cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παυσανίας Α΄ ο Λακεδαιμόνιος
Κορινθιακός Πόλεμος
Ο Λύσανδρος επέστρεψε στην Σπάρτη (395 π.Χ.), με τις κακές του ενέργειες οδήγησε την πόλη σε μια νέα σύγκρουση με την Αθήνα που έμεινε γνωστή ως Κορινθιακός Πόλεμος, αυτοί την φορά οι πρώην σύμμαχοι τους Θήβα, Αρχαία Κόρινθος και Άργος ήταν με την Αθήνα, στο πλευρό τους και οι Πέρσες. Οι Σπαρτιάτες οργάνωσαν την επίθεση τους με δύο στρατός ο πρώτος υπό την ηγεσία του Λυσάνδρου, ο δεύτερος υπό την ηγεσία του Παυσανία, οι δύο στρατοί συμφώνησαν να συναντηθούν στην Βοιωτική πόλη Αλίαρτος. Ο στρατός του Λυσάνδρου έφτασε αμέσως, ο Παυσανίας καθυστερούσε πολύ, ο ανυπόμονος Λύσανδρος αποφάσισε να πέσει πρώτος στην μάχη χωρίς να φτάσει η ενίσχυση του δεύτερου στρατού. Ακολούθησαν σκληρές μάχες, οι Σπαρτιάτες ηττήθηκαν και ο Λύσανδρος έπεσε έξω από τα τείχη της πόλης. Ο στρατός του Παυσανία έφτασε αμέσως μετά, ο Παυσανίας δίστασε να πολεμήσει με τους υπεράριθμους αντιπάλους και ζήτησε ειρήνη για να συλλέξουν και να θάψουν τους νεκρούς τους, αμέσως μετά επέστρεψε στην Σπάρτη. Κατηγορήθηκε από πολλούς Σπαρτιάτες ότι συναίνεσε στην επανόρθωση της δημοκρατίας είτε από ζηλοτυπία προς τον Λύσανδρο είτε ορμώμενος από φιλελεύθερες αρχές, αλλά αφέθηκε ελεύθερος.
Κατηγορήθηκε και πάλι το 394 π.Χ. γιατί παραμέλησε τα συμφέροντα της πατρίδας του και έγινε αίτιος της ήττας και του θανάτου του Λύσανδρου καθόσον καθυστέρησε να σπεύσει σε βοήθειά του στην Αλίαρτο. Ο Παυσανίας αντί να παρουσιαστεί στο δικαστήριο, διέφυγε στην Τεγέα όπου έζησε ως ικέτης στο ναό της Αθηνάς Αλέας ως το θάνατό του το 385 π.Χ. Δεν είναι γνωστή η ημερομηνία που πέθανε, πιθανότατα λίγο μετά το 380 π.Χ.. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του πρώτα ο Αγησίπολις Α΄ σύμφωνα με μια επιγραφή που βρέθηκε στους Δελφούς και μετά ο Κλεόμβροτος Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Μπράιαν Μπόλαντ
Ο Μπράιαν Μπόλαντ (Brian Bolland) είναι Βρετανός βραβευμένος καλλιτέχνης κόμικς, γεννημένος στις 26 Μαρτίου του 1951. Ευρύτατα γνωστός για τη συνεισφορά του στη δημοφιλή σειρά Judge Dredd, διέδωσε την κουλτούρα των εικονογραφημένων εκδόσεων και το 1982 παρουσίασε τη δουλειά του πάνω στη σειρά Camelot 3000 για λογαριασμό της Αμερικανικής εταιρίας D.C. Comics. Συνεργάσθηκε με πολλούς αξιόλογους συγγραφείς του είδους, ενώ ειδικεύεται στο σχεδιασμό εξώφυλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
IPhone 11
Το iPhone 11 ειναι  έξυπνο τηλέφωνο της Apple Inc. Ανήκει στην δέκατη τρίτη γενιά των iPhone. Διαδέχτηκε το iPhone XR. Παρουσιάστηκε στο θέατρο Στηβ Τζομπς από τον Τιμ Κουκ στις 10 Σεπτεμβρίου 2019, παράλληλα με τον ακριβότερο ομόλογο του, το iPhone 11 Pro. Οι προπαραγγελίες του κινητού ξεκίνησαν στις 13 Σεπτεμβρίου. Κυκλοφόρησε επίσημα στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, μια ημέρα μετά την επίσημη δημόσια κυκλοφορία του iOS 13.
Σε σύγκριση με το iPhone XR, οι σημαντικότερες αλλαγές είναι το τσιπ Apple A13 Bionic και ένα σύστημα πλατύτερης διπλής κάμερας. Ενώ το iPhone 11 Pro διαθέτει γρήγορο φορτιστή 18W Lightning, το iPhone 11 διαθέτει τον ίδιο φορτιστή 5 βατ που βρίσκεται και σε παλαιότερα μοντέλα της σειράς iPhone. Ωστόσο ο γρήγορος φορτιστής είναι συμβατός και με τα δύο μοντέλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:IOS (Apple) Κατηγορία:IPhone
Σιδηροδρομική γραμμή Λιανοκλαδίου - Στυλίδας
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Λιανοκλαδίου - Στυλίδας ή Προαστιακός Λαμίας είναι μία περιφερειακή σιδηροδρομική γραμμή η οποία συνδέει το Σιδηροδρομικό Σταθμό Λιανοκλαδίου με το Σιδηροδρομικό Σταθμό Στυλίδας. Η διαδρομή καλύπτεται σε 33 λεπτά.
Στις 16 Μαρτίου 2020, και εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού του 2020, αποφασίστηκε να ανασταλούν προσωρινά τα δρομολόγιά της (αμαξοστοιχίες και λεωφορειακές γραμμές). Την 1η Ιουλίου 2020 επαναλειτούργησε η σιδηροδρομική γραμμή με τα προβλεπόμενα μέτρα για τον κορωνοϊό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιανοκλαδίου Λιανοκλαδίου
Δήμος Λεβαδέων
Ο Δήμος Λεβαδέων είναι δήμος της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Λεβαδέων, Δαυλείας, Κορωνείας και Χαιρωνείας και της Κοινότητας Κυριακίου. Η έκταση του νέου δήμου είναι 698,79 τ. χλμ. και ο πληθυσμός του 31.315 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε η Λιβαδειά.
Κοινότητα Λεβαδέων (1912–1929)
Η Κοινότητα Λεβαδέων λειτούργησε κατά το διάστημα 1912–1929 και εκτός από την Λιβαδειά περιλάμβανε τους οικισμούς Πέρα Χωριό, Ανάληψη (τότε Σούρπη) και Τσουκαλάδες, καθώς και τους οικισμούς Γεφυράκι, Καρβούνι, Κουρούπι και Λυκούρεσι, οι οποίοι καταργήθηκαν τα επόμενα χρόνια. Το 1929 η Κοινότητα Λιβαδειάς αναγνωρίστηκε σε Δήμο.
Δήμος Λεβαδέων (1929–1998)
Ο Δήμος Λεβαδέων που συστάθηκε το 1929 προήλθε από αναγνώριση της μέχρι τότε Κοινότητας Λιβαδειάς σε Δήμο. Το 1934 αποσπάστηκε από τον Δήμο ο οικισμός Ανάληψη (τότε Σούρπη), που αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας μέχρι το 1953, οπότε επαναπροσαρτήθηκε στον Δήμο. Το 1946 αποσπάστηκε από τον Δήμο ο οικισμός Άγιος Μελέτιος, ο οποίος ορίστηκε έδρα κοινότητας μέχρι το 1962 οπότε επανεντάχθηκε στον δήμο. Το 1974 εντάχθηκε στον Δήμο Λεβαδέων ο οικισμός Ελικώνας, που έως τότε αποτελούσε έδρα ξεχωριστής κοινότητας.
Δήμος Λεβαδέων (1998–2010)
right|thumb|Ο Καποδιστριακός δήμος Λεβαδέων Ο «καποδιστριακός» Δήμος Λεβαδέων προέκυψε από τη συνένωση του παλαιότερου Δήμου Λεβαδέων και των Κοινοτήτων Ρωμαίικου και Λαφυστίου. Συνόρευε με τους Δήμους Διστόμου, Χαιρωνείας, Κορωνείας και Ορχομενού και με την Κοινότητα Κυριακίου. Αποτελείτο από τα Δημοτικά Διαμερίσματα Λεβαδέων, Λαφυστίου και Ρωμαίικου και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 21.492 κατοίκων.
Ο Δήμος Λεβαδέων του προγράμματος Καποδίστριας περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμος Λεβαδέων (2011—)
Από την 1η Ιανουαρίου 2011 και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, οι προϋπάρχοντες Δήμοι Λεβαδέων, Δαυλείας, Κορωνείας και Χαιρωνείας και η Κοινότητα Κυριακίου συνενώθηκαν στον νέο διευρυμένο Δήμο (στην πραγματικότητα είναι ένα εκτενές χωριό) Λεβαδέων, ο οποίος διαρθρώνεται στις παρακάτω δημοτικές ενότητες και κοινότητες (σε αγκύλες ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011) :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεβαδεων Λεβαδεων
Ιακαράνδη η μιμηλήφυλλος
Η Ιακαράνδη η μιμηλήφυλλος (Jacaranda mimosifolia) είναι υπο-τροπικό δέντρο το οποίο είναι εγγενές στην νότια-κεντρική Νότια Αμερική και το οποίο έχει ευρέως φυτευτεί και αλλού, λόγω των όμορφων και μακράς διαρκείας μπλε λουλουδιών του. Επίσης είναι γνωστή ως τζακαράντα (jacaranda), μπλε τζακαράντα (blue jacaranda) ή ως το δέντρο φτέρη (fern tree). Παλαιότερες πηγές, του δίδουν την συστηματική ονομασία Jacaranda acutifolia, αλλά στις μέρες μας συνήθως ταξινομείται ως Ιακαράνδη η μιμηλήφυλλος (Jacaranda mimosifolia). Στην επιστημονική χρήση, η ονομασία «Ιακαράνδη» («Jacaranda») αναφέρεται στο γένος Ιακαράνδης (Jacaranda), το οποίο έχει πολλά άλλα μέλη, αλλά στην κηπευτική και την καθημερινή χρήση, σχεδόν πάντα εννοείται η μπλε τζακαράντα.
Βιότοπος
thumb|left|250px|Άνθη J. mimosifolia. Η μπλε τζακαράντα έχει καλλιεργηθεί σχεδόν σε όλα τα μέρη του κόσμου, όπου δεν υπάρχει κίνδυνος παγετού· τα αναπτυγμένα δέντρα μπορούν όμως να ανεχθούν βραχέα διαστήματα θερμοκρασιών κάτω από περίπου -7 °C (19 °F). Στις ΗΠΑ, 48 χιλιόμετρα (30 μίλια) ανατολικά του Λος Άντζελες, όπου οι θερμοκρασίες το χειμώνα μπορεί να πέσουν στους -12 °C (10 °F) για σύντομες περιόδους αρκετών ωρών, το ώριμο δέντρο, επιβιώνει με μικρή ή καμία ορατή ζημία. thumb|right|250px|Καρποί της J. mimosifolia. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, φύεται σε τμήματα του Όρεγκον, Καλιφόρνια, Νεβάδα, Αριζόνα, Τέξας και Φλόριντα, στη Μεσογειακή ακτή της Ισπανίας, στη νότια Πορτογαλία (πολύ αισθητά στην Λισαβόνα), νότια Ιταλία (Νάπολη και Κάλιαρι είναι αρκετά εύκολο να συναντήσετε όμορφα δείγματα). Κατά το 1829, εισήχθη στο Κέιπ Τάουν από τον Βαρόνο von Ludwig. Θεωρείται ως είδος εισβολέας σε περιοχές της Νότιας Αφρικής και του Κουίνσλαντ, Αυστραλίας, το οποίο είχε προβλήματα με τη Μπλε Τζακαράντα, που απέτρεπε την ανάπτυξη των ενδογενών ειδών. Η Λουσάκα, πρωτεύουσα της Ζάμπια και το Χαράρε, πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, επίσης βλέπουν την ανάπτυξη πολλών Τζακαράντα.
Εμφάνιση
250px|right|thumb|Νεαρός βλαστός τζακαράντα. left|thumb|220px|Ένα απλό πτεροειδές (unipinnate) φύλλο από την φτέρη, Blechnum appendiculatum. left|220px|thumb|Δις πτεροειδή (bipinnate) φύλλα, από το είδος του [[Φοίνικας (φυτό)|φοίνικα του γένους Caryota.]] Το δέντρο αναπτύσσεται σε ύψος από 5 έως 15 μ. (16 έως 49 ft). Ο φλοιός του είναι λεπτός και γκρι-καφέ χρώματος, ομαλός, όταν το δέντρο είναι νεαρό, αν και τελικά καταλήγει με λεπτά λέπια. Τα κλαδιά του είναι λεπτά και ελαφρώς ζιγκ-ζαγκ· με ένα ελαφρύ κοκκινωπό-καφέ χρώμα. Τα άνθη έχουν μήκος έως και 5 εκ. (2,0 in) και ομαδοποιούνται σε ανθήλες (panicles) των 30 εκ. (12 in). Εμφανίζονται την άνοιξη και ενωρίς το καλοκαίρι και διαρκούν μέχρι και δύο μήνες. Ακολουθούνται από ξυλώδεις σπορολοβούς, με διάμετρο περίπου 5 εκ. (2,0 in), τα οποία περιέχουν πολλούς επίπεδους, φτερωτούς σπόρους. Η Μπλε Τζακαράντα, καλλιεργείται ακόμη και σε περιοχές όπου σπανίως ανθίζει, προς χάριν των μεγάλων σύνθετων φύλλων της. Αυτά έχουν μήκος έως και 45 εκ. (18 in) και δις πτεροειδή (bipinnate) με φυλλάδια λίγο μακρύτερα από 1 εκ. (0,39 in). Υπάρχει ένα λευκό έντυπο, το οποίο διατίθεται από τα φυτώρια.
Η άφθονη ανθοφορία, θεωρείται μεγαλοπρεπής από αρκετούς και λίγο ακατάστατη από άλλους. Το ιδιόρρυθμες, σκληρές κάψουλες, οι οποίες έχουν πλάτος από 5,1 έως 7,6 εκ. (2 έως 3 in), συχνά συλλέγονται, καθαρίζονται και χρησιμοποιούνται για την διακόσμηση Χριστουγεννιάτικων δέντρων και αποξηραμένων συνθέσεων.
Ξυλεία
250px|right|thumb|Το ξύλο της Jacaranda mimosifolia. Η ξυλεία έχει χρώμα ανοιχτό γκρι έως υπόλευκο, ίσιο, λείο, σχετικά μαλακό και το ελεύθερο-κόμβων. Στεγνώνει χωρίς δυσκολία και συχνά χρησιμοποιείται στη πράσινη ή υγρή του μορφή για τον τόρνο και την γλυπτική των μπολ.
Ταξινομική
Η ταξινομική κατάσταση των μπλε τζακαράντα είναι αδιακανόνιστος. Η ITIS αφορά την παλαιότερη ονομασία, Jacaranda acutifolia, ως συνώνυμη για την J. mimosifolia. Ωστόσο, ορισμένοι σύγχρονοι ταξινομητές διατηρούν τη διάκριση μεταξύ αυτών των δύο ειδών, θεωρώντας τους ως γεωγραφικά διακριτούς: Η J. acutifolia είναι ενδημική στο Περού, ενώ η J. mimosifolia είναι εγγενής στη Βολιβία και την Αργεντινή. Αν πραγματοποιηθεί αυτή η διάκριση, οι καλλιεργημένες μορφές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως J. mimosifolia, δεδομένου ότι πιστεύεται ότι προέρχονται από το απόθεμα της Αργεντινής. Άλλα συνώνυμα για τη Μπλε Τζακαράντα είναι η Jacaranda chelonia και η Jacaranda ovalifolia. Η Μπλε Τζακαράντα ανήκει στο τμήμα Monolobos του γένους Ιακαράνδη (Jacaranda).
Δημοφιλείς αναφορές κουλτούρας
thumb|upright|250px|Η θέση της Επαρχίας Santa Fe Province εντός της Αργεντινής. thumb|250px|left|Δέντρο σε πλήρη άνθιση. Η Πρετόρια, η διοικητική πρωτεύουσα της Νότιας Αφρικής είναι ευρέως και ποιητικά γνωστή ως «Jacaranda City» («Πόλη της Τζακαράντα») ή στα Αφρικάανς «Jakarandastad», λόγω του μεγάλου αριθμού των δένδρων τα οποία όταν ανθίζουν την άνοιξη, μετατρέποντας την πόλη μπλε. Το όνομα «Jakarandastad», χρησιμοποιείται συχνά στα Αφρικανικά τραγούδια, όπως στο «Staan Op» με τον Kurt Darren.
