cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαδηλώσεις στο Ιράν για το θάνατο της Μάχσα Αμίνι
Αντιδράσεις - Διαδηλώσεις
Το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών ανακοίνωσε κυρώσεις κατά της Αστυνομίας Ηθών καθώς και επτά ανώτερων ηγετών των διαφόρων οργανισμών ασφαλείας του Ιράν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες του 2022 Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία του Ιράν
Ντέιβιντ Ροκφέλερ
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ (David Rockefeller), 12 Ιουνίου 1915 - 20 Μαρτίου 2017) ήταν Αμερικανός τραπεζίτης και γενικός διευθυντής της Chase Bank. Ήταν το γηραιότερο εν ζωή μέλος της τρίτης γενιάς της οικογένειας Ροκφέλερ και πατριάρχης της από το 2004. Ήταν ο τελευταίος εγγονός του Τζον Ντ. Ροκφέλερ. Πέθανε σε ηλικία 101 ετών, στον ύπνο του, από ανακοπή καρδιάς.
Εκπαίδευση
Ο Ροκφέλερ παρακολούθησε το πειραματικό σχολείο Λίνκολν στην 123η οδό στο Χάρλεμ. Το 1936, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, όπου εργάστηκε ως συντάκτης στο The Harvard Crimson. Σπούδασε επίσης οικονομικά για ένα χρόνο στο Χάρβαρντ και στη συνέχεια ένα χρόνο στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου, όπου και γνώρισε για πρώτη φορά τον μελλοντικό Αμερικανό Πρόεδρο Τζον Κένεντι και την αδερφή του Κένεντι, Κάθλιν. Κατά τη διάρκεια του χρόνου του στο εξωτερικό, ο Ροκφέλερ εργάστηκε για λίγο στο υποκατάστημα του Λονδίνου της τράπεζας Chase Manhattan. Μετά την επιστροφή στις ΗΠΑ, για να ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές του σπουδές, έκανε διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου το 1940.
Κυβερνητική υπηρεσία
Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Σικάγο, έγινε γραμματέας του δημάρχου της Νέας Υόρκης Φιορέλο Λα Γκουάρντια για δεκαοκτώ μήνες σε μια θέση δημόσιας υπηρεσίας. Αν και ο δήμαρχος επεσήμανε στον Τύπο ότι ο Ρόκφελερ ήταν μόνο ένας από τους 60 ασκούμενους στην δημαρχία της πόλης, ο χώρος εργασίας του ήταν, στην πραγματικότητα, το κενό γραφείο του αντιδημάρχου. Από το 1941 έως το 1942, ο Ροκφέλερ ήταν βοηθός περιφερειακού διευθυντή του Γραφείου Άμυνας, Υγείας και Πρόνοιας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στρατός
Ο Ροκφέλερ κατατάχθηκε στον αμερικανικό στρατό και εισήλθε στη σχολή υποψηφίων αξιωματικών το 1943, όπου και τελικά προήχθη με τον βαθμό του λοχαγού το 1945. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στη Βόρεια Αφρική και τη Γαλλία (μιλούσε άπταιστα γαλλικά) σε στρατιωτικές μονάδες πληροφοριών. Επίσης υπηρέτησε στη μυστική μονάδα «Ρίτσι Μπόι» η οποία έλαβε ειδική εκπαίδευση στο Φορτ Ρίτσι, του Μέριλαντ. Επί επτά μήνες υπηρέτησε επίσης ως βοηθός στρατιωτικού επιστήμονα στην Αμερικανική Πρεσβεία στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είχε οικογενειακές επαφές και στελέχη της Standard Oil για βοήθεια.
Τραπεζική καριέρα
Το 1946, ο Ροκφέλερ εντάχθηκε στο προσωπικό της τράπεζας Chase National που σχετίζονταν με την οικογένεια. Πρόεδρος εκείνη την εποχή ήταν ο θείος του Ροκφέλερ Γουίνθροπ Άλντριτς. Η Chase Bank ήταν κατά κύριο λόγο μια τράπεζα χονδρικής, που ασχολούνταν με άλλα εξέχοντα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και μεγάλους εταιρικούς πελάτες όπως η General Electric (η οποία, μέσω της θυγατρικής της RCA, είχε μισθώσει εξέχον χώρο και έγινε ο πρώτος βασικός ενοικιαστής του Rockefeller Center το 1930). Η τράπεζα επίσης συνδέονταν στενά και χρηματοδοτούσε τη βιομηχανία πετρελαίου, έχοντας μακροχρόνιες σχέσεις με το διοικητικό της συμβούλιο με τις διάδοχες εταιρείες της Standard Oil, ιδιαίτερα την Exxon Mobil. Η Chase National μετονομάστηκε σε Chase Manhattan Bank το 1955 και μετατοπίστηκε σημαντικά στην καταναλωτική τραπεζική. Σήμερα ονομάζεται JPMorgan Chase.
Ο Ροκφέλερ ξεκίνησε ως βοηθός μάνατζερ στο εξωτερικό τμήμα. Εκεί ανέλαβε τη χρηματοδότηση του διεθνούς εμπορίου σε διάφορα προϊόντα, όπως καφέ, ζάχαρη και μέταλλα. Από αυτή τη θέση διατηρούσε σχέσεις με περισσότερες από 1.000 τράπεζες-ανταποκριτές σε όλο τον κόσμο. Υπηρέτησε σε άλλες θέσεις και έγινε πρόεδρος το 1960. Διατέλεσε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Chase Manhattan από το 1969 έως το 1980 και παρέμεινε πρόεδρος μέχρι το 1981. Επίσης, το 1980, ήταν μεγαλύτερος ιδιώτης μέτοχος της τράπεζας με 1,7% των μετοχών της.
Κατά τη θητεία του ως διευθύνων σύμβουλος, η Chase Manhattan εξαπλώθηκε διεθνώς και έγινε κεντρικός παράγοντας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω του παγκόσμιου δικτύου συνεργαζομένων τραπεζών που διέθεται, του μεγαλύτερου στον κόσμο. Το 1973, η Chase Manhattan ίδρυσε το πρώτο υποκατάστημα αμερικανικής τράπεζας στη Μόσχα, στην τότε Σοβιετική Ένωση. Εκείνο το έτος ο Ροκφέλερ ταξίδεψε στην Κίνα, με αποτέλεσμα η τράπεζά του να γίνει η πρώτη συνεργαζόμενη τράπεζα της Εθνικής Τράπεζας της Κίνας στις ΗΠΑ.
Επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Chase Manhattan επέκτεινε την επιρροή της σε πολλές μη χρηματοπιστωτικές εταιρείες. Μια μελέτη του 1979 με τίτλο «Η σημασία του τραπεζικού ελέγχου στις μεγάλες εταιρείες» παρείχε μια εκτίμηση για την οποία τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με έδρα τις ΗΠΑ είχαν τον μεγαλύτερο έλεγχο σε άλλες εταιρείες. Η μελέτη αυτή διαπιστώνει ότι:
Τον Νοέμβριο του 1979, ενώ ήταν πρόεδρος της Chase Bank, ο Ροκφέλερ μπλέχτηκε σε ένα διεθνές περιστατικό όταν αυτός και ο Χένρι Κίσινγκερ, μαζί με τους συνεργάτες του Ροκφέλερ, έπεισαν τον Πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών να υποδεχτεί τον Σάχη του Ιράν, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, στις Ηνωμένες Πολιτείες για νοσοκομειακή περίθαλψη. Αυτή η ενέργεια καθιέρωσε άμεσα αυτό που είναι γνωστό ως κρίση ομηρίας στο Ιράν και έθεσε τον Ρόκφελερ υπό έντονο έλεγχο των μέσων ενημέρωσης (ιδιαίτερα από τους New York Times) για πρώτη φορά στη δημόσια ζωή του. Ο Ροκφέλερ αποσύρθηκε από την ενεργό διοίκηση της τράπεζας το 1981, τον οποίο διαδέχτηκε ο προστατευόμενος του Γουίλαρντ Μπούτσερ. Ο πρώην πρόεδρος του Chase Τζον Τζ. ΜακΚλόι ανέφερε τότε ότι πίστευε ότι ο Ροκφέλερ δεν θα μείνει στην ιστορία ως μεγάλος τραπεζίτης αλλά μάλλον ως «πραγματική προσωπικότητα, ως διακεκριμένο και πιστό μέλος της κοινότητας».
Πολιτικές διασυνδέσεις
Ο Ροκφέλερ ταξίδεψε πολύ και συναντήθηκε τόσο με ξένους ηγέτες όσο και με προέδρους των ΗΠΑ, ξεκινώντας από τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Κατά καιρούς υπηρέτησε ως ανεπίσημος απεσταλμένος σε επιχειρήσεις υψηλού επιπέδου. Μεταξύ των ξένων ηγετών που συνάντησε ήταν ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο Φιντέλ Κάστρο, ο Νικήτα Χρουστσόφ και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.
Το 1968, αρνήθηκε την προσφορά του αδελφού του Νέλσον Ροκφέλερ, τότε κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, να τον διορίσει στη θέση της Γερουσίας του Ρόμπερτ Κένεντι μετά τη δολοφονία του Κένεντι τον Ιούνιο του 1968, μια θέση που ο Νέλσον προσέφερε επίσης στον ανιψιό του Τζον Ντέιβισον τον 5ο. Ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ του πρόσφερε τη θέση του Υπουργού Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και πάλι αυτός αρνήθηκε.
Ο Ροκφέλερ επικρίθηκε για τη φιλία του με ξένους ηγέτες προκειμένου να διευρύνει τα ενδιαφέροντα της Chase στις χώρες τους. Ο αρθρογράφος των New York Times Ντέιβιντ Μπρουκς έγραψε το 2002 ότι ο Ροκφέλερ «πέρασε τη ζωή του στην ελίτ της άρχουσας τάξης και ήταν πιστός στα μέλη της ό,τι κι αν έκαναν». Σημείωσε ότι ο Ροκφέλερ είχε κλείσει επικερδείς συμφωνίες με «πλούσιους δικτάτορες σε πετρέλαιο», «σοβιετικά κόμματα» και «Κινέζους ιθύνοντες της Πολιτιστικής Επανάστασης».
Ο Ροκφέλερ συναντήθηκε με τον Χένρι Κίσινγκερ το 1954, όταν ο Κίσινγκερ εκείνος διορίστηκε διευθυντής μιας ομάδας μελέτης του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων για τα πυρηνικά όπλα, στην οποία ήταν μέλος ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ. Τοποθέτησε τον Κίσινγκερ στο διοικητικό συμβούλιο του Ιδρύματος Ροκφέλερ και συμβουλευόταν μαζί του συχνά, με τα θέματα όπως τα συμφέροντα της Chase Bank στη Χιλή και τη δυνατότητα εκλογής του Σαλβαδόρ Αλιέντε το 1970. Ο Ροκφέλερ υποστήριξε την πρωτοβουλία του «ανοίγματος της Κίνας» το 1971, καθώς παρείχε τραπεζικές ευκαιρίες στην Chase Bank.
Αν και ισόβιος Ρεπουμπλικανός και συνεργάτης του κόμματος, ήταν μέλος των μετριοπαθών «Ρεπουμπλικάνων» που προέκυψαν από τις πολιτικές φιλοδοξίες και τη στάση δημόσιας πολιτικής του αδελφού του Νέλσον. Το 2006, συνεργάστηκε με πρώην στελέχη της Goldman Sachs και άλλους για να σχηματίσει μια ομάδα συγκέντρωσης κεφαλαίων με έδρα την Ουάσινγκτον, Ρεπουμπλικανών που υποστήριζε μετριοπαθείς Ρεπουμπλικάνους υποψηφίους έναντι άλλων ιδεολογικών διεκδικητών.
Σχέσεις με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών
Ο Ροκφέλερ ήταν γνωστός με τον διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA) Άλεν Ντάλες και τον αδελφό του, τον υπουργό Εξωτερικών της διοίκησης του Αϊζενχάουερ, Τζον Φόστερ Ντάλες –ο οποίος ήταν πεθερός της οικογένειας – από τα χρόνια του κολλεγίου του. Ήταν στο Κέντρο Ροκφέλερ που ο Άλεν Ντάλες δημιούργησε το επιχειρησιακό του κέντρο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μετά το Περλ Χάρμπορ, σε στενή επαφή με την MI6, το οποίο είχε επίσης την κύρια αμερικανική επιχείρηση στο Κέντρο. Γνώριζε επίσης και είχε σχέση με τον πρώην διευθυντή της CIA Ρίτσαρντ Χελμς καθώς και τον Άρτσιμπαλτ Ρούζβελτ Τζούνιορ, υπάλληλος της Chase Bank και πρώην πράκτορα της CIA, του οποίου ο πρώτος ξάδερφος, και πράκτορας της CIA, Κέρμιτ Ρούζβελτ, συμμετείχε στο πραξικόπημα στο Ιράν του 1953. Επίσης, το 1953, είχε γίνει φίλος με τον Γουίλιαμ Μπάντι, έναν βασικό αναλυτή της CIA για εννέα χρόνια στη δεκαετία του 1950, ο οποίος έγινε σύνδεσμος της Υπηρεσίας με το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας. Επιπλέον, στη βιογραφία του Κάρι Ράιχ για τον αδελφό του Νέλσον, ένας πρώην πράκτορας της CIA αναφέρει ότι ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ ενημερώθηκε εκτενώς για τις μυστικές επιχειρήσεις πληροφοριών από τον ίδιο και άλλους προϊσταμένους τμημάτων της Υπηρεσίας, υπό τη διεύθυνση του «φίλου και έμπιστου» του Ροκφέλερ, του διευθυντή της CIA Άλεν Ντάλες.
Ομάδες πολιτικής
Το 1964, μαζί με άλλα αμερικανικά επιχειρηματικά στελέχη όπως ο Σολ Λίνοβιτζ, ο Ροκφέλερ ίδρυσε το μη κερδοσκοπικό International Executive Service Corps που ενθαρρύνει τις αναπτυσσόμενες χώρες να προωθήσουν την ιδιωτική επιχείρηση. Το 1979, ίδρυσε το Partnership for New York City, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό επιχειρηματιών της Νέας Υόρκης. Το 1992, επιλέχθηκε ως ηγετικό μέλος στο Ρωσικό-Αμερικανικό Τραπεζικό Φόρουμ, μια συμβουλευτική ομάδα που δημιουργήθηκε από τον επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αποθεμάτων της Νέας Υόρκης για να συμβουλεύσει τη Ρωσία σχετικά με τον εκσυγχρονισμό του τραπεζικού της συστήματος, με την υποστήριξη του Προέδρου Μπόρις Γέλτσιν.
Δυσαρεστημένος από την άρνηση των μελών της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ να συμπεριλάβει την Ιαπωνία, ο Ροκφέλερ βοήθησε στην ίδρυση της Τριμερούς Επιτροπής τον Ιούλιο του 1973.
Μεταγενέστερη καριέρα
Μετά τον πόλεμο και παράλληλα με τη δουλειά του στην Chase, ο Ροκφέλερ ανέλαβε έναν πιο ενεργό ρόλο στις επιχειρηματικές συναλλαγές της οικογένειάς του. Δουλεύοντας με τους αδελφούς του στους δύο ορόφους του Rockefeller Center γνωστού ως δωμάτιο 5600, αναδιοργάνωσε τις δεκάδες επιχειρηματικές και φιλανθρωπικές επιχειρήσεις της οικογένειας. Η οικογένεια Ροκφέλερ κρατούσε τακτικές «συναντήσεις» όπου έπαιρναν αποφάσεις για θέματα κοινού ενδιαφέροντος και ανέφεραν αξιοσημείωτα γεγονότα της καθημερινής ζωή τους. Ο Ροκφέλερ υπηρέτησε ως γραμματέας, σημειώνοντας κάθε συνάντηση. Οι σημειώσεις βρίσκονται τώρα στο οικογενειακό αρχείο και θα κυκλοφορήσουν στο μέλλον. Μετά το θάνατο των αδελφών του, Γουίνθροπ (1973), Τζον ο 3ος (1978), Νέλσον (1979) και Λόρανς (2004), ο Ροκφέλερ έγινε ο μοναδικός αρχηγός της οικογένειας (με τη σημαντική συμμετοχή του μεγαλύτερου γιου του, Ντέιβιντ Τζούνιορ).
Στη δεκαετία του 1980, ο Ροκφέλερ μπλέχτηκε σε αντιπαράθεση σχετικά με την υποθήκη και την πώληση του Κέντρου Ροκφέλερ σε ιαπωνικά συμφέροντα. Το 1985, η οικογένεια Ροκφέλερ υποθήκευσε το ακίνητο για 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια, με 300 εκατομμύρια δολάρια από αυτά να πάνε στην οικογένεια. Το 1989, το 51% της περιουσίας τους, που αργότερα αυξήθηκε στο 80%, πωλήθηκε στην Mitsubishi Estate Company της Ιαπωνίας. Αυτή η ενέργεια επικρίθηκε επειδή παρέδωσε ένα σημαντικό ορόσημο των ΗΠΑ σε ξένα συμφέροντα. Το 2000, ο Ροκφέλερ προήδρευσε της τελικής πώλησης του Κέντρου Ροκφέλερ στην Tishman Speyer Properties, μαζί με την οικογένεια Κράουν του Σικάγου, η οποία τερμάτισε τα 70 χρόνια άμεσης οικογενειακής οικονομικής σύνδεσης με το Κέντρο Ροκφέλερ.
Το 2005, ο Ροκφέλερ έδωσε 100 εκατομμύρια δολάρια στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και 100 εκατομμύρια δολάρια στο Πανεπιστήμιο Ροκφέλερ, δύο από τα πιο εξέχοντα οικογενειακά ιδρύματα, καθώς και 10 εκατομμύρια δολάρια στο Χάρβαρντ και 5 εκατομμύρια δολάρια στο Colonial Williamsburg. Το 2006, δεσμεύτηκε να δώσει 225 εκατομμύρια δολάρια στο Ταμείο Αδελφών Ροκφέλερ μετά τον θάνατό του, τη μεγαλύτερη δωρεά στην ιστορία του Ταμείου. Τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία του Παγκόσμιου Ταμείου Ανάπτυξης του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, για τη στήριξη έργων που βελτιώνουν την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, που διεξάγουν έρευνες για τα διεθνή οικονομικά και το εμπόριο, καταπολεμούν τη φτώχεια και υποστηρίζουν τη βιώσιμη ανάπτυξη, καθώς και για ένα πρόγραμμα που ευνοεί τον διάλογο μεταξύ Μουσουλμανικών και δυτικών εθνών. Ο Ροκφέλερ δώρισε 100 εκατομμύρια δολάρια στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 2008. Οι New York Times υπολόγισαν τον Νοέμβριο του 2006 ότι οι συνολικές φιλανθρωπικές δωρεές του ανέρχονται σε 900 εκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια της ζωής του, αριθμός που τεκμηριώθηκε από μια έρευνα για τις συνολικές ευεργεσίες της οικογένειας, με τίτλο Το Χρονικό της Φιλανθρωπίας.
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ δημοσίευσε τα Απομνημονεύματά του το 2002, και ήταν η μόνη φορά που ένα μέλος της οικογένειας Ροκφέλερ έγραψε μια αυτοβιογραφία. Επίσης ο Ροκφέλερ ήταν γνωστός διεθνιστής.
Στη διαθήκη του ο Ροκφέλερ αναφέρει, πως μετά την καταγραφή των περιουσιακών στοιχείων, να δωριθούν πάνω από 700 εκατομμύρια δολάρια σε διάφορους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Πανεπιστημίου Ροκφέλερ, του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης και του Χάρβαρντ. Η μεγαλύτερη δωρεά θα είναι είτε 250 εκατομμύρια δολάρια είτε το υπόλοιπο της περιουσίας που θα χρηματοδοτήσει την έναρξη του Παγκόσμιου Ταμείου Ανάπτυξης του Ντέιβιντ Ροκφέλερ.
Προσωπική ζωή
Το 1940, ο Ροκφέλερ παντρεύτηκε την Μάργκαρετ ΜάκΓκραθ, η οποία πέθανε το 1996. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Θάνατος
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ πέθανε στον ύπνο του από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια στις 20 Μαρτίου 2017, στο σπίτι του στο Ποκάντικο Χιλς (Pocantico Hills) της Νέας Υόρκης σε ηλικία 101 ετών.
Πλούτος
Τη στιγμή του θανάτου του, το περιοδικό Forbes υπολόγισε ότι η καθαρή περιουσία του Ροκφέλερ ανερχόνταν σε 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Αρχικά, το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου του είχε αποκτηθεί μέσω των οικογενειακών καταπιστευμάτων που δημιούργησε ο πατέρας του, τα οποία διαχειρίζονταν από το δωμάτιο 5600 και την Chase Bank. Με τη σειρά τους, τα περισσότερα από αυτά τα καταπιστεύματα διατηρήθηκαν ως μετοχές στις διάδοχες εταιρείες της Standard Oil, καθώς και σε ποικίλες επενδύσεις σε ακίνητα, όπως το κέντρο Embarcadero στο Σαν Φρανσίσκο, το οποίο αργότερα πούλησε με σημαντικό κέρδος, διατηρώντας μόνο ένα έμμεσο ποσοστό. Επιπλέον, ήταν συνεταίρος σε διάφορα ακίνητα, όπως το Caneel Bay, ένα θέρετρο έκτασης 4.000 στρεμμάτων στους Παρθένους Νήσους, ένα αγρόκτημα βοοειδών στην Αργεντινή και ένα ράντσο προβάτων 15.500 στρεμμάτων στην Αυστραλία.
Μια άλλη σημαντική πηγή πλούτου ήταν η συλλογή τέχνης του, που κυμαίνεται από ιμπρεσιονιστική έως μεταμοντέρνα, την οποία ανέπτυξε μέσω της επιρροής της μητέρας του, Άμπι και του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη το 1929. Η συλλογή, αξίας αρκετών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, δημοπρατήθηκε την άνοιξη του 2018, με τα έσοδα να πηγαίνουν σε ορισμένους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, όπως το Πανεπιστήμιο Ροκφέλερ, το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων και το Trust Coast Maine Trust.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Ροκφέλερ Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί τραπεζίτες Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ευεργέτες
Γιάννης Λεοντάρης
Είναι απόφοιτος του Τμήματος φιλολογίας του Α.Π.Θ. και διδάκτορας Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Πανεπιστήμιο PARIS X -NANTERRE. Από τους εκπροσώπους του ποιητικού / πειραματικού κινηματογράφου της περιόδου 1990-2000, με κύρια χαρακτηριστικά την αισθητική αναζήτηση στη φόρμα και την κινηματογραφική αλληγορία. Ιδρυτικό μέλος (2005) του "Θιάσου Κανιγκούντα", θεατρικής ομάδας της "ανεξάρτητης ελληνικής θεατρικής σκηνής" της περιόδου 2005-2015.
Ως σκηνοθέτης στον κινηματογράφο εργάστηκε από το 1987 μέχρι το 2003. Οι μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες του έχουν αποσπάσει τρεις φορές το Α' Κρατικό Βραβείο (1995, 1997, 2002) ενώ έχουν βραβευθεί σε ελληνικά και διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ (1990, 1996, 1999,). Μετά το 2004 στρέφεται στην θεατρική σκηνοθεσία. Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, το Θέατρο του Νότου, τo Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, το ΚΘΒΕ, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης και την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης. Το 2011 ήταν υποψήφιος για τα Βραβεία Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής για την παράσταση "Πόλη-Κράτος" ενώ το 2019, η παράσταση "Ελέφας" (ΚΘΒΕ) επελέγη από την Ένωση Θεάτρων της Ευρώπης για να συμμετάσχει στο 18ο Φεστιβάλ της Ένωσης στο Cluj της Ρουμανίας. Έχει συμμετάσχει στο φεστιβάλ AVIGNON OFF (2008, 2018), στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, στο Théâtre de la Ville στο Παρίσι (Festival Chantiers d’Europe), στη Χαϊδελβέργη (Heidelberger Stuckemarkt Festival) και στη Νέα Υόρκη, Θέατρο Wild Project (Between the Seas Festival). Έχει σκηνοθετήσει έργα των Hofmannsthal, Viripaev, Shakespeare, Καπετανάκη, Pommerat, Bulgakov, Βέλτσου, Τσίρκα κ.α. Ως θεατρικός μεταφραστής και σκηνοθέτης, σύστησε (2008, 2013) στο ελληνικό κοινό, τον γάλλο δραματουργό και σκηνοθέτη Joel Pommerat.
Σκηνοθεσίες στο θέατρο
(Με τον Θίασο Κανιγκούντα)
2006-2008. Ηλέκτρα του Hugo Von Hofmannsthal, (2006 και 2007 Θέατρο Κρατήρας / θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, 2008 . Το 2008 συμμετείχε με 23 παραστάσεις στο Φεστιβάλ AVIGNON OFF.
2007. Η Βοσκοπούλα (Ανωνύμου) – Θέατρο Αμόρε (2007).
2009. Γένεσις Νο2 του Ιβάν Βιριπάεφ – Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» Κάρολος Κουν.
2009. Η Βεγγέρα, του Ηλία Καπετανάκη, Εθνικό Θέατρο.
2010. Ο Άμλετ του Γιώργου Χειμωνά (συν- σκηνοθεσία με το Θοδωρή Γκόνη), Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας.
2012: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών / «Πόλη-κράτος». Αθήνα / Théâtre de la Ville στο Παρίσι. (Festival Chantiers d’Europe) / Χαϊδελβέργη (Heidelberger Stuckemarkt Festival) / Νέα Υόρκη, Θέατρο Wild Project (Between the Seas Festival ).
2012, «Ευτυχισμένες μέρες» του Σ. Μπέκετ, στο φεστιβάλ Page_31 στο CAMP στην Αθήνα.
2013, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών σκηνοθετεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του Joel Pommerat, Κύκλοι/Ιστορίες.
(Συνεργασίες με άλλους θεατρικούς Οργανισμούς)
2008. Οι έμποροι του Joel Pommerat, ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, (Θεσσαλονίκη, Θέατρο Αμαλία). / 2009 Φεστιβάλ Αθηνών / Θεάτρο Σχολείον.
2014. The Mobile Phone Show του Jim Cartwright / Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.
2015. Δον Κιχώτης του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
2017. Η Απειλή της Άρτεμις Μουστακλίδου, στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης.Τον Ιούλιο του 2018 συμμετέχει με 24 παραστάσεις στο Φεστιβάλ AVIGNON OFF.
2017-18. Αριάγνη, από τις « Ακυβέρνητες Πολιτείες » του Στρατή Τσίρκα – συμπαραγωγή Εθνικού Θεάτρου και Θεατρου Τέχνης.
2021. ''Η μέθοδος του Δρ. Παλομέρο'' (διασκευή, βασισμένη στο θεατρικό έργο "Τοκ-τοκ" του Λοράν Μπαφί), Θέατρο Δέντρο, Λευκωσία, Κύπρος
2022. Όπως πάει το ποτάμι, του Μάρτιν Σέρμαν, Αθήνα, Θέατρο Σταθμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Λα Μπιόλ
Το Λα Μπιόλ (γαλλικά: La Biolle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπιολάν (γαλλικά: Biollans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ανάχωμα
thumb|250px|Αναχώματα κατά μήκος του ποταμού Λιντ στην Ελβετία Το ανάχωμα είναι επιμήκες φυσικό ή τεχνητό φράγμα αποτελούμενο από χώμα. Βρίσκεται συνήθως παράλληλα στον ρου ενός ποταμού ή κατά μήκος επίπεδης ακτογραμμής. Ο κύριος στόχος των τεχνητών αναχωμάτων είναι η πρόληψη πλημμυρών στις γειτονικές εκτάσεις και να επιβραδύνουν τις φυσικές αλλαγές στο ρου μιας υδάτινης οδού ώστε να παρέχεται αξιόπιστη ναυτιλιακή κίνηση. Επίσης, περιορίζουν τη ροή ενός ποταμού, με αποτέλεσμα υψηλότερη και ταχύτερη κίνηση του νερού, ή να ενισχύσουν τις θίνες κατά μήκος των ακτών ή να κτιστούν γύρω από τα πόλντερ. Πέρα από τα μόνιμα αναχώματα, μπορούν να κατασκευαστούν και έκτακτα αναχώματα, π.χ. από αμμόσακους.
Κάποια από τα παλαιότερα γνωστά αναχώματα κατασκευάστηκαν από τον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού από τα οποία εξαρτιόταν η αγροτική ζωή των Χαράπαν. Αναχώματα κατασκευάζονταν και στην αρχαία Αίγυπτο, με μία ομάδα αναχωμάτων κτισμένη κατά μήκος της αριστερής όχθης του Νείλου να έχει μήκος πάνω 1000 χιλιόμετρα, από το σύγχρονο Ασουάν μέχρι το δέλτα του Νείλου. Οι πολιτισμοί της Μεσοποταμίας και οι αρχαίοι Κινέζοι κατασκεύασαν επίσης μεγάλα αναχώματα.
Παραπομπές
κατηγορία:Δομικά Έργα‎ Κατηγορία:Μηχανική Περιβάλλοντος κατηγορία:Γεωτεχνική μηχανική Κατηγορία:Ποτάμιες και λιμνιαίες γεωμορφές
Προεδρικές εκλογές στο Τζιμπουτί 2021
Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τζιμπουτί στις 9 Απριλίου 2021. Ο κάτοχος της προεδρίας Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ επανεξελέγη για την πέμπτη πενταετή θητεία του, έχοντας υπηρετήσει στο αξίωμα από το 1999 Το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης μποϊκόταρε τις εκλογές.
Ιστορικό
Ο Γκουέλεχ διατελεί Πρόεδρος του Τζιμπουτί από το 1999 και επανεξελέγη στον πρώτο γύρο των τελευταίων εκλογών το 2016, στις οποίες τα κόμματα της αντιπολίτευσης έκαναν μποϊκοτάζ.
Εκλογικό σύστημα
Ο πρόεδρος εκλέγεται σε δύο γύρους για πενταετή θητεία. Ένας υποψήφιος που συγκεντρώνει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο εκλέγεται δεόντως. Εάν αυτό δεν επιτευχθεί, διοργανώνεται δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο υποψηφίων που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο. Στη συνέχεια εκλέγεται όποιος λάβει τις περισσότερες ψήφους στον δεύτερο γύρο. Εάν κανείς υποψήφιος δεν συγκέντρωνε την πλειοψηφία των ψήφων, θα διεξαγόταν δεύτερος γύρος στις 23 Απριλίου.
Το 2010 το Σύνταγμα του Τζιμπουτί τροποποιήθηκε για να συντομεύσει τη διάρκεια των προεδρικών θητειών από έξι σε πέντε. Καταργήθηκε επίσης το όριο των δύο θητειών ανά πρόεδρο, που ίσχυε μέχρι πρότινος.
Υποψήφιοι
Ο κάτοχος της προεδρίας Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ ήταν υποψήφιος για μια πέμπτη θητεία. Ο μόνος υποψήφιος της αντιπολίτευσης ήταν ο Ζακάρια Ισμαέλ Φαράχ από το Κίνημα για την Ανάπτυξη και την Ισορροπία του Έθνους του Τζιμπουτί (Mouvement pour le Dévelopment et l'Équilibre de la Nation Djiboutienne ή MDEND), με τους κύριους υποψηφίους της αντιπολίτευσης να μην παρουσιάζουν υποψηφίους.
Εκστρατεία
Η προεδρική εκστρατεία έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της συνεχιζόμενης παγκόσμιας πανδημίας COVID-19. Η εκστρατεία του Γκουέλεχ τόνισε την απάντηση της κυβέρνησης στην πανδημία σε τοπικό επίπεδο, η οποία είχε επαινεθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η εκστρατεία του Γκουέλεχ αντιμετώπισε κριτική για ορισμένα κοινωνικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του υψηλού ποσοστού ανεργίας της χώρας και τις ανησυχίες ότι παρά τον υψηλό ρυθμό ανάπτυξης 7% κατά μέσο όρο τα τελευταία πέντε χρόνια, ότι τα οφέλη μιας τέτοιας ανάπτυξης ανακατανεμήθηκαν άνισα, ιδιαίτερα στην εργατική τάξη.
Ο Φαράχ ήταν ο μοναδικός υποψήφιος της αντιπολίτευσης, με τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης να επιλέγουν να μην είναι υποψήφιοι, κατηγορώντας τον Γκουελέχ ότι κυβερνά μέσω δικτατορίας.
Παραπομπές
Τζιμπουτι 2021
Fulmine (αντιτορπιλικό)
Το Fulmine (ιταλ. «Αστραπή») ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Folgore που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1932 και έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Ο κύριος οπλισμός των αντιτορπιλικών της κλάσης αυτής αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm, εκ των οποίων τα δύο ήταν εγκατεστημένα σε πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και τα άλλα δύο σε πύργο πίσω της. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 40 mm και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Επίσης υπήρχαν δύο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, διέθεταν εκτοξευτές βομβών βυθού ενώ μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν και 52 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Fulmine ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου 1929 στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali del Quarnaro στην πόλη Φιούμε. Καθελκύστηκε στις 2 Αυγούστου 1931launched και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 14 Σεπτεμβρίου 1932.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Folgore Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μπονβιλάρ
Το Μπονβιλάρ (γαλλικά: Bonvillard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονβιλαραίν (γαλλικά: Bonvillarains).
Τσουτσουλίγκοβο
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Μπλαγκόεβγκραντ
Μπονβάλ-συρ-Αρκ
Το Μπονβάλ-συρ-Αρκ (γαλλικά: Bonneval-sur-Arc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπονβαλαίν (γαλλικά: Bonnevalains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Κυκλόβιον
Το Κυκλόβιον, γνωστό και ως Στρογγυλόν, είναι ιστορικός οικισμός και φρούριο κατά τη βυζαντινή περίοδο, στην Κωνσταντινούπολη, το όνομά του αναφέρεται στο κυκλικό σχήμα του φρουρίου.
Το φρούριο χτίστηκε στην ύστερη αρχαιότητα ως μέρος μιας σειράς οχυρών που φύλαγαν τον παραλιακό δρόμο που οδηγούσε στην Κωνσταντινούπολη. Μαρτυρείται για πρώτη φορά κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού Α' (527–565). Το Κυκλόβιον χρησιμοποιήθηκε ως τόπος απόβασης των αραβικών στρατευμάτων και στις δύο επιθέσεις τους στην Κωνσταντινούπολη, το 674 και το 717. Στις αρχές του 8ου αιώνα, ο εικονόδουλος Άγιος Ιλαρίων κρατήθηκε αιχμάλωτος στο μοναστήρι της περιοχής με εντολή του αυτοκράτορα Λέοντος Ε' του Αρμένιου (ηγεμόνευσε εν έτεσι 813–820). Ο χώρος αναφέρεται ξανά, και για τελευταία φορά στους βυζαντινούς χρόνους, σε κτηματολόγιο του 1388.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η ονομασία Κυκλόβιον μεταβιβάστηκε στο Επταπύργιο από τους ντόπιους Έλληνες και η αρχική τοποθεσία εγκαταλείφθηκε. Ερείπια του αρχικού κυκλικού φρουρίου σώζονταν μέχρι και τον 19ο αιώνα, όπου τα είδε ο Αυστριακός περιηγητής Χάμμερ-Πούργκσταλ. Η ονομασία του τότε ήταν στα ελληνικά Ελαιών Άκρα. Η σύγχρονη τουρκική ονομασία Ζεϊτίνμπουρνου έχει την ίδια σημασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Μπονβιλαρέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Εκτέλεση του υποστράτηγου Κρεχ
Η εκτέλεση του υποστράτηγου Κρεχ πραγματοποιήθηκε στις 27 Απριλίου 1944 από τμήμα του ΕΛΑΣ και οδήγησε σε σκληρά αντίποινα από τις κατοχικές δυνάμεις. Συνετέλεσε στην κήρυξη της Πελοποννήσου ως ζώνης επιχειρήσεων.
Γεγονότα
thumb|140px|Μανώλης Σταθάκης αξιωματικός του ΕΛΑΣ Διμοιρία του 8ου Συντάγματος (Λακωνίας) του ΕΛΑΣ, υπό τον ανθυπολοχαγό (Π.Ζ) του Ελληνικού Στρατού, Μανώλη Σταθάκη, επιτέθηκε κατά του διοικητή της 41ης Μεραρχίας Οχυρών και υποστράτηγου (Generalmajor) της ναζιστικής Γερμανίας, Φράντς Κρεχ (Franz Krech), και της συνοδείας του στην περιοχή των Μολάων Λακωνίας στις 27 Απριλίου 1944. Αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν ο θάνατος του Κρεχ και τεσσάρων μελών της συνοδείας του. Την προηγούμενη ημέρα, είχε γίνει η Απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε από Βρετανούς και Έλληνες αντιστασιακούς στην Κρήτη. Το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών και οι Επιχειρήσεις Ειδικών Αποστολών με τη συνεργασία και του ΕΑΜ διέρρευσαν, για λόγους προπαγάνδας (Επιχείρηση Hemlock) αλλά και υπεράσπισης της πολιτικής του αντάρτικου έναντι των πολύ σκληρών αντιποίνων, ότι ο υποστράτηγος Κρεχ εκτελέστηκε από την Γκεστάπο ως αντιφρονούντας και δόθηκε στη δημοσιότητα πλαστό γράμμα του όπου καλούσε τους Γερμανούς στρατιώτες σε λιποταξία. Επίσης, αναφέρθηκε ότι ο Κρεχ, μαζί με τον υποστράτηγο Κράιπε, θα συμμετείχαν στο κίνημα των αντιφρονούντων «Ελεύθερων Γερμανών».
Συνέπειες
μικρογραφία|δεξιά|Σκαρίφημα της επίθεσης από το ειδικό επιτελείο της F στρατιάς του 68ου σώματος στρατού|εναλλ.=|141x141εσ Οι γερμανικές δυνάμεις προχώρησαν στην εκτέλεση των 200 πολιτικών κρατουμένων της Καισαριανής. Σύμφωνα και με την απολογία του Χέλμουτ Φέλμυ στη δίκη της Νυρεμβέργης, ο συνταγματάρχης, και αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου, Διονύσιος Παπαδόγγονας, λόγω προσωπικής συμπάθειας στον υποστράτηγο Κρεχ, διέταξε χωρίς ανωτέρα εντολή είτε από τη Γερμανική Διοίκηση είτε από το Υπουργείο Εσωτερικών, τη θανάτωση 100 αντιστασιακών ή ύποπτων για αντιστασιακή δράση. Παρόμοια ήταν και τα συναισθήματα ενός τμήματος της ελληνικής κοινωνίας. Παράλληλα οι Γερμανοί σκότωσαν άλλους 25 στην Αθήνα. Συνολικά το λιγότερο 325 άτομα εκτελέστηκαν, ενώ υπήρξαν και άλλοι νεκροί στο δρόμο της επιστροφής της 117ης Μεραρχίας από τους Μολάους στη Σπάρτη. Ο Χέλμουτ Φέλμυ δικαιολόγησε τον αριθμό των εκτελεσμένων λόγω της ιδιότητας του Κρεχ ως διοικητή Μεραρχίας. Το Μάιο, η περιοχή της Πελοποννήσου κηρύχτηκε «ζώνη επιχειρήσεων», δηλαδή ανοιχτό πολεμικό μέτωπο. Μετά θάνατον, ο υποστράτηγος Κρεχ προήχθη τιμητικά σε αντιστράτηγο (Generalleutnant) από το Χίτλερ και θάφτηκε στην Αθήνα. Τις διαταγές για αντίποινα τις έδωσε ο άμεσα υπηρεσιακά ανώτερος πολεμικός διοικητής της Πελοποννήσου, υποστράτηγος Καρλ φον Λε Σουίρ.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ
Ίζαακ Τάουμπιν
Ο Ιζαάκ Τάουμπιν (Ізаак Товбін, γενν. 24 Σεπτεμβρίου 1899 - 1941) ήταν Πολωνός σκακιστής και διοργανωτής τουρνουά, ουκρανικής καταγωγής.
Παιδική και φοιτητική ηλικία
Γεννήθηκε στο Κόρετς της Ουκρανίας (τότε Ρωσική Αυτοκρατορία) σε εβραϊκή οικογένεια και εισήχθη σε γυμνάσιο στο Κίεβο(1910–1918) και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, μετακόμισε στη Βαρσοβία, όπου αποφοίτησε από τη νομική από το πανεπιστήμιο και ξεκίνησε την καριέρα του στο σκάκι.
Ο Τάουμπιν ήταν ένας από τους δεκαπέντε αντιπροσώπους από όλο τον κόσμο που υπέγραψαν την πράξη διακήρυξης της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας (αρχικά γνωστή ως Fédération Internationale des Échecs στα γαλλικά) κατά τη διάρκεια της 1ης ανεπίσημης Σκακιστικής Ολυμπιάδας στο Παρίσι το 1924.
Αποτελέσματα Σκακιστικών Τουρνουά
Ο Τάουμπιν συμμετείχε σε πλήθος διοργανώσεων στη Βαρσοβία. Τα κυριότερα αποτελέσματα που σημείωσε σε τουρνουά ήταν:
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έζησε και πέθανε στη Βαρσοβία, ένα ακόμη θύμα του Ολοκαυτώματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί σκακιστές Κατηγορία:Πολωνοί σκακιστές
Οι Κόρες της Σελήνης
Οι Κόρες της Σελήνης (Ισπανικά: Hijas de la luna) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2018.
Πρωταγωνιστούν Μισέλ Ρενό, Ντανίλο Καρρέρα, Χάντε Φράσερ, Γεραλντίν Γαλβάν, Λόρε Γκρανιέβιτς Μάριο Μοράν, Γκονσάλο Πένια και Γιόναθαν Μπετσέρα.
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται γύρω από τέσσερις αδελφές: τη Χουάνα Βικτόρια, μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται σε ένα πανδοχείο και ζει στην Πόλη του Μεξικού, τη Χουάν Σολεδάδ, μια νοσοκόμα, τη Χουάνα Μπάρμπαρα, μια πυγμάχο και τη Χουάνα Ινές, μια μοναχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Μπουρντώ (Σαβοΐα)
Το Μπουρντώ (γαλλικά: Bourdeau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουρντελαί (γαλλικά: Bourdelais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πάτρικ Ντέμπσι
Ο Πάτρικ Γκάλιν Ντέμπσι (Patrick Galen Dempsey, 13 Ιανουαρίου 1966) είναι Αμερικανός ηθοποιός και οδηγός αγωνιστικών αυτοκινήτων.
Είναι κυρίως γνωστός για τον ρόλο του στην ιατρική σειρά Grey's Anatomy του ABC, ως ο νευροχειρουργός Derek Shepherd, συμπρωταγωνιστώντας με την Έλεν Πομπέο (Meredith Grey), στους κύκλους 1-11.
Πρώτα χρόνια
Ο Ντέμπσι γεννήθηκε στο Λέουιστον της Μέιν και μεγάλωσε στις κοντινές κωμοπόλεις των Τέρνερ και Μπάκφιλντ. Έχει δύο μεγαλύτερες αδερφές κι έναν ετεροθαλή αδερφό. Η μητέρα του, Amanda Casson ήταν σχολική γραμματέας και ο πατέρας του, William, ήταν ασφαλιστής.
Στα νιάτα του, ο Ντέμπσι συμμετείχε σε διαγωνισμούς ζογκλερικών. Το 1981 πήρε τη δεύτερη θέση στο διεθνές Πρωτάθλημα Συνδέσμου ζογκλέρ στην κατηγορία των νέων, μετά τον Anthony Gatto, που θεωρείται ο καλύτερος ζογκλέρ όλων των εποχών.
Ο Ντέμπσι διαγνώστηκε με δυσλεξία στην ηλικία των 11 ετών. Έχει αποκαλύψει ότι πιστεύει ότι η δυσλεξία τον έκανε αυτό που είναι σήμερα. Του έδωσε μια προοπτική του να πρέπει συνέχεια να προσπαθεί και ότι τον έχει κάνει να μην εγκαταλείπει ποτέ.
Προσωπική ζωή
Ο Ντέμπσι έχει παντρευτεί δύο φορές. Στις 24 Αυγούστου 1987, νυμφεύτηκε τη μάνατζερ, ηθοποιό και acting coach του, Rochelle "Rocky" Parker, όταν ήταν εκείνος 21 κι εκείνη 48 ετών. Εμφανίστηκαν μαζί στην ταινία In the Mood. Ενώ υπήρχαν φήμες ήταν η καλύτερη φίλη της μητέρας του, εκείνος αποκάλυψε ότι έγινε φίλος με τον γιο της Parker, μόνο μετά τη σχέση του με εκείνη. Το ζευγάρι χώρισε στις 26 Αυγούστου 1994. Η Parker απεβίωσε το 2014.
Στις 31 Ιουλίου 1999, ο Ντέμπσι παντρεύτηκε τη hairstylist και makeup artist, Jillian Fink. Το ζευγάρι έχει τρία παιδιά, την Talula Fyfe (20 Φεβρουαρίου 2002) και τους δίδυμους Sullivan Patrick και Darby Galen (1 Φεβρουαρίου 2007). Τον Ιανουάριο του 2015, η Fink έκανε αίτηση διαζυγίου, όμως το ζευγάρι τα ξαναβρήκε και ακύρωσαν το διαζύγιό τους στις 12 Νοεμβρίου 2016.
Επιλεγμένοι αγώνες
‡ Ανεπαρκής για βαθμό.
Αποτελέσματα στο Complete Maserati Trofeo World Series
‡ Ο Ντέμπσι ήταν guest οδηγός και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να σκοράρει.
Αποτελέσματα στο Complete American Le Mans Series
† Δε συμπλήρωσε επαρκείς γύρους, προκειμένου να σκοράρει.
Αποτελέσματα στο Complete United SportsCar Championship
† Δε συμπλήρωσε επαρκείς γύρους, προκειμένου να σκοράρει.
* Σε εξέλιξη
Αποτελέσματα στο Complete Porsche Supercup
‡ Ο Ντέμπσι ήταν guest οδηγός και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να σκοράρει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Τόκι Πόνα
Τόκι Πόνα (προφέρεται τόκι πόνα και συχνά μεταφράζεται «η γλώσσα του καλού»· IPA: [ˈtoki ˈpona] ) είναι μια φιλοσοφική καλλιτεχνική κατασκευασμένη γλώσσα (philosophical artlang) γνωστή για το μικρό λεξιλόγιό της, την απλότητα και την ευκολία εκμάθησής της. Δημιουργήθηκε από τη Σόνια Λανγk, Καναδή γλωσσολόγο και μεταφράστρια, με σκοπό να απλοποιήσει την σκέψη και την επικοινωνία. Το 2001 δημοσιεύτηκαν προσχέδια της γλώσσας διαδικτυακά, και το 2014 εκδόθηκε το βιβλίο Τόκι Πόνα: Η Γλώσσα του Καλού (Toki pona: The Language of Good) που περιείχε μια πλήρη εκδοχή της γλώσσας. Τον Ιούλιο του 2021 δημιοσιεύτικε επίσης και ένα συμπληρωματικό λεξικό Λεξικό της Τόκι Πόνα (Toki Pona Dictionary) που βασίστηκε στην χρήση της γλώσσας από την κοινώτητά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνητές γλώσσες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Δημήτρης Παππάς
O Δημήτρης Παππάς (Λάρισα, 7 Απριλίου 1977) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως επιθετικός.
