cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας
Πίσω από το σύγχρονο κτίριο υπήρχε ένα προηγούμενο από τον 14ο αιώνα, το οποίο ονομαζόταν Ανταλλακτήριο Λαδιού (Llotja de l’Oli, στα βαλενθιανά, ή Lonja del Aceite, στα ισπανικά), το οποίο όμως δεν χρησιμοποιούταν μόνο για εμπόριο λαδιού, αλλά για όλες τις δουλειές. Η εμπορική ευημερία της Βαλένθια έφτασε στο μέγιστο κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, και οδήγησε στην κατασκευή ενός νέου κτιρίου. Το σχέδιο του νέου ανταλλακτηρίου της Βαλένθια προέρχεται από μια παρόμοια κατασκευή στο ανταλλακτήριο της Πάλμα ντε Μαγιόρκα, κατασκευασμένο από τον αρχιτέκτονα Γκιγιέμ Σαγρέρα το 1448. Ο αρχιτέκτονας που ανέλαβε την κατασκευή του νέου ανταλλακτηρίου ήταν ο Πέρε Κόμπτε, ο οποίος κατασκεύασε τον κύριο κορμό του κτιρίου - την Εμπορική Αίθουσα (ή Sala de Contractació) - σε 15 χρόνια (1483–1498). Το κτίριο έγινε σύμβολο του πλούτου της Βαλένθια και δείχνει την εμπορική επανάσταση κατά τη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα, την κοινωνική ανάπτυξη και το γοήτρο που απέκτησε η μπουρζουαζία της Βαλένθια.
Βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Βαλένθια, στην Πλάθα ντελ Μερκάδο, αριθμός 31, απέναντι από τον Ναό Σάντος Χουάνες και στο Μερκάδο Θεντράλ (Εμπορικό Κέντρο) της Βαλένθια.
Ραούλ Αλιέ
Ο Ραούλ Αλιέ (γαλλ. Raoul Allier, 29 Ιουνίου 1862 – 5 Νοεμβρίου 1939) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, θεολόγος και κοινωνιολόγος, καθηγητής της φιλοσοφίας στη Σχολή Προτεσταντικής Θεολογίας των Παρισίων.
Άγιοι Απόστολοι Μετοχίου Διρφύων Εύβοιας
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο υπάρχει ο συνώνυμος παραθαλάσσιος οικισμός Άγιοι Απόστολοι Πετριών.
Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας
Ιστορία
Η κατασκευή της «Αγοράς» (Λόνχα), γνωστή στη Βαλένθια και τις Βαλεαρίδες ως «γιότζα», ερμηνεύεται ως αποτέλεσμα της εμπορικής ευημερίας από απέκτησε η Βαλένθια τον 15ο αιώνα, και είναι σύμβολο της δύναμης της πόλης να προσελκύει εμπόρους σε μια δύσκολη οικονομικά συγκυρία που ήταν αποτέλεσμα της ανακάλυψης της Αμερικής και της μετακίνησης του εμπορίου της Μεσογείου προς τον Ατλαντικό.
Άγιοι Απόστολοι Μετοχίου Διρφύων Εύβοιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας
Ιστορία
Τα εμπορικά ανταλλακτήρια στο Στέμμα της Αραγωνιάς κτίστηκαν ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο: μία ορθογώνια αίθουσα υποστηριζόμενη από κολώνες. Πριν το ανταλλακτήριο της Βαλένθια είχαν κτιστεί η Λόνχα της Βαρκελώνης (1380-1392) και η Λόνχα της Πάλμα (1420-1448), με ελικοειδείς κίονες να υποστηρίζουν τρία θολωτά κλίτη. Ανάμεσα στο 1541 και το 1551 κατασκευάστηκε η Λόνχα της Σαραγόσας, αλλά ήταν αναγεννησιακού ρυθμού. Αν και το αρχιτεκτονικό σχήμα είναι το ίδιο, το Γενικό Συμβούλιο της Πόλης, το 1469, έδωσε έμφαση στην ομορφιά του κτιρίου, το οποίο έμελλε να είναι «πολύ όμορφο, μεγαλοπρεπές και πολυτελές, το οποίο θα τιμούσε και θα στόλιζε αυτή τη διάσημη πόλη». Οι εργασίες άρχισαν από τον αρχιμάστορα Πέρε Κόμπτε, γνωστό στην πόλη για το γεγονός ότι είχε αναλάβει τις εργασίες του τελευταίου τμήματος του Καθεδρικού.
Ραούλ Αλιέ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ραούλ σπούδασε στην École normale supérieure των Παρισίων. Ως φοιτητής γνώρισε τον Γάλλο Προτεστάντη πάστορα Τόμυ Φαλό (Tommy Fallot, 1844-1904), του οποίου η προσωπικότητα και η σκέψη τον επηρέασαν πολύ. Μετά την αποφοίτησή του, ο Αλιέ διορίσθηκε καθηγητής της φιλοσοφίας στο Λύκειο του Μοντωμπάν (1886) και το 1889 έγινε καθηγητής στη Σχολή Προτεσταντικής Θεολογίας των Παρισίων. Το 1902 παρουσίασε τη διδακτορική διατριβή του υπό τον τίτλο La compagnie du Très-Saint-Sacrement de l'Autel: la «Cabale des dévots», 1627-1666.
Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας
Ιστορία
Το ανταλλακτήριο ανακηρύχθηκε Εθνικό Μνημείο το 1931. Η UNESCO ανακήρυξε το ανταλλακτήριο μεταξιού μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς τις 5 Δεκεμβρίου 1996 ως «ένα πλήρως εξαιρετικό παράδειγμα κοσμικού κτιρίου ύστερου γοτθικού ρυθμού, το οποίο αποτυπώνει δραματικά τη δύναμη και τον πλούτο μίας από τις σπουδαίες μεσογειακές ναυτικές πόλεις», και αναγνωρίζεται ως ένα από λαμπρότερα παραδείγματα κοσμικού ευρωπαϊκού γοτθικού ρυθμού. Οι ορθογώνιες πέτρινες προσόψεις, τα πολυτελή αναγεννησιακά μενταγιόν, γλυπτά και γκαργκόιλ, οι τέλειες αναλογίες πορτών και παραθύρων, ασπίδες και επάλξεις, ενθύμια του γοτθικού μεγαλείου της Βαλένθια.
Ιστορικό πλαίσιο
Η χρυσή περίοδος της Βαλένθια ήταν περίοδος μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης και μεγάλης πολιτικής και πολιτιστικής επιρροής, και οδήγησε στη δημιουργία της Τάουλα κάνβι, ενός δημοτικού ταμείου για την ενίσχυση επιχειρηματικών κινήσεων. Η τοπική βιομηχανία, ιδίως οι υφαντουργίες, προωθήθηκαν πολύ και η πόλη έγινε εμπορικό κέντρο, στο οποίο πήγαιναν έμποροι απ' όλη την Ευρώπη. Στο τέλος αυτού του αιώνα, κατασκευάστηκε το ανταλλακτήριο μεταξιού, κέντρο εμπορικών συναλλαγών. Ένας από τους τραπεζίτες, ο Λουίς Σαντάνχελ, Βαλενθιανός εβραϊκής καταγωγής, χρηματοδότησε το ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική.
Ραούλ Αλιέ
Βιογραφικά στοιχεία
Εκτός από το καθαρώς ακαδημαϊκό του έργο, ο Αλιέ ασχολήθηκε και με τα κοινωνικοπολιτικά θέματα της εποχής του. Επηρεασμένος από τον «κοινωνικό χριστιανισμό» ή «χριστιανικό σοσιαλισμό» του Τόμυ Φαλό, εργάσθηκε στη «Société d'aide fraternelle et d'études sociales», ενώ ήταν μέλος και στην «Ένωση για την ανύψωση της δημοσίας ηθικής». Επίσης υπήρξε ένας από τους ιδρυτές και πρώτος πρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Χριστιανικών Φοιτητικών Συλλόγων (Fédération française des associations chrétiennes d'étudiants). Πεπεισμένος για την αθωότητα του λοχαγού Ντρεϊφούς, δημοσίευσε μια μελέτη με θέμα τον Βολταίρο και την Υπόθεση Calas σε προφανή παραλληλισμό, καθώς και μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα Le Siècle. Μια άλλη σειρά άρθρων του το 1905 στην ίδια εφημερίδα αφορούσε το περιεχόμενο του ετοιμαζόμενου τότε νόμου για τον Χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, υπέρ μιας πιο φιλελεύθερης κατευθύνσεως του νόμου. .
Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας
Ιστορικό πλαίσιο
Μετά από μερικά χρόνια αστάθειας εξαιτίας της περιόδου διαδοχής, στην οποία ο οίκος της Βαρκελώνης αντικαταστάθηκε από τον οίκο της Τραστάμαρα, τον 15ο αιώνα, η πόλη ήταν στις δόξες της. Το βασίλειο της Βαλένθια θεωρούταν η πολιτιστική και οικονομική πρωτεύουσα του βασιλείου της Αραγωνίας, και κατάφερε να είναι μία από τις σημαντικότερες πόλεις στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα. Οι δημοπρασίες ήταν σύμβολο δύναμης και πλούτου.
Ραούλ Αλιέ
Προσωπική ζωή
Ο Ραούλ Αλιέ ήταν έγγαμος, με την Πωλίν Φρεΐς (Pauline Freiss), από το 1889. Ο μεγάλος γιος τους, ο Ροζέρ (1890-1914), σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ο μικρός, ο Ζακ (1900-1979), έγινε τραπεζίτης και πρόεδρος της Εταιρείας Ιστορίας του γαλλικού Προτεσταντισμού. Η μία από τις κόρες τους, η Ιντελέτ Αλιέ-Ντυγκά, πήγε στο Καμερούν τη δεκαετία του 1930 για το έργο της Εταιρείας Ευαγγελικών Ιεραποστολών των Παρισίων, προτού «μεταστραφεί» στην εθνολογία.
Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας
Ιστορικό πλαίσιο
Με όρους πολιτικής επιρροής, από τα τέλη του 14ου αιώνα, η επιρροή της Βαλένθια στο Στέμμα της Αραγωνίας γινόταν όλο και μεγαλύτερη, με προσωπικότητές όπως ο Σαν Βιθέντε Φερρέρ, και τον 15ο αιώνα, στο σημείο ώστε οι δύο μόνο φορές που εξελέγη Ισπανός επίσκοπος Πάπας ήταν δύο επίσκοποι της Βαλένθια: ο Κάλλιστος Γ΄ και ο ανιψιός του Αλέξανδρος Στ΄, γεννημένοι στην Χάτιβα και ανήκαν στην οικογένειας Βοργία.
Ραούλ Αλιέ
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Normale Supérieure Κατηγορία:Πρόσωπα της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας
Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας
Ιστορικό πλαίσιο
Σε πολιτιστικό επίπεδο, πέρα από την Λα Λόνχα, κατασκευάστηκαν οι Πύργοι Καρτ, το βασιλικό μοναστηριακό παρεκκλήσι του Σάντο Δομίγκο, ο τρούλος της Αγίας Τράπεζας του καθεδρικού ναού και το Παλάθιο ντε λε Χενεραλιτάτ Βαλενθιάνα. Διάσημοι καλλιτέχνες εκείνης της περιόδου περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τον Αουζιάς Μαρκ και τον Ζοανότ Μαρτορέλ. Απόρροια αυτής της πολιτιστικής έκρηξης, στη Βάλενθια λειτούργησε το δεύτερο τυπογραφείο της Ιβηρικής χερσονήσου και το πρώτο έργο στην Ισπανία εκτυπώθηκε εκεί το 1474: το Obres e trobes en lahors de la Verge Maria. Τις 30 Απριλίου 1499 δημιουργήθηκε το Πανεπιστήμιο της Βαλένθια.
Ανταλλακτήριο λαδιού
thumb|250px|Το ανταλλακτήριο όπως φαίνεται από την Πλάθα ντε λα Κομπανία Κοντά στην Πλάθα δε λα Κομπανία, κοντά στη σημερινή Λόνχα, υπήρχε ένα παλαιότερο κτίριο, σύμφωνα με τον Μανουέλ Σαντσίς Χουαρνέρ, το οποίο αναφέρεται από το 1341 και λεγόταν Llotja de l'Oli (ανταλλακτήριο λαδιού). Αυτή η δημοπρασία, σύμφωνα με τον ίδιο συγγαφέα ήταν ανοικτή, π.χ. έμοιαζε με ιταλική λότζια (ανοικτό σε μία ή περισσότερες πλευρές, υποστηριζόμενη με αψίδες ή κολόνες). Το ανταλλακτήριο λαδιού δεν χρησιμοποιούταν μόνο για το εμπόριο αυτού του προϊόντος, αλλά για όλες τις επιχειρηματικές διεργασίες.
Το μετάξι
Το όνομα του κτιρίου προέρχεται από το γεγονός ότι το μετάξι ήταν από τον 14ο μέχρι τον 18ο αιώνα η ισχυρότερη βιομηχανία στην πόλη. Τον 14ο αιώνα, ντόπιοι υφαντουργοί, κυρίως Εβραίοι, και αργότερα μοναχοί, συνασπίστηκαν το 1465 στην «αδελφότητα της ελεούσης Παρθένου», στην οποία είναι αφιερωμένο ένα παρεκκλήσι στο ανταλλακτήριο, κατασκευασμένο ανάμεσα στο 1484 και το 1486.
Όταν κτιζόταν το ανταλλακτήριο, στην πόλη ανθούσε η βιομηχανία μεταξιού, με αποτέλεσμα να υπάρχουν 293 αρχιυφαντουργοί σύμφωνα με απογραφή στην πόλη το 1487. Στο τέλος του 17ου αιώνα, το μετάξι ήταν τόσο σημαντικό στις εμπορικές συναλλαγές στο ανταλλακτήριο των εμπόρων ώστε να μετονομαστεί σε ανταλλακτήριο του μεταξιού. Η τελευταία λαμπρή περίοδος ήταν στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, όταν στη βιομηχανία μεταξιού της πόλης εργάζονταν 25.000 άτομα, ενώ στη Βαλένθια λειτουργούσαν τρεις χιλιάδες αργαλειοί. Η παρακμή της βιομηχανίας μεταξιού στη Βαλένθια άρχισε το 1790 και δεν κατάφερε να επανακάμψει ποτέ. Όμως, το ανταλλακτήριο διατήρησε το όνομά του μέχρι σήμερα, προς τιμήν όσων πρωτοπορούσαν στη βαλενθιανή βιομηχανία για τόσους αιώνες.
Κατασκευή
thumb|250px|Η κύρια πρόσοψη της Σάλα ντε Κοντραταθιόν thumb|250px|Διακοσμητικά στοιχεία Το ανταλλακτήριο κτίστηκε την περίοδο 1482-1498 από τους αρχιμάστορες Πέρε Κόμπτε, Χουάν Ιβάρρα, Χουάν Κορμπέρα και Δομίνγκο Ουρτιάγα, και ολοκληρώθηκε το 1548. Η κατασκευή του μοιάζει σε εμφάνιση με αυτή μεσαιωνικού κάστρου, με χοντρούς τοίχους και επάλξεις.
Για την κατασκευή του κτιρίου απαλλοτριώθηκαν και κατεδαφίστηκαν 20 σπίτια κοντά στην αγορά. Η ευθύνη της κατασκευής, η οποία έγινε με ασβεστόλιθο, ανατέθηκε στον λιθοξόο από τη Ζιρόνα Περ Κόμπτε και στον Χουάν Ιβάρρα. Η πρώτη πέτρα της κατασκευής τοποθετήθηκε το 1482, ενώ οι εργασίες, τις οποίες πλήρωνε η πόλη, ξεκίνησαν ένα χρόνο αργότερα, όπως μας πληροφορεί το κείμενο στην ασπίδα που βρίσκεται στη γωνία των οδών Πέρε Κόμπτε και Γιότζα.
Οι εργασίες ξεκίνησαν με την κατεδάφιση των σπιτιών, την καταλληλότητα του εδάφους και την επάρκεια υλικών από τον αρχιμάστορα της πόλης Φρανθίσκο Μπιουλάιγουα, ο οποίος αναφέρεται για πρώτη φορά τις 16 Ιανουαρίου 1483, και η παράδοση των κατασκευαστικών υλικών έγινε στους λιθοξόους τις 15 Φεβρουαρίου. Η επίσημη ημερομηνία έναρξης των εργασιών θεωρείται ότι είναι η 5η Φεβρουαρίου 1483 και οι πρώτοι μισθοί στους Πέρε Κόμπτε και Χουάν Ιβάρρα πληρώθηκα τις 14 Μαρτίου. Αυτό την ημερομηνία άρχισε η λάξευση των λίθων. Ο αρχιμάστορας της πόλης Μπιουλάιγουα ολοκλήρωσε το έργο του στο έδαφος τον Οκτώβριο του 1483 και δεν αναφέρεται ξανά.
Αρχιτεκτονική
Όπως φαίνεται από την Πλάθα ντελ Μερκάδο, το δεξί τμήμα του κτιρίου αντιστοιχεί στη Λα Λόνχα, η οποία είναι γνωστή επίσης ως αίθουσα με τις κολώνες (1483-1498). Στα αριστερά βρίσκεται ο κεντρικός πύργος (1483-1498), με τρεις ορόφους που χρησιμοποιούνται ως παρεκκλήσι (κάτω όροφος) και φυλακή (πάνω δύο όροφοι). Λίγο που αριστερά βρίσκεται το τριώροφο Προξενείο της Θάλασσας (Consulado del Mar), το οποίο προστέθηκε αργότερα (1498-1548). Το Πάτιο ντε λος Ναράνχος συνδέει τις τρεις περιοχές του κτιρίου, καλύπτοντας συνολικά περισσότερα από 200 τετραγωνικά μέτρα.
Για να κατασκευάσει τη Λα Λόνχα, ο Πέρε Κόμπτε εμπνεύστηκε από την Λόνχα ντε Πάλμα, του Γκιγιέμ Σαγρέρα του 1448, η οποία με τη σειρά της πιθανότατα ήταν εμπνευσμένη από το μοναστήρι το Σάντο Δομίγκο ντε Βαλένθια των αρχών του 14ου αιώνα.
Η Λόνχα της Βαλένθια, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη και πιο πλούσια διακοσμημένη από αυτή στη Μαγιόρκα. Η Λόνχα της Βαλένθια ξεχωρίζει για την πλούσια επιδεικτική διακόσμηση των παραθύρων, τις μνημειώδεις πόρτες με κυματοειδείς αψίδες και μικρά αγάλματα, κυρίως με σατυρικές ή ερωτικές σκηνές και είκοσι γκαργκόιλ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βαλένθια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κοινότητα της Βαλένθια
Ζωνιανά Ρεθύμνης
Τα Ζωνιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Το χωριό απέχει 43 χιλιόμετρα Δ.-ΝΔ. από το Ηράκλειο και 52 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Ρέθυμνο. Βρίσκονται στον Ψηλορείτη (όρος Ίδη) σε υψόμετρο 630 μέτρα. Κατά την απογραφή του 2011 το χωριό είχε 1.117 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την γεωργία.
Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το σπήλαιο Σφεντόνη ή «του Σφεντόνη η Τρύπα» με πλούσιο σταλακτιτικό και σταλαγμιτικό διάκοσμο .
Η Κοινότητα Ζωνιανών ήταν μια από τις τρεις που αρνήθηκαν να ενταχθούν στο σχέδιο Καποδίστρια και να γίνουν μέρος μεγαλύτερων Δήμων (οι άλλες δυο ήταν το Βραχάσι Λασιθίου και η Τσαρίτσανη Λαρίσης). Το 2006 με τροπολογία που ψηφίστηκε στη Βουλή αναγνωρίστηκαν και επίσημα ως ξεχωριστές Κοινότητες. Με το σχέδιο Καλλικράτης τα Ζωνιανά εντάχθηκαν ως κοινότητα στον Δήμο Μυλοποτάμου.
Ονομασία
Το χωριό είχε άλλες δύο ονομασίες πριν πάρει την σημερινή ονομασία. Ονομάστηκε αρχικά Ζουλιανά από τον βοσκό Ζα (γεν. του Ζου), ο οποίος ανακάλυψε νερό στην τοποθεσία αυτή και έπειτα πήρε την ονομασία Ζουτόλακκος (που σημαίνει στου Ζου το λάκκο). Τέλος, η ονομασία ταυτίζεται με τον θεό Δία (Ζευς). Τα Ζωνιανά ονομάστηκαν έτσι από την τοπική έκφραση "Ζώνε Θεέ" (δηλ. 'Άκουσέ με, Θεέ μου').
Ιστορία του χωριού
Το 1821 οι Ζωνιανοί επαναστάτησαν κατά των Τούρκων με επί κεφαλής τον Μαυρογιάννη. Το 1866, 17 Ζωνιανοί πολέμησαν στο Αρκάδι και σφάγησαν στην τραπεζαρία του μοναστηριού όταν τελείωσαν τα πολεμοφόδια τους. Από τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912 μέχρι την Μικρασιατική Εκστρατεία το 1922, έπεσαν μαχόμενοι 13 Ζωνιανοί και 17 στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο το 1940.
Τα Ζωνιανά απασχόλησαν τις διωκτικές αρχές το 2006, όταν ένοπλοι δεν δίστασαν να βάλουν με καταιγισμό πυρών κατά των αστυνομικών αρχών κατά την διάρκεια οργανωμένων επιχειρήσεων των τελευταίων από αέρος και γης.
Τον Νοέμβριο του 2007 το χωριό έγινε γνωστό λόγω επίθεσης από σημαντικό αριθμό ενόπλων με αυτόματα όπλα "καλάσνικοφ", που δέχθηκαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, όταν προσπάθησαν να κάνουν έφοδο στις 5 Νοεμβρίου 2007 για τον εντοπισμό φυτειών κάνναβης. Αποτέλεσμα της επίθεσης αυτής ήταν ο τραυματισμός δύο ειδικών φρουρών και ο θάνατος ενός.
Αξιοθέατα - εκδηλώσεις
Το Σπήλαιο Σφεντόνι. Χαρακτηριστικές είναι οι κατ΄ έτος εκδηλώσεις "Σφεντόνια" που πραγματοποιούνται με θεατρικές παραστάσεις και γιορτές με ντόπιους λυράρηδες. Στο χωριό δημιουργήθηκε ένα μουσείο κέρινων ομοιωμάτων από τον κ. Διονύση Ποταμιάνο. Το μουσείο "ΠΟΤΑΜΙΑΝΟΥ" περιλαμβάνει 87 κέρινα ομοιώματα, που σε φυσικό μέγεθος αναπαριστούν, μπροστά στα μάτια του θεατή, σκηνές από την ιστορία της Κρήτης.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Ζωνιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζωνιανών του δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 1.117 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζωνιανα Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Μπάτσος ή αλήτης
Ο Μπάτσος ή αλήτης (γαλλικά: Flic ou voyou)), είναι μια αστυνομική περιπέτεια Γαλλικής παραγωγής 1979, σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Μισέλ Γκαλαμπρί και Κλοντ Μπροσέ.
Υπόθεση
Ένας αστυνόμος, ο Στανισλάς Μπόροβιτς (Ζαν Πωλ Μπελμοντό), που χρησιμοποιεί ιδιαίτερα γρήγορους και ανορθόδοξους μεθόδους πηγαίνει στη Νίκαια για να διελευκάνει τη δολοφονία ενός εμφανώς διεφθαρμένου Επίτροπου. Θα αλλάξει την ταυτότητά του σε έναν κακοποιό που ονομάζεται Αντόνιο Τσερούτι, για να προκαλέσει έναν πόλεμο συμμοριών μεταξύ των δύο τοπικών μεγάλων εγκληματικών οργανώσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λοτνέρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Αβλέμονας
Ο Αβλέμονας (επίσημη ονομασία Αυλέμων) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μητάτων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων.
Γεωγραφία
Ο Αβλέμονας είναι παραθαλάσσιος οικισμός των Α. Κυθήρων, σε υψόμετρο 5, στον βορειοανατολικό μυχό του όρμου του Αγ. Νικολάου, 20 περίπου χλμ. ΒΑ. της Χώρας Κυθήρων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Ζακύνθου, Αργολίδος & Κορινθίας (1869), Λακωνικής (1899), Αργολίδος & Κορινθίας (1909), Αττικής & Βοιωτίας (1929) και Αττικής (1943). Το 1964 εντάχθηκε στον νομό Πειραιώς και το 1972 υπήχθη οριστικά στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μητάτων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων.
Ονομασία
Για την προέλευση της ονομασίας του οικισμού, υπάρχουν δύο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη, προέρχεται από την ίδια λέξη αβλέμονας, πιθανόν εκ του αβλέμμων < α (στερητικό) + βλέμμα «εκεί που δεν φθάνει το βλέμμα» και κατ’ επέκταση «απύθμενος, άπατος», που δικαιολογεί την παραθαλάσσια θέση του οικισμού.
Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, το τοπωνύμιο είναι παράφραση της λέξης ευλίμενος, όρμος κατάλληλος για αγκυροβολία, που δικαιολογεί το μικρό λιμάνι του οικισμού. Έτσι, πιθανότατα, εξηγείται και η παλαιότερη -και ίσως ορθότερη- γραφή του οικισμού, που ήταν Αυλέμονας.
Ιστορικά στοιχεία
Κοντά στον οικισμό, στη θέση Καστρί (Σκάνδεια) της σημερινής Παλαιόπολης, είχαν αποβιβαστεί Κρήτες της Μινωϊκής Εποχής, περί το 2.000 π.Χ. Τα κεραμικά ευρήματα δείχνουν ότι, είχαν φέρει μαζί τους πολλά αγγεία από την πατρίδα τους, αλλά είχαν κατασκευάσει και άλλα επί τόπου, εκμεταλλευόμενοι τα κοχύλια πορφύρας που αφθονούσαν στους βυθούς των Κυθήρων, για να τα βάφουν με έντονο κόκκινο χρώμα. Λέγεται ότι, στις παρακείμενες ακτές, ναυάγησε το πλοίο «Μέντωρ» του Έλγιν το 1802, που μετέφερε κομμάτια μαρμάρου από τον Παρθενώνα. Επίσης, το λιμανάκι του Αβλέμονα ήταν το σημείο αποβίβασης των Άγγλων, όταν κατέλαβαν τα Κύθηρα το 1809.
Αξιοθέατα
Η θέση του Αβλέμονα αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης πολλών τουριστών, λόγω του φυσικού του κάλλους, ενώ και οι ίδιοι οι Κυθήριοι θεωρούν τον οικισμό ώς, ίσως, τον ομορφότερο του νησιού και από τα ομορφότερα ψαροχώρια της Μεσογείου. Το μικρό αλιευτικό λιμάνι, αλλά κυρίως η θέση «Λουτρό της Αφροδίτης», ένας πολύ μικρός κολπίσκος εν είδει πισίνας, είναι εξαιρετικής ομορφιάς.
Στο ύψωμα απέναντι απο τον κολπίσκο του οικισμού, υπάρχουν τα ερείπια ενετικού φρουρίου των 13ου – 16ου αιώνα («Καστράκι»), ενώ πίσω από το χωριό υπάρχει κτήριο («οικία Cavallini») με ηλιακό ρολόι. Η εκκλησία του Αγ. Παντελεήμονα θεωρείται ότι έχει κτιστεί πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων
Δουκάτο της Λιβονίας
Το Δουκάτο της Λιβονίας (Księstwo Inflanckie, Ducatus Ultradunensis, Üleväina-Liivimaa hertsogkond, Pārdaugavas hercogiste, επίσης απαντώμενο ως Πολωνική Λιβονία ή Ινφλάντι ) ήταν εδαφική περιοχή εντός του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας – και αργότερα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας – η οποία υφίστατο από το 1561 έως το 1621. Αντιστοιχεί στις σημερινές γεωγραφικές περιοχές της βόρειας Λετονίας και της νότιας Εσθονίας.
Ιστορία
Η Λιβονία ήταν τμήμα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας από το 1561, ημερομηνία κατά την οποία το Λιβονικό Τάγμα εκκοσμικεύτηκε μέσω της Ένωσης του Βίλνιους και η Λιβονική Συνομοσπονδία διαλύθηκε κατά τη διάρκεια των Λιβονικών Πολέμων. Τμήμα της Λιβονίας, αποτέλεσε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας, ενώ το νοτιοδυτικό τμήμα της σημερινής Εσθονίας, καθώς και το βορειοανατολικό τμήμα της σημερινής Λετονίας, το οποίο κάλυπτε τις σημερινές περιοχές της Βίντζεμε και της Λατγαλίας, παραχωρήθηκαν στη Λιθουανία.
Το 1566, διακηρύχτηκε ως Δουκάτο της Λιβονίας σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ενώσεως μεταξύ των γαιοκτημόνων της Λιβονίας και των αρχών της Λιθουανίας. Ο Γιαν Ιερονίμοβιτς Χόντκιεβιτς υπήρξε ο πρώτος Κυβερνήτης του Δουκάτου (1566–1578) με έδρα το κάστρο της Σιγκούλντα. Αποτέλεσε επαρχία του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας έως το 1569. Μετά την Ένωση του Λούμπλιν το 1569, μετατράπηκε σε συγκυριαρχία του Πολωνικού Στέμματος και του Μεγάλου Δουκάτου.
Το μεγαλύτερο τμήμα του Δουκάτου κατακτήθηκε από τη Σουηδία στη διάρκεια των Πολωνικών-Σουηδικών Πολέμων, ενώ η κατάκτησή του αναγνωρίστηκε μέσω της Συνθήκης του Άλτμαρκ η οποία υπεγράφη το 1629. Η Κοινοπολιτεία διατήρησε υπό την κυριαρχία της τα νοτιοανατολικά τμήματα του Βοϊβοδάτου του Βέντεν, το οποίο μετονομάστηκε σε Βοϊβοδάτο του Ινφλάντι με πρωτεύουσά του το Ντάουγκαβπιλς (Dyneburg), μέχρι τον Πρώτο Διαμοιρασμό της Πολωνίας το 1772, όταν και προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία της Μεγάλης Αικατερίνης. Ο τίτλος του "Μέγα Δούκα της Λιβονίας" προστέθηκε στους τίτλους των επόμενων Ρώσων Αυτοκρατόρων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας Κατηγορία:Ιστορία της Εσθονίας Κατηγορία:Ιστορία της Λιβονίας Κατηγορία:Δουκάτο της Λιβονίας
Toyota Avensis
Το Toyota Avensis(Συχνά μπερδεύεται με exotic hypercar) ήταν ένα μεγαλομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη στο Ντέρμπισαϊρ, Ηνωμένο Βασίλειο, από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota από τον Σεπτέμβριο του 1997 έως τον Μάρτιο του 2018, σε 3 γενιές. Αντικαταστάθηκε στην Ευρώπη από το Toyota Camry τον Απρίλιο του 2019, το οποίο όμως τελικώς αποσύρθηκε από την Ευρώπη στα τέλη του 2021
Βασικά στοιχεία
Το αρχικό Toyota Avensis εισήχθη στην αγορά στα τέλη του 1997, με σκοπό να δημιουργήσει ένα πιο σύγχρονο όνομα σε σύγκριση με το αξιόπιστο, αλλά γηρασμένο πλέον Toyota Carina E / Toyota Corona. Όπως και ο προκάτοχός του, το Avensis ήταν αξιόπιστο και αποδείχθηκε μεγάλη εμπορική επιτυχία για την Toyota σε όλα τα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Η δεύτερη και η τρίτη γενιά του μοντέλου προσφέρθηκαν και στην Ιαπωνία, ενώ αντιθέτως καμία γενιά του δεν διατέθηκε ποτέ στη Βόρεια Αμερική, όπου κυκλοφορούσε πάντα το ακόμα μεγαλύτερο σεντάν Toyota Camry στη θέση του. Ειδικότερα μάλιστα στην Ελλάδα, όπως είχε συμβεί και με το Corona, η έκδοση 2.0 τουρμποντίζελ του Avensis γνώρισε μεγάλη απήχηση ως ταξί, και στις 3 γενιές του και σε όλα σχεδόν τα έτη κυκλοφορίας του, με εξαίρεση την τελευταία αισθητική εκδοχή της 3ης γενιάς, δηλαδή των ετών 2015 - 2018, που σημείωσε πολύ χαμηλές πωλήσεις, τόσο ως ταξί όσο και ως ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητο, όπως συνέβη τότε και σε ολόκληρη την Ευρώπη, με αποτέλεσμα την οριστική διακοπή του μοντέλου.
Με εξαίρεση την περίοδο 2015 - 2018 όμως, στα προηγούμενα χρόνια το Toyota Avensis σταδιακά κέρδισε σημαντικά σε μέγεθος, τεχνολογία, δύναμη και οικονομία, και συναγωνιζόταν επάξια τα άλλα δυνατά ονόματα της μεσαίας κατηγορίας, όπως το Ford Mondeo, το Volkswagen Passat, το Opel Insignia, το Citroën C5, το Peugeot 407, το Mazda 6 και το Škoda Superb.
