cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτεύουσα
Πρωτεύουσες που δεν είναι η έδρα της κυβέρνησης
Βασίλειο της Αγγλίας: Πρωτεύουσα ήταν το Σίτι του Λονδίνου αλλά η κυβέρνηση έδρευε στο Γουέστμινστερ. Σήμερα και οι δύο περιοχές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του μητροπολιτικού Λονδίνου.
• Βασίλειο της Γαλλίας: Πρωτεύουσα ήταν το Παρίσι αλλά για πάνω από 100 χρόνια (1682 - 1789), η κυβέρνηση έδρευε στις Βερσαλλίες.
Αμφισβητούμενες πρωτεύουσες
Ισραήλ: Η Ιερουσαλήμ διεκδικείται και από το Ισραήλ και από την Παλαιστίνη ως πρωτεύουσα τους. Καμία χώρα, με εξαίρεση τις ΗΠΑ δεν αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, για αυτό όλες οι διπλωματικές αποστολές βρίσκονται στο Τελ Αβίβ.
Η πρωτεύουσα ως σύμβολο ενός έθνους
• Ελλάδα: Πρωτεύουσα της Ελλάδας για 7 χρόνια (1827 - 1834) ήταν το Ναύπλιο, το οποίο ήταν μεγάλο και σημαντικό οικονομικά σε αντίθεση με την Αθήνα που λόγω των αγώνων για την ανεξαρτησία, είχε ερημώσει. 4 χρόνια μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα της χώρας με σκοπό να θυμίζει στους Έλληνες το ένδοξο παρελθόν και αρχαίο μεγαλείο της Ελλάδας. Η ανακήρυξη της Αθήνας σε πρωτεύουσα συμβόλιζε και τη συνέχεια των αρχαίων και σύγχρονων Ελλήνων.
• Γερμανία: Μετά την Επανένωση της Γερμανίας, το Βερολίνο, η πρωτεύουσα του Ναζισμού και των Ανατολικογερμανών κομμουνιστών, ξαναέγινε πρωτεύουσα της Γερμανίας για να συμβολίζει την ενότητα του Γερμανικού έθνους.
Γεωστρατηγική σημασία
Συνήθως, σε έναν πόλεμο η πρωτεύουσα θεωρείται ο κύριος στόχος του εχθρού. Έτσι η Γερμανία ανακοίνωσε τη νίκη τους στη Μάχη της Γαλλίας μόνο αφότου μπήκαν στο Παρίσι. Παρομοίως, στην Ελλάδα, η Γερμανία ανακοίνωσε τη νίκη, μόνο όταν τα στρατεύματα της μπήκαν στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Γεγονότα Νοεμβρίου 2013
6 Νοεμβρίου
(BBC)
20 Νοεμβρίου
(BBC) (ITV)
27 Νοεμβρίου
(engadget)
28 Νοεμβρίου
(Time)(BBC)
30 Νοεμβρίου
11
Δήμος Στρυμωνικού
Ο δήμος Στρυμωνικού ήταν δήμος του νομού Σερρών ο οποίος δημιουργήθηκε στις 4/12/2007 με το Σχέδιο Καποδίστριας και καταργήθηκε στις 31/12/2010 με το Σχέδιο Καλλικράτης, όταν συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Ηρακλείας, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Στρυμωνικού. Η θέση του ήταν στο δυτικό τμήμα του νομού και συνόρευε βορειοδυτικά με το Νομό Κιλκίς και νοτιοδυτικά με το Νομό Θεσσαλονίκης. Ο δήμος αποτελείτο από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 156,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.755 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Στρυμωνικό, από το οποίο είχε πάρει και το όνομά του. Από τη συνολική έκταση 156.850 στρεμμάτων του δήμου, 31% καλύπτεται από δάση / δασικές περιοχές και 31% από γεωργικές εκτάσεις με συνηθισμένη καλλιέργεια τα σιτηρά.
Ο δήμος περιλαμβάνει τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (στις αγκύλες φαίνεται ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Ιστορικό
Κατά τη δημιουργία του ο Δήμος αποτέλεσε συγχώνευση των Κοινοτήτων :
Ο Δήμος Στρυμωνικού καταργήθηκε την 31-12-2010 και συγχωνεύτηκε στον Δήμο Ηρακλείας.
Παραπομπές
Σ
Орляк (дем) Strymoniko
Δημήτριος Σταθόπουλος
Ο Δημήτριος Σταθόπουλος (1933-) είναι θρησκειολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Από το 1966 μέχρι το 1972 διετέλεσε βοηθός στην Έδρα Κανονικού Δικαίου και Ποιμαντικής, από το 1972 μέχρι το 1973 άμισθος υφηγητής στην έδρα Ιστορίας των Θρησκευμάτων, επιμελητής από το 1973 μέχρι το 1976 στην ίδια έδρα, εντεταλμένος υφηγητής από το 1976 μέχρι το 1982, έκτακτος από το 1982 μέχρι το 1983, Αναπληρωτής από το 1983 μέχρι το 1986 και καθηγητής από το 1986 μέχρι το 2001. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Ανθρωπιστικής Εταιρείας, της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, της Επιστημονικής Βουδιστικής Εταιρείας, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Συγγραφικό έργο
Το έργο του ήταν ποικίλο: θρησκειολογικό, θεολογικό, λογοτεχνικό-ποιητικό, μεταφραστικό, επιφυλλιδογραφικό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Χριστίνα Καρλόττα της Βυρτεμβέργης
Η Χριστίνα Καρλόττα (γερμ. Christine Charlotte της Βυρτεμβέργης, 21 Οκτωβρίου 1645, Στουτγάρδη - 16 Μαΐου 1699, Μπρούχαουζεν) ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ανατολικής Φρισίας. Έγινε επίτροπος της Ανατολικής Φρισίας κατά την ανηλικότητα του γιου της από το 1665 έως το 1690.
Επιτροπεία
Ως μητέρα του νεογέννητου πρίγκιπα, έγινε η κηδεμόνας του και επίτροπος της Ανατολικής Φρισίας. Προσπάθησε να κυβερνήσει απόλυταρχικά, πράγμα που οδήγησε σε μία σειρά συγκρούσεων με την εξίσου συνειδητή Συνέλευση των ευγενών της Ανατολικής Φρισίας και έτσι η χώρα έφτασε στο χείλος του εμφυλίου πολέμου πολλές φορές.
Εθεωρείτο εξαιρετικά όμορφη, έξυπνη και εύγλωττη, αλλά επίσης δεσποτική, ανοικτίρμων, αμετανόητη και σπάταλη. Η βασιλεία της χαρακτηρίστηκε από διαμάχες στην Ανατολική Φρισία. Οι ιστορικοί έχουν αρνητική άποψη για τη συνολική απόδοσή της, η οποία μπορεί να οφείλεται στις συγκρούσεις της με τη Συνέλευση των ευγενών.
Η μεγάλη επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής ήταν η συνθήκη των συνόρων με το Όλντενμπουργκ στις 22 Δεκεμβρίου 1666. Αυτή η συνθήκη δημιούργησε τη λεγόμενη χρυσή γραμμή, η οποία χωρίζει την Ανατολική Φρισία από το Φρήσλαντ του Όλντενμπουργκ μέχρι σήμερα.
Το 1690 ο αυτοκράτορας της Γερμανίας επικύρωσε τη Συνέλευση και κήρυξε τον γιο της ενήλικο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1662 τον Γεώργιο Χριστιανό της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Λουτρό Χανίων (νησίδα)
Η βραχονησίδα του Λουτρού είναι ένας ακατοίκητος βράχος, απέναντι από τον Κόλπο του Λουτρού, στον ομώνυμο οικισμό. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σφακίων. thumb|300px|right|Ο κόλπος του Λουτρού και η [[βραχονησίδα Λουτρό(δεξιά).]]
Το παραλιακό χωριό Λουτρό βρίσκεται σε μια απόσταση 71 περίπου χλμ νοτίως των Χανίων στην επαρχία Σφακιών στο άκρο του ακρωτηρίου μουρί. Πιστεύεται ότι ήταν το πλευρό της αρχαίας πόλης Φοίνικας και επίσης ήταν το λιμάνι της αρχαίας Ανώπολης, αργότερα έγινε το χειμερινό λιμάνι της πόλης των Σφακιών, εξ αιτίας του γεγονότος ότι ο περιβάλλων κόλπος και το μικρό νησί στην είσοδο του δημιουργούν ένα φυσικό λιμάνι όπου τα πλοία μπορούν να είναι ασφαλή ακόμα και σε πολύ κακό καιρό.
Χάρτης
| Το Λουτρό στον χάρτη
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Νομός Χανίων
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών (Ε.Π.Σ.Γ.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Γρεβενών. Εδρεύει στα Γρεβενά και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου
Το Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου (ή και Στάδιο Δ.Α.Κ. Ναυπλίου) είναι αθλητική εγκατάσταση στην ομώνυμη πόλη στον Νομό Αργολίδας.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών
Ο πρωταθλητής Γρεβενών λαμβάνει μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη χαμηλότερη εθνικού επιπέδου κατηγορία.
Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου
Περιγραφή
Είναι χωρητικότητας του περίπου 2.000-3.000 θέσεων. Ο ποδοσφαιρικός αγωνιστικός χώρος του σταδίου έχει διαστάσεις 105 Χ 65 μ. και διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα. Το στάδιο διαθέτει στίβο με ταρτάν των 9 διαδρομών, 4 σκάμματα για άλματα εις μήκος και τριπλούν, καθώς επίσης και αίθουσα γυμναστικής κάτω από την εξέδρα του.
Στο στάδιο, όσο αναφορά τον στίβο, κατά καιρούς έχουν διεξαχθεί διεθνείς αγώνες στίβου, πανελλήνια σχολικά πρωταθλήματα, πανελλήνια στρατιωτικά πρωταθλήματα και περιφερειακοί αγώνες του ΣΕΓΑΣ.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Γρεβενών είναι η εξής:
Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου
Περιγραφή
Αποτελεί την έδρα των ποδοσφαιρικών ομάδων, Πανναυπλιακός - Ηρακλής Γ.Σ. και Α.Ο. Δυοβουνιώτης.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Γρεβενών.
Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ναύπλιο
The Best of Acoustic Jethro Tull
Το The Best of Acoustic Jethro Tull είναι συλλογή τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, η οποία κυκλοφόρησε στις 12 Μαρτίου του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "EMI Records".
Οι κριτικές για την συλλογή υπήρξαν μέτριες προς θετικές, με το "Allmusic" να την βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "PopMatters" με 6 / 10 και το "ProgArchives" με 3,35 / 5.
Η συλλογή περιλαμβάνει ακουστικές εκτελέσεις γνωστών κομματιών των Jethro Tull, όπως και ακουστικά τραγούδια από σχεδόν όλη την δισκογραφία τους.
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των κομματιών του "The Best of Acoustic Jethro Tull" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Οργανισμοί πολιτιστικής κληρονομιάς
Οι Οργανισμοί Πολιτιστικής Κληρονομιάς, (Cultural Heritage Institutions, όπως ο όρος απαντάται στη ξένη βιβλιογραφία) είναι οι δημόσιοι και ιδιωτικοί οργανισμοί, των οποίων ο σκοπός είναι να αποκτούν, να συντηρούν, να διατηρούν, να μελετούν, να ερμηνεύουν και να κάνουν προσβάσιμα στο κοινό (είτε για διδακτικούς, είτε για ψυχαγωγικούς λόγους) αντικείμενα, είδη, δείγματα, έγγραφα, κτήρια, ακόμα και συμπεριλαμβάνοντας και καλλιτεχνικές, επιστημονικές, ιστορικές, τεχνολογικές και φυσικές μαρτυρίες. Αποκλείονται οι οργανισμοί που λειτουργούν με πρωταρχική μέριμνά τους την πώληση των αντικειμένων που εκθέτουν ή που γενικά προσπαθούν να αποκομίσουν κάποιο χρηματικό κέρδος από τις ενέργειές τους. Οι Οργανισμοί Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ή ακόμα όπως θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε συλλεκτικοί οργανισμοί, συλλέγουν, διατηρούν και κοινοποιούν τις ανθρώπινες υλικές και πνευματικές μαρτυρίες. Οι συλλογές αυτών των οργανισμών είναι ποικιλόμορφες και διαμορφώνονται σύμφωνα με τις διαφορετικές αντιλήψεις των εξειδικευμένων επιστημόνων αλλά και σύμφωνα με τα πρότυπα του κάθε κλάδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
policy recommendations.pdf
Κατηγορία:Οργανισμοί
Πάεκ Ναμ Σουν
Ο Πάεκ Ναμ Σουν (백남순, 13 Μαρτίου 1929 - 3 Ιανουαρίου 2007) ήταν Βορειοκορεάτης πολιτικός, Υπουργός Εξωτερικών από το 1998 μέχρι το θάνατό του. Ήταν πρεσβευτής στην Πολωνία την περίοδο 1974-79. Πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 2007 και ήταν ο μόνος Βορειοκορεάτης ΥΠΕΞ ο οποίος είχε συναντηθεί με Αμερικανό ομολόγό του.
Πηγές
Σουν Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας
Αρτίγας
Η πόλη βρίσκεται στα σύνορα με τη Βραζιλία, χωρισμένη από μια γέφυρα από την πόλη Κουαραΐ της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ της Βραζιλίας. Είναι η πιο μακρινή πόλη από την πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, Μοντεβιδέο, όντας 600 χιλιόμετρα μακριά.
Ιδρύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1852 από τον Δον Κάρλος Καταλά.
Το Αρτίγας είναι κέντρο για να ανταλλάξει τις καλλιέργειες σιτηρών (πρώτα καλαμπόκι) με την Αργεντινή και τη Βραζιλία. Ο σιδηροδρομικός σταθμός και, από το 1973, το αεροδρόμιο επικεντρώθηκαν σε αυτό το εμπόριο.
Τα βουνά στην περιοχή περιέχουν σημαντικούς αριθμούς των πολύτιμων λίθων, ειδικά αχάτης και αμέθυστος, οι οποίες βρέθηκαν αρχικά το 1860, από όταν η μεταλλεία έχει συμβεί. Τα αναμνηστικά και χειροτεχνήματα κατασκευάζονται με αυτούς τους πολύτιμους λίθους στο Αρτίγας και εξάγονται ευρέως.
Το 2011, είχε έναν πληθυσμό περίπου 40,658 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουρουγουάης
Υπεραξία
Η υπεραξία (αγγλ. goodwill) μιας επιχείρησης προκύπτει από τη διαφορά που τυχόν παρατηρείται μεταξύ του κόστους επένδυσης σε αυτήν (σε μια πιθανή εξαγορά της), δηλαδή του χρηματικού αντιτίμου στο οποίο συμφωνείται η συναλλαγή και της εσωτερικής αξίας απόκτησης, δηλαδή της λογιστικής αξίας στην οποία αποτιμάται βάσει των βιβλίων της (εφαρμόζοντας το ποσοστό συμμετοχής στα Ίδια Κεφάλαιά της). Η υπεραξία αυτή μπορεί να προκύπτει από πιθανώς υποτιμημένα ή υπερτιμημένα στοιχεία του Ενεργητικού ή και των Υποχρεώσεων, ή να οφείλεται στην υπεραξία απόκτησης, δηλαδή τη φήμη και πελατεία.
Φήμη και Πελατεία
Ο «αέρας» μίας επιχείρησης αναφέρεται στην επιπλέον αξία που μπορεί να έχει, λόγω της καλής φήμης, της πελατείας ή της θέσης και, κατ΄ επέκταση, το χρηματικό ποσό που αναλογεί σε αυτήν. Είναι μέγεθος το οποίο μπορεί να πωληθεί ή να αγοραστεί και τότε εγγράφεται στις οικονομικές καταστάσεις των συναλλασσομένων μερών. Ως «αέρας» χαρακτηρίζονται και οι μάρκες (brands) μιας επιχείρησης.
Αντιπαραβολή Εννοιών Λογιστικής και Marketing
Συχνά τα Τμήματα Οικονομικών και Marketing αναφέρονται στην έννοια της υπεραξίας με διαφορετικές ερμηνείες. Στο χώρο της λογιστικής επικρατεί ο όρος της Υπεραξίας Καθαράς Θέσης (Goodwill Equity), ενώ στο χώρο του Marketing χρησιμοποιούν τον όρο Υπεραξία Μάρκας (Brand Equity). Στην πρώτη περίπτωση οι λογιστές αναφέρονται στη διαφορά που προκύπτει μεταξύ της αξίας συναλλαγής και της εσωτερικής λογιστικής αξίας της Καθαράς Θέσης (Στοιχεία Ενεργητικού-Υποχρεώσεις) που κατανέμεται σε υπερεκτιμημένα και υποεκτιμημένα στοιχεία και ό,τι περισσεύει λογίζεται ως φήμη και πελατεία, ενώ στη δεύτερη περίπτωση αναφέρονται στην επιπλέον αξία που διαφοροποιεί ένα προϊόν ή εταιρία που είναι επώνυμο-η από τα υπόλοιπα-ες ανώνυμα-ες προϊόντα και εταιρίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογιστική Κατηγορία:Συγχωνεύσεις και εξαγορές
400 Ντουκρόζα
Η Ντουκρόζα (Ducrosa) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,1. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τον Γάλλο μηχανικό στο Αστεροσκοπείο της Νίκαιας Ζ. Ντυκρό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Ντουκρόζα υπολογίσθηκε σε 33,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 40 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,142 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ντουκρόζα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντουκροζα
Κάστρο της Χαλανδρίτσας
Το  Κάστρο ή Πύργος της Χαλανδρίτσας (σήμερα και Παλαιόπυργος) είναι κτίσμα των Φράγκων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας στο κέντρο της κωμόπολης Χαλανδρίτσας στην Αχαΐα. Ερείπια του κάστρου βρίσκονται στο κέντρο του χωριού, ενώ διασώζεται ο πύργος μέχρι μικρού ύψους και τμήματα του τείχους στις αυλές των σπιτιών.
Ήταν μικρό κάστρο σε μη οχυρή θέση στη μέση πλαγιάς που περιλάμβανε ψηλό πύργο περιτειχισμένο. Επίσης εικάζεται ότι ίσως τον περιέλαβε και μεγαλύτερο τείχος γιατί επί φραγκοκρατίας είχε δεχτεί πολλές πολιορκίες και άντεξε, ενώ οι Βυζαντινοί μετά από πολυήμερη πολιορκία το κατέκτησαν μετά από συμφωνία παράδοσης.
Για την κατασκευή του υπάρχουν δύο εκδοχές: α) Σύμφωνα με το Ελληνικό χρονικό κατάκτησης του Μορέως το κάστρο κτίστηκε τον 13ο αιώνα από τον ιππότη Ρομπέρ ντε Λα Τρεμουάιγ, πρώτο βαρώνο της Βαρωνίας της Χαλανδρίτσας που αποτέλεσε έδρα του. β) Η Αραγωνική εκδοχή του χρονικού και νεότερη εκδοχή λένε ότι κατασκευάστηκε από τους Αλλαμάνους Βαρώνους της Πάτρας, που ανήκε τότε η Χαλανδρίτσα, και πιθανότατα από τον Κορράδο Αλλαμάνο.
Το 1295 το κατέκτησαν οι Βυζαντινοί, για λίγο όμως, το 1315 το κατέκτησε ο Φερδινάρδος της Μαγιόρκας κατά τον πόλεμο διαδοχής μεταξύ Φερδινάνδου και Λουδοβίκου της Βουργουνδίας. Το πολιόρκησε επανειλημμένα ο Αρχιεπίσκοπος-Βαρώνος της Πάτρας αλλά και ο Λουδοβίκος χωρίς επιτυχία, αναφέρεται ότι χρησιμοποιήθηκε και πολιορκητική μηχανή.
Έπειτα πέρασε στην οικογένεια Ζαχαρία και αποτέλεσε την έδρα του Πριγκιπάτου όταν ήταν και η μοναδική βαρωνία που έμεινε στα χέρια του Πρίγκιπα Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία. Το 1429 μετά από συμφωνία του Κεντυρίωνα παραδόθηκε στον Θωμά Παλαιολόγο μετά από πολυήμερη πολιορκία. Τελευταία φορά που αναφέρεται το κάστρο είναι το 1471 από ενετική καταγραφή των κάστρων της επαρχίας Πατρών.
Απόστολ Τσατσέφσκι
Ο Απόστολ Τσατσέφσκι (βουλγαρικά: Апостол Чачевски), γνωστός με το παρωνύμιο Μάκετο (Макето), ήταν Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου. Θεωρείται παίκτης-θρύλος του συλλόγου της Λοκομοτίβ Σόφιας, όπου και πέρασε ολόκληρη την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής (1950-1967). ,
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Ο Τσατσέφσκι, γόνος μεταναστών από το Γκαλίτσνικ της Βόρειας Μακεδονίας, (εξ ου και το παρατσούκλι του Макето), γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1933 στη Σόφια. Ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο στην ομάδα Νέων της Λοκομοτίβ Σόφιας και πολύ γρήγορα μεταπήδησε στην ανδρική ομάδα του συλλόγου, όπου κι έπαιξε συνολικά 17 σεζόν από το 1950 έως το 1967, κυρίως στη θέση του αριστερού μπακ και σπανιότερα στη θέση του αμυντικού μέσου. Όπως παραδέχθηκε κι ο ίδιος αργότερα, καθιερώθηκε ως αριστερός αμυντικός κατά λάθος. Αρχικά ονειρευόταν να αγωνισθεί ως κεντρικός επιθετικός και ως τέτοιος έπαιζε στην ομάδα Νέων. Ωστόσο, ένας τραυματισμός ενός αμυντικού συμπαίκτη του, ανάγκασε τον τότε προπονητή του να τον τοποθετήσει πειραματικά στη θέση του αριστερού μπακ, όπου ταίριαξε τέλεια και έτσι παγιώθηκε σε αυτή τη θέση.
Με τη φανέλα της Λοκομοτίβ αγωνίστηκε σε 289 αγώνες της Ά εθνικής της Βουλγαρίας και πέτυχε 20 γκολ. Μάλιστα οι συμμετοχές του θα ήταν πολύ περισσότερες αν το 1956 δεν είχε υποστεί ένας σοβαρό τραυματισμό στο δεξί του πόδι κι αναγκάστηκε να υποβληθεί σε εγχείρηση που τον κράτησε για δύο χρόνια εκτός γηπέδων. Με τη Λοκομοτίβ στέφθηκε πρωταθλητής Βουλγαρίας τη σεζόν 1963/64, όντας ένας από τους βασικούς παίκτες της ομάδας εκείνη τη σεζόν καθώς κατέγραψε 25 συμμετοχές και 2 γκολ. Νωρίτερα, είχε κατακτήσει και το Κύπελλο Βουλγαρίας (1953), καθώς και δύο φορές το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Σιδηροδρόμων (το 1961 και το 1963). Παράλληλα, κατέγραψε και 4 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Την περίοδο 1965–1967 φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού της Λοκομοτίβ.
Προπονητική καριέρα
Ευθύς αμέσως, μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ξεκίνησε την προπονητική καριέρα με πρώτο σταθμό του, την Ακαντέμικ Σόφιας (1968). Το καλοκαίρι του 1969 κάθισε στον πάγκο της κυπριακής Αλκής Λάρνακας (1969-70) και την επόμενη σεζόν ανέλαβε την επίσης κυπριακή ΑΕΛ Λεμεσού (1971-1972). Το 1972, επέστρεψε στη Βουλγαρία κι ανέλαβε την άσημη Ετάρ Βέλικο Τάρνοβο. Με σκληρή δουλειά έσωσε τις «βιολέτες» από τον υποβιβασμό ενώ στη δεύτερή του σεζόν στην ομάδα, έφτασε να αγωνισθεί στους αξέχαστους αγώνες με τον ιταλικό κολοσσό, την Ιντερ για το θεσμό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, φέρνοντας 0:0 στον πρώτο ματς στη Βουλγαρία, για να ηττηθεί πολύ δύσκολα με 2-0 στη ρεβάνς του Μιλάνου. Στη συνέχεια διετέλεσε βοηθός προπονητή στην εθνική ομάδα της χώρας του αλλά και πρώτος προπονητής της εθνικής ομάδας Νέων (κάτω των 18 ετών).
Ως προπονητής, κατάφερε επίσης να φτιάξει σπουδαίο όνομα την Ελλάδα, όπου εργάστηκε για πολλά χρόνια. Διαδοχικά, διετέλεσε προπονητής του Πανσερραϊκού  (1977-78), του Άρη Θεσσαλονίκης (1978-1979) , του Ηρακλής Θεσσαλονίκης (1981-1983) και του Απόλλωνα Καλαμαριάς (1989-1990).
Άρης Θεσσαλονίκης
Το καλοκαίρι του 1978 ανέλαβε τον Άρη και συνέδεσε το όνομά του με τα ακατάρριπτα μέχρι σήμερα ρεκόρ των 17 νικών σε 17 εντός έδρας αγώνες αλλά ρεκόρ νικών της ομάδας σε ένα πρωτάθλημα (22). Θρυλική είναι η καλοκαιρινή προετοιμασία της ομάδας στη Φλώρινα Ο άσσος της ομάδας, Ντίνος Μπαλλής  θυμάται την πρώτη του επαφή με τον Τσατσέφσκι: «Μόλις είχαμε γυρίσει από τις διακοπές και καθόμασταν στα αποδυτήρια λέγοντας ο καθένας τις καλοκαιρινές του «περιπέτειες». Ξαφνικά μπαίνει μέσα ένας που φορούσε φόρμα της εθνικής Βουλγαρίας. Δεν μας μίλησε και εμείς συνεχίσαμε να μιλάμε καθώς δεν τον γνωρίζαμε. Μόλις μπήκε ο μεταφραστής του, τότε καταλάβαμε ποιος ήταν. Το τι ακολούθησε μετά κουράζομαι και μόνο που το σκέφτομαι. Οι προπονήσεις ήταν τόσο εντατικές που δεν μας έμενε στάλα ενέργειας. Στις περισσότερες ασκήσεις δεν καταφέρναμε να τερματίσουμε, με εξαίρεση τον Ντίνο Κούη που παρότι δεν ήταν ο πιο μικρός, ακολουθούσε και αποπεράτωνε πάντα στο έπακρο. Εγώ στις πρώτες δύο μέρες έχασα 6 κιλά! Η προετοιμασία αυτή έμεινε χαραγμένη μέσα μου, ως η σκληρότερη που έχω κάνει στην καριέρα μου!!! ».
Λοκομοτίβ Σόφιας
Ενδιάμεσα, διετέλεσε επικεφαλής της Λοκομοτίβ σε 3 περιόδους, έχοντας επίσης ηγηθεί της ΤΣΣΚΑ Σόφιας (1983/84). Συνολικά καθοδήγησε τον αγαπημένο του σύλλογο του τρεις φορές ως προπονητής, οδηγώντας τον στον τελικό του εθνικού κυπέλλου το 1986, ενώ μαζί του την άνοιξη του 1980 οι «κοκκινόμαυροι» έπαιξαν στους προημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ εναντίον του γερμανικής Στουτγάρδη.
Ωστόσο, ο Τσατσέφσκι δεν πραγματοποίησε ποτέ το όνειρό του να φτάσει στις δάφνες της κατάκτησης του πρωταθλήματος ως προπονητής, καθώς έχασε την μεγάλη ευκαιρία να το πράξει αυτό με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας τη σεζόν 1983/84. Υπάρχουν ακόμα θρύλοι για τις πολύ σκληρές προπονήσεις του στην ΤΣΣΚΑ. Ήθελε οι ποδοσφαιριστές να τρέξουν τα 200 μέτρα κάτω από 22 δευτερόλεπτα, επιθυμώντας να προσθέσουν οι παίκτες του στις τεχνικές και τακτικές τους ικανότητες, τη μέγιστη φυσική αντοχή. Γρήγορα όμως άρχισαν τα μαύρα σύννεφα στις σχέσεις του με τα αστέρια της ομάδα, και τελικά απομακρύνθηκε από την ομάδα.
Στο τέλος της προπονητικής του καριέρας ξαναπέρασε για λίγο από τον πάγκο της ΑΕΛ, όταν αυτή αγωνίζονταν στη Β' Εθνική, τη σεζόν 1996-97.
Ο Απόστολος Τσατσέφσκι απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών τη νύχτα μεταξύ 31 Ιουλίου και 1ης Αυγούστου 2023.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανσερραϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λοκομοτίβ Σόφιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Πέλαγος (βιολογία)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Υδρόβια Οικολογία Κατηγορία:Ωκεανογραφία
Πτήση
Πολλά αντικείμενα μπορούν να πετάξουν, από τους φυσικούς αεροπόρους όπως τα πουλιά, οι νυχτερίδες και τα έντομα, καθώς και εφευρέσεις του ανθρώπου όπως αεροσκάφη (αεροπλάνα, ελικόπτερα, αερόστατα, και πύραυλοι που μπορεί να μεταφέρουν κάποιο διαστημικό σκάφος).
Οι μηχανικές πτυχές της πτήσης είναι στην αρμοδιότητα αεροδιαστημική μηχανική η οποία υποδιαιρείται στις εξής επιστήμες:
Κατηγορία:Αεροδυναμική
Αδερματογλυφία
Με τον όρο αδερματογλυφία ορίζεται η γονιδιακή διαταραχή του ανθρώπινου DNA το οποίο έχει ως σύμπτωμα την μη ύπαρξη εκείνων των ανάγλυφων γραμμών του δέρματος στις οποίες οφείλεται η ύπαρξη των δακτυλικών αποτυπωμάτων.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η επιφάνεια των ανθρώπινων δακτύλων καλύπτεται με μοτίβο γραμμών οι οποίες σχηματίζονται κατά την ανάπτυξη του εμβρύου όταν ακόμα αυτό βρίσκεται στην μήτρα. Η μη ύπαρξη των γραμμών αυτών φέρεται να οφείλεται στην μετάλλαξη του γονιδίου SMARCAD1. Παρόλο που η φυσιολογική λειτουργία του γονιδίου παραμένει άγνωστη ακόμα, εικάζεται όμως ότι ο ρόλος του είναι να βοηθά τα κύτταρα το δέρματος να λαμβάνουν συγκεκριμένη διάταξη. Η διαταραχή αυτή είναι εξαιρετικά σπάνια αφού έως και το 2011 μόλις τέσσερις περιπτώσεις έχουν επίσημα καταγραφεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενετικές διαταραχές Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Μυοψία
thumb|[[Γραφικά υπολογιστών|Προσομοιωμένη εικόνα διαχωρισμένων, μη συσσωματωμένων μυοψιών έναντι του γαλάζιου ουρανού.]] Οι μυοψίες ή μυιοψίες είναι μερικές φορές ορατές εναποθέσεις μέσα στο υδατοειδές υγρό του ματιού («το υαλοειδές») το οποίο είναι συνήθως διαφανές, ή μεταξύ του υαλοειδούς και του αμφιβληστροειδούς. Κάθε μυοψία μπορεί να μετρηθεί από το μέγεθος, το σχήμα, την πυκνότητα, τον δείκτη διάθλασης και την κινητικότητα. Αποκαλούνται ανεπίσημα και ως μυγάκια. Ονομάζονται επίσης muscae volitantes (στα λατινικά για τις «ιπτάμενες μύγες») ή mouches volantes (από την ίδια φράση στα γαλλικά), και floaters (στα αγγλικά για κάτι που επιπλέει ή αιωρείται). Το υαλώδες ξεκινά συνήθως διαφανές, αλλά ατέλειες μπορεί σταδιακά να αναπτυχθούν καθώς το άτομο μεγαλώνει. Ο κοινός τύπος μυοψίας, που υπάρχει στα μάτια των περισσότερων ανθρώπων, οφείλεται σε αυτές τις εκφυλιστικές αλλαγές του υαλοειδούς. Η αντίληψη των μυοψιών, η οποία μπορεί να είναι ενοχλητική ή προβληματική για μερικούς ανθρώπους, είναι γνωστή ως μυοδεσοψία. Κατά κύριο λόγο δεν χρειάζεται θεραπεία, εκτός από σοβαρές περιπτώσεις, όπου η υαλοειδεκτομή (χειρουργική επέμβαση), η υαλοειδεόλυση με λέιζερ, και η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να είναι αποτελεσματικά.
Οι μυοψίες είναι ορατές είτε λόγω των ατελειών των σκιών που ρίχνονται στον αμφιβληστροειδή, είτε λόγω της διάθλασης του φωτός που περνά μέσα από αυτές, και μπορεί να εμφανιστούν ως μία ή μαζί με αρκετές άλλες ως συστάδα στο οπτικό πεδίο κάποιου. Μπορεί να εμφανίζονται ως κηλίδες, νήματα ή θραύσματα «ιστών αράχνης», που επιπλέουν αργά μπροστά στα μάτια του παρατηρητή, και κινούνται ειδικά προς την κατεύθυνση που κινούνται τα μάτια. Καθώς αυτά τα αντικείμενα υπάρχουν μέσα στο ίδιο το μάτι, δεν αποτελούν οπτικές ψευδαισθήσεις αλλά είναι ενδοπτικά φαινόμενα (που προκαλούνται από το ίδιο το μάτι). Δεν πρέπει να συγχέονται με το οπτικό χιόνι, το οποίο είναι παρόμοιο με το στατικό σήμα σε μια τηλεοπτική οθόνη, αν και αυτές οι δύο καταστάσεις μπορεί να συνυπάρχουν ως μέρος ενός αριθμού οπτικών διαταραχών που περιλαμβάνουν την παλινοψία, κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όραση
Δυναστεία των Αρσακιδών της Παρθίας
thumb|250px|Η Παρθική αυτοκρατορία στο αποκορύφωμα της thumb|250px|Κεραμική των Πάρθων – κεφαλή ανδρός (1ος – 2ος αιώνας μ.Χ.) thumb|250px|Δραχμή του Μιθριδάτη Α΄ των Πάρθων, επιγρ.: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ ΦΙΛΕΛΛΗΝΟΣ. thumb|250px|Δραχμή του Μιθριδάτη Β΄ των Πάρθων.
Ιδρυτής της δυναστείας των Αρσακιδών ήταν ο Αρσάκης Α’ αρχηγός της ιρανικής φυλής των Παρνί, ο οποίος ισχυριζόταν ότι είναι απόγονος του βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη Β’ από την αρχαία μεγάλη Περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Ο Ανδραγόρας, κυβερνήτης της επαρχίας της Παρθίας την εποχή των Σελευκιδών, είχε ανεξαρτητοποιηθεί από τους Έλληνες το 250 π.Χ. Ο Αρσάκης ως το 246 π.Χ. είχε κυριεύσει ολόκληρη την Παρθία από τον Ανδραγόρα.
Το αρχαίο Παρθικό βασίλειο
Ο Αρσάκης Α’ συγκυβέρνησε με τον αδελφό του Τιριδάτη. Επειδή δεν είχε δικούς του γιους όρισε διάδοχο του τον Αρσάκη Β’, γιο του Τιριδάτη. Την εποχή του Αρσάκη Β’, ο βασιλιάς των Σελευκιδών Αντίοχος Γ' ο Μέγας ανακατέλαβε την Παρθία. Οι Σελευκίδες εξασθένησαν σύντομα λόγω των αλλεπάλληλων ηττών του Αντίοχου Γ’ από τους Ρωμαίους και των αποζημιώσεων, που ζήτησαν οι Ρωμαίοι από τους Σελευκίδες. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στους Αρσακίδες να αναδιοργανωθούν.
Ο Μιθριδάτης Α’, εγγονός του Αρσάκη Β’, ανακατέλαβε ολόκληρη την Περσία από τους Σελευκίδες και, αφού συνέλαβε αιχμάλωτο τον βασιλιά τους Δημήτριο Β’ Νικάτωρα, πήρε τον τίτλο του «βασιλέως των βασιλέων». Ο Φραάτης Β’, γιος του Μιθριδάτη Α’, συντρίβοντας τον Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Ζ’ τον Σιδίτη, αδελφό του Δημητρίου Β’, έθεσε οριστικά τέρμα στην κυριαρχία των Σελευκιδών ανατολικά του Ευφράτη.
Ο ανιψιός του Μιθριδάτη Α’ και δισέγγονος του Αρσάκη Β’, Μιθριδάτης Β’ ο μέγας, έφτασε το αρχαίο Παρθικό βασίλειο των Αρσακιδών στο μέγιστο της ισχύος του. Ξεκίνησε και διαπραγματεύσεις με την Ρώμη. Ακολούθησε μια μικρή περίοδος ακυβερνησίας, η οποία έληξε το 77 π.Χ. με την άνοδο στον θρόνο των Πάρθων του υπέργηρου βασιλιά Σανατράκη, τον οποίο διαδέχτηκε ο γιος του, Φραάτης Γ’. Την εποχή του Φραάτη Γ’ ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στους Ρωμαίους και τον βασιλιά της Αρμενίας, Τιγράνη τον μέγα, ο οποίος είχε σύμμαχο τον πιο ορκισμένο εχθρό των Ρωμαίων, Μιθριδάτη Στ’, βασιλιά του Πόντου. Παρά το γεγονός ότι ο Φραάτης Γ’ συμμάχησε με τους Ρωμαίους, δεν εκμεταλλεύτηκε την νίκη τους απέναντι στον Τιγράνη τον μέγα: του επέτρεψαν να συνεχίσει να βασιλεύει στην Αρμενία, ενώ ο ίδιος ο Φραάτης δολοφονήθηκε από τους γιους του.
Ο Ελληνολάτρης βασιλιάς Ορόντης Β’, γιος του Φραάτη Γ’, αφού δολοφόνησε τον αδελφό του Μιθριδάτη, παρέμεινε μόνος βασιλιάς και είχε σημαντικές επιτυχίες με τους Ρωμαίους διασπάζοντας την συμμαχία τους με τον βασιλιά της Αρμενίας, Αρταβάσδη. Ο Ορόντης Β’ δολοφονήθηκε από τον γιο του, Φραάτη Δ’, ο οποίος τον διαδέχτηκε. Αρχικά ήταν πολέμιος των Ρωμαίων βοηθώντας τον φανατισμένο εχθρό τους Αρταξέρξη, γιο του Αρταβάσδη, να γίνει βασιλιάς της Αρμενίας. Συμφιλιώθηκε αργότερα με τον Οκταβιανό Αύγουστο παίρνοντας σύζυγο μια από τις παλλακίδες του, την Μούσα, με την οποία απέκτησε τον διάδοχο του, Φραάτη Ε’, αλλά τελικά δολοφονήθηκε από την Μούσα και τον γιο τους. Η Μούσα παντρεύτηκε τον γιο της, Φραάτη Ε’, το 4 μ.χ. και συμβασίλευσε μαζί του, αλλά οι Πάρθοι εξεγέρθηκαν και τους δολοφόνησαν και τους δύο παραδίδοντας το στέμμα στον Ορόντη Γ’.
Το νεότερο Παρθικό βασίλειο
Ο Ορόντης Γ΄ δολοφονήθηκε το 6 μ.Χ. λόγω της ακραίας σκληρότητας του.
Οι Πάρθοι ευγενείς ζήτησαν από τον Οκταβιανό Αύγουστο το 8 μ.Χ. να τους στείλει βασιλιά τον Βορώνη Α’, μεγαλύτερο γιο του Φραάτη Δ’, που είχε στείλει στη Ρώμη όμηρο ο πατέρας του. Ο Αρτάβανος Γ’, που είχε εκπαιδευτεί σε νεαρή ηλικία από τους Σκύθες, ανέτρεψε τον Βορώνη Α’ το 12 παραμένοντας βασιλιάς έως το θάνατό του το 38. Ήρθε πολλές φορές σε σύγκρουση με τους Ρωμαίους, οι οποίοι κατάφεραν να τον ανατρέψουν μια φορά τοποθετώντας βασιλιά το 35 τον Τιριδάτη Γ’, εγγονό του Φραάτη Δ’, αλλά τελικά συμφιλιώθηκε μαζί τους. Τον Αρτάβανο Γ’ διαδέχθηκε ο γιος του, Βαρδάνης Α’, ο οποίος ήρθε σε σύγκρουση με τον ετεροθαλή αδελφό του, Γοτάρζη Β’. Ο Γοτάρζης τον διαδέχθηκε μετά την δολοφονία του το 47. Ο Γοτάρζης Β' δολοφονήθηκε το 51 λόγω της υπερβολικής του σκληρότητας και τον διαδέχθηκε ένας μακρινός Αρσακίδης ξάδελφος του από τον Οίκο της Μηδίας Ατροπατηνής, ο Βορώνης Β’, που πέθανε λίγους μήνες μετά την άνοδο του στον θρόνο. Ο Βορώνης Β’ άφησε 5 γιους, από τους οποίους οι 4 (Πάκωρος Β', Βολογήσης Α΄, Οσρόης Α΄ και Μιθριδάτης Δ') έγιναν βασιλιάδες της Παρθίας και ο Τιριδάτης έγινε ο ιδρυτής του βασιλικού οίκου των Αρσακιδών της Αρμενίας.
Ο Βολογήσης Α’, που διαδέχθηκε τον πατέρα του, Βορώνη Β’, έβαλε φρένο στον εξελληνισμό του βασιλείου των Πάρθων επαναφέροντας την περσική γλώσσα και τη ζωροαστρική θρησκεία. Η στέψη του Τιριδάτη σαν βασιλιά της Αρμενίας το 66 από τον ίδιο τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Νέρωνα έφερε την ειρήνη μεταξύ των Ρωμαίων και των Πάρθων ύστερα από μια σειρά από μακροχρόνιους πολέμους. Ο Βολογήσης Α’ πέθανε το 78. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Βολογήσης Β’, αλλά ανατράπηκε την ίδια χρονιά από τον μεγαλύτερο αδελφό του πατέρα του, Πακώρο Β’. Τον διαδέχθηκε το 105 ο αδελφός του, Οσρόης Α’.
Η συνθήκη ειρήνης με την Ρώμη παραβιάστηκε από τον Οσρόη Α’ με την επίθεση του στην Αρμενία το 113. Ο δυναμικός Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του. Οι Ρωμαίοι με τον Τραϊανό συνέτριψαν τις παρθικές δυνάμεις καταλαμβάνοντας ολόκληρη την Παρθία και την Περσία. Ο ίδιος ο Οσρόης Α’ αντικαταστάθηκε με υποτελή του Τραΐανού. Μετά το θάνατο του Τραΐανού το 117 ήρθε ταχύτατη πτώση των Ρωμαίων, με αποτέλεσμα οι Πάρθοι να ανακάμψουν και ο Οσρόης να επανέλθει στον θρόνο του. Τον διαδέχθηκε το 129 ο μικρότερος αδελφός του, Μιθριδάτης Δ’.
Την εποχή του Οσρόη Α΄ και του Μιθριδάτη Δ΄ το ανατολικό τμήμα της Παρθίας είχε καταληφθεί από τον Βολογήση Γ. Ο Βολογήσης Δ’, γιος του Μιθριδάτη Δ’, κατάφερε ξανά να ενώσει τα δύο τμήματα της Παρθίας σε ένα βασίλειο. Μετά τον θάνατο του Βολογήση Γ’, κήρυξε ξανά πόλεμο με τη Ρώμη, αλλά συνετρίβη από τις δυνάμεις του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου. Ο Βολογήσης Ε’ διαδέχθηκε το 191 τον πατέρα του, Βολογήση Δ’. Συνετρίβη και αυτός από τις ρωμαϊκές δυνάμεις του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου, που λεηλάτησαν το 199 την πρωτεύουσα του Κτησιφώντα. Ένας από τους γιους του ήταν ο Χοσρόης Α’, βασιλιάς των Αρσακιδών της Αρμενίας.
Ο μεγαλύτερος γιος του Βολογήση Ε’, ο Βολογήσης ΣΤ’, ανατράπηκε το 216 από τον μικρότερο αδελφό του, Αρτάβανο Ε’. Ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στα δυο αδέλφια άνοιξε την όρεξη στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Καράκαλλα να κατακτήσει την Παρθία, αλλά δολοφονήθηκε το 217 και ο διάδοχος του Μακρίνος γνώρισε την ήττα και αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη σε βάρος των Ρωμαίων. Το 224 ο υποτελής βασιλιάς της πόλης Δαρέμπ Αρδασίρ, εγγονός του ιερέα του Ζωροαστρισμού Σασσάν, εξεγέρθηκε εναντίον της δυναστείας των Αρσακιδών. Οι επαναστατικές δυνάμεις συνέτριψαν τον στρατό του Αρτάβανου.
Η δυναστεία των Αρσακιδών ανατράπηκε ύστερα από 400 χρόνια βασιλείας στην Παρθία. Νέος βασιλιάς θα ορκιστεί ο επαναστάτης Αρδασίρ, ιδρυτής της δυναστείας των Σασσανιδών, η οποία θα βασιλεύσει για άλλα 400 χρόνια επαναφέροντας την Περσία στο αρχαίο της μεγαλείο.
Συμπεράσματα
Γενικά οι Αρσακίδες υπήρξαν ικανοί ηγεμόνες συνδυάζοντας πολλά στοιχεία περσικά και ελληνικά από τους Σελευκίδες της Συρίας. Βοήθησαν στην ανάπτυξη ελληνιστικών πόλεων, ενώ διατήρησαν την οργάνωση της χώρας τους σε Σατραπείες. Ενίσχυσαν το εμπόριο και ανέπτυξαν ισχυρό στόλο. Συνέπεια αυτών ήταν η μεγάλη οικονομική αλλά και οικοδομική ανάπτυξη όλης της χώρας τους. Κέντρο της χώρας τους ήταν η Μηδία και πρωτεύουσα το μεν καλοκαίρι είχαν τα Εκβάτανα, τον δε χειμώνα την Κτησιφώντα.
Κλάδος της δυναστείας αυτής βασίλευσε και στην Αρμενία μέχρι τον Αρδάση ή Αρδασίρ Δ΄, επί της βασιλείας του οποίου και η Αρμενία προσαρτήθηκε στην Περσία από τους Σασσανίδες
Οι βασιλείς των Αρσακιδών
Η διαδοχική σειρά των 28 βασιλέων της δυναστείας αυτής (και ενός επαναλαμβανόμενου) είναι η ακόλουθη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Αρσακιδες Παρθιας Παρθια
Κατάλογος της Βερόνας
Ο Κατάλογος της Βερόνας, λατιν.: Laterculus Veronensis είναι μία λίστα ρωμαϊκών επαρχιών και βαρβαρικών λαών από την εποχή των Αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Κωνσταντίνου Α', πιθανότατα από το 314 μ.Χ.
Ο κατάλογος μεταδίδεται μόνο σε ένα χειρόγραφο του 7ου αι., που σώζεται στη Βιβλιοθήκη του Συλλόγου του Καθεδρικού της Βερόνας. Η πιο πρόσφατη κριτική έκδοση είναι αυτή του Tόμοθυ Μπαρνς (1982). Οι προηγούμενες εκδόσεις περιλαμβάνουν εκείνες του Τέοντορ Μόμσεν (1862), Ότο Σηκ στην έκδοσή του Notitia dignitatum (1876),  και του Aλεξάντερ Ρηζ στο Geographi Latini minores (1878).
Το έγγραφο περιλαμβάνει μία λίστα με τα ονόματα όλων των επαρχιών της Αυτοκρατορίας (περίπου 100 συνολικά), οργανωμένες σύμφωνα με τις δώδεκα νεοσύστατες περιφερειακές ομάδες, που ονομάζονται διοικήσεις. Αν και οι διοικήσεις παρουσιάζονται σε έναν ενιαίο κατάλογο, δεν ταξινομούνται σε μία ενιαία γεωγραφική σειρά, αλλά σε δύο ξεχωριστές ανατολικές και δυτικές ομάδες, την ανατολική ομάδα (Oriens, Pontica, Asiana, Thraciae, Moesiae, Pannoniae) που προηγείται της δυτικής (Britanniae, Galliae, Viennensis, Italiae, Hispaniae, Αfrica). Η διάσπαση είναι εμφανής από την ασυνέχεια στη μέση του καταλόγου μεταξύ των επισκοπών Παννονίας και Βρετανίας. Το ανατολικό μισό της λίστας κυκλώνει τη Μεσόγειο αριστερόστροφα από νότο προς βορρά ή, σε ηπειρωτικό επίπεδο, από την Αφρική, μέσω της Ασίας, έως την Ευρώπη. Η διάταξη του δυτικού μισού είναι λιγότερο τακτοποιημένη, αν και είναι περίπου αριστερόστροφα από βορρά προς νότο ή από την Ευρώπη προς την Αφρική.
Οι βάρβαροι λαοί που αναφέρονται μπορεί σε κάποια περίπτωση να ζούσαν εκτός της επαρχιακής δομής της Αυτοκρατορίας, αλλά όλοι τους θεωρείται ξεκάθαρα ότι ζουν εντός της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, ακόμη και στις περιπτώσεις εκείνων των βαρβάρων που ζούσαν ξεκάθαρα εντός επαρχιών, ο Κατάλογος προτείνει ότι έγινε μία ουσιαστική διάκριση μεταξύ «πολιτισμένων» και «απολίτιστων» περιοχών.
Ημερομηνία
Ο Tέοντορ Μόμσεν είχε χρονολογήσει την επαρχιακή κατάσταση στον κατάλογο στο έτος 297, αλλά αργότερα η έρευνα άλλαξε την εκτίμηση στα έτη 303–314 για το δυτικό μισό και 314–324 για το ανατολικό μισό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το πιο πρόσφατο έργο των Tίμοθυ Μπαρνς και Κονσταντίν Τσούκερμαν καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι ολόκληρο το έγγραφο ανήκει σε μία μόνο χρονική στιγμή, π. 314, το ανατολικό και το δυτικό τμήμα αντιστοιχούν στις αντίστοιχες σφαίρες ευθύνης των Αυτοκρατόρων Λικίνιου και Κωνσταντίνου Α΄ κατά την περίοδο μεταξύ της ήττας του Μαξιμίνου Β΄ από τον Λικίνο το 313, και της ήττας τού Λικίνιου στον πρώτο εμφύλιο πόλεμο με τον Κωνσταντίνο Α΄ το 316–317.
Κείμενο
Το κείμενο στα δεξιά είναι το αρχικό λατινικό, χωρισμένο σε γραμμές που ξεκινούν με κεφαλαία γράμματα. Το αρχικό κείμενο χρησιμοποιεί την άνω τελεία (·) για να διαχωρίσει λήμματα και είναι ως επί το πλείστον μονογράμματο (όλα μικρά, όχι κεφαλαία). Το κείμενο στα δεξιά είναι η μετάφραση στα ελληνικά.
Incipit eiusdem nomina provinciarum omnium / Ξεκινούν εδώ τα ονόματα όλων των επαρχιών
Diocensis Orientis habet provincias numero XVIII / Η Διοίκηση της Ανατολής έχει 18 επαρχίες:
Diocensis Pontica habet provincias numero VII / Η διοίκηση τού Πόντου έχει 7 επαρχίες:
Diocensis Asiana habet provincias numero VIII / Η διοίκηση της Ασίας έχει 9 επαρχίες:
Diocensis Tracoae habet provincias numero VI:
Diocensis Pannoniarum habet provncias numero VII:
Diocensis Brittaniarum habet provincias numero VI:
Diocensis Galliarum habet provincias numero VIII:
Diocensis Biennensis habet provincias numero VII:
Diocensis Italiciana habet provincias numero XVI:
Diocensis Hispaniarum habet provincias numero VI:
Diocensis Africae provincias numero VII: {roconsularis, Bizacina, Zeugitana, Numidia Cirtensis, Numidia Caesariensis, Mavritania Tabia Insidiana.
Felix saeculum.
Gentes barbarae, quae pullulaverunt sub imperatoribus:
Item gentes, quae Mauritaniae sunt:
Nomina civitatum, trans Renum fluvium quae sunt:
Istae omnes civitates trans Renum in formulam Belgicae primae
401 Οττιλία
Η Οττιλία (Ottilia) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,1. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και πήρε το όνομά της από ένα πρόσωπο της γερμανικής παράδοσης. Η Οττιλία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κυβέλης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Οττιλίας υπολογίσθηκε σε 99,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,02 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,041 (από δεδομένα του IRAS). Η Οττιλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 3 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οττιλια
Αντώνης Ρουπακιώτης
Ο Αντώνης Ρουπακιώτης (Αθάνι Λευκάδας, 1938) είναι Έλληνας δικηγόρος που έχει διατελέσει πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, υπηρεσιακός υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας καθώς και υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επίσης έχει διατελέσει υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1938 στο Αθάνι Λευκάδας και είναι γιος του Ευάγγελου Ρουπακιώτη. Το 1956 τελειώνοντας το γυμνάσιο μετέβη στην Αθήνα όπου σπούδασε νομικά αποφοιτώντας το 1961, έπειτα εργάστηκε ως δικηγόρος.
Από τα φοιτητικά του χρόνια ασχολήθηκε με συλλόγους και την πολιτική μέσα από την αριστερά. Πρώτη φορά ήταν υποψήφιος βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λευκάδος με την Ενωμένη Αριστερά στις εκλογές του 1974. Υπήρξε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) για δύο θητείες καθώς και μέλος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Ως πρόεδρος του ΔΣΑ είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Υπουργό Δικαιοσύνης Ευάγγελο Γιαννόπουλο λόγω της αναμόρφωσης του Δικηγορικού Κώδικα, με τον Γιαννόπουλο να του επιτίθεται με φράσεις όπως «άντε στο διάολο» και «εσύ έχεις πάρει πολύ αέρα».
Στις 17 Μαΐου 2012 διορίστηκε υπηρεσιακός Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στην Κυβέρνηση Πικραμμένου. Ο Αντώνης Ρουπακιώτης εξαίρεσε τους Μηχανικούς, τους Δικηγόρους και τους Δημοσιογράφους από τον ΕΟΠΥΥ όπου είχαν ενταχθεί με προηγούμενο νομο.
Στις 13 Ιουνίου του 2019 διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Χυμεία του Ισαάκ Νεύτωνα
right|thumb|300 px|Ορισμένα από τα σύμβολα που χρησιμοποιούσε ο Ισαάκ Νεύτων Το 1936, ο κόσμος της επιστήμης δέχθηκε έναν ισχυρό κλονισμό, καθώς εκείνη τη χρονιά ο οίκος δημοπρασιών Σόουθμπι έφερε στο φως της δημοσιότητας μια συλλογή 329 τμημάτων των χειρογράφων του Νεύτωνα, το ένα τρίτο των οποίων ήταν αναντίρρητα αλχημικό. Αυτά τα χειρόγραφα, τα οποία είχαν ταξινομηθεί ως «μη δόκιμα για έκδοση» μετα τον θάνατό του το 1727, ξεσήκωσαν πλήθος ερωτηματικών το 1936, που παραμένουν ακόμα και σήμερα. Φυσικά κανένα από τα παραπάνω ερωτηματικά δεν είναι δυνατόν να απαντηθούν από το γεγονός ότι οι εργαστηριακές σημειώσεις του Νεύτωνα, ακόμα και εκείνες που περιγράφουν την πρώτη πλήρη περιγραφή της ανακάλυψής του ότι το λευκό φως είναι στην πραγματικότητα ένα μείγμα αμετάβλητων φασματικών χρωμάτων, είναι γεμάτες με συνταγές που διαμορφώνονται προφανώς από αλχημικές πηγές, εμφανείς στα χειρόγραφα που πωλήθηκαν από τους Σόουθμπι το 1936. Εδώ, παράλληλα με τις ερμηνείες των οπτικών και φυσικών φαινομένων, όπως η πήξη και ο βρασμός, υπάρχει «Τρίαινα του Ποσειδώνα», το «Κηρυκείον του Ερμή» και φυσικά ο «Πράσινος Λέοντας». Όλα αυτά βέβαια συμβολίζουν ουσίες προερχόμενες από τις αλχημικές αναγνώσεις του Νεύτωνα. Όποιος και αν ήταν ο στόχος του, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να τεθεί αμετάβλητη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις αλχημικές και τις επιστημονικές προσπάθειές του.
Με τον όρο χυμεία περιγράφεται συνήθως το σύνολο των αλχημικών ερευνών της εποχής του Νεύτωνα. Στις αρχές της περιόδου που αποκαλούμε συνήθως σύγχρονο κόσμο, η χυμεία εξαπλωνόταν σε τρεις βασικές περιοχές. Κατ' αρχήν, οι χυμικοί διεκδικούσαν μια μεγάλη ομάδα τεχνολογιών οι οποίες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της πρώιμης σύγχρονης φαρμακολογίας. Με αυτές τις τεχνολογίες δόθηκε νέα έμφαση στα ορυκτογενή φάρμακα και ασκήθηκε μια εξίσου σημαντική πίεση για τη χρήση των εργαστηριακών τεχνολογιών όπως η απόσταξη και η εξάχνωση στην παραγωγή φαρμάκων. Η χυμική ιατρική ή ιατροχημεία ήταν ένας από τους σημαντικούς νέους τομείς της πρώιμης σύγχρονης ιατρικής επιστήμης και το δεύτερο βασικό τμήμα των ιατρικών σπουδών. Εντέλει, η προσπάθεια δημιουργίας χρυσού από διάφορα υλικά, προσπάθεια που αναφέρονται συχνά με τον ελληνικό όρο χρυσοποιεία, παρέμεινε βιώσιμο ερευνητικό πρόγραμμα για τους χυμικούς του δέκατου έβδομου αιώνα. Ο Νεύτων ανακατεύτηκε και με τους τρεις σημαντικούς κλάδους της χυμείας σε ποικίλους βαθμούς και θα ήταν σημαντικό να διερευνηθεί πώς η χυμική τεχνολογία σχετιζόταν με τις άλλες επιστημονικές επιδιώξεις του.
Σύμβολα
Η χρήση των αλχημικών συμβόλων από μέρους του Νεύτωνα ήταν δημιουργική και ανορθόδοξη. Όπως οι περισσότεροι αλχημιστές, χρησιμοποίησε τα πλανητικά σύμβολα για τα γνωστά μέταλλα, και χρησιμοποιημένα τυποποιημένα σύμβολα για τις κοινές ουσίες όπως το αμμωνιακό άλας (χλωρίδιο αμμωνίου), η τρυγία (ανθρακικό άλας καλίου), το βιτριόλιο (θειικό άλας σιδήρου και χαλκού) και τα ισχυρά οξέα. Ωστόσο, εκτός από αυτά και άλλα καλά γνωστά σύμβολα, δημιούργησε ένα πλήθος προσωπικών εικονογραμμάτων. Τα ευκολότερα για αποκρυπτογράφηση είναι τα σύμβολα του Νεύτωνα για τα μεταλλεύματα. Στο στερεότυπο αλχημικό σύμβολο προστίθεται ένα «o» (από το ore =μετάλλευμα). Τα υπόλοιπα σύμβολα είναι δυσκολότερο να ερμηνευθούν καθώς ο ίδιος ο Νεύτων δεν τα αποδικωποιεί. Φαίνεται πάντως πως με την οριζόντια γραμμή υποδεικνύει το άλας, με τον σταυρό πάνω από τον κύκλο υποδεικνύει την αντιμονική ένωση και με τον αστερίσκο την πτητικότητα.
Το εγχείρημα «Χημεία του Ισαάκ Νεύτωνα»
Χάρη στις έρευνες των Ντομπς (B.J.T. Dobbs), Γουέστφολ (Richard Westfall) και Φιγκάλα (Karin Figala), είναι πλέον γνωστό ότι ο Ισαάκ Νεύτων έγραψε τουλάχιστον εκατό τριάντα ένα χειρόγραφα, συνολικά ένα εκατομμύριο λέξεις περίπου, για το θέμα της αλχημείας. Παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος αυτού του υλικού είναι διαθέσιμο στους μελετητές μετά την πώλησή του από το Σόουθμπι το 1936, οι στόχοι και τα πρωτόκολλα της συνολικής αλχημικής ενασχόλησης του Νεύτωνα παραμένουν ανεπαρκώς κατανοητά και το μεγαλύτερο τμήμα των χειρογράφων παραμένει ανέκδοτο και κατά ένα μεγάλο μέρος μη χρονολογημένο. Αυτό είναι εκπληκτικό, δεδομένης της έντονης ακαδημαϊκής προσήλωσης στα φιλοσοφικά, μαθηματικά και φυσικά κείμενα του Νεύτωνα. Κι όμως παρά τη συγκαλυμμένη φύση τους, τα αλχημικά χειρόγραφα σχημάτισαν τη βάση ισχυρών αναθεωρητικών δηλώσεων για τη συνολική φύση του επιστημονικού του έργου. Ήδη το 1946 ο Τζον Κέινς (John Maynard Keynes) χρησιμοποίησε ως δικαιολογία τα αλχημικά κείμενα για τον περίφημο ισχυρισμό του ότι «ο Νεύτων δεν ήταν ο πρώτος του αιώνα της λογικής. Ήταν ο τελευταίος των μάγων». Η Ντομπς, από την άλλη, εξέφρασε την άποψη (1975) στο Foundations of Newton's Alchemy, (Θεμέλια της Αλχημείας του Νεύτωνα), ότι η θεωρία για την βαρυτική έλξη προερχόταν από την αλχημική έρευνά του. Εξαναγκασμένη από την περαιτέρω έρευνά της να μετριάσει τούτο τον ισχυρισμό, η Ντομπς Dobbs κατέληξε το 1991 στο συμπέρασμα στο Janus: Faces of Genius (Ιανός: Πρόσωπα της Ιδιοφυΐας) ότι η αλχημεία του Νεύτωνα ήταν πάνω απ’ όλα έκφραση της θρησκευτικότητάς του. Ο Γουέστφολ φαίνεται πως είχε την ίδια άποψη και έβλεπε την αλχημεία ως πηγή της νευτώνειας άποψης για τις βαρυτικές δυνάμεις και τις ενεργητικές αρχές που λειτουργούν στην ύλη.
Εκλαϊκευτικές εικόνες
Αν και και οι δύο συγγραφείς παρείχαν σημαντικές ιδέες για τους αγαπημένους αλχημιστές του Νεύτωνα, τον Ειρηναίο Φιλαλήθη (George Starkey), τον Μίκαελ Μάιερ (Michael Maier) και τον Γιαν ντε Μόντε Σνάιντερ (Jan de Monte Snyder), δεν προσπάθησαν να προσδιορίσουν όλες τις πηγές σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο κείμενο και κατέβαλαν ακόμα μικρότερη προσπάθεια στην επισήμανση των πηγών του Νεύτωνα πέρα από τα διαδοχικά χειρόγραφά του. Ούτε η Ντομπς ούτε ο Γουέστφολ δεν έκανε κάποια συστηματική προσπάθεια ταξινόμησης των διάφορων στοιχείων της αλχημικής συλλογής στο σύνολό της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γνωρίζουμε λίγα σήμερα για την χρονολογική ανάπτυξη των ιδεών του Νεύτωνα στην επικράτεια της αλχημείας, παρόλη την αξιοθαύμαστη πρώτη ταξινομητική προσπάθεια των Κάριν Φιγκάλα (Karin Figala), Τζον Χάρισον (John Harrison) και Ούλριχ Πέτζολντ (Ulrich Petzoldt).