cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοτ-ντ'Αρμόρ
Γεωγραφική θέση
Στην ακτή, τα υπερυψωμένα παραλιακά οροπέδια έχουν γραφικά φαράγγια που καταλήγουν σε γκρεμούς. Στα 347 χιλιόμετρα της ακτογραμμής υπάρχουν αμμώδεις παραλίες, αμμώδεις θίνες, παράκτιοι βράχοι και δασικές εκτάσεις. Ο νομός διαθέτει πολλά παραθαλάσσια θέρετρα, 17 λιμάνια, εμπορικά, αλιείας και σκαφών αναψυχής. Οι ακτές παρουσιάζουν πολλές διακλαδώσεις, με μεγάλη διείσδυση, τα λεγόμενα ρία.
Η δημιουργία του νομού
Ο νομός Κοτ-ντυ-Νορ ήταν ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101), που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάσταση ς στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789.
Σχηματίστηκε από το σύνολο της ιστορικής επισκοπής του Σαιν-Μπριέκ, το μεγαλύτερο μέρος της ιστορικής περιοχής Τρεγκόρ, το ανατολικό μισό της Κορνουάιγ και το βορειοδυτικό τμήμα της πρώην επισκοπής του Σαιν-Μαλό.
Το 1990 ο νομός μετονομάστηκε σε Κοτ-ντ'Αρμόρ: η γαλλική λέξη Κοτ (côtes) σημαίνει «ακτές» και ar mor είναι «η θάλασσα» στα βρετονικά. Το όνομα παραπέμπει επίσης στη ρωμαϊκή επαρχία Αρμορική (που σήμαινε «κοντά στη θάλασσα») και που χρησιμοποιείται συχνά για τον ορισμό της Βρετάνης.
Η εξέγερση των Σουάνων στην περιοχή
Ο νομός έλαβε ενεργό μέρος στην εξέγερση των Σουάνων από το 1793. Ο πιο εμβληματικός ηγέτης εκείνης της εποχής ήταν ο Αματέρ ντε Μπουαζαρντί, ο οποίος ήταν επί κεφαλής των εξεγερμένων στο ανατολικό τμήμα του νομού. Επονομαζόμενος Μάγος από τους δημοκρατικούς στρατιώτες, τελικά προδόθηκε και σκοτώθηκε τον Ιούνιο 1795 κοντά στο Μονκοντούρ.
Ο νομός συμμετείχε επίσης στην τρίτη φάση της εξέγερσης των Σουάνων, κυρίως μέσω του αρχηγού των Σουάνων της περιοχής Πιέρ Τωπέν, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο ανατολικό τμήμα του Τρεγκόρ. Ο Τωπέν ήταν υπηρέτης του επισκόπου. Ενώ συνόδευε τον επίσκοπο στη φυγή του προς το Τζέρσι τον Μάιο του 1794, η σύζυγός του καρατομήθηκε στην πλατεία του Τρεγκιέ και τα πέντε παιδιά τους σκορπίστηκαν. Ως εκ τούτου, επέστρεψε στο Τρεγκιέ και δολοφόνησε στο κρεβάτι του τον επί κεφαλής του επαναστατικού δικαστηρίου που εξέδωσε την ποινή εις βάρος της συζύγου του. Η επιστροφή του προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην περιοχή, και παντού το όνομα του προκαλούσε τον τρόμο, αυτός ο άνθρωπος, τρελός για εκδίκηση για το τρομερό κακό που είχε βρει την οικογένειά του, έκανε την περιοχή να τρέμει. Τέλος συνελήφθη το 1797 και καταδικάστηκε σε φυλακή στη Γαλλική Γουιάνα. Κατάφερε να δραπετεύσει με εντυπωσιακό τρόπο και επέστρεψε στο Τρεγκιέ το 1799 ως αρχηγός των Σουάνων της 6ης Λεγεώνας του νομού. Παντού έσπερναν τον τρόμο αλλά, παρά τις προσπάθειες των Δημοκρατικών, παρέμεναν ασύλληπτοι. Παντού κινητοποιούνταν για να τον συλλάβουν, αλλά κανείς δεν κατάφερνε, ο Τωπέν δεν φοβόταν τίποτε. Ήταν παντού και πουθενά. Τελικά σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης του Τρεγκλαμύς το 1800.
Η περιοχή συμμετείχε επίσης στον πόλεμο της Βανδέας και των Σουάνων του 1815. Μετά τη νίκη των Συμμάχων στη μάχη του Βατερλώ τον Ιούνιο 1815, ο νομός επρόκειτο να καταληφθεί από τους Πρώσους, αλλά η η αντίσταση των Σουάνων - ήδη οργανωμένων και εναντίον της επιστροφής του Ναπολέοντα - εμπόδισε συνολική κατοχή του νομού και η πρωσική κατάληψη περιορίστηκε στην περιοχή της Ντινάν.
Οικονομία
Ο νομός είναι μία από τις σημαντικότερες αγροτικές περιοχές της Γαλλίας. Ειδικότερα, η εκτροφή χοίρων είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη. Η αγορά του Πλερέν (κοντά στο Σαιν-Μπριέκ) είναι ο κύριος φορέας που καθορίζει την τιμή του χοιρινού κρέατος στη Γαλλία. Η βιομηχανία μεταποίησης γεωργικών προϊόντων διατροφής κατέχει σημαντική θέση.
Η αλιεία αναπτύσσεται και ασκείται συστηματικά (7 εμπορικοί λιμένες, 17 αλιευτικοί λιμένες). Η εκμετάλλευση οστρακοειδών χαρακτηρίζει, μεταξύ άλλων, τη δραστηριότητα.
Στο νομό υπάρχουν δύο σημαντικά τεχνολογικά κέντρα: διαστημικές τηλεπικοινωνίες και νέες τεχνολογίες στο Τρεγκόρ γύρω από το Λανιόν στο τεχνολογικό πάρκο Anticipa. Επίσης το zoopôle του Σαιν-Μπριέκ-Πλουφραγκάν, με 700 ερευνητές και τεχνικούς στην έρευνα των ζώων και τη βιολογική ανάλυση.
Ο νομός είναι τουριστικός, κυρίως στις ακτές, όπου υπάρχουν πολλά παραθεριστικά θέρετρα. Το κύριο θέρετρο είναι το Περός-Γκιρέκ.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|320x320εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Κοτ-ντ'Αρμόρ Ο νομός Κοτ-ντ'Αρμόρ αποτελείται από 4 διοικητικά διαμερίσματα, 27 καντόνια και 348 κοινότητες.
Πόλεις
μικρογραφία|433x433εσ|Χάρτης του νομού Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Κοτ-ντ'Αρμόρ είναι:
Τουρισμός
μικρογραφία|230x230px|Παιμπόλ|εναλλ.= μικρογραφία|230x230px|Η ακτή του ροζ γρανίτη|εναλλ.= Ο κύριος τουριστικός προορισμός του νομού Κοτ-ντ'Αρμόρ είναι οι ακτές της Μάγχης με τις πολλές αμμώδεις παραλίες που βρίσκονται ανάμεσα σε λόφους ή απότομους γκρεμούς (αυτοί του Πλουά είναι οι υψηλότεροι στη Βρετάνη). Οι κυριότερες ακτές του νομού:
Τα ιστορικά και αρχιτεκτονικά αξιοθέατα είναι πολυάριθμα, με μεσαιωνικές πόλεις (Ντινάν, Μονκοντούρ), ξωκλήσια, κάστρα, μοναστήρια και δύο καθεδρικούς ναούς, στην Τρεγκιέ και στο Σαιν-Μπριέκ.
Υπάρχουν πολλές αθλητικές δραστηριότητες όλο το χρόνο. Εκτός από τα θαλάσσια σπορ, τα μονοπάτια του Αργκοά προσελκύουν περιπατητές και ποδηλάτες βουνού.
Το ζωολογικό πάρκο ZooParc της Τρεγκομέρ άρχισε να λειτουργεί το 2007. Εμπνευσμένο από τους φυσικούς χώρους της Ασίας, έχει πάνω από 2.500 δέντρα, 3 στρέμματα γκαζόν και παρτέρια, 250 ζώα και 60 διαφορετικά είδη με περίπου 15 γεννήσεις το χρόνο.
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Τόρρε ντελ Μπιέρθο
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Τόρρε ντελ Μπιέρθο συνέβη στις 3 Ιανουαρίου 1944 κοντά στο χωριό Τόρρε ντελ Μπιέρθο (Torre del Bierzo) στην περιοχή Ελ Μπιέρθο της επαρχίας Λεόν της Ισπανίας όταν τρία τρένα συγκρούστηκαν μέσα σε σήραγγα. Αν και ο επίσημος απολογισμός των νεκρών ήταν 78, και την εποχή εκείνη υπολογιζόταν ότι ήταν 200–250, ενώ η πιο πρόσφατη μελέτη τον υπολόγισε σε όχι περισσότερους από 100.
Γενική εικόνα
Στις 20:30 το προηγούμενο βράδυ το ταχυδρομικό τρένο της Γαλικίας αποτελούμενο από 12 βαγόνια που σύρονταν από δύο ατμάμαξες 4-8-0 «Mastodon», έφυγε από τη Μαδρίτη με προορισμό την Α Κορούνια. Είχε ήδη καθυστερήσει δύο ώρες όταν έφτασε στην Άστοργα και είχε πρόβλημα με τα φρένα του. Εννέα λεπτά πέρασαν στην Άστοργα για να τα ελέγξουν. Αργότερα, μια από τις ατμομηχανές αφαιρέθηκε λόγω υπερθέρμανσης του κιβωτίου του άξονα. Το τρένο είχε πλέον τρεις ώρες καθυστέρηση και, παρά τα σοβαρά προβλήματα με τα φρένα του κατά την απότομη κάθοδο μέσω Μπρανουέλας, αποφασίστηκε να συνεχίσει την πορεία του. Το τρένο ήταν προγραμματισμένο να σταματήσει στο Άλβαρες, αλλά δεν το έκανε, παρά το ότι είχαν εφαρμοστεί τα χειρόφρενα στα βαγόνια και τη χρήση άμμου. Ο σταθμάρχης του Άλβαρες τηλεφώνησε αμέσως στο Τόρρε ντελ Μπιέρθο για να αναφέρει ότι το τρένο έχασε τα φρένα του στην απότομη κατωφέρεια. Στο Τόρρε ντελ Μπιέρθο ο σταθμάρχης έτρεξε στο γραφείο του και έγιναν προσπάθειες να βάλουν στρωτήρες στη γραμμή για να επιβραδύνουν το τρένο, αλλά αυτές οι προσπάθειες δεν είχαν αποτέλεσμα και το τρένο έτρεχε σφυρίζοντας αδιάκοπα και τα πέδιλα των φρένων να έχουν εφαρμοστεί, επίσης χωρίς αποτέλεσμα, με κατεύθυνση προς τη σήραγγα Νο. 20, που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από τον σταθμό.
Εν τω μεταξύ, μια μηχανή ελιγμών και τρία βαγόνια ταξίδευαν μέσα από τη σήραγγα μακριά από το σταθμό, έχοντας προειδοποιηθεί από τον σταθμάρχη για το ταχυδρομικό τρένο που δεν σταματούσε. Τα δύο τελευταία βαγόνια βρίσκονταν ακόμα στο τούνελ όταν χτυπήθηκαν από το ταχυδρομικό τρένο, όπως και τα πρώτα έξι βαγόνια του ταχυδρομικού τρένου, τα οποία άρχισαν να καίγονται, με την ξύλινη κατασκευή τους να αναφλέγεται από τον φωτισμό αερίου του τρένου.
Χωρίς να γνωρίζει την πρώτη σύγκρουση, ένα τρένο με άνθρακα πλησίαζε τη σήραγγα από την αντίθετη κατεύθυνση με 27 φορτωμένα βαγόνια. Καθώς η σύγκρουση είχε καταστρέψει τα καλώδια σηματοδότησης, τα σήματα έσβησαν όταν το τρένο άνθρακα έφυγε από τη σήραγγα Νο. 21. Ο οδηγός της μηχανής ελιγμών, ο οποίος είχε διασωθεί χωρίς τραυματισμό, προσπάθησε απεγνωσμένα να προειδοποιήσει την επερχόμενη αμαξοστοιχία άνθρακα, η οποία κατάφερε μεν να επιβραδύνει, αλλά παρόλα αυτά επέπεσε στην ατμάμαξα του τρένου ελιγμών, σκοτώνοντας τον οδηγό της και τέσσερις σιδηροδρομικούς στην αμαξοστοιχία.
Η φωτιά έκαιγε επί δύο ημέρες, καθυστερώντας κάθε προσπάθεια διάσωσης και καθιστώντας αδύνατη την ταυτοποίηση των περισσότερων θυμάτων.
Η αυστηρή λογοκρισία εκείνη την εποχή υπό το καθεστώς του στρατηγού Φράνκο στον απόηχο του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου σήμαινε ότι το δυστύχημα έλαβε μικρή δημοσιότητα εκείνη την εποχή και ο επίσημος φάκελος της RENFE για το ατύχημα χάθηκε. Πολλοί άνθρωποι ταξίδεψαν χωρίς εισιτήρια, επομένως ήταν δύσκολο να εκτιμηθεί ο πραγματικός αριθμός των επιβατών, αλλά οι επιζώντες δηλώνουν ότι το τρένο ήταν γεμάτο, πολλοί ταξίδευαν για τη Χριστουγεννιάτικη έκθεση στο Μπεμπίμπρε. Μόνο πολλά χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε το μέγεθος του δυστυχήματος. Ο πραγματικός αριθμός των νεκρών παραμένει αμφισβητούμενος. Ένα πρόσφατο και πολύ λεπτομερές βιβλίο για την καταστροφή αναγράφει όχι περισσότερους από 100 νεκρούς.
Η σήραγγα Νο 20, τόπος του ατυχήματος, έκλεισε το 1985 λόγω γεωλογικών προβλημάτων.
Μια ταινία για το ατύχημα με τίτλο Tunnel number 20 κέρδισε το βραβείο Γκόγια το 2002 για την καλύτερη ταινία ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Όθων του Μπάλενστετ
Ο Όθων, γερμ. Otto (περ. 1070 - 9 Φεβρουαρίου 1123) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης του Μπάλενστετ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πριν το 1095 την Αϊλίκα των Μπίλουνγκ, κόρη του Μάγκνους, δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
O jardim
Το "O jardim" (Ελληνικά: Ο κήπος) είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από την Πορτογαλέζα τραγουδίστρια Κλαούντια Πασκοάλ και γραμμένο από την Isaura. Είναι η Πορτογαλική συμμετοχή για τη Eurovision 2018.
Eurovision
Η Isaura ανακοινώθηκε ως συμμετέχων τραγουδοποιός στο Festival da Canção 2018, η εθνική επιλογή της Πορτογαλίας για τη Eurovision 2018, στις 27 Σεπτεμβρίου 2017. Στις 18 Ιανουαρίου 2018, η Κλαούντια Πασκοάλ ανακοινώθηκε ότι θα ερμηνεύσει το τραγούδι, με τίτλο "O jardim". Η Πασκοάλ συμμετείχεστον δεύτερο ημιτελικό, τερματίζοντας δεύτερη με 20 βαθμούς, αφού τερμάτισε δεύτερη και στους βαθμούς της επιτροπής και στους βαθμούς του κοινού. Στον τελικό της 4ης Μαρτίου, τερμάτισε δεύτερη στη βαθμολογία της επιτροπής και κέρδισε τη βαθμολογία του κοινού, τερματίζοντας έτσι πρώτη με 22 βαθμούς, καταφέρνοντας να εκπροσωπήσει την Πορτογαλία στη Eurovision 2018.
Αφού η Πορτογαλία ήταν η οικοδέσποινα χώρα, το τραγούδι προκρίθηκε αυτόματα στον τελικό, που διεξήχθη στις 12 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα. . Το τραγούδι τελικά κατέλαβε την τελευταία θέση στην Eurovision 2018 με 39 βαθμούς στο σύνολο.
Η Καθημερινή (εφημερίδα Κύπρου)
Η Καθημερινή είναι εβδομαδιαία εφημερίδα της Λευκωσίας. Εκδίδεται κάθε Κυριακή.
