cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ροβέρτος του Σάλτσμπουργκ
Βιογραφία
Ως επίσκοπος τού Βορμς έγινε αρχικά αποδεκτός ως σοφός και αφοσιωμένος αξιωματούχος, αλλά η κατά το πλείστον παγανιστική κοινότητα τελικά τον απέρριψε και τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πόλη. Στο τέλος τού 7ου αιώνα ο Θέοντο των Αγκιλολφιδών δούκας της Βαυαρίας τού ζήτησε να έλθει στην περιοχή του στο Ρέγκενσμπουργκ (Ράτισμπον) και να συνδράμει στη διάδοση της χριστιανικής πίστης μεταξύ των Βαυαρικών φυλών.
Τότε ο Ροβέρτος μετακινήθηκε στο Άλτεττινγκ, όπου μετέστρεψε τους ντόπιους στην χριστιανική πίστη. Αργότερα, έπλευσε προς τα κάτω τον Δούναβη και επισκέφθηκε πολλές πόλεις, χωριά και οχυρά. Σύντομα είχε μεταστρέψει μία μεγάλη περιοχή κατά μήκος τού Δούναβη, νοτιοανατολικά τού Βαυαρικού συνόρου με την Παννονία, η οποία ήταν υπό το σκήπτρο τού χαγάνου των Αβάρων. Εκεί έμεινε στο Λορχ, την πρώην Ρωμαϊκή πόλη Λαουριάκουμ (σήμερα είναι μέρος της πόλης Εννς), όπου υπήρχε ένας παλαιοχριστιανικός ναός, η νυν βασιλική τού Αγίου Λαυρεντίου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Ουνουκαλχάι
Ουνουκαλχάι είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α (άλφα) του αστερισμού `Οφις, (Alpha Serpentis, α Ser). Είναι ο φωτεινότερος αστέρας σε όλο τον αστερισμό και βρίσκεται στο τμήμα του που αντιπροσωπεύει την κεφαλή του όφεως (Serpens Caput), δηλαδή το δυτικό. Ο α `Οφεως είναι ορατός από την Ελλάδα, όπως και από όλες τις χώρες της Γης, κατ' εξοχήν τα βράδια του Ιουνίου και του Ιουλίου. Είναι ένας τριπλός αστέρας.
Ονομασίες και Ιστορία
Το όνομα αυτό (Unukalhai), όπως και οι παραλλαγές του Unuk al Hay και Unuk Elhaija, προέρχεται από την αραβική φράση Unuq al-Ħayyah (عنق الحية), που σημαίνει «Λαιμός του Φιδιού», από τη θέση του στον αστερισμό.
Παλαιότερα οι `Αραβες ονόμαζαν τον αστέρα και Alioth, Alyah ή Alyat, ονόματα συχνά (αλλά εσφαλμένα) θεωρούμενα ως επίθετα για την χονδρή ουρά του «Ανατολικού Προβάτου» το οποίο έβλεπαν οι πανάρχαιοι λαοί της ανατολής στην περιοχή αυτή της ουράνιας σφαίρας. Εξαλλου, ανήκε σε μια ομάδα άστρων που ο αραβικός λαός αποκαλούσε al-Nasaq al-Yamānī, «η Νότιος Γραμμή» των al-Nasaqān (= «οι δύο γραμμές» . Ο Smyth κάπως αόριστα αναφέρει ότι τα ονόματα Alangue και Ras Alaugue εμφανίζονται στους Αλφόνσειους Πίνακες προφανώς για τον αστέρα αυτόν. Μία λατινική ονομασία για τον Ουνουκαλχάι είναι η Cor Serpentis = «Καρδιά του Φιδιού», που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην αστρολογία, ενώ στη λογοτεχνία είναι ίσως ο lucidus anguis των Οβιδίου και Βιργιλίου.
Στην κινεζική, με το όνομα Tiān Shì Yòu Yuán (= «ο Δεξιός Τοίχος της Ουράνιας Αγοράς») χαρακτηριζόταν μια ομάδα άστρων που αναπαριστούσε 11 κρατίδια της αρχαίας Κίνας. Οι αστέρες αυτοί ήταν οι α `Οφεως, β, γ και κ Ηρακλέους, γ, β, δ και ε `Οφεως, και ζ Οφιούχου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ουνουκαλχάι ήταν ο Tiān Shì Yòu Yuán qī (= «ο έβδομος αστέρας του Δεξιού Τοίχου της Ουράνιας Αγοράς») και ονομαζόταν/αντιπροσώπευε το κρατίδιο Shu (蜀) ή Shuh (μαζί με τον λ κατά τον R.H. Allen).
Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα
Ο άλφα `Οφεως απέχει περίπου 70 έτη φωτός από τη Γη και είναι ο φαινομενικά φωτεινότερος αστέρας σε όλο τον αστερισμό, έχει δηλαδή το μικρότερο φαινόμενο μέγεθος.
Ο κύριος αστέρας του τριπλού αυτού συστήματος, ο α Ser A, είναι ένας πορτοκαλί γίγαντας με φαινόμενο μέγεθος +2,65. Η πραγματική ολική του λαμπρότητα είναι 70 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής και η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 4300 K. Η διάμετρος του αστέρα είναι περίπου 15 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ηλίου. Το φάσμα του εμφανίζει σχετικά έντονες φασματικές γραμμές της ρίζας κυάνιο (CN).
Ο συνοδός αστέρας, ο α Ser B, έχει φαινόμενο μέγεθος +11,8 και απέχει 58,2 ΄΄ από τον κύριο αστέρα, ενώ ένας τρίτος αστέρας, ο α Ser C, απέχει 2,3 ΄ από τον κύριο αστέρα.
Ο Ουνουκαλχάι παρουσιάζει ανιχνεύσιμη ιδία κίνηση, ίση με 0,145 ΄΄ ανά έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουνουκαλχαι Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου K Κατηγορία:Όφις (αστερισμός) Κατηγορία:Τριπλά αστρικά συστήματα
Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν
Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ή ΑΕΠ) αποτελεί το κυριότερο μακροοικονομικό μέγεθος. Ο βασικός στόχος μέτρησής του είναι η απόκτηση ενός μέτρου της συνολικής ποσότητας αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται για την αγορά σε μία δεδομένη χώρα κατά μία δεδομένη χρονική περίοδο. Ορίζεται ως η συνολική αγοραία αξία όλων των τελικών προϊόντων και υπηρεσιών που παράγονται σε μια χώρα στη διάρκεια μιας ορισμένης χρονικής περιόδου.
Ιστορικό
Η σύγχρονη έννοια του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος αρχικά διατυπώθηκε από τον Σίμον Κούζνετς σε μια έκθεση προς το αμερικανικό Κογκρέσο το 1932. Στην έκθεση αυτή, ο Κούζνετς προειδοποίησε να μη γίνεται χρήση του μεγέθους αυτού ως μέτρου ευημερίας. Μετά τη διάσκεψη του Μπρέτον Γουτζ το 1944, το ΑΕΠ έγινε το βασικό εργαλείο για τη μέτρηση της οικονομίας μιας χώρας. Την εποχή εκείνη, το προτιμώμενο εργαλείο μέτρησης ήταν το ακαθάριστο εθνικό προϊόν (ΑΕθνΠ), το οποίο διαφέρει από το ΑΕΠ, επειδή μετρά το εισόδημα των πολιτών μιας χώρας το οποίο απέκτησαν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό αντί για το εισόδημα των μόνιμων κατοίκων της (βλ. και Άλλα μέτρα υπολογισμού του εισοδήματος. Η μετάβαση από το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν στις ΗΠΑ έγινε το 1991, ενώ ακολούθησαν πολλά άλλα έθνη.
Η ιστορία της έννοιας του ΑΕΠ θα πρέπει να διακρίνεται από την ιστορία των αλλαγών στον τρόπο υπολογισμού του. Η προστιθέμενη αξία των επιχειρήσεων είναι σχετικά εύκολο να υπολογιστεί από τους λογαριασμούς τους, αλλά η προστιθέμενη αξία από τον δημόσιο τομέα, από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και από τη δημιουργία άυλων περιουσιακών στοιχείων είναι πιο πολύπλοκη. Αυτές οι δραστηριότητες γίνονται όλο και πιο σημαντικές στις αναπτυγμένες οικονομίες και οι διεθνείς συμβάσεις που διέπουν τις εκτιμήσεις και η συμπερίληψή τους ή ο αποκλεισμός τους στο ΑΕΠ αλλάζουν τακτικά σε μια προσπάθεια να συμβαδίσουν με τη βιομηχανική πρόοδο. Σύμφωνα με τα λόγια ενός ακαδημαϊκού οικονομολόγου "Ο πραγματικός αριθμός του ΑΕΠ είναι ως εκ τούτου το προϊόν ενός τεράστιου συνονθυλεύματος στατιστικών στοιχείων και ενός πολύπλοκου συνόλου διαδικασιών που διεξάγονται στα πρωτογενή δεδομένα για να τα προσαρμόσουν στο εννοιολογικό πλαίσιο".
Ονομαστικό και πραγματικό ΑΕΠ
Το ΑΕΠ μετρά τη συνολική δαπάνη σε αγαθά και υπηρεσίες σε όλες τις αγορές της οικονομίας. Εάν η συνολική δαπάνη αυξάνεται από τον ένα χρόνο στον επόμενο, πρέπει να συμβαίνει κάτι από τα ακόλουθα ή ένας συνδυασμός των δύο:
Όταν μελετούν τις μεταβολές στην οικονομία διαχρονικά, οι οικονομολόγοι προσπαθούν να διαχωρίσουν αυτά τα δύο. Θέλουν να έχουν ένα μέτρο της συνολικής ποσότητας των αγαθών και υπηρεσιών που παράγει η οικονομία, το οποίο δε θα επηρεάζεται από τις μεταβολές στις τιμές αυτών των αγαθών και υπηρεσιών. Για να το πετύχουν χρησιμοποιούν το μέτρο που ονομάζεται πραγματικό ΑΕΠ και απαντά σε μία υποθετική ερώτηση: ποια θα ήταν η αξία των αγαθών και των υπηρεσιών που παρήχθησαν το τρέχον έτος αν υπολογίσουμε την αξία αυτών των αγαθών και υπηρεσιών με τις τιμές που ίσχυαν ένα συγκεκριμένο έτος στο παρελθόν. Αποτιμώντας την τρέχουσα παραγωγή με τιμές παρελθόντων επιπέδων, το πραγματικό ΑΕΠ δείχνει τη μεταβολή της συνολικής παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών της οικονομίας διαχρονικά. Τα στοιχεία του ΑΕΠ που προκύπτουν χωρίς να ληφθούν υπόψη οι μεταβολές στις τιμές στον χρόνο ονομάζονται ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές ή αγοραίες τιμές και υπολογίζονται αν πάρουμε την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και την πολλαπλασιάσουμε με την τιμή που είχαν αυτά τα αγαθά και υπηρεσίες κατά το έτος αναφοράς.
Μέτρηση του ΑΕΠ
Υπάρχουν τρεις προσεγγίσεις για τη μέτρηση του ΑΕΠ. Και οι τρεις αυτές προσεγγίσεις προσφέρουν ακριβώς το ίδιο μέτρο του ΑΕΠ, υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχουν σφάλματα μέτρησης στη χρήση τους. Αυτές είναι η προσέγγιση προϊόντος, η προσέγγιση δαπάνης και η προσέγγιση εισοδήματος.
Η προσέγγιση προϊόντος
Ονομάζεται επίσης και προσέγγιση προστιθέμενης αξίας επειδή η βασική αρχή της προσέγγισης προϊόντος είναι ότι το ΑΕΠ υπολογίζεται ως το άθροισμα της προστιθέμενης αξίας των αγαθών και υπηρεσιών σε όλες τις παραγωγικές μονάδες της οικονομίας. Προκειμένου να υπολογίσουμε το ΑΕΠ με βάση την προσέγγιση προϊόντος, θα προσθέσουμε την αξία όλων των αγαθών και υπηρεσιών που παράχθηκαν στην οικονομία και έπειτα θα αφαιρέσουμε την αξία όλων των ενδιάμεσων αγαθών που χρησιμοποιήθηκαν στην παραγωγή για να αποκτήσουμε τη συνολική προστιθέμενη αξία. Εάν δεν αφαιρέσουμε την αξία των ενδιάμεσων αγαθών που χρησιμοποιήθηκαν στην παραγωγή θα κάνουμε διπλομέτρηση.
Η προσέγγιση της δαπάνης
Στους Εθνικούς Λογαριασμούς Εισοδήματος και Προϊόντων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, η συνολική δαπάνη υπολογίζεται ως: Συνολική δαπάνη = C + I + G + NX.
Όπου το C εκφράζει τις δαπάνες για κατανάλωση, το I είναι η επενδυτική δαπάνη, το G είναι η δημόσια δαπάνη και ΝΧ είναι οι καθαρές εξαγωγές, δηλαδή οι συνολικές εξαγωγές των αγαθών και υπηρεσιών των ΗΠΑ μείον τις συνολικές εισαγωγές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αναλυτικότερα:
Κατανάλωση (C) είναι η δαπάνη που πραγματοποιούν τα νοικοκυριά για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών, δηλαδή η συνολική τους κατανάλωση. Τα αγαθά περιλαμβάνουν τη δαπάνη των νοικοκυριών σε διαρκή αγαθά, όπως αυτοκίνητα και ηλεκτρικές συσκευές, και σε μη διαρκή, αναλώσιμα αγαθά, όπως τρόφιμα και ένδυση. Οι υπηρεσίες περιλαμβάνουν άυλα αγαθά, όπως κομμώσεις, ψυχαγωγία, ιατρική περίθαλψη και εκπαίδευση. Στην κατανάλωση δεν συμπεριλαμβάνεται η αγορά νέας κατοικίας από τα νοικοκυριά.
Επένδυση (Ι) είναι η αγορά αγαθών που θα χρησιμοποιηθούν στο μέλλον προκειμένου να παραχθούν περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες. Είναι το σύνολο των αγορών κεφαλαιουχικού εξοπλισμού, αποθεμάτων και κτιρίων. Η επένδυση σε κτίρια περιλαμβάνει τις δαπάνες για αγορά νέας κατοικίας. Έχει παγιωθεί συμβατικά να θεωρούμε την αγορά νέας κατοικίας ως μια μορφή δαπάνης των νοικοκυριών που συγκαταλέγεται στην κατηγορία της επένδυσης και όχι της κατανάλωσης. Με άλλα λόγια, επένδυση είναι η δαπάνη σε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, αποθέματα και κτίρια, συμπεριλαμβανομένων των αγορών νέας κατοικίας από τα νοικοκυριά.
Δημόσιες δαπάνες (G) είναι οι δαπάνες για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών τις οποίες πραγματοποιούν η τοπική αυτοδιοίκηση και η εθνική κυβέρνηση. Περιλαμβάνουν τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τα έξοδα για τα δημόσια έργα.
Καθαρές εξαγωγές (NX) είναι η δαπάνη για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών που εξάγονται μείον την αξία των αγαθών και υπηρεσιών που εισάγονται.
Η προσέγγιση του εισοδήματος
Για να υπολογίσουμε το ΑΕΠ με την προσέγγιση του εισοδήματος, προσθέτουμε όλο το εισόδημα που λαμβάνεται από τους οικονομικούς παράγοντες που συμβάλουν στην παραγωγή. Το εισόδημα περιλαμβάνει τα κέρδη που αποκομίζονται από τις επιχειρήσεις. Στους λογαριασμούς NIPA, το εισόδημα περιλαμβάνει την αμοιβή των εργαζομένων (ημερομίσθια, μισθοί και επιδόματα), το εισόδημα των ιδιοκτητών (αυτοαπασχολούμενοι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων), το εισόδημα ενοικίου, τα εταιρικά κέρδη, τον καθαρό τόκο, τους έμμεσους επιχειρηματικούς φόρους (πωλήσεις και έμμεσοι εσωτερικοί φόροι που καταβάλλονται από επιχειρήσεις) και την απόσβεση (κατανάλωση παγίου κεφαλαίου). Η απόσβεση εκπροσωπεί την αξία του παραγωγικού κεφαλαίου (εγκαταστάσεις και εξοπλισμός) που αποσβένεται κατά την εξεταζόμενη περίοδο. Η απόσβεση δεν περιλαμβάνεται όταν υπολογίζουμε κέρδη, επομένως πρέπει να προστεθεί ξανά όταν υπολογίζουμε το ΑΕΠ.
Η προσέγγιση προϊόντος, η προσέγγιση δαπάνης και η προσέγγιση εισοδήματος αποδίδουν το ίδιο μέτρο του ΑΕΠ. Αυτό συμβαίνει επειδή η συνολική ποσότητα παραγωγής, ή η προστιθέμενη αξία στην οικονομία τελικά πωλείται, επομένως εμφανίζεται ως δαπάνη και αυτό που δαπανάται για όλη την παραγωγή είναι το εισόδημα, στη μια ή την άλλη μορφή, για κάποιον στην οικονομία. Εάν θεωρήσουμε ότι το Υ εκφράζει το συνολικό ΑΕΠ στην οικονομία, τότε το Υ είναι η συνολική παραγωγή, και επίσης το συνολικό εισόδημα. Επιπλέον, ισχύει επίσης ως μια ταυτότητα ότι το συνολικό εισόδημα ισούται με τη συνολική δαπάνη ή Y = C + I + G + NX.
Αυτή η σχέση αναφέρεται μερικές φορές ως ταυτότητα εισοδήματος–δαπάνης, καθώς η ποσότητα στην αριστερή πλευρά της ταυτότητας είναι το συνολικό εισόδημα και η ποσότητα στην δεξιά πλευρά είναι το άθροισμα όλων των συστατικών στοιχείων της συνολικής δαπάνης.
Άλλα μέτρα υπολογισμού του εισοδήματος
Όταν η Ελληνική Στατιστική Αρχή ή η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία υπολογίζουν το ΑΕΠ κάθε τρεις μήνες για την Ελλάδα και την ΕΕ αντίστοιχα, υπολογίζουν επίσης, διάφορα άλλα μέτρα υπολογισμού του εισοδήματος προκειμένου να καταλήξουν σε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του τι συμβαίνει στην οικονομία. Αυτά τα άλλα μέτρα διαφέρουν από το ΑΕΠ καθώς εξαιρούν ή περιλαμβάνουν συγκεκριμένες κατηγορίες εισοδήματος. Μια σύντομη περιγραφή πέντε εξ αυτών των μέτρων υπολογισμού του εισοδήματος είναι:
Βιβλιογραφία
Abel, Andrew B.; Bernanke, Ben S.; Croushore, Dean (2017). Μακροοικονομική. 3η έκδ. Αθήνα: Κριτική. ISBN 9789605862022
Μίλοραντ Ντράσκοβιτς
Ο Μίλοραντ Ντράσκοβιτς (σερβικά : Милорад Драшковић) (Πόλομ 10 Απριλίου  1873 - Ντελνίς 21 Ιουλίου 1921) ήταν υπουργός του Βασιλείου της Σερβίας μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη νομική σχολή το 1894 και άσκησε την δικηγορία. Μετά από αυτό πήγε στην Ελβετία και τη Γαλλία, όπου εξειδικεύτηκε στα γαλακτοκομικά. Το 1899 ως μέλος του ανεξάρτητου Ριζοσπαστικού κόμματος εκδιώχθηκε από τη Σερβία όπου επέστρεψε το 1900. Εγκαταστάθηκε στο Σμεντέρεβο όπου άνοιξε βιοτεχνία γαλακτοκομικών προϊόντων.
Το 1905 έγινε υπουργός εθνικής οικονομίας, και το 1908 αναγκάστηκε να κλείσει την επιχείρηση του με τα γαλακτοκομικά προϊόντα και μετακόμισε στο Βελιγράδι, όπου έγινε διευθυντής της Τράπεζας εξαγωγών. Το 1914 έγινε Υπουργός δημοσίων έργων και μεταφορών, και κατά τη διάρκεια της υποχώρησης από την Αλβανία υπηρέτησε ως υπουργός άμυνας. Το 1920 συμμετείχε εκ μέρους της Σερβίας στις συνομιλίες στο Παρίσι για το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων.
Ενώ ήταν ενεργεία υπουργός εσωτερικών δολοφονήθηκε από τον Αλί Αλίγιαγκιτς (Ali Alijagić). Ο λόγος για την δολοφονία του Μίλοραντ Ντράσκοβιτς ήταν η υιοθέτηση εκ μέρους του του νόμου για την προστασία της δημόσιας ασφάλειας και της τάξης στη χώρα.
Παιδιά του ήταν οι Ράντογιε, Μπόγιαν, Μίλοραντ και ο Σλόμπονταν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Υπουργοί εθνικής οικονομίας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Φένριρ (δορυφόρος)
Ο Φένριρ (αγγλικά: Fenrir) ή Κρόνος XLI (Saturn XLI) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ, Jan Kleyna και Μπράιαν Μάρσντεν στις 4 Μαΐου του 2005, ύστερα από παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 13 Δεκεμβρίου 2004 και 5 Μαρτίου 2005 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 16.
Έχει περίπου 4 χιλιόμετρα διάμετρο, και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 22.611.000 χλμ., σε 1.269,362 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση με την Εκλειπτική 163° (143° ως προς τον Ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη κατεύθυνση και εκκεντρότητα 0,131.
Ονομάστηκε τον Απρίλιο του 2007, λαμβάνοντας το όνομα του Φένριρ ή Φένρισουλφρ (Fenrisulfr), του γίγαντα λύκου της Νορβηγικής μυθολογίας πατέρα του Χάτι (Hati) και του Σκολ (Skoll) και γιου του Λόκι, ο οποίος, σύμφωνα με τον μύθο, θα σπάσει τα δεσμά του κατά το Ράγκναροκ, και θα καταπιεί το Φεγγάρι και τον Ήλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Φρανκ Χέιστινγκς
Ο Φραγκίσκος Άστιγξ (εξελληνισμένο όνομα του Φρανκ Άμπνεϋ Χέιστινγκς, αγγλικά: Frank Abney Hastings, 14 Φεβρουαρίου 1794 - 1 Ιουνίου 1828), ήταν Βρετανός αξιωματικός του ναυτικού και Φιλέλληνας που συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Δράση
Συμμετείχε στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ αλλά αργότερα εγκατέλειψε το βρετανικό ναυτικό και έζησε στη Γαλλία για έναν χρόνο. Ήταν ένας εξ αυτών που οραματιζόταν «μια τεχνολογική επανάσταση για τη σωτηρία της Ελλάδας» Επέμενε πως τα ατμόπλοια θα βοηθούσαν αποτελεσματικά. Είχε αντιληφθεί το τακτικό πλεονέκτημα των ατμοπλοίων της εποχής έναντι των ιστιοφόρων σε συνθήκες άπνοιας.
Στις 12 Μαρτίου 1822 έφυγε από τη Μασσαλία με προορισμό την Ελλάδα και τον Απρίλιο έφθασε στην Ύδρα. Θα προτείνει την αγορά και εξοπλισμό μεταχειρισμένων εμπορικών πλοίων κόστους 10.000 στερλινών. Συμμετείχε σε πολλές ναυμαχίες κατά τη διάρκεια της επανάστασης και απέκτησε, με χρήματα του Φιλελληνικού Κομιτάτου του Λονδίνου, το δικό του πλοίο, την Καρτερία, την οποία επάνδρωσε με μικτό πλήρωμα Ελλήνων, Βρετανών και Σουηδών. Τραυματίστηκε θανάσιμα στον αριστερό βραχίονα σε σύγκρουση στο Αιτωλικό στις 11 Μαΐου του 1828. Πέθανε στο λοιμοκαθαρτήριο της Ζακύνθου, λίγες ημέρες αργότερα, στις 20 Μαΐου και θάφτηκε στον Πόρο.
Το μαρτυρικό τέλος του Χέιστινγκς
Στις 28 Απριλίου του 1828 ο ναύαρχος Άστιγξ οδήγησε την "Καρτερία" στη λιμνοθάλασσα του Μεσσολογγίου και αγκυροβόλησε προ της νησίδας του Βασιλαδίου. Μετά από σύσκεψη του επιτελείου του με τον αρχιστράτηγο Τσορτς πάρθηκε η απόφαση για την προσβολή του Αιτωλικού από ξηρά και θάλασσα. Την επιχείρηση ανέλαβε ο ίδιος ο άγγλος φιλέλληνας με τη συνδρομή του Έλληνα πλοιάρχου Ανδρέα Παπαπάνου. Στις 3 Μαΐου άρχισε ο κανονιοβολισμός της πόλης, ενώ, οκτώ μέρες μετά (11 Μαΐου του 1828) πραγματοποιήθηκε απόβαση δύναμης υπό το χιλίαρχο Φωκά και το στρατηγό Ευμορφόπουλο. Επικεφαλής του αποβατικού τμήματος τέθηκε ο Άστιγξ, όμως η επίθεση ανακόπηκε λόγω των σφοδρών πυρών που δέχθηκαν οι επιτιθέμενοι από τους Τούρκους υπερασπιστές του Αιτωλικού. Στην ανταλλαγή πυροβολισμών φονεύθηκε ο Παπαπάνος, ενώ ο Χέιστινγκς τραυματίσθηκε στον αριστερό του βραχίονα. Με επιστολή του προς τον Μαυροκορδάτο την οποία απεύθυνε στις 13 Μαΐου, ο Χέιστινγκς ζήτησε να αποσταλεί στο στρατόπεδό του κάποιος ιατρός χειρουργός, λόγω των πολλών τραυματιών που υπήρχαν από την προηγηθείσα μάχη. Το γεγονός επιβεβαιώνει με αναφορά στα απομνημονεύματά του και ο Ευμορφόπουλος. Ο Μαυροκορδάτος, κατόπιν συμβουλής του φιλέλληνα Γκος, επέλεξε τον βρετανό ιατρό Βόνθρον για την περίσταση, ωστόσο η μετάβαση του τελευταίου στο Βασιλάδι καθυστέρησε για μερικές ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων το τραύμα του Χέιστινγκς (παρά μια αρχική, επιφανειακή βελτίωση) επιδεινώθηκε. Ο ασθενής, πάσχοντας πλέον από γενική μόλυνση, μεταφέρθηκε εσπευσμένα με το "Καρτερία" στη Ζάκυνθο και έγινε εισαγωγή του στο τοπικό λοιμοκαθαρτήριο, όπου όμως, παρά τις προσπάθειες των εκεί ιατρών, κατέληξε στις 20:00 μ.μ. της 20 Μαΐου του 1828 μέσα σε αφόρητους πόνους. Όπως αναφέρεται σε έγγραφο του υπάρχου του "Καρτερία" υποπλοίαρχου Φαλάγκα της επόμενης ακριβώς ημέρας, ο ασθενής υπέκυψε κατόπιν υψηλού πυρετού και "προσβολής νεύρων". Το "Γενικό Φροντιστήριο" (ουσιαστικά υπουργείο εθνικής άμυνας) εξέδωσε διαταγή για τη μεταφορά της σορού στην Αίγινα, όπου ενταφιάσθηκε προσωρινά σε κρύπτη της εκκλησίας του τοπικού ορφανοτροφείου. Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Χέιστινγκς (20 Μαΐου 1829) τελέσθηκε με μεγάλη επισημότητα η κανονική κηδεία του πεσόντα. Παρόντες ήταν ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, πολλοί επίσημοι και πλήθος κόσμου. Μία ολόκληρη ναυτική μοίρα αποτελούμενη από 10 πλοία έχοντας επικεφαλής το "Καρτερία" συμμετείχε στην πομπή για τη μεταφορά του σώματος στον Πόρο, όπου και έγινε η οριστική ταφή. Ήταν μάλιστα αυτή η πρώτη μεγαλοπρεπής επικήδεια τελετή που λάμβανε χώρα στην Ελλάδα, δείγμα μεγάλης τιμής και ευγνωμοσύνης προς το θανόντα για τις πολλαπλές υπηρεσίες που προσέφερε στον αγώνα της ανεξαρτησίας της χώρας. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Σπύρος Τρικούπης, αναφερόμενος, μεταξύ άλλων, στη συνεισφορά του Χέιστινγκς για τη δημιουργία Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Η γενναία καρδιά του πεσόντος Ναυάρχου βρίσκεται εντοιχισμένη σε θήκη εντός της Αγγλικανικής Εκκλησίας Αγίου Παύλου της οδού Φιλελλήνων των Αθηνών.
Ο στρατηγός Γκόρντον, που υπηρέτησε στον πόλεμο και έγραψε την ιστορία του, αναφέρει σχετικά: Αν υπήρξε κάποιος πραγματικά χρήσιμος Φιλέλληνας, αυτός ήταν ο Χέιστινγκς. Δεν πληρωνόταν και ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του για να συντηρεί την Καρτερία. Μάλιστα ήταν αυτός ο οποίος αγόρασε και τα πυροβόλα του πλοίου αυτού. . Το πλοίο του, επίσης, ήταν το μοναδικό του Ελληνικού Ναυτικού που τηρούσε τους κανόνες της ναυτικής πειθαρχίας.
Βιβλιογραφία
Χειστινγκς Φρανκ Αμπνευ Χειστινγκς Φρανκ Αμπνευ Χειστινγκς Φρανκ Αμπνευ Χειστινγκς Φρανκ Αμπνευ Κατηγορία:Φιλέλληνες
Ένατη Διάσταση
Η Ένατη Διάσταση ξεκίνησε ως ομάδα κόμικς και συνεχίζει ως εκδοτική εταιρία.
Η Ένατη Διάσταση ως ομάδα
Δημιουργήθηκε το Νοέμβριο του 1999 στη Θεσσαλονίκη, από τους  Πάνο Κρητικό,  Νίκο Δαλαμπύρα και  Παύλο Γενίτσαρη. Ο βασικός πυρήνας της ομάδας (Κρητικός, Δαλαμπύρας, Γενίτσαρης, μαζί με τους Αλέξανδρο Κουτινά, Μαρία, Θεοφάνη και Trashman) δραστηριοποιούταν από το 1997 ως Εικονοστρόβιλος, υπό την καθοδήγηση του σκιτσογράφου Γιώργου Κωνσταντίνου. Ο Εικονοστρόβιλος εκδίδει το 1998 μία μικρή ανθολογία τη «Χωματερή». Με τη μετακόμιση του τελευταίου στην Ισπανία και την παύση των δραστηριοτήτων του Εικονοστρόβιλου, το όνομα της ομάδας αλλάζει σε Ένατη Διάσταση.
Ανόργανη ύλη
Κύρια δημιουργική δραστηριότητα της Ένατης Διάστασης αποτέλεσε το φανζίν Ανόργανη Ύλη. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2000. Κάθε τεύχος περιείχε 48 ασπρόμαυρες φωτοτυπημένες σελίδες και φιλοξενούσε ιστορίες διαφόρων σχεδιαστικών στυλ. Η πορεία της Ανόργανης Ύλης ολοκληρώθηκε με το ένατο τεύχος της, τον Απρίλιο του 2003.
Εκθέσεις
Τον Απρίλιο του 2001 εγκαινιάζεται η πρώτη μεγάλη έκθεση της Ένατης Διάστασης, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ανοίγοντας ένα νέο κύκλο δραστηριοτήτων. Οι εκθέσεις κόμικς αποτέλεσαν σήμα κατατεθέν της ομάδας αλλά και βασική πηγή άντλησης δημιουργικού δυναμικού. Διοργανώθηκαν συνολικά εννέα εκθέσεις, εκ των οποίων οι τέσσερεις συνοδεύτηκαν από πολυσέλιδους καταλόγους με τα φιλοξενούμενα έργα των δημιουργών.
Η μεταβατική περίοδος
Οι δραστηριότητες της Ένατης Διάστασης ολοκληρώθηκαν το Μάιο του 2003 με τη διοργάνωση της 1ης Επιστημονικής Διημερίδας για τα Κόμικς σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας Και Επικοινωνίας του  Πανεπιστημίου Αιγαίου. Οι προσωπικές υποχρεώσεις των δύο ηγετικών μελών Νίκου Δαλαμπύρα και  Πάνου Κρητικού (ο οποίος διαμένει μόνιμα, πλέον, στη Μυτιλήνη και αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ομάδας θεωρητικής μελέτης των κόμικς Iconotopia) ανέστειλαν τις δραστηριότητες της Ένατης Διάστασης.
Η Ένατη Διάσταση ως εκδοτική εταιρία
Έναρξη των εκδοτικών δραστηριοτήτων της Ένατης Διάστασης αποτελεί η κυκλοφορία του άλμπουμ "Οι Θλιβερές Περιπέτειες του Yellow Boy" του Σταύρου Κιουτσιούκη το  Νοέμβριο του 2005. Το album περιλαμβάνει κόμικ στριπς που αρχικά παρουσιάστηκαν σε εβδομαδιαία βάση στην πολιτιστική επιθεώρηση Εξώστης της Θεσσαλονίκης το διάστημα 2004 - 2005. Ακόμα έκδοση της 9ης Διάστασης ήταν και το λεύκωμα της έκθεσης της φοιτητικής εβδομάδας 2006 "Η Έκτη Έκθεση". Κατηγορία:Ελληνικές εταιρείες κόμικς
Νεοσυντηρητισμός
Ο νεοσυντηρητισμός (αγγλικά: neoconservatism) είναι παραλλαγή της πολιτικής ιδεολογίας του συντηρητισμού που απορρίπτει τον ουτοπισμό και την ισότητα του σύγχρονου φιλελευθερισμού, αλλά βλέπει ένα ρόλο για το κράτος πρόνοιας. Κύριο μέλημα των νεοσυντηρητικών από το 1990 είναι η χρήση της αμερικανικής ισχύος για την προώθηση της δημοκρατίας στο εξωτερικό, κυρίως στη Μέση Ανατολή. Αυτό έγινε ορατό με τη δράση των Ρεπουμπλικανών Προέδρων Τζoρτζ X.O. Μπους (1989-93) και Τζoρτζ O. Μπους (2001-2009).
Ο Νεοσυντηρητισμός αναπτύχθηκε από πρώην φιλελεύθερους, οι οποίοι στα τέλη της δεκαετίας του 1960 άρχισαν να αντιτάσσονται σε πολλές από τις πολιτικές και τις αρχές που σχετίζονται με τον Πρόεδρο Λίντον Τζόνσον και τα Μεγάλη Κοινωνικά προγράμματα.
Ορολογία
Ο όρος «νεοσυντηρητικός» ήταν δημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1973 από τον ηγέτη των Σοσιαλιστών Μάικλ Χάρινγκτον (Michael Harrington), ο οποίος εφάρμοσε την αντίθεσή του προς τις ιδέες της πολιτικής των Ντάνιελ Μπελ (Daniel Bell), Ντάνιελ Πάτρικ Μόινιχαν και Ίρβιν Κρίστολ (Irving Kristol).
Η «νεοσυντηρητική» ετικέτα αγκαλιάστηκε από Ίρβιν Κρίστολ το 1979 άρθρο του «Εξομολογήσεις ενός Αληθινού, Αυτοομολογούμενου Νεοσυντηρητικού». Οι ιδέες του είχαν μεγάλη επιρροή από το 1950, όταν ίδρυσε και επιμελήθηκε το περιοδικό Encounter. Μια άλλη πηγή ήταν ο Νόρμαν Ποντχόρετζ (Norman Podhoretz), εκδότης του περιοδικού Commentary (Σχολιασμός) από το 1960 έως το 1995. Από το 1982 ο Ποντχόρετζ αποκαλούσε τον εαυτό του νεοσυντηρητικό, σε ένα άρθρο των New York Times Magazine με τίτλο "Η νεοσυντηρητική αγωνία πάνω στην Εξωτερική Πολιτική του Ρίγκαν». Προς το τέλος της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι νεοσυντηρητικοί οδηγούνταν από «την αντίληψη ότι ο φιλελευθερισμός είχε αποτύχει και δεν ήξερε γιατί μιλούσε» σύμφωνα με τον E.J. Dionne.
Ο όρος νεοσυντηρητικές, ο οποίος αρχικά χρησιμοποιήθηκε από μια σοσιαλιστική μερίδα για να επικρίνουν την πολιτική των Σοσιαλδημοκρατών στις ΗΠΑ, από το 1980 χρησιμοποιήθηκε ως κριτική κατά των υποστηρικτών του αμερικανικού σύγχρονου φιλελευθερισμού, ο οποίος είχε «μετακινηθεί προς τα δεξιά». Ο όρος «νεοσυντηρητικός» ήταν το θέμα της αύξησης της κάλυψης των μέσων ενημέρωσης κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Τζορτζ Μπους, με ιδιαίτερη έμφαση σε μια αντιληπτή επίδραση των νεοσυντηρητικών στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, στο πλαίσιο του Δόγματος Μπους. Ο νεοσυντηρητικός όρος συχνά χρησιμοποιείται ως υποτιμητικός σε αυτό το πλαίσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συντηρητισμός
Επιχείρηση Κυκλάμινο
μικρογραφία|300px|Μια ομάδα Γερμανών Ορεινών Καταδρομέων σε δράση το 1940
Η Επιχείρηση Κυκλάμινο (γερμανικά: Unternehmen Alpenveilchen) ήταν η κωδική ονομασία ενός επιχειρησιακού σχεδίου της Ανώτατης Διοίκησης της Βέρμαχτ που είχε ως στόχο την ανάπτυξη γερμανικών στρατευμάτων στην Αλβανία τους πρώτους μήνες του 1941, προς υποστήριξη των ιταλικών δυνάμεων που πολεμούσαν κατά της Ελλάδας, ωστόσο αυτό το σχέδιο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Ιστορικό
Η ιταλική επίθεση στην Ελλάδα που ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου 1940 προκάλεσε μεγάλη απογοήτευση στη Γερμανία καθώς διαπιστώθηκε ότι είχε κακή σχεδίαση και η εφαρμογή της έγινε με ανεπαρκείς δυνάμεις, όπου σύντομα στράφηκε εναντίον των Ιταλών, ηττημένων από τις ελληνικές δυνάμεις και τους ώθησε πίσω στις βάσεις τους στην Αλβανία. Γι αυτό το λόγο οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να καταρτίσουν σχέδια στρατιωτικής επέμβασης στα Βαλκάνια που να εφαρμοστούν τους πρώτους μήνες του 1941, προκειμένου να αποκατασταθεί η κατάσταση προς όφελος των Δυνάμεων του Άξονα. Στις 12 Νοεμβρίου, η Ανώτατη Διοίκηση της Βέρμαχτ εξέδωσε οδηγία που ορίζε την Επιχείρηση Κυκλάμινο ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου που αποσκοπούσε στην εξασφάλιση της λεκάνης της Μεσογείου από το Γιβραλτάρ μέχρι την Αίγυπτο, την ανάπτυξη δυνάμεων στη Βουλγαρία, ένα έθνος όλο και πιο συμπαθητικό στον Άξονα, και ο σχεδιασμός περιελάμβανε μια ομάδα 10 μεραρχιών που θα έπρεπε να είχαν επιτεθεί στην Ελλάδα πέρα ​​από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα στα ανατολικά.
Το σχέδιο
Η κατάσταση των ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία εξακολούθησε να επιδεινώνεται τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1940, με νέα εμπόδια και την απόδοση θέσεων προς όφελος των Ελλήνων. Για να υποστηρίξει τον ασθενή σύμμαχο του, ο Αδόλφος Χίτλερ διέταξε την αποστολή ενός σώματος 65 αεροσκαφών μεταφοράς «Junkers Ju 52» της Λουφτβάφε για να επιταχύνουν την ανάπτυξη πρόσθετων ιταλικών ενισχύσεων στην περιοχή, αλλά πριν από την απειλή κατάρρευσης των Ιταλών. Η Ανώτατη Διοίκηση της Βέρμαχτ άρχισε να καταρτίζει, στις 11 Ιανουαρίου 1941, σχέδια για την προετοιμασία μιας εκστρατευτικής δύναμης μαχητικών στρατευμάτων που θα αποστέλνονταν στην Αλβανία όπου η Επιχείρηση Κυκλάμινο προέβλεπε λοιπόν την αποστολή στρατιωτικού σώματος τριών ταγμάτων Ορεινών Καταδρομών για την υποστήριξη των Ιταλών, αλλά στη συνέχεια μειώθηκε σε μόνο ένα τάγμα και το οποίο ενισχύθηκε από τεθωρακισμένα οχήματα.
Η υποταγή ολόκληρων των ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία σε ένα μόνο γερμανικό τάγμα θεωρήθηκε ωστόσο εξευτελιστική από τους επιτελείς του Βασιλικού Στρατού, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στο σχέδιο. Μετά από μια συνάντηση μεταξύ του ιταλού υφυπουργού Πολέμου, Στρατηγού Αλφρέντο Γκουζόνι με τον επικεφαλής της Ανώτατης Διοίκησης της Βέρμαχτ Στρατάρχη Βίλχελμ Κάιτελ στις 19 Ιανουαρίου 1941, αποφασίστηκε να σταματήσει το σχέδιο καθώς η κατάσταση στο ιταλικό μέτωπο δεν ήταν πλέον τόσο ανησυχητική και οι νέες δυνάμεις που είχαν προστεθεί εν τω μεταξύ είχαν εμποδίσει περαιτέρω εξελίξεις υπέρ των Ελλήνων και προγραμματίστηκε μια μαζική αντεπίθεση για τον επόμενο Μάρτιο. Η γερμανική διοίκηση ακύρωσε επομένως την Επιχείρηση Κυκλάμινο και διέθεσε όλες τις δυνάμεις της για την επίθεση στην Ελλάδα από τα ανατολικά, με την Επιχείρηση Μαρίτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940 Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κάρι (δορυφόρος)
Ο Κάρι (αγγλικά: Kari) ή Κρόνος XLV (Saturn XLV) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψη του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 26 Ιουνίου του 2006, μετά από έρευνα που πραγματοποιήθηκε μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου της ίδιας χρονιάς και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2006 S 2.
Έχει περίπου 7 χιλιόμετρα διάμετρο, και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 22.305.100 χλμ., σε 1.243,71 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 148,4° με την Εκλειπτική (151,5° ως προς τον Ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη κατεύθυνση και εκκεντρότητα 0,3405.
Ονομάστηκε Κάρι, τον Απρίλιο του 2007, από τον Κάρι (Kári), γιο του Φόρντζοτ (Fornjót), προσωποποίηση του ανέμου στη Σκανδιναβική μυθολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Μεφιστοφελής
μικρογραφία|«Ο Μεφιστοφελής στον αέρα», [[λιθογραφία του Ευγένιου Ντελακρουά που δημιουργήθηκε το 1828 και απεικονίζει τον Μεφιστοφελή να πετά επάνω από τη Βιτεμβέργη. ]] Ο Μεφιστοφελής (Mephistopheles), γνωστός και ως Μεφίστο (Mephisto), είναι δαίμονας που συναντάται στη γερμανική λαϊκή παράδοση. Εμφανίστηκε, αρχικά, στη λογοτεχνία ως δαίμονας στο θρύλο του Φάουστ και έκτοτε εμφανίζεται σε διάφορα έργα ως χαρακτήρας.
Στην τραγωδία Φάουστ του Γκαίτε, ο Μεφιστοφελής είναι ο διάβολος, στον οποίο ο Γιόχαν Φάουστ παραχωρεί τη ψυχή του σε αντάλλαγμα της βοήθειάς του προκειμένου να ξανάβρει τη νεότητά του. Η καταγωγή του ονόματος αυτού παραμένει αμφίβολη. Κατά τον Σραίερ το όνομα αυτό παράγεται από τις εβραϊκές λέξεις Μεφίζ (= καταστροφέας) + τοφέλ (= ψεύτης). Η ετυμολογία αυτή ενισχύεται και εκ του ότι όλα σχεδόν τα ονόματα των δαιμόνων στα βιβλία Μαγείας του 16ου αιώνα είναι εβραϊκής καταγωγής.
Ο Μεφιστοφελής του Γκαίτε παριστάνεται όχι βεβαίως με τις γνώριμες κλασικές ειδεχθείς και αποκρουστικές μορφές του δαίμονα. Διατηρεί όμως κάποιες από τις παραδοσιακές του ιδιότητες. Κατά την παλαιά γερμανική παράδοση φέρεται ενδεδυμένος ως ευπατρίδης, με κόκκινη ενδυμασία, με φτερό πετεινού στο καπέλο του και με μικρό αιχμηρό ξίφος (ξιφίδιο). Επίσης παριστάνεται ως χωλός (να κουτσαίνει) ως ένδειξη της εξ ουρανού πτώσης του.
Δείτε επίσης
Μεφιστοφελης
Μαρσέλα Τεμέρ
Η Μαρσέλα Τεντέσκι ντε Αραούζο Τέμερ (πορτογαλικά: Marcela Tedeschi de Araújo Temer) (γεν. 16 Μαΐου 1983) ήταν Πρώτη Κυρία της Βραζιλίας μεταξύ 2016 και 2018, παντρεμένη με τον Μισέλ Τέμερ.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1983 στην Παουλίνια, στη πολιτεία του Σάο Πάολο, κόρη του Κάρλος Αντόνιο ντε Αραούζο και της Νόρμα Τεντέσκι. Μετά την αποφοίτησή της από την Εσκόλα Εσταντουάλ Πορφίριο ντα Παζ στην Παουλίνια, η Μαρσέλα εργάστηκε ως ρεσεψιονίστ στην εφημερίδα O Momento. Το 2002, κέρδισε τον τίτλο της Μις Παουλίνια και στη συνέχεια προχώρησε για να μοιραστεί τον πολιτειακό τίτλο Μις Σάο Πάολο.
Το 2002, η Μαρσέλα συνόδευσε τον θείο της Ζεράλντο, έναν δημοτικό υπάλληλο της Παουλίνια, στην ετήσια πολιτική συνδιάσκεψη του Βραζιλιάνικου Κόμματος Δημοκρατικού Κινήματος. Εκεί, η Μαρσέλα γνώρισε τον Μισέλ Τέμερ. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 26 Ιουλίου 2003 σε μικρή τελετή.
Το 2009, η Μαρσέλα αποφοίτησε με πτυχίο νομικής από το Fadisp, ιδιωτική σχολή του Σάο Πάολο. Σε μια συνέντευξη, η Μαρσέλα δήλωσε ότι δεν έδωσε εξετάσεις για να γίνει δικηγόρος λόγω της γέννησης του γιου του ζευγαριού Μισέλ (γνωστός ως "Μισελζίνιο").
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες της Βραζιλίας
Μίλαν Μπάμπιτς
Ο Μίλαν Μπάμπιτς (Милан Бабић, 26 Φεβρουαρίου 1956 - 5 Μαρτίου 2006) ήταν Σέρβος πολιτικός.
Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1956. Ήταν οδοντίατρος στο επάγγελμα και είχε διατελέσει δήμαρχος του Κνιν (Knin). Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία είχε ανακηρυχθεί πρόεδρος της δημοκρατίας της σερβικής Κράινα. Μετά το τέλος του πολέμου καταδικάστηκε από το διεθνές ποινικό δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία σε 13 χρόνια φυλάκιση, για εγκλήματα πολέμου στην Κροατία κατά τη διάρκεια των ετών 1991-1995. Αυτοκτόνησε στη φυλακή στις 5 Μαρτίου 2006.
Αναφορές
Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί Κατηγορία:Σέρβοι οδοντίατροι Κατηγορία:Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα Κατηγορία:Σέρβοι της Κροατίας Κατηγορία:Αυτόχειρες
Κονσεπσιόν
Η Κονσεπσιόν είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Χιλής, 889.725 (2002) κατοίκων, και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή περιλαμβάνει και τις περιοχές: Ταλκαουάνο, Σαν Πέδρο ντε λα Πας, Ουαλπέν, Τσιγουαγιάντε, Πένκο, Τομέ, Λότα, Κορονέλ, Ουάλκι.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1550 από τον Ισπανό κονκισταδόρο, Πέδρο ντε Βαλδίβια, βόρεια του ποταμού Μπίο-Μπίο. Την 1 Ιανουαρίου 1818, ο Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς ανακήρυξε εκεί την ανεξαρτησία της Χιλής. Στην πόλη λειτουργεί από το 1919 Πανεπιστήμιο, το πρώτο ιδιωτικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στην χώρα.
Από το 1570 ως το 1751 η Κονσεπσιόν καταστράφηκε αλλεπάλληλα από φυσικές καταστροφές: πλημμύρες, σεισμούς, τσουνάμι. Στις 27 Φεβρουαρίου 2010 η Κονσεπσιόν επλήγη από σεισμό μεγέθους 8,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.
Ιστορία
thumb|left|Η πλατεία Ανεξαρτησίας το 1910 Η Κονσεπσιόν ιδρύθηκε το 1550 από τον Πέδρο ντε Βαλβίδια βόρεια του ποταμού Μπίο-Μπίο, στην τοποθεσία γνωστή σήμερα ως Πένκο. Εκείνη την εποχή πήρε το όνομα Κονσεπσιόν ντελ Νουέβο Εξτρέμο. Ο νέος οικισμός της Κονσεπσιόν βρίσκονταν μερικά χιλιόμετρα βόρεια από την περιοχή Λα Φροντέρα, το όριο μεταξύ της Ισπανικής Χιλής και της περιοχής των ινδιάνων Μαπούτσε. Ο οικισμός αναγνωρίζονταν επίσημα από τις ισπανικές αρχές ως πόλη και δύο χρόνια αργότερα καθιερώθηκε με βασιλικό διάταγμα ο θυρεός που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.
Η Κονσεπσιόν αποτέλεσε σημαντικό στρατιωτικό κέντρο για το βασίλειο της Χιλής, αλλά καταλήφθηκε και καταστράφηκε το 1554, αλλά και μετά την επανίδρυσή της το 1555, από ορδές των Μαπούτσε κατά τον πόλεμο του Αράουκο την πρώτη περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας. Η πόλη επανιδρύθηκε κατά την περίοδο εξουσίας του Γκαρσία Ουρτάδο ντε Μεντόσα, ο οποίος έπλευσε εκεί και κατασκεύασε ένα οχυρό στη θέση Άλτο ντε Πίντο το 1557, ενώ ο πλοίαρχος Χερόνιμο ντε Βιγιέγας ίδρυσε τον αστικό ιστό τον Ιανουάριο του 1558. Η Κονσεπσιόν αποτέλεσε την έδρα των στρατιωτικών δυνάμεων που μάχονταν τους Μαπούτσε στην Αραουκανία για τους σχεδόν δύο επόμενους αιώνες, και ο πληθυσμός της αυξήθηκε στις 10,000 παρά μία πολιορκία το 1564 και διαδοχικές επιθέσεις των ινδιάνων. Επίσης, η πόλη ήταν η έδρα του πιο σημαντικού κυβερνητικού οργανισμού της ισπανικής αποικιοκρατικής περιόδου, της Ρεάλ Αουδιένσια, για το διάστημα από το 1565 ως το 1575.
Οι σεισμοί και τα επακόλουθα τσουνάμι που διαδοχικά έπληξαν την πόλη το 1570, το 1657, το 1687, το 1730 και το 1751, οδήγησαν τελικά τις αρχές να μεταφέρουν τους κατοίκους σε νέο αστικό ιστό που ιδρύθηκε στην σημερινή τοποθεσία της πόλης στη θέση Βάγιε ντε Μότσα, κατά μήκος του ποταμού Μπίο-Μπίο, ενώ παράλληλα απαγορεύτηκε η εποίκιση του παλαιού οικισμού, ο οποίος παρέμεινε ακατοίκητος μέχρι το 1842, όταν ιδρύθηκε εκεί η πόλη Πένκο.
Η νέα θέση της Κονσεπσιόν αποτέλεσε την έδρα της τοπικής εξουσίας με αρμοδιότητες από τον ποταμό Μάουλε ως την Λα Φροντέρα. Πρώτος διοικητηής ήταν ο Ιρλανδός Αμπρόσε Ο'Χίγκινς, μαρκήσιος του Οσόρνο, ο οποίος αργότερα έγινε βασιλικός κυβερνήτης της Χιλής και αντιβασιλέας του Περού.
Όταν η πρώτη εθνική κυβερνητική επιτροπή συνήλθε για πρώτη φορά στο Σαντιάγο το 1810, οι κάτοικοι της Κονσεπσιόν συμμετείχαν στην εθνική διακήρυξη ανεξαρτησίας. Η πόλη όμως αποτέλεσε το σημείο απόβασης του ισπανικού στρατού στην προσπάθειά της αντιβασιλείας του Περού να επανακτήσει τον έλεγχο της Χιλής.
Την πρωτοχρονιά του 1818, ο γιος του Αμπρόσε Ο'Χίγκινς, Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς, ξεκίνησε τον χιλιανό πόλεμο ανεξαρτησίας με τη διακήρυξή του στην κεντρική πλατεία της Κονσεπσιόν, η οποία από τότε ονομάζεται πλατεία ανεξαρτησίας. Η πόλη καταστράφηκε ξανά από σεισμό το 1835 και ξαναχτίστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Μιάντι
Το Μιάντι είναι χωριό στην επαρχία Λανκαράν του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λανκαράν
Until It Sleeps
Το Until It Sleeps είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Load, το 1996. Το κομμάτι έγραψαν οι Τζέιμς Χέτφιλντ και Λαρς Ούλριχ. Το κομμάτι κυκλοφόρησε και σε single, το οποίο ήταν το πρώτο που έφτασε στο νούμερο 1 των αμερικανικών Billboard Hot Mainstream Rock Tracks. Επίσης είναι το πρώτο και μοναδικό έως και το 2008 κομμάτι τους, που μπαίνει στην πρώτη δεκάδα των αμερικανικών Billboard Hot 100, φτάνοντας στο νούμερο 10. Για την προώθηση του κομματιού παρουσιάστηκε και video clip, σε σκηνοθεσία Σάμιουελ Μπάγιερ, στις 21 Μαΐου του 1996, στο MTV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1996 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles του 1996 Κατηγορία:Singles της Elektra Records Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Πελοπόννησος
Η Πελοπόννησος, γνωστή και ως Μωριάς (Μοριάς), είναι η μεγαλύτερη χερσόνησος της Ελλάδας, και ένα από τα εννέα γεωγραφικά της διαμερίσματα. Βρίσκεται στα νότια του ηπειρωτικού τμήματος της χώρας και συνδέεται με τη Στερεά Ελλάδα μέσω του Ισθμού της Κορίνθου και της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου. Η Πελοπόννησος διαιρείται διοικητικά σε επτά νομούς (Αργολίδας, Αρκαδίας, Αχαΐας, Ηλείας, Κορινθίας, Λακωνίας, Μεσσηνίας), ενώ ένα μικρό τμήμα της στα ανατολικά υπάγεται διοικητικά στο Νομό Αττικής. Από το 1986 χωρίζεται διοικητικά σε δύο περιφέρειες, της Δυτικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου (και ένα μικρό τμήμα αντίστοιχα, στην Περιφέρεια Αττικής).
Η Πελοπόννησος είναι ένας τόπος πλούσιος σε ομορφιά και παραδόσεις.
Η έκταση της Πελοποννήσου είναι 21.439 τετρ. χλμ. και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ανέρχεται σε 996.106 κατοίκους. Αποτελεί ιστορική κοιτίδα του ελληνισμού και κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια. Σε αυτήν αναπτύχθηκε ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός και κατοίκησαν και τα τρία κυριότερα ελληνικά φύλα (Αχαιοί, Ίωνες και Δωριείς), ενώ σε αυτή βρίσκονταν ορισμένες από τις σπουδαιότερες ελληνικές πόλεις-κράτη, όπως η Σπάρτη, η Κόρινθος και το Άργος. Αποτέλεσε θέατρο των περισσότερων πολεμικών συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στον ελληνικό χώρο, με κορυφαία ιστορικά παραδείγματα τον Πελοποννησιακό Πόλεμο με τη σύγκρουση μεταξύ της Δηλιακής Συμμαχίας και της Πελοποννησιακής Συμμαχίας, καθώς και την Ελληνική Επανάσταση (’21), κατά την οποία πρωτοστάτησε και διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο, αποτελώντας και τόπο έναρξής της. Γνώρισε ιστορικά διάφορους κατακτητές όπως Ρωμαίους, Φράγκους, Ενετούς, Οθωμανούς κ.ά. Μεγαλύτερη πόλη της Πελοποννήσου είναι η Πάτρα, με δεύτερη κατά σειρά πόλη την Καλαμάτα και τρίτη την Κόρινθο.
Μορφολογία
Το έδαφος της Πελοποννήσου είναι ορεινό κατά το μεγαλύτερο μέρος του, με πολλούς μεγάλους ορεινούς όγκους και βουνά• όπως και στο κέντρο της, όπου πλεονάζουν τα οροπέδια. Αντίθετα, υπάρχουν, κοντά σε ακτές, μεγάλες πεδιάδες, όπως της Ηλείας, της Μεσσηνίας, του Άργους, της Αχαΐας, της Τριφυλίας και της Κορινθίας.
Ενδεικτικά, η έκταση της Περιφέρειας Πελοποννήσου (δίχως δηλαδή τους Νόμους Ηλείας και Αχαΐας, που υπάγονται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος) χαρακτηρίζεται ως προς το έδαφος της 50,1% ορεινή, 30% ημιορεινή και 19,9% πεδινή.
Κόλποι
thumb|right|Η [[Διώρυγα της Κορίνθου χωρίζει την Πελοπόννησο από την ηπειρωτική (Στερεά) Ελλάδα.]] thumb|Τοπίο της [[Νομός Αρκαδίας|Αρκαδίας.]]
Συνορεύει και βρέχεται από τα εξής:
right|thumb|200px|Η διώρυγα της Κορίνθου
Οι κυριότεροι κόλποι της Πελοποννήσου είναι: ο Σαρωνικός κόλπος στα βορειοανατολικά, ο Αργολικός Κόλπος στα ανατολικά, οι Λακωνικός και Μεσσηνιακός στα νότια, ο Κυπαρισσιακός στα δυτικά και ο Κορινθιακός και Πατραϊκός στα βόρεια. Μικρότεροι κόλποι είναι ο της Γαστούνης, της Επιδαύρου Λιμηράς, της Ύδρας.
Ακρωτήρια
Τα σημαντικότερα ακρωτήρια είναι το Ακρωτήριο Μαλέας (ή Κάβο Μαλιάς) στα νοτιοανατολικά, το Ακρωτήριο Ταίναρο (ή Κάβο Ματαπάς) και το Ακρωτήριο Κιτριών στα νότια, ο Ακρίτας στα νότια-νοτιοδυτικά, το Σκύλλαιο στη χερσόνησο της Αργολίδας στα ανατολικά, το Ρίο και το Δρέπανο κοντά στην Πάτρα στα βόρεια, ο Άραξος στα βόρεια-βορειοδυτικά η Κυλλήνη στα βορειοδυτικά, και το Κατάκολο στα δυτικά.
Το Ταίναρο αποτελεί το νοτιότερο σημείο της Πελοποννήσου και ταυτόχρονα της ηπειρωτικής Ελλάδος και της Βαλκανικής χερσονήσου. Το Σκύλλαιο είναι το ανατολικότερο σημείο της Πελοποννήσου, ενώ η περιοχή του Αρκουδίου στην Κυλλήνη είναι το δυτικότερο σημείο της. Το βορειότερο σημείο της Πελοποννήσου είναι το Ακρωτήριο του Δρεπάνου.
Όρη
Τα όρη της Πελοποννήσου είναι μέρος των ορεινών ζωνών της Ελλάδος, καταλαμβάνουν όλο το κεντρικό τμήμα της Πελοποννήσου και τα μεγαλύτερα μέρη όλων των τμημάτων της.
Το βορειότερο βουνό της Πελοποννήσου είναι το Παναχαϊκό (ή Βοδιάς 1.926 μ.) που βρίσκεται στα ανατολικά της Πάτρας. Νοτιοανατολικά του Παναχαϊκού βρίσκεται ο Μπαρμπάς (1.613 μ.), ως βουνό που αποτελεί ανατολική απόληξη του πρώτου. Νότια του Παναχαϊκού υψώνεται το βουνό Ερύμανθος (ή Ωλονός, 2.224 μ.). Νότια του Ερυμάνθου υψώνεται η παρυφάδα του, ο Αστράς (ή Αστερίων ή Λάμπεια, 1.797 μ.), δυτικά το βουνό Σκόλλις (ή Σανταμέρι / Σανταμεριάνικο ή Πορτοβούνι, 966 μ.) και Ν.Α. τα βουνά Φραγκόβουνο (1.946 μ.), Υψούς (ή Κλινίτσα, 1.543 μ.), Αφροδίσιο (1.456 μ.), και Μεδάρα (1.327 μ.). Ανατολικά του Ερυμάνθου βρίσκονται τα βουνά Καλλιφώνι (1.996 μ.) και Τρεις Γυναίκες (1.795 μ.), όπου αποτελούν προεκτάσεις του ορεινού αυτού όγκου. Νότιως του Ερυμάνθου και του Αστρά βρίσκεται το Αφροδίσιο όρος (1.445 μ.) και το βουνό-οροπέδιο Φολόη (798 μ.) και στα νότιά του μετά την κοιλάδα του Αλφειού ποταμού υψώνονται τα βουνά Μίνθη (1.327 μ.), Λύκαιο (1.419 μ.) και Τετράζιο (ή Τετράγιο, 1.388 μ.). Ν.Δ. του Τετραζίου βρίσκονται τα βουνά της Κυπαρισσίας Αιγάλεω (1.224 μ.) και Α. τους το βουνό Ιθώμη (ή Βουλκάνο, 798 μ.). Στα νότια των βουνών της Κυπαρισσίας βρίσκεται το νοτιότερο βουνό της Δυτικής Πελοποννήσου, το Λυκόδημο (ή Μαθία, 959 μ.).
Τα βορειότερα βουνά της Ανατολικής Πελοποννήσου και της Ανατολικής οροσειράς είναι τα Αροάνια (ή Χελμός, 2.355 μ.) στα δυτικά, και η Κυλλήνη (ή Ζήρια, 2.376 μ.) στα ανατολικά. Στα νότια των Αροανίων υψώνονται τα βουνά Πεντέλεια (ή Ντουρντουβάνα, 2.112 μ.) και Μαίναλο (ή Αϊντίνι ή Προφήτης Ηλίας Λεβιδίου, 1.981 μ.), ενώ στα βορειοδυτικά τους βρίσκεται ο Κλωκός (1.780 μ.). Στα νότια της Κυλλήνης και ανατολικά των παραπάνω βουνών υψώνονται κατά σειρά από Β. προς Ν. τα αργολιδοαρκαδικά βουνά Ολίγυρτος (ή Σκίπιζα, 1.935 μ.), Τραχύ (1.616 μ.), Λύρκειο (ή Γούπατο ή Λυρείσιο, 1.756 μ.), Αρτεμίσιο (1.772 μ.), Κτενιάς (1.599 μ.) και Παρθένιο (1.215 μ.). Νότια του Μαινάλου και μετά το οροπέδιο της Ασέας εκτείνεται η οροσειρά του Πάρνωνα (ή Μαλεβού, 1.936 μ.) που τελειώνει στο ακρωτήριο Ιέραξ. Νοτιότερα του Πάρνωνα εκτείνεται η οροσειρά της Κριθίνας με μεγαλύτερο υψόμετρο τα (793μ.) που καταλήγει στο Ακρωτήριο Μαλέας. Νότια της Μεγαλόπολης και δυτικά του Πάρνωνα εκτείνεται το ψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου, ο Ταΰγετος (2.407 μ.) και καταλήγει στο ακρωτήριο Ταίναρο στη Μάνη.
Στα Β.Α. της Πελοποννήσου εκτείνονται τα βουνά Τραπεζώνα (1.139 μ.), Αγγελόκαστρο (1.080 μ.) και Αραχναίο (1.119 μ.). Στα νότια του Αραχναίου βρίσκονται τα όρη Δίδυμο (1.113 μ.) και Αδέρες (ή Δάριζα, 721 μ.).
Μεταξύ της Κυλλήνης, των Αροανίων και του Κορινθιακού κόλπου βρίσκονται τα βουνά Χελιδορέα (1.757 μ.), Ευρωστίνη (1.208 μ.), Πιτσαδέικο (1.176 μ.) και Παναγιά (732 μ.). Στα βόρεια της Τραπεζώνας υπάρχουν τα όρη Φωκάς (ή Απέσας, 873 μ.), Σκιώνη (703 μ.), Ακροκόρινθος (578 μ.) και τα Όνεια Όρη (599 μ.).
Πεδιάδες
thumb|left|«Αργόν Πεδίον», [[Οροπέδιο που αναφέρεται από τον Παυσανία το βιβλίο του «Ἑλλάδος Περιήγησις», περ. 175.]]
right|thumb|200px|Δορυφορική εικόνα της Πελοποννήσου
Οι κυριότερες πεδιάδες της Πελοποννήσου βρίσκονται στο δυτικό τμήμα του διαμερίσματος. Είναι η πεδιάδα της Αχαΐας και η πεδιάδα της Μανωλάδας-Βουπρασίας. Οι δύο μαζί αποτελούν την πεδιάδα της Ηλείας. Στα δυτικά των βουνών της Κυπαρισσίας απλώνεται η στενή παραλιακή πεδιάδα της Κυπαρισσίας-Γαργαλιάνων. Τέλος στο ΝΔ τμήμα της Πελοποννήσου εκτείνεται η πεδιάδα της Μεσσηνίας. Στην Ανατολική Πελοπόννησο υπάρχουν, στο Β. μέρος η Αργολική πεδιάδα, η οποία απλώνεται ως την πεδιάδα του Κρανιδίου και στο νότιο τμήμα η πεδιάδα του Έλους, η οποία προς τα Β. συνεχίζεται με την κοιλάδα του Ευρώτα και προς Ν. με τις παραλιακές πεδιάδες Ασωπού και Νεάπολης Βοιών. Στα βόρεια της Πελοποννήσου υπάρχει μια στενή παραλιακή πεδιάδα, η οποία φέρει διάφορες τοπικές ονομασίες, όπως πεδιάδα της Βόχας, του Αιγίου, Σικυώνιο Πεδίο κλπ.
Οροπέδια
Στην Πελοπόννησο υπάρχουν και αξιόλογα εύφορα οροπέδια. Αυτά είναι οι λεκάνες της Μαντινείας, Τεγέας και Αλέας. Και τα δύο μαζί ονομάζονται Οροπέδιο της Τρίπολης. Προς τα δυτικά από αυτό το οροπέδιο βρίσκεται το οροπέδιο της Μεγαλόπολης.
Μεταξύ Αροανίων και Κυλλήνης υπάρχουν τα οροπέδια του Φενεού και της Στυμφαλίας.
Επίσης, υπάρχουν στα ανατολικά του Χελμού μικρότερα οροπέδια, όπως των Καλαβρύτων και των Λουσών (Απανώκαμπος), της Κλειτορίας.
Οροπέδιο λογίζεται και η Φολόη όπου σε αυτή και στη γύρω περιοχή με τα φαράγγια της, φύεται το πολύ μεγάλο δρυόδασος, γνωστό και ως Κάπελη, που αποτελεί ένα από τα λίγα αμιγώς σπερμοφυή σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Νησιά
Στο Λακωνικό κόλπο υπάρχει η Ελαφόνησος. Ακόμη, στον Αργολικό κόλπο υπάρχουν τα νησιά Ρόμβη, Ψηλή και Πλατειά.
Άλλα πλησιέστερα νησιά είναι: τα Κύθηρα, το μεγαλύτερο σ' έκταση και τα Αντικύθηρα, στα νοτιοανατολικά, οι Στροφάδες δυτικά της παραλίας των Φιλιατρών, και τα νησιά του Αργοσαρωνικού: Σπέτσες, Ύδρα, Πόρος, Αίγινα και η χερσόνησος Μέθανα.
Ποταμοί και ύδατα
Το υδρογραφικό δίκτυο της Πελοποννήσου είναι εκτεταμένο, υπάρχουν όμως ελάχιστoι αρκετά μεγάλοι ποταμοί.
Μεγαλύτερος ποταμός της Πελοποννήσου είναι ο Αλφειός. Πηγάζει από τα οροπέδια Ασέας και Μεγαλόπολης, δέχεται νερά από τους παραποτάμους του Ερύμανθο, Λάδωνα-Αροάνιο, Λούσιο κ.α. και εκβάλει στον κόλπο της Κυπαρισσίας.
Δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Πελοποννήσου είναι ο Ευρώτας που πηγάζει από το οροπέδιο της Μεγαλόπολης, δέχεται τα νερά των χειμάρρων του Ταΰγετου και του Πάρνωνα και αφού ρέει δίπλα από την πόλη της Σπάρτης εκβάλει στο Λακωνικό κόλπο.