cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανδόλφος Δ΄ του Μπενεβέντο
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο
Φίλιπ Τζέιμς Γκριν
Ο Φίλιππος Τζέιμς Γκριν (αγγλικά: Philip James Green) ήταν Πρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας στην Πάτρα κατά την έναρξη της Επανάστασης του 1821 και από τους πιο πολλούς μελετητές θεωρείται ως ένας από τους πιο μεγάλους μισέλληνες που καταγράφονται στην ιστορία του 1821, αφού με τη στάση του προκάλεσε αδικαιολόγητα πολλά δεινά στην Ελλάδα γενικότερα, αλλά και στην Πάτρα και τους Πατρινούς.
Οικογένεια
Ο Γκριν είχε «δύο αδέλφια τον Ριχάρδο και τον Ιωάννη, Πρόξενο της Αγγλίας στην Ελλάδα και τραπεζίτη αντίστοιχα». Ο Ριχάρδος Γκριν (1798-1878), γεννήθηκε στο Λονδίνο αλλά έζησε την περισσότερη ζωή του στην Πάτρα. Δραστηριοποιήθηκε και αυτός στο εμπόριο σταφίδας και το 1830 παντρεύτηκε την Αβροκόμη Καλαμογδάρτη, ανιψιά του Δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανού και του Ανδρέα Καλαμογδάρτη, με την οποία απέκτησαν τον Ερρίκο Γκριν, ο οποίος ήταν έμπορος και τραπεζικός υπάλληλος. Ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Πατρών όπου μέχρι και σήμερα βρίσκεται ο οικογενειακός τάφος της οικογένειας Γκριν. Η περιουσία της οικογένειας Γκριν στην Πάτρα περιείχε εκτάσεις στην περιοχή της Άνθειας και έπαυλη στα Υψηλά Αλώνια, διακοσμημένη με αρχαιότητες, εκ των οποίων δόθηκαν από τον ανιψιό του Ερρίκο Γκριν(1832-1896) στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας δυο αγαλματάκια, πιθανόν στην προσπάθειά του να αποκαταστήσει τη φήμη της οικογένειάς του. Δεν ξέρουμε αν είναι αλήθεια, που βρίσκονται τα αγαλματάκια ή από που προέρχονται διότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε επίσημο μουσείο στην Πάτρα, το γεγονός όμως καταγράφεται στην εφημερίδα Νεολόγος.
Βιογραφία
Ο Φίλιππος Γκριν δραστηριοποιήθηκε με το κερδοφόρο για αυτόν εμπόριο σταφίδας, ως εκπρόσωπος της αγγλικής εταιρίας Cartwright, ενώ μέσω του εμπορίου και εξαιτίας αυτού, διατηρούσε στενές επαφές με τους Τούρκους. Το 1818 ορίστηκε Γενικός Πρόξενος της τότε υπερδύναμης Αγγλίας στην Πελοπόννησο. Ως Πρόξενος της Αγγλίας, ο Γκριν, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα προστασίας ή κίνδυνο από τους επαναστατημένους Έλληνες. Εκμεταλλευόμενος όμως αυτή τη θέση, αλλά και την αντίθετη, εχθρική στάση της Αγγλίας για την Ελληνική επανάσταση (ειδικά τα πρώτα χρόνια της επανάστασης) δεν εξόφλησε ποτέ τις υψηλές οφειλές του σε μεγαλοτραπεζίτες, όπως τον Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, με πρόφαση ότι, ως επαναστάτες, ήταν παράνομα πρόσωπα για την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η δράση του Γκριν κατά την επανάσταση
Ο Φίλιππος Γκριν, κατά τη διάρκεια της επανάστασης παρενέβαινε εις βάρος την Ελλάδας. Με την έκρηξη της Επανάστασης, έστειλε επιστολή στον αδελφό του Γιουσούφ πασά να τον ειδοποιήσει να ξεκινήσει γρήγορα για την Πάτρα, αναβάλλοντας την πολιορκία της Εύβοιας που είχε προγραμματίσει. Αντιλαμβανόμενος τις ενέργειες των Φιλικών στην Πάτρα, ο Γκριν προειδοποίησε τους Τούρκους στο κάστρο της πόλης «για το σχέδιο υπονόμευσης του από τους επαναστατημένους Έλληνες, δια του διερμηνέα του Βαρθόλδη Σταυροδρομίδη» ματαιώνοντας έτσι την άλωση του «και την ολοκληρωτική απελευθέρωση της πόλης », ενώ συγχρόνως ενημέρωσε τον Γιουσούφ Πασά, που «ήδη είχε στρατοπεδεύει στο Ρίο, πως αν δεν προλάβει, οι Έλληνες θα καταλάμβαναν το φρούριο τη νύχτα». Επίσης από την προηγούμενη μέρα της εισόδου του Γιουσούφ στην πόλη, προμήθευσε τους Τούρκους «τα δίχρωμα ελληνικά σήματα» τα οποία φορούσαν για παραπλάνηση.
Ο Γιουσούφ Πασάς, κατά την είσοδο του στην πόλη της Πάτρας στις 3 Απριλίου 1821, λεηλάτησε και έκαψε σπίτια και καταστήματα και κατέσφαξε τους χριστιανούς οι οποίοι ζήτησαν άσυλο στα ξένα προξενεία. «Ο Άγγλος πρόξενος Γκρην όχι μόνο δεν προστάτευε όσους κατέφευγαν στο Αγγλικό προξενείο», αλλά και όπως αναφέρει ο Γερμανός, εκμεταλλευόμενος την αναταραχή «είχε γυμνώσει πολλά σπίτια και εργαστήρια, τα οποία ήσαν γεμάτα από διάφορον πράγμα» ενώ όταν «γυναίκες τινές αδύνατοι, με ανήλικα βρέφη (εζήτησαν) να καταφύγουν εις το κονσολάτον του, τας έδιωξε και τας έκλεισεν έξω». Σε ειδική επιστολή που έστειλε στον Άγγλο Αρμοστή των Ιονίων Φρ. Άνταμ, ο Γκριν, «περιγράφει την κατάσταση που επικράτησε στην πόλη τις πρώτες ημέρες της Επανάστασης, καταγγέλει τους Επτανήσιους της Πάτρας για τη συμμετοχή τους στον Αγώνα και χαρακτηρίζει την εξέγερση δημιούργημα ρωσικών μηχανορραφιών».
Στην πτώση του Μεσολογγίου, έσπευσε να συγχαρεί τον Κιουταχή και τον Ιμπραήμ, συμπεριφορά για την οποία τον επιτίμησε ακόμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Αγγλίας, Τζορτζ Κάνιγκ (Canning)
Ο Γκριν εφοδίαζε τους Τούρκους στα κάστρα της Πάτρας και του Ρίου με πλοία που κατέπλεαν από τη Ζάκυνθο. Στα αρχεία του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, ο οποίος ήταν προύχοντας της Πάτρας με μεγάλη προσφορά στον Αγώνα, βρέθηκε επιστολή του ιδίου και άλλων προκρίτων των Πατρών,(Αχαϊκό Διευθυντήριο) που διαμαρτύρονται στον Γκριν για αυτή του την ενέργεια.
Τον Οκτώβριο του 1821 ο Γκριν,φοβούμενος «τιμωρία από τους επαναστάτες» ,κατέφυγε στη Ζάκυνθο, όπου με αντάλλαγμα τεράστια κέρδη, συνέχισε να τροφοδοτεί τα τουρκικά στρατεύματα, μέχρι που απειλήθηκε από τον Αρμοστή της Ζακύνθου με εξορία.
Αποχώρηση από την Ελλάδα
Το 1824 η αγγλική κυβέρνηση αναγκάζεται να διακόψει τη συνεργασία της με τον Φίλιπ Γκριν. Στις 4 Οκτωβρίου 1828 συνοδεύει στην Πάτρα Τούρκους αξιωματικούς «προσερχομένους εις τους Γάλλους δια διαπραγματεύσεις παραδόσεως του Φρουρίου». Ο Γκριν δεν επέστρεψε έκτοτε στην Πάτρα και επιστρέφει στο Λονδίνο όπου και τυπώνει προς δικαιολόγησή του το φυλλάδιο Sketches of the War in Greece, με επιστολές του από την Πάτρα των ετών 1821-1826.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας
Piqued Jacks
Οι Piqued Jacks είναι ένα ιταλικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2006 στο Μπουτζάνο και αποτελείται από τους E-King (φωνητικά, πιάνο, συνθεσάιζερ), Majic-o (κιθάρα), littleladle (μπάσο) και HolyHargot (ντράμς). Εκπροσώπησαν τον Άγιο Μαρίνο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 με το τραγούδι "Like an Animal" αλλά δεν πήραν ούτε έναν βαθμό στον δεύτερο ημιτελικό, με αποτέλεσμα να αποκλειστούν από τον τελικό.
Ιστορία
Οι Piqued Jacks δημιουργήθηκαν το 2006 στο Buggiano.
Το 2010 και το 2011, οι Piqued Jacks κυκλοφόρησαν τα δύο πρώτα τους EP και στη συνέχεια το 2012 συνεργάστηκαν με τον παραγωγό Μπράιαν Λανέσε από το Λος Άντζελες για το τρίτο, το Just a Machine, που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2013. Τον Μάρτιο του 2014, συνεργάζονται με τον Ματ Νοβέσκεϊ για τα σινγκλ Upturned Perspectives και No Bazooka. Το πρώτο τους στούντιο άλμπουμ, Climb Like Ivy Does κυκλοφόρησε το 2015 και το 2016 κυκλοφόρησε και η ακουστική έκδοση, με τίτλο Aerial Roots. Το 2016, ο ThEd0g (ντράμς) αντικαταστάθηκε από τον Νταμιάνο Μπεριτέλι, ο οποίος με τη σειρά του αντικαταστάθηκε το 2017 από τον HolyHargot. Τον Ιούνιο του 2018, κυκλοφόρησε το σινγκλ Wildly Shine, σε προπαραγωγή του Μάικλ Μπέινχορν (Red Hot Chili Peppers, Soundgarden). Τέσσερις μήνες αργότερα έρχεται το δεύτερο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο The Living Past, του οποίου η παραγωγή έγινε από τον Νταν Γουέλερ (Enter Shikari, Bury Tomorrow). Τον Απρίλιο του 2019, ο Penguinsane (κιθάρα) αντικαταστάθηκε από τον Majic-o και το 2019, οι Piqued Jacks κέρδισαν επίσης το βραβείο για την κατηγορία Rock στο Sanremo Rock. .
Τον Μάιο του 2020, οι Piqued Jacks έγιναν μέρος του MTV New Generation music container. Τον Σεπτέμβριο του 2020 κυκλοφόρησε το single Safety Distance, η πρώτη δουλειά με τον Μπρετ Σο (Foals, Florence + The Machine). Τον Μάρτιο του 2021, κυκλοφόρησαν το τρίτο τους στούντιο άλμπουμ Synchronizer, σε παραγωγή Τζούλιαν Έμερι (Nothing But Thieves, McFly), Μπρετ Σο και Νταν Γουέλερ. Το 2023 συμμετείχαν στη δεύτερη έκδοση του Una voce per San Marino, όπου παρουσίασαν το αδημοσίευτο τραγούδι "Like an Animal". Την τελευταία βραδιά, η κριτική επιτροπή τους έστεψε νικητές, καθιστώντας τους εκπροσώπους του Αγίου Μαρίνου στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 στο Λίβερπουλ.
Like an Animal
Το "Like an Animal" είναι ένα τραγούδι του ιταλικού εναλλακτικού ροκ συγκροτήματος Piqued Jacks, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Φεβρουαρίου 2023. Το τραγούδι πρόκειται να εκπροσωπήσει τον Άγιο Μαρίνο στον αφού κέρδισε το Una voce per San Marino, τον εθνικό τελικό του Αγίου Μαρίνου για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision εκείνης της χρονιάς.
Una voce per San Marino
Το Una voce per San Marino ήταν η εθνική επιλογή που χρησιμοποιήθηκε από το San Marino RTV (SMRTV), τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα του Αγίου Μαρίνου για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision για την επιλογή της συμμετοχής στη Eurovision για τον. Μια περίοδος υποβολής άνοιξε από το SMRTV στις 20 Αυγούστου 2022 για ανερχόμενους καλλιτέχνες και συνθέτες να υποβάλουν τις συμμετοχές τους. Κοντά στο τέλος της περιόδου υποβολής, το SMRTV ανέφερε ότι είχαν λάβει περισσότερες από 1.000 αιτήσεις συνολικά, από τις οποίες επιλέχθηκαν 299 για να λάβουν μέρος στον γύρο των αναδυόμενων πράξεων. Οι ακροάσεις των αναδυόμενων πράξεων πραγματοποιήθηκαν κατά τις προγραμματισμένες ημερομηνίες μεταξύ 28 Οκτωβρίου 2022 και 27 Ιανουαρίου 2023. Από τις 20 έως τις 24 Φεβρουαρίου 2022, μια σειρά τεσσάρων ημιτελικών θα κρίνει τους 22 συμμετέχοντες που θα περάσουν στον τελικό.
Ως ανερχόμενοι καλλιτέχνες, οι Piqued Jacks θα έκαναν οντισιόν για να κερδίσουν μια θέση στους ημιτελικούς. Στις 20 Φεβρουαρίου, ανακοινώθηκαν ως ένας από τους 104 καλλιτέχνες που είχαν κάνει το cutoff για τους ημιτελικούς. Το "Like an Animal" τοποθετήθηκε στον τρίτο ημιτελικό, όπου θα εμφανιζόταν τελευταίο από τα 23 τραγούδια στον ημιτελικό. Το τραγούδι ψηφίστηκε για να προχωρήσει απευθείας στον τελικό.
Στον τελικό, το τραγούδι κληρώθηκε για να παίξει έκτο στον τελικό από 21 συμμετοχές. Στο τέλος της ψηφοφορίας της εκπομπής, αποκαλύφθηκε ότι το τραγούδι είχε κερδίσει, κερδίζοντας έτσι μια θέση ως εκπρόσωπος του Αγίου Μαρίνου για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023.
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη, τη , την , την και το , έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Πριν από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, όπως καθορίστηκαν από τον συνεργάτη τηλεψηφοφορίας του διαγωνισμού Digame, με στόχο τη μείωση της πιθανότητας ψηφοφορίας από γειτονικές χώρες, ενώ παράλληλα να αυξήσει το σασπένς κατά τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στις 31 Ιανουαρίου 2023, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση κατανομής στο St George's Hall στο Λίβερπουλ που έβαλε κάθε έθνος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς και καθόρισε σε ποιο μισό της παράστασης θα έπαιζε. Εκεί, ανακοινώθηκε ότι ο Άγιος Μαρίνος είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο δεύτερο μισό του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού, που διεξήχθη στις 11 Μαΐου 2023. Αποκλείστηκε από τον τελικό, καθώς δεν πήρε ούτε έναν βαθμό, τερματίζοντας στην 15η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Ιταλικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Rock συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Γκέοργκ Κρίστιαν Γκρόπιους
Ο Γκέοργκ Κρίστιαν Γκρόπιους (γερμανικά: Georg Christian Gropius, 20 Μαρτίου 1776, Ρέμπκε - 26 Νοεμβρίου 1850, Αθήνα) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, αρχαιολόγος και διπλωμάτης.
Βιογραφία
Από το 1810 έως το 1814 ο Γκρόπιους συμμετείχε στις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αίγινα στον ναό της Αφαίας και του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες της Φιγαλείας.
Το 1836 στον Γκρόπιους απονεμήθηκε το χρυσό παράσημο  του Ελληνικού Τάγματος του Σωτήρα.
Παραπομπές
μικρογραφία| Γυναίκα με κόρη από το νησί της Χίου (1802/04) – Χαρακτικό του Γκρόπιους
Πηγές
Bartholdy, Jakob Ludwig Salomon (1805). ''[http://access.bl.uk/item/viewer/lsidyv35935a5a#ark:/81055/vdc_000000005741.0x000007 Bruchstücke zur nähern Kenntniss des heutigen Griechenlands, gesammelt auf einer Reise … im Jahre 1803–1804. Erster Theil. Mit neun illum. Kupfern (von Gropius) mit Vignetten und Musikbeilagen.]'' Βερολίνο.
Gerhard Grimm, Gropius, Georg Christian, in: Biographisches Lexikon zur Geschichte Südosteuropas Bd. 2. Hgg. Mathias Bernath/ Felix von Schroeder. Müncher 1976, S. 94-95 https://www.biolex.ios-regensburg.de/BioLexViewview.php?ID=911.
Callmer, Christian (1982). Georg Christian Gropius als Agent, Konsul und Archäologe in Griechenland 1803–1850. Λουντ: CWK Gleerup.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Επιχειρηματίες του 19ου αιώνα
Ανδρέας Ιδρωμένος
Ο Ανδρέας Ιδρωμένος (1764–1843) ήταν Έλληνας λόγιος, ιερέας και δάσκαλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1764 στην Πάργα και μαθήτευσε πλάι στους Ακάκιο Δεσύλλα, ο οποίος ήταν θείος του, και Αγάπιο Λεονάρδο, λόγιο μοναχό. Το 1791 χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια μελέτησε κείμενα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, καταφέρνοντας να καλλιεργήσει τη φιλολογική του μόρφωση. Διορίστηκε αρχειοφύλακας και στη συνέχεια διευθυντής του κοινοτικού σχολείου στην Πάργα. Προσωπικός του βοηθός ήταν ο Χριστόφορος Περραιβός, μέσω του οποίου μυήθηκε στα επαναστατικά σχέδια του Ρήγα Βελεστινλή. Μετά από όλα αυτά ο Ιδρωμένος αναδείχθηκε ο κυριότερος πολιτικός σύμβουλος των κατοίκων της Πάργας και του Σουλίου στον αγώνα τους εναντίον του Αλή Πασά. Ο Αλή Πασάς τον κάλεσε ανεπιτυχώς στα Ιωάννινα, έχοντας απώτερο σκοπό να τον δολφονήσει.
Όταν, το 1797, η Κέρκυρα καταλήφθηκε από τους Γάλλους, ο Ανδρέας Ιδρωμένος παρακάλεσε τον Ναπολέοντα να συμπεριλάβει και την περιοχή της Πάργας υπό την προστασία του. Τα γεγονότα που ακολούθησαν, όπως η Άλωση της Πρέβεζας από τον Αλή Πασά το 1798 και η υποταγή του Σουλίου το 1803, απογοήτευσαν τον Ιδρωμένο, ο οποίος αναγκάστηκε το 1804 να μετακομίσει στην Κέρκυρα, μετά από πρόσκληση του Ιωάννη Καποδίστρια. Εκεί υπήρξε διευθυντής του Ελληνικού Φροντιστηρίου, ενώ από το 1808 υπήρξε μέλος της Ιονίου Ακαδημίας και της Βιβλικής Ακαδημίας. Το 1824 εξελέγη επίτιμος καθηγητής της Ιονίου Ακαδημίας, ενώ παράλληλα συνέγραψε ηθικοδιδακτικά έργα, λόγους, επιστολές, θρησκευτικές ακολουθίες αλλά και ωδές χρησιμοποιώντας αρχαϊκό μέτρο. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1843 στην Κέρκυρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δάσκαλοι Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
Σταυρός Φθιώτιδας
Ο Σταυρός (αναφερόμενος μέχρι το 1927 με το όνομα Μπεκή) είναι οικισμός της Λαμίας χτισμένος στη δυτική πλευρά της πόλης. Έχει πληθυσμό 2.489 κατοίκους και απέχει 4 χλμ. από την πόλη της Λαμίας. Αποτελείται από τρεις συνοικίες: του Σταυρού, της Νέας Βράχας και του Σιδηροδρομικού Σταθμού Λειανοκλαδίου.
Γεωγραφία
Η κοινότητα Σταυρού υπάγεται στον Νομό Φθιώτιδας. Βρίσκεται δυτικά της Λαμίας σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από αυτή. Ο οικισμός είναι χτισμένος στις πλαγιές των λόφων Κουκουβάγιας και προπαντός του Κούκου, σε υψόμετρο 90 μέτρων. Αποτελείται από τρεις οικισμούς: τον οικισμό του Σταυρού, της Νέας Βράχας και του Σιδηροδρομικού Σταθμού Λειανοκλαδίου. Το ρυμοτομικό σχέδιο του Σ.Σ. Λειανοκλαδίου εκτείνεται σε 540 στρέμματα, της Νέας Βράχας σε 320 στρέμματα και του Σταυρού σε 950 στρέμματα περίπου. Αυτό σημαίνει ότι στην κοινότητα Σταυρού υπάρχουν πάνω από 2.000 στρέμματα ρυμοτομημένης έκτασης.
Έχει κτηματική περιοχή περιοχή 12.500 στρεμμάτων. Συνορεύει προς Β με την κτηματική περιοχή της Λυγαριάς και της Αγριελιάς, προς Ν με την περιοχή Κωσταλεξίου, Κομποτάδων και το Σπερχειό ποταμό, προς Α με την περιοχή Καλυβίων της πόλης της Λαμίας και προς Δ με την κτηματική περιοχή Αμουρίου. Τα όρια της κτηματικής περιοχής της κοινότητας Σταυρού είναι τα ίδια με τα όρια του κτήματος της Μπεκής (τσιφλικιού), που περιγράφονται λεπτομερώς σε πολλά συμβόλαια συμβολαιογράφων της Λαμίας του 19ου αιώνα, που βρίσκονται στο ιστορικό Αρχείο της Φθιώτιδας.
Ετυμολογία
Ο οικισμός ονομαζόταν μέχρι το 1927 Μπεκή.
Το όνομα του χωριού αναφέρεται από το Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ, ο οποίος γράφει Beki και από τον επίσης Γάλλο αρχαιολόγο Μπεγκινιόν , ο οποίος γράφει Beki αλλά και με ελληνικούς χαρακτήρες Μπεκή. Στον «Χάρτη του Βασιλείου της Ελλάδας» που βρίσκεται στη Βουλή των Ελλήνων αναφέρεται Μπεκί και Beki.
Σύμφωνα με την παράδοση, πήρε το όνομά του από τον Μπεκίρ αγά, ο οποίος ήταν ίσως ο πρώτος Τούρκος ιδιοκτήτης της περιοχής (τελευταίος ήταν ο Ιζέτ μπέης). Στη μνήμη των γεροντότερων είχε μείνει ως ένας πολύ σκληρός αφέντης.
Το 1927 πήρε το όνομα Σταυρός. Η πρόταση της μετονομασίας της Μπεκής σε Σταυρό έγινε από τον τότε πρόεδρο της κοινότητας Ηλία Μητράκο, ύστερα από σχετική εντολή της κυβέρνησης να αντικατασταθούν τα τουρκικά ονόματα χωριών με ελληνικά. Άλλωστε, Σταυρός ήταν η ονομασία μιας τοποθεσίας του χωριού με ιστορική προέλευση. Συγκεκριμένα, έτσι ονομαζόταν ένα υψωματάκι μεταξύ Καστριού και Κουκουβάγιας, όπου σύμφωνα με την παράδοση ο κλεφτοκαπετάνιος Αμπελογιάννης ή Ανεμογιάννης «σταύρωσε» επί Τουρκοκρατίας τον υπασπιστή του, επειδή αυτός τον είχε προδώσει στους Τούρκους.
Πολιορκία του Μπεκίου
Η Πολιορκία του Μπεκίου ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 1821. Μετά την πτώση του φρουρίου της Άμφισσας ο μεν Γκούρας έμεινε εκεί, ο δε Κομνάς Τράκας πήρε 200 άνδρες και πήγε στην πολιορκία της Μενδενίτσας ή Βοδωνίτσας για να βοηθήσει τις δυνάμεις των πολιορκητών με αρχηγούς τους Δυοβουνιώτη και Αθανάσιο Διάκο. Οι τρεις οπλαρχηγοί, αφού άφησαν ένα σώμα να συνεχίζει την πολιορκία, ξεκίνησαν με κατεύθυνση τη Λαμία και έφτασαν στη γέφυρα της Αλαμάνας στον Σπερχειό. Εκεί στρατοπέδευσαν στους Κομποτάδες και έστειλαν τον Τράκα να πάει στη Λαμία για να βολιδοσκοπήσει τις εκεί δυνάμεις.
Στις 14 Απριλίου ο Τράκας έφτασε κοντά στο τούρκικο χωριό «Καλύβια Κόγκα» και επειδή προσβλήθηκε από πολύ ιππικό και πεζούς, υποχώρησε προς δυσμάς και κατέλαβε την εκκλησία του χωριού Μπεκί. Οι Τούρκοι τον πολιόρκησαν και γίνονταν γενναία μάχη.
Οι Κομποτάδες για να βοηθήσουν τους πολιορκημένους μηχανεύτηκαν τον εξής αντιπερισπασμό: μάζεψαν άλογα, γαϊδουράκια και μουλάρια από τους χωρικούς και διέταξαν στρατιώτες πεζούς να ιππεύσουν προς τον Σπερχειό και από εκεί προς τη Λαμία. Το τέχνασμα είχε επιτυχία, διότι οι Τούρκοι μόλις είδαν την πομπή φοβήθηκαν ότι οι Έλληνες θα είχαν σκοπό να επιτεθούν στη Λαμία που ήταν αφρούρητη. Έλυσαν την πολιορκία και ο Τράκας με τους άνδρες του βγήκαν αβλαβείς φονεύοντας λίγους Τούρκους.
Δημογραφία
Η Δημοτική Κοινότητα Σταυρού έχει επίσημα πληθυσμό 2.489 κατοίκους (απογραφή 2011).
Η Μπεκή υπαγόταν στο Δήμο Λαμιέων μέχρι το 1912. Τότε εγκαταλείφθηκε το δημοτικό σύστημα διοίκησης και εφαρμόστηκε το κοινοτικό. Διασπάστηκαν οι δήμοι και ιδρύθηκαν πολλές κοινότητες. Στον Νομό Φθιώτιδας ιδρύθηκαν 123 κοινότητες, μεταξύ των οποίων και η «κοινότης Μπεκίου» με έδρα το Μπεκίον, με το Β.Δ. 29.9.1912, ΦΕΚ Α 261/1912. Το κοινοτικό σύστημα δεν εφαρμόστηκε αμέσως εξαιτίας των πολέμων του 1912-1913 και οι πρώτες εκλογές για ανάδειξη προέδρων κοινοτήτων στις νέες κοινότητες διεξήχθησαν το 1914. Το 1999 επανήλθε το δημοτικό σύστημα διοίκησης.
Το 1927 ο συνοικισμός και η κοινότητα Μπεκής μετονομάστηκαν σε συνοικισμό και κοινότητα Σταυρού με το Διάταγμα 9.9.1927, ΦΕΚ Α 206/1927.
Σήμερα, οι συνοικισμοί που αποτελούν την κοινότητα Σταυρού είναι ο Σταυρός, ο Σταθμός Λειανοκλαδίου και η Νέα Βράχα. Ο συνοικισμός του Σταθμού Λειανοκλαδίου άρχισε να δημιουργείται από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν έγινε η σιδηροδρομική γραμμή και ο σταθμός. Για πρώτη φορά οι κάτοικοί του απογράφονται ξεχωριστά από το Σταυρό κατά την απογραφή του 1928, οπότε είχε 127 κατοίκους. Ο συνοικισμός της Νέας Βράχας δημιουργήθηκε το 1972, όπου αρχικά εγκαταστάθηκαν 150 οικογένειες.
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την ιστορία του πληθυσμού του Σταυρού τα νεότερα χρόνια. {	"version": 2, "width": 600, "height": 300, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1810, "y": 200 },				{					"x": 1833, "y": 22 },				{					"x": 1861, "y": 227 },				{					"x": 1879, "y": 445 },				{					"x": 1889, "y": 379 },				{					"x": 1896, "y": 374 },				{					"x": 1907, "y": 367 },				{					"x": 1920, "y": 406 },				{					"x": 1928, "y": 549 },				{					"x": 1940, "y": 629 },				{					"x": 1951, "y": 683 },				{					"x": 1961, "y": 714 },				{					"x": 1971, "y": 885 },				{					"x": 1981, "y": 1151 },				{					"x": 1991, "y": 1191 },				{					"x": 2001, "y": 2090 },				{					"x": 2011, "y": 2489 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "linear", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "line", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"interpolate": { "value": "monotone" },					"stroke": { "value": "steelblue" },					"strokeWidth": { "value": 3 }				}			}		}	] }
Περίοδος 1833-1914
Την περίοδο που η Μπεκή ανήκε στο Δήμο Λαμιέων (1833-1914) τη διοίκηση ασκούσε κατ' αρχήν ο δημογέροντας του χωριού και μετά ο πάρεδρος. Από το 1833 μέχρι το 1835 υπήρχαν οι δημογέροντες, κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας. Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία ονομαστική αναφορά στους δημογέροντες της Μπεκής. Πρώτος πάρεδρος Μπεκής αναφέρεται ο Αθανάσιος Καραγάτσος το 1837. Άλλος πάρεδρος αναφέρεται το 1871 κάποιος Καραγεώργος (χωρίς όνομα), όμως δεν υπάρχει κάποια αναφορά σε κάποιο συμβόλαιο ή στον εκλογικό κατάλογο του 1879 ότι ήταν κάτοικος Μπεκής. Επίσης, υπάρχουν αναφορές και για τον πάρεδρο Σπύρο Πεπερόπουλο (σ.σ. Πέπερα).
Περίοδος 1914 μέχρι σήμερα
Το 1914 έγιναν οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη προέδρων κοινοτήτων και κοινοτικών συμβουλίων. Δυστυχώς το αρχείο της κοινότητας του Σταυρού σώζεται από το 1929 και μετά, και αυτό όχι πλήρες. Δεν υπάρχουν πρακτικά του κοινοτικού συμβουλίου για τις περιόδους 1914-1929 και 1931-1939.
Πύργος και Πολυβολείο Σταυρού
Το 1941, μόλις οι Γερμανοί κατέκτησαν την Ελλάδα, άρχισαν να κατασκευάζουν διάφορα οχυρωματικά έργα σε στρατηγικής σημασίας σημεία και κοντά σε εγκαταστάσεις, όπου θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχους σαμποτάζ ή επιθέσεων του εχθρού. Πολλά τέτοια έργα τους σώζονται από την εποχή αυτή.
Γλυπτό με τη μορφή χελιδονιού
Τον Ιούλιο του 2014 τοποθετήθηκε στην κεντρική πλατεία Νέας Βράχας, συμβολικό γλυπτό με τη μορφή χελιδονιού από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Νέας Βράχας για τα 40 χρόνια από τη μετεγκατάσταση των Βραχινών στη Νέα Βράχα Λαμίας. Το χελιδόνι προμήνυμα της άνοιξης και της ελπίδας, σύμβολο της αποδημίας και της δυναμικής δημιουργίας στη νέα γη, αλλά και της επιστροφής για τη συνέχεια στη γενέτειρα. Το γλυπτό φιλοτέχνησε ο εικαστικός Μπάμπης Τσέλος.
Μνημείο για τη Μάχη Αγίου Αθανασίου Μπεκής (1821)
Στις 4 Αυγούστου 2019 πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου για τη Μάχη της Μπεκής που έγινε τις πρώτες ημέρες της Επανάστασης του 1821 στον Σταυρό Λαμίας (Βρύση Τσάλαινας). Το μνημείο φιλοτέχνησε αφιλοκερδώς ο εικαστικός Μπάμπης Τσέλος και πλέον στέκεται στη βρύση Τσάλαινας, για να θυμίζει στις επόμενες γενιές τη Μάχη που έγινε στον τόπο μας πριν από 198 χρόνια. Μετά τις επίμονες και άοκνες προσπάθειες του Γιάννη Μακρή που είχε και την αρχική ιδέα κοσμεί πλέον την όμορφη Κοινότητα του Σταυρού, αλλά και ολόκληρο το Δήμο Λαμιέων κάνοντας και ευρύτερα γνωστή η μάχη της Μπεκής, ώστε να αποκτήσει την ιστορική θέση που της αρμόζει.
Ψυχαγωγία και παραστατικές τέχνες
Στο Σταυρό υπάρχει υπαίθριο θέατρο στην κεντρική πλατεία της Νέας Βράχας, όπου φιλοξενεί ανά περιόδους διάφορες πολιτισμικές εκδηλώσεις, όπως θεατρικές παραστάσεις, προβολή ταινιών, συναυλίες, κτλ.
Σύλλογοι
Στο Σταυρό δραστηριοποιούνται σύλλογοι με μεγάλη προσφορά στον πολιτισμό και την παράδοση. Κοινή τους δράση είναι και η διοργάνωση κάθε χρόνο της Ανθοκομικής Έκθεσης Σταυρού στην πλατεία της Νέας Βράχας με παράλληλες εκδηλώσεις.
Αθλητισμός
Ο Σταυρός έχει γήπεδο ποδοσφαίρου, όπου δραστηριοποιούνται ο Αθλητικός Σύλλογος Σταυρού και ο Αθλητικός Σύλλογος Βράχας. Παράλληλα, λειτουργεί και το Δημοτικό Γυμναστήριο Σταυρού με αίθουσα ενδυνάμωσης (όργανα). Επίσης, στον Σταυρό εδρεύει και ο Ιππικός Όμιλος Λαμίας.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Στον Σταυρό υπάρχει ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λειανοκλαδίου, από τον οποίο η επιβατική γραμμή Λειανοκλαδίου - Στυλίδας της ΤΡΑΙΝΟΣΕ εξυπηρετεί τους επιβάτες που θέλουν να μετακινηθούν από το Σταθμό προς το κέντρο της Λαμίας, μέσω του Σιδηροδρομικού Σταθμού της Λαμίας, καθώς και προς τις συνοικίες Καλύβια, Ρεβένια (Νεάπολη) και Παγκράτι. Ακόμη, εξυπηρετούνται η Δημοτική Κοινότητα Ροδίτσας και η Τοπική Κοινότητα Μεγάλης Βρύσης του Δήμου Λαμιέων, αλλά και η Αγία Μαρίνα και ο οικισμός Βασιλική του Δήμου Στυλίδος, με τελικό προορισμό την κωμόπολη της Στυλίδας. Παράλληλα, στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Λειανοκλαδίου υπάρχει ανταπόκριση με όλες τις επιβατικές αμαξοστοιχίες προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Αστικές μεταφορές
Ο Σταυρός εξυπηρετείται από το Αστικό ΚΤΕΛ της Λαμίας που ενώνει τον οικισμό με την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Φραμπόζα Σοπράνα
Η Φραμπόζα Σοπράνα (ιταλικά: Frabosa Soprana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Γιόλεφ Γιάγκεχ
Ο Γιόλεφ Γιάγκεχ είναι Σλοβάκος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Έχει διατελέσει ως προπονητής σε πολλές ομάδες ποδοσφαίρου, μεταξύ των οποίων η Εθνική Τσεχοσλοβακίας, η Εθνική Σλοβακίας και η Εθνική Μαλβίδων.
Ο με διαλυτικά (Κυριλλικό)
Το Ο με διαλυτικά (Ӧ ӧ, πλάγια γραφή: Ӧ ӧ) είναι ένα γράμμα στο Κυριλλικό αλφάβητο. Σε όλες τις μορφές του, είναι ολόιδιο με το αντίστοιχο λατινικό γράμμα Ö (Ö ö Ö ö).
Γιόλεφ Γιάγκεχ
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σλόβαν Μπρατισλάβας Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σλοβάκοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ίντερ Μπρατισλάβα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΜΣΚ Ζίλινα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Τσεχοσλοβακίας
Ο με διαλυτικά (Κυριλλικό)
Το Ο με διαλυτικά χρησιμοποιείται στα αλφάβητα των γλωσσών Αλτάι, Χακάς, Κόμι, Κουρδικά, Μαρί, Σορ και Ουντμούρτ.
Χρήση
Στις γλώσσες Αλτάι, Χακάς και Σορ, αντιπροσωπεύει τον ήχο .
Στη γλώσσα Κόμι, αντιπροσωπεύει το σβα .
Στα Κουρδικά, αντιπροσωπεύει τον ήχο .
Στη Μαρί γλώσσα, αντιπροσωπεύει τον ήχο .
Στα Ουντμούρτ, αντιπροσωπεύει τον ήχο .
Στα ρωσικά βιβλία, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, το γράμμα Ӧ έχει χρησιμοποιηθεί σποραδικά αντί για το Ё σε ξένα ονόματα και δάνεια (για παράδειγμα, η πόλη της Κολωνίας στη Γερμανία, που είναι Köln στα γερμανικά, θα μπορούσε να γραφτεί στα ρωσικά ως "Кӧльн").
Ο σωσίας
Ο σωσίας (Двойник) είναι μία νουβέλα του Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 30 Ιανουαρίου 1846 στο μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό Отечественные записки («Πατριωτικά χρονικά»). Στη συνέχεια αναθεωρήθηκε και επανεκδόθηκε από τον συγγραφέα το 1866.
Υπόθεση
Ο σωσίας επικεντρώνεται σε έναν κρατικό υπάλληλο που παραφρονεί και ασχολείται με την εσωτερική, ψυχική πάλη του. Ο ήρωας, ο Ιακώβ Πέτροβιτς Γκολιάντκιν, συναντά επανειλημμένα κάποιον που έχει ακριβώς την ίδια εμφάνιση με αυτόν, αλλά είναι γεμάτος αυτοπεποίθηση, επιθετικός και εξωστρεφής, χαρακτηριστικά τελείως αντίθετα από αυτά του Γκολιάντκιν.
Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Αγία Πετρούπολη. Ο Γκολιάντκιν είναι ένας υπάλληλος της 9ης βαθμίδας στον «Πίνακα των βαθμίδων» που θεσμοθέτησε ο Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (ο Μέγας). Καθώς η 8η βαθμίδα οδηγούσε σε τίτλο κληρονομικής ευγενείας, ο βαθμός του ήρωα συμβολίζει έναν γραφειοκράτη που παλεύει ακόμα να επιτύχει. Ο Γκολιάντκιν έχει μία κατατοπιστική συζήτηση με τον γιατρό του, τον Ρούτενσπιτς, που φοβάται για τη διανοητική του υγεία και τον προειδοποιεί ότι η συμπεριφορά του είναι «επικίνδυνα αντικοινωνική». Ως θεραπεία, του συστήνει «ευχάριστη παρέα». Ο Γκολιάντκιν αποφασίζει να το δοκιμάσει και, μετά το γραφείο, πηγαίνει στο πάρτι γενεθλίων της Κλάρας Ολσουφίεβνα, της κόρης του διευθυντή του γραφείου του. Αλλά ήταν απρόσκλητος, και μία σειρά αδεξιοτήτων οδηγεί στην εκδίωξή του από τη συνεστίαση. Επιστρέφοντας σπίτι μέσα σε χιονοθύελλα, συναντά τον σωσία του. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα του έργου περιγράφουν την εξελισσόμενη σχέση τους.
Αρχικώς η σχέση του «Γκολιάντκιν του Πρεσβύτερου» (του ήρωα) και του «Γκολιάντκιν του Νεότερου» (του σωσία του) είναι φιλική, αλλά ο σωσίας προχωρεί στο να επιχειρήσει να αρπάξει τη ζωή του «Πρεσβύτερου» και τότε γίνονται εχθροί. Επειδή ο «Νεότερος» διαθέτει όλη τη γοητεία και τις κοινωνικές δεξιοτητες που λείπουν από τον «Πρεσβύτερο» Γκολιάντκιν, αρέσει πολύ στους συναδέλφους στο γραφείο. Στο τέλος του βιβλίου, ο αρχικός ήρωας αρχίζει να βλέπει πολλά αντίγραφα του εαυτού του και έχει ένα ψυχωσικό επεισόδιο, οπότε και σέρνεται σε ένα άσυλο φρενοβλαβών από τον δρα. Ρούτενσπιτς.
Επιδράσεις
Ο σωσίας είναι το πλέον επηρεασμένο από τον Γκόγκολ έργο του Ντοστογιέφσκι. Ο υπότιτλός του, «ένα ποίημα της Πετρούπολης», απηχεί αυτόν των Νεκρών ψυχών του Γκόγκολ. Ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ χαρακτήρισε τον Σωσία ως παρωδία του «Παλτού», ενώ πολλοί άλλοι έχουν τονίσει τη σχέση του Σωσία με άλλες από τις «Ιστορίες της Πετρούπολης» του Γκόγκολ. Ένας κριτικός της εποχής εκείνης, ο Κονσταντίν Ακσάκοφ, σχολίασε ότι «ο Ντοστογιέφσκι παραλλάσσει ή και επαναλαμβάνει πλήρως φράσεις ολόκληρες του Γκόγκολ». Ωστόσο, οι περισσότεροι μελετητές της λογοτεχνίας αναγνωρίζουν τον Σωσία ως απάντηση του Ντοστογιέφσκι στο έργο του Γκόγκολ ή ως καινοτόμηση του έργου αυτού.
Αυτή η άμεση σχέση είναι κατά πολλούς η εκδήλωση της εισόδου του Ντοστογιέφσκι στη βαθύτερη παράδοση του γερμανικού ρομαντισμού, και ειδικότερα η αφομοίωση των έργων του Ε.Τ.Α. Χόφμαν.
Προσαρμογές
Καθώς συνέβη και με άλλα έργα του Ντοστογιέφσκι, η νουβέλα αυτή διασκευάσθηκε σε ομώνυμο θεατρικό έργο, το οποίο με τη σειρά του έγινε η βάση για τη βρετανική κινηματογραφική ταινία The Double (2013) με πρωταγωνιστή τον Τζέσι Άιζενμπεργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νουβέλες του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Κατηγορία:Νουβέλες
Φραμπόζα Σοττάνα
Η Φραμπόζα Σοττάνα (ιταλικά: Frabosa Sottana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ιταλική λογοτεχνία
Με τον όρο ιταλική λογοτεχνία χαρακτηρίζεται η λογοτεχνία που έχει γραφεί στην ιταλική γλώσσα, ανεξάρτητα από το αν γράφηκε από Ιταλούς ή άλλους ιταλόφωνους, π.χ. Ελβετούς. Ο όρος μπορεί επίσης να αναφέρεται σε λογοτεχνία που έχει γραφεί σε διαλέκτους της ιταλικής γλώσσας ομιλούμενες στην Ιταλία. Π.χ. από τα πρώιμα δείγματα ιταλικής λογοτεχνίας θεωρούνται δημοτικά λυρικά ποιήματα στην οξιτανική γλώσσα, που έφθασε στην Ιταλία στα τέλη του 12ου αιώνα. Το 1230 η σικελική σχολή υπό τον Τζάκομο ντα Λεντίνι γίνεται η πρώτη που εκφράζεται σε διάλεκτο της ιταλικής, τη σικελική. Λίγο μετά εμφανίζεται ο Δάντης Αλιγκέρι, κατά πολλούς ο σημαντικότερος Ιταλός ποιητής όλων των εποχών, με τη Θεία Κωμωδία του. Δυο γενιές αργότερα, ο Πετράρχης ερεύνησε τους κλασικούς και έγραψε λυρική ποίηση, εκφράζοντας την πρώιμη Αναγέννηση στην Ιταλία. Ο ιταλικός αναγεννησιακός ανθρωπισμός (ουμανισμός) αναπτύχθηκε κατά τον 14ο και στις αρχές του 15ου αιώνα. Οι ανθρωπιστές συγγραφείς αποζήτησαν να διαμορφώσουν λαό ικανό να μιλά και να γράφει με καθαρότητα και ευγλωττία. Οι πρώτοι από αυτούς, όπως ο Πετράρχης, ήταν σημαντικοί συλλέκτες αρχαίων χειρογράφων. Ο Λαυρέντιος των Μεδίκων θεμελίωσε την καθοριστική επιρροή της Φλωρεντίας στην Αναγέννηση. Η μεγάλη ανάπτυξη του δράματος κατά τον 15ο αιώνα υπήρξε επίσης σημαντική εξέλιξη. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της εποχής που ακολούθησε την Αναγέννηση είναι ότι τελειοποίησε τον χαρακτήρα της ιταλικής γλώσσας. Οι Μακιαβέλλι και Γκουιτσαρντίνι ανέπτυξαν τη δοκιμιακή γραφή και την ιστοριογραφία. Ο Πιέτρο Μπέμπο υπήρξε μία μορφή με μεγάλη επιρροή στην παραπέρα ανάπτυξη της ιταλικής γλώσσας.
Κατά τα τέλη του 17ου αιώνα εμφανίζεται ένα κίνημα για την «αποκατάσταση» της λογοτεχνίας δια της μιμήσεως της απλότητας των αρχαίων ποιμενικών ειδυλλίων με σονέτα, μαδριγάλια, canzonette και έμμετρη αλλά ανομοιοκατάληκτη ποίηση. Τον ίδιο αιώνα, μερικοί ισχυροί και ανεξάρτητοι διανοητές, όπως οι Τελέσιο, Βανίνι, Μπρούνο και Καμπανέλλα έστρεψαν τον φιλοσοφικό λόγο προς νέους διαύλους και άνοιξαν τον δρόμο για τις επαναστατικές επιστημονικές θεωρίες του Γαλιλαίου, ο οποίος είναι αξιοσημείωτος και για την ποιότητα της γραφής του. Τον 18ο αιώνα η πολιτική κατάσταση στην Ιταλία άρχισε να βελτιώνεται. Ο κρητικής καταγωγής Απόστολος Ζένο και ο Πιέτρο Μεταστάσιο είναι δύο από τις αξιόλογες μορφές της εποχής αυτής. Ο Βενετός Κάρλο Γκολντόνι δημιούργησε την κωμωδία χαρακτήρων, ενώ η ηγετική μορφή για τη λογοτεχνική αναζωογόνηση του 18ου αιώνα ήταν ο Λομβαρδός Τζουζέπε Παρίνι.
Οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 προσέδωσαν μία ιδιαίτερη κατεύθυνση στην ιταλική λογοτεχνία κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Η αγάπη για την ελευθερία και ο πόθος για ισότητα δημιούργησαν μία λογοτεχνία στραμμένη προς πανεθνικούς στόχους. Ο πατριωτισμός και ο κλασικισμός υπήρξαν οι δύο αρχές που ενέπνευσαν το ρεύμα που άρχισε με τον Βιττόριο Αλφιέρι, ενώ άλλοι πατριώτες ήταν ο Βιτσέντσο Μόντι και ο Ελληνοϊταλός Ούγκο Φόσκολο. Η ρομαντική σχολή θεμελιώνεται στο Μιλάνο γύρω από το έντυπο Conciliatore (ιδρ. 1818) με κυριότερο υποκινητή τον Μαντσόνι, ενώ ο μεγάλος ποιητής της περιόδου ήταν ο Τζάκομο Λεοπάρντι. Ακολούθησε το λογοτεχνικό κίνημα που προηγήθηκε και συγχρονίσθηκε με την πολιτική επανάσταση του 1848, και μπορεί να θεωρηθεί ότι αντιπροσωπεύεται από 4 συγγραφείς: τον Τζούστι, τον Γκουερράτσι, τον Τζομπέρτι και τον Τσεζάρε Μπάλμπο. Μετά το Ρισορτζιμέντο, η πολιτική λογοτεχνία υποχωρεί. Το πρώτο μέρος αυτής της περιόδου χαρακτηρίζεται από δύο αποκλίνουσες λογοτεχνικές τάσεις, αμφότερες αντιτιθέμενες στον ρομαντισμό: τη Scapigliatura και τον βερισμό. Σημαντικοί συγγραφείς των αρχών του 20ού αιώνα είναι μεταξύ άλλων οι Ίταλο Σβέβο και Λουίτζι Πιραντέλλο (κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1934). Ο ιταλικός νεορεαλισμός επεκτάθηκε και πέρα από τον κινηματογράφο από τον Αλμπέρτο Μοράβια. Ο Ουμπέρτο Έκο έγινε διάσημος διεθνώς με το μεσαιωνικό αστυνομικό μυθιστόρημα Το Όνομα του Ρόδου (1980) και με τα έργα που ακολούθησαν.
Βιβλιογραφία
Λογοτεχνια Κατηγορία:Λογοτεχνία ανά γλώσσα
Γιόνα (Ρωσία)
Ιστορία
Πρώτα αναφερόταν ως το πογκόστ του Γιόνο-Μπαμπίνσκι (Ёно-Бабинский), το 1574. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ιδρύθηκε από Φινλανδούς και Σάμι αρκετά αργότερα, το 1840.
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Spark Records
Η Spark Records
είναι ελληνική δισκογραφική εταιρία που ιδρύθηκε στη Αθήνα το 2018, με στόχο την ανακάλυψη και παρουσίαση νέων ταλαντούχων καλλιτεχνών.
Γενικά
Η Spark Records, είναι μία από τις νεότερες δισκογραφικές εταιρίες στην Ελλάδα, ιδρύθηκε στην Αθήνα μόλις το 2018.
Σκοπός για τη δημιουργία της αποτέλεσε η ανακάλυψη και προώθηση νέων ταλαντούχων καλλιτεχνών. Η Spark Records δίνει το βήμα έκφρασης φρέσκων και πρωτότυπων μουσικών ιδεών αναλαμβάνοντας η ίδια τόσο την παραγωγή όσο και την διανομή και προώθηση τους.
Το ρεπερτόριο της δεν περιορίζεται σε ένα και μόνο μουσικό είδος, ενώ στο roster της περιλαμβάνονται και καλλιτέχνες  μεγάλου βεληνεκούς που την εμπιστεύτηκαν από την πρώτη στιγμή.
Η εταιρία ήδη απαριθμεί αρκετές επιτυχίες στο ιστορικό της και θεωρείται μια από τις πιο επιτυχημένες νεοσύστατες δισκογραφικές εταιρίες στην Ελλάδα. Έχει αφήσει το στίγμα της ωστόσο και εκτός των ελληνικών συνόρων με τη συμμετοχή της σε διεθνή project, σε Ευρώπη , Αμερική και Ασία.
Καλλιτέχνες της Spark Records
Οι ακόλουθοι καλλιτέχνες είναι μέλη της Spark Records. Δείτε τους αναλυτικά, με αλφαβητική σειρά:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές δισκογραφικές εταιρίες Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες λαϊκής μουσικής Κατηγορία:Ελληνική Μουσική Κατηγορία:Δισκογραφική Εταιρία Κατηγορία:Δισκογραφική Κατηγορία:Record Label Κατηγορία:Δισκογραφία Κατηγορία:Μουσική Κατηγορία:Μουσικά είδη
Φρασσίνο (Ιταλία)
Το Φρασσίνο (ιταλικά: Frassino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ενίμπα Ιντερνάσιοναλ ΦΚ
Η Ενίμπα ΦΚ (αγγλικά: Enyimba F.C.) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Άμπα της Νιγηρίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το λευκό. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Ενίμπα, χωρητικότητας 16.000 θεατών.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1976.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νιγηρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1976
Μουτουφλή Σερρών
Η Μουτουφλή  ή Μετοχιλή είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 510 μέτρων, στους δυτικούς πρόποδες των όρων Βροντούς, σε απόσταση 5 χλμ. ανατολικά από το Σιδηρόκαστρο Σερρών.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Στη στατιστική μελέτη «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική» του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, εκτιμάται ότι το 1900 ο οικισμός είχε 185 Τούρκους κατοίκους. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός αναφέρεται ως μουσουλμανικός. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 90 μουσουλμάνοι κάτοικοι.
Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 84 κατοίκων. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Επιτελικής Υπηρεσίας του Ελληνικού Στρατού, τον Αύγουστο του 1915 ο οικισμός ήταν ακατοίκητος. Το 1920 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σιδηροκάστρου  και την ίδια χρονιά έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές. Καταργήθηκε και τυπικά με την απόφαση 22700/1927 του Υπουργείου Εσωτερικών.
Σήμερα, στην τοποθεσία του εγκαταλελειμμένου οικισμού υπάρχουν διάσπαρτοι σωροί από πέτρες και ίχνη από τα θεμέλια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι, επίσης, ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.23212" longitude="23.45568" zoom="12" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.45568,         41.23212        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Λανδούλφος Δ΄ του Μπενεβέντο
Ο Λανδούλφος Δ΄ (απεβ. στις 13 Ιουλίου 982) από τον Οίκο της Κάπουα ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (ως Λανδούλφος ΣΤ΄) και του Μπενεβέντo από το 968, όταν συγκυβέρνησε με τον πατέρα του, Πανδόλφος Α΄ Σιδηροκέφαλο, και πρίγκιπας του Σαλέρνo, που συγκυβέρνησε με τον πατέρα του από το 977 ή το 978. Το 968, ο θείος του Λανδούλφος Γ΄ απεβίωσε και αυτή ήταν η αφορμή της ανάδειξής του, καθώς ο Πανδόλφος Α΄ αγνόησε τα δικαιώματα τού γιου τού Λανδούλφος Γ΄, Πανδόλφος Β΄ του Μπενεβέντο, δηλ. του ανιψιού του, και αντ' αυτού έκανε τον δικό του γιο συγκυβερνήτη.
Βιογραφία
Το 969, ο Πανδόλφος Α΄ ο Σιδηροκέφαλος αιχμαλωτίστηκε στη μάχη του Μποβίνο. Ο στρατηγός του Μπάρι, Ευγένιος, κατέλαβε την πόλη Αβελίνο και πολιόρκησε την Κάπουα και στη συνέχεια το Μπενεβέντο. Η μητέρα του Λανδούλφος Δ΄, Aλοάρα της Κάπουα και ο Λανδούλφος Α΄ αρχιεπίσκοπος του Μπενεβέντo, ανέλαβαν την κυβέρνηση στο όνομά του, για να υπερασπιστούν την πόλη από τους Βυζαντινούς. Το 977, μετά την απελευθέρωση του Πανδόλφος Α΄ του Σιδηροκέφαλου, ενώθηκε με τον πατέρα του σε μία αποστολή για την υπεράσπιση του Mόντε Κασίνοo ενάντια στην αρπακτικότητα του κόμη Μπέρναρντ του Αλίφε.
Με το τέλος του Πανδόλφος Α΄ τον Μάρτιο του 981, το μεγάλο πριγκιπάτο των Λομβαρδών διαιρέθηκε: ο Λανδούλφος Δ΄, ο μεγαλύτερος γιος, έλαβε την Κάπουα-Μπενεβέντο και το Σπολέτο, και ο Πανδόλφος Β΄ του Σαλέρνο, ο δεύτερος γιος, έλαβε το Σαλέρνο. Ωστόσο ο βασιλιάς αυτοκράτορας Όθωνας Β΄ της Γερμανίας, ο οποίος βρισκόταν στη Νότια Ιταλία εκείνη την εποχή πολεμώντας τους Σαρακηνούς, εκτόπισε τον Λανδούλφος Δ΄ από το δουκάτο του Σπολέτο και το έδωσε στον Θρασαμούνδο Γ΄ δούκα του Καμερίνο και κόμη του Πέννε. Λίγο αργότερα, ο Λανδούλφος Δ΄ αναγκάστηκε επίσης να αναγνωρίσει τη διαίρεση Κάπουας-Μπενεβέντo, που ήταν ενωμένα από το 899. Ο προαναφερθείς εξάδελφός του Πανδόλφος Β΄ του Μπενεβέντο του στέρησε το πριγκιπάτο του Μπενεβέντο, ίσως κρατώντας το ως υποτελές. Έτσι ο Λανδούλφος Δ΄ έμεινε απλώς πρίγκιπας της Κάπουα· με την ιδιότητα αυτή υποστήριξε τη μεταρρύθμιση του Κλυνύ και ίδρυσε την εκκλησία του Σαν Κρότσε στο Καϊάτσο. Ακολούθησε τον έκπτωτο αδελφό του Πανδόλφος Β΄ στην Καλαβρία, όπου πολέμησαν τους Σαρακηνούς με τον Όθωνα Β΄. Και οι δύο σπεβίωσαν στη μάχη του Στίλο στις 13 Ιουλίου. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Λάντενουλφ Β΄, ο οποίος ήταν υπό την επιτροπεία της Aλοάρα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο
Σαλμιγιάρβι
Το Σαλμιγιάρβι (Сальмиярви, Salmijärvi) είναι μια αγροτική περιοχή (Ποσγιολόκ) στην επαρχία Πετσένγκσκι στην περιφέρεια Μούρμανσκ στη Ρωσία. Το χωριό βρίσκεται πέρα από τον Αρκτικό κύκλο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 70 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός είναι 71 κάτοικοι και η ζώνη ώρας είναι η ώρα Μόσχας (UTC+03:00).
Αναφορές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Αμυγδαλίτσα Αργολίδας
Η Αμυγδαλίτσα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Μιδέας της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μιδέας, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αμυγδαλίτσα είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της ευρύτερης περιοχής των Μυκηνών, κοντά στον επαρχιακό δρόμο Λιμνών-Άργους και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 15 χλμ. περίπου Β. ΒΑ. του Ναυπλίου.
Πληθυσμός
Η Αμυγδαλίτσα γνώρισε την περίοδο 1879-1907 μία δημογραφική στασιμότητα, την περίοδο 1920-1991 σημαντική αύξηση του πληθυσμού και έκτοτε μία ελαφρά μείωση.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 ως Μπάρδι (Μπάρδανι) και προσαρτήθηκε στον δήμο Προσύμνης του νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Μηδείας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδας και, το 1909, πάλι στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αμυγδαλίτσα και το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Αργολίδας. Το 1986 προσαρτήθηκε στον δήμο Μιδέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός κατοικήθηκε από Αρβανίτες που ήταν χριστιανοί και μιλούσαν τη δική τους γλώσσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Επιεικίδες
Οι Επιεικίδες ή Επικείδες (Ἐπιεικίδαι ή Ἐπικείδαι) (ο δήμος: Δήμος Επιεικιδών ή Δήμος Επικειδών) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Κεκροπίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Επιεικίδες) ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.lol
Ετυμολογία
Πιθανώς η ονομασία του δήμου να προέρχεται από τη λέξη «επιεικής» (ἐπιεικής), δηλαδή ο άνθρωπος ο οποίος στην κρίση και την τιμωρία σφαλμάτων ή αδικημάτων είναι πιο ήπιος, ο συγκαταβατικός, ο πράος άνθρωπος.
Τοποθεσία των αρχαίων Επιεικιδών
Ο δήμος των Επιεικιδών, θεωρείται ότι ήταν δήμος των Μεσογείων, χωρίς πάντως να έχει αποκλειστεί και η περίπτωση να ήταν δήμος του Άστεως. Η τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή και παραμένει άγνωστη. Υπάρχουν διάφορες απόψεις ερευνητών που τον τοποθετούν σε διάφορες περιοχές της Αττικής, από τα βόρεια της Αθήνας, στη ευρύτερη περιοχή της Κηφισιάς, ως τα νότια, σε περιοχές κοντά στη Γλυφάδα.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος Επιεικιδών βρίσκονταν στην περιοχή Κακουργιάνοι.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Κεκροπίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος είχε επίσης 1 βουλευτή στη Βουλή των 600, αλλά κατά τα έτη 303/302 π.X. και 281/280 π.Χ. ο δήμος δεν είχε βουλευτή στην αρχαία Βουλή. Στις επόμενες περιόδους: Την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) παραμένει άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων.
Οι κάτοικοι των Επιεικιδών
Ο δημότης των αρχαίων Επιεικιδών ονομαζόταν Επιεικίδης.
Προσωπικότητες από τις Επιεικίδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο των Επιεικιδών, όπως ο Δημήτριος ο Επιεικίδης γιος του Απολλωνίου, ο Διογένης ο Επιεικίδης, ο Διονύσιος ο Επιεικίδης γιος του Διονυσίου κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Πλατεία Μαρκάτου
Η Πλατεία Μαρκάτου βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία της κεντρικής Πάτρας, η οποία παραδοσιακά και διαχρονικά θεωρείται ως η τοπική αγορά της πόλης με πλήθος καταστημάτων διαφόρων ειδών. Η πλατεία φέρει από την δεκαετία του '70 την ονομασία του πρώτου Κυβερνήτη του ελεύθερου Ελληνικού κράτους, Ιωάννη Καποδίστρια, ενώ σε αυτή υπάρχει τοποθετημένη και προτομή του.
Η μικρή σε έκταση πλατεία αυτή τέμνεται με τις οδούς Ερμού, Αλ. Υψηλάντου και της μικρότερης και πεζοδρομημένης Ηλία Μηνιάτη. Έναντι ακριβώς της πλατείας στεγάζεται το Αστυνομικό Μέγαρο Πατρών (Αστυνομική Διεύθυνση Αχαΐας, Γενική Περιφερειακή Αστυνομική Διεύθυνση Δυτικής Ελλάδας, Β΄ Αστυνομικό Τμήμα Πάτρας), ενώ εκεί υπάρχουν και χώροι εστίασης και αναψυχής όπως μεζεδοπωλεία, καφενεία και ουζερί.
Γκαϊόλα
Η Γκαϊόλα (ιταλικά: Gaiola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο