cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάατ
Κριτές της Μάατ
Οι Κριτές της Μάατ είναι οι 42 θεότητες που απαριθμούνται στον Πάπυρο του Νεμπσενί στους οποίους ο νεκρός κάνει τις Αρνητικές Ομολογίες. Αντιπροσωπεύουν τους 42 Νομούς της Αιγύπτου, και αποκαλούνται "οι κρυμμένοι θεοί της Μάατ, που τρέφονται από τη Μάατ κατά τα χρόνια της ζωής τους", δηλαδή είναι ελάσσονες θεότητες που δικαιούνται προσφορών. Καθώς ο νεκρός ακολουθεί τη φόρμουλα των Αρνητικών Ομολογιών, απευθύνεται σε κάθε θεό κατά πρόσωπο και αναφέρει τον νομό στον οποίο αυτός είναι προστάτης, για να τονίσει την ενότητα των νομών της Αιγύπτου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αιγύπτιες θεές Κατηγορία:Κοινωνία της Αρχαίας Αιγύπτου
Ρομάνο Πρόντι
Ο Ρομάνο Πρόντι (Romano Prodi) είναι Ιταλός ακαδημαϊκός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1939 στο Ρέτζιο Εμίλια (ο 8ος από τα 9 παιδιά της οικογενείας του, τα 7 εκ των οποίων έγιναν αργότερα πανεπιστημιακοί λέκτορες). Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνου συνέχισε στο London School of Economics και στο Στάνφορντ. Το 1971 εκλέχθηκε καθηγητής βιομηχανικής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, το εγγύτερο αστικό κέντρο της γενέτειράς του, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1999.
Πολιτική καριέρα
Στα μέσα της δεκαετίας του '70 εισέρχεται στη πολιτική σκηνή της Ιταλίας. Ως ευλαβής καθολικός ένωσε τις δυνάμεις του με τους Χριστιανοδημοκράτες του Τζούλιο Αντρεότι και το 1978 διετέλεσε για 6 μήνες Υπουργός Βιομηχανίας. Στη συνέχεια παρέμεινε ενεργός πολιτικός στο κρατικό μηχανισμό, ως διοικητής της κρατικής εταιρείας χαρτοφυλακίου IRI (στα διαστήματα 1982–1989 και 1993-1994) και η οποία έχει υπό τον έλεγχό της τις περισσότερες ιταλικές ΔΕΚΟ. Σ' αυτή τη κυβερνητική θέση έγινε πολλές φορές αντικείμενο έρευνας για σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων, όμως ποτέ δεν κατηγορήθηκε.
Η ανάδειξή του στη κορυφή ήλθε όταν «μεταπήδησε» από τους πλήρεις σκανδάλων Χριστιανοδημοκράτες στους αναμορφωμένους Κομμουνιστές στο Κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Έτσι το 1995 γίνεται αρχηγός της Κεντροαριστερής Συμμαχίας της «Ελιάς» και κερδίζει τις εκλογές αναλαμβάνοντας Πρωθυπουργός στην πρώτη αυθεντικά αριστερή μεταπολεμική κυβέρνηση της Ιταλίας.
Η πρωθυπουργική του θητεία θεωρήθηκε επιτυχής και συνοδεύεται από την είσοδο της Ιταλίας στο «Ευρώ». Με την αυστηρή και γενναία περικοπή δαπανών και την επιβολή του φόρου «για την Ευρώπη» (για ένα έτος) κατάφερε το απρόσμενο αυτό αποτέλεσμα. Μετά όμως από κομματικές διαμάχες που έπληξαν την ενότητα του συνασπισμού της Ελιάς, το Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, (το δεύτερο γκρουπ που προήλθε από το ενιαίο Κομμουνιστικό Κόμμα), απέσυρε την υποστήριξή του στον Πρόντι, τον ανάγκασε σε παραίτηση και προκάλεσε το σχηματισμό νέας Κυβέρνησης υπό τον Μάσσιμο Ντ' Αλέμα.
Όμως η ανατροπή αυτή έφερε τον Πρόντι στις Βρυξέλλες. Θερμός ευρωπαϊστής, με ομόφωνη επιλογή διαδέχθηκε τον Ζακ Σαντέρ στη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1999 μετά τη συλλογική παραίτηση της προηγούμενης Επιτροπής, λόγω αποκαλύψεων απάτης και σωρείας πρακτικών νεποτισμού. Θιασώτης ενός Ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού κράτους με κοινή εξωτερική πολιτική και δικαιοδοσία στην επιβολή φόρων το όραμα του Πρόντι θεωρήθηκε πολύ πιο ριζοσπαστικό από οτιδήποτε είναι διατεθειμένα να δεχθούν τα κράτη μέλη σήμερα. Και όμως τα πέντε χρόνια της θητείας του στην Κομισιόν στέφθηκαν με επιτυχίες με πιο σημαντική την εποπτεία της ομαλής εισαγωγής του ευρώ και τη συμφωνία για την διεύρυνση από 15 σε 25 χώρες.
Η επιστροφή του «Ιλ Προφεσόρε» (Καθηγητή) όπως τον αποκαλούν οι οπαδοί του ή του «Μορταντέλλα» (αλλαντικό της περιοχής του) όπως τον αποκαλούν οι εχθροί του, στην Ιταλική πολιτική έγινε ως ηγέτης ενός Συνασπισμού με κοινή απέχθεια των μελών του προς τον πολωτικό Πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ακόμα και ο παροιμιώδης ήπιος χαρακτήρας του κάτω από τις προεκλογικές συνθήκες των «ντιμπέιτ» παρουσίασε τον αντίπαλό του «μεθύστακα».
Η εμπάθεια όμως που είχε προκαλέσει ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ήταν αρκετή για να φέρει στις τελευταίες εκλογές τη συμμαχία του Ρομάνο Πρόντι στην εξουσία.
Παραίτηση 2007
Στις 21 Φεβρουαρίου 2007 ο Πρόντι υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, έχοντας απωλέσει τον έλεγχο της Γερουσίας. Στις 28 Φεβρουαρίου η κρίση τερματίστηκε προσωρινά, καθώς με οριακή διαφορά η νέα κυβέρνηση Πρόντι έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Γερουσία.
Κρίση με Μαστέλα
Στις αρχές Ιανουαρίου του 2008 παραιτήθηκε ο Υπουργός Δικαιοσύνης Κλεμέντε Μαστέλα έπειτα από τις κατηγορίες εναντίον της συζύγου του για διαφθορά. Ο Μαστέλα κατηγόρησε την κυβέρνηση για έλλειψη συμπαράστασης και απέσυρε το κόμμα του.
Παραίτηση 2008
Έτσι, ο Πρόντι ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης και από τα δύο νομοθετικά σώματα: Στις 23 Ιανουαρίου έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, όχι όμως και από τη Γερουσία την επόμενη ημέρα. Με διαφορά 5 ψήφων, η κυβέρνηση απέτυχε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Γερουσία και συνακόλουθα ο Πρόντι υπέβαλε την παραίτησή του στον Πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, ο οποίος του ζήτησε να παραμείνει στη θέση του ως υπηρεσιακός Πρωθυπουργός. Οι προσπάθειες για σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης (με σκοπό την αλλαγή του εκλογικού νόμου) απέτυχαν κι έτσι στις 6 Φεβρουαρίου ο Ναπολιτάνο διέλυσε τη Βουλή. Στις εκλογές που θα ακολουθήσουν ο Πρόντι δήλωσε ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος.
Στις 10 Μαρτίου 2008, ο Πρόντι ανακοίνωσε ξανά την πρόθεσή του να μη λάβει μέρος στις βουλευτικές εκλογές και εξήγγειλε την αποχώρησή του από την πολιτική ζωή της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
Κώστας Μπότσαρης
Ο Κωνσταντίνος Μπότσαρης του Κίτσου ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σούλι το 1792. Πατέρας του ήταν ο Κίτσος Μπότσαρης. Αδερφοί του ήταν ο Μάρκος Μπότσαρης κι ο Νικόλας Μπότσαρης.
Ακολούθησε τον πατέρα του στο Βουλγαρέλι και μετά τη δολοφονία του, τον πήρε στα Ιωάννινα ο Αλή Πασάς. Μετά την πολιορκία των Ιωαννίνων από τα σουλτανικά στρατεύματα, ο πασάς σε αντιπερισπασμό παραχώρησε το Σούλι στους Σουλιώτες, κρατώντας τον Κώστα ως όμηρο. Όταν ο πασάς σκοτώθηκε από τους ανθρώπους του Χουρσίτ Πασά, κατόρθωσε να διαφύγει και να ενωθεί με τον αδερφό του Μάρκο και τους άλλους συμπατριώτες του. Πήρε μέρος στη μάχη του Κεφαλόβρυσου στις 9 Αυγούστου 1823, και μετά το θάνατο του Μάρκου ορίστηκε αντικαταστάτης του. Πολιτικά επηρεαζόταν από τον Μαυροκορδάτο, δεν διέκοψε όμως τις σχέσεις του και με τους αντικυβερνητικούς.
Το Μάρτιο του 1824 στάλθηκε στην Ηλεία για να αποκρούσει τις επιδρομές των Οθωμανών. Πήρε μέρος στη μάχη στο Κρεμμύδι κατά των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ Πασά (7 Απριλίου 1825), όπου κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί. Στη συνέχεια, έφυγε για την ανατολική Στερεά Ελλάδα και πολέμησε υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Αργότερα, πήγε στην Αιτωλοακαρνανία και διορίστηκε από την κυβέρνηση του Γεωργίου Κουντουριώτη αρχηγός των σωμάτων που στρατοπέδευαν έξω από το Μεσολόγγι (Οκτώβριος 1825). Μετά την Έξοδο, ακολούθησε τη φρουρά της πόλης στα Σάλωνα και κατόπιν στο Ναύπλιο.
Όταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης διορίστηκε αρχιστράτηγος της Ρούμελης, ο Κώστας, ως επικεφαλής των Σουλιωτών, πήγε μαζί του και πήρε μέρος στη μάχη του Διστόμου και τη μάχη της Αράχωβας. Μετά το θάνατο του Γεωργίου Καραϊσκάκη υποστήριξε τα σχέδια των Τσωρτς και Κόχραν, που οδήγησαν στη μεγάλη ήττα των Ελλήνων στη μάχη του Αναλάτου (24.4.1827).
Επί Καποδίστρια πήρε μέρος στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση της δυτικής Στερεάς Ελλάδας υπό τον Τσωρτς. Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, εντάχθηκε στην παράταξη του Ιωάννη Κωλέττη, και μάλιστα έγινε μέλος της τριμελούς αντιπροσωπείας που εστάλη στο Μόναχο για να προσκαλέσει επίσημα τον Όθωνα στον ελληνικό θρόνο.
Στα χρόνια του Όθωνα έγινε υποστράτηγος της Φάλαγγας και την περίοδο 1844-1847 ήταν γερουσιαστής.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κωστας
Λούκας Αλκαράθ
Ο Λουίς Λούκας Αλκαράθ Γκονθάλεθ {στα ισπανικά : Luis Lucas Alcaraz González} (γεννημένος στις 21 Ιουνίου 1966) είναι Ισπανός βετεράνος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Σε μια προπονητική καριέρα άνω των δύο δεκαετιών, αγωνίστηκε σε δέκα σεζόν της Πριμέρα Ντιβισιόν στο τιμόνι των Ουέλβα, Ράθινγκ Σανταντέρ, Γρανάδα και Λεβάντε. Ενδιάμεσα, διετέλεσε προπονητής και σε οκτώ συλλόγων στη Σεγούντα Ντιβισιόν, κερδίζοντας την άνοδο με τη Ουέλβα και τη Ρεάλ Μούρθια, ενώ είχε και σύντομα περάσματα από τον Άρη Θεσσαλονίκης αλλά και την Εθνική Αλγερίας.
Προπονητική καριέρα
Γεννημένος στη Γρανάδα της Ανδαλουσίας, και μετά από μια ασήμαντη καριέρα ως ποδοσφαριστής, αρχικά στις ακαδημίες της Χαέν και στη συνέχεια στην ομάδα της γενέτειράς του, ο Αλκαράθ ξεκίνησε να προπονεί την τοπική Γρανάδα το 1995 σε ηλικία μόλις 29 ετών, πετυχαίνοντας μάλιστα δύο πλασαρίσματα στην αρχική τετράδα της βαθμολογίας, κατά την τριετή παραμονή του στην ομάδα, αλλά αποτυγχάνοντας να πετύχει τον προβιβασμό μέσω των πλέι οφ.
Τις επόμενες δύο σεζόν εργάστηκε στην ίδια κατηγορία και περιφέρεια, αρχικά με την Αλμερία (με την οποία δεν απέφυγε τον υποβιβασμό) και στη συνέχεια με την Dos Hermanas CF. Τον Ιούνιο του 2000, ο 34χρονος Αλκαράθ ανέλαβε την Ουέλβα, βοηθώντας τον παλαιότερο σύλλογο της Ισπανίας να επιστρέψει  (2002) στην Πριμέρα Ντιβισιόν μετά από απουσία 23 ολόκληρων ετών. Αν και η ομάδα επέστρεψε αμέσως στη Σεγούντα Ντιβισιόν, κατάφερε να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας, χάνοντας 0–3 από την ΡΚΝ Μαγιόρκα. Επόμενος προπονητικός σταθμός του ήταν η Ραθίνγκ Σανταντέρ, από την οποία όμως απολύθηκε στα μέσα της σεζόν 2004–05 λόγω ανεπιτυχών αποτελεσμάτων.
Τη σεζόν 2005-06 καθοδήγησε την Χερέθ, με την οποία κατέλαβε την έβδομη θέση του πρωταθλήματος.
Πέρασε τις δύο επόμενες σεζόν στη δεύτερη κατηγορία, βοηθώντας τη Μούρθια να ανέβει αρχικά στην ανώτερη κατηγορία, το 2007, από όπου όμως υποβιβάστηκε την αμέσως επόμενη χρονιά, γεγονός που οδήγησε στην απόλυση του Αλκαράθ, στις 6 Μαρτίου 2008. Την ίδια ακριβώς μοίρα είχε και η επόμενη ομάδα που προπόνησε, η Ουέλβα.
Το καλοκαίρι του 2009, ο Αλκαράθ υπέγραψε συμβόλαιο διετούς συνεργασίας με μια άλλη ομάδα της Ανδαλουσίας, την Κόρδοβα, η οποία επίσης αγωνίζονταν στο πρωτάθλημα της Σεγούντα Ντιβισιόν
Στα τέλη Ιουνίου 2011, εντάχθηκε ξανά στην Αλμερία – που τότε ονομάζονταν Unión Deportiva – και μόλις είχε υποβιβασθεί από την Πριμέρα Ντιβισιόν. Πριν ολοκληρωθεί η αγωνιστική σεζόν, στις 3 Απριλίου 2012, και μετά από ένα σερί με μόλις τέσσερις βαθμούς σε έξι αγώνες και καμία νίκη, ο Αλκαράθ απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του.
Το Δεκέμβριο του 2012, ανέλαβε τον Άρη Θεσσαλονίκης αλλά η τραγική οικονομική και διοικητική κατάσταση του συλλόγου είχε άμεσο αντίκτυπο στο αγωνιστικό σκέλος. Στο πάγκο των "κιτρίνων" παρέμεινε για οκτώ αγώνες με απολογισμό δυο νίκες, τέσσερις ισοπαλίες και δυο ήττες. Έτσι στις 30 Ιανουαρίου 2013 ο Αλκαράθ  επέστρεψε στη χώρα του και τη Γρανάδα, με τον σύλλογο της Ανδαλουσίας να βρίσκεται πλέον στην κορυφαία ποδοσφαρική κατηγορία της Ισπανίας.
Στις 21 Οκτωβρίου 2014, ο Αλκαραθ ανέλαβε τη Λεβάντε αντικαθιστώντας τον απολυμένο José Luis Mendilibar μετά από μόλις οκτώ αγωνιστικές. Ακολουθώντας τη μοίρα των προπονητών, στις 25 Οκτωβρίου 2015, μετά από μια ταπεινωτική εντός έδρας ήττα με 0–4 από τη Ρεάλ Σοσιεδάδ, απολύθηκε.
Στις 11 Ιουνίου 2016, ο Αλκαράθ ανακοινώθηκε ως ο νέος διευθυντής της Έλτσε, για να αρνηθεί τη δουλειά έξι ημέρες αργότερα.
Στις 3 Οκτωβρίου 2016, ξεκίνησε την τρίτη του θητεία στη Γρανάδα. Καθώς η ομάδα δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι αγωνιστικά και παρέμενε κολλημένη στην προτελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, ο Αλκαράθ απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του στις 10 Απριλίου 2017.
Τρεις ημέρες αργότερα, ανέλαβε το ρίσκο να καθοδηγήσει την εθνικής ομάδας της Αλγερίας, αλλά απολύθηκε τον Οκτώβριο, αφού απέτυχε να προκριθεί από την  Προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, λαμβάνοντας αποζημίωση απόλυσης, ύψους 345.000 ευρώ.
Ο Αλκαράθ επέστρεψε στη γνώριμή του Αλμερία, στις 16 Νοεμβρίου 2017, αντικαθιστώντας τον Λουίς Μιγκέλ Ράμις, αλλά παραιτήθηκε στις 24 Απριλίου 2018, μετά από ένα σερί οκτώ αγώνων χωρίς νίκη.
Στις 22 Οκτωβρίου 2018, ανέλαβε τη Ρεάλ Σαραγόσα στη θέση του απολυθέντος Ιμανόλ Ιντιακέζ, όμως το πέρασμά του από τη Σαραγόσα υπήρξε ιδιαιτέρως βραχύβιο καθώς απολύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2020 ανέλαβε την Αλμπαθέτε, στη Σεγούντα Ντιβισιόν, αλλά είδε την πόρτα της εξόδου στις 13 Οκτωβρίου μετά από μόλις πέντε αγώνες στη νέα σεζόν.
Στις 29 Δεκεμβρίου 2021, ο Αλκαράθ μετακόμισε στην Κύπρο με τον Ολυμπιακό Λευκωσίας, αλλά έφυγε αφού δεν πέτυχε ούτε μια νίκη σε οκτώ αγώνες .
Τον Νοέμβριο του 2022, ανέλαβε ακόμη μια πολύ δύσκολη αποστολή, γενόμενος ο τρίτος κατά σειρά προπονητής μέσα στην ίδια σεζόν, της παραπαίουσας UD Ibiza. Παρά τις προσπάθειες του Αλκαράθ, η ομάδα των Βαλεαρίδων Νήσων δεν απέφυγε τον υποβιβασμό από τη Σεγούντα Ντιβισιόν και συνακόλουθα στις 6 Ιουνίου 2023, επήλθε η λύση του συμβολαίου μεταξύ της ομάδας και του προπονητή.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Αλκαράθ, ο Φελίπε Αλκαράθ, ήταν πολιτικός και συγγραφέας, και διετέλεσε επί μακρόν γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανδαλουσίας. Ο παππούς του, José Manuel González López (γεν. 1917), αλλά και ο συνονόματος θείος του José Manuel González López (γεν. 1943) υπήρξαν αμφότεροι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.
Πολωνέζες, Op. 40 (Σοπέν)
Οι Πολωνέζες, Op. 40 είναι δύο πολωνέζες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν το 1838. Ο Αντόν Ρουμπινστάιν είχε πει για αυτές τις δύο πολωνέζες, ότι η πρώτη δείχνει την πολωνική δόξα και η δεύτερη την πολωνική τραγωδία. Συνολικά το έργο διαρκεί περίπου 13 λεπτά.
Η πρώτη είναι γραμμένη σε Λα μείζονα, με allegro con brio τέμπο. Η συγκεκριμένη, είναι γνωστή και ως Στρατιωτική, η οποία θεωρείται μία από τις πιο γνωστές του Σοπέν. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Ντο ελάσσονα με allegro maestoso τέμπο. Αμφότερες έχουν χρησιμοποιηθεί σε άλλες μορφές τέχνης, όπως ο κινηματογράφος. Η πρώτη, είναι το βασικό μουσικό διάλειμμα του κρατικού πολωνικού ραδιοφώνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνέζες του Φρεντερίκ Σοπέν Κατηγορία:Συνθέσεις του 1838 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα
Στέργιος Σαπουντζής
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέργιος Σαπουντζής γεννήθηκε το 1877 στο Γκορνίτσοβο (Κέλλη) Φλώρινας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1890 ολόκληρη η οικογένειά του, με τον πατέρα του Αναστάσιο και τον αδελφό του Θωμά μετακόμισε στη Φλώρινα, καθώς στο Γκορνίτσοβο (Κέλλη) οι Έλληνες κινδύνευαν από τις Βουλγαρικές επιθέσεις. Η οικογένειά του μάλιστα είχε καταστεί στόχος των Βουλγάρων κομιτατζήδων και πρόσφατα είχε δολοφονηθεί ο συγγενής τους, Χρήστος Σαπουντζής. Στη Φλώρινα νυμφεύθηκε το 1893, αλλά η σύζυγός του πέθανε κατά τη γέννα του παιδιού τους. Στη συνέχεια νυμφεύθηκε την Αναστασία και απέκτησε τρία παιδιά, την Δωροθέα που πέθανε στα 9 της, τον Περικλή που πέθανε μωρό, και την Αθηνά. Στη Φλώρινα ο Τέγος Σαπουντζής ανέπτυξε έντονη οικονομική δραστηριότητα. Κατάφερε να κάνει περιουσια, δημιουργώντας τους Μύλους Σαπουντζή, τα Αμπέλια Σαπουντζή αλλά να ασχοληθεί με το εμπόριο κτηνοτροφικών προϊόντων. Έκτισε ένα απο τα πιο όμορφα αρχοντικά της Φλώρινας, το οποίο κοσμεί σήμερα την πόλη μπροστά απο τον Σακουλέβα στην περιοχή Γιάζι.
Μακεδονικός αγώνας
Ο Τέγος Σαπουντζής διατέλεσε διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Φλωρίνης και ανέλαβε να συντονίζει τις Ελληνικές κινήσεις στην περιοχή της Φλώρινας. Από τη θέση αυτή, συνεργάστηκε στενά μέσω αλληλογραφίας, με τους Παύλο Μελά και Ίωνα Δραγούμη και οργανώθηκε στο δίκτυο της "Άμυνας" που λειτουργούσε ως αντικατασκοπεία προκειμένου να διευκολύνει τις επιχειρήσεις των Ελλήνων ανταρτών.
Οργάνωσε και συντόνισε την εκτέλεση του αρχικομιτατζή Τζόλε Γκ. Στόιτσεφ, το Δεκέμβριο του 1909, ενώ ο τελευταίος βρίσκονταν με συνεργάτες του σε καφενείο της πλατείας Ομονοίας της Φλώρινας. Οι Οθωμανικές αρχές τον συνέλαβαν με την κατηγορία του ηθικού αυτουργού στη δολοφονία και τον μετέφεραν στο Μοναστήρι για να δικαστεί. Τελικά, αθωώθηκε χάρη στην καλή γνώση της τουρκικής γλώσσας και του Οθωμανικού δικαίου, αλλά και χάρη στη φιλία του με τον μπέη της Φλώρινας.
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο συνελήφθη από τις Οθωμανικές αρχές μαζί με άλλους προεστούς της Φλώρινας και κρατήθηκαν σε ειδικό χώρο στο Μοναστήρι. Όταν όμως άρχισε η Οθωμανική οπισθοχώρηση, αφέθηκαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στην πόλη της Φλώρινας. Στη συνέχεια προέβη σε έναν αγώνα δρόμου, προκειμένου να προλάβει την παράδοση της πόλης στα Ελληνικά στρατεύματα, πρωτού εισέλθουν στην πόλη η Σέρβοι. Μαζί με τον μητροπολίτη Φλωρίνης και Μογλενών Πολύκαρπο και άλλους προύχοντες, συνάντησε τον Γιουσούφ, μπέη της πόλης και του ζήτησαν να δηλώσει τους όρους παράδοσης της πόλης σε Ελληνικά χέρια. Ο Γιουσούφ μπέης ανταποκρίθηκε, θέτοντας τους όρους του, ώστε να μην κινδυνεύσουν οι μουσουλμάνοι της περιοχής. Τότε, ο Τέγος Σαπουντζής με τον Μητροπολίτη Πολύκαρπο και τους άλλους προεστούς, έστειλαν αμέσως απεσταλμένο στο Ελληνικό στρατιωτικό απόσπασμα υπό τον υπίλαρχο Ι. Άρτη που είχε στρατοπεδεύσει στο Σοροβίτσι (Αμύνταιο) και τον ανάγκασαν ουσιαστικά να προελάσει εσπευσμένα στην πόλη της Φλώρινας και να την απελευθερώσει, πριν τον ερχομό των Σέρβων.
Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας δήμαρχος της Φλώρινας, μετά την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους, από το 1912 έως το 1922. Στη γενέτειρά του Κέλλη, σήμερα, έχει στηθεί άγαλμά του. Τιμήθηκε με παράσημο για την προσφορά του στο Μακεδονικό Αγώνα και στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Το 1941, όταν η Φλώρινα καταλήφθηκε από τους Γερμανούς Ναζιστές αποτέλεσε έναν από τους κύριους στόχους των κατακτητών, αλλά διέφυγε τη σύλληψη. Στη συνέχεια οι Γερμανοί επίταξαν την οικία του και τη λεηλάτησαν. Πέθανε το 1961 στη Λάρισα, όπου νοσηλεύονταν, από καρκίνο και τάφηκε στον Άγιο Γεώργιο Φλωρίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Πρόκριτοι Κατηγορία:Δήμαρχοι Φλώρινας
Ο Στοιχειωμένος Πύργος (ταινία, 2003)
Ο Στοιχειωμένος Πύργος (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Haunted Mansion) είναι Αμερικανική υπερφυσική κωμική ταινία τρόμου του 2003 σε σκηνοθεσία από τον Ρομπ Μίνκοφ από σενάριο του Ντέιβιντ Μπέρενμπαουμ, βασισμένη στην ομώνυμη ατραξιόν του Γουώλτ Ντίσνεϋ. Πρωταγωνιστούν οι Έντι Μέρφι, Τέρενς Σταμπ, Γουάλας Σον, Μάρσα Τόμασον, και Τζένιφερ Τίλι.
Η ταινία κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 26 Νοεμβρίου του 2003, από την Buena Vista Pictures Distribution. Έλαβε υψηλά αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς αλλά ήταν εισπρακτική επιτυχία, εισπράττοντας $182.3 εκατομμύρια απέναντι από έναν προϋπολογισμό $90 εκατομμυρίων. Ένα reboot κυκλοφόρησε στις 28 Ιουλίου του 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Κατάρες στις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό (Π.Ν.) είναι ο δεύτερος κατ΄ αρχαιότητα Κλάδος των Ελληνικών Ένοπλων Δυνάμεων, με αποστολή να εκτελεί επιχειρήσεις στρατιωτικού χαρακτήρα στη θάλασσα, και να εξασφαλίζει μεταξύ άλλων την προστασία τως ελληνικών χωρικών υδάτων έναντι κάθε επιβουλής. Οι επιχειρήσεις γίνονται από τα διατιθέμενα σε αυτό πλοία, φρεγάτες, ταχέα περιπολικά κατευθυνόμενων βλημάτων, υποβρύχια, αρματαγωγά, κανονιοφόρους, ναρκαλιευτικά, ναρκοθέτιδες, πλοία γενικής υποστηρίξεως, ελικόπτερα καθώς και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας. Γενικά το ελληνικό Π.Ν. υπηρετεί τα κατ΄ αρμοδιότητα ελληνικά αμυντικά και επιθετικά, αν χρειαστεί, δόγματα, καλούμενο αρκετές φορές σε κάλυψη αναγκών διασυμμαχικών επιχειρήσεων, στις οποίες και συνδράμει.
Το Πολεμικό Ναυτικό (Π.Ν.) τελεί υπό τη διοίκηση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Γ.Ε.Ν.).
Ιστορία
Η πρώτη πανελλαδική ναυτική επιχείρηση ήταν η Αργοναυτική εκστρατεία της οποίας ακολούθησε ο δεύτερος μεγάλος αποικισμός ο λεγόμενος Τρωικός πόλεμος, με την περισπούδαστη απόβαση με μια δεκάχρονη πολιορκία η οποία ολοκληρώθηκε με την άλωση της Τροίας από τους Αχαιούς και που ήταν η αιτία της δημιουργίας των άφθαστων έργων επικής ποίησης, της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, μια βαριά κληρονομιά στον παγκόσμιο πολιτισμό. Από τα Αρχαϊκά χρόνια, οι Έλληνες είχαν εξερευνήσει όλη τη Μεσόγειο, ενώ είχαν ιδρύσει αποικίες από τις Ηράκλειες Στήλες μέχρι τον Εύξεινο Πόντο.
Στα Κλασσικά χρόνια, το πολεμικό ναυτικό υπερασπιζόμενο το εμπορικό γνωρίζει μεγάλη άνθηση. Η φράση του Περικλή από τα χρόνια αυτά Μέγα το της Θαλάσσης Κράτος, αναγράφεται στο θυρεό (έμβλημα με τη μορφή ασπίδας) του σύγχρονου Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Λαμπρό παράδειγμα της τότε υπεροχής του συνασπισμένου στόλου των αρχαίων ελληνικών πόλεων - κρατών αποτελεί η νίκη της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας κατά των Περσών.
Επίσης, από τις σημαντικότερες δράσεις του Αρχαιοελληνικού ναυτικού αποτελεί η βοήθεια στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην κάθοδο του Ινδού ποταμού και το μεγάλο ταξίδι από τις εκβολές του μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Θα ακολουθήσουν η εξερεύνηση των ακτών της Αραβίας και της Κασπίας.
Κατά τα Βυζαντινά χρόνια, καινούριοι τύποι καραβιών και όπλων (όπως το υγρό πυρ) εξασφάλισαν στην Κωνσταντινούπολη την κυριαρχία της στη θάλασσα. Η παραμέληση της ναυτικής της δύναμης υπήρξε ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στην άλωση του Βυζαντίου από τους Οθωμανούς το 1453. Στα χρόνια της υποδούλωσης από τους Οθωμανούς, η συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή έδωσε μια ανάσα λευτεριάς στις ελληνικές θάλασσες.
Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821
thumb|250px|Η πυρπόληση στο λιμάνι της Ερεσσού από τον Δ. Παπανικολή, έργο του Βολανάκη Στην αρχή της Επανάστασης οι Ελληνικές δυνάμεις διέθεταν περίπου 300 οπλισμένα εμπορικά πλοία στα οποία εργάζονταν 12,000 ναύτες. Οι μισοί περίπου από αυτούς προέρχονταν από τις Σπέτσες, την Ύδρα και τα Ψαρά: τα τρία αυτά νησιά είχαν και τη μεγαλύτερη συμμετοχή στον θαλάσσιο επαναστατικό αγώνα. Η δομή του θαλάσσιου στόλου έμοιαζε με αυτήν των ατάκτων της ξηράς: δεν υπήρχε ανώτατος διοικητής. Το κάθε νησί εξέλεγε ένα ναύαρχο και έναν αντιναύαρχο για μια συγκεκριμένη επιχείρηση. Κατά την εκλογή των ναυάρχων αυτών οι «νοικοκυραίοι», οι προεστοί δηλαδή του κάθε νησιού, είχαν βαρύνοντα λόγο. Συνήθως ο εκλεγείς «ναύαρχος» προέρχονταν από κάποια πλούσια και σημαντική οικογένεια και μέριμνά του ήταν το καλού του νησιού του. Τον Μάρτιο του 1822 ιδρύθηκε Υπουργείο Ναυτικών και η διεύθυνσή του ανατέθηκε σε μια επιτροπή προερχόμενη από τα τρία νησιά που προαναφέρθηκαν. Κύριο χαρακτηριστικό του νεοσύστατου ναυτικού ήταν ο τοπικός χαρακτήρας του, ενώ σκοπός του ήταν σύντομες, μικρές επιχειρήσεις.
Για τις επιχειρήσεις αυτές εξελέγετο ανώτατος διοικητής, θεωρούμενος πάντως πρώτος μεταξύ ίσων από τους υπόλοιπους. Η ιδέα αυτή του πρώτου μεταξύ ίσων ίσχυε τόσο για τον στόλο του κάθε νησιού όσο και για την εσωτερική οργάνωση των πλοίων. Κάθε πλοίο διατηρούσε την αυτονομία του κατά τις επιχειρήσεις. Ναύτες και αξιωματικοί θεωρούσαν εαυτούς συνεταίρους στη δράση. Ζητούσαν και ελάμβαναν προκαταβολικά τον μισθό τους για ένα μήνα και μοιράζονταν τη λεία από την κάθε επιχείρηση. Αν μετά από μια επιχείρηση δεν υπήρχαν κέρδη, απαιτούσαν την επιστροφή στη βάση τους. Πάντως τα τρία νησιά, Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά, υπερέβαλαν τα κατορθώματά τους όταν αργότερα ζήτησαν από τη νεοσύστατη Ελληνική Κυβέρνηση αποζημιώσεις για τα έξοδά τους.
Ο πρώτος ελληνικός Στόλος δημιουργήθηκε τον Απρίλιο από τον Γιακουμάκη Τομπάζη, ένα Υδραίο προεστό με σημαντική πείρα στις ναυτικές επιχειρήσεις. Η πρώτη του σκέψη ήταν αποσταλεί ο στόλος ανοιχτά της Ηπείρου όπου περιπολούσε ανοργάνωτος ο Οθωμανικός Στόλος. Με την επιμονή όμως ενός καλοπροαίρετου αλλά εντελώς άπειρου ως προς τα ναυτικά Χιώτη, του Νεόφυτου Βάμβα, ο στόλος απεστάλη στη Χίο για να ξεσηκώσει το νησί. Οι ειρηνικοί όμως Χιώτες αρνήθηκαν να συνεργήσουν. Οι Τούρκοι από την άλλη ενίσχυσαν τις φρουρές τους και συνέλαβαν εβδομήντα ομήρους μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο. Το Ελληνικό ναυτικό πάντως σημείωσε αρκετές επιτυχίες και συνέλεξε σημαντική λεία. Λεηλάτησε ένα Αυστριακό πλοίο στην Τήνο και κατέλαβε ένα Οθωμανικό πλοίο που μετέφερε, εκτός από δώρα του Σουλτάνου προς τον Πασά της Αιγύπτου- και μεγάλο αριθμό πλούσιων τούρκικων οικογενειών, τις οποίες λήστεψαν και εν συνεχεία εξετέλεσαν.
Τον Μάιο ο Τομπάζης χώρισε τον στόλο σε δύο μοίρες, μια για να περιπολεί στο Αιγαίο με σκοπό να επιτεθεί στον Οθωμανικό στόλο που ετοιμαζόταν να εξέλθει από τα Δαρδανέλια και μια, με δώδεκα μπριγαντίνια υπό τον Ανδρέα Μιαούλη, για να αποκλείσει την Πάτρα, με σκοπό να προκαλέσει ναυμαχία με τις Τουρκικές δυνάμεις του Ιονίου. Στις 5 Ιουνίου ο Τομπάζης συναντά ένα μεγάλο, βαριά οπλισμένο, τουρκικό δίκροτο βορείως της Χίου και το καταδιώκει μέχρι τον κόλπο της Ερεσσού. Οι ομοβροντίες των Ελληνικών πλοίων εναντίον του δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα και έτσι ο Ψαριανός ναύαρχος Αποστόλης προτείνει ο Γιάννης από την Πάργα (Ιωάννης Δημολίτσας) να ετοιμάσει τρία πυρπολικά με Ψαριανά πληρώματα που είχαν αποκτήσει πείρα κατά τις ρωσικές επιχειρήσεις στο Τσεσμέ. Τα δύο πυρπολικά αποτυγχάνουν, το τρίτο όμως, έντεχνα οδηγημένο από τον Παπανικολή, βάζει φωτιά στο Τουρκικό το οποίο που τελικά ανατινάζεται. Ο Οθωμανικός στόλος πανικοβλήθηκε τόσο που επέστρεψε άμεσα στα Δαρδανέλια. Όμως ο Τομπάζης αντί να τον κυνηγήσει κατευθύνθηκε στο Αϊβαλί (Κυδωνιές) για να βοηθήσει τις εύπορες οικογένειες που απειλούνταν από τους Τούρκους. Πίστευε ότι με το που θα εμφανιζόταν ο Ελληνικός Στόλος θα ξεσηκώνονταν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας κατά των Τούρκων. Αντ’ αυτού οι Τούρκοι επέπεσαν πάνω στον Ελληνικό πληθυσμό και τον κατέσφαξαν. Εκατοντάδες πουλήθηκαν σκλάβοι και τα καταστήματά τους πυρπολήθηκαν.
Το Πολεμικό Ναυτικό του νεοσύστατου ελληνικού Κράτους
Η ιστορία του στόλου του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους αρχίζει το 1828 με κυβερνήτη της Ελλάδας τον Ιωάννη Καποδίστρια. Το ισχυρότερο πλοίο του στόλου της μεταβατικής εποχής ήταν η (ναυπηγημένη στις Η.Π.Α) φρεγάτα «ΕΛΛΑΣ». Τη φρεγάτα "ΕΛΛΑΣ" ανατίναξε στον Πόρο, μαζί με την κορβέτα Ύδρα, ο Ναύαρχος Μιαούλης την 1η Αυγούστου 1831 στη διάρκεια της τότε ανταρσίας του κατά του κυβερνήτη Καποδίστρια. Το 1833 το ελληνικό ναυτικό ονομάζεται "Βασιλικόν Ναυτικόν". Την ονομασία αυτή θα τη διατηρήσει μέχρι το 1924. Υπό του Βασιλέως Όθωνα διετέλεσε πρώτος υπουργός Ναυτικών ο Ναύαρχος Κωνσταντίνος Κανάρης.
Η πρώτη ναυτική σχολή ιδρύθηκε το 1846 πάνω στην κορβέτα «ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ» και διευθυντής της ορίστηκε ο Λεωνίδας Παλάσκας. Ο τότε Αρχίατρος του Στόλου, Βαυαρός Θεόδωρος Ράινχολντ (Th. Rheinhold) εκδίδει βιβλίο για τη "Γλώσσα του Στόλου". Το 1878 επί Βασιλέως Γεωργίου Α΄ ιδρύθηκε η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων με διευθυντή τον Ηλία Κανελλόπουλο. Το 1907 ιδρύθηκε το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού με πρώτο Αρχηγό τον Ναύαρχο Γεώργιο Κουντουριώτη.
Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων
Με την έκρηξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου ο Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης επί του θωρηκτού "Αβέρωφ" πρωτοστάτησε στην απελευθέρωση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, και με τις δύο αποφασιστικές ναυμαχίες της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913), απέκρουσε τις απόπειρες εξόδου του Οθωμανικού Στόλου από τα Δαρδανέλλια, τρέποντάς τον σε φυγή και εξαναγκάζοντάς τον να επιστρέψει και να κλειστεί στα στενά, εξασφαλίζοντας την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο για τις επόμενες δεκαετίες που ακολούθησαν.
Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
right|thumb|200px|Έκθεμα του Μουσείου Απόβασης στην [[Αρρομάνς αφιερωμένο στην Ελληνική συμμετοχή στην Απόβαση της Νορμανδίας]] Η συμμετοχή του Βασιλικού Ναυτικού στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αρχίζει, έστω και ανεπίσημα, με τη βύθιση του ευδρόμου Έλλη στο λιμάνι της Τήνου από το Ιταλικό υποβρύχιο Delfin στις 15 Αυγούστου 1940. Την επομένη τα αντιτορπιλικά "Βασιλιάς Γεώργιος" και "Βασίλισσα Όλγα" δέχονται επίθεση με βόμβες από μεγάλο ύψος, κοντά στα Γιούρα, ενώ πλέουν για την Τήνο.
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου το Βασιλικό Ναυτικό ανέλαβε και έφερε εις πέρας διάφορες αποστολές στο Ιόνιο Πέλαγος με αποκορύφωμα τις τρεις επιδρομές κατά Ιταλικών νηοπομπών ανεφοδιασμού στα στενά του Οτράντο. Τον κυριότερο ρόλο είχαν τα υποβρύχια τα οποία, αν και πεπαλαιωμένα κατάφεραν να βυθίσουν διάφορα Ιταλικά εμπορικά, μέσα στην Αδριατική.
Με την επίθεση όμως της Ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδος το Βασιλικό Ναυτικό υπέστη μεγάλες απώλειες από τη Γερμανική Πολεμική Αεροπορία: μόνο μέσα στον Απρίλιο του 1941 χτυπήθηκαν ή βυθίστηκαν 25 πλοία. Έτσι, αποφασίστηκε να αποσταλεί ο υπόλοιπος στόλος (το θωρηκτό Αβέρωφ, τρία αντιτορπιλικά και πέντε υποβρύχια) στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Με την πάροδο του πολέμου, ο αριθμός των πλοίων του Β.Ν αυξήθηκε με την παραχώρηση πολλών μονάδων, αντιτορπιλικών και υποβρυχίων από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Τις πλέον επιτυχημένες επιχειρήσεις του Β.Ν είχε το αντιτορπιλικό Βασίλισσα Όλγα μέχρι που βυθίστηκε στη Λέρο στις 23 Σεπτεμβρίου του 1943 και το οποίο θεωρήθηκε ίσως το πολεμικό πλοίο με την πλέον επιτυχημένη δράση στην Ανατολική Μεσόγειο. Υπήρξε, επίσης, συμμετοχή πλοίων του Β.Ν στην επιχείρηση Overlord (την απόβαση της Νορμανδίας) ενώ σημαντικό ήταν και το κατόρθωμα του αντιτορπιλικού "Αδρίας", που παρότι χτυπημένο από νάρκη και έχοντας χάσει την πλώρη του, στις επιχειρήσεις κοντά στην Κάλυμνο τον Οκτώβριο του 1943, κατάφερε να γυρίσει στη βάση του στην Αλεξάνδρεια: το "Αδρίας" αμυνόμενο με τα πυροβόλα της πρύμνης κατέπλευσε στον κόλπο Gümüşlük της Τουρκίας, επισκευάστηκε πρόχειρα και απέπλευσε για την Αλεξάνδρεια, διαπλέοντας περίπου 400 ναυτικά μίλια, χωρίς την πλώρη του σκάφους, γενόμενο δεκτό κατά τον κατάπλου με επευφημίες από τα Συμμαχικά πληρώματα.
Τον Απρίλιο του 1944 τμήματα του στόλου στασίασαν κατά της Εξόριστης Ελληνικής Κυβέρνησης και για την καταστολή της ανταρσίας χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά ελληνικά στρατεύματα.
Σύμφωνα με το έγγραφο με αρ. πρωτ. 21974/17-7-46 του Ναυαρχείου, με υπογραφή του Υποναυάρχου Ε. Αλεξανδρή προς το Ελεγκτικό Συνέδριο, το 1943 υπήρχαν στη Μέση Ανατολή τα εξής σκάφη του Β.Ν.:
Το Πολεμικό Ναυτικό στην περίοδο της Στρατιωτικής Δικτατορίας
Η πραξικοπηματική αλλαγή του καθεστώτος επέφερε ανησυχία στο τότε Βασιλικό Ναυτικό, στις τάξεις του οποίου δεν υπήρχαν οργανωμένοι πυρήνες των πραξικοπηματιών. Με την έλευση της Χούντας ο αρχηγός του ΓΕΝ, αντιναύαρχος Εγκολφόπουλος, παραιτήθηκε ενώ στους επόμενους μήνες αποστρατεύτηκαν 61 αξιωματικοί. Η πρώτη αντίδραση του Ναυτικού ήταν να στηρίξουν το αντικίνημα του Βασιλιά, δηλαδή τον φυσικό τους αρχηγό, στις 13 Δεκεμβρίου του 1967. Ακολούθησαν και άλλες δύο απόπειρες απαγωγής του Παπαδόπουλου, οι οποίες όμως απέτυχαν εξαιτίας εξωγενών παραγόντων.
Την άνοιξη του 1973 όλα ήταν έτοιμα. Το κίνημα θα εκδηλωνόταν στις πρώτες ώρες της 23ης Μαΐου. Τις βραδινές ώρες της 21ης Μαΐου υπήρξαν οι πρώτες ενδείξεις ότι το κίνημα είχε προδοθεί. Οι κυβερνήτες των πλοίων διστάζουν να αποπλεύσουν, ακολουθώντας το σχέδιο (το οποίο ήταν περίπου γνωστό στη Χούντα). Στις 23 Μαΐου οι αξιωματικοί τίθενται υπό περιορισμό, ενώ οι πρώτες συλλήψεις δεν αργούν να γίνουν. Στις 25 Μαΐου το πολεμικό πλοίο "Βέλος" παίρνει την απόφαση να αποχωρίσει από την άσκηση του Ν.Α.Τ.Ο. και να καταπλεύσει στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας, όπου ο κυβερνήτης και το πλήρωμά του ζήτησαν πολιτικό άσυλο.
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
thumb|right|300px|Ο λόφος της [[Άνω Σύρος|Άνω Σύρου στην κορυφή του οποίου δεσπόζει ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, έδρα της Επισκοπής Σύρου.]] Η Καθολική Επισκοπή Σύρου (και Μήλου) (λατινικά: Dioecesis Syrensis (et Milensis)) είναι μία από τις επισκοπές της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα και υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή Νάξου, Άνδρου, Τήνου και Μυκόνου.
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Κινήματα και ανταρσίες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Εικοσιτρία κινήματα και ανταρσίες έχουν καταγραφεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού. Τα κινήματα αυτά είναι:
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
Περιλαμβάνει τα νησία Σύρο, Γυάρο, Κέα, Κύθνο, Σέριφο, Σίφνο, Μήλο και Κίμωλο. Έδρα της είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου στην Άνω Σύρο. Σήμερινός επίσκοπος είναι ο Πέτρος Στεφάνου.
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Οργάνωση
Το ανώτατο επιτελικό όργανο του Πολεμικού Ναυτικού είναι το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού (ΓΕΝ). Σκοπός του είναι να επικουρεί τον Αρχηγό του (Α/ΓΕΝ) και τον Υπουργό Εθνικής Άμυνα (ΥΕΘΑ) στην άσκηση Διοίκησης και Ελέγχου επί του προσωπικού, του υλικού και των μέσων του Πολεμικού Ναυτικού.
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
Ιστορική αναδρομή
Η Καθολική Επισκοπή Σύρου ιδρύθηκε το 1207 και περιελάμβανε αρχικά μόνο τα νησιά Σύρο και Γυάρο. Το 1253, ιδρύθηκε η Καθολική Επισκοπή Μήλου που περιελάμβανε και την Κίμωλο. Το 1333, ιδρύθηκε η Καθολική Επισκοπή Κέας, Κύθνου και Σίφνου, η οποία όμως το 1659 διαιρέθηκε σε δύο Βικαριάτα. Το Βικαριάτο Σίφνου-Σερίφου και το Βικαριάτο Κέας-Κύθνου.
Το 1702, η Επισκοπή Μήλου υποβιβάστηκε σε Βικαριάτο. Το 1798, στο Βικαριάτο Μήλου προσαρτήθηκαν το Βικαριάτο Σίφνου και το Βικαριάτο Κέας. Η νέα εκκλησιαστική Επαρχία που δημιουργήθηκε, περιήλθε αργότερα στη δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου Νάξου και κατόπιν στη δικαιοδοσία του Επισκόπου Σαντορίνης. Το 1900, το Βικαριάτο Μήλου προσαρτήθηκε στην Επισκοπή Σύρου.
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Οργάνωση
Εκτός από τον Αρχηγό του, η σύνθεση του ΓΕΝ περιλαμβάνει:
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
Επίσκοποι
Οι επίσκοποι Σύρου με χρονολογική σειρά:
Επιτροπές
Η Επισκοπή διαθέτει 8 επιτροπές:
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Οργάνωση
Τη διάρθρωση των Υπηρεσιών του Π.Ν. αποτελούν οι τρεις Μεγάλες Διοικήσεις: Των παραπάνω ακολουθούν Ναυτικές Διοικήσεις και τα υπ΄ αυτών Ναυτικά Κλιμάκια καθώς και άλλες ανεξάρτητες Υπηρεσίες όπως η Υπηρεσία Φάρων, η Υδρογραφική Υπηρεσία κ.ά.
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
Ιδρύματα
Η Επισκοπή έχει ιδρύσει στη Σύρο τα παρακάτω ιδρύματα:
Ιδρύθηκε το 1882 στην Άνω Σύρο και λειτουργεί έως και σήμερα.
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Οργάνωση
Οι Αξιωματικοί του ΠΝ διακρίνονται σε Μάχιμους, Μηχανικούς και Σωμάτων. Τα Σώματα είναι τρία: το Οικονομικό, το Υγειονομικό και το Σώμα Ειδικοτήτων. Τέλος, τέσσερα Σώματα, όντας κοινά και για τους τρεις Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων, εξυπηρετούν και το ΠΝ. Πρόκειται για το Σώμα Στρατολογικό-Στρατιωτικών Νομικών Συμβούλων, το Σώμα Στρατιωτικών Δικαστικών Γραμματέων, το Σώμα Στρατιωτικών Ιερέων (τέως Θρησκευτικό) και το Σώμα Διοικητικών Στρατολογικού. Το Δικαστικό Σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων δεν αποτελεί στοιχείο των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς ανήκει στην προσωπικά και λειτουργικά ανεξάρτητη δικαστική εξουσία
Σταδιοδρομία - Απασχόληση
Στο Πολεμικό Ναυτικό μπορεί κάποιος να σταδιοδρομήσει ως:
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
Ιδρύματα
Ιδρύθηκε το 1980 στην Ποσειδωνία, με σκοπό να στεγάζει ποιμαντικές-θρησκευτικές και κοινωνικές-πολιτιστικές δραστηριότητες ενοριακού, πανσυριανού και πανελληνίου επιπέδου.
Λειτουργεί από το 1975 για τα παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου των ενοριών του Αγίου Γεωργίου, Αγίου Σεβαστιανού, Ευαγγελιστρίας, Μάννα, Κινίου, Πισκοπειού και Αγίου Ιακώβου. Στεγάζεται στο Σχολείο των Αδελφών των Χριστιανικών Σχολών.
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Θητεία
thumb|250px|right|Το Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικού στον Πόρο (Κ.Ε.Πόρος) Το Πολεμικό Ναυτικό είναι κατά κύριο λόγο μια επαγγελματική δύναμη, ενδεικτικά το 2019 κλήθηκαν να υπηρετήσουν τη θητεία τους 2.050 σε σύνολο 16.250 (στελέχωση 12,6%). Οι στρατεύσιμοι παρουσιάζονται στη Ναυτική Βάση Κανελλόπουλος που εδρεύει στον Σκαραμαγκά Αττικής. Κατά τη διάρκεια της προεκπαίδευσης, οι εκπαιδευόμενοι δεν επιτρέπεται να βγουν από το Κέντρο Εκπαιδεύσεως παρά μόνο σε περίπτωση χορήγησης ολιγόωρης άδειας, συνήθως έξι (6) ωρών, κάτι το οποίο γίνεται συνήθως κατά τη δεύτερη και τρίτη εβδομάδα εκπαίδευσης (Παρασκευή/Σάββατο/Κυριακή).Οι εκπαιδευόμενοι μπορούν να δεχτούν επισκέψεις από τα αγαπημένα τους πρόσωπα κατά τις καθοριζόμενες ημέρες/ώρες.
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
Ιδρύματα
Λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 1981 για τα παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου των ενοριών του Πάγου, Βήσσα, Βάρης, Φανερωμένης, Ποσειδωνίας, Φοίνικα, Γαλησσά και Δανακού. Στεγάζεται στο Ποιμαντικό Κέντρο "Άγιος Παύλος" στην Ποσειδωνία.
Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1986, ενώ τα εγκαίνια έγιναν την 1η Ιουλίου 1987. Σκοπός του Κ.Ι.Μ.Κ.Ε.Σ. είναι η συλλογή, μελέτη, αξιοποίηση και προβολή των ιστορικών πηγών σχετικά με την πνευματική κληρονομιά της Σύρου και των Κυκλάδων.
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Θητεία
Η προπαίδευση διαρκεί περίπου είκοσι πέντε (25) ημέρες και αμέσως μετά ακολουθεί η ορκωμοσία, όπου σε κάθε εκπαιδευόμενο κοινοποιείται η ειδικότητα που θα λάβει καθώς και του γνωρίζεται με φύλλο πορείας η Υπηρεσία/τόπος που μετατίθεται μετά την προβλεπόμενη άδεια ορκωμοσίας, δέκα (10) ημερών συνήθως. Ορισμένες από τις ειδικότητες οδηγούν στο βαθμό του υπαξιωματικού (στρατευσίμου διόπου). Όσοι έχουν δίπλωμα Πλοιάρχου Εμπορικού Ναυτικού ή ιατρού μπορούν να γίνουν Επίκουροι Σημαιοφόροι (το αντίστοιχο του Δόκιμου Έφεδρου Αξιωματικού στον Στρατό Ξηράς και στην Πολεμική Αεροπορία). Ειδικότερα οι κατέχοντες δίπλωμα Πλοιάρχου Εμπορικού Ναυτικού αμέσως μετά την άδεια ορκωμοσίας θα πρέπει να παρουσιαστούν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Παλάσκας (Κ.Ε.ΠΑΛ.) ώστε να φοιτήσουν στο Σχολείο Επίκουρων Αξιωματικών (Μάχιμων) (Σ.Ε.Α./Μ) το οποίο διαρκεί περίπου σαράντα (40) ημέρες. Οι επιτυχόντες Σ.Ε.Α./Μ δίνουν κατάλληλο όρκο και πλέον ονομάζονται Επίκουροι Σημαιοφόροι (Μάχιμοι).
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
Ιδρύματα
Το Κέντρο περιλαμβάνει το Ιστορικό Αρχείο της Καθολικής Επισκοπής Σύρο και σε μικροφίλμ τα Αρχεία των Καθολικών Επισκοπών Σύρου, Θήρας και του Δήμου Άνω Σύρου. Διαθέτει βιβλιοθήκη με περισσότερα από 3.500 βιβλία, με το παλαιότερο από αυτά να χρονολογείται το 1541. Επίσης, από τον Ιούλιο μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1993, έγινε η μηχανογράφηση των βιβλίων Βαπτίσεων, Γάμων και Θανάτων όλων των ενοριών της Σύρου από το 1612 έως και σήμερα.
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Θητεία
Σε αντίθεση με ότι γίνεται στο Στρατό Ξηράς, στο Ναυτικό δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα ένα εξ ολοκλήρου αντικειμενικό σύστημα μεταθέσεων. Έτσι ενώ στον Στρατό Ξηράς είναι υποχρεωτική η πεντάμηνη υπηρεσία σε παραμεθόριες περιοχές μετά την οποία είναι επίσης υποχρεωτική η μετάθεση των οπλιτών, στο Πολεμικό Ναυτικό προβλέπεται ότι είναι υποχρεωτική η τουλάχιστον εξάμηνη τοποθέτηση σε ναύσταθμους, πλοία ή υπηρεσίες νησιών.
Η θητεία έχει διάρκεια δώδεκα (12) μηνών, με εξαίρεση κάποιες ευπαθείς κατηγορίες οι οποίες έχουν θητεία εννέα (9), έξι (6) ή τρεις (3) μήνες. Οι Επίκουροι Σημαιοφόροι υπηρετούν συνολικά δεκαεπτά (17) μήνες. Στο Ναυτικό δεν ισχύει απαραίτητα η 5μηνη θητεία παραμεθορίου, ενώ παραμεθόριος θεωρούνται τα ακριτικά νησιά της Ελλάδας (Κάρπαθος, Καστελόριζο, Κως, Λέσβος, Λήμνος, Ρόδος, Σαμοθράκη, Σάμος, Χίος, Λέρος). Οι στρατεύσιμοι που κάνουν τη θητεία τους σε κάποιο από τα ακριτικά νησιά της παραμεθορίου ή ως πλήρωμα σε πολεμικά πλοία δικαιούνται επίσης μειωμένη θητεία εννέα (9) μηνών, ή οκτώ (8) μηνών αν συντρέχουν και άλλοι λόγοι (ευπαθείς κατηγορίες). Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού είναι πολλοί στρατεύσιμοι να υπηρετούν σε παραμεθόριες νησιωτικές περιοχές για όλη τη θητεία τους. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα επίταξης, δηλαδή η δυνατότητα ενός διοικητή να μην εγκρίνει τη μετακίνηση κατά την κρίση του.
Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή Σύρου
Διάφορα
Ιδρύθηκε την 1η Ιουνίου 1966 και συνεχίζει να εκδίδεται μέχρι και σήμερα. Περιέχει άρθρα για γεγονότα και εκδηλώσεις που αφορούν την Καθολική Εκκλησία στο νησί, πρόγραμμα λειτουργιών, ωράριο κοιμητηρίων και διάφορες άλλες πληροφορίες.
Πηγές
*
Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Θητεία
Όσον αφορά, τέλος, τις άδειες και τις ποινές, ισχύει ότι και στους υπόλοιπους Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων.
Πολεμικά πλοία
Πολεμικά πλοία εν ενεργεία:
3 +1 Γαλλικές Φρεγάτες τύπου FDI HN (Belharra)
Πλοία Μουσεία:
Αράλη
thumb|300px|right|Η Λίμνη Αράλη τον Αύγουστο του [[2010]] Η Αράλη, ή Αράλ, (καζακικά: Арал Теңізі, ουζμπεκικά: Orol dengizi και ρώσικα: Аральскοе мοре) ήταν μια ηπειρωτική λίμνη, σχεδόν «εσωτερική θάλασσα» στην Κεντρική Ασία. Μοιραζόταν μεταξύ του Καζακστάν στα βόρεια και του Καρακαλπακστάν, μιας αυτόνομης περιοχής του Ουζμπεκιστάν, στα νότια και ανάμεσα στις στέπες του Κιργκίς και του Τουρκεστάν, σε υψόμετρο 49 μ. υπέρ την επιφάνεια του Ευξείνου Πόντου και 79 μ. υπέρ της Κασπίας από την οποία απέχει περίπου 250 χλμ. Το όνομά της σήμαινε κατά προσέγγιση Θάλασσα νησιών και αναφερόταν στα περισσότερα από 1.500 μικρά νησιά που κάποτε περιελάμβανε η έκτασή της. Μεγαλύτερο εξ αυτών ήταν η νήσος Νικόλαος (τσάρος).
Η Αράλη ήταν κάποτε η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη του κόσμου, μετά την Κασπία και την Σουπίριορ της Αμερικής, με έκταση 68.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου τη μισή έκταση της Ελλάδας, με μέγιστο βάθος 70 μ.(1930). Από τη δεκαετία του 1960 συρρικνώθηκε σταθερά, καθώς τα δύο ποτάμια που την τροφοδοτούσαν, ο Συρ Ντάρια και ο Αμού Ντάρια, εκτράπηκαν επί Σοβιετικής Ένωσης προς την έρημο για να τροφοδοτήσουν έργα άρδευσης. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές του πλανήτη. Το 2004 η λίμνη είχε συρρικνωθεί στο 24% του αρχικού της μεγέθους, και ο πενταπλασιασμός της αλμυρότητάς της σκότωσε σχεδόν το σύνολο της χλωρίδας και πανίδας που φιλοξενούσε. Το 2007 είχε το 10% της αρχικής της έκτασης και διαχωρίστηκε σε τρεις ξεχωριστές λίμνες, δύο από τις οποίες είναι υπερβολικά αλμυρές για να φιλοξενήσουν ψάρια. Τα ψαροχώρια που κάποτε άκμαζαν στις όχθες της σήμερα απλά φιλοξενούν πλοία στη στεριά, και πλήττονται από την ανεργία και την οικονομική ύφεση. Το 2014 εξαφανίστηκε το νότιο τμήμα της.
Σουανιάς
Το Σουανιάς (γαλλικά: Souanyas, καταλανικά: Soanyes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουανιαζαί (γαλλικά: Souanyasais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Νικόλας Μπότσαρης
Ο Υποστράτηγος Νικόλαος Μπότσαρης του Κίτσου ήταν Σουλιώτης αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σούλι. Πατέρας του ήταν ο Κίτσος Μπότσαρης. Ετεροθαλής αδερφός του ήταν ο Μάρκος Μπότσαρης. Το 1834 έκανε εκστρατεία στην Ήπειρο. Κατέλαβε το φρούριο που βρισκόταν μετά την Παραμυθιά και κοντά στο Ελευθεροχώρι. Πολιορκήθηκε από τους Τούρκους και κράτησε πολύ κρατερά αμυνόμενος.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Νικολας
Βελίκι Ούστιουγκ
μικρογραφία|Άποψη του Βελίκι Ούστιουγκ Το Βελίκι Ούστιουγκ (Вели́кий У́стюг) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Βόλογκντα στη Ρωσία, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά στη συμβολή των ποταμών Σουχόνα και Γιουγκ. Από την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός του ήταν 31.665 κάτοικοι.
Το Βελίκι Ούστιουγκ έχει μεγάλη ιστορική σημασία και ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του Ρωσικού Βορρά. Διατήρησε μερικά από τα παλιά αστικά κτήρια και πολλά από τα αρχιτεκτονικά μνημεία. Έχει χάσει τον προηγούμενο ηγετικό του ρόλο και σήμερα είναι κυρίως γνωστό για τον τουρισμό του.
Τοποθεσία και ετυμολογία
Το μοναστήρι Τρόιτσε Γκλεντένσκι βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού. Νέα μέρη της πόλης, κυρίως βιομηχανικές περιοχές, βλέπουν προς τον Ντβινά. Η μόνη γέφυρα στο Βελίκι Ούστιουγκ βρίσκεται απέναντι από τον Σουχόνα ανάντη από το κέντρο της πόλης.
Προηγουμένως, το Γκλέντεν ήταν φρούριο. Τον 15ο αιώνα, το φρούριο καταστράφηκε σε μια επίθεση από στρατό της Βιάτκα και ένα νέο φρούριο χτίστηκε, αλλά κατεδαφίστηκε, όταν έγινε εμφανές ότι δεν υπάρχει στρατιωτική απειλή για την πόλη.
Ο πρώτος καταγεγραμμένος οικισμός στην περιοχή ήταν ο μοναστικός οικισμός στο Γκλέντεν, που ιδρύθηκε κοντά στη συμβολή του Γιουγκ και του Σουχόνα, όπου βρίσκεται τώρα η Μονή Τρόιτσκο-Γκλεντένσκι.
Το όνομα Ούστιουγκ σημαίνει "το στόμα του Γιουγκ". Στα τέλη του 15ου αιώνα, το όνομα άλλαξε σε Βελίκι (Μεγάλο) Ούστιουγκ.
Ιστορία
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα χρονικό το 1207. Ήταν μέρος του Πριγκηπάτου του Βλαντιμίρ-Σουζντάλ (σε αντίθεση με τα γειτονικά εδάφη, κυρίως το Τότμα, που αποικίστηκε από το Νόβγκοροντ ). Έτσι, η πόλη ήταν το μόνο εμπόδιο στο εμπόριο του Νόβγκοροντ με το Βορρά, καθώς ο Σουχόνα και ο Βόρειος Ντβινά ήταν οι κύριες πλωτές οδοί, που συνδέουν το Νόβγκοροντ με τη Λευκή Θάλασσα.
Η πόλη δεν επηρεάστηκε αμέσως από τη μογγολική εισβολή των Ρως του Κιέβου τον 13ο αιώνα. Ωστόσο, η ταχεία ανάπτυξή της το δεύτερο μισό του αιώνα οφείλεται στην εισροή προσφύγων από την Κεντρική Ρωσία.
Τον 15ο αιώνα, έγινε αξιοσημείωτη για τον πόλεμο μεταξύ του Βασίλειου Β' της Μόσχας και του ξαδέλφου του, Ντμίτρι Σεμιάκα, ο οποίος κατέλαβε την πόλη το 1450, έπνιξε στον ποταμό Σουχόνα όσους πολίτες αρνήθηκαν να τον δεχτούν ως πρίγκιπα και έκανε την πόλη κατοικία του για δύο χρόνια, έως ότου εκδιώχθηκε από τις δυνάμεις του Βασιλείου. Τον 15ο αιώνα, η πόλη είχε μεγάλη στρατιωτική σημασία και έγινε η βάση για τις επιχειρήσεις εναντίον των φινο-ουγκρικών λαών.
Το 1613, κατά τη διάρκεια της Εποχής των Αναστατώσεων, το Βελίκι Ούστιουγκ πολιορκήθηκε από πολωνικά στρατεύματα, αλλά δεν κυριεύτηκε. Στη διασταύρωση σημαντικών εμπορικών οδών, η πόλη μετατράπηκε σε σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο τον 16ο και 17ο αιώνα.
Έχασε τον βασικό του ρόλο ως ποτάμιο λιμάνι με τη μειούμενη σημασία της διαδρομής του ποταμού Σουχόνα για το εμπόριο μεταξύ Κίνας και Δυτικής Ευρώπης, που ξεκίνησε με την ίδρυση της Αγίας Πετρούπολης το 1703, οπότε και το εμπόριο μεταφέρθηκε στη Βαλτική Θάλασσα.
Κατά τη διάρκεια της διοικητικής μεταρρύθμισης που πραγματοποίησε το 1708 ο Μέγας Πέτρος, αναφέρθηκε ρητά ως μία από τις 20 πόλεις που περιλαμβάνονται στο Κυβερνείο του Αρχαγγέλγκοροντ. Από το 1719, ήταν το κέντρο της επαρχίας Ούστιουγκ, μία από τις τέσσερις επαρχίες του Κυβερνείου. Το 1780, το κυβερνείο καταργήθηκε και αργότερα το Βελίκι Ούστιουγκ έγινε το κέντρο του ομώνυμου ουγιέζντ του Κυβερνείου της Βολογκντά. Το 1918, η πόλη έγινε το διοικητικό κέντρο του νεοσύστατου Κυβερνείου του Βόρειου Ντβινά. Το 1924, τα παλιά ουγιέζντ καταργήθηκαν υπέρ των νέων διαιρέσεων, των ραγιόν.