cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Προοίμιο
Μετά το 421 π.Χ. και ενώ η Νικίειος Ειρήνη μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης ήταν εν ισχύς, οι Αθηναίοι - κυρίως μέσω του Αλκιβιάδη - άρχισαν να αναπτύσσουν σχέσεις με τη δημοκρατική μερίδα των πολιτών του Άργους. Απώτερος σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν προβλήματα στην κατ’ εξοχήν περιοχή των Σπαρτιατών που ήταν η Πελοπόννησος. Να σημειωθεί ότι η αριστοκρατική μερίδα του Άργους, ήταν παραδοσιακά με το μέρος των Σπαρτιατών και πρόθυμοι να στηρίξουν ένα ολιγαρχικό πολίτευμα.
Το έτος 418 π.Χ. οι Αργείοι μάζεψαν τους συμμάχους τους, συμπεριλαμβανομένης της πόλης του Ορχομενού (Αρκαδίας) και εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Μαντίνειας. Από τη βάση που έστησαν εκεί σκόπευαν να πιέσουν τους Τεγεάτες, οι οποίοι ήταν παραδοσιακοί σύμμαχοι των Σπαρτιατών (ήταν οι πρώτοι που συμμάχησαν με τους Σπαρτιάτες ήδη απ' τον 6ο αιώνα π.Χ θέτοντας τις βάσεις της Πελοποννησιακής Συμμαχίας) και η πόλη τους βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο στην είσοδο για τη Λακεδαίμονα. Να σημειωθεί ότι το Άργος δεν δεσμευόταν από τη Νικίειο Ειρήνη. Η Σπάρτη βέβαια, δε θα μπορούσε να μείνει άπραγη απ’ τη στιγμή που ένας σύμμαχός της απειλούνταν.
Νάσος Βαγενάς
Βιογραφία
Από το 1992 είναι Καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα το Βήμα της Κυριακής.
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Γεγονότα πριν τη μάχη
Άμεσα ο βασιλιάς Άγις Β΄ οδήγησε τον στρατό των Σπαρτιατών στην επικράτεια της Μαντίνειας. Εκεί εφάρμοσε την γνωστή τακτική της ερήμωσης, καταστρέφοντας, καίγοντας και εκριζώνοντας τις σοδειές ώστε οι αντίπαλοι να βγουν και να πολεμήσουν. Δυστυχώς για αυτόν όμως, είτε λόγω προνοητικότητας των Αργείων είτε λόγω συγκυρίας, οι περισσότερες σοδειές είχαν συγκομισθεί και έτσι οι ζημιές ήταν περιορισμένες. Οι Αργείοι και οι σύμμαχοί τους, οι οποίοι περίμεναν ενισχύσεις από την Αθήνα και την Ήλιδα, δεν φαίνονταν πρόθυμοι να εμπλακούν σε μάχη. Όταν κάποια στιγμή εξήλθαν των τειχών, έλαβαν αμυντικές θέσεις, καταλαμβάνοντας τις πλαγιές των κοντινών λόφων. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί πως η συμμετοχή των Αθηναίων στη μάχη θα έδινε το χαριστικό χτύπημα στη Νικίειο Ειρήνη.
Ο Άγις βλέποντας τον εχθρό εκτός των τειχών, συγκρότησε τον στρατό του και κινήθηκε εναντίον των θέσεων των Αργείων. Οι Σπαρτιάτες και οι σύμμαχοί τους βάδιζαν σε επικλινές έδαφος, με τους αντιπάλους να βρίσκονται σε υψηλότερη και πλεονεκτική θέση. Το γεγονός άρχισε να δυσαρεστεί το στράτευμα, ενώ ο Θουκυδίδης αναφέρει συγκεκριμένα ότι ένας εκ των μεγαλύτερων σε ηλικία αντρών, φώναξε στον Άγι ότι προσπαθεί να διορθώσει το λάθος του με ένα μεγαλύτερο.
Σ’ αυτό το σημείο να σημειώσουμε ότι ο Άγις έναν χρόνο πριν, και ενώ μπορούσε να πάρει μία βέβαιη νίκη έναντι των Αργείων, αποφάσισε για άγνωστο λόγο να συνθηκολογήσει μαζί τους. Το γεγονός εκείνο είχε προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στη Σπάρτη και ο Άγις είχε επιπέσει σε δυσμένεια. Έκτοτε υποχρεώθηκε να έχει μαζί του μια δεκαμελής επιτροπή συμβούλων. Ίσως ο Άγις τώρα προσπαθούσε να εξιλεωθεί διατάζοντας την επίθεση στους λόφους, πάντως είναι σίγουρο ότι ο άνδρας που φώναξε στον Άγι για το λάθος που προσπαθεί να διορθώσει, εννοούσε εκείνη την συνθηκολόγησή του.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
Είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ποίησης της «γενιάς του ’70». Πάγια θέματα της ποίησής του, είναι ο θάνατος, η φθορά και ο έρωτας, όχι ως αντιστάθμισμα του θανάτου αλλά υποκείμενος και αυτός στη φθορά και εντέλει στο θάνατο.
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Γεγονότα πριν τη μάχη
Εν τέλει ο Άγις ανακάλεσε την επίθεση και οι Σπαρτιάτες επέστρεψαν στην Τεγέα, όπου άρχισαν να μελετάνε τρόπους για να κατεβάσουν τους Αργείους από τους λόφους. Μεταξύ των προτάσεων, επικρατέστερη ήταν η εκτροπή των νερών του ποταμού της περιοχής, ώστε να πλημμυρίσουν και να αχρηστευτούν τα χωράφια τους. Αυτό σίγουρα θα έκανε τους αντιπάλους να έρθουν σε μάχη.
Εν τω μεταξύ οι ενισχύσεις των Αργείων είχαν φτάσει. Οι ανώτεροι διοικητές των συμμαχικών δυνάμεων των Αργείων, αν και μέλη της αριστοκρατικής παράταξης (φιλικά προσκείμενοι προς τη Σπάρτη) πιεζόμενοι από τους πολίτες για μία νίκη, βγήκαν στην πεδιάδα και ανέμεναν τους Σπαρτιάτες.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
Ο Στέλιος Βιρβιδάκης αναφέρει πως «[…] Ο θάνατος είναι το κυριότερο, το κεντρικό, θα λέγαμε, θέμα της ποίησης του Βαγενά, που τον απασχολεί από την πρώτη κιόλας συλλογή και κυριαρχεί στις συνθέσεις του μέχρι σήμερα. Θα τολμούσα να πω ότι αυτή η ποίηση στο σύνολο της αποτελεί μια «μελέτη θανάτου».
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Γεγονότα πριν τη μάχη
Παράλληλα οι συμμαχικές δυνάμεις των Σπαρτιατών είχαν ήδη αρχίσει να κινούνται ξανά προς τη Μαντίνεια, χωρίς να γνωρίζουν τις τελευταίες εξελίξεις. Ξαφνικά και βγαίνοντας από δασώδη περιοχή βρέθηκαν, έκπληκτοι, ενώπιον του εχθρού. Αυτό ήταν. Η μάχη που τόσο ποθούσαν η Σπαρτιάτες επιτέλους θα ξεκίναγε.
Παράταξη στρατευμάτων
Παραδοσιακά στις οπλιτικές μάχες, η δεξιά παράταξη απαρτίζονταν από επίλεκτους άνδρες.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
Οι συλλογές του βρίθουν από ποιήματα ποιητικής και αρκετά συχνά δηλώνεται η διαρκής αγωνία και αδυναμία του ποιητικού υποκειμένου να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να εκφραστεί. Ο λόγος του είναι συχνά ειρωνικός και σαρκαστικός (κυρίως στις πρώτες του συλλογές), ενώ στις τελευταίες, πιο πρόσφατες, συλλογές του γίνεται πιο παιγνιώδης.
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Παράταξη στρατευμάτων
Οι Αργείοι που η συνολική τους δύναμη έφτανε περί τους 8.000 οπλίτες, στη δεξιά πλευρά τοποθέτησαν τους Μαντινείς οπλίτες -αφού η μάχη δινόταν κοντά στην δική τους πόλη και ήταν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι- και άλλους ντόπιους Αρκάδες, ενώ δίπλα τους ακριβώς τοποθετήθηκε το επίλεκτο τμήμα των χιλίων Αργείων οπλιτών, η αφρόκρεμα του στρατεύματος. Συνεχίζοντας προς το κέντρο και αριστερά, τοποθετήθηκαν οι υπόλοιποι Αργείοι, Αρκάδες και τέλος οι 1.000 Αθηναίοι οπλίτες. Αριστερά του μετώπου, δίπλα από τους Αθηναίους έλαβε θέση το αθηναϊκό ιππικό.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
Στο έργο του χρησιμοποιεί παραδοσιακές ποιητικές φόρμες τις οποίες ανατρέπει – όπως σονέτο, χαικού, μπαλάντα, ωδή, επίγραμμα, παντούμ κτλ. – ώστε η αντίθεση που δημιουργείται ανάμεσα στην παλιά μορφή και το νέο περιεχόμενο στοιχειοθετεί την ειρωνεία που επιτυγχάνεται μέσω των ανομοιοτήτων και των αποκλίσεων.
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Παράταξη στρατευμάτων
Οι Σπαρτιάτες που η συνολική τους δύναμη έφτανε περί τους 9.000 οπλίτες τοποθέτησαν στο δεξιό κέρας τους Τεγεάτες-αφού η μάχη δινόταν για την υπεράσπιση της δικής τους πόλης- μαζί με μερικούς Σπαρτιάτες ως ενίσχυση στο δεξιό μέρος τους για να συγκρατούν- όσο αυτό ήταν δυνατόν- την αυθόρμητη τάση της φάλαγγας προς τα δεξιά. Συνεχίζοντας προς το κέντρο και αριστερά τοποθετήθηκαν οι Αρκάδες, το κυρίως σπαρτιατικό σώμα μαζί με λοιπούς Λακεδαιμόνιους, οι απελεύθεροι είλωτες και οι είλωτες που είχαν ακολουθήσει τον Βρασίδα στην εκστρατεία της Θράκης και τέλος το μέτωπο έκλεισαν οι Σκιρίτες. Εκατέρωθεν του μετώπου ο Άγις είχε τοποθετήσει το ιππικό των Λακεδαιμονίων, προκειμένου να προστατεύσει τα πλαϊνά του.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
"Ω, να πεθαίναμε σαν τα πουλιά
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Παράταξη στρατευμάτων
Αμφότερες οι πλευρές θα πρέπει να είχαν μαζί και ελαφρά οπλισμένους στρατιώτες με ακόντια, μαχαίρια και σφεντόνες, για τους οποίους δε διαθέτουμε αρκετές πληροφορίες και δρούσαν κατά κόρον υποστηρικτικά στους οπλίτες.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
Μόνο ένα πούπουλο στην αντηλιά
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Η μάχη
μικρογραφία|Η παράταξη των στρατευμάτων και η εξέλιξη της Μάχης της Μαντίνειας το 418 π.Χ..|εναλλ.= Αφού οι οπλίτες πήραν σχηματισμό φάλαγγας άρχισαν να βαδίζουν προς τον αντίπαλο. Λόγω του μεγέθους των δύο παρατάξεων άρχισε να διαφαίνεται έντονα μία από τις μεγαλύτερες αδυναμίες της φάλαγγας των οπλιτών, η οποία στη μάχη της Μαντίνειας έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Η αδυναμία είχε να κάνει με το ότι ενώ η ασπίδα του καθενός κάλυπτε καλά την αριστερή πλευρά του, άφηνε πιο ευάλωτη τη δεξιά του. Για τον λόγο αυτό, ο κάθε οπλίτης είχε την τάση να κινείται προς το εξέχον μέρος της ασπίδας του εκ δεξιών του, προκειμένου να προστατευτεί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όλο το μέτωπο να κινείται λοξώς δεξιά.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
να κατεβαίνει αργά, χωρίς
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Η μάχη
Εν τέλει όταν τα στρατεύματα έφτασαν σε απόσταση μάχης, το δεξιό κέρας του σπαρτιατικού στρατεύματος δηλαδή οι Τεγεάτες που είχαν ενισχυθεί με Σπαρτιάτες, είχαν επεκταθεί πέραν του αντίστοιχου αριστερού του αργείτικου στρατεύματος, δηλαδή των Αθηναίων. Στον αντίποδα, το δεξί κέρας των Αργείων που αποτελούνταν από Μαντινείς και Αρκάδες είχε επεκταθεί πέρα από το αριστερό μέρος της παράταξης των Σπαρτιατών, όπου βρισκόταν οι Σκιρίτες και οι απελεύθεροι είλωτες, αρκετά περισσότερο απ' αυτό των αντιπάλων τους αφού εκεί δεν υπήρχαν αντίστοιχα κάποιοι να συγκρατούν την κίνηση προς τα δεξιά όπως συνέβαινε στο κέρας των Τεγεατών όπου υπήρχαν μερικοί Σπαρτιάτες στα δεξιά τους με αυτή ακριβώς τη ευθύνη.
Σε αυτό το σημείο ο Άγις, φοβούμενος ότι το αριστερό μέρος του θα υπερφαλαγγιστεί, έστειλε διαταγή στους Σκιρίτες και στους απελεύθερους είλωτες να κινηθούν αριστερά. Μπορεί η κίνηση αυτή του Άγι να είχε μια λογική, απ’ την άλλη όμως απέκοψε τα δύο αυτά σκέλη από το υπόλοιπο μέτωπο, δημιουργώντας ένα κενό μεταξύ των ειλώτων και των Σπαρτιατών του κέντρου, το οποίο θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί ο αντίπαλος. Το κενό αυτό δεν άργησε να το αντιληφθεί ο Άγις, δίνοντας νέα διαταγή, αυτή τη φορά στους Σπαρτιάτες λοχαγούς, να μετακινήσουν μέρος των Σπαρτιατών οπλιτών (οι λεγόμενοι όμοιοι), προς τα αριστερά για την ενίσχυση των ειλώτων και των Σκιριτών. Καλώς ή κακώς, οι επικεφαλής αξιωματικοί δεν υπάκουσαν, προφανώς μη θέλοντας αυτό το κενό να δημιουργηθεί στο αμιγώς σπαρτιατικό σώμα. Μετά και την άρνηση των αξιωματικών, το αριστερό κέρας του συμμαχικού σπαρτιατικού στρατεύματος προσπάθησε να καλύψει το κενό κινούμενο ξανά δεξιά αλλά πλέον ήταν αργά.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
ποτέ να φτάνει στο χώμα"
(Απο τη συλλογή Σκοτεινές Μπαλλάντες και άλλα ποιήματα).
"Μπαλλάντα του Αβέβαιου εραστή"
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Η μάχη
Ο Άγις ζυγίζοντας προφανώς την κατάσταση θεώρησε πιο φρόνιμο να συγκρατήσει το δεξιό κέρας της παράταξής του και να μην καταδιώξει το κέντρο και το αριστερό κέρας των αντιπάλων. Αντίθετα κάλεσε πίσω τους άντρες του και υπερφαλάγγισε τους Μαντινείς, τους Αρκάδες και το επίλεκτο τμήμα των χιλίων Αργείων που μέχρι εκείνη τη στιγμή κέρδιζε τη μάχη εναντίων των Σκιριτών και των απελεύθερων ειλώτων που όπως είπαμε πιο πάνω είχαν ήδη εισέλθει στην εφοδιοπομπή.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
"Γράφοντας τ' όνομά σου σε αχνισμένα τζάμια,
περιμένοντας σε στάσεις όπου περίμενες πολύ,
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Η μάχη
Σε αυτό το σημείο, παρεμβαίνει ένας Σπαρτιάτης αξιωματικός, ο Φάραξ, ο οποίος συμβουλεύει τον Άγι να δημιουργήσει εσκεμμένα ένα ρήγμα στον κλοιό, ώστε να μπορέσουν να διαφύγουν οι χίλιοι επίλεκτοι Αργείοι. Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης υποστηρίζει ότι ναι μεν ο λόγος αυτής της συμβουλής ίσως να έγκειται στο ότι οι Αργείοι, επίλεκτοι γαρ, θα προκαλούσαν απώλειες, πλην όμως δεν αποκλείει το γεγονός η συμβουλή να είχε πολιτική και διπλωματική σκοπιμότητα. Οι επίλεκτοι Αργείοι προέρχονταν κατά βάση από την τάξη των αριστοκρατικών, οι οποίοι παραδοσιακά ήταν φίλιοι προς τους Λακεδαιμόνιους. Σε περίπτωση αποδεκατισμού τους, η όποια επιρροή της Σπάρτης στο Άργος θα εκμηδενίζονταν. Ο Άγις ακολούθησε τη συμβουλή του Φάρακτα και οι επίλεκτοι του Άργους διέφυγαν.
Το τέλος της μάχης βρήκε το συμμαχικό στράτευμα των Σπαρτιατών νικητή, με ελάχιστους νεκρούς, ενώ στον αντίποδα οι Μαντινείς, οι κοινοί Αργείοι, οι Αθηναίοι και οι Αρκάδες μετρούσαν περισσότερους από χίλιους νεκρούς. Ελάχιστοι επίλεκτοι Αργείοι σκοτώθηκαν και αυτοί κατά την πρώτη φάση της μάχης.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
είναι κάτι που δεν βλάπτει, αλλά και δεν ωφελεί.
Μάχη της Μαντινείας (418 π.Χ.)
Επίλογος
Η νικηφόρα έκβαση της μάχης για τους Σπαρτιάτες σήμαινε αύξηση του κύρους τους και έδειξε στους Πελοποννήσιους τι τους περιμένει σε περίπτωση αμφισβήτησης της σπαρτιάτικης κυριαρχίας. Για το Άργος ήταν η ταφόπλακα στα σχέδιά του για επικράτηση. Η δε Νικίειος Ειρήνη, η οποία ποτέ δεν έγινε σεβαστή από κανέναν, πληγώθηκε ανεπανόρθωτα και η συμμετοχή των Αθηναίων κατά τη μάχη στο πλευρό των Αργείων ήταν το προανάκρουσμα του δεύτερου μέρους του πελοποννησιακού πολέμου.
Πηγές
Μαντινεια Μαντινεια Μαντινεια Μαντινεια Μαντινεια Μαντινεια 418 π.Χ.
Νάσος Βαγενάς
Το ποιητικό του έργο
Γαλάζιος, προαιώνιος ήχος, βαθύ μύρο,
η φωνή σου λάμπει σαν δάκρυ των αγγέλων.
Η αγάπη μου είναι αγάπη των Οθέλλων.
Εκεί που με θερμαίνει, εκεί που με ναρκώνει,
φρίττω καθώς βλέπω τον Ιάγο.
Λέω: Κράτα τους ιάμβους σου στον πάγο.
Το ποίημα είναι ένα πολύ λεπτό λουλούδι
που τρέφεται με την κατάλληλη θλίψη.
Η οργή μπορεί να το συντρίψει."
Βραβεύσεις
Το 1980 του απονέμεται το β´ βραβείο Δοκιμίου-Μελέτης για το βιβλίο του Ο ποιητής και ο χορευτής, το οποίο αποποιείται γιατί θεωρούσε ότι έπρεπε να του δοθεί το α βραβείο.
Έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Μελέτης το 1995 για το βιβλίο του Η Ειρωνική γλώσσα: Κριτικές μελέτες για τη νεοελληνική γραμματεία και με το Κρατικό Βραβείο ποίησης το 2005 για την ποιητική συλλογή Στέφανος, ενώ το 2009 του απονεμήθηκε το Μακεδονικό Βραβείο για το σύνολο του έργου του.
Έχει επίσης λάβει το Διεθνές Βραβείο Ποίησης Circe Sabaudia για τη συλλογή του Σκοτεινές μπαλλάντες και άλλα ποιήματα, το Διεθνές Βραβείο Ποίησης Attiglio Bertolucci για το συνολικό ποιητικό του έργο, όπως και το Διεθνές Βραβείο Ποίησης Branko Radicevic. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες, στα αγγλικά, στα ιταλικά, στα ολλανδικά, στα ισπανικά, στα ρουμανικά κτλ.
Το 2013 ο Βαγενάς βραβεύθηκε «για το σύνολο του δοκιμιακού του έργου», από την Ακαδημία Αθηνών.
Δισκογραφία (σε στίχους του ποιητή)
Φίλυμνον Φάσμα. Τραγούδι και Μουσική: Σωτήρης Γεραλής (μελοποίηση των ποιημάτων: «Adagio», «Lento», από τη συλλογή Βάρβαρες Ωδές).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Γιάννης Παπανικολάου (ποδοσφαιριστής)
Ο Γιάννης Παπανικολάου είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για την πολωνική ομάδα Ράκουφ Τσενστοχόβα.
Πλατανιάς
Ο Παπανικολάου πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τον Πλατανιά στις 23 Απριλίου 2017 στην εντός έδρας ήττα με 3–1 από τον ΠΑΟΚ, ενώ στις 5 Νοεμβρίου 2017 σκόραρε το πρώτο του γκολ στην εκτός έδρας ήττα με 5–1 από τον Ολυμπιακό.
Πανιώνιος
Στις 11 Ιουνίου 2019 ο Πανιώνιος ανακοίνωσε την απόκτηση του Παπανικολάου με ελεύθερη μεταγραφή.
Ράκουφ Τσενστοχόβα
Στις 11 Αυγούστου 2020 ο Παπανικολάου υπέγραψε συμβόλαιο στην ομάδα της πολωνικής Εκστρακλάσα Ράκουφ Τσενστοχόβα διάρκειας 1 έτους, με δυνατότητα ανανέωσης για άλλα 4. Στις 8 Φεβρουαρίου 2021, η ομάδα αξιοποίησε αυτή τη δυνατότητα, ανανεώνοντας το συμβόλαιό του μέχρι τον Ιούνιο 2025.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράκουφ Τσενστοχόβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα
Πόρτο Βέλιο
Το Πόρτο Βέλιο (πορτογαλικά: Porto Velho, προφορά [ˈpoʁtu ˈvɛʎu], παλιό λιμάνι) είναι πρωτεύουσα της βραζιλιάνικης πολιτείας Ροντόνια, στη δυτική Βραζιλία. Το Πόρτο Βέλιο έχει 484.992 κατοίκους (υπολογισμοί 2013). Βρίσκεται στις νότιες όχθες του Μαδέιρα, ενός από τους μεγαλύτερους παραποτάμους του Αμαζονίου. Με έκταση 34.082 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι η μεγαλύτερη σε έκταση πρωτεύουσα βραζιλιάνικης πολιτείας. Βρίσκεται στα σύνορα της Ροντόνια με την πολιτεία Αμαζόνας.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1907, κατά τη διάρκεια της κατασκεύης του σιδηροδρόμου Μαδέιρα-Μαμορέ, ο οποίος είχε ως στόχο να δημιουργήσει μια εμπορική οδό που να συνδέει τη Βολιβία και το Μάτο Γκρόσο με τον Ατλαντικό, και από εκεί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, παρακάπτοντας ένα τμήμα του Μαδέιρα με τα ορμητικά νερά που δυσκόλευαν την ναυτιλία. Λόγω του σιδηροδρομικού σταθμού, η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα, ενώ παράλληλα στην πόλη υπήρχε και λιμάνι. Λόγω της έντονης οικονομικής κίνησης στη πόλη, το Πόρτο Βέλιο ανακηρύχθηκε δήμος το 1915. Το 1934 έγινε πρωτεύουσα της νεοδημιουργηθήσας ομοσπονδιακής επικράτειας Γκουαπορέ και το 1956 της ομοσπονδιακής επικράτειας Ροντόνια και τέλος το 1979 της πολιτείας Ροντόνια. Η πόλη γνώρισε μια από τις μεγαλύτερες δημογραφικές εκρήξεις στη Βραζιλία.
Σήμερα
Σήμερα το Πόρτο Βέλιο είναι σημαντικός εμπορικός και μεταφορικός κόμβος, συνδέοντας μέσω του λιμανιού του την αγροτική παραγωγή της περιοχής με τον υπόλοιπο κόσμο. Η πόλη συνδέεται με αυτοκινητοδρόμους με το Μανάους, το Ρίο Μπράνκο και το Σάο Πάολο. Η πόλη διαθέτει επίσης διεθνές αεροδρόμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Χρυσιούχο καίσιο
Ιστορία
Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Τζόζεφ Λαγκόβσκι (Joseph Lagowski).
Παραγωγή
Το χρυσιούχο καίσιο παράγεται με θέρμανση στοιχειομετρικού (τηγμένου) μείγματος καισίου και χρυσού. Τα δυο μεταλλικά κίτρινα υγρά αντιδρούν, δίνοντας διαυγές προϊόν:
Ιδιότητες
Αν το χρυσιούχο καίσιο διαλυθεί σε υγρή αμμωνία (NH3) γίνεται καφέ, ενώ η ένωση στη στερεή κατάσταση είναι κίτρινη. Το προϊόν προσθήκης αμμωνίου (NH4+) είναι σκούρο μπλε. Η ένωση αντιδρά βίαια με το νερό (Η2Ο), αποδίδοντας υδροξείδιο του καισίου (CsOH), μεταλλικό χρυσό και αέριο διυδρογόνο (Η2):
Διαλύματα χρυσιούχου καισίου σε υγρή αμμωνία δίνουν αντίδραση μετάθεσης με (π.χ. χλωριούχο) τετραμεθυλαμμώνιο {[(CH3)4N]Cl}, με μία συγκεκριμένη ρητίνη ανταλλαγής ιόντων, παράγοντας χρυσιούχο τετραμεθυλαμμώνιο {[(CH3)4N]Au} (και χλωριούχο καίσιο):
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις χρυσού Κατηγορία:Ενώσεις καισίου
Τουρκοκύπριοι
Οι Τουρκοκύπριοι (Τουρκικά: Kıbrıs Türkleri ή Kıbrıslı Türkler) είναι οι Τούρκοι που κατάγονται από την Κύπρο. Μετά την κατάκτηση του νησιού από τους Οθωμανούς το 1571, εδαφικές εκτάσεις παραχωρήθηκαν σε περίπου 30.000 Τούρκους εποίκους με την άφιξή τους στην Κύπρο. Μελέτη που βασίζεται σε οθωμανικά έγγραφα, υποστηρίζει ότι η πλειονότητα αυτών των εποίκων αναφέρεται ως ραγιάδες ή άπιστοι.
Τότε ο πληθυσμός της Κύπρου ήταν περίπου 200.000 κάτοικοι. Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο φορολογήσιμος πληθυσμός (άνδρες) ήταν 20.000 μουσουλμάνοι και 85.000 χριστιανοί. Οι άποικοι ήταν στρατιωτικοί και πολίτες, πιθανότατα ανάμεικτοι πληθυσμοί από την Ανατολία, πιθανώς με Έλληνες και Αρμένιους μεταξύ αυτών. Επιπλέον, αρκετοί από τους γηγενείς κατοίκους του νησιού ασπάστηκαν το Ισλάμ κατά τα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας. Παρόλα αυτά, η άφιξη κυρίως Μουσουλμάνων εποίκων στην Κύπρο συνεχίστηκε κατά διαστήματα έως και το τέλος της περιόδου της Οθωμανικής κυριαρχίας στο νησί. Σύμφωνα με τον Nevzat Hatay, το γεγονός ότι τα τουρκικά ήταν η κύρια γλώσσα που ομιλούνταν από τους Μουσουλμάνους του νησιού αποτελεί σημαντική ένδειξη ότι οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν είτε Τουρκόφωνοι Ανατολίτες είτε έχουν τουρκικό υπόβαθρο και από αυτούς προέκυψε η σημερινή τουρκοκυπριακή κοινότητα Σύμφωνα με μελέτη του Αλέξανδρου Ηρακλείδη και συνεργατών, οι Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι έχουν κοινή προ-οθωμανική πατρογραμμική καταγωγή.
Σήμερα, ενώ στο κατεχόμενο από την Τουρκία τμήμα της Κύπρου κατοικεί σημαντικός αριθμός Τουρκοκυπρίων, αρκετοί Τουρκοκύπριοι κατοικούν στο εξωτερικό. Η διασπορά αυτή άρχισε να υφίσταται μετά την παραχώρηση του νησιού από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη Βρετανική Αυτοκρατορία, καθώς αρκετοί Τουρκοκύπριοι μετανάστευσαν πρωτίστως στην Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Η μετανάστευση αυτή κλιμακώθηκε με αφορμή τις διακοινοτικές ταραχές της δεκαετίας του 1960, όταν οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι μετακινήθηκαν σε θύλακες που ελέγχονταν στρατιωτικά από τους ίδιους στην Κύπρο και αρκετοί μετανάστευσαν.
Η καταγωγή των Τουρκοκυπρίων
Γενετική μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2017, η οποία ανάλυσε τους απλότυπους στο Υ-χρωμοσώματος (κληρονομείται από τον πατέρα) Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων, έδειξε ότι υπάρχει εξαιρετικά υψηλή γενετική ομοιότητα μεταξύ τους. Θέτει τους Κύπριους στη μέση μιας γονιδιακής ομάδας που απλώνεται από το Λεβάντε (Συρία) έως τη νοτιοανατολική Ευρώπη, και βρίσκει πως Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι ομοιάζουν γενετικά περισσότερο μεταξύ τους παρά με οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην περιοχή. Οι Τουρκοκύπριοι μοιράζονται το μεγαλύτερο αριθμό απλοτύπων (7-8%) με τους Ελληνοκυπρίους, σε σύγκριση με οποιονδήποτε άλλο γειτονικό πληθυσμό. Έχουν 3% κοινούς απλοτύπους με τον πληθυσμό της Μικράς Ασίας. Από την άλλη, η είσοδος δέκα χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών, και αργότερα πολιτών, από την Ανατολία και άλλες περιοχές (Καύκασο, Ασία, Βόρεια Αφρική) στους τρεις αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας, εξηγεί τον μέτριο αριθμό κοινών απλοτύπων (3%) μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Τούρκων της Μικράς Ασίας. Η μελέτη συμπεραίνει ότι Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι έχουν κοινή προ-οθωμανική καταγωγή από την πλευρά των πατέρων. Διαπιστώνεται μόνο μικρή συνεισφορά στο πατρικό γενετικό υλικό των Κυπρίων από γειτονικούς πληθυσμούς μέσα στην τελευταία χιλιετία. Η σχετικά υψηλή συγγένεια που διαπιστώνεται με τους πληθυσμούς της Καλαβρίας (ειδικά μεταξύ Ελληνοκυπρίων), αν και ασαφής λόγω του μικρού δείγματος της Ιταλίας, μπορεί να εξηγηθεί από το ότι και η Καλαβρία ήταν μέρος του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Σύμφωνα με την έρευνα, παρόλα τα ιστορικά αρχεία για τις καταγωγές των δυο κοινοτήτων, δεν έχει ερευνηθεί ακόμη ικανοποιητικά.
Άλλη γενετική μελέτη έδειξε πως οι Τουρκοκύπριοι έχουν αυτόχθονο χαρακτήρα, και ομοιάζουν περισσότερο με τον πληθυσμό από τη νοτιοανατολική Ανατολία και λιγότερο με πληθυσμούς από Κιλικία, βόρεια Ελλάδα ή Αίγυπτο
Πριν την Οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου
Πριν την κατάκτηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς το 1570-71, ορισμένοι Οθωμανοί Τούρκοι συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν ως αιχμάλωτοι στην Κύπρο το 1400, κατά τη διάρκεια κυπριακών επιδρομών σε ασιατικές και αιγυπτιακές ακτές. Ορισμένοι από αυτούς αποδέχτηκαν τον Χριστιανισμό, ενώ άλλοι εξαναγκάστηκαν διά της βίας να γίνουν χριστιανοί, ωστόσο ορισμένοι Τούρκοι σκλάβοι έμειναν αβάφτιστοι.
Μέχρι το 1425 μερικοί από αυτούς βοήθησαν τον στρατό των Μαμελούκων να αποκτήσει πρόσβαση στο κάστρο της Λεμεσού.
Μολονότι ορισμένοι αιχμάλωτοι απελευθερώθηκαν μετά από καταβολή λύτρων, ορισμένοι από τους Τούρκους που ήταν σκλάβοι, ιδίως αυτοί, βαφτίστηκαν και παρέμειναν στο νησί. Ο ιστοριογράφος του Μεσαίωνα Λεόντιος Μαχαιράς, έγραψε πως οι Τούρκοι που βαφτίστηκαν δεν είχαν άδεια να φύγουν όταν οι Τούρκοι πλησίασαν τη Λευκωσία μετά τη μάχη της Χοιροκοιτίας το 1426. Σύμφωνα με τον καθηγητή Charles Fraser Beckingham «..άρα πρέπει να υπήρξαν ορισμένοι Κύπριοι, Χριστιανοί στο όνομα μόνο, οι οποίοι ήταν τουρκικής, αραβικής ή αιγυπτιακής καταγωγής.»
Το 1488 οι Οθωμανοί έκαναν την πρώτη τους απόπειρα να κατακτήσουν την Κύπρο όταν ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄ έστειλε στόλο να κατακτήσει την Αμμόχωστο. Ωστόσο η γρήγορη εμπλοκή του βενετσιάνικου στόλου, απέτρεψε την κατάληψη της πόλης. Μετά η βασίλισσα της Κύπρου, Αικατερίνη Κορνάρο, αναγκάστηκε να παραδώσει τον θρόνο της στη Δημοκρατία της Βενετίας, το 1489. Τον ίδιο χρόνο, οθωμανικά πλοία έφταναν στις ακτές της Καρπασίας και οι Βενετοί ξεκίνησαν να ενισχύουν τις οχυρώσεις στο νησί. Παρά ταύτα, ως το 1500, οι επιδρομές οθωμανικών πλοίων οδήγησαν σε μεγάλες απώλειες στο βενετσιάνικο ναυτικό, εξαναγκάζοντας τους Βενετούς να διαπραγματευτούν συμφωνία ειρήνης το 1503. Ωστόσο, τον Μάη του 1539, ο Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής αποφάσισε να επιτεθεί στη Λεμεσό, επειδή οι Βενετοί έδιναν καταφύγιο σε πειρατές οι οποίοι έκαναν επιθέσεις σε Οθωμανικά πλοία. Η Λεμεσός έμεινε κάτω από οθωμανικό έλεγχο μέχρι τη σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας το 1540. Παρόλα αυτά, η Κύπρος συνέχισε να αποτελεί ορμητήριο πειρατών που εμπόδιζαν τη διέλευση οθωμανικών εμπορικών πλοίων και μουσουλμάνων προσκυνητών προς τη Μέκκα και Μεδίνα. Το 1569 οι πειρατές αιχμαλώτισαν τον υπεύθυνο για το θησαυροφυλάκιο της Αιγύπτου (κάτι σαν υπουργός οικονομικών σήμερα) και ο Σελίμ Β΄ αποφάσισε να εξασφαλίσει την οδό από την Κωνσταντινούπολη ως την Αλεξάνδρεια, καταλαμβάνοντας το νησί και διώχνοντας όλους τους εχθρούς του, το 1570-71.
Οθωμανική Κύπρος
Η παρουσία σημαντικής τουρκικής κοινότητας στην Κύπρο, εμφανίστηκε όταν οθωμανικά στρατεύματα κατάκτησαν την Κύπρο το 1571, η οποία μέχρι τότε ήταν κτήση της Δημοκρατίας της Βενετίας. Η κοινότητα μουσουλμάνων που εγκαταστάθηκε αποτελείτο από στρατιώτες που κατέκτησαν το νησί καθώς και άλλο πληθυσμό που κατέφθασε από την Ανατολία όπως επίτασσε η παραδοσιακή πολιτική των Οθωμανών. Ωστόσο, υπήρχαν μεταστροφές προς το Ισλάμ, κατα τα πρώτα χρόνια της διοίκησης των Οθωμανών. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, διάφορα διατάγματα, έστελναν στην Κύπρο «ανεπιθύμητα» πρόσωπα, κυρίως όσους επίσημα χαρακτηρίζονταν ως αιρετικοί.
Μέχρι το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, περίπου 30.000 Μουσουλμάνοι ζούσαν στην Κύπρο και αποτελούσαν περίπου το 35% του συνολικού πληθυσμού. Το γεγονός ότι η Τούρκικη γλώσσα ήταν η κύρια γλώσσα των μουσουλμάνων, είναι σημαντική ένδειξη πως η κοινότητα αυτή είχε τούρκικη προέλευση.
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Κυριαρχίας, η δημογραφική αναλογία ανάμεσα σε μουσουλμάνους (Τούρκους) και χριστιανούς (Έλληνες) άλλαζε συχνά. Κατά το 1745-1814, οι μουσουλμάνοι Τουρκοκύπριοι αποτελούσαν την πλειονότητα στο νησί, έναντι των χριστιανών Ελληνοκυπρίων. (με τους Τουρκοκυπρίους να φτάνουν στη μέγιστη αναλογία 75% του πληθυσμού του νησιού (Drummond, 1745: 150.000 vs. 50.000; Kyprianos, 1777: 47.000 vs. 37.000; De Vezin, 1788-1792: 60.000 vs. 20.000; Kinneir 1814: 35.000 vs. 35.000) Ωστόσο ως το 1841, οι Τούρκοι αποτελούσαν το 27% του νησιού. Ένας από τους λόγους της μείωσης του πληθυσμού, ήταν επειδή η τούρκικη κοινότητα ήταν υποχρεωμένη να υπηρετεί στον τούρκικο στρατό για χρόνια, συνήθως μακριά από την Κύπρο, πεθαίνοντας σε ατελείωτους πολέμους. Άλλος ένας λόγος ήταν η μετανάστευση περίπου 15.000 Τουρκοκυπρίων στην Ανατολία το 1878, όταν οι Οθωμανοί μεταβίβασαν την εξουσία στη Βρετανία.
Η πρώτη καταγραφή πληθυσμού έγινε το 1832 και κατέγραψε 92 μουσουλμανικά χωριά και 172 μεικτά. Αυτός ήταν τυπικός κοινοτικός σχηματισμός στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Η οργάνωση στη βάση της θρησκευτικής αυτονομίας εμπόδισε την ένωση πληθυσμών. Οι μουσουλμάνοι και χριστιανοί της Κύπρου ζούσαν στις ίδιες σκληρές κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες και συμμετείχαν σε κοινές εξεγέρσεις τον 18ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής δεν υπήρξε εθνική σύγκρουση μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Όπως και σε άλλα μέρη, οι εξεγέρσεις αυξήθηκαν με την εμφάνιση της χριστιανικής αστικής τάξης στο ιστορικό προσκήνιο.
Αγγλοκρατία
Το 1914 η Οθωμανική αυτοκρατορία συμμάχησε στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Αντάντ και η Βρετανία κήρυξε κτήση της το νησί. Οι μουσουλμάνοι της Κύπρου ρωτήθηκαν αν επιθυμούσαν βρετανική υπηκοότητα ή να διατηρήσουν το Οθωμανικό τους στάτους, και 4.000 με 8.500 αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το νησί και να μετακομίσουν στην Τουρκία. Μετά την ήττα της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία ήρθε αντιμέτωπη με τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-22 όπου η ελληνική επέκταση στη Μικρά Ασία στόχευε να διεκδικήσει αυτό που η Ελλάδα πίστευε ότι ήταν ιστορικά ελληνικό έδαφος. Για τους Οθωμανούς Τούρκους της Κύπρου, οι οποίοι ήδη φοβόταν τους Ελληνοκυπρίους που επιδίωκαν ένωση, καθώς αναφορές και ρεπορτάζ για βιαιότητες των Ελλήνων κατά των Τούρκων στη Μικρά Ασία, καθώς κατά την ελληνική κατοχή της Σμύρνης, δημιούργησε φόβους ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους για το δικό τους μέλλον. Οι ελληνικές δυνάμεις εκδιώχθηκαν υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος το 1923 κήρυξε τη νέα Δημοκρατία της Τουρκίας και αρνήθηκε αλυτρωτικές βλέψεις σε πρώην οθωμανικές περιοχές πέρα από τη Μικρασιατική κύρια χώρα. Οι μουσουλμάνοι της Κύπρου αποκόπηκαν από το νέο κράτος αν και πολλοί άκουσαν το κάλεσμα του Ατατούρκ να ενσωματωθούν στο νεοϊδρυθέν κράτος και επέλεξαν να αιτηθούν τουρκική υπηκοότητα. Μεταξύ 1881 και 1927 περίπου 30.000 Τουρκοκύπριοι μετανάστευσαν στην Τουρκία.
Η άνοδος του τουρκοκυπριακού εθνικισμού
Η δεκαετία του 1920 αποδείχτηκε πως ήταν κρίσιμη σχετικά με τις διαδικασίες της διαμόρφωσης εθνικής ταυτότητας, καθώς σταδιακά οι Τουρκοκύπριοι αποδέχτηκαν την ιδεολογία του τούρκικου εθνικισμού, λόγω της επίδρασης της Κεμαλιστικής Ιδεολογίας. Οι βασικές αρχές του κεμαλισμού ήταν η κοσμικότητα, ο μοντερνισμός, η δυτικοποίηση και μεταρρυθμίσεις όπως η εισαγωγή νέου αλφαβήτου, η αποδοχή της δυτικής ενδυμασίας, τα οποία σταδιακά και εθελοντικά έγιναν αποδεκτά από τους Τουρκοκύπριους, καθώς η αποδοχή αυτών των αλλαγών προετοιμάστηκε από δεκαετίες αγγλικής κυριαρχίας Πολλοί Κύπριοι που μέχρι τότε αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως μουσουλμάνο, άρχισαν να αυτοχαρακτηρίζονται ως Τούρκοι της Κύπρου.
Η τουρκοκυπριακή κοινότητα κινητοποιήθηκε αρχικά σε επίπεδο ελίτ και μετά σε μαζικό επίπεδο κατά της Ενωσις και ακολούθως κινητοποιήθηκε η Τουρκία, και επομένως είναι ανακριβής η ελληνοκυπριακή θέση ότι που θέλει τις τουρκοκυπριακές διεκδικήσεις ελεγχόμενες από το Τουρκικό κράτος ή αποτελεσμα του αγγλικού «διαίρει και βασίλευε. Η Τουρκία απέφευγε να ενθαρρύνει αλυτρωτική πολιτική για τους Τουρκοκυπρίους, ενώ ενθάρρυνε τη μετανάστευση τους στην Τουρκία
Το σύνδρομο της Κρήτης
Οι κρίσιμοι σταθμοί στην πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων όπως η Ελληνική Επανάσταση του 21, η προσάρτηση των Επτανήσων στην Ελλάδα το 1864, ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, οι βαλκανικοί πόλεμοι το 1912-13 και ο πόλεμος του 1922 διαμόρφωσαν ένα κλίμα καχυποψίας ανάμεσα στις δυο κοινότητες. Ωστόσο, το γεγονός που καθόρισε από τη δεκαετία του 1980 τον συγκρουσιακό χαρακτήρα των δύο κοινοτήτων και επέδρασε καταλυτικά στη δημιουργία της τουρκοκυπριακής συλλογικής συνείδησης, ήταν το «σύνδρομο της Κρήτης», η διαδικασία δηλαδή της προσάρτησης της Κρήτης από το ελληνικό Κράτος και παράλληλα ο εκτοπισμός των μουσουλμάνων από το νησί
Δεν είναι τυχαίο που η συνεχής ανακίνηση του ζητήματος, καλυπτόταν από τον τουρκοκυπριακό τύπο. Ο ύπατος αρμοστής στην Κύπρο Haynes Sith με αφορμή τις ενθουσιώδεις διαδηλώσεις Ελληνοκυπρίων για τη χορήγηση αυτονομίας στην Κρήτη, υποδείκνυε την αγανάκτηση της τούρκικης κοινότητας στην αναφορά του προς τον Υπουργό αποικιών το 1898. Η εξέλιξη των γεγονότων του κρητικού ζητήματος επηρέασαν τον υπαρξιακό τρόμο που είχε κυριεύσει τους Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι μάλιστα εκτιμούσαν πως η πορεία των γεγονότων έδειχνε πως οι Μεγάλες Δυνάμεις μεροληπτούσαν.
Η πορεία του κρητικού συνδρόμου είχε διπλή επίδραση στην Κύπρο. Από τη μια ενίσχυσε τον εθνικισμό ανάμεσα στους Ελληνοκυπρίους και ταυτόχρονα βοήθησε στην εκκόλαψη της τουρκοκυπριακής συνείδησης. Η ελληνοκυπριακή πολιτική ελίτ δεν ενδιαφερόταν να καθησυχάσει τους Τουρκοκυπρίους. Αντιθέτως, για παράδειγμα ο Θεοφάνης Θεοδότου, στο Νομοθετικό Συμβούλιο, ισχυρίστηκε πως «αν οι μουσουλμάνοι της Θεσσαλίας και της Κρήτης έφυγαν για να πάνε να ζήσουν με τους ομοεθνείς τους, αυτό δεν ήταν λάθος της Ελλάδας» Η κατάσταση εκτραχύνθηκε περαιτέρω μετά την ήττα των Οθωμανών από τους Ιταλούς. Σε μια απότομη όξυνση του κλίματος, ξέσπασαν αιματηρά επεισόδια στη Λεμεσό στις 27 Μαΐου 1912 στα οποία πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν. Ο ύπατος αρμοστής στην ενημέρωνε το Λονδίνο πως η κατάσταση στην Κύπρο είναι ηλεκτρισμένη και πως οι Ελληνοκύπριοι προσέβαλλαν τους Τουρκοκυπρίους ενώ καμάρωναν για τις ιταλικές στρατιωτικές νίκες. Οι Ελληνοκύπριοι, ήταν το 1912 ότι επίκειται ένωση με την Ελλάδα, (μέσω δημοσιευμάτων τύπου) και ο Τουρκοκύπριος μέλος του Νομοθετικού Σώματος Sevket Bey ζητούσε από τις βρετανικές αρχές να διαβεβαιώσουν πως θα ληφθούν σε τέτοια περίπτωση μέτρα, για προστασία των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων και περιουσιών των Τουρκοκυπρίων. Ήταν μια εποχή που η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρεε και η ένωση ήταν αρκετά πιθανό ενδεχόμενο.
Το κρητικό ζήτημα θα επανερχόταν τακτικά στον τούρκικο και τουρκοκυπριακό τύπο.
Το 1950, διενεργήθηκε το Ενωτικό δημοψήφισμα στο οποίο 95,7% των Ελληνοκυπρίων υποστήριξαν την Ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Σε αυτόν τον αγώνα του οποίου ηγήθηκε μια ένοπλη οργάνωση το 1955, η ΕΟΚΑ με αρχηγό τον Γεώργιο Γρίβα, ο οποίος στόχευε να τερματίσει τη βρετανική διοίκηση και να ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα. Αρκετοί Τουρκοκύπριοι ως συνέπεια, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Το 1958, οι Τουρκοκύπριοι έφτιαξαν τη δική τους ένοπλη ομάδα με τίτλο ΤΜΤ και από τις αρχές του 1958, ένα πρώτο κύμα συγκρούσεων ανάμεσα στις δύο κοινότητες, ξεκίνησε. Μερικές εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι έφυγαν από τα χωριά και γειτονιές τους και δεν ξαναγύρισαν.
Κυπριακή Δημοκρατία
Στις 16 Αυγούστου 1960 το νησί της Κύπρου έγινε ανεξάρτητο κράτος, με την εξουσία μοιρασμένη ανάμεσα στις δύο κοινότητες σύμφωνα με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου με τη Βρετανία, την Ελλάδα και την Τουρκία ως εγγυήτριες δυνάμεις. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος εκλέχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενώ ο Φαζίλ Κιουτσούκ εκλέχτηκε αντιπρόεδρος εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων. Ωστόσο τον Δεκέμβριο του 1963, στα γεγονότα που έγιναν γνωστά ως «Ματωμένα Χριστούγνεννα» όταν ο Μακάριος προσπάθησε να αλλάξει το σύνταγμα, οι Ελληνοκύπριοι ξεκίνησαν στρατιωτικό αγώνα κατά των Τουρκοκυπρίων, και ξεκίνησαν να επιτίθενται σε τουρκικά χωριά. Ως τις αρχές του 1964, οι Τουρκοκύπριοι ξεκίνησαν να αποσύρονται σε θύλακες, όπου οι Ελληνοκύπριοι τους απέκλεισαν, με αποτέλεσμα γύρω στους 25.000 Τουρκοκύπριους να γίνουν πρόσφυγες ή να καταστούν εσωτερικά εκτοπισμένοι πολίτες. Αυτό οδήγησε στην έλευση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, της στρατιωτικής δύναμης του ΟΗΕ, αλλά και σε μεγάλη μετανάστευση Τουρκοκυπρίων στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Τουρκία, τη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία. Η στρατιωτική χούντα της Ελλάδας, μια δεκαετία αργότερα, μαζί με την ΕΟΚΑ Β΄, που υποστήριζε την ένωση με την Ελλάδα, πραγματοποίησαν πραξικόπημα. Αυτή η πράξη επιτάχυνε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η οποία με τη σειρά της οδήγησε στην κατάληψη του 37% του νησιού. Μετά την τούρκικη εισβολή και τις συμφωνίες της Βιέννης που επακολούθησαν το 1975, 60 χιλιάδες Τουρκοκύπριοι κατέφυγαν από τον νότο στον βορά. Η μετακίνηση του 1974-1975 οργανώθηκε από την προσωρινή τουρκική Διοίκηση που προσπάθησε να διατηρήσει άθικτες τις κοινότητες.
Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Το 1983 οι Τουρκοκύπριοι ανακήρυξαν την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου η οποία αναγνωρίζεται επίσημα μόνο από την Τουρκία.. Το 2004, στο δημοψήφισμα για την επανένωση του νησιού, το σχέδιο Ανάν, έγινε αποδεκτό από το 65% των Τουρκοκυπρίων, αλλά απορρίφθηκε από το 76% των Ελληνοκυπρίων.
Κουλτούρα
Οι Τουρκοκύπριοι μιλάνε την τουρκική γλώσσα και θεωρούν τους εαυτούς τους κοσμικούς μουσουλμάνους. Είναι δε περήφανοι για την κληρονομιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πάντως, διαφοροποιούνται από τους Τούρκους της Μικράς Ασίας, ιδίως τους θρησκευτικά συντηρητικούς που έχουν έρθει πρόσφατα στην Κύπρο. Έτσι, η τουρκοκυπριακή ταυτότητα βασίζεται σε εθνικές ρίζες και δεσμούς με την κυρίως Τουρκία, αλλά και με τον κυπριακό χαρακτηρια με πολιτισμικές και γλωσσικές ομοιότητες με τους ελληνοκύπριους. Δίνουν μεγάλη σημασία στην οικογενειακή ζωή, στους δεσμούς με γονείς, αδέλφια και άλλους συγγενείς, ενώ σημασία δίνουν και στη γειτονιά. Σημαντικό είναι να βοηθάνε όσους έχουν ανάγκη. Η ζωή τους κινείται γύρω από κοινωνικές ασχολίες και το φαγητό είναι σημαντικό μέρος των συναντήσεων τους. Οι τουρκοκυπριακοί χοροί και η μουσική είναι σημαντικό στοιχείο της κουλτούρας τους.
Θρησκεία
Η πλειονότητα των Τουρκοκύπριων είναι σουνίτες μουσουλμάνοι. Πάντως η κοσμικότητα του Κεμαλισμού, είχε σημαντική επίδραση στους Τουρκοκύπριους. Από πολλές πηγές διαπιστώνεται η απροθυμία των Τουρκοκυπρίων να συμμετέχουν σε μουσουλμανικές τελετές. Μεταξύ των εξηγήσεων που έχουν δοθεί είναι ότι οι Τουρκοκύπριοι είναι στην πραγματικότητα κρυπτοχριστιανοί, ή ότι είναι απόγονοι Αλεβιτών. Ο ερευνητής Mete Hatay πιστεύει ότι η υποχώρηση των θρησκευτικών πρακτικών μεταξύ των Τουρκοκυπρίων συνέβη στα μέσα του 19ου αιώνα, με τις οθωμανικές μεταρρυθμίσεις που προσπάθησαν να ξεριζώσουν τις λαϊκές πρακτικές των Σούφι που ήταν συνηθισμένες στην Κύπρο. Κατά τον ίδιο, η καταπίεση του Σουφικού Ισλάμ επέτρεψε την άνοδο των κοσμικών κεμαλιστών στις δεκαετίες του 1920 και 1930.
Οι θρησκευτικές πρακτικές θεωρούνται ιδιωτική υπόθεση και αρκετοί δεν είναι ενεργοί πιστοί. Καταναλώνουν συχνά αλκοόλ και οι Τουρκοκύπριες δεν καλύπτουν το κεφάλι τους. Τα αγόρια υπόκεινται σε περιτομή σε βρεφική ηλικία, αλλά αυτή η πρακτική μοιάζει περισσότερο ως παράδοση παρά θρησκευτική πρακτική.
Γλώσσα
Η τουρκική γλώσσα εισήχθη στην Κύπρο με την κατάκτηση του νησιού από τους Οθωμανούς και ήταν η πολιτικά κυρίαρχη γλώσσα, και με ανάλογο κύρος, γλώσσα της διοίκησης. Στη μεταοθωμανική περίοδο, οι Τουρκοκύπριοι ήταν γενικά απομονωμένοι από την Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι επηρεάστηκαν από την ελληνοκυπριακή διάλεκτο. Η συνύπαρξη με τους Ελληνοκυπρίους οδήγησε τους Τουρκοκυπρίους να είναι δίγλωσσοι, καθώς η ελληνική ήταν σημαντική γλώσσα σε περιοχές όπου οι δύο κοινότητες ζούσαν και εργάζονταν μαζί. Ο Beckingham σε μια εργασία του το 1957, αναφέρει ότι ο θρησκευτικός διαχωρισμός δεν συμπίπτει πάντα με τον γλωσσικό. Υπάρχουν "Τουρκικά" χωριά (εισαγωγικά όπως στην πηγή), δηλαδή μουσουλμανικά, όπου η κανονική γλώσσα είναι η Ελληνική. Μεταξύ αυτών των χωριών περιλαμβάνονταν τα Λαπιθιού, Πλατανιστό, Άγιος Συμεών. Ωστόσο εξηγεί πως δεν μπορεί να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα με βάση αυτό το γεγονός, καθως πολλοί τούρκοι, των οποίων η μητρική γλώσσα ήταν τα τούρκικα, μάθαιναν ελληνικά για να μπορούν να συνεννοούνται με την πλειοψηφία των κατοίκων.
Μουσική και χορός
Η λαϊκή μουσική και οι χοροί είναι βασικό κομμάτι της κοινωνικής ζωής των Τουρκοκυπρίων. Ο παραδοσιακός τουρκοκυπριακός χορός μπορεί να χωριστεί σε πέντε κατηγορίες: καρσιλαμάς, συρτός, ζεϊμπέκικο, τσιφτετέλι και τοπικοί χοροί όπως οράκ, κοζάν, καρτάλ και τοπάλ. Τουρκοκυπριακά χορευτικά σχήματα συνήθως παρουσιάζουν πρόγραμμα κατά τη διάρκεια φεστιβάλ, εθνικών εορτών, γάμων ή σε βραδιές σε τουριστικά καταλύματα.
Απογραφή 2011
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι 160.207 Τουρκοκύπριοι που γεννήθηκαν στο νησί, κατοικούν στην ΤΔΒΚ.
Διασπορά
Υπάρχει σημαντική τουρκοκυπριακή μετανάστευση από την Κύπρο κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, κυρίως προς τη Μεγάλη Βρετανία, Αυστραλία και Τουρκία. Η μετανάστευση από Κύπρο έγινε εξ αιτίας οικονομικών και πολιτικών λόγων. Σύμφωνα με την ΤΔΒΚ το 2011, 500.000 Τουρκοκύπριοι ζουν στην Τουρκία, 200.000 στη Μεγάλη Βρετανία, 40.000 στην Αυστραλία, γύρω στους 10.000 στη Βόρεια Αμερική και 5.000 σε άλλες χώρες, κυρίως Γερμανία..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Κύπρου
Α.Ο. Αστέρας Αμαλιάδας - Πανόπουλο
Ο Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Αμαλιάδας - Πανόπουλο είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που εδρεύει στην Αμαλιάδα δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1947 και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Αμαλιάδας.
Ιστορία
Η ιστορία του συλλόγου ξεκινά το 1947 με την ονομασία «Λευκός Αστήρ». Ιδρύθηκε στις 5 Ιουνίου του 1947, με την αριθμό 80/5-6-1947 απόφαση του Πρωτοδικείου Αμαλιάδας, με την ονομασία «Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Αμαλιάδος «Λευκός Αστήρ» και αποτέλεσε προϊόν συγχώνευσης του Πανηλειακού Αμαλιάδας και του Ολυμπιακού Καλίτσα, δυο προπολεμικών ομάδων. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο δικηγόρος Θεόδωρος Σιμιτζής, μετέπειτα δήμαρχος Αμαλιάδας.
Ο πρώτος επίσημος αγώνας του συλλόγου ήταν στις 22 Ιουνίου 1947, όταν και επικράτησε του συμπολίτη του Εθνικού, με 1-0. Στις 12 Φεβρουαρίου του 1962 έγινε συνένωση ανάμεσα στον Λευκό Αστέρα Αμαλιάδας και τον Εθνικό Αμαλιάδας και η ομάδα που προέκυψε, ονομάστηκε «Κόροιβος». Σε Γενική Συνέλευση του Συλλόγου το 1964, αποφασίστηκε η μετονομασία του σε «Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Αμαλιάδας».
Ο Αστέρας Αμαλιάδας αποτέλεσε ένα από τα δέκα συνολικά ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Ηλείας το 1969. Τρία χρόνια αργότερα το 1972, αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ηλείας της περιόδου 1971-72 κερδίζοντας τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα πρωταθλητών ΕΠΣ. Στην 1η φάση τερμάτισε στην 1η θέση του 6ου ομίλου με αντιπάλους την Α.Ε. Μεσολογγίου και την Ελπίδα Εγλυκάδος και προκρίθηκε στη 2η φάση, όπου κατέλαβε τη 2η θέση του 6ου ομίλου επικρατώντας του ισόβαθμου Π.Α.Σ. Πρέβεζα με 1-0 στην παράταση στο ουδέτερο γήπεδο Αγρινίου και συμμετείχε στους αγώνες μπαράζ δευτεραθλητών του πρωταθλήματος πρωταθλητών ΕΠΣ, ερχόμενος αντιμέτωπος με τη Δήμητρα Τρικάλων. Στις 2 Ιουλίου του 1972 επικράτησε σε τρίτο αγώνα της Δήμητρας Τρικάλων με 3-1 στο ουδέτερο γήπεδο Νέας Ιωνίας στην Αθήνα και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 1972-73 για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, αποτελώντας τη σημαντικότερη διάκρισή του.
Στη μοναδική του παρουσία στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας σημείωσε 7 νίκες, 12 ισοπαλίες και 19 ήττες σε σύνολο 38 αγώνων, με τέρματα 36-70 και κατέλαβε την 18η θέση σε σύνολο 20 ομάδων του 1ου ομίλου, πίσω από τον Πανηλειακό και μπροστά από τους Παννεμεατικό και Εθνικό Αστέρα Καισαριανής, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Οι 7 νίκες που απέσπασε στο πρωτάθλημα ήταν όλες εντός έδρας, επικρατώντας αναλυτικά των Πανναυπλιακού και Παναργειακού με 1-0, των Εθνικού Αστέρα Καισαριανής και Ιωνικού Νικαίας με 2-1, των Παναιγιάλειου και Παννεμεατικού με 3-1, με σπουδαιότερη τη νίκη με 4-3 επί του ΟΦΗ. Την ίδια χρονιά έφθασε στο Β' γύρο του Κυπέλλου Ελλάδας 1972-73, αφού απέκλεισε στα πέναλτυ με 3-2 (κανονικός αγώνας 0-0) τον Ίκαρο Νέας Ιωνίας, ομάδα Β΄ Εθνικής και ακολούθως αποκλείστηκε από τον Εθνικό Πειραιώς που έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, από τον οποίο ηττήθηκε με 6-0 στο Στάδιο Καραϊσκάκη.
Το 1974 διεκδίκησε εκ νέου την άνοδο στην Β΄ Εθνική μέσω του πρωταθλήματος πρωταθλητών ΕΠΣ, στο οποίο συμμετείχε ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ηλείας της περιόδου 1973-74. Ωστόσο η πολυπόθητη επάνοδος στην Β΄ Εθνική δεν επετεύχθη, καθώς τερμάτισε στην 4η θέση του 5ου ομίλου με αντιπάλους τους Α.Π.Σ. Πάτραι, Πέλοπα Κιάτου, Α.Ο. Ανατολής Ιωαννίνων, Α.Ε. Μεσολογγίου και Όλυμπο Κέρκυρας. Τις χρονιές 1977-78, 1980-81 και 1981-82 αγωνίστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, η οποία αποτελούσε την 3η τη τάξει εθνική κατηγορία και τη μετέπειτα Γ΄ Εθνική. Έκτοτε ο Αστέρας Αμαλιάδας αγωνίζεται συνήθως στην Δ΄ Εθνική κατηγορία με λίγες εξαιρέσεις υποβιβασμού στο τοπικό πρωτάθλημα, που σύντομα όμως επανακάμπτει.
Το καλοκαίρι του 2013 αποφασίστηκε η συγχώνευση του Αστέρα Αμαλιάδας που είχε τερματίσει 2ος στο πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ηλείας της περιόδου 2012-13 με τον Π.Φ.Ο. Πανόπουλου που είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα στην Δ΄ Εθνική, παίρνοντας έτσι τη θέση του στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας. Η νέα ονομάστηκε «Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Αμαλιάδας - Πανόπουλο», έχει έδρα την Αμαλιάδα και διατηρεί τα διακριτικά στοιχεία (χρώματα, έμβλημα, έτος ίδρυσης) του Αστέρας Αμαλιάδας. Ωστόσο όμως δεν τα καταφέρνει στο πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής της περιόδου 2013-14, καθώς τερμάτισε στη 15η θέση του 4ου ομίλου σε σύνολο 16 ομάδων και γνώρισε τον υποβιβασμό.
Αρκετοί παίχτες που φόρεσαν την φανέλα του Αστέρα διακρίθηκαν στη στα γήπεδα της Α' Εθνικής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Παναγιώτης Κορδονούρης, Θοδωρής Ανδριόπουλος, Νίκος Γκρίλλας, Γιώργος Στασινόπουλος, Νίκος Καβουρίνος, Μιχάλης Κανελλακόπουλος και ο Τάσος Φερεκίδης.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947
Κλεοπάτρα ΣΤ΄ της Αιγύπτου
Η Κλεοπάτρα ΣΤ΄ Τρύφαινα ήταν Βασίλισσα της αρχαίας Αιγύπτου, μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε τη χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Η καταγωγή της είναι αδιευκρίνιστη, και μάλιστα η ίδια της η ύπαρξη αμφισβιτείται από ορισμένες πηγές.
Αντικρουόμενες πληροφορίες
Γενικά δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή της και οι πηγές τείνουν να δίνουν αντικρουόμενες πληροφορίες. Μερικές την ταυτίζουν με την Κλεοπάτρα Ε΄, σύζυγο του φαραώ Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή, ενώ άλλες θεωρούν πως η τελευταία υπήρξε μητέρα της. Αιτία της σύγχυσης είναι η προσωνυμία «Τρύφαινα», που αποδίδεται και στις δύο.
Συγκεκριμένα, υπάρχει μια περίπτωση η Κλεοπάτρα Ε΄ να πέθανε κάπου το 69 ή το 68 π.Χ. γιατί το όνομά της αρχίζει να εξαφανίζεται από μνημεία και παπύρους. Ωστόσο μια Κλεοπάτρα Τρύφαινα αναφέρεται ως συμβασίλισσα της Αιγύπτου την περίοδο 58 – 57 π.Χ., η οποία και πέθανε το 57 π.Χ. Ο Πορφύριος υποστηρίζει πως η δεύτερη Κλεοπάτρα ήταν κόρη της πρώτης, που αναφέρεται από ορισμένους μελετητές ως Κλεοπάτρα ΣΤ΄. Να τονιστεί ότι η αρίθμηση των βασιλέων και βασιλισσών της πτολεμαϊκής Αιγύπτου είναι σύγχρονη επινόηση, ενώ στην εποχή τους διακρίνονταν από τις επωνυμίες τους. Από την άλλη μια αφιέρωση στον Ναό του Εντφού, που χρονολογείται το 57 π.Χ., αναφέρει το όνομα της Κλεοπάτρας Τρύφαινας στο πλάι αυτού του Πτολεμαίου ΙΒ΄, κάτι που ενισχύει την υπόθεση πως ήταν σύζυγος και όχι κόρη του φαραώ. Επίσης είναι απίθανο να συνέχιζε να κατονομάζεται στα μνημεία αν είχε πεθάνει δώδεκα χρόνια πριν. Την ταύτιση των δύο προσώπων υποστηρίζει ο γεωγράφος Στράβων, που μας παρέχει τα ονόματα τριών μόνο θυγατέρων του Πτολεμαίου ΙΒ΄: τη Βερενίκη Δ΄, την Κλεοπάτρα Ζ΄ (τη διασημότερη Κλεοπάτρα της δυναστείας) και την Αρσινόη Δ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων
Σύλλογος Μερίμνης Ανηλίκων
Σκοπός
Σκοπός του Σταθμού είναι η παροχή υπηρεσιών ολοκληρωμένης φροντίδας και υποστήριξης σε 17 ασυνόδευτους έφηβους και παιδιά, που προέρχονται από χώρες που πλήττονται από πολέμους και καταστροφές.''' Οι φιλοξενούμενοι νέοι αποκτούν νομιμοποιητικά έγγραφα παραμονής και στη συνέχεια εργασίας, εκπαιδεύονται και εντάσσονται στην Ελληνική κοινωνία, στη περίπτωση που η επανασύνδεση με την οικογένειά τους δεν επιτευχθεί. Στόχος του φορέα είναι η κάλυψη όλων των αναγκών των φιλοξενούμενων με βάση τη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του παιδιού, τους σχετικούς νόμους και Συμφωνίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και κάθε σχετική Σύσταση και Οδηγία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.