cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης του Μπαρ
Παραπομπές σ επηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Αεροδρόμιο Λοτζ «Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ»
Το Αεροδρόμιο Λοτζ «Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ» (πολωνικά:Port Lotniczy Łódź im. Władysława Reymonta), προηγουμένως γνωστό ως Αεροδρόμιο Λοτζ-Λουμπλίνεκ, είναι περιφερειακό αεροδρόμιο στην κεντρική Πολωνία, που βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κέντρου του Λοτζ και περίπου 15 χιλιόμετρα από το συγκρότημα κατοικιών της Ρετκίνια. Το αεροδρόμιο του Λοτζ κατέλαβε την 8η θέση μεταξύ των αεροδρομίων της Πολωνίας το 2013 σε αριθμό επιβατών. Το αεροδρόμιο τέθηκε σε λειτουργία στις 13 Σεπτεμβρίου 1925 και υποβλήθηκε πρόσφατα σε ορισμένες αναβαθμίσεις, επιτρέποντάς του να χειριστεί υπηρεσίες από αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους σε προορισμούς στην Ευρώπη.
Ιστορία
μικρογραφία| Η υποδοχή του check-in.
Πρώτα χρόνια
Το αεροδρόμιο του Λοτζ άνοιξε στις 13 Σεπτεμβρίου 1925. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις βελτίωσαν τον αεροδρόμιο για στρατιωτική χρήση, κατασκευάζοντας έναν αεροδιάδρομο 1.200 μέτρων. Στα αμέσως μεταπολεμικά χρόνια, το αεροδρόμιο ήταν βασικός κόμβος μεταφορών, αλλά ο ρόλος αυτός μειώθηκε από τη δεκαετία του 1950, με την ανάπτυξη του αεροδρομίου της Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν». Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, οι τακτικές επιβατικές συνδέσεις στο Λοτζ είχαν ανασταλεί. Οι προσπάθειες για την επανέναρξη της επιβατικής κίνησης πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1990.
Το 1997, άνοιξε ένας νέος τερματικός σταθμός επιβατών (χωρητικότητας περίπου 50.000/έτος). Από το 1997, η Ε.Π.Ε. Αεροδρόμιο Λοτζ-Λουμπλίνεκ (Port Lotniczy Łódź-Lublinek sp. z o.o.) ήταν ο διαχειριστής του αεροδρομίου, αλλάζοντας το όνομά της το 2007 σε ''Ε.Π.Ε. Αεροδρόμιο Λοτζ του Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ (Port Lotniczy Łódź im. Władysława Reymonta Sp. z o.o.'')
Ανάπτυξη από τη δεκαετία του 2000
Στις 31 Οκτωβρίου 2002, εγκαταστάθηκε στο αεροδρόμιο ένα σύστημα ILS/DME (σύστημα προσγείωσης οργάνων/ εξοπλισμός μέτρησης απόστασης).
Το Σεπτέμβριο του 2005, ο αεροδιάδρομος επεκτάθηκε από 1.443 μέτρα σε 2.100 μέτρα για να φιλοξενήσει μεγαλύτερα αεροσκάφη, όπως το Boeing 737. Στις 28 Οκτωβρίου 2005, άνοιξε ένας νέος τερματικός σταθμός επιβατών, Terminal 2 (χωρητικότητας περίπου 300.000/έτος). Δύο ημέρες αργότερα, το πρώτο Boeing 737 στην ιστορία του αεροδρομίου του Λοτζ προσγειώθηκε. Στις 19 Ιανουαρίου 2007, η επέκταση του αεροδιαδρόμου στα 2.500 μέτρα τέθηκε σε χρήση.
Τον Ιούνιο του 2012, άνοιξε ο ολοκαίνουργιος τερματικός σταθμός επιβατών Terminal 3, με χωρητικότητα 1,5-2 εκατομμυρίων επιβατών ετησίως. Η χωρητικότητα είναι 5 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του παλιού τερματικού σταθμού. Ο τερματικός σταθμός 2 αποσυναρμολογήθηκε και πωλήθηκε στην Ράντομ για το νέο αεροδρόμιο της πόλης. Το αεροδρόμιο μετονομάστηκε από τον Πολωνό συγγραφέα του 20ού αιώνα και νικητή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1924, Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ.
Τον Οκτώβριο του 2019, η Lufthansa τερμάτισε το βραχυχρόνιο δρομολόγιο προς το αεροδρόμιο του Μονάχου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λοτζ Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Πολωνία Κατηγορία:Μεταφορές στο Λοτζ
Τόνος ισοδύναμου πετρελαίου
Ο τόνος ισοδύναμου πετρελαίου (Τ.Ι.Π.) (αγγλικά: ton ή tonne of oil equivalent – toe) είναι μονάδα ενέργειας. Ένας Τ.Ι.Π. ισοδυναμεί με την ενέργεια που εκλύεται από την καύση ενός τόνου αργού πετρελαίου και είναι περίπου ίσος με 42 GJ. Καθώς όμως το αργό πετρέλαιο δεν έχει πάντα την ίδια σύνθεση, η τιμή αυτή ορίζεται βάσει σύμβασης. Συγκεκριμένα, η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας (ΙΕΑ) και o Ο.Ο.Σ.Α. ορίζουν τον Τ.Ι.Π. ίσο με 41,868 GJ ή 11,63 MWh. Άλλοι οργανισμοί χρησιμοποιούν διαφορετικές τιμές, όπως φαίνεται παρακάτω:
Κατηγορία:Μονάδες ενέργειας
Γιόμο Κόσμος
Η Γιόμο Κόσμος είναι νοτιοαφρικαννή ποδοσφαιρική ομάδα από το Γιοχάνεσμπουργκ, η οποία αγωνίζεται στην National First Division. Ιδρύθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1983. Έδρα της ομάδας είναι το Makhulong Stadium, χωρητικότητας 10000 θεατών. Έχει κατακτήσει 3 Telkom Knockout (2002, 2003, 2005), 1 Nedbank Cup (1990), 1 NSL (1987) και ένα πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας (1994). Ιδρυτής της ομάδας είναι ο Jomo "Black Prince" Sono. Το όνομα της ομάδας προέρχεται από το όνομα της παλιά ομάδας του ιδρυτή της στις ΗΠΑ New York Cosmos.
Εξωτερικοί σύνδεμσοι
Κατηγορία:Γιόμο Κόσμος Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νοτίου Αφρικής Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1983
Ζαβλάνι
Το Ζαβλάνι είναι συνοικία της Πάτρας, η οποία βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης και βορειοανατολικά του ιστορικού κέντρου της, κτισμένη πάνω σε γήλοφους και στις απολήξεις αυτών. Γειτνιάζει με τις συνοικίες Αγία Σοφία, Αγυιά, Ανθούπολη και Γούβα.
Σήμερα στην περιοχή υπάρχει το Α΄ Νεκροταφείο Πατρών, το περιφερειακό κέντρο του Υπουργείου Γεωργίας, η Διεύθυνση Αλιείας, το Ο.Δ.Υ. Αχαΐας, καθώς και πολυδύναμο αστυνομικό κέντρο.
Ιστορικά στοιχεία
Για την ονομασία της συνοικίας υπάρχουν διάφορες απόψεις και εκδοχές: α) κατά μία εκδοχή προέρχεται από παραφθορά της λέξης ζαβρ(λ)ος, που σημαίνει πολυφαγάς, β) κατά μία άλλη εκδοχή η ονομασία είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από οικογένεια με Ζακυνθινές ρίζες, που είχε εγκατασταθεί στην περιοχή και έφερε το επίθετο «Ζαβλάνης» , και γ) κατά μία τρίτη εκδοχή ότι πρόκειται για σλαβική λέξη που σημαίνει χαμηλός τόπος . Η επικρατέστερη εκδοχή ωστόσο υποστηρίζει ότι προέρχεται από την οικογένεια Ζαβλάνη. Για ένα διάστημα η συνοικία έφερε την ονομασία «Δεκάπολις».
Αθλητισμός
Στο Ζαβλάνι έχει έδρα ο Α.Π.Σ. Ζαβλάνι, ιστορικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Πάτρας με έτος ίδρυσης το 1950, ο οποίος έχει στα όρια της συνοικίας με την αυτήν της Ανθούπολης ξερό γήπεδο ποδοσφαίρου από κοινού με τον Αίαντα Ανθούπολης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Επίσημο ένδυμα της Αυλής του Γεωργίου Α’
Το επίσημο ένδυμα της αυλής του Γεωργίου Α' ήταν το ένδυμα που φορούσαν οι κυρίες επί των τιμών της ελληνικής βασιλικής αυλής κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού.
Ιστορία
Το συγκεκριμένο ένδυμα προήλθε από στοιχεία της νυφικής και γιορτινής φορεσιάς της Αττικής. σε συνδυασμό με στοιχεία από ευρωπαϊκά ενδύματα της εποχής. Το εισήγαγε το 1867 η Βασίλισσα Όλγα και το χρησιμοποιούσαν οκτώ κυρίες επί των τιμών στις μεγάλες εκδηλώσεις που οργάνωνε το παλάτι. Σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις η βασίλισσα παραχωρούσε το δικαίωμα το ένδυμα να φορεθεί και από γυναίκες αρχόντων. Έτσι, η πριγκίπισσα Μαρία Βοναπάρτη, στο γάμο της με τον πρίγκιπα Γεώργιο (δευτερότοκο γιό της βασίλισσας), φορούσε αυτό το ένδυμα. Η συγκεκριμένη ενδυμασία, όπως και η προηγούμενη ενδυμασία της αυλής που είχε εισαχθεί από την βασίλισσα Αμαλία, επηρέασε τόσο τις αστικές όσο και τις αγροτικές ενδυμασίες του ελλαδικού χώρου, διέθετε όμως ακόμη περισσότερες επιδράσεις από τις ευρωπαϊκές ενδυμασίες της εποχής.
Περιγραφή
Το ένδυμα αποτελείται από δύο κύρια μέρη, τη σιγκούνα και τη φούστα με την ουρά, τα οποία έραβαν και κεντούσαν με ιδιαίτερη τεχνική ειδικοί ράφτες στην Αθήνα. Τη φορεσιά συμπληρώνει ένα λεπτό υφαντό ποκάμισο από μετάξι, με χρυσοκεντήματα και χρυσή δαντέλα. Η τραχηλιά και τα μανίκια είναι στολισμένα, ενώ η υπόλοιπη φορεσιά είναι από τσόχα με σχέδια από βελούδο, σε οκτώ διαφορετικούς χρωματικούς σχεδιασμούς, όσες και οι κυρίες της τιμής. Η τσόχα ήταν άσπρη και το βελούδο επιλεγόταν από κάθε κυρία, στο χρώμα που επιθυμούσε. Η σιγκούνα μοιάζει πολύ με τους γρίζους στη φορεσιά της Αττικής, στολισμένη με βελούδινη ταινία και κεντημένη με χρυσό κορδόνι. Η φούστα είναι εφαρμοστή ανοιχτή μπροστά, για να φαίνεται το ποκάμισο και με μακριά ουρά. Στο τελείωμα υπάρχει η ίδια ταινία με τη σιγκούνα.
Ο κεφαλόδεσμος είναι απλούστερος από αυτόν της Αττικής, με το χρυσό ξελίτσι(κορώνα) και τα φλουριά του να πέφτουν στο μέτωπο, τη χρυσή ομπόλια με τα χρυσά κρόσσια ελεύθερη να στολίζει τους ώμους και την πλάτη. Από κοσμήματα υπήρχε μόνο το ασημένιο θηλυκωτάρι που στερεώνεται σε χρυσοκέντητη ζώνη και σφίγγει τη μέση πάνω από το ποκάμισο και τη φούστα.
Ερνέστος Αύγουστος ΣΤ΄ του Αννοβέρου
Ο Ερνέστος-Αύγουστος ΣΤ΄, γερμ. Ernst-August VI (γενν. 19 Ιουλίου 1983) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου είναι πρίγκιπας (τιτουλάριος διάδοχος) του Αννοβέρου.
Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου-Αυγούστου Ε΄ πρίγκιπα (τιτουλάριου βασιλιά) του Αννοβέρου και της Σαντάλ Χοκουλί ιδιοκτήτριας Ελβετικής Σοκολατοποιΐας, κόρης Ελβετού επιχειρηματία ακινήτων. Ο πατέρας του είναι επικεφαλής του Οίκου των Γουέλφων· είναι απόγονος του Γουλιέλμου Β΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας, της Βικτωρίας της Βρετανίας, του Γεωργίου Γ΄ της Βρετανίας, του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας, κ.ά.
Ο Ερνέστος Αύγουστος Ανδρέας Φίλιππος Κωνσταντίνος Μαξιμιλιανός Ρολφ Στέφανος Λουδοβίκος Ροδόλφος γεννήθηκε, όπως και ο νεότερος αδελφός του Χριστιανός, στο Χίλντεσχαϊμ της Κάτω Σαξονίας. Βαπτίστηκε τρεις μήνες μετά στο κάστρο Μαρίενμπουρκ και -μετά το Ερνέστος- έλαβε τα ονόματα των αναδόχων του: του Φιλίππου ΣΤ΄ της Ισπανίας, του Κωνσταντίνου Β΄ της Ελλάδας (εξαδέλφου τού πατέρα του), κ.ά.
Με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1918 η οικογένειά του έχασε το δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ, αλλά κράτησε την περισσότερη από την προσωπική της περιουσία. Ο πάππος του Ερνέστος-Αύγουστος Δ΄ έκανε στη Βρετανία χρήση της πράξης τού 1705 για την απόκτηση Αγγλικής ιθαγένειας των απογόνων της Σοφίας των Βίττελσμπαχ, μητέρας του Γεωργίου Α΄ της Βρετανίας. Έτσι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μπόρεσε να μείνει στη Βρετανία και να κάνει επιχειρήσεις. Οι γονείς του Ερνέστου-Αυγούστου ΣΤ΄ ζούσαν στο Χάρλινγκχαμ Λοτζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Νέα Καρδιά Κοζάνης
Ο Νέα Καρδιά είναι συνοικισμός σε απόσταση 4,5 χλμ. βόρεια του κέντρου της Κοζάνης, ο οποίος δημιουργήθηκε το 1976 από την αναγκαστικά μετεγκατάσταση των κατοίκων του παλιού χωριού Καρδιάς εξαιτίας της επέκτασης των εδαφών εξόρυξης των λιγνιτωρυχείων της ΔΕΗ. Είναι κτισμένος ανάμεσα στην Εγνατία Οδό (Δ.) και την ΕΟ Κοζάνης - Φλώρινας (Α.) και αποτελεί τη βορινή συνέχεια των Κοίλων. Πρόκειται για σύγχρονο οικισμό με καινούργια σπίτια, πάρκα, παιδικές χαρές, παιδικό σταθμό, μεγάλους δρόμους και καταστήματα. Στην απογραφή του 2011 μαζί με τα Κοίλα και τα Μελίσσια αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοίλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και έχει πληθυσμό 502 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Αστρονομικό Ρολόι της Πράγας
thumb|300px|Ο πύργος του ρολογιού. Το Αστρονομικό Ρολόι βρίσκεται στο κάτω μέρος του. thumb|300px|right|Το Αστρονομικό Ρολόι της Πράγας (ο κάτω κυκλικός δίσκος είναι το Ημερολόγιο του Μάνες). Το Αστρονομικό Ρολόι της Πράγας (το Orloj, «Ορλόι» για τους ντόπιους) είναι ένα μεσαιωνικό αστρονομικό ρολόι στο κέντρο της Πράγας. Το σημερινό ρολόι είναι ένα πιστό αντίγραφο του αρχικού, που καταστράφηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βρίσκεται στον νότιο τοίχο του Δημαρχείου της Παλαιάς Πόλης της Πράγας, στην Πλατεία της Παλιάς Πόλης, και αποτελεί σημαντική και δημοφιλή τουριστική ατραξιόν.
Δύο από τους σπουδαιότερους αστρονόμους του 16ου και 17ου αιώνα, ο Τύχων και ο Κέπλερ, έζησαν στην Πράγα και εργάστηκαν στο Αστεροσκοπείο Μπένατεκ, αφήνοντας την ανεξίτηλη σφραγίδα της επιστημονικής τους προσφοράς στην πόλη, στο Πανεπιστήμιο της οποίας άλλωστε δίδαξε επί ένα ακαδημαϊκό έτος και ο Αϊνστάιν (1911-1912).
Ιστορία
Το Αστρονομικό Ρολόι της Πράγας είναι πιθανώς το τρίτο της Ευρώπης σε χρονολογική σειρά, μετά το αστρονομικό ρολόι της Πάδοβας (1344) στην Ιταλία και το θαυμάσιο αστρονομικό ρολόι του Στρασβούργου. Η αρχική κατασκευή του Αστρονομικού Ρολογιού στη βάση του γοτθικού πύργου του Δημαρχείου της Πράγας υπολογίζεται ότι πραγματοποιήθηκε το 1410 επί βασιλείας Βενσεσλάου (Βάτσλαβ) Δ΄ (1378-1419) από τον ονομαστό ωρολογοποιό Νικόλαο του Κάνταν (Mikulas Kadan). Φαίνεται όμως ότι ο Νικόλαος βασίσθηκε στις συμβουλές και αστρονομικές γνώσεις του Γιαν Όντρεγιοφ, του επονομαζόμενου Σίντελ. Ο Όντρεγιοφ ήταν καθηγητής των Μαθηματικών και της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Καρόλου της πόλης. Κατά την περίοδο αυτή κατασκευάσθηκε η πρώτη και βασική αστρονομική «ωρολογοπλάκα» με το μηχανισμό της, ενώ 80 χρόνια αργότερα, το 1490, προστέθηκε και η ημερολογιακή περιστρεφόμενη πλάκα. Η όλη κατασκευή ολοκληρώθηκε τότε από τον ονομαστό αρχιτεχνίτη ωρολογοποιό Γιαν Χάνους του Ρόδου (Jan Hanus Ruze) και το βοηθό του, τον Γιάκουμπ Τσεχ. Λέγεται μάλιστα ότι προκειμένου να μη επαναλάβει ο Χάνους σε κάποια άλλη πόλη αυτό το αριστούργημά του, οι δημοτικοί σύμβουλοι της Πράγας αποφάσισαν να τον τυφλώσουν!
Από το δεύτερο ήμισυ του 15ου αιώνα είχε ήδη διακοσμηθεί η πρόσοψη της όλης κατασκευής στη βάση του γοτθικού πύργου με ανάγλυφες παραστάσεις, που έλαβαν την τελική τους μορφή στις αρχές του 16ου αι. με γλυπτά από το εργαστήριο του γνωστού γλύπτη της εποχής Πέτερ Πάρλερ (Peter Parlez ή Petr Parléř).
Το Αστρονομικό Ρολόι της Πράγας, γνωστό από τότε μέχρι σήμερα στους Τσέχους ως Orloj (Ορλόι) από παράφραση της ελληνικής λέξεως ωρολόγιον, απετέλεσε από τότε κόσμημα και σύμβολο της ιστορικής πρωτεύουσας της Βοημίας, της Τσεχοσλοβακίας και σήμερα της Τσεχίας. Το Ρολόι ανακαινίσθηκε κατά τη χρονική περίοδο από το 1552 μέχρι το 1560 από τον Γιαν Τάμπορσκι, ο οποίος τελειοποίησε και το μηχανισμό του Ρολογιού. Στις αρχές του 19ου αιώνα, και ειδικότερα από το 1838 μέχρι το 1845, το παλαιό Δημαρχείο ανακατασκευάστηκε. Κάποια γλυπτά προστέθηκαν, κάποια αφαιρέθηκαν και άλλα μεταφέρθηκαν σε διαφορετική θέση, όπως για παράδειγμα ο Χάροντας (με τη μορφή του σκελετού), ο οποίος τοποθετήθηκε στη δεξιά πλευρά του Ρολογιού και έκτοτε παραμένει σε αυτή τη θέση.
Από τότε βέβαια έγιναν και άλλες ελάσσονος σημασίας βελτιώσεις, προσθήκες και συντηρήσεις. Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι το σημερινό ρολόι είναι ένα ακριβές νεώτερο αντίγραφο. Πραγματικά, στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και συγκεκριμένα κατά την Εξέγερση της Πράγας το 1945, ο γερμανικός στρατός βομβάρδισε το Δημαρχείο της Παλαιάς Πόλεως και από την πυρκαγιά που επακολούθησε το όλο συγκρότημα, και μαζί το Αστρονομικό Ρολόι, καταστράφηκε ολοσχερώς. Οι Τσέχοι επανέφεραν στην αρχική του μορφή τόσο τον πύργο του παλαιού Δημαρχείου όσο και το Αστρονομικό Ρολόι, που από τότε συντηρείται ανελλιπώς.
Περιγραφή
thumb|285px|Ο «χορός των 12 Αποστόλων» Ο μηχανισμός του Αστρονομικού Ρολογιού της Πράγας αποτελείται ως προς τη βασική του δομή από τρεις ομοαξονικούς οδοντωτούς τροχούς ίσης διαμέτρου, οι οποίοι κινούν αντίστοιχα ισάριθμους περιστρεφόμενους δείκτες. Κατά σειρά, ο πρώτος δείχνει την κίνηση του Ηλίου, ο δεύτερος την κίνηση της Σελήνης, και ο τρίτος τη σχετική θέση του ζωδιακού κύκλου ως προς τον Ήλιο. Καθώς μπορούμε να δούμε στην αντίστοιχη εικόνα, ένας μολυβί δείκτης μεταφέρει τον επίχρυσο ήλιο, στεφανωμένο ολόγυρα με τις χρυσές ακτίνες του, ενώ μία επίχρυση αναπαράσταση ανθρώπινης παλάμης δείχνει την ώρα πάνω σε δύο εικοσιτετράωρες (και όχι δωδεκάωρες όπως σε όλα σχεδόν τα ρολόγια) κλίμακες. Η εξωτερική κλίμακα, η οποία κινείται αργά κατά τη διάρκεια του έτους, είναι αριθμημένη από το 1 ως το 24 με καλλιγραφικούς επιχρυσωμένους αραβικούς αριθμούς και υποδεικνύει τον παλαιό τσέχικο χρόνο, κατά τον οποίο (σύμφωνα με την αρχαία ρωμαϊκή παράδοση) οι ώρες υπολογίζονταν από τη δύση του Ηλίου (ηλιακή δύση = ώρα 0). Η εσωτερική κλίμακα, αντίθετα, είναι σταθερή, αριθμημένη με επίχρυσους λατινικούς αριθμούς δύο φορές από το 1 μέχρι το 12 (δηλαδή από το Ι μέχρι το ΧΙΙ) και όχι από το 1 μέχρι το 24 (Ι-ΧΧΙV). Η κλίμακα αυτή δείχνει τον πολιτικό χρόνο της Κεντρικής Ευρώπης, όπως τον χρησιμοποιούμε σήμερα.
Τα διαφορετικά χρώματα στην πλάκα του Αστρονομικού Ρολογιού έχουν τη δική τους σημασία. Το γαλάζιο χρώμα υποδεικνύει δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι τα ουράνια σώματα που βρίσκονται μπροστά του σε μια δεδομένη χρονική στιγμή t βρίσκονται πάνω από τον μαθηματικό ορίζοντα. Το γαλάζιο τμήμα υποδιαιρείται στις 12 ωριαίες ατράκτους του τμήματος εκείνου της ουράνιας σφαίρας που βρίσκεται κατά τη στιγμή t πάνω από τον ορίζοντα. Η κάθε άτρακτος έχει σημειωμένο επάνω της τον αριθμό της, απλό αραβικό αριθμό από το 1 μέχρι το 12. Σε σχέση όμως με τον Ήλιο, το γαλάζιο χρώμα αντιπροσωπεύει το φωτεινό τμήμα του εικοσιτετραώρου (τις ώρες που υπάρχει φως της ημέρας). Αντίστοιχα το καφετί χρώμα αντιπροσωπεύει το λυκαυγές και το λυκόφως, ενώ ο κυκλικός δίσκος με το σκούρο γκρίζο χρώμα αντιστοιχεί στη νύχτα. Στο αριστερό τμήμα της πλάκας, στο καφετί χρώμα, το λυκαυγές σημειώνεται ως AURORA, ενώ στο γαλάζιο χρώμα, στον αριθμό 1, σημειώνεται η ανατολή ως ORTUS. Στο αντίστοιχο δεξί τμήμα της πλάκας η δύση, στον αριθμό 12, αναγράφεται ως OCCASUS, ενώ το λυκόφως αναγράφεται ως CREPUSCULUM. Επιπλέον, στην εσωτερική πλάκα του Ρολογιού βρίσκεται αποτυπωμένη μία επίπεδη κυκλική απεικόνιση της γήινης σφαίρας, με τις ηπείρους και τους ωκεανούς. Επίσης, μόνο πάνω στο γαλάζιο χρώμα της πλάκας εμφανίζονται οι επίχρυσες καμπύλες των ατράκτων, οι οποίες εξυπηρετούν και έναν άλλο σκοπό: διαιρούν το φως της ημέρας σε 12 άνισες ώρες, σύμφωνα με την αρχαία αιγυπτιακή ή βαβυλωνιακή και στη συνέχεια βυζαντινή παράδοση (και σήμερα ακόμα, στη μοναστηριακή Αθωνική χερσόνησο, η ημέρα των μοναχών χωρίζεται πάντα σε 12 ώρες από την ανατολή μέχρι τη δύση του Ηλίου, αλλά η διάρκεια της κάθε ώρας μεταβάλλεται ανάλογα με την εποχή του έτους).
Η όλη κατασκευή του Αστρονομικού Ρολογιού της Πράγας δείχνει στους θεατές τρεις ανεξάρτητες κινήσεις:
Ο μελανός δείκτης με το χρυσό αστεράκι στην άκρη του εκτελεί μία περιστροφή ανά έτος γύρω από το δακτύλιο της εκλειπτικής με τα 12 ζωδιακά σύμβολα, ενώ αντίστοιχα η Σελήνη, η μελανή-ασημένια σφαίρα που φέρεται από έναν άλλο μελανό δείκτη, εκτελεί μία περιφορά ανά σεληνιακό-συνοδικό μήνα και ταυτόχρονα περιστρέφεται. Η περιστροφή εμφανίζει τις διάφορες φάσεις του φυσικού δορυφόρου της Γης. Στη φάση της Νέας Σελήνης επικρατεί το μελανό χρώμα, στην Πανσέληνο το ασημί και οι ενδιάμεσες φάσεις παρουσιάζονται μέσα από συνδυασμό του ασημί και του μελανού χρώματος.
thumb|175px|Ο Χρόνος-Χάροντας και ο Τούρκος. Ο δακτύλιος της εκλειπτικής περιφέρεται επίσης από μόνος του μία φορά κάθε αστρική ημέρα (23 ώρες 56 πρώτα λεπτά και 4 δευτερόλεπτα) γύρω από τη Γη, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τη φαινομενική περιφορά των αστερισμών και των απλανών άστρων. Η Γη συμβολίζεται από έναν κυκλικό δίσκο στο κέντρο της ωρολογιακής πλάκας. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί το γεγονός ότι κατά την εποχή της κατασκευής του Αστρονομικού Ρολογιού της Πράγας η Γη εθεωρείτο ακόμα ακίνητη και ευρισκόμενη στο κέντρο του Σύμπαντος. Δηλαδή επικρατούσε παντού το λεγόμενο γεωκεντρικό σύστημα και όχι το ορθό ηλιοκεντρικό σύστημα.
Ο δείκτης με τον επίχρυσο ήλιο στην άκρη του περιέρχεται, όπως διαφαίνεται από την εικόνα, το ζωδιακό κύκλο και δείχνει με τον τρόπο αυτό τον αστρικό χρόνο, ο οποίος διαβάζεται στους ρωμαϊκούς αριθμούς στον επόμενο κύκλο (την εσωτερική από τις δύο κλίμακες). Δύο άλλα επίχρυσα ευθύγραμμα τμήματα που σχηματίζουν ορθές γωνίες ως προς το ζωδιακό κύκλο, δηλαδή είναι κάθετα μεταξύ τους, υποδεικνύουν τις θέσεις της εαρινής (21 Μαρτίου) και της φθινοπωρινής (22-23 Σεπτεμβρίου) ισημερίας, καθώς και το χρόνο του θερινού (21-22 Ιουνίου) και του χειμερινού (21-22 Δεκεμβρίου) ηλιοστασίου: πρόκειται για τα 4 χαρακτηριστικά σημεία της φαινομενικής ετήσιας περιφοράς του Ηλίου πάνω στην εκλειπτική.
Το Αστρονομικό Ρολόι προσελκύει το ενδιαφέρον των κατοίκων και των τουριστών ιδίως στις ακέραιες ώρες, όταν το ρολόι σημαίνει την αντίστοιχη ώρα. Τότε στα μικρά παράθυρα πάνω από τις πλάκες του, και συμμετρικά ως προς μία ανάγλυφη μορφή ενός αγγέλου, τα παραθυρόφυλλα ανοίγουν και εμφανίζονται οι μορφές των ισάριθμων με τις ώρες Αγίων Αποστόλων. Πραγματικά, πλήθος κόσμου στέκεται μπροστά από το Ρολόι στη μεγάλη πλατεία από τις 8 π.μ. μέχρι τις 8 μ.μ. για να δει να εμφανίζονται στα δύο μικρά παράθυρα κατά σειρά (ανάλογα με την ώρα) οι 12 Απόστολοι. Οι σημερινές ξυλόγλυπτες μορφές τους είναι έργο του Βόιτεχ Σουχάρντα και φιλοτεχνήθηκαν το 1945, μετά την καταστροφή του παλαιού ρολογιού.
thumb|175px|Οι προσωποποιήσεις της Ματαιοδοξίας (που κοιτάζεται σε έναν καθρέπτη) και της Απληστίας. Το όλο οικοδόμημα που φέρει το Αστρονομικό Ρολόι προεξέχει του γοτθικού πύργου του παλαιού Δημαρχείου, ο οποίος φέρει στην κορυφή του, κάτω από τη στέγη, 4 κλασικά μηχανικά ρολόγια, από ένα σε κάθε πλευρά του. Επίσης, ένα άλλο μικρότερο ρολόι βρίσκεται στα πλάγια της αριστερής πλευράς του οικοδομήματος (όπως βλέπουμε το Αστρονομικό Ρολόι). Ως ιδιόμορφη κατασκευή, το όλο Αστρονομικό Ρολόι τελειώνει στην κορυφή του με αψιδωτή καμάρα, υπό την οποία υπάρχει μία μικρή εσοχή διακοσμημένη με ένα χρυσό πετεινό. Η σήμανση των ημερήσιων ωρών, που όπως είδαμε έχει ως κυρίαρχο στοιχείο την παρέλαση των 12 Αποστόλων, αρχίζει για την ακρίβεια ως εξής: Πρώτα ο Χρόνος, με τη μορφή του Χάροντα, τραβά το σκοινί με το δεξί του χέρι, ενώ ταυτόχρονα αναποδογυρίζει την κλεψύδρα άμμου που κρατά στο αριστερό χέρι, δείγμα σημαδιακό της μετρήσεως του χρόνου που περνά. Εκείνη τη στιγμή ανοίγουν τα δύο μικρά παραθυρόφυλλα και οι Απόστολοι κινούνται αργά σχηματίζοντας κύκλο με επικεφαλής τον Απόστολο Πέτρο. Στο τέλος της επιδείξεως ο πετεινός λαλεί και το Ρολόι σημαίνει την ώρα.
Συμμετρικά του ημερολογίου του Μάνες παρατηρούμε ακόμα 4 αγαλματίδια, ανά δύο αριστερά και δεξιά. Από τα δεξιά αγαλματίδια, το ένα συμβολίζει την Επιστήμη με τη μορφή ενός λόγιου που κρατά ανοικτό βιβλίο, ενώ το άλλο την Έρευνα με τη μορφή ενός αστρονόμου που κρατά ένα μικρό τηλεσκόπιο στο αριστερό του χέρι. Αριστερά, απεικονίζεται το Εμπόριο και η Δικαιοσύνη, η τελευταία ως τιμωρός άγγελος με ασπίδα στο δεξί χέρι και σπαθί στο αριστερό.
Ομοίως, 4 αγαλματίδια υπάρχουν ανά δύο αριστερά και δεξιά της πλάκας του Αστρονομικού Ρολογιού. Από τα αριστερά αγαλματίδια, το πρώτο συμβολίζει τη Ματαιοδοξία, που κοιτάζεται σε έναν καθρέπτη, ενώ το δεύτερο αντιστοιχεί στην Απληστία, που απεικονίζεται συμβολικά με το μεσαιωνικό της στερεότυπο, τον «Εβραίο τοκογλύφο». Δεξιά, η Λαγνεία αντιπροσωπεύεται από τη μορφή του Τούρκου, που στρέφει το κεφάλι του προς διάφορες πλευρές, ενώ όπως είπαμε τη μορφή του Χρόνου αντιπροσωπεύει ο Χάροντας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αστρονομικο Ρολοι Πραγας Αστρονομικο Ρολοι Πραγας
Θησαυρός των Θηβαίων
Ο Θησαυρός ήταν κτίριο δωρικού ρυθμού, κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από τοπικό ασβεστόλιθο από τα λατομεία του Προφήτη Ηλία κοντά στο Χρισσό. Βρισκόταν λίγα μέτρα κάτω από την πρώτη στροφή της Ιεράς Οδού στο ιερό του Απόλλωνα. Είχε αφιερωθεί από τους Θηβαίους για τη νίκη τους στη μάχη των Λεύκτρων κατά των Λακεδαιμονίων το 371 π.Χ.
Πηγές
Winter, Frederick E. “Tradition and Innovation in Doric Design IV: The Fourth Century.” American Journal of Archaeology 80, no. 3 (1982), 387-400.
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Θησαυροί Δελφών Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Κλειστό Γυμναστήριο Εθνικού Σταδίου Πάτρας
Αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά κλειστά γυμναστήρια της Πάτρας. Χρησιμοποιείται ως έδρα για διάφορους αγώνες αλλά και ως προπονητήριο, από πολλά αθλητικά σωματεία της πόλης.
Στις 4 Νοεμβρίου του 2019 το Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ.) του Π.Ε.Α.Κ. αποφάσισε το κλειστό γυμναστήριο να λάβει το όνομα του Κώστα Πετροπούλου, του μεγάλου Πατρινού πρώην διεθνή καλαθοσφαιριστή και νυν προπονητή του αθλήματος. Η μετονομασία του από "Κλειστό Γυμναστήριο Εθνικού Σταδίου Πάτρας" σε "Σάλα Κώστας Πετρόπουλος" πραγματοποιήθηκε με ειδική τελετή την 1η Φεβρουαρίου του 2020. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα χειροσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πάτρα
Παλεμπάνγκ
thumb|250px|Ο ποταμός Μούσι και η γέφυρα Αμπέρα Το Παλεμπάνγκ (ινδονησιακά: Palembang) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Νότια Σουμάτρα, Ινδονησία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Παλεμπάνγκ έχει πληθυσμό 1.535.952, δηλαδή είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη στη Σουμάτρα και η 7η μεγαλύτερη στη χώρα. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μούσι, ο οποίος χωρίζει την πόλη στα δύο, στα νοτιοανατολικά του νησιού. Οι δύο όχθες συνδέονται με τη γέφυρα Αμπέρα, ένα από τα ορόσημα της πόλης. Η πόλη ήταν και εξακολουθεί να είναι πολιτικό, πολιτιστικό, εμπορικό και καλλιτεχνικό κέντρο.
Ιστορία
Στο παρελθόν το Παλεμπάνγκ ήταν πρωτεύουσα του βουδιστικού βασιλείου Σριβιτζάγια, το οποίο έλεγχε μεγάλο μέρος της Νοτιοανατολικής Ασίας. Η πόλη αναφέρεται από ένα Κινέζο μοναχό, τον Άι-Τσινγκ, ο οποίος ταξίδεψε στην πόλη τον 671. Το 14ο αιώνα το βασίλειο κατακτήθηκε από την ινδουιστική αυτοκρατορία Ματζαχαμπίπ και το 1500 βρέθηκε στη σφαίρα του Ισλαμισμού, όταν σχηματίστηκε το σουλτανάτο του Παλεμπάνγκ. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Βρετανούς και λειτουργούσε ως διπλωματικό κέντρο ανάμεσα σε Βρετανούς και Ολλανδούς. Το Νοέμβριο του 1942 κοντά στην πόλη έγινε η μάχη του Παλεμπάνγκ, ανάμεσα στους Ιάπωνες και τους Συμμάχους, με τους πρώτους να θέλουν την περιοχή εξαιτίας των πλούσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και των διυλιστηρίων της Royal Dutch Shell. Τον Αύγουστο του 1945 υπέστη τεράστιες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων.
Οικονομία
Η πόλη βρίσκεται κοντά στα πιο πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου της Ινδονησίας και γι´αυτό και στο Παλεμπάνγκ βρίσκονται αρκετές εταιρείες πετροχημικών. Άλλες βιομηχανικές μονάδες κατασκευάζουν υφάσματα, χημικά, ελαστικά, κεραμικά, μηχανικά και ηλεκτρικά εξαρτήματα. Ο ποταμός Μούσι έχει εμβαθυνθεί μέχρι το Παλεμάνγκ και έχει βάθος 6,5 μέτρα, με αποτέλεσμα να είναι πλωτός για μεγάλα πλοία μέχρι το λιμάνι του Παλεμπάνγκ, όπου γίνονται κυρίως εξαγωγές πετρελαίου, ελαστικών και άνθρακα. Στην πόλη λειτουργεί από το 1960 πανεπιστήμιο Σριβιτζάγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Ομιλία του Μπανγκαμπάντου
Η ομιλία του Μπανγκαμπάντου εκφωνήθηκε από τον Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν, τον εθνοπατέρα του Μπανγκλαντές, στις 7 Μαρτίου 1971 στην Ράμνα της Ντάκα σε κοινό πάνω από 2 εκατομμυρίων ατόμων. Δόθηκε σε μια περίοδο επιδεινούμενων σχέσεων μεταξύ του Ανατολικού Πακιστάν και του πολιτικά και στρατιωτικά δυνατού Δυτικού Πακιστάν.
Στην ομιλία ο Ραχμάν δήλωσε: «Αυτός ο χρόνος είναι η πάλη για την ελευθερία μας. Αυτός ο χρόνος είναι η μάχη για την ανεξαρτησία μας». Ανακοίνωσε ένα κίνημα πολιτικής ανυπακοής στην επαρχία, καλώντας «κάθε σπίτι να μεταμορφωθεί σε φρούριο». Η ομιλία ενέπνευσε τους Μπενγκάλι να προετοιμάσουν πόλεμο ανεξαρτησίας εν μέσω φημών για στρατιωτική επέμβαση από το δυτικό Πακιστάν. Ο απελευθερωτικός πόλεμος ξεκίνησε 18 ημέρες αργότερα, όταν ο πακιστανικός στρατός ξεκίνησε επιχείριση κατά των βεγγαλέζων πολιτών, διανοουμένων, φοιτητών, πολιτικών και στρατιωτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές
Γανύκτορας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Γανύκτορας (Γανύκτωρ) αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:
Πηγές
Γανυκτορας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Εύβοιας
Θάνατοι το 2006
Παρακάτω παρατίθενται οι θάνατοι σημαντικών προσώπων στην Ελλάδα και στον κόσμο, που έλαβαν χώρα το 2006.
Μάρτιος
Street) (74)
Ιούνιος
(55)
Ιούλιος
Προτάθηκε δύο φορές για το βραβείο Όσκαρ, για την ερμηνεία του στις ταινίες Shampoo (1975) και «Ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει» (1979) (85)
Αύγουστος
Ο Τζαραντάτ είχε τραυματιστεί, στις 23 Αυγούστου, στη διάρκεια επίθεσης του ισραηλινού στρατού στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν.
Σεπτέμβριος
φρουροί της Αχαΐας, Οι τελευταίοι εγγονοί).
Νοέμβριος
χώρα του, Υπουργός Άμυνας (1996-2001) (68)
Δεκέμβριος
ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία (88)
Κατηγορία:2006
2006
Βούσιρις
Στην ελληνική μυθολογία ο Βούσιρις ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου.
Ο μύθος
Στη σκληρότητα του Βούσιρι έβαλε τέλος ο Ηρακλής όταν πέρασε από την Αίγυπτο στο ταξίδι του για τον άθλο των μήλων των Εσπερίδων ή των βοδιών του Γηρυόνη. Τον συνέλαβαν τότε και τον έδεσαν καλά με πέτσινα λουριά για να τον θυσιάσουν, αλλά ο Ηρακλής έσπασε τα δεσμά του, σκότωσε τον Βούσιρι, τον γιο του Αμφιδαμαντα, και όλους τους ανθρώπους του βασιλιά.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου
Τσιβδί
Ο όρος Τσιβδί χρησιμοποιήθηκε σε διαφορετικές εποχές για να υποδηλώσει συγκεκριμένη συνοικία της Πάτρας.
Περίοδος ως τη Ρωμαϊκή εποχή
Στην περιοχή μέχρι την βασιλεία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Σεπτίμου Σεβήρου (193-211 π.Χ.) ήταν αγροί. Τότε ο Σεβήρος ανέσκαψε την περιοχή αυτή και κατασκεύασε το λιμάνι της πόλης, το οποίο χρησιμοποιήθηκε μέχρι την πρώτη περίοδο της Ενετοκρατίας ακόμα και από τους Ενετούς. Το λιμάνι αυτό καταλάμβανε τη σημερινή περιοχή από την οδό Δημ. Γούναρη μέχρι την οδό Τριών Ναυάρχων. Στην είσοδο του λιμένος υπήρχαν δύο πύργοι, στους οποίους δενόταν αλυσίδα. Το βάθος του ήταν περίπου 4 μέτρα η προβλήτα ήταν στη σημερινή Πλατεία Υψηλών Αλωνιών. Με την πρώτη κατάληψη της πόλης από τους Ενετούς, οι οποίοι στην αρχή χρησιμοποίησαν το λιμάνι, αλλά στην συνέχεια, λόγω κακής συντήρησης και επιχωματώσεων από τα γύρω ρέματα, εγκαταλείφθηκε και με τα χρόνια έγινε βάλτος δημιουργώντας πολλή δυσοσμία και λοιμούς στην πόλη. Το 1883 το έλος επιχωματώθηκε και αποξηράνθηκε και η πόλη επεκτάθηκε.
Εβραϊκή συνοικία
Πριν την Επανάσταση του 1821 από την εποχή ακόμα της Δεύτερης Ενετοκρατίας ήταν η εβραϊκή συνοικία της Πάτρας, κλειστή συνοικία αλλά αρκετά ακάθαρτη. Η λέξη είναι παραφθορά της λέξης κίβδαι, γιατί έτσι αποκαλούσαν οι υπόλοιποι κάτοικοι της Πάτρας τους Εβραίους, οι οποίοι ήταν όλοι τους έμποροι αλλά, όταν συναλλάσσονταν με κάποιον ξένο, πολλές φορές του έδιναν κίβδηλα νομίσματα. Μερικοί από αυτούς ήταν ιδιοκτήτες ακινήτων και γης. Ήταν από τις μεγάλες συνοικίες και κατά το 12ο αιώνα κτίστηκε εκεί και συναγωγή. Σήμερα είναι μία ήσυχη συνοικία με πολλά νεοκλασικά και εμπορικά καταστήματα. Όλες οι κατοικίες έχουν κτιστεί μετά την Επανάσταση, αφού κατά την διάρκεια της καταστράφηκαν όλα τα σπίτια της Πάτρας, ενώ δεν έχει απομείνει κανένας Εβραίος.
Η ονομασία Τσιβδί διατηρήθηκε και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναφερόταν, από αφηγήσεις παλαιοτέρων, στην παραθαλάσσια περιοχή μεταξύ των οδών Δημ. Γούναρη, Μαιζώνος και Κοραή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αλεξανδρούπολης Λιμένα
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Αλεξανδρούπολης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Ο σταθμός άνοιξε το 1874 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα προς τη Θεσσαλονίκη και το Ορμένιο.
Ο σταθμός βρίσκεται στην ανατολική Αλεξανδρούπολη, στη σιδηροδρομική γραμμή Αλεξανδρούπολης - Σβίλενγκραντ, η οποία ξεκινά από το λιμάνι της πόλης, 500 μέτρα πιο δυτικά, κοντά στο κέντρο της πόλης. Οι συρμοί που έρχονται από τη Θεσσαλονίκη θα πρέπει να κινηθούν αντίστροφα για κάποια μέτρα για να φτάσουν στο σταθμό.
Ο σταθμός εξυπηρετείται από το 2020 με 1 δρομολόγιο από και προς τη Θεσσαλονίκη, και από 1 δρομολόγιο συμβατικών τρένων προς το Ορμένιο, σε καθημερινή βάση.
Παραπομπές
Αλεξανδρούπολη Αλεξανδρούπολη Αλεξανδρούπολη Σιδηροδρομικος
Θησαυρός των Βοιωτών
Ο Θησαυρός των Βοιωτών ήταν κτίριο στο ιερό τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, αφιερωμένο από τους Βοιωτούς, όπως μαρτυρούν επιγραφές σε λίθους του.
Περιγραφή
Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν την ύπαρξη ενός αρχαϊκού Βοιωτικού θησαυρού στους Δελφούς. Ένα τέτοιο οικοδόμημα έχει ανακαλυφθεί στο νοτιοδυτικό άκρο του ιερού. Σώζεται η θεμελίωση, κατασκευασμένη από ασβεστόλιθο. Ορισμένοι λίθοι της φέρουν επιγραφές σε Βοιωτική γραφή της ύστερης αρχαϊκής περιόδου. Σύμφωνα με τις επιγραφές αυτές το κτίριο χρονολογείται περί το 525 π.Χ. Ωστόσο ο Παυσανίας δεν αναφέρει το συγκεκριμένο κτίριο, γεγονός που μπορεί να σημαίνει ότι είχε καταστραφεί στην εποχή του.
Πηγές-Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Θησαυροί Δελφών Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Σούπερσπορτ Γιουνάιτεντ
Η Σούπερσπορτ Γιουνάιτεντ (αγγλικά: SuperSport United) είναι μια νοτιοαφρικανή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πρετόρια, η οποία αγωνίζεταιστην Premier Soccer League. Έδρα της ομάδας είναι το Lucas Moripe Stadium, χωρητικότητας 28900 θεατών. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1994. Έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Premier Soccer League (2008, 2009, 2010), 1 Nedbank Cup (2012), 1 ABSA Cup (2005), 1 SAA Supa 8 (2004), 1 Sparletta Cup (1995) και ένα πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας (1995).
Ηρόδοτος ο φιλόσοφος
Τα παραπάνω στοιχεία μνημονεύει ο Διογένης ο Λαέρτιος στο περί τον βίο των φιλοσόφων έργο του.
Πηγές
Ηροδοτος
Πυραμίδα του Ηλίου
thumb|300px|Η Πυραμίδα του Ηλίου Η Πυραμίδα του Ήλιου αποτελεί το μεγαλύτερο κτίσμα στη περιοχή Τεοτιουακάν του Μεξικού και μία από τις μεγαλύτερες σε όλη τη Κεντρική Αμερική. Αποτελεί τμήμα ενός μεγάλου συγκροτήματος στη καρδιά της πόλης και είναι τοποθετημένη στη Λεωφόρο των Νεκρών, ανάμεσα στη Πυραμίδα της Σελήνης και στη Ciudadela, στη σκία του επιβλητικού βουνού Cerro Gordo.
Ιστορικά στοιχεία
thumb| thumb| Το όνομά της το πήρε από τους Αζτέκους οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη πόλη του Τεοτιουακάν. Το ακριβές όνομα της πυραμίδας παραμένει άγνωστο. Κατασκευάστηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση έλαβε χώρα γύρω στο 100 μ.Χ., στην οποία η πυραμίδα ανεγέρθη στο σημερινό της ύψος. Στη δεύτερη φάση η πυραμίδα ολοκληρώθηκε στο τελικό της ύψος (225 μέτρα μήκος, 75 μέτρα ύψος), καθιστώντας την, την τρίτη υψηλότερη πυραμίδα του κόσμου - λίγο χαμηλότερη από τη Πυραμίδα του Χέοπα (230 μ.) αλλά πολύ μικρότερη από την Πυραμίδα της Τσόλουλα (450 μ.). Στη δεύτερη φάση, χτίστηκε επίσης και ένας βωμός στη κορυφή της πυραμίδας ο οποίος δεν σώζεται στις μέρες μας.
Οι αρχαίοι κάτοικοι περιέβαλαν την πυραμίδα με ασβεστοκονίαμα, πάνω από το οποίο ζωγράφισαν πολύχρωμες τοιχογραφίες. Οι τοιχογραφίες αυτές πιστεύεται ότι απεικόνιζαν κεφάλια και πατούσες ιαγουάρων, φίδια και αστερισμούς. Οι τοιχογραφίες αυτές δεν είναι ορατές πλέον, καθώς ξεθώριασαν με το πέρασμα των αιώνων.
Θεωρείται ότι η πυραμίδα ήταν αφιερωμένη σε κάποια θεότητα της κουλτούρας των κατοίκων του Τεοτιουακάν. Ωστόσο η καταστροφή του ναού που υπήρχε στη κορυφή της, έχει μέχρι στιγμής εμποδίσει τη σύνδεση της πυραμίδας με κάποια συγκεκριμένη θεότητα.
Διαστάσεις της Κατασκευής, Τοποθεσία και Προσανατολισμός
thumb|Έτσι περίπου έμοιαζε η πυραμίδα Ο προσανατολισμός του οικοδομήματος ίσως κρύβει κάποια ανθρωπολογική σημασία. Η πυραμίδα έχει προσανατολισμό ελαφρώς βορειοδυτικά από το σημείο του ορίζοντα κατά τη δύση του ηλίου, δυο μέρες το χρόνο, 12 Αυγούστου και 29 Απριλίου. Η 12η Αυγούστου είναι σημαντική καθώς θα μπορούσε να είχε σηματοδοτήσει την ημερομηνία ενάρξεως της Εποχής που διανύουμε καθώς και τη πρώτη ημέρα της Μεγάλης Μέτρησης του ημερολογίου των Μάγια. Επίσης, από την πυραμίδα μπορούν να παρατηρηθούν πολλά σημαντικά αστρολογικά συμβάντα τα οποία είναι σημαντικά τόσο για τη γεωργία όσο και για το σύστημα πεποιθήσεων της αρχαίας κοινωνίας.
Η πυραμίδα είναι χτισμένη πάνω από ένα τεχνητό τούνελ που οδηγεί σε ένα σπήλαιο, έξι μέτρα κάτω απο το κέντρο της πυραμίδας. Αρχικώς θεωρείτο να είναι φυσικός σχηματισμός από λάβα η οποία σχημάτισε το σπήλαιο. Πιο πρόσφατες ανασκαφές όμως υποδηλώνουν ότι το μέρος είναι κατασκευασμένο απο ανθρώπους, και πιθανώς να χρησιμοποιείτο ως βασιλικός τάφος. Πρόσφατα, επιστήμονες με τη βοήθεια ανιχνευτών μιονίων προσπάθησαν να βρουν άλλους θαλάμους στο εσωτερικό της πυραμίδας, όμως η συστηματική λεηλασία της, εμπόδισαν την ανακάλυψη κάποιας χρήσης των θαλάμων αυτών στην κοινωνία της Τεοτιουακάν.
Ανακτηθέντα αντικείμενα
Ελάχιστα αρχαιολογικά αντικείμενα έχουν βρεθεί μέσα και γύρω απο τη πυραμίδα. Βέλη και ανθρώπινα αγαλματίδια απο οψιανό έχουν βρεθεί μέσα στη πυραμίδα ενώ παρόμοια αντικείμενα έχουν βρεθεί και στη κοντινή Πυραμίδα του Φεγγαριού αλλά και στη Πυραμίδα του Φτερωτού Ερπετού στη Ciudadela. Τα αντικείμενα αυτά κατα πάσα πιθανότητα αναπαριστούσαν θύματα θυσιών. Επίσης, έχουν βρεθεί ταφικές τοποθεσίες παιδιών σε ανασκαφές στις γωνίες της πυραμίδας. Θεωρείται ότι στις τοποθεσίες αυτές έλαβαν χώρα θυσιαστικές τελετουργίες για την ορθή θεμελίωση του κτίσματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηλιου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Μεξικό
Στρατηγίς Θεοδωρουπόλεως
Η Στρατηγίς Θεοδωρουπόλεως, διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 10ο και 11ο αιώνα.
Έδρα του στρατηγού ήταν η Θεοδωρούπολις, η Βουλγαρική Μικρή Πρεσλάβα η οποία καταλήφθηκε από τον Ιωάννη Τσιμισκή το 971 κι αμέσως διορίσθηκε στρατηγός. Τα εδάφη αυτά αργότερα ανήκαν στο Θέμα Παρίστριον.
Γνωστοί διοικητές αναφέρονται οι :
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία
Φρανκ Ματανγκού
Ο Φρανκ Ματανγκού (γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1979 στη Νις της Γαλλίας) είναι πρώην Κονγκολέζος ποδοσφαιριστής.
Καριέρα
Έπειτα από μία σύντομη περίοδο δοκιμαστικών για λογαριασμό της Νταντί Γιουνάιτεντ, επέστρεψε στην ΣΚ Μπαστιά, όταν οι Κορσικανοί απαίτησαν την καταβολή οικονομικού ανταλλάγματος για την μεταγραφή του, ωστόσο το συμβόλαιό του διακόπηκε από την Μπαστιά τον Σεπτέμβριο του 2006, με τον παίκτη να επιστρέφει εκ νέου για δοκιμαστικό περίοδο στην Γιουνάιτεντ. Ο Ματανγκού πέρασε, επίσης, από περίοδο δοκιμαστικών για λογαριασμών της ΑΦΚ Μπόρνμουθ τον Φεβρουάριο του 2007.
Διεθνής
Ήταν μέλος της κονγκολέζικης ομάδας, η οποία έλαβε μέρος στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2004, όπου και τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου της κατά τον πρώτο γύρο της διοργάνωσης, αποτυγχάνοντας, έτσι, να προκριθεί για την προημιτελική φάση της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μαρτίγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεντ Σταρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Λουδοβίκος Α΄ του Μπαρ
Ο Λουδοβίκος Α΄, γαλλ.: Louis I de Bar (μεταξύ 1370 και 1375 - 23 Ιουνίου 1430) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν Γάλλος επίσκοπος του 15ου αιώνα και ο de jure δούκας του Μπαρ από το 1415 έως το 1430· από το 1420 κυβερνούσε μαζί με τον μικρανιψιό του Ρενέ Α΄ των Βαλουά-Αντζού.
Βιογραφία
Ως τέταρτος γιος του ζευγαριού προορίστηκε για σταδιοδρομία στην εκκλησία. Ήταν επίσκοπος του Πουατιέ από το 1391 έως το 1395 (έγινε επίσης καρδινάλιος το 1391), πριν γίνει επίσκοπος του Λάνγκρ (1397–1413) και έπειτα επίσκοπος του Σαλόν-συρ-Μαρν (1413–30). Ταυτόχρονα ενήργησε ως επίσκοπος-διαχειριστής του Βερνέν (1419–23 και 1424–30).
Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γαλλική πολιτική μετά τη δολοφονία του δούκα της Ορλεάνης το 1407. Το 1409 παρευρέθηκε στη Σύνοδο της Πίζας με τον Γκυ του Ρουά, τον αρχιεπίσκοπο του Ρενς και τον Πέτρο του Αγύ, επίσκοπο του Καμπραί. Στο Βoλτί, κοντά στο Ζεν, μία διαμάχη μεταξύ της φύλαξης της πόλης και του αρχιεπισκόπου του Ρενς εξελίχθηκε σε ταραχές, με τον αρχιεπίσκοπο να σκοτώνεται και τον Λουδοβίκο να λείπει, νομίζοντας όλοι ότι απεβίωσε. Οι καρδινάλιοι που έφτασαν στην Πίζα, εκφράστηκαν για την παρακμή των παπών Βενεδίκτου ΙΓ΄ της Αβινιόν και Γρηγορίου ΙΒ΄ της Ρώμης και εξέλεξαν ως (αντι)πάπα το Αλέξανδρο Ε΄ Φιλάργη από την Κρήτη, θέτοντας τέλος στο Μεγάλο Δυτικό Σχίσμα.
Μετά το τέλος του αδελφού του Eδουάρδου Γ΄ δούκα του Μπαρ στη μάχη του Aζενκούρ το 1415, ο Λουδοβίκος Α΄ κληρονόμησε το δουκάτο και υπερασπίστηκε με επιτυχία το δικαίωμά του σε αυτό εναντίον τού κουνιάδου του Aδόλφου δούκα τού Γύλιχ και τού Μπεργκ, ο οποίος θεώρησε ότι ο Λουδοβίκος Α΄, ως κληρικός, δεν επρόκειτο να κληρονομήσει το δουκάτο και τα έσοδά του. Το 1419, προκειμένου να θέσει τέρμα στις διαφορές που υπήρχαν εδώ και αρκετούς αιώνες μεταξύ των δουκών του Μπαρ και της Λωρραίνης, ο Λουδοβίκος Α΄ διαπραγματεύτηκε τον γάμο του μικρανιψιού του Ρενέ Α΄ των Βαλουά-Ανζού, δούκα του Ανζού, με την Ισαβέλλα δούκισσα της Λωρραίνης]], κόρη και κληρονόμο του Καρόλου Β΄ δούκα της Λωρραίνης· τους ανέθεσε να κυβερνήσουν το δουκάτο του Μπαρ το 1420.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του Λανγκρ
Φελιτσίσιμο Άμπον
Ο Φελιτσίσιμο Άμπον (λατινικό αλφάβητο: Felicisimo Ampon), (27 Οκτωβρίου 1920 - 7 Οκτωβρίου 1997), ήταν Φιλιππινέζος πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Θεωρείται ο μεγαλύτερος στην ιστορία αντισφαιριστής των Φιλιππίνων και μόλις πέντε πόδια ψηλός θεωρήθηκε κάποτε ως ο καλύτερος παίκτης του τένις στον κόσμο, λίβρα για λίβρα.
Εκπροσώπησε τις Φιλιππίνες στο κυπέλλο Ντέιβις για σχεδόν 30 χρόνια σε 16 διοργανώσεις από το 1939 έως το 1968, με ρεκόρ 40 νίκες και 35 ήττες. Έχει το ρεκόρ των περισσότερων συνολικά νικών και των περισσότερων νικών στο απλό στην ιστορία της εθνικής ομάδας στο κύπελλο Ντέιβις.
Ήταν γιος του Φέλιξ Άμπον πρώην πρωταθλητή της αντισφαίρισης και αδελφός της Ντεσιντερία Άμπον η οποία στην εποχή της κυριάρχησε στη γυναικεία αντισφαίριση στην Ασία. Ο Άμπον ξεκίνησε την καριέρα του στους αγώνες της Άπω Ανατολής κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο το 1934. Έχει παίξει δύο φορές στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα Φιλιππίνων και έχασε στα play-off και στις δύο περιπτώσεις.
Μετά τον πόλεμο κέρδισε το Γουίμπλεντον πλέιτ το 1948, ένα τρόπαιο για τους 96 παίκτες που έκαναν πρόωρη έξοδο στον πρώτο και δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος του Γουίμπλεντον. Το 1948 κέρδισε το διεθνές τουρνουά της Κοπεγχάγης, το 1949 κέρδισε τον τίτλο στο Welsh Championships και το 1951 κέρδισε στο Σουηδικό πρωτάθλημα σε σκληρό τερέν, αφού νίκησε τον Deyro στον τελικό. Ο Άμπον συμμετείχε στο Παναμερικανικό πρωτάθλημα του 1950 στην πόλη του Μεξικού και κέρδισε στο απλό νικώντας τον Μπίλ Ταλμπερτ στους ημιτελικούς και στον τελικό στον Τομ Μπράουν. Αυτή η νίκη του έδωσε το πρώτο βραβείο του Αθλητή της χρονιάς της ένωσης Φιλιππίνων αθλητών της χρονιάς (PSA).
Το 1951 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν νικητής στο απλό και φιναλίστ στο μεικτό με συμπαίκτρια την Μπέριλ Μπάρλετ. Το 1952 έφτασε στους προημιτελικούς του γαλλικού όπεν αλλά έχασε από τον Φρανκ Σεντγκμάν Νο 1 στον κόσμο τότε, έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος της Σκωτίας για να χάσει από τον Ian Ayre. Το 1953 επέστρεψε στο Ρολάν Γκαρός και νίκησε τον πρωταθλητή του 1950, Μπατζ Πάτι στον τέταρτο γύρο, πριν χάσει από τον τελικό πρωταθλητή Κεν Ρόζσγουολ στα προημιτελικά. Ήταν ο μικρότερος παίκτης που έπαιξε ποτέ στην ιστορία του Γουίμπλεντον και ο μοναδικός Φιλιππινέζος που έφτασε ποτέ στα προημιτελικά τουρνουά Γκραντ σλαμ και κέρδισε πάνω από 30 ευρωπαϊκά τρόπαια καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Την ίδια χρονιά έχασε στον τελικό στο Όσλο της Νορβηγίας από τον Reymundo Deyro.
Το 1958 στους Ασιατικούς Αγώνες, νικήθηκε και πάλι από τον Deyro στους τελικούς του απλού κερδίζοντας το ασημένιο μετάλλιο. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Deyro για να κατακτήσουν στο διπλό το χρυσό μετάλλιο και με την αδελφή του Ντεσιντερία κέρδισαν στο μεικτό το χάλκινο μετάλλιο.
Ντομπιάκο
Γεωγραφία
Η Ντομπιάκο χωρίζεται σε δύο τμήματα-συνοικίες που δεν ενώνονται μεταξύ τους. Την παλιά πόλη (ιταλ. Dobbiaco Vecchia, γερμ. Alt-Toblach) που βρίσκεται 1.256 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας δίπλα στον ποταμό Σαν Σιλβέστρο. Σε κοντινή απόσταση και γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό αναπτύχτηκε τον 20ο αιώνα νέα συνοικία η "νέα πόλη" (ιταλ. Dobbiaco Nuova, γερμ. Neu-Toblach).
Αποτελεί την έδρα του ιταλικού δήμου "comune delle Tre Cime" (Δήμος των τριών κορυφών) που περιλαμβάνει και τις κωμοπόλεις Σέστο και Σαν Κάντιντο. Ο δήμος έχει συνολική έκταση 126,33 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα 11,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι κατοικημένα.
Όνομα
Η πόλη αναφέρεται πρώτη φορά το 827 με την ονομασία Βίκο Ντουπλάγκο (Vico Duplago). Το 993 αναφέρεται με το γερμανικό όνομα "Ντούπλαχ", το οποίο είχε απλοποιηθεί σε Τόμπλαχ το 1020. Το όνομα ίσως είναι προρωμαϊκό και η ετυμολογία του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Το ιταλικό όνομα "Ντομπιάκο" ("Dobbiaco" ) προέρχεται από το Ντουπλάγκουμ (Duplagum). Υπάρχει η εκδοχή ότι προέρχεται από τις λέξεις "δύο-ποταμοί" ή "δύο-λίμνες" που υπάρχουν στην περιοχή.
Ιστορία
Οι πρώτοι οικισμοί στην περιοχή της Ντομπιάκο ανάγονται μάλλον στην ύστερη Εποχή του Σιδήρου. Ίσως οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν Ιλλυριοί. Από ανασκαφές εντοπίστηκαν ίχνη κατοίκησης κοντά στο λόφο Πλατ, βορειοδυτικά της πόλης. Οι πρώτοι κάτοικοι ζούσαν από το κυνήγι, αλλά και από το εμπόριο προϊόντων που προέρχονται από τα λιβάδια.
Τον 4ο αιώνα π.χ. εισέβαλαν κέλτικες φυλές. Αυτές οι φυλές απέκτησαν μόνιμη παρουσία στην περιοχή και ίδρυσαν μικρό βασίλειο. Το 15 π.Χ. το βασίλειο αυτό κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους που είχαν ήδη κτίσει κοντά έναν σταθμό, τον Λιτάμουμ.
Σιδηροδρομική σηματοδότηση στην Ελλάδα
thumb|right|Σήμα παλιού τύπου ([[Σημαφόρος (σιδηρόδρομος)|σημαφόρος) που υιοθετήθηκε από τους ΣΕΚ.]] Η πρώτη σιδηροδρομική σηματοδότηση στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στον Σιδηρόδρομο Αθηνών – Πειραιά στα τέλη του 20ού αιώνα, όταν προστέθηκαν σηματοφόροι και σανίδες με την ηλεκτροδότηση της γραμμής. Άλλα ελληνικά τρένα εκείνη την εποχή ελέγχονταν από σήματα που έδιναν χειροκίνητα οι σταθμάρχες. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις εγκατέστησαν μηχανοκίνητα σήματα στην είσοδο όλων των σταθμών, με μερικά φωτεινά σήματα σε πολυσύχναστους σταθμούς. Η σύγχρονη σηματοδότηση παρέχεται μέσω έγχρωμων φωτεινών σημάτων. Η ραδιοεπικοινωνία μεταξύ σιδηροδρομικών σταθμών και οδηγών εισήχθη το 1972 - 1973 και η ψηφιακή επικοινωνία είναι μια συνεχής σύγχρονη εισαγωγή.
Ντομπιάκο
Ιστορία
Με την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η Ντομπιάκο τέθηκε υπό την κυριαρχία των γερμανικών φυλών. Αρχικά προσαρτήθηκε στο κράτος των Οστρογότθων και αργότερα πέρασε στον έλεγχο των Βαυαρών. Το 609 καταλήφθηκε από Σλάβους που νίκησαν τον Βαυαρό βασιλιά Γκαριμπάλντο Β΄, αλλά το 610 οι Σλάβοι εκδιώχθηκαν από τους Βαυαρούς μετά την αποφασιστική μάχη που έγινε κοντά στη Ντομπιάκο. Παρόλο που η παρουσία των Σλάβων ήταν σύντομη, στην περιοχή εντοπίζονται σλαβικά τοπωνύμια μέχρι σήμερα. Η περιοχή εκχριστιανίστηκε από τους Βαυαρούς. Το 769 ο δούκας Τάσιλο Γ΄ ίδρυσε μονή Βενδίκτων μοναχών στη περιοχή. . Οι μοναχοί αυτοί κατασκεύασαν ναούς στη γύρω περιοχή κι έφτιαξαν οικισμούς-χωριά όπως τη Ντομπιάκο.
Το δουκάτο της Βαυαρίας κατά τη διάρκεια των χρόνων επεκτάθηκε πέρα ​​από τη Ντομπιάκο, και ήλθε σε επαφή με τους Φράγκους, οι οποίοι σε 773 υπό την ηγεσία του Καρλομάγνου κατέκτησαν τη Λομβαρδία, προσαρτώντας τη στο βασίλειο των Φράγκων. Κατά την περίοδο αυτή χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά (31 Δεκεμβρίου 827) το όνομα Ντομπιάκο (Dobbiaco). Αργότερα, γύρω στο 1020, εμφανίστηκε με το όνομα του "Topplach" και σε ένα έγγραφο του 1158 πιστοποιείται για πρώτη φορά η ονομασία "Toblach". Το 1091 πέρασε υπό την κυριαρχία του επισκόπου του Μπρίξεν και το 1271 στον Κόμη του Τιρόλο - Γκορίτσια, όλα αυτά πάντα στα πλαίσια του Βασιλείου-Δουκάτου της Βαυαρίας.