O jardim
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2018 Κατηγορία:Singles του 2018 Κατηγορία:Singles της Universal Music Group
Η Καθημερινή (εφημερίδα Κύπρου)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο
Κάστρα και Φρούρια νομού Αργολίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Ελλάδα
Τα παιδιά της Νιόβης (τηλεοπτική σειρά)
Το ιστορικό μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη Τα παιδιά της Νιόβης έγινε τηλεοπτική σειρά δύο κύκλων η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ την περίοδο 2004-2005. Τη σειρά σκηνοθέτησε ο Κώστας Κουτσομύτης και πρωταγωνιστούσαν, μεταξύ άλλων, οι Γρηγόρης Βαλτινός, Άγγελος Αντωνόπουλος, Άντζελα Γκερέκου, Μαρία Τζομπανάκη και Μαργαρίτα Αμαραντίδη.
Το θέμα του έργου αλλά και της σειράς είναι η ζωή του τραπεζίτη και δημογέροντα στο Σαλιχλή της Μικράς Ασίας, Μιχάλη ή Σαρρή Αναστασιάδη (Γρηγόρης Βαλτινός) και ο μεγάλος και απαγορευμένος έρωτάς του με τη νεαρή Ταρσή (Μαργαρίτα Αμαραντίδη) τα χρόνια από το καλοκαίρι του 1917 ως τον Δεκέμβριο του 1922, την περίοδο δηλαδή που περιλαμβάνει τη Μικρασιατική Εκστρατεία και τη Μικρασιατική Καταστροφή, με τους δύο κύκλους της σειράς να καλύπτουν το πριν και το μετά.
Πλοκή
Στον πρώτο κύκλο της σειράς η δράση τοποθετείται το 1917 πριν από την έλευση του Ελληνικού Στρατού. Κεντρικό ρόλο διαδραματίζει η οικογένεια του Μιχαλάκη Αναστασιάδη ή Σαρρή, δημογέροντα και τραπεζίτη του Σαλιχλίου, ο οποίος ερωτεύτηκε παράφορα την ανήλικη Ταρσή από τα γειτονικά Κούλα που αρνείται να παντρευτεί τον γιο του πλούσιου Τούρκου κτηματία, στη δούλεψη του οποίου βρίσκεται και για την οποία ο Σαρρής νιώθει έντονη έλξη. Στην επιστροφή από τα Κούλα στο Σαλιχλή ο Σαρρής και η νεαρή Ταρσή έρχονται κοντά και γίνονται ζευγάρι περνώντας τη νύχτα μαζί και ξεκινώντας μια μυστική ερωτική σχέση. O Σαρρής θα φιλοξενήσει την ανήλικη και την οικογένειά της στην εξοχική του κατοικία. Η Ταρσή αρχικά δεν θέλει τον γιο της Χαρμανταλούς, Χαρίλαο, τον οποίο της προξενεύει για σύζυγό της η γυναίκα του Σαρρή, Χρυσάνθη, που νιώθει να απειλείται η θέση της από τη νεαρή. Ο Σαρρής αρχίζει να απατάει τη Χρυσάνθη με την Ταρσή. Ο ληστής Τσακιτζής ζητάει να δει τον Σαρρή, όπου του λέει πως θέλει να γίνει χριστιανός και του ζητά να είναι νονός του. Τελείται η βάπτιση. Ωστόσο η Ταρσή αποφασίζει να πάψει να έχει επαφές μαζί του και να παντρευτεί τον Χαρίλαο. Ο Σαρρής, άρρωστος από το πάθος του για την Ταρσή, πληρώνει άτομα να την απαγάγουν. Ο γάμος ματαιώνεται. Αργότερα η Ταρσή το σκάει και ο Χαρίλαος αυτοκτονεί, πέφτοντας στις γραμμές του τρένου. Ο Σαρρής καταρρέει μη αντέχοντας την εξαφάνιση της Ταρσής. Το εξοχικό του παίρνει φωτιά και η Χρυσάνθη σώζει τη νεαρή Φανή, μικρή αδελφή της Ταρσής. Αφού έχει περάσει λίγος καιρός ο Σαρρής βρίσκει την Ταρσή στη Σμύρνη με την οποία περνάνε μαζί το βράδυ πριν δολοφονηθεί. Μετά ακολουθεί η νίκη της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Προς τα τελευταία επεισόδια οι κάτοικοι από το Σαλιχλί αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την οικία τους και να πάνε στην Ελλάδα ως πρόσφυγες. Τελικά η Χρυσάνθη και τα παιδιά της, μετά από πολλές περιπέτειες σώζονται από την πρώην της αντίζηλο Ταρσή, η οποία αφού χώρισε με τον Ιταλό σύζυγό της, παντρεύτηκε τον Αμερικανό υποπρόξενο στη Σμύρνη. Ο 1ος κύκλος τελειώνει με την καταστροφή της Σμύρνης ενώ η Χρυσάνθη με την οικογένειά της παίρνουν το πλοίο για την Ελλάδα.
Στον 2ο κύκλο οι κάτοικοι από το Σαλιχλί προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές εποχής Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ
Ο Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ (ολλανδικά: Jan Baptist Weenix, αναφερόμενος και ως Jan Baptist Weeninx the Old), 1621 - 1660;) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Παρά τη σχετικά σύντομη σταδιοδρομία του, ήταν πολύ παραγωγικός και ευέλικτος καλλιτέχνης. Αγαπημένα του θέματα ήταν τα ιταλικά τοπία με μεγάλες μορφές ανάμεσα σε ερείπια, οι απόψεις παραλιών και, αργότερα, μεγάλου μεγέθους νεκρές φύσεις με νεκρά θηράματα ή σκύλους. Ήταν κυρίως  αυτός που εισήγαγε τις σκηνές ιταλικών λιμένων στην ολλανδική τέχνη, με μεσαίου μεγέθους πίνακες και ομάδες μορφών στο προσκήνιο.
Βιογραφία
Ο Βέινιξ γεννήθηκε κοντά στο λιμάνι του Άμστερνταμ και ήταν γιος αρχιτέκτονα. Δεν μπορούσε να μιλήσει καλά, πιθανόν λόγω κάποιου ιατρικού προβλήματος, και επειδή του άρεσε πολύ να διαβάζει βιβλία, η μητέρα του τον έστειλε να εργαστεί σε έναν βιβλιοπώλη, με τον οποίο δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν. Σχεδίαζε όπου έβρισκε, σύμφωνα με τα όσα διηγήθηκε ο γιος του, Γιαν Βέινιξ στον Άρνολντ Χαουμπράκεν.
Το 1639 νυμφεύτηκε την Γιοσάντγε ντε Χοντεκούτερ (Josijntje d'Hondecoeter). Το 1643 ταξίδεψε στη Ρώμη με τον Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ, ο οποίος είχε επίσης σπουδάσει με τον Μουάιγερτ. Έφυγε από το σπίτι του κρυφά, αλλά η σύζυγός του, θυγατέρα του ζωγράφου Χίλλις ντε Χοντεκούτερ, κατάφερε να τον εντοπίσει στο Ρόττερνταμ. Του έδωσε άδεια να μείνει εκτίς συζυγικής κατοικίας για τέσσερις μήνες. thumb|Πορτρέτο του Ρενέ Ντεκάρτ Στη Ρώμη έγινε μέλος των Bentvueghels, έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και εργάστηκε για λογαριασμό του Καρδιναλίου Τζοβάννι Μπαττίστα Παμφίλι (Giovanni Battista Pamphili), ο οποίος αργότερα έγινε ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄. Η σύζυγός του αρνήθηκε να τον ακολουθήσει στη Ρώμη κι έτσι επέστρεψε στο Άμστερνταμ ύστερα από τέσσερα χρόνια.
Το 1649 γίνεται "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Ουτρέχτης και ζωγραφίζει το πορτρέτο του Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιου). Όταν απεβίωσε ο κουνιάδος του Χάισμπερτ ντε Χοντεκούτερ, ανέλαβε την εκπαίδευση του ανεψιού του, Μέλχιορ ντε Χοντεκούτερ, μαζί με την εκπαίδευση του γιου του, Γιαν Βέινιξ.
Ο Βέινιξ μετοίκησε σε ένα κάστρο στο Φλόιτεν, έξω από την Ουτρέχτη, είτε για να συγκεντρωθεί στην εργασία του είτε για λόγους υγείας, όπου και πιθανόν απεβίωσε σε κακές συνθήκες, σε άγνωστη χρονολογία.
Ζωγράφισε μερικές θρησκευτικές σκηνές, με χαρακτηριστικό και σπάνιο δείγμα για την εργασία του, τον πίνακα Ησαύ και Ιακώβ (σήμερα στην Πινακοθήκη Παλαιών Δασκάλων της Δρέσδης). Στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου υπάρχει μια σκηνή κυνηγίου του Βέινιξ, ενώ στη Γλασκώβη υπάρχει ένας χαρακτηριστικός πίνακάς του με ερείπια. Έργα του Βέινιξ διαθέτουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές πινακοθήκες, κυρίως στο Μόναχο, στη Βιέννη, στο Βερολίνο, στο Άμστερνταμ και στην Αγία Πετρούπολη.
Ισαβέλλα Μαρία της Πάρμας
Η Ισαβέλλα της Πάρμας (Isabella, 31 Δεκεμβρίου του 1741 - 27 Νοεμβρίου του 1763) ήταν η κόρη του Φιλίππου της Ισπανίας, Δούκα της Πάρμας και της συζύγου του Λουίζας Ελισάβετ της Γαλλίας. Στα 18, η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας, αργότερα Ιωσήφ Β΄, με τον οποίο δεν ήταν ευτυχισμένη, αναπτύσσοντας στενή σχέση με την αδελφή του συζύγου της, τη Μαρία Χριστίνα. Η δύσκολη γέννηση της κόρης της, Αρχιδούκισσας Μαρίας Θηρεσίας, ακολουθούμενη από δύο αποβολές, επηρέασε την ψυχική της κατάσταση και πέθανε σύντομα μετά τον τοκετό μιας άλλης θνησιγενούς κόρης.
Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ
Δημόσιες συλλογές
Ανάμεσα στα Μουσεία που διαθέτουν έργα του Βέινιξ είναι:
Ισαβέλλα Μαρία της Πάρμας
Ζωή
Η Ισαβέλλα Μαρία Λουίζα Αντωνία Φερδινάνδη Ιωσηφίνα Ξαβερία Δομινίκη Ιωάννα γεννήθηκε στο Παλάτι Buen Retiro στη Μαδρίτη και μεγάλωσε στην αυλή του παππού της, Φιλίππου Ε' της Ισπανίας. Ο πατέρας της ήταν ο Ισπανός πρίγκιπας Φίλιππος, ο οποίος ήταν δούκας της Πάρμας στην Ιταλία. Η μητέρα της ήταν η 14χρονη Ελισάβετ της Γαλλίας, η μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Ο γάμος των γονέων της Ισαβέλλας δεν ήταν ευτυχισμένος και για σχεδόν 10 χρόνια η Ισαβέλλα παρέμεινε μοναχοπαίδι. Η Ισαβέλλα ήταν πολύ κοντά στη μητέρα της και κατέρρευσε όταν πέθανε από την ευλογιά το 1759. Από εκείνη την εποχή, η Ισαβέλλα ήταν πεπεισμένη ότι κι εκείνη θα πεθάνει νέα.
Πρόεδρος του Λιβάνου
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Λιβάνου είναι ο επικεφαλής του κράτους του Λιβάνου. Ο πρόεδρος εκλέγεται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων για θητεία έξι ετών. Ο πρόεδρος είναι πάντα Μαρωνίτης Χριστιανός και ηλικίας τουλάχιστον 21 ετών. Από τις 31 Οκτωβρίου 2022 η θέση παραμένει κενή.
Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ
Πηγές
Στο λήμμα έχει ενσωματωθεί κείμενο από την έκδοση του 1911 της Encyclopedia Britannica, λήμμα Weenix, Jan Baptist υπό Chisholm, Hugh, σήμερα κοινό κτήμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Πρόεδρος του Λιβάνου
Αρμοδιότητες
Ο Πρόεδρος, όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα, είναι αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, διορίζει και απολύει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, ενώ νομοθετεί πριν τα νομοσχέδια κατατεθούν στο Κοινοβούλιο προς ψήφιση. Επίσης, έχει το δικαίωμα του βέτο σε νομοσχέδια και μπορεί να διαλύσει το κοινοβούλιο. Επιπρόσθετα, μπορεί να εκδώσει "επείγοντες" νόμους με διάταγμα.
2014-16
Το 2014, το 2015 και το μεγαλύτερο μέρος του 2016 χαρακτηρίστηκαν από την αδυναμία εκλογής Προέδρου λόγω μη συμμετοχής μεγάλου αριθμού βουλευτών στην ψηφοφορία. Ο 46ος γύρος από τον Απρίλιο του 2014 έγινε στις 31 Οκτωβρίου 2016 και ο Μισέλ Αούν εξελέγη με 83 ψήφους επί συνόλου 127.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Πολιτική του Λιβάνου
Ισαβέλλα Μαρία της Πάρμας
Γάμος και σχέση με τη Μαρία Χριστίνα
Το 1760 οργανώθηκε ο γάμος της Ισαβέλλας και του Αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας, κληρονόμου της Μοναρχίας των Αψβούργων. Μετά από ένα γάμο δι' αντιπροσώπου, η Ισαβέλλα συνοδεύτηκε στην Αυστρία. Στις 6 Οκτωβρίου 1760, στην ηλικία των 18 ετών, η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Ιωσήφ σε τελετή που διήρκησε για μέρες. Ο Ιωσήφ ήταν ενθουσιασμένος με τη νέα νύφη του και "έπνιξε" την Ισαβέλλα με την αγάπη του. Σε αντάλλαγμα, εκείνη βυθίστηκε στη μελαγχολία.
Η πριγκίπισσα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της με την αδελφή του, Αρχιδούκισσα Μαρία Χριστίνα, η οποία αργότερα έγινε με το γάμο, Δούκισσα της Σαξονίας. Οι δύο γυναίκες φαινόταν να έχουν λεσβιακή σχέση. Κατά τη διάρκεια των λίγων ετών που ήταν μαζί στο ίδιο βασίλειο, αντάλλαξαν 200 γράμματα. Ξόδεψαν πολύ χρόνο μαζί για να κερδίσουν τη σύγκριση με τον Ορφέα και την Ευρυδίκη.
Η Ισαβέλλα και η Χριστίνα ενώθηκαν όχι μόνο με κοινό ενδιαφέρον τη μουσική και την τέχνη, αλλά και με μια βαθιά αμοιβαία αγάπη. Κάθε μέρα έγραφαν μεγάλα γράμματα η μια στην άλλη, στα οποία αποκάλυπταν τα συναισθήματά τους. Ενώ τα γράμματα της Χριστίνας έδειχναν την ευτυχισμένη φύση της, τα συναισθήματα της Ισαβέλλας ήταν μικτά και, μαζί με τις εκδηλώσεις αγάπης, έδειχναν μια ορισμένη απαισιοδοξία, αντανακλώντας την αυξανόμενη εμμονή της με το θάνατο. Σε μια τέτοια επιστολή, η Ισαβέλλα έγραψε: "Σου γράφω ξανά, σκληρή αδελφή, αν και μόλις σε εγκατέλειψα, δεν μπορώ να περιμένω να γνωρίσω τη μοίρα μου και να μάθω αν με θεωρείς άνθρωπο άξιο της αγάπης σου ή αν θα ήθελες να με αφήσεις. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο παρά ότι είμαι ερωτευμένη τρελά, αν μόνο εγώ ξέρω γιατί είναι έτσι, επειδή είσαι τόσο σκληρή που δεν πρέπει να σε αγαπώ, αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου».
Σε μια άλλη επιστολή έγραψε: «Μου είπαν ότι η μέρα ξεκινάει με τον Θεό, αλλά αρχίζω τη μέρα με το να σκέφτομαι το άτομο που αγαπώ, γιατί το σκέφτομαι αδιάκοπα».
Μόνο τα γράμματα της Ισαβέλλας έχουν διατηρηθεί. Αυτά της Μαρίας Χριστίνας καταστράφηκαν μετά το θάνατό της.
Εγκυμοσύνες και κατάθλιψη
Στα τέλη του 1761, ένα χρόνο μετά το γάμο, η Ισαβέλλα έμεινε έγκυος. Ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη εγκυμοσύνη και υπέφερε από συμπτώματα σωματικής ασθένειας, μελαγχολίας και παρατεταμένων φόβων για τον θάνατο. Ο Ιωσήφ δεν κατάλαβε πλήρως την δυστυχία της συζύγου του. Στις 20 Μαρτίου 1762, μετά από εννέα μήνες πνευματικής και σωματικής κατάποσης, η Ισαβέλλα γέννησε μια κόρη που ονομάστηκε Μαρία Θηρεσία. Η Ισαβέλλα παρέμεινε στο κρεβάτι για 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Από τον Αύγουστο του 1762 και τον Ιανουάριο του 1763 η Ισαβέλλα υπέστη δύο ξεχωριστές αποβολές που επιδείνωσαν την ψυχολογική υγεία της.
Το 1763, η Ισαβέλλα ήταν έξι μηνών έγκυος σε ένα κοριτσάκι όταν αρρώστησε από ευλογιά. Στις 22 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, αυτό οδήγησε στην πρόωρη εγκυμοσύνη που τελείωσε με τον θάνατο του παιδιού, το οποίο έλαβε το όνομα Μαρία Χριστίνα, λίγες ώρες μετά τη γέννηση. Συνολικά, από τις τέσσερις εγκυμοσύνες, μόνο ένα παιδί επέζησε της νηπιακής ηλικίας.
Το τέλος
Η Ισαβέλλα απεβίωσε το 1763, μια εβδομάδα μετά τη γέννηση της θνησιγενούς κόρης της Μαρίας Χριστίνας. Ο Ιωσήφ δεν μπορούσε να ησυχάσει και δεν συνήλθε από τον χαμό της συζύγου του. Νυμφεύτηκε για 2η φορά, με τη Μαρία Ιωσηφίνα της Βαυαρίας, αλλά ο γάμος δεν ήταν ευτυχής και δεν έκανε παιδιά.
Η Ισαβέλλα είχε προβλέψει ακόμη πριν από το τέλος της, ότι η κόρη τους θα απεβίωνε λίγο αργότερα. Στις 23 Ιανουαρίου 1770, η μικρή Μαρία Θηρεσία πέθανε στην ηλικία των 7 ετών από πλευρίτιδα. Η απώλεια κατέστρεψε τον Ιωσήφ. Μετά τον θάνατο τού μοναδικού του παιδιού, ο Ιωσήφ άρχισε να αποχωρεί ολοένα και περισσότερο από τη δημόσια ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Η Εξέγερσις
Η Εξέγερσις (Πρωτότυπος τίτλος: San Quentin) είναι αστυνομική δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής 1937, σε σκηνοθεσία Λόιντ Μπέικον. Πρωταγωνιστούν οι Πατ Ο'Μπράιεν, Αν Σέρινταν και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.
Πλοκή
Ο πρώην αξιωματικός του στρατού, Στηβ Τζέιμσον, αναλαμβάνει να είναι επικεφαλής της φρουράς στη κρατική φυλακή του Σαν Κουέντιν. Εκεί θα γνωρίσει τη Μάι Κένεντι, η οποία εργάζεται ως τραγουδίστρια σε νυχτερινό κέντρο του Σαν Φρανσίσκο. Το ίδιο βράδυ, ο αδελφός της, Ρέντ Κένεντι, που αναζητείται από την αστυνομία, θα συλήφθη στο νυχτερινό κέντρο όπου πήγε για να δει την αδερφή του.
Ο Ρεντ Κένεντι θα βρεθεί στην φυλακή του Σαν Κουέντιν λίγες μέρες αργότερα μαζί με έναν άλλο νέο κρατούμενο, τον "Ναύτη Μπόι" Χάνσεν. Μετά από έναν καβγά με τον Χάνσεν στο προαύλιο, ο Ρεντ συναντά τον Τζέιμσον, που θα τον τιμωρήσει. Η Μάι ξεκινά μια ρομαντική σχέση με τον Τζέιμσον και σύντομα θα ανακαλύψει τι δεν μπορούσε να της πει από πριν: Ότι είναι ο επικεφαλής αξιωματικός της φυλακής και υπεύθυνος για τους φυλακισμένους.
Έχοντας επιλεγεί με τον Ρεντ για να δουλέψει έξω από τη φυλακή με μια «ομάδα» που κατασκευάζει ένα νέο δρόμο, ο Ναύτης Μπόι κάνει ένα σχέδιο για να αποδράσει. Στην αρχή ο Ρεντ αρνείται να τον συνοδεύσει, αλλά αργότερα αλλάζει γνώμη όταν ανακαλύπτει ότι ο Τζέιμσον βγαίνει ραντεβού με την αδελφή του, Μάι.
Την ιδια στιγμή θα εμφανιστεί η κοπέλα του Ναύτη Μπόι με ένα αυτοκίνητο στο χώρο όπου εργάζονται οι τρόφιμοι και προσποιείται όχι πάθει λάστιχο. Ένας φύλακας θα αναλάβει να της αλλάξει το ελαστικό και ο Ναύτης θα βρει την ευκαιρία να πάρει κρυφά δύο όπλα από το  κιβώτιο εργαλείων του αυτοκίνητου. Αφού απειλήσουν τον φρουρό με τα όπλα, τον παίρνουν ως όμηρο και δραπετεύουν. Μια άγρια καταδίωξη με την αστυνομία θα ακολουθήσει. Τέλος, το αυτοκίνητο του Ναύτη συντρίβεται και ο ίδιος πεθαίνει. Ο Ρεντ επιβιώνει από τη συντριβή και δραπετεύει. Μετά θα φτάσει στο διαμέρισμα της Μάι. Ο Τζέιμσον όμως είναι ήδη εκεί. Μετά από ένα σύντομο καβγά, ο Ρεντ πυροβολεί τον Τζέιμσον, ο οποίος τραυματίζεται ελαφρώς. Ο Ρεντ φεύγει και πυροβολείται από περιπολικό της αστυνομίας, αλλά έχει αρκετή δύναμη για να επιστρέψει στη φυλακή, όπου πεθαίνει μπροστά στην πύλη της.
Παραγωγή
Σύμφωνα με τα αρχεία της Warner Bros. και του USC Cinema-Television Library and Archive for the Performing Arts, ο πρώτος τίτλος της ιστορίας στην οποία βασίστηκε η ταινία ήταν ο "Captain of the Yard". Τα αρχεία της Warner Bros αποκαλύπτουν επίσης ότι ο σκηνοθέτης Λόιντ Μπέικον και ένα συνεργείο τράβηξαν εκτεταμένα εξωτερικά πλάνα στο σωφρονιστικό ίδρυμα του Σαν Κουέντιν. Μέσα στην ταινία, τα πραγματικά πλάνα του Σαν Κουέντιν, τα οποία ήταν όλα σε μακρύ πλάνο, συνδυάστηκαν με σκηνές που γυρίστηκαν σε αναδημιουργημένα σκηνικά στα στούντιο της Warner Bros. Τα υπομνήματα του στούντιο αποκαλύπτουν ότι η εταιρεία παραγωγής πρόσθεσε μια επιπλέον πρόταση στη γραπτή δήλωση αποποίησης ευθύνης στην ταινία, υποδεικνύοντας ότι «Καμία απεικόνιση ή σκηνή στην οποία είναι δυνατή η αναγνώριση ενός ατόμου δεν έγινε για οποιονδήποτε πραγματικό κρατούμενο στη φυλακή ή οποιοδήποτε σωφρονιστικό ίδρυμα.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λόιντ Μπέικον Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1937 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε φυλακές
Μαρτίνα Μπάρτα
Η Μαρτίνα Μπάρτα (Martina Bárta) είναι τραγουδίστρια τζαζ μουσικής, από την Τσεχία. Ως τραγουδίστρια και ερμηνεύτρια του γαλλικού κόρνου ήταν μέλος του βερολινέζικου συγκροτήματος 4 to the bar. Επιπλέον, είχε πάρει μέρος στο μιούζικαλ "Robin Hood" και έχει δουλέψει με τον Felix Slováček και τον Karel Gott. Εκπροσώπησε την Τσεχία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 με το τραγούδι My Turn. Δεν προκρίθηκε στον τελικό, κατακτώντας την δέκατη τρίτη θέση στον α' ημιτελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Αγία Σεμνή Ηρακλείου
Η Αγία Σεμνή είναι οικισμός της κοινότητας Αρκαλοχωρίου, του δήμου Μινώα Πεδιάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αγία Σεμνή είναι ημιορεινός οικισμός στο κέντρο σχεδόν του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του Αρκαλοχωρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 490. Απέχει περίπου 36 χλμ. Ν.ΝΑ. του Ηρακλείου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρκαλοχωρίου του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 53Α - 11/04/1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρκαλοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαλοχωρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρκαλοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μινώα Πεδιάδας.
Ιστορικά στοιχεία
Παρόλο που δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε ο οικισμός, υπάρχει μνεία με το όνομα Agia Semni σε ενετικό έγγραφο του Φραγκίσκος Μπαρόκιος, που χρονολογείται το 1577. Μεταγενέστερες απογραφές, μας πληροφορούν ότι το χωριό, ήταν επίσης κατοικημένο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ενώ είχε μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων, με τους τελευταίους να αποτελούν τους μοναδικούς κάτοικους του στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Αγία Σεμνή υπέστη σοβαρές καταστροφές από βομβαρδισμούς στην περίοδο της Κατοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Γκέιλ Ντίβερς
Η Γιολάντα Γκέιλ Ντίβερς (Yolanda Gail Devers, γεννήθηκε 19 Νοεμβρίου 1966) είναι Αμερικανίδα πρώην αθλήτρια στίβου που αγωνιζόταν στους δρόμους ταχύτητας καθώς και στα 110 μέτρα με εμπόδια. Κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, δύο στα 100 μέτρα (1992 στη Βαρκελώνη και 1996 στην Ατλάντα). Στη δεύτερη διοργάνωση ήταν στο πρώτο σκαλί του βάθρου και στη σκυταλοδρομία 4x100 μέτρων. Επίσης, ήταν πέντε φορές χρυσή σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου σε ατομικά και ομαδικά αγωνίσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Εμποδιστές
Άντζα Πεκάν
H Αΐσε Άζντα Πεκάν (τουρκικά: Ajda Pekkan, 12 Φεβρουαρίου 1946  ) είναι Τουρκάλα τραγουδίστρια, η οποία είναι γνωστή στην Τουρκία και στα τουρκικά μέσα ως Superstar ή Diva. Η Πεκάν έγινε μία πολύ αναγνωρίσιμη φιγούρα στην τουρκική ποπ μουσική με τα τραγούδια της, στα οποία προσπαθούσε να θεσπίσει μία ισχυρή γυναικεία φιγούρα. Εμπνευσμένη από τη δυτική μουσική, θεωρείται πλέον μία από τις πιο δημοφιλείς καλλιτέχνιδες στη μοντέρνα Τουρκία. Το μουσικό της ύφος την έχει διατηρήσει εδώ και πέντε δεκαετίες ανάμεσα στις πιο γνωστές τραγουδίστριες της Τουρκίας. Άκρως επιτυχημένη στη μουσική βιομηχανία, πολλοί κριτικοί έχουν επαινέσει τόσο τη φωνή της όσο και πολλούς δίσκους της.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήδη από τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική, αρχικά ως μέλος του σχήματος Los Çatikos. Το 1963, κέρδισε έναν κινηματογραφικό διαγωνισμό από το περιοδικό Ses, γεγονός που την έκανε να κυνηγήσει επίσης καριέρα και στον κινηματογράφο. Η πρώτη της συμμετοχή ήταν στην ταινία Adanalı Tayfur. Ενώ έως και το τέλος της δεκαετίας του 1960 εμφανίστηκε σε περίπου 50 ταινίες, όπως το Şıpsevdi (1963), Hızır Dede (1964) και το Şaka ile Karışık (1965). Παρόλα αυτά, από τις αρχές του 1970 άφησε την ηθοποιία και επικεντρώθηκε εξ ολοκλήρου στο τραγούδι. Κατά τα πρώτα 20 χρόνια της καριέρας της, η Πεκάν τραγουδούσε κυρίως διασκευές. Και ήδη από αυτή τη δεκαετία ξεκίνησε να γίνεται γνωστή και διεθνώς, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.
Το 1980 εμφανίστηκε και στη Eurovision, χωρίς επιτυχία. Εκείνη την περίοδο έκανε ένα μικρό διάλειμμα στην καριέρα της. Έχοντας πουλήσει πάνω από 15 εκατομμύρια δίσκους, το γεγονός την καθιστά ως μία από τις πιο επιτυχημένες τραγουδίστριες στην Τουρκία. Έχει πάρει κρατικό τίτλο από την Τουρκία, ενώ και η γαλλική κυβέρνηση την τίμησε με το Ordre des Arts et des Lettres. Η εφημερίδα Hürriyet, σε λίστα της με τους 100 Σπουδαιότερους Δίσκους στην Τουρκία, συμπεριέλαβε τρεις της Πεκάν. Ενώ η αμερικανική εφημερίδα The Hollywood Reporter, τη συμπεριέλαβε στη λίστα της Power 100, λίστα με τις 100 πιο ισχυρές γυναίκες στον χώρο της ψυχαγωγίας. Αν και δεν αυτοπροσδιορίζεται ως φεμινίστρια, πολλά κομμάτια της έχουν θέμα τη γυναίκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Τουρκία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1980 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ντόνοβαν Μπέιλι
Ο Ντόνοβαν Μπέιλι (Donovan Bailey, γεννήθηκε 16 Δεκεμβρίου 1967) είναι Καναδός πρώην αθλητής στίβου που αγωνιζόταν στους δρόμους ταχύτητας. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στα 100 μέτρα και στη σκυταλοδρομία 4x100 στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα σημειώνοντας παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα με χρόνο 9,84 δευτερόλεπτα. Ήταν επίσης Παγκόσμιος πρωταθλητής το 1995 στα ίδια αγωνίσματα. Το 1997 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας ήταν δεύτερος στα 100 μέτρα, ενώ κατέκτησε ένα ακόμα χρυσό στη σκυταλοδρομία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Καναδοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας
Χιτόσι Ιγκαράσι
Ο Χιτόσι Ιγκαράσι (στα ιαπωνικά 五十嵐 一), (10 Ιουνίου 1947 – 12 Ιουλίου 1991) ήταν Ιάπωνας καθηγητής πανεπιστημίου της αραβικής και περσικής λογοτεχνίας και ιστορίας και ο μεταφραστής στα ιαπωνικά του έργου του Σαλμάν Ρουσντί, Σατανικοί Στίχοι.
Στις 12 Ιουλίου 1991 βρέθηκε δολοφονημένος στο γραφείο του, στο Πανεπιστήμιο της Τσουκούμπα. Πιστεύεται ότι η δολοφονία του σχετίζεται με τη μετάφραση του έργου του Ρουσντί και τους φετφάδες που είχαν εκδώσει ο Αγιοταλάχ Χομεϊνί και ο Αλί Χαμενεΐ.
Βιογραφικό
Ο Ιγκαράσι γεννήθηκε το 1947. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στην Ισλαμική Τέχνη, στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, το 1976 και υπήρξε υπότροφος της Βασιλικής Ακαδημίας του Ιράν μέχρι την Ισλαμική Επανάσταση, το 1979.
Υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής του Ισλαμικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Τσουκούμπα. Μετέφρασε στα ιαπωνικά τον Κανόνα της Ιατρικής του Αβικέννα και του Σατανικούς Στίχους του Σαλμάν Ρουσντί και έγραψε βιβλία για το Ισλάμ μεταξύ των οποίων το Ισλαμική Αναγέννηση, Ιατρική και Σοφία της Ανατολής.
Στις αρχές του 1989 ο Αγιοταλάχ Χομεϊνί εξέδωσε φετφά με τον οποίο καλούσε τους Μουσουλμάνους να σκοτώσουν το συγγραφέα των Σατανικών Στίχων γιατί θεωρούσε ότι το έργο αυτό ήταν ενάντια στο Ισλάμ, τον Μωάμεθ και το Κοράνι. Το Μάρτιο του 1991 ο διάδοχος του, Αλί Χαμενεΐ, εξέδωσε νέο φετφά, που συνοδευόταν από επικήρυξη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, με τον οποίο καλούσε τους Μουσουλμάνους να σκοτώσουν και οποιονδήποτε είχε σχέση με την έκδοση του βιβλίου. Στις 12 Ιουλίου 1991 ο Ιγκαράσι βρέθηκε δολοφονημένος στο γραφείο του, στο Πανεπιστήμιο της Τσουκούμπα. Είχε προηγηθεί η απόπειρα δολοφονίας του Ιταλού μεταφραστή των Σατανικών Στίχων, Εττόρε Καπριόλο και του Νορβηγού μεταφραστή, William Nygaard και η Σφαγή της Σεβάστειας.
Ο αναλυτής της CIA Kenneth M. Pollack στο έργο του The Persian Puzzle υποστήριξε ότι η δολοφονία ήταν έργο των Φρουρών της Επανάστασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες πανεπιστημιακοί
Οξαμίδιο
Το οξαμίδιο (αγγλικά: οxamide) είναι  είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C2H4N2Ο2 και ημισυντακτικό τύπο  (CONH2)2. Το χημικά καθαρό οξαμίδιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι λευκό κρυσταλλικό στερεό, ελαφρώς διαλυτό στο νερό, ευδιάλυτο στην αιθανόλη,  και αδιάλυτο στο διαιθυλαιθέρα. Το οξαμίδιο είναι το διαμίδιο του οξαλικού οξέος.
Προετοιμασία
Το οξαμίδιο παράγεται από το υδροκυάνιο, το οποίο οξειδώνεται προς δικυάνιο, το οποίο στη συνέχεια υδρολύεται:
Χημική συμπεριφορά
Με θέρμανση πάνω από 350°C, το οξαμίδιο διασπάται σε δικυάνιο και νερό. Παράγωγα του οξαμιδίου σχηματίζουν αυτοσυναρμολογοὐμενες μονές στιβάδες, που αποτελούνται από συνδεμένα δίκτυα δεσμών υδρογόνου.
Εφαρμογές
Η κύρια εφαρμογή του οξαμιδίου είναι ως υποκατάστατο της ουρίας σε λιπάσματα. Το οξαμίδιο υδρολύεται με πολύ αργά απελευθερώνοντας αμμωνία. Αυτή η αργή υδρόλυση μερικές φορές είναι προτιμότερη, (για τις καλλιέργειες) έναντι της ταχύτερης υδρόλυσης της ουρίας.
Χρησιμοποιείται ως σταθεροποιητής για παρασκευάσματα νιτροκυτταρίνης. Επίσης, βρίσκει χρήση σε APCP πυραυλοκινητήρες, ως υψηλής απόδοσης ρυθμού καύσης καταπιεστικό (συμπληρωματικό προωθητικό). Η χρήση οξαμιδίου σε συγκέντρωση 1-3% κατά βάρος έχει αποδειχθεί ότι επιβραδύνει τη γραμμική ταχύτητα καύσης, ενώ έχει ελάχιστη επίδραση στην ειδική ώθηση του (κυρίως) προωθητικού.
Πηγές
Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Αμίδια
Γεώργιος Β΄ του Τάο
Ο Γεώργιος Β΄ ο Μέγας, გურგენ II დიდი Gurgen ΙΙ Didi (απεβ. στις 14 Φεβρουαρίου 941) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι και κληρονομικός ηγεμόνας του Tάο με τον τίτλο του δούκα των δουκών (eristavt eristavi). Έφερε επίσης τον Βυζαντινό τίτλο του μαγίστρου.
Ήταν γιος του Αδαρνάσης Γ΄ του Τάο. Όταν απεβίωσε ο εκ πατρός θείος του Aσότ ο Ανώριμος το 918 (μεγαλύτερος αδελφός του Αδαρνάσης Γ΄), τον διαδέχθηκε. Τοποθετείται σε περίοπτη θέση στις μεσαιωνικές Γεωργιανές πηγές, έχοντας το επίθετο ο Μέγας. Προστάτης των τοπικών μοναστικών κοινοτήτων, ο Γεώργιος Β΄ προήδρευσε στην κατασκευή ενός νέου καθεδρικού ναού στο Χάντζτα.
Ο Γεώργιος Β΄ ήταν νυμφευμένος με μία κόρη του 2ου εξαδέλφου του Aσότ του Ταχέως, μέλους του Οίκου των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Kλαρτζέτι. Απέκτησαν μία μοναχοκόρη, που παντρεύτηκε τον Αβασγιανό πρίγκιπα Βαγράτ, γιο του βασιλιά Κωνσταντίνου Γ΄. Με το τέλος του Γεωργίου Β΄ το 941, ο κλάδος των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του Τάο-Κλαρτζέτι εξέλιπε και το κράτος του διαιρέθηκε μεταξύ άλλων κλάδων της δυναστείας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μάγιστροι
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1999-2000
Το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1999−2000 ήταν το 12ο πρωτάθλημα Α1 Εθνικής. Διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδα. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ολυμπιακός για 20ή φορά στην ιστορία του και τρίτη συνεχόμενη. Στην Α2 υποβιβάστηκαν ο Κτησιφών Παιανίας και η Φιλία Ηλιούπολης και αντικατάθηκαν την επόμενη περίοδο από τον Άρη Νίκαιας και την Ολυμπιάδα Πάτρας που κατέλαβαν τις δύο πρώτες θέσεις στην Α2.
Play off
Στα πλέι οφ έγιναν αγώνες για τις θέσεις 1−8, θέσεις 1−4 και θέσεις 1−2. Μικροί τελικοί δεν έγιναν. Δεν έγιναν επίσης αγώνες για τις θέσεις 5−8, παρόλο που η ΑΕΚ, η οποία βρέθηκε στην 6η θέση της τελικής κατάταξης εξαιτίας του αποκλεισμού του Πανελληνίου από τον ΠΑΟΚ, ζήτησε να γίνουν αγώνες προκειμένου να διεκδικήσει ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Προημιτελικοί
Την πρόκριση για τα ημιτελικά πήραν ο Ολυμπιακός, ο Ηρακλής, ο ΠΑΟΚ και η Ορεστιάδα.
Ημιτελικοί
Ο Ολυμπιακός και ο Ηρακλής επικράτησαν εύκολα επί των αντιπάλων τους και πήραν την πρόκριση για τον τελικό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Μεγάλος τελικός
Ο Ολυμπιακός επικράτησε του Ηρακλή με 3-1 νίκες και αναδείχθηκε πρωταθλητής για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και 20η συνολικά.
Πηγές
1999 2000 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1999 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2000
Δαβίδ Α΄ του Κλαρτζέτι
Βιογραφία
Ο Δαβίδ Α΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σουμπάτ Α΄, ιδρυτή της γραμμής Κλαρτζέτι των Βαγκρατιδών. Μετά το τέλος του Σουμπάτ Α΄ το 889, ο μικρότερος αδελφός τού Δαβίδ Α΄, ο Βαγράτ Α΄ έγινε διάδοχος στο Κλαρτζέτι, ενώ οι κτήσεις του Δαβίδ Α΄ περιορίζοντο στις λιγότερο σημαντικές περιοχές της Ατζαρίας και του Νιγκάλι. Με το τέλος του Βαγράτ Α΄ το 900, ο Δαβίδ Α΄ ανέκτησε το Kλαρτζέτι με το βασικό φρούριο και την εμπορική πόλη Aρτανούτζι. Παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Σουμπάτ Β΄ και απεβίωσε ως μοναχός το 943.
Ο Δαβίδ Α΄ αναφέρεται από τον Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων στο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας) που αποδίδει τον τίτλο πατήρ-κύριος του Δαυίδ Α΄ στα ελληνικά ως μάμπαλις και τον μεταφράζει λανθασμένα ως «πανάγιος».
Επισκοπή Στρατονίκειας Καρίας
Η Επισκοπή είναι άγνωστο πότε δημιουργήθηκε και αναφέρεται στα τακτικά ως τον 13ο αιώνα. Από τους βίους των αγίων Τροφίμου και Θαλλού φαίνεται ότι τον 3ο αιώνα είχε ήδη διαδοδεί ο χριστιανισμός στην πόλη.
Σύμφωνα με το Συναξάριο της Κωνσταντινούπολης στην Στρατονίκεια μεταφέρθηκαν τα τοποθετήθηκαν τα λείψανα των αγίων Τρόφιμου και Θαλλού μετά στο μαρτύριό τους τον 3ο αιώνα στην Λαοδίκεια. Οι δύο Άγιοι κατάγονταν από την Στρατονίκεια.
Η αρχαιολογική έρευνα έφερε στο φως δύο επιγραφές: μια ακρωτηριασμένη, με ανώνυμο επίσκοπο που αναφέρεται στον 7ο αιώνα ή αργότερα, μια άλλη αποσπασματική, που καταγράφεται στον 6ο/7ο αιώνα, όπου το όνομα του επισκόπου είναι γνωστό μόνο για τα πρώτα τέσσερα γράμματα, Κλέο..., που αφήνει πολλές πιθανές λύσεις ανοιχτές.
Σήμερα, τόσο η Ορθόδοξη όσο και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αποδίδουν τον τίτλο του επισκόπου της Στρατονίκειας τιμητικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Αφροδισιάδος Κατηγορία:Τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Δαβίδ Β΄ του Κλαρτζέτι
Ο Δαυίδ Β΄, დავით II David II (απεβ. το 993) ήταν από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Γεωργίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας (ηγεμόνας) του Κλαρτζέτι από το 988 ως το τέλος του.
Βιογραφία
Ο Δαβίδ Β΄ ήταν γιος του Σουμπάτ Β΄ του Κλαρτζέτι, τον οποίο διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Κλαρτζέτι. Ουσιαστικά τίποτε δεν είναι γνωστό για τη ζωή του. Απεβίωσε χωρίς απογόνους και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Σουμπάτ Γ΄ του Κλαρτζέτι, γιος του αδελφού του Βαγράτ Β΄ του Κλαρτζέτι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Χέισλι Κρόφορντ
Ο Χέισλι Κρόφορντ (Hasely Crawford, γεννήθηκε 16 Δεκεμβρίου 1950) είναι πρώην αθλητής στίβου από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο που αγωνιζόταν στους δρόμους ταχύτητας. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 με χρόνο 10,06 δευτερόλεπτα και ο πρώτος από τη χώρα του από όλα τα αθλήματα που κατέκτησε την Ολυμπιακή κορυφή. Συμμετείχε σε τέσσερις Ολυμπιάδες.
Μουσείο Γκυστάβ Μορώ
Το Μουσείο Γκυστάβ Μορώ (γαλλικά: Le musée Gustave-Moreau) είναι ένα γαλλικό Εθνικό μουσείο τέχνης αφιερωμένο στα έργα του συμβολιστή ζωγράφου Γκυστάβ Μορώ (1826-1898). Βρίσκεται στη συνοικία Σαιν-Ζωρζ του 9ου διαμερίσματος του Παρισιού, στο κέντρο της Νουβέλ Ατέν, στην οδό Ροσφουκώ 14, στο παλιό εργαστήριο του καλλιτέχνη, ο οποίος το κληροδότησε στο γαλλικό κράτος το 1897 για να διατηρηθούν και να εκτίθενται εκεί τα έργα του. Το μουσείο άνοιξε το 1903.
Σήμερα το μουσείο περιλαμβάνει σχέδια του Μορώ, πίνακες ζωγραφικής, ακουαρέλες και γλυπτά.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το διαμέρισμα του Μορώ Το μουσείο Γκυστάβ Μορώ ήταν αρχικά η κατοικία του Μορώ, ο οποίος από το 1895 μετέτρεψε το ισόγειο σε στούντιο και μουσείο των έργων του, με το διαμέρισμά του να παραμένει στον πρώτο όροφο.
Το κτήριο έχει τρεις ορόφους που συνδέονται με εσωτερική σκάλα. Από τα έξι μικρά δωμάτια στο ισόγειο που έχουν θέα στον κήπο, τέσσερα δωμάτια είναι διακοσμημένα με σχέδια και σκίτσα του καλλιτέχνη και ένα είναι αφιερωμένο σε Ιταλούς ζωγράφους. Το διαμέρισμα του πρώτου ορόφου περιλαμβάνει την τραπεζαρία, το υπνοδωμάτιο, το καθιστικό και την βιβλιοθήκη-γραφείο του καλλιτέχνη και υπενθυμίζει στους επισκέπτες του μουσείου την παλιά του χρήση ως κατοικία της οικογένειας Μορώ. Ο δεύτερος όροφος διαθέτει ένα μεγάλο στούντιο και ο τρίτος όροφος διαθέτει δύο αίθουσες μεγαλύτερων διαστάσεων.
Το μουσείο διατηρεί συνολικά περίπου 14.000 έργα, το σύνολο περίπου των οποίων εκτίθεται, περίπου 850 πίνακες ζωγραφικής, 350 ακουαρέλες, περισσότερα από 13.000 σχέδια και 15 γλυπτά.
Μετά την αποκατάσταση του κτηρίου, το διαμέρισμα του ζωγράφου άνοιξε για το κοινό το 1991 και η αίθουσα υποδοχής του, που ανακαινίστηκε το 2003, είναι επίσης επισκέψιμη.
Το 2015, το μουσείο ανακαινίστηκε πάλι και άνοιξε εκ νέου μετά από ένα χρόνο εργασιών, οι οποίες περιελάμβαναν την αναπαλαίωση του ισογείου στην αρχική του κατάσταση, καταφέρνοντας να διατηρήσει όλη τη μαγεία της αρχικής του ατμόσφαιρας.
Μεταξύ των εκθεμάτων βρίσκονται οι πίνακες του Γκυστάβ Μορώ: Δίας και Σεμέλη (1895), Χίμαιρα (1884), Ο χορός της Σαλώμης (1871) και Η επιστροφή των Αργοναυτών (1891-97).
Το 2017, δημιουργήθηκε ένα νέο Ίδρυμα, το οποίο συνένωσε το Μουσείο Γκυστάβ Μορώ και το Mουσείο Ζαν-Ζακ Ενέρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
NGC 830
Ο NGC 830 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Εκτιμάται πως απέχει περίπου 170 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως έχει διάμετρο περίπου 70 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 25 Σεπτεμβρίου 1865.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 0830 08201
Περικεφαλαία του Μεγάλου Κωνσταντίνου
μικρογραφία| Ασημένιο [[μετάλλιο του 315 μ.Χ.. Ο Κωνσταντίνος με ένα σύμβολο Χι Ρο ως οικόσημο της περικεφαλαίας του]] Η περικεφαλαία του Μεγάλου Κωνσταντίνου ήταν η περικεφαλαία που φορούσε ο πρώτος αυτοκράτορας της Ρωμανίας, ο Μέγας Κωνσταντίνος, η οποία εμφανιζόταν στην αυτοκρατορική του εικονογραφία. Σύμφωνα με μια ιστορία που κατέγραψε ο Αμβρόσιος, περιλάμβανε λείψανα που συγκεντρώθηκαν στους Αγίους Τόπους από τη μητέρα του, αυτοκράτειρα Ελένη. Ο εκχριστιανισμός που πραγματοποίησε ο Κωνσταντίνος συνέβη γύρω στο 300 μ.Χ. και ήταν υψίστης σημασίας. Τότε υπήρχε η αντίληψη ότι όποιος άγγιζε το σώμα του νεκρού ή ερχόταν σε επαφή με την ψυχή του, είχε ειδικές δυνάμεις. Αυτή η πεποίθηση ήταν η αιτία για την δημιοργία ενός κινήματος για την εύρεση αυτών των λειψάνων για την προστασία των εκκλησιών, των πόλεων, ακόμη και των ανθρώπων.