cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μελουσίνε φον ντερ Σούλενμπουργκ, Δούκισσα του Κένταλ
Πρώιμα χρόνια
Η Μελουσίνε μετακόμισε μαζί του στην Αγγλία στις 18 Ιουλίου 1716. Τις δόθηκαν οι τίτλοι, Δούκισσα του Μίνστερ, Μαρκησία του Ντανγκάνον, Κόμισσα του Ντανγκάνον και Βαρόνη του Νταντάλκ στην Αριστοκρατία της Ιρλανδίας. Στις 19 Μαρτίου 1719 τις δόθηκαν οι τίτλοι, Δούκισσα του Κένταλ, η Κόμισσα του Φέβερσαμ και Βαρόνη του Γκλάστονμπουρι, στην Αριστοκρατία της Μεγάλης Βρετανίας.
Το 1723, ο αυτοκράτορας Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε τον τίτλο Πριγκίπισσα του Έμπερστάϊν. Ο τελευταίος τίτλος τείνει στη θεωρία ότι η Μελουσίνε είχε παντρευτεί τον βασιλιά κρυφά.
Η Μελουσίνε με τον Γεώργιο απέκτησε τρία νόθα παιδιά:
Πέθανε, άγαμη (εκτός αν ο Γεώργιος την είχε παντρευτεί), στις 10 Μαΐου 1743 σε ηλικία 75 ετών.
Ερρίκος Β΄ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ
Ο Ερρίκος Β΄ ο παις, γερμ. Heinrich II das Kind (περ. 1308 - Ιούλιος 1320) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ (1319-1320).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Α΄ συν-μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και της Αγνής των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, δούκισσα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Ερρίκου-Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και της Ελισάβετ των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1612 τον Αύγουστο των Βέττιν διοικητή της επισκοπής Νάουμπουργκ-Τσάιτς στη Σαξονία, αλλά τρία έτη μετά αυτός απεβίωσε 26 ετών.
Το 1618 η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη-Φίλιππο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Λείψι Γρεβενών
Το Λείψι (επίσημα Λείψιον) είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 830 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το χωριό Λείψι βρίσκεται προς στα βόρεια όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης και απέχει 19 χλμ. βορειοδυτικά από τα Γρεβενά. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το χωριό δημιουργήθηκε από κτηνοτρόφους και την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου μπέη. Απελευθερώθηκε το 1912 και το 1936 και έγινε διανομή των κτημάτων στους κατοίκους. Το 1918, όπως αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 το Λειψί επίσημα προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βαντσικού (Κυδωνιών). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τις Κυδωνιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Κυδωνιών, η οποία ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Κοσμά του Δήμου Γρεβενών, ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Λείψι
Αλγόριθμος ταξινόμησης
Πιο συγκεκριμένα ένας αλγόριθμος ταξινόμησης είναι ένας αλγόριθμος που δοσμένης μίας ακολουθίας εισόδου και μίας συνάρτησης δίαταξης f, παράγει μία ακολουθία εξόδου  τέτοια ώστε :
Κάτω φράγμα ταξινόμησης
Για όλους τους αλγόριθμους που βασίζονται σε συγκρίσεις υπάρχει ένα κάτω φράγμα για το χρόνο εκτέλεσης στη χειρότερη περίπτωση. Συγκεκριμένα για κάθε συγκριτικό αλγόριθμο που δεν χρησιμοποιεί τυχαιότητα υπάρχει ένα στιγμιότυπο εισόδου για το οποίο ο αλγόριθμος εκτελεί συγκρίσεις.
Απόδειξη
Έστω S το σύνολο όλων των πιθανών εισόδων. Αρχικά το |S| ισούται με όλες τις δυνατές μεταθέσεις της εισόδου, δηλαδή n! . Μπορούμε να σκεφτούμε μία σύγκριση ως μία διαδικασία που σπάει το S σε δύο σύνολα, σε αυτό που η απάντηση στη σύγκριση είναι ΝΑΙ και σε αυτό που η απάντηση είναι ΌΧΙ. Τότε κάθε σύγκριση σπάσει το S σε δύο υποσύνολα με το μεγαλύτερο να έχει μέγεθος τουλάχιστον |S|/2. Αφού αρχικά το S έχει μέγεθος n! και επειδή ο αλγόριθμος,για να γνωρίζει την απάντηση, πρέπει να μειώσει το |S| σε 1, οφήλει να εκτελέσει τουλάχιστον \log_2(n!) συγκρίσεις. Όμως τότε:
Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ, Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ
Η Πετρονίλα Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ, Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ (Petronilla Melusina von der Schulenburg, Countess of Walsingham, 1 Απριλίου 1693 - 16 Σεπτεμβρίου 1778) ήταν η φυσική κόρη του βασιλιά Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας και της μακροχρόνιας ερωμένης του Μελουσίνε φον ντερ Σούλενμπουργκ, Δούκισσα του Κένταλ.
Το 1722, η Μελουσίνα έλαβε τους τίτλους Βαρόνη του Όλντμπρο και Κόμισσα του Ουόλσινγκχαμ.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1733 παντρεύτηκε τον Φίλιπ Στάνχοουπ, 4ος Κόμης του Τσέστερφιλντ.
Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά, αλλά είναι πιθανό να ήταν η μητέρα, μέσα από μια οικειότητα με τον Κάρολο Κάλβερτ, 5ο Βαρόνο της Βαλτιμόρης, του Βενέδικτου Σουίνγκεϊτ Κάλβερτ. Ο Κάλβερτ γεννήθηκε στην Αγγλία γύρω στο 1730-32, ως παράνομος γιος του Κάρολου Κάλβερτ, 5ου Βαρόνου της Βαλτιμόρης. Η ταυτότητα της μητέρας του δεν είναι απολύτως σαφής, αλλά ορισμένες πηγές δείχνουν ότι ήταν η Μελουσίνα φον ντερ Σούλενμπουργκ.
Η Μελουσίνα πέθανε σε ηλικία 85 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Αύγουστος της Σαξονίας (1589-1615)
Ο Αύγουστος, γερμ. August von Saxony von Wettin (7 Σεπτεμβρίου 1589 - 26 Δεκεμβρίου 1615) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν διοικητής της επισκοπής του Νάουμπουργκ-Τσάιτς.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Χριστιανού Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Γεννήθηκε στη Δρέσδη και ανήκε στον πλάγιο κλάδο, των Αλβερτιδών. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Χριστιανός Β΄ και Ιωάννης-Γεώργιος Α΄ έγιναν διαδοχικά εκλέκτορες της Σαξονίας. Ο δεύτερος του έδωσε ένα ετήσιο εισόδημα 21.000 φλωρινίων και την περιοχή του Σέφλενμπεργκ.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βίττενμπεργκ, όπου ο Βόλφγκαγκ Χίρσμπαχ είχε αναλάβει το καθήκον να καθοδηγεί τον νεαρό ευγενή στην εκπαίδευσή του. Την περίοδο αυτή (1601-06) ο Αύγουστος κατείχε τη θέση του πρύτανη· οι ακαδημαϊκές ενέργειες του αξιώματος αυτού γινόταν από τον αντιπρύτανη.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1612 την Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ντεραλούκ
Το Ντεραλούκ (ديرلوك, دێرەلووک, ) είναι πόλη και υποδιαμέρισμα στο Κυβερνείο Ντεραλούκ του Ιρακινού Κουρδιστάν. Βρίσκεται στον ποταμό Λύκο και στο διαμέρισμα Αμαντίγια.
Στην πόλη δεσπόζει ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λέξη «ντέιρα» («μοναστήρι/εκκλησία» στα συριακά) και το «Λούκ’α» («Λουκάς» στα συριακά), και έτσι το Ντεραλούκ μεταφράζεται σε «μοναστήρι ή εκκλησία του Αγίου Λουκά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ιρακινού Κουρδιστάν
Λόις Μάξγουελ
μικρογραφία|260x260εσ|Η Μάξγουελ σε στιγμιότυπο της ταινίας Φαρμακερά βέλη (1950) Η Λόις Ρουθ Μάξγουελ (αγγλικά: Lois Ruth Maxwell, πραγματικό όνομα Λόις Ρουθ Χούκερ, 14 Φεβρουαρίου 1927 – 29 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Καναδή ηθοποιός, περισσότερο γνωστή για την ερμηνεία της ως δεσποινίς Μανιπένι στις πρώτες δεκατέσσερις ταινίες Τζέιμς Μποντ παραγωγής της εταιρείας Eon (1962–1985). Ήταν η πρώτη ηθοποιός που έπαιξε τον ρόλο. Οι ταινίες στις οποίες έπαιξε τη Μανιπένι ήταν οι Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο (1962), Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Από τη Ρωσία με αγάπη (1963), Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου (1964), Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός (1965), Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Ζεις μονάχα δυο φορές (1967), Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος (1969), Τα διαμάντια είναι παντοτινά (1971), Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν (1973), Ο άνθρωπος με το χρυσό πιστόλι (1974), Η κατάσκοπος που με αγάπησε (1977), Επιχείρηση Moonraker (1979), Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Για τα μάτια σου μόνο (1981), Επιχείρηση Octopussy (1983) και Επιχείρηση "Κινούμενος στόχος" (1985).
Ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Πιο Υποσχόμενο Πρωτοεμφανιζόμενο Ηθοποιό για την ερμηνεία της στην ταινία Ανυπόληπτα κορίτσια (1947). Μετά από αρκετούς μικρούς κινηματογραφικούς ρόλους, πήγε στην Ιταλία, όπου εργάστηκε στον κινηματογράφο από το 1951 έως το 1955. Μετά τον γάμο της, μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές.
Τα επόμενα χρόνια Μάξγουελ έζησε στον Καναδά, την Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2001, διαγνώστηκε με καρκίνο του εντέρου και μετακόμισε στη Δυτική Αυστραλία, όπου έζησε με τον γιο της μέχρι τον θάνατό της, σε ηλικία 80 ετών, το 2007.
Τα πρώτα χρόνια
Η Μάξγουελ γεννήθηκε στο Κίτσενερ του Οντάριο από τη Ρουθ Αδελαΐδα Γουέλς, νοσοκόμα, και τον Γουίλιαμ Βίκτορ Χούκερ, δάσκαλο. Η Μάξγουελ μεγάλωσε στο Τορόντο και φοίτησε στο Lawrence Park Collegiate Institute. Απέκτησε την πρώτη της δουλειά ως σερβιτόρα στο μεγαλύτερο και πολυτελέστερο θερινό θέρετρο του Καναδά, το Bigwin Inn, στο νησί Μπίγκγουιν.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έφυγε από το σπίτι, σε ηλικία 15 ετών, για να ενταχθεί στο Σώμα Στρατού Καναδών Γυναικών. Το προσωπικό της μονάδας ήταν γραμματείς, οδηγοί οχημάτων και μηχανικοί, οι οποίες εκτελούσαν κάθε πιθανό μη μαχητικό καθήκον. Η Μάξγουελ αποσπάστηκε αργότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ερμήνευε μουσικά και χορευτικά νούμερα για να διασκεδάσει τα στρατεύματα, εμφανιζόμενη συχνά δίπλα σε Καναδούς κωμικούς.
Η πραγματική ηλικία της ανακαλύφθηκε όταν η μονάδα έφτασε στο Λονδίνο. Για να αποφευχθεί ο επαναπατρισμός της στον Καναδά, απολύθηκε από τον στρατό. Στη συνέχεια γράφτηκε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης, όπου έγινε φίλη με τον συμφοιτητή της, Ρότζερ Μουρ. Ο Μουρ έγινε αργότερα συνάδελφός της στην οθόνη, στη σειρά ταινιών Τζέιμς Μποντ, από το Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν (1973) έως το Επιχείρηση "Κινούμενος στόχος" (1985).
Καριέρα
Μετακομίζοντας στο Χόλιγουντ σε ηλικία 20 ετών, η Μάξγουελ κέρδισε Χρυσή Σφαίρα για τον πιο πολλά υποσχόμενο νεοφερμένο ηθοποιό για τον ρόλο της στο δράμα της Σίρλεϊ Τεμπλ Ανυπόληπτα κορίτσια (1947). Το 1949, συμμετείχε σε μια σειρά φωτογραφιών του περιοδικού Life, στην οποία πόζαρε με άλλες ανερχόμενες ηθοποιούς, τη Μέριλιν Μονρό, την Κάθι Ντάουνς, τη Σούζαν Ντάλμπερτ και άλλες. Εκείνη την εποχή άλλαξε το επώνυμό της από Χούκερ σε Μάξγουελ, όνομα που δανείστηκε από μια φίλη της μπαλαρίνα. Αυτό το όνομα πήρε και η υπόλοιπη οικογένειά της.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου της Μάξγουελ αποτελούνταν από δευτερεύοντες ρόλουςσε υποδεέστερες ταινίες. Κουρασμένη από το Χόλιγουντ, επέστρεψε στην Ευρώπη, ζώντας στη Ρώμη πέντε χρόνια (1950–1955). Εκεί γύρισε μια σειρά από ταινίες και κάποια στιγμή έγινε ερασιτέχνης οδηγός αγώνων. Μία από τις ιταλικές ταινίες της ήταν μια προσαρμογή της όπερας Αΐντα (1953), στην οποία η Μάξγουελ έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, με φωνητικά μιας άλλης γυναίκας και εμφανιζόταν σε πολλές σκηνές με την άγνωστη τότε Σοφία Λόρεν.
Κατά την επίσκεψή της στο Παρίσι, γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο, τηλεοπτικό στέλεχος Πίτερ Μάριοτ. Παντρεύτηκαν το 1957 και μετακόμισαν στο Λονδίνο, όπου γεννήθηκαν η κόρη τους Μελίντα και ο γιος τους Κρίστιαν (το 1958 και το 1959).
Κατά τη δεκαετία του 1960, η Μάξγουελ εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και σε ταινίες εκτός της σειράς Μποντ, τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στον Καναδά. Έπαιξε ως γκεστ σταρ σε δύο επεισόδια της σειράς Ο άγιος και αργότερα σε ένα επεισόδιο των Αντίζηλων. Και στα δύο εμφανιζόταν δίπλα στον Ρότζερ Μουρ.
Η Μάξγουελ ερμήνευσε έναν δευτερεύοντα ρόλο ως νοσοκόμα στην ταινία Λολίτα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ (1962).
Δεσποινίς Μανιπένι
Η Μάξγουελ άσκησε πίεση για να πάρει έναν ρόλο στην ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο (1962), γιατί ο σύζυγός της είχε υποστεί καρδιακή προσβολή και χρειάζονταν τα χρήματα. Ο σκηνοθέτης Τέρενς Γιανγκ, ο οποίος την είχε απορρίψει κάποτε με την αιτιολογία ότι «έμοιαζε να μυρίζει σαπούνι», της πρότεινε να παίξει είτε τη Μανιπένι είτε τη φίλη του Μποντ, Σίλβια Τρεντς, αλλά εκείνη ένιωθε άβολα στην ιδέα μιας αποκαλυπτικής σκηνής όπως περιγραγόταν στο σενάριο. Ο ρόλος της γραμματέως του Μ της εγγυώνταν μόνο δύο ημέρες εργασίας με αμοιβή 100 λίρες την ημέρα. Η Μάξγουελ φορούσε τα δικά της ρούχα στα γυρίσματα.
Η Μάξγουελ εμφανίστηκε στην ιταλική κατασκοπευτική ταινία Στα ίχνη του αδελφού του το 1967, με τον Μπέρναρντ Λι (που έπαιζε τον Μ) και τον αδερφό του Σον Κόνερι, Νιλ. Την ίδια χρονιά υποδύθηκε τη Μανιπένι σε ένα αφιέρωμα για την τηλεόραση με τίτλο Welcome to Japan, Mr. Bond.
Ο ρόλος της Μανιπένι παραλίγο να δοθεί σε άλλη ηθοποιό όταν η Μάξγουελ ζήτησε αύξηση μισθού για την ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Τα διαμάντια είναι παντοτινά (1971). Ωστόσο, οι παραγωγοί θεώρησαν σημαντικό να ενσωματώσουν τον κανονικό χαρακτήρα και τελικά αποφασίστηκε κατά τη διάρκεια της παραγωγής να προστεθεί η σκηνή όπου, μεταμφιεσμένη σε τελωνειακό, δίνει στον Μποντ τα ταξιδιωτικά του έγγραφα στο λιμάνι του Ντόβερ. Η Μάξγουελ και ο Σον Κόνερι γύρισαν τις ατάκες τους χωριστά και δεν ήταν μαζί στη σύντομη σκηνή. Το καπέλο της μυστικής αστυνομικού Μανιπένι κρύβει τα μαλλιά που είχε ήδη βάψει η Μάξγουελ προετοιμάζοντας έναν άλλο ρόλο.
Η Μάξγουελ παρέμεινε ως Μανιπένι όταν ο πρώην συμμαθητής της Ρότζερ Μουρ ανέλαβε το ρόλο του 007 στο Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν (1973). Επανέλαβε τον ρόλο της, κλαίγοντας για τον θάνατο του Μποντ, σε μια σύντομη σκηνή με τον Μπέρναρντ Λι στη γαλλική κωμωδία Οι 4 Σαρλό στο Χονγκ Κονγκ (1975).
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Επιχείρηση "Κινούμενος στόχος" (1985), την τελευταία της εμφάνιση ως Μανιπένι, ο παραγωγός Άλμπερτ Ρ. Μπρόκολι της τόνισε ότι ήταν το μόνο μέλος του καστ και του συνεργείου που δεν είχαν φύγει ακόμη από τη σειρά από την ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο. Η Μάξγουελ ζήτησε να σκοτωθεί η Μανιπένι, αλλά ο Μπρόκολι έδωσε τον ρόλο σε άλλη ηθοποιό.
Τα τελευταία χρόνια
Ο σύζυγος της Μάξγουελ πέθανε το 1973, χωρίς να έχει αναρρώσει ποτέ πλήρως από την καρδιακή προσβολή που υπέστη τη δεκαετία του 1960. Στη συνέχεια η Μάξγουελ επέστρεψε στον Καναδά, όπου έζησε στο Όουκς Ντράιβ. Έγραφε μια εβδομαδιαία στήλη στην εφημερίδα Toronto Sun με το ψευδώνυμο "Δεσποινίς Μανιπένι" από το 1979 έως το 1994, και έγινε επιχειρηματίας στη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας. Το 1994, επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο άλλη μια φορά για να είναι κοντά στην κόρη της Μελίντα.
Θάνατος
Μετά από χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του εντέρου το 2001, η Μάξγουελ μετακόμισε στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας για να ζήσει με την οικογένεια του γιου της Κρίστιαν. Παρέμεινε εκεί, δουλεύοντας την αυτοβιογραφία της, μέχρι τον θάνατό της στο νοσοκομείο Fremantle στις 29 Σεπτεμβρίου 2007.
Σχετικά με το θάνατο της φίλης του, ο σερ Ρότζερ Μουρ είπε στο BBC Radio 5 Live: «Είναι ένα σοκ. Ήταν πάντα διασκεδαστική και ήταν υπέροχο να είμαι μαζί της [. . . ] Ήταν πολύ κρίμα που, αφού έφυγα από τον Μποντ, δεν την πήραν για να συνεχίσει στις ταινίες του Τίμοθι Ντάλτον. Νομίζω ότι ήταν μεγάλη απογοήτευση για εκείνη που δεν είχε προαχθεί για να παίξει τον Μ. Θα ήταν υπέροχη Μ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι Βασιλικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης
Αλβέρτος η Άρκτος
Ο Αλβέρτος η Άρκτος, γερμ. Albrecht der Βär (π. 1100 - 18 Νοεμβρίου 1170) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν, ως Αλβέρτος Α΄, ο 1ος μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1157-70), κόμης του Άνχαλτ (1123-70) και δούκας της Σαξονίας (1138-42).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1124 τη Σοφία των Φόρμπαχ, κόρη του Χέρμαν Α΄ κόμη του Βίντσενμπουρκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ελισάβετ Σοφία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
H Ελισάβετ-Σοφία, γερμ. Elisabeth-Sophia von Sachsen von Wettin (10 Οκτωβρίου 1619 - 20 Δεκεμβρίου 1680) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπυοργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Γκότα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
7 Sinners
7 Sinners είναι ο τίτλος του 13ου άλμπουμ του γερμανικού power metal συγκροτήματος Helloween, το οποίο κυκλοφόρησε στις 31 Οκτωβρίου του 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Steamhammer.
Λάρι Έλισον
Ο Λόρενς «Λάρι» Τζόζεφ Έλισον (γεννήθηκε 17 Αυγούστου 1944) είναι ιδρυτής της αμερικανικής εταιρείας λογισμικού Oracle και ήταν Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας από την ίδρυσή της μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2014. Τώρα κατέχει τη θέση του Εκτελεστικού Προέδρου και του CTO στην Oracle. Ο Έλισον βρίσκεται επίσης ψηλά στη λίστα του Forbes με τους πλουσιότερους δισεκατομμυριούχους εδώ και χρόνια. Αρχικά εξειδικεύτηκε στο λογισμικό για βάσεις δεδομένων, η εταιρεία του Έλισον έχει αναπτυχθεί για να εξυπηρετεί πολύ έντονα την αγορά επιχειρηματικών λύσεων.
7 Sinners
Το άλμπουμ έγινε χρυσό στην Τσεχία όπου μπήκε στο Top-10, ενώ σκαρφάλωσε στο Top-20 στην Ελλάδα, τη Φινλανδία και την Ιαπωνία και στην πατρίδα τους έφθασε ως την 25η θέση του καταλόγου επιτυχιών.
Λάρι Έλισον
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών
7 Sinners
Θέσεις τσαρτ
7 Sinners (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 31 Οκτωβρίου 2010
Μέλη των Helloween
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "7 Sinners" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Helloween Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Αλ Τζαμπρίγια
Το Αλ Τζαμπρίγια είναι χωριό στην Επαρχία Μαδίνα, στη Σαουδική Αραβία. Βρίσκεται στο δυτικό μέρος της χώρας..
Συμμετοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 από τις 21 Ιουνίου έως τις 30 Ιουνίου στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Θα συμμετέχουν 16 αθλητές σε 6 αθλήματα.
Αλ Τζαμπρίγια
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σαουδικής Αραβίας
Συμμετοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Παραπομπές
Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Σωμάτια του Μάισνερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευρικό σύστημα Κατηγορία:Δέρμα
Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ (ΗΠΑ)
Το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ (αγγλικά: Glacier National Park, μτφ. «Εθνικό Πάρκο Παγετώνων») είναι εθνικός δρυμός των Η.Π.Α. Ανήκει στην πολιτεία Μοντάνα και βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τον Καναδά, στο ύψος των πολιτειών Αλμπέρτα και Βρετανική Κολομβία. Έχει έκταση 4.000 χμ², περίπου, και περιλαμβάνει τμήματα δύο οροσειρών (υπο-οροσειρές των Βραχωδών Ορέων), πάνω από 130 επώνυμες λίμνες, περισσότερα από 1.000 διαφορετικά είδη φυτών και εκατοντάδες είδη ζώων. Αυτό το τεράστιο, παρθένο οικοσύστημα είναι το επίκεντρο αυτού που έχει αναφερθεί ως «Κορώνα του Ηπειρωτικού Οικοσυστήματος», μια περιοχή προστατευόμενης γης, με ολική έκταση 41.000 χμ².
Η περιοχή -που έγινε αργότερα εθνικό πάρκο- κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους ιθαγενείς Ινδιάνους (Native Americans). Κατά την άφιξη των Ευρωπαίων εξερευνητών κυριαρχούσαν οι Μαυροπόδαροι (Blackfeet) στις ανατολικές και οι Πλατυκέφαλοι (Flathead) στις δυτικές περιοχές. Ευρισκόμενοι υπό πίεση, το 1895 οι Μαυροπόδαροι παραχώρησαν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση τα ορεινά τμήματα των περιοχών τους που, αργότερα, έγιναν μέρος του πάρκου. Σύντομα, μετά την ίδρυση του πάρκου, στις 11 Μαΐου 1910, κατασκευάστηκαν από τον Μεγάλο Βόρειο Σιδηρόδρομο (Great Northern Railway, GN) πολλά ξενοδοχεία και σαλέ. Αυτά τα ιστορικά κτήρια, ανήκουν στον κατάλογο των Εθνικών Ιστορικών Αξιοθεάτων των ΗΠΑ (National Historic Landmarks, NHL) και, συνολικά, 350 τοποθεσίες βρίσκονται στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Χώρων (National Register of Historic Places, NRHP).
Τα βουνά του Εθνικού Πάρκου Γκλέισιερ άρχισαν να σχηματίζονται πριν από 170 εκατομμύρια χρόνια, όταν αρχαίοι βράχοι ανυψώθηκαν προς τα ανατολικά, εφιππεύοντας πολύ νεότερα στρώματα. Αυτή η γεωλογική ανύψωση, γωστή ως Lewis Overthrust, περιλαμβάνει ιζηματογενή πετρώματα που θεωρείται ότι εμπεριέχουν μερικά από τα καλύτερα απολιθωμένα παραδείγματα -εξαιρετικά πρώιμης ζωής- που βρέθηκαν οπουδήποτε στη Γη. Τα σημερινά σχήματα των οροσειρών Λιούις και Λίβινγκστον, καθώς και η τοποθέτηση και το μέγεθος των λιμνών του πάρκου, αποτυπώνουν τις -προφανείς- ενδείξεις μαζικής παγετωνικής δράσης, οι οποίες απέφεραν κοιλάδες σχήματος U και άφησαν πίσω τους λιθώνες (moraines) που κατακλύστηκαν από νερό, δημιουργώντας λίμνες. Από τους, περίπου, 150 παγετώνες που υπήρχαν στο πάρκο στα μέσα του 19ου αιώνα, μόνο 25 ενεργοί παγετώνες είχαν παραμείνει μέχρι το 2010. Οι επιστήμονες που μελετούν τους παγετώνες του πάρκου εκτιμούν ότι, όλοι οι παγετώνες ενδέχεται να εξαφανιστούν έως το 2030 εάν διατηρηθούν τα σημερινά κλιματικά μοτίβα.
Το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ χαρακτηρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως Απόθεμα Βιόσφαιρας (Biosphere Reserve), το 1976, και ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (World Heritage Site), το 1995.
Ιστορία
Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, οι Ιθαγενείς Ινδιάνοι έφθασαν για πρώτη φορά στην περιοχή του παγετώνα, περίπου 10.000 χρόνια πριν. Οι πρώτοι κάτοικοι με γενεαλογική γραμμή στις σημερινές φυλές ήταν οι Πλατυκέφαλοι (Flathead, (Salish), Kootenai, Shoshone και Τσεγιέν.  Οι Μαυροπόδαροι (Blackfeet) έφθασαν γύρω στις αρχές του 18ου αιώνα και σύντομα κυριάρχησαν στις ανατολικές πλαγιές όσων αργότερα έγιναν το πάρκο, καθώς και στις Μεγάλες Πεδιάδες ακριβώς στα ανατολικά. Η περιοχή του πάρκου παρείχε καταφύγιο στους Μαυροπόδαρους από τους σκληρούς χειμωνιάτικους ανέμους των πεδιάδων, επιτρέποντάς τους να συμπληρώσουν το παραδοσιακό κυνήγι βισόνων με κρέας άλλων θηραμάτων. Σήμερα, η Προστατευόμενη Επικράτεια των Μαυροπόδαρων συνορεύει με το πάρκο στα ανατολικά, ενώ η αντίστοιχη των Πλατυκέφαλων βρίσκεται δυτικά και νότια του πάρκου. Για τους Μαυροπόδαρους Ινδιάνους, τα βουνά αυτής της περιοχής, ειδικά το Τσιφ (Chief Mountain) και η περιοχή στα νοτιοανατολικά της Two Medicine, θεωρούνταν η «σπονδυλική στήλη του κόσμου». Το 1895 ο Αρχηγός Άσπρο Μοσχάρι (White Calf) των Μαυροπόδαρων εξουσιοδότησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ για πώληση της ορεινής περιοχής, περίπου 800.000 στρεμμάτων (3.200 χμ²), με την προϋπόθεση ότι θα διατηρούσε δικαιώματα χρήσης στη γη για κυνήγι, όσο η παραχωρούμενη λωρίδα θα αποτελεί δημόσια γη των Ηνωμένων Πολιτειών. Έτσι καθιερώθηκαν τα σημερινά όρια μεταξύ του πάρκου και της Επικράτειας. thumb|300px|right|Απεικόνιση καταυλισμού Μαυροπόδαρων Ινδιάνων στο πάρκο, στις αρχές του 20ού αιώνα Κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης του ποταμού Μαράιας (Marias) το 1806, η Αποστολή Λιούις & Κλαρκ (Lewis & Clark Expedition) έφθασε σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από την περιοχή που σήμερα είναι το πάρκο. Μια σειρά από εξερευνήσεις μετά το 1850 βοήθησαν να διαμορφωθεί η αντίληψη της περιοχής που αργότερα έγινε το πάρκο. Το 1885, ο George Bird Grinnell προσέλαβε τον γνωστό εξερευνητή James James Willard Schultz για να τον καθοδηγήσει σε μια εκστρατεία κυνηγιού σε αυτό που αργότερα θα γίνει το πάρκο. Μετά από αρκετές ακόμα εξορμήσεις στην περιοχή, ο Grinnell γοητευμένος από το σκηνικό, πέρασε τις επόμενες δύο δεκαετίες εργαζόμενος για την ίδρυση ενός εθνικού πάρκου. Το 1901 έγραψε μια περιγραφή της περιοχής στην οποία αναφερόταν ως η «Κορώνα της ηπείρου». Οι προσπάθειές του να προστατεύσει τη συγκεκριμένη γη, τον καθιστούν κορυφαίο συνεισφέροντα σε αυτό το γεγονός. Λίγα χρόνια μετά την πρώτη επίσκεψη του Grinnell, ο Henry L. Stimson και δύο σύντροφοί του, συμπεριλαμβανομένου ενός Μαυροπόδαρου, ανέβηκαν στην απότομη ανατολική πλευρά του όρους Τσιφ, το 1892.
Το 1891 ο Μεγάλος Βόρειος Σιδηρόδρομος διέσχισε το Πέρασμα του Μαράιας (Marias Pass), στα 1.589 μ., κατά μήκος του νότιου ορίου του πάρκου. Σε μια προσπάθεια να τονώσει τη χρήση του σιδηρόδρομου, η εταιρία διαφήμισε τις ομορφιές της περιοχής στο κοινό. Ασκώντας πίεση στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, το πάρκο χαρακτηρίστηκε ως δασική περιοχή, το 1897. Εν τω μεταξύ, υποστηρικτές της προστασίας της περιοχής συνέχισαν τις προσπάθειές τους.
Το 1910, υπό την επιρροή του κλαμπ Boone & Crockett, με επικεφαλής τα μέλη του κλαμπ, George Bird Grinnell, Henry L. Stimson και την ίδια τη σιδηροδρομική εταιρία, εισήχθη ένα νομοσχέδιο στο αμερικανικό Κογκρέσο, το οποίο επανασχεδίασε την περιοχή από δασικό καταφύγιο σε εθνικό πάρκο. Το νομοσχέδιο αυτό υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ, στις 11 Μαΐου 1910. Το 1910 ο Grinnell έγραψε: «Αυτό το πάρκο, η χώρα οφείλει στο κλαμπ Boone & Crockett, τα μέλη του οποίου ανακάλυψαν την περιοχή, πρότειναν να αξιολογηθεί ξεχωριστά, προκάλεσαν να εισαχθεί νομοσχέδιο στο Κογκρέσο και να ξυπνήσει το ενδιαφέρον γι’ αυτό σε όλη τη χώρα».
Όταν το πάρκο καθιερώθηκε και οι επισκέπτες άρχισαν να βασίζονται περισσότερο στα αυτοκίνητα, άρχισαν εργασίες στο δρόμο Going-to-the-Sun Road, ολικού μήκους 85χλμ., ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1932. Επίσης, γνωστός απλά ως Sun Road (Δρόμος του Ήλιου), ο δρόμος διχοτομεί το πάρκο και είναι η μόνη διαδρομή που κατευθύνεται βαθιά μέσα στο πάρκο, περνώντας από το Πέρασμα Λόγκαν (Logan Pass), στα 2.026 μ.
Διαχείριση
Τη διαχείριση του Εθνικού Πάρκου Γκλέισιερ έχει αναλάβει η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων (National Park Service, NPS), με έδρα το West Glacier της Μοντάνα. Η επισκεψιμότητα ανήλθε, κατά μέσο όρο, σε 2,2 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας από το 2007 έως το 2016. Το πάρκο είχε προϋπολογισμό λειτουργίας 13.190.000 δολαρίων για το οικονομικό έτος 2008. Ο προϋπολογισμός του 2008 αυξήθηκε από το 2007 και χρησιμοποιήθηκε για να αυξηθεί το επίπεδο προσωπικού των εργαζομένων, αλλά κονδύλια για τα έργα συντήρησης και οδικών έργων δεν υπήρχαν. Ορισμένες αποκαταστάσεις μεγάλων δομών όπως κέντρα επισκεπτών και ιστορικά ξενοδοχεία, καθώς και βελτιώσεις στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων και στους χώρους κατασκήνωσης, αναμένεται να ολοκληρωθούν. Σχεδιάζονται, επίσης, μελέτες αλιείας για τη λίμνη Mακ Ντόναλντ, ενημερώσεις ιστορικών αρχείων και αποκατάσταση διαδρομών.
Το 1974, υποβλήθηκε στο Κογκρέσο μια μελέτη για την άγρια φύση, η οποία προσδιόρισε το 95% της περιοχής του πάρκου ως υποψήφιο για ένταξή του ως Περιοχή Αγριας Φύσης (Wilderness). Όμως, σε αντίθεση με άλλα πάρκα, το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ δεν έχει ακόμη αναγορευτεί ως τέτοιο, αλλά η Πολιτική του Εθνικού Πάρκου απαιτεί τα αναγνωρισμένα πεδία που αναφέρονται στην έκθεση να θεωρούνται ως Περιοχές Άγριας Φύσης, μέχρις ότου το Κογκρέσο λάβει οριστική απόφαση. Ωστόσο, ήδη το 96% του Eθνικού Πάρκου Γκλέισιερ θεωρείται ως Περιοχή Άγριας Φύσης, παρόλο που δεν έχει χαρακτηριστεί επισήμως.
Γεωγραφία
Το πάρκο συνορεύει στα βόρεια με το Εθνικό Πάρκο Ουότερτον (Waterton Lakes) στην Αλμπέρτα, και το επαρχιακό δάσος Φλάτχεντ (Flathead) με το επαρχιακό πάρκο Akamina-Kishinena στη Βρετανική Κολομβία. Στα δυτικά, η βόρεια διακλάδωση του ποταμού Φλάτχεντ σχηματίζει το δυτικό όριο, ενώ η μεσαία του διχάλα αποτελεί τμήμα του νότιου ορίου. Η επικράτεια των Μαυροπόδαρων Ινδιάνων συγκροτεί το μεγαλύτερο μέρος του ανατολικού ορίου. Τα Lewis και Clark και Flathead National δάση αποτελούν το νότιο και δυτικό όριο. Το πάρκο περιλαμβάνει μια δωδεκάδα μεγάλων λιμνών και 700 μικρότερων, αλλά μόνον 131 λίμνες είναι επώνυμες. Η λίμνη ΜακΝτόναλντ (McDonald) στη δυτική πλευρά του πάρκου είναι η μεγαλύτερη σε μήκος (15,4 χλμ.), η μεγαλύτερη σε έκταση (27,61 χμ²) και η βαθύτερη (141μ.). Πολλές μικρότερες λίμνες, γνωστές ως tarns, βρίσκονται σε κυκλοτερείς κοιλάδες που σχηματίζονται από τη διάβρωση των παγετώνων. Ορισμένες από αυτές τις λίμνες, όπως οι Avalanche και Cracker, είναι χρωματισμένες με ένα σκοτεινό τυρκουάζ χρώμα που προέρχεται από διασκορπισμένη παγετωνική ιλύ, η οποία χρωματίζει, επίσης, μια σειρά από ρέματα με γαλακτώδες λευκό χρώμα. Οι λίμνες του Εθνικού Πάρκου Γκλέισιερ παραμένουν ψυχρές όλο το χρόνο, με θερμοκρασίες που σπάνια ξεπερνούν τους 10°C στην επιφάνεια τους. Οι ψυχρές αυτές λίμνες υποστηρίζουν μικρή ανάπτυξη πλαγκτού, εξασφαλίζοντας ότι τα νερά τους είναι εξαιρετικά καθαρά. Η έλλειψη πλαγκτόν, ωστόσο, μειώνει τον ρυθμό διήθησης της ρύπανσης, οπότε οι τυχόντες ρύποι έχουν την τάση να παραμένουν περισσότερο. Κατά συνέπεια, οι λίμνες θεωρούνται περιβαλλοντικά «καμπανάκια», καθώς μπορούν να επηρεαστούν γρήγορα από μικρές αυξήσεις ρύπων.
Περίπου 200 καταρράκτες είναι διάσπαρτοι σε όλο το πάρκο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των ξηρών περιόδων του έτους, πολλοί από αυτούς έχουν ελάχιστο νερό. Οι μεγαλύτεροι βρίσκονται στην περιοχή Two Medicine, οι Καταρράκτες McDonald στην ομώνυμη κοιλάδα και οι Swiftcurrent στην περιοχή Many Glacier. Ένας από τους ψηλότερους καταρράκτες είναι ο Bird Woman, ο οποίος πέφτει από τα 150 μ., κάτω από τη βόρεια πλαγιά του Όρους Oberlin.
Γεωλογία
Μια από τις πιο δραματικές ενδείξεις αυτής της εφίππευσης είναι το Chief Mountain, μια απομονωμένη κορυφή στην άκρη του ανατολικού ορίου του πάρκου, 800 μέτρα πάνω από τις Μεγάλες Πεδιάδες. Υπάρχουν έξι βουνά στο πάρκο πάνω από τα 3.000 μ. με ψηλότερο σημείο το όρος Κλίβελαντ στα 3.196 μ. Η επιτυχώς ονομαζόμενη Triple Divide Peak («Τριχασμένη Κορυφή») στέλνει νερά προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, τον Κόλπο Χάντσον και τις λεκάνες του Κόλπου του Μεξικού. Αυτή η αιχμή μπορεί να θεωρηθεί, δικαίως, ως η κορυφή της βορειοαμερικανικής ηπείρου, αν και το όρος στέκεται μόλις 2.420 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
thumb|300px|right|Η χαρακτηριστική αιχμή του Chief Mountain Τα βράχια στο Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ είναι τα καλύτερα διατηρημένα Προτεροζωικά ιζηματογενή πετρώματα στον κόσμο, με μερικές από τις πιο σημαντικές πηγές όσον αφορά στα «αρχεία» της πρώιμης ζωής. Τα ιζηματογενή πετρώματα παρόμοιας ηλικίας, που βρίσκονται σε άλλες περιοχές, έχουν αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό από την ανύψωση ορεινών όγκων και άλλες μεταμορφωσιγενείς αλλαγές. Κατά συνέπεια, είναι λιγότερο κοινά και πιο δύσκολο να παρατηρηθούν. Αντίθετα, τα πετρώματα στο πάρκο διατηρούν χαρακτηριστικά όπως, σχηματισμό λεπτών φύλλων σε επίπεδο κλίμακας χιλιοστών, κυματόμορφα σημάδια, ρωγμές ιλύος, κρύσταλλους αλάτων, οολίτες και άλλα ιζηματογενή στοιχεία κλινοστρωμνής. Έξι απολιθωμένα είδη Στροματολιτών, πρωτογενών οργανισμών αποτελούμενων κυρίως από μπλε-πράσινα φύκη, έχουν τεκμηριωθεί, και χρονολογούνται 1 δισεκατομμύριο χρόνια πριν, περίπου.
Η ανακάλυψη του Σχηματισμού (Formation) Appekunny, ενός καλά διατηρημένου στρώματος βράχων στο πάρκο, μετέθεσε την μέχρι τώρα καθιερωμένη ημερομηνία για την προέλευση των ζώων, ένα (1) ολόκληρο δισεκατομμύριο χρόνια πιο πίσω. Αυτός ο σχηματισμός έχει δομές κλίνης και πιστεύεται ότι, απεικονίζει τα «ερείπια» της παλαιότερης αναγνωρισμένης ζωικής μορφής πάνω στη Γη.
Παγετώνες
Το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ, πιστό στην ονομασία του, κυριαρχείται από βουνά που έχουν σκαλιστεί στα σημερινά τους σχήματα, από τους τεράστιους παγετώνες της Τελευταίας Εποχής των Παγετώνων (LGM, Last Glacial Maximum). Ωστόσο, αυτοί οι παγετώνες έχουν εξαφανιστεί σε μεγάλο βαθμό στα τελευταία 12.000 χρόνια. Τα στοιχεία της εκτεταμένης παγετωνικής δράσης εντοπίζονται σε όλο το πάρκο υπό μορφή κοιλάδων -κυκλοτερών ή σχήματος U-, παγετωνικών αυχένων και μεγάλων λιμνών εκροής που απλώνονται σαν «δάχτυλα» από τη βάση των υψηλότερων κορυφών. Από το τέλος της Τελευταίας Εποχής των Παγετώνων παρατηρούνται διάφορες τάσεις θέρμανσης και ψύξης. Η τελευταία πρόσφατη τάση ψύξης ήταν κατά τη διάρκεια της Μικρής Εποχής των Παγετώνων, η οποία έλαβε χώρα, περίπου, μεταξύ 1550 και 1850. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, οι παγετώνες στο πάρκο διευρύνθηκαν και προχώρησαν, αν και σε ελάχιστο βαθμό σε σχέση με εκείνους που υπήρχαν κατά την πραγματική παγετωνική εποχή.
Στα μέσα του 20ού αιώνα, η εξέταση χαρτών και φωτογραφιών του προηγούμενου αιώνα παρείχε σαφείς αποδείξεις ότι, οι 150 παγετώνες που ήταν γνωστό ότι υπήρχαν στο πάρκο εκατό χρόνια νωρίτερα, είχαν υποχωρήσει και, σε πολλές περιπτώσεις, εξαφανίστηκαν συνολικά. Φωτογραφίες που ελήφθησαν από τον Παγετώνα Γκρίνελ (Grinnell Glacier) μεταξύ 1938 και 2009, όπως φαίνεται, βοηθούν στην παροχή οπτικής επιβεβαίωσης της έκτασης υποχώρησης των παγετώνων.
Μετά το τέλος της Μικρής Εποχής των Παγετώνων το 1850, οι παγετώνες στο πάρκο υποχώρησαν σε μέτριο βαθμό μέχρι τη δεκαετία του 1910. Όμως, μεταξύ του 1917 και του 1941, ο ρυθμός υποχώρησης επιταχύνθηκε, φθάνοντας μέχρι τα 100 μ. ετησίως για μερικούς παγετώνες. Μια ελαφρά ψυχρή περίοδος, από τη δεκαετία του 1940 έως το 1979, βοήθησε να επιβραδυνθεί ο ρυθμός υποχώρησης και, σε μερικές περιπτώσεις, αύξησε το μέγεθος των παγετώνων μέχρι και δέκα μέτρα. Ωστόσο, κατά τη δεκαετία του 1980, οι παγετώνες στο πάρκο ξεκίνησαν μια σταθερή περίοδο απώλειας πάγου, η οποία συνεχιζόταν μέχρι το 2010. Το 1850, οι παγετώνες Μπλάκφουτ και Τζάκσον (Blackfoot & Jackson Glaciers) κάλυπταν 5.337 στρέμματα (21,6 χμ²), αλλά μέχρι το 1979, στην ίδια περιοχή του πάρκου, υποχώρησαν καλύπτοντας μόνο 1.828 στρέμματα (7.4 χμ²). Μεταξύ του 1850 και του 1979, το 73% των πάγων είχαν λιώσει. Μάλιστα, την εποχή που δημιουργήθηκε το πάρκο, ο Παγετώνας Τζάκσον αποτελούσε μέρος του Παγετώνα Μπλάκφουτ, αλλά οι δύο τους χωρίστηκαν από μεμονωμένους παγετώνες, έκτοτε. thumb|200px|right|1938 thumb|200px|right|1981 thumb|200px|right|1998 thumb|200px|right|2009. Οι φωτογραφίες από το ίδιο σημείο σε διαφορετικές χρονικές περιόδους αποδεικνύουν τη δραματική μείωση των παγετωνικών όγκων Γκρινέλ του πάρκου Ο αντίκτυπος της υποχώρησης των παγετώνων στα οικοσυστήματα του πάρκου δεν είναι πλήρως γνωστός, αλλά τα φυτικά και ζωικά είδη που εξαρτώνται από το κρύο νερό θα μπορούσαν να υποφέρουν εξαιτίας της απώλειας οικοτόπων. Η μειωμένη εποχική τήξη του πάγου των παγετώνων ενδέχεται, επίσης, να επηρεάσει τη ροή των ρευμάτων κατά τη διάρκεια των ξηρών καλοκαιρινών και φθινοπωρινών εποχών, μειώνοντας τα επίπεδα του υδροφόρου ορίζοντα και αυξάνοντας τον κίνδυνο δασικών πυρκαγιών. Η απώλεια των παγετώνων θα μειώσει επίσης την αισθητική οπτική που παρέχουν οι παγετώνες στους επισκέπτες.
Οι Καταραμένοι βασιλείς
Οι Καταραμένοι βασιλείς (γαλλικός τίτλος: Les Rois maudits) είναι σειρά ιστορικών μυθιστορημάτων του Μωρίς Ντρυόν που δημοσιεύθηκε μεταξύ 1955 και 1977. Το λογοτεχνικό έργο περιλαμβάνει συνολικά 7 τόμους, οι έξι εκδόθηκαν από το 1955 έως το 1960 και ο τελευταίος το 1977. Το έργο διασκευάστηκε για την τηλεόραση δύο φορές, το 1972 και το 2005.
Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ (ΗΠΑ)
Κλίμα
Καθώς το πάρκο, αφ’ ενός διασχίζει τον Hπειρωτικό Υδροκρίτη (Continental Divide) της Β. Αμερικής, αφ΄ετέρου έχει πάνω από 2.100 μ. υψομετρικές διαφορές, πολλά κλίματα και μικροκλίματα ανευρίσκονται σ’ αυτό. Όπως και σε άλλα αλπικά συστήματα, η μέση θερμοκρασία συνήθως πέφτει καθώς αυξάνεται το υψόμετρο. Η δυτική πλευρά του πάρκου, στη λεκάνη του Ειρηνικού, έχει ηπιότερο και υγρότερο κλίμα λόγω του, γενικότερα, μικρότερου υψομέτρου. Η κατακρήμνιση είναι μεγαλύτερη κατά τη διάρκεια του χειμώνα και της άνοιξης, κατά μέσο όρο 50 έως 80 χιλιοστά ανά μήνα. Χιονόπτωση μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου, ακόμη και το καλοκαίρι, ειδικά σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Οι Καταραμένοι βασιλείς
Τα γεγονότα που εξιστορούνται διαδραματίζονται σε μια εποχή που οι βασιλιάδες της Γαλλίας προσπαθούν να οικοδομήσουν το κράτος και επιβάλλονται εις βάρος των φεουδαρχών. Οι μεγάλοι άρχοντες συχνά είναι αντίπαλοι του θρόνου στην προσπάθειά τους για εδραίωση και αύξηση της προσωπικής τους περιουσίας.
Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ (ΗΠΑ)
Κλίμα
Ο χειμώνας μπορεί να φέρει παρατεταμένα ψυχρά κύματα, ειδικά στην ανατολική πλευρά του Ηπειρωτικού Υδροκρίτη, η οποία έχει μεγαλύτερο μέσο υψόμετρο. Οι χιονοπτώσεις είναι σημαντικές κατά τη διάρκεια του χειμώνα, με τη μεγαλύτερη συσσώρευση χιονιού να συμβαίνει στα δυτικά. Κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, οι υψηλές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι κατά μέσον όρο 16 έως 21°C, αλλά τα χαμηλά της νύχτας, συνήθως, πέφτουν στην περιοχή των 4°C. Οι θερμοκρασίες στα ορεινά μπορεί να είναι πολύ πιο χαμηλές. Αντίθετα, στις χαμηλές δυτικές κοιλάδες, τα καλοκαίρια κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορεί να φτάσουν και τους 30°C. Το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ έχει ένα εξαιρετικά αναγνωρισμένο ερευνητικό πρόγραμμα για την κλιματική αλλαγή. Με βάση το δυτικό Γκλέισιερ, κυρίως στο Bozeman της Μοντάνα, η Γεωλογική Επιθεώρηση των ΗΠΑ έχει διεξαγάγει επιστημονικές έρευνες για συγκεκριμένες μελέτες σχετικά με τις κλιματικές αλλαγές, μετά το 1992. Εκτός από τη μελέτη των παγετώνων που υποχωρούν, οι έρευνες περιλαμβάνουν μελέτες δασικής μοντελοποίησης όπου αναλύονται η οικολογία πυρκαγιών και οι μεταβολές των ενδιαιτημάτων. Επιπρόσθετα, τεκμηριώνονται οι αλλαγές στις μορφές αλπικής βλάστησης, οι μελέτες υδροληψίας -όπου οι ρυθμοί ροής των υδάτων και οι θερμοκρασίες καταγράφονται συχνά σε ορισμένους σταθμούς μετρήσεων-, αλλά και η ατμοσφαιρική έρευνα όπου αναλύονται η ακτινοβολία UV-B, το όζον και άλλα ατμοσφαιρικά αέρια σε σχέση με το χρόνο. Η έρευνα που συντάχθηκε συμβάλλει στην ευρύτερη κατανόηση των κλιματικών αλλαγών στο πάρκο. Τα δεδομένα που συλλέγονται, σε σύγκριση με άλλες εγκαταστάσεις που είναι διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο, συμβάλλουν στη συσχέτιση αυτών των κλιματικών αλλαγών σε παγκόσμια κλίμακα.
Οι Καταραμένοι βασιλείς
Ιστορικό πλαίσιο
Ο Μωρίς Ντρυόν αφηγείται την ιστορία της γαλλικής μοναρχίας από τον Φίλιππο τον Ωραίο μέχρι τον Εκατονταετή Πόλεμο. Η ιστορία ξεκινά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φιλίππου, καθώς προσπαθεί να συντρίψει την τάξη των Ναϊτών Ιπποτών. Το 1314, μετά από επταετή δίκη, τα σημαντικότερα μέλη του τάγματος καταδικάζονται σε θάνατο στην πυρά ως αιρετικοί. Στον πάσσαλο, ο τελευταίος Μέγας Μάγιστρος των Ναϊτών Ζακ ντε Μολαί καταράστηκε τον βασιλιά και τον Πάπα Κλήμη Ε' να τον ακολουθήσουν στον θάνατο μέσα στον χρόνο, η κατάρα του έπεσε και στους κληρονόμους και απογόνους τους για δεκατρείς γενιές, καθώς και στον Γκιγιώμ ντε Νογκαρέ (αν και ήδη νεκρός στις 11 Απριλίου 1313 στο Παρίσι) που είχε ηγηθεί της έρευνας για τη δίκη των Ναϊτών.
Ο πάπας, ο οποίος είχε αρχίσει τη δίκη υπό την πίεση του βασιλιά, και ο Φίλιππος ο Ωραίος πέθαναν πραγματικά μέσα στη χρονιά. Οι διάδοχοι του θρόνου δεν στάθηκαν πιο τυχεροί καθώς δολοφονήθηκαν ή πέθαναν πρόωρα από ασθένεια χωρίς να έχουν άρρενα κληρονόμο του βασιλείου, μέχρι τον οριστικό αφανισμό τους, έτσι ο Οίκος των Βαλουά διαδέχθηκε τη δυναστεία των Καπετιδών. Η πλοκή επικεντρώνεται στα γεγονότα και τις ίντριγκες της διαδοχής των μοναρχών. Τα επεισόδια ακολουθούν τα γεγονότα μέχρι την κήρυξη του Εκατονταετούς Πολέμου.
Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ (ΗΠΑ)
Κλίμα
Το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ θεωρείται ότι έχει εξαιρετική ποιότητα αέρα και νερού. Δεν υπάρχουν μεγάλες πυκνοκατοικημένες περιοχές οπουδήποτε κοντά στην περιοχή, ενώ και οι βιομηχανικές επιπτώσεις ελαχιστοποιούνται λόγω έλλειψης εργοστασίων και άλλων παραγόντων που, δυνητικά, συνεισφέρουν στη ρύπανση. Ωστόσο, οι πεντακάθαρες και κρύες λίμνες που βρίσκονται σε όλο το πάρκο, εύκολα μολύνονται από ατμοσφαιρικούς ρύπους που πέφτουν κάθε φορά που βρέχει ή χιονίζει, ενώ κάποια στοιχεία των ρύπων αυτών έχουν βρεθεί στα νερά του πάρκου. Οι πυρκαγιές θα μπορούσαν, επίσης, να επηρεάσουν την ποιότητα του νερού. Ωστόσο, το επίπεδο ρύπανσης θεωρείται επί του παρόντος αμελητέο, ενώ οι λίμνες και οι πλωτές οδοί του πάρκου έχουν βαθμολογία ποιότητας Α-1, την υψηλότερη βαθμολογία που έδωσε η πολιτεία της Μοντάνα.
Οι Καταραμένοι βασιλείς
Η Κατάρα του τελευταίου Ναΐτη (1955)
Η δράση του μυθιστορήματος ξεκινά τον Μάρτιο του 1314 και τελειώνει εννέα μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 1314. μικρογραφία|289x289εσ|Ο [[Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας|Φίλιππος ο Ωραίος παρίσταται στον θάνατο των Ναϊτών Ιπποτών]] Ο Γάλλος βασιλιάς Φίλιππος ο Ωραίος κυβερνά με πυγμή, αλλά περιβάλλεται από σκάνδαλα και ίντριγκες. Η κόρη του Φιλίππου, Ισαβέλλα, βασίλισσα της Αγγλίας, συνωμοτεί με τον φιλόδοξο Ροβέρτο του Αρτουά για να συλλάβουν τις συζύγους των τριών αδελφών της - Μαργαρίτα, Ιωάννα και Λευκή - για μοιχεία. Το κίνητρο του ίδιου του Ροβέρτου είναι να εκδικηθεί τη θεία του Μαώ του Αρτουά, μητέρα της Ιωάννας και της Λευκής, καθώς πιστεύει ότι αυτή του καταπάτησε τη νόμιμη κληρονομιά. Ο μικρότερος αδερφός του Φίλιππου, Κάρολος, κόμης του Βαλουά, αγανακτεί για τη δύναμη και την επιρροή του Γκιγιώμ ντε Νογκαρέ, πρώτου συμβούλου και σφραγιδοφύλακα του βασιλιά, και του Εγκερράνδου του Μαρινί, καγκελάριου του βασιλιά. Όταν η ιδιοτελής εξόντωση των Ναϊτών Ιπποτών από τον Φίλιππο τελειώνει με τον Μέγα Μάγιστρο του Ναϊτών Ζακ ντε Μολαί να καίγεται στην πυρά, ο Μολαί καταριέται τους διώκτες του - τον Πάπα Κλήμη Ε', τον Νογκαρέ και τον βασιλιά - για δεκατρείς γενιές. Η Μαργαρίτα και η Λευκή καταδικάζονται σε ισόβια κάθειρξη για τα εγκλήματά τους και οι εραστές τους Νορμανδοί ιππότες Γκωτιέ και Φιλίπ ντ'Ωναί βασανίζονται και εκτελούνται. Η Ιωάννα, αθώα για μοιχεία αλλά συνένοχη στο σκάνδαλο, φυλακίζεται επ' αόριστον. Σαράντα ημέρες μετά την εκτέλεση του Μολαί, ο πάπας πεθαίνει από πυρετό. Λίγο αργότερα, η Μπεατρίς ντ' Ιρσόν κυρία στην ακολουθία της Μαώς κανονίζει τον επώδυνο θάνατο του Νογκαρέ μέσω ενός δηλητηριασμένου κεριού. Ο Φίλιππος φοβάται ότι αιτία είναι η κατάρα του Μολαί. Σύντομα, παθαίνει εγκεφαλική αιμορραγία, καταρρέει κατά τη διάρκεια κυνηγιού και πεθαίνει λίγες μέρες αργότερα.
Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ (ΗΠΑ)
Άγρια ζωή και οικολογία
Το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ αποτελεί τμήμα ενός μεγάλου προστατευμένου οικοσυστήματος, συλλογικά γνωστού ως «Κορώνα του Ηπειρωτικού Οικοσυστήματος», μια περιοχή προστατευόμενης γης, με ολική έκταση 41.000 χμ², που βρίθει από παρθένα, άγρια φύση. Σχεδόν όλα τα φυτά και τα ζώα που υπήρχαν κατά την εποχή που οι Ευρωπαίοι εξερευνητές εισήλθαν για πρώτη φορά στην περιοχή είναι παρόντα στο πάρκο σήμερα.
Οι Καταραμένοι βασιλείς
Η Στραγγαλισμένη βασίλισσα (1955)
Η δράση του μυθιστορήματος ξεκινά τον Νοέμβριο του 1314 και τελειώνει έξι μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1315. μικρογραφία|315x315εσ|Η [[Μαργαρίτα της Βουργουνδίας, βασίλισσα της Γαλλίας|Μαργαρίτα της Βουργουνδίας, πίνακας του 1844]] Ο μεγαλύτερος γιος του Φίλιππου στέφθηκε βασιλιάς ως Λουδοβίκος Ι΄ της Γαλλίας, αλλά η μοιχαλίδα σύζυγός του Μαργαρίτα της Βουργουνδίας παραμένει φυλακισμένη στο κάστρο Γκαγιάρ στη Νορμανδία. Επιδιώκοντας να ξαναπαντρευτεί και να αποκτήσει διάδοχο, ο Λουδοβίκος στέλνει τον Ροβέρτο του Αρτουά να αναγκάσει τη Μαργαρίτα να υπογράψει δήλωση, με αντάλλαγμα την ελευθερία της, ότι ο γάμος της με τον Λουδοβίκο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και ότι η κόρη της Ιωάννα Β΄της Ναβάρρας είναι παράνομη. Εκείνη αρνείται και το σχέδιο του Λουδοβίκου να εξασφαλίσει την ακύρωση και να παντρευτεί την όμορφη Κλημεντία του Ανζού εμποδίζεται ακόμη περισσότερο από την αποτυχία του παπικού κονκλάβιου να εκλέξει νέο πάπα. Ο Μαρινί διαπιστώνει ότι οι εχθροί του - με επικεφαλής τον Κάρολο, κόμη του Βαλουά - τον αποκλείουν συστηματικά από τον στενό κύκλο του νέου βασιλιά. Ο αδελφός του Λουδοβίκου, ο Φίλιππος, κόμης του Πουατιέ και ο θείος του Κάρολος του Βαλουά προσπαθούν και οι δύο να ασκήσουν επιρροή στον αναποφάσιστο βασιλιά, ο Φίλιππος για το καλό του βασιλείου και ο Βαλουά για προσωπικό όφελος. Επιθυμώντας την ελευθερία, η Μαργαρίτα αποφασίζει να υπογράψει τη δήλωση, αλλά η «ομολογία» της δεν φτάνει ποτέ στον Ροβέρτο του Αρτουά. Άρρωστη από τον εγκλεισμό της στη φυλακή, με εντολή του Βαλουά στραγγαλίζεται. Αν και οι αρχικές του προσπάθειες να καταστρέψει τον Μαρινί απέτυχαν, ο Βαλουά καταφέρνει - με τη βοήθεια του Λομβαρδού τραπεζίτη Τολομέι - να συγκεντρώσει πολλές κατηγορίες εναντίον του και ο Μαρινί εκτελείται.
Σοφία Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου
H Σοφία-Ελισάβετ, γερμ. Sophia-Elisabeth von Brandenburg von Hohenzollern (1 Φεβρουαρίου 1616 - 16 Μαρτίου 1650) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του τιτουλάριου μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ (ΗΠΑ)
Πανίδα
Στην ουσία, όλα τα ιστορικά γνωστά φυτικά και ζωικά είδη, με εξαίρεση τον βίσονα και το καριμπού, είναι ακόμα παρόντα, παρέχοντας στους βιολόγους ένα ακέραιο οικοσύστημα για φυτική και ζωική έρευνα. Δύο απειλούμενα είδη θηλαστικών, η αρκούδα γκρίζλι και ο καναδικός λύγκας βρίσκονται στο πάρκο. Αν και οι αριθμοί τους παραμένουν σε ιστορικά επίπεδα, και τα δύο αναφέρονται ως απειλούμενα, επειδή σχεδόν σε κάθε άλλη περιοχή των Η.Π.Α. έξω από την Αλάσκα, είναι είτε εξαιρετικά σπάνια είτε απουσιάζουν από το ιστορικό εύρος κατανομής τους. Κατά μέσον όρο, μία ή δύο επιθέσεις γκρίζλις σε ανθρώπους συμβαίνουν κάθε χρόνο. Από τη δημιουργία του πάρκου το 1910, υπήρξαν συνολικά 10 θάνατοι που συνδέονται με αυτές τις αρκούδες. Ο αριθμός των γκρίζλις και των λυγκών στο πάρκο δεν είναι απόλυτα γνωστός, αλλά οι βιολόγοι πάρκων πίστευαν από το 2008 ότι, υπήρχαν μόλις πάνω από 300 γκρίζλις στο πάρκο. Μια μελέτη που άρχισε το 2001 προσδοκεί να καθορίσει τον αριθμό των λυγκών. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι, ο αδηφάγος, ένα άλλο πολύ σπάνιο θηλαστικό, ζει επίσης στο πάρκο. thumb|400px|right|Ο ορέαμνος (Oreamnus americanus), αποτελεί το έμβλημα του πάρκου Άλλα θηλαστικά όπως o ορέαμνος (Oreamnus americanus) και τα είδη Ovis canadensis, Alces alces, Odocoileus hemionus, Mephitis mephitis, Odocoileus virginianus, Lynx rufus, Canis latrans, Puma concolor, είναι είτε άφθονα είτε συνηθισμένα. Σε αντίθεση με το Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν, το οποίο εφήρμοσε πρόγραμμα επανεισαγωγής λύκων στη δεκαετία του 1990, πιστεύεται ότι οι λύκοι επαναποίκησαν το Εθνικό Πάρκο Γκλέισιερ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Εξήντα δύο είδη θηλαστικών έχουν τεκμηριωθεί, μεταξύ των οποίων τα Taxidea taxus, Lontra canadensis, Erethizon dorsatum, Neovison vison, Martes americana, Pekania pennanti, έξι είδη νυχτερίδων και πολλά άλλα μικρότερα θηλαστικά.
Συνολικά 260 είδη πτηνών έχουν καταγραφεί, με αρπακτικά όπως ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός, ο χρυσαετός, ο πετρίτης, ο ψαραετός και πολλά είδη γερακιών που ζουν εκεί καθ'όλη τη διάρκεια του έτους. Η πάπια Histrionicus histrionicus, ένα πολύχρωμο είδος βρίσκεται στις λίμνες και τις πλωτές οδούς. Τα Ardea herodias, Cygnus columbianus, Branta canadensis και Anas americana είναι είδη υδρόβιων πτηνών που απαντούν συχνότερα στο πάρκο. Τα Bubo virginianus, Nucifraga columbiana, Cyanocitta stelleri, Dryocopus pileatus και Bombycilla cedrorum βρίσκονται στα πυκνά δάση κατά μήκος των βουνών, ενώ στα μεγαλύτερα υψόμετρα είναι πιο πιθανό να δει κανείς το Lagopus leucura. Ο καρυοθραύστης του Κλαρκ (Nucifraga columbiana) είναι λιγότερο διαδεδομένος από ό, τι τα προηγούμενα χρόνια, λόγω της μείωσης του αριθμού των πεύκων Pinus albicaulis.
Οι Καταραμένοι βασιλείς
Τα δηλητήρια του στέμματος (1956)
Η δράση του μυθιστορήματος ξεκινά την 1η Ιουνίου 1315 και τελειώνει ένα χρόνο αργότερα, στις 5 Ιουνίου 1316.