Ο Παππάς ξεκίνησε την καριέρα του από τη Χαραυγή Λάρισας στο τοπικό πρωτάθλημα της Λάρισας. Πήρε μεταγραφή για την ΑΕΛ το καλοκαίρι του 1995. Έπαιξε 5 αγώνες την πρώτη του σεζόν με την ΑΕΛ τo 1995-96 με προπονητή τον Γιάννη Μαντζουράκη και δίπλα στον Καμερουνέζο επιθετικό Ντέιβιντ Έμπε. Μετά από 6 χρόνια με την ΑΕΛ (και έχοντας αγωνιστεί συμπαικτης με ποδοσφαιριστες οπως ο Κώστας Κολομητρούσης, ο Γιώργος Μητσιμπόνας, ο Γιώργος Αγορογιάννης, ο Θεοφάνης Γκέκας, ο Βαγγέλης Μόρας) έμεινε ελευθερος. Τη σεζόν 2001-02 αγωνίστηκε στον ΑΟ Τρίκαλα και στη συνέχεια στον Ολυμπιακό Βόλου. Αργότερα αγωνίστηκε σε ομάδες της Γ΄ Εθνικής.
Το 2012 πήρε πρωτοβουλία ώστε ο πρώτος του σύλλογος, η Χαραυγή να ξαναρχίζει να λειτουργεί με το όνομα ΑΕΣ Χαραυγή και εντάχθηκε στο πρωτάθλημα Λάρισας. Aνέλαβε παίκτης-προπονητης, υπογράφοντας στην ομάδα και τον πρώην συμπαίκτη του Κώστα Μάγγο. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου, ενώ ήταν και πρόεδρος για αρκετές σεζόν.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Hardboiled
300px|thumb|Το εξώφυλλο του δημοφιλούς περιοδικού "Μαύρη Μάσκα" (Black Mask), Σεπτέμβριος 1929, με το 1ο μέρος της σειράς του [[Το γεράκι της Μάλτας (μυθιστόρημα)|Γερακιού της Μάλτας, από τον Ντάσιελ Χάμετ. Η εικονογράφηση του ιδιωτικού ντετέκτιβ Σαμ Σπέιντ έγινε από τον Χένρι Μέρφι, Τζ.]] Η λογοτεχνία hardboiled (ή hard-boiled) είναι λογοτεχνικό είδος που μοιράζεται μερικούς από τους χαρακτήρες και τα σκηνικά του με την αστυνομική λογοτεχνία (ειδικά την αστυνομική λογοτεχνία και το νουάρ). Ο τυπικός πρωταγωνιστής του είδους είναι ένας ντετέκτιβ που μάχεται τη βία του οργανωμένου εγκλήματος που άκμασε κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ (1920–1933) και τα επακόλουθά της, ενώ αντιμετωπίζει ένα νομικό σύστημα που έχει γίνει τόσο διεφθαρμένο όσο το ίδιο το οργανωμένο έγκλημα. Συνήθως κυνικοί από αυτόν τον κύκλο βίας, οι ντετέκτιβ της σκληρής μυθοπλασίας είναι συχνά αντιήρωες, με τους πιο αξιοσημείωτους ντετέκτιβ να περιλαμβάνουν τους Ντικ Τρέισι, Φίλιπ Μάρλοου, Μάικ Χάμερ, Σαμ Σπέιντ, Λου Άρτσερ και Σλαμ Μπράντλεϊ.
Πρωτοπόροι του είδους
Το στυλ πρωτοπαρουσιάστηκε από τον Κάρολ Τζον Ντέιλι στα μέσα της δεκαετίας του 1920 και διαδόθηκε από τον Ντάσιελ Χάμετ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας και βελτιώθηκε στη συνέχεια από τον Τζέιμς Μ. Κέιν και τον Ρέιμοντ Τσάντλερ στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Η ακμή του ήταν στην Αμερική της δεκαετίας του 1930-1950.
Μυθοπλασία χαρτοπολτού
Από τις πρώτες μέρες της, η σκληρή λογοτεχνία δημοσιεύτηκε και συνδέθηκε στενά με τα λεγόμενα περιοδικά χαρτοπολτού. Ο ιστορικός Ρόμπερτ Σάμπσον, υποστηρίζει ότι οι ιστορίες «Ντον Έβερχαρντ» του Γκόρντον Γιανγκ (που εμφανίστηκαν στο περιοδικό Adventure από το 1917 και μετά), σχετικά με έναν «εξαιρετικά σκληρό, αντιαισθητικό και θανατηφόρο» τζογαδόρο, διαδέχθηκαν τις σκληρές ιστορίες ντετέκτιβ. Στις πρώτες του χρήσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1920, το "hardboiled" δεν αναφερόταν σε κάποιο είδος αστυνομικής φαντασίας και σήμαινε τη σκληρή (κυνική) στάση απέναντι στα συναισθήματα που προκαλούνται από τη βία.
Η σκληρή ιστορία του εγκλήματος έγινε βασικό στοιχείο πολλών περιοδικών χαρτοπολτού τη δεκαετία του 1930. με το πιο διάσημο να είναι η Μαύρη Μάσκα (Black Mask) υπό την επιμέλεια του Τζόζεφ Σο, αλλά και σε άλλα όπως το Dime Detective και το Detective Fiction Weekly. Κατά συνέπεια, το "pulp fiction" χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμο της σκληρής λογοτεχνίας του εγκλήματος ή της μυθοπλασίας των γκάνγκστερ. Μερικοί θα ξεχώριζαν μέσα σε αυτήν την ιστορία ιδιωτικούς ντετέκτιβ από το ίδιο το αστυνομικό μυθιστόρημα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το αυθεντικό hardboiled στυλ έχει βρει μιμητές αναρίθμητους συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων των Τζέιμς Έλροϊ, Τσέστερ Χάιμς, Τζέιμς Κράμλεϊ, Πολ Λιβάιν, Τζον ΜακΝτόναλντ, Γουόλτερ Μόσλεϊ, Ρόμπερτ Πάρκερ και Μίκι Σπιλέιν. Αργότερα, πολλά hardboiled μυθιστορήματα εκδόθηκαν από οίκους που ειδικεύονται στα πρωτότυπα χαρτόδετα, με πιο αξιοσημείωτο το Gold Medal, και στις μεταγενέστερες δεκαετίες επανεκδόθηκαν από οίκους όπως ο "Black Lizard".
Σχέση με τη μυθοπλασία του νουάρ
Η σκληρή γραφή συνδέεται επίσης με τη «νουάρ μυθοπλασία». Ο Έντι Ντάγκαν ανάφερει τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ των δύο σχετικών μορφών στο άρθρο του το 1999 για τον συγγραφέα Κόρνελ Γούλριτς. Στην ολοκληρωμένη μελέτη του για τον Ντέιβιντ Γκούντις, ο Τζέι Γκέρτζμαν σημειώνει: "Ο καλύτερος ορισμός του hardboiled που ξέρω είναι αυτός του κριτικού Έντι Ντάγκαν. Στο νουάρ, η κύρια εστίαση είναι το εσωτερικό: ψυχική ανισορροπία που οδηγεί σε μίσος προς τον εαυτό του, επιθετικότητα, κοινωνιοπάθεια ή καταναγκασμός να ελέγχει κανείς αυτούς με τους οποίους μοιράζεται εμπειρίες. Αντίθετα, το hard boiled «ζωγραφίζει ένα σκηνικό θεσμοθετημένης κοινωνικής διαφθοράς».
Στον κινηματογράφο οι ήρωες του Χάμετ και του Τσάντλερ ενσαρκώθηκαν από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ που ταυτίστηκε μαζί τους και έγινε «εικόνα» του hard-boiled μέσα από ταινίες όπως Το γεράκι της Μάλτας του Τζον Χιούστον και το Πάθος και αίμα (ή Μεγάλος Ύπνος) του Χάουαρντ Χοκς. Η μοιραία γυναίκα που δελεάζει τον άσημο ντετέκτιβ, ένα ακόμα κλασικό μοτίβο του είδους, ταυτίστηκε με τη Λορίν Μπακόλ που αποτελεί με τον Μπόγκαρντ μέχρι και σήμερα το απόλυτο ζευγάρι στη «σκληρή» αστυνομική ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνικά είδη
Ολέτσκο
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ιστορικά σπίτια στο κέντρο της πόλης Η Marggrabowa ιδρύθηκε ως πόλη από τον Αλβέρτο της Πρωσίας, υποτελή του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, την 1η Ιανουαρίου 1560. Ο πρώτος βούιτ της πόλης ήταν ο Άνταμ Βοϊντόφσκι. Το όνομα της πόλης προήλθε από τη λέξη Margrabia (στα πολωνικά σημαίνει Μαργράβος), τον τίτλο του δούκα ως μαργκραβάτο Βραδεμβούργου-Άνσμπαχ του πρίγκιπα, προσθέτοντας το επίθημα «-owa», που είναι τυπικό στην Πολωνία για τοπωνύμια που προέρχονται από προσωπικά ονόματα και τίτλους. Το εθνόσημο της πόλης εξακολουθεί να αντανακλά τον κόκκινο αετό του Βρανδεμβούργου και τον ασπρόμαυρο Χοεντσόλερν που χρονολογούνται από τον δούκα Αλβέρτο. Ο πληθυσμός έγινε Λουθηρανικός-Προτεσταντικός εντός του Δουκάτου της Πρωσίας το 1525. Ο κυρίως πολωνικός πληθυσμός της πόλης χρησιμοποιούσε το πολωνικό όνομα Olecko.
Στη σημερινή τοποθεσία της πόλης υπήρχε από το 1544 ένα κυνηγετικό καταφύγιο με το όνομα Olecko. Σε μια χερσόνησο προς τη λίμνη, πέρα από τον ποταμό Λέγκα, το 1619 το Κάστρο του Ολέτσκο (Schloss Oletzko) ιδρύθηκε ως περιφερειακή διοικητική έδρα για τους Δούκες της Πρωσίας.
Η πόλη παρέμεινε υπό την πολωνική επικυριαρχία μέχρι το 1657, όταν το Δουκάτο της Πρωσίας έγινε ανεξάρτητο. Το 1701 έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας και το 1871 μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1807, Πολωνοί στρατιώτες υπό τη διοίκηση του Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι τοποθετήθηκαν στην πόλη κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Ναπολέοντα κατά της Πρωσίας. Πίστευαν ότι τόσο η πόλη όσο και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής της Μαζουρίας θα ήταν τελικά μέρος του πολωνικού κράτους. Μεταξύ 1818 και 1945, η Μαργκράβομπα ήταν η έδρα του Κράις Ολέτσκο (γερμανικά: Kreis Oletzko) στην επαρχία της Ανατολικής Πρωσίας. Το 1825, οι μισοί κάτοικοι του Ολέτσκο δεν χρησιμοποιούσαν τη γερμανική γλώσσα και το 1836 το τοπικό ιερατείο οργάνωσε σύνοδο στο Ολέτσκο που διαμαρτυρήθηκε για τα μέτρα γερμανοποίησης. Τελικά, κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το ποσοστό των γερμανόφωνων αυξήθηκε.
20ος αιώνας
Το 1920, αφότου η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα δημοψήφισμα επρόκειτο να διεξαχθεί στην περιοχή από την Κοινωνία των Εθνών, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, για να καθορίσει το μέλλον της περιοχής και της πόλης. Στο Ολέτσκο, φιλογερμανοί πολιτοφύλακες επιτέθηκαν σε Πολωνούς ακτιβιστές. Στην πόλη, το δημοψήφισμα της Κοινωνίας των Εθνών τον Ιούλιο του 1920 για την περιφέρεια Άλεσταϊν της Μαζουρίας οδήγησε σε 3.903 ψήφους για τη Γερμανία και καμία για την Πολωνία. Ως αποτέλεσμα, η πόλη μετονομάστηκε σε Τρόιμπουργκ (Treuburg, κυριολεκτικά: πιστό κάστρο) το 1928.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη τέθηκε υπό πολωνική διοίκηση υπό εδαφικές αλλαγές που ανακοινώθηκαν στη Διάσκεψη του Πότσδαμ τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1945. Ο γερμανικός πληθυσμός της πόλης εκδιώχθηκε και σταδιακά αντικαταστάθηκε από Πολωνούς αποίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας
Red Hat Linux
Το Red Hat Linux, ήταν μια διανομή Linux που ανέπτυσσε η Red Hat μέχρι το 2004. Η πρώτη έκδοση της διανομής παρουσιάστηκε στις 3 Νοεμβρίου 1993 και το λειτουργικό σύστημα είχε αρχικά την ονομασία Red Hat Commercial Linux. Ήταν η πρώτη διανομή που αξιοποιούσε τον διαχειριστή πακέτων RPM, ενώ απετέλεσε τη βάση για πολλές παράγωγες διανομές συμπεριλαμβανομένων των Mandriva Linux και Yellow Dog Linux.
Το 2003, η Red Hat διέκοψε την ανάπτυξη του Red Hat Linux και επικεντρώθηκε στο Red Hat Enterprise Linux (RHEL) το οποίο στοχεύει στην υποστήριξη επιχειρήσεων και εμπορικών εφαρμογών. Το Fedora, το οποίο αναπτύσσει η κοινότητα του Fedora Project με την υποστήριξη της Red Hat, είναι μια δωρεάν εκδοχή του κατάλληλη για προσωπική χρήση. Η επίσημη υποστήριξη του Red Hat Linux 9, της τελευταίας έκδοσης του συστήματος, τερματίστηκε στις 30 Απριλίου 2004. Ανεπίσημα συνεχίστηκε από το εγχείρημα Fedora Legacy μέχρι και τις αρχές του 2007.
Fedora
Η ανάπτυξη του Red Hat Linux γίνονταν αρχικά εσωτερικά από την Red Hat, ενώ η μόνη εξωτερική ανάδραση προέρχονταν από χρήστες που συνέβαλαν στην ανάπτυξη διάφορων πακέτων λογισμικού ή ανέφεραν σφάλματα (αγγλ. bug reports). Η κατάσταση άλλαξε στα τέλη του 2003 όταν έγινε η συγχώνευση με το Fedora Project. Σύμφωνα με το σχέδιο, ο πηγαίος κώδικας για το Red Hat Enterprise Linux θα προέρχονταν κυρίως από το Fedora, το οποίο θα αντικαθιστούσε πλήρως το Red Hat Linux.
Ιστορικό εκδόσεων
Οι ημερομηνίες παρουσίασης των διάφορων εκδόσεων του συστήματος ήταν σε συνάρτηση με τις ανακοινώσεις στο comp.os.linux.announce. Η ονοματοδοσία γίνονταν με τέτοιο τρόπο ώστε η ονομασία κάθε έκδοσης να συνδέεται νοηματικά με αυτήν της προηγούμενης. Η συγχώνευση του Red Hat Linux με το Fedora έλαβε χώρα στις 22 Σεπτεμβρίου 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανομές Linux
Ταντέους Λερ-Σπουαβίνσκι
Ο Ταντέους Λερ-Σπουαβίνσκι (πολωνικά: Tadeusz Lehr-Spławiński) (20 Σεπτεμβρίου 1891 – 17 Φεβρουαρίου 1965) ήταν Πολωνός γλωσσολόγος, λόγιος και καθηγητής σλαβικών σπουδών. Εξελέγη δύο φορές πρύτανης του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου στην Κρακοβία, πριν και μετά τη ναζιστική γερμανική κατοχή της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ο Λερ-Σπουαβίνσκι γεννήθηκε στην Κρακοβία. Ο πατέρας του ήταν ο Έντβαρντ Λερ, μηχανικός και η μητέρα του η Μάρια, το γένος Σπουαβίνσκα. Πήγε στο Λύκειο «Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι» και, κατά τα έτη 1909–1915, σπούδασε γλωσσολογία, ιστορία της πολωνικής λογοτεχνίας, καθώς και κλασική φιλολογία στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Συνέχισε τις σπουδές του στη Βιέννη και ξεκίνησε τη διδακτική του καριέρα στο Ζακοπάνε.