cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πριγκίπισσα Ελισάβετ της Αγγλίας
Θάνατος
Κατά τη διάρκεια της μετάβασης στο Isle of Wight, η Ελισάβετ έπαθε κρυολόγημα που γρήγορα εξελίχθηκε σε πνευμονία. Πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 1650, στο Κάστρο Carisbrooke. Μερικοί λογαριασμοί λένε ότι η Ελισάβετ βρέθηκε νεκρή με το κεφάλι της να ακουμπάει τη Βίβλο του πατέρα της. Τις τελευταίες μέρες της, περιγράφηκε ως ένα λυπημένο παιδί από εκείνους που ήταν γύρω της. Τρεις ημέρες αφότου βρέθηκε νεκρή, το Συμβούλιο της Επικρατείας επέτρεψε στην Ελισάβετ να ανταμώσει την αδερφή της Μαρία στην Ολλανδία. Θάφτηκε στην εκκλησία του Αγίου Θωμά, στο Νιούπορτ, στο Isle of Wight. Η επιτύμβια πέτρα της Ελισάβετ σημειώθηκε μόνο με τα αρχικά "ES".
Διακόσια χρόνια αργότερα, η Βασίλισσα Βικτώρια ανέθεσε ένα λευκό μαρμάρινο γλυπτό της Ελισάβετ από τον γλύπτη Κάρλο Μαροτσέτι. Το γλυπτό απεικονίζει την Ελισάβετ ως μια όμορφη νεαρή γυναίκα, ξαπλωμένη με το μάγουλό της σε μια Βίβλο. Η Βίβλος είναι ανοιχτή στα λόγια από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου: «Ελάτε σε Μένα, όλοι εσείς που εργάζεστε και είστε βαριά φορτωμένοι, και θα σας ξεκουράσω». Πάνω από το γλυπτό υπάρχει ένα κιγκλίδωμα, που δείχνει ότι η Ελισάβετ ήταν φυλακισμένη. Ωστόσο, οι ράβδοι είναι σπασμένοι για να δείξουν ότι η φυλακισμένη έχει πλέον δραπετεύσει για «μεγαλύτερη ανάπαυση».
Παραπομπές
Ελισαβετ
Πολιτισμικός δυϊσμός
Με την έννοια πολιτισμικός δυισμός εννοείται η ύπαρξη επιμέρους πολιτισμικών ενοτήτων (sub-cultures) στα πλαίσια μιας κοινωνίας. Το όρο εισήγαγε ο ανθρωπολόγος Μαρσέλ Μος με αφορμή τη διάκριση μεταξύ επίσημου και εθιμικού δίκαιου στις αρχαιότερες κοινωνίες, η οποία στη βιομηχανική κοινωνία εξελίσσεται σε διάκριση πολιτισμικών ενοτήτων. Ο Α. Βαρανιάκ ( Α. Varagnac) θεωρεί πως η εμφάνιση του πολιτισμικού δυισμού κατά την αρχαιότητα συνδυάζεται με την έλευση της μεταλλουργίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία τάξεων και των ειδικευμένων ομάδων που αποκαλούνται κάστες.
Η συγκεκριμένη ερμηνεία της έννοιας του πολιτισμικού δυισμού εφαρμόζεται ικανοποιητικά σε περιπτώσεις αμιγών τύπων κοινωνικών σχηματισμών, με κοινό εθνολογικό υπόστρωμα και διπολικό ταξικό σχήμα, δηλαδή ομογενή κοινωνία αρχόντων και αρχομένων. Στην περίπτωση πολυεθνικών κοινωνικών σχημάτων (βλ. το χαρακτηριστικό παράδειγμα του Καναδά, των Η.Π.Α. και των Ε.Σ.Σ.Δ.) το πρόβλημα γίνεται πολυπλοκότερο, αλλά η έννοια διατηρεί την ισχύ της, καθώς κάθε διακριτή κυριαρχούμενη εθνολογική ομάδα διατηρεί την πολιτισμική της ενότητα μέσα στο ευρύτερο σύνολο της κυρίαρχης εθνότητας. Στην μαρξιστική θεώρηση των πραγμάτων ο όρος βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του μόνον στη θεωρητική χρήση του όρου κοινωνική τάξη, σύμφωνα με την οποία υπάρχει μια ανταγωνιστική σχέση, καθοριστική του τρόπου παραγωγής ανάμεσα σε δύο κοινωνικές τάξεις. Στην εμπειρική πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι υπάρχουν πολλαπλές πολιτισμικές παραδόσεις στα πλαίσια ενός προκαπιταλιστικού ή βιομηχανικού καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού
Η έννοια βρίσκει την εφαρμογή της επίσης στο ζήτημα του λαϊκού πολιτισμού, όταν στο εσωτερικό της ίδιας συνολικής κοινωνίας αναδεικνύονται δύο ξεχωριστές παραδόσεις, μία λόγια και μία λαϊκή. Κάθε παράδοση απαντά με τον δικό της τρόπο στο πολιτισμικό πεδίο στις κυρίαρχες φυσικές και κοινωνικές ανάγκες των δύο βασικών κοινωνικών τάξεων, της κυρίαρχης και της κυριαρχούμενης. Το σύνολο αυτών των απαντήσεων συνιστά ό,τι αποκαλούμε πολιτισμό στην εθνολογική εκδοχή του.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Κοινωνικές θεωρίες
Πιέτρο Μπέμπο
Ο Πιέτρο Μπέμπο (Pietro Bembo, 20 Μαΐου 1470 - 18 Ιανουαρίου 1547) ήταν Ιταλός λόγιος, ποιητής, θεωρητικός της λογοτεχνίας, μέλος των Ιωαννιτών Ιπποτών και καρδινάλιος. Ήταν μία σημαντική μορφή στην ανάπτυξη της ιταλικής γλώσσας, ειδικά της Τοσκάνης, ως λογοτεχνικό μέσο, κωδικοποιώντας τη γλώσσα για την τυπική σύγχρονη χρήση.
Στη Φλωρεντία
Καταγόμενος από αριστοκρατική ενετική οικογένεια, έζησε την παιδική του ηλικία στην Φλωρεντία, όπου ο πατέρας του διετέλεσε πρεσβευτής της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, και όπου ο Μπέμπο έμαθε κι αγάπησε την τοσκανική διάλεκτο. Σπούδασε Ελληνικά στη Σικελία δίπλα στον Κωνσταντίνο Λάσκαρι και φιλοσοφία στην Πάντοβα.
Στη Φερράρα
Από το 1498 ως το 1506 έζησε στη Φερράρα, στην αυλή δούκα Αλφόνσο ντ' Έστε. Εκεί γοητεύτηκε από την σύζυγο του Αλφόνσο, την Λουκρητία Βοργία, και της έγραφε επιστολές και ποιήματα στα λατινικά και τους Asolani, φιλοσοφικούς διαλόγους για τον πλατωνικό έρωτα στα ιταλικά. Πλατωνικά ήταν όλα, πρέπει να υποθέσουμε, γιατί ο Αλφόνσο ήταν φοβερός πολεμιστής.
Στην Ρώμη
Το 1513 ο Μπέμπο, συνδεόμενος με τους Μεδίκους, πήγε στη Ρώμη και έγινε γραμματέας του Λέοντα Ι΄. Υπήρξε το είδωλο της καλής κοινωνίας, προστάτης του Ραφαήλ, ευνοούμενος όλων, αν και είχε κατώτερο μόνο εκκλησιαστικό βαθμό. Έγραφε ποιήματα σε Κικερώνεια Λατινικά αλλά στο δοκίμιό του Prose della volgar lingua συνηγόρησε υπέρ της χρήσης της Ιταλικής στην λογοτεχνία, ορίζοντας τον Πετράρχη ως υπόδειγμα.
Στην Πάντοβα
Το 1520, σε ηλικία πενήντα ετών, αποσύρθηκε σε μιαν αγροικία κοντά στην Πάντοβα και συνέζησε με μια γυναίκα από την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Συνέλεγε έργα τέχνης, δεχόταν πολυάριθμους λογίους και φιλότεχνους και έγινε ο νομοθέτης του ύφους της Ιταλίας. Το 1539 έγινε καρδινάλιος.
Επιλογή έργων
Κατηγορία:Ιταλοί λόγιοι Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Λέοναρντ Μπερνστάιν
Ο Λέοναρντ Μπερνστάιν (Leonard Bernstein, 25 Αυγούστου 1918 - 14 Οκτωβρίου 1990) ήταν Αμερικανός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας και μουσικός παιδαγωγός.
Προσωπική ζωή
Αν και ήταν ομοφυλόφιλος, τo 1951 παντρεύτηκε την ηθοποιό Felicia Montealegre Cohn και απέκτησε μαζί της τρία παιδιά. Χώρισαν όταν ο Μπερνστάιν την εγκατέλειψε το 1976 για έναν άντρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Μικαέλα Ένγκελλ
Η Μικαέλα Eνγκέλλ (1956-) είναι Δανέζα πολιτικός και η τρέχουσα Ύπατος Αρμοστής της Γροιλανδίας, μια θέση που κατέχει από την 1η Φεβρουαρίου του 2011. Προηγουμένως είχε εργαστεί στο υπουργείο Εξωτερικών της Δανίας ως Μόνιμη Γραμματέας και αργότερα ως σύμβουλος. Ως ύπατη αρμοστής είναι μέλος του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Δανίας και της Γροιλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.stm.dk/_p_10984.html
Ενγκελλ Ενγκελλ
Πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είναι μια ομοσπονδιακή, συνταγματική δημοκρατία. Στην εκτελεστική εξουσία ηγείται ο πρόεδρος,που δρα ανεξάρτητα από το νομοθετικό σώμα. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κογκρέσο που αποτελείται από την Γερουσία και την Βουλή των Αντιπροσώπων. Η δικαστική εξουσία αποτελείται από το Ανώτατο δικαστήριο που σε συνεργασία με κατώτερα δικαστικά σώματα ασκούν την δικαστική εξουσία, βασισμένοι στο σύνταγμα της χώρας καθώς και σε επιμέρους νόμους και κανονισμούς. Η δομή της εκτελεστικής εξουσίας αναλύεται στο σύνταγμα της χώρας. Δύο κόμματα κυριαρχούν στα πολιτικά της χώρας μετά από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, το Δημοκρατικό και το Ρεπουμπλικανικό αν και υπάρχουν επιμέρους κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές.
Υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ με άλλες ανεπτυγμένες δημοκρατίες. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται η μεγάλη δύναμη της άνω βουλής της νομοθετικής εξουσίας, ένα πιο ευρύ πεδίο ισχύος του ανώτατου δικαστηρίου, ο διαχωρισμός της εξουσίας της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας και η κυριαρχία μόνο δύο κύριων κομμάτων στην άσκηση της εξουσίας. Τρίτα κόμματα έχουν λιγότερη πολιτική ισχύ στις Ηνωμένες Πολιτείες σε αντίθεση με άλλα ανεπτυγμένα δημοκρατικά κράτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Α΄ Βασιλειών
Το Α' Βασιλειών (ή Α' Σαμουήλ όπως λέγεται στην εβραϊκή βίβλο) είναι ένα από τα βιβλία του κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης. Κατατάσσεται στα λεγόμενα «Ιστορικά Βιβλία» της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ στην Εβραϊκή Βίβλο στην ομάδα «Προγενέστεροι Προφήτες».
Εισαγωγικά
Το βιβλίο Α' Βασιλειών μαζί το Β' ως ενιαίο έργο, εκθέτουν την ιστορία του Ισραηλιτικού λαού από το τέλος της εποχής των Κριτών μέχρι το τέλος της βασιλείας του Δαβίδ (1020-961 π.Χ.). Κατά την περίοδο αύτη οι ισραηλίτες αποκτούν σταδιακά εθνική οντότητα με τη βοήθεια της καθιέρωσης του θεσμού της Μοναρχίας, που συνενώνει τις φυλές τους και συσφίγγει τους εθνικούς τους δεσμούς.
Βασικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας των βιβλίων αυτών είναι ο κριτής και προφήτης του Ισραήλ Σαμουήλ και βασιλείς Σαούλ και Δαβίδ. Σκοπός της συγγραφής είναι να καταστεί σαφές ότι ο Θεός, αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Δαβίδ τον εκλεκτό δούλο του και εμπιστεύεται τη βασιλική του δυναστεία, στην όποια εναποθέτει τις μεσσιανικές προσδοκίες του λαού του. Στον αρχαίο εβραϊκό κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης, τα δύο αυτά έργα αποτελούσαν ένα, το οποίο οι Ο' για λόγους μάλλον πρακτικούς το διχοτόμησαν. Μια απλή αντιπαραβολή του τέλους του ενός βιβλίου προς την αρχή του άλλου, φανερώνει την συνέχεια τους.
Συγγραφέας, τόπος, χρόνος
Σύμφωνα με την ιουδαϊκή παράδοση συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Σαμουήλ, πράγμα όμως δύσκολο να έχει συμβεί στην πραγματικότητα αφού πέθανε πριν ανέβει στο θρόνο ο Δαβίδ. Ίσως ο πραγματικός συγγραφέας να έζησε κατά τους χρόνους του Δαβίδ, πιθανόν όμως και έπειτα από αυτούς, αφού γράφει όλη την ιστορία του. Κάποιοι θεωρούν ότι θα μπορούσε να είναι κάποιος από τους επισήμους και μορφωμένους υπομνηματογράφους της εποχής εκείνης, ίσως και κάποιος από τους προφήτες, Νάθαν ή Γαδ. Άλλοι πάλι διαφωνούν και με τις εικασίες αυτές. Μία άλλη θεωρία είναι ότι το περιεχόμενο του έργου αυτού έχει πολυσύνθετη φιλολογική προέλευση και ίσως αποτελεί και συναρμολόγημα διαφόρων πηγών από αυτοτελείς παραδόσεις ή και συμπλέγματα παραδόσεων. Η συγγραφή θεωρείται πως ολοκληρώθηκε περίπου το 1077 π.Χ..
Διάγραμμα περιεχομένου
Το περιεχόμενο του βιβλίου αποτελείται από 31 κεφάλαια:
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Φρίντριχ Χάγιεκ
Γεννήθηκε στη Βιέννη, στην τότε Αυστροουγγαρία, ως Φρίντριχ Άουγκουστ φον Χάγιεκ και κατόπιν πήρε τη βρετανική υπηκοότητα. Το 1974, ο Χάγιεκ μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών με τον πολιτικό του αντίπαλο, Σουηδό Γκούναρ Μιρντάλ (Gunnar Myrdal) για την «πρωτοπόρα εργασία του στη θεωρία του χρήματος και των οικονομικών διακυμάνσεων και τη διεισδυτική του ανάλυση της αλληλεξάρτησης οικονομικών, κοινωνικών και θεσμικών φαινομένων».
Υπηρέτησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και παραδέχτηκε αργότερα ότι η εμπειρία του από τον πόλεμο και η επιθυμία του να βοηθήσει να αποφευχθούν λάθη που οδήγησαν στον πόλεμο (βλ. παρακάτω) καθόρισαν τη μετέπειτα καριέρα του. Έζησε στην Αυστρία, τη Μεγάλη Βρετανία, τις Η.Π.Α. και τη Γερμανία, και έγινε Βρετανός υπήκοος το 1938. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ακαδημαϊκής του ζωής στο London School of Economics (LSE), στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ.
Το 1984 διορίστηκε μέλος του Τάγματος Τιμής από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, μετά από πρόταση της πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ για τις «υπηρεσίες του στη μελέτη των οικονομικών ». Επίσης έλαβε τη διάκριση του προεδρικού μεταλλίου ελευθερίας των ΗΠΑ το 1991 από τον πρόεδρο Τζωρτζ Μπους. Το 2011, το άρθρο του «Η χρήση της γνώσης στην κοινωνία», (The Use of Knowledge in Society) επιλέχθηκε ως ένα από τα 20 καλύτερα άρθρα που έχουν δημοσιευθεί στο επιστημονικό περιοδικό American Economic Review τα πρώτα 100 χρόνια κυκλοφορίας του.
Πρώιμα χρόνια
Ο Χάγιεκ γεννήθηκε στη Βιέννη (τότε πρωτεύουσα της Αυστρο-Ουγγαρίας) και ήταν γιος του Αύγουστου φον Χάγιεκ (August von Hayek), ενός γιατρού στη δημοτική υπηρεσία υγείας. Οι παππούδες του υπήρξαν διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί στους τομείς της Στατιστικής και της Βιολογίας. Οι πρόγονοί του -από τη μεριά του πατέρα του- κατείχαν βοημικούς τίτλους ευγενείας για τις υπηρεσίες τους στο κράτος. Παρομοίως, και στους προγόνους της μητέρας του είχαν απονεμηθεί τίτλοι ευγενείας, αλλά κατώτερης κατάταξης. Παρά ταύτα, μετά τη δια νόμου απαγόρευση των τίτλων ευγενείας το 1919 στην Αυστρία, το επώνυμο «φον Χάγιεκ» της οικογενείας του μετατράπηκε απλώς σε Χάγιεκ. Έτσι, μετά το 1919, το ονοματεπώνυμο του Χάγιεκ έγινε Φρίντριχ Χάγιεκ και όχι Φρίντριχ φον Χάγιεκ. Ο πατέρας του Χάγιεκ μετουσίωσε την ενασχόλησή του με τη βοτανική σε μια αξιοσέβαστη διατριβή, συνεχίζοντας τη λόγια παράδοση της οικογένειάς του.
Όσον αφορά την πλευρά της μητέρας του, ο Χάγιεκ υπήρξε δεύτερος εξάδελφος του φιλοσόφου Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν (Ludwig Wittgenstein). Η μητέρα του Χάγιεκ σε μικρή ηλικία έπαιζε με τις αδελφές του Βίτγκενσταϊν και γνώριζε καλά τον ίδιο. Ως αποτέλεσμα της οικογενειακής τους σχέσης, ο Χάγιεκ υπήρξε ένας από τους πρώτους που διάβασε το έργο του Βίτγκενσταϊν Tractatus Logico-Philosophicus, όταν το βιβλίο δημοσιεύθηκε στην αρχική του έκδοση στα γερμανικά το 1921. Παρά το γεγονός ότι είχε συναντηθεί με τον Βίτγκενσταϊν σε λίγες μόνο περιστάσεις, ο Χάγιεκ είχε δηλώσει ότι η φιλοσοφία του Βίτγκενσταϊν και οι μέθοδοι ανάλυσης που χρησιμοποιούσε είχαν καταλυτική επιρροή στη ζωή του και τη σκέψη του. Τα επόμενα χρόνια, μάλιστα, ο Χάγιεκ ανακαλούσε μια φιλοσοφική συζήτηση που είχε με τον Βίτγκενσταϊν κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν και οι δύο υπήρξαν αξιωματικοί. Μετά τον θάνατο του Βίτγκενσταϊν, ο Χάγιεκ σκόπευε να γράψει μια βιογραφία του και εργάστηκε συλλέγοντας σχετικό οικογενειακό υλικό, με το οποίο αργότερα βοήθησε τους βιογράφους του Βίτγκενσταϊν.
Ως έφηβος ο Χάγιεκ διάβασε με προτροπή του πατέρα του τα γενετικά και εξελικτικά έργα του Ούγκο Ντε Βρις (Hugo de Vries) και τα φιλοσοφικά έργα του Λούντβιχ Φόιερμπαχ. Στο σχολείο τον είχαν συνεπάρει ιδιαίτερα οι παραδόσεις ενός καθηγητή πάνω στην Ηθική του Αριστοτέλη.
Το 1917 κατατάχθηκε σε τάγμα πυροβολικού του Αυστροουγγρικού στρατού και πολέμησε στο ιταλικό μέτωπο. Μεγάλο μέρος της πολεμικής εμπειρίας του, ο Χάγιεκ το απέκτησε ως παρατηρητής σε αεροπλάνο. Επέζησε από τον πόλεμο χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς, πέραν ενός προβλήματος στην ακοή του αριστερού του αυτιού και τιμήθηκε για ηρωισμό. Κατόπιν, αποφάσισε να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα και να αφοσιωθεί να βοηθήσει να αποφευχθούν τα λάθη που είχαν οδηγήσει στον πόλεμο. Ο ίδιος είχε πει για την εμπειρία του αυτή: «Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος αποτέλεσε πράγματι αποφασιστική εμπειρία. Αναπόφευκτα τραβά το ενδιαφέρον σου στα προβλήματα της πολιτικής οργάνωσης». Έτσι, ορκίστηκε να εργαστεί για έναν καλύτερο κόσμο.
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης έγινε διδάκτορας νομικών και πολιτικών επιστημών το 1921 και 1923 αντίστοιχα, και επίσης σπούδασε φιλοσοφία, ψυχολογία και οικονομικά. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα, όταν το πανεπιστήμιο της Βιέννης έκλεισε, ο Χάγιεκ σπούδασε στο Ίδρυμα Ανατομίας Εγκεφάλου Κονσταντίν φον Μόνακοφ (Constantin von Monakow), όπου αφιέρωνε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του χρωματίζοντας εγκεφαλικά κύτταρα.
Κατά τη περίοδο των ετών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, η δουλειά του Καρλ Μένγκερ (Carl Menger) στην επεξηγηματική στρατηγική της κοινωνικής επιστήμης και η επιβλητική παρουσία του Φρίντριχ φον Βίζερ (Friedrich von Wieser) στις αίθουσες επηρέασαν σημαντικά τον Χάγιεκ. Με το τέλος των εξετάσεων προσελήφθη από τον Λούντβιχ φον Μίζες με συστάσεις από τον Βίζερ ως σύμβουλος για την Αυστριακή κυβέρνηση, εργαζόμενος στις νομικές και οικονομικές λεπτομέρειες της Συνθήκης του Αγίου Γερμανού. Μεταξύ των ετών 1923 και 1924, ο Χάγιεκ εργάσθηκε σαν ερευνητής βοηθός του καθηγητή Τζερέμια Τζενκς (Jeremiah Jenks) στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, συλλέγοντας μακροοικονομικά δεδομένα πάνω στην Αμερικανική οικονομία και τη λειτουργία της Ομοσπονδιακής τράπεζας των ΗΠΑ.
Ενώ αρχικά συμπαθούσε τον δημοκρατικό σοσιαλισμό του Βίζερ, η οικονομική σκέψη του Χάγιεκ μετατοπίστηκε μακριά από τον σοσιαλισμό προς τον κλασσικό φιλελευθερισμό του Καρλ Μένγκερ όταν διάβασε το βιβλίο του Μίζες «Σοσιαλισμός». Αφότου διάβασε το «Σοσιαλισμό», ο Χάγιεκ ξεκίνησε να παρακολουθεί τα κλειστά σεμινάρια του Μίζες μαζί με άλλους συμφοιτητές του, που περιελάμβαναν τους Φριτς Μάχλαπ (Fritz Machlup), Άλφρεντ Σουτς (Alfred Schutz), Φέλιξ Κάουφμαν (Felix Kaufmann) και Γκότφριντ Χάμπερλερ (Gottfried Haberler). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου γνώρισε και ανέπτυξε φιλία με τον πολιτικό φιλόσοφο Έρικ Βόγκελιν (Eric Voegelin), με τον οποίο είχε μια μακρόχρονη σχέση.
Με τη βοήθεια του Μίζες, στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ο Χάγιεκ ίδρυσε και διετέλεσε διευθυντής στο Αυστριακό Ινστιτούτο για την έρευνα του Επιχειρηματικού Κύκλου, πριν γίνει μέλος του τμήματος του London School of Economics (LSE) το 1931 μετά από παραίνεση του Λίονελ Ρόμπινς (Lionel Robbins). Με την άφιξή του στο Λονδίνο, ο Χάγιεκ αναγνωρίστηκε σύντομα σαν ένας από τους πιο πρωτοποριακούς θεωρητικούς οικονομολόγους στο κόσμο. Η ανάπτυξη των θεωριών του περί της οικονομίας των διαδικασιών στον χρόνο και της συντονιστικής λειτουργίας των τιμών ενέπνευσε τα ρηξικέλευθα έργα των Τζον Χικς (John Hicks), Άμπα Λέρνερ (Abba Lerner) και πολλών άλλων στην ανάπτυξη της μοντέρνας μακροοικονομίας.
Το 1932 ο Χάγιεκ δήλωσε ότι ο καλύτερος δρόμος για την ευημερία και τον οικονομικό συντονισμό στη Βρετανία ήταν οι ιδιωτικές επενδύσεις στις δημόσιες αγορές και όχι τα προγράμματα δημοσίων δαπανών, όπως επιχειρηματολόγησε σε μια επιστολή που συνέγραψε με τον Λίονελ Ρόμπινς και άλλους σε μια αλληλογραφία με τον Τζων Κέυνς, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τάιμς.
Μετά τα γεγονότα του Anschluss, που έφερε την Αυστρία κάτω από τον έλεγχο της Ναζιστικής Γερμανίας το 1938, ο Χάγιεκ δεν επιθυμούσε να επιστρέψει στην Αυστρία, παρέμεινε στη Βρετανία και έγινε Βρετανός υπήκοος το ίδιο έτος. Παρέμεινε Βρετανός υπήκοος μεχρι το τέλος της ζωής του. Όμως το 1950 έφυγε από τη Μεγάλη Βρετανία για την Αμερική όπου έζησε μέχρι το 1962. Μετά έζησε κυρίως στη Γερμανία με μικρά διαστήματα στην Αυστρία.
The Road to Serfdom (Ο Δρόμος προς τη Δουλεία)
Τον Χάγιεκ απασχόλησε ιδιαίτερα η γενική εντύπωση που υπήρχε στους ακαδημαϊκούς κύκλους της Βρετανίας ότι ο φασισμός ήταν μια καπιταλιστική αντίδραση στον σοσιαλισμό και έτσι το βιβλίο του The Road to Serfdom (Ο Δρόμος προς τη Δουλεία) προέκυψε από αυτές τις ανησυχίες. Το βιβλίο γράφτηκε μεταξύ των ετών 1940 και 1943. Εμπνεύστηκε τον τίτλο από τα κείμενα του κλασικού φιλελεύθερου διανοητή Αλέξις ντε Τοκβίλ για τον «δρόμο προς την υποδούλωση». Εκδόθηκε αρχικά στη Βρετανία τον Μάρτιο του 1944 και γνώρισε αρκετή επιτυχία, πράγμα που έκανε τον Χάγιεκ να το αποκαλέσει «εκείνο το δυσεύρετο βιβλίο», εν μέρει και λόγο του δελτίου που είχε επιβληθεί μεταπολεμικά στο χαρτί. Όταν δημοσιεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία απ' ό,τι στη Βρετανία. Με τη σύμφωνη γνώμη του εκδότη Μαξ Ήστμαν (Max Eastman), το αμερικανικό περιοδικό Reader's Digest δημοσίευσε μια συντομευμένη έκδοση του βιβλίου τον Απρίλιο 1945, κάνοντας έτσι τον «δρόμο προς τη δουλεία» γνωστό σε κοινό ευρύτερο του ακαδημαϊκού.
Ο οικονομολόγος Ουώλτερ Μπλοκ παρατηρεί επικριτικά ότι, ενώ «ο δρόμος προς τη δουλεία» είναι «μια πολεμική κραυγή ενάντια στην κεντρικά σχεδιαζόμενη οικονομία», δείχνει εντούτοις μια συγκράτηση όσον αφορά το σύστημα της ελεύθερης αγοράς και τον καπιταλισμό του laissez-faire, με τον Χάγιεκ να φθάνει μέχρι του σημείου να πει πως «ενδεχομένως τίποτε δεν έκανε τόσο μεγάλη ζημιά στο φιλελεύθερο αίτημα όσο η σιδηρά εμμονή κάποιων φιλελευθέρων σε συγκεκριμένους «κανόνες του αντίχειρα», κυρίως δε την αρχή του "laissez-faire"». Στο βιβλίο, ο Χάγιεκ γράφει πως η Κυβέρνηση έχει κάποιο ρόλο να παίξει στην οικονομία μέσω του νομισματικού συστήματος, της ρύθμισης των ωρών εργασίας, θεσμούς για διευκόλυνση της ροής των κατάλληλων πληροφοριών, καθώς και άλλων αρχών, με τις οποίες τα περισσότερα μέλη μιας ανοικτής κοινωνίας θα έτειναν να συμφωνήσουν. Πρόκειται για ισχυρισμούς που σχετίζονται με την οπτική του «ορντοφιλελευθερισμού». Όταν όμως ο κεντρικός σχεδιασμός φτάσει σε περιοχές όπου ο λαός μάλλον δεν θα συμφωνήσει, έχει δημιουργηθεί η τάση για δικτατορία και ολοκληρωτισμό (δηλαδή «δουλεία»), ως τρόπο εξαναγκαστικής επιβολής του κεντρικού σχεδίου.
Αναλύοντας αυτό και άλλα έργα του Χάγιεκ, ο Μπλοκ φτάνει στο συμπέρασμα πως «κατηγορώντας τον σοσιαλισμό, ο Χάγιεκ οδηγήθηκε σε ποικίλους συμβιβασμούς με πράγματα που κατά τα άλλα φαίνονταν να ήταν στη φιλοσοφική του οπτική – και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε εάν οικοδομούσαμε ένα σύστημα πάνω σε αυτές, αυτό δεν θα διέφερε και πάρα πολύ από αυτό που ο συγγραφέας ανοικτά αντιμάχεται». Πέρα από τέτοιου είδους κριτικές, το βιβλίο παραμένει πολύ δημοφιλές και κατέχει εξέχουσα θέση μεταξύ αυτών των έργων που πρoάγουν την ατομικότητα και τον κλασικό φιλελευθερισμό. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2013 από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος με τον τίτλο «Ο δρόμος προς τη δουλεία» σε μετάφραση Γιώργου Καράμπελα με εισαγωγή του νομπελίστα Αμερικανού οικονομολόγου, Μίλτον Φρίντμαν.
Σικάγο
Το 1950 ο Χάγιεκ άφησε το London School of Economics, αποδεχόμενος μια θέση στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου όπου έγινε καθηγητής. Το πρώτο του μάθημα εκεί ήταν ένα σεμινάριο στη φιλοσοφία της επιστήμης, το οποίο παρακολούθησαν πολλοί εκ των σημαντικότερων επιστημόνων του Πανεπιστημίου την εποχή εκείνη, όπως ο Ενρίκο Φέρμι, ο Σιούολ Ράιτ και ο Λέο Σίλαρντ. Κατά την παραμονή του στο Σικάγο, ο Χάγιεκ εργάστηκε πάνω στη φιλοσοφία της επιστήμης, τα οικονομικά, την πολιτική φιλοσοφία και την ιστορία των ιδεών. Οι σημειώσεις του εκείνης της περιόδου περί τα οικονομικά δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμη. Δεν έγινε μέλος της Σχολής Οικονομικών του Σικάγου, αλλά είχε θεμελιώδη επιρροή πάνω της η παρατήρηση του Χάγιεκ σχετικά με την επίδραση που έχει στο χρήμα η ζήτηση και η ταχύτητα. Ουδέποτε δίδαξε στη Σχολή Οικονομικών, η οποία σταθερά δεν τον έκανε δεκτό.
Αφού επιμελήθηκε ένα βιβλίο σχετικό με τις επιστολές του Τζον Στιούαρτ Μιλ (John Stuart Mill), σχεδίασε να εκδώσει δύο βιβλία φιλελεύθερης απόχρωσης, «το Σύνταγμα της Ελευθερίας» (The Constitution of Liberty) και το «οι δημιουργικές δυνάμεις ενός ελεύθερου πολιτισμού» (που ήταν επίσης ο τίτλος του δεύτερου κεφαλαίου του «Συντάγματος της Ελευθερίας»). Ολοκλήρωσε το «Σύνταγμα της Ελευθερίας» τον Μάιο του 1959 και το δημοσίευσε τον Φεβρουάριο του 1960. Ο Χάγιεκ ασχολήθηκε ιδιαίτερα «με εκείνη την κατάσταση κατά την οποία ο εξαναγκασμός κάποιων από άλλους είναι μειωμένος όσο είναι δυνατόν να μειωθεί στα πλαίσια της κοινωνίας». Ο Χάγιεκ απογοητεύτηκε από το ότι το βιβλίο αυτό δεν έτυχε της ίδιας ενθουσιώδους υποδοχής όπως ο «δρόμος προς τη δουλεία» δεκαέξι χρόνια νωρίτερα.
Φράιμπουργκ, Καλιφόρνια και Σάλτσμπουργκ
To 1962 αποφάσισε να επιστρέψει στην Ευρώπη, αποδεχόμενος μια θέση στο πανεπιστήμιο Αλβέρτου-Λουδοβίκου στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, απ’ όπου τελικά συνταξιοδοτήθηκε το 1968. Εκεί ξεκίνησε να εργάζεται στο νέο του βιβλίο, Νόμος, Νομοθεσία και Ελευθερία (Law, Legislation and Liberty). Ο ίδιος θεωρούσε τα χρόνια του στο Φράιμπουργκ ως «πολύ αποδοτικά». Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο Χάγιεκ πέρασε ένα χρόνο ως επισκέπτης καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, όπου συνέχισε το βιβλίο του διδάσκοντας παράλληλα ένα μεταπτυχιακό μάθημα με τον ίδιο τίτλο, καθώς και άλλο ένα στη φιλοσοφία της κοινωνικής επιστήμης. Κάποια προσχέδια του βιβλίου είχαν ολοκληρωθεί ως το 1970, αλλά ο Χάγιεκ επέλεξε να τα ξαναδουλέψει και δημοσίευσε τελικά το βιβλίο σε τρεις τόμους τα έτη 1973, 1976 και 1979.
Απονομή Βραβείου Νόμπελ
Στις 9 Οκτωβρίου του 1974, ανακοινώθηκε ότι το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας θα μοιραστούν ο Φρίντριχ Χάγιεκ και ο Σουηδός σοσιαλιστής Γκουνάρ Μιρντάλ, ο οποίος είχε διατελέσει και βουλευτής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στην πατρίδα του. Οι λόγοι για τους οποίους το βραβείο απονέμεται σε αυτούς τους δύο, ήταν για την «πρωτοποριακή εργασία τους στη θεωρία των χρημάτων και των οικονομικών διακυμάνσεων και τη διεισδυτική ανάλυση της αλληλοεξάρτησης των οικονομικών, κοινωνικών και θεσμικών φαινομένων». Ο Χάγιεκ εξεπλάγη για το ότι είχε κερδίσει το Βραβείο και πίστευε ότι του δόθηκε εξ ημισείας με τον Μιρντάλ, προκειμένου να εξισορροπηθούν οι εντυπώσεις με κάποιον από την αντίθετη πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής του Νόμπελ, τον Δεκέμβριο του 1974, ο Χάγιεκ συνάντησε τον Ρώσο αντιφρονούντα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν. Ο Χάγιεκ αργότερα του έστειλε μια μετάφραση στα ρωσικά του βιβλίου του «ο δρόμος προς τη δουλεία». Μολονότι στον ευχαριστήριο λόγο του επισήμανε τον κίνδυνο της αίσθησης αυθεντίας, που το Βραβείο θα μπορούσε να δώσει σε έναν οικονομολόγο, εντούτοις στον ίδιο το Βραβείο έδωσε πολύ μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και περιγράφτηκε από τον βιογράφο του ως «το μεγάλο αναζωογονητικό γεγονός της ζωής του».
«Η αποεθνικοποίηση του χρήματος» (The Denationalization of Money)
Το 1976, στην εργασία του με τίτλο «Η αποεθνικοποίηση του χρήματος» (The Denationalization of Money), ο Χάγιεκ υποστήριξε, αντί για την επανεισαγωγή ενός κυβερνητικά κατευθυνόμενου κανόνα χρυσού, τον πλήρη διαχωρισμό χρήματος και κράτους. Υποστήριξε πως θα έπρεπε να επιτραπεί μια ελεύθερη αγορά χρήματος, με εκδότες χρήματος που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα προσφέρει το καλύτερο, σταθερότερο και υγιέστερο νόμισμα.
Αυτό πυροδότησε μια ολόκληρη σχολή σκέψης στα οικονομικά, τη λεγόμενη Free Banking, η οποία υποστήριξε πως πρέπει να πάψει να είναι απαγορευμένο να τηρούν οι τράπεζες κλασματικά αποθέματα όπως υποστήριζε ο Rothbard, αλλά αντιθέτως να αφεθούν ελεύθερες να πειραματιστούν και να ανακαλύψουν τον καλύτερο τρόπο να διεξάγουν τραπεζικές εργασίες. Μεταξύ των οικονομολόγων της σχολής αυτής ήταν οι Richard Timberlake, George Selgin, Lawrence White και Steven Horwitz.
Μεταγενέστερα χρόνια
thumb|right|Ο Φρίντριχ Χάγιεκ σε προχωρημένη ηλικία
Βρετανική πολιτική
Τον Φεβρουάριο του 1975 η Μάργκαρετ Θάτσερ εκλέχθηκε αρχηγός του Βρετανικού Συντηρητικού Κόμματος. Αμέσως μετά, το Ινστιτούτο Οικονομικών Υποθέσεων οργάνωσε μια συνάντηση μεταξύ Χάγιεκ και Θάτσερ στο Λονδίνο. Κατά τη μοναδική επίσκεψη της Θάτσερ στο Τμήμα Ερευνών των Συντηρητικών το καλοκαίρι του 1975, ένας ομιλητής είχε ετοιμάσει μια παρουσίαση με θέμα το γιατί «η μέση οδός» ήταν ο ρεαλιστικός δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσει το Συντηρητικό Κόμμα, αποφεύγοντας τις ακρότητες αριστεράς και δεξιάς. Πριν καν τελειώσει, η Θάτσερ «άνοιξε το χαρτοφύλακά της και έβγαλε ένα βιβλίο. Ήταν το «Σύνταγμα της Ελευθερίας» του Χάγιεκ. Διακόπτοντας το ρεαλιστή ομιλητή, σήκωσε το βιβλίο ψηλά ώστε να το δούμε όλοι. «Εμείς πιστεύουμε σ’ αυτό», είπε με αυστηρό τόνο, και χτύπησε δυνατά το βιβλίο στο τραπέζι».
Το 1977 ο Χάγιεκ ήταν επικριτικός ως προς τη συμφωνία Φιλελευθέρων – Εργατικών με την οποία το Βρετανικό Φιλελεύθερο Κόμμα συμφώνησε να διατηρήσει το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα στην εξουσία. Σε άρθρο του στους Τάϊμς, ο Χάγιεκ έγραψε: «Κάποιος ο οποίος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη μελέτη της ιστορίας και των αρχών του φιλελευθερισμού έχει το δικαίωμα να επισημάνει ότι ένα κόμμα το οποίο διατηρεί μια σοσιαλιστική κυβέρνηση στην εξουσία, έχει χάσει κάθε δικαίωμα να ονομάζεται «Φιλελεύθερο». Ασφαλώς, κανείς φιλελεύθερος δεν μπορεί στο μέλλον να ψηφίζει το «Φιλελεύθερο» κόμμα ». Οι φιλελεύθεροι πολιτικοί Γκλάντγουιν Τζεμπ και Άντριου Φίλιπς άσκησαν κριτική στο Χάγιεκ διατεινόμενοι ότι ο σκοπός της συμφωνίας ήταν να αποτρέψει σοσιαλιστικής κατεύθυνσης νόμους.
Ο Λόρδος Γκλάντγουιν επεσήμανε ότι οι Γερμανοί Ελεύθεροι Δημοκράτες είχαν συμμαχήσει με τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες. Τον Χάγιεκ υπερασπίστηκε ο Καθηγητής Άντονυ Φλου ο οποίος δήλωσε ότι οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, εν αντιθέσει με το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα, είχαν, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, εγκαταλείψει την ιδέα της κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής, διανομής και συναλλαγής και είχαν ενστερνισθεί την οικονομία της κοινωνικής αγοράς.
Το 1978, ο Χάγιεκ ήρθε σε σύγκρουση με τον ηγέτη των Φιλελευθέρων Ντέιβιντ Στηλ (David Steel), ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η ελευθερία είναι εφικτή μόνο με «κοινωνική δικαιοσύνη και ισομερή διανομή πλούτου και ισχύος η οποία απαιτεί ένα βαθμό παρέμβασης εκ μέρους της κυβερνήσεως» και επίσης ότι το Συντηρητικό Κόμμα ενδιαφερόταν περισσότερο για τη σχέση της ελευθερίας και της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας παρά για τη σχέση μεταξύ ελευθερίας και δημοκρατίας. Ο Χάγιεκ ισχυρίσθηκε ότι μια περιορισμένη δημοκρατία μπορεί να είναι προτιμότερη απ’ ό,τι άλλες μορφές περιορισμένης κυβέρνησης ως προς την υπεράσπιση της ελευθερίας, αλλά όμως μιά δημοκρατία χωρίς όρια είναι χειρότερη απ’ ό,τι άλλες μορφές κυβερνήσεων χωρίς όρια γιατί «αυτή η κυβέρνηση χάνει τη δύναμη ακόμη και να εφαρμόσει αυτό που θεωρεί σωστό αν οποιαδήποτε ομάδα από την οποία εξαρτάται η πλειοψηφία της έχει άλλη άποψη».
Ο Χάγιεκ δήλωσε ότι αν η αρχηγός των Συντηρητικών είχε πει πως «αν η ελεύθερη επιλογή πρέπει να ασκείται περισσότερο στην αγορά παρά στην κάλπη, αυτή απλώς δήλωσε την κοινοτοπία ότι η πρώτη είναι απαραίτητη για την ατομική ελευθερία ενώ η δεύτερη δεν είναι: η ελεύθερη επιλογή μπορεί τουλάχιστον να υπάρξει υπό καθεστώς δικτατορίας που αυτοπεριορίζεται αλλά όχι κάτω από μιά δημοκρατία χωρίς όρια που δεν μπορεί να περιοριστεί ».
Επιρροή στην κεντρο-ευρωπαϊκή πολιτική
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέηγκαν είχε αναφέρει τον Χάγιεκ ως έναν από τους δύο-τρεις ανθρώπους που είχαν επηρεάσει περισσότερο τη φιλοσοφία του και καλωσόρισε το Χάγιεκ στο Λευκό Οίκο ως επίτιμο προσκεκλημένο. Τις δεκαετίες του 1970 και 1980 τα γραπτά του Χάγιεκ άσκησαν επίσης μεγάλη επιρροή σε πολλούς από τους ηγέτες της «Βελούδινης Επανάστασης» στην Κεντρική Ευρώπη κατά την κατάρρευση της παλαιάς Σοβιετικής αυτοκρατορίας. Ιδού μερικά παραδείγματα που υποστηρίζουν αυτή τη θέση:
Αναγνώριση
Το 1980, ο (μη θρησκευόμενος) Ρωμαιοκαθολικός Φρίντριχ Χάγιεκ ήταν ένας απο τους 12 βραβευθέντες με Νόμπελ που συναντήθηκαν με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, «για να συνδιαλεχθούν, να αναλύσουν τις σκέψεις τους για τους τομείς τους, να ανταλλάξουν απόψεις αναφορικά με την σχέση ανάμεσα στον Καθολικισμό και την επιστήμη» καθώς και «να θέσουν υπ'όψιν του Ποντίφικα τα προβλήματα τα οποία οι Νομπελίστες θεωρούν ως τα πιεστικότερα για τον σύγχρονο άνθρωπο στους αντίστοιχους τομείς των σπουδών τους.
Το 1984 αναγορεύτηκε μέλος του Τάγματος των Συντρόφων της Τιμής από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β' του Ηνωμένου Βασιλείου, κατόπιν προτάσεως της βρετανής πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ, για τις «υπηρεσίες του στη μελέτη των οικονομικών». Ο Χάγιεκ ήλπιζε να του απονεμηθεί ο τίτλος του βαρώνου, και έπειτα από την αναγόρευσή του ως μέλος του Τάγματος έστειλε ένα γράμμα στους φίλους του με το οποίο ζητούσε να τον προσφωνούν στο εξής με την αγγλική εκδοχή του ονόματός του (Frederick). Ύστερα απο την εικοσάλεπτη ακρόασή του από τη Βασίλισσα, ήταν απόλυτα συνεπαρμένος, σύμφωνα με τη νύφη του, Έσκα Χάγιεκ. Ο ίδιος είπε έναν χρόνο αργότερα ότι η Βασίλισσα «τον είχε εντυπωσιάσει. Τέτοια άνεση κι επιδεξιότητα, σαν να με γνώριζε όλη μου τη ζωή». Την ακρόαση από τη Βασίλισσα ακολούθησε δείπνο σε οικογενειακό και φιλικό κύκλο στο Ινστιτούτο Οικονομικών Υποθέσεων (Institute of Economic Affairs). Όταν, αργότερα εκείνο το βράδυ, ο Χάγιεκ επέστρεψε στη Λέσχη Μεταρρύθμισης (Reform Club), σχολίασε: «Μόλις πέρασα την ευτυχέστερη ημέρα της ζωής μου».
Η Εφημερίδα Δικαίου και Ελευθερίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης πραγματοποιεί ετήσια διάλεξη προς τιμήν του.
The business cycle (Η κυκλική οικονομική δραστηριότητα)
thumb|right|Η υπογραφή του Φρίντριχ Χάγιεκ Η κύρια ερευνητική δραστηριότητα του Χάγιεκ στα οικονομικά αφορούσε το κεφάλαιο, το χρήμα και την κυκλική οικονομική δραστηριότητα. Ο Μίζες νωρίτερα είχε εισαγάγει την έννοια της οριακής χρησιμότητας στην αξία του χρήματος στο έργο του Theory of Money and Credit (1912), στο οποίο επίσης είχε προτείνει και μια ερμηνεία για τις «διακυμάνσεις της βιομηχανικής παραγωγής», βασισμένη στις ιδέες της Βρετανικής Νομισματικής Σχολής και του Σουηδού οικονομολόγου Knut Wicksell. Ο Χάγιεκ χρησιμοποίησε αυτή την εργασία σαν σημείο έναρξης για τη δική του ερμηνεία του επιχειρηματικού/οικονομικού κύκλου, ολοκληρώνοντας αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως «Αυστριακή Θεωρία της επιχειρηματικής/οικονομικής δραστηριότητας». Στο έργο του Prices and Production (1931), ο Χάγιεκ ισχυρίστηκε οτι η κυκλική επιχειρηματική/οικονομική δραστηριότητα είναι αποτέλεσμα της πληθωριστικής πιστωτικής επέκτασης των κεντρικών τραπεζών και της μετάδοσής της μέσα στον χρόνο, που οδηγεί στην ανορθολογική κατανομή του κεφαλαίου μέσω των τεχνητά χαμηλών επιτοκίων. Ο Χάγιεκ ισχυριζόταν ότι «η προηγούμενη αστάθεια της οικονομίας της αγοράς είναι αποτέλεσμα του αποκλεισμού του πιο σημαντικού ρυθμιστή του μηχανισμού της αγοράς, του χρήματος, από την αυτορρύθμισή του μέσω της ίδιας της διαδικασίας της αγοράς».
Η ανάλυση του Χάγιεκ βασίστηκε στην έννοια της «μέσης περιόδου παραγωγής» (average period of production) του Böhm-Bawerk και των επιπτώσεων που μπορεί να επιφέρει σε αυτή η νομισματική πολιτική. Σύμφωνα με τη λογική που αργότερα επισημάνθηκε στην εργασία του The Use of Knowledge in Society (1945), ο Χάγιεκ ισχυρίστηκε πως ένας μονοπωλιακός κυβερνητικός θεσμός όπως μια κεντρική τράπεζα δεν μπορεί ούτε να έχει τη σχετική ροή πληροφοριών που θα έπρεπε να ελέγχει την προσφορά του χρήματος ούτε και την ικανότητα να τη χρησιμοποήσει σωστά.
Το 1929, ο Lionel Robbins ανέλαβε τα ηνία του London School of Economics (LSE). Πρόθυμος να προωθήσει εναλλακτικές στην κατά τη γνώμη του κοντόφθαλμη προσέγγιση της οικονομικής σκέψης που τότε επικρατούσε στον αγγλόφωνο ακαδημαϊκό κόσμο (με επίκεντρο το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και με πηγή σε μεγάλο βαθμό το έργο του Alfred Marshall), ο Robbins κάλεσε τον Χάγιεκ να γίνει μέλος του διδακτικού προσωπικού του LSE, πράγμα το οποίο έγινε το 1931. Σύμφωνα με τον Nicholas Kaldor, η θεωρία του Χάγιεκ περί της χρονικής δομής του κεφαλαίου και του επιχειρηματικού κύκλου αρχικά «γοήτευσε τον ακαδημαϊκό κόσμο» και φάνηκε να δίνει μια λιγότερο «απλοϊκή και επιφανειακή» εξήγηση για τα μακροοικονομικά από ό,τι η Σχολή του Κέμπριτζ.
Επίσης το 1931, ο Χάγιεκ άσκησε κριτική στο Treatise on Money του Κέινς (1930) με το «Στοχασμοί στην καθαρή θεωρία του κ. Κέινς» (Reflections on the pure theory of Mr. J. M. Keynes) και δημοσίευσε τις διαλέξεις του στο LSE με τη μορφή βιβλίου ως Prices and Production. Η ανεργία και οι αδρανείς πόροι είναι, για τον Κέινς, αποτέλεσμα έλλειψης επαρκούς ζήτησης. Για τον Χάγιεκ προέρχονται από προηγούμενο, μη διατηρήσιμο, περιστατικό ύπαρξης εύκολου χρήματος και τεχνητά χαμηλών επιτοκίων.
The economic calculation problem (Το πρόβλημα του οικονομικού υπολογισμού)
Ο Χάγιεκ ήταν από τους κύριους ακαδημαϊκούς επικριτές του κολλεκτιβισμού του 20ού αιώνα. Ο Χάγιεκ ισχυριζόταν ότι όλες οι μορφές του κολλεκτιβισμού (ακόμη και αυτές που θεωρητικά βασίζονται στην εθελοντική συνεργασία) μπορούν να επιτευχθούν μόνο με κάποιας μορφής κεντρική εξουσία. Κατά την άποψη του Χάγιεκ, ο βασικός ρόλος μιας κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι η εφαρμογή των νόμων, με όσο το δυνατόν μικρότερη αυθαίρετη παρέμβαση. Στο διάσημο έργο του «Ο Δρόμος προς τη δουλεία» (The Road to Serfdom, 1944) και στις επιστημονικές εργασίες του που ακολούθησαν, ο Χάγιεκ ισχυρίστηκε ότι ο σοσιαλισμός απαιτεί κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό και πως ένας τέτοιος σχεδιασμός στη συνέχεια οδηγεί στην απολυταρχία.
Αυτό το επιχείρημα, που αρχικά τέθηκε από τον Μαξ Βέμπερ, υποστηρίζει ότι η αποτελεσματική ανταλλαγή και χρήση των πόρων μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω του μηχανισμού των τιμών σε ελεύθερες αγορές.
Στο έργο του The Use of Knowledge in Society (1945), ο Χάγιεκ υποστηρίζει πως ο μηχανισμός των τιμών εξυπηρετεί τη διανομή και τον συγχρονισμό της γνώσης που βρίσκεται κατακερματισμένη σε τοπικό και ατομικό επίπεδο, επιτρέποντας στα μέλη της κοινωνίας να επιτύχουν διαφορετικούς, πολύπλοκους σκοπούς μέσω της αρχής μιας αυθόρμητης αυτο-οργάνωσης. Αντιπαράθεσε τη χρήση του μηχανισμού των τιμών με τον κεντρικό σχεδιασμό, επιχειρηματολογώντας ότι ο πρώτος επιτρέπει γρηγορότερη προσαρμογή στις αλλαγές σε συγκεκριμένες περιστάσεις τόπου και χρόνου. Έτσι, έθεσε τις βάσεις για τη μεταγενέστερη θεωρία του Oliver Williamson για την αντίθεση αγορών και ιεραρχιών ως εναλλακτικών μηχανισμών συντονισμού για οικονομικές συναλλαγές. Χρησιμοποίησε τον όρο catallaxy (από το καταλλάσσω: ανταλάσσω, συναλλάσομαι, έρχομαι σε συμβιβασμό) για να περιγράψει ένα «σύστημα αυτο-οργάνωσης και εθελοντικής συνεργασίας». Η ερευνητική δραστηριότητα του Χάγιεκ για αυτή τη θέση του επισημάνθηκε ειδικά στο δελτίο τύπου της Επιτροπής των βραβείων Νόμπελ κατά την απονομή του τίτλου σε αυτόν.
Ο Χάγιεκ επίσης έγραψε για τον ρόλο που το κράτος έχει να διαδραματίσει σε μια οικονομία και ειδικότερα τον ρόλο του να δημιουργήσει ένα «δίχτυ ασφάλειας». Έγραφε, «Δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί, σε μια κοινωνία που έχει φτάσει σε ένα γενικό επίπεδο πλούτου, όπως η δική μας, το πρώτο επίπεδο ασφάλειας να μην είναι εγγυημένο για όλους χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ελευθερία. Αυτό σημαίνει: ένα ελάχιστο επίπεδο τροφής, στέγασης και ένδυσης, ικανό να διατηρήσει την υγεία. Ούτε υπάρχει κανένας λόγος να μην μπορεί το κράτος να οργανώσει ένα συνεκτικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης απέναντι στους πιο κοινούς κινδύνους για τη ζωή, κινδύνους για του οποίους λίγοι μπορούν να έχουν επαρκείς πόρους.
Spontaneous order (Αυθόρμητη τάξη)
Ο Χάγιεκ δεν θεωρούσε το ελεύθερο σύστημα τιμών ως ένα συνειδητό εφεύρημα (κάτι, δηλαδή, που μπορεί από πρόθεση να σχεδιαστεί από τον άνθρωπο), αλλά σαν αυθόρμητη τάξη ή με τα δικά του λόγια «αυτό που είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης δράσης αλλά όχι ανθρώπινου σχεδιασμού». Με αυτό τον τρόπο ο Χάγιεκ τοποθετεί τον μηχανισμό των τιμών στο ίδιο επίπεδο όπως, για παράδειγμα, τη γλώσσα.
Ο Χάγιεκ αποδίδει τη γέννηση του πολιτισμού στην έννοια της ατομικής περιουσίας στο βιβλίο με τίτλο The Fatal Conceit (1988). Εξήγησε πως οι ενδείξεις των τιμών είναι το μοναδικό μέσο που δίνει τη δυνατότητα σε κάθε έναν που παίρνει οικονομικές αποφάσεις να επικοινωνήσει με την άρρητη ή τη διεσπαρμένη γνώση με τους άλλους, στοχεύοντας να επιλύσει το πρόβλημα του οικονομικού υπολογισμού.
Investment and choice (Επένδυση και επιλογή)
Ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο οικονομολόγο, ο Χάγιεκ ερεύνησε τη θεωρία της επιλογής ως προς τις επενδύσεις. Εξέτασε την εσωτερική σχέση μεταξύ «μη-διαρκών» προϊόντων και «λανθανόντων» ή δυνητικά οικονομικά «διαρκών» πόρων - σχηματίζοντας τη θεωρία ότι «διαδικασίες που απαιτούν περισσότερο χρόνο προφανώς δεν θα ακολουθηθούν, εκτός αν έχουν μεγαλύτερη απόδοση από εκείνες που απαιτούν λιγότερο χρόνο».
Το έργο του Χάγιεκ στη μικροοικονομία των θεωριών της επιλογής επένδυσης, μη-διαρκών αγαθών, δυνητικά διαρκών πόρων και οικονομικά προσαρμοσμένων διαρκών πόρων σηματοδοτεί τη διάκριση του έργου του στους τομείς της μακροοικονομίας από εκείνα των περισσότερων άλλων οικονομολόγων. Το έργο του Χάγιεκ στα μακροοικονομικά πεδία του κεντρικού σχεδιασμού, της θεωρίας των κύκλων της οικονομίας, της κατανομής της γνώσης και ιδίως της επιχειρηματικής προσαρμογής, διαφέρουν σημαντικά από τις γνώμες των μακροοικονομικών «Μαρσαλιστών» οικονομολόγων της παράδοσης του Κέυνς και των μικροοικονομικών «Βαλρασιστών» οικονομολόγων της παράδοσης του Abba Lerner.
Κοινωνική και πολιτική φιλοσοφία
Στο δεύτερο μισό της καριέρας του ο Χάγιεκ είχε σειρά συνεισφορών στην κοινωνική και πολιτική φιλοσοφία, οι οποίες βασίστηκαν στις απόψεις του σχετικά με τα όρια της ανθρώπινης γνώσης και στην ιδέα της αυθόρμητης τάξης στους κοινωνικούς θεσμούς. Επιχειρηματολογεί υπέρ μίας κοινωνίας η οποία οργανώνεται γύρω από την αγορά και στην οποία ο κρατικός μηχανισμός χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά (αλλά όχι εντελώς) για την επιβολή της νομικής τάξης (αποτελούμενης από γενικούς/αφηρημένους κανόνες, και όχι συγκεκριμένες εντολές) η οποία είναι απαραίτητη προκειμένου να λειτουργεί μια αγορά που αποτελείται από ελεύθερα άτομα. Οι ιδέες αυτές ήταν επηρεασμένες από μία ηθική φιλοσοφία που προέρχεται από επιστημολογικές ανησυχίες σχετικά με τα εγγενή όρια της ανθρώπινης γνώσης. Ο Χάγιεκ υποστήριζε ότι η ιδανική ατομικιστική, «φιλελεύθερη» πολιτεία του, θα ήταν αυτορυθμιζόμενη σε τέτοιο βαθμό που θα ήταν «μία κοινωνία ή οποία δεν θα βασίζεται για τη λειτουργία της στην αναζήτηση ενάρετων ανδρών για τη διοίκηση της».
Ο Χάγιεκ απέρριπτε την έννοια της «κοινωνικής δικαιοσύνης». Σύγκρινε την αγορά με ένα παιχνίδι για το οποίο «δεν είχε νόημα να αποκαλέσει κανείς το αποτέλεσμα δίκαιο ή άδικο» και υποστήριζε ότι «η κοινωνική δικαιοσύνη είναι μία κενή νοήματος φράση με απροσδιόριστο περιεχόμενο», όπως επίσης ότι «τα αποτελέσματα της προσπάθειας του ατόμου είναι αναγκαστικά απρόβλεπτα και το ερώτημα του κατά πόσον η απορρέουσα διανομή των εισοδημάτων είναι δίκαιη δεν έχει κανένα νόημα». Θεωρούσε γενικά την αναδιανομή του εισοδήματος και του κεφαλαίου από την κυβέρνηση ως μία απαράδεκτη παραβίαση της ατομικής ελευθερίας: «Από τη στιγμή που θα εισαχθεί ως αρχή η δικαιοσύνη στη διανομή, αυτή δεν θα έχει εκπληρωθεί μέχρις ότου το σύνολο της κοινωνίας να οργανωθεί σύμφωνα με τις επιταγές της. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα ένα είδος κοινωνίας η οποία σε όλες τις ουσιαστικές πτυχές της θα βρίσκονταν στον αντίποδα μίας ελεύθερης κονωνίας».
Αναφορικά με το δίχτυ ασφαλείας, ο Χάγιεκ υποστήριζε ότι «κάποια πρόνοια για εκείνους που απειλούνται από την ένδεια και την πείνα είναι προς το συμφέρον εκείνων οι οποίοι χρειάζονται προστασία από πράξεις απελπισίας από την πλευρά των ενδεών». Όπως αναφέρεται πιο πάνω στο τμήμα «Το πρόβλημα του οικονομικού υπολογισμού», Ο Χάγιεκ έγραψε ότι «Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο [...] το κράτος δεν θα έπρεπε να βοηθά στην οργάνωση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου κοινωνικής ασφάλισης [...]» Συνοψίζοντας επί αυτού του θέματος, ο Wapshott γράφει «[ο Χάγιεκ] υποστήριζε την υποχρεωτική καθολική περίθαλψη και την ασφάλιση από την ανεργία τις οποίες θα επέβαλε το κράτος, αν δεν τις παρείχε απευθείας». Στο έργο του «Nόμος, Νομοθεσία και Ελευθερία» που εκδόθηκε το 1973, ο Χάγιεκ γράφει:
Φιλοσοφία της επιστήμης
Στη φιλοσοφία της επιστήμης του Χάγιεκ, η οποία έχει πολλά κοινά με αυτή του καλού του φίλου Καρλ Πόππερ, ο Χάγιεκ άσκησε σκληρή κριτική σε αυτό που ονόμαζε «επιστημονισμό» (scientism): μια λαθεμένη κατανόηση των επιστημονικών μεθόδων που λαθεμένα επιβλήθηκαν στις κοινωνικές επιστήμες, πράγμα που αντίκειται στις πρακτικές της γνήσιας επιστήμης. Συνήθως, ο «επιστημονισμός» αφορά την ανάμειξη της αρχαίας ανάγκης των φιλοσόφων για αποδεικτική δικαιολόγηση με της λαθεμένη άποψη των σχετικιστών ότι όλες οι επιστημονικές εξηγήσεις είναι απλές γραμμικές σχέσεις δύο μεταβλητών. Ο Χάγιεκ σημειώνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της επιστήμης αναλώνεται στην εξήγηση πολύπλοκων πολυ-μεταβλητών και μη γραμμικών φαινομένων και η κοινωνική επιστήμη της οικονομίας και μη σχεδιασμένης τάξης είναι συγκρίσιμη με πολύπλοκες επιστήμες όπως η Δαρβινική βιολογία. Αυτές του τις ιδέες αναπτύσσει στο The Counter-Revolution of Science: Studies in the Abuse of Reason (1952), καθώς και σε μεταγενέστερα έργα του της φιλοσοφίας της επιστήμης, όπως το «Βαθμοί Εξήγησης» (Degrees of Explanation) και «Η θεωρία των πολύπλοκων φαινομένων» (The Theory of Complex Phenomena).
Ψυχολογία
Στο έργο του The Sensory Order: An Inquiry into the Foundations of Theoretical Psychology (1952), ο Χάγιεκ ανέπτυξε ένα ανεξάρτητο μοντέλο μάθησης και σκέψης, μια ιδέα που πρωτοσυνέλαβε το 1920, πριν τις σπουδές του στα οικονομικά. Η θεωρία του προσέλκυσε τη συνεχή προσοχή   στους τομείς της νευροεπιστήμης, γνωστικής επιστήμης, πληροφορική, επιστήμη της συμπεριφοράς και εξελικτικής ψυχολογίας, από επιστήμονες όπως οι Edelman και Fuster.
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος (Birinci Balkan Savaşı, Prvi Balkanski rat, Балканска война, επονομαζόμενος και «τουρκικός πόλεμος» ) ονομάζεται ο πόλεμος που ξέσπασε στα Βαλκάνια μεταξύ των συνασπισμένων χωρών της Ελλάδας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Φρίντριχ Χάγιεκ
Κριτική για τον επιχειρηματικό κύκλο
Ο Κέυνς ζήτησε από το φίλο του Piero Sraffa να απαντήσει δημοσίως στην πρόκληση που δημιουργούσε το βιβλίο του Χάγιεκ. Αντί να μορφοποιήσει μια εναλλακτική θεωρία, ο Sraffa επικεντρώθηκε στις λογικές ασυνέπειες του επιχειρήματος του Χάγιεκ, ιδίως στην επίπτωση των «εξαναγκασμένων αποταμιεύσεων» που προκαλούνται από πληθωρισμό στον κεφαλαιακό τομέα, καθώς και σχετικά με τον ορισμό ενός «φυσικού» επιτοκίου σε μια αναπτυσσόμενη οικονομία. Μεταξύ αυτών που αντέδρασαν αρνητικά στο έργο του Χάγιεκ για κύκλους της οικονομίας συγκαταλέγονται οι John Hicks, Frank Knight και Gunnar Myrdal. Ο Kaldor έγραψε αργότερα ότι το Prices and Production του Χάγιεκ είχε παραγάγει μια «αξιοσημείωτη σοδειά κριτικών» και ότι ο συνολικός αριθμός σελίδων σε βρετανικά και αμερικανικά περιοδικά που αφιερώθηκαν σε αυτή τη διαμάχη «δύσκολα θα μπορούσε να συγκριθεί με άλλη οικονομική αντιπαράθεση στο παρελθόν».
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Ο πόλεμος διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 1912 έως τον Μάιο του 1913.
Φρίντριχ Χάγιεκ
Κριτική για τον επιχειρηματικό κύκλο
Ο Χάγιεκ συνέχισε την έρευνά του στη στη νομισματική θεωρία και τη θεωρία του κεφαλαίου, αναθεωρώντας τις θεωρίες του για τη σχέση μεταξύ πιστωτικών κύκλων και κεφαλαιακής δομής στα έργα του «Κέρδος, τόκος και επενδύσεις» (Profits, Interest and Investment, 1939) και «Καθαρή θεωρία του κεφαλαίου» (The Pure Theory of Capital, 1941), αλλά η φήμη του ως θεωρητικού της οικονομίας έπεσε έκτοτε τόσο πολύ που αυτά του τα έργα σε μεγάλο βαθμό αγνοήθηκαν, εκτός από τις δηκτικές κριτικές του Nicholas Kaldor. Ο ίδιος ο Lionel Robbins, ο οποίος είχε ασπαστεί την αυστριακή θεωρία για τον επιχειρηματικό κύκλο στο έργο του The Great Depression (1934), αργότερα μετάνιωσε για το ότι έγραψε αυτό το βιβλίο και αποδέχτηκε πολλά Κευνσιανά αντεπιχειρήματα.
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος έληξε με την υπογραφή της Συνθήκης Λονδίνου (1913) που συνομολογήθηκε μεταξύ των νικητών συμμάχων, (Ελλάδας-Βουλγαρίας, Μαυροβουνίου και Σερβίας) αφενός και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφετέρου.
Φρίντριχ Χάγιεκ
Κριτική για τον επιχειρηματικό κύκλο
Ο Χάγιεκ ποτέ δεν έγραψε την εκτενή ανασκευή της «δυναμικής του κεφαλαίου» που υποσχέθηκε στην «Καθαρή θεωρία του κεφαλαίου». Μετά το 1941, συνέχισε να εκδίδει έργα του στους τομείς της οικονομίας της πληροφορίας, της πολιτικής φιλοσοφίας, της θεωρίας του δικαίου και της ψυχολογίας, αλλά σπάνια στη μακροοικονομία. Στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, ο Χάγιεκ δεν ανήκε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών και δεν επηρέασε την αναγέννηση της νεοκλασικής θεωρίας που έλαβε χώρα εκεί. Το 1974 μοιράστηκε το Νόμπελ οικονομίας με τον Gunnar Myrdal, ο οποίος παραπονέθηκε ότι τον έβαλαν μαζί με έναν «ιδεολόγο». Ο Μίλτον Φρίντμαν χαρακτήρισε τον εαυτό του «μεγάλο θαυμαστή του Χάγιεκ, αλλά όχι για τα οικονομικά του. Πιστεύω πως το «Τιμές και παραγωγή» είναι ένα πολύ ελαττωματικό βιβλίο και το «Καθαρή θεωρία του κεφαλαίου» δεν διαβάζεται καν. Από την άλλη πλευρά, «ο δρόμος προς τη δουλεία» είναι ένα από τα μεγάλα βιβλία της εποχής μας.