cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Like a Prayer (τραγούδι, Μαντόνα)
Αντίδραση και διαμαρτυρίες
Στα βραβεία MTV Video Music Awards του 1989, το Like a Prayer προτάθηκε στις κατηγορίες «Viewer's Choice» και «Video of the Year», κερδίζοντας στην πρώτη. Κατά ειρωνικό τρόπο, το βραβείο επιδοτήθηκε από την Pepsi εκείνο το έτος και όταν η Μαντόνα ανέβηκε στη σκηνή για να λάβει το βραβείο πρόσθεσε: Θα ήθελα πραγματικά να ευχαριστήσω την Pepsi για την πρόκληση τόσο πολλών αντιπαραθέσεων. Τοποθετήθηκε επίσης πρώτο και σε αρκετές μουσικές λίστες κριτικών. Ήταν νούμερο ένα στη λίστα του MTV «100 Videos That Broke the Rules (100 Τραγούδια που Έσπασαν τους Κανόνες)» το 2005 για την 25η επέτειο του MTV, ενώ θεατές το ψήφισαν ως το «Most Groundbreaking Music Video of All Time (Πιο Πρωτοποριακό Βίντεο Όλων των Εποχών)». Επιπλέον, το κλιπ κατατάχθηκε στον αριθμό 20 στη λίστα του Rolling Stone «The 100 Top Music Videos» και στο νούμερο δύο στην παρόμοια λίστα του VH1. Το Fuse TV ονόμασε το Like a Prayer ένα από τα δέκα «Videos That Rocked The World». Σε δημοσκόπηση του Billboard το 2011, ψηφίστηκε το δεύτερο καλύτερο μουσικό βίντεο της δεκαετίας του 1980, πίσω από το Thriller του Μάικλ Τζάκσον.
Θέματα και ανάλυση
175px|μικρογραφία|αριστερά|Η σκηνή που η Μαντόνα κόβει το χέρι της με ένα μικρό σπαθί έχει περιγραφεί από μελετητές ως αναπαράσταση των στιγμάτων του Χριστού. Μελετητές και ακαδημαϊκοί έχουν προσφέρει διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με το μουσικό βίντεο και την ιστορία του. Ο Άλλεν Μετζ σημείωσε ότι όταν η Μαντόνα μπαίνει στην εκκλησία στην αρχή του κλιπ, ακούγεται ο στίχος «I hear you call my name, and it feels like ...home (Σε ακούω να λες το όνομα μου και νιώθω σαν να είμαι ..σπίτι)». Οι γυναίκες του ιταλικού, ανατολικού Χάρλεμ στη Νέα Υόρκη ονομάζουν την Εκκλησία τους ως «la casa di momma (το σπίτι της μαμάς)». Από αυτή την άποψη, ο Μετζ πίστευε ότι η Μαντόνα υπαινίχθηκε ότι είναι μία από το Χάρλεμ, αλλά μπορεί να αναφέρεται και ως η θεότητα που επέστρεψε στην Εκκλησία. Αυτή η πτυχή διερευνήθηκε περαιτέρω από τον Νίκολας Ντιρκς, συγγραφέα του «Culture/Power/History», ο οποίος υποστήριξε ότι το πιο σημαντικό σημείο της αφήγησης είναι όταν η τραγουδίστρια ονειρεύται, καθώς σήμαινε ότι: Η Μαντόνα δεν θέτει πραγματικά τον εαυτό της στη θέση του σωτήρα, αλλά φαντάζεται τον εαυτό της σαν έναν.
Ο Σαντιάγο Φουζ-Χερνάντεζ έγραψε στο βιβλίο του, Madonna's Drowned Worlds, ότι η μαύρη γυναίκα που πιάνει τη Μαντόνα στο όνειρο της είναι ένα σύμβολο μίας θεότητας, καθώς βοηθάει τη Μαντόνα να πάρει τη σωστή απόφαση. Ο Σαντιάγο εξήγησε πως η φυσική ομοιότητα μεταξύ της Μαντόνα και της γυναίκας -στα μαλλιά, ντύσιμο κτλ- έδειξε ότι ήταν στην πραγματικότητα η εσωτερική θεότητα της Μαντόνα που τη διασώζει. Όταν η τραγουδίστρια έκοψε το χέρι της με ένα μικρό στιλέτο καταλάθος, περιγράφηκε από τον μελετητή Ρομπέρ Μ. Γκραντ σαν μια αναπαράσταση στιγματισμού, και ήταν η σκηνή που χαρακτήρισε τη Μαντόνα ως έναν σημαντικό ρόλο στην αφήγηση. Πίστευε ότι το στίγμα είναι ένα σημάδι επαφής με τον Θεό. Ο Φρέγια Τζάρμαν-Ιβένς, συνεργάτης του Φουζ-Χερνάντεζ, σημείωσε ότι όταν το θύμα φώναζε για βοήθεια η τραγουδίστρια έλεγε τον στίχο «When you call my name, It's like a little prayer (Όταν καλείς το όνομά μου, είναι σαν μια μικρή προσευχή)». Ωστόσο, η Μαντόνα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα απεικονίζοντας έτσι την αποτυχία της θεότητας.
Άλλα θέματα που σημειώθηκαν από τoν Μετζ περιλαμβάνουν τη σκηνή των φλεγόμενων σταυρών, που θυμίζει τη σκηνή δολοφονίας τριών δημοσίων υπαλλήλων στην ταινία Mississippi Burning. Σημείωσε επίσης ότι όταν η Μαντόνα χορεύει με τη χορωδία στον βωμό της εκκλησίας, ένα νεαρό μαύρο αγόρι χορεύει μαζί της. Αυτή ήταν μια αναφορά στο μοναδικό άτομο που είχε διαμαρτυρηθεί κατά τις Κου Κλουξ Κλαν δολοφονίες στην ταινία, ένας μαύρος άνδρας. Όσον αφορά την ερωτική σκηνή ανάμεσα στον άγιο και τη Μαντόνα, η Κάρολ Μπένσον παρατήρησε ότι μέσα από τις σκηνές των καμμένων σταυρών, του σοκαρισμένου προσώπου της Μαντόνα, τα ματωμένα δάκρυα κτλ, οδηγεί τον θεατή σε ένα συμπέρασμα, ότι πολλές φορές στην ιστορία μαύροι άνδρες έχουν τιμωρηθεί επειδή ερωτεύτηκαν μία λευκή γυναίκα. Ο Γκραντ πίστευε ότι αυτή η σκηνή είναι όπου το μήνυμα της φυλετικής ισότητας γίνεται το πιο συγκινητικό σημείο του βίντεο. Από την άλλη πλευρά, καθώς η κουρτίνα πέφτει και η σκηνή αλλάζει και δείχνει μία χαμογελαστή Μαντόνα στη μέση των σταυρών, ο καθηγητής Μόρι Ντιν θεώρησε ότι μία άλλη εξήγηση είναι αναπόφευκτη: Η Μαντόνα απεικονίζει μία επιτυχημένη ηρωίδα και έτσι ολόκληρο το βίντεο ασχολείται στην πραγματικότητα με την ενδυνάμωση των γυναικών.
Τέλος Χρονιάς
Όλων των Εποχών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια της Μαντόνα Κατηγορία:Singles του 1989 Κατηγορία:Τραγούδια του 1989 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στο Βέλγιο Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Κουνούπι
Το κουνούπι είναι δίπτερο έντομο της οικογένειας Culicidae με 3.500 περίπου είδη ανά τον κόσμο. Θεωρείται, ως ζώο, ο νούμερο ένα φονέας ανθρώπων παγκοσμίως.
Το λεπτό και μακρύ σώμα του ενήλικου κουνουπιού καλύπτεται με λέπια και έχει μακριά, πολύ λεπτά πόδια που του επιτρέπουν μόνο να στηρίζεται. Τα φτερά του είναι μεμβρανώδη. Χαρακτηριστικό του είναι μία επιμήκης προβοσκίδα που βγαίνει από τη στοματική του κοιλότητα.
Το αρσενικό κουνούπι έχει πιο τριχωτές κεραίες από του θηλυκού. Τα κουνούπια τρέφονται με νέκταρ ή γύρη που βρίσκουν στη φύση, όμως τα θηλυκά χρειάζονται και αίμα, προκειμένου να μπορέσουν να ζήσουν και να κάνουν αυγά.
Εφόσον το θηλυκό πραγματοποιήσει ένα γεύμα αίματος τότε ωριμάζουν τα αβγά του τα οποία και τοποθετεί στην επιφάνεια του νερού και στη συνέχεια εκκολάπτονται οι προνύμφες που τρέφονται με διάφορα οργανικά κατάλοιπα. Μερικές προνύμφες από κάποια είδη κουνουπιών τρέφονται με άλλα κουνούπια ή άλλα μικρά έντομα. Οι προνύμφες είναι υδρόβιες και εφοδιασμένες με δύο αναπνευστικά συστήματα που τους επιτρέπουν να αναπνέουν τόσο κάτω από το νερό όσο και από πάνω.
Η ελαστικότητα που έχουν στο κάτω μέρος της κοιλιάς τους, δίνει τη δυνατότητα στις προνύμφες να μετακινούνται με ταχύτητα χτυπώντας το νερό. Όταν το κουνούπι ενηλικιωθεί τότε βγαίνει από τη ράχη της προνύμφης που φέρει μια σχισμή στο πάνω μέρος της και στη συνέχεια χρησιμοποιεί το σώμα της για να επιπλεύσει στο νερό, πριν καταφέρει να πετάξει.
Τα κουνούπια ερεθίζονται και προσελκύονται από την κίνηση, από τη σωματική θερμότητα, από την υγρασία και το διοξείδιο του άνθρακα που εκπνέεται με την αναπνοή. Το σφύριγμα που κάνουν προέρχεται από το συγχρονισμένο τους φτερούγισμα. Παρασύρονται εύκολα από τον άνεμο και έτσι μπορούν να μεταφερθούν σε μεγάλες αποστάσεις.
Η δραστηριότητα τους έχει να κάνει με τη θερμοκρασία και την υγρασία του αέρα. Έτσι τις πρώτες πρωινές, τις πρώτες νυχτερινές ώρες και κατά τη διάρκεια της νύχτας τα περισσότερα είδη είναι πιο ενεργητικά και τσιμπούν, αλλά υπάρχουν και είδη που τσιμπούν όλο το εικοσιτετράωρο.
Το θηλυκό τρυπάει το δέρμα με 6 «καρφίτσες» που έχει στο στόμα του, βγάζει ένα αιμολυτικό και ισταμινοεκκριτικό σάλιο και με τη προβοσκίδα του ρουφά το αίμα που καταλήγει στην κοιλιά του. Ανάλογα με την ποσότητα, αυτή μεγαλώνει, αφού έχει μεγάλη ελαστικότητα. Το τσίμπημα του κουνουπιού προκαλεί κοκκινίλα στο δέρμα, πρήξιμο και έντονη ενοχλητική φαγούρα. Παρά την άποψη που επικρατεί, ένα σκούρο δέρμα προσελκύει περισσότερο τα κουνούπια παρά ένα ανοιχτόχρωμο.
Κώστας Μαυρίδης (ποδοσφαιριστής)
Ο Κώστας Μαυρίδης (Τασκένδη, 7 Ιουλίου 1962) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του Αθηναϊκού ως επιθετικός και την περίοδο 1981-82 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα των "λόρδων".
Την επόμενη χρονιά μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό όπου και παρέμεινε για δεκατρία ολόκληρα χρόνια και υπήρξε μέλος της σπουδαίας ομάδας του "τριφυλλιού" τη δεκαετία του 1980. Συμπαίκτες του, μεταξύ άλλων, στους "πράσινους" υπήρξαν οι Άνθιμος Καψής, Γιάννης Κυράστας, Νίκος Καρούλιας, Μάικ Γαλάκος, Βέλιμιρ Ζάετς, Χουάν Ραμόν Ρότσα, Δημήτρης Σαραβάκος, Νίκος Σαργκάνης, Νίκος Βαμβακούλας, Κώστας Αντωνίου, Γιάννης Καλιτζάκης και Κριστόφ Βαζέχα. Με τον Παναθηναϊκό έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα (1984, 1986, 1990, 1991, 1995), 8 κύπελλα (1984, 1986, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994, 1995) και 3 Σούπερ Καπ (1988, 1993, 1994).
Την περίοδο 1995-96 αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου και σε ηλικία 34 ετών κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.
Στην εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1985 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας. Συμμετείχε συνολικά σε 30 αγώνες της εθνικής ομάδας σκοράροντας 1 φορά.
Καριέρα προπονητή
Μετά το ποδόσφαιρο ασχολήθηκε με την προπονητική αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία κυρίως συλλόγων μικρότερων κατηγοριών. Ξεκίνησε το 1998 από τον Αθηναϊκό, τον σύλλογο που ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά, ακολούθησαν ο Άγιος Νικόλαος Κρήτης (1999-2000) και ο Ατρόμητος Αθηνών (2001-02), για να επιστρέψει στον Αθηναϊκό την περίοδο 2002-03.
Από το έτος 2003 διατηρεί πρακτορείο ΟΠΑΠ στην περιοχή του Βύρωνα. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού οργανισμού του Δήμου Βύρωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ατρόμητου Αθηνών
Κουνούπι
Γένη
thumb|right|230px|Προνύμφες κουνουπιού
Στην Ελλάδα υπάρχουν κυρίως 3 διαδεδομένα γένη κουνουπιών :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίπτερα
Μάχη του Στάμφορντ Μπριτζ
Η μάχη του Στάμφορντ Μπριτζ (Αγγλικά:  Battle of Stamford Bridge) έγινε τον Σεπτέμβριο του 1066 στον οικισμό Στάμφορντ Μπριτζ της Αγγλίας μεταξύ του Αγγλικού στρατού υπό τον Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας και τις Νορβηγικές δυνάμεις υπό τον Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας και τον αδελφό του Άγγλου βασιλιά, Τόστικ Γκόντουινσον.
Η μάχη έλαβε χώρα λίγες μέρες μετά την ήττα του Άγγλοσαξονικού στρατού από τον Χάραλντ Γ' της Νορβηγίας στην μάχη του Φούλφροντ. Ο Άγγλοσαξονικός στρατός υπό τον Χάρολντ Β Γκόντουινσον, ειδοποιημένος πως ο στρατός των Βίκινγκς έχει κατακτήσει τη βόρεια Αγγλία, μαζεύει τον στρατό του για να φτάσει τους Βίκινγκς βάζοντας όμως σε κίνδυνο το νότιο βασίλειο, το οποίο δέχεται απειλές από τους Νορμανδούς. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στη γέφυρα Στάμφορντ όπου αναμετρήθηκαν.
Ο Άγγλοσαξονικός στρατός πέτυχε μεγάλη νίκη σκοτώνοντας ολόκληρο το στράτευμα των Βίκινγκς μαζί και τον ηγεμόνα τους Χάραλντ. Από τα 300 πλοία των Βίκινγκς κατάφεραν να γυρίσουν πίσω στη Νορβηγία 24-23 πλοία. Αυτή ήταν η τελευταία επιδρομή των Βίκινγκς. Ο Χάρολντ Β΄ Γκόντουινσον παρέμεινε στο Στάμφορντ Μπριτζ για ορισμένες εβδομάδες. Τον Οκτώβριο αναγκάστηκε να γυρίσει στο Χέιστινγκς για να προλάβει τους Νορμανδούς, από τους οποίους τελικά ηττήθηκε στην ομώνυμη μάχη. Με την μάχη του Χέιστινγκς ολοκληρώθηκε η Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Ιστορία της Νορβηγίας Μ
Εδαφικές αμφισβητήσεις της Ινδίας και του Νεπάλ
Οι εδαφικές αμφισβητήσεις της Ινδίας και του Νεπάλ περιλαμβάνουν μερικές περιοχές: το Καλαπάνι, όπου το Νεπάλ ισχυρίζεται ότι το ποτάμι δυτικά του Καλαπάνι είναι ο κύριος ποταμός Κάλι, ως εκ τούτου ανήκει στο Νεπάλ. Αλλά και η Ινδία, επιμένει ότι το ποτάμι ανατολικά του Καλαπάνι είναι το κύριο ποτάμι Κάλι. Τα ποτάμια σύνορα της Νεπαλικής ζώνης του Μαχακάλι και το Ινδικό κρατίδιο του Ουταράχαντ. Η συνθήκη Σουγκαούλι που υπογράφηκε από το Νεπάλ και την Βρετανική Ινδία στις 4 Μαρτίου 1816 εντοπίζει το ποταμό Καλί ως το σύνορο το δυτικό σύνορο του Νεπάλ με την Ινδία. Μετέπειτα χάρτες που συντάχθηκαν από τους Βρετανούς επιθεωρητές έδειχναν την πηγή του ορίου του ποταμού σε διάφορα μέρη. Αυτή η διαφορά στον εντοπισμό της πηγής του ποταμού οδήγησε σε συνοριακές διαφορές μεταξύ της Ινδίας και του Νεπάλ, με κάθε χώρα να παράγει χάρτες που υποστηρίζουν τις δικές του διεκδικήσεις. Ο ποταμός Κάλι ρέει μέσα από μια περιοχή που περιλαμβάνει μια αμφισβητούμενη περιοχή, περίπου 400 τ.χλμ. γύρω από την πηγή του ποταμού αν και το ακριβές μέγεθος της αμφισβητούμενης περιοχής διαφέρει από πηγή σε πηγή. Το Καλαπάνι ελέγχεται από τις Ινδοθιβετιανές συνοριακές δυνάμεις ασφαλείας της Ινδίας από το Σινοϊνδικό Πόλεμο με την Κίνα το 1962.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες του Νεπάλ
Λεζινιάν-λα-Σεμπ
Το Λεζινιάν-λα-Σεμπ (γαλλικά: Lézignan-la-Cèbe, οξιτανικά: Lesinhan la Ceba) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Η κοινότητα είναι ιδιαιτέρως γνωστή για προϊστορικά αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία βρέθηκαν εντός του εδάφους της και τα οποία χρονολογούνται προ 1,2 εκατομμυρίων ετών (αχελαία περίοδος, κατώτερη παλαιολιθική περίοδος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μαμού (νομαρχία)
Το Μαμού (γαλλ: Mamou) είναι μία από τις τρεις νομαρχίες της περιφέρειας Μαμού στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Μαμού.
Γεωγραφία
Το Μαμού βρίσκεται κεντρικά της Γουινέας και ανατολικά του Μαμού. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τη Νταλαμπά, στα βόρεια με το Τουγκουέ, στα δυτικά με την Κιντιά, στα ανατολικά με τη Νταμπολά, στα βορειοανατολικά με το Ντινγκιράιγ και στα νότια με τη Σιέρρα Λεόνε.
Στοίχημα
Ο όρος στοίχημα αναφέρεται σε είδος τυχερού παιχνιδιού όπου ένας παίκτης προβλέπει κάτι για ένα αντικείμενο ή χρηματικό ποσό. Επίσης μπορεί να αναφέρεται σε:
Ντένις Κέλι
Ο Ντέννις Κέλλυ (αγγλ. Dennis Kelly), που γεννήθηκε το 1970 στο Μπάρνετ του Λονδίνου ζει και εργάζεται ως συγγραφέας στο Λονδίνο. Ο εκδοτικός οίκος Oberon έχει κυκλοφορήσει ένα τόμο με θεατρικά έργα του: "Συντρίμμια", 'Μετά το τέλος", "Οσάμα ο ήρωας", "Έρωτας και χρήμα." Στην τηλεόραση είναι περισσότερο γνωστός για τη φαρσοκωμωδία του BBC 3 "Pulling".
Βιογραφία
Ο Κέλλυ μεγάλωσε στο Μπάρνετ, στο Βόρειο Λονδίνο, σε οικογένεια Ιρλανδών Καθολικών. Ο πατέρας του ήταν εισπράκτορας στα λεωφορεία, και ο Κέλλυ, ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας, παράτησε το σχολείο στα 16 του. Μεγάλωσε σε εργατικές πολυκατοικίες για τις οποίες είπε κάποτε:
Σχετικά με τις εμπειρίες του στις εργατικές πολυκατοικίες ο συγγραφέας δήλωσε:
Ενώ δούλευε σε σουπερμάρκετ, πήρε μέρος στην τοπική καλλιτεχνική ομάδα Barnet Drama Centre και έτσι ανακάλυψε το θέατρο. Αργότερα φοίτησε στο κολέγιο του Λονδίνου Goldsmiths College, απ' όπου πήρε το πτυχίο του με άριστα. Έγραψε το πρώτο του θεατρικό 'Συντρίμμια" σε ηλικία 30 χρονών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Φαίδων Γκιζίκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1917 στο Βόλο και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, όταν και διορίστηκε διοικητής της 1ης Στρατιάς στη Λάρισα. Την περίοδο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου ήταν Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών και Αττικής.
Μετά την τραγωδία της Κύπρου το 1974, σε συνεννόηση με τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων, κάλεσε σε διάσκεψη πολιτικούς της εποχής πριν από την επιβολή της δικτατορίας, όπως τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Γεώργιο Μαύρο και τον Ευάγγελο Αβέρωφ, για να τους παραδώσει εν λευκώ την εξουσία. Εκεί συμφωνήθηκε η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Παρά την πτώση της Χούντας και με σκοπό την ομαλή μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία, ο Γκιζίκης παρέμεινε με παραίνεση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας έως το Δεκέμβριο του 1974, όταν κατόπιν εκλογών και δημοψηφίσματος, η Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μέχρι τη θέση σε ισχύ του νέου Συντάγματος της χώρας, τον Μιχαήλ Στασινόπουλο.
Ο Γκιζίκης υπέβαλε την παραίτηση του από τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974 με επιστολή στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, λέγοντας ότι οι λόγοι οι οποίοι επέβαλαν την παραμονή του στο αξίωμα είχαν πλέον εκλείψει και πως θα παρέμενε μέχρι την εκλογή νέου Προέδρου. Ο Καραμανλής αποδέχθηκε την παραίτησή του με απαντητική επιστολή, όπου εξέφρασε ευχαριστίες προς τον Γκιζίκη, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: "Επιθυμώ, ωσαύτως, να σας εκφράσω την πεποίθησή μου ότι, συγκατατεθείς να παραμείνετε Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά τις 23 Ιουλίου ε.έ., προσφέρατε εις το Έθνος πολυτίμους πράγματι υπηρεσίας εις μίαν κρισιμωτάτην καμπήν της ιστορίας του".
Απεβίωσε το 1999 στο Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού (Ν.Ι.Μ.Τ.Σ.) στην Αθήνα. Ήταν έγγαμος και είχε τρία παιδιά.
Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2011 Κατηγορία:Τουρκική εισβολή στην Κύπρο Γ Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Βασίλειο του Αουσάν
Το αρχαίο Βασίλειο του Αουσάν στη Νότια Αραβία (σύγχρονη Υεμένη), με πρωτεύουσα το Χάζαρ Γιάχιρ στην Κοιλάδα Μαρχά, στα νότια της Κοιλάδας Μπαϊχάν, τώρα χαρακτηρίζεται από τελλ ή τεχνητό ανάχωμα, που τοπικά ονομάζεται Χάζαρ Ασφάλ. Κάποτε ήταν ένα από τα πιο σημαντικά μικρά βασίλεια της Νότιας Αραβίας. Η πόλη φαίνεται να καταστράφηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από τον Βασιλιά και Μακαρίμπ των Σαβαίων, Καρίμπ'ιλ Ουατάρ, σύμφωνα με ένα σαβαιϊκό κείμενο που αναφέρει την νίκη από την άποψη ότι πιστοποιεί τη σημασία της για τους Σαβαίους.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Κεφάλι ταύρου από το Βασίλειο του Αουσάν. Οι πρώτες εντυπώσεις στα μέσα της δεκαετίας του 1990, βασισμένες σε κεραμικά που βρέθηκαν από τον M. Σάαντ Αγιούμπ στον ανασκαφικό χώρο, χρονολογούν την αναβίωση της πόλης στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. (τα επιγραφικά στοιχεία μαρτυρούν τον μοναδικό θεό βασιλιά της Νότιας Αραβίας που ήταν ο βασιλιάς του Αουσάν ακριβώς εκείνη την εποχή). Περίπου 160.000 μ² περικυκλώθηκαν από τείχη και έχουν σημειωθεί τα θεμέλια των κατοικιών που είναι χτισμένα από πυρότουβλο. Ο πολιτισμός εξαρτιόταν από την ετήσια άρδευση πλημμυρών την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν οι πλημμύρες πλημμύρισαν τις κοιλάδες (ουάντι) και στη συνέχεια πλημμύριζαν προσωρινά τα χωράφια, αφήνοντας ελαφριά λάσπη που έκτοτε έχει διαβρωθεί από τον αέρα, αποκαλύπτοντας τα αρχαία μοτίβα των χωραφιών και των τάφρων. Η ραδιοανθρακική χρονολόγηση των ιζημάτων άρδευσης στα περιβάλλοντα υποδηλώνει ότι η απαραίτητη άρδευση εγκαταλείφθηκε το πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ. και ο πληθυσμός διαλύθηκε. Αυτή τη φορά η τοποθεσία δεν ξαναχτίστηκε ποτέ.
Το Χάζαρ Γιάχιρ ήταν το κέντρο μιας εξαιρετικά μεγάλης πόλης για τη Νότια Αραβία, επηρεασμένη από τον ελληνιστικό πολιτισμό, με ναούς και μια δομή ανακτόρου που περιβάλλεται από κατοικίες από τούβλα, με μια πιθανή τοποθεσία για σουκ ή αγορά και ένα καραβανσεράι που εξυπηρετούσε καραβάνια καμηλών. Ένας από τους βασιλιάδες της κατά την περίοδο αυτή ήταν ο μοναδικός κυβερνήτης της Υεμένης που έλαβε θεϊκές τιμές. Το σωζόμενο πορτραίτο του αγάλματος είναι ντυμένο με ελληνική ενδυμασία, σε αντίθεση με αυτά των προκατόχων του που είναι ντυμένοι με αραβική ενδυμασία, με φούστα και σάλι. Υπάρχουν επιγραφές Αουσάν, στην καταβανική γλώσσα.
Η τοποθεσία του Χάζαρ Γιάχιρ είναι εναρμονισμένη με άλλες πρωτεύουσες μικρών βασιλείων, στις εκβολές μεγάλων ουάντι: Μάιν στη Γουάντι Αλ Ζαούφ, Μαρίμπ στη Γουάντι Ντάνα, Τάμνα στη Γουάντι Μπαϊχάν και Σάμπουα στη Γουάντι Ίρμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας
Εθνική Νιγηρίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Νιγηρίας, με το ψευδώνυμο Super Eagles (Υπέρ Αετοί) ή παλαιότερα Green Eagles (Πράσινοι Αετοί), εκπροσωπεί τη Νιγηρία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Νιγηρίας (NFF).
Ιστορία
Τον Απρίλιο του 1994, οι Super Eagles κατέλαβαν την 5η θέση στην παγκόσμια κατάταξη της FIFA, την υψηλότερη κατάταξη που έχει επιτευχθεί από μια αφρικανική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Τον Φεβρουάριο του 2013 κατέκτησαν το Κύπελλο Εθνών Αφρικής της CAF. Έχουν κερδίσει το Κύπελλο Εθνών Αφρικής συνολικά 3 φορές, και έχουν φτάσει στη "φάση των 16" του Παγκοσμίου κυπέλλου της FIFA δύο φορές. Επίσης, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, έγινε η πρώτη αφρικανική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου που κατάφερε να κερδίσει χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.
Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία
Η Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία είναι το εθνικό διοικητικό όργανο για το άθλημα της ιστιοπλοΐας στην Ελλάδα. Είναι αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστιοπλοΐα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Αθλητικές Ομοσπονδίες
Φρανσβίλ (Ζυρά)
Το Φρανσβίλ (γαλλικά: Francheville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Sovetskaya Rossiya
Το Sovetskaya Rossiya (Советская Россия) ήταν θωρηκτό πλοίο της κλάσης Sovetsky Soyuz, το οποίο ανήκε στο ναυτικό της Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Η κατασκευή του διατάχθηκε στις 22 Ιουλίου 1940 στη Μολότοφσκ. Η κατασκευή του προχώραγε πολύ αργά λόγω υλικών ελλείψεων και γνώση ναυπηγικής. Το εγκαταλελειμμένο μοντέλο Sovetskaya Rossiya καταστράφηκε το 1947.
Φρανσβίλ (Ζυρά)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρανσβιλουά (γαλλικά: Franchevillois).
Sovetskaya Rossiya
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Οπλικά συστήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Φρανσβίλ (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Γαιοπλασία
thumb|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση της Γαιοπλασίας του [[Άρης (πλανήτης)|πλανήτη Άρη, σε τέσσερα διαδοχικά στάδια της σχετικής διαδικασίας, από το ξεκίνημα έως την ολοκλήρωσή της.]]
Ορολογία
Ο όρος Terraforming (από το λατινικό Terra / Γαία και το αγγλικό forming / σχηματισμός) επινοήθηκε από τον Αμερικανό Jack Williamson στο διήγημα επιστημονικής φαντασίας «Collision Orbit», που δημοσιεύτηκε το 1942 στο περιοδικό Astounding Science Fiction. Η βασική ιδέα, ωστόσο, είχε αρχίσει να διατυπώνεται και από ακόμα παλαιότερους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας.
Η πρώτη πραγματικά επιστημονική πρόταση για Γαιοπλασία διατυπώθηκε το 1961, όταν ο Αμερικανός αστρονόμος και αστροφυσικός Καρλ Σαγκάν πρότεινε στα σοβαρά τη γαιοπλασία της Αφροδίτης, σε άρθρο με τον τίτλο «The Planet Venus», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science. Ο ίδιος, επίσης, το 1973, παρουσίασε και μεθόδους για τη γαιοπλασία του Άρη, σε άρθρο με τον τίτλο «Planetary Engineering on Mars», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Icarus. Όλες οι πρώτες μελέτες πάντως, είχαν χρησιμοποιήσει διαφορετικές ορολογίες. Τελικώς, μόλις το 1982 χρησιμοποιήθηκε ο όρος «terraforming» σε επιστημονικό άρθρο περιοδικού και συγκεκριμένα στο άρθρο σχετικά με τον Άρη «Terraforming Mars», που γράφτηκε από τον Christopher McKay και δημοσιεύτηκε στο Journal of the British Interplanetary Society (Περιοδικό της Βρετανικής Διαπλανητικής Κοινωνίας). Έκτοτε, ο όρος «terraforming» έχει επικρατήσει επίσημα, σε διεθνές επίπεδο.
Συχνά αποδίδεται λανθασμένα στα ελληνικά ως «γεωπλασία», αλλά αυτή η μετάφραση δεν είναι ορθή, καθώς το πρώτο συνθετικό της πρωτότυπης λέξης είναι το λατινικό Terra, που είναι το αντίστοιχο του ελληνικού Γαία και ο διεθνής όρος είναι Terra-forming και όχι Geo-forming. Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα ακύρωσης του προθέματος γεω- παρά μια συναισθηματική ανέτυμη (μη ετυμολογούμενη) διαφοροποίηση.
Λόγοι για Γαιοπλασία
Δύο είναι οι κυριότεροι λόγοι που καθιστούν τη Γαιοπλασία άλλων ουράνιων σωμάτων ιδιαίτερα σημαντική και χρήσιμη διαδικασία:
1. Ο κίνδυνος του υπερπληθυσμού και της μελλοντικής εξάντλησης των φυσικών πόρων στη Γη.
2. Η εξασφάλιση της διατήρησης του ανθρώπινου είδους. Εφόσον θα υπήρχαν και άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες (ή και δορυφόροι), θα μπορούσαν να γίνουν καταφύγιο αν η ζωή στη Γη γινόταν ξαφνικά αδύνατη ή έστω εξαιρετικά δύσκολη, λόγω κάποιας παγκόσμιας ολικής καταστροφής (για παράδειγμα, μίας πρόσκρουσης μεγάλου αστεροειδούς ή ενός ηφαιστειακού χειμώνα ή ενός πυρηνικού χειμώνα). Η ύπαρξη και άλλων «σπιτιών», θα εξασφάλιζε την επιβίωση και συνέχιση του είδους μας. Αντιθέτως, ένας πολιτισμός που κατοικεί σε έναν μόνο πλανήτη, είναι πάντα ευάλωτος απέναντι στο ενδεχόμενο του ολικού αφανισμού.
Αρκετές υλικές μέθοδοι αλλαγής του κλίματος του Άρη μάλλον είναι ήδη εφικτές με τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες της ανθρωπότητας, αλλά προς το παρόν οι οικονομικοί πόροι που απαιτούνται για να γίνει πραγματικότητα ο στόχος αυτός είναι τέτοιοι που καμία κυβέρνηση ή κοινωνία στη Γη δεν θα ήταν πρόθυμη να αφιερώσει. Η εξαιρετικά μακροπρόθεσμη χρονική κλίμακα της Γαιοπλασίας είναι, επίσης, αντικείμενο συζήτησης. Άλλα αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με το ζήτημα σχετίζονται με την ηθική, την εφοδιαστική, την οικονομία, την πολιτική και τη μεθοδολογία της περιβαλλοντικής αλλαγής ενός εξωγήινου κόσμου.
Προϋποθέσεις κατοικησιμότητας
Παρακάτω παρουσιάζονται τα όρια της κατοικησιμότητας για κάθε υποψήφιο ουράνιο σώμα για Γαιοπλασία, που θα πρέπει να εκπληρωθούν προκειμένου να γίνει κατοικήσιμο, αρχικά από τα φυτά και τελικώς από τα ζώα και τον άνθρωπο. Τα νούμερα βασίζονται σε άρθρο του C. McKay που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature το 1991.
Υποψήφιοι για Γαιοπλασία
thumb|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση της Γαιοπλασίας της Σελήνης. thumb|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση της Γαιοπλασίας του Ερμή. thumb|right|Καλλιτεχνική αναπαράσταση της Γαιοπλασίας της Αφροδίτης.
Κάθε υποψήφιο ουράνιο σώμα για Γαιοπλασία έχει μοναδικές ιδιότητες και, ως αποτέλεσμα, η διαδικασίες της Γαιοπλασίας είναι διαφορετικές για κάθε ένα από αυτά. Ο Άρης είναι, σε όλες σχεδόν τις παραμέτρους, ο πλανήτης με τις περισσότερες ομοιότητες με τη Γη και γενικότερα θεωρείται ως ο πρώτος στη σειρά υποψήφιος για Γαιοπλασία. Οι κυριότερες έρευνες ως προς το ζήτημα αυτό, έχουν στραφεί προς τον Άρη και έχουν ήδη εκπονηθεί πολλές επιστημονικές μελέτες σχετικά με τις κατάλληλες μεθόδους θέρμανσης του πλανήτη και αλλαγής της ατμόσφαιράς του, ιδίως από την NASA.
Μετά τον Άρη, ο αμέσως επόμενος υποψήφιος είναι συνήθως η Αφροδίτη, για την οποία η συνολική διαδικασία θα ήταν πιο δυσχερής και πιθανώς και πιο χρονοβόρα (λόγω της εξαιρετικά θερμής και πυκνής ατμόσφαιράς της, που της έχει πυροδοτήσει ένα ακραίο φαινόμενο του θερμοκηπίου), αλλά πάντως θεωρείται εφικτή. Σημαντικό πλεονέκτημα της Αφροδίτης είναι ότι σε μέγεθος είναι σχεδόν παρόμοια με τη Γη, μόλις οριακά μικρότερη, καθώς έχει το 0,95 της διαμέτρου της Γης, μόλις 650 χιλιόμετρα μικρότερη από τη Γη. Κατά συνέπεια, η βαρύτητα στην επιφάνειά της είναι μόλις λίγο μικρότερη από αυτή της Γης, για την ακρίβεια το 90 % της γήινης, σε αντίθεση με τις πολύ χαμηλότερες βαρύτητες όλων των άλλων πιθανών στόχων για μελλοντική Γαιοπλασία.
Ιδιαίτερα πιθανός υποψήφιος είναι και η Σελήνη, επειδή είναι, με διαφορά, το πλησιέστερο ουράνιο σώμα στη Γη και διότι, αφού εμπίπτει στην τροχιά της Γης, είναι στην ίδια απόσταση από τον Ήλιο. Η μεγάλη δυσκολία με τη Σελήνη, βέβαια, είναι ότι η μάζα και η βαρύτητά της δεν είναι αρκετά μεγάλες ώστε να συγκρατήσουν μια ατμόσφαιρα εσαεί. Ωστόσο, η τεχνητή ατμόσφαιρα που θα δημιουργούσαμε, θα μπορούσε να παραμένει σχεδόν σταθερή για πολλές δεκάδες χιλιάδες χρόνια και μετά κάθε φορά να αντικαθίσταται τεχνολογικά ότι διαφεύγει στο διάστημα, πριν αρχίσει να παρατηρείται αισθητή αραίωση της ατμόσφαιρας.
Έχουν υποβληθεί, επίσης, προτάσεις και για τον Ερμή, αν και υπάρχει το ζήτημα της ισχυρής ηλιακής ακτινοβολίας, καθώς είναι ο πλησιέστερος στον Ήλιο πλανήτης. Ωστόσο, υπάρχουν σχέδια για Γαιοπλασία των πολικών του άκρων σε πρώτη φάση και, σε δεύτερη φάση, την κατασκευή ηλιακών ασπίδων που θα μείωναν την έντονη ακτινοβολία που δέχεται. Επίσης, αν και ο Ερμής είναι μικρότερος σε διάμετρο από τον Άρη, λόγω της υψηλής του πυκνότητας έχει ίση μάζα και βαρύτητα με τον Άρη.
Άλλοι πιθανοί υποψήφιοι, λογικά για ένα πιο μακρινό μέλλον, είναι οι δορυφόροι του Δία Ευρώπη, Γανυμήδης και Καλλιστώ, καθώς και ο δορυφόρος του Κρόνου Τιτάνας, αλλά αυτά τα ουράνια σώματα είναι πολύ πιο δύσκολο να αλλάξουν. Το σοβαρότερο ζήτημα είναι ότι όλοι αυτοί οι κόσμοι βρίσκονται τόσο μακριά από τον Ήλιο, με θερμοκρασίες από -160 έως -180 βαθμούς Κελσίου, που η προσθήκη επαρκούς θερμότητας θα ήταν τρομερά δυσκολότερη ακόμα και από την απαιτούμενη για τον Άρη, ενώ και η μετέπειτα διατήρηση των απαραίτητων θερμοκρασιών για την επιβίωση των ζωντανών οργανισμών θα απαιτούσε τη δαπάνη τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διάστημα Κατηγορία:Εξερεύνηση του διαστήματος
Μακάρειο Στάδιο
Το Μακάρειο Στάδιο είναι αθλητικό στάδιο στην Μακεδονίτισσα, Έγκωμη Λευκωσίας, με χωρητικότητα 15.590 θέσεων. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1978. Αποτέλεσε έδρα του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας πριν μεταφερθούν στο Νέο ΓΣΠ το 1999, καθώς και του Ολυμπιακού Λευκωσίας. Σήμερα αποτελεί έδρα του Διγενή Μόρφου, του Εθνικού Άσσιας και του Ηρακλή Γερολάκκου.
Ιστορικό
Το Μακάρειο στάδιο ξεκίνησε να κατασκευάζεται στα τέλη του 1973. Τον Ιούλιο του 1974 πραγματοποιήθηκε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που οδήγησε στην παύση των εργασιών αφού η προσοχή στη χώρα ήταν στραμμένη στις συνέπειες της εισβολής. Το 1977 ξανάρχισαν οι εργασίες και το 1978 παραδόθηκε για χρήση.
Η αρχική ονομασία του σταδίου ήταν Ολυμπιακό Στάδιο. Ωστόσο, το 1977 πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ και προς τιμή του το στάδιο ονομάστηκε ως Μακάρειο Στάδιο. Το στάδιο εγκαινιάστηκε το 1978.
Από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του σταδίου διαφάνηκε πρόβλημα στα διαζώματα της δυτικής κερκίδας.
Παρουσιάζει προβλήματα στο φωτισμό, το χορτοτάπητα και στις εγκαταστάσεις για τα ΜΜΕ. Η UEFA το απέρριψε και θεωρείται ακατάλληλο για αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ.
Τελικοί κυπέλλου
Στο Μακάρειο Στάδιο έχουν διεξαχθεί 6 τελικοί κυπέλλου Κύπρου. Ο πρώτος έγινε την πρώτη περίοδο λειτουργίας του σταδίου, την περίοδο 1978-79. μικρογραφία|Οι φίλαθλοι της [[Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (ποδόσφαιρο ανδρών)|Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου στο ντέρμπι της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Β΄ κατηγορίας 2008-09 με τον Ολυμπιακό Λευκωσίας ]]
Πηγές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Κύπρο Κατηγορία:Ομόνοια Λευκωσίας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:ΑΠΟΕΛ (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ολυμπιακός Λευκωσίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Διγενής Ακρίτας Μόρφου (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Δόξα Κατωκοπιάς Κατηγορία:Εθνικός Άσσιας
1832 Μρκος
Ο Μρκος (Mrkos) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,00. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Τσέχου αστρονόμου Αντονίν Μρκος, γνωστού και από τον ομώνυμο κομήτη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μρκος εκτιμάται σε 30,78 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0742 ± 0,013. Ο Μρκος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ώρες και 38 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μρκος
Ορεινή Σερρών
Η Ορεινή βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Σερρών, σε απόσταση 17 χλμ. από την πόλη των Σερρών και 10 χλμ. από το χιονοδρομικό κέντρο του Λαϊλιά. Είναι χτισμένο στη νότια πλευρά του όρους Λαϊλιά και δυτικά του όρους Μενοικίου. Αποτελείται από δύο οικισμούς, την Άνω και την Κάτω Ορεινή με συνολικό πληθυσμό 820 κατοίκων. Είναι από τα λίγα χωριά του Νομού Σερρών του οποίου οι κάτοικοι δεν έχουν μετακινηθεί στις πόλεις, παρ' όλο που δεν διαθέτει κάποια εύφορη πεδιάδα.
Το κλίμα είναι ξηρό και υγιεινό. Στα παλαιότερα χρόνια, το χωριό αποτελούσε τόπος παραθέρισης, φιλοξενίας και ανάρρωσης για ανθρώπους με πνευμονικά προβλήματα.
Κοντά στην Ορεινή ρέει το ρέμα της Μπάνιτσας, διπλά στις όχθες του οποίου οι κάτοικοι της Ορεινής καλλιεργούσαν όλα τα απαραίτητα κηπευτικά.
Αρχαία και ρωμαϊκή εποχή
Στο λόφο του «Προφήτη Ηλία», που βρίσκεται δύο περίπου χιλιόμετρα ΒΑ από την Ορεινή, έχει εντοπιστεί η θέση ρωμαϊκού οικισμού, ο οποίος ανήκε στην Οδομαντική. Ο οικισμός ήταν χτισμένος στην κορυφή του λόφου, ενώ στην πλαγιά του (θέση «Νάγλεντα») εκτεινόταν η νεκρόπολη, στην οποία είχαν βρεθεί παλιότερα δυο ελληνικές επιγραφές των αυτοκρατορικών χρόνων. Η ίδρυση του ορεινού αυτού οικισμού, που ανάγεται πιθανώς στους αρχαίους χρόνους, θα πρέπει να σχετιστεί με την εκμετάλλευση των βοσκότοπων και κυρίως των μεταλλείων της περιοχής, όπως μαρτυρεί η ανακάλυψη μεταλλουργείου σιδήρου πλάι στα ερείπια ρωμαϊκού κάστρου.
Οθωμανική περίοδος
Για την ιστορία του χωριού δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες παρά μόνο η προφορική παράδοση των κατοίκων. Σύμφωνα με μια παράδοση οι κάτοικοι του χωριού προέρχονται από την Κέρκυρα. Πιο συγκεκριμένα, μετά την επικράτηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια, ορισμένοι κάτοικοι της Κέρκυρας εξεγέρθηκαν εναντίον του οθωμανικού ζυγού. Τότε οι Τούρκοι τους εξόρισαν σε μια περιοχή άγνωστη γι' αυτούς, χαμένη μέσα στο δάσος και κρυμμένη ανάμεσα στα βουνά, έτσι ώστε να τους αποπροσανατολίσουν. Αυτή η περιοχή εξορίας δεν ήταν άλλη από τη σημερινή Ορεινή.
Μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι το χωριό το δημιούργησαν τρία αδέλφια που ήταν νομάδες κτηνοτρόφοι. Ο ένας -ο Έντσιος- εγκαταστάθηκε στην τοποθεσία "Νάγλεντα", ο άλλος στην τοποθεσία "Ιουντάνοβο" και ο τρίτος στην τοποθεσία "Γερακαρέ". Αργότερα οι οικογένειες τους καθώς και μια άλλη ομάδα κατοίκων της περιοχής ενώθηκαν, εξαιτίας του φόβου από τις επιδρομές των ληστών και έτσι δημιούργησαν το χωριό. Η ενσωμάτωση όμως στο λεξιλόγιο των κατοίκων κάποιων λέξεων της «κοινής σλαβικής γλώσσας» (δηλ. πριν τη γλωσσική διαφοροποίηση των Σλάβων σε Ρώσους, Τσέχους, Βόσνιους κ.α.) μας κάνει να εικάζουμε ότι η παρουσία των κατοίκων εδώ ανάγεται στην εποχή πριν το 9ο αιώνα.
Κοντά στην Ορεινή και δίπλα στο ποτάμι Μπάνιτσα υπήρχε και το ομώνυμο χωριό Μπάνιτσα, τώρα σώζονται μόνο τα ερειπιά του (με το οποίο δεν φαίνεται να είχαν ιδιαίτερες σχέσεις οι Ορεινιώτες). Η πλειοψηφία των κατοίκων του χωριού αυτού είχαν "βουλγαρογραφτεί και το χωριό τους κάηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους (όταν αποδείχθηκε ότι φιλοξένησαν τον αγωνιστή Γκότσε Ντέλτσεφ) στους Βαλκανικούς πολέμους. Οι εναπομείναντες διέφυγαν στη Βουλγαρία για να σωθούν.
Η Ορεινή στη Νεότερη Ιστορία
Στρατιώτες από την Ορεινή συμμετείχαν στον ελληνοτουρκικό πόλεμο της Μικράς Ασίας (1919 - 1922). Κάποιοι από αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ. Υπάρχει όμως και η μαρτυρία ενός στρατιώτη, που όντας εξουθενωμένος και μόνος στη Μ. Ασία, κατάφερε να επιζήσει από τις κακουχίες και την πείνα με την τυχαία συνδρομή μιας τουρκικής οικογένειας, όταν το 1922 ο κεμαλικός τουρκικός στρατός πέτυχε τη διάσπαση των ελληνικών δυνάμεων και τη συντριβή του ελληνισμού στη Μ. Ασία.
Η μάστιγα του εμφυλίου πολέμου (1946 -1949) δεν άφησε ανέγγιχτη την Ορεινή. Δεν ήταν λίγοι οι άρρενες Ορεινιώτες που έχασαν τη ζωή τους στο βωμό των «αριστερών» ή των «δεξιών» ιδεών τους. Επίσης κάποιοι εξορίστηκαν στη Μακρόνησο, όταν κατηγορήθηκαν ως αριστεροί. Εκτός αυτού οι κάτοικοι δέχθηκαν την τρομοκρατία τόσο των ανταρτών, που καταλήστευαν το βιός τους ή στρατολογούσαν με τη βία τους εφήβους τους, όσο και την τρομοκρατία και τις αυθαιρεσίες των δεξιών. Πολλές οικογένειες τότε, αναγκάστηκαν να μεταφερθούν και να στοιβαχθούν για διάστημα 1-3 ετών σε καπνομάγαζα στην πόλη των Σερρών. Όταν τελείωσε ο εμφύλιος, γύρισαν πίσω προσπαθώντας να ξεχάσουν και να ξεκινήσουν από την αρχή μια καινούρια ζωή.
Στο χωριό πάντα υπήρχαν δραστήριες κοινοτικές και αστυνομικές αρχές, καθώς και Δημοτικό Σχολείο (που επί βουλγαρικής κατοχής το 1912 και το 1941 - 1944 αντικαταστάθηκαν από αντίστοιχες βουλγαρικές, που επέφεραν το φόβο και τον τρόμο στους Ορεινιώτες, επιβάλλοντας τη βουλγαρική γλώσσα και το τυπικό της βουλγαρικής Εξαρχίας).
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ιδρύθηκε το Σπίτι του Παιδιού και το Υφαντουργείο ταπήτων (το οποίο, λειτουργούσε μέχρι πρόσφατα). Μάλιστα οι παλαιότεροι κάτοικοι θυμούνται τη βασίλισσα Φρειδερίκη να επισκέπτεται τους χώρους αυτούς στα πλαίσια της φιλόπτωχης πολιτικής του βασιλικού ζευγαριού.
Η Σύγχρονη Ορεινή
Με το διοικητικό σχέδιο Καλλικράτης η Ορεινή έπαψε να είναι αυτόνομη κοινότητα και εντάχθηκε στο Δήμο Σερρών. Σήμερα στην Ορεινή λειτουργεί αγροτικό ιατρείο ο παιδικός σταθμός, το νηπιαγωγείο και το 6-θέσιο Δημοτικό Σχολείο, το οποίο λειτουργεί και ως Ολοήμερο. Εξάλλου, το χωριό διαθέτει ένα μεγάλο γήπεδο ποδοσφαίρου με άριστες εγκαταστάσεις με κερκίδες και την ποδοσφαιρική ομάδα Λαϊλιάς Ορεινής, που ιδρύθηκε το 1981, και με την ακαδημία μικρών παικτών που έχει τροφοδοτείται συνεχώς και βρίσκεται σε υψήλο επίπεδο. Το 1983 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ντόπιων Ορεινής Σερρών.
Γλώσσα
Η γλώσσα που μιλούν οι ηλικιωμένοι του χωριού παρουσιάζει ιδιαιτερότητες. Οι ίδιοι την αποκαλούν "ντόπια" και είναι ένα μίγμα σλαβικών, ελληνικών, τουρκικών και αλβανικών λέξεων. Η ιδιορρυθμία της αυτή οφείλεται σε παράγοντες που επιβλήθηκαν από το ιστορικό γίγνεσθαι της περιοχής, δηλ. εξαιτίας της στενής επαφής ή συνύπαρξης του ελληνικού στοιχείου με πολλούς διαφορετικούς λαούς στη Μακεδονία. Έτσι ο ντόπιος πληθυσμός χρησιμοποιούσε αυτή τη γλώσσα για να συνεννοηθεί αλλά και για ν' αποφύγει το μίσος των Τούρκων και το παιδομάζωμα που γινόταν κυρίως σε βάρος των Ελλήνων. Αργότερα, την εποχή που οι Βούλγαροι οραματίζονταν τη Μεγάλη Βουλγαρία (βλ. Συνθήκη Αγ. Στεφάνου - Βαλκανικοί πόλεμοι), η χρήση του σλαβόφωνου ιδιώματος πολλές φορές ήταν αναγκαστική, αφού τα βουλγαρικά κομιτάτα είχαν βαλθεί να αφανίσουν καθετί ελληνικό και ειδικότερα την ελληνική γλώσσα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι παρά τη χρήση του παραπάνω σλαβικού ιδιώματος οι κάτοικοι της Ορεινής είχαν ιδιαίτερα ισχυρή ελληνική εθνική συνείδηση και αισθάνονταν πολύ προσβεβλημένοι, όταν κάποιος υπονοούσε -λόγω της γλώσσας τους- ότι δεν ήταν Έλληνες. Εξάλλου και στις δύο περιπτώσεις βουλγαρικής κατοχής του χωριού (1912, 1940 -'41) οι Βούλγαροι αντιμεπωπίστηκαν ως δυνάστες καταπατητές που προσπαθούσαν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους με τρομοκρατία και εξευτελισμό των κατοίκων.
Ασχολίες κατοίκων
Σήμερα οι κάτοικοι της Ορεινής ασχολούνται με την υλοτομία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία, παράγοντας εξαιρετικά προϊόντα. Πασίγνωστα για την ποιότητά τους, τη γεύση τους και τη θρεπτική τους αξία είναι τα φασόλια, οι πατάτες και η φέτα Ορεινής. Στην Κάτω Ορεινή μάλιστα λειτουργεί και σύγχρονο τυροκομείο.
Τεχνίτες οικοδόμοι με την άριστη τεχνική που διαθέτουν που εδώ και αιώνες δραστηριοποιούνται σε όλο το νομό Σερρών και όχι μόνο.
Τέλος, στην Ορεινή σήμερα μπορεί κάποιος να βρει φαρμακείο, αρτοποιεία, από μπακάλικα έως σούπερ μάρκετ, ωραία καφενεδάκια, πιτσαρία-κρεπερί, ξενοδοχεία-ξενώνες, ταβέρνες καθώς και από καφέ έως και νυχτερινή διασκέδαση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1973-74
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1973-74 ήταν η όγδοη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Σε αυτήν, πρώτευσε ο τότε γιουγκοσλαβικός Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου (Crvena Zvezda Beograd) επικρατώντας σον Τελικό που, όπως και το 1969 έλαβε χώρα στη Βιέννη, της τότε σοβιετικής Σπαρτάκ Λένινγκραντ (Spartak Leningrad).
Διαδικασία διεξαγωγής
Στη διοργάνωση πήραν μέρος 24 ομάδες, δυο λιγότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκαν τρεις προκριματικοί γύροι (σε διπλές αναμετρήσεις) και στη συνέχεια μια προημιτελική φάση δύο ομίλων, των τριών ομάδων έκαστος. Από τη φάση των ομίλων (σε δυο αγωνιστικές-μονές συναντήσεις) περνούσαν οι δυο πρώτες κάθε γκρουπ και οδηγούνταν με το σύστημα "χιαστί", στην ημιτελική φάση (διπλών συναντήσεων, με πλεονέκτημα έδρας στη ρεβάνς). Οι νικήτριες των δυο ημιτελικών αποτέλεσαν το ζευγάρι του (απλού) Τελικού αγώνα.
Α' γύρος
Από τη φάση αυτή αποκλείσθηκε η δανέζικη Φάλκον Κοπεγχάγης
Β' γύρος
Εδώ συγκροτήθηκαν 11 ζευγάρια, με ηττημένους τους Γκίσεν, Ελσίνκι, Σλασκ Βρότσλαβ, Μπενφίκα, Πέισλι και Embassy Milton Keynes AS (από το Ηνωμένο Βασίλειο), Έλσινμποργκ (Σουηδίας), Πρεγκασόνα (Ελβετίας), MAFC, Νεντόρι Τιράνων και Καζαμπλάνκα.
Γ' γύρος
Έγιναν έξι διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τους Μπανιολέ Αλσατίας, Άντερλεχτ, Ολυμπιακό, Βελς EVE, Σπάρτακ Μάμερ (Λουξεμβούργου) και TED Άνκαρα Κολέζ της Τουρκίας.
Προημιτελική φάση
Εδώ, το παιχνίδι έχασαν δυο βαλκάνιες: Η Στεάουα Βουκουρεστίου και η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, που αποκλείσθηκαν από τα ημιτελικά, τερματίζοντας στις τρίτες θέσεις των δυο ομίλων.
Ημιτελική φάση
Το "παραπέτασμα" θριάμβευσε επί της "δύσης", αφού η Σακλά Άστι του Τορίνο και η Μοντεβέρδε Εστουδιάντες έμειναν εκτός Τελικού.
Τελικός
Οι Γιουγκοσλάβοι του Αστέρα έφταναν για δεύτερη φορά τα τρία τελευταία χρόνια στον τελικό (είχαν ηττηθεί το 1972 από τη Σίμενταλ), ενώ η Σπάρτακ του Μπρνο φιλοδοξούσε να επαναλάβει την επιτυχία του 1973. Τελικά, ο Ερυθρός Αστέρας του Άζα Νίκολιτς (Alexandar "Aza" Nikolic) θριάμβευσε και πήρε το κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία του. Ηγέτης της ομάδας ήταν και πάλι (όπως και προ διετίας) ο Ζόραν Σλάβνιτς με συμπάικτες, μεταξύ άλλων, τους Βούτσινιτς, Σιμόνοβιτς, Ράγιοβιτς.
Πηγές
1973 1974 Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης
Λα Φρανέ
Το Λα Φρανέ (γαλλικά: La Frasnée) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκανγκονιέν (γαλλικά: Gangoniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μπρούκλιν Νετς
Οι Μπρούκλιν Νετς (αγγλικά: Brooklyn Nets) είναι ομάδα που συμμετέχει στο κορυφαίο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης στην Αμερική, το NBA. Έδρα τους είναι το Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη. Χρώματα τους είναι το το άσπρο και το μαύρο. Έως τώρα δεν έχουν κατακτήσει κανένα πρωτάθλημα NBA αλλά έχουν δυο τίτλους περιφέρειας (2002, 2003). Προπονητής τους ήταν ο Στιβ Νας. Ήταν γνωστοί ως Νιου Τζέρσεϊ Νετς (Νew Jersey Nets) έως το 2012 όταν και μετακινήθηκαν στο δήμο του Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη.
Ρόστερ
Η ομάδα όπως ήταν στις 17 Μαΐου 2021
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1854
Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1854, (Μάιος 1854 - Σεπτέμβριος 1855) - γνωστή και ως Υπουργείον Κατοχής κυβέρνησε την Ελλάδα, την περίοδο του ναυτικού αποκλεισμού του Πειραιά από τα πολεμικά πλοία των Γάλλων και την κατοχή της πρωτεύουσας από Γάλλους στρατιώτες που επέβαλαν την ουδετερότητα της χώρας, στον Κριμαϊκό πόλεμο.
Ο Μαυροκορδάτος, πρόσωπο εμπιστοσύνης της αγγλικής διπλωματίας, επελέχθη από τις «Προστάτιδες Δυνάμεις» του Ελληνικού Βασιλείου, να αντικαταστήσει τη σφόδρα Οθωνική «κυβέρνηση Κριεζή», προκειμένου να εξασφαλίσει την υπακοή της κυβέρνησης στις θελήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μαυροκορδάτου εξομαλύνθηκαν και οι σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και υπογράφηκε μάλιστα και η πρώτη συνθήκη μεταξύ των δύο κρατών.
Γεγονότα
Έτσι, όταν ξέσπασαν εξεγέρσεις του ελληνικού στοιχείου στις αρχές του 1854, στρατιωτικοί του ελεύθερου ελληνικού κράτους εισχώρησαν στο τουρκικό έδαφος εξάπτοντας τα πνεύματα των υπόδουλων Ελλήνων αλλά δίνοντας και μάχες με τα τουρκικά στρατιωτικά αποσμάσματα. Στις 15 Ιανουαρίου του 1854, πρώτοι οι κάτοικοι του Ραδοβυζίου στην Άρτα, ύψωσαν τη σημαία της εξέγερσης, ακολουθούμενοι τις αμέσως επόμενες ημέρες από τους κατοίκους των Τζουμέρκων, του Σουλίου και της Λάκας. Εξεγέρσεις σημειώθηκαν και στη Λαμία, ενώ πολλά στρατιωτικά σώματα εθελοντών συγκροτούμενα από οπλαρχηγούς, μπήκαν στη Θεσσαλία. Η φλόγα της εξεγέρσεως έφτασε μέχρι τον Δομοκό, και το Πήλιο και στις 19 Μαρτίου του 1854 μάλιστα, έλαβε χώρα και σημαντική μάχη στον Βόλο.
Στην Αθήνα, ο βασιλιάς Όθων και η κυβέρνησή του βρισκόταν σε δυσχερή θέση, καθώς βάλλονταν καθημερινά από παρατηρήσεις, προειδοποιήσεις και διαταγές να μην βοηθάνε είτε ηθικά είτε υλικά, τα εθελοντικά σώματα που δρούσαν στο τουρκικό έδαφος, και πολύ περισσότερο να μην προετοιμάζονται για πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο πλευρό της Ρωσίας.
Όταν τον Μάρτιο του 1854 διακόπηκαν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας οι Μεγάλες Δυνάμεις, αποφάσισαν να πιέσουν έμπρακτα και στην ουσία να υποχρεώσουν δια της βίας την ελληνική κυβέρνηση να μην προχωρήσει σε κήρυξη πολέμου. Έτσι, στις 13 Μαΐου του 1854 γαλλικά πολεμικά πλοία, αποβίβασαν στον Πειραιά, 2000 στρατιώτες. Την επομένη, 14 Μαΐου ο Όθων αναγκάστηκε να διακηρύξει την ουδετερότητα της Ελλάδας, να διατάξει την καταστολή των εξεγέρσεων και να πάψει την κυβέρνηση Κριεζή. Στις 16 Μαΐου, ο Όθων, κατ' απαίτηση των Αγγλογάλλων διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, σχεδόν τον μόνο Έλληνα πολιτικό που εμπιστεύονταν η αγγλική διπλωματία, ο οποίος υπηρετούσε τότε πρέσβης της Ελλάδας στο Λονδίνο.
Μαζί με τους Γάλλους στρατιώτες, ήρθε στην Ελλάδα και η χολέρα. Η ασθένεια, σε έξαρση εκείνη την περίοδο στη Γαλλία, μεταφέρθη με τα γαλλικά καράβια, πρώτα στα δυο λιμάνια της χώρας, τον Πειραιά και τη Σύρο, και έπειτα στην Αθήνα. Η κυβέρνηση πήρε αρκετά έκτακτα μέτρα, δημιουργώντας επιπρόσθετες τοποθεσίες καθαρισμού των πλοίων, επιπρόσθετα υγειονομεία στον Πειραιά και στο Φάληρο, που εξέταζαν τον πληθυσμό, έβαλε σε καραντίνα τον Πειραιά και τη Σύρο - κανείς δεν επιτρεπόταν να μπει ή να βγει από τις αυτές τις πόλεις χωρίς έγγραφες βεβαιώσεις δημόσιων ιατρών ότι ήταν υγιής, και τελικά, το φθινόπωρο του 1855 η επιδημία είχε εξαλειφθεί.
Παραπομπές
1854 05 Κατηγορία:1854 Κατηγορία:1855
Ιερός Καθεδρικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλεξάνδρειας
Ο Ιερός Καθεδρικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου αποτελεί τρίκλιτη βασιλική η οποία κατασκευάστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκκλησιαστικά υπάγεται στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. Ο Ιερός Ναός ανήκει στην Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας.
Ο θεμέλιος λίθος του Ιερού Ναού τοποθετήθηκε από τον Πατριάρχη Ιερόθεο Β' στις 16 Νοεμβρίου 1847. Η ανέγερση του κτιρίου κράτησε εννέα χρόνια, οπότε τα επίσημα εγκαίνια έγιναν την 25 Μαρτίου 1856, με λειτουργό τον Πατριάρχη Ιερόθεο. Εργασίες αναπαλαίωσής του ολοκληρώθηκαν το Δεκέμβριο του 2004 με χορηγία του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης». Η τελετή Θυρανοιξίων του Ναού πραγματοποιήθηκε στις 2 Απριλίου 2006 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, και τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, Θεόδωρο Β', παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια.