cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αττάλεια
Ιστορία
260px|right|thumb|Η πύλη του Αδριανού στην Αττάλεια 300px|μικρογραφία|Οι καταρράκτες της πόλης Η επαρχία Αττάλειας περιλαμβάνει περιοχές της Μικράς Ασίας που στην αρχαιότητα ήταν γνωστές ως Λυκία (στα δυτικά), Παμφυλία (στα ανατολικά) και Πισιδία (στα βόρρεια της πόλης). Η ίδια η Αττάλεια ιδρύθηκε από τον Ατταλο Β', βασιλιά της Περγάμου τον 2ο αιώνα π.Χ., ο οποίος έχτισε επίσης την περίφημη Στοά του Αττάλου στην Αθήνα. Στα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ. έφτασε στη μέγιστη ακμή της ως εμπορικό κέντρο της περιοχής. Κατά τη βυζαντινή περίοδο η Αττάλεια ήταν η σημαντικότερη πόλη του ναυτικού θέματος Κιβυρραιωτών ή Καραβησιάνων και πιθανότατα πατρίδα του ιστορικού Μιχαήλ Ατταλειάτη. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Σελτζούκους το 1207 και τον 14ο αιώνα έγινε η έδρα των μπέηδων του Τεκέ. Το 1361 την κατέλαβε ο βασιλιάς Πέτρος Α' της Κύπρου της δυναστείας των Λουζινιάν, αλλά το 1373 ο γιος του, Πέτρος Β' της Κύπρου, αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει. Το 1423 οι Οθωμανοί κατέκτησαν το μπεϊλίκι του Τεκέ, διατηρώντας όμως την ονομασία για την επαρχία (σαντζάκι) της Αττάλειας. Με τη συνθήκη των Σεβρών η Αττάλεια βρέθηκε υπό την προσωρινή κατοχή της Ιταλίας. Με τη συνθήκη της Λωζάνης η πόλη περιήλθε ξανά σε τουρκική κυριαρχία και ο χριστιανικός πληθυσμός της την εγκατέλειψε. Η τουριστική ανάπτυξη της σύγχρονης Αττάλειας άρχισε από τη δεκαετία του 1970 και οδήγησε σε δεκαπλασιασμό του πληθυσμού της (από 100.000 τη δεκαετία του '70 σε ένα εκατομμύριο σύμφωνα με την απογραφή του 2012). Στη σημερινή ακτογραμμή δεσπόζουν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες ενώ στην ευρύτερη περιοχή έχει εγκατασταθεί σημαντικός αριθμός ξένων πολιτών (κυρίως Γερμανών, Σκανδιναβών και Ρώσων).
10η Σύνοδος G-20
Στις 15-16 Νοεμβρίου 2015 η Αττάλεια φιλοξένησε τη 10η Σύνοδο κορυφής της ομάδας G-20 η οποία και συνήλθε στο Συνεδριακό κέντρο του ξενοδοχείου Ρέγκνουμ Κάργια, υπό τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Αττάλειας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Αθανάσιος Αυγερινός
Ο Αθανάσιος Αυγερινός του Ιωάννη (Πρέβεζα 1900 – Αθήνα 1980) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας τρεις φορές (1952-1956, 1958-1961 και 1961-1963).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα στις 5 Ιουλίου 1900. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε αριστούχος σε ηλικία 19 ετών. Το 1922 διορίστηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Κέρκυρας και αργότερα μετατέθηκε στο Πρωτοδικείο Πρέβεζας. Εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας στις εκλογές του 1952 με το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού του Αλέξανδρου Παπάγου και στις εκλογές του 1958 και του 1961 με την Ε.Ρ.Ε. του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιουλίου 1980 και κηδεύτηκε στην Πρέβεζα, όπου και τάφηκε.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
...Happy Record Store Day!
Το ...Happy Record Store Day! είναι ένα EP των Weezer, το οποίο κυκλοφόρησε αποκλειστικά για την Ημέρα των Δισκοπωλείων στις 17 Απριλίου του 2010. Το EP περιέχει ζωντανές ερμηνείες γνωστών τραγουδιών, 2 συνεργασίες, καθώς και μία διασκευή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Weezer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Κοινότητα Πολεμαρχίου
Η Κοινότητα Πολεμαρχίου είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 193Α - 12/06/1926 με την απόσπαση του οικισμού Πολεμάρχι από την κοινότητα Καμισιανών και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνο την έδρα της, έχει 170 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Σωκράτη Διαλυνάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Σκακιστικό διάγραμμα
Τα σκακιστικά διαγράμματα είναι ένας συνηθισμένος τρόπος απεικόνισης μιας θέσης στο σκάκι σε βιβλία, εφημερίδες ή στον υπολογιστή. Πρόκειται για δισδιάστατες αναπαραστάσεις της σκακιέρας. Τα διαγράμματα επιτρέπουν στον αναγνώστη να αποκομίσει πληροφορίες σχετικά με την θέση σκακιστικών κομματιών ή να ασχοληθεί με ένα σκακιστικό πρόβλημα χωρίς να χρειάζεται να στήσει την θέση σε μια σκακιέρα.
Είναι μόνιμη σύμβαση ότι στα διαγράμματα ο λευκός είναι στο κάτω μέρος και ο μαύρος είναι στο πάνω μέρος. Αυτό συνεπάγεται ότι τα λευκά πιόνια κινούνται προς τα πάνω, ενώ τα μαύρα κινούνται προς τα κάτω.
Σε μεσαιωνικές απεικονίσεις τα μαύρα εμφανίζονται αναποδογυρισμένα, αλλά στα σύγχρονα διαγράμματα λευκά και μαύρα εμφανίζονται όρθια.
Περαιτέρω ανάγνωση
Διαγραμμα Κατηγορία:Διαγράμματα
Ελληνογαλλική Σχολή Ζαν ντ'Αρκ
Η Ελληνογαλλική Σχολή "Ζαν ντ'Αρκ" είναι ελληνικό ιδιωτικό σχολείο στον Πειραιά. Γι' αυτούς κατ' αρχήν προσκλήθηκαν οι Αδελφές του Τάγματος του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως από τον υπεύθυνο τότε εφημέριο του Ναού του Αγίου Παύλου.
Γάλλοι συνέβαλαν στην αγορά οικοπέδου Φίλωνος και Καθολικής Εκκλησία ς (1875) όπου χτίστηκε αργότερα το σχολείο. Το πρώτο ιδιόκτητο διδακτήριο της σημερινής σχολής εγκαινιάστηκε το 1888. Κατά καιρούς οι εγκαταστάσεις της σχολής έχουν φιλοξενήσει Έλληνες πρόσφυγες από την Μέση Ανατολή, τον Εύξεινο Πόντο, την Αίγυπτο, την Αρμενία.
Η Σχολή
Η σχολή βρίσκεται στον Πειραιά επί της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 12Α. Η Σχολή διοικείται από την καθολική Μοναστική Κοινότητα των Αδελφών του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως.
Σήμερα η σχολή λειτουργεί εκπαιδευτικά ιδρύματα από το προνήπιο ως το λύκειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον Πειραιά Κατηγορία:Ορφανοτροφεία στην Ελλάδα
Jinx
Το Jinx είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1982 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chrysalis Records". Το συγκεκριμένο άλμπουμ επανεκδόθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2000 μέσω της "Buddha Records" με δύο επιπλέον τραγούδια, τα "Nothing But the Devil" και "Lonely Mile".
Παρ' όλο του ότι αρχικά δε γνώρισε ανάλογη επιτυχία με τους προκατόχους του, το "Jinx" βραβεύθηκε ως ασημένιο από την British Phonographic Industry, το 2005.
Ανάλυση τραγουδιών
Πρώτο κομμάτι του δίσκου είναι το "Signals", ένα γρήγορο ροκ τραγούδι του οποίου οι στίχοι αποτελούν αναφορά στην οξυδέρκεια του Γκάλαχερ ο οποίος ήταν ανοιχτός πάντα στις σκέψεις του και παρατηρούσε συνέχεια γύρω του. Ακολουθεί το "The Devil Made Me Do It", το οποίο όντας επηρεασμένο από τον Μπάντι Χόλι και τον Έντι Κόχραν μιλάει για την επόμενη ημέρα από μία βραδιά ακολασίας. Τρίτο τραγούδι του δίσκου είναι το μπλουζ ροκ κομμάτι "Double Vision" στο οποίο ο Γκάλαχερ κάνει slide στην κιθάρα στο στυλ του Μάντι Γουότερς, ενώ στο αργό μπλουζ του "Easy Come, Easy Go" οι στίχοι είναι οπτιμιστικοί, προσπαθώντας να ανεβάσουν το ηθικό του ακροατή.
Πέμπτο τραγούδι του δίσκου είναι το γρήγορο ροκ κομμάτι "Big Guns" το οποίο επιλέχθηκε να είναι και το σινγκλ του δίσκου, με τους στίχους του να αναφέρονται για άλλη μια φορά σε ταινίες γκάνγκστερ των δεκαετιών του '50 και του '60. Ακολουθεί το μπλουζ τραγούδι "Jinxed" στο οποίο ο Γκάλαχερ παίζει φυσαρμόνικα και συμμετέχουν δύο σαξοφωνίστες, ενώ το "Bourbon", το οποίο κινείται σε ροκ εντ ρολ ρυθμούς αναφέρεται σε μουσικούς της κάντρι όπως ο Γουέιλον Τζένινγκς και ο Τζόνι Πέιτσεκ, των οποίων ο Γκάλαχερ ήταν μεγάλος θαυμαστής.
Ακολουθεί το "Ride On Red, Ride On" εμπνευσμένο από το αντιρατσιστικό τραγούδι του Louisiana Red, στο οποίο επηρεασμένος από τη southern αισθητική χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά slide στην κιθάρα. Ο δίσκος κλείνει με το ροκ κομμάτι "Loose Talk", στο οποίο ο Γκάλαχερ αναφέρεται στην επιμονή του να μην αναλώνεται στη θέληση της μόδας και να παραμένει σταθερός στα πιστεύω του.
Τραγούδια
2. The Devil Made Me Do It (Gallagher) - 2:54
3. Double Vision (Gallagher) - 4:51
4. Easy Come Easy Go (Gallagher) - 5:07
5. Big Guns (Gallagher) - 3:28
6. Jinxed (Gallagher) - 5:01
7. Bourbon (Gallagher) - 3:54
8. Ride On Red, Ride On (Gallagher) - 4:19
9. Loose Talk (Gallagher) - 3:52
Θέσεις τσαρτ
Jinx (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 2 Μαΐου 1982
Βραβεία
Jinx (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Jinx" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Ρόρι Γκάλαχερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982
Γλυκιά μου Σαμπρίνα
Η ταινία Γλυκιά μου Σαμπρίνα (Πρωτότυπος Τίτλος Sabrina) είναι ρομαντική κομεντί παραγωγής 1954 σκηνοθεσίας Μπίλι Γουάιλντερ με πρωταγωνιστές τους Όντρεϊ Χέπμπορν, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Γουίλιαμ Χόλντεν. Πρόκειται για την τελευταία συνεργασία του σκηνοθέτη με την εταιρία Paramount μετά από δώδεκα χρόνια συνεργασίας.
Υπόθεση
Η Σαμπρίνα Φέρτσαϊλντ (Όντρεϊ Χέπμπορν) ήξερε τα πάντα για τους Λάραμπι, μια πλούσια οικογένεια στης οποίας την έπαυλη μεγάλωσε. Παρεβρίσκοταν πάντα στις δεξιώσεις και σε όλα τα κοσμικά γεγονότα που συνέβαιναν στο σπίτι των Λάραμπι. Όλα αυτά όμως από μακριά, συγκεκριμένα πάνω από ένα δέντρο, καθώς η Σαμπρίνα δεν ήταν παρά μόνο η κόρη του σοφέρ των Λάραμπι. Ήταν επίσης ερωτευμένη με τον Ντέιβιντ (Γουίλιαμ Χόλντεν), το μικρό γιό των Λάραμπι, αλλά αυτός δεν έδινε καμιά σημασία σε ένα μικρό, άχαρο κι αδέξιο πλάσμα όπως εκείνη. Όμως τι γίνεται τώρα που η Σαμπρίνα έχει επιστρέψει από το Παρίσι μεταμορφωμένη (με τη βοήθεια του Ζιβανσί) σε μια πανέμορφη και γοητευτική γυναίκα προκαλώντας το θαυμασμό όχι μόνο στον ανώριμο, γυναικά Ντέιβιντ, αλλά και στο μεγάλο του αδελφό τον ψυχρό κι ιδιότροπο Λάινους (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ). Ποιόν θα διαλέξει η Σαμπρίνα;
Πληροφορίες
Η Όντρεϊ Χέπμπορν ένα χρόνο μετά το όσκαρ για την ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Διακοπές στη Ρώμη (Roman Holiday) συνεργάστηκε για πρώτη φορά με το Μπίλι Γουάιλντερ σε μια από τις ταινίες που συνέβαλαν στο να θεωρείται μύθος. Η ταινία βασίζεται σε θεατρικό έργο του Σάμιουελ Τέιλορ (ο οποίος συνεργάστηκε με τον Γουάλντερ στην συγγραφή του σεναρίου) με τίτλο Sabrina fair.
Στην ταινία συμμετείχαν εκτός της Χέπμπορν άλλοι δυο μεγάλοι ηθοποιοί της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και ο Γουίλιαμ Χόλντεν. Ο ρόλος του Λάινους Λάραμπι προοριζόταν αρχικά για τον Κάρι Γκραντ, ο οποίος τον απέρριψε και τη θέση του πήρε ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.
Παρά το γεγονός ότι τα κοστούμια της Χέπμπορν σχεδιάστηκαν από το Γάλλο μόδιστρο Ζιβανσί, ήταν η διάσημη σχεδιάστρια Ίντιθ Χεντ εκείνη που βραβεύτηκε με όσκαρ για τα κοστούμια της ταινίας. Η Χεντ δεν ήθελε το όνομά της να εμφανιστεί στους τίτλους έναρξης πλάι σε εκείνο του Ζιβανσί, έτσι αναφέρθηκε μόνο το όνομά της.
Όταν του ανακοίνωσαν πως τον περίμενε στο ατελιέ του η δεσποινίς Χέπμπορν, ο Ζιβανσί περίμενε να δει την Κάθριν Χέπμπορν. Η συνεργασία της Χέπμπορν με το Ζιβανσί αποτέλεσε την αφετηρία φιλίας χρόνων της ηθοποιού με το σκηνοθέτη.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 6 βραβεία όσκαρ και κέρδισε όσκαρ κοστουμιών.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Επανεκτέλεση
Η ταινία επανεκτελέστηκε το 1995 από το Σίντνεϊ Πόλακ, με την Τζούλια Όρμοντ στο ρόλο της Χέπμπορν, το Χάρισον Φορντ στο ρόλο του Μπόγκαρτ και το Γκρεγκ Κινίαρ στο ρόλο του Χόλντεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπίλι Γουάιλντερ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Λουίτζι Εϊνάουντι
Ο Λουίτζι Εϊνάουντι (Luigi Einaudi, 24 Μαρτίου 1874 – 30 Οκτωβρίου 1961) ήταν Ιταλός πολιτικός και οικονομολόγος, που υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας από το 1948 ως το 1955.
Οικογένεια και εκπαίδευση
Ο Εϊνάουντι γεννήθηκε στο Καρρού της επαρχίας του Κούνεο, στο Πεδεμόντιο της Ιταλίας. Γονείς του ήταν οι Λορέντσο και Πλατσίντα Φράκκια. Φοίτησε στο κλασικό Λύκειο Καβούρ, στο Τορίνο και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο: το 1895, αφού αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες, απεφοίτησε με πτυχίο νομικής και αργότερα έγινε καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο, αλλά και στο Πανεπιστήμιο Μποκκόνι του Μιλάνου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τα φοιτητικά του χρόνια, ο Εϊνάουντι γνώρισε τις σοσιαλιστικές ιδέες και συνεργάσθηκε με το περιοδικό Critica sociale, που διεύθυνε ο σοσιαλιστής Φιλίππο Τουράτι. Από τις αρχές του 20ού αιώνα ο Εϊνάουντι μετακινήθηκε προς περισσότερο συντηρητικές θέσεις. Το 1919 έγινε γερουσιαστής του Βασιλείου της Ιταλίας. Εργάσθηκε επίσης ως δημοσιογράφος για σημαντικές ιταλικές εφημερίδες, όπως τη La Stampa και την Il Corriere della Sera, καθώς και ανταποκριτής του Economist. Ωστόσο, ως αντιφασίστας σταμάτησε να εργάζεται για λογαριασμό ιταλικών εφημερίδων από το 1926, όταν εδραιώθηκε στη χώρα το φασιστικό καθεστώς, και επανεμφανίσθηκε στην Corriere della Sera αμέσως με την πτώση του καθεστώτος το 1943. Μετά όμως την ανακωχή της 8ης Σεπτεμβρίου 1943 διέφυγε στην Ελβετία και επέστρεψε στην Ιταλία το 1944.
Ο Εϊνάουντι διετέλεσε διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας από τις 5 Ιανουαρίου 1945 μέχρι τις 11 Μαΐου 1948, ενώ ταυτοχρόνως υπήρξε ιδρυτικό μέλος του μη εκλεγμένου Εθνικού Συμβουλίου (Consulta Nazionale), που έπαιξε τον ρόλο κοινοβουλίου μέχρι να μπορέσουν να διεξαχθούν εκλογές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα διετέλεσε υπουργός Οικονομίας, Οικονομικών και Ισολογισμού, όπως και αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως το 1947 και το 1948. Επιπλέον, ήταν μέλος της νεοφιλελεύθερης δεξαμενής σκέψης Mont Pelerin Society, όπως και αρκετών άλλων οικονομικών πολιτιστικών και ακαδημαϊκών θεσμών. Υποστήριζε το ιδεώδες του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού.
Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας
Στις 11 Μαΐου 1948 ο Λουίτζι Εϊνάουντι εκλέχθηκε ως ο δεύτερος στην Ιστορία Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, διαδεχόμενος τον Ενρίκο Ντε Νίκολα. Μετά το τέλος της επταετούς θητείας του, το 1955, διορίσθηκε ισόβιος γερουσιαστής. Ο Εϊνάουντι συνέχισε και κατά τη διάρκεια της προεδρίας του να διευθύνει προσωπικά το αγρόκτημά του κοντά στο Ντολιάνι, που παρήγε κρασί Νεμπιόλο (Nebbiolo), για το οποίο καυχιόταν πως χρησιμοποιούσε τις πλέον προηγμένες πρακτικές. Έτσι το 1950 το φιλομοναρχικό σατιρικό περιοδικό Candido δημοσίευσε μια γελοιογραφία στην οποία ο Εϊνάουντι απεικονίζεται στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε, περιστοιχισμένος από μία προεδρική φρουρά (corazzieri) αποτελούμενη από τεράστια μπουκάλια κρασιού Νεμπιόλο, το καθένα με ετικέτα τον λογότυπο της Προεδρίας. Το σκίτσο κρίθηκε ότι προσέβαλλε τον θεσμό της Προεδρίας από ένα δικαστήριο της εποχής και ο γελοιογράφος Τζιοβαννίνο Γκουαρέσκι, ως διευθυντής του περιοδικού κρίθηκε ένοχος.
Ο Λουίτζι Εϊνάουντι απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 87 ετών. Το ερευνητικό κέντρο της Τράπεζας της Ιταλίας που ιδρύθηκε το 2008 φέρει το όνομά του (Einaudi Institute for Economics and Finance, EIEF).
Απόγονοι
Ο γιος του, Τζούλιο, έγινε σημαντικός εκδότης, ενώ ο εγγονός του, Λουντοβίκο Εϊνάουντι, είναι γνωστός μουσικοσυνθέτης. Ένας άλλος γιος του, ο Μάριο Εϊνάουντι (1904-1994), υπήρξε καθηγητής στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κορνέλ (όπου και το Κέντρο Διεθνών Μελετών που φέρει το όνομά του) και αγωνίσθηκε κατά του φασισμού. Ο Μάριο ίδρυσε επίσης το «Ίδρυμα Λουίτζι Εϊνάουντι» στο Τορίνο προς τιμή του πατέρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί οικονομολόγοι
Θαλασσαετός του Στέλερ
Ο Θαλασσαετός του Στέλερ είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό της οικογενείας των Αετιδών, ένας από τους μεγαλύτερους αετούς στην υφήλιο. Απαντά αποκλειστικά στην ασιατική ήπειρο, η επιστημονική του ονομασία είναι Haliaeetus pelagicus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η λατινική επιστημονική ονομασία του γένους, Haliaeetus, είναι εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής λέξης Αλιαετός, εκ του αλς, -αλός «θάλασσα» + αετός, που παραπέμπει στα ενδιαιτήματα του πτηνού. Ωστόσο, οι οικότοποι όπου απαντά περιλαμβάνουν και εκείνους με γλυκά και υφάλμυρα ύδατα.
Ο όρος pelagicus στην επιστημονική ονομασία του είδους είναι εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής πελαγικός, που αναφέρεται στα θαλάσσια ενδιαιτήματα του είδους.
Η αγγλική (Steller’s sea eagle) και η αντίστοιχη ελληνική ονομασία του πτηνού αναφέρονται στον Γερμανό φυσιοδίφη Γ. Στέλερ (Georg Wilhelm Steller, 1709 – 1746), προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε το είδος.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Γερμανό ζωολόγο και βοτανικό Π. Πάλας (Peter Simon Pallas 1741 – 1811), ως Aquila pelagica (Οχοτσκική θάλασσα, 1811). Η μεταφορά του στο γένος Haliaeetus, έγινε το 1760 από τον Γάλλο ζωολόγο Μ. Σαβινί (Marie Jules César Lelorgne de Savigny 1777 – 1851).
Τα διαθέσιμα γενετικά δεδομένα θεωρούνται ανεπαρκή για να επιτρέψουν τον προσδιορισμό των εγγυτέρων συγγενών του είδους. Παλαιότερα, περιελάμβανε 2 υποείδη, το nominate και το H. p. niger, ωστόσο το τελευταίο θεωρήθηκε απλή σκουρόχρωμη «μορφή» που βρισκόταν στην Κορέα και δεν ήταν γνωστό σε άγρια κατάσταση ή σε αιχμαλωσία για πέντε δεκαετίες ή και περισσότερο.
Δεδομένα b αλληλουχίας κυτοχρώματος μιτοχονδριακού DNA, πρότειναν ότι οι πρόγονοι του είδους απέκλιναν νωρίς, κατά τον αποικισμό της Ολαρκτικής από τους θαλασσαετούς. Αυτό υποστηρίζεται σθεναρά και από μορφολογικά χαρακτηριστικά, όπως τα κίτρινα μάτια, το ράμφος και τους γαμψώνυχες.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|350px|Χάρτης εξάπλωσης του Haliaeetus pelagicus Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό) Πορτοκαλί = Καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης Μπλε = Περιοχές διαχείμασης Μωβ = Τυχαίος, περιπλανώμενος επισκέπτης Το είδος απαντά σε καθορισμένες περιοχές της Α. Ασίας (οικοζώνες: Παλαιαρκτική), συγκεκριμένα στην απώτατη ΒΑ. Σιβηρία κατά μήκος των ακτών της Δ. Θάλασσας του Μπέρινγκ, νότια του Κόλπου του Αγ. Παύλου και γύρω από την Οχοτσκική θάλασσα. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα μεταναστεύει νότια, προς την Κορέα και την Ιαπωνία, αλλά μπορεί να περιπλανάται ακόμη νοτιότερα και ανατολικότερα.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο θαλασσαετός του Στέλερ είναι πλήρως μεταναστευτικό πτηνό, το οποίο αναπαράγεται στη ΒΑ. Ρωσία, στις ψυχρές, παράκτιες περιοχές στη χερσόνησο Καμτσάτκα, γύρω από τη Θάλασσα Οχότσκ, στις περιοχές του κάτω ρου του ποταμού Αμούρ, στη Β. Σαχαλίνη και τα νησιά Σαντάρ.
Η πλειονότητα των πληθυσμών μεταναστεύει κατά τη διάρκεια του χειμώνα νοτιότερα στην παράκτια Σιβηρία, στις Ν. Κουρίλες και τη νήσο Χοκάιντο της Ιαπωνίας. Ωστόσο, μερικές εκατοντάδες άτομα παραμένουν για διαχείμαση στην Καμτσάτκα, τη Β. Ιαπωνική Θάλασσα και τη Θάλασσα Οχότσκ. Θεωρείται λιγότερο περιπλανώμενο είδος από τον (κοινό) θαλασσαετό επειδή, συνήθως, δεν διαθέτει την εμβέλεια διασποράς των νεαρών ατόμων που έχει το ευρωπαϊκό είδος. Περιπλανώμενα άτομα έχουν βρεθεί στη Βόρεια Αμερική, όπως στα νησιά Pribilof και τη νήσο Κόντιακ, στην ηπειρωτική Κίνα (μέχρι το Πεκίνο) και μέχρι το Γιακούτσκ της Ρωσίας. Επίσης, έχουν καταγραφεί θαλασσαετοί του Στέλερ στην Ταϊβάν, αλλά αυτά θεωρούνται ως μεμονωμένα άτομα που έχουν απομακρυνθεί πολύ από τις «τυπικές» τους περιοχές. Οι χώρες στις οποίες ο θαλασσαετός του Στέλερ απαντά σταθερά είναι η Ρωσία, η Ιαπωνία, η Βόρεια και η Νότια Κορέα.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από την Κίνα και τις Δ. ΗΠΑ.
Βιότοπος
Στην Ιαπωνία, οι θαλασσαετοί του Στέλερ που μεταναστεύουν, φεύγουν νότια για να ξεχειμωνιάσουν σε ποτάμια και άλλους υγροτόπους αλλά, μερικές φορές, μετακινούνται προς ορεινές περιοχές της ενδοχώρας, στον αντίποδα της ακτής. Κάθε χειμώνα, παρασυρόμενος επιπλέων πάγος στη Θάλασσα του Οχότσκ οδηγεί χιλιάδες άτομα, νότια. Ο πάγος φθάνει στο Χοκάιντο στα τέλη Ιανουαρίου και η κορύφωση του αριθμού των αετών στο στενό Nemuro, επιτυγχάνεται στα τέλη Φεβρουαρίου. Στο Χοκάιντο, τα πουλιά συναθροίζονται στις παράκτιες περιοχές και σε λίμνες κοντά στην ακτή, μαζί με σημαντικό αριθμό (κοινών) θαλασσαετών. Η επιστροφή στα εδάφη αναπαραγωγής γίνεται από το τέλος Μαρτίου μέχρι το τέλος Απριλίου, με τους ενήλικες να αναχωρούν πριν από τα ανώριμα άτομα, κανονικά. Τα πουλιά τείνουν να ακολουθούν την ακτογραμμή και παρατηρούνται, συνήθως, να πετούν μεμονωμένα, ενώ οι τυχόν ομάδες που σχηματίζονται συνήθως πετούν σε απόσταση 100-200 μ. μεταξύ τους. Στις Καμτσάτκα, οι περισσότεροι μετανάστες είναι πουλιά με ενδιάμεσα πτερώματα. Επίσης, μερικές φορές, παρατηρούνται να πετούν πάνω από τον βόρειο, αρκτικό ωκεανό ή να κάθονται στους θαλάσσιους πάγους κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Γενικά
Ο θαλασσαετός του Στέλερ έχει σκούρο καφέ έως μαύρο χρώμα στο μεγαλύτερο μέρος του σώματός του, που έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τα λευκά ελάσσονα και μεσαία καλυπτήρια φτερά της άνω επιφανείας των πτερύγων, τα καλυπτήρια της κάτω επιφανείας των πτερύγων, τους μηρούς, τακαλυπτήρια φτερά της κάτω επιφανείας της ουράς και την ίδια την ουρά. Η, σφηνοειδούς σχήματος, λευκή ουρά είναι σχετικά μακρύτερη από εκείνη των (κοινών) θαλασσαετών. Φαίνεται ότι, αυτό το δίχρωμο μοτίβο στο πτέρωμα των ενηλίκων διαδραματίζει κάποιον ρόλο στην κοινωνική ιεραρχία ανάμεσα στα άτομα του είδους κατά τη διάρκεια της μη-αναπαραγωγικής περιόδου, αν και αυτό δεν έχει μελετηθεί εκτενώς. Η ίριδα, το ράμφος και τα πόδια των ενηλίκων έχουν κίτρινο χρώμα.
Όπως σε όλους τους θαλασσαετούς, τα δάκτυλα των ποδιών είναι σχετικά κοντά και στιβαρά, με το κάτω μέρος του ποδιού να καλύπτεται από ευρείς, ανάγλυφους πόρους (spiracles) . Επίσης, οι γαμψώνυχες του θαλασσαετού του Στέλερ είναι μικρότεροι και πιο έντονα κυρτωμένοι σε σχέση με εκείνους στους ισομεγέθεις «χερσαίους» αετούς που συχνάζουν σε δάση και χωράφια, όπως λ.χ. του γένους Aquila. Αυτές είναι προσαρμογές έτσι, ώστε να συλλαμβάνει ψάρια αντί για θηλαστικά και πτηνά χωρίς, βέβαια, αυτές οι δύο «ομάδες» να εξαιρούνται από τη διατροφή του. Ίσως το πιο αξιοσημείωτο φυσικό χαρακτηριστικό του θαλασσαετού του Στέλερ, εκτός από το μέγεθός του, είναι το κεφάλι και το εξαιρετικά μεγάλο ράμφος του. Μάλιστα, το ράμφος του είναι ίσως το μεγαλύτερο από κάθε άλλον αρτίγονο αετό, ξεπερνώντας ακόμη και εκείνο του αετού των Φιλιππίνων, μόλις μικρότερο από εκείνο των γυπών του Παλαιού Κόσμου. thumb|right|450px|Το ράμφος του θαλασσαετού του Στέλερ, είναι το μεγαλύτερο από όλους τους αρτίγονους αετούς Το πρώτο χνούδι των νεοσσών είναι «μεταξένιο» λευκό, αν και σύντομα μετατρέπεται σε «καπνισμένο» καφέ-γκρι. Όπως και σε άλλους θαλασσαετούς, τα ερετικά και πηδαλιώδη φτερά του 1ου έτους είναι μακρύτερα από ό, τι στους ενήλικες. Το νεανικό πτέρωμα είναι σε μεγάλο βαθμό ομοιόμορφο σκούρο καφέ, με διάσπαρτες γκρι-καφέ ραβδώσεις γύρω από το κεφάλι και τον λαιμό, λευκή βάση στα φτερά και ανοικτόχρωμες κηλίδες στα πηδαλιώδη. Η ουρά των ανώριμων ατόμων είναι λευκή με μαύρα στίγματα στη βάση της. Η ίριδα είναι σκούρα καφέ, τα πόδια υπόλευκα και το ράμφος μαύρο-καφέ. Μετά από τουλάχιστον τρία ενδιάμεσα πτερώματα, τα στίγματα στην ουρά μειώνονται, τα φτερά στο σώμα και το πτέρωμα αποκτούν μπρούντζινο χρώμα, ενώ η ίριδα και το ράμφος «ανοίγουν» σε χρωματισμό. Το οριστικό πτέρωμα, πιθανώς, αποκτάται στο 5ο έτος, όπως συμπεραίνεται από αποσπασματικά στοιχεία σε αιχμάλωτα άτομα.
Βάρος και διαστάσεις
Κατά μέσον όρο, ο θαλασσαετός του Στέλερ, είναι βαρύτερος από την άρπυια κατά 500 γραμμάρια και από τον αετό των Φιλιππίνων κατά ένα (1) κιλό, περίπου.
Τα θηλυκά είναι αρκετά βαρύτερα από τα αρσενικά, ωστόσο, το μέσο βάρος των καταμετρούμενων ατόμων ποικίλλει και οφείλεται σε εποχικές διακυμάνσεις που σχετίζονται με την πρόσβαση σε τροφή ή τη γενικότερη φυσική τους κατάσταση. Για παράδειγμα, κάποια άτομα που είχαν χρόνια δηλητηρίαση από μόλυβδο, παρουσίαζαν απότομη απώλεια βάρους μέχρι τη στιγμή του θανάτου τους (βλ. Βιομετρικά στοιχεία).
Όσον αφορά στο ολικό μήκος σώματος, ο θαλασσαετός του Στέλερ είναι οριακά μικρότερος κατά μέσον όρο από την άρπυια, αλλά σαφώς μικρότερος κατά 65 χιλιοστά, περίπου από τον αετό των Φιλιππίνων, ενώ πάλι τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά. thumb|right|450px|Ο θαλασσαετός του Στέλερ έχει εντυπωσιακές διαστάσεις
Το άνοιγμα πτερύγων (εκπέτασμα) και το μήκος χορδής πτέρυγας του θαλασσαετού του Στέλερ είναι από τα μεγαλύτερα σε κάθε αρτίγονο αετό με πλησιέστερους, τον (κοινό) θαλασσαετό και τον αετό της Αυστραλίας (Aquila audax) που, όμως, υστερούν στις άλλες διαστάσεις και στη σωματική μάζα, σε σχέση με αυτόν.
Βιομετρικά στοιχεία
(200-) 220 έως 250  (-260)  εκατοστά
Πηγές:
Τροφή
Ο θαλασσαετός του Στέλερ τρέφεται, σχεδόν αποκλειστικά, με ψάρια. Στα ποτάμια ενδιαιτήματα τα κύρια θηράματα είναι οι σολομοί (Oncorhynchus spp., Thymallus spp.) οι πέστροφες και οι γαστερόστεοι. Τα ψάρια που αλιεύονται φθάνουν, όχι σπάνια, τα 6 έως 7 κιλά. Στις παράκτιες περιοχές, οι θαλασσαετοί ωοτοκίας μπορεί να τρέφονται με τα είδη: Anarchichas orientalis, Hemitripterus villosus, Aptocyclus ventricosus και Myoxocephalus spp.
Όπως και οι περισσότεροι θαλασσαετοί του γένους Haliaeetus, κυνηγούν τα ψάρια, σχεδόν αποκλειστικά, σε ρηχά νερά. Σχετικά μεγάλος αριθμός αυτών των, συνήθως μοναχικών, πτηνών μπορεί να παρατηρηθεί να συγκεντρώνονται στους ιδιαίτερα παραγωγικούς ποταμούς ιχθυ-ωοτοκίας τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο λόγω της άφθονης τροφής.
Στην Καμτσάτκα, σμήνη 700 ατόμων έχουν αναφερθεί, αν και πολύ μικρότερες ομάδες είναι ο κανόνας. Τα καλοκαίρια, ζωντανά ψάρια τυπικά στην περιοχή, από 20 έως 30 εκατοστών, τροφοδοτούν τους νεοσσούς στη φωλιά. Κανονικά, οι γονείς πιάνουν περίπου δύο ή τρία ψάρια για τους νεοσσούς κάθε μέρα. Το φθινόπωρο, όταν πολλοί σολωμοί πεθαίνουν μετά την ωοτοκία, τα νεκρά ψάρια τείνουν να καταναλώνονται πιο συχνά από ό, τι τα ζωντανά, και αυτά είναι η κύρια τροφή για τα άτομα που διαχειμάζουν στα ηπειρωτικά ποτάμια με παγωμένα νερά. thumb|right|450px|Ο θαλασσαετός του Στέλερ τρέφεται, σχεδόν αποκλειστικά, με ψάρια Στο Χοκάιντο της Ιαπωνίας, οι θαλασσαετοί του Στέλερ προσελκύονται από τους άφθονους βακαλάους του Ειρηνικού (Gadus macrocephalus) που κορυφώνονται σε κοπάδια στη Θάλασσα Rausu και τα Στενά Nemuro, τον Φεβρουάριο. Ο βακαλάος της Αλάσκας (Theragra chalcogramma), μαζί με τους γάδους (Gadus spp. ), αποτελούν την πιο σημαντική πηγή τροφής για τα διαχειμάζοντα πτηνά στην Ιαπωνία. Πολλά πτηνά, μπορεί να φθάνουν με τόλμη, μόλις μερικά μέτρα από ψαράδες κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αλλά μόνον εάν είναι εξοικειωμένοι με όσα έχουν αντιμετωπίσει στο παρελθόν. Αλλιώς, συμπεριφέρονται με περίσκεψη και διατηρούν αποστάσεις από τον άνθρωπο.
Κατά μήκος της ακτής στην Καμτσάτκα, τα υδρόβια πτηνά είναι, επίσης, συνηθισμένη λεία για το είδος, ειδικά οι γλάροι του είδους Larus schistisagus. Οι λεπτόραμφοι κέπφοι (Uria aalge) και παγόκεπφοι (U. lomvia) κυριαρχούν στο διαιτολόγιο γύρω από τη θάλασσα Οχότσκ, ενώ ακολουθούν οι τριδάχτυλοι γλάροι (Rissa tridactyla), τα Aethia cristatella και οι κορμοράνοι της Ιαπωνίας (Phalacrocorax capillatus). Επίσης, στη Ρωσία, διάφορα πτηνά της ξηράς όπως ο μαυρόραμφος αγριόκουρκος (Tetrao parvirostris), ο λαγόποδας (Lagopus lagopus) και ο βουνολαγόποδας (L. muta) μπορεί να αποτελούν σημαντικά θηράματα. Σημειωτέον ότι τα συγκεκριμένα είδη Lagopus δεν συλλαμβάνονται συνήθως από τα άλλα είδη θαλασσαετών (Haliaeetus). Άλλα πτηνά της ξηράς που προτιμούν οι θαλασσαετοί του Στέλερ είναι ο βαλτόμπουφος, η χιονόγλαυκα (Bubo scandiaca), η κουρούνα, το κοράκι, καθώς και μικρότερα στρουθιόμορφα, αλλά πιο σπάνια.
Ο θαλασσααετός του Στέλερ μπορεί να συμπληρώσει τη διατροφή του με διάφορα θηλαστικά (κυρίως λαγούς), καβούρια, μύδια, σκουλήκια και καλαμάρια, όταν τού δοθεί η ευκαιρία. Επίσης, θηρεύονται εύκολα και σαρκοφάγα θηλαστικά, όπως η ζιμπελίνα, το βιζόν, η αρκτική και η κόκκινη αλεπού, καθώς και μικροί κατοικίδιοι σκύλοι. Μικρότερα θηλαστικά έχουν επίσης καταγραφεί ως θηράματα, όπως τα τρωκτικά Clethrionomys rutilus και Microtus oeconomus.
Διάφορα θνησιμαία, ιδιαίτερα των θηλαστικών, εύκολα τρώγονται κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Περίπου το 35% των ατόμων που διαχειμάζουν στην Ιαπωνία, μετακινούνται στην ενδοχώρα και τρέφονται σε μεγάλο βαθμό από τα σφάγια θηλαστικών, κυρίως του ελαφιού σίκα (Cervus nippon). Κατά τη χειμερινή περίοδο, επίσης, ανώριμα άτομα επισκέπτονται σφαγεία για να «κλέψουν» εντόσθια. Διάφορα άτομα έχουν καταγραφεί κατά καιρούς να καιροφυλακτούν για κουτάβια φώκιας. Σε εκπονηθείσα μελέτη, εκτιμάται ότι ορισμένα νεογνά φώκιας ζύγιζαν τουλάχιστον 9,1 κιλά, από τα μεγαλύτερα φορτία που μπορεί να μεταφέρει οποιοδήποτε πτηνό στον κόσμο, αν και τα βάρη αυτά δεν επαληθεύτηκαν. Συχνά, φώκιες και θαλάσσιοι λέοντες οποιουδήποτε μεγέθους τρώγονται ως θνησιμαία, αφού διαμελισθούν με το μεγάλο ράμφος- και όχι με μεταφορά τους.
Τεχνικές θήρευσης
Έχει αναφερθεί ότι, σε σύγκριση με τον κοινό και τον λευκοκέφαλο θαλασσαετό, ο θαλασσαετός του Στέλερ είναι πιο «επιθετικός, ισχυρός και δραστήριος». Όταν η αναζήτηση τροφής γίνεται κατά ομάδες, το φαινόμενο του κλεπτοπαρασιτισμού είναι κοινό, ιδιαίτερα σε περιόδους αφθονίας τροφής και μεγάλων συναθροίσεων. Τα ανώριμα άτομα επιδίδονται σε αυτόν όσο οι ενήλικες, αλλά οι επιθέσεις εναντίον τους είναι περισσότερες από τα ενήλικα άτομα. Όταν οι σολομοί και οι πέστροφες πεθαίνουν τον χειμώνα μετά το καλοκαίρι ωοτοκίας, οι ομάδες των θαλασσαετών του Στέλερ μπορεί να αναμιγνύονται με χρυσαετούς και (κοινούς) θαλασσαετούς για να εκμεταλλεύονται αυτήν την πηγή τροφής.
Ηθολογία
Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου, οι θαλασσαετοί του Στέλερ κουρνιάζουν ομαδικά, κατά πάσα πιθανότητα, κοντά στους χώρους σίτισής τους.
Αναπαραγωγή
Οι ερωτοτροπίες αρχίζουν, συνήθως, μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου και, πιθανόν, συνίστανται απλώς από γυροπετάγματα πάνω από την περιοχή αναπαραγωγής. Η συνεύρεση του ζευγαριού πραγματοποιείται στη φωλιά μετά την κατασκευή της. Η γέννα, που λαμβάνει χώρα Απρίλιο με Μάιο, αποτελείται από (1-) 2 (-3) λευκοπράσινα αβγά, διαστάσεων 78-85 Χ 57,5-64,5 χιλιοστών και βάρους 160 γραμμαρίων, είναι δηλαδή λίγο βαρύτερα από τα αβγά της άρπυιας. Η επώαση διαρκεί 39-45 ημέρες, περίπου.
Οι νεοσσοί είναι ισχυρά φωλεόφιλοι και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Συνήθως, μόνον ο ένας (1) νεοσσός επιβιώνει μέχρι την ενηλικίωση, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις μέχρι και τρεις θα πτερωθούν με επιτυχία. Οι αετιδείς πτερώνονται τον Αύγουστο ή στις αρχές Σεπτεμβρίου. Το πτέρωμα των ενηλίκων αποκτάται σε ηλικία τεσσάρων ετών, αλλά η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται, κατά κανόνα, μετά από 1-2 χρόνια.
Φυσικοί θηρευτές
Τα αβγά και οι νεοσσοί πολύ μικρής ηλικίας μπορούν να θηρεύονται από διάφορα δενδρόβια θηλαστικά, όπως η ζιμπελίνα και η ερμίνα ή πουλιά, συνήθως κορακοειδή. Οποιοσδήποτε από αυτούς τους μικρούς αλλά ευφυείς θηρευτές, βασίζεται στην απόσπαση της προσοχής ή της απουσίας των γονέων για να λυμαίνεται τη φωλιά, ειδάλλως, εάν γίνει αντιληπτός θανατώνεται άμεσα από αυτούς. Μόλις, ωστόσο, φθάσουν περίπου στο μέγεθος των ενηλίκων, οι αετιδείς παύουν κατ’ ουσίαν να κινδυνεύουν, καθόσον πολύ λίγα αρπακτικά ζώα μπορεί να απειλήσουν το είδος. Εξαιρουμένης της ασιατικής μαύρης αρκούδας (Ursus thibetanus) -η οποία, ωστόσο, δεν έχει μέχρι στιγμής καταγραφεί ως θηρευτής-, δεν υπάρχουν άλλα σαρκοφάγα θηλαστικά ίσα ή μεγαλύτερα από το μέγεθος του θαλασσαετού του Στέλερ, που να μπορούν να σκαρφαλώνουν στα δέντρα, στη ζώνη καττανομής του είδους. Πάντως, λόγω της θήρευσης των αβγών και της αποτυχίας στο φώλιασμα, μόνο το 45%-67% των αβγών εκκολάπτονται επιτυχώς μέχρι την ενηλικίωση των νεοσσών ενώ, κατόπιν, ποσοστό 25% των νεοσσών μπορεί να χαθεί.
Απειλές και κατάσταση πληθυσμού
Το είδος προστατεύεται νομικά και, μάλιστα, έχει χαρακτηρισθεί ως «εθνικός θησαυρός» στην Ιαπωνία και, ως επί το πλείστον, απαντά σε προστατευόμενες περιοχές στη Ρωσία. Ωστόσο, πολλές απειλές για την επιβίωσή του εξακολουθούν να υφίστανται. Αυτές περιλαμβάνουν κυρίως τις μετατροπές χρήσης των οικοτόπων, τη βιομηχανική ρύπανση και την υπεραλίευση, η οποία με τη σειρά της προκαλεί μείωση των πηγών τροφής του πτηνού. Ο σημερινός πληθυσμός του είδους εκτιμάται σε 5.000 άτομα, αλλά μειώνεται.
Έχει παρατηρηθεί ότι, οι πρόσφατες μεγάλες πλημμύρες, οι οποίες μπορεί να είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής, προκαλούν σχεδόν πλήρη αποτυχία ωοτοκίας για τους πληθυσμούς που φωλιάζουν στα ποτάμια της Ρωσίας, λόγω του ότι παρεμποδίζεται η αλίευση ψαριών από τους γονείς, απαραίτητη για την επιβίωση των νεοσσών. Επίσης, υπάρχουν συνεχείς διώξεις του πτηνού στη Ρωσία, λόγω της συνήθειάς του να κλέβει γουνοφόρα ζώα από τις παγίδες. Λόγω της έλλειψης άλλων θηραμάτων σε ορισμένες περιοχές, οι θαλασσαετοί στο Χοκάιντο έχουν μετακινηθεί προς το εσωτερικό και καταναλώνουν πυροβολημένα ελάφια, εκτιθέμενα έτσι στον κίνδυνο της δηλητηρίασης από μόλυβδο μέσω της κατάποσης των σκαγίων.
Στην Καμτσάτκα, μόλις 320 ζευγάρια θαλασσαετών του Στέλερ έχουν καταγραφεί. Επιπλέον, 89 περιοχές ωοτοκίας δεν παρακολουθούνται. Στα βουνά του Koryakan και κατά μήκος του κόλπου Penshina, πάνω από 1.200 ζευγάρια αναπαράγονται με τουλάχιστον 1.400 ανώριμα άτομα. Περίπου 500 ζεύγη ζουν στην περιοχή Khabarovsk της ακτής Okhostsk και 100 στα νησιά Shantar. Άλλα 600 ζευγάρια απαντούν στον κάτω ρου του ποταμού Αμούρ. Περίπου 280 ζευγάρια ζουν στη Σαχαλίνη και μερικά στα νησιά Κουρίλες. Ο συνολικός πληθυσμός είναι περίπου 3.200 ζευγάρια αναπαραγωγής. Ενδεχομένως, έως 3.500 πουλιά διαχειμάζουν στην Καμτσάτκα, και περίπου 2.000 στο Χοκάιντο.
Παρόλο, που σε γενικές γραμμές, οι προοπτικές είναι μάλλον ευνοϊκές, το είδος αξιολογείται ως Τρωτό (VU) από την IUCN.
Πηγές
.*Whitfield, D.P., Duffy, K., McLeod, D.R., Evans, R.J., MacLennan, A.M., Reid, R., & Douse, A. (2009). Juvenile dispersal of white-tailed eagles in western Scotland. Journal of Raptor Research 43(2): 110-120.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αετίδες
Κωνσταντίνος Σκιαδόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Σκιαδόπουλος ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βαρυπατάδες Κερκύρας στις 30 Σεπτεμβρίου 1921. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1938. Με την κήρυξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ονομάστηκε αρχικελευστής - δόκιμος. Ακολούθησε τον Στόλο στη Μέση Ανατολή και ονομάστηκε σημαιοφόρος την 1.1.1942. Διετέλεσε, ως υποναύαρχος, Αρχηγός του Στόλου (6.4.1970 έως 8.6.1971) και Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση Α.Ανδρουτσόπουλου (25.11.1973-23.7.1974). Απεβίωσε στις 15.11.2009.
Έργα του Κωνσταντίνου Σκιαδόπουλου
Κατηγορία:Ναύαρχοι Κατηγορία:Υπουργοί
Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο
Ο Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο (ιταλικά: Pietro IV Candiano, πέθανε στις 11 Αυγούστου 976), ο 22ος παραδοσιακά και 20ος ιστορικά Δόγης της Βενετίας (959 - 976) ήταν μεγαλύτερος γιος, συμβασιλέας και διάδοχος του Πιέτρο Γ΄ Καντιάνο και της Ριχίλδης Καντιάνο.
Πρώτα χρόνια
Τον τελευταίο χρόνο της βασιλείας του πατέρα του ο Πιέτρο Δ΄ επαναστάτησε εναντίον του, η επανάσταση απέτυχε. Ο Πιέτρο Γ΄ χάρισε την ζωή στον γιο του, διέταξε να μην εκτελεστεί, δεν κατάφερε να εμποδίσει ωστόσο την εξορία του. Η επανάσταση του Πιέτρου Δ΄ σχετίζεται με την κατάσταση που επικρατούσε στην Ιταλία, ο ίδιος υποστήριζε τον Βερεγγάριο Β΄, Φράγκο βασιλιά της Ιταλίας ενώ ο Πιέτρο Γ΄ είχε διατάξει ουδετερότητα. Το βασίλειο του Βερεγγάριου Β΄ κατέλαβε ο μετέπειτα Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (952), ο Βερεγγάριος Β΄ του δήλωσε υποτέλεια και ξαναπήρε τον τίτλο του βασιλιά ως υποτελής. Ο Βερεγγάριος Β΄ επαναστάτησε αργότερα, εισέβαλε στην Βερόνα και επιτέθηκε στα Παπικά Κράτη. Ο εξόριστος Πιέτρο Β΄ πήγε στην Ιβρέα όπου τον υποδέχτηκε ο Μαργράβος Γκυ της Ιβρέας δεύτερος γιος του Βερεγγάριου Β΄, τον μετέφερε στον πατέρα του. Πολέμησε κατόπιν σε μάχες στο πλευρό του Άνταλμπερτ της Ιταλίας μεγαλύτερου γιου του Βερεγγάριου Β΄ εναντίον του Θεοβάλδου Β΄ του Σπολέτου. Ο Βερεγγάριος Β΄ του επέτρεψε να διοικήσει στόλο στην Ραβένα με έξι πλοία, επιτέθηκε με αυτόν και κυρίευσε επτά Βενετικά πλοία. Με τον θάνατο του πατέρα του έξι μήνες μετά την εξορία του ο Πιέτρο Δ΄ επέστρεψε στην Βενετία (959). Σε μεγάλη έκπληξη όλων των πολιτών και παρά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που συμμετείχε εναντίον της ίδιας της πατρίδας του εξελέγη νέος Δόγης.
Δόγης της Βενετίας
Το ταραχώδες παρελθόν του έκανε τον Πιέτρο Δ΄ καχύποπτο, ανάγκασε την αριστοκρατία να του ορκιστεί υποτέλεια. Το έθιμο αυτό δεν είχε εφαρμοστεί μέχρι τότε στην Δημοκρατία της Βενετίας, το μετέφερε από την ηπειρωτική Ιταλία στην οποία κυβερνούσαν Λομβαρδοί. Οι σχέσεις του με την Βυζαντινή αυτοκρατορία που είχαν διαταραχθεί με τον πατέρα του αποκαταστάθηκαν, η αιτία ήταν το εμπόριο. Ο Πιέτρο Δ΄ απαγόρευσε το δουλεμπόριο όπως και τον δανεισμό χρημάτων σε όσους είχαν στόχο να κάνουν μεταφορές σκλάβων. Σε μιά κίνηση Νεποτισμού ο Πιέτρο κατηγόρησε τον αντίπαλο του επίσκοπο του Τορτσέλλο για Σιμωνία, τυφλώθηκε και αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Βιτάλε Καντιάνο. Αργότερα (969) τον ανακύρηξε πατριάρχη του Γκράντο, την ισχυρότερη εκκλησιαστική θέση στο Δουκάτο της Βενετίας. Ο Πιέτρο Δ΄ κατέστρεψε το Οντέρζο που είχε υπό τον έλεγχο του τους δρόμους για την βόρεια Ευρώπη, υπέταξε και την Φερράρα, την κύρια ανταγωνίστρια του για το εμπόριο στην κοιλάδα του Πάδου. Οι πολιτικοί λόγοι ανάγκασαν τον Πιέτρο Δ΄ να διαζευχθεί την πρώτη του σύζυγο Γιοβανίτσια Καντιάνο με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο τον Βιτάλε και την ανάγκασε να αποσυρθεί στην μονή του Σαν Ζακκαρία. Η δεύτερη σύζυγος του ήταν η Βαλντράντα της Τοσκάνης κόρη του Ουμβέρτου του Σπολέτο, Μαρκησίου της Τοσκάνης και ξαδέλφου της συζύγου του αυτοκράτορα Όθων Α΄. Η νέα σύζυγος του έφερε τεράστια προίκα σε χρήμα και εδάφη στο Φριουλί, το Τρεβίζο, την Άντρια και την Φερράρα. Οι περιοχές αυτές ωστόσο παραμένουν ακόμα και σήμερα αδιευκρίνιστες.
Οι ενέργειες αυτές του Πιέτρο Δ΄ σχετίζονται με την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στην Ιταλία. Ο Όθων Α΄ προχώρησε σε εκστρατεία (961), πήρε τον τίτλο του βασιλιά της Ιταλίας, νίκησε τον Βερεγγάριο Β΄ και τον φυλάκισε (963), ο γιος του Άνταλμπερτ επαναστάτησε αλλά ηττήθηκε (966). Ο Μπερτολίνι σημειώνει ότι σύμφωνα με τις πηγές υπήρχε συμμαχία ανάμεσα στον Όθων Α΄ και τον Πιέτρο Δ΄, αυτό επιβεβαιώνεται με τον δεύτερο γάμο με την συγγενή του Βαλντράντα. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας (963) έδωσε τπ μοναστήρι του Σαν Ζακκαρία στην Πάντοβα για να αποσυρθεί ως ηγουμένη η πρώτη σύζυγος του Πιέτρο Γιοβανίτσα, παραχώρησε περιουσιακά στοιχεία τέλος στο Τρεβίζο σε κάποιον Βιτάλε Καντιάνο πιθανότατα αδελφό του. Ο ιστορικός Καρλο Γκύντο Μορ υποστηρίζει την αντίθετη άποψη, θεωρεί ότι ο πατέρας της Βαλντράντας βρισκόταν σε εξορία τότε επειδή είχε κάνει μια ανεπιθύμητη συμμαχία με τον συγγενή του αυτοκράτορα. Ο πατέρας της Βαλντράντας προχώρησε την διετία (962-963) στην ανεπιθύμητη εκστρατεία για τον Όθων Α΄, τότε έγινε και ο δεύτερος γάμος του Πιέτρο Δ΄, αυτό δείχνει συμμαχία με τους εχθρούς του αυτοκράτορα. Οι επιχορηγήσεις που έδωσε τέλος ο Όθων Α΄ ήταν στους συγγενείς του Πιέτρο Δ΄ αλλά σε αυτούς που βρισκόταν σε σύγκρουση. Οι επιχορηγήσεις δόθηκαν στην Γιοβανίτσα που ήταν δυσαρεστημένη με το διαζύγιο και στον Βιτάλε Καντιάνο που δεν ήταν αδελφός του Πιέτρο Δ΄, ήταν ο γιος του με την Γιοβανίτσα που ήταν και ο ίδιος δυσαρεστημένος για την τύχη της μητέρας του. Ο Όθων Α΄ έδωσε προνόμια στον επίσκοπο του Μπελλούνο που είχε έδρα το Οντέρζο και επέτρεψε στην Πάντοβα να κτίσει ένα κάστρο δίπλα από την Βενετία. Ο Πιέτρο Δ΄ αναγκάστηκε να αλλάξει στάση και να δηλώσει υποταγή στον Όθων Α΄ όταν οι σύμμαχοι του Βυζαντινοί δεν υπήρχαν στην Ιταλική χερσόνησο. Ο Μπερτολίνι ισχυρίστηκε ότι είναι δύσκολο να εξακριβωθεί η πραγματικότητα επειδή δεν γνωρίζουμε ακριβώς την ημερομηνία του γάμου με την Βαλντράντα και την ταυτότητα του Βιτάλε. Ο Έντγκουμπε Στάλεϊ ισχυρίζεται μια τρίτη άποψη ότι η Γιοβανίτσα ήταν ερωμένη του και την πήρε στα ανάκτορα ενώ ήταν διαζευγμένη. Το γεγονός αυτό ήταν μεγάλο σκάνδαλο για τον λαό της πόλης, αναγκάστηκε να πάρει όρκο αγνότητας και να πάει σε μοναστήρι. Η Γιοβανίτσα αποκήρυξε τον γιο που έκανε με τον Πιέτρο Δ΄ Βιτάλε, αργότερα (987) έγινε επίσκοπος Ακυληίας.
Σχέσεις με το Βυζάντιο
Ο Όθων Α΄ αποφάσισε μετά την τρίτη εκστρατεία του στην Ιταλία (965 - 966) να οριοθετήσει τα σύνορα ανάμεσα στο Δουκάτο της Βενετίας και το Βασίλειο της Ιταλίας. Τα όρια καθορίστηκαν με την νέα αναδιανομή (967) που ανανέωνε την παλιότερη η οποία είχε καθοριστεί πριν από 127 χρόνια (840). Με την νέα διανομή το Δουκάτο είχε σημαντικές απώλειες, έχασε περιοχές νότια από την Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, εκεί βρίσκονταν οι πολύτιμες αλυκές στην συμβολή των ποταμών Μπρέντα και Αδίγη. Υπήρχαν πολλές περιοχές που ήταν ακόμα αδιευκρίνιστες, αυτές θα προσπαθήσει να διεκδικήσει ο μετέπειτα Δόγης Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο (991-1009) με σκληρές μάχες. Ένας νέος φόρος που θα επιβληθεί θα επιφέρει σημαντικές αυξήσεις στις τιμές των αγαθών. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής απαγόρευσε το εμπόριο ξυλείας και όπλων με τους Άραβες χάρη στον πόλεμο που ξέσπασε με το Χαλιφάτο των Φατιμιδών. Το Δουκάτο της Βενετίας σαν τμήμα της αυτοκρατορίας ήταν υποχρεωμένο να υπακούσει, αυτό έφερε σε πολύ δύσκολη θέση τον Πιέτρο Δ΄ επειδή η οικονομία της Βενετίας ήταν εξαρτημένη από το εμπόριο ξυλείας με τους Άραβες στην Αφρική. Η απαλλαγή που καθόρισε ο αυτοκράτορας στην ξυλεία που είχε σχέση με την επίπλωση ήταν μόνο μια μικρή ανακούφιση χωρίς διαφορές. Ο Δόγης αποφάσισε να αρνηθεί την απαγόρευση αλλά η λαϊκή συνέλευση της Βενετίας αποφάσισε αντίθετα να δεχτεί τις εντολές του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Η απόφαση αυτή αποτελεί την αρχή του χάσματος ανάμεσα στον Δόγη και τον λαό. Η ρήξη θα φτάσει στο αποκορύφωμα τον 12ο αιώνα με την δημιουργία της Δημοκρατίας της Βενετίας, ο Δόγης δέν ήταν ασύδοτος στην εξουσία του και ήταν υποχρεωμένος να υπακούει στις λαικές αποφάσεις.
Δολοφονία
Ο λαός της Βενετίας επαναστάτησε εναντίον του Πιέτρο Δ΄, σύμφωνα με τον Πετρολίνι η αιτία ήταν οι διαφωνίες στην εξωτερική πολιτική. Η αφοσίωση στον αυτοκράτορα Όθων Α΄ απαιτούσε οικονομικές θυσίες και το εμπάργκο του Βυζαντινού αυτοκράτορα στο εμπόριο μεγάλωσε τα προβλήματα. Η εύνοια που έδειξε ο Πιέτρο Δ΄ στους συγγενείς και την οικογένεια του ήταν προκλητική. Ο Νόριτς γράφει ότι έγινε πανίσχυρος χάρη στην περιουσία του από την δεύτερη σύζυγο του, συμπεριφερόταν σαν φεουδάρχης και αποξενώθηκε από τον λαό της Βενετίας. Η απομώνωση έγινε μεγαλύτερη με τους μισθοφόρους σωματοφύλακες του και με τις προσπάθειες του να αποκτήσει τον έλεγχο της εκκλησίας. Όταν ζήτησε την βοήθεια των συμπολιτών του για να υπερασπιστεί τα προσωπικά του συμφέροντα στην Φερράρα ξέσπασε η εξέγερση. Ο Έντγκουμπε Στάλεϊ έγραψε ότι τόσο ο ίδιος όσο και η δεύτερη σύζυγος του ήταν μισητοί στον λαό της Βενετίας επειδή είχαν γίνει πανίσχυροι. Η Βαλντράντα είχε γίνει εξαιρετικά αντιπαθητική, με την συνοδεία της από την Φλωρεντία θεωρήθηκε ότι περιφρονεί τα έθιμα της πόλης. Ο ίδιος με μια συνοδεία από Τοσκάνους, Γερμανούς και Έλληνες συμπεριφερόταν με "ψυχρότητα και υπεροψία". Η κλίκα του ήταν περιορισμένη σε άτομα της οικογένειας του από την Πάντοβα και την Βιτσέντζα.
Ο προστάτης του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πέθανε (973) και ο διάδοχος του Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν απασχολημένος με εξεγέρσεις στη Γερμανία, οι αντίπαλοι του στη Βενετία βρήκαν την ευκαιρία να τον εκθρονίσουν, τον κλείδωσαν στα ανάκτορα και έβαλαν φωτιά. Η φωτιά εξαπλώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της πόλης που κάηκε και στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Ο δόγης και ο μικρότερος γιος του με τη δεύτερη σύζυγο του Βαλντράντα Πιέτρο Ε΄ θανατώθηκαν και τα σώματα τους ρίχτηκαν στο σφαγείο, αργότερα βρέθηκαν και τάφηκαν με τιμές στην εκκλησία του Αγίου Ιλαρίωνος, τον διαδέχτηκε ο Πιέτρο Α΄ Ορσεόλο από την Οικογένεια Ορσεόλο. Ο μεγαλύτερος γιος του Βιτάλε που επέζησε δραπέτευσε στη Σαξονία και ξεκίνησε συνωμοσία εναντίον του νέου δόγη.
Οικογένεια
Ο Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο χώρισε για πολιτικούς λόγους την πρώτη σύζυγο του Γιοβανίτσια Καντιάνο και την πίεσε να αποσυρθεί στη μονή του Σάντα Ζαχαρία, μαζί της απέκτησε δυο παιδιά τον μελλοντικό δόγη Βιτάλε Καντιάνο και τη Μαρίνα Καντιάνο που παντρεύτηκε τον μελλοντικό δόγη Τριμπούνο Μέμμο. Ο Πιέτρο Δ΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο (966) τη Βαλντράντα της Τοσκάνης, κόρη του Ουμβέρτου του Σπολέτο και συγγενή του Όθων Α΄ που του έφερε τεράστια προίκα με περιοχές όπως το Τρεβίζο, η Φριούλι και η Φερράρα. Με τη δεύτερη σύζυγο του απέκτησε έναν γιο τον Πιέτρο Ε΄ που σκοτώθηκε μαζί του στον εμπρησμό του 976.
Σιβεκάρ Σουλτάνα
Η Χασεκί Σιβεκάρ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:شوکار سلطان‎) (Τούρκικα: Şivekar Sultan, 1627 - 1647) ήταν η έβδομη Χασεκί Σουλτάν του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Şivekar Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1627 στην Αρμενία. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς το όνομά της ήταν Σεκέρ Παρέ. Το πραγματικό της όνομα ήταν η Μαρία και ήταν κόρη ενός πλούσιου Αρμένιου εμπόρου. Η Σεκέρ Παρέ ήταν μια παχουλή γυναίκα. Το 1644, ο Ιμπραήμ διόρισε τους υπηρέτες του να αναζητήσουν την «πιο λιτή γυναίκα» στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν αυτής της παραγγελίας, άρχισαν να αναζητούν αξιωματούχους στο παλάτι και τελικά βρήκαν μια Αρμένια γυναίκα στο Ουσκουντάρ. Η Σιβεκάρ έγινε σύζυγός του, και της δόθηκε ο τίτλος της Έβδομης Χασεκί.
Είχε μια καλή σχέση με τον Τσιντσή Χότζα Πασά και με την Χιουμάσαχ Σουλτάν. Ήταν πολιτικά δραστήρια στα τελευταία χρόνια του Ιμπραήμ. Ο Ιμπραήμ σύντομα αρρώστησε ψυχικά και η Σιβεκάρ τον βοήθησε. Ήταν μεταξύ των ισχυρότερων συζύγων του Ιμπραήμ. Γέννησε ένα γιο, τον Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ, το 1646, ο οποίος πέθανε νωρίς. Επιπλέον, όλα τα έσοδα της Δαμασκού δωρίστηκαν στη Σιβεκάρ Σουλτάν.
Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, η Σιβεκάρ ήταν υπεύθυνη για το θάνατο όλων των μελών του χαρεμιού του Ιμπραήμ Α΄. Η Σιβεκάρ διέδωσε το κουτσομπολιό ότι μια από τις παλλακίδες του Σουλτάνου ήταν σε σχέση με έναν ξένο εκτός του παλατιού. Ο Ιμπραήμ την πίστευε και βασάνισε πολλά μέλη του χαρεμιού για να πουν το όνομα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ιμπραήμ διέταξε να βάλουν και τις 280 παλλακίδες του σε σάκους και να τις πετάξουν στον Βόσπορο. Έσωσε μόνο τις Χασεκί Σουλτάν. Μόνο μία παλλακίδα σώθηκε από ένα διερχόμενο πλοίο. Η Κιοσέμ Σουλτάν ήταν εξοργισμένοη με το περιστατικό και κάλεσε τη Σιβεκάρ στα δωμάτιά της όπου θα γευμάτιζε με την Κιοσέμ. Η Κιοσέμ την δηλητηρίασε και είπε στον Ιμπραήμ ότι πέθανε από φυσικά αίτια.
Πέθανε το 1647 στο Παλιό Παλάτι και είναι θαμμένη μέσα στο Μαυσωλείο Ιμπραήμ Α΄ στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη.
IOS 17
Το iOS 17 είναι η επερχόμενη δέκατη έβδομη μεγάλη έκδοση του λειτουργικού συστήματος iOS της Apple για το iPhone και ο διάδοχος του iOS 16. Ανακοινώθηκε στις 5 Ιουνίου 2023 κατά τη διάρκεια του ετήσιου Παγκόσμιου Συνεδρίου Προγραμματιστών της Apple, με την πρώτη έκδοση beta για προγραμματιστές να κυκλοφορεί αμέσως μετά. Το iOS 17 είναι η πρώτη έκδοση όπου οι χρήστες μπορούν να αποκτήσουν την δοκιμαστική έκδοση για προγραμματιστές μόνο με έναν λογαριασμό Apple ID σε αντίθεση με προηγούμενες εκδόσεις όπου απαιτούνταν συνδρομή επί πληρωμή στο πρόγραμμα προγραμματιστών της Apple.
Το iOS 17 έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στο κοινό τον Σεπτέμβριο του 2023, με μια δημόσια δοκιμαστική έκδοση προγραμματισμένη για τον Ιούλιο του 2023.