cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέτο του Γκορλίτσε
Πληθυσμός και κατανάλωση
Το λαθρεμπόριο τροφίμων έγινε απαραίτητο μέρος της επιβίωσης για πολλούς Εβραίους στο Γκορλίτσε, πολλοί από τους οποίους εξασφάλιζαν τροφή από τη γειτονική χώρα της Σλοβακίας, σχεδόν 19 μίλια μακριά από την τοποθεσία του γκέτο. Το ίδιο το γκέτο φυλασσόταν από αξιωματούχους της αστυνομίας της Ουκρανίας και, αν και ήταν σταθεροί στην εξυπηρέτηση της τοπικής Γκεστάπο, μερικοί αξιωματικοί βοήθησαν τους Εβραίους βοηθώντας τους να μεταφέρουν λαθραία τρόφιμα όπως καφέ, τσάι και κακάο στο Γκορλίτσε. Αυτό το είδος απελπισίας ήταν ενδεικτικό του κυρίαρχου ναζιστικού κινήτρου πίσω από τη γκετοποίηση τόσων πολλών μερών της Ευρώπης, που ήταν να αποστραγγίσει όλα τα φυσικά στοιχεία αξίας από τον εβραϊκό λαό με την ελπίδα να τον διώξει από αυτό που επρόκειτο να γίνει μεγαλύτερος γερμανικός πληθυσμός. Οι δύσκολες συνθήκες και η πείνα στις κατεχόμενες περιοχές είχαν σκοπό να αναγκάσουν τους Εβραίους να πουλήσουν όλα τα υπάρχοντά τους για να έχουν την οικονομική δυνατότητα για φαγητό για να επιβιώσουν. Σύντομα, πολλές οικογένειες βρέθηκαν στερημένες από όλους τους πόρους και το φαγητό έγινε «πολυτέλεια» των «πλούσιων».
Συνθήκες
Τα γκέτο στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Πολωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1940 κατακλύστηκαν από θανατηφόρες ασθένειες. Λόγω της έλλειψης κατάλληλης διατροφής ή πόρων, έγινε σύνηθες φαινόμενο να αρρωσταίνουν ολόκληρες οικογένειες σε σημείο χωρίς επιστροφή με λίγα μέσα για να θεραπεύσουν τις ασθένειές τους. Μέχρι το 1941, δεν δόθηκε πρόσβαση σε Εβραίους ιατρούς για να βοηθήσουν ασθενείς, που άφηναν πολλούς νεκρούς από έλλειψη κατάλληλης υγειονομικής περίθαλψης. Στα τέλη του 1940 ένα μικρό νοσοκομείο άνοιξε για τους πληγέντες Εβραίους μέσω χρηματοδότησης από τη Γιούντενρατ και Εβραίους ιατρούς από την περιοχή της Κρακοβίας από την οργάνωση JSS (Εβραϊκή Αυτοβοήθεια). Αν και όλα αυτά οργανώθηκαν με καλή πρόθεση, η μικρή χρηματοδότηση μεταφράστηκε σε ελλειπής πρόσβαση σε ζωτικής σημασίας φάρμακα, αφήνοντας πολλούς με έλλειψη βοήθειας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Δρ. Οτστάνκι «άφησε στην άκρη τις αντισημιτικές του πεποιθήσεις» και προσπάθησε να φροντίσει τους άρρωστους του Γκορλίτσε, με μεγάλο κίνδυνο να διωχτεί από τις ναζιστικές δυνάμεις των SS. Άλλοι ιατροί, όπως ο Δρ. Φέλντμαους έφτασαν το 1941, και μέχρι το φθινόπωρο άνοιξαν δύο οδοντιατρικές θέσεις στο γκέτο.
Διώξεις στο γκέτο
Οι γερμανικές δυνάμεις των SS έλεγχαν σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής των Εβραίων εντός του Γκέτο του Γκορλίτσε και οι περιπτώσεις έντονης βίας ή διακρίσεων ήταν συχνές στην περιοχή. Οι ξυλοδαρμοί Εβραίων ανδρών, γυναικών και παιδιών στους δημόσιους δρόμους έγιναν μέρος της διαβίωσης στο γκέτο και η άγρια απαγωγή Εβραίων ανδρών συνέβαινε συχνότερα, με αποτέλεσμα περισσότεροι Εβραίοι να αναγκαστούν να πάνε σε στρατόπεδα εργασίας. Καθώς η Γιούντενρατ έγινε μεγαλύτερη πηγή βοήθειας για τους Εβραίους στο Γκορλίτσε, άρχισαν να τρέφονται με τη ναζιστική αντιπολίτευση. Το 1942 κυκλοφόρησαν φήμες ότι το γκέτο θα εκκαθαριστεί σύντομα, και σε μια προσπάθεια να επιβάλουν τον έλεγχό τους στους Εβραίους πολίτες της κατεχόμενης επικράτειας, οι ναζιστικές δυνάμεις διέταξαν όλους τους άνδρες του γκέτο να πάνε στην πλατεία της πόλης. Ζήτησαν 250.000 ζλότι, ένα ποσό που δεν μπορούσε να καταβληθεί από τους πεινασμένους και φτωχούς που ζούσαν στο Γκορλίτσε. Πολλοί κρύφτηκαν από τις δυνάμεις των SS σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν από αυτή τη δίωξη και όλοι όσοι βρέθηκαν κρυμμένοι πυροβολήθηκαν επί τόπου. Μερικοί Εβραίοι από την πλατεία επιλέχθηκαν για να πάνε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Πλάσοφ, αναγκάστηκαν να γδυθούν και πυροβολήθηκαν σε ανοιχτούς ομαδικούς τάφους. Μέλη της Εβραϊκής Αστυνομίας και της Γιούντενρατ παρατάχθηκαν σε κτίρια με τις οικογένειές τους και, ένα προς ένα, δολοφονήθηκαν. Μερικοί εργάτες των οποίων η δουλειά αποδείχτηκε «ουσιώδης» για τις γερμανικές δυνάμεις κρατήθηκαν στη ζωή, μεταφέρθηκαν σε εργοστάσια χαρτιού και εξαναγκάζονταν συνεχώς να εργάζονται. Όλοι οι άλλοι Εβραίοι που δεν χρειάζονταν πλέον μεταφέρθηκαν σε ένα εργοστάσιο υποδημάτων χιλιόμετρα μακριά, λιμοκτονώντας κατά τη διάρκεια του τριήμερου ταξιδιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραϊκά γκέτο στην υπό ναζιστική κατοχή Πολωνία
Γιουν Μπο-σον
Ο Γιουν Μπό-σον (Yun Bo-seon) (Κορεατικά: 윤보선, Χάντσα:尹潽善, 26 Αυγούστου 1897 - 18 Ιουλίου 1990) ήταν Πρόεδρος της Νότιας Κορέας από το 1960 ως το 1962, δήμαρχος της Σεούλ από το 1948 ως το 1950.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Κορεάτες επαναστάτες
2948 Αμόσοφ
Ο Αμόσοφ (Amosov) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του καρδιοχειρουργού Νικολάι Αμόσοφ (Николай Михайлович Амосов, 1913–2002).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Αμόσοφ είναι άγνωστα. Ο Αμόσοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ως 9 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αμοσοφ
Have a Cigar
Have a Cigar ονομάζεται το τρίτο τραγούδι από το άλμπουμ Wish You Were Here του Αγγλικού ροκ συγκροτήματος Pink Floyd. Ήταν το πρώτο κομμάτι της δεύτερης πλευράς του αυθεντικού δίσκου στην έκδοση του CD βρίσκεται αμέσως μετά το «Welcome to the Machine».
Σύνθεση
Όπως και στο «Welcome to the Machine», η μουσική και οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ρότζερ Γουώτερς και κριτικάρει την υποκρισία και την πλεονεξία της μουσικής βιομηχανίας. Η μουσική είναι περισσότερο στραμμένη στο ροκ από τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, ξεκινώντας με ένα αναδυόμενο ρυθμό κιθάρας και μπάσου. Το κομμάτι είναι γεμάτο με επιπλέον ήχους κιθάρας, ηλεκτρικού πιάνου και συνθεσάιζερ προκειμένου να δημιουργηθεί ένα Φανκ ροκ υπόβαθρο.
Το τραγούδι κορυφώνεται από το απότομο σόλο κιθάρας, το οποίο διακόπτεται από εφέ συνθεσάιζερ καθώς ο ήχος της μουσικής χαμηλώνει σε επίπεδα AM ραδιοφώνου. Κάποιο θεωρούν ότι αυτό συμβολίζει την μεταμόρφωση της μουσικής σε ένα άχρηστο προϊόν που στοχεύει μόνο τις μαζικές πωλήσεις- κάτι το οποίο μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν προφητικό, καθώς το τραγούδι παίχτηκε πολύ στα ραδιόφωνα. Στο τέλος του τραγουδιού ακούγεται ένας ήχος ραδιοφωνικού σταθμού, και με αυτό το εφέ γίνεται η μετάβαση στο επόμενο τραγούδι, το Wish you Were Here.
Ο στίχος "Oh, by the way, which one's Pink?" φημολογείται πως τέθηκε σαν ερώτηση στο συγκρότημα από έναν εκτελεστικό παράγοντα δισκογραφικής εταιρίας στα μέσα της δεκαετίας του 1960, όπου βρίσκονταν ακόμα σε στάδιο σχηματισμού. Η φήμη λέει πως ο παράγοντας της δισκογραφικής αφού χαιρέτησε ένα ένα τα μέλη του συγκροτήματος και τους μίλησε με κολακευτικά λόγια, τότε προχώρησε σε αυτήν την ερώτηση. Αργότερα το όνομα Pink χρησιμοποιήθηκε για τον βασικό χαρακτήρα του δίσκου The Wall.
Το τραγούδι πρωτοπαρουσιάστηκε όταν το συγκρότημα το εκτέλεσε στην περιοδεία που έκαναν στην Βόρειο Αμερική το 1975, ανάμεσα στα δύο μισά του Shine On You Crazy Diamond, με τον Ρότζερ Γουώτερς και τον Ντέιβιντ Γκίλμορ να μοιράζονται τα φωνητικά.
Στην αυθεντική εκτέλεση, τα κυρίως φωνητικά δεν γίνονται από κάποιο μέλος των Pink Floyd, άλλα από έναν γνωστό τους, τον Άγγλο συνθέτη και τραγουδιστή Ρόυ Χάρπερ. Ο Γουώτερς σχεδίαζε να κάνει ο ίδιος τα φωνητικά, όπως συνήθιζε στα περισσότερα τραγούδια, αλλά τραυμάτισε τις φωνητικές του χορδές ενώ ηχογραφούσε το Shine On You Crazy Diamond, και ο Γκίλμορ δεν μπορούσε μόνος του να τραγουδήσει τους «σκληρούς» στίχους. Ο Χάρπερ ηχογραφούσε για το άλμπουμ του HQ στο Στούντιο 2 του Abbey Road ενώ την ίδια στιγμή οι Φλόυντ βρίσκονταν στο Στούντιο 3˙ ο Χάρπερ, μαθαίνοντας το δίλημμα του συγκροτήματος, προσφέρθηκε να τραγουδήσει αυτός. Αργότερα ο Γουώτερς είπε πως ήλπιζε (ίσως υποσυνείδητα) πως τα άλλα μέλη του συγκροτήματος θα αρνούνταν, και επέμενε το τραγούδι να περιοριστεί μέσα στα όρια του συγκροτήματος. Επομένως ένοιωσε έκπληκτος όταν τα άλλα μέλη δέχθηκαν την ιδέα, και ο Χάρπερ ισχυρίζεται πως για πληρωμή ζήτησε ένα εισιτήριο απεριόριστης διάρκειας για το κοντινό Γήπεδο Κρίκετ Lord's και πως ένιωσε προσβεβλημένος όταν του έστειλαν ένα απλό εισιτήριο, το οποίο δεν χρησιμοποίησε ποτέ.
Αναφορές
''Πολλοί, ακόμα και εγώ ο ίδιος, νομίζουν πως δεν μπορώ να τραγουδήσω. Δεν έχω ξεκαθαρίσει καλά στο τι αφορά το να τραγουδάς. Ξέρω πως βρίσκω δύσκολο να πείσω, και ξέρω και πως ο ήχος της φωνής μου δεν είναι πολύ καλός όσον αφορά την αισθητική, και ο Ρόυ Χάρπερ ηχογραφούσε το δικό του άλμπουμ σε ένα άλλο στούντιο της ΕΜΙ, και επειδή είναι φίλος μας, νομίζαμε πως θα μπορούσε να κάνει κάτι για αυτό (το τραγούδι)''
- Roger Waters, October 1975, WYWH Songbook
''Το «Have A Cigar» ήταν το μοναδικό κομμάτι στο οποίο χρησιμοποίησα την κιθάρα και τα πλήκτρα μια και έξω. Υπάρχουν μερικοί επιπλέον ήχοι κιθάρας που τους πέρασα αργότερα, αλλά την βασική κιθάρα την έκανα με την μία.''
— David Gilmour, October 1975, WYWH Songbook
Γουίλιαμ Τζέιμς
Ο Γουίλιαμ Τζέιμς (Αγγλικά: William James) (11 Ιανουαρίου 1842 – 26 Αυγούστου 1910) ήταν πρωτοπόρος Αμερικανός ψυχολόγος και φιλόσοφος. Γεννημένος στην πόλη της Νέας Υόρκης, ήταν αδελφός του μυθιστοριογράφου Χένρι Τζέιμς.
Έγραψε σημαντικά βιβλία σχετικά με τη νέα επιστήμη της Ψυχολογίας, της εκπαιδευτικής ψυχολογίας, της ψυχολογίας της θρησκευτικής εμπειρίας και του μυστικισμού, καθώς και της φιλοσοφίας του πραγματισμού.
Have a Cigar
Πηγές
Κατηγορία:Τραγούδια των Pink Floyd Κατηγορία:Τραγούδια του 1975 Κατηγορία:Singles του 1975 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της CBS Records Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας
Γουίλιαμ Τζέιμς
Άσκησε σημαντική επίδραση σε αρκετούς συγγραφείς και στοχαστές καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, συμπεριλαμβανομένου του νονού του Ραλφ Γουάλντο Έμερσον, του Οράτιου Γκρήλεϋ, του Γουΐλιαμ Κάλεν Μπάιαντ και των Όλιβερ Γουέντελ Χολμς νεότερου, Τσαρλς Σάντερς Πηρς, Τζόσια Ρόις, Τζορτζ Σανταγιάνα, Μαρκ Τουέιν, Τζέιμς Φρέιζερ, Ανρί Μπεργκσόν, Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς, Ζίγκμουντ Φρόιντ, Γερτρούδης Στάιν, και Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ.
Το 1842-1910 ο Τζέιμς γίνεται ο πρώτος καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ήταν από τους πρώτους ψυχολόγους που υποστήριξαν πως ο σωστός τρόπος μελέτης των ψυχολογικών φαινομένων είναι μέσω της εξέτασης της λειτουργικότητάς τους («Λειτουργισμός»). Επίσης, ίδρυσε νοσοκομεία και ιδρύματα με αντικείμενο την ψυχική υγεία.
Πυρομανία
Ο όρος πυρομανία (από τις λέξεις πῦρ, μανία) αναφέρεται στον παθολογικό εμπρησμό και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα, ως μονομανία. Αυτός ο ορισμός απορρίφθηκε κατηγορηματικά από το χώρο της Ψυχιατρικής και συγκεκριμένα της Εγκληματολογίας από την αρχή του 20ού αιώνα, σε αντίθεση με τον όρο μανία που όμως δεν έχει να κάνει με τους σχετικούς ψυχαναγκασμούς.
Λογοτεχνία
Κατηγορία:Διαταραχές συνήθειας και παρόρμησης Κατηγορία:Εγκληματολογία Κατηγορία:Δημόσια ασφάλεια
Α.Σ.Ε. Ορμή Πάτρας
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ορμή Πάτρας ιδρύθηκε το 2003 με την συγχώνευση του ΑΟ Θρίαμβος Πατρών, του Ποσειδώνα Πάτρας και του Φοίνικα Πάτρας. Πρωταγωνιστεί στα πρωταθλήματα και κύπελλα γυναικών στη χειροσφαίριση με αποκορύφωμα την κατάκτηση του πρωταθλήματος και κυπέλλου το 2007. Έδρα της Ορμής είναι το "Κλειστό" γυμναστήριο του Παμπελοποννησιακού Σταδίου στην περιοχή "Κουκούλι" της Πάτρας.
Τίτλοι
Χειροσφαίριση γυναικών (10)
Νταμπλούχος 2006-07
Την αγωνιστική περίοδος 2006-2007 κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της σπάζοντας τη δωδεκαετή κυριαρχία της Αναγέννησης Άρτας. Στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος τερμάτισε στην 2η θέση 2 βαθμούς πίσω από την Αναγέννηση. Στους τελικούς των playoffs νίκησε πάλι την Αναγέννηση στον τρίτο αγώνα με 28-24 μέσα στην Άρτα και αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Την ομάδα της Ορμής αποτελούσαν οι Γρηγορία Γκόλια, Ελένη Ποιμενίδου, Άννα Στράτου, Λουκία Μαλάνοβα, Λάουρα-Νικολέτα Βασιλέσκου, Τατιάνα Πένεφ, Όλγα Τερζούδη, Φιλίπα Ακάρ, Ευγενία Καράγιωργα, Ελευθερία Ισμιρλίδου, Άννα Ψαθά, Φανή Βιζέλη, Άντρεα-Οτιλίνα Φάκα και προπονητής ο Γιώργος Κρανάκης. Πρώτη σκόρερ της Ορμής ήταν η Γρηγορία Γκόλια με 115 γκολ.
Στον τελικό του κυπέλλου που διεξήχθη στη Βέροια, ο ΑΣΕ Ορμή επιράτησε με 26-23 της Άρτας και στέφτηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του κυπελλούχος Ελλάδας.
Πρωταθλήτρια Ελλάδος 2007-08
Στην αγωνιστική περίοδο 2007-2008 η Ορμή κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη φορά το πρωτάθλημα Ελλάδας. Στην κανονική διάρκεια τερμάτισε στην 1η θέση με 4 βαθμούς διαφορά από την δεύτερη Αναγέννηση Άρτας. Στα playoffs απέκλεισε στον 1ο αγώνα τον Ο.Φ. Νέας Ιωνίας με δύο νίκες, 32-26 και 30-23, ενώ στον τελικό αντιμετώπισε την Αναγέννηση Άρτας και αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας με νίκη στον 3ο αγώνα με 29-28 μέσα στην Πάτρα.
Νταμπλούχος 2008-09, 2009-10
Η Ορμή στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας στις γυναίκες για δεύτερη φορά στην Ιστορία της, στις 22 Φεβρουαρίου του 2009. Κέρδισε με 30-20 τη Νέα Ιωνία στον τελικό του φάιναλ φορ, που διεξήχθη στο κλειστό γυμναστήριο του Βύρωνα. Κατέκτησε το νταμπλ στεφόμενη πρωταθλήτρια για τρίτη φορά στην ιστορία της. Προπονητής της ήταν ο Ζλάτκο Πετρονίγιεβιτς.
Η ομάδα διατήρησε τον τίτλο της στο κύπελλο και το 2010, καθώς στον τελικό στις 21 Μαρτίου κέρδισε με 18-17 την Νέα Ιωνία, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά το πρωτάθλημα Ελλάδας. Προπονητής της ήταν ο Ευθύμης Πιπελίδης.
Πρωταθλήτρια Ελλάδος 2010-11
Ο ΑΣΕ Ορμή στέφτηκε για πέμπτη συνεχόμενη φορά πρωταθλητής Ελλάδας. Προπονητής της ήταν ο Ιβάν Κοπ.
Νταμπλούχος 2011-12
Το 2012, στον τελικό που διεξήχθη στο Λουτράκι νικητής αναδείχτηκε η ομάδα της Α.Σ.Ε. Ορμή Πάτρας επικρατώντας με 21-20 της Νέας Ιωνίας.
Το 2011-2012 κατέκτησε και το ελληνικό πρωτάθλημα χειροσφαίρισης γυναικών, ισοφαρίζοντας παράλληλα το ρεκόρ των έξι συνεχόμενων πρωταθλημάτων που κρατούσε από το 1993 η ομάδα της Βέροιας. Προπονητής της ήταν ο Ζλάτκο Πετρονίγιεβιτς που αντεικατέστησε μεσούσης της σεζόν τον Μπόρις Τσουρλέφσκι.
Σαιζόν 2012-13 και 2013-14
Την αγωνιστική περίοδο 2012-2013 η Ορμή έκανε ένα νέο ξεκίνημα με πολλές αλλαγές στη σύνθεση της ομάδας. Τερμάτισε τέταρτη στην κατάταξη της κανονικής περιόδου, ενώ διεκδίκησε το έβδομο συνεχόμενο Πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία της ενάντια (και για πρώτη φορά σε τελικό) στην ομάδα του ΠΑΟΚ, με μειονέκτημα έδρας, χάνοντας συνολικά με 2-1 (ήττες/νίκες). Η ομάδα της σαιζόν 2012-2013 απαρτίζεται από τις: Μαρία Αγγελοπούλου, Αλεξάνδρα Αποστολοπούλου, Ιβάνα Βελίσκοβιτς, Αποστολίνα Δημητρίου, Λητώ Έλληνα, Ελένη Ευαγγελίδου, Μαρία Καγκελάρη, Ευγενία Καράγιωργα, Βασιλική Κασάπη, Μαρία Κορομηλά, Νικολίτσα Κουκουλομάτη, Ναυσικά Ματαρώνα, Άννα Μίλασιτς, Andriana Miscovic, Ελένη Μούρνου, Φωτεινή Νούσια, Αναστασία Παπαδοπούλου, Δήμητρα Παπανικολοπούλου, Tatjana Penev (παίκτρια, συνεργάτης), Δήμητρα Ρόσση, Άννα Στράτου, Ιωάννα Συζίνου (2η θητεία), Χρυσούλα Χάλα. Προπονητής της ομάδας είναι ο Ratko Đurković.
Την περίοδο 2013-2014 η Ορμή τερμάτισε στην 5η θέση της κανονικής περιόδου με 8 βαθμούς, για να καταλάβει τελικά την 6η θέση στο Πρωτάθλημα.
Ρόστερ (σαιζόν 2014-2015)
Προπονητής: Στέλιος Σεϊρεκίδης
Ενημέρωση: 24 Απριλίου 2015
Πηγές
Ορμη Ορμη Ορμη Ορμη
No Cities to Love
Το "No Cities to Love" είναι το όγδοο άλμπουμ των Sleater-Kinney και το πρώτο μετά από δέκα χρόνια απουσίας από τη μουσική σκηνή. Κυκλοφόρησε στις 20 Ιανουαρίου του 2015 από την Sub Pop Records. Παραγωγός ήταν για ακόμα μια φορά ο John Goodmanson. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε μυστικά recorded στο Tiny Telephone του Σαν Φρανσίσκο, με επιπλέον συναντήσεις να γίνονται στο Electrokitty του Σιάτλ και το Kung Fu Bakery του Πόρτλαντ. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2014, το "No Cities to Love" κυκλοφόρησε καταλάθος από τη δισκογραφική της μπάντας, Sub Pop. Για την υποστήριξη του άλμπουμ η μπάντα ανακοίνωσε μια Βορειοαμερικάνικη/Ευρωπαϊκή περιοδεία 41 συναυλιών που θα ολοκληρωθεί τον Μάιο του 2015 με μία συναυλία στο Σιάτλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015 Κατηγορία:Δισκογραφία των Sleater-Kinney
Ικόνιο
Το Ικόνιο (τουρκικά: Konya «Κόνια», αρχ. ελλ: Ἰκόνιον), είναι πόλη στην κεντρική Τουρκία στο υψίπεδο της Ανατολίας (στην αρχαία Φρυγία), 500 χλμ ΝΑ της Σμύρνης. Κατοικείται από αρχαιότατους χρόνους. Ήταν η έδρα του Σουλτανάτου των Σελτζούκων του Ικονίου (Ρουμ) από το 1097 έως το 1243.
Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του Ικονίου, της μεγαλύτερης σε έκταση επαρχίας της Τουρκίας. Έχει πληθυσμό 1.268.915 κατοίκων (2018).
Ιστορία
Το Ικόνιο ταυτίζεται με την πόλη Ikkuwaniya των Χετταίων. Η ελληνική ονομασία είναι παραφθορά της αυτόχθονης Λουβιανής ονομασίας της πόλης.
Η αρχαία Λυκαονία, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται το Ικόνιο, αποτελούσε γειτονικό κράτος της Καππαδοκίας από δυτικά. Την εποχή των Περσικών Πολέμων περιελάμβανε και το μεγαλύτερο μέρος της υστερότερης Καταονίας. Προς Νότου η οροσειρά του Ταύρου την χώριζε από την Κιλικία, ενώ το Ικόνιο όπως αναφέρεται στο ιστορικό σύγγραμμα Κύρου Ανάβασις του Ξενοφώντος, ήταν πόλη της Φρυγίας, στα δυτικά.
Ο Απόστολος Παύλος κήρυξε στο Ικόνιο κατά την πρώτη αποστολική περιοδεία του, μεταξύ των ετών 44-45 μ.Χ., ενώ μετέπειτα η πόλη αποτέλεσε έδρα επισκοπής και αργότερα Μητρόπολης. Η Αγία Θέκλα από το Ικόνιο παρακολούθησε το κήρυγμα του Παύλου, ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και έγινε ακόλουθος του Αποστόλου και κήρυξε και η ίδια μέχρι το μαρτύριό της, αποτελώντας την πρώτη γυναίκα χριστιανή μάρτυρα. Για τον λόγο αυτό ονομάζεται Ισαπόστολος και Πρωτομάρτυς. Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα ήταν από το Ικόνιο και μαρτύρησαν κατά τους ρωμαϊκούς διωγμούς. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. επίσκοπος στο Ικόνιο ήταν ο Αμφιλόχιος, σημαντικός θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας. To 327 μ.Χ. η Αγία Ελένη, μητέρα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, σταμάτησε στη Σίλη καθοδόν προς την Ιερουσαλήμ για προσκύνημα, είδε εδώ τους λαξευμένους ναούς των πρώτων χριστιανικών εποχών και αποφάσισε να χτίσει έναν ναό στη Σίλλη για τους χριστιανούς αφιερωμενο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ναός σώζεται μέχρι σήμερα. Στο Ικόνιο γεννήθηκε ο Έλληνας αρχιτέκτονας Καλογιάννης έργο του οποίου αποτελεί ο Γκιοκ Μεντρεσές (Gök Medrese) στη Σεβάστεια της Καππαδοκίας (13ος αιώνας).
Τον 9ο αι. ιδρύθηκε η ορθόδοξη Μονή Αγίου Χαρίτωνος στη Σύλλη κοντά στο Ικόνιο. Είναι λαξευμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου στους βράχους μίας χαράδρας του όρους του Αγίου Φιλίππου (σήμερα Τεκελί-Ντάγ).
Στο Ικόνιο έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Τζελαλεντίν Ρουμί, μυστικιστικός ποιητής και φιλόσοφος, ιδρυτής του σουφικού τάγματος των Μεβλεβί Ντερβίς. Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι εκστατικοί χοροί των δερβίσηδων είναι επιβιώσεις αρχαίων διονυσιακών λατρειών που ήταν διαδεδομένες στη Μ. Ασία. Ο Ρουμί είχε επαφή με Έλληνες διανοούμενους της περιοχής, κυρίως κληρικούς. Ο Αφλακί, βιογράφος του Ρουμί, περιγράφει τις φιλοσοφικές συζητήσεις του Ρουμί με τον ηγούμενο της Μονής του Αγίου Χαρίτωνος (κατά τους Τούρκους Ακ Μαναστίρ) του Ικονίου, την οποία μάλιστα αναφέρει ως «μονή του Πλάτωνος» (Ντέιρε Αφλατούν). Στο Ικόνιο έχτισαν τζαμιά ο Αλαεντίν Καϊκουμπάντ Α΄ (Τζαμί του Αλαεντίν) και ο Οθωμανός σουλτάνος Σελήμ Β΄. thumb|right|280px|Έλληνες του Ικονίου.
Πριν το 1923 κατοικούσαν εκεί 4.000 χριστιανοί ορθόδοξοι, τουρκόφωνοι και ελληνόφωνοι. Η ελληνική κοινότητα αριθμούσε περίπου 2.500 άτομα που διατηρούσαν με δικά τους έξοδα, εκκλησία, σχολείο αρρένων και παρθεναγωγείο.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών οι χριστιανοί ορθόδοξοι του Ικονίου εγκαταστάθηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Επίσης δύο οικισμοί που δημιουργήθηκαν από τους Κονιαλήδες πρόσφυγες έλαβαν το όνομά τους από την πόλη του Ικονίου: το Νέο Ικόνιο Περάματος Αττικής και το Νέο Ικόνιο Καρδίτσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ικονιο Ικονιο Ικονιο Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Παραγγελιά!
H Παραγγελιά! είναι μια ελληνική ταινία του 1980 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Παύλου Τάσιου βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Νίκου Κοεμτζή ο οποίος σκότωσε τρεις ανθρώπους στο νυχτερινό κέντρο "Νεράιδα" στις 25 Φεβρουαρίου του 1973.
Πλοκή
Ο Νίκος μαζί με τον αδερφό του, έναν φίλο τους και τις γυναίκες τους διασκεδάζουν σε κάποιο λαϊκό κέντρο. Εκεί θα γίνει μια παρεξήγηση, με αφορμή την «παραγγελιά» ενός τραγουδιού. Ο καβγάς, με την εμπλοκή και της αστυνομίας, μετετράπη σε αιματηρό επεισόδιο. .
Διανομή
μικρογραφία|Ο Νίκος και ο Δήμος στο δικαστήριο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες
Κοινά
Τα κοινά (commons) είναι οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα. Τα κοινά περιλαμβάνουν πόρους τους οποίους οι κοινότητες διαχειρίζονται σύμφωνα με κανόνες και πρότυπα που έχουν οι ίδιες καθορίσει. Συνεπώς, τα κοινά αποτελούνται από τρία αλληλένδετα επίπεδα: τον πόρο ή αγαθό, την κοινότητα και το ρυθμιστικό πλαίσιο. Τα κοινά (κοινά αγαθά) είναι αγαθά που κληρονομήθηκαν από τις προηγούμενες γενιές, δημιουργήθηκαν συλλογικά ή αποτελούν φυσική κληρονομιά.
Για να αντιληφθούμε καλύτερα τα κοινά πρέπει να συμπεριλάβουμε στον καθορισμό τους 3 στοιχεία συγχρόνως :
Σύμφωνα με τον David Bollier η σπουδαιότητα των κοινών έγκειται στη ικανότητά τους να:
Ο Bollier αναφέρει ότι "η δύναμη ενός κοινού προέρχεται από τις πραγματικές κοινωνικές πρακτικές που του δίνουν πνοή" .Υπάρχουν άτυποι κανόνες για τη διανομή του νερού άρδευσης στο Νέο Μεξικό ή για το πώς γίνονται δεκτά και το πώς αναθεωρούνται τα λήμματα στη Wikipedia, οι οποίοι δεν μπορούν εύκολα να αλλάξουν και γι αυτό είναι δύσκολο να εμπορευματοποιήσεις  τους καρπούς των κοινών χωρίς να τα καταστρέψεις. Αν υπάρξει αγοραία εκμετάλλευση των πόρων ενός κοινού τότε οι κοινωνικές σχέσεις που το στηρίζουν διαβρώνονται.
Σύμφωνα με τους αυτόνομους μαρξιστές, η έννοια και τα περιεχόμενα των κοινών αποτελούν σημείο-κλειδί για την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και για την έξοδο από τον καπιταλισμό. Θεωρούν παραπλανητική την θεωρία των σταδίων του ιστορικού υλισμού και υποστηρίζουν ότι η πρωταρχική συσσώρευση και οι περιφράξεις αποτελούν μια διαρκή διαδικασία της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Σύμφωνα με τον Massimo De Angelis "η σχέση μεταξύ καπιταλισμού και κοινών είναι πάντα ένα ζήτημα σχέσεων εξουσίας σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο". Οι αυτόνομοι μαρξιστές αναγνωρίζουν τις "νέες περιφράξεις" των κοινών (περιφράξεις γαιών και υδάτων για κατασκευή φραγμάτων, εξορύξεων, περιφράξεις στην εκπαίδευση, στην υγεία, έλεγχος των γονιδίων, περιφράξεις στο διαδίκτυο, στο πολιτισμό κ.ά) και θεωρούν ως σημαντικότερη πρόκληση την σύνδεση των αγώνων για τα κοινά σε ένα ευρύ πλανητικό πλαίσιο.
Είδη κοινών και παραδείγματα
Γενικά, μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις κατηγορίες: τα φυσικά κοινά (ο αέρας, η γη, το νερό κλπ.), τα δημόσια κοινά (υποδομές, οδικά δίκτυα, δίκτυα μεταφορών, τηλεπικοινωνίες, εκπαίδευση, υγεία, δίκτυα κοινής ωφέλειας, κλπ.) και τα πολιτισμικά ή πολιτιστικά κοινά (γλώσσες, επιστήμες, τέχνες, πολιτιστική κληρονομιά, διαδίκτυο κλπ.). Τα πρώτα αποτελούν κοινά που δεν έχουν δημιουργηθεί από τον άνθρωπο, αλλά από τη φύση. Τα φυσικά κοινά είναι περιορισμένα, αλλά ο σύγχρονος καπιταλισμός τα αντιμετωπίζει λες και βρίσκονται σε αφθονία. Από την άλλη, τα πολιτισμικά κοινά βρίσκονται όντως σε αφθονία. Οι άνθρωποι είναι επομένως ελεύθεροι να τα διαχειριστούν είτε ως τελικοί καταναλωτές, είτε ως εργαλεία για να παραγάγουν κάτι νέο. Υπάρχουν ακόμη τα  αστικά κοινά (ελεύθεροι, κοινόχρηστοι, κοινωφελείς χώροι, χώροι πρασίνου, δίκτυα υποδομών), τα γενετικά κοινά (γονίδια), τα ενεργειακά κοινά (φυσικοί, ενεργειακοί πόροι), τα επικοινωνιακά κοινά (ηλεκτρομαγνητικό φάσμα), τα πληροφοριακά κοινά (διαδίκτυο, ανοιχτό και ελεύθερο λογισμικό) που είναι μια υποπερίπτωση των πολιτιστικών κοινών.
Υλικά και άυλα κοινά
Επομένως, τα κοινά μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγάλες ομάδες: στα υλικά και στα άυλα κοινά, ή αλλιώς πνευματικά ή πληροφοριακά κοινά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα πληροφοριακών κοινών αποτελούν το διαδίκτυο, το οποίο μπορεί να είναι διαθέσιμο σε όλους και ο σχεδιασμός του επιτρέπει στον καθένα να καινοτομήσει και να επικοινωνήσει, το ανοικτό και ελεύθερο λογισμικό, όπου χρήστες συμμετέχουν εθελοντικά στη δημιουργία λογισμικών που διατίθενται ελεύθερα με ανοικτό κώδικα, και η διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia που αποτελεί μια τεράστια βάση πληροφοριών και γνώσης.
Τα υλικά κοινά είναι αγαθά τα οποία δεν υπάρχουν σε αφθονία και η κατάχρηση τους οδηγεί σε αυτό που ο Garett Hardin αποκάλεσε «η τραγωδία των Κοινών», δημιουργώντας την αναγκαιότητα για περιορισμό και έλεγχο της χρήσης τους.Ωστόσο τα συγκεκριμένα κοινά ανήκουν στην κατηγορία  πόρων κοινής δεξαμενής όπου ο Hardin στην ουσία έλαβε υπόψη του ένα πόρο ανοικτής πρόσβασης όπου απουσίαζε η έννοια της κοινότητας και των σχέσεων που δημιουργούν τα κοινά όπως εύστοχα παρατηρεί ο Massimo De Angelis. Τα προβλήματα αυτά δεν υπάρχουν στη σφαίρα της πληροφορίας -ή αν υπάρχουν θα είναι σε πολύ μικρό βαθμό με σχεδόν μηδενικό οριακό κόστος για κάθε επιπλέον μονάδα αγαθού- όπου τα πληροφοριακά αγαθά είναι άφθονα, και η χρήση (ή αλλιώς κατανάλωση) μιας επιπλέον «μονάδας» πληροφορίας δεν αποκλείει τη χρήση της από άλλους (βλέπε σχετικά και στο λήμμα πολιτιστικά κοινά). Τα πληροφοριακά κοινά διαφέρουν από τις αγορές καθώς έχουν δημόσιο χαρακτήρα, εφαρμόζοντας την αρχή: από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του. Όσο περισσότερο χρησιμοποιούνται, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν και τόσο πιο ωφέλιμα για το κοινωνικό σύνολο γίνονται.
Περιβαλλοντικά κοινά
Παρακάτω παραθέτονται παραδείγματα τα οποία απεικονίζουν τύπους περιβαλλοντικών κοινών:
Ευρωπαϊκή χρήση γης
Αρχικά, στη μεσαιωνική Αγγλία, το κοινό ήταν αναπόσπαστο μέρος του φέουδου (manor), οπότε νομίκως ήταν μέρος του κτήματος της γης που ανήκε στον άρχοντα του φέουδου πάνω στο οποίο ορισμένες τάξεις μεταξύ των οποίοων μισθωτοί για το φέουδο είχαν αποκτήσει ορισμένα δικαιώματα. Με την πορεία των χρόνων, ο όρος "κοινά" ("commons") έχει βρει εφαρμογή και σε άλλους πόρους στους οποίους μια κοινότητα έχει δικαιώματα ή πρόσβαση. Σε παλαιότερα κείμενα η χρήση της λέξης "κοινό" χρησιμοποιείται για να υποδηλωθεί οποιοδήποτε τέτοιο δικαίωμα, όμως σε συγχρονότερα κείμενα η λέξη χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε συγκεκριμένα δικαιώματα του κοινού και για να διατηρηθεί το όνομα "κοινό" για τη γη πάνω στην οποία ασκούνται τα δικαιώματα. Το πρόσωπο που έχει δικαίωμα στην ή πάνω σε κοινή γη από κοινού με κάποιον άλλον ή άλλους, ονομάζεται "κοινός άνθρωπος" ("commoner").
Στην κεντρική Ευρώπη, τα κοινά (σχετικά μικρής κλίμακας γεωργία κυρίως στη νότια Γερμανία, την Αυστρία και τις αλπικές χώρες) διατηρήθηκαν, σε ορισμένα μέρη, μέχρι σήμερα. Ορισμένες μελέτες έχουν συγκρίνει τις γερμανικές και αγγλικές σχέσεις με τα κοινά μεταξύ της ύστερης μεσαιωνικής εποχής και των αγροτικών μεταρρυθμίσεων του 18ου και 19ου αιώνα. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν αρκετά ριζοσπαστικό στο να απομακρύνει και να περικλείει πρώην κοινά, ενώ η νοτιοδυτική Γερμανία (και οι αλπικές χώρες όπως η Ελβετία) είχαν τις πιο προηγμένες δομές κοινών και ήταν πιο διατεθειμένοι να τις κρατήσουν. Η περιοχή του Κάτω Ρήνου είχε μια πιο μετριοπαθή θέση. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο και τα πρώην κυριαρχικά εδάφη έχουν μέχρι σήμερα μια μεγάλη έκταση γης του Στέμματος, η οποία συχνά χρησιμοποιείται για κοινοτικούς σκοπούς ή για λόγους διατήρησης.
Μογγολικοί βοσκότοποι
Με βάση ένα ερευνητικό πρόγραμμα της Περιβαλλοντικής και Πολιτιστικής Προστασίας στην Εσωτερική Ασία (ECCIA) από το 1992 έως το 1995, χρησιμοποιήθηκαν δορυφορικές εικόνες για τη σύγκριση της υποβάθμισης της γης λόγω βοσκής στις περιοχές της Μογγολίας, της Ρωσίας και της Κίνας. Στη Μογγολία, όπου επιτρέπεται στους βοσκούς να κινούνται συλλογικά μεταξύ εποχιακών βοσκότοπων, η υποβάθμιση παρέμεινε σχετικά χαμηλή σε περίπου 9%. Συγκριτικά, η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες έδιναν εντολή σε κρατικούς βοσκότοπους που αφορούσαν σταθερούς οικισμούς και σε ορισμένες περιπτώσεις ιδιωτικοποιήσεις από το νοικοκυριό, είχαν πολύ μεγαλύτερη υποβάθμιση, περίπου 75% και 33% αντίστοιχα. Μια συνεργατική προσπάθεια εκ μέρους των Μογγολών αποδείχθηκε πολύ πιο αποτελεσματική στη διατήρηση του βοσκότοπου.
Αλιεία αστακών στο Μέιν
Η ευρεία επιτυχία της βιομηχανίας αστακών του Μέιν αποδίδεται συχνά στην προθυμία των ψαράδων αστακού του Μέιν να διατηρήσουν και να υποστηρίξουν τους κανόνες προστασίας του αστακού. Αυτοί οι κανόνες συμπεριλαμβάνουν τα λιμενικά εδάφη που δεν αναγνωρίζονται από το κράτος, τα άτυπα όρια της παγίδευσης και τους νόμους που επιβάλλει η πολιτεία του Μέιν (οι οποίοι επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από την άσκηση πίεσης από την ίδια την βιομηχανία αστακών). Ουσιαστικά, οι ψαράδες συνεργάζονται χωρίς μεγάλη κυβερνητική παρέμβαση για να διατηρήσουν τον πόρο κοινής δεξαμενής τους.
Κοινοτικά δάση
Τα δάση έχουν την ιδιότητα και την δυνατότητα να αυτορυθμίζονται και έτσι να διατηρούνται επί μακρά σειρά ετών αγέρωχα προσφέροντας και στους ανθρώπους έναν πολύτιμο σύμμαχο οξυγόνου και προστάτη από πλημμύρες. Δυστυχώς όμως ο άνθρωπος έχει την κακή συνήθεια να παρεμβαίνει ως ένας εξωτερικός παράγοντας που τις περισσότερες φορές η παρέμβαση αυτή είναι αρνητική και σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα και καταστροφική. Η ραγδαία αστικοποίηση των τελευταίων δεκαετιών, η συνεχής δόμηση, η απότομη αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού ήταν μερικές από τις αιτίες που οδήγησαν στην υπερβολική υλοτομία, σε πυρκαγιές και γενικά στην άκρατη και αλόγιστη χρήση ενός τόσο σημαντικού κοινού, όπως είναι το δάσος.
Στην προσπάθεια να διασωθούν κάποια δάση και να σταματήσει η καταστροφή εμφανίστηκαν τα κοινοτικά δάση, ένας νέος όρος όπου ουσιαστικά δεν ήταν κάτι άλλο από δάση τα οποία παρείχαν σε μία κοινότητα τη δυνατότητα λελογισμένης αξιοποίησης των τοπικών δασών. Η κοινότητα ζει από το δάσος, τρέφεται από αυτό και σε περίπτωση καταστροφής του, διάβρωσης του εδάφους του ή υπερβολικής χρήσης, τότε οι συνέπειες θα είναι άμεσα αρνητικές όχι μόνο για το δάσος αλλά και για τα μέλη της κοινότητας. Επομένως έχουμε μία αμφίδρομη σχέση όπου η επιβίωση του ενός μέρους έρχεται σε άμεση συνάρτηση με την επιβίωση του άλλου. Κάποτε, η χρήση των δασών ακολουθούσε τις παραδόσεις του ελέγχου της τοπικής κοινότητας. Οι Εθνικές Κυβερνήσεις έχοντας όμως ως βασικό κίνητρο το κέρδος αμέλησαν τη φροντίδα των δασών και οι τοπικές κοινότητες έχασαν τη δυνατότητα διαχείρισής τους. Αυτό που ήταν κάποτε ένας καλά ρυθμισμένος κοινός πόρος έγινε ένας ελεύθερος για όλους πόρος ανοικτής πρόσβασης, που όμως στο βωμό του κέρδους θυσιάστηκε και μάλιστα δίχως δεύτερη σκέψη. Για αιώνες, αυτά τα δάση έχουν παράσχει στους ανθρώπους των κοινοτήτων αυτών την ξυλεία, τα καύσιμα, τρόφιμα και τη χορτονομή για τα ζώα τους. Οι περιβαλλοντολόγοι έκρουσαν εντέλει τον κώδωνα του κινδύνου και ευτυχώς κάποιες Κυβερνήσεις, Δήμοι και γενικά επίσημοι φορείς ανέλαβαν δράση. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο παραμένει ο τοπικός ανθρώπινος παράγοντας. Η συνεργασία και η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της εκάστοτε κοινότητας θα αποτελέσει κομβικό παράγοντα για την επιβίωση και εφόσον όλα βαίνουν καλώς την ανάπτυξη του αντίστοιχου κοινοτικού δάσους. Τα κοινοτικά δάση δρουν ως μία μορφή ΄΄τσελιγκάτου΄΄ όπου τα μέλη της κοινότητας προσδιορίζουν τις ανάγκες τους για υλοτομία, βόσκηση και γενικά χρήση του κοινοτικού δάσους. Έτσι προβαίνουν σε σωστή χρήση του, αποφεύγονται φαινόμενα π.χ. υπερβόσκησης και αποτελούν ουσιαστικά τους φύλακες προστάτες αυτού του υπερπολύτιμου φυσικού κοινού πόρου.
Από τα παλαιότερα και άκρως επιτυχημένα εγχειρήματα είναι αυτό των κοινών ιδιοκτησιών δασών στη Σουηδία, όπου οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών είναι ιδιοκτήτες γαιών υπό το καθεστώς όμως κοινής ιδιοκτησίας. Η εύρυθμη λειτουργία τους και η διατήρηση μεγάλου μέρους του Σουηδικού πληθυσμού στις αγροτικές περιοχές αποδεικνύει πως το μοντέλο αυτό ήταν τουλάχιστον πετυχημένο. Στην Ελλάδα οι πρώτες προσπάθειες για κοινοτικά δάση και την προστασία τους εντοπίζονται στο έτος 1958 όπου ο τότε υπουργός Γεωργίας προσπάθησε να θέσει κάποιους κανόνες για τα κοινοτικά δάση, με σκοπό αρχικά την κάλυψη των τοπικών αναγκών σε ξυλεία και στόχο σε βάθος εικοσαετίας την πλήρη αναδάσωσή τους. ''Έτσι, τον Αύγουστο του 1959, παραχωρήθηκαν βάσει των μελετών αναδάσωσης οι πρώτες εκτάσεις. Με απόφαση του υπουργού Γεωργίας παραχωρήθηκαν για δημιουργία κοινοτικών δασών 46.060 στρέμματα, σε  39 κοινότητες, ως εξής:''
·       ''6.400 στρ. σε έξι κοινότητες του Δασαρχείου Μαντινείας,''
·       ''8.430 στρ. σε πέντε κοινότητες του Δασαρχείου Μετσόβου,''
·       ''1.800 στρ. σε τρεις κοινότητες του Δασαρχείου Μεσολογγίου,''
·       ''700 στρ. σε δυο κοινότητες του Δασαρχείου Κυνουρίας,''
·       ''8.200 στρ. σε τέσσερις κοινότητες του Δασαρχείου Σιδηροκάστρου,''
·       ''2.380 στρ. σε έξι κοινότητες του Δασαρχείου Φλώρινας,''
·       ''450 στρ. σε δυο κοινότητες του Δασαρχείου Αρναίας και''
·       ''1.450 στρ. σε πέντε κοινότητες του Δασαρχείου Αλεξανδρούπολης''.
Με την πάροδο των ετών η διεθνής κοινότητα και φυσικά και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνειδητοποίησαν τη σημασία των δασών και δημιουργήθηκε έτσι το πρόγραμμα Natura 2000. Το Natura 2000 (Φύση 2000) ιδρύθηκε το 1992 και είναι ένα πανευρωπαϊκό δίκτυο προστασίας των ειδών και των ενδιαιτημάτων τους. Αφορά την προστασία και διατήρηση γενικά της φύσης και σε αυτό περιλαμβάνονται ειδικές ζώνης προστασίας και διατήρησης ειδών χλωρίδας και πανίδας που κινδυνεύουν, ενώ εντάσσονται στο πρόγραμμα αυτό μία σειρά από κοινοτικά δάση, αισθητικά δάση, θαλάσσια πάρκα, εθνικοί δρυμοί, όπως είναι το Δάσος του Ράντη στην Ικαρία, το δάσος της Φολόης και πάρα πολλά άλλα.
Κοινοτικά δάση στο Νεπάλ
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το Νεπάλ επέλεξε να αποκεντρώσει τον κυβερνητικό έλεγχο των δασών. Τα κοινοτικά προγράμματα για τα δάση λειτουργούν δίνοντας στις τοπικές περιοχές ένα οικονομικό μερίδιο από κοντινές δασικές εκτάσεις, αυξάνοντας έτσι τα κίνητρα για την προστασία τους από την υπερβολική χρήση. Τα τοπικά ιδρύματα ρυθμίζουν τη συγκομιδή και την πώληση ξυλείας και γης και πρέπει να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε κέρδος για την ανάπτυξη και διατήρηση των δασών. Μέσα σε είκοσι χρόνια, οι ντόπιοι έχουν παρατηρήσει μια ορατή αύξηση του αριθμού των δέντρων. Η κοινοτική δασοκομία μπορεί επίσης να συμβάλει στην ανάπτυξη της κοινότητας στις αγροτικές περιοχές - για παράδειγμα στην κατασκευή σχολείων, στην άρδευση και στο πόσιμο νερό και στην κατασκευή δρόμων. Η κοινοτική δασοκομία έχει αποδειχθεί ευνοϊκή για τις δημοκρατικές πρακτικές σε επίπεδο κινημάτων βάσης (grass roots). ''Στο Νεπάλ 5 εκατομμύρια χρήστες του δάσους είναι οργανωμένοι στο μεγαλύτερο Κοινοτικό Οργανισμό της χώρας. Η παγκόσμια αγορά Δίκαιου Εμπορίου έχει αυξηθεί στα 4,9 δισεκατομμύρια € (6,4 δις $) και περιλαμβάνει περίπου 1,2 εκατομμύρια εργαζόμενους και αγρότες που παράγουν πιστοποιημένα προϊόντα. Ενώσεις αμοιβαίου συμφέροντος παρέχουν υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής προστασίας σε 170 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο''.
Αρδευτικά συστήματα στο Νέο Μεξικό
Το Acequia είναι μια μέθοδος συλλογικής ευθύνης και διαχείρισης για τα συστήματα άρδευσης σε ερημικές περιοχές. Στο Νέο Μεξικό, ένας κοινοτικός οργανισμός γνωστός ως Σύλλογος Acequia (Αcequia Associations) επιβλέπει το νερό από την άποψη της εκτροπής, της διανομής, της αξιοποίησης και της ανακύκλωσης, προκειμένου να ενισχύσει τις γεωργικές παραδόσεις και να διατηρήσει το νερό ως κοινό πόρο για τις μελλοντικές γενιές.
Πολιτιστικά και πνευματικά κοινά
Σήμερα, τα κοινά είναι επίσης κατανοητά μέσα σε μια πολιτιστική σφαίρα. Αυτά τα κοινά περιλαμβάνουν τη λογοτεχνία, τη μουσική, την τέχνη, το σχέδιο, τις ταινίες, τα βίντεο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τις πληροφορίες, το λογισμικό και τα σημεία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η Βικιπαιδεία είναι ένα παράδειγμα παραγωγής και συντήρησης κοινών αγαθών από μια κοινότητα συμβαλλόμενων μερών με τη μορφή εγκυκλοπαιδικών γνώσεων στην οποία η πρόσβαση είναι ελεύθερη χωρίς να παρεμβαίνει κάποια κεντρική αρχή.
Η τραγωδία των κοινών στην κοινή αποθήκη πολυμέσων (Wiki-Commons) αποφεύγεται μέσα από έλεγχους των μεμονωμένων συγγραφέων της κοινότητα της Βικιπαιδείας.
Τα κοινά των πληροφοριών μπορούν να βοηθήσουν στην προστασία των χρηστών των κοινών. Οι εταιρείες που μολύνουν το περιβάλλον μοιράζονται πληροφορίες σχετικά με το τι κάνουν. Διάφορα ερευνητικά προγράμματα, όπως το Toxic 100, βοηθούν τους ανθρώπους να μάθουν τι προκαλούν οι επιχειρήσεις αυτές στο περιβάλλον.
Ψηφιακά κοινά
Η Mayo Fuster Morell πρότεινε έναν ορισμό των ψηφιακών κοινών ως "πόροι πληροφόρησης και γνώσης που δημιουργούνται συλλογικά και ανήκουν ή μοιράζονται μεταξύ μιας κοινότητας και που τείνουν να είναι μη αποκλειστικοί, δηλαδή να είναι (γενικά ελεύθεροι) διαθέσιμοι σε τρίτους. Έτσι, είναι προσανατολισμένοι να ευνοούν τη χρήση και την επαναχρησιμοποίηση, αντί να ανταλλάσσονται ως εμπόρευμα. Επιπλέον, η κοινότητα των ανθρώπων που τους κατασκευάζει μπορεί να παρεμβαίνει στη διακυβέρνηση των διαδικασιών αλληλεπίδρασης τους και στις διαμοιραζόμενες πηγές τους".
Παραδείγματα ψηφιακών κοινών είναι η Βικιπαιδεία, το ελεύθερο λογισμικό και τα προγράμματα εξοπλισμού ανοιχτού κώδικα (Open-source hardware).
Κομμάτι του κινήματος της ανοιχτής γνώσης αποτελεί η κίνηση υπέρ της ελεύθερης κουλτούρας που υπερασπίζεται τα ψηφιακά κοινά.
Τα ψηφιακά Κοινά είναι περιεχόμενο, πληροφορίες, και δεδομένα που συλλογικά ανήκουν και διοικούνται από κοινότητες χρηστών μέσω του διαδικτύου. Το χαρακτηριστικό τους είναι ότι πολλοί χρήστες μπορούν να έχουν πρόσβαση στις ίδιες πηγές ψηφιακών πόρων χωρίς καμία επίδραση στην ποσότητα ή την ποιότητά τους.
Οι ψηφιακές τεχνολογίες και το διαδίκτυο δημιούργησαν νέες δυνατότητες που άρχισαν να υπονομεύουν τους θεσμούς και τους μηχανισμούς που διαχειρίζονταν προνομιακά τις πληροφορίες και τη γνώση.
Η αντίδραση στην κατάσταση αυτή ήταν η ένταση των «περιφράξεων» είτε στο χώρο των βιομηχανιών περιεχομένου (π.χ. μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία) είτε στο χώρο των επιχειρήσεων που παράγουν προϊόντα που ενσωματώνουν γνώση (π.χ. φαρμακευτικές εταιρείες). Έτσι, η νομοθεσία περί «πειρατείας» έγινε ακόμη αυστηρότερη, ενώ μεγαλύτερη έμφαση αλλά και διάρκεια δόθηκε στην προστασία «πνευματικών δικαιωμάτων» και στις πατέντες.
Οι περιορισμοί στη διακίνηση ψηφιακών πόρων θεωρήθηκαν από ένα κομμάτι της κοινωνίας (και περισσότερο της νεολαίας) ως παρεμπόδιση στην πρόσβαση και διάδοση ιδεών. Η αντίδραση και η από τα κάτω απάντηση ήταν η αύξηση των ψηφιακών Κοινών.
Το διαδίκτυο επέτρεψε την οργάνωση της συνεργασίας ανάμεσα σε μεγάλο αριθμό δημιουργών, που ξεπέρασαν το εμπόδιο του χώρου και του χρόνου και έτσι προέκυψε μια μεγάλης έντασης παραγωγή γνώσης, ειδικά στο χώρο του λογισμικού. Το λογισμικό αυτό άρχισε να διατίθεται ελεύθερα, χωρίς οι δημιουργοί του να ενδιαφέρονται για δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Έτσι άρχισε να αναπτύσσεται το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού.
Ελεύθερο Λογισμικό
Στη δημιουργία του ελεύθερου λογισμικού, το κίνητρο δεν είναι το οικονομικό κέρδος αλλά η χαρά της προσφοράς και η αναγνώριση από την κοινότητα.
Όπως λέει ο Ρίτσαρντ Στάλμαν, ιδρυτής του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού, «όταν λέμε το λογισμικό “ελεύθερο”, εννοούμε ότι σέβεται τις βασικές ελευθερίες του χρήστη: την ελευθερία να το εκτελέσει, να το μελετήσει και να το αλλάξει και να αναδιανείμει αντίγραφά του με ή χωρίς αλλαγές. Αυτό είναι ένα θέμα ελευθερίας, όχι κόστους. Αυτές οι ελευθερίες είναι ζωτικής σημασίας. Είναι απαραίτητες όχι μόνο για το καλό του χρήστη, αλλά επειδή προωθούν την κοινωνική αλληλεγγύη -δεδομένου ότι υπάρχει μοίρασμα και συνεργασία».
Αστικά κοινά
Τα αστικά κοινά δίνουν την ευκαιρία στους πολίτες να αποκτήσουν εξουσία στη διαχείριση των αστικών πόρων και να επαναπροσδιορίσουν τα κόστη πόλης-ζωής με βάση την αξία χρήσης και το κόστος συντήρησής και όχι την αξία που καθοδηγείται από την αγορά.
Τα αστικά κοινά παρουσιάζουν τους πολίτες ως βασικούς παίκτες παρά τις δημόσιες αρχές, ιδιωτικές αγορές και τις τεχνολογίες. Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ (2012) ορίζει τη διάκριση μεταξύ δημόσιων χώρων και αστικών κέντρων. Οι δημόσιοι χώροι και τα αγαθά στην πόλη δημιουργούν ένα κοινό όταν μέρος των πολιτών αναλαμβάνει πολιτική δράση. Η πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, η πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο και η πλατεία της Καταλονίας στη Βαρκελώνη ήταν δημόσιοι χώροι που μετατράπηκαν σε αστικά κοινά, καθώς οι άνθρωποι διαδήλωσαν εκεί για να υποστηρίξουν τις πολιτικές τους ιδέες. Οι δρόμοι είναι δημόσιοι χώροι που συχνά έχουν γίνει αστικά κοινά με κοινωνική δράση και επαναστατικές διαμαρτυρίες. Τα αστικά κοινά λειτουργούν στις πόλεις συμπληρωματικά με το κράτος και την αγορά. Μερικά παραδείγματα είναι η κοινοτική κηπουρική, η αστική γεωργία, τα αστικά περιβόλια στις οροφές των κτιρίων και οι πολιτιστικοί χώροι.
Αστικό Πράσινο
Το Αστικό Πράσινο ενώ χρησιμοποιείται με διαφορετικές ορολογίες στην παγκόσμια βιβλιογραφία, ο κατά κανόνα αποδεκτός ορισμός, θεωρεί ως Χώρο Αστικού Πρασίνου, όλους τους κοινόχρηστους (δημόσιους και ιδιωτικούς) ανοιχτούς χώρους που βρίσκονται μέσα σε ένα αστικό (δομημένο ) περιβάλλον, καλύπτονται από βλάστηση και είναι διαθέσιμοι στους χρήστες (Πάρκα, πλατείες, παιδικές χαρές, νησίδες δρόμων, προαύλιο σχολείων και εκκλησιών κήποι, άλση, κενά οικόπεδα κ.α.)
Φιλοξενούν και προάγουν δραστηριότητες της κοινωνικής ζωής της πόλης σε τομείς αθλητικούς, πολιτιστικούς, εκπαιδευτικούς και ψυχαγωγικούς  προσφέροντας ταυτόχρονα οφέλη οικολογικά, οικονομικά, αισθητικά και κοινωνικά βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής μιας πόλης.
Στην Ελλάδα η έννοια του αστικού πρασίνου διέπεται από τον Γ.Ο.Κ. του 1985, Ν. 1577/85 αλλά και τον Ν. 4067/2012.Το αστικό πράσινο μπορεί να κατηγοριοποιηθεί στις παρακάτω κατηγορίες:
Τα οφέλη από την χρήση του αστικού πρασίνου είναι πολλαπλά:
Το  Αστικό Πράσινο προσφέρει υπηρεσίες οικοσυστήματος οι οποίες είναι άμεσα συνδεδεμένες με την βιοποικιλότητα, την δημόσια υγεία την κοινωνική δικαιοσύνη και την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με την ενεργή συμμετοχή των πολιτών, τόσο  στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, όσο και στην εφαρμογή αειφόρων πρακτικών ως προς την διαχείριση του.
Λόγω της διαρκούς διαθεσιμότητας των αστικών χώρων πρασίνου προς τους χρήστες του, δημιουργείται η ανάγκη μιας βιώσιμης αυτοδιαχείρισης των πόρων, μέσω συλλογικής διακυβέρνησης με την συμμετοχή μη κυβερνητικών παραγόντων και την  ενίσχυση παράλληλα της ενεργούς συμμετοχής των πολιτών στην λήψη αποφάσεων και σε καινοτόμους τρόπους διαχείρισης τους από την πλευρά των χρηστών, αλλά  και με την ενίσχυση των κάτωθι τομέων:
Οι χώροι αστικού πρασίνου, ως αστικά κοινά, παρέχουν την διαχείριση των αστικών πόρων στους πολίτες – χρήστες. Σύμφωνα με την νομπελίστα E. Ostrom  βιβλίο «Η διαχείριση των κοινών », μικρές κοινότητες χρηστών με εμπειρία στην αυτό-οργάνωση με κοινωνικές σχέσεις που βασίζονται στην εμπιστοσύνη και με ήθη που προάγουν την συλλογικά δράση και την αειφορία, έχουν καλύτερα αποτελέσματα ομοιογένειας.
Ως προς την διακυβέρνηση, κανόνες απλοί και κατανοητοί που διαμορφώνονται τοπικά από τους ίδιους τους χρήστες, λειτουργούν καλύτερα. Τέλος απαιτείται και ένα ξεκάθαρο νομικό - θεσμικό πλαίσιο αλλά και υποστήριξη από τις εκάστοτε τοπικές αρχές για την ορθή διαχείριση του πόρου.
Η έννοια της περίφραξης των κοινών
"Η μετατροπή των κοινών σε ιδιωτική περιουσία. Η αγοραία περίφραξη ενός πόρου δεν σχετίζεται μόνο με την ιδιωτικοποίηση του, μα επίσης με την διαχείριση αυτού του πόρου σύμφωνα με τις επιταγές των δυνάμεων της αγοράς και του χρηματικού κέρδους. Η αγορά διέπεται από συγκεκριμένες συμπεριφορές και κανόνες, έχοντας ως αποτέλεσμα την παραμόρφωση του περιφραγμένου πόρου, αδιαφορώντας για το δημόσιο συμφέρον."
Ο όρος απαντάται αρχικά στον ύστερο μεσαίωνα, με την περίφραξη στις κοινές γαίες, αλλά, σύμφωνα με τους αυτόνομους μαρξιστές, ο όρος επεκτείνεται σήμερα περιλαμβάνοντας και νέες περιφράξεις, που σχετίζονται με την άυλη σφαίρα, τον έλεγχο των γονιδίων και την έμφυλη καταπίεση.
Η έννοια της " περιφρούρησης των ορίων " των κοινών
Σύμφωνα με τον Bollier πρέπει και σήμερα να βρεθούν σύγχρονα ισοδύναμα της " περιφρούρησης των ορίων " όπως γινόταν κατά τα μεσαιωνικά χρόνια. Δύο επιτυχημένα παραδείγματα στον κυβερνοχώρο είναι οι άδειες Creative Commons οι οποίες απαγορεύουν την ιδιωτική εκμετάλλευση του ψηφιακού περιεχομένου και η General Public License η οποία απαγορεύει την εκμετάλλευση του κώδικα. Για την " περιφρούρηση των ορίων " επινοούνται επίσημοι κανόνες και ηθικές νόρμες για την προστασία των κοινών. Με τους κανόνες αυτούς πιέζονται επίσης οι αγορές να είναι πιο ανταποδοτικές στους καταναλωτές ( αγορές βασισμένες στα κοινά). Τέτοιες αγορές υπάρχουν κυρίως στο 'Ιντερνετ όπου "κοινωνικές κοινότητες αυτοοργανώνονται ως ομάδες με σχέσεις αφοσίωσης, προτού στραφούν στις αγορές για να ικανοποιήσουν συγκεκριμένες ανάγκες".
Τρόποι διαχείρισης των κοινών πόρων
Το πλαίσιο (τυπικών και άτυπων) θεσμικών ρυθμίσεων που εφαρμόζεται για την ορθότερη διαχείριση αλλά και για την εξασφάλιση βιωσιμότητας του πόρου, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, μπορεί να διαχωριστεί σε τρείς δομές. Την ιδιωτικοποίηση (όπου μεμονωμένα άτομα ιδιοποιούνται τον πόρο, εφαρμόζοντας τους δικούς τους κανόνες διαχείρισης), την κρατικοποίηση (όπου το κράτος αναλαμβάνει την θέσπιση κανόνων διαχείρισης αλλά και την ευθύνη ελέγχου των χρηστών) και τέλος την κοινοτικοποίηση, ή συλλογική αυτό-οργάνωση, ή αυτοοργανωνόμενη συλλογική δράση (όπου τα μέλη μιας κοινότητας μέσα από θεσμούς άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας και όρους ισότητας εξασφαλίζουν την ορθή διαχείριση των πόρων).
Οι δύο πρώτες δομές διακυβέρνησης (ιδιωτικοποίηση και κρατικοποίηση) έχουν κυριαρχήσει ως βέλτιστες πρακτικές στο πέρασμα του χρόνου καθώς πολλοί επιστήμονες έχουν τεκμηριώσει ότι οποιαδήποτε άλλη πρακτική οδηγεί σε καταστροφή του πόρου με διασημότερη τη δημοσίευση του Garrett Hardin στο περιοδικό Science το 1968 για την τραγωδία των κοινών πόρων. Η τρίτη δομή διακυβέρνησης (κοινοτικοποίηση) υποστηρίχθηκε και τεκμηριώθηκε από την βραβευμένη με Νόμπελ Οικονομικών, πολιτική επιστήμονα Έλινορ Όστρομ ως εξίσου αποτελεσματική (αν όχι η πιο αποτελεσματική) μέθοδος διακυβέρνησης. Μετά από πολυετή έρευνα η Όστρομ απέδειξε ότι η διακυβέρνηση των κοινών πόρων από την αγορά ή το κράτος είναι περισσότερο πιθανό να ζημιώσουν τελικά την τοπική κοινωνία.
Σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ, τα ζητήματα που σχετίζονται με τα κοινά είναι αντιφατικά και αποτελούν πάντα αντικείμενο αμφισβητήσεων από αντικρουόμενα κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα. Στο βιβλίο "Εξεγερμένες πόλεις" υποστηρίζει ότι η απάντηση του κεφαλαίου στην παγκόσμια κρίση μετά το 2007 ήταν η εφαρμογή ενός "δρακόντειου σχεδίου παγκόσμιας λιτότητας" εις βάρος της κοινωνικής αναπαραγωγής και του περιβάλλοντος, περιορίζοντας και στις δύο περιπτώσεις τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των κοινών. Επίσης, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί την κρίση ώστε να εφαρμόσει ακόμα πιο ληστρικές πρακτικές συσσώρευσης ως προϋπόθεση  για την ανάκαμψη της ανάπτυξης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ελλάδα της κρίσης με απώλειες σε δικαιώματα, παροχές, περιουσία, εργασία για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.
Τρόποι επαναπροσέγγισης κράτους και κοινών
Ο Bollier επισημαίνει, οτι ο ρόλος του κράτους ιστορικά είναι συνδεδεμένος με την αγορά, δημιουργώντας μεταξύ τους  μια στενή, ισχυρή σχέση και ένα είδος δυοπωλίου. Για να αλλάξει αυτή η λογική, και να στηριχθούν τα κοινά ,χρειάζεται να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος του κράτους ,αναγνωρίζοντας και καθιερώνοντας  μια σειρά από «μακρο – αρχές και τεχνικές», μεταξύ άλλων και των παρακάτω: