cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελκχάουντ Νορβηγίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Νορβηγικής προέλευσης Κατηγορία:Φυλές σκύλων της 5ης ομάδας του FCI Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Αντιγόνη Λυμπεράκη
Η Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι Ελληνίδα καθηγήτρια οικονομικών στο Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου, πολιτικός, πρώην βουλευτής με το Ποτάμι.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1959 και είναι κόρη του Γεωργίου Λυμπεράκη και της Αρτεμισίας Μητσοτάκη, αδελφής του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Σπούδασε οικονομικά στην Αθήνα και οικονομική ανάπτυξη στο Σάσσεξ (στο Institute for Development Studies, IDS). Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, στο City University of New York και στην École des Hautes Études en Sciences Sociales (στο Παρίσι). Είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης για τα Φεμινιστικά Οικονομικά (IAFFE) και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της οργάνωσης ActionAid στην Ελλάδα και στην Κένυα.
Επιστημονικά άρχισε να ασχολείται με θέματα μικρομεσαίων επιχειρήσεων και ευέλικτης εξειδίκευσης από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Από τότε έχει διευρύνει τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα προς την κατεύθυνση των Οικονομικών της Εργασίας, της Μετανάστευσης, της Γήρανσης και των Οικονομικών του Φύλου. Μεταξύ 2000-2004 ήταν στο Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων των Υπουργείου Εργασίας και ήταν συντονίστρια στην εκπόνηση τριών Εθνικών Σχεδίων Δράσης για την Απασχόληση.
Διετέλεσε ακόμα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΙΣΤΑΜΕ (2004-2007) και του "Όμιλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας" (2008-2010).
Έχει γράψει πολλά βιβλία και άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά. Μεταξύ των βιβλίων της, δύο ασχολούνται με το δυναμισμό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, δύο με την ευεργετική επίπτωση των μεταναστών στην οικονομία και την ξενοφοβία ως ανασταλτικό παράγοντα στην ανάπτυξη, ενώ έχει επιμεληθεί τα «Οικονομικά με Ανθρώπινο Πρόσωπο» της Τζούλι Νέλσον και το «Παράδοξο της Παγκοσμιοποίησης» του Dani Rοdrik. Η έρευνά της αυτή την εποχή εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους η οικονομική κρίση επηρεάζει τους άτυπους μηχανισμούς οικογενειακής αλληλεγγύης και τη συμμετοχή των γυναικών στην απασχόληση.
Ζει στο Παγκράτι με την οικογένειά της (σύζυγο και δύο παιδιά).
Πολιτική σταδιοδρομία
Από τα μαθητικά της χρόνια ήταν οργανωμένη στην Αριστερά και συμμετείχε στην πρώτη Κεντρική Επιτροπή του Ενιαίου Συνασπισμού (από το 1990 μέχρι το 1996), το μοναδικό κομματικό αξίωμα που είχε ποτέ, ως τότε. Το φθινόπωρο του 2011 συμμετείχε στην πρωτοβουλία δημιουργίας του Κοινωνικού Συνδέσμου.
Κατέβηκε για πρώτη φορά ως υποψήφια σε κομματικό σχηματισμό στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2012, με το κόμμα της Δράσης, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας.
Το 2014, η Αντιγόνη Λυμπεράκη αποχώρησε από τη Δράση και εντάχθηκε στο Ποτάμι, με το οποίο εξελέγη στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Στις 11 Απριλίου 2019 έγινε ξανά βουλευτής, μετά την παραίτηση του Γιώργου Αμυρά από το βουλευτικό αξίωμα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Νησί Τσάταμ
Το Νησί Τσάταμ είναι μακράν το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους των Νησιών Τσάταμ, στα νότια του Ειρηνικού ωκεανού, στην ανατολική ακτή της Νέας Ζηλανδίας. Το νησί πήρε το όνομά του από το ερευνητικό πλοίο HMS Chatham, που ήταν το πρώτο Ευρωπαικό πλοίο που χαρτογράφησε το νησί το 1791. Έχει έκταση 920 χλμ².
Η γεωγραφία του νησιού κυριαρχείται από τρία χαρακτηριστικά: δύο κόλπους και μία λιμνοθάλασσα.
Ο κύριος καταυλισμός του νησιού, ο Γουαϊτάνγκι, βρίσκεται στον Κόλπο Βαϊτάνγκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Νέας Ζηλανδίας
Τες
Ο Τες (Tesh) ήταν βασιλιάς της προδυναστικής περιόδου, βασίλευε στην Κάτω Αιγύπτο , στο Δέλτα του Νείλου.
Σκόπια 2014
μικρογραφία|Η αψίδα [[Πόρτα Μακεδονία]] Το Σκόπια 2014 (Скопје 2014) είναι έργο χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βορείου Μακεδονίας με σκοπό να δοθεί η πόλη σε μια πιο κλασσική αρχιτεκτονική. Το έργο, το οποίο ανακοινώθηκε επισήμως το 2010, αποτελείται κυρίως από την κατασκευή κολλεγίων, μουσείων και κυβερνητικών κτιρίων, καθώς και από την ανέγερση μνημείων που απεικονίζουν ιστορικά στοιχεία από την αρχαία Μακεδονία.
Τες
Δεν υπάρχει τίποτα γνωστό για τον Τες, το όνομα του αναφέρεται στην Στήλη του Παλέρμο, πέμπτο στην σειρά των βασιλέων της Κάτω Αιγύπτου. Στην ίδια στήλη αναφέρονταν και τα ονόματα των βασιλέων : Pu ..., Seka, Jaau, TIU, Tyesh, Neheb, Uadynar, Mejet και Α. ...
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της προδυναστικής Αιγύπτου
Σκόπια 2014
Τον Φεβρουάριο του 2018, οι αρχές ανακοίνωσαν την αναστολή του έργου.
Κριτική
μικρογραφία|Αρχαιολογικό Μουσείο Σκοπίων Το έργο Σκόπια 2014 έχει επικριθεί από διαφόρους από τότε που ανακοινώθηκε. Το κόστος του έργου εκτιμάται σε από 80 έως από 500 εκατομμύρια ευρώ και θεωρείται από πολλούς ως σπατάλη πόρων σε μια χώρα με υψηλή ανεργία και φτώχεια. Η Σοσιαλδημοκρατική Ένωση Μακεδονίας, η τότε αξιωματική αντιπολίτευση, αντιτίθοταν στο έργο και ισχυρίστηκε ότι τα μνημεία θα μπορούσαν να κοστίζουν έξι έως δέκα φορές λιγότερο από τον προϋπολογισμό.
Το έργο θεωρείται ως μέρος της κυβερνητικής πολιτικής «αρχαιομακεδονισμού», στην οποία η χώρα επιδιώκει να οικιοποιηθεί προσωπικότητες όπως ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Φίλιππος ο Δεύτερος. Μερικοί επέκριναν το έργο ως απόπειρα ενσωμάτωσης του εθνικισμού από μια συντηρητική κυβέρνηση με μέλημα τόσο στο να δώσει στην πόλη ένα facelift.
Ο Sam Vaknin, πρώην σύμβουλος του Νίκολα Γκρουέφσκι, δήλωσε ότι το έργο δεν είναι αντιελληνικό ή αντιβουλγάρικο, αλλά αντι-Αλβανό. Σε μια συνέντευξή του, είπε: «Ο αρχαιομακεδονισμός έχει διπλό στόχο, να περιθωριοποιήσει τους Αλβανούς και να δημιουργήσει μια ταυτότητα που δεν θα επιτρέψει στους Αλβανούς να γίνουν Μακεδόνες». Το έργο όμως περιελάμβανε αργότερα απεικονίσεις Αλβανών στα μνημεία συμπεριλαμβανομένων των Nexhat Agolli, Josif Bageri και Pjetër Bogdani.
Οι αρχιτέκτονες έχουν επικρίνει την αισθητική του έργου και πιστεύουν ότι τα χρήματα θα μπορούσαν να δαπανηθούν για την κατασκευή σύγχρονων κτιρίων. Έχει επίσης περιγραφεί ότι «φέρνει μιαν άγνωστη ιστορία» στους πολίτες. Ο σημερινός πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ το χαρακτήρισε ως «ηλίθιο».
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Σκόπια Κατηγορία:Νεοκλασική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Μπαρόκ αρχιτεκτονική Κατηγορία:Πολιτισμός της Βόρειας Μακεδονίας
Βιλ-ντυ-Πον
Το Βιλ-ντυ-Πον (γαλλικά: Ville-du-Pont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό κόμμα (Βουλγαρία)
Το Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό κόμμα (βουλγαρικά : Радикалдемократическа партия) είναι ένα φιλελεύθερο κόμμα στη Βουλγαρία.
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1902 (κατά άλλες πηγές το 1905) από τον Ναΐκο Κανόφ και άλλων διαφωνούντων που αποχώρησαν από το Δημοκρατικό κόμμα. Η δράση του απαγορεύτηκε το 1934, αναβίωσε το 1944 για να ξανά απαγορευτεί το 1949. Το 1989 το κόμμα επανιδρύθηκε με ηγέτη την Έλκα Σοκόλοβα. Το 1994 την διαδέχτηκε στην ηγεσία ο Αλεκσάντερ Τζορντάνοφ, το κόμμα έγινε συνδεδεμένο μέλος της Ένωσης των Δημοκρατικών Δυνάμεων. Το 1995, η διασπάστηκε με μία ομάδα να παραμένει στο εσωτερικό της Ένωσης Δημοκρατικών Δυνάμεων, και μια άλλη παράταξη να γίνει ανεξάρτητο κόμμα. Αν και εξακολουθεί να υπάρχει το κόμμα, στερείται επιρροής.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βουλγαρίας
Μικροκήβος της Βέρθας
Το είδος Microcebus berthae (Μικροκήβος της Βέρθας) γνωστό και ως λεμούριος ποντικός της Μαντάμ Μπερτ (Madame Berthe's Mouse Lemur) είναι ο μικρότερος λεμούριος ποντικός και το μικρότερο πρωτεύον του κόσμου, με μέσο μήκος σώματος 92 mm και βάρος περίπου 30 g. Βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Kirindy Mitea στη δυτική Μαδαγασκάρη. Το είδος έχει χαρακτηριστεί ως Κινδυνεύον από την IUCN, καθώς έχει μικρή κατανομή η οποία εξακολουθεί να περιορίζεται σε συνδυασμό με την υποβαθμιζόμενη φυσική του κατοικία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρογαλεΐδες
Μεσολούρι Γρεβενών
Το Μεσολούρι είναι ορεινός οικισμός (1020 μ), έδρα της ομώνυμης κοινότητας στο Νομό Γρεβενών με πληθυσμό 139 κατοίκους κατά την επίσημη απογραφή του 2001 και κατοικείται κυρίως το καλοκαίρι. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της οροσειράς της Πίνδου σε υψόμετρο 1020μ. Συνορεύει βόρεια με την κοινότητα Δοτσικού, ανατολικά με τον Δήμο Αγίου Κοσμά, νότια με τον Δήμο Θεοδώρου Ζιάκα και δυτικά με την κοινότητα Φιλιππαίων. Απέχει από τα Γρεβενά 28 χλμ βορειοδυτικά.
Ιστορία
Αναφέρεται ότι το χωριό χτίστηκε την περίοδο που χτίστηκε και η Εκκλησία (1778) με την ονομασία Μεσοβούνι, όπως πληροφορούμαστε από επιγραφή της εκκλησίας, και επί Τουρκοκρατίας αποτελούσε τσιφλίκι του Αλή Πασά. Από το Μεσολούρι ήταν ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Γκούτας  και ο επίσης οπλαρχηγός υιός του Στέργιος Γκούτας.Τέλος σημαντική στιγμη για το χωριο ηταν η κατάκτηση του πρωτου τουρνουα ορεινών χωριών ποδοσφαίρου που διεξήχθη στους φιλιππαιους το 2016
Κον Μπουτσιάνης
Ο Κον (Κωνσταντίνος) Μπουτσιάνης (γεν. 27 Δεκεμβρίου 1971) είναι παλαίμαχος Ελληνοαυστραλός διεθνής ποδοσφαιριστής, με μακροχρόνια επιτυχημένη καριέρα σε ομάδες της Αυστραλίας. Αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός και διακρινόταν για την αντίληψή του και την ικανότητά του να εκμεταλλεύεται τις χαμένες μπαλιές. Οι φίλαθλοι τον αποκαλούσαν "Μπούτσι". Στην καριέρα του αγωνίστηκε σε 362 ματς πρωταθλήματος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1971 στη Μελβούρνη από Έλληνες γονείς, μετανάστες πρώτης γενιάς στην Αυστραλία. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1989 από την Ελλάς Μελβούρνης (νυν: South Melbourne FC), την πιο ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα της ελληνικής ομογένειας, στην οποία αγωνίστηκε έξι σεζόν πετυχαίνοντας 40 γκολ. Συνέχισε για λίγο στο Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης (νυν: Heidelberg United FC), το 1996-97 μεταπήδησε στην Κόλινγκγουντ (Collingwood Warriors S.C.), το 1997-98 στην ελληνοκυπριακή ομάδα Γκρηνς Μελβούρνης (νυν: Bentleigh Greens) και το 1998-2000 στην Περθ Γκλόρυ.
Μεσολούρι Γρεβενών
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα του χωριού αποτελούν η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου χτισμένη το 1778 και βρύση στην πλατεία. Σε απόσταση περίπου 1 χλμ ΒΔ υπάρχει ένα μικρό ποτάμι που σχηματίζει τρεις συνεχόμενους καταρράκτες ύψους 3μ, 2,5μ και 5μ. Βόρεια του χωριού βρίσκεται το ύψωμα Πέτρα (1326μ) όπου βρίσκεται η εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Σε απόσταση 2 χλμ νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκονται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και λίγο πιο πέρα η τοποθεσία Παλιόσπιτα όπου βρίσκονται ερείπια παλιού οικισμού και η τοποθεσία «λίμνες» με δύο μικρές λίμνες επιφάνειας 150 τ.μ. και 50τ.μ. Νότια του χωριού υπάρχουν τα ερείπια νερόμυλων που λειτουργούσαν μέχρι το 1940. Τέλος βορειοανατολικά του χωριού βρίσκονται τα ερείπια Ιταλικού κοιμητηρίου του 1940.
Κον Μπουτσιάνης
Βιογραφικό
Το 1999 δοκίμασε την τύχη του στην Αγγλία, στην Μπόλτον Γουόντερερς, χωρίς επιτυχία, κυρίως ένεκα εξωαγωνιστικών αιτίων (είχε κατηγορηθεί άδικα για συμμετοχή σε ληστεία και τελικά αθωώθηκε), οπότε επέστρεψε στην Αυστραλία. Από το 2000 ως το 2005 αγωνίστηκε με επιτυχία στις ομογενειακές ομάδες της Μελβούρνης "Ελλάς" και "Μέγας Αλέξανδρος" και με την Ελλάς έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος το 2001.
Μεσολούρι Γρεβενών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Κον Μπουτσιάνης
Βιογραφικό
Συνέχισε σε διάφορες ομάδες ως το 2009 που σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την προπονητική και διατηρεί δική του επιχείρηση-σχολή για προπονητές. Έχει διατελέσει βοηθός κόουτς στην εθνική γυναικών της Ασυτραλίας.
Διεθνής
Το 2001 ο μπουτσιάνης κλήθηκε στην εθνική Αυστραλίας, στην οποία είχε 4 συμμετοχές στην προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στο ντεμπούτο του πέτυχε γκολ στη νίκη με σκορ-ρεκόρ 22-0 της ομάδας επί της Τόνγκα. Στο δεύτερο διεθνές ματς του πέτυχε άλλα τρία γκολ στο νέο σκορ-ρεκόρ της Αυστραλίας με 31-0 επί της Αμερικανικής Σαμόα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περθ Γκλόρι ΦΚ
Γεώργιος Καλλίας
Ο '''Γεώργιος Μ. Καλλίας''' (Χαλκίδα, Απρίλιος 1910 - Αθήνα, 1 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Υπηρέτησε επί πολλά χρόνια ως Νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας.
Καριέρα
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα. Διορίστηκε ο πρώτος Νομάρχης Πιερίας στις 7 Οκτωβρίου 1949 και υπηρέτησε εκεί ως τις 16 Νοεμβρίου 1950. Το 1950-52 ήταν Νομάρχης Λασιθίου και αργότερα (1953-55) διετέλεσε Νομάρχης Κορινθίας την περίοδο που δοκιμάστηκε από σεισμούς και Νομάρχης Αργολίδας από το 1955 ως το 1956. Πέθανε τον Αύγουστο του 2005 στην Αθήνα, σε ηλικία 95 ετών και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 2 Αυγούστου.
Αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλίας (1901-2004), πρώην υπουργός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Νομάρχες Αργολίδας Κατηγορία:Νομάρχες Κορινθίας Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου Κατηγορία:Νομάρχες Πιερίας
Λε Βιλντιέ
Το Λε Βιλντιέ (γαλλικά: Les Villedieu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Εθνικός ύμνος της Κίνας
Το "Εμβατήριο των Εθελοντών" είναι ο εθνικός ύμνος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Γράφτηκε στα μέσα του Δεύτερου Πολέμου μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας (1937–45) από τον ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Τιεν Χαν, ενώ μελοποιήθηκε από τον Νιε Ερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κινα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κίνας
Βία (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία η Βία ήταν θεότητα, η προσωποποίηση της βίας. Η Βία, ο Κράτος, ο Ζήλος και η Νίκη αναφέρονται από τον Ησίοδο στη Θεογονία του ως αδέλφια, τέκνα της Στυγός και του Πάλλαντα.
Η Βία και τα αδέλφια της ήταν μόνιμοι συνοδοί του Δία: είχαν αυτή την τιμή, αφότου είχαν πολεμήσει στο πλευρό του κατά την Τιτανομαχία μαζί με τη μητέρα τους. Ο Αισχύλος, στην τραγωδία του Προμηθεύς Δεσμώτης, παρουσιάζει τη Βία και το Κράτος ως υπηρέτες και πιστούς εκτελεστές του Δία, να βοηθούν τον Ήφαιστο να δέσει τον Προμηθέα στα βράχια του Καυκάσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βια
Αούνγκ Σαν Σου Κι
Η Αούνγκ Σαν Σου Κι (προφερόμενο και ως Αούν Σαν Σου Τσι -, στα βιρμανικά x18px) είναι νομπελίστρια, ακτιβίστρια και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Κρατική Σύμβουλος της Μιανμάρ από το 2016 ως το 2021, οπότε ανατράπηκε σε πραξικόπημα του στρατού.
Όνομα
Το Αούνγκ Σαν Σου Κι, όπως και άλλα Βιρμανικά ονόματα, δεν περιλαμβάνει επώνυμο, αλλά είναι μόνο προσωπικό όνομα, στην περίπτωση της προερχόμενο από τρεις συγγενείς: το "Αούνγκ Σαν" από τον πατέρα της, το "Σου" από την πατρική γιαγιά της, και το "Κι" από την μητέρα της Χιν Κι.
Οι Βιρμανοί αναφέρονται σε αυτήν ως Ντάου Αούνγκ Σαν Σου Κι. Το Ντάου σημαίνει "θεία", και δεν είναι μέρος του ονόματός της αλλά ένα τιμητικό για μια μεγαλύτερη και σεβαστή γυναίκα, αντίστοιχο του "Μαντάμ". Μερικές φορές οι Βιρμανοί την προσφωνούν ως Ντάου Σου ή Αμάι Σου ("Μητέρα Σου").
Πρώτα χρόνια και σπουδές
200px|thumb|right|Η Αούνγκ Σαν Σου Κι. (17 Νοεμβρίου 2011) Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1945 στη Ρανγκούν της Μιανμάρ και ήταν κόρη του στρατηγού και εθνικού ήρωα Αούνγκ Σαν. Φοίτησε σε αγγλικό καθολικό σχολείο και το 1960 ακολούθησε την μητέρα της στην Ινδία όταν αυτή διορίστηκε πρέσβης της Μιανμάρ εκεί. Σπούδασε φιλοσοφία και οικονομικά σε διάφορα πανεπιστήμια του Λονδίνου και της Οξφόρδης.
Πολιτική δράση
Το 1988 επέστρεψε στη Μιανμάρ (Βιρμανία) και συμμετείχε ενεργά στις λαϊκές εξεγέρσεις του 1988. Σύντομα αναδείχθηκε σε ηγέτιδα υπέρ της δημοκρατίας. Στις 20 Ιουλίου 1989 της επιβλήθηκε κατ' οίκον περιορισμός. Της προσφέρθηκε η ελευθερία στην περίπτωση που θα εγκατέλειπε τη χώρα αλλά αρνήθηκε.
Στις γενικές εκλογές του 1990 η Αούνγκ Σαν Σου Κι εξελέγη Πρωθυπουργός της Βιρμανίας, ηγούμενη του Εθνικού Συνδέσμου για τη Δημοκρατία, το στρατιωτικό καθεστώς όμως αρνήθηκε να παραδώσει την εξουσία θέτοντας εκτός νόμου το κόμμα της Σαν Σου Κι. Τον ίδιο χρόνο της απονεμήθηκε και το βραβείο Ράφτο. Κατά τη διάρκεια της σύλληψής της τιμήθηκε με το Βραβείο Ζαχάρωφ για την Ελευθερία της Σκέψης για την ελευθερία της σκέψης και το 1991 με το βραβείο Νόμπελ ειρήνης. Και τα δύο βραβεία τα παρέλαβαν οι δύο γιοι της ενώ τα χρηματικά έπαθλα χρησιμοποιήθηκαν στον τομέα της υγείας και της εκπαίδευσης. Το 1995 το στρατιωτικό καθεστώς απελευθέρωσε την Σαν Σου Κι διαμηνύοντάς της ότι αν εγκατέλειπε τη χώρα δεν θα της επέτρεπε να επιστρέψει. Το 1997 διαγνώστηκε ότι ο σύζυγός της, Michael Aris, Άγγλος πολίτης, έπασχε από καρκίνο του προστάτη. Παρόλα αυτά δεν του επιτράπηκε να επισκεφθεί την σύζυγό του και έτσι τον Μάρτιο του 1999 απεβίωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο χωρίς να τον επισκεφθεί.
Τον Σεπτέμβριο του 2000 της επιβλήθηκε ξανά κατ' οίκον περιορισμός και δύο χρόνια αργότερα αφέθηκε ελεύθερη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε τότε ότι την άφησαν επειδή ήταν πεπεισμένοι ότι οι δύο πλευρές μπορούν να έχουν αμοιβαία εμπιστοσύνη ενώ η Σαν Σου Κι δήλωσε ότι μια νέα αυγή για τη χώρα ξεκινάει. Όμως στις 30 Μαΐου του 2003 ένας χρηματοδοτούμενος από τη δικτατορική κυβέρνηση όχλος επιτέθηκε στην αυτοκινητοπομπή της Σαν Σου Κι στο Βόρειο Μιανμάρ σκοτώνοντας πολλούς υποστηρικτές της ενώ αυτή μόλις που διασώθηκε. Αμέσως μετά η κυβέρνηση συνέλαβε την Σαν Σου Κι και την φυλάκισε. Αφού υποβλήθηκε για ιατρικούς λόγους σε υστερεκτομή, δηλαδή σε αφαίρεση της μήτρας της, τέθηκε και πάλι σε κατ' οίκον περιορισμό. Με απόφαση των Ηνωμένων Εθνών η κράτησή της θεωρήθηκε παράνομη και αδικαιολόγητη, παρόλα αυτά η κυβέρνηση της Μιανμάρ δεν έλαβε αυτή την απόφαση υπόψιν της. Στις μεγάλες διαδηλώσεις το Σεπτέμβριο του 2007 οι Βουδιστές Μοναχοί πλησίασαν συμβολικά πολλές φορές το σπίτι όπου κρατείται. Τον Μάϊο του 2008 Αμερικανός ακτιβιστής κατάφερε να εισέλθει στο σπίτι της και να φιλοξενηθεί σε αυτό για 48ώρες παραβιάζοντας έτσι τους όρους κράτησής της σε κατ'οίκον περιορισμό με αποτέλεσμα να προσαχθεί σε δίκη. Ύστερα από διεθνείς πιέσεις, το στρατιωτικό καθεστώς της Μιανμάρ δέχθηκε να διεξαχθεί ανοιχτή δίκη. Στις 13 Νοεμβρίου 2010 αφέθηκε εκ νέου ελεύθερη.
Στις επαναληπτικές εκλογές του Απριλίου 2012 εξελέγη βουλευτής. Το κόμμα της Κι, ο Εθνικός Σύνδεσμος για τη Δημοκρατία, κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στις ιστορικές γενικές εκλογές του 2015, κάτι που μεταφράζεται σε ποσοστό άνω του 70% των εδρών του κοινοβουλίου.
Ανέλαβε η πρώτη Κρατική Σύμβουλος της Μιανμάρ στις 6 Απριλίου 2016 και υπηρέτησε στη θέση ως την ανατροπή της σε στρατιωτικό πραξικόπημα την 1η Φεβρουαρίου 2021. Ο στρατός ακύρωσε τα αποτελέσματα των εκλογών του Νοεμβρίου του 2020 και η Αούνγκ συνελήφθη.
Προσωπική ζωή
Το 2011 βγήκε στους κινηματογράφους η ταινία "The Lady" η οποία στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα από τη ζωής της Αούνγκ Σαν Σου Κι. Η σεναριογράφος για να δομήσει την ταινία, συνέλεξε στοιχεία από συντρόφους και συγγενείς της Αούνγκ Σαν Σου Κι, τα ονόματα των οποίων δεν παρουσιάζονται στους συντελεστές της ταινίας για λόγους ασφαλείας. Η ταινία ξεκινά με το θάνατο του Αούνγκ Σαν και ολοκληρώνεται με την πορεία των Θιβετιανών μοναχών.
Έχει επηρεαστεί πολύ από τη φιλοσοφία μη βίας του Μαχάτμα Γκάντι. Ένας από τους διασημότερους λόγους της είναι ο λόγος "Ελευθερία από το Φοβο", ο οποίος ξεκινά έτσι: "Δεν είναι η εξουσία που διαφθείρει,αλλά ο φόβος. Ο φόβος να χάσουν την εξουσία διαφθείρει αυτούς που την ασκούν, εξίσου με αυτούς, που υποταγμένοι φοβούνται και υποκύπτουν στην ωμή βία της εξουσίας".
Ήταν παντρεμένη με τον Michael Aris, μελετητή του θιβετιανού πολιτισμού, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Αλέξανδρο και τον Κιμ.
Κριτική
Μετά την ανάδειξη της ως η φυσική ηγέτης της χώρας, το 2017 δέχτηκε αιχμηρή παγκόσμια κριτική ακόμα και από σημαντικές διεθνείς φυσιογνωμίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οι οποίοι υπήρξαν θαυμαστές της όπως ο Ντέσμοντ Τούτου, για την σιωπηρή στάση της ως προς την καταδίωξη της εθνοτικής ομάδας των μουσουλμάνων Ροχίνγκυα (Rohingya) και την διεξαγωγή εθνοκάθαρσης της πληθυσμιακής αυτής ομάδας από τις κυβερνητικές δυνάμεις, κάτι που φάνηκε να υποστηρίζει ενώ και αρνήθηκε να τους παραχωρηθεί υπηκοότητα παρότι αποτελούν κατοίκους της χώρας. Παράλληλα αρνήθηκε να παραστεί στην συνάντηση του γενικού συμβουλίου του ΟΗΕ σχετικά το ζήτημα επικαλούμενη υποχρεώσεις για την αντιμετώπιση των τρομοκρατών (Ροχίνγκυα) στην Μιανμάρ. Συνέπεια των παραπάνω εξελίξεων ήταν μέσω της συλλογής εκατοντάδων χιλιάδων διαδικτυακών υπογραφών στον ιστότοπο Change.org να τεθεί θέμα πρότασης αφαίρεσης του Νόμπελ Ειρήνης που έλαβε το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιρμανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βιρμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βιρμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Δημήτριος Χοϊδάς
Ο Δημήτριος Χοϊδάς ήταν Κερκυραίος ιατροφιλόσοφος, πρόξενος της Βενετίας ("Κόνσουλας Βενετίας") και προηγουμένως άλλων χωρών (Δανίας και Πρωσίας) στην τότε τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη. Θεωρείται ταξιδιώτης/περιηγητής της εποχής που περιέγραψε την περιοχή, την γλώσσα, τις παραδόσεις και την κοινωνικοοικονομική κατάσταση την εποχή περί του 1790. Συνέγραψε το έργο "Περί ανατομίας εις απλοελληνικήν διάλεκτον", (Βιβλιοθήκη Σερβίων Κοζάνης). Ήταν παντρεμένος με κόρη Έλληνα εμπόρου, ανέλαβε στις 18 Φεβρουαρίου 1742 τη διεύθυνση του βενετικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη, μετά  τον  θάνατο  του  προκατόχου  του  Maffio Ferro (1η Σεπτεμβρίου 1741). Σε σχετική πηγή περι περιηγητών της Θεσσαλονίκης ο δημοσιογράφος και μελετητής Κ. Μέρτζος και οι συνεργάτες συγγραφείς της έκδοσης αναφέρουν : "Ο Χοϊδάς παρέμεινε στη θέση του έως το 1752, οπότε και αντικαταστάθηκε από τον Pietro Choch. Επαναδιορίσθη πρόξενος την 1η Δεκεμβρίου 1756 (ο διορισμός του είχε επικυρωθεί από τη βενετική γερουσία στις 18 Σεπτεμβρίου 1756), για να παραμείνει στη θέση του έως το 1781. Στο διάστημα αυτής της δεύτερης θητείας του στο βενετικό προξενείο, αντιπροσώπευσε  ως  επιτετραμμένος  στη  Θεσσαλονίκη τις κυβερνήσεις της Δανίας, της Ολλανδίας και της Πρωσίας. Στις 10-17 Απριλίου 1759 (ν.ημ.) πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη δημόσιος πανηγυρισμός επί τη γεννήσει της θυγατέρας του σουλτάνου. Ο Βενετός πρόξενος Δημήτριος Χοϊδάς, προέβη σε διάφορες δαπάνες για τον στολισμό του προξενείου, κατάλογο των οποίων διαβίβασε στους προϊσταμένους του. Στις δαπάνες αυτές περιλαμβάνεται και η διανομή μάλλινων υφασμάτων σε διάφορες ομάδες, που ο πρόξενος αποκαλεί στο σχετικό έγγραφο «εσνάφια». Τον κατάλογο εντόπισε ο Κ. Μέρζιος και τον δημοσίευσε όχι στα Μνημεία μακεδονικής ιστορίας αλλά σε μεταγενέστερο αφιερωματικό τόμο. Η επεξήγηση στην παρένθεση τέθηκε από τον Μέρτζιο, ενώ στην αγκύλη από τους επιμελητές της έκδοσης".
Μιχάλης Πρέκας
Ο Μιχάλης Πρέκας (Σαντορίνη, 1955 - Καλογρέζα, 1 Οκτωβρίου 1987) ήταν Έλληνας αναρχικός που σκοτώθηκε από σφαίρες της Ειδικής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας κατά τη διάρκεια της επονομαζόμενης από τα Μ.Μ.Ε «Μάχης της Καλογρέζας».
Καταγόταν από το Μπραχάμι της Αθήνας, και διωκόταν από την αστυνομία για κλοπές και για τη συμμετοχή του σε αντιεξουσιαστικούς κύκλους. Τη 1 Οκτώβρη 1987, ύστερα από απόπειρα κλοπής ασυρμάτου από κρατικό αυτοκίνητο (ο οποίος θα επέτρεπε στο φυγόδικο τότε Πρέκα να γνωρίζει τις κινήσεις της αστυνομίας), αυτός και δύο σύντροφοί του (Κλέαρχος Σμυρναίος και Χριστόφορος Μαρίνος), καταδιώχτηκαν από τους αστυνομικούς. Στο περιστατικό που ακολούθησε, αποκαλούμενο “Μάχη της Καλογρέζας” από τα Μ.Μ.Ε. της εποχής, ο Πρέκας βγήκε ένοπλος στο μπαλκόνι του διαμερίσματος όπου είχε εισβάλει και είχε ακινητοποιήσει τους ενοίκους, για να διαπραγματευτεί με τους αστυνομικούς. Λίγο αργότερα πυροβόλησε στον αέρα και δέχθηκε σωρεία πυροβολισμών από τους αστυνομικούς. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, ο Πρέκας έφερε 6 τραύματα από σφαίρες, 5 από τα οποία ήταν διαμπερή. Το τραύμα που προκάλεσε τον θάνατό του ήταν τυφλό, καθώς η σφαίρα τον τρύπησε στον ώμο, μετά στον δεξιό πνεύμονα, το συκώτι, το στομάχι και το δεξί νεφρό. Οι αστυνομικοί τον μετέφεραν σε νοσοκομείο, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Η Βαγγελιώ Βογιατζή, σύντροφος του Μιχάλη Πρέκα και μητέρα το παιδιού του, αρχικά κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε περίπου ένα χρόνο μεγαλώνοντας το μωρό της μέσα στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε όταν αθωώθηκε μαζί με τον Μπουκουβάλα και προσπάθησε την καταδίκη των δολοφόνων του Μ. Πρέκα. Προσέφυγε στο ανώτατο δικαστήριο ζητώντας να αναιρεθεί το βούλευμα του συμβουλίου εφετών με το οποίο απαλλάχτηκε ο αστυνομικός Ν. Κ, ο οποίος φέρεται πως πυροβόλησε και σκότωσε στην μάχη της Καλογρέζας τον Οκτώβριο του 1987 τον Μιχάλη Πρέκα. Ουσιασικό επιχείρημα της Βαγγελιώς Βογιατζή είναι ότι ο αστυνομικός ανταπέδωσε τους πυροβολισμούς του Μιχάλη Πρέκα και τον σκότωσε από μεγάλη απόσταση και ενώ η κάλυψή του ήταν πλήρης με αποτέλεσμα να μην αιτιολογείται η απόφαση του δικαστικού συμβουλίου ότι ο αστυνομικός βρισκόταν σε κατάσταση νόμιμης άμυνας. Μετά από χρόνια αναβολών, το δικαστήριό έβγαλε το πόρισμα ότι ο Πρέκας δεν δολοφονήθηκε και απήλλαξε τους αστυνομικούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί
Far Cry 4
Το Far Cry 4 είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας και βολών πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε από την Ubisoft Montreal και δημοσιεύθηκε από την Ubisoft για το PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360 και το Xbox One και των Microsoft Windows. Είναι το τέταρτο παιχνίδι της σειράς Far Cry. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και την Ευρώπη στις 18 Νοεμβρίου του 2014, και στις 22 Ιανουαρίου του 2015 στην Ιαπωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Far Cry Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2014 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2015 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Νεπάλ Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια) Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1949
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1949 διεξήχθη από 31 Αυγούστου ως 5 Σεπτεμβρίου στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο στην Αθήνα, παράλληλα με τους Πανελλήνιους κολυμβητικούς αγώνες (τα αγωνίσματα της κολύμβησης ξεκίνησαν μία ημέρα αργότερα). Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν 8 ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός.
Καθιέρωση Α' κατηγορίας
Αυτή την χρονία η ΕΚΟΦ καθιέρωσε την διάκριση των ομάδων σε κατηγορίες. Στην Α' κατηγορία τοποθέτησε τις έξι καλύτερες ομάδες, ένας αριθμός που παρέμεινε σταθερός (με ελάχιστες εξαιρέσεις) μέχρι και το 1966. Στην Α' κατηγορία τοποθετήθηκαν οι εξής ομάδες:
Άλλες τρεις ομάδες δήλωσαν συμμετοχή (Ν.Α.Ο. Κέρκυρας, Ν.Ο. Χαλκίδας, Παναθηναϊκός) και τοποθετήθηκαν στη Β' κατηγορία. Η ομάδα του ΝΑΟ Κέρκυρας δεν προσήλθε στους αγώνες, κι έτσι διεξήχθη μόλις μία συνάντηση μεταξύ ΝΟ Χαλκίδας και Παναθηναϊκού.
Οι αγώνες
Οι ομάδες αναμετρήθηκαν μεταξύ τους από μία φορά. Στο τέλος η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς αναδείχθηκε πρωταθλήτρια.
Α' ημέρα
31 Αυγούστου 1949.
Β' ημέρα
1 Σεπτεμβρίου 1949.
Γ' ημέρα
2 Σεπτεμβρίου 1949.
Μετά το τέλος του αγώνα Ολυμπιακού-ΝΟ Πατρών, οι δύο σύλλογοι υπέβαλαν ένσταση για κακή διεξαγωγή, και η ΕΚΟΦ αποφάσισε να επαναληφθεί στις 5 Σεπτεμβρίου.
Δ' ημέρα
3 Σεπτεμβρίου 1949.
Ε' ημέρα
4 Σεπτεμβρίου 1949.
Στον άτυπο τελικό της τελευταίας ημέρας του κανονικού προγράμματος, ο Ολυμπιακός επικράτησε του Εθνικού με 3-1 και κατέκτησε ξανά τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας. Ο Εθνικός ήταν πολύ άτυχος, καθώς αναγκάστηκε να αγωνιστεί με παίκτη λιγοτέρο για σχεδόν ολόκληρη την αναμέτρηση λόγω του τραυματισμού του παίκτη του Ανδρέα Γαρύφαλλου, ο οποίος έπεσε θύμα του σκληρού παιχνιδιού. Κατάφερε όμως να φανεί ανταγωνιστικός και να ανησυχήσει τον Ολυμπιακό παρά το μεγάλο μειονέκτημά του.
Επαναληπτικός
5 Σεπτεμβρίου 1949.
Τελική βαθμολογία
Βαθμολογικό σύστημα: 3 βαθμοί για νίκη – 2 βαθμοί για ισοπαλία – 1 βαθμός για ήττα – 0 βαθμοί σε περίπτωση μηδενισμού.
Α' κατηγορία
* Ο ΝΟ Μυτιλήνης έχει ένα μηδενισμό.
Β' κατηγορία
* Ο ΝΑΟ Κέρκυρας έχει δύο μηδενισμούς.
Πήγες
1949 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1949
Ο Φιλάργυρος
Ο Φιλάργυρος (γαλλικά: L'Avare) είναι πεντάπρακτη κωμωδία του Μολιέρου σε πεζό λόγο, με πηγή έμπνευσης το έργο Η χύτρα με το χρυσάφι (Aulularia) του Τίτου Μάκκιου Πλαύτου. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ στο Παρίσι στις 9 Σεπτεμβρίου 1668. Είναι μια κωμωδία καταστάσεων, της οποίας ο κύριος χαρακτήρας, ο Αρπαγκόν, χαρακτηρίζεται από τα πάθη της φιλαργυρίας και της απληστίας.
Το έργο
Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά όταν ο θίασος του Μολιέρου βρισκόταν υπό την προστασία του Λουδοβίκου ΙΔ'. Βασίστηκε στη λατινική κωμωδία Η χύτρα με το χρυσάφι (Aulularia) του Τίτου Μάκκιου Πλαύτου, από την οποία δανείστηκε πολλά περιστατικά και τμήματα διαλόγων, καθώς και σε σύγχρονες ιταλικές φάρσες της Κομμέντια ντελ' Άρτε.
Ο φιλάργυρος του τίτλου ονομάζεται Αρπαγκόν, ένα όνομα που προέρχεται από το λατινικό harpago, που σημαίνει γάντζος ή σίδερο. Έχει εμμονή με τον πλούτο που έχει συγκεντρώσει και αναζητά διαρκώς τρόπους να εξοικονομήσει έξοδα.
Ο Μολιέρος παρουσίασε το πάθος της αποθησαύρισης πλούτου σαν παθολογική μανία. Το έργο είναι κωμωδία καταστάσεων, αντιπροσωπευτικό της ποιότητας των έργων του Μολιέρου και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες του κόσμου. Στον ρόλο του φιλάργυρου Αρπαγκόν διακρίθηκαν πολλοί μεγάλοι ηθοποιοί, με πρώτο τον ίδιο τον Μολιέρο.
Περίληψη της υπόθεσης
μικρογραφία|Εξώφυλλο έκδοσης του 1682 Πράξη I - Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Παρίσι. Ο Αρπαγκόν είναι ένας αστός, πλούσιος και φιλάργυρος. Έχει δύο παιδιά: την Ελίζ που είναι ερωτευμένη με τον Βαλέριο, γιο ενός Ναπολιτάνου ευγενή που για να βρίσκεται κοντά της εργάζεται σαν οικονόμος στο σπίτι, και τον Κλεάνθη που επιθυμεί να παντρευτεί τη Μαριάν, μια νεαρή γυναίκα χωρίς περιουσία που ζει με τη μητέρα της αλλά η τσιγκουνιά του πατέρα του ανατρέπει τα σχέδιά του. Ο Αρπαγκόν ζει με έναν ιδεοληπτικό φόβο: έχει κρύψει στον κήπο του ένα κιβώτιο που περιέχει δέκα χιλιάδες χρυσές κορώνες και φοβάται ότι θα του το κλέψουν. Υποπτεύεται τους πάντες, δυσπιστεί ακόμη και στα παιδιά του. Τέλος, τους αποκαλύπτει τις προθέσεις του: σχεδιάζει επικερδείς γάμους για τα παιδιά του, χωρίς να υπολογίζει τις δικές τους επιθυμίες. Η Ελίζ θα παντρευτεί (χωρίς προίκα) τον ηλικιωμένο πλούσιο Ανσέλμο, και ο Κλεάνθης μια πλούσια χήρα. Ο ίδιος θέλει να παντρευτεί τη Μαριάν.
Πράξη II - Ο Κλεάνθης, που δεν μπορεί να βασιστεί στον πατέρα του, χρειάζεται χρήματα: δεκαπέντε χιλιάδες φράγκα. Ο υπηρέτης του φροντίζει να βρει έναν δανειστή και ένας μεσάζων τον ενημερώνει για τους τόκους που είναι εξωφρενικά τοκογλυφικοί. Ανακαλύπτει ότι ο δανειστής δεν είναι άλλος από τον πατέρα του και ξεσπά μια βίαιη διαμάχη ανάμεσα σε πατέρα και γιο. Η δολοπλόκος Φροζίν μπαίνει στη σκηνή και πείθει τον Αρπαγκόν ότι η Μαριάν είναι μια γυναίκα που προτιμά τους ηλικιωμένους και ότι θα ήταν πρόθυμη να τον παντρευτεί. Αυτός διστάζει λόγω της έλλειψης περιουσίας της νέας, αλλά η Φροζίν τον πείθει ότι μία φτωχή που αγνοεί τα περιττά έξοδα δεν μπορεί παρά να του ταιριάζει.
Πράξη III - Για να γιορτάσουν την υπογραφή της σύμβασης γάμου, ο Αρπαγκόν καλεί τη Μαριάν σε δείπνο. Παραγγέλνει στους υπηρέτες του και συγκεκριμένα στον μάγειρα Ζακ, τα έξοδα να είναι περιορισμένα. Φτάνει η Φροζίν που φέρνει τη Μαριάν στο σπίτι, νευρική από την ιδέα της συνάντησης του μελλοντικού συζύγου της. Όταν αυτός εμφανίζεται, αυτή αηδιάζει από το παρουσιαστικό του. Εκείνη τη στιγμή φτάνει ο Κλεάνθης και η κοπέλα αναγνωρίζει τον νεαρό άνδρα που είναι το αντικείμενο των σκέψεών της. Ακολουθεί μια συνομιλία μεταξύ των δύο νέων, στην οποία με καλυμμένα λόγια ομολογούν τα αμοιβαία συναισθήματά τους. Ο Κλεάνθης αφαιρεί ένα πολύτιμο δαχτυλίδι από το δάχτυλο του πατέρα του και το προσφέρει σ' αυτήν που αγαπά. Ο Αρπαγκόν δεν καταλαβαίνει τι πραγματικά συμβαίνει.
Πράξη IV - Οι δύο νέοι εραστές ζητούν από την Φροζίν να παρέμβει ώστε ο Αρπαγκόν να παραιτηθεί από την ιδέα αυτού του παράλογου γάμου. Ο Αρπαγκόν αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο γιος του είναι ερωτευμένος με την ίδια Μαριάν με την οποία θέλει αυτός να παντρευτεί και θέλει να σιγουρευτεί. Προκειμένου να κάνει τον γιο του να αποκαλύψει τις ελπίδες του, ισχυρίζεται ότι άλλαξε τα σχέδιά του και παραιτήθηκε από το γάμο. Ο αφελής γιος ομολογεί στον πατέρα του τα πάντα, εκφράζει την αγάπη του για τη νεαρή κοπέλα και την επιθυμία του να την παντρευτεί. Εξαγριωμένος, ο Αρπαγκόν αντιστέκεται και τον καταριέται. Αλλά ξαφνικά, μια τρομερή είδηση έρχεται να τον κάνει να ξεχάσει όλες τις άλλες έννοιες του. Μαθαίνει ότι η κασέλα που είχε θαμμένη στον κήπο του και που περιείχε δέκα χιλιάδες κορώνες έχει κλαπεί. Η απελπισία του φθάνει στο απόγειο και το μόνο που επιζητά είναι να βρει τον ένοχο και να τον τιμωρήσει όπως πρέπει.
Πράξη V - Ο Αρπαγκόν ζητά από έναν αστυνομικό να ερευνήσει την κλοπή της κασέλας και, στο παραλήρημά του, του ζητά να ανακρίνει όλους τους κατοίκους της πόλης. Ο μάγειρας Ζακ κατηγορεί για την κλοπή τον Βαλέριο που φτάνει αυτή τη στιγμή και του ζητάνε να δώσει εξηγήσεις και να αναγνωρίσει το έγκλημά του. Αυτός τότε από παρεξήγηση και πιστεύοντας ότι έγιναν γνωστά τα συναισθήματά του για την Ελίζ, παραδέχεται ότι είναι κρυφά η αρραβωνιαστικιά του. Για άλλη μια φορά ο Αρπαγκόν καταλαβαίνει με καθυστέρηση τι συνέβαινε πίσω από την πλάτη του και οργίζεται. Ο Ανσέλμος, που πρόκειται να παντρευτεί την Ελίζ, μπαίνει στη σκηνή καθώς ο Βαλέριος αρχίζει να διηγείται την ιστορία του. Ο γέρος καταλαβαίνει ότι ο Βαλέριος και η Μαριάν είναι τα παιδιά του, που πίστευε ότι είχαν χαθεί σε ναυάγιο πριν από πολύ καιρό. Ο Βαλέριος θα παντρευτεί την Ελίζ και ο Κλεάνθης θα παντρευτεί τη Μαριάν. Ο Αρπαγκόν δέχεται τους γάμους τους, αρκεί ο Ανσέλμος να πληρώσει τα έξοδα και να του επιστρέψουν την κασέλα του, που όπως τελικά αποδείχθηκε, τα παιδιά του Αρπαγκόν την εξαφάνισαν για να αναγκάσουν τον πατέρα τους να εγκαταλείψει τα σχέδιά του. Στο τέλος ο Αρπαγκόν μένει μόνος με την πολύτιμη κασέλα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Ελβίδιος Πρίσκος
Ο Ελβίδιος Πρίσκος (Helvidius Priscus, 1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στωικός φιλόσοφος, με σπάνιες φιλελεύθερες αντιλήψεις για την εποχή του.
Βιογραφικά στοιχεία
Παρόμοια με τον πεθερό του, τον Θρασέα Παίτο, του οποίου τη θυγατέρα Φάνια (Fannia) είχε πάρει ως σύζυγο στον δεύτερο γάμο του, ο Ελβίδιος διακρινόταν για τον έντονο και θαρραλέο ρεπουμπλικανισμό του. Με άλλα λόγια ήταν φανατικός οπαδός της Συγκλήτου και της δημοκρατικής διακυβερνήσεως. Παρά το ότι επανειλημμένα προσέβαλε τους Αυτοκράτορες, είχε αναλάβει αρκετά ανώτερα αξιώματα. Επί Νέρωνα ήταν καίστωρ της Αχαΐας και τριβούνος των πληβείων (56 μ.Χ.), δηλαδή δήμαρχος των πληβείων, θέση από την οποία αναδείχθηκε σε αληθινό προστάτη του απλού λαού. Μεταγενέστερα, αποκατέστησε την ηρεμία και την τάξη στην επαρχία της Αρμενίας, κερδίζοντας τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη των κατοίκων της. Η διακηρυγμένη συμπάθειά του προς τον Βρούτο και τον Κάσσιο επέφερε την εξορία του το 66. Τότε κατέφυγε στην Απολλωνία.
Ανακλήθηκε στη Ρώμη από τον Αυτοκράτορα Γάλβα το 68 και αμέσως κατήγγειλε τον Έπριο Μάρκελλο, τον κατήγορο του πεθερού του, αλλά παραιτήθηκε της καταγγελίας ενώπιον της Συγκλητου, καθώς τυχόν καταδίκη του Μάρκελλου θα είχε εμπλέξει και άλλους συγκλητικούς. Ως νεοεκλεγείς πραίτορας, ο Ελβίδιος επεχείρησε να αντιταχθεί στον Αυτοκράτορα Βιτέλλιο στη Σύγκλητο (Τάκιτος, Hist. ii. 91), ενώ έχοντας πλέον αναλάβει τα καθήκοντα του πραίτορα (70), δεν δίστασε, αντιτιθέμενος στον Αυτοκράτορα Βεσπασιανό, να απαιτήσει τη διαχείριση των οικονομικών του κράτους από τη Σύγκλητο. Ακόμη πρότεινε ο Ναός του Μεγίστου Διός του Καπιτωλίου, που είχε καταστραφεί προς το τέλος του Έτους των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων, να αποκατασταθεί με κρατικά έξοδα. Επίσης, ο Πρίσκος χαιρετούσε τον Βεσπασιανό με το μικρό του όνομα και δεν τον αναγνώριζε ως αυτοκράτορα στα πραιτορικά του διατάγματα.
Με τα πολλά, εξορίσθηκε για δεύτερη φορά και λίγο αργότερα, γύρω στο 75 μ.Χ., δολοφονήθηκε μετά από εντολή του Βεσπασιανού. Η σύζυγός του τον συνόδευσε σε αμφότερες τις εξορίες του και μερικά χρόνια μετά τον θάνατό του παράγγειλε στον Ερέννιο Σενέκιο να συνθέσει έναν θερμό πανηγυρικό λόγο με τη βιογραφία του. Ο λόγος αυτός προκάλεσε τη θανάτωση του συγγραφέα του επί Δομιτιανού.
Οικογένεια
Γνωρίζουμε ότι ο Ελβίδιος Πρίσκος απέκτησε δύο τέκνα από τη Φάνια: έναν συνονόματο γιο, τον ύπατο Ελβίδιο Πρίσκο, ο οποίος εξορίσθηκε και πιθανώς εκτελέσθηκε με διαταγή του Δομιτιανού, και μία κόρη, την Ελβιδία, η οποία παντρεύτηκε τον Μάρκο Άννιο Ερέννιο Πόλλιο. . Πιθανώς είχε μία εγγονή, την Ελβιδία Πρίσκιλλα, που παντρεύτηκε τον πατρίκιο συγκλητικό Λούκιο Βιπστάνο Ποπλίκολα Μεσσάλλα και είχαν γνωστούς απογόνους μέχρι τουλάχιστον τον 6ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρωμαίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρωμαίοι κυβερνήτες της Αχαΐας
Βενέτικο Ηρακλειάς
Το Βενέτικο είναι ακατοίκητη νησίδα των Κυκλάδων. Βρίσκεται ανατολικά της Ηρακλειάς, απέναντι από την παραλία Λιβάδι, προς την κατεύθυνση της Σχοινούσσας και τη νησίδας Οφειδούσσας. Συμπεριλαμβάνεται στις Μικρές Κυκλάδες. Αναφέρεται επίσημα το 2001 να προσαρτάται στην κοινότητα Ηρακλειάς. Μαζί με τους οικισμούς Άγιο Γεώργι ο, Ηράκλεια ή Παναγιά και τις νησίδες Μεγάλο και Μικρό Αβελά αποτελούν αποτελούν τη δημοτική ενότητα Ηρακλείας του δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Ηρακλειάς
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013
Βαθμολογία
1:Η Σουόνσι κέρδισε μια θέση στον 3ο Προκριματικό Γύρο του Europa League χάρη στην κατάκτηση του League Cup.
2:Η Γούιγκαν Αθλέτικ κέρδισε μια θέση στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2013-2014 χάρη στην κατάκτηση του FA Cup.
Αποκρούσεις
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Γιάννης Μαμουζέλος
Ο Γιάννης Μαμουζέλος (γεν. Αθήνα, 1949 με καταγωγή από τη Χίο) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, με ειδικότητα το αθλητικό ρεπορτάζ και συγγραφέας. Σε νεαρή ηλικία [1964-1968] ασχολήθηκε με τον κλασικό αθλητισμό και συγκεκριμένα με τους δρόμους μεσαίων αποστάσεων. Ως αθλητής του Πανελληνίου Γ.Σ. κατέκτησε μετάλλια σε Πανελλήνιους Αγώνες παίδων & εφήβων (σε στίβο & ανώμαλο δρόμο) και αποτέλεσε μέλος της Εθνικής Ομάδας Εφήβων.
Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1973), με συμπληρωματικές σπουδές Πολιτικών Επιστημών, επέλεξε ως επάγγελμα τη δημοσιογραφία, διατηρώντας ωστόσο και την ιδιότητα του δικηγόρου έως το 1996. Είναι τακτικό μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α και του Π.Σ.Α.Τ., στο δ.σ. του οποίου διετέλεσε ειδικός γραμματέας [2009 -2012] καθώς και των επιστημονικών φορέων Ινστιτούτο Διεθνούς & Ελληνικού Αθλητικού Δικαίου [ΙΔΕΑΔ] και Ελληνική Επιστημονική Εταιρία Διοίκησης Αθλητισμού & αναψυχής [Ελλ.Ε.Ε.Δ.Α&Α]. Διετέλεσε μέλος του δ.σ. του Πανελληνίου ΓΣ (2010-2013) και του ΣΕΓΑΣ (2012-2016) ενώ από το καλοκαίρι του 2019 ανέλαβε Γενικός Αρχηγός στο τμήμα στίβου του ΑΣΕΔούκα.
Παράλληλα, δούλεψε σε πολλές ακόμη εφημερίδες [Η Πρώτη (1986-1990), Η Ελλάδα Σήμερα (1993), 4η Εξουσία (1996-2000)], ραδιοφωνικούς σταθμούς (Sprint FM & Planet 104,5 FM] και σε αθλητικά περιοδικά [Κόσμος του Τένις, Κόσμος του Σκι, Κλασικός Αθλητισμός, Ολυμπιακές διαδρομές κ.ά].
Κορυφαίος σταθμός του στα έντυπα ΜΜΕ η αθλητική εφημερίδα Sportime, στην οποία ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές της δημιουργίας της, εμπνεύσθηκε το όνομα και διετέλεσε αρχισυντάκτης και σύμβουλος έκδοσης από το 1994 έως το 2003, διατηρώντας καθημερινή προσωπική στήλη σχολίων.
Υπήρξε Υπεύθυνος Τύπου σε διεθνείς διοργανώσεις στην Ελλάδα [Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πάλης 1986, Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ρυθμικής Γυμναστικής 1990, Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκυταλοδρομίας 1995, Εορτασμός 100 χρόνων ΟΑ, 1996], αλλά πάνω απ' όλα επιτελικό στέλεχος των Υπηρεσιών Τύπου κορυφαίων διοργανώσεων στην Ελλάδα, όπως οι Μεσογειακοί Αγώνες (Αθήνα 1991), το Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου (Αθήνα 1997), οι ΟΑ 2004 και το Παγκόσμιο Κύπελλο στίβου (Αθήνα 2006).
Τέλος, δίδαξε δημοσιογραφία ως συνεργάτης στο προπτυχιακό τμήμα ΜΜΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και σε πολλά ιδιωτικά ή δημόσια ΙΕΚ και ήταν ομιλητής σε πολλά ελληνικά και διεθνή συνέδρια, συμπόσια, ημερίδες κ.ά.
Το 2017 έλαβε από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθαν. Β. Μπότση ειδική τιμητική διάκριση για την πολύχρονη πετυχημένη πορεία του στη δημοσιογραφία. Το 2018 τιμήθηκε από το θεσμό "Απολλώνεια Βραβεία" για τη συνολική προσφορά του στη δημοσιογραφία & τον αθλητισμό. Το 2019 τιμήθηκε από τον ΣΕΓΑΣ για την μεγάλη προσφορά του στον ελληνικό στίβο. Το 2022 βραβεύθηκε από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή για τη συνολική πορεία και προσφορά του στον Αθλητισμό.
Δημοσιογραφικό έργο
Στην μακρόχρονη σταδιοδρομία του έχει καλύψει για τα ΜΜΕ στο οποία εργάστηκε (πρωτίστως με τηλεοπτικές περιγραφές, αλλά και με γραπτές ανταποκρίσεις και σχόλια) τα περισσότερα μεγάλα αθλητικά γεγονότα, όπως:
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Αικατερίνη Μαμουζέλου-Σπηλιακοπούλου. Έχουν δύο παιδιά, τοΝ Νίκο (χημικό μηχανικό ΕΜΠ, με μάστερ από το Imperial University Μ. Βρετ.) και την Ανθή (φιλόλογο ΕΚΠΑ).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων
Κρίασος
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Κρίασος είναι γνωστός ένας βασιλιάς του Άργους, γιος του Άργου και της Ευάδνης ή της Ασωπίδας Ισμήνης ή της Ωκεανίδας Πειθούς. Σύζυγος του Κριάσου ήταν η Μελανθώ και παιδιά του ήσαν ο Φόρβαντας και η Κλεόβοια.
Ο Νόννος στα Διονυσιακά του αναφέρει ότι ο Κρίασος πήρε μέρος στην εκστρατεία του θεού Διονύσου εναντίον των Ινδιών.
Βιλνέβ-ντ'Αμόν
Το Βιλνέβ-ντ'Αμόν (γαλλικά: Villeneuve-d'Amont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Υποσυνομοταξία
Στην συστηματική ταξινόμηση των εμβίων όντων, ως υποσυνομοταξία ονομάζεται η ταξινομική βαθμίδα που βρίσκεται μεταξύ της συνομοταξίας και της υπερομοταξίας.
Δεν διαιρούνται όλες οι συνομοταξίες σε υποσυνομοταξίες. Αυτές που διαιρούνται περιλαμβάνουν:
Κατηγορία:Ταξινομία
Βουδιστική σημαία
thumb|right|Η Βουδιστική σημαία Η Βουδιστική σημαία είναι σημαία που σχεδιάστηκε για να συμβολίζει τον Βουδισμό. Σχεδιάστηκε το 1880 από την Επιτροπή Κολόμπο. Αργότερα ο Χένρυ Στιλ Όλτον, ένας από τους ιδρυτές και πρώτος πρόεδρος της Θεοσοφικής Κοινωνίας, έκανε κάποιες τροποποιητικές προτάσεις οι οποίες και υιοθετήθηκαν. Αναρτήθηκε για πρώτη φορά το 1885 στη Σρι Λάνκα και αποτελεί σύμβολο πίστης και ειρήνης. Τα πέντε χρώματα της σημαίας αντιπροσωπεύουν την αύρα που πήγασε από το σώμα του Βούδα όταν έφτασε στη Φώτιση:
Μπλε: Αγάπη, καλοσύνη, ειρήνη και συμπαντική ευσπλαχνία
Κίτρινο: Το Μέσο Μονοπάτι - αποφυγή ακροτήτων, κενό
Λευκό: Η αγνότητα του Ντάρμα - οδηγεί σε απελευθέρωση, πέραν του χώρου και του χρόνου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Σημαίες
Πείραμα του Γκρίφιθ
thumb|450px|right|Σχηματική απεικόνιση του πειράματος του Γκρίφιθ Το πείραμα του Γκρίφιθ, που διεξήχθη το 1928, από τον Φρέντερικ Γκρίφιθ, ήταν ένα από τα πρώτα πειράματα που απέδειξαν ότι τα βακτήρια έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς γενετικών πληροφοριών μέσω μιας διαδικασίας που είναι γνωστή σαν μεταμόρφωση.
Ο Γκρίφιθ χρησιμοποίησε δύο στελέχη πνευμονιόκοκκου (που προσβάλλει τα ποντίκια), το στέλεχος III-S (λείο) και το II-R (αδρό). Το στέλεχος III-S είναι καλυμμένο με μία κάψουλα από πολυσακχαρίτη που το προστατεύει από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή, με αποτέλεσμα το θάνατό του τελευταίου, ενώ το II-R δε διαθέτει την προστατευτική κάψουλα και εξουδετερώνεται από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή.
Στο πείραμα αυτό, τα λεία βακτήρια θανατώθηκαν με τη χρήση υψηλής θερμοκρασίας, και τα υπολλείματά τους αναμείχθηκαν με αδρά βακτήρια. Αν και κανένα από τα δύο βακτήρια δε μπορούσε από μόνό του να θανατώσει τα ποντίκια, ο συνδυασμός τους το κατόρθωσε. Ο Γκρίφιθ είχε ακόμη τη δυνατότητα να απομονώσει ζωντανά στελέχη και των δύο τύπων βακτηρίων πνευμονιόκοκκου από το αίμα των νεκρών ποντικιών. Το συμπέρασμα του ήταν ότι το στέλεχος II-R είχε μετασχηματιστεί σε θανατηφόρο III-S μέσω μιας "αρχής μεταμόρφωσης" που ήταν κατά κάποιο τρόπο μέρος του νεκρών βακτηρίων τύπου III-S.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι η "αρχή μεταμόρφωσης" που παρατήρησε ο Γκρίφιθ ήταν το DNA του στελέχους III-S. Αν και τα βακτήρια είχαν θανατωθεί, το DNA τους επιβίωσε κατά την έκθεση τους στην υψηλή θερμοκρασία και απορροφήθηκε από το στέλεχος II-R. Το DNA των III-S περιέχει τα γονίδια για το σχηματισμό της προστατευτικής κάψουλας. Εξοπλισμένα πια με αυτό το γονίδιο, τα αδρά βακτήρια ήταν πλέον προστατευμένα από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή και μπορούσαν να τον σκοτώσουν. Η ακριβής φύση της αρχής μεταμόρφωσης(DNA) εξακριβώθηκε στα πειράματα των Άβερι, ΜακΛόιντ, ΜακΚάρτι και Χέρσεϊ και Τσέις.
Φαϊδίτες
Οι Φαϊδίτες (faydits ή faidits) ήταν οι ιππότες και άρχοντες της περιοχής του Λανγκντόκ των οποίων τα φέουδα και τα εδάφη κατασχέθηκαν στη διάρκεια της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών. Έλαβαν ενεργά μέρος στην οξιτανική αντίσταση απέναντι στην κατοχή και εγκατάσταση Σταυροφόρων ερχόμενων από τα βόρεια της Γαλλίας.
Η μοίρα των ιπποτών αυτών ποίκιλλε. Πράγματι, δεν ήταν απαραίτητο για κάποιον να παραμείνει faydit δια βίου. Ορισμένοι πέθαναν για τα εδάφη τους ή επέλεξαν να αυτοεξοριστούν στην αυλή του βασιλιά της Αραγωνίας, όπως ο Ζερώ ντε Νιόρ για ορισμένο χρονικό διάστημα. Άλλοι επέλεξαν, πάλι, να επιχειρήσουν ειρηνική συμφωνία με την Εκκλησία ώστε να λάβουν πίσω τα εδάφη, καθώς και τα δικαιώματά τους, με αντάλλαγμα υποσχέσεις πολέμου κατά των αιρετικών ή ακόμη και την συμμετοχή σε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους όπως υπήρξε η περίπτωση, για παράδειγμα, του Ολιβιέ ντε Τερμ, του Μπερνάρ-Οτόν ντε Νιόρ (ο οποίος πήγε μέχρι την Ρώμη προκειμένου να πετύχει την συγχώρεσή του από τον Πάπα...).
Μεταξύ των πλέον γνωστών Φαϊδιτών συγκαταλέγονταν ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ της Τουλούζης και ο γιος του Ραϋμόνδος Ζ΄, ο Ραϊμόν Τρανκαβέλ, ο Πιέρ-Ροζέ ντε Μιρπουά, υπερασπιστής του Μονσεγκύρ και ο Ολιβιέ ντε Τερμ.
Κατάλογος των « faydits »
Αρκετά ονόματα ιπποτών, αλλά και αρχόντων Φαϊδιτών έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Παρακάτω ακολουθεί μια ενδεικτική λίστα :
Παραπομπές
Φαϊδίτες