cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λε Καρμπέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Χυρρόκκιν (δορυφόρος)
Η Χυρρόκκιν (αγγλικά: Hyrrokkin) ή Κρόνος XLIV (Saturn XLIV) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 26 Ιουνίου του 2006, ύστερα από παρατηρήσεις στο διάστημα μεταξύ 12 Δεκεμβρίου 2004 και 30 Απριλίου 2006 και του δόθηκε προσωρινά το όνομα S/2004 S 19.
Έχει περίπου 8 χιλιόμετρα διάμετρο και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 18.168.000 χλμ. σε 914,292 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 153,3° προς την εκλειπτική (154,3° προς τον Ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη φορά και εκκεντρότητα 0,3604.
Αλεξάνταρ Προτογκέροβ
Ο Αλεξάνταρ Προτογκέροβ (βουλγαρικά Александър Протогеров) ήταν Βούλγαρος στρατηγός, πολιτικός και επαναστάτης, καθώς και μέλος της επαναστατικής κυβέρνησης στη Μακεδονία, στη Θράκη και στο Πομοράβλε. Ήταν επίσης αρχηγός της Ανώτατης Μακεδονο-Ανδριανουπολικής Επιτροπής και αργότερα έγινε μέλος της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης. Ήταν εθελοντής στον πόλεμο με τη Σερβία το 1885. Ο Προτογκέροβ επίσης έλαβε μέρος στην εξέγερση της Άνω Τζουμαγιά και στην εξέγερση του Ιλίντεν-Πρεομπραζένιε.
Χυρρόκκιν (δορυφόρος)
Πήρε το όνομά του, τον Απρίλιο του 2007 από την Χυρρόκκιν, ένα γίγαντα της Σκανδιναβικής μυθολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Αλεξάνταρ Προτογκέροβ
Στους Βαλκανικούς Πολέμους, ο Προτογκέροβ ήταν ένας από τους οργανωτές του Μακεδονο-Ανδριανουπολικού Εθελοντικού Σώματος και Βοηθός Διοικητή του Σώματος. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν διοικητής της 3ης Ταξιαρχίας Πεζικού της 11ης Μακεδονικής Μεραρχίας και τότε έγινε διοικητής των βουλγαρικών στρατευμάτων στο σερβοκρατούμενο Πομοράβλε. Εκεί κατέπνιξε την εξέγερση της Τοπλίκα. Αργότερα, ως φρούραρχος της Σόφιας, ο Προτογκέροβ κατέστειλε την εξέγερση των Βουλγάρων στρατιωτών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων κατηγορία:Βούλγαροι πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες
Πίτερ φαν ντερ Χουλστ (IV)
μικρογραφία|280x280εσ| ΣκύλοςΔαλματίας με κουτάβια Ο Πίτερ φαν ντερ Χουλστ (Pieter van der Hulst, 26 Φεβρουαρίου 1651, Ντόρντρεχτ – 14 Φεβρουαρίου 1727, Ντόρντρεχτ), ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων, νεκρών φύσεων, νεκρών φύσεων σε δάση, θηραμάτων και ζώων.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Ντόρτρεχτ, σπούδασε στη Χάγη ως μαθητής του Βίλλεμ Νταουντάινς το 1668. Ταξίδεψε στη Ρώμη πιθανώς μαζί με τον Κορνέλις ντε Μπρόιν (Cornelis de Bruyn). Βρισκόταν στη Ρώμη από το 1674 έως το 1677. Εκεί επικεντρώθηκε στη ζωγραφική λουλουδιών. Εντάχθηκε στους Bentvueghels, μια ομάδα κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που ζούσαν και εργάζονταν στη Ρώμη. Ήταν συνηθισμένο για τους Bentvueghels να υιοθετούν κάποιο ελκυστικό ψευδώνυμο, Του δόθηκε προσωνύμιο "Zonnebloem" (ηλίανθος) για την προτίμησή του για ένα "είδος λουλουδιού που ήταν πιο άγριο" από εκείνο που απεικονίζουν οι Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ ή ο Ντάνιελ Σέγκερς. μικρογραφία|283x283εσ| Χαμηλή βλάστηση Επέστρεψε στην Ολλανδία όπου καταγράφηκε στη Χάγη από το 1681–1683 και εντάχθηκε στην τοπική συντεχνία του Αγίου Λουκά. Διέμεινε στο Ντόρντρεχτ από το 1684 έως το 1691. Από το 1691-1699 βρισκόταν στη Δανία ως ζωγράφος του βασιλέα. Αργότερα επέστρεψε στο Ντόρντρεχτ.
Εργα
Ζωγράφισε πορτρέτα, νεκρές φύσεις, νεκρές φύσεις στο δάσος, θηράματα και πίνακες με ζώα. Διακόσμησε τις ζωγραφιές των λουλουδιών του με άγρια βότανα, φίδια, φρύνους, σαλαμάνδρες και παρόμοια. Αργότερα δοκίμασε τη ζωγραφική πορτρέτων, αλλά αυτά δεν έφθασαν να γίνουν τόσο δημοφιλή, όσο τα άλλα έργα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Θεονέστε Μπαγκοσόρα
Ο συνταγματάρχης Θεονέστε Μπαγκοσόρα (Théoneste Bagosora, 16 Αυγούστου 1941 -25 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν πρώην αξιωματικός του στρατού της Ρουάντας. Είναι γνωστός για το ρόλο του στη γενοκτονία του 1994, που έλαβε χώρα στη Ρουάντα.
Ο Μπαγκοσόρα κατέλαβε τον έλεγχο της χώρας, μετά το θάνατο του προέδρου Ζουβενάλ Χαμπιαριμάνα το 1994 και τη δολοφονία της πρωθυπουργού Αγκάθε Ουγιλινγκιγιαμάνα. Ο συνταγματάρχης ηγήθηκε της γενοκτονίας των Χούτου εναντίον των Τούτσι, η οποία άφησε πίσω της 800.000 θύματα μέσα σε 100 ημέρες. Μετά τη γενοκτονία κατέφυγε στο Καμερούν, όπου και συνελήφθη το 1996. Δικάστηκε την ίδια χρονιά από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Ρουάντα και καταδικάστηκε ισόβια στις 18 Δεκεμβρίου του 2008 για γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουάντα Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Μονάδες Προστασίας του Λαού
Οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (κουρδικά: Yekîneyên Parastina Gel, YPG, αραβικά: وحدات حماية الشعب) είναι μια κυρίως Κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία και η κύρια συνιστώσα των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας των Σύριων της Βορείου Συρίας. Το YPG είναι ως επί το πλείστον εθνοτικά κουρδικό, αλλά περιλαμβάνει Άραβες και εθελοντές από το εξωτερικό, και είναι στενά συνδεδεμένο με το Συριακό Στρατιωτικό Συμβούλιο, μια πολιτοφυλακή των Ασσυρίων.
Το YPG δημιουργήθηκε το 2004 ως ένοπλη πτέρυγα του κουρδικού αριστερού Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης. Επεκτάθηκε γρήγορα στον Εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και κατέληξε να κυριαρχήσει σε σχέση με άλλες ένοπλες κουρδικές ομάδες. Μια αδελφική ομάδα, οι Γυναικείες Μονάδες Προστασίας (YPJ), παλεύει μαζί τους.
Στις αρχές του 2015, η ομάδα κέρδισε μια σημαντική νίκη επί του Ισλαμικού Κράτους κατά την πολιορκία του Κομπάνε, όπου το YPG άρχισε να λαμβάνει αεροπορική και επίγεια υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλα έθνη του συνασπισμού. Έκτοτε, το YPG πολέμησε κατά κύριο λόγο εναντίον του ISIL, καθώς κατά καιρούς καταπολεμούσε και άλλες συριακές ομάδες ανταρτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συρία
Δημήτριος Πετρίδης
Ο Δημήτριος Πετρίδης (Σεπτέμβριος 1836 - 29 Δεκεμβρίου 1896) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα Κορινθίας το 1836. Διορίστηκε τμηματάρχης της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως και ίδρυσε διδασκαλεία στη Λάρισα, στην Κέρκυρα και στην Πελοπόννησο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κορινθίας το 1885. Διετέλεσε Υπουργός παιδείας και των Εκκλησιαστικών το 1895 στην Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1896 όσο ήταν υπουργός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας
Ιμπραήμ Πασάς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καβάλα, ή κατά μερικούς ιστορικούς στο χωριό Νουσρατλί (σημ. Νικηφόρος) της Δράμας, όπου η οικογένεια του είχε βρει προσωρινό καταφύγιο, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης επιδημίας πανώλης που είχε ξεσπάσει στην Καβάλα. Ήταν κατά πάσα πιθανότητα γιος του χεδίβη Μεχμέτ Αλή, αν και μερικοί υποστηρίζουν ότι ήταν θετός γιος του, και κάποιας χριστιανής, χήρας του Τουρματζή. Παντρεύτηκε την αιχμάλωτη εγγονή του Θ. Ταμπακόπουλου.
Το 1818 κατέλαβε την πρωτεύουσα των Ουαχαμπιτών, Ντιρίγια, και αιχμαλώτισε τον αρχηγό τους, Αμπντουλάχ. Τότε ο Σουλτάνος τον ονόμασε Πασά της Μέκκας και βεζίρη με τρεις Ιππουρίδες. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Κάιρο, όπου ξεκίνησε την αναδιοργάνωση του στρατού και του ναυτικού σύμφωνα με ευρωπαϊκά πρότυπα. Το 1821-1822 έλαβε μέρος στην εκστρατεία στο Σουδάν.
Το 1824, κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης, στάλθηκε από τον πατέρα του στην Πελοπόννησο για να βοηθήσει τους Οθωμανούς, επικεφαλής στρατιάς Αιγυπτίων που έφτασε να αριθμεί τουλάχιστον 35.000 άνδρες. Αφού πρώτα στάθμευσε στην Κρήτη, τον Φεβρουάριο του 1825, αποβιβάστηκε στον Μωριά. Κυρίευσε αρχικά την Τρίπολη και το Ναυαρίνο, ωστόσο η επίθεσή του τον Ιούνιο στους Μύλους Αργολίδας αποκρούστηκε από τον Δημήτριο Υψηλάντη. Το 1826 κατέλαβε το Μεσολόγγι και το 1828, και αφού ο στόλος του είχε καταστραφεί στο Ναυαρίνο, αποχώρησε από την Ελλάδα μετά την παρέμβαση των Γάλλων με την Εκστρατεία του Μωριά. Κατά την εκστρατεία αυτή προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στην Πελοπόννησο, πυρπολώντας οικισμούς, κόβοντας ελιές, οπωροφόρα δένδρα και καλώντας τον πληθυσμό να προσκυνήσει (Κοτσώνης, σ. 486).
Το 1831 στράφηκε εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατέλαβε πόλεις της Συρίας και τον επόμενο χρόνο κατατρόπωσε τον οθωμανικό στρατό στο Ικόνιο. Ύστερα από παρέμβαση όμως της Ρωσίας, σταμάτησε την προέλασή του στην Κωνσταντινούπολη. Το 1839 έγιναν ξανά εχθροπραξίες μεταξύ των δύο χωρών, που είχαν σαν αποτέλεσμα την ήττα των Οθωμανών στο Νεζίπ.
Απεβίωσε στις 10 Νοεμβρίου του 1848 στο Κάιρο από φυματίωση. μικρογραφία|Παρτιτούρα Μουσικού Έργου για τον Ιμπραήμ Πασά. Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά.
Βιβλιογραφία
Ιμπραημ Ιμπραημ Ιμπραημ Ιμπραημ Ιμπραημ
Αδελφοί Ράιτ
Οι αδελφοί Ράιτ, Όρβιλ (Orville Wright, 19 Αυγούστου 1871 – 30 Ιανουαρίου 1948) και Ουίλμπερ (Wilbur Wright, 16 Απριλίου 1867 – 30 Μαΐου 1912), είναι οι δύο Αμερικανοί στους οποίους αποδίδεται  η εφεύρεση και κατασκευή του πρώτου επιτυχημένου αεροπλάνου στον κόσμο και η πραγματοποίηση της πρώτης ελεγχόμενης, μηχανικά προωθούμενης και με διάρκεια, βαρύτερης από τον αέρα, ανθρώπινης πτήσης στις 17 Δεκεμβρίου 1903. Την ιστορική αυτή πτήση τους επιχείρησαν στο Κίτι Χόουκ στη Βόρεια Καρολίνα, με το διπλάνο τους «Flyer» που έφερε κινητήρα 12 ίππων που κινούσε δύο έλικες. Η πτήση εκτελέστηκε με τέσσερις δοκιμές, διάρκειας 12, 13, 15 και 59 δευτερολέπτων. Κατά την τελευταία διανύθηκε απόσταση 260 μέτρων. Πριν την πραγματοποίηση της πτήσης αυτής πραγματοποίησαν δοκιμές τριετούς διάρκειας με ανεμόπτερα και χαρταετούς.
Στα επόμενα δύο χρόνια τα αδέλφια εξέλιξαν την πτητική μηχανή τους στο πρώτο πρακτικό αεροσκάφος σταθερής πτέρυγας. Παρόλο που δεν υπήρξαν οι πρώτοι που κατασκεύασαν και πέταξαν πειραματικά αεροσκάφη, οι αδελφοί Ράιτ ήταν οι πρώτοι που εφηύραν τις επιφάνειες ελέγχου του αεροσκάφους, γεγονός που κατέστησε την πτήση αεροσκαφών σταθερής πτέρυγας εφικτή.
Το θεμελιώδες επίτευγμα των αδελφών Ράιτ ήταν η δημιουργία ενός συστήματος ελέγχου τριών αξόνων (three axis-control), το οποίο επέτρεπε στον πιλότο να κατευθύνει αποτελεσματικά το αεροσκάφος και να διατηρεί την ισορροπία του. Η μέθοδος αυτή έγινε και παραμένει μέχρι σήμερα η κύρια και βασικότερη μέθοδος ελέγχου των αεροσκαφών σταθερής πτέρυγας κάθε είδους. Από την αρχή της αεροναυτικής τους εργασίας οι αδελφοί Ράιτ εστίασαν στο να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του ελέγχου για να κατακτήσουν το «πρόβλημα της πτήσης», παρά να εξελίξουν δυνατότερους κινητήρες όπως έκαναν άλλοι πειραματιστές. Οι προσεκτικές τους δοκιμές σε αεροδυναμική σήραγγα απέφεραν καλύτερα αεροδυναμικά δεδομένα από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν, επιτρέποντάς τους να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν πτέρυγες και προπέλες περισσότερο αποδοτικές από πριν. Η πατέντα τους στις ΗΠΑ με αριθμό 821.393 αφορά την εφεύρεση ενός συστήματος αεροδυναμικού ελέγχου το οποίο μεταβάλλει τις επιφάνειες μίας πτητικής μηχανής.
Οι αδελφοί Ράιτ απέκτησαν τις μηχανολογικές ικανότητές που ήταν απαραίτητες για την επιτυχία τους με το να εργάζονται για χρόνια στο κατάστημά τους με πρέσες εκτύπωσης, ποδήλατα, κινητήρες και άλλες μηχανές. Η ενασχόλησή τους με τα ποδήλατα επηρέασε κυρίως την πεποίθηση τους ότι ένα ασταθές όχημα όπως μία πτητική μηχανή μπορούσε να ελεγχθεί και να ισορροπήσει μέσω της εξάσκησης. Ο υπάλληλος του καταστήματός τους Τσάρλι Τέηλορ (Charlie Taylor) έγινε σημαντικό μέλος της ομάδας, κατασκευάζοντας τον πρώτο τους κινητήρα αεροσκάφους, σε στενή συνεργασία με τους δύο αδελφούς.
Η θέση των αδελφών Ράιτ ως εφευρετών του αεροπλάνου υπήρξε αντικείμενο αντίθετων ισχυρισμών από διάφορες πλευρές, ενώ μεγάλη είναι η αντιπαράθεση που υπάρχει για τους πολλούς ισχυρισμούς των πρώτων αεροπόρων σχετικά με την πραγματοποίηση της πρώτης πτήσης στον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Νίκος Εγγονόπουλος
Ο Νίκος Εγγονόπουλος του Παναγιώτου (21 Οκτωβρίου 1907 - 31 Οκτωβρίου 1985) ήταν Έλληνας καθηγητής του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, ζωγράφος, σκηνογράφος και ποιητής. Θεωρείται ένας από τους μείζονες εκπροσώπους της γενιάς του '30, ενώ αποτέλεσε και έναν από τους κύριους εκφραστές του υπερρεαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Το έργο του περιλαμβάνει ακόμα μεταφράσεις, κριτικές μελέτες και δοκίμια.
Βιογραφικά στοιχεία
Πραγματοποίησε τις βασικές του σπουδές εσωτερικός σε Λύκειο του Παρισιού. Το 1927 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και μετά την απόλυσή του εργάστηκε ως μεταφραστής σε τράπεζα και γραφέας στο Πανεπιστήμιο, ενώ το 1930 διορίστηκε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων ως σχεδιαστής στη Διεύθυνση Σχεδίων Πόλεων.
Το 1932 γράφτηκε στην Σχολή Καλών Τεχνών, όπου μαθήτευσε κοντά στον Κωνσταντίνο Παρθένη, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα βυζαντινής τέχνης στο εργαστήριο των Φώτη Κόντογλου και Α. Ξυγγόπουλου, μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη. Έκανε ελεύθερες σπουδές σε Παρίσι, Βιέννη, Μόναχο και Ιταλία. Δίδαξε στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π., ζωγραφική, ιστορία της τέχνης και σκηνογραφία από το 1938, διαδοχικά ως επιμελητής, έκτακτος, μόνιμος και τακτικός καθηγητής. Την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Γιάννης Μόραλης και ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Σε όλο το διάστημα των σπουδών ζωγραφικής ο Εγγονόπουλος παρέμεινε στη θέση του στο Υπουργείο και το 1934 τοποθετήθηκε στην Τοπογραφική Υπηρεσία, όπου μετά από έξι χρόνια μονιμοποιήθηκε με τον βαθμό του Σχεδιαστή Α΄ Τάξεως.
Τα πρώτα δείγματα της ζωγραφικής του παρουσιάστηκαν το 1938 στην Έκθεση Τέχνη της Νεοελληνικής Παραδόσεως και αποτελούσαν έργα που απεικόνιζαν παλαιά σπίτια της Δυτικής Μακεδονίας. Την ίδια χρονιά σημειώθηκε και η είσοδός του στα ελληνικά γράμματα, αρχικά με τη δημοσίευση μεταφράσεων σε ποιήματα του Τριστάν Τζαρά και λίγο αργότερα, τον Ιούνιο του 1938, με την κυκλοφορία της πρώτης του ποιητικής συλλογής με τον τίτλο Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν.
Τον Σεπτέμβριο του 1939 εκδόθηκε η δεύτερη ποιητική του συλλογή, Τα Κλειδοκύμβαλα της Σιωπής, ενώ τον Νοέμβριο πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του, στο σπίτι του Νίκου Καλαμάρη. Την ίδια περίοδο εργάστηκε για την παράσταση της Ηλέκτρας του Σοφοκλή στο Θέατρο Κοτοπούλη, σχεδιάζοντας τα κοστούμια των ηθοποιών και συμμετείχε σε ομαδική έκθεση Ελλήνων καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη.
Το 1941 πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο.
Το 1945 αποσπάστηκε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ως βοηθός στην έδρα Διακοσμητικής και Ελευθέρου Σχεδίου, θέση που διατήρησε μέχρι το 1956. Το 1949 συμμετείχε στην ίδρυση του καλλιτεχνικού ομίλου Αρμός με σκοπό την προώθηση μιας σύγχρονης αισθητικής πρότασης στον ελληνικό χώρο, μαζί με άλλα μέλη στα οποία περιλαμβάνονταν οι ζωγράφοι Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Μόραλης και Τσαρούχης. Παράλληλα εργάστηκε στο Υπουργείο Οικισμού και Ανοικοδομήσεως και σε συνεργασία με την αρχιτεκτονική ομάδα του Δημήτρη Πικιώνη σχεδίαζε νέα κτίρια.
Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις, ενώ το 1954 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 27η Μπιενάλε της Βενετίας με συνολικά 72 έργα του. Την ίδια περίοδο εκλέχθηκε μόνιμος επιμελητής του Πολυτεχνείου και παραιτήθηκε οριστικά από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Το 1958 του απονεμήθηκε το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας για την ποιητική συλλογή Εν Ανθηρώ Έλληνι Λόγω, ενώ το 1966 τιμήθηκε για το ζωγραφικό του έργο από τον βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Γεωργίου Α΄. Το κρατικό βραβείο ποίησης θα του απονεμηθεί αργότερα για δεύτερη φορά το 1979, καθώς και το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικος. Υπήρξε μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου, της Ελληνικής Εταιρίας Αισθητικής, της Société Européenne de Culture κ.ά. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (οδού Αναγνωστοπούλου). 'Ηταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Πίνακές του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη, στις Δημοτικές Πινακοθήκες Αθηνών, Ρόδου, Θεσσαλονίκης, στο Μουσείο Θεάτρου στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και σε ιδιωτικές συλλογές.
Πέθανε το 1985 από ανακοπή καρδιάς και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας.
Ποιήματα του Εγγονόπουλου έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά, δανικά, πολωνικά, ουγγρικά και τη βενετική διάλεκτο. Επιπλέον έχουν μελοποιηθεί από τον Νίκο Μαμαγκάκη και τον Αργύρη Κουνάδη, ο οποίος έγραψε τη μουσική υπόκρουση στο ποίημα Μπολιβάρ για τον δίσκο της εταιρίας Διόνυσος, σε απαγγελία του ίδιου του Εγγονόπουλου.
Το έτος 2007 ανακηρύχθηκε από τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας ως "Έτος Ν. Εγγονόπουλου".
Ποταμιά Θάσου
Η Ποταμιά είναι πεδινός οικισμός της νήσου Θάσου σε υψόμετρο 110 μέτρων
Γεωγραφία
Η Ποταμιά βρίσκεται στα ανατολικά του νησιού και απέχει 10,5 χλμ. ΝΑ. από την πόλη της Θάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1.383 μόνιμους κατοίκους. Το χωριό είναι χτισμένο στην πλαγιά του όρους Υψάριο, του ψηλότερου όρους του νησιού. Σε πολλά σημεία του χωριού, έχουν διατηρηθεί πετρόκτιστες κατοικίες. Επίσης, στον οικισμό υπάρχει το παλιό δημοτικό σχολείο, σημερινό Μουσείο Βαγή, στο οποίο φιλοξενούνται εκθέματα του Ελληνοαμερικανού γλύπτη Πολύγνωτου Βαγή. Το χωριό διαθέτει χώρους εστίασης και ξενοδοχεία.
Χρυσή Ακτή
Η πλησιέστερη παραλία βρίσκεται στο επίνειο του οικισμού, τη Χρυσή Ακτή ή Σκάλα Ποταμιάς, απέναντι από τη Χρυσή Αμμουδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Περίοδος (αποσαφήνιση)
Ο όρος περίοδος έχει τις παρακάτω χρήσεις:
Γεγονότα Μαΐου 2013
4 Μαΐου
(The Guardian) (Daily Mail)
8 Μαΐου
(BBC), (Xinhua)
10 Μαΐου
(AP via Miami Herald)
16 Μαΐου
(Fox News)
19 Μαΐου
(USA Today)
31 Μαΐου
05
Τέταρτη έκθεση αξιολόγησης της IPCC
Κάθε τμήμα της έκθεσης περιλαμβάνει επίσης μία συνοπτική έκδοση (Summary for Policymakers). Η τέταρτη αξιολόγηση της IPCC επιβεβαίωσε τις κυριότερες διαπιστώσεις της τρίτης έκθεσης (TAR) του 2001, στις οποίες προστέθηκαν νέες γνώσεις που προήλθαν από νέες παρατηρήσεις και βελτιωµένα κλιματικά µοντέλα.
1η ομάδα εργασίας
Η πρώτη ομάδα εργασίας δημοσίευσε τη σύνοψη της αξιολογητικής έκθεσής της στις 2 Φεβρουαρίου 2007. Ακολούθησε μία αναθεωρημένη έκδοσή της στις 5 Φεβρουαρίου, ενώ η πλήρης έκθεση δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 2007. Περιέχει μία εκτεταμένη αξιολόγηση των επιστημονικών δεδομένων σχετικά με τις παρατηρούμενες αλλαγές στο κλίμα, την απόδοσή τους σε συγκεκριμένα αίτια - φυσικά ή ανθρωπογενή - καθώς και εκτιμήσεις για μελλοντικές αλλαγές. Η έκθεση, για την ολοκλήρωση της οποίας συμμετείχαν 600 συγγραφείς από 40 χώρες, υποβλήθηκε σε έλεγχο από περισσότερους από 620 ειδικούς και κυβερνήσεις. Πριν την οριστική έγκρισή της, αξιολογήθηκε από κυβερνητικούς εκπροσώπους 113 κρατών, κατά τη διάρκεια της 10ης σύσκεψης της πρώτης ομάδας εργασίας της IPCC που διεξήχθη στο Παρίσι (29 Ιανουαρίου-1 Φεβρουαρίου 2007).
Θέρμανση
Σύμφωνα με την έκθεση της ομάδας εργασίας, τα τελευταία πενήντα χρόνια έχουν παρατηρηθεί εκτεταμένες αλλαγές στις ακραίες θεμοκρασίες, με πιο συχνές θερμές νύχτες και ημέρες ή φαινόμενα καύσωνα και σπανιότερα κύματα ψύχους. Ειδικότερα:
Προβλέψεις για το μέλλον
Προβλέψεις για μελλοντικές κλιματικές συνθήκες βασίζονται σε υπολογιστικά κλιματικά μοντέλα προσομοίωσης και την υιοθέτηση διαφορετικών εκτιμήσεων για το μέλλον, σε ότι αφορά τα επίπεδα εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου. Σύμφωνα με την έκθεση, προβλέπεται θέρμανση του πλανήτη κατά 0.2oC ανά δεκαετία, για ένα ευρύ φάσμα των διαφορετικών σεναρίων, ενώ υποθέτοντας πως τα επίπεδα συγκέντρωσης αέρια του θερμοκηπίου παραμένουν σε εκείνα του 2000, αναμένεται επίσης αύξηση, κατά 0.1oC ανά δεκαετία. Η εμπιστοσύνη σε τέτοιου τύπου προβλέψεις είναι αυξημένη με βάση τη συμφωνία παλαιότερων προβλέψεων με τις παρατηρούμενες τελικά συνθήκες. Προβλέπεται ότι η αύξηση της στάθμης της θάλασσας θα είναι σύμφωνα με την πλέον συντηρητική εκτίμηση 18-38 cm ή 26-59 cm σύμφωνα με το πλέον απαισιόδοξο σενάριο για τα μελλοντικά επίπεδα εκπομπής.
2η ομάδα εργασίας
Η σύνοψη της έκθεσης αξιολόγησης της δεύτερης ομάδας εργασίας της IPCC δημοσιεύτηκε στις 6 Απριλίου 2007, ενώ η πλήρης έκθεση εκδόθηκε τον ίδιο χρόνο, στις 18 Σεπτεμβρίου.
Περιγράφει τις επιπτώσεις που αναμένεται ότι θα σημειωθούν στο φυσικό περιβάλλον και τις ανθρώπινες κοινωνίες εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, εκτιμώντας ότι σύμφωνα με «ενδείξεις από όλες τις ηπείρους και τους περισσότερους ωκεανούς της Γης, πολλά οικοσυστήματα επηρεάζονται από τοπικές κλιματικές μεταβολές και ειδικότερα από την αύξηση της θερμοκρασίας».
Συμπεράσματα και προβλέψεις
Σύμφωνα με τα πορίσματα της δεύτερης ομάδας εργασίας, η πρόσφατη αλλαγή του κλίµατος έχει ήδη ισχυρές επιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, στα οικοσυστήµατα, στους υδάτινους πόρους και στις παράκτιες περιοχές. Με βάση παρατηρησιακά δεδομένα από το 1970, θεωρείται πιθανό (>66%) πως η ανθρωπογενής θέρμανση έχει μέχρι σήμερα αισθητή επίδραση σε πολλά φυσικά και βιολογικά συστήματα.
Εκτιμάται με υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης (>80%) ότι μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα η μέση ετήσια απορροή των ποταμών και η διαθεσιμότητα νερού θα αυξηθεί κατά 10-40% στα υψηλότερα υψόμετρα και σε ορισμένες τροπικές περιοχές, ενώ θα μειωθεί κατά 10-30% σε ξηρές περιοχές σε μέσο υψόμετρο. Ο αριθμός των άνυδρων περιοχών αναμένεται να αυξηθεί, όπως και ο κίνδυνος πλημμυρών. Η δυνατότητα προσαρμογής πολλών οικοσυστημάτων ενδέχεται να ξεπεραστεί στη διάρκεια του 21ου αιώνα, εξαιτίας του συνδυασμού της κλιματικής αλλαγής και άλλων σχετικών φαινομένων (πλημμύρες, ξηρασίες, κ.λ.π). Περίπου 20-30% της γνωστής χλωρίδας και πανίδας είναι πιθανό να γνωρίσει αυξημένο κίνδυνο εξαφάνισης, εφόσον η αύξηση την παγκόσμια θερμοκρασία ξεπεράσει τους 15-25oC.
Οι παράκτιες περιοχές αναμένεται να αντιμετωπίσουν αυξημένο κίνδυνο εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, ενώ αρκετά εκατομμύρια ανθρώπων εκτιμάται πως θα έρθουν αντιμέτωποι με πλημμύρες μέχρι το 2080.
3η ομάδα εργασίας
Η έκθεση της τρίτης ομάδας εργασίας αναλύει τις δυνατότητες λήψης μέτρων περιορισμού της κλιματικής αλλαγής, προτείνοντας παράλληλα μελλοντικές βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες στρατηγικές για το μετριασμό των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Η σύνοψη της έκθεσης εκδόθηκε στις 4 Μαΐου 2007 κατά την 26η διάσκεψη της επιτροπής, ενώ η πλήρης έκθεση δημοσιεύτηκε το Σεπτέμβριο του 2007. Το προσχέδιό της μελετήθηκε με τη συμμετοχή περισσότερων από 400 επιστημόνων και ειδικών από περίπου 120 χώρες. Για την έγκριση της τελικής πλήρους έκθεσης συμμετείχαν περισσότεροι από 2.000 εκπρόσωποι. Κεντρικό σημείο διαφωνιών υπήρξε μία πρόταση περιορισμού των συγκεντρώσεων των αεριών του θερμοκηπίου σε 445-650 ppm για την αποφυγή «επικίνδυνης κλιματικής αλλαγής», ενώ αναπτυσσόμενες χώρες επιθυμούσαν την αύξηση του κατώτερου προτεινόμενου ορίου. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της ομάδας εργασίας, η σταθεροποίηση της συγκέντρωσης των αερίων του θερμοκηπίου είναι δυνατή και εύλογου οικονομικού κόστους, καθώς η σταθεροποίηση τους στα επίπεδα των 445-535 ppm κοστίζει λιγότερο από το 3% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Δυνατότητες μετριασμού της κλιματικής αλλαγής
Σύμφωνα με τη σύνοψη της έκθεσης, υπάρχει ευρεία συμφωνία και αρκετές ενδείξεις πως υπάρχουν οικονομικές προοπτικές για το μετριασμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά τις επόμενες δεκαετίες, έτσι ώστε να μετριαστεί η αυξητική τους πορεία ή ακόμα και να μειωθούν κάτω από τα επίπεδα στα οποία κυμαίνονταν το 2007, λαμβάνοντας υπόψη οικονομικά και κοινωνικά πλεονεκτήματα.
Στον τομέα της ενέργειας, η Διακυβερνητική Επιτροπή εκτιμά ότι οι ανανεώσιμες πηγές έχουν γενικά θετική συνεισφορά στην ενεργειακή ασφάλεια, στην απασχόληση και στην ποιότητα του αέρα. Μπορούν να παράσχουν το 30-35% της παραγωγής ενέργειας μέχρι το 2030 (σε σύγκριση με το ποσοστό του 18% το 2005), ενώ η πυρηνική ενέργεια μπορεί να ανέλθει από το 16% στο 18%.
Ευρεία συμφωνία και ισχυρές ενδείξεις υπάρχουν ακόμα για τη δυνατότητα σταθεροποίησης της εκπομπής των αερίων του θερμοκηπίου, η οποία σύμφωνα με την επιτροπή μπορεί να επιτευχθεί μέχρι το 2050, με τη χρήση σύγχρονων τεχνολογιών και με την προϋπόθεση ότι αποτελεσματικά κίνητρα θα δοθούν για τη χρήση και ανάπτυξή τους. Τονίζεται ότι κυβερνητική χρηματόδοτηση για την έρευνα στον τομέα της ενέργειας υπήρξε στάσιμη ή πτωτική από το 1987 μέχρι το 2007. Εκτιμάται ότι καθυστερήσεις στη μείωση της εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου είναι ικανές να οδηγήσουν στην αύξηση του κινδύνου σοβαρών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, καθώς θα αυξάνει η χρήση των τεχνολογιών υψηλής εκπομπής των αερίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιβάλλον Κατηγορία:Κλιματολογία
Οργάνωση Οντέσσα
Η Οργάνωση ΟΝΤΕΣΣΑ (αγγλικά: ODESSA) είναι ένα αμερικανικό κωδικό όνομα (από τα γερμανικά: Organisation der ehemaligen SS-Angehörigen, που σημαίνει: Οργάνωση πρώην μελών SS) που επινοήθηκε το 1946 για ένα πιθανό ναζιστικό υπόγειο σχέδιο διαφυγής στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από μια ομάδα αξιωματικών των SS που είχε σαν σκοπό τη διευκόλυνση μυστικών οδών διαφυγής. Η ιδέα κυκλοφόρησε ευρέως σε φανταστικά μυθιστορήματα κατασκοπείας και ταινίες, ιδίως το θρίλερ του 1972 Φάκελος Οντέσσα του Φρέντερικ Φορσάιθ. Ο κύριος στόχος ήταν να επιτρέψουν στα μέλη των SS να διαφύγουν στην Αργεντινή ή στη Μέση Ανατολή με ψεύτικα διαβατήρια. Αυτός ο στόχος επιτεύχθηκε στην πραγματικότητα από 300 Ναζιστές με υποστήριξη από τον Χουάν Περόν μετά την άνοδο του στην εξουσία της Αργεντινής το 1946.
Αν και ένας άγνωστος αριθμός καταζητούμενων Ναζιστών και εγκληματιών πολέμου στην πραγματικότητα διέφυγε από την Ευρώπη, η ύπαρξη ενός οργανισμού που ονομάζεται Οντέσσα απορρίπτεται από τους περισσότερους ειδικούς. Ωστόσο, είναι ευρέως αποδεκτό ότι υπήρχαν οργανώσεις διαφυγής για τους Ναζιστές. Ο Ούκι Γκόνι υποστηρίζει ότι τα στοιχεία που υπάρχουν σε αρχεία ζωγραφίζουν μια εικόνα που "δεν περιλαμβάνει καν έναν οργανισμό που ονομάζεται πραγματικά Οντέσσα, αλλά σταθμίζεται υπέρ ενός πραγματικού οργανωμένου δικτύου διαφυγής".
Ο Γκάι Γουόλτερς, στο βιβλίο του Hunting Evil, δήλωσε ότι δεν μπόρεσε να βρει αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη του δικτύου Οντέσσα ως έχει, αν και πολλοί άλλοι οργανισμοί όπως οι Konsul, Scharnhorst, Sechsgestirn, Leibwache και Lustige Brüder ονομάστηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Die Spinne ("The Spider") που διευθύνεται εν μέρει από τον επικεφαλής Όττο Σκορζένυ. Το βιβλίο του Uki Goñi "Η πραγματική Οδησσός" περιγράφει το ρόλο του Χουάν Περόν στην παροχή κάλυψης για τους ναζιστές εγκληματίες πολέμου με τη συνεργασία του Βατικανού, όπου η κυβέρνηση της Αργεντινής και οι ελβετικές αρχές ίδρυσαν ένα μυστικό γραφείο από πράκτορες του Περόν στη Βέρνη. Η μυστική υπηρεσία του Χάινριχ Χίμλερ είχε προετοιμάσει μια διαδρομή διαφυγής προς τη Μαδρίτη το 1944. Το 1946, αυτή η επιχείρηση μεταφέρθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο στο Μπουένος Άιρες. Ο Γκόνι δηλώνει ότι η επιχείρηση εκτείνοταν από τη Σκανδιναβία στην Ιταλία, βοηθώντας εγκληματίες πολέμου και είχαν μαζί τους χρυσό που είχαν κλέψει από την Κροατία.
Προέλευση του όρου
Ο κωδικός λέξης "ΟΝΤΕΣΣΑ" (όπως χρησιμοποιείται από τους Συμμάχους) εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο της 3ης Ιουλίου 1946, από την Αμερικανική Στρατιωτική Αντικατασκοπεία (CIC) της οποίας ο κύριος ρόλος ήταν να ελέγχει τους εκτοπισμένους για πιθανούς υπόπτους. Η CIC ανακάλυψε ότι η λέξη "Οντέσσα" χρησιμοποιήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του KZ Bensheim-Auerbach για κρατούμενους των SS που χρησιμοποίησαν αυτό το σχέδιο στις μυστικές τους προσπάθειες να αποκτήσουν ειδικά προνόμια από τον Ερυθρό Σταυρό, όπως έγραψε ο ιστορικός Γουόλτερς. Ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Βρετανοί κατάφεραν να επαληθεύσουν τους ισχυρισμούς που επεκτείνονταν περισσότερο από αυτό.
Ιστορικό υπόβαθρο
Σύμφωνα με τον Σάιμον Βίζενταλ, η ΟΝΤΕΣΣΑ ιδρύθηκε το 1944 για να βοηθήσει τους φυγάδες Ναζιστές. Ωστόσο, ένα ντοκιμαντέρ που παρήγαγε ο γερμανικός τηλεοπτικός σταθμός ZDF πρότεινε επίσης ότι η ΟΝΤΕΣΣΑ δεν ήταν ποτέ ο μοναδικός παγκόσμιος μυστικός οργανισμός που περιέγραψε ο Βίζενταλ, αλλά αρκετοί οργανισμοί, τόσο εμφανείς όσο και μυστικοί, που βοήθησαν τους πρώην αξιωματικούς των SS. Η αλήθεια μπορεί να έχει αποσιωποιηθει από τον ανταγωνισμό μεταξύ της οργάνωσης Βίζενταλ και της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφορίων της Δυτικής Γερμανίας. Είναι γνωστό ότι οι αυστριακές αρχές ερευνούσαν τον οργανισμό αρκετά χρόνια πριν ο Βίζενταλ δημοσιοποιήσει τις πληροφορίες του.
Αυτή η άποψη υποστηρίζεται από τον ιστορικό Γκάι Γουόλτερς στο βιβλίο του Hunting Evil, όπου επισημαίνει επίσης ότι χρησιμοποιήθηκαν δίκτυα, αλλά δεν υπήρχε ένα δίκτυο εγκατάστασης που να καλύπτει την Ευρώπη και τη Νότια Αμερική, με έναν υποτιθέμενο θησαυρό πολέμου. Για τον Γουόλτερς, οι αναφορές που έλαβαν οι συμμαχικές υπηρεσίες πληροφοριών κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1940 υποδηλώνουν ότι η ονομασία "Οντέσσα" ήταν "λίγο περισσότερο από έναν όρο που χρησιμοποιήθηκε από πρώην Ναζιστές που ήθελαν να συνεχίσουν τον αγώνα."
Στη λαϊκή κουλτούρα
Στη σφαίρα της φαντασίας, το θρίλερ του Φρέντερικ Φορσάιθ το 1972, Φάκελος Οντέσσα (The Odessa File), έφερε την προσοχή του οργανισμού σε δημοφιλή. (Το μυθιστόρημα μετατράπηκε στην ταινία Απόρρητος Φάκελος Οντέσσα με πρωταγωνιστή τον Τζον Βόιτ.) Στο μυθιστόρημα, η ΟΝΤΕΣΣΑ του Φορσάιθ μετέφερε λαθραία εγκληματίες πολέμου στη Νότια Αμερική, αλλά προσπάθησε επίσης να προστατεύσει τα μέλη των SS που παρέμειναν πίσω στη Γερμανία και σχεδίαζαν να επηρεάσουν τις πολιτικές αποφάσεις στη Δυτική Γερμανία. Πολλοί από τους αναγνώστες του μυθιστορήματος υπέθεσαν ότι η Οντέσσα υπήρχε πραγματικά.
Στο μυθιστόρημα θρίλερ του 1976 του Ira Levin με τίτλο « Τα αγόρια από τη Βραζιλία», ο Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, ο ιατρός του στρατοπέδου συγκέντρωσης που πραγματοποίησε φρικτά πειράματα σε θύματα στρατόπεδων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συμμετέχει στην Οντέσσα. Σύμφωνα με έναν νεαρό άνδρα και κατάσκοπο, ο Μένγκελε ενεργοποιεί το "Kameradenwerk" για μια παράξενη αποστολή: Να στείλει έξι Ναζιστές (πρώην αξιωματικοί των SS) για να σκοτώσει 94 άντρες, οι οποίοι μοιράζονται μερικά κοινά χαρακτηριστικά. Στο βιβλίο οι όροι "Kameradenwerk" και "ODESSA" χρησιμοποιούνται εναλλακτικά.
Το όνομα Οντέσσα αναφέρθηκε σε τρία μυθιστορήματα: το Phoenix Force: Ultimate Terror (1984), The Twisted Cross (1986) και το Terror In The Dark (1987).
Αναφέρθηκε επίσης, μερικές φορές με καλυμμένους όρους, στο μυθιστόρημα του Φίλιπ Κερρ του 2006, The One From the Other. Ο μυθιστοριογράφος Έρικ Φρατίνι έχει τονίσει την πίστη του στην Οντέσσα και ενσωματώνει στοιχεία στα μυθιστορήματά του, όπως το θρίλερ του 2010, το The Mephisto's Gold.
Η επιβίωση του Μάρτιν Μπόρμαν και η γραμμή αναφοράς είναι επίσης μέρος της τηλεοπτικής σειράς History Hunting Hitler (2015-2018) στην οποία ο πρώην πράκτορας της CIA Bob Baer, ο Gerrard Williams (συγγραφέας του Gray Wolf: The Escape of Adolf Hitler) και ο Tim Kennedy, πρώην μέλος της 7ης Ομάδας Ειδικών Δυνάμεων του Στρατού των ΗΠΑ, προσπαθήσαν να αποδείξουν ότι ο Χίτλερ θα μπορούσε να έχει επιβιώσει από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και να κατέφυγε στην Αργεντινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις
Ενταπάντι Κ. Παλανισουάμι
'''Ενταπάντι Κ. Παλανισουάμι''' (γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1954) είναι Ινδός πολιτικός, ο 8ος πρώην πρωθυπουργός του Ταμίλ Ναντού.Του πρότεινε ο Βικ Σασικάλα
Προσωπική ζωή
Ο Ενταπάντι Κ. Παλανισουάμι γεννήθηκε στις 12 Μαΐου, το 1954, σε ένα χωριό που ονομάζεται Σιλουβάμ Παλαγιάμ κοντά στην επαρχία Σάλεμ. Το όνομα του πατέρα του είναι ο Κ. Καρούπα Γκούντερ και η μητέρα του ονομάζεται Θαβάσι Αμμάλ. Ο πατέρας του ήταν αγρότης. Ο Παλανισουάμι είναι παντρεμένος και ζει με την οικογένειά του στην πόλη Τσενάι. Η γυναίκα του ονομάζεται Π. Ράντα της οποίας το επάγγελμα έχει επίσης χαρακτηριστεί ως γεωπόνος στην χαρτί εκλογικής υποψηφιότητας. Έχει έναν γιο, τον Μιθούν.
Εκπαίδευση
Πιστεύεται ότι ο Παλανισουάμι έχει αποκτήσει Πτυχίο Ζωολογίας στο κολέγιο Βασάβι, στο Τσιτόντε της επαρχίας Ερόντε.
Νομοθετική καριέρα
Ο Παλανισουάμι έχει κερδίσει τις εκλογές για τη πολιτειακή συνέλευσητο 1989, το 1991, το 2011 και το 2016 στην εκλογική περιφέρεια Ενταπάντι. Έχασε τις κοινοβουλευτικές εκλογές το 2004 και το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Λίμνη Μανάγουα
Η Λίμνη Μανάγουα (ισπ. προφορά ΔΦΑ : [maˈnaɣwa]), ή Λίμνη Σολοτλάν (Xolotlán) και ισπανικά Λάγο ντε Μανάγουα, είναι η δεύτερη σε έκταση λίμνη της Νικαράγουας. Βρίσκεται μεταξύ της ορεινής και της παραλιακής νοτιοδυτικής Νικαράγουας, σε υψόμετρο 55 μ. Έχει σχήμα αντίστροφο του λατινικού γράμματος S, το μέγιστο μήκος της φθάνει τα 65 χλμ (40 μίλια) και το μέγιστο πλάτος της τα 25 χλμ (15 μίλια) μετρούμενα επί των κεντρικών αξόνων καταλαμβάνοντας συνολική έκταση 1042 τ.χλμ., (410 τ.μίλια), η οποία όμως μεταβάλλεται ανάλογα των βροχοπτώσεων.
Η λίμνη Μανάγουα συνδέεται δια του βαθμιδωτού πλωτού ποταμού Τιπιτάπα με την λίμνη Νικαράγουα ή λίμνη Κοσιμπόλκα. Κυριότερη παρόχθια πόλη της λίμνης είναι η Μανάγουα, πρωτεύουσα της Χώρας, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική της όχθη. Οι κάτοικοι των παραλίων της ασχολούνται με την αλιεία αν και παρουσιάζει μεγάλη ρύπανση λόγω των αποβλήτων που καταλήγουν σ΄ αυτή. Κατά τακτικά διαστήματα γίνονται εκβαθύνσεις με βυθοκόρους από ιζήματα που συγκεντρώνονται σ΄ αυτή. Κατά την τουριστική περίοδο οργανώνονται περιορισμένες τουριστικές περιηγήσεις με μικρά σκάφη.
Σημειώνεται ότι το 1876 και το 1885 συνέβησαν μεγάλες πλημμύρες από τις οποίες υπέστησαν μεγάλες καταστροφές όλοι οι παρόχθιοι οικισμοί, όπως και η πόλη Μανάγουα. Το 1998 κατά το πέρασμα του τυφώνα Μιτς η στάθμη  της λίμνης ανήλθε τα 3 μέτρα δημιουργώντας  τεράστιες επίσης καταστροφές.
Δροσερό Τρικάλων
Το Δροσερό είναι πεδινός οικισμός και ανήκει στο Δήμο Πύλης της Περιφερειακής Κοινότητας Τρικάλων που ανήκει στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Το Δροσερό μέχρι το 1955 ονομαζόταν Στεφανοσαίοι. Το Δροσερό βρίσκεται σε απόσταση 6χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Τρικάλων και 15 από την πόλη της Πύλης. Έχει υψόμετρο 110 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός του είναι 421 κάτοικοι (2011).
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόμφων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ο γρουσούζης
Ο γρουσούζης είναι μια ελληνική ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα που προβλήθηκε το 1952. Η ταινία είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου στην όμορφη παλαιά Πλάκα της δεκαετίας του 1950 κάτω από την Ακρόπολη, με πρωταγωνιστή τον Ορέστη Μακρή.
Πλοκή
Για τη φροντίδα του μωρού προσλαμβάνει μια νταντά, την Μαρία (Δάφνη Σκούρα), η οποία συμβαίνει να είναι η πραγματική μητέρα του παιδιού, το οποίο άφησε στο κατώφλι του καφετζή μην μπορώντας να το μεγαλώσει η ίδια ως ανύπαντρη μάνα για κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους. Η Μαρία διηγείται την ιστορία της στο Αγαθοκλή, σύμφωνα με την οποία ο πατέρας του παιδιού έφυγε μακριά της χωρίς να γνωρίζει την ύπαρξη του μωρού.
Οι γείτονες αδυνατούν να πιστέψουν όλη αυτήν την ιστορία και διαδίδουν φήμες ότι το μωρό είναι στ' αλήθεια του Αγαθοκλή με αποτέλεσμα να οδηγήσουν τη Μαρία στην απόφαση να φύγει από το σπίτι. Ο Αγαθοκλής, ωστόσο, την αποτρέπει, προσφέροντάς της την προστασία του και προτείνοντάς της να παντρευτούν, αφού στο μεταξύ την έχει ερωτευθεί. Όταν καταλαβαίνει ότι η Μαρία αγαπά τον πατέρα του παιδιού, ο Αγαθοκλής, αν και ερωτευμένος την κοπέλα, τον αναζητά θυσιάζοντας τα συναισθήματά του για την ευτυχία της Μαρίας. Ο πατέρας εντοπίζεται, δέχεται με ευχαρίστηση το νέο του μωρού και παντρεύεται τη Μαρία.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 3 Νοεμβρίου 1952 κόβοντας 121.007 εισιτήρια και κατατάχθηκε 3η σε εισπράξεις ανάμεσα σε 22 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση του Ντίνου Ηλιόπουλου σε κινηματογραφική ταινία και για μία από τις τέσσερις ταινίες όπου παίζουν μαζί ο Ορέστης Μακρής και η Γεωργία Βασιλειάδου - οι άλλες τρεις είναι: Η θεία απ' το Σικάγο, Το αμαξάκι και Η κυρά μας η μαμή.
Η μουσική της ταινίας είναι του Μάνου Χατζιδάκι και στην ταινία τραγουδούν οι Νίκος Παπαδάκης και Φώτης Πολυμέρης. Επίσης, ακούγεται και ένα "Νανούρισμα" που τραγουδά στο μωρό η Δάφνη Σκούρα.
Το κτήριο του καφενέ όπου έγιναν τα γυρίσματα υπάρχει ακόμα και είναι ταβέρνα με το όνομα Πλάτανος.
Ακολουθεί κείμενο με κριτική της ταινίας που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθερία:"Ο γρουσούζης είναι μια επιτυχία, επιτυχία σε πολλούς τομείς.Έχει συνέπεια, λογική και φυσική ανέλιξη. Κι ο τύπος του γρουσούζη που παρουσιάζει, έχει και αληθοφάνεια και ανθρωπιά. Με όλα αυτά, δεν μπορούμε ν΄αρνηθούμε πως ο «γρουσούζης» είναι μια επιτυχία, προπάντων σκηνοθετική, τεχνική και υποκριτική - επιτυχία σχετική, που ευχόμαστε να την ακολουθήσει, και πολύ γρήγορα, μια επιτυχία «απόλυτη»."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ηθογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα
Πίτερ Χρουνεβέχεν
μικρογραφία| Τοπίο από τον Πίτερ Χρουνεβέχεν, μεταξύ 1635-1641, Μουσείο Fogg Ο Πίτερ Αντόνις Χρουνεβέχεν (Pieter Anthonisz. van Groenewegen,1590/1600 – 1658) ήταν Ολλανδός ζωγράφος τοπίων της ολλανδικής Χρυσής Εποχής.
Ο Χρουνεβέχεν γεννήθηκε στο Ντελφτ και ζωγράφισε κυρίως τοπία. Ταξίδεψε στην Ιταλία περίπου μεταξύ 1615-1623 και έζησε στη "Via Bocca de Leone" στη Ρώμη, όπου έγινε μέλος των Bentvueghels με το ψευδώνυμο "Leeuw" (λιοντάρι). Επέστρεψε στο Ντελφτ όπου έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1626, αλλά πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη Χάγη, όπου έγινε μέλος της Confrerie Pictura το 1657. Πέθανε εκεί τον επόμενο χρόνο. Πολλά από τα έργα του βρίσκονται σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Γιάννης Λάμπρου (σκηνοθέτης)
Ο Γιάννης Λάμπρου (1954 - 19 Απριλίου 2011) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης.
Γεννήθηκε στις Κονίστρες της Εύβοιας το 1954. Μετά την ολοκλήρωση της βασικής του εκπαίδευσης, αποφοίτησε από την κινηματογραφική σχολή «Ευγενία Χατζίκου» και συνέχισε τις σπουδές του στην École des Haute Études στο Παρίσι. Έκανε κυρίως ταινίες ντοκιμαντέρ και αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους ντοκιμαντερίστες της νέας γενιάς. Οι ταινίες του έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ο Γιάννης Λάμπρου διετέλεσε Γενικός Γραμματέας και Αντιπρόεδρος της Ε.Ε.Σ (Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών) από το 2000 έως το 2005. Δίδαξε θεωρία του ντοκιμαντέρ στο New York College. Από τον Μάρτιο του 2008 ήταν Γενικός Γραμματέας του Ελληνικού Δικτύου Ντοκιμαντέρ. Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2011. Φιλμογραφία (επιλογή):
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Σούττουνγκρ (δορυφόρος)
Ο Σούττουνγκρ (αγγλικά: Suttungr), ή Κρόνος XXIII (Saturn XXIII) είναι ένας ακανόνιστος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε το 2000 και του δόθηκε προσωρινά το όνομα S/2000 S 12.
Έχει διάμετρο περίπου 5,6 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 19.667.000 χλμ. σε 1.029,703 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 174° προς την εκλειπτική (151° προς τον Ισημερινό του Κρόνου), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα τροχιάς 0,131.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Στάδιο της Σιλεσίας
Το Στάδιο Σιλεσία (πολ. Stadion Śląski) είναι αθλητικό στάδιο που βρίσκεται μεταξύ του Χορζόφ και του Κατοβίτσε. Εγκαινιάστηκε στις 22 Ιουλίου 1956 και φιλοξένησε μέχρι και 120.000 θεατές σε ποδοσφαιρικούς αγώνες και σε συναυλίες.
Η κατασκευή του σταδίου αποφασίστηκε το 1950. Αρχιτέκτορας του σταδίου ήταν ο Ιούλιαν Μπζουχόφσκι. Η κατασκευή του σταδίου ολοκληρώθηκε το 1956 και στις 22 Ιουλίου διεξήχθη ο πρώτος αγώνας - ένας φιλικός αγώνας μεταξύ των εθνικών Πολωνίας και Ανατολικής Γερμανίας, ο οποίος έληξε με σκορ 0:2 υπέρ των Γερμανών.
Το πρωτότυπο στάδιο χτίστηκε για 87.000 άτομα, αλλά συχνά στους αγώνες έρχονταν 90-100 χιλιάδες άτομα. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1963, κατά την διάρκεια του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ των ΦΚ Γκούρνικ και ΦΚ Αούστρια Βιέννης, στο στάδιο μπήκαν 120.000 θεατές. Εξαιτίας αυτού του περιστατικού είχε αποφασιστεί η μείωση της χωρητικότητας του σταδίου.
Το 1993, το στάδιο έγινε επίσημη έδρα της εθνικής Πολωνίας. Κατά την δεκαετία του 1990, η χωρητικότητα μειώθηκε και έφτασε στα 47.246 άτομα. Σήμερα, υπάρχουν σχέδια για αύξηση της χωρητικότητας (μέχρι τα 60.000 άτομα) και για ανέγερση στέγης πάνω στις κερκίδες.
835 Ολίβια
Αναφορές
Ολιβια
Ρούουντ Λούμπερς
Ο Ρουντόλφους Φρανσίσκους Μαρί "Ρουντ" Λούμπερς (Rudolphus Franciscus Marie "Ruud" Lubbers, 7 Μαΐου 1939-14 Φεβρουαρίου 2018) ήταν Ολλανδός πολιτικός και διπλωμάτης, ο οποίος διατέλεσε Πρωθυπουργός της Ολλανδίας από τις 4 Νοεμβρίου 1982 έως τις 22 Αυγούστου 1994 και Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες από τις 1 Ιανουαρίου 2001 έως τις 20 Φεβρουαρίου 2005.
Πρώτα χρόνια
Ο Ρουντόλφους Φρανσίσκους Μαρί Λούμπερς γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1939 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Ρότερνταμ και ήταν μαθητής του βραβευμένου με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών Γιαν Τίμπεργκεν. Το 1962 πραγματοποίησε μεταπτυχιακό στα νομισματικά θέματα. Αρχικά σχεδίασε μία ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά μετά από πιέσεις της οικογένειάς του έγινε μέλος της επιχείρησης Εργαστήρια Κατασκευών Λούμπερς και της Machinery Fabricators Hollandia B.V.
Πολιτική καριέρα
Ο Λούμπερς διατέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας Hollandia Corporate για δέκα έτη, από το 1963 έως το 1973, προτού αποφασίσει να ασχοληθεί με την πολιτική της χώρας. Ο Ρουντ Λούμπερς διατέλεσε Υπουργός Οικονομικών στην εργατική κυβέρνηση του Γιουπ ντεν Ούιλ, από τις 11 Μαΐου 1973 έως τις 19 Δεκεμβρίου 1977. Ο Λούμπερς ήταν μέλος του κεντροδεξιού Λαϊκού Καθολικού Κόμματος και για αυτό το λόγο ήρθε πολλές φορές σε διαφωνία με τα μέλη της κυβέρνησης του ντεν Ούιλ. Όταν σχηματίστηκε η κυβέρνηση του Αντρέας βαν Αγκτ στις 19 Δεκεμβρίου 1977, ο Λούμπερς επέστρεψε στο Κοινοβούλιο, ως αναπληρωτής αρχηγός της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης, ενός συνασπισμού μεταξύ του Λαϊκού Καθολικού Κόμματος και δύο άλλων κεντροδεξιών κομμάτων. Στις 7 Νοεμβρίου 1978, ανέλαβε αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης, μετά την παραίτηση του αρχηγού της, Βίλλεμ Άαντζες, λόγω καταγγελιών ότι ήταν μέλος των γερμανικών SS κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπηρέτησε σε αυτή τη θέση έως τις 10 Ιουνίου 1981 και ξανά από τις 24 Αυγούστου 1981 έως τις 4 Νοεμβρίου 1982. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1982, ο πρωθυπουργός Αντρέας βαν Αγκτ ανακοίνωσε, σε μία απροσδόκητη κίνηση, ότι δε θα συνεχίσει τη θητεία του και θα αποσυρθεί από τη θέση του. Στις 25 Οκτωβρίου 1982, ο Λούμπερς εξελέγη αρχηγός της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης και επομένως διάδοχος του βαν Αγκτ στην πρωθυπουργία.
Πρωθυπουργός της Ολλανδίας
Στις 4 Νοεμβρίου 1982, ο Ρουντ Λούμπερς ανέλαβε Πρωθυπουργός της Ολλανδίας, ο νεότερος στην ιστορία της, καθώς ήταν 43 ετών, διαδεχόμενος τον Αντρέας βαν Αγκτ. Η πρώτη κυβέρνηση του Λούμπερς σχηματίστηκε με τη συμμετοχή της συντηρητικής παράταξης Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. Στην οικονομική πολιτική, η κυβέρνηση Λούμπερς εφάρμοσε νεοφιλελεύθερη πολιτική, η οποία περιελάμβανε τον περιορισμό των κρατικών δαπανών, τη συρρίκνωση του ρόλου του κράτους στην οικονομία και μία ευρεία ιδιωτικοποίηση εταιρειών και επιχειρήσεων. Η ολλανδική οικονομία επί διακυβέρνησης του Λούμπερς εισήλθε σε ρυθμούς σταθερής ανάπτυξης μετά την οικονομική ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ενώ έγιναν μεταρρυθμίσεις στην κοινωνική ασφάλιση και μειώθηκε αρκετά το δημόσιο χρέος. Όσον αφορά στα εξωτερικά θέματα, το 1983 έγινε μία ογκώδης διαδήλωση στη Χάγη, λόγω της επιθυμίας των Η.Π.Α. να εγκαταστήσουν πυρηνικούς πυραύλους στο ολλανδικό έδαφος, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού στο στρατιωτικό εξοπλισμό μεταξύ Η.Π.Α. και Σοβιετικής Ένωσης. Η εγκατάσταση τελικά δεν έγινε, λόγω της έναρξης συνομιλιών μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων σχετικά με τη μείωση της παραγωγής πυρηνικών όπλων. Στις βουλευτικές εκλογές του 1986, η Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση κέρδισε εννέα επιπλέον βουλευτικές έδρες, κερδίζοντας την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και ο Λούμπερς σχημάτισε τη δεύτερη κυβέρνησή του στις 14 Ιουλίου 1986. Η κυβέρνηση Λούμπερς συνέχισε τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις της και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την προστασία του περιβάλλοντος, με την Ολλανδία να εγκαινιάζει μία από τις πρώτες περιβαλλοντικές πολιτικές. Στις βουλευτικές εκλογές του 1989,η Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση κέρδισε τις ίδιες θέσεις με τις προηγούμενες και σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού με το Εργατικό Κόμμα στις 7 Νοεμβρίου 1989. Η τρίτη κυβέρνηση του Λούμπερς, που διήρκεσε έως τις 22 Αυγούστου 1994 αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα, καθώς επιχείρησε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες προκάλεσαν τις διαμαρτυρίες των πολιτών. Η κακή κατάσταση της ολλανδικής οικονομίας μετά το 1990 προκάλεσε τη μείωση των δαπανών σε πολλούς τομείς. Το 1992, η μείωση της κοινωνικής περίθαλψης για τα ανάπηρα άτομα προκάλεσε διαμαρτυρίες εναντίον της κυβέρνησης. Ο Λούμπερς ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την πολιτική στις 29 Ιανουαρίου 1994 και την ίδια ημέρα παραιτήθηκε από την ηγεσία της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης. Στις βουλευτικές εκλογές του 1994, η Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση υπέστη βαριά ήττα, χάνοντας 20 έδρες στο κοινοβούλιο. Ο Λούμπερς παρέμεινε πρωθυπουργός έως τις 22 Αυγούστου 1994, οπότε και τον διαδέχτηκε ο Βιμ Κοκ του Εργατικού Κόμματος. Η θητεία του Λούμπερς διήρκεσε σχεδόν 12 έτη και μέχρι σήμερα παραμένει ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Ολλανδίας.
Μετά την πρωθυπουργία
Ο Λούμπερς αποσύρθηκε από την πολιτική της Ολλανδίας, αν και συνέχισε να εκφράζει τη γνώμη του για την κυβέρνηση και την κατάσταση που επικρατούσε. Στις 31 Ιανουαρίου 1995 του δόθηκε ο τιμητικός τίτλος του Υπουργού της Πολιτείας. Από το 1995 έως το 2000 δίδαξε σπουδές παγκοσμιοποίησης στα πανεπιστήμια του Τίμπουργκ στην Ολλανδία και Τζον Φ. Κένεντι στις Η.Π.Α. Διατέλεσε επίσης αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Ανεξάρτητης Επιτροπής για του Ωκεανούς.