Οι Τζακαράντες καλλιεργούνται ευρέως ως καλλωπιστικά δέντρα στην Αυστραλία. Το δημοφιλές Χριστουγεννιάτικο τραγούδι «Christmas Where The Gum Trees Grow», αναφέρεται στα δέντρα Τζακαράντα, όπως φαίνονται τα άνθη κατά το καλοκαίρι — όπως και το τραγούδι εξηγεί, «Όταν η άνθιση του δέντρου τζακαράντα είν' εδώ, τα Χριστούγεννα πλησιάζουν». Το Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ στο Μπρίσμπεϊν, είναι ιδιαίτερα γνωστό για τις διακοσμητικές τζακαράντες και ένα κοινό απόφθεγμα (maxim) μεταξύ των μαθητών, θεωρεί ότι η ανθοφορία των τζακαράντα, σηματοδοτούν την ώρα για σοβαρή μελέτη για τις εξετάσεις του τέλος του έτους. thumb|250px|left|Δέντρα Jacaranda στο [[Μπουτάν.]] Στην Αργεντινή, ο συγγραφέας Alejandro Dolina, στο βιβλίο του «Crónicas del Ángel Gris» ("Χρονικά του Γκρι Αγγέλου"), διηγείται το θρύλο ενός τεραστίου δέντρου τζακαράντα το οποίο φυτεύτηκε στην Plaza Flores (Πλατεία Ανθέων) στο Μπουένος Άιρες και το οποίο μπορούσε να σφυρίξει τραγούδια τανγκό σε πρώτη ζήτηση. Η María Elena Walsh αφιέρωσε στο δέντρο, το τραγούδι της «Canción del Jacarandá». Επίσης, το λαϊκό τραγούδι «Santafesino de veras» του Miguel Brascó, αναφέρει το άρωμα της jacarandá ως ένα βασικό χαρακτηριστικό των παράλιων της επαρχίας Santa Fe Province (μαζί με τις ιτιές που φυτρώνουν στα ποτάμια).
Ο Βρετανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός Steve Tilston, εγκωμιάζει το όμορφο μπλε δέντρο που συνάντησε στην Αυστραλία, με το τραγούδι του «Jacaranda» (track 11 του άλμπουμ Ζιγκουράτ (Ziggurat), 2008).
Αντιμικροβιακά εκχυλίσματα
Το εκχύλισμα νερού από την Jacaranda mimosifolia δείχνει in vitro, υψηλότερη αντιμικροβιακή δράση εναντίον των Bacillus cereus και Escherichia coli απ' ό,τι το θειικό άλας της γενταμυκίνης. Το εκχύλισμα in vitro, δρα επίσης κατά του Staphylococcus aureus.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιμηλήφυλλος Κατηγορία:Χλωρίδα της Βραζιλίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Αργεντινής Κατηγορία:Χλωρίδα της Βολιβίας Κατηγορία:Δέντρα της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Δέντρα από εύκρατα κλίματα Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Ευάλωτα φυτά
Άρης Νίκαιας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Το τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε ταυτόχρονα με το σύλλογο, το έτος 1973. Διαθέτει νομική μορφή Αθλητικού σωματείου. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Νίκαιας «Πλάτων», χωρητικότητας 1.200 θεατών. Διατηρεί ομάδα τόσο ενήλικων ανδρών, όσο και ακαδημίες νεαρών ηλικιακά αρρένων αθλητών.
Ιστορική αναδρομή
Ο Άρης αποτελεί ένα από τα σωματεία της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής.
Πρώτη άνοδος στη Γ' Εθνική (2006-2008)
Ο σύλλογος της Νίκαιας αναδείχθηκε Πρωταθλητής της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ένωσης για πρώτη φορά στην ιστορία του την αγωνιστική περίοδο 2006-07.
Επιστροφή στην τοπική Α' Κατηγορία (2008-2015)
Πραγματοποιώντας ένα νέο ξεκίνημα στην Α' Κατηγορία της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., και με το Μάνο Τσαπάκη στη θέση του προπονητή, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για την περίοδο 2008-09 στην 8η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 12 νίκες και 14 ήττες απέναντι σε 13 αντιπάλους. Έχοντας παραμείνει χωρίς προβλήματα στην κατηγορία, η απόδοση του Άρη βελτιώθηκε την επόμενη χρονιά, 2009-10, με το τέλος της να τον βρίσκει στην 4η θέση της τελικής κατάταξης με 16 νίκες και 10 ήττες. Προπονητής την περίοδο αυτή ήταν ο Γιάννης Μωυσιάδης.
Τη χρονιά 2010-11, οπότε και στον πάγκο του συλλόγου κάθησε ο Μάης Κωνσταντινίδης, ο Άρης τερμάτισε στην 6η θέση της βαθμολογίας, έχοντας συλλέξει 15 νίκες και 11 ήττες. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2011-12, κατετάγη μία θέση χαμηλότερα, πάντα στην ίδια κατηγορία, με 14 νίκες και 12 ήττες απολογισμό.
Την περίοδο 2012-13, η ομάδα της Νίκαιας συγκέντρωσε 10 νίκες και 16 ήττες απέναντι σε 13 αντιπάλους, ολοκληρώνοντας τη χρονιά στη 10η θέση της τελικής βαθμολογίας, πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Την επόμενη χρονιά, 2013-14, με προπονητή το Γιώργο Δρουμπούκη, σκαρφάλωσε στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα της Α' Κατηγορίας, έχοντας συλλέξει 14 νίκες και 12 ήττες.
Ο Τσαπάκης επέστρεψε στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου για την περίοδο 2014-15. Η Α' Κατηγορία φιλοξένησε όπως και τις προηγούμενες 14 συλλόγους. Στο πλαίσιο αυτό η ομάδα του Άρη συγκέντρωσε 23 νίκες και 3 ήττες ισοβαθμώντας στην κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα με τον Πρωτέα Βούλας. Οι Νικαιώτες υπερίσχυαν, ωστόσο, σε ό,τι αφορά τα μεταξύ τους αποτελέσματα, με αποτέλεσμα να κρατήσουν για τον εαυτό τους τον τίτλο του Πρωταθλητή Νότιας Αττικής και την άμεση άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Μετά την ολοκλήρωση της χρονιάς έληξε και η συνεργασία της ομάδας με τον προπονητή της.
Πορεία στη Γ' Εθνική μέχρι την Άνοδο (2015-Σήμερα)
Το επόμενο φθινόπωρο ο Άρης επέστρεψε στα γήπεδα της Γ' Εθνικής. Εντάχθηκε στον 2ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συγκρότησαν 14 σύλλογοι. Η ομάδα της Νίκαιας ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές υποχρεώσεις για την περίοδο 2015-16 στην 9η θέση της βαθμολογικής κατάταξης χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 12 νίκες και 14 ήττες. Ο αθλητής του συλλόγου Σπύρος Γεωργούτσος αναδείχθηκε τη χρονιά αυτή κορυφαίος σκόρερ στο σύνολο των Ομίλων της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, έχοντας σημειώσει για λογαριασμό της ομάδας του 556 πόντους.
Την αγωνιστική περίοδο 2016-17 οι ομάδες του 2ου Ομίλου Νότου μειώθηκαν σε 13 στον αριθμό. Ο Άρης παρουσίασε παρόμοια δυναμική με το προηγούμενο έτος, συλλέγοντας 10 νίκες και 14 ήττες. Τερμάτισε στην 8η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στο ίδιο επίπεδο της ιεραρχίας των Πρωταθλημάτων. Στον πάγκο του κάθισαν διαδοχικά τη χρονιά αυτοί οι Μάης Κωνσταντινίδης (μέχρι τον Ιανουάριο), Τάκης Πανούλιας (μέχρι το Μάρτιο) και Παναγιώτης Ζερβουλάκος (μέχρι το καλοκαίρι). Από το Σεπτέμβριο του 2019 την τεχνική ηγεσία ανέλαβε ο Γιάννης Καράμπελας όπου και κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα στην επίτευξη του στόχου της ανόδου στη ΄Β Εθνική. Μέχρι και σήμερα Σεπτέμβρης του 2020 παραμένει προπονητής, ετοιμάζοντας την ομάδα του Άρη Νικαίας για το πρωτάθλημα της ΄Β Εθνικής.
Η ώρα της Β΄Εθνικής (2020-Σήμερα)
Μετά τις ανακατατάξεις στα πρωταθλήματα της ΕΟΚ το καλοκαίρι του 2020, η ομάδα του Άρη Νικαίας κέρδισε το εισιτήριο της ανόδου και θα αγωνίζεται στο 2ο Όμιλο της ΄Β Εθνικής.
Προηγούμενη αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2019-20, ο Γ.Ν.Ο. Άρης Νίκαιας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στο 1ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συγκρότησαν 14 στον αριθμό σύλλογοι. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, ισόβαθμοι με την ΑΕΝ Κηφισιάς. Στο αποτέλεσμα αυτό οδήγησε η συλλογή του από 10 νίκες και 8 ήττες, ενώ παράλληλα εξασφάλισε την άνοδο του στην Β' Εθνική Κατηγορία, έπειτα από ανακατατάξεις που έλαβαν χώρα το Καλοκαίρι του 2019 στα εθνικά πρωταθλήματα της ΕΟΚ.
Επιπλέον ο Άρης αγωνίστηκε και στο Κύπελλο Ανδρών Νότιας Αττικής. Στη «Φάση των 16» νίκησε εκτός έδρας την ομάδα του Πόλις Καλλιθέας ενώ στη «Φάση των 8» υποχρεώθηκε σε ήττα από την ΑΣΚ Ηλεκτρούπολης.
Έδρα του Άρη είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Νίκαιας «Πλάτων», χωρητικότητας 1.200 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Γιώργος Χαλκίδης, γενικός αρχηγός ο Λεωνίδας Καραΐσκος και έφοροι του τμήματος οι Τάσος Τρίλας και Γιώργος Καριώτης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Αύγουστο του 2019 ο Γιάννης Καράμπελας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1973
Αλκαλικές γαίες
μικρογραφία|Οι αλκαλικές γαίες (βηρύλλιο (Be), μαγνήσιο (Mg), ασβέστιο (Ca), στρόντιο (Sr), βάριο (Ba) και ράδιο (Ra)) Στη χημεία, αλκαλικές γαίες ονομάζονται τα ακόλουθα έξι χημικά στοιχεία: βηρύλλιο (Be), μαγνήσιο (Mg), ασβέστιο (Ca), στρόντιο (Sr), βάριο (Ba) και ράδιο (Ra).
Οι αλκαλικές γαίες σχηματίζουν την «Ομάδα ΙΙA» ή «2η Ομάδα» (δεύτερη από αριστερά) χημικών στοιχείων στον Περιοδικό πίνακα. Τα στοιχεία αυτής της ομάδας διατηρούν στην εξωτερική στιβάδα (ή εξωτερικό φλοιό) από δύο ηλεκτρόνια με συνέπεια να καθίστανται λιγότερο δραστικά από τα αλκάλια. Όπως και τα αλκάλια όμως, αντιδρούν με το νερό και σχηματίζουν υδροξείδια. Το πιο γνωστό από αυτά είναι το υδροξείδιο του ασβεστίου, γνωστό στην οικοδομή ως «ασβέστης». Οι Αλκαλικές γαίες έχουν πάντοτε αριθμό οξείδωσης (Α.Ο.)  +2. Με αποτέλεσμα ο αριθμός Z του βηρυλλίου να είναι 4
Δείτε επίσης
*
Πλατύ Ημαθίας
Το Πλατύ είναι πεδινή κωμόπολη του δήμου Αλεξάνδρειας του νομού Ημαθίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 2.083 κατοίκους. Επεκτάθηκε οικιστικά κυρίως το 1925 από Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που προέρχονταν κατά κύριο λόγο από τα Φάρασα της Καππαδοκίας και τα γύρω χωριά. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σιδηροδρομικούς κόμβους της Ελλάδας. Έχει σημαντική βιομηχανία (εργοστάσιο ζάχαρης, ζωοτροφών, μονάδα επεξεργασίας φρούτων, καλλυντικών προϊόντων, εργοστάσιο γάλακτος) και μεγάλη αγροτική οικονομία που βασίζεται κυρίως στο βαμβάκι, τις δενδρώδεις καλλιέργειες και τα ζαχαρότευτλα. Το Πλατύ ήταν από το 1997 μέχρι το 2011 έδρα του καποδιστριακού δήμου Πλατέος.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, στη θέση που βρίσκεται το σημερινό χωριό υπήρχε τσιφλίκι στο οποίο ζούσαν Έλληνες κολίγοι. Ωστόσο, σύμφωνα με έκθεση του επιθεωρητή των ελληνικών σχολείων στη Μακεδονία Δ. Σάρρου που χρονολογείται το 1906, εκείνη την εποχή οι συγκεκριμένοι κάτοικοι είχαν αντικατασταθεί από μουσουλμάνους Ρομά. Τον Οκτώβριο του 1912, κατά τις πρώτες μέρες του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, σημειώθηκε στην περιοχή του Πλατέος μάχη μεταξύ ελληνικών και οθωμανικών στρατιωτικών δυνάμεων, η οποία ολοκληρώθηκε με ελληνική επικράτηση. Κατά την απογραφή του 1920 το Πλατύ ήταν συνοικισμός του Γιδά, είχε 61 κατοίκους και ανήκε στον νομό Θεσσαλονίκης.
Μετά το 1924, στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν τμηματικά στο Πλατύ Έλληνες πρόσφυγες από τα χωριά της περιοχής των Φαράσων της Καππαδοκίας (Βαρασός, Αφσάρι, Τσουχούρι, Καρσαντί, Σατί, Χοστσά και Κίσκα) πρώτα σε πρόχειρα παραπήγματα και κατόπιν σε οικίες που κτίστηκαν από την Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων. Ως πρόσωπο που συνέβαλε καθοριστικά στην εγκατάσταση των προσφύγων στην περιοχή αναφέρεται ο - επίσης Φαρασιώτης - Ευάγγελος Παπασάββας.
Κατά τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής τους, οι πρόσφυγες αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα υγείας εξαιτίας της ελονοσίας, μετρώντας αρκετά θύματα. Παράλληλα, την ίδια περίοδο χρησιμοποιούσαν το Πλατύ ως χειμερινό τόπο διαμονής για τους ίδιους και τα κοπάδια τους διάφορες οικογένειες Βλάχων κτηνοτρόφων, ορισμένες από τις οποίες εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα τη δεκαετία του 1950. Στον οικισμό κατοικούν και μερικές οικογένειες Ποντίων. Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, το Πλατύ (αλλά και η ευρύτερη περιοχή της Αλεξάνδρειας και του Λουδία) αποτελούσε κατά τους εαρινούς μήνες πόλο έλξης για μερίδα των μελισσοκόμων της Χαλκιδικής.
Παρατηρήθηκε μείωση του πληθυσμού κατά τις δεκαετίες 1950 και 1960, η οποία οφείλεται στην μετανάστευση προς την Αυστραλία και τη Δυτική Γερμανία. Λόγω της μαζικής παρουσίας κατοίκων προερχόμενων από τα Φάρασα, το Πλατύ συγκαταλεγόταν για δεκαετίες στις περιοχές όπου βρισκόταν σε χρήση η φαρασιώτικη διάλεκτος της ελληνικής.
Διοικητικά, το 1932 το Πλατύ αναγνωρίστηκε ως έδρα κοινότητας, ενώ το 1946 αποσπάστηκε από τον νομό Θεσσαλονίκης και υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Από το 1997 μέχρι το 2011 ήταν έδρα του ομώνυμου καποδιστριακού δήμου Πλατέος και έκτοτε ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Αλεξάνδρειας.
Στο Πλατύ γεννήθηκε ο συνθέτης Θέμης Καραμουρατίδης. Παράλληλα, η κωμόπολη είναι τόπος καταγωγής του παλαίμαχου διεθνή ποδοσφαιριστή Μηνά Χατζίδη.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Ο σιδηροδρομικός σταθμός Πλατέος βρίσκεται στη γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης και αναφέρεται ως σημαντικός κόμβος. Στο Πλατύ η σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας-Θεσσαλονίκης αποκτά και ένα δεύτερο κλάδο, αυτόν προς Βέροια-Έδεσσα-Φλώρινα ενώ ο κεντρικός κορμός συνεχίζει προς Κατερίνη-Λάρισα-Αθήνα. Από το 2007, εξυπηρετείται από τον προαστιακό Θεσσαλονίκης ο οποίος συνδέει την πόλη με τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα και την Έδεσσα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Κιρμίζι Σεφέκ
Το Κιρμίζι Σεφέκ είναι χωριό στο δήμο Γιενικέντ στην επαρχία Νεφτσαλά του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Ομοσπονδία Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου
Το πρωτάθλημα της AFL αποτελείται σήμερα από 18 ομάδες, κατανεμημένες σε πέντε από τις έξι πολιτείες της Αυστραλίας (η Τασμανία αποτελεί εξαίρεση). Οι αγώνες διεξάγονται σε όλες τις πολιτείες και επικράτειες της Αυστραλίας, καθώς και στη Νέα Ζηλανδία. Η αγωνιστική περίοδος του πρωταθλήματος της AFL αποτελείται σήμερα από μία προκαταρκτική φάση (γνωστή ως ΝΑΒ Challenge), που ακολουθείται από μία περίοδο με 23 αγωνιστικές (εντός και εκτός έδρας), που διεξάγεται κατά τη διάρκεια του αυστραλιανού χειμώνα (Μάρτιο έως Σεπτέμβριο). Οι οκτώ κορυφαίες ομάδες στη συνέχεια μετέχουν σε μία σειρά τελικών σε μορφή νοκ-άουτ, οι οποίοι αποτελούν τα πλέι-οφ του πρωταθλήματος και ολοκληρώνονται με το μεγάλο τελικό (AFL Grand Final), ο οποίος πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Μέλμπουρν Κρίκετ Γκράουντ. Η νικήτρια ομάδα του μεγάλου τελικού ονομάζεται «πρέμιερ» (premier) και της απονέμεται το τρόπαιο του πρωταθλήματος.
Κιρμίζι Σεφέκ
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Ομοσπονδία Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστραλιανό ποδόσφαιρο
Ρέζεκνε
Το Ρέζεκνε (λετονικά: Rēzekne, εσθονικά: Räisaku, πολωνικά: Rzeżyca, ρωσικά: Режица, Резекне) είναι πόλη της ανατολικής Λετονίας. Ανήκει στην επαρχία Ρέζεκνε και έχει πληθυσμό 31.216 κατοίκους το 2016. Απέχει 242 χλμ. από τη Ρίγα.
Από τον 9ο έως τον 13ο αιώνα στην περιοχή υπήρχε ένα οχυρό το οποίο καταστράφηκε από τους σταυροφόρους, οι οποίοι έχτισαν, το 1285, στη θέση του ένα νέο κάστρο ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα. Η ονομασία Ρέζεκνε καθιερώνεται το 1285 και η πόλη γίνεται μέλος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1582. Το 1773 δόθηκε στο Ρέζεκνε το καθεστώς πόλης και με τον διαμελισμό της Πολωνίας προσαρτάται στη Ρωσία. Η πόλη υπέστη μεγάλες καταστροφές και σχεδόν ερημώθηκε κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
Νατάλια Μογκιλέφσκαγια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανές τραγουδίστριες Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί
Βελιάχοβο
Το Βελιάχοβο (αλβανικά: Velahovë) είναι χωριό στην νότια Αλβανία, ανατολικά της πόλης των Αγίων Σαράντα. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Φοινικαίων, νομός Δελβίνου περιφέρεια Αυλώνας (Vlorë). Γειτονικά χωριά:Λύβενα, Μπίστρισσα, Μεσοπόταμο, Κρανιά, Κρόγγους και Δρόβιανη. Είναι χτισμένο στους πρόποδες του βουνού Κόκκινο Λιθάρι με υψόμετρο 345 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, 18 χλμ. από την πόλη των Αγίων Σαράντα, 2 χλμ. δεξιά του αυτοκινητόδρομου Άγιοι Σαράντα-Αργυροκάστρου.
Οι Βελιαχοβήτες είναι όλοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και μητρική τους γλώσσα είναι η Ελληνική. Στους πρόποδες του βουνού Κόκκινου Λιθαριού είναι το χωριό με περίπου 35 σπίτια, σπαρμένα στην πλαγιά του βουνού, όπου επικρατούν τα καρποφόρα δέντρα και ιδίως τα ελαιόδεντρα. Δίπλα του υψώνεται το βουνό Δρουγκάνος 842μ., ενώ βορειοανατολικά το Κόκκινο Λιθάρι, 938μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ανάμεσά τους ένα οροπέδιο των 750μ. ύψους που λέγεται Καβάσιλα. Όλη η βουνοπλαγιά είναι κατάφυτη με χαμόδεντρα, όπου διακρίνονται το φασκόμηλο, το θυμάρι, η λεβάντα, η ρίγανη κ.ά., ενώ πιο πάνω δρυς, το φράξο, μέρη τα οποία για τους κυνηγούς είναι προτιμητέα. Το κυριότερο φαρμακοβιομηχανικό φυτό που ευδοκιμεί εδώ είναι το φασκόμηλο: οι κάτοικοι του χωριού έχουν ασχοληθεί με την συγκομιδή του από παλιά χρόνια με αρκετό οικονομικό όφελος.
Εκκλησίες
Στην πλατεία του χωριού είναι κτισμένος ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου και υπολογίζεται ότι κατασκευάστηκε τον 14ο αιώνα μ.Χ. Καταστράφηκε επί καθεστώς κομμουνισμού το 1967 και ανακατασκευάστηκε το 1996 από τους κατοίκους του χωριού. Σε απόσταση 100μ. πάνω από το χωριό υπάρχουν ερείπια αρχαίου ναού, όπου σώζονται αυτά της Μονής, όπου οι κάτοικοί του το ονομάζουν "Παναγιά". Ο Β. Μπαράς στο βιβλίο του το ονομάζει "Παναγιά της Κοίμησης της Θεοτόκου".
Νότια του χωριού σύμφωνα μαι της πληροφορίες από τους κατοίκους του χωριού σε απόσταση 70μ ήταν ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου τώρα δεν υπάρχει πια έχει καταστραφεί από το καθεστώς του κομμουνισμού.Στην θέση του Ναού ο Αλέξανδρος Χαρ. Γκίνος κατασκεύασε έναν σταυρό.
Σε 750μ. από το ύψος της θάλασσας και σε ύψος 400μ. από το χωριό βρίσκετε η Μονή Ντρουγκάνου η Δρυογονοβουνίου όπως το ονομάζει και ο Β.Μπαράς στο βιβλίο του. Οι κάτοικοι του χωριού το ονομάζουν Αγίας Τριάς. Σύμφωνα με της μαρτυρίες στο μοναστήρι αυτό κατοικούσαν 40 καλόγεροι, όπου είχαν πάρα πολλά γιδοπρόβατα, καλλιεργήσιμη γη κ.α. Το επιβεβαιώνουν αυτό και οι τοπωνυμίες Καλογεροπίγαδο, Δεσποτικό. Πιο πολύ αναφέρεται και ο Δροβιανίτης ιστορικός Ν.Μυστακίδης όπου δίνει πολλά στοιχεία για την παρουσία του μοναστηριού με την ονομασία Αγία Τριάς και πως κάποια μέρα του 14ου αιώνα καταστράφηκε με ολοκαύτωμα από τους βανδάλους, αφού πρώτα το λεηλάτησαν. Ιδρυτής της Μονής αναφέρετε ένας ηγούμενος Καισάριος. Η χρονολογία ιδρύσεως και διαλύσεως της είναι ανεξακρίβωτη. Χάνετε στο βάθος των αιώνων.
Ηγούμενοι της Μονής αναφέρονται οι ακόλουθοι:
'''Γεράσιμος, καταγόμενος από την Δρόβιανη. Παρθένιος, από το ερημωμένο τώρα χωριό Σουλανά. Μητροφάνης, από το μουσουλμανικό σήμερα χωριό Αβαρίτσα'''
Παραδίδεται ότι η Μονή αυτή είχε θεμελιωθεί επάνω σε ερείπια ειδωλολατρικού ναού αναφερομένου εις την λατρεία του θεού Ηφαίστου και του πυρός. Ιδρυθεί ο βωμός αυτός υπό των χαλκέων και σιδηρουργών της εποχής εκείνης. Στο μοναστήρι υπήρχαν πολλά γιδοπρόβατα, μεταξύ των οποίων και εννιά χιλιάδες σιούτες (γίδες χωρίς κέρατα) κι αυτό το αποδεικνύει και το ποίημα που σώζεται μέχρι σήμερα:
Το πολύ γάλα του μοναστηριού στελνόταν στην πόλη της Φοινίκης με πήλινο αγωγό, τμήματα του οποίου βρέθηκαν τυχαία δίπλα στην γέφυρα της Κρανιάς. Πολλοί Βελιαχοβίτες θυμούνται, από τις ομολογίες των παππούδων τούς, ότι σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το χωριό υπήρχε χωριό με 800 οικογένειες (βάσει των δεδομένων, αλλά ο αριθμός είναι λίγο υπερβολικός), κάτι που το αποδεικνύουν τα χαλάσματα που βρέθηκαν. Εδώ συναντούμε τα τοπωνύμια: Καβάσιλα, Μουτσιανά, Μόλιτσα, όπου τα δυο τελευταία είναι σλάβικα. Σύμφωνα με τον Μπαρά, εδώ βρέθηκε επιγραφή σε σκαλιστή πέτρα, πιθανόν ταφόπετρα: "IRC<ΓΟUG/ΕΤΩΝΔΕΧΑΙΡΕ". Η τύχη του κειμηλίου αυτού αγνοείται μέχρι στιγμής.
Πληθυσμός
Στην κορυφογραμμή του βουνού Κόκκινο Λιθάρι προς τον αυχένα της Μουζίνας υπάρχουν ερείπια οχυρώματος πιθανόν αμυντικού για την προστασία της αρχαίας Φοινίκης. Επί Τουρκοκρατίας τον 15-16ο αιώνα, βάσει των φορολογικών κατάστιχων τα έτη 1431-32), το Velihov (Βελιάχοβο) ήταν τιμάριο (φέουδο) Τούρκου στρατιωτικού φεουδάρχη, υπαγόμενο στο βιλαέτι της Βαγιονετιάς με 37 ane (οικογένειες και με τους δυο συζύγους), απ' τις οποίες 2 bive (μονογονικές χήρων ανδρών) και 6 mucerrend (μονογονικές χήρων γυναικών) και πλήρωναν φόρο 3.351 akce (άσπρα). Στο ίδιο φορολογικό κατάστιχο είναι και το χωριό η καταυλισμός Κoqinolisar (Κόκκινο Λιθάρι) με 29 ane οικογένειες, με φορολογούμενο ποσό των 2881 akce. Στο φορολογούμενο κατάστιχο του 1581-82 ("Delvin Tabu Kadastri"), το Velihov έχει 165 φορολογούμενα νοικοκυριά. Το Koqinolisar δεν είναι φορολογούμενο: όπως φαίνεται ή εγκατέλειψε το χωριό ή ενώθηκε με το Velihov (Βελιάχοβο).
Οι μετέπειτα απογραφές πληθυσμού για το χωριό μας πηγαίνουν στο 1852, οπότε το Βελιάχοβο φτάνει τις 12 οικογένειες. Η συρρίκνωση του πληθυσμού για την περίοδο ήταν γενικό φαινόμενο λόγω του φόβου της αλλαξοπιστίας και της μεγάλης φορολογίας. Με την απογραφή του πληθυσμού το 1989 στο χωριό ήταν 192 κάτοικοι. Τώρα υπάρχουν μερική γέροντες, οι νέοι πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς κυρίως στην Ελλάδα.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού Velihov ήταν από την περίοδο της Τουρκοκρατίας και προέρχεται από τον τίτλο του Τούρκου τιμαρτζή "Veli" (όνομα η επώνυμο) συν το παράθεμα -hov, που προστίθετο στο φεουδαρχικό τίτλο, η ονομασία Βελιάχοβο (η Βελιάχοβα) ειναι και σλάβικη λέξη που μετονομάζετε, μέρος με πολλές πηγές. Περισσότερες πιθανότητες για την ονομασία του χωριού έχει από την σλαβική λέξη που στο Βελιάχοβο έχει όντος  πάρα πολλές πηγές.
Το τοπωνύμιο Κoqinolicar, κατά το κατάστιχο, προήλθε από την ελληνική ονομασία του βουνού Κόκκινο Λιθάρι, πιθανόν να ήταν και η ονομασία του εξαφανισμένου ή μη φορολογούμενου χωριού, αν αυτό έχει δώσει τα χωράφια του στο μοναστήρι, που δεν φαίνεται στο κατάστιχο του 1582.
Σύγχρονη ιστορία
Το Δεκέμβριο του 1912, φανατικοί μουσουλμάνοι έκαψαν χωριά στον Βούρκο και Ριζά. Τότε κάηκε και το Βελιάχοβο και οι κάτοικοι του έφυγαν πρόσφυγες προς τη Λεσινίτσα-Τσαμαντά. Επέστρεψαν αφού σταμάτησε η καταδίωξη και άρχισαν το νοικοκυριό τους απ' την αρχή.
Στη συνέχεια, οι τσιφλικάδες Τσινίδες, με έδρα το Μητσιοπολίτη, από το 1918 άρχισαν να πιέζουν τα μικρά χωριά να αδειάσουν τα τσιφλίκια τους με σκοπό να τα μετατρέψουν σε λιβάδια, καθώς έτσι είχαν και περισσότερα έσοδα. Το 1922-24 άδειασαν τα χωριά Μουλαμουσά και Μητσιοπολίτη. Οι κάτοικοι τους εγκαταστάθηκαν στην Κρανιά, Βελιάχοβο, Μεσοπόταμο. Στο Βελιάχοβο ήρθαν και από το χωριό Μουλαμουσά οι Γκιναίοι, οι Μπολαίοι και οι Συριαναίοι. Οι Βελιαχοβίτες κολίγοι καλλιεργούσαν λίγα στρέμματα με σιτηρά στο Βέλλο και στις Γκάρες, όλα χαλικοχώραφα.
Οι Βελιαχοβίτες κατατάχτηκαν εθελοντές στην πρώτη αντίσταση του 1920 στην Αυλώνα. Στα 1939-1944 εντάχθηκαν στον αγώνα κατά του φασισμού. Το χωριό τους ήταν απελευθερωμένη ζώνη καθ' όλη την περίοδο της κατοχής. Μετά την απελευθέρωση οι Βελιαχοβίτες κέρδισαν από την αγροτική μεταρρύθμιση τη γη που τους είχαν πάρει οι τσιφλικάδες. Γρήγορα όμως την παρέδωσαν στο γεωργικό συνεταιρισμό το 1960. Ως συνεταιριστές πλέον αύξησαν την κτηνοτροφία, δημιούργησαν αυτοκαλλιέργειες.
Το 1945 άνοιξαν δημοτικό σχολείο στο χωριό τους και αργότερα μαζί με τους Λυβηνιώτες γυμνάσιο το 1958. Ήδη το 1885, επί Τουρκοκρατίας, στο Βελιάχοβο και Λύβενα άνοιξε σχολείο με την φροντίδα της Μονής Δρυανού με κληροδότημα των μεταναστών Ηπειρωτών Ρουμανίας.
Σήμερα το χωριό έχει συρρικνωθεί αφού το 75% του πληθυσμού έχει μεταναστεύσει.
Παραδοσιακή ενδυμασία
Το Βελιάχοβο έχει σαν παραδοσιακή ενδυμασία το χρυσοκεντημένο μακρύ αλατζά και το πολύχρωμο κεφαλομάντηλο, την κίτρινη ποδιά και τα τελατίνια κόκκινα τσαρούχια με φούντες.
Περιβάλλον
Το Βελιάχοβο έχει πλούσια χλωρίδα και πανίδα ενώ ευδοκιμεί το κυνήγι πέρδικας, φάσας, λαγού κλπ. 400μ. πάνω απτό χωριό βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος του παλιού μοναστηριού και 1,5 χλμ. πιο πέρα στην κορυφή του Κόκκινου Λιθαριού τα ερείπια του αρχαίου αμυντικού φρουρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Φόρουμ για τη Δημοκρατία
Το Φόρουμ για τη Δημοκρατία (Forum voor Democratie, FVD) είναι ένα ακροδεξιό  πολιτικό κόμμα στην Ολλανδία, που ιδρύθηκε ως δεξαμενή σκέψης από τους Thierry Baudet και Henk Otten το 2016.
Την εποχή της ίδρυσής του το Φόρουμ για τη Δημοκρατία θεωρούνταν ένα συντηρητικό φιλελεύθερο και ευρωσκεπτικιστικό κίνημα της δεξιάς, αλλά μετά την αποχώρηση πολλών ιδρυτικών μελών από το κόμμα, έχει περιγραφεί ότι υιοθετεί πιο ριζοσπαστικές θέσεις.
Ιστορικό
Το Φόρουμ για τη Δημοκρατία ιδρύθηκε από τους Baudet και Otten ως πρωτοβουλία πολιτών και στη συνέχεια ως δεξαμενή σκέψης, της οποίου το κύριο θέμα ήταν η εκστρατεία για το δημοψήφισμα της Συμφωνίας Σύνδεσης Ολλανδίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2016 και κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γενικότερα. Το think-tank υποστήριξε την εισαγωγή μιας πράξης δημοψηφίσματος και έκανε εκστρατεία με το GeenPeil για να διεξαχθεί έρευνα σχετικά με την ένταξη της Ολλανδίας στην ευρωζώνη.
Τον Σεπτέμβριο του 2016, μετατράπηκε σε πολιτικό κόμμα και έλαβε μέρος στις γενικές εκλογές του 2017, όπου έλαβε το 1,8% των ψήφων και εξέλεξε δύο έδρες, εισερχόμενος για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο.
Τον Φεβρουάριο του 2018, το κόμμα υπέφερε από εσωτερικά προβλήματα με ορισμένα εξέχοντα μέλη να εγκαταλείπουν το κόμμα επικαλούμενα έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας.
Στις δημοτικές εκλογές του 2018, το Φόρουμ για τη Δημοκρατία κέρδισε τρεις έδρες στο δημοτικό συμβούλιο του Άμστερνταμ. Κατά τις επαρχιακές εκλογές του 2019, το κόμμα κέρδισε 86 έδρες, στις δώδεκα επαρχίες της Ολλανδίας. Στη Νότια Ολλανδία, τη Βόρεια Ολλανδία και το Φλέβολαντ, το Φόρουμ για τη Δημοκρατία ήταν το μεγαλύτερο κόμμα. Σε όλες τις άλλες επαρχίες, το κόμμα ήρθε δεύτερο ή τρίτο σε αριθμό ψήφων. Το μεγαλύτερο μέρος των υποψηφίων βουλευτών που υποβλήθηκαν από το Φόρουμ δεν είχαν προηγούμενη ενεργή εμπειρία σε άλλα πολιτικά κόμματα.
Στις 30 Απριλίου 2020, το Φόρουμ για τη Δημοκρατία σχημάτισε συνασπισμό με τη Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση στην επαρχία της Βόρειας Βραβάντης, αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά τη διοίκηση μιας περιφερειακής αρχής. Στα τέλη του 2020, ο βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία Wybren van Haga προσχώρησε στο κόμμα.
Τον Απρίλιο και τον Νοέμβριο του 2020, το κόμμα διασπάστηκε μετά από μια σειρά αντιπαραθέσεων σχετικά με σχόλια μελών της νεολαίας του κόμματος που θεωρήθηκε ότι ήταν ρατσιστικά και ομοφοβικά. Ο Baudet κατηγορήθηκε ότι ενέκρινε αντισημιτικές συνωμοσίες, κάτι που αρνήθηκε. Αυτό οδήγησε σε εκκλήσεις για την απομάκρυνση του Baudet από τον αρχηγό του κόμματος και παραιτήθηκε προσωρινά.
Οι πρώην υποψήφιοι βουλευτές του κόμματος, Joost Eerdmans και Annabel Nanninga, δημιούργησαν τη Δεξιά Απάντηση 2021 για να συμμετάσχουν στις εκλογές του 2021. Μαζί τους συμμετείχαν τρεις ευρωβουλευτές και επτά γερουσιαστές του που είχαν εκλεγεί με το Φόρουμ για τη Δημοκρατία.
Τον Δεκέμβριο του 2020, ανακοινώθηκε ότι ο Baudet είχε επιστρέψει ως αρχηγός του κόμματος και θα ηγηθεί του Φόρουμ για τη Δημοκρατία στις γενικές εκλογές του 2021.
Το κόμμα έκανε εκστρατεία κατά των μέτρων περιορισμού του COVID-19 που επιβλήθηκαν από την ολλανδική κυβέρνηση και κατάφερε να κερδίσει οκτώ έδρες. Ωστόσο, το θέμα των ρατσιστικών σχολίων από μέλη της νεολαίας τέθηκε ξανά κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Ένα από τα κατηγορούμενα μέλη της νεολαίας, όπως και ο πρόεδρός της, εξελέγησαν στο κοινοβούλιο.
Τον Μάιο του 2021, τρεις από τους βουλευτές του κόμματος ανεξαρτητοποιήθηκαν αντιδρώντας στην δημοσίευση από το κόμμα μιας αφίσας που συνέκρινε το lockdown με τη ναζιστική κατοχή της Ολλανδίας  και ίδρυσαν το Συμφέρον της Ολλανδίας.
Το 2022, το Φόρουμ για τη Δημοκρατία ανέκτησε την εκπροσώπησή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όταν ο Μαρσέλ ντε Γκράφ προσχώρησε στο κόμμα. Ως αποτέλεσμα, το Φόρουμ για τη Δημοκρατία έγινε μέλος της ομάδας Ταυτότητα και Δημοκρατία, ωστόσο αποχώρησε σύντομα, κατηγορώντας την ότι ήταν αντιρωσική. Από το 2022, ο ευρωβουλευτής του κόμματος κάθεται στους μη εγγεγραμμένους. Τον Μάρτιο του 2022, δύο γερουσιαστές αποχώρησαν από το κόμμα λόγω της απουσίας του Φόρουμ για τη Δημοκρατία στην ομιλία του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Ιδεολογία
Κατά την ίδρυσή του το 2016, το Φόρουμ για τη Δημοκρατία είχε αρχικά περιγραφεί ως εθνικό συντηρητικό και συντηρητικό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα. Το κόμμα αυτοπροσδιορίστηκε ως φιλελεύθερο συντηρητικό και βρισκόταν στη δεξιά πτέρυγα του πολιτικού φάσματος.
Μετά την ίδρυσή του, το κόμμα και άρχισε να χαρακτηρίζεται από τους πολιτικούς σχολιαστές ως ένα τυπικό ευρωσκεπτικιστικό εθνικό λαϊκιστικό πολιτικό κόμμα και στην ακροδεξιά του φάσματος. Κατηγορήθηκε επίσης ότι συνδέθηκε με το κίνημα alt-right. Το κόμμα έχει περιγραφεί ως ιδεολογικά εθνικό συντηρητικό, σκληρό ευρωσκεπτικιστικό και δεξιό λαϊκιστικό. Στην επίσημη πλατφόρμα του, το κόμμα δηλώνει ότι επικεντρώνεται στην προστασία της ολλανδικής κυριαρχίας, της ταυτότητας και της πολιτιστικής και πνευματικής ιδιοκτησίας. Το κόμμα θέλει αυστηρότερες πολιτικές μετανάστευσης και ένταξης, ζητώντας την προστασία του υψηλού πολιτισμού και των «ιουδαιοχριστιανικών αξιών». Είναι επίσης αντίθετο στην ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ισχυρίζεται ότι θα οδηγήσει σε ενδεχόμενο ευρωφεντεραλισμό και υποστηρίζει ένα δημοψήφισμα για την ένταξη της Ολλανδίας στην ΕΕ. Το Φόρουμ για τη Δημοκρατία έχει επίσης περιγραφεί ως ένα από τα πολλά σύγχρονα συντηρητικά-λαϊκιστικά κόμματα στην Ολλανδία που εμπνεύστηκαν από τη Λίστα Pim Fortuyn.
Το κόμμα αρχικά στόχευσε στην υποστήριξη των πρώην ψηφοφόρων του Λαϊκού Κόμματος για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία που θεώρησαν ότι είχε γίνει πολύ μαλακό στους τομείς πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της μετανάστευσης, αλλά και από το Κόμμα για την Ελευθερία. Το Φόρουμ για τη Δημοκρατία έχει κατηγορηθεί ότι καλλιεργεί δημοτικότητα μεταξύ του alt-right κινήματος, αν και δεν αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιο.
Από το 2019 και μετά, πολιτικοί σχολιαστές και συγγραφείς έχουν αναφέρει ότι το κόμμα υιοθετεί πιο ριζοσπαστικές θέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ολλανδικά (nl) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Ολλανδικά πολιτικά κόμματα
Επιτροπή Ομοσπονδίας Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου
Η Επιτροπή Ομοσπονδίας Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου (αγγλικά: AFL Commission) είναι το επίσημο κυβερνόν σώμα του αθλήματος του αυστραλιανού ποδοσφαίρου και του πρωταθλήματος της Ομοσπονδίας Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου (AFL).
Η επιτροπή της AFL είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση του αθλήματος και στο σύνταγμά της διακηρύσσεται ως «φύλακας του κώδικα», το καθολικά υπεύθυνο σώμα για το άθλημα του αυστραλιανού ποδοσφαίρου. Από τη σύστασή της το 1985, η επιτροπή έχει γίνει όλο και πιο εύρωστη και ισχυρή, ενώ έχει τον έλεγχο του αθλήματος στην Αυστραλία από το 1993, όπως και σε διεθνές επίπεδο από το 2005.
Υπάρχουν οκτώ μέλη που απαρτίζουν την επιτροπή της AFL, οι οποίοι εκλέγονται από τους 18 συλλόγους του πρωταθλήαμτος της AFL, με κάθε ομάδα να δικαιούται να υποβάλει υποψηφιότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστραλιανό ποδόσφαιρο
Κιρμίζι Σαμούξ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμούχ
Γκαϊτάνα
Η Γκαϊτάνα Εσσάμι (Гайта́на-Лурдес Ессамі́ , 24 Μαρτίου 1979-), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Γκαϊτάνα, είναι Ουκρανή τραγουδίστρια.
Eurovision 2012
Η Γκαϊτάνα εκπροσώπησε την Ουκρανία στην Γιουροβίζιον του 2012, όπου κατέκτησε την 15η θέση με 65 βαθμούς.
Κιρμίζι Μπαζάρ (Αζερμπαϊτζάν)
Το Γκιρμίζι Μπαζάρ (αζερικά: Qırmızı Bazar αρμενικά: Կարմիր Շուկա, Καρμίρ Σούκα ή Καρμίρ Σόουκα, ρωσικά: Красный Базар, όλα σημαίνουν «Κόκκινη Αγορά») είναι χωριό στην επαρχία Χοτζαβέντ του Αζερμπαϊτζάν, στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ με 926 κατοίκους κατά την απογραφή του 2005.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζαβέντ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Βίλιανι
Η Βίλιανι (λετονικά: Viļāni, λιθουανικά: Vilianai) είναι κωμόπολη της ανατολικής Λετονίας. Έχει πληθυσμό 3.156 κατοίκους το 2016 και βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της Επαρχίας Ρέζεκνε.
Ιστορία
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 1495 με το όνομα Wielona. Το 1507, το μεγαλύτερο κτήμα της περιοχής της Λατγαλίας, κατέστη ιδιοκτησία του de Overlak. Στο 1752 ο Μ. Riks, ο οποίος ήταν ο ηγεμόνας του Βοϊβοδάτου του Ινφλάντι αγόρασε το κτήμα Βίλιανι. Ήταν ο πρώτος γαιοκτήμονας που επηρέασε πολύ θετικά την ανάπτυξη της περιοχής. Έχτισε το μοναστήρι και την εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ σε ρυθμό μπαρόκ.
Το 1839 το κτήμα Βίλιανι περιήλθε στην ιδιοκτησία του Vincent Janovskis. Την εποχή εκείνη στην πόλη υπήρχαν βιοτεχνίες επεξεργασίας λινού οι οποίες εφοδίαζαν τον τσαρικό στρατό με ζώνες, τσάντες, παπούτσια και άλλα δερμάτινα αξεσουάρ. Επίσης, υπήρχαν βιοτεχνίες κατασκευής τούβλων, ελαιοτριβεία ζυθοποιεία κ.α. Το 1852, το κτήμα Βίλιανι ονομάζεται οικισμός έχοντας 12 σπίτια. Το 1925 υπήρχαν 4 σχολεία στην Βίλιανι, ενώ στις 25 Φεβρουαρίου 1928 ανακηρύχθηκε πόλη. Μεγάλες καταστροφές έπαθε από τον γερμανικό στρατό στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τον οποίο η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
Κοσμάς Ψυχοπαίδης
Ο Κοσμάς Ψυχοπαίδης (1944-2004) ήταν Έλληνας καθηγητής πολιτικής και κοινωνικής φιλοσοφίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, από όπου έλαβε και τον διδακτορικό τίτλο. Συνέχισε την ερευνητική του πορεία με υφηγεσία, την οποία κατέθεσε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου δίδαξε ως υφηγητής και ως καθηγητής. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα υπηρέτησε ως καθηγητής, αρχικά (1981-1987) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εν συνεχεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε πρώτος διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης. Αδελφός του είναι ο γνωστός ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης.
Απεβίωσε αιφνίδια από καρδιακή προσβολή κατά την παρουσίαση ενός βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά το 2004 σε ηλικία 60 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Γαελικό ποδόσφαιρο
Το γαελικό ποδόσφαιρο (ιρλανδικά: Peil Ghaelach, σύντομο όνομα: Peil ή Caid, αγγλικά: Gaelic football), που συνήθως αναφέρεται ως ποδόσφαιρο (football) ή ιρλανδικό (Gaelic), είναι ένα ιρλανδικό ομαδικό άθλημα. Αποτελεί μια μορφή ποδοσφαίρου που προέρχεται από παραδοσιακά ιρλανδικά παιχνίδια με μπάλα. Διεξάγεται μεταξύ δύο ομάδων με 15 παίκτες η κάθε μία, σε ένα ορθογώνιο γήπεδο με γρασίδι. Στόχος του παιχνιδιού είναι η επίτευξη τέρματος με λάκτισμα ή με διατήρηση της μπάλας στην τελική γραμμή της αντίπαλης ομάδας ή ανάμεσα σε δύο κάθετες δοκούς πάνω από την εστία, με ύψος 2,5 μέτρα (8,2 πόδια) από το έδαφος (1 βαθμός).
Κάλτσα και πέδιλο
Ιστορία
μικρογραφία|200x200εσ| Το παλαιότερο γνωστό ζευγάρι από κάλτσες που δημιουργήθηκε με μια τεχνική πλεξίματος. Τα χωρισμένα δάχτυλα σχεδιάστηκαν για χρήση των καλτσών με πέδιλα. Χρονολογούνται από 300-500 και βρέθηκαν σε ανασκαφές στον [[Οξύρρυγχος Άνω Αιγύπτου|Οξυρύνχο του Νείλου στην Αίγυπτο.]] Τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία για τη χρήση κάλτσας και πέδιλου τεκμηριώνονται στον αρχαιολογικό χώρο μεταξύ Dishforth και Leeming στο Βόρειο Γιορκσάιρ της Αγγλίας. Η ανακάλυψη δείχνει ότι οι αρχαίοι Ρωμαίοι φορούσαν κάλτσες με πέδιλα τουλάχιστον πριν από 2.000 χρόνια.
Αντιδράσεις
Ο Saurabh Bhatia, συγγραφέας του βιβλίου Ινδικό εταιρικό σαβουάρ βιβρ, συμβουλεύει τους αναγνώστες: "Εάν, για κάποιο λόγο, δεν φοράτε κάλτσες με πέδιλα, βεβαιωθείτε ότι τα δάχτυλα των ποδιών σας είναι καθαρά και τα νύχια των δακτύλων σας είναι κομμένα κοντά". Ο Joshua Belter, συγγραφέας του έργου Βιβλίο κανόνων: Ο σωστός τρόπος για να κάνεις τα πάντα, επισημαίνει ότι η χρήση κάλτσας με πέδιλα μειώνει την πιθανότητα να δροσίζονται τα πόδια. Ωστόσο, τα εγχειρίδια ενεργειακού σχεδιασμού περιλαμβάνουν ελαφρές κάλτσες και πέδιλα ως μέρος μιας ενδυμασίας τροπικού τύπου.