cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μύθος του Όσιρι
Προέλευση
Καθώς ο μύθος του Όσιρι εμφανίζεται για πρώτη φορά στα Κείμενα των Πυραμίδων, τα περισσότερα από τα κύρια στοιχεία του θα πρέπει να είχαν διαμορφωθεί πριν τα κείμενα αυτά να διαμορφωθούν. Τα ξεχωριστά μέρη της ιστορίας — ο θάνατος και η αποκατάσταση του Όσιρι, η παιδική ηλικία του Ώρου, και η σύγκρουση του Ώρου με το Σεθ— αρχικά μπορεί να ήταν ανεξάρτητα μυθικά επεισόδια. Αν είναι έτσι, πρέπει να άρχισαν να συγχωνεύονται σε μία και μοναδική ιστορία μέχρι τον καιρό των Κειμένων των Πυραμίδων, τα οποία συνδέουν χαλαρά αυτά τα αποσπάσματα. Σε κάθε περίπτωση, ο μύθος είχε εμπνευστεί από μια διάφορες επιρροές. Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας είναι βασισμένο σε θρησκευτικές ιδέες και τη γενικότερη δύση της αιγυπτιακής κοινωνίας: η θεία φύση του θεσμού της βασιλείας, η διαδοχή από τον ένα βασιλιά στον άλλο, η μάχη της διατήρησης της μάατ , και η προσπάθεια να ξεπεραστεί ο θάνατος. Για παράδειγμα, οι θρήνοι της Ίσιδας και της Νέφθυς για το θάνατο του αδελφού τους μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια πρώιμη παράδοση θρήνων με τελετουργική μορφή.
Υπάρχουν όμως σημαντικά σημεία στα οποία υπάρχει διαφωνία, καθώς η προέλευση του μύθου του Όσιρι είναι αντικείμενο αντιλογίας, και η βάση για το μύθο που αφορά το θάνατό του είναι επίσης κάπως αβέβαιή. Μία υπόθεση που έχει ασκήσει επιρροή στη συνέχεια είχε προταθεί από τον ανθρωπολόγο Τζέιμς Φρέιζερ, ο οποίος το 1906 είπε ότι ο Όσιρις, όπως άλλους θεούς που πεθαίνουν και ανασταίνονται της αρχαίας Εγγύς Ανατολής, άρχισε ως προσωποποίηση της βλάστησης. Ο θάνατος και η αποκατάστασή του συνεπώς, βασίζονταν στον ετήσιο θάνατο και εκ νέου βλάστηση και αύξηση των φυτών. Πολλοί αιγυπτιολόγοι υιοθέτησαν αυτήν την εξήγηση. Αλλά στα τέλη του 20ου αιώνα, ο John Gwyn Griffiths, που είχε μελετήσει εκτεταμένως τον Όσιρι και τη μυθολογία του, υποστήριξε ότι ο Όσιρις ξεκίνησε ως θείος βασιλιάς των νεκρών, και πως η συσχέτιση με την βλάστηση ήταν κατοπινή εξέλιξη. Στο μεταξύ, μελετητές της συγκριτικής θρησκειολογίας είχαν ασκήσει κριτική στην έννοια των «θεών που πεθαίνουν και ανασταίνονται», ή τουλάχιστον στην υπόθεση του Φρέιζερ ότι όλοι αυτοί οι θεοί εντάσσονται στο ίδιο μοτίβο. Πιο πρόσφατα, η αιγυπτιολόγος Rosalie David υποστηρίζει ότι ο Όσιρις αρχικά «προσωποποιούσε την ετήσια αναγέννηση των δέντρων και των φυτών μετά την πλημμύρα [του Νείλου]».
Μιαν άλλη συνεχιζόμενη διαμάχη αφορά την αντιπαράθεση του Ώρου με το Σεθ, την οποία οι αιγυπτιολόγοι προσπάθησαν να συνδέσουν με πολιτικά γεγονότα στην πρώιμη ιστορία της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας ή προϊστορίας. Οι περιπτώσεις όπου οι δύο αντιμαχόμενοι χωρίζουν το βασίλειο, και η συχνή συσχέτιση του ζευγαριού του Ώρου και του Σεθ με την ένωση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, υποδηλώνουν ότι οι δύο θεότητες αντιπροσωπεύουν κάποιου είδους διαχωρισμού μέσα στο βασίλειο. Η αιγυπτιακή παράδοση και τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η Αίγυπτος ενοποιήθηκε στην αρχή της ιστορίας της, όταν το Άνω αιγυπτιακό βασίλειο στο νότο κατέκτησε την Κάτω Αίγυπτο του βορά. Η ηγεμόνες της Άνω Αιγύπτου αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «ακόλουθους του Ώρου», και ο Ώρος έγινε ο προστάτης θεός της ενοποιημένης χώρας και των βασιλιάδων της. Όμως, ο Ώρος και ο Σεθ δεν μπορούν να εύκολα να εξισωθούν με τα δύο μισά της χώρας. Και οι δύο θεότητες είχαν αρκετά κέντρα λατρείας και στα δύο μισά της χώρας, και ο Ώρος συχνά σχετίζεται με την Κάτω Αίγυπτο και ο Σεθ με την Άνω Αίγυπτο. Μία από τις πιο γνωστές εξηγήσεις για αυτές τις διαφοροποιήσεις είχε προταθεί από τον Kurt Sethe το 1930. Υποστήριξε ότι ο Όσιρις ήταν αρχικά ο ανθρώπινος ηγεμόνας μιας ενοποιημένης Αιγύπτου στους προϊστορικούς χρόνους, πριν την εξέγερση των Αιγυπτίων της Άνω Αιγύπτου, πιστών του Σεθ. Τότε οι ακόλουθοι του Ώρου της Κάτω Αιγύπτου ενοποίησαν ξανά με τη βία τη χώρα, δίνοντας την έμπνευση για το μύθο του θριάμβου του Ώρου, πριν η Άνω Αίγυπτος, τώρα υπό τους πιστούς του Ώρου, γίνει ξανά κυρίαρχη στην αρχή της Πρώιμης Δυναστικής Περιόδου.
Στα τέλη του 20ου αιώνα, ο Griffiths επικεντρώθηκε στην ασυνεπή απεικόνιση του Ώρου και του Σεθ άλλοτε σαν αδέλφια και άλλοτε ως θείος και ανιψιός. Υποστήριξε ότι στα πρώτα στάδια της αιγυπτιακής μυθολογίας, ο αγώνας του Ώρου και του Σεθ ως αδελφών και ίσων ήταν αρχικά ξεχωριστός από το φόνο του Όσιρι. Οι δύο ιστορίες ενώθηκαν στο μύθο του Όσιρι κάποια στιγμή πριν από τα Κείμενα των Πυραμίδων. Με την ένωση αυτή των δύο ιστοριών στο μύθο του Όσιρι, η γενεαλογία των δύο θεοτήτων και ο χαρακτηρισμός της σύγκρουσης Ώρου-Σεθ άλλαξε έτσι ώστε ο Ώρος είναι ο γιος και διάδοχος που παίρνει εκδίκηση για το θάνατο του Όσιρι. Ίχνη των ξεχωριστών παραδόσεων που συνόδευαν τις αρχικές δύο ξεχωριστές ιστορίες παρέμειναν στα αντιφατικά χαρακτηριστικά των σχέσεων των δύο αντιπάλων σε κείμενα που δεν σχετίζονταν με το μύθο του Όσιριμ όπου ο Ώρος είναι ο γιος της θεάς Νουτ ή της θέας Αθώρ αντί της Ίσιδας και του Όσιρι. Ο Griffiths απέρριπτε την πιθανότητα ο φόνος του Όσιρι να είχε βάση σε ιστορικά γεγονότα. Η υπόθεση αυτή έχει γίνει δεκτή και από πιο σύγχρονους μελετητές όπως ο Γιαν Άσμαν και ο George Hart.
Ο Griffiths αναζήτησε ιστορική απαρχή για την αντιπαλότητα Ώρου-Σεθ, και διατύπωσε τη θέση για δύο διαφορετικές προδυναστικές ενοποιήσεις της Αιγύπτου από τους ακόλουθους του Ώρου, παρόμοια με τη θεωρία του Sethe για να τις εξηγήσει. Το ζήτημα όμως παραμένει άλυτο, εν μέρει λόγω γιατί άλλες πολιτικές συσχετίσεις για τον Ώρο και το Σεθ περιπλέκουν την εικόνα παραπέρα. Πριν καν αποκτήσει έναν και μοναδικό ηγεμόνα η Άνω Αίγυπτος, δύο από τις μεγαλύτερες πόλεις της ήταν η Νεκχέν στην άκρη στο νότο, και η Νάκαντα στο βορά. Η ηγεμόνες της Νεκχέν, όπου προστάτης θεός ήταν ο Ώρος, πιστεύονται γενικά ότι ενοποίησαν την Άνω Αίγυπτο υπό την επιρροή τους, περιλαμβάνοντας και τη Νάκαντα. Ο Σεθ σχετιζόταν με τη Νάκαντα, έτσι είναι δυνατό ότι η θεία σύγκρουση αντανακλά αμυδρά την εχθρότητα των δύο πόλεων στο μακρινό παρελθόν. Πολύ αργότερα, στο τέλος της Δεύτερης Δυναστείας (περ. 2890–2686 π.Χ.), ο βασιλιάς Σεθ-Περιμπσέν χρησιμοποίησε το Ζώο του Σετ για να γράψει το σερέκχ-όνομά του, αντί για το παραδοσιακό ιερογλυφικό του γερακιού που αντιπροσωπεύει τον Ώρο. Ο κατοπινός του διάδοχος Χασεχεμουί χρησιμοποίησε και τον Ώρο και το Σεθ για το σερέκχ του. Οι ενδείξεις αυτές έχουν εγείρει την εικασία ότι η Δεύτερη Δυναστεία γνώρισε μια σύγκρουση μεταξύ των οπαδών του Ώρου-βασιλιά και των πιστών του Σεθ με ηγέτη τον Περιμπσέν. Η χρήση από τον Χασεχεμουί των συμβόλων δύο ζώων θα αντιπροσώπευε σε αυτή την περίπτωση τη συμφιλίωση των δύο φραξιών, όπως γίνεται και στην κατάληξη το μύθου.
Σημειώνοντας την αβεβαιότητα που περιβάλει αυτά τα γεγονότα, ο Herman te Velde υποστηρίζει ότι η ιστορικές ρίζες της σύγκρουσης είναι πολύ ασαφείς για να είναι χρήσιμες για την κατανόηση του μύθου και δεν είναι τόσο σημαντικές όσο η θρησκευτική σημασία. Αναφέρει ότι «η προέλευση του μύθου του Ώρου και του Σεθ είναι χαμένη στην ομίχλη των θρησκευτικών παραδόσεων της προϊστορίας.».
Επιρροή
Η επιρροή του μύθου του Όσιρι στην αιγυπτιακή κουλτούρα ήταν μεγαλύτερη και πιο διαδεδομένη από κάθε άλλο μύθο. Στη λογοτεχνία, ο μύθος δεν είναι μόνο η βάση για αναπαραγωγές όπως οι "Φιλονικίες", αλλά επίσης και για λιγότερο σχετιζόμενες ιστορίες. "Η Ιστορία Δύο Αδελφών", μια λαογραφική ιστορία με ανθρώπινους πρωταγωνιστές, περιέχει στοιχεία παρόμοια με το μύθο του Όσιρι. Το πέος ενός από τους χαρακτήρες το τρώει ένα ψάρι, και αργότερα πεθαίνει και ανασταίνεται. Μιαν άλλη ιστορία, η "Ιστορία της Αλήθειας και του Ψέματος", προσαρμόζει τη σύγκρουση του Ώρου και του Σεθ σε αλληγορία, στην οποία οι χαρακτήρες της ιστορίες είναι άμεση προσωποποίηση της αλήθειας και του ψέματος παρά θεότητες που σχετίζονται με αυτές τις έννοιες.
Όσιρις και τελετουργία ταφής
Από τουλάχιστον από την εποχή των Κειμένων των Πυραμίδων, οι βασιλείς ήλπιζαν ότι μετά το θάνατό τους θα μπορέσουν, όπως ο Όσιρις, να τους αποκατασταθεί ζωή και η βασιλεία τους στο βασίλειο των νεκρών. Μέχρι τις αρχές του Μέσου Βασιλείου (περ. 2055–1650 π.Χ.), οι Αιγύπτιοι που δεν ανήκαν στη βασιλική οικογένεια πίστευαν ότι και εκείνοι μπορούσαν να υπερνικήσουν το θάνατο όπως ο Όσιρις, με το να τον λατρεύουνε και με το να απολαμβάνουν τα κατάλληλα ταφικά τελετουργικά τα οποία εν μέρει βασίζονταν στο μύθο. Έτσι, ο Όσιρις έγινε η πιο σημαντική θεότητα της Αιγύπτου της μεταθανάτιας ζωής. Ο μύθος επίσης επηρέασε την αντίληψη, η οποία εξελίχθηκε σε κύρια κατά το Νέο Βασίλειο, ότι μόνο ενάρετοι άνθρωποι μπορούσαν να φτάσουν στη μεταθανάτια ζωή. Όπως οι θεοί έκριναν ως δίκαιους τον Όσιρι και τον Ώρο, αντιστρέφοντας την αδικία του θανάτου του Όσιρι, έτσι και η ψυχή του νεκρού έπρεπε να κριθεί δίκαια για να αντιστραφεί ο θάνατός του ή αλλιώς να ζήσει στη μεταθανάτια ζωή. Ως βασιλιάς της χώρας των νεκρών και θεός που συνδεόταν με τη μάατ, ο Όσιρις έγινε ο δικαστής της δίκης – κρίσης μετά το θάνατο, χαρίζοντας τη ζωή σε εκείνους που είχαν ακολουθήσει το δικό του παράδειγμα (όντας δίκαιοι και ενάρετοι). Τα ταφικά κείμενα του Νέου Βασιλείου όπως το Αμντουάτ και το Βιβλίο των Πυλών συνδέουν τον ίδιο το Ρα με την ψυχή του νεκρού. Σε αυτά τα κείμενα, ο Ρα ταξιδεύει στο Ντουάτ και ενώνεται με τον Όσιρι για να ξαναγεννηθεί την αυγή. Έτσι, όχι μόνο ο Όσιρις πιστευόταν ότι μπορούσε να αναγεννήσει τους νεκρού, αλλά ανανέωνε τον ήλιο, την πηγή της ζωής και της μάατ, και έτσι ανανέωνε τον ίδιο τον κόσμο ολόκληρο.
Όσο μεγάλωνε η σημαντικότητα του Όσιρι, ομοίως μεγάλωνε και η δημοφιλία του. Μέχρι τα τέλη του Μέσου Βασιλείου, ο αιώνων αρχαίος τάφος του ηγεμόνα της Πρώτης Δυναστείας Ντζερ, κοντά στο κύριο κέντρο λατρείας του Όσιρι στην Άβυδο, θεωρούνταν ως ο τάφος του Όσιρι. Αντίστοιχα, έγινε κύριο επίκεντρο της λατρείας του Όσρι. Για τα επόμενα 1500 χρόνια, μια ετήσια εορταστική λιτανεία ταξίδευε από τον κύριο ναό του Όσιρι στο σημείο του (θεωρούμενου) τάφου του. Οι βασιλιάδες και οι κοινοί άνθρωποι σε όλοι την Αίγυπτο έκτιζαν ναΐσκους, τα οποία χρησίμευαν ως κενοτάφιο κοντά στην πορεία της λιτανείας. Κάνοντας αυτό επεδίωκαν να δυναμώσουν την σχέση τους με τον Όσιρι στη μεταθανάτια ζωή.
Μιαν άλλη μεγάλη ταφική γιορτή, ένα ετήσιο γεγονός που κρατούσε πολλές μέρες το μήνα Χοιάκ του Αιγυπτιακού ημερολογίου, συνδέθηκε με τον Όσιρι κατά την περίοδο του Μέσου Βασιλείου. Κατά το μήνα αυτό η κίονας ντζεντ, σύμβολο του Όσιρι, υψωνόταν τελετουργικά σε όρθια θέση, συμβολίζοντας την αποκατάσταση-αναγέννηση του Όσιρι. Μέχρι την Προλεμαϊκή εποχή (305–30 π.Χ.), η γιορτή Χοιάκ περιλάμβανε επίσης και το φύτεμα σπόρων σε ένα «κρεβάτι του Όσιρι», ένα λοφίσκο από χώμα σε σχήμα μούμιας, συνδέοντας έτσι την ανάσταση του Όσιρι με την εποχιακή βλάστηση και ανάπτυξη των φυτών.
Ώρος, Μάτι του Ώρου και θεσμός της βασιλείας
Η θρησκευτική σημασία του μύθου πήγαινε και πέρα από τα έθιμα για την ταφή. Οι ταφικές προσφορές, όπου συγγενείς ή πληρωμένοι ιερείς προσέφεραν φαΐ στο νεκρό, λογικά σχετίζεται με την μυθολογική προσφορά του Ματιού του Ώρου στον Όσιρι. Κατ’ αναλογία, αυτό το επεισόδιο του μύθου τελικά εξισώθηκε με άλλες αλληλεπιδράσεις ανθρώπων και θεοτήτων του ουράνιου βασιλείου. Στις τελετουργίες προσφορών στους ναούς, ο ιερέας λάμβανε το ρόλο του Ώρου, οι προσφορές στη θεότητα γίνονταν το Μάτι του Ώρου, και όποια θεότητα λάμβανε αυτές τις προσφορές προς στιγμήν εξισωνόταν με τον Όσιρι.
Η ιδεολογία που περιέβαλε τον βασιλιά, επίσης επηρεάστηκε από το μύθο του Όσιρι. Οι Αιγύπτιοι θεωρούσανε ότι τα γεγονότα του μύθου είχαν λάβει χώρα κάποια στιγμή στο προϊστορία της Αιγύπτου, και ο Όσιρις, Ώρος και οι θείοι διάδοχοί τους περιλαμβάνονταν σε καταλόγους βασιλιάδων όπως ο Κανόνας του Τορίνο. Ο Ώρος, ως αρχέγονος βασιλιάς και προσωποποίηση του θεσμού της βασιλείας, θεωρούνταν ως προκάτοχος και πρότυπο για όλους τους Αιγύπτιους ηγεμόνες. Η ανάληψη του θρόνου του πατέρα του και οι ευλαβείς του πράξεις για τη διατήρηση του πνεύματός του στη μεταθανάτια ζωή ήταν το παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους επόμενους διαδοχικούς φαραώ. Κάθε νέος βασιλιάς πιστευόταν ότι ανανέωνε τη μάατ μετά το θάνατο του προηγούμενου βασιλιά, όπως είχε κάνει ο Ώρος. Στις βασιλικές στέψεις, τα τελετουργικά αναφέρονταν στο θάνατο του Όσιρι, και οι ύμνοι γιόρταζαν την άνοδο στο θρόνο του νέου βασιλιά, όπως ο Ώρος.
Σεθ
Ο μύθος του Όσιρι συνέβαλε στο συχνό χαρακτηρισμό του Σεθ ως καταστρεπτικού, εχθρικού θεού. Αν και άλλα στοιχεία της αιγυπτιακής παράδοσης αποδίδουν στο Σεθ θετικά χαρακτηριστικά, στο μύθο του Όσιρι οι κακές πτυχές του χαρακτήρα του είναι αυτές που κυριαρχούν. Αυτός και ο Ώρος συχνά αντιπαραβάλλονταν στην τέχνη για να αντιπροσωπεύσουν αντίθετες αρχές, όπως το καλό και το κακό, τη λογική και το ένστικτο, και τις διαφορετικές περιοχές του κόσμου που εξουσίαζαν στο μύθο. Αιγυπτιακά διδακτικά κείμενα παραδοσιακής σοφίας αντιπαραβάλλουν το χαρακτήρα του ιδανικού ατόμου με το αντίθετο — τον ήρεμο και ευαίσθητο «Σιωπηρό» με τον παρορμητικό, καταστροφικό «Θερμοκέφαλο»— και μία περιγραφή αυτών των χαρακτήρων αποκαλεί τον ένα τύπο-Ώρο και τον άλλο τύπο-Σεθ. Όμως, συχνά οι δύο θεοί αντιμετωπίζονται ως μέρη ενός αρμονικού συνόλου. Σε κάποιες τοπικές λατρείες λατρεύονταν μαζί. Στη τέχνη επίσης συχνά απεικονίζονται να δένουν μαζί τα εμβλήματα της Άνω και της Κάτων Αιγύπτου για να συμβολίσουν την ενότητα του έθνους. Στα ταφικά κείμενα τέλος, εμφανίζονται ως μία θεότητα με τα κεφάλια του Ώρου και του Σεθ, προφανώς αντιπροσωπεύοντας τη μυστηριώδης φύση, που τα περιλαμβάνει όλα, του Ντουάτ.
Γενικά ο Σεθ αντιμετωπιζόταν με αμφισημία, μέχρι την πρώτη χιλιετία π.Χ. όπου κατέληξε να αντιμετωπίζεται εντελώς ως κακόβουλη θεότητα. Αυτή η μεταβολή ήταν περισσότερο σχετισμένη με τη σύνδεσή του με τις ξένες περιοχές παρά με το μύθο του Όσιρι. Όμως, σε αυτήν την ύστερη περίοδο, τα διαδεδομένα τελετουργικά των ναών που περιελάμβαναν την τελετουργική καταστροφή του Σεθ συχνά συνδεόταν με το μύθο. Και η Ίσις και η Νέφθυς αντιμετωπίζονταν ως προστάτες των νεκρών στη μεταθανάτια ζωή λόγω της προστασίας και αποκατάστασης που παρείχαν στο σώμα του Όσιρι. Το μοτίβο της Ίσις και Νέφθυς που προστατεύουν τον Όσιρι ή τη μούμια του νεκρού ήταν πολύ συνηθισμένο στην ταφική τέχνη
Ίσις, Νέφθις και Ελληνορωμαϊκός κόσμος
Και η Ίσις και η Νέφθυς θεωρούνταν προστάτες των νεκρών στη μεταθανάτια ζωή λόγω της προστασίας που παρείχαν και αποκατάστασης του σώματος του Όσιρι. Το μοτίβο της Ίσιδας και της Νέφθυδος να προστατεύουν τον Όσιρι ή τη μούμια του νεκρού είναι πολύ συνηθισμένο στη ταφική τέχνη. Οι γιορτές του Χοιάκ το αναφέρουν, και μπορούσαν να περιλαμβάνουν τελετουργικές αναπαραστάσεις του θρήνου της Ίσιδας και της Νέφθυδος, και της αποκατάστασης και αναζωογόνησης του δολοφονημένου αδελφού τους. Ως μητέρα του Ώρου, η Ίσις είναι επίσης μητέρα κάθε βασιλιά σύμφωνα με τη ιδεολογία που περιβάλλει το θεσμό της βασιλείας, και οι βασιλιάδες λεγόταν ότι είχαν τραφεί από το στήθος της, ως σύμβολο της θείας καταγωγής και νομιμοποίησής τους. Η δημοφιλία της στο γενικό πληθυσμό βασιζόταν στον προστατευτικό της χαρακτήρα, όπως γίνεται φανερό από το παράδειγμα των μαγικών θεραπευτικών ξορκιών. Στην Ύστερη Περίοδο, της πιστώθηκε ακόμα περισσότερη μαγική δύναμη, και η μητρική της αφοσίωση πιστευόταν ότι επεκτεινόταν σε όλους. Μέχρι την Ρωμαϊκή εποχή είχε γίνε η πιο σημαντική θεά στην Αίγυπτο. Η εικόνα της θεάς να κρατάει το γιο της είχε γίνε κεντρική στη λατρεία της — για παράδειγμα, σε απεικονίσεις για τα ιερά των ιδιωτικών οικιών που ήταν αφιερωμένα σε εκείνη. Η εικονογραφία της Ίσιδος σε αυτές της απεικονίσεις μοιάζουν και ίσως έχουν επηρεάσει τις πρώιμες χριστιανικές απεικονίσεις της Παναγίας να κρατάει τον Ιησού.
Στους τελευταίους αιώνες π.Χ., η λατρεία της Ίσιδος διαδόθηκε από την Αίγυπτο σε όλο το Μεσογειακό κόσμο, και έγινε μία από τις δημοφιλέστερες θεότητες αυτής της περιοχής. Αν και αυτή η νέα, πολυπολιτισμική μορφή της Ίσιδος απορρόφησε χαρακτηριστικά από πολλές άλλες θεότητες, η αρχική της μυθολογική φύση ως σύζυγος και μητέρα ήταν κεντρική για τη δημοφιλία της. Ο Ώρος και ο Όσιρις όντας κεντρικά πρόσωπα στην ιστορία της, γνώρισαν και αυτοί την ίδια διάδοση με αυτήν. Η ελληνική και ρωμαϊκή λατρεία της Ίσιδος αναπτύχθηκε σε μια σειρά τελετουργικά μύησης αφιερωμένα στην Ίσιδα και τον Όσιρι, τα οποία ήταν βασισμένα σε παλιότερα ελληνορωμαϊκά μυστήρια αλλά εμπλουτισμένα με τις αιγυπτιακές πεποιθήσεις για τη μεταθανάτια ζωή. Η μύηση περιελάμβανε μια εμπειρία που προσομοίωνε την κατάβαση στον Κάτω Κόσμο. Στοιχεία από αυτό το τελετουργικό έμοιαζαν με την ένωση του Όσιρι με το Ρα (θεό-ήλιο) στον Κάτω Κόσμο των αιγυπτιακών ταφικών κειμένων. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι πιστοί, όπως οι Αιγύπτιοι, πίστευαν ότι ότι προστάτευε τους νεκρούς στη μεταθανάτια ζωή, όπως είχε κάνει και για τον Όσιρι, και έλεγαν ότι το να τα περάσουν τη διαδικασία της μύησης τους εξασφάλιζε τη μακάρια μεταθανάτια ζωή. Ήταν προς μία Ελληνίδα ιέρεια της Ίσιδος που ο Πλούταρχος έγραψε την περιγραφή του μύθου του Όσιρι.
Μέσω του έργου των κλασικών συγγραφέων όπως ο Πλούταρχος, ο μύθος του Όσιρι διατηρήθηκε ακόμα και μετά τα μέσα της πρώτης χιλιετίας μετά Χριστόν, όταν η αιγυπτιακή θρησκεία είχε πάψει να υφίσταται και η γνώση της αρχαίας αιγυπτιακής γραφής οι οποία είχε χρησιμοποιηθεί αρχικά για την καταγραφή του μύθου είχε επίσης χαθεί. Ο μύθος παρέμεινε ένα μεγάλο μέρος της Δυτικής εικόνας και εντυπώσεων για την αρχαία Αίγυπτο. Κατά τη σύγχρονη εποχή, όπου η κατανόηση των αιγυπτιακών πεποιθήσεων διαφωτίζεται από τις αρχικές αιγυπτιακές πηγές, η ιστορία του μύθου συνεχίζει να επηρεάζει και να εμπνέει νέες ιδέες, από έργα επιστημονικής φαντασίας μέχρι ακαδημαϊκές υποθέσεις και νέα θρησκευτικά ρεύματα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγυπτιακή μυθολογία
Γίγκμε Σίνγκγιε Βαντσούκ
Ο Γίγκμε Σίνγκγιε Βαντσούκ (Jigme Singye Wangchuck, 11 Νοεμβρίου 1955-) ήταν ο τέταρτος βασιλιάς του Μπουτάν από το 1972 μέχρι το 2006.Γεννήθηκε στο Παλάτι του Dechenchholing, στην Θιμφού. Έγινε βασιλιάς σε ηλικία μόλις 17 ετών, στις 21 Ιουλίου 1972, μετά τον αδόκητο θάνατο του πατέρα του, Γίγκμε Ντορζί Βαντσούκ. Στέφθηκε επίσημα στις 2 Ιουνίου 1974 και στην εποχή της ανάρρησής του στο θρόνο ήταν ένας από τους νεότερους σε ηλικία μονάρχες διεθνώς. Είχε τον τίτλο "Druk Gyalpo", το οποίο σημαίνει «Δράκων Βασιλεύς».
Σπουδές και έργο
Σπούδασε στο Μπουτάν και στη Βρετανία. Συνέχισε την πολιτική του αργού αλλά σταθερού εκσυγχρονισμού της χώρας του, τερματίζοντας μάλιστα την απομόνωσή της. Το 1988 εισήγαγε την πολιτική του Driglam Namzha (ένα είδος σαβουάρ βιβρ), βάσει του οποίου έπρεπε όλοι οι πολίτες να φορούν παραδοσιακά ρούχα σε δημόσια θέα και εισήγαγε τη διδασκαλία της εθνικής γλώσσας (της Ντζόνγκχα) στα σχολεία. Το 1998 μείωσε εθελοντικά τις απόλυτες εξουσίες του και άρχισε να κυβερνάει υπό τις συμβουλές του υπουργικού συμβουλίου.
Στα τέλη του 2003, αποφάσισε την πρώτη στρατιωτική επιχείρηση του Μπουτάν σε 100 και πλέον χρόνια, σε μια προσπάθεια να εκδιώξει τους αυτονομιστές από το Άσαμ, οι οποίοι έκαναν χρήση του εδάφους του Μπουτάν με σκοπό τις επιδρομές τους στην Ινδία.
Οικογένεια
Έχει τέσσερις γυναίκες-βασίλισσες, οι οποίες όλες είναι αδελφές. Ο ίδιος προτιμούσε να κυβερνά από το Γραφείο του και όχι από το θωρακισμένο παλάτι του, απόδειξη ότι ζει μια απλή ζωή. Έχει πέντε γιους και πέντε κόρες.
Παραίτηση και διαδοχή
Στις 17 Δεκεμβρίου 2005 ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί από το θρόνο το 2008. Τελικά, στις 14 Δεκεμβρίου 2006, με βασιλικό διάταγμα, παραιτήθηκε από το θρόνο και τον διαδέχθηκε ο 26χρονος, μεγαλύτερος γιος του Γίγκμε Κεσάρ Ναμγκιάλ Βανγκτσούκ (Dasho Jigme Khesar Namgyel Wangchuck).
Ο Γίγκμε Σίνγκγιε Βαντσούκ ανακηρύχθηκε από το περιοδικό Time ως ένα από τα 100 σημαντικά πρόσωπα του Κόσμου για το 2006. Μερικοί από τους Δυτικούς τον έχουν κατηγορήσει για εθνοκαθάρσεις, καθώς εκδίωξε 500 χιλιάδες Νεπαλέζους από τη χώρα του, ώστε να διατηρηθεί η εθνική καθαρότητα του μικρού βασιλείου.
Παραπομπές
Β
Α.Γ.Ε. Βοιωτίας
Η Αθλητική Γυμναστική Ένωση Βοιωτίας, επίσης γνωστή ως '''Α.Γ.Ε. Βοιωτίας''', είναι Ελληνικός σύλλογος στίβου, με έδρα την πόλη της Θήβας, στη Βοιωτία. Ιδρύθηκε το 1998, και στην πρόσφατη ιστορία της έχει πολλές διακρίσεις και συμμετοχές όλων των ηλικιών σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα, Βαλκανικούς Αγώνες, Μεσογειακούς Αγώνες, Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα, και Παγκόσμιους Στρατιωτικούς Αγώνες. Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Στάδιο Θήβας, στη Θήβα και το Δημοτικό Στάδιο Αλιάρτου, στην Αλίαρτο.
Η μεγαλύτερη επιτυχία της Α.Γ.Ε. Βοιωτίας είναι ο αθλητής στον Ακοντισμό, Σπύρος Λεμπέσης, ο οποίος είχε πολλές επιτυχίες με το σύλλογο της Βοιωτίας μέχρι και το 2011, όπου και πήρε μεταγραφή στον Μ.Ε.Α.Σ. Τρίτων Θεσσαλονίκης. Ο Σπύρος Λεμπέσης που καταγεται από το Μαυρομμάτι, συμμετείχε στους 30ους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν στο Λονδίνο, κατακτώντας την 7η θέση με επίδοση 81.91.
2010-τώρα
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010, ο σύλλογος συμμετείχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, στην Πάτρα. Η μοναδική διάκρηση ήταν η πρώτη θέση του Σπύρου Λεμπέση στον Ακοντισμό. Ο Σπύρος Λεμπέσης κατέκτησε την πρώτη θέση με επίδοση 82.90, στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιουνίου 2010. Την δεύτερη θέση κατέλαβε ο Γιάννης Σμαλιός, του Γ.Σ. Εύδαμου Κω, με επίδοση 76.60 και την τρίτη θέση ο Γιώργος Ήλτσιος, του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π., με επίδοση 73.47.
Αξιολόγηση
Την περίοδο 2008, κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων, η Α.Γ.Ε. Βοιωτίας κατατάχθηκε στην 92η θέση, από το σύνολο 334 συλλόγων και στην 5η θέση, στην Ε.Α.Σ. ΣΕΓΑΣ Βοιωτίας - Εύβοιας από το σύνολο 13 συλλόγων, με βαθμό αξιολόγησης 1.286. Το 2009, ο σύλλογος ανέβηκε στην 57η θέση των ελληνικών συλλόγων, και στην 2η θέση, στην Ένωση, αποτελώντας έτσι την καλύτερη αγωνιστική περίοδο μέχρι και το 2011.
Παραπομπές
Βοιωτίας Βοιωτίας Βοιωτίας
Χεσενλί (Σαμπιραμπάντ)
Το Χεσενλί (επίσης, Χέσενλι) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Σαμπιραμπάντ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 881 κατοίκων και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμπιραμπάντ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Νεοχώρι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Νεοχώρι μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω χωριά, κωμοπόλεις και οικισμοί της Ελλάδας:
ΚΦ Βραΐλα
Η ΚΦ Βραΐλα' είναι μια ρουμανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βραΐλα. Ιδρύθηκε το 1922. Συμμετέχει στη δεύτερη κατηγορία Ρουμανίας. Έδρα της ομάδας είναι το Stadionul Municipal, χωρητικότητας 18256 θεατών. Έχει κατακτήσει μία φορά το κύπελλο Ρουμανίας (1993). Καλύτερη θέση που κατέκτησε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας ήταν η 6η την περίοδο 1991-92.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας
Ελευθερία (εφημερίδα Κύπρου)
Η Ελευθερία ήταν μια κυπριακή εφημερίδα, η οποία εκδιδόταν από το 1906 έως το 1974.
Ιστορικό
Η Ελευθερία εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 27 Μαΐου 1906. Αρχικά ξεκίνησε ως εβδομαδιαία. Από την 1η Οκτωβρίου 1922 εκδιδόταν δύο φορές την εβδομάδα (Τετάρτη και Σάββατο). Από τις 7 Ιουνίου 1936 η εφημερίδα έγινε καθημερινή.
Ιδρυτές της Ελευθερίας ήταν ο Κύρος Θ. Σταυρινίδης και ο Δημοσθένης Θ. Σταυρινίδης. Την περίοδο 1957-1974 διευθυντής σύνταξης ήταν ο Γιώργος Χατζηνικολάου.
Η Ελευθερία είχε πάντα μεγάλο μέγεθος (62 Χ 45 εκ.), σχήμα εξάστηλο (πλάτος στήλης 6 1/2 εκ.), που αργότερα έγινε οκτάστηλο και τελικά εννεάστηλο (πλάτος στήλης 4 εκ.). Ξεκίνησε ως τετρασέλιδη για να γίνει αργότερα εξασέλιδη, οκτασέλιδη και κάποτε πολυσέλιδη.
Το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας (αρ. 14063) κυκλοφόρησε στις 14 Ιουλίου 1974. Η διεύθυνση της εφημερίδας πήρε την απόφαση να αναστείλει την έκδοσή της για καθαρά δεοντολογικούς λόγους, μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος τη Δευτέρα 15 Ιουλίου 1974, αρνούμενη να συνεχίσει την έκδοση της κάτω από συνθήκες λογοκρισίας.
Πηγές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 2011-2012
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2011-12 αποτέλεσε την 39η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 18 έως τις 22 Απριλίου 2012 στο Κλειστό Γυμναστήριο της Καλαμπάκας. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτή κατέκτησε ο Πανιώνιος για πέμπτη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Δήλησο Εύβοιας
Το Δήλησο είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 10 μέτρα. Βρίσκεται στη νότια Εύβοια και την περιοχή των Στύρων ενώ απέχει 82 χλμ. ΝΑ. από τη Χαλκίδα και 38 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου) και 9 χλμ. ΒΔ. από τα Στύρα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νέων Στύρων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Νέα Στύρα, το Βαθύρεμα, τις Κουβέλλες, τη Ζωοδόχο Πηγή και τα Κελλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέων Στύρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυρέων του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 28 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Στεργιανό
Το Στεριανό είναι παλιό χωριό που βρίσκεται νότια του Ηρακλείου Κρήτης στους πρόποδες του Γιούχτα και νοτιοανατολικά του χωριού Βασιλειές .<mapframe latitude="35.269869" longitude="25.140152" zoom="12" width="200" height="100" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 25.140323638916016,         35.26738119642627        ]      }    }  ] } εναλλ.=Ερείπια του Πύργου Στεριανού|μικρογραφία|Ερείπια του Πύργου Στεριανού
Αρχαιολογία
Στο πλάτωμα του λόφου, όπου είχε κτιστεί ο οχυρωμένος οικισμός «Στεριανό», σήμερα αναγνωρίζονται κυρίως ερείπια από κτίρια του 19ου και 20ου αιώνα. Στη νοτιοδυτική πλευρά του οικισμού υπάρχει σπίτι που έχει αναστηλωθεί και κατοικείται. Στην ανατολική πλευρά σώζεται τμήμα του τείχους, του οποίου στέκει ο βορειοανατολικός πύργος και το επικλινές ευθύγραμμο τμήμα με τοξοθυρίδες. Στο νότιο άκρο του τείχους υπάρχουν ερείπια αρχοντικής δίπατης κατοικίας. Το τείχος χρονολογείται το 16ο – 17ο αιώνα και οι κατοικία τα μέσα του 19 ου αιώνα.
Ιστορικές Πηγές
Πρώτη φορά αναφέρεται το Στεριανό ως χωριό το 1226, λίγα χρόνια μετά την παραχώρηση της Κρήτης στους Ενετούς (1211), σε επίσημο έγγραφο (βούλα) του Πάπα Onorio ΙΙΙ. Λίγο αργότερα στο διάστημα μεταξύ 1271-1369 διαπιστώνουμε αγοραπωλησίες σιταριού. Οι κάτοικοι του χωριού καλλιεργούν στην περιοχή «καλό κρητικό σιτάρι» και το διαθέτουν στους κατοίκους της πόλης του Χάνδακα. Σε δικαιοπρακτικά έγγραφα των συμβολαιογράφων του Χάνδακα αναφέρονται τα ονόματα και οι συμφωνίες. Για παράδειγμα, το 1271 σε ένα συμβόλαιο προπώλησης σιταριού του συμβολαιογράφου του Χάνδακα P. Scardon ο Beneventus Surianus, κάτοικος του χωριού Steriano, πωλεί στον Εβραίο Michali, 27 μουζούρια (μονάδα μέτρησης βάρους) καλό κρητικό σιτάρι, αντί τρία κρητικά υπέρπυρα (νομίσματα) και οφείλει να το παραδώσει στο σπίτι του στον Χάνδακα με έξοδά του, εκτός από το φόρο της Πόρτας (salvo datio Porte). Τεκμηριώνεται και η αμπελοκαλλιέργεια. Συμβόλαιο του 1369 αναφέρει ότι ο Stamatinus Mussuro, κάτοικος του χωριού Steriano, είχε ενοικιάσει ένα αμπέλι στο χωριό από τη Lucia Sanuto, για να το καλλιεργήσει με έξοδά του ως σημισακό. Γι’ αυτό οφείλει να της δώσει 6 υπέρπυρα από τα 12, που αξίζει όλη η σοδειά.
Μια ακόμα μαρτυρική κατάθεση του εφημέριου Νικόλαου Γερανού μας διαφωτίζει για τις υποχρεωτικές εισφορές των εκκλησιών στον λατίνο αρχιεπίσκοπο. Αρνούμενος να καταβάλει τις ανάλογες εισφορές με τη δικαιολογία ότι είναι βιλλάνος και πληρώνει ήδη φόρους στον αφέντη του κατέληξε στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε μόνο όταν δήλωσε ότι θα πληρώνει τον αρχιεπίσκοπο κανονικά.
Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, συναντάμε το Στεριανό με 32 κατοίκους. Αμέσως μετά την κατάκτηση του Χάνδακα από τους Οθωμανούς, το 1669, στην τούρκικη απογραφή του 1671 το Στεριανό καταγράφεται με 8 χαράτσα (κεφαλικός φόρος που επέβαλαν οι Τούρκοι στους Χριστιανούς υπηκόους του Σουλτάνου).
Προφορικές Μαρτυρίες
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γεώργιου Ξυπάκη, ο παππούς του, Γεώργιος Ξυπάκης, ήταν επιστάτης στα κτήματα του πλούσιου γιατρού Αλιζάκη, που έζησε στο Στεριανό τις δεκαετίες του 1920-1930. Ο ίδιος αναφέρει ότι ο πατέρας του Κωνσταντίνος Ξυπάκης θυμόταν ότι ζούσαν πολλοί Τούρκοι στο χωριό την περίοδο της καταστροφής της Σμύρνης.
Η μνήμη ενός μικρού παιδιού ζωντάνεψε κρίσιμες στιγμές της ιστορία του τόπου και της καταρρέουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο παππούς του Γεώργιου Ξυπάκη, Γεώργιος Ξυπάκης, θυμόταν ότι είχε μπει σ' ένα σπίτι του χωριού, που ζούσαν Τούρκοι, την ώρα που συσκεύαζαν τα υπάρχοντα τους για να φύγουν. Ανέφερε ότι είχαν μαγειρέψει κουκιά και τα άφησαν στην κατσαρόλα. Το γεγονός αυτό δείχνει τη βιαιότητα της αναχώρησης των μουσουλμάνων από το Στεργιανώ σε εποχές πολέμων και προσφυγιάς.
Η τελευταία προφορική αναφορά του ίδιου για την κατοίκηση του Στεριανού είναι ότι η μητέρα του, Κυριακή Ξυπάκη, έζησε στο χωριό για 2-3 χρόνια την εποχή της κατοχής του 1940.
Νίκος Χουγκάζ
Ο Νίκος Χουγκάζ (Αθήνα, Ελλάδα, 4 Οκτωβρίου 2000) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.08 μ. αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ / πάουερ φόργουορντ στο Περιστέρι ως δανεικός από τον Παναθηναϊκό.
Νεανική σταδιοδρομία
Ο Χουγκάζ έκανε τα πρώτα του βήματα στο μπάσκετ με τις ομάδες νέων του Περιστερίου.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Χουγκάζ έπαιξε στο κολλέγιο του Νορθγουέστερν Στέιτ. Καλύτερη του εμφάνιση ήταν κόντρα Λαμάρ όταν σε 34’ είχε 17πόντους με 4/5 δίποντα και 3/7 τρίποντα, εννέα ριμπάουντ, μία ασίστ, τέσσερις τάπες, τέσσερα ριμπάουντ, ενώ υπέπεσε σε μόλις ένα λάθος. Ολοκλήρωσε τη χρονιά μετρώντας 9.2 πόντους, 7.2 ριμπάουντ και 1.2 ασίστ κατά μέσο όρο. Έμεινε για ένα μόνο χρόνο εκεί προτού επιστρέψει στην Ελλάδα.
Πανιώνιος
Ο Χουγκάζ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με τον Πανιώνιο του Πρωταθλήματος Ελλάδας το 2018. Την πρώτη χρονιά ως επαγγελματίας, είχε κατά μέσο όρο 3.4 πόντους και 1.1 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Παπαδάτες Πρέβεζας
Οι Παπαδάτες Πρέβεζας είναι ορεινό χωρίο της Πρέβεζας, με την πλατεία του να βρίσκεται σε υψόμετρο 296 μέτρων. Το χωρίο απέχει 45 χιλιόμετρα από την Πρέβεζα, υπάγεται στον καλλικρατικό Δήμο Ζηρού και βρίσκεται στην γεωγραφική περιοχή που είναι γνωστή ως "Μικρή Λάκκα Σουλίου". Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία. Η κοινότητα Παπαδατών περιλαμβάνει 3 οικισμούς: 1) τον κεντρικό οικισμό Παπαδάτες, 2) τον οικισμό Γαλήνη (παλαιά ονομασία Χάλασμα) και 3) τον οικισμό Άγιοι Απόστολοι (παλαιά ονομασία Προβίδι). Στο χωριό λειτουργεί παραδοσιακός ξενώνας, καφενεία, παντοπωλείο, ψητοπωλείο, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι έξι εκκλησίες του χωριού που είναι χτισμένες σε διάφορες χρονικές περιόδους.
Νίκος Χουγκάζ
Ιωνικός Νίκαιας
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα από το κολλέγιο, προσχώρησε στον Ιωνικό Νίκαιας του Πρωταθλήματος Ελλάδας. Στις 22 Νοεμβρίου 2020, σημείωσε ρεκόρ καριέρας σε πόντους και ριμπάουντ, αφού είχε 18 πόντους και πήρε 11 ριμπάουντ στη νίκη της ομάδας του επί του Λαυρίου. Στις 21 Μαρτίου 2021, έκανε την κορυφαία εμφάνιση της μέχρι τώρα καριέρας του, αφού κόντρα στη Λάρισα είχε 23 πόντους και 7/7 τρίποντα ενώ μάζεψε και 6 ριμπάουντ, βοηθώντας τον Ιωνικό να πάρει τη νίκη με 83-76. Συνολικά, τη σεζόν 2020-21 αγωνίστηκε σε 24 αγώνες του Πρωταθλήματος Ελλάδας, έχοντας κατά μέσο 10.6 πόντους και 6.3 ριμπάουντ, σουτάροντας με 45% στα δίποντα, 39% στα τρίποντα και 75% στις βολές. Με την καλή χρονιά που πραγματοποίησε, αναδείχτηκε ο Καλύτερος νέος παίκτης του Πρωταθλήματος Ελλάδας συγκεντρώνοντας το 29% των προτιμήσεων στις ψήφους του κοινού, το 70% των εκπροσώπων των ΜΜΕ και το 59,09% των προπονητών και των αρχηγών των ομάδων.
Παναθηναϊκός
Στις 20 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια από τον Παναθηναϊκό. Το καλοκαίρι του 2021, παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στην προηγούμενη ομάδα του τον Ιωνικό Νίκαιας και επέστρεψε στις 7 Φεβρουαρίου 2022. Στις 25 Φεβρουαρίου 2022, κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού γενικά αλλά και στην Ευρωλίγκα. Τη σεζόν 2022-23 και μέχρι να δοθεί δανεικός στο Περιστέρι μέτρησε σε 8 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος 2 πόντους μέσο όρο σε 6.9 λεπτά μέσο όρο συμμετοχής.
Παπαδάτες Πρέβεζας
Καγκελάρης
Τα τραγούδια αναφέρονται στην εκκλησία, εξυμνούν την πίστη, την Παναγία και τον Άγιο Γεώργιο. Αναφέρονται επίσης στην αγάπη, στην ξενιτιά, στον πόλεμο των Σουλιωτών με τους Τούρκους και την προσδοκία για την απελευθέρωση του γένους από τον Τουρκικό ζυγό, στην τοπική παράδοση και σε διάφορα άλλα γεγονότα. Την Τρίτη του Πάσχα το πρωί μετά την Θεία Λειτουργία, χορεύουν στον αύλειο χώρο στον Άγιο Γεώργιο, και την Παρασκευή το πρωί στο παρεκκλήσιο της Ζωοδόχου Πηγής.
Νίκος Χουγκάζ
Ιωνικός Νίκαιας
Στις 9 Οκτωβρίου 2021, έγινε ο κορυφαίος ριμπάουντερ στην ιστορία της ομάδας της Νίκαιας στην επιστροφή της στην Α1 Εθνική (το 2019) και εντεύθεν με 167 ριμπάουντ σε 26 αγώνες. Επίσης ξεπέρασε τους 300 πόντους στην 36η εμφάνιση του στην κατηγορία. Με τον Ιωνικό μέτρησε 7.17 πόντους (35.94% δίποντα, 10.53% τρίποντα, 66.67% βολές), 5.67 ριμπάουντ και 8.4 στην αξιολόγηση σε 12 αγώνες του Πρωταθλήματος Ελλάδας.
Παπαδάτες Πρέβεζας
Καγκελάρης
Η αποκορύφωση του χορού γίνεται την Παρασκευή του Πάσχα το απόγευμα, μετά τον Πανηγυρικό Αναστάσιμο Εσπερινό της Αγάπης στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδος και με την καθολική συμμετοχή των συγχωριανών και πλήθους κόσμου από τα γύρω χωριά, γίνεται το δίπλωμα του χορού την ώρα που βασιλεύει ο ήλιος, με τον Ιερέα και τους τοπικούς άρχοντες του χωριού να ηγούνται του χορού και παράλληλα να τραγουδούν στίχους για την Παναγία.
Νίκος Χουγκάζ
Περιστέρι
Στις 3 Φεβρουαρίου 2023, παραχωρήθηκε δανεικός στο Περιστέρι μέχρι το τέλος τη σεζόν 2022-23. Αγωνίστηκε σε 10 ματς τη φανέλα του Περιστερίου έχοντας 4.9 πόντους και 4.3 ριμπάουντ ανά 16 λεπτά συμμετοχής και σουτάροντας με 44% εντός παιδιάς, 37% στα τρίποντα και 62% στις βολές. Στις 11 Αυγούστου 2023, παραχωρήθηκε εκ νέου δανεικός στην ομάδα του Περιστερίου, μέχρι το τέλος της σεζόν 2023-24.
Εθνική ομάδα
Συμμετείχε με την Εθνική Εφήβων στο Πανευρωπαϊκό Κύπελλο U18 το 2018 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο U18 το 2019. Με την Εθνική Νέων συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U19 που έλαβε χώρα στο Ηράκλειο της Κρήτης. Με το εθνόσημο στους έφηβους είχε 18 αγώνες με 89 πόντους (μ.ο: 4.94) και στους νέους άνδρες κατέγραψε 2 συμμετοχές με 0 πόντους.
Παπαδάτες Πρέβεζας
Πληθυσμός
Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό απαριθμούσε 551 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:
Νίκος Χουγκάζ
Εθνική ομάδα
Τον Φεβρουάριο του 2021, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών ώστε να συμμετάσχει στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2022. Ο πρώτος αγώνας ήταν κόντρα στη Βοσνία, ήττα με 69-84, με τον ίδιο να έχει 3 πόντους και 1 ριμπάουντ σε 05:08 λεπτά συμμετοχής. Τον Ιούνιο κλήθηκε στην προεπιλογή της ομάδας για το Προολυμπιακό τουρνουά του Καναδά, αλλά στις 21 του μήνα, ανακοινώθηκε πως δεν βρίσκεται στην τελική επιλογή.
Παπαδάτες Πρέβεζας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Ζηρού
Νίκος Χουγκάζ
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Νίκου Χουγκάζ, Κρις, είναι πρώην επαγγελματίας παίκτης μπάσκετ και νυν προπονητής μπάσκετ για την BBC Monthey-Chablais στη Ελβετία. Η μητέρα του είναι η Σόνια Δάφκου, πρώην καλαθοσφαιρίστρια, που έχει φορέσει τις φανέλες των Απόλλωνα Καλαμαριάς, των Άνω Λιοσίων και των Εσπερίδων έχοντας κατακτήσει και τρεις φορές το Πρωτάθλημα Ελλάδας. Ο αδερφός του Ρόμπερτ, παίζει για το κολλέγιο του Νορθγουέστερν Στέιτ. Η οικογένεια Χουγκάζ έχει ελληνική καταγωγή με ρίζες από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Κρατικός Αερολιμένας Λάρισας «Θεσσαλία»
Το Aεροδρόμιο Λάρισας (Κρατικός Αερολιμένας Λάρισας «Θεσσαλία») ή Αεροπορική Βάση Λάρισας είναι το παλαιότερο ελληνικό αεροδρόμιο. Στο αεροδρόμιο Λάρισας προσγειώθηκε το πρώτο ελληνικό αεροσκάφος το 1912. Ήταν το εμπορικό αεροδρόμιο της Λάρισας μέχρι το 1997 όταν μετατράπηκε από πολιτικό σε στρατιωτικό αεροδρόμιο. Μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται αποκλειστικά από στρατιωτικά αεροσκάφη. Στο αεροδρόμιο εδρεύει η 110 Πτέρυγα Μάχης (110 ΠΜ) της Πολεμικής Αεροπορίας. Οι διάδρομοι διαθέτουν ραδιοβοήθημα τύπου ILS.
Γενικά
Το αεροδρόμιο βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη (3 χιλιόμετρα) και καταλαμβάνει έκταση 11.000 στρεμμάτων, δίπλα από την προαστιακή σιδηροδρομική γραμμή Λαρίσης - Θεσσαλονίκης. Σε αυτό εδρέυεουν οι εξής Μοίρες ή Σμήνη της Πολεμικής Αεροπορίας: Στον χώρο λειτουργούν επίσης, το Κέντρο Εκπαίδευσης Ενόργανης Πτήσης (ΚΕΕΠ), το Σχολείο Μετεκπαίδευσης Αντιαεροπορικής Άμυνας (ΣΜΕΠΑΑ), και άλλες σχολές εκπαίδευσης προσωπικού.
Ιστορικό
Η Αεροπορική Βάση Λάρισας, αποτελεί το πρώτο οργανωμένο «Πολεμικό Αεροπορικό Συγκρότημα» που λειτούργησε στην Ελλάδα. Η ιστορία του αρχίζει με την προσγείωση σ΄ αυτό του πρώτου ελληνικού αεροσκάφους με την επωνυμία «Δαίδαλος» στις 29 Σεπτεμβρίου 1912. Την προσγείωση αυτή λίγες μέρες αργότερα ακολούθησε η πρώτη αποστολή τακτικής αναγνώρισης στον κόσμο, που πραγματοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912]], στην περιοχή της Ελασσόνας. Το 1928, συγκροτήθηκε το Β΄ Σύνταγμα αεροπλάνων Λάρισας και τέσσερα χρόνια αργότερα συγκροτείται η 2η Σμηναρχία Λάρισας, μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κλάδου της Αεροπορίας. Το 1934, το Πολεμικό Αεροπορικό Συγκρότημα μετονομάζεται σε Αεροπορική Βάση Λάρισας και το 1951, εμφανίζεται για πρώτη φορά η ονομασία 110 Πτέρυγα Μάχης. Το επόμενο έτος ιδρύεται η 337 Μοίρα, η οποία επιχειρώντας με αεροσκάφη F-84G γίνεται η πρώτη Μοίρα με αεριωθούμενα αεροσκάφη. Το 1953, πραγματοποιείται η μεταστάθμευση στη Λάρισα των Μοιρών 338 και 339, με αεροσκάφη F- 84G, πρακτική που θα επαναληφθεί το επόμενο έτος με τη μεταστάθμευση του Σμήνους Τακτικής Αναγνώρισης, προερχόμενου από την 112 Πτέρυγα Μάχης, με τροποποιημένα F-84G, τα οποία έφεραν φωτομηχανές.
Το 1966, ιδρύθηκε η 342 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού, η οποία επιχειρούσε με αεροσκάφη F-84F και το 1969 μετονομάζεται σε 344 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού. Η 344 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού θα παραμείνει στην Αεροπορική Βάση Λάρισας μέχρι και το 1977, οπότε και θα αναστείλει τη λειτουργία της. Το 1967, ιδρύεται στη Λάρισα και η 349 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας, εξοπλισμένη με αεροσκάφη F/RF-5A/B, η οποία θα παραμείνει εκεί μέχρι το 1975, οπότε και θα μετασταθμεύσει στην 111 Πτέρυγα Μάχης στη Νέα Αγχίαλο. Το 1977 προστίθενται στην Αεροπορική Βάση Λάρισας, αεροσκάφη τύπου A-7H. Το 1987, η 349 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας επιστρέφει και πάλι στην 110 Πτέρυγα Μάχης, για να παραμείνει εκεί μέχρι και το 1997, οπότε και ανέστειλε την λειτουργία της. Το 1998, ξεκινά η ένταξη των F-4 SRA στη δύναμη της 337 Μοίρας Παντός Καιρού, η οποία επιχειρεί με το ρόλο της αναχαίτισης μέχρι και το 2005, όπου αναστέλλεται η λειτουργία της λόγω απόσυρσης των F-4E SRA. Το Μάιο του 2006, η 337 Μοίρα επανεργοποιείται με αεροσκάφη τύπου F-16 BLK 52+.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Λάρισα
Ευαγγελία Λιακούλη
Προσωπική ζωή και σπουδές
Η Ευαγγελία Λιακούλη γεννήθηκε στον Πλατύκαμπο Λάρισας. Σπούδασε νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με μεταπτυχιακό στο Ποινικό Δίκαιο και Εξαρτήσεις. Είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω, ενώ εργάστηκε για χρόνια και ως δημοσιογράφος.
Είναι παντρεμένη με τον Χρήστο Τσιάτα, με τον οποίον έχει αποκτήσει δύο παιδιά.
Ομιλεί, εκτός από ελληνικά, και αγγλικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η Ευαγγαλία Λιακούλη ασχολήθηκε αρχικά με την τοπική αυτοδιοίκηση. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 εκλέχθηκε νομαρχιακή σύμβουλος Λάρισας. Επανεξελέγη το 1998, το 2002 και το 2006. Στις περιφερειακές εκλογές του 2010 εξελέγη περιφερειακή σύμβουλος Θεσσαλίας, καθώς επίσης και στις περιφερειακές του 2014.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Λάρισας με το Κίνημα Αλλαγής. Ως βουλευτής, συμμετέχει στην Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, καθώς και στην Ειδική μόνιμη Επιτροπή Περιφερειών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής
Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Δημήτριος
Ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Δημήτριος (κατά κόσμον Αργυρός, Λευκάδα, 27 Φεβρουαρίου 1958) είναι Έλληνας θεολόγος, Πανεπιστημιακός και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Σπυρίδων-Ιωάννης Αργυρός γεννήθηκε στο Φτερνό Λευκάδας stiw 27 Φεβρουαρίου 1958. Είναι πτυχιούχος των Τμημάτων Ποιμαντικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Ρώμη (1986-1991), στο Pontificio Instituto di Archeologia Cristiana με εξειδίκευση στην Παλαιοχριστιανική Αρχαιολογία και Τέχνη και ακολούθως αναγορεύθηκε Διδάκτωρ της Χριστιανικής Αρχαιολογίας και Τέχνης. Επίσης έλαβε Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Εκκλησιαστική Ιστορία (Pontificio Instituto Orientale).
Στις 8 Οκτωβρίου 2015 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας. Η χειροτονία του σε επίσκοπο έγινε στις 10 Οκτωβρίου στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο. Η ενθρόνισή του πραγματοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αργοστολίου από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο.
Είναι συγγραφέας Πανεπιστημιακών βιβλίων και έχει δημοσιεύσει άρθρα στον ημερήσιο και εκκλησιαστικό περιοδικό τύπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Κεφαλληνίας
Τζορτζ Άντριου Ράισνερ
Ο Τζορτζ Άντριου Ράισνερ (αγγλικά: George Andrew Reisner) (5 Νοεμβρίου 1867– 6 Ιουνίου 1942) ήταν Αμερικάνος αρχαιολόγος της αρχαίας Αιγύπτου, Νουβίας, και της Παλαιστίνης.
Βιογραφία
Ο Τζορτζ Άντριου Ράισνερ γεννήθηκε στην Ιντιανάπολις της Ιντιάνα. Οι γονείς του ήταν ο Τζορτζ Άντριου Ράισνερ Ι και η Μέρι Ελίζαμπεθ Μέισον. Οι γονείς του πατέρα του είχαν γερμανική καταγωγή.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ για το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών του, από όπου και πήρε το διδακτορικό του 1893, ενώ συνέχισε τις σπουδές του και στο Βερολίνο.
Παντρεύτηκε την Μέρι Πούτναμ Μπρόνσον, με την οποία είχε μια κόρη, που λεγόταν επίσης Μέρι.
Το 1889 ο Ράισνερ ήταν προπονητής της ομάδας ράγκμπι του Πανεπιστημίου Περντιού για μία σεζόν.
Αρχαιολογική καριέρα
Στις έρευνές του στο Γκέμπελ Μπαρκάλ στην Νουβία, βρήκε ότι οι Νούβιοι βασιλείς δεν ήταν θαμμένοι στις πυραμίδες αλλά έξω από αυτές. Ανακάλυψε επίσης ένα κρανίο μια Νούβιας γυναίκας (που νόμισε ότι ήταν βασιλιάς). Ο Ράισνερ πίστευε ότι η Κέρμα ήταν αρχικά η βάση της Αιγυπτιακής κυβέρνησης, και ότι αυτοί η Αιγύπτιοι ηγεμόνες εξελίχθηκαν στους ανεξάρτητους μονάρχες της Κέρμα.
Ο Ράισνερ συνέταξε έναν κατάλογο των αντιβασιλέων του Κους. Ανακάλυψε τον τάφο της βασίλισσας Χετεφερές Α΄, της μητέρας του Χέοπα. Εκείνη την περίοδο επίσης εξερεύνησε διάφορους μασταμπάδες. Μετά την ανακάλυψη του βασιλικού σκύλου Αμπουτιού από τον Ράισνερ στις 13 Οκτωβρίου 1935 κατά τη διάρκεια κοινής αποστολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και το Μουσείο Καλών Τεχνών Βοστόνης ο Arthur Merton των London Times παρατήρησε ότι «ο Ράισνερ απολαμβάνει μια ασυναγώνιστη θέση όχι μόνο σαν εξέχουσα μορφή στην σημερινή αιγυπτιολογία, αλλά και ως άτομο που η ευθύτητα της κρίσης του και οι γνώσεις του είναι ευρέως παραδεκτές».
Το 1902 του παραχωρήθηκε άδεια ανασκαφών στο δυτικό νεκροταφείο στην Γκίζα από τον Γκαστόν Μασπερό, διευθυντή της Υπηρεσίας Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων. Η περιοχή χωρίστηκε σε τρία τμήματα, και μοιράστηκε με κλήρο. Το νοτιότερο κομμάτι δόθηκε στους Ιταλούς υπό τον Ερνέστο Σκιαπαρέλι, το βόρειο μέρος στους Γερμανούς υπό το Λούντβιχ Μπόρχαρντ, και το μεσαίο κομμάτι στον Ράισνερ. Στην Γκίζα συνάντησε την Μαρία της Ρουμανίας.
Στην Αίγυπτο, ο Ράισνερ ανέπτυξε μια νέα αρχαιολογική τεχνική, που έγινε το πρότυπο στο επάγγελμα, συνδυάζοντας τις βρετανικές μεθόδους του Πέτρι, τις γερμανικές μεθόδους των Ντέρπφελντ και Κόλντεβαϊ, τη δικιά του αμερικανική πρακτική, και την ικανότητά του για οργάνωση επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Το 1908, μετά από μία δεκαετία στην Αίγυπτο ο Ράισνερ τέθηκε επικεφαλής της ανασκαφικής αποστολής του Χάρβαρντ στη Σαμάρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο
Το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο (αγγλικά:The Amber Room, ρωσικά: Янтарная комната, γερμανικά: Bernsteinzimmer) είναι ένα ανακατασκευασμένο δωμάτιο διακοσμημένο στους τοίχους με κεχριμπάρι, φύλλα χρυσού και καθρέπτες, που βρίσκεται στο Ανάκτορο της Αικατερίνης στο Τσάρσκογιε Σελό κοντά στην Αγία Πετρούπολη.
Ιστορία
Το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο αρχικά προοριζόταν το 1701 για το Ανάκτορο Σαρλότενμπουργκ, στο Βερολίνο της Πρωσίας, αλλά τελικά τοποθετήθηκε στο ανάκτορο της πόλης του Βερολίνου. Σχεδιάστηκε από τον Γερμανό μπαρόκ γλύπτη Ανδρέα Σκλούτερ και κατασκευάστηκε από τον Δανό τεχνίτη Γκόφριντ Βόλφραμ. Ο Σκλούτερ και ο Βόλφραμ εργάστηκαν για το Δωμάτιο μέχρι το 1707 και αργότερα η εργασία συνεχίστηκε από τους τεχνίτες Γκόφριντ Τουρό και Ερνστ Σαχτ.
Παρέμεινε στο Βερολίνο μέχρι το 1716, όταν δόθηκε από τον Βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ ως δώρο στον τότε σύμμαχό του, Τσάρο Μέγα Πέτρο Α΄ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στη Ρωσία το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο αρχικά τοποθετήθηκε στο Χειμερινό Ανάκτορο στην Αγία Πετρούπολη· έπειτα η κόρη του Πέτρου Α΄, η Τσαρίνα Ελισάβετ, αποφάσισε να το μετακινήσει στο ανάκτορο της Αικατερίνης Α΄ στο Τσάρσκογιε Σελό το 1755. Έγινε η ιδιωτική αίθουσα συσκέψεων της Αικατερίνης Β΄ και μια αίθουσα συνάντησης για τον κύκλο των οικείων της, ενώ αργότερα ο δισεγγονός της Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας (1818-1881) χρησιμοποίησε το Δωμάτιο ως αίθουσα για τη συλλογή του από τρόπαια.
Μετά από αρκετές άλλες ανακαινίσεις του 18ου αιώνα, το Δωμάτιο κάλυπτε περισσότερο από 55 τετραγωνικά μέτρα (590 τετραγωνικά πόδια) και περιείχε πάνω από 6 τόνους (13.000 lb) από κεχριμπάρι. Το δωμάτιο πήρε συνολικά πάνω από δέκα χρόνια για να κατασκευαστεί.
Η περίοδος του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου
Λίγο μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής στην Σοβιετική Ένωση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπεύθυνοι επιμελητές για την προστασία των θησαυρών τέχνης στο Λένινγκραντ προσπάθησαν να αποσυναρμολογήσουν και να αφαιρέσουν το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο. Ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια το κεχριμπάρι είχε στεγνώσει και είχε γίνει εύθραυστο, καθιστώντας αδύνατο να μετακινηθεί το δωμάτιο χωρίς να καταστραφεί το κεχριμπάρι. Ως εκ τούτου, το Κεχριμπαρένιο Δωμάτιο το έκρυψαν πίσω από μια προσωρινή ταπετσαρία, σε μία προσπάθεια να συγκρατήσει τις Γερμανικές δυνάμεις από την λεηλασία, αλλά η προσπάθεια αυτή απέτυχε, μια και ήταν δύσκολο να κρύψει κανείς καλά ένα τόσο γνωστό έργο τέχνης.