cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρέτσο
18ος-20ός αιώνας
Κατά τον 18ο αιώνα η περιοχή των βάλτων της Βαλ ντι Κιάνα αποστραγγίστηκε, εξαλείφοντας έτσι τις επιδημίες ελονοσίας που έπλητταν ως τότε την πόλη. Η δυναστεία των Αψβούργων - Λοθαριγγίας που είχε την επικυριαρχία στην περιοχή δημιούργησε, λόγω της μεταρρύθμισης των λατιφουντίων ένα δυσάρεστο κλίμα ανάμεσα στους κατοίκους. Αυτό όμως δεν ήταν το μοναδικό τους πρόβλημα: Η πόλη επλήγη από ισχυρές σεισμικές δονήσεις, οι οποίες επέφεραν μεγάλες καταστροφές. Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, οι Γάλλοι εισέβαλαν στην Ιταλία και τα στρατεύματα του Ναπολέοντα κατέλαβαν το Αρέτσο. Στην πόλη, όμως, δημιουργήθηκε, υπό την επωνυμία "Viva Maria" ένα αντιστασιακό κίνημα κατά των Γάλλων εισβολέων, κάνοντάς την το κέντρο της αντίστασης σε ολόκληρη την περιοχή. Όταν το 1860 πραγματοποιήθηκε η ενοποίηση της Ιταλίας, το Αρέτσο έγινε τμήμα του ιταλικού βασιλείου, μαζί με το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης.
Το Αρέτσο υπέστη σημαντικές καταστροφές κατά την διάρκεια και των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Στα μέσα του 20ού αιώνα η πόλη γνώρισε, χάρη στις βιομηχανίες επεξεργασίας χρυσού, σημαντική οικονομική άνθηση.
Οικονομία
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η οικονομία της πόλης βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην καλλιέργεια της γύρω υπαίθρου, και ιδιαίτερα στους τομείς που σχετίζονταν με τις αγοραπωλησίες και την εμπορία των γεωργικών προϊόντων από τις τέσσερις κοιλάδες που την περιβάλλουν. Εκείνη την εποχή δημιουργήθηκε και αγορά ζωικού κεφαλαίου για ζώα όπως οι αγελάδες ράτσας Chianina. Αυτός ο τύπος δραστηριότητας δεν έχει σήμερα εντελώς εγκαταλειφθεί, παρόλο που έχει αποκτήσει πλέον δευτερεύουσα σημασία.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η βιομηχανία της πόλης άλλαξε προσανατολισμό: Από την κατασκευή τροχαίου υλικού μετατοπίζεται στην επεξεργασία πολύτιμων μετάλλων. Εκατοντάδες μικρές και μεσαίου μεγέθους εταιρείες με αυτή τη δραστηριότητα - αλλά και μεγαλύτερες, όπως η UnoAErre εγκαθίστανται στην περιοχή. Σήμερα το Αρέτσο είναι το κέντρο ευρύτερης περιοχής στην οποία εδρεύουν εταιρείες που ειδικεύονται σε αυτή τη δραστηριότητα και κάθε χρόνο πραγματοποιείται στην πόλη διεθνής έκθεση σχετική με τα προϊόντα επεξεργασίας χρυσού, η έκθεση OroArezzo.
Μέχρι το 1980 η περιοχή ήταν, επίσης, βιομηχανικό κέντρο επιχειρήσεων κατασκευής ρουχισμού, αν και σήμερα η δραστηριότητα αυτή είναι σχετικά περιορισμένη. Ωστόσο ορισμένες εταιρείες, που κατασκευάζουν ρούχα έχοντας παράλληλα δραστηριότητα στην κατασκευή κοσμημάτων, όπως η Lebole παραμένουν στην πόλη.
Η πόλη είναι, επίσης, η έδρα της τράπεζας Banca Etruria και του τμήματος της Τοσκάνης της εταιρείας τηλεπικοινωνιών Eutelia.
Λόγω των δραστηριοτήτων αυτών, η πόλη εμφανίζει συχνά προβλήματα ανεργίας, καθώς στις περιόδους οικονομικής στενότητας ή κρίσης οι επαγγελματικοί τομείς ενασχόλησης των κατοίκων είναι οι πρώτοι που πλήττονται.
Κρίσπος
thumb|Νόμισμα με την όψη του Κρίσπου. Ο Φλάβιος Ιούλιος Κρίσπος (Flavius Julius Crispus, 302 – 326) ήταν καίσαρας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Γεννήθηκε το 302 (κάποιοι ιστορικοί προτείνουν ως ημερομηνία γέννησης του Κρίσπου και το 305) κάπου στις ανατολικές περιοχές της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τη Μινερβίνη, παλλακίδα ή πρώτη σύζυγο του Κωνσταντίνου (κάποιες φορές αναφέρεται και με τα ονόματα Φλάβιος Κλαύδιος Κρίσπος ή Φλάβιος Βαλέριος Κρίσπος). Η ζωή του διαθέτει όλα τα στοιχεία μιας τραγωδίας: πολυαγαπημένος γιος του Κωνσταντίνου, διέγραψε μια λαμπρή καριέρα ως ανώτατος αξιωματούχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και εκτελέστηκε σε ηλικία μεταξύ 21-27 χρόνων κατά διαταγή του πατέρα του.
Γέννηση
Για τη μητέρα του δε γνωρίζουμε κάτι παραπάνω. Δεν είναι εύκολο να διαπιστωθεί αν η Μινερβίνη ήταν νόμιμη σύζυγος ή ερωμένη του Κωνσταντίνου, την οποία χώρισε ή έδιωξε το 307 μ.Χ. όταν παντρεύτηκε τη Φαύστα, κόρη του αντιπάλου του Μαξιμιανού, επισφραγίζοντας έτσι την ανακωχή που είχαν υπογράψει. Οι πηγές δεν αναφέρουν την έκδοση κάποιου «έδικτου», αυτοκρατορικού διατάγματος που να ορίζει το διαζύγιο ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τη Μινερβίνη και το οποίο θα ήταν απαραίτητο αν ήταν νόμιμο ζευγάρι. Όπως και να έχει, μάλλον δε θα μπορέσουμε να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τη σχέση ανάμεσα στη Μινερβίνη και τον Κωνσταντίνο, πότε η Μινερβίνη πέθανε ή έπεσε στη δυσμένεια του συντρόφου της (οπωσδήποτε πάντως πριν το 307 μ.Χ., όταν ο Κωνσταντίνος σύναψε το γάμο του με τη Φαύστα), καθώς και το πότε και για ποιον λόγο ο Κωνσταντίνος κάλεσε κοντά του το γιο του από την Ανατολή, όπου είχε γεννηθεί και ζούσε, στη Γαλατία, όπου ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν τότε καίσαρας (ιδιαίτερα αν ο Κρίσπος ήταν καρπός παράνομης σχέσης, αυτή η ενέργεια του Κωνσταντίνου θα μπορούσε αργότερα να προκαλέσει προβλήματα στην αυτοκρατορική δυναστεία). Είναι ακόμη πιθανό ότι ο Κωνσταντίνος πίσω από την ιστορία της Μινερβίνης, βίωνε την ιστορία της μητέρας του Ελένης: όπως ο ίδιος έδιωχνε τη γυναίκα του (ή εν πάση περιπτώσει την παλλακίδα του) για να συνάψει ένα γάμο με κίνητρα πολιτικά, έτσι και ο πατέρας του Κωνστάντιος Χλωρός χώρισε την αγαπημένη του σύζυγο Ελένη, για να παντρευτεί, για λόγους επίσης πολιτικούς, τη Θεοδώρα. Και όπως αργότερα ο Κωνστάντιος κάλεσε κοντά του το γιο του Κωνσταντίνο, έτσι και ο ίδιος τώρα παίρνει δίπλα του το δικό του γιο, τον Κρίσπο.
Εκπαίδευση
Ο Μέγας Κωνσταντίνος, για όποιον λόγο κι αν το έπραξε, κράτησε κοντά του τον γιο του και του πρόσφερε αγάπη, μόρφωση και πολλές ευκαιρίες να αποδείξει ο νεαρός Κρίσπος τις ικανότητές του. Η μόρφωσή του ανατέθηκε στο σημαντικό χριστιανό ρήτορα της εποχής Λακτάντιο. Δε γνωρίζουμε αν ο Λακτάντιος μπόρεσε να εμφυσήσει στο νεαρό μαθητή του την πίστη στο Χριστό, αλλά το πιθανότερο είναι ότι ο Κρίσπος ποτέ δε βαπτίστηκε Χριστιανός στη σύντομη ζωή του.
Σταδιοδρομία
Η σταδιοδρομία του Κρίσπου ως ανώτατου αξιωματούχου ξεκίνησε πολύ νωρίς και σημαντικές πληροφορίες μας έχουν παραδοθεί. Έτσι, την 1 Μαρτίου 317, όταν δηλαδή ο Κρίσπος ήταν περίπου 12 χρονών, αναγορεύτηκε στα Σέρδικα (σημερινή Σόφια της Βουλγαρίας) από τον αυτοκράτορα πατέρα του Καίσαρας της Γαλατίας. Τον υψηλό αυτό βαθμό μοιράστηκε με τον ετεροθαλή αδερφό του Κωνσταντίνο Β΄ (το μεγαλύτερο γιο του Κωνσταντίνου από τη Φαύστα) και το γιο του Λικίνιου, ο οποίος ονομαζόταν επίσης Λικίνιος. Ο Κωνσταντίνος, ο οποίος πίστευε πολύ στις ικανότητες του γιου του, τον διόρισε διοικητή της Γαλατίας. Ο Κρίσπος εγκαταστάθηκε τότε στους Τρεβήρους (σημερινή Τρίερ της Γερμανίας) και τον Ιανουάριο του 322 μ.Χ., παντρεύτηκε κάποια κοπέλα, την Ελένη, η οποία τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου του χάρισε ένα γιο. Δεν έχει διασωθεί το όνομα του γιου του ούτε οποιαδήποτε άλλη πληροφορία για τη γυναίκα του, αλλά ο Ευσέβιος μας λέει ότι ο Κωνσταντίνος ήταν περήφανος για το γιο του και πολύ ευχαριστημένος.
Τα έτη 318, 320 και 323 μ.Χ., ο Κρίσπος ηγήθηκε νικηφόρων εκστρατειών εναντίον των Φράγκων και των Αλαμάννων, ενισχύοντας έτσι την παρουσία των Ρωμαίων στην περιοχή. Το 322 επισκέφθηκε με τον πατέρα του στη Ρώμη, όπου τα πλήθη τον υποδέχτηκαν με μεγάλες τιμές. Οι στρατιώτες τον λάτρευαν για τις στρατηγικές του ικανότητες και γα τις νίκες στις οποίες οδηγούσε τα στρατεύματά του και ιδιαίτερα οι Εθνικοί, οι οποίοι μισούσαν τον Κωνσταντίνο για τη φιλοχριστιανική του πολιτική. Κάτι ακόμη πιο σημαντικό: Ο Κρίσπος δεν ήταν χριστιανός κι ούτε έδειχνε κάποια συμπάθεια για τη νέα θρησκεία, ήταν η κρυφή ελπίδα όλων των Εθνικών στις δυτικές περιοχές της αυτοκρατορίας για πλήρη αποκατάσταση των προνομίων τους σε σχέση με τον εξ ανατολής προερχόμενο Χριστιανισμό.
Κατά τα επόμενα χρόνια, ο Κρίσπος βοήθησε τον πατέρα του στον πόλεμο εναντίον του Λικίνιου. Τότε, πέτυχε την πιο σημαντική νίκη της στρατιωτικής του πορείας και εδραίωσε έτσι τη φήμη του ως γενναίου και ικανού στρατιωτικού: Το 324 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος διόρισε τον Κρίσπο αρχηγό του στόλου του, ο οποίος απέπλευσε από το λιμάνι του Πειραιά και στα νερά του Ελλησπόντου ναυμάχησε με τον κατά πολύ ισχυρότερο στόλο του Λικίνιου. Τα διακόσια πλοία του Κωνσταντίνου, υπό τις διαταγές του Κρίσπου, νίκησαν κατά κράτος τα διπλάσια σε αριθμό πλοία του Λικίνιου. Μετά το πέρας της ναυμαχίας, ο Κρίσπος με ένα τμήμα των ρωμαϊκών λεγεώνων (οι υπόλοιπες λεγεώνες ακολουθούσαν υπό τις διαταγές του Κωνσταντίνου) καταδίωξε τον ηττημένο Λικίνιο και τον αντιμετώπισε σε ακόμη μία νικηφόρα μάχη έξω από τη Χρυσούπολη. Ο Κρίσπος συνέβαλε έτσι καθοριστικά στη νίκη του πατέρα του κατά του αντιπάλου του Λικινίου.
Ο Κωνσταντίνος ήταν πολύ υπερήφανος για τις επιτυχίες του γιου του και για να τον τιμήσει διέταξε και κόπηκαν νομίσματα με τη μορφή του Κρίσπου, φτιάχτηκαν αγάλματα, μωσαϊκά, κεραμικές μορφές του νεαρού Καίσαρα, κτ.λ. Πανηγυρικοί λόγοι γράφτηκαν, οι οποίοι εξήραν τις αρετές του Κρίσπου και ο Ευσέβιος έγραφε για τον θεοφιλέστατο Κρίσπο, ο οποίος είναι πανάξιος να συγκριθεί με τον πατέρα του (βλ. Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ιστορία, 10.9.6. και 10.9.4, ο Ευσέβιος αφαίρεσε τα αποσπάσματα για τον Κρίσπο από την τελική έκδοση του έργου του, μετά την εκτέλεσή του). Εκείνη την περίοδο, είναι πολύ πιθανό ότι ο Κωνσταντίνος σκεφτόταν να χρίσει τον Κρίσπο διάδοχό του.
Εκτέλεση
Το 326 μ.Χ. ο Κρίσπος σε νεαρότατη ηλικία εκτελείται στην Πούλα (Κροατία) κατά διαταγή του ίδιου του του πατέρα. Απολύτως ικανοποιητική εξήγηση των αιτίων που οδήγησαν στο τραγικό γεγονός δεν έχει δοθεί. Πολλούς αιώνες μετά (ο Κρίσπος έζησε και πέθανε στις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα), δύο ιστορικοί, ο Ζώσιμος τον 6ο αιώνα και ο Ιωάννης Ζωναράς τον 12ο αιώνα, μας δίνουν μια εξήγηση, η οποία ανεπισήμως έχει καθιερωθεί ως η επίσημη ερμηνεία της ανεξήγητης πράξης του Κωνσταντίνου.
Η Φαύστα ζήλευε τρομερά τον Κρίσπο για την αδυναμία που του έδειχνε ο σύζυγός της. Φοβόταν ότι ο Κωνσταντίνος θα παραγκώνιζε τους γιους που είχε αποκτήσει μαζί της για χάρη του Κρίσπου. Έτσι αποφασίζει να τον ξεφορτωθεί και βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό της προκειμένου να παγιδεύσει το μισητό της «αντίπαλο»: καλεί τον Κρίσπο κοντά της, του εξομολογείται τον υποτιθέμενο έρωτά της και του προτείνει να συνάψουν παράνομες σχέσεις. Ο ντροπαλός και ευγενής Κρίσπος (ακόμη κι αν ο Λακτάντιος δεν τον έστρεψε στο Χριστιανισμό, οπωσδήποτε διαμόρφωσε μια συγκρατημένη και ασκητική προσωπικότητα στο γιο του αυτοκράτορά του) σοκαρισμένος διώχνει τη Φαύστα από κοντά του και με κάποια δικαιολογία φεύγει από τα ανάκτορα. Τότε, η Φαύστα κατασυκοφαντεί τον Κρίσπο στον Κωνσταντίνο ότι την προσέβαλε και χωρίς να σεβαστεί τον πατέρα του και την εμπιστοσύνη που του είχε, της πρότεινε παράνομους έρωτες και σχέσεις και όταν εκείνη τον έδιωξε, ο Κρίσπος αποπειράθηκε να την βιάσει. Το μεγάλο ελάττωμα του Κωνσταντίνου ήταν το εξαιρετικά οξύθυμο του χαρακτήρα του, που σε συνδυασμό με το έντονο της προσωπικότητας του, τον οδηγούσε σε πράξεις σκληρότητας, στερώντας του τη λογική σκέψη. Διατάζει τον Κρίσπο να επιστρέψει στο παλάτι, τον κατηγορεί για προδοσία και διατάζει την εκτέλεσή του. Η Φαύστα φάνηκε να είχε κερδίσει. Όμως, αυτός ο θρίαμβος της Φαύστας ήταν η αρχή του τέλους της. Λίγους μήνες μετά την εκτέλεση του γιου του, ο Κωνσταντίνος πληροφορείται όλη τη σκευωρία της Φαύστας εναντίον του Κρίσπου, την κατηγορεί για μοιχεία και στα τέλη του 326 ή στις αρχές του 327 μ.Χ. η Φαύστα εκτελείται στο λουτρό της.
Αυτές οι αναφορές των Ζώσιμου και Ζωναρά εγείρουν κάποια ερωτήματα και δεν είναι απολύτως ικανοποιητικές. Καταρχάς και οι δυο τους ζουν σε εποχές πολύ μακρινές από τα γεγονότα που εξιστορούν και κανείς τους δεν αναφέρει παλαιότερες πηγές από όπου έλαβαν τις πληροφορίες που μας παραθέτουν. Υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο πολύ πιο σημαντικό: Ο Κρίσπος τιμωρήθηκε με θάνατο από τον πατέρα του, γιατί θεώρησε ότι ο γιος του είχε διαπράξει κάτι τόσο τρομερό που η θανατική ποινή δεν ήταν αρκετή. Ο Κρίσπος υπέστη και «damnatio memoriae», δηλαδή το όνομά του σβήστηκε από όλα τα επίσημα έγγραφα της αυτοκρατορίας και τα μνημεία στα οποία είχε χαραχτεί τιμής ένεκεν, απαγορεύτηκε ακόμη και η απλή αναφορά σε αυτόν, τα αγάλματά του γκρεμίστηκαν και δεν έχει σωθεί καμιά πληροφορία για το τι απέγινε η γυναίκα και το παιδί του, προκειμένου ο Κρίσπος να λησμονηθεί από τους ανθρώπους. Παρόλο όμως που αργότερα ο Κωνσταντίνος ανακάλυψε την αθωότητα του Κρίσπου, δεν αποκατέστησε τη μνήμη του, όπως θα ήταν λογικό και αναμενόμενο ούτε αναφέρεται να ενήργησε με οποιονδήποτε τρόπο για την προστασία της οικογένειας του αδικοχαμένου Κρίσπου. Γιατί ο Κωνσταντίνος δε διέσωζε τουλάχιστον την υστεροφημία του γιου του από την ντροπή; Για το συγκεκριμένο ερώτημα έχει λεχθεί ότι ίσως ο ίδιος ο Κωνσταντίνος, από τύψεις που αισθανόταν, δε θα άντεχε ανθρώπους και μνημεία γύρω του που να αναφέρονται στο Κρίσπο και να του θυμίζουν διαρκώς πόσο άδικος υπήρξε στον πρωτότοκο γιο του.
Οι υπόλοιπες ιστορικές πηγές μας δίνουν πληροφορίες, οι οποίες έχουν απορριφθεί από τους ιστορικούς. Έτσι, η άποψη ότι ο Κρίσπος και η Φαύστα συνωμότησαν εναντίον του Κωνσταντίνου δεν καθίσταται δεκτή, καθώς δεν είχαν να κερδίσουν απολύτως τίποτα από την παράτολμη πράξη τους, ιδίως αν λάβουμε υπόψη μας ότι και οι δυο τους είχαν την απόλυτη εύνοια του Κωνσταντίνου μέχρι το τέλος ( η Φαύστα, μόλις ένα χρόνο πριν την εκτέλεσή της, είχε λάβει από το σύζυγό της τον ανώτατο τίτλο της Αυγούστας). Εντελώς ανυπόστατη είναι η θέση ότι ο Κωνσταντίνος εκτέλεσε το γιο του για να προστατέψει τη νομιμότητα στη διαδοχή του θρόνου του, εφόσον ο Κρίσπος ήταν παράνομος γιος του. Θα μπορούσε να τον παρακάμψει και να ορίσει ως διάδοχο κάποιον από τους νόμιμους γιους του και από τα πρώτα χρόνια ακόμη θα μπορούσε να μην τον αναγνωρίσει καλώντας τον κοντά του (άλλωστε, από τη στιγμή που δεν είμαστε βέβαιοι για τον αν ο Κωνσταντίνος και η Μινερβίνη ήταν νόμιμο ζευγάρι, δεν μπορούμε να πούμε και για τον Κρίσπο αν ήταν ή όχι νόθος). Τέλος, πιστεύεται από ορισμένους ιστορικούς ότι ο Κωνσταντίνος εκτέλεσε τον Κρίσπο φοβούμενος τις ικανότητες του γιου του, την αυξανόμενη δύναμή του και την υποστήριξη που του παρείχαν οι Εθνικοί της Δύσης. Και αυτή όμως η γνώμη δε φαίνεται λογική. Ο έμπειρος Κωνσταντίνος γιατί να φοβάται το νεαρό Κρίσπο; Άλλωστε, έχουμε πολλές πληροφορίες για την ανοδική πορεία του Κρίσπου στο ρωμαϊκό στρατό και τη διοίκηση της αυτοκρατορίας και πουθενά δε διαφαίνεται η παραμικρή πρόθεση του Κρίσπου να βλάψει τον πατέρα του.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου
Λε Βιγκάν (Γκαρ)
Η κοινότητα Λε Βιγκάν (Γαλλικά: Le Vigan) βρίσκεται στα νότια της Γαλλίας, στο νομό Γκαρ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Έχει πληθυσμό 3.820 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοί της ονομάζονται Βιγκαναί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Αρ διασχίζει το Βιγκάν Η κοινότητα Λε Βιγκάν βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού Γκαρ, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στα νότια της Γαλλίας.
Είναι η μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού, η άλλη είναι η κοινότητα Αλές, σε απόσταση 66 χλμ οδικώς. Βρίσκεται 80 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νιμ, πρωτεύουσας του νομού Γκαρ.
Έχει πληθυσμό 3.820 κατοίκους (2017) και η ευρύτερη αστική περιοχή της συγκεντρώνει 7.124 κατοίκους (2016).
Η κοινότητα Λε Βιγκάν είναι χτισμένη στην κοιλάδα και στην όχθη του ποταμού Αρ, στα νότια του Μασίφ Σαντράλ, κοντά στο όρος Αιγκουάλ και μέσα στο Εθνικό Πάρκο των Σεβέν.
Η έκτασή της είναι 17.24 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται ανάμεσα στα 184 και 640 μέτρα.
Κλίμα
Το κλίμα είναι μεσογειακό, χαρακτηρίζεται από ήπιους χειμώνες, καλοκαιρινή ξηρασία και έντονες βροχοπτώσεις στις ισημερίες. Οι φθινοπωρινές καταιγίδες μπορούν να προκαλέσουν βίαιες πλημμύρες. Αυτές οι καταρρακτώδεις βροχές που συνοδεύονται από πολύ εντοπισμένες καταιγίδες επικεντρώνονται σε μερικές ώρες, ακόμη και σε λίγες μέρες. Αυτό οφείλεται κυρίως στη συνάντηση μεταξύ του κρύου αέρα που προέρχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό που ανεβαίνει στις κορυφές της οροσειράς των Σεβέν και του ζεστού ανέμου που προέρχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Λόγω της εγγύτητάς του με την οροσειράς των Σεβέν, κυρίως τον ορεινό όγκο Αιγκουάλ, οι χιονοπτώσεις, μερικές φορές σημαντικές, δεν είναι ασυνήθιστες, αλλά είναι γενικά βραχύβιες. Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται μεταξύ 1.300 και 1.500 mm.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του Ασάς, (18ος αιώνας) μικρογραφία|250x250εσ|Η Μονή των Καπουτσίνων (17ος-18ος αιώνας) Τα πρώτα ίχνη οικισμού χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα π.Χ. Τον 2ο-3ο αιώνα π.Χ., η περιοχή της κοινότητας Λε Βιγκάν βρισκόταν μεταξύ των εδαφών που καταλάμβαναν οι Βόλκοι Αρεκόμικοι, δηλαδή Βόλκοι της πεδιάδας, οι Αρβέρνοι και οι Γάβαλοι. Το 121 π.Χ. οι Ρωμαίοι απέκτησαν τον έλεγχο σε μεγάλο μέρος της νότιας Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής γύρω από το Λε Βιγκάν. Οι Βόλκοι Αρεκόμικοι υποτάχθηκαν οικειοθελώς το 121 π.Χ. στους Ρωμαίους και οι Αρβέρνοι παραχώρησαν πολύ έδαφος, διατηρώντας ωστόσο την ανεξαρτησία τους. Υπό την ρωμαϊκή εξουσία, η κοινότητα Λε Βιγκάν ήταν μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας Provincia, εξ ου και το όνομα της Προβηγκίας, που ονομάζονταν Ναρβωνική Γαλατία.
Το 462 μ.Χ., οι Βησιγότθοι κατέλαβαν το δυτικό μισό της Ναρβωνικής Γαλατίας, μια περιοχή γνωστή ως Σεπτιμανία, η οποία περιλάμβανε το Βιγκάν, και διατήρησαν την εξουσία παρά τις προσπάθειες του 586 και 589 του Φράγκου (Μεροβίγγειου) βασιλιά Γκούντραμ να κατακτήσει την περιοχή από το βορρά. Το 719, οι Μαυριτανοί κατέκτησαν τη Σεπτιμπανία και οι Φράγκοι προσπάθησαν να την επανακτήσουν τις επόμενες δεκαετίες. Μέχρι το 780, ο Καρλομάγνος είχε κατακτήσει ολόκληρη την περιοχή.
Το 1053, ο κόμης της Τουλούζης ίδρυσε το μοναστήρι του Σαιν-Πιέρ και το παρέδωσε στους Βενεδικτίνους μοναχούς του Αβαείου του Σαιν-Βικτόρ της Μασσαλίας. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται γύρω από το θρησκευτικό ίδρυμα, προστατευμένη από ψηλά τείχη με πύργους.
Στα μέσα του 16ου αιώνα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Βιγκάν προσχώρησε στη Μεταρρύθμιση. Με διαταγή του Λουδοβίκου ΙΓ', τα παλιά τείχη κατεδαφίστηκαν και η πόλη επεκτάθηκε. Έξω από τα τείχη, ένα προάστιο αναπτύχθηκε προς τον ποταμό Αρ: η συνοικία της Παλιάς γέφυρας, που πήρε το όνομά της από τη γέφυρα του 11ο αιώνα.
Τον 18ο και τον 19ο αιώνα, στην πόλη αναπτύχθηκε η σηροτροφία και η βιομηχανία υφασμάτων.
Αξιοθέατα-Μνημεία
μικρογραφία|250x250εσ|Η Παλιά γέφυρα του Βιγκάν Η κοινότητα Λε Βιγκάν είναι τουριστικός προορισμός, ιδιαίτερα κατά τη θερινή περίοδο. Μερικά αξιοθέατα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Οξιτανία Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Ματ Μόργκαν
Ο Ματ Μόργκαν (Matthew "Matt" Morgan, 10 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Αμερικανός παλαιστής και ηθοποιός. Είναι γνωστός για την πορεία του στην εταιρεία πάλης TNA Wrestling, ενώ πέρασε και απο το WWE.
World Wrestling Federation
Το 2002, ο Ματ Μόργκαν συμμετείχε στο Tough Enough II, ένα σόου για ανερχόμενους παλαιστές της World Wrestling Federation. Λόγω τραυματισμού αποχώρησε νωρίς απο το σόου, όμως του προσέφερε συμβόλαιο. Ο Μόργκαν στάλθηκε στο εκπαιδευτήριο της εταιρείας, το Ohio Valley Wrestling. Η πρώτη του εμφάνιση, έγινε τον Οκτώβριο του 2003 στο WWE SmackDown, ως μέλος της ομάδας του Μπροκ Λέσναρ. Μέσα στο 2003 έκανε ορισμένες εμφανίσεις στο SmackDown και σε pay-per-view. Την επόμενη χρονιά, στάλθηκε πάλι στο εκπαιδευτήριο Ohio Valley Wrestling.
Το 2005 επέστρεψε στο SmackDown, ως σωματοφύλακας του Καρλίτο. Ο Μόργκαν βοήθησε τον Καρλίτο να πάρει μια σημαντική νίκησε κόντρα στον μεγαλόσωμο Μπιγκ Σόου. Η συνεργασία τους διακόπηκε λόγω της μεταγραφής του Καρλίτο στο WWE Raw. Τον Ιούλιο του 2005, η πορεία του Μόργκαν στο WWE έφθασε στο τέλος της.
TNA Wrestling
Τον Αύγουστο του 2007, έκανε το ντεμπούτο του στο TNA Wrestling. Ο Μόργκαν έγινε ο σωματοφύλακας του Τζιμ Κορνέτ και περιορίστηκε σε αυτό το ρόλο για όλη την χρονιά. Το 2008 άρχισε να συμμετέχει σε αγώνες και συμμάχησε με τον Αμπύς. Οι δυο τους διεκδίκησαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA σε ορισμένες περιπτώσεις, όμως δεν το κατέκτησαν. Ο επόμενος σύμμαχος του ήταν ο Χερνάντεζ, με τον κατέκτησε το Ομαδικό Πρωτάθλημα το 2010. Μετά απο την απώλεια του πρωταθλήματος, οι δυο τους ήρθαν σε κόντρα.
Τον Νοέμβριο του 2011, ο Μόργκαν μαζί με τον Κρίμσον, έγιναν οι Ομαδικοί Πρωταθλητές. Η ομάδα κράτησε το πρωτάθλημα για ενενήντα μέρες. Στη συνέχεια, ο Κρίμσον τον πρόδωσε και οι δυο τους πάλεψαν με νικητή τον Κρίμσον. Το καλοκαίρι του 2012 ο Μόργκαν σταμάτησε να εμφανίζεται στη τηλεόραση του TNA. Απο τον Οκτώβριο επέστρεψε, υποδυόμενος τον κακό και συμμάχησε με τον επίσης δυσάρεστο παλαιστή για το κοινό, τον Τζόι Ράιαν. Οι δυο τους διεκδίκησαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα χωρίς επιτυχία. Ο Μόργκαν προσπάθησε να γίνει ο διεκδικητής του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Βαρέων Βαρών, όμως δεν τα κατάφερε. Στις 9 Ιουλίου του 2013, ο Μόργκαν αποδεσμεύτηκε απο το TNA.
Πηγές
http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/Bios/morgan_matt.html
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Ντέρμπι Παναθηναϊκός - ΠΑΟΚ (ποδόσφαιρο)
Το ντέρμπι ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στους δύο δημοφιλέστερους συλλόγους των δύο πολυπληθέστερων πόλεων της Ελλάδας, την πρωτεύουσα Αθήνα και τη συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη, καθώς και από τους δημοφιλέστερους της χώρας γενικότερα, με μεγάλο πλήθος φιλάθλων και υποστηρικτών. Οι αγώνες μεταξύ των δύο αυτών ομάδων αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα ντέρμπι του ελληνικού ποδοσφαίρου και κεντρίζουν το ενδιαφέρον του φίλαθλου κοινού.
Παναθηναϊκός
Παραδοσιακά ο Παναθηναϊκός από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του υποστηριζόταν από την αστική τάξη της πόλης των Αθηνών με την οποία και ταυτίστηκε αλλά γρήγορα ο σύλλογος απέκτησε ισχυρό φίλαθλο κοινό σε όλες τις κοινωνικές τάξεις της Αθήνας και στην συνέχεια της Ελλάδας ολόκληρης, αποτελώντας μαζί με το αντίπαλο δέος και αιώνιο "εχθρό" του τον Ολυμπιακό μία εκ των δύο λαοφιλέστερων και πιο επιτυχημένων ποδοσφαιρικών και όχι μόνο ομάδων της χώρας. Έχει καταφέρει να κερδίσει πολλούς εγχώριους τίτλους και διακρίσεις, ενώ έχει κάνει επίσης σημαντικές επιτυχίες στις ευρωπαϊκές του πορείες με αποκορύφωμα την συμμετοχή του στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (το σημερινό Τσαμπιονς Λιγκ) περίοδο 1970-71 (έχασε από τον Άγιαξ με σκορ 2-0), αποτελώντας μέχρι και τις μέρες μας την μοναδική ελληνική ομάδα που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο.
Π.Α.Ο.Κ.
Ο ΠΑΟΚ από την άλλη παραδοσιακά αποτελεί τον κύριο αθλητικό σύλλογο εκφραστή του προσφυγικού στοιχείου της πόλης της Θεσσαλονίκης από την αρχή της ίδρυσης του, αμέσως κατάφερε να γίνει ένας από τους κύριους συλλόγους-εκπροσώπους της πόλης και στην συνέχεια να αποκτήσει φιλάθλους ανά την ελληνική επικράτεια και κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα που ίσως να αποτελεί την πιο δημοφιλή ομάδα εκεί ή έστω σε μεγάλο μέρος της. Ο ΠΑΟΚ διαχρονικά είναι μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του ελληνικού ποδοσφαίρου και η πιο πετυχημένη ομάδα της Θεσσαλονίκης με βάση τίτλων, επιτυχιών και γενικής παρουσίας, με σημαντική παρουσία σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, καθώς και η μοναδική της πόλης που δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από την πρώτη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος αλλά και μια από τις ελάχιστες γενικότερα στην Ελλάδα.
Πρωτάθλημα
Λίστα με τους αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων από την περίοδο 2008 και έπειτα.
Play off της Σούπερ Λιγκ
Καθιερώθηκαν την περίοδο 2007-08.
1 Ο αγώνας διακόπηκε στο 54ο λεπτό (σκορ: 1-0). Κατοχυρώθηκε υπέρ του ΠΑΟΚ με 0-3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά παιχνίδια ελληνικών ομάδων Κατηγορία:Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:ΠΑΟΚ (ποδόσφαιρο)  Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά ντέρμπι
Άντναν Μοχάμαντ
Ο Άντναν Μοχάμαντ (Adnan Mohammad, 2 Ιουλίου 1996) είναι Πακιστανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τη Λίνγκμπι.
Νόρντζελαντ
Προωθήθηκε μόνιμα στην πρώτη ομάδα της Νόρντζελαντ το καλοκαίρι του 2015, σε ηλικία 18 ετών και έγινε επέκταση του συμβολαίου του.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2015, έκανε το ντεμπούτο του στη Σουπερλίγκα Δανίας σε μία νίκη με 2-0 επί της Ώρχους, μπαίνοντας στο γήπεδο στο 85ο λεπτό.
Arendal
Μετά από μόλις 11 αγώνες πρωταθλήματος με τη Νόρτζελαντ, μετακινήθηκε στη νορβηγική Άρενταλ Φότμπαλ στις 30 Μαρτίου 2017.
Έκανε το ντεμπούτο του για το σύλλογο στις 9 Απριλίου 2017 εναντίον της Ull / Kisa. Μετά από μόλις 3 μήνες, το συμβόλαιο του τερματίστηκε και ο Μοχάμαντ αποκάλυψε ότι δυσκολεύτηκε να εγκατασταθεί σε μια νέα χώρα και ότι ήθελε να επιστρέψει στη Δανία.
Χέλσινγκορ
Στις 13 Ιουλίου 2017, υπέγραψε συμβόλαιο με την προσφάτως προβιβασμένη στη Σουπερλίγκα Δανίας, Χέλσινβγκορ.
Λίνγκμπι
Την 1η Σεπτεμβρίου 2018, η Λίνγκμπι Μπόλντκλουμπ ανακοίνωσε την υπογραφή του Μοχάμαντ με τετραετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Επιλέχθηκε στην Εθνική Πακιστάν για το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νότιας Ασίας του 2018, αλλά δεν μπόρεσε να συμμετάσχει επειδή η βίζα του δεν εκδόθηκε από τις αρχές του Μπαγκλαντές. Τελικά, έκανε το ντεμπούτο του στις 16 Νοεμβρίου 2018, σε μια φιλική ήττα με 2-1 εναντίον της Παλαιστίνης, στην οποία έδωσε την ασίστ για το μοναδικό γκολ της ομάδας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πακιστανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Δανοί πακιστανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πακιστάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1ης Κατηγορίας Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νόρντζελαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρενταλ Φότμπαλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χέλσινγκορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λύνγκμπυ ΒΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Νορβηγία
Σουρουκλής Τρούλλων
Ο Σουρουκλής Τρούλλων ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το χωριό Τρούλλοι της επαρχίας Λάρνακας. Αποτελούσε την ποδοσφαιρική ομάδα του Εθνικού Αθλητικού Σύλλογου Σουρουκλής Τρούλλων. Το όνομα του συλλόγου προέρχεται από τον ήρωα του χωριού, Ανδρέα Σουρουκλή, ο οποίος ήταν αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Η ποδοσφαιρική ομάδα δημιουργήθηκε μαζί με την ίδρυση του συλλόγου, το 1972, ως Αθλητική Ένωση Τρούλλων και το 1974 μετονομάστηκε σε Σουρουκλής Τρούλλων. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο.
Ιστορία
Το 2000 κέρδισε την ένταξη της στη Δ΄ κατηγορία και στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ΣΤΟΚ. Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα, την περίοδο 2000-01, τερμάτισε στην πρώτη θέση και προβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία. Παρέμεινε στην Γ΄ κατηγορία για τρεις περιόδους, έως την περίοδο 2003-04 που υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Συνέχισε για πέντε περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2008-09 τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΟΠΝ ΣΕΚ κατακτώντας δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα τις περιόδους 2013-14 και 2014-15. To 2015 ο Σουρουκλής ενοποιήθηκε με την Δάφνη Τρούλλων δημιουργώντας την ομάδα Τρούλλοι FC 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1972 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Τρούλλοι
Νοβάρα
Η Νοβάρα (ιταλικά: Novara) είναι πόλη της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, έδρα της ομώνυμης επαρχίας, σε απόσταση 38 χμ. από το Μιλάνο και 95 χμ. από το Τορίνο.
Είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη του Πεδεμόντιου μετά το Τορίνο.
Αποτελεί εμπορικό σταυροδρόμι στον άξονα που συνδέει το Μιλάνο, το Τορίνο και τη Γένοβα με την Ελβετία.
Ιστορία
Ιδρύθηκε κατά την ρωμαϊκή περίοδο. Το όνομά της προέρχεται από τις λατινικές λέξεις "Νόβα" ("Nova") που σημαίνει καινούριο και "άρα" ("ara") που σημαίνει βωμός. Βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε τις πόλεις Vercellae (σημερινό Βερτσέλλι) και Mediolanum (σημερινό Μιλάνο).
Το σχέδιο της πόλης με μεγάλους κάθετους δρόμους, ανάγεται στην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά την καταστροφή της το 386 από τον Μάγκνο Μάξιμο, επειδή υποστήριξε τον Ουαλεντινιανό Β', ξαναχτίστηκε από τον Θεοδόσιο Α'. Στη συνέχεια καταστράφηκε από τον Ραδαγάισο (το 405) και τον Αττίλα (το 452).
Με τους Λογγοβάρδους έγινε δουκάτο και αργότερα κομητεία από τον Κάρολο Γ', ενώ σύντομα έγινε ελεύθερη. Το 1110 κατακτήθηκε από τον Ερρίκο Ε' ο οποίος την κατέστρεψε, ενώ το 1167 συμμετείχε στη Λέγκα της Λομβαρδίας. Στα τέλη του 12ου αιώνα τέθηκε υπό την προστασία του Μιλάνου και περιήλθε στην κυριότητα του οίκου των Βισκόντι.
Το 1706 την κατέκτησε ο στρατός του Οίκου της Σαβοΐας. Με την Ειρήνη της Ουτρέχτης περιήλθε στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων μαζί με το Μιλάνο. Αργότερα, την κατέλαβε ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης για να επανακτηθεί από τον Οίκο της Σαβοΐας το 1814. Το 1821 διεξήχθη στη Νοβάρα μια μάχη μεταξύ δυνάμεων της Σαρδηνίας και του Πεδεμόντιου. Το 1849 στην ιστορική Μάχη της Νοβάρας, ο στρατός το Πεδεμόντιου ηττήθηκε από τους Αυστριακούς, οπότε και η πόλη κατακτήθηκε από την Αυστρία. Αυτή η ήττα σηματοδοτεί την έναρξη της Ένωσης της Ιταλίας.
Με το Βασιλικό Διάταγμα Ν.3702 στις 23 Οκτωβρίου 1859, ιδρύθηκε η Επαρχία της Νοβάρας, που περιείχε τότε και τις σημερινές επαρχίες του Βερτσέλλι, της Μπιέλλα και του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα.
Κλιματολογικά στοιχεία
Σύμφωνα με στοιχεία για τα έτη 1961-1990, η μέση χαμηλότερη θερμοκρασία για τον Ιανουάριο (ψυχρότερος μήνας) είναι +1,6°C, ενώ για τον Ιούλιο (θερμότερος μήνας) είναι +24,1°C. Η μέση ετήσια θερμοκρασία για την 30ετία είναι +13,1°C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Μονφερέ
Το Μονφερέ (γαλλικά και καταλανικά: Montferrer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονφερερουά (γαλλικά: Montferrerois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Ανδρέας Καβαφάκης
Ο Ανδρέας Καβαφάκης, (Αϊδίνιο 1873 - Αθήνα 21 Φεβρουαρίου 1922) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1873 στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και στη συνέχεια πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στο Παρίσι.
Μετά το πέρας των σπουδών του εγκαταστάθηκε στο Κάιρο, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε ελληνόφωνες εφημερίδες, ενώ γύρω στα 1910 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνεργάστηκε με τις εφημερίδες "Θάρρος" και "Αμερόληπτος". Ωστόσο, λόγω του πατριωτικού περιεχομένου των άρθρων του, υπέστη διώξεις από τις τουρκικές αρχές και αναγκάστηκε να διαφύγει στην Ελλάδα.
Το 1916 ίδρυσε την εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος", η οποία τάχθηκε στο πλευρό του Βενιζέλου, με αποτέλεσμα κατά τα Νοεμβριανά να διακοπεί η έκδοση της εφημερίδας και ο ίδιος ο Καβαφάκης να βρεθεί στη Θεσσαλονίκη, όπου προσχώρησε στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας και του ανατέθηκε η διεύθυνση του Γραφείου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών.
Το 1917 επέστρεψε με τον Βενιζέλο στην Αθήνα και επανεξέδωσε τον "Ελεύθερο Τύπο", που αργότερα άσκησε δριμεία αντιπολίτευση εναντίον της αντιβενιζελικής παράταξης.
Ο Καβαφάκης δολοφονήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1922 έξω από το σπίτι του στην οδό Τροίας. Η έκδοση της εφημερίδας του συνεχίστηκε από τους κληρονόμους του ως το 1928. Γιος του ήταν ο δημοσιογράφος Χρήστος κι ο ηθοποιός - τενόρος Λέανδρος (1911-1944), που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στο Χαϊδάρι με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ των συμμάχων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες
Νόμος 3037/2002
Το 2002, η ελληνική κυβέρνηση, φαινομενικά, σε μια προσπάθεια για την καταπολέμηση των παράνομων τυχερών παιχνιδιών, πέρασε τον ασαφή και αμφιλεγόμενο νόμο 3037/2002 που απαγόρευε ουσιαστικά όλα τα ηλεκτρονικά παιχνίδια σε δημόσιους χώρους. Το νομοσχέδιο διαμορφώθηκε όταν ένα μέλος του κυβερνώντος κόμματος (ΠΑΣΟΚ) βιντεοσκόπησε μια παράνομη εγκατάσταση τυχερών παιχνιδιών, με αποτέλεσμα τη δημόσια υστερία που τροφοδοτήθηκε από την σκανδαλοθηρική αναφορά του Τύπου. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε στις 29 Ιουλίου 2002, για να τεθεί σε ισχύ με τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Κατά τη διάρκεια μιας υπόθεσης κατά ορισμένων ιδιοκτητών ίντερνετ καφέ που επέτρεψαν στους πελάτες τους να παίξουν online σκάκι και άλλα παιχνίδια, ένα τοπικό δικαστήριο στην Θεσσαλονίκη κήρυξε τον νόμο αντισυνταγματικό. Περισσότεροι από 300 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το δικαστήριο για να υποστηρίξουν τους ιδιοκτήτες των ίντερνετ καφέ.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε επίσημη επιστολή προς το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, εξηγώντας ότι ο νόμος μπορεί να έρχεται σε σύγκρουση με την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Στην περίπτωση αυτή, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων θα μπορούσε να αναλάβει δράση κατά της Ελλάδας.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2002, κυβερνητικοί αξιωματούχοι δημοσίευσαν ένα έγγραφο σε μια προσπάθεια να διευκρινιστούν τα επίμαχα άρθρα του νόμου.
Μετά την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις συζητήσεις με τους ιδιοκτήτες ίντερνετ καφέ, πάρθηκε η Υπουργική απόφαση 1107414/1491/Τ. & Ε.Φ ΦΕΚ Β/1827/8-12-2003. Ο νέος νόμος διευκρινίζει ορισμένα άρθρα του Ν.3037/2002, αλλά εξακολουθεί να απαγορεύει τα βιντεοπαιχνίδια σε ίντερνετ καφέ καθώς και το λογισμικό υπολογιστών που διαγράφει ή κρυπτογραφεί τα αρχεία στους σκληρούς δίσκους των υπολογιστών που ανήκουν σε ίντερνετ καφέ.
Σχετικά γεγονότα
Στις 14 Ιανουαρίου 2004, η Ελληνική Αστυνομία πραγματοποίησε έφοδο σε ίντερνετ καφέ στη Λάρισα, όπως αναφέρθηκε από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Ογδόντα υπολογιστές κατασχέθηκαν από την αστυνομία ως αποδεικτικά στοιχεία και τρεις ιδιοκτήτες ίντερνετ καφέ συνελήφθησαν.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2005, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρέπεμψε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την απαγόρευση της σχετικά με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Δημήτριος Αλιπράντης
Ο Δημήτριος Αλιπράντης του Νικήτα (21 Νοεμβρίου 1909, Πάρος – 6 Νοεμβρίου 1990 ) υπήρξε Έλληνας πολιτικός, επί σειρά ετών βουλευτής και τέλος υφυπουργός. Ήταν παντρεμένος με τη Ματίνα Στυλιανού και απέκτησαν 2 γιους.
Σπουδές και βουλευτική θητεία
Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής το 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, για να ακολουθήσουν το 1951 και οι επαναληπτικές εκλογές Μαρτίου του 1953 με τον Ελληνικό Συναγερμό, εν συνεχεία δε από το 1956 έως το 1967 με την ΕΡΕ. Διετέλεσε σε κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως υφυπουργός Εμπορίου 1955-1956 και Οικονομικών 1956-1958 και 1961-1963. Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων, ενώ στις αντίστοιχες του 1977 για την Α' περιφέρεια Πειραιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά
Άννα Βαρβαρέσου
Η Άννα Βαρβαρέσου-Τζόγια (Παλαιό Φάληρο, 1921 - Αθήνα, 1 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Ελληνίδα μεταφράστρια θεατρικών έργων. Έχει μεταφράσει περισσότερα από 100 θεατρικά έργα από τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και κυρίως τα ιταλικά, από επιφανείς συγγραφείς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παλαιό Φάληρο το 1921 και σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο με καθηγητή το Ροζέ Μιλλιέξ, ενώ τελείωσε και τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παντρεύτηκε τον ηθοποιό Νίκο Τζόγια και απέκτησε μια κόρη, την Μαρία Λουίζα και δύο εγγονές την Όλγα και την Δάφνη. Έχει αποδώσει στα ελληνικά έργα των Λουίτζι Πιραντέλλο, Κάρλο Γκολντόνι, Ερρίκος Ίψεν, Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Ζαν Ανούιγ, Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, Φράνκα Ράμε κ.ά. ενώ υπήρξε για πολλά χρόνια αποκλειστική μεταφράστρια στην Ελλάδα των έργων του ιταλού νομπελίστα Ντάριο Φο. Στα 40 χρόνια μεταφραστικής της ενασχόλησης συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», πολλά ΔΗΠΕΘΕ και θιάσους. Μεταφράσεις της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δωδώνη, καθώς και τα δυο βιβλία για παιδιά που έγραψε αφιερωμένα στις δυο εγγονές της, με τίτλους "Τα μάτια της Όλγας" και "Η μυτίτσα της Δάφνης". Το 1992, για τη συμβολή της στο ιταλικό θέατρο και για "τη δραστηριότητά της στην προώθηση της ιταλικής δραματουργίας" χρίστηκε Ιππότης του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Συμμετοχή του Κοσσυφοπεδίου στη Eurovision
To Κοσσυφοπέδιο δεν συμμετέχει ακόμη στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, επειδή δεν πληρεί τις προϋποθέσεις, δεν είναι πλήρως αναγνωρισμένο κράτος και εξακολουθεί να θεωρείται από τη Σερβία μέρος της επικράτειάς της.
Αιτία μη συμμετοχής
Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας του Κοσσυφοπεδίου RTK, είχε υποβάλει αίτηση για ένταξη στην EBU αλλά απορρίφθηκε κάθετα, καθώς το Κόσοβο είναι το αντικείμενο εδαφικής διαφοράς μεταξύ της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου. Η χώρα ανακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 17 Φεβρουαρίου 2008, αλλά η Σερβία συνεχίζει να το διεκδικεί ως μέρος της δικής της επικράτειας. Η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου έχει αναγνωριστεί από 98 χώρες στις 193 που είναι κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών.
Επίσης ορισμένα μέλη της EBU, εκτός της Σερβίας, που συμμετέχουν στην Eurovision (Ισπανία - ένα από τα μέλη των Big 5, Κύπρος, Ρουμανία, Μολδαβία, Ουκρανία, Γεωργία, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν και Ελλάδα), χώρες που συμμετείχαν στο παρελθόν στην Eurovision (Σλοβακία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Μαρόκο, αλλά και Λευκορωσία και Ρωσία, οι οποίες παραβιάζουν από το 2022, το καταστατικό της EBU, και δεν είναι πλέον μέλη της), αλλά και χώρες που δεν συμμετείχαν ποτέ στην Eurovision (Συρία, Τυνησία, Αλγερία και Λίβανος), δεν αναγνωρίζουν ή δεν αναγνώρισαν ποτέ κυρίαρχο κράτος το Κοσσυφοπέδιο, ένα θέμα που μπλοκάρει τη συμμετοχή του στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision.
Παράλληλα, προϋπόθεση για ένταξη στην EBU και επομένως συμμετοχή στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, αποτελεί ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας της χώρας να είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών (ITU) κάτι το οποίο το RTK πληρεί. Ωστόσο, η RTK (Ραδιοφωνία- Τηλεόραση του Κοσόβου), μπορεί να πληροί πλήρως, τα κριτήρια ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), το Κόσοβο, όμως δεν είναι κυρίαρχο κράτος, με αποτέλεσμα να μην γίνει ποτέ μέλος της, ενώ αντίστοιχα η Σερβία, αδυνατεί κάθετα να δώσει ανεξαρτησία στο ίδιο το Κόσοβο, το οποίο είναι εις βάρος της, ενώ η αρνητική πολιτική στάση της Σερβίας έχει προκαλέσει ένα σημαντικό πρόβλημα στην EBU, λόγω του ότι η Σερβία δεν δίνει την ευκαιρία να κάνει ντεμπούτο το Κόσοβο, στον διαγωνισμό.
Ιστορία και ενδιαφέρον
Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008 ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας (RTK) έκανε αίτηση για να γίνει μέλος της EBU το 2009 έτσι ώστε να συμμετάσχει στη Eurovision 2009. Το Κοσσυφοπέδιο θα έκανε το ντεμπούτο του εάν θα μπορούσε να ενταχθεί στην EBU, που τελικά δεν έγινε. Το Κοσσυφοπέδιο έχει περιορισμένη αναγνώριση, δεν είναι μέλος του ΟΗΕ και για να γίνει μέλος της EBU πρέπει να συμμετάσχει πρώτα στον ΟΗΕ. Υπάρχει ήδη μια συμφωνία συνεργασίας που υπεγράφη μεταξύ της EBU και του RTK που να υποστηρίζει την ένταξή του σ' αυτήν. Το Κοσσυφοπέδιο μπορεί να μην έχει συμμετάσχει ακόμη στην Eurovision αλλά έχει συμμετάσχει στην Eurovision Νέων Χορευτών, επειδή ο αριθμός των συμμετεχόντων χωρών ήταν περιορισμένος.
Σύμφωνα με ένα περιοδικό στο Κοσσυφοπέδιο, μια ενδεχόμενη είσοδος στην Eurovision θα πρέπει να επιλεχθεί μέσω ενός εθνικού τελικού που θα ονομάζεται "Akordet e Kosoves". Το 2014 το Κοσσυφοπέδιο έκανε άλλη μία απόπειρα να συμμετάσχει στην Eurovision στην Κοπεγχάγη αλλά δεν πραγματοποιήθηκε επειδή δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί ως ανεξάρτητο κράτος από τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών και του ΟΗΕ όπου είναι προϋπόθεση για μια συμμετοχή. Άλλη μία προσπάθεια για να συμμετάσχει πραγματοποιήθηκε για τον διαγωνισμό του 2016 και ο αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών του Κοσόβου, Πετρίτ Σελίμι, ανακοίνωσε σε ένα λογαριασμό του στο Twitter ότι η χώρα θα συμμετείχε το 2016 κανονικά, πράγμα το οποίο ήταν αδύνατο από τη στιγμή που η χώρα δεν ήταν μέλος της EBU. Στις 3 Ιουνίου 2015, ανακοινώθηκε ότι το Κοσσυφοπέδιο, δεν θα πάρει μέρος το 2016.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της EBU, η συμμετοχή του Κοσσυφοπέδιου θα ήταν δυνατή το 2018, καθώς η Πορτογαλία αναγνωρίζει το Κοσσυφοπέδιο ως κράτος. Τον Δεκέμβριο του 2018 έγινε ψηφοφορία στην EBU για την ένταξη της χώρας σε αυτή, κάνοντας πιθανό το ντεμπούτο το 2019. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιήθηκε. Στον αντίποδα ορισμένοι Κοσοβάροι καλλιτέχνες, έχουν εκπροσωπήσει κατά καιρούς την Αλβανία στον διαγωνισμό, αλλά και άλλες χώρες όπως για παράδειγμα την Ελβετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο
Σταύρος Κοντονής
Ο Χαράλαμπος - Σταύρος Κοντονής (γενν. 1963) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Έχει διατελέσει βουλευτής Ζακύνθου του ΣΥΡΙΖΑ (2012-2019), υπουργός Δικαιοσύνης και υφυπουργός Αθλητισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1963 στη Ζάκυνθο. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών το 1995. Έκτοτε ασκεί τη δικηγορία.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ανέπτυξε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δραστηριότητα, και διετέλεσε για δύο θητείες πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής και μέλος του προεδρείου του κεντρικού συμβουλίου της ΕΦΕΕ. Επίσης, ήταν εκλεγμένο μέλος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού.
Υπήρξε μέλος της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Εσωκομματικά, προέρχεται από την Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ), που είχε ιδρυθεί από τον Γιάννη Μπανιά.
Εκλέχθηκε βουλευτής Ζακύνθου με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και επανεκλέχθηκε τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο 2015. Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν υφυπουργός Αθλητισμού και στη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα ανέλαβε εκ νέου το ίδιο αξίωμα. Τον Μάρτιο του 2015 κατέθεσε το νομοσχέδιο για «Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της βίας στον αθλητισμό και άλλες διατάξεις», σύμφωνα με το οποίο ο υπουργός αθλητισμού θα μπορεί να επιβάλει πρόστιμα, να ανακαλεί την αναγνώριση αθλητικών σωματείων, να διακόπτει αγωνιστικές ή το πρωτάθλημα. Επίσης, απαγορεύει τη διάθεση εισιτηρίων σε μη αναγνωρισμένες λέσχες οπαδών και επιβολή προστίμων σε ΜΜΕ για παρότρυνση, υποκίνηση ή ενθάρρυνση επεισοδίων. Το νομοσχέδιο προκάλεσε την αντίδραση της FIFA και της UEFA λόγω της επέμβασης στην ανεξαρτησία των αθλητικών ομοσπονδιών, απειλώντας με αποβολή της ΕΠΟ. Στις 3 Μαρτίου 2016, μετά από επεισόδια στον αγώνα κυπέλλου ΠΑΟΚ-Ολυμπιακού, αποφάσισε την οριστική διακοπή του Κυπέλλου, προκαλώντας την αντίδραση της ΕΠΟ. Τελικά η διοργάνωση συνεχίστηκε. Επίσης, ανέβαλε την έναρξη του πρωταθλήματος 2016-17 αναφέροντας λόγους δημόσιας τάξης.
Στις 8 Οκτωβρίου 2020 και ύστερα από μία σειρά δηλώσεών του διαγράφηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 έθεσε υποψηφιότητα με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Πολιτισμού και Αθλητισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Λεβάντια Τάλιν
Η ΦΚ Λεβάντια Τάλιν (εσθονικά: Tallinna Football Club Levadia) είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Τάλιν της Εσθονίας. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1998, με την ονομασία ΦΚ Λεβάντια Μααρντού (FC Levadia Maardu). Η Λεβάντια Τάλιν σήμερα παίζει στην Μέιστριλιιγκα (Meistriliiga), το υψηλότερο επίπεδο ποδοσφαίρου της Εσθονίας. Από το 2000, έδρα της Λεβάντια είναι το Στάδιο Καντριόργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Εσθονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1998 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1998
Επιστράτευση
Στην Ελλάδα, αρμόδια για την κήρυξη επιστράτευσης είναι η Προεδρία της Δημοκρατίας, με έκδοση προεδρικού διατάγματος.
Είδη
Η επιστράτευση μπορεί να είναι "γενική" ή "μερική", όπου η δεύτερη αφορά συγκεκριμένες εφεδρικές κλάσεις ή ορισμένες περιοχές, περιφέρειες ή διαμερίσματα της επικράτειας καθώς και ειδικές κατηγορίες ή ειδικότητες εφέδρων, (αξιωματικών, στρατιωτών). Στην προκειμένη περίπτωση τα λεγόμενα "στρατολογικά διαμερίσματα" είναι εκείνες οι στρατιωτικές υπηρεσίες στις οποίες προσέρχονται οι καλούμενοι έφεδροι ("επίστρατοι"), όπου και συγκροτούνται εξ αυτών 1 - 3 τάγματα πεζικού ή και μεγαλύτεροι σχηματισμοί. Η μετακίνηση αυτή των εφέδρων γίνεται δωρεάν με κάθε πρόσφορο μεταφορικό μέσον. Η επιστράτευση γίνεται με "πρόσκληση" είτε γενική (π.χ. με διάγγελμα), είτε προσωπική (μυστική), σε όλες όμως τις περιπτώσεις τυγχάνει να είναι απόλυτα υποχρεωτική.
Επιμέλεια
Αναμφίβολα μια επιστράτευση δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση, η δε επιτυχία της εξαρτάται από τον καλό σχεδιασμό αλλά και από την ετοιμότητα των εμπλεκομένων φορέων και υπηρεσιών που για το λόγο αυτό θα πρέπει ν΄ ασκούνται τακτικά σε παρόμοιες ασκήσεις (είτε πραγματικές είτε εικονικές).
Σύντομη ιστορία
Κατά την αρχαιότητα ο όρος αυτός με τον χαρακτήρα της απόλυτης υποχρέωσης δεν υπήρχε. Εκτός από τους στρατιώτες που βρίσκονταν πάντοτε σε μόνιμη επιστράτευση πρώτοι οι Ρωμαίοι επί Σερβιλίου Τιλίου εισήγαγαν την υποχρεωτική επιστράτευση "πολιτών εν πολέμω" από ηλικίας 17 μέχρι 45 ετών. Στη Γαλλία οι Φεουδάρχες μέχρι το 1439 παρείχαν στον Βασιλιά κάποιο αριθμό οπλιτών από τις περιοχές τους. Από το 1439 όπου ο στρατός ανήκε στο Βασίλειο, ο Βασιλεύς στρατολογούσε άνδρες "επ΄ αμοιβή" (επίστρατο μισθοφορικό στρατό). Το 1793 εφαρμόζεται για πρώτη φορά στη Γαλλία η υποχρεωτική επιστράτευση, άνευ ιδιαίτερης αμοιβής, θεωρουμένου του στρατού εθνικού. Μετά τον Αυστρο-πρωσσικό πόλεμο του 1866 και τον Γαλλο-γερμανικό του 1870 η έννοια της υποχρεωτικής επιστράτευσης γενικεύθηκε και συστηματοποιήθηκε απ΄ όλα τα τότε κράτη.
Στην νεότερη ελληνική ιστορία η πρώτη γενική επιστράτευση έγινε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 όπου η κατάσταση που επικράτησε τότε ήταν αποκαρδιωτική, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν ήταν ομοίως και εκείνη, ίσως και χειρότερη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που δεν φάνηκε όμως τόσο λόγω του πολυπληθέστερου στρατού της που μπορούσε να παρατάξει. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο η κατάσταση είχε σαφώς βελτιωθεί, χάρη στον προηγούμενο, και η επιστράτευση δεν άργησε να ολοκληρωθεί. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η επιστράτευση ξεκίνησε "μυστική" πριν την έναρξη του πολέμου και ολοκληρώθηκε κατ΄ αυτή με συνέπεια ο χρόνος ολοκλήρωσής της να περιοριστεί στο ελάχιστο. Τελευταία γενική επιστράτευση διατάχθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Φ. Γκιζίκη το καλοκαίρι του 1974, μετά το πραξικόπημα του Σαμψών που επιχειρήθηκε στην Κύπρο. Η επιστράτευση εκείνη αν και ξεκίνησε σύμφωνα με τα υφιστάμενα σχέδια ταχύτατα, τελικά κατέληξε αξιοθρήνητη, λόγω διακοπής της ροής των προβλεπομένων διαταγών, με συνέπεια να δημιουργηθεί ένα χάος που έδωσε έδαφος για παράλογη μεν, κατευθυνόμενη δε, προπαγάνδα μείωσης του ηθικού και όχι μόνο των Ελλήνων επιστράτων. Μερική ολιγόωρη επιστράτευση έγινε στην παραμεθόριο κατά τις Ελληνοτουρκικές κρίσεις του 1987 και του 1996.
Το 2002 ήρθη πλήρως το καθεστώς παρατεταμένης επιστράτευσης στο οποίο είχε κηρυχτεί η Ελλάδα μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο.