cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλμπέρ Καμύ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του, μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον Ζαν Γκρενιέ, που θα παρουσιάσει στον μαθητή του το έργο του Νίτσε. Ξεκινά να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό Sud το 1932. Μετά το απολυτήριο λυκείου (bac) παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της Φιλοσοφικής Σχολής, αλλά η φυματίωση (στα 1930 είχε την πρώτη του κρίση) τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation). Για λόγους υγείας αποχωρεί από την οικογενειακή εστία. Μένει για λίγο σε έναν θείο του χασάπη το επάγγελμα και δημοκράτη, υπέρμαχου των ιδεών του Βολτέρου, κι έπειτα αποφασίζει να ζήσει μόνος. Για να τα βγάλει πέρα παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα και κάνει διάφορες δουλειές.
Το 1935, ξεκινά το L' Envers et l' Endroit, που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας (le Théâtre du Travail) στο Αλγέρι, που αργότερα (1937) μετονομάζει σε «Θέατρο της Ομάδας». Στο μεσοδιάστημα, ο Καμύ αποφασίζει να εγκαταλείψει το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Εργάζεται στην εφημερίδα Front populaire (Λαϊκό μέτωπο), του Πασκάλ Πιά (Pascal Pia). Η έρευνα που κάνει με τίτλο Μιζέρια της Καμπυλίας θα συναντήσει αντιδράσεις. Το 1940, η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον Ξένο (L' Étranger, 1942) και το δοκίμιο Ο μύθος του Σίσυφου (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις. Σύμφωνα με τη δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα Η παρεξήγηση (Le Malentendu) και Καλιγούλας (Caligula, 1944). Το 1943 προσλαμβάνεται ως εκδότης από τον εκδοτικό οίκο Γκαλιμάρ και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας Combat (Μάχη), που συγκέντρωσε μερικές από τις σημαντικότερες υπογραφές Γάλλων αριστερών διανοουμένων, όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη Γαλλική Αντίσταση. Το 1947, διαφωνώντας με τη συντακτική ομάδα της εφημερίδας, ο Καμί την εγκαταλείπει. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με την παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την Πανούκλα (1947), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: L' État de siège (1948), Οι δίκαιοι (1949) και Ο επαναστατημένος άνθρωπος (L' Homme révolté) (1951).
Το 1952 έρχεται σε ρήξη με τον Ζαν Πωλ Σαρτρ με τη δημοσίευση στο περιοδικό Μοντέρνοι καιροί (Les Temps modernes) του άρθρου από τον Ανρί Ζανσόν (Henri Jeanson) που προσάπτει στην εξέγερση του Καμύ ότι είναι «εκ προθέσεως στατική». Το 1956, στο Αλγέρι, πρότεινε την «πολιτική ανακωχή» ενώ μαινόταν ο πόλεμος. Εκδίδει την Πτώση (La Chute), ένα απαισιόδοξο βιβλίο. Το 1957 τιμάται με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.
Ο Καμύ βρίσκει τον θάνατο στις 4 Ιανουαρίου 1960, πριν προλάβει να συμπληρώσει τα 47 του, σε αυτοκινητικό δυστύχημα στο (Πτι) Βιλμπλεβέν της Υόν (Yonne), όταν ο οδηγός και συγγενής του στενού του φίλου Γκαλιμάρ παρεκκλίνει της πορείας του και ρίχνει το αυτοκίνητο μάρκας Facel-Vega σε ένα δέντρο. Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για υπερβολική ταχύτητα (130 χλμ/ω), αδιαθεσία του οδηγού ή σκάσιμο του ελαστικού, αλλά ο συγγραφέας Ρενέ Ετιάμπλ διαβεβαιώνει ότι μετά από επίμονες μελέτες είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι η Facel-Vega ήταν ένα κινητό φέρετρο - ωστόσο καμία εφημερίδα δεν δέχτηκε να τις δημοσιεύσει.
Ο Καμύ τάφηκε στο Λουρμαρέν (Lourmarin) της Βωκλύζ, όπου είχε αγοράσει μια κατοικία.
Στο περιθώριο των κυρίαρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στον Θεό, στην ιστορία ή στη λογική, ήρθε σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, τον Μαρξισμό και τον Υπαρξισμό. Δεν σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση.
Ο Αλμπέρ Καμύ παραδόθηκε στη διαρκή εναλλαγή για να αποφύγει τη «συνήθεια», ωστόσο διατήρησε μία και μοναδική ως την τελευταία ημέρα της ζωής του: να γράφει για τους ανθρώπους, για «τα παθήματα της ψυχής» και για το «παράπονο των εγκλείστων στον εαυτό τους» ανθρώπων. Το σύνολο του έργου του (αριθμεί 30 βιβλία) είχε ευρύτατη απήχηση και μεταφράστηκε στις περισσότερες χώρες. Ο Καμύ ήταν ο κατ' εξοχήν «ανθρώπινος» συγγραφέας, ο κατ' εξοχήν ανθιστάμενος στην κωμωδία της καθημερινότητας, ο πραγματικός αναλυτής των «μάταιων πράξεων», όπως γράφει ο ίδιος θέλοντας να χαρακτηρίσει την αγωνία του θανάτου.
Θεατρικές Παραστάσεις
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ34670%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Κατάλογος με ελληνικές παραστάσεις έργων του Αλμπέρ Καμύ].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ακτιβιστές κατά της θανατικής ποινής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Σπύρος Παξινός
Ο Σπύρος Παξινός (1895-1958) ήταν ανώτατος αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων, υποδιευθυντής της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών και επικεφαλής της Υπηρεσίας Διώξεως Κομμουνισμού την περίοδο 1936-1941. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταστάθηκε στο Πακιστάν, όπου και δολοφονήθηκε το 1958 υπό μυστηριώδεις συνθήκες.
Βιογραφία
O Σπύρος Παξινός γεννήθηκε το 1895 στην Κέρκυρα. Εισήχθη στην Χωροφυλακή το 1915 και έφτασε μέχρι το βαθμό του ανθυπομοίραρχου. Το 1929 μετετάγη με το βαθμό του Αστυνόμου Β' στην Αστυνομία Πόλεων και τοποθετήθηκε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών. Ανέβηκε γρήγορα την ιεραρχία του Σώματος, φτάνοντας μέχρι τις ανώτατες θέσεις. Ήταν πολύγλωσσος, μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά.
Στον αντικομμουνιστικό αγώνα
Το 1935 έγινε υποδιοικητής της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών και το 1936 επί δικτατορίας Μεταξά ο υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας Μανιαδάκης τον έστειλε να εκπαιδευτεί στη γερμανική Γκεστάπο στη δίωξη του κομμουνισμού. Επέστρεψε το 1937 όπου τοποθετήθηκε επικεφαλής της Υπηρεσίας Διώξεως Κομμουνισμού με βοηθό του τον αστυνόμο Νικόλαο Χαραλαμπίδη και του νεοσυσταθέντος Κέντρου Αλλοδαπών, το οποίο ήταν υπηρεσία αντικατασκοπείας.
Ο Παξινός εφάρμοσε πολύ αποτελεσματικά τις μεθόδους της Γκεστάπο και επέτυχε την εξάρθρωση της καθοδήγησης του ΚΚΕ με τη σύλληψη κατά τα έτη 1938-39 πολλών ηγετικών στελεχών του κόμματος (Μαλτέζος, Νεφελούδης, Σκλάβαινας, Παρτσαλίδης, Σιάντος, Πλουμπίδης, Θέος, Σκαφίδας, Μιχελίδης, Δαμασκόπουλος κ.α). Επίσης πρωτοστάτησε στην προσπάθεια του Υφυπουργείου Ασφαλείας να υπογράψουν δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού φυλακισμένα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και στη συνέχεια κάποια από αυτά να περάσουν στην υπηρεσία της Ασφάλειας, όπως ο Τυρίμος, ο Μανωλέας, ο Μύτλας κ.α.
Η ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ
Στα τέλη του 1939 μεθόδευσαν μαζί με τον Μανιαδάκη και τον Τυρίμο την ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ (ΠΔ) ενός ασφαλίτικου μηχανισμού με σκοπό τη διάβρωση της πραγματικής ηγεσίας του ΚΚΕ της λεγόμενης Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ). Η ΠΔ που εξέδιδε και δικό της ασφαλίτικο Ριζοσπάστη ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση με την ΠΚΕ, κατηγορώντας η μια την άλλη για χαφιεδισμό. Μέσα σε αυτό το κλίμα τα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ βρέθηκαν σε πρωτοφανή σύγχυση. Η ΠΔ κατάφερε να επηρεάσει πολλά φυλακισμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, ακόμα και τον ίδιο το Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν υποψιαζόταν το ρόλο της, αλλά αντ' αυτού υποψιαζόταν την καθαρή ΠΚΕ.
Για τη δράση του στον αντικομμουνιστικό αγώνα ο Παξινός τιμήθηκε από τον Μεταξά και τον Μανιαδάκη.
Το 1940 έγραψε το βιβλίο "Έγκλημα - Κοινωνία - Αστυνομία" που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Σαλίβερου.
Εγκατάσταση στο Κάιρο και ύποπτο τέλος στο Πακιστάν
Τον Μάιο του 1941 ο Παξινός ακολούθησε τη βασιλική κυβέρνηση στο Κάιρο. Σύμφωνα με κάποιες πηγές το 1942 κατά τη διάρκεια δεξίωσης της Αγγλικής πρεσβείας, εκμυστηρεύτηκε σε Άγγλο διπλωμάτη την επιθυμία του να γράψει ένα βιβλίο που θα απεκάλυπτε τα πάντα γύρω από τον θάνατο του Ι. Μεταξά και το οποίο θα εξέδιδε μετά τον πόλεμο. Την επόμενη μέρα τον συνέλαβαν οι Άγγλοι και μεταφέρθηκε στις Συριακές φυλακές στο Άκρον, ως πράκτορας των Γερμανών. Λίγο πριν το τέλος του πολέμου μεταφέρθηκε σε φυλακές στην Ινδία.
Όταν αποφυλακίστηκε δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά εγκαταστάθηκε στο Καράτσι του Πακιστάν άνοιξε δικό του γραφείο και ασκούσε το επάγγελμα του ναυλομεσίτη. Επίσης διετέλεσε για ένα διάστημα πρόξενος της Ελλάδας στο Πακιστάν.
Στις 24 Νοεμβρίου 1958 δολοφονήθηκε στο Καράτσι υπό μυστηριώδεις συνθήκες. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο 1ο Νεκραταφείο Αθηνών στις 11 Δεκεμβρίου 1958.
Οικογενειακή κατάσταση
Ο Παξινός ήταν παντρεμένος, η γυναίκα του ονομαζόταν Ιουλία (Τζούλια) χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Τον Απρίλιο του 1939 η σύζυγος του Παξινού ήταν η κουμπάρα στον γάμο του κρατούμενου στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών στελέχους του ΚΚΕ Κώστα Θέου και νονά του γιού του, ώστε το παιδί να μπορέσει να αποκτήσει όνομα και να δηλωθεί στο ληξιαρχείο για να φοιτήσει στο σχολείο. Επίσης είχε δύο αδελφές, την Μαρία -σύζυγο Σκιαδόπουλου- και την Κωνσταντίνα -σύζυγο Αρβανιτάκη- από τις οποίες απέκτησε ανήψια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιωματικοί της αστυνομίας πόλεων Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής Κατηγορία:Μεταξισμός Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές
Live in Paris 1975
Live in Paris 1975 είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, ο οποίος ηχογραφήθηκε στις 7 Απριλίου του 1975 στο "Παλαί ντε Σπορ" του Παρισιού. Το άλμπουμ αυτό κυκλοφόρησε στις 5 Απριλίου 2001 και αποτελεί ηχητικό ντοκουμέντο της τελευταίας ζωντανής εμφάνισης του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ με το υπόλοιπο συγκρότημα, μέχρι την επανένωση τους το 1984. Μετά την αποχώρηση του, ο Μπλάκμορ δημιούργησε τους Rainbow και αντικαταστάθηκε στους Deep Purple από τον αμερικάνο κιθαρίστα, Τόμι Μπόλιν.
Τα τραγούδια προέρχονται από τα στούντιο άλμπουμ "Machine Head", "Burn" και "Stormbringer". Άλλες κυκλοφορίες που περιλαμβάνουν κομμάτια του "Live in Paris 1975" είναι το "Made in Europe" και το "Mk III: The Final Concerts".
Στις 29 Ιανουαρίου 2013, η εταιρεία "Eagle Rock" κυκλοφόρησε την επανέκδοση του άλμπουμ, με επιπλέον υλικό μία συνέντευξη του τραγουδιστή Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, του μπασίστα Γκλεν Χιούζ και του ντράμερ Ίαν Πέις, ηχογραφημένη το 1975.
Τραγούδια
CD 1
1. Burn (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) - 9:46
2. Stormbringer (Blackmore, Coverdale) - 5:12
3. The Gypsy (Blackmore, Coverdale, Hughes, Lord, Paice) - 6:11
4. Lady Double Dealer (Blackmore, Coverdale) - 4:35
5. Mistreated (Blackmore, Coverdale) - 12:49
6. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:10
7. You Fool No One (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) - 19:30
CD 2
9. Going Down (Nix) - 5:19
10. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:33
Μπόνους επανέκδοσης
11. Συνέντευξη το 1975 με τους Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, Γκλεν Χιούζ και Ίαν Πέις - 23:19
Θέσεις τσαρτ
Paris 1975 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία επανέκδοσης: 29 Ιανουαρίου 2013
Τα μέλη των Deep Purple
Το "Live in Paris 1975" ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Παλινδρόμηση (στατιστική)
Η παλινδρόμηση είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη στατιστική τεχνική μοντελοποίησης για την έρευνα της συσχέτισης μεταξύ μίας εξαρτώμενης μεταβλητής και μιας ή περισσότερων ανεξάρτητων μεταβλητών. Χρησιμοποιείται με σκοπό την εκχώρηση δεδομένων σε μία πραγματική μεταβλητή πρόβλεψης, όπως ισχύει και στην περίπτωση της κατηγοριοποίησης όταν είναι διακριτή, αλλιώς καλείται παλινδρόμηση αν η μεταβλητή είναι συνεχής .Η παλινδρόμηση προϋποθέτει ότι τα σχετικά δεδομένα ταιριάζουν με μερικά γνωστά είδη συνάρτησης και μετά καθορίζει την καλύτερη συνάρτηση αυτού του είδους που μοντελοποιεί τα δεδομένα που έχουν δοθεί. Αποτέλεσμα της παλινδρόμησης όταν χρησιμοποιείται ως τεχνική εξόρυξης δεδομένων, αποτελεί ένα μοντέλο που χρησιμοποιείται αργότερα για να προβλέψει τις τιμές της κατηγορίας για τα νέα δεδομένα. Τέτοια παραδείγματα εφαρμογής της παλινδρόμησης αποτελεί η πρόβλεψη της ζήτησης για ένα νέο προϊόν ή υπηρεσία συναρτήσει των δαπανών διαφήμισης ή ο υπολογισμός της ταχύτητας του ανέμου σε σχέση με την θερμοκρασία, την υγρασία και την ατμοσφαιρική πίεση του περιβάλλοντος.
Ιστορία
Η στατιστική εμφανίστηκε, με την μορφή που την γνωρίζουμε σήμερα, τον 17ο αιώνα. Κατά την εξέλιξή της ανά τους αιώνες προέκυψαν διάφορες χρήσεις της λέξης "στατιστικής". Πολλοί ταυτίζουν τον όρο στατιστική με την καταγραφή δεδομένων διοίκησης που καταλήγουν σε μη αμφισβητήσιμους αριθμούς για την καλύτερη δυνατή εξαγωγή αποτελεσμάτων. Για άλλους είναι ένας κλάδος που διδάσκεται στο πανεπιστήμιο και χρησιμοποιείται σε άλλους επιστημονικούς κλάδους, όπως την ιατρική, την βιολογία, την οικονομία κ.ο.κ. Αυτό που αποτέλεσε κομβικό σημείο στην εξέλιξη της Στατιστικής, είναι η εισαγωγή, η εφαρμογή και η αξιοποίηση των εννοιών της μέσης τιμής, της διακύμανσης, της παλινδρόμησης και της συσχέτισης. Ο Galton παρατηρεί ότι: «είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί οι στατιστικοί απέκτησαν τη συνήθεια να περιορίζουν τις έρευνές τους στις μέσες τιμές και δεν ικανοποιούνται περισσότερο από μια ευρύτερη προοπτική. Φαίνεται να αγνοούν τα θέλγητρα της ποικιλίας». δεν εμπιστευόταν τις μέσες τιμές και στα πλαίσια των ευγονικών του ενασχολήσεων ενδιαφερόταν για τις διαφορές μεταξύ των όντων, άρα και τις αποκλίσεις από τη μέση τιμή. Σε αντιδιαστολή με το νόμο της κανονικής κατανομής χρησιμοποιεί αυτό που ονομάζει «νόμο των παρεκκλίσεων από τη μέση τιμή». Οι εργασίες του Galton καταλήγουν σε μια ανακάλυψη που καταστρέφει το σχήμα του Quetelet: μια κανονική κατανομή αντί να είναι ένδειξη ομοιογένειας, μπορεί να προκύπτει ως συνιστώσα πολλών διαφορετικών κατανομών που αντιστοιχούν σε επιμέρους πληθυσμούς με μέσες τιμές πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Έτσι, η μέση τιμή μιας κανονικής κατανομής γίνεται ένα κινούμενο κέντρο βάρους που εξαρτάται από τη σύνθεση των εσωτερικών δυνάμεων των κοινωνιών. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί τον Galton στην ανακάλυψη της παλινδρόμησης.
Μοντέλα Παλινδρόμησης
Όπως αναφέραμε και στην αρχή η Παλινδρόµηση (Regression) είναι µια στατιστική τεχνική µοντελοποίησης για την έρευνα της συσχέτισης µεταξύ µίας εξαρτώµενης µεταβλητής και µιας ή περισσότερων ανεξάρτητων μεταβλητών.Το Γενικευµένο Νευρωνικό ∆ίκτυο Παλινδρόµησης (Generalized Regression Neural Network -GRNN) µπορεί να εκτελέσει διεργασίες παλινδρόµησης για να κατασκευάσει ένα µοντέλο παλινδρόµησης. Τα µοντέλα παλινδρόµησης περιλαµβάνουν τις ακόλουθες µεταβλητές :
Ένα µοντέλο παλινδρόµησης συσχετίζει το Υ σε µία συνάρτηση παλιδρόμησης/regression των X και \beta. . Ο συνήθης φορµαλισµός είναι.
Η Ανάλυση Παλινδρόµησης μας βοηθά να κατανοήσουμε την μεταβολή της εξαρτώµενης µεταβλητής Υ όταν µεταβάλλεται µία από τις ανεξάρτητες µεταβλητές Χ, ενώ οι άλλες ανεξάρτητες µεταβλητές κρατιούνται σταθερές. Συνήθως, επιδιώκεται να εξακριβωθεί η αιτιώδης επίδραση µιας µεταβλητής επάνω σε άλλη. Για παράδειγμα, η επίδραση της αύξησης τιµών προϊόντων µε την προσφορά/ζήτηση. Η επίδραση της παροχής χρημάτων στο ρυθμό πληθωρισμού. Για τέτοια ζητήματα, συγκεντρώνονται τα δεδομένα που αφορούν τις µεταβλητές ενδιαφέροντος και υιοθετείται η παλινδρόµηση για να υπολογίσει την ποσοτική επίδραση των µεταβλητών επάνω στη µεταβλητή που επηρεάζουν. Αξιολογείται επίσης η "στατιστική σημασία" των κατ' εκτίμηση συσχετίσεων, δηλαδή ο βαθµός εµπιστοσύνης (confidence) ότι η αληθινή συσχέτιση είναι κοντά στην κατ' εκτίμηση. Η ανάλυση παλινδρόµησης για πρόβλεψη και πρόγνωση έχει ουσιαστική επικάλυψη µε τον τοµέα της µηχανικής µάθησης.
Γραμμική παλινδρόμηση
Η παλινδρόμηση είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται για τη μοντελοποίηση και την ανάλυση αριθμητικών δεδομένων, μιας εξαρτημένης μεταβλητής και κάποιων ανεξάρτητων μεταβλητών. Το μοντέλο είναι μια συνάρτηση συσχέτισης της εξαρτημένης μεταβλητής από τις ανεξάρτητες. Η μοντελοποίηση μπορεί να γίνει χωρίς να είναι γνωστή απο πριν η γνώση για τον τρόπο με τον οποίο συνδέεται η εξαρτημένη μεταβλητή από τις ανεξάρτητες και τότε ονομάζεται εμπειρική μοντελοποίηση.Στην γραμμική παλινδρόμηση, η απαίτηση του μοντέλου που θα παραχθεί είναι: η εξαρτημένη μεταβλητή yi να είναι ένας γραμμικός συνδυασμός των ανεξαρτήτων μεταβλητών. thumb|right|250px|Γραμμική Παλινδρόμηση
Απλή Γραμμική παλινδρόμηση
Στην απλή γραμμική παλινδρόμηση υπάρχει η ανεξάρτητη μεταβλητή x_i, και δύο παράμετροι. Το μοντέλο έχει τη μορφή :
Γραμμικότητα
Η κατανομή της Y έχει, για τα διάφορα επίπεδα  της X,  μέση τιμή  ή  όπου, \alpha και \beta παράμετροι που εκτιμώνται από το δείγμα. Άρα, υποθέτουμε ότι οι μέσες τιμές της Y,  για τα διάφορα επίπεδα της Χ, είναι γραμμικές συναρτήσεις της Χ (ότι βρίσκονται δηλαδή σε ευθεία γραμμή). Σημειώνουμε ότι στο μοντέλο , τυχαίες μεταβλητές είναι μόνο οι Y και \epsilon.
Ομοσκεδαστικότητα-Σταθερότητα Διασποράς
Οι κατανομές της Y έχουν ίδια διασπορά για όλα τα επίπεδα της X, δηλαδή,. .
Ανεξαρτησία
Οι τιμές της Υ που αντιστοιχούν στα διάφορα επίπεδα της Χ είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους. Εξαρτημένα Υ εμφανίζονται συνήθως όταν παίρνουμε παρατηρήσεις από την ίδια πειραματική μονάδα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές (π.χ.  μετράμε την πίεση ή το βάρος του ιδίου ατόμου ανά εβδομάδα). Επίσης, σε περιπτώσεις όπου χρησιμοποιούνται μηχανές (π.χ. όργανα μέτρησης, κ.τλ) που αλλάζει η απόδοσή ανάλογα με τη χρήση αν ο χειριστής βελτιώνεται (ή χειροτερεύει) με την πάροδο του χρόνου. Είναι επομένως αναγκαίο, όταν έχουμε πειραματικά δεδομένα που παίρνονται με χρονική σειρά, να κάνουμε ένα διάγραμμα υπολοίπων ως προς το χρόνο έστω και αν ο χρόνος δεν χρησιμοποιείται ως μεταβλητή στο μοντέλο.
Λογιστική Παλινδρόµηση
Το λογιστικό μοντέλο είναι ένα μη γραμμικό μοντέλο, τα σφάλματα, του οποίου δεν υπακούν στην κανονική κατανομή και η μεταβλητή απόκρισης είναι διακριτή.
Η λογιστική παλινδρόμηση χρησιμοποιείται όταν επιθυμούμε να προβλέψουμε την απουσία ή την παρουσία ενός χαρακτηριστικού, ή ενός συμβάντος. Είναι μια γενίκευση της απλής γραμμικής παλινδρόμησης για την thumb|right|250px|Λογιστική Παλινδρόµησηπερίπτωση όπου η εξαρτημένη μεταβλητή (Υ) είναι δίτιμη ( δηλαδή παίρνει την τιμή 0 όταν απουσιάζει το χαρακτηριστικό ή την τιμή 1 όταν υπάρχει το χαρακτηριστικό). Ένα παράδειγμα της εφαρμογής της είναι η εξέταση της εμφάνισης στεφανιαίας νόσου σε ένα νοσοκομείο σε ένα δείγμα ανδρών σε σχέση με την ηλικία, εάν καπνίζουν, τη συστολική και διαστολική πίεση του αίματος, τα επίπεδα της χοληστερόλης και το βάρος τους. Σε αυτή την περίπτωση, κωδικοποίησαν με 0 τα άτομα που δεν  έχουν πάθει  έμφραγμα τα τελευταία 10 χρόνια και με 1 τα άτομα που έχουν υποστεί έμφραγμα.
Το γραμμικό μοντέλο είναι αδύνατο να χρησιμοποιηθεί όταν η μεταβλητή Υ είναι δυαδική και έχουμε τα εξής τρία προβλήματα:
Παρόλο που στα δύο πρώτα προβλήματα είναι δυνατό να τα παραλείψουμε και να χρησιμοποιήσουμε την γραμμική παλινδρόµηση, εφαρμόζοντας κάποιες άλλες τεχνικές, το τρίτο πρόβλημα μας το απαγορεύει ρητά, γιατί δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με διαφορετικό τρόπο.
Απλό Λογιστικό Μοντέλο
Το μοντέλο που χρησιμοποιούμε όταν η Yi είναι δίτιμη είναι το λογιστικό, το οποίο ορίζεται ως εξής: όπου Y_i: ανεξάρτητη τ.μ. Bernoulli και
όπου
Πεντηκοστή
thumb|200px|right|Η επιφοίτηση του αγίου πνεύματος, ελαιογραφία του [[Δομήνικος Θεοτοκόπουλος|Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, αρχές 17ου αιώνα.]] Πεντηκοστή ονομάζεται κατά την Καινή Διαθήκη η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους που συνέβη την πεντηκοστή ημέρα από το Πάσχα των Εβραίων (Πράξεις Β΄ 1-41). Σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού, κάθε χρόνο, οι χριστιανοί εορτάζουν με ιδιαίτερη λαμπρότητα την εορτή της Πεντηκοστής και αυτό διότι θεολογικά η ημέρα αυτή θεωρείται η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας.
Την ημέρα της Πεντηκοστής έλαβε χώρα η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους 12 μαθητές (περιλαμβανομένων και των αποστόλων του Ιησού) οπότε, σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων, έλαβαν Άγιο Πνεύμα μιλώντας σε ξένες γλώσσες (γλωσσολαλιά) «για τα θαυμαστά έργα του Θεού», γεγονός που έγινε αντιληπτό από Ιουδαίους και προσήλυτους που ήταν στην Ιερουσαλήμ για τη γιορτή των Εβδομάδων. Ως αποτέλεσμα, έπειτα και από το κήρυγμα του Πέτρου, βαφτίστηκαν εκείνη την ημέρα 3.000 νέα μέλη της χριστιανικής εκκλησίας. (Πράξεις 1:13-15· 2:1-41) Εκείνη η ημέρα ήταν 50 ημέρες μετά την ανάσταση του Ιησού Χριστού που συνέπεσε στις 16 Νισάν.
Η «Πεντηκοστή» άρχισε να γιορτάζεται από τους αποστολικούς χρόνους είτε στο ναό των Ιεροσολύμων μαζί με τους Ιουδαίους (Πράξεις κ΄ 16), είτε χωριστά. Σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς Πατέρες και συγγραφείς του β' μισού του 4ου αιώνα γίνεται λόγος περί του εορτασμού από τους αποστολικούς χρόνους όπου κατά την εορτή αυτή γινόταν και η βάπτιση των κατηχουμένων όπου και για το λόγο αυτό συνεχίζεται και ψάλλεται ο τρισάγιος ύμνος: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε...».
Η Πεντηκοστή είναι εβδομαδιαία εορτή δηλαδή εορτάζεται όλες τις ημέρες της εβδομάδας με ιδιαίτερη έξαρση το Σάββατο. Από τις μεθεόρτιες ημέρες ξεχωρίζει η Δευτέρα που είναι αφιερωμένη στο Άγιο Πνεύμα όπου και επαναλαμβάνεται ομοίως όλη η ακολουθία της Κυριακής.
Το γεγονός της Πεντηκοστής εντάσσεται στην 3η περίοδο της ιστορίας της Εκκλησίας
1. Την 1η περίοδο κατά την οποία η εκκλησία υπήρχε στην αιώνια βουλή και σοφία του Τριαδικού Θεού πριν τη δημιουργία του κόσμου.
2. Τη 2η περίοδο η οποία ξεκινά με τη δημιουργία του κόσμου κατά την οποία ο Τριαδικός Θεός έρχεται σε κοινωνία με τους αγγέλους και τους ανθρώπους.
(Ιγνατίου Αντιοχείας, «επιστολή Προς Εφεσίους»· Επιφανίου Κωνσταντίας, Προοίμιο Παναρίου· Μεγάλου Αθανασίου, «λόγος Κατά Αρειανών»· Ιωάννου Χρυσοστόμου, «ομιλία Προ της εξορίας»· Γρηγορίου Νύσσης, «Λόγος Κατηχητικός ο Μέγας (17)»).
Πεντηκοστή, Εκκλησία, Κοινωνία
Η ενάσκηση των ρόλων του προσώπου που είναι ταυτόχρονα μέλος της Εκκλησίας και μέλος της Πολιτείας, γίνεται σε διακριτό πλαίσιο της  Συναλληλίας Εκκλησίας -Πολιτείας  του Συνοδικού συστήματος  και του Συντάγματος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι είναι αδύνατο, η Εκκλησία, ως εκ της φύσεώς της να περιοριστεί ή να εκπροσωπηθεί στα όρια   ενδοκοσμικών σχημάτων οργανώσεων η κινημάτων. Εάν μπορούσε να συμβεί  αυτό, τότε η Εκκλησία θα νοούνταν  ως ένας  πεπερασμένος θνησιγενής ανθρώπινος οργανισμός. Δεν θα είχε  την αιώνια  σωτηριολογική της θεανθρώπινη υπόσταση -διάσταση,  που συνιστά και το λόγο της  ύπαρξής της. (Κορ. 12,27- Κολ. 1,24, Iω, 1,14) Η κατανόηση της Εκκλησίας με όρους στρατευμένης θρησκευτικότητας,  που προσεγγίζει την ηθική,  όχι σαν βίωση της θεολογίας,  αλλά σαν ηθικισμό λιγότερο η περισσότερο χρησιμοθηρικό,  αλλοιώνει την οντολογική προοπτική και αποστολή της.
Θεολογία της Πεντηκοστής
Σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία οι ρίζες της  Εκκλησίας ευρίσκονται μέσα στον χώρο του Τριαδικού Θεού, μέσα στην κοινωνία Αυτού μετά των Αγίων Αγγέλω ν και του πρώτου δημιουργηθέντος ανθρώπου από τον Τριαδικό Θεό. Όμως, διά της παρακοής του ανθρώπου διεσπάσθη η πρώτη Εκκλησία και έτσι έχουμε κατόπιν την στροφή του ανθρώπου και της κτίσεως ολοκλήρου κατά του Θεού. μικρογραφία|231x231εσ|Πεντηκοστή, Θεοφάνης Κρητικός, 14ος αι. Mονή Σταυρονικήτα Για τον λόγο αυτό, όταν λέγει και υπόσχεται ο Θεός στον άνθρωπο ότι θα κατέλθει ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός, για να σώσει και λυτρώσει τον άνθρωπο, τίθενται και πάλι τα θεμέλια της νέας Εκκλησίας. Και όντως κατέβηκε ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός, για να σώσει και να λυτρώσει τον πεπτωκότα άνθρωπο.
Πάνω σε αυτή την βάση της Ενανθρωπήσεώς Του έφτιαξε και πάλι το σκάφος της Εκκλησίας, το οποίο οδήγησε στον χώρο της σωτηρίας και λυτρώσεως, αφού κατά την ημέρα της Πεντηκοστής έρχεται το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πανάγιο Πνεύμα, το εκπορευόμενο εκ του Πατρός και αποστελλόμενο υπό του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός και γίνεται η ψυχή του μυστικού Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας.
Ως αποτέλεσμα τούτου του κοσμοσωτηρίου γεγονότος εξέλιπε η σύγχυση.Τώρα υπάρχει ένωση. Το Πανάγιο Πνεύμα ένωσε τους πάντες. Υπάρχει μία γλώσσα, η οποία γίνεται κατανοητή από όλους. Κι αυτή είναι η γλώσσα της αληθείας και της αγάπης. «Όταν δε έλθη εκείνος, το πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εν τη αληθεία πάση» (Ιωάν. 16, 13) και «εντολήν καινήν δίδωμι υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάν. 13, 34).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Εορτές βασισμένες στο Πάσχα Κατηγορία:Δεσποτικές εορτές
Αντίπατρος (γιος του Ηρώδη Α΄)
Ο Αντίπατρος Β΄ (46 - 4 π.Χ.) από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν διάδοχος στο βασίλειο της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Ιουδαίας και της πρώτης συζύγου του Δωρίδας. Έλαβε το όνομα του Αντίπατρου Α΄ του Ιδουμαίου, πατέρα του Ηρώδη Α΄.
Το 43 π.Χ. ο Ηρώδης χώρισε τη Δωρίδα και την εξόρισε μαζί με τον Αντίπατρο. Το 40 π.Χ. ο Ηρώδης νυμφεύτηκε τη Μαριάμνη Α΄ των Ασμοναίων. Το 29 π.Χ., μετά την πτώση της Μαριάμνης Α΄, ο Ηρώδης ανακάλεσε τη Δωρίδα και τον γιο τους και το 13 π.Χ. έκανε τον Αντίπατρο διάδοχο με τη διαθήκη του. Αυτός κράτησε τη θέση του και μετά την άνοδο στη διαδοχή του Αλεξάνδρου και του Αριστοβούλου Δ΄, τέκνων της Μαριάμνης Α΄, το 12 π.Χ.. Όταν αυτοί εκτελέστηκαν το 7 π.Χ., ο Αντίπατρος έγινε πάλι ο μόνος διάδοχος.
Όμως το 5 π.Χ. ο Αντίπατρος σύρθηκε σε δίκη ενώπιον του Πούμπλιου Κουινκτίλιου Βάρου τότε Ρωμαίου κυβερνήτη της Συρίας, με την κατηγορία ότι ήθελε να σκοτώσει τον πατέρα του Ηρώδη. Ο Αντίπατρος βρέθηκε ένοχος από τον Βάρο, αλλά λόγω της υψηλής θέσης του, έπρεπε να συγκατατεθεί ο Οκταβιανός Αύγουστος για την προτεινόμενη ποινή του θανάτου. Έπειτα από την καταδικαστική αυτή απόφαση, ο Αντίπατρος έπαυσε του να είναι διάδοχος και αντ' αυτού έγινε ο Ηρώδης Αντίπας, 5ος γιος του Ηρώδη, από τη Μαλθάκη. Το 4 π.Χ. ο Αύγουστος ενέκρινε την ποινή και ο Αντίπατρος εκτελέστηκε. Τότε διάδοχος έγινε με νέα διαθήκη ο Ηρώδης Αρχέλαος 6ος γιος του Ηρώδη, από την Μαλθάκη, ενώ ο Ηρώδης Αντίπας και ο Φίλιππος (7ος γιος του Ηρώδη, από την Κλεοπάτρα) θα ελάμβαναν ορισμένες περιοχές.
Η εκτέλεση τρίτου τέκνου του Ηρώδη, έκανε τον Αύγουστο να πει, "είναι καλύτερο να είσαι ο χοίρος του Ηρώδη, παρά ο γιος του". Τη φράση αναφέρει ο Μακρόβιος στα Σατουρνάλια.
Οικογένεια
Ξέρουμε δύο συζύγους του Αντιπάτρου από τα γραπτά του Ιωσήπου. Νυμφεύτηκε πρώτα την ανιψιά του Μαριάμνη Γ΄, κόρη του Αριστοβούλου Δ΄ και έπειτα μία υψηλής θέσης πριγκίπισσα των Ασμοναίων, κόρη του Αντιγόνου Β΄ Ματταθία τελευταίου βασιλιά από την Ασμοναϊκή δυναστεία της Ιουδαίας, ο οποίος ήταν και αρχιερέας. Αυτή ήταν εξαδέλφη της Μαριάμνης Α΄ των Ασμοναίων, περίφημης 2ης συζύγου του Ηρώδη. Ο Ιώσηπος καταγράφει, ότι ήταν στο ανάκτορο με τη Δωρίδα (μητέρα του Αντιπάτρου) για να υποστηρίξει τον σύζυγό της κατά τη διάρκεια της δίκης του ενώπιον του Βάρου το 5 π.Χ.
Στη φαντασία
Στο έργο του Ρόμπερτ Γκρέιβς ο Ιησούς βασιλιάς, ο Αντίπατρος νυμφεύεται μυστικά τη Μαρία, που είχε καταγωγή από τους βασιλείς των Ιουδαίων. Ο γάμος έγινε για να δυναμώσει η θέση του Αντιπάτρου μεταξύ των επτά γιών του Ηρώδη ως μελλοντικού βασιλιά των Ιουδαίων. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ο Αντίπατρος εκτελέστηκε πέντε ημέρες πριν το τέλος του Ηρώδη. Τότε η έγκυος Μαρία, για να προστατεύσει τον εαυτό της και το παιδί που θα γεννιόταν από την εξορία, προσποιήθηκε ότι παντρεύεται έναν ηλικιωμένο, ευλαβή ξυλουργό, τον Ιωσήφ. Το παιδί που θα γεννιόταν ήταν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ. Ο συγγραφέας Γιόζεφ Ράυμονντ υποστηρίζει την υπόθεση ως γεγονός. Αντίθετα από τον Γκρέιβς, ο Ράυμοντ λέει, πως η Μαρία ήταν η κόρη του Αντιγόνου Β΄ Ματταθία, τελευταίου βασιλιά των Ασμοναίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Φίλις Γουίτνεϊ
Η Φίλις Γουίτνεϊ  (Phyllis Ayame Whitney, 9 Σεπτεμβρίου 1903 - 8 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας έργων μυστηρίου. Συνέγραψε περισσότερα από 70 μυθιστορήματα. Στα περισσότερα από τα έργα της ο αναγνώστης μπορεί να δει εξωτικά τοπία. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τα βιβλία της απευθύνονται τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1903 στην Ιαπωνία από γονείς Αμερικανούς. Τα πρώτα της χρόνια τα έζησε στην Ασία. Από τα 50 της χρόνια και μετά, τα βιβλία της άρχισαν να γίνονται δεκτά με θετικές κριτικές.Σύντομα απέκτησε φήμη και οι αρθρογράφοι της εφημερίδας New York Times κάποτε την είχαν αποκαλέσει "Βασίλισσα των Αμερικανικών Gothics".
Επιτυχία
Το 1961 το βιβλίο της The Mystery of the Haunted Pool κέρδισε το βραβείο Έντγκαρ στην κατηγορία καλύτερο εφηβικό μυθιστόρημα (μυστηρίου). Κέρδισε ξανά τη διάκριση το 1964 για το έργο The Mystery of the Hidden Hand. Το 1988 της απονεμήθηκε από την Ένωση Συγγραφέων Έργων Μυστηρίου το Μέγα Βραβείο για το συνολικό της έργο.
Θάνατος
Η λογοτέχνιδα απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου του 2008 σε ηλικία 104 ετών. Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν, έπασχε από πνευμονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Ευάγγελος Κουβέλης
Ο Ευάγγελος Κουβέλης (1918 - ?), ήταν Έλληνας ποδηλάτης από τους μεγαλύτερους προπολεμικά, πολλές φορές πανελληνιονίκης και μία φορά χρυσός βαλκανιονίκης ο μοναδικός για πολλά χρόνια Έλληνας ποδηλάτης. Διετέλεσε και πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας από το 1983 μέχρι το 1987.
Το 1940 σημείωσε την μεγαλύτερη νίκη στην καριέρα του τερματίζοντας 1ος στους βαλκανικούς αγώνες του Βουκουρεστίου στον αγώνα 33 χλμ και στα 4 χλμ πουρσουίτ, στους ίδιους αγώνες ήταν τέταρτος στα 132 χλμ. Στην Ελλάδα το 1940 ήταν πρώτος στα 75 χλμ και δεύτερος στα 25 χλμ, στα 20 χλμ στα 150 χλμ και τρίτος στα 98 χλμ. Με την έναρξη του Β παγκοσμίου πολέμου σταμάτησε την ποδηλασία μέχρι το 1946 που επανήλθε στους αγώνες. Το 1946 όταν και η ΠΟΕ διοργάνωσε τους πρώτους μετά τον πόλεμο αγώνες του πανελλήνιου πρωταθλήματος ο Κουβέλης έκανε την στρατιωτική του θητεία και αδυνατούσε να προπονηθεί παρ'όλα αυτά ήταν τρίτος στην κούρσα των 20 χλμ
Συμμετείχε και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1948 που έγιναν στο Λονδίνο, πήρε μέρος στην κούρσα των 195 χλμ όπου δεν κατάφερε να τερματίσει. Το 1949 ήταν πρώτος στα 50 χλμ με πανελλήνιο ρεκόρ και πρώτος στα 30 χλμ και στα 100 χλμ. Επίσης πήρε μέρος στον δοκιμαστικό αγώνα 220 χλμ Αθήνα-Πάτρα χωρίς στάση μαζί με τον Δημητριάδη σε μία μεγάλη  διαδρομή που ο τερματισμός τότε θεωρούνταν άθλος. Το 1950 στο ετήσιο δημοψήφισμα της εφημερίδας Αθλητική Ηχώ ανακηρύχθηκε ο καλύτερος Έλληνας ποδηλάτης για το 1950.
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε αλυτάρχης αγώνων ενώ υπήρξε ιδρυτής, 1954, και προπονητής του Ποδηλατικού Συλλόγου Ερμής του πρώτου μεταπολεμικά αμιγώς ποδηλατικού συλλόγου στην Ελλάδα όπου μεταπολεμικά πρωταγωνίστησε στα Πανελλήνια πρωταθλήματα, αναδεικνύοντας πολλούς πρωταθλητές Ελλάδος. Μέσω του Π.Σ. Ερμής διοργάνωνε από το 1954 την κούρσα "Ανάβαση Πάρνηθας", πρώτος νικητής της διαδρομής το 1954 ήταν ο ίδιος ο Κουβέλης με ρεκόρ αγώνων 41,45 που καταρρίφθηκε μετά από 20 χρόνια.
Πηγές
Κουβέλης Κουβέλης Κουβέλης
Δημήτριος Βασιλειάδης
Ο Δημήτριος Βασιλειάδης (3 Ιουνίου 1939 - 1 Μαΐου 2016), ήταν Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και συγγραφέας, ο οποίος υπηρέτησε ως Νομάρχης Πιερίας από το 1987 ως το 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Πιερίας Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Μυελός του εγκεφάλου
200px|thumb|right|Σχέδιο του ανθρώπινου μυαλού Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει τρία κύρια μέρη. Το πάνω μέρος, που αποτελεί τα εννέα δέκατα του συνολικού όγκου, είναι ο ρυτιδωτός τελικός εγκέφαλος, το «σκεπτόμενο» μέρος του εγκεφάλου. Το πίσω είναι η παρεγκεφαλίδα, ένας «μικρός εγκέφαλος», που ασχολείται κυρίως με την ισορροπία, την όρθια στάση και τις σύνθετες κινήσεις. Ανάμεσα στο στέλεχος και τον τελικό εγκέφαλο βρίσκονται άλλες περιοχές του εγκεφάλου και ο υποθάλαμος. Το στέλεχος συνδέει το νωτιαίο μυελό, που βρίσκεται κάτω του, με τον τελικό εγκέφαλο, που βρίσκεται πάνω του.
Δημήτριος Γεωργιάδης
Ο Δημήτριος Γεωργιάδης ήταν Έλληνας κινηματογραφικός και τηλεοπτικός παραγωγός (1924-1990).
Γεννήθηκε στη Σούρπη Μαγνησίας το 1924. Στα πρώτα μεταεφηβικά του χρόνια και μετά από πολλές περιπέτειες λόγω του Εμφυλίου κατάφερε και πήγε στην Αθήνα, εργάστηκε σαν οδηγός αστικών λεωφορείων. Ταυτόχρονα αρχίζει να τον ενδιαφέρει πιο πολύ σαν προσωπική χρήση η εισαγωγή από το εξωτερικό ταινιών μεγάλου μήκους εξασφαλίζοντας όμως και τα δικαιώματα προβολής αυτών σε αίθουσες της Αθήνας και όχι μόνο.
Ασχολείται σχεδόν αυτοδίδακτα με μοντάζ, έως ότου το 1958 ιδρύει το δικό του στούντιο στην πλατεία Μεταξουργείου και συγκεκριμένα στην οδό Βιργινίας Μπενάκη. Σχεδόν αμέσως έρχονται οι πρώτες συνεργασίες με Έλληνες σκηνοθέτες και το μικρό μέχρι τότε στούντιο γεμίζει με νέες τεχνολογίες αποκτώντας μουβιόλες, κολλέζες και τηλεσινέ, μέθοδος που αργότερα στην Ελλάδα και πολύ νωρίτερα στο εξωτερικό χρησιμοποιούνταν σε μετατροπές ταινιών για τηλεοπτικό σήμα. Ταυτόχρονα εισάγει αυτός για πρώτη φορά από τη Γερμανία τις μηχανές λήψεως και προβολής με φιλμ διαμέτρου 16mm.
Μετά το 1968 που η τηλεόραση κάνει το ντεμπούτο της στην Ελλάδα παραχωρεί μεγάλο μέρος των ταινιών, συμβάλλοντας έτσι στον εμπλουτισμό της κρατικής ταινιοθήκης.
Πέθανε στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου 1990 σε ηλικία 66 ετών.
Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Κάτω Βουργουνδία
thumb|300px|Χάρτης των τριών μερών του παλιού [[Βασίλειο της Βουργουνδίας|Βασιλείου της Βουργουνδίας, ca 900.
{{legend|#ECE87B|Άνω Βουργουνδία}} {{legend|#FBCB8C|Κάτω Βουργουνδία}} {{legend|#D6B68A|Δουκάτο της Βουργουνδίας του Ριχάρδου, Δούκα της Βουργουνδίας}}]] Η Κάτω Βουργουνδία (879-933) ήταν ένα ιστορικό βασίλειο στην περιοχή της σημερινής νοτιοανατολικής Γαλλίας, το οποίο ονομάζεται έτσι γιατί ήταν πιο χαμηλά προς τα κάτω στην Κοιλάδα του Ροδανού απ’ ό, τι η Άνω Βουργουνδία. Η Κάτω Βουργουνδία κάποιες φορές αποκαλείται και Βασίλειο της Αρλ ή Βασίλειο της Προβηγκίας ή Βασίλειο της Βουργουνδίας Cisjurane (Κάτω των Ορέων Jura).
Τα σύνορα της Κάτω Βουργουνδίας ήταν η Μεσόγειος στα νότια, η Σεπτιμανία στα νοτιοδυτικά, η Ακουϊτανία στα δυτικά, το Βασίλειο της Άνω Βουργουνδίας στο βορρά, και το Βασίλειο της Ιταλίας στα ανατολικά.
Ο Βασιλιάς της Δυτικής Φραγκίας Λουδοβίκος ο Τραυλός πέθανε στις 10 Απριλίου 879, με δύο ενήλικους γιους, τον Λουδοβίκο και τον Καρλομάν. Ο Μπόζο της Προβηγκίας αποκήρυξε σχέσεις με τα δύο αδέλφια και τον Ιούλιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Βασιλείου της Προβηγκίας, δηλαδή το Βασίλειο της Κάτω Βουργουνδίας. Στις 15 Οκτωβρίου 879 οι επίσκοποι και οι ευγενείς των περιοχών γύρω από τους ποταμούς Ροδανό και Σον εξέλεξαν στη Σύνοδο της Μαντάιγ (Mantaille) τον Μπόζο διάδοχο του Λουδοβίκου του Τραυλού, τον πρώτο μη Καρολίδη βασιλιά στη Δυτική Ευρώπη εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Αυτή ήταν η πρώτη "ελεύθερη εκλογή" βασιλιά στους Φράγκους, άσχετα από βασιλική καταγωγή, αν και η μητέρα του είχε καταγωγή από τους Καρολίδες. Το Βασίλειο της Προβηγκίας περιελάμβανε της εκκλησιαστικές επικράτειες των αρχιεπισκοπών της Αρλ, Αιξ, Λυών (εκτός της Λανγκρ), και πιθανόν της Μπεζανσόν, καθώς και τις επισκοπές των Tarentaise, Uzès, και Viviers.
Ο Μπόζο ήταν ανίκανος ηγεμόνας, και μέχρι το 882 ο βασιλιάς Καρλομάν της Δυτικής Φραγκίας ενσωμάτωσε ξανά το βασίλειο στην επικράτεια της Δυτικής Φραγκίας. Όταν ο Καρλομάν πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 884, οι ευγενείς του βασιλείου του, που περιελάμβανε και την Κάτω Βουργουνδία, προσκάλεσαν τον Κάρολο τον Παχύ να αναλάβει ως βασιλιάς. Ο Αρνούλφος της Καρινθίας εκθρόνισε το θείο του Κάρολο το Νοέμβριο του 887. Το 890 ο γιος του Μπόζο, Λουδοβίκος ο Τυφλός, στέφτηκε βασιλιάς της Κάτω Βουργουνδίας.
Ο Λουδοβίκος προσκαλέστηκε στην Ιταλία από τον Ανταλβέρτο της Τοσκάνης ο οποίος ήθελε να αποτρέψει τον Βερεγγάριος του Φρίουλι από το να αποκτήσει τον έλεγχο της Ιταλικής χερσονήσου. Ο Λουδοβίκος νίκησε τον Βερεγγάριο και στέφτηκε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Πάπα Βενέδικτο Δ΄. Ο Βερεγγάριος νίκησε τον Λουδοβίκο την επόμενη χρονιά, τον εκδίωξε από την Ιταλία, κάνοντας τον να υποσχεθεί ότι δεν θα ξαναγυρνούσε. Το 905 ο Λουδοβίκος εισέβαλε ξανά στην Ιταλία, αλλά ηττήθηκε, και τυφλώθηκε επειδή παρέβη τον όρκο του. Επίσης, έχασε από τον Βερεγγάριο τους τίτλους του Βασιλιά της Ιταλίας και του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τυφλωμένος, ο Λουδοβίκος όρισε τον Ούγος της Προβηγκίας ως αντιβασιλέα του. Ο Ούγος ανακηρύχτηκε Βασιλιάς της Ιταλίας το 924 κατά τη διάρκεια ενός εμφυλίου πολέμου, και πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια για να εκδιώξει από την Ιταλία τον αντίπαλό του, Ροδόλφο Β΄ της Άνω Βουργουνδίας. Ο Λουδοβίκος πέθανε το 928 και τον διαδέχτηκε ο Ούγος. Αφού απέτυχε να επεκτείνει την εξουσία του με το να παντρευτεί την Μαροζία (η ουσιαστικά ηγεμόνας της Ρώμης), πέρασε τα επόμενα πέντε χρόνια της βασιλείας του πολεμώντας εναντίον επιδρομών των Μαγυάρων και πειρατών από την Ανδαλουσία. Το 933 ο Ούγος έκανε ειρήνη με τον Ροδόλφο της Άνω Βουργουνδίας παραχωρώντας του το Βασίλειο της Κάτω Βουργουνδίας, και έτσι οι δύο Βουργουνδίες ενώθηκαν στο Βασίλειο της Αρλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρατίδια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Β Κατηγορία:Βουργουνδία Κατω Βουργουνδια
Κισανγκάνι
To Κισανγκάνι (Kisangani προφορά: kēsangä'nē) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και η μεγαλύτερη από τις πόλεις που βρίσκονται στα τροπικά δάση του Κονγκό. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Τσόπο. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Στάνλειβιλ (Stanleyville ) στα γαλλικά (ή Stanleystad στα ολλανδικά), ενώ το σημερινό της όνομα το πήρε από τους Καταράκτες Μπογιόμα που βρίσκονται βόρεια της πόλης, το οποίο ήταν και το όνομα της περιοχής πριν χτιστεί η πόλη, και το οποίο και στις δύο γλώσσες, (Σινγκιτίνι ή Σινγκατίνι στα Λινγκάλα, Κισανγκάνι στα σουαχίλι), σημαίνει «η πόλη στο νησί» εξαιτίας των παραποτάμων που αποκόπτουν μεγάλο μέρος του Κισανγκάνι ενώ είναι γνωστό και ως Κισανγκάνι Μπογιόμα (Kisangani Boyoma).
Η πλέον διαδεδομένη γλώσσα είναι τα σουαχίλι και τα λινγκάλα καθώς και τα γαλλικά. Η επίσημη γλώσσα του Κισανγκάνι είναι η γαλλική όπως ορίζεται από Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό.
Η πόλη βρίσκεται 1.300 μίλια από τις εκβολές του ποταμού Κονγκό και αποτελεί το. Το Κινσαγκάνι είναι το μεγαλύτερο μεσόγειο λιμάνι της χώρας μετά την Κινσάσα, σημαντικός εμπορικός κόμβος για τις επίγειες και ποτάμιες μεταφορές και μείζον κέντρο αγορών και διανομής για το βορειοανατολικό μέρος της χώρας. Είναι η εμπορική πρωτεύουσα του βόρειου Κονγκό από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Το Κισανγκάνι είναι η γενέτειρα πολλών σημαντικών πολιτικών, όπως ο εθνικός ήρωας Πατρίς Λουμούμπα, πρώτος πρωθυπουργός της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Έντουαρντ Γκόρι
Ο Έντουαρντ Τζον Γκόρι (Edward St. John Gorey, 22 Φεβρουαρίου 1925 - 15 Απριλίου 2000) ήταν Αμερικανός συγγραφέας και καλλιτέχνης γνωστός για τα μακάβρια, εικονογραφημένα βιβλία του.
Τα Πρώτα Χρόνια
Ο Edward St. John Gorey γεννήθηκε στο Σικάγο. Οι γονείς του, Helen Dunham Garvey και Edward Lee Gorey, χώρισαν το 1936, όταν εκείνος ήταν 11 χρονών και αργότερα ξαναπαντρεύτηκαν το 1952 όταν ήταν 27. Μια από τις μητριές του ήταν η Corinna Mura (1909–65), μια τραγουδίστρια καμπαρέ, που είχε ένα ρόλο στην κλασσική ταινία Casablanca υποδυόμενη την γυναίκα που παίζει κιθάρα καθώς τραγουδά το "La Marseillaise" στο Rick's Café Américain. Ο πατέρας του εργαζόταν για ελάχιστο χρονικό διάστημα ως δημοσιογράφος. Η στοργική προ-γιαγιά του Gorey, η Helen St. John Garvey, ήταν μια δημοφιλής συγγραφέας και καλλιτέχνις του 19ου αιώνα, από την οποία ισχυρίζεται πως έχει κληρονομήσει το ταλέντο του.
Ο Gorey φοίτησε σε διάφορα τοπικά σχολεία και έπειτα στο Francis W. Parker School. Το διάστημα 1944 εώς 1946 υπηρέτησε στον Αμερικανικό στρατό στο Dugway Proving Ground στη Γιούτα (Utah), και αργότερα πήγε στο Πανεπιστήμιο του Harvard από το 1946 μέχρι το 1950, όπου και σπούδασε Γαλλικά και συγκατοικούσε με τον ποιητή Frank O'Hara.
Αν και συχνά δήλωνε πως η εκπαίδευσή του στην τέχνη ήταν "αμελητέα", ο Gorey σπούδασε τέχνες για ένα εξάμηνο στο Ινστιτούτο Τεχνών του Σικάγο School of the Art Institute of Chicago το 1943.
Καριέρα
Από το 1953 μέχρι το 1960, ζούσε στη Νέα Υόρκη και δούλευε στο τμήμα τεχνών της εκδοτικής Doubleday Anchor, εικονογραφώντας εξώφυλλα βιβλίων και σε κάποιες περιπτώσεις προσθέτοντας εικονογραφήσεις και στο κείμενο. Δούλεψε πάνω σε ποικίλα βιβλία όπως τοDracula του Bram Stoker, το The War of the Worlds του H. G. Wells, και το Old Possum's Book of Practical Cats του T. S. Eliot. Στα χρόνια που ακολούθησαν δημιούργησε εξώφυλλα και εικονογραφήσεις για πολλά παιδικά βιβλία από τον John Bellairs, όπως επίσης και βιβλία που ξεκίνησε ο Bellairs και συνέχισε ο Brad Strickland μετά το θάνατο του Bellairs.
Η πρώτη του ανεξάρτητη δουλειά, το The Unstrung Harp, εκδόθηκε το 1953. Επίσης εξέδωσε βιβλία χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα τα οποία ήταν αναγραμματισμοί του ονόματός του, όπως Ogdred Weary, Dogear Wryde, Ms. Regera Dowdy, και δεκάδες άλλα. Στα βιβλία του υπέγραφε επίσης με τα ονόματα Eduard Blutig ("Edward Gory") και O. Müde (Γερμανικά για το O. Weary), ένα γερμανικό λογοπαίγνιο του ονόματός του.
Η New York Times θεωρεί τον Andreas Brown, ιδιοκτήτη βιβλιοπωλείου και το κατάστημά του, το Gotham Book Mart, υπεύθυνους για την απογείωση της καριέρας του Gorey: "[το Gotham Book Mart] είχε γίνει για τον κ. Gorey κάτι σαν κεντρική βάση επικοινωνίας, εκθέτοντας την δουλειά του στην γκαλερί του καταστήματος και τελικά μετατρέποντάς τον σε διεθνή διασημότητα."
Ο Gorey ήταν φημισμένος για την αγάπη που έτρεφε για το μπαλέτο (για πολλά χρόνια, παρακολουθούσε φανατικά κάθε παράσταση του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης New York City Ballet), τα γούνινα παλτά, τα παπούτσια για τένις, και τις γάτες, από τις οποίες είχε ένα μεγάλο αριθμό. Όλα τα παραπάνω φαίνονται ξεκάθαρα και στη δουλειά του. Οι γνώσεις του πάνω στη λογοτεχνία και τις ταινίες ήταν ασυνήθιστα εκτενείς, και στις συνεντεύξεις του, κατονόμασε τους Jane Austen, Agatha Christie, Francis Bacon, George Balanchine, Balthus, Louis Feuillade, Ronald Firbank, Lady Murasaki Shikibu, Robert Musil, Yasujiro Ozu, Anthony Trollope, και Johannes Vermeer ως μερικούς από τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Ο Gorey ήταν επίσης ένας περήφανος ακόλουθος της ποπ-κουλτούρας, παρακολουθώντας αχόρταγα σαπουνόπερες και τηλεοπτικές κωμωδίες όπως τοPetticoat Junction και Cheers, και είχε ιδιαίτερη προτίμηση για σειρές με σκοτεινή ατμόσφαιρα όπως Buffy the Vampire Slayer, Batman: The Animated Series, και The X-Files; είχε πεί κάποτε σε ένα δημοσιογράφο πως απολάμβανε τόσο πολύ την τηλεοπτική σειρά Batman που είχε επίδραση πάνω στο οπτικό στύλ ενός από τα ανερχόμενα βιβλία του. Ο Gorey αντιμετώπιζε ακόμη και τα διαφημιστικά μηνύματα της τηλεόρασης ως μια μορφή τέχνης; τόσο που έγραφε σε κασέτα τα αγαπημένα του για να τα μελετήσει αργότερα με την ησυχία του. Ο Gorey αγαπούσε ιδιαίτερα τις ταινίες, και για μια περίοδο έγραφε συχνά κριτικές για την Soho Weekly υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Wardore Edgy.
Προσωπική Ζωή
Αν και τα βιβλία του Gorey ήταν δημοφιλή με τα παιδιά, ο ίδιος δε συναναστρεφόταν πολύ μαζί τους και δεν ένοιωθε ιδιαίτερη στοργή γι' αυτά. Ο Gorey δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ομολογούσε πως δεν έβρισκε ενδιαφέρον το ειδύλλιο, και δεν ανέφερε ποτέ στις συνεντεύξεις του κάποια συγκεκριμένη ερωτική σχέση που μπορεί να είχε με οποιοδήποτε άτομο. Στο βιβλίο The Strange Case of Edward Gorey (Η Παράξενη Περίπτωση του Edward Gorey), που εκδόθηκε μετά το θάνατό του Gorey, ο φίλος του Αλεξάντερ Θερού ανέφερε πως όταν ο Gorey πιεζόταν να μιλήσει πάνω στο θέμα του σεξουαλικού προσανατολισμού του, έλεγε πως ακόμη και ο ίδιος δεν ήταν σίγουρος αν ήταν ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος. Όταν τον ρώτησαν σε μια συνέντευξη, ποιες είναι οι σεξουαλικές του προτιμήσεις, εκείνος απάντησε:
Ο Γκόρι συμφώνησε σε μια συνέντευξη πως η "έλλειψη φύλου" των μυθιστορημάτων του ήταν προϊόν της ασεξουαλικότητάςτου. .