cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλεκτρικές εγκαταστάσεις
Ορισμός
Ως εσωτερική ηλεκτρική εγκατάσταση (Ε.Η.Ε.) εννοούμε  μια ηλεκτρική εγκατάσταση που λειτουργεί με την αποκλειστική ευθύνη ενός καταναλωτή, τροφοδοτείται  σ’ ένα σημείο της με ηλεκτρική ενέργεια και χρησιμεύει για να διοχετεύει την ενέργεια αυτή σε συσκευές καταναλώσεως.
(Από ΕΛΟΤ HD384 202.01.01): Με τον όρο «ηλεκτρική εγκατάσταση», εννοείται ένα σύνολο ηλεκτρολογικών υλικών, τα οποία έχουν κατάλληλα χαρακτηριστικά και συνδέονται με κατάλληλο τρόπο μεταξύ τους, ώστε να μπορούν να επιτελούν ένα συγκεκριμένο σκοπό.
Προδιαγραφές
Η σωστή εσωτερική ηλεκτρική εγκατάσταση πρέπει να πληροί τις εξής προδιαγραφές:
Εγκαταστάσεις υπαίθρου
Αυτές οι εγκαταστάσεις εξυπηρετούν ασκεπείς χώρους των οποίων οι αγωγοί και τα άλλα εξαρτήματα είναι εκτεθειμένα στη θερμοκρασία του περιβάλλοντος και στις καιρικές συνθήκες. Τέτοιου είδους είναι οι εγκαταστάσεις εξωτερικών φωτισμών που χρησιμοποιούν οι δήμοι, τα εργοστάσια και λοιποί εξωτερικοί (ανοικτοί) χώροι.
Εσωτερικές ηλεκτρικές εγκαταστάσεις
Οι εγκαταστάσεις αυτές αφορούν εσωτερικούς χώρους και κυρίως οικίες. Επιμέρους αυτές διακρίνονται σε
Υλικά
Για να εκτελεστούν οι εσωτερικές ηλεκτρικές εγκαταστάσεις θα πρέπει να γίνει σωστή χρήση σύγχρονων ηλεκτρολογικών υλικών, όπως:
Κατασκευή
Η κατασκευή της σωστής ηλεκτρικής εγκατάστασης γίνεται ως εξής:
Πριν σοβατιστεί η οικοδομή, ο ηλεκτροτεχνίτης χαράζει την πορεία των γραμμών που θα περάσει (π.χ. γραμμή για πλυντήριο, γραμμή για κουζίνα κλπ.)
Πρότυπο ΕΛΟΤ HD384
Στις 5 Μαρτίου 2004 δημοσιεύθηκε η Απόφαση του Υφυπουργού Ανάπτυξης Φ.7.5/1816/88 (ΦΕΚ470Β/5-3-04), με την οποία αντικαθίσταται ο παλαιός Κανονισμός από το πρότυπο ΕΛΟΤ HD384 «Απαιτήσεις για Ηλεκτρικές Εγκαταστάσεις» και συστήνεται στον ΕΛΟΤ μόνιμη ομάδα εργασίας με σκοπό την συνεχή ενημέρωση του, τη βελτίωσή του και την εισήγηση στο Υπουργείο Ανάπτυξης για την έκδοση διευκρινιστικών ή τροποποιητικών διατάξεων. Η εφαρμογή του προτύπου ΕΛΟΤ HD384 είναι υποχρεωτική από τις 28 Φεβρουαρίου 2006.
Το πρότυπο ΕΛΟΤ HD384, περιλαμβάνει τους κανόνες που πρέπει να τηρούνται κατά τη μελέτη, την κατασκευή, την επιθεώρηση και τη συντήρηση των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων.
Οι απαιτήσεις οι οποίες πρέπει να ικανοποιούνται, αποσκοπούν στην ασφαλή λειτουργία των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, με την προϋπόθεση βέβαια, της ορθής χρησιμοποίησης τους.
Ειδικότερα οι απαιτήσεις αυτές αποβλέπουν στην αποφυγή, σε ικανοποιητικό βαθμό, των κινδύνων που θα ήταν δυνατόν να εμφανισθούν για:
Οι κίνδυνοι που θα ήταν δυνατόν να εμφανισθούν εξαιτίας της λειτουργίας των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων μπορεί να οφείλονται:
Όπως αναφέρεται στο τμήμα 300 του ΕΛΟΤ HD384, για κάθε ηλεκτρική εγκατάσταση θα πρέπει να προσδιορίζονται:
Όλοι οι παραπάνω παράγοντες θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την μελέτη και την σχεδίαση μιας ηλεκτρικής εγκατάστασης, έτσι ώστε να γίνει η κατάλληλη επιλογή μέτρων προστασίας αλλά και η κατάλληλη επιλογή του ηλεκτρολογικού υλικού που θα συνθέσει την εγκατάσταση.
Σε κάθε ηλεκτρική εγκατάσταση θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι επιδράσεις των εξωτερικών παραγόντων, έτσι ώστε να γίνει κατάλληλη επιλογή του ηλεκτρολογικού υλικού που θα χρησιμοποιηθεί (ΕΛΟΤ HD384 320.1).
Ηλεκτρολόγοι
Ο Ηλεκτρολόγος Εσωτερικών Εγκαταστάσεων: Eίναι ο επαγγελματίας που αναλαμβάνει την εγκατάσταση, τον έλεγχο και την επισκευή ή συντήρηση των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων σε Εσωτερικούς και Εξωτερικούς χώρους. Είναι εκείνος που ερμηνεύει κατασκευαστικά σχέδια και προχωρά σε διορθώσεις για την καλύτερη ηλεκτρολογική εργονομία. Ο Ηλεκτρολόγος Εσωτερικών Εγκαταστάσεων προσλαμβάνεται από μια επιχείρηση στην οποία εργάζεται ως ειδικευμένος και στη συνέχεια εξελίσσεται σε  Υπεύθυνος εσωτερικών και εξωτερικών ηλεκτρικών εγκαταστάσεων ως ηλεκτρολόγος  ηλεκτρικών οικιακών συσκευών, εργοδηγό ή και προϊστάμενο του αντίστοιχου συνεργείου ή τμήματος. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ως ειδικευμένος, αναφέρεται στον αρμόδιο προϊστάμενο του συνεργείου. Ως εργοδηγός συνεργείου, αναφέρεται είτε στον υπεύθυνο του τμήματος, είτε στον υπεύθυνο συντήρησης των Η/Μ εγκαταστάσεων του εργοστασίου.Ο Ηλεκτρολόγος, ακόμη, συντηρεί και επισκευάζει ηλεκτρικές οικιακές  συσκευές, όπως κουζίνες, πλυντήρια, ψυγεία και τα ηλεκτρικά μέρη  των διαφόρων βιομηχανικών συσκευών, όπως ηλεκτρικοί κινητήρες, αυτόματοι διακόπτες. Επίσης, αποσυναρμολογεί τις ηλεκτρικές συσκευές,              για να  αντικαταστήσει τα κατεστραμμένα ή ελαττωματικά εξαρτήματα.
Ο Ηλεκτρολόγος μετά από την αποφοίτηση του από την σχολή Τεχνική όπως (ΟΑΕΔ, ΤΕΕ,ΕΠΑΛ,ΙΕΚ) ή κάποιο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα μπορεί να καταθέσει τα χαρτιά του για να πάρει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και πρέπει να την ανανεώνει κάθε 2 χρόνια.
Αγορά εργασίας
Τομείς Απασχόλησης και Προοπτικές Αγοράς Εργασίας: Ο Ηλεκτρολόγος μπορεί να απασχοληθεί σε διάφορες υπηρεσίες και οργανισμούς του Δημοσίου. Νοσοκομεία, Τράπεζες, στις τεχνικές υπηρεσίες των Δήμων, μπορούν, επίσης, να ασκήσουν ελεύθερο επάγγελμα εργαζόμενοι σε οικοδομές, επισκευάζοντας, οικιακές ή επαγγελματικές ηλεκτρικές συσκευές, ή διατηρώντας, κατάστημα ηλεκτρικών ειδών. Συνεργάζονται ακόμα με διάφορες τεχνικές εταιρίες   και βιομηχανικές επιχειρήσεις, ή εργάζονται ως ιδιωτικοί υπάλληλοι σ' αυτές.
Επαγγελματικές οργανώσεις: Συλλογικός φορέας των Ηλεκτρολόγων είναι ο Συνεταιρισμός Εργολάβων Ηλεκτρολόγων Ελλάδας (ΣΕΗΛΕ).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Ηλεκτρολογία
Λάουρα (Σειρά βιβλίων)
Λάουρα ονομάζεται σειρά έξι βιβλίων του Γερμανού συγγραφέα Πέτερ Φρόιντ (Peter Freund). Διηγείται τις περιπέτειες της Λάουρας Λεάντερ, που πολεμά τις σκοτεινές δυνάμεις του Κακού. Στα δέκατα τρίτα γενέθλιά της μαθαίνει από το διευθυντή του σχολείου της, στο Ράβενσταϊν, Αουρέλιους Μόργκενστερν ότι γεννήθηκε στον Αστερισμό της Δέκατης Τρίτης Σελήνης. Αυτό προϋποθέτει ξεχωριστές δυνάμεις, ονειροτάξιδα, μετακίνηση αντικειμένων με το μυαλό και διάβασμα σκέψεων. Η Λάουρα ταξιδεύει στο παρελθόν και στην Αβεντέρα, και μπλέκει σε περιπέτειες.
Η ιστορία των βιβλίων λαμβάνει χώρα στη Γη και στη μυθική χώρα Αβεντέρα. Και τα έξι βιβλία υπερπηδούν το χωροχρόνο και μας μεταφέρουν μία στη Γη και μία στην Αβεντέρα. Στη Γη βρισκόμαστε στο τώρα, ενώ στην Αβεντέρα ζούμε με ιππότες, μονόκερους, δαίμονες, άρπυιες, και μερικά άλλα πλάσματα, δημιουργημένα απ' το συγγραφέα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά Κατηγορία:Σειρές βιβλίων
Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν
Ο Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν (Samuel van Hoogstraten, 2 Αυγούστου 1627 - 19 Νοεμβρίου 1678) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, χαράκτης και συγγραφέας, του οποίου το έργο ανήκει χρονικά στη «Χρυσή Εποχή» (1584-1702) της Ολλανδίας. Στη διάρκεια της ζωής του καταξιώθηκε ως ζωγράφος και ποιητής, γνωστός επίσης ως μαθητής του Ρέμπραντ. Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζουν τα γραπτά κείμενα που σχετίζονται με το έργο του δασκάλου του, καθώς και μία πραγματεία για τη ζωγραφική στα τέλη του 17ου αιώνα, με τίτλο Εισαγωγή στην Ακαδημία της ζωγραφικής ή του ορατού κόσμου (Inleyding tot de hooge schoole der schilderkonst, anders de zichtbaere werelt, 1678).
Βιογραφία
Ο Χόοχστράτεν ήταν το μεγαλύτερο από τα επτά παιδιά του Ντιρκ φαν Χόοχστρατεν (1596-1640) και της Μέικεν ντε Κόνικ (Maeiken de Conick, 1598-1645). Οι γονείς του ανήκαν σε οικογένειες Μεννονιτών καλλιτεχνών που εγκαταστάθηκαν στο Ντόρντρεχτ, στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας, στα τέλη του 16ου αιώνα. Αρκετοί από τους συγγενείς του ήταν εγγεγραμμένοι στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας, ενώ ο πατέρας του, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί ως χρυσοτέχνης πριν ασχοληθεί με τη ζωγραφική, αναφέρεται στον κατάλογο των καλλιτεχνών τής συντεχνίας τού Αγίου Λουκά του Ντόρντρεχτ. Σύμφωνα με κείμενα του ιδίου, ο Χόοχστράτεν εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική και τη χαρακτική τέχνη αρχικά υπό την εποπτεία του πατέρα του, μέχρι το θάνατό τού τελευταίου, το 1640. Κατόπιν εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ, όπου – πιθανότατα το 1642 – εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του Ρέμπραντ, παραμένοντας εκεί για αρκετά χρόνια και ερχόμενος σε επαφή με πολυάριθμους μαθητές του, που αργότερα ξεχώρισαν για τις ικανότητές τους. Ανάμεσα στα παλαιότερα σωζόμενα έργα του Χόοχστρατεν, υπάρχουν πίνακες, χαρακτικά και σχέδια που μαρτυρούν την προσπάθεια μίμησης της τεχνοτροπίας του Ρέμπραντ, στον οποίο αποδίδονταν μάλιστα ορισμένα από αυτά, κατά το παρελθόν. Τα πρώτα έργα τού Χόοχστρατεν χρονολογούνται το 1644, μεταξύ αυτών δύο αυτοπροσωπογραφίες, που μαρτυρούν το έντονο ενδιαφέρον του στην απεικόνιση του εαυτού του, το οποίο διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του, φιλοτεχνώντας πολυάριθμες αυτοπροσωπογραφίες. Η επίδραση του Ρέμπραντ υπήρξε καταλυτική στο έργο του, ακόμα και μετά την επιστροφή του στο Ντόρντρεχτ, στα τέλη της δεκαετίας του 1640. Στη γενέτειρά του, ο Χόοχστρατεν ενσωματώθηκε παράλληλα στους λογοτεχνικούς κύκλους της πόλης, δημοσιεύοντας ποιήματά του. Το 1650 εκδόθηκε επίσης το πρώτο του μυθιστόρημα, με τίτλο Shoone Rosalin (Όμορφη Ροζαλίν). Σύμφωνα με μία επιστολή του 1671, υπήρξε για ένα διάστημα ζωγράφος της βασιλικής αυλής, φιλοτεχνώντας προσωπογραφίες των μελών της. Το Μάιο του 1651, εγκατέλειψε το Ντόρντρεχτ ταξιδεύοντας στη Γερμανία και την Ιταλία, ενώ εργάστηκε επίσης στην υπηρεσία του αυτοκράτορα της Βιέννης, Φερδινάνδου Γ' μέχρι το 1655, χρονιά κατά την οποία επέστρεψε στο Ντόρντρεχτ. Στη διάρκεια της παραμονής του εκτός Ολλανδικών συνόρων, ήρθε σε στενή επαφή με τους καλλιτεχνικούς κύκλους των πόλεων που επισκέφτηκε. Το 1651, έλαβε τιμητικό μετάλλιο από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Γ' σε αναγνώριση των υπηρεσιών που πρόσφερε ως ζωγράφος.
Τον Μάιο του 1656, ο Χόοχστράτεν νυμφεύτηκε την Sara Balen, μέλος επιφανούς οικογένειας του Ντόρντρεχτ και ανηψιά του ιστορικού Matthys Balen, πράξη για την οποία όμως εκδιώχθηκε από την κοινότητα των Μεννονιτών. Τον Ιανουάριο του 1657, ο ίδιος εισχώρησε επισήμως στην προτεσταντική θρησκευτική κοινότητα. Τον ίδιο χρόνο εκδόθηκε το έργο του Den eerlijk jongeling, ofte de edele konst van zich by groote en kleyne te doen eeren en beminnen (Η αξιότιμη νεότητα, ή η ευγενής τέχνη του να τιμάται κάποιος από όλους), ένα είδος εγχειριδίου των αυλικών, βασισμένο στο παλαιότερο έργο του Nicolas Faret Honneste Homme ou l’art de plaire à la cour (1631). Η επιτυχία που είχαν τα έργα του στο εξωτερικό, καθώς και οι προσωπικές γνωριμίες και διασυνδέσεις του, τού εξασφάλισαν αρκετές παραγγελίες, κυρίως για προσωπογραφίες. Ο Χόοχστρατεν εξακολούθησε να φιλοτεχνεί προσωπογραφίες και ιστορικούς πίνακες, ωστόσο δεν δίστασε να ολοκληρώσει επίσης συνθέσεις με καθημερινά θέματα ή ρωπογραφίες, στα πρότυπα άλλων καλλιτεχνών όπως του Γιοχάνες Βερμέερ. Παρά την επιτυχημένη καλλιτεχνική του σταδιοδρομία στο Ντόρντρεχτ, ο Χόοχστρατεν εγκαταστάθηκε το 1662 στο Λονδίνο, όπου εξασφάλισε παραγγελίες από αριστοκρατικούς κύκλους της πόλης. Την περίοδο αυτή φιλοτέχνησε τον πίνακα Άποψη ενός διαδρόμου (1662, National Trust, Dyrham Park), με παραγγελιοδότη τον γραμματέα του Δούκα τού Γιορκ, Thomas Povey. Το έργο αυτό, που χαρακτηρίζεται από μία ιδιόμορφη προοπτική, αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα ανάλογων συνθέσεων που ολοκλήρωσε κατά την παραμονή του στο Λονδίνο, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1666.
Τα επόμενα πέντε χρόνια έζησε στη Χάγη και το 1671 επέστρεψε στο Ντόρντρεχτ όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, η παραγωγικότητά του περιορίστηκε εξαιτίας των προβλημάτων της υγείας του, με αποτέλεσμα να καταγράφονται λίγα έργα, μεταξύ αυτών οι αναπαραστάσεις που φιλοτέχνησε για την πραγματεία που έγραψε το 1668, καθώς και για το βιβλίο Beschryvinge der stadt Dordrecht του Balen, σχετικά με την ιστορία της πόλης του Ντόρντρεχτ.
