cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράνκι Μπανάλι
Καριέρα
Βασικές επιρροές του Μπανάλι όταν ξεκίνησε να παίζει τύμπανα ήταν ο Ρίνγκο Σταρ των Beatles, ο Τσάρλι Γουάτς των Rolling Stones, ο Τζον Μπόναμ των Led Zeppelin, ο Τέρι Μπόζιο, κ.α.. Πρώτη του επίσημη συνεργασία ήταν με τους Steppenwolf το 1978, χωρίς όμως να ηχογραφήσει μαζί τους.
Μετά την ηχογράφηση των ομώνυμων άλμπουμ των Vic Vergat Band και των Heavy Bones, έγινε μέλος των Quiet Riot, κυκλοφορώντας μαζί τους το τρίτο και ιδιαίτερα επιτυχημένο άλμπουμ τους, "Metal Health'. Ο δίσκος βραβεύθηκε ως εξαπλά πλατινένιος και έφθασε στην κορυφή του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπανάλι παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι το 1989, ηχογραφώντας μαζί τους άλλα τρία στούντιο άλμπουμ.
Το 1986, συμμετείχε στις ηχογραφήσεις για φιλανθρωπικό σκοπό, που διοργάνωσε ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο με την ονομασία Hear 'n Aid και το σινγκλ "Stars".
Το 1992, κυκλοφόρησε με τους Heavy Bones το ομώνυμο άλμπουμ τους, ενώ είχε ενταχθεί στους W.A.S.P. από το 1989, κυκλοφορώντας τους δίσκους "The Headless Children" και "The Crimson Idol". Μετά το "Still Not Black Enough" του 1995, αποχώρησε από τους W.A.S.P., ενώ παράλληλα είχε επιστρέψει στους Quiet Riot κυκλοφορώντας τα άλμπουμ "Terrified" (1993), "Down to the Bone" (1995) και "Alive and Well" (1999) μέχρι το τέλος της χιλιετίας. Άλλες συνεργασίες του κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '90 περιελάμβαναν τους Blackthorne, Atsushi Yokozeki, κ.α..
Το 2001 επέστρεψε στους W.A.S.P., συνεργαζόμενος παράλληλα με τους Quiet Riot. Στο συγκρότημα παρέμεινε για τρία χρόνια συμμετέχοντας στους δίσκους "Unholy Terror" (2001), "Dying for the World" (2002), "The Neon God: Part 1 – The Rise" (2004) και "The Neon God: Part 2 - The Demise" (2004). Κατά τις δύο περιόδους που ήταν μέλος των W.A.S.P. δεν ήταν ο μοναδικός ντράμερ του συγκροτήματος, αφού μοιράστηκε τα καθήκοντα με τον Στετ Χάουλαντ στο "The Crimson Idol" και τις, μετά το 2001, κυκλοφορίες τους.
Έχει σχηματίσει τους Freakshow μαζί με τον Τόνι Φράνκλιν των Sir Lord Baltimore, τον Τζεφ Λα Μπαρ των Cinderella και τον Μάρκους Άλεν Κρίστοφερ των Miss Crazy. Ταυτόχρονα, συνεχίζει να ηχογραφεί με τους Quiet Riot, έχοντας κυκλοφορήσει τα άλμπουμ "Guilty Pleasures" (2001), "Rehab" (2006) και "Quiet Riot 10" (2014).
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Κυβική ρίζα
right|350px|Γραφική παράσταση της κυβικής ρίζας Στα μαθηματικά, μια κυβική ή τρίτη ρίζα ενός αριθμού x είναι ένας αριθμός y έτσι ώστε.
Όλοι οι πραγματικοί αριθμοί (εκτός από το μηδέν) έχουν ακριβώς μια πραγματική κυβική ρίζα και ένα ζεύγος συζυγή μιγαδικού αριθμού κυβικής ρίζας, και όλοι οι μη-μηδενικοί μιγαδικοί αριθμοί έχουν τρεις διαφορετικές σύνθετες κυβικές ρίζες. Για παράδειγμα, η πραγματική κυβική ρίζα του 8, που γράφεται συμβολικά ως \sqrt[3]{8}, είναι το 2, επειδή 2^3 = 8, ενώ οι άλλες κυβικές ρίζες του 8 είναι το και. Οι τρεις κυβικές ρίζες του -27i είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις Κατηγορία:Στοιχειώδης άλγεβρα
Λεόμπεν
thumb|250px|Το παλαιό Δημαρχείο.
Με το όνομα Λεόμπεν ή Λέομπν, (Γερμανικά: Leoben), φέρεται ιστορική πόλη της Αυστρίας στο κρατίδιο Στυρία (Steiermark) στην άνω κοιλάδα του ποταμού Μούρ, βορειοδυτικά του Γκρατς.
Πολύ κοντα στη πόλη υφίστανται μεγάλα ανθρακωρυχεία, ενώ στην ίδια την πόλη υπάρχουν εγκατεστημένες πολλές βιομηχανίες σιδήρου, καθώς και κλωστοϋφαντήρια. Το 1937 αριθμούσε 11.450 κατοίκους, ενώ το 1991 περίπου 9.000 κατοίκους. Από τα σημαντικότερα κτίρια πολλά των οποίων ανήκουν στον Μεσαίωνα, είναι το παλαιό ιστορικό Δημαρχείο καθώς επίσης και το ειδικό Πανεπιστήμιο Μεταλλειολογίας και Ορυκτολογίας που χρονολογείται από το 1840.
Η Λεόμπεν έγινε ιστορική πόλη από τον εξαίρετο μεσαιωνικό ομώνυμο πύργο που έκτισαν οι Βενεδικτίνοι και που βρίσκεται στην άκρη της πόλης, επί της όχθης του ποταμού Μουρ, στον οποίο και συνάφθηκε μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας η ομώνυμη συνθήκη ειρήνης Λεόμπεν στις 18 Απριλίου του 1797 που απετέλεσε και την προκαταρκτική της μετέπειτα από 6 μήνες σύναψης της Συνθήκης του Κάμπο Φόρμιο που αφορούσε κυρίως τη τύχη των Ενετικών χωρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Ούρους (φυλή)
Οι άνθρωποι της φυλής Ούρους (Urus) ζουν πάνω στη λίμνη Τιτικάκα και έχουν αναπτύξει ένα είδος πολιτισμού που βασίζεται στα βούρλα· ο αρχικός σκοπός τους ήταν αμυντικός, αλλά εξακολουθούν να ζουν μέχρι και σήμερα με τον ίδιο τρόπο. Φτιάχνουν δηλαδή «νησιά» από βούρλα και όταν το υπάρχον στρώμα χαλάσει, απλώς προσθέτουν από πάνω καινούργιο. Από το ίδιο υλικό κατασκευάζουν και τις βάρκες τους, αλλά το πιο απίστευτο είναι ότι φοβούνται το νερό και δεν μπαίνουν ποτέ στη λίμνη. Φαίνεται ότι προέρχονται από το Αμαζόνιο, γιατί η γλώσσα τους θυμίζει τις γλώσσες των φυλών που κατοικούν εκεί. Κανείς δεν γνωρίζει τι τους ανάγκασε να ανέβουν στα υψίπεδα, αν και μια υπόθεση υποστηρίζει ότι μετακινήθηκαν εκεί για να μη διεκδικηθεί η γη τους από τους ισχυρότερους Ίνκας. Η γη αυτή, ωστόσο, δεν είναι καλλιεργήσιμη, με συνέπεια να πρέπει να βασίζονται στα φυσικά νησιά της περιοχής για τα αγροτικά είδη τους. Χρησιμοποιούν τα καλάμια σε παμπολλές πτυχές της ζωής, όπως το μαγείρεμα και το ψάρεμα. Δύσκολα, πάντως, αποκτούν επαφή ακόμη και με τους γύρω κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Ανθρωπογεωγραφία Κατηγορία:Βολιβία Κατηγορία:Περού
Ζιάκας Γρεβενών
Ο Ζιάκας είναι χωριό του Δήμου Θεόδωρου Ζιάκα του νομού Γρεβενών, με 136 κατοίκους (2021) χτισμένο σε υψόμετρο 900 μέτρων με φόντο το όρος Όρλιακας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το κοινοτικό δάσος του Ζιάκα. Η απόστασή του από τα Γρεβενά είναι 19 χιλιόμετρα. Είναι ευρύτερα γνωστός ως η πατρίδα του θρυλικού οπλαρχηγού Θόδωρου Ζιάκα ή Ζάκα.
Στο όρος Όρλιακας (υψόμετρο 1.433 μ.), που δεσπόζει πάνω από το χωριό, υπάρχουν σπήλαια, όπου κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κρύβονταν οι κάτοικοι για να γλιτώσουν από τους Γερμανούς. Στο βουνό φωλιάζουν αρκετά είδη αρπακτικών όπως αετοί, γεράκια κ.ά. , ενώ υπάρχει επίσης σπάνια βλάστηση όπως : βαλανιδιές, τη μαύρη πεύκη και την οξιά, σε πιο χαμηλά υψομετρικά μέρη φλαμουριές, κρανιές, πυξάρια, φτελιές, λεύκες, αγριαχλαδιές ή όπως λέγονται τοπικά "γκορτσιές", κέδρα, αγριοκερασιές, φράξους, σφενδάμια και πουρνάρια.
Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το χωριό συναντάμε το γεφύρι που έλαβε το όνομά του από την οικογένεια οπλαρχηγών όπου περνάει ο ποταμός Βελονιάς, παραπόταμος του ποταμού Βενέτικου ο οποίος πηγάζει από τις περιοχές του Δοτσικού, Προσβόρου και της Αλατόπετρας, ενώ κοντά στο χωριό υπάρχουν τα ερείπια δύο νερόμυλων.
Δημοτικό διαμέρισμα Ζιάκα
Το Δ.δ. Ζιάκα έχει συνολικά 371 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Οι οικισμοί που το απαρτίζουν είναι, μαζί με τον πληθυσμό τους το 2001:
Μοναχίτι Γρεβενών
Το Μοναχίτι είναι χωριό και ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα της Δημοτικής ενότητας  Θεόδωρου Ζιάκα του νομού Γρεβενών,  με 183 κατοίκους (2001) χτισμένο σε υψόμετρο 1.010 μέτρων. Οι κάτοικοι τους θερινούς μήνες γίνονται 600.
Βρίσκεται σε απόσταση 29 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Γρεβενών,στις πλαγιές της Βόρειας Πίνδου. Συνορεύει με τα Δημοτικά Διαμερίσματα Σπηλαίου και Τρικώμου του Δήμου Θεόδωρου Ζιάκα,τα Δημοτικά Διαμερίσματα Κρανιάς, Μικρολιβάδου και Κηπουρειού του Δήμου Γόργιανης και την Κοινότητα Περιβολίου.Το χωριό περιβάλλεται από τις κορυφές Λυκότρυπα (1.259 μ.), Τσούκα Καραλή (1.231 μ.), Τσούμα (1.067 μ.), Κούλια (1.143 μ.) και Μεγάλη Πέτρα (1.143 μ.). Νοτιοδυτικά του χωριού υψώνεται το βουνό της Κυρά Καλής με τις κορυφές Τρυπημένη (1.285 μ.), Αντάρτης (1.702 μ.) και Πυροστιά (1.967 μ.) που είναι το ψηλότερο σημείο της έκτασης του χωριού στα όρια του Εθνικού Δρυμού της Βάλια Κάλντα. Στην περιοχή κυλά ο ποταμός Βενέτικος και οι κλάδοι του Μηλεοπόταμος και Ασπροπόταμος Περιβολίου καθώς και τα ρέματα Κυρά Καλής και Τρυπημένης.
Στην ευρύτερη περιοχή βλέπει κανείς δάση από μαύρη πεύκη, ρόμπολα, έλατα, οξιές και βελανιδιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Μοναχιτι Μοναχιτι
Μαλαξός
Με το όνομα Μαλαξός μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Διονύσης Σκουλίδας
Ο Διονύσης «Σκουλίδας (29 Ιουλίου 1997, Μαρούσι) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τον Ολυμπιακό Β.
Νεανική σταδιοδρομία
Ο Σκουλίδας έπαιξε από νεαρή ηλικία με τις ομάδες νέων της ΑΕΚ Περιστερίου και του Γ.Σ. Περιστερίου, πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Σκουλίδας έπαιξε για πρώτη φορά στην Α1 Εθνική στις 11 Απριλίου 2012, σε ηλικία 14 ετών. Αυτός ήταν ο μοναδικός αγώνας που έπαιξε κατά τη διάρκεια της σεζόν 2011–12. Την υπόλοιπη σεζόν, έπαιξε στην ομάδα νέων του Περιστερίου.
Τον Ιούλιο του 2016, ο Σκουλίδας μετακινήθηκε στην ΑΕΚ. Τη σεζόν 2017-18, αγωνίστηκε ως δανεικός στον Κόροιβο Αμαλιάδας.
Τον Ιούλιο του 2018, εντάχθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στον Χολαργό για τη σεζόν 2018-19.
Τη σεζόν 2019-20, αγωνίστηκε με τον Χαρίλαο Τρικούπη Μεσολογγίου στην Α2 Εθνική.
Για τη σεζόν 2020-21, ο Σκουλίδας εντάχθηκε στον Ολυμπιακό Β στην Α2 Εθνική.
Εθνική ομάδα
Ο Σκουλίδας έπαιξε επίσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 του 2014, στο Παγκόσμιο Κύπελλο U19 του 2015, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 του 2015, όπου κέρδισε χρυσό μετάλλιο και στην 2ο κατηγορία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U20 του 2016, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Έπαιξε επίσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 του 2017, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Χαρίλαου Τρικούπη Μεσολογγίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιακού Β - Αναπτυξιακής Ομάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελευθερούπολης
Μυρτώ Αλικάκη
Η Μυρτώ Αλικάκη (Παρίσι, 14 Ιουνίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά Αναστασία.
Βιογραφία
Είναι απόφοιτος της Γαλλικής Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Καρόλου Κουν. Υπήρξε παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Πέτρο Λαγούτη και έχουν αποκτήσει δύο γιούς: τον Δημήτρη που γεννήθηκε το 2002 και τον Γιώργη που γεννήθηκε το 2006. Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Έλα να παίξουμε, Ο πρίγκιπας Μιχάλης, Αναστασία, Ανατομία ενός εγκλήματος, Τμήμα Ηθών, Απών, Διπλή αλήθεια, Τα χαμένα γράμματα, Η αίθουσα του θρόνου, Η ζωή μας μια βόλτα, Singles, 10η εντολή, Αν μ' αγαπάς, Πάνω από το νόμο, Υπέροχα πλάσματα, O άγγελός μου ο διάβολός μου, Άγρια Παιδιά, Μαύρα Μεσάνυχτα, Κάρμα, Ο 3ος Νόμος, Βαλς με 12 Θεούς, Ταμάμ, Το Τατουάζ, Ου Φονεύσεις, Αστέρια στην Άμμο, Έτερος Εγώ: Κάθαρσις, Σιωπηλός Δρόμος, Καρτ Ποστάλ και Ήλιος, Μην αρχίζεις τη μουρμούρα, Μαύρο Ρόδο. Τα Νούμερα
Προσωπική ζωή
Από το 2002 μέχρι το 2010 υπήρξε παντρεμένη με τον ηθοποιό Πέτρος Λαγούτης και έχουν αποκτήσει δύο γιούς: τον Δημήτρη (γενν. 2002) και τον Γιωργή (γενν. 2006).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πάτρικ Φέμερλινγκ
Ο Πάτρικ Όλιβερ Φέμερλινγκ (Αμβούργο, 4 Μαρτίου 1975) είναι Γερμανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,15 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.
Trio (συγκρότημα)
Οι Trio (Τρίο) ήταν Γερμανικό μουσικό συγκρότημα. Καταλογίζεται στο νέο γερμανικό κύμα, αν και οι ίδιοι δεν το δέχονται. Διεθνώς γνωστοί έγιναν με το τραγούδι ντα ντα ντα, που ήταν και η μεγαλύτερη διεθνής τους επιτυχία.
Πάτρικ Φέμερλινγκ
Σταδιοδρομία
Ο Πάτρικ Φέμερλινγκ ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στην ΑΡΤ Ντίσελντορφ, ενώ στη συνέχεια εισήχθη στο κολλέγιο της Ουάσινγκτον στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1998 αγωνιζόμενος στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα με τους Ουάσινγκτον Χάσκις.
Trio (συγκρότημα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο
Πάτρικ Φέμερλινγκ
Σταδιοδρομία
Το καλοκαίρι του 2000 μεταπήδησε στην Ελλάδα και πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο 2 ετών με την προοπτική ανανέωσης για ακόμη ένα χρόνο. Με τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε τελικά για δύο χρόνια κατακτώντας ένα Κύπελλο Ελλάδος το 2002.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Πάτρικ Φέμερλινγκ ήταν η Μπαρτσελόνα. Με την ισπανική ομάδα κατέκτησε σε δύο χρόνια μία Ευρωλίγκα (2003), δύο Ισπανικά Πρωταθλήματα (2003, 2004), ένα Ισπανικό Κινγκς Καπ (2003) και ένα Ισπανικό Σούπερ Καπ (2004).
Τη διετία 2007-2009 αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στην καριέρα του στην Άλμπα Βερολίνου ενώ τη σεζόν 2009-10 αγωνίστηκε με την τουρκική Αντάλια BSB.
Το 2010 επέστρεψε για τρίτη φορά στη γερμανική Άλμπα Βερολίνου. Μετά το πέρας της σεζόν 2010-2011, ο Πάτρικ Φέμερλινγκ αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Πάτρικ Φέμερλινγκ έχει πραγματοποιήσει 221 συμμετοχές με την Εθνική Γερμανίας κατακτώντας μάλιστα το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης του 2002 και το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης του 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Δήμος Εορδαίας
thumb|Έμβλημα του δήμου thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης Δήμου Εορδαίας και θέσεις οικισμών.
Ο Δήμος Εορδαίας είναι δήμος της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011. Προέκυψε από την συνένωση των τεσσάρων προϋπαρχόντων Καποδιστριακών δήμων Πτολεμαΐδας, Αγίας Παρασκευής, Μουρικίου, Βερμίου και της ανεξάρτητης καποδιστριακής Κοινότητας Βλάστης.
Η έκταση του νέου Δήμου είναι 707,93 τ.χλμ και ο πληθυσμός του είναι 45.592 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (46.540 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε η Πτολεμαΐδα, ή οποία είναι δεύτερη κατά σειρά πληθυσμιακά μεγαλύτερη πόλη στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, αλλά και στην Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης, μετά την ομώνυμη Κοζάνη.
Η Επαρχία Εορδαίας, που καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας το 1997, επανασυστάθηκε το 2011, με την ίδια ακριβώς έκταση, ως Δήμος Εορδαίας με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αν και αρχικά είχε διαφορετική έκταση (πριν το 1974).
Διοικητική οργάνωση
Οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες και ο πληθυσμός (απογραφή 2011) του Δήμου Εορδαίας είναι:
Νικόλαος Μαλαξός
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και εκπαιδεύτηκε πιθανώς στην Κωνσταντινούπολη, από τον σοφό Αντώνιο τον Μέγα Ρήτορα. Παντρεύτηκε την θυγατέρα κάποιου ιερέα και ακολούθησε επίσης το κληρικό επάγγελμα. Χειροτονήθηκε ιερέας και τιμήθηκε αργότερα με το αξίωμα του πρωτοπαπά Ναυπλίου.
Το 1533, ο Μαλαξός έχασε δύο γιους στην επιδημία πανώλης που έπεσε στο Ναύπλιο. Αρρώστησε δε και ο ίδιος και κινδύνεψε, αλλά ανάρρωσε ως δια θαύματος διαφεύγοντας τον θάνατο.
Μετά την άλωση της πατρίδας του από τους Τούρκους ο Νικόλαος μετοίκησε στην Βενετία. Καθ΄ οδόν το καράβι κινδύνεψε να πνιγεί σε κακοκαιρία.
Επιστρέφοντας στην πατρίδα εγκαταστάθηκε στην Κρήτη. Ο Μαλαξός πέτυχε να πάρει στον Χάνδρακα κάποια εφημερία ή εξασφάλισε άλλους πόρους που όμως ήταν αδύνατο να ικανοποιήσουν τις ανάγκες του.
απογοητευμένος επιστρέφει το 1552 στη Βενετία, όπου τα τέλου του έτους αυτού εκλέγεται εφημέριος του Αγίου Γεωργίου και μένει εκεί ως το 1573.
Ο Μαλαξός τα τελευταία χρόνια της ζωής του, από το 1574 ως τα τέλη του 16ου αιώνα τα πέρασε στη Ζάκυνθο ως εφημέριος του ναού του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, που βρισκόταν μέσα στο κάστρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Μαυρίκιος (δουξ)
Ο Μαυρίκιος ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου της Ρώμης με τον τίτλο του χαρτουλάριου και του δουξ κατά τον 7ο αιώνα. Λόγω του αξιώματος του, χαρτουλάριος, είναι αμφίβολο εάν ήταν δούκας της Ρώμης ή απλά εκτέλεσε χρέη δούκα.
Στο 639 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος απαίτησε από τον νέο Πάπα Σεβερίνο να υπογράψει μια μονοθελητική διακήρυξη πίστης για να τον αναγνωρίσει. Ο Σεβερίνος αρνήθηκε, ο Ηράκλειος δεν τον αναγνώρισε και έστειλε τον χαρτουλάριο Μαυρίκιο να διαπραγματευτεί με τους παπικούς αξιωματούχους.
Ο Μαυρίκιος φτάνοντας στη Ρώμη ξεσηκώνει τα στρατεύματα εναντίον του νέου πάπα και πολιορκεί το Ανάκτορο του Λατερανού, έδρα τότε του πάπα, όπου μετά από 3 ημέρες το καταλαμβάνει. Ο Μαυρίκιος άνοιξε και λεηλάτησε το θησαυροφυλάκιο της παπικής κατοικίας και καλεί τον Έξαρχο Ραβέννας Ισαάκ, που ήταν ανώτερος του, να έρθει στην πόλη. Ο Ισαάκ έρχεται στη Ρώμη και εξορίζει πολλούς εκκλησιαστικούς αξιωματούχους ενώ από τον θησαυρό ένα μέρος στέλνει στην Κωνσταντινούπολη και άλλο το κράτησε ο ίδιος.
Το 642 ο Μαυρίκιος ξεσηκώνεται εναντίον του έξαρχου Ισαάκ και καλεί τον στρατό της πόλης να άρη την πίστη του στο έξαρχο. Ο Ισαάκ τότε στέλνει στρατεύματα στην πόλη με διοικητή τον Ντόνους, ο στρατός του Δουκάτου και οι αξιωματούχοι του εγκαταλείπουν τον Μαυρίκιο και δίνουν πίστη στον Έξαρχο. Ο Μαυρίκιος συλλαμβάνεται και οδηγείται στη Ραβέννα, αλλά στην πορεία προς την Ραβέννα εκτελείται με αποκεφαλισμό. Το κεφάλι του στήθηκε σε ένα κοντάρι για παραδειγματισμό.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Ρώμης Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Ρώμης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Κωνσταντίνος Δρούλιας
Ο Κωνσταντίνος Δρούλιας (1896 - 1976) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος σταφιδέμπορου του Ανδρέα Δρούλια. Καταγόταν από τους Λαπαναγούς και ο παππούς του, Αναστάσιος Δρούλιας, είχε διατελέσει δήμαρχος Κερπίνης. Είχε άλλα τρία αδέλφια μεταξύ των οποίων και τον Τάση Δρούλια. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικονομικές επιστήμες στο Λονδίνο. Επέστρεψε στην Πάτρα και ανέλαβε την διεύθυνση του οικογενειακού εμπορικού οίκου. Το 1920 ίδρυσε την “Ανώνυμον Σταφιδική Εταιρεία” με υποκαταστήματα στην Αγγλία, τη Γερμανία και τις Η.Π.Α. ενώ παράλληλα συμμετείχε στην ίδρυση της "Α. Δρούλιας Α.Ε." και της “Ανώνυμος Βιομηχανική Εταιρεία Ξυλείας” (Α.Β.Ε.Ξ.), της οποίας διετέλεσε πρόεδρος της περίοδο 1922 - 1927. Το 1926 ανέλαβε τη διεύθυνση της κλωστοϋφαντουργίας “Αφοί Ρετσίνα Α.Ε.” και εν συνεχεία ίδρυσε την εταιρεία “Αλκίνοος Α.Ε. Γεωργικών και Κτηματικών Επιχειρήσεων”, με την οποία δραστηριοποιήθηκε μέχρι και το 1965.
Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Πατρών. Είχε επίσης διατελέσει πρόεδρος της Πανελληνίου Ενώσεως Βιομηχάνων (1936 - 1937) και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (1937).
Απεβίωσε το 1976 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ντόρα Ρετσίνα, εγγονή του Θεόδωρου Ρετσίνα, και είχαν αποκτήσει τον Ανδρέα Δρούλια, σύζυγο της Λουκίας Θρασύβουλου Ζαΐμη, και την Κάτια Δρούλια, σύζυγο του Λουκά Ράλλη, εμπόρου, γιου του Sir Στρατή Ράλλη και γόνου της εμπορικής οικογένειας Ράλλη.
Μικρολίβαδο Γρεβενών
Το Μικρολίβαδο είναι χωριό, στα βορειοδυτικά της Κρανιάς. Αποτελεί ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Γόργιανης του νομού Γρεβενών, με 96 κατοίκους (με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2001).
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια σιτηρών, φασολιών και πατάτας, καθώς επίσης και η κτηνοτροφία. Τους θερινούς μήνες έρχονται στο χωριό περισσότεροι κάτοικοι, που φθάνουν τους 150.
Ο σημαντικότερος ναός είναι αυτός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα ανατολικά του χωριού. Η εκκλησία αυτή κτίστηκε πρόσφατα, στη θέση ομώνυμης παλαιότερης. Παλαιότερα ζούσαν στην περιοχή αυτοί μοναχοί και οι ντόπιοι πιστεύουν ότι το μέρος εκείνο είναι καταραμένο, επειδή δε βγάζει καρπό.
Η αρχική θέση του οικισμού ήταν πιο δυτικά, στα Σβερκωτά. Στη συνέχεια οι κάτοικοι έφυγαν από εκεί και εγκαταστάθηκαν στη θέση Παλιοχώρι, 2 χλμ. δυτικά, εξαιτίας της ακαταλληλότητας του νερού. Αργότερα ήρθαν στη σημερινή θέση.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Μικρολίβαδο Μικρολίβαδο
Τρωικός Πόλεμος
Ο Τρωικός Πόλεμος ήταν μία δεκαετής, εμφύλια πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στους Έλληνες, με αντίπαλα στρατόπεδα τους Αχαιούς (         ή Αργείους ή Δαναούς στον Όμηρο, όπως αποκαλούσε τους Μυκηναίους) και τους Τρώες. Πραγματοποιήθηκε κάτω από τα τείχη της Τροίας αλλά και σε γειτονικές πόλεις που συμμαχούσαν με αυτή. Η κύρια αφορμή του πολέμου ήταν η αρπαγή της Ελένης, της συζύγου του βασιλιά της Σπάρτης, Μενέλαου, από τον πρίγκιπα της Τροίας Πάρη.
Τα αίτια του πολέμου ανάγονται στη θεϊκή διαμάχη μεταξύ Αθηνάς, Ήρας και Αφροδίτης, την οποία προκάλεσε η Έριδα δίνοντάς τους ένα χρυσό μήλο με την αναγραφή στην ομορφότερη (τη καλλίστῃ). Ο Δίας θέλοντας να δώσει λύση στη διαμάχη για το ποια αξίζει το μήλο, τις παρέπεμψε στον Τρώα πρίγκιπα Πάρι, που επέλεξε την Αφροδίτη. Ως ανταμοιβή για την κρίση του, η Αφροδίτη τον αντάμειψε κάνοντας την Ελένη, την πιο όμορφη θνητή γυναίκα, να τον ερωτευθεί και να τον ακολουθήσει στην Τροία. Αμέσως μετά την αρπαγή της, ο Αγαμέμνονας, ο βασιλιάς των Μυκηνών και αδελφός του άντρα της Ελένης, Μενέλαου, ηγήθηκε γενικευμένης εκστρατείας των Αχαιών και πολιόρκησε την Τροία για δέκα χρόνια. Μετά τον θάνατο πολλών ηρώων, όπως του Αχιλλέα και του Αίαντα του Τελαμώνιου καθώς και των Τρώων, Έκτορα και Πάρι, η πόλη αλώθηκε χάρη στο τέχνασμα του Δούρειου Ίππου. Η κατάληψη της πόλης από τους Αχαιούς συνοδεύτηκε από σφαγή και ολοσχερή της καταστροφή καθώς και από βεβήλωση των ιερών. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε την οργή των θεών, οι οποίοι εκδικήθηκαν πολλούς από τους επιζήσαντες Αχαιούς βασιλιάδες. Ελάχιστοι από αυτούς κατάφεραν να συνεχίσουν ειρηνικά τη ζωή τους στις πατρίδες τους. Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι ο Τρώας ήρωας Αινείας, μετά την πτώση της πόλης κατέφυγε στο Λάτιο, στην ιταλική χερσόνησο και ότι θεωρείται πρόγονός τους.
Οι Αρχαίοι Έλληνες, πίστευαν ότι ο Τρωικός Πόλεμος (όπως και τα περισσότερα γεγονότα της μυθολογίας) ήταν ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα τον 13ο ή το 12ο αιώνα π.Χ. και ότι η Τροία βρισκόταν στην ασιατική πλευρά του Ελλησπόντου (Δαρδανέλια). Μόλις το 1870, ο Γερμανός αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν, μετά από ανασκαφές ανακάλυψε, τη μέχρι τότε εντελώς μυθική, Τροία. Σήμερα το σύνολο της αρχαιολογικής κοινότητας συμφωνεί ότι πράγματι η συγκεκριμένη τοποθεσία είναι η Τροία και ότι σίγουρα υπάρχει κάποιος ιστορικός πυρήνας, όσον αφορά τον πόλεμο. Το ερώτημα πλέον είναι κατά πόσο κάποια συγκεκριμένα γεγονότα και πρόσωπα που εξιστορούνται ήταν πραγματικά ή απλώς μυθεύματα. Ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι η χρονολογία που δίνει ο αρχαίος ιστορικός Ερατοσθένης: 1194-1184 π.Χ., είναι η πιο αντιπροσωπευτική, καθώς συμφωνεί και με αρχαιολογικά στοιχεία που υποδεικνύουν ότι στην πόλη τότε ξέσπασε καταστροφική πυρκαγιά και συγκεκριμένα στο στρώμα VIIa της Τροίας. μικρογραφία|δεξιά|480px|Μάχη κοντά στα πλοία των Αχαιών στα παράλια της Τροίας, Αθηναϊκή σαρκοφάγος, Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, δεύτερο τέταρτο του 3ου αιώνα π.Χ..
Πηγές
Άλλες πτυχές του Τρωικού Πολέμου εξιστορήθηκαν στον Επικό κύκλο, γνωστό και ως Κύκλια έπη: Κύκλια έπη: «Κύπρια Έπη», «Αιθιοπίς», «Μικρή Ιλιάδα», «Ιλίου πέρσις», «Νόστοι» και «Τηλεγονεία». Τα έργα αυτά δεν έχουν διασωθεί αυτούσια, παρά μόνο κάποια αποσπάσματα, παρ'όλα αυτά τα γεγονότα στα οποία αναφέρονται, σε γενικές γραμμές, μας είναι γνωστά από την αποδιδόμενη στον Πρόκλο Χρηστομάθεια. Δεν είμαστε βέβαιοι για την πατρότητα των επών αυτών αν και παραδίδονται τα ονόματα των ποιητών τους. Έχουν υποστηριχθεί μόνο απόψεις ότι δημιουργήθηκαν τον 7ο ή 6ο αιώνα π.Χ., μετά τη δημιουργία των ομηρικών επών. Θεωρείται ότι όλα τα παραπάνω έπη προέρχονται από προφορικές παραδόσεις, που είχαν διασωθεί με τη μορφή ποιημάτων μέσω των ραψωδών της γεωμετρικής και αρχαϊκής περιόδου ή και πεζών αφηγήσεων. Ένας άλλος παράγοντας που βοήθησε στην αποτύπωση των γεγονότων ήταν και οι τέχνες, ιδιαίτερα με την απεικόνιση σκηνών στα αγγεία της εποχής. Κατά την κλασική αρχαιότητα πολλοί ιστορικοί, δραματουργοί και λογοτέχνες εμπνεύστηκαν από τον Τρωικό Πόλεμο. Οι τρεις μεγάλοι τραγικοί της αρχαιότητας: Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης συνέθεσαν πολλά έργα βασισμένα σε περιστατικά του Τρωικού κύκλου. Η Αινειάδα του Λατίνου ποιητή Βιργίλιου, έπος του τέλους του 1ου π.Χ. αιώνα, αφηγείται τις περιπέτειες του Τρώα ήρωα Αινεία, μυθολογικού ιδρυτή ή προγόνου των ιδρυτών της Ρώμης, μετά την πτώση της Τροίας. Στο βιβλίο ΙΙ, που θεωρείται ότι βασίστηκε στην «Ιλίου πέρσιν», αναφέρονται τα σχετικά με την άλωση της πόλης από τους Αχαιούς.
Χρονολόγηση
Από διαφορετικούς συγγραφείς έχουν διατυπωθεί διαφορετικά έτη: κατά τον Έφορο από την Κύμη το 1135 π.Χ, τον Σωσίβιο το 1172 π.Χ , τον Ερατοσθένη το 1184/83 π.Χ , τον Τιμαίο το 1193 π.Χ , το Πάριο χρονικό το 1209 π.Χ ή τον Ηρόδοτο το 1250 π.Χ.
Γενικά υπάρχουν πολλές θεωρίες και σύγχυση σε σχέση με το γεγονός. Ίσως να έγιναν περισσότεροι από ένας Τρωικοί Πόλεμοι: Η γεωστρατηγική θέση της Τροίας κοντά στην έξοδο του Ελλησπόντου και ο ανταγωνισμός των γύρω δυνάμεων (πραγματικά αίτια του ή των πολέμων) για τον έλεγχό τους δικαιολογεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όπως και οι περισσότερες από μια καταστροφές και επανεποικήσεις που δείχνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής, όπου έχουν ανακαλυφθεί περισσότερες από εννιά Τροίες χτισμένες η μια στα ερείπια της άλλης.
Το μήλο της Έριδος και η κρίση του Πάρι
Ο Δίας έμαθε είτε από τη Θέμιδα ή τον Προμηθέα, μετά την απελευθέρωσή του από τον Ηρακλή, ότι όπως ο πατέρας του Κρόνος, θα εκθρονιστεί και αυτός από κάποιον γιο του. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ένας γιος της θαλάσσιας θεότητας Θέτιδας, την οποία ο Δίας ερωτεύθηκε, θα γίνονταν σπουδαιότερος από τον πατέρα του. Για έναν από τους λόγους αυτούς η Θέτις παντρεύτηκε τον θνητό βασιλιά Πηλέα, γιο του Αιακού, είτε μετά από προτροπή του Δία είτε από επιθυμία της Ήρας. Όλοι οι θεοί ήταν προσκεκλημένοι στον γάμο, και έφεραν δώρα εκτός από την Έριδα, η οποία με διαταγή του Δία δεν της επετράπη να προσεγγίσει, επειδή προκαλούσε πάντα διχόνοιες και αναστάτωση. Η Έριδα προσβεβλημένη, πέταξε προς το χώρο του γάμου ένα χρυσό μήλο (το μήλον της έριδος) το οποίο έγραφε: προς την ομορφότερη. Το μήλο το διεκδίκησαν η Ήρα, η Αθηνά και η Αφροδίτη.μικρογραφία|190px|Η κρίση του Πάριδος, καθώς ο Ερμής αναμένει την απόφασή του. Η διαμάχη τους ήταν ιδιαίτερα έντονη και κανείς άλλος θεός δεν διακινδύνευε να εκφράσει γνώμη υποστηρίζοντας κάποια από τις τρεις, γιατί θα προκαλούσε την οργή των υπόλοιπων δύο. Τελικά, ο Δίας διέταξε τον Ερμή να οδηγήσει τις θεές στον Πάρι, τον πρίγκιπα της Τροίας. Ο Πάρις τότε ζούσε σαν βοσκός στο όρος Ίδα και δεν γνώριζε για τη βασιλική του καταγωγή, επειδή τον είχε παρατήσει από βρέφος η οικογένεια του, λόγω χρησμού που ανέφερε ότι θα προκαλούσε την καταστροφή της πόλης. Οι θεές εμφανίστηκαν μπροστά του γυμνές και επειδή δεν ήταν σε θέση να επιλέξει, του πρότειναν δώρα σε περίπτωση που επιλέξει την καθεμία: η Αθηνά θα του προσέφερε σοφία και επιδεξιότητα στη μάχη, η Ήρα ηγετικές ικανότητες και να καθοδηγεί τα πλήθη, ενώ η Αφροδίτη του προσέφερε την αγάπη της ομορφότερης γυναίκας του κόσμου, της ωραίας Ελένης, βασίλισσας της Σπάρτης. Ο Πάρις έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη. Μετέπειτα επέστρεψε στην Τροία όπου τον αναγνώρισε η οικογένειά του ως μέλος της.
Εν τω μεταξύ ο Πηλέας και η Θέτις έκαναν ένα γιο και τον ονόμασαν Αχιλλέα. Σύμφωνα με χρησμό ο Αχιλλέας ή θα πέθαινε γέρος και θα ζούσε ήσυχη ζωή ή νέος στο πεδίο της μάχης, αλλά θα αποκτούσε αθανασία καθώς τα κατορθώματά του θα εξιστορούνταν δια μέσου των αιώνων. Όταν ο Αχιλλέας ήταν εννιά ετών, ο μάντης Κάλχας προέβλεψε ότι η Τροία δεν θα έπεφτε ξανά χωρίς τη βοήθειά του. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι η Θέτις προσπάθησε να τον κάνει αθάνατο ενώ ήταν βρέφος: κάθε βράδυ τον έβαζε πάνω από τη φωτιά για να κάψει τη θνητή σάρκα του και κάθε μέρα τον άλειφε με αμβροσία. Όμως όταν ο Πηλέας το ανακάλυψε την απέτρεψε από φόβο μην πεθάνει. Κάποια άλλη πηγή αναφέρει ότι η Θέτις έλουσε τον Αχιλλέα στη Στύγα, στον Κάτω Κόσμο κάνοντάς τον αθάνατο στα σημεία που τον άγγιξε το νερό του ποταμού. Επειδή τον κρατούσε από τις πτέρνες, αυτό το σημείο παρέμεινε ευάλωτο (Αχίλλειος πτέρνα). Καθώς ενηλικιωνόταν έγινε ένας από τους πιο ικανούς πολεμιστές. Λόγω της προφητείας του Κάλχα, η Θέτις έκρυψε τον Αχιλλέα στη Σκύρο, στο παλάτι του βασιλιά Λυκομήδη, ντυμένο γυναικεία για να μην αναγνωριστεί.
Η αρπαγή της ωραίας Ελένης
μικρογραφία|αριστερά|220px|Η μοιραία συνάντηση του Πάρη και της Ελένης. Η πιο όμορφη γυναίκα στον τότε κόσμο θεωρούνταν η Ελένη, μια από τις κόρες του Δία, και προγονή του Τυνδάρεω, βασιλιά της Σπάρτης. Η μητέρα της Λήδα, είχε ξελογιαστεί από τον Δία, μεταμορφωμένο σε κύκνο, για αυτό και ορισμένες πηγές αναφέρουν τον Δία ως πατέρα της. Η Ελένη, λόγω της εξαιρετικής ομορφιάς της είχε πλήθος μνηστήρων, αλλά ήταν απρόθυμη να επιλέξει κάποιον από φόβο μην προκαλέσει την οργή των υπόλοιπων.
Τελικά, ένας μνηστήρας της, ο Οδυσσέας της Ιθάκης, πρότεινε ένα τρόπο να επιλυθεί το θέμα. Πρότεινε όλοι οι μνηστήρες να υπερασπιστούν τον γάμο της Ελένης με κάθε κόστος, ανεξαρτήτως ποιον θα επιλέξει η ίδια. Οι μνηστήρες της τελικά ορκίστηκαν να τηρήσουν αυτό τον όρο ως προϋπόθεση για την πιθανότητα να επιλεχθούν σύζυγοι της Ελένης.
Και ήρθε η ώρα να εκπληρωθεί η υπόσχεση της Αφροδίτης. Ενώ ο Μενέλαος, βρίσκονταν κατά μία εκδοχή στην Κρήτη για να κηδέψει τον αδερφό το Κρατεό, ο Πάρις, φιλοξενούμενος του Μενέλαου ή κατ' άλλους αρχηγός στόλου κατά των Αχαιών, απήγαγε με τη βοήθεια της Αφροδίτης την Ελένη με τη θέλησή της (κατά άλλη εκδοχή με τη βία αρχικά) και έπλευσε προς την Τροία έχοντας αρπάξει και τους θησαυρούς του Μενέλαου. Η Ήρα προσπάθησε να τους εμποδίσει προκαλώντας τρικυμίες, οι οποίες οδήγησαν τους δύο ερωτευμένους στην Αίγυπτο. Ο μύθος της ωραίας Ελένης αποδίδεται πιθανότατα στον ποιητή Στησίχορο, τον 6ο αιώνα π.Χ.. Το πλοίο τελικά έφτασε στην Τροία, αφού πέρασε από τη Σιδώνα της Φοινίκης.
Η απαγωγή της Ελένης από τον Πάρι δεν ήταν το μόνο παρόμοιο γεγονός στον κόσμο της Ελληνικής Μυθολογίας. Παλαιότερα, η Ιώ απήχθη από τις Μυκήνες, η Ευρώπη από τη Φοινίκη, ο Ιάσονας απήγαγε τη Μήδεια από την Κολχίδα, η Τρωάδα Ισιώνη είχε απαχθεί από τον Ηρακλή, ο οποίος την είχε προσφέρει στον Τελαμώνα της Σαλαμίνας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Πάρις δεν ανέμενε κάποια εκδίκηση από τον Μενέλαο, καθώς ούτε και οι παλαιότερες απαγωγές είχαν προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις. Κατά τη μυθολογία η Τροία είχε πολιορκηθεί και κατακτηθεί και παλαιότερα, από τον Ηρακλή, ο οποίος αμέσως μετά έβαλε στον θρόνο της τον νεαρό τότε Πρίαμο.
Η συγκέντρωση των Αχαιών
Ο Μενέλαος απαίτησε να τηρηθεί ο όρκος των πρώην μνηστήρων της Ελένης και απευθύνθηκε στον Αγαμέμνονα. Για αυτό το σκοπό απέστειλε πρεσβείες σε όλους τους Αχαιούς ηγεμόνες να τηρήσουν τον όρκο που είχαν δώσει.
Οδυσσέας
Μετά το γάμο του Μενέλαου, ο Οδυσσέας εν τω μεταξύ παντρεύτηκε την Πηνελόπη και έκανε ένα γιο, τον Τηλέμαχο. Ο ίδιος, όταν κλήθηκε να πάρει μέρος στην εκστρατεία, προσποιήθηκε τον τρελό, σπέρνοντας αλάτι. Ο Παλαμήδης, όμως, έβαλε τον Τηλέμαχο, νεογέννητο γιο του Οδυσσέα σε σημείο που θα περνούσε το άροτρό του, ο Οδυσσέας όμως μόλις το είδε σταμάτησε και παραδέχτηκε την υποκρισία του. Τελικά υποχρεώθηκε να συμμετάσχει στον επικείμενο πόλεμο. Ο Οδυσσέας, ο γιος του Λαέρτη, ήταν ο βασιλιάς της Ιθάκης. Δεν είχε δεσμευτεί με όρκο στον Τυνδάρεο και είναι αλήθεια ότι προσπάθησε να αποφύγει τη συμμετοχή του στην εκστρατεία, γιατί υπήρχε χρησμός ότι θα γυρνούσε είκοσι χρόνια μετά ολομόναχος. Για το λόγο αυτόν προσποιήθηκε τον τρελό, το τέχνασμά του αποκαλύφτηκε από τον Παλαμήδη κι από εκείνη τη στιγμή αποφάσισε να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην επιτυχία της εκστρατείας. Ο Οδυσσέας έφερε μαζί του στην Τροία δώδεκα καράβια. Οι Αχαιοί όμως υπολόγιζαν πιο πολύ σ' αυτόν τον ίδιο και στην πολύπλευρη προσωπικότητά του και όχι στη στρατιωτική του δύναμη. Συγκέντρωνε στο πρόσωπό του τον άνθρωπο των λόγων και των έργων μαζί. Ο Όμηρος δεν κάνει οικονομία στους κολακευτικούς χαρακτηρισμούς για τον Οδυσσέα. Χρησιμοποιεί μάλιστα μερικά επίθετα αποκλειστικά για τον Οδυσσέα. Τον χαρακτηρίζει πολυμήχανο, καρτερικό, πολύβουλο, πολυπαινεμένο. Ο Οδυσσέας είναι ο άνθρωπος που δίνει τη σίγουρη λύση, κάθε φορά που οι Αχαιοί βρίσκονται σε αδιέξοδο ή αντιμετωπίζουν ένα δύσκολο πρόβλημα. Η εξαιρετική ευστροφία και εφευρετικότητα του Οδυσσέα ήταν γνωστή ήδη πριν ξεκινήσει ο πόλεμος. Ο Οδυσσέας έβγαλε τον Τυνδάρεο από τη δύσκολη θέση, όταν τον συμβούλεψε να δεσμευτούν οι αμέτρητοι μνηστήρες της Ελένης με όρκο ότι θα τιμωρούσαν όποιον επιχειρούσε να την αρπάξει από τον εκλεκτό της. Αυτός είναι που ξεσκέπασε τον Αχιλλέα, που κρυβόταν ντυμένος γυναικεία στην αυλή του Λυκομήδη στη Σκύρο. Και βέβαια, ο Οδυσσέας ερμήνευσε σωστά το χρησμό και γιάτρεψε τον Τήλεφο με σκουριά από το κοντάρι του Αχιλλέα.
Αλλά και στη διάρκεια του πολέμου ο Οδυσσέας είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για λεπτές αποστολές.
Αυτός ανέλαβε να δώσει πίσω στον πατέρα της τη Χρυσηίδα και με τα κατάλληλα λόγια να εξευμενίσει την οργή του κατά των Αχαιών. Ο Οδυσσέας είναι που πηγαίνει στον οργισμένο Αχιλλέα μαζί με τον Φοίνικα και τον Αίαντα, για να μετριάσουν κάπως το θυμό του.
Και φυσικά ο Οδυσσέας πήγε μαζί με τον Διομήδη στο στρατόπεδο των Τρώων για κατασκοπία και πρόκληση δολιοφθορών. Η δυσκολότερη ίσως αποστολή όμως που ανέλαβε ο Οδυσσέας ήταν, όταν, προσπαθώντας να αποφύγουν τον πόλεμο πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών, πήγε μαζί με τον Μενέλαο στην Τροία, ζητώντας να τους δώσουν πίσω την Ελένη και τους κλεμμένους θησαυρούς. Μόνο χάρη στην παρέμβαση του Αντήνορα έσωσαν τότε τις ζωές τους.
Σ' όλες του τις προσπάθειες είχε φύλακα και προστάτη τη θεά Αθηνά. Ακόμη και στους επιτύμβιους αγώνες για τον Πάτροκλο τον βοηθάει να νικήσει στον αγώνα δρόμου κάνοντας τον Αίαντα το Λοκρό να γλιστρήσει και να πέσει.
Ο Οδυσσέας είναι μεταξύ των άλλων και ένας από τους πιο αντρειωμένους πολεμιστές. Στις μάχες σκοτώνει αρκετούς Τρώες, ενώ κάποια στιγμή κινδύνεψε σοβαρά να χάσει τη ζωή του, όταν τον περικύκλωσαν έξι εχθροί. Ένας μάλιστα από αυτούς τον πλήγωσε στο πλευρό, χάρη στην παρέμβαση της Αθηνάς όμως όχι πολύ σοβαρά. Τελικά σώθηκε από τον Μενέλαο και τον Αίαντα. Παρά το τραύμα του παρέμεινε στο πεδίο της μάχης, για να εμψυχώσει μαζί με τους άλλους πληγωμένους αρχηγούς, τον Αγαμέμνονα και τον Διομήδη, τους συντρόφους που εξακολουθούσαν να πολεμούν. Μόνο ο Δίας κατάφερε κάποτε να σπείρει τον τρόμο στην καρδιά του, με αποτέλεσμα να αγνοήσει τις φωνές του Διομήδη να τρέξουν να βοηθήσουν τον Νέστορα που κινδύνευε άμεσα να σκοτωθεί από τον Έκτορα.
Τέλος, ο Οδυσσέας ήταν αρκετά φιλότιμος και ψυχωμένος. Έτσι, δεν ανέχεται να αμφισβητεί κανείς τη γενναιότητά του. Ακόμη και τον ίδιο τον αρχιστράτηγο τον βάζει στη θέση του, όταν εκείνος τόλμησε να τον κατηγορήσει για δειλία, επειδή δεν πρόλαβε να παρατάξει εγκαίρως το στρατό του.
Εξάλλου ο Οδυσσέας είναι ο μοναδικός από τους Αχαιούς ηγεμόνες που τολμά να αντιμιλήσει στο λυσσασμένο για εκδίκηση Αχιλλέα, που μόλις έχει μάθει για το θάνατο του Πάτροκλου. Ενώ ο Αχιλλέας θέλει να βγει με άδειο στομάχι στο πεδίο της μάχης, ο Οδυσσέας του τονίζει πως η μοίρα του πολεμιστή είναι ακριβώς αυτή: Μόλις θάψει τους συντρόφους του και τους κλάψει, να φάει και να πιει για να στυλωθεί, για να έχει δυνάμεις να συνεχίσει τον αγώνα και να εκδικηθεί για τους νεκρούς συντρόφους.
Αχιλλέας
Στη Σκύρο, ο Αχιλλέας είχε συνάψει σχέση με την κόρη του τοπικού βασιλιά, Δειδάμια, και είχαν ένα γιο, τον Νεοπτόλεμο. Ο Οδυσσέας, ο Αίαντας και ο δάσκαλος του Αχιλλέα (Φοίνικας), εστάλησαν για να τον καλέσουν στον πόλεμο. Η μητέρα του Αχιλλέα έντυσε τον Αχιλλέα με γυναικεία ενδύματα ώστε να μην γίνει αντιληπτός και να αποφύγει τη συμμετοχή στον πόλεμο. Κατά μία εκδοχή ο Αχιλλέας φανερώθηκε ύστερα από τέχνασμα του Οδυσσέα, ο οποίος μεταμορφωμένος σε έμπορο όπλων τράβηξε την προσοχή του επιδέξιου στη μάχη ήρωα, κάτι που πρόδωσε την ταυτότητά του γιατί θεωρούνταν εξαιρετικά ασυνήθιστο για κοπέλα τέτοιο ενδιαφέρον.
Δεν παρέλειψε να του δώσει και το γαμήλιο δώρο του Ποσειδώνα, τον Ξάνθο και τον Βαλίο, τα αθάνατα άλογα, που είχαν και ανθρώπινη λαλιά και που τα είχε γεννήσει η Άρπυια Ποδάργη. Γερασμένος καθώς ήταν ο Πηλέας, δεν μπορούσε να συνοδέψει ο ίδιος το γιο του στον πόλεμο. Επειδή όμως ο Αχιλλέας ήταν ακόμη άμαθο παιδί, περίπου δεκαπέντε χρονών, έκρινε ο Πηλέας σκόπιμο να ζητήσει από τον Φοίνικα, το γιο του Αμύντορα, να τον συνοδέψει στην εκστρατεία ως συμβουλάτορας και καθοδηγητής του. Πριν αποχαιρετήσει τον Αχιλλέα, έκανε ο Πηλέας τάμα στον ποταμό Σπερχειό να του θυσιάσει πενήντα κριάρια και να του προσφέρει τα μαλλιά του γιου του, αν γύριζε ζωντανός. Και έτσι, όταν πια είχε κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι του, τον αποχαιρέτησε.
Ο Αχιλλέας ήταν αρχηγός πενήντα καραβιών επανδρωμένων με Μυρμιδόνες. Κυριαρχεί με τη δράση του από την πρώτη κιόλας στιγμή που πατούν το πόδι τους οι Αχαιοί στο ακρογιάλι της Τροίας. Λίγο μετά την απόβαση σκοτώνει τον Κύκνο, το γιο του Ποσειδώνα, και αναγκάζει τους Τρώες να αποσυρθούν μέσα στην πόλη. Στα πρώτα εννιά χρόνια του πολέμου λεηλατεί έντεκα πολιτείες γύρω από την Τροία και δώδεκα σε γειτονικά νησιά. Τα λάφυρα από αυτές τις εκστρατείες τα παρέδιδε πάντα στον αρχιστράτηγο Αγαμέμνονα, ο οποίος, αφού κρατούσε για τον εαυτό του τη μερίδα του λέοντος, μοίραζε τα υπόλοιπα με επιλογή ή με κλήρο.
Για τη συμπεριφορά αυτή του Αγαμέμνονα φαίνεται ότι ο Αχιλλέας παραπονέθηκε αρκετές φορές. Οι εκστρατείες αυτές πρέπει να ήταν πάντως αρκετά αποδοτικές και για τον Αχιλλέα, μια που η σκηνή του ήταν γεμάτη από κάθε είδους λάφυρα (σκλάβες, άλογα, όπλα, τρίποδες, κούπες, χρυσάφι κλπ.). Άλλοτε πάλι πιάνει αιχμαλώτους και τους πουλάει σε γειτονικά νησιά, όπως τον Λυκάονα, το γιο του Πρίαμου. Κάποτε μάλιστα θα έπιανε και τον Αινεία, το γιο της Αφροδίτης και του Αγχίση, που έβοσκε ανυποψίαστος τα κοπάδια του στα βοσκοτόπια της Τροίας. Ο Αινείας τον είδε έγκαιρα και τράπηκε σε φυγή. Ο Αχιλλέας τον κυνήγησε μέχρι τη Λυρνησσό, την οποία τελικά κυρίευσε, ο Αινείας όμως διέφυγε με την παρέμβαση της θεάς μητέρας του.
μικρογραφία|right|320px|Η «μήνις» του Αχιλλέα. Αλλά και στις συγκρούσεις των Αχαιών με τους Τρώες στο πεδίο της μάχης η παρουσία του Αχιλλέα είναι καταλυτική. Προκαλεί αναρίθμητες απώλειες στο αντίπαλο στρατόπεδο και γίνεται ο φόβος και ο τρόμος των Τρώων. Στο τέλος όμως του ένατου χρόνου ή στις αρχές του δέκατου και καθώς οι πολεμικές επιχειρήσεις γύρω από την Τροία βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη, οργίστηκε με τη δεσποτική απόφαση του Αγαμέμνονα να του πάρει τη Βρισηίδα. Η πληγωμένη περηφάνια του Αχιλλέα τον οδήγησε στο να αποτραβηχτεί από κάθε πολεμική σύγκρουση. Ταυτόχρονα ζήτησε από τη θεά μητέρα του να πείσει τους θεούς να δώσουν τη νίκη στους Τρώες.
Και πράγματι η κατάσταση γίνεται απελπιστική για τους Αχαιούς. Αμέτρητο πλήθος ηρώων χάνεται και η παρουσία του Αχιλλέα στο πεδίο της μάχης γίνεται τώρα περισσότερο απαραίτητη από ποτέ. Η πρεσβεία που έρχεται στη σκηνή του Αχιλλέα, για να του προσφέρει πλήρη ικανοποίηση των αιτημάτων του, φεύγει άπρακτη. Αρχικά δηλώνει ο ήρωας πως θα επιστρέψει στη Φθία το συντομότερο δυνατό, μετά υποχωρεί κάπως δηλώνοντας ότι θα πάρει τα όπλα του, για να προστατέψει το δικό του μόνο καράβι από πυρπόληση. Του κόστιζε, είναι η αλήθεια, η αποχή του από τη μάχη. Κάθε φορά που έβλεπε από τη σκηνή του κάποιον Αχαιό να γυρίζει πληγωμένος, έστελνε να μάθει για την ταυτότητά του.
Τελικά, όταν φτάνει η κατάσταση στο απροχώρητο, δίνει την πανοπλία του στον αγαπημένο του φίλο, τον Πάτροκλο, για να υποστηρίξει τους Αχαιούς.
Και πράγματι, ο Πάτροκλος κατάφερε να τρέψει σε φυγή τους Τρώες, σκοτώθηκε ωστόσο από τον Έκτορα, ο οποίος πήρε τα όπλα του Αχιλλέα. Η Θέτιδα του έφερε τότε καινούρια όπλα φτιαγμένα από τον Ήφαιστο και ο Αχιλλέας, αφού συμφιλιώθηκε με τον Αγαμέμνονα, ρίχτηκε στη μάχη, για να εκδικηθεί το χαμό του φίλου του. Έσπειρε τότε τον πανικό στις τάξεις των Τρώων σκοτώνοντας πάρα πολλούς από αυτούς και αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να κλειστούν στο κάστρο της Τροίας. Μετά από δραματική μονομαχία σκότωσε και τον Έκτορα. Στη συνέχεια έθαψε με τιμές τον Πάτροκλο και διοργάνωσε προς τιμή του επιτύμβιους αγώνες. Το πτώμα του Έκτορα το κράτησε άταφο έξω από τη σκηνή του, για να το παραδώσει τελικά στον πατέρα του, τον Πρίαμο.
Τα αποτελέσματα του θυμού του Αχιλλέα ήταν ολέθρια για τους Αχαιούς. Το θυμό του αυτόν θα τον καταραστεί στη συνέχεια. Η μετάνοιά του όμως θα έρθει πολύ αργά για τον Πάτροκλο και για όσους άλλους είχαν σκοτωθεί.
Πρώτη σύναξη στην Αυλίδα
Οι δυνάμεις των Αχαϊκών πόλεων αρχικά συγκεντρώθηκαν στην Αυλίδα. Όλοι οι παλαιοί μνηστήρες ήταν παρόντες εκτός από τον βασιλιά της Κύπρου, Κίνυρα, που υποσχέθηκε ότι θα στείλει 50 πλοία. Τελικά έστειλε μόνο ένα, με επικεφαλής τον Μυγδαλίωνα και άλλα 49 ομοιώματα πλοίων φτιαγμένα από λάσπη. Ο τελευταίος που προσήλθε στην Αυλίδα, ήταν ο δεκαπεντάχρονος τότε Αχιλλέας.
Τήλεφος
Ο Τήλεφος πήγε στην Αυλίδα και είτε μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο είτε ζητώντας απευθείας από τον Αγαμέμνονα βοήθεια για την επούλωση της πληγής του, είτε απήγαγε τον Ορέστη (γιο του Αγαμέμνονα) και ζητούσε ως αντάλλαγμα τη θεραπεία του. Ο Αχιλλέας αρνήθηκε να του παράσχει όποια βοήθεια υποστηρίζοντας ότι δεν έχει ανάλογες γνώσεις. Ο Οδυσσέας ερμηνεύοντας τον σχετικό χρησμό, πίστεψε ότι το δόρυ που προκάλεσε την πληγή αν έρχονταν σε επαφή πάλι με την πληγή θα τη θεράπευε, έτσι και έγινε. Ο Τήλεφος ως αντάλλαγμα, έδειξε στους Αχαιούς τον ακριβή δρόμο για την Τροία.
Ορισμένοι ερευνητές θεώρησαν ότι η σύγκρουση με τον Τήλεφο και η επίλυση της διαφοράς που ακολούθησε αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του τρωικού επικού κύκλου και ότι αρχικά αποτελούσε κομμάτι της ίδιας της πολιορκίας της Τροίας το οποίο με την πάροδο των αιώνων αποσπάστηκε από τα γεγονότα των κύριων πολεμικών επιχειρήσεων που ακολούθησαν χρονικά.
Δεύτερη σύναξη στην Αυλίδα
μικρογραφία|δεξιά|230px|Η Ιφιγένεια οδηγείται στην Αυλίδα για να θυσιαστεί. Ψηφιδωτό στην [[Πομπηία]] Οκτώ χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα να πλεύσουν στην Τροία, οι Αχαιοί, που ο στόλος τους αποτελούνταν από περισσότερα από χίλια πλοία, συγκεντρώθηκαν στην Αυλίδα. Όμως ο άνεμος είχε κοπάσει εντελώς και η πλεύση ήταν αδύνατη. Ο μάντης Κάλχας τόνισε ότι η θεά Άρτεμις το προκάλεσε αυτό, ως τιμωρία για τον θάνατο του ιερού ελαφιού της από τον Αγαμέμνονα, στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι είναι καλύτερος κυνηγός από αυτήν. Ο μόνος τρόπος να κατευναστεί η Άρτεμις ήταν, κατά τον Κάλχα, να θυσιαστεί η κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, Ιφιγένεια. Ο Αγαμέμνονας αρχικά αρνήθηκε, όμως οι υπόλοιποι Αχαιοί ηγέτες τον απείλησαν ότι θα ορίσουν τον Παλαμήδη αρχηγό της εκστρατείας και τελικά υποχώρησε. Λίγο πριν τη θυσία της Ιφιγένειας, η Άρτεμις επενέβη και τη μετέφερε σε κάποιο μακρινό τόπο, όπου υπηρέτησε ως ιέρεια τη θεά. Ο Αγαμέμνονας, βλέποντας ότι η κόρη του εξαφανίστηκε με υπερφυσικό τρόπο, μετά τη συμβουλή του Κάλχα, θυσίασε ένα αρνί. Ο Ησίοδος αναφέρει ότι η Ιφιγένεια μετά τη θυσία της έγινε η θεά Εκάτη. μικρογραφία|230px|αριστερά|Χάρτης της Ομηρικής Ελλάδας. Με πράσινο πλαίσιο απεικονίζονται οι χώρες των Αχαιών ηγετών και με πορτοκαλί οι χώρες των Τρώων και των συμμάχων τους
Οι δυνάμεις των Αχαιών περιγράφονται με λεπτομέρεια στον κατάλογο των πλοίων (Νεών κατάλογος), στη β' Ραψωδία της Ιλιάδας. Αποτελούνταν από 28 περιοχές: στη Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία, Πελοπόννησο, Δωδεκάνησα, Κρήτη και ορισμένα νησιά του Ιονίου πελάγους, συγκεντρώνοντας στόλο από 1.178 πεντηκόντορους και 50 κωπήλατους. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι ο στόλος αποτελούνταν από 1.200 πλοία και συγκεκριμένα ο στόλος των Βοιωτών διέθετε 80 άτομα πλήρωμα σε κάθε σκάφος του, ενώ τα πλοία του Φιλοκτήτη διέθεταν μόνο 50 κωπηλάτες το καθένα. Προφανώς αυτοί οι αριθμοί αφορούσαν το μέγιστο και ελάχιστο δυνατό πλήρωμα που διέθετε ένα πλοίο. Αν συνυπολογιστούν όλα τα παραπάνω η συνολική ένοπλη δύναμη των Αχαιών ανέρχονταν από 70.000 ως 130.000 άντρες. Άλλος κατάλογος πλοίων που μας διασώζει ο Απολλόδωρος διαφέρει ελαφρώς από αυτόν του Ομήρου όμως συμφωνεί για το σύνολο της εκστρατευτικής δύναμης. Ορισμένοι ερευνητές έχουν ισχυριστεί ότι ο κατάλογος του Ομήρου είναι αντίγραφο κάποιου παλαιότερου εγγράφου που ανάγονταν στην εποχή του Χαλκού (τότε δηλαδή που διαδραματίστηκε ο Τρωικός Πόλεμος), πιθανόν κάποιου γενικού σχεδίου επιχειρήσεων του Αχαιού άνακτα ή γενικότερα του υπευθύνου της εκστρατείας. Ορισμένοι άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι απλώς είναι δημιούργημα του Ομήρου.
Στη β' ραψωδία της Ιλιάδας παρουσιάζεται επίσης και ο κατάλογος των Τρώων και των συμμάχων τους, εκτός από την ίδια την Τροία, της οποίας ηγούνταν ο Έκτορας, στους συμμάχους περιλαμβάνονταν: Δάρδανοι (υπό τον Αίνεια), Αδραστενείς, Περκοτιανοί, Πελασγοί, Θράκες, Κίκονες δορυφόροι, Παίονες τοξότες, Μύσιοι, Φρύγες, Μιλήσιοι, Λύκιοι υπό τον Σαρπηδόνα και Κάρες. Κάποιοι από τους συμμάχους των Τρώων αναφέρεται ότι μιλούσαν μη ελληνικές διαλέκτους και έπρεπε από τους επικεφαλής τους να μεταφραστούν οι διάφορες εντολές στο πεδίο της μάχης. Δεν διευκρινίζεται τι γλώσσα μιλούσαν αυτοί οι λαοί, μόνο οι Κάρες αναφέρονται ως βαρβαρόφωνοι. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το στοιχείο ότι, κατά τα έπη, Τρώες και Αχαιοί υπήρξαν ομόθρησκοι και δέκτες του ίδιου πολιτισμού και οι ήρωες μεταξύ τους μιλούσαν στην ίδια γλώσσα.
μικρογραφία|δεξιά|200px|Ο τραυματίας Φιλοκτήτης
Φιλοκτήτης
Ο Φιλοκτήτης ήταν φίλος του Ηρακλή και είχε στην κατοχή του το τόξο και τα βέλη του, επειδή του είχε κάνει την τιμή και να ανάψει τη νεκρική του πυρά. Συμμετείχε και αυτός στην εκστρατεία με επτά πάνοπλα πλοία. Σταμάτησε είτε στη νήσο Χρύση, είτε στην Τένεδο μαζί με τον υπόλοιπο αχαϊκό στόλο. Κατά την παραμονή του εκεί τον δάγκωσε φίδι και η πληγή που προκλήθηκε του δημιούργησε εκτεταμένη μόλυνση. Οι Αχαιοί, με πρόταση του Οδυσσέα, τον εγκατέλειψαν στη Λήμνο. Όταν αποβιβάστηκαν στην Τένεδο, ο Αχιλλέας σκότωσε τον γιο του Απόλλωνα, Τένη, παρακούοντας τη μητέρα του που του είπε πως αν ενεργούσε έτσι θα είχε βέβαιο θάνατο από τον ίδιο τον Απόλλωνα. Από την Τένεδο ο Αγαμέμνονας έστειλε πρεσβεία στον Πρίαμο, αποτελούμενη από τον Μενέλαο, τον Οδυσσέα και τον Παλαμήδη ζητώντας την επιστροφή της Ελένης. Η πρεσβεία όμως δεν έγινε δεκτή.
Ο Φιλοκτήτης παρέμεινε στη Λήμνο για δέκα χρόνια, η οποία σύμφωνα με την τραγωδία του Σοφοκλή ήταν ακατοίκητη, αλλά σύμφωνα με παλιότερες πηγές κατοικούνταν από τους Μινύες.