cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιώ (δορυφόρος)
Ονοματολογία
Αν και ο Simon Marius δεν πιστώθηκε την εξ ολοκλήρου ανακάλυψη των δορυφόρων του Γαλιλαίου, τα ονόματα που έδωσε στους δορυφόρους υιοθετήθηκαν τελικά. Στη δημοσίευσή του Mundus Iovialis anno M.DC.IX Detectus Ope Perspicilli Belgici το 1614, πρότεινε αρκετά εναλλακτικά ονόματα για τους εσωτερικότερους από τους μεγάλους δορυφόρους του Διός, ανάμεσά τους "Ο Ερμής του Διός" και "Ο Πρώτος από τους Πλανήτες του Διός". Βάσει μιας πρότασης του Γιοχάννες Κέπλερ τον Οκτώβριο του 1613, επινόησε ακόμα μια ονοματολογική σύμβαση για κάθε φεγγάρι που ονομαζόταν από μια ερωμένη του Δία της Ελληνικής μυθολογίας ή τον αντίστοιχο του ρωμαϊκό Γιούπιτερ. Ονόμασε τα εσώτερα μεγάλα φεγγάρια του Διός από την ελληνική μυθολογική μορφή Ιώ. Τα ονόματα του Μάριους δεν υιοθετήθηκαν ευρέως μέχρι μερικούς αιώνες μετά, και στην πλειονότητα της πρώιμης αστρονομικής βιβλιογραφίας η Ιώ αναφερόταν γενικά με τον Ρωμαϊκό αριθμητικό ορισμό (σύστημα που εισήγαγε ο Γαλιλαίος) ως "Jupiter I", ή ως "ο πρώτος δορυφόρος του Διός".
Χαρακτηριστικά της Ιούς έχουν πάρει το όνομά τους από χαρακτήρες και τοποθεσίες από το μύθο της Ιούς, καθώς επίσης και από θεότητες της φωτιάς, των ηφαιστείων, του Ήλιου και της βροντής της καταιγίδας από διάφορους μύθους, και χαρακτήρες και τοποθεσίες από την Κόλαση του Δάντη.
Δομή
Η Ιώ είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από τη Σελήνη (περίπου κατά πέντε τοις εκατό), με ακτίνα 1.821,3 χιλιομέτρων και με μάζα 8.9319×1022 kg(περίπου 21 τοις εκατό μεγαλύτερη της Σελήνης). Έχει ελαφρά ελλειψοειδές σχήμα με τον μεγαλύτερό της άξονα στραμμένο προς τον Δία. Ανάμεσα στους δορυφόρους του Γαλιλαίου, έχει την τρίτη μεγαλύτερη μάζα και όγκο, μετά το Γανυμήδη και την Καλλιστώ.
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
thumb|left|300px|Εν εξελίξει έκρηξη του ηφαιστείου [[Τβάσταρ Κατίνα.]] Γεωλογικά είναι το πιο δραστήριο σώμα στο Ηλιακό μας σύστημα επειδή βρίσκεται αιχμαλωτισμένη σε μια βαρυτική παγίδα ανάμεσα στο Δία και τους γειτονικούς δορυφόρους Ευρώπη, Γανυμήδη και Καλλιστώ, που την έλκουν από διαφορετικές συνεχώς γωνίες. Μέσα σ’ αυτές τις παλιρροϊκές δυνάμεις η επιφάνεια του εδάφους της Ιούς ανεβοκατεβαίνει συνεχώς. Οι παλίρροιες θερμαίνουν το εσωτερικό της λιώνοντας τους βράχους, που μαζί με θειούχα αέρια ξεπετάγονται στην επιφάνεια με βίαιες ηφαιστειακές εκρήξεις. Ορισμένα από τα 400 ενεργά ηφαίστειά της εκτοξεύουν τα πυρακτωμένα τους υλικά σε ύψος εκατοντάδων χιλιομέτρων, ενώ καπναγωγοί διοξειδίου του θείου απελευθερώνονται από το εσωτερικό και ανερχόμενοι παγώνουν και πέφτουν πάλι στο έδαφος σαν όμορφο χρωματιστό χιόνι που καλύπτει την Ιώ με ρυθμό 10 εκατοστών το χρόνο. Με αυτό το ρυθμό, η Ιώ θα μπορούσε να αναποδογυρίσει τον εαυτό της μέσα σε μερικά μόνο εκατομμύρια χρόνια. Η ηφαιστειακή της δραστηριότητα χρωματίζει την επιφάνεια της με διάφορες κόκκινες, κίτρινες, λευκές, πράσινες και μαύρες αποχρώσεις. Στην ίδια έντονη δραστηριότητα οφείλεται και το μεγάλο ύψος που έχουν ορισμένα από τα βουνά της που φτάνουν σε ύψος μεγαλύτερο από το όρος Έβερεστ της Γης. Στο εσωτερικό της υπάρχει ένας μεταλλικός πυρήνας (μάλλον από σίδηρο και θειικό σίδηρο) με διάμετρο 900 χιλιομέτρων, ενώ νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο δορυφόρος αυτός αποτελείται από δύο στρώματα. Πάνω από τον πυρήνα υπάρχει ένας μανδύας με μερικώς ρευστά πετρώματα και λεπτό φλοιό.
Αλληλεπίδραση με τη μαγνητόσφαιρα του Δία
Η Ιώ παίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του μαγνητικού πεδίου του Διός, δρώντας ως ηλεκτρική γεννήτρια που μπορεί να αναπτύξει 400.000 volt κατά πλάτος της και να δημιουργήσει ηλεκτρικό ρεύμα 3 εκατομμυρίων ampere, απελευθερώνοντας ιόντα που προσδίδουν στον Δία ένα μαγνητικό πεδίο διογκωμένο στο διπλάσιο του μεγέθους που θα είχε διαφορετικά. Η μαγνητόσφαιρα του Δία σαρώνει αέρια και σκόνη από τη λεπτή ατμόσφαιρα της Ιούς με ρυθμό 1 τόνου ανά δευτερόλεπτο. Αυτό το υλικό αποτελείται κυρίως από ιονισμένο και ατομικό θείο, οξυγόνο και χλώριο· ατομικό νάτριο και κάλιο· μοριακό διοξείδιο του θείου και θείο· και σκόνη χλωριούχου νατρίου. Αυτά τα υλικά προέρχονται από την ηφαιστειακή δραστηριότητα της Ιούς, αλλά το υλικό που διαφεύγει από το μαγνητικό πεδίο του Δία προς το διαπλανητικό διάστημα προέρχεται απευθείας από την ατμόσφαιρα της Ιούς. Αυτά τα υλικά, ανάλογα με την ιονισμένη τους κατάσταση και τη σύνθεσή τους, καταλήγουν σε διάφορα ουδέτερα (μη ιονισμένα) νέφη και ζώνες ακτινοβολίας στη μαγνητόσφαιρα του Δία και, σε μερικές περιπτώσεις, τελικά απορρίπτονται από το σύστημα του Δία.
Την Ιώ περιβάλλει (σε απόσταση μέχρι και έξι ακτίνες Ιούς από την επιφάνεια) ένα νέφος ουδέτερου ατόμων θείου, οξυγόνου νατρίου και καλίου. Αυτά τα σωματίδια προέρχονται από την ανώτερη ατμόσφαιρα της Ιούς και διεγείρονται από συγκρούσεις με ιόντα στον τόρο πλάσματος (αναλύεται κατωτέρω) και από άλλες διεργασίες και γεμίζουν την σφαίρα Χιλ της Ιούς, όπου η βαρύτητα της Ιούς είναι ισχυρότερη από του Διός. Μέρος αυτού του υλικού διαφεύγει από τη βαρυτική έλξη της Ιούς και τίθεται σε τροχιά γύρω από το Δία. Σε μια περίοδο 20 ωρών, αυτά τα σωματίδια διασπείρονται από την Ιώ και δημιουργούν ένα ουδέτερο νέφος σε σχήμα μπανάνας όπου μπορεί να απλωθεί σε απόσταση έξι φορές μεγαλύτερη της ακτίνας του Διός γύρω από την Ιώ, είτε στο εσωτερικό της τροχιάς της Ιούς και μπροστά από αυτήν είτε εκτός αυτής και πίσω αυτήν. Η διαδικασία σύγκρουσης που ενεργοποιεί αυτά τα σωματίδια περιστασιακά επίσης προσδίδει στα ιόντα νατρίου στον τόρο πλάσματος ένα ηλεκτρόνιο, αφαιρώντας αυτά τα νέα "γρήγορα" ουδέτερα σωματίδια από τον τόρο. Αυτά τα σωματίδια διατηρούν την ταχύτητα τους (70 km/s, συγκριτικά με την ταχύτητα τροχιακής περιστροφής της Ιούς στα 17 km/s ), κι ούτως εξέρχονται ως πίδακες που απομακρύνονται από την Ιώ.
