cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιούλιος Βερν
Λογοτεχνικό ντεμπούτο
Τα βιβλία του Βερν, που απευθύνονταν κυρίως σε νεανικό και σχετικά μορφωμένο αρσενικό κοινό, δεν ήταν επιτυχημένα μόνο στη Γαλλία αλλά, χάρη στις μεταφράσεις τους, και σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Τα γνωστότερα έργα του είναι: "Ταξίδι στο κέντρο της Γης" (1864), "Από τη Γη στη Σελήνη" (1865), "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα" (1869) και "Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες" (1873), τα οποία και σταθεροποίησαν τη φήμη του συγγραφέα σ' ολόκληρο τον κόσμο. Ο "Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες" ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του Βερν από άποψη πωλήσεων και διασκευάστηκε επιτυχώς για το θέατρο. Το 1876 εκδόθηκε το πολιτικό δράμα "Μιχαήλ Στρογκόφ", που κι αυτό με τη σειρά του διασκευάστηκε με τη συνεργασία του Αντόλφ ντ'Εννερί σε επιτυχημένο θεατρικό έργο και αποζημίωσε τον Ιούλιο Βερν για τις απογοητεύσεις που δοκίμασε με τα θεατρικά έργα που έγραψε στην αρχή της σταδιοδρομίας του. Το έργο αυτό γυρίστηκε αργότερα σε ομιλούσα κινηματογραφική ταινία, κάτι που δεν μπόρεσε να συλλάβει η ισχυρή φαντασία του Βερν.
Τα τελευταία χρόνια
thumb|Εξώφυλλο του περιοδικού L'Algerie, 15 Ιουνίου 1884. Σχέδιο με τον Ιούλιο Βερν και μερικά από τα πλάσματα των έργων του. Στις 9 Μαρτίου του 1886, καθώς ο Ιούλιος Βερν επέστρεφε στο σπίτι του, ο 25χρονος ανιψιός του, Γκαστόν, τον πυροβόλησε δύο φορές με πιστόλι. Η πρώτη σφαίρα αστόχησε αλλά η δεύτερη βρήκε το αριστερό πόδι του Βερν, αφήνοντάς του μόνιμη χωλότητα που δεν κατέστη δυνατό να αντιμετωπιστεί. Αυτό το περιστατικό αποσιωπήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης, αλλά ο Γκαστόν πέρασε την υπόλοιπη ζωή του σε ψυχιατρικό άσυλο.
Μετά τον θάνατο της αγαπημένης του μητέρας (1887), κι αφού είχε προηγηθεί ο θάνατος του Ετζέλ (1886), ο Ιούλιος Βερν άρχισε να γράφει πιο σκοτεινά έργα. Αυτό μπορεί να οφείλεται εν μέρει σε αλλαγές στην προσωπικότητά του, αλλά ένας σημαντικός παράγοντας είναι το γεγονός ότι ο γιος του Ετζέλ, ο οποίος ανέλαβε την επιχείρηση του πατέρα του, δεν ήταν τόσο αυστηρός στις διορθώσεις του όσο ήταν ο Ετζέλ. Το 1888, ο Ιούλιος Βερν μπήκε στην πολιτική και εξελέγη δημοτικός σύμβουλος της Αμιένης, θέση την οποία υπηρέτησε επί 15 χρόνια. Στις 24 Μαρτίου 1905, κι ενώ έπασχε από διαβήτη, ο Ιούλιος Βερν πέθανε στο σπίτι του επί της Boulevard Longueville 44 (σημερινή Boulevard Jules-Verne), με τη χαρά ότι το έργο του είχε αγαπηθεί και εκτιμηθεί. Ο γιος του, Μισέλ Βερν, επέβλεψε την έκδοση των μυθιστορημάτων Η εισβολή της Θάλασσας και Ο φάρος στην άκρη του κόσμου.
Το 1863, ο Ιούλιος Βερν έγραψε ένα μυθιστόρημα με τίτλο Το Παρίσι στον 20ό αιώνα, όπου ένας νεαρός άνδρας ζει σ' έναν κόσμο με γυάλινους ουρανοξύστες, τρένα υψηλής ταχύτητας, αυτοκίνητα που κινούνται με φυσικό αέριο, αριθμομηχανές κι ένα παγκόσμιο δίκτυο επικοινωνιών, αλλά δεν μπορεί να βρει την ευτυχία και καταλήγει σ' ένα τραγικό τέλος. Ο Ετζέλ σκέφτηκε ότι η απαισιοδοξία του μυθιστορήματος θα έβλαπτε την ακμάζουσα καριέρα του Βερν και πρότεινε να περιμένει 20 χρόνια για να το δημοσιεύσει. Ο Βερν έβαλε το χειρόγραφο σ' ένα ασφαλές σημείο, όπου ανακαλύφθηκε το 1989. Δημοσιεύθηκε το 1994, και την ίδια εποχή δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά πολλά άλλα μυθιστορήματα και διηγήματα του Βερν.
Ο Ιούλιος Βερν συνάρπασε τη φαντασία όχι μόνο της Γαλλίας, όπου γεννήθηκε, αλλά και όλης της ευρωπαϊκής ηπείρου και της Αμερικής. Τα μυθιστορήματά του μεταφράστηκαν σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Έγραψε ταξιδιωτικές ιστορίες που διαδραματίζονται σε θάλασσες, σε στεριές και στον αέρα, προβλέποντας μερικά από τα σύγχρονα κατορθώματα του ανθρώπου. Τα μεγάλα συγγράμματά του εισήγαγαν στη φιλολογία μία νέα σχολή, περιγράφοντας με σχεδόν επιστημονικό τρόπο τις τολμηρές και απίστευτες περιπέτειες, που ήταν άγνωστες στους συγχρόνους του.
Εκείνη την εποχή ο κόσμος εξακολουθούσε να αντικρύζει την επιστήμη με φόβο και αγωνία και περιοριζόταν στα εργαστήρια των σοφών, που δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους να αποθαρρυνθεί από τις λαϊκές προλήψεις. Ο νέος τύπος μυθιστορήματος που εισήγαγε ο Ιούλιος Βερν ανατάραξε τη φαντασία των ανθρώπων και τους έκανε να στραφούν ψηλά και να ερευνήσουν τον ουρανό έχοντας το ερώτημα αν είναι πραγματικά δυνατή η πτήση στο διάστημα. Έκανε επίσης τους ανθρώπους να στρέψουν το ενδιαφέρον τους στους βυθούς των ωκεανών και να μελετήσουν αν υπήρχε δυνατότητα να κατακτήσουν τον υποβρύχιο κόσμο. Σήμερα, παρόλο που οι περισσότερες φανταστικές του ιστορίες έγιναν πραγματικότητα, τα έργα του εξακολουθούν να είναι αγαπητά για την πρωτοτυπία τους και το κοσμαγάπητο ύφος τους.
Καθώς ο Ιούλιος Βερν ήταν επί σειρά ετών κάτοικος της Αμιένης, πολλά μέρη της πόλης πήραν το όνομά του. Στην Αμιένη επίσης βρίσκεται ο τάφος του. Το σπίτι όπου έζησε είναι σήμερα μουσείο. Ένα εστιατόριο που βρίσκεται στον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι ονομάστηκε Le Jules Verne. Το 1954, το πρώτο ατομικό υποβρύχιο του κόσμου, το αμερικάνικο Ναυτίλος (Nautilus), πήρε το όνομά του από το ομώνυμο υποβρύχιο του πλοιάρχου Νέμο από το 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα. Επίσης, πολλά από τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν γυρίστηκαν σε ταινίες.
Στην Ελλάδα, υπάρχει οδός Ιουλίου Βερν στο χωριό Αρκάσα της Καρπάθου. Οδός Ιουλίου Βερν υπάρχει επίσης στη Λεμεσό της Κύπρου. Το 1993 κυκλοφόρησε τραγούδι με τίτλο «Ιούλιος Βερν» με ερμηνεύτρια την Αλέκα Κανελλίδου, σε μουσική του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου.
Η επιρροή του Ετζέλ
thumb|Πιέρ-Ζυλ Ετζέλ Ο Ετζέλ επηρέασε σημαντικά τα γραπτά του Βερν, ο οποίος ήταν τόσο χαρούμενος που βρήκε έναν πρόθυμο εκδότη ώστε συμφώνησε σχεδόν σε όλες τις αλλαγές που του πρότεινε. Ο Ετζέλ απέρριψε τουλάχιστον ένα μυθιστόρημα ("Το Παρίσι στον 20ό αιώνα") και ζήτησε από τον Βερν ν' αλλάξει σημαντικά τα άλλα κείμενά του. Στην πραγματικότητα ο Βερν δεν ήταν λάτρης της τεχνολογίας και της ανθρώπινης προόδου, όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει από τα έργα που έγραψε πριν τη γνωριμία του με τον Ετζέλ και μετά τον θάνατο του εκδότη. Μία από τις πιο σημαντικές αλλαγές που ο Ετζέλ επέβαλε στον Βερν ήταν η υιοθέτηση της αισιοδοξίας στα μυθιστορήματά του. Το αίτημα του Ετζέλ για αισιόδοξα κείμενα αποδείχθηκε σωστό. Για παράδειγμα, η "Μυστηριώδης Νήσος" αρχικά τελείωνε με όλους τους επιζώντες να επιστρέφουν στην ηπειρωτική χώρα αλλά στη συνέχεια είχαν πάντα το αίσθημα της νοσταλγίας για το νησί. Ο Ετζέλ αποφάσισε ότι αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να ζήσουν ευτυχισμένοι, γι' αυτό και στο αναθεωρημένο μυθιστόρημα χρησιμοποίησαν τις περιουσίες τους για να φτιάξουν ένα αντίγραφο του νησιού. Επίσης, για να μην προσβάλει τον στρατιωτικό σύμμαχο της Γαλλίας εκείνη την εποχή, τη Ρωσική Αυτοκρατορία, η καταγωγή και το παρελθόν του πλοιάρχου Νέμο άλλαξαν σημαντικά. Αρχικά ήταν Πολωνός πρόσφυγας, που ήθελε να εκδικηθεί για τη διαίρεση της πατρίδας του και τον θάνατο της οικογένειάς του κατά την Εξέγερση του Ιανουαρίου, και τελικά έγινε Ινδός πρίγκιπας που αγωνίζεται κάτω από τη θάλασσα εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας μετά την Ινδική Εξέγερση του 1857.
Έργα
Οι χρονολογίες είναι της πρώτης γαλλικής έκδοσης
Τα παρακάτω μυθιστορήματα, που δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του συγγραφέα, αποτελούν τη σειρά των «Voyages extraordinaires», των ασυνήθιστων ή εξαιρετικών ταξιδιών, που χάρισαν στον Βερν τη μεγάλη του φήμη.
Κατά τον θάνατο του Ιουλίου Βερν το 1905, πολλά από τα χειρόγραφά του βρίσκονταν στο στάδιο της αναμονής της δημοσίευσής τους, ώστε να τηρείται ο ρυθμός του ενός ή δύο βιβλίων ετησίως. Τα περισσότερα από τα έργα αυτά έχουν διασκευαστεί από τον Μισέλ Βερν, γιο του συγγραφέα, πριν εκδοθούν. Τα αυθεντικά κείμενα του Ιουλίου Βερν εκδόθηκαν αρκετές δεκαετίες αργότερα. Η χρονολογία είναι το εκτιμώμενο έτος συγγραφής.
Η χρονολογία είναι της πρώτης παράστασης, εκτός αν πρόκειται για έκδοση βιβλίου
Μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί 184 ποιήματα και τραγούδια του Ιουλίου Βερν. Τα περισσότερα έχουν μελοποιηθεί από τον Αριστίντ Ινιάρ. Ένας μεγάλος αριθμός ποιημάτων προέρχεται από δύο χειρόγραφα σημειωματάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Συγγραφείς ναυτικών θεμάτων Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Pink Martini
Οι Πινκ Μαρτίνι (αγγλ.: Pink Martini) είναι δωδεκαμελές μουσικό συγκρότημα από το Πόρτλαντ του Όρεγκον των ΗΠΑ. Δημιουργήθηκαν το 1994 από τον πιανίστα Τόμας Λάουντερντέιλ. Συνδυάζουν τέτοια διάφορα είδη της μουσικής, όπως: λάτιν, λάουντζ, κλασσική, και τζαζ.
Η ιστορία των Πινκ Μαρτίνι
Αρχικά μαζεμένοι στο Πόρτλαντ, οι Πινκ Μαρτίνι έκαναν το ντεμπούτο τους στην Ευρώπη, στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 2003, περιόδευσαν σε διάφορες χώρες, όπως σε: Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ελβετία, Μονακό, Ελλάδα, Τουρκία, Ταϊβάν, Λιβάνο και ΗΠΑ, όπου εμφανίζονταν είτε μόνοι τους, είτε συνοδευόμενοι από διάφορες ορχήστρες.
Το πρώτο άλμπουμ των Πίνκ Μαρτίνι, Sympathique (που εκτός των άλλων περιελάμβανε διασκευή του Παιδιά του Πειραιά, και μάλιστα στα ελληνικά), κυκλοφόρησε από την Heinz Records το 1997, πουλώντας πάνω από 1,3 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως.
Τον Οκτώβριο του 2004, κυκλοφόρησαν τη δεύτερη δουλειά τους, Hang on Little Tomato. Το εξώφυλλο του δίσκου έδειχνε έναν άντρα να σηκώνει ψηλά ένα χαρούμενο παιδί μπροστά σε ένα μπλε φόντο. Τα εισιτήρια για τη συναυλία της παρουσίασης του CD τους ξεπουλήθηκαν τόσο γρήγορα, που το συγκρότημα ανήγγειλε μια δεύτερη συναυλία.
Το 2007 κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ Hey Eugene!.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά συγκροτήματα
Στεπνογκόρσκ
Το Στεπνογκόρσκ (καζακικά: Степногор/Stepnogor, ρωσικά: Степногорск) είναι πόλη στην περιφέρεια Ακμόλα στο Καζακστάν. Ιδρύθηκε το 1959, και έχει καθεστώς πόλης από το 1964. Βρίσκεται περίπου 200 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αστάνα. Ξεκίνησε ως μυστική πόλη με κωδικά ονόματα το Τσελινογκράντ-25.(Целиноград-25), Μακίνσκ-2 (Макинск-2). Η πόλη είναι γνωστή ως πυρηνικός και βιομηχανικός χώρος. Πληθυσμός: 46,712 (απογραφή 2009) 47,372 (απογραφή 1999).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20191223181039/http://www.stepnogorsk.info/ Συντεταγμένες: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=Main_Page&language=el&params=52_20_59_N_71_53_24_E_ <span class="geo-dms" title="Χάρτες, αεροφωτογραφίες, και άλλα δεδομένα για αυτή την τοποθεσία"> 52°20′59″N 71°53′24″E  &#xFEFF; / &#xFEFF; <span class="geo-dec" title="Χάρτες, αεροφωτογραφίες, και άλλα δεδομένα για αυτή την τοποθεσία">52.34972°N 71.89000°E &#xFEFF; / 52.34972; 71.89000   ]
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Άννα Κυριακού
Η Άννα Κυριακού (Αθήνα 17 Ιανουαρίου 1929) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου καθώς και στη Σχολή Σαρλ Ντυλλέν (Charles Dullin) στο Παρίσι (1954-1956), έχοντας καθηγητή τον Ζαν Βιλλάρ (Jean Vilar). Έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση σε εφηβική ηλικία στο Θέατρο ΡΕΞ με το θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη στο έργο "Κάρμεν". Ακολούθησε συνεργασία με τους θιάσους Μανωλίδου-Παππά, Βασίλη Λογοθετίδη, Κατερίνας, Μάνου Κατράκη.
Το 1953-1954 συνεργάστηκε με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ. Επιστρέφοντας από το Παρίσι συνεργάστηκε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους με τους θιάσους των Ηλιόπουλου, Φωτόπουλου και Αλεξανδράκη.
Το 1959 πρωταγωνίστησε στο "Πειραϊκό Θέατρο" του Δημήτρη Ροντήρη στα έργα "Λοκαντιέρα", "Γάμοι του Φίγκαρο" και "Ηλέκτρα" για να ακολουθήσει μία περίοδος πλέον των 20 ετών συνεργασίας με το Εθνικό Θέατρο, ξεκινώντας με μία μεγάλη επιτυχία ως Καλλιόπη στον "Πειρασμό" του Γρηγόριου Ξενόπουλου.
Στο Εθνικό Θέατρο συμμετείχε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε 34 έργα από το 1960 έως το 1981! Το 1982 συνεργάστηκε με το "Απλό Θέατρο" των Αντ. Αντύπα - Χρ. Πολίτη στο εναρκτήριο έργο του θεάτρου "Τα γούστα του Κυρίου Σλόαν".
Αξιόλογη ήταν η εμφάνισή της και στον κινηματογράφο: "Μεθύστακας" (1950), «Ζητείται ψεύτης» (1961), "Ζητείται επειγόντως γαμπρός" (1971), Safe Sex (1999), Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο (2001), Οξυγόνο'' (2003) κ.ά.
Έλαβε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, από το "Εκείνος κι εκείνος", τη "Γειτονιά μας" και τον "Γιούγκερμαν" της δεκαετίας του 1970, έως τις "Οι Τρεις Χάριτες" (1989 - 1992) που ενσάρκωσε τη θρυλική θεία Μπεμπέκα. Εμφανίστηκε σε ρόλο guest στο "Κωνσταντίνου και Ελένης", ερμηνεύοντας το ρόλο της θείας Μάρως, καθώς και στις "Επτά Θανάσιμες Πεθερές", όπου έκανε την κακιά πεθερά. Ιδιαίτερα πλούσιο είναι και το θεατρικό ρεπερτόριο της στο ραδιόφωνο, στις γνωστές εκπομπές "Το θέατρο στο ραδιόφωνο", "Το θέατρο της Δευτέρας" κ.ά.
Το 1949 γράφτηκε στο Σ.Ε.Η. Παντρεύτηκε τον γνωστό μοντερνιστή αρχιτέκτονα Μαργαρίτη Αποστολίδη, με τον οποίο απέκτησαν ένα γιο, τον Πολιτικό Μηχανικό Χρήστο Αποστολίδη.
Θεατρικές παραστάσεις
Περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο, (1954) Θίασος Δημήτρη Μυράτ "Πειραϊκό Θέατρο", Δημήτρη Ροντήρη 34 θεατρικά έργα στο Εθνικό Θέατρο (1960-1981) Θεατρικά Έργα στην τηλεόραση
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Τετραφάρμακος
thumb|300px|right|Κείμενο της Τετραφάρμακου από τη [[Βίλα των Παπύρων]] Η Τετραφάρμακος αποτελεί τη συμπύκνωση των κυριότερων διδασκαλιών του Επίκουρου αναφορικά με το πώς να διάγει κανείς τη ζωή του. Μας είναι γνωστή από ένα κείμενο του Επικούρειου φιλοσόφου Φιλόδημου που διασώθηκε στη λεγόμενη βίλα των παπύρων στο Ηράκλειο της Ιταλίας (σημ. Ercolano, αρχαίο Herculaneum).
Η Τετραφάρμακος
Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευεκκαρτέρητον. Φιλόδημος (επικούρειος φιλόσοφος)
και σε νεοελληνική απόδoση:
Ο θεός δεν είναι επίφοβος, ο θάνατος είναι ανύποπτος και το καλό εύκολα αποκτιέται, το δε κακό εύκολα αντέχεται.
Ανάλυση
Άφοβον ο θεός
Σύμφωνα με τον Επίκουρο και πολλούς άλλους Έλληνες της εποχής του οι Θεοί δεν ήταν όπως οι άνθρωποι, με επιθυμίες και πάθη αλλά τέλεια όντα χωρίς καμία επιθυμία που εξ ορισμού δεν ανακατεύονταν στα ανθρώπινα πράγματα. Αυτό γιατί η όποια ενέργεια των Θεών θα φανέρωνε κάποιο σκοπό και ως εκ τούτου κάποια επιθυμία. Αυτό με τη σειρά του θα φανέρωνε κάποια έλλειψη που αυτομάτως θα καθιστούσε τον Θεό λιγότερο από τέλειο. Σύμφωνα με τον Επίκουρο επομένως οι Θεοί υπάρχουν μεν αλλά δεν ασχολούνται εξ ορισμού με τα ανθρώπινα πράγματα.
Ανύποπτον ο θάνατος
Ταγαθόν μεν εύκτητον
Εδώ ο φιλόσοφος εννοεί ότι τα απολύτως απαραίτητα (τροφή, στέγη, κτλ) είναι πολύ εύκολο να αποκτηθούν από οποιονδήποτε. Όταν κάποιος θέλει περισσότερα από όσα χρειάζεται (λαιμαργία, φιλαργυρία, ζήλια, φιληδονία, κτλ) τότε δημιουργεί ανάγκες οι οποίες μένοντας ανεκπλήρωτες οδηγούν στη δυστυχία. Οι ανάγκες όμως αυτές είναι για τον Επίκουρο πλασματικές ενώ αυτά που πραγματικά χρειάζεται κάποιος είναι πολύ εύκολο να αποκτηθούν.
Το δε δεινόν ευκαρτέρητον
Σύμφωνα με του Επικούρειους, ο πόνος είναι είτε σύντομος και δριμύς είτε χρόνιος και μικρός. Στην πρώτη περίπτωση, ο πόνος θα περάσει σχετικά γρήγορα, ενώ στη δεύτερη, ο πόνος συνηθίζεται σχετικά εύκολα. Ο πόνος που είναι και δριμύς και χρόνιος είναι πολύ σπάνιος. Έτσι δεν χρειάζεται κανείς να αγωνιά και να φοβάται τον πόνο και τη δυστυχία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Ηδονισμός
The New Yorker
The New Yorker είναι ένα αμερικανικό, εβδομαδιαίο περιοδικό που περιλαμβάνει δημοσιογραφία, σχόλια, κριτικές, δοκίμια, μυθιστοριογραφία, σάτιρα, κινούμενα σχέδια και ποίηση. Ξεκίνησε ως εβδομαδιαίο το 1925. Σήμερα δημοσιεύεται 47 φορές ετησίως, με πέντε από αυτά τα θέματα να καλύπτουν διάρκεια δύο εβδομάδων.
Αν και οι αναθεωρήσεις και οι εκδηλώσεις συχνά επικεντρώνονται στην πολιτιστική ζωή της Νέας Υόρκης, το περιοδικό έχει ένα ευρύ κοινό έξω από τη Νέα Υόρκη και διαβάζεται διεθνώς. Είναι γνωστό για τα εικονογραφημένα και συχνά επίκαιρα εξώφυλλα του, τα σχόλια του για τον λαϊκό πολιτισμό και την εκκεντρική Americana, την προσοχή του στη σύγχρονη μυθοπλασία με τη συμπερίληψη σύντομων ιστοριών και λογοτεχνικών ανασκοπήσεων, τον αυστηρό έλεγχο των γεγονότων και την επεξεργασία αντιγράφων της δημοσιογραφίας της για τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.
Η σπονδυλωτής ταινία του Γουές Άντερσον Η γαλλική αποστολή (2021) είναι εμπνευσμένη από μια σειρά ιστοριών και συντακτών του περιοδικού The New Yorker, του οποίου ο σκηνοθέτης ήταν φανατικός αναγνώστης από τα μαθητικά του χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Lloyds TSB
thumb|Παράρτημα της Lloyds TSB στο Ένφιλντ του Λονδίνου. Η Lloyds TSB Group plc είναι οικονομικό ίδρυμα με γραφείο που έχει έδρα το Λονδίνο, που όμως δραστηριοποιείται και στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Ιδρύθηκε το 1995 έπειτα από τη συγχώνευση των τραπεζών Lloyds Bank και Trustee Savings Bank (TSB). Η έδρα του τραπεζικού οργανισμού είναι στην οδό Γκρέσαμ, στον αριθμό 25, στο Λονδίνο.
Σήμερα είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος τραπεζικός οργανισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δραστηριοποιείται στην Αγγλία και στην Ουαλία με το όνομα Lloyds TSB και στη Σκωτία ως Lloyds TSB Scotland. Οι άλλες θυγατρικές της επιχειρήσεις συμπεριλαμβάνουν την στεγαστική τράπεζα Cheltenham and Gloucester, την ασφαλιστική εταιρεία Scottish Widows και τον οικονομικό οργανισμό Black Horse.
Οι δραστηριότητες του Lloyds TSB Group οργανώνονται σε τρία πεδία: τις συναλλαγές λιανικών πωλήσεων και υποθηκών, στις ασφάλειες και στις επενδύσεις και στις συναλλαγές χονδρικής πώλησης και σε εκείνες του εξωτερικού.
Ίδρυση
Η Lloyds TSB ιδρύθηκε το 1995, όταν συμφώνησαν σε συγχώνευση οι Lloyds Bank και οι Trustee Savings Bank ("TSB"). Δημιουργήθηκε η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα στο Ηνωμένο Βασίλειο εκείνη την εποχή ανά κεφαλαιαγορά μετά την HSBC Holdings και η μεγαλύτερη ανά μερίδιο αγοράς.