Η πραγματεία για τη ζωγραφική
Το πλέον φιλόδοξο και σημαντικό συγγραφικό έργο τού Χόοχστρατεν υπήρξε η πραγματεία για τη ζωγραφική, με τίτλο Εισαγωγή στην Ακαδημία της ζωγραφικής ή του ορατού κόσμου (Inleyding tot de hooge schoole der schilderkonst, anders de zichtbaere werelt) που εκδόθηκε το 1678, λίγους μήνες πριν το θάνατό του. Το έργο συνδυάζει θεωρητικά θέματα με ανεκδοτολογικές αναφορές στη ζωή τού συγγραφέα και συνιστά παράλληλα μία από τις σημαντικές πηγές πληροφοριών και κριτικής για την Ολλανδική ζωγραφική και τους καλλιτέχνες της εποχής. Για τους ιστορικούς της τέχνης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αναφορές στον Ρέμπραντ, στις μεθόδους εργασίας του και στο εργαστήριό του. Για τη συγγραφή της πραγματείας, ο Χόοχστρατεν βασίστηκε σε ένα ευρύ φάσμα λογοτεχνικών πηγών, τόσο αρχαίων όσο και σύγχρονων. Αρκετές αναφορές παραπέμπουν στα έργα De schilderkonst der oude (Η Τέχνη των Αρχαίων) του Francis Junius και Schilder-boeck (1603-04) του Κάρελ φαν Μάντερ, ενώ υλικό αντλήθηκε επίσης από γραπτά του Άλμπρεχτ Ντύρερ και τις πραγματείες του Willem Goeree. Ο Χόοχστρατεν διαίρεσε την πραγματεία σε συνολικά εννέα βιβλία, το καθένα από τα οποία ήταν αφιερωμένο σε μία από τις εννέα Μούσες. Το έργο εκδόθηκε από τον αδελφό τού Χόοχστρατεν, ωστόσο δεν εκτιμήθηκε εξίσου με το προγενέστερο έργο του Κάρελ φαν Μάντερ, με αποτέλεσμα να μην επανεκδοθεί μελλοντικά. Εξακολουθεί, παρ'όλα αυτά, να αποτελεί σημείο αναφοράς, ειδικότερα για την κριτική παρουσίαση τού έργου και της διδασκαλίας τού Ρέμπραντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της νεκρής φύσης Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Παλαίμονας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Παλαίμων ή Παλαίμονας ή Μελικέρτης ήταν Βοιωτός ήρωας γιος του βασιλιά Αθάμαντα και της Ινώς, της κόρης του μυθικού ιδρυτή της Θήβας Κάδμου, ο αδελφός του ήταν ο Λέαρχος της Ινούς. Η μητέρα του καταδιώχθηκε από τον σύζυγο της, του είχε ρίξει τρέλα η θεά Ήρα επειδή η Ινώ είχε αναθρέψει τον μικρό Διόνυσο. Η Ινώ έπεσε και αυτοκτόνησε στην θάλασσα με τον γιο της στην αγκαλιά από έναν ψηλό βράχο ανάμεσα στα Μέγαρα και την Κόρινθος. Ο Όμηρος σημειώνει ότι τα δύο πρόσωπα λατρεύτηκαν σαν θεότητες, η Ινώ ως Λευκοθέα και ο Μελικέρτης ως Παλαίμων. Τα σώματα τους συνέλεξε ένα Δελφίνι και τα απόθεσε κάτω από μια βελανιδιά στον Ισθμό. Ο βασιλιάς Σίσυφος τα μετέφερε στην Κόρινθο όπου ίδρυσε προς τιμή του τον Ναό του Μελικέρτη, σε Κορινθιακά νομίσματα εμφανίζεται σαν ένα μικρό παιδί πάνω σε Δελφίνι με ουρά Τρίτωνα. Με εντολή του Σίσυφου οι Νηρηίδες ίδρυσαν προς τιμή του Μελικέρτη τους ετήσιους αγώνες Ίσθμια.
Τέχνη
Ο Παλαίμων εμφανίζεται για πρώτη φορά ως "φύλακας των πλοίων" στην τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης Ιφιγένεια εν Ταύροις. Την εποχή του Αυγούστου ταυτίζεται πολλές φορές με τον Πορτούνους, τον Ρωμαϊκό θεό των ασφαλή λιμανιών, τον μνημονεύει και ο Βιργίλιος στα Γεωργικά. Ο Οβίδιος αναφέρει δύο φορές την αυτοκτονία της Ινώς με τον Μελικέρτη στην αγκαλιά της. Ο Οβίδιος στο έργο του "Ημερολόγιο" αναφέρει δύο φορές τον Ισθμό χωρίς να τον κατονομάζει :
"Μιά στενή λωρίδα γης που απωθεί τις δίδυμες θάλασσες και μαστιγώνεται σε δύο πλευρές από νερά".
Σε μετέπειτα Λατινικά ποιήματα υπάρχουν αμέτρητες συσχετίσεις του Παλαίμωνα με το ιερό του Ισθμού χωρίς να υπάρχουν αρχαιολογικές ενδείξεις για λατρεία σε εποχές προ του Αυγούστου. Ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος αναφέρει δυο φορές την Ινώ, την πρώτη έπεσε και αυτοκτόνησε στην θάλασσα με τον μικρότερο γιο που απέκτησε με τον Αθάμα Μελικέρτη, κατόπιν έγινε θεά. Την δεύτερη ότι δολοφόνησε τον γιο της που απέκτησε με τον Αθάμα γιο του Αιόλου όταν δραπέτευσε από τον σύζυγο της.
Λατρεία
Δεν υπάρχει σαφής εξήγηση σχετικά με την προέλευση του ονόματος του Παλαίμωνα. Το όνομα του μεταφράζεται ως "παλαιστής" και είναι επίθετο του Ηρακλή, αναφέρεται πολλές φορές ως "Τύριος Ηρακλής" αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στα δύο πρόσωπα. Το όνομα του αναφέρεται και στους Φοίνικες ως "Καιγόμενος άρχοντας" αλλά δεν υπάρχει σύνδεση ανάμεσα σε έναν θεό του νερού με έναν θεό της φωτιάς. Οι Ρωμαίοι λάτρευαν τον Μελικέρτη ως Πορτούνους "θεό των λιμανιών" και έπαιρναν πολλές φορές αυτό το όνομα ως "Μελικέρτης" δηλαδή "αυτός που τρώει πολύ μέλι". Στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. ο Παυσανίας επισκέφτηκε το ιερό του Ποσειδώνα στα Ίσθμια και περιγράφει τον ναό του Παλαίμωνα :
"με πολλές προτομές του Ποσειδώνα, της Λευκοθέας και του Παλαίμονα. Στον ναό υπάρχει το ιερό των ιερών όπου λέγεται ότι εκεί ήταν ο τάφος του Παλαίμονα. Οι Κορίνθιοι έκαναν σε αυτό τον ιερότερο όρκο, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να γλυτώσουν από αυτόν ή να κάνουν ψεύτικο όρκο. Στον ναό υπάρχει επίσης το ιερό των Κυκλώπων στο οποίο ορκίζονταν οι Κύκλωπες".
Οι ναυτικοί επικαλούνταν τον Μελικέρτη και την Λευκοθέα για να τους προστατέψουν από τους κινδύνους της θάλασσας. Δεν είναι βέβαιο ότι η θεότητα του Μελικέρτη είναι Ελληνικής προέλευσης, υπάρχουν πιθανότητες να είναι Φοινικικής, στις ανθρωποθυσίες παιδιών στην Τένεδο επικαλούνται το όνομα του. Υπάρχουν κάποιες πιθανότητες η μορφή του μύθου να σχετίζεται με ανθρωποθυσίες παιδιών στην βαθύτατη αρχαιότητα. Οι ανασκαφές στα Ίσθμια (1956) ανακάλυψαν ένα μικρό κυκλικό Ρωμαικό ιερό που εμφανίζεται στα Ρωμαϊκά νομίσματα της εποχής. Τα θεμέλια του δείχνουν ότι οικοδομήθηκε πάνω σε ένα παλιότερο ιερό που χρονολογείται τον 5ο αιώνα π.Χ., η λατρεία γινόταν με καντήλια λαδιού.
Πηγές
Παλαιμον
The Very Best of Uriah Heep
Το The Very Best of Uriah Heep είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, η οποία κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Metro Music".
Η συγκεκριμένη έκδοση περιέχει τραγούδια από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος "Very 'eavy...Very 'umble" το 1970 μέχρι και το "Raging Silence" του 1989.
Τραγούδια
1. Gypsy - 6:39
2. Bird of Prey - 4:14
3. Look at Yourself - 5:11
4. July Morning - 10:32
5. The Wizard - 3:00
6. Easy Livin'  - 2:37
7. Sweet Lorraine - 4:17
8. Stealin'  - 4:51
9. Something or Nothing - 2:56
11. One Way or Another - 4:41
12. Wise Man - 4:42
13. Carry On - 3:57
15. Hold Your Head Up - 4:31
Μέλη των Uriah Heep
Στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του The Very Best of Uriah Heep, συμμετείχαν οι εξής μουσικοί:
Μπέρνι Σο - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Φιλ Λανζόν - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικά
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Πητερ Γκόλμπι - φωνητικά
Πωλ Νιούτον - μπάσο
Νάιτζελ Όλσον - τύμπανα
Κηθ Μπέηκερ - τύμπανα
Ίαν Κλαρκ - τύμπανα
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Γκάρι Τέην - μπάσο
Κρις Σλέηντ - τύμπανα
Τζον Σλόμαν - φωνητικά
Μπομπ Ντέισλι - μπάσο
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Φεμινιστική Πρωτοβουλία (Σουηδία)
Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία (σουηδ. Feministiskt initiativ, συντομογραφία Fi ή F!) είναι ένα σουηδικό φεμινιστικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε το 2005 ύστερα από την εξέλιξη μίας ομώνυμης ομάδας πίεσης, ενώ στις 9 Σεπτεμβρίου 2005 ανακοινώθηκε ότι θα συμμετείχε στις εκλογές του 2006.
Το κόμμα συμμετείχε σε δύο βουλευτικές εκλογές και στις ευρωεκλογές του 2009 χωρίς να καταφέρει να κερδίσει κάποια έδρα. Ωστόσο, το κόμμα κατάφερε να κερδίσει μία έδρα στις Ευρωεκλογές του 2014 κερδίζοντας το 5,3% των ψήφων, με την Σοράγια Ποστ να εκλέγεται ως ευρωβουλευτής με το κόμμα αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φεμινιστικά κόμματα
Κυναίγειρος
Ο Κυναίγειρος ή Κυνέγειρος (-490 π.Χ.) υπήρξε αρχαίος Αθηναίος ήρωας και Μαραθωνομάχος, αδελφός του τραγικού ποιητή Αισχύλου και του ηρώα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας Αμεινία.
Ο Κυναίγειρος υπήρξε απόγονος της οικογένειας των Κοδριδών, γιος του Ευφορίωνα από την Ελευσίνα. Μαζί με τον αδελφό του Αισχύλο πολέμησαν στην Μάχη του Μαραθώνα. Μετά την πρώτη φάση της σύγκρουσης στην οποία τράπηκε σε φυγή η περσική παράταξη, οι εναπομείναντες Πέρσες έσπευσαν να διαφύγουν με τον στόλο τους. Στον σκληρό αγώνα που ακολούθησε γύρω από τα εχθρικά πλοία ο Κυναίγειρος, προσπαθώντας να εμποδίσει ένα πλοίο να αποπλεύσει, το άρπαξε με το χέρι, περιμένοντας να φτάσουν οι συμπολεμιστές του και να το καταλάβουν. Όταν ένας Πέρσης του ακρωτηρίασε το χέρι, τότε ο Κυναίγειρος έπιασε το πλοίο με το άλλο του χέρι. Όταν ο Πέρσης του έκοψε και το δεύτερο, τότε ο Κυναίγειρος γράπωσε το πλοίο με τα δόντια του. Ξεψύχησε, όταν ο Πέρσης του έκοψε το κεφάλι.
Η ηρωική αυτή πράξη του τιμήθηκε από τους Αθηναίους, που τον ονόμασαν «ήρωα». Ο ζωγράφος Πολύγνωτος τον απαθανάτισε (460 π.Χ.) στην απεικόνιση της μάχης που την απέδωσε σε τρεις πίνακές του στην Ποικίλη Στοά της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ήρωες
Σοόμρο
thumb|right|270px|Η επαρχία Σιντ του Πακιστάν Η Σοόμρο ή Σοόμρα ή Σούμρα είναι φυλή Σιντ που τα μέλη της κατοικούν κυρίως στην επαρχία Σιντ του Πακιστάν, σε τμήματα του Παντζάμπ που συνορεύουν με την περιοχή Σιντ και στο Βαλουχιστάν του Πακιστάν. Άλλες πόλεις έχουν επίσης πληθυσμούς Σοόμρο, που βρίσκονται εκεί για εργασία, αλλά κατάγονται από την περιοχή Σιντ.
Κατηγορία:Φυλές του Πακιστάν
Βολιβιανοί
Οι Βολιβιανοί (Bolivianos) είναι τα άτομα που σχετίζονται με τη Βολιβία. Η σχέση αυτή μπορεί να είναι κατοικησιακή, νομική, ιστορική ή πολιτιστική. Για τους περισσότερους Βολιβία, αρκετές (ή όλες) από αυτές τις συνδέσεις υπάρχουν και είναι συλλογικά η πηγή του αυτοπροσδιορισμού τους ως Βολιβία.
Η Βολιβία, όπως και οι γειτονικές της χώρες, είναι μια πολυεθνική και πολύγλωσση κοινωνία, η οποία είναι πατρίδα εκατομμυρίων ατόμων με διάφορες εθνικές, θρησκευτικές και εθνοτικές καταγωγές. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Βολιβίας αποτελείται από τους μετανάστες από χώρες του Παλαιού Κόσμου και τους απογόνους τους. Λόγω αυτού, η πλειοψηφία των Βολιβιανών δεν εξισώνουν την εθνικότητα τους με την εθνότητά τους αλλά με την αφοσίωση στη Βολιβία. Στη Βολιβία ζουν τόσο αυτόχθονες κάτοικοι όσο και μετανάστες από τον Παλαιό Κόσμο, κυρίως από την Ευρώπη και από την Αφρική, καθώς και οι απόγονοί τους. Η μετανάστευση ανθρώπων από τον Παλαιό Κόσμο στη Βολιβία ξεκίνησε από την ισπανική κατάκτηση της Νότιας Αμερικής και την ίδρυση των πρώτων ισπανικών οικισμών στην Αντιβασιλεία του Ρίο δε λα Πλάτα.
Ο σημερινός πληθυσμός της Βολιβίας, ο οποίος είναι περίπου 11 εκατομμύρια, αποτελείται από Αμερινδιάνους (κυρίως Κέτσουα, Αϊμάρα και Γκουαρανί), Μεστίζο, Ευρωπαίους και Αφροβολιβιανούς. Όλες οι παραπάνω ομάδες ομιλούν τα ισπανικά (βολιβιανά ισπανικά) ως κοινή γλώσσα, ενώ οι γλώσσες Γκουαρανί, Αϊμάρα και Κέτσουα ομιλούνται ευρέως από τις ομώνυμες εθνότητες. Ωστόσο υπάρχουν και άλλοι μη αμερινδιάνοι Βολιβιανοί που γνωρίζουν κάποια από τις τρεις παραπάνω γλώσσες. Οι τέσσερις παραπάνω γλώσσες, καθώς και άλλες 34 αυτόχθονες γλώσσες, είναι επίσημες γλώσσες της Βολιβίας. Η αμοιβαία επιρροή και αλληλεπίδραση των πολιτισμών της Βολιβίας έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση, από τη βολιβιανή κοινωνία, ενός από τα κύρια παραδείγματα του ποτ πουρί σύμφωνα με μερικούς ανθρωπολόγους.
Ιωάννης Δούκας (καίσαρ)
Ο Ιωάννης Δούκας (πέθανε περ. 1088) ήταν μικρότερος γιος του Ανδρόνικου Δούκα ενός Παφλαγόνα ευγενή που υπηρέτησε κατά πάσα πιθανότητα κυβερνήτης στην Μυσία, απόγονος του Ανδρόνικου Δούκα του γνωστού επαναστάτη την εποχή του Λέοντος ΣΤ΄. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι΄. Ο Ιωάννης ήταν ο πάππος της Ειρήνης Δούκαινας, συζύγου του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.
Βιογραφία
Του δόθηκε ο τίτλος του Καίσαρα από τον αδελφό του, αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ι΄, έτσι έγινε ένα από τα πιο σημαίνοντα μέλη της αριστοκρατίας. Ο πλούτος του προέρχεται από κτήσεις στη Θράκη και τη Βιθυνία, και ήταν στενός φίλος του ιστορικού Μιχαήλ Ψελλού.
Αφού υπηρέτησε ως σύμβουλος και υποστηρικτής του αδελφού του, ο Ιωάννης ήρθε στο προσκήνιο μετά το θάνατο του αδελφού του το 1067 ως φυσικός προστάτης των δικαιωμάτων του ανιψιού του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα. Η θέση του ως Καίσαρας και η επιρροή της οικογένειάς του στη Γερουσία σήμαινε ότι ήταν πίσω από την αντίθεση των δικαστικών υπαλλήλων, με την αυτοκράτειρα μητέρα της Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας και τον γάμο της με το Ρωμανό Δ΄ Διογένη. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών ετών έγινε πικρός εχθρός του αυτοκράτορα, αλλά αυτό σήμαινε ότι πέρασε ένα μεγάλο μέρος της βασιλείας του Ρωμανού στη συνταξιοδότηση στα κτήματά του στη Βιθυνία. Ο Ιωάννης Δούκας φέρεται να είναι δουξ (διοικητής) της Αντιόχειας άγνωστο πότε διορίσθηκε, μέχρι το 1068 και έπειτα διοικητής της Εδέσσης. Επέστρεψε όταν έμαθε ότι ο γιος του Ανδρόνικος Δούκας είχε προσχωρήσει και στη συνέχεια εγκατέλειψε τον αυτοκράτορα στην καταστροφική εκστρατεία που τελειώνει με τη Μάχη του Μαντζικέρτ στο 1071.
Η αιχμαλωσία του Ρωμανού έδωσε στον Ιωάννη την ευκαιρία να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη μετά από αίτημα της Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας. Ένωσε τις δυνάμεις του με το Μιχαήλ Ψελλό, ο Καίσαρ στη συνέχεια εξασφάλισε τα δικαιώματα του Μιχαήλ στον θρόνο κι ανάγκασε την Ευδοκία να γίνει μοναχή και να αποσυρθεί τον Οκτώβριο του 1071. Σύντομα έγινε ντε φάκτο επικεφαλής της κυβέρνησης στο όνομα του Μιχαήλ Ζ΄, αρνήθηκε να αναγνωρίσει ως αυτοκράτορα τον Ρωμανό, δηλώνοντας ότι ο Ρωμανός είχε ανεβεί στο θρόνο για να ενεργήσει υπέρ του Μιχαήλ, ο οποίος ήταν πλέον σε θέση να διαχειριστεί μόνος του την αυτοκρατορία. Ο καίσαρ Ιωάννης έστειλε τους γιους του Ανδρόνικο και ο Κωνσταντίνο να συλλάβουν τον Ρωμανό Δ΄, ο οποίος είχε απελευθερωθεί από την αιχμαλωσία. Ο Ιωάννης Δούκας αρχικά συμφώνησε να επιτρέψει στον Ρωμανό να παραιτηθεί από τα δικαιώματα του στον θρόνο και αποσυρθεί σε μοναστήρι. Αλλά το μίσος του Ρωμανού ήταν τόσο μεγάλο που ο ίδιος υπαναχώρησε από τη συμφωνία και διέταξε ο Ρωμανός να τυφλωθεί, στέλνοντας του ένα μήνυμα σκωπτικό, συγχαίροντας τον για την απώλεια του στα μάτια, αργότερα ο Ρωμανός πέθαινε από τη μολυσμένη πληγή. Με η εξάλειψη του Ρωμανού, ο Ιωάννης και ο Μιχαήλ Ψελλός είχαν την υπέρτατη εξουσία στο δικαστήριο.
Ο Καίσαρας είχε αναιρεθεί, ωστόσο, από έναν από του ανθρώπους, τον ευνούχο Νικηφορίτζη. Το 1073 ο Νικηφορίτζης έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του Μιχαήλ Ζ, τον έστρεψε εναντίον του θείου του. Ο Καίσαρας αναγκάστηκε να αποσυρθεί, όπου στην συνέχεια διασκέδαζε με το κυνήγι στα δάση κοντά στις ακτές του Βοσπόρου.
Η Εξέγερση του 1074
Εν τω μεταξύ, η πρόοδος των Σελτζούκων Τούρκων ξεσήκωσε τη βυζαντινή κυβέρνηση που ανέλαβε δράση, συγκεντρώνοντας ένα στρατό μισθοφόρων υπό τις διαταγές του Ισαακίου Κομνηνού. Οι Νορμανδοί μισθοφόροι, με επικεφαλής τον Ουρσέλ ντε Μπαγιέλ, επαναστάτησαν εναντίον των Βυζαντινών, και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο βασίλειο στην Ανατολία.
Η κατάσταση στη Μικρά Ασία ήταν πλέον τόσο τρομερή, ώστε το 1074 ο Μιχαήλ αναγκάστηκε να διατάξει τον θείο του Ιωάννη να αναλάβει τη διοίκηση του αυτοκρατορικού στρατού και να νικήσει τους Νορμανδούς μισθοφόρους. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στο Δορύλαιο κοντά στη γέφυρα του ποταμού Ζομπί, όπου ήταν μία από τις μεγάλες γραμμές επικοινωνίας ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και τις κεντρικές επαρχίες της Μικράς Ασίας. Προδομένος από Φράγκους μισθοφόρους του και από την επαίσχυντη υποχώρηση των ασιατικών στρατευμάτων με από την εντολή του μελλοντικού αυτοκράτορα Νικηφόρου Γ Βοτανειάτη, ο Ιωάννης νικήθηκε και συνελήφθη μαζί με τον γιο του Ανδρόνικο. Οι Φράγκοι μισθοφόροι στη συνέχεια προχώρησαν στις ακτές του Βοσπόρου, υπό τον νεότερο γιο του Ιωάννη Κωνσταντίνο και διαλύθηκαν.
Ο Μπαγιέλ, σίγουρος ότι θα μπορούσε να ανατρέψει τον αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη, αποφάσισε να δράσει ως επικεφαλής. Κήρυξε αυτοκράτορα τον Ιωάννη Δούκα, πείθοντας εύκολα τον κρατούμενο του να αναλάβει τον τίτλο και να εκθρονίσει τον ανιψιό του, και συνέχισαν την πορεία τους προς την Κωνσταντινούπολη.
Ο Μιχαήλ Ζ, και ο Νικηφορίτζης ήταν σε βαθιά ανησυχία για τη δική τους ασφάλεια. Σχημάτισαν μια συμμαχία με τον Σουλεϊμάν, σύναψη επίσημης συμφωνίας μεταξύ Βυζαντινών και Τούρκων, σύμφωνα με την οποία ο Μιχαήλ αναγνώριζε στον Σουλεϊμάν την εξουσία του στις επαρχίες που οι Σελτζούκοι Τούρκοι είχαν στην κατοχή τους. Οι Τούρκοι συμφώνησαν να στείλουν στρατό για να πολεμήσει για λογαριασμό του Μιχαήλ, και ο στρατός κινήθηκε γρήγορα στο Άγιο Σόφων όπου στρατοπέδευαν ο Ιωάννης Δούκας και Μπαγιέλ. Οι μισθοφόροι όμως έπεσαν σε ενέδρα και ο Μπαγιέλ κατάφερε να διαφύγει,, και ο Ιωάννης συνελήφθη, έτσι τελείωσε και η εξέγερση.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ως αιχμάλωτος των Σελτζούκων, ο Ιωάννης εξαγοράστηκε από τον ανηψιό του Μιχαήλ, επέτρεψε, υπό την προϋπόθεση ότι θα παραιτηθεί από κάθε αυτοκρατορικές φιλοδοξίες και να γίνει μοναχός.
Επιστροφή στην πολιτική
Ο Καίσαρας Ιωάννης διατήρησε κάποια επίδραση στα πολιτικά γεγονότα. Με την κατάρρευση της αυτοκρατορικής εξουσίας στα τέλη της βασιλείας του Μιχαήλ Ζ΄, συμβούλευσε τον ανιψιό του να παραιτηθεί και να γίνει μοναχός, όταν ο Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης απείλησε την Κωνσταντινούπολη το 1078, και το 1081 κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη για να συναντήσει τον Αλέξιο Κομνηνό και να τον πείσει σε εξέγερση κατά του Βοτανειάτη και να διεκδικήσει το θρόνο. Επίσης ο Ιωάννης Δούκας, διοργάνωσε το γάμο της εγγονής του Ειρήνης Δούκαινας με τον Αλέξιο Κομνηνό παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του τελευταίου Άννας. Σε αυτή την αλλαγή των περιστάσεων, εγκατέλειψε τη μοναστική συνήθεια και ο Αλέξιος του επέτρεψε να λάβει την παλιά θέση του Καίσαρα. Συνέχισε να συμβουλεύει τον αυτοκράτορα μέχρι το θάνατό του το 1088.
Οικογένεια
Ο Ιωάννης και ο αδελφός του Κωνσταντίνος δεν καταγόταν από εξ αρρενογονίας κλάδο της αρχαίας οικογένειας των Δουκών, η οποία εξαφανίστηκε μετά από μια εξέγερση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Ζ΄. Καταγόταν από την εκ θηλυγονίας γραμμή, και η οικογένειά τους αρχικά ονομαζόταν «Δουκίτζης».
Με τη σύζυγό του Ειρήνη Πηγονίτισσα, ο Ιωάννης Δούκας είχε τουλάχιστον δύο γιους:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Ιωαννης Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Εδέσσης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Νιάζι Κούτσι
Καριέρα
Κατά το παρελθόν έχει αγωνιστεί σε ομάδες της Φινλανδίας, Αγγλίας, Ολλανδίας, Γερμανίας και Σκωτίας, όπως: Λάχτι, Μπέρμιγχαμ Σίτι, Μπλάκπουλ Φ.Κ., Πιτέρμπορο, Χρόνινγκεν ΦΚ, Καρλ Τσάις Ιένα, Κόμπλεντς, Στιβενέιτζ, Νταντί, Τούρουν Παλοσεούρα Τούρκου, ενώ στην Ελλάδα ήρθε για λογαριασμό του Πανιωνίου, το καλοκαίρι του 2011, ενώ πλέον ανήκει στον Ατρόμητο. Ποδοσφαιριστής είναι και ο αδερφός του Shefki Kuqi με μακροχρόνια καριέρα στο αγγλικό πρωτάθλημα, ο οποίος αγωνίζεται στην Όλνταμ Αθλέτικ.
Το ξεκίνημα
Ο Κούτσι ξεκίνησε το ποδόσφαιρο ως έφηβος στις Finnairin Palloilijat (FinnPa), Mikkelin Palloilijat και Κapa-51. Στο φινλανδικό πρωτάθλημα πρωτοέπαιξε to 2002 με τη ΦΚ Λάχτι.
Καριέρα Αγγλία
To 2005 δοκίμασε την τύχη του στην αγγλική Μπέρμιγχαμ Σίτι, στην οποία δεν κατάφερε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα και παραχωρήθηκε δανεικός στις Μπλάκπουλ Φ.Κ. και Πιτέρμπορο. Ωστόσο το ίδιο έτος κλήθηκε και αγωνίστηκε σε δυο αγώνες με την εθνική Φινλανδίας.
Γερμανία και Ολλανδία
Το 2006 υπέγραψε με την ολλανδική Χρόνινγκεν ΦΚ αλλά στη μέση της σεζόν παραχωρήθηκε στη γερμανική Καρλ Τσάις Ιένα, όπου παρέμεινε δώδεκα μήνες χωρίς να καταφέρει να πάρει θέση βασικού. Τον Ιανουάριο του 2008 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Κόμπλεντζ, με την οποία έπαιξε σε 52 παιχνίδια πρωταθλήματος σκοράροντας 11 φορές στις δυόμισι σεζόν που αγωνίστηκε. Την περίοδο αυτή κλήθηκε και αγωνίστηκε ξανά στην εθνική ομάδα.
Σκωτία
Το καλοκαίρι του 2010 δοκίμασε πάλι την τύχη του στη Βρετανία, συγκεκριμένα στη Σκωτία, αρχικά στη Στιβενέιτζ και έπειτα στην Νταντί ΦΚ αλλά ατύχησε, διότι η Νταντί αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα λόγω χρεών.
Ελλάδα
Την τελευταία ημέρα των μεταγραφών του καλοκαιριού του 2011, ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε διετές συμβόλαιο στον Πανιώνιο. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης έπαιξε σε 22 ματς και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του συλλόγου τη σεζόν 2011-12, με 10 γκολ. Τον Ιούνιο του 2012, αφού έμεινε ελεύθερος, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ατρόμητο.
Στην Εθνική
Στην εθνική Φινλανδίας κλήθηκε για πρώτη φορά το Μάρτιο του 2005 για τα δυο φιλικά ματς που έδωσε η χώρα του στις αραβικές χώρες, με Κουβέιτ (1-0) και Σαουδική Αραβία (4-1). Σκόραρε τρεις φορές, πετυχαίνοντας το μοναδικό γκολ επί του Κουβέιτ και δύο επί της Σ. Αραβίας. Έπαιξε ξανά το 2008, όταν μπήκε ως αλλαγή σε αγώνα για την προκριματική φάση του Παγκ. Κυπέλλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νταντί ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χρόνινγκεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκπουλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρλ Τσάις Ιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Φινλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πίτερμπορο Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στίβενεϊτζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λάχτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τούρουν Παλοσέουρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΟΣ Κόμπλεντς
Σύφαξ
Ο Σύφαξ ήταν βασιλιάς της Βερβερικής φυλής των Μασισιλιανών στην δυτική Νουμιδία, στην σημερινή Αλγερία το τελευταίο τέταρτο του 3ου αιώνα π.Χ., την ιστορία περιγράφει ο Τίτος Λίβιος. Το βασίλειο του αποτελούσε εκτεταμένη περιοχή με πρωτεύουσα την σημερινή Κωνσταντίνη στο Φεζ. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος ανάμεσα στην Αρχαία Καρχηδόνα και την Αρχαία Ρώμη ο Σύφαξ υποστήριξε στην αρχή τους Ρωμαίους, οι Ρωμαίοι έστειλαν στρατιωτική βοήθεια να εκπαιδεύσουν τους Μασισιλιανούς. Με την βοήθεια τους επιτέθηκε στην αντίπαλη ανατολική φυλή των Μασιλιανών Βερβέρων που κυβερνούσε ο βασιλιάς Γάλα και υποστήριζε τους Καρχηδόνιους. Με τον θάνατο του βασιλιά Γάλα (206 π.Χ.) οι γιοι του Μασσανάσσης και Οεζάλκης συγκρούστηκαν για την διαδοχή, επικράτησε ο Μασσανάσσης αλλά ο Σύφαξ βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει μεγάλα τμήματα του ανατολικού βασιλείου των Μασιλιανών. Όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Σκιπίων ο Αφρικανός νίκησε στην "μάχη της Ιλίπα" (206 π.Χ.) έστειλε τον φίλο του Γκάιους Λέλιους να συναντήσει τον Σύφαξ για να ανανεώσει την συμμαχία ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Μασισιλιανούς. Ο Σύφαξ αρνήθηκε να υπογράψει Συνθήκη με κάποιον εκπρόσωπο και ζήτησε από τον ίδιο τον Σκιπίων τον Αφρικανό να το έρθει, ο Σκιπίων πήρε το ρίσκο να το κάνει. Την ίδια στιγμή ήρθε ο Καρχηδόνιος στρατηγός Χασντρουμπάλ Γκίσκο να καταλάβει το λιμάνι των Νουμιδίων με επτά Τριήρης, ο Σύφαξ πρόλαβε να τον εμποδίσει. Ο Σκιπίων ο Αφρικανός κάλεσε και τους δύο σε γεύμα, ο Σύφαξ και ο Χασντρουμπάλ Γκίσκο έμειναν εκεί έκπληκτοι από την γοητεία του Σκιπίωνα.
Η αποστασία
Ο προνοητικός Μασσανάσσης ωστόσο είχε προβλέψει την τελική επικράτηση των Ρωμαίων και αποφάσισε να αλλάξει υποστήριξη, οι Καρχηδόνιοι αποφάσισαν να αναζητήσουν άλλον σύμμαχο και τον βρήκαν στον Σύφαξ. Ο Χασντρουμπάλ Γκίσκο επικύρωσε την συμμαχία και έδωσε την κόρη του Σοφονίσβη σύζυγο στον Σύφαξ, ήταν αρραβωνιασμένη με τον Μασσανάσση. Με την ανανέωση της συμμαχίας με τους Καρχηδόνιους ο Σύφαξ έγινε πανίσχυρος στην Αφρική, ανάγκασαν τον Σκιπίωνα να εγκαταλείψει την "πολιορκία της Ουτίκα". Με την "μάχη των Μεγάλων Πεδιάδων" ωστόσο (203 π.Χ.) ο Σκιπίων τους συνέτριψε, ο ίδιος κατέλαβε την Καρχηδόνα ενώ ο Μασσανάσσης και ο Γκάιους Λέλιους καταδίωξαν τον Σύφαξ στην Κωνσταντίνη. Στην διάρκεια της καταδίωξης ο στρατός του Σύφακος αποστάτησε, ο ίδιος σε μια ύστατη προσπάθεια επιτέθηκε γενναία στον Ρωμαϊκό στρατό αλλά το άλογο του τον έριξε και τον συνέλαβαν. Ο Μασσανάσσης τον παρέδωσε τον Σκιπίωνα ο οποίος τον μετέφερε στην Ρώμη για τον γύρο του θριάμβου, πέθανε αιχμάλωτος στο Τίβολι (202 π.Χ.) Η σύζυγος του Σοφονίσβη παντρεύτηκε τον Μασσανάσση αλλά ο Σκιπίων ήταν καχύποπτος μαζί της και της ζήτησε να έρθει μαζί του να τον χειροκροτήσει στον γύρο του θριάμβου. Η Σοφονίσβη προτίμησε να πεθάνει παρά να ζήσει μια τέτοια ντροπή, ζήτησε από τον Μασσανάσση να αυτοκτονήσει και ο ίδιος την βοήθησε με δηλητήριο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νουμιδίας
Εσπεράντο
Η Εσπεράντο είναι η πλέον διαδεδομένη Διεθνής τεχνητή γλώσσα που κατασκευάστηκε το 1887 από τον πολωνοεβραίο γιατρό Λουδοβίκο Λάζαρο Ζάμενχοφ, (τον λεγόμενο Doktoro Esperanto/Δόκτορα Εσπεράντο: Δόκτορα Ελπιδοφόρο - εξ ου και το όνομα) από στοιχεία ευρωπαϊκών γλωσσών. Σχεδιάστηκε με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι εύκολη στην εκμάθηση από τους Ευρωπαίους για να διευκολύνει την ενδοευρωπαϊκή επικοινωνία. Παρ' ότι δεν έχει αναγνωριστεί από διεθνείς οργανισμούς, χρησιμοποιείται στο εμπόριο, την αλληλογραφία, τις πολιτιστικές ανταλλαγές, σε συνέδρια, τη λογοτεχνία, την τηλεόραση και σε ραδιοφωνικές εκπομπές.
Η Εσπεράντο είχε συνεχόμενη χρήση από μια κοινότητα που υπολογίζεται μεταξύ 100.000 και 2 εκατομμυρίων ομιλητών για παραπάνω από έναν αιώνα και, κατά προσέγγιση, χιλίων ανθρώπων που την έχουν ως μητρική γλώσσα. Αν και καμία χώρα δεν την έχει υιοθετήσει ως επίσημη γλώσσα, τουλάχιστον μία μεγάλη μηχανή αναζήτησης, η Google, προσφέρει αναζήτηση για σχετικές ιστοσελίδες μέσω πύλης στην Εσπεράντο. Η Βικιπαίδεια στην Εσπεράντο περιείχε πάνω από 304.000 λήμματα τον Οκτώβριο του 2021.
Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η εκμάθηση της Εσπεράντο μπορεί να προσφέρει καλή βάση για την εκμάθηση γλωσσών γενικότερα. Η Εσπεράντο είναι επίσης γλώσσα διδασκαλίας σε ένα πανεπιστήμιο, τη Διεθνή Ακαδημία Επιστημών του Αγίου Μαρίνου.
Το αρχικό όνομά της στην ίδια τη γλώσσα είναι Internacia Lingvo (Ιν'τερνατσία Λίγγβο = Διεθνής Γλώσσα).
Γλώσσα
Πρόκειται για μια γλώσσα εξ ορισμού απλή, που διαθέτει όλα τα πλεονεκτήματα οποιασδήποτε εθνικής γλώσσας, χωρίς όμως ιδιωματισμούς και γραμματικές ανωμαλίες.
Η Εσπεράντο βασίζεται κυρίως στο συντακτικό υλικό των λατινογενών γλωσσών. Χρησιμοποιεί το λατινικό αλφάβητο και έχει φωνητική προφορά ενώ όλες οι λέξεις τονίζονται στην παραλήγουσα. Είναι εύκολη, με γραμματική που περιλαμβάνει 16 κύριους κανόνες. Η εκμάθησή της είναι δυνατή μετά από σπουδή 12-18 μηνών, σε εβδομαδιαία μαθήματα της μιάμισης ώρας. θεωρείται απλή, προσιτή σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας και μόρφωσης, πλήρης και εκφραστική, όσο όλες οι γλώσσες του κόσμου, με πλούσια πρωτότυπη και μεταφρασμένη λογοτεχνία.
Ιστορία
240px|left|„Δρ. Εσπεράντο”¨:Διεθνής γλώσσα. Εισαγωγή και πλήρης μέθοδος εκμάθησης (για Ρώσους)</b>, [[Βαρσοβία 1887. Το πρώτο εγχειρίδιο για τα Εσπεράντο, γραμμένο από τον Λουί Ζάμενχοφ]]
Η Εσπεράντο αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1870 και στις αρχές της δεκαετίας του 1880 από τον Λουδοβίκο Ζάμενχοφ, έναν Εβραίο οφθαλμίατρο από το Μπιαλίστοκ, που ήταν την εποχή εκείνη τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με δικά του λόγια, ο Ζάμενχοφ δημιούργησε αυτή τη γλώσσα για να προαγάγει την αρμονία μεταξύ ανθρώπων από όλες τις χώρες. Τα αισθήματά του για την επικρατούσα κατάσταση στο Μπιαλίστοκ μπορούν να σταχυολογηθούν από ένα απόσπασμα από το περίφημο γράμμα του στον Νικολάι Μπορόβκο:
Σχέση με τον ολοκληρωτισμό του 20ού αιώνα
Ως ένα εν δυνάμει μέσο για διεθνή κατανόηση, η Εσπεράντο τράβηξε τις υποψίες πολλών ολοκληρωτικών κρατών. Η κατάσταση ήταν ιδιαίτερα σαφής στη Ναζιστική Γερμανία, την Αυτοκρατορική Ιαπωνία και στη Σοβιετική Ένωση υπό τον Ιωσήφ Στάλιν.
Στη Γερμανία υπήρχε ένα επιπρόσθετο κίνητρο για τη δίωξη της Εσπεράντο, επειδή ο Ζάμενχοφ ήταν Εβραίος. Στο έργο του Ο Αγών μου ο Αδόλφος Χίτλερ αναφερόταν στην Εσπεράντο ως παράδειγμα μιας γλώσσας που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από κάποια διεθνή Εβραϊκή συνωμοσία, μόλις θα πετύχαιναν την κοσμοκρατορία. Οι Εσπεραντιστές εκτελέστηκαν στο Ολοκαύτωμα, με την οικογένεια του Ζάμενχοφ να έχει ειδικά επιλεγεί για εκτέλεση.
Τα πρώτα χρόνια στη Σοβιετική Ένωση λήφθηκαν σε έναν βαθμό κυβερνητικά μέτρα υποστήριξης της Εσπεράντο και με επίσημη αναγνώριση δημιουργήθηκε η Σοβιετική Εσπεραντική Ένωση. Εντούτοις, το 1937, ο Στάλιν ανέκοψε αυτήν την πολιτική. Αποκήρυξε την Εσπεράντο ως «γλώσσα των κατασκόπων» και οδήγησε στην εξορία και στην εκτέλεση Εσπεραντιστές. Έτσι, η χρήση της Εσπεράντο είχε με αποτελεσματικό τρόπο απαγορευτεί μέχρι το 1956 στη Σοβιετική Ένωση.
Επίσημη χρήση
Η Εσπεράντο ποτέ δεν υπήρξε επίσημη γλώσσα σε καμία αναγνωρισμένη χώρα, αν και υπήρχαν σχέδια, στις αρχές του 20ου αιώνα, να εγκαθιδρυθεί το Ουδέτερο Μόρεσνετ ως το πρώτο στον κόσμο κράτος της Εσπεράντο. Ο Τσιάν Σουαντόνγκ, ένας Κινέζος γλωσσολόγος, προώθησε την αντικατάσταση της Κινεζικής από την Εσπεράντο. Επιπλέον, το αυτοανακηρυχθέν τεχνητό νησί και μικροέθνος της Δημοκρατίας της Νήσου των Ρόδων χρησιμοποίησε την Εσπεράντο ως την επίσημη γλώσσα του από το 1968.
Η Εσπεράντο είναι η γλώσσα εργασίας για κάποιους μη κερδοσκοπικούς διεθνείς οργανισμούς όπως η Sennacieca Asocio Tutmonda και πολλούς άλλους ειδικούς Εσπεραντικούς οργανισμούς. Ο μεγαλύτερος από αυτούς, η Παγκόσμια Ένωση Εσπεράντο, έχει μία επίσημη συμβουλευτική σχέση με τον ΟΗΕ και την UNESCO. Η Εσπεράντο είναι επίσης η πρώτη γλώσσα διδασκαλίας και διοίκησης για ένα πανεπιστήμιο, τη Διεθνή Ακαδημία Επιστημών του Σαν Μαρίνο.
Κατάταξη
Ως μια τεχνητή γλώσσα, η Εσπεράντο δεν είναι γενεαλογικά σε συσχέτιση με οποιαδήποτε εθνική γλώσσα. Έχει περιγραφθεί ως «μία γλώσσα λεξικολογικά κατά κύριο λόγο ως Ρομανική, μορφολογικά σε μεγάλο βαθμό ως συγκολλητική και σε έναν μεγάλο βαθμό απομονωμένη γλώσσα ως προς τον χαρακτήρα της». Η φωνολογία, η γραμματική, το λεξιλόγιο, και η σημασιολογία της βασίζονται στις δυτικές Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Τα φωνηματικά στοιχεία της είναι κυρίως από τις Σλαβικές γλώσσες, όπως και ένα μεγάλο μέρος των σημασιολογικών της στοιχείων, ενώ το λεξιλόγιό της προέρχεται κυρίως από τις Ρομανικές γλώσσες, με μία μικρότερη συνεισφορά από τις Γερμανικές γλώσσες. Τα πραγματολογικά και άλλα στοιχεία της γλώσσας που δεν καθορίστηκαν από τα πρωτότυπα κείμενα του Ζάμενχοφ αλλά επηρεάστηκαν από τις φυσικές γλώσσες των πρώτων ομιλητών της Εσπεράντο, κυρίως από τη Ρωσική, την Πολωνική, τη Γερμανική, και τη Γαλλική.
Τυπολογικά, η Εσπεράντο έχει προθετικές εκφράσεις και μια ελεύθερη συντακτική δομή (ως προς την αλληλουχία των λέξεων), που ως συνήθως είναι υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο. Τα επίθετα μπορούν ελεύθερα να τοποθετούνται πριν ή μετά από τα ουσιαστικά τα οποία τροποποιούν, αν και η τοποθέτησή τους πριν από το ουσιαστικό είναι περισσότερο συνηθισμένη. Οι νέες λέξεις σχηματίζονται με την εκτεταμένη χρήση προθημάτων και επιθημάτων.
Σύστημα γραφής
Η Εσπεράντο γράφεται με παραλλαγή του λατινικού αλφαβήτου και περιλαμβάνει έξι γράμματα με διακριτικά: ĉ, ĝ, ĥ, ĵ, ŝ (με περισπωμένη/οξυβαρεία) και ŭ (με βραχεία). Το αλφάβητό της δεν περιλαμβάνει τα γράμματα q, w, x, ή y, εκτός από τις περιπτώσεις που έχουμε μη ενσωματωμένα ξενικά ονόματα. Στα ενσωματωμένα ονόματα, αυτά τα γράμματα αντικαθιστούνται με άλλα, που παράγουν παρόμοιους ήχους (π.χ. (αγγλικά) Mexico > (εσπεράντο) Meksiko).
Το 28-γράμματο αλφάβητο είναι: a b c ĉ d e f g ĝ h ĥ i j ĵ k l m n o p r s ŝ t u ŭ v z
Φωνολογία
Η Εσπεράντο έχει 22 σύμφωνα, 5 φωνήεντα και 2 ημίφωνα που συνδυάζονται με τα φωνήεντα για να σχηματίσουν 6 διφθόγγους. (Το σύμφωνο και το ημιφωνήεν  γράφονται και τα δύο με το γράμμα j). Η τονικότητα δεν χρησιμοποιείται για τη διάκριση της σημασίας των λέξεων. Ο τόνος μπαίνει πάντα στο φωνήεν της παραλήγουσας σε πλήρεις λέξεις της Εσπεράντο εκτός και αν το τελικό φωνήεν o έχει υποστεί έκθλιψη, πρακτική που ακολουθείται κυρίως στην ποίηση. Για παράδειγμα η λέξη familio "οικογένεια" είναι, με τον τόνο στο δεύτερο i, αλλά όταν η λέξη χρησιμοποιείται χωρίς το τελικό o (famili’), ο τόνος παραμένει στο δεύτερο i:.
Χρήσιμες φράσεις
Παρακάτω ακολουθεί κατάλογος με κάποιες χρήσιμες φράσεις στην Εσπεράντο, μαζί με μεταγραφές σε ΔΦΑ:
Ενδεικτικό κείμενο
Το ακόλουθο σύντομο απόσπασμα δίνει μια ιδέα του χαρακτήρα της Εσπεράντο. (Η προφορά παρατίθεται παραπάνω. Το κύριο που πρέπει να θυμάται κανείς είναι ότι το Εσπεραντικό γράμμα j έχει τον ήχο του Αγγλικού γράμματος y.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνητές γλώσσες  Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες
Λεωνίδας ο Αλεξανδρεύς
Ο Λεωνίδας ο Αλεξανδρεύς ήταν Έλληνας επιγραμματοποιός του 1ου μ.Χ. αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και πήγε στη Ρώμη όπου εργάστηκε σαν γραμματικός. Έγραψε τρία βιβλία επιγραμμάτων που τα ονόμασε «Χάριτες» και τα αφιέρωσε στον αυτοκράτορα. Πολλά από τα επιγράμματά του είναι ισόψηφα, δηλ. κάθε δίστιχο του καθενός δίνει το ίδιο άθροισμα αν τα γράμματά του ληφθούν υπ’ όψιν σαν (ελληνικοί) αριθμοί. Στην Παλατινή Ανθολογία σώθηκαν 43 περίπου επιγράμματά του.
Γκέτο του Σιέντλτσε
Το Γκέτο του Σιέντλτσε (Getto w Siedlcach) ήταν γκέτο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για Εβραίους, που δημιουργήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία στην πόλη Σιέντλτσε στην κατεχόμενη Πολωνία, 92 χλμ. ανατολικά της Βαρσοβίας. Το γκέτο αποκλείστηκε εξωτερικά στις αρχές Οκτωβρίου 1941. Περίπου 12.000 Πολωνοεβραίοι φυλακίστηκαν εκεί με σκοπό τη δίωξη και την εκμετάλλευση. Οι συνθήκες ήταν φρικτές, καθώς μαίνονταν επιδημίες τύφου και οστρακιάς. Αρχίζοντας στις 22 Αυγούστου 1942 κατά τη διάρκεια της πιο θανατηφόρας φάσης του Ολοκαυτώματος στην κατεχόμενη Πολωνία, περίπου 10.000 Εβραίοι - άνδρες, γυναίκες και παιδιά - συγκεντρώθηκαν στην Umschlagplatz και απελάθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα με τρένα του Ολοκαυτώματος. Χιλιάδες Εβραίοι μεταφέρθηκαν από τα γκέτο σε άλλες πόλεις και κωμοπόλεις. Συνολικά, τουλάχιστον 17.000 Εβραίοι εξοντώθηκαν στη διαδικασία εκκαθάρισης του γκέτο. Εκατοντάδες Εβραίοι πυροβολήθηκαν επί τόπου κατά τη διάρκεια των ερευνών από σπίτι σε σπίτι, μαζί με το προσωπικό και τους ασθενείς του εβραϊκού νοσοκομείου.
Πάνω από 1.500 άτομα γλίτωσαν προσωρινά από το θάνατο προκειμένου να συνεχίσουν να παρέχουν εργατικό δυναμικό για τα πέντε στρατόπεδα που είχαν δημιουργηθεί στην περιοχή. Απελάθηκαν στην Τρεμπλίνκα από το λεγόμενο «μικρό γκέτο» πριν από τα τέλη του 1942. Μόνο μερικές εκατοντάδες Εβραίοι επέζησαν κρυμμένοι μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από το Σιέντλτσε.
Ιστορία
Πριν από την εισβολή στην Πολωνία, οι Εβραίοι αποτελούσαν περίπου το 50% του πληθυσμού της πόλης των 30.000 κατοίκων. Η εβραϊκή ζωή στο Σιέντλτσε γνώρισε μια αναβίωση στην περίοδο του Μεσοπολέμου. Δημιουργήθηκαν πολλές εβραϊκές οργανώσεις, καθώς και τυπογραφεία, βιβλιοπωλεία και εμπορικά καταστήματα. Υπήρχαν πολλές δεκάδες εβραϊκά αρτοποιεία, μύλοι, καταστήματα μετάλλων και κοσμήματα. Σχεδόν όλο το εμπόριο βρισκόταν στα χέρια των Εβραίων, πυροδοτώντας περιστασιακές εργατικές διαμάχες.