cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαλλαίος
Νομίσματα
Ο Ιβάν Μάροβιτς, ο οποίος υποστήριξε ότι και οι δύο τύποι είχαν χτυπηθεί στο Φάρο, πρότεινε μια διαφορετική διαίρεση των νομισμάτων του Μπαλλαίου από εκείνη του Έβανς. Διακρίνει δύο ομάδες καθενός από τους δύο τύπους με και χωρίς τον νόμιμο τίτλο, μια ομάδα με το κεφάλι του Μπαλλαίου προς τα δεξιά και μια ομάδα με το κεφάλι προς τα αριστερά, δίνοντας προτεραιότητα στην εμπρόσθια παρά στην αντίστροφη. Ωστόσο, αργότερα οι ανασκαφές στο Ριζών, αποκάλυψαν νέα νομίσματα του Μπαλλαίου, τα οποία επιβεβαίωσαν την υπόθεση ότι ένα νομισματοκοπείο βρισκόταν στο Ριζών. Τον Ιούνιο του 2010 στην τοποθεσία του τελωνείου στο Ριζών, ανακαλύφθηκαν 4600 νομίσματα του βασιλιά Μπαλλαίου, τοποθετημένα σε μια κατσαρόλα. Ο Γκορίνη υποτίθεται, με βάση μερικά ασημένια νομίσματα που βρέθηκαν στο Ριζόν που φέρουν το μακρύ μύθο με τον βασιλικό τίτλο, ότι ο Ριζών ήταν η πρωτεύουσα του κράτους του Μπαλλαίου. Σε αυτά τα νομίσματα, η Άρτεμις απεικονίζεται ότι προχωρά προς τα αριστερά και είναι παρόμοια με τη θεά που απεικονίζεται στα νομίσματα της Ακαρνανίας με χρονολογία περίπου 200 π.Χ. Ο Μπαλλαίος ίσως ξεκίνησε να κόβει τα νομίσματά του με βάση τα σχέδια νομισμάτων της Ακαρνανίας. Οι πολιτικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ των Ιλλυρίων μονάρχων και διαφόρων ελληνικών περιοχών, καθώς και οι γαμήλιοι δεσμοί μεταξύ των Ιλλυρίων και Ελλήνων βασιλιάδων και βασίλισσες ήταν σχεδόν εξαιρετικοί. Η εύρεση νομισμάτων Μπαλλαίος μαζί με άλλα νομίσματα Ιλλυριοί και Έλληνες στο Μπάρι της νότιας Ιταλίας έκανε τον Γκορίνι να χρονολογήσει την απόθεση του θησαυρού, το οποίο ίσως ήταν αναθηματικό προσφορά, περίπου το 125 π.Χ. Άλλες τοποθεσίες όπου βρέθηκε το νόμισμα του Βαλλαίου σε αρχαιολογικό πλαίσιο είναι η πόλη Νταόρσον.
Αδριανίδα φυλή (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Αδριανίς φυλή ή Αδριανίδα φυλή μπορεί να αναφέρονται:
Δωροθέα Κριστιάνε Έρξλεμπεν
Η Δωροθέα Κριστιάνε Έρξλεμπεν (γερμανικά: Dorothea Christiane Erxleben) το γένος Λεπόριν (13 Νοεμβρίου 1715, Κβέντλινμπουργκ - 13 Ιουνίου 1762, Κβέντλινμπουργκ ) ήταν η πρώτη γυναίκα γιατρός στη Γερμανία και η πρώτη γυναίκα με άδεια άσκησης επαγγέλματος από ένα ρυθμιστικό ιατρικό σώμα για να ασκήσει την ιατρική στον κόσμο.
Καριέρα
Η Έρξλεμπεν διδάχθηκε την ιατρική από τον πατέρα της από νεαρή ηλικία. Η πανεπιστημιακή θέση που κατείχε η Ιταλίδα επιστήμονας Λάουρα Μπάσσι ενέπνευσε την Έρξλεμπεν να αγωνιστεί για το δικαίωμά της να ασκήσει την ιατρική. Το 1742, δημοσίευσε ένα φυλλάδιο υποστηρίζοντας ότι οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να πάνε στο πανεπιστήμιο.
Αφού έγινε δεκτή για σπουδές από μία Απαλλαγή (Καθολική Εκκλησία) του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας, η Έρξλεμπεν έλαβε τον τίτλο ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Μάρτιν Λούθερ στο Χάλλε-Βίτενμπεργκ, το 1754. Ήταν η πρώτη γυναίκα γερμανίδα, που κατάφερε να λάβει τίτλο ιατρικής. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη μελέτη και ανάλυση των εμποδίων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε σχέση με τις σπουδές τους, μεταξύ των οποίων τα οικιακά και τα παιδιά.
Προσωπική ζωή
Ήταν η μητέρα του Γιόχαν Κρίστιαν Πόλυκαρπ Έρξλεμπεν (Johann Christian Polycarp Erxleben). Η Έρξλεμπεν και ο αδελφός της, Κρίστιαν Πόλυκαρπ Λεπόριν (Christian Polycarp Leporin), μελέτησαν τις βασικές επιστήμες, Λατινικά και Ιατρική με τον πατέρα τους, Κρίστιαν Πόλυκαρπ Λεπόριν (Christian Polycarp Leporin). Ο πατέρας τους ήταν γιατρός στο Κβέντλινμπουργκ της Πρωσίας. Εκείνη άσκησε την ιατρική σε φτωχούς ανθρώπους. Η ιδέα μια γυναίκα να σπουδάζει ιατρική ήταν αποτροπιαστική εκείνη την εποχή, και έτσι επισημάνθηκε, ότι αφού οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα από το νόμο να κατέχουν δημόσια αξιώματα, αντίστοιχα δε θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ασκούν την ιατρική και έτσι δεν χρειάζονται πτυχίο ιατρικής. Τρεις γιατροί του Κβέντλινμπουργκ την κατηγόρησαν για αγυρτεία και απαίτησαν να υποβληθεί σε εξετάσεις. Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Μάρτιν Λούθερ στο Χάλλε-Βίτενμπεργκ αποφάσισε ότι η άσκηση της ιατρικής δεν ήταν το ίδιο με την κατοχή δημοσίου αξιώματος και επέτρεψε στην Έρξλεμπεν να λάβει μέρος στις εξετάσεις. Υποβλήθηκε σε εξέταση και πήρε το πτυχίο της στις 12 Ιουνίου 1754.
Φυλλάδιο
Η Έρξλεμπεν μελέτησε την ιατρική θεωρία του Γκέοργκ Ερνστ Σταλ, η οποία συνδέθηκε με τον Πιετισμό. Αυτό την ώθησε στην αμφισβήτηση των θεολογικών και φιλοσοφικών βάσεων του γιατί οι γυναίκες τοποθετούνται σε κατώτερες θέσεις. Προβλέποντας ότι θα δεχθεί κριτική και από τα δύο φύλα, η Έρξλεμπεν απευθύνεται σε άνδρες και γυναίκες αναγνώστες και αναγνώστριες. Χρησιμοποίησε τη γλώσσα της σεμνότητας, μια κοινή μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε από γυναίκες στη «γυναικεία ερώτηση» (Querelle des Femmes), όταν απευθυνόταν σε άνδρες αναγνώστες. Είναι πιο άμεση και επικριτική σε σχέση με τις δικαιολογίες που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να αποφύγουν να μορφωθούν και να βελτιώσουν έτσι τη ζωή τους. Αναγνώρισε ωστόσο, ότι ορισμένες γυναίκες είναι απασχολημένες με σωματικά επίπονες εργασίες για τη φροντίδα του νοικοκυριού και έχουν λίγο χρόνο να αφιερώσουν στην εκπαίδευσή τους. Παρ 'όλα αυτά, τις επέκρινε και πάλι για την έλλειψη θέλησης και επιμονής στη διεκδίκηση των σπουδών τους.
Διακρίσεις
Στις 13 Νοεμβρίου 2015, η Google γιόρτασε τα 300α γενέθλιά της με ένα Google Doodle.
Βιβλιογραφία
Erxleben, D.: Gründliche Untersuchung der Ursachen, die das weibliche Geschlecht vom Studiren abhalten. 1742.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φεμινιστές
Κατάλογος ηφαιστείων στην Ελλάδα
Αυτή είναι μια λίστα των ενεργών και ανενεργών ηφαιστείων στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ελλάδας
Αγνή του Μπωζέ
Η Αγνή του Μποζέ (πέθανε στις 11 Ιουλίου 1231) ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του Γκισάρ Δ΄ του Μποζέ και της συζύγου του Σιβύλλης του Αινώ. Έγινε κόμισσα της Καμπανίας ως δεύτερη σύζυγος του κόμη Θεοβάλδου του Μεταθανάτιου, ο οποίος τρία μετά τον θάνατο της έγινε και βασιλιάς της Ναβάρρας. Ο σύζυγος της δεν κατόρθωσε ούτε με τον δεύτερο γάμο του να αποκτήσει διάδοχο γι'αυτό αμέσως μετά τον θάνατο της Αγνής παντρεύτηκε την τρίτη του σύζυγο Μαργαρίτα των Βουρβόνων, βασίλισσα της Ναβάρρας.
Παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο το 1223 μαζί του απέκτησε την Λευκή της Ναβάρρας, δούκισσα της Βρετάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμισσες της Καμπανίας
Γιάνκεα
thumb|Λουλούδια Γιάνκεα Η  Γιάνκεα - (Jankaea heldreichii) είναι σπάνιο είδος αγγειόσπερμου της οικογένειας των Γεσνεριιδών (Gesneriaceae), και το μοναδικό είδους του γένους Γιάνκεα. Είναι ενδημικό φυτό του Ολύμπου, λείψανο της Τριτογενούς περιόδου, στην οποία το κλίμα ήταν θερμότερο και υγρότερο και έτσι θεωρείται ξένο είδος προς την Ευρωπαϊκή χλωρίδα, στην οποία πλέον δεν επικρατεί το τροπικό κλίμα.
Είναι πολυετές φυτό και φύεται σε σκιερές σχισμές ασβεστολιθικών βράχων, σε υψόμετρα 700-1400 μέτρων, στις ανατολικές και βόρειες πλαγιές του Ολύμπου και σε ρεματιές, ενώ ανάλογα με το υψόμετρο και την θέση ανθίζει κατά τον Μάιο με Ιούλιο. Ενώ έχει άφυλλους βλαστούς, με 1-3 άνθη και η στεφάνη του έχει χρώμα κυανό-ιώδες, τα φύλλα του φυτού σχηματίζουν ρόδακες στη βάση του και καλύπτονται από μακριές, πυκνές και μαλακές τρίχες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όλυμπος Κατηγορία:Αγγειόσπερμα
Ιωσήφ των Βουρβόνων-Πάρμας
Ο Ιωσήφ (ιταλ. Giuseppe, 30 Ιουνίου 1875 - 7 Ιανουαρίου 1950) από των Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν τιτουλάριος δούκας της Πάρμα & Πλακεντίας (1939-50).
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ Μάριος Πέτρος Παύλος Φραγκίσκος Ροβέρτος Θωμάς του Ακουίνο Ανδρέας-Αβελίνος Βλάσιος Μαύρος Κάρολος Στανίσλαος Λουδοβίκος Φίλιππος-Νέρι Λέων Βερνάρδος Αντώνιος Φερδινάνδος γεννήθηκε στο Μπιαρίτς της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Ήταν δευτερότοκος (επιζών) γιος του Ροβέρτου της Πάρμα & Πλακεντίας και της Μαρίας Πίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών.
Το δουκάτο της Πάρμα ενσωματώθηκε στην Ιταλία το 1859. Ο πατέρας του συνέχισε να φέρει τον τίτλο του δούκα της Πάρμα· απεβίωσε το 1907. Ο Ιωσήφ, όπως και ο πρωτότοκος Ερρίκος, είχε μαθησιακές δυσκολίες. Έτσι το 1907 πραγματικός (de facto) αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας ανέλαβε ο τριτότοκος Ηλίας.
Απεβίωσε το 1950 άγαμος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ηλίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Λίθινες σφαίρες της Κόστα Ρίκα
Οι Πέτρινες σφαίρες της Κόστα Ρίκα είναι ένα σύνολο άνω των 300 πετρών σε σχήμα σφαίρας στην Κόστα Ρίκα, στο δέλτα του ποταμού Ντίκι και στο Isla del Caño. Είναι επίσης γνωστές ως πέτρινες μπάλες και θεωρούνται τα πιο γνωστά πέτρινα γλυπτά στην περιοχή της Κολομβίας. Θεωρείται ότι τοποθετήθηκαν σε γραμμές κατά μήκος των σπιτιών των αρχηγών αλλά η ακριβής σημασία τους παραμένει αβέβαιη.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στο PAlmar Sur είναι μια σειρά ανασκαφών στην περιοχή που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, γνωστή ως το Δέλτα του Ντικ, και έχουν επικεντρωθεί στην τοποθεσία Finca 6 ("Φάρμα 6"). Τα αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούνται από την περίοδο Aguas Buenas (300-800 μΧ) και την περίοδο Chiriquí (800-1550 μΧ).
Τον Ιούνιο 2014, οι προκολομβιανοί οικισμοί αρχηγών με λίθινες σφαίρες των Ντίκι προστέθηκαν στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Τον Ιούλιο 2014 εγκρίθηκε το έργο που είχε προταθεί το 2011 για την κήρυξη του οικισμού με τις σφαίρες ως εθνικό σύμβολο της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόστα Ρίκα
Γιούρι Τσερβότσκιν
Ο Γιούρι Μιχαήλοβιτς Τσερβότσκιν (Юрий Михайлович Червочкин, 31 Δεκεμβρίου 1984 – 10 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Ρώσος ακτιβιστής της αντιπολίτευσης. Δολοφονήθηκε σε ηλικία 22 ετών. Η υπόθεση συγκλόνισε τη ρωσική αντιπολίτευση επειδή του επιτέθηκαν δύο ημέρες πριν από τα Συλλαλητήρια των Διαφωνούντων και ορισμένοι παρατηρητές παρέμειναν πεπεισμένοι ότι οι δράστες του εγκλήματος ήταν μέλη της ρωσικής Μιλίτσιγια.
Αντιθετική δραστηριότητες
Το 2006 ο Τσερβότσκιν ίδρυσε παράρτημα του Εθνικού Μπολσεβικικού Κόμματος στο Σερπούχοφ. Στις 2 Οκτωβρίου 2006 ο Τσερβότσκιν ήταν μέρος μιας ομάδας 50 εθνικομπολσεβίκων υπό κράτηση, ενώ προσπάθησαν να περάσουν στην Κρατική Δούμα στη Μόσχα. Στις 11 Μαρτίου 2007 ο Τσερβότσκιν συμμετείχε στην άμεση δράση σε ένα εκλογικό τμήμα στο Οντίντσοβο για να διαμαρτυρηθεί κατά της εκλογικής νοθείας. Ο Τσερβότσκιν συνελήφθη κατά τη διάρκεια της δράσης και τέθηκε υπό κράτηση για ένα μήνα. Στις 11 Ιουνίου 2007, χτυπήθηκε από τη μιλίτσιγια και συνελήφθη για 5 ημέρες. Συνελήφθη επανειλημμένα κατά τη διάρκεια των Συλλαλητηρίων των Διαφωνούντων.
Έρευνα
Οι δράστες του εγκλήματος δεν βρέθηκαν ποτέ. Δύο έρευνες που πραγματοποίησε το τοπικό γραφείο του εισαγγελέα, έμειναν στάσιμες και τελικά τελείωσαν λόγω έλλειψης στοιχείων.
Αντιδράσεις
Ο Γκάρι Κασπάροφ και ο Έντουαρντ Λιμόνοφ συμμετείχαν στην κηδεία του.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2007, Λευκορώσοι ακτιβιστές διαμαρτυρήθηκαν μπροστά στη ρωσική Πρεσβεία στη μνήμη του Γιούρι Τσερβότσκιν. Στις 17 Ιανουαρίου 2008 οι ρωσικές ομάδες της αντιπολίτευσης Ομπορόνα, το ΕΚΜ, η ΡΛΔΕ και η ΑΚΜ διαδήλωσαν στη Μόσχα κατά της δολοφονίας του Γιούρι Τσερβότσκιν.
Έκδοση της αντιπολίτευσης και της οικογένειας του Τσερβότσκιν
Η οικογένεια, φίλοι και πολιτική σύντροφοί του παρέμειναν πεπεισμένοι ότι ο Τσερβότσκιν ήταν θύμα της ρωσικής Μιλίτσιγια. Ορισμένοι παρατηρητές πίστευαν ότι η επίθεση μπορεί να έχει κίνητρο τον πολιτικό του ακτιβισμό. Θεωρούν ως άμεσο υπεύθυνο το Τμήμα αγώνα κατά του εξτρεμισμού του Γραφείου μάχης κατά του οργανωμένου εγκλήματος της περιφέρειας Μόσχας και προσωπικά τον επικεφαλής του τμήματος Αλεξέι Οκόπνι. Σύμφωνα με αυτούς, ο Οκόπνι κρατούσε και ανέκρινε επανειλημμένα τον Τσερβότσκιν, ενώ λίγο πριν τη δολοφονία του ο Τσερβότσκιν ανέφερε ότι ο Οκόπνι του τηλεφώνησε απειλώντας να του σπάσει το κεφάλι.
Στις 18 Οκτωβρίου 2012 ο Οκόπνι κινήθηκε κατά ενός από τους ηγέτες του κόμματος "Άλλη Ρωσία" (πρώην Εθνικό Μπολσεβικικό Κόμμα) Σεργκέι Ακσένοφ και του πολιτικού ακτιβιστή Πάβελ Σέτστμαν, απαιτώντας να αρνηθεί του δηλώσεις για τη συμμετοχή του στο φόνο. Στις 6 Δεκεμβρίου 2012 το δικαστήριο καταδίκασε τους Ακσένοφ και Σέτστμαν σε πρόστιμο (σε 40 και 50 χιλιάδες ρούβλια), αλλά δεν τους απαιτήθηκε να δημοσιεύσουν διάψευση των τελών Λίγες μέρες αργότερα, ο Πάβελ Σέτστμαν δημοσίευσε το άρθρο "Η Ιστορία μιας Δολοφονίας", στην οποία ο Οκόπνι κατηγορούνταν εκ νέου για συμμετοχή στη δολοφονία, με βάση αυτή τη φορά με τα υλικά της δικαστικής διαδικασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δολοφονία στη Ρωσία Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Ερνέστος Α΄ του Γκρουμπενχάγκεν
Βιογραφία
Ήταν ο 6ος γιος του Ερρίκου Α΄ και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαρκήσιου (margrave) του Μάισσεν. Ο πατέρας του Ερρίκος Α΄ ο θαυμάσιος ήταν ο ιδρυτής του πριγκιπάτου του Γκρουμπενχάγκεν και είχε οκτώ γιούς. Από αυτούς τρείς απεβίωσαν ως τα 32 έτη τους και δύο ακολούθησαν εκκλησιαστικά σταδιοδρομία. Έτσι όταν απεβίωσε το 1322 κυβέρνησαν από κοινού ο Ερρίκος Β΄, ο Ερνέστος Α΄ και ο Γουλιέλμος. Το πριγκιπάτο ήταν μάλλον μικρό σε σχέση με τα άλλα του δουκάτου των Γουέλφων και το 1324 συμφώνησαν να μην το διαιρέσουν.
Ωστόσο το επόμενο έτος το χώρισαν και ο Ερνέστος Α΄ πήρε τις περιοχές γύρω από το Άινμπεκ και το Οστερόντε και το κάστρο Γκρουμπενχάγκεν. Οι κωμοπόλεις Άινμπεκ, Όστεροντε και Ντούντεστατ κυβερνιόταν από κοινού. Το 1351 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Β΄, του οποίου τα παιδιά είχαν φύγει και βρει την τύχη τους στη ΝΑ Ευρώπη, όπου απεβίωσαν (λίγο μετά το 1384) χωρίς άρρενες απογόνους. Επίσης ο νεότερος αδελφός του Γουλιέλμος απεβίωσε άτεκνος το 1360. Ο Ερνέστος Α΄ απεβίωσε το 1361 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτος Α΄, που ήδη από το 1359 είχε γίνει συγκυβερνήτης.
Οικογένεια
Το 1335 νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Ερρίκου Β΄ κόμη του Εμπερστάιν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Άλεξ Σουάρεθ
Ο Αλεχάνδρο Σουάρεθ Κάστρο (Μινόρκα, 27 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται ως Πάουερ φόργουορντ.
Σταδιοδρομία
Ο Σουάρεθ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην νεανική ομάδα της Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα, παίζοντας εκεί τις περιόδους 2009-10 και 2010-11. Το 2011, δόθηκε δανεικός στην ΚΜ Πρατ, την ερασιτεχνική ομάδα της Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2014-15, πέτυχε κατά μέσο όρο 4,8 πόντους σε 34 παιχνίδια για την ΚΜ Πρατ.
Το 2015, η Ρεάλ Μαδρίτης πλήρωσε τη ρήτρα και τον αγόρασε ενώ ο αθλητής υπέγραψε τριετές συμβόλαιο. Στις 13 Αυγούστου 2015, δόθηκε ως δανεικός στην Μπιλμπάο Μπασκέτ. Στις 16 Αυγούστου 2017, δανείστηκε στην Μπασκέτ Σαραγόσα.
Στις 31 Ιουλίου 2018, ο Σουάρεθ υπέγραψε με την πορτογαλική ομάδα Σ.Λ. Μπενφίκα.
Στις 7 Αυγούστου 2019, ο Σουάρεθ υπέγραψε με την Ιμπεροστάρ Τενερίφη. Είχε μέσο όρο 2.7 πόντους και 1.4 ριμπάουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Αθλητές από την Μενόρκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Παίκτες ΚΜ Πρατ Κατηγορία:Παίκτες Μπασκέτ Σαραγόσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων
Εθνική Ενότητα Ρωσίας
Η Εθνική Ενότητα Ρωσίας ή Παν-Ρωσικό πολιτικό πατριωτικό κίνημα "Ρωσική Εθνική Ενότητα" (ρωσικά: Всероссийское общественное патриотическое движение, "Русское национальное единство"), είναι ένα νεοναζιστικό πολιτικό κόμμα   και παραστρατιωτική οργάνωση με έδρα τη Ρωσία και που παλαιότερα δραστηριοποιούταν σε κράτη με ρωσόφωνους πληθυσμούς. και ιδρύθηκε από τον υπερ-εθνικιστή Αλεξάντρ Μπαρκάσοφ. Το κίνημα υποστηρίζει την απέλαση των μη Ρώσων καθώς και έναν αυξημένο ρόλο για τους παραδοσιακούς ρωσικούς θεσμούς, όπως η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το κίνημα επί του παρόντος δεν είναι εγγεγραμμένο ως πολιτική κίνηση σε ολόκληρη την Ομοσπονδιακή Ρωσία.
Ιδεολογία, τακτική και δραστηριότητες
Το κόμμα συνεργάστηκε επίσης με επιχειρήσεις, κρατικούς αξιωματούχους, στρατιωτικές και μυστικές υπηρεσίες. Στους υποστηρικτές επιχειρηματίες απονεμήθηκαν πιστοποιητικά αξίας και άλλες διακρίσεις. Η οργάνωση αποφεύγει προς το παρόν άμεσες παραβιάσεις του νόμου. Ορισμένοι αξιωματούχοι επέτρεψαν στο κίνημα να συμμετάσχει σε περιπολίες στους δρόμους και σε άλλες συνεργασίες με την αστυνομία και έχουν διατεθεί εγκαταστάσεις στρατιωτικής εκπαίδευσης. Ορισμένοι κρατικοί και βιομηχανικοί αξιωματούχοι που εκφράζουν την συμπάθεια τους προς το κίνημα δανείστηκαν χώρους για συναντήσεις, παρείχαν εγκαταστάσεις για εκτύπωση βιβλιογραφίας, δημιουργία στολών καθώς και αντιγραφή CD και βίντεο και άλλου υλικού. Επίσης παρέδωσαν αρκετά μαθήματα πολεμικών τεχνών με εκπαιδευτές από το κόμμα που σχετίζονται με κρατικά σχολεία.
Μέλη ορισμένων τοπικών ομάδων του κόμματος έχουν καταδικαστεί για σοβαρά ρατσιστικά εγκλήματα, όπως η υπόθεση με την ομάδα της Εθνικής Ενότητας Ρωσίας στο Τβερ, η οποία βεβήλωνε εβραϊκούς και μουσουλμανικούς τάφους, δολοφόνησε και επιτέθηκε σε άτομα που ανήκαν σε εθνοτικές μειονότητες, καθώς και την διάδοση φυλετικού μίσος, μεταξύ άλλων εγκλημάτων. Τα μέλη του του κινήματος έχουν απειλήσει κατά καιρούς περιοδικά και εκδότες, όπως είναι οι απειλές εναντίον της εφημερίδας Vitebsky Courier επειδή επέκριναν τον Πρόεδρο της Λευκορωσίας το 2006.
Ιστορία
Το κίνημα της Εθνικής Ενότητας Ρωσίας ιδρύθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1990 από μια αποσχισμένη ομάδα του Εθνικού Πατριωτικού Μετώπου "Μνήμη" (''Παμιάτ") και αναπτύχθηκε από το 1990 έως το 1991. Οι βουλευτές του έχουν αναφερθεί να φορούν μαύρες στολές και να είναι καμουφλαρισμένοι. Η ομάδα υιοθέτησε επίσης ένα κόκκινο και άσπρο έμβλημα σβάστικας και εξέφρασε ανοιχτά τον θαυμασμό του για τον γερμανικό εθνικό σοσιαλισμό και τους δημόσιους εορτασμούς για την άνοδο των Ναζί, αν και η οργάνωση αρνήθηκε επίσημα οποιαδήποτε υποστήριξη για τη ναζιστική ιδεολογία. Η ομάδα δραστηριοποιήθηκε όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στην Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία και την Ουκρανία. Η Εθνική Ενότητα Ρωσίας προσπάθησε να ενώσει εθνικιστικές ομάδες οργανώνοντας τους Σλαβικούς πληθυσμούς. Συναντήθηκαν με διάφορες ομάδες για να επιδιώξουν κοινούς στόχους, αλλά είδαν λίγη ανταπόκριση.
Μέχρι τα μέσα του 1993, η Εθνική Ενότητα Ρωσίας είχε γίνει το πιο εξέχον ρωσικό εθνικιστικό κίνημα, με ένα ευρύ δίκτυο περιφερειακών ομάδων. Εκτός από την ανάληψη πολιτικής δράσης, το κόμμα πραγματοποίησε στρατιωτικές ασκήσεις και εκπαίδευση τακτικών. Καθώς ξεδιπλώθηκε η συνταγματική κρίση του 1993 στη Ρωσία, η Εθνική Ενότητα υποστήριξε μαχητικά το ρωσικό κοινοβούλιο έναντι του Προέδρου Μπόρις Γέλτσιν. Το 1993, συμμετείχε επίσης στην υπεράσπιση και περιπολία του Λευκού Οίκου, της κατοικίας του Ανώτατου Συμβουλίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενάντια στα στρατεύματα του Προέδρου. Μετά τη νίκη του Γέλτσιν, το κόμμα λειτούργησε παράνομα για αρκετούς μήνες. Ενώ ήταν υπόγειο, το κίνημα συνέχισε να δημοσιεύει άρθρα στην εφημερίδα τους, την Russian Order.
Στις 15 Οκτωβρίου 1995, 304 εκπρόσωποι από 37 περιφερειακά τμήματα παρακολούθησαν ένα συνέδριο της Εθνικής Ενότητας στη Μόσχα. Το 1999, ο δήμαρχος της Μόσχας Γιούρι Λουζκόφ, με την υποστήριξη ανώτερων κυβερνητικών αξιωματούχων, απαγόρευσε τη διεξαγωγή της δεύτερης περιφερειακής διάσκεψης στη Μόσχα. Ωστόσο, το κίνημα συνέχισε να οργανώνεται.
Το 1999, τα κεντρικά γραφεία της ομάδας στη Μόσχα έκλεισαν. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Τσετσενικού Πολέμου, η Εθνική Ενότητα υποστήριξε αρκετούς Ρώσους αξιωματικούς που κατηγορούνται για εγκλήματα στην Τσετσενία. Στο αποκορύφωμα της δημοτικότητάς του το 1999, εκτιμάται ότι είχε 100.000 ενεργά μέλη σε όλη τη Ρωσία από κρατικούς αξιωματούχους. Σήμερα είναι μόνο μια σκιά αυτού που κάποτε και κάπως αδρανή για πολλά χρόνια τώρα.
Το 2014, τα μέλη της Εθνικής Ενότητας προσχώρησαν στις φιλο-ρωσικές δυνάμεις στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ντόνμπας υπό τη διοίκηση του Πάβελ Γκουμπάρεφ.
Στην Ουκρανία
Στην Ουκρανία, η Εθνική Ενότητα Ρωσίας εκπροσωπείται από διάφορα μέρη, όπως το Σλαβικό κόμμα και το Κόμμα της σλαβικής ενότητας της Ουκρανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Νεοναζισμός
Ροζέ Λεμέρ
Ο Ροζέ Λεμέρ, γεννημένος στις 18 Ιουνίου 1941 στο Μπρικεμπέκ (Μάγχη) είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού, προτού εργαστεί, στη συνέχεια, ως προπονητής.
Καριέρα ως παίκτης
Αγωνίστηκε σε επαγγελματικό επίπεδο από το 1961 έως το 1975 με τα χρώματα των Σεντάν (1961-1969), Ναντ (1969-1971), Νανσί (1971-1973) και Λανς (1973-1975). Μέτρησε συνολικά 6 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας, με την οποία αγωνίστηκε από το 1968 έως το 1971, ανάμεσά τους μία ευρείας έκτασης ήττα από την Αγγλία (5-0).
Καριέρα ως προπονητής
Για διάστημα δέκα σεζόν, εργάστηκε ως τεχνικός της Εθνικής Ενόπλων Γαλλίας, η οποία αναδείχτηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1995.
Τον Μάρτιο του 1997, ο προπονητής της ΡΚ Λανς, Σλάβολιουμπ Μούσλιν απολύθηκε λόγω σειράς αρνητικών αποτελεσμάτων. Ο πρόεδρος των « sang et or », Ζερβαί Μαρτέλ απηύθυνε, τότε, κάλεσμα προς τον Ροζέ Λεμέρ, ο οποίος εγκατέλειψε τη θέση του στην τεχνική ηγεσία της Εθνικής Γαλλίας Ενόπλων. Η ΡΚ Λανς βρισκόταν, εκείνη την περίοδο, στη δέκατη έκτη θέση του βαθμολογικού πίνακα του πρωταθλήματος. Ο Λεμέρ κατάφερε να αναστρέψει την κατάσταση και η ΡΚ Λανς τερμάτισε στη δέκατη τρίτη θέση του γαλλικού πρωταθλήματος για τη σεζόν 1996-1997.
Αδριανίδα φυλή
Με την ονομασία Αδριανίς (αρχαία ελληνικά: Ἀδριανίς) ή Αδριανίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Αδριανίδα (γενική Αδριανίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Αδριανιεύς ή Αδριανίδης (αρχαία ελληνικά: Ἀδριανιεύς) ή (άρθρο πληθυντικού: οι) Αδριανιείς ή Αδριανίδες (αρχαία ελληνικά: Ἀδριανιείς ή Ἀδριανίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις πρόσθετες φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Αττικής, η οποία ήρθε να συμπληρώσει τις προηγούμενες φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι κάτοικοι της οποίας κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της Αδριανίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.
Ροζέ Λεμέρ
Με την Εθνική Γαλλίας
Εργαζόμενος ως βοηθός προπονητή του Αιμέ Ζακέ, συνόδευσε τους « Bleus » στη διάρκεια της νικηφόρας πορείας τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Διαδέχθηκε τον Ζακέ στη θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού και οδήγησε την εθνική ομάδα της χώρας ως τη νίκη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000. Ωστόσο, το 2002, η Γαλλία αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002 στη Νότια Κορέα. Μετά την αποτυχία αυτή, η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου προχώρησε στην απόλυσή του.
Ισαγόρας
Ο Ισαγόρας, γιος του Τίσανδρου, ήταν Αθηναίος αριστοκράτης στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. Παρέμεινε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της τυραννίας του Ιππία, αλλά όταν ο τελευταίος ανετράπη, διεκδίκησε την εξουσία ενάντια του επίσης αριστοκράτη Κλεισθένη. Το 508 π.Χ. εκλέχθηκε «Άρχων Επώνυμος» αλλά ο Κλεισθένης αντιτάχθηκε σ´αυτόν με την υποστήριξη της πλειοψηφίας των Αθηναίων . Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Ισαγόρας ζήτησε τότε βοήθεια από τον Σπαρτιάτη βασιλιά  Κλεομένη Α’, παλιό του φίλο που είχε κάποτε φιλοξενήσει. Ο Κλεομένης είχε επίσης κάποτε διατηρήσει δεσμό με τη γυναίκα του Ισαγόρα. Με τη βοήθεια του Κλεομένη, ο Ισαγόρας εξεδίωξε τον Κλεισθένη και άλλα μέλη της οικογένειας των Αλκμεωνιδών υπό το πρόσχημα του Κυλώνειου Άγους (δείτε Μεγακλής). Οι υποστηριχτές του Κλεισθένη, όμως, αντιστάθηκαν στον Ισαγόρα και τον Κλεομένη και τους παγίδεψαν στην Ακρόπολη για δύο ημέρες. Την τρίτη ημέρα συνθηκολόγησαν επιτρέποντας στον Ισαγόρα και τον Κλεομένη να διαφύγουν, αλλά καταδικάζοντας 300 οπαδούς των τελευταίων. Ο Κλεισθένης επέστρεψε στην πόλη και έγινε Άρχων.
Αδριανίδα φυλή
Ονομασία
thumb|right|150px|Προτομή του Αδριανού, περί το 130, [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα.]] Η Αδριανίδα, πήρε το όνομά της σε απόδοση τιμής προς τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό και ιδρύθηκε περί το 126/127. Με την ίδρυση αυτής της φυλής οι ως τότε 12 φυλές (οι αρχικές δέκα που είχε ιδρύσει ο Κλεισθένης, καθώς και οι: Πτολεμαΐς και Ατταλίς), κατά την πέμπτη περίοδο της αρχαίας Βουλής, από το 126/127 ως τον 3ο αιώνα, έγιναν συνολικά 13 φυλές.
Ροζέ Λεμέρ
Με την Εθνική Τυνησίας
Ο Λεμέρ δεν παρέμεινε για καιρό χωρίς δουλειά, καθώς η τυνησιακή ομοσπονδία (FTF) τον επέλεξε ως τον νέο ομοσπονδιακό τεχνικό της εθνικής ομάδας της χώρας. Αποφεύγοντας την επαφή με Γάλλους δημοσιογράφους (νυμφεύθηκε τον Οκτώβριο του 2003 χωρίς αυτό να γίνει γνωστό στα ΜΜΕ ), οδήγησε την Τυνησία ως τη νίκη στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2004 και την πρόκριση για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006. Το συμβόλαιο συνεργασίας του με την Τυνησιακή Ομοσπονδία ήταν ισχύος έως το 2006. Λίγο πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η Τυνησιακή Ομοσπονδία προχώρησε στην ανανέωση της μεταξύ των δύο πλευρών συνεργασίας έως το 2008, με την ταυτόχρονη συμπερίληψη οψιόν ανανέωσης της συνεργασίας για ακόμη 2 χρόνια, κάτι το οποίο προκάλεσε οξύτατες αντιδράσεις, τόσο σε βάρος του ίδιου του Λεμέρ όσο και των ανθρώπων της Ομοσπονδίας που είχαν λάβει την απόφαση, σε μία κατάσταση που θύμιζε έντονα το προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, όπου η Γαλλική Ομοσπονδία είχε ανανεώσει το συμβόλαιό του λίγο πριν από την έναρξη της διοργάνωσης. Έπειτα από τη δεύτερή του αποτυχία σε ισάριθμες τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου, αυτή τη φορά ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Τυνησίας, αρκετοί ήταν αυτοί που απαίτησαν την απομάκρυνσή του από την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Τυνησίας.
Αδριανίδα φυλή
Οι δήμοι Αδριανίδος
Η φυλή Αδριανίς, με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που ακολούθησε μετά από αυτήν του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, και έφεραν τις ονομασίες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η Αδριανίδα φυλή δημιουργείται, το 126/127, με το ίδιο καθεστώς που χρησιμοποιήθηκε προγενέστερα για τη δημιουργία των προηγούμενων πρόσθετων φυλών: Κάθε φυλή συνεισφέρει από ένα δήμο και επίσης ένας νέος δήμος, οι Αντινοείς, δημιουργείται προς τιμήν του αγαπημένου του Αδριανού, του Αντίνοου. Συνεπώς υπάρχουν πλέον 13 φυλές.
Ροζέ Λεμέρ
Με την Εθνική Τυνησίας
Στις 14 Φεβρουαρίου 2008, στη διάρκεια μίας συνέντευξης τύπου, ο Τζαλέλ Τεκαγιά (μέλος του ΔΣ της FTF) επιβεβαίωσε ότι το συμβόλαιο του Ροζέ Λεμέρ το οποίο ολοκληρωνόταν στις 30 Ιουνίου 2008 δεν θα ανανεωνόταν, κάτι που σήμαινε και το τέλος της εποχής Λεμέρ στην τεχνική ηγεσία της Εθνικής Τυνησίας. Ο Ροζέ Λεμέρ εργάστηκε για συνολικό διάστημα έξι ετών στην Τυνησία, κάτι που τον καθιστούσε ως τον μακροβιότερο ομοσπονδιακό τεχνικό στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας από το 1957.
Αδριανίδα φυλή
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Αδριανίδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει τη συμμετοχή των δήμων της φυλής αυτής, τις δυο πρώτες, αλλά και κατά τη τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), ενώ η ίδια η έκφραση της φυλής, εμφανίζεται πλέον από την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου. Από την περίοδο αυτή δεν υπάρχουν περισσότερες ποσοστώσεις στους δήμους που έχουν 40-50 μέλη της Βουλής, ανά φυλή. Η Αττική βρίσκεται πλέον υπό ρωμαϊκή κατοχή.
Ξενόγλωσσες
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Ροζέ Λεμέρ
Με την Εθνική Μαρόκου
Στις 13 Μαΐου 2008, ο Ροζέ Λεμέρ ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Μαρόκου. Ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα στις 1 Ιουλίου 2008, έχοντας ως κύριο στόχο την πρόκριση του Μαρόκου στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, καθώς και το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2010.
Κάθισε για πρώτη φορά στον πάγκο του Μαρόκου στις 20 Αυγούστου 2008, σε μία φιλική νίκη επί του Μπενίν.
Στην πρώτη του αναμέτρηση για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 με αντίπαλο το Γκαμπόν (αναμέτρηση η οποία διεξήχθη στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου), το Μαρόκο ηττήθηκε με σκορ 2-1. Ακολούθησαν δύο λευκές ισοπαλίες, εκτός έδρας απέναντι στο Καμερούν και εντός έδρας απέναντι στο Τόγκο για την ίδια αυτή συνδυαστική προκριματική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου και Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Στις 7 Ιουλίου 2009, δηλαδή σχεδόν έναν χρόνο επακριβώς μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, απομακρύνθηκε από τη θέση του ελέω αρνητικών αποτελεσμάτων.
Η σύντομη θητεία στην Ανκαραγκιουτσού
Έπειτα από τις θητείες του αυτές ως ομοσπονδιακός τεχνικός, ο Ροζέ Λεμέρ ανέλαβε την τεχνική ηγεσία συλλόγου, με την τουρκική ΜΚΕ Ανκαραγκιουτσού να αποτελεί τον τελικό του προορισμό. Ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα τον Δεκέμβριο του 2009 και παρά τη σημαντική μεταγραφική ενίσχυση στη διάρκεια της χειμερινής διακοπής του πρωταθλήματος (Ντάριους Βασέλ, Ζερόμ Ροτέν...), ο σύλλογος ολοκλήρωσε τη σεζόν ευρισκόμενος στην 11η θέση του πρωταθλήματος. Το συμβόλαιο του Ροζέ Λεμέρ δεν ανανεώθηκε και ο ίδιος αποχώρησε από την ομάδα. Αντικαταστάτης του ανέλαβε ο, μέχρι πρότινος, βοηθός προπονητή του Λεμέρ και πρώην Τούρκος διεθνής, Ουμίτ Οζάτ.
Ο Ροζέ Λεμέρ στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Ροζέ Λεμέρ είχε τη δική του μαριονέτα στη σατιρική εκπομπή Guignols de l'info, όταν εργαζόταν ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚ Λανς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεντ Σταρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Νορμανδοί Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Μαρόκου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Τυνησίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρί ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες Κατηγορία:Προπονητές νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2000 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006
Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Χοτίνιετς
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Χοτίνιετς είναι μια γοτθικού ρυθμού, ξύλινη εκκλησία που βρίσκεται στο χωριό Χοτίνιετς από το δέκατο έβδομο αιώνα, η οποία μαζί με άλλα τσέρκβα (εκκλησία ανατολικής ορθόδοξης αρχιτεκτονικής) ορίζεται ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.
Ιστορία
Το πρώτο έγγραφο που καταγράφει την ύπαρξη του τσέρκβα προέρχεται από το 1671. Το τσέρκβα είναι ένα από τα πολυάριθμα ενεργά τσέρκβα της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας στην Πολωνία, που διασώθηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις μεταγενέστερες μετακινήσεις πληθυσμού της Πολωνίας. Το τσέρκβα είχε υποστεί πολλές ανακαινίσεις και ανακατασκευάστηκε το 1733, το 1858 και το 1925. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας του 1947 (εκτοπισμός ουκρανικών μειονοτήτων από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας), το τσέρκβα έκλεισε και μετατράπηκε σε ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Τη δεκαετία του 1980, το τσέρκβα έκλεισε λόγω της κακής δομικής του κατάστασης. Το 1990, ανακτήθηκε από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του και μετατράπηκε σε ουκρανική ελληνική καθολική εκκλησία τσέρκβα. Μεταξύ 1991 και 1994, το τσέρκβα υπέστη σύνθετη ανακαίνιση, κυρίως με τη βοήθεια των τοπικών ενοριών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Πόβιατ Γιαρόσουαφ Κατηγορία:Ουκρανικές Καθολικές εκκλησίες Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Πολωνία
Σάσου Σάλιν
Ο Σάσου Άντρεας Σάλιν (Ελσίνκι, 11 Ιουνίου 1991) είναι Φινλανδός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1.90μ. αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ και σούτινγκ γκαρντ για την Τενερίφη του Πρωταθλήματος Ισπανίας, καθώς και για την Εθνική Φινλανδίας.
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Στις 11 Ιουλίου 2017, ο Σάλιν υπέγραψε ένα διετές συμβόλαιο με τον ισπανικό σύλλογο της Ουνικάχα Μάλαγα.
Στις 12 Ιουλίου 2019, ο Σάλιν υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον ισπανικό σύλλογο Ιμπεροστάρ Τενερίφη. Στις 9 Φεβρουαρίου 2020, κατέκτησε με την Τενερίφη το Διηπειρωτικό Κύπελλο, με τον ίδιο να ξεχωρίζει στον τελικό κόντρα στην Μπολόνια, έχοντας 12 πόντους (2/6 τρίποντα). Τη σεζόν 2020-21, έφτασε με την Τενερίφη στο Final-8 του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ. Συνολικά τη σεζόν 2020-21, είχε 8,2 πόντους (40,3% στα τρίποντα) στο Πρωτάθλημα και 12,8 πόντους (45,9% στα τρίποντα) στο Τσάμπιονς Λιγκ. Στις 16 Ιουλίου 2021, ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2023. Στις 6 Μαΐου 2022, προκρίθηκε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, αφού η Τενερίφη κέρδισε στον ημιτελικό του Final Four την Χαποέλ Χολόν 78-71, με τον ίδιο να έχει 6 πόντους. Στις 8 Μαΐου, κατέκτησε το τρόπαιο του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, αφού η Τενερίφη κέρδισε στον τελικό την Μανρέσα 98-87 με τον ίδιο να είναι από τους κορυφαίους των νικητών έχοντας 18 πόντους, 2 ασίστ και 3 ριμπάουντ. Στις 12 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε για δεύτερη φορά το Διηπειρωτικό Κύπελλο νικώντας την Σάο Πάολο 89-68, με τον ίδιο να έχει 15 πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Φινλανδίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Προπελλάνια
[[Αρχείο:Propellanes.png|μικρογραφία|300x300εσ|Κάποια προπελλάνια. Από αριστερά προς τα δεξιά:
[1.1.1]-προπελλάνιο,
[2.2.2]-προπελλάνιο, και
1,3-δεϋδροαδαμαντάνιο, που είναι ένα μεθυλενοπαράγωγο του [3.3.1]-προπελλάνιου. ]] Τα προπελλάνια (αγγλικά: propellanes) είναι μια ομάδα τρικυκλικών υδρογονανθράκων, στην οποία η ανθρακική δομή αποτελείται από τρεις ισοκυκλικούς δακτυλίους, που μοιράζονται (και οι τρεις) έναν κοινό δεσμό C-C. Η ονομασία της ομάδας («προπελλάνια») προέρχεται από μια υποτιθέμενη ομοιότητα της δομής των μορίων της με έλικες (που ως γνωστόν ονομάζονται και «προπέλλες»). Δηλαδή, υποτίθεται ότι οι δακτύλιοι είναι οι λεπίδες μιας προπέλλας και ο κοινόχρηστος δεσμός C-C αποτελεί τον άξονά της. Η έννοια επονοήθηκε το 1966, από το Δ. Γίνσμπουργκ (D. Ginsburg).
Τα προπελλάνια με μικρούς δακτυλίους (δηλαδή τριμελείς ή και τετραμελείς) περιέχουν υψηλή ενέργεια παραμόρφωσης δεσμών και το γεγονός αυτό τα κάνει να είναι ασταθή, με τάση να μετατρέπονται εύκολα σε πολυμερή με ενδιαφέρουσες δομές, όπως τα σταφφάνια. Εν μέρει για τους λόγους αυτούς, τα προπελλάνια ήταν το αντικείμενο μεγάλης έρευνας.
Στη βιβλιογραφία, ο δεσμός που μοιράζονται οι τρεις δακτύλιοι  συνήθως ονομάζεται «γέφυρα» (bridge), ενώ τα δύο (2) κοινά άτομα άνθρακα της γέφυρας ονομάζονται «προγεφυρώματα» (bridgeheads). Ο συμβολισμός [x,y,z]-προπελλάνιο για κάθε μέλος της ομάδας των προπελλάνιων σημαίνει ότι το μέλος αυτό περιέχει τρεις δακτυλίους, που, εκτός από τις δυο κεφαλές της γέφυρας, περιέχουν επιπλέον x, y και z άτομα άνθρακα, αντίστοιχα. Δηλαδή το μόριο της ένωσης ενός [x,y,z]-προπελλάνιου περιέχει τρεις δακτυλίους με x+2, y+2 και z+2 άτομα άνθρακα, αντίστοιχα. Επομένως, ο μοριακός τύπος του [x,y,z]-προπελλάνιου είναι Cx+y+z+2H2(x+y+z). Η ελάχιστη τιμή των x, y και z είναι 1, που αντιστοιχεί σε τριμελή δακτύλιο (1 + 2 = 3), ο οποίος είναι ο μικρότερος δυνατός δακτύλιος.
Δεν υπάρχει δομική ιεραρχία μεταξύ των δακτυλίων, οπότε το [1.3.2]-προπελλάνιο είναι η ίδια ένωση με το [3.2.1]- προπελλάνιο, αλλά η τελευταία ονομασία είναι η ορθότερη, γιατί συνηθίζεται οι δείκτες να ταξινομούνται κατά φθίνουσα σειρά, δηλαδή: x ≥ y ≥ z.
Ενέργεια παραμόρφωσης δεσμών
Στα προπελλάνια με μικρούς δακτυλίους, όπως το [1.1.1]-προπελλάνιο ή το [2.2.2]-προπελάνιο, τα δυο άτομα άνθρακα στα άκρα του αξονικού δεσμού εμπεριέχουν μεγάλη στερεοχημική ενέργεια, καθώς οι δεσμοί τους αναγκάζονται να υιοθετούν μέχρι και γεωμετρία αντεστραμμένου τετραέδρου, αντί της κανονικής γεωμετρίας τετραέδρου που θα είχαν ως κανονικοί απλοί δεσμοί C-C.
Αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια παραμόρφωσης δεσμών έχει ως αποτέλεσμα οι ενώσεις αυτές να είναι ασταθείς και ιδιαίτερα δραστικές, χημικά. Οι αξονικοί δεσμοί C-C εύκολα διασπώνται, ακόμη και έντονα, δίνοντας δικυκλικούς ή ακόμη και μονοκυκλικούς υδρογονάνθρακες, με μικρότερες ενέργειες παραμόρφωσης δεσμών, και άρα σταθερότερες δομές.
Ωστόσο και παραδόξως, ενώ κανονικά το πιο τεταμένο μέλος είναι το [1.1.1]-προπελλάνιο, με τρεις τριμελείς δακτυλίους, συμβαίνει να είναι στην πράξη σταθερότερο από τα άλλα προπελλάνια με μικρούς δακτυλίους, δηλαδή από τα προπελλάνια με προθέματα [2.1.1]-, [2.2.1]-, [2.2.2]-, [3.2.1]-, [3.1.1]- και [4.1.1]-.
Πολυμερισμός
Θεωρητικά, κάθε προπελλάνιο μπορεί να πολυμεριστεί, διασπώντας τον αξονικό δεσμό C-C, σχηματίζοντας έτσι (προσωρινά) μια ελεύθερη δίριζα, και μετά συνενώνοντας αυτές τις ελεύθερες ρίζες, σχηματίζοντας γραμμική ανθρακική αλυσίδα. Για τα προπελλάνια με μικρούς δακτυλίους, όπως το [1.1.1]-προπελλάνιο, το [3.2.1]-προπελλάνιο ή το 1,3-διυδροαδαμαντάνιο, η διεργασία αυτή επιτυγχάνεται εύκολα, αποδίδοντας είτε απλά πολυμερή είτε εναλλασσόμενα συμπολυμερή. Για παράδειγμα, το [1.1.1]- προπελλάνιο αποδίδει ένα ενδιαφέρον άκαμπτο πολυμερές, που ονομάζεται «σταφφάνιο». Το [3.2.1]-προπελλάνιο συνδυάζεται, σε θερμοκρασία δωματίου, με το ατμοσφαιρικό οξυγόνο και δίνει ένα συμπολυμερές όπου οι μονάδες προπελλανίου ανοικτής γέφυρας τύπου [–C8H12–] εναλλάσσονται με (υπεροξειδικές) ομάδες [–O–O–].
Σύνθεση
Τα μικρότερων δακτυλίων προπελλάνια είναι δύσκολο να συνθεθούν, εξαιτίας της υψηλής στετρεοχημικής ενέργειας που εμπεριέχουν. Τα μεγαλύτερων δακτυλίων μέλη της ομάδας είναι πιο εύκολο να παραχθούν. Το 1978, οι Weber και Cook περιγριέγραψαν μια γενική μέθοδο που θα έπρεπε να αποδίδει [n.3.3]-προπελλάνια, για κάθε n ≥ 3.
Αναφορές
Κατηγορία:Κυκλοαλκάνια
Κίνγκστον
Το όνομα Κίνγκστον μπορεί να αναφέρεται σε:
Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας
Ο Ιβάν Γ΄ Βασίλιεβιτς (ρωσική γλώσσα: Иван III Васильевич, 22 Ιανουαρίου 1440 – 27 Οκτωβρίου 1505), ο επονομαζόμενος Μέγας, ήταν Μέγας Πρίγκιπας της Μόσχας καθώς και Μέγας Πρίγκιπας πασών των Ρωσιών» (στα ρωσικά Великий князь всея Руси), γιος του Βασιλείου Β΄ του Τυφλού και της Μαρίας Γιαροσλάβνας του Μπορόβσκ.
Η πορεία του προς το θρόνο του πατέρα του
Ο Ιβάν Γ΄ Βασίλιεβιτς ανέβηκε στον θρόνο του πριγκιπάτου του μετά από αρκετές αναμετρήσεις, πολλές φορές αιματηρές, υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα τού πατέρα του στους δυναστικούς αγώνες με τα αδέλφια και τα ξαδέρφια του. Ένας από τους τελευταίους αυτούς, τού είχε εξορύξει τους οφθαλμούς, όταν τον έπιασε για λίγο διάστημα αιχμάλωτο. Η παρουσία του Ιβάν στο πλευρό του πατέρα του είχε ως αποτέλεσμα να αποκτήσει μεγάλη στρατιωτική πείρα και συγχρόνως να ενδιατρίψει στα διοικητικά θέματα τού πριγκιπάτου του, που δεν ήταν και τόσο απλά, λόγω κυρίως του μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου των υπηκόων του. Ήταν ο μεγάλος πρίγκιπας ή δούκας της Μόσχας, ή μάλλον της Μοσχοβίας, όπως ονομαζόταν στην εποχή του η Μόσχα και τα περίχωρά της. Η πολιτική του να συνενώσει, άλλοτε με ειρηνικά μέσα μέσω διαπραγματεύσεων και άλλοτε δια της βίας, τα μέχρι τότε διάσπαρτα ανεξάρτητα πριγκιπάτα και δουκάτα της Ρωσίας, είχε ως αποτέλεσμα να τριπλασιάσει τα εδάφη της ηγεμονίας του, ενώ συγχρόνως με τη βοήθεια της Σοφίας Παλαιολογίνας ανοικοδομούσε το Κρεμλίνο και τη Μόσχα γενικότερα. Ουσιαστικά έβαλε τα θεμέλια του ρωσικού κράτους. Υπήρξε ο πρώτος τσάρος της Ρωσίας, αν και οι Δυτικοί ηγεμόνες αναγνώρισαν τον τίτλο αυτόν μόνο μετά την άνοδο του εγγονού του, τον Ιβάν Δ΄ τον τρομερό, ο οποίος δεν παρέλειπε να τους υπενθυμίζει ότι κατάγεται από τη βασιλική δυναστεία των Παλαιολόγων, γιατί η γιαγιά του ήταν η Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα, η μικρότερη θυγατέρα του Θωμά Παλαιολόγου και ανιψιά του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου, ο οποίος έπεσε μαχόμενος για την Ορθοδοξία και για την ανεξαρτησία της πατρίδας του, γεγονός που του προσέδιδε ιδιαίτερη αίγλη μεταξύ του φανατικά Ορθόδοξων υπηκόων του.
Ο γάμος του με τη Ζωή Σοφία Παλαιολογίνα
Ο Ιβάν Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ζωή (μετονομάστηκε σε Σοφία) Παλαιολογίνα και μέσω του γάμου αυτού διακήρυξε, ότι είναι ο νόμιμος κληρονόμος των δικαιωμάτων επί του βυζαντινού θρόνου, τα οποία ήταν περιζήτητα στην τότε μεσαιωνική Ευρώπη, μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δηλαδή του Βυζαντίου.
Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ζωής, ο Ανδρέας, που διήγε έκλυτη ζωή και είχε απορριφθεί από τους περισσότερους Δυτικούς ηγεμόνες, είχε πουλήσει επανειλημμένα τα δικαιώματά του επάνω στο βυζαντινό θρόνο. Μεταξύ άλλων τα πούλησε στο βασιλιά της Γαλλίας και στο βασιλικό ζεύγος της Ισπανίας, τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας (1452-1516) και την Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλλης (1451-1504).
Περί το 1489 έφτιαξε σγραγίδα, που αναγράφει στη μία πλευρά: "Ιβάν ελέω Θεού βασιλιάς όλων των Ρώσων και μέγας πρίγκιπας". Στην άλλη υπάρχει δικέφαλος αετός και η επιγραφή: "μέγας πρίγκιπας τού Βλαντίμιρ, της Μοσχοβίας, τού Νόβγκοροντ, τού Πσκοβ, τού Τβερ, τού Ιγκόρσκ, τού Βιατσκ, τού Περμ, τού Βόλγα".
Η κληρονομιά
Ο Ιβάν Γ΄ διακήρυξε, ότι μεταξύ άλλων κληρονομεί και τον δικέφαλο αετό των Παλαιολόγων με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τον οποίο έκανε θυρεό δικό του και τού νεοσύστατου βασιλείου του. Ο δικέφαλος αετός αντικαταστάθηκε από το σφυροδρέπανο επί σοβιετικού καθεστώτος και αποκαταστάθηκε σε εθνόσημο της Ρωσίας, όταν αυτό κατέρρευσε.
Επίσης ο Ιβάν Γ΄ ανακήρυξε τη Μόσχα σε Τρίτη Ρώμη, αφού η Κωνσταντινούπολις, η Νέα (δεύτερη) Ρώμη, όπως είχε χαρακτηρισθεί επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, βρισκόταν ήδη υπό οθωμανική κατοχή. Διακήρυξε ακόμη, ότι τα πρωτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου περιέρχονται στην αρχιεπισκοπή της Μόσχας, που πολύ αργότερα αναβαθμίσθηκε σε πατριαρχείο, μέχρις ότου απελευθερωθεί το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και σταματήσει το καθεστώς τού να διορίζεται Οικουμενικός Πατριάρχης από ένα αλλόθρησκο ηγέτη, όπως χαρακτήριζε τον Οθωμανό σουλτάνο. Από τότε ξεκίνησε και η διαμάχη για τα πρωτεία μεταξύ των δύο πατριαρχείων. Συγχρόνως, με την προτροπή της συζύγου του Σοφίας Παλαιολογίνας έλαβε τον τίτλο του καίσαρα (caesar), όπως ανακηρύσσονταν τα άρρενα τέκνα των Βυζαντινών αυτοκρατόρων. Τίτλος, που με τη ρωσική γλωσσική παραφθορά έγινε τσάρος. Από την πλευρά της, η Σοφία Παλαιολογίνα εισήγαγε και καθιέρωσε όλο το βυζαντινό τυπικό στο παλάτι του συζύγου της, προκαλώντας τη μήνη και την αντιπάθεια των Βογιάρων αρχόντων, που είχαν συνηθίσει να συναντούν τον Ιβάν Γ΄ στον δρόμο και να συνομιλούν ελεύθερα μαζί του. Με όλες αυτές τις πρωτοβουλίες μεταβλήθηκε ολοκληρωτικά το καθεστώς της Μόσχας και των περιχώρων της και από μεγάλο πριγκιπάτο αναβαθμίστηκε σε βασίλειο.
Η ανοικοδόμηση της Μόσχας
Η Σοφία και ο Ιβάν Γ΄ επικέντρωσαν επίσης τις προσπάθειές τους στο να μεταβάλουν τη Μόσχα από μια ξύλινη παραγκούπολη που ήταν, όταν η Σοφία παντρεύτηκε τον Ιβάν Γ΄, σε μια μεγαλούπολη. Μόλις πριν από έναν αιώνα η Μόσχα ήταν ένας απλός διαμετακομιστικός σταθμός με μερικά παραπήγματα γύρω από τον ποταμό Μοσκβά, μέσω του οποίου, αλλά και του Βόλγα, μεταφερόταν από τον βορρά τα εμπορεύματα στη νότια Ρωσία. Τα σχέδια αυτά για την ανοικοδόμηση και τον καλλωπισμό της Μόσχας γινόταν για να καταστεί η πόλη αυτή διάδοχος της Κωνσταντινούπολης. Προς τον σκοπό αυτόν μετακάλεσαν στη Μόσχα διάσημους Ιταλούς αρχιτέκτονες, όπως τον Ριντόλφο Φιοροβάντε (Ridolfo di Fioravante), οι οποίοι ανοικοδόμησαν το Κρεμλίνο, ανεγείροντας μέσα στο χώρο του περίβλεπτες εκκλησίες και παλάτια, καθιστώντας το σε ένα διαρκές σύμβολο δύναμης και δόξας του Ιβάν Γ΄.
Έτσι το καθεστώς της άλλοτε Μοσχοβίας υπό τον Ιβάν Γ΄ μεταβλήθηκε ουσιαστικά σε βασίλειο και έλαβε περισσότερο αυταρχική μορφή. Σε τούτο συνέβαλαν και οι άλλοτε άρχοντες της Κωνσταντινούπολης, που είχαν ακολουθήσει τη Σοφία στη Μόσχα, αποφεύγοντας τη δουλεία και τον οθωμανικό ζυγό και οι οποίοι φιλοδοξούσαν να δουν τη βυζαντινή Αυτοκρατορία να αναγεννιέται στη Μόσχα.
Η μετατροπή της Μόσχας σε πρωτεύουσα του ρωσικού βασιλείου
Οι παροτρύνσεις και προτροπές της Σοφίας, αλλά και των Βυζαντινών πρώην αρχόντων, που είχαν καταλάβει, λόγω της μόρφωσης και του κοσμοπολίτικου χαρακτήρα τους υψηλά αξιώματα στη μοσχοβίτικη διοικητική ιεραρχία, συνάντησαν το ευήκοον ους του Ιβάν Γ΄, ο οποίος, αν και συντηρητικός, ήταν φιλόδοξος και επιθυμούσε να καταστήσει την πατρίδα του εξέχουσα δύναμη στη μεσαιωνική Ευρώπη. Με την παρότρυνση της συζύγου του Σοφίας, κατόρθωσε να αποτινάξει τον ταταρικό ζυγό και να απελευθερωθεί από τον χάνο Αχμέτ των Τατάρων, στον οποίο ήταν φόρου υποτελής. Το επίτευγμα αυτό χαρακτηρίσθηκε ως μεγαλειώδες, αφού η υποτέλεια των Ρώσων στους Τατάρους είχε διαρκέσει περί τους δύο αιώνες.
Ο Ιβάν περιόρισε κατά πολύ τις εξουσίες της αριστοκρατικής τάξης της Ρωσίας, τους επιλεγόμενους Βογιάρους, πότε με διαλλακτική πολιτική και πότε με βίαιες ενέργειες εναντίον τους, ώστε να δυνηθεί να φέρει σε πέρας τα φιλόδοξα σχέδιά του. Την εξόντωση των Βογιάρων ολοκλήρωσε ο εγγονός του Ιβάν Γ΄ και της Σοφίας Παλαιολογίνας, ο Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας ο Τρομερός. Ο χαρακτήρας της κυβέρνησης της Μόσχας υπό τον Ιβάν Γ΄ άλλαξε ουσιαστικά και πήρε δυναμικότερη μορφή. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην φυσική συνέπεια της ηγεμονίας της Μόσχας προς τα άλλα ρωσικά εδάφη, αλλά και στις αξιώσεις του να αναδειχθεί σε αυτοκρατορία, στα πρότυπα του φίλου του Γερμανού Κάιζερ.
Η μάχη για τη διαδοχή
Η Σοφία Παλαιολογίνα έδωσε μεγάλο αγώνα για να διασφαλίσει τα δικαιώματα του πρωτότοκου γιου της Βασίλι επάνω στο θρόνο του πατέρα του και τούτο γιατί ο Ιβάν Γ΄ είχε ένα γιο, τον Ιβάν τον νέο (molodoy) από την πρώτη του σύζυγo, την Μαρία του Τβερ. Ο Ιβάν ο νέος όμως πέθανε από ποδάγρα σε νεαρή ηλικία και για το θάνατό του κατηγορήθηκαν αδίκως από τους Βογιάρους τόσο η μητριά του Σοφία όσο και ο πατέρας του Ιβάν Γ΄, ότι δήθεν τον δηλητηρίασαν. Ο Ιβάν Γ΄ άφησε έναν γιο, τον Ντμίτρι, που είχε αποκτήσει με τη σύζυγό του, Ελένη Στεπάνοβνα της Βλαχίας. Έτσι άρχισε ένας αδυσώπητος αγώνας μεταξύ των δύο μητέρων, της Σοφίας και της Ελένης, για το ποιας γιος θα διαδεχόταν τον Ιβάν Γ΄. Όλα τα επιχειρήματα υπέρ του γιου ή του εγγονού εμφάνιζαν στα μάτια του Ιβάν μια προκλητική ισομοιρία, με αποτέλεσμα να έγκειται πια στη διακριτική ευχέρεια του ίδιου για το ποιον θα χρίσει διάδοχό του.
Τελικά μετά από πολλές διακυμάνσεις και περιπέτειες, με τον Ιβάν Γ΄ να αμφιταλαντεύεται πάντα μεταξύ γιου και εγγονού, επικράτησε η Σοφία και ο γιος της Βασίλι, που τον διαδέχθηκε. Όσο για την Έλενα και το γιο της Ντμίτρι, αυτοί είχαν οικτρό τέλος, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή στη φυλακή.
Το τέλος του Ιβάν Γ΄
Παρά το μεγαλεπήβολο έργο του, ο Ιβάν Γ΄ πέθανε αγνοημένος από τους συμπατριώτες του, που δεν παρέλειπαν να τον κατηγορούν για την συντηρητικότητά του, χαρακτηρίζοντάς τον ακόμη και δειλό. Όμως η Ιστορία τον αναγνώρισε ως Μεγάλο, τον πρώτο Ρώσο μονάρχη που έλαβε αυτόν τον τίτλο πριν από τον Μεγάλο Πέτρο και τη Μεγάλη Αικατερίνη, γιατί κατόρθωσε να αποτινάξει τον ταταρικό ζυγό, να συνενώσει τις διάσπαρτες ηγεμονίες και ανεξάρτητα δουκάτα σε μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη και ενωμένη Ρωσία.