Η Lloyds Bank υπήρξε μια από τις παλιότερες τράπεζες στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ ιδρύθηκε από τους Τζον Τέιλορ και Σαμψών Λόιντ το 1765 στο Μπέρμιγχαμ. Έπειτα από αρκετές συγχωνεύσεις η Lloyds έγινε μια από τις τέσσερις μεγαλύτερες τράπεζες (Big Four) στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η ιστορία της TSB ανάγεται στην ίδρυσή της από το Χένρι Ντάνκαν στο Ράθγουελ, του Νταμφρισάιρ, το 1810. Η ίδια η TSB δημιουργήθηκε με κοινοβουλευτικό διάταγμα το 1985, με βάση το οποί συγχνεύτηκαν όλες οι αποθεματικές τράπεζες υπό την TSB Bank plc.
Επέκταση στο Ηνωμένο Βασίλειο
Το 1995, με τη συγχώνευση ανάμεσα στην TSB και στη Lloyds Bank ιδρύθηκε η Lloyds TSB Group plc, μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στις εγχώριες τραπεζικές συναλλαγές.
Τον Ιούνιο του 1999 τα παραρτήματα της TSB και της Lloyds Bank στην Αγγλία και στην Ουαλία απέκτησαν νέα εμπορική ονομασία ως Lloyds TSB. Τα παραρτήματα στη Σκωτία απέκτησαν την ονομασία Lloyds TSB Scotland. Το 2000 ο όμιλος απέκτησε και την ασφαλιστική εταιρεία Scottish Widows με έδρα το Εδιμβούργο. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου η TSB αγόρασε την Chartered Trust από τη Standard Chartered Bank για 627 εκατομμύρια λίρες Αγγλίας και έτσι συστάθηκε η Lloyds TSB Asset Finance Division με την εμπορική ονομασία Black Horse.
Τον Οκτώβριο του 2003 ο όμιλος Lloyds TSB συμφώνησε στην πώληση του θυγατρικού, NBNZ Holdings Limited δημιουργώντας την New Zealand banking and insurance operations to Australia and New Zealand Banking Group Limited.
Τον Ιούλιο του 2004 ο όμιλος Lloyds TSB ανακοίνωσε την πώληση της επιχείρησης στην Αργεντινή στην Banco Patagonia Sudameris S.A και της επιχείρησης στην Κολομβία στην Primer Banco del Istmo, S.A.
Συγχώνευση 2008
Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2008 το BBC μετέδωσε ότι η HBOS ήταν σε συνομιλίες για συγχώνευση με τη Lloyds TSB, κάτι που επιβεβαιώθηκε από την πρώτη. Μια μέρα μετά, η συμφωνία επιβεβαιώθηκε και από τη Lloyds TSB.
Βραβεύσεις και αναγνώριση
Τον Ιούλιο του 2007 ανακοινώθηκε από τη Euromoney ότι η Lloyds TSB κέρδισε τα βραβεία εξαιρετικής ποιότητας (Awards for Excellence) του οργανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τράπεζες Κατηγορία:Βρετανικά εμπορικά σήματα
Lloyds Banking Group
Κίνημα Me Too (Κίνα)
Το κίνημα #MeToo (προφέρερται "μι του" και σημαίνει "και εγώ") της Κίνας ήταν ένα φεμινιστικό κίνημα που αγωνίστηκε για την ένταξη και τη δίκαιη μεταχείριση των γυναικών στην Κίνα. Το κίνημα έριξε φως στη σεξουαλική βία και τους βιασμούς στη χώρα. Η Κίνα επέβαλε λογοκρισία στα εγχώρια μέσα ενημέρωσης και εμπόδισε τους πολίτες της να λαμβάνουν μέρος σε οποιαδήποτε μορφή φεμινιστικού κινήματος, ειδικά στο κίνημα κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης κατά των γυναικών. Αυτό ενόχλησε πολλές γυναίκες, καθώς οι ίδιες αντιμετώπισαν πολλές διακρίσεις λόγω της λογοκρισίας. Ως εκ τούτου, πολύ μεγάλος αριθμός γυναικών εισήλθε στις πλατφόρμες διαφόρων μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Οι γυναίκες αυτές συγκέντρωσαν επιπλέον άτομα από όλον τον κόσμο μέσω της χρήσης του hashtag #MeToo με στόχο να βοηθήσουν τον αγώνα για τα δικαιώματά τους. Σε συνδυασμό με το hashtag #MeToo, χρησιμοποιήθηκαν emoji με λαγουδάκι, μπολ και ρύζι. Ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα συγκεκριμένα emoji ήταν ότι είχαν συμβολικό νόημα πίσω τους: ένα καλό παράδειγμα είναι το σύμβολο "Rice bunny" (λαγουδάκι ρυζιού) που στα κινέζικα προφέρεται "μι του". Αυτός ο συνδυασμός emoji χρησιμοποιήθηκε ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Παρέμβαση της αστυνομίας και κυβερνητική λογοκρισία
Μία από τις φεμινίστριες ακτιβίστριες, η Ντα Του, πολεμούσε τη σεξουαλική παρενόχληση στην Κίνα από το 2012. Ωστόσο, ο δημόσιος χώρος για τέτοιου είδους ακτιβισμό μειώθηκε δραστικά από το 2014 με την παρέμβαση της λογοκρισίας της κινεζικής κυβέρνησης και της αστυνομίας. Την παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, στις 8 Μαρτίου 2015, όταν πέντε φεμινίστριες (γνωστές και ως η Φεμινιστική Πεντάδα) συνελήφθησαν από την αστυνομία και κρατήθηκαν επί 37 ημέρες για τον σχεδιασμό τη διανομή φυλλαδίων κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης σε μέσα μαζικής μεταφοράς. Κατηγορήθηκαν ότι το σχέδιό τους οδήγησε σε «πρόκληση προστριβών και ταραχών». Η φεμινίστρια ακτιβίστρια Ντα Του αναφέρει ότι η φεμινιστική της οργάνωση αναγκάστηκε να κλείσει μετά από καταγγελίες στην αστυνομία, ενώ οι κάθε είδους φεμινιστικές περφόρμανς δημόσιες διαμαρτυρίες έγιναν υπερβολικά επικίνδυνες και σχεδόν αδύνατες. Μαζί με την Ντα Του, οι Λι Μεϊζί, Γουέι Τίνγκτινγκ, Γου Ρόνγκρονγκ και Γουάνγκ Μαν ήταν οι υπόλοιπες φεμινίστριες-μέλη της Φεμινιστικής Πεντάδας οι οποίες συνελήφθησαν για την ακτιβιστική τους πράξη. Η Λι Μεϊζί ταπεινώθηκε και χλευάστηκε στη φυλακή για τον σεξουαλικό της προσανατολισμό επειδή ήταν λεσβία (και φεμινίστρια ακτιβίστρια). Οι ιδιότητες της Μεϊζί ως λεσβίας και φεμινίστριας ακτιβίστριας ήταν κάποιοι από τους λόγους της φυλάκισής της. Δυστυχώς, το γεγονός αυτό υπογραμμίζει το κοινό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν ακόμη και σήμερα οι φεμινίστριες και οι ΛΟΑΤ+ ακτιβιστές στην Κίνα.
Φεμινίστριες ακτιβίστριες που αγωνίζονται κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης
Η Σιάο Μεϊλί, η οποίος είχε λεσβιακή σχέση με τη Λι Μεϊζί και ήταν επίσης φεμινίστρια ακτιβίστρια, συνέγραψε μια ανοιχτή επιστολή σχετικά με τη σεξουαλική παρενόχληση στις πανεπιστημιουπόλεις του Κινεζικού Πανεπιστημίου καταγγέλλοντας παράλληλα την έλλειψη κατάλληλης έρευνας. Καθώς το κίνημα #MeToo στην Κίνα προσέλκυε περισσότερο την προσοχή του κοινού, η Μεϊλί πρότεινε στα πανεπιστήμια να προσφέρουν ενημέρωση για τη σεξουαλική παρενόχληση σε φοιτητές, προσωπικό και καθηγητές μέσω δημοσίων διαλέξεων, να προσλάβουν προσλάβουν ερευνητές και να εγκαινιάσουν τηλεφωνική γραμμή στήριξης για τους φοιτητές, όπου θα μπορούσαν να αναφέρουν τη σεξουαλική παρενόχληση απευθείας στη διοίκηση του πανεπιστημίου. Μια νεαρή γυναίκα με το όνομα Γκου Χουαγίνγκ, η οποία είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, συνέταξε κοινή επιστολή προς το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, που υπογράφηκε από 9.000 φοιτητές, ζητώντας να καθιερωθεί η πρόληψη της σεξουαλικής παρενόχλησης. Ωστόσο, η εκστρατεία αντιμετώπισε πίεση από τις πανεπιστημιακές αρχές και απομακρύνθηκε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ευτυχώς, αυτή η μορφή καταστολής από την κυβέρνηση και τις τοπικές αρχές τράβηξε την προσοχή χρηστών σε όλο τον κόσμο. Το 1998, η 20χρονη φοιτήτρια του Πανεπιστημίου του Πεκίνου Γκάο Γιαν, δευτεροετής φοιτήτρια κινεζικής φιλολογίας, αυτοκτόνησε μετά τον βιασμό της από τον καθηγητή της Ζανγκ Πενγκ. Αυτό το τραγικό γεγονός συγκλόνισε την κινεζική κοινότητα μετά από δύο δεκαετίες, ενώ το κίνημα #MeToo στην Κίνα τράβηξε περισσότερο το ενδιαφέρον και την προσοχή του κοινού. Ως αποτέλεσμα του κινήματος #MeToo, μετά από 20 χρόνια, ο καθηγητής Ζανγκ Πενγκ που δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Normal της Σαγκάης και στο Πανεπιστήμιο Nanjing ως καθηγητής μερικής απασχόλησης εκείνη την εποχή, απομακρύνθηκε από αυτές τις θέσεις διδασκαλίας.
Το σκάνδαλο Foxconn
Εκτός από τις φοιτήτριες, κάποιες εργάτριες άρχισαν επίσης να σπάνε τη σιωπή τους σχετικά με εμπειρίες σεξουαλικής παρενόχλησης που είχαν βιώσει. Ένα άρθρο από μια εργάτρια της εταιρείας Foxconn αναρτήθηκε στον ιστότοπο για τα εργατικά δικαιώματα των γυναικών Jianjiaobuluo. Σύμφωνα με το άρθρο, αυτή η γυναίκα βίωνε καθημερινή σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας: αυτό περιελάμβανε σεξιστικά αστεία για το σώμα της, ανεπιθύμητη σωματική επαφή κ.λπ. Καθώς αυτό το άτομο ήταν μάρτυρας της απονομής δικαιοσύνης στο Πανεπιστήμιο Beihang, ζήτησε από τη Foxconn να εκπαιδεύσει τα στελέχη και τους υπαλλήλους της σχετικά με τη σεξουαλική παρενόχληση και να εγκαινιάσει τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης για την αναφορά τέτοιων περιστατικών σεξουαλικής παρενόχλησης, να τοποθετήσει αφίσες κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης και πολλά άλλα. Η φωνή της ενθάρρυνε άλλες εργάτριες, και ειδικά τις μετανάστριες εργάτριες και τις αδήλωτες εργάτριες της υπαίθρου.
Σεξουαλική παρενόχληση στο εργασιακό περιβάλλον
Η Κινέζα δημοσιογράφος Χουάνγκ Σουεκίν υπέστη απόπειρα βιασμού από τον προϊστάμενό της σε δωμάτιο ξενοδοχείου. Κατέληξε να εγκαταλείψει τη δουλειά της μετά από αυτή την τραυματική εμπειρία. Σύμφωνα με έρευνα της Χουάνγκ που διεξήγαγε μεταξύ άλλων γυναικών δημοσιογράφωνστην Κίνα, μεταξύ των 250 ερωτηθέντων, σχεδόν το 80% ανέφεραν σεξουαλική παρενόχληση την οποία αποφάσισαν να σιωπήσουν και μόνο το 1% έκανε καταγγελία στην αστυνομία, ενώ το 3,3% απλώε παραιτήθηκε από τη θέση εργασίας του. Το σοκαριστικό ήταν ότι, παρά το γεγονός ότι η Χουάνγκ ήταν θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης, αυτή ακριβώς συνελήφθη από την αστυνομία μαζί με άλλες φεμινίστριες ακτιβίστριες στην Γκουανγκζού για «πρόκληση συμπλοκών και ταραχών», λόγω του ακτιβισμού στο πλαίσιο του κινήματος #MeToo. Λόγω της έλλειψης ευαισθησίας των ανδρών αστυνομικών, αναφέρθηκε ότι πολλές γυναίκες θύματα που πήγαν στην αστυνομία για να αναφέρουν περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης αγνοήθηκαν και αποθαρρύνθηκαν από το να ασκήσουν διώξεις, ενώ έπρεπε να περιμένουν μεγάλο χρονικό διάστημα για να τους αναλάβει γυναίκα αστυνομικός.
Το #MeToo στη θρησκεία: Το σκάνδαλο Σι Σουετσένγκ
Στο διαδίκτυο αναρτήθηκε μια συγκλονιστική αναφορά, η οποία απαγορεύτηκε αμέσως, για σεξουαλικές παραβάσεις του ηγουμένου του βουδιστικού ναού Longquan. Δύο μοναχές του ναού Longhua του Πεκίνου, η Σι Σιάνσια και η Σι Σιανκί ήταν οι γενναίες γυναίκες που αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή και να δημοσιεύσουν την 95 σελίδων έκθεση στο διαδίκτυο. Η έκθεση αποκαλύπτει στο κοινό τη σεξουαλική παρενόχληση που γινόταν από τον θρησκευτικό τους ηγέτη, τον ηγούμενο Σι Σουετσένγκ. Σύμφωνα με την έκθεση, ο ηγούμενος Σι Σουετσένγκ έστελνε μηνύματα κειμένου με περιεχόμενο σεξουαλικής παρενόχλησης στην μοναχή Σιάνσια. Επιπλέον, ο Σι Σουετσένγκ έστελνε μηνύματα κειμένου με περιεχόμενο σεξουαλικής παρενόχλησης σε πέντε άλλες μαθήτριες από τον ναό Κεκ Λοκ στη Μαλαισία. Δύο από αυτές έδρασαν πιο αμυντικά και απορρίφθηκαν. Ωστόσο, τέσσερις μαθήτριες κατέληξαν να υποκύψουν στις σεξουαλικές απαιτήσεις του Σι Σουετσένγκ μετά από πολύ δισταγμό. Η έκθεση αναφέρει ότι οι μαθήτριες παρενοχλήθηκαν σεξουαλικά γιατί εξαρτώνταν από τη θρησκευτική δύναμη του ηγουμένου. Η αστυνομία της περιοχής έλαβε τις ειδοποιήσεις σχετικά με αυτό το θέμα της σεξουαλικής επίθεσης στον ναό τον Ιούνιο του 2018. Είναι σοκαριστικό ότι ο Σι Σουετσένγκ ήταν επίσης αξιωματούχος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος και υπεύθυνος για την κυβερνητική οργάνωση Βουδιστική Ένωση. Ως αποτέλεσμα του κινήματος #MeToo, ο Σι Σουετσένγκ έχασε τη θέση του ως ηγούμενος και αυτή τη στιγμή διατελεί υπό έρευνα για σεξουαλικές παραβάσεις ως θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης.
Κριστίνα Πελάκοβα
Η Κριστίνα Πελάκοβα (Kristína Peláková) ή απλώς Κριστίνα γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1987 στο Σβιντνίκ της τότε Τσεχοσλοβακίας. Είναι μία Σλοβάκα τραγουδίστρια. Από μικρή ηλικία η Κριστίνα άρχισε την καριέρα της τραγουδώντας, χορεύοντας και παίζοντας πιάνο. Ξεκίνησε να δραστηριοποιείται στη χώρα της το 2007. Το 2010 μάλιστα εκπροσώπησε τη χώρα της στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Όσλο της Νορβηγίας με το τραγούδι "Horehronie" χώρις όμως να έχει καλή τύχη καθώς απέτυχε να προκριθεί στον τελικό κατακτώντας την 16η και προτελευταία θέση στον ημιτελικό.
Ματθίλδη της Αυστρίας
Η Ματθίλδη (γερμ. Mathilda von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Teschen, 25 Ιανουαρίου 1849 - 6 Ιουνίου 1867) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν.
Κίνημα Me Too (Κίνα)
Καταγγελίες εναντίον του Ζανγκ Γκαολί
Στις 2 Νοεμβρίου 2021, η επαγγελματίας τενίστρια Πενγκ Σουάι ισχυρήστηκε δημόσια ότι δέχτηκε σεξουαλική επίθεση από τον Ζαβνγκ Γκαολί, πρώην αντιπρόεδρο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και υψηλόβαθμο στέλεχος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ματθίλδη της Αυστρίας
Βιογραφία
Η Ματθίλδη Μαρία Αδελγόνδη Αλεξάνδρα ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και της Χιλδεγάρδης, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας. Ήταν ανιψιά του Όθωνα, Βασιλιά της Ελλάδας.
Κριστίνα Πελάκοβα
Μέχρι σήμερα η Κριστίνα έχει κυκλοφορήσει 7 άλμπουμ και 4 singles.
Κίνημα Me Too (Κίνα)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινεζικός πολιτισμός Κατηγορία:Κινήματα στην Ασία Κατηγορία:Φεμινισμός
Κριστίνα Πελάκοβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβάκοι καλλιτέχνες
Ματθίλδη της Αυστρίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη. Έλαβε τα ονόματα των εκ μητρός θείων της: Ματθίλδης, Αδελγόνδης και Αλεξάνδρας.
Το 1847 απεβίωσε ο Κάρολος, πατέρας του Αλβέρτου, έτσι ο τελευταίος κληρονόμησε το Ανάκτορο Βάιλμπουργκ στο Μπάντεν μπάι Βίεν, που είχε ο Κάρολος κτίσει για τη σύζυγό του Ερριέττα Αλεξανδρινή. Εκεί περνούσε τα καλοκαίρια της η οικογένεια του Αλβέρτου και η Χιλδεγάρδη απολάμβανε εκεί τα λουτρά της πόλης. Ο Αλβέρτος ήταν πολύ δημοφιλής και τον αποκαλούσαν Ένγκελσερτς (Αγγελόκαρδο). Κατά τον χειμώνα διέμεναν στη Βιέννη. Η οικογένεια της Ματθίλδης ήταν πολύ κοντά με την αυτοκρατορική οικογένεια και η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστρίας (σύζυγος του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας, 2ου εξαδέλφου της Ματθίλδης) απολάμβανε πολύ τη συντροφιά της Χιλδεγάρδης.
Ο 2ος εξάδελφός της, Λουδοβίκος Σαλβάτορ των Αψβούργων-Λωρραίνης, την είχε ερωτευτεί, αλλά οι κακές σχέσεις με την Ιταλία επέβαλαν η Ματθίλδη να παντρευτεί τον Ουμβέρτο Α΄ της Ιταλίας. Κατά τη διαμονή της το 1864 στο Μόναχο, στην κηδεία του αδελφού της Μαξιμιλιανού Β΄, η Χιλδεγάρδη ασθένησε και απεβίωσε. Η Ματθίλδη ήταν 15 ετών.
Στις 6 Ιουνίου 1867 φόρεσε ένα από λεπτή γάζα φόρεμα για να πάει στο θέατρο. Λίγο πριν θέλησε να καπνίσει ένα τσιγάρο, αλλά ο πατέρας της, που απαγόρευε το κάπνισμα, την πλησίασε και χτύπησε το τσιγάρο, που πετάχτηκε πίσω από το φόρεμα. Αμέσως άναψε το εύφλεκτο ύφασμα, που της έκανε 2ου και 3ου βαθμού εγκαύματα· η οικογένειά της έγινε μάρτυρας του τέλους της. Ήταν 18 ετών και τάφηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη στην Εκκλησία των Καπουτσίνων, πίσω από τη μητέρα της και τον αδελφό της Κάρολο, ο οποίος είχε αποβιώσει 1 έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Chevrolet Corvette
Η Chevrolet Corvette (Σεβρολέτ Κορβέτ) είναι ένα 2-πορτο, 2-θέσιο σπορ πολυτελές αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάζεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet, από τον Ιούνιο του 1953 έως και σήμερα, σε 8 γενιές. Στη συνολική ιστορική πορεία της, η Corvette κατέχει τα ρεκόρ του πρώτου χρονολογικά και, ταυτόχρονα, του μακροβιότερου σπορ Αμερικανικού αυτοκινήτου. Μάλιστα το 2003 η Corvette γιόρτασε την 50-ή της επέτειο, με την έκδοση 50th Αnniversary της Corvette C5 (η πέμπτη γενιά του μοντέλου). Η όγδοη γενιά του μοντέλου μπήκε στην παραγωγή στις 3 Φεβρουαρίου 2020 και για πρώτη φορά στην ιστορία του μοντέλου είναι κεντρομήχανη, αντί με τον κινητήρα μπροστά.
Διαχρονικά, είναι ένα από τα γνωστότερα αυτοκίνητα παγκοσμίως, με εξαιρετικά υψηλό ίματζ και μεγάλη απήχηση στους οπαδούς των σπορ αυτοκινήτων. Συχνά μάλιστα, από την Corvette C4 (η τέταρτη γενιά του μοντέλου) και μετά, οι κορυφαίες εκδόσεις στην εκάστοτε γενιά θεωρούνται ως σπορ υπεραυτοκίνητα (supercars). Ειδικότερα για τους Αμερικανούς, το όνομα Corvette θεωρείται τόσο μεγάλος μύθος, όσο θεωρούνται αντίστοιχα η Porsche 911 στη Γερμανία και όλα τα μοντέλα της Ferrari στην Ιταλία.
Βασικά στοιχεία
Η πρώτη γενιά του αυτοκινήτου σχεδιάστηκε από τον Χάρλεϊ Ιρλ (Harley Earl) το 1952 και παρουσιάστηκε στο GM Motorama στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης στις 17 Ιανουαρίου 1953. Ο Μάιρον Σκοτ (Myron Scott) έδωσε στο νέο μοντέλο το όνομα Corvette, από ένα μικρό και ευέλικτο πολεμικό πλοίο, την Κορβέττα. Το αρχικό προσχέδιο του λογότυπου της Corvette περιελάμβανε ακόμα και τη σημαία των ΗΠΑ, που όμως αντικαταστάθηκε την τελευταία στιγμή από το σήμα της Chevrolet, και έφερε επίσης ήδη την καρό σημαία των αγώνων. Το αρχικό αυτό λογότυπο επρόκειτο να εμφανιστεί στην πρώτη Corvette το 1953, αλλά απορρίφθηκε μόλις 4 ημέρες πριν από την παρουσίαση και έγινε η προαναφερθείσα αλλαγή, επειδή διαπιστώθηκε ότι δεν επιτρεπόταν η εμφάνιση της αμερικανικής σημαίας σε εμπορικό προϊόν. Το πρώτο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 30 Ιουνίου 1953 και το μοντέλο κυκλοφόρησε στην αγορά σχεδόν αμέσως.
Έτη παραγωγής των γενεών
Η όγδοη και σημερινή γενιά του μοντέλου, γνωστή ως Chevrolet Corvette C8, παρουσιάστηκε επίσημα στις 18 Ιουλίου 2019, μπήκε στη μαζική παραγωγή στις 3 Φεβρουαρίου 2020 και, για πρώτη φορά στην ιστορία του μοντέλου, φέρει κεντρομήχανη πλατφόρμα, δηλαδή με τον κινητήρα στο κέντρο του αμαξώματος και όχι στο μπροστινό μέρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Corvette Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Διονύσιος Φραγκόπουλος
thumb|right|250px|Το οικογενειακό μνήμα της οικογένειας Φραγκόπουλου Ο Διονύσιος Φραγκόπουλος ήταν τραπεζίτης & σταφιδέμπορος.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη Φραγκόπουλου και ήταν από τους πρώτους κατοίκους της κάτω πόλης της Πάτρας. Μαζί με τον αδερφό του Αναστάσιο διατηρούσε εμπορικό οίκο στην Αγγλία με παράρτημα στην Πάτρα ενώ ήταν και από τους ιδρυτές της ασφαλιστικής εταιρείας «Ανατολή». Θεωρείτο επίσης ως ένας από τους σημαντικότερους τραπεζίτες της εποχής εκείνης στην Πάτρα.
Ο εμπορικός του οίκος ήταν από τους αξιοπιστότερους και σημαντικότερους της εποχής, γι' αυτό και δεν επηρεάστηκε από την σταφιδική κρίση. Με τις ενέργειες του συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη της Πάτρας. Είχε σταλεί ως αντιπρόσωπος της λιμενικής επιτροπής στον υπουργό εσωτερικών Μεταξά, με σκοπό την μείωση του κόστους των λιμενικών έργων καταφέρνοντας να μειώσει την δαπάνη κατά 800.000 δραχμές. Και στην σταφιδική κρίση όμως ήταν από τους πρώτους που πρότεινε την παρακράτηση έτσι ώστε να αποφευχθεί μια επικείμενη οικονομική καταστροφή. Ήταν μέλος στην επιτροπή κατασκευής του Α΄ νεκροταφείου Πατρών καθώς και χρηματοδότης του δημοτικού θεάτρου Απόλλων. Βέβαια υπάρχουν και αντίθετες απόψεις όπως αυτές που δημοσιεύτηκαν την 3η Νοεμβρίου του 1897, έναν ακριβώς χρόνο μετά τη δολοφονία του, στην εφημερίδα Πελοπόννησο και οι οποίες περιέγραφαν τον Φραγκόπουλο ως έναν ευφυή μεν έμπορο και τραπεζίτη, ο οποίος όμως χρησιμοποιούσε τις ικανότητες του μόνο για τον εαυτόν και ποτέ για το κοινό συμφέρον.
Η οικία του, η οποία είχε κατασκευαστεί το 1830, ήταν από τις ωραιότερες της πόλης και βρισκόταν επί των οδών Αγίου Ανδρέου-Πατρέως-Όθωνος Αμαλίας. Το 1848 φιλοξενήθηκε ο αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων για τρεις μέρες. Τελικά κατεδαφίστηκε το 1898.
Στις 3 Νοεμβρίου του 1896, καθώς περπάταγε με τον στενό του φίλο Ανδρέα Κόλλα στην πλατεία Γεωργίου Α΄ επί της Γεροκωστοπούλου, δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι από τον σανδαλοποιό Δημήτριο Ματσάλη. Τραυμάτισε σοβαρά τον σταφιδέμπορα Ανδρέα Κόλλα και δολοφόνησε τον Φραγκόπουλο. Συνελήφθη αμέσως και κατόπιν ανάκρισης δήλωσε: ''«ό,τι έκανα, το έκανα χάριν της ιδέας. Κανένας δεν μ΄ έβαλε. Μόνος μου ενήργησα. Φονεύσας δεν απέβλεψα εις τα πρόσωπα, αλλά κτύπησα το Κεφάλαιον. Είμαι αναρχικός και ως αναρχικός είμαι υπέρ της βίας»''. Πράγματι ο Ματσάλης ήταν μέλος αναρχικής ομάδας και είχε επηρεαστεί σημαντικά από αυτή. Τελικά αυτοκτόνησε στις 7 Νοεμβρίου στη φυλακή της Ακροπόλεως στην Πάτρα.
Η δολοφονία του Φραγκόπουλου συγκλόνισε την πατραϊκή κοινωνία. Χαρακτηριστικό είναι ότι στην κηδεία του παρευρέθηκε πλήθος κόσμου και φυσικά αρκετοί έμποροι, πολιτικοί κ.α. Κηδεύτηκε στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών, στο οικογενειακό τάφο της οικογένειας Φραγκόπουλου, που υπάρχει ακόμα και σήμερα.
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1985-86
Το Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1985–86 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 131 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 7 ομίλους. Ήταν η 4η περίοδος του «Εθνικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος» ως 4η κατηγορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι πρώτοι κάθε ομίλου εξασφάλισαν την άνοδό τους στη Γ' Εθνική.
Πηγές
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1985-1986
Σιλεσία
thumb|200px|Τα τρία [[Βοεβοδάτα της Πολωνίας|βοεβοδάτα που αποτελούν τη Σιλεσία στην Πολωνία.]] thumb|200px|Η Σιλεσία της Τσεχίας. Η Σιλεσία (πολωνικά: Śląsk, τσέχικα: Slezsko, γερμανικά: Schlesien, σιλεσικά: Ślōnsk) είναι ιστορική περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης, η οποία βρίσκεται κυρίως εντός της Πολωνίας, με μικρά τμήματα στην Τσεχία και τη Γερμανία. Η έκτασή της είναι περίπου 40.000 χλμ2 και ο πληθυσμός υπολογίζεται σε περίπου 8.000.000 κατοίκους. Η Σιλεσία χωρίζεται σε δύο κύριες υποπεριοχές, την Κάτω Σιλεσία στα δυτικά και την Άνω Σιλεσία στα ανατολικά. Η Σιλεσία έχει ποικίλο πολιτισμό, συμπεριλαμβανομένης της αρχιτεκτονικής, των κοστουμιών, της κουζίνας, των παραδόσεων και της γλώσσας της (μειονότητα στην Άνω Σιλεσία).
Τα σύνορα και η εθνική υπαγωγή της Σιλεσίας άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου, τόσο με ήταν κληρονομική ιδιοκτησία ευγενών οίκων όσο και μετά την άνοδο των σύγχρονων εθνών κρατών, με αποτέλεσμα την αφθονία των κάστρων, ειδικά στην κοιλάδα Γελένια Γκούρα. Τα πρώτα γνωστά κράτη που κατείχαν την εξουσία στη Σιλεσία ήταν πιθανώς αυτά της Μεγάλης Μοραβίας στα τέλη του 9ου αιώνα και της Βοημίας στις αρχές του 10ου αιώνα. Τον 10ο αιώνα, η Σιλεσία ενσωματώθηκε στο πρώιμο πολωνικό κράτος και μετά τον κατακερματισμό του τον 12ο αιώνα σχημάτισε το Δουκάτο της Σιλεσίας, ένα επαρχιακό δουκάτο της Πολωνίας. Ως αποτέλεσμα περαιτέρω κατακερματισμού, η Σιλεσία χωρίστηκε σε πολλά δουκάτα, τα οποία διοικούνταν από διάφορες γραμμές της πολωνικής δυναστείας Πιαστ. Τον 14ο αιώνα, έγινε συστατικό τμήμα της Βοημίας του Στέμματος υπό την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία πέρασε στην αυστριακή Μοναρχία των Αψβούργων το 1526, ωστόσο, ορισμένα δουκάτα παρέμειναν υπό την κυριαρχία των Πολωνών δουκών από τους οίκους των Πιαστ, των Γιαγκελλόνων και των Σομπιέσκι ως επίσημα φέουδα της Βοημίας, μερικά μέχρι τον 17ο–18ο αιώνα. Ως αποτέλεσμα των Σιλεσιανών Πολέμων, η περιοχή προσαρτήθηκε από το γερμανικό κράτος της Πρωσίας το 1742.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Πολωνοί και οι Τσέχοι ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους, το ανατολικότερο τμήμα της Άνω Σιλεσίας έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας με απόφαση των Δυνάμεων της Αντάντ μετά από εξεγέρσεις των Πολωνών και του δημοψηφίσματος της Άνω Σιλεσίας, ενώ τα υπόλοιπα πρώην αυστριακά τμήματα της Σιλεσίας χωρίστηκαν μεταξύ Τσεχοσλοβακίας και Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως αποτέλεσμα της γερμανικής κατοχής, ολόκληρη η περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο της Ναζιστικής Γερμανίας. Το 1945, μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το μεγαλύτερο μέρος της γερμανικής Σιλεσίας μεταφέρθηκε στην πολωνική δικαιοδοσία με τη Συμφωνία του Πότσνταμ μεταξύ των νικηφόρων Συμμάχων και έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας, αν και με κομμουνιστικό καθεστώς που είχε εγκατασταθεί από τη Σοβιετική Ένωση. Η μικρή λουσατιανή λωρίδα δυτικά της Γραμμής Όντερ-Νάισσε, η οποία ανήκε στη Σιλεσία από το 1815, έγινε μέρος της Ανατολικής Γερμανίας.
Ως αποτέλεσμα των αναγκαστικών μετατοπίσεων πληθυσμού του 1945–48, οι σημερινοί κάτοικοι της Σιλεσίας μιλούν τις εθνικές γλώσσες των αντίστοιχων χωρών τους. Προηγουμένως, η γερμανόφωνη Κάτω Σιλεσία είχε αναπτύξει μια νέα μικτή πολωνική διάλεκτο και νέες φορεσιές. Υπάρχει συνεχής συζήτηση σχετικά με το εάν η σιλεσική γλώσσα πρέπει να θεωρείται διάλεκτος της πολωνικής ή ξεχωριστή γλώσσα. Η κάτω σιλεσική γερμανική διάλεκτος κοντεύει να εξαφανιστεί λόγω της εκδίωξης των ομιλητών της.
Ιστορία
Τον 4ο αιώνα π.Χ. από το νότο, μέσω της Κοιλάδας Κουότσκο, οι Κέλτες εισήλθαν στη Σιλεσία και εγκαταστάθηκαν γύρω από το Όρος Σλένζα κοντά στο σύγχρονο Βρότσουαφ, την Οουάβα και το Στσέλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιλεσία Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Τσεχίας Κατηγορία:Διαιρεμένες περιοχές Κατηγορία:Γεωγραφία της Κεντρικής Ευρώπης Κατηγορία:Κρατίδια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Άννα Μπολέυν
Η Άννα Μπολέυν (Anne Boleyn, 1501 - 19 Μαΐου 1536), ή Ανν Μπολέυν, Μαρκησία του Πέμπροουκ, ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας και μητέρα της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Ο γάμος του Ερρίκου με την Άννα και η εν συνεχεία εκτέλεσή της αποτελούν μέρος μιας σημαντικής πολιτικής και θρησκευτικής αναταραχής, που έχει μείνει γνωστή ως Αγγλική Μεταρρύθμιση, με την Άννα την ίδια να πρωτοστατεί στην ανάγκη της εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης. Έχει χαρακτηριστεί ως η Βασιλική σύζυγος με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της Αγγλίας.
Τα πρώτα χρόνια
Η Άννα ήταν κόρη του Σερ Τόμας Μπολέυν, που αργότερα έγινε 1ος Κόμης του Ουίλτσιρ και 1ος Κόμης του Όρμοντ, και της συζύγου του Ελίζαμπεθ, η οποία ήταν κόρη του Τόμας Χάουαρντ, 2ου Δούκα του Νόρφοκ. Δεν είναι σίγουρο αν γεννήθηκε στο Μπλίκλινγκ Χολ στο Νόρφοκ ή στο Κάστρο Χίβερ στο Κεντ, αλλά ούτε και το πότε ακριβώς γεννήθηκε: άλλοι ιστορικοί θεωρούν έτος γέννησής της το 1501 και άλλοι το 1507, ενώ έχουν προταθεί διάφορες χρονολογίες από το 1499 έως το 1512. Είχε άλλα δυο αδέλφια, τη Μαίρυ και τον Τζορτζ.
Ο πατέρας της Άννας ήταν επιτυχημένος διπλωμάτης και η καριέρα του εξασφάλισε στην κόρη του μια θέση στην αυλή της Μαργαρίτας, Αυτοκράτειρας της Αυστρίας, η οποία τότε κυβερνούσε την Ολλανδία για λογαριασμό του πατέρα της. Αργότερα η εκπαίδευση της Άννας συνεχίστηκε στη γαλλική Αυλή, όπου ήταν η ευνοούμενη κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Κλαυδίας. Εκεί τελειοποίησε τις γνώσεις της στη γαλλική γλώσσα κι εθιμοτυπία κι απέκτησε ενδιαφέρον για τη μόδα, τη φιλοσοφία και την εκκλησιαστική μεταρρύθμιση. Εκτελούσε επίσης χρέη διερμηνέα, όταν έρχονταν στη γαλλική Αυλή υψηλόβαθμοι επισκέπτες από την Αγγλία.
Η εμφάνισή της
Η εμφάνιση της Άννας Μπολέυν δεν συμβάδιζε με τα πρότυπα ομορφιάς της εποχής της. Είχε δέρμα αρκετά σκούρο για τα αγγλικά γούστα. Πάντως τα μακριά μαύρα μαλλιά της και τα σκούρα μάτια της εντυπωσίαζαν, όπως και η μόδα που ακολουθούσε. Ο ιστορικός Λίντσεϋ έχει γράψει:
Βέβαια, άλλοι ιστορικοί αναφέρουν ότι τα μαλλιά της ήταν κοκκινωπά και όχι μαύρα.
Έχουν κυκλοφορήσει διάφορες φήμες ότι η Άννα Μπολέυν έπασχε από πολυδακτυλία, για την ακρίβεια ότι ήταν εξαδάκτυλη, αλλά οι ιστορικοί αμφισβητούν αυτό το ενδεχόμενο.
Η σχέση με τον Ερρίκο
Όταν η Άννα επέστρεψε στην Αγγλία, έγινε κυρία επί των τιμών της πρώτης συζύγου του Ερρίκου, της Ισπανίδας πριγκίπισσας Αικατερίνη της Αραγονίας. Η πρώτη της εντυπωσιακή εμφάνιση στην αυλή ήταν σε έναν αποκριάτικο χορό τον Μάρτιο του 1522. Την εποχή εκείνη η αδελφή της, Μαίρυ Μπολέυν, ήταν ερωμένη του βασιλιά Ερρίκου.
Τότε την Άννα φλέρταρε έντονα ο Χένρυ Πέρσυ, γιος του Κόμη του Νορθάμπερλαντ. Το ειδύλλιο είχε άδοξο τέλος το 1523, καθώς ο πατέρας του Χένρυ Πέρσυ εναντιώθηκε σε έναν τέτοιο γάμο. Υπήρχαν διαδόσεις ότι το ναυάγιο προκάλεσε ο Καρδινάλιος Γούλσεϋ, τον οποίο έβαλε ο βασιλιάς Ερρίκος επειδή ήθελε την Άννα για τον εαυτό του.
Το ειδύλλιο της Άννας Μπoλέϋν με τον Ερρίκο ξεκίνησε την εποχή που εκείνος ήταν ακόμη παντρεμένος με την Αικατερίνη. Σε αντίθεση με την μεγαλύτερη αδελφή της Μαίρυ, η οποία είχε ερωτική σχέση με τον βασιλιά Ερρίκο παλαιότερα, η Άννα αρνήθηκε να γίνει ερωμένη του και απαίτησε να την παντρευτεί, λέγοντας ότι προτιμά να χάσει τη ζωή της παρά την τιμή της. Μάλιστα έφυγε από την Αυλή και πήγε στο Κεντ. Είναι γεγονός ότι ο Ερρίκος εντυπωσιάστηκε από τη συμπεριφορά της και ένιωσε γι' αυτήν ισχυρά συναισθήματα, καθώς είναι η μόνη γυναίκα στην οποία έγραψε ερωτικές επιστολές, δεκαεφτά στον αριθμό. Όμως ο λόγος που τελικά παντρεύτηκε την Άννα δεν ήταν μόνο ο έρωτάς του γι' αυτήν, αλλά και το ότι η πρώτη σύζυγός του είχε φτάσει σε ηλικία που δεν μπορούσε να κάνει πια παιδιά και δεν του είχε χαρίσει τον αρσενικό διάδοχο που τόσο επιθυμούσε.
Ήδη πριν από το γάμο ο Ερρίκος απένειμε στην Άννα τον τίτλο της Μαρκησίας του Πέμπροουκ, καθιστώντας την τη μόνη γυναίκα που απέκτησε τίτλο ευγενείας κατ΄ απονομή κι όχι κατά κληρονομικό δίκαιο. Επίσης χάρη στα συνεχή δώρα του, εκείνη συγκέντρωσε μια μεγάλη γκαρνταρόμπα από φορέματα και γούνες, καθώς επίσης πολλά κοσμήματα, νέα διαμερίσματα στο παλάτι, και πολλούς υπηρέτες και ακολούθους.
Η Άννα Μπολέυν είχε χαρακτήρα ισχυρό και θυμώδη. Πολλές φορές τσακωνόταν με τον Ερρίκο, με αφορμή το διαζύγιο που εκείνος δεν μπορούσε να εξασφαλίσει από τη σύζυγό του.
Επιρροή στην πολιτική
Σπουδαίο ρόλο έπαιξε και στην οργάνωση διεθνούς συνδιάσκεψης στο Καλαί το 1532. Εκεί ο Ερρίκος ήλπιζε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση της Γαλλίας στον καινούργιο του γάμο, όπως και έγινε.
Ο γάμος
Μόλις ο Ερρίκος επέστρεψε από το Καλαί στην Αγγλία, στο Ντόβερ παντρεύτηκε μυστικά με την Άννα, ολοκληρώνοντας ερωτικά τη σχέση τους μετά από 7 χρόνια αναμονής. Μέσα σε λίγους μήνες η Άννα έμεινε έγκυος κι έγινε ένας δεύτερος γάμος στο Λονδίνο στις 25 Ιανουαρίου 1533. Στις 23 Μαΐου 1533 ο Τόμας Κράνμερ χαρακτήρισε άκυρο τον γάμο του Ερρίκου με την Αικατερίνη της Αραγωνίας και πέντε μέρες μετά κήρυξε έγκυρο τον γάμο του με την Άννα Μπολέυν. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1533 γεννήθηκε στο Παλάτι της Πλακεντίας στο Γκρήνουιτς η κόρη τους, Ελισάβετ, μετέπειτα Βασίλισσα της Αγγλίας.