cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρκος Κλαδάκης
Νεανικά Χρόνια
Το Πάσχα του 1919 - ήταν τότε Δήμαρχος ο Πατέρας του - σκαρφάλωσε στο Κάστρο της Σύμης, κατέβασε την ιταλική σημαία από τον ιστό της "Μεγάλης Παναγίας" και ύψωσε την ελληνική σημαία. Οι ιταλικές Αρχές τον καταδίωξαν και ο Μάρκος φυγαδεύτηκε στην Τήλο και από εκεί στην Αθήνα όπου κατόπιν διαγωνισμού εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Μετά την αποφοίτηση του, τοποθετήθηκε ως ανθυπολοχαγός στη Στρατιά της Μικράς Ασίας και προωθήθηκε στη Β' Μεραρχία, στο Ζ' Σύνταγμα Πεζικού, επί της γραμμής των πρόσω. Τραυματίστηκε κατά την πορεία στον Σαγγάριο ποταμό, επανήλθε όμως ύστερα από σύντομη ανάρρωση.
Μετά τη συμμετοχή του στην Επανάσταση του 1922 και με αίτησή του, τοποθετήθηκε στη Στρατιά του Έβρου και υπηρέτησε στις φρουρές της Δυτικής Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας. Καίτοι ανθυπολοχαγός διορίστηκε επανειλημμένα σε θέσεις λοχαγού και ταγματάρχη και ανελάμβανε άκρως απόρρητες αποστολές, τις οποίες διεκπεραίωνε με επιτυχία.
To 1928, μετά από μια ακόμη επιτυχία στο "Σχολείο Βολής", προτάθηκε να αποσταλεί στη Γαλλία για συνέχιση σπουδών. Κρίθηκε όμως, σκοπιμότερο να διοριστεί καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων για μακρύ χρονικό διάστημα, όπως και στη σχολή Ναυτικών Δοκίμων με διετή θητεία. Κατά την υπηρεσία του στη Σχολή Ευελπίδων σημείωσε και άλλη επιτυχία σε διαγωνισμό της "Σχολής Εφαρμογής Πεζικού" όπου πέτυχε την 1η θέση ανάμεσα σε 65 συσπουδαστές του ανώτερους κατά βαθμό.
Η πρώιμη ανάδειξή του στις τάξεις του στρατεύματος επέτρεψε την κατά παρέκκλιση συμμετοχή του σε διαγωνισμό της "Ανωτέρας Σχολής Πολέμου". Πάλι ανάμεσα σε 125 υποψήφιους, όλους ανωτέρων βαθμών για την κατάληψη 25 θέσεων πέτυχε να καταταγεί στην πρώτη σειρά. Το 1934 προήχθη σε λοχαγό. Η συμμετοχή του όμως στο κίνημα του 1935 ανέκοψε την επαγγελματική του άνοδο. Καταδικάστηκε σε στρατιωτική καθαίρεση και σε 20ετή πρόσκαιρα αντί της θανατικής ποινής, που είχε ζητηθεί από τον κυβερνητικό επίτροπο.
Το Σύνταγμα των Δωδεκανησίων Εθελοντών
Την κατάλυση του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα τότε, ακολούθησε συνεχής δίωξή του - συλλήψεις κατ επανάληψη και εξορίες- έως ότου με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου ανακλήθηκε στο στράτευμα, ως έφεδρος εκ μονίμων και με το βαθμό του λοχαγού. Με τη στράτευση των Δωδεκανησίων ως εθελοντών, του ανατέθηκε η οργάνωση Συντάγματος.
Κατά τις πορείες επί τα πρόσω, με πρόταξη εαυτού στις ώρες του κινδύνου, κάλυπτε τη ζωή των εθελοντών. Κατέστη έτσι, σύμβολο και πολέμαρχος των Δωδεκανήσιων μαχητών.Απέρριψε την αμαχητί παράδοση του, με δήλωση ότι θα "πάρει τους άνδρες του και θ' ανέβει στα βουνά". Την ημέρα δε υπογραφής της ανακωχής παρότρυνε τους εθελοντές για έναρξη "νέας μορφής αγώνων".
Ακούραστος, ανέλαβε αμέσως με ψευδή στοιχεία ταυτότητας χειρωνακτική εργασία στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου κατόπτευε τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις των εχθρικών αεροπλάνων και του πολεμικού υλικού, κατέγραφε την κάθε κίνηση και την όλη εκεί οργάνωση και απέστελλε όσα συνέλεγε, εκεί όπου έπρεπε.
Αντιστασιακή Δράση
Υπήρξε βασικός συντελεστής συγκρότησης της πρώτης χρονικά αντιστασιακής οργάνωσης. Κατά την κατοχή, η δράση του υπήρξε δυναμική. Οργάνωνε δολιοφθορές σε επιταγμένα εργοστάσια και στις συγκοινωνίες του εχθρού και επίσης έχοντας αναλάβει την ευθύνη για τη συγκρότηση του αντάρτικου στρατού πόλεων, προετοίμαζε τις μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον των κατακτητών.
Η προσήλωση του στα ιδανικά που πίστευε, και για τα οποία μαχόταν, τον οδήγησε σε ριζική διαφωνία επί εθνικού θέματος με εταίρους του χώρου του. Μετέβη στη Μέση Ανατολή ως εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος στο οποίο ανήκε, για προμήθεια όπλων και πολεμικού υλικού. Κρατήθηκε στη Συρία, χωρίς εμφανή αιτιολογία. Στο Κάιρο του ζητήθηκε να αναφέρει εγγράφως την κατάσταση στην Ελλάδα, το σκοπό του ταξιδιού του και τις προσωπικές του απόψεις. Πίστευε ότι μόνο μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα ήταν ικανή να επιλύσει τα ακανθώδη προβλήματα που απασχολούσαν την Ελλάδα και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον διχασμό που ποικίλοι παράγοντες καλλιεργούσαν.
Εκών άκων "κρατήθηκε" στη Μέση Ανατολή. Ο όρος που είχε τεθεί από το κόμμα του για εικοσαήμερη το πολύ μετάβαση και επιστροφή και τον οποίον αποδεχθεί το Συμμαχικό Στρατηγείο δεν τηρήθηκε. Εντάχθηκε στο στρατό της Μέσης Ανατολής. Ανέλαβε προσωπάρχης του Υπουργείου Στρατιωτικών στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση και ήταν Γενικός Γραμματέας της εκεί Αντιστασιακής Οργάνωσης Ε.Α.Σ.Δ.Ο. (Εθνική Απελευθερωτική Στρατιωτική Δημοκρατική Οργάνωση).
Με την όξυνση της αντιπαράθεσης των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων της Μέσης Ανατολής παραιτήθηκε από τη θέση του Προσωπάρχη και, με τα γεγονότα που ακολούθησαν, επικηρύχτηκε και ζούσε παράνομα, ως τη σύλληψή του τη στιγμή που επιβιβαζόταν σε πλοιάριο για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Οδηγήθηκε στην Ασμάρα της Ερυθραίας, σε στρατόπεδο, όπου υπέστη την πρώτη του καρδιακή προσβολή. Βραδύτερα μεταφέρθηκε ως υπόδικος στον Πειραιά και τέθηκε σε απόταξη με Β.Δ του 1944. Αποκαταστάθηκε όμως στο βαθμό του ταγματάρχη με Β.Δ το 1949.
Πολιτική Δράση
Με υγεία επισφαλή έλαβε μέρος στις πρώτες βουλευτικές εκλογές στον Πειραιά. Του ανατέθηκε υποψηφιότητα και στη Δωδεκάνησο με τη "Δημοκρατική Παράταξη", όπου μετέβη την τελευταία εβδομάδα προ των εκλογών.
Κατά τη μοναδική προεκλογική του ομιλία στην ιδιαίτερη του πατρίδα, τη Σύμη, τόσον ο ίδιος όσο και το ακροατήριο του έτυχαν απαράδεκτης μεταχείρισης από τα εκεί αστυνομικά όργανα. Στη συνέχεια ευρισκόμενος τότε στη Ρόδο ως υποψήφιος του Κόμματος των Φιλελευθέρων ο Ιωάννης Γ. Ζίγδης, απαίτησε από τον Διοικητή της Χωροφυλακής ν' αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες. Ορισμένοι, όμως, παρέμειναν στις φυλακές για αρκετό χρόνο, ακόμα και μετά τις εκλογές. Λόγω της περιπέτειας του αυτής και για λίγους μόνο ψήφους έχασε την εκλογή του στον Πειραιά, όπου η επιτυχία του εθερωρείτο βέβαιη.
Με την κατηγορία ότι στους προεκλογικούς του λόγους έθιγε ανεπίτρεπτα θεσμούς και πρόσωπα, πράγμα εντελώς ανακριβές, φυλακίστηκε και εξέπεσε του βαθμού του.
Το 1958 έλαβε μέρος στις εκλογές με το συνδυασμό Δωδεκανήσου του Κόμματος των Φιλελευθέρων.
Τα Τελευταία Χρόνια
Αλλά, όπως όταν επανήλθε από την Ασμάρα στην Αθήνα συνέτασσε, ως Πρόεδρος των Δωδεκανησίων Εθελοντών, ψηφίσματα προς τον Ο.Η.Ε και τις Μεγάλες Δυνάμεις για την Ένωση της ιδιαίτερης πατρίδας του με την Ελλάδα, έτσι και τώρα δεν έπαψε να αγωνίζεται μέσω των Επιτροπών Ειρήνης. Ενώ όμως εργαζόταν σε εργοτάξιο τραπεζικών υποκαταστημάτων, υπέστη τρίτο έμφραγμα. Το τέταρτο ήταν και το μοιραίο και επήλθε ενώ αναπαυόταν, το τελευταίο 24ωρό του 1972, λίγο πριν από την είσοδο του νέου έτους.
Μεταθανάτια αναγνώριση
Ο Μάρκος Κλαδάκης διώχθηκε για πολιτικούς λόγους και κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια λόγω του εθνικού διχασμού, ο οποίος είχε διαιρέσει τότε καταστροφικά τον ελληνικό λαό. Οι Δωδεκανήσιοι, όμως, δεν ζήτησαν την αποκατάσταση του για τα πολεμικά "αδικήματα", που του αποδόθηκαν απο τους εχθρούς του, αλλά για την συμμετοχή του στους εθνικούς αγώνες.
Το 1985 ο Ιωάννης Π. Ζίγδης, Πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου και Βουλευτής, εθελοντής ο ίδιος δυο φορές στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, που γνώριζε τα γεγονότα, αποδόθηκε σε αγώνα μέσα στο Κοινοβούλιο για να προαχθεί ο Μάρκος Κλαδάκης στο βαθμό του Αντιστράτηγου και να επεκταθεί ο περί "Εθνικής Αντίστασης" νόμος του 1836/1951 και στους Δωδεκανήσιους εθελοντές σ όλες τις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις. Η απάντηση ήταν και πάλι αρνητική.
Αργότερα, η Ομοσπονδία Δωδεκανησιακών Σωματείων υπέβαλε στην τότε Κυβέρνηση το ίδιο αίτημα. Η απάντηση ήταν και πάλι αρνητική, με την επίκληση τυπικών διατάξεων.
Έτσι του απονεμήθηκε ο βαθμός του Ταξιάρχου.
Του είχε απονεμηθεί το προσωνύμιο "Διγενής της Σύμης".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 20ου αιώνα
Μελανθώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μελανθώ αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:
Πηγή
Μελανθω
2138 Σουίσαιρ
Ο Σουίσαιρ (Swissair) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλτ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από την παλαιά ελβετική αεροπορική εταιρεία Swissair (1931-2002), της οποίας τα διεθνή διακριτικά ήταν επίσης HB.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουισαιρ
Ξενοφών Κοντιάδης
Ο Ξενοφών Κοντιάδης είναι Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου και Κοινωνικής Διοίκησης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1967 στη Χαϊδελβέργη. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Μόναχο. Δικηγόρος Αθηνών από το 1992. Δίδαξε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (ως επίκουρος και εν συνεχεία αναπληρωτής Καθηγητής) από το 1998 και στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου από το 2004, όπου εκλέχθηκε το 2006 πρωτοβάθμιος Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου και Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας. Διευθυντής του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (2008-2010) και Κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών (2010-2014). Τον Σεπτέμβριο του 2016 μετακλήθηκε στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου.
Από το 1995 είναι Επιστημονικός Διευθυντής και από το 2006 Πρόεδρος Δ.Σ. του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου, θέση στην οποία διαδέχθηκε τον δάσκαλό του, συνταγματολόγο Δημήτρη Θ. Τσάτσο.
Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Institute for European Constitutional Sciences (Hagen-Γερμανία) από το 2008. Συντονιστής του «Research Group on Constitution-Making and Constitutional Change» της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου (IACL) από το 2013. Co-Editor της επιστημονικής σειράς Routledge Series in Comparative Constitutional Change του διεθνούς εκδοτικού οίκου Routledge. Αντιπρόεδρος του European Institute for Social Security (2008-2011). Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης (2005-2011). Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Δι.Κ.Ε.Τε./ΟΤΟΕ (2014-2020). Πρόεδρος της Επιτροπής για τη Μεταρρύθμιση και Ανασυγκρότηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του Κράτους (2020). Senior Expert του Εθνικού Σημείου Επαφής του Δικτύου FRANET του European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) από τον Απρίλιο του 2016. Μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με θητεία την περίοδο 2019-2022 (επίσης την περίοδο 2000-2006). Μέλος της Επιτροπής του Υπουργείου Εργασίας για την Πρόταση ενός νέου Ασφαλιστικού Συστήματος (2015).
Συγγραφέας 25 βιβλίων και περισσότερων από 200 μελετών στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά. Κριτής πολλών διεθνών επιστημονικών περιοδικών και διευθυντής επιστημονικών σειρών. Προσκεκλημένος ομιλητής σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Τακτικός αρθρογράφος στον ημερήσιο τύπο, με περισσότερα από 400 άρθρα. Μέλος Δ.Σ. του Α΄ ΠΕΣΥΠ Αθηνών (2003-2004), εμπειρογνώμονας της ΟΚΕ, Πρόεδρος τη Νομικής Επιτροπής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (2010-2016), διδάσκων στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες νομικοί
Μπουάς-Πενσό
Το Μπουάς-Πενσό (γαλλικά: Boisse-Penchot, οξιτανικά: Boissa e Panchòt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πενσοτέν (γαλλικά: Penchotins).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Μπελίζ
Η Μπελίζ ή Μπελίζε είναι ανεξάρτητη χώρα της Κεντρικής Αμερικής, στις βορειοδυτικές ακτές της Καραϊβικής. Η έκτασή της είναι μόλις 22.966 τ.χλμ. και ο πληθυσμός 441.471 κάτοικοι που συγκροτείται από διάφορες φυλές, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Αποτελεί μια χερσαία παράκτια λωρίδα που εκτείνεται από νοτιοδυτικά προς βορειοανατολικά με συνολικό μήκος 278 χλμ. και συνορεύει νοτιοδυτικά με τη Γουατεμάλα και βορειοανατολικά με το Μεξικό, όριο του οποίου είναι ο ποταμός Όντο, ενώ ανατολικά βρέχεται από την Καραϊβική. Πρωτεύουσα είναι σήμερα η Μπελμοπάν που οικοδομήθηκε μετά το 1961 όταν τότε μεγάλος τυφώνας κατέστρεψε την παλιά πρωτεύουσα Πόλη του Μπελίζ που βρίσκεται 80 χλμ. μακριά από τη σημερινή και η οποία συνεχίζει να αποτελεί το σπουδαιότερο εμπορικό και πολυπληθές κέντρο της χώρας.
Ιστορία
Η Μπελίζ, πρώην Βρετανική Ονδούρα, απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Μεγάλη Βρετανία το Σεπτέμβριο του 1981.
Ταραχές του 2005
Στις 13 Ιανουαρίου 2005 η κυβέρνηση του Σαΐντ Μούσα ανακοίνωσε τον προϋπολογισμό για το οικονομικό έτος 2005-2006. Ο προϋπολογισμός περιείχε μεγάλες φορολογικές ανατιμήσεις σε διάφορες επιχειρήσεις και προϊόντα πρώτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένων ανατιμήσεις της τάξης του 11% στον φόρο πώλησης ακίνητης περιουσίας, 5% σε οικονομικά ιδρύματα, 8% στον καπνό και 100% ανατίμηση στο ρούμι. Η κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι οι καινούργιες αυξήσεις είναι εφάμιλλες με τις αυξήσεις που θεσπίστηκαν το 1998 από την προηγούμενη κυβέρνηση του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος (UDP). Οι νέοι φόροι, σε συνδυασμό με τη χρόνια, κατ' ισχυρισμό, οικονομική κακοδιαχείριση και διαφθορά από τη μεριά του Ενωμένου κόμματος του Λαού (PUP) ήταν η αφορμή για μαζικές διαδηλώσεις μπροστά από το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης στις 15 Ιανουαρίου. Οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και στη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας.
Στις 20 Ιανουαρίου οι επιχειρηματίες και τα εργατικά συνδικάτα δήλωσαν ότι προχωρούν σε κινητοποιήσεις και μαζική διήμερη απεργία. Η παροχή νερού διακόπηκε σε όλη τη χώρα, καθώς οι υπάλληλοι της επιχείρησης υδροδότησης δεν προσήλθαν στην εργασία τους. Στις 21 Ιανουαρίου τα τοπικά δημοσιογραφικά πρακτορεία ανέφεραν διάσπαρτα επεισόδια στην πρωτεύουσα Μπελμοπάν, όπως πυρπόληση κυβερνητικών κτηρίων και οδοφράγματα οργανωμένα από τους διαδηλωτές. Μπουκάλια και πέτρες εκτοξεύτηκαν εναντίον υπουργών καθώς έμπαιναν στο κυβερνητικό κτήριο. Επενέβησαν η αστυνομία και ο στρατός για να διαλύσουν την συγκέντρωση. Η κυβέρνηση είχε, θεωρητικά, εγκαταστήσει κάμερες παρακολούθησης και οχυρωματικό στα κτήρια που ήταν πιθανόν να συγκεντρωθούν οι διαδηλωτές.
Ήταν η τρίτη φορά που ελάμβαναν χώρα ταραχές αυτού του τύπου. Η πρώτη φορά ήταν στην δεκαετία του 1950 και η δεύτερη φορά στη δεκαετία του 1980, όταν κατατέθηκε για ψήφιση ένα σχέδιο νόμου που παραχωρούσε ένα τμήμα της χώρας στη Γουατεμάλα.
Η Αξιωματική Αντιπολίτευση οργάνωσε δημόσια διαδήλωση στις 21 Ιανουαρίου στο Μπελμοπάν. Το κυβερνών κόμμα PUP είχε οργανώσει μία αντιδιαδήλωση. Υπήρχαν μαζικές διαμαρτυρίες έξω από το κτήριο της εθνοσυνέλευσης, κατά τη διάρκεια των οποίων προκλήθηκαν βίαια επεισόδια. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν, συμπεριλαμβανομένου και του πιστού υποστηρικτή του UDP, Γέλλοουμαν.
Εκλογική ήττα του Μούσα και άνοδος Μπάροου στην πρωθυπουργία
Στις εκλογές του 2008 ηττήθηκε ο Μούσα και έπειτα από δέκα χρόνια η κυβέρνηση άλλαξε. Νέος Πρωθυπουργός και μάλιστα ο πρώτος μαύρος στην ιστορία του Μπελίζ έγινε ο Ντιν Μπάροου.
Διακυβέρνηση
Πολίτευμα της χώρας είναι η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας. Αρχηγός του Κράτους είναι ο Βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και εκπροσωπείται από τον Γενικό Κυβερνήτη, από το 2021 τη Φρόιλα Τζαλάμ. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός. Από τις 12 Νοεμβρίου 2020 Πρωθυπουργός είναι ο Τζόνι Μπρικένιο.
Εκλογές
Το δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Ο εκλογικός νόμος τροποποιήθηκε την τελευταία φορά το 1998.
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 74,4 χρόνια (71,4 χρόνια οι άνδρες και 77,8 οι γυναίκες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρέχουσες μοναρχίες
Λαγκάδα Μεσσηνίας
Με την ονομασία Λαγκάδα Μεσσηνίας μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χαγανάτο των Ρως
Για το χαγανάτο δε γνωρίζουμε πολλά επειδή όλα τα παραπάνω φύλα ήταν αναλφάβητα, και ως εκ τούτου υπάρχει έλλειψη ιδίων πηγών που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την ιστορική έρευνα. Η αρχαιότερη μέχρι σήμερα καταγραφή του βρίσκεται στα φραγκικά Χρονικά του Αγίου Μπερτίν, όπου αναφέρεται μία φυλή που ονομάζεται Ρως, καταγόμενη από τη Σουηδία, που ζει όμως ανατολικά της Βαλτικής και κυβερνάται από χαγάνο. Πιθανότατα ο τουρκικός τίτλος του χαγάνου για τον ηγεμόνα οφείλεται σε επιρροή των γειτόνων τους Χαζάρων στα νοτιοανατολικά.
Σύμφωνα με άλλες πηγές, τα σημαντικότερα κέντρα της ομοσπονδίας ήταν το Χόλμγκαρντ (Νόβγκοροντ), η Αλντέιγκια (Στάραγια Λάντογκα), η Λιούμπσα, το Άλαμποργκ, το Σάρσκοε Γκορόντιστσε και το Τιμέρεβο. Όλες αυτές οι πόλεις ήταν σταθμοί ενός συστήματος ποτάμιων συγκοινωνιών που ξεκινούσε από τη Βαλτική και έφθανε έως την Κασπία (Α - Εμπορική Οδός του Βόλγα) και τον Εύξεινο Πόντο (Ν - Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων).
Η περίοδος του χαγανάτου αυτού σημάδευσε την ισχυροποίηση ενός νεαρού έθνους, των Ρως, σε τέτοιο βαθμό που από τα τέλη του 9ου αιώνα θα ηγεμονεύσει σε ολόκληρη τη σημερινή ευρωπαϊκή Ρωσία και Ουκρανία συγκροτώντας το Κράτος των Ρως.
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία
Σταθερά της βαρύτητας
300px|μικρογραφία|δεξιά|Η βαρυτική σταθερά G είναι μια βασική ποσότητα για τον νόμο της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα. Η σταθερά της βαρύτητας, ή βαρυτική σταθερά ή σταθερά της παγκόσμιας έλξης ή σταθερά του Νεύτωνος είναι μια εμπειρική φυσική σταθερά που συμμετέχει στον υπολογισμό της βαρυτικής δύναμης μεταξύ δύο σωμάτων. Eίναι περίπου ίση με 6.67×10−11 N·(m/kg)2 και συμβολίζεται με το γράμμα G. Συνήθως εμφανίζεται στον νόμο της παγκόσμιας έλξης του Ισαάκ Νεύτωνα και στη γενική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Είναι επίσης γνωστή ως παγκόσμια βαρυτική σταθερά, σταθερά του Νεύτωνα, σταθερά της παγκόσμιας έλξης και στην καθομιλουμένη ως το Μεγάλο G. Δεν πρέπει να συγχέεται με το "μικρό g", δηλαδή την επιτάχυνση της βαρύτητας (που συμβολίζεται με g και ισοδυναμεί με την επιτάχυνση της ελεύθερης πτώσης ), η οποία αφορά το τοπικό βαρυτικό πεδίο της Γης και συχνότερα αυτό στην επιφάνειά της. Αντίθετα, η τιμή της G είναι σταθερή στο χώρο και στο χρόνο.
Θεωρία
Σύμφωνα με τον νόμο της παγκόσμιας έλξης, η ελκτική δύναμη (F) μεταξύ δύο σωμάτων είναι ευθέως ανάλογη με το γινόμενο των μαζών τους (m1 και m2), και αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασης, r, μεταξύ τους:
Η σταθερά της βαρύτητας είναι μια φυσική σταθερά που είναι δύσκολο να μετρηθεί με μεγάλη ακρίβεια. Στο διεθνές σύστημα μονάδων (μονάδες SI), η "Επιτροπή Δεδομένων για την Επιστήμη και την Τεχνολογία" του 2010 πρότεινε μια τιμή για τη βαρυτική σταθερά (με μια τυπική αβεβαιότητα που εγγράφεται σε παρενθέσεις) η οποία είναι: με σχετική τυπική αβεβαιότητα 80×10−11.
Η πρώτη μέτρηση της σταθεράς στο εργαστήριο έγινε στα τέλη του του 16 αιώνα από τον βρετανό επιστήμονα Χένρι Κάβεντις, γνωστό ως πείραμα του Κάβεντις.
Σε πολλά σχολικά βιβλία οι μονάδες της G συνήθως δίδονται προσεγγιστικά από:
Στο σύστημα μονάδων cgs,η σταθερά G δίδεται από την παρακάτω σχέση:
Εφαρμόζοντας τον τρίτο νόμο του Κέπλερ, για την τροχιά της Γης έχουμε: όπου η απόσταση δίνεται  σε  αστρονομικές μονάδες (AU), ο χρόνος σε  έτη, και η μάζα σε  ηλιακές μάζες(M_\odot).
Η βαρυτική δύναμη είναι εξαιρετικά ασθενής δύναμη σε σχέση με τις άλλες θεμελιώδεις δυνάμεις. Για παράδειγμα, η βαρυτική δύναμη μεταξύ ηλεκτρονίου και πρωτονίου σε απόσταση ενός μέτρου είναι προσεγγιστικά  10 N, ενώ η ηλεκτομαγνητική δύναμη μεταξύ των δύο παραπάνω σωματιδίων είναι 10 N. Η ηλεκτρομαγνητική δύναμη στο παραπάνω παράδειγμα είναι  39  τάξεις μεγέθους  (i.e. 1039) μεγαλύτερη από τη δύναμη της βαρύτητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαρύτητα
Νομ
Η Νόμ ή Νόουμ (αγγλικά: Nome) είναι πόλη στην Αλάσκα των Ηνωμένων Πολιτειών. Βρίσκεται στις νοτιότερες ακτές της χερσονήσου Σιούαρντ, στην είσοδο της θαλάσσιας περιοχής Νόρτον Σάουνντ της Βερίγγειου Θάλασσας. Στην απογραφή του 2020 είχε πληθυσμό 10.046 κατοίκων. Η Νομ αναγνωρίστηκε ως πόλη στις 9 Απριλίου 1901, ενώ ήταν κάποτε η πιο πολυπληθής πόλη της Αλάσκας.
Σύμφωνα με την Στατιστική Υπηρεσία των ΗΠΑ (United States Census Bureau), η πόλη έχει συνολική έκταση 56 τετραγωνικών χιλιομέτρων, εκ των οποίων τα 32 είναι στεριά ενώ τα 23,6 είναι νερό.
Στη Νομ επικρατεί υποαρκτικό κλίμα, με μακρείς, πολύ κρύους χειμώνες και σύντομα σε διάρκεια δροσερά καλοκαίρια. Οι κλιματικές συνθήκες επηρεάζονται από την παράκτια θέση της πόλης, έτσι οι χειμώνες είναι λιγότερο σφοδροί σε σύγκριση με το εσωτερικό της χώρας ενώ σε αντίθεση τα καλοκαίρια είναι χλιαρότερα.
Οι θερμοκρασίες στην θαλάσσια περιοχή γύρω από τη Νομ κυμαίνονται από 1,1 έως 8,9 °C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλάσκας
1050
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1050 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Νικόλαος Καράπαυλος
Ο Νικόλαος Καράπαυλος (- 1903) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από σημαντική οικογένεια της Μεσσηνίας και ο πατέρας του ήταν οπλαρχηγός της επαρχίας Πυλίας. Σπούδασε νομικά και εισήλθε στον δικαστικό κλάδο. Αποσύρθηκε από την δικαστική υπηρεσία στην επανάσταση του 1862 και εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο όπου συνέχισε να εξασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου.
Εκλέχτηκε βουλευτής της επαρχίας Πυλίας στις εκλογές του 1873 και επανεξελέγη σε αυτές του 1875, του 1877, του 1885, ως Μεσηνίας σε αυτές του 1887, και εν συνεχεία πάλι ως Πυλίας στις εκλογές του 1892, του 1895 και του 1899. Στην κυβέρνηση Θεοτόκη διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης.
Γιος του ήταν ο Τάκης Καράπαυλος, βουλευτής, και εγγονός του ο Νικόλαος Καράπαυλος, δήμαρχος Ναυπλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πυλίας Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας
Ρευματοειδής παράγοντας
Ως ρευματοειδής παράγοντας ορίζεται η μέθοδος εργαστηριακής διάγνωσης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Ως ρευματοειδής παράγοντας (Rheumatoid Factor ή RF) ορίζεται το σύνολο των αυτααντισωμάτων έναντι του Fc της ανοσοσφαιρίνη IgG. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Waaler και πήρε την ονομασία RF από τον Pike το 1949. Ανήκει κυρίως στις ανοσοσφαιρίνες IgM, μπορεί όμως να είναι και ανοσοφαιρίνη IgG ή Ανοσοσφαιρίνη A, ακόμα και IgΕ ή IgD. Το Fc κλάσμα (επίτοπος) είναι το τμήμα του αντισώματος που συνδέεται με τα λευκοκύτταρα. Η παραγωγή RF οφείλεται στο ότι κατά την ένωση του αντιγόνου με την ανοσοσφαιρίνη IgG, το μόριο της IgG υφίσταται κάποια αλλοίωση κατά την οποία αλλάζει η στερεοδιάταξη του μορίου με αποτέλεσμα να αποκαλύπτονται συγκεκαλυμμένοι επίτοποι και έτσι η τροποποιημένη IgG δρα ως αυτοαντιγόνο προκαλώντας την παραγωγή αντισωμάτων.
Νεοπλάσματα
Η τελική διάγνωση δίνεται από τα κλινικά ευρήματα. Η μέτρηση του Ρευματοειδούς παράγοντα γίνεται συνήθως στον ορό του ασθενούς. Μπορεί όμως να ζητηθεί και για το αρθρικό υγρό καθώς και σε άλλα υγρά, όπως πλευριτικό ή περικαρδιακό
Μέθοδοι προσδιορισμού RF
Οι μέθοδοι προσδιορισμού του ρευματοειδή παράγοντα που έχουν χρησιμοποιηθεί από παλιά είναι οι συγκολλητινοαντιδράσεις και κυρίως η αντίδραση Latex. Χρησιμοποιούνται σωματίδια Latex καλλυμένα με IgG ανοσοσφαιρίνη και αναζητείται στον ορό του αίματος αντίσωμα έναντι της IgG (δηλαδή ρευματοειδή παράγοντα). Τα αντιδραστήρια που προμηθεύονται τα εργαστήρια από το εμπόριο περιλαμβάνουν θετικό και αρνητικό μάρτυρα. Η αντίδραση γίνεται σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή, αλλά κατά βάση η τεχνική και η αξιολόγηση είναι περίπου ίδιες. Η δοκιμή βγαίνει θετική στο 80 – 90% των πασχόντων από ρευματοειδή αρθρίτιδα. Επίσης βγαίνει θετική σε υψηλά ποσοστά στο Σύνδρομο Sjogren’s και σε χαμηλότερα ποσοστά σε άλλα αυτοάνοσα νοσήματα, όπως στο συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, στο σκληρόδερμα κ.α. Μπορεί να βγει θετική και σε μερικούς ασθενείς που πάσχουν από οξείες και χρόνιες λοιμώξεις (όπως ιογενείς λοιμώξεις, λέπρα, φυματίωση κ.α.), σε νεοπλάσματα, αλλά και σε μικρό ποσοστό φυσιολογικών ατόμων, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας. Στις μέρες μας όμως, ως μέθοδος εκλογής προτιμάται η Νεφελομετρία, η οποία έχει μεγαλύτερη ευαισθησία και ειδικότητα από την αντίδραση Latex ενώ μπορεί να δώσει και ποσοτικά αποτελέσματα (τιμές αναφοράς < 10 IU/mL). Η συγκολλητινοαντίδραση και η νεφελομετρία ανιχνεύουν τον IgM Ρευματοειδή παράγοντα. Οι άλλοι Ρευματοειδείς παράγοντες ανιχνεύονται με την μέθοδο ELISA ή με ραδιοανοσολογικές μεθόδους και ζητούνται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Η εξέταση του ρευματοειδούς παράγοντα ζητείται συνήθως μαζί με την εξέταση CRP αφού και αυτή ως πρωτεΐνη οξείας φάσεως αυξάνει ραγδαία στα πρώιμα στάδια της νόσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντισώματα Κατηγορία:Ρευματολογία
Μπορ-ε-Μπαρ
Το Μπορ-ε-Μπαρ (γαλλικά: Bor-et-Bar, οξιτανικά: Vòrs e Bar) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαρουά (γαλλικά: Barois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
2139 Μαχαράτζε
Ο Μαχαράτζε (Makharadze) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη της Γεωργίας, το σημερινό Οζουργκέτι, που με τη σειρά της όφειλε το παλαιό (σοβιετικό) όνομά της στον Γεωργιανό επαναστάτη Φίλιππο Μαχαράτζε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μαχαράτζε είναι F. Ο Μαχαράτζε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες 58 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαχαρατζε
Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος
Ο Πατριάρχης Κύριλλος (Кирилл, Κιρίλ) (κατά κόσμον Βλαντίμιρ Μιχάιλοβιτς Γκουντιάγιεφ, Владимир Михайлович Гундяев, 20 Νοεμβρίου 1946) είναι Ρώσος επίσκοπος. Είναι Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών και προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από τον Φεβρουάριο του 2009.
Πριν από την εκλογή του στον Πατριαρχικό Θρόνο, υπηρέτησε ως Μητροπολίτης Σμολένσκ και Καλίνινγκραντ, από το 1991 έως το 2009. Επίσης, από το 1989 έως το 2009, διατέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.
Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Βλαντίμιρ Μιχάιλοβιτς Γκουντιάγιεφ, γεννήθηκε στο Λένινγκραντ της Σοβιετικής Ένωσης (σήμερα Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας), στις 20 Νοεμβρίου 1946.
Όταν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, εργάστηκε ως χαρτογράφος από το 1962 έως το 1965 στο Λένινγκραντ και παράλληλα ολοκλήρωσε τις σπουδές του από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κατόπιν εισήλθε στην Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης, λαμβάνοντας πτυχίο Θεολογίας το 1970 με διάκριση.
Τον Απρίλιο του 1969, εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Κύριλλος και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Λένινγκραντ Νόβγκοροντ Νικόδημο (Ροτόφ). Τον Ιούλιο του 1969, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Το 1971, έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη.
Στις 14 Μαρτίου 1976, χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βίμποργκσκ. Το 1977, προήχθη στο βαθμό του Αρχιεπισκόπου. Τον Δεκέμβριο του 1984, διορίστηκε ως Αρχιεπίσκοπος Σμολένσκ και Βιάζμα, και το 1988, διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος Σμολένσκ και Καλίνινγκραντ. Στις 25 Φεβρουαρίου 1991, προήχθη στο βαθμό του Μητροπολίτη Σμολένσκ και Καλίνινγκραντ.
Από το 1989 έως την εκλογή του το 2009, διετέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας και μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου.
Στις 27 Ιανουαρίου 2009, ο Μητροπολίτης Σμολένσκ και Καλίνινγκραντ κ. Κύριλλος εξελέγη 16ος Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών, κερδίζοντας 508 (72%) από τις 702 ψήφους. Είναι Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών από την 1η Φεβρουαρίου του 2009, ημέρα της επίσημης ενθρόνισής του.
Παραπομπές
Κυριλλος Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Ρουμ Καλεσί
Το Ρουμ Καλεσί (μτφ : Κάστρο των Ρωμιών ή Ρωμαίων) (τουρκικά : Rumkale, κουρδικά : Hromkla ή Kela zêrîn, συριακά : Qal'ah Rumita, αραβικά : قلعة الرو, αρμενικά : Հռոմկլա, ασσυριακά : Kala-Rhomata) είναι κάστρο στην Τουρκία χτισμένο σε λόφο στις όχθες του ποταμού Ευφράτη κοντά στα σημερινά σύνορα με την Συρία.
Ιστορία
Τα αρχαιότερα τμήματα του κάστρου είναι από τους Βυζαντινούς, μετά την πρώτη σταυροφορία ανήκε ως "Ranculat" στο σταυροφορικό κρατίδιο της Κομητείας της Έδεσσας. Το 1151 εγκαταστάθηκε εκεί ο Γρηγόριος Γ΄ Παχλαβουνί κι έγινε έδρα της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, μετά από πρόσκληση της Βεατρίκης, χήρα του Ζοσελέν Β΄ της Έδεσσας. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο Βαν Ιμπρανό έδιωξαν τον τοπικό φρούραρχο Μιχαήλ αλλά φαίνεται να έχουν αγοράσει το βυζαντινό κάστρο και το μετέτρεψαν σε ένα σχεδόν απόρθητο φρούριο. Το 1150-1292 ήταν η επίσημη κατοικία του Πατριάρχη των Αρμενίων της Κιλικίας.
Το 1179 έγινε συνάντηση ιερέων με θέμα την ενοποίηση των Αρμενίων με τη Βυζαντινή Εκκλησία.
Συχνός φιλοξενούμενος στο κάστρο ο πατριάρχης της Συριακής ορθόδοξης εκκλησίας από την κοντινή Μονή Barsauma. Ο Πατριάρχης Ιγνάτιος Γ΄ (1222-1252) αφήνει ολόκληρη τη βιβλιοθήκη του μοναστηριού στο κάστρο, συμπεριλαμβανομένων των πρωτότυπων χειρογράφων του πατριάρχη Μιχαήλ Α΄(† 1199). Μετά από πολλά χρόνια διαμονής στο κάστρο πέθανε κι τάφηκε εκεί το 1252.
Στις 28 Ιουνίου 1292 το κάστρο πολιορκήθηκε από τους Μαμελούκους υπό τον Σουλτάνο Χαλίλ και το κατέκτησαν. Παρέμεινε ένα σημαντικό φρούριο, στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και κρατική φυλακή. Το 1832 ο Ιμπραήμ Πασάς το κατέστρεψε μερικώς και έκτοτε εγκαταλείφθηκε. Σήμερα η πρόσβαση σε αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με βάρκα. Τα τελευταία χρόνια οι αρχαιολόγοι έχουν αρχίσει να εξερευνούν τα ερείπια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Κάστρα Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας Κατηγορία:Κομητεία της Έδεσσας
Τομ Φορντ
Γεννήθηκε στο Τέξας. Πρώτη του αγάπη υπήρξε η υποκριτική, την οποία όμως εγκατέλειψε για να σπουδάσει αρχιτεκτονική εσωτερικού χώρου στο Parsons School of Design. Οι σπουδές του εκεί κράτησαν μέχρι το 1986. Στα επόμενα χρόνια βρέθηκε να εργάζεται σε γνωστές εταιρείες μόδας όπως είναι η Perry Ellis και η Cathy Hardwick. Σταθμός στην καριέρα του υπήρξε η πρόσληψή του το 1990 στον οίκο Gucci. Μετά από την αποχώρησή του από την Gucci ίδρυσε τη δική του εταιρεία με την επωνυμία Tom Ford. Είναι παντρεμένος με τον Ρίτσαρντ Μπάκλεϊ και έχουν αποκτήσει έναν γιο.
Σταδιοδρομία
Η θέση που ανέλαβε ο Φορντ στον οίκο ήταν αυτή του επικεφαλής σχεδιαστή της γυναικείας συλλογής. Το 1994 όμως όταν ο οίκος Gucci πωλήθηκε σε μια επενδυτική εταιρία με έδρα το Μπαχρέιν, ο Φορντ χρίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μιλάνο.
Gucci & Yves Saint Laurent
Ο Φορντ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία της Gucci, καθώς κατάφερε μέσα σε πέντε χρόνια να εκτοξεύσει την αξία του οίκου στα $4,3δις από εκεί που το 1990 ο οίκος βρισκόταν στα πρόθυρα της πτώχευσης. Όταν ο όμιλος Gucci εξαγόρασε ένα σημαντικό ποσοστό του οίκου Yves Saint Laurent, ο Φορντ ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση και των δύο οίκων.
Οι φαν του Τομ Φορντ είναι πολλοί και σ’ αυτούς περιλαμβάνονται αρκετά ηχηρά ονόματα της διεθνούς σόουμπίζ, όπως η Μαντόνα, η Σαρλίζ Θερόν και πολλές άλλες. Η πιο σπουδαία φαν του όμως είναι η μητέρα του, η οποία τον υποστηρίζει και πηγαίνει σχεδόν σε κάθε επίδειξη του γιου της.
Το Απρίλιο του 2004 ο Φορντ έφυγε από τον οίκο Gucci μετά από διαφωνία που είχε με στελέχη του ομίλου πάνω στο θέμα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του οίκου.
Tom Ford
Μετά την αποχώρηση του από την Gucci ο Φορντ ίδρυσε το δικό του οίκο μόδας με την επωνυμία Tom Ford. Ξεκινώντας με αξεσουάρ, ο Φορντ άρχισε να δημιουργεί τη δική του αυτοκρατορία στο χώρο της μόδας. Αυτή τη στιγμή ο οίκος Tom Ford έχει ανδρική συλλογή, καλλυντικά, γυαλιά, γυναικεία και ανδρικά αξεσουάρ και σύμφωνα με τις δηλώσεις του Φορντ σύντομα θα δημιουργήσει και ολοκληρωμένη γυναικεία συλλογή. Παρόλο που όλα τα προϊόντα του οίκου του έχουν αρκετά μεγάλη αποδοχή, η σειρά με τα γυαλιά ηλίου είναι αυτή που από την πρώτη στιγμή κυκλοφορίας της απογειώθηκε και σχεδόν όλες οι διασημότητες τα φοράνε από τον Μπραντ Πιτ και την Lindsay Lohan μέχρι τον Joaquin Phoenix και την Τζένιφερ Άνιστον. Σε αρκετές περιπτώσεις ο Τζόρτζ Κλούνει έχει δηλώσει την προτίμησή του στην ανδρική συλλογή του Tom Ford.
Estee Lauder
Ο Φορντ ανακοίνωσε τον Απρίλιο του 2005, ένα χρόνο δηλαδή μετά την αποχώρησή του από την Gucci, τη συνεργασία του με την εταιρεία καλλυντικών Estee Lauder. Το εγχείρημα αυτό είναι η πρώτη συμφωνία που έκλεισε ο Φορντ μετά την ίδρυση της δικής του εταιρείας. Η συμφωνία περιλαμβάνει το λανσάρισμα μιας σειράς καλλυντικών με το όνομα Tom Ford for Estee Lauder και του αρώματος Nude. Η κυκλοφορία των προϊόντων πρόκειται να γίνει το Δεκέμβριο του 2005 στην Αμερική και στις αρχές του 2006 στην Ευρώπη. Απώτερος σκοπός του Φορντ είναι η καταξίωσή του στο νέο αυτό χώρο δράσης και η δημιουργία μιας δικιάς του αυτόνομης σειράς καλλυντικών για τον οίκο Tom Ford.
Βιβλία
Μετά την αποχώρησή του από τον όμιλο Gucci, ο Φορντ αποκάλυψε και το συγγραφικό του ταλέντο. Παρουσίασε τον Οκτώβριο του 2004 στο Ντάλας ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του από τα δεκατέσσερα χρόνια του στον οίκο Gucci και την πορεία του στον YSL. Το βιβλίο του που τιτλοφορείται «Tom Ford» είναι μεγάλο και επιβλητικό, αντιπροσωπεύοντας επακριβώς την προσωπικότητα του.
Κινηματογραφική Καριέρα
Έχοντας αποκαλύψει παλαιότερα ο ίδιος ότι δεν σκοπεύει να σχεδιάζει για πάντα, φημολογείται ότι μετά την πετυχημένη του πορεία στη Gucci έχει βάλει πλώρη για το Hollywood, με στόχο να γίνει ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης. Στα σχέδια του άλλωστε είναι η απόκτηση ενός παιδιού και η δημιουργία μιας ταινίας, όπως ο ίδιος έχει κατά καιρούς δηλώσει. Ο Φορντ δεν σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την αναγνωρισιμότητά του για να γίνει σταρ του σινεμά, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να βρίσκεται πίσω από τις κάμερες, εκεί που μια ταινία γεννιέται. Γι αυτό έχει ήδη ανοίξει το δικό του γραφείο παραγωγής ταινιών στο Λος Άντζελες. «Αυτό είναι το απόλυτο σχεδιαστικό εγχείρημα. Δεν πρέπει να σχεδιάζεις μόνο όσα φοράει ο κόσμος αλλά και ολόκληρο τον κόσμο, τον χώρο που οι χαρακτήρες ζουν και πεθαίνουν. Ο κινηματογράφος έχει διάρκεια, στοιχείο που στη μόδα δεν υπάρχει».
Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες Ένας άντρας μόνος και Nocturnal Animals.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λουτρακίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λουτρακίου είναι σταθμός του ΟΣΕ, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Ισθμού - Λουτρακίου, στη χιλιομετρική θέση 5,199 από το σταθμό του Ισθμού και της οποίας αποτελεί τερματικό σταθμό. Βρίσκεται στον Δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και πήρε το όνομά του από την πόλη που εξυπηρετεί.
Ιστορικό
Εγκαινιάστηκε την 1η Αυγούστου 1954 και η αρχική του θέση ήταν στην παραλία του Λουτρακίου. Μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση, στην κεντρική πλατεία του Λουτρακίου, το 1955. Διαθέτει πλευρική αποβάθρα και η σημερινή του μορφή ανάγεται στη δεκαετία του 1990.
Τα τακτικά δρομολόγια προς τον σταθμό Λουτρακίου έπαυσαν το 2006 και ο σταθμός έκλεισε οριστικά στις 4 Φεβρουαρίου 2007, προκειμένου να ανακατασκευαστεί σε διαφορετική θέση, παράλληλα με την ανακατασκευή της γραμμής Ισθμού - Λουτρακίου.
Ο σταθμός Λουτρακίου δεν πρέπει να συγχέεται με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Ισθμού, ο οποίος έφερε μέχρι τις 31 Ιουλίου 1954 την ονομασία «Λουτράκι», αφού ήταν μέχρι τότε ο πλησιέστερος προς το Λουτράκι σιδηροδρομικός σταθμός.
Με την νέα γραμμή Ισθμού-Λουτρακίου, ο τερματικός σταθμός θα βρίσκεται στην συμβολή Αιγαίου και Ποσειδώνος.
Λουτρακι Λουτρακι Λουτρακι Λουτρακι
Θερμική μηχανή
Θερμική μηχανή  ονομάζεται οποιαδήποτε μηχανολογική διάταξη, η οποία μετατρέπει θερμική ενέργεια, σε μηχανικό έργο, (όπως π.χ. ατμομηχανές, ατμοστρόβιλοι,μηχανές εξωτερικής κάυσης και μηχανές εσωτερικής καύσης), ή μεταφέρει θερμότητα από μια δεξαμενή υψηλής θερμοκρασίας σε μία δεξαμενή χαμηλότερης θερμοκρασίας, καταναλώνοντας μηχανικό έργο που παρέχεται από κινητήρα (όπως π.χ. ψυκτικές μηχανές, αντλίες θερμότητας κ.λπ.).
Η λειτουργία των θερμικών μηχανών υπόκεινται στους νόμους της θερμοδυναμικής. Τα κύρια μέρη μιας θερμικής μηχανής είναι: α) Μια πηγή υψηλής θερμοκρασίας Thot που στο εξής θα ονομάζεται θερμοδοχείο υψηλής θερμοκρασίας β) Ένα μέσο Μ υγρό ή συνηθέστερα αέριο, που παίρνοντας θερμότητα Qh από το θερμοδοχείο υψηλής θερμοκρασίας εκτελεί κυκλική μεταβολή (θερμοδυναμικό κύκλο), παράγοντας έργο. γ) Μια πηγή θερμότητας σε χαμηλή θερμοκρασία Τcold που στο εξής θα ονομάζεται θερμοδοχείο χαμηλής θερμοκρασίας και στην οποία αποβάλλεται σε κάθε κύκλο θερμότητα Qc από το μέσο Μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερμιδιναμικι Θερμικές μηχανές Κατηγορία:Ενεργειακή τεχνολογία Κατηγορία:Μετατροπή ενέργειας
Τάσσος (χαράκτης)
right|250px|thumb|Τάσσος (Αλεβίζος), Μεσημέρι (1958). Έγχρωμη ξυλογραφία, 41 εκ. x 37 εκ. Συλλογή Τράπεζας Άλφα.
Ο Αναστάσιος Αλεβίζος (25 Μαρτίου 1914 – 13 Οκτωβρίου 1985), γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμό Τάσσος, ήταν διακεκριμένος Έλληνας χαράκτης και αντιστασιακός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκοχώρα Μεσσηνίας. Μικρός παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Γιώργο Κωτσάκη. Το 1930, σε ηλικία δεκαέξι ετών, έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής και ζωγραφικής στα εργαστήρια του Θωμά Θωμόπουλου, του Ουμβέρτου Αργυρού και του Κωνσταντίνου Παρθένη.
Από το 1933 και μέχρι την αποφοίτησή του από την Σχολή το 1939, παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής στο εργαστήριο του Γιάννη Κεφαλληνού. Πιθανολογείται ότι καθοριστικό ρόλο στην αφοσίωσή του στην χαρακτική έπαιξε και η γνωριμία του με τον Δημήτρη Γαλάνη, άλλο μεγάλο Έλληνα χαράκτη της εποχής του Μεσοπολέμου, μέσω του οποίου γνώρισε και την γαλλική χαρακτική. Πραγματοποίησε σπουδές στο Παρίσι, την Ρώμη και την Φλωρεντία. Πάντως, το ταλέντο του στην χαρακτική αναγνωρίστηκε πολύ γρήγορα. Στην Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του 1938 έλαβε το Βραβείο Χαρακτικής και δύο χρόνια αργότερα, το 1940, τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Χαρακτικής.
Από το 1930 είχε ενταχθεί στο ΚΚΕ, αρχικά στην νεολαία του κόμματος (ΟΚΝΕ) και αργότερα ως πλήρες μέλος. Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου το 1940, ο Τάσσος και μερικοί άλλοι μαθητές του Κεφαλληνού, φιλοτέχνησαν προπαγανδιστικές αφίσες για την εμψύχωση του ελληνικού λαού, αλλά και για να κρατηθούν οι ίδιοι μακριά από τα δεινά του πολέμου. Στα χρόνια της Κατοχής, εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και στο ΕΑΜ Καλλιτεχνών, για να συνεχίσει την, παράνομη πλέον, δημιουργία προπαγανδιστικού υλικού κατά των κατακτητών.
Μετά την απελευθέρωση, ο Τάσσος άρχισε να ασχολείται και με άλλα θέματα πέρα από τον πόλεμο, όπως γυμνά, νεκρές φύσεις και πορτρέτα, ενώ ταυτοχρόνως άρχισε να χρησιμοποιεί και χρώμα στις ξυλογραφίες του.
Ο Τάσσος είχε επίσης μια ιδιαίτερη αγάπη για το βιβλίο και τις γραφικές τέχνες. Ήδη από το 1939, με την αποφοίτησή του, έφτιαχνε εξώφυλλα και κοσμήματα για το λογοτεχνικό περιοδικό Νέα Εστία. Αμέσως μετά την απελευθέρωση, ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση στον εκδοτικό οίκο «Τα Νέα Βιβλία» που ίδρυσε το ΚΚΕ το 1945 και που έκλεισε το 1948. Το 1948 άρχισε να συνεργάζεται με τον Οργανισμό Εκδόσεως Σχολικών Βιβλίων (ΟΕΣΒ, μετέπειτα Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, ΟΕΔΒ). Καρπός της συνεργασίας του με τον ΟΕΣΒ, υπήρξε η εικονογράφηση πολλών βιβλίων για το Δημοτικό και το Γυμνάσιο, με πρώτο το Αναγνωστικόν Έκτης Δημοτικού που κυκλοφόρησε το 1949.
Το 1948 έγινε καλλιτεχνικός σύμβουλος του λιθογραφείου «Ασπιώτη–Έλκα», και από το 1954 έως το 1967 φιλοτέχνησε γραμματόσημα για λογαριασμό των Ελληνικών Ταχυδρομείων, αρχικά με την τεχνική της έγχρωμης ξυλογραφίας και κατόπιν με τη μέθοδο όφσετ. Επίσης, από το 1962 έως τον θάνατό του, σχεδίαζε γραμματόσημα και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το 1959 ανέλαβε την διεύθυνση του Τμήματος Γραφικών Τεχνών στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο, όπου δίδαξε μέχρι το 1967.
Κατά τη δεκαετία του 1960, η θεματογραφία του άρχισε να επικεντρώνεται στην απόδοση της ανθρώπινης μορφής. Εγκατέλειψε σταδιακά το χρώμα, χάραζε όλο και μεγαλύτερες πλάκες ξύλου και άρχισε να δημιουργεί θεματικές ενότητες σε τρίπτυχα ή τετράπτυχα. Ταυτοχρόνως ασχολήθηκε με την αγιογραφία, ενώ συνέχισε να φιλοτεχνεί βιβλία.
Κατά την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, έζησε αυτοεξόριστος εκτός Ελλάδας και φιλοτέχνησε έργα κοινωνικής διαμαρτυρίας καταγράφοντας γεγονότα που τον συγκλόνισαν. Μετά την κατάρρευσή της, εξέθεσε έργα του στην Εθνική Πινακοθήκη, το 1975, και λίγο καιρό αργότερα έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ίδιου ιδρύματος. Το 1977, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης.
Συνέχισε να εργάζεται σκληρά μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του. Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Οκτωβρίου του 1985 αφήνοντας ημιτελή μία σειρά οκτώ συνθέσεων στο Δημαρχείο του Βόλου. Το 1987, η Εθνική Πινακοθήκη τον τίμησε με μία δεύτερη μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του.
Έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, δημιουργήθηκε η Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών «Α. Τάσσος», με σκοπό την διάδοση του έργου του και την υποστήριξη της ελληνικής χαρακτικής. Από το 1991 και κάθε τρία χρόνια, η Εταιρεία αυτή πραγματοποιεί συλλογικές εκθέσεις νέων Ελλήνων χαρακτών σε διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας. Η Εταιρεία επίσης διατηρεί ανοιχτό ως μουσείο το σπίτι όπου έζησε και δημιούργησε ο Τάσσος και η σύζυγός του, η ζωγράφος και χαράκτρια Λουκία Μαγγιώρου, επί της Αρδηττού 34, στην συνοικία Μετς της Αθήνας.
Τα έργα του χαρακτηρίζονται από την τεχνική αρτιότητά τους και την συγκινησιακή απόδοση της μορφής των απλών ανθρώπων του μόχθου και του πόνου, ενώ πρόκεινται για έργα στρατευμένης τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Λυκούργος Κρεστενίτης
Ο Λυκούργος Κρεστενίτης (1793 - 1873) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1793 και ήταν γιος του Ιωάννη Κρεστενίτη. Ήταν μέλος της πολιτικής οικογένειας Κρεστενίτη και αδελφός του Σταμάτη, Σόλωνα και Επαμεινώνδα Κρεστενίτη. Σπούδασε στη Ζάκυνθο και την Ιόνιο Ακαδημία και διέθετε σημαντική μόρφωση για την εποχή. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821 αναλαμβάνοντας κυρίως πολιτικές θέσεις. Το 1825 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη του Πύργου εξαιτίας πολιτικών διαφορών με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Δημήτριο Πλαπούτα με αποτέλεσμα η οικία του να λεηλατηθεί από το στρατιωτικό σώμα του Κολοκοτρώνη. Το ίδιο έτος καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών χρόνων για πλαστογραφία, την οποία ποτέ δεν εξέτισε.
Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη πληρεξούσιος του Πύργου στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Στις εκλογές του 1844 εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας και επανεξελέγη στις εκλογές του 1865, του 1868 και του 1869. Το 1843 διορίστηκε διοικητής της επαρχίας Κυναίθης ενώ την περίοδο 1860 - 1862 χρημάτισε γερουσιαστής. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών (1855) στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου (1854), υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Αθανασίου Μιαούλη (1857), υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου (1865) καθώς και πρόεδρος της Βουλής την περίοδο 1866 - 1867. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας πρωταγωνίστησε σε αρκετά σκάνδαλα μικροκομματικού τύπου και διαφθοράς.
Ήταν παντρεμένος με την Μαριγώ Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και γιος του ήταν ο Γεώργιος Λ. Κρεστενίτης.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Λυκούργος
Μαρκήσιος ντε Σαντ
Ο Ντονασιάν Αλφόνς Φρανσουά, Κόμης ντε Σαντ (γαλλικά: Donatien Alphonse François de Sade) (Παρίσι, 2 Ιουνίου 1740 – Σαραντόν Σαιν Μορίς, 2 Δεκεμβρίου 1814), ευρύτερα γνωστός ως Μαρκήσιος ντε Σαντ (γαλ.: Marquis de Sade) (όπως ονομαζόταν πριν το θάνατο του πατέρα του και τη λήψη του τίτλου του κόμη), επικαλούμενος από τους θαυμαστές του ο «Θεϊκός Μαρκήσιος», ήταν Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος με ηδονιστικές, κυρίως, και αθεϊστικές θεωρήσεις, που κατέστη περιώνυμος για τη γενετήσια διαστροφή της απόλαυσης του εκδηλούμενου φόβου, τρόμου και πόνου που προκαλούσε στις συντρόφους του, όπου και εκ του τίτλου του η καθιέρωση του όρου σαδισμός.
Η φιλοσοφία του πρεσβεύει μία ακραία μορφή ελευθερίας, η οποία συνδέεται άμεσα με την ηθική ελευθεριότητα, και σκοπεί στην απεξάρτηση του ατόμου από κάθε κατεστημένη νομική, ηθική ή θρησκευτική αρχή με τελικό στόχο την επίτευξη της απόλυτης ατομικής ικανοποίησης, που θεωρεί ως την ανώτατη αξία.
Τα έργα του περιέχουν ακραίες μορφές ερωτικών πρακτικών και συχνά οι περιγραφές του κινούνται μέσα στα όρια της πορνογραφίας. Εξ αιτίας της προκλητικής γραφής του και των ιδεών του πέρασε είκοσι εννέα χρόνια έγκλειστος σε άσυλα και σωφρονιστικά ιδρύματα. Το έργο του προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί αντιμαχόμενες κριτικές ενώ κατέστη πόλος έμπνευσης για άλλους συγγραφείς και καλλιτέχνες διαχρονικά. Η δική του άποψη για το έργο του συμπυκνώνεται στην παρακάτω ρήση του : "«Ο τρόπος σκέψης μου είναι το αποτέλεσμα των στοχασμών μου. Είναι κομμάτι της εσώτερης ύπαρξής μου, του τρόπου που είμαι φτιαγμένος. Για το σύστημά μου, το οποίο αποδοκιμάζετε, είναι επίσης η μέγιστη παρηγοριά στη ζωή μου, η πηγή της ευτυχίας μου. Σημαίνει περισσότερα για μένα απ' ό,τι η ίδια μου η ζωή.»"
Πρώιμα χρόνια
thumb|200px|Η μητέρα του ντε Σαντ, Μαρί-Ελεονόρ ντε Μαιγέ ντε Καρμάν Ο Σαντ γεννήθηκε στο Παρίσι, στην αριστοκρατική κατοικία Οτέλ ντε Κοντέ στις 2 Ιουνίου 1740 και ήταν γιος του Ζαν-Μπατίστ Φρανσουά Ζοζέφ, κόμη του Σαντ, μαρκησίου του Μαζάν, και της Μαρί-Ελεονόρ ντε Μαιγέ ντε Καρμάν. Η μητέρα του, θυγατέρα του Ντονασιάν ντε Μαιγιέ, μαρκησίου του Καρμάν, διετέλεσε κυρία επί των τιμών της πριγκίπισσας του Κοντέ. Ο πατέρας του ως διπλωμάτης βρισκόταν στην υπηρεσία του Πρίγκιπα–Εκλέκτορα της Κολωνίας.
thumb|left|200px|Ο πατέρας του Μαρκήσιου, Ζαν-Μπαπτίστ Φρανσουά Ζοζέφ, κόμης του Σαντ Από το 1745, έπειτα από ένα σύντομο διάστημα παραμονής μαζί με συγγενείς του στην Προβηγκία και την Αβινιόν, την επιμέλειά του ανέλαβε ο αββάς θείος του Ζακ-Φρανσουά ντε Σαντ, λόγιος και σχολιαστής του Πετράρχη, ο οποίος αργότερα προκάλεσε σκάνδαλο με τη σύλληψή του σε οίκο ανοχής. Αυτός ανέθεσε την ανατροφή του σε μια οικογενειακή φίλη, τη Μαντάμε ντε Σεν Ζερμέν και την εκπαίδευσή του στον αββά Αμπλέ. Το 1750 εισήλθε στο ιησουιτικό κολέγιο του Μεγάλου Λουδοβίκου στο Παρίσι. Εκεί ήρθε σε επαφή με το θέατρο και τη δραματική τέχνη, που τον γοήτευσαν και αποτέλεσαν έκτοτε αγαπημένες του ενασχολήσεις. Οι σωφρονιστικές τακτικές του παιδαγωγικού συστήματος των Ιησουιτών θεωρείται πιθανόν να αποτέλεσαν αίτιο της εκδήλωσης των ομοερωτικών και σαδιστικών τάσεων του ντε Σαντ.