cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αχρίδος
Αρχιεπισκοπή Αχριδών
Η Αρχιεπισκοπή Αχριδών έχει μεγάλη ιστορία σχετιζόμενη κυρίως με την ύστερη βυζαντινή περίοδο. Ήταν μία από τις πλέον αξιόλογες εκκλησιαστικές διοικήσεις της εποχής εκείνης, σχετιζόμενη και με πολιτικές ανακατατάξεις και έριδες για το ρωμαϊκό θρόνο.
Κατά την Βυζαντινή εποχή η νυν αποκαλούμενη Οχρίδα, και η Αρχιεπισκοπή της έγινε το επισκοπικό κέντρο ολόκληρης της γεωγραφικής περιοχής της Βορείου Μακεδονίας.
Η επίσημη Εκκλησία της Βορείου Μακεδονίας
Στην Οχρίδα βρίσκεται σήμερα η έδρα της επίσημης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Βορείου Μακεδονίας, της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος (Σλαβομακεδονικά: Охридска Архиепископија), η οποία, εμπλεκόμενη στην πολιτική στρατηγική της τότε Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας να νομιμοποιήσει ιστορικά τον ξεχωριστό εθνικό της χαρακτήρα, αποσχίσθηκε το 1967 από τους κόλπους του Πατριαρχείου Σερβίας και αυτοανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη. Σε αυτήν ανήκει το 80% των Ορθοδόξων Χριστιανών (52,4% του πληθυσμού) της Βορείου Μακεδονίας. Το σημερινό καθεστώς της επίσημης Εκκλησίας της Βορείου Μακεδονίας δεν αποτελεί συνέχεια της πάλαι ποτέ Αρχιεπισκοπής Αχριδών.
Στις 9 Μαΐου 2022 το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνώρισε και δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την εν λόγω εκκλησία. Στην απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου αναφέρεται ότι αναγνωρίζει ως όνομα της Εκκλησίας ταύτης το "Ἀχρίδος" (νοουμένης της περιοχής της δικαιοδοσίας αυτής μόνον εντός των ορίων της επικρατείας του κράτους της Βορείου Μακεδονίας), ως υπεσχέθη εγγράφως προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Προκαθήμενος αυτής, αποκλείουσα τον όρον "Μακεδονική" και οιοδήτι άλλο παράγωγο της λέξεως "Μακεδονία". Μία εβδομάδα μετά την αναγνώριση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στις 16 Μαΐου 2022 και το Πατριαρχείο Σερβίας αναγνώρισε και δέχθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία την Εκκλησία της Αχρίδος.
Πρωτέρα κατάσταση
Toν Ιούλιο του 2003 στο διάλογο των δύο Εκκλησιών (Σερβίας και Βόρειας Μακεδονίας) πρoτάθηκε από τον τότε Μητροπολίτη Βελεσών και Παραβαρδαρίου Ιωάννη, η επαναχρησιμοποίηση του ονόματός «Αρχιεπισκοπή Αχρίδος» ως συμβιβαστική λύση στη διαφορά του ονόματος της δεύτερης. Η συμβιβαστική εκείνη πρόταση του Μητροπολίτη Ιωάννη για την εξεύρεση λύσης στη διαφορά της ονομασίας, είχε απορριφθεί από την Εκκλησία της Βόρειας Μακεδονίας, η οποία και τον απέπεμψε από τους κόλπους της. Αμέσως μετά την αποπομπή του, ο Ιωάννης με την υποστήριξη του Πατριαρχείου Σερβίας προχώρησε στην ίδρυση της «Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αχρίδος» στην Βόρεια Μακεδονία και ορίστηκε έξαρχος του Πατριαρχείου Σερβίας στην Βόρεια Μακεδονία.
Το Μάιο 2005 ο Πατριάρχης Σερβίας Παύλος διέκοψε τον διάλογο με την αυτοαποκαλούμενη «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία» και η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Σερβίας ίδρυσε την Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αχρίδος, την οποία κήρυξε αυτόνομη εκκλησία και απέστειλε κανονικό Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος και Μητροπολίτη Σκοπίων, τον Μητροπολίτη Βελεσών και Παραβαρδαρίου Ιωάννη. Τον Ιούνιο 2005, ο Μητροπολίτης Ιωάννης κρατήθηκε παράνομα για 8 (από 28 που του είχε αρχικά επιβληθεί) μήνες στη φυλακή Ιντρίζοβο (ως τον Φεβρουάριο 2006), από τις αρχές της Βόρειας Μακεδονίας σε άθλιες συνθήκες αν και ασθενής, με την κατηγορία της υποδαύλισης θρησκευτικού και εθνικού μίσους στην Βόρεια Μακεδονία.
Σ' αυτήν ανήκε το 20% των Ορθοδόξων Χριστιανών (52,4% του πληθυσμού) της Βόρειας Μακεδονίας.
Ερσιλία (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ερσίλια ή Ερσιλία φέρονται:
Αμπχαζική γλώσσα
Τα αμπχαζικά είναι μια βορειοδυτική καυκασιανή γλώσσα που ομιλείται κυρίως από τους Αβασγούς. Είναι η επίσημη γλώσσα της Αμπχαζίας, όπου συγκεντρώνει 100.000 ομιλητές. Ομιλείται επίσης από την Αμπχαζική διασπορά στην Τουρκία, την Αζαρία, τη Συρία, την Ιορδανία και σε αρκετές χώρες της Δύσης. Σύμφωνα με τελευταίες μετρήσεις ομιλείται και από 9.447 ανθρώπους στη Ρωσία. Τα πρώτα σωζόμενα γραπτά της αμπχαζικής είναι γραμμένα σε Αραβικό αλφάβητο, όπως καταγράφηκαν από τον Εβλιγιά Τσελεμπή το 17ο αιώνα. Η Αμπχαζική χωρίζεται σε τρεις κύριες διαλέκτους: Αμπζίουα, Μπζυμπ και Σαντζ. Από το λεξιλόγιο της συμπεραίνεται ότι η γλώσσα έχει δεχτεί επιρροές από τις ιρανικές, τουρκικές, ρωσική και καρτβελιανές γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Γεωργίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γλώσσες του Καυκάσου Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας
Βασίλειος Τσούμπας
Ο Βασίλειος Τσούμπας (1914 - 21 Απριλίου 1993) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (1914 - Απρίλιος 1993) και υπουργός των χουντικών κυβερνήσεων Μαρκεζίνη και Ανδρουτσόπουλου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Λίμνες Αργολίδας το 1914. Φοίτησε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ονομάστηκε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού στις 10 Αυγούστου 1935. Το 1938 προήχθη σε υπολοχαγό, το 1943 σε λοχαγό, το 1946 σε ταγματάρχη, το 1950 σε αντισυνταγματάρχη, το 1958 σε συνταγματάρχη, το 1963 σε ταξίαρχο, το 1965 σε υποστράτηγο, το 1967 σε αντιστράτηγο και το 1972 σε στρατηγό. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Σχολή Πυροβολικού, στο Κέντρο Χημικού Πολέμου και στη Στρατιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών. Αποφοίτησε επίσης από τη Σχολή Επιτελών, τη Σχολή Εθνικής Άμυνας και τη Σχολή Άμυνας του NATO. Γνώριζε αγγλικά και γαλλικά. Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940- 41, ως Διοικητής Πυροβολαρχίας Ορειβατικού Πυροβολικού. Το 1944 διέφυγε στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε στον εκεί Ελληνικό Στρατό. Στην περίοδο του Εμφυλίου 1946-49 συμμετείχε στις επιχειρήσεις αρχικά ως Διοικητής Πυροβολαρχίας και στη συνέχεια ως Διοικητής Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού. Από το 1950 και μετά υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές θέσεις, σε μονάδες Πυροβολικού (Διοικητής Μοίρας και Συντάγματος Πυροβολικού) και στη Σχολή Πυροβολικού, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Διατέλεσε επίσης Υποδιευθυντής και Διευθυντής του 3ου ΕΓ/ΓΕΣ, Διευθυντής του 4ου ΕΓ/ΓΕΣ, Υποδιοικητής της Ελληνικής Δύναμης στο Στρατηγείο του NATO στη Σμύρνη, Επιτελάρχης του Γ' Σώματος Στρατού, Διοικητής της XI Μεραρχίας, Διοικητής της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ/Μ), Α' Βοηθός του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Στρατού, Διοικητής της ΑΣΔΕΝ και Διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού. Στις 19 Δεκεμβρίου 1968, επί του καθεστώτος της Χούντας τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, απ' όπου και αποστρατεύθηκε στις 3 Ιουνίου 1972 με το βαθμό του στρατηγού και τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού Στρατού. Στις 24 Νοεμβρίου 1973 ορκίστηκε Υπουργός Δημοσίας Τάξεως, αλλά την επόμενη ημέρα (25 Νοεμβρίου) ο ταξίαρχος Ιωαννίδης έκανε πραξικόπημα και ο Τσούμπας εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Στις 3 Δεκεμβρίου 1973 ορκίστηκε υπουργός Εσωτερικών στη νέα κυβέρνηση υπό τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο.
Τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και πολλά άλλα ελληνικά και ξένα παράσημα και μετάλλια, αντίστοιχα του βαθμού του και των θέσεων που κατείχε. Ήταν έγγαμος και πατέρας ενός παιδιού. Πέθανε το 1993, σε ηλικία εβδομήντα εννέα ετών και κηδεύτηκε στις 22 Απριλίου 1993. Ήταν παντρεμένος με τη Ρίτα Τσούμπα και είχαν 1 κόρη.
Παραπομπές
Τ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Τ Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Νικόλαος Καπετανίδης
Ο Νίκος Καπετανίδης (1889–1921) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης εφημερίδας. Αναδείχτηκε σε σημαντική προσωπικότητα του Ελληνισμού του Πόντου. Το 1921 απαγχονίστηκε από το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ.
Βιογραφία
Ο Καπετανίδης γεννήθηκε στη Ριζούντα του Πόντου, τότε περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σήμερα στην Τουρκία). Φοίτησε στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας, σημαντικό εκπαιδευτικό ίδρυμα της πόλης αυτής. Μετά την αποφοίτησή του αναδείχτηκε σε έναν από τους σημαντικότερους δημοσιογράφους και υπήρξε ενεργό μέλος του ελληνικού τοπικού Τύπου. Ανέλαβε επίσης την έκδοση της εφημερίδας Εποχή.
Η πνευματική δραστηριότητά του δεν περιορίστηκε εκεί, αλλά συμμετείχε και στο γλωσσικό ζήτημα ως υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας στην εκπαίδευση. Επίσης υποστήριζε ότι η εκπαίδευση δεν πρέπει να ελέγχεται από τις θρησκευτικές αρχές.
Ο Καπετανίδης συνελήφθη από τους Τούρκους εθνικιστές του Μουσταφά Κεμάλ και παραπέμφθηκε σε δίκη-παρωδία στην Αμάσεια τον Σεπτέμβριο του 1921, κατά τη διάρκεια της διενεργούμενης Γενοκτονίας κατά του ελληνικού στοιχείου. Υπήρξε μεταξύ των διαπρεπών προσωπικοτήτων των Ποντίων που απαγχονίστηκαν στην Αμάσεια, ως αποτέλεσμα της πολιτικής μαζικής εξόντωσης που είχε εξαπολύσει το κίνημα του Κεμάλ.
Οξιτανική γλώσσα
Η οξιτανική γλώσσα (ενδώνυμο: occitan, στα οξιτανικά, στα γαλλικά , lenga d'òc, στα οξιτανικά , γαλλικά: langue d'oc) είναι μία από τις οξιτανορομανικές γλώσσες της Ευρώπης. Παραδοσιακά εντοπίζεται στην ιστορική περιοχή της Οξιτανίας στη σημερινή νότια Γαλλία που περιλαμβάνει τόσο ορισμένες κοιλάδες των Άλπεων της Ιταλίας όσο και την Κοιλάδα του Αράν στην Καταλονία. Είναι επίσημη γλώσσα σε τοπικό επίπεδο μόνο στην τελευταία και συνεπίσημη, σε περιφερειακό επίπεδο, μαζί με την καταλανική και την ισπανική.
Δημήτριος Ι. Τσάτσος
Ο Δημήτριος Τσάτσος (1859 - 1921) ήταν πολιτικός και δικηγόρος.
Οξιτανική γλώσσα
Παρότι υπήρξε η κυρίαρχη λογοτεχνική γλώσσα των απαρχών του Ύστερου Μεσαίωνα στη ρομανόφωνη Ευρώπη, η υποταγή των οξιτανικών ηγεμονιών όπως της Κομητείας της Τουλούζης στο Βασίλειο της Γαλλίας απομάκρυνε τα οξιτανικά από την επίσημη και γραπτή χρήση, οδηγώντας τα σε παρακμή. Η Οξιτανική Αναγέννηση των αρχών του 19ού αιώνα και το κίνημα των Felibriges δεν ανέτρεψαν την κατάσταση, με τα οξιτανικά σήμερα να είναι για πολλούς γλωσσολόγους καταδικασμένα στην γλωσσική τους αντικατάσταση από τα γαλλικά.
Δημήτριος Ι. Τσάτσος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1859 στην Αθήνα, και συγκεκριμένα στην περιοχή της Καπνικαρέας, και ήταν γιος του Ιωάννου Τσάτσου, εμπόρου και προέδρου του εμπορικού συλλόγου Αθηνών, και της Αθηνάς Ρωσσέτη, εγγονής του Κωνσταντίνου Ιωνίδη. Ο παππούς του, Κωνσταντίνος Τσάτσος, ήταν έμπορος και πληρεξούσιος στην εθνοσυνέλευση του Άστρους. Αφού φοίτησε στο σχολείο του Θεόφιλου Καΐρη, σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε σαν δικηγόρος. Για μια περίοδο μάλιστα διετέλεσε μέλος του δημοτικού συμβουλίου Αθηνών. Ασχολήθηκε με την πολιτική και συνεργάστηκε με τον Δεληγεώργη, τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον Δημήτριο Ράλλη και αργότερα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ευρυτανίας στις εκλογές του 1899 και επανεξελέγη σε αυτές του 1905 και, ως βουλευτής Αιτωλίας και Ακαρνανίας, στις εκλογές του του Αυγούστου 1910. Αρχικά υποστήριζε την παράταξη του Δημήτριου Ράλλη. Μετά τον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο προσχώρησε στη βενιζελική παράταξη ως φανατικός γαλλόφιλος. Το 1920 ανέλαβε μαζί με άλλους τρεις δημοσιογράφους την διεύθυνση της εφημερίδας Εστίας ενώ υπήρξε τέκτονας.
Οξιτανική γλώσσα
Γλωττώνυμο
Η οξιτανική γλώσσα έχει λάβει διαχρονικά διάφορες ονομασίες. Ο όρος «οξιτανική γλώσσα» προέρχεται από τη διαφοροποίηση του καταφατικού μορίου, το οποίο στα οξιτανικά λαμβάνει τη μορφή oc, από τη λατινική δεικτική αντωνυμία hoc. Από εκεί προέρχεται η έτερη συγγενής ονομασία των διαλέκτων του ως γλώσσες του οκ (lengas d'oc). Ως όρος χρησιμοποιείται κυρίως από τον 19ό αιώνα. Παραδοσιακά τα γλωττόνυμα είτε περιορίζονταν στο όνομα της κατά τόπους οξιτανικής ποικιλίας είτε υιοθετούσαν το ιστορικό όνομα προβηγκιανά (provençal), για τις ανατολικές διαλέκτους, και γασκωνικά (gascon) για τις δυτικές.
Δημήτριος Ι. Τσάτσος
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου 1921 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος δύο φορές. Σε πρώτο γάμο με την Αλεξάνδρα (Sacha) Τσαμαδού, η οποία σκοτώθηκε μετά από πτώση κατά τη διάρκεια ιππασία και σε δεύτερο με την Θεοδώρα Ευστρατιάδη. Από τον δεύτερο γάμο απέκτησε δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, ακαδημαϊκό και μετέπειτα πρόεδρο της Δημοκρατίας, και τον Θεμιστοκλή Τσάτσο, δικηγόρο και πολιτικό. Εγγονός του ήταν ο Δημήτρης Θ. Τσάτσος.
Οξιτανική γλώσσα
Ιστορία
Όπως και η καταλανική, διαμορφώθηκε κάτω από την επιρροή του βασιλείου των Φράγκων, από τα μέσα του 8ου αιώνα κι έπειτα. Αποτέλεσε την κυρίαρχη γλώσσα της λογοτεχνικής ποιητικής παραγωγής (ποίηση των τροβαδούρων) σε μεγάλο μέρος της λατινόφωνης μεσαιωνικής Ευρώπης μεταξύ 11ου και 13ου αιώνα, γεγονός που την μετέτρεψε στην πρώτη κωδικοποιημένη ρομανική γλώσσα. Μετά την αποτυχημένη οξιτανική πολιτική των κόμητων της Βαρκελώνης και τη διαμόρφωση ξεχωριστής γλωσσικής συνείδησης και προτύπου για τα καταλανικά, η επιβολή του βασιλείου της Γαλλίας απομόνωσε εν μέρει τις δύο γλώσσες, με τα καταλανικά να εξαπλώνονται προς τον νότο και τη Μεσόγειο, και τα οξιτανικά να υποφέρουν μια όλο και μεγαλύτερη περιθωριοποίηση έναντι των γαλλικών. Η έξωσή τους από τη διοίκηση και η διακοπή της γραπτής λογοτεχνικής παραγωγής συνέβαλαν στην διαλεκτοποίηση της γλώσσας και την απώλεια γλωσσικής συνείδησης από τους ομιλητές της.
Δημήτριος Ι. Τσάτσος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας Δημητριος Ι Κατηγορία:Οικογένεια Ιωνίδη
Οξιτανική γλώσσα
Ιστορία
Ωστόσο, οι κατά τόπους ποικιλίες της οξιτανικής συνέχισαν να είναι απόλυτα πλειοψηφικές στη νότια Γαλλία μέχρι τον 20ό αιώνα. Την εκ των πραγμάτων κυριαρχία της οξιτανικής ήλθε να καταβάλει αρχικά η Γαλλική Επανάσταση, που επέβαλε ένα απόλυτα συγκεντρωτικό και αποκλειστικά γαλλόφωνο μοντέλο διοίκησης στο κράτος. Η υποχρεωτική δημόσια εκπαίδευση από τα μέσα του 19ου αιώνα ακολούθησε την ίδια λογική, τιμωρώντας τη χρήση της γλώσσας στο σχολικό περιβάλλον (ανάλογα μέτρα υπήρξαν και στη Βρετανία για κελτικές γλώσσες, όπως τα ουαλικά ή τα σκωτικά γαελικά). Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Οξιτανική Αναγέννηση την οποία πρωταγωνίστησε ο νομπελίστας λογοτέχνης Φρεντερίκ Μιστράλ, προσπάθησε να επαναφέρει τη λογοτεχνική χρήση των οξιτανικών, διαμορφώνοντας ένα πρότυπο γραπτής γλώσσας. Ωστόσο, η αστυφιλία, η αδιαφορία του γαλλικού κράτους και η φολκλορική αντιμετώπιση πολλών μελών του οξιτανικού κινήματος καταδίκασαν τη γλώσσα. Από τα μέσα του αιώνα οι διάφορες οξιτανικές διάλεκτοι (που είναι γνωστές με το υποτιμητικό όνομα patois) βρίσκονται σε διαρκή υποχώρηση: η μετάδοση της γλώσσας μεταξύ των γενεών έχει διακοπεί και πλέον δεν υφίστανται μονόγλωσσοι ομιλητές, με τους δίγλωσσους να αποτελούνται κυρίως από άτομα μεγάλης ηλικίας. μικρογραφία|Πινακίδες στα οξιτανικά στην Κοιλάδα του Αράν στην Καταλονία Η μοναδική ενεργή πληθυσμιακή ομάδα που εν μέρει συνεχίζει την προσπάθεια διατήρησης της γλώσσας είναι οι μερικές δεκάδες χιλιάδες νεοοξιτανόφωνων, που προέρχονται συχνά από αστικά κέντρα και που ήλθαν σε επαφή με τη γλώσσα στη νεανική τους ηλικία, πολλοί από τους οποίους συμμετέχουν ενεργά στη διάδοση της γλώσσας στο διαδίκτυο και τη φολκλορική μουσική. Στη Γαλλία λειτουργούν ιδιωτικά σχολεία, ενταγμένα στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης, οι calendretas, όπου η εκπαίδευση πραγματοποιείται στα οξιτανικά.
Οι μοναδικές πρωτοβουλίες δημόσιων θεσμών για την προστασία και διάδοση της οξιτανικής εντοπίζονται στα περιθώρια της ιστορικά οξιτανόφωνης επικράτειας, στην καταλανική Κοιλάδα του Αράν όσο και στις Ιταλικές Άλπεις. Στην πρώτη, τα αρανικά, η τοπική οξιτανική ποικιλία, χρησιμοποιούνται ως βασική γλώσσα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με παρουσία επίσης και στα πανεπιστήμια της περιφέρειας όπου διδάσκονται ως γλώσσα επιλογής. Εντούτοις, η εισροή ισπανόφωνων μεταναστών και ο ιδιαίτερα μικρός πληθυσμός των φυσικών ομιλητών (4.700 το 2001) δυσχεραίνει τη θέση της γλώσσας έναντι του μέλλοντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Γαλλίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ισπανίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ιταλίας  Κατηγορία:Οξιτανορομανικές γλώσσες
Αύγουστος (τίτλος)
Ο τίτλος των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Αύγουστος (λατ. Augustus, πληθυντικός Augusti) σημαίνει «μεγαλοπρεπής» ή «σεβαστός». Ο υπέρτατος τιμητικός τίτλος των αυτοκρατόρων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σε άλλα κράτη και σε επιμέρους ιπποτικά και θρησκευτικά τάγματα μέχρι και σήμερα. Ιδίως δε ο θηλυκός τύπος του τίτλου αυτού Αυγούστα ήταν ο συνήθης τίτλος της Βυζαντινής Αυτοκράτειρας.
Ο πρώτος στον οποίο απενεμήθη ο τίτλος αυτός επίσημα ο ανιψιός του Ιουλίου Καίσαρα Οκταβιανός, μετά τη νίκη του επί του Αντωνίου και την υπό αυτόν κατάληψη της ανώτατης αρχής. Κατά την εισήγηση του Μουνατίου Πλάγκου στη συνεδρίαση του Ιανουαρίου του 27 π.Χ. η Ρωμαϊκή Σύγκλητος απένειμε στον Οκταβιανό την προσωνυμία Αύγουστος, στην ελληνική Σεβαστός.
Το όνομα ετυμολογικά σημαίνει τον αυξημένο, τον επιφανή (ab augento) ενώ στην εκκλησιαστική γλώσσα έχει μυστικιστική σημασία. Οι Ρωμαίοι συνέδεαν το όνομα αυτό με τη λέξη augur. «Οι πατέρες μας», λέει ο Οβίδιος, «έλεγαν τα ιερά πράγματα.» Έτσι οι Θεοί και οι ιεροί χώροι καλούνταν augusti και η ορθή ερμηνευτική απόδοση είναι «Σεβαστός».
Τέλος ο Οκταβιανός έφερε και τον στρατιωτικής προέλευσης τίτλο Imperator (αποδίδεται στα ελληνικά με το «Αυτοκράτορας»). Με το τίτλο αυτό ενέπνεε τη δύναμη, ισχύ, ενώ με εκείνο του Αυγούστου το σεβασμό. Από του Οκταβιανού Αυγούστου και μετά όλοι οι αυτοκράτορες έφεραν αυτό τον τίτλο ως ενδεικτικό του αξιώματός τους. Η πρώτη γυναίκα που έλαβε τον τίτλο «Αυγούστα», ήταν η χήρα του Οκταβιανού, Λιβία, το 14 μ.Χ., και αργότερα η χρήση του επεκτάθηκε στις μητέρες, γιαγιάδες, κόρες ακόμη και τις ανιψιές των Αυτοκρατόρων. Και γενικά ολόκληρη η αυτοκρατορική οικογένεια αποκαλούνταν «DOMUS AUGUSTA» (Αυγούστειος Οίκος).
Η σειρά των αυτοκρατορικών τίτλων ήταν: Ο τίτλος Imperator ή Caesar να προηγείται του ονόματος του Αυτοκράτορα και αυτού να ακολουθεί ο τίτλος Αύγουστος, π.χ. Αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος, μετά από τον οποίο ακολουθούσαν διάφοροι τιμητικοί τίτλοι. Κατά τον τρίτο αιώνα μ.Χ., προστέθηκαν στην επίσημη ονομασία τα επίθετα pius felix (ευσεβής και ευτυχής), υπογραμμίζοντας τον θρησκευτικό του ρόλο, και invictus («ανίκητος»). Οι μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού δημιούργησαν την λεγόμενη Τετραρχία, όπου δύο «Αύγουστοι», μαζί με δύο υφιστάμενους «Καίσαρες», διοικούσαν την αυτοκρατορία. Μετά την οριστική διαίρεση του ρωμαϊκού κράτους το 395 μ.Χ. και μέχρι την πτώση της Δύσης το 476 μ.Χ., υπήρχαν πάλι δύο «Αύγουστοι» στον ρωμαϊκό κόσμο.
Ο Λέων Α' άλλαξε το ειδωλολατρικό pius felix με το πιο ουδέτερο perpetuus (αιώνιος). Έτσι π.χ. ο σύντομος τίτλος του Μεγάλου Ιουστινιανού ήταν Dominus Noster Iustinianus Perpetuus Augustus. Με τον σταδιακό εξελληνισμό της Αυτοκρατορίας, ο τίτλος αυτός έπαψε να χρησιμοποιείται επίσημα για τον αυτοκράτορα, και αντικαταστάθηκε από το «βασιλεύς» κατά το τέλος του 6ου αιώνα. Παρέμεινε όμως σε χρήση, ιδιαίτερα στην θηλυκή του μορφή («Αυγούστα»), ως ο τιμητικός τίτλος της αυτοκράτειρας. Στη εποχή του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου, π.χ., ο λαός επευφημούσε την αυτοκράτειρα την ώρα που προσήρχετο στο Αυγουσταίον της Κωνσταντινούπολης με την ιαχή "Θεός περισώζοι την Αυγούσταν". Όταν η αυτοκράτειρα Ειρήνη ανέλαβε την εξουσία, δεν χρησιμοποίησε τον τίτλο της «Αυγούστας», αλλά τον αρσενικό τίτλο «βασιλεύς». Επί Κομνηνών, δια του ελληνικού αντίστοιχου, «σεβαστός», δημιουργήθηκε μια ευρεία σειρά καθαρά τιμητικών τίτλων, όπως «πανυπερσέβαστος» και «πρωτοσέβαστος».
Όταν, τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ., ο βασιλιάς των Φράγκων Καρλομάγνος στέφτηκε από τον πάπα αυτοκράτωρ, έλαβε τον τίτλο «Αύγουστος» (Carolus Augustus Imperator Romanorum gubernans Imperium), και από αυτόν πέρασε στους Καρολίδες διαδόχους του, καθώς και στους αυτοκράτορες της λεγόμενης "Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους" έως την διάλυση της τελευταίας το 1806.
Κωνσταντίνος Βήτα
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Βήτα (ή Κωνσταντίνος Μπαρμπόπουλος) γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1961 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και μεγάλωσε στο Περιστέρι. Παρακολούθησε μαθήματα κλασικής κιθάρας και αρμονία, ενώ σπούδασε ζωγραφική και ιστορία τέχνης στην Μελβούρνη. Στην Αθήνα τελείωσε σπουδές γραφιστικής. Δούλεψε σαν γραφίστας και δημοσιογράφος σε περιοδικά.
Το 1992, ο Κωνσταντίνος Βήτα μαζί με τον Μιχάλη Δέλτα και τον Αντώνη Πι ίδρυσαν το συγκρότημα Στέρεο Νόβα. Μετά από πέντε χρόνια το συγκρότημα διαλύθηκε, αλλά τα μέλη του συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται μέχρι και σήμερα ως μουσικοί, συνθέτες και παραγωγοί.
Ο Κωνσταντίνος Βήτα, παράλληλα με μια σειρά προσωπικών δίσκων και συναυλιών, έχει γράψει μουσική για θέατρο, χορό και κινηματογράφο. Έχει επίσης παρουσία και στα εικαστικά, με συμμετοχές σε εκθέσεις.
Τον Οκτώβριο του 2005 παρουσιάστηκε στο κοινό η έκθεση Soundscapes του Κωνσταντίνου Βήτα, με περιεχόμενο βίντεο, φωτογραφίες και ζωγραφική, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Το Σεπτέμβριο του 2013 παρουσιάστηκε στο κοινό η παραγωγή Συγκατοίκηση, από τον Κωνσταντίνο Βήτα και το ARTéfacts ensemble, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βητα Βητα Βητα Βητα Βητα Βητα
Στρασβούργο
thumb|Η Οικία Κάμερτσελ στο κέντρο της πόλης Το  Στρασβούργο (γαλλικά: Strasbourg - απόδοση σε ΔΦΑ: ​[stʁaz.buʁ], αλσατικά: Strossburi, γερμανικά: Straßburg) είναι η πρωτεύουσα και κυριότερη πόλη του νομού Κάτω Ρήνου (Bas-Rhin) και της περιφέρειας του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία και βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Ρήνου. Είναι μία πόλη που διατηρεί το ιστορικό της κέντρο και για το λόγο αυτό είναι και ιδιαίτερα γραφική. Ο τοπικός πληθυσμός (Αλλεμάνοι) αποτελεί ένα μείγμα γαλλικών και γερμανικών στοιχείων, ενώ η πόλη θεωρείται γέφυρα της ενότητας μεταξύ της σύγχρονης Γαλλίας και Γερμανίας. Δύο γέφυρες συνδέουν το Στρασβούργο με τη γερμανική κωμόπολη Κελ (Kehl), δηλαδή τη Γαλλία με τη Γερμανία. Μέχρι το 1918 η πόλη ανήκε στη Γερμανία, καθώς είχε προσαρτηθεί από τη Γαλλία το 1871.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η πόλη είναι κτισμένη στη δυτική όχθη του Ρήνου και διασχίζεται από τον ποταμό Ιλλ (Ill), έναν από τους παραποτάμους του Ρήνου, ο οποίος είναι πλωτός στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ υπάρχουν και πολλά κανάλια, σχεδόν σε κάθε σημείο της πόλης. Η Αλσατία οφείλει το όνομά της στον ποταμό: Στη γερμανική γλώσσα Elsass σημαίνει "περιοχή του Ιλλ".
Το υψόμετρό της είναι 142 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας σε μια περιοχή σχετικά επίπεδη. Διοικητικά είναι χωρισμένη σε 14 "συνοικίες" (quartiers). Το κλίμα της πόλης είναι ηπειρωτικό, με μεγάλες διαφορές θερμοκρασίας μεταξύ θερινών και χειμερινών μηνών.
Συνοπτική Ιστορία
Η πόλη δημιουργήθηκε από τους Ρωμαίους αρχικά ως το στρατόπεδο του Αργεντοράτου (Argentoratum) το 12 π.Χ. Το 496 ο Βασιλιάς των Φράγκων Χλωδοβίκος Α΄ (Clovis) προσαρτά το στρατόπεδο του Αργεντοράτου ως τμήμα του Μεροβιγγειανού Βασιλείου. Το όνομα αλλάζει σε Στρατεβούργο (Strateburgum), "Πόλη των σταυροδρομιών".
Αθλητισμός
Ο αθλητισμός είναι η συστηματική σωματική καλλιέργεια και δράση με συγκεκριμένο τρόπο, ειδική μεθοδολογία και παιδαγωγική, με σκοπό την ύψιστη σωματική απόδοση, ως επίδοση σε αθλητικούς αγώνες, στο αθλητικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Παράλληλα, ο αθλητισμός είναι ένας κοινωνικός θεσμός, ο οποίος αντικατοπτρίζει τη δεδομένη κοινωνία και τον πολιτισμό της. Για παράδειγμα στην Αρχαία Ελλάδα, ο αθλητισμός στην Αθήνα θεωρούταν κοινωνικό και πολιτισμικό αγαθό και είχε παιδαγωγικό χαρακτήρα, ενώ αντίθετα στην Αρχαία Σπάρτη ο αθλητισμός χρησιμοποιούταν για την στρατιωτική εκπαίδευση. Ωστόσο σημαντική είναι η στρωματική διάσταση του αθλητισμού στο πέρασμα του χρόνου. Η γενική τάση ήταν ιδίως τον 18ο και 19ο αιώνα τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα να ασχολούνται με τα «λαϊκά παιχνίδια» όπως το ποδόσφαιρο, ενώ τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα με τα «ευγενή αθλήματα» όπως ήταν η ιππασία και η ξιφασκία.
Στρασβούργο
Συνοπτική Ιστορία
Το 1939 το Στρασβούργο εκκενώνεται από ολόκληρο τον πληθυσμό του, ο οποίος μεταφέρεται σε άλλες περιοχές και καταλήγει "πόλη-φάντασμα", η οποία φρουρείται από ισχυρές δυνάμεις χωροφυλακής, για τον φόβο λεηλασιών. Στις 18 Ιουνίου 1940 τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την πόλη, την οποία επισκέπτεται ο Φύρερ αποθαυμάζοντας το "γερμανικό χαρακτήρα" της. Προς τιμήν του η κεντρική πλατεία της πόλης, η πλατεία Κλεμπέρ (Place Kléber) μετονομάζεται σε Πλατεία Αδόλφου Χίτλερ (Adolfhitlerplatz). Η πόλη παραμένει υπό γερμανική κατοχή - με κάποιους από τους πρόσφυγες να επιστρέφουν σε αυτήν - μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 1944 οπότε απελευθερώνεται από την 2η Μεραρχία του Στρατηγού Λεκλέρκ. Το 1949 η πόλη επιλέγεται ως έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης, ενώ στη Σύνοδο κορυφής του Εδιμβούργου το 1992 επικυρώνεται ο καθορισμός της πόλης ως έδρας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Σημερινή εικόνα
Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 275.718 κατοίκους (απογραφή του 2013). Είναι μία από τις δύο έδρες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (η άλλη είναι οι Βρυξέλλες). Επίσης, στο Στρασβούργο εδρεύουν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και, από το 1949, το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Αθλητισμός
Οι επαγγελματίες αθλητές διακρίνονται, συνήθως, για την έντονη επιθυμία τους για διακρίσεις, δυναμισμό, αυστηρή πειθαρχία, αυτοκυριαρχία και απόλυτη υπακοή στις υποδείξεις των προπονητών τους σε θέματα που αφορούν στην άσκηση και τη διατροφή τους. Η έντονη σωματική άσκηση και ο ιδιαίτερος τρόπος ζωής που ακολουθεί ένας αθλητής θα πρέπει να συνοδεύεται από αρκετή δόση υπομονής και επιμονής, ώστε να καταφέρει να φθάσει στα επιθυμητά για εκείνον αποτελέσματα. Τα σωματικά προσόντα που απαιτούνται για κάθε άθλημα ποικίλουν. Το ίδιο και οι αμοιβές. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, όσο μεγαλύτερη φήμη έχει ο αθλητής ή η ομάδα στην οποία ανήκει, τόσο μεγαλύτερη είναι η αμοιβή που απολαμβάνει (σταθερός μισθός, bonus, χορηγίες).
Στρασβούργο
Σημερινή εικόνα
Στο Στρασβούργο εδρεύουν, επίσης:
Αθλητισμός
Ωστόσο, πρέπει να διαχωριστεί η έννοια της άθλησης από την έννοια της άσκησης. Η άσκηση γίνεται άθληση όταν αποκτά ανταγωνιστικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, ένας που τρέχει στο δρόμο ασκείται, ωστόσο αν έχει κάποιον αντίπαλο ώστε για το ποιος θα τερματίσει πρώτος ή ακόμη και αν ανταγωνίζεται τον ίδιο του τον εαυτό, με το χρονόμετρο, αθλείται. Επίσης, πρέπει να προστεθεί και η έννοια της κίνησης.
Στρασβούργο
Σημερινή εικόνα
Από την 1η Ιανουαρίου του 2009 τα τρία αυτά πανεπιστήμια ενοποιήθηκαν αποτελώντας το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.
Αθλητισμός
Ο αθλητισμός μπορεί να πάρει πέντε μορφές, είτε ως ερασιτεχνικός, είτε ως επαγγελματικός, είτε ως μαζικός αθλητισμός, είτε ως φυσικές δραστηριότητες, είτε με την μορφή των παιχνιδιών.
Στρασβούργο
Σημερινή εικόνα
Σύμβολο της πόλης αποτελεί ο ύψους 149 μέτρων γοτθικός Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1439 και ήταν το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο από το 1625 έως το 1847. Σήμερα έχει κηρυχθεί σε κατάσταση ανάγκης από το Γαλλικό Κράτος, καθώς είναι κατασκευασμένος από ένα ασυνήθιστο είδος σκληρού πετρώματος, το οποίο, όμως, διαβρώνεται με την πάροδο του χρόνου. Μέχρι σήμερα συνεχίζονται οι εργασίες συντήρησης και αναστήλωσής του.
Αθλητισμός
Υπάρχουν τρεις θεωρίες σχετικά με τη γένεση του αθλητισμού:
Στρασβούργο
Σημερινή εικόνα
Το ιστορικό κέντρο του Στρασβούργου ονομαζόμενο "Petite France" (Μικρή Γαλλία), χαρακτηρίσθηκε ως "Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς" από την UNESCO το 1988. Ήταν η πρώτη φορά που τέτοια τιμή αποδιδόταν σε ένα ολόκληρο κέντρο πόλης.
Αθλητισμός
Ιστορική αναδρομή
Η λέξη αθλητισμός ως έννοια διαμορφώθηκε στους μετά-ομηρικούς χρόνους, καθώς η λέξη αυτή δεν συναντάται ούτε στην Οδύσσεια ούτε στην Ιλιάδα. Πιθανότατα, η έννοια διαμορφώθηκε με την καθιέρωση των ιερών αγώνων (Ολυμπιακοί αγώνες στην αρχαιότητα Ολύμπια εν Δίω, Πύθια, Νέμεα, Ίσθμια κατά τον 8ο αιώνα π.Χ.. Ο αθλητισμός υπό αυτήν την μορφή είναι καθαρά αγωνιστικός, κάτι βέβαια που αλλάζει με την πάροδο του χρόνου και την κατάργηση των Ολυμπιακών Αγώνων το 392/393 μ.Χ. από τον Θεοδόσιος Α'.
Ο αθλητισμός θα επανεμφανιστεί αργότερα στις αρχές του 19ου αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία ως σπορ (sport). Εντούτοις, η λέξη σπορ είναι γαλλική και χρονολογείται από την εποχή του Μεσαίωνα. Ήταν ταυτόσημη με το παιχνίδι και τη διασκέδαση.
Στρασβούργο
Σημερινή εικόνα
thumb|300px|right|Άποψη της "Petite France"
Η αρχιτεκτονική των παλαιών κτιρίων είναι επιβλητική αλλά και λεπτοδουλεμένη. Εντυπωσιάζουν, τόσο με τον όγκο όσο και με τη μορφή των προσόψεών τους, η Βιβλιοθήκη, το Εθνικό Θέατρο και το Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Επιστημών (τα δύο πρώτα στην πλατεία Δημοκρατίας, Place de la République).
Στο Στρασβούργο έχει την έδρα της (και το θέατρό της, στην πλατεία Broglie) η Όπερα του Κάτω Ρήνου (Opera du Bas-Rhin).
Αθλητισμός
Ιστορική αναδρομή
Οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν το 776 π.Χ., για να κατευνάσουν οι Έλληνες την οργή των θεών και να τους ευχαριστήσουν για τις ευεργεσίες τους. Για τη λαϊκή αντίληψη, με τους αγώνες αυτούς θα κέρδιζαν την εύνοια των θεών. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ετελούντο κάθε τέσσερα χρόνια στον ιερό χώρο της Ολυμπίας. Ο αθλητής που κέρδιζε στους Ολυμπιακούς Αγώνες στεφανώνονταν με το στεφάνι της αγριελιάς, γύριζε θριαμβευτής στην πατρίδα του και οι συμπατριώτες του γκρέμιζαν σ' ένα σημείο τα τείχη της πόλης, για να περάσει από κει ο νικητής - ενέργεια καθαρά συμβολική, που σήμαινε πως η πόλη που αναδείκνυε Ολυμπιονίκες δεν είχε ανάγκη από τείχη για να προασπίσει την ασφάλειά της.
Στρασβούργο
Σημερινή εικόνα
Η πόλη διαθέτει, επίσης, και πολλά σημεία πρασίνου, μεγαλύτερο και κυριότερο των οποίων είναι η "Ορανζερί" (Orangerie), πάρκο με μικρό ζωολογικό κήπο και το περίπτερο της Ιωσηφίνας (Pavillon Joséphine) στο ένα του άκρο.
Αθλητισμός
Ιστορική αναδρομή
Από τον 4ο αιώνα π.Χ., και κατά την περίοδο της Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι αθλητικοί αγώνες εκφυλίστηκαν και μεταβλήθηκαν σε αιματηρούς αγώνες του Ρωμαϊκού Ιπποδρόμου. Οι αγώνες αυτοί ήταν αιματηρές συγκρούσεις μονομάχων, που τους έφερναν αντιμέτωπους μέσα σε τεράστια στάδια.
Έως σήμερα είναι διαδεδομένη η άποψη ότι ο Μέγας Θεοδόσιος απαγόρευσε την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων, με την αιτιολογία ότι είχαν πάρει πλέον μια καθαρά ωφελιμιστική κατεύθυνση, με επιδείξεις μονομάχων, θεάματα τσίρκων και εκτεταμένο επαγγελματισμό, θεάματα που ήταν ασύμβατα με την νοοτροπία του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με έρευνες νεωτέρων βυζαντινολόγων (Howell, Robinson κ.ά.· βλ. και Κορομηλά Μαριάννα, «Εν τω Σταδίω»), όμως, δεν απαγόρευσε ο Μέγας Θεοδόσιος τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά απλώς απαγόρευσε τις θυσίες κατά τη διάρκειά τους. Μάλιστα, οι Αγώνες συνεχίστηκαν για 30 χρόνια ακόμα και ο λόγος που έσβησαν (όχι διεκόπησαν - οι συγκεκριμένοι ιστορικοί ομιλούν για φθορά και σβήσιμο) ήταν η έλλειψη χρημάτων (χορηγών) και κάποιες φυσικές καταστροφές, όπως η πυρκαγιά στον ναό της Ολυμπίας.
Στρασβούργο
Συγκοινωνίες
Η πόλη διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό και συνδέεται με το Παρίσι και τις Βρυξέλλες με συρμούς τύπου TGV. Το οδικό δίκτυο είναι επίσης πυκνό, συνδέοντας την πόλη τόσο με το Παρίσι όσο και με άλλες πόλεις της Γαλλίας αλλά και της Γερμανίας. Εντός πόλεως υπάρχει καλό συγκοινωνιακό δίκτυο με λεωφορεία και έξι γραμμές τραμ (A, B, C, D, E, F), ενώ σε κάθε οδική αρτηρία υπάρχουν ειδικοί ποδηλατόδρομοι. Κοντά στην πόλη (σε απόσταση 12 χλμ.) βρίσκεται το διεθνές αεροδρόμιο Εντζέμ (Entzheim), 15ο της χώρας σε αριθμό εξυπηρετούμενων επιβατών (δεν εκτελούνται πτήσεις από/προς Ελλάδα, παρά μόνο μια φορά τον μήνα - για την εξυπηρέτηση όσων απασχολούνται ή σχετίζονται με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο).
Αθλητισμός
Ιστορική αναδρομή
Ακολουθεί μία εποχή, μετά τον 8ο αιώνα μ.Χ., όπου ο αθλητισμός ήταν μόνο για τους ευγενείς. Το πιο σημαντικό άθλημα ήταν οι έφιπποι ιπποτικοί αγώνες μέχρι θανάτου. Οι αντίπαλοι, χωρισμένοι σε δύο ομάδες, ρίχνονταν καταπάνω ο ένας στον άλλον, χωρίς να τηρούν κανένα αγωνιστικό νόμο ή κανόνα.
Στρασβούργο
Συγκοινωνίες
Λόγω της επικοινωνίας του Ιλλ με τον Ρήνο σημαντικές είναι, επίσης, οι ποτάμιες μεταφορές από και προς την πόλη, ενώ ο γύρος της πόλης με ποταμόπλοιο προσελκύει κάθε χρόνο περίπου 600.000 τουρίστες.
Αθλητισμός
Ιστορική αναδρομή
Τον 12ο αιώνα, οι άνθρωποι άρχισαν να αγωνίζονται μεταξύ τους με πιο ειρηνικό τρόπο. Πετούσαν μεγάλες σφαίρες, όπως ρίχνουν σήμερα βάρη. Οι σφαίρες που πετούσαν ήταν από στουπί, τυλιγμένες με δέρμα προβάτου, και τις έριχναν πάνω στον τοίχο. Στην αρχή τις πετούσαν με γυμνό χέρι, σιγά-σιγά όμως η σφαίρα αυτή άλλαξε μορφή. Από τον 16ο αιώνα, όταν πρωτοεμφανίστηκαν οι ρακέτες, οι πρωτόγονες εκείνες σφαίρες αποτέλεσαν τις σύγχρονες μπάλες της αντισφαίρισης.
Στρασβούργο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλσατίας  Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Αθλητισμός
Ιστορική αναδρομή
Από το 1896 με την θέσπιση των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, ο αθλητισμός πήρε διαστάσεις οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές. Δημιουργήθηκαν κανόνες και κανονισμοί για τα αθλήματα, οι φάσεις των αγωνισμάτων, καθώς και οι εξειδικεύσεις στον τομέα του αθλητισμού. Τα ΜΜΕ είναι σαφώς ο μοχλός για την παγκοσμιοποίηση του αθλητισμού, ενός προϊόντος μοναδικού καθώς μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους ανεξαρτήτως διακρίσεων. Με την σύσφιξη των διεθνών σχέσεων, αυξάνεται ο αριθμός των αθλητών και των αθλουμένων, δημιουργούνται νέοι κυβερνητικοί και μη οργανισμοί, ενώ βελτιώνονται και οι αθλητικοί αγώνες. Οι αθλητικοί οργανισμοί μπορούν να διακριθούν στα Σωματεία, στις Αθλητικές Ανώνυμες Εταιρείες, στις ομοσπονδίες, στα τμήματα αμειβομένων αθλητών, στη Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή, η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, καθώς και στους συνδέσμους προπονητών, διαιτητών και κριτών.
Φερδινάνδος Α΄ της Αυστρίας
thumb|220px|Φερδινάνδος Α΄ της Αυστρίας.
Ο Φερδινάνδος Α΄ της Αυστρίας (γερμ. Ferdinand I, 19 Απριλίου 1793 – 29 Ιουνίου 1875) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν Αυτοκράτορας της Αυστρίας, Πρόεδρος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, Βασιλιάς της Ουγγαρίας, της Κροατίας και της Βοημίας (ως Φερδινάνδος Ε΄) και Βασιλιάς της Λομβαρδίας-Βενετίας και κάτοχος πολλών άλλων μικρότερων τίτλων, από το Μάρτιο του 1835 μέχρι την παραίτησή του μετά τις Επαναστάσεις του 1848. Λόγω του παθητικού αλλά καλοπροαίρετου χαρακτήρα του απέκτησε το προσωνύμιο Αγαθός (γερμανικά: Der Gütige) ή Καλοκάγαθος (τσεχικά: Ferdinand Dobrotivý, πολωνικά: Ferdynand Dobrotliwy).
Διαδέχθηκε τον πατέρα του, Φραγκίσκο Α΄, μετά το θάνατό του στις 2 Μαρτίου 1835. Δεν ήταν σε θέση να κυβερνήσει την αυτοκρατορία λόγω σοβαρής επιληψίας, έτσι ο πατέρας του, προτού πεθάνει, έκανε διαθήκη με την οποία όριζε να συμβουλεύεται το θείο του, αρχιδούκα Λουδοβίκο, για όλες τις πτυχές της εσωτερικής πολιτικής και τον πρίγκιπα Κλέμενς φον Μέττερνιχ, Υπουργό Εξωτερικών της Αυστρίας. .
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Άννα της Σαβοΐας, το έκτο παιδί του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας, με την οποία δεν είχαν παιδιά. Ο Φερδινάνδος ήταν ανίκανος να κυβερνήσει την αυτοκρατορία του, λόγω της διανοητικής ανεπάρκειάς του.
Μετά τις Επαναστάσεις του 1848, ο Φερδινάνδος παραιτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1848. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του, ο Φραγκίσκος Ιωσήφ. Μετά την παραίτησή του έζησε στο Κάστρο της Πράγας μέχρι το τέλος της ζωής του το 1875.
Πρώτα χρόνια
Ο Φερδινάνδος Κάρολος Λεοπόλδος Ιωσήφ Φραγκίσκος Μαρκελίνος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φραγκίσκου Β΄, Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας της Νάπολης και της Σικελίας. Πιθανώς ως αποτέλεσμα της γενετικής εγγύτητας των γονιών του (ήταν διπλά πρώτα ξαδέλφια), ο Φερδινάνδος είχε υδροκέφαλο, νευρολογικά προβλήματα συμπεριλαμβανομένης της επιληψίας και δυσκολία στην ομιλία. Εκπαιδεύτηκε από τον βαρόνο Γιόζεφ Κάλαζαντς φον Ερμπεργκ και τη σύζυγό του κόμισσα Γιοζεφίνα φον Ατεμς.
Βασιλεία
Ο Φερδινάνδος έπασχε από επιληψία. Αν και έχει περιγραφεί ως αδύναμος και ανίκανος να κυβερνήσει, κρατούσε ένα συνεκτικό και ευανάγνωστο ημερολόγιο και μάλιστα λέγεται ότι είχε οξύ πνεύμα. Ωστόσο το να υποφέρει ως και από είκοσι κρίσεις την ημέρα περιόριζε σοβαρά την ικανότητά του να κυβερνά με οποιαδήποτε αποτελεσματικότητα. Αν και δεν κηρύχθηκε ανίκανος την κυβέρνηση καθοδηγούσε ένα Συμβούλιο Αντιβασιλέων (αρχιδούκας Λουδοβίκος, κόμης Κόλοβρατ και πρίγκιπας Μέττερνιχ).
Όταν ο Φερδινάνδος παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Μαρία Άννα της Σαβοΐας, ο γιατρός της αυλής θεώρησε απίθανο να μπορέσει να ολοκληρώσει το γάμο. Όταν προσπάθησε να το κάνει, υπέστη πέντε επιληπτικές κρίσεις. Τον θυμούνται επίσης για την εντολή του προς τον μάγειρά του: όταν του είπαν ότι δεν μπορούσε να έχει ντάμπλινγκ με βερίκοκο (Marillenknödel) επειδή τα βερίκοκα ήταν εκτός εποχής, είπε "Είμαι ο Αυτοκράτορας και θέλω ζυμαρικά!" (Γερμανικά: Ich bin der Kaiser und ich will Knödel!).
Επανάσταση του 1848
Καθώς οι επαναστάτες του 1848 βάδιζαν προς τα ανάκτορα λέγεται ότι ο Φερδινάνδος ζήτησε εξηγήσεις από τον Μέττερνιχ. Όταν ο Μέττερνιχ απάντησε ότι ξεκινούσαν μια επανάσταση, ο Φερδινάνδος λέγεται ότι ρώτησε "Μα τους επιτρέπεται να το κάνουν αυτό;" (βιεννέζικα γερμανικά: Ja, dürfen's denn des?) Πείστηκε από τον Πρίγκιπα Φέλιξ του Σβάρτσενμπεργκ να παραιτηθεί υπέρ του ανιψιού του Φραγκίσκου Ιωσήφ (ο επόμενος στη σειρά ήταν ο μικρότερος αδερφός του Φερδινάνδου, Φραγκίσκος Κάρολος, αλλά πείστηκε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα διαδοχής του υπέρ του γιου του), που θα κατείχε τον αυστριακό θρόνο για τα επόμενα 68 χρόνια.
Ο Φερδινάνδος κατέγραψε τα γεγονότα στο ημερολόγιό του: «''Η υπόθεση τελείωσε με το νέο Αυτοκράτορα να γονατίζει μπροστά στον παλιό του Αυτοκράτορα και Κύριο, δηλαδή σε εμένα, και να ζητάει μια ευλογία, την οποία του έδωσα, βάζοντας και τα δύο μου χέρια στο κεφάλι του και κάνοντας το σημείο του Τίμιου Σταυρού… μετά τον αγκάλιασα και φίλησα το νέο μας κύριο και μετά πήγαμε στο δωμάτιό μας. Στη συνέχεια εγώ και η αγαπημένη μου σύζυγος ακούσαμε τη Θεία Λειτουργία. Μετά εγώ και η αγαπημένη μου σύζυγος μαζέψαμε τις βαλίτσες μας''».
Σε αποστρατεία (1848-1875)
Ο Φερδινάνδος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Βοημίας που στέφθηκε ως τέτοιος. Λόγω της συμπάθειάς του προς τη Βοημία (όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στο Κάστρο της Πράγας) του δόθηκε το τσέχικο προσωνύμιο "Φερδινάνδος Ε΄ ο καλός" (Ferdinand Dobrotivý). Στην Αυστρία ο Φερδινάνδος είχε παρομοίως το προσωνύμιο "Ferdinand der Gütige" (= Φερδινάνδος ο καλοήθης), αλλά επίσης γελοιοποιήθηκε ως "Gütinand der Fertige" (= Καλός ο Τελειωμένος).
Ο Φερδινάνδος ήταν επίσης ο τελευταίος ηγεμόνας που στέφθηκε με το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας με την ιδιότητά του ως Βασιλιάς της Λομβαρδίας-Βενετίας.
Έχει ταφεί στον τάφο με αριθμό 62 της Αυτοκρατορικής Κρύπτης της Βιέννης.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Μαρία Άννα της Σαβοΐας, έκτο παιδί του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά.
Μιγκέλ Τροβοάντα
Ο Μιγκέλ Τροβοάντα (Miguel dos Anjos da Cunha Lisboa Trovoada, 1936-) είναι πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Διετέλεσε Πρόεδρος της χώρας κατά τα πρώτα χρόνια του πολυκομματισμού (1991 -2001) και Πρωθυπουργός νωρίτερα, από το 1975 ως το 1979. Ο γιος του, Πατρίς Τροβοάντα είναι επίσης πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1936 στην πόλη Σάο Τομέ και ολοκλήρωσε τη Μέση Εκπαίδευση στην Ανγκόλα. Στη συνέχεια ακολούθησε σπουδές Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Λισαβώνας, στην Πορτογαλία. Το 1960 μαζί με τον πρώην συμφοιτητή του Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα ίδρυσε την Επιτροπή για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (CLSTP). Η τελευταία μετονομάστηκε το 1972 σε Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε και λειτουργούσε με έδρα την Γκαμπόν. Ο Τροβοάντα ανέλαβε τα εξωτερικά ζητήματα την περίοδο από το 1961 ως το 1975. Μάλιστα, ο ρόλος του υπήρξε θεμελιώδης για αναγνώριση του Κινήματος από τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας (OAU) το 1972.
Θητείες στην προεδρία του κράτους
Έπειτα από την υιοθέτηση νέου Συντάγματος το 1990, που άνοιξε το δρόμο για τον πολυκομματισμό, ο Τροβοάντα επέστρεψε από την εξορία και κατήλθε υποψήφιος (ως ανεξάρτητος) για το προεδρικό αξίωμα. Στις πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές για το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, εξελέγη Πρόεδρος με 81% των ψήφων στις 3 Μαρτίου του 1991 και επανεξελέγη με το νεοσυσταθέν από τον ίδιο κόμμα Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση (ADI), στις επόμενες, στο δεύτερο γύρο, στις 21 Ιουλίου του 1996. Στις εκλογές του 1996 ο Τροβοάντα έλαβε στο δέυτερο γύρο 52,7% έναντι 47,3% για τον Πίντο ντα Κόστα. Στον πρώτο γύρο, ο οποίος είχε διεξαχθεί στις 30 Ιουνίου του 1996, ο Τροβοάντα είχε προηγηθεί οριακά με 40, 9% έναντι 39,1 για τον Πίντο ντα Κόστα.
Πραξικόπημα
Στις 15 Αυγούστου του 1995 η κυβέρνησή του ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα, έπειτα όμως από διαπραγματεύσεις ο ίδιος αποκαταστάθηκε στην προεδρία, στις 21 Αυγούστου του ιδίου έτους. Η δεύτερη θητεία του στο ύπατο αξίωμα τερματίστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 2001. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία της χώρας ο Φραντίκε ντε Μενέζες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
OK
Η αγγλική έκφραση okay ή ΟΚ / Ο.Κ. (σπανίως οκέι) σημαίνει, κατά κανόνα, «εντάξει» και αποτελεί χαρακτηριστικό αμερικανισμό, που χρησιμοποιείται συνήθως για να δηλώσει αποδοχή ή συμφωνία. Πολλές φορές χρησιμοποιείται απλώς ως συνομιλιακό εκφώνημα ή για να δηλώσει ότι η ποιότητα ενός αντικειμένου είναι ικανοποιητική.
Χρησιμοποιείται πολύ συχνά στην αγγλική γλώσσα, αλλά έχει πλέον ενσωματωθεί σε διάφορες γλώσσες ως λεξικό δάνειο.
Ετυμολογική προέλευση
Η χρονική στιγμή κατά την οποία εμφανίστηκε η έκφραση προσδιορίστηκε από σχετικώς πρόσφατες έρευνες, αν και δεν είναι ακόμη δυνατόν να εκφραστεί κατηγορηματική γνώμη.
Με βάση τις πηγές το ακρωνύμιο O.K. πρωτοαπαντά στην εφημερίδα Morning Post (Βοστώνη) στο φύλλο τής 23ης Μαρτίου 1839, όπου εξηγείται ως o.k.: all correct «όλα εντάξει».
Τα κείμενα εκείνης της εποχής εμφανίζουν τάση να παρουσιάζονται κοινόλεκτες φράσεις με τη μορφή παραλλαγμένων ακρωνυμίων. Επί παραδείγματι, η φρ. all right συναντάται ως O.W. (περιπαικτική παραλλαγή: oll wright) και η φρ. no go, συνήθης εκείνη την εποχή, απαντά ως K.G. (περιπαικτική παραλλαγή: know go). Σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύεται ο αμερικανισμός Ο.Κ.
Η παραπάνω εκδοχή υποστηρίζεται από τα στοιχεία τού δημοσιογραφικού λόγου τής εποχής, έχει δε ισχυρότερη βάση από άλλες προτάσεις. Ανεξάρτητα από την αρχική προέλευση, η διάδοση του O.K. οφείλει πολλά στον υποψήφιο πρόεδρο των Η.Π.Α. Martin van Buren, απώτερης ολλανδικής καταγωγής, τον οποίο οι υποστηρικτές του συνήθιζαν να αποκαλούν (το 1840) Old Kinderhook και ίδρυσαν λέσχη οπαδών του με την επωνυμία O.K. Club, ώστε να συμπέσει με την ήδη γνωστή φρ. oll korrect.
Έχουν γίνει επίσης προσπάθειες να αποδοθεί ελληνική καταγωγή στο Ο.Κ. και να ετυμολογηθεί από τη φρ. όλα καλά. Συνιστούν όμως παρετυμολογία, δηλαδή εικασία που βασίζεται σε εξωτερικές ομοιότητες χωρίς αποδείξεις από τη γλωσσική ιστορία. To ίδιο ισχύει και για εκδοχές που αποδίδουν στη φρ. λατινική, γαλλική, φινλανδική, σουηδική, ακόμη και ινδιάνικη αρχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικές φράσεις Κατηγορία:Αργκό
206 Ερσιλία
Με το όνομα Ερσιλία φέρεται μικρός αστεροειδής που ανακαλύφθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1879 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Ο αστεροειδής αυτός φέρει αύξοντα αριθμό 206 στους καταλόγους των αστεροειδών κατά τη σειρά της ανακάλυψής τους και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,68. Το όνομα δόθηκε προς τιμή της ομώνυμης θεότητας Ερσιλίας της ρωμαϊκής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ερσιλίας υπολογίσθηκε σε 104,6 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,055. Η Ερσιλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 20 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερσιλια
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αργολίδας
Βασικές διοργανώσεις της Ένωσης είναι το τοπικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα και το Κύπελλο Αργολίδας, στο οποίο μετέχουν οι ομάδες των τοπικών κατηγοριών, τα σωματεία-μέλη της Ένωσης που αγωνίζονται σε εθνικές ερασιτεχνικές κατηγορίες και οι ερασιτεχνικές ομάδες των μελών της Ένωσης που τυχόν αγωνίζονται σε επαγγελματικές κατηγορίες της Ελλάδας. Επίσης, η Ένωση διοργανώνει πρωταθλήματα εφήβων και παίδων και συγκροτεί τη Μικτή Ε.Π.Σ. Αργολίδας που συμμετέχει σε αγώνες με τις μικτές άλλων Ενώσεων.
Ο πρωταθλητής Αργολίδας λαμβάνει μέρος στο ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη χαμηλότερη εθνικού επιπέδου κατηγορία. Ο κυπελλούχος Αργολίδας αγωνίζεται στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας. Η Ένωση απονέμει ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερ και Κύπελλο Ήθους στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορίας.
Ιστορία
Η Ε.Π.Σ. Αργολίδας συστάθηκε το 1963 έπειτα από πρωτοβουλία του προέδρου του Παναργειακού Νίκου Ζαφείρη. Μέχρι τότε οι σύλλογοι του νομού μετείχαν στο πρωτάθλημα Αργολιδοκορινθίας, που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Κορινθίας. Ιδρύθηκε επίσημα το 1964. Τα ιδρυτικά σωματεία της ένωσης ήταν έξι (στις 12 Αυγούστου 1964 έλαβαν χώρα οι αρχαιρεσίες για την ανάδειξη Δ.Σ., το οποίο είναι και το πρώτο Δ.Σ):
Τον Νοέμβριο του 1967 καταργήθηκε από την τότε Κυβέρνηση η Διοίκηση και αντικαταστάθηκε από νέα, διορισμένη από το Πρωτοδικείο. Έκτοτε και για πολλά χρόνια (40 έτη) διοίκησαν την Ένωση Διοικητικά Συμβούλια με Πρόεδρο τον Κώστα Αντωνιάδη, που ήταν από τους μακροβιότερους Προέδρους.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Αργολίδας για την αγωνιστική περίοδο 2022-2023 είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αργολίδας.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Στόουκ Σίτι
Η Στόουκ Σίτι (αγγλικά: Stoke City) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Στόουκ ον Τρεντ στην Αγγλία. Έχοντας ιδρυθεί το 1863 αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους συλλόγους που έχουν αγωνιστεί στην Πρέμιερ Λιγκ, ενώ θεωρείται το δεύτερο παλαιότερο ποδοσφαιρικό σωματείο στον κόσμο μετά τη Νοτς Κάουντι. Υπήρξε επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Φούτμπολ Λιγκ.
Έδρα του συλλόγου είναι το Στάδιο Μπριτάνια χωρητικότητας 28.000 ατόμων. Τα εγκαίνιά του πραγματοποιήθηκαν το 1997. Παλαιότερα η Στόουκ Σίτι αγωνιζόταν στο Βικτώρια Γκράουντ, που αποτέλεσε την έδρα της ομάδας από το 1878 (ένα ρεκόρ 119 χρόνων που μοιράζεται με την Γουλβς). Ψευδώνυμο των αθλητών της ομάδας είναι «οι Αγγειοπλάστες» (The Potters), εξαιτίας μιας μεγάλης σχετικής βιομηχανίας που δραστηριοποιείται στην πόλη Στόουκ-ον-Τρεντ. Στα εντός έδρας παιχνίδια η φανέλα των παικτών διαθέτει κόκκινες και λευκές κάθετες ρίγες με λευκό σορτσάκι και κάλτσες.
Πριν την άνοδό της το 2008 η Στόουκ Σίτι δεν είχε συμμετάσχει στην κορυφαία κατηγορία της Αγγλίας από την περίοδο 1984-85, οπότε και υποβιβάστηκε με 17 βαθμούς, ρεκόρ χαμηλής βαθμολογίας για 21 έτη. Πρώτη σημαντική διάκριση του συλλόγου ήταν η συμμετοχή της στον τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας το 1972, όπου και νίκησε την Τσέλσι με 2-1. Ο σύλλογος κατέκτησε δύο φορές το Φούτμπολ Λιγκ Τρόφι, πρώτα το 1992 και πιο πρόσφατα το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1863 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1863
Κράτης ο Λευκονοεύς
Ο Κράτης ο Λευκονοεύς ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, υιός του Παμφίλου, που έζησε και γεννήθηκε στη Λευκονόη της Αττικής. Έργο του αποκαλύφθηκε εντοιχισμένο στην εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων στην Ανθούπολη. Πρόκειται για άγαλμα αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Στο βάθρο του αγάλματος αποκαλύφθηκε από τον Κυριάκο Πιττάκη η επιγραφή:
[Α]πολλώνι [Κ]ράτης Παμφίλου Λευκονοεύς
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες