cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κεραμεικός
Αρχαιολογικός χώρος
Πρόσφατα ευρήματα στον Κεραμεικό περιλαμβάνουν την εκσκαφή ενός Κούρου, ύψους 2,1 μέτρων ο οποίος ανεσκάφη από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Βολφ-Ντίτριχ Νιμάιερ (Wolf-Dietrich Niemeier). Αυτός ο κούρος είναι διπλάσιος από αυτόν που εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, στη Νέα Υόρκη, ενώ αμφότεροι φιλοτεχνήθηκαν από τον ίδιο ανώνυμο γλύπτη, ο οποίος αποκαλούνταν «τεχνίτης του Δίπυλου». Μεγάλα τμήματα προσκείμενα σε αυτά που έχουν ήδη ανασκαφεί παραμένουν προς ανακάλυψη, καθώς βρίσκονται κάτω από τα οικοδομήματα της σύγχρονης Αθήνας. Η ανασκαφή αυτών των περιοχών έχει διακοπεί μέχρι να εξασφαλιστεί η ύπαρξη κονδυλίων.
Η σημερινή συνοικία του Κεραμεικού
Ο Κεραμεικός είναι συνοικία η οποία βρίσκεται ανάμεσα στις συνοικίες Πλατεία Κουμουνδούρου, Γκάζι, Θησείο, Μοναστηράκι, Πετράλωνα, Μεταξουργείο και Ψυρρή. Πήρε την ονομασία της απ' τον Αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού γύρω απ' τον οποίο αναπτύχθηκε. Διασχίζεται απ' την οδό Πειραιώς και τα όριά της είναι η πλευρά με τους μονούς αριθμούς της οδού Θερμοπυλών, η πλευρά με τους ζυγούς αριθμούς της οδού Λεωνίδου και η πλευρά με τους ζυγούς αριθμούς της Ιεράς Οδού στο τμήμα μεταξύ της οδού Πειραιώς και της Ιεράς Οδού. Στο τμήμα μεταξύ των οδών Πειραιώς και Ερμού τα όρια είναι η πλευρά με τους ζυγούς αριθμούς της οδού Αγίων Ασωμάτων, η πλευρά με τους ζυγούς αριθμούς της οδού Ερμού και η πλευρά με τους μονούς αριθμούς της οδού Σαρρή. Στη συνοικία βρίσκεται ο Ναός της Αγίας Τριάδας και εξυπηρετείται απ' το Μετρό και από πολλές γραμμές αστικών λεωφορείων. Παλιά πίσω απ' το Ναό της Αγίας Τριάδας βρισκόταν ένα απ' τα αμαξοστάσια του τραμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεραμεικός Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2008-2009
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2008-2009 ήταν το 41ο στην ιστορία των εθνικών πρωταθλημάτων. Διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 23η φορά στην ιστορία του και πρώτη φορά ύστερα από έξι χρόνια. Στην Α2 υποβιβάστηκαν ο Μίλωνας και ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης.
Βαθμολογία
Βαθμολογικό σύστημα: 3 βαθμοι για νίκη με 3-0 και 3-1, 2 βαθμοί για νίκη με 3-2, 1 βαθμός για ήττα με 3-2 και κανένας βαθμός για ήττα με 3-0 και 3-1.
Πλέι άουτ
Τα πλέι άουτ διεξήχθησαν σε έναν όμιλο με εντός-εκτός έδρας αγώνες, με τις τρεις ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 9-11 στην κανονική περίοδο. Οι ομάδες μετέφεραν τους βαθμούς τους από την κανονική περίοδο. Η Κηφισιά μετέφερε 23 βαθμούς, ο Απόλλων Καλαμαριάς 18 και ο Μίλωνας επίσης 18. Τον υποβιβασμό γνώρισε ο Μίλωνας.
Προημιτελικοί
Στους ημιτελικούς προκρίθηκαν ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η ΕΑ Πατρών και ο Ηρακλής.
Θέσεις 5–8
Ο Άρης και ο Φοίνικας επικράτησαν και προκρίθηκαν στον τελικό για τις θέσεις 5-6.
Θέσεις 5–6
Ο Φοίνικας Σύρου στην πρώτη παρουσία του στην Α1 στην ιστορία του κέρδισε τη συμμετοχή του στο Τσάλεντζ Καπ, ενώ ο ηττημένος Άρης συμμετείχε την επόμενη σαιζόν στο Βαλκανικό κύπελλο.
Ημιτελικοί
Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός επικράτησαν με 3−0 νίκες των αντιπάλων τους, και προκρίθηκαν στον τελικό.
Μεγάλος Τελικός
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για πρώτη φορά μετά από 6 χρόνια επικρατώντας με 3−1 νίκες (έχοντας μειονέκτημα έδρας) του Παναθηναϊκού.
Ανρί ντε Λυμπάκ
Βίος έως τη χειροτονία
Ο Ανρί ντε Λυμπάκ γεννήθηκε στην πόλη Καμπραί, καταγόμενος από παλαιότατη αριστοκρατική οικογένεια του Αρντές, και είχε 5 αδέλφια. Ο πατέρας του ήταν τραπεζικός και επέστρεψε οικογενειακώς το 1898 κοντά στη Λυών, όπου ο Ανρί πήγε σε σχολείο των Ιησουιτών. Σπούδασε Νομικά για ένα έτος και μετά, σε ηλικία 17 ετών, έγινε δόκιμος Ιησουίτης στη Λυών, στις 9 Οκτωβρίου 1913. Εξαιτίας του κλίματος στη Γαλλία την εποχή εκείνη λόγω των αντιεκκλησιαστικών νόμων των αρχών του αιώνα, ο νεαρός δόκιμος μετακόμισε στο Σαιν Λήοναρντς-ον-ση του Χέιστινγκς, στη νότια Αγγλία, όπου μελέτησε μέχρι που κλήθηκε να καταταγεί στον γαλλικό στρατό το 1914 εξαιτίας της ενάρξεως του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Τραυματίσθηκε στο κεφάλι έξω από το χωριό Λεζ Επάρζ την Ημέρα των Αγίων Πάντων του 1917 και εξαιτίας αυτού είχε επανερχόμενα επεισόδια ζαλάδας και πονοκεφάλων σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στους Ιησουίτες και συνέχισε τις φιλοσοφικές μελέτες του, πρώτα στο Hales Place στο Κάντερμπερι και κατόπιν (1920-1923) στο Maison Saint-Louis, το κέντρο φιλοσοφικών σπουδών των Ιησουιτών, που τότε βρισκόταν στο Σεντ Χέλιερ. Εκεί γνώρισε τη σκέψη του φιλοσόφου Μωρίς Μπλοντέλ και του Ιησουίτη συγγραφέα Πιερ Ρουσελό. Αρκετά αργότερα, το 1932, ο ντε Λυμπάκ έγραψε μια επιστολή προς τον πρώτο, σχετικώς με τη σχέση ανάμεσα στη φύση και τη Θεία Χάρη. Το 1924 επέστρεψε στην Αγγλία και άρχισε κανονικές τετραετείς σπουδές στη θεολογία στο Ore Place, επίσης στο Χέιστινγκς, που αποπερατώθηκαν στο Φουρβιέρ της Λυών, όπου επέστρεψε το 1926 το κολέγιο των Ιησουιτών. Χειροτονήθηκε ιερέας στις 22 Αυγούστου 1927.
Καθηγητής και θεολόγος
Το 1929 ο ντε Λυμπάκ διορίσθηκε καθηγητής των Αρχών της Θεολογίας στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λυών (το απαιτούμενο διδακτορικό τού δόθηκε, μετά από παράκληση του επικεφαλής των Ιησουιτών, από το Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο στη Ρώμη χωρίς να χρειασθεί να πάει εκεί ο ντε Λυμπάκ ή να υποβάλει ποτέ διατριβή). Δίδαξε στη Λυών από το 1929 μέχρι το 1961, με δύο διακοπές – την πρώτη όταν υποχρεώθηκε να κρύβεται κατά τη γερμανική Κατοχή εξαιτίας της αντιστασιακής του δραστηριότητας, και τη δεύτερη από το 1950 έως το 1958, όταν απομακρύνθηκε από τη θέση του. Διέμενε στην Ιησουιτική Σχολή στο Φουρβιέρ.
Μετά το τέλος της Κατοχής στη Γαλλία, ήδη από το 1944, ο ντε Λυμπάκ δημοσίευσε αρκετά κείμενα (πολλά τα είχε ξεκινήσει ή και ολοκληρώσει προπολεμικώς, αλλά δεν είχαν εκδοθεί εξαιτίας της ελλείψεως χαρτιού), τα οποία κατέστησαν μείζονες παρεμβάσεις στη ρωμαιοκαθολική θεολογία του 20ού αιώνα. Περιλαμβάνουν το Corpus Mysticum, που ήταν έτοιμο για έκδοση από το 1939 και κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1944, το Le Drame de l'humanisme athée, που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1944, το De la connaissance de Dieu (1945) και το Surnaturel: Études historiques, που είχε αρχίσει να γράφεται στο Χέιστινγκς όταν ο συγγραφέας ήταν φοιτητής και εκδόθηκε το 1946 σε μόλις 700 αντίτυπα εξαιτίας της συνεχιζόμενης, ελλείψεως χαρτιού.
Τα «σκοτεινά χρόνια»
Τον Ιούνιο του 1950, κατά την έκφραση του ίδιου του ντε Λυμπάκ, «ένας κεραυνός κτύπησε το Φουρβιέρ»: ο ντε Λυμπάκ και 4 καθηγητές στην Ιησουιτική Σχολή απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους (στην περίπτωση του ντε Λυμπάκ περιελάμβαναν, εκτός από τη θέση του καθηγητή στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λυών, τα καθήκοντα του αρχισυντάκτη του ερευνητικού περιοδικού-επιθεωρήσεως Recherches de science religieuse) και τους ζητήθηκε να εγκαταλείψουν την επαρχία της Λυών. Όλοι οι περιφερειακοί ηγούμενοι των Ιησουιτών διατάχθηκαν να αφαιρέσουν από τις ιησουιτικές βιβλιοθήκες τρία από τα βιβλία του (τα Surnaturel, Corpus mysticum και Connaissance de Dieu) συν έναν άρθρο του και να μην τα διαθέτουν κατά το δυνατόν στο κοινό. Οι ενέργειες αυτές έγιναν από τον γενικό επικεφαλής των Ιησουιτών, του Ζαν-Μπατίστ Ζανσέν, αλλά μετά από πίεση από την Κούρια, και οφείλονταν σε «επιζήμια σφάλματα σε ουσιώδη σημεία του δόγματος». Δύο μήνες αργότερα, ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ εξέδωσε την εγκύκλιο Humani generis, που πιστεύεται ότι είχε στόχο της τον ντε Λυμπάκ και άλλους θεολόγους που είχαν συνδεθεί με το κύμα της nouvelle théologie, ένα κίνημα που χαρακτηριζόταν από ανανεωμένη προσοχή στις πατερικές πηγές, μια προθυμία να προσεχθούν οι απόψεις και οι έγνοιες των σύγχρονων ανθρώπων, μια εστίαση στο ποιμαντικό έργο και ο σεβασμός στις ικανότητες των λαϊκών (των μη κληρικών μελών της Εκκλησίας), αλλά και μία αίσθηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ως ιστορικής οντότητας, η οποία επηρεάζεται από τις ιστορικές εξελίξεις.
Αυτό που ο ντε Λυμπάκ απεκάλεσε «σκοτεινά χρόνια» κράτησε περίπου μία οκταετία. Το 1956 τού επιτράπηκε να επιστρέψει στη Λυών και το 1958 το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λυών έλαβε προφορική έγκριση από το Βατικανό να επιστρέψει στη διδασκαλία των μαθημάτων που δίδασκε και παλαιότερα.
Παρά το οτιδήποτε έγραφε ο θεολόγος την περίοδο 1950-1958 περνούσε από λογοκρισία στη Ρώμη, ο ίδιος δεν έπαψε ποτέ να μελετά, να γράφει και να εκδίδει. Τότε ήταν που συνεισέφερε μία μελέτη της ωριγένειας βιβλικής ερμηνείας (1950), τρία βιβλία για τον Βουδισμό (1951, 1952, 1955), το Méditations sur l'Église (1953) και το Sur les chemins de Dieu (1956).
Επιστροφή στην αποδοχή
Αμέσως μετά την επανασυμφιλίωση με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με την ευλογία της διοικήσεως των Ιησουιτών, ο de Lubac άρχισε να γράφει και να δημοσιεύει άρθρα αλλά και βιβλία προς υπεράσπιση του Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν, παλαιού Ιησουίτη φίλου του, που είχε αποβιώσει το 1955. Οι ιδέες του Τεγιάρ ντε Σαρντέν επηρέασαν αρκετούς από τους θεολόγους της nouvelle théologie και είχαν επίσης συναντήσει τη δυσμένεια του Βατικανού.
Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού
Τον Αύγουστο του 1960 ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ διόρισε τον ντε Λυμπάκ σύμβουλο στην Προπαρασκευαστική Θεολογική Επιτροπή της επερχόμενης Δεύτερης Βατικάνειας Συνόδου. Αμέσως μετά ορίσθηκε ως peritus (θεολογικός ειδικός) της ίδιας της Συνόδου και αργότερα, από τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄, μέλος της Θεολογικής Επιτροπής της (και δύο επιτροπών της). Αν και η ακριβής φύση της συνεισφοράς του στη Σύνοδο είναι δύσκολο να προσδιορισθεί, τα έργα του υπήρξαν σαφώς μια επιρροή κατά τη διάρκεια της Συνόδου και αμέσως μετά από αυτή, ιδίως στον χώρο της εκκλησιολογίας, όπου ένα από τα ενδιαφέροντά του ήταν να νοηθεί το σώμα της Εκκλησίας ως η κοινότητα όλων των ανθρώπων του Θεού αντί μόνο του κλήρου. Η επίδραση του ντε Λυμπάκ στα Lumen gentium και Gaudium et spes αναγνωρίζεται γενικώς.
Τα ύστερα χρόνια
In 1969 ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄, θαυμαστής των έργων του ντε Λυμπάκ, πρότεινε να τον καταστήσει Καρδινάλιο, αλλά ο ντε Λυμπάκ πίστευε ότι το να γίνει επίσκοπος, όπως απαιτείτο για όλους τους καρδιναλίους, θα συνιστούσε «κατάχρηση του αποστολικού αξιώματος». Ο Πάπας, έχοντας αποφασίσει να κάνει έναν Ιησουίτη Καρδινάλιο, επεφύλαξε την τιμή για τον Ζαν Ντανιελού, νεότερο συνάδελφο του ντε Λυμπάκ.
Τα έτη μετά τη Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο, ο ντε Λυμπάκ άρχισε να αποκτά τη φήμη ενός «συντηρητικού θεολόγου», με τις απόψεις του εντελώς ευθυγραμμισμένες με το magisterium – σε αντίθεση με τη φήμη του «προοδευτικού» τού πρώτου μέρους της ζωής του. Προς ενίσχυση αυτής της φήμης, το 1972 ο ντε Λυμπάκ, μαζί με τους Γιόζεφ Ράτσινγκερ (τον μετέπειτα Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄) και Χανς Ουρς φον Μπαλτάσαρ, ίδρυσαν το Communio − ένα περιοδικό που απέκτησε τη φήμη της προβολής μιας πιο συντηρητικής θεολογίας από ό,τι το περιοδικό Concilium.
Το 1983 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ προσφέρθηκε να καταστήσει τον ντε Λυμπάκ καρδινάλιο, αυτή τη φορά εξαιρώντας τον από την υποχρέωση να χειροτονηθεί επίσκοπος. Ο 87χρονος τότε ντε Λυμπάκ δέχθηκε και έτσι στις 2 Φεβρουαρίου 1983 έγινε ο πρώτος μη επίσκοπος καρδινάλιος από τη θέσπιση το 1962 του κανόνα που απαιτούσε όλοι οι καρδινάλιοι να είναι επίσκοποι. Ο Ανρί ντε Λυμπάκ απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 95 ετών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι Κατηγορία:Χριστιανοί θεολόγοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιησουίτες Κατηγορία:Γάλλοι καρδινάλιοι
Αμερικανικός βουβαλοβάτραχος
Ο Αμερικανικός βουβαλοβάτραχος, Lithobates catesbeianus Shaw, 1802 είναι ένα είδος άνουρου αμφιβίου στην οικογένεια Ranidae, που απαντάται στο ανατολικό τμήμα της Βόρειας Αμερικής, ενώ έχει εισαχθεί σε πολυάριθμες περιοχές, εκτός της φυσικής του κατανομής, στη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική, τη Δ. Ευρώπη και την Ασία. Σε μερικές περιοχές θεωρείται ως χωροκατακτητικό είδος. Ο κοασμός του θυμίζει το βρυχηθμό ταύρου, το οποίο δίνει στο ζώο την κοινή ονομασία του. Το λατινικό όνομα του είναι προς τιμήν του Βρετανού φυσιοδίφη Mark Catesby.
Εξάπλωση στη Ελλάδα
Το είδος έχει εισαχθεί στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και έχει προκαλέσει ανισορροπία στα οικοσυστήματα που εξαπλώθηκε, αφού λόγω μεγέθους υπερέχει των εντόπιων ειδών και δεν έχει φυσικούς εχθρούς. Στην Ελλάδα έχει εισαχθεί στην λίμνη Αγιάς, στο νομό Χανίων μετά από απόπειρα εκτροφής του είδους, όπου λόγω της παρουσίας του έχει σχεδόν εκλείψει από την περιοχή ο ενδημικός Κρητικός βάτραχος (Pelophylax cretensis) .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμφίβια της Ελλάδας Κατηγορία:Αμφίβια της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Άνουρα
Χελλένικ Φούτμπολ Λιγκ
Η Χελλένικ Φούτμπολ Λιγκ (αγγλικά: Hellenic Football League) είναι μία ένωση η οποία αφορά ποδοσφαιρικά σωματεία από την Αγγλία. Kαλύπτει μια περιοχή που περιλαμβάνει τις αγγλικές κομητείες του Μπέρκσαϊρ, του Γκλόστερσαϊρ, του Όξφορντσαϊρ, του νότιου Μπάκιγχαμσαϊρ, του νότιου Χέρεφορντσαϊρ, του δυτικού Μείζονος Λονδίνου και του βόρειου Γουίλτσαϊρ. Υπάρχει επίσης μία ομάδα από το Χάμπσαϊρ και το Νορθάμπτονσαϊρ.
Ιστορία
Ο φορέας ιδρύθηκε το 1953. Την περίοδο 2000–01 η Χελλένικ Φούτμπολ Λιγκ απορρόφησε την Τσιλτόνιαν Λιγκ διαθέτοντας πλέον την Πρέμιερ Ντιβίζιον, την Ντιβίζιον Ουάν Ιστ και την Ντιβίζιον Ουάν Γουέστ. Την περίοδο 2006–07, η Χελλένικ Λιγκ απορρόφησε την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπάνμπερι Ντίστρικτ και Λορντ Τζέρσεϊ, με τρεις κατηγοορίες που έφεραν πλέον τον τίτλο Χελλένικ Βέτερανς Λιγκ.
Ξεκινώντας με την αναδιοργάνωση του 2004–05, η Χελλένικ Λιγκ τοποθετήθηκε στο 5ο και 6ο επίπεδο του Νάσιοναλ Λιγκ Σίστεμ. Οι σύλλογοι της Πρέμιερ Ντιβίζιον βρίσκονταν στο επίπεδο του Βήματος 5, το οποίο ανέβασε επίπεδο την Σάδερν Φούτμπολ Λιγκ Ντιβίζιον Ουάν (Βήμα 4).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αγγλίας
Γρηγόρης Τζιστούδης
Ο Γρηγόρης Τζιστούδης είναι έλληνας μπουζουξής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1950 στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης. Σε ηλικία 5 ετών έπαθε πολιομυελίτιδα και έμεινε σε νοσοκομείο για 8 χρόνια. Έμαθε μπουζούκι και έλαβε μέρος σε πολλές συναυλίες, μεταξύ των άλλων στην Ευρώπη, ΗΠΑ, Ασία. Διακρίθηκε στη Σουηδία, όπου τιμήθηκε με δύο χρυσούς δίσκους. Έχει γράψει μουσική για θέατρο, κινηματογράφο, ντοκιμαντέρ, τηλεόραση, κ.ά. Έκανε επτά δίσκους από τους οποίους οι δύο έγινα χρυσοί. Αναδείχτηκε το 1977 ως ο πιο δημοφιλής καλλιτέχνης στη Σουηδία και του απενεμήθη βραβείο από τον Βασιλιά της Σουηδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες
Ομοαξονικό καλώδιο
Το ομοαξονικό (coaxial cable) είναι ένα είδος ηλεκτρικού καλωδίου που έχει έναν εσωτερικό αγωγό, περιβαλλόμενο από ένα εύκαμπτο, σωληνοειδές μονωτικό στρώμα πλαστικού, το οποίο με τη σειρά του περιβάλλεται από ένα σωληνωτό συρμάτινο πλέγμα. Το τελευταίο ενδέχεται να περιβάλλεται απο μια μόνωση φύλλου αλουμινίου (aluminium shield). Η όλη διάταξη καλύπτεται απο ένα εξωτερικό μονωτικό περίβλημα ή μανδύα, το οποίο είναι ένα πλαστικό κυλινδρικό φύλλο.
Ο όρος ομοαξονικός προέρχεται από το γεγονός ότι ο εσωτερικός αγωγός και το εξωτερικό συρμάτινο πλέγμα διαθέτουν τον ίδιο γεωμετρικό άξονα. Το ομοαξονικό καλώδιο εφευρέθηκε από τον Άγγλο μηχανικό και μαθηματικό Oliver Heaviside, ο οποίος δημιούργησε το σχέδιο το 1880.
Το ομοαξονικό καλώδιο διαφέρει από τα άλλα θωρακισμένα καλώδια επειδή οι διαστάσεις του ελέγχονται για να δώσουν ένα ακριβές, σταθερό διάστημα αγωγών που απαιτείται για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως γραμμή μεταφοράς. Χρησιμοποιείται για τη διέλευση ηλεκτρικών σημάτων μεγάλου εύρους συχνοτήτων. Για παράδειγμα μπορεί να μεταφέρει ηχητικά σήματα απο ένα ακουστικό ενισχυτή μέχρι και ηλεκτρικά σήματα πολλών Mega Hertz (βλ. σήμα τηλεοπτικό, δορυφορικό κ.α.)
Πηγές
Τεχνολογία δικτύων επικοινωνιών, Εκδ. Ο.Ε.Δ.Β.
Κατηγορία:Μηχανική Τηλεπικοινωνιών και Δικτύων
Σάββας Περδίος
Ο Σάββας Περδίος είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Ήταν Υφυπουργός Τουρισμού της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σάββας Περδίος γεννήθηκε στην Έγκωμη τον Αύγουστο του 1981. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, τη γαλλική και τη γερμανική γλώσσα. Σπούδασε χρηματοοικονομική και λογιστική στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ (2002-2004) και διαχείριση ξενοδοχειακών επιχειρήσεων στο Ecole Hôtelière de Lausanne (2004-2008).
Το 2008 εργάστηκε στο Mykonos Theoxenia στη Μύκονο, ως υπεύθυνος διαχείρισης αγορών, αποθήκευσης και υπεύθυνος για όλα τα καταστήματα Food & Beverage. Το 2009 εργάστηκε στο Mirador Kempinski στη Λίμνη της Γενεύης ως υπεύθυνος οικονομικών αναφορών, διοίκησης, προϋπολογισμού, ανάλυσης λειτουργιών, ελέγχου κόστους Φ/Β, προμήθειας και διαπραγμάτευσης συμβολαίων (για επιχειρήσεις). Την περίοδο 2010-2012 εργάστηκε στο Il Mondo Cafe Ltd στη Λευκωσία ως διευθυντής και outlet supervisor. Την περίοδο 2010-2017 διετέλεσε διευθυντής στην εταιρεία Louis Hotels, όντας υπεύθυνος για τη δημιουργία, εφαρμογή και διατήρηση επιχειρησιακών προτύπων ποιότητας σε όλο το χαρτοφυλάκιο της Louis Hotels. Το 2018 διετέλεσε υπεύθυνος επιχειρήσεων (COO) της Louis Hotels. Ήταν υπεύθυνος για την παρακολούθηση της οργάνωση των ξενοδοχειακών δραστηριοτήτων και για την ανάπτυξη και την υλοποίηση των στόχων. Συμμετείχε ενεργά στις φάσεις προ-ανοίγματος και ανοίγματος όλων των νέων έργων, καθώς και σε ανακαινίσεις υφιστάμενων.
Πολιτική διαδρομή
Στις 2 Ιανουαρίου 2019 διορίστηκε Υφυπουργός Τουρισμός στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι διευθύνοντες σύμβουλοι Κατηγορία:Υφυπουργοί Τουρισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018
The Who
Οι Who (Χου) είναι αγγλικό ροκ συγκρότημα από το Χάμμερσμιθ του Λονδίνου. Τα βασικά μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Ρότζερ Ντάλτρι (φωνητικά), ο Πιτ Τάουνσεντ (κιθάρα), ο Τζον Εντουίστλ (μπάσο) και ο Κιθ Μουν (τύμπανα). Το περιοδικό "Rolling Stone" τους έχει κατατάξει στην 29η θέση της λίστα με τα "εκατό σπουδαιότερα συγκροτήματα όλων των εποχών".
Βιογραφία
Οι Who ξεκίνησαν την καριέρα τους ως The Detours στα τέλη του 1962, από τον κιθαρίστα Ρότζερ Ντάλτρι, τον μπασίστα Τζον Εντγουίστλ και τον κιθαρίστα Πιτ Τάουνσεντ, μαζί με το ντράμερ Νταγκ Σάντομ και τον τραγουδιστή Κόλιν Ντώσον. Μετά την αποχώρηση του Ντώσον, ο Ντάλτρι ανέλαβε τα φωνητικά, ενώ το συγκρότημα μετονομάστηκε σε The High Numbers, κινούμενοι σε τζαζ και μπλουζ μοτίβα. Τον Ιούλιο του 1964, κυκλοφόρησαν το σινγκλ "I'm the Face" χωρίς να γνωρίσουν επιτυχία και άλλαξαν το όνομα τους σε The Who μετά από πρόταση του Ρίτσαρντ Μπαρνς, παιδικού φίλου του Τάουνσεντ. Τον Απρίλιο του 1964, ο Κιθ Μουν αντικατέστησε τον Σάντομ και το συγκρότημα ανέλαβε ο μάνατζερ Πιτ Μίντεν. Η δημοτικότητα τους ανέβηκε μετά τις συνεχείς περιοδείες τους και τη φήμη που απέκτησαν για τη δυναμική των ζωντανών τους εμφανίσεων. Μέσα στο 1964, έδωσαν 188 συναυλίες, όλες επί βρετανικού εδάφους.
left|thumb|230px|Οι Ντάλτρι και Τάουνσεντ σε συναυλία το 1976 Τον Ιανουάριο του 1965 κυκλοφόρησαν το σινγκλ "I Can't Explain", το οποίο σκαρφάλωσε στο βρετανικό Top-10, όπως και το "Anyway, Anyhow, Anywhere" το οποίο εκδόθηκε τέσσερις μήνες αργότερα. Η καθιέρωση των Who ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της ροκ μουσικής ήλθε το Νοέμβριο του 1965, μετά την επιτυχία του "My Generation", ενός από τους ύμνους της βρετανικής νεολαίας, το οποίο ανέβηκε στο # 2 των τσαρτ της πατρίδας τους. Την ίδια περίοδο, εμφανίστηκαν ζωντανά στην Ολλανδία, τη Δανία και τη Σουηδία, συναυλίες οι οποίες αποτέλεσαν την πρώτη φορά κατά την οποία το συγκρότημα έπαιξε εκτός Μεγάλης Βρετανίας. Επιστέγασμα της προσπάθειας τους αποτέλεσε η κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου με τίτλο "My Generation", που έφθασε στο # 5 των τσαρτ στην Αγγλία.
Στα τέλη του 1965, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να απολύσουν τον Ντάλτρι λόγω της επιθετικής σκηνικής του παρουσίας, αλλά τελικά αποφάσισαν να του δώσουν μία δεύτερη ευκαιρία όταν δέχτηκε να ηρεμήσει. Ταυτόχρονα, η ελάχιστη προώθηση που έκανε η δισκογραφική εταιρεία "Decca Records" για το πρώτο τους άλμπουμ, οδήγησε τους Who στο να λύσουν τη συνεργασία τους με τη συγκεκριμένη εταιρεία και να υπογράψουν στην "Atlantic Records".
Στα τέλη του 1966, κυκλοφόρησαν την ροκ όπερα "A Quick One", η οποία έφθασε στο # 4 στην πατρίδα τους και μπήκε στο Top-100 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέσα στη χρονιά, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη με τα σινγκλ "Substitute", "I'm a Boy" και "Happy Jack". Το τελευταίο, ήταν και η πρώτη μεγάλη επιτυχία τους στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, αφού κατάφερε να μπει στο Top-30 του Billboard.
Ακολούθησαν οι πρώτες ζωντανές εμφανίσεις των Who στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έδωσαν 22 συναυλίες στο "RKO 58th Street Theater" της Νέας Υόρκης τον Μάρτιο και τις αρχές Απριλίου του 1967. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έδωσαν 51 συναυλίες στη Βόρεια Αμερική, ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Herman’s Hermits.
Στις 15 Δεκεμβρίου 1967 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "The Who Sell Out", μπαίνοντας για πρώτη φορά στο αμερικάνικο Top-50, με το σινγκλ "I Can See for Miles" να σκαρφαλώνει στο Top-10 σε Βρετανία και Αμερική. Τα τραγούδια του άλμπουμ παρουσιάζονταν σαν σε μετάδοση πειρατικού ραδιοφωνικού σταθμού του Λονδίνου.
thumb|230px|Ο Κιθ Μουν Κατ' αυτή την περίοδο, ο Τάουνσεντ αποφάσισε να σταματήσει τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και να δημιουργήσει το δικό του στούντιο ηχογραφήσεων, ενώ έγινε μαθητής του γκουρού Μεχέρ Μπάμπα.
Το 1968, το συγκρότημα περιόδευσε σε όλο τον κόσμο, ξεκινώντας τη χρονιά με επτά συναυλίες στη Μεγάλη Βρετανία για να συνεχίσει στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ενώ την άνοιξη πραγματοποίησαν περιοδεία στη Βόρεια Αμερική, κάτι που επανέλαβαν εκτενέστερα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1968. Η χρονιά έκλεισε με μία δίμηνη βρετανική περιοδεία, ενώ ταυτόχρονα οι Who συνέθεταν τα κομμάτια που θα αποτελούσαν τον επόμενο τους δίσκο.
Το τέταρτο τους άλμπουμ με τίτλο "Tommy" ανέβηκε στο # 2 στην Μεγάλη Βρετανία και το # 4 στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να βραβευθεί ως διπλά πλατινένιο. Ο δίσκος συνοδευόταν από τα ιδιαίτερα επιτυχημένα σινγκλ "Pinball Wizard" και "I'm Free" και οι πωλήσεις του οδήγησαν στη δημιουργία του ομώνυμου μιούζικαλ σε σκηνοθεσία του Κεν Ράσελ και με πρωταγωνιστές, εκτός των μελών των Who, μουσικούς όπως ο Έρικ Κλάπτον, ο Ρίνγκο Σταρ, ο Έλτον Τζον, κ.α.. Το μιούζικαλ ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ τον Απρίλιο του 1993 με πρωταγωνιστή τον Ρότζερ Ντάλτρι.
Ακολούθησε το καλοκαίρι του 1971 το "Who's Next", το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ στην πατρίδα τους και έγινε τριπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για την προώθηση του άλμπουμ, οι Who περιόδευσαν αποκλειστικά στη Μεγάλη Βρετανία και τη Βόρεια Αμερική, ενώ έδωσαν 16 συναυλίες στην κεντρική Ευρώπη το καλοκαίρι του 1972.
Το 1973 κυκλοφόρησαν το δίσκο "Quadrophenia", το οποίο ήταν εμπνευσμένο από την ιστορία από την προσωπική ιστορία του φίλου του συγκροτήματος με το προσωνύμιο Irish Jack. Παρά τα προβλήματα στην παραγωγή λόγω της μίξης του με τετρακάναλο σύστημα, ο δίσκος γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία φθάνοντας στο # 2 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Επίσης, ήταν το πρώτο τους άλμπουμ που δεν περιείχε ένα Top-10 σινγκλ, αφού το πιο επιτυχημένο κομμάτι του δίσκου ήταν το "5:15" που έφθασε ως το # 20. Την ίδια περίοδο, ο Κιθ Μουν αντιμετώπιζε προσωπικά προβλήματα αφού η σύζυγος του τον εγκατέλειψε παίρνοντας μαζί της την κόρη του, οδηγώντας τον στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Οι καταχρήσεις αυτές επηρέασαν έντονα την σκηνική του παρουσία, φθάνοντας στο σημείο να λιποθυμήσει κατά τη διάρκεια της πρώτης τους συναυλίας για την αμερικάνικη περιοδεία στο "Cow Palace" του Ντάλι Σίτυ της Καλιφόρνια, όπου τη θέση του για το encore πήρε ο οπαδός του συγκροτήματος Σκοτ Χάλπιν που παρακολουθούσε την εμφάνιση τους από την άκρη της σκηνής.
Στα τέλη της χρονιάς, ο Τάουνσεντ έπαθε νευρικό κλονισμό που τον οδήγησε στο αλκοόλ. Τα προβλήματα αυτά είναι εμφανή στον δίσκο "The Who By Numbers", ο οποίος παρά τις θετικές κριτικές έδειξε ένα συγκρότημα σε παρακμή. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Top-10 σε Βρετανία και Αμερική και περιείχε την επιτυχία "Squeeze Box". Στα προαναφερθέντα εμπόδια προστέθηκε η διάγνωση που ανέφερε την πιθανή κώφωση του Τάουνσεντ σε περίπτωση που δεν σταματούσε να περιοδεύει.
left|thumb|200px|Ο Τζον Εντγουίστλ σε συναυλία το 1976 Στις αρχές του 1977, το συγκρότημα διέκοψε τη συνεργασία του με τους μάνατζερ του, Λάμπερτ και Σταμπ, λόγω των κατηγοριών του Ρότζερ Ντάλτρι ότι έκλεβαν μέρος των κερδών των Who. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Who Are You", το οποίο ανέβηκε στο # 2 του Billboard και έγινε διπλά πλατινένιο, ενώ συνοδευόταν από την ομώνυμη επιτυχία που σκαρφάλωσε στο Top-20 στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκείνο το διάστημα, τα μέλη του συγκροτήματος συμμετείχαν στη δημιουργία της ταινίας "The Kids Are Alright", αλλά στις 7 Σεπτεμβρίου 1978 ο Κιθ Μουν πέθανε σε ηλικία 32 ετών, ενώ η νεκροψία έδειξε ότι είχε καταπιεί 32 χάπια κλομεθειαζόλης, τα οποία του είχε γράψει ο γιατρός για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αλκοολισμού του.
Τον Ιανουάριο του 1979, τα τύμπανα ανέλαβε ο πρώην ντράμερ των Small Faces, Κένι Τζόουνς. Οι Who αποφάσισαν να περιοδεύσουν για την προώθηση του άλμπουμ στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά κατά τη διάρκεια της περιοδείας άλλη μία τραγωδία έλαβε μέρος όταν στη συναυλία τους στο "Riverfront Coliseum" του Σινσινάτι στις 3 Δεκεμβρίου 1979, έντεκα θεατές έχασαν τη ζωή τους λόγω ασφυξίας.
thumb|200px|ΟΙ Who ζωντανά το 1980 Ακολούθησε το "It's Hard" του 1982, με τους Who να δίνουν τις τελευταίες τους συναυλίες σε μία αμερικάνικη περιοδεία στα τέλη του 1982, πριν ανακοινώσουν τη διάλυση τους σε συνέντευξη Τύπου στις 16 Δεκεμβρίου του 1983.
Το συγκρότημα επέστρεψε στην ενεργό δράση για το φιλανθρωπικό φεστιβάλ "Live Aid" και τρία χρόνια αργότερα για το "BPI Life Achievement Award", όπου έπαιξαν μία σύντομη συναυλία στο "Royal Albert Hall" του Λονδίνου. Την επόμενη χρονιά, πραγματοποίησαν περιοδεία στη Βόρεια Αμερική και την Αγγλία για τον εορτασμό των 25 χρόνων από την ίδρυση του σχήματος, χωρίς τον Τζόουνς στα τύμπανα και με τη συμμετοχή του ντράμερ Σάιμον Φίλιπς, του κιθαρίστα Στιβ Μπόλτον, κ.α..
Το 1996 έδωσαν μία συναυλία στο "Hyde Park" του Λονδίνου, όπου έπαιζαν, κατά κύριο λόγο, το "Quadrophenia", ακολουθούμενη από μία μεγάλη περιοδεία σε Ευρώπη και Αμερική, η οποία διήρκεσε μέχρι τις 16 Αυγούστου 1997. Πέντε χρόνια αργότερα, το συγκρότημα προγραμμάτισε μία περιοδεία, η οποία αναβλήθηκε λόγω του θανάτου του Τζον Εντουίστλ από υπερβολική δόση κοκαΐνης. Ο Εντουίστλ βρέθηκε νεκρός στις 27 Ιουνίου 2002 στο ξενοδοχείο "Hard Rock Hotel" του Λας Βέγκας. Τελικά, η περιοδεία πραγματοποιήθηκε με τον Πίνο Παλαντίνο στο μπάσο.
Το 2005, οι Who ανακοίνωσαν την ηχογράφηση ενός νέου στούντιο δίσκου, του πρώτου τους μετά το 1982. Το "Endless Wire" κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου 2006, σκαρφαλώνοντας στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με το συγκρότημα να δίνει 112 συναυλίες σε όλο τον κόσμο για την προώθηση του. Τη σύνθεση τους συμπλήρωνε ο ντράμερ Ζακ Στάρκι, γιος του Ρίνγκο Σταρ, όπως και ο κιμπορντίστας Τζον Μπούντρικ.
Ακολούθησαν σύντομες περιοδείες το 2008 και το 2009, οι οποίες περιελάμβαναν εμφανίσεις στην Ιαπωνία και την Αυστραλία, ενώ η επόμενη μεγάλη περιοδεία τους ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2012 και ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο της επόμενης χρονιάς, με τους Who να δίνουν 52 συναυλίες σε Ευρώπη και Αμερική, όπου έπαιζαν για άλλη μια φορά ολόκληρο το "Quadrophenia".
Τον Οκτώβριο του 2013, ο Τάουνσεντ ανακοίνωσε ότι οι Who θα πραγματοποιήσουν την τελευταία τους περιοδεία το 2015 και θα εμφανιστούν σε χώρες στις οποίες δεν έπαιξαν ξανά στο παρελθόν.
Τον Σεπτέμβριο του 2014, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το κομμάτι "Be Lucky", το οποίο συμπεριλήφθηκε στην συλλογή "The Who Hits 50!", έναν μήνα αργότερα. Τον Ιούνιο του επόμενου έτους, οι The Who εμφανίστηκαν στο "Glastonbury Festival", με τον Τάουνσεντ να δηλώνει ότι αυτή ήταν πιθανόν η τελευταία συναυλία τους στην πατρίδα τους. Λίγους μήνες αργότερα, η βορειοαμερικανική περιοδεία των The Who ακυρώθηκε λόγω ιογενούς μηνιγγίτιδας από την οποία προσβλήθηκε ο Ρότζερ Ντάλτρι.
Στούντιο ηχογραφήσεις
{|width="100%" align="center"|
Τρούπι Εύβοιας
Το Τρούπι ή Τρούπιο είναι μικρό ημιορεινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Τρούπι βρίσκεται στα όρια με την κεντρική Εύβοια και είναι κτισμένο στους βόρειους πρόποδες του όρους Καντήλι σε υψόμετρο 230 μέτρα. Απέχει 32 χλμ. (οδικά) ΒΔ. από την Λίμνη (μέσω Κήρινθου), 15 χλμ. ΝΔ. από το Μαντούδι (μέσω Προκοπίου) και 55 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Συμφώνα με την τοπική παράδοση η ονομασία του χωριού οφείλεται στις μικρές σπηλιές (τρύπες) που υπάρχουν ψηλότερα στο βουνό, όπου την περίοδο της τουρκοκρατίας κατέφευγαν οι κυνηγημένοι από τους Τούρκους κάτοικοι της περιοχής. Βορειοδυτικά του χωριού είναι τα εγκαταλειμμένα, από το 1990, μεταλλεία λευκολίθου και οι εγκαταστάσεις τους. Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νηλέων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Δαφνούσσα αποτελεί την τοπική κοινότητα Δαφνούσσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 16 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Μονοκρυσταλλική κεφαλή υπερήχου
thumb|200px|, Crystal Signature από την εταιρεία ALPINION
Η τεχνολογία της μονοκρυσταλλικής κεφαλής στα ιατρικά διαγνωστικά μηχανήματα (single crystal technology) συμβάλλει στην πιο αξιόπιστη και ομοιόμορφη απόδοση, σε συνδυασμό με βασικές τεχνολογίες απεικόνισης εικόνας σε μηχανήματα διαγνωστικού υπερήχου.
Ο ενιαίος κρύσταλλος (ένα ακριβό υλικό δύσκολο στην κατασκευή του) παράγει ένα μεγάλο εύρος συχνοτήτων και η δύναμή της έγκειται στη δημιουργία αρμονικών εικόνων με ελάχιστη απώλεια σε ακουστικό σήμα. Τα μονοκρυσταλλικά υλικά χαρακτηρίζονται από την πολύ υψηλότερη απόδοση μετατροπή ενέργειας σε σχέση με τις συμβατικές πιεζοηλεκτρικές κεφαλές. Το αποτέλεσμα είναι πιο ομοιόμορφη, ευρεία απεικόνιση ζώνης συχνοτήτων, προσφέροντας καλύτερη ποιότητα εικόνας.
Η μοναδική και καινοτόμος τεχνολογία επεξεργασίας είναι σε θέση να παράγει μεγαλύτερη ακτίνα καμπυλότητας για τις κεφαλές στα ιατρικά διαγνωστικά μηχανήματα.
Η τεχνολογία αυτή για την ώρα εφαρμόζεται μόνο σε πολύ ακριβά μηχανήματα λόγο του κόστους σε σχέση με τα συμβατικά πιεζοηλεκτρικά υλικά.
Κατηγορία:Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις
Σκοπιά Φαρσάλων
Η Σκοπιά Φαρσάλων αποτελούσε Κοινότητα αρχικά του Δήμου Ναρθακίου και πλέον, του νέου «Καλλικρατικού» Δήμου Φαρσάλων, ενώ απέχει από την πόλη της Λάρισας, 67 χιλιόμετρα. Με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός των μόνιμων κατοίκων, ανερχόταν σε 234 κατοίκους.
Πληροφορίες
Από τις παραδόσεις αναφέρεται ότι η Σκοπιά αποτελούσε συνένωση των χωριών Ταμπακλί και Παλαιοδερλί. Το 1919, το χωριό μετονομάζεται από Ταμπακλί, σε Σκοπιά Φαρσάλων. Η νέα ονομασία δόθηκε επίσημα το 1919, λόγω της γεωγραφικής θέσης της, στα σύνορα των Νομών Λαρίσης, Μαγνησίας και Φθιώτιδας. Οι κάτοικοι της ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο ποταμός Ενιπέας, που πηγάζει από το όρος Όθρυς, δροσίζει την περιοχή και εκβάλει στον ποταμό Πηνειό.
Στο Παλαιοδερλί είναι χτισμένο από το 1915, το εκκλησάκι της Παναγιάς. Πολιούχος Άγιος του χωριού, είναι ο Άγιος Σπυρίδων, όπου γιορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου.
Στις 20 Ιουλίου γίνεται το πανηγύρι προς τιμήν του προφήτη Ηλία, ενώ πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται και στις γιορτές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και της Αποκριάς. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2011, διοργανώθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σκοπιάς με μεγάλη επιτυχία η πρώτη παραδοσιακή γιορτή κρασιού με πάτημα σταφυλιών, με συμμετοχή τοπικών φορέων.
Ιστορία
Η Σκοπιά αναφέρεται αρχικά στον απελευθερωτικό αγώνα του 1854, ο οποίος διοργανώθηκε από τον Βασιλιά Όθωνα και τους Αγωνιστές του 1821.
Με την επανάσταση του 1878, γίνεται η αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και η προσάρτηση ολόκληρη της Θεσσαλίας, στον κορμό της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Αμελί
Αμελί (αγγλικά: Amelie, γαλλικά: Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain ) είναι γαλλική ρομαντική κομεντί παραγωγής 2001 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιερ Ζενέ και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Γκιγιόμ Λοράν. Τη μουσική έγραψε ο Γιαν Τιρσέν και πρωταγωνιστεί η Οντρέ Τοτού.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας ντροπαλής σερβιτόρας που αποφασίζει να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων του περιβάλλοντός της προς το καλύτερο, ενώ παλεύει με τη δική της απομόνωση.
Το Αμελί έλαβε διθυραμβικές κριτικές σε όλο τον κόσμο και απέσπασε πολλά βραβεία και υποψηφιότητες σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές διοργανώσεις.
Πλοκή
Η Αμελί Πουλέν είναι ένα κορίτσι που μεγάλωσε απομονωμένη από τα υπόλοιπα παιδιά. Ο πατέρας της Ραφαέλ, ένας πρώην στρατιωτικός γιατρός, πιστεύει ότι πάσχει από υπέρταση λόγω του γρήγορου ρυθμού της καρδιάς της. Αυτό όμως συμβαίνει κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με τον πατέρα της, καθώς η μόνη φορά που την αγγίζει είναι όταν την εξετάζει. Η μητέρα της, Αμαντίν πεθαίνει όταν η Αμελί είναι μόλις 6 ετών. Από τότε ο πατέρας της αποτραβιέται ακόμα περισσότερο και αφιερώνει τη ζωή του στο να φτιάξει στον κήπο του ένα μάλλον εκκεντρικό μνημείο για την Αμαντίν. Ακόμα πιο μόνη η Αμελί, αναπτύσσει μια παράξενη φαντασία.
Σήμερα, γυναίκα πλέον, η Αμελί εργάζεται ως σερβιτόρα, σε μια μικρή καφετέρια στη Μονμάρτη. Η πελατεία του μαγαζιού είναι συχνά πολύ εκκεντρική. Στα 23 της χρόνια, έχοντας ζήσει αποτυχημένες σχέσεις, η Αμελί βρίσκει τη χαρά της ζωής σε απλές απολαύσεις, αφήνοντας τη φαντασία της να καλπάζει.
Στις 31 Αυγούστου 1997, η Αμελί σοκάρεται όταν ακούει το θάνατο της Πριγκίπισσας Νταϊάνα και γλιστράει από τα χέρια της το μπουκάλι που κρατούσε, το οποίο σπάει το πλακάκι. Κάτω από το πλακάκι, βρίσκει ένα μεταλλικό κουτί με παιδικά αναμνηστικά σουβενίρ από ένα αγόρι που κάποτε ζούσε στο διαμέρισμά της, δεκαετίες πριν. Εντυπωσιασμένη από την ανακάλυψή της, αποφασίζει να εντοπίσει τον τώρα ενήλικο άντρα και να του επιστρέψει το κουτί, κάνοντας μια συμφωνία με τον εαυτό της: αν τον βρει και τον κάνει ευτυχισμένο, θα αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή της στο να κάνει τους ανθρώπους χαρούμενους.
Καταφέρνει να εντοπίσει τον κάτοχο του κουτιού. Τοποθετεί το κουτί σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και καθώς αυτός περνάει, τηλεφωνεί, ώστε να τον οδηγήσει εκεί. Ανοίγοντας το κουτί, ο άντρας, βάζει τα κλάματα και θυμάται τα παιδικά του χρόνια. Έτσι κερδίζει το στοίχημα που έβαλε με τον εαυτό της.
Ενώ κάνει τους άλλους ευτυχισμένους, η Αμελί παρατηρεί έναν άντρα που μαζεύει πεταμένες φωτογραφίες αγνώστων από έναν φωτογραφικό θάλαμο. Όταν κατά λάθος πέφτει πάνω του, το μάτι της πέφτει στο φωτογραφικό άλμπουμ, που έπεσε από τον άγνωστο άντρα κατά τη σύγκρουση. Τότε κάνει άνω κάτω το Παρίσι ώστε να τον εντοπίσει και να του επιστρέψει το άλμπουμ. Ανακαλύπτει ότι ονομάζεται Νίνο, τον εντοπίζει, του επιστρέφει ανώνυμα το άλμπουμ, αλλά ντρέπεται πολύ να τον προσεγγίσει. Τελικά ο καλός της φίλος Ρέιμοντ της δίνει κουράγιο και τελικά τον συναντά, περνούν τη νύχτα μαζί και έτσι αρχίζει η σχέση της μαζί του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Ιβάν Μίκολτσιτς
Ο Ιβάν Μίκολτσιτς είναι ένας από τους πιο γνωστούς αρχαιολόγους στη Βόρεια Μακεδονία. Εκτός της αρχαιολογικής του έρευνας στη Βόρεια Μακεδονία, έχει εκδώσει πολλά έργα στα οποία προσπαθεί να αποδείξει ότι οι Μακεδόνες δεν σχετίζονται με τους Έλληνες αλλά και παράλληλα να αποδείξει ότι οι σύγχρονοι κάτοικοι της Βόρειας Μακεδονίας ανήκουν στην ίδια εθνότητα με τους Αρχαίους Μακεδόνες.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαιολόγοι από τη Βόρεια Μακεδονία
Αναγνώστης Αλεξανδρόπουλος
Ο Αναγνώστης Αλεξανδρόπουλος ήταν αγωνιστής του 1821 και προεστός από την Πτέρη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι
Αγία Πελαγία Αχλάδας Ηρακλείου
μικρογραφία|Πανοραμική φωτογραφία της Αγίας Πελαγίας
Η Αγία Πελαγία είναι χωριό της κοινότητας Αχλάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γαζίου, του δήμου Μαλεβιζίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αγία Πελαγία είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στον δυτικό μυχό του φερώνυμου όρμου, κοντά στο αρχαίο ακρωτήρι Δίον και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει περίπου 25 χλμ. ΒΔ. του Ηρακλείου.
Ιστορικά στοιχεία
Στην αρχαιότητα η περιοχή ήταν γνωστή ως Πάνορμος. Ανασκαφές δίπλα από το σπήλαιο της Εύρεσης, έφεραν στο φως μινωικά και ελληνιστικά κατάλοιπα, μεταξύ των οποίων μεγάλο ορθογώνιο οικοδόμημα του 4ου αιώνα π.Χ, το Πρυτανείο-Ανδρείο. Ο αρχαιολόγος Στυλιανός Αλεξίου, ταυτίζει την Αγία Πελαγία με την αρχαία Απολλωνία, σύμφωνα με τα ευρήματα. Ήταν από τα σημαντικότερα λιμάνια της Κρήτης κατά την Ενετική περίοδο. Αργότερα οι Οθωμανοί έκτισαν εδώ κι ένα φρούριο, ίχνη του οποίου δεν υπάρχουν σήμερα. Οι Οθωμανοί είχαν ονομάσει τον όρμο της Αγίας Πελαγίας ως Τσανάκ Λιμάνι, επειδή η λεκάνη του θυμίζει πιάτο (τσανάκ= πιάτο). Εδώ άραζε και το θρυλικό πλοίο Αρκάδι κατά την περίοδο της Κρητικής Επανάστασης, για να παρέχει πολεμοφόδια στους επαναστάτες.
Νησίδα Κουμουνδούρου
thumb|right|280px|Δυτική άποψη της νησίδας Κουμουνδούρου στον Πειραιά thumb|right|280px|Ανατολική άποψη της νησίδας Κουμουνδούρου στον Πειραιά Η Νησίδα Κουμουνδούρου ή παλαιότερα λεγόμενη Σταλίδα ή "νησάκι του Παρασκευά" είναι μια μικρή βραχονησίδα, η πλησιέστερη στο Πειραιά. Βρίσκεται μεταξύ των πειραϊκών λιμένων του Μικρολίμανου (πρώην Τουρκολίμανου) και της Ζέας (πρώην Πασαλιμάνι) μόλις 30 περίπου μέτρα από τις νότιες ακτές του πρώτου, και ακριβώς απέναντι (νότια) του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος (πρώην ΒΝΟΕ).
Αγία Πελαγία Αχλάδας Ηρακλείου
Τουρισμός
Η Αγία Πελαγία, στις αρχές του 20ού αιώνα εξυπηρετούσε την Αχλάδα ως επίνειό της. Σήμερα, είναι από τα πλέον πολυσύχναστα τουριστικά θέρετρα του νομού Ηρακλείου με σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή.
Νησίδα Κουμουνδούρου
Το 1925 η ειδική επιτροπή που συστάθηκε τότε για την διόρθωση τοπωνυμιών και σημείων του Πειραιά ονομάτισε επίσημα τη νησίδα ως Νησίδα Μουνιχίας, σε πολλούς όμως χάρτες έφερε μέχρι τότε την ακατανόητη ονομασία "Σταλίδα". Η νέα όμως ονομασία δεν κατάφερε να καθιερωθεί έναντι της ονομασίας "Νησίδα Κουμουνδούρου" που έλαβε, λόγω της έπαυλης Κουμουνδούρου που βρισκόταν από το τέλος του 19ου αιώνα έως το 1935, στον απέναντι ακραίο λόφο του Τουρκολίμανου (Μικρολίμανου). Στη θέση της έπαυλης κατασκευάστηκε ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος Τελικά το όνομα του Κουμουνδούρου, όρισε το τοπωνύμιο και η νησίδα είναι περισσότερο γνωστή σήμερα με αυτό το όνομα. Στη δεκαετίες του "50 και του "60 στην έναντι της νησίδας παραλία υπήρχε μια μικρή ταβέρνα με το όνομα Παρασκευάς, με το όνομα του οποίου λεγόταν τότε τόσο η παραλία όσο και η νησίδα.
Ιστορία
Η νησίδα του Κουμουνδούρου στη αρχαία Ελλάδα έπαιξε σημαντικό ρόλο ιδιαίτερα κατά την αντίσταση του στρατηγού, του Βασιλέως του Πόντου Μιθριδάτη, Αρχέλαου κατά του Σύλλα (86 π.Χ.). Ο Αρχέλαος που ήταν ο τελευταίος υπερασπιστής του Πειραιά εναντίον των Ρωμαίων αγωνίσθηκε γενναία χρησιμοποιώντας τη Σταλίδα ως κύρια βάση του. Τελικά όμως ηττήθηκε και κατέφυγε στη Βοιωτία ενώ ο Πειραιάς και η Αθήνα κυριεύθηκαν από τους Ρωμαίους.
Αγία Πελαγία Αχλάδας Ηρακλείου
Πλημμύρες του 2022
Η Αγία Πελαγία, όπως και εκτεταμένες παραλιακές περιοχές της βόρειας Κρήτης από το Ηράκλειο και ανατολικότερα, δέχτηκε πολύ μεγάλες ποσότητες βροχής κατά το διήμερο 15-16/10/2022. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με την αδυναμία παροχέτευσης του υδάτινου όγκου προς τη θάλασσα, οδήγησε στην απώλεια δύο ανθρώπων και πολύ μεγάλες καταστροφές στο οδικό δίκτυο και τις επαγγελματικές δομές του οικισμού.
Νησίδα Κουμουνδούρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Τοπογραφία του Πειραιά Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες *
Αγία Πελαγία Αχλάδας Ηρακλείου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Γαζίου Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Μπραχμάνος
Οι Μπραχμάνοι (από τα σανσκριτικά: brāhmaṇa ब्राह्मण) είναι ιερείς, ανώτερη θρησκευτική τάξη (κάστα) και έχουν για καθήκοντα την ανάγνωση και τη διδασκαλία των ιερών βιβλίων, των Βεδών, και την τέλεση της λατρείας.
Οι σύγχρονοι Μπραχμάνοι είναι απόγονοι των αρχαίων σοφών της βεδικής Ινδίας και είναι παραδοσιακά μελετητές, καθηγητές, ιερείς, αστρολόγοι, σύμβουλοι, επιστήμονες, φιλόσοφοι, οι επαγγελματίες κλπ. αλλά σήμερα υπάρχουν επιτυχημένοι Μπραχμάνοι σε όλους σχεδόν τους τομείς της Ινδίας και της παγκόσμιας κοινωνίας.
Μπραχμάνοι παραδοσιακά ασκούν βίο με σοβαρή λιτότητα και μετάνοια ώστε να αποκτήσουν γνώσεις και εμπειρία για τη συνολική βελτίωση της ανθρωπότητας, όπως γιόγκα, τεχνικές διαλογισμού, ιατρικά και τεχνολογικά επιτεύγματα και πολλά άλλα. Ανήκουν στην υψηλότερη κάστα του Ινδουισμού και είναι ο στόχος ξένων εισβολέων, κάποιων περιθωριακών, αντεθνικών, αντικοινωνικών και αυτονομιστικών ομάδων της ινδικής κοινωνίας.
Οι Μπραχμάνοι είναι επίσης γνωστό ότι είναι ομάδα φτωχή, σε σύγκριση με άλλες ινδικές ομάδες, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν ιδιαίτερη μάθηση. Οι περισσότερα Μπραχμάνοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, σε σύγκριση με όλες τις άλλες κάστες.
Μερικοί Μπραχμάνοι θέλουν θετικές διακρίσεις (ποσοστώσεις στην εκπαίδευση, την απασχόληση και τις προσφορές) με βάση την χαμηλή οικονομική κατάσταση σε αντικατάσταση των υφισταμένων πρακτικών της παροχής θετικών διακρίσεων σε πλούσιες χαμηλές κάστες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία της Ινδίας Κατηγορία:Ινδουισμός
Τιφλίδα
μικρογραφία|260x260εσ|Σχέδιο αποτύπωσης της πόλης (2011) όπου είναι εμφανής ο ποταμός Κούρα που διαπερνά την πόλη. Η Τιφλίδα ή Τυφλίδα (γεωργιανά: თბილისი Τμπιλίσι) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας. Πρόκειται για μια παλαιά πόλη αφού ιδρυθήκε το 458 (σε κάποιες πηγές το 455), όταν η πρωτεύουσα του γεωργιανού βασιλείου μεταφέρθηκε εκεί από τη Μτσχέτα, καθώς η Τιφλίδα είχε στρατηγική θέση, ελέγχοντας τη διαδρομή μεταξύ της δυτικής και της ανατολικής Υπερκαυκασίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 1.079.000 (2021). Την Τιφλίδα διαπερνά ο ποταμός Κούρα που είναι ο μεγαλύτερος ποταμός στην Υπερκαυκασία.
Η παλαιά πόλη της Τιφλίδας, που βρίσκεται στον πυρήνα της πόλης, φιλοξενεί τις παλαιές μεσαιωνικές εκκλησίες και τα παλαιά ατμοσφαιρικά σπίτια με διακοσμητικά μπαλκόνια για τα οποία η πόλη είναι γνωστή. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης η πόλη παραμελήθηκε, σήμερα ωστόσο έχει αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό και υπάρχουν σχέδια για την προσθήκη τρίτης γραμμής μετρό μέσω της περιοχής Βάκε, διευρύνοντας σημαντικά τις υπάρχουσες δύο γραμμές. Περίπου το 85% του πληθυσμού είναι Γεωργιανοί, ενώ το 7% είναι Αρμένιοι. Η πόλη στο παρελθόν είχε μια σημαντική μειονότητα Ρώσων, οι περισσότεροι εκ των οποίων την εγκατέλειψαν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τον ρωσο-γεωργιανό πόλεμο το 2008. Η Τιφλίδα παραμένει μια πολυπολιτισμική πόλη, με κοινότητες άλλων λαών του Καυκάσου, καθώς και Έλληνες, Γερμανούς, Εβραίους, Ασσύριους και Εσθονούς.
Ετυμολογία
Το όνομα Τιφλίδα προέρχεται από τα παλαιά γεωργιανά t′bilisi (ασοματβούλι: ႲႡႨႪႨႱႨ, μχεντρούλι : თბილისი), και περαιτέρω από το tpili (σύγχρονα γεωργιανά: "ζεστό", από τα παλαιά γεωργιανά: ႲႴႨႪႨ ilipili). Το όνομα T′bili ή T′bilisi (κυριολεκτικά, "ζεστή τοποθεσία") δόθηκε στην πόλη λόγω των πολυάριθμων θειικών θερμών πηγών της περιοχής.
Γεωγραφία
Το ανάγλυφο της Τιφλίδας είναι περίπλοκο. Το τμήμα της πόλης που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Κούρα εκτείνεται για περισσότερα από 30 χιλιόμετρα από την περιοχή Αβχάλα έως τον ποταμό Λοχίνι. Το τμήμα της πόλης που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του ποταμού Κούρα, από την άλλη πλευρά, είναι χτισμένο στους πρόποδες της οροσειράς Τριαλέτι, οι πλαγιές του οποίου σε πολλές περιπτώσεις κατεβαίνουν μέχρι τις άκρες του ποταμού Κούρα. Τα βουνά, επομένως, αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στην αστική ανάπτυξη στη δεξιά όχθη του ποταμού Κούρα. Αυτός ο τύπος γεωγραφικού περιβάλλοντος δημιουργεί θύλακες από πολύ πυκνά ανεπτυγμένες περιοχές, ενώ άλλα μέρη της πόλης παραμένουν υπανάπτυκτα λόγω του πολύπλοκου τοπογραφικού ανάγλυφου.
Κλίμα
Η Τιφλίδα έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa). Η πόλη βιώνει ζεστά, υγρά καλοκαίρια και μέτρια κρύους χειμώνες. Όπως και οι άλλες περιοχές της Γεωργίας, η Τιφλίδα δέχεται σημαντικές βροχοπτώσεις καθόλη τη διάρκεια του έτους χωρίς ιδιαίτερη ξηρασία. Ακόμα και στον πιο ξηρό μήνα υπάρχει μεγάλη βροχόπτωση. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11,2 °C και η μέση βροχόπτωση περίπου 745 mm ετησίως. Ο πιο ξηρός μήνας είναι ο Ιανουάριος, με 30 mm. Οι περισσότερες βροχοπτώσεις πέφτουν τον Μάιο, με κατά μέσο όρο 117 mm. Ο Αύγουστος είναι ο πιο ζεστός μήνας του έτους. Η θερμοκρασία τον Αύγουστο είναι κατά μέσο όρο 23,7 °C. Ο Ιανουάριος είναι ο πιο κρύος μήνας, με μέση θερμοκρασία -0,5 °C.
Δημογραφικά στοιχεία
Ως πολυπολιτισμική πόλη, η Τιφλίδα φιλοξενεί περισσότερες από 100 εθνοτικές ομάδες. Περίπου το 89% του πληθυσμού αποτελείται από Γεωργιανούς, με σημαντικό πληθυσμό άλλων εθνοτικών ομάδων όπως Αρμένιοι, Ρώσοι και Αζέροι. Επίσης, η πόλη φιλοξενεί Οσέτιους, Αμπχάζιους, Ουκρανούς, Έλληνες, Γερμανούς, Εβραίους, Εσθονούς, Κούρδους, Ασσύριους, Γιαζίντι και άλλους.
Αρχιτεκτονική
Η Τιφλίδα παρουσιάζει μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική αισθητική αφού έχει επηρεαστεί από τους Ρώσους, τους Βυζαντινούς, τους Πέρσες και τους Οθωμανούς. Ωστόσο, η σοβιετική αισθητική των ψηλών πολυκατοικιών είναι πανταχού παρούσα, ιδιαίτερα στα προάστια της πόλης. thumb|260px|Παλαιά πόλη της Τιφλίδας με τα χαρακτηριστικά μπαλκόνια.|αριστερά
Η πόλη είναι χωρισμένη στην παλιά και τη νέα Τιφλίδα με το παλαιότερο κομμάτι της πρωτεύουσας να διακρίνεται για τις πρωτότυπες καθώς και τις παραδοσιάκες οικίες του. Τα παραδοσιακά σπίτια της Τιφλίδας χαρακτηρίζονται από τα ξύλινα μπαλκόνια τους.
Αξιοθέατα
Ο Καθεδρικός Ναός Σαμέμπα (Αγίας Τριάδας) θεωρείται το νέο στολίδι της πόλεως και είναι η μεγαλύτερη εκκλησία της χώρας. Ο ναός ολοκληρώθηκε το 2004 και χτίστηκε προς τιμήν του εορτασμού των 1.500 χρόνων της αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας.
Θρησκεία
Ενώ η πλειοψηφία της πόλης και συνάμα της χώρας ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας, εντός της πόλεως βρίσκει κανείς τζαμιά, λόγω και της αζερικής κοινότητας, καθολικές και αρμένικες εκκλησίες καθώς και συναγωγές. Αυτό το γεγονός μαρτυρεί τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της Τιφλίδας καθώς και την ανεκτικότητα των ντόπιων απέναντι στις διάφορες θρησκείες.
κέντρο|900x900px|Πανοραμική θέα της πόλης από το κάστρο [[Ναρικάλα το 2016.|μικρογραφία]]
Βερνάρδος Γ΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Ο Βερνάρδος Γ΄ (γερμ. Bernhard III, 1 Απριλίου 1851 - 16 Ιανουαρίου 1928) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1914-18) και μετά τιτουλάριος δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1918-28).
Βιογραφία
Ο Βερνάρδος Φρειδερίκος Γουλιέλμος Αλβέρτος Γεώργιος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Καρλόττας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Αλβέρτου της Πρωσίας.
Το 1928 απεβίωσε στο Μάινινγκεν σε ηλικία 77 ετών. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ερνέστος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1878 την Καρλόττα της Πρωσίας, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Γερμανίας, και είχε τέκνα: