cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάκοβ Γιουρόφσκι
Μετά τον εμφύλιο πόλεμο
Κατά τη διάρκεια και μετά το Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο Γιουρόφσκι εργάστηκε ως επικεφαλής της τοπικής Τσέκα στη Μόσχα. Στη συνέχεια εργάστηκε στη Τσεκά της Βιάτκα και μετά στη Τσεκά της Αικατερινούπολης (1919). Το 1921, εργάστηκε στο Ράμπκριν και έγινε Αρχηγός του τμήματος Χρυσού στο Σοβιετικό Κρατικό Θησαυροφυλάκιο. Ο Γιουρόφσκι έλαβε μια σταθερή φήμη για την καταπολέμηση της διαφθοράς και της κλοπής. Εργάστηκε επίσης σε διευθυντικές θέσεις στο Πολυτεχνικό Μουσείο αρχίζοντας το 1928 και έγινε διευθυντής του 1930. Πέθανε το 1938 από πεπτικό έλκος.
Ο Γιουρόφσκι απέκτησε μια γυναίκα, δύο γιους και μια κόρη.
Στο κινηματογράφο
Ο χαρακτήρας του Γιάκοβ Γιουρόφσκι εμφανίστηκε σε πολλές ιστορικές ταινίες που ασχολούνται με την εκτέλεση της ρωσικής Αυτοκρατορικής Οικογένειας.
Στη Βρετανική επική ταινία του 1971 Νικόλαος και Αλεξάνδρα, ο Γιουρόφσκι απεικονίζεται πολύ μεγαλύτερος από τα 40 (η ηλικία του το 1918), καθώς ο ρόλος του παίχτηκε από τον 65χρονο Άλαν Ουέμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι
Αναρχισμός χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς
Ο αναρχισμός χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς (από το ισπανικό «anarquismo sin adjetivos»), με τα λόγια του ιστορικού Τζωρτζ Ρίτσαρντ Έσενβαϊν, «αναφέρεται σε μια άθικτη μορφή αναρχισμού, δηλαδή σε ένα δόγμα χωρίς καμιά ειδική ετικέτα όπως ο κομμουνιστής, ο κολεκτιβιστής, ο ατομικιστής, και για άλλους, κατανοήθηκε απλώς ως στάση που ανέχτηκε τη συνύπαρξη διαφορετικών αναρχικών σχολών.» Στη δεκαετία του 1920 ο συνθετισμός εμφανίστηκε ως μια μορφή αναρχικών οργανώσεων βασισμένων στις αρχές του αναρχισμού-χωρίς-επιθέτων.
Προέλευση
Οι δημιουργοί της έκφρασης ήταν ο Φερνάντο Ταρρίδα ντελ Μάρμολ και ο Ρικάρντο Μέγια, που γεννήθηκαν στην Κούβα, οι οποίοι ήταν ανήσυχοι από τις πικρές συζητήσεις μεταξύ μουτουαλιστών, ατομιστών και κομμουνιστών αναρχικών στη δεκαετία του 1880. Η χρήση της φράσης αναρχισμός χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς ήταν μια προσπάθεια να δείξουν μεγαλύτερη ανοχή ανάμεσα στις αναρχικές τάσεις και να είναι σαφείς ότι οι αναρχικοί δεν πρέπει να επιβάλλουν ένα προκαταρκτικό οικονομικό σχέδιο σε κανέναν - ακόμη και θεωρητικά. Οι αναρχικοί χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς τείνουν είτε να απορρίπτουν όλα τα συγκεκριμένα αναρχικά οικονομικά μοντέλα ως ελαττωματικά είτε να παίρνουν μια πλουραλιστική θέση να τα αγκαλιάζουν όλα σε ένα περιορισμένο βαθμό, ώστε να μπορούν να κρατούν ο ένας τον άλλο υπό έλεγχο.
Ιστορία
Η θεωρητική προοπτική γνωστή ως "anarquismo sin adjetivos" ήταν ένα από τα υποπροϊόντα μιας έντονης συζήτησης στο πλαίσιο του ίδιου του αναρχισμού. Οι ρίζες του επιχειρήματος μπορούν να βρεθούν στην ανάπτυξη του αναρχοκομμουνισμού μετά το θάνατο του Μπακούνιν το 1876. Αν και δεν είναι εντελώς ανόμοιος με τον κολεκτιβιστικό αναρχισμό (όπως μπορεί να φανεί από το διάσημο έργο του Τζέιμς Γκιλλόμ «Περί οικοδόμησης της νέας κοινωνικής τάξης» στα πλαίσια του Μπακούνιν για τον αναρχισμό, οι κολεκτιβιστές είδαν το οικονομικό τους σύστημα να εξελίσσεται στον ελεύθερο κομμουνισμό), οι κομμουνιστές αναρχικοί ανέπτυξαν, εμβάθυναν και εμπλούτισαν το έργο του Μπακούνιν, ακριβώς όπως ο Μπακούνιν είχε αναπτύξει, εμβαθύνει και εμπλουτίσει του Προυντόν. Ο κομμουνιστικός αναρχισμός συνδέθηκε με τέτοιους αναρχικούς όπως ο Ελισέ Ρεκλούς, ο Κάρλο Καφιέρο, ο Ερρίκο Μαλατέστα και ο Πιοτρ Κροπότκιν (πιο γνωστός).
Οι αναρχοκομμουνιστικές ιδέες αντικατέστησαν τον κολεκτιβιστικό αναρχισμό ως την κύρια αναρχική τάση στην Ευρώπη, εκτός από την Ισπανία. Εκεί το σημαντικό ζήτημα δεν ήταν το ζήτημα του κομμουνισμού (αν και για τον Ρικάρντο Μέγια αυτό έπαιξε ρόλο), αλλά ένα ζήτημα της τροποποίησης της στρατηγικής και της τακτικής που υπονοούσε ο κομμουνιστικός αναρχισμός. Την εποχή εκείνη (οι δεκαετίες του 1880), οι αναρχοκομμουνιστές τόνισαν τα τοπικά κελιά των αναρχικών μαχητών, γενικά αντιτάχθηκαν στον συνδικαλισμό, όπως χαρακτηρίστηκαν από έναν βαθμό αντιοργάνωσης. Δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι μια τέτοια αλλαγή στη στρατηγική και στην τακτική εισήχθη για πολλή συζήτηση από τους ισπανούς συλλεκτικούς που στήριζαν έντονα την οργάνωση και τον αγώνα της εργατικής τάξης.
Αυτή η συζήτηση σύντομα εξαπλώθηκε εκτός της Ισπανίας και η συζήτηση βρέθηκε στις σελίδες της La Revolte στο Παρίσι. Αυτό προκάλεσε πολλούς αναρχικούς να συμφωνήσουν με το επιχείρημα της Μαλατέστα ότι «δεν είναι σωστό για εμάς, τουλάχιστον, να έρθουμε σε σύγκρουση με απλές υποθέσεις». Με την πάροδο του χρόνου, οι περισσότεροι αναρχικοί συμφώνησαν (να χρησιμοποιήσουν τα λόγια του Μαξ Νεττλώ) ότι «δεν μπορούμε να προβλέψουμε την οικονομική ανάπτυξη του μέλλοντος» και άρχισαν να τονίζουν το κοινό τους και όχι τα διαφορετικά οράματα για τον τρόπο λειτουργίας μιας ελεύθερης κοινωνίας. Με την πάροδο του χρόνου οι περισσότεροι αναρχοκομμουνιστές είδαν ότι αγνοώντας το εργατικό κίνημα εξασφάλισαν ότι οι ιδέες τους δεν έφτασαν στην εργατική τάξη ενώ οι περισσότεροι αναρχοκομμουνιστές τόνισαν τη δέσμευσή τους για κομμουνιστικά ιδανικά και την άφιξή τους νωρίτερα και όχι αργότερα από μια επανάσταση.
Ηνωμένες Πολιτείες
αριστερά|μικρογραφία|224x224εσ|[[Βολταιρίν ντε Κλερ]] Ομοίως, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε έντονη συζήτηση ταυτόχρονα μεταξύ ατομικιστών και κομμουνιστών αναρχικών. Εκεί, ο Μπέντζαμιν Τάκερ υποστήριζε ότι οι αναρχοκομμουνιστές δεν ήταν αναρχικοί, ενώ ο Γιόχαν Μοστ απέκλειε παρομοίως τις ιδέες του Τάκερ. Αναστατωμένοι από τις «πικρές συζητήσεις» μεταξύ αναρχικών από διαφορετικές σχολές οικονομικής σκέψης, εκείνοι που δεν είδαν την ανάγκη να περιοριστούν σε μια συγκεκριμένη σχολή σκέψης, ζήτησαν περισσότερη ανοχή ανάμεσα στους αναρχικούς, με ορισμένους από αυτούς ρητά να το ονομάζουν «αναρχισμός χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς».
Για παράδειγμα, η πρώιμη φεμινίστρια Βολταιρίν ντε Κλερ χαρακτηρίστηκε ως απλά «Αναρχική» και κάλεσε και άλλους να υιοθετήσουν έναν «Αναρχισμό χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς» μέχρι να δοκιμαστούν αρκετά πειραματικά παραδείγματα σε διαφορετικές περιοχές για να καθορίσουν την καταλληλότερη μορφή του. Η ντε Κλερ επιδίωξε τη συνδιαλλαγή μεταξύ των διαφόρων σχολών και ανέφερε στο δοκίμιο της Αναρχισμός: "Δεν υπάρχει τίποτα μη αναρχικό για οποιοδήποτε από αυτά τα συστήματα μέχρι να εισέλθει το στοιχείο του καταναγκασμού και υποχρεώνει τα απρόθυμα άτομα να παραμείνουν σε μια κοινότητα των οικονομικών ρυθμίσεων στις οποίες δεν συμφωνούν." (Όταν λέω "δεν συμφωνούν" δεν σημαίνει ότι είναι απλώς απογοητευμένοι... εννοώ σοβαρές διαφορές οι οποίες κατά την άποψή τους απειλούν τις βασικές ελευθερίες τους...)... Συνεπώς, λέω ότι κάθε ομάδα ατόμων που ενεργούν κοινωνικά στην ελευθερία μπορεί να επιλέξει οποιοδήποτε από τα προτεινόμενα συστήματα, και να είναι εξίσου εξειδικευμένοι αναρχικοί, όπως αυτοί που επιλέγουν άλλο. " Ιστορικά, οι αναρχικοί που αγκάλιασαν τον «αναρχισμό χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς» αντιτίθενται στον καπιταλισμό, από την αρχική χρήση του όρου ως πρόσκλησης για ανοχή μεταξύ των κολεκτιβιστικών και κομμουνιστικών αναρχικών, που απέρριψαν τον καπιταλισμό. Η Βολαιρίν ντε Κλερ ήταν επίσης αυτής της καμπής και όταν σχολίασε τη δολοφονία του ΜκΚίνλεϊ έγραψε, "Οι κόλποι του καπιταλισμού δημιουργούν την απεγνωσμένη πράξη - απεγνωσμένα!" Λυπούμαστε για τη σημερινή δυσκολία στην κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας που έγραψε ο Μαλατέστα, "αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει τώρα ή θα το βγάλουμε από το να αντισταθούμε συνεχώς στον καπιταλισμό ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή δεσποτισμού».
Συνθετιστικές ομοσπονδίες
Ο συνθετισμός είναι μια μορφή αναρχικής οργάνωσης που προσπαθεί να εντάξει αναρχικούς διαφορετικών τάσεων κάτω από τις αρχές του αναρχισμού χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς. Ο Βολίν ήταν ένας παραγωγικός Ρώσος συγγραφέας και αναρχικός που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση και την ηγεσία της Συνομοσπονδίας Αναρχικών Οργανώσεων Ναμπάτ, μιας αναρχικής οργάνωσης που πρωτοστατεί στην Ουκρανία κατά τα έτη 1918-1920. Ο Βολίν κατηγορήθηκε για τη συγγραφή μιας πλατφόρμας που θα μπορούσε να είναι ευχάριστη σε όλους τους μεγάλους κλάδους του αναρχισμού, κυρίως τον αναρχοσυνδικαλισμό, τον αναρχοκολεκτισμό/κομμουνισμό και τον αναρχοατομισμό. Η ομοιόμορφη πλατφόρμα για τη Ναμπάτ δεν αποφασίστηκε ποτέ, αλλά ο Βολίν χρησιμοποίησε αυτό που είχε γράψει και την έμπνευση από τη Ναμπάτ για να δημιουργήσει το Συνθετισμό του για την οποία έγινε διάσημος ανάμεσα στους αναρχικούς.
Η Διεθνής Ένωση Αναρχικών Ομοσπονδιών (IAF / IFA) ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια ενός διεθνούς αναρχικού συνεδρίου στην Καρράρα το 1968 από τις τρεις υπάρχουσες ευρωπαϊκές αναρχικές ομοσπονδίες της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας καθώς και από τη Βουλγαρική ομοσπονδία στη Γαλλική εξορία. Αυτές οι οργανώσεις εμπνεύστηκαν επίσης από τις συνθετιστικές αρχές.
Οικονομικά
Ο αναρχισμός χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς τείνει να υποδηλώνει, όσον αφορά τα οικονομικά, συνύπαρξη οικονομικών μοντέλων από τον μουτουαλισμό/αναρχοατομισμό, τον μπακουνιστικό κολεκτιβισμό και τον αναρχοκομμουνισμό. Ο Γάλλος αναρχικός χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς Μαξ Νεττλώ έθιξε το ζήτημα της συνύπαρξης διαφορετικών οικονομικών συστημάτων ως εξής: Ο Γάλλον αναρχοατομιστής Εμίλ Αρμάν υποστήριξε ότι «Εδώ και εκεί συμβαίνουν τα πάντα - εδώ όλοι λαμβάνουν αυτό που χρειάζονται, όπου ο καθένας παίρνει ό,τι χρειάζεται ανάλογα με τη δική του ικανότητα. Εδώ, δωρίζει και ανταλλάζει-ένα προϊόν για ένα άλλο, εκεί, ένα ανταλλακτικό προϊόν για αντιπροσωπευτική αξία. Εδώ, ο παραγωγός είναι ο ιδιοκτήτης του προϊόντος, εκεί, το προϊόν τίθεται στην κατοχή της συλλογικότητας».
Την εποχή της Ισπανικής Επανάστασης με επικεφαλής την αναρχοσυνδικαλιστική CNT και την FAI εξετάστηκε το ζήτημα της συνύπαρξης διαφορετικών οικονομικών συστημάτων. Έτσι, ο Ντανιέλ Γκέριν στο Αναρχισμός: Από τη Θεωρία στην Πρακτική αναφέρει πώς
Σήμερα
Ο Φρεντ Γουνγουόρθ περιγράφει τον αναρχισμό του "χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς", λέγοντας: "Δεν έχω πρόθεμα ή επιθετικό προσδιορισμό για τον αναρχισμό μου. Νομίζω ότι ο συνδικαλισμός μπορεί να λειτουργήσει, όπως και ο αναρχοκαπιταλισμός, ο αναρχοκομμουνισμός, ακόμη και οι αναρχο-ερημίτες, ανάλογα με την κατάσταση."
Ο συντάκτης (ες) του FAQ Αναρχιστής υποστηρίζει ότι οι αναρχικοί χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς εξακολουθούν να απορρίπτουν τον καπιταλισμό στη σύγχρονη εποχή, όπως ακριβώς και στο παρελθόν.
Διακοίνωση των Τεσσάρων Χριστιανικών Κρατών
Η Διακοίνωση των Τεσσάρων Χριστιανικών Κρατών, παρά την ονομασία που έφερε ως διακοίνωση, στη πραγματικότητα ήταν ένα είδος τελεσίγραφου που αποφάσισαν να επιδώσουν συλλογικά οι σύμμαχες  χριστιανικές βαλκανικές χώρες Σερβία, Βουλγαρία, Ελλάδα και Μαυροβούνιο προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία τον Οκτώβριο του 1912.
Όροι
Η Διακοίνωση αυτή επιδόθηκε τελικά στη Πύλη, στη Κωνσταντινούπολη, από τους πρεσβευτές των παραπάνω Κρατών στις 5 Οκτωβρίου του 1912 στην οποία και τάσσονταν προθεσμία απάντησης τριών ημερών. Το κείμενο περιελάμβανε τρία ουσιαστικά σημεία(¹) του σχεδίου που είχε προπαρασκευάσει η Σερβική κυβέρνηση τα οποία είχαν ως ακολούθως:
Η Οθωμανική κυβέρνηση λαμβάνοντας τη Διακοίνωση αυτή τη χαρακτήρισε: "θρασεία προσπάθεια επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις της Αυτοκρατορίας" και αμέσως ανακάλεσε τους πρεσβευτές της από την Αθήνα, Σόφια και Βελιγράδι.
Παρεμβάσεις
Την τελευταία ημέρα της εκπνοής του τελεσιγράφου (8 Οκτωβρίου) η Ρωσία και η Αυστροουγγαρία ως εντολοδόχοι χώρες της Ευρώπης, δια των πρεσβευτών τους, θέτουν υπόψη σ΄ όλα τα Βαλκανικά κράτη ότι σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψουν την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης, του "στάτους κβο", όπως φέρονταν μέχρι τότε στα Βαλκάνια, ανεξάρτητα από τα όποια αποτελέσματα αυτού του πολέμου. Στην επίσημη αυτή προειδοποίηση αλλά και την αντίθετη στάση της τότε Ευρώπης, οι Βαλκανικοί σύμμαχοι ουδεμία σημασία έδωσαν, φερόμενοι αποφασισμένοι να πολεμήσουν και την επόμενη ημέρα ξεκίνησε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος.
Σημειώσεις
Η Συμμαχία των παραπάνω τεσσάρων χριστιανικών Βασιλείων προήλθε από τη Συμφωνία των Χριστιανικών Κρατών χερσονήσου Αίμου που συνομολογήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1912.
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας Κατηγορία:1912 στις διεθνείς σχέσεις
Μολίονες
Τα πρώτα κατορθώματα των Μολιόνων διηγείται ο Όμηρος στην Ιλιάδα, όπως την πάλη τους με τον Νέστορα στον πόλεμο μεταξύ του Νηλέα και των Επειών, όπου ο Νηλέας ήταν έτοιμος να τους σκοτώσει, αλλά ο Ποσειδώνας τους έσωσε περιβάλλοντάς τους με μία νεφέλη. Ο σημαντικότερος όμως μύθος τους είναι η μάχη τους με τον μέγιστο των ηρώων, τον Ηρακλή: όταν ο Ηρακλής εξεστράτευσε εναντίον του Αυγεία, αυτός κάλεσε τους Μολίονες, που ήταν ανεψιοί του, και τους έβαλε αρχηγούς του στρατού του. Οι δίδυμοι εκμηδένισαν το στρατό του Ηρακλή και τραυμάτισαν θανάσιμα τον αδελφό του Ιφικλή. Αργότερα, όταν οι Μολίονες στάλθηκαν από τους Ηλείους στους αγώνες των Ισθμίων για να αντιπροσωπεύσουν τη χώρα τους, ο Ηρακλής τους σκότωσε κοντά στις Κλεωνές. Ο Γεώργιος Παπανδρέου στο βιβλίο του "Η ΗΛΕΙΑ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ" σελ. 229 αναφέρει: "Αλλά κατόπιν τελουμένης της τρίτης Ισθιμιάδας (της εορτής των Ισθμίων) οι Ηλείοι έστειλαν τους Μολιονίδες συνθύτας εις την εορτήν, ίνα μετάσχωσιν αυτής, και τότε ενεδρεύσας αυτούς εν Κλεωναίς ο Ηρακλής εφόνευσεν αμφοτέρους εν τη διαβάσει. Και επειδή ήτο άγνωστος ο δολοφόνος, πολύ εφρόντιζεν η μήτηρ Μολιόνη ν' ανακαλύψη αυτόν, και τότε επί τέλους εγνώσθη, απήτουν οι Ηλείοι δίκας του φόνου παρά των Αργείων, εν οις τότε κατώκει ο Ηρακλής, αλλ' επειδή εκείνοι ουδεμίαν προσοχήν έδιδον εις τας των Ηλείων απαιτήσεις, εζήτουν οι Ηλείοι παρά των Κορινθίων, ίνα καταστήσωσιν εκσπόνδους, δηλ. αποκλειστέους από των Ισθμίων, πάντας τους Αργείους και τους της Αργολικής κατοίκους. Αλλά και τούτου αποτυχόντος η Μολιόνη επέβαλεν εις τους εαυτής συμπολίτας Ηλείους κατάρας, εάν δεν απέχουσιν εκουσίως από των Ισθμίων, ταύτας λοιπόν τας κατάρας εφύλαττον και μέχρι των ιστορικών χρόνωνκαι μέχρι του Παυσανίου (170 μ. Χ.) εκ παραδόσεως οι Ηλείοι, ώστε ουδείς των αθλητών μετέβαινεν εις τα Ίσθμια ουδ' ευρίσκεται Ηλείος τις αναγεγραμμένος εν τοις καταλόγοις των Ισθμιονικών. το δε διασωθέν υπό Παυσανίου μέρος του επιγράμματος εις τον εν Ολυμπία ανδριάντα του Ηλείου Τίμωνος, όστις ενίκησε νίκας πεντάθλου εν πάσι τοις Ελληνικοίς αγώσι, δεικνύει την αιτίαν, δι' ην αυτός δεν μετέσχε και ισθμικής νίκης. " Σισυφίαν δε μολείν χθόν' εκώλυεν ανέρα νείκη αμφί Μολιονιδάν ουλομένω θανάτω".. Δηλ. αι έριδες περί του ολεθρίου θανάτου των Μολιονιδών ημπόδιζον τον άνδρα (τον Τίμωνα) να μεταβή εις την κορινθιακήν γην (την γην του Σισύφου) ως αγωνιστής. Αυτή λοιπόν είναι η αλήθεια και οι Ηλείοι εκουσίως απείχον των Ισθμίων και ουχί αποκλεισμένοι, ως τινες ισχυρίσθηκαν, διότι άλλως θα απεκλείοντο και οι Κορίνθιοι των Ολυμπίων, όπερ δεν συνέβαινεν [...].
Πηγές
Μολιονες
Κυρά Χρυσικού Κέρκυρας
Η Κυρά Χρυσικού είναι πεδινό χωριό της Κέρκυρας με υψόμετρο 125 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στην περιοχής Ποταμού και τη στροφή Ποταμού-Ευροπούλων. Το όνομά της οφείλεται στην αρχόντισσα κυρά Χρυσικού το αρχοντικό της οποίας βρίσκεται μέχρι σήμερα εκεί. Σήμερα στην περιοχή υπάρχουν επαύλεις και κατοικίες ευπόρων κυρίως Κερκυραίων. Η περιοχή έχει αναβαθμιστεί και δεν θυμίζει τίποτα από την παλιά αγροτική περιοχή της κοινότητας Ποταμού. Ως οικισμός αναφέρεται το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ποταμογειτόνων. Το 1919 με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάται από το δήμο Κερκυραίων και προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Κερκυραίων του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 563 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
ΦΚ Ζίμπρου Κισινάου
Η ΦΚ Ζίμπρου Κισινάου (μολδαβικά: FC Zimbru Chişinău) είναι το σπουδαιότερο ποδοσφαιρικό σωματείο της Μολδαβίας. Εδρεύει στην πρωτεύουσα της Μολδαβίας Κισινάου και έχει κατακτήσει 8 φορές το πρωτάθλημα από της χώρας.
Ιστορία
Η Ζίμπρου ιδρύθηκε στις 16 Μαΐου του 1947 και το όνομα της σημαίνει «Βίσωνες» στα ρουμανικά. Τα 2 πρώτα χρόνια της ύπαρξής της ονομάζονταν Ντινάμο (Dynamo), από το 1950 και μέχρι το 1957 Μπουρεβέστνικ (Burevestnik). Τις περιόδους 1958-1965 αλλά και 1967-1971 έφερε το όνομα Μολντόβα (Moldova), το 1966 μετονομάστηκε σε Αβιντούλ (Avîntul) και από το 1971 έως το 1990 ήταν γνωστή με το όνομα Νίστρου (Nistru). Με την ανεξαρτητοποίηση της Μολδαβίας πήρε το σημερινό της όνομα.
Στις εγχώριες διοργανώσεις, αγωνίζεται στο Ζίμπρου Στάντιον (Zimbru Stadion) χωρητικότητας 10.500 θεατών αλλά δίνει πολλά από τα ευρωπαϊκά της παιχνίδια στο Σέριφ Στάντιον του Τιρασπόλ (έδρα της ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ) που έχει χωρητικότητα 14.300 θεατές.
Σοβιετική περίοδος
Από την ίδρυσή του το σωματείο αγωνίζονταν στη δεύτερη κατηγορία της ΕΣΣΔ. Το 1955 κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδό του στην Α΄ Εθνική και το 1956 κατέκτησε την 6η θέση, η οποία αποτελεί και την υψηλότερη θέση που κατέλαβε ποτέ το σωματείο σε σοβιετική διοργάνωση. Μετά από μερικές μέτριες χρονιές όπου το σωματείο κινήθηκε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τελικώς υποβιβάστηκε (1964) στη Β΄ κατηγορία όπου και παρέμεινε μέχρι τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (με μοναδικές εξαιρέσεις το 1973 και 1982, όπου κέρδιζε την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία αλλά την επόμενη χρονιά υποβιβάζονταν και πάλι). Το 1986, η ομάδα υποβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική, όπου και παρέμεινε για 2 χρόνια, για να επιστρέψει στη Β' Εθνική το 1988. Η σπουδαιότερη επιτυχία της Ζίμπρου κατά τη Σοβιετική περίοδο ήταν το 1963, όταν έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου της Σοβιετικής Ένωσης.
Μολδαβική περίοδος
Η Ζίμπρου υπήρξε η κυρίαρχος του Μολδαβικού ποδοσφαίρου κατά τη δεκαετία του '90, κατακτώντας 8 από τα 9 πρώτα πρωταθλήματα που διεξήχθησαν. Σταδιακά όμως, άρχισε να αμφισβητείται η πρωτοκαθεδρία της και η μεγάλη αντίπαλος της, η ΦΚ Σέριφ Τιρασπόλ, κέρδισε 7 πρωταθλήματα, αφήνοντας τη Ζίμπρου, 5 φορές στη δεύτερη θέση και 2 φορές στην τρίτη.
Παράλληλα οι 2 ομάδες κονταροχτυπήθηκαν και στο θεσμό του κυπέλλου, με την Ζίμπρου να κατακτά 5 φορές το τρόπαιο και την ΦΚ Σέριφ 4 φορές.
Σε επίπεδο ευρωπαϊκών διοργανώσεων, η ΦΚ Ζίμπρου έχει να επιδείξει λιγοστές επιτυχίες με σπουδαιότερη αυτή της περιόδου 1995/96, όταν και κατόρθωσε να προκριθεί στο δεύτερο γύρο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Τη σεζόν 2003/04 αντιμετώπισε για πρώτη φορά ελληνική ομάδα, και πιο συγκεκριμένα για τον πρώτο γύρο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, τον Άρη Θεσσαλονίκης από τον οποίο αποκλείστηκε φέρνοντας 1-1 στη Μολδαβία και χάνοντας 2-1 στη Θεσσαλονίκη.
Τίτλοι
1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1998, 1999, 2000
1997, 1998, 2003, 2004, 2007, 2014 2014
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Ζ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947
Νησί Τζόρτζις
μικρογραφία|300px|Το νησί του Τζόρτζις. To νησί Τζόρτζις (αγγλικά:Georges Island) είναι ένας παγετώδης μετωπικός λιθώνας (drumlin) (δηλαδή μια βραχονησίδα) και αποτελεί το μεγαλύτερο νησί που βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στα λιμενικά όρια του λιμανιού του Χάλιφαξ, στον περιφερειακό δήμο του Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας.
Ιστορία
μικρογραφία|200px|δεξιά|Το Γιορτ Σαρλότ στο νησί Τζόρτζις.
Η αρχική ονομασία του ήταν île à la Raquette που σημαίνει το νησί των χιονοπέδιλων, ενώ αργότερα απλά île d'Enville. Το 1749 ονομάστηκε George Island από τον βασιλιά της Μεγ. Βρετανίας Γεώργιο τον Β', και το 1963 πήρε το σημερινό του όνομα Georges Island. Αποτελούσε μέρος του αμυντικού συστήματος του Χάλιφαξ, Halifax Defence Complex, από τα μέσα του 18ου αιώνα μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί με τον λόφο Citadel Hill και το φρούριο Fort Charlotte που βρίσκεται στο ίδιο το νησί αποκαταστάθηκαν από την υπηρεσία πάρκων του Καναδά, Parks Canada. Για περίπου διακόσια χρόνια το νησί ήταν κέντρο στρατιωτικής δράσης, ενώ οι τοπικές παραδόσεις μιλούν για εκτελέσεις, οχυρά και μυστικά τούνελ. Πάνω σε αυτό υπήρχαν Φυλακές, Φελάκια παρατήρησης, Φυλακές Ακάδιων και κέντρο απομόνωσης. μικρογραφία|260px|δεξιά|
Σήμερα
μικρογραφία|300px|Το νησί Τζόρτζις το [[2010.]] Αν και δεν έχει ανοίξει ακόμα για το κοινό, το νησί έχει χαρακτηρισθεί ως εθνικός ιστορικός τόπος, και οι οχυρώσεις του που ονομάζονται Fort Charlotte υποβάλλονται αυτήν την περίοδο στην αποκατάσταση από το ομοσπονδιακό τμήμα κληρονομιάς. Η Parks Canada έχουν αναγγείλει ότι ελπίζουν να ανοίξουν το πάρκο στους επισκέπτες μέσα στα επόμενα 3 έως 5 έτη (μέχρι το 2012 - το 2014). Τον Μάρτιο του 2009, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έδωσε $3,5 εκατομμύρια για την εγκατάσταση ύδρευσης, αποχετευτικών έργων και ηλεκτρικών υπηρεσιών στο νησί κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους. «Αυτό θα ήταν το πρώτο βήμα προς το άνοιγμα του νησιού» είπε η Carla Wheaton, εκ μέρους της Parks Canada. «Μετά από αυτά, θα πρέπει ακόμα να κατασκευάσουμε τις εγκαταστάσεις επισκεπτών, όπως μπάνια και ενδεχομένως κέντρο επισκεπτών» Σήμερα, καθένας που επιθυμεί να επισκεφτεί το νησί, πρέπει να έχει την άδεια από την καναδική κυβέρνηση. Δίπλα από το οχυρό Charlotte, η καναδική ακτοφυλακή λειτουργεί έναν τηλεκατευθυνόμενο σταθμό ραντάρ (από το 1977) και έναν φάρο (από 1876). Στη χλωρίδα του ξεχωρίζουν τα βατόμουρα ενω το νησί είναι γνωστό στους ντόπιους και για τα μαύρα φίδια του. Το νησί έχει την υψηλότερη αναλογία φιδιών ανά περιοχή εδάφους στον κόσμο. Ένα μεγάλο παράκτιο Picnic (Great Offshore Picnic) πραγματοποιείται μία φορά το χρόνο στο νησί. Το καλοκαίρι του 2006 ο φάρος χρησιμοποιήθηκε από το ναυτικό των ΗΠΑ σε ασκήσεις κατάρτισης. Το νησί είναι μέρος της περιφερειακής περιοχής 12 του δήμου του Χάλιφαξ. Εκτός από το κατεστραμένο οχυρό του, στο νησί έχει χτιστεί ένας φάρος το 1918 που αντικατέστησε έναν προηγούμενο πύργο που χτίστηκε το 1876. Το σπίτι του φαροφύλακα βρίσκεται μερικές εκατοντάδες πόδια νότια. Μετά το 1972 ο φάρος αυτοματοποιήθηκε. Κατόπιν το 2005 αφοπλίστηκε το σύστημα προειδοποίησης για κατάσταση ομίχλης.
Λίστα των φαροφυλάκων
μικρογραφία|300px|Το νησί Τζόρτζις το [[1871.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
<BR>
Κατηγορία:Νησιά της Νέας Σκωτίας
540
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 540 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μιγκέλ Άνχελ Κορδέρο
Ο Μιγκέλ Άνχελ Κορδέρο Σάντσεθ (Ισπανικά: Miguel Ángel Cordero Sánchez) (10 Σεπτεμβρίου 1987, Λεμπρίχα, Ισπανία) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής.
Ισπανία
Ο Κορδέρο εντάχθηκε στις ακαδημίες της Σεβίλλης στην ηλικία των 12 ετών, από την τοπική Αντονιάνο. Το 2006, προβιβάστηκε στη Β' ομάδα της Σεβίλλης, βοηθώντας την να ανεβεί στη Σεγούντα Ντιβιζιόν. Μετά από 45 αγώνες με τη Β' ομάδα της Σεβίλλης, ο Κορδέρο δόθηκε δανεικός σε μια άλλη ομάδα της 3η κατηγορίας, την Β' ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης. Τον Αύγουστο του 2010, πήρε μεταγραφή στους Ανδαλουσιανούς γείτονες, τη Χέρεθ. Στην πρώτη του σεζόν, ο Κορδέρο ήταν ένας από τους πιο χρησιμοποιημένους παίκτες από τον προπονητή, Χάβι Λόπεθ (σχεδόν 2.900 λεπτά συμμετοχής), σκοράροντας 5 γκολ συλλέγοντας 15 κίτρινες κάρτες.
Ελλάδα
Το καλοκαίρι του 2012 η ΑΕΚ κατάφερε να τον αποκτήσει από την Χερέθ. Με την Ένωση σημείωσε 23 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας, όμως θα συμμετείχε στη χειρότερη σεζόν της έως τότε ιστορίας της ομάδας, υποβιβαζόμενη για πρώτη φορά από την πρώτη κατηγορία. Παρόλα αυτά, ο Κορδέρο, ανανέωσε για άλλα τέσσερα χρόνια με την ΑΕΚ, συνέχισε και στην ερασιτεχνική κατηγορία όπου αγωνίστηκε η ομάδα για τη σεζόν 2013-14. Τον Αύγουστο του 2016 έληξε η συνεργασία του με την ΑΕΚ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χερέθ ΚΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίγια ΑΚ
Κάμπος Σκουραίικων Σάμου
Ο Κάμπος Σκουραίικων είναι πολύ μικρός οικισμός της Δήμου Δυτικής Σάμου στο Βορειοανατολικό Αιγαίο Πέλαγος, ο οποίος βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού και τα νότια παράλια, σε υψόμετρο 1 μέτρα. Απέχει περίπου 19 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Νέο Καρλόβασι και 4 χλμ. ΝΔ. από τα Σκουραίικα. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σκουραίικων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Σκουραίικα, την Πέρρη και τον Πεύκο αποτελούν την κοινότητα Σκουραίικων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μαραθοκάμπου του Δήμου Δυτικής Σάμου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 7 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού του χωριού είναι:
Σημείωση
Στο νησί και στον ίδιο δήμο υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κάμπος Μαραθοκάμπου ενώ στον Δήμο Ανατολικής Σάμου ο Κάμπος Βουρλιωτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Λίμνη Βεγορίτιδα
Η λίμνη Βεγορίτιδα είναι λίμνη της Μακεδονίας, και η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη σε έκταση της Ελλάδας. Έχει έναν υπερτοπικό χαρακτήρα, καθώς διοικητικά ανήκει στους νομούς Πέλλας και Φλώρινας και στους Δήμους Αμυνταίου και Έδεσσας. Περιβάλλεται από τα όρη Βέρνο, Βόρας και Βέρμιο και αποτελεί το χαμηλότερο σημείο του συμπλέγματος των λιμνών Ζάζαρης, Χειμαδίτιδας και Πετρών, των οποίων δέχεται τα νερά μέσα από σύστημα διωρύγων και σήραγγας. Κοντά της βρίσκονται οι κωμοπόλεις Άρνισσα και Άγιο Παντελεήμονα
Μεγέθη
Η λίμνη έχει έκταση 54,31 τ.χλμ., μέγιστο μήκος 14,8 τ.χλμ., μέγιστο πλάτος 6,9 τ.χλμ., μέγιστο βάθος 70 μ. και βρίσκεται σε υψόμετρο 540 μ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Κύκνοι στη Βεγορίτιδα Μαζί με τις άλλες λίμνες της περιοχής αποτέλεσε σημαντικό παραγωγικό πυρήνα, γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκαν οικισμοί από την πρώιμη αρχαιότητα. Αυτό τεκμηριώνεται από τυχαία, επιφανειακά ευρήματα αν και μέχρι στιγμής δεν έχει προωθηθεί συστηματική αρχαιολογική έρευνα. Πέρα από τη στενά παραγωγική της σημασία αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί ένα τόπο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους που προσέλκυε έναν σημαντικό αριθμό επισκεπτών, αποκτώντας με τον τρόπο αυτό μια νέα παραγωγική σημασία σε ένα δεύτερο επίπεδο.
Χλωρίδα
αριστερά|μικρογραφία|Σουμάκι (Rhus coriaria) κατά την περίοδο καρποφορίας στις ακτές της λίμνης Βεγορίτιδας Αρκετά κοινό στις ακτές της λίμνης είναι το σουμάκι (Rhus coriaria).
Πανίδα
Οι απόκρημνες όχθες της αποτελούν ιδανικό καταφύγιο για πλήθος άγριων πουλιών, όπως οι ασπροπάπηδες, οι αετογερακίνες, καθώς και για το παγκοσμίως απειλούμενο κιρκινέζι και έχει χαρακτηρισθεί ως Περιοχή Κοινοτικού Ενδιαφέροντος στο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Natura 2000. Η λίμνη αποτελεί ιδανικό ψαρότοπο με συνηθέστερα είδη το γριβάδι, τον κορήγονο, τις τούρνες, τις πλατίκες, τους γουλιανούς και τα τσιρόνια.
Οικισμοί κοντά στην Βεγορίτιδα
Στο τμήμα της λίμνης που ανήκει στον δήμο Έδεσσας τα χωριά που βρίσκονται κοντά στη λίμνη είναι, η Άρνισσα (στην βορειοδυτική όχθή της λίμνης), η Περαία (στην ανατολική όχθη της λίμνης), ο Νέος Άγιος Αθανάσιος και ο Άγιος Αθανάσιος, ενώ στο τμήμα της λίμνης που ανήκει στον δήμο Αμυνταίου τα χωριά Άγιος Παντελεήμονας (στις δυτική όχθη της λίμνης), Βεγόρα (στη νοτιοδυτική όχθη της λίμνης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βεγορίτιδα
Ράγκταϊμ
Το ράγκταϊμ (ragtime) αποτέλεσε το πρώτο στιλ τζαζ, χορευτική, οργανική ή φωνητική μουσική κυρίως για σόλο πιάνο και λιγότερο για ορχήστρα. Το βασικό μουσικό χαρακτηριστικό του είναι ο συγκοπτόμενος ρυθμός, συνήθως δύο ή τεσσάρων τετάρτων. Σύμφωνα με τον Μάρσαλ Στερνς αποτελεί ένα είδος ροντό που κατάγεται από το μενουέτο και το εμβατήριο. Το ύφος του ράγκταϊμ προσαρμόστηκε από τον πιανίστα, ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας Φέρντιναντ "Τζέλι-Ρολ" Μόρτον. Οι συνθέσεις ράγκταϊμ, τα αποκαλούμενα και ράγκς, αποτέλεσαν επίσης μέρος του ρεπερτορίου της τζαζ της Νέας Ορλεάνης αλλά και της λευκής σχολής του Ντίξιλαντ. Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα την περίοδο 1900 - 1915. Το ράγκταϊμ παίζεται και σήμερα από παραδοσιακές ορχήστρες. Ο πιο διάσημος μουσικός του ράγκταϊμ θεωρείται ο Σκοτ Τζόπλιν (Scott Joplin).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσική
Καθεδρικός Ναός Αγίου Σάββα (Βελιγράδι)
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|150εσ|Ο [[Άγιος Σάββας της Σερβίας|Άγιος Σάββας στον οποίο είναι αφιερωμένος ο Ναός]] Η πρώτη ιδέα για ανέγερση ναού αφιερωμένο στον αγαπημένο Άγιο των Σέρβων ξεκίνησε το 1895, 300 χρόνια από την καύση του λειψάνου του Αγίου Σάββα. Ωστόσο, λόγο του Οθωμανικού ζυγού δεν καρποφόρησε. Τελικά θεμελιώθηκε στις 10 Μαϊου 1935. Όταν η Γιουγκοσλαβία ήταν υπό κατοχή το 1941, η κατασκευή είχε ύψος περίπου δέκα μέτρων. Το ημιτελές κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη από τον γερμανικό στρατό και τους οπαδούς του Τίτο. Μετά τον πόλεμο, η Ορθόδοξη Εκκλησία απέτυχε στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει άδεια για την ολοκλήρωση του κτηρίου. Τελικά Μετά από πολλές προσπάθειες του Πατριάρχη Σερβίας Γερμανού του Β' χορηγήθηκε άδεια το 1984 και ο αρχιτέκτονας Branko Pešić ανέθεσε να προσαρμόσει το έργο σε νέες τεχνικές κατασκευής. Στις 12 Μαΐου 1985, πραγματοποιήθηκε λειτουργία στο ναό με συμμετοχή 100.000 ατόμων. Αυτό σηματοδότησε ένα σημείο καμπής στην τότε κομμουνιστική χώρα. Ή εκκλησία είχε αποκαταστήσει τη θέση της και η κομμουνιστική ελίτ έπρεπε να υποχωρήσει από μια δεκαετή απαγόρευση που απέτρεψε την κατασκευή της εκκλησίας. Τον Ιούνιο του 1989, ο συγκεκριμένος θόλος του ναού, βάρους 4.000 τόνων και κατασκευασμένος εξ ολοκλήρου στο έδαφος, ανυψώθηκε στη σημερινή του θέση. Αυτό ήταν ένα ορόσημο επίτευγμα στις κατασκευές.
Αρχιτεκτονική
Το μήκος του ναού είναι 91 μέτρα. Έχει σταυροειδές σχήμα. Έχει συνολικά 4 επίπεδα και μια επιπλέον κρύπτη (υπόγειος χώρος) κάτω από τον κυρίως Ναό, σε βάθος 7 μέτρων. Υπάρχουν 3 στοές με συνολική έκταση 1.444 τετραγωνικών μέτρων, στις οποίες στέκεται η χορωδία. Το ύψος του ναού από το κέντρο του μέχρι τον κεντρικό θόλο είναι 65 μέτρα. Τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά ο Ναός μοιάζει με την Αγία Σοφία της Κωσταντινούπολης.
Εξωτερικά
Στον κεντρικό του θόλο (τρούλο) ,ο οποίος έχει βάρος 4050 τόνους και καλύπτεται από χαλκό, υπάρχει ένας τεράστιος επίχρυσος σταυρός που φαίνεται από όλο το Βελιγράδι. Έχει εμβαδών 700 τετραγωνικών μέτρων και η έκτασή του είναι 34 μέτρα. Εκτός από τον κεντρικό θόλο υπάρχουν άλλοι 13 θόλοι μαζί με 5 άλλους ημιθόλους και άλλους 5 μικρούς θόλους πίσω από το ιερό. Ο Ναός έχει 4 καμπαναριά όπου υπάρχουν 49 καμπάνες. Η κεντρική πόρτα του ναού είναι δίφυλλη από βελανιδιά. Το συνολικό ύψος του εξωτερικού ανέρχεται σε 80 μέτρα. Το εξωτερικό της εκκλησίας είναι επενδυμένο με λευκό μάρμαρο και γρανίτη. Η κατασκευή του αποπερατώθηκε το 2004.
Εσωτερικά
Το εσωτερικό του ναού είναι ακόμα υπό ανέγερση. Φιλοτεχνούνται ψηφιδωτά ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγεται και το πλέον μεγαλύτερο ψηφιδωτό του κόσμου. Μόλις ολοκληρωθεί το εσωτερικό, η ανέγερση του Ναού θα έχει περατωθεί πλήρως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελιγράδι Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στη Σερβία
Τζόε Ρόιλ
Ο Τζόε Ρόιλ γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1949 στο Λίβερπουλ είναι Άγγλος προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής με την Εθνική Αγγλίας
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Τζόε Ρόιλ αγωνίζονταν ως επιθετικός ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Έβερτον όταν και έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε ηλικία 16 ετών. Ήταν ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε στην ομάδα έως το 2005 όταν το ρεκόρ του έσπασε ο Τζέιμς Βόαν. Για πέντε σεζόν ήταν ο πρώτος σκόρερ στην ομάδα της Έβερτον. Με την ομάδα του Λίβερπουλ κατέκτησε το πρωτάθλημα την σεζόν 1969-70 αλλά και το FA Community Shield την ίδια σεζόν. Το 1974 μεταγράφηκε στην Μάντσεστερ Σίτι για 170.000 λίρες και βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει το Λιγκ Καπ Αγγλίας το 1976. To 1977 μετακόμισε στην Μπρίστολ Σίτι όπου και έμεινε για τρία χρόνια εως το 1980.ΤΟ 1980 μετακόμισε στην Νόριτς Σίτι όπου έκλεισε την καριέρα το 1982
Εθνική Αγγλίας
Ο Τζόε Ρόιλ χρίστηκε διεθνής για πρώτη φορά σε ένα παιχνίδι με την Εθνική ομάδα της Μάλτας το 1971 συνολικά φόρεσε την φανέλα της Εθνικής Αγγλίας 6 φορές και σκόραρε 2 γκολ.
Τίτλοι
Ο Τζόε Ρόιλ κατέκτησε τίτλους ως ποδοσφαιριστής αλλά και ως προπονητής
Τίτλοι ως ποδοσφαιριστής
Έβερτον Μάντσεστερ Σίτι Μπρίστολ Σίτι
Τίτλοι ως προπονητής
Όλνταμ Αθλετικ Έβερτον Μάντσεστερ Σίτι
Πηγές-Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νόριτς Σίτι Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Όλντχαμ Αθλέτικ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έβερτον Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίπσουιτς Τάουν Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
537
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 537 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Συμβολομεταφραστής
Ένα αρχείο πηγαίου κώδικα υψηλού επιπέδου γραμμένο σε κάποια γλώσσα προγραμματισμού μεταγλωττίζεται σε ένα αντίστοιχο αρχείο συμβολικού κώδικα (assembly) από τον κατάλληλο μεταγλωττιστή. Το προκύπτον αρχείο στη συνέχεια μετασχηματίζεται σε αντικειμενικό αρχείο γλώσσας μηχανής από έναν συμβολομεταφραστή (assembler), μία διαδικασία που μετατρέπει τον κώδικα σε άμεσα εκτελέσιμο από τον επεξεργαστή. Ο συμβολομεταφραστής δεν είναι παρά ένα πρόγραμμα που εκτελεί αυτήν τη διαδικασία, δεχόμενο ως είσοδο ένα συμβολικό αρχείο και δίνοντας ως έξοδο ένα αντικειμενικό αρχείο. Η συμβολική γλώσσα και η γλώσσα μηχανής είναι ίδιου επιπέδου και υπάρχει αμφιμονοσήμαντη αντιστοιχία μεταξύ τους, απλώς η συμβολική αποτελείται από χαρακτήρες του λατινικού αλφαβήτου και δεκαεξαδικά ψηφία, ώστε να είναι κάπως κατανοητή από τον άνθρωπο, ενώ η γλώσσα μηχανής συντίθεται αποκλειστικά από δυαδικά ψηφία (bit).
Κατηγορία:Προγραμματισμός
Γιώργος Μαζωνάκης
μικρογραφία|Γιώργος Μαζωνάκης και [[Πάολα Φωκά στον Βοτανικό]] Ο Γιώργος Μαζωνάκης (Νίκαια Πειραιώς, 4 Μαρτίου 1972) είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη γειτονιά της Νίκαιας. Μεγάλωσε ακούγοντας κλασικά λαικά τραγούδια από φωνές σαν του Στράτου Διονυσίου, του Γιάννη Πάριου, της Μαρινέλλας, της Χάρις Αλεξίου αλλά και πολύ ξένο ροκ. Πολύ γρήγορα, σε ηλικία μόλις 15 χρόνων, συνειδητοποίησε ότι εκείνο που πραγματικά ήθελε ήταν να γίνει επαγγελματίας τραγουδιστής.
Καριέρα
Για πρώτη φορά τραγούδησε σε νυχτερινό κέντρο της Πάτρας, εκεί όπου το καλοκαίρι του 1992 τον ανακάλυψε η Universal Music (τότε Polygram). Ο Γιώργος Μαζωνάκης με το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο του, τη ξεχωριστή ερμηνεία του και τις πρωτοποριακές απόψεις του, άλλαξε τον τρόπο της νυχτερινής διασκέδασης, με τις ιδιαίτερα πετυχημένες εμφανίσεις του σε γνωστά νυχτερινά κέντρα της Αθήνας. Παράλληλα, ο Γιώργος Μαζωνάκης έχει πραγματοποιήσει πολλές εμφανίσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα, την Κύπρο, την Γερμανία, την Αυστραλία, αλλά και σε διάφορες πολιτείες της Αμερικής, όπως: Νέα Υόρκη, Νιου Τζέρσεϊ, Ατλάντικ Σίτυ και Σικάγο. Επίσης ένα best με μεγάλες επιτυχίες του κυκλοφόρησε στην Ιταλία με αφορμή την επιτυχία που έκανε εκεί το τραγούδι «Μου λείπεις» σε διαφημιστικό αυτοκινήτου. Το 2002, τραγούδησε δύο τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη στο soundtrack της ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου», τα «Καμικάζι» και «Ξημερώνει πάλι». O Γιώργος Μαζωνάκης ε
Ο πρώτος δίσκος του Γιώργου Μαζωνάκη κυκλοφορεί το 1993, το “Μεσάνυχτα και κάτι”. Την επόμενη χρονιά το άλμπουμ “Με τα μάτια να το λες” που τον έστειλε στην κορυφή των charts με τις επιτυχίες “3 το πρωί”, “Ανήκω σε μένα” και “Μη μου ζητάς”. Το 1996 βγαίνει το single “Μου λείπεις”, το οποίο έγινε χρυσό. Ακολουθούν πολλά cd singles και albums, όπως το “Παιδί της Νύχτας” το 1997 που έγινε πλατινένιο, το single “Θέλω να γυρίσω” σε στίχους Νίκου Βουρλιώτη κ.α. Έτσι, σιγά-σιγά πολλοί είναι οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες που ζητούν να συνεργαστούν μαζί του. Γιώργος Μαζωνάκης Συνεργασίες
Οι συνεργασίες του Γιώργου Μαζωνάκη είναι πολλές και ιδιαίτερα σημαντικές. Ποιός δε θυμάται τις εμφανίσεις του με τον Σταμάτη Γονίδη, τους Goin’ Through, τον Νότη Σφακιανάκη, αλλά και τη Μαίρη Λίντα, η οποία τραγούδησε για το album του “Μπροστά σ’ ένα Μικρόφωνο”, το τραγούδι “Δεν θέλω πια να ξαναρθείς”. Επίσης, η συνεργασία του με το Σταμάτη Κραουνάκη το 2002 για το soundtrack της ταινίας “Κουράστηκα να σκοτώνω του αγαπητικούς σου” του σκηνοθέτη Νίκου Παναγιωτόπουλου σημειώνει μεγάλη επιτυχία και αγαπιέται αμέσως από το κοινό.
Ο χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος πείθει τον Μαζωνάκη να αλλάξει το σκηνικό του μαγαζιού όπου τραγουδά και βάζει τους θαμώνες του νυχτερινού κέντρου σε καναπέδες. Το επόμενο βήμα του επιτυχημένου τραγουδιστή είναι η εμφάνισή του με φούστες και πλατφόρμες, κάτι που έκανε κοινό και κριτικούς να μιλούν για πολύ καιρό γι’ αυτή του την απόφαση. Τέλος, στο Φωταέριο, ο Γιώργος Μαζωνάκης και η Καίτη Γαρμπή – η οποία εμφανίζεται έπειτα από μεγάλη αποχή- έβαλαν φωτιά στη νυχτερινή διασκέδαση. Τα τραγούδια “Λείπει πάλι ο Θεός” και “Καλώς σας βρήκα φίλοι” γίνονται μεγάλες επιτυχίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαζωνακης Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Ιωάννης Ν. Φραγκούλας
Ο '''Ιωάννης Ν. Φραγκούλας''' (Σκιάθος 31 Οκτωβρίου 1906 – Βόλος 2001) ήταν θεολόγος διδάκτορας και καθηγητής. Υπηρέτησε σε σχολεία και σχολές της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης. Το 1971 ονομάστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Άρχων Διδάσκαλος του Ευαγγελίου. Τιμήθηκε επίσης από το δήμο Σκιάθου με το μετάλλιο της πόλεως, και από το Σύλλογο των Απανταχού Σκιαθιτών ανακηρύχθηκε ισόβιος επίτιμος Πρόεδρος. Πολυγραφότατος, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορία και τον πνευματικό βίο της πατρίδας του της Σκιάθου, όπου σε τέσσερις τόμους, με το γενικό τίτλο Σκιαθίτικα, συγκέντρωσε 45 δημοσιευμένες και αδημοσίευτες εργασίες του. Τα Σκιαθίτικα τιμήθηκαν το 1987 με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Συνεργάστηκε με την Εγκυκλοπαίδεια Υδρία. Τέλος, ο κτηματίας Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας στο διήγημα του Παπαδιαμάντη «Ρεμβασμός του Δεκαπενταυγούστου» ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του παππού του, ενώ ο γερο-Φραγκούλας στο διήγημα του Παπαδιαμάντη «Τα Φραγκλέικα» ήταν ο προπάππος του Κωνσταντής Φραγκούλιας. Σύμφωνα με τον εκδότη του Παπαδιαμάντη φιλόλογο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο, ο Ιωάννης Ν. Φραγκούλας θεωρείται, μετά τον Παπαδιαμάντη και τον Μωραϊτίδη, το τρίτο πνευματικό τέκνο της Σκιάθου.
Βιογραφικό
Ο Ιωάννης Ν. Φραγκούλας, αφού αποφοίτησε από τη Ριζάριο Εκκλησιαστική Σχολή, σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1955 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Θεολογίας από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με την εργασία του «Τα χριστιανικά μνημεία της νήσου Σκιάθου». Υπηρέτησε στην Ιερατική Σχολή Άρτας, το Ιεροδιδασκαλείο Βελλάς, το Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης, του οποίου ήταν διευθυντής από το 1954 έως το 1971, και στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Θεσσαλονίκης, και για επτά χρόνια (1947–1954) δίδαξε στην Ελληνική Ορθόδοξο Θεολογική Σχολή της Βοστώνης, όπου διετέλεσε υποδιευθυντής και προσωρινός σχολάρχης.
Ανάμεσα στα πολλά δημοσιεύματά του, ξεχωρίζει το τετράτομο έργο του Σκιαθίτικα, Εκδόσεις Ιωλκός, Αθήνα 1978–1986. Αν και ήταν κυρίως ιστορικός που αναζητούσε το υλικό του στις κατεξοχήν πηγές της ιστορίας — στα γραπτά μνημεία και τα αρχαιολογικά δεδομένα — το έργο του ήταν παράλληλο με το έργο του Ρήγα, που ήταν κυρίως λαογράφος και κατέγραφε τη ζωντανή παράδοση της Σκιάθου. Κοινός τους τόπος ήταν η αγάπη για τη Σκιάθο, όπως κοινή ήταν η νοσταλγία της γενέθλιας πατρίδας για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Για τον Παπαδιαμάντη έγραψε οκτώ μελέτες και οκτώ για τον θείο του τον Μωραϊτίδη και, σύμφωνα με τον Κωστή Μπαστιά, «Εμελέτησε τον Παπαδιαμάντη και τον Μωραϊτίδη, κατά τον τρόπον, που θα ήθελαν οι ίδιοι να μελετηθούν, με τον αθόρυβον τρόπον με τον οποίον ένα ειλικρινές πνεύμα πλησιάζει την ιστορίαν μιας απλής ψυχής, η οποία, διότι είναι απλή, είναι πλούσια».
Ειδικά με το βιβλίο του Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, Βοστώνη 1950, όπου συμμάζεψε τα διασκορπισμένα μωραϊτιδικά μέλη, επιτέλεσε τον ίδιο άθλο που είχε επιτύχει με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη ο Γ. Κ. Κατσίμπαλης, και σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια, το βιβλίο εξακολουθεί να αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για τις μωραϊτιδικές σπουδές.
Εργογραφία
Σύμφωνα με τον φιλόλογο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο, και τον εκδότη του περιοδικού Σκιάθος Χρήστο Β. Χειμωνά, ο Ιωάννης Ν. Φραγκούλας δημοσίευσε τις εξής μονογραφίες και μελέτες:
Βιβλία και ανάτυπα
Στο «Βιογραφικό σημείωμα», στον τέταρτο τόμο των Σκιαθίτικων, αναφέρονται και τα εξής ακόμη έργα του: Η Σταυρική θυσία του Χριστού κατά τον Απόστολον Παύλον και Ο Απόστολος Παύλος και η γεωργική εργασία.
Τζαζ Νέας Ορλεάνης
Το τζαζ στιλ της Νέας Ορλεάνης έχει ολοφάνερη καταγωγή από τα στρατιωτικά εμβατήρια. Η ορχήστρα της Νέας Ορλεάνης αποτελείται συνήθως από τρομπέτα (ή κορνέτο), ένα κλαρίνο, ένα τρομπόνι, ένα κοντραμπάσο (ή τούμπα) και τύμπανα. Αργότερα προστέθηκαν και η κιθάρα και το πιάνο. Αξιοσημείωτη είναι η απουσία του σαξοφώνου. Το ρεπερτόριο της Νέας Ορλεάνης είναι συνήθως χαρούμενο και μελωδικό, έχοντας σε μεγάλο βαθμό την καταγωγή του σε ευρωπαϊκούς χορούς ή εμβατήρια, με πιο ισχυρή επίδραση από την γαλλική παράδοση.
Βασικό χαρακτηριστικό της τζαζ της Νέας Ορλεάνης είναι η -- συνήθως τριμερής -- πολυφωνία στη μελωδία. Το αρχικό στιλ αποτυπώνεται στους πρώτους ηχογραφημένους δίσκους στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και γενικά δεν σημείωσε ιδιαίτερη εξέλιξη στα βασικά τουλάχιστον μορφολογικά χαρακτηριστικά του. Μοναδικός απόγονος της τζαζ της Νέας Ορλεάνης μπορεί να θεωρηθεί το λεγόμενο στιλ του Σικάγο, αν και αυτό διαφέρει σε καίρια σημεία. Στοιχεία από το στιλ της Νέας Ορλεάνης υϊοθέτησε και το ντίξιλαντ.
Κατηγορία:Τζαζ μουσική
332 Σίρι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σίρι υπολογίσθηκε σε 40,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 68,9 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,172 (από δεδομένα του IRAS). Η Σίρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιρι
The Eagle Has Landed
Το The Eagle Has Landed είναι ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος ηχογραφήθηκε σε διάφορες εμφανίσεις του συγκροτήματος στην Ευρώπη, κατά την περιοδεία τους για την προώθηση του δίσκου "Denim and Leather". Η κυκλοφορία του δίσκου έγινε από τη γαλλική εταιρεία "Carrere", τον Μάιο του 1982.
Ο δίσκος αυτός ήταν ο πρώτος τον οποίος ηχογράφησε ο ντράμερ Νάιτζελ Γκλόκλερ με τους Saxon, οι οποίοι είχαν ζητήσει από το μάνατζμεντ τους να είναι διπλός, με περισσότερα τραγούδια, κάτι το οποίο δεν δέχθηκε η δισκογραφική τους εταιρεία.
Το άλμπουμ, ανέβηκε στο # 5 των βρετανικών τσαρτ, όπου και παρέμεινε για 19 εβδομάδες, για να βραβευθεί ως ασημένιο από την "British Phonographic Industry".
Θέσεις τσαρτ
The Eagle Has Landed (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1982
Βραβεία
The Eagle Has Landed (άλμπουμ)
Τα μέλη των Saxon
Το The Eagle Has Landed ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
NC
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων NC ή Nc ή nc, μπορεί να αναφέρεται:
Οι τρεις αλώσεις της Θεσσαλονίκης
Πρώτη άλωση
Το 904 η πόλη της Θεσσαλονίκης δέχθηκε επίθεση από τους Σαρακηνούς με αρχηγό τον εξισλαμισθέντα Λέοντα Τριπολίτη. Η σφοδρότητα της επίθεσης και το απροετοίμαστον της πολιορκίας που διήρκεσε τρεις ημέρες κατέληξαν στην άλωση και τη λεηλασία της. Ο λαός της πόλης χωρισμένος σε πολλές ομάδες ξεφώνιζε και σπρώχνονταν μη μπορώντας να σωθεί και πως να ξεφύγει από τη συμφορά. Μπορούσες τότε να δεις τους ανθρώπους να περιφέρονται σαν ακυβέρνητα πλοία εδώ κι εκεί ελεεινό θέαμα, άνδρες, γυναίκες, νήπια. Παρ' όλ' αυτά ο 10ος και οι αρχές του 11ου αιώνα χαρακτηρίσθηκαν ως περίοδος αναδόμησης και η Αυτοκρατορία χωρίσθηκε σε «θέματα». Η Θεσσαλονίκη αναδείχθηκε πρωτεύουσα ενός θέματος που επιβίωσε έως και τον 15ο αιώνα.
Δεύτερη άλωση
Η δεύτερη άλωσή της έγινε από τους Νορμανδούς το 1185. Στις 15 Αυγούστου του 1185 ο νορμανδικός στόλος μεταφέροντας 80.000 στρατό κατέπλευσε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και άρχισε την πολιορκία από ξηρά και θάλασσα. Ο ανεφοδιασμός, όμως, της πόλης δεν ήταν επαρκής, ο διοικητής της Δαυίδ Κομνηνός δεν ήταν ικανός να οργανώσει κατάλληλα την άμυνα, εγκατέλειψε τους αμυνόμενους και οι ενισχύσεις από την Κωνσταντινούπολη έφτασαν πολύ αργά. Έτσι οι Νορμανδοί, μέσα σε λίγες μέρες, (24 Αυγούστου 1185) αφού έχασαν 3.000 στρατιώτες, κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη, παρά την ηρωική άμυνα των κατοίκων και τη λεηλάτησαν, θανατώνοντας 7.000 από τους κατοίκους της. Βασικός ιστορικός της άλωσης ήταν ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ευστάθιος, από το έργο του οποίου: «Ιστορία της αλώσεως της Θεσσαλονίκης υπό των Νορμανδών» αντλούνται οι περισσότερες πληροφορίες
Τρίτη άλωση
[[Αρχείο:THES Panaghia Chalkeon 5944.JPG|thumb|260px|Η Παναγία ΧαλκέωνΜνημείο (UNESCO) Π.Π.Κ. (Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς)]]
Η οθωμανική προέλαση στα ευρωπαϊκά εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και η σταδιακή κατάληψη της βαλκανικής χερσονήσου διεμφάνισαν τα αποτελέσματά τους στη Θεσσαλονίκη, η οποία αποκλεισμένη από την ξηρά και χωρίς τη δυνατότητα λήψης εξωτερικής βοήθειας παραδόθηκε «φόρου υποτελής» στο Σουλτάνο Βαγιαζίτ Α΄ το 1387 έπειτα από τετραετή πολιορκία. Ο ιστορικός Δούκας αναφέρει καταστροφή της Θεσσαλονίκης το 1391 από το Βαγιαζίτ με αιτία τη δραπέτευση του Μανουήλ Β΄ από τη σουλτανική αυλή και την ανάδειξή του σε Αυτοκράτορα. Η πρώτη οθωμανική κατοχή της πόλης διήρκεσε έως το 1402 οπότε ο Αυτοκράτορας Μανουήλ, επωφελούμενος της ήττας του Βαγιαζίτ στην Μάχη της Άγκυρας από τον Ταμερλάνο και της επακόλουθης εμφύλιας διαμάχης μεταξύ των γιων του για τη διαδοχή Μεχμέτ Α΄ και Μουράτ Β΄, κατάφερε να του αποδοθεί η Θεσσαλονίκη ως αντάλλαγμα της συνδρομής του στο γιο του Βαγιαζήτ, Σουλεϊμάν Τσελεμπή. Κατά τη διάρκεια των πολέμων μεταξύ των διαδόχων του Βαγιαζίτ η Θεσσαλονίκη πολιορκείται δύο φορές από τα τουρκικά στρατεύματα, στα 1412 και στα 1416, ενώ η Μακεδονία διασχίζεται συχνά προς την μια ή την άλλη κατεύθυνη από τα στίφη των φιλόδοξων γιων του Βαγιαζίτ.
Η ακεσφορία (θεραπεία) των εσωτερικών τραυμάτων της ηγεμονίας των Οσμανλιδών, η νέα της επιθετική ορμή έναντι των βυζαντινών εδαφών αλλά και η αδυναμία της παρηκμασμένης Αυτοκρατορίας στην υπεράσπισή τους οδήγησε το 1423 στην υπό όρους παράδοση της πολιορκούμενης Θεσσαλονίκης από τον κυβερνήτη Ανδρόνικο στους Βενετούς.