμοποιείται επίσης σε αμερικανικές πανεπιστημιακές αδελφότητες.
Στις Γνωστικιστικές θρησκευτικές παραδόσεις, ο όρος άρχων αναφέρεται γενικά σε μια ομάδα επτά υπερφυσικών όντων, τα οποία συνδέονται με τους επτά πλανήτες και θεωρούνται υπεύθυνα για τη δημιουργία του φυσικού κόσμου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί τίτλοι και αξιώματα Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Θεόδωρος Υρτακηνός
Ο Θεόδωρος Υρτακηνός ήταν αξιωματούχος της αυτοκρατορικής αυλής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στις αρχές του 14ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Ύρτακο (σημερινή Αρτάκη) της χερσονήσου του Κυζικού κοντά στα νότια παράλια της θάλασσας του Μαρμαρά. Διακρίθηκε κατά την εποχή του Ανδρόνικου Β´ Παλαιολόγου (1282-1328), όταν και ήταν ο επιστάτης των δημοσίων διδασκάλων, και έζησε την ίδια εποχή με τον Νικηφόρο Χούμνο.
Συγγραφικό έργο
Διασώζονται 93 από τις επιστολές του, ένα πανηγυρικός λόγος, και 3 επικήδειοι. Ο εξεζητημένος τρόπος γραφής των λόγων δυσκολεύει την κατανόηση τους, αλλά η τεχνοτροπία της γραφής φανερώνει μια καλή γνώση της αρχαίας ελληνικής ποίησης και λεπτομερή γνώση της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Επίσης διασώζεται ένα σώμα κειμένων του σχετικά με την Παναγία, τον Όσιο Άνινα τον Θαυματουργό, και μια περιγραφή του κήπου της Αγίας Άννας στη Ναζαρέτ.
Οι επιστολές του εκδώθηκαν κατά τον 19ο αιώνα από τους Γκαμπριέλ ντε Λα Πορτ ντου Τέιγ (Gabriel de La Porte du Theil) και τον Ζαν Φρανσουά Μπουασονάντ (Jean François Boissonade), μέσω των κειμένων που διασώζονται στο χειρόγραφο του Παρισινού Κώδικα. Ιδιαίτερα σε αυτές που απευθύνονται σε αξιωματούχους της εποχής του, εμφανίζεται να παραπονείται συχνά για την οικονομική του ένδεια και ζητά οικονομική ενίσχυση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί επιστολογράφοι
1162 Λάρισα
Η Λάρισα (Larissa) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στα εξωτερικά όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,44. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ελληνική πόλη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λάρισας εκτιμάται σε 44,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι P, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1485. Η Λάρισα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 13 περίπου ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαρισα
Γκουστρανβίλ
Το Γκουστρανβίλ (γαλλικά: Goustranville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Γκονβίλ-συρ-Μερ
Το Γκονβίλ-συρ-Μερ (γαλλικά: Gonneville-sur-Mer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκονβιλαί (γαλλικά: Gonnevillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Σβιεντόπελκ Β΄ της Πομερελίας
Ο Σβιεντόπελκ Β΄ ο Μέγας, ή Σβιετόπελκ ή Ζβαντέπολκ ή Σβαντόπολκ, Świętopełk II Wielki, Kασουβικά: Swiãtopôłk II Wiôldżi, (1190/1200 – 11 Ιανουαρίου 1266 ) ήταν ο άρχων δούκας της Πομερελίας (Πομερανίας του Γντανσκ) από το 1215 μέχρι το τέλος του. Ήταν το πρώτο μέλος του Οίκου των Σαμποριδών, που αποκάλεσε τον εαυτό του ως δούκα από το 1227 και μετά.
Ονόματα
αριστερά|μικρογραφία| Σφραγίδα του "Domini Zwantepolc de Danceke", 1228. Ο δούκας είναι γνωστός με πολλές ορθογραφίες (Swantepolk, Swantipolk, Svatopluk, Swietopelk, Swatopolk, Sviatopolk, Światopełek, Świętopełk, Swiãtopôłk), από τις οποίες η Domin(us) Zwantepolc(us) D[ance] και η Svantopelc Ducis Pomeranie χρησιμοποιήθηκαν σε σφραγίδες.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πομερανού δούκα Mέστβιν Α΄ και της συζύγου του Σβινισλάβα. Ο πατέρας του κυβέρνησε την Πομερελία) ανατολική Πεμερανία ή Πομερανία του Γκντανσκ) από το 1205 περίπου, με το διορισμό του από τον Βλάντισλαφ Γ΄ του Μακροσκελούς ύπατου δούκα της Πολωνίας. Το 1216 ή το 1217 ο γιος του, Σβιετόπελκ Β΄ έγινε οικονόμος (stewart) επί της Πομερελίας από τον Ύπατο Δούκα Λέσεκ Α΄ τον Λευκό της Κρακοβίας. Ήταν υπεύθυνος για την επικράτεια του Γκντανσκ, το μεγαλύτερο από τα τέσσερα τμήματα της Πομερελίας. Το 1218 ο Σβιεντόπελκ Β΄ εκμεταλλεύτηκε μία εξέγερση τοπικών ιπποτών ενάντια στη Δανική κυριαρχία, για να καταλάβει τα εδάφη του Σλάβε και του Στολπ. Αφού ο αδελφός του Βαρτσίσλαφ απεβίωσε χωρίς κληρονόμους, ο Σβιεντόπελκ Β΄ κατέλαβε το Λουμπισέβο Τσέβσκιε.
Μετά το τέλος του πατέρα τους, τα αδέλφια του Σβιντόπελκ, δηλ. ο Σάμπουρ (Β΄) και ο Ρατσίμπορ, ήταν ακόμα νέοι, γι' αυτό ήταν ο κηδεμόνας τους. Καθώς ενηλικιώθηκαν, τα αδέλφια έλαβαν το μερίδιο της κληρονομιάς τους: ο Σάμπουρ έλαβε το Λουμπισέβο Τσέβσκιε και ο Ρατσίμπορ έλαβε το Μπιάλογκαρντ.
Ο Σβιεντόπελκ Β΄, ο οποίος είχε εκμεταλλευτεί τον κατακερματισμό της Πολωνίας των Πιάστ για να κερδίσει την ανεξαρτησία, υποσχέθηκε στον Βλαντίσλαφ Οντόνικ τον θρόνο της Κρακοβίας και της Σιλεσίας με αντάλλαγμα την υποστήριξή του στην εκδίωξη του Λέσεκ και του Ερρίκου Α΄ του Γενειοφόρου της Κάτω Σιλεσίας . Στις 23 Νοεμβρίου 1227, με αφορμή μία συνέλευση των δουκών Πιάστ στη Γκονσάβα, ο Λέσεκ σκοτώθηκε σε ενέδρα, που είχε στήσει ο Σβεντόπελκ Β' και ίσως ο Βλαντίσλαφ, ενώ ο Ερρίκος Α΄ τραυματίστηκε βαριά.
Το 1233-34 ο Σβιεντόπελκ Β΄ με τον αδελφό του Σάμπουρ, εντάχθηκαν σε έναν σταυροφορικό στρατό μαζί με τον Χέρμαν Μπαλκ, τον Koρράδο Α΄ της Mασοβίας, τον Ερρίκο Α΄ τον Γενειοφόρο και τον Βλαντίσλαφ Οντόνιτς. Προχώρησαν στο Kwβίντσυν (Mάριενβερνερ) και το ενίσχυσαν ενάντια στο Τευτονικό Τάγμα. Αφού τελείωσε αυτό το έργο, οι σταυροφόροι συνάντησαν τους παγανιστές Πρώσους, τους Πομεσανιανούς, στη μάχη του ποταμού Σόργκε. Εκεί, νίκησαν τους παγανιστές και μπόρεσαν να λάβουν μεγαλύτερο έλεγχο της νότιας Πρωσίας.
Το 1238 ο Σβεντόπελκ Β΄ κατέκτησε το δουκάτο της Πομερανίας-Σλάβε, τα εδάφη του οποίου συνέδεαν την Πομερανία με το Γκντανσκ, το Nάκλο και το Μπύντγκόστς. Αυτός εγγυήθηκε τον πόλεμο με την Kουγιάβια. Τα αδέλφια, επάνω στα οποία υποτίθεται ότι θα κυβερνούσε ο Σβενντόπολκ Β΄ για είκοσι χρόνια, αρνήθηκαν να υποστηρίξουν τον επικυρίαρχό τους μετά από δώδεκα χρόνια και η σύγκρουση κλιμακώθηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Ο Σάμπουρ και ο Ρατσίμπορ εκδιώχθηκαν από τα εδάφη τους και αναζήτησαν καταφύγιο και συμμαχία πρώτα με τους συγγενείς των Πιάστ στην Μεγάλη Πολωνία, αργότερα με τους Τεύτονες Ιππότες, ένα χριστιανικό στρατιωτικό τάγμα που διεξήγαγε μια σταυροφορία ενάντια στους παγανιστές Πρώσους. Υπήρχαν επίσης οικονομικές εντάσεις μεταξύ των Ιπποτών και του Σβεντόπελκ Β΄. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μία συμμαχία με τους παγανιστές Πρώσους. Ο Σβιεντόπελκ Β΄ έπαιξε βασικό ρόλο στην Α΄ Πρωσική Εξέγερση, η οποία ξεκίνησε το 1242.
Η συμμαχία μεταξύ των παγανιστών Πρώσων και του χριστιανού Σβιεντόπελκ β΄ ενάντια σε ένα θρησκευτικό τάγμα, που υποστήριζε ο πάπας, ήταν απροσδόκητη. Ο Σβιεντόπελκ Β΄ ήταν παλαιότερα γνωστός ως υποστηρικτής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και των χριστιανικών σκοπών. Τελικά η εξέγερση δεν ευοδώθηκε, και μία συνθήκη ειρήνης, με τη μεσολάβηση ενός παπικού απεσταλμένου (legatus), υπογράφηκε στις 24 Νοεμβρίου 1248. Ο Σβιεντόπελκ Β΄ έπρεπε να επιστρέψει τα εδάφη που κατασχέθηκαν από τα αδέλφια του, να επιτρέψει στους Τεύτονες Ιππότες να περάσουν από τις περιοχές του, να σταματήσει να χρεώνει διόδια στα πλοία που χρησιμοποιούν τον Βιστούλα, και να σταματήσει οποιαδήποτε βοήθεια προς τους Πρώσους. Κράτησε τον λόγο του και δεν βοήθησε τους Πρώσους κατά τη Μεγάλη Εξέγερσή τους (1260–1274).
Αφού κυβέρνησε από το 1220 για 46 χρόνια, ο Σβιετόπελκ Β΄ απεβίωσε το 1266, με τους γιους του Mέστβιν Β΄ και Βάρτισλαβ Β΄ να κληρονομούν τα εδάφη του.
Οικογένεια
μικρογραφία| [[Σφραγίδα|Δακτυλίδι με σφραγίδα.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Λειτουργισμός (ψυχολογία)
Λειτουργισμός (ή φονξιοναλισμός) είναι τρόπος ερμηνείας και μέθοδος ανάλυσης σύνθετων κυρίως δομών του επιστητού, με βάση την εξάρτηση, δράση, απόδοση, αποτελεσματικότητα ή τον προορισμό των μερών στο πλαίσιο ενός συνόλου. Η επικράτηση του λειτουργισμού ως επιστημολογικού «παραδείγματος» από το 1945 και εξής σήμαινε την υπέρβαση της αντίληψης ότι τα αντικείμενα υπάρχουν αυτά καθεαυτά ως «ουσίες» ή ότι αποτελούν δομημένες ενότητες και κλειστά συστήματα και έδωσε τη δυνατότητα να βρεθούν εναλλακτικές λύσεις για την ανάλυση των χαρακτηριστικών των φαινομένων στις επιστήμες του ανθρώπου (κυρίως στην κοινωνική ανθρωπολογία και την ψυχολογία) που δεν κάλυπταν οι θεωρίες του εξελικτισμού και της διάχυσης. Κατά την ανάπτυξη και εξέλιξή του μέσα από τις εφαρμογές του, ο λειτουργισμός εκφράστηκε υπό μια στενότερη έννοια, ως ερμηνεία της ύπαρξης μιας οντότητας μέσω του ρόλου της στη διατήρηση ενός συνόλου και υπό μια ευρύτερη έννοια, η οποία έχει ως επίκεντρο την έννοια του σκοπού, της τελικότητας ως παράγοντα οργάνωσης και ολοκλήρωσης ενός συνόλου.
Λειτουργισμός στην κοινωνιολογία
Η λειτουργική προσέγγιση βλέπει την κοινωνία ως σύστημα, ένα σύνολο στοιχείων ή μερών που αλληλεπιδρούν, με λίγο ως πολύ σταθερό τρόπο, σε κάθε δεδομένη χρονική περίοδο. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι όλες οι πλευρές μιας κοινωνίας εξυπηρετούν έναν σκοπό και ότι όλες είναι απαραίτητες για τη μακροπρόθεσμη επιβίωσή της. Η άποψη αυτή επιβλήθηκε με τα έργα των κοινωνιολόγων του 19ου αιώνα, ιδιαίτερα εκείνων που θεωρούν τις κοινωνίες ως οργανισμούς. Οι φονξιοναλιστές εστιάζουν στα δομικά χαρακτηριστικά και στις λειτουργίες και στις δυσλειτουργίες των θεσμών, ενώ κάνουν επίσης τη διάκριση ανάμεσα σε έκδηλες και λανθάνουσες λειτουργίες. Θεωρούν επίσης ότι τα περισσότερα μέλη της κοινωνίας μοιράζονται κοινές πεποιθήσεις και αξίες. Η προσέγγιση αυτή αντλεί πολλά στοιχεία από τις ιδέες του Αυγούστου Κοντ, του Χέρμπερτ Σπένσερ και του Εμίλ Ντιρκέμ. Ο τελευταίος ισχυριζόταν ότι είναι απαραίτητο να κατανοηθούν οι «ανάγκες» του κοινωνικού οργανισμού στον οποίο αντιστοιχούν τα κοινωνικά φαινόμενα. Μάλιστα, κάποιοι χρησιμοποίησαν την έννοια της λειτουργίας για να δηλώσουν τις αλληλεξαρτήσεις των μερών ενός συστήματος, την προσαρμοστική πλευρά ενός φαινομένου ή τις ορατές του συνέπειες. Τις δεκαετίες του 1950 και 1960 κυριάρχησε η δομικο-λειτουργική άποψη του Τάλκοτ Πάρσονς ότι η λειτουργία μπορεί να θεωρηθεί ως σύνδεσμος μεταξύ σχετικά σταθερών δομικών κατηγοριών.
Λειτουργισμός στην ψυχολογία
Ο λειτουργισμός ήταν στάση που κυριάρχησε στην Αμερικανική ψυχολογία κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Εκφράστηκε ως αντίδραση στη γερμανική σχολή του δομισμού που κατηύθυνε ο Έντουαρντ Τίτσνερ (Edward Tichener). Ο λειτουργισμός δίνει βαρύτητα και αξία στις ωφελιμιστικές και εφαρμοσμένες πλευρές των ψυχολογικών δραστηριοτήτων, εν αντιθέσει προς την περιγραφή ψυχολογικών δομών και περιεχομένων. Λειτουργισμός, υποστηριζόμενος φιλοσοφικά από τον Αμερικανικό πραγματισμό, μπορεί να αποδοθεί σε διάφορους βαθμούς σε όλες τις συστηματικές εκφράσεις της ψυχολογίας του 20ού αιώνα στην Αμερική, επειδή όλες οι σχολές συμπεριλαμβανομένων όσων είχαν εισαχθεί από την Ευρώπη, υπόκεινταν σε κριτήρια εφαρμοσιμότητας και χρησιμότητας. Ο λειτουργισμός ξεκίνησε από τον Γουίλιαμ Τζέιμς, τον πατέρα της αμερικανικής ψυχολογίας καθώς ήταν από τους πρώτους που υποστήριξε την άποψη ότι ο σωστός τρόπος μελέτης των ψυχολογικών φαινομένων είναι μέσω της εξέτασης της προσαρμοστικής τους αξίας και της λειτουργικότητάς τους. Ο Τζέιμς δεν προσέφερε μια ολοκληρωμένη ψυχολογική θεωρία, πολλές όμως από τις απόψεις του επηρέασαν τα διάφορα κινήματα ιδεών στην ψυχολογία και έχουν περάσει ακόμα και στις σημερινές απόψεις. Η λειτουργική άποψη έκανε τους ψυχολόγους να ενδιαφερθούν για τις ατομικές διαφορές στη μάθηση και μνημονική ικανότητα, καθώς και σε άλλες διανοητικές λειτουργίες, και έβαλε τις βάσεις για τη μέτρηση της νοημοσύνης.
Αντίκτυπος
Κατά το 1925, η εξέλιξη της λειτουργικής ψυχολογίας είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί καθώς είχε πλέον εκλείψει ως βιώσιμος κλάδος της ψυχολογίας. Αν και ο λειτουργισμός συνέχισε να υφίσταται ως σύστημα, σταδιακά απορροφήθηκε από τον Αμερικανικό συμπεριφορισμό. Είναι γνωστό ότι στις αρχές και στα μέσα του 20ού αιώνα αναφάνηκε ένα παρακλάδι του λειτουργισμού, η συναλλακτική θεωρία της αντίληψης, η κεντρική θέση της οποίας είναι ότι η μάθηση αποτελεί το κλειδί της αντίληψης. Βέβαια, αν και ο λειτουργισμός δεν αποτέλεσε ποτέ μια τυπική ρυθμιστική σχολή, χρησίμευσε ως ιστορικός σύνδεσμος στη φιλοσοφική εξέλιξη, συνενώνοντας το ενδιαφέρον του δομισμού για τη λεπτομερή ανάλυση του νου με τη μελέτη των λειτουργιών του και αργότερα με την ανάπτυξη της θεωρίας της συμπεριφοράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμπεριφορισμός Κατηγορία:Ιστορία της ψυχολογίας
Σέρβος (αρχιμανδρίτης)
Ο αρχιμανδρίτης Σέρβος (18ος αι.-1821), ήταν Σέρβος κληρικός και οπλαρχηγός. Έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 στη Μολδοβλαχία. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη μάχη της μονής Νοτσέτου και στη μάχη στο Κόλτσι, ενώ συμμετείχε στη μάχη του Δραγατσανίου. Τελικά, συνελήφθη από τους Τούρκους και βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην πόλη Σιλίστρια.
Έλευση του Σέρβου με ενισχύσεις
Η πρώτη αναφορά στη δράση του αρχιμανδρίτη είναι για τη συμμετοχή του στη μάχη της μονής Νοτσέτου, που διεξήχθη στις 27-28 Μαΐου του 1821, στο ομώνυμο μοναστήρι της Μικρής Βλαχίας (τμήμα της σημερινής Ρουμανίας). Στις 27 Μαΐου, τουρκικές δυνάμεις του  Κεχαγιά Βεγή Χατζή- Αχμέτ, προσέβαλαν 60 Έλληνες, που βρίσκονταν οχυρωμένοι στο μοναστήρι υπό την αρχηγία του χιλίαρχου Ιωάννη Κολοκοτρώνη. Η επίθεση αποκρούστηκε, αλλά ο Κολοκοτρώνης ειδοποίησε τον Υψηλάντη να αποστείλει ενισχύσεις. Εκείνος διέταξε τον Αρχιμανδρίτη Σέρβο, που διοικούσε σώμα αποτελούμενο από 100 συμπατριώτες του, καθώς και τους οπλαρχηγούς Ορφανό και Δούκα, να σπεύσουν στη μονή. Ο παπα-Σέρβος με τον Ορφανό έφτασαν εγκαίρως και μαζί με τον Κολοκοτρώνη κατέλαβαν θέσεις μέσα στο δάσος που περιέβαλλε τη μονή Νοτσέτου. Έτσι, με μια συνδυασμένη επίθεση με τις δυνάμεις που είχαν μείνει στη μονή -υπό τους οπλαρχηγούς Σφήκα και Σαχίνη- κατάφεραν να καταδιώξουν το τουρκικό στράτευμα, προκαλώντας του βαριές απώλειες. Βλέποντας, όμως, την αργοπορία του Δούκα, επέστρεψαν στο μοναστήρι.
Η λιποταξία του Δούκα
Ο Δούκας, επικεφαλής 400 ιππέων, έφτασε στη μονή Νοτσέτου μετά τη μάχη. Για έναν ακατανόητο λόγο, όμως, όχι μόνο δεν επιτέθηκε στους Τούρκους που υποχωρούσαν, αλλά βλέποντας τα τουρκικά πτώματα στον τόπο της σύγκρουσης λιποτάκτησε και επέστρεψε στο Τυργοβίστι, όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένες οι δυνάμεις του Υψηλάντη. Εκεί, άρχισε να διαδίδει ψευδείς ειδήσεις περί πανωλεθρίας των Ελλήνων, με αποτέλεσμα τα χριστιανικά στρατεύματα που βρίσκονταν στην πόλη μαζί με τους κατοίκους της, να την εγκαταλείψουν στα χέρια των Τούρκων, που εισήλθαν σ’ αυτήν στις 29 Μαΐου.
Μάχη του Δραγατσανίου
Στις 7 Ιουνίου του 1821, ο Ιερός λόχος ηττήθηκε από υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις στη μάχη του Δραγατσανίου. Παρά το καταστροφικό για τους Έλληνες αποτέλεσμα της μάχης, αποτελεσματική γι’ αυτούς ήταν η επέμβαση του αρχιμανδρίτη Σέρβου. Ο δραστήριος κληρικός με τους λίγους άνδρες του και τις δυνάμεις του Γεωργάκη Ολύμπιου, ανέκοψαν την πορεία των Τούρκων που κατεδίωκαν τους Ιερολοχίτες, δίνοντας χρόνο στους δεύτερους να κρυφτούν στα δάση της περιοχής.
Συγκέντρωση δυνάμεων στο όρος Κόλτσι
μικρογραφία|Το όρος Colțești (Κολτέστι) στη Ρουμανία, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα είναι το "Κόλτσι". Έπειτα από την καταστροφή των Ελλήνων στο Δραγατσάνι, ακολουθεί η φυγή του Υψηλάντη στην Αυστρία (14 Ιουνίου 1821), καθώς και η ήττα των ελληνικών στρατευμάτων στο Σκουλένι (17 Ιουνίου 1821). Η οργανωμένη Επανάσταση στη Μολδοβλαχία έχει ουσιαστικά σβήσει, αλλά αρκετοί οπλαρχηγοί συνεχίζουν να προβάλλουν αντίσταση με τα σώματα που διοικούν. Μεταξύ αυτών, συγκαταλεγόταν και ο παπα-Σέρβος. Ο αρχιμανδρίτης, μαζί με 15 πολεμιστές, διασχίζοντας τα βουνά της Βλαχίας, έφτασε στα σύνορα με την Αυστροουγγαρία και άρχισε να συγκεντρώνει στρατό. Εκεί συγκρότησε ένα σώμα από 300 Έλληνες και Σέρβους, που βρίσκονταν διασκορπισμένοι στην περιοχή και στρατοπέδευσε στο όρος Κόλτσι.
Νίκη του αρχιμανδρίτη Σέρβου
Κύριο λήμμα: Μάχη στο Κόλτσι
Εν τω μεταξύ, στις 11 Ιουλίου, τουρκικός στρατός μαζί με τις μονάδες του Έλληνα οπλαρχηγού Σάββα Φωκιανού, που είχε προσχωρήσει στους Τούρκους, επιτέθηκε στις δυνάμεις του αρχιμανδρίτη Σέρβου, που βρίσκονταν στρατοπεδευμένες στο Κόλτσι. Ακολούθησε σφοδρή σύγκρουση, που κατέληξε σε νίκη των επαναστατών. Οι Τούρκοι έφυγαν από το πεδίο της μάχης αφήνοντας πίσω τους 120 νεκρούς. Οι Έλληνες και οι Σέρβοι είχαν μόνο 8 τραυματίες.
Είσοδος των δυνάμεων του Σέρβου στην Αυστροουγγαρία
Αν και οι Τούρκοι υποχώρησαν, οι στρατιώτες του Σέρβου κατάλαβαν πως σύντομα θα έφταναν νέες οθωμανικές δυνάμεις. Έτσι, ζήτησαν από τους αξιωματικούς του λοιμοκαθαρτηρίου, που βρισκόταν εντός των αυστριακών συνόρων, να τους αφήσουν να διέλθουν στην Αυστροουγγαρία. Εκείνοι δέχτηκαν, θέτοντας τον όρο οι εισερχόμενοι να παραδώσουν τον οπλισμό τους. Ο αρχιμανδρίτης Σέρβος τότε αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον στρατό του, που συμφώνησε με την πρόταση των Αυστριακών.
Εκδίωξη από την Αυστρία
Ύστερα από λίγο, έφτασε στην περιοχή ο Τούρκος Σιρκίλογλου, με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και απαίτησε από τους αξιωματικούς του λοιμοκαθαρτηρίου την παράδοση των επαναστατών, τουλάχιστον του αρχιμανδρίτη Σέρβου. Οι Αυστριακοί αρνήθηκαν και ο Σιρκίλογλου, για να τους εξαναγκάσει να ενδώσουν, διέταξε 150 στρατιώτες να εισβάλουν στα σύνορα της Αυστροουγγαρίας και να περικυκλώσουν το λοιμοκαθαρτήριο. Τελικά, οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε μια μέση λύση: ο αρχιμανδρίτης θα υποχρεωνόταν να εισέλθει στη Βλαχία, μαζί με τον οπλισμό του κι έναν υπηρέτη του, όπως και έγινε στις 14 Ιουλίου.
Θάνατος του αρχιμανδρίτη Σέρβου
Για ημέρες ολόκληρες, οι Τούρκοι καταδίωκαν τον αρχιμανδρίτη Σέρβο μέσα στα δάση, τα βουνά και τα φαράγγια της Βλαχίας, έχοντας συχνά συμπλοκές μαζί του. Σε μια από αυτές σκοτώθηκε και ο υπηρέτης του. Πλέον, ο αρχιμανδρίτης ήταν αβοήθητος και έπρεπε να ξεφύγει από την ανηλεή καταδίωξη των εχθρών. Τελικά, ο αρχιμανδρίτης Σέρβος έπεσε από έναν βράχο και έτσι οι Τούρκοι κατάφεραν να τον ακινητοποιήσουν. Δεμένο με αλυσίδες τον μετέφεραν στο Βουκουρέστι και από εκεί στη Σιλίστρια, όπου εκτελέστηκε με μαρτυρικό τρόπο.
Σάμπορ Α΄ της Πομερελίας
Ο Σάμπορ Α΄, Sambor I, princeps Pomoranorum, Kασουβιανά Sambór I, (π. 1150 – π. 1207) ήταν αντιβασιλιάς της Πομερελίας από το 1180 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του δούκα Σομπιέσλαφ Α' και πρώιμος γόνος του Οίκου των Σαμποριδών, που πήρε το όνομά του. Σύμφωνα με το Χρονικό ή Αρχείο των βασιλέων και πριγκίπων της Πολωνίας (Chronica seu originale regum et principum Poloniae) του Βιντσέντυ Καντλούμπεκ, ο Σάμπορ Α΄ μεταξύ 1177 και 1180 αναγνωρίστηκε ως δούκας της Πομερελίας και διάδοχος του πατέρα του από τον Καζίμιρ Β΄ τον Δίκαιο Ύπατο Δούκα της Πολωνίας. Έμεινε στο Γκντανσκ, όπου προώθησε τη μετανάστευση Γερμανών εποίκων κατά τη διάρκεια του προς Ανατολάς Εποικισμού (Ostsiedlung) και ίδρυσε την εκκλησία του Αγίου Νικολάου περί το 1190. Αναφέρεται επίσης σε μία πράξη του 1186 ως ο ιδρυτής της Κιστερκιανής μονής στο Oλίβα, ένα υιικό μοναστήρι του Kόλμπατς.
Οικογένεια
Ο Σάμπορ Α΄ ήταν νυμφευμένος και είχε δύο γιους, που απεβίωσαν σε νεαρή ηλικία. Το βιβλίο τεθνεώντων του 14ου αι. του αβαείου Ολίβα υποδηλώνει την ημερομηνία τού τέλους του με τις 7 Φεβρουαρίου 1207, ωστόσο ο Σάμπορ Α¨ πιθανότατα απεβίωσε υπό τη βασιλεία του Βλαντίσλαφ Γ΄ του Μακροσκελούς (1202–1206) Ύπατου Δούκα της Πολωνίας. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Μέστβιν Α'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Ροδόλφος Β΄ της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
Ο Ροδόλφος Β΄, γερμ. Rudolf II. (περ. 1307 - 6 Δεκεμβρίου 1370) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ και εκλέκτορας της Σαξονίας (1356-1370).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ροδόλφου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ και της Γιούττα/Μπριγκίττα των Ασκάνια, κόρη του Όθωνα Ε΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
Το 1370 απεβίωσε στο Βίτενμπεργκ και τάφηκε στον ναό του κάστρου του Βίτενμπεργκ. Δεν είχε άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Βεγκέσλαος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1336 την Ελισάβετ, κόρη του Όθωνα Α΄, λαντγράβου της Έσσης και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Γκουβίξ
Το Γκουβίξ (γαλλικά: Gouvix) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκουβιξουά (γαλλικά: Gouvixois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Νερίμαν Καχίτ
Η Νερίμαν Καχίτ (γεννημένη το 1937) είναι Τουρκοκύπρια ποιήτρια και συγγραφέας. Είναι γνωστή ως ηγετική προσωπικότητα της τουρκοκυπριακής ποίησης και ως ένθερμη υποστηρικτής των δικαιωμάτων των γυναικών.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Πήγε στο Γυμνάσιο θηλέων Βικτωρία, όπου σπούδασε κλασική φιλολογία με τη βοήθεια της δασκάλου της φιλοσοφίας. Στη συνέχεια συνέχισε να σπουδάζει στο Κολλέγιο Εκπαιδευτικών αλλά αναγκάστηκε να μεταφερθεί στο νεοσυσταθέν Κολλέγιο Τουρκοκυπρίων το 1957 λόγω της νεοεμφανιζόμενης ενδοκοινοτικής διαμάχης. Η πρώιμη ποίησή της σε αυτήν την περίοδο επικεντρώθηκε περισσότερο σε φυσικά και ρομαντικά θέματα. Έπειτα μετατοπίστηκε προς τα κοινωνικά ζητήματα με το χρόνο. Άρχισε να γράφει με ένα ελεύθερο στυλ, που δεν ενσωματώνει την ομοιοκαταληξία στην ποίηση της.
Μετά την αποφοίτησή της, στάλθηκε στο χωριό Κλαυδιά ως εκπαιδευτικός. Συνέχισε να διδάσκει για 33 χρόνια και συχνά σε απομακρυσμένα χωριά, ισχυριζόμενη ότι ήταν «σαν να ήταν εξόριστη λόγω της αντίθεσής της». Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, ήταν σημαντική προσωπικότητα στην Τουρκοκυπριακή Ένωση Εκπαιδευτικών (KTÖS) και υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των γυναικών, τον ελεύθερο Τύπο και τα συνδικάτα.
Συγγραφικό έργο
Δημοσίευσε τα πρώτα της έργα τη δεκαετία του 1960 με ένα ανδρικό ψευδώνυμο λόγω περιορισμών που της επέβαλε η οικογένειά της. Ορισμένες μηνύσεις κατατέθηκαν ενάντια σε αυτό το ψευδώνυμο τότε. Παρατηρώντας την κατάσταση των Τουρκοκυπρίων γυναικών στα χωριά στα οποία εργάστηκε, η Καχίτ μετέφερε στα έργα της τις συνθήκες που αυτές βιώναν. Καθ 'όλη τη σταδιοδρομία της ως δασκάλα, τα άρθρα, τα ποιήματα, οι έρευνες και οι συνεντεύξεις της δημοσιεύθηκαν σε τουρκοκυπριακές εφημερίδες. Θεωρείται μία από τις κορυφαίες υποστηρίκτριες των δικαιωμάτων των γυναικών.
Το πρώτο της βιβλίο, K.T.Ö.S. Mücadele Tarihi δημοσιεύθηκε το 1987, ακολουθούμενη από το πρώτο της βιβλίο ποίησης, Sıkıntıya Vurulan Düğüm το 1988. Το πρώτο της βιβλίο επικεντρώθηκε αποκλειστικά στις γυναίκες, Konu: Kadın ("Θέμα: Γυναίκα") δημοσιεύθηκε το 1989. Από τότε, έχει κυκλοφορήσει μια σειρά από βιβλία που αποτελούνται από ποιήματα, συνεντεύξεις, έρευνες και άρθρα της. Μερικά από τα θέματα που διερευνήθηκαν στο έργο της είναι η γυναικεία ηλικία στην Κύπρο, η πόλη της Λευκωσίας και η αντίληψη της σεξουαλικότητας στην τουρκοκυπριακή κοινωνία. Εκφράζει το πάθος της για τη Λευκωσία, τη βαθιά εδραίωση της πόλης στην ψυχή της και τον πόνο που της δίνει η διαίρεση της πόλης.
Διακρίσεις
Έχει παραλάβει τουλάχιστον 15 λογοτεχνικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων από το τουρκικό περιοδικό Nokta, από την Humanist International και από τον Διεθνή Οργανισμό Τουρκικού Πολιτισμού. Είναι η ιδρύτρια του Κέντρου Ερευνών Γυναικών και επί του παρόντος γράφει περιοδικά στην τουρκοκυπριακή εφημερίδα Yeni Düzen.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι συγγραφείς
Αλβέρτος του Λύνεμπουργκ
Ο Αλβέρτος, γερμ. Albrecht (απεβ. 28 Μαρτίου 1350) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας ("δούκας") του Λύνεμπουργκ (1370-1385).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Όθωνα (γιου του Ροδόλφου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ) και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Γουλιέλμου Β΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Το 1385 απεβίωσε στο Βίτενμπεργκ σε ηλικία 35 ετών. Δεν είχε άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο θείος του Βεγκέσλαος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1373 την Αικατερίνη, κόρη του Βερνάρδου Γ΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και είχε τέκνο:
Σάμπορ Β΄ της Πομερελίας
Ο Σάμπορ Β΄ του Tσεφ, Sambor II Tczewski (π. 1211/1212 – Δεκέμβριος 1277 ή 1278) ήταν δούκας της Πομερελίας και πρίγκιπας του Λουμπιτσέβο Τσέβσκιε.
Βιογραφία
Ο Σάμπορ ήταν γιος του Μέστβιν Α' δούκα της Πομερελίας και μέλος του Οίκου των Σαμποριδών. Ήταν νυμφευμένος με τη Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Μπόρβιν Β' κυρίου του Μεκλεμβούργου. Η κόρη του Μαργαρίτα Σαμπίρια έγινε βασίλισσα της Δανίας το 1248 με τον γάμο της με τον Χριστόφορο Α' της Δανίας. Ο μοναχογιός τού Σάμπορ Β΄, ο Σουμπίσλαφ, απεβίωσε το 1254. Η κόρη του Ευφημία (ονομάζεται επίσης Aλέντα ή Γιολάντα ή Aδελαΐδα) (γενν. π. 1245 - απεβ. π. στις 15 Φεβρουαρίου 1309) παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Β΄ τον Κερασφόρο το 1261. Μετά από αυτό ο Σάμπορ ίδρυσε ένα νέο Κιστερκιανό μοναστήρι, τη Σαμπόρια, που βρίσκεται στο σημερινό Πέλπιν. Ωστόσο, αφορίστηκε τον Μάρτιο του 1266 για αποτυχία να επιστρέψει εδάφη σε ένα μοναστήρι στην Oλίβα.
Ο Σάμπορ πολέμησε εναντίον του αδελφού του, Σβιεντόπελκ Β΄ και συμμάχησε με το Τευτονικό Τάγμα. Ο Σάμπορ παραχώρησε τα περισσότερα από τα υπάρχοντά του, συμπεριλαμβανομένου του Γκνίεφ (Mέβε), στους Τεύτονες Ιππότες. Αυτό καθιέρωσε οριστικά τους Τεύτονες Ιππότες στην αριστερή όχθη του ποταμού Βιστούλα. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του ανιψιού του Μέστβιν Β', των εγγονιών και των δουκών της Σιλεσίας Ερρίκου Ε', δούκα της Λεγκνίτσα και Μπολέσλαβ του Ευσεβούς και ο γαμπρός του Ζιεμόμυσλ της Κουγιάβια αμφισβήτησαν τη διαθήκη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Μπόρβιν Β' κυρίου του Μεκλεμβούργου, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα αφορισμένα από την Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Οίκος των Σαμποριδών
Γιεργκιούτς (Κούμπα)
Το Γιεργκιούτς (επίσης, Γιεργκιούντζ, αζερικά: Yergüc) είναι ένα χωριό της επαρχίας Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Ασαντούρ Μπαχαριάν
Ο Ασαντούρ Μπαχαριάν (1924 -1990) ήταν σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής και ανέπτυξε σημαντική πολιτιστική δράση για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση και λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων, παρέμεινε πολιτικός κρατούμενος έως το 1960. Μετά την αποφυλάκισή του παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση (1961, Ζυγός) με έργα που ζωγράφισε στη φυλακή και απεικόνιζαν με σκοτεινά χρώματα απλές σκηνές από την καθημερινή ζωή των κρατουμένων. Στη συνέχεια, δίδαξε γραφιστικές εφαρμογές στη Σχολή Βακαλό (1961-1967) και το 1969, μέσα στη δικτατορία, ίδρυσε το Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα. Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, παρουσίασε μια έκθεση «αφιερωμένη στον άγνωστο πολιτικό κρατούμενο», που προκάλεσε αίσθηση. Επρόκειτο για ελαιογραφίες, όπου τα θέματα της παλιάς του ζωγραφικής αποδόθηκαν μέσα από μια νέα οπτική και με διαφορετική χρωματική επεξεργασία, σαν συμβολικές αναφορές κατά στο απολυταρχικό καθεστώς. μικρογραφία|384x384εσ|Ακουαρέλα του δημιουργούΣημαντική συνεισφορά στην ελληνική πολιτιστική ζωή ήταν, το 1983, η ίδρυση μαζί με τη Δήμητρα Τσούχλου του Κέντρου Γραμμάτων και Τεχνών Άποψη, το οποίο συνδιεύθυνε μέχρι το 1989.
Πραγματοποίησε 38 ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πλήθος ομαδικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
1163 Σάγκα
Η Σάγκα (Saga) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,584. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη γενική ονομασία (σάγκα) για τους σκανδιναβικούς θρύλους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σάγκας εκτιμάται σε 29,12 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1200. Η Σάγκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 22 λεπτά.
