cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χανς Μπέρναρντ Σάρουν
1919-1925
Το 1919 η πρόταση του Σάρουν σε διαγωνισμό για πλατεία στο Πλέντσλαου (Plenzlau Insterburg) κέρδισε το πρώτο βραβείο και τα εγκωμιαστικά σχόλια του Άντολφ Μπένε, κριτικού με καθοριστική δράση την εποχή του μεσοπολέμου για τη Γερμανία. Την ίδια χρονιά εντάσσεται στην ομάδα Gläserne Kette (Γυάλινη Αλυσίδα). Στην ομάδα αυτή συμμετείχαν εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες, (μεταξύ άλλων οι αδερφοί Ταούτ, ο Φίνστερλιν κλπ) που ήταν επηρεασμένοι από τα σοσιαλιστικά μανιφέστα, και οραματίζονταν μια νέα κοινωνία, μια ουτοπία ως απάντηση στις κτηνωδίες του πολέμου. Ωστόσο, η οικονομική ευμάρεια της δεκαετίας του 1920, και οι αναθέσεις έργων ακόμη και στους εξπρεσιονιστές της Gläserne Kette, τους έστρεψαν σε μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση της αρχιτεκτονικής. Ο Σάρουν, εντούτοις, συνέχισε να αναζητά την ουτοπία μέσω της εξπρεσιονιστικής αρχιτεκτονικής, με δυναμικές φόρμες, ρευστότητα στις γραμμές και έμφαση στην οριζόντια κίνηση. Η νέα τάση, όμως, και η στροφή στον ρασιοναλισμό, δεν τον ευνοούσαν και παρότι οι συμμετοχές σε διαγωνισμούς τον κατέστησαν γνωστό στο κοινό ως έναν πρωτότυπο αρχιτέκτονα, δεν απέφεραν διακρίσεις.
1925-1932
Το 1925 ο Σάρουν, έπειτα από διαμεσολάβηση του συναδέλφου του Άντολφ Ράντινγκ, διορίστηκε καθηγητής στο Βρότσουαφ. Αν και στην ουσία αυτοδίδακτος, σε πέντε χρόνια κατόρθωσε να γίνει καθηγητής και στην Εθνική Ακαδημία Τεχνών, κυρίως χάρη στη φήμη που είχε κερδίσει από τους διαγωνισμούς. Η ακαδημαϊκή πορεία του Σάρουν, όπως αναφέρει ο ίδιος, τον βοήθησε να θεμελιώσει και να υποστηρίξει το αρχιτεκτονικό του λεξιλόγιο.
Το 1926 ίδρυσε με τον Άντολφ Ράντινγκ αρχιτεκτονικό γραφείο στο Βερολίνο και ενσωματώθηκε στην ομάδα “Der Ring” (The Ring), έναν οργανισμό μοντέρνων αρχιτεκτόνων (συμμετείχαν οι Πέτερ Μπέρενς, Χούγκο Χαίρινγκ, Έριχ Μέντελσον, Μις φαν ντερ Ρόε, οι αδεφοί Ταούτ και οι αδερφοί Λούκχαρτ.
Το 1927 ο Σάρουν εγκαινίασε μια περίοδο συνεχών αναθέσεων, η οποία και θα τελειώσει το 1933 με την άνοδο των ναζί στην εξουσία. Προηγήθηκαν το Transportable Timber House για την έκθεση του Liegnitz και το γωνιακό σπίτι για την έκθεση “The flat” του γερμανικού συνδέσμου στη Στουτγάρδη. Το σπίτι στον πειραματικό οικισμό Βάισενχοφ (Weissenhof-Siedlung) είναι το πρώτο από τα τέσσερα μεγάλα προτζεκτ για κατοικίες των μεγάλων πόλεων που ανέλαβε ο Σάρουν το διάστημα αυτό. Κέντρο του πειραματισμού του ήταν η αναζήτηση μιας τυπολογίας με αναφορές στο παραδοσιακό ενοικιαζόμενο δωμάτιο και το ξενοδοχείο. Εμφανείς είναι οι επιρροές του από στοιχεία οικοτροφείων των ΗΠΑ, συλλογικής κατοικίας της Σουηδίας και κομμουνιστικής κατοικίας της Σοβιετικής Ένωσης. Στόχος του ήταν να δώσει στον ένοικο την αίσθηση του ξενοδοχειακού περιβάλλοντος, Αυτό μεταφράζεται σε έναν σχετικά περιορισμένο ιδιωτικό χώρο, που συγκεντρώνει όλες τις παροχές και προσφέρει ανακούφιση απ’ τον φόρτο εργασιών του νοικοκυριού, όπως ανέφερε σε διάλεξή του (ελεύθερη μετάφραση).
Τα έργα που εντάσσονται στην κατηγορία αυτή, είναι το μεγάλης κλίμακας ξενώνες για την έκθεση του Deutscher Werkbund στο Βρότσουαφ και οι κατοικίες στο βορειοδυτικό Βερολίνο, κοντά στο εργοστάσιο της Siemens. Ο επίλογος της επιτυχημένης αυτής περιόδου για τον Σάρουν είναι το Haus Schminke στο Löbau το 1933. Η οικογενειακή αυτή κατοικία, θεωρήθηκε από ιστορικούς του μοντέρνου, όπως ο Γάλλος Julius Posener, ένα από τα καλύτερα και πιο ρηξικέλευθα κτίρια του μοντέρνου κινήματος.
1933-1945
Η άνοδος των ναζί στην εξουσία σηματοδότησε μια σειρά γεγονότων που κατέστησαν την περίοδο αυτή, σύμφωνα με τον Σάρουν, τη δυσκολότερη της καριέρας του. Το 1932 έκλεισε η σχολή του Wroclow και το 1933 ο στενός συνεργάτης του Άντολφ Ράντινγκ μετανάστευσε στη Γαλλία. Ο Σάρουν, όπως και όλα τα μέλη της ένωσης “Der Ring”, τιτλοφορήθηκε από το καθεστώς ως Kulturbolschewist (πολιτισμικός μπολσεβίκος). Παράλληλα, μερίδα των συντηρητικών αρχιτεκτόνων κέρδισε έδαφος και θέσπισε το Heimatschutzstil (προστασία του πατροπαράδοτου στυλ).
Ο Σάρουν παρέμεινε στη Γερμανία και μέσω γνωριμιών (ανάμεσά τους ο αρχιτέκτονας Χέρμαν Μάτερν) ανέλαβε την κατασκευή 25 οικογενειακών κατοικιών, εκ των οποίων οι 20 αποπερατώθηκαν. Παρότι οι όψεις των κτιρίων συμμορφώνονται με τον παραδοσιακό χαρακτήρα, οι κατόψεις μαρτυρούν τον πειραματισμό του αρχιτέκτονα πάνω στο θέμα κατοικία. Το περιβάλλον της κατοικίας είχε βαρύνουσα σημασία για τη διαμόρφωση του εσωτερικού της και της μεταξύ τους σχέσης. Παράλληλα, ο αρχιτέκτονας επεδίωκε μια ροή χώρων γύρω από έναν πυρήνα που συνδεόταν με την κοινωνική ζωή. Το διάστημα 1943-1945 η κλιμάκωση του Β΄ παγκοσμίου πολέμου οδήγησε σε στάση την όποια κατασκευαστική δραστηριότητα. Ο Σάρουν, βρήκε καταφύγιο σε αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά σχέδια με σκοπό την εφαρμογή τους μετά τη λήξη των εχθροπραξιών.
1945-1956
Με την κατάληψη του Βερολίνου από τους Ρώσους ο Σάρουν διορίστηκε επικεφαλής του κατασκευαστικού τομέα και της οικιστικής ανάπτυξης του Βερολίνου. Με ομάδα συνεργατών κατέθεσε ένα νέο πολεοδομικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της πόλης, το “Kollektivplan” σε μορφή διχτυού που αποτελούνταν από μεσαιωνικά και μοντέρνα στοιχεία. Το 1946, ο Σάρουν δεν επανεξελέγη και το σχέδιο δεν μπήκε ποτέ σε εφαρμογή. Την περίοδο 1946-1948 διετέλεσε πρόεδρος του ινστιτούτου αστικής ανάπτυξης και του τεχνικού πανεπιστημίου Βερολίνου. Το διάστημα 1947-1950 ήταν επικεφαλής του ινστιτούτου κατασκευών βιομηχανικών εγκαταστάσεων και της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου, όπου και εργάστηκε σε ένα μοντέλο ανάπλασης της περιοχής Friedrichschain, το οποίο δεν τελεσφόρησε, λόγω της κατασκευής της λεωφόρου Stalinallee στο ανατολικό Βερολίνο.
Η μη εφαρμογή των πολεοδομικών του σχεδίων τον έστρεψε σε διαγωνισμούς δημοσίων κτηρίων. Παρότι κέρδισε το πρώτο βραβείο πέντε φορές και τιμήθηκε με διακρίσεις αρκετές άλλες, τα έργα του είτε δεν υλοποιήθηκαν είτε δεν κατάφερνε να αναλάβει όλα τα στάδια κατασκευής ο ίδιος.
1956-1972
Το καλοκαίρι του 1956 ο Σάρουν έλαβε μέρος σε διαγωνισμό για το Μέγαρο Μουσικής του Βερολίνου κερδίζοντας το πρώτο βραβείο. Η Φιλαρμονική αποπερατώθηκε το 1963 και αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο έργο του αλλά και την αρχή μιας επιτυχημένης φάσης της καριέρας του, η οποία διήρκεσε και μέχρι τον θάνατό του, τον Νοέμβρη του 1972. Ο ίδιος θεώρησε σημείο σταθμό στην πορεία του το Ναυτικό Μουσείο στο Μπρεμερχάφεν, του οποίου οι κατασκευές άρχισαν το 1969, διότι είχε αναλάβει ο ίδιος τη μελέτη εξολοκλήρου για πρώτη φορά. Το μουσείο ολοκληρώθηκε το 1974, μετά τον θάνατό του. Την περίοδο αυτή συναντάται η τυπολογία που είχε αναλύσει και εφαρμόσει ο Σάρουν σε προγενέστερα έργα του, μικρότερης κλίμακας τη δεκαετία του 1930.
Ύφος
Η αρχιτεκτονική του Σάρουν κατατάσσεται ενίοτε στην οργανική ή την εξπρεσιονιστική. Ο φιλόσοφος Ερνστ Μπλοχ αναφέρει ότι τα έργα του έχουν σαφείς αναφορές στο μοτίβο του πλοίου και ότι αρνούνται τον τόπο στον οποίο βρίσκονται. Ωστόσο τη δουλειά του διέπουν ορισμένες αρχές που την καθιστούν ιδιότυπη. Μότο του ήταν «λειτουργία όχι αναπαράσταση», έτσι η κάτοψη των κτιρίων του οργανωνόταν με φονξιοναλιστικά κριτήρια και εν συνεχεία από αυτή προέκυπτε η όψη, για τον λόγο αυτό ο Σάρουν έχει χαρακτηριστεί και οργανικός φονξιοναλιστής.
Όλα τα κτίρια του Σάρουν είναι στη Γερμανία –εξαίρεση αποτελεί η γερμανική πρεσβεία στην Μπραζίλια– και αυτό για τον ίδιο αποτέλεσε επιλογή. Δεν θεωρούσε ότι είναι εκπρόσωπος ενός διεθνούς στυλ, αλλά μιας πολιτισμικής περιοχής, μιας ιστορικής συνέχειας στην οποία λογοδοτεί. Ταυτόχρονα ανέπτυξε μια προβληματική στην οποία συσχέτιζε κοινωνικά ζητήματα με αρχιτεκτονικά. Πίστευε πως η κατοικία και γενικότερα οι χώροι που παρήγε αποτελούν μετάβαση από το ιδιωτικό στο συλλογικό. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «στην κατοικία πρέπει να υπάρχει χώρος, όχι μόνο για την οικογένεια και τις ανάγκες της, αλλά και για τις προσδοκίες που έχει κάθε μέλος αυτής από τη ζωή [...] Το διαμέρισμα είναι το απελευθερωτικό υπόβαθρο της ζωής και συνεπώς πρέπει να έχει και απελευθερωτικό χαρακτήρα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Τουφασέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Κώστας Παπακώστας
Ο Κώστας Παπακώστας ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1996-2008.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κώστας Παπακώστας γεννήθηκε στην Αγία Τριάδα Αμμοχώστου στις 12 Νοεμβρίου 1939. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και Σχολή Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας. Ακολούθησε μετεκπαίδευση σε ειδικές αστυνομικές σχολές των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Γερμανίας σε θέματα αντιμετώπισης της διεθνούς τρομοκρατίας και χειρισμού καταστάσεων κρίσεως.
Υπηρέτησε στον Κυπριακό Στρατό και στην Εθνική Φρουρά δεκαοκτώ χρόνια, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη. Το 1973 αποσπάστηκε στο εφεδρικό σώμα της αστυνομίας για την αντιμετώπιση της παράνομης δράσης της ΕΟΚΑ Β΄. Στο πραξικόπημα του 1974 ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, λόγω της οποίας συνελήφθη, κακοποιήθηκε και φυλακίστηκε.
Το 1978 αποσπάστηκε ξανά στην αστυνομία και συγκρότησε τη Μηχανοκίνητη Μονάδα Άμεσης Δράσης (ΜΜΑΔ), η οποία σκοπό έχει την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος.
Ακολούθησε ο οριστικός διορισμός του στην αστυνομία το 1984, με τον βαθμό Ανώτερου Αστυνόμου. Έφτασε έως τον βαθμό του Υπαρχηγού Αστυνομίας. Παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 1996, διαμαρτυρόμενος για τα κακώς κείμενα στο σώμα.
Ήταν νυμφευμένος με την Χρύσω Μαμμίδου και είχε δύο κόρες και ένα υιό. Η κόρη του Φλωρίνα Παπακώστα ήταν αστυνομικός. Τραυματίστηκε σοβαρά στις 10 Ιουλίου 1996 εν ώρα καθήκοντος ενώ βρισκόταν σε μηχανοκίνητη περιπολία στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Λεμεσού στην προσπάθειά της να παράσχει βοήθεια σε οδηγό ακινητοποιημένου αυτοκινήτου, παρασύρθηκε από άλλο διερχόμενο όχημα. Απεβίωσε στις 11 Ιουλίου 1996 σε ηλικία 25 ετών.
Πολιτική διαδρομή
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών.
Την 1η Μαρτίου 2008 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια. Στις 11 Ιουλίου 2011, ημέρα της Έκρηξης στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης», υπέβαλλε την παραίτηση του.
Τον Ιούλιο 2013 το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας βρήκε ένοχο τον Κώστα Παπακώστα στις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας και της πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης και συμπεριφοράς, σχετικά με την Έκρηξη στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης». Καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση. Μετά την ανακοίνωση της απόφασης ένιωσε αδιαθεσία και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου νοσηλεύτηκε στην εντατική μονάδα παρακολούθησε λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε (βεβαρημένο αγγειοχειρουργικό και θωρακοχειρουργικό ιστορικό, νεφρολογικά προβλήματα, υψηλή πίεση, υπέστη εγκεφαλικό δύο χρόνια πριν). Λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας, κρατήθηκε σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας από την ημέρα της καταδίκης του. Τον Φεβρουάριο του 2015 υπέστη οξύ καρδιακό επεισόδιο και πνευμονικό οίδημα. Επανειλημμένα αιτήματα για προεδρική χάρη δεν απαντήθηκαν. Πέθανε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στο νοσοκομείο.
Συγγραφικό έργο
Ο Κώστας Παπακώστας είχε συγγράψει τις μελέτες:
Επιπλέον, είχε γράψει το βιβλίο Ανεμοδαρμένη Πορεία (εκδόθηκε μετά τον θάνατο του) το οποίο αποτελεί αυτοβιογραφία του.
Διακρίσεις
Ο Κώστας Παπακώστας είχε τιμηθεί το 2004 από την Κυπριακή Δημοκρατία με τιμητικό δίπλωμα και το Μετάλλιο Αντίστασης για τη δράση του στην προάσπιση της Δημοκρατίας και της νομιμότητας εναντίον του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου του 1974. Το 2006 τιμήθηκε με τιμητικό δίπλωμα και μετάλλιο για τη συμμετοχή του στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Κύπριοι αστυνομικοί Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008 Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
1565 Λεμαίτρ
Ο Λεμαίτρ (Lemaître) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,413. Ανακαλύφθηκε το 1948 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βέλγου φυσικού, αστρονόμου, κοσμολόγου και μαθηματικού αββά Ζωρζ Ανρί Ζοζέφ Εντουάρ Λεμαίτρ.
Εξαιτίας της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Λεμαίτρ κατά το περιήλιό του προσεγγίζει τον Ήλιο περισσότερο από ό,τι ο πλανήτης Άρης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λεμαίτρ εκτιμάται σε 11 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι Sq, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι άγνωστο. Ο Λεμαίτρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11,4 ± 3,4 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεμαιτρ
Αζιλανέ
Το Αζιλανέ (γαλλικά: Azillanet, οξιτανικά: Asilhanet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αζιλανετουά (γαλλικά: Azillanetois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Χρήστος Ζώτος
Ο Χρήστος Ζώτος (Κανδήλα Αιτωλοακαρνανίας 1937 – 13 Ιουλίου 2022) ήταν Έλληνας λαουτίστας.
Σε ηλικία 16 ετών πήγε στην Άρτα όπου μαθήτευσε για δύο χρόνια στον λαουτιέρη Γεράσιμο Λάλο. Η μαθητεία του στον Λάλο μαζί με μία εντελώς προσωπική τεχνική που ανακάλυψε ο Ζώτος, με την όποια συνδυάζει το οριζόντιο με το κάθετο παίξιμο, τον καθιέρωσαν ως λαουτιέρη. Την ίδια περίοδο δούλευε στα Ιωάννινα με τους Χαλιγιανναίους Θανάση και Πέτρο, τον Γρηγόρη Καψάλη, τον Νίκο Ράρρα, τον Γιώργο Μπραχόπουλο και άλλους.
Καθοριστική για τον Ζώτο συνεργασία στη δεκαετία τού ’50, όπως τη θεωρούσε ο ίδιος, ήταν αυτή με τον Βασίλη Σαλέα. Παράλληλα, συνεργάστηκε κυρίως με τους κλαρινίστες Βαγγέλη Σούκα, Βαγγέλη Κοκώνη, Βασίλη Σούκα, Νίκο Σαλέα, Γιάννη και Γεράσιμο Βασιλόπουλο και τους δεξιοτέχνες στο βιολί Τάκη Τζέμο και Φώτη Ντίνου.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο Ζώτος δραστηριοποιήθηκε στη Βόρειο Ελλάδα, έχοντας ως βάση τη Λάρισα που υπηρετούσε ως φαντάρος. Εκεί δούλευε με τους κλαρινίστες Μανώλη Παπαγεωργίου, Βάιο Μαλλιάρα, Βασίλη Τρομάρα και τον Γιάντζο κ.ά. και τραγουδιστές όπως ο Γιώργος Παπασιδέρης, ο Γιάννης Μαϊκαντής, ο Μήτσος Αραπάκης, ο Κώστας Ζωγράφος, ο Γιώργος Μεϊντανάς, ο Δημήτρης Ζάχος, ο Τάκης Καρναβάς, η Αργυρούλα Γόντικα και η Τασία Βέρρα.
Από το 1966 έως το 1982 ο Ζώτος είχε μεταναστεύσει στον Καναδά.
Με την επάνοδο του στην Ελλάδα το 1982, ο Ζώτος ηχογραφούσε συνεχώς, παίζοντας σε γλέντια και σε συναυλίες σε μικρούς ή μεγάλους χώρους, όπως και σε μεγάλες διεθνείς συναντήσεις. Εκείνη την περίοδο συνεργάστηκε με μουσικούς όπως ο Ρος Ντέιλι, ο Χρόνης Αηδονίδης και η Δόμνα Σαμίου. Επίσης, συνεργάστηκε στη δισκογραφία και στις συναυλίες με μουσικούς της νέας γενιάς όπως ο Μάνος Αχαλινωτόπούλος, ο Σωκράτης Σινόπουλος, ο Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος, ο Νίκος Οικονομίδης κ.ά. Παράλληλα, δίδασκε σε λαουτιέρηδες, τραγουδιστές, κλαρινίστες και βιολιστές τρόπο παιξίματος, ρεπερτόριο, τεχνική, τόσο σε ιδιωτικά μαθήματα όσο και στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου, του όποιου υπήρξε διδάσκων την περίοδο 2000 - 2010. Ίδρυσε δική του σχολή λαούτου στην Αθήνα, ενώ τελευταία δίδαξε στο Ωδείο Ιωαννίνων, στο Ωδείο Αθηνών, στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας, στην σχολή του Σίμωνα Καρά (ΚΕΠΕΜ).
Απεβίωσε στις 13 Ιουλίου 2022
Εργογραφία
Συμμετοχές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Λαουτίστες
Βαρντακάρ
Το Βαρντακάρ (αρμενικά: Վարդաքար, έως το 1946 γνωστό ως Τομαρτάς ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 690 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ
Το Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ είναι το πρωτάθλημα που διεξάγεται μεταξύ των πρωταθλητριών ομάδων των ομοσπονδιών του αγροτικού ποδοσφαίρου ανδρών στην Κύπρο. Διεξάγεται υπό την αιγίδα της Συνομοσπονδίας τοπικών ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ).
Δομή
Στο πρωτάθλημα της ΣΤΟΚ συμμετέχουν οι πρωταθλήτριες των 11 αγροτικών ομοσπονδιών της Κύπρου. Όλοι οι αγώνες και ο τελικός είναι μονοί, νοκ-αουτ και διεξάγονται σε ουδέτερα γήπεδα.
Οι πρωταθλήτριες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε χρονιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
2431 Σκοβορόντα
Ο Σκοβορόντα (Skovoroda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ουκρανού φιλοσόφου και ποιητή του 18ου αιώνα Χριχόρι (Γρηγορίου) Σκοβορόντα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σκοβορόντα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σκοβοροντα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2018–19
Για την αγωνιστική περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στην πρώην νομαρχία Πειραιά.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πειραιά είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣΠ απαρτίζεται από δυο ομίλους των 14 ομάδων αντίστοιχα.
Επίσης, οι δευτεραθλήτριες ομάδες των δυο ομίλων δίνουν αγώνα κατάταξης μεταξύ τους για την ανάδειξη του τριταθλητή. Ο αγώνας για την ανάδειξη του τριταθλητή ορίσθηκε να γίνει στις 12 Μαΐου 2019 στο Δημοτικό Γήπεδο Νίκαιας «Π. Νικολαΐδης» με τυπικά γηπεδούχο τον Α.Ο. Καραβά.
Βαθμολογία 1ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Βαθμολογία 2ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Play Out 1ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Play Out 2ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Β΄ Κατηγορία
Η Β΄ κατηγορία διεξάγεται σε 2 ομίλους των 14 ομάδων αντίστοιχα. Οι πρωταθλητές των δυο ομίλων κερδίζουν την άνοδο, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 2η-5η των δυο ομίλων συμμετέχουν στα Play Off Ανόδου. Οι πρωταθλήτριες ομάδες των δυο ομίλων των Play Off κερδίζουν την άνοδο, ενώ οι δευτεραθλήτριες ομάδες των δυο ομίλων θα αγωνιστούν σε αγώνα κατάταξης μεταξύ τους για την άνοδο.
Η τελευταία ομάδα κάθε ομίλου υποβιβάζεται, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 10η-13η συμμετέχουν στα Play Out Υποβιβασμού.
Play Off 1ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Play Off 2ου ομίλου
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Γ΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας διεξάγεται σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 13 ομάδων.
Οι 2 πρώτες ομάδες κερδίζουν την άνοδο, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 3η-6η συμμετέχουν στο Play Off Ανόδου. Η ομάδα στην 1η θέση της βαθμολογίας των Play Off κερδίζει την άνοδο.
One (συγκρότημα)
Καριέρα
Το πρώτο τους album είχε ως τίτλο το όνομά τους και το τραγούδι που έκανε μεγάλη επιτυχία ήταν το «Πρώτη μου φορά». Ακολούθησε το 2000 το album «Moro mou», όπου το ομότιτλο τραγούδι έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως επίσης και το «Φοβάμαι». Το 2002 το κυπριακό κανάλι ΡΙΚ κάνει πρόταση στο Γιώργο Θεοφάνους να γράψει το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στη Eurovision. Ο δημοφιλής συνθέτης γράφει το «Gimme» και προτείνει στους One να το ερμηνεύσουν, κάτι που δέχονται. Το κομμάτι καταλαμβάνει την 6η θέση, παρ' όλα αυτά κάνει επιτυχία σε Ελλάδα κι ι Κύπρο, ενώ το album που το περιέχει («Έχω τόσα να σου πω») γίνεται χρυσό. Στο ίδιο album περιέχονται και τα τραγούδια «Μάτια μου», «Έχω τόσα να σου πω» και «Πεθαίνω».
Οι One βρίσκονται στην ακμή της καριέρας τους, έχοντας κάνει αρκετές επιτυχίες κι έχοντας αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές. Παρ' όλα αυτά ο Κωνσταντίνος Χριστοφόρου μετά από πολλή συζήτηση με τα υπόλοιπα μέλη αποφασίζει να αποχωρήσει και να κάνει solo καριέρα. Τη θέση του παίρνει ο Δήμος Μπέκε, ο οποίος έχει ήδη διαγράψει επιτυχημένη πορεία στην Κύπρο. Το φθινόπωρο του 2003 κυκλοφορεί το CD-single «Καινούρια αρχή», όπου το «Κράτα με» γίνεται επιτυχία, ενώ το Δεκέμβριο του ίδιου έτους κυκλοφορεί το album «Όνειρα», το οποίο διαγράφει μέτρια πορεία. To album «Μετά από χρόνια», που κυκλοφορεί το φθινόπωρο του 2004, δεν τα πηγαίνει καθόλου καλά από άποψη πωλήσεων, ενώ είναι το πρώτο τους που δεν έχει την υπογραφή του Γιώργου Θεοφάνους, αλλά περιέχει διασκευασμένα τραγούδια της δεκαετίας του '80. Λίγους μήνες μετά οι One αποφασίζουν να διαλυθούν. Το 2020 το συγκρότημα ενώνεται ξανά και βγάζουν δυο καινούρια τραγούδια, το Billy Bam Bam και το Δύσκολα τα πράγματα.
Κατηγορία:Ελληνικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Κυπριακά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2018–19
Βαθμολογία
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Play Off
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το κύπελλο της περιόδου 2018-19 κατέκτησε ο Εθνικός Πειραιά, κερδίζοντας το δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Οι αγώνες
Πηγή ΕΠΣ Πειραιά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2018-2019
Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1676–1681)
Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1676-1681) ήταν πόλεμος ανάμεσα στο Βασίλειο της Ρωσίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος προκλήθηκε από τον τουρκικό επεκτατισμό κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα.
Αίτια του πολέμου
Αφού κατέλαβε και κατέστρεψε την περιοχή της Ποδολίας κατά τη διάρκεια του Πολωνοτουρκικού πολέμου του 1672-1676, ο Οθωμανός Σουλτάνος Μωάμεθ Δ΄ προσπάθησε να εξαπλώσει την κυριαρχία του επί του συνόλου της Δεξιάς Όχθης της Ουκρανίας (Right-bank Ukraine) με την υποστήριξη του υποτελή σε αυτόν, από το 1669, Χίτμαν (Hetman: τίτλος Ουκρανού, Πολωνού ή Κοζάκου στρατιωτικού διοικητή)  Πέτρου Ντοροσένκο. Η φιλοτουρκική πολιτική του τελευταίου προκάλεσε τη δυσαρέσκεια πολλών Ουκρανών Κοζάκων, που θα εκλέξουν τον Χίτμαν Ιβάν Σαμοΐλοβιτς (Ivan Samoylovych) της Αριστερής Όχθης της Ουκρανίας (Left-bank Ukraine) ως τον μοναδικό Χίτμαν όλης της Ουκρανίας το 1674.
Κατάληψη του Κιχιρίν από τον Ντοροσένκο - Ρωσική πολιορκία
Μετά τον αποκλεισμό του ο Πέτρο Ντοροσένκο αποφάσισε να αντεπιτεθεί και το 1676 ο στρατός του, αποτελούμενος από 12.000 άνδρες, κατέλαβε την πόλη Κιχιρίν, προσμένοντας τους προσεγγίζοντες στρατούς, τον τουρκικό και τον ταταρικό στρατό. Ωστόσο, οι ρωσικές και ουκρανικές δυνάμεις, υπό τη διοίκηση του Ιβάν Σαμοΐλοβιτς και  του Γκριγκόρι Ρομοντανόφσκι (Grigory Romodanovsky) πολιόρκησαν την πόλη Κιχιρίν και εξανάγκασαν τον Ντοροσένκο σε παράδοση. Αφήνοντας μια φρουρά στο Κιχιρίν, τα ρωσικά και ουκρανικά στρατεύματα υποχώρησαν προς την αριστερή όχθη του ποταμού Δνείπερου. Ο Τούρκος Σουλτάνος Μωάμεθ Δ΄ διόρισε τον Γιούρι Χμελνίτσκι (Yurii Khmelnytsky), που ως τότε τον είχε κρατούμενο - αιχμάλωτο πολέμου, ως Χίτμαν της Δεξιάς Όχθης της Ουκρανίας. Τον Ιούλιο του 1677, ο Σουλτάνος διέταξε τον στρατό του (αποτελούμενο από 45.000 άνδρες) υπό την αρχηγία του Ιμπραήμ Σαϊτάν Πασά (Ibrahim Shaitan Pasha), να προχωρήσουν προς την κατεύθυνση του Κιχιρίν.
Πρώτη οθωμανική πολιορκία του Κιχιρίν από τον Ιμπραήμ Σαϊτάν Πασά
Ο στρατός του Ιμπραήμ Σαϊτάν Πασά δεν είχε φτάσει στο Κιχιρίν πριν τις 4 Αυγούστου 1677, όταν και ξεκίνησαν την πολιορκία. Ο δυνάμεις των Σαμοΐλοβιτς και Ρομοντανόφσκι συναντήθηκαν περί τις 10 Αυγούστου και έως τις 24 Αυγούστου είχαν μόνο να διασχίσουν τον ποταμό Σούλα (Sula River) προκειμένου να φτάσουν στο Κιχιρίν. Στις 26 με 27 Αυγούστου μια αψιμαχία μεταξύ των Μοσχοβίτικων και Ουκρανικών στρατευμάτων ενάντια στα οθωμανικά στρατεύματα βοήθησε την κατάληψη των θέσεων των οθωμανικών παρατηρητηρίων και επέτρεψε στις υπόλοιπες δυνάμεις Ρώσων και Ουκρανών να διασχίσουν το ποτάμι ανενόχλητες. Το ιππικό τους επιτέθηκε και διέλυσε το στρατόπεδο του Ιμπραήμ, στις Αυγούστου 28, προκαλώντας του βαριές απώλειες. Την επόμενη ημέρα, ο Ιμπραήμ ανέστειλε την πολιορκία του Κιχιρίν και υποχώρησε.
Οι Σαμοΐλοβιτς και Ρομοντανόφσκι απελευθέρωσαν το Κιχιρίν στις 5 Σεπτεμβρίου 1677, ενώ ο οθωμανικός στρατός έχασε περίπου 20.000 άνδρες. Ο Ιμπραήμ φυλακίστηκε κατά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη.
Δεύτερη οθωμανική πολιορκία του Κιχιρίν από τον Καρά Μουσταφά Πασά
Τον Ιούλιο του 1678, ο τουρκικός στρατός του Μεγάλου Βεζίρη Καρά Μουσταφά Πασά (Kara Mustafa Pasha), με περίπου 80.000 άνδρες, πολιόρκησε και πάλι το Κιχιρίν. Όμως ο στρατός Ρώσων και Ουκρανών, αποτελούμενος από 20.000 άνδρες, προχωρώντας σε βάθος διέσπασε την τουρκική δύναμη υποστήριξης στα μετόπισθεν, αλλά οι Τούρκοι είχαν ήδη καταφέρει να καταλάβουν το Κιχιρίν στις 11 Αυγούστου. Ο ρωσικός στρατός υπαναχώρησε πάνω από τον ποταμό Δνείπερο, και διέσπασε τον τουρκικό στρατό, ο οποίος θα υποχωρήσει τελικά, αφήνοντας την περιοχή σε ειρήνη.
Αποτελέσματα
Μεταξύ των ετών 1679-1680, οι Ρώσοι απέκρουσαν τις επιθέσεις των Τατάρων της Κριμαίας και υπέγραψαν τη Συνθήκη Ειρήνης του Μπακτσίσαραϊ, στις 3 Ιανουαρίου 1681, στο Μπακτσίσαραϊ, η οποία καθόριζε τα ρωσοτουρκικά σύνορα με βάση τον ποταμό Δνείπερο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αρπενί
Το Αρπενί (αρμενικά: Արփենի, έως το 1978 γνωστό ως Παλουτλού ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 391 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Μπαμπώ-Μπουλντού
Το Μπαμπώ-Μπουλντού (γαλλικά: Babeau-Bouldoux, οξιτανικά: Babau e Boldors) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαμπωναί-Μπουλντουναί (γαλλικά: Babeaunais - Bouldounais).
2432 Σοομάνα
Η Σοομάνα (Soomana) ή Σουμάνα είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά της από μία λέξη που μεταφράζεται ως «αστροκόριτσο» στη γλώσσα των Ινδιάνων Χόπι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σοομάνα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σοομανα
Νέα Σκωτία
250px|right|thumb|Συνοπτικός χάρτης της Νέας Σκωτίας thumb|right|200px|Η σημαία της Νέας Σκωτίας Η Νέα Σκωτία (αγγλικά: Nova Scotia, γαλλικά: Nouvelle Écosse, Σκωτ. Alba Nuadh) είναι επαρχία του Καναδά στις ακτές του Ατλαντικού.
Η Νέα Σκωτία έχει έκταση 55.283 τ.χλμ. που ισοδυναμεί στο 0,6% περίπου της έκτασης όλου του Καναδά και κατοικείται από 979.449 κατοίκους (εκτιμήσεις 2021 ) και αντιπροσωπεύει το 2,6% του πληθυσμού της χώρας.
Η Νέα Σκωτία είναι η ένατη και προτελευταία σε έκταση επαρχία του Καναδά. Πρωτεύουσα της Νέας Σκωτίας είναι το Χάλιφαξ (316.701 κάτοικοι) (απογραφή 2016), σημαντικό λιμάνι και για πολλά χρόνια το σημείο εισόδου ευρωπαίων εποίκων και μεταναστών στον Καναδά.
Γεωγραφία
Η Νέα Σκωτία είναι μία χερσόνησος, μήκους 400 χλμ. και πλάτους 150 χλμ περίπου, στη νότια πλευρά του Κόλπου του Αγίου Λαυρεντίου. Η χερσόνησος έχει ΒΑ–ΝΔ διεύθυνση και συνδέεται με τον ηπειρωτικό Καναδά μέσω του στενού ισθμού Τσινιέκτο (Chignecto Isthmus) που βγάζει στο Νιου Μπράνσγουικ. Η μορφολογία της χερσονήσου χαρακτηρίζεται από χαμηλούς λόφους, λιβάδια και εύφορες κοιλάδες. Τα ανατολικά παράλια είναι απότομα και βραχώδη, ενώ αντιθέτως τα δυτικά παράλια είναι γεμάτα από αμμουδιές. Μεταξύ της Νέας Σκωτίας και του Νιου Μπράνσγουικ, και νοτίως του ισθμού που συνδέει τις δύο επαρχίες, παρεμβάλλεται ο Κόλπος Φάντυ (αγγλ. Bay of Fundy, γαλλ. Baie du Fundy), γνωστός για το εντυπωσιακό φαινόμενο της παλίρροιας.
Στα βόρεια της χερσονήσου της Νέας Σκωτίας βρίσκεται η νήσος Κέιπ Μπρετόν (αγγλ. Cape Breton Island, γαλλ. Îsle du Cap-Breton), το οποίο διοικητικά υπάγεται στη Νέα Σκωτία. Στη Νέα Σκωτία υπάγεται και η Νήσος της Άμμου (αγγλ. Sable Island, γαλλ. Îsle de Sable), που βρίσκεται περίπου 175 χλμ. (95 ναυτ. μίλια) νοτίως της χερσονήσου. Η Νήσος της Άμμου είναι γνωστή για τα πολλά ναυάγια που έχουν συμβεί εκεί.
Ιστορικά αξιοθέατα αποτελούν το Χάλιφαξ με το ιστορικό του κάστρο, το σπίτι του εφευρέτη του τηλεφώνου Αλεξάνδρου Μπελ («Alexander Graham Bell Museum») στο Μπάντεκ (Baddeck), το Λούισμπουργκ (Louisbourg, 1.500 κατ.), το Πορ Ρουαγιάλ και η Αννάπολη (Annapolis Royal, 550 κατ.), από τους πρώτους ευρωπαϊκούς οικισμούς στη Βόρειο Αμερική.
Ιστορία
Η Νέα Σκωτία κατοικήθηκε από αυτόχθονες της Βορείου Αμερικής γύρω στο 9000 π.Χ. Όταν οι Ευρωπαίοι άρχισαν την εξερεύνηση της Βορείου Αμερικής κατά το δεύτερο μισό του 16ου αι., στην περιοχή συνάντησαν αυτόχθονες της φυλής Μίκμακ.
Το 1497, ο ιταλός θαλασσοπόρος Τζιοβάννι Καμπότο (αγγλ. John Cabot, γαλ. Jean Cabot) κατέπλευσε στο νησί του Κέιπ Μπρετόν, κατά τη διάρκεια εξερευνητικής αποστολής που εκτελούσε για λογαριασμό του βρετανικού Στέμματος. Ωστόσο, οι πρώτοι ευρωπαίοι έποικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της σημερινής Νέας Σκωτίας μετά από έναν αιώνα και ήταν Γάλλοι. Το 1604, γάλλοι έποικοι, με αρχηγό τον Πιέρ Ντουγκά, ηγεμόνα του Μον, ίδρυσαν το Πορ Ρουαγιάλ (γαλ. Port-Royal, δηλ. «Βασιλικό Λιμάνι») και την αποικία της Ακαδίας στον Κόλπο της Αννάπολης, στα ΝΔ παράλια της επαρχίας.
250px|left|thumb|Σπίτια στο ιστορικό Πορ Ρουαγιάλ. Το Πορ Ρουαγιάλ ήταν ο πρώτος ευρωπαϊκός καταυλισμός στη Νέα Σκωτία. Καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους Άγγλους, αλλά κτίστηκε ξανά για μουσειακούς λόγους στα τέλη του 20ού αι. Το 1620, η Βρετανία κήρυξε την περιοχή της Ακαδίας και κατ' επέκταση όλα τα ΒΑ παράλια της Βορείου Αμερικής δική της αποικία με την ονομασία Νέα Αγγλία. Σκώτοι έποικοι άρχισαν να καταφθάνουν στην περιοχή της Ακαδίας τον αμέσως επόμενο χρόνο.
Το 1627, ξέσπασε πόλεμος μεταξύ της Βρετανίας και της Γαλλίας. Ο πόλεμος επεκτάθηκε και στις αποικίες, και Σκώτοι και Άγγλοι κατέλαβαν και κατέστρεψαν το Πορ Ρουαγιάλ. Το 1629, η περιοχή ονομάστηκε Νέα Σκωτία και προσαρτήθηκε στα εδάφη του Βασιλείου της Σκωτίας. Όμως δύο χρόνια αργότερα, η Βρετανία και η Γαλλία συνθηκολόγησαν («Συνθήκη της Σούζα») και η περιοχή πέρασε και πάλι στη δικαιοδοσία των Γάλλων.
Οι Άγγλοι ανακατέλαβαν την περιοχή κατά την περίοδο του «Πολέμου της Μεγάλης Συμμαχίας» (1688–1697), αλλά και πάλι την επέστρεψαν στους Γάλλους όταν έληξε ο πόλεμος («Συνθήκη του Ρύσγουικ», 1697). Στις αρχές του 18ου αι., την εποχή του «Πολέμου για την Ισπανική Διαδοχή» (1702–1713), οι Άγγλοι κατέλαβαν οριστικά την περιοχή. Σύμφωνα με τη «Συνθήκη της Ουτρέχτης» (1713), οι Γάλλοι περιορίστηκαν στις αποικίες τους στη Νήσο του Αγίου Ιωάννη (σημερινή Νήσος του Πρίγκηπα Εδουάρδου) και στη Βασιλική Νήσο (σημερινή νήσος Κέιπ Μπρετόν), όπου και έχτισαν το οχυρό λιμάνι Λούισμπουργκ, προκειμένου να ελέγχουν την είσοδο στον Κόλπο του Αγίου Λαυρεντίου.
Το 1749, οι Βρετανοί ίδρυσαν την πόλη του Χάλιφαξ, και το 1755 κατέλαβαν και κατέστρεψαν το Λούισμπουργκ. Έτσι ολόκληρη η περιοχή της σημερινής Νέας Σκωτίας έπεσε οριστικά στα χέρια των Βρετανών. Ωστόσο, οι περισσότεροι έποικοι εξακολουθούσαν να είναι (Ακαδιανοί) γαλλικής καταγωγής και καθολικοί στο θρήσκευμα. Οι Βρετανοί ανησυχούσαν μήπως οι Ακαδιανοί ξεσηκωθούν κάποια στιγμή εναντίον του βρετανικού Στέμματος, στο οποίο δεν δέχονταν να δηλώσουν υποταγή. Για τον λόγο αυτό, το 1755, οι Βρετανοί αποφάσισαν να εκδιώξουν διά της βίας όλους τους Ακαδιανούς, ο πληθυσμός των οποίων ξεπερνούσε τα 12.000 άτομα. Η βίαιη εκδίωξη των Ακαδιανών πέρασε στην ιστορία ως η «Μεγάλη Αναταραχή» (γαλ. Le Grand Dérangement) και αποτέλεσε κομβικό σημείο στη δημιουργία εθνικής συνείδησης μεταξύ των Ακαδιανών.
350px|right|thumb|Βρετανικός χάρτης του 1758, ο οποίος παρουσιάζει το οχυρωμένο γαλλικό λιμάνι Λούισμπουργκ στο Κέιπ Μπρετόν Το 1754, η αποικία της Νέας Σκωτίας απέκτησε δικό της ανώτερο δικαστήριο και το 1758 απέκτησε το δικός της τοπικό κοινοβούλιο. Το 1763, η νήσος Κέιπ Μπρετόν συνενώθηκε με τη Νέα Σκωτία, αλλά το 1769, η Νήσος του Αγίου Ιωάννη (Νήσος του Πρίγκηπα Εδουάρδου) ανακηρύχθηκε αυτόνομη αποικία. Το 1784, τα ηπειρωτικά εδάφη δυτικά από τη χερσόνησο της Νέας Σκωτίας αυτονομήθηκαν σε μία νέα αποικία με την ονομασία Νιου Μπράνσγουικ. Την ίδια χρονιά, η νήσος Κέιπ Μπρετόν αυτονομήθηκε, αλλά συνενώθηκε οριστικά με τη Νέα Σκωτία το 1820.
Μετά την απέλαση των Ακαδιανών, στην περιοχή άρχισαν να καταφθάνουν πολλοί νέοι έποικοι από τα Βρετανικά Νησιά. Ο αριθμός των εποίκων αυξήθηκε πολύ στα χρόνια της Αμερικανικής Επανάστασης, όταν περίπου 30.000 «βασιλικοί» (έποικοι πιστοί στο βρετανικό Στέμμα) μετακινήθηκαν από τις επαναστατημένες Πολιτείες προς τη Νέα Σκωτία και το Νιου Μπράνσγουικ. Η μετανάστευση Βρετανών, και κυρίως Σκώτων, προς την αποικία της Νέας Σκωτίας, συνεχίστηκε με έντονο ρυθμό καθ' όλο τον 18ο και 19ο αι.
Το 1848, η Νέα Σκωτία απέκτησε «υπεύθυνη κυβέρνηση», δηλαδή κυβέρνηση η οποία είχε την απόλυτη ευθύνη για την οικονομική βιωσιμότητα της αποικίας. Το 1867, η Νέα Σκωτία, με πρωθυπουργό τον Τσαρλς Τάππερ (Charles Tupper), και άλλες τρεις βρετανικές αποικίες της Βορείου Αμερικής (Κεμπέκ, Οντάριο και Νιου Μπράνσγουικ), συνυπέγραψαν την ιδρυτική πράξη της δημιουργίας της Καναδικής Συνομοσπονδίας.
Η Νέα Σκωτία στα νεότερα χρόνια
250px|right|thumb|Το [[Χάλιφαξ τη νύχτα]] Από το β΄ μισό του 19ου αι. και μέχρι τα μέσα του 20ού αι., η Νέα Σκωτία αποτέλεσε το κύριο σημείο εισόδου μεταναστών στον Καναδά. Από το λιμάνι του Χάλιφαξ πέρασαν χιλιάδες νέοι μετανάστες, μεταξύ των οποίων και πολλοί Έλληνες, για να εγκατασταθούν κατόπιν στις μεγαλουπόλεις του Μόντρεαλ και του Τορόντο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από το λιμάνι του Χάλιφαξ ξεκινούσαν οι νηοπομπές με εφόδια για τους Συμμάχους που πολεμούσαν στην Ευρώπη.
Πέρα από τη ναυτιλία και το εμπόριο, η οικονομία της Νέας Σκωτίας εξακολούθησε να στηρίζεται κυρίως στον πρωτογενή τομέα (γεωργία, αλιεία, υλοτομία, μεταλλεία και ανθρακωρυχεία), με αποτέλεσμα να γνωρίσει την οικονομική ύφεση προς το τέλος του 20ού αι. Η ανακάλυψη και εκμετάλλευση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου έχει κάπως αναστρέψει την κατάσταση τα τελευταία χρόνια.
Η Νέα Σκωτία αποτελεί σήμερα αγαπημένο προορισμό πολλών Καναδών τουριστών κατά την περίοδο του καλοκαιριού. Η επαρχία έχει και έντονη πολιτιστική ζωή (μουσική, κινηματογράφος, κ.λπ.), που στηρίζεται κυρίως στην κέλτικη παράδοση των Σκώτων. Στην περιοχή του Κέιπ Μπρετόν, κατοικούν περίπου 1000 άτομα που μιλούν ακόμα την παλιά κέλτικη γλώσσα της Σκωτίας.
Δημογραφική σύνθεση
Σύμφωνα με τα στοιχεία απογραφής που πραγματοποιήθηκε το 2001, οι κάτοικοι της Νέας Σκωτίας είναι στην πλειονότητα βρετανικής καταγωγής (Σκώτοι και Άγγλοι) ή ιρλανδικής καταγωγής. Περίπου 15% των κατοίκων είναι γαλλικής καταγωγής, κυρίως απόγονοι των Ακαδιανών.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας απογραφής, στη Νέα Σκωτία κατοικούν 28.500 αυτόχθονες Ινδιάνοι και 4.600 μιγάδες (Métis) με καταγωγή ευρωπαϊκή και ινδιάνικη. Στη Νέα Σκωτία κατοικούν και 3.355 άτομα ελληνικής καταγωγής, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Οι περισσότεροι έλληνες μετανάστες κατοικούν στην πόλη του Χάλιφαξ.
Πολιτική
Αντικυβερνήτης είναι ο Άρθουρ Τζόζεφ ΛεΜπλαν από τις 28 Ιουνίου 2017 και πρωθυπουργός ο Στίβεν ΜακΝιλ από τις 22 Οκτωβρίου 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Γλώσσες της Σρι Λάνκα
μικρογραφία|Μια τυπική πινακίδα στη Σρι Λάνκα, στα Σινχαλεζικά, Ταμίλ και Αγγλικά Στη Σρι Λάνκα, ομιλούνται πολλές γλώσσες που ανήκουν στις Ινδοευρωπαϊκές, Δραβιδικές και Αυστρονησιακές γλωσσικές οικογένειες. Η Σρι Λάνκα παραχωρεί επίσημο καθεστώς στα Σινχαλεζικά και τα Ταμίλ. Οι γλώσσες που ομιλούνται στο νησιωτικό έθνος είναι βαθιά επηρεασμένες από τις γλώσσες της γειτονικής Ινδίας, των Μαλδίβων και της Μαλαισίας. Οι Άραβες έποικοι και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις της Πορτογαλίας, της Ολλανδίας και της Βρετανίας έχουν επίσης επηρεάσει την ανάπτυξη των σύγχρονων γλωσσών στη Σρι Λάνκα.
Γλώσσες
Σύμφωνα με στοιχεία του 2016, τα Σινχαλεζικά ομιλούνται κυρίως από τους Σινχαλέζους, που αποτελούν περίπου το 74,9% του εθνικού πληθυσμού και αριθμούν περίπου 16.6 εκατ. άτομα. Χρησιμοποιεί το Σινχαλεζικό αλφάβητο αμπουγκίντα, το οποίο προέρχεται από το αρχαίο αλφάβητο Βράχμι. Η γλώσσα Ροντίγια, μια διάλεκτο της Σινχαλεζικής, ομιλείται από την κοινότητα χαμηλής κάστας των τσαμόντι βέντχα. Οι βέντα, που αριθμούσαν μόνο 2.500 άτομα το 2002, λέγεται ότι κάποτε ομιλούσαν μια ξεχωριστή γλώσσα, ενδεχομένως μια κρεολοποιημένη μορφή νωρίτερης αυτόχθονης γλώσσας. Η ταμιλική γλώσσα ομιλείται από Ταμίλ της Σρι Λάνκα, καθώς και από μετανάστες Ταμίλ από τη γειτονική Ινδική πολιτεία Ταμίλ Ναντού και από τους περισσότερους Μαυριτανούς της Σρι Λάνκα. Οι ομιλητές της ταμιλικής αριθμούν περίπου 4.7 εκατομμύρια άτομα. Υπάρχουν πάνω από 50.000 ομιλητές της Μαλαισιακής Κρεολικής γλώσσας στη Σρι Λάνκα, η οποία έχει επηρεαστεί έντονα από τη Μαλαισιανή γλώσσα.
Γλώσσες ξένης επιρροής
Τα αγγλικά στη Σρι Λάνκα ομιλούνται άπταιστα από περίπου 10% του πληθυσμού, και χρησιμοποιείται ευρέως για επίσημους και εμπορικούς σκοπούς. Είναι η μητρική γλώσσα περίπου 74.000 ατόμων, κυρίως σε αστικές περιοχές. Μια χούφτα των 3.400 ατόμων πορτογαλικής καταγωγής ομιλούν την Πορτογαλική κρεολική γλώσσα της Σρι Λάνκα. Η μουσουλμανική κοινότητα στη Σρι Λάνκα χρησιμοποιεί ευρέως τα αραβικά για θρησκευτικούς σκοπούς. Επίσης, σήμερα χρησιμοποιείται σπάνια η Άρβι, γραπτή καταχώρηση των Ταμίλ που χρησιμοποιεί την αραβική γραφή και έχει εκτεταμένες λεξιλογικές επιρροές από τα αραβικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Σρι Λάνκα
Στόγιαν Αμπράς
Ο Στόγιαν Αμπράς (σερβικά : Стојан Абраш) ήταν Σέρβος επαναστάτης της πρώτης Σερβικής Εξέγερσης.
Γεννήθηκε στο Μπούκοβτσε της Νεγκοτίνα άγνωστο ακριβώς πότε, άγνωστες είναι και πολλές λεπτομέρειες της ζωής του.
Είναι γνωστό ότι με τον Βέλικο Πέτροβιτς υπερασπίστηκαν το Νεγκοτίν από τους Τούρκους το 1813. Σύμφωνα με μία θεωρία, η οποία βασίζεται σε δημοφιλή μύθο, όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Νεγκοτίν σκοτώθηκε μαχόμενος. Μια άλλη θεωρία λέει ότι μετά την πτώση της Νεγκοτίνα κατέφυγε στη Βλαχία, όπου θεωρούνταν παράνομος, συνελήφθη και στάλθηκε στα ορυχεία αλατιού. Δραπέτευσε από τα ορυχεία και προσπάθησε να ξεφύγει με τους φίλους του, κοντά στο χωριό Valjmare της Βλαχίας προδόθηκε από έναν φίλο του και δολοφονήθηκε το 1813.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Μιχαήλ Λέρμοντοφ
Γιος απόστρατου αξιωματικού, έχασε τους γονείς του σε νεαρή ηλικία και μεγάλωσε με τη γιαγιά του, Ελισαβέτα Αρσένυεβα Στολύπινα. Υπήρξε μαθητής σε σχολείο ευγενών και εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το οποίο εγκατέλειψε για να γραφτεί στη Σχολή Αξιωματικών της Αγίας Πετρούπολης. Το 1834 πήρε το βαθμό του ανθυπιλάρχου και υπηρέτησε στο σύνταγμα των Ουσάρων της φρουράς του Τσάρου. Φιλελεύθερος και πολέμιος της απολυταρχίας, προκάλεσε την αντίδραση των αυλικών κύκλων με το ποίημά του «Ο θάνατος του ποιητή» για τον θάνατο του Πούσκιν σε μονομαχία, και μετατέθηκε στον Καύκασο. Το 1838 επανήλθε στην Πετρούπολη και απέκτησε σημαίνουσα θέση στους συγγραφικούς κύκλους της πρωτεύουσας. Αλλά το 1840 πέρασε από στρατοδικείο γιατί μονομάχησε με τον γιο του Γάλλου πρεσβευτή και στάλθηκε πάλι στον Καύκασο, σε μονάδα μάχης της πρώτης γραμμής. Διακρίθηκε στη μάχη του ποταμού Βαλέρικ και πήρε εύφημο μνεία για το θάρρος και την ετοιμότητά του. Τον Ιούλιο του 1841, στην κωμόπολη Πιατιγκόρσκ όπου είχε πάει για θεραπεία, βρήκε κι αυτός τον θάνατο σε μονομαχία.
Μερικά από τα έργα του είναι Μασκαράντ, Μποροντίνο, Μτσίρο, Σάσκα, Βαλέρικ. Περιφημότερο έργο του είναι το Ένας ήρωας του καιρού μας (ελληνική μετάφραση: Ανδρέας Σαραντόπουλος, "Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος"), που άσκησε μεγάλη επίδραση στην πορεία της ρωσικής πεζογραφίας.
Σπουδαία αποφθέγματα
Ένας ήρωας του καιρού μας :
1)  Προσπάθησα να αγαπήσω ολόκληρο τον κόσμο, όμως κανείς δεν με κατάλαβε. Και έμαθα να μισώ
2)  Στις καρδιές των απλών ανθρώπων, η αίσθηση της ομορφιάς και του μεγαλείου της φύσης είναι πολύ πιο έντονη και εκατό φορές πιο ζωντανή απ' ότι σ' εμάς τους παραμυθάδες που εκστασιαζόμαστε με τις λέξεις στο χαρτί
3)  ... ό,τι αρχίζει με παράξενο τρόπο, έτσι πρέπει και να τελειώνει
4)  Το ίδιο εύκολα συνηθίζω στη θλίψη όσο και στη χαρά, και η ζωή μου, μέρα με τη μέρα γίνεται πιο άδεια. Ένα μου απόμεινε: το ταξίδι. Μόλις είναι βολευτό, φεύγω! Όχι μόνο στην Ευρώπη, ο Θεός να φυλάει! Θα πάω στην Αμερική, στην Αραβία, στην Ινδία... Ίσως και να πεθάνω στο δρόμο.
5)  Έτσι είναι τα νιάτα! Παίρνουν φωτιά εκεί που δεν πρέπει
6)  Αυτή με δύναμη τύλιξε τα τρεμάμενα χέρια της γύρω απ' το λαιμό του, σαν να' θελε μ' αυτό το φιλί να του μεταδώσει την ψυχή της
7)  Εγώ πάντως το' λεγα ότι δεν βρίσκει προκοπή όποιος τους παλιούς φίλους ξεχνάει
8)  Σχεδόν πάντα συγχωρούμε αυτό που καταλαβαίνουμε
9)  ... και από το κακό στο καλό, πάλι μακριά δεν είναι...
10)  Δεν γνωρίζεις τους ανθρώπους και τις αδύναμες πλευρές τους, γιατί σε όλη του τη ζωή ασχολείται μόνο με τον εαυτό του
11)  Αγαπητέ μου, μισώ τους ανθρώπους για να μην τους περιφρονήσω, γιατί αλλιώς η ζωή θα ήταν μια φοβερά αηδιαστική φάρσα
13)  ... χωρίς ηλίθιους, ο κόσμος θα ήταν πολύ ανιαρός τόπος.
14) "Όσο για μένα, για ένα πράγμα είμαι σίγουρος... αργά ή γρήγορα, ένα ωραίο πρωί θα πεθάνω
- ... εγώ έχω μια άλλη βεβαιότητα: ότι κάποιο καταραμένο βράδυ, είχα τη δυστυχία να γεννηθώ ''
15)  Αυτή είναι η ηλίθια κατασκευή μου: τίποτα δεν ξεχνώ, τίποτα .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές
Στίβεν Σμέιλ
Ο Στίβεν Σμέιλ (Stephen Smale, γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1930) είναι Αμερικανός μαθηματικός, γνωστός για την έρευνά του στην τοπολογία, τα δυναμικά συστήματα και τα οικονομικά μαθηματικά. Του τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 1966 και πέρασε περισσότερες από τρεις δεκαετίες στη μαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ (1960-1961 και 1964-1995), όπου σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής, με ερευνητικά ενδιαφέροντα στους αλγορίθμους, την αριθμητική ανάλυση και τη σφαιρική ανάλυση.
Παιδική ηλικία και σταδιοδρομία
Ο Σμέιλ γεννήθηκε στο Φλιντ του Μίσιγκαν και εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1948. Στην αρχή ήταν καλός μαθητής, καθώς είχε πάρει άριστα σε μια σειρά μαθημάτων μαθηματικών που δίδασκε ο Μπομπ Θραλ. Ωστόσο, το δεύτερο και το τρίτο έτος σημαδεύτηκαν από κακούς βαθμούς, κυρίως B, C και ακόμη και ένα F στην πυρηνική φυσική. Ωστόσο, με λίγη τύχη, ο Σμέιλ έγινε δεκτός ως μεταπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν. Για άλλη μια φορά, ο Σμέιλ έπαιρνε κακή βαθμολογία  με μέσο όρο  το Γ ως μεταπτυχιακός φοιτητής. Όταν ο πρόεδρος του τμήματος, Hildebrandt, απείλησε τον Σμέιλ με αποβολή, αποφάσισε να πάρει τις σπουδές του στα σοβαρά. Ο Σμέιλ πήρε τελικά το διδακτορικό του το 1957, υπό τη διεύθυνση του Ραούλ Μποτ, και ξεκίνησε την καριέρα του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
Το 1960 ο Σμέιλ έλαβε υποτροφία Σλόαν και διορίστηκε στη Μαθηματική Σχολή του Μπέρκλεϊ, ενώ τον επόμενο χρόνο έγινε καθηγητής στο Κολούμπια. Το 1964 επέστρεψε στο Μπέρκλεϊ, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Έγινε ομότιμος καθηγητής στο Μπέρκλεϊ το 1995 και ανέλαβε καθηγητής στο Δημοτικό Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ. Έχει επίσης συγκεντρώσει με την πάροδο των ετών μία από τις καλύτερες ιδιωτικές συλλογές ορυκτών που υπάρχουν. Πολλά από τα ορυκτά δείγματα του Σμέιλ υπάρχουν στο βιβλίο The Smale Collection: Beauty in Natural Crystals (Η συλλογή Σμέιλ: Η ομορφιά των φυσικών κρυστάλλων).
Από το 2003 έως το 2012, ο Σμέιλ ήταν καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Τογιότα στο Σικάγο .Από την 1η Αυγούστου 2009, έγινε διακεκριμένος καθηγητής στο Δημοτικό Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ.
Το 1988, ο Σμέιλ έλαβε το βραβείο Chauvenet από το MAA. Το 2007, ο Σμέιλ τιμήθηκε με το Βραβείο Βόλφ στα Μαθηματικά.
Έρευνες
Ο Σμέιλ απέδειξε ότι η προσανατολισμένη ομάδα διαφορμορφισμού της δισδιάστατης σφαίρας έχει τον ίδιο τύπο ομοτοπίας με την ειδική ορθογώνια ομάδα των πινάκων 3 × 3. Το θεώρημα του Σμέιλ έχει αναπαραχθεί και επεκταθεί μερικές φορές, κυρίως σε υψηλότερες διαστάσεις υπό τη μορφή της εικασίας του Σμέιλ, καθώς και σε άλλους τοπολογικούς τύπους.
Σε ένα άλλο από τα παλαιότερα έργα του, μελέτησε τις βυθίσεις της δισδιάστατης σφαίρας στον ευκλείδειο χώρο. Συνδέοντας τη θεωρία των βυθίσεων με την αλγεβρική τοπολογία των πολλαπλοτήτων Stiefel, μπόρεσε να αποσαφηνίσει πλήρως πότε δύο βυθίσεις μπορούν να παραμορφωθούν η μία στην άλλη μέσω μιας οικογένειας βυθίσεων. Από τα αποτελέσματά του προκύπτει άμεσα ότι η τυπική βύθιση της σφαίρας στον τρισδιάστατο χώρο μπορεί να παραμορφωθεί (με βυθίσεις) στην άρνησή της, η οποία είναι πλέον γνωστή ως εμβύθιση της σφαίρας. Επίσης, επέκτεινε τα αποτελέσματά του σε σφαίρες υψηλότερων διαστάσεων, και ο διδακτορικός του φοιτητής Μόρις Χιρς επέκτεινε την εργασία του σε βυθίσεις γενικών λείων πολλαπλών. Μαζί με το έργο του Τζον Νας για τις ισομετρικές εμβυθίσεις, η θεωρία των Hirsch-Smale για τις εμβυθίσεις είχε μεγάλη επίδραση στο πρώιμο έργο του Μιχαήλ Γκρόμοφ για την ανάπτυξη της h-αρχής, το οποίο αφαίρεσε και εφάρμοσε τις ιδέες τους σε άλλα πλαίσια εκτός από τις εμβυθίσεις.
Ο Σμέιλ εντόπισε επίσης το πέταλο Σμέιλ, εμπνέοντας πολλές μεταγενέστερες έρευνες. Περιέγραψε επίσης ένα ερευνητικό πρόγραμμα που διεξήχθη από πολλούς άλλους. Ο Σμέιλ είναι επίσης γνωστός για την εισαγωγή της θεωρίας Μορς στα μαθηματικά οικονομικά, καθώς και για τις πρόσφατες εξερευνήσεις διαφόρων θεωριών υπολογισμού.