cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταναμπάτα
Περισσότερες λεπτομέρειες
Σύμφωνα με την Ιαπωνική παράδοση η Οριχίμε (織姫, δηλαδή «υφάντρα πριγκίπισσα») και ο Χικομπόσι (彦星, δηλαδή «αγόρι αστέρι»), ένας αγελαδοτρόφος, χωρίζονται μεταξύ τους από τον ουράνιο ποταμό Αμανογκάουα, δηλαδή τον γαλαξία. Όμως, επιτρέπεται να συναντιούνται το βράδυ της έβδομης ημέρας του έβδομου μήνα κάθε έτος πάνω στη γέφυρα, που ενώνει τα δύο άκρα του ουράνιου ποταμού. Και στην Κίνα και στην Ιαπωνία υπάρχουν παραλλαγές της ιστορίας. Ο πατέρας της Οριχίμε ήταν ο Τεντέι, ο βασιλιάς του ουρανού. Η Οριχίμε ύφαινε όμορφα ρούχα ώρες ατελείωτες και ένιωθε μεγάλη εξάντληση. Ο πατέρας της, που συμπονούσε την κόρη του, κανόνισε να συναντήσει αυτή τον Χικομπόσι, που ζούσε στην άλλη άκρη του ουράνιου ποταμού. Όταν οι δύο συναντήθηκαν ερωτεύτηκαν αμέσως και παντρεύτηκαν λίγο αργότερα. Σύμφωνα με μία άλλη παραλλαγή της ιστορίας ο πατέρας της την παρότρυνε να πάει με τις φίλες της στη γη, για να κάνουν μπάνιο και να νιώσει καλύτερα. Εκεί γνώρισε τον Χικομπόσι, ερωτεύθηκαν και παντρεύτηκαν. Όμως, η Οριχίμε όντας παντρεμένη πλέον παραμελούσε να υφαίνει ρούχα για τον Τεντέι και ο Χικομπόσι επέτρεπε στις αγελάδες του να περιπλανιούνται σ΄ όλο τον ουρανό χωρίς να τις προσέχει. Ο Τεντέι θύμωσε και χώρισε τους δύο ερωτευμένους και τους απαγόρευσε να συναντιούνται. Η Οριχίμε μέσα στην απόγνωσή της για το χαμό του άνδρα της παρακάλεσε τον πατέρα της να την αφήσει να τον συναντήσει ξανά. Ο Τεντέι συγκινήθηκε από τα δάκρυα της κόρης του και επέτρεψε στους δύο εραστές να συναντιούνται την έβδομη ημέρα του έβδομου μήνα, αν εργαζόταν σκληρά και τελείωνε την ύφανση. Προσπάθησαν να συναντηθούν, αλλά κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να διασχίσουν τον ποταμό, γιατί δεν υπήρχε γέφυρα. Τα πουλιά του ουρανού υποσχέθηκαν να φτιάξουν μία γέφυρα με τα φτερά τους και το σώμα τους, για να μπορέσουν να περάσουν τον ποταμό του ουρανού. Λέγεται ότι αν βρέξει στη διάρκεια της γιορτής τα πουλιά του ουρανού δεν μπορούν να έρθουν λόγω της αύξησης της στάθμης του ποταμού και οι δύο εραστές πρέπει να περιμένουν τον επόμενο χρόνο, για να συναντηθούν. Η βροχή αυτής της ημέρας ονομάζεται «τα δάκρυα της Οριχίμε και του Χικομπόσι».
Έθιμα
Οι Ιάπωνες συνήθως γράφουν ευχές σε μακριά και στενά πολύχρωμα χαρτάκια, που ονομάζονται τανζάκου (短冊, tanzaku) και τα κρεμούν σε κλαδιά μπαμπού μαζί με άλλους στολισμούς. Τα μπαμπού και οι στολισμοί καίγονται τα μεσάνυχτα ή την επόμενη ημέρα. Επίσης, υπάρχει η συνήθεια να ρίχνουν τα στολισμένα μπαμπού σε ποτάμια μετά το τέλος της γιορτής. Υπάρχουν διάφορα έθιμα σχετικά με το φεστιβάλ των αστεριών σε πόλεις της Ιαπωνίας. Έτσι, π.χ. στο ναό Ζοτζότζι κάτω από τον Πύργο του Τόκιο το Ταναμπάτα γιορτάζεται με τρεισήμισι χιλιάδες χάρτινα φαναράκια (Ουασί) (Washi), που δημιουργούν τον ουράνιο ποταμό. Τα φαναράκια συμβολίζουν τον γαλαξία, όπου ο Χικομπόσι και η Οριχίμε συναντιούνται. Όταν βραδιάσει δημιουργείται ένα υπέροχο θέαμα. Μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις γίνονται σε πόλεις, όπως το Σεντάι, η Χιρατσούκα, το Τόκιο, κ.α. Η εορτή Ταναμπάτα διεξάγεται τον Αύγουστο στην πόλη Σεντάι σύμφωνα με το σεληνιακό ημερολόγιο.
Εορταστικές εκδηλώσεις για την Ταναμπάτα γίνονται και σε άλλες περιοχές της γης, όπως στο Σάο Πάολο στη Βραζιλία και στο Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια στη γειτονιά, που ονομάζεται Μικρό Τόκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιαπωνικές γιορτές
Ακτινοβόλο σημείο
Κάποιος παρατηρητής μπορεί να δει ένα διάττοντα σε οποιοδήποτε μέρος του ουρανού, αλλά η κατεύθυνση της κινήσεώς του, όταν ακολουθηθεί προς τα πίσω, θα καταλήξει στο ακτινοβόλο σημείο του. Το μετέωρο εκείνο που η κίνησή του δεν ανάγεται στο γνωστό ακτινοβόλο σημείο της βροχής διαττόντων της εποχής ονομάζεται σποραδικό και δεν θεωρείται ότι ανήκει στη συγκεκριμένη βροχή. right|thumb|Διάγραμμα διαδοχικών διαττόντων μιας βροχής και του ακτινοβόλου σημείου τους, το οποίο σημειώνεται με «ο».
Αιτία
Οι βροχές διαττόντων προκαλούνται από λωρίδες σκόνης και μικρών μετεωροειδών που έχουν αποσπασθεί από ένα κομήτη και ακολουθούν χονδρικά την τροχιά του. Σε περιόδους που η Γη, κινούμενη περί τον Ήλιο, περνά μέσα από μία τέτοια λωρίδα, παρατηρητές στην επιφάνειά της βλέπουν μία βροχή διαττόντων. Επειδή τα σωματίδια της λωρίδας κινούνται όλα προς την ίδια περίπου κατεύθυνση, τα διανύσματα της ταχύτητάς τους σχηματίζουν την ίδια γωνία στο χώρο και με το διάνυσμα της ταχύτητας της Γης κατά την κίνησή της περί τον Ήλιο. Για τον λόγο αυτό, τα σωματίδια που εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης «δείχνουν» όλα προς το ίδιο σημείο προέλευσης. Αυτό το σημείο είναι το ακτινοβόλο σημείο. Είναι φαινομενικό, αλλά έχει σταθερή γωνιακή απόσταση στην Ουράνια Σφαίρα με την πραγματική τροχιά του «μητρικού» κομήτη (ακριβέστερα με την εφαπτομένη της στο συγκεκριμένο σημείο του διαπλανητικού χώρου όπου συμβαίνει να βρίσκεται η Γη εκείνη την εποχή).
Ακτινοβόλα σημεία
Τα ακτινοβόλα σημεία της ουράνιας σφαίρας απ΄ όπου εσέρχονται τα σμήνη των διαττόντων ετησίως είναι τα ακόλουθα εννέα που λαμβάνουν το όνομα του πλησιέστερου αστέρα:
Παρατηρησιακά
Το ακτινοβόλο σημείο είναι σημαντικό στοιχείο για την παρατήρηση. Αν βρίσκεται στον ορίζοντα ή κάτω από αυτόν, τότε ελάχιστοι διάττοντες της βροχής του θα παρατηρούνται. Αυτό συμβαίνει επειδή η ατμόσφαιρα εξουδετερώνει τα σωματίδια του κομήτη.
Πηγές
Ακτινοβολο
Ακαδημία Πλάτωνος
thumb|right|250px|Ο αρχαιολογικός χώρος της Πλατωνικής Ακαδημίας Η Ακαδημία ιδρύθηκε στην Αθήνα γύρω στο 387 π.Χ. από τον Πλάτωνα, μετά το πρώτο ταξίδι του (398-390 π.Χ.) στη Σικελία. Βρισκόταν σε ένα άλσος της Ακαδήμειας, προαστίου των Αθηνών αφιερωμένου στον Αθηναίο ήρωα Ακάδημο, από το όνομα του οποίου και προήλθε η ονομασία της. Ο χώρος θεωρείτο ιερός, επειδή κατά τον μύθο ο Θησέας είχε κρύψει εκεί την Ελένη και από σεβασμό για την μακρά παράδοση και την ταύτισή του με τους Διόσκουρους, οι Σπαρτιάτες δεν τον κατέστρεψαν όταν εισέβαλαν το 413 π.Χ. στην Αττική.
Γενικά
Η Ακαδημία συνέχισε να λειτουργεί σε όλη την ελληνιστική περίοδο, για να διακοπεί η λειτουργία της για τέσσερα χρόνια κατά τον Πρώτο Μιθριδατικό Πόλεμο και την φυγή του Φίλωνα της Λάρισας το 88 π.Χ. στη Ρώμη. Έκλεισε οριστικά το 529, μετά από σχεδόν 10 αιώνες συνεχούς παρουσίας, καταργούμενη από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό.
Ιστορία της Ακαδημίας Πλάτωνος
Ο Διογένης Λαέρτιος διαιρεί την ιστορία της Ακαδημίας σε τρεις περιόδους: την Παλιά, τη Μέση, επικεφαλής της οποίας ορίζει τον Αρκεσίλαο και τη Νέα, με πρώτο τον Λακύδη.
Από την ίδρυσή της και μέχρι τις αρχές του πρώτου αιώνα π.Χ. η Ακαδημία λειτουργούσε χωρίς προβλήματα, ωστόσο όταν άρχισε το 88 π.Χ. ο Πρώτος Μιθριδατικός Πόλεμος, ο Φίλων ο Λαρισαίος εγκατέλειψε την Αθήνα και κατέφυγε στη Ρώμη, όπου φαίνεται να παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Το 86 π.Χ. ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας πολιόρκησε την Αθήνα, προκαλώντας μεγάλη καταστροφή. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας «έβαλε τα χέρια του πάνω στα ιερά άλση και λεηλάτησε την Ακαδημία που ήταν τοποθετημένη στα πιο δασώδη προάστια της πόλης, καθώς και το Λύκειο». Η καταστροφή της Ακαδημίας φαίνεται να ήταν τόσο σοβαρή, ώστε η ανακατασκευή και επαναλειτουργία της ήταν σχεδόν αδύνατη. Όταν ο Αντίοχος ο Ασκαλωνίτης επέστρεψε στην Αθήνα από την Αλεξάνδρεια το 84 π.Χ., άρχισε πάλι τη λειτουργία της, όχι όμως στην Ακαδημία αλλά στο Λύκειο. Ο Κικέρων, που υπήρξε και μαθητής του Φίλωνα, περιγράφει μια επίσκεψη στο χώρο της Ακαδημίας ένα απόγευμα, που ήταν «ήσυχη και έρημη εκείνη την ώρα της ημέρας».
Στους επόμενους αιώνες συνεχίστηκε η παρουσία της Ακαδημίας η οποία κατά καιρούς υπολειτουργούσε, παρήκμαζε, αλλά και ανανεωνόταν.
Τελικά η Ακαδημία έκλεισε το 529 από τον Ιουστινιανό. Σύμφωνα με τον Αγαθία, τα εναπομείναντα μέλη της, μεταξύ των οποίων και ο Σιμπλίκιος, αναζήτησαν προστασία στην αυλή του Χοσρόη Α΄ στην Περσία. Μαζί τους μετέφεραν παπύρους λογοτεχνικών, φιλοσοφικών και σε μικρότερο βαθμό επιστημονικών συγγραμμάτων. Με τη συνθήκη ειρήνης Περσίας και Βυζαντίου το 532 τέθηκε υπό εγγύηση η προσωπική τους ασφάλεια.
Κατάλογος των σχολαρχών της Ακαδημίας
Μέχρι σήμερα δεν σημειώνονται από μελετητές και ερευνητές αναφορές σε σχολάρχες της Ακαδημίας για τις χρονικές περιόδους 66-119, 136-159, 181-230, 266-359 και μετά το θάνατο του Πρίσκου από το 396 μέχρι το 430.
Το έργο της Ακαδημίας
Στην Ακαδημία υπήρχαν διάφοροι επιστημονικοί τομείς με αντικείμενα μελέτης τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά, τις φυσικές και τις πολιτικές επιστήμες. Στο υπέρθυρο της Ακαδημίας αναγραφόταν η φράση «Μηδείς ἀγεωμέτρητος εἰσίτω μοι τῇ θύρᾳ», δηλαδή να μην εισέρχεται κανένας που δεν γνωρίζει Γεωμετρία. Ο Πλάτων θεωρούσε ότι η γεωμετρία και τα μαθηματικά ήταν ο μόνος και ασφαλής δρόμος για να προσεγγίσει κανείς τον κόσμο των ιδεών και τον Θεό. Κατά μιαν άλλη ερμηνεία η λέξη "αγεωμέτρητος" είχε ευρύτερη έννοια, αποδίδοντας την έλλειψη μέτρου ή σωφροσύνης.
Μαθηματικό έργο
Επιστήμονες με μαθηματικό προσανατολισμό που θήτευσαν στην Ακαδημία ήταν ο Αριστοτέλης, ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, ο Λεωδάμας ο Θάσιος, ο Θεαίτητος ο Αθηναίος, ο Εύδοξος ο Κνίδιος, ο Δεινόστρατος και ο αδελφός του Μέναιχμος από την Προκόννησο της Θράκης, ο Ευκλείδης, ο Πρόκλος και πολλοί άλλοι.
Η κύρια συνεισφορά της Ακαδημίας στα μαθηματικά συνίσταται στο ότι συγκέντρωσε τις μέχρι τότε μαθηματικές γνώσεις, που προέρχονταν κυρίως από τους Πυθαγορείους και τη Σχολή της Χίου, τις ταξινόμησε, τις εμπλούτισε, τις επέκτεινε και τις έθεσε σε ένα λογικό αποδεικτικό σύστημα. Ακόμη τελειοποίησε τις αποδεικτικές μεθόδους και ανέπτυξε τη μαθηματική λογική.
Σύνθεση όλων αυτών ήταν τα Στοιχεία του Ευκλείδη, που αν και γράφτηκαν στην Αλεξάνδρεια, είναι αποκλειστικό έργο της Ακαδημίας. Ο Πρόκλος στο έργο του "Σχόλια στο 1ο βιβλίο των Στοιχείων" αναφέρει σχετικά ότι "το σύστημα που επέλεξε ο Ευκλείδης για τα Στοιχεία ήταν Πλατωνικό [σύμφωνο με τις επιταγές του Πλάτωνα] και αφού είχε αποδεχθεί την Πλατωνική φιλοσοφία έθεσε σαν σκοπό της συγγραφής των Στοιχείων την κατασκευή των Πλατωνικών στερεών".
Ο αρχαιολογικός χώρος της Ακαδημίας
thumb|right|250px| Ο σημερινός επισκέπτης της Αθήνας μπορεί να επισκεφτεί τον αρχαιολογικό χώρο της Ακαδημίας, που βρίσκεται εκατέρωθεν της οδού Κρατύλου στην περιοχή Κολωνού και Ακαδημίας Πλάτωνος. Εκεί βρίσκονται τα σημαντικά μνημεία, κάποια προγενέστερα της Ακαδημίας, όπως η ιερά οικία γεωμετρικών χρόνων, το γυμνάσιο του πρώτου π.Χ. έως πρώτου μ.Χ αιώνα, όπου αθλούνταν οι μαθητές-φοιτητές, η πρωτοελλαδική αψιδωτή οικία και το περίστυλο κτίριο του 4ου π.Χ. αιώνα. Στο μικρό πάρκο που περιβάλλεται από τις οδούς Μοναστηρίου, Τηλεφάνους, Κρέοντος και Πλάτωνος εγκαινιάστηκε στα τέλη Νοεμβρίου 2015 και λειτουργεί το Ψηφιακό Μουσείο της Ακαδημίας Πλάτωνος, που προετοιμάζει τον επισκέπτη για τη γνωριμία του με τον Πλάτωνα και το έργο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοπλατωνισμός Κατηγορία:Πλάτων Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Ελληνιστικός πολιτισμός
Κάρολος Μαρτέλος
Ο Κάρολος Μαρτέλος (γερμ. Karl Martell, γαλλ. Charles Martel, 686 – 22 Οκτωβρίου 741) ήταν Φράγκος πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης, ο οποίος ως δούκας των Φράγκων και μαγιορδόμος ήταν ο de facto ηγεμόνας της Φραγκίας από το 718 μέχρι τον θάνατό του.
Ο Κάρολος Μαρτέλος ήταν γιος του Φράγκου πολιτικού Πεπίνου του Χέρσταλ και μιας ευγενούς ονόματι Αλπαΐδας. Διεκδίκησε επιτυχώς τις αξιώσεις του στην εξουσία ως διάδοχος του πατέρα του που ήταν η δύναμη πίσω από το θρόνο στην πολιτική των Φράγκων. Είναι πασίγνωστος από τη μάχη του Πουατιέ (732), όπου νίκησε τους επιτιθέμενους Μουσουλμάνους της Ισπανίας, εξουδετερώνοντας τον ισλαμικό κίνδυνο από την Ευρώπη. Πέρα από τις στρατιωτικές του επιτυχίες ο Κάρολος Μαρτέλος έμεινε πασίγνωστος για την ανάπτυξη του φεουδαρχικού συστήματος στους Φράγκους. Στο τέλος της ζωής του μοίρασε το Φραγκικό βασίλειο στους γιους του Καρλομάν και Πεπίνο. Ο τελευταίος έγινε ο πρώτος Βασιλεύς των Φράγκων από την Δυναστεία των Καρολιδών. Ο εγγονός του, Καρλομάγνος, έγινε ο πρώτος Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πρώτα χρόνια
Στην Αυστρασία, μετά τη βασιλεία του Δαγοβέρτου Α΄ (629–639), την πραγματική εξουσία ασκούσε όχι η Μεροβίγγεια δυναστεία αλλά ο Μαγιορδόμος των Ανακτόρων, αξίωμα που κατείχαν ο Πεπίνος του Χέρσταλ και οι απόγονοί του. Αυτός ήλεγχε το βασιλικό θησαυροφυλάκιο και μπορούσε να παραχωρεί προστασία, γη και προνόμια στο όνομα του διακοσμητικού βασιλιά. Ο Πεπίνος του Χέρσταλ, πατέρας του Καρόλου Μαρτέλου, κατέκτησε την Νευστρία και την Βουργουνδία, ενώνοντας ολόκληρο το Φραγκικό βασίλειο. Ήτα ο πρώτος που αποκάλεσε τον εαυτό του «Δούκακαι Πρίγκηπα των Φράγκων», τίτλο που αργότερα κληρονόμησε ο Κάρολος.
Αγώνας για την εξουσία
Τον Δεκέμβριο του 714, πεθαίνοντας, ο Πιπίνος άφησε διάδοχο του τον εγγονό του Θευδοάλδο, γιο του γιου του Γκρίμοαλντ, για να κατευνάσει την οργή της Πλεκτρούδης.
Οι ευγενείς αντιστάθηκαν, γιατί ο Θευδοάλδος ήταν παιδί μόλις 8 ετών και δεν μπορούσε να κυβερνήσει. Η Πλεκτρούδη φοβήθηκε τον Κάρολο Μαρτέλο και τον φυλάκισε στην Κολωνία που ήθελε να την κάνει πρωτεύουσα. Η φυλάκιση μπόρεσε να αποτρέψει την εξέγερση στην Αυστρασία αλλά όχι στην Νευστρία.
Εμφύλιος πόλεμος (715-718)
Ο θάνατος του Πεπίνου άφησε μια κατάσταση ανοιχτών συγκρούσεων μεταξύ των διαδόχων του και των Νευστριανών ευγενών οι οποίο επεδίωκαν ανεξαρτησία από τον έλεγχο της Αυστρασίας. Το 715, ο Δαγοβέρτος Γ΄ επέλεξε νέο Μαγιορδόμο των ανακτόρων της Νευστρίας, τον Ραγεφρείδο, τονίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη δική του πολιτική ανεξαρτησία. Οι δυνάμεις του νεαρού Θευδοάλδου συνάντησαν τις δυνάμεις του Ραγεφρείδου στην Κομπιένη (26 Σεπτεμβρίου 715). Ο Θευδοάλδος ηττήθηκε και δραπέτευσε στην Κολωνία.
Αναζητώντας έναν ισχυρό άντρα, οι ευγενείς της Αυστρασίας κάλεσαν τον Κάρολο Μαρτέλο που είχε δραπετεύσει από την φυλακή να τον αντικαταστήσει. Την ίδια χρονιά ο βασιλιάς Δαγοβέρτος Γ΄ πέθανε και οι Νευστριανοί ανακήρυξαν βασιλιά τον Χιλπέριχο Β΄, γιο του Χιλδέριχου Β΄. Το 716, ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Ραγεφρείδος συγκέντρωσαν στρατό για εκστρατεία στην Αυστρασία με στόχο να την αρπάξουν τα πλούτη των Πεπινιδών στην Κολωνία. Οι Νευστρασιανοί συμμάχησαν με μία άλλη δύναμη εισβολέων, υπό τον Ρέντμπαντ, ηγεμόνα των Φρισίων, και έδωσε μάχη με τον Κάρολο πλησίον της Κολωνίας, την οποία κρατούσε ακόμα η Πλεκτρούδη. Ο Κάρολος Μαρτέλος δεν πρόλαβε να συγκεντρώσει ή να προετοιμάσει στρατό με αναπόφευκτο αποτέλεσμα να ηττηθεί. Οι Φρίσιοι απώθησαν τον Κάρολο, ενώ ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Μαγιορδόμος του πολιόρκησαν την Πλεκτρούδη στην Κολωνία, την ανάγκασαν να τους παραδώσει μεγάλο μέρος του θησαυρού του Πεπίνου προκειμένου να αποχωρήσουν. Αυτή ήταν η μόνη ήττα στη σταδιοδρομία του Μαρτέλου.
thumb|Ο Κάρολος Μαρτέλος σε παράσταση του 16ου αιώνα Ο Κάρολος Μαρτέλος οπισθοχώρησε στους λόφους του Άιφελ για να συγκεντρώσει άντρες και να τους εκπαιδεύσει. Μετά από αυτό, τον Απρίλιο του 716, συνάντησε τον στρατό των νικητών ο οποίος επέστρεφε στη βάση του και του επιτέθηκε, αιφνιδιάζοντάς τον, μέσα στο μεσημέρι, την ώρα που ξεκουράζονταν. Ακολούθησε η Μάχη της Αμπλέβ στην οποία ο στρατός της Αυστρασίας χωρίστηκε και επιτέθηκε στον εχθρό σε πολλά διαφορετικά μέτωπα με αποτέλεσμα αυτός να τρομοκρατηθεί επειδή πίστευψε ότι βρήκε τεράστιο στρατό και να διασκορπιστεί. Οι περισσότεροι από τον στρατό της Νευστρίας υποχώρησαν πανικόβλητοι και ο Κάρολος Μαρτέλος συγκέντρωσε όλα τα λάφυρα που άφησαν οι αντίπαλοί του στο πεδίο της μάχης. Καθώς η φήμη του δέχθηκε σημαντική ώθηση από αυτή τη νίκη, ο Κάρολος άρισε να προσελκύει περισσότερους οπαδούς. Η μεγάλη νίκη στην Αμπλέβ θεωρείται από τους ιστορικούς ως το καθοριστικότερο σημείο της σταδιοδρομίας του.
Ο Ρίτσαρντ Γκέρμπερντίνγκ σημειώνει ότι μέχρις εκείνο το σημείο, η σημαντική υποστήριξη που λάμβανε ο Κάρολος προερχόταν από τους συγγενείς της μητέρας του οι οποίοι ζούσαν στην περιοχή γύρω από την Λιέγη. Μετά την Αμπλέβ, κέρδισε την στήριξη του Γουίλμπροντ, ιδρυτή του Αβαείου του Έτστερνατ και ανθρώπου με επιρροή. Το Αβαείο είχε κτίστηκε σε εδάφη που είχε δωρίσει η μητέρα της Πλεκτρούδης αλλά η ιεραποστολική δράση του Γουίλμπροντ έλαβε χώρα κυρίως στην Φρισία. Ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Ραγεφρείδος ενώθηκαν ξανά με τον Ρέντμπαντ της Φρισίας ο οποίος λεηλάτησε την Ουτρέχτη, έκαψε εκκλησίες και θανάτωσε πολλούς μοναχούς. Ο Γουίλμπροντ και οι μοναχοί του δραπέτευσαν στο Έτστερνατ. Ο Γουίλμπροντ αποφάσισε, σύμφωνα με τον Γκέρμπερντίνγκ, ότι ένας επιτυχημένος στρατηγός όπως ο Κάρολος Μαρτέλος ήταν περισσότερο ικανός να τον βοηθήσει να σώσει το έργο της ζωής του από ό,τι η Πλεκτρούδη. Έτσι, πιθανώς το Πάσχα του 716, βάπτισε τον γιο του Καρόλου, Πεπίνο.
Ο Κάρολος Μαρτέλος χρειάστηκε χρόνο για να συγκεντρώσει περισσότερους άνδρες και να προετοιμαστεί. Την επόμενη άνοιξη επιτέθηκε στην Νευστρία. Ο Κάρολος έστειλε απεσταλμένο και πρότεινε να σταματήσει τις εχθροπραξίες σε περίπτωση που τον αναγνώριζαν Μαγιορδόμο της Αυστρασίας. Η άρνηση του έδωσε την ευκαιρία να πείσει τους άντρες του για τον παραλογισμό της ηγεσίας των Νευστριανών. Ακολούθησε η Μάχη του Βινσί, κοντά στο Καμπραί (21 Μαρτίου 717), ο Κάρολος Μαρτέλος καταδίωξε τον Χιλπέριχο Β΄ και τον Μαγιορδόμο του αλλά δεν ήταν έτοιμος να κρατήσει την πόλη και επέστρεψε για να ασχοληθεί με την Πλεκτρούδη. Κατέλαβε την Κολωνία, διέλυσε τους οπαδούς της Πλεκτρούδης αλλά επέτρεψε στην ίδια να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Ο Θευδοάλδος έζησε μετά το 741 στην αυλή του θείου του υπό την προστασία του.
Σταθεροποίηση της εξουσίας
Μετά την μεγάλη νίκη του Βινσί, ο Χλωτάριος Δ΄ ανακηρύχτηκε από τον Κάρολο βασιλιάς της Αυστρασίας, ως αντίπαλος του Χιλπέριχου Β΄, και αντικαταστάθηκε ο αρχιεπίσκοπος της Ρενς. Ως απάντηση, το 718, ο Χιλπέριχος Β΄ συμμάχησε με τον Δούκα της Ακουιτανίας, Εύδη τον Μέγα, που είχε γίνει ανεξάρτητος το 715, αλλά ο Κάρολος Μαρτέλος τους νίκησε ξανά στην Μάχη του Σουασόν. Ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Δούκας δραπέτευσαν στην περιοχή νότια του Λίγηρα και ο Ραγεφρείδος στην Ανζέ. Σύντομα ο Χλωτάριος Δ΄ πέθανε και ο Εύδης παρέδωσε τον Χιλπέριχο στον Κάρολο με αντάλλαγμα να αναγνωριστεί ο ίδιος ως δούκας. Ο Κάρολος Μαρτέλος δέχτηκε να αναγνωρίσει τον Χιλπέριχο Β΄ ως βασιλιά, με αντάλλαγμα να αναγνωριστεί ο ίδιος ως Μαγιορδόμος σε όλα τα βασίλεια.
Πόλεμοι μεταξύ 718 και 732
thumb|Θάνατος του Καρόλου Μαρτέλου - μικρογραφία του 14ου αιώνα Μεταξύ του 718 και του 732, ο Κάρολος εξασφάλισε την εξουσία του με μία σειρά από νίκες. Έχοντας ενώσει κάτω από τα λάβαρά του τους Φράγκους, ήταν αποφασισμένος να τιμωρήσει τους Σάξονες που είχαν επιτεθεί στην Αυστρασία. Έτσι, στα τέλη του 718, λεηλάτησε την χώρα τους προς τις όχθες του Βέζερ, τη Λίπε και το Ρουρ. Τους νίκησε στον Τευτοβούργιο Δρυμό, εξασφαλίζοντας έτσι το φραγικά σύνορα στο όνομα του βασιλιά Χλωτάριου.
Όταν το 719 πέθανε ο Ράντμποντ, ο Κάρολος υπέταξε την Δυτική Φρισία (σημερινή Ολλανδία) χωρίς να συναντήσει ισχυρή αντίσταση από τους Φρίσιους, οι είχαν υποταχθεί στους Φράγκους αλλά επαναστάτησαν όταν πέθανε ο Πεπίνος. Όταν το 721 πέθανε ο Χιλπέριχος Β΄, ο Κάρολος διόρισε βασιλιά τον Θευδέριχο Δ΄, γιο του Δαγοβέρτου Γ΄, ο οποίος ήταν ακόμη ανήλικος. Έτσι τώρα ο Κάρολος διόριζε βασιλείς τους οποίους υποτίθεται θα υπηρετούσε αν και στην πραγματικότητα εκείνοι ήταν απλώς ανδρείκελα. Κατά το τέλος της σταδιοδρομίας του έπαψε εντελώς να διορίζει τέτοιους βασιλιάδες, καταργώντας τα προσχήματα.
Στη συνέχεια, επιτέθηκε ξανά στους Σάξονες. Τότε επαναστάτησαν οι Νευστριανοί, υπό τον Ραγεφρείδο, ο οποίος είχε επιστρέψει από την κομητεία του Ανζού. Ο Κάρολος τους νίκησε εύκολα, το 724, και ο Ραγεφρείδος του παρέδωσε τους γιους του ως ομήρους, με αντάλλαγμα να μπορεί να κρατήσει την κομητεία του. Έτσι τελείωσαν οι εμφύλιοι πόλεμοι του Μαρτέλου.
Τα επόμενα έξη χρόνια ο Κάρολος τα αφιέρωσε στην στερέωση της φραγκικής εξουσίας επί των γειτόνων. Μεταξύ 720 και 723, πολεμούσε με τους Βαυαρούς και οι Αλαμαννοί, των οποίων σύμμαχος ήταν ο βασιλιάς των Λομβαρδών Λιουτπράνδος. Ο δούκας των Αλαμαννών δήλωσε την υποταγή του στους Φράγκους. Το 725, ο Κάρολος επέστρεψε στην έδρα του φέρνοντας την πριγκίπισα Σβάνχιλντ (Swanachild), της οικογένειας των Βαυαρών δουκών Agilolfing, ως δεύτερη γυναίκα του.
Αλαμανία και νίκησε τους παγανιστές. Αποφάσισε να τιμωρήσει τους Σάξονες που επιτέθηκαν στην Αυστρασία, τους νίκησε ξανά στον Τευτοβούργιο Δρυμό, άλωσε ολόκληρη την δυτική Φρισία χωρίς καμιά σοβαρή αντίσταση, ο βασιλιάς τους ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Ο Κάρολος Μαρτέλος έστειλε τον Βίλιμπρορντ, επίσκοπο της Ουτρέχτης, τον επιλεγόμενο απόστολο των Φριζιανών να τους προσηλυτίσει στον χριστιανισμό, υποστήριξε έντονα και τον Βίνφριντ τον αργότερα απόστολο των Γερμανών Άγιο Βονιφάτιο.
Την περίοδο 725-728 βρέθηκε ξανά σε πόλεμο με τους Βαυαρούς και, το 730, βάδισε εναντίον του δούκα των Αλαμαννών Λάντφριντ που είχε γίνει ανεξάρτητος, σκοτώνοντάς τον σε μάχη. Ανάγκασε τους Αλαμαννούς να αναγνωρίσουν την φραγκική επικυριαρχία χωρίς να ορίσει διάδοχο του Λάντφριντ. Με την νίκη αυτή ο Κάρολος Μαρτέλος μπόρεσε να υποτάξει την νότια Γερμανία, με τον ίδιο τρόπο που υπέταξε την βόρεια στο πρώτα έτη της εξουσίας του.
Ακουιτανία και μάχη του Πουατιέ
Το 731, μετά τη νίκη του επί των Σαξόνων, ο Κάρολος έστρεψε την προσοχή του στον Νότο, εναντίον της Ακουιτανίας. Έτσι, πέρασε τον ποταμό Λουάρ, παραβιάζοντας τη συνθήκη με τον δούκα Εύδη. Οι Φράγκοι λεηλάτησαν την Ακουιτανία δύο φορές και κατέλαβαν την Μπουρζ, αν και την ανακατέλαβε ο Εύδης.
thumb|right|Ο Κάρολος Μαρτέλος στη μάχη του ΠουατιέΟ Εμίρης της Κόρδοβα, Αμπντούλ Ραχμάν αλ Γκαφικί, συγκεντρώνοντας ισχυρότατο στρατό, συμπεριλαμβάνοντας και Βέρβερους ιππείς, επιτέθηκε στην Ακουιτανία που ανήκε στο Φραγκικό βασίλειο, αλλά διοικείτο ως ανεξάρτητο δουκάτο από την εποχή που εξασθένησε η εξουσία των Μεροβίγγειων βασιλέων (721). Οι επιτιθέμενοι μουσουλμάνοι βάδισαν εναντίον της Τουρ. Ο Βρετανός μεσαιωνολόγος ιστορικός Πολ Φουράκρε γράφει "«φαίνεται ότι ήταν περισσότερο μια επιδρομή που κράτησε πολύ χρόνο παρά αρχή του πολέμου»". Ο Κάρολος τους συνάντησε μεταξύ Τουρ και Πουατιέ και τους νίκησε στη μάχη του Πουατιέ (ή μάχη της Τουρ, όπως είναι επίσης γνωστή), στις 9 Ιουνίου 721. Στην Mάχη του Πουατιέ ο Κάρολος πήρε το παρατσούκλι «Μαρτέλος», δηλαδή «Σφυροκόπος», από το ανελέητο σφυροκόπημα των εχθρών του. Μεγάλοι ιστορικοί όπως ο Έντουαρντ Γκίμπον, υμνούν τον Κάρολο Μαρτέλο λόγω της μάχης του Πουατιέ ως μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές προσωπικότητες που πέρασαν. Την μάχη καταγράφει ο Βέδας στο έργο του Εκκλησιαστικές ιστορίες αλλά την αγνοούν οι αραβικές πηγές. Ο Κάρολος Μαρτέλος παρά τον θρίαμβο δεν μπόρεσε να αποκτήσει εξ΄ολοκλήρου τον έλεγχο στην Ακουιτανία και ο Εύδης παρέμεινε δούκας μέχρι τον θάνατό του (735).
Πόλεμοι από 732 έως 737
Την περίοδο 732-735 ο Κάρολος Μαρτέλος αναδιοργάνωσε το Βασίλειο της Βουργουνδίας, άλλαξε τους δούκες και τους κόμητες με δικούς του οπαδούς. Με τον τρόπο αυτό απέκτησε τον πλήρη έλεγχο. Μετά από επανάσταση του δούκα Μπούμπο της Φρισίας εισέβαλε στην ανυπότακτη Φρισία (734) και σκότωσε τον δούκα στην Μάχη του Μπόαρν. Ο Κάρολος Μαρτέλος κατέστρεψε όλα τα παγανιστικά είδωλα των Φρισίων. Η ειρήνη επέστρεψε στην περιοχή και διατηρήθηκε είκοσι χρόνια.
Το 735, πέθανε ο Εύδης της Ακουιτανίας. Ο Κάρολος προσπάθησε να ενσωματώσει την Ακουιτανία στο βασίλειο των Φράγκων αλλά οι ευγενείς της περιοχής ανακήρυξαν νέο δούκα τον γιο του Εύδη, Χούναλντ Α΄. Ο Κάρολος και ο Χούναλντ αποδέχθηκαν τελικά τη νέα κατάσταση.
Τελευταία χρόνια (737-741)
thumb|Λεπτομέρεια από τον τάφο του Καρόλου Μαρτέλου Την εποχή που βρισκόταν σε εκστρατεία στην Προβηγκία και την Σεπτιμανία (737) πέθανε ο Θευδέριχος Δ΄. Ο Κάρολος Μαρτέλος, που ήταν Μαγιορδόμος όλων των Φράγκων, δεν διόρισε νέο βασιλιά ως διάδοχο και ο θρόνος παρέμεινε κενός μέχρι τον θάνατο του Καρόλου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Καρόλου Μαρτέλου ήταν ειρηνικά. Συγκάλεσε Σύνοδο (738) και ζήτησε από τους Σάξονες της Βεστφαλίας να υποταχθούν και να πληρώσουν φόρο. Ττην επόμενη χρονιά (739) υπέταξε μια εξέγερση στην Προβηγκία. Κατά την ειρηνική περίοδο ο Κάρολος προσπάθησε να επιβάλλει την Φραγκική εκκλησία, δημιούργησε τέσσερις επισκοπές σε Σάλτσμπουργκ, Ρέγκενσμπουργκ, Φράιζινγκ και Πάσσαου, και έδωσε στον Βονιφάτιο όλη την μητροπολιτική περιοχή ανατολικά του Ρήνου με έδρα το Μάιντς. Ο Βονιφάτιος βρισκόταν από το 723 υπό την προστασία του Καρόλου Μαρτέλου. Χωρίς αυτή την προστασία, όπως εξήγησε ο Βονιφάτιος στον φίλο του Ντάνιελ του Γουίντσεστερ, δεν μπορούσε να ελέγξει την Εκκλησία του, να υπερασπιστεί τον κλήρο και να αποτρέψει την ειδωλολατρεία.
Ο Πάπας Γρηγόριος Γ΄ ζήτησε την βοήθεια του Καρόλου εναντίον του Λιουτπράνδου (739) αλλά εκείνος αρνήθηκε να πολεμήσει τον παλιό του σύμμαχο. Η πρόταση αυτή του πάπα δείχνει πως αυξήθηκε κατακόρυφα η εκτίμηση του Καρόλου Μαρτέλου από την εποχή που απειλήθηκε με αφορισμό. Αυτό άνοιξε τον δρόμο στον γιο του και τον εγγονό του για επέμβουν στην Ιταλική χερσόνησο.
Θάνατος και διαδοχή
Ο Κάρολος Μαρτέλος πέθανε στο Αιν στην Πικαρδία (22 Οκτωβρίου 741) και τάφηκε στην Βασιλική Σαιν-Ντενί στο Παρίσι.
Οι περιοχές της Μαγιορδομίας του μοιράστηκαν στους γιους του. Ο μεγαλύτερος Καρλομάν πήρε την Αυστρασία, την Αλαμμανία και την Θουριγγία, ο μικρότερος Πεπίνος πήρε την Νευστρία, την Βουργουνδία, την Προβηγκία, το Μετς και το Τριρ. Ο Γκρίφο πήρε και αυτός μετρικά εδάφη αλλά αργότερα, λίγο πριν τον θάνατο του πατέρα του. Οι περισσότεροι ιστορικοί γράφουν ότι ο Κάρολος Μαρτέλος άνοιξε πρώτος τον δρόμο στον γιο του να στεφτεί πρώτος βασιλιάς των Φράγκων από την δυναστεία του (751) και ο εγγονός του Καρλομάγνος αυτοκράτορας (800). Ο Πολ Φουράκρε ωστόσο γράφει ότι ήταν «ο σημαντικότερος στρατιωτικός ηγέτης στην Φραγκία αλλά άφησε το έργο του ημιτελές».
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Ροτρούδη του Εσμπαί (690 – 724) παιδιά του ήταν:
Με την δεύτερη σύζυγό του Σβαναχίλδη γιος του ήταν:
Αμυζών
Η Αμυζών καταστράφηκε από επιδρομή Τούρκων και τα ερείπιά της σώζονται μέχρι σήμερα.
Μεσιέ 47
Το Μεσιέ 47 (γνωστό και ως Μ47 και NGC 2422) είναι ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 1.600 ετών φωτός στον αστερισμό Πρύμνη.
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 47 αποτελείται από 50 μέλη εκ των οποίων το λαμπρότερο έχει φαινόμενο μέγεθος +5,7 και φασματικό τύπο Β2 και δύο είναι πορτοκαλί γίγαντες. Γενικά ο πληθυσμός των άστρων του σμήνους μοιάζει με αυτόν των Πλειάδων. Η διάμετρός του είναι 12 έτη φωτός και ηλικία του είναι περίπου 80 εκατομμύρια έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη 47 2422 Κατηγορία:Πρύμνη (αστερισμός)
Αποκολοκύνθωσις
Η Αποκολοκύνθωσις λατ. (Apocolocynthosis) είναι κωμωδία στον τύπο της σάτιρας. Ανήκει στα θεατρικά έργα του Σενέκα. Με την κωμωδία αυτή ο Σενέκας παρωδεί την αποθέωση του Αυτοκράτορα Κλαύδιου, προφανώς εκδικούμενός τον επειδή τον εξόρισε.
Σύνοψη
Ο Σενέκας, άνθρωπος με υψηλά ιδεώδη, συγχώρεσε τα εγκλήματα του Κλαυδίου, του Βρεταννικού και της Αγριππίνας, αναγκάστηκε μάλιστα να συνθέσει και εγκώμιο προς τον Κλαύδιο. Αργότερα όμως τον εκδικήθηκε, γράφοντας την περίφημη σάτιρά του Αποκολοκύνθωσις, όπου τον ειρωνεύεται. thumb|left|200px|Ο [[Σενέκας ο Νεότερος|Σενέκας αναφέρεται στην ελληνική σε σχήμα φιάλης κολοκύνθη (Lagenaria siceraria) σύμβολο της βλακείας.]]
Πηγές
Κατηγορία:Λατινική γραμματεία
Μανόλης Χατζηδάκης
Ο Μανόλης Χατζηδάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 1909 - Αθήνα, 1 Μαρτίου 1998) ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος με σημαντική συνεισφορά στη μελέτη της Βυζαντινής και της Μεταβυζαντινής ζωγραφικής, ιδιαίτερα της Κρητικής Σχολής, που διετέλεσε διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη (1941 - 1973) και του Βυζαντινού & Χριστιανικού Μουσείου (1960 - 1967, 1974 - 1975).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και ήταν γιος του Γεράσιμου Χατζηδάκη. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1942, και συμπλήρωσε τις σπουδές του με υποτροφία του Αντώνη Μπενάκη στο Παρίσι και το Βερολίνο λαμβάνοντας δίπλωμα Μουσουλμανικής Τέχνης στη Σχολή του Λούβρου και κλασικής αραβικής γλώσσας στη Σχολή Ζωσών Ανατολικών Γλωσσών. Την περίοδο 1934 - 1940 εργάστηκε ως επιμελητής στο Μουσείο Μπενάκη και το 1941 έγινε διευθυντής αυτού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1973. Παράλληλα από το 1943 εργαζόταν στην Αρχαιολογική Υπηρεσία του Κράτους υπηρετώντας στην 1η εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων ως προϊστάμενός της. Το 1961 ανέλαβε επιθεωρητής Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και το 1967 Γενικός Έφορος Αρχαιοτήτων. Το 1960 ανέλαβε τη διεύθυνση του Βυζαντινού & Χριστιανικού Μουσείου Αθηνών, απολύθηκε όμως από τη θέση του το 1967 με τον ερχομό της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία του αφαίρεσε και το διαβατήριο. Παράλληλα τέθηκε σε εξάμηνη διαθεσιμότητα και από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, παραμένοντας εκτός υπηρεσίας μέχρι το 1970, οπότε και του ανατέθηκε η διενέργεια ειδικών μελετών. Το 1973 ανέλαβε τη διεύθυνση της Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Αθηνών. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας επανήλθε στη διεύθυνση του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Αθηνών για να αποχωρήσει έναν χρόνο αργότερα, το 1975, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.
Υπήρξε μέλος του Αρχαιολογικού Συμβουλίου, από το οποίο παραιτήθηκε το 1977 σε ένδειξη διαμαρτυρίας μετά την ψήφιση νομοθετημάτων με τα οποία αλλοιωνόταν η σύνθεση του συμβουλίου και μεταβιβάζονταν οι αρμοδιότητες αυτού στα υπουργεία Οικονομικών και Συντονισμού, γενικός γραμματέας της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Μελετών, γενικός γραμματέας (1960 - 1979) & πρόεδρος της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας (ΜΙΕΤ), μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίων των Βρυξελλών και της Αθήνας, αντεπιστέλλον μέλος των Ακαδημιών Επιστημών Βιέννης και Βελιγραδίου καθώς και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 1980, της οποίας χρημάτισε γενικός γραμματέας επί των πρακτικών (1981 - 1990). Το 1962 ορίστηκε γενικός γραμματέας της εκτελεστικής επιτροπής της μεγάλης έκθεσης που διοργανώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1964 στο Ζάππειο υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης με τίτλο Η Βυζαντινή Τέχνη, Τέχνη Ευρωπαϊκή. Παράλληλα πραγματοποίησε έρευνες στο Άγιο Όρος, στον Πανάγιο Τάφο, στην Ιερά Μονή Σινά, τη Ζάκυνθο κ.αλ. Διετέλεσε εκπρόσωπος (1962 - 1967, 1974 - 1977) του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων στην τριμελή επιτροπή αναστήλωσης του Παναγίου Τάφου. Το 1953 εστάλη στη Ζάκυνθο αμέσως μετά τον σεισμό, για να περισώσει τα έργα τέχνης που δεν είχαν καταστραφεί καταφέροντας να διασώσει πάνω από 900. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και στην οργάνωση του Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, έργο που του ανατέθηκε από τα υπουργεία Παιδείας και Εξωτερικών το 1957. Το 1985 διορίστηκε πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής της Εκθέσεως Βυζαντινής Τέχνης που έλαβε χώρα στο Παλιό Πανεπιστήμιο στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την Αθήνα που ήταν τότε πολιτιστική πρωτεύουσα. Κατά καιρούς δίδαξε στη Σχολή Ξεναγών και στον Μορφωτικό Σύλλογο Αθηναίων. Επίσης, ίδρυσε το Κεντρικο Εργαστήριο Συντηρήσεως συμβάλλοντας στη διάσωση εκατοντάδων έργων τέχνης καθώς και το Κέντρο Έρευνας της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Τέχνης της Ακαδημίας Αθηνών. Είχε τιμηθείμε το βραβείο Gottfried von Herder, με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ καθώς και με τον Ταξιάρχη του Φοίνικος.
Η συνεισφορά του στη μελέτη της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής ζωγραφικής κρίνεται καθοριστική, ενώ θεωρείται ως ένας από τους αυθεντικότερους μελετητές της Κρητικής Σχολής. thumb|right|350px|[[Χριστός Παντοκράτωρ (Σινά)|Ο Χριστός Παντοκράτωρ αγιογραφία που επισήμανε ο Χατζηδάκης (Μονή Σινά) ]] Απεβίωσε στην Αθήνα την 1η Μαρτίου 1998 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Βέη (1920 - 1979), ανιψιά του βυζαντινολόγου Νικολάου Βέη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Αλέξη Χατζηδάκη και τη Νανώ Χατζηδάκη, καθηγήτρια Βυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.
Συγγραφικό έργο
Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο (βιβλία και μελέτες σε επιστημονικά περιοδικά)και αρθρογραφούσε τακτικά σε εφημερίδες (Το Βήμα, Ελευθερία), κυρίως τεχνοκριτικά άρθρα. Σημαντικά βιβλία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Εθνική Ελλάδας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδας κάτω των 21 ετών είναι γνωστή ως Εθνική Ελπίδων, αλλά και ως Εθνική Κ-21 (κάτω των 21). Περιλαμβάνει στη σύνθεσή της ποδοσφαιριστές που δεν έχουν συμπληρώσει τα 21 χρόνια κατά την έναρξη του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος κάτω των 21 ετών (το οποίο έχει διάρκεια δύο ετών), που σημαίνει ότι κατά το τέλος της διοργάνωσης η ηλικία τους μπορεί να πλησιάζει και τα 23 έτη.
Μέχρι το 1976 ήταν γνωστή ως Εθνική Κ-23, καθώς περιελάμβανε ποδοσφαιριστές έως 23 ετών. Από το 1978 καθιερώθηκε ως Εθνική Κ-21.
Ιστορία
Στον παρθενικό της αγώνα αγωνίστηκε με την αντίστοιχη ομάδα της Τουρκίας και αναδείχθηκε ισόπαλη χωρίς τέρματα.
Την πρώτη ενδεκάδα αποτελούσαν οι: Τουρκομένης, Ιντζόγλου (59΄ Δημητρίου), Χαλιαμπάλιας, Κυριαζής, Αθανασόπουλος, Καραφέσκος, Φυλακούρης, Σαράφης (46΄ Στολίγκας), Κ. Παπαϊωάννου, Κούδας, Κρητικόπουλος (70΄ Αλεξιάδης).
Τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα κατέκτησε δύο φορές το Βαλκανικό Κύπελλο Ελπίδων (1969 και 1971), ενώ έχει αγωνιστεί δύο φορές (1988 και 1998) στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21).
Βαλκανικό Κύπελλο Ελπίδων 1969
Τον Ιούνιο του 1969 η Ελλάδα κατέκτησε το 2ο Βαλκανικό Κύπελλο Ελπίδων που διεξήχθη στις πόλεις Σίμπιου και Βουκουρέστι της Ρουμανίας.
Τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:
Βαλκανικό Κύπελλο Ελπίδων 1971
Τον Ιούλιο του 1971 η Ελλάδα κατέκτησε το 4ο Βαλκανικό Κύπελλο Ελπίδων που διεξήχθη στην Αθήνα.
Τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:
Τερμάτισε πρώτη με επτά βαθμούς (τέρματα 6-3) και κατέκτησε το κύπελλο για δεύτερη φορά.
Ασλανίδης, Γιαννούλης, Γούναρης, Δεληγιάννης, Καμπάς, Καραβίτης, Κουμαριάς, Κωνσταντίνου, Λαβαρίδης, Μαντζουράκης, Μιχαηλίδης, Μιχαλόπουλος, Μυτιληναίος, Μωραϊτέλης, Νικολούδης, Πάλλας, Παππάς.
Συμμετοχές στο Βαλκανικό κύπελλο
Στις 12 διοργανώσεις του θεσμού, εκτός από τις δύο πρωτιές, η Ελλάδα ήταν τρεις φορές φιναλίστ (2η θέση). Οι θέσεις που κατέλαβε ανά διοργάνωση φαίνονται στον επόμενο πίνακα.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 1972 (ημιτελικά)
Το 1970-72, στο Α΄ Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων, η Ελλάδα έφτασε ως τον ημιτελικό. Στη φάση των ομίλων προκρίθηκε με δύο νίκες επί της Ελβετίας (1-0, 2-0) και χωρίς αγώνες με Μάλτα και Αγγλία που τελικά δεν μετείχαν. Στα προημιτελικά απέκλεισε τη Δανία (0-2, 5-0) και στα ημιτελικά πάλεψε αλλά αποκλείστηκε από την Τσεχοσλοβακία (0-2, 2-1).
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 1994 (προημιτελικά)
Το 1992-1994 η Ελλάδα προκρίθηκε αήττητη, αλλά ως δεύτερη, από τον όμιλο, με αντιπάλους τις Ρωσία (1-1, 2-2, με την οποία ισοβάθμησε στην πρώτη θέση του ομίλου), Ισλανδία (3-0, 3-1), Ουγγαρία (2-1, 2-1), Λουξεμβούργο (6-0, 4-0) και Γιουγκοσλαβία (δεν μετείχε). Στα προημιτελικά αποκλείστηκε από την Ισπανία. Πήρε το 0-0 εκτός έδρας αλλά ηττήθηκε με 2-4 στο στάδιο Νίκος Γκούμας.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 1998 (φιναλίστ)
Το 1998 η Ελλάδα τερμάτισε πρώτη στον όμιλο της με αντιπάλους τις Δανία (2-3, 3-1), Κροατία (1-0, 2-0), Σλοβενία (0-2, 3-1) και Βοσνία - Ερζεγοβίνη (1-0, 0-0), παίρνοντας την πρόκριση για την επόμενη φάση όπου αγωνίστηκε με την Αγγλία σε διπλούς αγώνες. Νίκησε 2-0 στην Ελλάδα (Ηράκλειο Κρήτης) και έχασε 4-2 (στο Νόριτς της Αγγλίας) και προκρίθηκε στην τελική φάση της διοργάνωσης, που διεξήχθη στη Ρουμανία. Στον προημιτελικό απέκλεισε τη Γερμανία (1-0) και στον ημιτελικό την Ολλανδία (3-0). Στον τελικό ηττήθηκε από την Ισπανία 1-0.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 2000 (πλέι-οφ)
Το 1998-2000 η Ελλάδα προκρίθηκε πρώτη από τον όμιλό της, με αντιπάλους τις Νορβηγία (2-1, 1-2), Γεωργία (3-2, 1-1), Λετονία (2-0, 6-0), Σλοβενία (2-2, 5-0), Αλβανία (5-0, 5-2). Στα πλέι-οφ (φάση των 16) αποκλείστηκε από την Τσεχία. Ηττήθηκε 0-3 εκτός έδρας, σκορ που δεν κατάφερε να ανατρέψει στο Ηράκλειο, όπου νίκησε 1-0 (σκόρερ Σωτ. Κωνσταντινίδης 27΄).
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 2002 (προημιτελικά)
Το 2002-2004 η Ελλάδα προκρίθηκε ως δεύτερη από τον όμιλό της πίσω από την Αγγλία (3-1, 1-2), ενώ άφησε πίσω της τις Γερμανία (παρότι ισοβάθμησαν η Ελλάδα υπερτερούσε στους μεταξύ τους αγώνες με 1-2 και 2-0), Φινλανδία (3-0, 3-1) και Αλβανία (1-0, 0-0). Στα πλέι-οφ με αντίπαλο την Τουρκία η Ελλάδα νίκησε 3-0 (Βακουφτσής 47΄, Σαλπιγγίδης 88΄, Γιάννης Αμανατίδης 92΄) στα Γιάννενα, ηττήθηκε 1-2 (Νάστος 57΄) εκτός έδρας και προκρίθηκε έτσι στην τελική φάση που διεξήχθη στην Ελβετία. Εκεί αγωνίστηκε στον Β΄ προημιτελικό όμιλο, όπου τερμάτισε τελευταία με αντιπάλους το Βέλγιο (1-2, Γήττας 92΄), τη Γαλλία (1-3, Πατσατζόγλου 84΄) και την Τσεχία (1-1, Κυριαζής 69΄).
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 2011 (πλέι-οφ)
Το 2009-2011 η Ελλάδα προκρίθηκε πρώτη από τον όμιλό της, με αντιπάλους τις Αγγλία (1-1, 2-1 εκτός), Πορτογαλία (2-1, 1-2), Λιθουανία (1-0, 1-0) και ΠΓΔΜ (3-1, 2-1). Στα πλέι-οφ (φάση των 16) αποκλείστηκε από την Τσεχία με δύο ήττες, 0-3 εκτός έδρας και 0-2 στην Τρίπολη.
Συμμετοχές στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων (Κ-21)
Μέχρι το 1992 δεν υπήρχε διοργανώτρια χώρα και οι αγώνες των προημιτελικών (συμμετείχαν οι οκτώ ομάδες που είχαν προκριθεί από τη φάση των ομίλων) έως και τον τελικό διεξάγονταν με το σύστημα νοκ άουτ (διπλοί). Από το 1994 κι έπειτα καθιερώθηκε τελική φάση στη διοργάνωση. right|300px|thumb|Η Εθνική Ελπίδων (Κ-21) της Ελλάδας το 2011
Τρέχουσα σύνθεση
Οι πιο πρόσφατες κλήσεις διεθνών ποδοσφαιριστών, για τον 2ο αγώνα των πλέι οφ, των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21, εκτός έδρας με την Αυστρία στις 20 Νοεμβρίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνικές αθλητικές ομάδες της Ελλάδας
Αστρονομία
μικρογραφία|Το [[Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ.]] μικρογραφία|δεξιά|[[Αστέρας|Αστέρες μέσα σε περιοχή σχηματισμού αστέρων στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου, το οποίο είναι ένας ακανόνιστος γαλαξίας.]] μικρογραφία|Ένα γιγάντιο μωσαϊκό από το [[Νεφέλωμα του Καρκίνου, ως απομεινάρι υπεροκαινοφανούς αστέρα. Φωτογραφία του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ.]]
Η Αστρονομία είναι μια από τις αρχαιότερες επιστήμες. Γενικά, η Αστρονομία γεννήθηκε με την εμφάνιση του «διανοούμενου ανθρώπου» στον ημέτερο πλανήτη. Οι προϊστορικοί πολιτισμοί και οι πρώτοι ιστορικοί πολιτισμοί άφησαν αστρονομικά τεχνουργήματα, όπως αυτά που άφησαν οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Νούβιοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Αρχαίοι Έλληνες, οι Αρχαίοι Κινέζοι, οι Αρχαίοι Ινδοί, οι Αρχαίοι Ιρανοί και οι Μάγιας, που δείχνουν ότι ασχολούνταν με μεθοδικές παρατηρήσεις του νυκτερινού ουρανού. Ειδικότερα, όμως, για τους Αρχαίους Έλληνες, η «Αστρονομία» (και ως όρος που επιβίωσε πια) γεννήθηκε ακριβώς την ίδια εκείνη στιγμή που γεννήθηκε και η ελληνική μυθολογία και μάλιστα σε μια αμφίδρομη σχέση, γιατί η θεία (για τους Έλληνες της εποχής) Μούσα Ουρανία ήταν η προστάτιδά της. Ωστόσο, πρακτικά απαιτούνταν η εφεύρεση και η εξέλιξη του τηλεσκοπίου, ώστε η Αστρονομία να μπορέσει να εξελιχθεί σε σύγχρονη επιστήμη. Ιστορικά, η Αστρονομία συμπεριλάμβανε ενασχολήσεις όπως η Αστρομετρία, η Αστρονομική ναυτιλία, η Παρατηρησιακή αστρονομία, ο σχεδιασμός ημερολογίων και η Αστρολογία, ενώ στις μέρες μας η επαγγελματική (τουλάχιστον) Αστρονομία συχνά θεωρείται συνώνυμη με την Αστροφυσική.
Ταξινόμηση της Αστρονομίας
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, το πεδίο της επαγγελματικής αστρονομίας διαχωρίστηκε σε δύο μεγάλους κλάδους:
Οι δύο αυτοί κύριοι κλάδοι είναι συμπληρωματικοί μεταξύ τους, με τη Θεωρητική Αστρονομία να αναζητά τρόπους για να εξηγήσει τα παρατηρούμενα δεδομένα, αλλά και αντιστρόφως, η Παρατηρησιακή Αστρονομία ψάχνει δεδομένα για να επιβεβαιώσει τα κείμενα θεωρητικά συμπεράσματα.
Η Αστρονομία είναι μια από τις λίγες επιστήμες στις οποίες ερασιτέχνες μπορούν ακόμη να παίζουν ενεργό λόγο: Ιδιαίτερα στην ανακάλυψη και στην παρατήρηση μεταβατικών φαινομένων, όπως οι μεταβλητοί αστέρες ή οι κομήτες, ερασιτέχνες αστρονόμοι έχουν συνεισφέρει πολλές και σημαντικές αστρονομικές ανακαλύψεις.
Άλλοι (σχετικά μικρότεροι) κλάδοι της Αστρονομίας είναι οι ακόλουθοι:
Αστρονομία και Αστρολογία
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει συχνά σύγχυση μεταξύ της Αστρονομίας και της Αστρολογίας. Παρότι έχουν κοινή καταγωγή, η μεν Αστρονομία βασίζεται στην επιστημονική μεθοδολογία (επαναληψιμότητα των παρατηρήσεων, διατύπωση νόμων που ερμηνεύουν τις παρατηρήσεις), η δε Αστρολογία είναι μία ψευδοεπιστήμη που ανήκει στη σφαίρα της «προνοητικής δεισιδαιμονίας» και που διατυπώνει νόμους για την εξέλιξη της καθημερινής ανθρώπινης ζωής, βασιζόμενη κυρίως στις μεταξύ των ουρανίων και επίγειων σωμάτων μαγνητικές δυνάμεις, οι οποίοι όμως πολλάκις στερούνται συνέπειας φθάνοντας και στα όρια της απάτης.
Ιστορία
Η πρόοδος της Αστρονομίας είναι στενά συνδεδεμένη με την εξέλιξη των παρατηρήσεων. Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα στη Γη που σηκώνει το κεφάλι του για να κοιτάξει απευθείας τον Ήλιο και τα ουράνια σώματα που φαίνονται τη νύχτα. Η γοητεία που ασκεί ο ουρανός στον άνθρωπο τον οδήγησε στην συστηματοποίηση των παρατηρήσεών του και στην διατύπωση νόμων που εξηγούν φαινόμενα όπως οι φάσεις της Σελήνης, η διάρκεια του έτους και η εναλλαγή των εποχών. Οι πρώτοι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν ως μέσο παρατήρησης τον γυμνό οφθαλμό.
Αρχαιότητα
Η αστρονομία θεωρείται κατ' εξοχήν ελληνική επιστήμη αφού θεμελιώθηκε από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και οι οποίοι έκαναν σημαντικά βήματα στην επιστήμη της Αστρονομίας, όπως το σύστημα του φαινόμενου μεγέθους των αστέρων (που εφαρμόζεται ακόμα), την σφαιρικότητα της γης (Πυθαγόρας, 6ος αιώνας π.Χ.) την πρόταση ηλιοκεντρικού συστήματος (Αρίσταρχος ο Σάμιος 310 - 230 π.Χ.), την μέτρηση της ακτίνας της Γης (Ερατοσθένης, 276 - 192 π.Χ.), την κατάρτιση καταλόγου ουρανίων σωμάτων (Ίππαρχος, 2ος π.Χ. αιώνας), κ.α. Αργότερα η Αλεξανδρινή σχολή δεν αρκείται σε απλές θεωρητικές έρευνες, αλλά επιδιώκει και την εκτέλεση των παρατηρήσεων με πολύ μεγάλη ακρίβεια.
Τις θεωρίες και τις παρατηρήσεις των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων συγκέντρωσε κατά τον 16ο αιώνα ο Κοπέρνικος και τις εμφάνισε σαν δικό του σύστημα.
Και άλλοι αρχαίοι λαοί, όπως οι Βαβυλώνιοι και οι Αιγύπτιοι, ασχολήθηκαν με την Αστρονομία. Γνωρίζουμε επίσης την κατάρτιση ημερολογίων από τους αρχαίους Αιγύπτιους με πρακτικούς σκοπούς, όπως την συστηματοποίηση των καλλιεργειών γύρω από τον Νείλο. Επίσης ο Κλήμης Αλεξανδρείας μάς αφηγείται ότι οι πρώτοι που εξάσκησαν την αστρολογία ήταν οι Αιγύπτιοι και οι Χαλδαίοι.
Μεσαίωνας
Ο Μεσαίωνας υπήρξε περίοδος οπισθοδρόμησης των επιστημών. Ο φόβος της ιεράς εξέτασης και γενικότερα ο σκοταδισμός, απέτρεπε κάθε πρόοδο. Η εγκατάλειψη του ηλιοκεντρικού συστήματος και η καθιέρωση ενός γεωκεντρικού ήταν επιβεβλημένη από τη «Χριστιανική Ηθική». Ωστόσο κατά την περίοδο του Μεσαίωνα πρόοδος στην Αστρονομία υπήρξε από Άραβες αστρονόμους (όπως ο al-Farghani, 9ος αιώνας μ.Χ.), που κείμενά τους μεταφράστηκαν στα λατινικά περί τον 12ο αιώνα.
Αναγέννηση
Η Αναγέννηση υπήρξε η περίοδος εκρηκτικής εξέλιξης της Αστρονομίας με την διατύπωση του ηλιοκεντρικού συστήματος του Κοπέρνικου (1473-1543) και του Τζορντάνο Μπρούνο (1548-17 Φεβρουαρίου 1600), τους νόμους κίνησης του Κέπλερ (1571-1630), τις εργασίες του Γαλιλαίου (1564-1642) και τέλος τους νόμους της δυναμικής του Νεύτωνα (1642-1727). Οι παρατηρήσεις του Τυχό Μπραχέ ή Τύχωνος (1546-1601) ήταν οι σπουδαιότερες πριν την εισαγωγή του τηλεσκοπίου και χρησιμοποιήθηκαν για τη διατύπωση των νόμων του Κέπλερ. Ένα από τα σπουδαιότερα βήματα στην Αστρονομία είναι η εισαγωγή του τηλεσκοπίου από τον Γαλιλαίο. Το τηλεσκόπιο έδωσε μεγάλη προώθηση στην Αστρονομία επιτρέποντας παρατηρήσεις ακριβείας σε ουράνια σώματα που δεν είχαμε την δυνατότητα να παρατηρήσουμε με γυμνό οφθαλμό.
Σύγχρονη Ιστορία
Η Παρατηρησιακή Αστρονομία εξακολούθησε να δίνει υλικό με την κατασκευή ισχυρότερων τηλεσκοπίων. Ο Σαρλ Μεσιέ (1730-1817) κατάρτισε κατάλογο με τα απομακρυσμένα αντικείμενα όπως Γαλαξίες, Νεφελώματα, κ.ά.. Η εξέλιξη συνέχισε με επιταγχυνόμενα βήματα στη σύγχρονη εποχή του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Hubble. Μπορούμε να αναφέρουμε ως ορόσημα τον νόμο του Χαμπλ (1889-1953) για την επέκταση του Σύμπαντος, τις θεωρίες της σχετικότητας (ειδική και γενική) του Άλμπερτ Αϊνστάιν (1879-1955), την εφεύρεση του ραδιοτηλεσκοπίου και την έναρξη της εξερεύνησης του διαστήματος.
Ουράνια σώματα
Η Αστρονομία εξετάζει τους φυσικούς νόμους που διέπουν τα ουράνια (εκτός της γήινης ατμόσφαιρας) σώματα, τα οποία είναι δυνατόν να παρατηρηθούν με τις κατάλληλες μεθόδους.
Εξερεύνηση του διαστήματος
Ο 20ός αιώνας έχει ταυτιστεί με αυτό που ονομάζουμε «Διαστημική εποχή». Για πρώτη φορά ο άνθρωπος κατάφερε να «φτάσει» τα αστέρια, να ξεπεράσει δηλαδή τα όρια της γήινης ατμόσφαιρας με τα διαστημικά σκάφη. Η εξερεύνηση του διαστήματος συνέβαλε ριζικά στην ανάπτυξη της Αστρονομίας, καθώς έδωσε τη δυνατότητα απευθείας δειγματοληψίας και επισκόπησης.
Συστηματοποίηση της Αστρονομίας
Κύριοι κλάδοι της Αστρονομίας είναι:
Κύριοι κλάδοι της Αστροφυσικής είναι:
Η αξία της Αστρονομίας
Η συμβολή της αστρονομίας και η πλοκή της με άλλες επιστήμες και τέχνες είναι σημαντική. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι θεωρίες και οι παρατηρήσεις των αρχαίων Ελλήνων Φυσικών Φιλοσόφων, αποτελούν τη βάση της σύγχρονης αυτής θετικής επιστήμης. Αλλά και σήμερα η Οπτική (τηλεσκόπιο, μικροσκόπιο) αναπτύχθηκε πολύ από την ανάγκη της έρευνας των ουρανίων σωμάτων. Η Φασματοσκοπία, που έχει αστρονομική εξ ανάγκης προέλευση, χρησιμοποιείται σήμερα από τη Φυσική, Χημεία, Μεταλλουργία, Βιολογία κλπ. Ακόμα η Χρονομετρία, η Ναυτιλία, και η Γεωδαισία σχετίζονται στενά με την Αστρονομία. Αποκορύφωμα της συμβολής της αποτελεί η σύγχρονη έρευνα του διαστήματος, οι ασφαλείς αποστολές τεχνητών δορυφόρων και διαστημοπλοίων.
Τέλος η Αστρονομία σχετίζεται στενά με τη Φιλοσοφία και τη Μεταφυσική. Παρότι ως επιστήμη δεν μπορεί να δώσει άμεση απάντηση σε φιλοσοφικά προβλήματα, εντούτοις «ασκεί σημαντική επίδραση», όπως σημειώνει ο διάσημος Αμερικανός φυσικός Χένρυ Νόρις Ράσελ (1877-1957), «στο καθορισμό της θέσης του σκεπτόμενου ανθρώπου στις υποχρεώσεις του προς τις μέλλουσες γενιές, ή τη θέση του στο Σύμπαν ως προς τη Δύναμη εκείνη υπεράνω αυτού». Ακριβώς κάτι παρόμοιο υποστήριξε χαρακτηριστικά και ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διευθυντής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Δημήτριος Αιγινήτης (1862 – 1934): ότι η Αστρονομία παρουσιάζει «τη συγγένεια της ανθρώπινης διανοίας προς τον Άπειρον Λόγον».
Παγκόσμιο Έτος Αστρονομίας 2009
Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (IAU) αποφάσισε να εορταστεί το 2009 ως Παγκόσμιο Έτος Αστρονομίας (IYA2009). Κατά τη διάρκεια της 62ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, αποφάσισε να το ανακηρύξει επίσημα ως Παγκόσμιο Έτος Αστρονομίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*