cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Γουλιμής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Νικολάου Γουλιμή, πολιτικού και γόνου παλιάς οικογένειας του Μεσολογγίου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Ρώμη, το Παρίσι, το Λονδίνο καθώς και στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ αυτού. Διετέλεσε διευθυντής του υπουργείου Εσωτερικών (1912 - 1913). Ιδιώτευσε ως δικηγόρος αποκτώντας σημαντική περιουσία. Υπήρξε νομικός σύμβουλος της βρετανικής πρεσβείας στην Ελλάδα, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Τράπεζας της Ελλάδος (1945) καθώς και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη διάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο (1945).
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έζησε στην Νότιο Αφρική για να επιστρέψει μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα, οπότε και άρχισε να ασχολείται με την ελληνική χλωρίδα. Διατηρούσε έπαυλη με μεγάλο κήπο στην περιοχή Καλυφτάκi της Κηφισιάς. Το κτήμα είχε αγοραστεί για 5.000 λίρες.
Απεβίωσε στην Κηφισιά το 1963. Ήταν παντρεμένος με την Ειρήνη Πράτσικα και είχε αποκτήσει έναν γιο και μια κόρη, την Άλκη Γουλιμή. Εγγονός του είναι ο Κωνσταντίνος Γουλιμής, ιδρυτής της εταιρείας Greycon.
Βοτανολόγος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα αφιέρωσε στην μελέτη της ελληνικής χλωρίδας. Η συλλογή του αποτελείτο από εκατό χιλιάδες φυτά δημιουργώντας μια από τις σημαντικότερες συλλογές. Κατέγραψε πολλά άγνωστα είδη φυτών, μερικά από τα οποία φέρουν το όνομά του. Το 1954 κατέγραψε ένα νέο είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Λειριοειδών, το οποίο φέρει την ονομασία Τουλίπα του Γουλιμή.
Η βοτανική συλλογή του σε συνδυασμό με την βοτανική βιβλιοθήκη και το φυτολόγιό του αποτελούν το ίδρυμα Βοτανικής Συλλογής Ελληνικής Χλωρίδας, το οποίο βρίσκεται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή στη Κηφισιά. Συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της Ανθοκομικής Έκθεσης Κηφισιάς διατελώντας πρώτος προεδρός της ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Φύσης.
Είχε γράψει αρκετά έργα σχετικά με την χλωρίδα στην Ελλάδα, το σημαντικότερο εκ των οποίων ήταν το γραμμένο στην αγγλική Wild Flowers of Greece, το οποίο και τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.
Παραπομπές
Κωνσταντινος Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες βοτανολόγοι
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1966
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 1966 διοργανώθηκε από την Ελληνική Κωπηλατική Ομοσπονδία Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στον Πόρο από την Παρασκευή 23 έως και την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου του 1966.
Στο πρόγραμμα του πρωταθλήματος το πρωί της Παρασκευής πραγματοποιήθηκαν οι προκριματικοί αγώνες και οι τελικοί διεξήχθησαν το απόγευμα του Σαββάτου και το πρωί της Κυριακής. Στη διοργάνωση διεξήχθησαν 14 αγωνίσματα και θεωρήθηκε πετυχημένη.
Εννιά σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε η Α.Ε. Βασιλικού Ναυτικού με τέσσερα χρυσά. Ο Όμιλος Ερετών τερμάτισε στη δεύτερη θέση, με τρία χρυσά, τέσσερα ασημένια και τέσσερα χάλκινα. Την τρίτη θέση κατέκτησε ο Ν.Ο. Βόλου με τρία χρυσά και τρία ασημένια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1966 Κατηγορία:Πόρος
Επαρχία του Νάσσαου
Αν και όλα τα γερμανικά κράτη (συμπεριλαμβανομένης της Πρωσίας) διαλύθηκαν εκ των πραγμάτων από το 1933, καθώς η ναζιστική κυβέρνηση χώρισε επίσημα την πρωσική επαρχία Έσση-Νάσσαου σε δύο επαρχίες με διάταγμα που εκδόθηκε την 1η Απριλίου 1944 και άρχισε να ισχύει την 1η Ιουλίου 1944. Οι δύο νέες επαρχίες ήταν η επαρχία Έσσης και η επαρχία Νάσσαου.
Το όνομα προέρχεται από το πρώην Δουκάτο του Νάσσαου (1806-1866), το οποίο η Πρωσία προσαρτήθηκε μετά τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο για να αποτελέσει μέρος της επαρχίας της Έσσης-Νάσσαου.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η επαρχία του Νάσσαου ανήκε στην αμερικανική κυβέρνηση Η επαρχία Νάσσαου διαλύθηκε από τις δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ στις 19 Σεπτεμβρίου 1945, αποτελώντας μέρος της διοικητικής ζώνης της Μεγάλης Έσσης. Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, η Μεγάλη Έσση έγινε η σύγχρονη γερμανική πολιτεία της Έσσης. Μικρά μέρη της επαρχίας Νάσσαου έγιναν επίσης μέρος της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Κατηγορία:Επαρχίες της Πρωσίας Κατηγορία:Νάσσαου (κρατίδιο) Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Ρηνανίας-Παλατινάτου
Απόλλων με κιθάρα (Γλυπτοθήκη του Μονάχου, αρ. 211)
Ο Απόλλων με την κιθάρα ή ο Απόλλων κιθαρωδός είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Βρέθηκε σε μια βίλα στο Τίβολι. Φυλάσσεται σήμερα στην Γλυπτοθήκη του Μονάχου.
Περιγραφή
Το άγαλμα παριστάνει έναν μεγαλοπρεπή και μεγαλόσωμο θεό. Πλησιάζει με αργό, επίσημο βηματισμό, και μένει για μια στιγμή ακίνητος. Στηρίζεται στο δεξί πόδι, ενώ το αριστερό πόδι αναπαύεται. Στο αριστερό χέρι κρατάει μια κιθάρα εντυπωσιακού μεγέθους. Το δεξί χέρι λείπει έχει εγκατασταθεί.
Σε σκηνές του κυνηγιού, ο θεός Απόλλων συχνά απεικονίζεται γυμνός με βέλος και τόξο, ο κιθαρωδός Απόλλων φοράει έναν πέπλο μακρύ, που πέφτει με πολλές πτυχές και φτάνει ως το έδαφος. Στην μέση, μια φαρδιά ζώνη σφίγγει τον πέπλο, ο οποίος αναδιπλώνει και την σκεπάζει. Τα μάτια του αγάλματος είναι από λευκή πέτρα για να φαίνονται πιο αληθινά. Η ίρις του ματιού ήταν από σκούρα πέτρα που δεν διασώθηκε. Οι βλεφαρίδες ήταν από χαλκό, και έχουν επίσης χαθεί. Το κεφάλι μέχρι τον λαιμό είναι ένα ξεχωριστό τεμάχιο, που από τον καλλιτέχνη είχε κατασκευαστεί έτσι ώστε να προσαρμόζει στην αντίστοιχη οπή του σώματος. Η κόμη είναι πλούσια, περίτεχνη και καταλήγει σε μακριές μπούκλες που πέφτουν στον θώρακα.
Ιστορική τοποθέτηση
Το άγαλμα κατασκευάστηκε την εποχή του Αυγούστου. Αναμφίβολα είναι αντίγραφο ενός αρχαιότερου Ελληνικού αγάλματος. Το καλλιτεχνικό του στυλ κατατάσσεται στην σχολή του Φειδία, και είναι προφανώς το αμέσως επόμενο επόμενο έργο μετά από την Αθηνά της Λήμνου και της Αθηνάς Παρθένου.
Νέλλη Γκίνη
Η Νέλλη Γκίνη (Πειραιάς, 5 Σεπτεμβρίου 1949) είναι Ελληνίδα ηθοποιός
Βιογραφία
Εργάστηκε από πολύ νωρίς ως ηθοποιός σε παιδικές παραστάσεις, ξεκινώντας από 12 ετών. Αργότερα έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη. Σε ηλικία 15 ετών έκανε το πρώτο της υπερατλαντικό ταξίδι μαζί του και με το Athens Drama Company, ως μέλος του χορού. Ωστόσο καθώς έτυχε να κλείσει η σχολή αυτή μετά από δύο χρόνια, συνέχισε στη σχολή του Εθνικού Ωδείου, κοντά στο δάσκαλο Θάνο Τράγκα, όπου διδάχθηκε και μουσική.
Καριέρα
Μεγάλη της αγάπη το θέατρο, το οποίο υπηρέτησε και συνεχίζει να υπηρετεί μέχρι και σήμερα ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με το τραγούδι σαν σόου γούμαν. Έλαβε μέρος σε πολλές ταινίες του ελληνικού σινεμά, ιδίως κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Παράλληλα, εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές, όπως Η Γειτονιά μας, Λιάπκιν, Καλημέρα Ζωή, Στράς, Εγκλήματα κ.ά. Στο θέατρο έχει συμπρωταγωνιστήσει με καταξιωμένους ηθοποιούς, Λάμπρο Κωνσταντάρα, Ρένα Βλαχοπούλου, Θύμιο Καρακατσάνη, Θανάση Βέγγο, Γιάννη Μπέζο, Σταμάτη Φασουλή σε όλα τα μεγάλα θέατρα της Αθήνας, Ακροπόλ, Βέμπο,αθηναικα θέατρα, Πάρκ, Ρέξ, Μετροπόλιταν ,Παλλάς, Δελφινάριο Ακάδημος κ.ά.
Συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες όπως, Βασίλης Γεωργιάδης, Κώστας Φέρρης, Νίκος Φώσκολος, Α. Αγγελόπουλος, σπουδαίους Έλληνες συγγραφείς Κ. Πρετεντέρη, Γ. Λαζαρίδη, Λ. Μιχαηλίδη, Γ. Σκούρτη Θ. Πετρόπουλο και άλλους, όπως με σημαντικούς σκηνογράφους Ν. Πετρόπουλο, Μανόλη Παντελιδάκη, Γιώργο Γαβαλά κ.α.
Σιγί-λε-Βινιόμπλ
Το Σιγί-λε-Βινιόμπλ (γαλλικά: Chilly-le-Vignoble) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Νέλλη Γκίνη
Προσωπική ζωή
Στην προσωπική της ζωή, διατηρούσε μακροχρόνια σχέση με το συνθέτη Μιχάλη Ζαμπέτα, γιό του Γιώργου Ζαμπέτα, αλλά δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Η Νέλλη Γκίνη έχει αποκτήσει ένα παιδί.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Σιγί-λε-Βινιόμπλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιγουά (γαλλικά: Chillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Η Καρολίνα του Βραδεμβούργου-Άνσμπαχ (1 Μαρτίου 1683 – 20 Νοεμβρίου 1737 ) ήταν βασιλική σύζυγος του μονάρχη της Μεγάλης Βρετανίας Γεωργίου Β΄.
Ο πατέρας της Ιωάννης Φρειδερίκος, Μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, ήταν ο κυβερνήτης ενός μικρού Γερμανικού κρατιδίου, του Πριγκιπάτου του Άνσμπαχ, και ανήκε σε έναν κλάδο του Οίκου των Χοεντσόλλερν. Η μητέρα της, Ελεονώρα Ερδμούδη, ήταν κόρη του Ιωάννη Γεωργίου Α΄, Δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ. Η Καρολίνα έμεινε ορφανή σε νεαρή ηλικία (3 ετών από τον πατέρα της και 13 από τη μητέρα της) και μετακόμισε στην πεφωτισμένη αυλή της προστάτιδάς της Σοφίας Καρλόττας του Αννοβέρου, συζύγου του Φρειδερίκου Α΄ της Πρωσίας. Στην πρωσική Αυλή, η προηγουμένως περιορισμένη εκπαίδευσή της διευρύνθηκε και υιοθέτησε το φιλελεύθερο ύφος της προστάτιδάς της. Έγιναν καλές φίλες, και οι απόψεις της Σοφίας Καρλόττας επηρέασαν την Καρολίνα σε όλη της τη ζωή. Ως νεαρή γυναίκα, η Καρολίνα ήταν περιζήτητη για νύφη. Αφότου απέρριψε την πρόταση του ονομαστικού Βασιλιά της Ισπανίας, Αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Αύγουστο, τον τρίτο στη γραμμή διαδοχής στον βρετανικό θρόνο και εμφανή διάδοχο στο Εκλεκτοράτο του Αννοβέρου. Απέκτησαν οκτώ παιδιά, επτά από τα οποία έφθασαν στην ενηλικιότητα. Η Καρολίνα μετακόμισε μόνιμα στη Βρετανία το 1714, όταν ο σύζυγός της έγινε Πρίγκιπας της Ουαλίας. Ως Πριγκίπισσα της Ουαλίας, ασκούσε πολιτική αντιπολίτευση από κοινού με τον σύζυγό της στον πατέρα του Βασιλιά Γεώργιο Α΄. Το 1717, ο σύζυγός της αποπέμφθηκε από την αυλή μετά από μια οικογενειακή φιλονικία. Η Καρολίνα συνδέθηκε με τον Ρόμπερτ Ουόλπολ, έναν πολιτικό της αντιπολίτευσης, ο οποίος ήταν πρώην υπουργός της κυβέρνησης. Ο Ουόλπολ επανήλθε στην κυβέρνηση το 1720 και ο σύζυγος της Καρολίνας και ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' συμφιλιώθηκαν δημοσίως, μετά από συμβουλή του Ουόλπολ. Κατά τα επόμενα λίγα έτη, ο Ουόλπολ ανήλθε και έγινε ο κυρίαρχος υπουργός.
Η Καρολίνα έγινε βασιλική και εκλεκτορική σύζυγος το 1727, όταν ο σύζυγος της έγινε ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄. Ο μεγαλύτερος γιος της, Φρειδερίκος, έγινε Πρίγκιπας της Ουαλίας. Ήταν στόχος της αντιπολίτευσης, όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν και η σχέση της Καρολίνας μαζί του ήταν τεταμένη. Ως πριγκίπισσα και βασίλισσα, η Καρολίνα ήταν γνωστή για την πολιτική επιρροή της, την οποία ασκούσε μέσω του Ουόλπολ και για εκείνον. Η περίοδος της περιέλαβε τέσσερις αντιβασιλείες κατά τη διάρκεια των παραμονών του συζύγου της στο Αννόβερο και πιστώνεται με την ενίσχυση της θέσης της Αννοβεριανής δυναστείας στη Βρετανία κατά τη διάρκεια μιας περιόδου πολιτικής αστάθειας. Η Καρολίνα έγινε αντικείμενο ευρέως πένθους μετά τον θάνατό της το 1737, όχι μόνο από τον λαό, αλλά επίσης και από τον Βασιλιά, ο οποίος αρνήθηκε να νυμφευθεί για δεύτερη φορά.
Πρώιμος βίος
Η Βιλελμίνη Καρλόττα Καρολίνα γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1683 στο Άνσμπαχ, κόρη του Ιωάννη Φρειδερίκου, Μαργράβου του Βραδεμβούργου-Άνσμπαχ και της δεύτερης συζύγου του, Πριγκίπισσας Ελεονώρας Ερδμούδης της Σαξονίας-Άιζεναχ. Ο πατέρας της ήταν ο ηγεμόνας ενός από τα μικρότερα γερμανικά κρατίδια· πέθανε από ευλογιά σε ηλικία 32 ετών, όταν η Καρολίνα ήταν τριών ετών. Η Καρολίνα και ο νεαρότερος αδελφός της Μαργράβος Γουλιέλμος Φρειδερίκος, άφησαν το Άνσμπαχ με τη μητέρα τους, η οποία επέστρεψε στο μέρος καταγωγής της, το Άιζεναχ. Το 1692, η εν χηρεία μητέρα της Καρολίνας ωθήθηκε σε έναν δυστυχή γάμο με τον Ιωάννη Γεώργιο Δ΄, Εκλέκτορα της Σαξονίας, και η ίδια και τα δύο παιδιά της μετακόμισαν στη σαξονική Αυλή στη Δρέσδη. Η Ελεονώρα Ερδμούδη έμεινε χήρα ξανά δύο έτη αργότερα, αφότου ο άπιστος σύζυγός της κόλλησε ευλογιά από την ερωμένη του. Η Ελεονόρα έμεινε στη Σαξονία ακόμη δύο έτη, μέχρι τον θάνατό της το 1696. Οι ορφανοί Καρολίνα και Γουλιέλμος Φρειδερίκος επέστρεψαν στο Άνσμπαχ για να μείνουν με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό τους, Μαργράβο Γεώργιο Φρειδερίκο Β΄. Ο Γεώργιος Φρειδερίκος ήταν ένας νεαρός με λίγο ενδιαφέρον στο να φροντίζει ένα κορίτσι, κι έτσι η Καρολίνα σύντομα μετοίκησε στο Λύτσενμπουργκ λίγο έξω από το Βερολίνο, όπου τη φρόντιζαν οι προστάτες της Φρειδερίκος, Εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου και η σύζυγός του Σοφία Καρλότα του Αννόβερου.
Γάμος
Ευφυής και ελκυστική γυναίκα, η Καρολίνα ήταν περιζήτητη ως νύφη. Η χήρα Εκλέκτειρα Σοφία την αποκάλεσε "πιo ευχάριστη Πριγκίπισσα στη Γερμανία". Θεωρείτο υποψήφια για το χέρι του Αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, ο οποίος ήταν υποψήφιος για τον θρόνο της Ισπανίας και αργότερα έγινε Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Ο Κάρολος της έκανε επίσημες νύξεις το 1703, και η σύζευξη ενθαρρύνθηκε από τον Βασιλιά Φρειδερίκο της Πρωσίας. Μετά από κάποια εξέταση, η Καρολίνα αρνήθηκε το 1704, καθώς δεν επρόκειτο να μεταστραφεί από τον Λουθηρανισμό στον Καθολικισμό. Στις αρχές του επόμενου έτους, η Βασίλισσα Σοφία Καρλότα πέθανε σε μια επίσκεψή της στον τόπο καταγωγής της, το Αννόβερο. Η Καρολίνα ήταν συντετριμμένη, γράφοντας στον Λάιμπνιτς, "Η συμφορά με έχει επισκιάσει με θλίψη και ασθένεια, και είναι μόνο η ελπίδα ότι μπορεί σύντομα να την ακολουθήσω που με παρηγορεί."
Τον Ιούνιο του 1705, ο ανιψιός της Βασίλισσας Σοφίας Καρλότας, Γεώργιος Αύγουστος, Εκλεκτορικός Πρίγκιπας του Αννόβερου, επισκέφθηκε την αυλή του Άνσμπαχ, υποτιθέμενα "ινκόγκνιτο", για να επιθεωρήσει την Καρολίνα, καθώς ο πατέρας της δεν ήθελε ο γιος του να μπει σε έναν κανονισμένο γάμο χωρίς αγάπη όπως είχε ο ίδιος κάνει. Ανιψιός τριών άτεκνων θείων, ο Γεώργιος Αύγουστος βρισκόταν υπό πίεση για να νυμφευθεί και μα αποκτήσει διάδοχο, ή να διακινδυνεύσει τη συνέχεια της Αννοβεριανής διαδοχής. Είχε ακούσει αναφορές της "ασύγκριτης ομορφιάς και των ψυχικών χαρακτηριστικών" της Καρολίνας. Αμέσως ευαρεστήθηκε με τον "καλό χαρακτήρα" της και ο Βρετανικός απεσταλμένος ανέφερε ότι ο Γεώργιος Αύγουστος "δεν θα σκεφτόταν καμία άλλη μετά από αυτήν". Από την πλευρά της, η Καρολίνα δεν ξεγελάσθηκε από τη μεταμφίεση του πρίγκιπα, και βρήκε τον "μνηστήρα" της ελκυστικό. Ήταν ο εμφανής διάδοχος του Εκλεκτοράτου του Ανόβερου του πατέρα του και τρίτος στη γραμμή διαδοχής για τον Βρετανικό θρόνο της μακρινής εξαδέλφης του Βασίλισσας Άννας, μετά τη γιαγιά του Εκλέκτειρα Σοφία και τον πατέρα του, τον Εκλέκτορα.
Η Καρολίνα έφθασε στις 22 Αυγούστου 1705 για τον γάμο της με τον Γεώργιο Αύγουστο· παντρεύτηκαν εκείνο το απόγευμα στο παρεκκλήσι του Παλατιού Χέρρενχαουζεν. Μέχρι τον Μάιο του επόμενου έτους η Καρολίνα είχε μείνει έγκυος και το πρώτο της επιζών παιδί, ο Πρίγκιπας Φρειδερίκος γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1707. Μερικούς μήνες μετά τη γέννα, τον Ιούλιο, η Καρολίνα αρρώστησε βαριά με ευλογιά και μετά με πνευμονία. Το μωρό της κρατήθηκε μακριά από εκείνη, αλλά ο Γεώργιος Αύγουστος παρέμεινε στο πλευρό της με αφοσίωση, και κόλλησε και ξεπέρασε τη λοίμωξη ο ίδιος. Στα επόμενα επτά έτη, η Καρολίνα απέκτησε τρία επιπλέον παιδιά, την Άννα, την Αμαλία και την Καρολίνα, τα οποία όλα γεννήθηκαν στο Αννόβερο.
Ο Γεώργιος Αύγουστος και η Καρολίνα είχαν έναν ευρέως επιτυχημένο γάμο, αν και εκείνος συνέχισε να έχει ερωμένες, όπως ήταν σύνηθες εκείνη την εποχή. Η Καρολίνα γνώριζε καλά της απιστίες του, καθώς ήταν ευρέως γνωστές και της τις ανέφερε ο ίδιος. Οι δύο γνωστότερες ερωμένες του ήταν η Ενριέττα Χάουαρντ, αργότερα Κόμισσα του Σάφολκ, και, από το 1735, η Αμάλιε φον Βαλμόντεν, Κόμισσα του Γιάρμουθ. Η Χάουαρντ ήταν μία από τις Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας της Καρολίνας και έγινε Κυρία των Ενδυμάτων (Mistress of the Robes) όταν ο σύζυγός της κληρονόμησε έναν βρετανικό τίτλο ευγενείας το 1731· αποσύρθηκε το 1734. Σε αντίθεση με την πεθερά της και τον σύζυγό της, η Καρολίνα ήταν γνωστή για τη γαμήλια πίστη της· ουδέποτε έκανε ντροπιαστικές σκηνές ούτε είχε εραστές. Προτιμούσε οι ερωμένες του συζύγου της να είναι κυρίες επί των τιμών, καθώς ούτως πίστευε ότι θα μπορούσε να τις επιβλέπει καλύτερα.
Η διαδοχή της οικογένεια του συζύγου της στον Βρετανικό θρόνο ήταν ακόμη αβέβαιη, καθώς ο ετεροθαλής αδελφός της Βασίλισσας Άννας Ιάκωβος Στιούαρτ αντιμαχόταν την Αννοβεριανή διεκδίκηση, και η Άννα και η γιαγιά του συζύγου της Καρολίνας, Σοφία, είχαν διακόψει τις σχέσεις τους. Η Άννα αρνήθηκε σε οποιονδήποτε από τους Αννοβεριανούς την άδεια να επισκεφθούν τη Βρετανία κατά τη διάρκεια της ζωής της. Η Καρολίνα έγραψε στον Λάιμπνιτς, "Δέχομαι τη σύγκριση την οποία έκανες, αν και είναι κολακεία, μεταξύ εμού και της Βασίλισσας Ελισάβετ ως καλό οιωνό. Όπως η Ελισάβετ, τα δικαιώματα της Εκλέκτειρας δεν έγιναν αποδεκτά από μια ζηλόφθονη αδελφή [Βασίλισσα Άννα], και δεν θα είναι ποτέ σίγουρη για το αγγλικό στέμμα μέχρι την άνοδό της στον θρόνο." Τον Ιούνιο του 1714, η Εκλέκτειρα Σοφία πέθανε στα χέρια της Καρολίνας στην ηλικία των 84 και ο πεθερός της Καρολίνας έγινε πιθανός διάδοχος της Βασίλισσας Άννας. Εβδομάδες μετά, η Άννα πέθανε και ο Εκλέκτορας του Αννόβερου ανακηρύχθηκε διάδοχός της και έγινε ο Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας.
Πριγκίπισσα της Ουαλίας
Ο Γεώργιος Αύγουστος απέπλευσε προς την Αγγλία τον Σεπτέμβριο του 1714, και η Καρολίνα και δύο από τις κόρες της ακολούθησαν τον Οκτώβριο. Το ταξίδι της στη Βόρεια Θάλασσα από τη Χάγη στο Μάργκεϊτ ήταν το μόνο θαλάσσιο ταξίδι που έκανε σε όλη της τη ζωή. Ο νεότερος γιος τους, Πρίγκιπας Φρειδερίκος, παρέμεινε στο Ανόβερο για το υπόλοιπο της βασιλείας του Γεωργίου Α' για να ανατραφεί από ιδιωτικούς δασκάλους.
Με την ανάρρηση του Γεωργίου Α' το 1714, ο σύζυγος της Καρολίνας αυτόματα έγινε Δούκας της Κορνουάλης και Δούκας του Ρόθσεϋ. Λίγο μετά εγκαθιδρύθηκε ως Πρίγκιπας της Ουαλίας. Η Καρολίνα ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε τον τίτλο την ίδια εποχή με τον σύζυγό της. Ήταν η πρώτη Πριγκίπισσα της Ουαλίας μετά από περισσότερο από δύο αιώνες, αφού τελευταία ήταν η Αικατερίνη της Αραγονίας. Καθώς ο Γεώργιος Α' είχε αποκηρύξει τη σύζυγό του Σοφία Δωροθέα του Τσέλλε το 1694 προτού γίνει Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας, δεν υπήρχε βασιλική σύζυγος, και η Καρολίνα ήταν η πιο υψηλόβαθμη γυναίκα στο βασίλειο. Ο Γεώργιος Αύγουστος και η Καρολίνα έκαναν μια συντονισμένη προσπάθεια να "εξαγγλιστούν" αποκτώντας γνώσεις για τη γλώσσα, τους ανθρώπους, την πολιτική και τα έθιμα της Αγγλίας. Δύο ξεχωριστές αυλές αναπτύχθηκαν με ισχυρές αντιθέσεις· του ηλικιωμένου βασιλιά είχε Γερμανούς αυλικούς και κυβερνητικούς υπουργούς, ενώ της Ουαλίας προσέλκυσε Άγγλους ευγενείς εκτός της εύνοιας του βασιλιά, και ήταν σημαντικά δημοφιλέστερη στον βρετανικό λαό. Η πολιτική αντίδραση προς τον Βασιλιά βαθμιαία επικεντρώθηκε γύρω από τον Γεώργιο Αύγουστο και την Καρολίνα.
Δύο έτη μετά την άφιξή τους στην Αγγλία, η Καρολίνα είχε μια θνησιγενή γέννα, για την οποία η φίλη της Κόμισσα Μπύκεμπουργκ κατηγόρησε τους Άγγλους γιατρούς για την ανικανότητά τους, αλλά το επόμενο έτος απέκτησε άλλον ένα γιο, τον Πρίγκιπα Γεώργιο Γουλιέλμο. Στη βάπτιση τον Νοέμβριο του 1717, ο σύζυγός της φιλονίκησε με τον πατέρα του για την επιλογή των νονών, οδηγώντας στον κατ' οίκον περιορισμό του ζεύγους στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου πριν την εκδίωξή τους από την αυλή. Στην Καρολίνα αρχικά επιτράπηκε να μείνει με τα παιδιά τους, αλλά αρνήθηκε καθώς πίστευε ότι η θέση της ήταν με τον σύζυγό της. Εκείνη και ο σύζυγός της μετακόμισαν στην Οικία Λέστερ, ενώ τα παιδιά τους παρέμειναν υπό την αιγίδα του Βασιλιά. Η Καρολίνα είχε αρρωστήσει από την ανησυχία, και λιποθύμησε κατά τη διάρκεια μιας κρυφής επίσκεψης στα παιδιά της χωρίς την έγκριση του Βασιλιά. Τον Ιανουάριο ο Βασιλιάς υποχώρησε και επέτρεψε την απεριόριστη πρόσβαση της Καρολίνας. Τον Φεβρουάριο, ο Πρίγκιπας Γεώργιος Γουλιέλμος αρρώστησε και ο Βασιλιάς επέτρεψε σε αμφότερους τον Γεώργιο Αύγουστο και την Καρολίνα να τον δουν στο Παλάτι του Κένσινγκτον χωρίς προϋποθέσεις. Όταν το μωρό πέθανε, διεξήχθη μια μεταθανάτια εξέταση για να αποδείξει ότι η αιτία του θανάτου του ήταν ασθένεια (ένας πολύποδας στην καρδιά) και όχι ο αποχωρισμός από τη μητέρα του. περαιτέρω τραγωδίες συνέβησαν το 1718, όταν η Καρολίνα απέβαλε στην Οικία Ρίτσμοντ, την εξοχική της κατοικία. Κατά τα επόμενα χρόνια, η Καρολίνα απέκτησε τρία επιπλέον παιδιά: τον Γουλιέλμο, τη Μαρία και τη Λουίζα. Τον Ιούλιο 1725, η 11η και τελευταία εγκυμοσύνη της κατέληξε σε μια δεύτερη αποβολή.
Η Οικία Λέστερ έγινε σημείο συχνών συναντήσεων για τους πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης. Η Καρολίνα ανέπτυξε μια φιλία με τον πολιτικό Σερ Ρόμπερτ Ουόλπολ, έναν πρώην υπουργό στην κυβέρνηση των Ουίγων ο οποίος ηγείτο μιας δυσαρεστημένης πτέρυγας του κόμματος. Τον Απρίλιο του 1720, η πτέρυγα του Ουόλπολ μέσα στο Κόμμα των Ουίγων συμφιλιώθηκε με την κυβερνώσα πτέρυγα, και ο Ουόλπολ και η Καρολίνα βοήθησαν να γίνει μια συμφιλίωση μεταξύ του Βασιλιά και του συζύγου της στο όνομα της δημόσιας ενότητας. Η Καρολίνα ήθελε να αναλάβει πάλι τις τρεις μεγαλύτερες κόρες της, οι οποίες παρέμεναν υπό την αιγίδα του Βασιλιά, και θεώρησε ότι η συμφιλίωση θα οδηγούσε στην επιστροφή τους, αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν πουθενά. Ο Γεώργιος Αύγουστος έφτασε να πιστεύει ότι ο Ουόλπολ τον είχε εξαπατήσει σε συμφιλίωση ως μέρος μιας σκευωρίας για να αποκτήσει εξουσία. Ο πρίγκιπας απομονώθηκε πολιτικά όταν οι Ουίγοι του Ουόλπολ μπήκαν στην κυβέρνηση, και η Οικία Λέστερ φιλοξενούσε λογοτεχνικές προσωπικότητες και πνευματικούς ανθρώπους, όπως ο Τζον Άρμπαθνοτ και ο Τζόναθαν Σουίφτ, παρά πολιτικούς. Ο Άρμπαθνοτ είπε στον Σουίφτ ότι η Καρολίνα απολάμβανε Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ, ειδικά την ιστορία του πρίγκιπα που φορούσε ένα χαμηλό και ένα ψηλό τακούνι σε μια χώρα όπου ο Βασιλιάς και οι υποστηρικτές του φορούσαν χαμηλά τακούνια, και η αντιπολίτευση φορούσε ψηλάs: μια μετά βίας καλυμμένη αναφορά στις πολιτικές προτιμήσεις του Πρίγκιπα της Ουαλίας.
Η διανόηση της Καρολίνας υπερέβαινε κατά πολύ αυτή του συζύγου της, και διάβαζε ακόρεστα. Δημιούργησε μια εκτεταμένη βιβλιοθήκη στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου. Ως νεαρή γυναίκα, αλληλογραφούσε με τον Γκότφριντ Λάιμπνιτς, τον διανοητικό κολοσσό ο οποίος ήταν αυλικός και ασχολείτο με πολλά καθήκοντα στον Οίκο του Αννόβερου. Αργότερα διευκόλυνε την αλληλογραφία Λάιμπνιτς-Κλαρκ, που θεωρείται η σημαντικότερη συζήτηση για φιλοσοφία της φυσικής του 18ου αιώνα. Επίσης βοήθησε στη διάδοση της πρακτικής του ευλογιασμού (variolation), στην οποία είχε υπάρξει μάρτυρας η Λαίδη Μαίρυ Ουόρτλεϊ Μόνταγκιου και ο Τσαρλς Μαίτλαντ στην Κωνσταντινούπολη. Καθ'υπόδειξη της Καρολίνας, σε έξι καταδίκους δόθηκε η επιλογή να εμβολιαστούν αντί να εκτελεστούν: όλοι επιβίωσαν του εμβολιασμού όπως και έξι ορφανά παιδιά που υποβλήθηκαν στην ίδια διαδικασία. Πεπεισμένη για την ιατρική αξία της μεθόδου, η Καρολίνα την εφάρμοσε στα παιδιά της Αμέλια, Καρολίνα και Φρειδερίκο εναντίον της ευλογιάς με τον ίδιο τρόπο. Επαινώντας την υποστήριξη της στον ευλογιασμό, ο Βολταίρος έγραψε: "Πρέπει να πω ότι παρ'όλους τους τίτλους και τα στέμματά της, αυτή η πριγκίπισσα γεννήθηκε για να ενθαρρύνει τις τέχνες και την ευημερία της ανθρωπότητας· ακόμα και σαν βασίλισσα είναι μια καλοπροαίρετη φιλόσοφος· ουδέποτε έχει χάσει ευκαιρία να μάθει ή να εκφράσει η γενναιοδωρία της."
Βασίλισσα και αντιβασίλισσα
thumb|right|Η Βασίλισσα Καρολίνα, από τον Τσαρλς Τζάρβις το [[1727.]] Η Καρολίνα έγινε βασιλική σύζυγος με τον θάνατο του πεθερού της το 1727, και στέφθηκε μαζί με τον σύζυγο της στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ στις 11 Οκτωβρίου εκείνου του έτους. Ήταν η πρώτη βασιλική σύζυγος που στέφθηκε μετά την Άννα της Δανίας το 1603. Αν και ο Γεώργιος Β' κατήγγειλε τον Ουόλπολ ως "απατεώνα και κατεργάρη" λόγω των όρων συμφιλίωσης τον πατέρα του, η Καρολίνα συμβούλεψε τον σύζυγο της να διατηρήσει τον Ουόλπολ ως ηγήτορα υπουργό. Ο Ουόλπολ ηγείτο μιας σημαντικής πλειοψηφίας στο Κοινοβούλιο και ο Γεώργιος Β' δεν μπορούσε παρά να τον αποδεχθεί ή να διακινδυνεύσει κυβερνητική αστάθεια. Ο Ουόλπολ διασφάλισε μία πληρωμή από τη δημόσια λίστα των £100,000 ανά έτος για την Καρολίνα, και της δόθηκε η Οικία Σόμερσετ και η Οικία Ρίτσμοντ. Ο αυλικός Λόρδος Χέρβεϊ αποκαλούσε τον Ουόλπολ "υπουργό της Βασίλισσας" σε αναγνώριση της στενής σχέσης τους. Για την επόμενη δεκαετία η Καρολίνα είχε τεράστια επιρροή. Έπεισε τον Βασιλιά να υιοθετήσει πολιτικές κατά εντολή του Ουόλπολ, ενώ έπεισε τον Ουόλπολ να μην προβεί σε προκλητικές πράξεις. Η Καρολίνα είχε απορροφήσει τις φιλελεύθερες απόψεις της μέντορος της, Βασίλισσας Σοφίας Καρλόττας της Πρωσίας, και υπερασπιζόταν την επιείκεια προς τους Ιακωβίτες (υποστηρικτές της αντίπαλης διεκδίκησης των Στιούαρτ στον θρόνο), την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία λόγου στο Κοινοβούλιο.
Κατά τα επόμενα λίγα χρόνια, εκείνη και ο σύζυγός της διεξήγαγαν μια διαρκή μάχη εναντίον του μεγαλύτερου γιου τους, Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, ο οποίος είχε μείνει πίσω στη Γερμανία όταν ήλθαν στην Αγγλία. Ενώθηκε με την οικογένεια το 1728, όταν πια είχε ενηλικιωθεί, είχε ερωμένες και χρέη, και αρεσκόταν στα τυχερά παιχνίδια και τα ντροπιαστικά αστεία. Ήταν αντίθετος με τις πολιτικές πεποιθήσεις του πατέρα του, και παραπονιόταν για την έλλειψη επιρροής του στην κυβέρνηση. Η Πράξη Αντιβασιλείας 1728 έκανε την Καρολίνα αντί του Φρειδερίκου αντιβασίλισσα όταν ο άνδρας της ήταν στο Αννόβερο για πέντε μήνες από τον Μάιο του 1729. Κατά την αντιβασιλεία της επιλύθηκε ένα διπλωματικό συμβάν με την Πορτογαλία (όπου ένα Βρετανικό πλοίο είχε καταληφθεί στον Τάγο) και ολοκληρώθηκε η διαπραγμάτευση της Συνθήκης της Σεβίλλης μεταξύ Βρετανίας και Ισπανίας. Από τον Μάιο 1732, εκείνη ήταν αντιβασίλισσα για τέσσερις μήνες ενώ ο Γεώργιος Β' ήταν πάλι μακριά στο Αννόβερο. Μια έρευνα στο ποινικό σύστημα αποκάλυψε ευρέως διαδεδομένες παρατυπίες, όπως βάναυση μεταχείριση και συνωμοσία για αποδράσεις πλούσιων καταδίκων. Η Καρολίνα πίεσε τον Ουόλπολ για μεταρρυθμίσεις, σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχώς. Τον Μάρτιο του 1733 ο Ουόλπολ εισήγαγε ένα μη αρεστό νομοσχέδιο φορολόγησης προϊόντων στο Κοινοβούλιο, το οποίο υποστήριζε η Βασίλισσα αλλά είχε συγκεντρώσει τόσο ισχυρή αντίδραση που τελικά εγκαταλείφθηκε.
Όλη η ζωή της Καρολίνας στη Βρετανία πέρασε στα Νοτιοανατολικά της Αγγλίας μέσα ή γύρω από το Λονδίνο. Ως βασίλισσα, συνέχισε να περιβάλλει τον εαυτό της με καλλιτέχνες, συγγραφείς και διανοούμενους. Συνέλεγε κοσμήματα, ειδικά καμεούς και χαρακτά, αποκτούσε σημαντικά πορτραίτα και μινιατούρες, και απολάμβανε τις οπτικές τέχνες. Παράγγειλε πήλινες προτομές των μοναρχών της Αγγλίας στον Μάικλ Ρίσμπρακ, και επέβλεψε έναν πιο νατουραλιστικό σχεδιασμό των βασιλικών κήπων από τον Ουίλλιαμ Κεντ και τον Τσαρλς Μπρίτζμαν. Το 1728 ανακάλυψε συλλογές σκίτσων του Λεονάρντο ντα Βίντσι και του Χανς Χολμπάιν που ήταν κρυμμένες σε ένα συρτάρι από την εποχή του Γουλιέλμου Γ'.
Η μεγαλύτερη κόρη της Καρολίνας Άννα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ' της Οράγγης το 1734, και μετακόμισε με τον σύζυγό της στις Κάτω Χώρες. Η Καρολίνα έγραψε στην κόρη της για την "απερίγραπτη" λύπη του χωρισμού. Η Άννα σύντομα νοστάλγησε το σπίτι της, και ταξίδεψε πίσω στην Αγγλία όταν ο σύζυγός της πήγε σε εκστρατεία. Τελικά, ο σύζυγός και ο πατέρας της τη διέταξαν να επιστρέψει στην Ολλανδία.
Τελευταία χρόνια
Στα μέσα του 1735, ο Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, απογοητεύτηκε περαιτέρω όταν η Καρολίνα, αντί εκείνος, ενέργησε ξανά ως αντιβασιλιάς ενώ ο βασιλιάς ήταν απών στο Αννόβερο. Ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα κανόνισαν τον γάμο του Φρειδερίκου το 1736, με την Αυγούστα της Σαξονίας-Γκότα-Αλτεμβούργου. Λίγο μετά τον γάμο, ο Γεώργιος πήγε στο Αννόβερο και η Καρολίνα ανέλαβε πάλι τον ρόλο του "Προστάτη του Βασιλείου". Ως αντιβασίλισσα η Καρολίνα εξέτασε την πιθανότητα να δοθεί χάρη στον Τζον Πόρτεους, που είχε καταδικαστεί για φόνο στο Εδιμβούργο. Προτού προλάβει να δράσει, ένας όχλος εισέβαλε στη φυλακή του και τον σκότωσε. Η Καρολίνα αισθάνθηκε αποτροπιασμό. Οι απουσίες του βασιλιά στο εξωτερικό τον έκαναν αντιπαθή και στα τέλη του 1736 ο ίδιος σχεδίασε την επιστροφή του, αλλά το πλοίο του εγκλωβίστηκε σε κακοκαιρία και θεωρείτο ότι είχε χαθεί στη θάλασσα. Η Καρολίνα κατέρρευσε και αηδίασε από την αναισθησία του γιου της, ο οποίος παρέθεσε πλούσιο δείπνο ενώ μαινόταν η θύελλα. Όσο ήταν αντιβασίλισσα, ο Πρίγκιπας της Ουαλίας αποπειράθηκε να δημιουργήσει διενέξεις μαζί της, βλέποντάς την ως χρήσιμο μέσο για να ενοχλήσει τον Βασιλιά. Ο Γεώργιος επέστρεψε τελικά τον Ιανουάριο του 1737.
Ο Φρειδερίκος αιτήθηκε ανεπιτυχώς στο Κοινοβούλιο να λάβει αυξημένη χρηματική επιχορήγηση που ως τότε ο βασιλιάς του είχε αρνηθεί, και η δημόσια διαφωνία για το θέμα αυτό διεύρυνε το χάσμα του με τους γονείς του. Με προτροπή του Ουόλπολ ο Φρειδερίκος τελικά επέτυχε το αίτημά του καθώς θεωρήθηκε ένας τρόπος άμβλυνσης περαιτέρω συγκρούσεων, αλλά το επιπλέον ποσό που εγκρίθηκε ήταν χαμηλότερο από αυτό που ζητούσε. Τον Ιούνιο του 1737 ο Φρειδερίκος ενημέρωσε τους γονείς του ότι η Αυγούστα ήταν έγκυος και θα γεννούσε τον Οκτώβριο. Στην πραγματικότητα η ημερομηνία τοκετού της Αυγούστας ήταν νωρίτερα και ακολούθησε ένα παράξενο επεισόδιο τον Ιούλιο κατά το οποίο ο πρίγκιπας, ανακαλύπτοντας ότι η σύζυγός του ήταν ετοιμόγεννη, τη φυγάδευσε από το Παλάτι Χάμπτον Κορτ στη μέση της νύχτας, ώστε να διασφαλίσει ότι ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα δεν θα ήταν παρόντες στη γέννα. Ο Γεώργιος και η Καρολίνα τρομοκρατήθηκαν. Παραδοσιακά οι βασιλικές γέννες γίνονταν παρουσία μελών της οικογένειας και ανώτερων αυλικών για να αποφευχθεί η περίπτωση να παρουσιαστούν ξένα βρέφη ως βασιλικά βρέφη και η Αυγούστα είχε αναγκαστεί από τον σύζυγό της να μετακινηθεί με μια άμαξα που τρέκλιζε επί μιάμιση ώρα, όντας ετοιμόγεννη και με πόνους. Με μια ακολουθία συμπεριλαμβανομένων δύο θυγατέρων της και του Λόρδου Χέρβεϋ, η Βασίλισσα έσπευσε ως το Ανάκτορο του Αγίου Ιακώβου, όπου ο Φρειδερίκος είχε μεταφέρει την Αυγούστα. Η Καρολίνα ανακουφίστηκε όταν ανακάλυψε ότι η Αυγούστα είχε γεννήσει ένα "κακόμοιρο, άσχημο μικρό θηλυκό ποντίκι" αντί ενός "μεγαλόσωμου, παχουλού, υγιούς αγοριού" καθώς αυτό καθιστούσε απίθανο το ενδεχόμενο εμφάνισης ενός ξένου βρέφους ως βασιλικού. Οι περιστάσεις της γέννας διεύρυναν την αποξένωση μητέρας και γιού. Σύμφωνα με τον Λόρδο Χάρβεϋ, κάποτε η Καρολίνα ευχήθηκε να βυθιστεί ο Φρειδερίκος στο βαθύτερο σημείο της κόλασης.
Στα τελευταία της χρόνια η Καρολίνα έπασχε από ποδάγρα, αλλά το σοβαρότερο ήταν η ομφαλοκήλη που απέκτησε κατά τη γέννηση του τελευταίου της παιδιού το 1724. Στις 9 Νοεμβρίου 1737 ένιωσε έναν οξύ πόνο και αφότου υπέφερε κατά τη διάρκεια μιας επίσημης εκδήλωσης έπεσε στο κρεβάτι. Μέρος του λεπτού της εντέρου είχε διαπεράσει την κήλη. Τις επόμενες μέρες υπεβλήθη σε αιμοκαθαρισμό και επεμβάσεις χωρίς αναισθησία αλλά δεν εμφάνισε βελτίωση. Ο Βασιλιάς απαγόρευσε στον Φρειδερίκο να δει τη μητέρα του, μια απόφαση στην οποία η ίδια υπάκουσε. Έστειλε στον γιο της μήνυμα συγχώρεσης μέσω του Ουόλπολ. Ζήτησε από τον σύζυγό της να ξαναπαντρευτεί μετά τον θάνατό της το οποίο ο ίδιος απέρριψε λέγοντας ότι θα είχε ΄μονο ερωμένες: εκείνη απάντησε "Ah, mon Dieu, cela n'empêche pas" ("Θεέ μου, δε μπορεί να το αποτρέψει"). Στις 17 Νοεμβρίου το έντερό της έσπασε. Η Καρολίνα πέθανε στις 20 Νοεμβρίου 1737 στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου.
Η ταφή της έγινε στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ την 17η Δεκεμβρίου. Ο Φρειδερίκος δεν προσκλήθηκε στην κηδεία. Ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ συνέθεσε έναν ύμνο για την περίσταση, The Ways of Zion Do Mourn / Funeral Anthem for Queen Caroline. Ο Βασιλιάς διέταξε την κατασκευή διδύμων φερέτρων με αποσπώμενα πλευρά, ώστε όταν την ακολουθούσε στον θάνατο (23 έτη αργότερα), να ταφούν μαζί.
Κληρονομιά
Η Καρολίνα θρηνήθηκε πάρα πολύ. Οι Προτεστάντες προέτασσαν το ηθικό της παράδειγμα, και ακόμα και οι Ιακωβίτες αναγνώριζαν τη συμπόνια της, και την παρέμβασή της να υπάρξει έλεος για τους συνεργάτες τους. Κατά τη διάρκεια της ζωής της η άρνηση της να μεταστραφεί όταν της προσφέρθηκε το χέρι του Αρχιδούκα Καρόλου χρησιμοποιήθηκε για να απεικονιστεί ως αυστηρή πιστή του Προτεσταντισμού. Για παράδειγμα, ο Τζον Γκέυ έγραψε για την Καρολίνα στο A Letter to A Lady (1714):
Υπήρχε στην κοινή γνώμη και στην αυλή η πεποίθηση ότι είχε μεγάλη επιρροή στον σύζυγό της. Ένα σατιρικό τραγούδι της εποχής έλεγε: Τα απομνημονεύματα του δέκατου όγδοου αιώνα, ειδικά αυτά του Λόρδου Χάρβεϋ, τροφοδότησαν τις πεποιθήσεις ότι η Καρολίνα εξουσίαζε τον σύζυγό της μαζί με τον Ουόλπολ. Ο Πήτερ Κέννελ έγραψε ότι ο Χάρβεϊ ήταν ο "χρονικογράφος αυτού του αξιοσημείωτου συνασπισμού" και ότι ήταν η "ηρωίδα" του Χάρβεϋ. Ο Ουίλκινς έγραψε ότι «με την αξιοπρέπεια και τη μεγαλοσύνη της, η Καρολίνα εξασφάλισε τη ρίζα της δυναστείας στην Αγγλία». Ο Γουίλιαμ Ουίλκινς είπε ότι η «ευγενική και αξιοπρεπής προσωπικότητά της, τα υψηλά ιδανικά της και η αγνή ζωή της εξουδετέρωσαν την αντιπάθεια του λαού προς τον σύζυγό της και τον πατέρα του"." Παρότι σύγχρονοι ιστορικοί τείνουν πιστέψουν ότι οι Χάρβεϋ, Ουίλκινς και Άρκελ έχουν υπερεκτιμήσει τη σημασία της, είναι πιθανό ότι η Καρολίνα του Άνσμπαχ ήταν μία από τις πιο ισχυρές βασιλικές συζύγους στη Βρετανική ιστορία.
Διακρίσεις
Η Κομητεία Κάρολαϊν στη Βρετανική Αποικία της Βιρτζίνια ονομάστηκε προς τιμή της όταν ιδρύθηκε το 1727.
Επίγονοι
Οι δέκα περίοδοι εγκυμοσύνης της Καρολίνας είχαν ως αποτέλεσμα οκτώ γεννήσεις. Ένα από τα παιδιά της πέθανε κατά την παιδική του ηλικία, ενώ επτά έφτασαν την ενηλικίωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Σύζυγοι Βρετανών μοναρχών Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Εκλέκτειρες
Βιτάλι Μπιάνκι
Ο Βιτάλι Βαλεντίνοβιτς Μπιάνκι (Виталий Валентинович Бианки, 11 Φεβρουαρίου 1894, Αγία Πετρούπολη — 10 Ιουνίου 1959, Λένινγκραντ) ήταν δημοφιλής συγγραφέας παιδικών ιστοριών και βιβλίων σχετικών με τη φύση.
Βίος
Το επίθετο του είναι Ιταλικό, καθώς οι πρόγονοί του κατάγονταν από την Ιταλία. Σπούδασε στο Τμήμα Φυσικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Διακόπηκαν όμως οι σπουδές του λόγω των κινητοποιήσεων κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο πατέρας του Βιτάλι, ο Βαλεντίν Λβόβιτς Μπιάνκι (1857-1920) ήταν ο γνωστός Ρώσος ζωολόγος, ορνιθολόγος και εντομολόγος εργαζόταν στο Ζωολογικό Μουσείο της Ακαδημίας των Επιστημών. Ο Βιτάλι από την παιδική του ηλικία ενδιαφερόταν για τις φυσικές επιστήμες. Στις σχολικές του διακοπές έκανε ζωολογικές και βοτανικές συλλογές.
Τον Απρίλιο του 1887 ο πατέρας του μετατέθηκε στο Τμήμα του Ζωολογικού Μουσείου της Ακαδημίας Επιστημών (Αγίας Πετρούπολης) και ειδικεύτηκε κυρίως πάνω στις πεταλούδες και τα σκαθάρια. Ο Μπιάνκι δίδαξε στον γιό του Βιτάλι να καταγράφει όλα όσα παρατηρεί. Μετά από πολλά χρόνια όλα αυτά μετατράπηκαν σε συναρπαστικές ιστορίες και σε παραμύθια.
Τα καλοκαίρια η οικογένειά του Μπιάνκι έφευγε για το Λεμπιάζε, το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Φινλανδίας, ένα μέρος μέσω του οποίου περνούν τη Μεγάλη Θάλασσα μεταναστευτικά πουλιά. Εδώ ο Βιτάλι για πρώτη φορά πήγε για διακοπές στο δάσος. Ο πατέρας του τον έπαιρνε πάντα μαζί του στο εξηγώντας του τις συνήθειες πτηνών και των μικρών ζώων.
Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, εργάστηκε ως δάσκαλος σε σχολείο και έκανε πολλά πράγματα για το τοπικό Μουσείο Ιστορίας. Εδώ ο μελλοντικός συγγραφέας απέδειξε τις πρώτες του λογοτεχνικές δεξιότητες δημοσιεύοντας μικρές σημειώσεις και ποιήματα για τη φύση. Το 1922 επέστρεψε στην Πετρούπολη για να αφοσιωθεί στο λογοτεχνικό έργο.
Στο τέλος του 1925, ο Μπιάνκι συνελήφθη με την υποψία της ανατρεπτικής δράσης και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια εξορίας στο Οράλ. Την άνοιξη του 1928, αφέθηκε ελεύθερος να επιστρέψει στο Λένινγκραντ. Τον Νοέμβριο του 1932 συνελήφθη και πάλι, αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά από τρεισήμισι εβδομάδες λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Τον Μάρτιο του 1935, συνελήφθη ως "ενεργό μέλος της ένοπλης εξέγερσης εναντίον της σοβιετικής διακυβέρνησης", αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά από μεσολάβηση της πρώην συζύγου του Μαξίμ Γκόρκι, Γεκατερίνα Πέσκοβα. Το 1941, επέστρεψε στο Λένινγκραντ. Λόγω της κακής υγείας δεν κατατάχηκε για υπηρεσία στον στρατό κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αποσύρθηκε πέρα από τα Ουράλια. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε και πάλι στο Λένινγκραντ.
Εργογραφία
Ο Μπιάνκι μαζί με τον Μικαΐλ Πρισβίν θεωρούνται οι δύο μεγαλύτεροι Σοβιετικοί συγγραφείς για τη φύση και στα έργα τους συναντιέται η ποίηση με την επιστήμη.
Από το 1923 ο Βιτάλι συμμετείχε στον κύκλο των συγγραφέων για τα παιδιά που ήταν υπό τη διεύθυνση του Σαμουέλ Μαρσάκ. Η πρώτη ιστορία του ήταν το Ταξίδι του κοκκινοκέφαλου σπουργιτιού που προσέλκυσε την προσοχή των αναγνωστών και ενέπνευσε τον συγγραφέα να δημιουργήσει νέες ιστορίες και βιβλία για τα μικρά παιδιά. Από το 1923 άρχισαν να εκδίδονται και άλλα βιβλία όπως Οι καλύβες του δάσους, Ποιανού μύτη είναι η καλύτερη;, Πικ το ποντίκι, Το Αρχοντικό και άλλα έργα, τα οποία έδωσαν μεγαλύτερη φήμη στον συγγραφέα.
Για τέσσερα χρόνια μελέτησε τα πουλιά του Νόβγκοροντ και έγραψε ένα βιβλίο για αυτά. Τα έργα του Μπιάνκι αποτελούν υλικό για την ανάγνωση, την εκπαίδευση και την ανάπτυξη των παιδιών, ειδικά σήμερα, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται στο χείλος της οικολογικής καταστροφής.
Η Εφημερίδα του δάσους είναι το πιο διάσημο βιβλίο του Βιτάλι, το οποίο αποτελείται από 12 κεφάλαια. Οι ιστορίες του μεταφέρθηκαν στο ραδιόφωνο.
Αναγνώριση
Το όνομά του δόθηκε στο Μπισκ στο Περιφερειακό Μουσείο και σε δρόμους μεγάλων πόλεων της Ρωσίας. Ο Βιτάλι Μπιάνκι έγραψε περισσότερες από 300 ιστορίες, παραμύθια και άρθρα. Κυκλοφόρησε 120 βιβλία που τυπώθηκαν σε μια συνολική κυκλοφορία των 40.000.000 αντίτυπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς
Έντομα
Τα έντομα (λατινικά Insecta, σε αντιστοιχία με το ελληνικό ἔντομον = σε τομές) είναι η πολυπληθέστερη και πιο πολυποίκιλη ομοταξία των αρθροπόδων αλλά και ολόκληρου του ζωικού βασιλείου, με τουλάχιστον ένα εκατομμύριο καταγεγραμμένα είδη (υπολογίζεται πως ο πραγματικός αριθμός είναι πολλαπλάσιος) - υπάρχουν περισσότερα είδη εντόμων απ' ό,τι το σύνολο όλων των υπόλοιπων ειδών. Ο κύκλος ζωής τους ποικίλλει ωστόσο τα περισσότερα εκκολάπτονται από αυγά. Στα πρώτα στάδια του σχηματισμού τους μπορεί να διαφέρουν αρκετά από την τελική μορφή του ενήλικα εντόμου, και μπορούν να περάσουν μέσα από διαδοχικά στάδια μεταμόρφωσης ως νύμφες. Κατά την Παλαιοζωική περίοδο φαίνεται πως είχαν ιδιαίτερα μεγάλο μέγεθος, καθώς έχουν ανακαλυφθεί απολιθώματα δρακόμυγων όπου η έκταση των φτερών του έφτανε τα 55 με 70 εκατοστά. Τα περισσότερα είδη εντόμων φαίνεται πως αναπτύχθηκαν παράλληλα με την εξέλιξη των άνθεων. Ορισμένες φορές αναφέρονται και ως «εξάποδα», επειδή αποτελούν την μοναδική ομοταξία της διαίρεσης των εξαπόδων στο υποφύλλο των μονοσκελών. Το υπόφυλο των μονοσκελών αποτελείται, εκτός των εντόμων, από τα διπλόποδα, τα χειλόποδα, τα παυρόποδα και τα σύμφυλα. Αυτά ισχύουν στην παραδοσιακή ταξινόμηση η οποία ωστόσο θεωρείται ξεπερασμένη.
Οι διαφορές τους από τα άλλα αρθρόποδα είναι κυρίως οι δύο:
Τα έντομα είναι τα ευρύτερα εξαπλωμένα ζώα στην ξηρά, όχι όμως και στη θάλασσα. Μόνο λίγα θαλάσσια είδη υπάρχουν. Είναι όμως κοινά σε υφάλμυρα νερά και σε παραλίες όπως και άφθονα στα γλυκά νερά. Κυμαίνονται σε μήκος από 0,2 χιλ. έως και 30 εκ. αλλά η πλειονότητα έχει μήκος μεταξύ ενός και είκοσι χιλιοστών. Υπάρχει ολόκληρος επιστημονικός κλάδος, η Εντομολογία, που ασχολείται με αυτήν την ομάδα και τον ρόλο της στο βιολογικό σχέδιο της ζωής.
Ορισμένα είδη εντόμων θεωρούνται από τους ανθρώπους ως παράσιτα, όπως οι κατσαρίδες, τα κουνούπια, και οι μύγες, και συνήθως ελέγχουν τους πληθυσμούς τους μέσω εντομοκτόνων και άλλων τεχνικών. Ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις καλλιέργειες, κάποιοι τύποι εντόμων μπορούν να αποβούν ιδιαίτερα καταστροφικοί για τις σοδειές, ενώ άλλα είδη, υπό συγκεκριμένες περιστάσεις, είναι επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία καθώς μπορεί να μεταφέρουν παθογόνους μικροοργανισμούς, όπως τα κουνούπια να είναι φορείς της ελονοσίας. Ωστόσο τα έντομα γενικώς έχουν και χρήσιμη συμβολή, όπως την γονιμοποίηση των άνθεων με την μεταφορά της γύρης τους, ή ακόμα και την παραγωγή αγαθών όπως το μέλι των μελισσών ή το μετάξι των μεταξοσκώληκων.
Εξωτερική μορφή
Σε όλα τα έντομα η ταγμάτωση είναι η ίδια.Τα τάγματα των εντόμων είναι το κεφάλι, ο θώρακας και η κοιλιά
Διαθέτουν έναν εξωσκελετό που αποτελείται από ένα σύστημα πλακών, τους σκληρίτες, που συνδέονται με κρυμμένες εύκαμπτες αρθρώσεις. Ο ίδιος ο εξωσκελετός είναι άκαμπτος. Αυτό οφείλεται στις μοναδικές σκληροπρωτεΐνες και όχι στα χιτινώδη συστατικά όπως εθεωρείτο (στα έντομα η χιτίνη δεν υπερβαίνει το 40% του προεπιδερμιδίου).
Οι σκληρίτες του εξωσκελετού δεν μπορούν να αλλάξουν το σχήμα και το μέγεθός τους. Γι' αυτό και τα έντομα (όπως και όλα τα αρθρόποδα) μπορούν να αυξήσουν το μέγεθός τους μόνο εάν αποβάλουν το κάλυμμά τους για να κατασκευαστεί ένα μεγαλύτερο. Ο παλαιός εξωσκελετός διαρρηγνύεται κοντά στο κεφάλι, και από εκεί βγαίνει το έντομο. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται έκδυση. Μετά, ο νέος εξωσκελετός που είναι ακόμα χαλαρός, αρχίζει να εκτείνεται και να τεντώνει πριν αρχίσει και πάλι να σκληραίνει.
Το επιδερμίδιο του κάθε σωμίτη αποτελείται από τέσσερις σκληρίτες: ένα ραχιαίο νώτο, ένα κοιλιακό στέρνο και ένα ζεύγος πλευρικών πλακών.
Στο κεφάλι φέρει τα στοματικά εξαρτήματα, ένα ζεύγος κεραιών, ένα ζεύγος σύνθετων οφθαλμών και, συνήθως, τρία οφθαλμίδια.
Κεφάλι
Τα στοματικά εξαρτήματα σχηματίζονται από ιδιαίτερα σκληροποιημένο επιδερμίδιο. Αποτελούνται από ένα άνω και ένα κάτω χείλος, ένα ζεύγος άνω κι ένα κάτω γνάθων κι έναν υποφάρυγγα που μοιάζει με γλώσσα.
Είναι ειδικά προσαρμοσμένα για κάθε διαφορετικό τρόπο διατροφής.
Τα μυζητικά στοματικά εξαρτήματα σχηματίζουν ένα σωλήνα και μπορούν να τρυπήσουν τους ιστούς των φυτών ή των ζώων. Τα κουνούπια νύσσουν το δέρμα των θυμάτων με βελονοειδή μαχαιρίδια και ροφούν μέσω ενός τροφικού αγωγού το αίμα. Στις πεταλούδες οι άνω γνάθοι συνήθως απουσιάζουν και οι κάτω γνάθοι μια μακρυά μυζητική προβοσκίδα με την οποία ροφούν το νέκταρ απ' τα άνθη.
Τα μασητικά στοματικά εξαρτήματα πολλών φυτοφάγων εντόμων, είναι προσαρμοσμένα για τη σύλληψη και σύνθλιψη της τροφής. Τα εξαρτήματα των σαρκοφάγων εντόμων είναι αιχμηρά για να τρυπούν το θύμα τους. Οι άνω γνάθοι των μασητικών εντόμων είναι ισχυρές οδοντωτές πλάκες με τις οποίες δαγκώνουν, ενώ οι κάτω γνάθοι συγκρατούν την τροφή.
Οι μύγες έχουν σφογγιστικά και λειχητικά στοματικά εξαρτήματα με τα οποία γλύφουν την υγρή τροφή ή την υγροποιούν πρώτα με σιελικές εκκρίσεις.
Εάν τα στοματικά μόρια σε δυο έντομα διαφορετικών τάξεων ανήκουν στον ίδιο τύπο, συνήθως η συμμετοχή των βασικών τμημάτων στην όλη λειτουργία του στοματικού μηχανισμού δεν είναι η ίδια.
Οι κεραίες ποικίλουν σε μέγεθος και σε σχήμα και λειτουργούν ανάλογα με το είδος, ως όργανα αφής και όσφρησης (σε ορισμένες περιπτώσεις και ως ακουστικά όργανα). Στην τάξη των κολεοπτέρων η ποικιλία των κεραιών έχει ταξινομική σημασία για τις οικογένειες.
Οι οφθαλμοί καθρεφτίζουν τη εξέλιξη των εντόμων. Ανήκουν σε δύο τύπους, τους απλούς και τους σύνθετους. Οι απλοί οφθαλμοί εμφανίζονται σε μερικές νύμφες και προνύμφες καθώς και σε πολλά ενήλικα άτομα. Τα περισσότερα έντομα έχουν τρία οφθαλμίδια στο κεφάλι. Οι πιο εξελιγμένες τάξεις έχουν και τους σύνθετους οφθαλμούς που αποτελούνται από χιλιάδες ομματίδια και μπορεί να καλύπτουν μεγάλο μέρος του κεφαλιού. Η εργάτρια μέλισσα λ.χ. έχει δυο σύνθετους οφθαλμούς στις πλευρές του κεφαλιού καθένας εκ των οποίων αποτελείται από περίπου 5.000 ομματίδια. Ένα τέτοιο έντομο μπορεί να δει ταυτόχρονα προς όλες, σχεδόν, τις κατευθύνσεις γύρω απ' το σώμα του.
Θώρακας και κοιλιά
Ο θώρακας αποτελείται από τρεις σωμίτες: τον προθώρακα, τον μεσοθώρακα και τον μεταθώρακας. Κάθε σωμίτης φέρει ένα ζεύγος ποδιών. Στα περισσότερα έντομα ο μεσοθώρακας και ο μεταθώρακας φέρουν, ο καθένας, από ένα ζεύγος πτερύγων. Οι πτέρυγες είναι προεκτάσεις του επιδερμιδίου που σχηματίζονται από την επιδερμίδα. Ο αριθμός και η μορφή των πτερύγων είναι μέσο ταξινόμησης και προσδιορισμού. Η νευρώσεις των πτερύγων, οι οποίες δημιουργούν ποίκιλα σχέδια στις πτέρυγες, έχουν επίσης μεγάλη σημασία στην ταξινόμηση.
[[Αρχείο:Robal.png|thumb|left|500px|Σχήμα του θηλυκού εντόμου
Τα πόδια αποτελούνται από 5 μέρη, το ισχίο, τον τροχαντήρα, τον μηρό, την κνήμη, και τον ταρσό, που συνήθως αποτελείται από τρία μέχρι πέντε ταρσομερή. Τα πόδια είναι συνήθως τροποποιημένα για να εξυπηρετούν ειδικούς σκοπούς: στις ακρίδες τα πισινά ποδιά είναι αλτικού τύπου, τα μπροστινά πόδια του μάντεως (Αλογάκι της Παναγίας) είναι αρπακτικού τύπου, αυτά της γρυλλοτάλπας σκαπτικού τύπου, αλλά η ποικιλία δεν περιορίζεται σε αυτούς τους τύπους.
Αναπνοή και κυκλοφορία
Το αναπνευστικό και το κυκλοφορικό σύστημα που εκτελούν τη μεταφορά των μορίων που είναι ουσιαστική για τη λειτουργία του οργανισμού, δε μοιάζουν πολύ με τα αντίστοιχα συστήματα στα σπονδυλωτά. Ο αέρας εισέρχεται στο σώμα από τα «στίγματα», τα οποία είναι ανοίγματα στο εξωτερικό του σώματος των εντόμων που μπορούν να ανοιγοκλείνουν. Συνήθως είναι δύο ζεύγη στον θώρακα και επτά ή οχτώ ζεύγη στην κοιλιά. Από τα στίγματα ο αέρας διανέμεται στο σώμα μέσα από τις τραχείες.
Οι τραχείες είναι σωλήνες από χιτίνη, που βρίσκονται ανά ζεύγη σε κάθε μεταμερές του σώματος. Αυτές διακλαδίζονται σε μικρότερα τραχειόλια και σχηματίζουν μαζί με αυτές το τραχειακό σύστημα, το οποίο εκτείνεται κατά μήκος του σώματος του εντόμου. Τα τραχειόλια φτάνουν στα όργανα και έτσι ο αέρας που μεταφέρεται από το τραχειακό σύστημα, αποδίδει οξυγόνο στα κύτταρα των οργάνων χωρίς να χρειάζεται η μεσολάβηση του αίματος. Οι τραχείες μπορούν να εκτελούν μόνο μικρές αναπνευστικές κινήσεις με το σκοπό να κινείται ο αέρας στις τραχείες.
Τις άλλες λειτουργίες του αίματος και αυτές της λέμφου στα έντομα της πραγματοποιεί η αιμολέμφος, η οποία αποτελείται από πλάσμα και αμοιβαδοκύτταρα. Αυτή δεν κυκλοφορεί σε αγγεία, αλλά ελεύθερα σε όλο το σώμα. Δεν είναι υπό πίεση, έτσι άμα κόβεται λ.χ. ένα πόδι, δεν χύνεται στο εξωτερικό. Έχει μόνο μία σωλήνα κάτω από τη ράχη, που το μπροστινό μισό λέγεται αορτή και το πισινό καρδιά. Η καρδιά επεκτείνεται σε όλη την κοιλιά, και έχει πολλά ανοίγματα, που λέγονται όστια και που λειτουργούν σαν βαλβίδες. Η αιμολέμφος μπορεί να μπει από την κοιλιά, όχι όμως και να βγει. Μετά η καρδιά με περισταλτικές κινήσεις μεταφέρει τη αιμολέμφο δια της αορτής στο κεφάλι. Από κει επανέρχεται πίσω στο σώμα και στα όστια.
Πεπτικό σύστημα
Το πεπτικό σύστημα των εντόμων αποτελείται από το πεπτικό σωλήνα ο οποίος έχει τρία τμήματα: Η κύρια περιοχή πέψης και απορρόφησης είναι το μεσέντερο, ενώ οι θήλες μπορούν να αυξήσουν την πεπτική και απορροφητική επιφάνεια.
Νευρικό σύστημα
Το νευρικό σύστημα αποτελείται από το σύνολο των νευρώνων. Όπως σε όλα τα ζώα οι νευρώνες συνθέτουν άμεσα η έμμεσα τα αισθητήρια κύτταρα με κάποιο μυϊκό ή αδενικό κύτταρο. Για να επικοινωνούν καλά μεταξύ τους, συγκεντρώνονται σε ομάδες που ονομάζονται γάγγλια. Το πιο μεγάλο γάγγλιο είναι ο εγκέφαλος, που βρίσκεται πάνω από τον οισοφάγο. Επίσης αρκετά μεγάλο είναι το υποοισοφαγικό γάγγλιο. Σε κάθε μεταμερές υπάρχει από ένα γάγγλιο σε κάθε πλευρά. Όλα τα γάγγλια αυτά συνθέτονται μεταξύ τους με κορδέλες από νευράξονες, τα λεγόμενα νεύρα, έτσι που το όλο σύστημα φαίνεται σαν ανεμόσκαλα. Βέβαια πέρα από το κεντρικό νευρικό σύστημα υπάρχει και το περιφερειακό.