cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγριοφουντουκιά
Περιγραφή
Τα άνθη ανθίζουν νωρίς την άνοιξη πριν από τα φύλλα, και είναι μονοφυλόφιλα, με ίουλους ενός φύλου. Το αρσενικό ανοιχτό κίτρινο και 5–10 εκ. σε μήκος, το θηλυκό πολύ μικρό και σε μεγάλο βαθμό κρυμμένο στα μπουμπούκια, με μόνο το έντονο κόκκινο 1–3 χιλ. ορατό. Τα άνθη στα θηλυκά δέντρα δεν είναι πολύ ορατά, στα αρσενικά δέντρα όμως φαίνονται.
Χρήσεις
Εκτός από τη χρήση του ως ρίζωμα με ένα στέλεχος για τη λεπτοκαρυά (Corylus avellana), η αγριοφουντουκιά καλλιεργείται ευρέως ως καλλωπιστικό δέντρο στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Είναι πολύ ανεκτική σε δύσκολες συνθήκες καλλιέργειας σε αστικές συνθήκες, κάτι που τις τελευταίες δεκαετίες έχει αυξήσει τη δημοτικότητά της σε προγράμματα αστικών φυτειών. Η αγριοφουντουκιά είναι δέντρο καλής σκιάς, καθώς παράγει πολύ πυκνή σκιά, και η στενή της κορυφή και η ικανότητά της να αντέχει στην ατμοσφαιρική ρύπανση την καθιστούν κατάλληλη για χρήση ως δέντρο του δρόμου σε αστικές περιοχές. Κάνει μια μάλλον επίσημη δήλωση στο τοπίο λόγω της στενής, σταθερά σε σχήμα, στενής κορυφής. Είναι κατάλληλη για περιοχές που έχουν περιορισμένα γενικά έξοδα. Η αγριοφουντουκιά χρησιμοποιείται επίσης σε διαφορετικών μεγεθών πάρκινγκ σε νησιά και σε μια ποικιλία από μεγάλους χλοοτάπητες. Συνιστάται για μια λωρίδα προστασίας γύρω από χώρους στάθμευσης ή αυτοκινητόδρομους. Επίσης χρησιμοποιείται ως δέντρο του δρόμου. Άλλες χρήσεις τοπίου για την αγριοφουντουκιά είναι για φρούτα, δύσκολες και ξηρές τοποθεσίες, φυσιολατρικές περιοχές και δέντρα δρόμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Δέντρα του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Δέντρα της Τουρκίας Κατηγορία:Δέντρα της Δυτικής Ασίας
Δέλτα του Αλφειού
Το Δέλτα του Αλφειού είναι υδροβιότοπος στην Ηλεία στις εκβολές του ποταμού Αλφειού. Οι εκβολές του ποταμού βρίσκονται κοντά στο χωριό Επιτάλιο και στο βόρειο τμήμα του Κυπαρισσαϊκού κόλπου. Το δέλτα του Αλφειού καταλαμβάνει 5.770 εκτάρια.
Κατά την αρχαιότητα ήταν αρκετά νοτιότερα και σύμφωνα με αρχαίους συγγραφείς ήταν πλωτός από τις εκβολές μέχρι την Αρχαία Ολυμπία.
Μέχρι την δεκαετία του 70 συχνά ο Αλφειός πλημμύριζε στις εκβολές του και ενώνονταν με την Λίμνη της Αγουλινίτσας. Οι πλημμύρες σταμάτησαν όταν αποξηράνθηκε η λίμνη Αγουλινίτσας και δημιουργήθηκαν το φράγμα του Λάδωνα και το φράγμα του Φλόκα. Τα φερτά υλικά που κατέβαζε ο Αλφειός στα 112 χιλιόμετρα πορείες του επιχωμάτωσαν τα ερείπια της αρχαίας Ολυμπίας και του Αρχαίου Επιταλίου, ενώ δημιούργησαν τις λίμνες Αγουλινίτσας, Μουριάς και τη λίμνη Καϊάφα.
Μετά την κατασκευή των φραγμάτων του Λάδωνα και του Φλόκα έγινε μεγάλη παρακράτηση φερτών υλικών με αποτέλεσμα σήμερα την συνεχιζόμενη διάβρωση του Δέλτα του Αλφειού που εκτιμάται σε περισσότερο από ένα μέτρο τον χρόνο. Στη διάβρωση συμβάλλουν τα μεγάλα κύματα και τα ισχυρά παράκτια ρεύματα. Το δέλτα ανήκει στο δίκτυο "Φύση 2000" (Natura 2000), έχει συμπεριληφθεί στη συνθήκη Ραμσάρ (Ramsar) και προστατεύεται διεθνώς.
Το δέλτα έχει πολλές αμμώδεις παραλίες, στενές λωρίδες από άμμο, πολλή χαμηλή βλάστηση αλλά και πλατάνια.
Πειθώ
Η Πειθώ (εβραϊκά : פתם ) ή Ηρώ ή Ηρώων πόλις (αρχαία ελληνικά : Ἡρώων πόλις ή Ἡρώ ) στα αρχαία αιγυπτιακά Pi-ʔAtōm (σπίτι του Ατούμ), ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου. Υπάρχουν πολλαπλές αναφορές σε αρχαία βιβλία ή κείμενα στα αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά και εβραϊκά για την πόλη. Η ακριβής τοποθεσία της πόλης παραμένει αβέβαιη, πολλοί ερευνητές προσδιόρισαν ως θέση της τον σημερινό αρχαιολογικό χώρο της Τελ ελ Μασκούτα.
Δέλτα του Αλφειού
Πηγές
Κατηγορία:Αλφειός Αλφειου
Πειθώ
Ιστορία
Η Πειθώ είναι μία από τις βιβλικές πόλεις που αναφέρονται στην Έξοδο και σύμφωνα με αυτή χτίστηκε από Εβραίους και ήταν οχυρωμένη. Κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο μαθαίνουμε ότι βρισκόταν στα ανατολικά του Δέλτα του Νείλου και στο κανάλι που ένωνε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα. Με την ονομασία Ηρώ ή Ηρώων πόλις ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο και ήταν η πρωτεύουσα της 8ης νομής της Κάτω Αιγύπτου. Ο κόλπος του Σουέζ λεγόταν από την πόλη Ηρωωπολίτης κόλπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Παλλήνη Αττικής
thumb|right|Άγιος Τρύφων Η Παλλήνη είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Παλλήνης, μαζί με τον Γέρακα και την Ανθούσα. Εκτείνεται 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου της Αθήνας και ο πραγματικός πληθυσμός της είναι 16.415 κάτοικοι (2011). Η Παλλήνη ανήκει στο πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών. Απλώνεται σε έκταση 18.702 στρεμμάτων, ανάμεσα στους πρόποδες του Πεντελικού όρους και του Υμηττού, ενώ αποτελεί ταυτόχρονα κομβικό πέρασμα από το Λεκανοπέδιο στα Μεσόγεια. Θέση της σύγχρονης πόλης αποτελεί το ιστορικό κέντρο του αρβανίτικου οικισμού Χαρβάτι. Ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Ανατολικής Αττικής της Περιφέρειας Αττικής.
Αρχαιότητα
Κατά την επικρατέστερη εκδοχή, η περιοχή έλαβε την ονομασία της από τον πρώτο της βασιλιά Πάλλα (Πάλλαντας) γιο του Βασιλέα της Αθήνας Πανδίονα. Κατά την αρχαιότητα αποτελούσε δήμο της Αθήνας και μάλιστα από τους παλαιότερους, όπως αναφέρουν αρχαίοι συγγραφείς και αρχαίες επιγραφές, και ανήκε στην Αντιοχίδα φυλή. Ο δημότης της αρχαίας Παλλήνης λεγόταν Παλληνεύς. Η Παλλήνη γειτόνευε με τους αρχαίους δήμους Γαργηττού και Αγνούντα, ευρισκόμενη στον δρόμο μεταξύ του Μαραθώνα και του κύριου οικισμού της Αθήνας, στην περιοχή του λόφου Σταυρού του Γέρακα. Έτσι η αρχαία Παλλήνη τοποθετείται δυτικότερα από τη σύγχρονη δημοτική ενότητα Παλλήνης, στις τοποθεσίες μεταξύ Μπαλάνας, Γέρακα και Σταυρού. Κατά τη μυθολογία όταν οι 50 Παλλαντίδες, οι γιοι του Πάλλαντα- αδελφός του Αιγέα και θείος του Θησέα, εξεγέρθηκαν σε πόλεμο κατά του Θησέα, που θεωρούσαν ότι έχει σφετεριστεί τον θρόνο - βαδίζοντας προς Αθήνα άφησε μέρος του στρατού του με τους δυο γιους του στη θέση Γαργηττό στήνοντας εκεί ενέδρα κατά του Θησέα. Η γειτνίαση της Παλλήνης με την αρχαία Γαργηττό αποδεικνύεται και από άλλο αρχαίο θρύλλο που αναφέρει ότι ο Ευρυσθένης τάφηκε στη Γαργηττό ακριβώς απέναντι από τον φημισμένο αρχαίο ναό της Παλληνίδος Αθηνάς.
Κατά την περίοδο των Πεισιστρατιδών στην περιοχή του σημερινού Δήμου Παλλήνης (στον Γέρακα, κοντά στο ιερό της Παλληνίδος Αθηνάς ) συνέβησαν δύο μάχες, η πρώτη το 541 π.Χ. όταν ο Πεισίστρατος νίκησε τους Αθηναίους και επέβαλλε την τυραννία για τρίτη φορά. Σε ανάμνηση της νίκης του Πεισίτρατου και των Πεισιστρατίδων (Ιππίας και Ιππίαρχος) στήθηκε ο λέων (λέων της Παλλήνης), που ακόμα και σήμερα μετά από 2500 χρόνια υπάρχει στην Κάντζα στην Οδό Λεονταρίου της Παλλήνης. Η δεύτερη μάχη διεξήχθει το 510 π.Χ. όταν τα στρατεύματα του Ιππία (γιου του Πεισίστρατου) ηττήθηκαν από τον βασιλιά της Σπάρτης Κλεομένη και τους Αθηναίους Αλκμεωνίδες.
Από την Παλλήνη πέρασε ο Μαραθωνοδρόμος αγγελιοφόρος όταν από τον Μαραθώνα έτρεξε στην Αθήνα το 490 π.χ. να αναγγείλει το «νενικήκαμεν».
Η Παλλήνη ήταν η πατρίδα του Αμεινία (μικρότερου αδερφού του Αισχύλου και του Κυναίγειρου) που διακρίθηκε στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. (Ηρόδοτος σI, 93) όταν επιτέθηκε πρώτος κατά των Περσών και τιμήθηκε σαν ήρωας αργότερα από τους Αθηναίους.
Πολεοδομικά χαρακτηριστικά
thumb|left|Λεωφόρος Μαραθώνος Το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρων, πέριξ της Λεωφόρου Μαραθώνος, στο ύψος του Ιερού Ναϊσκου Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Βόρεια του ναΐσκου εντοπίζεται η κεντρική πλατεία με τον Ιερό Ναό Αγίου Τρύφωνος και τον Περιστερώνα και νότια το κεντρικό πάρκο πόλης (Πλατεία Ελευθερίας) με το Δημαρχείο. Η Παλλήνη διχοτομείται από το ομώνυμο ρέμα που πηγάζει από το Πεντελικό Όρος. Πνεύμονα πρασίνου αποτελεί ο δασόφυτος λόφος Λεβίδη στη δυτική είσοδο της πόλης και οι πράσινοι λοφίσκοι που εκτείνονται στα ανατολικά. Η εμπορική δραστηριότητα εκτείνεται στην κεντρική λεωφόρο, ενώ η οδός Λεονταρίου οδηγεί στο δεύτερο μεγάλο οικισμό του Δήμου, την Κάντζα όπου διασώζεται το Ιερό της "επί Παλληνίδι Αθηνάς" και ο Μαρμάρινος Λέων, στα σύνορα με τα Γλυκά Νερά και τη Λεωφόρο Λαυρίου. Άλλοι δύο γνωστοί οικισμοί, η Νέα Παλλήνη και το Πανόραμα έχουν οικοδομηθεί στους ανάγλυφους νότιους λοφίσκους του πεντελικού λίγο πριν το Ντράφι Πικερμίου. Επίσης, διασώζονται μέχρι και σήμερα μεγάλες αγροικίες που καλύπτουν εκτάσεις του Δήμου, όπως η Καισάρεια, η Μπαλάνα και ο Άγιος Αθανάσιος στα σύνορα με την Ανθούσα. Στα διοικητικά όρια της Παλλήνης είναι οικοδομημένη η Νομαρχία Ανατολικής Αττικής, αλλά και μια αναπτυσσόμενη αγορά.
Συνοικίες Παλλήνης
thumb|right|Λεοντάριο Ο οικιστικός πυρήνας της Παλλήνης εντοπίζεται στο Χαρβάτι, οικισμό που αναπτύχθηκε επί της μαραθώνιας διαδρομής, κοντά στο ρέμα που κατεβαίνει από το Πεντελικό Όρος. Στο νοτιοανατολικό τμήμα της πόλης αναπτύσσεται η συνοικία του Λεονταρίου που αναπτύχθηκε γύρω από το λόφο της Κάντζας και επεκτάθηκε γύρω από τον πευκόφυτο λοφίσκο, ενσωματώνοντας και τη γειτονιά του Αγίου Νικολάου. Στο νότιο τμήμα πλησίον της Παλαιοπαναγιάς είναι οικοδομημένες οι εργατικές πολυκατοικίες κοντά στη θέση Λουτρό, ενώ νέοι οικισμοί οικοδομούνται σταδιακά και στο ανατολικό τμήμα της πόλης προς το Πικέρμι στους ανάγλυφους πεντελικούς λοφίσκους, όπως η Νέα Παλλήνη και το Πανόραμα. Στο βόρειο τμήμα της πόλεως εκτείνονται οι νότιες πλαγιές του Πεντελικού, όπου έχει οικοδομηθεί το δημοσιογραφικό και μετέπειτα οικιστικό συγκρότημα του Λόφου Edison, καθώς και ο οικισμός Καραούζη και Μαρίζα όπου λειτουργούν από παλιά ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Επιπλέον, εκτάσεις της περιοχής καλύπτονται από αγροικίες όπως η Καισάρεια, το Βακαλόπουλο, το Παπαχωράφι, η Μπαλάνα, ο Άγιος Αθανάσιος κοντά στην Ανθούσα κ.α. Η Παλλήνη σύμφωνα με τον Νόμο "Καλλικράτη" ενώθηκε με Γέρακα και Ανθούσα. Πρώτος δήμαρχος του νέου αυτού δήμου είναι ο Κ. Ζούτσος.
Νέα Παλλήνη
Η Νέα Παλλήνη είναι οικοδομημένη βόρεια της Λεωφόρου Μαραθώνος, πέριξ του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου. Η περιοχή αρχικά λεγόταν Ματρίγκο, αλλά μετονομάστηκε σε Νέα Παλλήνη από τον εκπολιτιστικού και εξωραϊστικού σύλλογο "Νέα Παλλήνη" που δραστηριοποιούνταν από τότε έντονα στην ευρύτερη περιοχή. Ο ομώνυμος Εκπολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος διοργανώνει κάθε χρόνο από το 1979 την πολιτιστική εκδήλωση "Νεοπαλλήνεια". Τα Νεοπαλλήνεια ξεκίνησαν όταν οι κάτοικοι της περιοχής έδιναν το ραντεβού τους στην κεντρική πλατεία του οικισμού για τον αποχαιρετισμό του καλοκαιριού και το καλωσόρισμα του φθινοπώρου. Παραδοσιακά, η γιορτή των "Νεοπαλληνείων" γινόταν το τριήμερο κοντά την έναρξη των σχολείων, καθώς οι παραθεριστές της περιοχής έφευγαν για να επιστρέψουν στις μόνιμες κατοικίες τους. Κατ' αυτόν τον τρόπο συνεχίζεται έως τις μέρες μας να πραγματοποιείται ανελλιπώς πάντα κοντά στην έναρξη της σχολικής περιόδου στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στη Νέα Παλλήνη.
Πανόραμα Παλλήνης
Το Πανόραμα είναι οικοδομημένο σε λοφώδη τοποθεσία, βόρεια της Λεωφόρου Μαραθώνος και έχει θέα στα Μεσόγεια. Οικοδομήθηκε από το συνεταιρισμό των Δημοσίων Υπαλλήλων και απαρτίζεται από πολυτελείς μονοκατοικίες και συγκροτήματα πρόσφατης κατασκευής. Διαθέτει κυκλική ρυμοτομία, που καθίσταται προσβάσιμη από την Οδό Θεσσαλονίκης που τη συνδέει με τη λεωφόρο Μαραθώνος. Στην περιοχή δραστηριοποιείται ο τοπικός πολιτιστικός και εξωραϊστικός σύλλογος Πανοράματος, ενώ οι κάτοικοι προβαίνουν στην οικονομική ενίσχυση προς ανέγερση σχολικών συγκροτημάτων πολυτελούς ύφους και λοιπά έργα κοινής ωφέλειας. Προβλήματα που αντιμετωπίζει η συνοικία είναι η ρίψη μπάζων, το παράνομο κυνήγι και η βοσκή. Συνορεύει βόρεια με το Ντράφι και ανατολικά με το Πικέρμι.
Συγκοινωνιακή Σύνδεση και προσβασιμότητα
Η Παλλήνη συνδέεται με το Γέρακα και το κέντρο της Αθήνας στα δυτικά και με το Πικέρμι και τη Ραφήνα στα ανατολικά μέσω της ιστορικής μαραθώνιας διαδρομής μεταξύ Μαραθώνος και Αθηνών, τη Λεωφόρο Μαραθώνος. Η διαμπερής κυκλοφορία διοχετεύεται μέσω του κλειστού αυτοκινητοδρόμου Σταυρού-Ραφήνας (Αττική Οδός). Με τα βόρεια προάστια στα δυτικά και τα Μεσόγεια και το Αεροδρόμιο στα νοτιοανατολικά συνδέεται μέσω της Αττικής Οδού. Με την Αττική Οδό έχει πρόσβαση στα προάστια περιμετρικά του Υμηττού. Με την Ανθούσα συνδέεται μέσω της Λεωφόρου Ανθούσης, ενώ με τα Σπάτα επικοινωνεί μέσω της Λεωφόρου Σπάτων και της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου που οδηγεί στο δεύτερο μεγάλο οικισμό της Κάντζας κοντά στα Γλυκά Νερά και τη Λεωφόρο Λαυρίου στον Σταυρό.
Από το 2004 η περιοχή συνδέεται με τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο μέσω του σταθμού "Παλλήνη" που εξυπηρετεί το κέντρο της Παλλήνης, του Γέρακα και τη γειτονική Ανθούσα μέσω του τοπικού της λεωφορείου. Η Κάντζα, στο νοτιοδυτικό άκρο της πόλης εξυπηρετείται από τον ομώνυμο σταθμό "Κάντζα" που καθίσταται προσβάσιμος μέσω της οδού Λεονταρίου. Από το 2006 κάνει στάση στους δύο σταθμούς της Παλλήνης ("Παλλήνη" και "Κάντζα") και το Μετρό.
Πολιτιστικά δρώμενα και υποδομές
Στην Παλλήνη λειτουργεί Πνευματικό και Πολιτιστικό Κέντρο, με τμήματα Παραδοσιακών Χορών, Θεάτρου, Εικαστικών, Λαϊκών και Μοντέρνων Χορών, Χορωδίας και Φιλαρμονικής.
Υπηρεσίες
Οι εγκαταστάσεις του αθλητικού κέντρου βρίσκονται επί της λεωφόρου Μαραθώνος. Λειτουργούν τμήματα ποδοσφαίρου αντρών και γυναικών, βόλεϊ αντρών και γυναικών, τένις αντρών και γυναικών, μπάσκετ αντρών και γυναικών, κλασικού αθλητισμού, ενόργανης γυμναστικής, αεροβικής γυναικών, καθώς και τμήματα για Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.
Τα Δημοτικά Ιατρεία Παλλήνης λειτουργούν σε πρωινό και απογευματινό ωράριο, παρέχοντας στους δημότες δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες προληπτικής ιατρικής, ενημέρωσης και πρωτοβάθμιας φροντίδας.
Εκπαιδευτικές Υποδομές
Στην Παλλήνη λειτουργούν 9 Νηπιαγωγεία, 7 Δημοτικά Σχολεία, 2 Γυμνάσια, 2 Ενιαία Λύκεια, 1 Μουσικό Γυμνάσιο, 1 Μουσικό Λύκειο, 1 Εσπερινό Γυμνάσιο, 1 Εσπερινό Λύκειο, καθώς και 1 Τ.Ε.Ε. Στην πόλη λειτουργούν 5 ιδιωτικά σχολεία.
Σβένσκεγια
Το Σβένσκεγια (Νορβηγικά: Svenskøya) είναι νησί της Νορβηγίας και ειδικότερα το ένατο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, μετά την Σπιτσβέργη, τη Βορειοανατολική Γη, την Έντγκεγια, το Μπάρεντσεγια, το Κβίτεγια, το Πρινς Καρλς Φόρλαντ, το Κόνγκσεγια και το Μπγιέρνεγια στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ. Έχει έκταση 137 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο.
Κατηγορία:Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ
Σαρμάτες
Οι Σαρμάτες, λεγόμενοι και Σαυρομάτες (*), , ήταν αρχαίος νομαδικός πολεμικός λαός πιθανώς ιρανικής καταγωγής που κατά τον 6ο - 4ο αιώνα π.Χ. είχαν εγκατασταθεί στα Ουράλια και αργότερα πέρασαν στο μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ευρωπαϊκής Ρωσίας, της Πολωνίας και σημερινής Ρουμανίας.
Γενικά
Οι Σαρμάτες όπως και οι Σκύθες, με τους οποίους συγγένευαν, ήταν άριστοι ιππείς και πολεμιστές. Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. υπέταξαν τους Σκύθες καταλαμβάνοντας όλη την περιοχή τους. Επί βασιλείας του Νέρωνα οι Σαρμάτες εισέβαλαν στη περιοχή της Μοισίας και συμμαχώντας με διάφορα γερμανικά φύλλα αποτέλεσαν μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ. σημαντική απειλή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά τον 2ο αιώνα είχαν ήδη εγκατασταθεί στη Δακία και στη περιοχή του Κάτω Δούναβη αποτελώντας την Σαρματία, μέχρι που τον επόμενο αιώνα συνετρίβησαν από τους Γότθους.
Τελικά η Σαρματία, που εκτεινόταν από τα ΒΑ. Βαλκάνια, δυτικά, μέχρι και την Γεωργία ανατολικά, έπεψε να υφίσταται μετά την εισβολή των Ούννων το 370 μ.Χ. Όσοι Σαρμάτες επέζησαν του αφανισμού άλλοι κατέφυγαν στη Δύση, άλλοι αναγκαστικά ενώθηκαν με τους Ούννους για να πολεμήσουν τους τελευταίους Γότθους και κάποιοι άλλοι κατέφυγαν στα παράλια της Βαλτικής. Κατά τον 6ο αιώνα οι Σαρμάτες και οι απόγονοι αυτών είχαν πλέον εκλείψει.
Κοινωνία - πολιτισμός
Από τις διάφορες ιστορικές αναφορές, τα αρχαιολογικά ευρήματα, (οικισμοί, τάφοι, κ.λπ.), κατέστη δυνατή σε αρκετό βαθμό η γνώση περί της κοινωνικής δομής των Σαρματών που αν και έμοιαζε αρχικά με εκείνη των Σκυθών στη συνέχεια διαφοροποιήθηκε. Οι Σαρμάτες μιλούσαν μια ιδιαίτερη Σκυθο-Σαρματική διάλεκτο, σε αντίθεση όμως με τους Σκύθες που πίστευαν σε θεούς της φύσης, αυτοί λάτρευαν κυρίως έναν θεό, της φωτιάς, προς τον οποίον και θυσίαζαν άλογα. Επίσης η κοινωνία τους, στην αρχή της ιστορίας τους, φέρεται με μία πρώιμη μητριαρχική μορφή που με την εξέλιξη της ιππικής τέχνης κατέληξε σε πατριαρχική κοινωνία. Παρά ταύτα σε αντίθεση με τις γυναίκες των Σκυθών που περιορίζονταν στο οικιακό πλαίσιο δραστηριοτήτων, οι ανύπανδρες γυναίκες των Σαρματών έφεραν όπλα και συμμετείχαν σε πολεμικές συγκρούσεις και μάλιστα συγκροτώντας εμπροσθοφυλακές, θυμίζοντας τις θρυλικές Αμαζόνες της Ελληνικής Μυθολογίας, μάλιστα κατά τις μυθικές παραδόσεις οι Σαρμάτες φέρονταν να προέρχονταν από επιμιξία Σκυθών και Αμαζόνων. Έτσι οι καινοτομίες αυτές στη πολεμική τακτική συνέβαλαν κατά πολύ στις διάφορες στρατιωτικές τους επιτυχίες με επακόλουθο την εξάπλωσή τους επηρεάζοντας ακόμα και την στρατιωτική τακτική των Ρωμαίων.
Από την αρχαιολογική έρευνα των τάφων των Σαρματών διαπιστώνεται ότι τα ταφικά τους έθιμα ακολουθούν την ανάπτυξη του πολιτισμού τους. Οι μεν πρώιμοι τάφοι περιέχουν μόνο τα κατάλοιπα των νεκρών ενώ με το χρόνο αρχίζουν να πλουτίζονται με κτερίσματα με κατάληξη πλούσιων και σπουδαίων χρυσών κοσμημάτων που αποδεικνύουν μια συνθετότερη κοινωνία και περισσότερο εύπορη. Από την σπουδή αυτών οι Σαρμάτες φέρεται να χρησιμοποιούσαν πολυτελή ενδύματα, δείγμα ανάπτυξης σπουδαίας υφαντουργίας, αλλά και πλούσιο οπλισμό σε μεγαλύτερη ποικιλία από εκείνη των Σκυθών, λιγότερο όμως περίτεχνο.
Η Σαρματική τέχνη ακολουθούσε περισσότερο γεωμετρικά μοτίβα με θέματα από τη φύση των φυτών με έντονα όμως χρώματα. Η μεταλλοτεχνία και η κοσμηματοτεχνία των Σαρματιστών ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένες όπως αποδεικνύουν τα διάφορα ταφικά ευρήματα που περιλαμβάνουν δακτυλίδια, πόρπες, ψέλια, διαδήματα, ακόντια, ξίφη, εγχειρίδια κ.ά, καθώς και πλήθος από αγγεία.
Ανθρωπολογία
Τέλος, κατά την αδρή διαίρεση των λαών της Ευρώπης, πολλοί αποκαλούν την Σαρματική φυλή ως "Αλπίνη φυλή" της Ευρώπης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σαρματία Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Νομαδικές φυλές Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας
Daily Naya Diganta
Η Daily Naya Diganta (βεγγαλικά: দৈনিক নয়া দিগন্ত, Doinik Noya Digonto) είναι μια Βεγγαλική ημερήσια εφημερίδα που εκδίδεται στο Μπαγκλαντές από το 2004.
Ιστορία
Είναι μέρος της Diganta Media Corporation, η οποία ανήκε στον Μιρ Κουασέμ Αλί, ένα μπανγκλαντεσιανό πολιτικό του κόμματος Τζαμμάτ-ε-Ισλάμι. Το τηλεοπτικό κανάλι Diganta TV, είναι μια αδελφή εταιρεία της εφημερίδας. Το κανάλι ξεκίνησε την λειτουργία του τον Αύγουστο του 2008. Ο Αλαμγκίρ Μαχιουντίν είναι ο εκδότης της Naya Diganta.
Τακτικοί αρθογράφοι
Δημοφιλείς αρθρογράφοι που γράφουν τακτικά στην καθημερινή εφημερίδα είναι ο Έμπνε Γκολάμ Σαμάντ, ο Σερατζούρ Ραχμάν, ο Σαφίκ Ρεχμάν, ο Δρ. Τουχίν Μαλίκ, ο Σαγιέντ Μοχάμεντ Ιμπραήμ, ο Γκολάμ Μάουλα Ρόνι, ο Αλφάζ Ανάμ, ο εκδότης Αλαμγκίρ Μαχιουντίν και άλλοι. Ο μαχητής για την ελευθερία του Μπαγκλαντές Μπονγκομπίρ Καντέρ Σιντίκι επίσης έχει γράψει τακτικά στην εφημερίδα.
Κυκλοφορία
Λέγεται ότι η κυκλοφορία της εφημερίδας ξεπερνά τα 200.000 αντίτυπα.
Συμπληρώματα
Η εφημερίδα έχει δύο δημοφιλή εβδομαδιαία συμπληρώματα, τα περιοδικά διασκέδασης Θεραπεία και Αμποκάς. Η εφημερίδα επίσης εκδίδει τα συμπληρώματα Σατρόνγκ (ένα περιοδικό για τον τρόπο ζωής) και το μηνιαίο περιοδικό Όννο Εκ Ντιγκάντα.
Επί του παρόντος, η εφημερίδα είναι μια από τις φθηνότερες στη χώρα. Αρχικά κυκλοφόρησε στην τιμή των 5 τάκα, και αργότερα αυξήθηκε σε 6 και 8 τάκα, φτάνοντας στη συνέχεια τα 10 τάκα.
Διαμάχη
Ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας προειδοποιήθηκε για παραποίηση μιας δήλωσης μάρτυρα στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων τον Ιανουάριο του 2012. Στις 17 ιουνίου 2012 ο πρόεδρος της εταιρείας συμμετοχών Μιρ Κουασέμ Αλί συνελήφθη από το Τάγμα Άμεσης Δράσης με την κατηγορία των εγκλημάτων πολέμου κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Πολέμου του Μπανγκλαντές. Καταδικάστηκε σε θάνατο από το Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων. Ο Υπουργός Πληροφοριών του Μπανγκλαντές Χασανούλ Χακ Ινού κατηγόρησε την εφημερίδα ότι ασκούσε "προπαγάνδα" κατά του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μπανγκλαντές
Ροδρίγο Παλάσιο
Ο Ροδρίγο Σεμπαστιάν Παλάσιο (Rodrigo Sebastián Palacio, 5 Φεβρουαρίου 1982) είναι Αργεντινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικό
Ο Παλάσιο γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 1982 στην Μπαΐα Μπλάνκα, Αργεντινή, και έχει ύψος 175 εκ. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα απο την Ουρακάν το 2002 και το 2003 μεταγράφηκε στην Μπάνφιλντ. Γρήγορα προκάλεσε με την απόδοσή του το ενδιαφέρον μεγάλων ομάδων και το 2005 μεταγράφηκε στην Μπόκα Τζούνιορς. Με τον σύλλογο του Μπουένος Άιρες πανηγυρίσε μια πλειάδα τίτλων και κατάφερε να αναδειχθεί σε ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Μεγάλα του προτερήματα θεωρούνται η ταχύτητά του καθώς και η έφεσή του στο σκοράρισμα. Το καλοκαίρι του 2009 μεταγράφηκε στην ιταλική Τζένοα με σκοπό να καλύψει το κενό του συμπατριώτη του, Ντιέγο Μιλίτο, ο οποίος μεταπήδησε στην Ίντερ.
Ο Παλάσιο ήταν από τον Μάρτιο του 2005 ως το 2014 διεθνής με την Εθνική Αργεντινής όταν και έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε φιλική αναμέτρηση κόντρα στο Μεξικό. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2006 και της ομάδας που έφτασε το 2007 μέχρι τον τελικό του Κόπα Αμέρικα. Έχει συνολικά 8 συμμετοχές και ένα γκολ. Το παρθενικό του τέρμα με την Εθνική Αργεντινής το πέτυχε σε αγώνα με το Εκουαδόρ στα πλαίσια των Προκριματικών του Μουντιάλ του 2010.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2022 ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση.
Wicca
Η Γουίκα είναι τυπικά δυϊστική θρησκεία, λατρεύοντας μία Θεά και ένα Θεό. Οι δύο αυτές θεότητες προβάλλονται παραδοσιακά ως η Θεά της Σελήνης και ο Κερασφόρος Θεός, αντίστοιχα. Από τη στιγμή που δυϊσμός είναι παραδοσιακός στη Γουίκα, οι πεποιθήσεις κυμαίνονται από τον πολυθεϊσμό μέχρι τον πανθεϊσμό ή τον μονισμό ακόμα και μέχρι τον μονοθεϊσμό της γυναικείας θεότητας.
Μερικά πολύ μεγάλης σημασίας αντικείμενα / έννοιες και ασχολίες των Γουικανών είναι: οι βωμοί (altars), οι κρύσταλλοι, τα κεριά, τα ραβδιά, το Βιβλίο των Σκιών, το ταρώ,και η πεντάλφα.
Ερμηνεία και ορολογία
Αν και αναγνωρίστηκε ως θρησκεία από τους ακαδημαϊκούς, ορισμένοι ευαγγελικοί χριστιανοί προσπάθησαν να αρνηθούν τη νομική της αναγνώριση ως θρησκεία, ενώ ορισμένοι Γουικανοί απέφευγαν και οι ίδιοι τον όρο "θρησκεία". Παρόλο που η Γουίκα ως θρησκεία είναι ξεχωριστή από άλλες μορφές σύγχρονου παγανισμού, υπήρξε αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των διαφορετικών παγανιστικών θρησκειών. Συνεπώς, η Γουίκα έχει επηρεάσει και επηρεαστεί από άλλες παγανιστικές θρησκείες, καθιστώντας έτσι σαφείς διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, συνδέοντας τη, με μια οργανωμένη θρησκεία αντί για "πνευματικότητα" ή "τρόπος ζωής". Οι όροι "Wizard" και "Warlock" (μάγος) είναι γενικά αποθαρρυμένοι στη κοινότητα. Στη Γουίκα, οι ονομασίες αναφέρονται ως παραδόσεις ενώ οι μη-Γουικανοί συχνά ονομάζονται, "cowans" (ελευθεροτέκτονες).
Θεολογία
Οι θεολογικές απόψεις στη Γουίκα ποικίλουν. Η συγκεκριμένη θρησκεία συμπεριλαμβάνει θεϊστές, αθεϊστές και αγνωστικιστές με μερικούς να αντιλαμβάνονται τις θεότητες της θρησκείας ως οντότητες με κυριολεκτική ύπαρξη και άλλοι που τις βλέπουν ως αρχέτυπα ή σύμβολα του Carl Jung. Ακόμη και ανάμεσα στους θεϊστές Γουικανούς, υπάρχουν αποκλίνουσες πεποιθήσεις καθώς η Γουίκα περιλαμβάνει πανθεϊστές, πανενθεϊστές, μονοθεϊστές, δυϊστές, και πολυθεϊστές. Το κοινό χαρακτηριστικό όμως σε αυτές τις αποκλίνουσες αντιλήψεις, είναι πως οι θεότητες της Γουίκα, θεωρούνται μορφές αρχαίων προχριστιανικών θεοτήτων από τους πιστούς.
Δυϊσμός
μικρογραφία|Αγάλματα του Θεού με τα Κέρατα και της Θεάς της Σελήνης Οι περισσότερες αρχικές ομάδες των Γουικανών ακολούθησαν πιστά τη δυϊστική λατρεία του Θεού με τα Κέρατα, συσχετισμένος με το κυνήγι και της Μητέρας Θεάς, πιστεύοντας ότι αυτές ήταν οι αρχαίες θεότητες που λάτρευαν οι κυνηγοί-συλλέκτες την Εποχή του Λίθου των οποίων η λατρεία είχε περάσει από γενιά σε γενιά μέχρι και σήμερα.
'Αλλοι Γουικανοί, έχουν υιοθετήσει διαφορετικές μορφές θεότητας από εκείνες του Θεού με τα Κέρατα και της Μητέρας Θεάς. Για παράδειγμα ο Θεός είχε ερμηνευτεί ως ο Βασιλιάς του Δρυός, Βασιλιάς του Ιξού, Θεός του Ήλιου καθώς και ο Θεός της Βλάστησης. Έχει επίσης διατυπωθεί ως ο Ηγέτης του άγριου Κυνηγιού και ως Άρχοντας του Θανάτου. Η Θεά συνήθως απεικονίζεται ως Τριπλή Θεά και ως εκ τούτου είναι μία Τριαδική Θεότητα που περιλαμβάνει τη Παρθένα Θεά (Maiden), τη Θεά Μητέρα (Mother Goddess) και την Γηραιά Θεά (Crone), οι οποίες έχουν διαφορετική σημασία η κάθε μία, τη παρθενία , τη γονιμότητα και τη σοφία.
Μονοθεϊσμός και πολυθεϊσμός
Ο Γκάρντνερ δήλωσε ότι πέρα από τις δυο θεότητες της Wicca υπάρχει η "Υπέρτατη Θεότητα" ή "Πρωταρχική Θεότητα", μια οντότητα που είναι πολύ περίπλοκη για να καταλάβει ο άνθρωπος.Αυτή η πεποίθηση είχε υιοθετηθεί από άλλους εξέχοντες ασκούμενους, οι οποίοι την ανέφεραν ως "Κοσμικό Λόγο" ή "Ανώτατη Κοσμική δύναμη". Ο Γκάρντνερ θεώρησε αυτή την Ανώτατη Θεότητα ως μια ολόπλευρη οντότητα που δημιούργησε τους "Υπό-Θεούς", μεταξύ των οποίων είναι ο Θεός και η Θεά, αλλά που δεν συμμετείχε αλλιώς στον κόσμο. Εναλλακτικά, άλλοι Γουικανοί έχουν ερμηνεύσει μια τέτοια οντότητα ως ένα πανθεϊστικό ον, από το οποίο ο Θεός και η Θεά είναι όψεις Του. δεξιά|μικρογραφία|Γλυπτό του Θεού με τα Κέρατα που βρίσκεται στο Μουσείο Μαγείας στο Boscastle, στη [[Κορνουάλη]]
Παρά το γεγονός ότι ο Γκάρντνερ κατέκρινε το μονοθεϊσμό, αποκαλώντας το, Πρόβλημα του Κακού, μονοθεϊστικές μορφές της Γουίκα αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1960, όταν η Εκκλησία της Γουίκα με έδρα τις ΗΠΑ, ανέπτυξε μια θεολογία που είχε τις ρίζες της, στη λατρεία αυτού που περιέγραψαν ως "μία θεότητα, χωρίς φύλο".Στη δεκαετία του 1970 αναπτύχθηκαν οι ομάδες "Dianic Wiccan", οι οποίες ήταν αφιερωμένες σε μια μοναδική, μονοθεϊστική Θεά, τη Ντιάνα. Αυτή η προσέγγιση επικρινόταν συχνά από τα μέλη των βρετανικών παραδοσιακών ομάδων Γουικανών, οι οποίοι κατηγορούσαν το μονοθεϊσμό της Θεάς αυτής, για μια ανεστραμμένη απομίμηση της χριστιανικής θεολογίας.Όπως και σε άλλες μορφές της Γουίκα, ορισμένοι μονοθεϊστές της Θεάς εξέφρασαν την άποψη ότι η Θεά δεν είναι μια οντότητα με κυριολεκτική ύπαρξη, αλλά ένα αρχέτυπο του Carl Jung.
Μετά θάνατον ζωή
Οι πεποιθήσεις που σχετίζονται με τη μετά θάνατον ζωή ποικίλλουν μεταξύ των Γουικανών και δεν καταλαμβάνουν κεντρική θέση στη θρησκεία. Καθώς ο ιστορικός Ronald Hutton παρατήρησε, "η ενστικτώδης θέση των περισσότερων Γουικανών... φαίνεται να είναι ότι αν κάποιος κάνει το μεγαλύτερο μέρος της παροντικής του ζωής, από κάθε άποψη, τότε η επόμενη ζωή θα είναι σίγουρα επωφελής από τη διαδικασία και έτσι μπορεί κανείς να επικεντρωθεί στο παρόν". Παρόλο που υπάρχουν Γουικανοί που δεν πιστεύουν σε καμία μορφή μετά θάνατον ζωής, είναι εν τούτοις μια κοινή πίστη μεταξύ των Γουικανών ότι οι άνθρωποι έχουν πνεύμα ή ψυχή που επιβιώνει μετά τον σωματικό θάνατο.
Παρόλο που δεν έγινε αποδεκτό από όλους τους Γουικανούς, η μετενσάρκωση είναι η κυρίαρχη πεποίθηση για τη μετά θάνατον ζωή στη Γουίκα, αρχικά υιοθετημένη από τον Γκάρντνερ. Οι κατανοήσεις του τρόπου λειτουργίας του κύκλου της μετενσάρκωσης διαφέρουν μεταξύ των πιστών. Ο περίφημος Γουικανός Raymond Buckland, για παράδειγμα, επέμενε ότι οι ανθρώπινες ψυχές θα ενσαρκώνονταν μόνο στο ανθρώπινο σώμα, ενώ άλλοι Γουικανοί πιστεύουν ότι μια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να ενσαρκωθεί σε οποιαδήποτε μορφή ζωής. Υπάρχει επίσης μια κοινή πεποίθηση στη Γουίκα, ότι οποιαδήποτε μάγισσα θα μετενσαρκωθεί ως μελλοντική μάγισσα, μια ιδέα που αρχικά εξέφρασε ο Γκάρντνερ. Ο Γκάρντνερ διατύπωσε επίσης την άποψη ότι η ανθρώπινη ψυχή αναπαύεται για μια περίοδο μεταξύ του σωματικού θανάτου και της ενσάρκωσής της, με αυτό τον τόπο ανάπαυσης να αναφέρεται ως "The Summerland" (Χώρα του Θέρους) μεταξύ της κοινότητας της Γουίκα. Αυτό επιτρέπει σε πολλούς Γουικανούς να πιστεύουν ότι τα μέντιουμ, έχουν την ικανότητα να έρχονται σε επαφή με τα πνεύματα των νεκρών, μια πεποίθηση που υιοθετείται από τον Πνευματισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα Κατηγορία:Μαγεία Κατηγορία:Παγανισμός
Λάγκα Καστοριάς
Η Λάγκα είναι ορεινό χωριό της Δυτικής Μακεδονίας και της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς, στα νότια όρια αυτής με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης.Μαρτυρικό χωριό του Δήμου Άργους Ορεστικού, σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 32/20. Βρίσκεται στις παρυφές του βουνού Όντρια και αποτελεί μέρος των Γραμμοχωρίων Καστοριάς. Η Λάγκα διακρίθηκε στο Μακεδονικό Αγώνα ως κέντρο επιχειρήσεων, αλλά και στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως απάτητο χωριό, και έμεινε γνωστή ως Ελεύθερη Ελλάδα. Για το λόγο αυτό οι Γερμανοί κατακτητές την έκαψαν δύο φορές, την πρώτη στις 3 Οκτωβρίου 1943 και τη δεύτερη στις 4 Ιουλίου 1944. Στο χωριό είχε εγκατασταθεί, από πολύ νωρίς, το 28ο Σύνταγμα της 9ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Από κει και πέρα, έγινε το Υπαρχηγείο Δ. Μακεδονίας, και Αρχηγείο Γράμμου. Στη Λάγκα υπήρχε το γραφείο στρατολόγησης του ΕΛΑΣ, και τόπος συγκέντρωσης ανταρτών και ανάληψης όλων των σημαντικών αποφάσεων. Την 1η Μαρτίου 1943, ανακηρύχθηκε στη Λάγκα, η «Επανάσταση», δηλαδή η αντίσταση των Ελλήνων κατά των Γερμανών κατακτητών στη Δυτική Μακεδονία.Η Λάγκα ανακηρύχθηκε Μαρτυρικό Χωριό τον Αύγουστο του 2019. Προσωπικότητες του χωριού: Ριζόπουλος Γρηγόριος.
Γεωγραφία
Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βόιο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Καστοριάς. Η Λάγκα ανήκει διοικητικά στον δήμο Ορεστίδος.
Τοπικές εκδηλώσεις
Κατά το πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη, ο σύνδεσμος Λαγκιωτών διοργανώνει την Γιορτή Πίτας κατά τη διάρκεια της οποίας σερβίρονται στους επισκέπτες οι πεντανόστιμες παραδοσιακές πίτες του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Ορεστίδος
Ράινχαρντ Σέερ
Ο Ράινχαρντ Σέερ (Reinhard Scheer, 30 Σεπτεμβρίου 1863 - 26 Νοεμβρίου 1928) ήταν Γερμανός αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1863 στην πόλη Όμπερνκιρχεν, κοντά στο Αννόβερο και ήταν γιος του εφημέριου Γιούλιους Σέερ και της Μαρία Ράινχαρντ. Φοίτησε στην Αυτοκρατορική Ναυτική σχολή του Κιέλου ως δόκιμος το 1879, φτάνοντας μέχρι το βαθμό του ναυάρχου. Διακρίθηκε για τη φιλομάθειά του την εργατικότητα και τη προσήλωση στο καθήκον.
Υπήρξε από τους σημαντικότερους συνεργάτες του αρχιναυάρχου Τίρπιτς, του δημιουργού του Αυτοκρατορικού γερμανικού Ναυτικού. Ο Σέερ προήχθη σε αντιναύαρχο λίγο πριν το ξέσπασμα του μεγάλου πολέμου. Τον Ιανουάριο του 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διορίστηκε διοικητής της Γ' μοίρας θωρηκτών του Στόλου Ανοικτής Θάλασσας του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού. Στα τέλη Μαΐου του ίδιου έτους ανέλαβε Αρχηγός του Στόλου όπου εμφυσώντας θάρρος και τόλμη στα πληρώματα των πλοίων του οδήγησε το στόλο στην έξοδό του στη Βόρεια Θάλασσα και σε σύγκρουση, στις 31 Μαΐου 1916, με τον μητροπολιτικό στόλο του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία έμεινε γνωστή ως ναυμαχία της Γιουτλάνδης.
Στη σύγκρουση αυτή, οι Γερμανοί κατάφεραν να επιφέρουν σοβαρές απώλειες στους Βρετανούς, σχεδόν διπλάσιες απ΄ όσες υπέστησαν αυτοί, πλην όμως βρέθηκαν πολύ κοντά στην κύκλωση και την ολοκληρωτική καταστροφή. Η αριστοτεχνική όμως εκτέλεση του ελιγμού της "διαδοχικής υποστροφής", της λεγόμενης ες (S), σε συνδυασμό με την άριστη οργάνωση του ναυτικού πυροβολικού των πλοίων του και της "συνεννόησης" που τηρούσε με αυτά, κατάφερε ο Σέερ και ξέφυγε δύο φορές από τη "λαβίδα" που εφάρμοζε ο αγγλικός Μεγάλος Στόλος.
Αν και αυτή η καθαυτή η επιτυχία ελιγμού δεν αποτέλεσε νίκη, η γερμανική πλευρά προπαγάνδιζε και διασάλπιζε το γεγονός ως σπουδαία γερμανική νίκη, ενώ ο ίδιος συμπέρανε οριστικά ότι ήταν αδύνατη η επικράτηση του στόλου επιφανείας στη Βόρεια Θάλασσα έναντι των Βρετανών χωρίς υποβρυχιακή κάλυψη. Έγινε έτσι θερμός υποστηρικτής του ολοκληρωτικού υποβρυχιακού πολέμου.
Τον Αύγουστο του 1918 προήχθη σε αρχηγό Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση την οποία και διατήρησε μέχρι την ανακωχή στις 11 Νοεμβρίου 1918 όπου στη συνέχεια και αποστρατεύθηκε.
Ήταν παντρεμένος με την Έμιλι Μορ, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, την Μαριάννε και την Έλζε. Η σύζυγός του δολοφονήθηκε το 1920 στη διάρκεια απόπειρας ληστείας στην κατοικία τους, στη Βαϊμάρη.
Απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου 1928 στην πόλη Μάρκτρεντβιτς της Βαυαρίας αφού συνέγραψε τα απομνημονεύματά του υπό τον τίτλο Ο Στόλος ανοικτής θαλάσσης της Γερμανίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο". Ενταφιάστηκε με τιμές στη Βαϊμάρη.
Το 1933, στη διάρκεια του μεσοπολέμου, το όνομά του δόθηκε προς τιμή στο δεύτερο ναυπηγούμενο τότε γερμανικό θωρηκτό τσέπης, που συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Ναύαρχος Σέερ. Το πρώτο ήταν το "Ντόυτσλαντ" (=Γερμανία).
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί ναύαρχοι
Παράξενη διαθήκη
Η Παράξενη διαθήκη (τίτλος πρωτοτύπου Le Testament d'un excentrique) είναι ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ιουλίου Βερν. Είχε εμφανισθεί για πρώτη φορά σε συνέχειες σε γαλλικό περιοδικό το 1899. Η αρχική εικονογραφημένη έκδοση σε βιβλίο, στη σειρά του Βερν «Voyages Extraordinaires» (νο. 46), κυκλοφόρησε το 1900 και πριν το τέλος του ίδιου έτους είχε ήδη μεταφρασθεί και εκδοθεί και στην αγγλική γλώσσα.
Περίληψη της πλοκής
Ο εκκεντρικός εκατομμυριούχος του Σικάγου Γουίλιαμ Χίπερμπον (Hypperbone) αφήνει πεθαίνοντας μία εξαιρετικά ασυνήθιστη διαθήκη: Κληρονόμος όλης της περιουσίας του, 60 εκατομμυρίων δολαρίων, θα είναι ο νικητής του περιγραφόμενου στη διαθήκη «Ευγενούς Παιγνίου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής», που βασίζεται στο επιτραπέζιο Παιχνίδι της Χήνας. Στην περίπτωση αυτή ωστόσο τα πιόνια είναι άνθρωποι και το «τραπέζι» η έκταση των ΗΠΑ.
Οι παίκτες, 6 αρχικώς, είχαν επιλεγεί με τυχαίο τρόπο από το δημοτολόγιο του Σικάγου και ήταν οι εξής:
thumb|left|Το «Παιχνίδι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής» Αλλά την τελευταία στιγμή με έναν κωδίκελο προστέθηκε ένας έβδομος, μυστηριώδης παίκτης, γνωστός μόνο με τα αρχικά «XKZ». Αν για οποιονδήποτε λόγο κάποιος παίκτης ή παίκτες εγκατέλειπαν το παιχνίδι αυτοβούλως, αυτό θα συνεχιζόταν κανονικά από τους υπόλοιπους. Και αν το εγκατέλειπαν όλοι πριν το τέλος του, η περιουσία του Χίπερμπον θα περιερχόταν στον δήμο του Σικάγου. Το κάθε τετραγωνάκι του Παιχνιδιού της Χήνας αντιστοιχούσε σε μία πολιτεία των ΗΠΑ. Κάθε δύο ημέρες, αρχίζοντας 15 ημέρες μετά την ανάγνωση της διαθήκης, ο συμβολαιογράφος της θα έριχνε τα ζάρια για κάποιο παίκτη, ο οποίος όφειλε μέσα σε 15 ημέρες να μεταβεί σε συγκεκριμένο σημείο της πολιτείας που αντιστοιχούσε στο τετραγωνάκι στο οποίο θα τον προχωρούσε ο αριθμός των ζαριών. Η παρουσία του εκεί θα έπρεπε να βεβαιώνεται επίσημα με μάρτυρες. Ο παίκτης που θα έφθανε πρώτος στο τελευταίο τετραγωνάκι, που αντιστοιχούσε στην πολιτεία Ιλινόι (όπου και το Σικάγο), θα κέρδιζε το παιχνίδι.
Στη συνέχεια του βιβλίου ο συγγραφέας παρακολουθεί τους παίκτες στις περιπέτειές τους καθώς διασχίζουν τη χώρα, με ευδιάκριτο τον διαχωρισμό τους σε «συμπαθείς» (Μαξ Ρεάλ, Λίζυ Γουάγκ) και «αντιπαθείς» (Τίτμπερυ, Κρέιμπ). Ιδιαίτερα τυχερός, ωστόσο, εμφανίζεται ο άγνωστος XKZ.
Πληροφορίες για το έργο
Καθώς συμβαίνει και με αρκετά άλλα μυθιστορήματα του συγγραφέα, η Παράξενη διαθήκη είναι ουσιαστικά ένα γεωγραφικό παιχνίδι και ο Βερν βρίσκει και πάλι την ευκαιρία να δώσει πλήθος πληροφοριών για τους διάφορους τόπους. Το 1897 είχε εκδοθεί ο πρώτος τουριστικός οδηγός για τις ΗΠΑ και ο Ιούλιος Βερν τον χρησιμοποίησε ως πηγή για τα μέσα μεταφοράς και τα δρομολόγια της εποχής.
Παρά το ότι ολόκληρο το έργο διαδραματίζεται στις ΗΠΑ, δεν έχει εκδοθεί ποτέ εκεί και η σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων έκδοση του 1900 των Sampson Low, Marston & Co. (Λονδίνο) τιμάται σήμερα περίπου 5000 δολάρια στα παλαιοβιβλιοπωλεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παραξενη διαθηκη
Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ
Ο Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ (Johann Heinrich Lambert, 26 Αυγούστου 1728 - 25 Σεπτεμβρίου 1777) ήταν Ελβετός μαθηματικός, φυσικός, αστρονόμος, φιλόσοφος και γενικά ιδιοφυΐα της εποχής του σε πολλούς επιστημονικούς τομείς. Γεννήθηκε στην Μυλούζ της σημερινής Αλσατίας και από μικρή ηλικία αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του προκειμένου να βοηθάει τον πατέρα του, ο οποίος ήταν ράφτης. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να μελετά οποιοδήποτε επιστημονικό σύγγραμμα έπεφτε στα χέρια του, και, λόγω της μεγάλης αφομοιωτικής του ικανότητας, πολύ γρήγορα άρχισε ν΄ αναπτύσσει πλήθος πρωτότυπων ιδεών.
Αρχικά προσλήφθηκε ως οικοδιδάσκαλος σε πλούσια οικογένεια στο Βερολίνο, όπου και άρχισε να εκδίδει επιστημονικό περιοδικό με τον τίτλο «Εφημερίδα» και εκεί να προβάλλει τις πρωτότυπες ιδέες του. Οι αρχικά συμβουλευτικές του εκείνες προτροπές αναδείχθηκαν τελικά σπουδαίες συμβολές στα Μαθηματικά, τη Φυσική κ.λπ., και παρακίνησαν ακόμη και τον Φρειδερίκο τον Μέγα να τον εκλέξει μέλος της Βασιλικής Πρωσικής Ακαδημίας.
Ο Λάμπερτ απέδειξε πρώτος ότι ο αριθμός π είναι άρρητος, ενώ στην Τριγωνομετρία εισήγαγε τις υπερβολικές συναρτήσεις. Επίσης ανέπτυξε ιδιαίτερα θεωρήματα περί των κώνων και θεμελίωσε στη χαρτογραφία τη διπλή κωνική προβολή, που προς τιμή του φέρει σήμερα το όνομά του, καθώς και μία εφαρμογή στην αζιμουθιακή προβολή. Η μελέτη του «Ελεύθερη προοπτική» (1759-1774) παρουσιάζει ιδιαίτερη αξία. Στη Φιλοσοφία ο Λάμπερτ προετοίμασε τη θεωρία του Καντ, ο οποίος, αν και μεγαλύτερός του, τον θαύμαζε και τον εκτιμούσε. Συγκεκριμένα έθεσε τα φιλοσοφικά προβλήματα περίπου όπως του Καντ σε συνδυασμό με την εμπειρική μέθοδο του Λοκ και με τον πρότερο ορθολογισμό του Βολφ, χωρίς όμως να φθάσει στη φαινομενολογία και χωρίς να κατορθώσει να δώσει τίποτα περισσότερο από μία οντολογική θεωρία παλαιότερης σχολής. Ο συγκερασμός όμως όλων αυτών ήταν τουλάχιστον πρωτότυπος.
Ρουβίκωνας (αναρχική ομάδα)
Ο Ρουβίκωνας είναι αναρχική ομάδα που δρα στην Ελλάδα. Η δράση της περιλαμβάνει ενέργειες όπως καταλήψεις γραφείων κομμάτων, ρίψεις φυλλαδίων, επιθέσεις σε εταιρείες, τράπεζες, πρεσβείες, ΜΜΕ κ.ά. με στόχο να δείξει τη δυσάρεσκειά του με τον νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς. Επίσης, έχει εισβάλει σε νοσοκομείο και έχει απειλήσει γιατρό κατηγορώντας τον για χρηματισμό. Δραστηριοποιείται επίσης και φεμινιστικός τομέας εντός της ομάδας. Η πρώτη ενέργεια του Ρουβίκωνα που έλαβε ευρεία προβολή ήταν η κατάληψη των κεντρικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Κουμουνδούρου από 40 μέλη, στις 8 Μαρτίου του 2015.
Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ
Ο Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ πέθανε στο Βερολίνο σε ηλικία 49 ετών.
Ρουβίκωνας (αναρχική ομάδα)
Τον Μάιο του 2017, παρουσίασε το πρόγραμμα του στο διαδίκτυο και σε ανοικτή εκδήλωση στα Εξάρχεια. Για πέντε χρόνια δημοσίευε τις ενέργειές του στον ιστότοπο indymedia, πριν αποκτήσει τη δική του ιστοσελίδα. Επίσης δημοσιεύει βίντεο με τις δράσεις του στο κανάλι που διατηρεί στο Youtube.
Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Ελβετοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ελβετοί φυσικοί Κατηγορία:Ελβετοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ελβετοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 18ου αιώνα
Ρουβίκωνας (αναρχική ομάδα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Αναρχισμός
Πιάνιτζα
Η Πιάνιτζα ή Πιάνετς (βουλγαρικά: Пиянец, Пијанец Πιγιάνετς) είναι ιστορική περιοχή της Παρορβηλίας στη βορειοανατολική Μακεδονία, στα σύνορα Βόρειας Μακεδονίας και Βουλγαρίας. Το τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας περιλαμβάνει περιοχές των δήμων Ντελτσέβου και Πέχτσεβο, ενώ το τμήμα της Βουλγαρίας περιλαμβάνει το δυτικό τμήμα του Δήμου Νεβεστίνου.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Πιάνιτζα είναι μια λοφώδης περιοχή ανάμεσα στα όρη Βλαχίνια (Ησσόινο) στα νοτιοανατολικά και Οσόγκοβο στα δυτικά του συμπλέγματος της οροσειράς του Δυτικού Ορβήλου. Στην ανατολική Πιάνιτζα ρέουν οι παραπόταμοι του Στρυμώνα Ελεσνίτσα και Ρετίτσα, ενώ δυτικά ο παραπόταμος του Αξιού Μπρεγκαλνίτσας (Άστιβος). Σημαντικότερα χωριά είναι το Παντζάρεβο, το Τσάρνικ και το Καλλιμάνι στη Βόρεια Μακεδονία, η Τσαρβαρίτσα, ο Προφήτης Ηλίας, το Τισάροβο, το Βάξεβο, το Πελατίκοβο, η Ερεμία και η Δρομοχάρη στη Βουλγαρία. Κέντρο της Πιάνιτζας θεωρείται το Τσάρεβο (σήμερα Ντέλτσεβο) στη Βόρεια Μακεδονία.
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ονομάζονταν επίσης, Πιάνιτζα. Η ετυμολογία του ονόματος εικάζεται ότι προέρχεται από τους Παίονες που κατοικούσαν την περιοχή στην αρχαιότητα (Λαιαίοι, Αγριάνες κ.λ.π.). Στην περιοχή ζουν χριστιανοί και αρκετοί μουσουλμάνοι παρόλο που οι περισσότεροι από τους τελευταίους έχουν μετοικήσει στην Τουρκία.
Χουαρέζ (ταινία)
Το Χουαρέζ (πρωτότυπος τίτλος: Juarez) είναι ιστορικό δράμα παραγωγής 1939 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Ντίτερλε. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Μπέτι Ντέιβις, ο Πολ Μιούνι, ο Κλοντ Ρέινς, ο Μπράιαν Αχέρν και ο Τζον Γκάρφιλντ.
Πλοκή
Στις αρχές του 1861, ο Ναπολέων Γ' (Κλοντ Ρέινς) της Γαλλίας, με την υποστήριξη της Αγγλίας και της Ισπανίας προσπάθησε να πραγματοποιήσει τις φιλοδοξίες του για μια δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία εδραιώνοντας την κυριαρχία του στο Μεξικό.
Εφόσον όμως σύμφωνα με το δόγμα Μονρόε κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν είχε το δικαίωμα να παρέμβει στα εσωτερικά κράτους της Αμερικανικής ηπείρου, ο Ναπολέοντας έπεισε τον αρχιδούκα Μαξιμιλιανό του Αψβούργου (Μπράιαν Αχέρν) να δεχτεί το στέμμα του Μεξικού. Έτσι ο Μαξιμιλιανός με τη σύζυγό του Καρλόττα (Μπέτι Ντέιβις), η οποία τελικά τον έπεισε να δεχτεί το θρόνο του Μεξικού, συνοδευόμενοι από Γάλλους στρατιώτες κατέφθασαν στο Μεξικό του οποίου οι αναλφάβητοι κάτοικοι είχαν ψηφίσει θετικά στο ερώτημα του αν δέχονται τη βασιλεία.
Είχαν όμως ξεγελαστεί και σύντομα το βασιλικό ζεύγος διαπίστωσε ότι ο λαός του Μεξικού αρνούνταν να αναγνωρίσει τον Μαξιμιλιανό, ως νόμιμο βασιλιά. Παράλληλα ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Αβραάμ Λίνκολν βοηθούσε οικονομικά τον πρώην πρωθυπουργό του Μεξικού, Μπενίτο Χουάρες (Πολ Μιούνι) στον αγώνα του να πατάξει τη μοναρχία.
Ο γαλλικός στρατός κατάφερε να αποκρούσει τις ομάδες των Μεξικανών ανταρτών, αλλά το 1866 ο Ναπολέων Γ΄ απέσυρε τις στρατιωτικές δυνάμεις από την περιοχή, αφήνοντας το βασιλικό ζεύγος απροστάτευτο. Τότε η Καρλόττα, επιχείρησε ταξίδι στην Ευρώπη με σκοπό να αντιμετωπίσει τον Ναπολέοντα και να πετύχει τη συνδρομή στρατιωτικής βοήθειας.
Παραγωγή
Ταινία βασισμένη σε ιστορικά γεγονότα, όσο και στο θεατρικό έργο του Φραντζ Βέρφελ Juarez & Maximilian που ανέβηκε το 1926 στο Μπρόντγουεϊ για 46 παραστάσεις με πρωταγωνιστές τους Άλφρεντ Λαντ και Έντουαρντ Τ. Ρόμπινσον. Η ταινία, στης οποίας τη συγγραφή του σεναρίου συμμετείχε κι ο μετέπειτα σκηνοθέτης Τζον Χιούστον, παρουσιάζει διαφορές με το θεατρικό. Στο θεατρικό γίνονταν μόνο αναφορές στο όνομα του Μεξικανού πολιτικού, ενώ στην ταινία ο χαρακτήρας κρατά πρωταγωνιστικό ρόλο. Το μοναδικό έργο του Βέρφελ που μεταφέρθηκε πιστά στη μεγάλη οθόνη ήταν η Ουράνια Οπτασία (The Song of Bernadette) το 1943.
Ο παραγωγός Χαλ Ουόλις είχε από το 1935 την ιδέα της δημιουργίας μιας ταινίας με θέμα τον Μαξιμιλιανό και τον Μπενίτο Χουάρες και πρότεινε στο μεγάλο Γερμανό σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρντ να συνεργαστούν για την πραγματοποίηση του σχεδίου. Πρώτη του επιλογή για το ρόλο του Χουάρες ήταν ο ηθοποιός Λούθερ Άντλερ. Το 1937 ο Γουόλις και ο πρόεδρος της Warner, Τζακ Γουόρνερ αγόρασαν τα δικαιώματα του μυθιστορήματος της Μπερτίτα Χάρντινγκ The Phantom Crown, καθώς και του θεατρικού του Φραντς Βέρφελ Juarez & Maximilian με σκοπό να μην επιτρέψουν σε άλλα κινηματογραφικά στούντιο τη δημιουργία άλλης ταινίας με θέμα τη ζωή του Μπενίτο Χουάρες. Την ίδια χρονιά ο Αινίας Μακέντζι ξεκίνησε τη συγγραφή του πρώτου σεναρίου υπό την επίβλεψη του παραγωγού Χένρι Μπλάνκε. . Για να περιγράψουν τα γεγονότα με απόλυτη ακρίβεια χρησιμοποίησαν 300 ιστορικά βιβλία που αναφέρονταν στη δημιουργία της Δημοκρατίας του Μεξικού ενώ παράλληλα προσέλαβαν δυο ιστορικούς για να βοηθήσουν με αλλαγές στο σενάριο. Ο Γουόλις που είχε αποφασίσει να αναθέσει το ρόλο του Χουάρες στον Πολ Μιούνι, που ήταν ο ηθοποιός της εταιρίας που λάμβανε την μεγαλύτερη εύνοια από τους κριτικούς, προέτρεψε τον Μακέντζι να παρουσιάσει τον Χουάρες ως την κυριάρχη προσωπικότητα του έργου. Το σενάριο του Μακέντζι ήταν πολύ μεγάλο και ο Τζον Χιούστον και ο Βόλφγκανγκ Ράινχαρντ κλήθηκαν για να αναλάβουν τις περικοπές, ενώ ο Έιμπεμ Φίνκελ που είχε γράψει μαζί με άλλους το σενάριο της ταινίας Στιγματισμένες Γυναίκες (Marked Woman, 1937) και Ζέζεμπελ (Jezebel, 1938) συνέβαλε στη συγγραφή των διαλόγων.
Τον Αύγουστο του 1938 ο Γουόλις και ο Μπλάνκε ταξίδεψαν στο Μεξικό για να συγκεντρώσουν πληροφορίες πάνω στη ζωή του Χουάρες, επισκέφτηκαν 15 πόλεις και το Εθνικό Μουσείο του Μεξικού, όπου βρήκαν προσωπικά αντικείμενα του Χουάρες. Συνάντησαν έναν άνδρα 116 χρονών που είχε πολεμήσει στο πλευρό του Χουαρές και του Πορφίριο Ντίαζ και τον ρώτησαν για τις συνήθειες του πολιτικού. Ο άνδρας εκείνος συνεργάστηκε με τον μακιγιέρ Περκ Γουέστμορ, για τη μεταμόρφωση του Πολ Μιούνι σε Χουάρες. Ο Γουέστμορ άλλαξε κυριολεκτικά το πρόσωπο του Μιούνι, πράγμα που δυσαρέστησε τον Τζακ Γουόρνερ, ο οποίος σχολίασε το γεγονός λέγοντας: Πληρώνουμε τόσα χρήματα και στο τελός δεν μπορούμε καν να τον αναγνωρίσουμε.
Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, ο Γουόλις προσέφερε το ρόλο της Καρλόττας στη Μπέτι Ντέιβις, η οποία γύριζε την ταινία Το Λυκόφως μιας Ζωής (Dark Victory, 1939) για λογαρισμό της Γουόρνερ. Η Ντέιβις, μετά την επιτυχία της ταινίας Ζέζεμπελ (Jezebel) που της απέφερε το δεύτερο της Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου ήταν το μεγαλύτερο αστέρι της εταιρίας και μια από τις πιο σεβάσμιες ηθοποιούς του Χόλυγουντ. Παρά το γεγονός ότι ο ρόλος της Καρλόττας δεν ήταν πρωταγωνιστικός, η Ντέιβις τον δέχτηκε θεωρώντας ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεδιπλώσει για μια ακόμη φορά το υποκριτικό της ταλέντο στη σκηνή στην οποία η Καρλόττα τρελαίνεται. Της ζητήθηκε να κάνει πρόβες για το μακιγιάζ και τα κοστούμια της ταινίας, αλλά η ηθοποιός αρνήθηκε δεδομένου ότι τα γυρίσματα του Λυκόφως μιας Ζωής δεν είχαν ολοκληρωθεί και δεν ήθελε να έρθει σε επαφή με άλλο ρόλο. Όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα της ταινίας η Ντέιβις πήρε διαζύγιο από τον πρώτο της σύζυγο Χάρμον Όσκαρ Νέλσον κάτι που δεν της επέτρεψε να είναι συγκεντρωμένη στην ερμηνεία της. Γι' αυτό το λόγο ζήτησε άδεια ξεκούρασης. Όταν επέστρεψε στα κινηματογραφικά πλατό ήταν ακόμη εκτός εαυτού και στα όρια νευρικής κρίσης. Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων της διέγνωσαν οξεία πλευρίτιδα και γι' αυτό το λόγο έμενε στο κρεβάτι μέχρι τις 3 το μεσημέρι κι εργαζόταν μόνο τα απογεύματα, με υψηλό πυρετό. Η σκηνή στην οποία η Καρλόττα αντιμετωπίζει τον Ναπολέοντα Γ' κι έπειτα τρελαίνεται γυρίστηκε μόνο αφότου η Ντέιβις είχε ανακτήσει την υγεία της κι ένιωθε έτοιμη.
Η Μπέτι Ντέιβις το 1939 είχε τέσσερις ταινίες στο Box Office: το Το λυκόφως μιας ζωής (Dark Victory), το Χουάρεζ (Juarez), Το δράμα μιας αμαρτωλής (The Old Maid) και το Ελισάβετ και Έσσεξ (The private lives of Elisabeth & Essex).
Η ταινία σηματοδότησε την 1η συνεργασία της Μπέτι Ντέιβις με τον Κλόντ Ρέινς, ο οποίος εμφανίζεται στο ρόλο του Ναπολέοντα Γ', ο Ρέινς επίσης γνωστός από το ρόλο του Κάπτεν Ρενώ στο Casablanca, συνεργάστηκε με τη Ντέιβις άλλες τρεις φορές: Το ξέσπασμα μιας Ψυχής (Now Voyager, 1942), Μαραμένο λουλούδι (Mr. Skeffington, 1944) και Η άπιστη (Deception, 1946) κι η Ντέιβις δήλωσε κάποτε ότι επρόκειτο για τον αγαπημένο της συμπρωταγωνιστή.
Ο Τζον Γκάρφιλντ ανέλαβε το ρόλο του Πορφίριο Ντίαζ έπειτα από παράκληση του Πολ Μιούνι, ο οποίος εξέφρασε θαυμασμό για την θεατρική πορεία του νεαρού ηθοποιού. Ο Γκάρφιλντ ήταν ακόμη άγνωστος στο Χόλυγουντ, αλλά οι θετικές κριτικές που έλαβε για την ερμηνεία του στην ταινία του Μάικλ Κερτίζ Τέσσερα Υπέροχα κορίτσια (Four Daughters, 1938) είχαν ως αποτέλεσμα την πρόσληψή του. Οι κριτικές που έλαβε όμως για τη σκιαγράφηση του επαναστάτη Ντίαζ ήταν αρνητικές κι ο Γκάρφιλντ δε ανέλαβε ποτέ ξανά ρόλο σε ταινία εποχής.