cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προμηθεύς Δεσμώτης
Παραστάσεις
Η πρώτη παραγωγή της τραγωδίας από το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας έκανε πρεμιέρα στις 16 Ιουνίου 1963 στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου σε μετάφραση Ιωάννη Γρυπάρη και σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Εκτός από τον ίδιο, άλλοι ηθοποιοί του θιάσου ήταν οι Θόδωρος Μορίδης, Στέλιος Βόκοβιτς, Γιάννης Αποστολίδης, Ελένη Χατζηαργύρη, Νίκος Καζής, Θεόδωρος Δημήτριεφ και Πίτσα Καπιτσανέα.
Σελεύκεια
Η Σελεύκεια η επί του Τίγρη ή Σελεύκεια Επιτίγρεια, ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της αρχαιότητας, χτισμένη στη Μεσοποταμία και συγκεκριμένα επί του ποταμού Τίγρη.
Με το ίδιο όνομα είναι γνωστές και οι παρακάτω πόλεις:
Επίσης με το ίδιο όνομα και βυζαντινή επαρχία:
Στην σύγχρονη περίοδο επίσης:
Εκλάν-Νενόν
Το Εκλάν-Νενόν (γαλλικά: Éclans-Nenon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εκλαναί-Νενοναί (γαλλικά: Éclanais-Nenonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Εκλέ
Το Εκλέ (γαλλικά: Écleux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εκλεζιέν (γαλλικά: Ecleusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χρυσός στέφανος (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1628)
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 1628 χρυσό στεφάνι που βρέθηκε σε τάφο στα Δαρδανέλια και αγοράστηκε το 1908.
Περιγραφή
Πρόκειται για απομίμηση κλαδιών βελανιδιάς σε χρυσό σύρμα, λεπτεπίλεπτα χρυσά φύλλα, βαριά χρυσά βελανίδια, δυο τζιτζίκια και μια μέλισσα. Το στεφάνι αποτελείται από δύο μίσχους. Στο άκρο του κάθε μίσχου υπάρχει μια θηλιά, μέσα από την οποία περνούσε μια χρυσή κορδέλα που τους συγκρατούσε. Η κορδέλα ήταν δεμένη και στολισμένη με μια χρυσή μέλισσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Τέχνεργα Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Κοσί Αγκασά
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της Ετουάλ Φιλάντ ντε Λομέ, όπου και παρέμεινε έως το 2001, όταν και αποχώρησε με προορισμό την Αφρικά Σπορ ντ'Αμπιτζάν,σύλλογο της πρώτης κατηγορίας της Ακτής Ελεφαντοστού.
Την αμέσως επόμενη σεζόν, αποκτήθηκε από την ΦΚ Μετς, η οποία αγωνιζόταν, τότε, στην Β΄ Κατηγορία, προτού προβιβαστεί στην κορυφαία κατηγορία έναν χρόνο αργότερα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στις 2 Αυγούστου 2003, σε αναμέτρηση με αντίπαλο την ΑΚ Αζαξιό. Παρέμεινε στην ομάδα για διάστημα ακόμη τριών ετών, ωστόσο παρέμεινε σταθερά ως δεύτερη επιλογή.
Αποφάσισε, στην συνέχεια, το 2006, να μετακομίσει στην Ισπανία για λογαριασμό της Έρκουλες, ωστόσο δεν βρήκε τον χρόνο συμμετοχής που περίμενε με αποτέλεσμα την επιστροφή του στη Γαλλία.
Ήταν αγωνιζόμενος με την φανέλα της Σταντ ντε Ρενς που ο Κοσί Αγκασά πέτυχε να δώσει νέα ώθηση στην καριέρα του το 2008, όπου, αν και αρχικά δεν αποτελούσε βασική επιλογή, στην συνέχεια εκμεταλλεύτηκε τον τραυματισμό, καθώς και τις μέτριες εμφανίσεις του βασικού τερματοφύλακα της ομάδας, Ζοάν Λιεμπύς, προκειμένου να αποκτήσει θέση βασικού. Έπειτα από διάστημα παρουσίας δύο ετών στον σύλλογο, είχε πραγματοποιήσει συνολικά περίπου τριάντα συμμετοχές. Η Σταντ ντε Ρενς υποβιβάστηκε στο Νασιονάλ, με αποτέλεσμα ο ίδιος να δοκιμάσει την τύχη του αγωνιζόμενος ως δανεικός με τα χρώματα της ΦΚ Ιστρ, όπου και παρέμεινε για διάστημα μίας σεζόν.
Κέρδισε την θέση του ως βασικός τερματοφύλακας της Ρενς κατά την διάρκεια της σεζόν 2010-2011, στην διάρκεια της οποίας και πραγματοποίησε υψηλού επιπέδου εμφανίσεις, ειδικότερα σε αναμέτρηση με αντίπαλο την Σταντ Ρενναί, στα πλαίσια της διοργάνωσης του Κυπέλλου Γαλλίας, στην διάρκεια της οποίας και απέκρουσε δύο πέναλτι.
Στις 11 Μαΐου 2012, η Σταντ ντε Ρενς επικράτησε εκτός έδρας της Αμιάν, εξασφαλίζοντας την άνοδό της για την Λιγκ 1, μεταξύ άλλων χάρη σε μια εξαιρετική σεζόν του Τογκολέζου τερματοφύλακα. Συμπεριλήφθηκε στην επιλογή των τεσσάρων υποψηφίων καλύτερων τερματοφυλάκων της Λιγκ 2 για τα Trophées UNFP, ωστόσο, τελικώς, ήταν ο τερματοφύλακας της ΣΚ Μπαστιά, Μασέντο Μάγκνο Νοβάες, αυτός ο οποίος έλαβε την συγκεκριμένη βράβευση.
Το 2013, έλαβε το βραβείο Togo Awards του καλύτερου Τογκολέζου ποδοσφαιριστή ο οποίος αγωνίζεται εκτός των συνόρων της χώρας.
Έλαβε την γαλλική υπηκοότητα το 2015.
Το 2016, έπειτα από παρουσία διάρκεια επτά ετών στη Σταντ ντε Ρενς, μετακόμισε στη νορμανδική ομάδα της ΟΣ Γκρανβίλ, η οποία αγωνιζόταν στην Δ΄ Κατηγορία.
Συλλογικές
Il est vice-champion de Ligue 2 en 2012 avec le Stade de Reims.
Ατομικές
Ήταν υποψήφιος στα Trophées UNFP του 2012, ως ο καλύτερος τερματοφύλακας της Λιγκ 2. Το 2013, έλαβε το Togo Awards του καλύτερου Τογκολέζου ποδοσφαιριστή ο οποίος αγωνίζεται εκτός των συνόρων της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τογκολέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τόγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αφρικά Σπορ Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερκουλες ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ιστρ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1967 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Σερμπάν Τσιοτσίνα από τη Ρουμανία για τρίτη φορά. Το αργυρό μετάλλιο κατέκτησε ο Γκεόργκι Στοϊκόφσκι από τη Βουλγαρία και το χάλκινο ο Άσκιν Τούνα από την Τουρκία.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1967)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1967. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1967 1967
Ντόλτσε Βίτα
Το Ντόλτσε Βίτα είναι ελληνική αισθηματική κωμική τηλεοπτική σειρά που δημιουργήθηκε από τον Αλέξανδρο Ρήγα και τον Λευτέρη Παπαπέτρου, και προβλήθηκε από το Mega Channel τις σεζόν 1995-97. Η σειρά παρουσιάζει τον απαγορευμένο έρωτα μιας ηλικιακά ώριμης χήρας, της Χριστίνας, με τον αρραβωνιαστικό της κόρης της, τον Αντώνη, καθώς και τα κωμικά μπλεξίματα που προκύπτουν προσπαθώντας να κρύψουν αυτή τη σχέση από τον περίγυρό τους. Αυτός αποτελείται από την ηλικιωμένη πεθερά της Χριστίνας, την οικονόμο του σπιτιού της, τον συνεργάτη της Χριστίνας στο οικογενειακό εργοστάσιο, καθώς και την ίδια την κόρη της. Τον ρόλο της Χριστίνας υποδύεται η Άννα Παναγιωτοπούλου και τον ρόλο του Αντώνη ερμηνεύει ο Θανάσης Ευθυμιάδης. Το υπόλοιπο πρωταγωνιστικό καστ της σειράς αποτελείται από τους Κατιάνα Μπαλανίκα, Μαρία Καβογιάννη, Μαρία Φωκά, Παύλο Ορκόπουλο, Κατερίνα Ζιώγου, Γαλήνη Τσεβά και Χριστόφορο Παπακαλιάτη.
Ο πρώτος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 5 Οκτωβρίου του 1995, με τον Παναγιώτη Κούτρα να σκηνοθετεί τα πρώτα πέντε επεισόδια της σειράς, ενώ από το έκτο επεισόδιο τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Αλέξανδρος Ρήγας, και ολοκληρώθηκε στη 1 Ιουλίου του 1996 σε 38 επεισόδια. Ο δεύτερος κύκλος της σειράς ξεκίνησε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1996 και ολοκληρώθηκε οριστικά στις 26 Μαΐου του 1997 σε 32 επεισόδια, ύστερα από συνολικά 70 επεισόδια. Μετά την ολοκλήρωση της, η σειρά προβάλλεται σε επανάληψη σε ετήσια βάση μέχρι και σήμερα λόγω της τεράστιας επιτυχίας που γνώρισε.
Πλοκή
Η ιστορία ξεκινάει όταν η Χριστίνα πηγαίνει στην Ιταλία για να επισκεφτεί τη κόρη της, τη Ντορίτα, που σπουδάζει εκεί. Στο ταξίδι της επιστροφής, λόγω μιας χιονοθύελλας, το λεωφορείο ακινητοποιείται σε ένα μοτέλ κοντά στη Περούτζα. Εκεί, η Χριστίνα γνωρίζει τον Αντώνη, με τον οποίο περνούν μαζί τη βραδιά χωρίς να το πολυσκεφτούν.
Όταν επιστρέφει πια και η Ντορίτα στην Ελλάδα, ανακοινώνει στην οικογένειά της ότι φέρνει μαζί και τον φίλο της. Η Χριστίνα συνειδητοποιεί ότι ο φίλος της Ντορίτας είναι ο Αντώνης που είχε γνωρίσει εκείνην τη νύχτα στη Περούτζα. Αρχικά, αντιδράει αρνητικά στο φλερτ του Αντώνη, αλλά μετά από λίγο οι δυο τους είναι μαζί, αλλά κρυφά από όλους.
Σταδιακά, τη παράνομη σχέση μαθαίνουν η Σάσα, η κολλητή φίλη της Χριστίνας, ο Μανώλης, φίλος του Αντώνη, και τελικά η Ασπασία, η οικιακή βοηθός του σπιτιού, καθώς και ο Λουκάς, ο στενός συνεργάτης της Χριστίνας, ο οποίος είναι και κρυφά ερωτευμένος μαζί της. Όλοι αυτοί τους γλιτώνουν αρκετές φορές από το να αποκαλυφθούν από τον περίγυρο, τη Ντορίτα και κυρίως από την κυρία Όλγα, που είναι η αυστηρή και δύστροπη πεθερά της Χριστίνας.
Μετά από μικρό διάστημα, και ενώ έχει μεσολαβήσει ένας παρ' ολίγον αρραβώνας μεταξύ του Αντώνη και της Ντορίτας, οι δυο τους χωρίζουν, αλλά ο Αντώνης συνεχίζει να παραμένει ουσιαστικά μέλος της οικογένειας Μαρκάτου. Η Χριστίνα και ο Αντώνης συνεχίζουν να είναι μαζί, κρυφά από την οικογένειά της, παρά τα κάποια καβγαδάκια μεταξύ τους. Μάλιστα, η σχέση τους συνεχίστηκε και ενόσω ο Αντώνης υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία.
Τελικά, η σχέση τους αποκαλύπτεται στα γενέθλια της Χριστίνας, όταν όλοι υποτίθεται ότι ξεχνούν τα γενέθλιά της και η ίδια κανονίζει να βρεθεί στο σπίτι της με τον Αντώνη. Όμως, οι υπόλοιποι απλώς της κάνουν πάρτι-έκπληξη και εκεί όλοι, πλην της Ντορίτας, βλέπουν τη Χριστίνα στην αγκαλιά του Αντώνη. Η Όλγα, για να ξεπλύνει τη ντροπή και για να μη μάθει τίποτα η Ντορίτα, κανονίζει να παντρευτεί η Χριστίνα τον νονό της Ντορίτας. Η ιστορία τελειώνει λίγο πριν γίνει ο γάμος, όταν ο Αντώνης φωνάζει από μακριά τη Χριστίνα να τον ακολουθήσει όταν εκείνη ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας. Η Χριστίνα παρατάει τον μέλλοντα σύζυγο της και φεύγει με τον Αντώνη. Στο τέλος, η Χριστίνα και ο Αντώνης χωρίζουν και ζει ο καθένας τη δική του ζωή. Η Ντορίτα είναι χωρισμένη κι μεγαλώνει τον γιο της.Η Ντορίτα μαζί με την Ασπασία και την Όλγα υποδέχονται ξανά τη Χριστίνα στο σπίτι μετά τον χωρισμό της με τον Αντώνη. Η Ασπασία τελικά βρίσκει γαμπρό και παντρεύεται.
Ο Αντώνης πλέον είναι παντρεμένος, έχει ονομάσει την κόρη του Χριστίνα. Η Χριστίνα, μετά από άλλο ένα ταξίδι στην Ιταλία, βρίσκεται και πάλι αποκλεισμένη στην Περούτζα και αντιμέτωπη με το φλερτ ενός φοιτητή.
Παραγωγή
Αρχική επιλογή για το ρόλο του Αντώνη ήταν ο Κώστας Κρομμύδας, ο οποίος δεν δέχτηκε να παίξει στην τηλεόραση προτιμώντας το θέατρο. Η Κατιάνα Μπαλανίκα ανέφερε ότι φορούσε περούκα για τη σειρά, καθώς δεν ήθελε ούτε να κόψει και να βάψει τα μακριά μαύρα μαλλιά της. Επίσης, έπαιξε το ρόλο της Σάσας έχοντας ως έμπνευση τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τις καταστάσεις οι γκέι φίλοι της, διότι "τις ατάκες της [Σάσας] δεν θα τις έλεγε εύκολα μια γυναίκα". Η Μαρία Καβογιάννη ανέφερε ότι ήταν έγκυος στα γυρίσματα της σειράς, επειδή όμως υποδυόταν την παρθένα έπαιζε σε διάφορα πλάνα με μαξιλάρια ώστε να κρύψει την κοιλιά της. Ο Μάριος Αθανασίου, που υποδύθηκε το ρόλο του φοιτητή Tέλη Χριστοδούλου που πολιορκεί τη Χριστίνα, δήλωσε ότι εκείνη ήταν η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση, την οποία χαρακτήρισε ως "τραγική", και ότι έπινε μπύρες για να μπορέσει να ανταπεξέλθει. Η Άννα Παναγιωτοπούλου δήλωσε ότι η Κατερίνα Ζιώγου υπέστη εκφοβισμό από κάποιο συνάδελφό της στα γυρίσματα και ότι ήθελε να αποχωρήσει για αυτό το λόγο. Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς, κάνει πέρασμα ο Γιώργος Λιάγκας. Τα γυρίσματα της σειράς πραγματοποιήθηκαν στο πρώην στούντιο της L.T.V. A.E., ιδιοκτησίας Λιάνας Πατέρα, στην οδό Ασλάνογλου 63 στη Καλλιθέα, όπου βρίσκονταν όλα τα πλατό της σειράς.
Διανομή
Έκτακτες συμμετοχές Συντελεστές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές ρομαντικές-κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Υπερσύνδεσμος
thumb|right|Ένας υπερσύνδεσμος, που θα μεταφέρει τον χρήστη στη σελίδα της Βικιπαίδεια μόλις κλικαριστεί το κείμενο. Συνήθως, πάνω από έναν ενεργό σύνδεσμο ο δείκτης του ποντικιού θα αλλάξει σχήμα, όπως σε αυτό το παράδειγμα. Σε ηλεκτρονικό περιβάλλον ως σύνδεσμος ή και υπερσύνδεσμος (αγγλ.: link και hyperlink) ονομάζεται η σύνδεση (αναφορά ή παραπομπή) μεταξύ των κόμβων του υπερκειμένου. Συνήθως είναι μια λέξη ή φράση, σεσημασμένη με χρωματισμό μπλε και με υπογράμμιση, ή ακόμη και μια εικόνα, που εντοπίζεται στο ηλεκτρονικό κείμενο μιας ιστοσελίδας του Παγκόσμιου Ιστού και περιέχει την εντολή να «μεταφέρει» τον χρήστη σε άλλη σχετική ιστοσελίδα, από τον κόμβο προέλευσης στον κόμβο προορισμού. Ο χρήστης επιλέγοντας αυτή τη λέξη ή φράση έχει τη δυνατότητα να ερευνήσει περαιτέρω ένα θέμα από ποικίλες οπτικές να συγκρίνει πληροφορίες που προέρχονται από διαφορετικές πηγές και φορείς. Αυτή ήταν η αρχική αντίληψη του Αμερικανού κοινωνιολόγου Τεντ Νέλσον, που πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο το 1964. Αργότερα ο σύνδεσμος αποτέλεσε ένα από τα πρώτα και βασικά συστατικά του Παγκόσμιου Ιστού, όπως το σχεδίασε στην πρώτη του μορφή ο Τιμ Μπέρνερς Λι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Υπερκείμενο
Σέντες ΒΚ
Η Σέντες ΒΚ ή Σέντεσι (ουγγρικά: Szentesi Vízilabda Klub, Szentesi VK), επίσης γνωστή ως Hungerit-Metalcom Szentesi για λόγους χορηγίας, είναι ουγγρική ομάδα υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών με έδρα την πόλη Σέντες.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1934 και είναι περισσότερο γνωστός για το τμήμα υδατοσφαίρισης των γυναικών που έχει κατακτήσει 1 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, 11 Πρωταθλήματα Ουγγαρίας και 2 Κύπελλα. Το ανδρικό τμήμα έχει κερδίσει 1 Κύπελλο Ουγγαρίας το 1980. Έδρα του συλλόγου είναι το Szentesi Városi Sportuszoda.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουγγρικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1934
Δημήτρης Μαυρομιχάλης
Ο Δημήτρης Μαυρομιχάλης (1809 - 1882) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός.
Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν ο πέμπτος και τελευταίος γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Έζησε για πολλά χρόνια στο Παρίσι και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του υποστρατήγου. Διετέλεσε υπασπιστής του Όθωνα και έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1862.
Ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική. Συμμετείχε στην κυβέρνηση Βούλγαρη, Κανάρη και Μπενιζέλου Ρούφου του 1862 ως Υπουργός Στρατιωτικών.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1882.
Αναφορές
2. Εφημερίδα ΩΡΑ 21/1/1882 σελ. 3
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Δημητρης
Ύφος
Το ύφος στην ιστορική εννοιολογική πορεία του μεταλλάχθηκε από είδος ύφανσης σε έκφραση σύνθεσης λέξεων και στη συνέχεια ως έκφραση του προσώπου που συνοδεύει το λόγο, αλλά και ως στοιχείο συμπεριφοράς. Έτσι μιλάμε σήμερα για «αλαζονικό», «δηκτικό», «ζωηρό», «καυστικό» «περισπούδαστο», «προπετές», «ύφος μπλαζέ» ακόμα και «ύφος σαράντα καρδιναλίων». Ενώ στο γραπτό λόγο μιλάμε για αυστηρό, πομπώδες,ισχνό, τραχύ αλλά και γλαφυρό ύφος.
Απαρχές
Πρώτος ο Πλάτων παραλληλίζει και συνταυτίζει την επιλογή των αξιωμάτων μέσα στην πόλη με την κατασκευή της ύφανσης «Διότι αυτό είναι ενιαίο ως συνολικό έργο της βασιλικής υφαντικής, να μην επιτρέπει ποτέ να απομακρυνθούν οι συνετοί από τους γενναίους χαρακτήρες, αλλά, πυκνώνοντας το ύφασμα μεταξύ τους με κοινές πίστεις και τιμές και γνώμες και με αμοιβαίες ανταλλαγές εγγυήσεων να κατασκευάσει από αυτούς ένα λείο και, όπως λένε, καλοδουλεμένο ύφασμα, και μετά, να εμπιστεύεται σε όλους τα αξιώματα μέσα στην πόλη»
«Tούτους δὴ τοὺς δεσμοὺς ἔλεγον ὅτι χαλεπὸν οὐδὲν συνδεῖν ὑπάρξαντος τοῦ περὶ τὰ καλὰ κἀγαθὰ μίαν ἔχειν ἀμφότερα τὰ γένη δόξαν. τοῦτο γὰρ ἓν καὶ ὅλον ἐστὶ βασιλικῆς συνυφάνσεως ἔργον, μηδέποτε ἐᾶν ἀφίστασθαι σώφρονα ἀπὸ τῶν ἀνδρείων ἤθη,ὕφασμα συνάγοντα ἐξ αὐτῶν, τὰς ἐν ταῖς πόλεσιν ἀρχὰς ἀεὶ κοινῇ τούτοις ἐπιτρέπειν».
Τον τρόπο πλοκής μιας ύφανσης στη συνέχεια τον ανάγει σε σπουδαία πολιτική πράξη: «...το μεγαλοπρεπέστερο και το πιο υπέροχο ύφασμα τυλίγει όλους τους άλλους μέσα στις πόλεις, δούλους και ελεύθερους και τους συνέχει μ΄ αυτό το υφαντό και, χωρίς να παραλείψει κάτι από εκείνα που ανήκουν σε μια ευτυχισμένη πόλη, κυβερνά και επιβλέπει».
Μετεξέλιξη
Στη θέση του ύφους ο Διονύσιος ο Αλικαρνισσέας μεταχειρίζεται τη λέξη «σύνθεσις», ενώ πριν από αυτόν ο Δημήτριος ο Φαληρεύς την λέξη «ερμηνεία». Η διαπίστωση αυτή οδηγεί ευθέως στο συμπέρασμα ότι ο όρος ύφος δεν είναι αρχαίος ελληνικός, αλλά μεταγενέστερος. Στην συνέχεια παρατηρείται ότι ήδη στην εποχή του έχει επικρατήσει μια μεταφορά στην τέχνη του λόγου, δανεισμένη από την υφαντική τέχνη «...ἀξιοῖ καὶ συνυφάνθαι τὰ μόρια ὡς μιᾶς λέξεως ὄψιν ἀποτελοῦντα εἰς δύναμιν». Όπως συνυφαίνονται οι ποικίλες κλωστές και παράγεται το ύφασμα έτσι συμπλέκονται και οι διάφορες λέξεις και προτάσεις και δημιουργείται η σύνθεση. Τελικά κυριάρχησε η μεταφορά έναντι της κυριολεξίας, όπως πολύ συχνά συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, και έτσι ο τρόπος πλοκής των λέξεων και των φράσεων μεταξύ τους κατέληξε να δηλώνεται με τη λέξη ύφος σαν να λέμε ύφασμα.
Την πρώτη δειλή κάπως χρήση της μεταφοράς αυτής την βρίσκουμε στον  θεολόγο συγγραφέα Κλήμη τον Αλεξανδρέα σύγχρονου του Λουκιανός («Λεξιφάνης»  και «Σολοικιστής»), στη φράση: «το σώμα και το ύφος των λόγων». Εκείνος, όμως που τη χρησιμοποιεί πλέον συνειδητά και ανεπιφύλακτα είναι ο Λογγίνος: Περί ύψους. Και από τότε γενικεύεται η χρήση της μεταφοράς και κυριαρχεί σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να εκτοπίσει τις κυριολεξίες σύνθεσις και ερμηνεία, να τις κάμει να ξεχαστούν και η ίδια να κρύβει με αξιοθαύμαστη ικανότητα την αρχική της προέλευση, δεδομένου ότι, όταν σήμερα λέμε ύφος, με κανένα τρόπο δεν εννοούμε το ύφασμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έννοιες
Περιφέρεια Αμασόνας
Η Αμασόνας (ισπ. Amazonas) είναι μία από τις 24 περιφέρειες (ή διαμερίσματα, departamentos) στις οποίες διαιρείται διοικητικώς το Περού. Βρίσκεται στα βόρεια της χώρας και συνορεύει με το Κράτος του Ισημερινού. Η Αμασόνας έχει πληθυσμό 379.384 κατοίκους (στοιχεία του 2017) και έκταση 39.249,13 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που υποδιαιρούνται περαιτέρω σε επτά επαρχίες. Πρωτεύουσά της είναι η Τσατσαπόγιας, που απέχει οδικώς 1.191 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας, τη Λίμα.
Με ένα τοπίο αποτελούμενο από δάση βροχής, ψηλά βουνά και απόκρημνα φαράγγια, η Αμασόνας φιλοξενεί ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μνημεία του Περού: το ορεινό πέτρινο φρούριο-οικισμό Κουέλαπ, που περιλαμβάνει περισσότερες από 400 λίθινες δομές και, με τις απαρχές του να χρονολογούνται από το 500 μ.Χ. περίπου, κατοικήθηκε συνεχώς για πάνω από χίλια χρόνια.
Γεωγραφία
Η Περιφέρεια Αμασόνας αποτελείται από περιοχές καλυμμένες με δάση βροχής και οροσειρές (ουσιαστικά υπο-οροσειρές των Άνδεων). Η ζώνη των δασών κυριαρχεί εδαφικά (το 73% της εκτάσεως της περιφέρειας) και εκτείνεται στα βόρεια μέχρι τα σύνορα με το κράτος του Ισημερινού. Η ορεινή ζώνη περιλαμβάνει τις νότιες επαρχίες της περιφέρειας και καταλαμβάνει μόλις το υπόλοιπο 27% της εκτάσεως. Στα βόρεια υπάρχει επίσης η Οροσειρά του Κόνδορα (Cordillera del Cóndor, έως 2.950 μέτρα υψόμετρο), που διαμορφώνει το σύνορο με το Κράτος του Ισημερινού.
Η ζώνη των δασών της Αμασόνας είναι η πλησιέστερη στον Ειρηνικό Ωκεανό όλης της Νότιας Αμερικής, αλλά και οι δίοδοι που τη συνδέουν με την ακτή είναι οι χαμηλότερες. Συγκεκριμένα υπάρχει η Ορεινή διάβαση Πορκούγια (Paso de Porculla), με υψόμετρο 2.144 μέτρα, η χαμηλότερη όλων των περουβιανών Άνδεων.
thumb|right|225px|Η Κοιλάδα του Μαρανιόν μεταξύ Τσατσαπόγιας και Σελέντιν Η μεγάλη και βαθιά κοιλάδα του ποταμού Μαρανιόν αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μορφολογικά χαρακτηριστικά της περιοχής. Διασχίζει ένα μεγάλο μέρος της Αμασόνας με διεύθυνση βορρά-νότου, φθάνοντας στο μέγιστο εύρος της στην Επαρχία Μπάγουα. Στενεύει όταν διασχίζει την Ανατολική Οροσειρά (ισπ. Cordillera Oriental), όπου και το πιο απόκρημνο τμήμα της. Στις πλαγιές της υπάρχουν επιβλητικά φαράγγια και φυσικοί εξώστες (γνωστά ως punku, μια λέξη στα κέτσουα που σημαίνει «πόρτες»).
Ωστόσο η κοιλάδα του Ουτκουμπάμπα θεωρείται ο πραγματικός άξονας της Περιφέρειας Αμασόνας, ευρισκόμενη μεταξύ του 5ου και του 6ου παραλλήλου νότιου γεωγραφικού πλάτους και μεταξύ 78ου και 79ου μεσημβρινού δυτικού μήκους. Αυτή η ζώνη αποτελεί το βασικό κέντρο παραγωγής και οικιστικής αναπτύξεως, σε 4 υποζώνες:
Ιστορία
Ανασκαφές αρχαιολογικών χώρων που καλύπτονται από δάσος απέδειξαν την παρουσία ανθρώπων στην περιοχή από την αρχαιότητα. Οι περισσότεροι προκολομβιανοί πολιτισμοί που άκμασαν εκεί είναι ακόμα σχεδόν άγνωστοι εξαιτίας ελλείψεως ερευνών. Στα βουνά, το πέτρινο φρούριο-οικισμός Κουέλαπ είναι το μεγαλύτερο λίθινο συγκρότημα σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική. Βρίσκεται σε υψόμετρο τριών χιλιάδων μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ψηλότερα δηλαδή από την πολύ γνωστότερη τοποθεσία του Μάτσου Πίτσου (2.430 μ.). Από κάτω διέρχεται ο ποταμός Ουτκουμπάμπα, τα νερά του οποίου καταλήγουν στον Αμαζόνιο. Το φρούριο αποτελεί ένα τεράστιο δείγμα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής και περικλείει τα ερείπια περίπου 450 σπιτιών. Με τις απαρχές του να χρονολογούνται από το 500 μ.Χ. περίπου, κατοικήθηκε συνεχώς για πάνω από χίλια χρόνια.
Ο πολιτισμός των Τσατσαπόγια, των θρυλικών «πολεμιστών των νεφών» (ονομασία που παραπέμπει στη διαβίωσή τους στα ομιχλώδη δάση), αναπτύχθηκε λίγο πριν την εποχή της Αυτοκρατορίας των Ίνκας. Οι Τσατσαπόγια αντιστάθηκαν σθεναρά στην επέκταση των Ίνκας, αλλά τελικώς υποτάχθηκαν σε αυτούς μερικές δεκαετίες πριν την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων στην περιοχή.
Η ισπανική αποικιακή πρωτεύουσα της περιοχής έλαβε το όνομα της φυλής, που το διατηρεί μέχρι σήμερα: Τσατσαπόγιας. Ιδρύθηκε το 1538 από τον κονκισταδόρ Αλόνσο δε Αλβαράδο. Τον Απρίλιο του 1821 οι κάτοικοι της πόλεως εξεδίωξαν τους Ισπανούς και ακολούθησαν τα βήματα του απελευθερωτικού στρατού του Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, καθώς το Περού αποκτούσε την ανεξαρτησία του από την Ισπανία. Γενικώς η Αμασόνας συνδέθηκε ισχυρώς με το κίνημα ανεξαρτησίας. Ο ιερέας Τορίμπιο Ροδρίγες δε Μεντόσα (Toribio Rodríguez de Mendoza 1750-1825) υπήρξε ο πλέον εξέχων εκπρόσωπος του κινήματος στην περιοχή, ενθαρρύνοντας τους επαναστάτες και υπογράφοντας την Εθνική Πράξη της Ανεξαρτησίας.
Η Οροσειρά του Κόνδορα στα βόρεια ήταν το «θέατρο επιχειρήσεων» του συνοριακού πολέμου μεταξύ Περού και Ισημερινού το 1981.
Δημογραφικά στατιστικά
Σύμφωνα με την απογραφή του Οκτωβρίου 2007, η ισπανική ήταν η μητρική γλώσσα του 84,90% του πληθυσμού της Περιφέρειας Αμασόνας, ενώ από το υπόλοιπο το 14,81% μιλούσε κάποια ινδιάνικη γλώσσα ως μητρική και το 0,27% (ή 950 άνθρωποι) δήλωσαν... κωφάλαλοι.
Η πλειονότητα του πληθυσμού (74,4%) στην τελευταία απογραφή ήταν μιγάδες (Mestizo). Ως λευκοί απογράφηκαν το 4,6%, μαύροι το 3,5%, Κέτσουα μόλις το 3% και 14,5% δήλωσαν κάτι άλλο. Ως προς τη θρησκεία, το 63,2% δήλωσαν Ρωμαιοκαθολικοί, το 23,4% Ευαγγελικοί Προτεστάντες, το 5,1% άλλη θρησκεία και το 8,3% άθρησκοι.
Το 2017 επίσης, το 16,6% του ενήλικου πληθυσμού (65.235 άνθρωποι) της Περιφέρειας ήταν αναλφάβητοι.
Οικονομία
Η Περιφέρεια Αμασόνας περιλαμβάνει τόσο ορεινές, όσο και δασικές περιοχές, με σημαντική κλιματική διαφορά μεταξύ τους. Το δυναμικό της για την παραγωγή δασικών προϊόντων και υδροηλεκτρικής ενέργειας είναι μεγάλο. Η Επαρχία Μπάγουα αναπτύχθηκε γεωργικά και παράγει ρύζι, καφέ, κακάο, φρούτα (ιδίως μπανάνες) και ζωικά προϊόντα.
Αλλά και γενικότερα η οικονομία της Αμασόνας είναι κυρίως αγροτική. Διαθέτει επίσης ορυχεία και παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι κατά περιοχές κλιματικές συνθήκες ευνοούν κατά τόπους είτε την καλλιέργεια της γης, είτε την κτηνοτροφία (βοσκοτόπια). Στην τελευταία κυριαρχούν τα βοοειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμασονας
Μαχαγιάνα
Μαχαγιάνα (Μεγάλο όχημα) είναι ένας από τους δύο μεγάλους κλάδους του Βουδισμού που διαδόθηκε κυρίως στο Θιβέτ, την Κίνα και την Ιαπωνία. Ο άλλος κλάδος είναι ο Τεραβάντα.
Γενικά οι οπαδοί αυτής της σχολής, καλούμενοι "Μποντισάτβας" αγωνίζονται όχι τόσο για τους εαυτούς τους να φθάσουν στη Νιρβάνα όσο για να σώσουν χιλιάδες άλλους συνανθρώπους τους.
Ιστορία
Η σχολή Μαχαγιάνα ξεκίνησε τον 1ο αι. Π.Κ.Ε. ως περαιτέρω ανάπτυξη της εξέγερσης Μαχασάνγκα όπως έχει μείνει στην ιστορία του Βουδισμού. Η φιλελεύθερη στάση της σχολής απέναντι στη μοναστική παράδοση επέτρεψε στη λαϊκή κοινότητα για να έχει μια μεγαλύτερη φωνή στη φύση του Βουδισμού, καθώς οι απλούστερες ανάγκες του κοινού λαού ταίριαζαν περισσότερο στη διδασκαλία των Μαχαγιανιστών. Για παράδειγμα, οι πιστοί είχαν συνηθίσει το πολυπληθές πάνθεο του Ινδουϊσμού και της ηρωικής παράδοσης. Έτσι ήλθε σε ύπαρξη η Τρικάγια (Trikaya) το δόγμα των τριών σωμάτων: Ο Βούδας άλλαξε φύση. Δεν ήταν πια ένας άνθρωπος που αφυπνίστηκε στη φώτιση, αλλά αντιπροσωπευόταν από διάφορους θεϊκούς Βούδες όπως και από το ίδιο το Ντάρμα, Σουνυάτα (κενό) ή τον Βουδικό Νου, ανάλογα με την ερμηνεία.
Σημαντικότερη, εντούτοις, ήταν η αυξανόμενη σημασία των Μποντ(χ)ισάτβα (Bodhisattva). Ο Μποντισάτβα είναι εκείνος που έχει επιτύχει τη φώτιση, αλλά που επιλέγει να παραμείνει σε αυτόν τον κόσμο της πλάνης ή Σαμσάρα (Samsara) προκειμένου να οδηγήσει και άλλους στη φώτιση. Μοιάζει πολύ με τον άγιο, ένας πνευματικός ήρωας τον οποίο θαυμάζουν και στον οποίο απευθύνονται οι απλοί άνθρωποι. Μαζί με τις νέες ιδέες ήρθαν και νέες γραφές. Αποκαλούνται επίσης Σούτρα, και αποδίδονται συχνά στον ίδιο τον Βούδα, ενίοτε ως ιδιαίτερες διδασκαλίες τις οποίες θεωρούσε υποτίθεται ο Βούδας πολύ δύσκολες για τους αρχικούς ακροατές του και για αυτό έμειναν κρυμμένες έως ότου ωριμάσει ο καρπός της διδασκαλίας στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Οι σημαντικότερες από αυτές τις σούτρα είναι:
Ιταλικές γενικές εκλογές 2013
Οι πρόωρες Ιταλικές γενικές εκλογές προκηρύχθηκαν για τις 24-25 Φεβρουαρίου 2013 και αφορούσαν την εκλογή 630 νέων μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων και 315 εκλόγιμων μελών της Γερουσία της Δημοκρατίας, των δύο σωμάτων του Ιταλικού κοινοβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές εκλογές
Βιας
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιασουά και Βιασουάζ (γαλλικά: Viassois(es)).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Βόρεια Αστέρια
Τα Βόρεια Αστέρια, γνωστοί και ως Βορ.Ας, ήταν Ελληνικό hip-hop συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε το 1999 και αποτελούνταν από τους Μικρό Κλέφτη, Λεξ, Τζαμάλ, Ζήνων και Mondi. Στην αρχική δομή του συγκροτήματος συμμετείχε ο 3D, ο Des και ο Aldo. H στιχουργική τους δείχνει να είναι επηρεασμένη από τη ζωή και την καθημερινότητά τους. Η πόλη τους, η Θεσσαλονίκη, αναφέρονταν επανειλημμένα σε κομμάτια όπως το Θερμή Θεσσαλονίκη και το 24/7.
Ιστορία
Ξεκίνησαν ως graffiti crew στη Θεσσαλονίκη το 1997, αλλά η φιλία των παιδικών χρόνων και η από κοινού αγάπη για τη μουσική οδήγησε στη σύνθεση του συγκροτήματος το 1999. Η δημιουργία οφείλεται στην ένωση των Άλυτων Γρίφων, Χάσμα και Παρείσακτων, τα οποία ήταν project στα οποία δούλεψαν τα μέλη του συγκροτήματος στο παρελθόν.
Από το 1999, τα Βόρεια Αστέρια παρήγαν και έγραφαν μονοί τους τη μουσική τους. Την παραγωγή των κομματιών είχε αναλάβει ο Mondi με τον Μικρό Κλέφτη, ενώ συχνά συμμετείχαν ο Dof και ο Aldo. Τη μίξη συνήθως αναλάμβανε ο Squeezy Anks.
Το 2003 κυκλοφόρησαν ανεξάρτητα οι πέντε πρώτοι δίσκοι τους, ως αποτέλεσμα των προηγούμενων χρόνων προετοιμασίας. Μέσα στο 2003, αυτές οι δουλειές μοιραστήκαν δωρεάν μέσα από τις συναυλίες στις οποίες έλαβαν μέρος.
Μέχρι το 2010, κυκλοφόρησαν άλλα επτά άλμπουμς. Τα Βόρεια Αστέρια είχαν απορρίψει τις προτάσεις των δισκογραφικών εταιριών. Τα περισσότερα άλμπουμς τους έχουν κυκλοφορήσει ελευθέρα, ενώ κάποια είχαν αρχικώς κυκλοφορήσει με μια ελάχιστη συμβολική τιμή.
Ωστόσο, μέσα στο 2010, αποφάσισαν να συνεργαστούν με μια ανεξάρτητη ραπ δισκογραφική εταιρία, την Ηχοκρατορία. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2010 κυκλοφόρησαν τον πιο πρόσφατο δίσκο τους, με τίτλο 5 Αστέρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά hip hop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Ινιάτσιο Σιλόνε
Ο Ινιάτσιο Σιλόνε (Ignazio Silone), (ψευδώνυμο του Σεκόντο Τρανκουίλι) (1η Μαΐου 1900– 22 Αυγούστου 1978), ήταν Ιταλός συγγραφέας και πολιτικός. Το πιο γνωστό έργο του, το μυθιστόρημα Φονταμάρα, που έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, αποτελεί καταγγελία της φτώχειας, της καταπίεσης και της κοινωνικής αδικίας. Ο Σιλόνε ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI) αλλά αντιτάχθηκε στην μορφή που πήρε το καθεστώς στη ΕΣΣΔ μετά την άνοδο στην εξουσία του Στάλιν και διεγράφη από το κόμμα το καλοκαίρι του 1931. Από τις αρχές της δεκαετίας του τριάντα και μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 έζησε εξόριστος στην Ελβετία.
Το 2000 ξέσπασε στην Ιταλία μια έντονη συζήτηση μεταξύ των ιστορικών με αφορμή τους ισχυρισμούς των ιστορικών Mauro Canali και Dario Biocca, που βασίστηκαν σε έγγραφα από τα αρχεία του φασιστικού καθεστώτος, ότι ο Σιλόνε ενώ ήταν μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν συγχρόνως και συνεργάτης της φασιστικής αστυνομίας. Οι ισχυρισμοί των δύο ιστορικών αμφισβητήθηκαν από τον συνάδελφό τους Giuseppe Tamburrano ο οποίος, αν και δεν αρνήθηκε ότι ο Σιλόνε είχε επαφές με τη φασιστική αστυνομία προκειμένου να βοηθήσει τον αδερφό του που ήταν στη φυλακή, υποστήριξε ότι ο συγγραφέας δεν έδωσε ποτέ στο καθεστώς χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το κόμμα και τους συντρόφους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Σμυρνοτσίχλονο
Το σμυρνοτσίχλονο είναι πτηνό της οικογένειας των εμπεριζίδων. Στην Ελλάδα έχει περιορισμένη εξάπλωση και συναντάται μόνο στη Λέσβο, τη Χίο, τη Σκύρο και την Ικαρία.
Κατανομή
Το σμυρνοτσίχλονο αναπαράγεται στη νότια Τουρκία και στο νότιο Ιράν. Διαχειμάζει στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Μερικοί απομονωμένοι πληθυσμοί επιβιώνουν σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου όπως στη Λέσβο, τη Χίο, τη Σκύρο και την Ικαρία.
Ενδιαίτημα
Τα σμυρνοτσίχλονα αναπαράγονται σε ξερές βραχώδεις βουνοπλαγιές.
Εμφάνιση
Το σμυρνοτσίχλονο είναι ένα μεγάλο είδος τσιχλονιού (16–17 cm) με μία λευκή τριγωνική ουρά. Η επιστημονική του ονομασία (Εμπερίζα η σταχτιά) περιγράφει τον χρωματισμό του. Το φτέρωμα έχει λιγότερες ραβδώσεις από τα περισσότερα τσιχλόνια και έχει ένα χοντρό, ανοιχτού χρώματος ράμφος. Έχει γκρίζα πλάτη με ορισμένα μαύρα σημεία και μια καφετί απόχρωση στα φτερά.
Τα θηλυκά έχουν καφέ η γκρι κεφάλι και λευκό λαιμό. Οι νεοσσοί έχουν λευκή κοιλιά και ραβδώσεις στο στήθος.
Διατροφή και αναπαραγωγή
Όπως και τα περισσότερα τσιχλόνια, έτσι και το σμυρνοτσίχλονο τρέφεται κυρίως με σπόρους. Τα νεαρά πτηνά τρώνε και έντομα. Φυσιολογικά γεννάνε τρία αυγά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπεριζίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Αμαζόνειον
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, το Αμαζόνειον βρισκόταν κοντά στη βορειοδυτική πλευρά του Αρείου Πάγου, κατά μήκος της οδού προς την Πειραϊκή Πύλη των αρχαίων τειχών των Αθηνών. Νεότεροι μελετητές ωστόσο αποδίδουν την πίστη για ύπαρξη τάφων των Αμαζόνων στην αθηναϊκή παράδοση, ενώ στην πραγματικότηtα ήταν άσχετοι πολύ παλαιοί τάφοι (ίσως των αιώνων περί το 2500 π.Χ.), σκαμμένοι στους βραχώδεις λόφους του Αρείου Πάγου, της Πνύκας, των Νυμφών (Αστεροσκοπείου), του Φιλοπάππου και ανάμεσά τους. Οι αρχαίοι Αθηναίοι νόμιζαν ότι αυτοί οι τάφοι ανήκαν στις Αμαζόνες, οπότε ανήγειραν το Αμαζόνειον ιερό εκεί κοντά.
Πηγές
Αμαζονειο
Βουλευτικές εκλογές στο Πράσινο Ακρωτήριο, 2006
Οι βουλευτικές εκλογές του 2006 στο Πράσινο Ακρωτήριο διεξήχθησαν στις 22 Ιανουαρίου. Επρόκειτο για τις τέταρτες βουλευτικές εκλογές από την εγκαθίδρυση του πολυκομματισμού, το 1990.
Έλαβαν μέρος 5 πολιτικά κόμματα για την πλήρωση 72 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Το κυβερνών κόμμα Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAICV) κέρδισε τις εκλογές με 41 έδρες και παρέμεινε στην εξουσία. Το κόμμα της αντιπολίτευσης Κίνημα για Δημοκρατία (MpD) ήρθε δεύτερο με 29 έδρες και ακολούθησε με 2 έδρες η Δημοκρατική και Ανεξάρτητη Ένωση του Πράσινου Ακρωτηρίου (UCID). Δυο ακόμα κόμματα, το Κόμμα Δημοκρατικής Ανανέωσης (PRD) και το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα (PSD) δεν πέτυχαν την είσοδό τους στην Εθνοσυνέλευση. Μόνο τα κόμματα PAICV και MpD κατέβασαν υποψηφίους σε κάθε εκλογική περιφέρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πράσινο Ακρωτήριο
1816 Λιβερία
Η Λιβερία (Liberia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,662. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα της Αφρικής.
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της η Λιβερία κοντά στο περιήλιο εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης (προς την πλευρά του πλανήτη Άρη). Σημαντική επίσης είναι η κλίση της τροχιάς της Λιβερίας ως προς την εκλειπτική, πάνω από 26 μοίρες. Αμφότερα υποδηλώνουν μια κάπως ανώμαλη τροχιά, πιθανώς αποτέλεσμα κάποιας συγκρούσεως κατά το παρελθόν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Λιβερίας είναι άγνωστα (η διάμετρος της πρέπει να είναι περίπου 11 χιλιόμετρα). Η Λιβερία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 5 λεπτά, μια γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιβερια
Κάρολος Λάιελ
Ο Κάρολος Λάιελ (Charles Lyell, 14 Νοεμβρίου 1797 – 22 Φεβρουαρίου 1875) ήταν Βρετανός δικηγόρος, γεωλόγος και εκλαϊκευτής της θεωρίας του Ομοιομορφισμού.
Βιογραφία
Ο Κάρολος Λάιελ γεννήθηκε στο Κίνορντι, Άνγκους, της Σκωτίας, και ήταν ο μεγαλύτερος από δέκα παιδιά. Ο πατέρας του Λάιελ, που ονομαζόταν επίσης Κάρολος, ήταν βοτανολόγος μικρής φήμης και ο πρώτος που εξέθεσε τον νεαρό Κάρολο στη μελέτη της φύσης. Ο Κάρολος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στο άλλο σπίτι της οικογένειας, το Bartley lodge στην περιοχή New Forest, όπου και ξεκίνησε το ενδιαφέρον του για τον φυσικό κόσμο. Έχοντας παρακολουθήσει μαθήματα στο Κολέγιο Exeter, της Οξφόρδης μέχρι το 1816, ο Λάιελ ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη γεωλογία υπό την προστασία του Ουίλιαμ Μπάκλαντ. Μετά την αποφοίτησή του, άλλαξε επαγγελματική κατεύθυνση προς τη νομική, αλλά συνέχισε να ασχολείται με τη γεωλογία ερασιτεχνικά. Η πρώτη του διατριβή με τίτλο, "On a Recent Formation of Freshwater Limestone in Forfarshire", παρουσιάστηκε το 1822. Μέχρι το 1827 είχε εγκαταλείψει τη νομική και είχε ξεκινήσει καριέρα ως γεωλόγος, κάτι που θα οδηγούσε στην ευρεία αποδοχή των ιδεών που είχε προτείνει ο Τζέημς Χάτον μερικές δεκαετίες νωρίτερα.
Κατά τη δεκαετία του 1840, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά. Τα ταξίδια αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τη συγγραφή δύο δημοφιλών ταξιδιωτικών και γεωλογικών βιβλίων: Ταξίδια στη Βόρειο Αμερική και Μια δεύτερη επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες (το 1849).
To 1858 του απενεμήθη το Copley Medal και το 1866 το Wollaston Medal.
Μετά το θάνατό του το 1875, τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Ο κρατήρας Λάιελ στη Σελήνη και ένας κρατήρας στον Άρη ονομάστηκαν έτσι προς τιμήν του.
Καριέρα και βασικά έργα
frame|Κάρολος Λάιελ Ουσιαστικά μόνος του ανάμεσα σε κορυφαίους Βρετανούς γεωλόγους της εποχής του, ο Λάιελ συντηρούσε τον εαυτό του γράφοντας βιβλία για το επιστημονικό του έργο. Προερχόταν από εύπορη οικογένεια, είχε εργαστεί για λίγο καιρό ως δικηγόρος κατά τη δεκαετία του 1820, και κατείχε τη θέση του Καθηγητή Γεωλογίας στο University College του Λονδίνου κατά τη δεκαετία του 1830, αλλά από το 1830 και μετά τα βιβλία του του παρείχαν μια άνετη ζωή και αυξανόμενη φήμη. Κάθε ένα από τα τρία μεγάλα βιβλία του βρισκόταν συνεχώς σε εξέλιξη. Και τα τρία εκδόθηκαν πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του, και ο Λάιελ σε κάθε καινούρια έκδοση έβλεπε την ευκαιρία της προσθήκης νέου υλικού, την αναδιάρθρωση του υπάρχοντος υλικού και της επαναδιατύπωσης των παλιών συμπερασμάτων υπό το φως νέων στοιχείων. Αυτές οι συχνές, ουσιώδεις μετατροπές πρόσθεταν σημαντική αξία στις επανεκδόσεις των βιβλίων του Λάιελ, και βοηθούσαν στη διατήρηση των υψηλών πωλήσεων στην επιστημονική κοινότητα και στο γενικό κοινό.
Το πρώτο βιβλίο του Λάιελ, Αρχές της γεωλογίας, ήταν και το πιο γνωστό, το πιο σημαντικό και με τη μεγαλύτερη επιρροή. Εκδόθηκε για πρώτη φορά σε τρεις τόμους κατά το 1830-33, και καθιέρωσε τον Λάιελ ως έναν σημαντικό θεωρητικό της γεωλογίας. Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε μεγάλη πηγή έμπνευσης για τον Κάρολο Δαρβίνο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του με το Beagle, οπότε και μπόρεσε να δει πολλά από αυτά που πρότεινε ο Λάιελ.
αριστερά|thumb|[[Προμετωπίδα του βιβλίου Principles of Geology]]
Το βιβλίο Στοιχεία της γεωλογίας ξεκίνησε ως ο τέταρτος τόμος της τρίτης έκδοσης των Αρχών της γεωλογίας: μια συστηματική, συγκεκριμένη περιγραφή των γεωλογικών σχηματισμών διαφορετικών εποχών. Ωστόσο, το υλικό αυξανόταν τόσο πολύ, που ο Λάιελ το απέσπασε και το έξέδωσε ως έναν ξεχωριστό τόμο υπό τον τίτλο Στοιχεία το 1838. Το βιβλίο είχε έξι επανεκδόσεις, και τελικά επεκτάθηκε σε δύο τόμους, παύοντας να είναι το φθηνό φορητό εγχειρίδιο που ο Λάιελ είχε αρχικά οραματιστεί. Αργότερα στην καριέρα του, όμως, ο Λάϊελ συνέγραψε μια συνεπτυγμένη εκδοχή με τον τίτλο Στοιχεία της γεωλογίας για το μαθητή, που εκπλήρωνε τον αρχικό του σκοπό.
Το βιβλίο Γεωλογικές αποδείξεις της αρχαιότητας του ανθρώπου ένωνε τις απόψεις του Λάιελ σχετικά με τρία βασικά θέματα της γεωλογίας της τεταρτογενούς περιόδου της ιστορίας της Γης: παγετώνες, εξέλιξη, και η ηλικία της ανθρώπινης φυλής. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1863, επανεκδόθηκε τρεις φορές τον ίδιο χρόνο, και μία τέταρτη και τελευταία φορά το 1873.
Επιστημονική συνεισφορά
Τα γεωλογικά ενδιαφέροντα του Λάιελ εκτείνονταν από τα ηφαίστεια και τη γεωλογική δυναμική, ως τη στρωματογραφία, την παλαιοντολογία, τη μελέτη των παγετώνων, και θέματα που τώρα θα κατηγοριοποιούνταν ως προϊστορική αρχαιολογία και παλαιοανθρωπολογία. Ωστόσο είναι περισσότερο γνωστός για τη συμβολή του στην εκλαϊκευση του δόγματος του ομοιομορφισμού.
Στρωματογραφία
Η σημαντικότερη επιστημονική προσφορά του Λάιελ ήταν στο πεδίο της στρωματογραφίας. Το 1828, ταξίδεψε στα νότια της Γαλλίας και στην Ιταλία, όπου συνειδητοποίησε ότι τα πρόσφατα γεωλογικά στρώματα μπορούσαν να κατηγοριοποιηθούν ανάλογα με τον αριθμό και την αναλογία των οστράκων που βρίσκονταν μέσα σε κάθε στρώμα. Βασιζόμενος σε αυτό, πρότεινε να διαιρεθεί η Τριτογενής περίοδος (σημερινή Νεογενής) σε τρία μέρη, τα οποία ονόμασε Πλειόκαινο, Μειόκαινο και Ηώκαινο.
Εξέλιξη
Ο Κάρολος Δαρβίνος ήταν στενός προσωπικός του φίλος, και ο Λάιελ ήταν από τους πρώτους επιφανείς επιστήμονες που υποστήριξαν την Καταγωγή των ειδών—αν και ποτέ δεν αποδέχτηκε πλήρως την φυσική επιλογή ως κινητήρια δύναμη πίσω από την εξέλιξη. Μάλιστα, ο Λάιελ έπαιξε βασικό ρόλο στη ρύθμιση της ειρηνικής συνέκδοσης της θεωρίας της φυσικής επιλογής από τον Δαρβίνο και τον Άλφρεντ Ράσελ Ουάλλας το 1858, όταν ο καθένας την είχε ανακαλύψει ανεξάρτητα. Το βιβλίο του ίδιου του Λάιελ Γεωλογικές αποδείξεις της αρχαιότητας του ανθρώπου ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα το 1863.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί γεωλόγοι
Φαλόπια η πολυανθής
Η Φαλόπια η πολυανθής (Fallopia multiflora), είναι συνώνυμο για τη Reynoutria multiflora (Thunb.) Moldenke επίσης ονομάζεται βολβός fleeceflower, Κινεζικό knotweed και heshouwu (HSW, Κινεζικά: 何首乌· Πινγίν: héshǒuwū· στα Wade–Giles: he-shou-wu), είναι ένα είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας του φαγόπυρου των Πολυγονοειδών (Polygonaceae). Είναι εγγενές στην κεντρική και νότια Κίνα.
Περιγραφή
Η Φ. η πολυανθής (F. multiflora), είναι ένα ποώδες πολυετές (perennial) αναρριχώμενο φυτό το οποίο φτάνει σε ύψος τα 2-4 m (6 ft 7 in–13 ft 1 in) από τον ξηλώδη κόνδυλο (tuber). Τα φύλλα έχουν μήκος 3-7 cm (1,2–2,8 in) και πλάτος 2-5 cm (0,79–1,97 in), σχήματος πεπλατισμένου βέλους, με ένα ολόκληρο περιθώριο. Τα άνθη είναι διαμέτρου 6-7 mm (0,24–0,28 in), λευκά ή πρασινωπά-λευκά, που παράγονται με κοντά, πυκνές ανθήλες (panicles) μήκους μέχρι 10-20 cm (3,9–το 7,9 in) το καλοκαίρι μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου. Ο καρπός είναι αχαίνιο (achene). μήκους 2.5–3 mm (0.098–0.118 in).
Μια άλλη ονομασία για την F. multiflora είναι fo-ti.
Παραδοσιακή ιατρική
Η Φ. η πολυανθής (F. multiflora) χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική ως τονωτικό και ως μια θεραπεία αντιγήρανσης. Δεν υπάρχουν επαρκή επιστημονικά στοιχεία που να καθορίζουν την αποτελεσματικότητα κάθε θεραπείας.
Τοξικότητα
Η Φ. η πολυανθής (F. multiflora) είναι ηπατοτοξική. Πιστεύεται ότι αυτό είναι λόγω των χημικών συστατικών 2,3,4,5-tetrahydroxystilbene 2-O-β-D-glucoside (THSG) και emodin. Έχει μια LD 50 πάνω από 100 g/kg στα ποντίκια. Το επεξεργασμένο υλικό θεωρείται ασφαλέστερο από το ακατέργαστο. Η υπερκατανάλωση μπορεί να οδηγήσει σε ηπατική βλάβη, ηπατική ανεπάρκεια ή την τοξικότητα που προκαλείται από την ηπατίτιδα. Το εκχύλισμά του περιέχει ένα γλυκοζίτη στιλβενίου.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυγονοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Κίνας Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Φυσικά
Τα Φυσικά ή Φυσικής Ακροάσεως (Πολυτονικό:, Λατινική μτφρ: Physicae Auscultationes, κυριολεκτικά σημαίνει «Πραγματείες περί Φυσικής») είναι πραγματεία του Αριστοτέλη, που αποτελείται από οκτώ βιβλία. Είναι ένα από τα θεμελιώδη έργα της Δυτικής επιστήμης και φιλοσοφίας.
Στο έργο αυτό, ο Έλληνας φιλόσοφος εξέθεσε τις θεωρίες του για τις γενικές αρχές των φυσικών φαινομένων, ξεκινώντας από την ακόλουθη διαπίστωση: ο κόσμος χαρακτηρίζεται από την κίνηση, κίνηση συνεχή και κυκλική, γιατί ο κόσμος είναι σφαιρικός· τα επιμέρους όντα υπόκεινται και αυτά σε κυκλικές κινήσεις, γι΄αυτό και μπορούν να μετατοπιστούν και να αλλοιωθούν· το άπειρο είναι ανύπαρκτο στη φύση και αποτελεί νοηματικό κατασκεύασμα, κάτι που διαπιστώνεται από την αρίθμηση, που είναι μέθοδος του ανθρώπινου πνεύματος· υπάρχει, όμως, στη φύση το άπειρο μέσα στο πεπερασμένο (κάθε μέγεθος διαιρείται στο μισό), δηλαδή το (δυνάμει άπειρον).
Επιπλέον, ο Αριστοτέλης, στο έργο αυτό υποστήριξε ότι η ύλη είναι μέγεθος συνεχές και δεν έχει κενά, όπως πίστευαν οι Πυθαγόρειοι, ενώ το ίδιο υποστήριξε και για την έννοια του χώρου, που είναι διαιρετός, επ΄ άπειρον (δυνάμει άπειρον), αλλά είναι και πεπερασμένος, όπως το σύμπαν. Έτσι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, εάν ένα σώμα κινείται χωρίς να συναντήσει εμπόδιο, θα κινείται επ΄ άπειρον (αρχή της αδρανείας), ενώ όσο μεγαλύτερη είναι η πυκνότητα τού μέσου όπου κινείται ένα σώμα τόσο βραδύτερη είναι η κίνησή του.
Στο ίδιο έργο χρησιμοποίησε για πρώτη φορά στην επιστήμη τα γράμματα του αλφαβήτου για τη διατύπωση αλγεβρικών πράξεων και για πρώτη φορά τα μαθηματικά για την απόδειξη φυσικών νόμων. Απέδειξε επίσης ότι ο χρόνος είναι μέτρο της κίνησης, δηλαδή αριθμός που εκφράζει την κίνηση μέσα στο χώρο και αποδέχτηκε τη θεωρία του Πλάτωνα για τη βαρύτητα, δηλαδή τη θεωρία πως τα σώματα έλκονται μεταξύ τους.
Ο Αριστοτέλης στα Φυσικά του δεν αρκείται στην κατηγοριοποίηση των κατακτήσεων της ελληνικής φιλοσοφίας, αλλά επανεξετάζει τα θέματα και την ερευνητική μεθοδολογία, ανανεώνοντας τα ερωτήματα της φυσικής φιλοσοφίας. Βασικό αξίωμα της τελεολογικής θεωρίας του ήταν η φράση «φύσις ουδέν μάτην ποιεί». Εξετάζοντας την κίνηση των πραγμάτων στη φύση, αποφαίνεται ότι αυτή ενεργείται σε έναν πλήρη χώρο. Με αυτόν τον τρόπο, ο Αριστοτέλης, δεν υπερβαίνει το πρόβλημα της ύπαρξης του κενού, αλλά το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι επιλεκτικό. Στον φυσικό κόσμο του φιλοσόφου τα πράγματα εξετάζονται βάσει της συμπεριφοράς τους και αποκλείεται το γεγονός της παρέμβασης για την εξέτασή τους, ώστε να μη διαταραχτεί η φυσική και αδέσμευτη κατάστασή τους. Συνεπώς, δεν ήταν ζητούμενο του Αριστοτέλη, ούτε όμως και του Δημόκριτου, η δυνατότητα του ανθρώπου να μεταπλάσει το φυσικό περιβάλλον μέσω της τεχνικής του επενέργειας αλλά να μετατρέψει τον άνθρωπο σε ένα ον άμεσα συνδεδεμένο με τη φύση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της φυσικής Κατηγορία:Έργα του Αριστοτέλη Κατηγορία:Φυσική φιλοσοφία Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών Κατηγορία:Φιλοσοφία του χρόνου Κατηγορία:Φιλοσοφία της φυσικής Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
1817 Κατάνγκα
Η Κατάνγκα (Katanga) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,974. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη επαρχία του Κονγκό.
Μεγάλη είναι η κλίση της τροχιάς της Κατάνγκα ως προς την εκλειπτική, 25 μοίρες και 43΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κατάνγκα εκτιμάται σε 15,9 ± 1,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,133 ± 0,018. Η Κατάνγκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 29 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατανγκα
Τουρισμός στην Κροατία
μικρογραφία|250px|δεξιά|Το αμφιθέατρο στην πόλη [[Πούλα (Κροατία)|Πούλα.]] Ο τουρισμός είναι είναι ένας σημαντικός οικονομικός τομέας στην Κροατία. Το 2012 η Κροατία είχε 11,8 εκατομμύρια τουρίστες και το 2013 πάνω από 14 εκατομμύρια, οι οποίοι πραγματοποίησαν 73.250.000 διανυκτερεύσεις. Το 2005 ψηφίστηκε ως ο καλύτερος τουριστικός προορισμός στον κόσμο, σύμφωνα με την εταιρεία Lonely Planet.
Τουριστικές περιφέρειες
Το Εθνικό Συμβούλιο Τουρισμού της Κροατίας έχει διαιρέσει την Κροατία στις εξής έξι διακριτές τουριστικές περιφέρειες:
Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ
Ο εκπαιδευτικός, επιστημονικός και πολιτιστικός οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών (ΟΥΝΕΣΚΟ) έχει συμπεριλάβει τα ακόλουθα σημεία και μνημεία στον κατάλογο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς:
Αφίξεις ανά χώρα προέλευσης
Οι περισσότεροι επισκέπτες που έφθασαν στην Κροατία σε βραχυπρόθεσμη βάση, το 2014, κατάγονταν από τις ακόλουθες χώρες:
Βάγκαρ
Το Βάγκαρ (φεροϊκά: Vágar) είναι το τρίτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί των Φερόων Νήσων, μετά το Στρέιμοϊ και το Έστουροϊ. Βρίσκεται στον Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό και έχει έκταση 176 τ.χλμ.. Το Βάγκαρ έχει πληθυσμό 3.401 κατοίκους (1-2022). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μίντβαγκουρ.
Ιστορία
Στο Βάγκαρ βρίσκεται το μοναδικό αεροδρόμιο των Φερόων. Το αεροδρόμιο χτίστηκε κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Βρετανούς, οι οποίοι κατέλαβαν τις Νήσους Φερόε με τη συγκατάθεση των κατοίκων των νησιών. Μετά τον πόλεμο παρέμεινε αχρησιμοποίητο για περίπου 20 χρόνια, αλλά στη συνέχεια τέθηκε εκ νέου σε λειτουργία έπειτα από την αναγκαία επέκταση και τον εκσυγχρονισμό του. Διαχειρίζεται περίπου 292.000 επιβάτες ετησίως (2016). Ένας τόσος μεγάλος αριθμός επιβατών για τα πρότυπα των Νήσων Φερόε ασκεί μεγάλη πίεση στα μέσα μεταφοράς, με αποτέλεσμα να κατασκευαστεί μια οδική σήραγγα (Vágatunnilin) μήκους 5 χιλιομέτρων η οποία συνδέει το Βάγκαρ με τα δύο μεγαλύτερα νησιά των Φερόων και την πρωτεύουσα Τόρσχαβν.
Χωριά
Το μεγαλύτερο χωριό του νησιού είναι το Μίντβαγκουρ, το οποίο έχει 1.134 κατοίκους (Επίσημη εκτίμηση 1-2022) και βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Το Βάγκαρ έχει τρία μεγάλα χωριά: το Μίντβαγκουρ, το Σάνταβαγκουρ (985 κατοίκους) και το Σόρβαγκουρ (1.152 κατ.) και τρία μικρά χωριά: το Bøur (72 κατ.), το Vatnsoyrar (44 κατ.) και το Gásadalur (13 κατ.) (Επίσημη εκτίμηση 1-2022). Παλιότερα υπήρχαν ακόμη δύο χωριά: το Slættanes, το οποίο εγκαταλείφθηκε το 1964 ή το 1965 και το Víkar, το οποίο εγκαταλείφθηκε το 1910. Στο Βάγκαρ βρίσκονται και οι δύο μεγαλύτερες λίμνες των Φερόων η Sørvágsvatn και η Fjallavatn με επιφάνειες 3,4 και 1,02 τ.χλμ. αντίστοιχα.