cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πίκου ντα Νεμπλίνα
Ανακάλυψη
Επειδή μέχρι το 1965 το υψόμετρο ήταν τελείως άγνωστο, μέχρι τότε οι Βραζιλιανοί εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι το υψηλότερο βουνό της χώρας τους ήταν το Πίκου ντα Μπαντέιρα (2.891 μέτρων), στην άλλη άκρη της χώρας, σε μία πολύ πιο κατοικημένη, ανεπτυγμένη και εύκολα προσβάσιμη περιοχή.
Πρόσβαση
Εξαιτίας της τοποθεσίας του εντός εθνικού δρυμού και της περιοχής των Ινδιάνων Γιανομάμι, η πρόσβαση στο βουνό επιτρέπεται μόνο μετά από ειδική άδεια του αρμόδιου κρατικού οργάνου της Βραζιλίας για τους εθνικούς δρυμούς, του Chico Mendes Institute for Biodiversity Conservation (ICMBio). Η άδεια εκδίδεται στο γραφείο του ICMBio στο Σάου Γκαμπριέλ ντα Κατσουέιρα και οι επίδοξοι ορειβάτες πρέπει να συνοδεύονται από έναν πιστοποιημένο τοπικό οδηγό. Χρειάζεται μία πεζοπορία 4 ημερών από εκεί κατά μέσο όρο, οι τρεις από τις οποίες μέσα στη ζούγκλα και εξίσου απαιτητικές όσο και η ανάβαση.
Η ογκοκερκίαση ή «τύφλωση των ποταμών», μία παρασιτική ασθένεια που μπορεί να προκαλέσει μόνιμη τύφλωση και μεταδίδεται από μία μαύρη μύγα, είναι ενδημική στην περιοχή, αν και με περιορισμένη συχνότητα κρουσμάτων. Η ελονοσία και ο κίτρινος πυρετός υπάρχουν επίσης στον βαθμό των άλλων τροπικών περιοχών. Για τον λόγο αυτό, οι επίδοξοι ορειβάτες προειδοποιούνται όχι απλώς να παίρνουν μεγάλες προφυλάξεις αποφυγής τσιμπημάτων εντόμων, αλλά και να συζητούν προληπτικές και/ή θεραπευτικές στρατηγικές με ιατρούς εξοικειωμένους με τις τροπικές ασθένειες.
Ο Robson Czaban, ένας Βραζιλιάνος φωτογράφος που αναρριχήθηκε στην κορυφή το 1998, αναφέρει στην αφήγηση της εκδρομής του (στην πορτογαλική γλώσσα) ότι υπάρχουν πάντοτε μερικοί χρυσοθήρες που αναζητούν ψήγματα χρυσού στα ιζήματα των ρυακιών, σε ένα μικρό υψίπεδο μόλις κάτω από την κορυφή (σε περίπου 2.000 μέτρα υψόμετρο) που ονομάζεται Γκαρίμπου ντου Τουκάνου και χρησιμεύει ως κατασκήνωση βάσης για το τελευταίο τμήμα της ανόδου προς την κορυφή. Παρά το ότι η παρουσία τους εκεί είναι τυπικά παράνομη, γίνονται σε μεγάλο βαθμό ανεκτοί από τις αρχές της Βραζιλίας και ο Czaban εικάζει ότι αυτό συμβαίνει επειδή σε μία τόσο απομακρυσμένη περιοχή η παρουσία τους προφυλάσσει τα σύνορα και τη φύση φθηνότερα από όσο θα κόστιζε η παρουσία φυλάκων του δρυμού και στρατιωτών. Ο Czaban αναφέρει ότι είναι πολύ φιλικοί και έτοιμοι να βοηθήσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Βραζιλίας Κατηγορία:Βουνά της Βενεζουέλας
Γλώσσα Κοράφε
Η Κοράφε είναι γλώσσα Παπούα που ομιλείται στην επαρχία Όρο, στην "ουρά" της Παπούα Νέα Γουινέα. Είναι μέρος της Μπιναντερεανής οικογένειας των Διανεογουινεακών γλωσσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Αντόνι Μαρτί
Ο Αντόνι Μαρτί (Antoni Martí Petit, γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1963) είναι αρχιτέκτονας και πολιτικός από την Ανδόρα. Μέλος των Δημοκρατών για της Ανδόρρα, κέρδισε τις γενικές εκλογές του 2011 και ανέλαβε πρωθυπουργός στις 12 Μαΐου 2011, υπηρετώντας ως τις 16 Μαΐου 2019.
Γεννήθηκε στο Εσκάλντες-Ενγκορντάνι. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 3 Απριλίου 2011, οι Δημοκράτες για την Ανδόρρα κέρδισαν το κυβερνών κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών του απερχόμενου πρωθυπουργού Ζάουμε Μπαρτουμέου, με απόλυτη πλειοψηφία, καθιστώντας επόμενο πρωθυπουργό τον Μαρτί. Ο Μαρτί είχε λάβει μέρος στις εκλογές, έχοντας ένα πρόγραμμα κατά του φόρου εισοδήματος.
Έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2015, η κυβέρνηση του Μαρτί ορκίστηκε με την ίδια σύνθεση την 1η Απριλίου 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχηγοί κυβερνήσεως της Ανδόρρας
Πσκοφ
Το Πσκοφ (ρωσ. Псков) είναι πόλη (από 905) στη βορειοδυτική Ρωσία, διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Πσκοφ. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βελίκαγια. Αποτελεί μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ρωσίας. Το περίοδο 1348-1510 ήταν την πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Πσκοφ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 203.279 κατοίκους. thumb|300px|left|Το Κρεμλίνο του Πσκοβ
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Θιβέτ (1912-1951)
Το Θιβέτ ήταν ένα de facto κυρίαρχο κράτος που δημιουργήθηκε από την κατάρρευση της δυναστείας Τσινγκ το 1912. Έμεινε ανεξάρτητο εώς το 1951 που προσαρτήθηκε από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Πριν από το 1912, η επικράτεια του Θιβέτ αποτελούσε προτεκτοράτο της δυναστείας Τσινγκ. Όταν η προσωρινή κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας ανέλαβε την εξουσία, κληρονόμησε τα κυριαρχικά δικαιώματα και στην επικράτεια του Θιβέτ, ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να τα ασκήσει. Ο Δαλάι Λάμα δήλωσε ότι η υποτέλεια του Θιβέτ στην Κίνα τελείωσε με την πτώση της δυναστείας Τσινγκ και διακήρυξε την ανεξαρτησία του. Το Θιβέτ θεωρείται «de facto κυρίαρχο κράτος» σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αν και η ανεξαρτησία του δεν αναγνωρίστηκε επίσημα από καμμία μεγάλη δυτική δύναμη.
Το 1950 ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός εισβάλλει στο Θιβέτ και έναν χρόνο αργότερα θα το προσαρτήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θιβέτ
Ισαβέλλα της Ναβάρρας, κόμισσα του Αρμανιάκ
Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabelle de Navarre (1395 - 31 Αυγούστου 1450) από τον Οίκο του Εβρέ ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης.
Νεανική ζωή και οικογένεια
Λίγο πριν από τη γέννηση της Iσαβέλλας, η μητέρα της αντιμετώπιζε προβλήματα στην Καστίλη, σχετικά με τον Ιωάννη Α΄ της Aραγωνίας. Η Eλεονώρα αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Ναβάρρα για τη γέννηση της κόρης της.
Οικογένεια
Η Ισαβέλλα αρχικά μνηστεύθηκε με τον Ιωάννη (Β΄) τότε πρίγκιπα της Αραγωνίας (εγγονό του Ιωάννη Α΄) γύρω στο 1414. Η μητέρα της, η βασίλισσα Eλεονώρα, τής έδωσε χρήματα για τον γάμο. Ο Ιωάννης (Β΄) αργότερα έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας, αλλά ακύρωσε τον αρραβώνα με την Ισαβέλλα, με την ελπίδα να νυμφευτεί την Ιωάννα Β΄ της Νάπολης.
Η Iσαβέλλα παντρεύτηκε τελικά στις 10 Μαΐου 1419 τον Ιωάννη Δ΄ κόμη του Aρμανιάκ. Αυτός ο γάμος ήταν ο δεύτερος γάμος του Ιωάννη Δ΄, μετά το τέλος της πρώτης συζύγου του Λευκής της Βρετάνης, η οποία δεν είχε αφήσει γιούς.
Η Iσαβέλλα και ο Ιωάννης Δ΄ είχαν πέντε παιδιά:
Η Iσαβέλλα και ο σύζυγός της απεβίωσαν και οι δύο το 1450: αυτή απεβίωσε τον Αύγουστο σε ηλικία 54 ετών και τον Νοέμβριο απεβίωσε ο Ιωάννης Δ΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας
Γρανίτσα Ιωαννίνων
Η Γρανίτσα είναι οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γενικά στοιχεία
Η Γρανίτσα Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ζίτσας, ενώ γεωγραφικά εντάσσεται στην περιοχή Κουρέντων και Ντουσκάρας. Απέχει 45 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα. Η ονομασία του χωριού στα σερβικά σημαίνει "σύνορο".
Η βασική δραστηριότητα των λιγοστών κατοίκων του χωριού είναι κατά βάση η κτηνοτροφία. Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια εκσυγχρονισμού του τοπικού οδικού δικτύου (όπως η ασφαλτόστρωση όλου του μήκους του δρόμου από Βουτσαρά προς Γρανίτσα από την περιοχή Γλα διασχίζοντας τον ποταμό Τύρια μέσω της στρατιωτικής γέφυρας Κουρέντων-Γρανίστας) το οποίο έχει ήδη δώσει διαφορετική πνοή στον τόπο.
Αξιόλογο μνημείο στο χωριό αποτελεί ο ιερός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Χρονολογείται από τη μεσοβυζαντινή περίοδο. Ο ναός είναι μονόχωρος καμαροσκέπαστος με δύο στρώματα τοιχογραφιών. Κατά την παράδοση υπήρξε καθολικό παλαιάς μονής.
Το πανηγύρι του χωριού τελείται στις 15 Αυγούστου στην γιορτή της Παναγίας, καθώς και κατά την Ανάληψη.
Η Γρανίτσα είναι η γενέτειρα του γνωστού συγγραφέα Βασίλη Γκουρογιάννη.
Ιστορικά στοιχεία
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας
Βιοχάλκο
Η Viohalco S.A., με έδρα στο Βέλγιο, είναι εταιρία συμμετοχών σε κορυφαίες εταιρίες επεξεργασίας μετάλλων στην Ευρώπη και είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Euronext Βρυξελλών (σύμβολο VIO) και στο Χρηματιστήριο Αθηνών (σύμβολο BIO).
Οι θυγατρικές της Viohalco, μεταξύ των οποίων η ΣΙΔΕΝΟΡ και η Ελληνικά Καλώδια, δραστηριοποιούνται στην παραγωγή προϊόντων αλουμινίου, χαλκού, καλωδίων, χάλυβα και σωλήνων χάλυβα και εστιάζουν στις τεχνολογικές εξελίξεις. Διαθέτουν μονάδες παραγωγής στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, την Π.Γ.Δ.Μ., την Αυστραλία, την Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το χαρτοφυλάκιο της Viohalco περιλαμβάνει επιπλέον έναν κλάδο ο οποίος ασχολείται αποκλειστικά με την τεχνολογία, την έρευνα και ανάπτυξη και αποτελείται από εταιρίες επικεντρωμένες στην έρευνα και την προώθηση της τεχνολογίας, τις μηχανολογικές εφαρμογές και τις υπηρεσίες εφαρμογών ERP. Η Viohalco διαθέτει επίσης έναν κλάδο με αντικείμενο την ανακύκλωση και τις υπηρεσίες διαχείρισης αποβλήτων.
Η Viohalco και οι εταιρίες της έχουν στην ιδιοκτησία τους σημαντική ακίνητη περιουσία, κυρίως στην Ελλάδα, και έχουν υλοποιήσει πολλά έργα αξιοποίησης αυτής.
Οι εταιρίες της Viohalco έχουν παγκόσμια παρουσία με μονάδες παραγωγής σε 8 χώρες, ισχυρό εμπορικό δίκτυο σε 21 χώρες και πελάτες που εξυπηρετούνται σε περισσότερες από 100 χώρες σε όλο τον κόσμο.
Κύριες εισηγμένες θυγατρικές: Cenergy Holdings (CENER) στο Χρηματιστήριο Euronext των Βρυξελλών και στο Χρηματιστήριο Αθηνών και ElvalHalcor (ΕΛΧΑ) στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Δήμος Κύμης
Ο δήμος Κύμης ήταν δήμος του νομού Ευβοίας, ο οποίος από την 1η Ιανουαρίου 2011 συγχωνεύτηκε στο νέο Δήμο Κύμης - Αλιβερίου, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρίσκόταν στο κεντρικό τμήμα του νησιού, στα παράλια του Αιγαίου πελάγους. Ο δήμος αποτελείτο από 12 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 167,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 8.772 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του ήταν η Κύμη. Ένα πολύ ωραίο μέρος όπου μπορεί κάποιος να κάνει μπάνιο στις υπέροχες θάλασσες σουτσίνι και στόμιο. Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Διοικητική ιστορία
Το 1835 η Κύμη (Κούμη) αποτέλεσε την έδρα της επαρχίας Καρυστίας. Ο Δήμος Κυμαίων (Κούμης ή Κύμης) συστάθηκε με Βασιλικό Διάταγμα στις 2 Ιανουαρίου 1835 με αρχικό πληθυσμό 2.626 κατοίκους και έδρα την Κούμη ή Κύμη. Πρώτος δήμαρχος ήταν ο Ν. Οικονόμου και εισπράκτορας ο Παύλος Ι. Παππάς. Αργότερα (ΦΕΚ 245 Α) έγινε Κοινότητα το 1912. Το 1946 η Κύμη ξαναέγινε Δήμος, με πρώτο δήμαρχο τον Νικόλαο Γεωργιάδη.
1835-
.................... ....
Πρόεδροι της Κοινότητας Κύμης
...
1946-1975
Παρέμεινε για κάποιο διάστημα δήμαρχος, διορισμένος από το καθεστώς της επταετίας, με αναπληρωτή δημάρχου τον Αλέξανδρο Ι. Θεοδώρου.
Παραπομπές
Κ
Νικόλαος Καποδίστριας
Ο Νικόλαος Καποδίστριας ήταν Κερκυραίος ευγενής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1655 και ήταν γιος του Βιάρου Καποδίστρια (1623 - 1711), γόνου της παλιάς κερκυραϊκής οικογένειας Καποδίστρια. Ύστερα από μία μονομαχία με τον Κατσαΐτη εξορίστηκε από την Κέρκυρα και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εξαγόρασε πολλούς σκλάβους από την Κρήτη.
Αυτός και ο αδελφός του Αντώνιος είχαν τιμηθεί με τον τίτλο του Κόμη από τον Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ δούκα της Σαβοΐας.
Ήταν νυμφευμένος και είχε αποκτήσει παιδιά. Μικρανιψιός του (εγγονός του Αντωνίου) ήταν ο Αντώνιος-Μαρία, πατέρας του Ιωάννη Καποδίστρια κυβερνήτη της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Καποδίστρια
Θίοντορ Τζιλ
Ο Θίοντορ Νίκολας Τζιλ (21 Μαρτίου, 1837 – 25 Σεπτεμβρίου, 1914) ήταν Αμερικανός ιχθυολόγος, θηλαστικολόγος και βιβλιοθηκάριος.
Γεννημένος και εκπαιδευμένος στη Νέα Υόρκη με κατ' οίκον εκπαιδευτές μετά τον θνατο της μητέρας του, ο Τζιλ έδειξε από νωρίς το ενδιαφέρον του για τη φυσική ιστορία. Συνεργάστηκε με τον Τζ. Κάρσον Μπρίβουρτ (J. Carson Brevoort) στην τακτοποίηση των εντομολογικών και ιχθυολογικών συλλογών του τελευταίου, πριν μεταβεί στην Ουάσινγκτον το 1863 για να εργαστεί στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν. Καταλογογράφησε θηλαστικά, ψάρια και μαλάκια πριν εργαστεί με άλλες τάξεις ζώων. Ήταν βιβλιοθηκάριος του ιδρύματος και βοηθός στη Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου.
Καθηγητής της ζωολογίας στο πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, ήταν επίσης μέλος της λέσχης Μεγαθήριον στο Σμιθσόνιαν στην Ουάσινγκτον. Το 1897 ήταν πρόεδρος της «Αμερικανικής Εταιρείας για την Πρόοδο της Επιστήμης».
Δημοσιεύσεις
Πέραν των 500 τουλάχιστον διακριτών δημοσιεύσεων σε επιστημονικά ζητήματα οι μείζονες δημοσιεύσεις του περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ιχθυολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί βιβλιοθηκάριοι
Εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων (Μόσχα)
Η εκκλησία είναι σχεδόν εξίσου σημαντική με τους γειτονικούς μεγάλους καθεδρικούς ναούς του 15ου αι., λόγω της τοποθέτησής της σε ένα ψηλό βάθρο, που διαπερνάται από δύο μεγάλες καμάρες, που επιτρέπουν το πέρασμα από την πλατεία του καθεδρικού ναού στην αυλή του πατριάρχη. Οι εξωτερικοί τοίχοι είναι διακοσμημένοι με δύο ζώνες με κίονες και αψίδες, που αναφέρονται τόσο στους γειτονικούς καθεδρικούς ναούς της πλατείας του καθεδρικού ναού, όσο και στις μεγάλες εκκλησίες της σχολής Βλαντίμιρ-Σούζνταλ του 12ου αι., που ήταν η έμπνευσή τους. Το αυστηρό περίγραμμα των πέντε κρανοφόρων τρούλων, σύμφωνα με τα συντηρητικά αρχιτεκτονικά γούστα του Νίκωνα, χρησιμεύει για να τονίσει τη βυζαντινή καταγωγή της εκκλησίας.
Πρώιμες Εποχές
Ενώ οι εγκαταστάσεις του Μοσχοβίτη μητροπολίτη υπήρχαν στο Κρεμλίνο από τον 14ο αι., ο Πατριάρχης Νίκων, ο οποίος φιλοδοξούσε να ανταγωνιστεί τον Τσάρο σε εξουσία και μεγαλοπρέπεια, τις αντικατέστησε με μια πολύ πιο φιλόδοξη κατοικία, με επίκεντρο έναν ευρύχωρο θάλαμο με τη μορφή του σταυρού, που κάποτε χρησιμοποιήθηκε ως αίθουσα δεξιώσεων, αλλά τώρα λειτουργεί ως μουσείο εφαρμοσμένων τεχνών, ξεκινώντας από τον πρώτο Μητροπολίτη Πέτρο, που εγκαταστάθηκε στη Μόσχα (αρχές 14ου αι.). Κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας τους, τα κτίρια της μητροπολιτικής και στη συνέχεια της πατριαρχικής αυλής έχουν υποστεί πολλές αλλαγές.
Ο πρώτος πέτρινος θάλαμος στην ιδιοκτησία κτίστηκε το 1450, υπό τον Ιωνά της Μόσχας, και την ίδια εποχή ανεγέρθηκε η Εκκλησία της Απόθεσης του Ιματίου της Θεοτόκου, που έγινε η οικιακή εκκλησία των μητροπολιτών της Μόσχας. Μετά την πυρκαγιά της Μόσχας το 1473, η αυλή κάηκε και το 1484-1485 (ήδη υπό τον Γερόντιο της Μόσχας) η εκκλησία και οι αίθουσες ξανακτίστηκαν. Ωστόσο, μετά την πυρκαγιά του 1493, το συγκρότημα ξανακτίστηκε ξανά. Στα χρόνια 1566–1568, στην ανατολική πλευρά, προστέθηκε στα μέγαρα η εκκλησία των θαυματουργών Σολοβέτσκι, η βάση της οποίας χρησιμοποιήθηκε ως κύρια δίοδος προς την αυλή της ιδοκτησίας. Με την ίδρυση το 1589 του Πατριαρχείου Μόσχας, η μητροπολιτική αυλή γίνεται πατριαρχική. Στην πρώτη Μόσχα το 1597, το συγκρότημα ανακαινίστηκε από τον Πατριάρχη Ιώβ της Μόσχας, οι θάλαμοι ανακατασκευάστηκαν επιμελώς, διατηρώντας παράλληλα τη σύνθεση των κατοικιών των παραδοσιακών για τη Ρωσία (δύο κατοικίες στις πλευρές του θόλου). Ταυτόχρονα, μια άλλη εκκλησία ανεγέρθηκε από το βόρειο τμήμα της αυλής των Τριών Αγίων της Μόσχας: Πέτρου, Αλεξίου και Ιωνά. Συνδέθηκε με τους θαλάμους με δίοδο στο κάτω μέρος του υπογείου. Έτσι, η δομή της αυλής περιλάμβανε τρεις οικιακές εκκλησίες.
Οι θάλαμοι ξανακτίστηκαν μετά τον Νίκωνα. Μέχρι το 1673, τοποθετήθηκε μία από τις αψίδες κάτω από την εκκλησία του Αποστόλου Φιλίππου και το 1680–1681 (υπό τον Πατριάρχη Ιωακείμ) ξανακτίστηκε και καθαγιάστηκε προς τιμή των Δώδεκα Αποστόλων. Εδώ οι πατριάρχες τελούσαν ακολουθίες, εκτός από τις Άγιες Εορτές, όταν τελούνταν ακολουθίες στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως. Το 1691 (υπό τον Πατριάρχη Αδριανό) κτίστηκε ένας νέος όροφος επάνω από τους θαλάμους, από τον οποίο σώθηκε η λεγόμενη Σκηνή Πετρόβσκυ.
Συνοδική εποχή
Μετά την κατάργηση του πατριαρχείου το 1721, στους θαλάμους βρισκόταν το Συνοδικό Γραφείο της Μόσχας. Υπό την ηγεσία του αρχιτέκτονα Iβάν Ζαρούντνυ, η Εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων χωρίστηκε σε δύο ορόφους και η Πατριαρχική βιβλιοθήκη τοποθετήθηκε στο επάνω επίπεδο.
Το 1722-1724, τα παράθυρα του Θαλάμου του Σ επανασχεδιάστηκαν. Το 1748, εξετάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ντμίτρυ Ουκτόμσκυ, ο οποίος είδε τα παλαιά σχήματα των ρωγμών στους τοίχους και τις καμάρες. Μετά από πρότασή του, τα μάζεψαν και τα γέμισαν με μπάζα και αλάβαστρο. Ταυτόχρονα κατασκευάστηκε μια νέα ζωγραφιστή σόμπα.
Στη δεκαετία του 1760, η Εκκλησία των Τριών Αγίων κατέρρευσε, στη συνέχεια, στις αρχές της δεκαετίας του 1780, ανακαλύφθηκαν νέες ρωγμές από τις επάνω σκηνές στους θόλους του Θαλάμου Mιροβάρναγια. Το 1782 οι σκηνές αποσυναρμολογήθηκαν και οι ρωγμές της οροφής και άλλες ζημιές επισκευάστηκαν από τον Ιβάν Γιακόβλεφ.
Το 1790 σχεδιάστηκε να αποσυναρμολογηθεί και να ανοικοδομηθεί ο παλαιός θόλος επάνω από τον Θάλαμο Mιροβάρναγια, τόσο οι εξωτερικοί τοίχοι κατά μήκος του κάτω ορόφου, όσο και κενά για σκάλες στις γωνίες του κάτω ορόφου. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1794. Παράλληλα διατηρήθηκε το μέγεθος του θαλάμου και ο αριθμός των παραθύρων. Πιστεύεται ότι ο θόλος διατήρησε επίσης το σχήμα του.
Σημερινή εποχή
Το 1929 πραγματοποιήθηκαν εργασίες αποκατάστασης και το 1929 και μεταφέρθηκαν στην εκκλησία το τέμπλο του 17ου αι. από τον κατεστραμμένο Καθεδρικό Ναό της Μονής Αναλήψεως. Κατά την αναστήλωση άνοιξαν δύο περάσματα, που βρίσκονται κάτω από την εκκλησία. Η πρώτη μόνιμη έκθεση άνοιξε το 1967, η σύγχρονη έκθεση λειτουργεί από τον Μάιο του 1987.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|350x350εσ| Απλοποιημένο διάγραμμα του δεύτερου ορόφου: 1 - Σκάλα, είσοδος. 2 - Επιμελητήρια Παραγγελίας (σαλόνι). 3 - Επιμελητήρια Τάξης (Υπουργείο). 4 - θάλαμος σταυρού (Mιροβέναγια). 5 - Φούρνος για την προετοιμασία του κόσμου. 6 - Μικρός θόλος. 7 - Τελετουργικός θόλος. 8 - τραπεζαρία 9 - Εκκλησία του Καθεδρικού Ναού των Δώδεκα Αποστόλων. 10 - Εικονοστάσι Επί του παρόντος, οι Πατριαρχικές Αίθουσες είναι ένα διώροφο κτίριο (σε ένα μέρος σώζεται το υπόλοιπο του τέταρτου ορόφου: η σκηνή του Πέτρου), με πρόσοψη στα νότια, στην πλατεία του καθεδρικού ναού. Η δομή του κτιρίου περιλαμβάνει τον πεντάτρουλο ναό των Δώδεκα Αποστόλων με παράθυρα με διπλά τζάμια. Κάτω από την εκκλησία υπάρχουν δύο αψίδες. Στη βόρεια πρόσοψη προσαρτάται στοά με πεσσούς.
Στο ισόγειο του κτιρίου υπήρχαν οικιακές υπηρεσίες και πατριαρχικά τάγματα, στον δεύτερο όροφο υπήρχαν οι αίθουσες: η κύρια είσοδος στο Kρεστοβάγια, το κυλικείο, ο χώρος των υπαλλήλων, η κύρια είσοδος, η τραπεζαρία και η εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων. Στον τρίτο όροφο ήταν οι ιδιωτικές αίθουσες του πατριάρχη και η οικιακή εκκλησία του Αποστόλου Φιλίππου.
Ο αρχιτεκτονικός διάκοσμος του κτιρίου περιλαμβάνει παραστάδες στις καμάρες διέλευσης, αετώματα σε σχήμα καρίνας στα παράθυρα του πρώτου ορόφου και τη ζώνη αψίδων του δεύτερου και του τρίτου ορόφου. Ο δεύτερος όροφος χωρίζεται από τον πρώτο με ένα έντονα προεξέχον γείσο, χαρακτηριστικό για την αρχιτεκτονική του 17ου αι. Υπάρχει η λευκή πέτρινη πύλη της εκκλησίας στον δεύτερο όροφο προς την κάποτε παράκαμψη-στοά γύρω από το κτίριο. Οι διακοσμήσεις του κτιρίου επαναλαμβάνουν συχνά τις λεπτομέρειες του σχεδιασμού των γειτονικών κτιρίων της πλατείας του καθεδρικού ναού.
Στην ανατολική πλευρά βρίσκεται η αψίδα του ναού.
Η βόρεια πρόσοψη έχει πιο λιτή διακόσμηση. Η αψιδωτή στοά είναι διακοσμημένη με πλακάκια με σχέδια.
Το εσωτερικό
Οι αίθουσες φιλοξενούν σήμερα ένα μουσείο ρωσικών εφαρμοσμένων τεχνών και της καθημερινής ζωής του 17ου αι. Εκτός από τα εκθέματα που περιλαμβάνονται στην έκθεση του μουσείου, οι αίθουσες και η εκκλησία διατηρούν στοιχεία της αρχικής διακόσμησης. Στην εκκλησία σώζονται θραύσματα τοιχογραφιών του 17ου αι. Μια μαρμάρινη κουζίνα του 19ου αι, κατασκευασμένη κατόπιν παραγγελίας της Αικατερίνης Β', βρίσκεται στη θέση της στον Θάλαμο του Σταυρού.
Έκθεση του μουσείου
Το μουσείο παρουσιάζει έργα τέχνης, θρησκευτικά και οικιακά αντικείμ:ενα προσωπικά αντικείμενα των πατριαρχών και μελών της βασιλικής οικογένειας, κεντήματα, βιβλία, εικόνες, επιτραπέζια σκεύη, κοσμήματα και ωρολόγια. Τα αντικείμενα κατασκευάστηκαν τόσο από Ρώσους, όσο και από ξένους τεχνίτες.
Εργασίες που αναφέρονται
Κατηγορία:Μουσεία του Κρεμλίνου της Μόσχας
Σάβα Γκρούιτς
Βιογραφία
Ήταν γιος του Δημητρίου Γκρούιτς κι εγγονός του Βούλε Ίλιτς, διοικητής του Σμεντέρεβο κατά τη Σερβική επανάσταση και αδελφός του Ίλιγια Γκρούιτς. Εισήλθε στη στρατιωτική ακαδημία της Σερβίας το 1856 και έμεινε μέχρι το 1861 όταν πήγε στην Πρωσία να συνεχίσει τις στρατιωτικές σπουδές, εκεί έμεινε μέχρι το 1863. Από την Πρωσία το 1864 πήγε στη Ρωσία όπου μπήκε συνέχισε τις στρατιωτικές σπουδές, εκεί έμεινε μέχρι το 1870. Το 1876 προήχθη σε συνταγματάρχη.
Από τις 23 Φεβρουάριου 1889 μέχρι τις 11 Φεβρουάριου 1891 ήταν υπουργός εξωτερικών ταυτόχρονα και πρωθυπουργός. Εκπρόσωπος του υπουργού άμυνας από τις 16 Μαρτίου 1890 μέχρι τις 11 Φεβρουάριου 1891, όπου διορίζεται στην πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης έως το 1893. Έπειτα χρημάτισε πρόεδρος της Κυβέρνησης, υπουργός άμυνας εκτελών και χρέη υπουργού εξωτερικών από τις 23 Νοέμβριου 1893 έως τις 12 Ιανουαρίου 1894.
Πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας από τον Ιούνιο 1903 και πρωθυπουργός από τις 21 Σεπτεμβρίου 1903 μέχρι τις 27 Νοέμβριου 1904. Πρωθυπουργός και υπουργός εθνικής άμυνας ήταν και πάλι από την 1 Μαρτίου έως 17 Απριλίου 1906, και πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας το 1906 έως το 1910.
Συμμετείχε στους Σερβοτουρκικούς πολέμους του 1876 και του 1878. Συγγραφέας βιβλίων με θέμα την ιστορία του πολέμου και της διπλωματίας. Πέθανε στο Βελιγράδι 21 Οκτώβριος με το παλιό ημερολόγιο, ή 3 Νοέμβριος 1913 με το σημερινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σέρβοι ιστορικοί Κατηγορία:Σέρβοι γερουσιαστές Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Σερβοτουρκικός πόλεμος 1876-1878
Πετροχώρι Μεσσηνίας
Το Πετροχώρι, αναφερόμενο επίσημα ως το Πετροχώριον είναι οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
thumb|left|200px|Είσοδος από τα ανατολικά. Το Πετροχώρι βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα προς τα βορειοδυτικά της Πύλου και περίπου 11 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Χώρα. Έχει υψόμετρο 25 μέτρα και απέχει μερικές εκατοντάδες μέτρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Πετροχώρι, προς τα βορειοανατολικά του, βρίσκεται ο Ρωμανός και η Τραγάνα σε απόσταση 1,5 και 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα, προς τα ανατολικά του το Κορυφάσιο σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοανατολικά του η Γιάλοβα σε απόσταση 7,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Το χωριό από τον Μεσαίωνα και μετά, αναφερόταν σε διάφορες πηγές, ως Petra Chorio, Petrocori, Petrehuri, Petrochorion.
Κλασική εποχή, ελληνιστικοί & ρωμαϊκοί χρόνοι
Η περιοχή που βρίσκεται το Πετροχώρι εμφανίζεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, για δεύτερη φορά, στα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου, κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Η γύρω περιοχή υπήρξε σημαντικός τόπος για την ανάπτυξη της οικονομίας βασισμένη στην αγροτική παραγωγή έως και το σεισμό του 365, δηλαδή κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Αξιοσημείωτη θεωρείται η μαρτυρία του περιηγητή Παυσανία, στο έργο του «Ελλάδος περιήγησις» («Μεσσηνιακά»), περίπου το 120, σχετικά με την αρχαία Πύλο, τους τάφους του Νέστορα και του Θρασυμήδη, ακριβώς πάνω στους όρμους εκατέρωθεν της Βοϊδοκοιλιάς.
Α΄ Ενετοκρατία
Η τρίτη περίοδος ακμής της περιοχής συμβαδίζει με την οικοδόμηση του Παλαιοκάστρου του Ναβαρίνου, δηλαδή από τον 13ο αιώνα και έπειτα.
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), το χωριό Στυλιανός υπαγόταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Το χωριό αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Petrehur ή Petrehuri (mazra'a).
1825: Μάχη του Πετροχωρίου
Μνημειώδης είναι η αντίσταση των κατοίκων του Πετροχωρίου έναντι του Ιμπραήμ Πασά, η οποία επιστεγάστηκε με τη Μάχη του Πετροχωρίου στις 25 Απριλίου 1825, όταν οι κάτοικοι του χωριού πολέμησαν στο πλευρό του αγωνιστή Χατζηχρήστου Βούλγαρη.
Διοικητική ιστορία
Το Πετροχώρι προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου το 1835,  με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα). Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου, ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό, τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879 αναφερόταν επίσημα ως το Πετροχώρι. Από το 1879 ως το 1896 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Πετροχώριον, ενώ από το 1896 ως το 1940 αναφερόταν και πάλι ως το Πετροχώρι. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πετροχώρι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 82 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Το 1912 το Ρωμανού προσαρτάται στην Κοινότητα Οσμάναγα, με έδρα το Οσμάναγα (σήμερα το Κορυφάσιο). Στην ίδια κοινότητα προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Πισάσκι και Ρωμανός. Το 1915 το χωριό Οσμάναγα και η Κοινότητα Οσμάναγα μετονομάσθηκαν σε Κορυφάσιο και Κοινότητα Κορυφασίου αντίστοιχα. Από το 1940 ως σήμερα το χωριό αναφέρεται επίσημα ως το Πετροχώριον. Το 1949 το χωριό αποσπάται από την Κοινότητα Κορυφασίου και προσαρτάται στην Κοινότητα Ρωμανού, με έδρα τον Ρωμανό. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Ρωμανού, από το 1949 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Πετροχώριον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Νέστορος, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Πετροχώριον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Πετροχώριον σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Ρωμανού του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα τον Ρωμανό.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 135 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς και με τον τουρισμό.
Κτίρια-αξιοθέατα
thumb|right|250px|Ο Ιερός Ναός του Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου στο Πετροχώρι. Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχουν οι εκκλησίες του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου (πολιούχος Άγιος, εορτασμός 17 Δεκεμβρίου και 24 Αυγούστου), ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου (κοιμητηριακός ναός, εορτασμός 6 Δεκεμβρίου και 27 Ιουλίου του Αγίου Παντελεήμονος) και  τα εκκλησάκια του Προφήτη Ηλία (εορτασμός 20 Ιουλίου) και Αναλήψεως του Κυρίου'' (εορτασμός 40 ημέρες μετά το Πάσχα), οι οποίες υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Πέριξ του οικισμού υπάρχουν επίσης αγροικίες και εξοχικά, ενώ στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, υπάρχουν διάφορες μεγάλες και μικρές τουριστικές εγκαταστάσεις και ξενοδοχεία, με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα. Σημαντικά αξιοθέατα του χωριού επίσης είναι οι κοντινές παραλίες του, όπως η Παραλία της Βοϊδοκοιλιάς, η οποία βρίσκεται στα νότιά του, καθώς και η ομώνυμη Παραλία του Πετροχωρίου, η οποία βρίσκεται στα δυτικά του.''
Παραλίες του Πετροχωρίου
Περίπου 14 και 14,5 χιλιομέτρων αντίστοιχα, προς τα βορειοδυτικά της Πύλου βρίσκονται σε απόσταση περίπου 800 μέτρων νότια του Πετροχωρίου η Παραλία της Βοϊδοκοιλιάς και σε απόσταση περίπου 300 μέτρων δυτικά του Πετροχωρίου η Παραλία του Πετροχωρίου. Η Παραλία της Βοϊδοκοιλιάς (στην αρχαιότητα ονομαζόταν  Βουφράδα), θεωρείται ως μια από τις ομορφότερες παραλίες της Μεσογείου. Διαθέτει «χρυσή» αμμώδη ακτή και περιβάλλεται από αρκετούς αμμόλοφους (θίνες). Στα νότια της βρίσκεται το Παλαιόκαστρο του Ναυαρίνου και στα ανατολικά της η Λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας. Τέλος η Παραλία του Πετροχωρίου διαθέτει επίσης «χρυσή» αμμώδη ακτή, ανάμεσα σε βραχώδη ορμίσκο και θεωρείται από τους κατοίκους και τους τουρίστες της περιοχής, ως μια καλή επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα γαλανά νερά και να απολαύσουν, με ελεύθερη παραμονή ή με οργανωμένη υποδοχή μια από τις παραλίες στα δυτικά του νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Κρεολή γλώσσα
μικρογραφία| Μια πινακίδα στην Κρεολή Γουαδελούπης που αναφέρει Lévé pié aw / Ni ti moun ka joué la!, που σημαίνει "Κόψτε ταχύτητα / Παιδιά παίζουν εδώ!" Μια κρεολή γλώσσα,  ή απλά κρεολή, είναι μια σταθερή φυσική γλώσσα που εξελίσσεται από την απλοποίηση και την ανάμιξη διαφορετικών γλωσσών σε μία νέα, μέσα σε μία αρκετά σύντομη χρονική περίοδο: συχνά, μία γλώσσα πίτζιν που εξελίχθηκε σε μία πλήρη γλώσσα. Ενώ η γενική ιδέα είναι παρόμοια με αυτή μιας μικτής ή υβριδικής γλώσσας, οι κρεολές συχνά χαρακτηρίζονται από την τάση να συστηματοποιούν τη κληρονομούμενη γραμματική τους (π.χ., εξαλείφοντας τις παρατυπίες ή κανονικοποιώντας την κλίση ανώμαλων ρημάτων). Όπως με κάθε άλλη γλώσσα, οι κρεολές χαρακτηρίζονται από ένα σταθερό σύστημα γραμματικής, διαθέτουν μεγάλο σταθερό λεξιλόγιο και αποκτώνται από τα παιδιά ως μητρική τους γλώσσα. Αυτά τα τρία χαρακτηριστικά διακρίνουν μία κρεολή γλώσσα από μία πίτζιν. Η κρεολιστική, ή η κρεολογία, είναι η μελέτη των κρεολών γλωσσών και ως εκ τούτου, είναι ένα υποπεδίο της γλωσσολογίας. Κάποιος που συμμετέχει σε αυτήν τη μελέτη ονομάζεται κρεολιστής.
Ο ακριβής αριθμός των κρεολών γλωσσών είναι άγνωστος, κυρίως επειδή πολλές δεν έχουν πιστοποιηθεί ή τεκμηριωθεί. Από το 1500 μ.Χ. έχουν προκύψει περίπου εκατό κρεολές γλώσσες. Αυτές βασίζονται κατά κύριο λόγο σε ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως η αγγλική και η γαλλική λόγω της ευρωπαϊκής Εποχής των Ανακαλύψεων και του εμπορίου σκλάβων του Ατλαντικού που προέκυψε εκείνη την εποχή. Με τις βελτιώσεις στη ναυπηγική και την πλοήγηση, οι έμποροι έπρεπε να μάθουν να επικοινωνούν με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και ο γρηγορότερος τρόπος για να γίνει αυτό ήταν να αναπτύξουν μία πίτζιν ή απλοποιημένη γλώσσα κατάλληλη για αυτό το σκοπό. Στη συνέχεια, από τις γλώσσες πίτζιν αναπτύχθηκαν πλήρεις κρεολές γλώσσες. Εκτός από τις κρεολές που έχουν τη βάση τους στις ευρωπαϊκές γλώσσες, υπάρχουν κρεολές που βασίζονται, για παράδειγμα, σε αραβικά, κινέζικα και μαλαισιανά. Η κρεολή γλώσσα με τον μεγαλύτερο αριθμό ομιλητών είναι η Αϊτινή κρεολή γλώσσα, με πάνω από δέκα εκατομμύρια εγγενείς ομιλητές, ακολουθούμενη από την Τοκ Πίσιν γλώσσα με περίπου 4 εκατομμύρια ομιλήρές, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι ομιλητές δεύτερης γλώσσας.
Το λεξικό (ή περίπου το βασικό λεξιλόγιο - όπως "λέω" αλλά όχι "είπε, διηγούμαι, αφηγήται") μιας γλώσσας κρεολών παρέχεται σε μεγάλο βαθμό από τις γονικές γλώσσες και κυρίως από τη γλώσσα της πιο κυρίαρχης ομάδας στο κοινωνικό πλαίσιο της κατασκευής της κρεόλης. Ωστόσο, υπάρχουν συχνά σαφείς φωνητικές και σημασιολογικές μετατοπίσεις. Από την άλλη πλευρά, η γραμματική που έχει εξελιχθεί συχνά έχει νέα ή μοναδικά χαρακτηριστικά που διαφέρουν ουσιαστικά από αυτά των γονεϊκών γλωσσών.
Επισκόπηση
Πιστεύεται ότι μια κρεόλη προκύπτει όταν μία πίτζιν, που αναπτύχθηκε από ενήλικες για χρήση ως δεύτερη γλώσσα, γίνεται η μητρική και κύρια γλώσσα των παιδιών τους - μια διαδικασία γνωστή ως γηγενοποίηση. Ο κύκλος ζωής πιτζίν- κρεολής μελετήθηκε από τον Αμερικανό γλωσσολόγο Ρόμπερ Χολ στη δεκαετία του 1960.
Μερικοί γλωσσολόγοι, όπως ο Ντέρεκ Μπίκερτον, υποστηρίζουν ότι οι κρεολές μοιράζονται περισσότερες γραμματικές ομοιότητες μεταξύ τους, παρά με τις γλώσσες από τις οποίες προέρχονται φυλογενετικά. Ωστόσο, δεν υπάρχει ευρέως αποδεκτή θεωρία που να εξηγεί αυτές τις αντιληπτές ομοιότητες. Επιπλέον, κανένα γραμματικό χαρακτηριστικό δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι συγκεκριμένο στις κρεολές.
Πολλές από τις γνωστές σήμερα κρεολές γλώσσες εμφανίστηκαν τα τελευταία 500 χρόνια, ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας επέκτασης της ευρωπαϊκής ναυτικής δύναμης και του εμπορίου την Εποχή των Ανακαλύψεων, η οποία οδήγησε σε εκτεταμένες ευρωπαϊκές αποικιακές αυτοκρατορίες. Όπως οι περισσότερες μη επίσημες και μειονοτικές γλώσσες, οι κρεολές έχουν γενικά θεωρηθεί ως δημοφιλείς παραλλαγές ή διάλεκτοι των γονεϊκών τους γλωσσών. Λόγω αυτής της προκατάληψης, πολλές από τις κρεολές γλώσσες που προέκυψαν στις ευρωπαϊκές αποικίες, αφού στιγματίστηκαν, έχουν εξαφανιστεί. Ωστόσο, οι πολιτικές και ακαδημαϊκές αλλαγές τις τελευταίες δεκαετίες έχουν βελτιώσει τη θέση των κρεολών, τόσο ως ζωντανών γλωσσών όσο και ως αντικείμενο γλωσσολογικής μελέτης. Ορισμένες κρεολές έχουν ακόμη αναγνωριστεί ως επίσημες ή ημι-επίσημες γλώσσες σε συγκεκριμένες πολιτικές περιοχές.
Οι γλωσσολόγοι αναγνωρίζουν τώρα ότι ο σχηματισμός κρεολών γλωσσών είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο δεν περιορίζεται στην ευρωπαϊκή αποικιακή περίοδο και είναι μια σημαντική πτυχή της γλωσσικής εξέλιξης (βλ. ). Για παράδειγμα, το 1933 ο Σίγκμουντ Φάιστ τεκμηρίωσε μία κρεολική προέλευση για τις γερμανικές γλώσσες.
Άλλοι μελετητές, όπως ο Σαλικόκο Μουφβένε, υποστηρίζουν ότι οι πίτζιν και κρεολές γλώσσες προκύπτουν ανεξάρτητα, υπό διαφορετικές συνθήκες και ότι ένα πίτζιν δεν χρειάζεται πάντα να προηγείται μίας κρεολής ούτε μία κρεολή γλώσσα να εξελίσσεται από ένα πίτζιν. Οι πίτζιν, σύμφωνα με τον Μουφβένε, εμφανίστηκαν σε εμπορικές αποικίες μεταξύ "χρηστών που διατήρησαν τα εγγενή τους λεξιλόγια για τις καθημερινές τους αλληλεπιδράσεις". Οι κρεολές, εν τω μεταξύ, αναπτύχθηκαν σε αποικίες εγκατάστασης στις οποίες οι ομιλητές μιας ευρωπαϊκής γλώσσας, συχνά είχανμισθωμένους υπηρέτες των οποίων η γλώσσα θα ήταν εξαρχής μακριά από το τυπικό, αλληλεπιδρούσαν εκτενώς με μη ευρωπαίους σκλάβους, απορροφώντας ορισμένες λέξεις και χαρακτηριστικά από τις μη-ευρωπαϊκές μητρικές γλώσσες των σκλάβων, με αποτέλεσμα μια πολύ βασικοποιημένη εκδοχή της αρχικής γλώσσας. Αυτοί οι υπηρέτες και οι σκλάβοι την πορεία χρησιμοποιούσαν την κρεόλη ως καθημερινή γλώσσα και όχι απλώς σε περιστάσεις στις οποίες ήταν απαραίτητη η επαφή με έναν ομιλητή της ανώτερης γλώσσας.
Ετυμολογία
Ο αγγλικός όρος creole προέρχεται από τα créole, το οποίο σχετίζεται με τον ισπανικό όρο criollo και τον πορτογαλικό crioulo, όλα προερχόμενα από το ρήμα criar («αναπαράγω, δημιουργώ») που προέρχεται από το λατινικό creare («αναπαράγω, δημιουργώ»). Η συγκεκριμένη έννοια του όρου επινοήθηκε τον 16ο και 17ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της μεγάλης επέκτασης της ευρωπαϊκής θαλάσσιας δύναμης και του εμπορίου που οδήγησε στην ίδρυση ευρωπαϊκών αποικιών σε άλλες ηπείρους.
Γεωγραφική κατανομή
Ως συνέπεια των αποικιακών ευρωπαϊκών εμπορικών ρευμάτων, οι περισσότερες από τις γνωστές κρεολές γλώσσες, που βασίζονται σε ευρωπαϊκές γλώσσες, προέκυψαν σε παράκτιες περιοχές στη ζώνη του Ισημερινού σε όλο τον κόσμο, όπως η Αμερική, η Δυτική Αφρική, η Γκόα κατά μήκος της δυτικής Ινδίας και κατά μήκος της Νοτιοανατολικής Ασίας έως και Ινδονησία, ηΣιγκαπούρη, το Μακάο, το Χονγκ Κονγκ, οι Φιλιππίνες, ηΜαλαισία, ο Μαυρίκιος, η Ρεϊνιόν,οι Σεϋχέλλες και η Ωκεανία.
Πολλές από αυτές τις κρεολές γλώσσες έχουν πλέον εξαφανιστεί, άλλες, όμως, επιβιώνουν ακόμη στην Καραϊβική, στις βόρειες και ανατολικές ακτές της Νότιας Αμερικής (Οι Γουινέες), στη Δυτική Αφρική, στην Αυστραλία (βλ. Αυστραλιανή γλώσσα Κριόλ ), στις Φιλιππίνες (βλ. Τσαβακάνο) και στον Ινδικό Ωκεανό.
Οι Ατλαντικές κρεολές γλώσσες βασίζονται σε ευρωπαϊκές γλώσσες με στοιχεία από αφρικανικές και ενδεχομένως γηγενείς γλώσσες της Αμερικής. Οι κρεολές γλώσσες του Ινδικού Ωκεανού βασίζονται σε ευρωπαϊκές γλώσσες με στοιχεία από τη Μαλαγασική γλώσσα και πιθανώς άλλες ασιατικές γλώσσες. Υπάρχουν, ωστόσο, κρεολές γλώσσες όπως τα Νούμπι και τα Σάγκο που προέρχονται αποκλειστικά από μη ευρωπαϊκές γλώσσες.
Κοινωνική και πολιτική κατάσταση
Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να συνέβαλε στη σχετική παραμέληση των γλωσσών της κρεολής γλώσσας είναι ότι δεν ταιριάζουν με το νεογραμματικό "δέντρο μοντέλο" του 19ου αιώνα για την εξέλιξη των γλωσσών και την υποτιθέμενη κανονικότητα των ηχητικών αλλαγών (αυτοί οι κριτικοί περιλαμβάνουν τους πρώτους υποστηρικτές του μοντέλου κυμάτων, Γιοχάνες Σμιτ και Χούγκο Σούχαρτ, προδδρόμους της σύγχρονης κοινωνιογλωσσολογίας). Αυτή η διαμάχη στα τέλη του 19ου αιώνα διαμόρφωσε βαθιά τις σύγχρονες προσεγγίσεις για τη συγκριτική μέθοδο στην ιστορική γλωσσολογία και στην κρεολιστική. μικρογραφία| [[Αϊτινή κρεολή γλώσσα|Αϊτινή Κρεολή σε χρήση στο γκισέ ενοικίασης αυτοκινήτων, ΗΠΑ]] Λόγω των κοινωνικών, πολιτικών και ακαδημαϊκών αλλαγών που επέφερε η αποαποικιοποίηση στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, τις τελευταίες δεκαετίες οι κρεολές γλώσσες γνώρισαν την αναβίωση. Χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο σε εκδόσεις και ταινίες και σε πολλές περιπτώσεις, το κοινοτικό τους κύρος έχει βελτιωθεί δραματικά. Πραηματικά, ορισμένες έχουν τυποποιηθεί και χρησιμοποιούνται σε τοπικά σχολεία και πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Ταυτόχρονα, οι γλωσσολόγοι έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι οι κρεολές γλώσσες δεν είναι κατώτερες από άλλες γλώσσες. Πλέον χρησιμοποιούν τον όρο "κρεολή" ή "κρεολή γλώσσα" για οποιαδήποτε γλώσσα υποψιάζονται ότι έχει υποστεί κρεολισμό και οι όροι αυτοί δεν συνεπάγονται πλέον γεωγραφικούς περιορισμούς ούτε εθνοτικές προκαταλήψεις.
Ο κρεολισμός θεωρείται ευρέως ως ηγετική επιρροή στην εξέλιξη των αφροαμερικάνικων αγγλικών (AAE). Η διαμάχη σχετικά με την αφρικανική-αμερικανική αγγλική καθομιλουμένη γλώσσα (AAVE) στο αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς και η προηγούμενη αναφορά σε αυτή με τη λέξη ebonics, αντικατοπτρίζει την ιστορική αρνητική έννοια της λέξης κρεολή.
Ιστορική ταξινόμηση
Σύμφωνα με την εξωτερική τους ιστορία, οι τέσσερις τύποι κρεολών διακρίνονται σε: κρεολή φυτείας, κρεολή φρουρίου, καφέ κκρεολή και κρεολικά πιτζίν. Από την ίδια τη φύση μιας κρεολής γλώσσας, η φυλογενετική ταξινόμηση μιας συγκεκριμένης κρεόλης είναι συνήθως ζήτημα διαφωνίας. ειδικά όταν το πρόδρομο πιτζίν και οι γονεϊκές του γλώσσες (που μπορεί να ήταν άλλες κρεολές ή πιτζίν) έχουν εξαφανιστεί προτού τεκμηριωθούν.
Υπόστρωμα και Επίστρωμα
Ωστόσο, υπάρχει διαφωνία σχετικά με το βαθμό κατά τον οποίο οι όροι "υπόστρωμα" και "επίστρωμα" ισχύουν για τη γένεση ή την περιγραφή των κρεολών γλωσσών. Το μοντέλο αντικατάστασης γλώσσας ενδέχεται να μην είναι κατάλληλο σε περιβάλλοντα σχηματισμού κρεολής γλώσσας, όπου η αναδυόμενη γλώσσα προέρχεται από πολλές άλλες χωρίς καμία από αυτές να επιβληθεί ως αντικατάσταση οποιασδήποτε άλλης γλώσσας. Η διάκριση υποστρώματος-επιστρώματος γίνεται αμήχανη όταν πρέπει να υποτεθούν πολλαπλά επιστρώματα (όπως στην Παπιαμέντο), όταν δεν μπορεί να αναγνωριστεί το υπόστρωμα ή όταν η παρουσία ή η επιβίωση των ενδείξεων υποστρώματος συνάγεται από απλές τυπολογικές αναλογίες. Από την άλλη πλευρά, η διάκριση μπορεί να έχει νόημα όταν οι συνεισφορές κάθε μητρικής γλώσσας στην κρεολή που προκύπτει μπορεί να αποδειχθεί πολύ άνιση, με επιστημονικά σημαντικό τρόπο. Στη βιβλιογραφία για τις Κρεολές του Ατλαντικού, το "επίστρωμα" συνήθως σημαίνει ευρωπαϊκή και το "υπόστρωμα" μη ευρωπαϊκή ή αφρικανική.
Αποκρεολοποίηση
Δεδομένου ότι οι κρεολές γλώσσες σπάνια αποκτούν επίσημο καθεστώς, οι ομιλητές μίας πλήρως σχηματισμένης κρεολής γλώσσας μπορεί τελικά να αισθάνονται υποχρεωμένοι να προσαρμόσουν την ομιλία τους σε μία από τις γονεϊκές γλώσσες. Αυτή η διαδικασία αποκρεολοποίησης συνήθως δημιουργεί μία μετακρεολική συνεχής ομιλία που χαρακτηρίζεται από παραλλαγές μεγάλης κλίμακας και υπερδιόρθωση στη γλώσσα.
Είναι γενικά αποδεκτό ότι οι κρεολές γλώσσες έχουν απλούστερη γραμματική και μεγαλύτερη εσωτερική μεταβλητότητα από τις παλαιότερες και πιο καθιερωμένες γλώσσες. Ωστόσο αυτές οι έννοιες περιστασιακά αμφισβητούνται. (Δείτε επίσης γλωσσική πολυπλοκότητα).
Οι φυλογενετικές ή τυπολογικές συγκρίσεις των κρεολών γλωσσών έχουν οδηγήσει σε αποκλίνοντα συμπεράσματα. Οι ομοιότητες είναι συνήθως μεγαλύτερες μεταξύ των κρεολών που προέρχονται από συγγενείς γλώσσες, όπως οι γλώσσες της Ευρώπης, σε σχέση με ευρύτερες ομάδες που περιλαμβάνουν και κρεολές γλώσες που βασίζονται σε μη ινδοευρωπαϊκές γλώσσες (όπως η Νούμπι ή η Σάνγκο). Οι κρεολές με βάση τη γαλλική γλώσσα με τη σειρά τους μοιάζουν περισσότερο μεταξύ τους (και με ποικιλίες γαλλικών) από ότι με άλλες ευρωπαϊκές κρεολές γλώσσες. Παρατηρήθηκε, πιο συγκεκριμένα, ότι τα οριστικά άρθρα είναι ως επί το πλείστον πρωτογενή στις κρεολές γλώσσες με βάση την αγγλική και στα αγγλικά, ενώ είναι γενικά μεταγενέστερα σε κρεολές γλώσσες γαλλικές προέλευσης και στη διάλεκτο γαλλικών που εξήχθη τον 17ο και 18ο αιώνα στο σημερινό Κεμπέκ. Επιπλέον, οι ευρωπαϊκές γλώσσες που δημιούργησαν τις κρεολές γλώσσες των ευρωπαϊκών αποικιών ανήκουν όλες στην ίδια υποομάδα της Δυτικής Ινδοευρωπαϊκής και έχουν εξαιρετικά συγκλίνουσες γραμματικές, στο σημείο που ο Γουόρφ τις ένωσε σε μια ενιαία τυπική ευρωπαϊκή ομάδα γλωσσών. Τα γαλλικά και τα αγγλικά είναι ιδιαίτερα κοντά, καθώς τα αγγλικά, μέσω εκτεταμένου δανεισμού, είναι τυπολογικά πιο κοντά στα γαλλικά παρά σε άλλες γερμανικές γλώσσες. Έτσι, οι ισχυριζόμενες ομοιότητες μεταξύ των κρεολών μπορεί να είναι απλές συνέπειες παρόμοιας καταγωγής αντί για χαρακτηριστικά όλων των κρεολών.
Η γένεση της κρεόλης
Υπάρχει μια ποικιλία θεωριών σχετικά με την προέλευση των κρεολών γλωσσών και όλες προσπαθούν να εξηγήσουν τις ομοιότητες μεταξύ τους. Στο βιβλίο τους οι  περιγράφουν μια τετραπλή ταξινόμηση των εξηγήσεων σχετικά με τη γένεση της κρεόλης:
Εκτός από τον ακριβή μηχανισμό της γένεσης των κρεόλών γλωσσών, έχει αναπτυχθεί και μία πιο γενική συζήτηση για το εάν οι κρεολές γλώσσες χαρακτηρίζονται από διαφορετικούς μηχανισμούς από τις παραδοσιακές γλώσσες (που είναι το κύριο σημείο του ΜακΓουόρτερ το 2018) ή εάν, από αυτήν την άποψη, οι κρεολές γλώσσες αναπτύσσονται με τους ίδιους μηχανισμούς όπως και οι άλλες γλώσσες (π.χ. ΝτεΓκραφ 2001).
Μονογενετική θεωρία των πιτζίν και κρεολών
Η μονογενετική θεωρία των πιτζίν και κρεολών γλωσσών υποθέτει ότι όλες προέρχονται από ένα μεσογειακό Lingua Franca, μέσω ενός Δυτικοαφρικανικού πιτζίν βασισμένο στα πορτογαλικά του δέκατου έβδομου αιώνα, που αναλεξικοποιήθηκε στα λεγόμενα "εργοστάσια σκλάβων"  της Δυτικής Αφρικής, τα οποία ήταν η πηγή του εμπορίου σκλάβων του Ατλαντικού. Αυτή η θεωρία διατυπώθηκε αρχικά από τον Ούγκο Σουχάρντ στα τέλη του 19ου αιώνα και διαδόθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από τους Τέηλορ, Γουίνομ, Τόμπσον και Στιούαρτ. Ωστόσο, αυτή η υπόθεση δεν διερευνάται πλέον ενεργά, καθώς υπάρχουν παραδείγματα κρεολών, όπως η Hezhou, που αποδεδειγμένα δεν έχουν καμία σχέση με το Lingua Franca.
Υπόθεση εγχώριας προέλευσης
Για την προέλευση των βασιζόμενων στα αγγλικά κρεολών των Δυτικών Ινδιών προτείνεται από τον η υπόθεση εγχώριας καταγωγής που υποστηρίζει ότι, προς το τέλος του 16ου αιώνα, οι αγγλόφωνοι έμποροι άρχισαν να εγκαθίστανται και στους ποταμούς της Γκάμπια και της Σιέρρα Λεόνε όπως και σε γειτονικές περιοχές, για παράδειγμα στις ακτές Μπούλομ και Σέρμπρο. Αυτοί οι άποικοι παντρεύτηκαν με ντόπιους που οδήγησε σε μικτούς πληθυσμούς και ως αποτέλεσμα αυτής της επιμειξίας, δημιουργήθηκε ένα αγγλικό πιτζίν. Αυτό το πιτζίν το έμαθαν στις αποθήκες σκλάβων οι σκλάβοι, οι οποίοι αργότερα το μετέφεραν στις Δυτικές Ινδίες και αποτέλεσε ένα συστατικό των αναδυόμενων αγγλικών κρεολών.
Υπόθεση προέλευσης ευρωπαϊκής διάλεκτου
Οι γαλλικές κρεολές είναι οι σημαντικότεροι υποψήφιοι για το αποτέλεσμα της «φυσιολογικής» γλωσσικής αλλαγής και η κρεολικότητα τους να είναι κοινωνιοϊστορικής φύσης και σχετική με την αποικιακή τους προέλευση. Μέσα σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο, μια γαλλική κρεολή είναι μια γλώσσα φυλογενετικά βασισμένη στα γαλλικά, πιο συγκεκριμένα σε μια κοινή γαλλική 17ου αιώνα που υπήρχε στο Παρίσι, στα λιμάνια του Γαλλικού Ατλαντικού και στις νεογέννητες γαλλικές αποικίες. Οι υποστηρικτές αυτής της υπόθεσης υποδηλώνουν ότι οι μη-Κρεολές γαλλικές διάλεκτοι που εξακολουθούν να ομιλούνται σε πολλά μέρη της Αμερικής μοιράζονται αμοιβαία καταγωγή από αυτή τη μοναδική κοινή. Αυτές οι διάλεκτοι βρίσκονται στον Καναδά (κυρίως στο Κεμπέκ και στις κοινότητες των Ακαδίνών), στη Λουιζιάνα, στον Άγιο Βαρθολομαίο και ως απομονωμένες γλώσσες σε άλλα μέρη της Αμερικής. Προσεγγίσεις στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης είναι συμβατές με τη σταδιακότητα στην αλλαγή γλώσσας και τα μοντέλα της ατελούς μεταφοράς γλώσσα στην κοινή γένεση.
Γλώσσα ξένων και γλώσσα μωρών
Η υπόθεση Γλώσσα Ξένων (Foreigner Talk) υποστηρίζει ότι μια γλώσσα πιτζίν ή κρεολή σχηματίζεται όταν οι γηγενείς ομιλητές προσπαθούν να απλοποιήσουν τη γλώσσα τους, προκειμένου να απευθυνθούν σε ομιλητές που δεν γνωρίζουν καθόλου τη γλώσσα τους. Λόγω των ομοιοτήτων που εντοπίζονται σε αυτόν τον τύπο ομιλίας και στην ομιλία που απευθύνονται σε ένα μικρό παιδί, ονομάζεται επίσης μερικές φορές γλώσσα μωρών.
Οι υποστηρίζουν ότι τέσσερις διαφορετικές διαδικασίες συμμετέχουν στην δημιουργίας της Γλώσσας Ξένων:
Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί οι κρεολές γλώσσες έχουν πολλά κοινά, αποφεύγοντας ταυτόχρονα ένα μονογενετικό μοντέλο. Ωστόσο, ο, αναλύοντας τη Γερμανική Γλώσσα Ξένων, ισχυρίζεται ότι είναι υπερβολικά ασυνεπής και απρόβλεπτη για να παρέχει οποιουδήποτε είδους μοντέλο για την εκμάθηση γλωσσών.
Ενώ η απλοποίηση της εισαγωγής υποτίθεται ότι θα εξηγούσε την απλή γραμματική των κρεολών γλωσσών, οι σχολιαστές έθεσαν μια σειρά κριτικών για αυτήν την εξήγηση:
Ένα άλλο πρόβλημα με την εξήγηση της Γλώσσας Ξένων είναι η πιθανή κυκλικότητά του. Ο επισημαίνει ότι η Γλώσσα Ξένων βασίζεται συχνά στη μίμηση της λανθασμένης ομιλίας των μη ιθαγενών, δηλαδή του πιτζίν. Επομένως, μπορεί κάποιος να κάνει λάθος υποθέτοντας ότι το πρώτο προκάλεσε το δεύτερο.
Ατελής εκμάθηση δεύτερης γλώσσας
Η ατελής υπόθεση εκμάθησης δεύτερης γλώσσας ισχυρίζεται ότι τα πιτζίν είναι κυρίως το αποτέλεσμα της ατελούς εκμάθησης ως δεύτερης γλώσσας της κυρίαρχης γλώσσας του λεξικοποιητή από τους σκλάβους. Η έρευνα σχετικά με τις νατουραλιστικές διεργασίες δεύτερηςς γλώσσας αποκάλυψε μια σειρά χαρακτηριστικών των «γλωσσικών συστημάτων» που παρατηρούνται επίσης σε πιτζίν και κρεολές: