cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ικεμπάνα
μικρογραφία|Διάταξη σόκα από τον 40ο διευθυντή [[Ikenobō|Ικενόμπο Σεντζό, σκίτσο από την Σόκα Χιάκκι από τη σχολή Σίτζο, 1820]] μικρογραφία|Σύνθεση λουλουδιών (ικεμπάνα) σε μία τοκονόμα (κόγχη), μπροστά από ένα κακεμόνο (κρεμαστό ρολό). Η ικεμπάνα (生け花, 活け花, Ikebana "σύνθεση λουλουδιών" ή "κάνοντας τα λουλούδια να ζωντανεύουν") είναι Ιαπωνική τέχνη σύνθεσης λουλουδιών. Είναι επίσης γνωστή ως καντό (華道, kadō "ο τρόπος των λουλουδιών"). Η παράδοση ανάγεται στην περίοδο Χεϊάν, όταν προσφέρονταν λουλούδια σε βωμούς. Αργότερα, συνθέσεις λουλουδιών χρησιμοποιούνταν, για την διακόσμηση εσοχών (τοκονόμα) σε παραδοσιακά Ιαπωνικά σπίτια.
Η ικεμπάνα έφθασε στο ζενίθ της στον 16ο αιώνα υπό την επιρροή των βουδιστών δασκάλων τσαγιού και αναπτύχθηκε διαμέσου των αιώνων με αρκετές ξεχωριστές σχολές να υφίστανται μέχρι σήμερα.
Η ικεμπάνα θεωρείται ως μία από τις τρεις κλασσικές Ιαπωνικές τέχνες κομψότητας μαζί με το κοντό (香道, Kōdō) για την απόλαυση του θυμιάματος και το τσαντό (茶道, sadō/chadō) για το τσάι και την τελετή του τσαγιού.
Ετυμολογία
Η λέξη «ικεμπάνα» προέρχεται από το ιαπωνικό  'ικέρου'  (生ける, "τακτοποιώ (λουλούδια), ζω, είμαι ζωντανός") και  'χάνα' (花, "λουλούδι"). Πιθανές μεταφράσεις περιλαμβάνουν "δίνοντας ζωή στα λουλούδια" και "τοποθέτηση λουλουδιών".
Ιστορία
μικρογραφία| Ένα σχέδιο του mitsu-gusoku, από το Σέντεν-σο (15-18ος αιώνας) μικρογραφία| Εικονογράφηση από το Kaō irai no Kadensho, που πιστεύεται ότι είναι το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο ικεμπάνα, που χρονολογείται από μια εποχή λίγο μετά από εκείνη του Ικενόμπο Σενκέι. Δείχνει διάφορα στυλ διάταξης τατεμπάνα (ογκιμπάνα) πλατύστομα (δεξιά) και όρθια στυλ. μικρογραφία|Σύνθεση ικεμπάνα με καρότσι, στον [[Κρατικός Ξενώνας του Κιότο|Κρατικό Ξενώνα του Κιότο]] Το χόμπι της θέασης φυτών και της απόλαυσης των λουλουδιών κατά τη διάρκεια των τεσσάρων εποχών καθιερώθηκε στην Ιαπωνία από νωρίς μέσω της αριστοκρατίας. Ανθολογίες ποίησης βάκα όπως Man'yōshū και Kokin Wakashū από την περίοδο Χεϊάν (794–1185) περιλάμβαναν πολλά ποιήματα με θέμα τα λουλούδια. Με την εισαγωγή του Βουδισμού, η προσφορά λουλουδιών στους βουδιστικούς βωμούς έγινε κοινή συνήθεια. Αν και ο λωτός χρησιμοποιείται ευρέως στην Ινδία, όπου προήλθε ο Βουδισμός, στην Ιαπωνία άλλα ντόπια λουλούδια για κάθε εποχή επιλέχθηκαν για το σκοπό αυτό. Ενώ στην Κίνα οι βουδιστές ιερείς ήταν οι πρώτοι δάσκαλοι της σύνθεσης λουλουδιών, στην Ιαπωνία εισήγαγαν μόνο τα πιο αδρά στοιχεία της.
Για πολύ καιρό η τέχνη της ανθοδετικής δεν είχε νόημα, και λειτουργούσε απλώς ως η τοποθέτηση των λουλουδιών σε βάζα, για να χρησιμοποιηθούν ως προσφορές ναών και πριν από τα ιερά των προγόνων, χωρίς σύστημα ή ουσιαστική δομή. Οι πρώτες συνθέσεις λουλουδιών συντέθηκαν χρησιμοποιώντας ένα σύστημα, που ήταν γνωστό ως σιν-νο-χάνα, που σημαίνει "κεντρική σύνθεση λουλουδιών". Ένα τεράστιο κλαδί πεύκου ή Ιαπωνικού κέδρου (κρυπτομεριάς) στεκόταν στη μέση, με τρία ή πέντε εποχικά λουλούδια τοποθετημένα γύρω του. Αυτά τα κλαδιά και οι βλαστοί τοποθετήθηκαν σε βάζα σε όρθια θέση χωρίς να επιχειρούν τεχνητές καμπύλες. Γενικά με συμμετρική μορφή, αυτές οι συνθέσεις εμφανίστηκαν σε θρησκευτικές εικόνες τον 14ο αιώνα, ως η πρώτη προσπάθεια αναπαράστασης του φυσικού τοπίου. Το μεγάλο δέντρο στο κέντρο αντιπροσώπευε το μακρινό τοπίο, άνθη δαμάσκηνων ή κερασιών τη μέση απόσταση και μικρά ανθισμένα φυτά στο προσκήνιο. Οι γραμμές αυτών των διευθετήσεων ήταν γνωστές ως κέντρο και υποκέντρο.
Αργότερα, μεταξύ άλλων τύπων βουδιστικών προσφορών, η τοποθέτηση μίτσου-γκουσόκου έγινε δημοφιλής στις περιόδους Καμακούρα (1185–1333) και Νανμπόκου-τσο (1336–1392). Διάφορες βουδιστικές γραφές έχουν πάρει το όνομά τους από λουλούδια όπως το Κέγκον-κιό (Αβαταμσάκα Σούτρα) και το Χόκκε-κιό (Σούτρα του Λωτού). Το Τσότζου-τζινμπουτσού-γκίγκα (Κύλινδρος των Ζώων και των Ανθρώπων που παίζουν) απεικονίζει τον λωτό να προσφέρεται από έναν πίθηκο μπροστά από έναν βάτραχο, που μιμείται τον Βούδα.
Με την ανάπτυξη του αρχιτεκτονικού στυλ σόιν-ζουκούρι (shoin-zukuri), που ξεκίνησε την περίοδο Μουρομάτσι (1336–1573), τα κακεμόνο (ρολά με εικόνες) και τα δοχεία θα μπορούσαν να εκτεθούν κατάλληλα ως αντικείμενα τέχνης στην οσιίτα, έναν πρόδρομο της εσοχής τοκονόμα και του τσιγκαϊντάνα, που ήταν ράφια δύο επιπέδων. Σε αυτούς τους χώρους εκτέθηκαν επίσης ανθοσυνθέσεις σε βάζα, που επηρέασαν τις εσωτερικές διακοσμήσεις, οι οποίες έγιναν απλούστερες και πιο υπέροχες με την πάροδο του χρόνου. Αυτό το στυλ διακόσμησης ονομαζόταν ζασίκι καζάρι (座敷飾, zashiki kazari). Το σύνολο των τριών τελετουργικών αντικειμένων στο βουδιστικό βωμό, που ονομάζεται μιτσουγκουσόκου αποτελούνταν από κεριά αναμμένα σε θήκες, ένα θυμιατήρι και λουλούδια σε ένα βάζο. Τα λουλούδια στο βάζο ήταν διατεταγμένα με το παλαιότερο στυλ, που ονομαζόταν τατεμπάνα ή τατεχάνα (tatebana ή tatehana, 立花, "όρθια λουλούδια") και αποτελούνταν από σιν (μοτόκι) και σιτακούσα. Πρόσφατη ιστορική έρευνα δείχνει τώρα ότι η πρακτική του τατεμπάνα, που προέρχεται από έναν συνδυασμό συστημάτων πεποιθήσεων, συμπεριλαμβανομένων των βουδιστικών, και της πίστης γιορισίρο του Σιντοϊσμού, είναι πιθανότατα η προέλευση της ιαπωνικής πρακτικής της σύγχρονης ικεμπάνα. Μαζί, αποτελούν τη βάση για την αρχική, καθαρά ιαπωνική προέλευση της πρακτικής της ικεμπάνα.
Η τέχνη της ανθοδετικής αναπτύχθηκε αργά, με πολλές σχολές να δημιουργούνται μόλις στα τέλη του 15ου αιώνα μετά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. Ο όγδοος σόγκουν, ο Ασικάγκα Γιοσιμάσα (1436–1490), ήταν προστάτης των τεχνών και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του τσα-νο-γιού (της τελετής του τσαγιού) και της ικεμπάνα, της σύνθεσης λουλουδιών. Ο Γιοσιμάσα αργότερα θα παραιτηθεί από τη θέση του, για να αφιερώσει τον χρόνο του στις τέχνες και ανέπτυξε ιδέες, που στη συνέχεια θα συνέβαλαν στη διατύπωση κανόνων στην ικεμπάνα. Ένα από τα πιο σημαντικά είναι ότι τα λουλούδια που προσφέρονται σε όλες τις τελετουργικές περιπτώσεις και τοποθετούνται ως προσφορές ενώπιον των θεών, δεν πρέπει να προσφέρονται χαλαρά, αλλά πρέπει να αντιπροσωπεύουν τον χρόνο και τη σκέψη.
Οι σύγχρονοι του Γιοσιμάσα συνέβαλαν επίσης σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη της ανθοδετικής. Ο διάσημος ζωγράφος Σοάμι, φίλος του Γιοσιμάσα, συνέλαβε την ιδέα της αναπαράστασης των τριών στοιχείων του ουρανού, των ανθρώπων και της γης, από τα οποία αναπτύχθηκαν οι αρχές των συνθέσεων, που χρησιμοποιούνται σήμερα. Ήταν στο Ασημένιο Περίπτερο του Γιοσιμάσα στο Κιότο, που η ικεμπάνα έλαβε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη, παράλληλα με την τέχνη της τελετής του τσαγιού και το κο-αβάσε, την τελετή του θυμιάματος.
Καλλιτέχνες της σχολής Κανό, όπως οι Σεσσού Τογιό (1420–1506), Σεσσόν, Κακό Μασανόμπου, Κανό Μοτονόμπου (1476–1559) και Σουγκέτσου του 16ου αιώνα, ήταν λάτρεις της φύσης και η ικεμπάνα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα σε αυτήν την περίοδο πέρα από μια μορφή διακόσμησης ναών και δωματίων, δίνοντας μεγαλύτερη προσοχή στη φυσική ομορφιά μιας σύνθεσης λουλουδιών. Αυτή την εποχή, η ικεμπάνα ήταν γνωστή ως ρίκκα.
Την ίδια χρονική περίοδο, αναπτύχθηκε μια άλλη μορφή ανθοδετικής, γνωστής ως ναγκεϊρεμπάνα. Η ρίκκα και η ναγκεϊρεμπάνα είναι οι δύο κλάδοι στους οποίους η ικεμπάνα έχει διαιρεθεί. Η δημοτικότητα των δύο στυλ κυμαινόταν μεταξύ αυτών των δύο για αιώνες. Στην αρχή, το ρίκκα ήταν άκαμπτο, επίσημο και πιο διακοσμητικό στυλ, ενώ το ναγκεϊρεμπάνα ήταν πιο απλό και πιο φυσικό.
Μετά από έναν μακρύ, σκληρό αγώνα για την ύπαρξη ως εξαρτώμενο στυλ από τη ρίκκα, το ναγκεϊρεμπάνα αποσπάστηκε, αποκτώντας την ανεξαρτησία του και τη δική του δημοτικότητα τον 16ο αιώνα για την ελευθερία της γραμμής του και τη φυσική ομορφιά του. Και τα δύο στυλ, παρόλο που προέρχονται από την περίοδο Χιγκασιγιάμα, αντικατοπτρίζουν τις χρονικές περιόδους κατά τις οποίες κέρδισαν δημοτικότητα, με το ρίκκα να εμφανίζει τις προτιμήσεις της περιόδου Χιγκασιγιάμα και το ναγκεϊρεμπάνα τα γούστα της περιόδου Μομογιάμα. Το ρίκκα έχασε μέρος της δημοτικότητάς του κατά την περίοδο Μομογιάμα, αλλά στο πρώτο μέρος της περιόδου Έντο (1603–1668) αναβίωσε και έγινε πιο δημοφιλής από ποτέ. Στην περίοδο Χιγκασιγιάμα, το ρίκκα χρησιμοποιήθηκε μόνο ως διακοσμητικό δωματίων σε τελετουργικές περιστάσεις, αλλά τώρα ακολουθήθηκε ως ωραία τέχνη και θεωρήθηκε ως επίτευγμα και χόμπι των ανώτερων τάξεων. Το ρίκκα έφτασε στη μεγαλύτερη δημοτικότητά του κατά την εποχή Γκενρόκου.
Πολλά έργα για την ικεμπάνα δημοσιεύτηκαν κατά τους αιώνες από την εποχή Κεν'έι (1206–1207) έως την εποχή Γκενρόκου (1668–1704), όλα βασισμένα στην ιδέα του Σοάμιγια τα τρία στοιχεία. Το πρώτο από αυτά τα έργα, που δημοσιεύθηκε στις αρχές της εποχής Κεν'έι, ήταν ένα βιβλίο με το όνομα Σεντένσο, που θεωρείται ένα από τα πιο πολύτιμα κείμενα για έναν μαθητή της ικεμπάνα. Υπήρχε επίσης μια σειρά από άλλα κείμενα που αναφέρονταν την ικεμπάνα, αν και λίγα περιείχαν απευθείας περιεχόμενο με οδηγίες. Ωστόσο, τα βιβλία αυτά ήταν πλήρως εικονογραφημένα, τεκμηριώνοντας έτσι τη σταδιακή πρόοδο της τέχνης. αριστερά|μικρογραφία|Τζιγιούκα, Ελεύθερο στυλ Κατά την πρώιμη περίοδο Έντο (17ος αιώνας), οι εκδόσεις στην Ιαπωνία αναπτύχθηκαν γρήγορα. Βιβλία για την ικεμπάνα εκδόθηκαν διαδοχικά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δημοσιεύθηκε το Σεντένσο (仙伝抄, Sendenshō), το παλαιότερο εγχειρίδιο που δημοσιεύτηκε. Το Καβάρι Κάντεν Χίσο (替花伝秘書, Kawari Kaden Hisho) δημοσιεύτηκε στο Κάνμπουν 1 (1661). Αυτό γράφτηκε προσεκτικά και διδακτικό κείμενο για ικεμπάνα με τους κανόνες και τις αρχές περιγράφονταν με πλήρη λεπτομέρεια, και ήταν η δεύτερη δημοσίευση των κειμένων ικεμπάνα της περιόδου Έντο μετά το Σεντένσο. Αν και το κείμενο είναι παρόμοιο με το περιεχόμενο των σχολίων της περιόδου Μουρομάτσι, οι εικονογραφήσεις έδειχναν πώς να απολαμβάνει κανείς την τατσιμπάνα, η οποία είχε εξαπλωθεί από μοναχούς σε πολεμιστές και περαιτέρω στους κατοίκους των  πόλεων. Το Κόκον Ρίκκα-σου (古今立花集, Kokon Rikka-shu) ήταν το παλαιότερο δημοσιευμένο έργο για το ρίκκα στο Κάνμπουν 12 (1672). Το Κόκον Ρίκκα-τάιζεν (古今立花大全, Kokon Rikka-taizen), που δημοσιεύτηκε στο Τέννα 3 (1683), ήταν το πιο διάσημο εγχειρίδιο ρίκκα. Το Ρίκκα Ιμάγιο Σουγκάτα (立華時勢粧, Rikka Imayō Sugata) δημιουργήθηκε το Τζόκιο 5 (1688).
Στην εποχή Κεν'έι, το ρίκκα ήταν απλό και φυσικό, χωρίς ακραίες καμπύλες στη διάταξη, αλλά στην εποχή Γκενρόκου, οι γραμμές έγιναν περίπλοκες και οι φόρμες έμοιαζαν με μοτίβο, ακολουθώντας τις γενικές τάσεις υψηλής καλλιτεχνικής ανάπτυξης και έκφρασης εκείνης της περιόδου. Κατά την περίοδο Γκενρόκου, όλες οι καλές τέχνες ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένες, κυρίως η εκτύπωση πατρόν για υφάσματα και διακόσμηση. Στο τελευταίο μέρος του 17ου αιώνα, ο Κόριν, ο διάσημος καλλιτέχνης λάκας γνωστός για τα εξαίσια σχέδιά του, επηρέασε έντονα την ικεμπάνα. Σε αυτήν την περίοδο, ο συνδυασμός ενός μοτίβου ή ενός σχεδίου με γραμμές, που ακολουθούσε τη φυσική ανάπτυξη του φυτού παρήγαγε τα πιο ευχάριστα και χαριτωμένα αποτελέσματα. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Ναγκεΐρε Ήταν στο τελευταίο μέρος του 17ου αιώνα, που η ικεμπάνα ασκήθηκε περισσότερο και έφτασε στον υψηλότερο βαθμό τελειότητας ως τέχνη. Ωστόσο, υπήρξαν περιστασιακές αποκλίσεις σε αφύσικες καμπύλες και τεχνητά στυλ παρουσίασης, που προκάλεσαν μια αλλαγή και το πιο νατουραλιστικό στυλ της ναγκεϊρεμπάνα  αναβίωσε ξανά. Μέχρι τότε διδάσκονταν μόνο ένας κλάδος της ικεμπάνα κάθε φορά, ακολουθώντας το γούστο της ημέρας, αλλά τώρα υπήρχαν αντίπαλοι δάσκαλοι τόσο στο ρίκκα στυλ όσο και στο ναγκεϊρεμπάνα.
Το ρίκκα έφτασε στη μεγαλύτερη δημοτικότητά του στην εποχή Γκενρόκου και από τότε άρχισε να παρακμάζει. Από την παρακμή του ρίκκα, το στυλ της ναγκεϊρεμπάνα, η απαρχή της σημερινής ικεμπάνα, αυξήθηκε σε δύναμη και δημοτικότητα. Από τότε, έπαψε να ονομάζεται ναγκεϊρεμπάνα και πήρε το όνομα ικεμπάνα. Την εποχή Τενμέι (1781–1789), το ναγκεϊρεμπάνα ή ικεμπάνα αναπτύχθηκε γρήγορα και δημιούργησε μεγάλη ομορφιά στη γραμμή. Οι εκπρόσωποι της τέχνης δεν μελέτησαν μόνο τη φύση ελεύθερα, αλλά συνδύασαν τη γνώση με αυτήν του στυλ ρίκκα αναπτύσσοντας τα αποτελέσματα της ικεμπάνα ακόμα περισσότερο.
Μετά την εποχή του Τενμέι, αναπτύχθηκε μια επίσημη και τεχνητή μορφή σύνθεσης των λουλουδιών. Αυτή η μορφή έχει έναν σταθερό κανόνα ή μοντέλο γνωστό ως "ουρανός, άνθρωπος και γη". Είναι γνωστό ως Σέικα (生花, Seika ή Oseika σε πολλές σχολές), ή προφέρεται Σόκα στη σχολή Ικενόμπο. Στη σχολή Μισό-ριού, η μορφή ονομάζεται Κακουμπάνα (格花, Kakubana).
Οι πιο δημοφιλείς σχολές σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των Ικενόμπο, Ενσού-ριού και Μισό-ριού, μεταξύ άλλων, τηρούν αυτές τις αρχές, αλλά υπάρχουν στο Τόκιο και το Κιότο πολλοί δάσκαλοι της ικεμπάνα, που διδάσκουν τις απλούστερες μορφές των Κο-ριού και Κο-Σιν-ριού των εποχών Γκενρόκου και Τενμέι.
Ο παλαιότερος διεθνής οργανισμός, ο Ikebana International, ιδρύθηκε το 1956. Επίτιμος πρόεδρος είναι η Αυτοκρατορική Υψηλότης Πριγκίπισσα Τακαμάδο.
Οπαδοί
μικρογραφία|Ξυλογραφία ουκιγιό-ε από τον Εΐσι μιας κυρίας που εξασκεί ικεμπάνα Οι οπαδοί και οι ασκούμενοι του ικεμπάνα, που αναφέρεται επίσης ως καντό, είναι γνωστοί ως καντόκα (華道家, kadōka). Ένας δάσκαλος καντό ονομάζεται σενσέι (先生, sensei).
Αξιοσημείωτοι Ιάπωνες που ασχολούνται με την ικεμπάνα περιλαμβάνουν τους Τζουνίτσι Κακιζάκι, Μοκίτσι Οκάντα και Γιούκι Τσούτζι. Ο Τσούτζι ήταν σε ένα TEDx τον Μάρτιο του 2015 στο Σιμίζου, στη Σιζουόκα, όπου ανέπτυξε τη σχέση της ικεμπάνα με την ομορφιά.
Μετά το σεισμό του 2011 και το τσουνάμι και την καταστροφή που ακολούθησε στην Ιαπωνία, ο διάσημος Τοσίρο Καβάσε, που ασχολείται με την ικεμπάνα, έγινε πολύ δημοφιλής, δημοσιεύοντας φωτογραφίες από τα έργα του στο διαδίκτυο και απέκτησε ένα παγκόσμιο ακροατήριο.
Μια άλλη ασκούμενη είναι η ηθοποιός του Χόλιγουντ Μάρσα Γκέι Χάρντεν, η οποία ξεκίνησε, όταν ζούσε στην Ιαπωνία ως παιδί, και έχει εκδώσει ένα βιβλίο για την ικεμπάνα με τα δικά της έργα. Η μητέρα της, Μπέβερλι Χάρντεν, ήταν ασκούμενη στη σχολή Σογκέτσου. Αργότερα έγινε επίσης πρόεδρος του παραρτήματος Ikebana International Washington, DC.
Σχολές
Η Μαίρη Άβεριλ (1913) δίνει μια επισκόπηση των πολυάριθμων σχολών της ικεμπάνα. Μία σχολή διοικείται συνήθως από ένα ιεμότο, και συχνά περνά η διοίκηση μέσα σε μια οικογένεια από τη μια γενιά στην άλλη. Μερικές από τις πιο ιστορικές και γνωστές σχολές είναι:
Το Ικενόμπο χρονολογείται από τον 8ο αιώνα (περίοδος Χεϊάν) και θεωρείται η παλαιότερη σχολή. Αυτή η σχολή σηματοδοτεί την αρχή της από την κατασκευή του Ροκκάκου-ντο στο Κιότο, του δεύτερου παλαιότερου βουδιστικού ναού στην Ιαπωνία, που χτίστηκε το 587 από τον πρίγκιπα Σότοκου, ο οποίος είχε κατασκηνώσει κοντά σε μια λίμνη στο σημερινό κεντρικό Κιότο. Κατά τον 13ο αιώνα, ο Όνο-νο-Ιμόκο, επίσημος κρατικός απεσταλμένος, έφερε την πρακτική της τοποθέτησης βουδιστικών λουλουδιών πάνω σε έναν βωμό από την Κίνα. Έγινε ιερέας στο ναό και περνούσε τις υπόλοιπες μέρες του στην εξάσκηση στην ανθοδετική. Οι αρχικοί ιερείς του ναού ζούσαν δίπλα στη λίμνη, που στα Ιαπωνικά ονομάζεται 'Ίκε' ("池"). Και η λέξη 'Μπο' ("坊"), που σημαίνει ιερέας, συνδεόμενη με το κτητικό μόριο 'νο', δίνει τη λέξη «Ικενόμπο» (Ikenobō,  "池坊", "ιερέας της λίμνης"). Το όνομα "Ικενόμπο", που δόθηκε από τον αυτοκράτορα, συνδέθηκε με τους ιερείς εκεί που ειδικεύονταν στις ρυθμίσεις του βωμού.
Το Ικενόμπο είναι η μόνη σχολή, που δεν έχει την κατάληξη -ριού στο όνομά της, καθώς θεωρείται η αρχική σχολή. Τα πρώτα συστηματοποιημένα κλασικά στυλ, συμπεριλαμβανομένου του ρίκκα, ξεκίνησαν στα μέσα του 15ου αιώνα. Οι πρώτοι μαθητές και δάσκαλοι ήταν βουδιστές ιερείς Ικενόμπο και μέλη της βουδιστικής κοινότητας. Καθώς περνούσε ο καιρός, άλλες σχολές εμφανίστηκαν, τα στυλ άλλαξαν και η ικεμπάνα έγινε παράδοση σε ολόκληρη την ιαπωνική κοινωνία.
Άλλες σχολές περιλαμβάνουν το Μπάνμι Σόφου-ριού (晩美生風流), που ιδρύθηκε το 1962 από την Bessie "Yoneko Banmi" Fooks, και το Κάντεν-ριού (華伝流), που ιδρύθηκε από τον Κικούτο Σακαγκάβα το 1987 με βάση τη σχολή Ικενόμπο.
Θεωρία
Δεδομένου ότι η σύνθεση λουλουδιών έφτασε στην Ιαπωνία από την Κίνα μαζί με τον Βουδισμό, ήταν φυσικά εμποτισμένη με την κινεζική και βουδιστική φιλοσοφία. Η βουδιστική επιθυμία να διατηρήσουν τη ζωή βρίσκεται στη ρίζα πολλών ικεμπάνα και έχει δημιουργήσει τους περισσότερους κανόνες της διάταξης των λουλουδιών, ελέγχοντας επίσης τα σχήματα των βάζων λουλουδιών, που διαμορφώνονται, για να βοηθήσουν στην παράταση της ζωής των λουλουδιών. Η θεώρηση του βάζου ως κάτι περισσότερο από έναν απλό κάτοχο των λουλουδιών είναι επίσης μια σημαντική αντίληψη. Η επιφάνεια του νερού είναι πάντα εκτεθειμένη, παράλληλα με την επιφάνεια της γης από την οποία ξεφυτρώνει η ομάδα των λουλουδιών. Αυτό βοηθά στη δημιουργία του αποτελέσματος της αναπαράστασης ενός πλήρους φυτού που αναπτύσσεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στις φυσικές του συνθήκες. αριστερά|μικρογραφία|Ικεμπάνα Περισσότερο από την απλή τοποθέτηση λουλουδιών σε ένα δοχείο, η ικεμπάνα  είναι μια πειθαρχημένη μορφή τέχνης στην οποία η φύση και η ανθρωπότητα συνδυάζονται. Σε αντίθεση με την ιδέα μιας εν μέρει πολύχρωμης ή πολύχρωμης διάταξης ανθέων, η ικεμπάνα συχνά δίνει έμφαση σε άλλες περιοχές του φυτού, όπως οι μίσχοι και τα φύλλα του, και δίνει έμφαση στο σχήμα, τη γραμμή και τη μορφή. Αν και η ικεμπάνα είναι μια έκφραση δημιουργικότητας, συγκεκριμένοι κανόνες διέπουν τη μορφή της, όπως η ιδέα της καλής και της κακής τύχης στην επιλογή του υλικού και της μορφής της διάταξης.
Η έννοια του χανακοτόμπα (花言葉, hanakotoba) είναι η ιαπωνική μορφή της γλώσσας των λουλουδιών, όπου στα φυτά δίνονται συγκεκριμένες κωδικοποιημένες έννοιες, που ποικίλλουν ανάλογα με το χρώμα των λουλουδιών, την παρουσία ακάνθων στο ύψος των ψηλών φυτών, τον συνδυασμό λουλουδιών, που χρησιμοποιούνται σε γιρλάντες και στους διαφορετικούς τύπους λουλουδιών, μεταξύ άλλων παραγόντων. Για παράδειγμα, τα χρώματα ορισμένων λουλουδιών θεωρούνται άτυχα. Τα κόκκινα λουλούδια, που χρησιμοποιούνται στις κηδείες, είναι ανεπιθύμητα για την νοσηρή τους σημασία, αλλά και επειδή το κόκκινο υποτίθεται ότι υποδηλώνει τις κόκκινες φλόγες μιας φωτιάς. Ένας περιττός αριθμός λουλουδιών είναι τυχερός, ενώ οι ζυγοί είναι άτυχοι και επομένως ανεπιθύμητοι και δεν χρησιμοποιούνται ποτέ σε ανθοσυνθέσεις. Με τους περιττούς αριθμούς αποφεύγεται η συμμετρία και η ίση ισορροπία, ένα χαρακτηριστικό που στην πραγματικότητα σπάνια συναντάται στη φύση, και το οποίο από την ιαπωνική άποψη δεν είναι ποτέ ελκυστικό στην τέχνη οποιασδήποτε περιγραφής. Αυτά δημιουργούν μια συγκεκριμένη εντύπωση της φύσης και μεταφέρουν την πρόθεση του καλλιτέχνη πίσω από κάθε διαρρύθμιση, που φαίνεται μέσα από χρωματικούς συνδυασμούς ενός κομματιού, φυσικά σχήματα, χαριτωμένες γραμμές και το υπονοούμενο συναισθηματικό νόημα της ρύθμισης χωρίς τη χρήση λέξεων. Όλες οι συνθέσεις λουλουδιών, που δίνονται ως δώρα, δίνονται με τα λουλούδια σε μπουμπούκια, έτσι ώστε το άτομο στο οποίο στέλνονται να έχει τη χαρά να τα δει να ανοίγουν, σε αντίθεση με τη δυτική ιδέα των συνθέσεων λουλουδιών, όπου τα λουλούδια είναι ήδη ανθισμένα πριν δοθούν. μικρογραφία|Μοριμπάνα Δεν υπάρχει περίπτωση που να μην μπορεί να υποδηλωθεί από τον τρόπο με τον οποίο είναι τακτοποιημένα τα λουλούδια. Για παράδειγμα, η έξοδος από το σπίτι μπορεί να ανακοινωθεί από μια ασυνήθιστη διάταξη λουλουδιών. Ευοίωνα υλικά, όπως κλαδιά ιτιάς, χρησιμοποιούνται, για να υποδείξουν ελπίδες για μια μακρά και ευτυχισμένη ζωή, και χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα για ρυθμίσεις, που χρησιμοποιούνται, για να σηματοδοτήσουν έναν χωρισμό, με το μήκος του κλάδου να σημαίνει μια ασφαλή επιστροφή από ένα μακρύ ταξίδι, ιδιαίτερα εάν ένα κλαδί τοποθετείται, για να σχηματίσει έναν πλήρη κύκλο. Για γιορτή για το καλωσόρισμα στο νέο σπίτι, χρησιμοποιούνται λευκά λουλούδια, καθώς υποδηλώνουν το νερό, για να σβήσει τη φωτιά. Τα παραδοσιακά ιαπωνικά σπίτια, κατασκευασμένα σχεδόν αποκλειστικά από ξύλο, ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στη φωτιά, με τα πάντα εκτός από την οροφή να είναι εύφλεκτα. Για τον εορτασμό μιας κληρονομιάς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν όλα τα είδη αειθαλών φυτών ή χρυσάνθεμων, ή οποιαδήποτε λουλούδια που είναι μακρόβια, για να μεταφέρουν την ιδέα ότι ο πλούτος ή τα υπάρχοντα μπορεί να παραμείνουν για πάντα. Υπάρχουν επίσης κατάλληλες ρυθμίσεις για θλιβερές περιστάσεις. Μια σύνθεση λουλουδιών, που γίνεται για να σηματοδοτήσει έναν θάνατο είναι συνήθως κατασκευασμένη από λευκά λουλούδια, με μερικά νεκρά φύλλα και κλαδιά, τοποθετημένα, για να εκφράσουν την ειρήνη.
Μια άλλη κοινή αλλά όχι αποκλειστική πτυχή, που υπάρχει στην ικεμπάνα είναι η χρήση του μινιμαλισμού. Ορισμένες ρυθμίσεις μπορεί να αποτελούνται μόνο από έναν ελάχιστο αριθμό ανθοφοριών διάσπαρτες μεταξύ των μίσχων και των φύλλων. Η δομή ορισμένων ιαπωνικών συνθέσεων λουλουδιών βασίζεται σε ένα σκαληνό τρίγωνο, που οριοθετείται από τρία κύρια σημεία, συνήθως κλαδιά, που θεωρούνται σε ορισμένες σχολές ότι συμβολίζουν τον ουρανό, τον άνθρωπο και τη γη ή τον ήλιο, τη σελήνη και τη γη. Η χρήση αυτών των όρων περιορίζεται σε ορισμένες σχολές και δεν συνηθίζεται σε πιο παραδοσιακές σχολές. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση είναι η παραδοσιακή μορφή ρίκκα, η οποία ακολουθεί άλλες αρχές. Το δοχείο μπορεί να είναι βασικό στοιχείο της σύνθεσης και στην κατασκευή τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφορα στυλ αγγειοπλαστικής. Σε ορισμένες σχολές, το δοχείο θεωρείται μόνο ως ένα σκάφος, για να συγκρατεί νερό και θα πρέπει να υποδεέστερο στη διάταξη των λουλουδιών. αριστερά|μικρογραφία|Τζιγιούκα, Ελεύθερο στυλ Οι εποχές εκφράζονται επίσης στις συνθέσεις λουλουδιών, με τα λουλούδια να ομαδοποιούνται διαφορετικά ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Για παράδειγμα, τον Μάρτιο, όταν επικρατούν δυνατοί άνεμοι, οι ασυνήθιστες καμπύλες των κλαδιών μεταφέρουν την εντύπωση ισχυρών ανέμων. Το καλοκαίρι, χρησιμοποιούνται χαμηλά, φαρδιά δοχεία λουλουδιών, όπου το οπτικά κυρίαρχο νερό παράγει μια πιο δροσερή και αναζωογονητική διάταξη από αυτά των όρθιων δοχείων.
Η πνευματική πτυχή της ικεμπάνα θεωρείται πολύ σημαντική για τους ασκούμενους της. Μερικοί επαγγελματίες πιστεύουν ότι απαιτείται σιωπή κατά την κατασκευή μιας σύνθεσης λουλουδιών, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι αυτό δεν είναι απαραίτητο, αν και και οι δύο πλευρές συμφωνούν κοινά ότι η ανθοδετική είναι μια στιγμή, για να εκτιμηθούν πτυχές της φύσης, που συνήθως παραβλέπονται στην καθημερινή ζωή. Πιστεύεται ότι η πρακτική της ανθοδετικής οδηγεί ένα άτομο να γίνει πιο υπομονετικό και ανεκτικό στις διαφορές στη φύση και στη ζωή, παρέχοντας χαλάρωση στο μυαλό, το σώμα και την ψυχή και επιτρέποντας σε ένα άτομο να ταυτιστεί με την ομορφιά σε όλες τις μορφές τέχνης.
Τα φυτά παίζουν σημαντικό ρόλο στην ιαπωνική Σιντοϊστική θρησκεία. Γιορισίρο είναι αντικείμενα στα οποία καλούνται θεϊκά πνεύματα. Τα αειθαλή φυτά όπως το καντομάτσου είναι μια παραδοσιακή διακόσμηση της Πρωτοχρονιάς, που τοποθετούνται σε ζευγάρια μπροστά από τα σπίτια, για να υποδεχτούν τα προγονικά πνεύματα ή το κάμι της συγκομιδής.
Στυλ
Η ικεμπάνα στην αρχή ήταν πολύ απλή, κατασκευαζόταν από πολύ λίγους μίσχους λουλουδιών και αειθαλή κλαδιά. Αυτή η πρώτη μορφή ικεμπάνα ονομαζόταν κούγκε (供華, kuge). Τα μοτίβα και τα στυλ εξελίχθηκαν και στα τέλη του 15ου αιώνα οι ρυθμίσεις ήταν αρκετά κοινές, για να εκτιμούνται από τους απλούς ανθρώπους και όχι μόνο από την αυτοκρατορική οικογένεια και τους αυλικούς. Τα στυλ της ικεμπάνα άλλαξαν στο πέρασμα των χρόνων μεταμορφώνοντας την πρακτική σε μία μορφή τέχνης με καθορισμένες οδηγίες. Βιβλία γράφτηκαν για την τέχνη, με το "Σεντένσο" να είναι το παλαιότερο από αυτά, καλύπτοντας τα έτη 1443 έως 1536. Η ικεμπάνα έγινε σημαντικό μέρος των παραδοσιακών φεστιβάλ και κατά καιρούς πραγματοποιούνταν εκθέσεις.
Τα πρώτα στυλ χαρακτηρίζονταν από ένα ψηλό, όρθιο κεντρικό στέλεχος συνοδευόμενο από δύο κοντύτερους μίσχους. Κατά την περίοδο Μομογιάμα, 1560–1600, κατασκευάστηκαν μια σειρά από υπέροχα κάστρα, με ευγενείς και βασιλικούς υπηρέτες να κατασκευάζουν μεγάλες, διακοσμητικές συνθέσεις λουλουδιών ρίκκα, που θεωρούνταν κατάλληλη διακόσμηση για τα κάστρα.
Όταν εμφανίστηκε η τελετή του τσαγιού, εισήχθη ένα άλλο στυλ για τις αίθουσες τελετών τσαγιού που ονομαζόταν τσαμπάνα. Αυτό το στυλ είναι το αντίθετο του στυλ Μομογιάμα και δίνει έμφαση στη ρουστίκ απλότητα. Το τσαμπάνα δεν θεωρείται στυλ ικεμπάνα αλλά είναι ξεχωριστό. Η απλότητα της τσαμπάνα με τη σειρά της βοήθησε στη δημιουργία του στυλ ναγκεϊρεμπάνα.
Δοχεία
μικρογραφία| Πλεκτό καλάθι λουλουδιών από μπαμπού (χανακάγκο), του Ζωντανός Εθνικός Θησαυρός Hayakawa Shōkosai V Τα δοχεία, που χρησιμοποιούνται στην ανθοδετική, διατίθενται σε μεγάλη ποικιλία. Παραδοσιακά θεωρούνται όχι μόνο όμορφα σε μορφή, υλικό και σχέδιο, αλλά κατασκευάζονται, για να ταιριάζουν στη χρήση στην οποία θα τοποθετηθούν, έτσι ώστε ένα λουλούδι να μπορεί πάντα να τοποθετηθεί σε ένα κατάλληλο δοχείο, και πιθανώς σε ένα ειδικά σχεδιασμένο για το συγκεκριμένο είδος λουλουδιού.
Αυτό που οι Ιάπωνες αναζητούν περισσότερο σε ένα σχήμα βάζου είναι αυτό που θα παρατείνει καλύτερα τη ζωή των λουλουδιών. Για το λόγο αυτό, τα βάζα είναι ορθάνοιχτα στο στόμιο, γιατί, σε αντίθεση με τη δυτική ανθοδετική, δεν εξαρτώνται από το ίδιο το βάζο, για να κρατά τα λουλούδια στη θέση τους, πιστεύοντας ότι το οξυγόνο, που εισέρχεται από το άνοιγμα του λαιμού είναι τόσο απαραίτητο για το φυτό όσο το οξυγόνο, που λαμβάνει απευθείας από το νερό. Έτσι, το νερό παραμένει γλυκό πολύ περισσότερο από ό,τι σε βάζα με μικρό λαιμό.
Υπάρχουν πολλές ιδέες, που συνδέονται με αυτά τα δοχεία. Για παράδειγμα, τα κρεμαστά βάζα άρχισαν να χρησιμοποιούνται μέσω της ιδέας ότι τα λουλούδια, που παρουσιάζονται από έναν αξιότιμο φίλο δεν πρέπει να τοποθετούνται εκεί, που θα μπορούσαν να τα κοιτάξουν υποτιμητικά, έτσι τα σήκωσαν και τα κρεμούσαν. Στα κρεμαστά βάζα από μπαμπού, η μεγάλη, στρογγυλή επιφάνεια στην κορυφή υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει το φεγγάρι και η τρύπα για το καρφί ένα αστέρι. Το κόψιμο, ή το άνοιγμα, κάτω από την κορυφή ονομάζεται φουκουμούκι (fukumuki), ο «άνεμος που διασχίζει ένα μέρος».
Εκτός από την ποικιλία με τη μορφή δοχείων, τα χαμηλά, επίπεδα βάζα, που χρησιμοποιούνται περισσότερο το καλοκαίρι παρά το χειμώνα, καθιστούν δυνατή την τοποθέτηση φυτών με βολβώδη και υδάτινη ανάπτυξη σε φυσικές θέσεις.
Το μπαμπού, με την απλότητα της γραμμής και το ουδέτερο χρώμα του, φτιάχνει ένα γοητευτικό βάζο, αλλά ένα από συμπαγές μπαμπού δεν είναι πρακτικό σε ορισμένες χώρες εκτός της Ιαπωνίας, όπου η ξηρότητα του καιρού το κάνει να σπάσει. Τα καλάθια από καλάμια μπαμπού, με τις απαλές καφέ αποχρώσεις τους, προσφέρουν μια ευχάριστη αντίθεση με τις ποικίλες αποχρώσεις των λουλουδιών και είναι πρακτικά σε κάθε κλίμα.
Δεν πρέπει να αγνοηθεί το μικροσκοπικό κρεμαστό βάζο, που βρέθηκε στο απλό αγροτικό σπίτι – κάποια περίεργη ρίζα μαζεύτηκε χωρίς κόστος και διαμορφώθηκε σε σχήμα κατάλληλο, για να κρατήσει ένα μόνο λουλούδι ή κλήμα. Τέτοια βάζα μπορούν να κατασκευαστούν με λίγη προσπάθεια από οποιονδήποτε και μπορούν να βρουν θέση σχεδόν οπουδήποτε.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Διακοσμητικές τέχνες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία
Γουλιέλμος του Άλμπεμαρλ
Ο Γουλιέλμος ο Παχύς, γαλλ. Guillaume le gros (απεβ. 20 Αυγούστου 1179) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν κόμης του Ωμάλ/Άλμπεμαρλ, της Υόρκης και κύριος του Χόλντερνες.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Στεφάνου κόμη του Ωμάλ το 1136 και της Χαγουάιζ του Μόρτιμερ, κόρης του Ράνουλφ κυρίου των Ουαλικών Βάλτων.
Ο Γουλιέλμος μαρτυρείται σε δύο καταστατικά τού Στεφάνου της Αγγλίας το 1136 ως Γουλιέλμος του Αλμπαμάρλα, όχι ως κόμης. Διακρίθηκε το 1138 στη μάχη του Στάννταρντ και έγινε κόμης του Υόρκσαϊρ (εκτός του Ρίτσμονντσάϊρ) ως αμοιβή. Το 1141 ήταν στην ήττα τού βασιλιά Στεφάνου στο Λίνκολν. Κατά την περίοδο της αναρχίας (1135-53), που ήταν η βασιλεία του Στεφάνου, είχε κτίσει το κάστρο Σκάρμπορω, αλλά ο νέος βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας το κατεδάφισε.
Ίδρυσε την πόλη Τσίππινγκ Σόντμπουρυ στο Νότιο Γκλώστερ και το αββαείο του Μω το 1150. Τάφηκε στο αββαείο του Θόρντον στο Λίνκολνσαϊρ, που είχε ιδρύσει το 1139.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κίκελυ κυρία του Σκίπτον, κόρη και κληρονόμο του Γουλιέλμου ΦιτςΝτάνκαν και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Γιαννακός Τζελέπης
Ο Γιαννακός Τζελέπης υπήρξε ένας από τους πρώτους «επώνυμους» οικιστές της σύγχρονης πόλης του Πειραιά, κατά το 19ο αιώνα. Στην «ομάδα» των αρχικών οικιστών συμπεριλαμβάνονταν τα δυο αδέλφια του Τζελέπη, ο αθηναίος Σπυρίδων Διπλάρης και ο Ιωάννης Κατελούζος.
Ιστορικό
O Τζελέπης εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1829, προερχόμενος από τη Μακρυνίτσα του Πηλίου. Σύμφωνα με το ταφικό επίγραμμα του Τζελέπη, πριν τη μετάβασή του στον Πειραιά, είχε φύγει από «την πατρίδα του Θετταλομαγνησίαν» για να λάβει μέρος στην Επανάσταση του 1821 («… εις της επαναστάσεως την ζάλην την αγρίαν ενδόξως ηγωνίσθη»).
Έκτισε στο λιμάνι, στη σημερινή Πλατεία Καραϊσκάκη (πρώην Όθωνος), το σπίτι του καθώς και το πρώτο πανδοχείο της πόλης, που αρχικά ήταν ξύλινη κατασκευή. Πέριξ του πανδοχείου, το οποίο ήταν ακριβώς μπροστά από την τότε πρόχειρη αποβάθρα του λιμανιού, αναπτύχθηκε ένας από τους πρώτους οικιστικούς ιστούς του σύγχρονου Πειραιά, με παράγκες και μικρομάγαζα. Αργότερα (τo 1839), ο Τζελέπης κατασκεύασε νέο οίκημα από πέτρα, καθιστώντας το τό πρώτο «εκλεκτό» οικοδόμημα της πόλης, όπως ανέγραφε το επίγραμμα στον τάφο του («… και αυτός εις Πειραιώς την γην οικοδομήσας πρώτος οικίαν εκλεκτήν …»). Για πολλά χρόνια το ξενοδοχείο, πλέον, του Τζελέπη δέσποζε επί της πλατείας, που ήταν η κυριώτερη από τις πέντε πλατείες της πόλης, μαζί με το διπλανό Hôtel Naval, που ήταν τα δυο σπουδαιότερα ξενοδοχεία του Πειραιά εκείνα τα χρόνια. Τόσο το πανδοχείο, όσο και το ξενοδοχείο του Τζελέπη, λειτουργούσαν και ως καφενεία. Όπως μαρτυρείται χαρακτηριστικά, ο ποιητής Γεώργιος Παράσχος (μεγαλύτερος αδελφός του Αχιλλέα Παράσχου), πήγαινε συχνά στον Πειραιά από την Αθήνα «και ερρόφα ηδυπαθώς τον ναργιλέ του εις το Καφενείον Τζελέπη».
Θάνατος - ταφικό μνημείο
Ο Τζελέπης απεβίωσε στις 24 Μαΐου 1843. Η σύζυγός του, Φλωρού, είχε πεθάνει μεταξύ 1840 και 1842 (στις 14 Αυγούστου). Αρχικά και οι δυο είχαν ταφεί σε δυο κοινούς, ατομικούς τάφους. Αργότερα, τα αδέλφια του Γιαννακού Τζελέπη έφτιαξαν ιδιαίτερο μνήμα, όπου τοποθετήθηκαν τελικά τα οστά και των δυο. Ο τάφος αυτός ήταν στην περιοχή του Άγιου Διονυσίου του Πειραιά, όπου βρισκόταν τότε το νεκροταφείο της πόλης. Όταν αυτό μεταφέρθηκε στην Ανάσταση, φτιάχτηκε νέο μνημείο εκεί για τον Γιαννακό και τη Φλωρού. Από το παλιό μνήμα διασώθηκε μόνο η ταφόπλακα. Ο γύρω χώρος πλαισιώθηκε με χαμηλή περίφραξη από κάγκελα, διαμορφώνοντας έτσι ένα ταφικό σύνολο, καθώς προστέθηκαν στη συνέχεια  άλλοι δυο ταφοι και δυο μαρμάρινα κουτιά, όπου αναπαύονται μέλη της οικογένειας Τζελέπη.
Τιμητικές αναφορές
Προς τιμήν του, η παράκτια ζώνη-δρόμος της Πλατείας Καραϊσκάκη ονομάστηκε Ακτή Τζελέπη, o λεγόμενος και «παλαιός μώλος». Επίσης, μια μικρή οδός στο κέντρο του Πειραιά φέρει το όνομά του: Γιαννακού Τζελέπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Πειραιά Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά Κατηγορία:Λιμένας Πειραιώς Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ομοσπονδία Νταμανχούρ
Η ομοσπονδία της Νταμανχούρ είναι μία ένωση κοινοτήτων η οποία βρίσκεται στις ιταλικές Άλπεις, ανάμεσα στις πόλεις Τορίνο και Αόστα. Έχει πάνω από 1000 μόνιμους κάτοικους, σε κέντρα σε διάφορα μέρη του κόσμου, και είναι πολιτικά, οικονομικά, και θρησκευτικά αυτόνομη. Διαθέτει δική της σημαία, σύνταγμα αλλά και νόμισμα, το credito. Έχει επίσης δικό της σχολείο, πανεπιστήμιο και νοσοκομείο. Μέλος της μπορεί να γίνει όποιος το επιθυμεί ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή εθνικότητας. Η ιδέα για τη δημιουργία της κοινότητας ανήκει στον Oberto Airaudi, έναν Ιταλό πνευματιστή και φιλόσοφο, ο οποίος το 1975 άρχισε να την υλοποιεί με τη βοήθεια 24 υποστηρικτών του. Το όραμά του ήταν να δημιουργήσει μία κοινότητα «… βασισμένη στην αλληλεγγύη, την ανταλλαγή, την αγάπη και τον σεβασμό για το περιβάλλον». Το 1978 άρχισαν να κτίζονται με απόλυτη μυστικότητα υπόγειοι  ναοί, γνωστοί ως «Ναοί της Ανθρωπότητας», τους οποίους  ανακάλυψε η Ιταλική κυβέρνηση το 1992, ύστερα από αποκαλύψεις πρώην μελών της κοινότητας με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί η ύπαρξη της. Οι ναοί αυτοί περιέχουν εντυπωσιακά  έργα τέχνης και τους επισκέπτονται χιλιάδες άνθρωποι, από όλο τον κόσμο, ετησίως. Τα μέλη της κοινότητας μοιράζονται σε 4 επίπεδα που χαρακτηρίζονται με τα γράμματα A, B, C και D. Όμως μόνο τα μέλη που ανήκουν στα επίπεδα A και B διαμένουν μέσα στα όρια της κοινότητας. Στόχος τους είναι τόσο η βελτίωση ολόκληρου του κόσμου όσο και η προσωπική βελτίωση του κάθε ατόμου ξεχωριστά. Η κοινότητα είναι πολύ θετική στις αλλαγές και προσαρμόζεται με ευκολία στις εξελίξεις και αυτό την βοήθησε να αντιμετωπίσει την κρίση με μεγάλη επιτυχία και να επιβιώσει προσελκύοντας κι άλλους να ακολουθήσουν το τρόπο ζωής της.
Η λειτουργία της κοινότητας Νταμανχούρ ως κοινό
Ως οικολογικό χωριό, η Νταμανχούρ, μπορεί να συμπεριληφθεί στα κοινωνικά κοινά. Αρχή της κοινότητας είναι η διαχείριση των πόρων να γίνεται από κοινού και η χρήση τους να είναι ελεύθερη για όλους τους πολίτες της. Οι άνθρωποι που λειτουργούν με τους κανόνες των κοινών, εστιάζουν περισσότερο στις ανθρώπινες πράξεις και λιγότερο στους τίτλους ατομικής ιδιοκτησίας. Οι σχέσεις που βασίζονται στην αλληλοβοήθεια, την αλληλεγγύη, τον αμοιβαίο σεβασμό, τη συνεργασία και την παραγωγική αλληλεξάρτηση που αποτελούν όρους του κοινού. Η οικονομία τους στηρίζεται σε ένα πρόγραμμα με κοινά δικαιώματα ιδιοκτησίας. Οι κάτοικοι οργανώνονται σε συνεταιρισμούς και αυτοαπασχολούνται προκειμένου να επιβιώσουν, πάντα σε συμφωνία με τις αρχές της αλληλεγγύης και της κοινής χρήσης που χαρακτηρίζουν τον τρόπο ζωής της κοινότητας. Η κοινότητα είναι ανοικτή στο κοινό και διατηρεί καλές σχέσεις με τις γειτονικές πόλεις. Το 2004 δημιουργήθηκε ένας χώρος που φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις και διαθέτει καταστήματα και υπηρεσίες που προσφέρουν στους επισκέπτες αγαθά και τεχνογνωσία  που παράγονται από τους κατοίκους της κοινότητας με σεβασμό στη φύση και τον άνθρωπο, όπως βιολογικά προϊόντα, εταιρείες κατασκευής οικολογικών κτιρίων, γκαλερί, βιολογικό καφενείο και εστιατόριο κ.α
Το κοινωνικό μοντέλο που έχει αναπτύξει ταιριάζει με το μοντέλο των αυτόχθονων λαών που δεν στηρίζεται στον ατομικισμό και στην εκμετάλλευση των πόρων χωρίς οικολογική συνείδηση. Οι δραστηριότητες των κοινών δίνουν προτεραιότητα την αντιμετώπιση των αναγκών των μελών τους, με σεβασμό όμως στο περιβάλλον και σε όλο το οικοσύστημα, καταναλώνοντας μόνο ότι χρειάζονται. Τα μέλη της κοινότητας δεν κάνουν καταχρήσεις και καλλιεργούν οι ίδιοι την τροφή που χρειάζονται για να ζήσουν. Τα κοινά είναι ο τόπος που οι άνθρωποι αναπτύσσουν μια πιο ουσιαστική σχέση με την ανθρώπινη φύση αλλά και με την οικολογική συνείδηση Οι κάτοικοι της Νταμανχούρ ικανοποιούν τις ανάγκες τους χρησιμοποιώντας μεθόδους βιολογικής καλλιέργειας και εστιάζουν σε εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας με συλλέκτες ηλιακής ενέργειας, την οποία χρησιμοποιούν ακόμη και για την κίνηση των αυτοκινήτων τους, υπάρχουν δεξαμενές που συλλέγουν το νερό της βροχής  και το νερό που καταναλώνεται προέρχεται από πηγές και πηγάδια. Αξιοποιούν τεχνολογικά επιτεύγματα που στοχεύουν στην προστασία του περιβάλλοντος και στηρίζουν την έρευνα σε όλους τους τομείς, την κοινωνία, τις επιστήμες, την τέχνη κλπ. Το 2005, αναγνωρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως πρότυπο για μία βιώσιμη οικολογική κοινωνία. Έχει επαφές και με άλλους παρόμοιους οργανισμούς σε όλο τον κόσμο. Οργανώνει διαλέξεις, μαθήματα και δραστηριότητες για να ενημερώσει όλο και περισσότερους ανθρώπους για τους εναλλακτικούς τρόπους ζωής που μπορούν να υιοθετήσουν σε αρμονία με τη φύση. Για τη σωστή διαχείριση ενός κοινού οι κανόνες λειτουργίας του ορίζονται από τα μέλη του, τα οποία αναλαμβάνουν και την επιβολή και την επιτήρησή τους και όλοι συμμετέχουν στη διαμόρφωση και την μεταβολή τους. Οι κάτοικοι της Νταμανχούρ έχουν αναπτύξει μία οικο-κοινότητα που έχει δικό της σύνταγμα και διαχειρίζεται τους πόρους ως κοινά, σύμφωνα με τους κανόνες που η ίδια έχει ορίσει, ανάλογα κάθε φόρα με τις ανάγκες των μελών της, τα οποία φροντίζουν από κοινού για την τήρησή τους και το σεβασμό του συντάγματος. Η κοινότητα Νταμανχούρ αποδεικνύει ότι, όπως υποστηρίζει ο Μπολιέρ «…η συνεργατική λογική μπορεί να δώσει ζωή σε ανθρώπινους θεσμούς και ότι, με σωστές κοινωνικές δομές και κανόνες, αυτή η ανθρωπιστική ηθική στ’ αλήθεια λειτουργεί.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνειδητές κοινότητες Κατηγορία:Νέα θρησκευτικά κινήματα
Τόμι Ντίκσον
Ο Τόμας Άρνιλ Ντίκσον (Thomas Arneill Dickson, 16 Ιουλίου 1929 – 31 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Βορειοϊρλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της χώρας του, σημείωσε 546 γκολ σε 782 επίσημους αγώνες κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
Βιογραφία
Ο Ντίκσον ξεκίνησε τη νεανική του καριέρα με τους Ρούσβελτ Στριτ Μπόις Κλαμπ, προτού μετακομίσει στο Ιρλανδικό Ενδιάμεσο Πρωτάθλημα το 1947 για να ενταχθεί στην Μπράντγουντ. Μετά από μία επιτυχημένη σεζόν με κατάκτηση του πρωταθλήματος, μεταγράφηκε στη Λίνφιλντ της οποίας ήταν οπαδός από την παιδική του ηλικία. Την πρώτη χρονιά αγωνίστηκε με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου κατακτώντας το Κύπελλο του Ενδιάμεσου Πρωταθλήματος.
Πέρασε 16 χρόνια στην πρώτη ομάδα της Λίνφιλντ, κερδίζοντας οκτώ τίτλους πρωταθλήματος Ιρλανδίας και πέντε Κύπελλα μεταξύ πολλών άλλων επιτευγμάτων. Τη σεζόν 1961–62, οδήγησε τη Λίνφιλντ σε μία εκπληκτική κατάκτηση επτά τροπαίων κατά τη διάρκεια της σεζόν. Κατορθώματα όπως αυτό οδήγησαν σε ενδιαφέρον από βρετανικούς συλλόγους όπως η Ρέιντζερς Γλασκώβης και η Χαλ Σίτι, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Για μία περίοδο στις αρχές της δεκαετίας του '60, ο Ντίκσον λειτούργησε ως παίκτης-προπονητής της συλλόγου. Όταν η Λίνφιλντ ανακοίνωσε ότι ο 36χρονος παίκτης δεν θα διατηρηθεί για τη σεζόν 1965–66, ο Ντίκσον υπέγραψε για τους μεγαλύτερους αντιπάλους τους, Γκλεντόραν. Ωστόσο, μετά από μόλις εννέα εμφανίσεις και τρία γκολ με τον σύλλογο του ανατολικού Μπέλφαστ, η επιθυμία να συνεχίσει να αγωνίζεται μειώθηκε και αποσύρθηκε. Με την Λίνφιλντ αγωνίστηκε συνολικά σε 660 επίσημους αγώνες και σημείωσε 454 γκολ.
Τη σεζόν 1955–56, ήταν αρχηγός της Ιρλανδικής Λίγκας στην περίφημη νίκη 5–2 επί της Φούτμπολ Λιγκ Αγγλίας, σημειώνοντας δύο γκολ στο παιχνίδι. Συνολικά για την επιλογή της Ιρλανδικής Λίγκας αγωνίστηκε σε 21 αγώνες πετυχαίνοντας 8 γκολ. Είχε επίσης μία διεθνή συμμετοχή σε αγώνα της Βόρειας Ιρλανδίας, με αντίπαλο τη Σκωτία στις 7 Νοεμβρίου 1956 (ήττα με 0–1).
Παρά το γεγονός ότι ήταν λεπτός και με θυμικό ταμπεραμέντο, μπορούσε να υλοποιήσει το λάθος σε γκολ καλύτερα από τους περισσότερους παίκτες. Τα προσόντα του ως ποδοσφαιριστής σχετιζόταν με τη δημιουργικότητα, το όραμα και τις μεγάλες ικανότητές του που επέτρεψαν περισσότερες ευκαιρίες για γκολ στην ομάδα συνολικά. Παρόλο που δεν ήταν ποτέ στην κορυφή των σκόρερ του πρωταθλήματος σε μία σεζόν, το αλάνθαστο των χτυπημάτων και η μακροζωία του έχουν εξασφαλίσει μία θέση στην πεντάδα όλων των εποχών με τους σκόρερ της ιρλανδικού πρωταθλήματος. Είναι δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου Βόρειας Ιρλανδίας με 32 γκολ, πίσω μόνο από το Τζίμι Τζόουνς. Μετά το τέλος της καριέρας του, ήταν στην επιτροπή διαχείρισης της Λίνφιλντ και έκανε σκάουτινγκ για τον σύλλογο. Ήταν αγαπητός στο Γουίδσορ Παρκ συνδεόμενος με μία από τις καλύτερες εποχές στην ιστορία του συλλόγου και ήταν τόσο σεβαστός που ήταν γνωστός στους οπαδούς της Λίνφιλντ ως «Ο Δούκας του Γουίδσορ». Το 2011 χαρακτηρίστηκε ως ο καλύτερος παίκτης της Λίνφιλντ όλων των εποχών από την Μπέλφαστ Τέλεγκραφ.
Τίτλοι και διακρίσεις
Λίνφιλντ Λίνφιλντ Σουίφτς Μπράντγουντ ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίνφιλντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκλεντόραν ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Λουίζα Δωροθέα της Πρωσίας
Η Λουίζα Δωροθέα της Πρωσίας (Luise Dorothea von Preußen, 29 Σεπτεμβρίου 1680 - 23 Δεκεμβρίου 1705) ήταν η σύζυγος του Φρειδερίκου, Κληρονομικού Πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ.
Στις 31 Μαΐου 1700 η Λουίζα Δωροθέα παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, Κληρονομικό Πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ, στο Βερολίνο. Κατά τη διάρκεια των πέντε ετών του γάμου της, η Λουίζα Δωροθέα υπέφερε από κακή υγεία.
Η Λουίζα Δωροθέα πέθανε κατά τον τοκετό στις 23 Δεκεμβρίου 1705 σε ηλικία 25 ετών.
Τίτλοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Έσσης
Αγροικία των Νγκούνι
δεξιά|μικρογραφία|Ζυθοποιία σε ουμούζι των [[Ζουλού, γύρω στο 1849.]] Μια αγροικία (Ζόσα: umzi, Ζουλού: umuzi, Σουάτι: umuti) στη Νότια Αφρική είναι σύμπλεγμα πολλών σπιτιών που συνήθως καταλαμβάνεται από μια ενιαία εκτεταμένη οικογένεια και συχνά με ένα συνημμένο κράαλ. Αυτοί οι οικισμοί είναι χαρακτηριστικοί των ανθρώπων που ομιλούν κάποια γλώσσα Νγκούνι. Ένα σπίτι εντός μιας αγροικίας είναι γνωστό ως ίντλου, ενώ στο πληθυντικό είναι τίντλου (Σουάτι) ή ιζίντλου (Ζόσα και Ζουλού).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοινωνία της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Ανθρώπινα ενδιαιτήματα
Πρόνοια στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα από το Σύνταγμα του 1975, εισήχθη το κράτος προνοίας έμμεσα, με την εγγύηση των δικαιωμάτων όπως η εργασία, η υγεία, η κοινωνική ασφάλεια, ιδιωτική ιδιοκτησία και οικονομική ελευθερία των πολιτών. Τα πρώτα βήματα ξεκινούν από το 1836 όπου και αρχίζει η οργανωμένη προσπάθεια για δημιουργία συστήματος συνταξιοδότησης και κοινωνικής ασφάλισης, ανά κλάδο.
Στις 6 Οκτωβρίου 1916, ιδρύθηκε το Υπουργείο Περιθάλψεως, πρόδρομος του Υπουργείου Υγείας, από την Κυβέρνηση του Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια περίοδο ιδρύονται διάφορα ιδρύματα, όπως ο Πατριωτικός Σύνδεσμος Ελληνίδων το 1914. Στις 31 Οκτωβρίου 1923 ιδρύθηκε η ΕΑΠ με αποστολή την στέγαση και παραγωγική απασχόληση των προσφύγων. Βάσει του Νόμου 6298/1934 ιδρύθηκε το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1937. Μετά από την απελευθέρωση της χώρας από την τριπλή κατοχή, άρχισαν να ιδρύονται σε κάθε έδρα των νομών συστήνονται Κέντρα Κοινωνικής Πρόνοιας ως ΝΠΔΔ και ακολουθήθηκε από την ίδρυση Παιδουπόλεων, Κέντρων οικοτεχνίας και από το Κέντρο Βρεφών "Μητέρα" το 1953. Με τον Ν. 2963/54, ιδρύθηκε ο ΟΕΚ. Στις 14 Ιουνίου 1969, με το Ν.Δ. 212/69 ιδρύθηκε ο ΟΑΕΔ και με το ΝΔ 162/73 ελήφθησαν μέτρα για την προστασία των ηλικιωμένων που επιστεγάζονται από την εφαρμογή του ν1416/1984 για την ίδρυση των ΚΑΠΗ. Με προηγούμενο ΝΔ, καθιερώνεται η αρχή της επικουρικότητας για την παρέμβαση των κρατικών φορέων και με τον Νόμο 1397/1983, ιδρυτικό του ΕΣΥ πραγματοποιείται η μεγαλύτερη τομή στον τομέα αυτόν. Με τον 1648/1986 παρέχεται ειδική προστασία για τα άτομα ηλικίας 16-65 που έχουν περιορισμένες ικανότητες για επαγγελματική αποκατάσταση και με τον ν.1729/87 το πρώτο ΚΕΘΕΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργείο Εργασίας (Ελλάδα)Κατηγορία:Υπουργείο Υγείας (Ελλάδα)
Χρήστος Αναστασόπουλος
Ο Χρήστος Αναστασόπουλος (Πειραιάς, 3 Ιανουαρίου 1941 - 18 Απριλίου 2020) ήδη από πολύ μικρή ηλικία μυήθηκε στον χώρο της τέχνης, καθώς από την πλευρά της μητέρας του, Ελευθερίας Μπουρνέλη, ήταν ανηψιός του ξακουστού θεατρικού επιχειρηματία, Βασίλη Μπουρνέλη, ο οποίος ανέδειξε θρυλικά ονόματα του ελληνικού καλλιτεχνικού γίγνεσθαι, όπως τη Ρένα Βλαχοπούλου και τον Γιώργο Κατσαρό. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Χρήστος Αναστασόπουλος κατοικούσε στην κυριολεξία μέσα στο θέατρο Ακροπόλ, καθώς αυτό φτιαχνόταν. Παράλληλα, καθώς ήταν γιος του Σταύρου Αναστασόπουλου, φημισμένου Έλληνα ράφτη του 20ού αιώνα, διδάχτηκε κατά τα παιδικά του χρόνια την τέχνη της υψηλής ραπτικής («sur mesure»). Αν και γεννήθηκε μέσα σε εκλεκτή οικογένεια, η οικονομική ένδεια κατά την διάρκεια των πρώιμων χρόνων του τον ανάγκασε να βιοποριστεί από παιδί, ώστε να κερδίζει τα προς το ζην.
Η ενασχόλησή του με την ραπτική μέσα από την ενδελεχή παρακολούθηση του ποιοτικού πατρικού έργου τού δίνει την ευκαιρία να αρχίσει να εργάζεται σε ένα από τα γνωστότερα καταστήματα ρούχων της εποχής, αυτό του Κ. Μαρούση. Οι καλλιτεχνικές του, όμως, ανησυχίες και επιρροές είναι έντονες, γι' αυτό και αποφασίζει να φοιτήσει στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και να ασχοληθεί με την υποκριτική τέχνη. Όντας ένας από τους αγαπημένους μαθητές του σπουδαίου Καρόλου Κουν, συνεργάστηκε με τεράστιες φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου, επί παραδείγματι με την Έλλη Λαμπέτη, τον Θύμιο Καρακατσάνη, τον Στέφανο Ληναίο, την Κάτια Δανδουλάκη κ.ά. Συγχρόνως, δημιουργεί εταιρεία παραγωγής ταινιών και συνεργάζεται αρκετά συχνά με τον σκηνοθέτη και ζωγράφο, Δημήτρη Γαλάτη. Από την δεκαετία του '70 και εξής αρχίζει να λαμβάνει μέρος και σε κινηματογραφικές ταινίες (Οι κολασμένοι του σεξ, Η στροφή, Ο γύρος του θανάτου κ.ά), ενώ ο τύπος αναγνωρίζει τις υποκριτικές του ικανότητες, καθώς και το όμορφό του παρουσιαστικό.
Την ίδια περίοδο ανοίγει το θρυλικό ραφτάδικο «Old Vic» στην Πατησίων, το οποίο λειτουργούσε και ως εντευκτήριο ηθοποιών. Εκεί συγκεντρώνονταν πολλοί φημισμένοι ηθοποιοί της εποχής και μοιράζονταν προσωπικές σκέψεις, όνειρα και φιλοδοξίες. Εκλεκτές προσωπικότητες της εποχής, λόγου χάριν πολιτικοί (όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής), επιστήμονες και δικαστές, ράβονταν στον Χρήστο Αναστασόπουλο και η φήμη του στους κύκλους της ραπτικής είναι παροιμιώδης.
Το 1987 παντρεύτηκε την γυναίκα της ζωής του, Ντόρις Σπίνουλα, ηθοποιό, ερμηνεύτρια θεατρικών τραγουδιών και κόρη του Λευτέρη Σπίνουλα, μουσικού σκηνοθέτη, τενόρου και μαέστρου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, και της Λίνας Κατωπόδη - Σπίνουλα, σολίστ πιάνου. Στον γάμο τους ήταν παρόντες γνωστοί ηθοποιοί και λυρικοί καλλιτέχνες. Μάλιστα, η Μελίνα Μερκούρη, προσωπική φίλη του Χρήστου Αναστασόπουλου, είχε αρχικώς συμφωνήσει να παντρέψει το ζεύγος, ωστόσο τα υπουργικά της καθήκοντα και μια έκτακτη υποχρέωση στο Πεκίνο δεν της επέτρεψαν να παραστεί στον γάμο. Μαζί με την Ντόρις Σπίνουλα ο Χρήστος Αναστασόπουλος αποκτά τον Σταύρο Αναστασόπουλο, ερευνητή κλασικής φιλολογίας και συγγραφέα.
Ο Χρήστος Αναστασόπουλος απεβίωσε στις 18/04/2020 προκαλώντας τεράστια θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο της Ελλάδας. Δρούσε πάντοτε αθόρυβα, μακριά από αλαζονικές στοχεύσεις και υπήρξε πολύ αγαπητός στους συναδέλφους του.
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γιάννης Τριανταφύλλου
Καριέρα
Ο Τριανταφύλλου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Κοζάνη και τον τοπικό Μακεδονικό και σε ηλικία 22 ετών μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Με την ομάδα των "κίτρινων" αγωνίστηκε για πρώτη φορά στον πρώτο αγώνα τους στην πρώτη εθνική κατηγορία, στις 25 Οκτωβρίου 1959, όταν ήλθαν ισόπαλοι εκτός έδρας με την Δόξα Δράμας.
Αγωνίστηκε σε πενήντα αγώνες με την ομάδα της Θεσσαλονίκης ως κεντρικός αμυντικός, με αξιομνημόνευτες τις εμφανίσεις του στους αγώνες με την ΑΕΚ και τον Ηρακλή, όπου ο Άρης κέρδισε με 3-1 και 0-2 αντίστοιχα.
Αποχώρησε από τον Άρη το καλοκαίρι του 1961.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν
Ο Χάμφρεϋ Δ΄, νορμανδ. Humphrey IV (π. 1166 - 1198) ήταν ένας από τους προέχοντες βαρόνους της Ιερουσαλήμ. Κληρονόμησε την κυριότητα τού Τορόν από τον πατέρα του Χάμφρεϋ Γ΄ του Τορόν το 1179. Επίσης, από τη μητέρα του Στεφανία τού Μιγύ κληρονόμησε την κυριότητα της Υπεριορδανίας.
Βιογραφία
Όταν το 1180 αρραβωνιάστηκε την Ισαβέλλα, ετεροθαλή αδελφή τού Βαλδουίνου Δ΄ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος υπέφερε από λέπρα, παραιτήθηκε από το Τορόν. Ο βασιλιάς δεν ήθελε ο Χάμφρεϋ Δ΄ να έχει δύο μεγάλα φέουδα. Ο γάμος έγινε το 1183 στο κάστρο Κεράκ και ο Σαλαδίνος των Αγιουβιδών, σουλτάνος της Αιγύπτου & Συρίας, πολιόρκησε το Κεράκ κατά την τελετή, αλλά ο Βαλδουίνος Δ΄ και ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης έλυσαν την πολιορκία.