Μελέτη
thumb|300px|right|Το ηφαίστειο Τβάσταρ στην επιφάνεια της Ιούς, που εκτοξεύει υλικό 330 χλμ. πάνω από την επιφάνεια του δορυφόρου. Η εντατική μελέτη των χαρακτηριστικών της Ιούς από τα διάφορα διαστημικά οχήματα ξεκίνησε το 1979 με τις παρατηρήσεις των δύο Βόγιατζερ το 1979, και συνεχίστηκε με τον Γαλιλαίο την δεκαετία του 1990, το Κασσίνι- Χόιχενς το 2000 και τους Νέους Ορίζοντες το 2007.
Παραπομπές
Ιω
Σφαγή του Δηλεσιού
Η «Σφαγή στο Δήλεσι» (ή «δράμα του Ωρωπού», όπως επίσης λέγεται) ήταν η σύλληψη, η ομηρία και τελικά η θανάτωση, από τους λήσταρχους Αρβανιτάκηδες, ομάδας Άγγλων και Ιταλών περιηγητών στις αρχές του Απριλίου του 1870 στο Δήλεσι. Το γεγονός αυτό είχε αντίκτυπο στις διπλωματικές σχέσεις Ελλάδας, Αγγλίας και Ιταλίας, και οδήγησε τελικά στην πτώση της κυβέρνησης του Θρασύβουλου Ζαΐμη.
Γενικά
thumb|Τρεις από τους ληστές του Δηλεσιού φωτογραφημένοι τον Απρίλιο του 1870. Την εποχή εκείνη ο νεαρός βασιλιάς Γεώργιος Α΄ συμπλήρωσε τον έβδομο χρόνο της βασιλείας του και η ζωή στην Αθήνα κυλούσε σχετικά ήρεμα γιορτάζοντας τα εξάχρονα του νέου συντάγματος, που θεωρούνταν από τα πλέον φιλελεύθερα ευρωπαϊκά συντάγματα της εποχής του.
Χαρακτηριστικό επίσης της εποχής εκείνης ήταν η εκτεταμένη ληστεία, που βρισκόταν σε έξαρση παρ' όλα τα μέτρα που είχαν πάρει αρχικά οι Βαυαροί και στη συνέχεια οι διάφορες κυβερνήσεις για την εξουδετέρωσή της, με συνέπεια τα κρούσματά της να είναι συχνά μέχρι και το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Μία από τις σημαντικότερες εκείνες ληστείες, που ξεκίνησε από το Πικέρμι, είναι και η αναφερόμενη, που κατέληξε σε σφαγή των ομήρων στη περιοχή του Δήλεσι, αλλά και ένα πλήγμα στις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας.
Τα γεγονότα
Το πρωί της Δευτέρας 29 Μαρτίου του 1870 μια ομάδα Άγγλων, κυρίως, περιηγητών, που την αποτελούσαν ο λόρδος και η λαίδη Μάνκαστερ, ο εγγονός του κόμη Γκρέυ Φρειδερίκος Βίνερ, ο γραμματέας της αγγλικής πρεσβείας Εδουάρδος Χέρμπερτ, ο Δικηγόρος Λόιντ με τη σύζυγο και την κόρη του, ο γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας της Αθήνας κόμης Αλβέρτος ντε Μπόιλ, ένας Ιταλός υπηρέτης και ένας Έλληνας ξεναγός, ο Αλέξανδρος Ανεμογιάννης, υπάλληλος του ξενοδοχείου Αγγλία, όπου είχε καταλύσει η παραπάνω ομάδα, ξεκίνησαν με δύο άμαξες και τέσσερις έφιππους χωροφύλακες, τους οποίους διέθεσε η τότε Μοιραρχία κατόπιν εθιμικής αίτησης, για να επισκεφθεί η ομάδα των περιηγητών την ιστορική περιοχή του Μαραθώνα.
Οι ληστές
Σύμφωνα με στοιχεία που ανακοινώθηκαν στη Βουλή το 1871, η ομάδα των ληστών είχε εισέλθει στο ελληνικό έδαφος τον Ιανουάριο του 1870 από την περιοχή των τότε Τουρκικών Αγράφων (Ευρυτανία) τα οποία είχαν διχοτομηθεί κατά τη χάραξη των συνόρων το 1830. Από τη Λοκρίδα πέρασε στη Λειβαδιά. Οι ελληνικές αρχές (επί κυβέρνησης Ζαΐμη) μόλις έμαθαν την εισβολή της ομάδας των ληστών άρχισαν την καταδίωξη. Έγιναν τρείς αιματηρές συγκρούσεις κοντά στη Λειβαδιά, στο Στεφάνι Θηβών και στη Βένιζα Μεγαρίδος όπου υπήρξαν θύματα και από τις δύο πλευρές και συνελήφθη ο ληστής Τασούλας. Στην τελευταία σύγκρουση η ομάδα διέφυγε και βρήκε καταφύγιο σε σπήλαιο της Φυλής. Ο βουλευτής Μιλήσης που ανακοίνωσε το ιστορικό της υπόθεσης στη Βουλή, ισχυρίστηκε ότι όλοι οι ληστές εκτός από δύο ήταν ξένοι, δηλαδή "Αλβανοί και Βλάχοι κατοικούντες εν Τουρκία". Πιστεύεται ότι αυτή η δήλωση έγινε επειδή υπήρχε ευρωπαϊκή κατακραυγή κατά της Ελλάδας για το γεγονός. Ο σχολιαστής της ανακοίνωσης αναφέρεται ότι οι Αρβανιτάκηδες ήταν Έλληνες καταγόμενοι από τα Άγραφα, οικογένεια από την οποία είχε προέλθει και αρχηγός αρματωλών. Ο Τάκης Αρβανιτάκης είχε διαπρέψει μαχόμενος κατά των Τούρκων στην επανάσταση των Αγράφων το 1866. Επίσης ότι οι λέξεις "Βλάχοι", "Αρβανίτες" και "Αρβανιτόβλαχοι" είχαν αόριστη σημασία και χρησιμοποιούνταν από το λαό με την έννοια των νομάδων κτηνοτρόφων.
Διαπραγματεύσεις
Ενώ η αγγλική πρεσβεία υποστήριζε την άποψη ότι πρέπει να γίνουν δεκτοί οι όροι των ληστών, ο υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος αρνιόταν οποιαδήποτε συζήτηση, θεωρώντας ότι η υποχώρηση στις αξιώσεις του Αρβανιτάκη για αμνηστεία αποτελούσε απαράδεκτο εξευτελισμό για το κράτος. Αυτή η καθυστέρηση της κυβερνητικής απάντησης εξόργισε τους ληστές και ο λόρδος Μάνκαστερ, ένας από τους συλληφθέντες, ζήτησε να του επιτραπεί να επιστρέψει στην Αθήνα, ώστε να στείλει στους ληστές το ποσόν των 25.000 λιρών και να φροντίσει για τη χορήγηση αμνηστίας.
Η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε αυτούς τους όρους και απέστειλε μικτό απόσπασμα Στρατού και Χωροφυλακής, για να καταδιώξει τους ληστές, οι οποίοι διέφυγαν προς τη βορεινή πλευρά της Πάρνηθας και έφτασαν στον Ωρωπό. Με τη σειρά τους ζήτησαν την αποχώρησή του αποσπάσματος, απειλώντας πως σε αντίθετη περίπτωση θα δολοφονούσαν τους αιχμαλώτους. Η ανεπιτυχής κατάληξη των διαπραγματεύσεων είχε ως αποτέλεσμα τη θανάτωση τεσσάρων αιχμαλώτων από τους ληστές, ενώ στη συμπλοκή που ακολούθησε κοντά στο χωριό Δήλεσι, σκοτώθηκαν και δέκα στρατιώτες.
Οι ληστές τελικά κατόρθωσαν να διαφύγουν και οι συνέπειες υπήρξαν βαριές. Ο φόνος των τεσσάρων περιηγητών από τη συμμορία του Αρβανιτάκη δημιούργησε σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο. Ο υπουργός Εσωτερικών Ανδρέας Αυγερινός αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 9 Ιουλίου 1870 και το ελληνικό κράτος υποχρεώθηκε να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων καταβάλλοντας σε κάθε οικογένεια θύματος από 22.000 λίρες, να αποδώσει τιμές στους νεκρούς και να εκφράσει επίσημα τη λύπη της στις κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Ιταλίας. Λίγες μέρες αργότερα η κυβέρνηση Ζαΐμη παραιτήθηκε.
Στην δίκη των ληστών που συνελήφθησαν, από τις καταθέσεις ορισμένων μαρτύρων «φωτογραφήθηκε» σαν ένας από τους εγκεφάλους της απαγωγής ο Άγγλος τσιφλικάς Φρανκ Νόελ, ο οποίος και παραπέμφθηκε σε δίκη, αλλά απαλλάχθηκε με βούλευμα. Όπως αποδείχθηκε, συχνά ο Νόελ προσέφερε καταφύγιο στα απέραντα τσιφλίκια του σε συμμορίες ληστών, όταν η πίεση των καταδιωκτικών αποσπασμάτων γινόταν ανυπόφορη. Ωστόσο,η ανοχή που έδειχνε ίσως να ήταν αποτέλεσμα φόβου για τους λήσταρχους.
Για σχέσεις με τους ληστές κατηγορήθηκε και ο υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος, ο οποίος, για να υπερασπιστεί την τιμή του κάλεσε σε μονομαχία και τραυμάτισε σοβαρά τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο. Ο Σούτσος ήταν μεγαλοτσιφλικάς (υπολογίζεται ότι είχε πάνω από 200.000 στρέμματα σε Αττική, Βοιωτία και Εύβοια), γι'αυτό και χρησιμοποιούσε τους ληστές για να προστατεύουν τις εκτάσεις του. Ανεξάρτητα από το εάν πράγματι ο Σούτσος είχε σχέσεις με τους Αρβανιτάκηδες, γεγονός είναι πως πολλοί πολιτικοί της εποχής χρησιμοποιούσαν συμμορίες ληστών και τοκογλύφων, για να πιέζουν τους ψηφοφόρους τους. Η "Σφαγή στο Δήλεσι" ήταν ένα τα πιο θλιβερά γεγονότα της περιόδου, όχι μόνο γιατί στοίχισε στο ελληνικό κράτος αρκετά εκατομμύρια δραχμές, αλλά και επειδή εξαιτίας της υπέστη πλήγμα διεθνώς το κύρος της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δηλεσι Κατηγορία:Έγκλημα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοϊταλικές σχέσεις
Πλέι-Οφ NBA 1959
Τα πλέι-οφ του 1959 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1958-59 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μπόστον Σέλτικς να επικρατούν των Μινεάπολις Λέικερς με 4-0 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή για δεύτερη φορά στην ιστορία τους.
Αυτή ήταν η πρώτη από τις πολλές σειρές τελικών αγώνων ανάμεσα στις δύο ομάδες κατά τις επόμενες δεκαετίες και η αρχή της μεγαλύτερης αντιπαλότητας στο NBA. Οι Σέλτικς κέρδισαν τις πρώτες οκτώ σειρές αγώνων που ακολούθησαν, μέχρι οι Λέικερς να καταφέρουν να επικρατήσουν το 1985 και το 1987. Οι Σέλτικς κέρδισαν ξανά το 2008, αλλά οι Λέικερς πήραν την εκδίκησή τους το 2010.
Ημιτελικοί Δυτικής κατηγορίας
(2) Μινεάπολις Λέικερς vs. (3) Ντιτρόιτ Πίστονς:
Ημιτελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(2) Νιου Γιορκ Νικς vs. (3) Σίρακιουζ Νάσιοναλς:
Τελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(1) Μπόστον Σέλτικς vs. (3) Σίρακιουζ Νάσιοναλς:
Τελικοί NBA
(Α1) Μπόστον Σέλτικς vs. (Δ2) Μινεάπολις Λέικερς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1959 Πλει-Οφ
Θρασιμούνδος Α΄ του Σπολέτο
Ο Θρασυμούνδος (Thrasimund ή Transamund) ήταν ο Κόμης της Κάπουα και μετά δούκας του Σπολέτο (663 - 703 μ.Χ.), πιστός οπαδός του Γκρίμοαλντ Α΄ του Μπενεβέντο.
Βιογραφία
Ο Θρασυμούνδος βοήθησε τον Γκρίμοαλντ να σφετεριστεί τη βασιλεία των Λομβαρδων. Σε αντάλλαγμα, ο Γκρίμοαλντ του έδωσε την κόρη του σε γάμο και του έδωσε το δουκάτο του Σπολέτο σαν προίκα μετά το θάνατο του Άττο. Ο Θρασυμούνδος συγκυβέρνησε στο Σπολέτο με τον αδελφό του Φαροάλδο Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φαροάλδος Β΄ μετά από μία βασιλεία σαράντα ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Κόμητες της Ιταλίας Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
2092 Σουμιάνα
Η Σουμιάνα (Sumiana) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την πόλη Σούμι της Ουκρανίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σουμιάνας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουμιανα
Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1599-1649)
Ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος γεννήθηκε στη Χίο το 1599. Στη συνέχεια μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου και αναδείχθηκε στο εμπόριο του μεταξιού με μεγάλη επιτυχία. Απέκτησε σημαντική περιουσία και παρέσχε μεγάλη υπηρεσία στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης του οποίου και ανακηρύχθηκε μέγας προστάτης. Νυμφεύθηκε τη Ρωξάνδρα Σκαρλάτου (1605-1684) που διακρίθηκε για τη μόρφωσή της, την ευφυΐα και τη σύνεσή της.
Ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1649.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Νικολαος
Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (Ηνωμένο Βασίλειο)
Η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (αγγλικά: Royal Air Force, σύντμηση RAF, ΡΑΦ) είναι η αεροπορία των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η ΡΑΦ ιδρύθηκε στις 1 Απριλίου 1918. Είχε 998 αεροπλάνα και προσωπικό 44.880 ατόμων το 2006.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Βασιλική Βρετανική Αεροπορία έγινε ευρέως γνωστή από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για τους βομβαρδισμούς των γερμανικών χαρακωμάτων, αλλά και για τις περίφημες αερομαχίες της με τα γερμανικά καταδιωκτικά και βομβαρδιστικά, παρότι ως Βρετανική Βασιλική Αεροπορία ιδρύθηκε το τελευταίο έτος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η RAF ήταν από την αρχή ένα πολύ σημαντικό όπλο των Συμμάχων. Βοήθησε κατά πολύ τις Συμμαχικές Δυνάμεις στο Δυτικό και στο Μακεδονικό Μέτωπο.
Αγγλικές Αποικίες
Ανάμεσα στην περίοδο του Α' και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατασκευάστηκαν στις αγγλικές αποικίες πάμπολλα αεροδρόμια με σκοπό την ασφάλεια των αποικιών, όχι μόνο από τις εχθρικές χώρες, αλλά και από τους ιθαγενείς.
Η Μάχη της Αγγλίας
Κατά τη μάχη της Αγγλίας η RAF έγινε πασίγνωστη σε όλο τον κόσμο. Στη μάχη της Αγγλίας οι Βρετανοί αεροπόροι πολέμησαν με σθεναρή αντίσταση κατά των γερμανικών αεροσκαφών. Τα αεροσκάφη της Βασιλικής Βρετανικής Αεροπορίας ήταν γενικά καλύτερης κατασκευής. Από την πρώτη στιγμή τα αεροπλάνα των Ναζί είχαν μεγάλες απώλειες σε σημείο που οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να αλλάξουν τα σχέδιά τους, εγκαταλείποντας τελικά τον αντικειμενικό στόχο τους, την εκμηδένιση της RAF και την πραγματοποίηση της Επιχείρησης "Θαλάσσιος Λέων".
Βόρεια Αφρική
Τα αγγλικά αεροπλάνα έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στην υποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων καθώς τα βρετανικά αεροπλάνα, έχοντας εξασφαλίσει την κυριότητα του αέρα, βομβάρδιζαν στόχους της Βέρμαχτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ένοπλες δυνάμεις Κατηγορία:Πολεμική αεροπορία
Κρις Γουντ
Ο Κρις Γουντ (αγγλικά: Christopher Grant Wood, γεννήθηκε 7 Δεκεμβρίου 1991) είναι διεθνής Νεοζηλανδός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού και αγωνίζεται τώρα στη Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 33 γκολ.
Καριέρα
Ο Γουντ πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση με την Εθνική ομάδα της Νέας Ζηλανδίας σε φιλική αναμέτρηση που διεξήχθη στις 3 Ιουνίου του 2009 με αντίπαλο την Τανζανία, ενώ ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών που έλαβε χώρα το 2009 έχοντας μία συμμετοχή. Τον Μάιο του 2010 ανακοινώθηκε ως ένας από τους 23 ποδοσφαιριστές που συμπεριλήφθηκαν στην αποστολή της Νέας Ζηλανδίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής, ενώ με τη συμμετοχή του ως αλλαγή στο 72ο λεπτό της αναμέτρησης της πρώτης αγωνιστικής με τη Σλοβακία, στη θέση του Κρις Κίλεν, έγινε ο νεότερος Νεοζηλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται σε Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, όντας 18 ετών και 187 ημερών και καταρρίπτοντας ταυτόχρονα το ρεκόρ του Ουίντον Ρούφερ, που κρατούσε από το 1982. Συνολικά ο Γουντ, μετράει 64 συμμετοχές με την Εθνική Νέας Ζηλανδίας.
Πηγές
Γουντ Γουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίλγουολ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάρνσλεϊ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Κρήνη Χαλκιδικής
Η Κρήνη είναι χωριό και πρώην κοινότητα του Νομού Χαλκιδικής, στα σύνορα με τη Θεσσαλονίκη. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Νέας Προποντίδας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Τρίγλιας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 αριθμούσε 497 κατοίκους. Κύριες ασχολίες είναι η γεωργία (καλλιέργεια σιτηρών κυρίως) και η κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα). Μεταξύ άλλων, στον οικισμό λειτουργούν αγροτικό ιατρείο, αγροτικός συνεταιρισμός, νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο, εκπολιστικός σύλλογος (ιδρύθηκε το 1982), ΚΑΠΗ και Πολιτιστικό Κέντρο. Από αθλητική άποψη δραστηροποιείται η Θύελλα Κρήνης, ομάδα ποδοσφαίρου της Α΄ ερασιτεχνικής κατηγορίας στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής. Στις φυσικές ομορφιές της Κρήνης περιλαμβάνεται και η κορυφή του όρους Κατσίκα. Πανηγυρίζει τις εορτές του Αγίου Χριστοφόρου στις 9 Μαΐου και της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου.
Ιστορικά στοιχεία
Η Κρήνη αποτελεί το παλαιότερο και το μόνο ντόπιο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου διατηρώντας μέχρι σήμερα σχεδόν αναλλοίωτο το τοπικό στοιχείο που χρονολογείται από τα Βυζαντινά χρόνια. Στα νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (18ος αιώνας), κτισμένη σε ερείπια παλαιότερης εκκλησίας, με τοιχογραφίες. Μέχρι το 1873 αποτέλεσε τουρκικό τσιφλίκι. Το 1997 ιδρύθηκε και λαογραφικό Μουσείο, με πρωτοβουλία του Εκπολιτιστικού συλλόγου και σε αυτό εκτίθενται εργαλεία και αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι Κρηνιώτες τα παλαιότερα χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρηνη Κρηνη Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Ερρίκος Γ΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Ο Ερρίκος Γ΄, τσεχ.: Jindřich III-Minstrbersko Olešnický (29 Απριλίου 1542 - 10 Απριλίου 1587) από τον Οίκο του Ποτιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ (1565-1574) και δούκας του Μπέρνστατ. Είχε τον τίτλο του κόμη του Γκρατς.
Θεοδόσιος Πολυανής
Ο Θεοδόσιος ήταν μητροπολίτης Πολυανής κατά την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης του 1821.
Ερρίκος Γ΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς & του Μπέρνστατ και της Μαργαρίτας, κόρης του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Θεοδόσιος Πολυανής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα και εξελέγη μητροπολίτης Πολυανής το 1793. Η Μητρόπολη Πολυανής περιελάμβανε την Πολυανή (Παλαιά Δοϊράνη, σήμερα εντός της Βόρειας Μακεδονίας) και τη γύρω περιοχή, καθώς και τη σημερινή περιοχή του Δήμου Κιλκίς έως την ανατολική όχθη του Αξιού.
Ερρίκος Γ΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Βιογραφία
Όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1548 ήταν μόνο 6 ετών, έτσι αρχικά τέθηκε υπό την επιτροπεία του θείου του Ιωάννη, ο οποίος αποκαλούσε τον εαυτό του δούκα του Μπέρνστατ (1548-1565). Το 1565 απεβίωσε ο Ιωάννης και ο Ερρίκος Γ΄ ανέλαβε την εξουσία στο δουκάτο του Μπέρνστατ. Ήταν υπερβολικά χρεωμένος και το 1574 έπρεπε να πωλήσει το δουκάτο του Μπέρνστατ, περιλαμβανομένου του κάστρου και αρκετών άλλων κωμών, στην οικογένεια φον Σίντελ.
Θεοδόσιος Πολυανής
Βιογραφικά στοιχεία
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τη συμμετοχή του Θεοδοσίου στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Μετά την κατάπνιξη της Επανάστασης στην περιοχή, οι Οθωμανικές αρχές προέβησαν το 1824 σε πλήθος βιαιοτήτων ως αντίποινα στην αθρόα συμμετοχή των κατοίκων της περιοχής ευθύνης του. Συγκεκριμένα, καταστράφηκαν το Κιλκίς, το Καρασούλι (σημερινό Πολύκαστρο), το Καλίνοβο (σημερινά Σουλτογιανναίικα), το Αμάτοβο (σημερινός Άσπρος), το Αρτζάν (σημερινό Κάστρο) και ο Τσιφλίκ Μαχαλάς (σημερινό Λαγκαδοχώρι), που τότε αποτελούσαν τσιφλίκια του Γιουσούφ Μουχλίς πασά, γιου του Ισμαήλ μπέη από τις Σέρρες. Πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους οικισμούς και έκτοτε ο Ελληνισμός της περιοχής συρρικνώθηκε ανεπανόρθωτα, καθώς άρχισαν να εγκαθίστανται Βούλγαροι αγροτοεργάτες προκειμένου να καλύψουν το κενό στα τσιφλίκια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Πολυανής και Κιλκισίου Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Ερρίκος Γ΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Βιογραφία
Ο Ερρίκος Γ΄ απεβίωσε 45 ετών, άτεκνος. Το Μπέρνστατ το αγόρασε πίσω το 1604 ο αδελφός του Κάρολος Β΄ δούκας του Ελς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Μαγδαληνή Μεζέριτς του Λόμνιτς. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Απόστολος Τσιτσάρας
Ο Απόστολος Τσιτσάρας (1909 - 24 Φεβρουαρίου 1986) ήταν δήμαρχος Πατρέων.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών
Ίλλος
Ο Ίλλος (απεβ. 488) ήταν Ρωμαίος στρατηγός, που έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τις βασιλείες του Ζήνωνα και του Βασιλίσκου. Το όνομά του σημαίνει αλλοίθωρος.
Υποστήριξε την εξέγερση του Βασιλίσκου εναντίον του Ζήνωνα, αλλά μετά άλλαξε πλευρά και υποστήριξε την επάνοδο του Ζήνωνα (475-476). Ο Ίλλος υπηρέτησε καλά τον Ζήνωνα με το να νικήσει τον σφετεριστή Μαρκιανό. Ήλθε σε σύγκρουση με την πεθερά του Ζήνωνα, τη χήρα Βηρίνα και υποστήριξε την εξέγερση του Λεοντίου, αλλά αυτή απέτυχε και ο Ίλλος σκοτώθηκε.
Η καταγωγή του
Ήταν από την Ισαυρία, όμως δεν γνωρίζουμε πότε ή πού γεννήθηκε· αδελφός του ήταν ο Αππάλλιος Ίλλος Τρόκονδος. Ο Ίλλος λέγεται ότι είχε διάφορα αξιώματα επί Λέοντος Α΄ (βασ. 457-474) και πως ήταν στενός φίλος του Ζήνωνα, προφανώς πριν την άνοδο εκείνου στον θρόνο. Ο Ιωάννης Μαλάλας θεωρεί τον Ιλλό ως θείο του Ζήνωνα. Ωστόσο διαβάζουμε γι'αυτόν για πρώτη φορά στη βασιλεία του Ζήνωνα, τότε που ήταν εχθρικός με εκείνον.
Υπό τον Βασιλίσκο
Ο Βασιλίσκος, αδελφός της χήρας Αυγούστας Βηρίνας, της συζύγου του Λέοντα Α΄, εκτόπισε τον Ζήνωνα από την Κωνσταντινούπολη το 475 και έστειλε έναν στρατό να τον κυνηγήσει στην Ισαυρία, όπου είχε καταφύγει ο Ζήνωνας. Αρχηγοί τού στρατού ήταν ο Ίλλος και ο αδελφός του Τρόκονδος. Οι δύο τους νίκησαν τον δραπέτη Αυτοκράτορα (Ιούλιος 476) και τον περικύκλωσαν σε έναν λόφο, που οι εντόπιοι ονόμασαν ειρωνικά "Κωνσταντινούπολη". Ο Ίλλος συνέλαβε τον Λογγίνο, αδελφό του Ζήνωνα, και τον είχε ως μέσο για να κρατά υπό έλεγχο τον Ζήνωνα.
Κατά την περικύκλωση, η Σύγκλητος της Κωνσταντινούπολης ενθάρρυνε μυστικά τους δύο αδελφούς να υποστηρίξουν τον Ζήνωνα εναντίον του Βασιλίσκου, με τον οποίο η Σύγκλητος είχε έλθει σε ρήξη. Ο Ίλλος ήταν επίσης δυσαρεστημένος με τον Βασιλίσκο, που είχε επιτρέψει τους φόνους Ισαύρων της Κωνσταντινούπολης, μετά τη φυγή του Ζήνωνα. Έτσι ο Ίλλος και ο Τρόκονδος πείστηκαν από τα δώρα και τις υποσχέσεις του Ζήνωνα και ακολούθησαν την πλευρά του. Οι ενωμένες δυνάμεις τους βάδισαν προς την πρωτεύουσα· στη Νίκαια της Βιθυνίας συνάντησαν τον στρατό του Βασιλίσκου, με στρατηγό τον ανιψιό εκείνου Αρμάτο, τον οποίον έπεισαν να έλθει με το μέρος τους. Έτσι ο Βασιλίσκος, εγκαταλελειμμένος από τους υποστηρικτές του, εκθρονίστηκε και φονεύθηκε (477).
Εναντίον του Μαρκιανού
Ο Ίλλος ήταν μόνος ύπατος (consul) το 478· το 479 ήταν καθοριστικός στη συντριβή της επικίνδυνης εξέγερσης του Μαρκιανού, εγγονού του ομώνυμου Αυτοκράτορα και γιου του Ανθέμιου Αυτοκράτορα στη Δύση. Ο Μαρκιανός είχε νυμφευτεί τη Λεοντία, κόρη του Λέοντα Α΄ και της Βηρίνας, και αδελφή της Αριάδνης, συζύγου του Ζήνωνα. Ο Μαρκιανός εξεγέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου με την υποστήριξη του όχλου νίκησε τον στρατό του Ζήνωνα και τον πολιόρκησε στο Παλάτι. Ο Ίλλος για μία στιγμή αμφιταλαντεύθηκε, αλλά η κλονισμένη πίστη του αποκαταστάθηκε από τις διαβεβαιώσεις ενός Αιγύπτιου μάντη, τον οποίο ο Ίλλος είχε υπό την προστασία του. Οι δυνάμεις του Μαρκιανού διεφθάρησαν από τον Ιλλό και ο ίδιος ο Μαρκιανός με τους αδελφούς του Προκόπιο και Ρωμύλο συνελήφθησαν. Οι αδελφοί του δραπέτευσαν, αλλά ο Μαρκιανός εστάλη στην Ταρσό της Κιλικίας, όπου έγινε εκεί ιερέας της εκκλησίας ή στο φρούριο Παπύριο, που χρησιμοποιούσαν για εξόριστους.
Η σύγκρουση με τη Βηρίνα
Η εξασθένηση του Ζήνωνα τον έκανε φιλύποπτο με όλα τα άτομα, που είχαν επιρροή και ικανότητα. Δεν είναι έκπληξη, ότι η διοικητική θέση και η εύνοια του λαού προς τον Ιλλό τον έκαναν αντικείμενο υποψίας και πως ο Αυτοκράτορας ζητούσε με διάφορους τρόπους να απαλλαγεί από αυτόν. Η φιλόδοξη Βηρίνα ήταν επίσης εχθρός του και συνωμοτούσε εναντίον της ζωής εκείνου. Προσέλαβε ως δολοφόνο έναν Αλανό, που λέγεται ότι τον τραυμάτισε. Αυτό είναι αμφίβολο: οι ιστορικοί μπερδεύουν το σχέδιό της με ένα μεταγενέστερο, που έκανε η κόρη της Αριάδνη. Όπως και να έχει, το σχέδιο της Βηρίνας απέτυχε και ο Ζήνωνας, που τη φθονούσε (όσο και τον Ιλλό), την εξόρισε με παρότρυνση του Ιλλού και την περιόρισε στο φρούριο Παπύριο. Το πότε έγιναν τα συμβάντα είναι ασαφές: ο Κάνδιδος τοποθετεί την εξορία της πριν την εξέγερση του Μαρκιανού, ενώ ο Θεόδωρος ο Αναγνώστης αποδίδει την αιτία της εξορίας της, στη συμμετοχή της Βηρίνας στην εξέγερση του Βασιλίσκου. Είναι πιθανό, αυτή η ανήσυχη γυναίκα να εξορίστηκε δύο φορές, μία πριν την εξέγερση του Μαρκιανού και πάλι μετά από την εξέγερση, για το σχέδιό της εναντίον τού Ιλλού. Από τη φυλακή κατάφερε να ζητήσει από την Αριάδνη να παρακαλέσει για την απελευθέρωσή της, πρώτα από τον Ζήνωνα και μετά τον Ιλλό, στον οποίο ο Αυτοκράτορας είχε αναθέσει το ζήτημά της. Ο Ίλλος όχι μόνο αρνήθηκε, αλλά κατηγόρησε την Αριάδνη ότι ήθελε να θέσει άλλο πρόσωπο στον θρόνο του συζύγου της. Αυτό εξερέθισε την Αριάδνη, που ζήτησε, όπως και πιο πριν η μητέρα της, να προσπαθήσει να τον δολοφονήσει. Ο Ιορδάνης αποδίδει το μίσος της σε άλλη αιτία: ότι ο Ίλλος είχε βάλει υποψίες ζήλειας στο μυαλό του Ζήνωνα και ο Αυτοκράτορας είχε προσπαθήσει να την εξοντώσει, και πως όταν η Αριάδνη έμαθε αυτά, ζητούσε να εκδικηθεί τον Ιλλό. Ο δολοφόνος που προσέλαβε η Αριάδνη, απέτυχε να σκοτώσει τον Ιλλό: στην προσπάθειά του έκοψε το αυτί εκείνου. Ο δολοφόνος συνελήφθη και εκτελέστηκε, καθώς ο Ζήνωνας ιδιώτευε και δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εκτέλεση.
Ο σφετερισμός του Λεόντιου και το τέλος του Ιλλού
Ο Ίλλος με τον φίλο του Παμπέριο αποσύρθηκε από την Αυλή. Πήγε πρώτα στη Νίκαια και μετά, με την πρόφαση ότι ήθελε ξεκούραση για να θεραπευθεί το τραύμα του, στην Ανατολή, όπου έγινε στρατηγός όλου του στρατού, με την εξουσία να διορίζει αξιωματούχους στις επαρχίες. Ο Μαρσός, ένας αξιωματούχος από την Ισαυρία με κάποια φήμη, που είχε συστήσει τον Παμπέριο στον Ιλλό και ο πατρίκιος Λεόντιος, άλλος πολύ γνωστός αξιωματούχος από τη Συρία, τον συνόδευσαν ή τον ακολούθησαν στην Ανατολή. Ο Τρόκονδος ήταν μάλλον μαζί τους. Αφού διαπέρασαν τη Μ. Ασία, ύψωσαν το λάβαρο της εξέγερσης το 483/484. Ο Ίλλος ανακήρυξε τον Λεόντιο "αυτοκράτορα", νίκησε τον στρατό του Ζήνωνα στην Αντιόχεια και, έχοντας ελκύσει τους Ισαύρους με το μέρος του, κατέλαβε το Παπύριο. Ελευθέρωσε τη Βηρίνα και την προέτρεψε να στέψει τον Λεόντιο στην Ταρσό και να στείλει μία εγκύκλιο επιστολή στους αυτοκρατορικούς αξιωματούχους της Αντιόχειας, της Αιγύπτου και της Ανατολής με την παρακίνηση να ακολουθήσουν τον Ιλλό. Αυτά δεν εμπόδισαν τον Ιλλό να στείλει τη Βηρίνα πίσω στο Παπύριο, όπου λίγο μετά απεβίωσε.
Το 485 ο Ζήνωνας έστειλε νέο στρατό εναντίον των εξεγερμένων, από Μακεδόνες και Σκύθες (ο Τιγιεμόν θεωρεί με στοιχεία ότι ήταν Οστρογότθοι) με αρχηγό τον Ιωάννη τον Κυφό, ή πιο πιθανά τον Ιωάννη τον Σκύθη, και τον Θεοδώριχο τον Αμάλ, που τότε ήταν ύπατος. Ο Ιωάννης νίκησε τους εξεγερμένους κοντά στη Σελεύκεια (μάλλον τη Σελεύκεια της Ισαυρίας) και αφού τους οδήγησε στο φρούριο Παπύριο, τους πολιορκούσε. Ο Τρόκονδος προσπάθησε να περάσει από τις γραμμές τους με σκοπό να μαζέψει στρατό και να ανακουφίσει το φρούριο από τις δυσκολίες, αλλά συνελήφθη και εκτελέστηκε. Ο Ίλλος και ο Λεόντιος δεν το έμαθαν· ο Παμπέριος τους ενθάρρυνε, διαβεβαιώνοντάς τους ότι ο Τρόκονδος θα επιστρέψει και ότι τελικά θα νικήσουν. Με την επιμονή του κράτησαν περισσότερο από τρία έτη. Το 4ο έτος μαθεύτηκε το τέλος του Τρόκονδου και ο Ίλλος, οργισμένος με τον Παμπέριο για την απάτη, τον εκτέλεσε. Τότε ο Ζήνωνας έστειλε από την Κωνσταντινούπολη τον επ' αδελφή γαμπρό τού Τροκόνδου, ο οποίος με προδοσία έλαβε το φρούριο και αποκεφάλισε τον Ιλλό και τον Λεόντιο· έστειλε τα κεφάλια τους στον Αυτοκράτορα.
Ο Τιγιεμόν και ο Λε Μπω θεωρούν την εξέγερση του Ιλλού ως μία προσπάθεια επανίδρυσης της εθνικής θρησκείας, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία. Δεν γνωρίζουμε αν ο Ίλλος ήταν εθνικός, όπως ο Παμπέριος. Είναι πιθανότερο ότι ο Ίλλος ήταν άνδρας με όχι σταθερές θρησκευτικές αρχές και πως η εξέγερση αυτή έγινε από φιλοδοξία ή από την πεποίθηση ότι ήταν η μόνη προοπτική, για να είναι ασφαλής από τις δολοπλοκίες των εχθρών του και τις υποψίες τού Ζήνωνα ότι ο Ίλλος ήθελε να τον εκτοπίσει. Πάντως ο Έντουαρντ Γκίμπον δεν αναφέρει το όνομα του Ιλλού και μόλις παρατηρεί την εξέγερσή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Γραφομηχανή
Ιστορία
Οι αρχές της γραφομηχανής δεν είναι γνωστές, αλλά η πρώτη πατέντα για γραφομηχανή δόθηκε στον Άγγλο Χένρυ Μιλλ (Henry Mill) το 1714, για τη σχεδίαση μιας συσκευής που μπορούσε να δίνει γράμματα τυπογραφικού περίπου χαρακτήρα. Η βασίλισσα της Αγγλίας, μάλιστα, του έδωσε για αυτή την εφεύρεση και ειδικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Η πρώτη μηχανή που πραγματικά λειτούργησε ήταν του Ιταλού Πελεγκρίνο Τούρρι (Pellegrino Turri) το 1808. Ακολούθησαν ακόμα πάρα πολλές δοκιμές για την τελειοποίηση της συσκευής αυτής, που ολοκληρώθηκαν μόνο κατά το τέλος του 19ου αιώνα. Σε κανονική χρήση η γραφομηχανή μπήκε από τις αρχές του 20ού αιώνα.
Το 1828, ο Γουίλιαμ Όστιν Μπαρτ στο Ντιτρόιτ κατασκεύασε μια γραφομηχανή που την ονόμασε τυπογράφο. Ήταν όμως αρκετά αργή στο γράψιμο. Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια αναζητήσεων και μελετών μέχρι που το 1867 ο Κρίστοφερ Σολς (Christopher Latham Sholes) φτιάχνει μια αρκετά πρακτική μηχανή. Μέχρι τότε όμως είχαν δημιουργηθεί και διάφοροι άλλοι τύποι γραφομηχανής, κυρίως για τυφλούς, που έδιναν ανάγλυφα στοιχεία.
Το 1873, η γραφομηχανή γίνεται πλέον βιομηχανικό προϊόν, που για πρώτη φορά θέτει σε παραγωγή το εργοστάσιο όπλων Ρέμιγκτον (Remington). Το 1914 ο Τζέιμς Σμάθερ παρουσίασε την πρώτη γραφομηχανή της οποίας τα κινητά τμήματα κινούνταν με ηλεκτρισμό. Η μαζική παραγωγή της ηλεκτρικής γραφομηχανής άρχισε το 1930.
Κατασκευή
Τα κύρια εξαρτήματα της γραφομηχανής είναι :
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξοπλισμός γραφείου Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής
NGC 5619
Ο NGC 5619 (ή NGC 5619A) είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 10 Απριλίου 1828 και απέχει περίπου 390 εκατομμύρια έτη φωτός. Επίσης είναι ραδιογαλαξίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) Κατηγορία:Ραδιογαλαξίες 5619 51610 09255
2093 Χενιτσέσκ
Η Χενιτσέσκ (Genichesk) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την πόλη Χενιτσέσκ της Ουκρανίας, γενέτειρα της Σμιρνόβα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Χενιτσέσκ είναι άγνωστα. Η Χενιτσέσκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 2 λεπτά.
Ερρίκος Βεγκέσλαος του Ελς-Μπέρνστατ
Ο Ερρίκος-Βεγκέσλαος, τσεχ.: Hynek/Jindřich Václav z Minstrberka (7 Οκτωβρίου 1592 - 21 Αυγούστου 1639) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μπέρνστατ (1617-39). Είχε τους τίτλους του δούκα του Μύνστερμπεργκ και του κόμη του Γκλατς, αν και ποτέ δεν κυβέρνησε αυτές της περιοχές. Έγινε κυβερνήτης της Σιλεσίας (1629-39).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Β΄ δούκα του Ελς & του Μπέρνστατ και της Ελισάβετ-Μαγδαληνής των Πιαστ-Σιλεσίας (1562-1630), κόρης του Γεωργίου Β΄ δούκα του Μπζεγκ.
Οικογένεια
Το 1636 ο Ερρίκος-Βεγκέσλαος έκανε δεύτερο, μοργανατικό γάμο με την Άννα-Ούρσουλα του Ράιμπνιτς (π.1616-1657). Το επόμενο έτος ο Φερδινάνδος Γ΄ των Αψβούργων της έδωσε τον τίτλο της πριγκίπισσας του Μπέρνστατ. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας
Η Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας διαιρείται σε 6 Δήμους, που δημιουργήθηκαν το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και οι οποίοι λειτουργούν από την 01-01-2011. Αντικατέστησε τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μεσσηνίας (Νομαρχία Μεσσηνίας) και ταυτίζεται με τα όρια του Νομού Μεσσηνίας. Έχει έκταση 2.991 τ.χλμ. και πληθυσμό 161.288 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έχει πληθυσμό 161.288 κατοίκων και έδρα της είναι η Καλαμάτα.
Διοικητική υπαγωγή
Η Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας υπάγεται στις διοικητκές οντότητες:
Χάρτης
Μεσσηνιας
Κατηγορία:Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας
Περιοχή Ιλεμέλα
Η Περιοχή Ιλεμέλα (Αγγλικά: Ilemela District, Σουαχίλι: Wilaya ya Ilemela), είναι μια από τις επτά Περιοχές της Περιφέρειας Μουάνζα (Mwanza Region) στην Τανζανία. Συνορεύει στα βόρεια και δυτικά με τη Λίμνη Βικτώρια (Lake Victoria), στα ανατολικά με την Περιοχή Μάγκου (Magu District) και στα νότια με την Περιοχή Νυαμαγκάνα (Nyamagana District). Τμήμα της περιφερειακής πρωτεύουσας, η πόλη της Μουάνζα (Mwanza), είναι εντός της Περιοχής Ιλεμέλα (Ilemela District). Το γραφείο του Επαρχιακού Επίτροπου βρίσκεται στην περιοχή Μπουσουέλου (Buswelu) της Μουάνζα (Mwanza).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ιλεμέλα (Ilemela District) ήταν 343.001 άτομα.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μουάνζα (Mwanza International Airport) βρίσκεται στην Περιοχή Ιλεμέλα (Ilemela District).
Εκλογικές περιφέρειες
Για τις βουλευτικές εκλογές, η Περιοχή Ιλεμέλα (Ilemela District) χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010, η Επαρχία Ιλεμέλα (Ilemela District) είχε μία εκλογική περιφέρεια:
Τομείς
Η Περιοχή Ιλεμέλα (Ilemela District), διοικητικά χωρίζεται σε Τομείς.
Τμήματα
Κατά το 2002, η Επαρχία Ιλεμέλα (Ilemela District) διαιρείτο διοικητικά σε δέκα Τμήματα. Κατά το 2012, έχοντας υποστεί κάποια αναδιοργάνωση, διαιρέθηκε σε εννέα Τμήματα (παρατίθεται παρακάτω σε παρένθεση, ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2012):
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μουάνζα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Αλμπέρτο Μοράβια
Ο Αλμπέρτο Μοράβια (Alberto Moravia, ψευδώνυμο του Alberto Pincherle, 28 Νοεμβρίου 1907 - 26 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πεζογράφος και δημοσιογράφος.
Βιογραφία
Καταγόταν από εύπορη μεγαλοαστική οικογένεια της Ρώμης. Στα 16 του προσβλήθηκε από φυματίωση και για δυο χρόνια έμεινε σε σανατόριο όπου συμπλήρωσε μόνος του την μόρφωσή του. Εργάστηκε μετά ως δημοσιογράφος στο Τορίνο και στο Λονδίνο.
Στα 22 του δημοσιεύτηκαν Οι Αδιάφοροί του, απεικόνιση της ηθικής κατάπτωσης στην οποία οδηγείται μια μεσοαστική οικογένεια χωρίς αρχές, έργο που προκάλεσε αίσθηση για την ωμή περιγραφή της νεανικής ιδίως διαφθοράς.
Σύζυγός του από το 1941 μέχρι το 1962 ήταν η συγγραφέας Έλσα Μοράντε. Το 1984 εξελέγη ευρωβουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας.
Τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του εξετάζουν την μοναξιά και την ανθρώπινη αλλοτρίωση, την έλλειψη δημιουργικού ενδιαφέροντος (La noia, 1960) και την προσπάθεια διαφυγής μέσω του γενετήσιου ενστίκτου χωρίς βαθύτερα αισθήματα. Το λιτό και χωρίς εξωραϊσμούς ύφος του και οι χαρακτήρες που είχε δημιουργήσει τον κατατάσσουν ανάμεσα στους σημαντικότερους πεζογράφους της εποχής του.
Θέματα και λογοτεχνικό στυλ
Το ύφος γραφής του Μοράβια θεωρήθηκε εξαιρετικά άκαμπτο και αδέσμευτο ενώ χαρακτηριζόταν από στοιχειώδη, συνηθισμένα λόγια μέσα σε μια περίπλοκη σύνταξη. Δημιουργείται μια περίεργη διάθεση μέσω της ανάμειξης προτάσεων που η καθεμιά συνιστά την περιγραφή μιας ενιαίας ψυχολογικής παρατήρησης. Στα μεταγενέστερα μυθιστορήματά του ο εσωτερικός μονόλογος κυριαρχεί.
Επιλογή έργων
L' attenzione (Η προσήλωση, 1965)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι
Ad baculum
Το επιχείρημα ad baculum (Λατινικά: επιχείρημα προς ρόπαλο ή επιχείρημα προς βέργα), επίσης γνωστό και ως προσφυγή στην ισχύ είναι το επιχείρημα που στηρίζεται στην χρήση ή στην απειλή της χρήσης ισχύος καθώς του εξαναγκασμού προκειμένου να νομιμοποιήσει το συμπέρασμα. Όταν κάποιος εξαίρει τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να υποστεί ο συζητητής του, εάν συνεχίσει να έχει αντίθετη άποψη, τότε υποπίπτει σε τέτοιου είδους επιχείρημα.
Στη Λογική
Το επιχείρημα ad baculum ως λογική πλάνη έχει την εξής σύνθεση: Με άλλα λόγια, «θα συμφωνήσεις ότι έχω δίκιο, διαφορετικά θα φας ξύλο».
Αυτό το επιχείρημα αποτελεί λογική πλάνη, διότι η επίθεση/απειλή Q δεν αποτελεί μέσο για την επαλήθευση της πρότασης Ρ. Ο προσδιορισμός της από τους φιλοσόφους ως πλάνης ανάγεται στον Μεσαίωνα. Αποτελεί ειδική περίπτωση επιχειρήματος προς επίπτωση, ή «προσφυγής στις επιπτώσεις».
Εκτός Λογικής
Ένα παρόμοιας δομής επιχείρημα, που όμως δεν εμπίπτει στην Λογική έχει την ακόλουθη μορφή: Εδώ δεν υφίσταται λογική δομή από τεχνικής άποψης, διότι το συμπέρασμα χρησιμοποιεί εξωλογικά ή ημι-λογικά μόρια, όπως το «θα πρέπει» και το «αποδέχομαι» και έτσι δεν καταδεικνύει εάν το Ρ είναι αληθές. Απεναντίας, αποτελεί παρότρυνση προς τον Χ να επωφεληθεί από την αποδοχή ή την καθομολογούμενη αποδοχή του Ρ, ακόμη και εάν το Ρ είναι λογικά ψευδές. Το μέτρο της αποδοχής αυτής της παρότρυνσης εκπίπτει του πεδίου της Λογικής, εφόσον αναφέρεται σε υποκειμενισμούς όπως το πρακτικό και η ηθική του ζητήματος, ειδικότερα εάν το Ρ αφορά μία θέση ηθικής (Ρ=«το Π είναι ηθικό»). Ορισμένοι πραγματιστές ισχυρίζονται ότι πολλές ανθρώπινες πεποιθήσεις βασίζονται σε επιχειρήματα τέτοιου είδους.
Αναφορές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Λογική πλάνη
Σλοβακία
Η Σλοβακία (σλοβάκικα: Slovensko, ή Slovenská Republika) είναι δημοκρατία στην κεντρική Ευρώπη. Η χώρα έχει σύνορα με την Τσεχία και την Αυστρία στα δυτικά, την Πολωνία βόρεια, την Ουκρανία στα ανατολικά και την Ουγγαρία στα νότια. Ο πληθυσμός της είναι 5.428.792 κάτοικοι, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της χώρας είναι η Μπρατισλάβα και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη το Κόσιτσε στην ανατολική πλευρά της χώρας. Εθνική εορτή είναι η 1η Σεπτεμβρίου (του 1992, η Ημέρα του Συντάγματος).
Η Σλοβακία είναι μέλος της Ομάδα του Βίσεγκραντ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, του Διεθνούς Οργανισμού Εμπορίου και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Γεωγραφία
Στα δυτικά της χώρας βρίσκονται τα Καρπάθια όρη και στα ανατολικά έχει πεδιάδες. Η υψηλότερη κορυφή είναι η Γκερλαχόφσκι στιτ (2.655 μ.), τμήμα της οροσειράς Τάτρας. Σημαντικότεροι ποταμοί που διαρρέουν τη χώρα είναι οι: Βα, Χρον, Χόρναντ και Οντάβα. Ο Δούναβης αποτελεί τμήμα των νότιων συνόρων με την Ουγγαρία, ενώ ο Μοράβας αποτελεί τμήμα των συνόρων με την Τσεχία. Το κλίμα της Σλοβακίας είναι ηπειρωτικό.
Ιστορία
Το 1918 η Σλοβακία και οι περιοχές της Βοημίας και της Μοραβίας ενώθηκαν για να σχηματίσουν την Τσεχοσλοβακία. Στο χάος που προέκυψε μετά τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας, δημιουργήθηκε για ένα πολύ μικρό διάστημα μια σλοβάκικη σοβιετική Δημοκρατία. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, η δημοκρατική και ακμάζουσα Τσεχοσλοβακία απειλείτο μόνιμα από τις ρεβιζιονιστικές κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ουγγαρίας, έως ότου τεμαχίστηκε τελικά με τη Συμφωνία του Μονάχου του 1938, όταν η Σλοβακία έγινε χωριστό κράτος που ελεγχόταν από τη ναζιστική Γερμανία. Εντούτοις, το αντιναζιστικό αντιστασιακό κίνημα οργάνωσε μια σφοδρή ένοπλη εξέγερση, γνωστή ως σλοβάκικη εθνική έγερση, το 1944. Μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τσεχοσλοβακία επανενώθηκε και περιήλθε στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Την ειρηνική «βελούδινη επανάσταση» και την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1989 ακολούθησε η διάλυση της Τσεχοσλοβακίας και η ανάδειξη δύο διαδόχων κρατών το 1993. Σλοβακία και Τσεχία έχουν παραμείνει, ωστόσο, στενοί εταίροι, καθώς επίσης και με τις άλλες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης μέσα στην ομάδα του "Visegrad".
Η Σλοβακία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την 1η Μαΐου του 2004. Το Κοινοβούλιο της χώρας υπερψήφισε στις 10 Απριλίου του 2008 τη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά από έντονη πολιτική διαμάχη εβδομάδων. Από την 1η Ιανουαρίου 2009, το νόμισμα της χώρας έγινε το ευρώ, σε αντικατάσταση της Κορόνας. Η Σλοβακία ήταν η μοναδική χώρα της Ευρωζώνης, που απέρριψε με ψηφοφορία στο κοινοβούλιο της Σλοβακίας σχεδόν ομόφωνα στις 12 Αυγούστου του 2010, τη συμμετοχή της χώρας στον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας.
Προϊστορία
thumb|left|upright|Μια Αφροδίτη από το Μοραβάνι ναντ Βάχομ, που χρονολογείται από το 22.800 π.Χ. Τα αρχαιότερα επιζώντα αρχαιολογικά καλλιτεχνήματα από τη Σλοβακία βρέθηκαν κοντά στο Νόβε Μέστο ναντ Βάχομ και χρονολογούνται από το 270.000 π.Χ., στην Πρώιμη Παλαιολιθική εποχή. Αυτά τα αρχαία εργαλεία, που κατασκευάστηκαν με την τεχνική της Κλακτονίας, μαρτυρούν την αρχαία κατοίκηση της Σλοβακίας.
Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει προϊστορικούς ανθρώπινους σκελετούς στην περιοχή, καθώς και πολλά αντικείμενα και απομεινάρια του Γραβεττιανού πολιτισμού, κυρίως στις κοιλάδες των ποταμών Νίτρα, Χρον, Ιπέλ, Βαχ μέχρι και την πόλη Ζίλινα και κοντά στους πρόποδες του Βίχορλατ, του Ίνοβετς και του Τρίμπετς, καθώς και στα βουνά Μιγιάβα. Τα πιο γνωστά ευρήματα περιλαμβάνουν το παλαιότερο γυναικείο άγαλμα από οστά μαμούθ (22.800 π.Χ.), τη διάσημη Αφροδίτη του Μοραβάνι. Το άγαλμα βρέθηκε στη δεκαετία του 1940 στο Μοραβάνι ναντ Βάχομ κοντά στο Πιεστάνι. Πολυάριθμα περιδέραια από κοχύλια από θερμοστατικά γαστερόποδα Σιπράκα προέρχονταν από τις περιοχές Ζακοβσκά, Ποντκόβιτσε, Χουμπίνα και Ραντόσινα. Αυτά τα ευρήματα παρέχουν την πιο αρχαία απόδειξη των εμπορικών ανταλλαγών που πραγματοποιούνταν μεταξύ της Μεσογείου και της Κεντρικής Ευρώπης.
Εποχή του Χαλκού
Η Εποχή του Χαλκού στη γεωγραφική επικράτεια της σύγχρονης Σλοβακίας πέρασε από τρία στάδια ανάπτυξης, τα οποία εκτείνονταν από το 2000 έως το 800 π.Χ. Σημαντική πολιτισμική, οικονομική και πολιτική εξέλιξη μπορεί να αποδοθεί στη σημαντική αύξηση της παραγωγής χαλκού, ιδιαίτερα στην κεντρική Σλοβακία (για παράδειγμα στη Σπάνια Ντόλινα) και στη βορειοδυτική Σλοβακία. Ο χαλκός έγινε μια σταθερή πηγή ευημερίας για τον τοπικό πληθυσμό.
Μετά την εξαφάνιση των πολιτισμών Τσακάνι και Βελάτιτσε, οι Λουζατιανοί επέκτειναν την οικοδόμηση ισχυρών και σύνθετων οχυρώσεων, με μεγάλα μόνιμα κτίρια και διοικητικά κέντρα. Οι ανασκαφές των Λουζατιανών λόφων καταγράφουν την ουσιαστική ανάπτυξη του εμπορίου και της γεωργίας κατά την περίοδο αυτή. Ο πλούτος και η ποικιλία των τάφων αυξήθηκαν σημαντικά. Οι κάτοικοι της περιοχής κατασκευάζουν όπλα, ασπίδες, κοσμήματα, πιάτα και αγάλματα. thumb|Αριστερά: κελτικό νόμισμα του ηγεμόνα Μπιατέκου. Δεξιά: Νόμισμα των πέντε σλοβακικών κορωνών.
Περίοδος Χάλστατ
Η άφιξη φυλών από τη Θράκη επηρέασε τους ανθρώπους του πολιτισμού Καλέντερμπεργκ, που ζούσαν στα χωριά που βρίσκονταν στην πεδιάδα (Σερεντ) και στα οχυρά λόφων όπως ο Μολπίρ, κοντά στο Σμολένιτσε, στα Μικρά Καρπάθια. Κατά τη διάρκεια των χρόνων της εποχής Χάλστατ, στη δυτική Σλοβακία ανεγέρθηκαν μνημειώδη ταφικά νεκροταφεία, με πριγκιπικό εξοπλισμό που αποτελείται από πλούσια διακοσμημένα αγγεία, στολίδια και διακοσμήσεις. Οι ταφικές τελετές αποτελούνταν εξολοκλήρου από την καύση των νεκρών. Ο κοινός λαός θάφτηκε σε νεκροταφεία επίπεδης επιφάνειας. Ιδιαίτερος ρόλος δόθηκε στην ύφανση και την παραγωγή κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Η τοπική εξουσία των «πριγκίπων» της περιόδου Χάλστατ εξαφανίστηκε στη Σλοβακία κατά τον τελευταίο αιώνα πριν από τα μέσα της πρώτης χιλιετίας π.Χ., μετά από διαμάχη μεταξύ των Σκυθο-Θρακιανών και των ντόπιων, με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη των παλαιών λόφων. Οι σχετικά αποδημητικές περιοχές επηρέασαν σύντομα το ενδιαφέρον των αναδυόμενων φυλών της Κελτικής, οι οποίες προχώρησαν από το νότο προς τα βόρεια, ακολουθώντας τους σλοβακικούς ποταμούς, και ενσωματώθηκαν ειρηνικά στα απομεινάρια του τοπικού πληθυσμού.