Αποστροφή (ταινία)
Η Αποστροφή (αγγλικά: Repulsion) είναι βρετανική ταινία ψυχολογικού τρόμου παραγωγής 1965, σε σκηνοθεσία του Ρόμαν Πολάνσκι και με πρωταγωνιστές τους Κατρίν Ντενέβ, Ίαν Χέντρι, Τζον Φρέιζερ και Ιβόν Φιρνό. Το σενάριο είναι των Ζεράρ Μπρας και Πολάνσκι, και αφορά μια νεαρή εσωστρεφή γυναίκα, η οποία βρίσκει το σεξ απωθητικό και αφότου η αδελφή της πηγαίνει για διακοπές, εκείνη μένει μόνη στο σπίτι και γίνεται όλο και περισσότερο μοναχική και αποκόπτεται από την πραγματικότητα. Γυρισμένη στο Λονδίνο, είναι η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Πολάνσκι και η πρώτη μακράς διαρκείας, μετά την ταινία Γυμνός Πειρασμός (Nóz w wodzie, 1962).
Η ταινία προβλήθηκε πρώτα στο Φεστιβάλ Καννών το 1965, προτού προβληθεί στον κινηματογράφο παγκοσμίως. Με την κυκλοφορία της, η Αποστροφή έλαβε διθυραμβικές κριτικές και σήμερα θεωρείται ως μια από τις καλύτερες ταινίες του Πολάνσκι. Λόγω της φωτογραφίας του Γκίλμπερτ Τέιλορ, προτάθηκε για ένα βραβείο BAFTA.
Υπόθεση
Η Κάρολ Λεντού, μια όμορφη Βελγίδα μανικιουρίστα, ζει στο Λονδίνο με την μεγαλύτερη αδελφή της Χέλεν. Η Κάρολ είναι εξαιρετικά αποκομμένη και ζορίζεται με τις καθημερινές της αλληλεπιδράσεις. Ένας μνηστήρας, ο Κόλιν, είναι ερωτευμένος μαζί της και κάνει ένθερμες προσπάθειες για να την διεκδικήσει. Η Κάρολ προβληματίζεται από τη σχέση της αδελφής της με έναν άνδρα ονόματι Μάικλ, τον οποίον φαίνεται να αντιπαθεί. Είναι ανήμπορη να κοιμηθεί, λόγω του ότι ακούει την αδελφή της με τον φίλο της να κάνουν έρωτα. Όταν η Κάρολ επιστρέφει στο σπίτι από τη δουλειά, ενοχλείται από μια ρωγμή στο πεζοδρόμιο. Ο Κόλιν πέφτει κατά λάθος πάνω της και εκείνη δυσκολεύεται να του απαντήσει όταν εκείνος της μιλάει. Την οδηγεί μέχρι το σπίτι της και προσπαθεί να την φιλήσει αρκετές φορές, αλλά εκείνη τον απωθεί, τρέχει προς τις σκάλες και βουρτσίζει δυνατά τα δόντια της, προτού κλάψει. Η Χέλεν έρχεται αντιμέτωπη με την Κάρολ, η οποία πέταξε τα υπάρχοντα του Μάικλ. Το επόμενο πρωί, η Χέλεν φεύγει για διακοπές στην Ιταλία με τον Μάικλ. Στο σπίτι, η Κάρολ βγάζει το κουνέλι από το ψυγείο. Αντί να το μαγειρέψει, η προσοχή της αποσπάται από διάφορα πράγματα στο διαμέρισμά της, συμπεριλαμβανομένου ενός χρησιμοποιημένου αντικειμένου στα ρούχα του Μάικλ. Ενώ επιχειρεί να το πετάξει, το μυρίζει και κάνει εμετό. Αφότου δοκιμάζει ένα από τα φορέματα της αδελφής της, βλέπει μια σκοτεινή φιγούρα στον καθρέπτη. Εκείνη τη νύχτα, ακούει βήματα έξω από την κρεβατοκάμαρά της.
Ένα πρωινό που κάνει μπάνιο, καθώς βγαίνει, το νερό ξεχειλίζει. Όταν ανάβει το φως, ο τοίχος ραγίζει. Κλειδώνεται στο δωμάτιό της και ακούει ξανά βήματα. Αυτήν τη φορά, έχει την παραίσθηση ότι ένας άνδρας εισβάλει στο διαμέρισμά της και την βιάζει. Ξυπνάει στο χολ από ένα τηλεφώνημα του Κόλιν, αλλά εκείνη το κλείνει. Η Κάρολ δεν έχει πάει στη δουλειά για τρεις ημέρες. Ενώ κάνει μανικιούρ, μαχαιρώνει το δάκτυλο της πελάτισσας, με αποτέλεσμα να τη στείλουν νωρίτερα σπίτι. Το κεφάλι του λαγού που δε μαγείρεψε βρίσκεται στην τσάντα της. Στο διαμέρισμα, κοιτάζει μια παλιά οικογενειακή φωτογραφία και ο τοίχος πίσω από τη φωτογραφία σπάει σαν γυαλί. Εμφανίζεται ο Κόλιν, αλλά εκείνη αρνείται να του ανοίξει και τότε εκείνος μπαίνει απότομα μέσα. Της εξομολογείται τον έρωτά του, αλλά εκείνη τον χτυπάει με ένα κηροπήγιο. Καθαρίζει το αίμα και τοποθετεί το πτώμα του Κόλιν στην μπανιέρα. Στο κρεβάτι, έχει ξανά τις ίδιες παραισθήσεις περί βιασμού. Ξυπνάει το επόμενο πρωί, γυμνή στο πάτωμα. Αργότερα, εμφανίζονται χέρια στον τοίχο, τα οποία την τραβάνε. Μετά από ένα περίεργο τηλεφώνημα, κόβει το καλώδιο.
Ο σπιτονοικοκύρης εισβάλει στο διαμέρισμα, καθώς έχει καθυστερήσει να πληρώσει το νοίκι. Η Κάρολ τον πληρώνει, ενώ εκείνος αηδιάζεται από την κατάσταση που βρίσκεται το διαμέρισμα. Της κάνει άσεμνη πρόταση, προκειμένου να μη χρειαστεί να πληρώσει το νοίκι, κάνοντας ένα επιθετικό βήμα, αλλά εκείνη του κόβει το λαρύγγι με το ξυράφι του Μάικλ. Έπειτα, βυθίζεται σε όλο και πιο έντονες παραισθήσεις.
Όταν η Χέλεν και ο Μάικλ φθάνουν στο σπίτι, η Χέλεν αναστατώνεται από την κατάσταση του διαμερίσματος. Ο Μαίκλ πέφτει πάνω στη Χέλεν βλέποντας το νεκρό σώμα του Κόλιν. Η Χέλεν βρίσκει την Κάρολ κάτω από το κρεβάτι της σε κατατονική κατάσταση. Οι γείτονες μπαίνουν μέσα ενώ ο Μάικλ την κουβαλάει έξω, χαμογελαστή. Η τελική σκηνή εστιάζει σε αντικείμενα του διαμερίσματος, καταλήγοντας σε μια οικογενειακή φωτογραφία, δείχνοντας την Κάρολ σε μικρή ηλικία να κοιτάζει κάτι άλλο, ενώ οι υπόλοιποι χαμογελούν στην κάμερα.
Θέματα και ύφος
Η ταινία είναι ασυνήθιστη για μια τρομακτική ταινία που παρουσιάζει μια γυναίκα δολοφόνο. Εξερευνά την αποστροφή που νιώθει η Κάρολ για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και ειδικότερα η επιμονή του μνηστήρα της.
Έχει υπαινιχθεί ότι η ταινία υπονοεί ότι ο πατέρας της μπορεί να την κακοποίησε σεξουαλικά ως παιδί, η οποία είναι η βάση των νευρώσεων του κλονισμού της. Άλλοι κριτικοί έχουν επισημάνει ότι το γεγονός ότι η Κάρολ χρησιμοποιεί κατ'επανάληψη αντικείμενα που έχουν σχέση με τον φίλο της αδελφής της, τον Μάικλ, καθώς και η παρουσία του, προκαλούν σε μεγάλο βαθμό την Κάρολ στην αρχή της ταινίας.
Αναπτύσσει όλο και περισσότερο την οπτική γωνία της πρωταγωνίστριας. Οι ακολουθίες των ονείρων είναι ιδιαίτερα έντονες.
Η ταινία Αποστροφή ήταν το πρώτο μέρος της "Τριλογίας του Διαμερίσματος" του Πολάνσκι, με τις ταινίες Το Μωρό της Ρόζμαρι (Rosemary's Baby, 1968) και Ο Ένοικος (The Tenant, 1976) να ακολουθούν, οι οποίες είναι εξίσου ταινίες τρόμου και λαμβάνουν χώρα μέσα σε διαμερίσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Βρετανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρομάν Πολάνσκι Κατηγορία:Ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σχιζοφρένεια
Μάχη του Λυκαίου Όρους
Η Μάχη του Λυκαίου Όρους ήταν μάχη που διεξήχθη μεταξύ της Σπάρτης με επικεφαλής τον Κλεομένη Γ΄ και της Αχαϊκής Συμπολιτείας με διοικητή τον Άρατο. Ήταν η πρώτη μεγάλη μάχη του Κλεομενείου Πολέμου. Η μάχη έγινε στο Λυκαίο Όρος στα σύνορα Ήλιδας και Αρκαδίας και έληξε με νίκη των Σπαρτιατών.
Προανάκρουσμα
Το 229 π.Χ., ο Κλεομένης Γ΄, βασιλιάς της Σπάρτης, ξεκίνησε μια εκστρατεία με στόχο την επέκταση της περιφερειακής ισχύος του βασιλείου του. Σε αυτό αντιτάχθηκε η μεγάλη δύναμη στην Πελοπόννησο, η Αχαϊκή Συμπολιτεία. Σε μια προσπάθεια να περιορίσουν την αναδυόμενη δύναμη της Σπάρτης, οι Αχαιοί με επικεφαλής τον στρατηγό τους, Άρατο, επιχείρησαν ανεπιτυχώς να ανακαταλάβουν τις πόλεις της Τεγέας και του Ορχομενού. Αυτή η αποτυχία επιδεινώθηκε όταν ένας πολύ ανώτερος αριθμητικά αχαϊκός στρατός με διοικητή τον Αριστόμαχο Β΄ του Άργους αρνήθηκε να δώσει μάχη στον στρατό του Κλεομένη.
Αν και αυτές οι αποτυχίες αντισταθμίστηκαν σε κάποιο βαθμό από την κατάληψη της Καφύας, μιας πόλης που προηγουμένως είχε καταλάβει ο Κλεομένης, η σπαρτιατική υπεροχή στον πόλεμο γινόταν εμφανής. Ο Πτολεμαίος Γ΄ της Αιγύπτου, ο οποίος υποστήριζε την εκστρατεία των Αχαιών κατά της Μακεδονίας, μετέφερε την οικονομική του υποστήριξη από την Αχαϊκή Συμπολιτεία στη Σπάρτη. Ο Πτολεμαίος το στήριξε στην υπόθεση ότι η Σπάρτη θα ήταν πιο χρήσιμος σύμμαχος στην αντιστάθμιση της Μακεδονίας.
Μάχη
Ο Άρατος επανεξελέγη στρατηγός το 227 π.Χ. και στη συνέχεια εξαπέλυσε εισβολή στην Ήλιδα, μια σύμμαχο της Σπάρτης. Οι Ηλείοι, μη μπορώντας να νικήσουν τους Αχαιούς, ζήτησαν βοήθεια από τη Σπάρτη. Η απάντηση των Σπαρτιατών ήταν να στείλει τον Κλεομένη με στρατό για να βοηθήσει τους συμμάχους τους. Καθώς οι Αχαιοί επέστρεφαν από την Ήλιδα, ο Κλεομένης εξαπέλυσε επίθεση κατά των Αχαιών κοντά στο Λυκαίο Όρος, στα σύνορα Ήλιδας και Αρκαδίας. Οι Αχαιοί, που ήταν απροετοίμαστοι για μάχη, τράπηκαν σε άτακτη φυγή από τη μάχη. Οι Σπαρτιάτες σημείωσαν συνολική νίκη, κατατροπώνοντας τον αντίπαλο στρατό. Κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν μεγάλο μέρος του Αχαϊκού Στρατού, καθώς και να προκαλέσουν τεράστιες απώλειες. Η νίκη ήταν τόσο ολοκληρωτική που αρχικά θεωρήθηκε ότι ο Άρατος είχε σκοτωθεί εν μέσω μάχης.
Επακόλουθα
Ο Άρατος μπόρεσε να χρησιμοποιήσει τη σύγχυση στον απόηχο της μάχης προς όφελός του. Άρπαξε την πόλη της Μαντίνειας από τους Σπαρτιάτες και την ασφάλισε. Αυτή η επιτυχία ήταν βραχύβια, καθώς οι Αχαιοί ηττήθηκαν αποφασιστικά από τον Κλεομένη στη Μάχη της Λαδοκίας αργότερα το 227 π.Χ. και ξανά στη Μάχη της Δύμης το 226 π.Χ.. Αυτές οι νίκες καθιέρωσαν την κυριαρχία των Σπαρτιατών στην Πελοπόννησο.
Δευτερεύουσες πηγές
Κατηγορία:Μάχες σπαρτιατικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Αχαϊκής Συμπολιτείας Κατηγορία:Αρχαία Ηλεία
Δωροθέα του Βρανδεμβούργου
Η Δωροθέα του Βρανδεμβούργου (Dorothea af Brandenburg, 1430 - 10 Νοεμβρίου 1495) ήταν βασίλισσα της Δανίας (1445-1448, 1449-1481), της Νορβηγίας (1445-1448, 1450-1481) και της Σουηδίας (1445-1448, 1457-1464) λόγω των γάμων της με τον βασιλιά Χριστόφορο Γ΄ της Δανίας και τον βασιλιά Χριστιανό Α΄ της Δανίας. Διετέλεσε αντιβασίλισσα κατά τη διάρκεια της μεσοβασιλείας του 1448 και κατά την απουσία του δεύτερου συζύγου της.
Πρώτος γάμος με τον Χριστόφορο Γ΄
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1445 πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη η γαμήλια τελετή και ακολούθησε η στέψη της Δωροθέας ως βασίλισσας. Ήταν από τις πιο λαμπρές τελετές στη Σκανδιναβική μεσαιωνική ιστορία. Οι γιορτές κράτησαν 8 μέρες και παρευρέθησαν οι πρίγκιπες του Μπράουνσβάιγκ, της Έσσης και της Βαυαρίας, απεσταλμένοι της Χανσεατικής Ένωσης και του Τευτονικού Τάγματος, καθώς και η αριστοκρατία των τριών βασιλείων της Σκανδιναβίας. Η Δωροθέα μπήκε στην πόλη με τη συνοδεία των ευγενών των τριών βασιλείων ντυμένων στα χρυσά και επάνω σε άσπρα άλογα· στέφθηκε βασίλισσα των τριών βασιλείων με το χρυσό στέμμα του αββαείου της Βασντένα. Στις 15 Σεπτεμβρίου τής δόθηκαν ως γαμήλια δωρεά πολλά εδάφη και στα τρία βασίλεια. Στην περίπτωση που θα χήρευε και θα επέλεγε να ζήσει εκτός Σκανδιναβίας, θα έπαιρνε αντ' αυτών 15.000 φιορίνια του Ρήνου, 15.000 από κάθε βασίλειο.
Λεμπεστενά Μεσσηνίας
Τα Λεμπεστενα είναι παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στα Φιλιατρά και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Δωροθέα του Βρανδεμβούργου
Πρώτος γάμος με τον Χριστόφορο Γ΄
Ο Χριστόφορος και η Δωροθέα αναχώρησαν για τη Σουηδία τον Ιανουάριο του 1446. Επισκέφτηκαν το αβαείο του Βαντστένα και το προικώο της Δωροθέας Örebro, και συνάντησαν τον μελλοντικό ανταγωνιστή της βασίλισσας, τον Κάρολο, μεγάλο κοντόσταυλο της Σουηδίας, τον μετέπειτα Κάρολο Η΄ της Σουηδίας. Η συνάντηση έγινε σε πολύ καλό κλίμα και στη Δωροθέα προσφέρθηκαν πολλά δώρα. Το ζεύγος επέστρεψε τον Σεπτέμβριο στη Δανία. Ο γάμος τους ήταν πολιτικής σκοπιμότητας αφού ο πατέρας της Δωροθέας κυβερνούσε τα Γερμανικά εδάφη του Χριστόφορου και ήταν πιστός του υποστηρικτής και σύμβουλος. Το ζεύγος δεν έκανε παιδιά γιατί σύμφωνα με τον Σουηδό ιστορικό της εποχής Ερρίκο Ολάι, ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε.
Λεμπεστενά Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται νοτιοδυτικά των Φιλιατρών, επί της επαρχιακής οδού Φιλιατρών-Κορυφασίου, σε υψόμετρο 5 μέτρα από τη θάλασσα και βρέχεται από τα νερά του Ιονίου Πελάγους. Βρίσκεται ανάμεσα στους οικισμούς της Αγίας Κυριακής στα βόρεια και του Λαγκουβάρδου στα νότια του οικισμού και απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα από τα Φιλιατρά.
Δωροθέα του Βρανδεμβούργου
Πρώτος γάμος με τον Χριστόφορο Γ΄
Τον Ιανουάριο του 1448 ο βασιλιάς Χριστόφορος πέθανε πρόωρα και άτεκνος με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μεγάλη κρίση διαδοχής στα Σκανδιναβικά βασίλεια. Η χήρα βασίλισσα Δωροθέα, όντας το μοναδικό μέλος της βασιλικής οικογένειας, ανακηρύχθηκε αντιβασίλισσα της Δανίας μέχρι την εκλογή του νέου μονάρχη. Στη Σουηδία όμως ο μέγας κοντόσταυλος Κάρολος εξελέγη βασιλιάς της Σουηδίας και της Νορβηγίας ως Κάρολος Η΄. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου ο Χριστιανός του Ολδεμβούργου εξελέγη βασιλιάς της Δανίας ως Χριστιανός Α΄ και η Δωροθέα του παρέδωσε την εξουσία.
Λεμπεστενά Μεσσηνίας
Ιστορία
Τα Λεμπεστενά είναι οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Φιλιατρών, ενώ από το 1997, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», μέχρι και το 2010 παρέμεινε διοικητικά στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Δωροθέα του Βρανδεμβούργου
Δεύτερος γάμος με τον Χριστιανό Α΄
Στη Δωροθέα έγιναν προτάσεις γάμου από τον βασιλιά Καζιμίρ Δ΄ της Πολωνίας και τον αρχιδούκα Αλβέρτο ΣΤ΄ της Αυστρίας, αλλά προτίμησε να παντρευτεί τον νεοεκλεγμένο βασιλιά Χριστιανό Α΄. Η γαμήλια τελετή έγινε στις 26 Οκτωβρίου 1449 και ακολούθησε η στέψη του Χριστιανού και της ίδιας ως βασιλέων της Δανίας. Η Δωροθέα παραιτήθηκε από τα προικώα της εδάφη στη Δανία και στη Νορβηγία (τα οποία αντικαταστάθηκαν από άλλα) αλλά αρνήθηκε να παραιτηθεί από τα προικώα της τής Σουηδίας. Η εκλογή του Καρόλου ως βασιλιά της Σουηδίας και της Νορβηγίας της στέρησε τα εδάφη σε αυτές τις χώρες και τώρα η φιλοδοξία του βασιλικού ζεύγους ήταν να στεφθεί ο Χριστιανός βασιλιάς στη Σουηδία και στη Νορβηγία και να ανασυστήσει τη διαλυμένη Ένωση του Καλμάρ.
Λεμπεστενά Μεσσηνίας
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 81 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στην περιοχή του οικισμού, εκτός από ελαιώνες, υπάρχουν και θερμοκήπια.
Δωροθέα του Βρανδεμβούργου
Δεύτερος γάμος με τον Χριστιανό Α΄
Ο Χριστιανός Α΄ στέφθηκε βασιλιάς στη Νορβηγία το 1450. Το έργο στη Σουηδία ήταν περισσότερο δύσκολο και η Δωροθέα ανέλαβε μακροχρόνια εκστρατεία στρατολογώντας υποστηρικτές ανάμεσα στην αριστοκρατία και τον κλήρο, στους οποίους διακήρυττε ότι ο εκλεγμένος βασιλιάς τους Κάρολος Η΄ ως πρώην κοντόσταυλός στη Σουηδία και υπήκοός της, ήταν σφετεριστής και προδότης που καταπάτησε τον όρκο του και της στέρησε τις κτήσεις της στη Σουηδία. Η Δωροθέα ζήτησε για το θέμα αυτό και τη βοήθεια του πάπα. Οι προσπάθειες της Δωροθέας ολοκληρώθηκαν με επιτυχία τον Φεβρουάριο 1457, όταν η εξέγερση του αρχιεπισκόπου Γιενς Μπένγκτσον Ούξενχανα εκθρόνισε τον Κάρολο ο οποίος κατέφυγε στη Γερμανία. Ο Χριστιανός Α΄ ήταν πλέον βασιλιάς και των τριών βασιλείων της Ένωσης του Κάλμαρ. Η Δωροθέα έκανε τον Δεκέμβριο πανηγυρική είσοδο στη Στοκχόλμη και πήρε πίσω τα εδάφη της. Το 1458 το Σουηδικό συμβούλιο αποφάσισε να δεχθεί την επιθυμία του βασιλικού ζεύγους να ονομαστούν διάδοχοι του θρόνου της Σουηδίας οι γιοι τους, όπως είχε γίνει και στη Δανία και Νορβηγία. Το 1460 ο Χριστιανός Α΄ αγόρασε τα δουκάτα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Για να ανταπεξέλθει στα μεγάλα του χρέη, επέβαλε βαρειά φορολογία πράγμα που του στέρησε την υποστήριξη των Σουηδών οι οποίοι επανέφεραν τον Κάρολο Η΄ (1464). Η απώλεια της Σουηδίας ήταν μεγάλο πλήγμα για τη Δωροθέα η οποία άρχισε αγώνα που κράτησε μια ζωή για να ξαναγίνει ο σύζυγός της βασιλιάς της Σουηδίας (και αργότερα οι γιοι της), να επανασυσταθεί η Ένωση του Καλμάρ με τα τρία βασίλεια και να επανακτήσει τα προικώα της εδάφη. Για τα εδάφη αυτά μάλιστα ενήγαγε τον Κάρολο Η΄ ενώπιον του πάπα στη Ρώμη. Ο Κάρολος Η΄ πέθανε το 1470 και η Δωροθέα έστρεψε την αγωγή κατά του αντιβασιλιά της Σουηδίας ο Στεν Στούρε του Πρεσβύτερου. Ταξίδεψε στην Ιταλία (1475), επισκέφθηκε την αδελφή της Βαρβάρα στη Μάντοβα και στη συνέχεια τον ίδιο τον πάπα Σίξτο Δ΄ από τον οποίο ζήτησε να αφορίσει τον Στεν Στούρε. Η πράξη του αφορισμού θα μπορούσε να επιφέρει την κατάρρευση του βασιλείου της Σουηδίας, την πτώση του Στεν Στούρε και την εκλογή ξανά σαν βασιλιά των Σουηδών του συζύγου της Χριστιανού κάτι για το οποίο εργάστηκε πολύ σκληρά τα είκοσι τελευταία χρόνια.
Λεμπεστενά Μεσσηνίας
Κτίρια και αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στα Φιλιατρά. Σε κοντινές αποστάσεις βρίσκονται η Παραλία και το γραφικό λιμανάκι της Αγίας Κυριακής προς τα βόρεια και η Παραλία του Λαγκουβάρδου προς τα νότια του οικισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας