cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αστέρας
Ογκώδη άστρα
Το τελικό στάδιο επιτυγχάνεται όταν το αστέρι αρχίζει την παραγωγή σιδήρου. Επειδή οι πυρήνες σιδήρου είναι πιο στενά συνδεδεμένοι από κάθε βαρύτερους πυρήνες, αν συντήκονταν δεν θα απελευθερωνόταν ενέργεια-η διαδικασία θα ήταν, αντίθετα, να καταναλωθεί ενέργεια. Ομοίως, δεδομένου ότι είναι πιο στενά συνδεδεμένοι από όλους τους ελαφρύτερους πυρήνες, η ενέργεια δεν μπορεί να απελευθερωθεί από την σχάση. Σε σχετικά παλιά, πολύ ογκώδη αστέρια, ένας μεγάλος πυρήνας αδρανούς σιδήρου θα συγκεντρωθεί στο κέντρο του αστεριού. Τα βαρύτερα στοιχεία σε αυτά τα αστέρια μπορούν να συνεχίσουν την πορεία τους προς την επιφάνεια, σχηματίζοντας αντικείμενα γνωστά ως αστέρες Wolf-Rayet που έχουν ένα ισχυρό αστρικό άνεμο που απομακρύνει την εξωτερική ατμόσφαιρα.
Κατάρρευση
Ένα εξελιγμένο, μέσου μεγέθους αστέρι θα απομακρύνει πλέον τα εξωτερικά στρώματά του ως ένα πλανητικό νεφέλωμα. Αν αυτό που μένει μετά την απομάκρυνση της εξωτερικής ατμόσφαιρας έχει μάζα λιγότερη από 1,4 ηλιακές μάζες, συρρικνώνεται σε ένα σχετικά μικρό αντικείμενο (περίπου το μέγεθος της Γης) που δεν είναι αρκετά ογκώδες για να λάβει χώρα περαιτέρω συμπίεση. Αυτό το αντικείμενο είναι γνωστό ως λευκός νάνος. Η ύλη εκφυλισμένων ηλεκτρονίων μέσα σε ένα λευκό νάνο δεν είναι πλέον πλάσμα, ακόμα κι αν αστέρια γενικά αναφέρονται ως σφαίρες πλάσματος. Οι λευκοί νάνοι τελικά θα εξασθενίσουν σε μαύρους νάνους σε ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
thumb|200px|right|Το [[νεφέλωμα του Καρκίνου, υπόλειμμα ενός υπερκαινοφανή που πρωτοπαρατηρήθηκε το 1054 μ.Χ.]] Στα μεγαλύτερα αστέρια, η σύντηξη συνεχίζεται μέχρι ο πυρήνας σιδήρου να έχει αυξηθεί σε μάζα τόσο πού (πάνω από 1,4 ηλιακές μάζες), που δεν μπορεί πλέον να στηρίξει τη δική του μάζα. Αυτός ο πυρήνας θα καταρρεύσει ξαφνικά, καθώς τα ηλεκτρόνιά του οδηγούνται στα πρωτόνιά του, σχηματίζοντας νετρόνια και νετρίνα μέσα σε μια έκρηξη αντίστροφη της διάσπασης βήτα, ή της σύλληψης ηλεκτρονίων. Το κρουστικό κύμα που σχηματίζεται από αυτήν την ξαφνική κατάρρευση προκαλεί το υπόλοιπο άστρο να εκραγεί ως υπερκαινοφανής αστέρας. Οι υπερκαινοφανείς είναι τόσο φωτεινοί ώστε να μπορούν να επισκιάσουν για λίγο ολόκληρο τον γαλαξία όπου βρίσκεται ο αστέρας. Όταν εκδηλώνονται εντός του Γαλαξία μας, οι υπερκαινοφανείς έχουν ιστορικά παρατηρηθεί με γυμνό μάτι από τους παρατηρητές ως «νέα αστέρια», όπου δεν υπήρχαν καθόλου πριν.
Η περισσότερη από την ύλη του αστέρα απομακρύνεται από την έκρηξη (και σχηματίζει νεφελώματα, όπως το Νεφέλωμα του Καρκίνου) και αυτό που μένει θα είναι ένας αστέρας νετρονίων (ο οποίος εκδηλώνεται ενίοτε ως πάλσαρ ή με εκρήξεις ακτίνων Χ) ή, στην περίπτωση των μεγαλύτερων αστέρων (αρκετά μεγάλα για να αφήσει ένα αστρικό υπόλειμμα μεγαλύτερο από περίπου 4 ηλιακές μάζες), μια μαύρη τρύπα. Σε έναν αστέρα νετρονίων, η ύλη είναι σε μια κατάσταση γνωστή ως ύλη εκφυλισμένων νετρονίων, με μια πιο εξωτική μορφή του εκφυλισμένη ύλη, την ύλη QCD, που ενδεχομένως υπάρχει μέσα στον πυρήνα. Μέσα σε μια μαύρη τρύπα η ύλη είναι σε μια κατάσταση που δεν είναι σήμερα κατανοητή.
Τα εκτιναγμένα εξωτερικά στρώματα του αστέρα που πεθαίνει περιλαμβάνουν βαρέα στοιχεία που μπορούν να ανακυκλωθούν κατά τη διάρκεια της δημιουργίας νέων αστέρων. Αυτά τα βαριά στοιχεία είναι που επιτρέπουν το σχηματισμό βραχωδών πλανητών. Τα υπολείμματα υπερκαινοφανών και ο αστρικός άνεμος από μεγάλα αστέρια παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του διαστρικό ενδιάμεσου.
Παραγωγή ενέργειας
Οι πυρηνικές αντιδράσεις που περιγράφουν την εξώθερμη σύντηξη υδρογόνου, αρχικά σε δευτέριο και τελικά σε ήλιο είναι οι ακόλουθες:
Όπου, {}_1^1H ο πυρήνας του υδρογόνου, {}_1^2H ο πυρήνας του δευτερίου, {}_2^3He το ελαφρύ ισότοπο 3 2 του ηλίου και {}_2^4He το ισότοπο 4 2 του ηλίου που συναντάμε και πιο συχνά στο περιβάλλον. Το β+ είναι ένα σωματίδιο β (εν προκειμένω ποζιτρόνιο), το νe είναι το νετρίνο ηλεκτρονίου και γ η ακτινοβολία γάμμα.
Ηλικία
Όσο πιο ογκώδες το αστέρι, τόσο μικρότερος ο χρόνος ζωής του, κυρίως επειδή τα ογκώδη αστέρια έχουν μεγαλύτερη πίεση στους πυρήνες τους, αναγκάζοντάς τους έτσι να καίνε υδρογόνο πολύ πιο γρήγορα. Τα πιο μεγάλα αστέρια διαρκούν κατά μέσο όρο μόλις ένα εκατομμύριο χρόνια, ενώ αστέρια της ελάχιστης μάζας (κόκκινοι νάνοι) καίνε τα καύσιμά τους πολύ αργά και ζουν δεκάδες έως εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρόνια.
Διαστάσεις
300px|thumb|right|Τα σχετικά μεγέθη των [[πλανήτης|πλανητών του ηλιακού συστήματος και αρκετών γνωστών αστέρων.
1. Ερμής < Άρης < Αφροδίτη < Γη
2. Γη < Ποσειδώνας < Ουρανός < Κρόνος < Δίας
3. Δίας < Wolf 359 < Ήλιος < Σείριος
6. Μπετελγκέζ < Εράκης < VV Κηφέως < VY Μεγάλου Κυνός.]]
Όλοι οι αστέρες, λόγω της μεγάλης απόστασής των, δεν παρουσιάζονται ως μικροί δίσκοι (με εξαίρεση τον Ήλιο), αλλά φαίνονται ως φωτεινά σημεία. Παρά ταύτα με τη βοήθεια της συμβολής τους φωτός των κατορθώθηκε να μετρηθούν οι φαινόμενοι διάμετροι αρκετών εξ αυτών, οι οποίοι και βρίσκονται πάντοτε μικρότεροι των 0",06. Την μεγαλύτερη ακτινική διάμετρο από τους αστέρες εκτός του Ήλιο την έχει ο υπεργίγαντας αστέρας R Δόρατος και ακολουθεί ο Μπετελγκέζ. Εξ αυτών μετρήθηκαν και οι πραγματικοί διάμετροι. Είναι όμως δυνατόν να βρεθούν οι διαστάσεις των αστέρων και από το απόλυτο μέγεθος αυτών εφόσον αυτό εξαρτάται από την επιφανειακή θερμοκρασία τους, αλλά και από την έκταση της επιφανείας τους. Επομένως από το απόλυτο μέγεθος, όταν είναι γνωστή η θερμοκρασία της επιφανείας ενός αστέρος, βρίσκεται και η πραγματική του ακτίνα.
Κινηματική
Η κίνηση ενός άστρου σε σχέση με τον Ήλιο μπορεί να παρέχει χρήσιμες πληροφορίες για την προέλευση και την ηλικία του, καθώς και τη δομή και την εξέλιξη του γύρω γαλαξία. Οι συνιστώσες της κίνησης ενός αστέρα αποτελείται από το ακτινική ταχύτητα προς ή μακριά από τον Ήλιο, και η τραβέρσα γωνιακή κίνηση, η οποία ονομάζεται ιδία κίνηση.
Ακτινική ταχύτητα μετριέται με τη μετατόπιση Doppler των φασματικών γραμμών του άστρου, και δίνεται σε μονάδες km / s. Η ίδια κίνηση ενός άστρου καθορίζεται από ακριβείς μετρήσεις αστρομετρικές σε μονάδες χιλιοστά του δευτερολέπτου τόξου (mas) ανά έτος. Με τον προσδιορισμό της παράλλαξης ενός άστρου, η ίδια κίνηση μπορεί στη συνέχεια να μετατραπεί σε μονάδες της ταχύτητας. Οι αστέρες με υψηλούς συντελεστές ιδίας κίνησης είναι πιθανό να είναι σχετικά κοντά στον Ήλιο, που τους καθιστά καλούς υποψήφιους για την μέτρηση της παράλλαξης.
Αφού είναι γνωστοί και οι δύο συντελεστές της κίνησης, την διαστημική ταχύτητα του αστεριού μπορεί να υπολογιστεί σε σχέση με τον Ήλιο ή το γαλαξία. Μεταξύ κοντινών αστέρων, διαπιστώθηκε ότι αστέρες πληθυσμού Ι έχουν γενικά χαμηλότερες ταχύτητες από ό, τι τα παλαιότερα, πληθυσμού ΙΙ αστέρια. Τα τελευταία έχουν ελλειπτικές τροχιές που έχουν κλίση προς το επίπεδο του Γαλαξία. Η σύγκριση των κινηματικών κοντινών αστέρων οδήγησε επίσης στην αναγνώριση τών αστρικής συγκεντρώσεων. Αυτά είναι πιθανότατα ομάδες αστεριών που μοιράζονται ένα κοινό σημείο αφετηρίας σε ένα γιγαντιαίο μοριακό νέφος.
Μάζα
Ένα από τα πιο γνωστά ογκώδη αστέρια είναι το Ήτα Τρόπιδος, με 100-150 φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο. Η διάρκεια ζωής του είναι πολύ σύντομη - μόνο μερικά εκατομμύρια χρόνια το πολύ. Μια μελέτη του σμήνους Arches δείχνει ότι οι 150 ηλιακές μάζες είναι το ανώτατο όριο για τα αστέρια στη σημερινή εποχή του σύμπαντος. Ο λόγος για αυτό το όριο δεν είναι επακριβώς γνωστός, αλλά αυτό οφείλεται εν μέρει στην φωτεινότητα Eddington, η οποία καθορίζει το μέγιστο ποσό λαμπρότητας που μπορεί να περάσει μέσα από την ατμόσφαιρα ενός άστρου, χωρίς να απομακρύνει αέρια στο διάστημα. Ωστόσο, ένα αστέρι που ονομάζεται R136a1 στο RMC 136α σμήνος αστέρων στο μικρό νέφος του Μαγγελάνου έχει μετρηθεί στις 265 ηλιακές μάζες, βάζοντας το όριο αυτό υπό αμφισβήτηση.
Τα πρώτα αστέρια που σχηματίστηκαν μετά τη Μεγάλη Έκρηξη μπορεί να ήταν μεγαλύτερα, μέχρι και 300 ηλιακές μάζες ή περισσότερο, λόγω της πλήρους απουσίας στοιχείων βαρύτερων από το λίθιο στη σύνθεσή τους. Αυτή η γενιά των υπερβαρέων, πληθυσμού ΙΙΙ αστέρων έχει προ πολλού εξαφανιστεί, όμως, και προς το παρόν είναι μόνο θεωρητική.
Λάμψη των αστέρων
Όλα τα αστέρια είναι αυτόφωτα. Ακριβώς όπως ο δικός μας Ήλιος, ακτινοβολούν φως και θερμότητα, είναι δηλαδή Ήλιοι. Συνεπώς ότι βλέπουμε στον ουρανό είναι Ήλιοι, άλλοι μικρότεροι και άλλοι χιλιάδες φορές μεγαλύτεροι από τον δικό μας Ήλιο. Ο μόνος λόγος που φαίνονται τόσο μικρά είναι οι ασύλληπτα τεράστιες αποστάσεις που μας χωρίζουν από τη Γη, η οποία δεν είναι αστέρι, αλλά πλανήτης και ετερόφωτη, δηλαδή δεν παράγει δικό της φως, αλλά φωτίζεται από τον Ήλιο όπως και όλοι οι πλανήτες και δορυφόροι τους (φεγγάρια), κάποιοι από τους οποίους φαίνονται με γυμνό μάτι, και πολλοί τα ονομάζουν και αυτά, λανθασμένα, αστέρια. Οι μόνοι γνωστοί πλανήτες που έχουμε εξερευνήσει μέχρι σήμερα, είναι αυτοί του δικού μας ηλιακού συστήματος. Πρέπει να αναφερθεί ότι έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα τουλάχιστον 200 πλανήτες που περιφέρονται γύρω από άλλα άστρα.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, βλέπουμε στον ουρανό τους αστέρες που επί χιλιάδες χρόνια παραμένουν σταθεροί στις θέσεις τους, αν και αυτό είναι φαινομενικό αφού και αυτοί γεννιούνται, μεγαλώνουν και χάνονται. Οι αρχαίοι πίστευαν πως οι αστέρες ήταν μικροσκοπικές πηγές φωτός ή κάποιες τρύπες στο πέπλο της νύχτας.
Φαινόμενο μέγεθος
Όπως διαπιστώνει ο κάθε παρατηρητής του ουράνιου θόλου, όλοι οι αστέρες δεν παρουσιάζουν την ίδια λαμπρότητα. Μερικοί είναι εξόχως λαμπροί, άλλοι φαίνονται αμυδρότεροι με κατάληξη εκείνων που μόλις διακρίνονται. Με τα τηλεσκόπια διακρίνονται αστέρες κατά πολύ ακόμα αμυδρότεροι. Οι διαφορές αυτές οφείλονται σε τρεις λόγους: στην απόσταση, στο μέγεθός τους και στη θερμοκρασία τους. Συνεπώς το «μέγεθος» ή το φαινόμενο μέγεθος, όπως αποκαλείται, ενός αστέρα δεν εκφράζει τις πραγματικές του διαστάσεις, αλλά μόνο τη λαμπρότητά του σε σχέση μ΄ εκείνη των άλλων αστέρων.
Από τους αρχαίους Έλληνες αστρονόμους και προ παντός τον Ίππαρχο (Ελληνιστική περίοδος), αλλά και τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (Ρωμαϊκή περίοδος), οι αστέρες ταξινομήθηκαν ανάλογα της λαμπρότητάς τους, βάσει της οποίας και προσδιορίστηκαν σε μεγέθη. Όλοι οι ορατοί, με γυμνό οφθαλμό, αστέρες κατετάγησαν σε έξι μεγέθη. Στο πρώτο μέγεθος περιλήφθηκαν οι λαμπρότεροι, στο δεύτερο οι αμέσως αμυδρότεροι κ.ο.κ. έτσι ώστε οι αστέρες του επόμενου μεγέθους να είναι αμυδρότεροι του προηγουμένου και στον έκτο να αντιστοιχούν οι μόλις ορατοί.
Και ενώ αυτά ξεκίνησαν στην αρχαιότητα, πρώτος ο Γερμανός αστρονόμος Τζων Χέρσελ (J. Herschel) απέδειξε το 1830 ότι οι αστέρες του α' μεγέθους είναι 100 φορές λαμπρότεροι εκείνων του στ' μεγέθους. Η απόδειξη αυτή υπήρξε πολύ σημαντική, διότι με ένα απλούστατο υπολογισμό προσδιορίσθηκε πως: «οι αστέρες ενός μεγέθους είναι κατά 2,512 φορές λαμπρότεροι από εκείνους του επόμενου μεγέθους». Την διαφορά λαμπρότητας 2,512 μεταξύ των μεγεθών επεσήμανε ο Άγγλος αστρονόμος Νόρμαν Πόγκσον (Norman Robert Pogson) το 1856.
Τα σημερινά τηλεσκόπια, ανάλογα με τον αντικειμενικό φακό τους ή το κάτοπτρό τους, αλλά και με τη βοήθεια σήμερα της "αστρικής φωτομετρίας" που αποτελεί τη βασική μέθοδο μέτρησης της φωτεινότητας των αστέρων, φθάνουν σήμερα να διακρίνουν αστέρες μέχρι και 24ου μεγέθους.
Η μετάβαση (κλιμάκωση) από μέγεθος σε μέγεθος δεν παρατηρείται απότομα, αλλά με τη βοήθεια φωτομέτρων καθορίζονται ασφαλέστερα και τα δέκατα του μεγέθους. Έτσι ο αστέρας Λαμπαδίας (ο α του αστερισμού του Ταύρου) έχει μέγεθος 1,1, ενώ ο Πολυδεύκης (ο β των Διδύμων) είναι 1,2 μεγέθους και ο Βασιλίσκος (ο α του Λέοντος) είναι 1,3.
Διαπιστώθηκε όμως ότι, στους 20 λαμπρότερους αστέρες που χαρακτηρίζονται γενικά ως αστέρες α' μεγέθους, οι πρώτοι 12 είναι πολύ λαμπρότεροι των υπολοίπων του ίδιου α' μεγέθους. Για αυτό στην ακριβέστερη σύγχρονη κλίμακα αστρικών μεγεθών χρησιμοποιείται και μέγεθος μεγαλύτερο του α', (κατά μαθηματικό περίεργο ή ανατροπή), το «μηδενικό μέγεθος». Έτσι ο προαναφερθείς Βέγας (α της Λύρας) έχει μέγεθος 0,1 ενώ η Αιξ (α Ηνιόχου) και ο Αρκτούρος (α Βοώτου) 0,2 μεγέθους.
Αλλά υπάρχουν και δύο αστέρες που είναι ακόμη λαμπρότεροι και του «μηδενικού μεγέθους». Σ΄ αυτούς χρησιμοποιούνται «αρνητικά μεγέθη», ο ένας είναι ο Κάνωπος (α της Τρόπιδας της Αργούς) που έχει μέγεθος -0,9 και ο δεύτερος ο γνωστός Σείριος (α του Μεγάλου Κυνός), ο λαμπρότερος όλων των αστέρων στην Ουράνια σφαίρα, που είναι -1,46 μεγέθους.
Εύλογα καθίσταται πλέον αντιληπτό ότι τα άλλα λαμπρότερα των αστέρων ουράνια σώματα λαμβάνουν τιμές μεγέθους αρνητικές και μεγαλύτερες σε απόλυτη τιμή, π.χ. (συγκριτικά) ο πλανήτης Αφροδίτη (ο λαμπρότερος των πλανητών) έχει μέγεθος -4,3, η δε Σελήνη (λαμπρότερος των δορυφόρων και των πλανητών) ως Πανσέληνος έχει μέγεθος -12,6, ενώ ο Ήλιος -26,8.
Απόλυτο μέγεθος
Επειδή η απόσταση ενός άστρου επηρεάζει το φαινόμενο μέγεθός του οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν σήμερα ένα άλλο σύστημα "απολύτων μεγεθών". Τοποθετούν θεωρητικά τα άστρα σε μια δεδομένη απόσταση 32,6 ετών φωτός από τη Γη (ή 10 παρσέκ, [όταν 1 παρσέκ (pc) = 3,26 ε.φ. (l.y.)]) και σ΄ αυτή την απόσταση συγκρίνουν την λαμπρότητα των αστέρων μεταξύ τους. Έτσι ο όρος "απόλυτο μέγεθος" αναφέρεται στο πόσο λαμπρός θα ήταν ένας δεδομένος αστέρας αν βρισκόταν σε απόσταση από τη Γη 32,6 εφ.
Με χρήση τέτοιας κλίμακας το απόλυτο μέγεθος του Ήλιου είναι 4,8, του Σείριου (α του Μεγάλου Κυνός) 1,4, ενώ το απόλυτο μέγεθος του Πολικού αστέρα (Polaris) -4,6. Τα απόλυτα αυτά παραπάνω μεγέθη, μας καταδεικνύουν πως ο Πολικός είναι λαμπρότερος, ακολουθεί ο Σείριος, και αυτόν ο Ήλιος. Ο Σείριος δηλαδή είναι 23 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο.
Ταξινόμηση
Εκτός της λαμπρότητας, οι αστέρες παρουσιάζουν και ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, εύκολα ορατό, το χρώμα τους, που βεβαίως σχετίζεται άμεσα με τη θερμοκρασία που επικρατεί στην επιφάνειά τους. Έτσι παρατηρούνται αστέρες με σχεδόν όλα τα χρώματα της ίριδας: γαλάζια, λευκά, κίτρινα, κόκκινα κλπ. Οι κόκκινοι είναι οι λιγότερο θερμοί, ενώ οι γαλάζιοι οι περισσότερο θερμοί. Ακριβώς όπως μια σιδερόβεργα σε αναμμένο τζάκι, στην αρχή αρχίζει να κοκκινίζει (ερυθροπύρωση) και διαδοχικά θερμαινόμενη αλλάζει χρωματισμούς σε πορτοκαλί, κίτρινο, λευκό και όταν θερμανθεί πολύ σε γαλάζιο (λευκοπύρωση).
Παρόχθιο Κοζάνης
Τα ερείπια του οικισμού Παρόχθιο που βρίσκονται περίπου 10 χιλιόμετρα νότια της Νεάπολης και περίπου 7 χλμ νοτιοανατολικά από Τσοτύλι.
Αστέρας
Ταξινόμηση
Με βάση λοιπόν το χρώμα των αστέρων δηλαδή του ορατού φάσματος που λάμπουν αυτοί, οι αστρονόμοι προχωρούν σε κατάταξή τους σε διαφορετικούς τύπους αστέρων που ονομάζονται "φασματικοί τύποι".
Παρόχθιο Κοζάνης
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το χωριό ήταν ένα τσιφλίκικο χωριό στο νότιο άκρο της Νεάπολης. Σύμφωνα με τον Βασίλ Καντσώφ, το 1900, 30 Βαλαχάδες ζούσαν.
Αστέρας
Ταξινόμηση
Σύμφωνα μ΄ αυτή την ταξινόμηση οι αστέρες που παρουσιάζουν στο φάσμα τους έντονες γραμμές υδρογόνου ταξινομήθηκαν ως αστέρες τύπου Α, ενώ σ΄ εκείνους που στο φάσμα τους οι γραμμές υδρογόνου δεν είναι ορατές ως τύπου Q. Έτσι οι ενδιάμεσες κατηγορίες έλαβαν ως όνομα τα ενδιάμεσα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου. Οι γραμμές υδρογόνου κορυφώνονται σε θερμοκρασία περίπου 9.000 βαθμών Κέλβιν, ενώ γίνονται λιγότερο έντονες για θερμοκρασίες μεγαλύτερες ή μικρότερες. Γι' αυτό το λόγο και πλέον η ταξινόμηση γίνεται με βάση τη θερμοκρασία του άστρου και όχι με τις γραμμές υδρογόνου. Με το καιρό επικράτησαν επτά μόνο κύριοι φασματικοί τύποι αστέρων και αυτοί σήμερα είναι O, B, A, F, G, K και M. Καθένας από αυτούς τους τύπους διακρίνεται σε 10 αριθμητικές επιμέρους υποκατηγορίες, όπως αστέρες Α0, Β3, Ο6, G9, Κ4 κλπ. Έξαιρεση αποτελούν οι τμές Ο0 και Ο1, οι οποίες δεν υπάρχουν. Τον τρόπο αυτό ταξινόμησης των αστέρων σε φασματικούς τύπους διατύπωσε για πρώτη φορά στα τέλη του περασμένου αιώνα ο Έντουαρντ Πίκερινγκ (1846-1919) και οι συνεργάτες του στο αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ.
Παρόχθιο Κοζάνης
Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου βαλκανικού πολέμου το 1912 το χωριό έπεσε στον ελληνικό στρατό.
Αστέρας
Ταξινόμηση
άξονας τεταγμένων: Λαμπερότητα 0, Ia, Ib: Υπεργίγαντες, II: Φωτεινοί γίγαντες, III: Γίγαντες, IV: Υπογίγαντες, V: Νάνοι, VI: Υπονάνοι, VII: Λευκοί νάνοι.]] Επιπλέον, τα αστέρια μπορούν να κατατάσσονται βάσει των αποτελεσμάτων της φωτεινότητα στις φασματικές γραμμές τους, οι οποίες αντιστοιχούν στο διαστημικό μέγεθός τους και καθορίζεται από την επιφανειακή βαρύτητα. Ποικίλουν από τύπου 0 (υπεργίγαντες) σε ΙΙΙ (ερυθροί γίγαντες) μέχρι V (αστέρας στην Κύρια Ακολουθία). Τα περισσότερα αστέρια βρίσκονται στην Κύρια Ακολουθία, δηλαδή εκπέμπουν ενέργεια μετατρέποντας το υδρογόνο σε ήλιο. Αυτοί οι αστέρες αποτελούν μία στενή, διαγώνια γραμμή στο διάγραμμα φωτεινότητας - θερμοκρασίας.
Παρόχθιο Κοζάνης
Ελλάδα
Στη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκαν στους οικισμούς πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Το 1928 παρουσιάστηκε ως πλήρως προσφυγικό χωριό με 68 κατοίκους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 το χωριό εγκαταλείπεται. Σήμερα, όλα τα κτίρια έχουν κατεδαφιστεί, με εξαίρεση την Εκκλησία των Αγίων Ανάργυρων (Κοσμά και Δαμιανού) και το Δημοτικό Σχολείο.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Αστέρας
Μεταβλητοί αστέρες
Στην ουράνια σφαίρα υπάρχουν αστέρες των οποίων το φαινόμενο μέγεθος δεν μένει σταθερό, αλλά μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου. Αυτοί οι αστέρες ονομάζονται μεταβλητοί αστέρες. Οι μεταβολές αυτές οφείλονται σε διάφορους λόγους, αλλά πάντα έχουν να κάνουν με τον ίδιο τον αστέρα, και όχι π.χ. με τις ατμοσφαιρικές συνθήκες στη Γη, σε σφάλματα των παρατηρήσεων κλπ. Ο κλάδος της Αστρονομίας που ασχολείται με τους μεταβλητούς αστέρες είναι κυρίως η Φωτομετρία. Οι φωτομετρικές παρατηρήσεις μας δίνουν τις λεγόμενες καμπύλες φωτός, δηλαδή τις γραφικές παραστάσεις της λαμπρότητας του μεταβλητού ως συνάρτηση του χρόνου. Από αυτές μπορεί να εξακριβωθεί το είδος του μεταβλητού αστέρα και τα ειδικότερα χαρακτηριστικά του, αλλά και να εξαχθούν συμπεράσματα με γενικότερη αξία για την Αστροφυσική.
Στους περισσότερους μεταβλητούς αστέρες η μεταβολή της λαμπρότητας είναι περιοδική, με περίοδο που μπορεί να είναι από λίγες ώρες μέχρι και πολλά χρόνια. Υπάρχουν πάντως και αρκετοί ημιπεριοδικοί ή και ανώμαλοι (μη περιοδικοί) μεταβλητοί αστέρες, που συνήθως είναι υπερμεγέθεις ερυθροί γίγαντες, αλλά και «εκρηκτικοί» μεταβλητοί, όπως οι καινοφανείς αστέρες («νόβα»), οι υπερκαινοφανείς αστέρες («σουπερνόβα») και οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες.
Οι τρεις βασικές κατηγορίες μεταβλητών αστέρων είναι:
Πλήθος και κατανομή αστέρων
Γενική είναι η εντύπωση ότι οι αστέρες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι είναι άπειροι και ότι θα είναι μάταιη κάθε προσπάθεια καταμέτρησής τους. Και όμως, η εντύπωση αυτή είναι εσφαλμένη, διότι όλοι οι αστέρες που φαίνονται με γυμνό οφθαλμό είναι 7.107 που κατανέμονται στα μεγέθη 1ο έως 6ο ως εξής: 1ο μέγεθος 20, 2ο μέγεθος 69, 3ο μέγεθος 205, 4ο μέγεθος 473, 5ο μέγεθος 1.291 και 6ο μέγεθος 5.049, σύνολο 7.107 αστέρες. Ο δε λόγος αύξησης από μέγεθος σε μέγεθος είναι περίπου 3, ενώ για εκείνους που τα φαινόμενα μεγέθη είναι περίπου 20 και 21 ο λόγος είναι μικρότερος του 2.
Έτσι ενώ το πλήθος των αστέρων που μπορούν να παρατηρηθούν με γυμνό μάτι συνήθως μέχρι 6ου μεγέθους (χωρίς αυτό να είναι και απόλυτο*) είναι 7.000 περίπου, μέχρι 12ου μεγέθους είναι 4Χ106 και μέχρι 21ου μεγέθους είναι 5Χ109
(*) Σημείωση :Το 6ο μέγεθος θεωρείται γενικά το όριο της ανθρώπινης όρασης σε πολύ καλές συνθήκες παρατήρησης. Κοντά σε μια πόλη όμως το όριο είναι περίπου το 3ο μέγεθος μόνο. Σε πολύ εξαιρετικές συνθήκες (Λατινική Αμερική) κάποιοι ίσως καταφέρουν να δουν και λίγο περισσότερα αστέρια.
Εκτός από μεμονωμένα αστέρια, ένα σύστημα πολλαπλών αστέρων μπορεί να αποτελείται από δύο ή περισσότερα βαρυτικά συνδεδεμένα αστέρια που περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο. Τα πιο κοινά σύστημα πολλών αστέρων είναι ένα διπλό άστρο, αλλά τα συστήματα από τρία ή περισσότερα αστέρια έχουν επίσης βρεθεί. Για λόγους τροχιακής σταθερότητας, οι εν λόγω πολλαπλοί αστέρες συχνά οργανώνονται σε ιεραρχικές συντροχιακές ομάδες διπλών αστέρων. Οι μεγαλύτερες ομάδες, που καλούνται σμήνη αστέρων, υπάρχουν επίσης. Αυτές κυμαίνονται από χαλαρές αστρικές ενώσεις με μόνο μερικά αστέρια, μέχρι τεράστια σφαιρωτά σμήνη με εκατοντάδες χιλιάδες αστέρια.
Ήταν μια μακροχρόνια υπόθεση ότι η πλειονότητα των άστρων σχηματίζουν βαρυτικά συνδεδεμένα ζευγάρια, τα συστήματα πολλαπλών αστέρων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις πολύ ογκώδεις κατηγορίας αστέρων τύπου O και Β, όπου το 80% των συστημάτων που πιστεύεται ότι είναι πολλαπλά. Ωστόσο, το ποσοστό των μοναχικών αστέρων αυξάνεται για τα μικρότερα αστέρια, έτσι ώστε μόνο το 25% των κόκκινων νάνων είναι γνωστό ότι έχουν αστρικούς συνοδούς. Δεδομένου ότι το 85% όλων των άστρων είναι κόκκινοι νάνοι, τα περισσότερα αστέρια στο Γαλαξία μας είναι πιθανό να είναι μόνα από τη γέννησή τους.
Το κοντινότερο αστέρι στη Γη, εκτός από τον Ήλιο, είναι ο εγγύτατος Κενταύρου, το οποίο είναι 39.900 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, ή 4,2 έτη φωτός μακριά (Επειδή οι αριθμοί αυτοί είναι τεράστιοι και χάνουν την σημασία αυτού τούτου του μέτρου τους, καθιερώθηκε η συσχέτιση χρόνου στη μονάδα μέτρησης που είναι το έτος φωτός και που είναι ίσο με 9,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα). Το φως από τον Εγγύτατος Κενταύρου χρειάζεται 4,2 χρόνια για να φθάσει στη Γη. Ταξιδεύοντας στην τροχιακή ταχύτητα του διαστημικού λεωφορείου (8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, περίπου 30.000 χιλιόμετρα την ώρα), θα χρειαστούν περίπου 150.000 χρόνια για να φτάσουμε εκεί. Οι αποστάσεις όπως αυτό είναι τυπικές στους γαλαξιακούς δίσκους, συμπεριλαμβανομένων την περιοχή του ηλιακού συστήματος. Τα αστέρια μπορεί να είναι πολύ πιο κοντά το ένα στο άλλο στα κέντρα των γαλαξιών και στα σφαιρωτά σμήνη, ή σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους στη γαλαξιακή άλω. Ο πλέον απόμακρος αστέρας που έχει παρατηρηθεί υπολογίζεται πως το φως του (τρέχοντας βεβαίως με την ταχύτητα του φωτός) κάνει περισσότερο από 13 δισεκατομμύρια χρόνια για να φθάσει στη Γη!
Λόγω των σχετικά μεγάλων αποστάσεων μεταξύ των άστρων έξω από το γαλαξιακό πυρήνα, οι συγκρούσεις μεταξύ των άστρων πιστεύεται ότι είναι σπάνιες. Σε πυκνότερες περιοχές, όπως στον πυρήνα των σφαιρωτών σμηνών ή στο γαλαξιακό κέντρο, οι συγκρούσεις μπορούν να είναι πιο συχνές. [80] Οι συγκρούσεις μπορούν να παράγουν άστρα που είναι γνωστό ως κυανοί αποκομμένοι (blue stragglers). Αυτοί οι ανώμαλοι αστέρες έχουν υψηλότερη θερμοκρασία στην επιφάνεια από τα άλλος αστέρες της κύριας ακολουθία με την ίδια φωτεινότητα.
Κατάλογοι και χάρτες αστέρων
Από την αρχαιότητα οι παρατηρούμενοι στον Ουράνιο θόλο αστέρες καταγράφονται σε ειδικούς σχετικούς καταλόγους υπό το όνομα Ουρανομετρία. Η δε καταγραφή αυτή συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Το πρώτο κατάλογο αστέρων συνέταξε ο μέγας Έλληνας αστρονόμος της αρχαιότητας Ίππαρχος ο Ρόδιος, ο κατάλογος του οποίου περιελάμβανε 1.022 αστέρες από τους λαμπρότερους του Ουρανού. Οι κατάλογοι αυτοί σήμερα περιέχουν τα ακριβή στοιχεία της θέσης των αστέρων στην Ουράνια σφαίρα, του μεγέθους των, του δείκτου του χρώματός των, του φασματικού τύπου των, καθώς και άλλα ακόμη στοιχεία και χαρακτηριστικά όπως απόσταση, διαστάσεις κλπ.
Βάσει των καταλόγων των αστέρων αλλά και με τη βοήθεια της φωτογραφίας, συντάσσονται ακριβείς χάρτες και άτλαντες ουρανού στους οποίους σημειώνονται οι θέσεις των αστέρων ως προς αλλήλους, καθώς και το οπτικό μέγεθός τους. Οι απλούστεροι χάρτες βεβαίως περιλαμβάνουν μόνο τους λαμπρότερους αστέρες των αστερισμών καθώς και τα γράμματα με τα οποία ονομάζονται.
Στους χάρτες δε αυτούς οι λαμπρότεροι αστέρες με τη μέθοδο της «Γραμμοδαισίας» συνδέονται με συνήθως ευθύγραμμα τμήματα, το σύνολο των οποίων και παρουσιάζει το περίγραμμα του αντικειμένου ή ζώου που απεικονίζει ο αστερισμός.
Οι θέσεις των ιχνών των αστέρων στην ουράνια σφαίρα προσδιορίζονται από τις ισημερινές συντεταγμένες. Και αυτές είναι η απόκλιση αστέρος και η αστρική ωρική γωνία. Αν όμως ληφθεί ως βάση ο μαθηματικός ορίζοντας τότε οι θέσεις των αστέρων προσδιορίζονται από τις οριζόντιες συντεταγμένες που είναι το αληθές ύψος και το αληθές αζιμούθ.
Παράλλαξη αστέρων
α). Έστω το σημείο Η ο Ήλιος και Γ, Γ1, τα σημεία της Γης επί της τροχιάς της, στην ετήσια περιφορά της γύρω από τον Ήλιο, έστω ακόμη Α το σημείο του Αστέρα που παρατηρούμε στο χώρο. Παρατηρώντας τον Αστέρα από το σημείο Γ (θέση της Γης) φαίνεται να προβάλλεται αυτός στο σημείο Σ (στο σχέδιο είναι το κάτω σημείο προβολής του αστέρα στην Ουράνια Σφαίρα).
Κινούμενη η Γη (έξι μήνες μετά) στο σημείο Γ1 ο παρατηρούμενος Αστέρας φαίνεται να κινείται και αυτός και να διαγράφει τόξο Σ Σ1 (στο σχέδιο το πάνω σημείο προβολής του αστέρα στην Ουράνια Σφαίρα).
Έτσι όταν η Γη εκτελεί την ετήσια κίνησή της (περιστροφή) γύρω από τον Ήλιο Γ Γ1 Γ ο Αστέρας Α φαίνεται να διαγράφει την τροχιά Σ Σ1 Σ επί του Ουράνιου θόλου.
Αυτή η ετήσια φαινομενική τροχιά του αστέρα καλείται παραλλακτική τροχιά του αστέρα Α.
450px|right|thumb|Η ετήσια παράλλαξη ενός αστέρα και ο προσδιορισμός της απόστασης σε [[παρσέκ.]]. β). Αν το τρίγωνο ΓΗΑ (στο σχέδιο) είναι ορθογώνιο, τότε η γωνία θ, που σχηματίζουν η ΑΓ (απόσταση αστέρος από τη Γη) και η ΑΗ (απόσταση αστέρος από τον Ήλιο), καλείται ετήσια παράλλαξη αστέρος.
Επειδή δε ΓΓ1, η διάμετρος της γήινης τροχιάς, είναι κάθετος στην ΗΑ, για αυτό η ΣΣ1 -σημεία προβολών του αστέρα στην Ουράνια Σφαίρα-, διάμετρος της παραλλακτικής τροχιάς του αστέρος Α, θα είναι παράλληλη προς τη ΓΓ1. Συνεπώς αν μετρηθεί η γωνία ΣΑΣ1 και λάβουμε το ήμισυ αυτής, τότε αυτό θα είναι ίσο προς τη γωνία θ δηλαδή ίσο προς την ετήσια παράλλαξη του αστέρα.
γ). Η παράλλαξη θ είναι πάντοτε πολύ μικρή, μικρότερη και του 1΄΄ τόξου. Είναι δε προφανές ότι όσο μακρύτερα της Γης βρίσκεται ένας Αστέρας τόσο μικρότερη θα είναι και η παράλλαξή του. Επομένως για τους πολύ μακρινούς αστέρες καθίσταται αδύνατον να μετρηθεί, αφού η διάμετρος Σ Σ1 της «παραλλακτικής τροχιάς του αστέρα» περιορίζεται τόσο ώστε να καταντά απλό σημείο.
Εκ των παραπάνω λόγων, μόνο 100 περίπου αστέρες παρουσιάζουν αισθητή οπτικά παράλλαξη, ενώ μόλις 6.000, περίπου, είναι το σύνολο εκείνων που μπορεί να διαπιστωθεί η παράλλαξή τους με τη βοήθεια και μόνο πολύ ευαίσθητων φωτογραφικών μετρήσεων.
Η ιδέα τής μέτρησης τής απόστασης των αστέρων μέσω τής παράλλαξης υπήρχε ήδη από τον Αρίσταρχο όπως διασώζει ο Αρχιμήδης στον Ψαμμίτη. Καθώς ο Αρίσταρχος δεν κατάφερε να την μετρήσει υπέθεσε ότι οι αστέρες βρίσκονται σε άπειρη απόσταση συγκριτικά με την απόσταση Γης-Ηλίου. Η απουσία παράλλαξης υπήρξε από τα βασικά επιχειρήματα των γεωκεντριστών απέναντι στον ηλιοκεντρισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πολιτικό Ισλάμ στην Τουρκία
Το πολιτικό Ισλάμ στην Τουρκία αφορά τους ιδιαίτερους τρόπους με τους οποίους ο Ισλαμισμός χρησιμοποιήθηκε ως μέσο δημιουργίας πολιτικής σκέψης και πράξης αλλά και ως πολιτικός (κομματικός) φορέας συγκεκριμένων κοινωνικο-οικονομικών ομάδων.
Η στρατηγική επιλογή των ιδρυτών της Τουρκικής Δημοκρατίας να δημιουργήσουν ένα κράτος με βάση τα δυτικά πρότυπα, δηλαδή μια κοσμική φιλελεύθερη αστική δημοκρατία, τους οδήγησε στον εξοβελισμό του Ισλάμ από οποιαδήποτε πτυχή της δημόσιας ζωής και παράλληλα στην αντικατάσταση της λειτουργίας της μουσουλμανικής θρησκείας - ως φορέα συνοχής και συλλογικής ταυτότητας των λαών της περιοχής - από την έννοια του εθνικότητας.
Το νέο κράτος - έθνος, ονομάστηκε Τουρκία, και ο κοινός δεσμός των κατοίκων του ήταν πλέον ο εθνικισμός. Αν και τα πρώτα χρόνια και πριν η εξουσία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος παγιωθεί, υπήρξαν αρκετές εξεγέρσεις εναντίον αυτής της νέας τάξης πραγμάτων, με τον καιρό, οι αντιδράσεις, τουλάχιστον δημοσίως, κόπασαν.
Όταν μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, η Τουρκία εξελίχθηκε από μονοκομματικό κράτος σε πολυκομματική δημοκρατία κεμαλικών αρχών, οι πληθυσμοί που μέχρι τότε αγνοούνταν έγιναν πολύτιμη εκλογική βάση για τα κόμματα. Ήδη, το πρώτο αντιπολιτευτικό κόμμα, το Κόμμα Δικαιοσύνης, αφουγκράστηκε τις μάζες της Ανατολίας, ενέταξε την άρση πολλών θρησκευτικών περιορισμών στο εκλογικό του πρόγραμμα και κατέκτησε την εξουσία. Στο δρόμο αυτό, ακολούθησαν όλα τα υπόλοιπα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα, προσεγγίζοντας ολοένα και περισσότερο, τα ισλαμικά τμήματα του πληθυσμού. Η οικονομική κρίση που μάστιζε την Τουρκία στα τέλη της δεκαετίας του 1960, οδήγησε στην εμφάνιση του πρώτου αμιγούς ισλαμικού πολιτικού κόμματος, του Κόμματος Εθνικής Σωτηρίας. Το κόμμα ανέλαβε να εκπροσωπήσει τους φτωχούς αγρότες των χωριών και το φτωχά μικροαστικά στρώματα των πόλεων, που απηυδισμένοι από την επιδείνωση των οικονομικών τους και την ταυτόχρονη κερδοφορία των κεφαλαιούχων των μεγάλων πόλεων εις βάρος τους, απαρνήθηκαν τους κοσμικούς θεσμούς και το άδικο κράτος, για να αναζητήσουν την δικαιοσύνη στο Ισλάμ. Παράλληλα, οι οργανωμένες ισλαμικές κοινότητες, τα θρησκευτικά τάγματα των Νακσιμπεντί και Σουλεϊμαντσί ενίσχυσαν τους δεσμούς αυτών των ανθρώπων με το Ισλάμ, προσφέροντας κάθε είδους βοήθεια. Η άνοδος τις δεκαετίες του 1970 και 1980, της κομμουνιστικής αριστεράς, επέβαλλε ακόμα και στην στρατιωτική ηγεσία, (τον κατεξοχήν φορέα του Κεμαλισμού στην Τουρκία), την αποδοχή ως ένα ποσοστό, του Ισλάμ ως μέσο για να αναχαιτίσει την επιρροή της Αριστεράς. Από τότε δόθηκε βάρος, σε αυτό που ονομάστηκε Τουρκο-ισλαμική σύνθεση - και που αποτελεί μέχρι σήμερα την ιδεολογία που διέπει το τουρκικό κράτος.
Εκκοσμίκευση του κράτους
Η δημιουργία του σύγχρονου κράτους της Τουρκίας, ήταν γέννημα των κοινωνικών συνθηκών της περιόδου και της πολιτικής σκέψης του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και των συν αυτώ στρατιωτικών επαναστατών. Το μονοκομματικό καθεστώς υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Ισμέτ Ινονού ως πρωθυπουργό, ξεκίνησε τη προσπάθεια δημιουργίας ενός έθνους-κράτους με πρότυπο τις δυτικές αστικές δημοκρατίας. Οι βάσεις του κράτους τέθηκαν πάνω σε τρεις πυλώνες: την τουρκικότητα, τον κοσμικισμό και τον εκδυτικισμό.
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όλες οι σφαίρες της ζωής, τουλάχιστον θεωρητικά, υπάγονταν στο θρησκευτικό δίκαιο, και οι σουνιτικές θρησκευτικές οργανώσεις ήταν μέρος της κρατικής δομής. Όταν οι μεταρρυθμιστές των αρχών της δεκαετίας του 1920 επέλεξαν τη δημιουργία κοσμικού κράτους, αφαίρεσαν τη θρησκεία από τη σφαίρα της δημόσιας πολιτικής και την περιόρισαν αποκλειστικά σε αυτήν των προσωπικών ηθών, συμπεριφοράς και πίστης. Αν και η ιδιωτική τήρηση των θρησκευτικών κανόνων μπορούσε να συνεχιστεί, η θρησκεία και η θρησκευτική οργάνωση αποκλείστηκαν από τη δημόσια ζωή.
Για να μειώσουν την επιρροή του Ισλάμ οι αλλαγές ήταν ακόμα πιο σαρωτικές. Εκτός από την κατάργηση του χαλιφάτου, η κατάργηση του αξιώματος του Σεϊχουλισλάμη και του «Υπουργείου Θρησκευτικών Ζητημάτων και Ιερών Καθιδρυμάτων»,η κατάργηση του φεσιού και της μαντίλας, ο διορισμός μουφτήδων και ιμάμηδων από το κράτος, η απαγόρευση των ισλαμικών ταγμάτων, το κλείσιμο των ιερών σκηνωμάτων και των δερβισικών μοναστηριών, η κατάργηση των Ιεροδικαστηρίων, το κλείσιμο το θρησκευτικών σχολείων (μεντρεσέδες) και η ανάληψη της θρησκευτικής εκπαίδευσης από το κράτος, ο περιορισμός στην ανέγερση νέων τζαμιών και η μετατροπή υπαρχόντων τζαμιών σε κοσμικά κτίρια και τέλος ως κορωνίδα η κατάργηση από το Σύνταγμα, του Ισλαμισμού ως επίσημης θρησκεία του κράτους.
Με αυτά επιδιώκεται όχι μόνο ο χωρισμός θρησκείας και κράτους αλλά η υποταγή και ο έλεγχος της θρησκείας από το κράτος. Η «Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων», κανονίζει και οριοθετεί το επίσημο Ισλάμ. Υιοθετείται η θέση ότι η θρησκεία είναι μια προσωπική υπόθεση πίστης η οποία δεν μπορεί να αποτελέσει ρυθμιστικό παράγοντα της κοινωνικο-οικονομικής ζωής της χώρας. Πολύ δε περισσότερο που αρχίζει να προβάλλεται μια νέα εκδοχή της σουνιτικής λατρείας, καθαρά ατομικιστική, που θεωρεί οι βασικές θρησκευτικές υποχρεώσεις κάθε μουσουλμάνου όπως η νηστεία, η καθημερινή προσευχή και η ανάγνωση του Κορανίου, αρκούν για την εκπλήρωση των θρησκευτικών καθηκόντων.
Ωστόσο ο Ισλαμισμός δεν είχε εξαφανιστεί. Το συντριπτικό μέρος της τουρκικής κοινωνίας που αποτελούνταν από αγρότες και ήταν βαθιά θρησκευόμενο δεν είχε ενστερνιστεί τις μεταρρυθμίσεις, απλώς τις είχε υπομείνει σιωπηλά - αφού οι ανοιχτές αντιδράσεις είχαν κατασταλεί βίαια από την κυβέρνηση.
Κατάργηση του μονοκομματισμού
Η εγκαθίδρυση πολυκομματικού συστήματος το 1946 ήταν μια σημαντική καμπή για την άνοδο του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία. Το μέχρι τότε κυρίαρχο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (ΡΛΚ) έχασε το μονοπώλιο της εξουσίας. Τα κόμματα αναγκάστηκαν έκτοτε να ανταγωνίζονται για την εξουσία και το Ισλάμ έγινε σημαντικός παράγοντας για την προσέλκυση ψήφων. Η ευσεβής αγροτική περιφέρεια, η οποία είχε σε μεγάλο βαθμό αποκλειστεί από την πολιτική από την ίδρυση της δημοκρατίας το 1923, έγινε τώρα μια σημαντική πολιτική δύναμη της οποίας τα συμφέροντα έπρεπε να ληφθούν υπόψη από τα πολιτικά κόμματα. Ακόμα και το ΡΛΚ αναγκάστηκε να υιοθετήσει μια πιο ανεκτική στάση απέναντι στο Ισλάμ.
Χαρακτηριστικά, στο 7ο Συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος αμφισβητήθηκε ευρέως η πολιτική της υπερβολικής εκκοσμίκευσης, ενώ κατακρίθηκε η αγνόηση της θρησκείας ως «υλικού κοινωνικής συνοχής». Αλλά αλλαγές έγιναν και στην κυβερνητική πολιτική του: το 1949 εισήχθη η προαιρετική διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, ενώ επανεπετράπη η λειτουργία των «Σχολείων Ιμάμηδων και Ιεροκηρύκων», καθώς και της Θεολογικής Σχολής, που είχαν κλείσει το 1930 και 1933 αντίστοιχα.
1950 - 1960
Η διακυβέρνηση του Δημοκρατικού Κόμματος τερματίστηκε από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 27ης Μαΐου 1960. Οι πολιτικές του Δημοκρατικού κόμματος αποδοκιμάστηκαν από τον στρατό που ανέλαβε να επαναφέρει την Τουρκία στις κεμαλικές αξίες. Αν και ο στρατός στόχευε στο να καταστήσει το Ισλάμ όργανο του κράτους και μόνο και να αποτρέψει την εκμετάλλευσή του για πολιτικούς σκοπούς, οι ραγδαίες κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις, με την άνοδο των κομμουνιστικών και γενικά των αριστερών ιδεολογιών, θα τον αναγκάσουν να το χρησιμοποιήσει ως πολιτικό όπλο προκειμένου να ενδυναμώσει τον αντικομμουνισμό.
1960 - 1970
Η υιοθέτηση του νέου Συντάγματος της χώρας, πιο φιλελεύθερου και δημοκρατικού από το πρώτο, του 1924, ανάμεσα στα άλλα, επέκτεινε την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι γεγονός που οδήγησε στον πολλαπλασιασμό των θρησκευτικών ομάδων. Θρησκευτικές οργανώσεις που είχαν επανεμφανιστεί τη δεκαετία του 1960, εξαπλώθηκαν τη δεκαετία του 1970. Ανάμεσα σε αυτές και αρκετές σουφιστικές αδελφότητες που ανέλαβαν να προσφέρουν βοήθεια στους φτωχούς εργάτες και αγρότες, αναθερμαίνοντας παράλληλα την πίστη τους στο Ισλάμ.
Σε πιο ανεκτικό περιβάλλον έγινε κατορθωτή και η ίδρυση του πρώτου ισλαμικού πολιτικού κόμματος, του Κόμματος της Εθνικής Τάξης. Το κόμμα ιδρύθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1970 - από τον Νετσμετίν Ερμπακάν. Το κόμμα υποστηρίχθηκε κυρίως από θρησκευτικά συντηρητικούς σουνίτες στην Ανατολία αλλά και στις πόλεις, μικρεμπόρους, τεχνίτες και μικρούς αγρότες που δεν είχαν καταφέρει να επεφωληθούν από τον κρατικοκεντρικό σχέδιο εκσυχρονισμού - που δεν τους περιελάμβανε. Επίσης, το κόμμα υποστηρίχθηκε από τις επίσης ακμάζουσες την εποχή εκείνη αδελφότητες των Νακσιμπεντί και Νουρτσού και ιδιαιτέρως από τον Νακσιμπεντί σεΐχη Μεχμέτ Ζαχίτ Κοτκτού,  ιμάμη του τζαμιού Ισκεντέρ πασά στην Κωνσταντινούπολη. Η επιρροή του Κοτκτού ήταν καταλυτική: κινητοποιώντας τις διασυνδέσεις με την Ανατολία κατάφερε να εκλέξει τον εκλεκτό του, τον Ερμπακάν, ανεξάρτητο βουλευτή Ικονίου στις εκλογές του 1969, να τον προωθήσει στη δημιουργία ισλαμικού πολιτικού κόμματος και να τον επιβάλλει ως αδιαφιλονίκητο αρχηγό της παράταξης.
Μιλλί Γκορούς
Ένα χρόνο νωρίτερα ο ιδρυτής του κόμματος και θεμελιωτής του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία, Νετσεμετίν Ερμπακάν δημοσίευσε το πολιτικό του μανιφέστο: Millî Görüş (Εθνικό Όραμα ή Εθνική Προοπτική).
Στο Μιλλί Γκορούς επιχειρείται να εκφραστεί η σπουδαιότητα των ισλαμικών αρετών δίνοντας φωνή  στον φορέα αυτών των αρχών: το μικρομεσαίο κεφάλαιο των χωρικών της Ανατολίας και των ελεύθερων επαγγελματιών των πόλεων. Η μικροαστική τάξη, τα συμφέροντα της οποίας δεν είχε καταφέρει να εκπροσωπήσει κανένα πολιτικό κόμμα μέχρι τότε, έγινε το κύριο αντικείμενο και ο πυλώνας που στήριξε το πολιτικό Ισλάμ. Σύμφωνα με τη θεωρία του Μιλλί Γκορούς, η απεμπόληση των ιδανικών του Ισλάμ, και ο εκδυτικισμός που επιχειρήθηκε από τον Κεμάλ, ήταν ιστορικό λάθος, γιατί οδήγησε στον εκφυλισμό της κοινωνίας και στην εκμετάλλευσή της από τις δυτικές δυνάμεις.
Εαν οι ισλαμικές αρετές προβάλλονταν στην κοινωνία αλλά και στην οικονομία, η ηθική τάξη την οποία θα επέβαλλε το κράτος, θα έφερναν την κοινωνική δικαιοσύνη. Το κράτος θα έπρεπε να παρέμβει ώστε να αναπτύξει οικονομικά τις περιοχές της Ανατολίας διοχετεύοντας εκεί κεφάλαια και επενδύσεις, δίνοντας ώθηση στο μικρομεσαίο κεφάλαιο. Η τεχνολογία και η βιομηχανοποίηση έπρεπε να διαμορφωθούν σε τρόπο ώστε να ανταποκρίνονται στα ισλαμικά ιδεώδη, να χρησιμοποιηθούν δηλαδή προς όφελος των πολλών, και όχι των λίγων.
Οι αρχές της ισλαμικής αδελφοσύνης και αλληλεγγύης θα έπρεπε να υιοθετηθούν από όλη την κλίμακα της κοινωνίας, έτσι ώστε να υποστηριχθούν τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού προκειμένου να ανέλθει οικονομικά και ηθικά ολόκληρη η κοινωνία.
1970 - 1990
Η δεκαετία του 1970 υπήρξε για την Τουρκία δεκαετία έντονων πολιτικών συγκρούσεων καθώς η δύναμη και η απήχηση των κομμουνιστικών κομμάτων γινόταν ολοένα και πιο ορατή. Τόσο η αρχή της δεκαετίας του 1970 όσο και το τέλος της σημαδεύονται από δυο πραξικοπήματα, που και τα δυο έχουν απώτερο στόχο να ανακόψουν το ρεύμα των αριστερών κομμάτων και την πόλωση που δημιουργήθηκε μεταξύ αριστερών και δεξιών τόσο στην κοινωνία όσο και στο στράτευμα.
Παράλληλα, και παρόλο που το ένα μετά το άλλο, τα ισλαμικά κόμματα διαλύονται από το Συνταγματικό Δικαστήριο, στο ενδιάμεσο της ύπαρξής τους καταγράφουν συνεχόμενη αύξηση της επιρροής τους. Το Κόμμα Εθνικής Τάξης θα απαγορευτεί τον Μάιο του 1971, για να αντικατασταθεί, τον Μάιο του 1972 από το Κόμμα της Εθνικής Σωτηρίας, το οποίο θα φτάσει στο απόγειο της δύναμής του το 1974 όταν και θα συγκυβερνήσει με το ΡΛΚ του Μπουλέντ Ετσεβίτ και ο Ερμπακάν θα αναλάβει Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Το νέο κόμμα πιστό στη θεωρία του Μιλλί Γκορούς, θα διακηρύξει με το σύνθημα «Μια μεγάλη Τουρκία για άλλη μια φορά» («Yeniden Büyük Türkiye») ότι η διαδικασία εκδυτικοποίησης της Τουρκίας οδήγησε στην απώλεια όλων εκείνων των αρχών του Ισλαμισμού που θα μπορούσαν να κάνουν τη Τουρκία μεγάλη ξανά. Η Τουρκία όφειλε με οδηγό τις ισλαμικές αρχές να επενδύσει στη σύχρονη τεχνολογία, να αναπτύξει τη δική της βαριά βιομηχανία, να στραφεί προς τον μουσουλμανικό κόσμο όπου θα μπορούσε να καταλάβει ηγετική θέση, δημιουργώντας μάλιστα τους ανάλογους με τη Δύση, μουσουλμανικούς θεσμούς, όπως κοινή αγορά με ενιαίο νόμισμα, το ισλαμικό δηνάριο, και κοινή αμυντική συμμαχία.
Η συνεχιζόμενη αστικοποίηση της χώρας με τη μαζική μετανάστευση πληθυσμών στα αστικά κέντρα πρόσφερε στο πολιτικό Ισλάμ, μια εκλογική βάση που αξιοποίησε στο έπαρκο : Τα ισλαμιστικά δίκτυα αλληλευγγύης που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1980 κατάφεραν να προσελκύσουν ολόκληρα τμήματα του πληθυσμού, όπως φοιτητές, καταστηματάρχες ή εργάτες. Οι οργανώσεις πρόσφεραν φαγητό σε απόρους, υποτροφίες και ξενώνες σε φοιτητές, ένα δίκτυο σε νέους πτυχιούχους που αναζητούσαν δουλειά και πίστωση σε καταστηματάρχες, βιομήχανους και εμπόρους. Σχέδια αυτοβοήθειας που πραγματοποιήθηκαν από γυναίκες ήταν ιδιαίτερα σημαντικά σε αυτή την προσπάθεια. Η οικονομική βοήθεια προήλθε από μια νεοσύστατη ισλαμιστική επιχειρηματική ελίτ.
Η μετακίνηση των πληθυσμών στις μεγάλες πόλεις τους έδωσε επίσης, τη δυνατότητα μόρφωσης και εκπαίδευσης κάτι που διευκόλυνε και την ανοδική κοινωνική κινητικότητα αλλά και την απόκτηση κεφαλαίου. Οι θρησκευόμενοι αγρότες μεταμορφώθηκαν σε θρησκευόμενους επιχειρηματίες, που συγκέντρωσαν αξιόλογη δύναμη στα χέρια τους, έτοιμοι να διεκδικήσουν τα σκήπτρα της οικονομικής δύναμης από την μέχρι τότε αστική, κεμαλική, επιχειρηματική ελίτ.
τουρκο-ισλαμική σύνθεση
Όταν ο στρατός παρενέβη και πάλι το 1980, προκειμένου να αποκαταστήσει την τάξη, αφού οι συνεχιζόμενες βίαιες αντιπαραθέσεις μεταξύ ακροαριστερών και ακροδεξιών είχαν οδηγήσει τη χώρα στο χείλος του εμφυλίου πολέμου, επέλεξε να χρησιμοποιήσει το Ισλάμ, στον ιδεολογικό πόλεμο που εξαπέλυσε εναντίον του κομμουνισμού. . Γι' αυτό το σκοπό η θρησκευτική εκπαίδευση έγινε υποχρεωτικό μάθημα σε όλα τα σχολεία, διοργανώθηκαν μαθήματα εκμάθησης και ερμηνείας του Κορανίου και εν γένει προωθήθηκε η ηθική και θρησκευτική αναβάθμιση της κοινωνίας. Η νέα αυτή «τουρκο-ισλαμική» σύνθεση (Türk-Islam Sentezi), που προέκυψε, βασισμένη στο τρίπτυχο «οικογένεια, τζαμί, στρατώνας» ένωσε το Ισλάμ με τον τουρκικό εθνικισμό και πράγματι κατάφερε να αποδυναμώσει τόσο τις αριστερές ιδεολογίες όσο και την μη τουρκική ισλαμική σκέψη (αραβικό και πακιστανικό ισλαμικό κίνημα),.
Ο αδιαφιλονίκητος πολιτικός ηγέτης της δεκαετίας του 1980, ο Τουργκούτ Οζάλ, με ιδεολογικό όχημα την τουρκο-ισλαμική σύνθεση, δημιούργησε την σύγχρονη συλλογική ταυτότητα του έθνους.
1990 - σήμερα
Οι μεταρρυθμίσεις της περιόδου Οζάλ συνετέλεσαν στην ισχυροποίηση των νέων καπιταλιστών επιχειρηματιών στις επαρχιακές πόλεις της Ανατολίας. Η οικονομική ανάκαμψη δημιούργησε μια νέα μεσαία τάξη - τη λεγόμενη «αστική τάξη της Ανατολίας» -γνωστή και ως «Λιοντάρια της Ανατολίας» («Anadolu Aslanlari)» - με ισχυρές ρίζες στον ισλαμικό πολιτισμό. Οι νέοι αυτοί κεφαλαιούχοι διέκοψαν τους δεσμούς τους με την δυτικότροπη, αστική επιχειρηματική ελίτ (όργανο της οποίας ήταν η TUSIAD (Ένωση Τούρκων Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων, που ιδρύθηκε το 1971) και ίδρυσαν τον Μάιο του 1990 στην Κωνσταντινούπολη την MUSIAD, Ένωση Ανεξάρτητων Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών. Η MUSIAD γίνεται πλέον το οικονομικό στήριγμα του επόμενου ισλαμικού κόμματος, του κόμματος Ευημερίας.
Η δεκαετία του 1990 θα σημαδευτεί από την άνοδο στην εξουσία του πολιτικού Ισλάμ μέσω του Κόμματος Ευημερίας. Το Κόμμα Ευημερίας από το 1995 και μετά κάνοντας στροφή στην ρητορική και στην θεματολογία του, αραιώνοντας τις αναφορές στο Ισλάμ και εμπλουτίζοντας την ατζέντα του με κοινωνικά ζητήματα που απασχολούσαν τις λαϊκές τάξεις, κατάφερε να συγκεντρώσει δυσαρεστημένους ψηφοφόρους άλλων κομμάτων και όχι μόνο πλέον της θρησκευόμενης δεξιάς και να αναδειχτεί σε ρυθμιστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής.
Αν και ο Νετσμετίν Ερμπακάν είχε αναλάβει κρατικό αξίωμα (αναπληρωτής Πρωθυπουργός) για σύντομα πάντα χρονικά διαστήματα στην δεκαετία του 1970, η συμμετοχή του κόμματός του στην κυβέρνηση συνασπισμού Κόμματος Ορθού Δρόμου - Κόμματος Ευημερίας, τον έφερε στην Πρωθυπουργία της χώρας για έναν ολόκληρο χρόνο: από τον Ιούνιο του 1996 ως τον Ιούνιο του 1997.
Η πολιτική του Ερμπακάν επικρίθηκε σφόδρα από την καθεστωτική τάξη ως ανατρεπτική του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. Προτάσεις όπως το να επιτραπεί η χρήση της μαντήλας στις φοιτήτριες και στις δασκάλες, ή ο συντονισμός των ωρών εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων με τις ωρες της προσευχής την περίοδο του Ραμαζανιού, έκαναν το πανίσχυρο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας να επέμβει στην κυβερνητική πολιτική. Οι ελίτ του στρατού απαίτησαν με διακοίνωσή τους, να σταματήσει η κυβέρνηση τις νομικές ρυθμίσεις υπέρ του ισλαμισμού. Παράλληλα ξεκίνησαν εκστρατεία πίεσης των ΜΜΕ, των μεγάλων επιχειρήσεων, της ανώτατης γραφειοκρατίας, προκειμένου να αποκηρύξουν και να διακόψουν την άνοδο του ισλαμιστικού στοιχείου στη χώρα και να επαναφέρουν τη χώρα στις κεμαλικές γραμμές. Τελικά, και αφού ο Ερμπακάν παραιτήθηκε από την κυβέρνηση συνασπισμού, τον Ιούνιο του 1997, το Συνταγματικό Δικαστήριο απαγόρευσε και αυτό το κόμμα τον Ιανουάριο του 1998. Αυτή η περίοδος έχει μείνει γνωστή ως η «Διαδικασία της 28ης Φεβρουαρίου».
Το επόμενο κόμμα που δημιουργήθηκε από την κρυφή ηγεσία του Ερμπακάν (στον οποίο είχε επιβληθεί αποκλεισμός από την πολιτική ζωή για 5 χρόνια), το Κόμμα Αρετής, μετρίασε ακόμα περισσότερο τις αναφορές του στον Ισλαμισμό. Η πιο σημαντική αλλαγή όμως έγινε στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής: Η Δύση έπαψε να αντιμετωπίζεται ως προαιώνιος εχθρός, η αντιδυτική ρητορική σταμάτησε και η προοπτική της ένωσης της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίστηκε ρεαλιστικότερα. Στο Κόμμα Αρετής που και αυτό απαγορεύτηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο τον Ιούνιο του 2001 έγινε ορατή πλέον και αναγνωρίστηκε και από τα μέλη του, η διαίρεση μεταξύ «συντηρητικών» και «ανανεωτών». Η αλλαγή στην πολιτική ατζέντα που συνέβη τα προηγούμενα χρόνια, ανάγκασε τα μέλη να ταχτούν είτε υπέρ της είτε κατά. Έτσι, δημιουργούνται πλέον δυο νέα κόμματα. Το Κόμμα Ευτυχίας που συμπεριέλαβε τους ριζοσπάστες ισλαμιστές, που ήθελαν να παραμείνουν πιστοί στην ιδεολογία του Ερμπακάν, και στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης που συμπεριέλαβε τα στελέχη που ήθελαν μετριοπαθέστερες θέσεις προκειμένου να δημιουργήσουν ένα μεγάλο πολυσυλλεκτικό κόμμα. Η δημοφιλία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αλλά και οι μετριοπαθείς, πιο σύγχρονες θέσεις του κόμματος, έκαναν γρήγορα το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης να ξεχωρίσει από όλα τα κόμματα, ισλαμικά και μή, και αφότου, ο ηγέτης του διακήρυξε πολλές φορές και ιδιωτικά και δημόσια την αλλαγή ως προς τον τρόπο θέασης του Ισλάμ, το ΔκΑ κατάφερε να γίνει ο εκπρόσωπος της δεξιάς και ακροδεξιάς παράταξης στη σύγχρονη Τουρκία, και από το 2002 η κυβέρνηση της χώρας.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Ισλάμ στην Τουρκία Κατηγορία:Ισλαμισμός
Inditex
H Industria de Diseño Textil, S.A. (ή Inditex Textile Design Industry, προφορά: indiˈteks) είναι Ισπανική πολυεθνική εταιρεία ένδυσης με έδρα την Αρτέισα, Κορούνια, Γαλικία. Η Inditex είναι ο μεγαλύτερος όμιλος μόδας σε όλο τον κόσμο, μετρώντας περίπου 7.200 καταστήματα σε 93 διαφορετικές αγορές παγκοσμίως.
Το μεγαλύτερο της brand είναι το Zara, ώστοσο, εκτός από αυτό, στον όμιλο ανήκουν και τα Zara Home, Massimo Dutti, Bershka, Oysho, Pull&Bear, Stradivarius και Uterqüe. Η εταιρεία ιδρύθηκε περί τη δεκαετία του 1960 από το ζεύγος Ροσαλία Μέρα και Αμάνθιο Ορτέγα, με το Zara, να είναι το πρώτος της κατάστημα, περί τη δεκαετία του 1970. Η εταιρεία πλέον δραστηριποιείται και στο διαδίκτυο, όπου πουλάει προϊόντα της και σε περιοχές που δεν έχει κατάστημα.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ισπανίας
1006 Λαγκράνζεα
Η Λαγκράνζεα (Lagrangea) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,133. Ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γάλλου μαθηματικού Ζοζέφ Λουί Λαγκράνζ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λαγκράνζεας εκτιμάται σε 29,56 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,067.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαγκρανζεα
Βασίλειος Σαγιάς
Ο Βασίλειος Σαγιάς, (Πάτρα 1893 - ), ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.