cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άπειρο
Πληροφορική
Μερικές γλώσσες προγραμματισμού, όπως η Java και η J, επιτρέπουν στον προγραμματιστή ρητή πρόσβαση στις θετικές και αρνητικές τιμές του απείρου ως σταθερές της γλώσσας. Αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως το μεγαλύτερο και το ελάχιστο στοιχείο, καθώς ορίζονται (αντίστοιχα) ως η μεγαλύτερη ή η μικρότερη από όλες τις άλλες τιμές. Αυτές είναι χρήσιμες σαν αξίες φρουρού σε αλγόριθμους που αφορούν τη διαλογή, την αναζήτηση, ή τη χρήση των παραθύρων για την ταυτόχρονη εμφάνιση περισσότερων από ένα στοιχείο σε μια οθόνη.
Σε γλώσσες που δεν έχουν μεγαλύτερο και ελάχιστο στοιχείο, αλλά επιτρέπουν την υπερφόρτωση των σχεσιακών τελεστών, είναι δυνατό για έναν προγραμματιστή να δημιουργήσει ο ίδιος τα μεγαλύτερα και ελάχιστα στοιχεία. Σε γλώσσες που δεν παρέχουν σαφή πρόσβαση σε τέτοιες τιμές από την αρχική κατάσταση του προγράμματος, αλλά δέχονται την εφαρμογή του τύπου δεδομένων κινητής υποδιαστολής, οι τιμές του απείρου μπορεί να εξακολουθούν να είναι προσβάσιμες και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αποτέλεσμα ορισμένων εργασιών.
Τέχνες και γνωστικές επιστήμες
Η προοπτική ως έργο τέχνης χρησιμοποιεί την έννοια των φανταστικών σημείων φυγής, ή των σημείων στο άπειρο, που βρίσκονται σε άπειρη απόσταση από τον παρατηρητή. Αυτό επιτρέπει στους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν έργα που καθιστούν ρεαλιστικό τον χώρο, τις αποστάσεις, και τις μορφές. Ο καλλιτέχνης Μαουρίτς Κορνέλις Έσερ είναι ιδιαίτερα γνωστός για την πρόσληψη της έννοιας του απείρου στο έργο του με αυτόν ή με άλλους τρόπους.
Ο γνωστικός επιστήμονας Τζωρτζ Λάκοφ θεωρεί την έννοια του απείρου στα μαθηματικά και τις επιστήμες αλληγορία. Η προοπτική αυτή βασίζεται στην αλληγορία του απείρου (BMI), που ορίζεται ως η συνεχώς αυξανόμενη ακολουθία <1,2,3, ...>.
Το σύμβολο \infty χρησιμοποιείται συχνά ρομαντικά και αντιπροσωπεύει την αιώνια αγάπη. Διάφοροι τύποι κοσμήματος διαμορφώνονται σε σχήμα άπειρο για το σκοπό αυτό.
Χρυσή Μπάλα του 1974
μικρογραφία| Ο νικητής της [[Χρυσή Μπάλα|Χρυσής Μπάλας του 1974, Γιόχαν Κρόιφ]] Η Χρυσή Μπάλα του 1974, απονεμήθηκε στον καλύτερο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον επιθετικό Γιόχαν Κρόιφ στις 31 Δεκεμβρίου 1974 Υπήρχαν 26 ψηφοφόροι από ισάριθμες χώρες οι οποίες ήταν οι εξής:Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία, Δανία, Ανατολική Γερμανία, Αγγλία, Φινλανδία, Γαλλία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Πορτογαλία, Δημοκρατία της Ιρλανδίας, Ρουμανία, Σοβιετική Ένωση, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία, Τουρκία, Δυτική Γερμανία και Γιουγκοσλαβία. Ο Κρόιφ έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κέρδισε το βραβείο τρεις φορές, μετά τις νίκες του το 1971 και το 1973. Ο Γάλλος Μισέλ Πλατινί και ο Ολλανδός συμπατριώτης του Κρόιφ, Μάρκο φαν Μπάστεν κέρδισαν επίσης τη Χρυσή Μπάλα τρεις φορές μετά από αυτόν.
Νουρεντίν Ζενγκί
Ο Νουρεντίν Ζενγκί (11 Φεβρουαρίου 1118 - 15 Μαΐου 1174, αραβικά: Νουρ αντ-Ντιν Ζενγκί, πλήρες όνομα Νουρ αντ-Ντιν Αμπού αλ-Κασίμ Μαχμούντ ιμπν Ιμάντ αντ-Ντιν Ζενγκί, τουρκικά: Νουρεντίν Ζενγκί), ήταν Τούρκος εμίρης της Συρίας της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων από το 1146 έως το 1174.
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιμαντεντίν Ζενγκί (αραβικά: Ιμάντ αντ-Ντιν Ζενγκί), Τούρκου αταμπέκου του Χαλεπιού και της Μοσούλης, που ήταν αφοσιωμένος εχθρός των Σταυροφόρων στη Συρία. Μετά τη δολοφονία του πατέρα του από έναν ευνούχο υπηρέτη το 1146, ο Νουρεντίν και ο μεγαλύτερος αδελφός του Σεφεντίν, μοίρασαν την ηγεμονία μεταξύ τους, με τον Νουρεντίν να παίρνει το Χαλέπι και τον Σεφεντίν τη Μοσούλη. Το σύνορο μεταξύ των δύο ηγεμονιών ήταν ο ποταμός Χαμπούρ, παραπόταμος του Ευφράτη. Αργότερα ο Νουρεντίν κατέλαβε και τη Δαμασκό.
Ο Νουρεντίν υπήρξε ηγέτης τεράστιου κύρους. Ήταν άντρας εγκρατής, ταπεινός και περιφρονούσε τον πλούτο. Κυβέρνησε πολλά χρόνια με θαυμαστή επιδεξιότητα και ικανότητα. Πέθανε το 1174 από μόλυνση στο λαιμό.
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Ορλάντο Κόουλμαν
Ο Ορλάντο Κόουλμαν (γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1992) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Απόλλωνα Πάτρας της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας.
Σταδιοδρομία στο Κολέγιο
Ο Κόουλμαν έπαιξε στο κολεγιακό μπάσκετ με τους Μόρχεντ Στέιτ, Αλαμπάμα Σάουθερν Κένεσοου Στέιτ και Τέξας Σάουθερν. Ως ανώτερος στο Τέξας Σάουθερν, είχε μέσο όρο 6,4 πόντους και 4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2016, ο Κόουλμαν υπέγραψε με τους ΚΓ Τάιτανς του Πρωταθλήματος NBL του Καναδά. Αργότερα την ίδια χρονιά, έπαιξε επίσης στους Θεντάουρος δε Τσιουάουα και Καμπαγιέρος δε Κουλιακάν στο Μεξικό. Την επόμενη χρονιά, ο Κοόουλμαν εντάχθηκε στη Ράντνιτσκι Κραγκούγιεβατς στη Σερβία. Στις 2 Απριλίου 2018, ο Κόουλμαν εντάχθηκε στους Σάουθλαντ Σαρκς του Πρωταθλήματος NBZL της Νέας Ζηλανδίας. Με τους Σαρκς, ο Κόουλμαν κατέκτησε το Πρωτάθλημα NBL της Νέας Ζηλανδίας του 2018.
Από το 2018 έως το 2020, ο Κόουλμαν έπαιξε με τους Γιασμπερένυι ΚΣΕ και Οτεμέρεμου ΣΕA στην Ουγγαρία. Στο τέλος της χρονιάς 2019-20, είχε ένα σύντομο πέρασμα με τη Μακάμπι Κιριάτ Μότζκιν στο Ισραήλ.
Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Γιασμπερένυι ΚΣΕ, όπου έγινε ο κορυφαίος σκόρερ του Ουγγρικού Πρωταθλήματος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου είχε κατά μέσο όρο 25 πόντους, 6,6 ριμπάουντ και 2,9 ασίστ ανά αγώνα.
Στις 19 Ιουλίου 2021, ο Κόουλμαν εντάχθηκε στον Απόλλωνα Πατρών της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Στην πρώτη εμφάνισή του με τον σύλλογο σημείωσε 22 πόντους και πήρε 9 ριμπάουντ σε μια εντός έδρας νίκη επί του Ιωνικού Νικαίας.
Κόρραγος (γιος Δημητρίου)
Ο Κόρραγος ήταν πρίγκιπας του Βασιλείου της Μακεδονίας, μέλος της Δυναστείας των Αντιγονιδών. Πατέρας του ήταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, βασιλιάς κατά την περίοδο (294 – 288 π.Χ.), και μητέρα του η Ευρυδίκη, μια Αθηναία ευγενικής καταγωγής, απόγονος του στρατηγού Μιλτιάδη. Για την ζωή του δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο, ωστόσο γίνεται αναφορά σε αυτόν από τον Πλούταρχο, στον Βίο αφιερωμένο στον πατέρα του, το Δημήτριο. Μοιράζεται το όνομά του με τον παππού του Δημητρίου, Κόρραγο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
1622 Σακορνάκ
Ο Σακορνάκ (Chacornac) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,133. Ανακαλύφθηκε το 1952 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφρέντ Σμιτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου Ζαν Σακορνάκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σακορνάκ είναι άγνωστα. Ο Σακορνάκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ως 15 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σακορνακ
Τζορτζ Στίβενς
Ο Τζορτζ Στίβενς (αγγλικά: George Cooper Stevens, 18 Δεκεμβρίου 1904 - 8 Μαρτίου 1975) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης της χρυσής εποχής του Χόλυγουντ. Υπήρξε υποψήφιος 5 φορές για Όσκαρ Σκηνοθεσίας το οποίο κέρδισε δύο φορές για τις ταινίες Μια θέση στον ήλιο (A Place In The Sun) το 1951 και Ο Γίγας (Giant) το 1956. Γεννημένος στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, ξεκίνησε την καριέρα του ως κάμεραμαν σε ταινίες μικρού μήκους των Όλιβερ Χάρντι και Σταν Λόρελ (οι γνωστοί σε όλους "Χοντρός και Λιγνός"). Στις αρχές της δεκαετίας του '30 ο Στίβενς δοκίμασε την τύχη του στο χώρο της σκηνοθεσίας, όπου και διέπρεψε. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το "Άλις Άνταμς" (Alice Adams) με την Κάθριν Χέπμπορν το 1935. Στις αρχές της δεκαετίας του '40 σκηνοθέτησε τις ταινίες "Νύχτα Γεμάτη Έρωτα" (Penny Serenade), "Η Γυναίκα της Χρονιάς" (The woman of the year, 1941) και "Ανθρώπινη δικαιοσύνη" (The talk of the town, 1942), ενώ το 1943 έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα στα όσκαρ για την ταινία "Άστεγοι ερωτευμένοι" (The more the merrier). Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Στίβενς βρέθηκε στο μέτωπο και με την κάμερα του κατάφερε να τραβήξει το μόνο έγχρωμο ντοκιμαντέρ του πολέμου. Οι ταινίες του έγιναν πιο δραματικές μετά τον πόλεμο κι η δεκαετία του '50 αποδείχθηκε η χρυσή του δεκαετία, τίτλοι όπως: "Μια θέση στον ήλιο", "Άρπαγες της γης" (Shane, 1953), "Ο Γίγας" και "Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ" (The Diary of Anne Frank, 1959) παραμένουν κλασσικοί μέχρι και τις μέρες μας. Κατά τη δεκαετία του '60 έκανε μόνο μια ταινία Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου (The Greatest Story Ever Told, 1965) βασισμένη στη ζωή του Χριστού. Τελευταία του ταινία ήταν Το παιχνίδι του έρωτα και του πόθου το 1970 με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και το Γουόρεν Μπίτι.
Πέθανε το 1975 από καρδιακή προσβολή στο ράντσο του στην Καλιφόρνια.
Επιλεγμένη φιλμογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Κολοσσός του Νέρωνα
μικρογραφία|αριστερά|300x300εσ|Η βάση του Κολοσσού του Νέρωνα κοντά στο Κολοσσαίο, πριν την απομάκρυνσή της. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τοποθεσία του Κολοσσού (με κόκκινο κοντά στο κέντρο) σε χάρτη της Ρώμης. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Εμρός όψη: ο Νέρωνας, επιγρ. NERO CAESAR. Πίσω όψη: ο Κολοσσός (ή ο Νέρωνας) που στο ένα χέρι κρατά σφαίρα με Νίκη επάνω της, επιγρ.: AVGUSTUS GERMANICUS. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Μετάλλιο Γορδιανού Γ΄ που δείχνει ταύρο που παλεύει με ελέφαντα μέσα στο Κολοσσαίο, που φαίνεται από ψηλά. Εκατέρωθεν ο κολοσσός του Νέρωνα, το Μέτα Σούντας, ο Ναός της Αφροδίτης και της Ρώμης, ή ο Λούντος Μάγκνους. Επιγραφές: IMP. GORDIANVS PIVS FELIX AVG. / MUNIFICENTIA (γενναιοδωρία) GORDIANI AVG. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Κύρια όψη: προτομή του Σεβήρου Αλέξανδρου προς τα δεξιά, επιγρ.: IMP. CAES. M. AVREL. SEV. ALEXANDER AVG. Πίσω όψη: η πρόσοψη του Φλαβιανού Αμφιθεάτρου («Κολοσσαίου»), με τέσσερις ορόφους: ο πρώτος με καμάρες, ο δεύτερος με καμάρες που περιέχουν αγάλματα, ο τρίτος με επίπεδες κόγχες με αετώματα που περιέχουν αγάλματα και ο τέταρτος με τετράγωνα παράθυρα και κυκλικά κουφώματα. Σε μία πανοραμική άποψη στο κυκλικό εσωτερικό φαίνονται δύο επίπεδα θεατών. Έξω, προς τα αριστερά, στέκεται ο Σεβήρος Αλέξανδρος που θυσιάζει επάνω από έναν χαμηλό βωμό. Πίσω του είναι οι Meta Sudans και επάνω ένα μεγάλο άγαλμα του Sol. Δεξιά, ένα διώροφο με δύο κίονες κτήριο με δύο αετώματα και ένα ανδρικό άγαλμα (Διός;) μπροστά του. Επιγρ.: PONTIF[EX] MAX[IMUS], TR[IBUNICIA] P[OTESTAS] III, CO[Ν]S[UL], P[ATER] P[ATRIAE].
Ο Κολοσσός του Νέρωνα (λατιν.: Colossus Neronis) ήταν ένα 30 μέτρων χάλκινο άγαλμα, που δημιούργησε ο Αυτοκράτορας Νέρωνας (37–68 μ.Χ.) στον προθάλαμο τού Χρυσού Οίκου (Domus Aurea), του αυτοκρατορικού συγκροτήματος βιλών που εκτείνοντο σε μία μεγάλη περιοχή από τη βόρεια πλευρά του Παλατίνου λόφου, πέρα από την κορυφογραμμή Βέλια μέχρι τον Eσκουιλίνο λόφο. Τροποποιήθηκε από τους διαδόχους του Νέρωνα σε άγαλμα τού θεού τού Ήλιου (Sol). Το άγαλμα μεταφέρθηκε τελικά σε ένα σημείο έξω από το Φλαβιανό αμφιθέατρο, το οποίο αμφιθέατρο (σύμφωνα με μία από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες) έγινε γνωστό, λόγω της γειτνίασής του με τον Κολοσσό, ως Κολοσσαίο.
Η τελευταία αναφορά του Κολοσσού βρίσκεται σε ένα χειρόγραφο με εικονογράφηση του τέλους του 4ου αι. μ.Χ. Το άγαλμα εξαφανίστηκε κάποια στιγμή αργότερα, πιθανότατα ανατράπηκε από σεισμό ή καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της λεηλασίας της Ρώμης, αν και ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι το άγαλμα μπορεί να παρέμεινε όρθιο μέχρι τον 7ο αι. Σήμερα, τα μόνα απομεινάρια του αγάλματος είναι κάποιοι από σκυρόδεμα ογκόλιθοι, που κάποτε αποτελούσαν τα θεμέλια του μαρμάρινου βάθρου του.
Ιστορία
Το άγαλμα τοποθετήθηκε ακριβώς έξω από την κύρια είσοδο του παλατιού στο τέρμα της Αππίας Οδού σε ένα μεγάλο αίθριο από γύρω στοές, που χώριζε την πόλη από την ιδιωτική βίλα. Ο Έλληνας αρχιτέκτονας Ζηνόδωρος σχεδίασε το άγαλμα και ξεκίνησε την κατασκευή μεταξύ 64 και 68 μ.Χ. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο το άγαλμα έφτασε τα 106,5 Ρωμαϊκά πόδια (30,3 μ.) σε ύψος, αν και άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι ήταν έως και 37 μ..
Λίγο μετά το τέλος του Νέρωνα το 68 μ.Χ., ο Αυτοκράτορας Βεσπασιανός πρόσθεσε ένα ακτινωτό στέμμα του ήλιου και το μετονόμασε Colossus Solis, από τον Ρωμαϊκό θεό του ήλιου Sol. Γύρω στο 128, ο Αυτοκράτορας Αδριανός διέταξε να μεταφερθεί το άγαλμα από τον Χρυσό Οίκο στα ακριβώς βορειοδυτικά του Φλαβιανού Αμφιθεάτρου (Amphitheatrum Flavianum), προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για τον Ναό της Αφροδίτης και της Ρώμης. Αυτό μετακινήθηκε από τον αρχιτέκτονα Decrianus με τη χρήση 24 ελεφάντων. Ο Αυτοκράτορας Κόμμοδος το μετέτρεψε σε άγαλμα του Ηρακλή αντικαθιστώντας το κεφάλι, αλλά μετά το τέλος του Αυτοκράτορα το άγαλμα αποκαταστάθηκε και έτσι παρέμεινε.
Η τελευταία βέβαιη αναφορά από την αρχαιότητα για το άγαλμα είναι η αναφορά στη Χρονογραφία του 354. Σήμερα δεν έχει απομείνει τίποτε από τον Κολοσσό του Νέρωνα, εκτός από τα θεμέλια τού βάθρου στη δεύτερη θέση του κοντά στο Κολοσσαίο. Πιθανώς καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της λεηλασίας της Ρώμης το 410 ή ανατράπηκε σε έναν από μία σειρά σεισμών του 5ου αι. και το μέταλλό του χρησιμοποιήθηκε. Ωστόσο είναι πιθανό το άγαλμα να στεκόταν ακόμη κατά τον Μεσαίωνα, επειδή ένα ποίημα του Βέδα (π. 672–735) λέει: "Όσο ο Κολοσσός στέκεται, η Ρώμη θα στέκεται· όταν πέσει ο Κολοσσός, η Ρώμη θα πέσει· όταν πέσει η Ρώμη, θα πέσει και ο κόσμος."
Τα υπολείμματα της βάσης με πλίνθους, κάποτε καλυμμένης με μάρμαρο, αφαιρέθηκαν το 1936 με εντολή του Μπ. Μουσολίνι. Τα θεμέλια ανασκάφηκαν το 1986 και μπορεί να τα δει το κοινό.
Σύνδεση με το Κολοσσαίο
Σύμφωνα με μία θεωρία, το όνομα του ρωμαϊκού αμφιθεάτρου, το Κολοσσαίο, προέρχεται από αυτό το άγαλμα.
Ο Βέδας (π. 672–735) έγραψε ένα διάσημο επίγραμμα, που εορτάζει τη συμβολική σημασία τού αγάλματος, Quandiu stabit coliseus, stabit et Roma; quando cadit coliseus, cadet et Roma; quando cadet Roma, cadet et mundus, δηλ. «όσο στέκεται ο Κολοσσός, θα στέκεται και η Ρώμη· όταν πέσει ο Κολοσσός, θα πέσει η Ρώμη· όταν πέσει η Ρώμη, θα πέσει και ο κόσμος»). Αυτό συχνά μεταφράζεται λανθασμένα, για να αναφέρεται στο Κολοσσαίο και όχι στον Κολοσσό (όπως, για παράδειγμα, στο ποίημα του Μπάιρον Το Προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ). Ωστόσο την εποχή που έγραψε ο Bέδας, το αρσενικό ουσιαστικό coliseus εφαρμοζόταν στο άγαλμα και όχι σε αυτό που ήταν ακόμη γνωστό ως Φλαβιανό Αμφιθέατρο.
Κιθάρες Σέλμερ
μικρογραφία|Μια κιθάρα Σέλμερ Η κιθάρα Σέλμερ (Selmer) είναι ακουστική κιθάρα, γνωστή κυρίως λόγω της προτίμησης που της έδειχνε ο Τζάνγκο Ράινχαρντ και άλλοι μουσικοί της εποχής, όπως ο Όσκαρ Έϊλμαν. Είναι και ως Σέλμερ-Μακαφέρι (Maccaferri) λόγω της προσπάθειας του Βρετανικού τύπου να διαφημίσει εκτός από το όνομα του κατασκευαστή και το όνομα του κατασκευαστή της κιθάρας, Μάριο Μακαφέρι. Ο Σέλμερ παρήγηγε αυτές τις κιθάρες από το 1932 έως περίπου και το 1952.
Μανγκούντ
Οι Μανγκούντ (Мангуд) ήταν μια μογγολική φυλή της ομοσπονδίας Ουρούντ-Μανγκούντ.
Κιθάρες Σέλμερ
Κιθάρες με ηχείο σχήματος D
Οι πρώτες κιθάρες είχαν ένα μεγάλο ηχείο σχήματος D το οποίο ήταν σχεδιασμένο για να χωράει τον εσωτερικό συντονιστή, εφέυρεση του Μάριο Μακαφέρι, και το οποίο ενίσχυε την ένταση του οργάνου και εξισορροπούσε την ένταση μεταξύ των χορδών. Ο λαιμός, στα 640 χιλιοστά και τα τάστα των πρώτων κιθαρών ήταν παρόμοια με άλλες κιθάρες της εποχής όπως οι Γκίμπσον (Gibson) και οι Μάρτιν (Martin) αλλά η πλατιά ταστίερα παρέπεμπε περισσότερο σε ταστίερα κλασικής κιθάρας. Πολλές από αυτές τις κιθάρες, που κατασκευάστηκαν το 1932 και 1933 πωλώθηκαν στη Βρετανική αγορά μέσω του μαγαζιού του Σέλμερ στο Λονδίνο και έγιναν γνωστές ως «κιθάρες Μακαφέρι» στους Βρετανούς.
Μανγκούντ
Καθιέρωσαν την Ορδή Νογκάι τον 14ο αιώνα και τη δυναστεία Μανγκίτ για να κυβερνήσουν το Εμιράτο της Μπουχάρας το 1785. Έλαβαν τον ισλαμικό τίτλο του Εμίρη αντί του τίτλου του Χαν, δεδομένου ότι δεν ήταν απόγονοι του Τζένγκις Χαν και βάσισαν περισσότερο τη νομιμότητά τους στο Ισλάμ.
Κιθάρες Σέλμερ
Καινοτομίες
Η αρχική Μακαφερι-Σέλμερ ήταν μία από τις πρώτες κιθάρες που είχαν λαιμό ενισχυμένο με σιδερένια ράβδο. Ήταν επίσης η πρώτη κιθάρα με cut-away για να διευκολύνει τη πρόσβαση στις ψηλότερες νότες. Και αυτές οι δύο καινοτομίες είχαν ευρεία απήχηση και χρησιμοποιούνται σε πολλές μοντέρνες κιθάρες.
Μανγκούντ
Το όνομα της φυλής χρησιμοποιήθηκε και για την μογγολική εμπροσθοφυλακή. Οι απόγονοί τους ζουν σε διάφορες περιοχές της πρώην Μογγολικής Αυτοκρατορίας.
Κιθάρες Σέλμερ
Καινοτομίες
Σε αντίθεση, ο εσωτερικός συντονιστής είχε λιγότερη επιτυχία και γρήγορα εγκαταλείφθηκε μετά την αποχώρηση του Μακαφέρι και πολλοί ιδιοκτήτες επέλεξαν να αφαιρέσουν τον συντονιστή στις κιθάρες που τον είχαν καθώς συχνά έτριζε και έκανε δυσχαίρενε τυχόν επισκευές. Σήμερα, μόνο κάποιοι σύγχρονοι κατασκευαστές αντιγράφων παράγουν κιθάρες με τον συντονιστή.
Κιθάρες με οβάλ ηχείο
Οι πρώτες κιθάρες σχεδιάστηκαν από τον Μάριο Μακαφέρι που επέβλεψε και την παραγωγή τους. Ωστόσο, μετά από 18 μήνες η συνεργασία του με τον Σέλμερ έληξε και η εξέλιξη των οργάνων συνέχισε χωρίς τη συμβολή του. Το 1936 ο Σέλμερ λάνσαρε το Modèle Jazz, γνωστό και ως Petite Bouche. Αυτές οι κιθάρες είχαν αναθεωρημένο εσωτερική ενίσχυση και μακρύτερο λαιμό 670 χιλιοστά. Η συντριπτική πλειοψηφία τους πουλήθηκε στη Γαλλία, την πατρίδα του Σέλμερ. Αν και ο Μακαφέρι δεν συνέβαλε απευθείας στο σχεδιασμό τους, αυτές οι μεταγενέστερες κιθάρες διατήρησαν μερικές από τις ριζοσπαστικές ιδέες του όπως τα πρώτα σφραγισμένα κλειδιά, το καμπυλωμένο σώμα όπως τους μαντολίνου και τη μεταφερούμενη γέφυρα.
Μανγκούντ
Στη Μογγολική Αυτοκρατορία
Οι Μανγκούντ και οι Ορούντ ήταν πολεμικοί λαοί του μογγολικού οροπεδίου. Μερικοί αξιοσημείωτοι πολεμιστές Μανγκούντ υποστήριξαν τον Τζένγκις Χαν (1162–1227), ενώ ένα σώμα από αυτούς αντιστάθηκε στην άνοδό του στην εξουσία. Όταν η Μογγολική Αυτοκρατορία άρχισε να επεκτείνεται προς τα δυτικά, οι Μανγκούντ απλώθηκαν δυτικά στη Μέση Ανατολή μαζί με πολλές άλλες μογγολικές φυλές. Στη Χρυσή Ορδή, οι Μανγκούντ υποστήριξαν τον Νογκάι Χαν (1299) και δημιούργησαν τη δική τους ημι-ανεξάρτητη ορδή από τους χαν στην πόλη Σαράι.
Μετά το θάνατο του Νογκάι Χαν το 1299, η πλειοψηφία των πολεμιστών Μανγκούντ εντάχθηκε στην υπηρεσία του Τόχτα Χαν. Ο οπλαρχηγός τους, Εντιγκού, ο ισχυρός πολέμαρχος της Χρυσής Ορδής, ίδρυσε επίσημα την Ορδή Νογκάι ή Ορδή Μανγκίτ τον 14ο-15ο αιώνα. Οι Τούρκοι ιστορικοί καταγράφουν το φυλετικό τους όνομα ως Μανγκίτ ή Νογκάι, σε αντίθεση με το αρχικό Μανγκούντ ή Μανγκουντάι.
Κιθάρες Σέλμερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κιθάρες
Μανγκούντ
Στρατιωτική μονάδα των Μογγόλων
Οι μανγκουντάι ή μουνγκαντάι ήταν στρατιωτικές μονάδες της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, αλλά οι πηγές διαφέρουν έντονα στις περιγραφές τους. Σύμφωνα με μια πηγή, οι αναφορές στα «στρατεύματα αυτοκτονίας» του μογγολικού ελαφρού ιππικού χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα. Ωστόσο, ένας συγγραφέας του στρατού των ΗΠΑ πιστεύει ότι "Μανγκουντάι" ήταν το όνομα ενός Μογγόλου πολέμαρχου του 13ου αιώνα, που υιοθέτησε μια επίπονη διαδικασία επιλογής για να δοκιμάσει πιθανούς ηγέτες. Ο όρος χρησιμοποιείται από το Στρατό Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών για πολυήμερα γυμνάσια στρατιωτών και πολεμιστών.
Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο χρησιμοποιούν τη λέξη Meng-Gu-Dai ως το όνομα ενός ατόμου:
Ορδή Νογκάι
Μερικοί από τους Μανγκούντ αφομοιώθηκαν σε τουρκικά φύλα και έγιναν Μανγκίτ.
Οι Νογκάι προστάτευαν τα βόρεια σύνορα του Άστραχαν και του Χανάτου της Κριμαίας και μέσω οργανωμένων επιδρομών στις βόρειες στέπες εμπόδισαν ρωσικούς και λιθουανικούς οικισμούς. Πολλοί Νογκάι εντάχθηκαν στην υπηρεσία του χανάτου της Κριμαίας. Εγκαταστάθηκαν εκεί και συνέβαλαν στο σχηματισμό των Κριμαίων Τατάρων.
Ωστόσο, οι Νογκάι δεν ήταν μόνο καλοί στρατιώτες, αλλά είχαν επίσης σημαντικές γεωργικές δεξιότητες. Η βασική κοινωνική τους ενότητα ήταν το ημιαυτόνομο ουλούς. Όμως οι Νογκάι ήταν περήφανοι για τις νομαδικές παραδόσεις και την ανεξαρτησία τους, τις οποίες θεωρούσαν ανώτερες από την σταθερή γεωργική ζωή.
Στις αρχές του 17ου αιώνα, οι Καλμούκοι ή οι Οϊράτοι μετανάστευσαν από τις στέπες της νότιας Σιβηρίας στις όχθες του ποταμού Ιρτίς στην περιοχή του Κάτω Βόλγα περίπου το 1630. Οι Καλμούκοι εκδίωξαν τους Νογκάι, που κατέφυγαν στις πεδιάδες του βόρειου Καυκάσου και στην Κριμαία υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Δυναστεία Μανγκίτ
μικρογραφία|250x250εσ| Αλίμ Χαν, ο τελευταίος Μανγκίτ χαν στη Μπουχάρα, 1911 Τον 18ο αιώνα οι λεκάνες των Αμού Ντάρια και Συρ Ντάρια πέρασαν υπό τον έλεγχο τριών ουζμπεκικών χανάτων, που διεκδικούσαν νομιμότητα λόγω καταγωγής τους από τον Τζένγκις Χαν:
Η δυναστεία Μανγκίτ ιδρύθηκε από μια κοινή οικογένεια Ουζμπέκων, που κυβέρνησε το Εμιράτο της Μπουχάρα από το 1785 έως το 1920. Η δύναμή τους στο Χανάτο της Μπουχάρας άρχισε να αυξάνεται στις αρχές του 18ου αιώνα, λόγω της θέσης των εμίρηδων ως αταλίκ του Χαν. Η οικογένεια ουσιαστικά ανήλθε στην εξουσία μετά το θάνατο του Ναντέρ Σαχ το 1747 και τη δολοφονία του κυβερνώντος Αμπουλφαΐζ Χαν και του μικρού γιου του, Αμπνταλμουμίν, από τον αταλίκ Μουχάμαντ Ραχίμ Μπι.
Από το 1750 έως το 1780, οι Μανγκίτ κυβερνούσαν από τα παρασκήνια, έως ότου ο αυτοκράτορας Σαχ Μουράντ ίδρυσε το Εμιράτο της Μπουχάρα. Ο τελευταίος εμίρης της δυναστείας, ο Μοχάμεντ Άλιμ Χαν, εκδιώχθηκε από τον ρωσικό Κόκκινο Στρατό τον Σεπτέμβριο του 1920 και κατέφυγε στο Αφγανιστάν. Υπάρχει διαφωνία ως προς το κατά πόσον η δυναστεία κατάγεται από απλούς Ουζμπέκους ή έχει πραγματική μογγολική καταγωγή.
Η δυναστεία των Μανγκίτ έκοψε νομίσματα από το 1787 μέχρι τη σοβιετική κατάληψη.
Απόγονοι
Οι Μανγκούντ ζουν ως τμήματα των Χάλχα Μογγόλων και Μπάαριν στην εσωτερική Μογγολία τώρα.
Οι απόγονοί τους, οι λαοί Νογκάι και Καρακαλπάκ, ζουν στο Νταγκεστάν και το Χορέζμ.
Μανγκίτ εντοπίζονται επίσης μεταξύ των Τατάρων στη Ρωσία, των Μπασκίρ και των Καζάχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Μογγολικής Αυτοκρατορίας
428
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 428 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εμμανουήλ Κοθρής
Ο Εμμανουήλ Κοθρής ( Ιεράπετρα, 26 Νοεμβρίου 1904 - 8 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Έλληνας πολιτικός, 10 φορές βουλευτής Λασιθίου και μέλος των κυβερνήσεων του Σοφοκλή Βενιζέλου και του Στέφανου Στεφανόπουλου. Ήταν στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου. Είχε στενές σχέσεις με πολλές διεθνείς προσωπικότητες και ήταν προσκεκλημένος κατ' επανάληψη στο Λευκό Οίκο. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα και μετάλλια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μιχαήλ Κοθρή, περιώνυμου Κρητικού αγωνιστή. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πρώτου Δημοκρατικού Συλλόγου Κρητών Φοιτητών (Δεκέμβριος 1923) και εξελέγη Πρόεδρος της Πανελληνίου Φιλελευθέρας Νεολαίας (1933). Δυο χρόνια μετά έλαβε μέρος στο κίνημα του 1935 και φυλακίστηκε από Στρατοδικείο επί περίπου έναν χρόνο. Εν συνεχεία εκτοπίστηκε στη Σίκινο. Αργότερα ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Το 1946 εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με το Κόμμα Φιλελευθέρων, για να επανεκλεγεί το 1950, το 1951, το 1952 (με την ΕΠΕΚ και τους Φιλελευθέρους), το 1956 (άνευ σταυρών με τη Δημοκρατική Ένωση, εξαιτίας του πλειοψηφικού) και το 1958. Το 1961 εξελέγη με το κόμμα της Ενώσεως Κέντρου και επανεξελέγη το το 1963 και το 1964. Το 1965 ήταν ανάμεσα στα 48 πρόσωπα που αποστάτησαν από την Ένωση Κέντρου.
Στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1974 κατήλθε με τη νεοσύστατη ΝΔ έλαβε 4.427 ψήφους χωρίς να εκλεγεί. Ωστόσο στις εκλογές του 1977 κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής Λασιθίου συγκεντρώνοντας 6.819 σταυρούς. Το 1981 ήταν η τελευταία εκλογική αναμέτρηση με την οποία διεκδίκησε ξανά την έδρα του. Ωστόσο, ηττήθηκε μένοντας στους 2.664 σταυρούς.
Ο Κοθρής πέθανε πλήρης ημερών και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο της Αθήνας το Φεβρουάριο του 2000
Το όνομά του φέρει κεντρικός δρόμος της Ιεράπετρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Πολιτικοί-επέκταση
Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς
Ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Παπαχρήστος, Σκουτεσιάδα Αιτωλοακαρνανίας, 1945 - Αθήνα, 3 Ιανουαρίου 2022), ήταν Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας από το 2005 ως το 2022.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σκουτεσιάδα Αιτωλοακαρνανίας το 1945. Αποφοίτησε από το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Παντείου Σχολής το 1971 και από τη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης το 1976. Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Θεόκλητο το 1974. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας για περισσότερα από 30 χρόνια.
Στις 5 Οκτωβρίου 2005 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας και η χειροτονία του έγινε στις 8 Οκτωβρίου στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών, από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο.
Το 2021, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον παρέπεμψε σε εκκλησιαστικό ανακριτή για την κατηγορία της απείθειας προς τις αποφάσεις της σχετικά με τον εορτασμό του Πάσχα 2021 και τα μέτρα πρόληψης της COVID-19.
Ο Μητροπολίτης, ανεμβολίαστος, διαγνώστηκε θετικός στον κορωνοϊό στις 18 Νοεμβρίου 2021 και αρχικά παρέμεινε σπίτι του. Παρά την αρχική του άρνηση να νοσηλευτεί, τελικά συμφώνησε, διασωληνώθηκε και εισήχθη στο Νοσοκομείο Αγρινίου την 1η Δεκεμβρίου. Ωστόσο η κατάστασή του επιδεινώθηκε και εμφάνισε δύσπνοια σε συνδυασμό με χαμηλό κορεσμό. Τα ξημερώματα της 2ας Δεκεμβρίου διακομίστηκε διασωληνωμένος στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» στην Αθήνα, όπου παρέμεινε νοσηλευόμενος.
Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 3 Ιανουαρίου 2022 έπειτα από επιπλοκές της COVID-19. Κηδεύτηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Μεσολογγίου στις 4 Ιανουαρίου 2022 και ετάφη στην Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κοσμας
429
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 429 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τζανμπαττίστα Πιττόνι
Ο Τζανμπαττίστα Πιττόνι (ιταλ. Giambattista Pittoni, (6 Ιουνίου 1687 - 6 Νοεμβρίου 1767) ήταν ζωγράφος του τέλους του μπαρόκ ή του Ροκοκό . Ήταν από τους ιδρυτές της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βενετίας, της οποίας το 1758 έγινε ο δεύτερος πρόεδρος και διαδέχτηκε την Elisa Viola Tiepolo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Θεοβάλδος Ε΄ του Μπλουά
Οικογένεια
Με την δεύτερη σύζυγό του Αλίκη της Γαλλίας απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Δοξαπατρής Βουτσαράς
Ο Δοξαπατρής Βουτσαράς (ή Βουτζαράς) υπήρξε θρυλικός Έλληνας άρχοντας και πολεμιστής της Πελοποννήσου του 13ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Η μεσαιωνική οικογένεια των Βουτσαράδων ήταν λακωνικής καταγωγής. Ο Δοξαπατρής Βουτσαράς έζησε την εποχή της Δ' Σταυροφορίας και αμύνθηκε ηρωικά απέναντι στους Φράγκους ως υπερασπιστής και φρούραρχος του μεσαιωνικού κάστρου του Αρακλόβου. Όταν οι Φράγκοι κατέλαβαν την Κορώνη, ο Γουλιέλμος Β' Βιλλεαρδουίνος, κατόπιν υποδείξεως του Γοδεφρείδου ντε Μπρυγιέρ (μισίρ Ντζεφρές του Χρονικού) πρότεινε να καταλάβουν το Αράκλοβο, που υπεράσπιζε το δρόγγο των Σκορτών, περιοχή στα όρια της σημερινής επαρχίας Γορτυνίας. Εκεί αμύνθηκε σθεναρά ο Δοξαπατρής που κατείχε την Αρκαδική κοιλάδα του Αλφειού. Η θέση του ήταν πιθανότατα οχυρό προπύργιο της Αρκαδίας και την Ηλείας, αν και αναφέρεται ότι συνολικά 24 διαφορετικές τοποθεσίες από την Γορτυνία μέχρι τον Πάρνωνα διεκδικούν την ταύτισή τους με το συγκεκριμένο μεσαιωνικό οχυρό του Αρακλόβου. Το όνομα του Δοξαπατρή μνημονεύεται στο Χρονικόν του Μορέως. Δεν είναι γνωστές οι λεπτομέρειες της άμυνάς του, είναι όμως γνωστό ότι ο Δοξαπατρής αμύνθηκε γενναία και σταμάτησε την ορμή των πανίσχυρων Φράγκων, έστω και για λίγο. Κατά μία εκδοχή ο Δοξαπατρής πέθανε το 1207, ενώ το κάστρο έπεσε στα χέρια των Φράγκων οριστικά κατόπιν τεχνάσματος εις βάρος του επόμενου φρούραρχου, Φιλόκαλου.
Χρονικόν του Μορέως
Το απόσπασμα του Χρονικού που αναφέρεται στην οχυρή θέση του Αρακλόβου και τη στρατιωτική ικανότητα του Δοξαπατρή, είναι το ακόλουθο:
Καὶ τότε ὁ πρωτοστράτορας, μισὶρ Ντζεφρὲς ἐκεῖνος,
εἶπεν καὶ ἐσυμβούλεψεν στὴν Ἀρκαδία νὰ ἀπέλθουν,
τὸ κάστρον γὰρ νὰ ἐπάρουσιν, ὁ τόπος νὰ πλαταίνῃ,
νὰ στείλουν κ᾿ εἰς τὸ Ἀράκλοβον ὅπου κρατεῖ τὸν δρόγγον,
ὅπου τὰ λέγουν τὰ Σκορτά, μικρὸν καστέλιν ἔνι,
ἀλλὰ εἰς τραχῶνιν κάθεται, πολλὰ ἔνι ἀφιρωμένον·
λέγουν ὁκάποιος τὸ κρατεῖ ἀπὸ τοὺς Βουτζαρᾶδες,
''Δοξαπατρὴν τὸν λέγουσιν, μέγας στρατιώτης ἔνι·ω
«κι ἀφῶν ἐπάρωμεν κι αὐτὸ καὶ νὰ πλατύνῃ ὁ τόπος,
''ἐνταῦτα ἂς ἀπερχώμεθα ἐκεῖ εἰς τοὺς ἄλλους τόπους».ω
Οὕτως ὡς τὸ ἐσυμβούλεψεν μισὶρ Ντζεφρὲς ἐκεῖνος,
τὸ ἔστερξεν τοῦ νὰ γενῇ ἀτός του ὁ Καμπανέσης.
Ὥρισεν κ᾿ ἐλάλησασιν ὅλα τους τὰ σαλπίγγια,
κ᾿ εὐθέως ἐκαβαλλίκεψαν, ἐκίνησαν κ᾿ ὑπάγουν.
Παράδοση
Κατά την παράδοση ο Δοξαπατρής προκαλούσε τον τρόμο στους εχθρούς του με το ασήκωτο ρόπαλο (κεφαλοθραύστη) που χρησιμοποιούσε όταν πολεμούσε έφιππος, ενώ σύμφωνα με την αραγωνική έκδοση του Χρονικού του Μορέως η πανοπλία του ζύγιζε 150 λίτρες. Λέγεται ότι η νεοελληνική λαϊκή έκφραση «την έφαγε στο δοξαπατρί», με την οποία περιγράφονται τα κατακούτελα κτυπήματα, αποδίδεται στη μνήμη του Δοξαπατρή Βουτσαρά και του τρόπου που πολεμούσε. Η ιστορία του και η ηρωική του αντίσταση απέναντι στους Φράγκους ενέπνευσε νεώτερους ανθρώπους των τεχνών, όπως τον Φώτη Κόντογλου που δημιούργησε την τοιχογραφία "Ο Δοξαπατρής αγωνίζεται εις το Αράκλοβο" που βρίσκεται στο Δημαρχείο Αθηνών και τον Δημήτριο Βερναρδάκη που έγραψε το θεατρικό έργο ''Μαρία Δοξαπατρή. Δράμα εις πράξεις πέντε.'' Η υπόθεση αναφέρεται στην ιστορία της Μαρίας Δοξαπατρή, κόρης του Δοξαπατρή Βουτσαρά που γκρεμίστηκε από το κάστρο για να μην πέσει στα χέρια των Φράγκων.
Σύνδεση με την οικογένεια Κουτούφαρη
Κατά προφορική παράδοση που διασώζει ο Χριστόδουλος Καπετανάκης, ο Δοξαπατρής Βουτσαράς ήταν απόγονος του Έξαρχου Κουτούφαρη, μυθικού γενάρχη των Κουτουφαραίων από την εποχή του Κωνσταντίνου Ζ’ Πορφυρογέννητου, και πρόγονος του Γιαννάκη Κουτήφαρη. Κατά την παράδοση αυτή, το αληθινό όνομά του ήταν Ιωάννης Κουτούφαρης, αλλά «ἐπειδή ἐνεργοῦσε ἐν λόγῳ και ἔργῳ διὰ τὴν δόξαν τῆς πατρίδος, τὸν ὀνόμασαν Δόξα Πατρὶ Βουτζαρὰ Κουτήφαριν».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Κουτούφαρη
Κατάλογος προέδρων του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε είναι αρχηγός κράτους του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε.
Υπήρχαν περιστάσεις κατά τις οποίες έγινε βίαιη ανατροπή του προέδρου για προσωρινό χρονικό διάστημα, λόγω πραξικοπήματος. Η προεδρική του θητεία του Φραντίκε ντε Μενέζες, από το Δημοκρατικό Κίνημα Δύναμη για Αλλαγή- Φιλελεύθερο Κόμμα (MDFM-PL) διεκόπη από τις 16 Ιουλίου ως τις 23 Ιουλίου 2003. . Εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία. Οι υποψήφιοι για το προεδρικό αξίωμα εκλέγονται από το συνέδριο του κόμματός τους ή ως ανεξάρτητοι.
Παραπομπές
*
Αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου
Το Αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου (Amphitheatrum Statilii Tauri) ήταν ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο στην αρχαία Ρώμη. Το αμφιθέατρο εγκαινιάστηκε το 29 π.Χ. Οι προηγούμενες αρένες ήταν προσωρινές κατασκευές, που αποσυναρμολογούντο μετά την παράσταση. Το αμφιθέατρο κτίστηκε από τον Τίτο Στατίλιο Ταύρο, ο οποίος πλήρωσε γι' αυτό από δικούς του πόρους. Ο Στατίλιος Ταύρος ήταν επιτυχημένος στρατηγός και πολιτικός την εποχή τού Αυτοκράτορα Αυγούστου και είχε συγκεντρώσει πολλά πλούτη κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Για τα εγκαίνια πλήρωσε και τους αγώνες των μονομάχων.
Το αμφιθέατρο κτίστηκε στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius) στη Ρώμη σε μία περίοδο που κτίζοντο πολλοί νέοι ναοί και θέατρα. Η ακριβής τοποθεσία έχει χαθεί, αλλά μάλλον κτίστηκε στη νότια περιοχή του Άρεως Πεδίου. Μέσα σε μία περίοδο 50 ετών σε αυτή την περιοχή κτίστηκε το Θέατρο του Πομπήιου, το Θέατρο του Μάρκελλου και το Θέατρο του Βάλβου, μαζί με το Αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου.
Δεν ήταν μεγάλο αμφιθέατρο. Η δυσαρέσκεια για το Αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου οδήγησε τον Νέρωνα, το 57 μ.Χ., να κτίσει ένα νέο ξύλινο αμφιθέατρο, το Αμφιθέατρο του Νέρωνα (Amphitheatrum Neronis). Κατά τη Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ., που άφησε τη Ρώμη σε στάχτες, και τα δύο αμφιθέατρα καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Το 72 μ.Χ. ο Βεσπασιανός έχτισε ένα νέο, πολύ μεγαλύτερο, λίθινο αμφιθέατρο στη Ρώμη. Αυτό ήταν το Φλαβιανό Αμφιθέατρο (Amphitheatrum Flavium), σήμερα γνωστό ως Κολοσσαίο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαία αμφιθέατρα της Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Εθνική Λιθουανίας U19 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U19 της Λιθουανίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Λιθουανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 19 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Λιθουανίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Λιθουανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Lietuvos Krepšinio Federacija, LKF).
Τυμφρηστός Φθιώτιδας
μικρογραφία|Παραδοσιακή καμήλα (Καρναβάλι 1987)
μικρογραφία|220x220px|χειμωνιάτικη μαγεία|αριστεράμικρογραφία|Ανοιξιάτικη πανδαισία χρωμάτων|αριστερά
Ο Τυμφρηστός είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας χτισμένος αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 860 μέτρα, με κλίμα υγιεινό και σχεδόν μηδενικά ποσοστά υγρασίας. Είναι έδρα της ομώνυμης δημοτικής ενότητας του Δήμου Μακρακώμης.
Το χωριό στο παρελθόν ονομαζόταν «Πέρα Κάψη» και μετονομάστηκε το 1929 σε «Τυμφρηστός». Πριν το σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης Καλλικράτης το 2011 αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα, όπως είχε αναγνωριστεί από το σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης Καποδίστριας του 1997. Η δημοτική ενότητα Τυμφρηστού συνορεύει με τις δημοτικές ενότητες Αγίου Γεωργίου και Σπερχειάδας, καθώς και με τον Δήμο Καρπενησίου.
Απέχει 58 χλμ από τη Λαμία και 14 χλμ από το Καρπενήσι. Βρίσκεται κτισμένος επί της ανατολικής κλύτης του όρους Τυμφρηστός (Βελούχι), με θέα ανατολικά προς την κοιλάδα του ποταμού Σπερχειού τον Εθνικό Δρυμό της Οίτης, την Βόρεια Εύβοια και τη Λαμία. Ο Τυμφρηστός καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής από γερμανικό απόσπασμα, γεγονός για το οποίο έχει ανακηρυχθεί Μαρτυρικό Χωριό. Από τα περίπου 30.000 στρέμματα έκτασης της δημοτικής ενότητας, 12.500 στρέμματα καλύπτει ελατοδάσος ιδιοκτησίας της δημοτικής ενότητας, 7.000 στρέμματα ιδιωτικού δάσους, 2.000 δημόσιο δάσος έλατου και καστανιάς και η υπόλοιπη έκταση αποτελείται από αγροτικές και οικιστικές εκτάσεις.
Η επαγγελματική ενασχόληση των κατοίκων ποικίλει. Ενδεικτικά αξίζει να αναφέρουμε τα εξής παραδοσιακά επαγγέλματα: ξυλουργοί, λευκοσιδηρουργοί, χτίστες πέτρας, χτίστες, ξυλοκόποι, κλπ Στο χωριό υπάρχουν τρεις σύλλογοι: Εκπολιτιστικός (Απανταχού Τυμφρησταίων "ο Άγιος Αθανάσιος") Αθλητικός Σύλλογος, Σύλλογος Νεολαίας Τυμφρηστού.
Επίσης υπάρχει οργανωμένος ξενώνας, και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Το χωριό διατηρεί παραδοσιακές ταβέρνες που προσφέρουν τα ντόπια Ρουμελιώτικα προιόντα, καφενεία και καφετέριες. Υπάρχει αρκετά μεγάλο δίκτυο μονοπατιών, καθώς και το μονότοξο γεφύρι στη θέση «Μουτζουράκι», το οποίο χρονολογείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας
Αξίζει να αναφερθεί η εγγύτητα σε δημοφιλή σημεία, όπως το φαράγγι "Πάντα Βρέχει"(40 χλμ), το Χιονοδρομικό Κέντρο Καρπενησίου (27 χλμ), το Μεγάλο Χωριό (29 χλμ), η Ιερά Μονή Προυσού (44 χλμ).
Άξιο λόγου επίσης να αναφερθεί "το Καρναβάλι του Τυμφρηστού", τη δεκαετία του 1980 που αποτέλεσε πόλο έλξης της ευρύτερης περιοχής αλλά και επισκεπτών από την Αθήνα τη Θεσσαλονίκη, Λαμία, Λάρισα κλπ, γεγονός που το κατέτασσε ως το σημαντικότερο της περιοχής. Έκτοτε λόγω της πληθυσμιακής φθίνουσας πορείας της Ελληνικής υπαίθρου έπαψε να πραγματοποιείται.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης <references group="https://www.meteocam.gr/TymfristosVillage?fbclid=IwAR0W3gPS2-UrH7i2K41_-6zlyIDhZF3vpMBQQ75b2BQ7y8VvZryR_08zKrw" responsive="0" />
Μπεατρίς Μορένο
Η Μπεατρίς Μορένο (Beatriz Moreno, γεννημένη ως Μπεατρίς Μορένο Γκονσάλες ντε Κοσίο Beatriz Moreno González de Cossío, 10 Φεβρουαρίου 1952 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Βλάσης Κανιάρης
Ο Βλάσης Κανιάρης (1928-2011) ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος. Θεωρείται από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες του ελληνικού μοντερνισμού, όπως αυτός εμφανίστηκε από τη δεκαετία του 1960 και μετά, με έντονη διεθνή παρουσία. Η καλλιτεχνική του δημιουργία εντάσσετε στο πλαίσιο της λεγόμενης γενιάς της διασποράς που από τη δεκαετία του 1950 δρα μόνιμα ή κατά μεγάλα διαστήματα σε ευρωπαϊκά καλλιτεχνικά κέντρα, όπως η Ρώμη, το Παρίσι και αργότερα το Βερολίνο.
Ο Δρόμος προς τη ζωγραφική (1928-55)
Ο Βλάσης Κανιάρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928. Αρχικά φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1950 εγκατέλειψε τις σπουδές του στην Ιατρική για να ασχοληθεί με τις εικαστικές τέχνες. Αφού παρακολούθησε κάποια προπαρασκευαστικά μαθήματα στο φροντιστήριο του Πάνου Σαραφιανού, εισήχθη το ίδιο έτος στην ΑΣΚΤ, όπου μαθήτευσε με τους Ουμβέρτο Αργυρό, Γιάννη Μόραλη και Γιάννη Παππά.
Κατά την περίοδο αυτή, η επαφή με τα νέα ρεύματα της Ευρώπης και της Αμερικής είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, καθώς επικρατούν έντονα ακόμα τα διδάγματα της γενιάς του 1930. Το ξεφύλλισμα βιβλίων και καταλόγων στο βιβλιοπωλείο του Kauffmann υποκαθιστά την ελλιπή πληροφόρηση και φέρνει τον καλλιτέχνη σε επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα. Διευρύνοντας τις αναζητήσεις του, ο Κανιάρης συμμετέχει στη Δ’ Πανελλήνια Έκθεση (1952) στο Ζάππειο δίπλα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες της εποχής, μαζί με τους Νίκο Κεσσανλή, Χρήστο Καρρά και Γιάννη Γαΐτη.
Παράλληλα με τις σπουδές του, ο νεαρός ζωγράφος εργάζεται κοντά στον Τσαρούχη στην κατασκευή σκηνογραφιών, κάνοντας και ο ίδιος σκηνογραφίες και κοστούμια για μικρές θεατρικές παραστάσεις. Το 1953 αναλαμβάνει μαζί με τον Τσαρούχη την κατασκευή των σκηνικών της ταινίας «Στέλλα» του Μ.Κακογιάννη. Για τις ανάγκες της ταινίας, ο Κανιάρης μελετά και αποτυπώνει σχεδιαστικά νεοκλασικά σπίτια της Πλάκας κατά την μετεμφυλιακή περίοδο, όταν μεγάλος αριθμός κτιρίων της Αθήνας κατεδαφίζεται στο όνομα μιας αλόγιστης ανοικοδόμησης. Μαζί με τον Τσαρούχη μελετούν σχολαστικά και φωτογραφίζουν νεοκλασικά κτίρια, δρόμους και πλατείες πριν καταστραφούν. Κατόπιν συντάσσουν ένα αρχείο που καταγράφει την αρχιτεκτονική ιστορία της πόλης κατά την περίοδο 1953-1955. Η εμπειρία αυτή αποτυπώνεται σε έργα μικρών διαστάσεων με απεικονίσεις σπιτιών της Αθήνας, που στα επόμενα χρόνια θα πάρει σαφέστερο κριτικό περιεχόμενο.
Το 1953 παντρεύεται τη Μαρία Λίνα.
Ρώμη (1956-60)
Ο Κανιάρης εγκαταστάθηκε το 1956 στη Ρώμη. Μετά την εμπειρία των «πέτρινων χρόνων» της Αθήνας, η ιταλική πρωτεύουσα αποτέλεσε πραγματική αποκάλυψη για τον ζωγράφο. Μέσα σε ένα κλίμα πολιτικής ελευθερίας και ζύμωσης καλλιτεχνικών τάσεων και ιδεών, ο καλλιτέχνης ανοίχθηκε στις νέες επιρροές της διεθνούς πρωτοπορίας, αν και στην πραγματικότητα παρέμεινε ανεξάρτητος.
Το 1959 η συνάντησή του στη Ρώμη με τους ζωγράφους Νίκο Κεσσανλή, Γιάννη Γαΐτη, Κώστα Τσόκλη και Δημήτρη Κοντό οδηγεί στην ίδρυση της «Ομάδας Σίγμα» (Gruppo Sigma). Οι Ιταλοί τεχνοκριτικοί αντιμετώπισαν θετικά το έργο της «Ομάδας» αναγνωρίζοντας την πρωτοτυπία της καλλιτεχνικής της δημιουργίας.
Παρίσι (1961-67)
Το 1961 ο Κανιάρης μετακόμισε στο Παρίσι. Την εποχή αυτή, η Γαλλία ζει μέσα σε κλίμα τεχνητής ευμάρειας, προσπαθώντας να ανακάμψει από τους πολέμους στο Βιετνάμ και την Αλγερία, απέναντι σε μια αναπτυσσόμενη Γερμανία και τη Νέα Υόρκη, που θα μετατρέπονταν σύντομα σε νέα καλλιτεχνικά κέντρα.
Αθήνα (1967-69)
Το 1967 η οικογένεια Κανιάρη επιστρέφει στην Ελλάδα με το στρατιωτικό πραξικόπημα, μια απόφαση που συνδέεται με την επιθυμία του καλλιτέχνη να βοηθήσει στην αντιδικτατορική δράση. Τον Μάιο του 1969 παρουσιάζει στη «Νέα Γκαλερί» της Αθήνας μια έκθεση που αποτέλεσε ιστορικό γεγονός. Παρόλο που τα έργα έχουν σαφές πολιτικό περιεχόμενο, ο ίδιος προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους, ώστε να μην απαγορευθεί η έκθεση από το δικτατορικό καθεστώς και να μην αποθαρρυνθούν όσοι εμπλέκονται στην αντιστασιακή δράση. Τον Αύγουστο του 1969, λόγω της αντιστασιακής του δραστηριότητας με τη συμμετοχή του στην αντιδικτατορική οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα, και του ασφυκτικού καθεστώτος λογοκρισίας που επικρατεί στη χώρα,  αναγκάζεται να φύγει για το Παρίσι. Στη συνείδηση των ευρωπαίων, ο Κανιάρης συνδέεται περισσότερο με την «πολιτική τέχνη» στον απόηχο των γεγονότων του Μάη του ’68.
Παρίσι (1969-73)
Το 1969 αναγκάζεται να ξαναφύγει για το Παρίσι.
Βερολίνο (1973-75)
Την άνοιξη του 1973, εγκαθίσταται στο Δυτικό Βερολίνο ως υπότροφος της DAAD, μέσα σε ένα κλίμα ριζοσπαστικών αριστερών ιδεών στον πολιτικό απόηχο του Μάη του ’68. Έρχεται σε επαφή με Έλληνες καλλιτέχνες που διαμένουν εκεί, όπως τον Ξενάκη και τον Ακριθάκη, Γερμανούς και ξένους καλλιτέχνες, όμως κατά βάση παραμένει ανεξάρτητος. Αφοσιώνεται στο θέμα των Μεταναστών, που είχε πάρει διαστάσεις κοινωνικού φαινομένου με πολλαπλές προεκτάσεις στις δεκαετίες ’60 και ΄70. Η Γερμανία, ως χώρα υποδοχής οικονομικών  μεταναστών στη μεταπολεμική περίοδο, του προσφέρει τη δυνατότητα να ερευνήσει από κοντά τις προεκτάσεις του φαινομένου και να διευρύνει ταυτόχρονα τις αναζητήσεις του σχετικά με το χώρο, το έργο μέσα σ’ αυτόν, αλλά και τον ρόλο του θεατή.
Αθήνα (1975-2011)
Το 1975 εκλέγεται καθηγητής στην έδρα ζωγραφικής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα.
Πρώτα έργα (1955-56)
Δέσμιος ακόμα της καλλιτεχνικής του παιδείας και εμπειρίας στην Ελλάδα, τον πρώτο καιρό εγκατάστασής του στη Ρώμη ζωγραφίζει απεικονίσεις σπιτιών της Αθήνας. Τα έργα χαρακτηρίζονται από έντονη σκηνογραφική διάθεση, αλλά και από την τάση να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία η παραστατική ζωγραφική. Ιδιαίτερα εμφανές είναι, όχι μόνο το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για το αστικό τοπίο και την καθημερινή μυθολογία, αλλά και η επιρροή της άτυπης μαθητείας του κοντά στον Γιάννη Τσαρούχη, η οποία αποκρυσταλλώνεται στην ενασχόλησή του με τη σκηνογραφία και τη σχεδιαστική και φωτογραφική αποτύπωση υπό κατεδάφιση νεοκλασικών σπιτιών της Αθήνας. Ωστόσο, εάν στο ξεκίνημά του ο καλλιτέχνης συμμερίζεται τους εικαστικούς κώδικες της λεγόμενης "γενιάς του '30", αρχίζει να διαφαίνεται ήδη μία μετατόπιση από τους ηθογραφικούς και μυθοποιητικούς δείκτες στην αποτύπωση ενός κοινωνικο-πολιτικού κλίματος.
Προτάσσοντας το εικονογραφικό περιεχόμενο, ο ζωγράφος οδηγείται στην πραγμάτωση ενός ιδιότυπου ρεαλισμού, ο οποίος χωρίς να υπερβαίνει τους περιγραφικούς δείκτες του θέματος ενσωματώνει διαφορετικές μορφές αφήγησης, προσδιορισμένες μάλιστα από έναν συγκεκριμένο κοινωνικό χαρακτήρα.
Αφηρημένα έργα (1957-58)
Η μετάβαση σε ένα βαθμό μηδέν της παραστατικότητας προετοιμάζεται με μία σειρά ημιαφαιρετικών έργων των τελών του 1956, τους Βυθούς. Σχηματοποιημένες αναπλάσεις θαλασσινών βυθών, τα έργα συνιστούν μία έκφραση νοσταλγίας του καλλιτέχνη «χρώματα δηλαδή και εικόνες» που όπως σημειώνει ο ίδιος «θύμιζαν αυτά που νοσταλγούσα στη Ρώμη».
Στην κυρίως αφηρημένη παραγωγή της επόμενης διετίας (1957-58), ο Κανιάρης εγκαταλείπει τις υβριδικές μορφές και τα περιγραφικά στοιχεία προχωρώντας στην πλήρη αυτονόμηση του πίνακα μέσω του χρώματος, των σχεδιαστικών γραφισμών και της χειρονομιακής ενέργειας στις σειρές Καταστροφή της Μαρσινέλ (1957) και Κήπος της παιδικής μου ηλικίας (1958). Πολλά από τα έργα αυτά παρουσιάζονται στην ιστορική πλέον ατομική του έκθεση στην γκαλερί Ζυγός τον Μάιο του 1958. Πυροδοτώντας ταυτόχρονα πολλές αντιδράσεις, η έκθεση χαρακτηρίζεται από τους κριτικούς Τώνη Σπητέρη και Άγγελο Προκοπίου ως η πρώτη ατομική παρουσίαση αφηρημένης ζωγραφικής στην Ελλάδα.
Τα αφηρημένα έργα του Κανιάρη συνδέονται με τις κατακτήσεις των κυρίαρχων τότε αφηρημένων τάσεων, με τις οποίες ήρθε σε επαφή στην ιταλική πρωτεύουσα. Η αφαίρεση σχετιζόταν άμεσα με την υποκειμενικότητα του δημιουργού, «μετατρέποντας τον καμβά σε αρένα», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του Αμερικάνου κριτικού Harold Rosenberg, που εισήγαγε πρώτος τον όρο «action painting» (ζωγραφική δράσης/ χειρoνομιακή ζωγραφική). Εκείνο που απεικονιζόταν δεν ήταν πλέον ένα εξωτερικό γεγονός, αλλά ίδια η πράξη της ζωγραφικής, αδιαμεσολάβητη πια, μεταξύ του ασυνείδητου του καλλιτέχνη και του καμβά. Ωστόσο ο Κανιάρης, αν και κατακτά τους κώδικες της μη αντικειμενικής ζωγραφικής, δεν παγιδεύεται σε μια αυτοαναφορικότητα που παραβλέπει τα κοινωνικο-πολιτικά ζητήματα.
Ακόμη και το πιο «ανεικονικό» ιδίωμα ενέχει τον κοινωνικό προβληματισμό του καλλιτέχνη, όπως συμβαίνει στα έργα της Καταστροφής της Marcinelle, «μια σειρά από αφηρημένα πια έργα» τα οποία ζωγράφισε «με αφορμή μια φοβερή καταστροφή στα ανθρακωρυχεία στη Marcinelle στο Βέλγιο, ένα συμβάν –με 400 περίπου ιταλούς ανθρακωρύχους να χάνουν τη ζωή τους». Οργανώνοντας έναν αυτοσημαινόμενο, δραματικό χώρο, ο Κανιάρης προσπαθεί να μεταφέρει «τη συγκίνηση» που του προκάλεσε «το συγκεκριμένο εκείνο γεγονός» μέσα από «χρώματα και σχήματα».
Η διαδικασία δημιουργίας των συγκεκριμένων έργων σηματοδοτεί την αποδέσμευση από τους περιορισμούς της παραστατικής ζωγραφικής. Ακόμη κι αν στηρίζεται στη βίαιη χειρονομιακότητα, αποτελεί περισσότερο μια διαδικασία ερμηνείας συγκεκριμένων γεγονότων παρά συναισθηματική εκτόνωση του δημιουργού. Με νευρικές πινελιές σε πολλαπλούς συσχετισμούς και χειρονομιακές επεμβάσεις στη ζωγραφική επιφάνεια –σταξίματα, αποτυπώματα σφουγγαριών, πανιών, του χεριού, ή πολλαπλά περάσματα για την εξασφάλιση της διαφάνειας του χρώματος– ο Κανιάρης εκφράζει όλη τη δραματικότητα του γεγονότος και τη συγκίνηση που προκαλείται από το γεγονός αυτό. Το χρώμα, εκρηκτικό και βίαιο, αποκτά έντονα συμβολικές διαστάσεις. Παράλληλα, τα ίχνη αντισυμβατικών μέσων (πανιά, σφουγγάρια) που αντικαθιστούν τα πινέλα δίνουν έμφαση στην υφή των επιφανειών.