cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεντ Κίλντα
Προϊστορία
Υπήρχε συνεχής ανθρώπινη παρουσία στο Σεντ Κίλντα για δύο χιλιετίες ή παραπάνω, από την Εποχή του χαλκού έως τα μέσα του 20ου αιώνα. Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες έφεραν στο φως κεραμικά αγγεία, παρόμοια με αυτά που βρέθηκαν σε άλλες τοποθεσίες στις Εβρίδες. Επίσης βρέθηκαν κεφαλές από αξίνες, εργαλεία στίλβωσης καθώς και πέτρινα μαχαίρια σε ορυχείο στα βόρεια του χωριού. Απόδειξη ότι στο νησί υπήρχε αρχαιότερος, Νεολιθικός οικισμός. Γύρω από τον κόλπο, στις όχθες του οποίου ήταν χτισμένος ο μοναδικός οικισμός του νησιού υπάρχουν τα Cleitan, πέτρινες καλύβες, χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό γνώρισμα του Χίρτα και τον γύρω νησιών, οι οποίες είναι πιθανότατα νεολιθικής προέλευσης.
14ος με 17ος αιώνας
Η πρώτη γραπτή αναφορά στο Σεντ Κιλντα χρονολογείται από το 1202, όταν ένας Ισλανδός κληρικός έγραψε ότι βρήκε καταφύγιο «στο νησί που λέγεται Hirtir». Υπάρχουν αναφορές ότι στο νησί έχουν βρεθεί μεταλλικές πόρπες, ένα σιδερένιο ξίφος και νομίσματα από τη Δανία που σε συνδυασμό με τα σκανδιναβικά τοπωνύμια υποδηλώνουν ότι υπήρχε έντονη παρουσία Βίκινγκ στο Σεντ Κιλντα, όμως όλες οι χειροπιαστές αποδείξεις έχουν χαθεί. Η πρώτη αναφορά στην Αγγλική γλώσσα προέρχεται από τον Σκοτσέζο Ιστορικό Ιωάννη του Φόρντουν. Ιστορικά το σύμπλεγμα βρισκόταν υπό την κυριότητα της φατρίας ΜακΛέοντ του Χάρις, των οποίων ο οικονόμος ήταν υπεύθυνος για τη συλλογή φόρων από το Χίρτα. Λόγο της απομόνωσης και της σχέσης των κατοίκων με τη φύση, η φιλοσοφία των κατοίκων πλησίαζε περισσότερο τον δρυιδισμό παρά τον Χριστιανισμό, έως την άφιξη κάποιου ηγούμενου ΜακΝτόναλντ το 1822. Μέχρι τότε υπήρχαν συνολικά 5 δρυιδιστικοί βωμοί, συμπεριλαμβανομένου ενός πέτρινου, κυκλικού θρησκευτικού μνημείου στη νήσο Μπόρερεϊ. Πειρατές από το Κόλονσεϊ λεηλάτησαν το Χίρτα το 1615 και έκλεψαν 30 πρόβατα και μεγάλη ποσότητα κριθαριού. Από τότε τα νησιά έγιναν γνωστά για την αφθονία τους. Κατά την επίσκεψη του Μάρτιν το 1697 είχαν πληθυσμό 180 ατόμων.
Θρησκεία
Τον 18ο αιώνα περαστικά πλοία έφεραν μαζί τους χολέρα και ευλογιά. Οι νεκροί από αυτές τις ασθένειες ήταν τόσοι πολλοί που δεν υπήρχαν αρκετοί άντρες να επανδρώσουν τις αλιευτικές βάρκες του χωριού και οικογένειες από το Χάρις αναγκάστηκαν να έρθουν στα νησιά για να τους αντικαταστήσουν. Το 1758 ο πληθυσμός αυξήθηκε στα 88 άτομα και μέχρι το τέλος του αιώνα έφτασε τα 100. Αυτός ο αριθμός έμεινε σταθερός έως το 1851, όταν 36 κάτοικοι μετανάστευσαν στην Αυστραλία, μια απώλεια από την οποία τα νησιά δεν ανέκαμψαν ποτέ. Ένας ιεραπόστολος με το όνομα Αλεξάντερ Μπάκαν επισκέφτηκε τη Χίρτα το 1705. Παρόλο που έμεινε για αρκετά χρόνια οι προσπάθειες του να εγκαθιδρύσει οργανωμένη θρησκεία απέτυχαν. Αυτό άλλαξε όταν ο ηγούμενος Τζον ΜακΝτόναλντ, γνωστός ως ο απόστολος του βορρά έφτασε στο νησί το 1822. Αφοσιώθηκε στην ιεραποστολή του με ζήλο, κηρύσσοντας 13 μακρά κηρύγματα κατά τις 11 μέρες που έμεινε στο νησί. Στη συνέχεια επέστρεψε αρκετές φορές και δώρισε στους κατοίκους χρήματα που μάζεψε μέσω δωρεών. Οι νησιώτες τον δέχτηκαν με ενθουσιασμό και έκλαψαν την τελευταία φορά που έφυγε το 1830. Ο διάδοχος του ήταν ο Ηγούμενος Νηλ Μακένζι, επίσκοπος της εκκλησίας της Σκωτίας, ο οποίος βελτίωσε τις συνθήκες της ζωής των κατοίκων. Αναδιοργάνωσε τη γεωργία στα νησιά και έχτισε καινούρια εκκλησία και πρεσβυτέριο. Ο Μακένζι και η σύζυγος του ίδρυσαν το πρώτο σχολείο στο Χίρτα και δίδαξαν γραφή, ανάγνωση και αριθμητική στους κατοίκους του, καθώς και κατηχητικό σχολείο.
Τρόπος ζωής
Το κυριότερο χαρακτηριστικό της ζωής στο Σεντ Κίλντα ήταν η απομόνωση. Όταν ο Μάρτιν Μάρτιν επισκέφτηκε το 1697 ο μόνος τρόπος να προσεγγίσει κάποιος τα νησιά ήταν με βάρκα, ένα ταξίδι που απαιτούσε πολλές μέρες και νύχτες κωπηλασίας στον ανοιχτό ωκεανό και ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Σφοδρές καταιγίδες συμβαίνουν συχνά, ανάμεσα στον Σεπτέμβριο και το Μάρτιο, με ανέμους που ξεπερνούν τα 230 χλμ ανά ώρα και κύματα ύψους 16 μέτρων.
Απομονωμένοι λόγο της απόστασης και της κακοκαιρίας, οι ιθαγενείς κάτοικοι δεν είχαν σχεδόν καθόλου γνώσεις για την ενδοχώρα και τη διεθνή πολιτική. Μετά τη Μάχη του Κάλλοντεν το 1746 άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες ότι ο πρίγκιπας Κάρολος Εδουάρδος Στιούαρτ και μερικοί υψηλόβαθμοι Ιακωβίτες ξέφυγαν στο Σεντ Κίλντα. Ξεκίνησε εκστρατεία ανεύρεσης του και Βρετανοί στρατιώτες μεταφέρθηκαν με πλοία στις ακτές του Χίρτα. Αυτό που βρήκαν ήταν ένα εγκαταλελειμμένο χωριό, καθώς οι κάτοικοι φοβούμενοι για πειρατές είχαν κρυφτεί σε σπηλιές. Όταν οι στρατιώτες έπεισαν τους ιθαγενείς να βγουν από τις σπηλιές ανακάλυψαν ότι οι απομονωμένοι νησιώτες δεν ήξεραν τίποτα για τον πρίγκιπα και δεν είχαν ούτε ακουστά τον Βασιλιά Γεώργιο Β'.
Ακόμα και στα τέλη του 19ου αιώνα, οι νησιώτες μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τον υπόλοιπο κόσμο μόνο μέσω μιας φωτιάς στην κορυφή του conachair, του ψηλότερου σημείου της Χίρτα, που αν το επέτρεπε ο καιρός ήταν ορατή στα νησιά Χάρρι και Λιούις και στο Νορθ Γιούιστ, η μέσω μιας ταχυδρομικής βάρκας. Αυτή ήταν μια εφεύρεση του δημοσιογράφου Τζον Σαντς που επισκέφτηκε τα νησιά το 1877. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του ένα ναυάγιο άφησε εννέα αυστριακούς ναύτες παγιδευμένους στο νησί, ήταν Φεβρουάριος και οι προμήθειες είχαν αρχίσει να τελειώνουν. Ο Σαντς έδεσε ένα μήνυμα σε ένα σωσίβιο που μάζεψε από το ναυάγιο και το ελευθέρωσε στη θάλασσα. Εννέα μέρες αργότερα ξεβράστηκε στις Ορκάδες και οι ναύτες διεσώθησαν. Οι κάτοικοι του Σεντ Κίλντα, βασισμένοι σε αυτή την ιδέα κατασκεύασαν μια ξύλινη βάρκα στην οποία έραψαν έναν ασκό από δέρμα προβάτου μέσα στον οποίο τοποθετούσαν μηνύματα μέσα σε μπουκάλια. Όταν ο άνεμος φυσούσε βορειοδυτικά ελευθέρωναν τη βάρκα στη θάλασσα, τα μηνύματα έφταναν αργότερα στη δυτική ακτή της Σκωτίας, ενώ μερικά έφταναν μέχρι και τη Νορβηγία.
Οι νησιώτες έτρεφαν πρόβατα και αγελάδες και μπορούσαν να καλλιεργήσουν πατάτες και κριθάρι σε μία περιορισμένη στεγνή έκταση στον κόλπο του χωριού. Σημαντικό κομμάτι της διατροφής των κατοίκων ήταν το πρόβειο γάλα, με το οποίο έφτιαχναν και τυρί. Γενικά απέφευγαν το ψάρεμα λόγω της ταραγμένης θάλασσας και του άστατου καιρού. Η βάση της διατροφής τους ήταν τα θαλασσοπούλια που υπάρχουν σε αφθονία στα νησιά. Πτηνά όπως η Φρατέρκουλα πιάνονταν σε παγίδες και καταναλώνονταν φρέσκα ή παστά όπως και τα αυγά τους. Μια έρευνα του 1764 έδειξε ότι οι 90 κάτοικοι κατανάλωναν καθημερινά «18 άγρια θαλασσοπούλια και 36 αυγά».
Η ζωή στα νησιά είχε και τα μειονεκτήματα της. Όταν ο Σκοτσέζος πολιτικός Χένρι Μπράχαμ επισκέφτηκε το Σεντ Κίλντα το 1799 έγραψε «Ο αέρας είναι μολυσμένος με μια ανυπόφορη μυρωδιά – ένας συνδυασμός από σάπιο ψάρι και από βρωμιά όλων των ειδών των δύσοσμων θαλασσοπουλιών». Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν οστά από θαλασσοπούλια, πρόβατα, αγελάδες και όστρακα καθώς και λίθινα εργαλεία στην περιοχή Taigh an t-Sithiche. Τα ευρήματα έχουν ηλικία ανάμεσα στα 1,700 με 2,500 χρόνια, κάτι που υποδεικνύει ότι η διατροφή των κατοίκων του Σεντ Κίλντα δεν έχει αλλάξει καθόλου για χιλιετίες. Μάλιστα οι ιθαγενείς χρησιμοποιούσαν ακόμα εργαλεία παρόμοια με αυτά που βρέθηκαν στην ανασκαφή.
Το κυνήγι θαλασσοπουλιών απαιτούσε εξαιρετικές ικανότητες αναρρίχησης σε απόκρημνους βράχους που βρέχονταν από τα κύματα. Μια παράδοση του νησιού ήταν η «πέτρα της ερωμένης».Ένα άνοιγμα στους βράχους ακριβώς πάνω από ένα γκρεμό. Ο Μάρτιν Μάρτιν αναφέρει: «Νότια από το χωριό, βρίσκεται ο διάσημος βράχος, γνωστός με το όνομα «πέτρα της ερωμένης· μοιάζει ακριβώς με πόρτα· και η μπροστινή όψη του βράχου, ο οποίος έχει ύψος 20 με 30 όργια (37 με 55 μέτρα), είναι ορατή μέχρι και από ένα μίλι μακριά. Κάθε εργένης είναι υποχρεωμένος από ένα αρχαίο έθιμο να αποδείξει την αγάπη του προς την ερωμένη του. Έτσι πρέπει να ισορροπήσει στο αριστερό του πόδι με τη μισή του σόλα πάνω από το κενό και να σηκώσει το δεξί του πόδι, σε αυτή τη στάση λυγίζει το γόνατο και βάζει τα δύο χέρια του μπροστά από το δεξί του πόδι. Όποιος το καταφέρνει αυτό αποκτάει μεγάλη φήμη και είναι άξιος για την ωραιότερη ερωμένη του κόσμου· πιστεύουν ακράδαντα ότι αυτό το κατόρθωμα έχει πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ένας από τους κατοίκους του νησιού με προέτρεψε να επιχειρήσω αυτό το ανδραγάθημα προτού αποφασίσω να φύγω από αυτό το μέρος. Εγώ του απάντησα ότι αν το προσπαθήσω θα έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, να χάσω και τη ζωή μου και την ερωμένη μου την ίδια στιγμή.»
Σημαντική πτυχή της ζωής στο Σεντ Κίλντα ήταν το parliament. Μια καθημερινή συνάντηση όλων των ενήλικων αντρών, που πραγματοποιούταν στους δρόμους του χωριού το πρωί μετά την προσευχή. Σε αυτή τη συνάντηση έπαιρναν αποφάσεις για καθημερινά θέματα, δεν υπήρχε αρχηγός και όλοι είχαν το δικαίωμα να μιλήσουν. Συχνά ξεσπούσαν διαμάχες αλλά ποτέ σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να διχάσουν μόνιμα την κοινότητα.
Παρ'όλες τις στερήσεις τους οι κάτοικοι του Σεντ Κίλντα ήταν τυχεροί, γιατί οι απομόνωση τους τους γλίτωσε από συμφορές όπως ο πόλεμος και η δουλεία. Ο Μάρτιν το 1967 έγραψε ότι οι νησιώτες είναι «πιο ευτυχισμένοι από την υπόλοιπη ανθρωπότητα, καθώς είναι οι μόνοι άνθρωποι στον κόσμο που μπορούν να γευτούν τη γλύκα της πραγματικής ελευθερίας.» Η υγεία και η ποιότητα ζωής τους ήταν πολύ καλύτερη απ' ό,τι στις υπόλοιπες Εβρίδες. Οι κοινωνία τους δεν ήταν ουτοπική, οι κάτοικοι φύλατταν τις περιουσίες τους με ξύλινες κλειδαριές και επέβαλαν πρόστιμο στους κλέφτες. Όμως ποτέ κανένας κάτοικος της Σεντ Κίλντα δεν πολέμησε σε πόλεμο και ποτέ δεν διεπράχθη σοβαρό έγκλημα στα νησιά.
Τουρισμός τον 19ο αιώνα
Τον 19ο αιώνα τα πρώτα ατμόπλοια άρχισαν τα επισκέπτονται να νησιά, επιτρέποντας στους κατοίκους να κερδίσουν χρήματα πουλώντας μάλλινα υφάσματα και αυγά θαλασσοπουλιών. Αυτά τα πλοία έφεραν μαζί τους προηγουμένως άγνωστες ασθένειες, όπως ο τέτανος, που είχαν ποσοστό θνησιμότητας μέχρι και 80%. Το cnatan na gall (βήχας του πλοίου), μια ασθένεια που εξαπλώθηκε μετά την άφιξη ενός πλοίου στο Χίρτα έγινε χαρακτηριστικό της ζωής στα νησιά.
Στις αρχές του 20ου αιώνα όλα τα παιδιά του χωριού άρχισαν να λαμβάνουν επίσημη εκπαίδευση και το 1906 χτίστηκε σχολείο σαν επέκταση του κτηρίου της εκκλησίας. Τα παιδιά πλέων μάθαιναν να μιλάνε αγγλικά μαζί με τη μητρική τους γλώσσα, τα Γαελικά. Τη δεκαετία του 1880 αλιευτικά σκάφη άρχισαν να επισκέπτονται συχνά επεκτείνοντας το εμπόριο. Παρά τις ελλείψεις τροφίμων και την επιδημία γρίπης του 1913 ο πληθυσμός έμεινε σταθερός ανάμεσα στα 75 με 80 άτομα. Κανείς δεν περίμενε ότι μέσα σε μερικά χρόνια η παρουσία των ανθρώπων στα νησιά θα τελείωνε μετά από χιλιετίες μόνιμης κατοίκησης.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μόλις ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το Βασιλικό Ναυτικό ανέγερσε τηλεπικοινωνιακό σταθμό στο Χίρτα με μόνιμο προσωπικό που επικοινωνούσε καθημερινά με την ενδοχώρα. Σαν απάντηση, ένα γερμανικό υποβρύχιο SM U-90 έφτασε στον κόλπο του χωριού και μετά από προειδοποίηση άρχισε να τον βομβαρδίζει. Ρίχθηκαν 72 βολίδες και ο σταθμός του ασυρμάτου καταστράφηκε. Η εκκλησία, το πρεσβυτέριο και μια αποθήκη υπέστησαν ζημιές αλλά κανείς δεν έχασε τη ζωή του. Ένας μάρτυρας αναφέρει «Δεν ήταν κακό υποβρύχιο, θα μπορούσε να καταστρέψει όλα τα σπίτια του χωριού επειδή ήταν όλα σε μία σειρά. Μόνο ήθελε να ανατινάξει τη στρατιωτική περιουσία. Ένα αρνί σκοτώθηκε και όλες η αγελάδες κρύφτηκαν στην άλλη μεριά του νησιού όταν άκουσαν τους βομβαρδισμούς.» Ένα αυτόματο πυροβόλο όπλο 4-inch Mark III QF gun στήθηκε σε ένα ακρωτήριο με θέα στον κόλπο του χωριού, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ εναντίων του εχθρού.
Η καθημερινή επαφή με τον έξω κόσμο και η ανάπτυξη οικονομίας με βάση το χρήμα έκανε τη ζωή των κατοίκων του Σεντ Κίλντα πιο εύκολη αλλά τους ίδιους λιγότερο αυτάρκεις, ένας σημαντικός παράγοντας που οδήγησε στην εγκατάλειψη του νησιού μια δεκαετία αργότερα.
Σκυλοτροφή
Η σκυλοτροφή αφορά τρόφιμα που προορίζονται για κατανάλωση από σκύλους. Όπως όλα τα σαρκοφάγα, τα σκυλιά έχουν αιχμηρά, μυτερά δόντια και έχουν βραχείς γαστρεντερικές οδούς καλύτερα προσαρμοσμένες για την κατανάλωση κρέατος. Παρά αυτό το φυσικό σαρκοφάγο σχέδιο, τα σκυλιά έχουν ακόμα καταφέρει να προσαρμοστούν για χιλιάδες χρόνια για να επιβιώσουν στα αποκόμματα κρέατος και μη κρέατος και τα υπολείμματα της ανθρώπινης ύπαρξης και να ευδοκιμήσουν σε μια ποικιλία τροφίμων. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ιδιοκτήτες σκύλων δαπάνησαν πάνω από 8,6 δισεκατομμύρια δολάρια για εμπορικά παρασκευασμένα τρόφιμα για σκύλους το 2007. Μερικοί άνθρωποι κάνουν τη δική τους τροφή για σκύλους, τροφοδοτούν τα σκυλιά τους γεύματα από συστατικά που αγοράζονται σε παντοπωλεία ή καταστήματα υγιεινής διατροφής ή δίνουν στα σκυλιά τους μια δίαιτα πρώτης διατροφής.
Σεντ Κίλντα
Εκκένωση
Πολυάριθμοι παράγοντες οδήγησαν στην εγκατάλειψη του Σεντ Κίλντα. Οι κάτοικοι των νησιών ζούσαν απομονωμένοι για αιώνες, έως ότου ο τουρισμός και η παρουσία στρατιωτών κατά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο οδήγησε του νησιώτες να αναζητήσουν εναλλακτικές στις στερήσεις από τις οποίες υπέφεραν. Οι αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στα νησιά από τους επισκέπτες κατά τον 19ο αιώνα απομάκρυναν τους κατοίκους από τον τρόπο ζωής που επέτρεπε στους προγόνους τους να επιβιώσουν στις αντίξοες συνθήκες του περιβάλλοντος τους. . Παρόλο που το 1902 κατασκευάστηκε μια μικρή προβλήτα, τα νησιά παρέμειναν στο έλεος του καιρού.
Σκυλοτροφή
Ιστορία
Στη Γαλλία, η λέξη πατέ άρχισε να εμφανίζεται τον 18ο αιώνα και αναφέρεται σε μια πάστα που δόθηκε αρχικά στα πουλερικά. Το 1756, ένα λεξικό δείχνει ότι ήταν κατασκευασμένο από ένα μείγμα ψωμιού και μικρών τεμαχίων κρέατος που δόθηκε σε κατοικίδια ζώα. Το 1781 μια εγκυκλοπαίδεια ανέφερε μια παλαιότερη πρακτική για την αφαίρεση του ήπατος, της καρδιάς και του αίματος ενός ελάττωτου ελάφι και την ανάμειξή του με το γάλα, το τυρί και το ψωμί. Αυτό στη συνέχεια δίνονταν στα σκυλιά. Στην Αγγλία φρόντιζαν να δώσουν στους σκύλους συγκεκριμένες γεύσεις τουλάχιστον από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν το λεξικό The Sportsman (1785) περιγράφει την καλύτερη διατροφή για την υγεία ενός σκύλου στο άρθρο του "Dog". Ένας Αμερικανός ηλεκτρολόγος, James Spratt, δημιούργησε την πρώτη θεραπεία σκύλου στα μέσα του 1800. Ζώντας στο Λονδίνο την εποχή εκείνη, είδε τα σκυλιά γύρω από ένα ναυπηγείο να τρώει αποκόμματα απορριπτόμενων μπισκότων. Λίγο αργότερα εισήγαγε την τροφή για σκύλους, η οποία αποτελείται από σιτάλευρο, λαχανικά και κρέας. Μέχρι το 1890 η παραγωγή είχε αρχίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε γνωστή ως "Spratt's Patent Limited". Στα επόμενα χρόνια, το μπισκότο σκύλου μερικές φορές αντιμετωπίζεται ως συνώνυμο με τη τροφή για σκύλους.
Σεντ Κίλντα
Εκκένωση
Μετά τον πόλεμο οι περισσότεροι νεαροί άντρες εγκατέλειψαν το νησί και ο πληθυσμός έπεσε από 73 το 1920 στους 37 το 1928. Τέσσερις άντρες πέθαναν από γρίπη το 1926, και οι καλλιέργειες των τελευταίων ετών απέτυχαν. Έρευνες του Πανεπιστημίου του Αμπερντήν έδειξαν ότι το έδαφος του νησιού είχε μολυνθεί με χαλκό και άλλους ρύπους, που προέρχονταν από τη χρήση νεκρών πουλιών και καμμένης τύρφης σαν λίπασμα στα χωράφια. Το τελειωτικό χτύπημα συνέβη όταν μια νεαρή γυναίκα, η Μαίρη Γκίλις, αρρώστησε με σκωληκοειδίτιδα και μεταφέρθηκε στην ενδοχώρα για θεραπεία, λίγους μήνες αφού γέννησε ένα κορίτσι που πέθανε στη γέννα. Αργότερα πέθανε στο νοσοκομείο. Όλες οι αγελάδες και τα πρόβατα των νησιών μεταφέρθηκαν με ένα τουριστικό πλοιάριο στην ενδοχώρα και αργότερα πουλήθηκαν. Ωστόσο, οι κάτοικοι έπνιξαν όλους τους σκύλους του χωριού στον κόλπο, επειδή ήταν αδύνατο να τους πάρουν μαζί τους. Στις 29 Αυγούστου το 1930 ένα πλοίο με το όνομα Harebell μετέφερε τους 36 εναπομείναντες κατοίκους στη Χερσόνησο Μόρβερν της σκωτσέζικης ενδοχώρας. Μια απόφαση που πήραν οι ίδιοι συλλογικά. Η τελευταία ιθαγενής κάτοικος του Σεντ Κίλντα, η Ρέιτσελ Τζόνσον, πέθανε στις 16 Απριλίου του 2016 σε ηλικία 93 ετών. Είχε εγκαταλείψει το νησί σε ηλικία 8 ετών.
Σκυλοτροφή
Ιστορία
Το κονσερβοποιημένο κρέας αλόγου εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό την εμπορική ονομασία Ken-L Ration μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέσο για τη διάθεση των νεκρών αλόγων. Η δεκαετία του 1930 είδε την εισαγωγή κονσερβοποιημένων τροφών για γάτες και ξηρών τροφών για σκύλους από το Gaines Food Co. Μέχρι τον τερματισμό του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι πωλήσεις τροφών για κατοικίδια είχαν φτάσει τα 200 εκατομμύρια δολάρια. Στη δεκαετία του 1950 ο Spratt έγινε μέλος του General Mills. Για εταιρείες όπως η Nabisco, η Quaker Oats και η General Foods, τα τρόφιμα για ζώα αποτέλεσαν την ευκαιρία για την εμπορία παραπροϊόντων ως μια κερδοφόρα πηγή εισοδήματος.
Σεντ Κίλντα
Προϊστορικά κτήρια
Τα Αρχαιότερα κτήρια του Σεντ Κίλντα είναι και τα πιο αινιγματικά. Ερείπια από πέτρινες μάντρες βρίσκονται στα βόρεια του χωριού καθώς και μεγάλοι πέτρινοι δακτύλιοι. Έχουν χρονολογηθεί από το 1850 π.Χ. και ο σκοπός τους παραμένει άγνωστος. Στην περιοχή Gleann Mòr (βορειοδυτικά του χωριού) υπάρχουν 20 ερειπωμένα κτίρια σε σχήμα κέρατου που αποτελούνται από μια μόνο αίθουσα εμβαδού περίπου εννέα τετραγωνικών μέτρων. Τίποτα παρόμοιο δεν έχει βρεθεί στη Βρετανία ούτε αλλού στην Ευρώπη, και η αρχική τους χρήση είναι άγνωστη.
Σκυλοτροφή
Υγρή και ξηρά σκυλοτροφή
Η υγρή ή κονσερβοποιημένη σκυλοτροφή είναι σημαντικά υψηλότερη στην υγρασία από την ξηρή τροφή. Τα κονσερβοποιημένα τρόφιμα είναι εμπορικά στείρα (μαγειρεμένα κατά τη διάρκεια της κονσερβοποίησης). Άλλα υγρά τρόφιμα μπορεί να μην είναι αποστειρωμένα. Μια άλλη υγρή σκυλοτροφή είναι συχνά υψηλότερη σε πρωτεΐνες ή λιπαρά σε σύγκριση με τη ξηρά τροφή. Δεδομένης της υψηλής περιεκτικότητας σε υγρασία του κονσερβοποιημένου φαγητού, ωστόσο, πρέπει να τροφοδοτηθεί μεγαλύτερη ποσότητα κονσερβών. Γλουτένη δημητριακών και άλλα πηκτώματα πρωτεϊνών μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε υγρή τροφή για σκύλους για να δημιουργήσουν τεχνητά τεμάχια κρέατος που μοιάζουν με πραγματικό κρέας.
Κατηγορία:Τροφές για κατοικίδια
Σεντ Κίλντα
Προϊστορικά κτήρια
Περισσότερο γνωστά είναι τα εκατοντάδες Cleitean, που βρίσκονται παντού στο νησιωτικό σύμπλεγμα. Είναι θολοειδής δομές, με τοίχους κατασκευασμένους από επίπεδους ογκόλιθους και οροφή από χλόη. Ο αέρας μπορεί να περνάει ανάμεσα από τους τοίχους, αλλά η βροχή μένει έξω. Χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση τύρφης, διχτυών, σιτηρών, παστού κρέατος, κοπριάς και σανού, καθώς και για τη στέγαση των προβάτων κατά τον χειμώνα. Βρίσκονταν σε συνεχή χρήση από την προϊστορία μέχρι την εκκένωση των νησιών το 1930. Περισσότερα από 1200 cleitan, ερειπωμένα και μη, παραμένουν στο Χίρτα και άλλα 170 στα γειτονικά νησιά.
Μεσαιωνικό χωριό
Ένα μεσαιωνικό χωριό υπήρχε δίπλα στο πηγάδι Tobar Childa, 350 μέτρα από την ακτή, στους πρόποδες του λόφου Conachair. Το αρχαιότερο κτήριο είναι ένα υπόγειο πέρασμα με δύο δωμάτια που λέγεται Taigh an t-Sithiche (σπίτι των νεράιδων), το οποίο χρονολογείται ανάμεσα στο 500 π.Χ. με 300 μ.Χ.· οι κάτοικοι πίστευαν ότι ήταν κρησφύγετο, αλλά μια πιο πρόσφατη θεωρία υποδεικνύει ότι ήταν Κτίριο αποθήκευσης πάγου. Εκεί κοντά βρίσκεται και το «σπίτι του ταύρου», ένα ορθογώνιο κτίσμα, χωρίς οροφή όπου φυλάσσονταν ο ταύρος του χωριού κατά τους χειμερινούς μήνες. Το πηγάδι Tobar Childa πηγάζει από δύο πηγές που βρίσκονται ακριβώς έξω από το Τοίχος, που χτίστηκε για να εμποδίζει τα πρόβατα και τις αγελάδες να περάσουν στα καλλιεργημένα χωράφια. Υπήρχαν συνολικά 25 με 30 σπίτια, χτισμένα με τη παραδοσιακή αρχιτεκτονική των Εβρίδων. Οι οροφές ήταν κατασκευασμένες από άχυρο ή από χλόη. Ο σκοπός της χλόης ήταν να μονώνει τα κτήρια από τη βροχή. Μερικά από τα παλαιότερα σπίτι έμοιαζαν περισσότερο με πράσινους λόφους παρά με ανθρώπινες κατοικίες.
Μεταμεσαιωνικά κτήρια
Το τοίχος του χωριού κτίστηκε 1834, όταν το μεσαιωνικό χωριό εγκαταλείφθηκε και ένα καινούριο είχε αρχίσει να κατασκευάζεται ανάμεσα στο πηγάδι και τη θάλασσα, 200 μέτρα πιο κάτω. Αυτό συνέβη μετά την επίσκεψη του Σερ Τόμας Ντάικ, μέλους του Βρετανικού κοινοβουλίου, από το Ντέβον. Συγκλονισμένος από τις πρωτόγονες συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν οι κάτοικοι, δώρισε χρήματα για την κατασκευή τριάντα καινούριων κατοικιών. Αυτά τα σπίτια είχαν πέτρινους χοντρούς τοίχους και οροφή από χλόη. Κάθε οικία είχε ένα παράθυρο και ένα άνοιγμα στην οροφή για την έξοδο του καπνού, από τη φωτιά που έκαιγε τύρφη στην εστία του σπιτιού. Συνήθως το εσωτερικό τους ήταν μαυρισμένο από την καπνιά. Το πάτωμα ήταν στρωμένο με άχυρο και κατά τους χειμερινούς μήνες, οι αγελάδες των χορικών έμπαιναν μέσα στα σπίτια για να προστατευτούν από το κρύο. Τον Οκτώβριο του 1860 πολλά από αυτά τα καινούρια οικοδομήματα καταστράφηκαν από μια δυνατή θύελλα, και μετά τις επισκευές ήταν κατάλληλα να χρησιμοποιηθούν μόνο σαν στάβλοι. Τα 16 κτήρια με οροφή από κασσίτερο που φαίνονται στις περισσότερες φωτογραφίες του χωριού χτίστηκαν το 1862. Το 1877 κατασκευάστηκε μία μικρή προβλήτα, η οποία καταστράφηκε τρία χρόνια μετά από καταιγίδα.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ερείπια στο Χίρτα είναι το «σπίτι της λαίδης Γκραντζ». Η Λαίδη Γκραντζ ήταν η γυναίκα του Λόρδου Γκραντζ, Σκοτσέζου δικηγόρου με συμπάθειες στον Ιακωβιτισμό. Μετά από 25 χρόνια γάμου και εννέα παιδιά, η οικογένεια Γκραντζ χωρίστηκε. Επειδή η Λαίδη Γκραντζ έγραφε γράμματα σε αγνώστους και ισχυριζόταν την ενοχή του για προδοσία ενάντια στην κυβέρνηση του Οίκου του Αννοβέρου, ο άντρας της την απήγαγε το 1732. Για έξι μήνες τη φυλάκισε στο Εδιμβούργο. Αργότερα τη μετέφερε στο Σεντ Κίλντα, το οποίο η ίδια περιγράφει ως «ένα άσχημο, άθλιο, βρωμερό και φτωχό νησί». Ύστερα από μια αποτυχημένη προσπάθεια διάσωσης της, μεταφέρθηκε με εντολή του συζύγου της στη Νήσο Σκάι, όπου και πέθανε. Το σπίτι στο οποίο έμενε υπάρχει ακόμα σε ένα λιβάδι κοντά στο χωριό.
Κτήρια στα άλλα νησιά
Dùn Σημαίνει φρούριο. Στο νησί υπάρχει ένα ερειπωμένο τοίχος. Το μόνο κατοικήσιμο μέρος είναι το Sean Taigh, ένα σπήλαιο που χρησιμοποιούταν σαν καταφύγιο από τους κατοίκους του Σεντ Κιλντα όταν έβοσκαν τα πρόβατα.
Στη νησίδα Σόεϊ υπάρχει μια πρωτόγονη καλύβα, γνωστή ως Taigh Dugan (Σπίτι του Ντάγκαν). Δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια τρύπα στο έδαφος με δύο τοίχους στα πλάγια. Σύμφωνα με τον μύθο, δύο αδέρφια από το Λιούις ήρθαν στο Σεντ Κίλντα για να κλέψουν τα πρόβατα του. Οι κάτοικοι τους συνέλαβαν και τους καταδίκασαν σε εξορία, ο Ντάγκαν στάλθηκε στο Σόεϊ, όπου και πέθανε, ενώ ο αδερφός του, ο Φέαρχαν, εξορίστηκε στη βραχονησίδα Stac an Àrmainn. Εκεί βρήκε τη ζωή τόσο ανυπόφορη που έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε.
Στο Μπόρερεϊ βρίσκεται το Cleitean MacPhàidein, το χωριό από cleitean, το οποίο χρησιμοποιούταν από τους νησιώτες όταν έρχονταν για να κυνηγήσουν θαλασσοπούλια. Επίσης, μετά από μια επιδημία ευλογιάς στο Χίρτα το 1724 τρεις άντρες και οκτώ αγόρια στάλθηκαν στο Μπόρερεϊ για να μην μολύνουν τους υπόλοιπους κατοίκους, εκεί έμειναν σε cleitean μέχρι τον Μάιο του επόμενου έτους.
Γεωγραφία
Με έκταση 6.7 χλμ², το Χίρτα είναι το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος και αποτελεί το 78% της χερσαίας έκτασης του αρχιπελάγους. Επόμενο σε μέγεθος είναι το Σόεϊ (Νησί των προβάτων) με έκταση 0,99 χλμ² και το Μπόρερεϊ (Οχυρωμένο νησί) έκτασης 0,86 χλμ² Το Σόεϊ βρίσκεται 500 μέτρα βορειοδυτικά του Χίρτα, ενώ το Μπόρερεϊ 6 χιλιόμετρα στα βορειοανατολικά. Μικρότερες βραχονησίδες του συμπλέγματος περιλαμβάνουν το Stac an Àrmainn (Βραχονησίδα του Πολεμιστή), το Stac Lì (γκρίζα βραχονησίδα) και το Stac Leibhinis (βραχονησίδα του ρεύματος).
Η νησίδα Ντουν (φρούριο), που προστατεύει τον κόλπο του χωριού από τους νοτιοδυτικούς ανέμους, ήταν κάποτε ενωμένη με το Χίρτα με μια φυσική αψίδα. Η αψίδα έσπασε όταν συγκρούστηκε με ένα γαλιόνι που προσπαθούσε να ξεφύγει μετά την ήττα της Ισπανικής Αρμάδας, ή σύμφωνα με άλλες πηγές, κατέρρευσε μετά από μια σφοδρή καταιγίδα. Το υψηλότερο σημείο του αρχιπελάγους, το Conachair  (ο φάρος) ύψους 430 μέτρων, βρίσκεται στο Χίρτα, βόρεια του χωριού. Νοτιότερα υπάρχει το Oiseval (Ανατολικό όρος), με ύψος 290 μέτρα και το Mullach Mòr (ψηλή κορυφή) με ύψος 361 μέτρα. Το Ruival  (Κόκκινο όρος) με ύψος 137 μέτρα και το  Mullach Bi (Κορυφή κολόνα) με ύψος 358 είναι οι ψηλότερες κορυφές στο δυτικό τμήμα του νησιού. Το υψηλότερο σημείο του Μπόρερεϊ έχει ύψος 384 μέτρα, ενώ του Σόεϊ 378 μέτρα. Το Stac an Àrmainn και το Stac Lì έχουν ύψος 196 μέτρα και 172 μέτρα αντίστοιχα, κάτι που τις κάνει τις ψηλότερες βραχονησίδες στη Βρετανία.
Παρόλο που απέχει 64 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη ξηρά, το Σεντ Κιλντα είναι ορατό μέχρι και από τη Νήσο Σκάι, σε απόσταση 129 χιλιομέτρων. Το κλίμα είναι ωκεάνιο, με υψηλή βροχόπτωση και υγρασία. Η μέση θερμοκρασία είναι 5.6 °C τον Ιανουάριο και 11.8 °C τον Ιούλιο. Οι επικρατούντες άνεμοι είναι νότιοι και νοτιοδυτικοί. Είναι ιδιαίτερα δυνατοί τον χειμώνα, με μέση ταχύτητα 13 χιλιόμετρα ανά ώρα περίπου το 85% του έτους, ενώ το 30% του έτους ξεπερνούν τα 24 χιλιόμετρα ανά ώρα. Σφοδροί άνεμοι με ταχύτητα 185 χιλιόμετρα ανά ώρα φυσούν κατά το 2% του έτους, ενώ ριπές με ταχύτητα μέχρι και 209 χιλιόμετρα ανά ώρα έχουν καταγραφεί σε περιοχές δίπλα στη θάλασσα. Λόγω του ωκεάνιου κλίματος του αρχιπελάγους η χιονόπτωση είναι σπάνια, χιόνι πέφτει λιγότερες από δώδεκα μέρες τον χρόνο.
Πρόβατα
Στη απρόσιτη νησίδα Σόεϊ ζει μια ιδιαίτερη φυλή από άγρια πρόβατα, τα οποία άνηκαν στον ιδιοκτήτη των νησιών και όχι στους νησιώτες. Αυτά τα πρόβατα είναι απόγονοι των πρώτων προβάτων που εξημερώθηκαν στην Ευρώπη κατά τη Νεολιθική εποχή. Είναι μικρόσωμα, με κοντή ουρά και καφέ τρίχωμα που γίνεται άσπρο στο χώρο της κοιλιάς τους. Περίπου 200 πρόβατα παραμένουν στο Σόεϊ, ενώ σύντομα μετά την εκκένωση ένας δεύτερος άγριος πληθυσμός άρχισε να αναπτύσσεται στο Χίρτα, ο οποίος τώρα αριθμεί 1700 ζώα. Πρόβατα από το Σόεϊ έχουν εξαχθεί σε ολόκληρο τον κόσμο όπου εκτιμούνται για την αντοχή τους, το μικρό τους μέγεθος και την ασυνήθιστη τους εμφάνιση. Τα πρόβατα στο Χίρτα και το Σόεϊ τρέφονται με πεντάνευρο (Plantago major), το οποίο προτιμά περιοχές που βρέχονται με την άλμη της θάλασσας. Επίσης βόσκουν άγρια φέστουκα (Festuca rubra) και χαλαβόχορτο (Armeria maritima).
Άγρια ζωή
Στο Σεντ Κίλντα αναπαράγονται πολλά σημαντικά είδη θαλάσσιων πτηνών. Εκεί υπάρχει μία από τις μεγαλύτερες αποικίες σούλας του Βορρά, με 30.000 ζευγάρια που αποτελούν το 24% του παγκόσμιου πληθυσμού. Υπάρχουν επίσης 49.000 ζευγάρια αναπαραγωγής ωκεανόδρομου του Λιτς (Oceanodroma leucorhoa), 90% του ευρωπαϊκού πληθυσμού, 136,000 ζευγάρια φρατέρκουλας του Ατλαντικού (Fratercula arctica) 30% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου και 67,000 ζευγάρια φούλμαρου του Βορρά (Fulmaris glacialis), 13% του πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου. Η τελευταία μεγάλη άλκα (Pinguinus impennis) που εθεάθη στη Σκωτία σκοτώθηκε από κυνηγούς στη βραχονησίδα Stac an Àrmainn τον Ιούλιο του 1840.
Δύο είδη ζώων είναι ενδημικά στο Σεντ Κίλντα, ο τρυποφράχτης του Σεντ Κίλντα (Troglodytes troglodytes hirtensis), υποείδος του τρυποφράχτη, και το ποντίκι του Σεντ Κίλντα (Mus musculus muralis), υποείδος του ποντικού που εξαφανίστηκε μετά την αποχώρηση των κατοίκων. καθώς εξαρτώταν από την τροφή που έβρισκε στα σπίτια τους. Είχε κοινά χαρακτηριστικά με το υποείδος Mus musculus mykinessiensis που ζει στη νήσο Μίκινες στα Νησιά Φερόε.
Στο Σεντ Κίλντα υπάρχει ένα ενδημικό είδος πικραλίδας (Taraxacum pankhurstianum) που ανακαλύφθηκε το 2012.
Η απομόνωση του αρχιπελάγους είναι η αιτία για την έλλειψη βιοποικιλότητας που υπάρχει. Τα ποιο επιτυχημένα είδη στο νησί είναι οι μύγες και τα σκαθάρια, που αριθμούν περίπου 140 είδη το καθένα. Δεν υπάρχουν μέλισσες στο αρχιπέλαγος, έτσι οι μύγες είναι οι κύριοι επικονιαστές των φυτών. Επίσης υπάρχουν 100 είδη πεταλούδας.
Η χλωρίδα επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την άλμη της θάλασσας, τους δυνατούς ανέμους και τα όξινα εδάφη τύρφης. Κανένα είδος δέντρου δεν φυτρώνει στο αρχιπέλαγος, όμως υπάρχουν 130 είδη ανθοφόρων φυτών, 162 είδη μυκήτων και 130 βρυόφυτα. Οι κέλπιες ευδοκιμούν στις θάλασσες του αρχιπελάγους και φιλοξενούν πολλά είδη θαλάσσιων ασπόνδυλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβρίδες
Λουδοβίκος Κράτο του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
Ο Λουδοβίκος Κράτο, γερμ. Ludwig Crato (28 Μαρτίου 1663 - 14 Φεβρουαρίου 1713) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουσταύου Αδόλφου, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Κλάρας Ελεονώρας, κόρης του Κράτο, λαντγράβου του Χοενλόε-Νόιενσταϊν. Επειδή ο πατέρας του ήταν αιχμάλωτος πολέμου στον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, ανατράφηκε στο Νόιενσταϊν από τον εκ μητρός θείο του Βόλφγκανγκ Ιούλιο και συνέχισε τις σπουδές του στο Τύμπινγκεν. Το 1677 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε, αν και η κομητεία του ήταν υπό γαλλική κατάληψη.
Μάλλον από αναζήτηση περιπέτειας και από έλλειψη άλλων ευκαιρών εισήλθε στον γαλλικό στρατό και προήχθη ως το βαθμό του υποστράτηγου. Διακρίθηκε για τη γενναιότητα, την ψυχραιμία και τη στρατιωτική του διάνοια. Έλαβε μέρος στην πολιορκία και κατάληψη του Λουξεμβούργου το 1684. Κατά τη διάρκεια του Εννεαετούς Πολέμου (1688-97) υπηρέτησε στην Εταιρεία των Κάτω Χωρών και συμμετείχε στη μάχη του Φλερύ (1690) όπου πληγώθηκε σοβαρά, στην πολιορκία του Ναμύρ και στη μάχη του Νέερβιντερ (1693). Ο Γάλλος βασιλιάς τον τιμώρησε για αυτή του την αποστασία με την κατάληψη του Σααρμπρύκεν. Με τη Συνθήκη του Ρύσβικ το 1697 του επεστράφησαν οι γαίες του. Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής συμμετείχε μόνο ως σύμβουλος.
Θεωρήθηκε καλός κυβερνήτης, που μπόρεσε να κρατήσει τη χώρα του έξω από πολέμους. Οργάνωσε τη διοίκηση της Δικαιοσύνης και τα Οικονομικά του κράτους του. Με αγαθοεργίες αναδιοργάνωσε τα σχολεία. Απεβίωσε το 1713 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Κάρολος Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1699 τη Φιλιππίνα Ερριέττα, κόρη του Ερρίκου Φρειδερίκου, κόμη του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και είχε τέκνα:
Ακρατοφόρος
Η ακρατοφόρος, επίσης γνωστή ως ψυκτήρ, ήταν, στην Αρχαία Ελλάδα, μεγάλο κωνικό πήλινο αγγείο εντός του οποίου τοποθετείτο καθαρός οίνος, προτού ο τελευταίος αναμειχθεί με νερό εντός κρατήρα. Χρησιμοποιείτο, κυρίως, στην διάρκεια συμποσίων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγγεία ανά είδος
Γουσταύος Αδόλφος του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
O Γουσταύος Αδόλφος, γερμ. Gustav Adolf (27 Μαρτίου 1632 - 9 Οκτωβρίου 1677) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Σααρμπρύκεν (1659-1677).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σααρμπρύκεν και έλαβε το όνομα του Γουσταύου Β΄ Αδόλφου των Βάσα της Σουηδίας. Ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Λουδοβίκου, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Άννας-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου-Φρειδερίκου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Αδελφοί του ήταν οι Κράτο, Ιωάννης Λουδοβίκος και Βάλραντ.
Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-48) η οικογένειά του κατέφυγε στο Μετς. Εκεί το 1640 απεβίωσε ο πατέρας του, ο πρωτότοκος Κράτο έλαβε το Σααρμπρύκεν και ο δευτερότοκος Ιωάννης Λουδοβίκος το Ότβαϊλερ. Το 1642 απεβίωσε ο Κράτο και τον κληρονόμησε ο Ιωάννης Λουδοβίκος. Το 1643 η Άννα Αμαλία επέστρεψε στο Σααρμπρύκεν με τα παιδιά της. Ο νεαρός Γουσταύος Αδόλφος σπούδασε στη Βασιλεία (1645-49) και έπειτα πολέμησε στο πλευρό των Γάλλων εναντίον της Ισπανίας. Το 1658 ήταν στην υπηρεσία του Καρόλου Ι΄ Γουσταύου της Σουηδίας και πολέμησε τη Δανία. Μετά εισήλθε στον στρατό του βασιλιά της Αυστρίας ως το 1659.
Ως την ενηλικίωσή του η μητέρα του ήταν επίτροπος (ως το 1651) και μετά, κατά την απουσία του στους πολέμους, ο αδελφός του Ιωάννης Λουδοβίκος (ως το 1659). Το 1660 έγινε διανομή των εδαφών και ο Γουσταύος Αδόλφος έλαβε το Σααρμπρύκεν, ενώ ο Βάλραντ έλαβε το Ούζινγκεν.
Εργάστηκε για την ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης από τον πόλεμο χώρας, έφερε πίσω τους πρόσφυγες, συγκέντρωσε εποίκους για τη γεωργία και ειδικευμένους τεχνίτες για τη βιομηχανία υαλουργίας στο Κλάρενταλ.
Δεν κατάφερε να αντισταθεί στην πολιτική επανένωσης του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, αφού όταν του ζητήθηκε να ορκιστεί πίστη σε αυτόν, αρνήθηκε και αιχμαλωτίστηκε το 1673 στο Μετς. Το επόμενο έτος ελευθερώθηκε, αλλά δεν του επετράπη να επιστρέψει στη χώρα του. Εισήλθε στον αυστριακό στρατό το 1676 και πολέμησε σε μάχες στο Φίλιπσμπουργκ και το επόμενο έτος στην Αλσατία. Στη μάχη του Κόχερσμπεργκ, βορειοδυτικά του Στρασβούργου, πληγώθηκε και σύντομα υπέκυψε στα τραύματά του. Τάφηκε προσωρινά και αργότερα η σορός του μεταφέρθηκε στον ναό του Αγ. Θωμά στο Στρασβούργο, όπου το μουμιοποιημένο σώμα του ήταν εκτεθειμένο σε υάλινη σαρκοφάγο (1802-1990). Το 1998 μεταφέρθηκε στον τάφο που είχε φτιάξει η σύζυγός του στο ναό του κάστρου του Σααρμπρύκεν.
Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Λουδοβίκος Κράτο και έπειτα ο Κάρολος Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1662 την Ελεονόρα-Κλάρα, κόρη του Κράτο, λαντγράβου του Χοενλόε-Νόιενσταϊν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Σώστης Ροδόπης
Ο Σώστης (Susurköy) είναι χωριό και πρώην δήμος στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στην Ελλάδα. Τον 17ο αιώνα ο Οθωμανός περιηγητής Evliya celebi θα αναφέρει τον Σώστη στην πορεία του ταξιδιού του. Μετά την μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2011, αποτελεί τμήμα του δήμου Ιάσμου, του οποίου αποτελεί δημοτική ενότητα. Η δημοτική ενότητα έχει συνολική έκταση της τάξεως των 229,190 τ.χλμ.. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ήταν της τάξεως των 6.334 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Γιώργος Βέλτσος
Ο Γιώργος Βέλτσος (γενν. 1944) είναι Έλληνας κοινωνιολόγος, επικοινωνιολόγος, πρώην καθηγητής πανεπιστημίου, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Παράλληλα άρχισε να αρθρογραφεί και να συνεργάζεται με εφημερίδες της Ελλάδας καθώς και άλλων χωρών. Σημαντικό είναι το συγγραφικό του έργο, το οποίο περιλαμβάνει ποίηση, δοκίμια και θεατρικά έργα. Μερικά εξ αυτών έχουν ανέβει σε θέατρα από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό και τη Ρούλα Πατεράκη, ενώ ποιήματα του έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες. Επίσης παρουσίασε εκπομπές φιλοσοφικού περιεχομένου στην ΕΡΤ.
Έχει τιμηθεί από την Γαλλική κυβέρνηση με το μετάλλιο του Ακαδημαϊκού Φοίνικα του 2007, ενώ διετέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου και της Επιτροπής Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων.
Εργογραφία
Μεταξύ των πολυάριθμων έργων του συγκαταλέγονται τα εξής : Επίσης συμμετείχε σε αρκετά συλλογικά έργα.
Μεγάλο Θέατρο του Λουξεμβούργου
Το Μεγάλο Θέατρο Λουξεμβούργου, που εγκαινιάστηκε το 1964 ως Theatre Municipal de la Ville de Luxembourg, είναι ο σημαντικότερος χώρος για το θέατρο, την όπερα και το μπαλέτο. Υπεβλήθη σε εργασίες ανακαίνισης το 2002-2003, με αποτέλεσμα την ουσιαστική βελτίωση της τεχνολογίας σκηνής, της ακουστικής και των εγκαταστάσεων φωτισμού.
Ιστορία
Από το 1869, το κύριο θέατρο της πόλης του Λουξεμβούργου ήταν το Théâtre des Capucins που βρίσκεται κοντά στο κέντρο της παλιάς πόλης. Τον Δεκέμβριο του 1958, αφού η ανάγκη για ένα σωστά σχεδιασμένο θέατρο έγινε προτεραιότητα, ξεκίνησε ένας διαγωνισμός με στόχο την ολοκλήρωση των εργασιών κατασκευής των εορτασμών της χιλιετίας το 1963. Ο νικητής ήταν ο Alain Bourbonnais, ένας παριζιάνικος αρχιτέκτονας. Οι εργασίες άρχισαν το φθινόπωρο του 1959 και το θέατρο εγκαινιάστηκε εορταστικά στις 15 Απριλίου 1964.
Με τα χρόνια, έγινε όλο και πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι απαιτήσεις διοργάνωσης τουριστικών εταιρειών. Οι απαιτήσεις ασφάλειας έπρεπε επίσης να αναβαθμιστούν, ενώ ο αμίαντος έπρεπε να αφαιρεθεί από το υπάρχον ύφασμα. Το έργο ανατέθηκε στους Kurt Gerling και Werner Arendt του Gerling + Arendt Planungsgesellschaft mbH του Βερολίνου. Το κτίριο ήταν εξοπλισμένο με σύγχρονες εγκαταστάσεις και τεχνικά χαρακτηριστικά, ικανοποιώντας τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις όσον αφορά την τεχνολογία της σκηνής και τη διαχείριση εγκαταστάσεων, ενώ η ξεχωριστή αρχιτεκτονική του αρχικού κτιρίου παρέμεινε ανέπαφη [3].
Τοποθεσία
Το Grand Théâtre βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία του Rond-Point Schuman, ανάμεσα στο Glacis, όπου υπάρχει άπλετος χώρος στάθμευσης και η Κόκκινη Γέφυρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λουξεμβούργο
Αβδηρίτες
Οι όροι Αβδηρίτες και Σχολή των Αβδήρων αναφέρονται σε φιλοσοφικό κίνημα, το οποίο γεννήθηκε στην παραθαλάσσια πόλη των Αβδήρων, κατά τις απαρχές της κλασικής εποχής. Το συγκεκριμένο κίνημα σχεδιάστηκε σε ιδεολογικό επίπεδο από τους Λεύκιππο και, κυρίως, Δημόκριτο, δημιουργούς του κινήματος του ατομισμού.
Κάρολος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
Ο Κάρολος-Λουδοβίκος, γερμ. Karl-Ludwig (6 Ιανουσρίου 1665 - 6 Δεκεμβρίου 1723) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν (1713-1723).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουσταύου-Αδόλφου κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Κλάρας-Ελεονώρας, κόρης του Κράτο λαντγκράβου του Χοενλόε-Νόιενσταϊν. Ο πατέρας του ήταν αιχμάλωτος πολέμου και αναατράφηκε από τον εκ μητρός θείο του Βόλφγκανγκ-Ιούλιο στο Νόιενσταϊν. Ο Γουσταύος-Αδόλφος απεβίωσε το 1677 αφήνοντάς τον 12ετή. Συνέχισε τις σπουδές του στο Τύμπινγκεν και στο Παρίσι. Εισήλθε ως αξιωματικός του στρατού του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων και συμμετείχε στους Πολέμους εναντίον των Οθωμανών (1683-99).
Το 1713 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος-Κράτο κόμης του Σααρμπρύκεν και τον διαδέχθηκε. Προώθησε την εκβιομηχάνιση της χώρας του. Επέκτεινε στο Βάρντ τα εργαστήρια υαλουργίας, έκτισε νέα εργοστάσια άλατος το 1719 και έναν πύργο αφαλάτωσης. Ίδρυσε μία πόλη, που ονομάστηκε Κάρλινγκ από το όνομά του.
Το 1721 απεβίωσε ο εξάδελφός του Γεώργιος-Αύγουστος κόμης του Νάσσαου - Βήσμπαντεν & Ίντσταϊν, τελευταίος του κλάδου του και τον διαδέχθηκε με τον εξάδελφό του Φρειδερίκο-Λουδοβίκο κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ. Το 1722 μετακόμισε στο Βήσμπαντεν και το επόμενο έτος στο Ίντσταϊν. Εκεί απεβίωσε το 1723 και τάφηκε στο παρεκκλήσιο του κάστρου. Στο ναό του κάστρου του Σααρμπρύκεν υπάρχει αναμνηστική πλάκα γι'αυτόν. Δεν είχε επιζώντα τέκνα και τον κληρονόμησε ο εξάδελφός του Φρειδερίκος-Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1713 τη Χριστιανή-Καρλόττα, κόρη του εξαδέλφου του Φρειδερίκου-Λουδοβίκου κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ και είχε δύο τέκνα, που απεβίωσαν ενός έτους:
Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας
Ήταν η πιο γνωστή από τις τρεις αδελφές της κατά τη διάρκεια της ζωής της και επικεφαλής των επιτροπών του Ερυθρού Σταυρού κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Όπως η μεγαλύτερη αδελφή της, η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας, βοηθούσαν τραυματίες στρατιώτες σε στρατιωτικό νοσοκομείο από το 1914 έως το 1917, μετά την πρώτη ρωσική επανάσταση του 1917.
Η εκτέλεση της από τους κομμουνιστές επαναστάτες στις 17 Ιουλίου 1918 οδήγησε στην αγιοποίησή της από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ήταν μια μικρότερη αδελφή της Μεγάλης Δούκισσας Όλγας και μια μεγαλύτερη αδερφή της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας, της Μεγάλης Δούκισσας Αναστασίας και του Αλεξέι Νικολάγιεβιτς, Τσάρεβιτς της Ρωσίας. Όλες οι αδελφές φημολογήθηκαν ψευδώς ότι επέζησαν της εκτέλεσης και δεκάδες απατεώνισσες ισχυρίστηκαν ότι επέμεναν ότι ήταν οι επιζώντες Ρομάνοφ. Ο συγγραφέας Michael Occleshaw σκέφτηκε ότι μια γυναίκα με την ονομασία Λαρίσα Τυδώρ θα μπορούσε να ήταν η Τατιάνα. Ωστόσο, όλοι οι Ρομάνοφ, όπως η Όλγα, η Τατιάνα, η Μαρία και η Αναστασία, σκοτώθηκαν από τους Μπολσεβίκους.
Παιδική ηλικία και χαρακτηριστικά
Τα αδέλφια της Μεγάλης Δούκισσας Τατιάνας ήταν οι Μεγάλες Δούκισσες Όλγα, Μαρία, Αναστασία και ο Τσαρέβιτς Αλεξέι της Ρωσίας. Όλα τα παιδιά ήταν κοντά το ένα στο άλλο και στους γονείς τους μέχρι το τέλος της ζωής τους.
Η Τατιάνα χαρακτηρίστηκε ως ψηλή και λεπτή, με σκούρα καστανά μαλλιά και σκούρα μπλε-γκρίζα μάτια, ωραία, χαραγμένα χαρακτηριστικά και μία εκλεπτυσμένη κομψή συμπεριφορά που ταιριάζει στην κόρη ενός αυτοκράτορα. Θεωρήθηκε η πιο όμορφη από τις τέσσερις Μεγάλες Δούκισσες από πολλές από τις αυλικούς. Από όλες τις αδελφές της, η Τατιάνα έμοιαζε περισσότερο με τη μητέρα τους.
Σέρεν Όπτι
Ο Σέρεν Όπτι (Sören Hans Brad Opti, γεννημένος στις 16 Μαΐου 1997) είναι αθλητής της αντιπτέρισης από το Σουρινάμ. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 που διοργανώθηκαν στη Βραζιλία, όπου έχασε στη φάση των ομίλων και δεν κατάφερε να προκριθεί στον επόμενο γύρο. Επίσης, ήταν ο σημαιοφόρος της χώρας του στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.
Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας
Παιδική ηλικία και χαρακτηριστικά
Οι φίλοι της, η οικογένεια και οι οικιακοί υπηρέτες την αποκαλούσαν γενικά με το όνομα και το πατρώνυμό της, δηλαδή "Τατιάνα Νικολάγιεβνα" ή με τα ρωσικά ψευδώνυμα «Τάνια», «Τάτια», «Τατιάνοτσκα» ή «Τάνιουσκα».
Σέρεν Όπτι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές της αντιπτέρισης
Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας
Παιδική ηλικία και χαρακτηριστικά
Όπως και τα άλλα παιδιά των Ρομάνοφ, η Τατιάνα ανατράφηκε με κάποια λιτότητα. Αυτή και τα αδέρφια της κοιμόντουσαν σε κρεβάτια στρατόπεδων χωρίς μαξιλάρια, έκαναν κρύα λουτρά το πρωί και ασχολούταν με σχέδια κεντήματος ή πλεξίματος κατά τον ελεύθερο χρόνο τους. Η δουλειά τους δινόταν ως δώρα ή πωλούταν σε φιλανθρωπικά παζάρια.
Η Τατιάνα και η μεγαλύτερη αδερφή της, Όλγα, ήταν γνωστές ως «το μεγάλο ζευγάρι». Σύμφωνα με μια εισήγηση ημερολογίου 29 Μαΐου 1897 που γράφτηκε από τον μακρινό ξάδερφο του πατέρα της, τον Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας, της δόθηκε το όνομα "Τατιάνα" ως φόρο τιμής στην ηρωίδα του μυθιστορήματος του Αλεξάντρ Πούσκιν στον στίχο Ευγένιο Ονγίν. Στον πατέρα της άρεσε ιδέα να έχει κόρες που ονομάζονται Όλγα και Τατιάνα, όπως και οι αδελφές στο διάσημο ποίημα. Όπως και οι δύο νεότερες αδελφές τους, τα δύο μεγαλύτερα κορίτσια μοιράζονταν μια κρεβατοκάμαρα και ήταν πολύ κοντά το ένα στο άλλο από την παιδική ηλικία. Την άνοιξη του 1901, η Όλγα αρρώστησε από τυφοειδή πυρετό και περιορίστηκε για αρκετές εβδομάδες μακριά από τις νεότερες αδελφές της. Όταν άρχισε να ανακάμπτει, επιτράπηκε στην Τατιάνα να δει την μεγαλύτερη αδελφή της για πέντε λεπτά, αλλά δεν την αναγνώρισε. Όταν η νταντά της, Μαργαρίτα Έγκαρ, της είπε ότι το άρρωστο παιδί που είχε κουβεντιάσει ήταν η Όλγα, η Τατιάνα άρχισε να φωνάζει πικρά και διαμαρτυρήθηκε ότι δεν μπορούσε να λατρέψει σαν τη μεγαλύτερη αδερφή της αυτό το χλωμό, λεπτό παιδί. Η Έγκαρ δυσκολευόταν να πείσει την Τατιάνα ότι είχε ανακάμψει η Όλγα. Ο γάλλος δάσκαλος Πιερ Γκιλλιάρ έγραψε ότι οι δύο αδελφές ήταν «αφοσιωμένη η μια στην άλλη».
Η Τατιάνα ήταν πρακτική και είχε φυσικό ταλέντο στην ηγεσία. Οι αδελφές της έδωσαν το ψευδώνυμο "η Γκουβερνάντα". Αν και ήταν δεκαοκτώ μήνες μεγαλύτερη από την Τατιάνα, η Όλγα δεν είχε καμία αντίρρηση όταν η Τατιάνα αποφάσιζε να αναλάβει μια κατάσταση. Ήταν επίσης πιο κοντά στη μητέρα της από οποιαδήποτε από τις αδελφές της και θεωρήθηκε από πολλούς που την γνώριζαν ότι ήταν η αγαπημένη κόρη της Τσαρίνας. Η Αλεξάνδρα έγραψε τον Νικόλαο 13 Μαρτίου 1916, ότι η Τατιάνα ήταν η μόνη από τις τέσσερις κόρες της που «την κατάλαβαν» όταν εξήγησε τον τρόπο της να κοιτάζει τα πράγματα.
Ο Γκιλλιάρ έγραψε ότι η Τατιάνα ήταν επιφυλακτική και "καλά ισορροπημένη" αλλά λιγότερο ανοικτή και αυθόρμητη από την Όλγα. Ήταν επίσης λιγότερο ταλαντούχα από την Όλγα, αλλά εργάστηκε σκληρότερα και ήταν πιο αφοσιωμένη στο να δει τα έργα μέχρι την ολοκλήρωσή τους από την μεγαλύτερη αδελφή της.
Σχέσεις με τον Ρασπούτιν
Η Τατιάνα, όπως και όλη η οικογένειά της, λάτρευε τον πολυαναμενόμενο κληρονόμο Τσαρέβιτς Αλεξέι ή "Μωρό", που υπέστη συχνές επιπλοκές της αιμοφιλίας και παραλίγο να πεθάνει αρκετές φορές. Η μητέρα της βασιζόταν στη συμβουλή του Γκριγκόρι Ρασπούτιν, ενός Ρώσου χωρικού και περιπλανώμενου γέροντα ή "άγιου ανθρώπου" και πίστευε τις προσευχές του για την σωτηρία του Αλεξέι σε πολλές περιπτώσεις. Η Τατιάνα και τα αδέλφια της διδάσκονταν επίσης να βλέπουν τον Ρασπούτιν ως "τον φίλο μας" και να τον εμπιστεύονται. Το φθινόπωρο του 1907, η θεία της Τατιάνας, Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας συνοδεύτηκε από τον Τσάρο για να συναντηθεί με τον Ρασπούτιν. Η Τατιάνα, οι αδελφές της και ο Αλεξέι φορούσαν όλα τα μακριά λευκά νυχτικά. "Όλα τα παιδιά φάνηκαν να τον συμπαθούν", θυμόταν η Όλγα Αλεξάντροβνα. "Ήταν εντελώς άνετα μαζί του." Το Φεβρουάριο του 1909, ο Ρασπούτιν έστειλε στα αυτοκρατορικά παιδιά ένα τηλεγράφημα, συμβουλεύοντάς τα να «αγαπήσουν ολόκληρη τη φύση του Θεού, ολόκληρη τη δημιουργία Του ειδικά αυτή τη γη. Η Μητέρα του Θεού πάντα ασχολούταν με λουλούδια και κεντήματα».
Μια από τις γκουβερνάντες των κοριτσιών, η Σοφία Ιβανόβα Τυούτσεβα, τρομοκρατήθηκε το 1910, επειδή ο Ρασπούτιν είχε πρόσβαση στο παιδικό δωμάτιο όταν τα τέσσερα κορίτσια ήταν στα νυχτικά τους. Η Τυούτσεβα ήθελε να απαγορευτεί στον Ρασπούτιν η είσοδος στο δωμάτιο. Σε απάντηση των καταγγελιών της Τυούτσεβα, ο Νικόλαος ζήτησε από τον Ρασπούτιν να σταματήσει τις επισκέψεις του. "Φοβάμαι πολύ ότι η Σοφία Ιβάνοβνα μπορεί να πει... κάτι κακό για τον φίλο μας", έγραψε στη μητέρα της η δωδεκάχρονη Τατιάνα, στις 8 Μαρτίου 1910, αφού ζήτησε από την Αλεξάνδρα να της συγχωρήσει για κάτι δεν της άρεσε. «Ελπίζω ότι η γκουβερνάντα μας θα είναι καλή με τον φίλο μας τώρα». Η Αλεξάνδρα τελικά απέλησε την Τυούτσεβα.
Φημολογούταν στην κοινωνία ότι ο Ρασπούτιν είχε αποπλανήσει όχι μόνο την Τσαρίνα αλλά και τις τέσσερις μεγάλες δούκισσες. Ο Νικόλαος διέταξε τον Ρασπούτιν να εγκαταλείψει την Αγία Πετρούπολη για κάποιο χρονικό διάστημα, προς μεγάλη δυσαρέσκεια της Αλεξάνδρας και ο Ρασπούτιν πήγε σε προσκύνημα στην Παλαιστίνη. Παρά το σκάνδαλο, η φιλία της αυτοκρατορικής οικογένειας με τον Ρασπούτιν συνεχίστηκε μέχρι να δολοφονηθεί ο Ρασπούτιν στις 17 Δεκεμβρίου 1916. Η Τατιάνα παρακολούθησε την κηδεία του στις 21 Δεκεμβρίου 1916 και η οικογένειά της σχεδίαζε να χτίσει μια εκκλησία πάνω από τον τάφο του.
Η Τατιάνα αργότερα κρατούσε ένα σημειωματάριο στο οποίο κατέγραψε τα λόγια του Ρασπούτιν: «Η αγάπη είναι το φως και δεν έχει τέλος. Η αγάπη είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Δεν μπορείς να φας, δεν μπορείς να κοιμηθείς. Αναμιγνύεται με την αμαρτία σε ίσα μέρη. Στην αγάπη μπορεί κανείς να μπερδευτεί, και μέσα από ταλαιπωρία ο ίδιος εκδιώκει για τα λάθη του. Εάν η αγάπη είναι ισχυρή - οι εραστές θα ζήσουν ευτυχισμένοι. Η φύση κι ο ίδιος και ο Κύριος τους δίνουν ευτυχία. Πρέπει κανείς να ζητήσει από τον Κύριο να διδάξει να αγαπάει το φωτεινό,, έτσι ώστε η αγάπη να μην είναι μαρτύριο, αλλά χαρά, αγάπη καθαρή, αγάπη φωτεινή είναι ο Ήλιος, ο Ήλιος μας κάνει ζεστός και η αγάπη χαϊδεύει, όλα είναι στην αγάπη και ακόμη και μια σφαίρα δεν μπορεί να χτυπήσει την Αγάπη».
Η Τατιάνα, όπως και η μητέρα της, ήταν βαθιά θρησκευόμενη και διάβαζε συχνά τη Βίβλο της. Μελέτησε επίσης θεολογία και αγωνίστηκε με την έννοια του "καλού και κακού, της λύπης και της συγχώρεσης, και του πεπρωμένου του ανθρώπου στη γη". Αποφάσισε ότι "πρέπει κανείς να αγωνιστεί πολύ επειδή η επιστροφή για το καλό είναι κακό, και το κακό βασιλεύει." Ο Α.Α. Μοσόλοφ, δικαστικός υπάλληλος, θεώρησε ότι η επιφυλακτική φύση της Τατιάνας της έδωσε έναν «δύσκολο» χαρακτήρα, αλλά έναν με πιο πνευματικό βάθος από αυτός της αδερφής της, Όλγας. Ο δάσκαλος των Αγγλικών, Σίντνεϊ Γκίμπς, που αργότερα έγινε ρώσος ορθόδοξος ιερέας, διαφώνησε και θεώρησε ότι η θρησκεία για την Τατιάνα ήταν ένα καθήκον και όχι κάτι που αισθάνθηκε με την καρδιά της.