cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1974-1975
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1974 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1975
Γκορτσένιο
Το Γκορτσένιο (ιταλικά: Gorzegno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μιχάλης Κωνσταντίνου (Μαγούλας)
Ο Μιχάλης Κωνσταντίνου (ψευδώνυμο «Μαγούλας») είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής με πολυετή παρουσία στην Α΄ και τη Β’ Εθνική κατηγορία,  γεννημένος στη Μαγούλα Αττικής στις 30 Αυγούστου 1948. Ήταν γνωστός για το ευθύβολο σουτ που διέθετε, ενώ αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού και διακρίθηκε ως σημαντικός σκόρερ.
Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από πολύ μικρός, από τον (ανεξάρτητο) σύλλογο της Μαγούλας και σε ηλικία 16 ετών υπέγραψε στον Πανελευσινιακό. Με την ομάδα αυτή αγωνίστηκε συνολικά 8 περιόδους (έχοντας 165 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος) από το 1965-66 έως το 1971-72 και ξανά το 1979-80. Το καλοκαίρι του 1972 (και ενώ είχε κινήσει το ενδιαφέρον της ΑΕΚ) αποκτήθηκε από το Αιγάλεω, όπου έπαιξε 7 έτη, συμπληρώνοντας 181 συμμετοχές και 31 τέρματα. Στην Α΄ Εθνική (5 σεζόν με το Αιγάλεω και μία με τον Πανελευσινιακό ) είχε 132 συμμετοχές και 18 τέρματα. Έκλεισε την καριέρα του ως παίκτης του Εθνικού Αστέρα, την περίοδο 1980-81. Έπαιξε σε 225 επίσημα παιχνίδια της Β΄ Εθνικής, με Πανελευσινιακό (7 χρόνια), Αιγάλεω (2 χρόνια) και Εθνικό Αστέρα (1 χρόνο). Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε κάποια προβλήματα υγείας, με τους παλαιμάχους ποδοσφαιριστές διαφόρων ομάδων να του συμπαρίστανται.
Παραπομπές
Κατηγορία: Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα
Κατρίν Κολονά
Η Κατρίν Κολονά (Catherine Colonna, 16 Απριλίου 1956) είναι Γαλλίδα διπλωμάτης και πολιτικός, η οποία διατελεί υπουργός εξωτερικών της χώρας.
Εκπρόσωπος της Προεδρίας της Δημοκρατίας υπό τον Ζακ Σιράκ από το 1995 έως το 2004, ήταν εκπρόσωπος της Υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στην κυβέρνηση Ντομινίκ ντε Βιλπέν από το 2005 έως το 2007. Στη συνέχεια ήταν Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Γαλλίας στην UNESCO (2008-2010) και στον ΟΟΣΑ (2017-2019), Έκτακτη και Πληρεξούσια Πρέσβειρα της Γαλλίας στην Ιταλία (2014-2017) και στο Ηνωμένο Βασίλειο (2019-2022).
Στις 20 Μαΐου 2022, διορίστηκε Υπουργός Ευρώπης και Εξωτερικών στην κυβέρνηση της Ελιζαμπέτ Μπορν, υπό τη δεύτερη προεδρία του Εμμανουέλ Μακρόν. Έγινε έτσι η δεύτερη γυναίκα που ανέλαβε το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο, μετά τη Μισέλ Αριό-Μαρί το 2010.
Παραπομπές
κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες
Ενρίκο Μίτσι
Ο Ενρίκο Μίτσι (Enrico Mizzi, 20 Σεπτεμβρίου 1885 - 20 Δεκεμβρίου 1950) ήταν πολιτικός της Μάλτας, αρχηγός του εθνικιστικού κόμματος της Μάλτας από το 1926 και για μικρό διάστημα πρωθυπουργός της χώρας το 1950.
Βιογραφία
Γεννημένος στις 20 Σεπτεμβρίου 1885 στη Βαλέτα, ο Ενρίκο Μίτσι ήταν γιος της Μαρίας Σοφίας Φολλιέρο ντε Λούνα, κόρης του αντιπρόξενου της Νάπολης και του Φορτουνάτο Μίτσι, ενός ιταλόφιλου πολιτικού της Μάλτας, ιδρυτή του κόμματος Partit Anti-Riformista. Η μητέρα του πέθανε το 1903 και ο πατέρας του το 1905, όταν ο Ενρίκο ήταν μόλις 17 και 19 αντίστοιχα.
Ο Ενρίκο σπούδασε στο σχολείο Γκόζο και μελέτησε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza και στο Πανεπιστήμιο του Ουρμπίνο. Πήρε πτυχίο στη λογοτεχνία και τις επιστήμες στο Βασιλικό Πανεπιστήμιο της Μάλτας το 1906 και στη Νομική στο Ουρμπίνο το 1911.
Πολιτική
Παρότι ολοκλήρωσε τις νομικές του σπουδές στη Ρώμη, ο Μίτσι είχε ελάχιστες πιθανότητες να ασκήσει τη νομική. Στράφηκε αντίθετα στην πολιτική και τη δημοσιογραφία. Το 1915 εξελέγη μέλος της «Πατριωτικής Επιτροπής της Μάλτας» (Comitato Patriottico Maltese) και ίδρυσε την εφημερίδα «Η ηχώ της Μάλτας» (L'Eco di Malta), όργανο της ίδιας της Επιτροπής.
Κατέβηκε ως υποψήφιος βουλευτής για το Γκόζο το 1915 και εξελέγη. Εργάστηκε ακούραστα για να αναπτύξει ένα Σύνταγμα, που ήταν ανεξάρτητο από την αγγλική κυριαρχία εκείνη την εποχή.
Το 1916 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους, επειδή ανακήρυξε τον εαυτό του εκπρόσωπο της ιταλικής εθνικότητας της Μάλτας - η ποινή του μειώθηκε σε επίπληξη από τον κυβερνήτη της εποχής λόγω υποψίας παρέμβασης. Τον Μάιο του 1917 συνελήφθη και δικάστηκε από στρατοδικείο για ανταρσία κατά τη διάρκεια του πολέμου, κρίθηκε ένοχος για όλες τις κατηγορίες και φυλακίστηκε για ένα χρόνο. Αν και αυτή η ποινή μειώθηκε και πάλι, έχασε το δικαίωμά του να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου στη χώρα.
Ηγέτης του Εθνικιστικού Κόμματος
Στα νιάτα του, ο Ενρίκο Μίτσι αποφάσισε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του Φορτουνάτο Μίτσι, ο οποίος ήταν μέλος της φιλο-ιταλικής Μαλτέζικης κοινότητας, της οποίας η πολιτική δραστηριότητα έδειξε ισχυρή υποστήριξη προς το κίνημα για την Ιταλική ενοποίηση (Risorgimento) και την επίσημη χρήση της ιταλικής γλώσσας στη Μάλτα.
«Ο Μίτσι πρώτα εκλέχθηκε στο Συμβούλιο της κυβέρνησης από το Γκόζο στα 1915 ως μέλος της Πατριωτικής Επιτροπής. Ενώ πάλευε να αποκτήσει η χώρα ένα φιλελεύθερο σύνταγμα, συνελήφθηκε στην κατοικία του στις 7 Μαΐου δικάστηκε σε στρατοδικείο με τις κατηγορίες της εξέγερσης το 1917 σύμφωνα με τους κανονισμούς άμυνας της Μάλτας για γραπτές και προφορικές δηλώσεις εναντίον των Βρετανών. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους με σκληρή εργασία, απώλεια των πολιτικών του δικαιωμάτων και στέρηση του δικαιώματος άσκησης του επαγγέλματος του δικηγόρου. Η ποινή ελαττώθηκε από τον κυβερνήτη Μέθουεν σε μία «αυστηρή επίπληξη», ενώ τα πολιτικά του δικαιώματα και το δικαίωμα άσκησης επαγγέλματος αποκαταστάθηκαν μετά την κατάπαυση των εχθροπραξιών το 1918».
Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μίτσι ήταν μέρος του μεγάλου και μετριοπαθούς συνασπισμού, που ονομάζεται Πολιτική Ένωση της Μάλτας ( Unjoni Politika Maltija, UPM), με επικεφαλής τον Ούγκο Πασκουάλε Μίφσουντ (Ugo Pasquale Mifsud). Διασπάστηκε από αυτό, μαζί με το πιο εξτρεμιστικό και φιλο-ιταλικό ρεύμα, για να σχηματίσει το Δημοκρατικό Εθνικιστικό Κόμμα (Partit Demokratiku Nazzjonalista, PDN), με επικεφαλής τον Μίτσι.
Τα δύο κινήματα συμμετείχαν χωριστά στις γενικές εκλογές της Μάλτας το 1921, αλλά υιοθέτησαν μια μορφή ανοχής, ώστε να μην βλάψουν ο ένας τον άλλον. Το PDN εξέλεξε 4 βουλευτές από το Γκόζο.
Το UPM και το PDN κατήλθαν στις εκλογές του 1924 για άλλη μια φορά ξεχωριστά, αν και σε συνασπισμό. Μετά τις εκλογές του 1924, το κόμμα του Μίτσι σχημάτισε κυβέρνηση σε συνασπισμό με την Unione Politica Maltese και εξέλεξαν 15 κοινοβουλευτικές έδρες. Κατά τη διάρκεια αυτού του νομοθετικού σώματος, ο Μίτσι ήταν Υπουργός Ταχυδρομικών Υπηρεσιών, Γεωργίας και Αλιείας μαζί με τη Βιομηχανία και το Εμπόριο.
Στις 23 Ιανουαρίου 1926 τα δύο κόμματα ενώθηκαν για να σχηματίσουν το Partit Nazzjonalista, με τον Μίτσι να ενεργεί ως συν-ηγέτης μαζί με τον Σερ Ούγκο Μισφούντ μέχρι το θάνατο του τελευταίου το 1942. Ωστόσο, το νέο ενιαίο κόμμα ηττήθηκε από τις εκλογές του 1927 από το «Σύμφωνο», την εκλογική συμμαχία μεταξύ του Συνταγματικού Κόμματος της Μάλτας και της Εργασίας.
Στα χρόνια από το 1924 έως το 1933 ο Μίτσι κατείχε πολλές υπουργικές θέσεις, ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Dante Alighieri και διευθυντής της Gazzetta maltese, υπό την ιδιότητά του ως υποστηρικτή του ιταλικού χαρακτήρα της Μάλτας.
Ο Μίτσι, ο «ιππότης χωρίς λεκέ ή φόβο», παρέμεινε γνωστός για την προώθηση του Μαλτέζικου πατριωτισμού και του εθνικισμού σε μια εποχή που η Μάλτα ήταν αποικία. Συνδέθηκε επίσης με την ιταλική ταυτότητα του λαού της Μάλτας και με την αιτία επιλογής της ιταλικής ως επίσημης γλώσσας της χώρας. Ήταν ισχυρός υποστηρικτής της ρωμαιοκαθολικής πίστης σε αντίθεση με την προτεσταντική των αποικιακών αρχών.
Απέλαση στην Ουγκάντα
Στις 30 Μαΐου 1940, ενώ ο Μίτσι βρισκόταν στο Τυπογραφείο της Μάλτας, συνελήφθη και μαζί με 47 άλλους Μαλτέζους φυλακίστηκαν, επειδή φέρεται ότι είχαν συμπάθεια προς του Ιταλούς. Τον Φεβρουάριο του 1942, ο κυβερνήτης Ντόμπι εξέδωσε ένταλμα για την παράνομη απέλαση 47 Μαλτέζων στην Ουγκάντα, μεταξύ των οποίων και ο Μίτσι. Κατά τη διάρκεια της εξορίας του, ο Μίτσι έκανε ό,τι μπορούσε για να μείνει ενημερωμένος για τα γεγονότα στη Μάλτα. Έμεινε σε στενή επαφή με άλλα μέλη του Partit Nazzjonalista, όπως ο Γκοργκ Μποργκ Ολιβιέρ και ο Τζιουσέπε Σκέμπρι.
Μεταρρύθμιση του Εθνικιστικού Κόμματος
Η ομάδα των εξόριστων επετράπη να επιστρέψει στη χώρα στις 8 Μαρτίου 1945. Ο Μίτσι επανήλθε γρήγορα στην πολιτική και παρακολούθησε τη συνεδρίαση του Συμβουλίου στις 15 Μαρτίου. Ο Μίτσι σχεδίαζε να αναδιοργανώσει το Εθνικιστικό κόμμα από την αρχή. Η ιδεολογία του Κόμματος και η υποστήριξή του στον ιταλικό πολιτισμό και γλώσσα αποτέλεσαν το βασικό στοιχείο αυτού, και συχνά χρησιμοποιήθηκε εναντίον του από τους πολιτικούς εχθρούς του. Μεταξύ 1939 και 1942, οι Times της Μάλτας και η Il-Berqa, δύο εφημερίδες που ανήκαν στον Τζέραλντ Στρίκλαντ, τον ονόμασαν προδότη του έθνους και υποστηρικτή του ιταλικού φασισμού.
Πρωθυπουργός της Μάλτας
Στις εκλογές του 1950, το Εθνικιστικό Κόμμα (Partit Nazzjonalista) κατήγαγε μεγάλη νίκη και ο Μίτσι διορίστηκε πρωθυπουργός σε ένα αβέβαιο κοινοβούλιο. Πέθανε στη Βαλέτα μόλις τρεις μήνες αργότερα, στις 20 Δεκεμβρίου 1950 και του έγινε κρατική κηδεία. Μέχρι σήμερα, είναι ο μόνος πρωθυπουργός της Μάλτας που πέθανε εν ενεργεία.
Κληρονομιά
Οι Μαλτέζοι θυμούνται τον Μίτσι για τη δυναμική του συνεισφορά στην εθνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα της Μάλτας.
Η Κεντρική Τράπεζα της Μάλτας εξέδωσε ένα ασημένιο νόμισμα με τη μορφή του ως μέρος της σειράς Διακεκριμένων Μαλτέζικων Προσωπικοτήτων το 2001.
Ένα ίδρυμα ιδρύθηκε το 2010, για την προώθηση και την καλύτερη εκτίμηση της ζωής και των έργων του καθώς και εκείνων του πατέρα του, του Φορτουνάτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μάλτας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκοττασέκκα
Η Γκοττασέκκα (ιταλικά: Gottasecca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Αμυγδάλοι Λασιθίου
ΟΙ Αμυγδάλοι (ή Κάτω Αμυγδάλοι) είναι οικισμός της κοινότητας Ζενίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Οι Αμυγδάλοι είναι ορεινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκονται στις ανατολικές υπώρειες του όρους Σελένα, πάνω στην επαχιακή οδό Νεαπόλεως-Οροπεδίου (ΕΠ 9) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 550. Ο οικισμός απέχει 22 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρυσών του νομού Λασιθίου. Το 1930 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζενίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζενίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.
Στέφανι Μέγιερ
Η Στέφανι Μέγιερ (Stephenie Meyer,γεννημένη στις 24 Δεκεμβρίου του 1973) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας και παραγωγός ταινιών γνωστή για τη κινηματογραφική σειρά ταινιών "Twilight".
Τα μυθιστορήματα της σειράς "Twilight" (Λυκόφως) έχουν κερδίσει παγκόσμια αναγνώριση και έχουν πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα με μεταφράσεις σε 37 διαφορετικές γλώσσες. Η Μέγιερ ήταν η συγγραφέας του bestselling το 2008 και το 2009 στην Αμερική, έχοντας πωλήσει πάνω από 29 εκατομμύρια βιβλία το 2008, και 26,5 εκατομμύρια βιβλία το 2009. Το Twilight ήταν το βιβλίο με τις καλύτερες πωλήσεις του 2008 στα βιβλιοπωλεία των ΗΠΑ. Τα κέρδη της ξεπέρασαν τα 50 εκατομμύρια δολάρια. Το 2010, η Forbes την κατέταξε ως την πιο ισχυρή διασημότητα με τα ετήσια κέρδη των 40 εκατομμυρίων δολαρίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Στέφανι Μέγιερ, γεννήθηκε στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, το δεύτερο από τα έξι παιδιά του Στίβεν και της Κάντυ Μόργκαν. Μεγάλωσε στο Φοίνιξ της Αριζόνα με τα πέντε της αδέλφια: τον Σέθ, την Έμιλι, τον Τζέικομπ, τον Πώλ και την Χάιντυ. Η Μέγιερ φοίτησε στο γυμνάσιο "Chaparral" της Αριζόνα, όπου η πρώην καθηγήτρια της αγγλικής της θυμόταν ότι ήταν "φωτεινή αλλά όχι πάρα πολύ." Παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Γιούτα όπου έλαβε το BA στα αγγλικά το 1997. Παντρεύτηκε τον Κρίστιαν Μέγιερ, το 1994 όταν ήταν και οι δύο εικοσιενός χρονών και έχουν τρεις γιούς.
Η Μέγιερ είναι μέλος της «Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Έχει δηλώσει ότι είναι πιστή στις πεποιθήσεις της και δεν πίνει αλκοόλ ούτε καπνίζει. Η Μέγιερ δεν είχε καθόλου εμπειρία ως συγγραφέας και ποτέ δεν είχε γράψει μια ιστορία πριν από το "Twilight". Είχε εξετάσει το ενδεχόμενο να πάει στην νομική, επειδή αισθάνθηκε ότι δεν είχε καμία πιθανότητα να γίνει συγγραφέας. Αργότερα, σημείωσε ότι η γέννηση του μεγαλύτερου γιου της, του Γκέιμπ, άλλαξε το μυαλό της, λέγοντας: "Μόλις είχα τον Γκέιμπ, ήθελα απλώς να είμαι η μαμά του". Πριν γίνει συγγραφέας, δούλευε ως ρεσεψιονίστ σε εταιρεία ακινήτων.
Πηγές-Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Γκοβόνε
Το Γκοβόνε (ιταλικά: Govone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Φιορίνι Ουγγαρίας
Το φιορίνι (forint, σύμβολ. Ft, κωδ. ΗUF) είναι το νόμισμα της Ουγγαρίας. Υποδιαιρείται σε 100 φίλλερ, μολονότι δεν υπάρχουν σε κυκλοφορία σχετικά νομίσματα.
Για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, 310,24 φιορίνια αντιστοιχούν σε ένα ευρώ. Η Ουγγαρία είναι μία από της 19 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (από την 1η Μαΐου 2004) που δεν χρησιμοποιεί το ευρώ ως επίσημο νόμισμα. Αν και η Ουγγαρία χρησιμοποιεί το φιορίνι, η συνεισφορά της στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε ευρώ, με τη συνολική προσφορά να ανέρχεται στα 0,946 δισεκατομμύρια. Τέλος, το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας είναι 108,748 δισεκατομμύρια ευρώ για το έτος 2015.
Το φιορίνι, ιστορικά, ήταν χρυσό νόμισμα που κυκλοφόρησε το 1252 -έως το 1533- στη Φλωρεντία, από την οποία έλαβε και την ονομασία του (fiorino d'oro). Αντιστοιχούσε σε χρυσό αξίας περίπου 150 ευρώ (σε τιμές του 2011).
Παραπομπές
Φιορινι Φιορινι Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Πανδόλφος Β΄ του Μπενεβέντο
Ο Πανδόλφος Β΄ ο Γηραιός, Pandulf II, (απεβ. τον Αύγουστο του 1014) από τον Οίκο της Κάπουας ήταν πρίγκιπας του Μπενεβέντo από το 981 και πρίγκιπας της Κάπουα (ως Πανδόλφος Γ΄) από το 1008 ή το 1009 μέχρι το τέλος του. Ως γιος του Λανδούλφος Γ΄, ήταν συγκυβερνήτης μεταξύ 959 και 968. Ο Πανδόλφος Β΄ έγινε για πρώτη φορά συγκυβερνήτης (στην Κάπουα) το 977.
Βιογραφία
Το 999, ο Όθων Γ΄ της Γερμανίας επισκέφτηκε το Ιερό του Mόντε Σαντ'Άντζελo στο Mόντε Γκαργκάνο. Κατά την επιστροφή του μέσω Μπενεβέντο, υπέγραψε δίπλωμα υπέρ της μονής της Σάντα Σοφίας στις 11 Μαρτίου. Η Σάντα Σοφία ήταν το οικογενειακό ίδρυμα του Οίκου του Πανδόλφος Β΄ και πιθανότατα λειτουργούσε ως το μαυσωλείο τους. Για άγνωστους λόγους, ο Όθων Γ΄ και ο Πανδόλφος είχαν μία διαμάχη το 1000, πιθανώς για τα λείψανα του Αγίου Βαρθολομαίου προστάτη του Μπενεβέντο, στον οποίο ο Όθων Γ΄ είχε κατασκευάσει μία νέα εκκλησία στη νήσο Τιβερίνα -τη Σαν Μπαρτολομέο αλ'Ίζολα- μόλις πρόσφατα. Σύμφωνα με τα Χρονικά του Μπενεβέντο (Annales Beneventani), "ο βασιλιάς Όθωνας με μεγάλο στρατό πολιόρκησε το Μπενεβέντο" (Otto rex cum magno exercitu obsedit Benevento). Τίποτε, ωστόσο, δεν προέκυψε από αυτό, εκτός ίσως από την παράδοση ορισμένων λειψάνων (πιθανόν το δέρμα τού Βαρθολομαίου).
Επίσης το έτος 1000, οι Καπουανοί έδιωξαν τον υποστηρικτή του βασιλιά πρίγκιπά τους, Αδεμάρος, και κάλεσαν τον Λανδούλφος Ζ΄ κόμη της Σαντ' Άγκατα, τον αδελφό του Πανδόλφος Β΄, να γίνει ο νέος τους πρίγκιπας. Το 1003, μία εξέγερση με επικεφαλής τον Άντελφερ κόμη του Αβελλίνο, έδιωξε τον Πανδόλφος Β΄ και τον γιο του από το Μπενεβέντo. Οι πρίγκιπες δεν έμειναν όμως για πολύ εξόριστοι. Το 1005 τους βρίσκουμε πάλι να κυβερνούν από την πρωτεύουσά τους. Ωστόσο η εξέγερση ήταν ένα κακό σημάδι: οι εμφύλιες αναταραχές αυξάνονταν στο πριγκιπάτο.
Το 1007 ο Λανδούλφος Ζ΄ πρίγκιπας της Κάπουα απεβίωσε και ο Πανδόλφος Β΄ τον διαδέχθηκε μαζί με τον γιο εκείνου, Πανδόλφος Β΄ πρίγκιπα της Κάπουα. Το 1011, το 1012 ή το 1013, ο ομώνυμος εγγονός τού Πανδόλφος Β΄, ο Πανδόλφος Γ΄, ο γιος του Λανδούλφος Ε΄, έγινε συγκυβερνήτης του Μπενεβέντο. Στη συνέχεια, ο Πανδόλφος Β΄ ο πρεσβύτερος απομακρύνεται από τις καταγραφές της ιστορίας, μέχρι που καταγράφεται το τέλος του το 1014.
Οικογένεια
είχε τέκνα:
Ιουδαιο-Ιρακινά αραβικά
Τα Ιουδαιο-Ιρακινό αραβικά (عربية يهودية عراقية), επίσης γνωστά ως Ιρακινά Ιουδαιο-Αραβικά και Γιαχουντικά, είναι μια ποικιλία των αραβικών που ομιλείται από Ιρακινούς Εβραίους οι οποίοι προς το παρόν ή παλαιότερα ζούσαν στο Ιράκ. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 100.000 με 120.000 ομιλητές στο Ισραήλ (το 1994) ενώ μόνο 100 με 150 ηλικιωμένοι ομιλητές παραμένουν στο Ιράκ (το 1992). Η πιο γνωστή ποικιλία είναι τα Εβραϊκά Αραβικά της Βαγδάτης, αν και υπήρχαν διαφορετικές διάλεκτοι στη Μοσούλη και αλλού.
Η ταινία Farewell Baghdad του 2014 είναι κυρίως στα Εβραϊκά Αραβικά της Βαγδάτης. Είναι η πρώτη φορά που μια ταινία έχει γυριστεί στα Ιουδαιο-Ιρακινά αραβικά.
Χαράδρα Ημαθίας
Η Χαράδρα Ημαθίας είναι οικισμός του νομού Ημαθίας με δεκαοκτώ μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται στα Πιέρια Όρη σε υψόμετρο 764 μ. και 20,5 χιλιόμετρα, νότια της Βέροιας.
Ανήκει στον Δήμο Βέροιας,της Περιφερειακής Ενότητας Ημαθίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με την διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο Καλλικράτης.
Παλαιότερη ονομασία του χωριού  Πρατίνστα, όπως προκύπτει από τον οριοδείκτη που βρέθηκε πρόσφατα και τον Χάρτη του 1530 που αναφέρει την Χαράδρα με το παλιό της όνομα Bratinista.
Οι λιγοστοί κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία ( καλλιέργεια υπαίθριας ντομάτας, καπνού, αρωματικών φυτών, δενδροκαλλιέργεια -κερασιών, καρυδιών, κάστανων-) Μελισσοκομία και Κτηνοτροφία.
Οι κλιματολογικές συνθήκες  που επικρατούν τους θερινούς μήνες είναι βασικός παράγοντας που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει τουριστικός προορισμός.
Έξω από το χωριό βρίσκεται ο Ναΐσκος του Προφήτη Ηλία, ο οποίος  σύμφωνα με την ΥΑ 27702/25-1-1969 ΦΕΚ 84/Β/ της 5ης Φεβρουαρίου 1969 "Περί κηρύξεως ως ιστορικών διατηρητέων μνημείων" αποφασίστηκε-κηρύχθηκε ιστορικά διατηρητέο μνημείο.
Η σημαία του πρώην Δημοτικού Σχολείου Χαράδρας Ημαθίας, φυλάσσεται στο κτίριο του πρώην σχολείου.
Η Χαράδρα βρίσκεται μεταξύ των  οικισμών   του Δήμου Βεροίας  α) Ελαφίνας,οκτώ (8) χιλιομετρα   β) Πολυδενδρίου πέντε (5) χιλιόμετρα, με τους οποίους συνδέεται οδικά. Επίσης συνορεύει με τους οικισμούς του Δήμου Βεροίας Μετόχι και Βεργίνας ,με τους οποίους δεν συνδέεται απ΄ευθείας οδικά.
Υπέροχες διαδρομές μονοπατιών από Χαράδρα για Βεργίνα ,Μετόχι, Ελαφίνα ,Συκιά με ενδιάμεσες στάσεις στα <Χοροστάσια>.
Επίσης από την Χαράδρα, υπέροχες και βατές διαδρομές από μονοπάτια σε οδηγούν στις  Ιερές Μονές   1) Τιμίου Προδρόμου Σκήτη Βεροίας, 2) Μεταμορφώσεως Σωτήρος Μουτσιάλη 3) Αγίων Πάντων.
Παλιότερα οι κάτοικοι τις Χαράδρας είχαν τα κτήματά τους στον οικισμό Καλύβια Χαράδρας - Καλύβια Πρατίνστας ή Μπρατινστας, σημερινή περιοχή Νομού Πιερίας.
Το 1922 εγκαταστάθηκαν  και έλληνες πρόσφυγες του πόντου .Το δε 1928 ο οικισμός  μετονομάσθηκε σε Εξοχή, όνομα το οποίο φέρει και σήμερα.
Το 1934. τα Καλύβια Χαράδρας είχαν ένα Δημοτικό Σχολείο με  έναν (1) δάσκαλο και  εξήντα εννέα (69) μαθητές.
Γκριντσάνε Καβούρ
Το Γκριντσάνε Καβούρ (ιταλικά: Grinzane Cavour) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Γκουαρένε
Το Γκουαρένε (ιταλικά: Guarene) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μποζίλ Κόλεφ
Ο Μποζίηλ Κόλεφ είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως ποδοσφαιριστής διετέλεσε βασικό στέλεχος της ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Επιπλέον, αγωνίστηκε για περίπου μια δεκαετία με την Εθνική Βουλγαρίας. Στη συνέχεια διετέλεσε προπονητής σε μερικές ομάδες, μεταξύ των οποίων η Εθνική Βουλγαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βούλγαροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΤΣΣΚΑ Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Hardwired (τραγούδι)
Το "Hardwired" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δέκατο δίσκο τους, Hardwired...to Self-Destruct, του 2016. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip. To 2017, το τραγούδι υπήρξε υποψήφιο για Grammy στην κατηγορία Best Rock Song. Το single σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε διάφορα charts, καταφέρνοντας μεταξύ άλλων να φτάσει στο νούμερο 1 των αμερικανικών Mainstream Rock, του Billboard και στο νούμερο 9 των Hot Rock Songs.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2016 Κατηγορία:Singles του 2016 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica
Οροσειρά της Σαρτρέζ
Η οροσειρά της Σαρτρέζ (γαλλικά: Le massif de la Chartreuse) είναι οροσειρά στη νοτιοανατολική Γαλλία που εκτείνεται στα όρια των γαλλικών νομών Ιζέρ και σε μικρότερο βαθμό της Σαβοΐας. Αποτελεί τμήμα των γαλλικών Προάλπεων, που συνεχίζουν με την οροσειρά των Μπωζ στα βόρεια και την οροσειρά του Βερκόρ στα νότια.
Έχει ύψος 2.082 μέτρα, στην κορυφή Σαμσώντ.
Το μοναστικό Τάγμα των Καρθουσιανών πήρε το όνομά του από αυτά τα βουνά, όπου ιδρύθηκε το μοναστήρι της Γκραντ Σαρτρέζ το 1084. Επίσης, από το όνομα της οροσειράς προέρχεται το λικέρ Σαρτρέζ που παράγεται από τους μοναχούς από τη δεκαετία του 1740.
Τοπωνυμία
Το όνομα Σαρτρέζ προέρχεται από το χωριό που σήμερα είναι γνωστό ως Σαιν-Πιέρ-ντε-Σαρτρέζ, που στην πορεία της ιστορίας αναφέρεται ως Catorissium, Cantourisa, Caturissium και Chatrousse. Θεωρείται ότι είναι κελτικός-γαλατικός όρος και ίσως σχετίζεται με το όνομα της φυλής Κατορίγων που κατοικούσαν στην περιοχή.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης της οροσειράς της Σαρτρέζ Η οροσειρά της Σαρτρέζ είναι ένας ορεινός όγκος των γαλλικών Προάλπεων και βρίσκεται στη νοτιοανατολική Γαλλία. Διασχίζει τους νομούς Ιζέρ και Σαβοΐας, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, περίπου 80 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Λυών. Υψώνεται ανάμεσα στη Γκρενόμπλ στο νότο, το Σαμπερί στα βόρεια, το Βουαρόν στα δυτικά και το Σαιν-Λωράν-ντυ-Πον στα βορειοδυτικά. Καλύπτει μια έκταση περίπου 400 τετραγωνικών χιλιομέτρων με μήκος 42 χιλιόμετρα, που την καθιστά την μικρότερη οροσειρά των Προάλπεων. Έχει ύψος 2.082 μέτρα, στην κορυφή Σαμσώντ.
Περιβάλλεται από την οροσειρά του Βερκόρ στα νοτιοδυτικά, από τα όρη Μπελντόν στα νοτιοανατολικά ακριβώς πάνω από την κοιλάδα Γκρεζιβωντάν και από την οροσειρά των Μπωζ στα βορειοανατολικά. Στα βορειοδυτικά, η οροσειρά φθάνει εν μέρει στους πρόποδες του ορεινού όγκου Ζυρά.
Η περιοχή καλύπτεται από πολλά φυλλοβόλα και κωνοφόρα δάση, λιβάδια, γκρεμούς και σπάνιους υγρότοπους στις παρυφές του ορεινού όγκου, που φιλοξενούν πολλά προστατευόμενα είδη.
Η οροσειρά σε όλο το μήκος της σχηματίζεται από παράλληλες κορυφογραμμές που προσανατολίζονται από βορειοδυτικά προς νοτιοδυτικά.
Ο κυριότερος ποταμός είναι ο Γκε και οι παραπόταμοί του που δημιουργούν περάσματα στην οροσειρά. Το κλίμα είναι ορεινό ωκεάνιο με σχετικά υψηλές βροχοπτώσεις και έντονες χιονοπτώσεις.
Τουρισμός και υποδομές
μικρογραφία|250x250εσ|Το μοναστήρι της [[Γκραντ Σαρτρέζ]] μικρογραφία|250x250εσ|Το οχυρό του Σαιντ-Ενάρ μικρογραφία|250x250εσ|Το Σαπάν-αν-Σαρτρέζ Η οροσειρά έχει διαμορφωθεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας με την παρουσία, από τον 11ο αιώνα, του μοναστικού Τάγματος των Καρθουσιανών, που ίδρυσε το μοναστήρι της Γκραντ Σαρτρέζ και συνέβαλε στη διαμόρφωση του τοπίου αναπτύσσοντας την οικονομία της περιοχής. Στο μοναστήρι δεν επιτρέπεται η είσοδος - απαγορεύονται ακόμη και οι πτήσεις - αλλά στην περιοχή υπάρχει ένα μουσείο, όπου μεταξύ άλλων, εκτίθενται αναπαραστάσεις των κελιών των μοναχών. Το λικέρ των Καρθουσιανών μοναχών, που ονομάζεται επίσης Σαρτρέζ, παράγεται τώρα στο Βουαρόν, στους πρόποδες της οροσειράς.
Η διαδρομή των φυτών δημιουργήθηκε από την ένωση «Κήποι των βουνών του κόσμου» σε συνεργασία με τα Περιφερειακά πάρκα της Σαρτρέζ και της οροσειράς των Μπωζ προκειμένου να προωθηθούν μέσω εκθέσεων, κήποι, βοτανικά μονοπάτια, εργαστήρια των τοπικών τεχνών, τα ορεινά φυτά και να δημοσιοποιηθούν οι φαρμακευτικές και γαστρονομικές τους ιδιότητες. Από την άνοιξη μέχρι τις αρχές του χειμώνα, εννέα βοτανικοί κήποι είναι ανοιχτοί στο έδαφος του πάρκου όπου παρουσιάζονται όλα τα φυτά της περιοχής.
Το Περιφερειακό φυσικό πάρκο της Σαρτρέζ προσφέρει εκπαιδευτικά προγράμματα για την ευαισθητοποίηση του φυσικού και ιστορικού πλούτου της οροσειράς, ιδιαίτερα στο σχολικό περιβάλλον. Συνολικά, ο τουρισμός δημιουργεί 1.200 θέσεις εργασίας στο πάρκο και υποδέχεται 1,5 εκατομμύρια επισκέπτες ανά έτος.
Δραστηριότητες
Κατά τη χειμερινή περίοδο, στην οροσειρά λειτουργούν πολλά χιονοδρομικά κέντρα, με πίστες άνω των 200 χιλιομέτρων. Το καλοκαίρι, η κύρια υπαίθρια δραστηριότητα είναι η πεζοπορία, με 1.300 χιλιόμετρα μονοπατιών πεζοπορίας. Τα βουνά προσφέρουν επίσης τη δυνατότητα αναρρίχησης, ενώ τα πολλά σπήλαια προσελκύουν σπηλαιολόγους. Η δημιουργία του Περιφερειακού Φυσικού Πάρκου της Σαρτρέζ προώθησε τον τουρισμό, ενίσχυσε την πολιτιστική κληρονομιά, διατηρώντας παράλληλα το περιβάλλον μέσω της διαχείρισης του εδάφους. Συμπληρώνεται από το Εθνικό φυσικό καταφύγιο των Ω ντε Σαρτρέζ για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας
Καρλ Ρίκαρντ Νίμπεργκ
Ο Καρλ Ρίκαρντ Νίμπεργκ (Carl Richard Nyberg, 28 Μαΐου 1858 – 25 Μαρτίου 1939) ήταν ο ιδρυτής της Max Sieverts Lödlampfabrik, μίας από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες στο Σούντμπιμπεργκ της Σουηδίας την εποχή εκείνη. Ο Νίμπεργκ γεννήθηκε στο Αρμπόγκα. Μετά το σχολείο άρχισε να εργάζεται για έναν χρυσοχόο ενώ αργότερα μετακόμισε στη Στοκχόλμη όπου εργάστηκε σε διάφορα μεταλλουργεία. Έπειτα εργάστηκε στην εταιρεία J. E. Eriksons mekaniska verkstad (μετέπειτα γνωστή ως "Mekanikus").
Ενώ εργαζόταν εκεί διατύπωσε την ιδέα της κατασκευής ενός καμινέτου. Αργότερα εργάστηκε στην ιδέα και δημιούργησε ένα καμινέτο με ισχυρή, κατευθυνόμενη θερμότητα και επίσης με διάφορα ενσωματωμένα μέτρα ασφαλείας. Παραιτήθηκε από τη δουλειά του στη Mekanikus το 1882 και ίδρυσε εργαστήριο στο Λουντμακαργκάταν στη Στοκχόλμη. Ωστόσο, η επιχείρηση δεν λειτούργησε καλά, διότι χρειάστηκε πολύς χρόνος τόσο για την κατασκευή όσο και για την πώλησή των καμινέτων. Για κάποιο χρονικό διάστημα κατασκεύαζε και πωλούσε δαχτυλίδια τα οποία θεράπευαν θεωρητικά την ουρική αρθρίτιδα, ώστε να βγάζει τα προς το ζην. Το 1884 μετέφερε το εργαστήριο του στο Σούντμπιμπεργκ. Το 1886, γνώρισε τον Μαξ Σίβερτ σε μία έκθεση, με τον Σίβερτ να δείχνει ενδιαφέρον στα καμινέτα του Νίμπεργκ ξεκινώντας την πώλησή τους. Μετά από ενθάρρυνση γνωστών του δημιούργησε την εταιρεία AB Alpha και μετά από παρακίνηση του Λ. Μ. Έρικσον άρχισε να παράγει καλώδια.
Όταν η Primus άρχισε να κατασκευάζει καμινέτα ο Νίμπεργκ αποφάσισε να κατασκευάσει εστίες παραφίνης/κηροζίνης. Το πρώτο μοντέλο, με όνομα Viktoria, δεν ήταν επιτυχημένο, αλλά το μεταγενέστερο Svea τα πήγε καλύτερα. Πούλησε αρκετές εστίες στη Ρωσία και σύντομα κατασκεύαζε 3000 μονάδες ανά εβδομάδα. Το 1906 η εταιρεία μετατράπηκε σε μετοχική εταιρεία. Ήταν πολύ γενναιόδωρος προς τους εργάτες του και συχνά τους έδινε μετοχές στην εταιρεία. Οι εργαζόμενοι έγιναν γνωστοί ως "Nybergs snobbar" (ακατάδεκτοι του Νίμπεργκ) επειδή σε γενικές γραμμές βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση από τους εργαζόμενους άλλων εταιρειών. Το 1922 η εταιρεία πωλήθηκε στον Μαξ Σίβερτ ο οποίος συνέχισε να τη διευθύνει μέχρι το 1964 όταν αγοράστηκε από την Esso.
Ο Νίμπεργκ εργάστηκε επίσης σε άλλες εφευρέσεις, για παράδειγμα ατμομηχανές, αεροπλάνα, προπέλες πλοίων και άλλες μηχανές. Ήταν περισσότερο γνωστός ως πρωτοπόρος της αεροπορίας και έγινε ονομαστός ως "Flyg-Nyberg" (Ιπτάμενος Νίμπεργκ). Από το 1897 και έπειτα, μέχρι περίπου το 1910, κατασκεύασε και δοκίμασε το Flugan επί κυκλικής ξύλινης τροχιάς στον κήπο του και επί πάγου τη διάρκεια του χειμώνα. Όμως, λόγω έλλειψης μικρών αποτελεσματικών κινητήρων πετρελαίου την εποχή εκείνη, κατάφερε να πραγματοποιήσει σύντομα άλματα. Εργάστηκε σκληρά με τη βοήθεια του καθηγητή Τζ. Ε. Σέντερμπλομ στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Σουηδίας στην ανάπτυξη πτερύγων κατατομής αλλά δεν κατάφερε να θέσει το αεροσκάφος του σε πτήση. Σχεδίασε επίσης και κατασκεύασε τη δική του αεροδυναμική σήραγγα ώστε να πραγματοποιεί δοκιμές μικρών μοντέλων πτερύγων. Το Flugan είχε άνοιγμα πτερύγων 5 μέτρων, και το εμβαδόν των πτερύγων ήταν 13 m². Τροφοδοτούνταν από ατμομηχανή δικού του σχεδιασμού, με λέβητα που θερμαινόταν από τέσσερα καμινέτα δικής του κατασκευής. Παρήγαγε ισχύ 10 ίππων με 2000 στροφές/λεπτό. Το συνολικό βάρος του αεροπλάνου ήταν 80 κιλά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί εφευρέτες Κατηγορία:Σουηδοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Σουηδοί αεροπόροι
Κατάλογος χωρών της Eurovision
[[File:Eurovision participation map.svg|thumb|350px|Χάρτης των ντεμπούτων στο διαγωνισμό ανά δεκαετία:
Πενήντα δύο χώρες έχουν συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision από τότε που ξεκίνησε το 1956. Από αυτές, οι είκοσι επτά έχουν κερδίσει τον διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός, που διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), διεξάγεται ετησίως μεταξύ των μελών της Ένωσης. Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς από διαφορετικές χώρες υποβάλλουν τραγούδια στην εκδήλωση και ψηφίζουν για να καθορίσουν τα πιο δημοφιλή στο διαγωνισμό.
Η συμμετοχή στον διαγωνισμό απευθύνεται κυρίως σε όλους τους ενεργούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς της EBU. Για να γίνει ενεργό μέλος της EBU, ένας ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός πρέπει να είναι από μία χώρα που καλύπτεται από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή ή η χώρα να είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η επιλεξιμότητα συμμετοχής δεν καθορίζεται από τη γεωγραφική ένταξη στην ευρωπαϊκή ήπειρο, παρά το "Euro"/"Ευρώ" της "Eurovision" - ούτε έχει άμεση σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολλές χώρες γεωγραφικά εκτός των συνόρων της Ευρώπης διαγωνίζονται: το Ισραήλ, η Κύπρος και η Αρμενία από τη Δυτική Ασία, από το, το και το  αντίστοιχα, το Μαρόκο από τη Βόρεια Αφρική, μόνο στον διαγωνισμό του  και η Αυστραλία που έκανε ντεμπούτο στο διαγωνισμό του. Επιπλέον, αρκετές διηπειρωτικές χώρες με μόνο ένα μέρος της επικράτειάς τους στην Ευρώπη, διαγωνίζονται: η Τουρκία, από το, η Ρωσία, από το , η Γεωργία, από το και το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην έκδοση του. Δύο από τις χώρες που έχουν προηγουμένως επιδιώξει να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό, ο Λίβανος και η Τυνησία, στη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική αντίστοιχα, είναι επίσης εκτός Ευρώπης. Το κρατίδιο του Περσικού Κόλπου, το Κατάρ, στη Δυτική Ασία, ανακοίνωσε το 2009 το ενδιαφέρον της για ένταξη στον διαγωνισμό εγκαίρως για την έκδοση του 2011. Ωστόσο, αυτό δεν υλοποιήθηκε και δεν υπάρχουν γνωστά σχέδια για μια μελλοντική είσοδο του Κατάρ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Η Αυστραλία, όπου ο διαγωνισμός έχει μεταδοθεί από τη δεκαετία του '70, έκανε το ντεμπούτο της ως συμμετέχων στην έκδοση του 2015, με συμμετοχές κάθε χρόνο από τότε.
Ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν κάθε χρόνο αυξήθηκε σταθερά, από επτά το 1956 σε πάνω από είκοσι στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ένα ρεκόρ 43 χωρών συμμετείχαν το 2008, το 2011 και το 2018. Δεδομένου ότι ο αριθμός των διαγωνιζομένων αυξήθηκε, έχουν εισαχθεί προκριματικοί διαγωνισμοί και υποβιβασμοί, ώστε να εξασφαλιστεί ότι οι περισσότερες χώρες θα έχουν την ευκαιρία να διαγωνιστούν. Το 1993, διεξήχθη μια προκαταρκτική επίδειξη, το Kvalifikacija za Millstreet, για την επιλογή τριών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης που θα διαγωνιστούν για πρώτη φορά στον κύριο Διαγωνισμό. Μετά τον Διαγωνισμό του 1993, εισήχθη ένας κανόνας υποβιβασμού. Οι έξι χώρες με τις χαμηλότερες θέσεις στο διαγωνισμό δεν θα διαγωνίζονταν τον επόμενο χρόνο. Το 1996 εισήχθη ένα νέο σύστημα. Οι ακουστικές κασέτες των είκοσι εννέα συμμετεχόντων υποβλήθηκαν σε εθνικές επιτροπές. Τα είκοσι δύο υψηλότερα τοποθετημένα τραγούδια μετά τις ψηφοφορίες των κριτικών φτάνουν στο διαγωνισμό. Η Νορβηγία, ως χώρα υποδοχής, έλαβε αυτόματη πρόκριση στον τελικό. Από το 1997 έως το 2001 χρησιμοποιήθηκε ένα σύστημα με το οποίο υποχωρούν οι χώρες με τις χαμηλότερες μέσες βαθμολογίες κατά τα προηγούμενα πέντε χρόνια. Οι χώρες δεν μπορούσαν να υποβιβαστούν για περισσότερο από ένα χρόνο.
Μεταξύ 2001 και 2003 χρησιμοποιήθηκε το σύστημα υποβιβασμού που χρησιμοποιήθηκε το 1994 και το 1995. Το 2004, εισήχθη ημιτελικός. Οι δέκα χώρες με την υψηλότερη θέση στο διαγωνισμό του προηγούμενου έτους προκρίθηκαν για τον τελικό, μαζί με τις "Μεγάλες Τέσσερις": οι μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Όλες οι άλλες χώρες μπήκαν στον ημιτελικό. Δέκα χώρες προκρίνονται από τον ημιτελικό, αφήνοντας ένα τελικό των είκοσι τεσσάρων. Το 2008, πραγματοποιήθηκαν δύο ημιτελικοί με όλες τις χώρες, εκτός από τη χώρα υποδοχής και τις "Μεγάλες Τέσσερις", που συμμετείχαν σε έναν από τους ημιτελικούς.
Ορισμένες χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, έχουν εισέλθει σε όλες τις εκδόσεις του διαγωνισμού, εκτός από λίγες φορές. Το Μαρόκο, από την άλλη πλευρά, εισήλθε μόνο μία φορά. Δύο χώρες, η Τυνησία και ο Λίβανος, προσπάθησαν να εισέλθουν στο διαγωνισμό, αλλά αποσύρθηκαν προτού πραγματοποιήσουν ένα ντεμπούτο. Το Λιχτενστάιν, μια χώρα χωρίς κατάλληλη τηλεοπτική υπηρεσία, προσπάθησε ανεπιτυχώς να εισέλθει το 1976.
Συμμετέχοντες
Ο παρακάτω πίνακας παραθέτει τις χώρες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό τουλάχιστον μία φορά έως το 2023. Οι προγραμματισμένες συμμετοχές για τον ακυρωμένο και οι συμμετοχές που δεν προκρίθηκαν στους προκριματικούς γύρους το  ή το  δεν υπολογίζονται.
Συμμετοχή των χωρών ανά τις δεκαετίες
Ο πίνακας παραθέτει τις συμμετέχουσες χώρες σε κάθε δεκαετία από τότε που πραγματοποιήθηκε ο πρώτος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision το 1956.
Επτά χώρες συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό. Έκτοτε, ο αριθμός των καταχωρήσεων αυξήθηκε σταθερά. Το 1970, ένα μποϋκοτάζ του διαγωνισμού με έδρα τη Σκανδιναβία μείωσε τον αριθμό των χωρών που εισήλθαν σε δώδεκα. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, πάνω από είκοσι χώρες είχαν γίνει στάνταρ.
Το 1993, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ στην Ανατολική Ευρώπη έδωσε πολλές νέες χώρες την ευκαιρία να ανταγωνιστούν. Τρεις χώρες - η Κροατία, η Σλοβενία ​​και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, όλες οι πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες, κέρδισαν από έναν προκριματικό για να ανταγωνιστούν. Μετά το γεγονός του 1993, εισήχθη ένα σύστημα υποβιβασμού, το οποίο επέτρεψε σε ακόμη περισσότερες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης να ανταγωνιστούν: επτά ακόμη έκαναν το ντεμπούτο τους το 1994.
Το 2003, τρεις χώρες υπέβαλαν αίτηση για να κάνουν το ντεμπούτο τους: Αλβανία, Λευκορωσία και Ουκρανία. Επιπλέον, η Σερβία και Μαυροβούνιο, οι οποίοι δεν είχαν αγωνιστεί από το 1992, υπέβαλαν αίτηση επιστροφής. Η EBU, έχοντας αρχικά αποδεχθεί τις αιτήσεις των τεσσάρων χωρών, απέρριψε αργότερα όλες εκτός από την Ουκρανία. Επιτρέποντας σε τέσσερις επιπλέον χώρες να ανταγωνιστούν θα σήμαινε την υποβάθμιση πάρα πολλών χωρών. Ο ημιτελικός εισήχθη το 2004 σε μια προσπάθεια πρόληψης παρόμοιων καταστάσεων. Η Ένωση όρισε ένα όριο σαράντα χωρών, αλλά μέχρι το 2005 τριάντα εννέα ανταγωνιζόταν. Το 2007, η EBU αύξησε το όριο επιτρέποντας σε σαράντα δύο χώρες να ανταγωνιστούν. Δύο ημιτελικοί διεξήχθησαν για πρώτη φορά το 2008.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Eurovision
Άγιος Κωνσταντίνος Πελλάνας Λακωνίας
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελλάνας, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου ανήκει και ο οικισμός Φουνταίικα.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ορεινός οικισμός της βορειοδυτικής Λακωνίας, στο τμήμα του νομού που «εισέρχεται» στον νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται στις απολήξεις του βορειοδυτικού Ταϋγέτου, μεταξύ των χωριών Γεωργίτσι και Λογκανίκος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 580. Απέχει 36 χλμ. περίπου ΒΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 9,996 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Ρεγκόζενα και προσαρτήθηκε στον δήμο Βελεμίνης του νομού Λακωνίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ρεγκόζενας. Το 1930 μετονομάστηκε σε Άγιος Κωνσταντίνος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνας. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Αμυγδαλόλακκος Λασιθίου
Ο Αμυγδαλόλακκος είναι οικισμός της κοινότητας Αγίου Αντωνίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νεαπόλεως, του δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Αμυγδαλόλακκος είναι οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου, προς τις ακτές του Κρητικού Πελάγους. Βρίσκεται κοντά στον παράκτιο επαρχιακό δρόμο Νεαπόλεως-Αγίου Αντωνίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 27 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λατσίδας του νομού Λασιθίου. Το 1927 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Αντωνίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Αντωνίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νεαπόλεως. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νεαπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Ιλιάνο
Το Ιλιάνο (ιταλικά: Igliano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μπιλ Κόσμπι (τηλεοπτική σειρά)
Το Μπιλ Κόσμπι (πρωτότυπος τίτλος: The Cosby Show) είναι μια αμερικανική τηλεοπτική κωμωδία καταστάσεων που δημιουργήθηκε μεταξύ άλλων και με πρωταγωνιστή τον Μπιλ Κόσμπι, η οποία προβαλλόταν για οκτώ κύκλους στο NBC από τις 20 Σεπτεμβρίου 1984 έως τις 30 Απριλίου 1992. Η εκπομπή επικεντρώνεται σε μια οικογένεια Αφροαμερικανών της ανώτερης μεσαίας τάξης που ζει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Το Μπιλ Κόσμπι ήταν νούμερο σε τηλεθέαση για πέντε διαδοχικούς κύκλους.
Σύμφωνα με το περιοδικό TV Guide, η εκπομπή "ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της τηλεόρασης τη δεκαετία του 1980 και σχεδόν μόνη της αναβίωσε το είδος της κωμωδίας καταστάσεων". Το TV Guide κατέταξε επίσης την εκπομπή στην 28η θέση στη λίστα με τις 50 καλύτερες εκπομπές. Επιπλέον, ο κεντρικός χαρακτήρας του Κλιφ Χάξταμπλ ονομάστηκε ο «καλύτερος μπαμπάς της τηλεόρασης».
Τον Μάιο του 1992, το περιοδικό Entertainment Weekly δήλωσε ότι το Μπιλ Κόσμπι βοήθησε να γίνει δυνατή μια μεγαλύτερη ποικιλία εκπομπών με κυρίως μαύρους ηθοποιούς, όπως Ο πρίγκιπας του Μπελ Αιρ. Το Μπιλ Κόσμπι βασίστηκε σε νούμερα της stand-up κωμωδίας του Κόσμπι, οι οποίες με τη σειρά του βασίζονταν στην οικογενειακή του ζωή.
Υπόθεση
Το ζευγάρι έχει τέσσερις κόρες και έναν γιο: τη Σόντρα, την Ντενίζ, τον Θίο, τη Βανέσα και τη Ρούντι. Παρά τον κωμικό τόνο της, η παράσταση καταπιάνεται μερικές φορές με σοβαρά θέματα, όπως οι εμπειρίες του Θίο με τη δυσλεξία, εμπνευσμένη από τον δυσλεξικό γιο του Κόσμπι, τον Ένις. Η εκπομπή πραγματεύεται επίσης την εφηβική εγκυμοσύνη όταν η φίλη της Ντενίζ, η Βερόνικα, μένει έγκυος.
Πιλοτικό επεισόδιο
Σε αυτό το επεισόδιο, η οικογένεια Χάξταμπλ έχει μόνο τέσσερα παιδιά. Μετά τον πιλότο, οι Χάξταμπλ αποκτούν πέντε παιδιά, με την προσθήκη της μεγαλύτερης κόρης τους, Σόντρα, η οποία αναφέρεται στο επεισόδιο τέσσερα και εμφανίζεται πρώτη φορά στο επεισόδιο 11. Ο ρόλος δημιουργήθηκε όταν ο Κόσμπι ήθελε να εκφράσει το επίτευγμα της επιτυχούς ανατροφής ενός παιδιού που είχε αποφοιτήσει από το κολέγιο.
Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας στο πιλοτικό επεισόδιο προέρχεται από την κωμωδία του Κόσμπι Bill Cosby: Himself (1983). Ο χαρακτήρας του Κόσμπι ονομάζεται «Κλίφορντ» στα πρώτα επεισόδια του πρώτου κύκλου, αλλά αργότερα το όνομά του άλλαξε σε «Χίθκλιφ».
Επιπλέον, η Βανέσα αναφέρεται στον Θίο ως "Τέντι" δύο φορές στη σκηνή της τραπεζαρίας. Το εσωτερικό του σπιτιού των Χάξταμπλ διαθέτει εντελώς διαφορετικό σαλόνι από τα επόμενα επεισόδια και διαφορετικούς χρωματικούς συνδυασμούς στην τραπεζαρία και στο κύριο υπνοδωμάτιο. Σε όλο το υπόλοιπο της σειράς, η τραπεζαρία προορίζεται για πιο επίσημες περιστάσεις.
Ιστορικό και παραγωγή
δεξιά|μικρογραφία| Το σπίτι που χρησιμοποιήθηκε στην εκπομπή
Ο Κόσμπι αρχικά πρότεινε το ζευγάρι να ανήκει στην εργατική τάξη, με τον πατέρα να είναι οδηγός λιμουζίνας που είχε δικό του αυτοκίνητο και τη μητέρα ηλεκτρολόγο. Με τη συμβουλή της συζύγου του Καμίλ Κόσμπι, όμως, η ιδέα άλλαξε έτσι ώστε η οικογένεια να είναι ευκατάστατη οικονομικά, με τη μητέρα δικηγόρο και τον πατέρα γιατρό.
Το spin-off της, με τίτλο A Different World, καταπιανόταν πιο συχνά με φυλετικά ζητήματα. Το φινάλε της σειράς (γυρισμένο στις 6 Μαρτίου 1992) προβλήθηκε κατά τη διάρκεια των ταραχών του Λος Άντζελες του 1992, με τον Κόσμπι να βγαίνει στα μέσα ενημέρωσης εκείνη την εποχή να κάνει έκκληση για ειρήνη.
Η εγκυμοσύνη της Λίζα Μπονέ παραλίγο να προκαλέσει την απόλυση της ηθοποιού, ειδικά μετά την εμφάνισή της στην ταινία Δαιμονισμένος άγγελος, η οποία περιείχε έντονες σεξουαλικές σκηνές με τον ηθοποιό Μίκι Ρουρκ. Ο Κόσμπι αποδοκίμασε έντονα τον ρόλο της Μπονέτ, αλλά της επέτρεψε να συνεχίσει στον A Different World μέχρι να επιστρέψει στο Μπιλ Κόσμπι μετά την εγκυμοσύνη της. Ωστόσο, οι εντάσεις παρέμειναν και η Μπονέ απολύθηκε τελικά τον Απρίλιο του 1991.
Σε άλλα μέρη του κόσμου
Στις Φιλιππίνες η εκπομπή προβλήθηκε στο κανάλι GMA, μεταξύ 1985-1991, στο PTV-4 το 1992-1996 και στο ABC-5 μεταξύ 1997-2001.
Στην Ελλάδα, η εκπομπή προβλήθηκε από την ΕΡΤ2 κατά το διάστημα μεταξύ 1984-1992. Η ελληνική τηλεοπτική της πρεμιέρα έγινε την Κυριακή 24/11/1985.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sitcoms Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Ανθρώπινο γονιδίωμα
Το ανθρώπινο γονιδίωμα (human genome) είναι το πλήρες σύνολο των αλληλουχιών των νουκλεϊκών οξέων στους ανθρώπους, κωδικοποιημένο ως DNA σε 23 ζεύγη χρωμοσωμάτων στον κυτταρικό πυρήνα και σε ένα μικρό μόριο DNA που βρίσκεται στα ατομικά μιτοχόνδρια. Αυτό συνήθως εξετάζεται ξεχωριστά ως το πυρηνικό γονιδίωμα και το μιτοχονδριακό γονιδίωμα. Τα ανθρώπινα γονιδιώματα περιλαμβάνουν και γονίδια DNA που κωδικοποιούν πρωτεΐνες και μη κωδικοποιητικό DNA. Τα απλοειδή ανθρώπινα γονιδιώματα, που περιέχονται στα γεννητικά κύτταρα (τους κυτταρικούς γαμέτες ωαρίων και σπερματοζωαρίων δημιουργούνται στη φάση της μείωσης της σεξουαλικής αναπαραγωγής πριν η γονιμοποίηση δημιουργήσει ένα ζυγωτό) που αποτελείται από τρία δισεκατομμύρια ζεύγη βάσεων DNA, ενώ τα διπλοειδή γονιδιώματα (που βρίσκονται στα σωματικά κύτταρα) έχουν δυο φορές το περιεχόμενο του DNA. Ενώ υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των γονιδιωμάτων των ανθρώπων (0,1% μέχρι 0,6% μαζί με τα Indels ), αυτές είναι σημαντικά πιο μικρές από τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων και των πλησιέστερων ζωντανών συγγενών τους των χιμπαντζήδων (περίπου 4% ) και των μπονόμπο.
Οι πρώτες αλληλουχίες ανθρωπίνου γονιδιώματος δημοσιεύτηκαν σε σχεδόν πλήρως πρόχειρη μορφή τον Φεβρουάριο του 2001 από το Human Genome Project και την Celera Corporation. Η ολοκλήρωση του έργου της αλληλουχίας του ανθρώπινου γονιδιώματος δημοσιεύτηκε στο Completion of the Human Genome Project Sequence το 2004. Το ανθρώπινο γονιδίωμα ήταν το πρώτο από όλα τα σπονδυλωτά του οποίου ολοκληρώθηκε η αλληλουχία. Μέχρι το 2012, έχει ολοκληρωθεί η αλληλουχία σε χιλιάδες ανθρώπινα γονιδιώματα και σε πολλά περισσότερα έχει χαρτογραφηθεί σε χαμηλότερα επίπεδα ανάλυσης. Αυτά τα δεδομένα χρησιμοποιούνται παγκοσμίως στη βιοϊατρική, στην ανθρωπολογία, στην ιατροδικαστική και σε άλλους κλάδους της επιστήμης. Υπάρχει πλατιά προσδοκία ότι οι γονιδιωματικές μελέτες θα οδηγήσουν σε προόδους στη διάγνωση και αντιμετώπιση των ασθενειών και σε νέες ιδέες σε πολλά πεδία της βιολογίας, συμπεριλαμβανομένης της ανθρώπινης εξέλιξης.
Αν και η αλληλουχία του ανθρώπινου γονιδιώματος έχει καθοριστεί (σχεδόν) πλήρως από την αλληλουχία του DNA, δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητή. Τα περισσότερα (αν και προφανώς όχι όλα) τα γονίδια έχουν ταυτοποιηθεί με συνδυασμό υψηλών αποτελεσμάτων πειραματικών και βιοπληροφορικών προσεγγίσεων, απαιτείται ακόμα πολλή εργασία για την παραπέρα διευκρίνιση των βιολογικών λειτουργιών των πρωτεϊνών τους και των προϊόντων RNA. Πρόσφατα αποτελέσματα προτείνουν ότι οι περισσότερες τεράστιες ποσότητες του μη κωδικοποιητικού DNA στο γονιδίωμα έχουν συσχετιστεί με βιοχημικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης έκφρασης των γονιδίων (regulation of gene expression), της χρωμοσωμικής αρχιτεκτονικής και σημάτων που ελέγχουν την επιγενετική κληρονομικότητα (epigenetic inheritance).