cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Private Practice
Κύκλος 1: 2007
Η πρώτη σαιζόν ασχολείται με τη μετάβαση της Addison από το Σιάτλ στο Λος Άντζελες και την προσπάθεια της να προσαρμοστεί σε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον, στο ιδιωτικό ιατρείο. Επίσης ασχολείται με τις σχέσεις των συνεργατών της και με τους καινούργιους της συνεργάτες. Η πρώτη σαιζόν αποτελείται από 9 επεισόδια, τα οποία προβλήθηκαν στην Αμερική από τις 26 Σεπτεμβρίου το 2007 έως τις 5 Δεκεμβρίου το 2007.
Παγκόσμια Μετάδοση
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της ShondaLand‎ Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Ιδυία
Στην ελληνική μυθολογία η Ιδυία ήταν μία από τις Ωκεανίδες, τις κόρες του Ωκεανού και της Τηθύος. Η Ιδυία παντρεύτηκε τον βασιλιά Αιήτη της Κολχίδας, ο οποίος ήταν γιος του θεού Ηλίου. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος την αναφέρει ως Ειδυία. Η Ιδυία ήταν η δεύτερη σύζυγος του Αιήτη και επομένως ο Άψυρτος μπορεί να μην ήταν δικό της παιδί. Παιδί της Ιδυίας και του Αιήτη ήταν η Μήδεια, ωστόσο κάποιες παραλλαγές την αναφέρουν ως πρώτη σύζυγο του βασιλιά και μητέρα και των δύο παιδιών. Μερικές πηγές την αποκαλούν «θεά της γνώσεως».
Πηγή
Ιδυια Ιδυια
Μεταμόρφωση Κιλκίς
Η Μεταμόρφωση είναι χωριό του δήμου Πολυκάστρου, της επαρχίας Κιλκίς, του νομού Κιλκίς, κείμενο στα σύνορα Ελλάδος - Βόρειας Μακεδονίας.
Οι κάτοικοί της είναι στην πλειοψηφία τους πρόσφυγες από τον Πόντο, και συγκεκριμένα από το Γκουλαμπέρτ (σήμερα Τσαμλίτσατακ) του Καρς. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Τσιδεμλί. Η σημερινή ονομασία δόθηκε από την εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος που χτίστηκε το 1930. Πριν το 1912 στο χωριό κατοικούσαν μουσουλμάνοι Τούρκοι, οι οποίοι προσέφυγαν στην Τουρκία μετά τη συνθήκη της Λωζάνης. Κατά την Τουρκοκρατία, αναφέρεται η ισχυρή Ελληνική κοινότητα του Τσιδεμλίου, που όμως αποτελούνταν από Έλληνες των γειτονικών Καλυβιών Γιαννελαίων (σημερινό Ειρηνικό Κιλκίς). Το χωριό ερήμωσε πληθυσμιακά κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο και έκτοτε ο πληθυσμός του είναι σε στασιμότητα.
Αναφορές
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Ρικίσι
Ο Σολόφα Φατού Jr. (γεννημένος στις 11 Οκτωβρίου, 1965) είναι ένας επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Ρικίσι, που χρησιμοποιεί στα ρινγκ. Είναι γνωστότερος για το πέρασμά του για αρκετά χρόνια από το WWE. Έχει κατακτήσει ομαδικούς τίτλους, αλλά και το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE μια φορά. Είναι μέλος της παλαιστικής οικογένειας Ανοάι.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1985, αφού εκπαιδεύτηκε από τους θείους του, Άφα και Σίκα Ανοάι. Ως το 1992 εμφανίστηκε σε πολλές ανεξάρτητες εταιρείες. Εκείνη την χρονιά υπέγραψε στο WWE και έμεινε ως το 2004. Στην περίοδο αυτή αντιμετώπισε τους κορυφαίους παλαιστές της εποχής. Μετά το WWE, συνέχισε στην ανεξάρτητη σκηνή πάλης, ενώ είχε και ένα πέρασμα το 2007 από το TNA Wrestling. Το 2012 επέστρεψε στο WWE και νίκησε τον Χιθ Σλέιτερ. Το 2015 μπήκε στο Hall of fame.
Τελειωτικές κινήσεις
Rikishi
The Sultan
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Ταλισούα Φουαβάι-Φατού, με την οποία έχει αποκτήσει πέντε παιδιά. Είναι 55 χρονών. Είναι αδερφός των Ουμάγκα και Σαμ Φατού, ξάδερφος των "Ροκ", Γιοκοζούνα, Ρόζεϊ και Σαμούλα. Δύο από τα παιδιά του, είναι δίδυμα αγόρια, παλαιστές με τα ονόματα Τζέι και Τζίμι Ούσο.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
1054
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ
Το Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ (γαλλικά: Université de Montpellier) στην ομώνυμη πόλη της νότιας Γαλλίας, ένα από τα αρχαιότερα γαλλικά πανεπιστήμια, ιδρύθηκε το 1289. Το 1969-1970 αναδιοργανώθηκε σε τρία ξεχωριστά δημόσια Α.Ε.Ι.: το Πανεπιστήμιο Μονπελιέ-Ι, το Πανεπιστήμιο Μονπελιέ-ΙΙ και το Πανεπιστήμιο Πωλ-Βαλερύ-Μονπελιέ-ΙΙΙ. Το 2015 το πανεπιστήμιο του Μονπελιέ επανασυστάθηκε με την ενιαία ονομασία του δια συγχωνεύσεως των πανεπιστημίων Μονπελιέ-Ι και Μονπελιέ-ΙΙ. Για την εν λόγω συνένωση, απονεμήθηκε στο πανεπιστήμιο του Μονπελιέ η διάκριση I-SITE. Παράλληλα, το Πανεπιστήμιο Πωλ-Βαλερύ-Μονπελιέ-ΙΙΙ συνεχίζει ανεξάρτητο στους τομείς τους οποίους θεραπεύει. Εκτός αυτών, το ιδιαίτερου κύρους και φήμης γυμνάσιο Lycée Joffre αποτελεί απευθείας κληρονόμο του συστήματος του Πανεπιστημίου του Μονπελιέ.
Ιστορία
Στην ουσία, το Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ είναι αρχαιότερο από την επίσημη ημερομηνία της ιδρύσεώς του, με διάταγμα του Πάπα Νικολάου Δ΄ το 1289, το οποίο απλώς συνένωσε όλες τις προϋπάρχουσες σχολές σε ένα πανεπιστήμιο. Οι αρχαιότερες από αυτές πιθανώς αποτελούσαν ευθεία συνέχεια των σχολών της ρωμαϊκής επαρχίας της Γαλατίας.
Η νομική σχολή ιδρύθηκε από τον Ιταλό δικαστή Πλακεντίνο, της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, ο οποίος έφθασε στο Μονπελιέ το 1160, δίδαξε εκεί δύο διαφορετικές περιόδους και απεβίωσε εκεί το 1192. Ανάμεσα στους διάσημους που φοίτησαν στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Μονπελιέ ήταν ο Πετράρχης, τον οποίο δίδαξαν εδώ μεταξύ άλλων οι Γκυγιώμ ντε Νογκαρέ και Γκυγιώμ ντε Γκριμοάρ (ο μετέπειτα Πάπας Ουρβανός Ε΄). Με αυτή τη μακρά παράδοση ήταν φυσικό καθηγητές από το Μονπελιέ να έχουν εξέχοντα ρόλο στη σύνταξη του Ναπολεόντειου Κώδικα, του αστικού κώδικα του 1804 που ισχύει ακόμα και σήμερα στη Γαλλία και αποτελεί τη βάση του σύγχρονου δικαίου οπουδήποτε η Γαλλία του Μεγάλου Ναπολέοντα είχε κτήσεις. Η νομική σχολή αναδιοργανώθηκε το 1998.
Η μεγάλου κύρους ιατρική σχολή ιδρύθηκε πιθανώς από αποφοίτους των ισπανικών ιατρικών σχολών, σε κάθε περίπτωση πάντως είναι βέβαιο ότι ήδη το 1137 υπήρχαν εξαιρετικοί ιατροί στη σχολή του Μονπελιέ. Πρόκειται για την αρχαιότερη ιατρική σχολή της ανθρωπότητας που λειτουργεί μέχρι σήμερα και εκτιμάται ότι οφείλει την επιτυχία της σε μία πολιτική των τοπικών αρχόντων Guilhem, σύμφωνα με την οποία οποιοσδήποτε ιατρός με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος μπορούσε να διδάξει εκεί: χωρίς καθορισμένο όριο στον αριθμό των διδασκόντων, τα μαθήματα πολλαπλασιάσθηκαν, παρέχοντας έτσι μία μεγάλη επιλογή διδασκόντων και ειδικοτήτων από ιατρούς που έρχονταν από ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου (πράξη του Guilhem VIII του Ιανουαρίου 1181). Το καταστατικό που δόθηκε το 1220 από τον καρδινάλιο Κόνραντ φον Ούραχ, λεγάτο του Πάπα Ονώριου Γ΄, το οποίο επικυρώθηκε και επεκτάθηκε το 1240, έθεσε την ιατρική σχολή υπό τη διεύθυνση του επισκόπου του Μονπελιέ («Επισκοπή της Μαγελόνης»), ωστόσο η σχολή απελάμβανε μεγάλη de facto αυτονομία.
Η ιατρική σχολή του Μονπελιέ έγινε γνωστή τον 14ο αιώνα επειδή υποστήριξε ότι ο «μαύρος θάνατος» οφειλόταν σε ένα «μίασμα» που εισερχόταν από τους πόρους του δέρματος, επικαλούμενη θεωρίες του Γαληνού. Οι γιατροί που είχαν σπουδάσει στο Μονπελιέ ήταν εναντίον των λουτρών, επειδή υπεστήριζαν ότι το μπάνιο άνοιγε τους πόρους του σώματος, καθιστώντας τον λουόμενο πιο ευάλωτο στην ασθένεια. Το 1529, μετά από λίγα χρόνια εργασίας ως φαρμακοποιός, ο νεαρός Νοστράδαμος εισάχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ για να εκπονήσει ένα διδακτορικό στην ιατρική. Αποβλήθηκε όμως λίγο αργότερα, όταν αποκαλύφθηκε ότι είχε εργασθεί ως φαρμακοποιός, ένα «χειρωνακτικό επάγγελμα» που απαγορευόταν ονομαστικά από το καταστατικό της σχολής. Το έγγραφο της αποβολής του (BIU Montpellier, Register S 2, folio 87) σώζεται ακόμα στη βιβλιοθήκη της σχολής. Δύο άλλοι διάσημοι απόφοιτοι της ιατρικής σχολής υπήρξαν ο Φρανσουά Ραμπελαί (του οποίου το πορτρέτο κρέμεται ανάμεσα σε αυτά των παλαιών καθηγητών) και ο Αδαμάντιος Κοραής.
Η θεολογική σχολή γεννήθηκε μέσα από τα μαθήματα-διαλέξεις στα κοινόβια, που δίνονταν από προσωπικότητες όπως οι Αντώνιος της Πάδοβας, Ραϋμόνδος Λουλ, και ο Δομινικανός Βερνάρδος της Τριλίας, μεταξύ άλλων. Δύο επιστολές του βασιλέως Ιωάννη Β΄ αποδεικνύουν ότι στο Μονπελιέ υπήρχε θεολογική σχολή ανεξάρτητα από τα μοναστήρια τον Ιανουάριο του 1350. Με διάταγμα (βούλλα) της 17ης Δεκεμβρίου 1421 ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ επεκύρωσε εκκλησιαστικά την ίδρυση της θεολογικής σχολής, συνδέοντάς τη στενά με τη νομική.
Τον 16ο αιώνα ο τοπικός θρίαμβος του Καλβινισμού διέκοψε τη λειτουργία της κάπως υπνώττουσας ρωμαιοκαθολικής θεολογικής σχολής, η οποία επαναλειτούργησε το 1622. Αλλά οι αντιδικίες μεταξύ Δομινικανών και Ιησουιτών επηρέασαν σοβαρά την ευδοκίμηση της σχολής, η οποία καταργήθηκε από τη Γαλλική Επανάσταση.
Γενικώς, όπως και όλα τα επαρχιακά πανεπιστήμια της Γαλλίας, το Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ έπαυσε να λειτουργεί μετά την επικράτηση της Γαλλικής Επανάστασης, το 1793. Οι σχολές των φυσικών επιστημών και η φιλοσοφική επανιδρύθηκαν το 1810. Μετά από τη φοιτητική εξέγερση και τις ταραχές του «Μάη του '68», το Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ αναδιοργανώθηκε το 1969 και επανιδρύθηκε ως τρία ξεχωριστά Α.Ε.Ι.: το Πανεπιστήμιο Μονπελιέ 1, το Μονπελιέ 2 και το Πανεπιστήμιο «Πωλ Βαλερύ» - Μονπελιέ III.
Την 1η Ιανουαρίου 2015, τα Πανεπιστήμια Μονπελιέ 1 και Μονπελιέ 2 επανενώθηκαν ως Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ. Το ανανεωμένο του καταστατικό βρίσκεται σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2022.
Η σημερινή κατάσταση
Το σύγχρονο Πανεπιστήμιο Μονπελιέ 1 (958 μέλη Δ.Ε.Π., 21.200 φοιτητές) διατηρεί τον γενικό του χαρακτήρα. Το Μονπελιέ 2 (2564 μέλη Δ.Ε.Π., 16.200 φοιτητές) επικεντρώνεται στις φυσικές επιστήμες και στην τεχνολογία, ενώ το «Πωλ Βαλερύ» (627 μέλη Δ.Ε.Π., 18.400 φοιτητές), που ονομάσθηκε έτσι από τον ποιητή και στοχαστή Πωλ Βαλερύ (απόφοιτο του παλαιού Πανεπιστημίου Μονπελιέ), διδάσκει κυρίως τις τέχνες, τις φιλολογίες και τις κοινωνικές επιστήμες. Την 1η Ιανουαρίου 2015, τα Πανεπιστήμια Μονπελιέ 1 και Μονπελιέ 2 επανενώθηκαν ως Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μονπελιε
Μπουρναζέλ (Αβερόν)
Το Μπουρναζέλ (γαλλικά: Bournazel, οξιτανικά: Bornasèl) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουρναζελουά (γαλλικά: Bournazelois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Σημαία της Τσεχίας
right|thumb|230px|[[Αρχείο:FIAV 111110.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]] Η σημαία της Τσεχίας είναι η ίδια με τη σημαία της πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακίας. Με τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, το 1993, η Τσεχία κράτησε τη σημαία της, ενώ η Σλοβακία υιοθέτησε δική της σημαία. thumb|left|100px|Σημαία της Βοημίας 1918–20
Η σημαία περιέχει ερυθρά και λευκά χρώματα και προέρχεται από το αρχαίο εθνόσημο της Βοημίας.
Η σημαία της Πολωνίας και της Βοημίας ήταν εκτός από τις αναλογίες ίδια, και για αυτό αποφασίστηκε το 1920 να προστεθεί και ένα γαλανό τρίγωνο ως σύμβολο της Σλοβακίας. Άλλες ερμηνείες λένε ότι τα τρία χρώματα είναι τα σλαβικά χρώματα, η ότι το ερυθρό και λευκό θύμισε τη σημαία της Αυστρίας. Κατά πάσα πιθανότητα και τα δυο είναι συμπτωματικά, αφού η αυστριακή αυτοκρατορία είχε άλλα χρώματα.
Ο επικρατέστερος δημιουργός της σημαίας θεωρείται ο Γιαροσλάβ Κούσα. Η επίσημη έγκριση της σημαίας έγινε από τη Συνέλευση της Τσεχοσλοβακίας, το 1920. Έκτοτε, η σημαία χρησιμοποιείται ανελλιπώς, με εξαίρεση τα δύσκολα χρόνια της ναζιστικής Κατοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσεχία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τσεχίας
Τεχνική Σιξ
Τεχνική Σιξ ονομάζεται στην αρχαία ελληνική αγγειογραφία η τεχνική που αποδίδει τις μορφές με επίθετο λευκό ή κόκκινο χρώμα πάνω στο μελανό βάθος του γανώματος του αγγείου και τις λεπτομέρειες με εγχάραξη. Η εγχάραξη αποκαλύπτει το μαύρο βάθος του γανώματος κάτω από το ερυθρό ή λευκό των μορφών και έτσι το συνολικό αποτέλεσμα δίνει την εντύπωση ερυθρόμορφης αγγειογραφίας, η οποία ωστόσο είναι μεταγενέστερη και διαφέρει ριζικά στην τεχνική. Η τεχνική Σιξ είναι ωστόσο μια έκφραση του προβληματισμού των αγγειογράφων για τις δεσμεύσεις που τους επέβαλλε η μελανόμορφη τεχνική. Αυτός ο προβληματισμός οδήγησε τελικά στην ανάπτυξη της ερυθρόμορφης αγγειογραφίας.
Η τεχνική πήρε το συμβατικό της όνομα από τον πρώτο μελετητή που την περιέγραψε, τον Ολλανδό αρχαιολόγο Γιαν Σιξ (Jan Six). Οι πρώτοι πειραματισμοί με αυτή την τεχνική εντοπίζονται σε αποδόσεις γυναικείων προσώπων στη μελανόμορφη αγγειογραφία του πρώτου μισού του 6ου αιώνα π.Χ.. Τα γυναικεία πρόσωπα καλύπτονταν με επίθετο λευκό χρώμα, σύμφωνα με τις συμβάσεις απόδοσης του φύλου στη ζωγραφική της εποχής, και οι αγγειογράφοι απέδιδαν τις λεπτομέρειες και τα χαρακτηριστικά των προσώπων με εγχάραξη. Στην απόδοση ολόκληρων μορφών επεκτάθηκε η τεχνική από το 530 π.Χ. περίπου και μετά. Μια παραλλαγή αυτής της τεχνικής, η λεγόμενη ψευδοερυθρόμορφη, χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα στην Ετρουρία.
Ζωγράφοι που χρησιμοποίησαν την τεχνική Σιξ είναι ο Ψίαξ, ο Ζωγράφος της Σαπφούς και ο Ζωγράφος του Διόσφου. Οι δύο τελευταίοι χρησιμοποίησαν μάλιστα ρόδινο επίθετο χρώμα αντί λευκού. Με αυτή την τεχνική διακοσμήθηκαν κυρίως μικρά αγγεία, ιδιαίτερα λήκυθοι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αγγειογραφία Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη
Zotye E200
thumb|left|Το πίσω μέρος του Zotye E200.
Το Zotye E200 είναι πλήρως ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας A, που παράγεται από την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Zotye Auto, από το 2016. Αρχικά παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Σαγκάης τον Απρίλιο του 2015, με βασική τιμή στα 69.900 γουάν, ενώ μπήκε στην παραγωγή στις αρχές του 2016 και κυκλοφόρησε σχεδόν αμέσως.
Το μοντέλο παίρνει κίνηση από ηλεκτροκινητήρα, ισχύος 82 hp και ροπής 170 N·m. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Zotye, το Zotye E200 επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 150 χιλιόμετρα την ώρα και έχει μέγιστη αυτονομία στα 220 χιλιόμετρα. Επίσης, το Zotye E200 διατίθεται με επιλογή ανάμεσα σε 2 διαφορετικές μπαταρίες, μία των 24,52 kWh και μία των 31,9 kWh.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Zotye Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα Κατηγορία:Ηλεκτρικά αυτοκίνητα
Μιζίζιος
Ο Μιζίζιος (Մժէժ, Mžēž ή Mzhezh) ήταν Αρμένιος ευγενής, που υπηρέτησε ως στρατηγός της Ρωμανίας· αργότερα σφετερίστηκε τον Ρωμαϊκό θρόνο στη Σικελία από το 668 έως το 669.
Προέλευση και πρώιμη σταδιοδρομία
Σύμφωνα με τους Ρωμαίους χρονογράφους, ο Μιζίζιος ήταν Αρμένιος και «εξαιρετικά ευπαουσίαστος και ευειδής». Σύμφωνα με τον Κύριλο Τουμάνοφ, καταγόταν από την πριγκιπική οικογένεια Γκουνί. Σε μία επιστολή, που υποτίθεται ότι γράφτηκε από τον πάπα Γρηγόριο Β΄ στον Αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο (βασ. π.717–741), αναφέρεται ως κόμης του Οψικίου (obsequium ), που εκείνη τη στιγμή το Οψίκιον δεν ήταν ακόμη επαρχία, αλλά μάλλον σήμαινε ότι ο Μιζίζιος ήταν ο προσωπικός στρατιωτικός ακόλουθος. Το Συριακό χρονικό του 12ου αιώνα του Μιχαήλ του Συρίου και το λεγόμενο Χρονικό του 1234, τού αποδίδουν επίσης το αξίωμα τού πατρικίου.
Σφετερισμός του θρόνου και το τέλος του
Ο Μιζίζιος συνόδευσε τον Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ (β. 641-668) στην Ιταλική και Σικελική εκστρατεία του. Όταν ο Κώνστας Β΄ δολοφονήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας, το 668, ο Μιζίζιος ανακηρύχθηκε "αυτοκράτορας" ενάντια στη θέλησή του. Ωστόσο, σύμφωνα με την υποτιθέμενη επιστολή του πάπα Γρηγόριου Β΄, οι επισκοπές της Σικελίας τον ώθησαν να εξεγερθεί, επειδή ο Κώνστας Β΄ ήταν αιρετικός, καθώς υποστήριζε τον Μονοθελητισμό. Ο Μιχαήλ ο Σύριος υπονοεί ότι η εξέγερση διήρκεσε περίπου επτά μήνες, προτού κατασταλεί, αλλά οι πηγές και οι σύγχρονοι μελετητές είναι διαιρεμένοι, στο πώς συνέβη αυτό: Ο Θεοφάνης ο Ομολογητής αναφέρει ότι ο γιος τού Κώνστα Β΄, ο Κωνσταντίνος Δ΄ (β. 668 –685), οδήγησε προσωπικά μία εκστρατεία στη Σικελία, όπου εκτέλεσε τον Μιζίζιο και τους δολοφόνους τού πατέρα του, ενώ το Liber pontificalis αναφέρει ότι πιστά στρατεύματα από την Ιταλία και το Εξαρχάτο της Αφρικής κατέστειλαν την εξέγερση, εκτέλεσαν τον Μιζίζιο και έστειλαν το κεφάλι του στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Μιζίζιος είχε έναν γιο, τον Ιωάννη, ο οποίος παρέμεινε στη Σικελία μετά την εκτέλεση τού πατέρα του. Σύμφωνα με τον Μιχαήλ τον Σύριο, περί το 678 εξεγέρθηκε και αυτός, εναντίον τού Κωνσταντίνου Δ΄ και η εξέγερσή του διήρκεσε επτά μήνες, ώσπου ο Αυτοκράτορας έφτασε ξανά στη Σικελία, τον νίκησε και τον εκτέλεσε.
Πηγές
External links
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινή Σικελία Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες του βασιλικού Οψικίου Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Οψικίου
Ογουζικές γλώσσες
Οι Ογουζικές γλώσσες είναι κλάδος της τουρκικής γλωσσικής οικογένειας. Οι ογουζικές γλώσσες ομιλούνται από 108 εκατομμύρια άτομα περίπου. Οι κύριες ογουζικές γλώσσες είναι τα τουρκικά, τα αζερικά και τα τουρκμενικά, των οποίων οι ομιλητές αντιστοιχούν στην συντριπτική πλειοψηφία των ομιλητών ογουζικών γλωσσών.
Ο καραχανίδης λόγιος Μαχμούντ αλ-Κασγκαρί, ο οποίος έζησε τον 11ο αιώνα, γράφει ότι η ογουζική γλώσσα ήταν η απλούστερη των τουρκικών γλωσσών.
Ο σουηδός τουρκολόγος και γλωσσολόγος Λαρς Γιόχανσον σημειώνει ότι οι ογουζικές γλώσσες αποτελούν μια καθαρά διακριτή και στενά σχετιζόμενη ομάδα στην τουρκική γλωσσική οικογένεια καθώς η πολιτιστική και πολιτική ιστορία των Ογούζικων γλωσσών έχει διατηρήσει τους ομιλητές σε επαφή μέχρι σήμερα.
Ορολογία
Ο όρος "Ογουζικές γλώσσες" εφαρμόζεται στο νοτιοδυτικό κλάδο των τουρκικών γλωσσών. Αυτό σχετίζεται με τους Ογούζους Τούρκους, οι οποίοι μετανάστευσαν από τα όρη Αλτάι με προορισμό την Κεντρική Ασία κατά τον 8ο αιώνα και επεκτάθηκαν στην Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια όπου διαφοροποιήθηκαν.
Ταξινόμηση
Οι ογουζικές γλώσσες που ομιλούνται σήμερα έχουν διακριθεί σε νότιες, δυτικές και ανατολικές με βάση την γεωγραφική τους θέση. Δύο επιπλέον γλώσσες, τα ταταρικά Κριμαίας και τα ουρούμ, ανήκουν στις γλώσσες Κιπτσάκ αλλά έχουν μεγάλη επιρροή από τις ογουζικές γλώσσες.
Η εξαφανισμένη πατζινακική γλώσσα ήταν μάλλον ογούζικη γλώσσα, αλλά επειδή είναι ανεπαρκώς τεκμηριωμένη η όποια σχέση, είναι δύσκολη η ταξινόμηση της και συνήθως αποκλείεται από την ταξινόμηση.
Χαρακτηριστικά
Οι ογουζικές γλώσσες μοιράζονται διάφορα χαρακτηριστικά βοηθώντας στην ταξινόμηση τους στον κλάδο. Μερικά χαρακτηριστικά είναι κοινά με άλλες τουρκικές γλώσσες και άλλα είναι παρόντα μόνο στην ογουζική οικογένεια.
Σύγκριση
Η αξιοσημείωτη ομοιότητα των ογουζικών γλωσσών μπορεί να αποδειχθεί μέσα από την πρόταση, η οποία χρησιμοποιεί ένα λεκτικό ουσιαστικό σε δοτική ως σύνδεσμο του κύριου και του βοηθητικού ρήματος. Αυτό το χαρακτηριστικό εμφανίζεται σε όλες τις ογουζικές γλώσσες. Ο τουρκολόγος Γιούλιαν Ρεντς χρησιμοποιεί αυτή την ιδιαίτερη πρόταση στο έργο του με τίτλο "Ομοιομορφία και διαφορετικότητα στις εναρκτικές κατασκευές των τουρκικών γλωσσών":
Ελληνικά: Ο νεκρός άνδρας σηκώθηκε, κάθισε και άρχισε να μιλάει.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ογούζοι Τούρκοι Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Ογουζικές γλώσσες
Ιεούδ
Ο Ιεούδ είναι ένα από τα πρόσωπα με τα οποία η ελληνική μυθολογία συνδέεται με τις αρχαίες ασιατικές, και ιδίως τις φοινικικές, παραδόσεις και μύθους. Σε ένα μύθο με φοινικική προέλευση λοιπόν, ο Ιεούδ ήταν ο πρωτότοκος γιος του θεού Κρόνου. Η μητέρα του ήταν μία Νύμφη, η Ανοβρέτ. Κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, ο Κρόνος θυσίασε τον γιο του ντυμένο με τα βασιλικά εμβλήματα, προκειμένου να σωθεί η χώρα.
Πηγές
Ιεουδ Ιεουδ
Κυριάκος Σαββίδης
Ο Κυριάκος Σαββίδης (Κατερίνη, 20 Ιουνίου 1995) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος θα αγωνίζεται ως μέσος για την Σλόβαν Μπρατισλάβας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Σαββίδης έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στο τέλος της σεζόν 2013-14 με την ομάδα του ΠΑΟΚ. Την ίδια σεζόν πανηγύρισε το πρωτάθλημα με την ομάδα U-20, όντας ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της. Ακολούθως, υπέγραψε ένα νέο τετραετές συμβόλαιο που θα τον κρατούσε στο σύλλογο μέχρι το καλοκαίρι του 2018.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2016, εντάχθηκε στη σλοβακική Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε με δανεισμό μέχρι το τέλος της σεζόν 2015-16.
Στις 8 Ιουλίου 2016, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών με τον Πανιώνιο, με τον ΠΑΟΚ να κατέχει το 30% σε περίπτωση μεταπώλησης του.
Στις 24 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο 6 μηνών με τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Στις 8 Αυγούστου 2019, υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τη Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο με την Σπαρτάκ Τρνάβα. . Μετά από δύο χρόνια στην Τρνάβα, κι αφού κατέκτησε δύο κύπελλα Σλοβακίας, στις 4 Ιουνίου 2023, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια Σλοβακίας, Σλόβαν Μπρατισλάβας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΦΚ Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Σλοβακίας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλόβαν Μπρατισλάβας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σπαρτάκ Τρνάβα
1055
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1055 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία Σερρών
Η Επαρχία Σερρών ήταν επαρχία του Νομού Σερρών. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν οι Σέρρες καθώς και η μεγαλύτερη πόλη.
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Σερρών
Αδελφοί Λίμπουρχ
Οι αδελφοί Λίμπουρχ (ολλανδικά: Gebroeders van Limburg), ο Χέρμαν, ο Πάουλ και ο Γιόχαν ήταν διάσημοι Ολλανδοί μικρογράφοι από το Ναϊμέχεν. Δραστηριοποιήθηκαν στις αρχές του 15ου αιώνα στη Γαλλία και στο Δουκάτο της Βουργουνδίας και οι δημιουργίες τους ανήκουν στον διεθνή γοτθικό ρυθμό (International Gothic). Είναι οι δημιουργοί του γνωστότερου εικονογραφημένου χειρογράφου του ύστερου Μεσαίωνα, του λεγόμενου Les Très Riches Heures du Duc de Berry (Οι πολύ πλούσιες Ώρες του Δούκα ντε Μπερρύ).
Ο θείος Μαλουέλ
Περίπου στα 1398, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα τους, οι αδελφοί Λίμπουρχ στάλθηκαν στον θείο τους Ζαν Μαλουέλ, τον σημαντικότερο ζωγράφο της γαλλικής και βουργουνδιανής αυλής της εποχής. Ο Χέρμαν και ο Γιόχαν έμαθαν την τέχνη του χρυσοχόου στο Παρίσι. Περί τα τέλη του 1399 ταξίδευαν για να επισκεφθούν το Ναϊμέχεν αλλά, λόγω του πολέμου, συνελήφθησαν στις Βρυξέλλες. Καθώς η μητέρα τους αδυνατούσε να πληρώσει τα λύτρα για την απελευθέρωσή τους (55 χρυσά σκούδα (escuz) της εποχής), η τοπική Συντεχνία χρυσοχόων άρχισε να μαζεύει τα χρήματα. Τελικά, ο Δούκας Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας πλήρωσε τα λύτρα προς χάριν του θείου τους, Μαλουέλ, που ήταν ο ζωγράφος της αυλής του. Τα δυο παιδιά αφέθηκαν ελεύθερα τον Μάιο του 1400.
Ζαν ντε Μπερύ
Μετά τον θάνατο του Φιλίππου, οι Χέρμαν και Πάουλ και, αργότερα, το 1405, πήγαν να εργαστούν για τον αδελφό του θανόντος Ιωάννη, Δούκα ντε Μπερύ, ο οποίος ήταν μανιώδης συλλέκτης έργων τέχνης και ειδικότερα βιβλίων. Πρώτη τους ανάθεση ήταν να εικονογραφήσουν ένα Βιβλίο Ωρών, που σήμερα είναι γνωστό ως Belles Heures du Duc de Berry και σήμερα βρίσκεται σε ένα τμήμα του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη που ονομάζεται the Cloisters.
Από τους αδελφούς ο Πάουλ είχε ιδιαίτερα καλές σχέσεις με τον δούκα και έλαβε τη θέση του valet de chambre στην αυλή του, δηλ. ήταν ο προσωπικός του ακόλουθος (ο θείος του είχε την ίδια θέση στην αυλή του Φιλίππου). Ο δούκας του έδωσε πολλά κοσμήματα κι ένα μεγάλο σπίτι στη Μπουρζ. Ο Πάουλ γοητεύτηκε από μια νέα κοπέλα, την Ζιλέτ λα Μερσιέρ (Gillette la Mercière) αλλά οι γονείς της διαφωνούσαν. Ο δούκας έθεσε την κοπέλα υπό περιορισμό αφήνοντάς την μόνον ύστερα από διαταγή του βασιλέα. Το 1411 ο Πάουλ και η Ζιλέτ παντρεύτηκαν, αλλά δεν άφησαν απογόνους (Ο Πάουλ ήταν τότε 24 ετών και η Ζιλέτ 12).
Θάνατος
Κατά το πρώτο ήμισυ του 1416 ο Ζαν ντε Μπερύ και οι τρεις αδελφοί Λίμπουρχ απεβίωσαν. Ήταν όλοι κάτω των 30 ετών και φαίνεται ότι αιτία θανάτου ήταν βουβωνική πανώλη. Το βιβλίο των Ωρών έμεινε ημιτελές. Κάποιος άγνωστος καλλιτέχνης (πιθανότατα ο Μπαρτελεμύ φαν Άικ (Barthélemy van Eyck) εργάστηκε πάνω στις πασίγνωστες μινιατούρες του ημερολογίου περί τα 1440, όταν το βιβλίο είχε πλέον περιέλθει στην κατοχή του Ρενέ του Ανζού και το 1485 ο Ζαν Κολόμπ (Jean Colombe) ολοκλήρωσε το έργο για λογαριασμό του Οίκου της Σαβοΐας.
Καθώς οι εργασίες των αδελφών Λίμπουρχ δεν ήταν προσβάσιμες, περιήλθαν στη λήθη μέχρι τον 19ο αιώνα. Εν τούτοις αποτέλεσαν παράδειγμα για τις επόμενες γενεές ζωγράφων, εκτεινόμενο πέραν των μικρογραφιών. Εργάστηκαν με βάση τη βορειοερωπαϊκή παράδοση αλλά καταδεικνύουν επιδράσεις από Ιταλούς.
Στάδιο Ριαθόρ
Το Στάδιο Ριαθόρ (Estadio Municipal de Riazor, ) είναι πολλαπλών χρήσεων στάδιο στην Α Κορούνια της Γαλικίας, στην Ισπανία. Το στάδιο αποτελεί έδρα της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, ενώ έχει συνολική χωρητικότητα της τάξεως των 34.600 θέσεων.
Ιστορία
Παρά το γεγονός ότι το στάδιο φιλοξενούσε τις εντός έδρας αναμετρήσεις της Ντεπορτίβο από την κατασκευή του το 1906, δεν ήταν παρά μόνο το 1944 που έλαβε χώρα η κατασκευή βασικών εγκαταστάσεων (π.χ. κερκίδες, αποδυτήρια...). Εκείνη την χρονιά, το στάδιο επισημοποιήθηκε ως έδρα της Ντεπορτίβο. Η εναρκτήρια αναμέτρησή του ήταν με αντίπαλο την Βαλένθια ΚΦ στις 28 Οκτωβρίου 1944, αναμέτρηση στην οποία η Λα Κορούνια ηττήθηκε με σκορ 2-3.
Η μεγάλη χωρητικότητά του της τάξεως των 30.000 θέσεων οδήγησε το Ριαθόρ στο να επιλεγεί για την φιλοξενία αναμετρήσεων της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Επίσης, αυτό το χαρακτηριστικό κατέστησε το Ριαθόρ ως τον επικρατέστερο χώρο διεξαγωγής του τελικού του Κυπέλλου Ισπανίας μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της ΡΚΝ Εσπανιόλ το 1947, στον οποίο νικήτρια αναδείχτηκε τελικώς η ομάδα της ισπανικής πρωτεύουσας, φτάνοντας στην κατάκτηση του ένατου τίτλου κυπελλούχου της.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1982
Το Ριαθόρ ήταν μεταξύ των σταδίων που επελέγησαν για την φιλοξενία αναμετρήσεων στα πλαίσια της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, ενώ φιλοξένησε τις παρακάτω αναμετρήσεις:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ισπανία Κατηγορία:Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1982
Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Χρυσόστομος
Ο Χρυσόστομος Βούλτσος (1927-1986) ήταν μικρασιατικής καταγωγής επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης (1974-1986).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε κατά το έτος 1927 στην Αθήνα από Μικρασιάτες γονείς που αρχικά διέμεναν στο χωριό Καλή Βρύση Δράμας. Έλαβε το βαπτιστικό όνομα Αριστείδης και μεγάλωσε στον Βύρωνα. Μετά τη στοιχειώδη και την Εγκύκλια Εκπαίδευση σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τον Αύγουστο του 1944 συνελήφθη από τα στρατεύματα κατοχής στο μπλόκο του Βύρωνα και οδηγήθηκε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου.
Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και ως στρατιώτης εστάλη στην Κορέα, όπου υπηρέτησε την περίοδο 1951-1952 αντικαθιστώντας με τη θέλησή του άλλο στρατιώτη που ήταν οικογενειάρχης. Εκεί ο Αριστείδης Βούλτσος βίωσε δύσκολες καταστάσεις, όπως ο ίδιος αργότερα ανέφερε στις προσωπικές διηγήσεις του, οι οποίες εν πολλοίς σημάδεψαν τον μετέπειτα βίο του.
Ο Χρυσόστομος Βούλτσος υπηρέτησε σε διάφορες εκκλησιαστικές θέσεις, μεταξύ των οποίων και ως Διευθυντής του Οικοτροφείου της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (1965-1968), δείχνοντας στοργή, αγάπη και γενικά μεγάλο ενδιαφέρον για την σπουδάζουσα νεολαία και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους φοιτητές. Ενδιαφερόταν, όχι μόνο για την άρτια λειτουργία του Φοιτητικού Οικοτροφείου, αλλά και για προσωπικά προβλήματα του κάθε φοιτητή και για την πρόοδo στις σπουδές τους.
Στις 22 Ιουνίου 1970 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος και έλαβε τον τίτλο της (πάλαι ποτέ διαλαμψάσης) Επισκοπής Δωδώνης, προσφέροντας τις υπηρεσίες του ως Βοηθός Επίσκοπος του τότε Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σεραφείμ.
Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης
Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, εκτιμώντας το ήθος, την προσωπικότητα και το μέχρι τότε πλούσιο έργο του Αρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου Βούλτσου, τον εξέλεξε στις 22-05-1974 ως πρώτο Μητροπολίτη της νεοϊδρυθείσας Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης. Ο Χρυσόστομος ως Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης υπηρέτησε μέχρι την κοίμησή του (1986). Οργάνωσε την Ιερά Μητρόπολη Νέας Σμύρνης και έθεσε τα θεμέλια σε όλες τις επί μέρους υπηρεσίες και δομές της.
Ο Χρυσόστομος χαρακτηριζόταν ως άνθρωπος απλός, ταπεινός, που ζούσε φτωχικά, ασκητικά ως μοναχός. Υπεραγαπούσε τους ανθρώπους και ενδιαφερόταν για τους πάντες και ιδιαίτερα για τους ενδεείς, τους ασθενείς και γενικά για όλους εκείνους, οι οποίοι αντιμετώπιζαν δυσκολίες και προβλήματα. Ιδιαίτερη ευαισθησία έδειχνε για τους ασθενείς, για τους οποίους έκανε ότι περνούσε από το χέρι του, μη φειδόμενος χρόνου, κόπων και χρημάτων, προκειμένου να επιτευχθεί η αποκατάσταση της πολύτιμης υγείας των. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπου ο ασθενής ήταν ανάγκη, να μεταβεί στο εξωτερικό για θεραπεία, εξασφάλιζε τις προς τούτο αναγκαίες προϋποθέσεις, οργάνωνε την μετάβαση και πολλές φορές συνόδευε ο ίδιος τον ασθενή στο εξωτερικό και του συμπαραστεκόταν. Τα χρήματα, τα οποία διαχειριζόταν ο Χρυσόστομος τα δαπανούσε με σύνεση, με φειδώ  και βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, γι΄ αυτούς οι οποίοι πραγματικά τα χρειάζονταν. Είχε ως αρχή του την οικονομία και την αποφυγή της σπατάλης, αλλά υπήρξε πάντοτε αφιλοχρήματος.
Συχνά μετέβαινε σε οικίες γερόντων ή ασθενών για να καθαρίσει ο ίδιος το σπίτι τους όπως και στο Γηροκομείο της Αργυρούπολης. Σε οικίες που τον ενημέρωναν οτι υπάρχουν οικονομικές δυσκολίες άφηνε ο ίδιος διακριτικά τρόφιμα ή χρήματα.
Είναι αξιοσημείωτο, ότι στη διαθήκη του, μεταξύ άλλων, ανέφερε και τα ακόλουθα, χαρακτηριστικά του ήθους, της προσωπικότητας, της φιλοσοφίας και του τρόπου της ζωής του:
«Στους συγγενείς και όλους τους γνωστούς μου αφήνω την ευχή μου. Περιουσιακά στοιχεία δεν απόκτησα και δεν έχω απολύτως τίποτα στην κατοχή μου (ούτε ακίνητα, ούτε κινητά, αλλά ούτε και χρήματα). Εάν ορισμένοι διερωτώνται, τι απέγιναν τα χρήματα, τα οποία πέρασαν από τα χέρια μου κατά την διάρκεια της ζωής μου, τους πληροφορώ: πήγαν στις τσέπες των φτωχών και των ενδεών γενικά».
Ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Χρυσόστομος Α΄, υπήρξε ένας χαρισματικός εργάτης του Ευαγγελίου. Όσοι τον γνώρισαν μαρτυρούν πως επρόκειτο για μιμητή του Χριστού, ο οποίος ζούσε με απλότητα τον βίο των Αποστόλων και των πιστών της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας. Για εκείνον θα μπορούσε να λεχθεί ότι: «Οίος τον λόγον, τοιόσδε και τον τρόπον και οίος τον τρόπον, τοιόσδε και τον λόγον». Προσπαθούσε να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και με τους άλλους. Καμία απολύτως επιτήδευση, οίηση ή έπαρση λόγω του αξιώματός του. Στις κρίσεις του ήταν ενίοτε αυστηρός, αλλά κατά κανόνα δίκαιος.
Απεβίωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 1986 στο Λονδίνο μετά από εγχείρηση στην καρδιά εκείνη την ημέρα. Μετά από τατραήμερο λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Φωτεινής Νέας Σμύρνης εψάλη η εξόδιος ακολουθία, στις 22 Σεπτεμβρίου 1986, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ. Ετάφη στον οικογενειακό τάφο της οικογένειάς του (Βούλτσου) στο Κοιμητήριο Νέας Σμύρνης.
Μνήμη
Προτομή του Χρυσοστόμου Βούλτσου, έργο του γλύπτη Νίκου Περαντινού (1990), βρίσκεται ανιδρυμένη στην Πλατεία Ηρώων (Σμύρνης) του Δήμου Βύρωνα. Στο βάθρο της προτομής αναγράφεται: «Διήλθεν ευεργετών» (Πράξ. 10,38) και «εργαζόμενος το αγαθόν προς πάντας» (Γαλ. 6,10).
Στην είσοδο του Μητροπολιτικού Ναού Αγίας Φωτεινής Νέας Σμύρνης βρίσκεται το άγαλμά του.
Παραπομπές
Χρυσοστομος Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Δισκοβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η δισκοβολία είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας.
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1928, στην πρώτη γυναικεία Ολυμπιάδα στίβου του Άμστερνταμ.
Αξιοσημείωτα
Στους Μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα και στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου το 1908 διεξήχθη το παραπλήσιο αγώνισμα της ελληνικής δισκοβολίας, το οποίο στη συνέχεια αποσύρθηκε από το ολυμπιακό πρόγραμμα. Επίσης, Το 1912 στη Στοκχόλμη δοκιμάστηκε και η δισκοβολία με δύο χέρια αλλά το πείραμα δεν επαναλήφθηκε.
Μέχρι το 1968 στα χρυσά μετάλλια κυριαρχούσαν οι αθλητές των ΗΠΑ με εξαίρεση την περίοδο του μεσοπολέμου που επικρατούσαν οι Φινλανδοί. Στη συνέχεια κατά κανόνα επικρατούν Ευρωπαίοι ρίπτες. Στις γυναίκες κυριαρχούν οι αθλήτριες της ΕΣΣΔ και της Ανατολικής Ευρώπης γενικότερα.
Μεγάλη φυσιογνωμία του αθλήματος και γενικότερα των Ολυμπιάδων υπήρξε ο Αμερικανός Αλ Έρτερ με τέσσερα συνεχόμενα χρυσά μετάλλια (1956, 1960, 1964 και 1968). Δύο χρυσά είχε κατακτήσει κι ο Αμερικανός Μάρτιν Σέρινταν (1904, 1908), ο οποίος είχε άλλα δύο χρυσά (δισκοβολία, σφαιροβολία) κι ένα ασημένιο (λιθοβολία) στους Μεσοολυμπιακούς του 1906. Επίσης, δύο χρυσά έχει ο Κλάρενς Χάουζερ (1924, 1928), που είχε κατακτήσει και ένα χρυσό στη σφαιροβολία (1924) και ο Βιργίλιους Αλέκνα (2000, 2004) από τη Λιθουανία.
Στις γυναίκες δύο χρυσά κατέκτησε η Έβελιν Σλάακ-Γιαλ (1976, 1980) από την Ανατολική Γερμανία.
Η Ελλάδα πήρε ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο στην Α΄ Ολυμπιάδα. Τα κατέκτησαν οι Παναγιώτης Παρασκευόπουλος και Σωτήριος Βέρσης αντίστοιχα. Ένα ακόμα χάλκινο κατέκτησε ο Νικόλαος Γεωργαντάς το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ. Στις γυναίκες δυο ασημένια έχει κατακτήσει η Τασούλα Κελεσίδου (2000, 2004).
thumb|Ο Αλ Έρτερ
Γυναίκες
thumb|Η Σάντρα Πέρκοβιτς, δύο φορές χρυσή Ολυμπιονίκης
Παραπομπές
Δισκοβολία Κατηγορία:Δισκοβολία
Κερί Ζακύνθου
Το Κερί είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ζακύνθου στα Ιόνια Νησιά.
Αξιοθέατα
Ο πέτρινος φάρος Κερί στο ακρωτήρι Μαραθιάς. Απέχει 1 χιλιόμετρο νοτιοδυτικά από το χωριό, έχει στρογγυλό πύργο ύψους 9 μέτρα, εστιακό ύψος 190 μέτρα και θέα προς τους δύο πελώριους λευκούς βράχους, τη μεγάλη και μικρή Μυζήθρα. Ο φάρος λειτούργησε για πρώτη το 1925 ενώ στη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός. Επαναλειτούργησε το 1954 ως επιτηρούμενος με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο και το 1982 ηλεκτροδοτήθηκε για πρώτη φορά και έκτοτε λειτουργεί ως επιτηρούμενος. Η εκκλησία της Παναγίας της Κεριώτισσας στο βορειοδυτικό άκρο του χωριού που είναι κτισμένη από τον 18ο αιώνα με χαρακτηριστικό καμπαναριό, περιποιημένο πλακόστρωτο και χρωματισμούς. Άνηκε στη Βενετία που την παραχώρησε στους κατοίκους του χωριού το 1630 ενώ ανακαινίστηκε το 1745 και μετά τον σεισμό του 1953 αναστηλώθηκε.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κοιλιωμένου και το 1912 στο ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Απελάτι, τη Λίμνη Κερίου και τον Μαραθιά αποτελούν την κοινότητα Κερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λαγανά του Ζακύνθου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 469 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζακύνθου Κατηγορία:Χωριά της Ζακύνθου
Travel Channel
Το Travel Channel (τυποποιημένο ως Trvl Channel από το 2018) είναι ένα αμερικανικό συνδρομητικό τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει στη Warner Bros. Discovery, η οποία είχε στο παρελθόν το κανάλι από το 1997 έως το 2007. Το κανάλι έχει την έδρα του στη Νέα Υόρκη, με επιπλέον γραφεία στο Σίλβερ Σπρινγκ του Μέριλαντ και στο Νόξβιλ του Τενεσί.
Περιλαμβάνει ντοκιμαντέρ, ριάλιτι και εκπομπές που σχετίζονται με ταξίδια και αναψυχή στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εκπομπές για σαφάρι με ζώα της Αφρικής, ξεναγήσεις σε μεγάλα ξενοδοχεία και θέρετρα, επισκέψεις σε σημαντικές πόλεις και κωμοπόλεις σε όλο τον κόσμο, ντοκιμαντέρ για διάφορα τρόφιμα σε όλο τον κόσμο, και επίσης εκπομπές για φαντάσματα και παραφυσικά γεγονότα σε αξιόλογα κτίρια.
Από τον Φεβρουάριο του 2015, το Travel Channel είναι διαθέσιμο σε περίπου 91,5 εκατομμύρια νοικοκυριά (που αποτελούν το 78,6% των νοικοκυριών με τηλεόραση) στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιστορία
Το Travel Channel ξεκίνησε την 1η Φεβρουαρίου του 1987 από την TWA Marketing Services (θυγατρική της Trans World Airlines), πιθανώς για να ενισχύσει την υποστήριξη των αεροπορικών εταιρειών μιας και η ιδρύτρια εταιρεία ήταν αεροπορική. Το όνομα του καναλιού προήλθε από ένα ταξιδιωτικό πρόγραμμα που προβλήθηκε στο τότε καλωδιακό Home Theater Network.
Η Discovery Communications απέκτησε το 70% των μετοχών του καναλιού το 1997 και στη συνέχεια απέκτησε το υπόλοιπο 30% από την Paxson το 1999. Τον Μάιο του 2007, η Discovery Communications πούλησε το Travel Channel στην Cox Communications (θυγατρική της Cox Enterprises) ως μέρος μιας μεγαλύτερης συναλλαγής πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Στις 5 Νοεμβρίου 2009, η Scripps Networks Interactive απέκτησε το 65% των μετοχών του δικτύου για 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια με τη συμφωνία να κλείνει τον Ιανουάριο του 2010. Μετά την αγορά, το Travel Channel άρχισε να προσθέτει προγράμματα από αδελφά δίκτυα όπως το Food Network. Το 2015, η εταιρεία Scripps μετέφερε τα κεντρικά γραφεία του καναλιού από το Τσέβι Τσέις του Μέριλαντ στο Νόξβιλ του Τενεσί.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2016, η SNI απέκτησε το υπόλοιπο 35% των μετοχών του Travel Channel από την Cox Communications, δίνοντάς της τον πλήρη έλεγχο του δικτύου. Η Discovery ανέκτησε την κυριότητα του δικτύου στις 6 Μαρτίου 2018, μετά την εξαγορά του SNI με το κανάλι να μεταφέρεται στη Νέα Υόρκη.
Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η τηλεθέαση κορυφώθηκε την άνοιξη του 2008 με 27,78 εκατομμύρια προβολές ανά 7 ημέρες και έκτοτε μειώνεται. Από την άνοιξη του 2017, το κανάλι είχε 17,25 εκατομμύρια προβολές.
Την 1η Οκτωβρίου 2018, το Travel Channel αποκάλυψε ένα νέο λογότυπο στυλιζαρισμένο ως Trvl Channel και άλλαξε το πρόγραμμα του για να επικεντρωθεί "στο παραφυσικό, το άλυτο, το ανατριχιαστικό και το τρομακτικό", παρόμοιο με το αντίστοιχο του ομόσταβλου καναλιού Destination America, όταν οι ίδιοι στράφηκαν στα παραφυσικά προγράμματα στα μέσα του 2017. Ορισμένα δημοφιλή προγράμματα στο Travel Channel που προβαλλόταν εκεί έως το 2018, όπως το Bizarre Foods, η spinoff σειρά του Bizarre Foods Delicious Destinations, το Man v. Food, το Food Paradise, το Hotel Impossible και το Xtreme Waterparks έχουν μεταφερθεί στα ομόσταβλα Destination America και Food Network.
Στις 12 Ιανουαρίου 2021, αναφέρθηκε ότι υπήρχαν σχέδια για επιλεγμένα προγράμματα του Travel Channel να κάνουν πρεμιέρα αποκλειστικά στο Discovery+.
Εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών
Στις 22 Μαρτίου του 2012, η Scripps Networks Interactive ανακοίνωσε ότι συμφώνησε να πληρώσει 65 εκατομμύρια δολάρια (που ισοδυναμεί με 102,7 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ) για να εξαγοράσει την Travel Channel International Limited, τον τηλεοπτικό οργανισμό με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο που δραστηριοποιείται στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τον Ειρηνικό, αλλά μέχρι τότε δεν είχε άμεση σχέση με το αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι. Η συμφωνία ολοκληρώθηκε την 1η Μαΐου 2012, μετά από έγκριση των ρυθμιστικών αρχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1987
Εθνική Κούβας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Κούβας αντιπροσωπεύει την Κούβα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Κουβανέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federación Cubana de Baloncesto).
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Μαλαισία το 1990.
Πηγές
Κουβα Γυναικων
Πίστα της Βαρκελώνης - Καταλονίας
Η Πίστα της Βαρκελώνης - Καταλονίας είναι ένα 4.657 km πίστα αγώνων μηχανοκίνητου αθλητισμού στο Montmeló, Βαρκελώνη, Καταλονία, Ισπανία. Με μεγάλες ευθείες και πολλές στροφές, η Πίστα της Βαρκελώνης θεωρείται ως μια πίστα για όλα τα είδη μηχανοκινήτων Η πίστα έχει κερκίδες χωρητικότητας 140.700 θέσεων. Η πίστα έχει άδεια FIA Grade 1.
Μέχρι το 2013 η πίστα ήταν γνωστή μόνο ως Πίστα της Καταλονίας, προτού μια συμφωνία χορηγίας με το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρκελώνης προσθέσει τη Βαρκελώνη στον τίτλο της πίστας.
Ιστορία
Η Πίστα χτίστηκε το 1991 και άρχισε να φιλοξενεί το Ισπανικό Grand Prix την ίδια χρονιά. Η κατασκευή συνέπεσε επίσης με τους Ολυμπιακούς Αγώνες που είχαν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν στη Βαρκελώνη το επόμενο έτος, όπου η πίστα λειτούργησε ως γραμμή εκκίνησης και τερματισμού για το αγώνισμα ποδηλασίας χρονομέτρησης ομαδικών δρόμου. Η πίστα δεν πρέπει να συγχέεται με το Montjuïc, το οποίο φιλοξένησε το Ισπανικό Grand Prix τέσσερις φορές μεταξύ 1969 και 1975 και, σε αντίθεση με την Πίστα της Βαρκελώνης που βρίσκεται στην πραγματικότητα στην πόλη της Βαρκελώνης.
Επειδή γίνονται τόσες πολλές δοκιμές σε αυτό το σιρκουί, οι οδηγοί και οι μηχανικοί της Φόρμουλα 1 είναι εξαιρετικά εξοικειωμένοι με αυτό. Αυτό οδήγησε σε κριτική ότι οι οδηγοί και οι μηχανικοί είναι πολύ εξοικειωμένοι με την Βαρκελώνη, μειώνοντας τον όγκο της δράσης στην πίστα.
Όταν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, οι προσπεράσεις ήταν συχνές καθώς τα αυτοκίνητα μπορούσαν να ακολουθήσουν προσεκτικά τις δύο τελευταίες στροφές και να γλιστρήσουν στη μεγάλη ευθεία. Καθώς η αεροδυναμική ισορροπία γινόταν πιο κρίσιμη, αυτή η μέθοδος προσπέρασης μειώθηκε δραστικά καθώς τα μονοθέσια δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν το ένα το άλλο στην γρήγορη τελική γωνία λόγω αναταράξεων που δημιουργούσε το κορυφαίο αυτοκίνητο. [3] Η σεζόν του 2007 είδε το πρώτο από τα δύο τελικά σάρωθρα να αντικατασταθεί με ένα αργό σικάν για να μειωθούν οι ταχύτητες στην τελευταία στροφή, όπου θα μπορούσαν να συμβούν σοβαρά ατυχήματα, και σε μια προσπάθεια να βελτιωθούν οι προσπεράσεις. Ωστόσο, έχει επικριθεί για την αποτυχία επίτευξης του τελευταίου στόχου και για την πρόκληση συμφόρησης κατά τη διάρκεια των προκριματικών. Ο αγώνας του 2022 ήταν, μέχρι τώρα, ο τελευταίος αγώνας της Formula 1 που χρησιμοποιούσε το σικάν, με την αρχική διαμόρφωση να αποκατασταθεί πριν από τον αγώνα του 2023.
Η πίστα φιλοξενεί ένα Grand Prix μοτοσυκλέτας από το 1992, αρχικά το Ευρωπαϊκό Grand Prix μοτοσικλέτας από το 1992 και αργότερα το Grand Prix της Καταλονίας από το 1996. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε βαθμοί στην πίστα (στροφές 1–2, 4, 5, 10, 14) όπου οι αναβάτες είναι γνωστό ότι προσπερνούν. Όπως και στη Formula 1, η στροφή 1 είναι αναμφισβήτητα το πιο δημοφιλές μέρος για προσπεράσεις. Η πίστα δεν είναι γνωστό ότι παράγει άφθονα προσπεράσματα, παρά τις μεγάλες ευθείες. Αρχικά, οι αλλαγές στην πίστα της Formula 1 δεν θεσπίστηκαν για το MotoGP. ωστόσο, μετά από ένα θανατηφόρο ατύχημα στον αγώνα MotoGP του 2016 με έναν αναβάτη Moto2, τον Luis Salom, η διάταξη της Formula 1 εφαρμόστηκε για να επιβραδύνει τους αναβάτες για λόγους ασφαλείας. Η FIM έκανε μια περαιτέρω αλλαγή στο chicane για το 2017 ανεβάζοντας το chicane για να εμποδίσει τους αναβάτες να κόψουν την είσοδο του pit lane, αλλά αυτό εγκαταλείφθηκε επειδή το chicane της μοτοσικλέτας είχε μια αλλαγή επιφάνειας που δημιούργησε περισσότερα προβλήματα ασφάλειας με τη μετάβαση. Περαιτέρω αλλαγές έγιναν στην πίστα τον Δεκέμβριο του 2017, καθώς οι κερκίδες αφαιρέθηκαν για να προστεθεί επιπλέον απορροή που επέτρεψε στη FIM να εξαλείψει αυτό το σικάνι (αν και η φουρκέτα της στροφής 10 διατηρήθηκε).
Η πίστα επανεμφανίστηκε το 2018 ως αποτέλεσμα των εκκλήσεων των αναβατών του MotoGP για βελτίωση της πρόσφυσης στην επιφάνεια. Προηγουμένως η πίστα είχε ξαναβγεί στην επιφάνεια το 2004.
Η πίστα φιλοξένησε πολλές άλλες διεθνείς σειρές αγώνων, συμπεριλαμβανομένων των FIA Sportscar Championship (1999–2002), Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού (2003), Πρωτάθλημα FIA GT (2003), Deutsche Tourenwagen Masters (2006–2009), European Le Mans Series (2008). –2009, 2019, 2021–σήμερα) και World Series Formula V8 3.5 (2002–2004, 2006–2013, 2016), GT World Challenge Europe Endurance Cup (2017–σήμερα), 24h de Trofeu Fermí VIAlez και Barcelona World Πρωτάθλημα Rallycross (2015-σήμερα).
Από το 2016, η πίστα φιλοξενεί το 24h BiCircuit Festival, ένα ποδηλατικό γεγονός υπεραποστάσεων που περιλαμβάνει αγώνες 24 ωρών, 12 ωρών και 6 ωρών για σολίστ και ομάδες σκυταλοδρομίας έως 8 αναβάτες. [9] [10]
Για τη σεζόν 2020 της Formula 1, η Liberty Media περίμενε ότι το ημερολόγιο θα αποτελείται από είκοσι ένα Grand Prix και ότι τυχόν νέοι αγώνες θα έβγαιναν σε βάρος των υφιστάμενων γεγονότων, ιδιαίτερα του Ολλανδικού Grand Prix στο Zandvoort που θα αντικαταστήσει το Ισπανικό Grand Prix στο Circuit de Barcelona, [11] αλλά αργότερα διαπραγματεύτηκε μια συμφωνία με τις ομάδες για να επιτρέψουν έως και είκοσι δύο Γκραν Πρι, σώζοντας το Ισπανικό Γκραν Πρι. Πριν από τη σεζόν του 2021, η συμφωνία F1 της πίστας παρατάθηκε για έναν ακόμη χρόνο. Ωστόσο, τον Νοέμβριο του 2021, η συμφωνία F1 της πίστας επεκτάθηκε έως το 2026. [12]
Η Βαρκελώνη διαθέτει την Περιβαλλοντική Διαπίστευση 3 αστέρων FIA και την πιστοποίηση ISO 14001. Σε μια έκθεση του 2021, κατατάχθηκε στη δεύτερη πιο βιώσιμη πίστα στον κόσμο, μαζί με την πίστα Paul Ricard και πίσω από την πίστα Mugello
Διάταξη
Η πίστα είναι απαιτητική για τα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά ενός αυτοκινήτου. Η κατεύθυνση του ανέμου στο σιρκουί μπορεί να αλλάξει δραστικά κατά τη διάρκεια της ημέρας, ένας σημαντικός παράγοντας δεδομένης της σημασίας της αεροδυναμικής στα σύγχρονα μονοθέσια της Φόρμουλα 1. Στη συνέχεια, είναι δύσκολο να βρείτε μια καλή ρύθμιση, καθώς τα αυτοκίνητα μπορεί να έχουν τεράστια αεροδυναμική οπισθέλκουσα και υποστροφή σε ένα μέρος της πίστας το πρωί, αλλά να υποστούν υπερστροφή στο ίδιο μέρος της πίστας το απόγευμα. Μια δεδομένη σύνθεση ελαστικού μπορεί να λειτουργήσει καλά όταν δοκιμάζεται, αλλά όχι τόσο καλά μερικούς μήνες αργότερα. Αυτές οι μεταβλητές συνθήκες μπορεί να προκαλέσουν απροσδόκητες επιδόσεις από ορισμένες ομάδες κατά τη διάρκεια του αγώνα. Οι μεταβλητές συνθήκες ανέμου έχουν επίσης προκαλέσει ατυχήματα στην πίστα, με τον Fernando AlonsoΤο ατύχημα δοκιμών του 2015 εν μέρει ενοχοποιήθηκε για τη σφοδρότητα του ανέμου.