cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σημαία της Ατόλης Μίντγουαιη
Ιστορία
Η Σημαία της Ατόλης Μίντγουαιη κατασκευάστηκε από το προσωπικό του Εθνικού Καταφυγίου Άγριας Ζωής της Ατόλης Μίντγουαιη ( Midway Atoll National Wildlife Refuge), με τη σημαντικότατη βοήθεια ενός υπαλλήλου της Υπηρεσίας Εθνικών Πάρκων (National Park Service), του Στιβ Ντράιντεν. Η αφορμή για τη δημιουργία της σημαίας, ήταν ο εορτασμός της Memorial Day, κατά το έτος 2000, γεγονός που έλαβε χώρα στο θωρηκτό USS Arizona.
Περιγραφή
μικρογραφία|Μία ομάδα από [[άλμπατρος στην ατόλη Μίντγουαιη.]] Η σημαία της ατόλης Μίντγουαιη διαθέτει τρεις δυσανάλογες λωρίδες: μία σκούρου μπλε χρώματος (επάνω), μία λευκή (στη μέση) και μία ανοικτού μπλε χρώματος (κάτω). Στην πρώτη λωρίδα (αυτή του σκούρου μπλε χρώματος), που είναι και η μεγαλύτερη, είναι τοποθετημένο ένα άλμπατρος, θαλασσοπούλι που εμφανίζεται συχνά στην ατόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες Κατηγορία:Σημαίες των Ηνωμένων Πολιτειών
Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο του Σαμαχί
Το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο του Σαμαχί «Νασιραντίν Τουσί» (αζερ. Nəsirəddin Tusi adına Şamaxı Astrofizika Rəsədxanası) είναι αστεροσκοπείο που βρίσκεται στα όρη του Μείζονος Καυκάσου στο Αζερμπαϊτζάν, κοντά στην πόλη Σαμαχί, και το 1991 πήρε το όνομα του σημαντικού Πέρση αστρονόμου Νασίρ αλ-Ντιν αλ-Τουσί.
Θέση
Οι εγκαταστάσεις του αστεροσκοπείου βρίσκονται σε υψόμετρο από 1.435 μέχρι 1.500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια των θαλασσών, σε απόσταση 22 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη Σαμαχί, στα ανατολικά της κορυφής Πιρκουλού. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 40°46΄55΄΄ Βόρειο πλάτος και 48°35΄48΄΄ Ανατολικό μήκος. Η θέση αυτή έχει 150 έως 200 καθαρές (χωρίς σύννεφα) νύκτες ανά έτος.
Ιστορικό
thumb|Η αίθουσα εκθέσεων στο εσωτερικό του αστεροσκοπείου Ο Αζέρος χημικός Γιούσιφ Μαμανταλίγιεφ διεδραμάτισε, ως πρόεδρος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν, σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του αστεροσκοπείου, το οποίο ιδρύθηκε επισήμως στις 17 Νοεμβρίου 1959. Κάτω από τη θέση των θόλων του αστεροσκοπείου δημιουργήθηκε ένας καταυλισμός για τους εργαζόμενους σε αυτό. Ο πρώτος διευθυντής του αστεροσκοπείου ήταν ο ακαδημαϊκός Χατζίμπεη Σουλτάνοφ, που κατείχε αυτή τη θέση από το 1960 μέχρι το 1981 και στην εποχή του γίνονταν εντατικές αστροφυσικές παρατηρήσεις. Οι παρατηρήσεις με το κύριο τηλεσκόπιο, ένα κατοπτρικό διαμέτρου 2 μέτρων που τότε ήταν το πρώτο μεγάλο τηλεσκόπιο σε όλο τον νότιο Καύκασο, ξεκίνησαν το 1966.
Τον Σεπτέμβριο του 2008 έγιναν μεγάλες εργασίες συντηρήσεως στο αστεροσκοπείο.
Το τηλεσκόπιο των 2 μέτρων και ο εξοπλισμός του
thumb|Ο θόλος του τηλεσκοπίου των 2 μέτρων thumb|Το τηλεσκόπιο των 2 μέτρων Αυτό το τηλεσκόπιο κατασκευάσθηκε και εγκαταστάθηκε από τη γερμανική εταιρεία Carl Zeiss Jena στη θέση με συντεταγμένες 40°46΄51΄΄ Β και 48°35΄50΄΄ Α. Το κύριο κάτοπτρο έχει σχήμα παραβολοειδές και διάμετρο 208,0 εκατοστόμετρα. Αναλυτικότερα οι χρησιμοποιούμενες εστίες του και ο εξοπλισμός τους είναι:
Τηλεσκόπιο Schmidt
Το 2013 εγκαταστάθηκε στο αστεροσκοπείο ένα τηλεσκόπιο τύπου Schmidt AZT-15, με διάμετρο κύριου κατόπτρου 90 cm.
Τηλεσκόπιο Zeiss-600
Αυτό το τηλεσκόπιο κατασκευάσθηκε και εγκαταστάθηκε από την Carl Zeiss JENA το 1982. Η διάμετρος του κύριου κατόπτρου του είναι 600 mm και η εστιακή απόστασή του 2.400 mm, ενώ η ισοδύναμη εστιακή απόσταση για την εστία Cassegrain είναι 755 mm. Η κλίμακα στο εστιακό επίπεδο Cassegrain είναι 28΄΄/mm. Για πολλά χρόνια οι παρατηρήσεις διεξάγονταν με φωτοηλεκτρικό φωτόμετρο, ενώ σήμερα με κάμερα CCD με θερμοηλεκτρική ψύξη και 4000x4000 πίξελ.
Τηλεσκόπιο AZT-8
Αυτό το αλταζιμουθιακό τηλεσκόπιο με διάμετρο κύριου κατόπτρου 70 cm εγκαταστάθηκε το 1970 και χρειάζεται ανακαίνιση.
Βιβλιοθήκη
Η Επιστημονική Βιβλιοθήκη του Αστεροσκοπείου του Σαμαχί δημιουργήθηκε ταυτοχρόνως με το Αστεροσκοπείο. Αποτελείται από δύο μεγάλες αίθουσες. Υπάρχει μόνιμη έκθεση των νέων βιβλίων και περιοδικών. Η βιβλιοθήκη διαθέτει περισσότερα από 14.000 βιβλία και πολλά περιοδικά (21 τίτλους περιοδικών στη ρωσική γλώσσα, 23 στην αγγλική και 8 στην αζερική). Υπάρχουν παλαιές και σπάνιες εκδόσεις, χειρόγραφα, επιστημονικά λεξικά και εγκυκλοπαίδειες, καθώς και άλλη εξειδικευμένη επιστημονική και τεχνική βιβλιογραφία. Η βιβλιοθήκη ανταλλάσσει βιβλία με περισσότερα από 45 ξένα ιδρύματα και οργανισμούς σε περισσότερες από 25 χώρες. Επίσης ασχολείται με τη διοργάνωση εκθέσεων και εκδηλώσεων. Εκδίδει δικά της έντυπα και ηλεκτρονικές εκδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαμαχι Αστεροσκοπειο Σα Αστεροσκοπειο Σαμαχ
Ric O'Barry
Ο Ρίτσαρντ "Ρικ" Ο'Μπάρι ( γεννήθηκε ως Richard Barry O'Feldman, 14 οκτωβρίου 1939 ) είναι ένας Αμερικανός ακτιβιστής που αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1960 για τη σύλληψη και την εκπαίδευση των πέντε δελφινιών που χρησιμοποιήθηκαν στην τηλεοπτική σειρά "Φλίπερ". Ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι αποφάσισε από εκπαιδευτής δελφινιών να γίνει υπερασπιστής της ελευθερίας τους, ελευθερώνοντας δελφίνια σε αιχμαλωσία, μετά αφού το Φλίπερ δελφίνι πέθανε στα χέρια του.
Το 1970, ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι ίδρυσε το Dolphin Project, μια ομάδα που έχει ως στόχο να ενημερώνει το κοινό σχετικά την αιχμαλωσία δελφινιών και, όπου είναι εφικτό, να απελευθερώνουν δελφίνια σε αιχμαλωσία. Συμμετείχε στη βραβευμένη με όσκαρ ταινία The Cove (2009), η οποία χρησιμοποίησε μυστικές τεχνικές για να εκθέσει την ετήσια σφαγή δελφινιών που γίνεται στην Taiji της Ιαπωνίας.
Φλίπερ
Ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι ξεκίνησε τη σύλληψη και την εκπαίδευση δελφινιών για το ενυδρείο του Μαΐάμι. Tη δεκαετία του 1960, έγινε ο επικεφαλής εκπαιδευτής για τα πέντε δελφίνια που συλλογικά έπαιξαν τον "Φλίπερ" στη δημοφιλή Αμερικανική τηλεοπτική σειρά. Παράλληλα ο Ρικ O'Μπάρι έπαιξε ως κασκαντέρ για τον ηθοποιό Luke Halpin. Όταν, στις αρχές του 1970, λίγα χρόνια αφού η παραγωγή του Φλίπερ σταμάτησε, η Κάθι, το δελφίνι που πιο συχνά έπαιζε τον Φλίπερ, δεν ξανά ήρθε στην επιφάνεια για αέρα. Ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι σκέφθηκε ότι το δελφίνι είχε αυτοκτονήσει, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σύλληψη δελφινιών, η παρουσίασή τους και η εκπαίδευσή τους για θέαμα ήταν λάθος.
Ακτιβισμός
Όταν ήταν η Ημέρα της Γης, το 1970 ίδρυσε το Dolphin Project, μια οργάνωση αφιερωμένη στην εκπαίδευση του κοινού σχετικά με τα δεινά των δελφινιών σε αιχμαλωσία. Επίσης πρωτοστάτησε στην αποκατάσταση και την απελευθέρωση δελφινιών ως μια βιώσιμη εναλλακτική λύση για αυτά. Ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι έχει από τότε διασώσει και απελευθερώσει πάνω από 25 δελφίνια στην Αϊτή, την Κολομβία, τη Γουατεμάλα, τη Νικαράγουα, τη Βραζιλία, τις Μπαχάμες και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στον Ρίτσαρντ O'Μπάρι επιβλήθηκαν αστικές κυρώσεις για τη παράνομη μεταφορά δύο δελφινιών στον Κόλπο του Μεξικού* Μία ανακοίνωση του 1999, από το Τμήμα Εμπορικού τύπου υποστήριξε ότι "δεν ήταν προετοιμασμένα να επιβιώσουν στην άγρια φύση, και υπέστησαν σοβαρά τραύματα υγείας".
Τα τελευταία 40 και πλέον χρόνια Ρίτσαρντ O'Μπάρι μίλησε για τις βλαβερές συνέπειες της αιχμαλωσίας δελφινιών σε διαλέξεις και συνέδρια σε όλο τον κόσμο. Το 1991, σε αναγνώριση της συμβολής του στην προστασία των δελφινιών, Ρίτσαρντ O'Μπάρι έλαβε ένα Περιβαλλοντικό Βραβείο, που παρουσιάστηκε από την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα. Το 2007, ο Ric και η Helene Ρίτσαρντ O'Μπάρι έγιναν σύμβουλοι για το Earth Island Institute's International Marine Mammal Project.
Ο O'Μπάρυ παραιτήθηκε από τη θέση του στο Earth Island Institute, τον Σεπτέμβριο του 2014, λόγω διαφωνιών με τη διοίκηση σχετικά με την αποδοχή κεφαλαίων από τη βιομηχανία τόνου, η οποία χρησιμοποιεί συσκευές συνάθροισης ψαριών ( Fish Aggregation Devices ).
Ο οργανισμός Dolphin Project ηγείται μιας διεθνούς προσπάθειας να σταματήσει τη θανάτωση των δελφινιών, να δώσει τέλος στη διακίνηση ζώντων δελφινιών στα θεματικά πάρκα καθώς και σε θεάματα "κολύμπι με το δελφίνι". Συνεχίζει να διακηρύσσει λόγο ενάντια στην αιχμαλωσία δελφινιών.
Ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι είναι συν-συγγραφέας τριών βιβλίων, Behind the Dolphin Smile ( Πίσω από το χαμόγελο δελφινιού ), To Free a Dolphin ( Απελευθέρωση Δελφινιού ), όπου και τα δύο είναι συγγραμμένα με τον Keith Colbourne, και πιο πρόσφατα το "Die Bucht" για τα δελφίνια, καθώς και "Ο Όρμος" ( The Cove ) που έχει δημοσιευθεί στη Γερμανία με τον Hans Peter Roth. Ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι είναι μέλος στο Explorers Club.
Ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι ζει και κατοικεί στη Φλόριντα στο Coconut Grove, στις ΗΠΑ. O Ρίτσαρντ O'Μπάρι είναι Ιδρυτής και Διευθυντής του μη κερδοσκοπικού οργανισμού, ο Ρικ Ο' Μπάρυ Dolphin Project Inc.
Το Cove ( Ό Όρμος )
Ο Ρίτσαρντ O'Μπάρι εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ The Cove, βραβευμένο με όσκαρ μεγάλου μήκους σε σκηνοθεσία Louie Psihoyos, το οποίο διερευνά τις συνδέσεις ανάμεσα στη θανάτωση, σύλληψη, το εμπόριο και την επίδειξη των δελφινιών σε όλο τον κόσμο. Το 2009, η ταινία επικεντρώνεται στην Taiji, Wakayama, στην Ιαπωνία, εφιστώντας την προσοχή στο κυνήγι των περίπου 23.000 δελφινιών που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο. Ο O'Μπάρι και ο γιος του Λίνκολν O'Μπάρι είναι, επίσης, πίσω από τη τηλεοπτική εκπομπή Αίμα των Δελφινιών για την "Ανακάλυψη των Ζώων του Πλανήτη", η οποία συνεχίζεται, όπου Ο Όρμος άφησε το θέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορίες
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές
Δίαθλο αρμάτων μάχης
μικρογραφία| Τέσσερα άρματα μάχης T-72B των συμμετεχόντων, 2013 μικρογραφία| Ρωσικό T-72B, 2013 μικρογραφία| Τα τανκς T-80U κάνουν βαλς στην έκθεση, 2013 Το δίαθλο των αρμάτων μάχης είναι στρατιωτική αθλητική εκδήλωση που πραγματοποιείται από τον Ρωσικό στρατό ως μέρος των ετήσιων Διεθνών Αγώνων Στρατού. Εμπνευσμένο από το χειμερινό άθλημα του δίαθλου, το άθλημα δίνει έμφαση στη σύνθετη εκπαίδευση των πληρωμάτων του κάθε άρματος μάχης, συμπεριλαμβανομένων των δεξιοτήτων διέλευσης σε ανώμαλο έδαφος σε συνδυασμό με την ικανότητα να παρέχουν ακριβή και γρήγορη βολή κατά την εκτέλεση ελιγμών.
Περιγραφή
δεξιά|μικρογραφία| Ένας από τους στόχους που χρησιμοποιούνται στο δίαθλο αρμάτων (διαστάσεις σε εκατοστά) Τα άρματα που συμμετέχουν ακολουθούν μια διαδρομή τριών γύρων 6–10 χλμ. Κατά τον πρώτο γύρο, τα πληρώματα βάλλουν σε στόχους μεγέθους άρματος που βρίσκονται σε αποστάσεις 1.600, 1.700 και 1.800 m (τα πληρώματα στοχεύουν με το σκοπευτικό του άρματος, χωρίς την χρήση σύγχρονων συστημάτων ελέγχου πυρός ). Στον δεύτερο γύρο, βάλλονται διαφορετικοί στόχοι που μιμούνται μια ομάδα αντιαρματικών όλμων ( RPG ) και μια μονάδα πεζικού. Αυτοί οι στόχοι βρίσκονται σε απόσταση 600–700 m και πρέπει να εμπλακούν με το ομοαξονικό πολυβόλο των 7,62 χιλ. Στον τρίτο γύρο τα πληρώματα των αρμάτων βάλλουν στόχους σε σχήμα αντιαρματικού όπλου και μονάδα ATGM χρησιμοποιώντας το βαρύ πολυβόλο 12.7 χιλ. που είναι τοποθετημένο στον πυργίσκο, σε απόσταση 1.200 μέτρων. Μία ή περισσότερες αστοχίες οδηγεί σε επιπλέον ποινή γύρου μήκους 500 μέτρων. Στον τελευταίο γύρο τα άρματα πρέπει να περάσουν από διάφορα εμπόδια εδάφους. Ένα εμπόδιο που χάνεται ή δεν διασχίζεται σωστά προσθέτει ποινή 10 δευτερόλεπτων στον τελικό χρόνο του πληρώματος.
Εκδηλώσεις
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν επίσημη πρόσκληση το 2013 και ανεπίσημη πρόσκληση το 2017. Το 2014, 41 χώρες έλαβαν την πρόσκληση.
1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου αρμάτων, 2014
Το 2014 Tank Biathlon World Championship πραγματοποιήθηκε στο πεδίο δοκιμών Alabino στις 4–16 Αυγούστου 2014. Από τα 41 κράτη που έλαβαν πρόσκληση για το τουρνουά, 12 έστειλαν τους εκπροσώπους τους. Κάθε αγωνιζόμενος (εκτός από τις ομάδες της Κίνας και της Ρωσίας) έλαβε ένα άρμα T-72B στα χρώματα της σημαίας του. Η ομάδα της Ρωσίας χρησιμοποίησε τη νεότερη τροποποίηση του άρματος T-72B3, και η ομάδα της Κίνας έφερε το δικό της Type 96A.
Τα ρωσικά προκαταρκτικά για την εκδήλωση διεξήχθησαν σε αρκετές στρατιωτικές περιοχές της Ρωσίας. Κάθε περιφέρεια έστειλε τα κορυφαία πληρώματά της για να διαγωνιστούν για το Κύπελλο Ρωσίας και 3 φιναλίστ από αυτό το γεγονός σχημάτισαν την εθνική ομάδα της Ρωσίας για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Τα συμμετέχοντα κράτη διεξήγαγαν επίσης μόνα τους προκαταρκτικά, στέλνοντας 3 κορυφαία πληρώματα και ένα εφεδρικό πλήρωμα συνοδευόμενα από προσωπικό συντήρησης και επισκευής στη Ρωσία.
Τελικός
Ο τελικός διαγωνισμός ήταν μια σκυταλοδρομία, οι 4 κορυφαίες ομάδες έδωσαν όλα τα πληρώματά τους εναλλάξ.
2ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου αρμάτων, 2015
μικρογραφία| Ένα κινέζικο Type 96A στο διάθλο τανκς του 2015 Η δεύτερη εκδήλωση της σειράς έλαβε μέρος στις 1–15 Αυγούστου 2015 στον ίδιο χώρο στο Alabino. Tο δίαθλο αρμάτων πραγματοποιήθηκε ως η κορωνίδα των Διεθνών Στρατιωτικών αγώνων 2015 που περιλάμβανε παρόμοιους διαγωνισμούς για όλα τα στρατιωτικά σώματα, από το πυροβολικό (Masters of Fire) και την αεροπορία (Aviadarts) μέχρι τα... μαγειρεία μάχης.
Το αθλητικό μέρος για τα πληρώματα των αρμάτων αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα.
Βετεράνος και των δύο προηγούμενων διοργανώσεων, η ομάδα της Λευκορωσίας αποφάσισε να συμμετάσχει στους Αγώνες Στρατού "μόνο στους κλάδους όπου είμαστε απολύτως έτοιμοι" και έτσι δεν έκανε αίτηση για το δίαθλο αρμάτων (αφού τερμάτισε μόλις 5η το 2014). Κατά συνέπεια, η Λευκορωσία κέρδισε 3 χρυσά, 50 ασημένια και 249 χάλκινα βραβεία και τερμάτισε 3η στη συνολική βαθμολογία των μεταλλίων των Στρατιωτικών Αγώνων, ξεπερνώντας μόνο τη Ρωσία και την Κίνα.
Οι εθνικές ομάδες της Νικαράγουας και του Τατζικιστάν συμμετείχαν για πρώτη φορά στη διοργάνωση.
Όλες οι ομάδες χρησιμοποίησαν τα αναβαθμισμένα άρματα μάχης T-72B3, εξαιρουμένης της Κίνας που συνέχισε να συμμετέχει με το δικό της Type 96A.
3ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου αρμάτων, 2016
Το τρίτο Δίαθλο αρμάτων πραγματοποιήθηκε στο Alabino στο πλαίσιο των 2ων Διεθνών Στρατιωτικών αγώνων 2015 στις 30 Ιουλίου–13 Αυγούστου.
4ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου αρμάτων, 2017
Το τέταρτο Δίαθλο αρμάτων πραγματοποιήθηκε στο Alabino, στην περιοχή της Μόσχας. Οι χώρες χρησιμοποίησαν τον ίδιο τύπο αρμάτων μάχης όπως και το προηγούμενο έτος (T-72B3 και Type-96B ), με εξαίρεση την Ινδία που χρησιμοποίησε το T-90 Bhishma. Η τηλεόραση του Νέου Δελχί ανέφερε ότι ο ινδικός στρατός ένιωθε μειονεκτικά χρησιμοποιώντας τα άρματα μάχης T-72B3 που παρείχε η Ρωσία το 2016 και ήθελε να βρει τα καλύτερα άρματα μάχης και τα καλύτερα πληρώματα του το 2017. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα της δυσλειτουργίας και των δύο αρμάτων μάχης T-90 Bhishma (το κύριο και το εφεδρικό), η ινδική ομάδα δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τον αγώνα και αποκλείστηκε πριν από τον 1/2 τελικό.
Μετά από επτά ημέρες αγωνισμάτων, η ομάδα της Ρωσίας κέρδισε 11 χρυσά, 5 ασημένια και 4 χάλκινα βραβεία και τερμάτισε 1η στη γενική βαθμολογία, ενώ η ομάδα της Κίνας κατέκτησε τη δεύτερη θέση με 7 χρυσά, 2 ασημένια και 2 χάλκινα.
6ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Διάθλου αρμάτων, 2019
Ο αγώνας είχε μια μικρή αλλαγή κανόνων, με 2 κατηγορίες (κατηγορία 1 και κατηγορία 2). Η κατηγορία 1 αποτελείται από 12 ισχυρότερους συμμετέχοντες στην έκδοση του 2018, ενώ η κατηγορία 2 αποτελείται από όλους τους άλλους συμμετέχοντες.
Μετά από 2 εβδομάδες αγώνων, η Ρωσία αναδείχθηκε και πάλι Παγκόσμιος Πρωταθλητής με αποτέλεσμα 1:33:20. Στην κατηγορία 2, το Ουζμπεκιστάν κέρδισε τους τελικούς και καθώς συμμετέχει στην έκδοση του 2020, προβιβάζεται στην κατηγορία 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υβριδικά αθλήματα Κατηγορία:Άρματα μάχης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Στρατιωτικός αθλητισμός
Freestyle Script
Το Freestyle Script είναι γραμματοσειρά που σχεδιάστηκε από τον Μάρτιν Γουέιτ το 1981. Η έκδοση έντονων γραμμάτων της Freestyle Script σχεδιάστηκαν το 1986. Οι εκδότες της γραμματοσειράς είναι οι Adobe, ITC και Letraset. Η Freestyle Script έχει τέσσερις εκδοχές: Regular, Bold, SH Reg Alt, και SB Reg Alt.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμματοσειρές
Κοινότητα Καλεσιών
Η Κοινότητα Καλεσιών είναι κοινότητα του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 αρχικά ως Κοινότητα Κάτω Καλεσσών, το όνομα της οποίας διορθώθηκε το 1940. Έδρα της ορίστηκε, από την αρχή, ο οικισμός Καλέσια (Κάτω Καλέσσα). Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και το χωριό Άνω Καλέσια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.255 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Δερμιτζάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Νοτρ-Νταμ-ντε-Μιλιέρ
Το Νοτρ-Νταμ-ντε-Μιλιέρ (γαλλικά: Notre-Dame-des-Millières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιλιεραίν (γαλλικά: Millièrains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Νοτρ-Νταμ-ντυ-Κρυέ
Το Νοτρ-Νταμ-ντυ-Κρυέ (γαλλικά: Notre-Dame-du-Cruet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Έμιλι Σαρτέιν
Η Έμιλι Σαρτέιν (17 Μαρτίου, 1841 – 17 Ιουνίου, 1927) ήταν Αμερικανίδα ζωγράφος και χαράκτρια. Ήταν η πρώτη γυναίκα στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής που εφάρμοσε την τέχνη εγχάραξης μετζοτίντο και η μόνη γυναίκα που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση στη Φιλαδέλφεια το 1876. Η Σαρτέιν αναγνωρίστηκε σε εθνικό επίπεδο ως εκπαιδευτικός τέχνης και έγινε διευθύντρια της Σχολής Σχεδίου για Γυναίκες στη Φιλαδέλφεια την περίοδο 1866-1919 ή το 1920. Ο πατέρας της Τζον Σαρτέιν και τα τρία από τα αδέλφια της, Γουίλιαμ, Χένρι και Σάμιουελ ήταν καλλιτέχνες. Πριν φοιτήσει στην ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια σπούδασε στο εξωτερικό και έκανε το Grand Tour της Ευρώπης με τον πατέρα της. Βοήθησε στην ίδρυση της Λέσχης του Νέου Αιώνα για τις εργαζόμενες και επαγγελματίες γυναίκες, καθώς και τις λέσχες τέχνης των επαγγελματιών γυναικών The Plastic Club και The Three Arts Club.
Πρώτα χρόνια
Η Έμιλι Σαρτέιν γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια στις 17 Μαρτίου του 1841. Ήταν το πέμπτο από τα οχτώ παιδιά του Τζόν Σαρτέιν, αρχιτυπογράφου και εκδότη του περιοδικού Sartain's Magazine της Φιλαδέλφεια και της Σουζάνας Λονγκμέιτ Σγουέιν Σαρτέιν.
Το 1858, η Σαρτέιν αποφοίτησε από το Κανονικό σχολείο της Φιλαδέλφειας και στη συνέχεια δίδαξε μέχρι το καλοκαίρι του 1862. Ο Τζον Σαρτέιν δίδαξε στην κόρη του την τέχνη του, συμπεριλαμβανομένης της τεχνικής χαρακτικής mezzotint που αναβίωσε και ήταν στην Αγγλία η αγαπημένη τεχνική δημιουργίας εκτυπώσεων έργων ζωγραφικής υψηλής ποιότητας. Ο Τζον Σαρτέιν πίστευε στην ισότητα των ευκαιριών για τις γυναίκες και ενθάρρυνε την κόρη του να ακολουθήσει μια καριέρα. Υποθήκευσε το σπίτι του και της έδωσε «μόρφωση κυρίων» στις καλές τέχνες, πηγαίνοντάς την στο Grand Tour της Ευρώπης στις αρχές του καλοκαιριού του 1862. Άρχισαν το ταξίδι τους στο Μόντρεαλ και το Κεμπέκ και στη συνέχεια ταξίδεψαν με πλοίο για την Ευρώπη. Στην Έμιλι άρεσε η αγγλική ύπαιθρος, οι παλιές πόλεις παγκοσμίως και ειδικά η Φλωρεντία και το Εδιμβούργο, το Λούβρο, η Ιταλική ζωγραφική της Αναγέννησης και καλλιτέχνες όπως ο Δάντης και η χαράκτης Έλενα Περφέτι. Ταξίδεψαν στη Βενετία για να επισκεφθούν τον William Dean Howells και τη σύζυγό του Elinor Mead Howells, που ήταν ζωγράφος. Η Σαρτέιν αποφάσισε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πως ήθελε να γίνει καλλιτέχνης. Τότε οι Σαρτέινς έμαθαν ότι ο Γουίλιαμ Σαρτέιν είχε στρατολογηθεί κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865) και επέστρεψαν βιαστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου πληροφορήθηκαν ότι ο στρατός των κρατών της Συνομοσπονδίας είχε διασχίσει το Τσάμπερσμπουργκ, της Πενσυλβάνια, η οποία είναι 158 μίλια δυτικά της Φιλαδέλφειας. Τα παιδιά της οικογένειας, Σάμιουελ (1830-1906), Χένρυ (1833-1895), Γουίλιαμ (1843-1925) και Έμιλι ήταν ζωγράφοι και χαράκτες, ξεκινώντας την κληρονομιά της οικογένειας Σαρτέιν σε καλλιτέχνες και χαράκτες. Η Σαρτέιν επιζητούσε τη γνώμη του πατέρα της καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της και επωφελήθηκε από την υποστήριξή του και τις γνωριμίες του. Συνέχισε την τεχνική της χαρακτικής mezzatint που της δίδαξε. Η Σαρτέιν έζησε με τους γονείς της στην ενήλικη ζωή της, φροντίζοντάς τους τα επόμενα χρόνια της ζωής τους. Το 1886, οι γονείς της μετακόμισαν μαζί της στα διαμερίσματά της στη Σχολή Σχεδίου για Γυναίκες της Φιλαδέλφεια.
Εκπαίδευση
Ένας ζωγράφος πορτρέτων και ένας χαράκτης με τους οποίους η Έμιλι μελετούσε μαζί στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια ήταν ο Christian Schussele και ο πατέρας της Τζον Σαρτέιν. Συνάντησε τον Τόμας Ίκινς στην ακαδημία και υπήρξε σύμφωνα με τον βιογράφο Χένρι Άνταμς «το πρώτο γνωστό ρομάντζο" του. Η ρομαντική σχέση τους τελείωσε όταν ο Ίκινς πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει τέχνη και υπέκυψε σε αυτό που η Σαρτέιν περιέγραψε ως «πειρασμούς της μεγάλης πόλης», καθώς και λόγω του ενδιαφέρον της για τα δικαιώματα των γυναικών. Οι δύο τους παρέμειναν δια βίου φίλοι.
Το 1870, η Σαρτέιν συνάντησε την Μαίρη Κασάτ στη Φιλαδέλφεια και το επόμενο έτος έφυγαν για το Παρίσι, το Λονδίνο, την Πάρμα και το Τορίνο για να σπουδάσουν ζωγραφική. Οι γυναίκες πέρασαν τον πρώτο χειμώνα στην Ιταλία και σπούδασαν χαρακτική με τον Carlo Raimondi, ο οποίος δίδασκε χαρακτική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πάρμα. Η Σαρτέιν πέρασε το υπόλοιπο της τετραετούς διαμονή της στο Παρίσι και σπούδασε με δάσκαλο τον Évariste Vital Luminais. Μοιράστηκε ένα στούντιο με την Τζίνι Ρόνγκιερ. Η Φλώρενς Εστέ, φίλη της Σαρτέιν, εργάστηκε επίσης περιστασιακά στο στούντιο. Οι γυναίκες αντέγραφαν η μια τη δουλειά της άλλης και παρείχαν κριτική και ενθάρρυνση μεταξύ τους. Δύο από τα έργα της Σαρτέιν, η Le Piece de Conviction (Η επίπληξη) και το πορτρέτο του Mlle. Del Sarte,, έγιναν δεκτά στο Σαλόνι του Παρισιού το 1875. Η Σαρτέιν επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνη τη χρονιά όταν ξέμεινε από χρήματα. Η Χάριετ (Χάτι) Τζούντ Σαρτέιν, η οποία ήταν η σύζυγος του αδελφού της Σάμιουελ και μια επιτυχημένη γιατρός της ομοιοπαθητικής είχε δανείσει στην Έμιλι χρήματα για τις σπουδές της. Η Έμιλι πίστευε πως η Χάτι ήταν πιθανό να συνέχιζε να τη βοηθά με τα έξοδα των σπουδών της στη Φιλαδέλφεια όπου τα έξοδα ήταν χαμηλότερα και όπου ήταν πιθανότερο πως θα μπορούσε να πουλήσει έργα της.
Πρώιμη καριέρα
Η Σαρτέιν έφτιαξε ένα στούντιο στη Φιλαδέλφεια το 1875, όπου δημιούργησε έργα ζωγραφικής και χαρακτικής. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έκανε αντίγραφα έργων ζωγραφικής για ισπανικές και ιταλικές γκαλερί, πορτρέτα, ηθογραφίες, και ήταν η πρώτη γυναίκα που ασκούσε την τέχνη της χαρακτικής mezzotint στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Ανάμεσα στα έργα της υπήρχαν παραστάσεις που απεικονίζεται υποτακτικές γυναίκες με χαμηλωμένα τα μάτια όπως στους πίνακες Italian Woman and The Reproof. Η Σαρτέιν παρουσίασε τα έργα της σε πόλεις κατά μήκος της ανατολικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών και ήταν η μόνη γυναίκα που κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση του 1876 στη Φιλαδέλφεια για τον πίνακά της Η επίπληξη (The Reproof). Κέρδισε το βραβείο Μέρι Σμιθ για την καλύτερη εικόνα από γυναίκα καλλιτέχνη το 1881 και 1883 στα εκθέματα της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Πενσυλβάνια. Η Σαρτέιν εργάστηκε ως συντάκτρια τέχνης για την εφημερίδα Our Continent από το 1881 έως το 1883. Υπήρξε η συντάκτρια τέχνης για το New England Bygones (1883 ) της Ellen CH Rollins. Η Joseph M. Pennell είπε ότι η Σαρτέιν ήταν «η μόνη εκπαιδευμένη γυναίκα συντάκτρια τέχνης που ήξερε».
Τελευταία χρόνια
Η Σαρτέιν αποσύρθηκε στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της η Σαρτέιν ταξίδεψε στην Ευρώπη τα περισσότερα καλοκαίρια και συνέχισε να ταξιδεύει στο εξωτερικό κάθε χρόνο αφού αποσύρθηκε. Πέθανε στις 17 Ιουνίου του 1927, ενώ ήταν στην Φιλαδέλφεια.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ζωγράφοι Κατηγορία:Νέα Γυναίκα Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Κολορατούρα
Ο μουσικός όρος κολορατούρα προέρχεται από το λατινικό ρήμα colorare που σημαίνει χρωματίζω· από την ίδια ρίζα προέρχεται και το color, το φθογγόσημο αξίας ενός ογδόου στη λατινική ορολογία της μουσικής. Στην παγκόσμια μουσική ορολογία χρησιμοποιείται στη φωνητική μουσική και αναφέρεται στο περίτεχνο τραγούδι, ιδιαιτέρως στα πλαίσια της όπερας του 18ου και 19ου αιώνων. Με τον όρο κολορατούρα αναφερόμαστε συνηθέστερα σε γρήγορες κλιμακες, τρίλιες και παρόμοια δεξιοτεχνικά περάσματα, που απαντώνται τόσο στην όπερα, όσο και στο ορατόριο, ληντ κλπ.
Η λέξη κολορατούρα συχνά αποτελεί και επιθετικό προσδιορισμό ενός τύπου φωνής (π.χ. σοπράνο κολορατούρα), όπου ο εκτελεστής καλείται να εκτελέσει ως επί το πλείστον δεξιοτεχνικά περάσματα. Θεωρητικά, μπορούμε να αναφερθούμε σε "τενόρο κολορατούρα", "κοντράλτο κολορατούρα" κλπ, ωστόσο συνήθως αναφερόμαστε στη σοπράνο. Ειδικά για τη φωνή της σοπράνο (υψίφωνος), εκτός της ικανότητας να εκτελεί δεξιοτεχνικά περάσματα, έχει και την ικανότητα να εκτείνεται περίπου μία οκτάβα πάνω από τη συνήθη έκταση μιας κανονικής υψιφώνου (τυπικά, ντο 4 - φα 6). Επιπλέον, μια σοπράνο κολορατούρα διακρίνεται στην ελαφριά (ή λυρική) και τη δραματική κολορατούρα, ανάλογα με τον οπερατικό ρόλο που καλείται να ερμηνεύσει. Ένας γνωστός ρόλος δραματικής κολορατούρας είναι και η Βασίλισσα της Νύχτας (Königin der Nacht) στην όπερα Μαγικός Αυλός του Μότσαρτ. Έναν ακόμη τύπο σοπράνο κολορατούρα αποτελεί και η σοπράνο sfogato (ή και σοπράνο assoluta), της οποίας η έκταση υπερβαίνει το φα 6.
Η κολορατούρα ως τεχνική απαντάται σε πολλά έργα του κλασικού ρεπερτορίου, κυρίως δε σε όπερες και άλλα φωνητικά έργα των Βιβάλντι, Χαίντελ, Μότσαρτ, Ροσσίνι και Ντονιτσέτι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Όπερα Κατηγορία:Φωνητική Κατηγορία:Τύποι φωνών στην όπερα
Χριστίνα Γκόλια
Η Χριστίνα Γκόλια είναι Ελληνίδα ηθοποιός και ερμηνεύτρια ελληνικών και αγγλικών τραγουδιών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ελασσόνα της Θεσσαλίας και αποφοίτησε από την δραματική σχολή Βεάκη. Η καριέρα της ξεκίνησε με διάφορες θεατρικές παραστάσεις. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν το 1996 στην σειρά «Ένοχη Αγάπη» του Νίκου Κουτελιδάκη.
Από το 2008 έχει αποσυρθεί από την ηθοποιία και ασχολείται με την μουσική.
Πηγές
1.Χριστίνα Γκόλια-Βιογραφικό
2.Χριστίνα Γκόλια – Ordinary Girl
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
ACSM-321
μικρογραφία|ACSM-321 ([[Ρωσία)]] μικρογραφία|AKSM-321 (Ρωσία) μικρογραφία|AKSM-321 ([[Σερβία)]] Το ACSM-321 (Ρωσία: AKSM-321 ή АКСМ-321) είναι ένα μονώροφο λευκορωσικό τρόλεϊ για αστικές μεταφορές επιβατών, το οποίο κατασκευάζεται μαζικά από το 2003. Ανήκει στην τρίτη γενιά τρόλεϊ που αναπτύχθηκαν από το εργοστάσιο της Belkommunmash στο Μινσκ.
Αυτό το μοντέλο τρόλεϊ χρησιμοποιείται σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας, του Κιργιστάν, της Λετονίας, της Μολδαβίας, της Υπερδνειστερίας και της Σερβίας. Από τα οχήματα που κινούνται στο Μινσκ, το 33% είναι οχήματα τύπου 321. Στη Μόσχα το αντίστοιχο ποσοστό είναι 11%.
Αμάξωμα
Το μοντέλο τρόλεϊ 321 είναι μονώροφο αστικό όχημα μεγάλης χωρητικότητας. Η κάλυψη της οροφής και των πλευρών έχει γίνει από υψηλής αντοχής γαλβανισμένα φύλλα χάλυβα. Η κάτω πλευρά του οχήματος, η επιφάνεια του πλαισίου, οι άξονες και ορισμένα άλλα στοιχεία είναι επεξεργασμένα με αντιδιαβρωτικό σμάλτο από τη γαλλική εταιρεία RM. Το αμάξωμα καλύπτεται επίσης με χρώμα φωσφορικά άλατα, που το προστατεύει από τη διάβρωση. Το αμάξωμα έχει διάρκεια ζωής τουλάχιστον 10 έτη.
Το παρμπρίζ του ACSM-321 είναι πανοραμικού τύπου. Οι υαλοκαθαριστήρες είναι οριζόντιοι (τοποθετημένοι ο ένας κάτω από τον άλλο). Οι πλευρικοί καθρέφτες του τρόλεϊ είναι σφαιρικού τύπου και εξοπλισμένοι με αντιανακλαστική επίστρωση και ηλεκτρική θέρμανση
Ηλεκτρολογικός εξοπλισμός
Το διαμέρισμα του κινητήρα του τρόλεϊ βρίσκεται στην πίσω προεξοχή της αριστερής πλευράς του οχήματος. Το ACSM-321 μπορεί να εξοπλιστεί με διαφορετικούς κινητήρες: DC-BM ρωσικής κατασκευής, DC (170 kW), ασύγχρονο τσεχικό Škoda (185 kW), ασύγχρονο λευκορωσικό ANT-155 (185 kW) και ασύγχρονους κινητήρες ρωσικής παραγωγής DTA-U (180 kW) και ACCD-250 (150 kW). Τα τρόλεϊ είναι εξοπλισμένα με άξονες από ευρωπαίους κατασκευαστές όπως η Rába ή η ZF.
Τα τρόλεϊ είναι επίσης εξοπλισμένα με πνευματικό σύστημα. Επιπλέον, υπάρχει ένα χειροκίνητο σύστημα που λειτουργεί με τη χρήση καλωδίων.
Για την τροφοδοσία κυκλωμάτων χαμηλής τάσης, υπάρχει ένας στατικός μετατροπέας που μετατρέπει την τάση από 550 βολτ σε 28 βολτ. Τα κυκλώματα χαμηλής τάσης χρησιμοποιούν δύο μπαταρίες των 12 βολτ. Είναι επίσης δυνατή η εγκατάσταση μπαταριών για αυτονομία στην κίνηση.
Αναρτήσεις και φρένα
Το ACSM-321 είναι εξοπλισμένο με πνευματικές αναρτήσεις, μπροστά και πίσω. Εκτός από την ομαλότητα, αυτό επιτρέπει στο δάπεδο να χαμηλώνει στις στάσεις, για να διευκολύνει την είσοδο ατόμων με αναπηρία και επιβατών που μεταφέρουν καρότσια.
Το τρόλεϊ είναι εξοπλισμένο με σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS).
Εσωτερικό
Υπάρχουν τρεις πόρτες περιστρεφόμενου τύπου, παρόμοιες με αυτές του λεωφορείου MAZ-103. Η έκδοση του 2011 έχει πόρτες παρόμοιες με αυτές του λεωφορείου MAZ-203. Το τρόλεϊ έχει χαμηλό επίπεδο δαπέδου σε όλες τις εισόδους, με το ύψος του δαπέδου να είναι 36 ίντσες πάνω από το επίπεδο του εδάφους. Επίσης, υπάρχει μια αναδιπλούμενη ράμπα στην είσοδο της μεσαίας πόρτας.
Το εσωτερικό του δαπέδου είναι από κόντρα πλακέ με πάχος 12 mm (0,5 ίντσες). Η οροφή είναι κατασκευασμένη από πλαστικό σε γκρι και λευκά χρώματα. Οι χειρολαβές είναι κατασκευασμένες από λεπτούς ατσάλινους σωλήνες, βαμμένους με πολυμερές χρώμα, το οποίο βελτιώνει την αντοχή τους στη διάβρωση, τη μηχανική φθορά και το ηλιακό φως. Το 2011, ο σχεδιασμός των χειρολαβών άλλαξε, ώστε να ταιριάζει με το λεωφορείο MAZ-203.
Η καμπίνα έχει 26 θέσεις και η πλήρης χωρητικότητα του λεωφορείου είναι 115 άτομα (ή 101, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της UNECE). Ο εξαερισμός γίνεται από ένα μεγάλο συρόμενο παράθυρο. Δεν υπάρχουν καταπακτές οροφής λόγω της διάταξης ηλεκτρικού εξοπλισμού στην οροφή. Είναι δυνατή η εγκατάσταση κλιματισμού για τον οδηγό και για την καμπίνα των επιβατών. Η καμπίνα του οδηγού διαθέτει ηλεκτρικό θερμαντήρα έξι κιλοβάτ.
Χειριστήρια
Το ταμπλό του τρόλεϊ είναι κατασκευασμένο με τη μορφή ημικυκλίων, τα οποία παρέχουν στον οδηγό γρήγορη πρόσβαση σε όλα τα απαραίτητα χειριστήρια. Στη μέση του ταμπλό υπάρχει ένα σύνολο οπτικών συσκευών. Στο μεσαίο πλαίσιο υπάρχει ένα μεγάλο στρογγυλό ταχύμετρο (της γερμανικής VDO) με ηλεκτρονικό οδόμετρο. Σε ορισμένα τρόλεϊ αυτές οι συσκευές αντικαθίστανται από ηλεκτρονική οθόνη.
Από το 2011, χρησιμοποιείται ένα νέο ταμπλό, παρόμοιο με το μοντέλο 420 του τρόλεϊ. Δεξιά και αριστερά των οπτικών συσκευών είναι οι μοχλοί για το άνοιγμα και το κλείσιμο των θυρών, την ενεργοποίηση του συναγερμού και τον έλεγχο της κατεύθυνσης της κίνησης του τρόλεϊ. Στα αριστερά του οδηγού υπάρχει ένα επιπλέον ταμπλό, στο οποίο τοποθετείται ο μοχλός του χειρόφρενου. Άλλα χειριστήρια στην αριστερή πλευρά του ταμπλό περιέχουν τα πλήκτρα ελέγχου για τη θέρμανση και τον εξαερισμό, καθώς και για τον εσωτερικό και τον εξωτερικό φωτισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οχήματα
Χαγκακούρε
Το Χαγκακούρε (葉隱, κυριολεκτικά: Στην σκιά των φύλλων) είναι ένας πρακτικός και πνευματικός οδηγός για τον πολεμιστή. Το βιβλίο είναι μια συλλογή από σύντομες ιστορίες διδακτικού χαρακτήρα αντλημένες από τα βιώματα και τα ακούσματα του Γιαμαμότο Τσουνετόμο, πρώην υποτελή του Ναμπεσίμα Μιτσουσίγκε, τον τρίτο νομάρχη της σημερινής Νομαρχίας Σάγκα της Ιαπωνίας. Παρόλο που τα λόγια ειπώθηκαν και γράφτηκαν τις χρονολογίες 1709-1716, το βιβλίο εκδόθηκε πολύ αργότερα.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας Κατηγορία:Ηθικός κώδικας πολεμιστή Κατηγορία:Κώδικες δεοντολογίας
Νικόλαος Παπαδόπουλος (λόγιος)
Ο Νικόλαος Παπαδόπουλος (1769-1820) ήταν Ηπειρώτης έμπορος και λόγιος
Βίος
Ο Νικόλαος Παπαδόπουλος γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1769 στο Τσεπέλοβο Ζαγορίου Ιωαννίνων. Αν και επιθυμούσε να σπουδάσει ιατρική, τελικά πήγε στη Θεσσαλονίκη όπου έγινε γραμματέας του Κεφαλονίτη γιατρού, έμπορου και πρόξενου Χοϊδά. Εκεί έμαθε ιταλικά και γαλλικά. Το 1793 πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη και γίνεται δάσκαλος του Σαμουήλ Χατζερή. Το 1803 ιδρύει τον δικό του εμπορικό οίκο, αλλά το 1806 ναυαγεί το εμπορικό του εγχείρημα.
Δεύτερο πλήγμα για τον ίδιο και την οικογένειά του απετέλεσε η πυρκαγιά η οποία εκδηλώθηκε στη συνοικία Σταυροδρόμι όπου ήταν το σπίτι του με αποτέλεσμα να καεί. Στη συνέχεια εργάστηκε ως μεσολαβητής μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας πετυχαίνοντας την ελεύθερη είσοδο των πλοίων στην Μαύρη Θάλασσα. Το 1818 ιδρύει στην Κωνσταντινούπολη την Κινδυνασφάλεια, μια ασφαλιστική εταιρεία που την διηύθηνε ο ίδιος. Τον Ιανουάριο του 1819 έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 1820.
Συγγραφικό μεταφραστικό έργο
Μεταφράζει στα ελληνικά τη Γεωγραφία (Geographical, Historical and Commercial Grammar-Γεωγραφική , ιστορική και εμπορική Γραμματική) του Άγγλου Wiliam Guthrie, αλλά από την Γαλλική έκδοσή της. Μετέφρασε πάνω από επτά τόμους, αλλά το έργο δεν εκδόθηκε.
Το 1815 εκδίδει στη Βενετία στο τυπογραφείο του Νικόλαου Γλυκή, το ''Εγχειρίδιον κατά των νοσούντων εις τα περί αληθείας και υπεροχής των ιερών Γραφών. Ερανισθέν εκ Γαλλικών Συγγραμμάτων προς όφελος των ομογενών αυτού παρά Νικολάου Παπαδοπούλου....''
Η Εμπορική Εγκυκλοπαίδεια
Το 1817, από το ίδιο τυπογραφείο, εκδίδει το Ερμής ο κερδώος ήτοι εμπορική εγκυκλοπάιδεια συγγραφείσα παρά Νικολάου Παπαδοπούλου διά προτροπής και δαπάνης του εν Κωνσταντινουπόλει τιμίου και φιλογενούς εμπορικού συστήματος των Ελλήνων μεγαλεμπόρων προς χρήσιν και ωφέλειαν αυτών και των απανταχού ομογενών Διακρινόταν σε τρία μέρη, την Εμπορική Σπουδή, το Λεξικόν της Εμπορικής Ύλης και το Εμπορικογεωγραφικόν Λεξικόν. Μια τέτοια έκδοση είναι χαρακτηριστική «των τάσεων των Ελλήνων Κωνσταντινουπολιτών εμπόρων να ευρύνουν τις εργασίες τους επάνω σε στέρεες βάσεις[...]»
Γράφτηκε από το 1813 έως το 1815 και αποσκοπούσε τόσο στη θεωρητική κατάρτιση όσο και στην πρακτική μόρφωση των επίδοξων εμπόρων. Μεταξύ των ιδεών που προβάλει στο συγκεκριμένο έργο είναι η άποψη για την ιστορική συνέχεια των επιστημών απότην αρχαιότητα έως τον 19ο αι. Επίσης είναι από τα ελάχιστα έργα της περιόδου το οποίο περιέχει αναφορές στην βοτανική και μνεία σε 200 περίπου φυτά με εμπορικό ενδιαφέρον (για την αρωματοποιΐα, ποτοποιΐα, βαφική ,ζαχαροπλαστική, ιατρική). Η σημασία της αναφοράς αυτής έγκειται στο ότι αποτελεί την πρώτη απόπειρα συστηματικής περιγραφής φυτών σε έντυπο βιβλίο της προεπαναστατικής περιόδου. Εκτός των βοτανικών αναφορών υπάρχουν και αναφορές στην χημεία,στην ορυκτολογία και τη μεταλλουργία με τις οποίες σχετίζεται η χημεία, αλλά και στην τεχνολογία επεξεργασίας των ορυκτών. Η διεπιστημονική προσέγγιση της γνώσης χαρακτηρίζει το έργο του Παπαδόπουλου και η αλληλεπίδραση επιστημών και εμπορίου με σκοπό την ανάπτυξη της τεχνολογίας, που συνεπάγεται τόσο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του κοινωνικό συνόλου όσο και την αύξηση του εμπορικού κέρδους οδηγόντας όλα αυτά στην αναγέννηση του Ελληνισμού.
Άλλα έργα του Παπαδόπουλου
Το 1817 επίσης, τυπώνει στο τυπογραφείο Χιρσφέλδ της Βιέννης τον Εμπορικό κώδικα της Γαλλίας.
Στον πρόλογό του τονίζει πως ο υποψήφιος έμπορος θα πρέπει να γνωρίζει δύο ξένες γλώσσες, ιταλικά και γαλλικά, αλλά και αριθμητική, γεωγραφία, νομοδιασκαλία, ενώ είναι από τους πρώτους αν όχι ο πρώτος που επισημαίνει την αναγκαιότητα ίδρυσης εμπορικής σχολής σε ένα από τα μοναστήρια των ελληνικών νησιών της Προποντίδας, αν και ανωφελή για τον μοναχικό βίο, αλλά πιο κατάλληλα για σχολεία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Αργιλοχώρι Μαγνησίας
Το Αργιλοχώρι ή Αργιλλοχώρι είναι μικρός οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Αργιλοχώρι βρίσκεται προς στα βορειοδυτικά του κάμπου του Αλμυρού σε υψόμετρο 162 μέτρα. Απέχει περίπου 38 χλμ. ΝΔ. από τον Βόλο και 13 χλμ. ΒΔ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) ενώ στα βόρειά του περνάει η επαρχιακή οδός Αλμυρού - Φαρσάλων. Στο χωριό το καλοκαίρι του 1924, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, μετεγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία και το χωριό Τσαρικλί, που δεν μπόρεσαν να ζήσουν στην Ήπειρο.
Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία Τουρκομουσλί το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Ιτώνου και το 1927 στο ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 να μετονομάζεται σε Αργιλοχώρι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 67 κάτοικοι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Οικογένεια Απόκαυκου
Η οικογένεια Απόκαυκος είχε εξέχουσα θέση στην Βυζαντινή αυτοκρατορία από τον 10o μέχρι τον 15o αιώνα, το πρώτο διάσημο μέλος ήταν ο Βασίλειος Απόκαυκος, Στρατηγός στο Θέμα Πελοποννήσου (990). Πολλά άλλα μέλη της οικογένειας που έφτασαν στο αξίωμα του Στρατηγού είναι γνωστά από σφραγίδες, ανάμεσα τους ο Ιωάννης Απόκαυκος Μητροπολίτης Ναυπάκτου στις αρχές του 13ου αιώνα και ο Σεβαστοϋπέρτατος Ιωάννης Απόκαυκος (1277). Η οικογένεια έπεσε σε παρακμή στα τέλη του 13ου αιώνα την εποχή που ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρει ότι ο Μέγας δουξ Αλέξιος Απόκαυκος πρωταγωνιστής στον Β΄ Παλαιολόγειο εμφύλιο προερχόταν από χαμηλή οικογένεια. Τα παιδιά του Αλέξιου Απόκαυκου έφτασαν σε ψηλές θέσεις, ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννης έγινε Πριμικήριος και διοικητής στην Θεσσαλονίκη, ο δεύτερος γιου του Μανουήλ έγινε κυβερνήτης στην Αδριανούπολη και οι κόρες του παντρεύτηκαν υψηλούς συζύγους. Όταν έληξε ο εμφύλιος των Παλαιολόγων (1345) η οικογένεια επανήλθε στην παρακμή. Ένας Γεώργιος Απόκαυκος καταγράφεται σαν Άρχοντας στην Κωνσταντινούπολη (1403), την ίδια εποχή ο ζωγράφος Αλέξιος Απόκαυκος φίλος του Ιωσήφ Βρυέννιου εγκαταστάθηκε στην Κρήτη. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) ο Δημήτριος Κυρίτζης Απόκαυκος μπήκε στις υπηρεσίες του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ του Πορθητή.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Απόκαυκος
Παλμιτελαϊκό οξύ
Το Παλμιτελαϊκό οξύ, ή (9Z)-δεκαεξ-9-ενοϊκό οξύ, είναι ένα ωμέγα-7 μονοακόρεστο λιπαρό οξύ με χημικό τύπο CH3(CH2)5CH=CH(CH2)7COOH. Βρίσκεται στον ανθρώπινο λιπώδη ιστό και στο ήπαρ. Βιολογικά συντίθεται από το παλμιτικό οξύ, με τη δράση του ενζύμου Στεαροϋλο-CoA αποκορεστάση-1.
Διατροφικές πηγές
Υπάρχει σε: μητρικό γάλα,  ζωικά λίπη, φυτικά έλαια και ιχθυέλαια. Στο έλαιο μακαντάμια και έλαιο ιπποφαές  είναι σε περιεκτικότητες 17% και 19-29% αντίστοιχα. Περιέχεται κατά 13,55% στα λίπη του φρούτου Ντούριαν των ειδών Durio graveolens.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λιπαρά οξέα
Ασπροπνίχτης Καλύμνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καλύμνου
Αρτσίλ Ταλακβάτζε
Ο Αρτσίλ Ταλακβάτζε (არჩილ თალაკვაძე ; γεννημένος στις 16 Ιανουαρίου 1983) είναι Γεωργιανός πολιτικός. Είναι Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Γεωργίας από τις 25 Ιουνίου 2019. Ήταν ο ηγέτης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του Γεωργιανού Ονείρου από το 2016 έως το 2019.
Νεανικά χρόνια
Σπούδασε στο πρώτο σχολείο του Οζουργκέτι. Το 2006 αποφοίτησε από το Κρατικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας, με εξειδίκευση στη δημόσια υγεία και διαχείριση, και στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στο Γεωργιανό Ινστιτούτο Δημοσίων Υποθέσεων. Το 2015 έδωσε εξετάσεις στο London School of Economics με το Executive Management Program.
Καριέρα
Ο Αρτσίλ Ταλακβάτζε, σε διάφορες χρονικές περιόδους κατέλαβε τις ακόλουθες θέσεις: 2006 – 2007 ήταν συντονιστής έργου της USAID, 2007 – 2008 Υπεύθυνος Έργου του Γραφείου Δημοσίου Υπασπιστή, Σύμβουλος του Γραφείου του Δημοσίου Συνήγορος το 2008 – 2009. Το 2010 ήταν ο Σύμβουλος του Γραφείου του Δημοσίου Συνηγόρου σε θέματα διαχείρισης. Τα έτη 2011 – 2012 G3, USAID ήταν Αναπληρωτής Διευθυντής. Ήταν Υφυπουργός Σωφρονιστικών Καταστημάτων κατά τα έτη 2012 – 2014. Κάτα τα έτη 2014 – 2016 υπήρξε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας.
Το 2016, το μέλος του κόμματος «Γεωργιανό Όνειρο» Αρτσίλ Ταλακβάτζε εξελέγη με την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο του Οζουργκέτι. Κατά τις εκλογές του 2012 και του 2016, ο Ταλακβάτζε ανέλαβε δύο διαφορετικές θέσεις στην κυβέρνηση – Αναπληρωτής Υπουργός Σωφρονιστικών Καταστημάτων και Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας.
Η πρόεδρος του κοινοβουλίου της Γεωργίας Μανάνα Κομπαχίτζε εργάστηκε για τη συνταγματική μεταρρύθμιση και τις τροποποιήσεις (2018) με στόχο την αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης και την ενίσχυση της θεσμικής δημοκρατίας. Ο Ταλακβάτζε ήταν ο εμπνευστής της νέας νομοθεσίας για την οδική ασφάλεια, με αποτέλεσμα τη μείωση κατά 14% των τροχαίων ατυχημάτων και των θυμάτων μέσα σε ένα χρόνο. Ο Ταλακβάτζε ηγήθηκε των πρωτοβουλιών της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για τη μείωση της φτώχειας, τη φορολογική μεταρρύθμιση, την προστασία του περιβάλλοντος και τον έλεγχο των εκπομπών καυσαερίων.
Ο Αρτσίλ Ταλακβάτζε υπηρέτησε ως διευθυντής προεκλογικής εκστρατείας για τον Κάχα Καλάτζε στην εκλογή δημάρχου Τιφλίδας το 2017.
Προσωπική ζωή
Έχει μια σύζυγο την Κετεβάν Μπουμπουτεϊσβίλι και δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί πολιτικοί
RealD 3D
Το RealD 3D είναι μια τεχνολογία ψηφιακής στερεοσκοπικής προβολής, που κατασκευάζεται και πωλείται από την RealD. Αυτή τη στιγμή είναι η περισσότερο ευρέως χρησιμοποιούμενη τεχνολογία για την παρακολούθηση ταινιών 3D στους κινηματογράφους. Σε όλο τον κόσμο, το RealD 3D έχει εγκατασταθεί σε περισσότερα από 26.500 σινεμά, από περίπου 1.200 εκθέτες σε 72 χώρες από τον Ιούνιο του 2015.
Τεχνολογία
Ο υψηλής ανάλυσης, προτζέκτορας κινηματογράφου προβάλλει εναλλάξ τα καρέ του δεξιού και αριστερού ματιού, εναλλάσσοντας μεταξύ τους 144 φορές το δευτερόλεπτο. Ο προβολέας είναι είτε συσκευή DLP της Texas Instruments, είτε συσκευή LCOS (υγρός κρύσταλλος σε σιλικόνη) της Sony. Ένας ηλεκτρο-οπτικός διαμορφωτής υγρών κρυστάλλων push-pull που ονομάζεται ZScreen τοποθετείται ακριβώς μπροστά από τον φακό του προβολέα για να πολώνει εναλλάξ κάθε καρέ. Πολώνει κυκλικά τα πλαίσια δεξιόστροφα για το δεξί μάτι και αριστερόστροφα για το αριστερό μάτι. Το κοινό φοράει κυκλικά πολωμένα γυαλιά που έχουν αντίθετα πολωμένους φακούς που διασφαλίζουν ότι κάθε μάτι βλέπει μόνο το καθορισμένο πλαίσιο. Στο RealD Cinema, κάθε καρέ προβάλλεται τρεις φορές για να μειώσει το τρεμόπαιγμα, ένα σύστημα που ονομάζεται τριπλό φλας. Το αρχικό βίντεο παράγεται συνήθως με 24 καρέ ανά δευτερόλεπτο σε μάτι (συνολικά 48 καρέ/δευτερόλεπτο), που μπορεί να οδηγήσει σε ήπια θολώματα και κολλήματα στις οριζόντιες κινήσεις της κάμερας. Χρησιμοποιείται μια ασημένια οθόνη για τη διατήρηση της πόλωσης του φωτός κατά την ανάκλαση και για τη μείωση της απώλειας ανάκλασης για την αντιμετώπιση ορισμένων από τις σημαντικές απώλειες φωτός λόγω της απορρόφησης του φίλτρου πόλωσης. Το αποτέλεσμα είναι μια τρισδιάστατη εικόνα που φαίνεται να εκτείνεται πίσω και μπροστά από την ίδια την οθόνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνολογία ταινίας και βίντεο Κατηγορία:3D ταινίες Κατηγορία:Φως
Φρανκαβίλλα Φοντάνα
Η Φρανκαβίλλα Φοντάνα (ιταλικά: Francavilla Fontana) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπρίντιζι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 35.182 κατοίκους. Η Φρανκαβίλλα Φοντάνα βρίσκεται ανάμεσα στον Τάραντα και στο Μπρίντιζι, απέχοντας 30 χιλιόμετρα και από τις δύο. Περιβάλλεται από εύφορες αγροτικές εκτάσεις στις οποίες καλλιεργούνται ελιές και αμπέλια.
Στην περιοχή υπήρχε μικρός οικισμός των Μεσσαπίων, ο οποίος συνέχισε να κατοικείται επί ρωμαϊκών χρόνων. Τα κατάλοιπα μίας ρωμαϊκής έπαυλης έχουν βρεθεί στην περιοχή. Το 1332 ο Φίλιππος Α΄ του Τάραντα έκτισε είδε σε ένα τοίχο δίπλα σε μία κρήνη μια εικόνα που αναγνώρισε ως τη Παναγία και έκτισε εκεί μία εκκλησία. Παράλληλα δημιούργησε εκεί αγρόκτημα. Για να το κάνει πιο ελκυστικό ως τόπο κατοικίας του έδωσε προνόμια, όπως απαλλαγή των κατοίκων του από φόρους και έτσι πήρε το όνομα Φράνκα Βίλλα. Ο οικισμός περιτειχίστηκε το 1364. Στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή του οίκου των Βουρβόνων. Απέκτησε καθεστώς πόλης τις 19 Απριλίου 1788. Η πόλη μετονομάστηκε σε Φρανκαβίλλα Φοντάνα το 1864.
Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι το κάστρο της, το οποίο σήμερα στεγάζει τις δημοτικές υπηρεσίες. Η κατασκευή του άρχισε το 1455 και απέκτησε τη σημερινή μορφή του μεταξύ 1701 και 1730. Σώζονται επίσης οι πύλες του κάστρου, κτισμένες τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Ο καθεδρικός της πόλης κτίστηκε το μεταξύ 1743 και 1759 στη θέση του ναού της Σάντα Μαρία ντέλλα Φοντάνα, που είχε καταστραφεί από σεισμό. Η εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλα Κρότσε χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και η εκκλησία ντελ Καρμίνε από το 1517.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Μαρκίνιος
O Μάρκους Αοάς Κορέα (Marcos Aoás Corrêa, 14 Μαΐου 1994), περισσότερο γνωστός ως Μαρκίνιος (Marquinhos), είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός στη Παρί Σεν Ζερμέν και στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Αγωνίζεται κυρίως ως κεντρικός αμυντικός, αλλά μπορεί να αγωνιστεί και ως δεξιός αμυντικός ή αμυντικός μέσος.
Ο Μαρκίνιος ξεκίνησε την καριέρα του από την Κορίνθιας και αφότου κατέκτησε το Κόπα Λιμπερταδόρες το 2012 αποκτήθηκε από τη Ρόμα για 3 εκατομύρια ευρώ. Ο Μαρκίνιος αγωνίστηκε για μία σαιζόν στη Ρόμα, αποκτώντας θέση βασικού, και στη συνέχεια αποκτήθηκε από τη Παρί Σεν Ζερμέν τον Ιούλιο του 2013 για 31,4 εκατομύρια ευρώ, ένα από τα μεγαλύτερα ποσά για παίκτη κάτω των 20. Με την ΠΣΖ κατέκτησε πολλούς τίτλους, συμπεριλαμβανομένων πέντε πρωταθλημάτων. Στην Παρί είχε ανταγωνισμό από τον Νταβίντ Λουίζ, αλλά με την πώληση του δεύτερου το 2016 απέκτησε πάλι θέση βασικού. Ο Μαρκίνιος έγινε ο πρώτος κεντρικός αμυντικός που σκόραρε σε προημιτελικά και ημιτελικά σε δύο συνεχόμενες σαιζόν στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Μαρκίνιος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Βραζιλίας το 2013 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 47 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ήταν μέλος της αποστολής στο Μουντιάλ 2018 και στα Κόπα Αμέρικα 2015, Σεντενάριο και 2019, κατακτώντας το τελευταίο, καθώς και της ολυμπιακής ομάδας που κατέκτησε το χρυσό το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022