cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πιρούνι
Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα πιρούνια, αλλά θεωρείται ότι η χρήση τους ως μαγειρικά σκευή ανάγεται στην Αρχαία Ελλάδα ή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όπως δείχνουν αρχαιολογικά ευρήματα. Το προσωπικό επιτραπέζιο πιρούνι πιθανότατα προήλθε από την Ανατολική Ρωμαϊκή ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η χρήση διαδόθηκε στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας ΚΕ και στη συνέχεια διαδόθηκε στη νότια Ευρώπη. Στη βόρεια Ευρώπη η χρήση του διαδόθηκε τον 18ο αιώνα, ενώ στη Βόρεια Αμερική άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως τον 19ο αιώνα.
Ιστορία
Η παλαιότερη χρήση του πιρουνιού στη διατροφή ήταν στην Αρχαία Αίγυπτο, αλλά τα πιρούνια ήταν μεγάλου μεγέθους και χρησιμοποιούνταν στη μαγειρική. Κοκάλινα πιρούνια βρέθηκαν σε ταφή του πολιτισμού Κιτζία της εποχής του ορείχαλκου (2400–1900 ΠΚΕ), καθώς και μεθύστερους τάφους κινεζικών δυναστειών. Η παλαιότερη χρήση των πιρουνιών στο σερβίρισμα του φαγητού χρονολογείται από την αρχαία Ελλάδα.
Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, χρησιμοποιούνταν χάλκινα και ασημένια πιρούνια, κάποια από τα οποία εκτίθενται σε μουσεία ανά την Ευρώπη. Η χρήση τους ποικίλε ανάλογα με τα τοπικά έθιμα, την κοινωνική τάξη και τη φύση του φαγητού, αλλά χρησιμοποιούνταν κυρίως στο μαγείρεμα και στο σερβίρισμα του φαγητού. Το προσωπικό επιτραπέζιο πιρούνι πιθανότατα εφευρέθηκε στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζαντινή) και ήταν κοινό τον 4ο αιώνα, ενώ είναι πιθανό να χρησιμοποιούνταν από την εποχή της Αρχαίας Ελλάδας. Ένα παρόμοιο σκεύος γνωστό ως μπαρτζίν χρησιμοποιήθηκε από την περσική ελίτ τον 9ο αιώνα. Μέχρι τον 10ο αιώνα, η χρήση του επιτραπέζιου πιρουνιού είχε διαδοθεί σε όλη τη Μέση Ανατολή.
Η πρώτη καταγεγραμμένη εισαγωγή του πιρουνιού στη Δυτική Ευρώπη, όπως έχει καταγραφεί από το θεολόγο και καρδινάλιο Πέτρο Δαμιανό, ήταν από τη Θεοφανώ Σκλήραινα, τη Βυζαντινή σύζυγο του Άγιου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Όθωνα Β', η οποία το χρησιμοποίησε επισήμως σε ένα αυτοκρατορικό γεύμα το 972, εντυπωσιάζοντας τους οικοδεσπότες. Μέχρι τον 11ο αιώνα, η χρήση του πιρουνιού είχε διαδοθεί στην ιταλική χερσόνησο και δημοτικότητά του αυξήθηκε με την παρουσία των ζυμαρικών στην ιταλική κουζίνα. Αρχικά η κατανάλωση των ζυμαρικών γινόταν μια μακριά ξύλινη ακίδα, αλλά στη συνέχεια εξελίχθηκε σε σκεύος με τρεις ακίδες, το οποίο ήταν καλύτερο για να μαζεύει τα μακαρόνια. Ήταν κοινό στην Ιταλία τον 14ο αιώνα και η χρήση του ήταν σχεδόν καθολική ανάμεσα στους εμπόρους και τις ανώτερες τάξεις το 1600. Τότε ήταν πρέπον για ένα καλεσμένο να φέρνει μαζί του το πιρούνι και το κουτάλι του μέσα σε κουτί, γνωστό ως καδένα, κάτι που εισήγαγε στη γαλλική αυλή η Αικατερίνη των Μεδίκων. Στην Πορτογαλία τα πιρούνια χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τη Βεατρίκη, δούκισσα του Βισό, μητέρα του Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας, περί το 1450. Παρόλα αυτά, στη δυτική Ευρώπη, η χρήση του διαδόθηκε τον 16ο αιώνα, μαζί με το ιταλικό εθιμοτυπικό, ιδίως σε χώρες όπως η Ισπανία και σε Γαλλία. Στην υπόλοιπη Ευρώπη η χρήση του πιρουνιού υιοθετήθηκε τον 18ο αιώνα με αργούς ρυθμούς. Στη Βόρεια Αμερική, το πιρούνι έγινε δημοφιλές μετά την Αμερικανική Επανάσταση. Το σημερινό καμπύλο σχήμα του πιρουνιού αναπτύχθηκε στη Γερμανία στα μέσα του 18ου αιώνα.
Παραπομπές
κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη
Κβαντική μηχανική
Η κβαντομηχανική (επίσης γνωστή ως κβαντική μηχανική ή κβαντική φυσική) είναι μια θεωρία της φυσικής μηχανικής. Θεωρείται πιο θεμελιώδης από την κλασική μηχανική, καθώς εξηγεί φαινόμενα που η κλασική μηχανική και η κλασική ηλεκτροδυναμική αδυνατούν να αναλύσουν, όπως:
Θεωρείται επίσης θεμελιώδης επειδή σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, για παράδειγμα όταν μελετώνται μακροσκοπικά σώματα, οι νόμοι που περιγράφουν τα κβαντικά φαινόμενα συγκλίνουν με τους νόμους της κλασικής μηχανικής, κι έτσι η δεύτερη θεωρείται οριακή περίπτωση της πρώτης. Η περίπτωση αυτή είναι γνωστή ως αρχή της αντιστοιχίας, που αρχικά διατύπωσε ο Νιλς Μπορ.
Η κβαντομηχανική σε έναν αιώνα πειραματισμού δεν έχει διαψευστεί. Κρύβεται πίσω από πολλά φυσικά φαινόμενα και ιδιαιτέρως τα χημικά φαινόμενα καθώς και τη φυσική της στερεάς κατάστασης.
Ιστορία
Μέχρι την εποχή αυτή η κβαντική θεωρία δεν είχε κάποια γενική δομή και μαθηματικό υπόβαθρο. Ήταν ένα σύνολο από υποθέσεις, εμπειρικούς κανόνες, μεθόδους υπολογισμού και θεωρήματα και όχι μια συνεκτική θεωρία. Δεν υπήρχε σαφής αιτιολόγηση όλων αυτών και, έτσι, πολλοί θεωρούν αυτούς τους πρώτους νόμους φαινομενολογικούς. Η κατάσταση άλλαξε από δύο ανεξάρτητες προσπάθειες, του Χάιζενμπεργκ (Werner Heisenberg) και του Σρέντινγκερ (Erwin Schrodinger).
Στο σημείο αυτό η κβαντομηχανική δεν τελειώνει, αλλά τίθενται οι βάσεις για την εκρηκτική εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας που γνώρισε η ανθρωπότητα. Αναπτύσσεται η πυρηνική φυσική και η μελέτη των στοιχειωδών σωματιδίων, η κβαντική χημεία, εμβαθύνεται η μελέτη των ημιαγωγών και εφευρίσκονται τα τρανζίστορ, οδηγώντας στην «ηλεκτρονική επανάσταση», ερμηνεύονται οι εσωτερικές διαδικασίες των άστρων, εφευρίσκονται τα λέιζερ, ανακαλύπτεται η υπεραγωγιμότητα κλπ. Σαν άμεση εξέλιξη της ίδιας της θεωρίας μπορούμε, πάντως, να ξεχωρίσουμε τα ακόλουθα:
Περιγραφή θεωρίας
Υπάρχουν διάφορες μαθηματικές θεμελιώσεις περί της κβαντικής μηχανικής. Μια από τις πιο παλιές και κοινά χρησιμοποιούμενες είναι αυτή της θεωρίας της μετατροπής θεμελιωμένη από τον Πωλ Ντιράκ, η οποία ενώνει και γενικεύει δύο προηγούμενες θεμελιώσεις, εκείνη της θεωρίας των πινάκων ή μητρών του Βέρνερ Χάϊζενμπεργκ και της κυματομηχανικής θεωρίας του Έρβιν Σρέντινγκερ. Σε αυτή την θεωρία η στιγμιαία κατάσταση ενός κβαντικού συστήματος αποδίδεται με τη μορφή μετρήσεων των πιθανοτήτων των "παρατηρήσιμων" ιδιοτήτων του ( παρατηρήσιμες ιδιότητες είναι η ενέργεια, η θέση, η ορμή και η στροφορμή. Παρατηρήσιμες μεταβλητές μπορούν να είναι είτε συνεχείς (π.χ. η θέση ενός σωματιδίου), είτε διάκριτες (π.χ. η ενέργεια ενός ηλεκτρονίου που έλκεται από ένα άτομο υδρογόνου).
Μαθηματική θεμελίωση
Η κβαντική μηχανική θεμελιώνεται μαθηματικά σύμφωνα με τα παρακάτω:
Τομείς
Οι εξής τομείς κατηγοριοποιούνται στην κβαντική μηχανική:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Λύμαξ ποταμός
Ο Λύμαξ, σήμερα και Λύμακας ή Δραγοΐτικο, είναι ποταμός της Ηλείας, παραπόταμος του ποταμού Νέδα, γνωστός από την αρχαιότητα και την ελληνική μυθολογία. Στην αρχαιότητα ανήκε εξ ολοκλήρου στην αρχαία Αρκαδία.
Το όνομα του το πήρε από την Ρέα που όταν γέννησε τον Δία πλύθηκε από τις νύμφες και τα "λύματα", όπως λεγόταν στην αρχαιότητα, του τοκετού ρίχθηκαν στα νερά του ποταμού. Ο Λύμαξ πηγάζει στους πρόποδες του Κωτίλιου, παρυφάδας του Λύκαιου. Στην αρχαιότητα περνούσε από την αρχαία πόλη Φιγαλεία όπου 12 στάδια από αυτήν υπήρχαν ιαματικά λουτρά κι έπειτα ο Λύμαξ χυνόταν στην Νέδα, στο σημείο που ενώνονταν υπήρχε το ιερό της Ευρυνόμης όπου περιτριγυριζόταν από πολλά κυπαρίσσια.
Αεροδυναμική
Η Αεροδυναμική είναι ιδιαίτερος κλάδος της Μηχανικής των ρευστών, και ειδικότερα της Δυναμικής.
Ο επιστημονικός κλάδος αυτός έχει ως αντικείμενο έρευνας και μελέτης τους νόμους που διέπουν τη ροή του αέρα ή άλλων αερίων γύρω από διάφορα σώματα που έχουν ειδική μορφή με περιορισμένη τη μία από τις τρεις διαστάσεις τους κατά κατεύθυνση κίνησης, καθώς και τη κίνηση αυτών μέσα στον αέρα. Σκοπός αυτής της μελέτης είναι ή έρευνα των δυνάμεων που ασκούνται έτσι ώστε να είναι αφενός προβλέψιμη η κίνησή τους αφετέρου η καλύτερη σχεδίαση και βελτιστοποίηση των μεγεθών τους προς τον επιδιωκόμενο σκοπό. Η δε βελτιστοποίηση αυτή μπορεί να σχετίζεται είτε με την επίτευξη μείωσης της αντίστασης στη κίνηση του σώματος, είτε με την επίτευξη μέγιστης άντωσης με ελάχιστη οπισθέλκουσα δύναμη.
Η Αεροδυναμική μέχρι πριν δύο δεκαετίες ήταν πειραματική επιστήμη και βασιζόταν ιδιαίτερα στις αεροδυναμικές σήραγγες. Μετά όμως την ανάπτυξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών αναπτύχθηκε έντονα και η υπολογιστική αεροδυναμική με συνέπεια πείραμα και θεωρία να συμβάλουν πλέον στη πλήρη μελέτη της, έτσι ώστε η "υπολογιστική" να συμπληρώνει με αποτελεσματικότητα την "πειραματική αεροδυναμική".
Ιστορικά στοιχεία
Οι πρώτες καταγραφές των θεμελιωδών αρχών της αεροδυναμικής χρονολογούνται στα έργα του Αριστοτέλη και του Αρχιμήδη τον 2ο και τον 3ο αιώνα π.Χ., αλλά οι προσπάθειες για την ανάπτυξη μιας ποσοτικής θεωρίας σχετικά με την ροή του αέρα δεν πραγματοποιήθηκαν πριν από τον 18ο αιώνα. Το 1726, ο Ισαάκ Νεύτων έγινε ένας από τους πρώτους αεροδυναμιστές των σύγχρονων χρόνων όταν ανέπτυξε την θεωρία της αντίστασης του αέρα, η οποία στη συνέχεια επαληθεύθηκε για χαμηλές ταχύτητες ροής. Πειράματα σχετικά με την αντίσταση του αέρα έγιναν από ερευνητές κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, με την βοήθεια της πρώτης αεροδυναμικής σήραγγας το 1871. Ο Ντάνιελ Μπερνούλι, στην επιστημονική του δημοσίευση Hydrodynamica το 1738, περιέγραψε την θεμελιώδη σχεση μεταξύ πίεσης, ταχύτητας, και πυκνότητας, που πλέον ορίζεται ως Νόμος του Μπερνούλι, ο οποίος αποτελεί μια μέθοδο υπολογισμού της άνωσης.
Η πρόοδος στην αεροδυναμική κατά τον 19ο αιώνα οδήγησε στην επίτευξη της βαρύτερης από τον αέρα πτήσης. Ο Τζορτζ Κέιλι ανέπτυξε την θεωρία του σύγχρονου αεροσκάφους σταθερών πτερύγων το 1799, προσδιορίζοντας τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις της πτήσης - άνωση, ώθηση, αντίσταση και βαρύτητα. Η ανάπτυξη των ευλόγων προβλέψεων της ώθησης που χρειαζόταν για την τροφοδότηση της πτήσης σε συνδυασμό με την εξέλιξη των αεροτομών υψηλής άνωσης και χαμηλής αντίστασης έθεσαν τις βάσεις για την πρώτη μηχανοκίνητη πτήση. Στις 17 Δεκεμβρίου 1903 οι Ουίλμπουρ και Όρβιλ Ράιτ πραγματοποίησαν την πρώτη επιτυχημένη μηχανοκίνητη πτήση. Η πτήση αυτή, και η δημοσιότητα που έλαβε, οδήγησαν στην οργανωμένη συνεργασία μεταξύ των αεροπόρων και των αεροδυναμιστών, δείχνοντας τον δρόμο προς την σύγχρονη αεροδυναμική.
Οι θεωρητικές εξελίξεις στην αεροδυναμική συμβαδίζαν με τις πρακτικές. Η σχέση που περιγράφεται από τον Μπερνούλι είχε ισχύ μόνο για ασυμπίεστα, μη συνεκτικά ρευστά. Το 1757, ο Λέοναρντ Όιλερ δημοσίευσε τις εξισώσεις του Όιλερ, επεκτείνοντας την αρχή του Μπερνούλι σε καθεστώς πιεσμένων ρευστών. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η ανάπτυξη των εξισώσεων Ναβιέρ-Στόουκς επέκτειναν τη ισχύ των εξισώσεων του Όιλερ σε ιξώδη κατάσταση. Την περίοδο των πρώτων δοκιμών πτήσης, πολλοί ερευνητές ανέπτυξαν ανεξάρτητες θεωρίες σχετικά με την κυκλοφορία της ροής του αέρα κατά την άνωση. Ο Λούντβιχ Πραντλ έγινε ένας από τους πρώτος που εξερεύνησαν τις οριακές στρώσεις αυτή τη περίοδο.
Διακρίσεις
A. Κατ΄ αντικείμενο έρευνας και μελέτης η Αεροδυναμική διακρίνεται σε δύο μεγάλους κλάδους
Β. Κατ΄ αντικείμενο επί των ταχυτήτων που εξετάζει η Αεροδυναμική διακρίνεται σε τρεις επιμέρους κλάδους:
Γ. Κατ΄ αντικείμενο δραστηριοτήτων και εφαρμογών η Αεροδυναμική διακρίνεται στους επιμέρους επιστημονικούς κλάδους (αλφαβητικά):
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μηχανική ρευστών Κατηγορία:Δυναμική ρευστών  Αεροδυναμικη
Άμβωνας
Ο άμβωνας (από το ρήμα «αναβαίνω») είναι ένα ειδικό υπερυψωμένο βήμα στο εσωτερικού της εκκλησίας, από όπου εκφωνείται κήρυγμα ή ο διάκονος διαβάζει το ευαγγέλιο. Η ανάγκη του άμβωνα σαν ιδιαίτερου χώρου δημιουργήθηκε από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, όπου έπρεπε ο αναγνώστης του ευαγγελίου και οι ψάλτες να είναι ορατοί απ' όλους τους πιστούς. Στην αρχή τοποθετούνταν στο μέσο του ναού, κατόπιν καθορίστηκε ως μόνιμος χώρος το αριστερό (βόρειο) μέρος του κυρίως ναού.
Ο άμβωνας συμβολίζει τον τάφο του Χριστού και ο διάκονος τον άγγελο της Αναστάσεως (Μάρκ. ιστ΄ 6). Ο άμβωνας είναι μαρμάρινος ή ξύλινος, πλούσιος σε φιλοτεχνήματα και αξιόλογα σκαλίσματα. Φέρει συνήθως παραστάσεις των ιερών Ευαγγελιστών και υπάρχει ανάγλυφο περιστέρι, πάνω στο οποίο τοποθετείται το ιερό Ευαγγέλιο και συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα.
Αμβωνας
Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
μικρογραφία|Βουργαρέλι Αρτας. Η κεντρική οδός, στο βάθος δεξιά το Δημαρχείο μικρογραφία|Μονή Παναγίας Βελλάς (Κόκκινη Εκκλησιά) Κτίσμα 13ου Αιώνα μικρογραφία|Κρυστάλλω. Βρύση στο Βουργαρέλι Αρτας απο το 1926 μικρογραφία|Βουργαρέλι.Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου μικρογραφία|Οι 2 γέφυρες στην τοποθεσία Πλάκα στον ποταμό Αραχθο στα όρια του Δήμου μικρογραφία|Βουργαρέλι. Εδρα του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων
Ο Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων είναι δήμος της Περιφέρειας Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αγνάντων και Αθαμανίας και των κοινοτήτων Θεοδωριάνων και Μελισσουργών.
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος αποτελείται αποκλειστικά από χωριά και πρωτεύουσά του είναι το Βουργαρέλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Ηπείρου *
Λίφτινγκ
Λίφτινγκ είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε τις τηλεοπτικές σεζόν 2000-2002 από τους τηλεοπτικούς δείκτες του ΑΝΤ1. Αποτελεί άλλη μια δουλειά των Χάρη Ρώμα και Άννα Χατζησοφιά, η οποία σκηνοθετήθηκε από τον Γρηγόρη Πετρινιώτη. Αν και δε γνώρισε την ίδια δημοτικότητα σε σχέση με προηγούμενες και μεταγενέστερες δουλειές τους, σημείωνε υψηλά νούμερα σε κάθε επεισόδιο και ο σταθμός την έχει προβάλλει σε επανάληψη πολλές φορές.
Υπόθεση
Ο Γεράσιμος Μαντούβαλος είναι ένας πολύ επιτυχημένος πλαστικός χειρουργός και συνέταιρος στην κλινική «Όψη». Μαζί του συνεργάζεται η επίσης πετυχημένη γιατρός, και φίλη του από τα φοιτητικά χρόνια, Λυδία, η οποία ασχολείται μόνο με παθολογικές περιπτώσεις και με την έρευνα, ενώ συχνά αναλαμβάνει ασθενείς αφιλοκερδώς. Ο τρίτος συνέταιρος στην «Όψη» είναι ο παιδικός φίλος του Γεράσιμου, Θρασύβουλος, αναισθησιολόγος. Ο Γεράσιμος, είναι ανύπαντρος εκ πεποιθήσεως και λέει ότι «όσο είμαστε νιάτα πρέπει να το γλεντάμε». Συμπεριφέρεται σαν αιώνιος έφηβος και σχετίζεται μόνο με μικρούλες, παρά τις ασταμάτητες προσπάθειες του Θρασύβουλου να τον συνετίσει.
Η Λυδία αντίστοιχα είναι και αυτή ανύπαντρη, με κάποιους ελάχιστους δεσμούς στο παρελθόν, πάντα αποτυχημένους, εξαιτίας του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα της. Είναι, με δύο λόγια, μια τρελή επιστήμων. Έχει κολλητή φίλη την Ηρώ, χωρισμένη, με μεγάλο γιο και μεγάλο απωθημένο με τον πρώην άντρα της, η οποία προσπαθεί μόνιμα να ζευγαρώσει τη Λυδία με κάποιον. Ο Γεράσιμος, για να αποφεύγει τον γάμο με τη Λίλη, μια μικρούλα που γνώρισε σε ένα μπαρ, ισχυρίζεται πως είναι παντρεμένος και πως δεν μπορεί να χωρίσει, γιατί η γυναίκα του είναι ετοιμοθάνατη. Κάποια στιγμή αναγκάζεται να παρουσιάσει την «ετοιμοθάνατη» σύζυγό του, και η Λυδία, για να βοηθήσει τον φίλο της, δέχεται να υποδυθεί αυτό το ρόλο. Το γεγονός αυτό, θα τη φέρει πιο κοντά στον Γεράσιμο και θα ανακαλύψουν και οι δύο, ότι υπάρχει μια ανομολόγητη ερωτική έλξη μεταξύ τους.
Στο δεύτερο κύκλο του «Λίφτινγκ», αυξάνονται οι περιπέτειες των ηρώων στο κυνήγι της αιώνιας νεότητας και του έρωτα. Ο Γεράσιμος Μαντούβαλος και η Λυδία Λεμπέση σέρνουν πρώτοι το χορό, αλλά τελικώς όχι του Ησαΐα. Γιατί ενώ φτάνουν μέχρι τα πρόθυρα του γάμου, ποτέ δεν περνούν τις πύλες της εκκλησίας. Αντίθετα, φεύγουν τρέχοντας. Επίσης στην σειρά εμφανίζεται ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός (χαρακτήρας από τη σειρά Κωνσταντίνου Και Ελένης) ως σωσίας του Γεράσιμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Ταξινομική βαθμίδα
Παραδείγματα
Ακολουθούν οι ταξινομήσεις πέντε ειδών: της "ξιδόμυγας" γνωστή στα εργαστήρια γενετικής (Drosophila melanogaster), του ανθρώπου (Homo sapiens), του μπιζελιού που χρησιμοποιήθηκε από τον Γρηγόριο Μέντελ για την ανακάλυψη της γενετικής (Pisum sativum), του τρελομανίταρου (Amanita muscaria), και του κολοβακτηριδίου (Escherichia coli). Οι οκτώ κύριες ταξινομικές βαθμίδες παραβάλονται στον παρακάτω πίνακα με έντονα γράμματα:
Πηγές
Κατηγορία:Ταξινομία Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Δημοτικό Στάδιο Κατερίνης
Το Δημοτικό Στάδιο Κατερίνης (ή καλύτερα Α΄ Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Κατερίνης) το οποίο μετονομάσθηκε έτσι πρόσφατα, καθώς μέχρι πρότινος ήταν Εθνικό Στάδιο Κατερίνης, βρίσκεται στον συνοικισμό Εθνικού Σταδίου στην πόλη της Κατερίνης. Είναι χωρητικότητας 6.264 θεατών (καθήμενων). Διαθέτει δύο κερκίδες (δεν υπάρχουν πέταλα πίσω από τις εστίες). Το κεντρικό τμήμα της μίας κερκίδας είναι σκεπαστό. Διαθέτει επίσης προβολείς για νυχτερινούς αγώνες. Περιμετρικά υπάρχουν 8 λωρίδες με ταρτάν και άλλοι χώροι για κλασικό αθλητισμό.
Καρδάκι Ρεθύμνου
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Caridhachi στην επαρχία Αμαρίου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Caridachi με 152 κατοίκους και o Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Caridhachi. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το χωριό δεν αναφέρεται, αλλά αναφέρεται στο έργο "Κρητικά" του Μιχαήλ Χουρμούζη, το 1842, ως Καρδάκι.
Δημοτικό Στάδιο Κατερίνης
Είναι η έδρα της ομάδας του Πιερικού, αν και κατά καιρούς φιλοξένησε κι άλλες ομάδες όπως τον  Βατανιακό και τον Εθνικό Κατερίνης λόγω μη ύπαρξης άλλου γηπέδου στην Κατερίνη που να πληρούσε τις προϋποθέσεις για τις κατηγορίες που αγωνίζονταν.
Ανακαίνιση
Το 1975 τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας στον αγωνιστικό χώρο του σταδίου, αντικαθιστώντας τον χωμάτινο αγωνιστικό χώρο που διέθετε έως τότε. Τα εγκαίνια του φυσικού χλοοτάπητα έγινα στις 26/10/1975 στον αγώνα Πιερικός - Παναθηναϊκός 0-0 για την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής κατηγορίας.
Καρδάκι Ρεθύμνου
Ιστορικά στοιχεία
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Καρυδάκι στον δήμο Μοναστηρακίου και είχε 28 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 38 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Πανακραίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως προσαρτημένο στον αγροτικό δήμο Σμιλέ. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βρυσών μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου.
Δημοτικό Στάδιο Κατερίνης
Ανακαίνιση
Από το 2007 έως το 2009 έγιναν κάποια έργα εκσυγχρονισμού του σταδίου, με την τοποθέτηση καθισμάτων στη δυτική κερκίδα (που σήμανε όμως τη μείωση της χωρητικότητας κατά 700 περίπου θέσεις), την εγκατάσταση προβολέων, αλλά και την κατασκευή στεγάστρου. Το τελευταίο πάντως, παρά τον όμορφο σχεδιασμό του, καλύπτει μόνο το κεντρικό τμήμα της κερκίδας. Στα γενικότερα έργα πρέπει επίσης να σημειωθεί και η κατασκευή βοηθητικών γηπέδων πίσω από τη δυτική κερκίδα.
Καρδάκι Ρεθύμνου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή, ενώ σώζεται επίσης ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγέλλου ή Αστρατηγού, του 13ου αιώνα.
Δημοτικό Στάδιο Κατερίνης
Ανακαίνιση
Το στάδιο ανήκε στην Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και παραχωρήθηκε στον Δήμο Κατερίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δημοτικο Σταδιο Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πιερία Κατηγορία:Πιερικός Σ.Φ.Κ. Κατηγορία:Α.Μ.Σ. Βατανιακός Κατερίνης Κατηγορία:Γ.Α.Μ.Σ. Εθνικός Κατερίνης Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ελλάδα
Μηλιγγοί
Οι Μηλιγγοί ήταν ήταν Σλαβική φυλή που εγκαταστάθηκε τον 8ο αιώνα στη νότια Πελοπόννησο και κυρίως στις δυτικές πλαγιές του Ταϋγέτου. Το ίδιο διάστημα οι Εζερίτες, μία συγγενική τους φυλή, εγκαταστάθηκαν στις ανατολικές περιοχές του Λακωνίας, από την πεδιάδα του Έλους μέχρι το Ακρωτήριο Μαλέας και κάποιοι από αυτούς στην Αχαία στην περιοχή που σήμερα αποκαλείται Νεζερά. Ήταν γνωστοί και ως Μελιγγοί ή Μελίγγοι, Μιλτζάνοι, Μιλένζοι, Μιλτσάνοι και Μηλίγγοι. Το όνομα "Μηλιγγοί" υπάρχει ακόμη σήμερα σε χρήση, όχι μόνο στην Πελοπόννησο (Ορεινή Μελιγού Αρκαδίας, Χειμερινή Μελιγού Αρκαδίας) αλλά και στην Ήπειρο, στο όνομα του χωριού Μελιγγοί Ιωαννίνων (340 κάτοικοι στην απογραφή του 2011). Τον 7ο αιώνα μ.Χ. την εποχή που η Βυζαντινή αυτοκρατορία βρισκόταν σε παρακμή και δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τα σύνορα της πάνω από τον Δούναβη Σλαβικές φυλές, οι Σκλαβηνίες επιτέθηκαν από τα βόρεια σύνορα. Μερικοί από αυτούς όπως οι Μηλιγγοί και οι Εζερίτες κατέβηκαν τόσο που έφτασαν μέχρι την νότια Πελοπόννησο. Οι Σκλαβηνίες εγκαταστάθηκαν με την μορφή πολεμικών ομάδων την εποχή που ο ευρύτερος Ελληνικός χώρος βρισκόταν σε παρακμή και σε αδυναμία να αντισταθεί. Η αρχική προέλευση του ονόματος του Μηλιγγών είναι ακόμα και σήμερα άγνωστη από τους ιστορικούς.
Υποταγή
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο ζούσαν άτακτα και απείθαρχα, και δημιουργούσαν προβλήματα στους ντόπιους με τις αρπαγές και τους εμπρησμούς που έκαναν. Εξεγέρθηκαν αρκετές φορές κατά των Βυζαντινών. Το 842 στάλθηκε από τον Μιχαήλ Γ' στην περιοχή ο Θεόκτιστος Βρυέννιος για να υποτάξει τους εξεγερμένους στο Θέμα Πελοποννήσου, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι Μηλιγγοί και οι Εζερίτες, οι οποίοι υποτάχθηκαν και αναγκάστηκαν να πληρώνουν ετήσιο φόρο 60 και 300 χρυσά νομίσματα αντίστοιχα. Οι Μηλιγγοί και οι Εζερίτες αναφέρονται για πρώτη φορά στην Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν που έγραψε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ στον γιο του. Η επιστολή τονίζει ότι οι Μηλιγγοί πλήρωναν φόρο υποτέλειας 60 χρυσά Νομίσματα, αργότερα εξεγέρθηκαν για τελευταία φορά επί Ρωμανού Α΄. Ο Στρατηγός Κρηνίτης Αροτράς πολέμησε μαζί τους από την άνοιξη ως τον Δεκέμβριο του 921. Οι Μηλιγγοί νικήθηκαν και υποχρεώθηκαν να πληρώνουν ετήσιο φόρο στην αυτοκρατορία 540 χρυσά νομίσματα, ποσό που αργότερα ελαττώθηκε. Στην Βυζαντινή κυριαρχία οι Μηλιγγοί εκχριστιανίστηκαν και εξελληνίστηκαν πλήρως σε έθιμα και γλώσσα, διατήρησαν όμως πάντα την αυτονομία τους από την κεντρική εξουσία. Όπως και οι περισσότεροι Σλάβοι ζούσαν ως κτηνοτρόφοι, αλλά δούλευαν και σε γεωργικές εργασίες. Οι Μηλιγγοί ήταν ειδωλολάτρες και ο εκχριστιανισμός τους άρχισε τον 10ο μ.Χ. αιώνα με τη συμμετοχή ιεραποστόλων, όπως του Νίκωνος του Μετανοείτε. Αυτή ήταν μία πολιτική που συνειδητά ακολουθήθηκε και υποστηρίχθηκε από την αυτοκρατορία για την αφομοίωση των Μηλιγγών.
Τα κάστρα των Φράγκων
Όταν έφτασαν οι Φράγκοι στην περιοχή οι Μηλιγγοί διατηρούσαν ακόμη τη φυλετική τους υπόσταση και τους αντιστάθηκαν. Αυτό ανάγκασε τον πρίγκιπα της Αχαΐας, Γουλιέλμο Β' Βιλλαρδουίνο, να εκστρατεύσει εναντίον τους και να χτίσει τα κάστρα του Μυστρά, της Μαΐνης (ή Μάινας) και του Λεύκτρου (Μπωφόρ) για να τους υποτάξει. Τα κάστρα αυτά εμπόδιζαν την κάθοδο των Μηλιγγών από τα ορεινά στα πεδινά και έτσι δεν μπορούσαν να διαχειμάσουν σε περιοχές με ηπιότερο κλίμα και να βρίσκουν νέα βοσκοτόπια στη διάρκεια του χειμώνα, ούτε μπορούσαν να προμηθευτούν περισσότερα τρόφιμα. Έτσι, αναγκάστηκαν να υποταχθούν στον Γουλιέλμο. Αργότερα, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β' Παλαιολόγος κατόρθωσε να τους εκχριστιανίσει πλήρως, και στη συνέχεια αφομοιώθηκαν από το ελληνικό στοιχείο της περιοχής. Στη δυτική πλευρά του Ταϋγέτου βρισκόταν και ο λεγόμενος Ζυγός του Μελιγγού και ο Δρόγκος του Μελιγγού, ονόματα δοσμένα από τους Μηλιγγούς.
Στρατιωτικές υπηρεσίες
Την εποχή που κυβερνούσαν την Πελοπόννησο οι Φράγκοι (13ος - 14ος αιώνας) υπηρέτησαν με μεγάλη πίστη σαν στρατιώτες τόσο τους Φράγκους του πριγκιπάτου όσο και τους Βυζαντινούς που κυβέρνησαν κατόπιν το Δεσποτάτο του Μορέως. Το Χρονικόν του Μορέως αναφέρει ότι ο "Μέγας Δρούγγος των Μηλιγγών" εξαιρέθηκε από τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλαρδουίνο από όλες τις υποχρεώσεις όπως φορολογία με μοναδική εξαίρεση τις στρατιωτικές υπηρεσίες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1330 βρέθηκαν πλήθος επιγραφές με το όνομα των Μηλιγγών σε εκκλησίες, σε μια από αυτές ο Κωνσταντίνος Σπανός από την Οικογένεια Σπανών καταγράφεται ως "Τζαούσιος του Δρούγγου των Μηλιγγών". Οι επιγραφές αυτές δείχνουν ότι η φυλή των Μηλιγγών εξακολουθούσε να διακρίνεται σε περιοχές όπως την βορειοδυτική Μάνη μέχρι τον πλήρη εξελληνισμό τους, ο ιστορικός Γεώργιος Ν Νικολούδης ταυτίζει την περιοχή που ζούσαν οι Μηλιγγοί με το Βυζαντινό Θέμα της Κίρστενα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Σλαβικές φυλές Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Μεσαιωνική Πελοπόννησος Κατηγορία:Ιστορία της Λακωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Σύνοδος Αποστολικής Εκκλησίας Πεντηκοστής Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες της Πεντηκοστής
Δημήτρης Θάνος
Ο Δημήτριος Θάνος του Ιωάννη (22 Νοεμβρίου 1959) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικό
Το 1986 έγινε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Φωκίδας του ΠΑΣΟΚ και το 1990 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος.
Εκλέχθηκε βουλευτής Φωκίδας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1996 και του 2000, και διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας από τον Απρίλιο του 2000 μέχρι τον Ιούλιο του 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Φωκίδας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Πρόνοιας Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
All My Ex's Live in Texas
Το τραγούδι All My Ex's Live in Texas το ερμηνεύει ο George Strait σε στίχους των Sanger D. Shafer και Linda J. Shafer. Κυκλοφόρησε το 1987 ως το δεύτερο single από το άλμπουμ Ocean Front Property. Μια έκδοση του τραγουδιού εμνημεύτηκε από το στιχουργό Sanger D. Shafer στην ταινία Road House το 1989. Επίσης το τραγούδι μπορεί να ακουστεί και στο βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto: San Andreas από το ραδιοφωνικό σταθμό K-Rose.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1986 Κατηγορία:Singles του 1987 Κατηγορία:Τραγούδια με θέμα το Τέξας
Κανόνας (αποσαφήνιση)
Γενικά
Κατηγορία:Κανόνες
Ντον Κάντι
Ο Ντον Κάντι (αγγλικά: Don Candy, 31 Μαρτίου 1929 - 14 Ιουνίου 2020) ήταν Αυστραλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης ο οποίος ήταν κυρίως επιτυχημένος στα διπλά.
Τον Ιούνιο του 1951 ο Κάντι κέρδισε τον τίτλο του απλού στο πρωτάθλημα του Κεντ νικώντας τον Γκάρντναρ Μουλόι. Το επόμενο έτος, το 1952, και πάλι στον τελικό του Κεντ έχασε από τον Χαμ Ρίτσαρντσον. Τον Ιούλιο του 1951 κέρδισε τον τίτλο του απλού των κομητειών των Μίνλαντς, μετά από νίκη στον τελικό με τον Ναρές Κούμαρ από την Ινδία.
Το 1956 κέρδισε τον τίτλο του διπλού στο γαλλικό πρωτάθλημα με συμπαίκτη τον Αμερικανό Ρόμπερτ Πέρι κέρδισαν τους Άσλεϊ Κούπερ και Λιου Χοντ σε τρία σετ.
Μετά το τέλος της καριέρας του, μετακόμισε στη Βαλτιμόρη το 1967 όπου προπονούσε το World Team Tennis Baltimore Banners και αργότερα έγινε ο προπονητής της Παμ Σριβέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
EADS 3 Σίγμα Νέαρχος
Ο Νέαρχος είναι εξοπλισμένος με εξελιγμένα ηλεκτρονικά, τα οποία καλύπτουν μια ποικιλία χρήσεων και έχει αποτελέσει πλατφόρμα έρευνας για αρκετά άλλα σχέδια.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μη επανδρωμένα αεροσκάφη
Συριακές βουλευτικές εκλογές (2020)
Στις 19 Ιουλίου 2020 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Συρία, για να εκλεγούν τα 250 μέλη του Συριακού Κοινοβουλίου. Οι εκλογές, που κανονικά διεξάγονται ανά τετραετία, αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 13 Απριλίου αλλά αναβλήθηκαν δύο φορές λόγω της πανδημίας κορονοϊού.
Η διοργάνωση των εκλογών έγινε με τον Συριακό εμφύλιο πόλεμο στο παρασκήνιο, που συνεχίζεται εδώ και εννέα χρόνια. Το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ του Μπασάρ αλ'Άσαντ κυβερνά τη χώρα από το 1963 που έγινε το Συριακό πραξικόπημα της 8ης Μαρτίου.
Το επί πολλά χρόνια κυβερνών κόμμα Μπάαθ κέρδισε τις 167 από τις 250 έδρες. Τα εννέα κόμματα που μπήκαν στο Κοινοβούλιο ήταν του Εθνικού Προοδευτικού Μετώπου. Οι 67 έδρες πήγαν σε ανεξάρτητους πολιτικούς. Από τα 250 μέλη που εκλέχτηκαν, οι 28 ήταν γυναίκες. Στο πρώτο συνέδριο του νέου Κοινοβουλίου, στις 10 Αυγούστου 2020, ο Χαμούντα Σάμπα επανεξελέγη Πρόεδρος της βουλής.
Προηγούμενες εκλογές
Στις προηγούμενες εκλογές, της 13ης Απριλίου 2016, πλειοψήφησε η συμμαχία του Άσαντ που κέρδισε τις 200 από τις 250 έδρες. Τόσο η εγχώρια όσο και η εξωτερική αντιπολίτευση είχαν μποϊκοτάρει αυτές τις εκλογές, και η προσέλευση ψηφοφόρων ήταν μόνο 57,56%. Ο ΟΗΕ δεν αναγνώρισε τα αποτελέσματα των εκλογών, επειδή εν μέσω του εμφύλιου πολέμου δεν γίνεται να χαρακτηριστούν οι εκλογές ως ελεύθερες και δίκαιες.
Μάχη Βορειοδυτικής Συρίας
Τον Σεπτέμβριο του 2019, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Εθνών συστάθηκε η Συριακή Συνταγματική Επιτροπή, μία συντακτική συνέλευση 150 μελών που εργάζεται στο πλαίσιο της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Συρία. Η ΣΣΕ μετά από δύο συνεδριάσεις ανέστειλε τις εργασίες της, όταν τον Δεκέμβριο του 2019 η κυβέρνηση της Συρίας ενεπλάκη σε πολεμική επιχείρηση για την ανάκτηση κατεχόμενων εδαφών από την αντιπολίτευση, στο Κυβερνείο Ίντλιμπ. Η διένεξη συνεχίστηκε μέχρι τον Μάρτιο του 2020. Στις 2 Απριλίου το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΣΠΑΔ) ανακοίνωσε την παύση πυρών στη «ζώνη αποκλιμάκωσης». Στις αρχές του Ιουλίου το ΣΠΑΔ ανακοίνωσε ότι οι συγκρούσεις μεταξύ των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων και των τζιχαντιστών στο κέντρο της Συριακής ερήμου άφησαν πολλές απώλειες.
Τρέχουσες εκλογές
Οι τρέχουσες εκλογές είναι οι τρίτες από τότε που τέθηκε σε ισχύ το Συριακό Σύνταγμα του 2012, ενώ η χώρα βρίσκεται στο δέκατο έτος του εμφυλίου που έχει αφήσει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών, εκατομμύρια μεταναστών που αναζήτησαν άσυλο σε άλλες περιφέρειες της Συρίας ή στο εξωτερικό, και πολλές κατεστραμμένες υποδομές και οικισμούς. Tο Κυβερνείο Ίντλιμπ βρίσκεται ακόμη στα χέρια της αντιπολίτευσης και ένα μεγάλο μέρος στα βόρεια της Συρίας βρίσκεται υπό Τουρκική κατοχή. Στην Αυτοδιοικούμενη ζώνη Βόρειας και Ανατολικής Συρίας προγραμματίστηκαν εκλογές μόνο στις περιοχές που βρίσκονταν στη δικαιοδοσία της Συριακής κυβέρνησης, στις πόλεις Αλ-Χασακά και Αλ-Κάμισλι. Ο Συριακός Εθνικός Συνασπισμός της αντιπολίτευσης χαρακτήρισε τις τρέχουσες εκλογές ως «θέατρο του Ασαντικού καθεστώτος» με εκατομμύρια ξεριζωμένων και εξόριστων.
Εκλογικό σύστημα
Τα 250 μέλη του Συριακού Κοινοβουλίου εκλέγονται με άμεσες εκλογές, από τις 15 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό με κλειστές λίστες. Δηλαδή, τα ονόματα των υποψήφιων εμφανίζονται ομαδοποιημένα κατά λίστες στα ψηφοδέλτια, και οι εκλογείς καλούνται να επιλέξουν μία λίστα γράφοντας ένα σταυρό προτίμησης δίπλα της, και χωρίς να μπορούν να ψηφίσουν μεμονωμένους υποψήφιους ή να αλλάξουν την σειρά προτεραιότητας στις λίστες. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Συρίας ηλικίας άνω των 18 ετών.
Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι γραμματισμένοι πολίτες της Συρίας, ηλικίας άνω των 25 ετών. Σύμφωνα με τον νόμο της Συρίας, οι υποψήφιοι διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:
Τον Μάρτιο του 2020, 8.375 πολιτικοί είχαν υποβάλλει τις υποψηφιότητές τους για τις εκλογές. Με το διάταγμα 76 του Προέδρου Ασάντ ορίστηκε ο αριθμός εδρών που θα διατεθούν σε υποψήφιους των δύο κατηγοριών, Α και Β, ανά περιφέρεια. Οι επιτροπές που εξέτασαν τις αιτήσεις υποψηφιότητας ενέκριναν μερικές και απέρριψαν τις υπόλοιπες. Στις 12 Ιουλίου ανακοινώθηκε ότι εγκρίθηκαν οι 2.100 υποψήφιοι. Στις εκλογές της 19ης Ιουλίου συμμετείχαν οι 1.656 υποψήφιοι, από τους οποίους οι 200 ήταν γυναίκες (12,08%).
Διεξαγωγή των εκλογών
Στις 19 Ιουλίου, εκλογές διεξήχθησαν στο 70% της Συριακής επικράτειας. Δεν έγιναν εκλογές στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας που ελέγχεται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, στο βορειοδυτικό τμήμα που ελέγχεται από τους Τούρκους, και στις περιοχές του Συριακού Κουρδιστάν που δεν υπόκεινται στη δικαιοδοσία της Συριακής κυβέρνησης. Δεν προβλέφθηκε δικαίωμα ψήφου για τα εκατομμύρια Σύριων που διέφυγαν και ζουν στο εξωτερικό λόγω του πολέμου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που έγιναν βουλευτικές εκλογές στα κυβερνεία Αρ-Ράκκα και Αλ-Χασακά από τότε που άρχισε ο εμφύλιος, πριν από 10 χρόνια. Οι διοργανωτές των εκλογών έλαβαν τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία από τον κορονοϊό, οι υπάλληλοι φορούσαν μάσκες, φρόντισαν να τηρηθούν οι αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ των εκλογέων, και οι ψηφοφόροι θερμομετρήθηκαν πριν κατευθυνθούν προς τον θάλαμο ψηφοφορίας. Την ημέρα των εκλογών άγνωστοι έβαλαν μπόμπα στο εκλογικό κέντρο της Μπούσρα Αλ-Χαρίρ, και άλλοι δύο βομβαρδισμοί έγιναν στη Δαμασκό.
Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα άργησαν να ανακοινωθούν επειδή στο στα 5 από τα ~7.000 εκλογικά κέντρα διαπιστώθηκαν ανωμαλίες στη διεξαγωγή και χρειάστηκε να επαναληφθεί η ψηφοφορία. Ψηφοφορία έγινε στο 70% της Συριακής επικράτειας. Η προσέλευση του κοινού ήταν χαμηλή, 33,17%, δηλαδή 6.224.687 εκλογείς ήρθαν να ψηφίσουν. Οι παρατηρητές πιστεύουν ότι η θανάσιμη πανδημία επηρέασε κατά πολύ την προσέλευση, και πρόσθεσαν ότι οι βομβαρδισμοί που έγιναν την ημέρα των εκλογών, η ένδεια του πολέμου και η πίστη ότι το Συριακό κοινοβούλιο δεν θα μπορέσει να λύσει τα προβλήματα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν όλα αίτια της μικρής προσέλευσης.
Το κυβερνών κόμμα ήρθε πρώτο, για άλλη μια φορά, κερδίζοντας τις 167 από τις 250 έδρες. Εννέα κόμματα και 67 ανεξάρτητοι πολιτικοί μπήκαν στο Κοινοβούλιο. Από τα 250 μέλη που εκλέχτηκαν, οι 28 ήταν γυναίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Συρία Κατηγορία:Εκλογές του 2020
Ακρόπολη Κρεμαστού (Ασάρ Τεπές)
Πρόκειται για προϊστορική ακρόπολη η οποία βρίσκεται στο ΒΔ άκρο του όρους Ισμάρου,ανάμεσα στα χωριά Εργάνη και Νέα Πέτρα του Νομού Ροδόπης. Χρονολογείται από την ύστερη εποχή του χαλκού (1200-900 π.Χ) και αποτελεί ερείπια ανακτόρου όπου έδρευε η κεντρική εξουσία. Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ροδόπη
Επίθεση στα Μπαράνοβιτσι
Η Επίθεση στα Μπαράνοβιτσι ήταν πολεμική επιχείρηση που έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 1916 στο Ανατολικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά το εξαπλάσιο αριθμητικό πλεονέκτημα των Ρώσων, η μάχη έληξε με νίκη των Γερμανών και με μεγάλες απώλειες για τον ρωσικό στρατό.
Υπόβαθρο
Ταυτόχρονα με την επίθεση του Ρωσικού Νοτιοδυτικού Μετώπου, το Ρωσικό Δυτικό Μέτωπο ανέλαβε μια επίθεση (με τις δυνάμεις της 4ης Στρατιάς και της 10ης Στρατιάς) στην κατεύθυνση της Βίλνα. Τότε, το σχέδιο άλλαξε - αντί για επίθεση στη Βίλνα, οι Ρώσοι ανέλαβαν να επιτεθούν στην περιοχή των Μπαράνοβιτσι. Στις αρχές Ιουνίου του 1916, οι δυνάμεις του Νοτιοδυτικού Μετώπου προχώρησαν σε επίθεση, διέσπασαν τις θέσεις του αυστροουγγρικού στρατού και προωθήθηκαν στη Γαλικία (Ουκρανία). Ωστόσο, ο Διοικητής του Δυτικού Μετώπου, Στρατηγός Πεζικού Έβερτ, ανέβαλε δύο φορές την επίθεση, αρχικά στις 31 Μαΐου και μετά στις 4 Ιουνίου, ενώ αργότερα προσπάθησε να ακυρώσει την επιχείρηση. Ωστόσο, μετά από κατηγορηματική διαταγή του Ρωσικού Γενικού Επιτελείου στις 3 Ιουνίου, το Δυτικό Μέτωπο έλαβε διαταγή να επιτεθεί στο εχθρικό μέτωπο στην κατεύθυνση Νοβογκόντεκ-Μπαράνοβιτσι.
Μάχη
Η πρώτη επίθεση της 4ης Ρωσικής Στρατιάς ξεκίνησε στις 2 Ιουλίου με προώθηση 3 σωμάτων στρατού, αλλά κατά τις 3 Ιουλίου, η επίθεση σταμάτησε γύρω από το γερμανικό μέτωπο. Στις 4 Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν σε νέα επίθεση και οι μάχες συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα, ωστόσο, οι ρωσικές επιθέσεις έληξαν με αποτυχία. Τη νύχτα της 8ης Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν για τρίτη φορά σε επίθεση, αλλά κατά τη διάρκεια της 9ης Ιουλίου, όλες οι ρωσικές επιθέσεις αναχαιτίστηκαν. Στις 14 Ιουλίου, οι Γερμανοί αντεπιτέθηκαν και ανακατέλαβαν τις χαμένες θέσεις. Στις 25 Ιουλίου, οι Ρώσοι προχώρησαν σε νέα επίθεση, η οποία διήρκησε μέχρι τις 29 Ιουλίου και έληξε ξανά με αποτυχία.
Αποτελέσματα
Παρά την προετοιμασία και το εξαπλάσιο αριθμητικό πλεονέκτημα σε άνδρες και πυροβόλα, οι Ρώσοι δεν κατάφεραν να διασπάσουν το οχυρωμένο γερμανικό μέτωπο, παρά μονάχα την πρώτη γραμμή οχυρώσεων σε μερικά σημεία. Καμία ρωσική μονάδα δεν κατάφερε να φθάσει στην τρίτη γραμμή άμυνας του γερμανικού στρατού. Επιπλέον, η δυνατή και γρήγορη αντεπίθεση των Γερμανών ανάγκασε τους Ρώσους να υποχωρήσουν στις αρχικές τους θέσεις.
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Η Ρωσία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Φίλιππος της Σουαβίας
Ο Φίλιππος της Σουαβίας (Παβία, Philipp von Schwaben, 1177 - 21 Ιουνίου 1208) ήταν πρίγκιπας του Οίκου των Χοενστάουφεν, Βασιλιάς της Γερμανίας (1198-1208), Βασιλιάς της Αρλ (1197-1208) και Δούκας της Σουαβίας (1196-1208) ως αντίπαλος του Όθωνα Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Φίλιππος της Σουαβίας ήταν ο πέμπτος και νεότερος γιος του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα και της Βεατρίκης Α΄ της Βουργουνδίας, κόρης του Ρενώ Γ΄, μικρότερος αδελφός του αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄. Στη σύγκρουση που ξέσπασε όταν πέθανε ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανάμεσα στον Οίκο των Χοενστάουφεν και τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν ο πρώτος Γερμανός βασιλιάς που δολοφονήθηκε.
Πρώτα χρόνια
Ο αδελφός του παππού του, Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας, ήταν ο πρώτος Σουαβός βασιλιάς από τον Οίκο των Χοενστάουφεν. Εξελέγη βασιλιάς των Ρωμαίων (1138) παρά τη σκληρή αντίσταση από τον Οίκο των Γουέλφων. Την εποχή που γεννήθηκε ο πατέρας του, Φρειδερίκος Α΄, έκλεισε ειρήνη με τη «Συνθήκη της Βενετίας» με τον Πάπα Αλέξανδρο Γ΄ και τις πόλεις της Λομβαρδικής Λίγκας ύστερα από μακρόχρονη διαμάχη. Το νεογέννητο ονομάστηκε Φίλιππος χάρη στον στενό φίλο του πατέρα του, αρχιεπίσκοπο Φίλιππο της Σουαβίας. Ο νεαρός Φίλιππος ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία και τον Απρίλιο του 1189 μπήκε στο "αββαείο του Άντελμπεργκ", έγινε Κοσμήτορας στην Κολεγιακή Σχολή του Καθεδρικού Ναού του Άαχεν. Ο πατέρας του αναχώρησε για την Γ΄ Σταυροφορία, πνίγηκε στον δρόμο και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος ΣΤ΄. Ο Φίλιππος εξελέγη πρίγκιψ - αρχιεπίσκοπος στο Βύρτσμπουργκ αλλά χωρίς χρίσμα και ο Ερρίκος ΣΤ΄ διεύρυνε σημαντικά τις οικογενειακές εκτάσεις με τον γάμο του με την Κωνσταντία του Ωτβίλ (1186). Συνόδευσε τον αδελφό του Ερρίκο στην Ιταλία (1191), διορίστηκε μαγδράβος στην Τοσκάνη (1195) και δέχτηκε πολλά εδάφη.
thumb|280px|left|Ο [[Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα και οι δύο γιοι του Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Φίλιππος της Σουαβίας - έργο του Πέτρου του Έμπολι (1196).]] Η Κωνσταντία γέννησε γιο τον μελλοντικό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄. Ο Ερρίκος ΣΤ΄, προκειμένου να εξασφαλίσει τη διαδοχή του γιου του, αποφάσισε να τον στέψει βασιλιά των Ρωμαίων πριν αναχωρήσει για Σταυροφορία (1197). Για να βελτιώσει τις σχέσεις του με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία ο Ερρίκος ΣΤ΄ πάντρεψε τον μικρότερο αδελφό του Φίλιππο με την Ειρήνη Αγγελίνα, κόρη του αυτοκράτορα Ισαάκιου Β΄ Άγγελου και χήρα του Ρογήρου Γ΄ της Σικελίας. Ο διάσημος ποιητής Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβάϊντε την περιγράφει σαν «τριαντάφυλλο χωρίς αγκάθι και περιστέρι χωρίς πονηριά». Ο Φίλιππος ορίστηκε στις αρχές του 1195 δούκας της Τοσκάνης και δέχτηκε τα εδάφη που διεκδικούσε. Σταδιακά ο Πάπας Κελεστίνος Γ΄ έγινε εχθρός του. Όταν ο αδελφός του Κορράδος Β΄ της Σουαβίας δολοφονήθηκε, τον διαδέχθηκε ως δούκας της Σουαβίας (1196). Ο γάμος του Φιλίππου της Σουαβίας με την Ειρήνη Αγγελίνα έγινε στο Άουγκσμπουργκ (1197). Ο αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ εμπιστευόταν πλήρως τον αδελφό του και τον όρισε κηδεμόνα του μικρού Φρειδερίκου σε περίπτωση πρόωρου θανάτου του. Τον Σεπτέμβριο του 1197 μετέβη στην Απουλία για να γίνει η στέψη του σαν βασιλιά της Γερμανίας. Στο Μοντεφιασκόνε έμαθε για τον αιφνίδιο θάνατο του αυτοκράτορα στη Μεσσήνη. Ο Φίλιππος επέστρεψε επειγόντως στη Γερμανία για να εξασφαλίσει τα δικαιώματα του μικρού ανεψιού του Φρειδερίκου στον αυτοκρατορικό θρόνο.
Σύγκρουση με τους Γουέλφους
Μια μεγάλη σειρά από πρίγκιπες στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επέλεξαν βασιλιά της Γερμανίας τον Γουέλφο Όθωνα Δ΄, δεύτερο γιο του Ερρίκου του Λέοντα και ανεψιό του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου. Ο Φίλιππος της Σουαβίας αποφάσισε να αντιδράσει στο κίνημα, του οποίου αρχηγός ήταν ο αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας Αδόλφος της Άλτενα και εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας στο Μυλχάουζεν στη Θουριγγία (8 Μαρτίου 1198). Τον υποστήριξαν ο Λεοπόλδος ΣΤ΄ της Αυστρίας, ο Ότακαρ Α΄ της Βοημίας και ο Βερθόλδος Ε΄ του Τσέρινγκεν. Στην εκλογή απουσίαζαν οι αρχιεπίσκοποι της Κολωνίας, του Μάιντς και του Τριρ. Η στέψη του αντιπάλου του Όθων Δ΄ έγινε στο Άαχεν, παραδοσιακό τόπο στέψης των αυτοκρατόρων από τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας (9 Ιουνίου 1198), αλλά χωρίς τα αυτοκρατορικά εμβλήματα που είχαν κατασχεθεί από τον Φίλιππο.
thumb|250px|left|Ο Φίλιππος της Σουαβίας - απεικόνιση του 1237. Ο Φίλιππος απέκτησε την υποστήριξη μερικών πριγκίπων, ισχυρίστηκε ότι είχε την υποστήριξη του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας και προχώρησε στη δική του στέψη στο Μάιντς (8 Σεπτεμβρίου 1198), έπρεπε ωστόσο να λύσει τις διαφορές που είχε με τους Γουέλφους. Μία πρώτη απόπειρα που έγινε από τον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς Κορράδο των Βίττελσμπαχ απορρίφθηκε από τους Γουέλφους (1199). Οι δύο πλευρές διεκδικούσαν την αυτοκρατορική στέψη από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄. Ο Πάπας ήταν προσεκτικός, επειδή διεκδικούσε τα Παπικά Κράτη και το Βασίλειο της Σικελίας. Οι οπαδοί των Χοενστάουφεν αντέδρασαν έντονα και αρνήθηκαν οποιαδήποτε παπική επέμβαση στην αυτοκρατορική διαδοχή (1199). Ακολούθησε πόλεμος, ο Φίλιππος κυριάρχησε στην αρχή στα πατρικά του εδάφη στη Σουαβία και στη συνέχεια μετέφερε τον πόλεμο στα εδάφη του αντιπάλου του, έχασε ωστόσο την υποστήριξη του Πάπα και ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας δεν είχε σκοπό να τον υποστηρίξει περισσότερο. Τον Μάρτιο του 1201 ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ έκανε το καθοριστικό βήμα, ανακήρυξε τους Χοενστάουφεν «εχθρούς της εκκλησίας» και έθεσε τους οπαδούς τους υπό απαγόρευση. Ο Πάπας υποστήριξε ανοιχτά τον Όθωνα Δ΄ που είχε υποσχεθεί να αποσυνδέσει το βασίλειο της Σικελίας από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Ενοποίηση
Η παπική υποστήριξη δεν έφερε ωστόσο στον Όθωνα Δ΄ τα αναμενόμενα αποτελέσματα και οι δύο πρίγκιπες αποφάσισαν να ενισχυθούν με συμμαχικούς γάμους. Ο Φίλιππος και η σύζυγος του Ειρήνη Αγγελίνα γιόρτασαν μεγαλοπρεπώς τα Χριστούγεννα του 1199 στο Μαγδεβούργο δίπλα από την κατοικία του Όθωνα στο Μπράουνσβαϊγκ. Στην τελετή βρέθηκαν πολλοί πρίγκιπες, όπως ο Βερνάρδος του Άνχαλτ από τον Οίκο των Ασκάνια. Ο διάσημος ποιητής Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβάϊντε έγραψε ένα επικό ποίημα για να τον δοξάσει. Ακολούθησε σε μεγαλοπρεπή τελετή στον Καθεδρικό ναό του Μαγδεβούργου η αγιοποίηση της Κουνιγκούντα όφα Λουξεμβούργου (9 Σεπτεμβρίου 1201). Ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός, ένας από τους αρχηγούς στην Δ΄ Σταυροφορία τον επισκέφτηκε (1201). Στη συνάντηση παραβρέθηκε ο κουνιάδος του Φιλίππου, Αλέξιος Δ΄ Άγγελος. Οι ιστορικοί τονίζουν ότι ο Αλέξιος Δ΄ έπεισε τον Βονιφάτιο να εκτρέψει τη Σταυροφορία στην Κωνσταντινούπολη εναντίον του θείου του Αλέξιου Γ΄ Άγγελου που είχε εκθρονίσει και τυφλώσει τον πατέρα του Ισαάκιο Β΄.
Τα επόμενα δύο χρόνια ήταν δυσμενή για τον Φίλιππο. Ο Ότακαρ Α΄ της Βοημίας χώρισε τη σύζυγο του Άντελαιντ όφα Μάισσεν και ανακηρύχτηκε έκπτωτος από τον Φίλιππο, ενώ ο άλλος σύμμαχός του, Έρμαν της Θουρυγγίας, τον έδιωξε από τη βόρεια Γερμανία. Ο Φίλιππος σε δεινή θέση ζήτησε να συμφιλιωθεί με τον Πάπα αλλά ο Ιννοκέντιος Γ΄ το αρνήθηκε. Μετά το 1204 συμφιλιώθηκε με τον Ότακαρ και ο Έρμαν του δήλωσε την υποταγή του, πράγμα που, όπως δηλώνει ο ιστορικός Άρνολντ όφα Λούμπεκ (1150 - 1211), ήταν καθοριστικό σημείο για να αντιστραφεί η κατάσταση. Ο Φίλιππος συμμάχησε με τον αρχιεπίσκοπο Αδόλφο της Κολωνίας παρά την αντίθετη γνώμη των κατοίκων της Κολωνίας, αμέσως μετά συμμάχησαν μαζί του ο Ερρίκος Α΄ της Βραβάντης και ο αδελφός του Όθων Δ΄ Ερρίκος Ε΄ του Ρήνου. Ο αρχιεπίσκοπος Αδόλφος δέχτηκε 5.000 μάρκα, ο Ερρίκος Ε΄ που πήρε σαν δώρα το Μάαστριχτ και την Ντούισμπουργκ του δήλωσε γραπτώς τον Νοέμβριο του 1204 τη στήριξη του. thumb|250px|right|Η δολοφονία του Φιλίππου της Σουαβίας - μικρογραφία του 14ου αιώνα.
Δολοφονία
Ο Φίλιππος της Σουαβίας ήθελε να τονίσει έντονα τη συμμαχία του με τον παλιό του εχθρό Αδόλφο της Κολωνίας. Ακολούθησε νέα στέψη του με μεγαλοπρεπή τελετή στον Καθεδρικό ναό του Άαχεν (6 Ιανουαρίου 1205). Ο Φίλιππος νίκησε στη συνέχεια έναν στρατό από την Κολωνία με τον Όθωνα του Βάσσενμπεργκ (27 Ιουλίου 1206). Οι δύο βασιλείς είχαν κάνει μυστικές συνομιλίες χωρίς αποτέλεσμα. Ο Πάπας αναγνώρισε ότι ο Όθων Δ΄ ήταν χαμένος και αποφάσισε να ακυρώσει την απαγόρευση που είχε κάνει στους οπαδούς των Χοενστάουφεν, τον Μάιο του 1208 προχώρησαν σε νέα συμφωνία με την οποία ένας ανεψιός του Πάπα παντρεύτηκε μία κόρη του Φιλίππου και πήρε το δουκάτο της Τοσκάνης. Ο Φίλιππος μετέβη στο Μπάμπεργκ, όπου γινόταν ο γάμος ανάμεσα στην ανεψιά του Βεατρίκη Β΄ της Βουργουνδίας και τον Όθωνα Α΄ της Μερανίας (21 Ιουνίου 1208). Μετά το τέλος της τελετής αποσύρθηκε στα δωμάτια του. Εκεί τον βρήκε ο Όθων Η΄ της Βαυαρίας και τον δολοφόνησε. Ο δολοφόνος δραπέτευσε αλλά αργότερα θανατώθηκε, η έγκυος σύζυγος του Ειρήνη Αγγελίνα δραπέτευσε στο κάστρο των Χοενστάουφεν, απέβαλλε και πέθανε αμέσως μετά.
Τα κίνητρα του φόνου είναι άγνωστα, το πιθανότερο ο Όθων εξοργίστηκε επειδή ο Φίλιππος ακύρωσε τον γάμο που του είχε υποσχεθεί ο Φίλιππος με μία από τις κόρες του τη Βεατρίκη ή την Κουκιγκούντε που παντρεύτηκε κατόπιν τον Βεγκέσλαο Α΄ της Βοημίας. Η πιθανότητα να ήταν η δολοφονία συνωμοσία στην οποία συμμετείχαν ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας και ο Ερρίκος της Βραβάντης υπέρ του Όθωνα δεν έχει αποδειχτεί.
Υστεροφημία
Ο Φίλιππος τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Μπάμπεργκ και σε λίγα χρόνια ανεγέρθη στον τάφο ο ανδριάντας του που παρουσιάζει λεπτομερώς τα χαρακτηριστικά του. Ο Φίλιππος ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Γερμανών που δολοφονήθηκε από την εποχή των Μεροβίγγειων και ο ένας από τους δύο Γερμανούς βασιλείς που δολοφονήθηκαν, ο άλλος ήταν ο Αλβέρτος Α΄ της Γερμανίας που δολοφονήθηκε 100 χρόνια αργότερα από τον ανεψιό του. Μετά τον θάνατο του Φιλίππου, ο Όθων Δ΄ εξελέγη την επόμενη χρονιά βασιλιάς των Γερμανών χωρίς αντίπαλο σε Αυτοκρατορική Σύνοδο στη Φρανκφούρτη. Η στέψη του έγινε τον Νοέμβριο του 1208 από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄. Ο Όθων Δ΄ ήθελε να σβήσει κάθε υποψία ότι η δολοφονία του Φιλίππου ήταν δικό του έργο και έθεσε σε ανακτορική απαγόρευση τον Όθων Η΄ και τους οπαδούς του. Ο Όθων Η΄ δολοφονήθηκε τον Μάρτιο του 1209 από τον Ερρίκο του Κάλντεν, έναν υπουργό του Φιλίππου. Ο Όθων Δ΄ συγκρούστηκε αμέσως με Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ επειδή επιχείρησε εισβολή στο βασίλειο της Σικελίας (1210) και αφορίστηκε. Το στέμμα επανήλθε στους Χοενστάουφεν, ο ανεψιός του Φρειδερίκος Β΄ έκανε εκταφή του και μετέφερε τα οστά του στον Καθεδρικό ναό του Σπάιερ.
Ο Φίλιππος της Σουαβίας περιγράφεται όμορφος, στιβαρός και γενναίος άνδρας, γνωστός για την ηπιότητα και τη γενναιοδωρία του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Ρωμαίων Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Σουαβίας
Μαρία Άννα της Αυστρίας (1738-1789)
Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna von Habsburg-Lothringen, 6 Οκτωβρίου 1738 - 19 Νοεμβρίου 1789) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα της Λωρραίνης, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Γερμανίας και της Βασίλισσας της Ουγγαρίας & Βοημίας.
Μπουνταέρς
Το Μπουνταέρς (ουγγρικά: Budaörs, γερμανικά: Wudersch, κροατικά: Jerša, Erša ή Vundeš) είναι μια πόλη στην κομητεία της Πέστης, στη μητροπολιτική περιοχή της Βουδαπέστης στην Ουγγαρία.
Μαρία Άννα της Αυστρίας (1738-1789)
Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Ιωσηφίνα Αντωνία (γνωστή ως Μαριάννα) ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μπουνταέρς
Τοποθεσία
Η πόλη βρίσκεται μεταξύ των λόφων Μπούντα και Τσίκι και το οροπέδιο Τετένι στη λεκάνη του Μπουνταόρς.
Μαρία Άννα της Αυστρίας (1738-1789)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χόφμπουργκ στη Βιέννη, το κέντρο της αχανούς, ισχυρής μοναρχίας των Αψβούργων. Ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας και διάδοχος του θρόνου έως τη γέννηση του Ιωσήφ το 1741. Η μητέρα της τής έδωσε τη μόρφωση που συνηθιζόταν στις Αυλές τις εποχής. Τής ενθάρρυναν το μουσικό ταλέντο, όχι όμως αυτό των ανθρωπιστικών σπουδών. Η Μαρία Θηρεσία τής έδωσε τη λιγότερη συγκριτικά προσοχή, ενώ έδινε πάντα ενδιαφέρον και στοργή στον διάδοχο Ιωσήφ, την αναμφίβολα ευνοούμενη Μαρία Χριστίνα και την ομορφότερη Μαρία Ελισάβετ. Είχε καλύτερη σχέση με τον πατέρα της καθώς μοιράζονταν το ενδιαφέρον για τις θετικές επιστήμες.