cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κριτήρια της Κοπεγχάγης
Νομοθετική ευθυγράμμιση
Όλα τα υποψήφια κράτη θα πρέπει να τροποποιήσουν την εθνική τους νομοθεσία έτσι ώστε να μην έρχεται σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Παρ' όλο που τεχνικώς κάτι τέτοιο δεν αποτελεί ένα από τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, ωστόσο είναι απαραίτητο για να υποστηριχθούν όλα τα επιμέρους κριτήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Δίκαιο
Ερωτοτραγουδιστές
ΟΙ Ερωτοτραγουδιστές ήταν Γερμανοί ποιητές και καλλιτέχνες (αντίστοιχοι των τροβαδούρων της Γαλλίας), που άκμασαν τον 13ο αιώνα. Δεν άνηκαν όλοι στην τάξη των ιπποτών, κάποιοι από αυτούς ήταν αστοί. Οι μελωδίες των ερωτοτραγουδιστών καθρεφτίζουν συχνά το πνεύμα και το ύφος του λαού. Οι περισσότερες συνθέσεις τους δεν είναι απλά λαϊκά τραγούδια, αλλά μακρυά, καλοδουλεμένα έντεχνα κομμάτια.
Μορφή
Η πιο συνηθισμένη μορφή των συνθέσεων των ερωτοτραγουδιστών αποτελείται από δύο στροφές και μια τελική αφιέρωση.
Ενώ κι οι δύο στροφές είναι γραμμένες στο ίδιο μέτρο και τραγουδιούνται πάνω στον ίδιο σκοπό, η αφιέρωση έχει άλλη μελωδία.
Σημειογραφία
Οι ερωτοτραγουδιστές χρησιμοποιούν την τετράγωνη σημειογραφία του Γρηγοριανού Μέλους.
Ρυθμός
Ο ρυθμός στα τραγούδια τους προσαρμόζεται στον ρυθμό του στίχου.
Άγιο Πνεύμα Κοζάνης
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Άγιο Πνεύμα (αποσαφήνιση)
Ο Άγιο Πνεύμα είναι οικισμός του δήμου Κοζάνης στον ομώνυμο δήμο της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει έναν μόνιμο κάτοικο.
Γενικά στοιχεία
Το Άγιο Πνεύμα βρίσκεται στα δυτικά του νομού Κοζάνης, προς τα ανατολικά όρια με την Ημαθία. Απέχει 44,5 χλμ. βορειοανατολικά της Κοζάνης και αναφέρεται επίσημα το 2001 να προσαρτάται στο τότε τοπικό διαμέρισμα Αγίου Δημητρίου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι ένας μόνο κάτοικος και μαζί με τον Άγιο Δημήτριο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Άγιος Γεώργιος Καλεντζίου Αχαΐας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας σε υψόμετρο 360 μέτρα. Μαζί με το Αβράμι, το Καλέντζι και τα Μπαντσαίικα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Καλεντζίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Καλεντζίου του Δήμου Ερυμάνθου. Το χωριό βρίσκεται 36,5 χλμ. νότια της Πάτρας, κοντά στην επαρχιακή οδό Ερυμάνθειας - Καλεντζίου.
Διοικητική και δημογραφική εξέλιξη
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στις 16/10/1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Καλεντζίου και έκτοτε αποτελεί τμήμα της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Στις 20/12/1968 (ΦΕΚ 303Α) ορίστηκε ως έδρα της Κοινότητας Καλεντζίου.
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής:
Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού:
Αξιοθέατα
Αξιοθέτο του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που έχει κτιστεί πριν το 1920 και ανακατασκευάστηκε το 1943.
Δήμος Πωγωνίου
Ο Δήμος Πωγωνίου είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Άνω Καλαμά, Άνω Πωγωνίου, Δελβινακίου, Καλπακίου και των κοινοτήτων Πωγωνιανής, Λάβδανης.
Αποτελείται από χωριά με μεγαλύτερο το Κεφαλόβρυσο, ενώ έδρα του είναι το Καλπάκι. Επίσης το Δελβινάκι, το οποίο διαθέτει πλουσιότατη ιστορία (ιδρύθηκε το 1081), έχει ορισθεί ως ιστορική έδρα του δήμου.
Συνορεύει βορείως με την Αλβανία και Δήμο Κόνιτσας, ανατολικά με το Δήμο Ζαγορίου. νοτίως με το Δήμο Ζίτσας και δυτικά με την Αλβανία και το Δήμο Φιλιατών.
Ο Δήμος Πωγωνίου διαιρείται σε 5 Δημοτικές Ενότητες οι οποίες αντιστοιχούν στους πέντε καταργηθέντες Δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα αποτελείται από κοινότητες οι οποίες αντιστοιχούν στα Δημοτικά Διαμερίσματα των κατηργηθέντων Δήμων.
Οι Δημοτικές ενότητες, σύμφωνα με την υπ. αριθμ. 45892 απόφαση του ΥΠ.ΕΣ.ΔΔΑ, καθώς και οι Τοπικές Κοινότητες αυτών φαίνονται στον πίνακα που ακολουθεί (σε αγκύλη ο πληθυσμός κάθε οικισμού, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Ηπείρου
Μιχάλης Ζιώγας
Ο Μιχάλης Ζιώγας είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής,που αγωνιζόταν ως επιθετικός και πλέον ανήκει στο προπονητικό επιτελείο της ΑΕΛ ως υπηρεσιακός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1962 και ξεκίνησε την καριέρα του από τη Λάρισα με την οποία διακρίθηκε και γνώρισε επιτυχίες. Είχε καθοριστικό ρόλο στο πρωτάθλημα της ΑΕΛ το 1988, όντας εκείνη τη χρονιά ο πρώτος της σκόρερ της ομάδας και δεύτερος του πρωταθλήματος με 16 τέρματα. Μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήταν ο τελικός Κυπέλλου του 1985 όταν σημείωσε 2 γκολ απέναντι στον τότε πρωταθλητή ΠΑΟΚ και έδωσε στη Λάρισα τον πρώτο τίτλο της ιστορίας της.
Μετά τη Λάρισα αγωνίστηκε αρχικά στον Λεβαδειακό όπου είχε μια επιτυχημένη σεζόν. Επόμενη ομάδα του ήταν ο Άρης και αμέσως μετά ο Ιωνικός. Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στον Ολυμπιακό Βόλου. Την επόμενη χρονιά έπαιξε στον ΑΟ Βελισσαρίου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ΑΕ Τυρνάβου. Στην ίδια ομάδα μετά από λίγο ξεκίνησε και την προπονητική του καριέρα.
Μετά τον αγώνα της ΑΕΛ με τον ΠΑΟΚ δήλωσε, προφανώς δυσαρεστημένος από τη διαιτησία, τα εξής: ''την Κυριακή είχαμε μια κατάφωρη αδικία σε βάρος μας, αλλά και σήμερα. Σφυρίχτηκε ένα φάουλ που δεν υπήρχε. Θύμισε εποχές της παντοδυναμίας του Παναθηναϊκού, που κάποιοι διαιτητές λέγανε 'Μήτσο πέσε, Μάικ πέσε'. Σήμερα υπάρχει κατάφωρη αδικία για την ομάδα μας. Εμείς είχαμε πειθαρχία ήταν κοντά οι γραμμές μας. Οι μεγάλοι νικητές της αναμέτρησης είμαστε εμείς. Απαιτούμε σεβασμό γιατί είμαστε από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του ποδοσφαίρου''.
Διεθνής
Ο Ζιώγας ήταν 3 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδος πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στις 19 Φεβρουαρίου του 1986.
Επίσης, το 1984 και το 1987 έπαιξε σε 2 ματς με την Ολυμπιακή Εθνική ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζιωγας Μιχαλης Ζιωγας Μιχαλης Ζιωγας Μιχαλης Ζιωγας Μιχαλης Ζιωγας Μιχαλης Ζιωγας Μιχαλης Ζ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τύρναβου 2005 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού
Η επιδρομή (διήγημα)
Σύνοψη
Το βασικό θέμα των αφηγήσεων αυτού του κύκλου- η γενναιότητα των πολεμιστών- εκπορεύεται από το σύνολο των ιδεολογικών και ηθικών αναζητήσεων του νεαρού τότε Τολστόι. Οι ιδιότητες που κάνουν τους ανθρώπους γενναίους αναπτύσσονται από τον συγγραφέα με τέτοιο τρόπο, ώστε να δικαιώνεται κάποιος υψηλός τους προορισμός. Η Επιδρομή δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο τεύχος του Μαρτίου 1853 του περιοδικού Σύγχρονος κι΄αποτελεί μια αφήγηση, σε επικό τόνο, της ζωής και της δράσης του Ρώσου στρατιώτη στις μάχες του με τις ατίθασες βουνίσιες φυλές του Καυκάσου. Τα διάφορα πρόσωπα του έργου μοιάζουν με αξιωματικούς συναδέλφους του Τολστόι. Ο λοχαγός Χλοπώφ για παράδειγμα θυμίζει τον φίλο του Χιλκόσκη, αυτόν που περιγράφει στο «ημερολόγιό του» σαν έναν «παλιό απλό στρατιώτη με απλούς τρόπους, ευγενικό, καλόκαρδο και γενναίο».
Αβραάμ Γρηγοριάδης
Ο '''Αβραάμ Κ. Γρηγοριάδης''' (1886 - 19 Οκτωβρίου 1945) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής σε εκλογικές περιφέρειες της Μακεδονίας στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Πέθανε το 1945 όταν παρασύρθηκε από αυτοκίνητο.
Η επιδρομή (διήγημα)
Η αμφισβήτηση της δικαίωσης του πολέμου
Στην επιδρομή βλέπομε πως ο Τολστόι, από τα πρώτα κιόλας νεανικά χρόνια, αμφισβητεί τη δικαίωση του πολέμου. Χρειάστηκε πολύς καιρός για να καταδικάσει τον πόλεμο απόλυτα και κατηγορηματικά, στο τέρμα μιας αργής πορείας, που ήταν γεμάτη σκέψη, αγώνες και πείρα. Ένα μέρος της πείρας το οφείλει και στη στρατιωτική του υπηρεσία, που άρχισε το 1851, όταν κατατάχτηκε δόκιμος αξιωματικός, και τελείωσε το 1856 δηλαδή μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο, που έφυγε μόνος του από το στράτευμα με το βαθμό του υπολοχαγού.
Η ειλικρίνεια της σκέψης
Η ελευθεροστομία του συγγραφέα, η ειλικρίνεια της σκέψης του κι΄ η αναζήτηση της αλήθειας, υπήρξαν αιτία να μην κατακτήσει τις συμπάθειες των ανωτέρων του· έχασε μάλιστα κάποια προαγωγή. Έπειτα από χρόνια ο Τολστόι αστειευόταν για την καριέρα του σαν αξιωματικός, λέγοντας πως δεν κατάφερε να γίνει στρατηγός στο στράτευμα, έγινε όμως στη λογοτεχνία.
Αβραάμ Γρηγοριάδης
Βουλευτής
Ο Γρηγοριάδης σπούδασε Νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Το 1923 χρημάτισε υποδιοικητής Βεροίας και πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην αποκατάσταση των προσφύγων στην πόλη της Βέροιας αλλά και στην υπόλοιπη επαρχία. Τον Οκτώβριο του 1930 κληρώθηκε ως αναπληρωτής ένορκος του Κακουργιοδικείου Βεροίας. Εξελέγη βουλευτής Βεροίας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1923 και βουλευτής Κατερίνης-Βεροίας-Ναούσης με την Ένωση Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1926 συγκεντρώνοντας 1.543 σταυρούς. Επανεξελέγη βουλευτής Βεροίας με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1932 και σε εκείνες του 1933.
Η επιδρομή (διήγημα)
Η ιστορία των δημοσιεύσεων
Όταν δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά η «Επιδρομή», περικόπηκε άγρια (δέκα τρεις περικοπές ακόμα και ολοκλήρων παραγράφων σε ένα διήγημα των τριάντα δύο σελίδων) από την τσαρική λογοκρισία κι ο συγγραφέας έγραψε σχετικά στον αδελφό του Σεργκέι: «Ό,τι ήταν καλό στο διήγημα, το βγάλανε ή το ακρωτηριάσανε». Ο ποιητής Νικολάι Νεκράσοφ, διευθυντής τότε του περιοδικού Σύγχρονος, έστειλε ένα γράμμα στον Τολστόι, συνιστώντας να μ χάνει το ηθικό του από παρόμοιες ενέργειες, που είναι συνηθισμένες σε όλους τους λογοτέχνες με ταλέντο. Αργότερα ο Νεκράσοφ θα γράψει ακόμα πιο θερμά στον Τολστόι, από αφορμή μιας νέας επέμβασης της λογοκρισίας σ΄άλλο έργο του συγγραφέα: «Η δουλειά σας που ακρωτηριάστηκε αυθαίρετα δε θα πάει χαμένη. Θα μείνει για πάντα, σαν απόδειξη της δύναμης που σας κάνει να ξεστομίζετε τέτοιες βαθειές και καθαρές αλήθειες, κάτω από συνθήκες που λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν ν΄ ανθέξουν. Αυτό ακριβώς χρειάζεται σήμερα η ρωσική κοινωνία, την αλήθεια-την αλήθεια που τόσο λίγη έχει απομείνει στη λογοτεχνία του τόπου μας μετά τον θάνατο του Νικολάι Γκόγκολ». Ο Τολστόι καταλήγει στο συμπέρασμα πως υπάρχουν δύο ειδών γενναιότητες, η ηθική και η φυσική. Η πρώτη υπαγορεύεται από τη αντίληψη του καθήκοντος προς την πατρίδα σε συνδυασμό μ΄ένα ευγενικό συναίσθημα συντροφικότητας. Η δεύτερη προέρχεται από κατώτερα κίνητρα: ο αξιωματικός, για παράδειγμα, που υπηρετεί στον στρατό από συμφεροντολογικούς υπολογισμούς και ριψοκινδυνεύει στις μάχες, δείχνεται βέβαια παλικάρι, μα η γενναιότητα του δεν έχει την ηθική βάση, είναι απλώς φυσική.
Αβραάμ Γρηγοριάδης
Οικογένεια
Ο γιος και ο αδερφός του βουλευτή εκτελέστηκαν κατά τον εμφύλιο. Η χήρα του, Μαρίκα, πέθανε το 1960.
Η επιδρομή (διήγημα)
Η επαφή με τη φύση
"Σ΄όλη τη φάλαγγα βασίλευε μια τόσο βαθιά σιωπή, που μπορούσες ν΄ακούσεις όλους τους ήχους της νύχτας, αυτούς που είναι γεμάτοι με μια μυστηριακή ομορφιά και χύνονται σαν ρυάκια από παντού για να κυλήσουν όλοι μαζί, ίδιοι μ΄ένα ποτάμι: Το μακρινό, παραπονιάρικο ουρλιαχτό των τσακαλιών, που μοιάζει άλλοτε με απελπισμένο κλάμα κι άλλοτε με γέλιο, τα ηχηρά, μονότονα τραγούδια του γρύλου, του βατράχου, των ορτυκιών γινότανε ένας γιομάτος υπέροχος ήχος που συνηθίσαμε να ονομάζουμε νυχτερινή ησυχία. Η ησυχία αυτή παραβιάζονταν ή μάλλον γινότανε ένα με τον υπόκωφο γδούπο των πετάλων και το θρόισμα του ψηλού χόρτου, που προκαλούσε η φάλαγγα με την αργοκίνητη πορεία της."
Αβραάμ Γρηγοριάδης
Θάνατος
Ο Αβραάμ Κ. Γρηγοριάδης ενώ βρισκόταν στην είσοδο της Βέροιας παρασύρθηκε από βρετανικό στρατιωτικό όχημα που οδηγούσε Ινδός στρατιώτης και πέθανε ακαριαία στις 19 Οκτωβρίου 1945. Παρολίγο θύμα θα ήταν και ο συνάδελφός του, Ιωάννης Παπαδάκης-Στάικος. Τον Αύγουστο του 1947 κατατέθηκε στη Βουλή επερώτηση για τα αίτια του θανάτου του βουλευτή. Το όχημα που χτύπησε τον Γρηγοριάδη δεν βρέθηκε ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Κατερίνης-Βεροίας-Ναούσης Κατηγορία:Βουλευτές Βεροίας
Νικόλαος Κατούντας
Ο Νικόλαος Κατούντας (1943) είναι Έλληνας στρατιωτικός γεννημένος στην Πάτρα. Αγνοείται από τις 22 Ιουλίου του 1974.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, ο Κατούντας έλαβε μέρος ως διοικητής του 31ου Λόχου Κρούσεως της 33 ΜΚ στην επιχείρηση κατάληψης του φρουρίου του Αγίου Ιλαρίωνα που ξεκίνησε τη νύχτα της 20ης Ιουλίου 1974. Παρά την αρχική της επιτυχία (κατάληψη υψώματος Πετρομούθκια ), το πρωί της επόμενης μέρας η 33 ΜΚ αναγκάστηκε να συμπτυχθεί εξαιτίας της έλλειψης πυρομαχικών και της μη έλευσης ενισχύσεων, ενώ την κατάσταση επιδείνωσε ο θάνατος του διοικητή της μοίρας, Γεωργίου Κατσάνη.
Το πρωί της 22ας Ιουλίου του 1974 ο Νικόλαος Κατούντας, όντας επικεφαλής λόχου δύναμης 62 καταδρομέων έσπευσε προς ενίσχυση του 251 Τ.Π. του Παύλου Κουρούπη, το οποίο μαχόταν εναντίον των εισβολέων στην Κερύνεια. Εκεί, ο Κατούντας και οι άνδρες του έδωσαν μάχες εκ του συστάδην καθώς βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κύριο όγκο της τουρκικής αποβατικής δύναμης. Την ίδια μέρα, κατά τη διάρκεια της οπισθοχώρησης, διότι ήταν πλέον ορατός ο κίνδυνος του εγκλωβισμού μετά την κατάληψη της πόλης από τον εχθρό, ο Κατούντας (ο οποίος είχε ενδιάμεσα τραυματιστεί ελαφρά στο πόδι) μαζί με ομάδα τεσσάρων ή έξι ανδρών δέχτηκε επίθεση από πολυάριθμη εχθρική δύναμη κοντά στο Τέμπλος. Αν και δύο από τους στρατιώτες που τον ακολουθούσαν διασώθηκαν, μεταξύ αυτών και πεζικάριοι του 251 τάγματος πεζικού ως επίσης και μέλη του επιτελείου του διοικητή του 251 Τ.Π. αντισυνταγματάρχη Παύλου Κουρούπη, ο ίδιος παραμένει από τότε αγνοούμενος. Στρατιώτες που πολέμησαν υπό τις διαταγές του Κατούντα, πιστοποίησαν την γενναιότητα που επέδειξε κατά τη διάρκεια των μαχών τοσον σε Άγιο Ιλαρίωνα οσον  και στο κτιριο της μητρόπολης Κερύνειας.
Τιμές μετά την εξαφάνιση
Μετά την εισβολή, προήχθη επ' ανδραγαθία σε αντισυνταγματάρχη πεζικού ενώ με Προεδρικό Διάταγμα της 12ης Δεκεμβρίου του 2008 προήχθη στο βαθμό του αντιστράτηγου. Προτομές του υπάρχουν σήμερα στην πλατεία της οδού Αριστομένους στην Καλαμάτα καθώς και στο στρατόπεδο Δελφινιού Λαγκάδας στη Χίο, το οποίο φέρει και το όνομά του. Παράλληλα το ονοματεπώνυμο του Νικολάου Κατούντα δόθηκε και σε δρόμο του ημικατεχόμενου δήμου Αγλαντζιάς στη Λευκωσία.
Διωγμός των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας
Οι αντιθέσεις στην Αλεξάνδρεια
Η κατάλυση του πτολεμαϊκού βασιλείου της Αιγύπτου έσπειρε την διχόνοια μεταξύ των πολιτών στην   Αλεξάνδρεια. Οι Ρωμαίοι εφαρμόζοντας  με επιδεξιότητα την τακτική του διαίρει και βασίλευε  στέρησαν από την  ισχυρή κοινότητα  των Ελλήνων τα πολύ σημαντικά προνομία που απολάμβανε και ταυτόχρονα αναβάθμισαν την ιουδαϊκή κοινότητα της πόλης παραχωρώντας  της σημαντικά προνόμια. Έτσι έσπειραν το μίσος και την εχθρότητα μεταξύ των δυο κοινοτήτων.
Επί Οκταβιανού Αυγούστου και Τιβέριου που η κεντρική εξουσία ήταν ισχυρή, η εχθρότητα αυτή δεν μπορούσε να εκδηλωθεί στην πράξη. Όταν η ρωμαϊκή εξουσία εξασθένησε (επί Καλιγούλα) η εχθρότητα αυτή φανερώθηκε και οδήγησε σε μια βίαιη  διένεξη  που έμελλε να διαρκέσει για δεκαετίες.
Ο διωγμός
Το 38 ο Καλιγούλας έστειλε τον ευνοούμενό του Ηρώδη Αγρίππα στην Αίγυπτο για να κατασκοπεύσει τον έπαρχο Αύλο Αββίλιο Φλάκκο τον οποίο μισούσε και υποπτεύονταν γιατί πίστευε ότι συνεργάζονταν με τοπικούς  επαναστάτες. Ο Αγρίππας είχε τον βασιλικό τίτλο και οι Ιουδαίοι της πόλης του επιφύλαξαν βασιλική υποδοχή. Οι Έλληνες γελοιοποίησαν το γεγονός αυτό. Για να μην έχουν μάλιστα συνέπειες κατήγγειλαν τους Ιουδαίους για το ότι είχαν αρνηθεί να τοποθετήσουν ανδριάντες του αυτοκράτορα στις συναγωγές τους.
Το γεγονός αυτό θορύβησε τον Ρωμαίο έπαρχο που φοβήθηκε ότι θα εκτεθεί στον Καλιγούλα παρά το γεγονός ότι πότε μέχρι τότε δεν είχε εφαρμοστεί καμία σαφής πολιτική για την άσκηση της αυτοκρατορικής λατρείας. Έτσι αποφάσισε να εφαρμόσει τώρα αυτή την πολιτική με διοικητικά μέτρα εναντίον της ιουδαϊκής κοινότητας. Η απόφαση αυτή κατέληξε σε πραγματικό διωγμό εναντίον των Ιουδαίων τον Αύγουστο του 38. Για την κατάσταση που δημιουργήθηκε τιμωρήθηκαν με μαστίγωση τα μέλη του ιουδαϊκού συμβουλίου των γερόντων της Αλεξάνδρειας και διατάχθηκε το κλείσιμο των συναγωγών.
Τα επακόλουθα
Οι δυο κοινότητες έστειλαν πρεσβείες στην Ρώμη, το (39/40). Η ιουδαϊκή πλευρά είχε επικεφαλής τον Φίλωνα και η ελληνική τον Απίωνα. Οι δυο πλευρές δεν μπόρεσαν να συμφιλιωθούν, ενώ οι Ιουδαίοι δεν μπόρεσαν να επανακτήσουν τα προνόμια που είχαν χάσει. Αντιθέτως η προσοχή του Καλιγούλα λόγω της κατάστασης της υγείας του επικεντρώθηκε στο ζήτημα της άρνησης των Ιουδαίων να ασκήσουν την αυτοκρατορική λατρεία. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην εξωφρενική απόφαση του που ζητούσε από τις ιουδαϊκές αρχές της Ιερουσαλήμ να τοποθετήσουν το άγαλμα του στον Ναο.
Πηγές
Κατηγορία:Πογκρόμ Κατηγορία:Ιουδαίοι Κατηγορία:Αλεξάνδρεια
NGC 320
Ο NGC 320 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος, ο οποίος απέχει 229 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη.
Τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Φράνσις Πριζέρβντ Λίβενγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) το 1886.
Αναφορές
0320 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 3510
Aedes aegypti
Το  Aedes aegypti (Αηδής ο αιγυπτιακός), γνωστό και ως κουνούπι τίγρης, είναι ένα κουνούπι που μεταφέρει τις ασθένειες δάγκειος πυρετός, τσικονγκούγια και κίτρινος πυρετός, καθώς και άλλες ασθένειες. Το κουνούπι ξεχωρίζει από τις λευκές λωρίδες στα πόδια και ένα σημάδι που μοιάζει με λύρα στο θώρακα. Το κουνούπι προέρχεται από την Αφρική και απαντάται σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές του πλανήτη.
To είδος είναι φορέας αρκετών τροπικών πυρετών. Μόνο το θηλυκό τσιμπάει για αίμα έτσι ώστε να ωριμάσει τα αυγά του. Το είδος έλκεται από χημικές ενώσεις που παράγουν τα θηλαστικά. Ανάμεσα σε αυτές τις ενώσεις είναι η αμμωνία, το διοξείδιο του άνθρακα, το γαλακτικό οξύ και η οκτενόλη. Τα ενήλικα ζουν περίπου 2 με 4 εβδομάδες ανάλογα με τις συνθήκες, αλλά τα αυγά είναι βιώσιμα ακόμη και μετά από ένα χρόνο σε ξηρή κατάσταση.
Σύμφωνα με τον οδηγό του αμερικανικού φορέα Κέντρα για τον Έλεγχο των Ασθενειών και για την Πρόληψη, τα καλύτερα εντομοαπωθητικά για το είδος είναι αυτά που περιέχουν DEET. Επίσης αναφέρει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίπτερα
857 Γκλαζενάπια
Η Γκλαζενάπια (Glasenappia) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,32. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Ρώσου-Σοβιετικού αστρονόμου Σεργκέι Γκλάζεναπ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκλαζενάπιας εκτιμάται σε 15 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2318. Η Γκλαζενάπια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 14 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκλαζεναπια
Μίσιντσι (Ντέρβεντα)
Το Μίσιντσι (σερβικά κυριλλικά: Мишинци) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 237 κατοίκους.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Μίσιντσι αριθμούσε 2,785 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Νίκος Καραντηνός
Ο Νίκος Καραντηνός (1920 – 25 Ιουνίου 2008) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συνδικαλιστής.
Γεννήθηκε στα Μιχαλιτσάτα Ληξουρίου της Κεφαλονιάς. Η Κατοχή τον βρήκε να σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1941 οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ και το ΕΑΜ Νέων Φιλοσοφικής. Υπήρξε υπεύθυνος της «Νίκης», της παράνομης εφημερίδας της Οργάνωσης Αθήνας και στη συνέχεια μέλος στη συντακτική επιτροπή της «Νέας Γενιάς», οργάνου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ, ενώ συμμετείχε σε αντιστασιακές δραστηριότητες με το ψευδώνυμο «Διονύσης», στήνοντας παράνομα τυπογραφεία. Παράλληλα πήρε το πτυχίο του από το Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναφέρεται ότι «δασκάλα» του στη δημοσιογραφία υπήρξε η Ηλέκτρα Αποστόλου.
Μεταπολεμικά, εξορίστηκε επί δύο χρόνια (1948-1950) στην Ικαρία και στη Μακρόνησο. Στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως επαγγελματίας δημοσιογράφος σε πολλές εφημερίδες, κυρίως στην Αθηναϊκή, της οποίας υπήρξε αρχισυντάκτης, και επίσης στις Δημοκρατική Αλλαγή, Ημέρα, Εξπρές, Άλφα Ρεπορτάζ και κατά τη μεταπολίτευση στον Ριζοσπάστη.
Από την αρχή ο Καραντηνός ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση στον χώρο του τύπου: Διετέλεσε γενικός γραμματέας στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ), στην ίδρυση της οποίας πρωτοστάτησε, καθώς και αντιπρόεδρος, γενικός γραμματέας και ταμίας της ΕΣΗΕΑ. Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος του «Συνδέσμου Δημοσιογράφων-Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης 1941-1944».
Ο Νίκος Καραντηνός πέθανε σε ηλικία 88 ετών στην Αθήνα, όπου και κηδεύθηκε, ενώ η σορός του μεταφέρθηκε και τάφηκε στην Κεφαλονιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ
Αυστραλιανές Άλπεις
Οι Αυστραλιανές Άλπεις είναι η υψηλότερη οροσειρά της Αυστραλίας. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική Αυστραλία και διασχίζει την ανατολική Βικτώρια, την νοτιοανατολική Νέα Νότια Ουαλία και την περιοχή της αυστραλιανής πρωτεύουσας (Καμπέρα). Οι Αυστραλιανές Άλπεις συμπεριλαμβάνουν κορυφές ύψους 2.000 μέτρων. Είναι η μόνη περιοχή της ενδοχώρας της Αυστραλίας όπου πέφτει βαρύ χιόνι κάθε χρόνο. Οι Αυστραλιανές Άλπεις είναι κομμάτι της Μεγάλης Διαχωριστικής Οροσειράς, μια σειρά από βουνά, λόφους και ορεινά σημεία που διατρέχει 3.000 χιλιόμετρα από το βόρειο Κουίνσλαντ διαμέσου της Νέας Νότιας Ουαλίας και μέσω του βόρειου τμήματος της Βικτώριας. Αυτή η αλυσίδα ορεινών περιοχών διαχωρίζει την απορροή των ποταμιών που κυλάνε ανατολικά στην θάλασσα της Τασμανίας από αυτά που κυλάνε δυτικά στην απορροή της λεκάνης Μάρρεϋ - Ντάρλινγκ (και από εκεί στον Νότιο Ωκεανό) ή σε εσωτερικούς υδάτινους όγκους όπως η Λίμνη Έυρ (Eyre), που κείται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η μεγάλη Διαχωριστική Οροσειρά έχει τα μεγαλύτερα υψόμετρα στις Αυστραλιανές Άλπεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές της Αυστραλίας
Οι παίκτες (Γκόγκολ)
Η υπόθεση βασίζεται σε μια ιστορία εξαπάτησης μεταξύ χαρτοκλεφτών του τύπου «ο κλέψας του κλέψαντος».
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια μιας ημέρας σε ένα πανδοχείο μιας μικρής επαρχιακής ρωσικής πόλης, όπου καταφτάνει ο Ιχάρεφ, ένας χαρτοκλέφτης που μόλις κέρδισε σε παιχνίδι 80 χιλιάδες ρούβλια. Στο ίδιο πανδοχείο μένουν και τρεις άλλοι επαγγελματίες χαρτοπαίκτες, που περιμένουν τη μεγάλη ευκαιρία. Γνωρίζονται με τον Ιχάρεφ, αναγνωρίζονται ως συνάδελφοι στα χαρτοπαικτικά κόλπα και του προτείνουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Ο Ιχάρεφ συμφωνεί πρόθυμα. Σύντομα εμφανίζεται το υποψήφιο θύμα: Ο κ. Γκλοβ, ένας πλούσιος γαιοκτήμονας βρίσκεται στην πόλη και περιμένει να εισπράξει 200.000 ρούβλια από την τράπεζα. Ο ίδιος πρέπει να επιστρέψει στο κτήμα του αφήνοντας πίσω τον γιο του Αλέξανδρο για να εισπράξει τα χρήματα. Ο Αλέξανδρος Γκλοβ παρασύρεται στο παιχνίδι και χάνει γρήγορα τα 200.000 ρούβλια από τους παίκτες. Καθώς δεν έχει ακόμη τα χρήματα, τους δίνει ένα γραμμάτιο. Ένας υπάλληλος της τράπεζας τους ενημερώνει ότι η εξαργύρωση του γραμματίου θα διαρκέσει 2 εβδομάδες.
Μόλις οι τρεις χαρτοκλέφτες φεύγουν από την πόλη με τα χρήματά του, ο Ιχάρεφ μαθαίνει ότι ο Γκλοβ και ο υπάλληλος της τράπεζας ήταν συνεργοί τους σε ένα περίτεχνο κόλπο για να πάρουν τα κέρδη του. Συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να πάει στην αστυνομία καθώς ήταν συνένοχος σε στημένο χαρτοπαίγνιο και ξεσπά με αγανάκτηση κατά των απατεώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σατιρικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Νικολάι Γκόγκολ
Στέφι Γκραφ
Η Στέφι Γκραφ (Stefanie „Steffi“ Maria Graf, 14 Ιουνίου 1969) είναι Γερμανίδα πρώην αντισφαιρίστρια.
Γεννήθηκε στο Μάνχαϊμ (Mannheim) της Γερμανίας στις 14 Ιουνίου του 1969. Κέρδισε το πρώτο μεγάλο τουρνουά το 1987 στο Ρολάν Γκαρός, στη Γαλλία, που έμελλε να είναι και το τελευταίο Grand Slam που κέρδισε το 1999, δύο μήνες πριν αποσυρθεί. Είναι η μοναδική αθλήτρια του τένις, που κατάφερε να κάνει το "Γκόλντεν Σλαμ", δηλαδή να κατακτήσει σε ένα ημερολογιακό έτος όλους τους τίτλους Grand Slam και το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. To 2004 εισήχθη στο International Tennis Hall of Fame. Σήμερα είναι παντρεμένη με τον επίσης τενίστα Αντρέ Αγκάσι και έχει δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Δυτικογερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Κατάλογος ποταμών της Αργεντινής
Ακολουθεί κατάλογος ποταμών της Αργεντινής.
Κατά μήκος
*
Θύρα 4
thumb|240px|Οπαδοί του ΠΑΟΚ στη Θύρα 4
Η Θύρα 4 είναι ο δημοφιλέστερος σύνδεσμος οργανωμένων οπαδών του ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης. Έχει μέλη από όλη την Ελλάδα και όλα αυτά τα χρόνια έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία του συλλόγου επηρεάζοντας και τις αποφάσεις του.
Ιστορία
Δημιουργήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1976, αν και λειτουργούσε ανεπίσημα απο τον Απρίλη του ίδιου έτους, παίρνοντας το όνομά της από την ομώνυμη θύρα 4 του Γηπέδου της Τούμπας, από όπου παρακολουθούσαν τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του.
Κατά καιρούς, η Θύρα 4 είχε εκφράσει ανοιχτά την αντίθεση της με τις διοικήσεις της ομάδας. Η πιο γνωστή κόντρα της Θύρας 4 ήταν με τον πρώην πρόεδρο της ομάδας Θωμά Βουλινό. Σε αρκετά παιχνίδια δημιουργούσαν σοβαρά επεισόδια, με αποκορύφωμα τη βραδιά της 1ης Οκτωβρίου 1992, σε ένα παιχνίδι για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ με αντίπαλο τη Γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν, που δεν τελείωσε ποτέ. Αποτέλεσμα αυτών των επεισοδίων ήταν να τιμωρηθεί η ομάδα της Θεσσαλονίκης με διετή αποκλεισμό απο τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο τότε πρόεδρος του ΠΑΟΚ, Θωμάς Βουλινός, κατηγόρησε για πρωτεργάτη των επεισοδίων τον τότε πρόεδρο του συνδέσμου της Θύρας 4, Αντώνη Κλαδά, τον οποίο κυνήγησε δικαστικώς. Τελικά μετά απο αρκετά χρόνια, ο Κλαδάς δικαιώθηκε στα Ελληνικά δικαστήρια.
Στις 4 Οκτωβρίου 1999 έξι οπαδοί του ΠΑΟΚ έχασαν τη ζωή τους σε τροχαίο δυστύχημα στην περιοχή των Τεμπών, επιστρέφοντας με το πούλμαν από την Αθήνα όπου είχαν πάει να παρακολουθήσουν έναν αγώνα πρωταθλήματος με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο, βυθίζοντας την οικογένεια του Δικεφάλου σε πένθος.
Ο φυσικός ηγέτης της Θύρας 4 είναι ο Θωμάς Μαυρομιχάλης, γνωστός και ως Μάκης Μανάβης, ο οποίος ήταν πρόεδρος του συνδέσμου τις δεκαετίες του '70 και του '80. Μέχρι σήμερα μνημονεύεται απο τους φανατικούς οπαδούς του ΠΑΟΚ, οι οποίοι τον αποκαλούσαν στρατηγό. Έφυγε απο την ζωή στις 13 Μαρτίου 2023 σε ηλικία 74 ετών, βυθίζοντας σε πένθος όλη την οπαδική οικογένεια του ΠΑΟΚ.
Η Θύρα 4 σήμερα
thumb|180px
Ο σύνδεσμος αριθμεί 37 συνολικά υποσυνδέσμους σε διάφορα μέρη του κόσμου, στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Αυστραλία, το Βέλγιο, την Αμερική, τη Γερμανία, τη Σουηδία και την Ελβετία. "Κεντρικός" σύνδεσμος και έδρα της οργάνωσης, είναι το λεγόμενο "Χαμηλοτάβανο", που βρίσκεται στην Παλαιών Πατρών Γερμανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ
Περί γενέσεως και φθοράς
Το Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς είναι δίτομο έργο του Αριστοτέλη που συντάχθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. Είναι συνέχεια του περί ουρανού και έχει ως θέμα την γέννηση και φθορά των πραγμάτων, καθώς και την θεωρία των τεσσάρων στοιχείων.
Στον τόμο Α΄ αναλύει με την μέθοδο του υλομορφισμού την διαδικασία της δημιουργίας και της φθοράς της ύλης. Στον τόμο Β΄ αναλύει την διαδικασία της μεταβολής των τεσσάρων στοιχείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Αριστοτέλη Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Κέλτος
Ο Κέλτος ήταν γιος του Ηρακλή και της Κελτίνης, κόρης του Βρεταννού.
Ο Ηρακλής, στην εκστρατεία του εναντίον του Γηρυόνη, βρέθηκε στη Βρετανία -- γεγονός το οποίο πολλοί μελετητές συνδέουν με τον Δέκατο Άθλο του. Εκεί γνώρισε την κόρη του βασιλιά Βρεταννού, Κελτίνη, με την οποία απέκτησαν τον Κέλτο, που σημαίνει αυτόν που ιππεύει τον κέλητα ίππο (κέλης, κέλητος, κέλλω: άλογο ιππασίας). Σε άλλη εκδοχή, που συναντάται στον Αππιανό, ο Κέλτος ήταν γιος του Πολύφημου και της Γαλάτειας, αδελφός του Ιλλυριού.
Από αυτό το παιδί πήραν το όνομά τους οι Κέλτες.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρακλείδες
Συγκρούσεις στην Αλεξάνδρεια επί Κλαύδιου
Ύστερα από την δολοφονία του Καλιγούλα με παρέμβαση του Ηρώδη Αγρίππα αποκαταστάθηκαν τα προνόμια των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας  με δυο διατάγματα που εξέδωσε  ο νέος αυτοκράτορας  Κλαύδιος. Οι συγκρούσεις όμως συνεχίζονταν ασταμάτητες και συνεχώς κατέφθαναν στην  Ρώμη πρεσβείες και από τις  δυο κοινότητες  ζητώντας από τον  αυτοκράτορα να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους.
Ισίδωρος και Λάμπων
Η εχθρότητα  μεταξύ των δυο κοινοτήτων  παρέμενε αμείωτη. Οι ηγέτες της ελληνικής κοινότητας ο Ισίδωρος που ήταν γυμνασίαρχος και ο Λάμπων έφτασαν μέχρι του σημείου να κατηγορήσουν μπροστά  στον αυτοκράτορα  τον Ηρώδη Αγρίππα Β΄  ως υπεύθυνο για την κατάσταση που επικρατούσε στην πόλη και να ζητήσουν  την παραπομπή του σε δίκη. Ο Κλαύδιος τους τιμώρησε με θάνατο για την θράσος τους ( 53). Οι Έλληνες τους θεώρησαν μάρτυρες της αντιστάσεως  εναντίον των Ρωμαίων  και κυκλοφόρησαν πολλά κείμενα  με τους τολμηρούς  λόγους  τους.
Πηγές
Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Αλεξανδρεια Κατηγορία:Ιουδαϊκά κινήματα
Θεόδωρος Νικολαΐδης
Ο Θεόδωρος Νικολαΐδης (21 Φεβρουαρίου 1925 - 18 Μαρτίου 2017) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης, ιδρυτής και ιδιοκτήτης-διευθυντής της καθημερινής αθλητικής εφημερίδας «Φως των Σπορ».
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1925, παιδί προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης καταστήματος υφασμάτων στο κέντρο του Πειραιά.
Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία από την εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ», στην οποία έκανε το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού. Ωστόσο, όταν η διεύθυνση της εφημερίδας του ζήτησε να γράψει ένα άρθρο εναντίον γνωστού ποδοσφαιρικού παράγοντα της εποχής, εκείνος αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να απολυθεί. Μαζί μ’ εκείνον απολύθηκε και μετέπειτα η σύζυγός του Ειρήνη, με την οποία έως τότε διατηρούσαν σχέση.
Επιρροή
Η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», το 1996, σε άρθρο της για την επιρροή που είχε το «Φως» στους φιλάθλους του Ολυμπιακού, έγραψε για τον Νικολαΐδη:
Προσωπική ζωή
Ο Θεόδωρος Νικολαΐδης ήταν παντρεμένος και είχε δύο κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Προφήτης Ηλίας Κοζάνης
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Προφήτης Ηλίας (αποσαφήνιση)
Ο Προφήτης Ηλίας είναι χωριό του νομού Κοζάνης, το οποίο βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Ημαθία σε απόσταση 30 χλμ. βορειοανατολικά της Κοζάνης. Αναφέρεται επίσημα το 2001 όπου και προσαρτάται στο τότε τοπικό διαμέρισμα Ακρινής. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, ο πληθυσμός του χωριού είναι 15 κάτοικοι και μαζί με την Ακρινή αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ακρινής, η οποία ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης.
Σημείωση
Στο δήμο Σερβίων και την κοινότητα Βαθυλάκκου υπήρχε οικισμός Προφήτης Ηλίας, ο οποίος και καταργήθηκε το 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Ρενώ του Μπαρ (επίσκοπος του Μετς)
Ο Ρενώ, γαλλ.: Renaud de Bar, γερμ.: Reginald (απεβ. 1316) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν επίσκοπος του Mετς από το 1302.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Θεοβάλδου Β΄ κόμη του Μπαρ και της συζύγου του Ιωάννας του Τουσύ, κόρης του Ιωάννη κυρίου του Τουσύ.
Έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στο Ρενς, στο Λαν, στο Βερντέν και στο Καμπραί και στη συνέχεια, πριν από το 1298, αρχιεπίσκοπος των Βρυξελλών. Έγινε στη συνέχεια αρχιεπίσκοπος του Μπαζανσόν το 1299, προτού γίνει μέλος του Συλλόγου· «πρίγκιπας» του Mετς το 1301 και κοσμήτορας της Σαιντ Μαντλέν στο Βερντέν το 1302. Στα μέσα του 1302 εξελέγη επίσκοπος του Μετς, αλλά οι εκλογές θεωρήθηκαν παράτυπες, αφού ο Πάπας είχε το προνόμιο να ορίζει τον κάτοχο αυτής της επισκοπής. Για να λύσει το πρόβλημα, δηλ. να κατευναστεί ο κλήρος του Mετς και να εκλεγεί ο Ρενώ, ο πάπας Βονιφάτιος Η΄ άσκησε βέτο στις εκλογές, αλλά στη συνέχεια ονόμασε τον Ρενώ ως επιλογή του για την επισκοπή. Ο Ρενώ ήταν ο μόνος ιεράρχης της αρχιεπισκοπής του Τρηρ που βοήθησε στη Σύνοδο της Βιέννης, η οποία είχε κληθεί από τον πάπα Κλήμη Β΄ για να καταστείλει τους Ναΐτες. Ο Ρενώ πολέμησε εναντίον του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Λωρραίνης, και στη συνέχεια εναντίον των αξιωματούχων του Mετς. Αναγκάστηκε να αποσυρθεί κατά την εκστρατεία της Μεσίνας και απεβίωσε στις 4 Μαΐου 1316, απ' ότι φαίνεται δηλητηριασμένος.
Λειτουργικά χειρόγραφα
Ο Ρενώ του Μπαρ είναι γνωστό ότι διέθετε 6 λειτουργικά χειρόγραφα, που χρονολογούνται από τις αρχές του 14ου αι., πιθανώς μεταξύ 1302 και 1305. Τα χειρόγραφα ήταν πιθανώς δώρα από τους συγγενείς του, συμπεριλαμβανομένης της αδελφής του Μαργαρίτας του Μπαρ, ηγουμένης του αβαείου του Σαιν-Μωρ του Βερντέν, και της μητέρας του Ιωάννας του Τουσύ, της οποίας τα χέρια φαίνονται πολλές φορές στο περιθώριο, παράλληλα με αυτά του γιου της. Και τα έξι χειρόγραφα έχουν σχεδιαστεί για χρήση σε εκκλησιαστικές τελετές από επίσκοπο.
Αυτά τα χειρόγραφα, ειδικά οι δύο τόμοι Προσευχηταρίων του Βερντέν, είναι γνωστά για τις πλούσιες εικονογραφίες τους, τους θυρεούς, τα σχέδια περιθωρίων και τα ζωγραφισμένα αρχικά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Γλώσσες της Τρίπουρα
Η Γλώσσες της Τριπούρα, μιας πολιτείας στη Βορειοανατολική Ινδία, περιλαμβάνουν τα Βεγγαλικά ως επίσημη γλώσσα και σε πολλές άλλες μειονοτικές γλώσσες. Όπως και στην υπόλοιπη Ινδία, τα αγγλικά χρησιμοποιούνται για επίσημους σκοπούς. Τα βεγγαλικά είναι η πιο ομιλούμενη γλώσσα, λόγω της κυριαρχίας των Βεγγαλέζων στη πολιτεία. Η Κοκμπορόκ είναι επίσημη γλώσσα της πολιτείας  και είναι εξέχουσα γλώσσα μεταξύ των φυλών.Στην πολιτεία Τρίπουρα χρησιμοποιούνται οι περισσότερες από τις γλώσσες της Ινδίας. Οι εγάλες γλώσσες σε σχέση με τον αριθμό ομιλητών στην απογραφή του 2001 είναι οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Άμουνδσεν (κρατήρας)
Ο Άμουνδσεν είναι μεγάλος κρατήρας πρόσκρουσης, ο οποίος βρίσκεται κοντά στο Νότιο Πόλο της Σελήνης και φέρει το όνομα του σπουδαίου Νορβηγού εξερευνητή Ρόαλντ Άμουνδσεν (Roald Amundsen). Στα βορειοδυτικά βρίσκεται ο παρομοίων διαστάσεων κρατήρας Σκοτ, ενώ στο δυτικό χείλος του είναι προσκολλημένος ο κρατήρας Νόμπιλε. Το χείλος του είναι ελαφρώς διογκωμένο στη νότια πλευρά και εκεί οι αναβαθμίδες είναι πλατύτερες από οποιοδήποτε άλλο σημείο του εξωτερικού τείχους. Ο Άμουνδσεν επικαλύπτει μικρότερο σχηματισμό κρατήρων στα βοριοδυτικά, ενώ ο δευτερεύων Άμουνδσεν Α είναι προσκολλημένος στο βόρειο χείλος του. Νότια του Άμουνδσεν και σε μικρή απόσταση βρίσκεται ο κρατήρας Φαουστίνι.
Ο πυθμένας είναι εν γένει επίπεδος, υπάρχει όμως ζεύγος κορυφών κοντά στο κέντρο του. Το μεγαλύτερο μέρος του είναι υπό σκιάν κατά την διάρκεια της σεληνιακής ημέρας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Φοινίκη Λιβανησία
Η Φοινίκη Λιβανησία, κυριολεκτικά: Φοινίκη Λιβανέζικη, λατιν.: Phoenice Libanensis, ή Phoenice Libani, ή Phoenice II (Secunda), ήταν μία επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που κάλυπτε τα βουνά τού Αντι-Λιβάνου και τα εδάφη στα ανατολικά μέχρι την Παλμύρα. Δημιουργήθηκε επίσημα c. 394, όταν η ρωμαϊκή επαρχία της Φοινίκης διαιρέθηκε στη Φοινίκη Κύρια (Proper) ή Φοινίκη Παραλία και στη Φοινίκη Λιβανησία, μία διαίρεση που παρέμεινε μέχρι την κατάκτηση της περιοχής από τους Μουσουλμάνους Άραβες τη δεκαετία του 630.
Θεοβάλδος του Πιερπόν
Ο Θεοβάλδος, γαλλ.: Thibauld / Thiebaut / Theobald de Bar (απεβ. 1353/54) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κύριος του Πιερπόν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Eράρ(δου) κυρίου του Πιερπόν & Ανσερβίλ (γιου του Θεοβάλδου Β΄ κόμη του Μπαρ) και της Iσαβέλλας της Λωρραίνης, κόρης του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Λωρραίνης).
Φοινίκη Λιβανησία
Τοπωνυμία
Υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η πρώην επαρχία της Φοινίκης Λιβανησίας ήταν παρούσα μόνο σε τίτλους, που χρησιμοποιούνταν από εντόπιους Ρωμιούς Χριστιανούς του "Πατριαρχείου Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής". Στον κατάλογο των επισκοπικών τίτλων, για παράδειγμα, οι αρχιεπίσκοποι Έμεσας, Μπάαλμπεκ και Παλμύρας είναι «έξαρχοι πάσης Φοινίκης Λιβανησίας».
Θεοβάλδος του Πιερπόν
Βιογραφία
Το 1340 νυμφεύτηκε τη Mαρία των Νταμπιέρ, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Ναμύρ Ο πρώτος της σύζυγος Ερρίκος Β΄ κόμης του Βιάντεν είχε δολοφονηθεί στην Αμμόχωστο τρία χρόνια πριν. Η σύζυγός του Μαρία γέννησε δύο κόρες, τη Γιολάντα και την Ελισάβετ. Όταν ο Θεοβάλδος απεβίωσε (μεταξύ 2 Αυγούστου 1353 και 6 Ιουλίου 1354) δεν είχε νόμιμο άρρενα διάδοχο, έτσι η κόρη του Eλισάβετ έγινε κληρονόμος του (Μπαρ-)Πιερπόν.
Φοινίκη Λιβανησία
Φοινίκη I και Φοινίκη Λιβανησία
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης της [[Διοίκηση Ανατολής|διοίκησης της Ανατολής με τις επαρχίες της, όπως καταγράφεται στον Κατάλογο Αξιωμάτων (Notitia Dignitatum), π. το 400.]] Η επαρχία Augusta Libanensis, που αναφέρεται στον Κατάλογο της Βερόνας (Laterculus Veronensis), ήταν βραχύβια, αλλά αποτέλεσε τη βάση της επαναδιαίρεσης της Φοινίκης π. το 400 στη Φοινίκη I ή Φοινίκη Παραλία (παράκτια), και Φοινίκη II ή Φοινίκη Λιβανησία, με αντίστοιχες πρωτεύουσες την Τύρο και την Έμεσα. Στον Κατάλογο Αξιωμάτων (Notitia Dignitatum), που γράφτηκε λίγο μετά τη διαίρεση, η Φοινίκη Ι διοικείται από έναν υπατικό (consularis), ενώ η Λιβανησίαs διοικείται από έναν διοικητή (praeses), με τις δύο επαρχίες να υπάγονται στη διοίκηση της Ανατολής. Αυτό το τμήμα παρέμεινε άθικτο μέχρι τη μουσουλμανική κατάκτηση της Συρο-Παλαιστίνης τη δεκαετία του 630. Υπό το Χαλιφάτο, το μεγαλύτερο μέρος από τις δύο Φοινίκες υπάγονταν στην επαρχία της Δαμασκού, με τμήματα στο νότο και στο βορρά να βρίσκονται στις επαρχίες της Ιορδανίας και της Έμεσας αντίστοιχα.
Θεοβάλδος του Πιερπόν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1340 τη Mαρία των Νταμπιέρ, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Ναμύρ
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Φοινίκη Λιβανησία
Διατάγματα του Ιουστινιανού Α΄
Η Παλμύρα ήταν το τελευταίο μέρος, που οχύρωσε ο Ιουστινιανός Α΄ στο τεράστιο οικοδομικό του πρόγραμμα σε όλη την Αυτοκρατορία, κυρίως για στρατιωτικούς λόγους. Άλλοι λόγοι για τέτοιου είδους οικοδομικό πρόγραμμα στην περιοχή μπορεί να έχουν να κάνουν με βιβλικές αναφορές, όπως ο Ι. Μαλάλας αναφέρεται στη βιβλική σχέση της Παλμύρας με τον Σολομώντα, τον βασιλιά της Παλαιάς Διαθήκης τον οποίο ο Ιουστινιανός Α΄ ισχυρίστηκε ότι ξεπέρασε στο κτίριο της Αγίας Σοφίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 530 ο Ιουστινιανός Α΄ ξεκίνησε ένα ευρύ πρόγραμμα διοικητικών μεταρρυθμίσεων στις ανατολικές επαρχίες, το οποίο περιελάμβανε τη Φοινίκη Λιβανησία.
Διάταγμα 4
Το «Διάταγμα (edictum) 4» εκδόθηκε τον Μάιο του 536 προς τη Φοινίκη Λιβανησία. Το κύριο μέλημα τού διατάγματος ήταν: η διεκδίκηση της εξουσίας τού πολιτικού κυβερνήτη επί των στρατιωτικών, και η ανάδειξή του από διοικητή (praeses) σε συντονιστή (moderator) με τον υψηλότερο βαθμό του λαμπροτάτου (spectabilis). Το διάταγμα αυτό ήταν για την εγκαθίδρυση ομοσπονδιακής και φυλαρχικής παρουσίας στη Φοινίκη Λιβανησία. Αυτή η μοναδική αναφορά στους Άραβες φυλάρχους στην επαρχία αυτή, καθιερώνει σταθερά την παρουσία τους στη Φοινίκη Λιβανησία. Υπάρχει επίσης μία αναφορά σε φυλάρχους στον πληθυντικό, σύμφωνα με το γεγονός ότι αυτή ήταν μία μεγάλη και εκτεθειμένη επαρχία, που περιείχε περιοχές ερήμου, γεγονός που εξηγεί την ύπαρξη περισσότερων του ενός φυλάρχων σε αυτήν. Αυτό το κείμενο δίνει στους φυλάρχους τη σωστή κατάταξη στο βυζαντινό σύστημα τιμών:ενδοξότατοι (clarissimus). Σε αντίθεση με τον φύλαρχο της Αραβίας αλ-Χαρίθ ιμπν Τζαβαλά, ο οποίος ήταν λαμπρότατος (spectabilis), αυτοί στον Λίβανο ήταν απλοί φύλαρχοι, κατώτεροι σε βαθμό από τον λαμπρότατο δούκα (spectabilis dux). Οι πιο διακεκριμένοι φύλαρχοι είχαν τις υψηλότερες βαθμίδες, που εμφανίζονται στις ελληνικές επιγραφές. Οι φύλαρχοι που αναφέρονται στο διάταγμα, ήταν υποταγμένοι στους δούκες της επαρχίας: η φυλετική υπαγωγή αυτών των φύλαρχων ήταν πιθανώς στους Γασσανίδες.
Ο Προκόπιος αφηγείται την ιστορία της διαμάχης της πλακόστρωτης Οδού (Strata) μεταξύ του αλ-Χαρίθ και του Αλ-Μουνδίρ, που χρησίμευσε ως πρόσχημα της Περσίας για το έναυσμα του Β΄ Περσικού Πολέμου με το Βυζάντιο. Αυτή η αφήγηση τεκμηριώνει την εμπλοκή των Γασσανιδών με τη Φοινίκη, καθώς σύμφωνα με τον Προκόπιο η Strata βρισκόταν νότια της Παλμύρας. Σε μία τόσο σημαντική συνοριακή διαμάχη, ήταν ο αλ-Χαρίθ ο αρχιφύλαρχος -και όχι οι κατώτεροι φύλαρχες της Φοινίκης- που ενεπλάκη, δείχνοντας την υπερ-επαρχιακή δικαιοδοσία του αρχιφυλάρχου. Εδώ ήταν ο αλ-Χαρίθ, όχι οι δούκες, που ήταν ο υπερασπιστής των ρωμαϊκών συνόρων (limes), επιβεβαιώνοντας την άποψη ότι η υπεράσπιση τού τομέα των ανατολικών συνόρων από την Παλμύρα έως την Άιλα ανήκε κυρίως στους Γασσανίδες (και όχι στους δούκες). Στην αφήγησή του για τα κτίρια των Γασσανιδών, ο Ισλαμιστής συγγραφέας Χαμζά αναφέρει, στο αραβικό χρονικό του, ότι υπήρχε παρουσία Γασσανιδών στο Ταδμούρ (Παλμύρα). Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται από την εξήγηση τού διατάγματος τού Ιουστινιανού Α΄ για τη Φοινίκη, με την Παλμύρα να είναι η έδρα τού ενός από τους δύο δούκες αυτής της επαρχίας.
Βυζαντινο-Σασσανιδικός Πόλεμος και τα επακόλουθά του
αριστερά|μικρογραφία| Πίνακας του τελευταίου Βυζαντινο-Σασσανιδικού Πολέμου. Κατά τη διάρκεια των συχνών Ρωμαιο-Περσικών Πολέμων που διήρκεσαν για πολλούς αιώνες, η Έμεσα έπεσε το 613 στον Σαχρμπαράζ και βρισκόταν στα χέρια των Σασσανιδών μέχρι το τέλος τού πολέμου. Οι Σασσανίδες Πέρσες κατέλαβαν τη Φοινίκη Λιβανησία μαζί με το σύνολο της Συρο-Παλαιστίνης από το 619 έως το 629. Λίγο μετά τη νίκη του Βυζαντίου στον πόλεμο και την ανάκαμψη της περιοχής, χάθηκε και πάλι, αυτή τη φορά οριστικά, από τις μουσουλμανικές κατακτήσεις: τη δεκαετία του 640, οι Μουσουλμάνοι Άραβες κατέκτησαν τη Συρία αμέσως μετά τον θάματο τού προφήτη τού Ισλάμ Μωάμεθ, και εγκαθίδρυσαν ένα νέο καθεστώς για να αντικαταστήσει τους Ρωμαίους.
Περιφέρειες
Η Φοινίκη Λιβανησία βρισκόταν μεταξύ Ηλιούπολης (Baalbek) και Παλμύρας, καλύπτοντας επίσης τον Αντιλίβανο, τη Δαμασκό και την Έμεσα. Οι περιοχές της επαρχίας της Φοινίκης Λιβανησίας (στη νότια Συρία) που αναφέρονται στο Notitia Dignitatum ήταν: Otthara (Al -Gunthor, ανατολικά του Hermel), Euhara, Saltatha (πιθανώς Sadad), Lataui, Agatha, Nazala, Abina, Casama (Nabk), Calamona (In Jabal Qalamoun), Betproclis (Bir el-Fourqlous), Thelseae (πιθανώς Doumeir), Adatna (πιθανώς Ḥadata) και Palmira. Κατά την αραβική προϊσλαμική περίοδο, στη Φοινίκη Λιβανησία, η Τζαλλίκ, η δεύτερη πρωτεύουσα των Αράβων Γασσανιδών, αποτελούσε ένα σημαντικό αστικό κέντρο για τον αραβικό πληθυσμό.
Στρατός
Ο δουξ Φοινίκης ήταν μία στρατιωτική μονάδα, που διοικούσε τους συνοριοφύλακες (limitanei) της Φοινίκης στα ανατολικά της (δηλ. στη Phoenice Libanensis) και όλων των δυνάμεων και οχυρώσεων κατά μήκος των συνόρων της ερήμου, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος της Strata Diocletiana, μεταξύ ακριβώς βόρεια της Παλμύρας και ακριβώς νότια της Δαμασκού. Ένας dux Phoenices ενεπλάκη στον πόλεμο με τους Σαρακηνούς της Mαβίας π. το 377, πολεμώντας παράλληλα με το magister equitum per Orientem. Οι ακόλουθες μονάδες ή αποσπάσματα μονάδων, καθώς και οι νομάρχες και οι μονάδες τους, αναφέρονται ως υπό τη διοίκηση του dux Foenicis: Οι μονάδες από ένα μικρότερο μητρώο καταγραφής περιλαμβάνουν:
Εκκλησιαστική διοίκηση
δεξιά|μικρογραφία| Bab Kisan, μια από τις επτά αρχαίες πύλες της Δαμασκού, με σκαλίσματα [[Χι Ρο|Chi Rho .]] Η εκκλησιαστική διοίκηση ακολουθούσε την πολιτική, με μερικές διαφορές. Όταν η επαρχία διαιρέθηκε περί το 394, η Δαμασκός, παρά η Έμεσα, έγινε ηe μητρόπολη της Φοινίκης II. Η επαρχία ανήκε στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, με τη Δαμασκό αρχικά να ξεπερνά την Τύρο, την πρωτεύουσα της Φοινίκης I, της οποίας η θέση επίσης αμφισβητήθηκε για λίγο από την Bέρυτο π. το 450. Όμως μετά το 480/1 ο μητροπολίτης Τύρου καθιερώθηκε ως πρώτος κατά προτεραιότητα (πρωτόθρονος) όλων των μητροπολιτών, που υπάγονταν στην Αντιόχεια. Τον Φεβρουάριο τού 452 η κεφαλή τού Αγ. Ιωάννη τού Βαπτιστή ανακαλύφθηκε στη μονή των Σπελαίων, στη μητρόπολη Έμεσα, στη Φοινίκη ΙΙ. Ματά από αυτό το γεγονός, η Έμεσα —η οποία ήταν προηγουμένως ήταν αναπληρωματική της Δαμασκού— "πιθανώς ανυψώθηκε στον βαθμό της επίτιμης μητρόπολης της Φοινίκης Λιβανησίας στο β' ήμισυ τού 5ου αι.", σύμφωνα με τον Ζυλιέν Αλικό.
Αυτή η κατάσταση, «σύμφωνη με την επιστολή του 12ου κανόνα της Συνόδου της Χαλκηδόνας», συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι περί το 570, όταν γράφτηκε για πρώτη φορά τη Notitia Antiochena. Σύμφωνα με τον Ζυλιέν Αλικό: «Οι μεταγενέστερες τροποποιήσεις της Notitia Antiochena μαρτυρούν, ωστόσο, ότι η πόλη έγινε εκκλησιαστική μητρόπολη με την πλήρη έννοια του όρου μεταξύ τού τέλους τού 6ου αι. και των αρχών του 7ου αι. και ότι έλαβε τη δική της δικαιοδοσία, που περιλαμβάνει τις τέσσερις επισκοπές Άρκας, Μαυρικόπολης, Αρμενίας και Στεφανούπολης» Αυτό πιθανότατα οφειλόταν, σύμφωνα με τον Ζυλιέν Αλικό, στη μεταφορά της κεφαλής του Ιωάννη του Βαπτιστή στην πόλη Έμεσσα από τη μονή Σπελαίων, όπως μαρτυρείται από τον Θεοφάνη τον Ομολογητή, αν και χρονολογείται από τον ίδιο γύρω στο έτος 760 –«περισσότερο από έναν αιώνα μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Εγγύς Ανατολής»– που είναι απίθανη χρονολογία. μικρογραφία| Μικρογραφία από [[Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄|το Μηνολόγιο του Βασιλείου Β' που απεικονίζει το μαρτύριο του Ιουλιανού της Έμεσας.]] Εικάζεται ότι ο Ιουλιανός της Έμεσας θεωρούνταν προστάτης άγιος της Φοινίκης Λιβανησίας. Η Notitia Antiochena, που συντάχθηκε περί το 570, απαριθμεί ένδεκα επισκοπές της Φοινίκης Λιβανησίας υπό τον μητροπολίτη Δαμασκού, μεταξύ των οποίων αναφέρει την «επισκοπή της Ευχάρας» και την «επισκοπή των Σαρακηνών».
Σημειώσεις
<references group="lower-alpha" /> <references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες
Deutsche Telekom
Η Deutsche Telekom AG είναι γερμανική εταιρεία τηλεπικοινωνιών με έδρα τη Βόννη. Η Deutsche Telekom ιδρύθηκε το 1994 ως πρώην κρατικό μονοπώλιο που ιδιωτικοποιήθηκε. Από τον Ιούνιο του 2008, το γερμανικό κράτος εξακολουθεί να κατέχει το 15% των αποθεμάτων της εταιρείας άμεσα, και άλλο ένα 17% μέσω της κρατικής τράπεζας KfW. Η εταιρεία αποτελεί συστατικό μέρος του Euro Stoxx 50.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Γέφυρα Νοτρ-Νταμ
Η σημερινή γέφυρα, που χτίστηκε το 1853 κατά τη διάρκεια του μετασχηματισμού του Παρισιού, έχει μήκος 105 μέτρα και πλάτος 20 μέτρα, ενώ τα αρχικά πέντε τόξα μειώθηκαν σε τρία το 1912, εκ των οποίων το κεντρικό τόξο 60 μέτρων είναι μεταλλικό.
Η γέφυρα είναι γνωστή ως η «αρχαιότερη» στο Παρίσι, με την έννοια ότι, ενώ η παλαιότερη γέφυρα στο Παρίσι που βρίσκεται στην αρχική της κατάσταση και σε χρήση είναι αναμφίβολα η Πον Νεφ, στη θέση της γέφυρας Νοτρ-Νταμ υπήρχε μια γέφυρα διαφορετικής μορφής, ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή, που ονομαζόταν Μεγάλη γέφυρα, ωστόσο, έχει καταστραφεί και ανακατασκευαστεί πολλές φορές. Η γέφυρα κάποτε είχε περίπου εξήντα σπίτια πάνω της, το βάρος των οποίων προκάλεσε κατάρρευση το 1499.