Πρώτη γενιά (1997 - 2003)
thumb|right|Toyota Avensis 1ης γενιάς / μπροστά.
Τον Οκτώβριο του 1997, η Toyota παρουσίασε το Avensis ως το νέο μεσαίο μοντέλο της (υπό τον επίσημο κωδικό: T210 / T220). Η μαζική παραγωγή του μοντέλου είχε ξεκινήσει ήδη από τον Σεπτέμβριο και το λανσάρισμα στην αγορά έγινε τον Ιανουάριο του 1998. Παρά το γεγονός ότι είχε γίνει έντονος επανασχεδιασμός της προηγούμενης γενιάς Carina E, τα μοναδικά κοινά τμήματα ήταν οι κινητήρες. Η αρχική παλέτα του Avensis είχε τέσσερις κινητήρες (1.6 και 1.8 και 2.0 λίτρων με ιπποδύναμη στα 1000, 1300, 1700 άλογα αντίστοιχα βενζίνης και turbodiesel 2.0 λίτρων με ιπποδύναμη στα 1600 άλογα) και τρεις διαφορετικούς τύπους αμαξώματος (4-πορτο sedan, 5-πορτο hatchback και 5-πορτο station wagon). Η έκδοση station wagon του αρχικού Avensis, ήταν ουσιαστικά το Toyota Caldina δεύτερης γενιάς, μοντέλο αποκλειστικά της ιαπωνικής αγοράς. thumb|left|Toyota Avensis 1ης γενιάς / πίσω.
Από την πρώτη στιγμή, το μοντέλο κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινού, καθώς όλα τα Avensis είχαν σταθερή ποιότητα κατασκευής, εξαιρετική αξιοπιστία, ένα άνετο και ευρύχωρο εσωτερικό, πληρέστερο εξοπλισμό, ομαλή ποιότητα κύλισης και ελκυστική εμφάνιση. Ο χώρος αποσκευών της πρώτης γενιάς του Avensis είχε όγκο 510 λίτρα στο 4-πορτο σεντάν, 530 λίτρα στο 5-πορτο hatchback και 580 λίτρα στο station wagon.
Στις δοκιμές πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 1998 έλαβε 3 στα 5 αστέρια, αν και θεωρήθηκε ανεκτό σκορ για τα τότε στάνταρ.
Ανανέωση του 2000
Το αρχικό Avensis έλαβε ένα λίφτινγκ τον Αύγουστο του 2000 και η νέα αυτή εκδοχή μπήκε στην παραγωγή τον Οκτώβριο. Οι κινητήρες του εξοπλίστηκαν με μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων, εμφανίστηκε προαιρετικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης στο σύνολο της παλέτας (μάλιστα ήταν εξ αρχής στάνταρ σε κάποια κράτη) και προστέθηκε η σπορ έκδοση Avensis 2.0 λίτρων SR με σπορ αισθητική και ανάρτηση. Εξοπλισμένο πλέον με την καλύτερη για την εποχή τεχνολογία το Toyota Avensis 2.0 SR κατάφερε να σπάσει τον Οκτώβρη του 2001 το παγκόσμιο ρεκόρ στην πιο ανταγωνιστική πίστα του κόσμου Nürburgring Nordschleife. Ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα για την Toyota και όλο τον μηχανοκίνητο αθλητισμό καθώς πρώτη φορά ένα sedan αμάξι καταφέρνει κάτι που μόνο hypercars και supercar μπορούσαν. Ωστόσο, οι συνολικές πωλήσεις άρχισαν πλέον να πέφτουν, φτάνοντας σε κάπως μέτρια επίπεδα, και αυτό έκανε επιτακτική την ανάγκη μιας επείγουσας αντικατάστασης.
Δεύτερη γενιά (2003 - 2009)
thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Toyota Avensis 2ης γενιάς, μοντέλο 2004.]]
Η δεύτερη γενιά του Toyota Avensis (επίσημος κωδικός: T250) παρήχθη από τον Φεβρουάριο του 2003 (με τις πωλήσεις να ξεκινούν τον Μάρτιο) έως τον Νοέμβριο του 2008 και είχε μια εξ ολοκλήρου νέα και πιο δυναμική αισθητική. Αντιθέτως, οι κινητήρες των 1.6 λίτρων, 1.8 λίτρων και 2.0 λίτρων βενζίνης και οι κινητήρες turbodiesel των 2.0 λίτρων μεταφέρθηκαν αυτούσιοι από το προηγούμενο Avensis. Από την άλλη, τον Οκτώβριο του 2003 προστέθηκε στην παλέτα ο 4-κύλινδρος βενζινοκινητήρας των 2.4 λίτρων από το ακόμα μεγαλύτερο σεντάν Toyota Camry, ο οποίος μάλιστα συνδυάστηκε αποκλειστικά με 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Ο χώρος αποσκευών της δεύτερης γενιάς του Avensis είχε όγκο 510 λίτρα στην 5-πορτη εκδοχή και 520 λίτρα στο 4-πορτο σεντάν, αλλά παραδόξως επίσης 520 λίτρα στο station wagon. Επίσης, αυτή ήταν και η πρώτη γενιά Avensis που διατέθηκε και στην Ιαπωνία.
Το Avensis κατέλαβε τότε την τέταρτη θέση στο διαγωνισμό Ευρωπαϊκό Αυτοκίνητο της Χρονιάς για το 2004, πίσω από το νικητήριο Fiat Panda, το Mazda 3 και το Volkswagen Golf πέμπτης γενιάς. Ωστόσο, το Avensis κέρδισε το βραβείο του «Best Family Car» («Καλύτερο Οικογενειακό Αυτοκίνητο») για το 2004 και το 2005. Μετά την διακοπή της εξαγωγής του Toyota Camry στην Ευρώπη το καλοκαίρι του 2004 (ειδικότερα στην Ελβετία το 2005), το Avensis έγινε το μεγαλύτερο σεντάν της Toyota στη γηραιά ήπειρο.
Ασφάλεια
thumb|right|Δεξιοτίμονο Toyota Avensis δεύτερης γενιάς, μοντέλο 2007, λίγο μετά την ανανέωση του 2006.
Σημαντικές βελτιώσεις έγιναν και στην ασφάλεια, καθώς μάλιστα το Avensis του 2003 ήταν και το πρώτο αυτοκίνητο ευρωπαϊκής κυκλοφορίας με αερόσακο γονάτων οδηγού. Επίσης, το 2003 το Avensis έγινε το πρώτο ιαπωνικό όχημα που έλαβε 5 στα 5 αστέρια στην προστασία ενηλίκων επιβατών από τον ανεξάρτητο οργανισμό Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης), με βαθμολογία 34 στους 37 πόντους, η οποία τότε ήταν η υψηλότερη βαθμολογία μέχρι τη χρονική στιγμή της δοκιμής αυτής. Συνολικά:
Ανανέωση του 2006
thumb|left|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Toyota Avensis.
Το δεύτερο Toyota Avensis υπέστη μια ανανέωση τον Ιούνιο του 2006. Εξωτερικά, η μεταγενέστερη εκδοχή ξεχωρίζει εύκολα λόγω της τοποθέτησης των φλας στους εξωτερικούς καθρέφτες. Επίσης, το μπροστινό μέρος και η γρίλια έλαβαν ένα μικρό λίφτινγκ και το σαλόνι εκσυγχρονίστηκε τεχνολογικά και αισθητικά. Η πιο αξιοσημείωτη μηχανική διαφορά, ήταν η αντικατάσταση του κινητήρα ντίζελ 2.0 λίτρων D-4D από έναν νέο, επίσης ντίζελ 2.0 λίτρων D-4D, αλλά με αύξηση της ισχύος από 115 hp στις 3.600 στροφές το λεπτό σε 124 hp στις 3.600 στροφές το λεπτό. Η τοποθέτηση του νέου κινητήρα, σε συνδυασμό και με ένα 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, αντί για 5-τάχυτο προηγουμένως, μείωσε εμφανώς την κατανάλωση καυσίμου και τις εκπομπές καυσαερίων, και προσέφερε επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε 10,5 δευτερόλεπτα.
Τρίτη γενιά (2008 - 2018)
Η τρίτη γενιά του Toyota Avensis (επίσημος κωδικός: T270) αποκαλύφθηκε τον Σεπτέμβριο του 2008 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Δεκέμβριο του 2008 και κυκλοφόρησε στις αγορές τον Φεβρουάριο του 2009. Όπως το προηγούμενο μοντέλο, κατασκευαζόταν στο εργοστάσιο της Toyota στο Burnaston, Ντέρμπισαϊρ, Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτή η γενιά διατέθηκε μόνο ως 4-πορτο σεντάν και ως 5-πορτο station wagon.
Η αισθητική του Avensis τρίτης γενιάς ήταν σαφώς πιο επιθετική, με σκοπό να προσελκύσει και υποψήφιους αγοραστές μικρότερων ηλικιών. Μάλιστα ενσωμάτωσε αρκετά σχεδιαστικά στοιχεία της εκδοχής του Toyota Corolla για τη Βόρεια Αμερική. Άλλοι στόχοι του σχεδιασμού, ήταν να δημιουργήσει την πιο άνετη ανάρτηση στην κατηγορία του, προσφέροντας παράλληλα και σπορ οδική συμπεριφορά. Η ανάρτηση του Avensis συνέχισε να χρησιμοποιεί εμπρός γόνατα Μακ-Φέρσον και πίσω διπλά ψαλίδια. Ο χώρος αποσκευών της τρίτης γενιάς έχει όγκο 509 λίτρα στο sedan και 543 λίτρα στο station wagon.
Για λόγους ασφαλείας, και οι 7 αερόσακοι είναι στάνταρ. Το Avensis τρίτης γενιάς έλαβε την μέγιστη δυνατή βαθμολογία των πέντε αστέρων (5 στα 5 αστέρια) στο πλαίσιο της σχετικής δοκιμής του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης), με ποσοστά:
Ανανέωση του 2012
thumb|right|Toyota Avensis 3ης γενιάς του 2012, εκδοχής station wagon, λίγο μετά την πρώτη ανανέωση.
Τον Σεπτέμβριο του 2011, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, αποκαλύφθηκε ένα μικρό λίφτινγκ στην τρίτη γενιά του Avensis, με νέα μπροστινή γρίλια και λίγο διαφορετικά πίσω φώτα. Οι πωλήσεις αυτής της εκδοχής ξεκίνησαν στις 21 Ιανουαρίου 2012.
Ανανέωση του 2015
thumb|right|Toyota Avensis Business Edition 2.0 του 2017, μετά τη δεύτερη ανανέωση. thumb|right|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Toyota Avensis.
Τον Μάρτιο του 2015, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, αποκαλύφθηκε ένα ακόμα εντονότερο λίφτινγκ στο Avensis, με σημαντικές αισθητικές αλλαγές στη μπροστινή γρίλια και στα μπροστινά και πίσω φώτα, καθώς και στο σαλόνι. Επίσης, προστέθηκε το σύστημα ασφαλείας «Safety Sense» και νέοι κινητήρες. Ο κινητήρας ντίζελ των 1.6 λίτρων αντικατέστησε τον προηγούμενο των 2.0 λίτρων. Οι πωλήσεις της νέας εκδοχής ξεκίνησαν στις 20 Ιουνίου 2015. Στις δοκιμές πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP το 2015 με τα νέα, αυστηρότερα στάνταρ του οργανισμού, έλαβε και πάλι 5 στα 5 αστέρια, με ποσοστά:
Η εκδοχή αυτή, ωστόσο, δεν γνώρισε την απήχηση των παλαιότερων Avensis, εν μέρει λόγω της αμφιλεγόμενης αισθητικής του, η οποία δίχασε τότε το κοινό, αλλά κυρίως λόγω της ολοένα και μεγαλύτερης πτώσης των πωλήσεων της κατηγορίας των μεσαίων σεντάν στην Ευρώπη, ως αποτέλεσμα της διαρκώς αυξανόμενης απήχησης των SUV. Ενδεικτικώς, το 2017 η Toyota κατάφερε να πουλήσει στην Ευρώπη μόλις 25.147 Avensis, σημειώνοντας πτώση 28% ως προς το 2016, ενώ το 2005 είχε πουλήσει 120.436 αντίτυπα. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της γενικότερης πτώσης της απήχησης των μεσαίων σεντάν, τα κορυφαία σε δημοτικότητα στην κατηγορία αυτή, το Volkswagen Passat και το Škoda Superb, πούλησαν το 2017 στην Ευρώπη 183.288 και 81.410 αντίτυπα αντίστοιχα, νούμερα όμως επίσης πολύ μέτρια ως προς το παρελθόν. Μάλιστα τον Αύγουστο του 2017 σταμάτησε η εξαγωγή του Avensis στη Γερμανία, λόγω ανυπαρξίας ζήτησης, και τελικώς η παραγωγή του διακόπηκε οριστικά τον Μάρτιο του 2018, ως αποτέλεσμα αυτής της πτώσης, αν και το ενδεχόμενο της οριστικής διακοπής είχε αρχίσει να συζητείται ήδη από τον Ιούνιο του 2014.
Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της εταιρείας στις 21 Ιουνίου 2018, το Avensis επρόκειτο να αντικατασταθεί από το Toyota Camry, όπως και έγινε, με αποτέλεσμα να εισαχθεί ξανά στην αγορά της Ευρώπης μετά από 14 χρόνια απουσίας. Όπως ανακοίνωσε τότε η Toyota, η υβριδική έκδοση Camry Hybrid 2.5 λίτρων βενζίνης θα κυκλοφορούσε στην ευρωπαϊκή αγορά το πρώτο τρίμηνο του 2019, ως ο επίσημος διάδοχος του Avensis, αν και είναι αρκετά μεγαλύτερη, καθώς το μήκος της είναι 4,88 μέτρα, έναντι 4,70 του Avensis τρίτης γενιάς. Τελικώς, η διαθεσιμότητα του Camry ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Avensis Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα
Δήμος Λάμπης
Ο Δήμος Λάμπης είναι δήμος του νομού Ρεθύμνου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγίου Βασιλείου. Βρισκόταν στα νότια και ανατολικά του νομού Ρεθύμνης και είχε σαν έδρα το Σπήλι. Πρόκειται για παραθαλάσσιο και ημιορεινό δήμο, ο οποίος βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος ενώ το βόρειο τμήμα του βρισκόταν στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 6.133 κατοίκους και έκταση 220.836 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 16 δημοτικά διαμερίσματα:
Ματαρίγια
Η Ματαρίγια ή Ελ Ματαρίγια (αραβικά : المطرية) είναι βιομηχανική πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ντακάχλια κοντά στη Λίμνη Μανζάλα και στο Δέλτα του Νείλου. Έχει 103.004 κατοίκους, είναι πρωτεύουσα της Μαρκάζ Ματαρέγια που έχει περίπου 300.000 κατοίκους.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1903, όταν δύο γειτονικά χωριά, με κυβερνητική απόφαση, ενώθηκαν σε πόλη. Το όνομα της το απέκτησε από το λατινικό "mater" που σημαίνει μητέρα από το Δέντρο της Παναγίας που βρίσκεται στην περιοχή.
Από τα αξιοθέατα της πόλης είναι ένας Φαραωνικός οβελίσκος που λέγεται ότι βρίσκεται σε αυτή τη θέση από την αρχαιότητα. Πλησίον της πόλης, 5 χιλιόμετρα βρίσκεται η αρχαία Ηλιούπολις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Περιοχές Μείζονος Καΐρου
Φίλιππος Νίκογλου
Ο Φίλιππος Νίκογλου (1871 - 1953) ήταν γιατρός που με τη δράση του συνετέλεσε στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912 προτού καταληφθεί από τον βουλγαρικό στρατό.
Ότο Φρόιτζχαϊμ
Ο Ότο Φρόιτζχαϊμ (γερμανικά: Otto Froitzheim), (Στρασβούργο, Γερμανική Αυτοκρατορία, 24 Απριλίου 1884 - Βισμπάντεν, Δυτική Γερμανία, 27 Οκτωβρίου 1962), ήταν Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης, νομικός και στρατιωτικός.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος σε τοπικό λύκειο του Στρασβούργου, τότε πόλη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, και η μητέρα του ήταν κόρη γιατρού από τη Ρηνανία. Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας ασχολήθηκε με πολλά αθλήματα, όπως στίβος, κολύμβηση, πατινάζ και ποδόσφαιρο. Στην ηλικία των 16 ετών, άρχισε να παίζει αντισφαίριση
Αφού αποφοίτησε από το σχολείο το 1901 σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Το 1902, διέκοψε τις σπουδές του για ένα χρόνο και υπηρέτησε στο 138ο σύνταγμα πεζικού (Γερμανικό) στο Στρασβούργο. Το φθινόπωρο του 1903, μετά τη στρατιωτική του θητεία, συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Το 1909, σε ηλικία 25 ετών, ολοκλήρωσε τις σπουδές του και στη συνέχεια εργάστηκε στο τελωνείο του Στρασβούργου.
Φίλιππος Νίκογλου
Βιογραφία
Ο Νίκογλου κηρύχθηκε εχθρός από τους Βουλγάρους και κατέφυγε το 1913 στη συμπρωτεύουσα. Για τη δράση του παρασημοφορήθηκε σε ηλικία 79 ετών. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έδωσε σε δρόμο της πόλης το όνομα του Νίκογλου. Γιος του ήταν ο νομάρχης Στέφανος Νίκογλου.
Ότο Φρόιτζχαϊμ
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Α΄παγκοσμίου πολέμου κρατήθηκε αιχμάλωτος πολέμου σε αγγλικό στρατόπεδο κι επέστρεψε στο Στρασβούργο το 1918 μέχρις ότου η Αλσατία και Λωρραίνη κατακτήθηκε από γαλλικές δυνάμεις. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου βρήκε δουλειά σαν αστυνομικός. Εργαζόμενος στην αστυνομία της Κολωνίας το 1923 του ανατέθηκε η θέση του αστυνομικού διοικητή του Βισμπάντεν το φθινόπωρο του 1926. Όταν το Ναζιστικό κόμμα ήρθε στην εξουσία το 1933, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση. Ωστόσο συνέχισε να εργάζεται από άλλες θέσεις για την κυβέρνηση στο Άαχεν.
Φίλιππος Νίκογλου
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί γιατροί Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Νομός Καβάλας
Ο Νομός Καβάλας είναι ένας από τους 51 καταργημένους νομούς της Ελλάδας. Συνορεύει με τους νομούς Σερρών στα Δυτικά, στα Βορειοδυτικά του με το Νομό Δράμας, στα Βορειοανατολικά με το Νομό Ξάνθης, ενώ προς Νότια βρέχεται από το Αιγαίο Πέλαγος.
Ότο Φρόιτζχαϊμ
Καριέρα στην αντισφαίριση
Το 1902 ο Φρόιτζχαϊμ κέρδισε το πρώτο του τουρνουά αντισφαίρισης, το πρωτάθλημα της Αλσατίας-Λοραίνης. Πριν από τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, κέρδισε το Διεθνές Γερμανικό πρωτάθλημα το 1907 και το 1909, 1910 και το 1911.
Νομός Καβάλας
Ως Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Καβάλας αποτελούσε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας στο Ανατολικό τμήμα της, με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη και στεγαζόταν αρχικά στο κτίριο Ζιουντί, ενώ αργότερα έγινε η μεταστέγασή της στο διοικητήριο.
Ότο Φρόιτζχαϊμ
Καριέρα στην αντισφαίριση
Μια από τις μεγαλύτερες νίκες του ήταν ο τίτλος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό γήπεδο στο Παρίσι το 1912 νικώντας τον συμπατριώτη του Όσκαρ Κρόιτσερ στον τελικό σε τέσσερα σετ. Το 1914 έπαιξε στον ημιτελικό στο πρωτάθλημα του Γουίμπλεντον, χάνοντας από τον αυστραλό Νόρμαν Μπρουκς σε πέντε σετ. Ήταν Νο 4 στον κόσμο το 1914 από τον Α. Wallis Myers της Daily Telegraph.
Στα τέλη Ιουλίου 1914, ο ίδιος και ο Όσκαρ Κρόιτσερ έπαιξαν τον ημιτελικό του κυπέλλου Ντέιβις στο Πίτσμπουργκ κατά της Αυστραλασίας. Κατά τη διάρκεια των αγώνων ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος, ο πρόεδρος της τοπικής λέσχης αντισφαίρισης το κράτησε κρυφό από τους παίκτες, καθώς δεν ήθελε να διαταράξει τον αγώνα, η γερμανική ομάδα έχασε με 0-5. Επιστρέφοντας στη Γερμανία το πλοίο τους συνελήφθη στο Γιβραλτάρ από βρετανικό πολεμικό πλοίο και τοποθετήθηκαν σε φυλακή στο Γιβραλτάρ για αρκετούς μήνες προτού αποσταλούν σε στρατόπεδα κράτησης στην Αγγλία. Ο Φρόιτσχάιμ, ήταν και αξιωματικός, κρατήθηκε στο Donnington Hall μέχρι το τέλος του πολέμου το 1918.
Νομός Καβάλας
Συνοπτική ιστορία της περιοχής
Η περιοχή έγινε παγκοσμίως γνωστή για την άφιξη των δημοκρατικών στρατευμάτων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ενόψει της ιστορικής μάχης των Φιλίππων και από την άλλη για την άφιξη του Αποστόλου Παύλου, κάνοντας τη Νεάπολη (σημερινή Καβάλα) πρώτη Ευρωπαϊκή πόλη που δέχτηκε το Χριστιανισμό.
Ότο Φρόιτζχαϊμ
Καριέρα στην αντισφαίριση
Μετά τον πόλεμο κέρδισε και πάλι το Διεθνές πρωτάθλημα Γερμανίας το 1921, 1922 και 1925. Το 1927, σε ηλικία 43 ετών, έφθασε στους προημιτελικούς στο γαλλικό πρωτάθλημα.
Νομός Καβάλας
Συνοπτική ιστορία της περιοχής
Η πόλη της Καβάλας είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους «Σύμβολο» και είναι η δεύτερη μεγάλη πόλη και λιμένας της Μακεδονίας καθώς επίσης και ένα από τα στρατηγικότερα λιμάνια της Βορείου Ελλάδας. Η ιστορία της Καβάλας ξεκινά από του Προϊστορικούς χρόνους και εκτείνεται μέχρι σήμερα. Οι αναφορές για αυτήν από τη μία χάνονται στις ομηρικές αφηγήσεις και από την άλλη καταγράφονται στα αρχεία της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Είναι διάσημη για τα μεγαλοπρεπή έργα Βυζαντινών και Τούρκων (όπως το Κάστρο και οι Καμάρες) όσο και για το ότι αποτέλεσε γενέτειρα του Μεχμέτ Αλί, αντιβασιλέα της Αιγύπτου. Παράλληλα η νεότερη ιστορία της πόλης παρουσιάζει εξίσου ενδιαφέρον, τόσο για την καπνεργασία και τις πρώτες απεργίες στα Βαλκάνια (1896) όσο και για την πλούσια βιομηχανική δραστηριότητα με κυρίαρχη αυτή της εξόρυξης πετρελαίου. Η ανάπτυξη του εμπορίου κατέστησε αναγκαία την κατασκευή νέου λιμανιού στην Βιομηχανική Περιοχή της πόλης. Οι εργασίες κατασκευής του νέου λιμένα της Καβάλας "Φίλιππος Β" ξεκίνησαν το 1990 και έχει ήδη ολοκληρωθεί το Δυτικό κρηπίδωμα. Από τον Οκτώβριο του 2002 έχει μεταφερθεί όλος ο μηχανολογικός εξοπλισμός και η εμπορική κίνηση εξυπηρετείται πλέον από αυτό.
Ότο Φρόιτζχαϊμ
Καριέρα στην αντισφαίριση
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για τη Γερμανία το 1913, 1914, 1927 και το 1928 με ρεκόρ 1 νίκη και 8 ήττες.
Νομός Καβάλας
Συνοπτική ιστορία της περιοχής
Οι Φίλιπποι ήταν αρχαία πόλη της Ανατολικής Μακεδονίας με αρχικό όνομα Κρηνίδες, η οποία μετονομάστηκε από τον Φίλιππο Β΄ που αντιλήφθηκε την οικονομική και στρατηγική σημασία της πόλης και την κατέλαβε. Στον αρχαιολογικό χώρο έχουν γίνει ανασκαφές, τα ευρήματα των οποίων εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Φιλίππων. Αναστηλωτικές εργασίες έχουν γίνει στα περισσότερα μνημεία του Αρχαιολογικού Χώρου Φιλίππων. Σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα στερέωσης, αναστήλωσης και ανάπλασης του αρχαίου θεάτρου, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος 1994 «Ιστορικά Κτήρια και Χώροι Θεαμάτων».
Ότο Φρόιτζχαϊμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Γερμανοί νομικοί Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Νομός Καβάλας
Νομός Δράμας (1915-1924)
Με το προαναφερθέν Βασιλικό Διάταγμα, ο Νομός Δράμας διαιρέθηκε σε τέσσερις υποδιοικήσεις, κατά κόσμον γνωστές και ως επαρχίες, Δράμας, Καβάλλας (προσαρτήθηκε και η τέως υποδιοίκηση (Θάσου), Πραβίου (Ελευθερουπόλεως) και Σαρή Σαμπάν (Νέστου). Με το Διάταγμα της 3ης Οκτωβρίου 1916 της Προσωρινής Κυβερνήσεως (Φ.Ε.Κ. Πρ. Κυβ. 9), που είχε έδρα την Θεσσαλονίκη ανασυστάθηκε η Επαρχία Θάσου. Στις 23 Οκτωβρίου 1918 (Φ.Ε.Κ. 225/1918 τ.Α’), αποσπάστηκε η Υποδιοίκηση της Θάσου από τη Γενική Διοίκηση της Θεσσαλονίκης και προσαρτήθηκε ξανά στο Νομό Δράμας. Στη συνέχεια με το Β.Δ. της 30 ης Ιουνίου 1920 (Φ.Ε.Κ. 158/1920), συστήθηκε στο Νομό Δράμας η Επαρχία Ζυρνόβου, με έδρα το Ζύρνοβο (Νευροκόπι).
Νομός Καβάλας (1924-2010)
Ο Νομός Καβάλας δημιουργήθηκε με τη Νομοθεσία .3191 της 11ης Αυγούστου 1924 (δημοσίευση Φ.Ε.Κ. 193/1924 τ.Α’) «περί συστάσεως του Νομού Καβάλας», τότε οι επαρχίες Καβάλας, Νέστου, Πραβίου και Θάσου αποσπάστηκαν από το Νομό Δράμας και αποτέλεσαν το Νομό Καβάλας.
Υπερνομαρχία Δράμας - Καβάλας - Ξάνθης (1994-2010)
Ιστορικά με το Ν. 2218/9-6-1993 (Φ.Ε.Κ. 90/13-6-1994 τ. Α’), συστάθηκαν, ως δεύτερη βαθμίδα Ο.Τ.Α., οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις (Ν.Α.), καταργήθηκαν τα μεικτά Νομαρχιακά Συμβούλια και καθιερώθηκαν τα αιρετά Νομαρχιακά και Επαρχιακά Συμβούλια.
Οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις ήταν δημόσια νομικά πρόσωπα, ανεξάρτητες μεταξύ τους, με διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια, χωρίς δικαίωμα εποπτείας στις πράξεις και τα όργανα των Ο.Τ.Α. Α΄ βαθμού.
Σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1 και 2 του Ν. 2240/94 και το Π.Δ. 62/1995 συστάθηκε Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση με χωρική αρμοδιότητα τις περιφέρειες των Νομών Δράμας, Καβάλας και Ξάνθης, προσωρινή έδρα την Ξάνθη (με άλλο νομοθέτημα αργότερα η έδρα έγινε οριστική) και ονομασία «Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας – Καβάλας Ξάνθης», η οποία περιλάμβανε τους Νομούς Δράμας, Καβάλας και Ξάνθης.
Κάθε Νομός ή Νομαρχία αποτελεί Νομαρχιακό Διαμέρισμα της ενιαίας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Έδρα του Νομαρχιακού Διαμερίσματος είναι η έδρα του αντίστοιχου Νομού ή της Νομαρχίας. Σε κάθε Νομαρχιακό Διαμέρισμα εκλέγεται αριθμός Νομαρχιακών Συμβούλων ανάλογος με τον πληθυσμό του, κατά τις διακρίσεις της παραγράφου 2 του άρθρου 4. Στην περιοχή μας κάθε Νομαρχιακό Συμβούλιο είχε 25 μέλη.
Με το νόμο 2539/1997 καταργήθηκαν οι 4 επαρχίες και συγχωνεύθηκαν δήμοι και κοινότητες και από τους 73 (7 δήμοι και 66 κοινότητες) πρωτοβάθμιους ΟΤΑ παρέμειναν 11 δήμοι.
Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας (2011-σήμερα)
Με το Νόμο 3852/2010 οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήαεις καταργούνται και μετονομάζονται σε Περιφερειακές Ενότητες υπαγόμενες σε μία ενιαία ευρύτερη Περιφέρεια. Η Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας υπάγεται στη Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με πρωτεύουσα την Κομοτηνή. Το 2011 ο Νόμος Καβάλας διασπάστηκε σε δύο ΠΕ, την ΠΕ Καβάλας και την ΠΕ Θάσου. Ο θεσμός του Νομάρχη αντικαταστάθηκε από τον αντίστοιχο του Αντιπεριφερειάρχη ο οποίος είναι ο Θεόδωρος Μαρκόπουλος. Επίσης συγχωνεύθηκαν δήμοι και από 11 δήμοι έγιναν 3, συν ένας στη Θάσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πολυεπεξεργασία
Συμμετρία Επεξεργαστών
Σε ένα σύστημα πολυεπεξεργασίας όλοι οι επεξεργαστές μπορεί να είναι ίσοι, ή ορισμένοι μπορεί να προορίζονται για ειδικούς σκοπούς. Ένας συνδυασμός υλικών και λειτουργικών στοιχείων σχεδιασμού του συστήματος του λογισμικού καθορίζει τη συμμετρία (ή την έλλειψη αυτών) σε ένα δεδομένο σύστημα. Για παράδειγμα μπορούν να απαιτείται μόνο μία ΚΜΕ για να ικανοποιεί τα αιτήματα διακοπών (interrupts) του υλικού, ενώ όλες οι άλλες εργασίες του συστήματος μπορεί να κατανέμονται εξίσου μεταξύ των επεξεργαστών ή η την εκτέλεση κώδικα λειτουργίας του πυρήνα (kernel) μπορεί να περιοριστεί σε μόνο έναν επεξεργαστή (είτε σε ειδικό επεξεργαστή, ή μόνο έναν επεξεργαστή την κάθε φορά), ενώ τα αιτήματα των χρηστών μπορεί να εκτελεστούν σε οποιοδήποτε συνδυασμό των επεξεργαστών. Τα συστήματα πολυεπεξεργασίας είναι συχνά πιο εύκολο να σχεδιαστούν σε περίπτωση επιβολής τέτοιων περιορισμών, αλλά τείνουν να είναι λιγότερο αποτελεσματικά από ότι τα συστήματα στα οποία όπου επεξεργαστές χρησιμοποιούνται ισομερώς.
Τα συστήματα που αντιμετωπίζουν όλες τις κεντρικές μονάδες επεξεργασίας εξίσου καλούνται συστήματα συμμετρικής πολυεπεξεργασίας (symmetric multiprocessing, SMP). Σε συστήματα όπου όλες οι κεντρικές μονάδες επεξεργασίας δεν είναι ίσες, οι πόροι του συστήματος μπορεί να χωριστεί σε διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένων της ασύμμετρης πολυεπεξεργασίας μη-ομοιόμορφης πρόσβασης μνήμης (non-uniform memory access, NUMA) και της συγκεντρωτικής πολυεπεξεργασίας (clustered multiprocessing).
Συμπληρωματικός ορισμός
Πολυεπεξεργασία είναι η τεχνική της εναλλακτικής εκτέλεσης ενός αριθμού συναφών έργων της ίδιας κατηγορίας, σε κάθε ένα από τα οποία έχει δοθεί ένας βαθμός προτεραιότητας, για να είναι δυνατή η διακοπή αυτών και να παρεμβληθεί η εκτέλεση ενός άλλου έργου με υψηλότερη προτεραιότητα. Τα συναφή αυτά έργα χρησιμοποιούνται για την επίλυση ενός προβλήματος το οποίο δεν είναι δυνατόν να επιλυθεί από ένα μόνο πρόγραμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογία λειτουργικών συστημάτων
Κωνσταντίνος Σαψάλης
Ο Κωνσταντίνος Σαψάλης του Γεωργίου (1939 - 6 Οκτωβρίου 1999 ) ήταν Έλληνας δικηγόρος, βουλευτής Ευρυτανίας από το 1974 ως το 1981 και στη συνέχεια βουλευτής Β΄ Αθηνών.