cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pontiac GTO
2005
Τα εξωτερικά χρώματα Μπαρμπάντος Μπλε και Cosmos Μωβ καταργήθηκαν, αλλά προστέθηκαν τα Cyclone Grey (Γκρίζο του Κυκλώνα) και Midnight Blue Metallic (Μεταλλικό Μπλε του Μεσονυκτίου). Τα γραφικά του πίνακα οργάνων επίσης αναθεωρήθηκαν. Το δυναμικό, προηγουμένως μόνο με τοποθέτηση των αντιπροσώπων στα σημεία πώλησης, Πακέτο Σπορ Εμφάνισης έγινε κανονικά διαθέσιμο και απέκτησε νέα σχεδιαστικά στοιχεία, όπως χρώμιο στις εξατμίσεις, διαφορετική κάτω λωρίδα στον πίσω προφυλακτήρα, πιο σπορ αεροτομή και μαρσπιέ κλπ. Το πακέτο αυτό ήταν διαθέσιμο από τον μητρικό όμιλο της General Motors ως αξεσουάρ σε κόκκινο, ασημί, μαύρο ή με έναυσμα για διαφορετικά χρώματα. thumb|left|Η προηγούμενη Pontiac GTO του 2005, με το τότε δημοφιλές προαιρετικό κόκκινο δερμάτινο σαλόνι.
Η σημαντικότερη αλλαγή πάντως για τη σεζόν του 2005, ήταν η αντικατάσταση του κινητήρα 5.7 λίτρων LS1 της Chevrolet Corvette C5 από τον 6.0 λίτρων LS2 της Chevrolet Corvette C6, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά επίσης στην έναρξη της ίδιας σεζόν. Ο κυβισμός του LS2 ήταν 5.967 κ.εκ. (364,1 κυβικές ίντσες), με συνεπακόλουθη αύξηση της ισχύος από 350 hp σε 400 hp (300 kW) και έχοντας ροπή 542 N·m (400 lb·ft). Με τη βελτίωση αυτή, η Pontiac υποστήριξε επίσημα ότι το αυτοκίνητο ήταν ικανό για επιτάχυνση από 0 έως 60 μίλια/ώρα (0-97 χλμ./ώρα) σε 4,7 δευτερόλεπτα και μπορούσε να διανύσει το 1/4 του μιλίου σε 13,0 δευτερόλεπτα, με ταχύτητα 105 μίλια/ώρα (169 χλμ./ώρα), στην έκδοση με αυτόματο κιβώτιο. Το περιοδικό Car and Driver σε σχετικό τεστ μέτρησε 4,6 δευτερόλεπτα επιτάχυνση για τα 0-60 μίλια την ώρα και 13,0 δευτερόλεπτα στα 106 μίλια/ώρα (171 χλμ./ώρα) για το 1/4 του μιλίου και έτσι οι ισχυρισμοί της Pontiac επιβεβαιώθηκαν.
Επίσης, στα τέλη της ίδιας σεζόν άρχισαν να προσφέρονται και προαιρετικές ζάντες 18 ιντσών (45,7 εκατοστών). Παρά τις σημαντικές αυτές βελτιώσεις, η παραγωγή έπεσε στα 11.069 αυτοκίνητα, κυρίως επειδή η σεζόν του 2005 ήταν μικρότερης διάρκειας για την GTO.
2006
thumb|right|Pontiac GTO του 2006 σε χρώμα Spice Red Metallic. thumb|right|Το προφίλ μιας Pontiac GTO του 2006.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2006, ο Γενικός Διευθυντής του δικτύου αντιπροσωπειών Buick - Pontiac - GMC, John Larson, ανακοίνωσε στους αντιπροσώπους ότι η General Motors θα σταματήσει τις εισαγωγές των GTO τον Σεπτέμβριο, καθιστώντας το 2006 το τελευταίο έτος για την νεότερη Pontiac GTO. Δήλωσε ότι ο κύριος λόγος για την παύση της παραγωγής ήταν η αδυναμία των GTO να προσαρμοστούν στις νέες προδιαγραφές ανοίγματος των μπροστινών αερόσακων, που επρόκειτο να τεθούν σε ισχύ το 2007 (όταν έγιναν υποχρεωτικοί οι προσαρμοζόμενοι αερόσακοι, adaptive airbags, ανάλογα με το βάρος του επιβάτη και την ταχύτητα πρόσκρουσης). Η κατάληξη αυτή πάντως δεν ήταν έκπληξη, δεδομένου ότι αυτή η γενιά GTO ​​είχε προσυμφωνηθεί να έχει μια περιορισμένη παραγωγή, με λήξη του προγράμματος στο τέλος της σεζόν του 2006. Η παραγωγή της Pontiac GTO για τη σεζόν του 2006, έφτασε τα 13.948 αυτοκίνητα, αριθμός ελαφρά αυξημένος ως προς τα 11.069 αυτοκίνητα της προηγούμενης σεζόν.
Η τελευταία Pontiac GTO, η οποία ήταν και το τελευταίο coupé που βασιζόταν στο αυστραλιανό Holden Monaro, κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στην Αυστραλία στις 14 Ιουνίου 2006. Η συνολική παραγωγή της GTO και τα τρία έτη έφτασε τα 40.808 οχήματα.
Επιδόσεις
Pontiac GTO 6.0 λίτρα του 2006:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα GTO
Νεμπέτ
Η Νεμπέτ (“Κυρία”) έγινε βεζίρης κατά το τέλος του Παλαιού Βασιλείου από το φαραώ Πεπί Α΄ της Έκτης Δυναστείας, ο οποίος ήταν γαμπρός της. Είναι η πρώτη καταγεγραμμένη βεζίρης στη αρχαία αιγυπτιακή ιστορία, με την επόμενη περίπτωση να απαντάται στη 26η Δυναστεία.
Ήταν σύζυγος του ευγενούς Χουί.
Οι κόρες της Βασίλισσες Αχενεσμεριρέ Α΄ και Αχενεσμεριρέ Β΄ ήταν αντίστοιχα οι μητέρες των φαραώ Μερενρέ Νεμτιεμσάφ και Πεπί Β΄.
Ο γιος της Ντζαού ήταν γεννημένος και είχε τάφο στην Άβυδο, και διετέλεσε και αυτός βεζίρης για τους ανιψιούς του. Η Νεμπέτ αναφέρεται στον τάφο του.
Η βεζίρης Νεμπέτ ήταν σύγχρονη του Ουενί του Πρεσβύτερου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Σέπα
Ο Σέπα ήταν αρχαίος Αιγύπτιος που έζησε κατά τη Τρίτη Δυναστεία.
Ο Σέπα ήταν ιερέας και ευγενής. Οι τίτλοι του ήταν "Υπεύθυνος των Βασιλικών Υποθέσεων", "Μέγιστος των Δέκα της Άνω Αιγύπτου", "Ιερέας του θεού Χέρτι" και "Βοσκός του Άσπρου Ταύρου".
Η σύζυγος του Σέπα ήταν η Νέσα, η οποία θάφτηκε μαζί του σε μασταμπά στη Σακάρα. Στο τάφο τους βρέθηκαν δύο αγάλματα δικά του και ένα της γυναίκας του, τα οποία σήμερα εκτίθενται στο Λούβρο. Τα αγάλματα αυτά περιλαμβάνονται στα αριστουργήματα της τέχνης του Παλαιού Βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Άγιος Δημήτριος Κύθνου
Ο Άγιος Δημήτριος είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Κύθνου στο νομό Κυκλάδων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 33 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι αμφιθεατρικά κτισμένος στη νότια πλευρά της Κύθνου και απέχει 19 χιλιόμετρα από τη Χώρα, καθώς και 17 χλμ από το λιμάνι του Μέριχα. Στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα λειτουργούσε στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου καμίνι κεραμικών, ορθογώνιου τύπου. Αναφέρεται για πρώτη φορά επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός στην απογραφή του 1981, στην οποία ωστόσο κατεγράφη χωρίς μόνιμους κατοίκους. Τα τελευταία χρόνια, ο Άγιος Δημήτριος αποτελεί τόπο παραθερισμού για ντόπιους και επισκέπτες και κατοικείται κυρίως το καλοκαίρι. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η παραλία της Αλυκής.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κύθνου
Διαβήτης (αστερισμός)
Ο Διαβήτης (Λατινικά: Circinus, συντομογραφία: Cir) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Λύκο, Κένταυρο, Μυία, Πτηνόν, Νότιον Τρίγωνον και Γνώμονα. Βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας και είναι αόρατος από την Ελλάδα. Δεν υπάρχει σε όλο τον αστερισμό αστέρας φωτεινότερος του τρίτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα. Ο Γκουλντ του απέδιδε 48 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Τα ανοικτά σμήνη αστέρων NGC 5823 και NGC 5715 έχουν φαινόμενα μεγέθη 7,9 και 9,8 αντιστοίχως.
- Τα πλανητικά νεφελώματα PK 318-2.2 (φαιν.μέγεθος 10,6) και PK 318-2.1 (φαιν.μέγεθος 11,1) είναι προσιτά σε μεγάλα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια, ενώ το σκοτεινό νεφέλωμα Be 145 διακρίνεται και με κιάλια.
- Στο Διαβήτη βρίσκεται και ο χιλιοστός πάλσαρ (pulsar) που ανακαλύφθηκε ποτέ, ο PSR B1524-5709, που ανακαλύφθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1998.
Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ος Κόμης του Λέστερ
Ο Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ος Κόμης του Λέστερ (Robert Dudley, 1st Earl of Leicester, 24 Ιουνίου 1532 – 4 Σεπτεμβρίου 1588) ήταν Άγγλος ευγενής, ευνοούμενος και στενός φίλος της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, από την πρώτη χρονιά της στο θρόνο μέχρι τον θάνατό του. Η νεότητα του Ντάντλεϊ επισκιάστηκε από την πτώση της οικογένειάς του το 1553, όταν ο πατέρας του, ο Δούκας του Νορθάμπερλαντ, προσπάθησε ανεπιτυχώς να τοποθετήσει τη λαίδη Τζέιν Γκρέι στον αγγλικό θρόνο. Ο νεαρός τότε Ρόμπερτ καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά σώθηκε και αποκαταστάθηκε με τη βοήθεια του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας, συμμάχου τότε του αγγλικού θρόνου. Με την ανάρρηση της Ελισάβετ στο θρόνο το Νοέμβριο του 1558, ο Ντάντλεϊ διορίστηκε ως Αρχηγός του Ιππικού. Τον Οκτώβρη του 1562 έγινε μυστικοσύμβουλος της βασίλισσας και το 1564 Κόμης του Λέστερ, αποτελώντας έναν από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες στη Βόρεια Ουαλία και τα Δυτικά Μίντλαντς, από βασιλικές δωρεές. Το 1587, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, τοποθετήθηκε στο αξίωμα του Λόρδου Οικονόμου του Βασιλικού Οίκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ευγενείς
Ολλανδική Δημοκρατία
Η Ολλανδική Δημοκρατία — επίσημα γνωστή ως Δημοκρατία των Επτά Ηνωμένων Κάτω Χωρών (Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden) ή Δημοκρατία των Επτά Ηνωμένων Επαρχιών (Republiek der Zeven Verenigde Provinciën) — υπήρξε κράτος της Ευρώπης, από το 1581 έως το 1795, πριν εξελιχθεί στη Βαταβική Δημοκρατία, στο ναπολεόντειο Βασίλειο της Ολλανδίας, το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών και τελικώς στο σύγχρονο Βασίλειο των Κάτω Χωρών. Εναλλακτικώς είναι επίσης γνωστή ως Ηνωμένες Επαρχίες, Ομοσπονδιακές Βελγικές Επαρχίες ή Βελγική Ομοσπονδία.
Αψβουργικές Κάτω Χώρες (1519-1581)
Μέχρι το 16ο αιώνα, οι Κάτω Χώρες, περίπου η σημερινή Ολλανδία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, αποτελούντο από έναν αριθμό δουκάτων, κομητειών και επισκοπάτων, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν υπό την κυριαρχία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ειδικότερα, οι περισσότερες από τις Κάτω Χώρες είχαν περάσει από την παλαιότερη κυριαρχία του Οίκου της Βουργουνδίας, σε αυτή του Οίκου των Αψβούργων. Η ευρύτερη περιοχή της σημερινής Ολλανδίας, μαζί με το σημερινό Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και όμορα εδάφη, αναφέρεται κατά τη βασιλεία του Καρόλου Ε', αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και βασιλιά της Ισπανίας κατά τον 16ο αιώνα, ως μέρος των ισπανικών Δεκαεπτά Επαρχιών των Κάτω Χωρών.
Με την Πραγματιστική Κύρωση του 1549, ο Κάρολος Ε΄ ένωνε περαιτέρω τις Δεκαεπτά Επαρχίες υπό την ηγεσία του. Τον Κάρολο διαδέχτηκε ο γιος του, Φίλιππος Β΄. Το 1568, οι Κάτω Χώρες, υπό τον Γουλιέλμο Α΄ της Οράγγης, εξεγέρθηκαν ενάντια στους Ισπανούς εξαιτίας της βαριάς φορολογίας, του διωγμού των Προτεσταντών από τους Καθολικούς της κυβέρνησης και τις προσπάθειες του Φιλίππου Β΄ να εκμοντερνίσει και συγκεντροποιήσει τις απαρχαιωμένες μεσαιωνικές κυβερνητικές δομές των επαρχιών. Αυτή ήταν η αρχή του Ογδοηκονταετούς Πολέμου μεταξύ των επαρχιών αυτών και της Ισπανίας, με ουσιαστικότερο διακύβευμα τα κυριαρχικά δικαιώματα σε αυτές. Το 1579, το βόρειο τμήμα των δεκαεπτά επαρχιών σχημάτισε την Ένωση της Ουτρέχτης, η οποία ουσιαστικά αποτέλεσε μία συμφωνία αλληλοϋποστήριξης μεταξύ τους στην άμυνα απέναντι στον ισπανικό στρατό. Η Ένωση της Ουτρέχτης αναφέρεται και ως το πρώτο ιστορικό σημείο εμφάνισης των Κάτω Χωρών ως ξεχωριστής θεσμικής οντότητας. Το 1581 οι βόρειες επαρχίες υιοθέτησαν τη Δήλωση της Άρνησης, με την οποία διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους και αποκήρυξαν το Φίλιππο Β΄.
Οι Ηνωμένες Επαρχίες και η εξέλιξή τους στο χρόνο (1581-σήμερα)
thumb|297px|Οι Ηνωμένες Επαρχίες και τα υποτελή τους κρατίδια
Το 1582 οι Ηνωμένες Επαρχίες κάλεσαν το Φραγκίσκο, Δούκα του Ανζού, να ηγηθεί του αγώνα τους, αλλά ύστερα από την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης της Αμβέρσας το 1583, ο δούκας εγκατέλειψε τις Κάτω Χώρες. Μετά τη δολοφονία του Γουλιέλμου της Οράγγης το 1584, τόσο ο Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας όσο και η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, απέρριψαν την προσφορά της επικυριαρχίας. Παρόλα αυτά, η Ελισάβετ συμφώνησε να μετατρέψει τις Ηνωμένες Επαρχίες σε προτεκτοράτο της Αγγλίας (Συνθήκη Νόνσουχ, 1585) και έστειλε τον κόμη του Λέστερ ως στρατηγό-κυβερνήτη. Έτσι, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, περίπου 7.500 στρατιώτες έφτασαν στην Ολλανδία από την Αγγλία, κάτω από τις διαταγές του Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, κόμη του Λέστερ. Ο αγγλικός στρατός αναλώθηκε όμως σε ανώφελες εκστρατείες στην ευρύτερη περιοχή, χωρίς η δράση του να έχει κάποιο ουσιαστικό αντίκτυπο στην ολλανδική εξέγερση. Το όλο σύστημα αποδείχτηκε αναποτελεσματικό και αν και ο Ντάντλεϊ επέστρεψε το 1586 στην Ολλανδία με νέο στρατό, ούτε τότε συνεισέφερε σε κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα.
Κατόπιν αυτών, οι εξεγερμένες επαρχίες έγιναν το 1588 Δημοκρατία, η οποία και αναγνωρίστηκε τελικώς από την Ισπανία ως ανεξάρτητο κράτος το 1609, με τη Δωδεκαετή Ανακωχή. Ο Φίλιππος Β΄ δεν ήταν όμως διατεθειμένος να παραδώσει τις Κάτω Χώρες και ο πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι και το 1648, όταν ο βασιλιάς Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας αναγνώρισε τελικώς την ανεξαρτησία των επτά βορειοδυτικών επαρχιών της περιοχής, με τη συνθήκη ειρήνης του Μύνστερ. Τμήματα των νότιων επαρχιών παρέμειναν στην κατοχή των Ολλανδών και έτσι αποτέλεσαν και αυτά μέρος του νέου ανεξάρτητου κράτους.
Η Δημοκρατία των Ηνωμένων Επαρχιών αναγνωρίστηκε επίσημα με την Ειρήνη της Βεστφαλίας (1648) και διατηρήθηκε ως κράτος μέχρι το 1795, όταν οι γαλλικές στρατιωτικές επαναστατικές δυνάμεις, με τη βοήθεια ντόπιων φιλελεύθερων επαναστατών, εισέβαλαν και ίδρυσαν μια νέα Δημοκρατία με την ονομασία Βαταβική Δημοκρατία, η οποία θα αντικαθίστατο αργότερα από το ναπολεόντειο Βασίλειο της Ολλανδίας, κράτος-μαριονέτα της Γαλλίας.
Οι Κάτω Χώρες ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους από τη Γαλλία το 1813. Στην αγγλοολλανδική Συνθήκη του 1814 χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματα Ηνωμένες Επαρχίες των Κάτω Χωρών και Ηνωμένες Κάτω Χώρες. Το 1815 επανενώθηκαν με τις αυστριακές Κάτω Χώρες, το Λουξεμβούργο και τη Λιέγη (δηλαδή τις νότιες επαρχίες) και αποτέλεσαν το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών, το οποίο αποτελούσε μια ισχυρή αποτρεπτική δύναμη βόρεια της Γαλλίας. Όταν αργότερα το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο έγιναν ανεξάρτητα κράτη, το Βασίλειο έγινε γνωστό ως Βασίλειο των Κάτω Χωρών, όπως και παραμένει μέχρι σήμερα.
Διοικητική Δομή
thumb|150px|Η σημαία του Πρίγκιπα
Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους, οι επαρχίες Ολλανδία, Ζηλανδία, Χρόνινχεν, Φρισλάνδη, Ουτρέχτη, Οφεράισσελ και Χελδερλάνδη, σχημάτισαν μία συνομοσπονδία γνωστή ως η Δημοκρατία των Επτά Ηνωμένων Κάτω Χωρών. Όλες οι επαρχίες παρέμειναν αυτόνομες και είχαν τη δική τους κυβέρνηση, την Πολιτεία της επαρχίας, όπως έμεινε γνωστή. Η κυβέρνηση της Συνομοσπονδίας και οι ύπατοι κυβερνήτες των επαρχιών είχαν έδρα τη Χάγη, ενώ αποτελούνταν από αντιπροσώπους των μελών της Συνομοσπονδίας. Η αραιοκατοικημένη περιοχή της Ντρέντε ήταν μέρος της Δημοκρατίας, αν και δεν θεωρείτο μία εκ των επτά επαρχιών. Η Ντρέντε είχε τους δικούς της αξιωματούχους, αλλά ο κυβερνήτης της διοριζόταν από τους ύπατους κυβερνήτες. Παράλληλα, η δημοκρατία κατείχε και ορισμένες περιοχές εκτός των παραδοσιακών συνόρων των επαρχιών, γνωστές ως Γενικές Εκτάσεις, οι οποίες διοικούνταν απευθείας από τους ύπατους κυβερνήτες, χωρίς δικούς τους αντιπροσώπους. Η πλειοψηφία των περιοχών αυτών είχε καταληφθεί από τους Ολλανδούς κατά τη διάρκεια του ογδοηκονταετούς πολέμου και κατοικείτο κυρίως από Καθολικούς. Οι περιοχές αυτές αποτελούσαν ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στη Δημοκρατία και τις ισπανικές νότιες Κάτω Χώρες.
Οι Επαρχίες
Οι επαρχίες ήταν οι εξής:
Στην πραγματικότητα υπήρχε και μια όγδοη επαρχία, η Βαρωνία της Ντρέντε, αλλά αυτή η περιοχή ήταν τόσο φτωχή που εξαιρείτο της καταβολής φόρων και επακόλουθα της εκπροσώπησής της στην κεντρική κυβέρνηση. Μετά την ειρήνη της Βεστφαλίας, αρκετές συνοριακές περιοχές πέρασαν στην κατοχή των Ηνωμένων Επαρχιών και κυβερνώντο άμεσα από την κεντρική κυβέρνηση. Αυτές οι περιοχές ήταν το κρατίδιο της Βραβάντης (η σημερινή Βόρεια Βραβάντη), το κρατίδιο της Φλάνδρας (σημερινό Ζέους-Φλάντερεν), το κρατίδιο της Λιμβουργίας (γύρω από την πόλη Μάαστριχτ) και το κρατίδιο του Οππερχέλρε (γύρω από την πόλη Φένλο, μετά το 1715).
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Χώρα Αστυπάλαιας
Η Χώρα είναι χωριό και πρωτεύουσα της Αστυπάλαιας. Είναι έδρα του δήμου Αστυπάλαιας, της περιφερειακής ενότητας Καλύμνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλύμνου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1948 και ορίστηκε έδρα του ομώνυμου δήμου της Αστυπάλαιας.
Γενικά στοιχεία
Η πρωτεύουσα της Αστυπάλαιας είναι κτισμένη σε λόφο -όπου δεσπόζει το Κάστρο- που εισχωρεί στη θάλασσα σχηματίζοντας δύο όρμους: το μικρό λιμάνι (Πέρα Γιαλό) και τον όρμο Λιβάδια, όπου βρίσκεται ο ομώνυμος οικισμός. Με τα χαρακτηριστικά κατάλευκα σπίτια και τα μπλε πορτοπαράθυρα, τους καλοδιατηρημένους ανεμόμυλους στον αυχένα του λόφου, τα πολλά διατηρητέα μνημεία, καθώς και την αξιοθαύμαστη λειτουργικότητα και οικονομία του χώρου, η Χώρα της Αστυπάλαιας έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και ως τόπος ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία. Ο οικισμός αναπτύσσεται περιμετρικά γύρω από το μεσαιωνικό κάστρο και πολεοδομικά χαρακτηρίζεται από στενούς ανηφορικούς δρομίσκους και στενά αδιέξοδα. Η αρχιτεκτονική του χαρακτηρίζεται από κυβόσχημους όγκους με ποικιλία λύσεων που επέβαλε η ιδιομορφία του εδάφους και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Αξιοθέατα και διατηρητέα
Τα κάτωθι οικοδομήματα έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα:
1. Το Μεσαιωνικό Φρούριο (Κάστρο), με τα στέμματα των Γκουερίνι, μαζί με τις οικίες μέσα σε αυτό, καθώς και τις εκκλησίες της Ευαγγελιστρίας (Παναγίας του Κάστρου) και του Αγίου Γεωργίου. Το κάστρο ανήκει στον τύπο του οχυρωμένου οικισμού, όπου οι εξωτερικοί τοίχοι των σπιτιών δημιουργούν τείχος με μικρά παράθυρα για πολεμίστρες.
2. Η εκκκλησία της Παναγίας Πορταΐτισσας, από τις ομορφότερες των Δωδεκανήσων, κτίσμα του 18ου αιώνα. Διαθέτει αξιόλογο καμπαναριό και ξυλόγλυπτο εικονοστάσι επενδυμένο με φύλλα χρυσού, μοναδικό στο είδος του. Κοντά στην εκκλησία λειτουργεί κτήριο με εκκλησιαστική συλλογή και παλαιές εικόνες.
3. Η εκκλησία της Μεγάλης Παναγίας, με βοτσαλωτό δάπεδο στην αυλή
4. Το σύμπλεγμα των επτά εκκλησιών: της Ελεημονητρίας, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Ιωάννου κλπ.
5. Οι δύο εκκλησίες δυτικά των προηγουμένων, εκ των οποίων η μία φέρει το όνομα «Οι Τρεις Ιεράρχες»
6. Οι δέκα ανεμόμυλοι στον αυχένα του λόφου
Περαιτέρω αξιοθέατα είναι:
Εκδηλώσεις
Το Πανηγύρι της Παναγίας Πορταΐτισσας, στις 14-16 Αυγούστου, το μεγαλύτερο του νησιού
Πηγές
Κατηγορία:Αστυπάλαια
Περιστερά
Η Περιστερά (λατινικά: Columba, συντομογραφία: Col) είναι αστερισμός που σημειώθηκε επισήμως για πρώτη φορά το 1679 από τον Royer, αλλά είχε εμφανισθεί 76 χρόνια νωρίτερα στο έργο του Bayer στη σημερινή του θέση, και με τον προσδιορισμό στο κείμενο "recentioribus Columba". Είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με 5 άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Λαγωός, Γλυφείον, Οκρίβας, Πρύμνα και Μέγας Κύων. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή είναι ολόκληρος ορατός τα χειμωνιάτικα βράδια, παρότι βρίσκεται στο σύνολό του στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας.
Από τους πρώτους που σημείωσαν τον αστερισμό στους χάρτες τους ήταν ο Ολλανδός κοσμογράφος του 16ου αιώνα Πέτρος Πλάνκιος (Petrus Plancius), και αυτόν μάλλον υπονοεί περισσότερο ο Bayer με το "recentioribus" που αναφέρθηκε. Ωστόσο, μία αρχαία αναφορά φαίνεται πως υπάρχει στον «Παιδαγωγόν» του Αγίου Κλήμεντος της Αλεξανδρείας. Παρά το γεγονός αυτό, ο Jakob Bartsch, 21 χρόνια μετά τον Bayer, δεν αναγνωρίζει την Περιστερά, όπως δεν την αναγνωρίζουν ούτε ο Τύχων, ούτε ο Εβέλιος, ούτε ο Φλάμστηντ.
Το πλήρες όνομα του αστερισμού ήταν αρχικώς Columba Noae ή Columba Noachi, δηλαδή το Περιστέρι του Νώε. Δημιουργήθηκε με την αποκοπή ενός τμήματος του Μεγάλου Κυνός, της περιοχής που οι Άραβες ονόμαζαν Muliphein.
Ο Γκουλντ του απέδιδε 17 αστέρες μέχρι εβδόμου μεγέθους, ενώ ο Έντμουντ Χάλλεϋ δέκα αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το σφαιρωτό σμήνος NGC 1851 ή Dunlop 508 έχει φαινόμενη διάμετρο 11΄ και φαιν.μέγεθος 7,3. Περιέχει μία πηγή ακτίνων Χ.
- Ο γαλαξίας NGC 1808 με φαιν.μέγεθος 9,9 (επίσης στο δυτικό μέρος του αστερισμού) είναι ραβδωτός σπειροειδής τύπου Σίφερτ (Seyfert). Αυτός και ο γειτονικός του σπειροειδής NGC 1792 υπολογίζεται ότι απέχουν από τη Γη 40 εκατομμύρια έτη φωτός.
Ρεχμιρέ
Ο Ρεχμιρέ (ή και Ρεκχμιρέ) ήταν αρχαίος Αιγύπτιος ευγενής και αξιωματούχος της 18ης Δυναστείας που υπηρέτησε ως "Κυβερνήτης της Πόλης" (Θήβες) και βεζίρης κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Τουύθμωσι Γ΄ και Αμένωφι Β΄. Ήταν ο ανιψιός του βεζίρη Ουσεραμέν, που είχε αναλάβει το αξίωμά του κατά τη διάρκεια του πέμπτου έτους της βασιλείας της Χατσεψούτ. Ο Ρεχμιρέ είναι γνωστός για τον πλούσια διακοσμημένο τάφο του (TT100) στο Σεΐχ Αμπντ ελ Γκούρνα, το οποίο είναι μέρος της Νεκρόπολης των Θηβών, και ο οποίος περιέχει πολύ καλά διατηρημένες σκηνές από την καθημερινή ζωή κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου. Ο τάφος του είναι επίσης σημαντικός γιατί περιέχει ένα πλήρες αντίγραφο του κειμένου που παρουσιάζει με λεπτομέρεια τα καθήκοντα του αξιώματος του βεζίρη, γνωστό ως Οδηγίες του Ρεχμιρέ.
Ήταν επίσης αρχιερέας στην Ηλιούπολι. Η αιτία της πολιτικής και προσωπικής του πτώσης δεν είναι γνωστή. Υπάρχει η υποψία ότι έπεσε σε δυσμένεια και εκδιώχθηκε από τη θέση του.
Κόρες της Ακρόπολης
μικρογραφία|Η [[Κόρη της Λυών στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Λυών]]
Οι Κόρες της Ακρόπολης είναι σύνολο γυναικείων αγαλμάτων (Κόρες), που ανακαλύφθηκαν μετά από ανασκαφές στην Περσική Τάφρο της Ακρόπολης Αθηνών κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα. Όλα τα αγάλματα που βρέθηκαν έχουν την ίδια τυπολογία και σαφή αναθηματική λειτουργία. Μέσω αυτών γίνεται ξεκάθαρη η εξέλιξη του ύφους της Αρχαϊκής Αττικής γλυπτικής, για περίπου έναν αιώνα, από το 570 έως το 480 π.Χ. Αυτό πιο συγκεκριμένα αποδεικνύει την έναρξη και εξέλιξη της Ιωνικής επιρροής στην Αθηναϊκή τέχνη του δευτέρου μισού του 6ου αιώνα π.Χ. Πρόκειται για την περίοδο όπου Ιωνικά στοιχεία εμφανίζονται για πρώτη φορά στα αρχιτεκτονικά έργα των Πεισιστρατιδών και επίσης αναπτύσσονται στενές σχέσεις μεταξύ Ιωνίας και Αθήνας. Προς το τέλος του 6ου αιώνα π.Χ. αυτή η επιρροή φαίνεται να ξεπερνιέται, ή καλύτερα απορροφάται, και γεννιέται ένας νέος ρυθμός, ο αποκαλούμενος αυστηρός ρυθμός, με αυξανόμενη Πελοποννησιακή επιρροή.
Περιγραφή
Η αντικατάσταση της ενδυμασίας δωρικού ρυθμού με ιωνικού ρυθμού προκάλεσε αλλαγές σε ολόκληρο το δομικό σύστημα. Η χείρα που κρατούσε τη θυσία αποσπάται από το στήθος και εκτείνεται προς τα μπροστά, ενώ το χέρι στη πλευρά της κρατά το ένδυμα της, όπως φαίνεται σε Ιώνιες γυναικείες μορφές, για παράδειγμα Το Σύνολο του Γενέλεως. Η αλλαγή αυτή εισήχθη λίγο καιρό πριν την Πεπλοφόρο Κόρη (Κόρη 679), 10 με 15 χρόνια μετά τη Κόρη της Λυών.
Η αντιπαράθεση των Αττικών κορών του 530 π.Χ. με τη Λήδα στον αμφορέα του Εξηκία στο Μουσείο του Βατικανού είναι συνηθισμένη. Σε αυτή την ομάδα συμπεριλαμβάνεται η Πεπλοφόρος Κόρη και η Κόρη 678, οι οποίες όμως αναπαριστούν εντελώς διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες η μία από την άλλη. Η Κόρη 669 σύμφωνα με τον Πέιν (Payne) ανήκει σε ένα μεταβατικό σχήμα. Το σώμα της Κόρης είναι παρεμφερές με αυτό το παλαιότερου ρυθμού, αλλά τα μάτια της έχουν μικρότερο μέγεθος και επίσης είναι χαραγμένοι οι ρινοδακρυικοί αγωγοί, όπως συμβαίνει και στις μετέπειτα κόρες. Από την κόρη αυτή και έπειτα, η ιωνικού ρυθμού ενδυμασία λαμβάνει τυποποιημένη μορφή η οποία βασίζεται στο βάθος και τη χαλαρότητα των πτυχώσεων του ιματίου και τη παιγνιώδη αναπαράσταση του υλικού. Ο Ερνστ Λάνγκλοτζ (Ernst Langlotz) δεν θεωρεί το συνδυασμό παλαιών και νέων στοιχείων ικανοποιητική δικαιολόγηση για νεότερη χρονολόγηση, και έτσι τοποθετεί αυτή την Κόρη, όπως και την Κόρη 678 στο τέλος του αιώνα.
μικρογραφία|198x198εσ|Κόρη 594, περ. 520-510 π.Χ. Τα τελευταία τριάντα χρόνια του 6ου αιώνα χαρακτηρίζονται από τη μεγάλη προσοχή που δίνεται για το σχεδιασμό του προσώπου και τη διακόσμηση των επιφανειών, κάτι που φαίνεται κυρίως στη μεταχείριση της κόμης και της ενδυμασίας. Παράδειγμα αποτελεί η Κόρη 682, η οποία συγκρίνεται με τις καρυάτιδες του Θησαυρού των Σιφνίων, αλλά και με την κεφαλή της Κόρης 660. Η Κόρη 594, η οποία χρονολογείται στη δεκαετία του 510 π.Χ., στην οποία φοράται επίβλημα πάνω από το ιμάτιο, ξεπερνά τον δυισμό μεταξύ μεταξύ των πτυχώσεων και της μορφής παρακάτω, όπως μόνο ο δημιουργός της Κόρης του Ευθυδίκου καταφέρνει να πραγματοποιήσει. Σε αυτή τη μορφή υπάρχει μια ιδιαίτερη αντιστοιχία μεταξύ του μεγέθους της ενδυμασίας και του σώματος, η οποία, όμως, δεν εξουδετερώνει την πολυπλοκότητα του σχεδιασμού της επιφάνειας.
Η Κόρη του Αντήνορος (Κόρη 681) θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ερμηνεία του θέματος από τον δημιουργό της. Η διασύνδεση του αγάλματος με την ενεπίγραφη βάση η οποία ταυτοποιεί τον Αντήνορα ως δημιουργό του έργου έχει αμφισβητηθεί, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν έργο κάποιου ειδικού: η μεταχείριση της ενδυμασίας με βαθιά κάθετα αυλάκια, τα οποία εναλάσσονται με οριζόντιες σημάνσεις δεν έχουν βρεθεί σε κανένα άλλο γλυπτό της Ακρόπολης.
Η Κόρη 674 είναι μοναδική όσον αφορά τη δομή του σώματος της: ο μακρύς, παχύς λαιμός και οι κεκλιμένοι ώμοι έρχονται σε αντίθεση με την κεφαλή η οποία είναι λίγο βαριά. Η έκφραση του προσώπου υπογραμμίζεται από μια νέα υποεκτίμηση με λεπτομέρειες στην κόμμωση και την ενδυμασία. Η διαμόρφωση του προσώπου προβλέπει, στο μεταίχμιο του αίωνα, την απλοποίηση η οποία βρίσκεται στην Κόρη του Ευθύδικου αλλά και σε έργα Κλασικής γλυπτικής. Το «Αρχαϊκό μειδίαμα» εξαφανίζεται μετά την Κόρη 685, η οποία έχει την συνηθισμένη δομή αλλά έχει μια ασυνήθιστη στάση: και τα δύο χέρια της προσφέρουν τη θυσία και ως αποτέλεσμα το ένδυμα της δεν είναι μαζεμένο πάνω και πέφτει κάθετα, ακολουθώντας τη γραμμή του σώματος της. Ο Ρανούτσιο Μπιάνκι Μπαντινέλλι (Ranuccio Bianchi Bandinelli) θεωρεί πως αυτές οι κόρες είναι έργο ενός συγκεκριμένου γλύπτη, του οποίου το υφολογικό αποτύπωμα διακρίνει επίσης στην Κόρη του Ευθύδικου και την μαρμάρινη κεφαλή εφήβου.
αριστερά|μικρογραφία|232x232εσ|Κόρη 670, περ. 520-520 π.Χ. Η Κόρη 670 επίσης έχει μια ασυνήθιστη μορφή, καθώς είναι ενδεδυμένη μόνο με έναν χιτώνα με ζώνη στη μέση η οποία δημιουργεί μια μεγάλη προεξοχή με ύφασμα πάνω της, μια υφολογική τάση η οποία ανταποκρίνεται στην παλαία Ιωνική κεντρική ιδέα αλλά είναι ασυνήθιστη σε αυτή τη περίοδο. Η κεφαλή της Κόρης 643 είναι ένα από τα αριστουργήματα της Αττικής γλυπτικής, μια από τις λίγες γυναικείες κεφαλές που είναι εξισόνωνται με την Κεφαλή Ραγιέτ (Rayet) και την Κεφαλή Σαμπουρόφ (Sabouroff).
Στις αρχές του 5ου αιώνα το έθιμο προσφοράς κορών ως αναθήματα άρχισε να εξασθενεί και υπάρχουν μόνο ελάχιστα αγάλματα από αυτή τη περίοδο στον χώρο της Ακρόπολης. Η παλαιότερη κόρη είναι η Κόρη 684, η οποία έχει μια επιβλητική δομή και ογκώδεις πτυχώσεις. Η ειδική ιδιαιτερότητα της κεφαλής της θυμίζει την Κόρη 674, αλλά είναι πιο κοντά στην Κόρη του Ευθυδίκου. Λόγω της ομοιότητας με μια πήλινη κεφαλή της Αθηνάς που βρέθηκε στην Ολυμπία το 1940, θεωρήθηκε ως έργο Πελοποννήσιου καλλιτέχνη.
μικρογραφία|200x200εσ|[[Η κόρη του Ευθύδικου|Η κόρη του Ευθυδίκου]] Η αποσπασματικά σωζώμενη Κόρη 696, φαίνεται να ανήκει στην ίδια κατηγορία με την Κόρη 684 και την Κόρη του Ευθυδίκου. Το πρόσωπο έχει μια ευρεία και ομοιόμορφη εμφάνιση, το στόμα πλησιάζει στη μορφή που έλαβε η Κόρη του Ευθυδίκου και η κόμμωση αντιμετωπίζεται με απλό ύφος. Οι Αττικοί γλύπτες άρχισαν να εγκαταλείπουν τον περίπλοκο σχεδιασμό της επιφάνειας η οποία χρησιμοποιούνταν κατά τη προγενέστερη περίοδο. Ένας καινούριος τρόπος σκέψης αντικατέστησε τον παλαιό και πολλά από τα χαρακτηριστικά του νέου ρυθμού φαίνεται να προέρχονται από τα μπρούτζινα Πελοποννησιακά αγάλματα, όπως η Κόρη του Ευθυδίκου, δια μέσου της μαρμάρινης κεφαλής του εφήβου, φαίνονται υφολογικά παρόμοια με το άγαλμα του Απόλλωνα στο αέτωμα του Ναού του Δία στην Ολυμπία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Κόρες Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Ούγκο Σόουζα
Ο Ούγκο Σόουζα (γεννημένος στις 4 Ιουνίου 1992 στη Σάντα Μαρίνια) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού για την ομάδα του Άρη.
Καριέρα
Ο Σόουζα ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της Ιμορτάλ ΝΚ το 2001 και αφού αγωνίστηκε για τη Βιλανοβένσε για δύο χρόνια υπέγραψε στην Πόρτο το 2004, παραμένοντας στις ακαδημίες της πρωταθλήτριας Ευρώπης εκείνης της χρονιάς μέχρι το 2011.
Το 2011, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΦΚ Μπρασόβ από τη Ρουμανία, με την οποία πραγματοποίησε δύο συμμετοχές. Το 2012, έπαιξε σε έναν μόλις αγώνα με την ΑΕΛ Λεμεσού, πριν συνεχίσει στην ΑΕ Πάφου.
Το 2013-14, επέστρεψε στην πατρίδα του φορώντας τη φανέλα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας Β, με την οποία πραγματοποίησε 22 συμμετοχές.
Το καλοκαίρι του 2014, συμφώνησε με τη βελγική Βάασλαντ-Μπέβερεν, στην οποία παρέμεινε για δύο σεζόν, αγωνιζόμενος στην πρώτη κατηγορία του βελγικού πρωταθλήματος.
Στις 13 Ιανουαρίου 2017, υπέγραψε στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του 12 ημέρες αργότερα, σε μια ισοπαλία 1-1 με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο Ελλάδος. Το πρώτο του γκολ που σημείωσε στη Football League ήταν στις 9 Απριλίου 2017, βοηθώντας σε μια νίκη 3-0 επί της Καλλιθέας. Ήταν εκ των πολυτιμωτέρων παικτών των κιτρινόμαυρων στην επάνοδο τους στη Σούπερ Λιγκ. Το καλοκαίρι του 2018 ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον Άρη μέχρι το 2020.
Αλεξάντερ Ισάκ
Ο Αλεξάντερ Ισάκ (Alexander Isak, 21 Σεπτεμβρίου 1999) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Νιουκάστλ Γιουνάιτεντ και την εθνική ομάδα της Σουηδίας.
Ο Αλεξάντερ Ισάκ ξεκίνησε την καριέρα του από την ΑΙΚ, όπου τη σαιζόν 2016-17 σκόραρε 10 γκολ σε 24 συμμετοχές. Τον Ιανουάριο του 2017 αποκτήθηκε από την Μπορούσια Ντόρτμουντ για μη δημοσιευμένο ποσό, το οποίο εκτιμήθηκε ότι ήταν της τάξης των 9 εκατομμυρίων ευρώ. Τη σαιζόν 2018-19 δόθηκε δανεικός στη Βίλεμ ΙΙ, όπου έγινε ο πρώτος γεννημένος στο εξωτερικό παίκτης ο οποίος σκόραρε 12 γκολ στους 12 πρώτους αγώνες πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2019 αποκτήθηκε από τη Ρεάλ Σοσιεδάδ με συμβόλαιο ύψους ενός εκατομμυρίου το χρόνο. Το καλοκαίρι του 2022 αποκτήθηκε από τη Νιουκάστλ, με μεταγραφή ύψους 65 εκατομμυρίων, η ακριβότερη στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Ισάκ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική Σουηδίας τον Ιανουάριο του 2017, σε φιλικό αγώνα, και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 26 συμμετοχές με το εθνόσημο, σκοράροντας 6 γκολ. Τον Ιανουάριο του 2017 έγινε ο νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Σουηδίας, σε ηλικία 17 ετών και 113 ημερών.
Who's Who
Με τον αγγλικό όρο Who's Who (Ποιος είναι ποιος) συνήθως αναφερόμαστε σε έργα αναφοράς - εγκυκλοπαιδικά λεξικά που περιέχουν βιογραφικές πληροφορίες, (βιογραφικά λεξικά) για προσωπικότητες που βρίσκονται στη ζωή. Στις εκδόσεις αυτού του είδους τα λήμματα είναι σύντομα και περιέχονται ευρετηριασμένα κατ' αλφαβητική σειρά. Μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες σχετικά με τη χρονολογία γέννησης, τις σπουδές, τη σταδιοδρομία, καθώς και στοιχεία επικοινωνίας για ανθρώπους που έχουν διακριθεί σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής.
Ιστορία του "Who's Who" στην Ελλάδα
Το πρώτο "Who's Who" στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1958 από τη δημοσιογράφο και εκδότρια Ελένη Βλάχου. Η ίδια έκδοση τον επόμενο χρόνο μεταφράστηκε στα αγγλικά από την αγγλόφωνη εφημερίδα "Athens News".
Το 1962 και το 1965 κυκλοφόρησαν άλλες δύο εκδόσεις βιογραφικών λεξικών "Who's Who" με επικεφαλής τον γνωστό αρχιτέκτονα Αντώνη Κιτσίκη, ενώ άλλη μία παρόμοια έκδοση κυκλοφόρησε το 1979.
Το αντίτιμο της ματαιοδοξίας
Όπως προαναφέρθηκε, παράλληλα στα βιογραφικά λεξικά που επιλέγουν το ποιους θα καταγράψουν με αξιολογικά και όχι κερδοσκοπικά κριτήρια, υπάρχουν και κάποιες εκδόσεις που περιλαμβάνουν ένα βιογραφικό με μόνο κριτήριο την αγορά της έκδοσης, που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει και το ποσό των χιλίων ευρώ.
Φωτοθήκη
Κατηγορία:Βιβλία Αναφοράς Κατηγορία:Βιογραφικά λεξικά
Le Meurice
thumb|right|300px|Το Ξενοδοχείο Λε Μερίς, Παρίσι 2011. thumb|right|300px|Εσωτερικό στο Ξενοδοχείο Λε Μερίς, Παρίσι 2011 Το Ξενοδοχείο Λε Μερίς (Hotel Le Meurice) αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα και πιο πολυτελή ξενοδοχεία στο Παρίσι. Βρίσκεται στη διάσημη Οδό Ριβολί (Rue Rivoli) αριθ. 228, απέναντι από τον Κήπο του Κεραμεικού και σε μικρή απόσταση από το Μουσείο του Λούβρου, στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού. To 1817, ο Σαρλ – Ωγκυστέν Μερίς (Charles-Augustin Meurice, 1739 – 1820) έχτισε το πρώτο ξενοδοχείο του στο Παρίσι για να υποδέχεται τους Βρετανούς ταξιδιώτες που έφταναν στη γαλλική πρωτεύουσα. Το ξενοδοχείο μεταφέρθηκε το 1835 στη σημερινή θέση του, με θέα τους ιστορικούς Κήπους του Κεραμεικού. Στο εσωτερικό του κυριαρχεί ο «αυτοκρατορικός ρυθμός» του 19ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ξενοδοχείο Λε Μερίς ανέστειλε τη λειτουργία του και χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, το ξενοδοχείο απέκτησε διεθνή φήμη. Ο Πάμπλο Πικάσο και η σύζυγός του Όλγα Κοκλόβα επέλεξαν το Λε Μερίς για τη γαμήλια δεξίωσή τους. Πολλοί έκπτωτοι βασιλείς βρήκαν στέγη στις πολυτελείς αίθουσές του, όπως ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄με τη βασιλική οικογένειά του μετά την εκθρόνισή του το 1931, ο βασιλιάς του Μαυροβουνίου, όταν εκδιώχτηκε από το θρόνο του, ενώ ο Σάχης της Περσίας εκθρονίστηκε, ενώ βρισκόταν στο Παρίσι και διέμενε στο Λε Μερίς.
Όπως τα περισσότερα ξενοδοχεία του Παρισιού, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ξενοδοχείο Λε Μερίς επιτάχτηκε από τις κατοχικές γερμανικές αρχές. Από τον Ιούνιο 1940, η Κομαντατούρ του Μείζονος Παρισιού (Kommandantur du Gross-Paris) είχε εγκατασταθεί στο Λε Μερίς. Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, το Λε Μερίς πέρασε για λίγο χρονικό διάστημα στην κατοχή των Αγγλοαμερικανικών δυνάμεων, ως κέντρο αναζήτησης αγνοούμενων στρατιωτών, που είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το 1947, το Λε Μερίς αναπαλαιώθηκε και για μία ακόμη φορά απέκτησε την παλαιά του αίγλη και την εκλεκτή πελατεία του. Ένας από τους τακτικότερους επισκέπτες του ανακαινισμένου ξενοδοχείου ήταν ο Ισπανός ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί, ο οποίος διέμενε σ’ αυτό ένα μήνα τουλάχιστον κάθε χρόνο. Συγγραφείς, καλλιτέχνες, μουσικοί, σκηνοθέτες και ηθοποιοί περιλαμβάνονται μεταξύ των κατά καιρούς επισκεπτών του. Ανάμεσα στα πιο διάσημα ονόματα περιλαμβάνονται: Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Τζόρτζιο ντε Κίρικο, Γιεχούντι Μενουχίν, Λάιζα Μινέλι, Όρσον Ουέλς, Φράνκο Τζεφιρέλι, Φερναντέλ, Τζίντζερ Ρότζερς, Γιουλ Μπρύνερ, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Ρίτσαρντ Μπάρτον, Πλάθιντο Ντομίνγκο, Τζέην Φόντα κ. ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μερις Λε Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Φλώρινα
Η Φλώρινα είναι πόλη της Μακεδονίας, έδρα του δήμου Φλώρινας και πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας στη Δυτική Μακεδονία. Βρίσκεται σε υψόμετρο 687 μέτρων και έχει πληθυσμό 17.188 κατοίκους (απογραφή 2021).
Αρχαιότητα
Η αρχαία ονομασία της περιοχής ήταν Λυγκηστίς, που ήταν ένα αυτόνομο αρχικά μακεδονικό κρατίδιο, στο οποίο κατοικούσαν συγγενή ελληνικά-μακεδονικά φύλλα δωρικής καταγωγής, και το οποίο ο Φίλιππος Β' ένωσε με το δικό του μεγάλο Μακεδονικό βασίλειο. Η περιοχή οφείλει την ονομασία της στον πρώτο μυθικό βασιλιά της, τον ήρωα και αργοναύτη Λυγκέα. Η περιοχή κατακλύστηκε από ελληνόφωνα φύλα γύρω στο 19ο αιώνα π.Χ. όταν η βορειότερη Πελαγονία ήταν ένα από τα δύο κύρια κέντρα του ελληνόφωνου κόσμου (το δεύτερο ήταν η Χαονία). Τους αμέσως επόμενους αιώνες, ελληνόφωνα φύλα όπως οι Αχαιοί και οι Αιολείς μετανάστευσαν νοτιότερα, υπό την πίεση των Βρυγών. Εντούτοις, το εθνικό υπόβαθρο της περιοχής παρέμεινε ελληνικό, και αφού αποχώρησαν οι Βρύγες στη Μικρά Ασία (15ος αιώνας π.Χ.), τους επόμενους αιώνες, σημείωσε ιδιαίτερη πληθυσμιακή ανάπτυξη. Αυτό οδήγησε σε νέα μετανάστευση νοτιότερα κατά τον 11ο αιώνα π.Χ. που έμεινε γνωστή ως κάθοδος των Δωριέων. Στο λόφο του Αγίου Παντελεήμονος, υπάρχει αρχαιολογικός χώρος οικισμού που κατοικούνταν αδιάλειπτα από το 16ο έως τον 6ο αιώνα π.Χ. και από το 4ο έως τον 1ο αιώνα π.Χ. Όπως μαρτυρεί η ανεύρεση λατινικών επιγραφών και ρωμαϊκών αγγείων και νομισμάτων, ο σημαντικός αυτός οικισμός επιβίωσε ως το τέλος της ρωμαϊκής αρχαιότητας, χάρη στην εξαιρετικά στρατηγική θέση του, καθώς ασκούσε έλεγχο σε δυο σπουδαίους δρόμους, δηλαδή στη ρωμαϊκή Εγνατία οδό και στον δρόμο που οδηγούσε, μέσω των στενών του Πισοδερίου, από την περιοχή των Πρεσπών στον κάμπο της Φλώρινας. Στη Φλώρινα υπάρχει κατοίκηση από την ύστερη Εποχή του Χαλκού όπως δείχνουν και τα αρχαιολογικά ευρήματα. Η θέση της πόλης ως φυσικό πέρασμα από το λεκανοπέδιο Πρεσπών προς το λεκανοπέδιο Λυγκηστίδας ανάμεσα στα όρη Βαρνούντας και Βέρνο, δημιούργησε την ανάγκη για την κατασκευή φρουρίου ήδη από την αρχαιότητα. Λόγω της στρατηγικής της θέσης έγινε συχνά πεδίο μαχών, κάτι που εμπόδισε την ανάπτυξή της. Αργότερα, κατά τη βυζαντινή περίοδο, το φρούριο κτίστηκε ψηλότερα στους πρόποδες του Βαρνούντα και έμεινε γνωστό ως «Κάστρο του Χλερηνού». Γι αυτό και ο οικισμός κατά τον Μεσαίωνα αναφέρεται ως «Χλερηνός» και εξελίχθηκε κατά τη βυζαντινή εποχή, σε πόλη. Το όνομα «Χλερηνός» προέρχεται πιθανώς από τη λέξη χλωρό, λόγω του κλίματος και της βλάστησης της περιοχής. μικρογραφία|Άποψη της πόλης της Φλώρινας από το λόφο του Αγίου Παντελεήμονα προς τη δύση
Έως την Ελληνική επανάσταση του 1821
Επί Τουρκοκρατίας, η Φλώρινα ήταν τοπικό εμπορικό και βιοτεχνικό κέντρο ενώ η πλειοψηφία των κατοίκων της ήταν Μουσουλμάνοι. Το 16ο αιώνα δρα στην περιοχή ο αρματολός Τσολάκης. Από τη Φλώρινα καταγόταν ο νεομάρτυρας Αγαθάγγελος που μαρτύρησε το 1727 στο Μοναστήρι. Στις αρχές του 19ου αιώνα η Φλώρινα, κείμενη βορείως της νοητής γραμμής που αποτελούσε το βόρειο όριο της συμπαγούς ελληνοφωνίας στη Μακεδονία, ήταν μία νησίδα ελληνογλωσσίας σε μία εν πολλοίς αλλόφωνη ενδοχώρα, που, ως έδρα μητρόπολης όπου λειτουργούσαν ελληνικά σχολεία, δρούσε ως εστία εξελληνισμού των Αλβανών, Βλάχων και Σλάβων που συνέρρεαν από την ύπαιθρο στην πόλη, δίχως, ωστόσο, να εξαλειφθεί η αλλοφωνία. Κατά το 1821, οι Έλληνες ήταν περίπου 80 οικογένειες. Οι Φλωρινιώτες συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σημαντικότερος αγωνιστής, ήταν ο Αγγελίνας που πολέμησε, μεταξύ άλλων, και στην Κρήτη. Φλωρινιώτες επίσης, πολέμησαν στο Μεσολόγγι. Μέλη της Φιλικής Εταιρείας, ήταν οι αδελφοί Λουκάς Νεδέλκος και Νικόλαος Νεδέλκος, καταγόμενοι από την περιοχή της Φλώρινας. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης του 1821, οι Οθωμανοί συγκέντρωσαν στην κεντρική πλατεία της πόλης τους 7 σημαντικότερους προκρίτους, και τους κρέμασαν.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η Φλώρινα είναι σημαντικό κέντρο μεταποίησης καπνών, διάσημη για τα καπνοξηραντήριά της.
Εθνικοί Ανταγωνισμοί
Ως αποτέλεσμα του εξελληνιστικού ρόλου που διαδραμάτιζε το ελληνικό σχολείο, στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, μεγάλο τμήμα των κατοίκων της Φλώρινας, ιδίως οι νέοι, συνήθιζαν να μιλούν τα ελληνικά και στο σπίτι τους. Το 1881, οι Έλληνες οπλαρχηγοί Ναούμ Κωνσταντινίδης (ή Καραναούμ ή Ορλίνης) και Νάιδος εισέβαλαν με το σώμα τους στην πόλη και απήγαγαν τον Οθωμανό καϊμακάμη (έπαρχο), σε μια προσπάθεια να σταματήσουν οι διώξεις των ανταρτών της Μακεδονικής Επανάστασης του 1878. Μετά τη Μακεδονική επανάσταση του 1878 που είχε αναστατώσει την περιοχή, και την ίδρυση του βουλγαρικού κράτους, άρχισαν να εμφανίζονται στην περιοχή της Φλώρινας, πολυάριθμες βουλγαρικές ένοπλες ομάδες, σταλμένες από τη Βουλγαρία με σκοπό να πιέζουν τους κατοίκους να μεταστραφούν στη Βουλγαρική Εξαρχία. Μάλιστα, όταν το 1885 πήρε τα όπλα και άρχισε να δρα στην περιοχή ο καπετάν Τσανάκας, ως αντίδραση στις βουλγαρικές επιθέσεις, οι οθωμανικές αρχές, παρόλο που η ομάδα ντύνονταν με την τοπική ελληνική φουστανέλα και μιλούσε ελληνικά, ήταν πεπεισμένες ότι επρόκειτο για βουλγαρική ομάδα, που προσπαθούσε να παραπλανήσει τις αρχές ως προς την καταγωγή της. Οι Βούλγαροι, προκειμένου να δελεάσουν τους Έλληνες μαθητές να εγγραφούν στο σχολείο τους, είχαν εισαγάγει και την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, αλλά παρόλα αυτά οι μαθητές του εν λόγω σχολείου ήταν ελάχιστοι κατά το 1883, και συνεχώς μειούμενοι, αφού προσέτρεχαν στα ελληνικά σχολεία της πόλης. Το 1884, η Κοινότητα Φλωρίνης έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας προς την Υψηλή Πύλη, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για τις ψευδείς και παραποιημένες στατιστικές του πληθυσμού που διοχέτευαν εντέχνως οι Βούλγαροι προς τους Ευρωπαίους, και αρκετές είχαν μάλιστα υιοθετηθεί, διατρανώνοντας την ελληνική τους συνείδηση. Κατά την επίσημη οθωμανική απογραφή του 1885, στην υποδιοίκηση (καζά) Φλώρινας οι Έλληνες αποτελούσαν τα 2/3 του συνολικού πληθυσμού, παρόλο που οι Βούλγαροι, με διάφορες μεθοδεύσεις, είχαν κατορθώσει να χαρακτηρίζονται οι σλαβόφωνοι Έλληνες, ως «πατριαρχικοί Βούλγαροι» (ήταν η πρώτη φορά που εισάχθηκαν οι έννοιες «πατριαρχικοί» και «εξαρχικοί», κατ' απαίτηση των Βουλγάρων).
Τα δυσμενή, για τους Βούλγαρους, αποτελέσματα της απογραφής εντατικοποίησαν τις ενέργειές τους και εκμεταλλευόμενοι την αναταραχή που σημειώνονταν στην Ανατολική Ρωμυλία, βρήκαν την ευκαιρία να αποστείλουν εκατοντάδες πολυάριθμα ένοπλα σώματα σε όλη τη Μακεδονία. Στην περιοχή της Φλώρινας, η κατάσταση ήταν ανεξέλεγκτη και η βουλγαρική τρομοκρατία σχεδόν παρέλυσε την οικονομική ζωή. Οι οθωμανικές αρχές αναγκάστηκαν να εγκαταστήσουν στη Φλώρινα ισχυρή στρατιωτική δύναμη. Στα τέλη του 1886, αποκαλύφθηκε η μυστική οργάνωση των Ελλήνων της Βορειοδυτικής Μακεδονίας, που δρούσε από το 1867 υπό τον Αναστάσιο Πηχιών, και ξέσπασαν μεγάλες διώξεις κατά των Ελλήνων κατοίκων, τα γνωστά Πηχεωνικά. Στην πόλη της Φλώρινας πολλοί κάτοικοι διώχθηκαν, καθώς από τις ανακρίσεις αποκαλύφθηκε ότι πολλοί Φλωρινιώτες ήταν συνεργαζόμενοι με τη «νέα Φιλική Εταιρεία». Τελικά, συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν αρκετοί Φλωρινιώτες, ενώ ο ιατρός Αργύριος Βούζας εξορίστηκε. Τον Σεπτέμβριο του 1888, ο βοηθός επίσκοπος Μογλενών και Φλωρίνης και Επίτροπος Φλωρίνης, Άνθιμος Πελτέκης, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Φλώρινα, προκειμένου να εγκατασταθεί για το χειμώνα στη Γευγελή, για να εισπράξει τους εκεί φόρους της μητρόπολης. Οι Βούλγαροι εκμεταλλεύτηκαν το κενό που δημιουργήθηκε στην πόλη, προκειμένου να μεταστρέψουν πολλούς κατοίκους στη Βουλγαρική Εξαρχία.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα ο συνολικός πληθυσμός της πόλης ανερχόταν σε 9 με 10 χιλιάδες, από τους οποίους τα 3/4 ήταν Μουσουλμάνοι και οι υπόλοιποι Χριστιανοί και Τσιγγάνοι. Το 1890, ο Γάλλος περιηγητής Βικτόρ Μπεράρ επισκέφθηκε την πόλη και ανέφερε πως τα 3/4 των κατοίκων (1.500 σπίτια) ήταν Μουσουλμάνοι (κυρίως Αλβανοί και Σλάβοι προσηλυτισμένοι και περίπου εκατό οικογένειες Τούρκων). Όλοι οι Χριστιανοί, περίπου 500 οικογένειες, ήταν σλαβόφωνοι ελληνόφρονες, που χρησιμοποιούσαν την ελληνική και αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες, εκτός από περίπου 200-300 φανατικούς νεοπροσήλυτους Βουλγάρους, που απολάμβαναν της προστασίας της τοπικής οθωμανικής διοίκησης. Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1896 - 1897, πολλοί Φλωρινιώτες ξεσηκώθηκαν εναντίον των βουλγαρικών ένοπλων σωμάτων, ενώ κατά την άφιξη των σωμάτων των Τάκη Περήφανου (Νάτσιου), Λάζου Βαρζή και Ιωάννη Τσάμη κοντά στην πόλη, προκλήθηκε μεγάλη αναταραχή που οδήγησε στην εγκατάσταση ισχυρού οθωμανικού στρατιωτικού αποσπάσματος 200 ανδρών στην πόλη για την καταστολή της εξέγερσης. Σύμφωνα με αυστριακές στατιστικές του 1897, στην πόλη της Φλώρινας επικρατούσε το ελληνικό στοιχείο. Το 1898, λόγω της συνεχιζόμενης διαμάχης ανάμεσα, από τη μία, των εκπροσώπων της Ελληνικής κυβέρνησης, δηλαδή των προξένων Μοναστηρίου, που προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τη βουλγαρική ένοπλη βία χωρίς καμία συνεννόηση και συνεργασία με την τοπική Μητρόπολη Μογλενών και, από την άλλη, των μητροπολιτών, οι κάτοικοι είχαν χωριστεί σε δύο αντιμαχόμενες πτέρυγες (φιλομητροπολιτική και αντιμητροπολιτική). Για το λόγο αυτό, ο Μητροπολίτης Ιωαννίκιος Μαργαριτιάδης απέστειλε το ίδιο έτος επιστολή προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, αναλύοντας τους προβληματισμούς του για την τεταμένη κατάσταση και μάλιστα, εντός μίας ολοένα και εχθρικότερης προς τους Έλληνες Μητροπολίτες, Οθωμανικής Διοίκησης. Για τον ίδιο λόγο, το ίδιο έτος, ο Μητροπολίτης Πελαγονίας Ιωακείμ Φορόπουλος, απέστειλε επιστολή προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, προτείνοντας να αποσπαστούν τα Μογλενά (Αλμωπία) από τη Μητρόπολη και να δημιουργηθεί μία νέα Μητρόπολη Πρεσπών και Φλωρίνης, ώστε να υπάρξει αποτελεσματικότερη διοικητική οργάνωση, ανταποκρινόμενη στην ιδιαίτερα ταραγμένη περίοδο. Τελικά, οι προτάσεις του δεν υλοποιήθηκαν.
Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου του 1902, ο καπετάνιος Κώττας Χρήστου, σε μια προσπάθεια να προσεταιριστεί τον Αναστάς Γιάγκωφ και να τον απομονώσει από τους λοιπούς κομιτατζήδες της ΕΜΕΟ στην περιοχή, σχεδίασε επίθεση, από κοινού με τον Γιάγκωφ, στη Φλώρινα. Η κοινή δράση Κώττα – Γιάγκωφ προκάλεσε την έντονη ανησυχία των Ελλήνων κατοίκων που θεωρούσαν τον Γιάγκωφ, μισητό εχθρό αλλά και την αποστροφή των εκπροσώπων του βουλγαρικού Κομιτάτου. Έτσι, όταν επιχειρήθηκε η επίθεση στη Φλώρινα στα τέλη του πρώτου δεκαπενθήμερου του Σεπτεμβρίου του 1902, πολλοί ήταν εκείνοι, και από τις δυο πλευρές που ήταν καχύποπτοι ως προς το εγχείρημα. Ο Κώττας έστειλε τότε, επιστολή στον Έλληνα γιατρό, Κύρο Καραμπίνα, προκειμένου να καθησυχάσει τους Έλληνες της Φλώρινας και να προετοιμάσει προμήθειες σε τρόφιμα, λόγω της επικείμενης επίθεσης στην πόλη. Η επιχείρηση τελικά απέτυχε γιατί αφενός, η επιστολή δεν έφτασε ποτέ στον παραλήπτη, καθώς έπεσε στα χέρια κομιτατζήδων οι οποίοι την κατέστρεψαν και αφετέρου το σχέδιο προδόθηκε στις οθωμανικές αρχές από τον Έλληνα πρόκριτο της Τύρσιας (Τρίβουνο), που δεν έβλεπε με καλό μάτι την εμπλοκή του Γιάγκωφ στις ελληνικές ενέργειες. Επίσης, και ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης φαίνεται να είχε ειδοποιήσει τις οθωμανικές αρχές. Στις αρχές του 1903, ο Νικόλαος (Λάκης) Πύρζας είχε συγκροτήσει μυστική επιτροπή στη Φλώρινα με τους Φλωρινιώτες Γεώργιο Λουκά, Πέτρο Χατζητάση, Αθανάσιο Κοτλάρτζη και Στέργιο Σαπουντζή προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη βουλγαρική βία (το 1904 ως εκπρόσωπος της «Επιτροπής Φλώρινας» στάλθηκε στην Αθήνα και επέστρεψε συνοδεύοντας τον Παύλο Μελά). Στα μέσα του 1903 τα πολυάριθμα βουλγαρικά σώματα που δρούσαν στην περιοχή, στα πλαίσια της προετοιμαζόμενης εξέγερσης, πύκνωσαν τις επιθέσεις τους, ώστε να προκαλέσουν τα οθωμανικά αντίποινα κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Έτσι, στα μέσα του 1903 επιτροπές κατοίκων της Φλώρινας (Ελλήνων και Βουλγάρων) μετέβηκαν στο Μοναστήρι προκειμένου να διαμαρτυρηθούν στους Ευρωπαίους προξένους και να ζητήσουν της προστασίας τους. Κατά την εξέγερση του Ίλιντεν, και Παρά την καταπίεση, ελάχιστοι Φλωρινιώτες συμμετείχαν, γι αυτό και αναφέρονται μόνο δυο αδέρφια από την πόλη της Φλώρινας.
Μακεδονικός Αγώνας
thumb|Προτομή Νικολάου Πύρζα Στον Μακεδονικό Αγώνα, η πόλη ανέδειξε σημαντικούς οπλαρχηγούς, όπως ο Νικόλαος Πύρζας (1880 - 1947) και ο Πέτρος Χατζητάσης,  ενώ ηγετική μορφή στην περιοχή ήταν ο Ξενοφών Πούσκας. Σε απογραφή των πατριαρχικών κατοίκων της πόλης που διενεργήθηκε το 1905 από το Μητροπολίτη Μογλενών και Φλωρίνης Άνθιμο για τον χωρισμό τους σε ενορίες καταγράφονται 406 ελληνορθόδοξες οικογένειες. Από το καλοκαίρι του 1906, η δράση των ελληνικών αντάρτικων σωμάτων καρποφόρησε, και στην πόλη της Φλώρινας, καθώς και στη γύρω περιοχή, σταμάτησαν πλέον να δρούν βουλγαρικές ένοπλες ομάδες. Ταυτόχρονα, η ελληνική εκπαιδευτική δραστηριότητα είχε επικρατήσει πλήρως, παρά την άστοχη παρουσία του Μητροπολίτη Άνθιμου. Τον Ιούλιο του 1907, οι Βούλγαροι δολοφόνησαν τον ιερέα της πόλης παπα-Κωνστάντιο. Σε αντίποινα ο Αρ. Γιαννόπουλος, γραμματέας της Μητρόπολης, σκότωσε τον Βούλγαρο ιερέα παπα-Ηλία. Για την ενέργειά του αυτή, συνελήφθη και εκτελέστηκε από τις οθωμανικές αρχές. Κατά τα έτη 1906 και 1907 οι συγκρούσεις ελληνικών και βουλγαρικών ομάδων στην περιοχή ήταν τόσο έντονες, που οι οθωμανικές αρχές για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση προέβαιναν σε αθρόες συλλήψεις, φυλακίσεις, αλλά και φόνους Χριστιανών. Αυτό προκάλεσε μαζικές μεταναστεύσεις κατοίκων προς τις ΗΠΑ. Στα τέλη του 1907, η οθωμανική καταστολή απέδωσε αποτελέσματα και συνέλαβε πολλούς Έλληνες οπλαρχηγούς και οπλίτες. Έτσι, νέα ένοπλα βουλγαρικά σώματα άρχισαν να δρουν στην περιοχή δολοφονώντας Έλληνες, όπως έγινε με τη δολοφονία του Γεώργιου Στεφάνου στην πόλη της Φλώρινας, στα μέσα Ιανουαρίου του 1908.