cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τύρος
Ρωμαϊκή περίοδος
Αναφέρεται ότι ο Ιησούς Χριστός επισκέφτηκε την Τύρο και τη Σιδώνα και θεράπευσε μάλιστα έναν Γκογίμ (μη-Εβραίο).
Μεσαίωνας
Κατά τα πρωτοβυζαντινά χρόνια η Τύρος εξακολούθησε να είναι μία από τις ακμάζουσες πόλεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 638 περιήλθε στους Άραβες (Σαρακηνούς). Καταλήφθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα από τον Βυζαντινό στόλο το 726. Η πόλη εξεγέρθηκε εναντίων των Φατιμιδών το 996-998 αλλά το κίνημα καταπνίγηκε βίαια. Η πόλη καταλαμβάνεται από τους Σταυροφόρους το 1124. Το 1202 ένας ισχυρός σεισμός προκαλεί μεγάλες καταστροφές στη πόλη. Το 1291 η πόλη περνάει στους Μαμελούκους.
Οθωμανική περίοδος
Το 1516 η πόλη περνάει υπό τον έλεγχο των Οθωμανών οι οποίοι την κρατάνε μέχρι και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πόλη έχοντας πληγεί βαθιά από τον σοβαρό σεισμό του 1202 περνάει μια μακρά περίοδο παρακμής μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν αρχίζει να ανακτά κάποια από την ζωτικότητα και δραστηριότητά της και παράλληλα αυξάνεται ξανά ο πληθυσμός της. Ωστόσο ένας ακόμα σεισμός το 1837 επιβραδύνει την μέχρι τότε γρήγορη ανάπτυξη της.
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού η Τύρος αρχίζει να προσελκύει έναν σημαντικό αριθμό ανθρώπων, οι οποίοι ασχολόνται με την γεωργία, τη κτηνοτροφία, την ελαφρά βιομηχανία και την αλιεία. Η ανάπτυξη αυτή της Τύρου υποβοηθήθηκε από το γενικότερο κλίμα σταθερότητας που υπήρχε στο Λεβάντε εκείνη τη περίοδο. Έτσι τότε απέκτησε τη φήμη μιας ακμάζουσας και προοδευτικής πόλης σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.
Λίβανος
Το 1918 μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου με τη Συνθήκη του Μούδρου η πόλη έγινε μέρος του κράτους του Μεγάλου Λιβάνου το οποίο ήταν Εντολή της Κοινωνίας των Εθνών υπό τη διακυβέρνηση της Γαλλίας. Τα επόμενα χρόνια η πόλη επεκτάθηκε σημαντικά. Το 1943 έγινε μέρος του ανεξάρτητου Λιβάνου. Η σύγχρονη πόλη είναι πολύ διαφορετική από την αρχαία, γιατί αφενός η σύγχρονη είναι χτισμένη σε χερσόνησο και όχι σε νησί που ήταν αρχικά και αφετέρου γιατί σήμερα το νότιο τμήμα του αρχικού νησιού της Τύρου, στο οποίο βρισκόταν και το ένα από τα δύο λιμάνια της αρχαίας πόλης έχει καταρρεύσει και βρίσκεται κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας πόλης δεν είναι κατοικημένο αλλά αντίθετα υφίσταται ως αρχαιολογικός χώρος, προστατευόμενος από τη Σύνθήκη της Χάγης (1954).
Από τα τέλη του 20ού αιώνα και έπειτα η πόλη βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο συγκρούσεων λόγω αρχικά του Εμφυλίου Πολέμου του Λιβάνου και μετέπειτα μεταξύ κυρίως των Ισραηλινών και της Χεζμπολάχ, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τμήμα των αρχαίων μνημείων της πόλης να καταστραφούν ανεπανόρθωτα.
Θρησκευτική Ιστορία
(Π.Δ.) Ο Βασιλεύς της Τύρου Χειράμ (ή Χιράμ) εφοδίασε με ξυλεία (κέδρους) και άλλα υλικά τους Βασιλείς Δαυίδ και Σολομώντα για την ανέγερση του Ναού. Επίσης η αναφερόμενη στην Π.Δ. Ιεζάβελ ήταν κόρη του Βασιλέως της Τύρου. Οι προφήτες είχαν καταδικάσει την πολυτέλεια της πόλης που όμως δίκαια προερχόταν από την οικονομική ακμή της.
Κατά το Β' αι. μ.Χ. έγινε έδρα επισκοπής. Το 335 συνήλθε Σύνοδος (Περιφέρειας) προκειμένου να εξετάσει τις κατά του Μεγάλου Αθανασίου κατηγορίες από τους αρειανίζοντες εχθρούς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Λιβάνου Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις των Φοινίκων Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Λίβανο Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις του Λιβάνου
Κάρολ Γκρέιντερ
Η Κάρολιν Γουίντνεϊ "Κάρολ" Γκρέιντερ (15 Απριλίου 1961) είναι Αμερικανίδα μοριακή βιολόγος και βραβευμένη με Νόμπελ. Έγινε μέλος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια ως επίτιμη καθηγήτρια στο τμήμα μοριακής και κυτταρικής βιολογίας τον Νοέμβριο 2020.
Η Γκρέιντερ ανακάλυψε ένα ένζυμο το 1984, ενώ ήταν προπτυχιακή φοιτήτρια της Ελίζαμπεθ Μπλάκμπερν στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Η Γκρέιντερ ήταν πρωτοπόρος στην έρευνα για την δομή των χρωμοσωμάτων. Το 2009 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ιατρικής, μαζί με την Μπλάκμπερν και τον Τζακ Β. Σόστακ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί βιολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Ο γαλάζιος άγγελος
Ο γαλάζιος Άγγελος είναι γερμανικό κινηματογραφικό έργο του μεσοπολέμου σε σκηνοθεσία Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ με πρωταγωνιστές την Μαρλέν Ντίτριχ και τον Εμίλ Γιάνινγκς. Γυρίστηκε μεταξύ 1929 και 1930 στο κινηματογραφικό στούντιο της γερμανικής εταιρείας UFA. Το σενάριο έγραψαν οι Καρλ Γκούσταβ Φόλλμίλλερ και Καρλ Τσούκμάγιερ με πρότυπο το μυθιστόρημα Ο Προφέσορ Ούνρατ του Χάινριχ Μαν. Η υπόθεση του έργου είναι μια ψυχογραφική ιστορία έρωτα και καταστροφής. Η πρεμιέρα του έργου έγινε την 1η Απριλίου 1930 στον θρυλικό κινηματογράφο Gloria-Palast στα γερμανικά, ενώ η αγγλική έκδοση πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λονδίνο στις 4 Ιουλίου του ίδιου χρόνου.
Πλοκή
Ο Ιμμάνουελ Ρατ (Εμίλ Γιάνινγκς) είναι καθηγητής γυμνασίου σε μια μικρή γερμανική πόλη του μεσοπολέμου. Είναι ήδη περασμένης ηλικίας και ως χαρακτήρας είναι άνθρωπος παράξενος, γκρινιάρης, μίζερος, που τα θέλει όλα στην εντέλεια. Γι'αυτό και οι μαθητές του όλο του κάνουνε καψόνι και τον φωνάζουν περιπαιχτικά «Ούνρατ».
Μια μέρα πιάνει ένα μαθητή του που κοιτάει την φωτογραφία της «Λόλα Λόλα» (Μαρλέν Ντίτριχ) σε ερωτική στάση, μιας πλανόδιας τραγουδίστριας που δίνει παραστάσεις στο καμπαρέ του λιμανιού. Ο καθηγητής κατάσχει την φωτογραφία και πάει στο καμπαρέ Der blaue Engel (ο γαλάζιος άγγελος) αποφασισμένος να βρει την Λόλα προκειμένου να την καταγγείλει για πορνεία. Φτάνοντας εκεί, μπαίνει στο καμαρίνι της και την πετυχαίνει την στιγμή που γδύνεται για την παράσταση. Αμέσως αρχίζει να της κάνει μάθημα ηθικής, αλλά ταυτόχρονα, σαγηνευμένος από το θέαμα της ελκυστικής σάρκας, την ερωτεύεται. Συγχυσμένος φεύγει και γυρίζει στο σπίτι του. Εκεί βρίσκει στην τσέπη του παλτού του ένα από τα εσώρουχα από το καμαρίνι της Λόλας και την αναπολεί.
Μην μπορώντας να την ξεχάσει, αποφασίζει να την επισκεφτεί ξανά. Μπαίνει στο καμπαρέ, παρακολουθεί την παράσταση, την ακολουθεί για άλλη μια φορά στο καμαρίνι της και περνάει την νύχτα στο πλευρό της. Τα αισθήματά του για την Λόλα είναι τόσο παράφορα, που θέλει όλο να είναι κοντά της. Παραιτείται από την δουλειά του και θέλει να την παντρευτεί. Η Λόλα αρχικά διασκεδάζει, αφού ο ερωτευμένος καθηγητής της κάνει όλα τα χατίρια και της εκπληρώνει οικονομικά κάθε της επιθυμία.
Γρήγορα όμως του τελειώνουν τα χρήματα και η σχέση του παράνομου ζευγαριού αρχίζει να παίρνει την κάτω βόλτα. Ο καθηγητής Ρατ που ακολουθεί την Λόλα στις περιοδείες της, μέρα με την ημέρα γίνεται ράκος όλο και περισσότερο. Δεν βρίσκει όμως την δύναμη να βάλει χαλινάρι στα αισθήματά του και να την εγκαταλείψει.
Μια ημέρα, κατά την διάρκεια της παράστασης, την πιάνει να κάνει φλερτ με έναν συνάδελφό της και από ζήλια κάνει απόπειρα να την πνίξει με τα χέρια του. Οι άλλοι όμως τον πιάνουν, και ο ανταγωνιστής του για να τον θέσει εκτός μάχης του φοράει τον ζουρλομανδία. Τελικά ο καθηγητής επιστρέφει στο σπίτι του και στην παλιά του δουλειά και αρχίζει πάλι να κάνει μάθημα στο γυμνάσιο που ήταν και πιο πριν. Προσπαθεί αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από τις αναμνήσεις που τον τυραννάν, ώσπου τελικά, μια μέρα την ώρα του μαθήματος πεθαίνει.
Απόηχος του έργου
Με το έργο της αυτό η Μαρλέν Ντίντριχ καθιερώθηκε διεθνώς ως τραγουδίστρια και ηθοποιός. Το τραγούδι του έργου έγινε πολλές φορές τεράστια επιτυχία από την εποχή του μεσοπολέμου μέχρι τις μέρες μας, ενώ στον κινηματογράφο το έργο αυτό της άνοιξε τον δρόμο για το Χόλυγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1930 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Έριχ Πόμερ
Σαρλ Ζακ
Ο Σαρλ-Εμίλ Ζακ (γαλλικά: Charles-Émile Jacque), 1813 -1894, γνωστός ως Σαρλ Ζακ, ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και σκιτσογράφος, μέλος της σχολής της Μπαρμπιζόν. Τα θέματά του ήταν κυρίως τοπία, ζώα και σκηνές από τη ζωή σε αγροκτήματα.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Πρόβατα στη στάνη, 1894 Ο Σαρλ Ζακ ξεκίνησε μαθητευόμενος ως χαράκτης σε έναν κατασκευαστή γεωγραφικών χαρτών το 1830, αλλά κατατάχθηκε στον γαλλικό στρατό την ίδια χρονιά και πήρε μέρος στην πολιορκία της πόλης της Αμβέρσας κατά τη διάρκεια της Βελγικής Επανάστασης. Τελείωσε τη στρατιωτική του περίοδο το 1835 με το βαθμό του δεκανέα. Συνέχισε την καλλιτεχνική του καριέρα αυτοδίδακτος και δημιούργησε μεγάλο αριθμό τοπιογραφιών και σκηνών καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια ταξιδιών του στο Επερβάν (Βουργουνδία), όπου ζούσε η οικογένειά του από το 1830, πριν επιστρέψει στο Παρίσι και εγκατασταθεί εκεί. αριστερά|μικρογραφία|Εσωτερικό αγροτικής κατοικίας, 1852 Το 1836 έφυγε για την Αγγλία και έμεινε στο Λονδίνο μέχρι το 1838. Εκεί σχεδίασε σειρές ξυλογραφιών για την εικονογράφηση βιβλίων και περιοδικών.
Από το 1845, παρέα με τον Ζαν-Φρανσουά Μιλέ και τον Τεοντόρ Ρουσώ, άρχισε να επισκέπτεται και να ζωγραφίζει στη Μπαρμπιζόν, όπου εγκαταστάθηκε τον Αύγουστο του 1849. Από τα πρώτα του έργα, τα θέματά του ήταν αγροτικής έμπνευσης με ποιμενικές παραστάσεις στη φύση ή σε αγροκτήματα και σκηνές της αγροτικής ζωής. Ταξίδεψε αρκετά και έβρισκε έμπνευση στα τοπία της Ιλ ντε Φρανς, της Βουργουνδίας, της Βρετάνης κ.ά.
Ο Σαρλ Ζακ ήταν επίσης γνωστός χαράκτης και συνέβαλε στην αναβίωση αυτής της τεχνικής κατά τον 19ο αιώνα. Για να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς του, φιλοτέχνησε πολυάριθμες εικονογραφήσεις για βιβλία και εφημερίδες. Ήταν επίσης εξαιρετικός σκιτσογράφος και δημοσίευε σκίτσα σε σατιρικές εφημερίδες.
Βραβεύτηκε επανειλημμένα τόσο για τα χαρακτικά όσο και για τους πίνακές του από το 1851 έως και το 1889 (χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Έκθεση του 1889). Το 1867 του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Από τον γάμο του απέκτησε τέσσερα παιδιά, οι δύο γιοι του ήταν ζωγράφοι τοπίων και ζώων, χαράκτες και εικονογράφοι. Ο τρίτος γιος του, επίσης ταλαντούχος καλλιτέχνης, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας, γεγονός από το οποίο ο ζωγράφος δεν παρηγορήθηκε ποτέ.
Πέθανε στο Παρίσι στις 7 Μαΐου 1894 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ.
Έργα του Σαρλ Ζακ εκτίθενται σε μουσεία και γκαλερί στο Παρίσι (Μουσείο Ορσέ), σε πολλές πόλεις της Γαλλίας, της Ευρώπης και της Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
Γενικές εκλογές του Αγίου Ευστάθιου (2020)
Οι εκλογές του Νησιωτικού Συμβουλίου πραγματοποιήθηκαν στον Άγιο Ευστάθιο στις 21 Οκτωβρίου 2020. Ο Άγιος Ευστάθιος είναι ένας ειδικός δήμος (επίσημα " δημόσιος φορέας ") των Κάτω Χωρών.
Οι εκλογές αρχικά θα διεξαχθούν στις 20 Μαρτίου 2019, αλλά αναβλήθηκαν λόγω διοικητικής παρέμβασης της ολλανδικής κυβέρνησης. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε μια νέα ημερομηνία εκλογής.
Από το 2015 οι αλλοδαποί έχουν επίσης το δικαίωμα ψήφου και υποψηφιότητας εάν είναι 18 ετών, διαμένουν νόμιμα στο Μποναίρ, στον Άγιο Ευστάθιο ή στη Σάμπα την ημέρα της υποβολής υποψηφιότητας και έχουν διαμείνει στις Κάτω Χώρες ή νόμιμα έμεναν εκεί αμέσως πριν από εκείνη την ημέρα για μια συνεχή περίοδο τουλάχιστον πέντε ετών.
Τρέχον νομοθετικό σώμα
Στις εκλογές του 2015, το Προοδευτικό Εργατικό Κόμμακαι το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισαν από δύο έδρες το καθένα, με τον Ενωμένο Λαϊκό Συνασπισμό να παίρνει μία έδρα. Η προσέλευση ήταν 65,46%, με τη συμμετοχή 1.594 από 2.135 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Υπήρχαν 6 λευκές ψήφοι και 8 άκυρα ψηφοδέλτια. Ο κυβερνών συνασπισμός ήταν μεταξύ του PLP και του UPC.
Πλατεία Δημοκρατίας (Θεσσαλονίκη)
thumb|Η [[Οδός Μοναστηρίου (Θεσσαλονίκη)|οδός Μοναστηρίου και η Πλατεία Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης.]] thumb|Ξενοδοχείο Βιέννη. Εγνατία 2-4, Πλατεία Δημοκρατίας. thumb|Πλατεία Βαρδαρίου σε ιστορική καρτ ποστάλ. thumb|Το [[τραμ Θεσσαλονίκης που περνούσε από την Πλατεία Βαρδαρίου (χάρτης 1938).]]
Η Πλατεία Δημοκρατίας (γνωστή και ως Πλατεία Βαρδαρίου) της Θεσσαλονίκης αποτελεί παραδοσιακά το κέντρο της πόλης και την αρχή χιλιομέτρησης αποστάσεων για τη Θεσσαλονίκη. Στο σημείο βρισκόταν η Χρυσή Πύλη, που ήταν η επίσημη είσοδος της πόλης, και λάμβαναν χώρα τα Δημήτρια, η σημαντικότερη γιορτή-εμποροπανήγυρη της βυζαντινής Θεσσαλονίκης.
Από την πλατεία ξεκινούν οι οδοί Εγνατία, Μοναστηρίου, Λαγκαδά, 26ης Οκτωβρίου, Δωδεκανήσου και Καραολή και Δημητρίου.
Στην Πλατεία κατασκευάζεται ο Σταθμός Δημοκρατίας του Μετρό Θεσσαλονίκης.
Ιστορικά στοιχεία
Ευρήματα ανάγουν την πρώτη εντατική ανθρώπινη δραστηριότητα στα ελληνιστικά χρόνια, όπως μαρτυρούν οι πολυάριθμοι τάφοι που βρέθηκαν σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν κατά την ανέγερση πολυκατοικιών αλλά και κατά την κατασκευή του Μετρό Θεσσαλονίκης. Αυτός ο χαρακτήρας συνεχίστηκε στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ταυτόχρονα όμως με όλο και περισσότερο αναπτυσσόμενες οικιστικές και εμπορικές δραστηριότητες στην περιοχή της Χρυσής Πύλης των τειχών της πόλης (στο κέντρο της σημερινής Πλατείας Δημοκρατίας ), της Ληταίας Πύλης (στη συμβολή των σύγχρονων οδών Αγίου Δημητρίου, Ειρήνης και Αρκαδιουπόλεως) αλλά και στο Τσερέμπουλον (το βυζαντινό λιμάνι της πόλης που καταλάμβανε την περιοχή όπου σήμερα βρίσκονται τα Δικαστήρια και τα Λαδάδικα).
Η βυζαντινή εορτή των Δημητρίων
Έξω από τη Χρυσή Πύλη κατά τη βυζαντινή περίοδο εορτάζονταν τα Δημήτρια, η σημαντικότερη γιορτή της πόλης. Κατά την εμποροπανήγυρη αυτή ανταλλάσσονται τα προϊόντα της ενδοχώρας με τα θαλασσινά προϊόντα, κατά την εποχή του Βυζαντίου και συγκεκριμένα από τον 10ο αιώνα μ.Χ. Ονομάζονταν «Δημήτρια» διότι πραγματοποιούνταν κατά τις ημέρες εορτασμού της μνήμης του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου. Η πανήγυρη με την ονομασία αυτή άκμασε τον 14ο αιώνα, τον επονομαζόμενο και «χρυσό αιώνα» της Θεσσαλονίκης. Αρχικά η γιορτή αυτή είχε κυρίως θρησκευτικό και εμπορικό χαρακτήρα. Παράλληλα όμως ο λαός της πόλης κατά τα «Δημήτρια» έβρισκε πολλές διασκεδάσεις και ευκαιρίες ψυχαγωγίας με σχοινοβάτες, γελωτοποιούς, μίμους και θεατρίνους οι οποίοι γύριζαν τις αγορές και τις γειτονιές. Επίσης κατά τη γιορτή, σύμφωνα με τις πηγές, παρουσιάζονταν θεατρικά έργα του αρχαιοελληνικού δραματολογίου καθώς και διαλέξεις φιλοσόφων και λογίων. Στην ίδα περιοχή οι ντονμέδες οπαδοί του Σεμπατάι Ζεβί, περίμεναν στον δρόμο της πύλης την επιστροφή του, καθώς είχε αναχωρήσει από εκεί όταν έφυγε.
Ναοί και άλλα κτίρια
Στην πρωτοχριστιανική και Βυζαντινή περίοδο, ανεγείρονται στην περιοχή σημαντικοί ναοί. Το παλαιοχριστιανικό Οκτάγωνο, μνημειώδης ναός οκταγωνικής κάτοψης ανεγέρθηκε στην περιοχή και σήμερα είναι ορατά κατάλοιπά του. Επίσης ένας παλαιοχριστιανικός ναός ανακαλύφθηκε κατά την κατασκευή του Μετρό, στις παρυφές του δυτικού αρχαίου νεκροταφείου λίγο έξω από την πλατεία Δημοκρατίας κτισμένος πάνω σε συγκρότημα αποθηκών της ύστερης αρχαιότητας, καταδεικνύοντας και τον εμπορικό χαρακτήρα του τόπου. Ο ναός αυτός καταστράφηκε τον 7ο μ. Χ. αιώνα ενδεχομένως από τις επιδρομές των Σλάβων. Από πηγές είναι γνωστός και ο ναός του Αγίου Νικολάου που βρισκόταν στην περιοχή επί βυζαντίου.
Διασώζονται πηγές που αναφέρουν το μαρτύριο των αγίων Αγαθόποδος και Θεοδούλου των Θεσσαλονικέων, οι οποίοι την εποχή του Καίσαρος Μαξιμιανού (285-305 μ.Χ.) μαρτύρησαν δια πνιγμού στη θάλασσα δυτικά του ρωμαϊκού λιμένα, οι οποίοι και ετάφησαν στη δυτική ακτή και εκεί πιθανώς να βρισκόταν και ο γνωστός από τις πηγές ναός των αγίων.
Η Αγία Κυριακή ήταν βυζαντινός ναός, που μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς, μετατράπηκε σε τέμενος με την ονομασία Μπουρμαλί Τζαμί. Μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912 ξαναλειτούργησε ως εκκλησία και κάηκε ολοσχερώς στη μεγάλη πυρκαγιά του 1917. Στο σημείο κτίσθηκε το ξενοδοχείο Βιέννη επί της οδού Εγνατία, χαρακτηριστικό δείγμα εκλεκτικισμού. Κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το κτήριο επιτάχθηκε από τους Γερμανούς και στεγάστηκε εκεί η Κομαντατούρ, ενώ τα υπόγεια του κτηρίου έγιναν τόπος βασανιστηρίων. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, την αμέσως επόμενη μέρα, το κτήριο καταλήφθηκε για μικρό διάστημα ως αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Ανακαινίσθηκε στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 1997.
Νεότερα χρόνια
Η Πλατεία Δημοκρατίας είχε καταστεί ήδη από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, πριν από τις διανοίξεις των δρόμων, κέντρο εμπορικών δραστηριοτήτων ενώ στην αρχή της οδού Μοναστηριού βρίσκονταν πολλά χάνια που κατεδαφίστηκαν μετά το 1960. Στην Πύλη Αξιού (Χρυσή Πύλη) των τειχών κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Οθωμανοί σκότωσαν Έλληνες κατοίκους κατά τις σφαγές που έγιναν σε πολλές περιοχές της πόλης (όπως τη Ροτόντα, το Καπάνι κ.α.).
Από την πλατεία περνούσε το τραμ Θεσσαλονίκης. Επίσης, η πλατεία έχει κατά καιρούς αλλάξει πολλά ονόματα (Αξιού, Μεταξά, Βαρδαρίου, Δημοκρατίας). thumb|Αναπαράσταση Γερμανικού [[αερόπλοιου πάνω από την πόλη, που καταρρίφθηκε από τις αγγλογαλλικές δυνάμεις (Μάιος 1916). Τμήματά του εκτίθενταν για αρκετές εβδομάδες μπροστά από τον Λευκό Πύργο. Στην εικόνα γίνεται και η αναπαράσταση των ριπών προς το αερόπλοιο, από την Πύλη του Αξιού στα βόρεια, από το Επταπύργιου και από την 3η Στρατιά.  ]]
Μνημεία - Κτήρια
Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται διάφορα μνημεία και σημαντικά κτήρια όπως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Δημοκρατίας Δημοκρατίας
Μαθηματική ορολογία στο Βυζάντιο κατά τον 15ο αιώνα
Προγενέστεροι αιώνες
Γνωρίζουμε ότι οι εποχές ακμής των μαθηματικών στο Βυζάντιο υπήρξαν ο Ε', ΣΤ', Θ', Ι', ΙΓ' και ΙΔ' αιώνας. Οι μαθηματικοί των πρώτων βυζαντινών χρόνων ήκμασαν στην Αλεξάνδρεια. Επί Ιουστινιανού όμως, λόγω της μεγάλης τότε οικοδομικής δραστηριότητας το κέντρο βάρους μετατοπίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το 726 μ.Χ. ενώ το Πανδιδακτήριο της Κωνσταντινούπολης είχε πλέον παρακμάσει δίδασκαν ακόμα λογιστική και γεωδαισία, η οποία θεωρείτο κλάδος της λογιστικής. Σημειωτέον, ότι στην αρχαία Ελλάδα ο όρος "αριθμητική" σήμαινε τη σημερινή "θεωρία αριθμών". Στη λογιστική όμως οι τύποι χρησιμοποιούνταν χωρίς αποδείξεις και οι γνώσεις των μαθηματικών και της μηχανικής μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά στα μέλη των ομάδων των οικοδόμων, των εμπόρων και των βιοτεχνών. Αυτό βέβαια δεν σήμαινε κατ' ανάγκην, ότι οι διδάσκαλοι της λογιστικής αγνοούσαν τα θεωρήματα στα οποία στηρίζονταν οι πρακτικοί κανόνες. Μάλιστα ορισμένοι από αυτούς πρέπει να ήταν καλοί γνώστες της θεωρίας, καθὼς έδιναν λύσεις πρωτότυπες και διαφορετικές από τους συγχρόνους τους. Επιπλέον είναι γνωστό ότι οι Βυζαντινοί έδειχναν προσήλωση στα αρχαιοελληνικά πρότυπα. Διαφύλαξαν όλα όσο είχαν επιτευχθεί, τα οποία και τα παρέδωσαν προκειμένου να συνεχισθεί η πρόοδος στις θετικές επιστήμες. Οι Βυζαντινοί όμως δεν διακρίθηκαν για τις γνώσεις τους στη θεωρία αλλά μάλλον για την πρακτική χρήση και εφαρμογή των επιστημονικών γνώσεων στην καθημερινή ζωή. Κατά τον 9ο αιώνα ο Λέων ο μαθηματικός ήταν αυτός που επανέφερε την παράδοση της ανώτατης κρατικής εκπαίδευσης και ο Πατριάρχης Φώτιος ο οποίος ήταν λάτρης της αρχαίας ελληνικής παιδείας "οδήγησε το Βυζάντιο στον αυθεντικό ελληνισμό", με περιορισμένη όμως την παρουσία των θετικών επιστημών. Σε αυτή την περίοδο, η παιδεία και η τέχνη είχαν πλέον σκοπό την απόκτηση εκείνης της νοοτροπίας, η οποία θα "απομάκρυνε τον πολίτη από κάθε τι το ανθρώπινο, ώστε να πραγματοποιηθεί η επιθυμητή στροφή προς το υπεράνθρωπο".
Μετά το 1000 μ.Χ.
Αργότερα (1008 μ.Χ.) εκδόθηκε μία μαθηματική τετρακτύς αγνώστου συντάκτη, η οποία αν και δεν ήταν υψηλού επιπέδου μας προσέφερε εντούτοις σημαντικές πληροφορίες σχετικά με κάποια είδη κειμένων, τα οποία παραδίδονταν στα πλαίσια της εκπαιδευτικής πορείας που ακολουθείτο. Μεταξύ όσων παρέλαβε από την αρχαιότητα το Βυζάντιο, περιλαμβάνονταν γνώσεις τεχνολογίας στους τομείς της μηχανικής, της πολεμικής τέχνης, της φαρμακευτικής, και της χημικής τεχνολογίας. Στα αλχημικά κείμενα μάλιστα σώζονται συνταγές που παραδίδονταν από γενιά σε γενιά στους μεταλλουργούς και στους χρυσοτεχνίτες, και οι οποίες περιλάμβαναν οδηγίες σχετικά με τη συγκόλληση μετάλλων, τη βαφή, την παρασκευή κραμάτων και τον ποιοτικό τους έλεγχο, ο οποίος γινόταν από κρατικούς υπαλλήλους. Από την εποχή των Παλαιολόγων έχουν σωθεί η πραγματεία "περί χρυσοποιΐας" του Νικολάου Βλεμμύδη, και η "ερμηνεία της επιστήμης της χρυσοχοΐας" ενός μοναχού Κοσμά. Όσο καλά οι χρυσοτεχνίτες γνώριζαν ότι δεν υπήρχε μέθοδος μετατροπής αγενούς μετάλλου σε χρυσό, άλλο τόσο γνώριζαν μεθόδους επαργύρωσης και επιχρύσωσης, με τις οποίες έδιναν όψη αργυρού ή χρυσού σε άλλα μέταλλα ή σε κράματά τους. Επειδή δε τα κράματα των μετάλλων χρησιμοποιούνται τόσο στην αργυροχρυσοχοΐα όσο και τη νομισματοκοπία, είναι αναγκαία η γνώση τρόπων υπολογισμού των αναλογιών, υπό τις οποίες βρίσκονται τα μέταλλα σε κράματα. Τέτοιου είδους υπολογισμοί και όσοι άλλοι σχετίζονταν με τη σημερινή πρακτική αριθμητική περιλαμβάνονταν στην καλουμένη "λογιστική".
Μαθηματικά & Αστρονομία
Μολονότι οι τελευταίες δεκαετίες πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης θεωρούνται ασήμαντες σε προσφορά στα μαθηματικά, η ύπαρξη μεγάλου πλήθους χειρογράφων δείχνει αυξημένο ενδιαφέρον τόσο για τις τέσσερις μαθηματικές επιστήμες (αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία, μουσική), όσο και για τη λογιστική και τη γεωδαισία, οι οποίες ήταν κλάδοι των κατ' εξοχήν "εμπορικών μαθηματικών".
Πρακτικές επιστήμες
Η βυζαντινή εποχή τελειώνει με έργα προορισμένα για πρακτική χρήση. Αυτά είναι ως επί το πλείστον βιβλία αριθμητικής, δηλαδή συλλογές προβλημάτων που αποτελούνται από ποικίλες και επιλεκτικές δημιουργίες κληροδοτημένες από την παράδοση πολλών χρόνων και λαών. Ο προσδιορισμός των επιρροών που δέχθηκαν οι συγγραφείς αυτών των έργων αποτελεί εξαιρετικά επίπονη διαδικασία, ιδιαιτέρως, όταν στις περισσότερες περιπτώσεις διαπιστώνονται αλληλεπιδράσεις μεταξύ Κινέζων, Περσών, Ινδών, Δυτικών και Βυζαντινών. Αυτές οι συλλογές περιλαμβάνουν εκτός των άλλων και στοιχεία πολύτιμα για την εξέλιξη του πολιτισμού και της γλώσσας, διότι αναφέρονται σε ζητήματα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων της εποχής εκείνης (μετατροπές νομισμάτων, προβλήματα κληρονομιών, φορολογικό καθεστώς, κ.ά.).
Τα σχολεία στον 15ο αιώνα
Τα σχολεία κατά τους βυζαντινούς χρόνους λειτουργούσαν κυρίως σε χώρους εκκλησιαστικούς. Οι μαθητές έμεναν συνήθως μέσα σε αυτά και έτσι είχαν την δυνατότητα να αναπτύξουν στενές σχέσεις μεταξύ τους, οι οποίες συνέβαλλαν στη δημιουργία κλίματος που ευνοούσε τις επιστημονικές συζητήσεις  και την πολύωρη ενασχόληση με τα γράμματα. Βέβαια, όπως προκύπτει από τον βιενναίο ελλ. φιλ. κώδ. 65 (15ος αι.), φαίνεται να υπήρχαν και μαθητές, οι οποίοι για να σπουδάσουν μετακινούνταν σε άλλη πόλη, όπου κατοικούσαν πολλοί μαζί στον ίδιο χώρο πληρώνοντας ενοίκιο. Σχετικά με το είδος των μαθητών γνωρίζουμε ότι παλαιότερα υπήρχαν μαθητές κάθε ηλικίας, οι οποίοι μπορεί να ήταν κληρικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμα και αξιωματούχοι μαζί με τα παιδιά τους. Η ύπαρξη αυτού του είδους του ακροατηρίου καθόριζε ως ἕνα βαθμό και το περιεχόμενο της διδακτέας ύλης, η οποία όσον αφορά στα μαθηματικά τις περισσότερες φορές περιλάμβανε όχι μόνο κεφάλαια πρακτικής αριθμητικής και γεωδαισίας, αλλά και άλγεβρας. Επειδή αυτά τα κεφάλαια περιλαμβάνονται στο περιεχόμενο του βιενναίου ελλ. φιλ. κώδ. 65, τίθενται ερωτήματα σχετικά με τη σύσταση του ακροατηρίου, στο οποίο απευθυνόταν. Τούτο διότι τα κεφάλαια της λογιστικής και της γεωδαισίας ήταν χρήσιμα κυρίως σε εμπόρους, χειροτέχνες, διοικητικούς υπαλλήλους, πρωτομάστορες, τοπογράφους, ενώ της άλγεβρας σε μαθητές σχολείου. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα κεφάλαια της άλγεβρας στα οποία ο συγγραφέας προτείνει λύσεις για τις εξισώσεις 3ου και 4ου βαθμού. Οι λύσεις αυτές είναι εσφαλμένες, αλλά μέχρι το 1615 που ο Vieta ανακάλυψε την γενική τους λύση είχαν γίνει πολλές αποτυχημένες απόπειρες προς αυτήν την κατεύθυνση από τούς μαθηματικούς όλων των εποχών. Είναι δε σαφές ότι ἕνα τέτοιο θέμα καθαρά ερευνητικό δεν θα ήταν δυνατόν να ενδιαφέρει ανθρώπους που επιζητούσαν πρακτικές γνώσεις, αφού μάλιστα ἕως σήμερα οι λύσεις των εξισώσεων 3ου και 4ου βαθμού διδάσκονται στούς μαθητές των τελευταίων τάξεων των Λυκείων.
Παλαιότερα στα σχολεία αυτά ξεκινούσαν συνήθως με ποίηση και ρητορική, και στο τέλος μάθαιναν μαθηματικά, ἂν και η σειρά δεν ήταν απολύτως καθορισμένη. Βέβαια οι περισσότεροι μαθητές δεν συνέχιζαν τις σπουδές τους στα ανώτερα μαθηματικά, διότι αφ' ενός μέν οι δάσκαλοι ήταν λιγοστοί, αφ' ετέρου δε  υπήρχε έλλειψη χειρογράφων βιβλίων. Καθὼς η τυπογραφία ανακαλύπτεται προς το τέλος του 15ου αι. μ.Χ. τα χειρόγραφα αντέγραφαν πολλές φορές οι ίδιοι οι μαθητές. Οι περισσότεροι δάσκαλοι (Πλανούδης, Βρυέννιος, Γεώργιος Παχυμέρης) είχαν δικές τους βιβλιοθήκες αλλά το πλήθος των μαθητών που δέχονταν ήταν περιορισμένο. Ο βιενναίος ελλ. φιλ. κώδ. 65 είναι χαρτώος και χρονολογείται στον 15ο αι. αποκτήθηκε από τον Augerius von Busbeck, όταν αυτός ήταν πρεσβευτής του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Α' στην αυλή του σουλτάνου Σουλεϊμάν Β' (1555-1562 μ.Χ.). Περιέχει ένα βιβλίο αριθμητικής με λυμένα προβλήματα (φ. 11r-126r), τα οποία καλύπτουν ένα ευρύτατο πεδίο θεμάτων κατάλληλων για διδασκαλία τόσο στο σημερινό δημοτικό όσο στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Η τεράστια ποικιλία των προβλημάτων καθιστά δύσκολο τον καθορισμό του είδους των μαθητών στους οποίους απευθύνεται. Αν επρόκειτο για ολοκληρωμένο πρόγραμμα διδασκαλίας, τότε κατά την άποψή μας θα μπορούσε το ακροατήριο να αποτελείτο από μαθητές όλων των τάξεων της σημερινής πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και από άτομα τα οποία προορίζονταν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του κρατικού λειτουργού.
Ορολογία
Εκτός από το είδος των προβλημάτων, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η μαθηματική ορολογία, η οποία χρησιμοποιείται και είναι ως επί το πλείστον άγνωστη στον σύγχρονο μαθηματικό.
Μερικά παραδείγματα ορολογίας της εποχής είναι τα εξής:
Πιο σύνθετες πράξεις και ορολογίες
Σχετικά με τις αριθμητικές προόδους επισημαίνουμε, ότι μολονότι ο όρος "αριθμητική πρόοδος" δεν συναντάται στο χειρόγραφο, εντούτοις υπάρχουν προβλήματα υπολογισμού αθροισμάτων αριθμών, οι οποίοι είναι στην πραγματικότητα όροι αριθμητικής προόδου:
Παρατηρούμε ότι στο χειρόγραφό μας χρησιμοποιείται πολύ συχνά ο όρος απόδειξη, όταν πρόκειται για απλή επαλήθευση της ορθότητας των πράξεων και όχι για κάποια διαδικασία, η οποία σχετίζεται με τη θεωρία. Συχνά μάλιστα αυτή η επαλήθευση πραγματοποιείται με την ανάπτυξη μίας διαφορετικής μεθόδου επίλυσης του ιδίου προβλήματος.
Η ορολογία, η οποία χρησιμοποιείται στο χειρόγραφό μας αξιολογήθηκε προσεκτικά, καθώς το κείμενο είναι εξαιρετικά ανορθόγραφο και έπρεπε να συγκριθεί με τη γλώσσα των βυζαντινών κειμένων της εποχής. Συγκρινόμενη με τη σημερινή παρουσιάζει, όπως θα περίμενε κανείς, ομοιότητες αλλά και σημαντικές διαφορές. Έτσι ορισμένοι όροι, όπως αυτός του τριγώνου ή της ρίζας παραμένουν αναλλοίωτοι· οι περισσότεροι όμως δεν χρησιμοποιούνται πλέον σήμερα, ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούνται λανθασμένοι. Π.χ. σήμερα θα ήταν σοβαρό λάθος να ονομάζαμε τετράγωνο ένα τυχόν ὀρθογώνιο παραλληλόγραμμο· το ίδιο θα ίσχυε και αν ζητούσαμε τον υπολογισμό του ύψους ενός τριγώνου εννοώντας τη διχοτόμο της γωνίας που είναι απέναντι από τη βάση του.
Γενικά
Τα Βυζαντινά κείμενα διακρίνονται για την αρμονία και τον ρυθμό τους που βασίζονται στη συμμετρική σχέση τονιζομένων συλλαβών και συλλαβικών ενοτήτων. Τούτο ισχύει και για το χειρόγραφό μας. Διαβάζοντάς το έχει κανείς την αίσθηση, ότι ο συγγραφέας του επιδιώκει να το κάνει να μοιάσει με ποίημα. Πιστεύουμε, ότι η σκοπιμότητα είναι αφενός μεν αισθητική, διότι ο ρυθμός προσδίδει κάλλος, αφετέρου δε παιδαγωγική, διότι τα ανωτέρω χαρακτηριστικά του λόγου "ποιούσιν ευσχήμονα την ψυχήν" αυτών που ακούουν. Εξ άλλου, αναφερόμενοι και στην ψυχολογία των μαθηματικών, σύμφωνα με σχετικές έρευνες έχει διαπιστωθεί ότι ο μαθητής αφομοιώνει ευκολότερα την ύλη υπό μορφή ποιήματος, η οποία χαρακτηρίζεται από μία μετρική, ένα ρυθμό.
Όσον αφορά στο χειρόγραφό μας η χρησιμοποιούμενη γλώσσα δείχνει την προσπάθεια που κατέβαλλαν κάποιοι Βυζαντινοί για να γράφουν στην επιθυμητή αττική διάλεκτο, ίσως τεχνητή και εξεζητημένη, ίσως ακόμη και πολύ διαφορετική από την καθομιλουμένη. Όμως, βάσει της χρησιμοποιούμενης επιστημονικής ορολογίας, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη γλώσσα του χειρογράφου μας ως λογία, με εμφανή όμως τη λατινική επιρροή. Βέβαια η λατινική επιρροή αποδεικνύεται και από ορισμένες μεθόδους, τις οποίες χρησιμοποιεί ο συγγραφέας. Αναφέρουμε ως παράδειγμα τη μέθοδο της ταβλέττας (τολέττας), την οποία χρησιμοποιεί σε προβλήματα εμπορικών συναλλαγών.
Σχετικά με τις μεθόδους επίλυσης προβλημάτων παρατηρούμε ότι κάποιες από αυτές, όπως π.χ. της δοκιμής του πολλαπλασιασμού, της διαίρεσης και της πρόσθεσης πολλών αριθμών, σήμερα είναι άγνωστες. Μάλιστα αξίζει να αναφέρουμε, ότι σε καμία βαθμίδα της εκπαίδευσης δεν διδάσκουμε σήμερα μέθοδο δοκιμής αθροισμάτων πολλών προσθετέων. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ρίζες τρίτης τάξης · δηλαδή, δεν διδάσκεται πλέον ο τρόπος υπολογισμού τους.
Σύγκριση με τις σημερινές μεθόδους
Η σύγκριση της μαθηματικής ορολογίας και των μεθόδων εκείνης της εποχής με τις αντίστοιχες σημερινές αποδεικνύει, ότι στο πέρασμα του χρόνου άλλοι μεν τρόποι επίλυσης και επιστημονικοί όροι εξαφανίζονται, άλλοι δε εξελίσσονται, ενώ άλλοι παραμένουν ίδιοι. Αυτά τα στοιχεία είναι σημαντικά, διότι βοηθούν στο να σχηματίσουμε μία καλύτερη εικόνα της εξέλιξης των μεθόδων διδακτικής των μαθηματικών, όσον αφορά στην επινόηση μεθόδων επίλυσης προβλημάτων και τρόπων διδασκαλίας για την κατά το δυνατόν καλύτερη κατανόησή τους  από τους μαθητές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινολογία Κατηγορία:Ορολογία
Τενοντίτιδα του τενοντίου πετάλου
Κλινική εικόνα
thumb Ο επώδυνος ώμος είναι κάτι πολύ συχνό στην ορθοπεδική. Τα συχνότερα αίτια που πονάει ο ώμος είναι η Αυχενική Ριζοπάθεια λόγω Δισκοπάθειας του Αυχένος (αντανάκλαση πόνου) και ακολουθεί η Τενοντίτιδα ή Τενοντοθυλακίτιδα του Τενοντίου Πετάλου. Η πάθηση αυτή εκδηλώνεται με δύο μορφές:
Αίτια
Η πλέον απλοϊκή απάντηση που δίδεται από τους γιατρούς στην ερώτηση «τι φταίει» στην Τενοντίτιδα του Τενοντίου Πετάλου, είναι «η κούραση, η καταπόνηση». Στατιστικά είναι αποδεδειγμένο ότι οι αθλητές της άρσης βαρών, ή του ακοντίου έχουν πολλαπλάσια πιθανότητα να πάθουν Χρόνια Τενοντίτιδα ή και ρήξη Τενοντίου Πετάλου του ώμου (βλέπε Σοφία Σακοράφα, Πύρρος Δήμας, κλπ). Όμως, οξεία και χρόνια περιαρθρίτιδα (Τενοντίτιδα) παθαίνουν και άνθρωποι που δεν εργάζονται χειρωνακτικά. Η παθογένεια της νόσου λοιπόν δεν είναι εξακριβωμένη. Ενοχοποιούνται παράγοντες γενετικοί (DNA), ενδοκρινικοί, μεταβολικοί, επίσης παράγοντες που έχουν σχέση με την γήρανση και την εκφύλιση των ιστών, με χρόνια αρθρίτιδα και τέλος με την κληρονομικότητα.
Απεικονιστικές Εξετάσεις
Στον επώδυνο ώμο πέραν της κλινικής εξέτασης συνήθως κάνουμε τις εξής εξετάσεις: Τα συνήθη ευρήματα στις ακτινογραφίες είναι: Η Μαγνητική Τομογραφία προσφέρει πιο πολλές πληροφορίες. Μπορεί να δείξει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυοσκελετικές παθήσεις
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010 (ΑΦΚ)
Από την ήπειρο της Ασίας δικαιούνται να πάνε 4 εθνικές ομάδες με απευθείας πρόκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 ενώ μια εθνική θα πρέπει να περάσει από αγώνες μπαράζ με την ομάδα που θα είναι πρώτη στα προκριματικά της Ωκεανίας. 3 χώρες (Λάος, Μπρουνέι, Φιλιππίνες παρότι είναι μέλη της ΦΙΦΑ αποφάσισαν να μην συμμετέχον στα προκριματικά του 2010 πριν γίνει η κλήρωση των πρώτων γύρων ενώ η Γκουάμ και η Μπουτάν αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν μετά που έγινε η κλήρωση. Για πρώτη φορά στα προκριματικά του Μουντιάλ συμμετέχει το Ανατολικό Τιμόρ που απέκτησε την ανεξαρτησία του το 2002 από την Ινδονησία. Επίσης για πρώτη φορά συμμετείχε η Αυστραλία στα προκριματικά της Ασίας αφού προηγουμένως συμμετείχε στα προκριματικά που γίνονταν στην περιοχή της Ωκεανίας από οπού και μετακινήθηκε το 2006.
Γκρουπ Δυναμικότητας
Για να χωριστούν οι ομάδες σε γκρουπ δυναμικότητας η υπεύθυνη αρχή για τη διεξαγωγή των παιχνιδιών η ΑΦΚ αποφάσισε να λάβει υπόψη της την κατάταξη που πήραν οι ομάδες στα τελευταία προκριματικά για το Μουντιάλ του 2006. Για την Αυστραλία που δεν συμμετείχε στα τελευταία προκριματικά για την ασιατική ζώνη αποφασίστηκε να μπει επικεφαλής του 1ου γκρουπ δυναμικότητας λόγο του ότι στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο πήγε μέχρι τη Φάση των 16, πιο μακριά από τις υπόλοιπες χώρες που συμμετείχαν από την ασιατική ζώνη. Έτσι οι εθνικές χωρίστηκαν σε 3 γκρουπ δυναμικότητας με το πρώτο γκρουπ δυναμικότητας να μην συμμετέχει στους πρώτους 2 γύρους.
1ος Γυρος
Στον 1ο γύρο συμμετείχαν οι εθνικές από το 2ο και 3ο γκρουπ δυναμικότητας. Οι εθνικές δεν μπορούν να κληρωθούν μεταξύ τους εφόσον βρίσκονταν στο ίδιο γκρουπ δυναμικότητας
1 Για λόγους ασφαλείας το εντός έδρας παιχνίδι του Ιράκ διεξήχθη στη Συρία.
3 Το Ανατολικό Τιμόρ έπαιξε το εντός έδρας παιχνίδι του στην Ινδονησία.
4 Για λόγους ασφαλείας το εντός έδρας παιχνίδι του Αφγανιστάν διεξήχθη στο Τατζικιστάν.
5 Για λόγους ασφαλείας το εντός έδρας παιχνίδι της Παλαιστίνης διεξήχθη στο Κατάρ.
6 Η εθνική ομάδα της Παλαιστίνης δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στον αγώνα λόγο του αποκλεισμού της Λωρίδα της Γάζας από τα ισραηλινά στρατεύματα αλλά παρόλα αυτά η ΦΙΦΑ δεν δέχτηκε να αλλάξει τη μέρα διεξαγωγής του παιχνιδιού. Κατοχυρώθηκε το παιχνίδι υπέρ της Σιγκαπούρης με 3-0.
7 Το Μπουτάν αποφάσισε μετά την κλήρωση να μην συμμετάσχει στα προκριματικά.
8 Το Γκουάμ αποφάσισε μετά την κλήρωση να μην συμμετάσχει στα προκριματικά.
2ος Γύρος
Στο 2ο γύρο συμμετείχαν οι 8 από τις 19 ομάδες που προκρίθηκαν από τον 1ο γύρο. Οι 4 ομάδες είναι αυτές που είχαν την πιο χαμηλή θέση με βάση τα Γκρουπ Δυναμικότητας με τις 11 υπόλοιπες ομάδες να παίρνουν το εισιτήριο για την επόμενη φάση.
3ος γύρος
Στο 3ο γύρο βρέθηκαν οι 5 ομάδες που ήταν στον 1ο γκρουπ δυναμικότητας με τις 15 ομάδες που προκρίθηκαν από τους 2 προηγούμενους γύρους με την κατάταξη πλέων να διαμορφώνεται ως εξής:
Αυτές οι 20 ομάδες χωρίστηκαν σε 5 ομίλους που ο κάθε όμιλος αποτελείτο από 4 ομάδες με τις πρώτες 2 από κάθε όμιλο να προκρίνονται στην επόμενη φάση των προκριματικών. Για τη διαδικασία της κλήρωσης οι ομάδες χωρίστηκαν εκ νέου αυτή τη φορά όμως σε 4 γκρουπ δυναμικότητας με βάση και πάλι την παρουσία τους στα προκριματικά του προηγούμενου Μουντιάλ με τη διαφορά ότι οι ομάδες του Α γκρουπ δυναμικότητας υπολογίστηκαν ανάλογα με την κατάταξή που πήραν στην τελική φάση του Μουντιάλ του 2006
4ος γύρος
Στον 4ο γύρο προκρίθηκαν οι 10 εθνικές που πήραν θέσεις 1-2 στο 3ο γύρο. Τώρα χωρίστηκαν σε 4 γκρουπ δυναμικότητας με τα τρία πρώτα γκρουπ δυναμικότητας να αποτελούνται από 2 εθνικές ενώ το 4ο από 4 εθνικές ομάδες. Έπειτα κληρώθηκαν σε 2 ομίλους των πέντε ομάδων (μια εθνική από το 1ο 2ο και 3ο γκρουπ δυναμικότητας και δυο από το 4ο γκρουπ δυναμικότητας).
5ος Γύρος
Στον 5ο γύρο συμμετείχε το Μπαχρέιν και η Σαουδική Αραβία που αγωνίστηκαν για τη θέση σε αγώνα μπαράζ με την εθνική που θα έρθει πρώτη στη ζώνη της Ωκεάνιας.
Αγώνες μπαράζ Ασίας-Ωκεάνιας
Το Μπαχρέιν που προκρίθηκε με αντίπαλο τη Σαουδική Αραβία στα μπαράζ της ασιατικής ζώνης αγωνίστηκε ενάντια στη Νέα Ζηλανδία η οποία κατέκτησε την πρώτη θέση στη ζώνη της Ωκεάνιας. Επικράτησε η Νέα Ζηλανδία, η οποία και κέρδισε τη συμμετοχή της στην τελική φάση του παγκόσμιου κυπέλλου.
Πρώτοι Σκόρερ
Στην προκριματική φάση της ζώνης της Ασίας σημειώθηκαν 374 τέρματα σε 144 αγώνες, δηλαδή κατά μέσο όρο 2,60 γκολ ανά αγώνα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010
Δημήτρης Κοιλιάρας
Ο Δημήτρης Κοιλιάρας γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1986. Είναι Έλληνας μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Εργοτέλη όπου έκανε τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα και τον οδήγησαν να μπαίνει στα μεταγραφικά σχέδια των μεγάλων ομάδων όπως Παναθηναϊκός και ΑΕΚ, τελικώς όμως ο Πανιώνιος έφτασε σε συμφωνία με τον Εργοτέλη κάνοντας την πιο ακριβή μεταγραφή έως σήμερα στην ιστορία του Πανιωνίου.
Βιογραφικό
Ο Κοιλιάρας ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην επαγγελματική ομάδα του Ηροδότου της Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου. Το 2002 μετακινήθηκε στον στον γειτονικό Εργοτέλη, με τον οποίο έκανε ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα και έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 2004 - 05. Παίζει με ευχέρεια τόσο στην αριστερή όσο και στη δεξιά πλευρά της μεσαίας γραμμής. Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις τις σεζόν 2006 - 07 και 2007 - 08 προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού και κυρίως του Παναθηναϊκού αλλά τελικά στις 16 Μαΐου του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας 4 ετών με τον Πανιώνιο. Στους «κυανέρυθρους» δεν κατάφερε να κερδίσει θέση στη βασική ενδεκάδα,πράγμα το οποίο οφείλεται κυρίως στο ότι η θητεία του στην ομάδα συνέπεσε με την άφιξη των διεθνών Ουρουγουανών Άλβαρο Ρεκόμπα και Φαμπιάν Εστογιάνοφ που αγωνίζονταν στην ίδια περίπου θέση με αυτόν.
Ακολούθησε μία σύντομη επιστροφή στον Εργοτέλη με την μορφή δανεισμού καθώς και η παραμονή για 1,5 χρόνο στον Λεβαδειακό. Τον Ιούλιο του 2012 αποκτήθηκε από την κυπριακή ΑΕΠ Πάφου από την οποία αποχώρησε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ένεκα των οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Ντέσμοντ Φάρμερ
Ο Ντέσμοντ Φάρμερ, γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου 1981 στο Φλιντ του Μίσιγκαν, είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Καριέρα
Ο Φάρμερ ξεκίνησε να αγωνίζεται στο λύκειο του Νόρθγουέστερν και φοίτησε στο πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας, αγωνιζόμενος μόνο στα δύο τελευταία χρόνια των σπουδών του. Έπαιξε σε 58 αγώνες, με μέσο όρο 19,0 πόντων, 4,7 ριμπάουντ και 1,8 ασίστ.
Αφού απορρίφθηκε από την ομάδα των Ιντιάνα Πέισερς υπέγραψε στην Ελλάδα και τον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, με μέσο όρο 13,9 πόντων, 3,4 ριμπάουντ και 2,0 ασίστ.
Ακολούθησε η μεταγραφή του στο Βέλγιο και στη συνέχεια στην Πολωνία, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του για τη NBA D-League και τους Τούλσα 66ers. Πριν αγωνιστεί για οκτώ αγώνες στο ΝΒΑ και τους Σιάτλ Σουπερσόνικς, υπέγραψε στην ισπανική Σαραγόσα, ενώ ολοκλήρωσε τη χρονιά στους Τούλσα 66ers.
Στη συνέχεια, συμφώνησε με τη ρωσική Σπαρτάκ Πριμόριε και την κροατική ΚΚ Ζάνταρ, πριν επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ρίνο Μπίγκχορνς. Τη σεζόν 2010-11, φόρεσε τη φανέλα της ισραηλινής Ιρόνι Άσκελον, συνεχίζοντας στη Δομινικανή Δημοκρατία, την Κολομβία και την Αργεντινή. Το 2015, αγωνίστηκε με την ομάδα της Σίγκαλ Πρίστινα από το Κόσοβο και της Γκουαϊκέριες από τη Βενεζουέλα.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οστάνδης‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΜ Σαραγόσα‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάνταρ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τούλσα 66ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίνο Μπιγκχορνς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίο Γκράντε Βάλλεϋ Βάιπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αργεντίνικων συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κολομβιανών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βενεζουελάνικων συλλόγων‎
Μικτός αριθμός
Μικτός αριθμός ονομάζεται ένας ακέραιος αριθμός που ακολουθείται αμέσως από ένα κλάσμα και αναπαριστά το άθροισμα των δυο. Για παράδειγμα, 3½ = 3 + ½ = 3.5. Αυτός ο τρόπος γραφής μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, δεδομένου ότι συνήθως αυτή η παράθεση των δύο αριθμών υποδηλώνει πολλαπλασιασμό.
Κατηγορία:Αριθμητική
Μουστακαλής
Ο Μουστακαλής είναι πτηνό της οικογενείας των Τιμαλιιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Panurus biarmicus και περιλαμβάνει 2 υποείδη, συν ένα (1) πιθανότατα εξαφανισμένο.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Panurus biarmicus biarmicus (Linnaeus, 1758).
Έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, χάρη στα οποία έχει κερδίσει το ενδιαφέρον των, ανά την υφήλιο ορνιθολόγων και, παρά την κατάταξή του από την IUCN στα είδη Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), φαίνεται ότι θα κινδυνεύσει στο άμεσο μέλλον λόγω της απωλείας των ειδικών ενδιαιτημάτων του (βλ. Βιότοπος, Κίνδυνοι, Κατάσταση πληθυσμού).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του είδους, είναι λατινική και, η προέλευσή της υπήρξε το αντικείμενο διαφωνιών στο παρελθόν, μεταξύ των ερευνητών. Ο Λινναίος (1758) προσπάθησε, πιθανότατα, να συστηματοποιήσει τις παλαιότερες ονομασίες Parus beardmanica και Beardmanica, τις οποίες είχε πρωτοαναφέρει ο Άγγλος φυσιοδίφης και ζωγράφος Ελεάζαρ Άλμπιν (Eleazar Albin ), είκοσι χρόνια νωρίτερα, το 1738. Αυτές οι ονομασίες είχαν ως ετυμολογικό υπόβαθρο το κύριο χαρακτηριστικό του αρσενικού πτηνού, τις λωρίδες αριστερά και δεξιά του ράμφους, που μοιάζουν με μουστάκι, που είχε αποδοθεί ως «beard» (ορθότερα «γενειάδα»).
Ωστόσο, κατοπινή έρευνα από τους Newton & Gadow, στα 1896, έδειξε ότι η ονομασία biarmicus είναι απλά η εκλατινισμένη εκδοχή ενός τοπωνυμίου και, συγκεκριμένα της μυθολογικής Μπιάρμια (Biarmia), ενός τόπου που συμπίπτει με τη σημερινή περιοχή Περμ της ΒΔ. Ρωσίας, στα σύνορα με τη Φινλανδία. Την άποψη αυτή έρχεται να στηρίξει ακόμη περισσότερο το στοιχείο ότι, οι Βίκινγκς στις περίφημες Σάγκες τους αναφέρουν τη συγκεκριμένη περιοχή ως Bjarmaland, Bjarmland και Bjarmia.
Συστηματική Ταξινομική
Ο μουστακαλής περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο το 1758, ως Parus biarmicus. Η ταξινομική του πτηνού ήταν και παραμένει προβληματική, όχι μόνον στο επίπεδο του είδους, αλλά και σε επίπεδο οικογενείας. Αρχικά είχε ενταχθεί στην οικογένεια Παρίδες, κατόπιν μετακινήθηκε στην οικογένεια Παραδοξορνιθίδες (Paradoxornithidae) και μετά στην οικογένεια Τιμαλιίδες. Μερικοί ερευνητές συνεχίζουν ακόμη να το κατατάσσουν στη δεύτερη ενώ, έχει προταθεί να ενταχθεί σε μία νέα οικογένεια, η οποία θα περιλαμβάνει μόνο το συγκεκριμένο γένος, την οικογένεια Πανουρίδες (Panuridae). Αυτή η τελευταία πρόταση φαίνεται να κερδίζει έδαφος, αλλά υπάρχουν ακόμη αρκετές διαφωνίες. Τα πράγματα περιεπλάκησαν περαιτέρω, μετά τις πρόσφατες βιοχημικές αναλύσεις (Alström et al. 2006, Jønsson & Fjeldså 2006, Barker et al. 2004, Cibois 2003), που έδωσαν νέα στοιχεία για την ταξινομική του πτηνού. Το βέβαιο είναι, ότι πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον είδος και, μάλλον, η συστηματική του θα απασχολήσει για πολύ ακόμη την επιστημονική κοινότητα. Μέχρι να υπάρξουν τα σχετικά συμπεράσματα, ακολουθείται η κατά ‘Howard and Moore’ ταξινομική, του 2003, που κατατάσσει το πτηνό στην οικογένεια Τιμαλιίδες.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Το είδος εξαπλώνεται σε εύκρατες -κυρίως- περιοχές της Ευρασίας, όπου απαντά ως καθιστικό, δηλαδή στις περισσότερες περιοχές της επικρατείας του, παραμένει όλο το έτος ως επιδημητικό πτηνό. Προτιμάει τα μεσαία γεωγραφικά πλάτη και τις μέσες ή λίγο χαμηλότερες θερμοκρασίες.
Στην Ευρώπη, η κατανομή του είναι πολύ κατακερματισμένη. Παρόλο που απαντά σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες -κατ’ ουσίαν απουσιάζει μόνον από την Ισλανδία και την Πορτογαλία-, η παρουσία του περιορίζεται σε θύλακες που δεν εμφανίζουν συνέχεια μεταξύ τους. Αυτό, οφείλεται πιθανότατα στην ιδιαιτερότητα των ενδιαιτημάτων του (βλ. Βιότοπος).
Στην Ασία η ζώνη εξάπλωσης του είδους είναι πιο «συνεκτική», από τον Εύξεινο Πόντο και την Κασπία Θάλασσα στα δυτικά, μέχρι σχεδόν τις ακτές του Ειρηνικού, στην Α. Ρωσία και τη ΒΑ. Κίνα, στα ανατολικά. Τα βόρεια όρια της επικράτειας βρίσκονται στη Ν. Ρωσία και το Καζακστάν, ενώ τα νότια στην Κ. και ΒΑ Κίνα.
Σε όλες ανεξαιρέτως τις περιοχές, το πτηνό βρίσκεται εκεί όλο το έτος, ενώ λιγοστές είναι οι περιοχές που μεταναστεύει κατά τη χειμερινή περίοδο, κυρίως στην Ολλανδία και σε κάποια μεσογειακά κράτη, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα. Οι διαφορές μεταξύ των υποειδών βασίζονται κυρίως στους χρωματισμούς και, σε μικρότερο ποσοστό, στο σωματικό μέγεθος. Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντάται στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Ενήλικος αρσενικός μουστακαλής Ο μουστακαλής είναι καθιστικό είδος και, στις περισσότερες περιοχές της επικρατείας του, παραμένει όλο το έτος ως επιδημητικό πτηνό. Μικρές ή λίγο μεγαλύτερες μεταναστεύσεις πραγματοποιούνται σε κάποια γεωγραφικά πλάτη.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Λουξεμβούργο και την Πορτογαλία, το Μαρόκο, την Αλγερία, το Ισραήλ, τον Λίβανο, την Αίγυπτο και την Ιαπωνία.
Στην Ελλάδα, ο μουστακαλής απαντά σε όλες τις μορφές μετακίνησης, δηλαδή ως επιδημητικό και καλοκαιρινό αναπαραγόμενο πτηνό, αλλά και ως χειμερινός και διαβατικός επισκέπτης κατά τις δύο μεταναστεύσεις.
Βιότοπος
Λιγοστά είναι τα είδη των πτηνών με τόση εξειδίκευση στα ενδιαιτήματά τους, όπως ο μουστακαλής. Ζει, τρέφεται και αναπαράγεται αποκλειστικά σε καλαμιώνες (reed beds), (Phragmites australis, Typha sp., Phalaris sp., κ.α.) που βρίσκονται σε όχθες -πλουσίων σε συστατικά- συστημάτων γλυκού ή υφάλμυρου ύδατος (κυρίως λίμνες και έλη), συνήθως με την παρουσία βλάστησης από βούρλα (sedges) και συναφών ειδών (Carex sp., Scirpus sp., Cladium sp., κ.α.). Πολύ σπάνια επισκέπτεται κάποιους μεμονωμένους θαμνότοπους, ενώ τα ενδιαιτήματά του είναι μικρά σε εμβαδόν και αρκετά απομονωμένα.
Φαίνεται ότι οι ιδανικές θέσεις σχετίζονται με τα επίπεδα του νερού: οι φωλιές τείνουν να κατασκευάζονται στις ξηρότερες περιοχές των καλαμιώνων, για να στηρίζονται καλύτερα, αλλά οι χώροι σίτισης είναι πιο πιθανό να βρίσκονται σε υγρές θέσεις, ειδικά κατά μήκος των παρυφών του νερού, όπου τα αναδυόμενα Κουλικόμορφα έντομα μπορεί να συναθροίζονται ή να παρασύρονται από τον άνεμο.