cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπυσέ-λε-Ζι
Το Μπυσέ-λε-Ζι (γαλλικά: Bucey-lès-Gy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Τσιμαλουακάν
Το Τσιμαλουακάν ή Τσιμαλγουακάν (ισπανικά: Chimalhuacán [tʃimalwaˈkan]), που στην γλώσσα Νάουατλ σημαίνει «τόπος αυτών που έχουν ασπίδες», είναι πόλη και δήμος στη ανατολική πλευρά της Πολιτείας του Μεξικού. Βρίσκεται ακριβώς έξω από τα βορειοανατολικά σύνορα της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας (Distrito Federal) και είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Πόλης του Μεξικού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 η πόλη έχει 524.223 κατοίκους, ήταν δηλαδή η πέμπτη μεγαλύτερη στην πολιτεία, και ο δήμος 525.389 κατοίκους.
Μπυσέ-λε-Ζι
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Τσιμαλουακάν
Το Τσιμαλουακάν ιδρύθηκε 1259 από τρεις αρχηγούς ή Τλατοάνι. Η ισπανική πόλη Τσιμαλουακάν ιδρύθηκε το 1529 και το Τάγμα των Δομινικανών έχτισε μια εκκλησία και ένα μοναστήρι εδώ το 1563.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Ορτάκιοϊ Βιθυνίας
Το Ορτάκιοϊ (Ortaköy) ήταν κωμόπολη της Βιθυνίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1650 – 1920, έξι χιλιόμετρα βορειοανατολικά στην σημερινή Γκέιβε, στον ποταμό Σαγγάριο, με 10.000 περίπου κατοίκους: 7.000 Έλληνες και 3.000 Αρμένιους.
Καταστράφηκε το 1920 από ατακτες ομάδες κεμαλικων  μετά από ολοκληρωτική σφαγή του πληθυσμού και φωτιά που ακολούθησε. Σήμερα κατά μαρτυρίες σώζονται μόνο τα θεμέλια της εκκλησίας. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με γεωργικές εργασίες και με την σηροτροφία, ενώ υπήρχαν πέντε ατμοκίνητα βιομηχανικά κλωστήρια μεταξιού με μεγάλο εμπόριο με τις Ευρωπαϊκές χώρες.
Ήταν πατρίδα των αδελφών Γεώργιου και Αθανάσιου Ετμεκτζόγλου που συνέχισαν και στην Ελλάδα την παράδοση του μεταξιού με εργοστάσια στον Βόλο και την Αθήνα (Μεταξουργείο Ετμεκτζόγλου). Επίσης ήταν τόπος καταγωγής του Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης (1923 -1945) Ιωακείμ Αποστολίδη, γνωστού για την πλούσια κοινωνική προσφορά του και την συμμετοχή του στην αντίσταση κατά την γερμανική κατοχή στις γραμμές του ΕΑΜ.
Στο Ορτακιοϊ γεννήθηκε και ο Παχτίκος Γεώργιος Δ. (Ορτάκιοϊ Βιθυνίας 1869 - Κων/πολις 1916). Διακεκριμένος εθνομουσικολόγος, συνθέτης και πολύγλωσσος φιλόλογος.
Ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ Καμπούλ
Το Ιντερκοντινένταλ (γνωστό και ως Inter-Con) είναι ξενοδοχείο πέντε αστέρων που βρίσκεται στην περιοχή Καρτ Παρβάν στη δυτική Καμπούλ, στο Αφγανιστάν. Το Ιντερκοντινένταλ χρησιμοποιήθηκε ως το πρώτο διεθνές πολυτελές ξενοδοχείο της χώρας και είναι ένα από τα πιο επισκέψιμα ξενοδοχεία από ξένους από την έναρξη λειτουργίας του το 1969, όταν αναγέρθηκε κοντά στο παλάτι Μπαγκέ Μπαλά. Το ξενοδοχείο διαθέτει 200 δωμάτια και είναι εξοπλισμένο με πισίνα, γυμναστήριο και τέσσερα εστιατόρια για φαγητό ή για παραγγελία μέσω υπηρεσίας δωματίου. Το ξενοδοχείο είναι προς το παρόν κλειστό από τις 31 Αυγούστου 2021 λόγω της πτώσης της Καμπούλ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Η πλακέτα που στήθηκε στα εγκαίνια του ξενοδοχείου αριστερά|μικρογραφία| Θέα από το ξενοδοχείο προς την πισίνα, 2005 Η ανέγερση του ξενοδοχείου ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1967 και το ξενοδοχείο άρχισε να λειτουργεί κανονικά στις 9 Σεπτεμβρίου 1969. Αν και αρχικά δημιουργήθηκε από τον όμιλο ξενοδοχείων InterContinental και ενεγέρθηκε από την κατασκευαστική εταιρεία Taylor Woodrow του Ηνωμένου Βασιλείου, το ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ δεν έχει καμία σχέση με τον όμιλο InterContinental Hotels Group από το 1980 μετά τη σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν. Παρ' όλα αυτά, συνεχίζει να χρησιμοποιεί το όνομα και το λογότυπο χωρίς να έχει σύνδεση με τη μητρική εταιρεία.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της δεκαετίας του 1990, το ξενοδοχείο άρχισε να υφίσταται ζημιές λόγω οδομαχιών από άνδρες της πολιτοφυλακής. Το 1996, μόνο 85 από τα 200 δωμάτια του ξενοδοχείου ήταν κατοικήσιμα λόγω ζημιών από ρουκέτες και οβίδες. Το ξενοδοχείο ρησιμοποιήθηκε εκτενώς από δημοσιογράφους της Δύσης κατά την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν το 2001, καθώς ήταν το μόνο μεγάλου μεγέθους ξενοδοχείο που λειτουργούσε ακόμα στην πρωτεύουσα εκείνη την εποχή.
Το 2003 η πισίνα του ξενοδοχείου δεν είχε νερό και από το γυμναστήριο έλειπαν όλα τα έπιπλα. Το ξενοδοχείο είχε αρκετές διακοπές ρεύματος την ημέρα. Υπήρχαν ακόμη τρύπες από σφαίρες σε όλο το κτήριο, όπως στα παράθυρα του εστιατορίου του πρώτου ορόφου. Τα έπιπλα στα δωμάτια ήταν απλά αλλά καθαρά. Τον Φεβρουάριο του 2003, ένας πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών ονόματι Κόλιν Μπέρι, ο οποίος είχε εμπλακεί στην ανάκτηση πυραύλων εδάφους-αέρος και σε άλλες μυστικές επιχειρήσεις, ενεπλάκη σε μια μάχη με όπλα στο ξενοδοχείο. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν δύο Αφγανοί.
Το ξενοδοχείο ανακαινίστηκε με κόστος 25 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα δωμάτια είναι πλέον διακοσμημένα σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, εξοπλισμένα με κλιματισμό, καλοριφέρ, τηλεόραση, μίνι μπαρ, τηλέφωνο και ραδιόφωνο. Διατίθενται επίσης αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά τηλεοπτικά κανάλια. Διαθέτει ίντερνετ καφέ το οποίο βρίσκεται στο υπόγειο. Το τηλεφωνικό σύστημα εξακολουθεί να λειτουργεί από τον αρχικό παλιό χειροκίνητο κέντρο, το οποίος κατασκευάστηκε από τη Siemens.
Από το 2005 έως το 2007, η προεδρική σουίτα του τελευταίου ορόφου μετατράπηκε για να χρησιμοποιηθεί ως χώρος γραφείων από την Senlis Council, μια ευρωπαϊκή νομική ομάδα, που έκτοτε μετονομάστηκε σε International Council on Security and Development (ICOS). Όλο το εκπατρισμένο προσωπικό του Senlis Council είχε ως βάση του το ξενοδοχείο.
Επίθεση του 2018
Στις 20 Ιανουαρίου 2018, μια ομάδα τεσσάρων ή πέντε ενόπλων επιτέθηκε στο ξενοδοχείο, ξεκινώντας μια μάχη 12 ωρών. Κατά την επίθεση σκοτώθηκαν τουλάχιστον 42 άτομα και άλλα 14 τραυματίστηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ασία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αφγανιστάν
Σειρά 120 ΤΡΑΙΝΟΣΕ
Η σειρά μηχανών έλξης 120 της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (παλαιότερα σειρά Η.560), ή η Siemens HellasSpriner είναι μια σειρά ηλεκτρικών μηχανών έλξης (ηλεκτραμαξών) των Ελληνικών Σιδηροδρόμων που λειτουργεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η κατασκευή έγινε από τη Siemens και την Krauss-Maffei.
Είναι εξοπλισμένες με ηλεκτροκινητήρες συνολικής ισχύος 5000kW και χρησιμοποιούνται τόσο σε επιβατικές όσο και σε εμπορευματικές αμαξοστοιχίες στους ελληνικούς σιδηροδρόμους από το 1999. Σήμερα, είναι η πρώτη και μοναδική-μέχρι στιγμής- σειρά πλήρως ηλεκτρικών μηχανών έλξης (ηλεκτραμαξών) του Ελληνικού Σιδηροδρομικού Δικτύου και οι κύριες μηχανές που χρησιμοποιούνται μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Yπάρχουν και άλλοι δύο τύποι ηλεκτρικών τρένων στo Εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας, οι αυτοκινητάμαξες Siemens Desiro EMU (σειρά 460) και ΕΤR 470.
Προέλευση
Η HellasSprinter προσομοιάζει έντονα την EuroSprinter, μια σειρά ηλεκτροκίνητων μηχανών έλξης που επίσης λειτουργούσε στα δίκτυα DB AG, RENFE και CP.
Το 1993, με την διακήρυξη 2002/93, ο ΟΣΕ έκανε διαγωνισμό για την προμήθεια θερμοηλεκτρικών και ηλεκτρικών ελκτικών μονάδων, στο γενικότερο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του δικτύου κανονικού εύρους, και εν μέσω ενός προγράμματος για την ανανέωση των κινητήριων μονάδων, λόγω προβλημάτων λειτουργίας του πολύτυπου και γηρασμένου στόλου του. Η παραλαβή συμπεριλάμβανε 25 δηζελοηλεκτράμαξες (Δ/Η), οι οποίες αποτέλεσαν την σειρά Α.471 (Αργότερα 220) και 6 ηλεκτράμαξες (Η/Α). Οι δηζελοηλεκτράμαξες έχουν διαρκή ισχύ 2100kW και οι ηλεκτράμαξες 5000kW. Ο στόχος του ΟΣΕ ήταν το χαμηλό κόστος συντήρησης, η χαμηλή κατανάλωση καυσίμου/ηλεκτρικής ενέργειας, η προστασία της γραμμής, η θέρμανση των επιβατικών συρμών, η εκτέλεση εμπορικών και επιβατικών αμαξοστοιχιών με ταχύτητα των 160 χλμ/ω για της Δ/Η και 200 για τις Η/Α και η μετατρεψιμότητα των Δ/Η σε Η/Α. Νικητές του διαγωνισμού ήταν οι Siemens και Krauss-Maffei για τις Η/Α και η ABB Henschel AG (Αργότερα ADtranz, αργότερα Bombardier, τώρα Alstom) για τις Δ/Η.
Σε λειτουργία
αριστερά|μικρογραφία|Η Η.565 (Σήμερα 120 005), επικεφαλής εμπορικής αμαξοστοιχίας, περνάει από την Διαλογή Θεσσαλονίκης. Η κατασκευή της πρώτης μονάδας ολοκληρώθηκε το 1997 και μόλις ολοκλήρωσε τα δοκιμαστικά της στη Γερμανία, ήρθε στην Ελλάδα, για να δρομολογηθεί στην ηλεκτροδοτούμενη γραμμή Θεσσαλονίκη-Ειδομένη.
Τo 2019, με την ολοκλήρωση στην γραμμή Πειραιά-Θεσσαλονίκης και τις μονάδες να χρησιμοποιούνται σε όλες τις αμαξοστοιχίες Αθηνών-Θεσσαλονίκης, μερικές ηλεκτράμαξες βάφτηκαν με το νέο σκούρο μπλε βάψιμο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Παράλληλα, το ίδιο έτος, η ΓΑΙΑΟΣΕ, ανακοίνωσε την ανακαίνιση των 120 001, 120 002, 120 003, 120 005, 120 006, 120 009, 120 013, 120 025 και 120 026.
Σημειώσεις
i. kW = kilo Watt  (δηλαδή kilo που σημαίνει χίλια [1000] και W που είναι Watt)
Παραπομπές
120
Χαράλαμπος Δημαρχόπουλος
Ο Χαράλαμπος Δημαρχόπουλος (1964) είναι Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός, Δήμαρχος Ξάνθης από το 2014.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1964. Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατέχει επιπλέον πιστοποίηση εκπαιδευτών ενηλίκων του ΕΚΕΠΙΣ και Τεχνολογιών Πληροφορικής. Από το 1985 εντάχθηκε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση θητεύοντας επί τρεις δεκαετίες σε πολλά σχολεία ως δάσκαλος και έως τις εκλογές του Μαΐου του 2014 κατείχε τη θέση του Διευθυντή στο Δημοτικό σχολείο Σταυρούπολης Ξάνθης.
Όλα αυτά τα χρόνια ήταν μέλος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Ξάνθης, Πρόεδρος του Συλλόγου και αιρετό μέλος του Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Ξάνθης, αλλά και της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Παράλληλα έχει διατελέσει μέλος και πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Παιδείας Ν. Ξάνθης. Έχει επίσης διατελέσει πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Αγροτικών Θεμάτων Ν. Ξάνθης και μέλος του Φορέα Διαχείρισης Οροσειράς Ροδόπης.
Στις εκλογές του Μαΐου 2014 ίδρυσε τον Συνδυασμό "ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΤΥΠΟ", με τον οποίο και εκλέχθηκε δήμαρχος στο δεύτερο γύρο των εκλογών στις 25-5-2014, συγκεντρώνοντας ποσοστό 51,64%, και 11.710 ψήφους, έναντι του αντιπάλου του Χρήστου Πούλιου, ο οποίος συγκέντρωσε 11.090 ψήφους και ποσοστό 48,36%. Σύμφωνα με το νέο νόμο του Καλλικράτη, ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου του 2014, έπειτα από την ορκωμοσία του στις 24 Αυγούστου 2014, ενώ η θητεία του θα διαρκέσει 5 χρόνια (αντί την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους των εκλογών και 4 χρόνια θητεία που ίσχυε με τον προηγούμενο νόμο).
Τον Οκτώβριο του 2014 και για το διάστημα μέχρι το 2019, εξελέγη μέλος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), μέλος της '''Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΕΔΕ, καθώς και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οργάνωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης της ΚΕΔΕ.
Το ίδιο διάστημα εξελέγη επίσης πρόεδρος στο Σύνδεσμο Διαχείρισης Απορριμμάτων Νομού Ξάνθης, θέση η οποία υπηρέτησε εως τον Φεβρουάριο του 2017.
Από το 2019 και για το διάστημα μέχρι το 2023, εξελέγη και διετέλεσε, ως επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Ξάνθης, και επανεξελέγη ως μέλος του ΔΣ της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) και αντιπρόεδρος Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Οργάνωσης, και μέλος επίσης της Επιτροπής Παιδείας της ΚΕΔΕ, αξιώματα που κατέχει μέχρι σήμερα.
Είναι παντρεμένος με την Άννη Δασκαλοπούλου, με την οποία έχει μία κόρη η οποία έχει γεννηθεί το 2002.
Γενικές εκλογές της Αμερικανικής Σαμόα (2020)
Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Αμερικανική Σαμόα στις 3 Νοεμβρίου 2020. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα μέλη του Fono και τον αντιπρόσωπο της Αμερικανικής Σαμόα στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αποτελέσματα
Ο Κυβερνήτης της Αμερικανικής Σαμόα εκλέγεται μαζί με τον Αντικυβερνήτη. Αν και οι υποψήφιοι συνδέονται με εθνικά πολιτικά κόμματα, εκλέγονται σε μη κομματική βάση. Ο Λεμάνου Πελέτι Μαούγκα εξελέγη κυβερνήτης με ποσοστό άνω του 60%. }} Ο Πελέτι Μάουγκα ορκίστηκε κυβερνήτης στις 3 Ιανουαρίου 2021.
Βουλή των Αντιπροσώπων του Συμβουλίου
Η Βουλή των Αντιπροσώπων είναι η κατώτερη Βουλή του Συμβουλίου της Αμερικανικής Σαμόα (νομοθετικό σώμα). Αν και οι υποψήφιοι συνδέονται με εθνικά πολιτικά κόμματα, εκλέγονται σε μη κομματική βάση.
Αντιπρόσωπος
Ο Αντιπρόσωπος στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών αντιπροσωπεύει την ευρύτερη περιοχή του Κογκρέσου της Αμερικανικής Σαμόα στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Αντιπρόσωπος εξελέγη η Ρεπουμπλικανή Αμάτα Κόλμαν Ραντεγουάγκεν με ποσοστό 83,5%.
Παραπομπές
2020 Αμερικανικη Σαμοα
ΑΠΟΕΛ (ποδόσφαιρο)
Ο ΑΠΟΕΛ έχει κατακτήσει 28 πρωταθλήματα Κύπρου, 21 κύπελλα Κύπρου και 14 Super Cup, όντας η πιο πετυχημένη ομάδα στις κατακτήσεις τροπαίων στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Στα πρωταθλήματα και κύπελλα της οποίας συμμετέχει ανελλιπώς, με εξαίρεση την περίοδο 1973-74 που συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής και την περίοδο 1974-75 που συμμετείχε ανεπίσημα. Η ομάδα έχει 79 συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία Κύπρου, όντας στην πρώτη θέση στη σχετική κατάταξη. ΑΠΟΕΛ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ
Ο ΑΠΟΕΛ συμμετέχει στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου από την περίοδο 1963-64. Σημαντικότερο επίτευγμά του είναι η συμμετοχή στα προημιτελικά του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2011-12, που είναι και το σπουδαιότερο επίτευγμα του κυπριακού ποδοσφαίρου. Συνολικά ο ΑΠΟΕΛ έχει συμμετάσχει τέσσερις φορές στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και τρεις φορές στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ.
Αγωνίζεται ως ΑΠΟΕΛ Ποδόσφαιρο ΛΤΔ
Ίδρυση
Την εποχή της ίδρυσης του ΑΠΟΕΛ στην Κύπρο υπήρχαν ελάχιστα σωματεία που ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο. Στη Λευκωσία είχαν δημιουργηθεί η Ένωσις Νέων Τραστ στην οποία συγκεντρώθηκε η κοινωνική ελίτ της Λευκωσίας (γιατροί, δικηγόροι, δικαστικοί, έμποροι κ.α.) και ο Ποδοσφαιρικός Σύνδεσμος Πανεργατικός, τα μέλη του οποίου ανήκαν κυρίως στην εργατική τάξη.
Το 1922 έφτασε στην Κύπρο ο εξ Αλεξάνδρειας ελληνικής καταγωγής Γεώργιος Πούλιας, ο οποίος ήταν ένας ισχυρός και δραστήριος οικονομικός παράγοντας της εποχής, με εμπλοκή και στην πολιτική. Ο Πούλιας πήγε στη Κύπρο προκειμένου να αναλάβει τη διαχείριση της επιχείρησης «Καπνοβιομηχανίας Διανέλλου και Βεργόπουλου» αντικαθιστώντας τον αποθανόντα Βεργόπουλο. Ο Γεώργιος Πούλιας ήταν λάτρης του αθλητισμού και ειδικά του ποδοσφαίρου. Ασχολήθηκε αμέσως με τα αθλητικά δρώμενα της Κύπρου. Ανέπτυξε εξωδιοικητική ανάμιξη στην ποδοσφαιρική ομάδα του Τραστ. Αίτημά του να εγγραφεί ως μέλος της ομάδας απορρίφθηκε, μάλλον από φόβο να μην περιέλθει το σωματείο στην κυριαρχία του λόγω της οικονομικής του δύναμης. Επιπλέον, υπήρξε διαφωνία από μέλη του Τραστ ως προς την επιλογή των μελών του συλλόγου. Μερίδα από αυτούς υποστήριζε ότι μόνο Έλληνες Ορθόδοξοι θα έπρεπε να είχαν το δικαίωμα να γραφτούν μέλη του Τραστ. Άλλη μερίδα μελών υποστήριζε ότι το σωματείο έπρεπε να συνεχίσει να αποδέχεται ως μη τακτικά μέλη Αρμένιους, Λατίνους και Μαρωνίτες, όπως ίσχυε από την ίδρυση του.
Μέλη και ποδοσφαιριστές του Τραστ επιδίωξαν τη δημιουργία ενός καθαρά ελληνικού ποδοσφαιρικού σωματείου στη Λευκωσία, στο οποίο μέλη θα εγγράφονταν μόνο Έλληνες της Κύπρου. Εμπνευστής της ίδρυσης του νέου σωματείου ήταν ο ποδοσφαιριστής του Τραστ Διομήδης Συμεωνίδης. Ο 18χρόνος Συμεωνίδης, ενώ ήταν ποδοσφαιριστής του Τραστ, είχε δημιουργήσει μαζί με μερικούς φίλους του μια συνοικιακή ποδοσφαιρική ομάδα, τον Αετό, στον οποίο αγωνίζονταν μόνο Έλληνες Κύπριοι. Σε μια φιλική συνάντηση μεταξύ Αετού και μιας ομάδας της Λάρνακας, ο Γεώργιος Πούλιας θαύμασε το ποδοσφαιρικό ταλέντο του Συμεωνίδη, του κορυφαίου Κύπριου ποδοσφαιριστή της εποχής και θέλησε να τον γνωρίσει από κοντά. Οι δύο τους ανάπτυξαν μια φιλική σχέση. Την ιδέα του Διομήδη Συμεωνίδη για ίδρυση νέου σωματείου στο οποίο θα εγγράφονταν μόνο Έλληνες της Κύπρου ενστερνίστηκε και υλοποίησε ο Γεώργιος Πούλιας, δρομολογώντας ενέργειες ώστε να πραγματοποιηθεί ευρεία σύσκεψη μεταξύ ατόμων που συμφωνούσαν μαζί τους. Η σύσκεψη οδήγησε στην ιδρυτική συνέλευση της 8ης Νοεμβρίου 1926, στο ζαχαροπλαστείο του Χαράλαμπου Χατζηιωάννου, στην οδό Λήδρας. Το νέο σωματείο ονομάστηκε Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας (Π.Ο.Ε.Λ.).
Μετονομασία
Το 1928 το σωματείο μετονομάστηκε σε Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας (Α.Π.Ο.Ε.Λ.). Πρώτος πρόεδρος του σωματείου εκλέχτηκε ομόφωνα ο Γεώργιος Πούλιας, ο οποίος διέθετε μεγάλη οικονομική επιφάνεια και στήριξε το σωματείο αφειδώλευτα. Το σωματείο καθιέρωσε εξαρχής ως χρώματα του το μπλε και το κίτρινο. Το νέο σωματείο αγκαλιάστηκε από όλα τα κοινωνικά στρώματα της Λευκωσίας, ενώ ο Τραστ συνέχισε να εκπροσωπεί την κοινωνική ελίτ της πόλης. Η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα του ΑΠΟΕΛ σχηματίστηκε από ποδοσφαιριστές που αποχώρησαν από τον Τραστ και τον Πανεργατικό, με αποτέλεσμα η νέα ομάδα να καταστεί από την αρχή ισχυρή.
Ο σύλλογος μετονομάστηκε με απόφαση Γενικής Συνέλευσης. Η ιδέα για την μετονομασία προήλθε μετά από ένα ταξίδι της ποδοσφαιρικής ομάδας στην Αλεξάνδρεια το 1927, όπου και πραγματοποίησε σειρά από φιλικούς αγώνες. Η απόδοση των ποδοσφαιριστών του ΠOΕΛ άφησε άριστες εντυπώσεις στους αθλητικούς παράγοντες της Αλεξάνδρειας. Οι παίκτες του ΠOΕΛ έδειξαν ότι είχαν γενικά αθλητικά προσόντα, πέρα από το ποδόσφαιρο. Ορισμένα λοιπόν άτομα πρότειναν τη δημιουργία τμήματος στίβου. Για να γίνει όμως αυτό, θα έπρεπε να το εγκρίνει η Γενική Συνέλευση, αφού, σύμφωνα με το καταστατικό, ο ΠOΕΛ ήταν καθαρά ποδοσφαιρικό σωματείο. Η Γενική Συνέλευση του 1928 ομοφώνως αποφάσισε τη μετονομασία του σωματείου σε ΑΠOΕΛ. Δημιουργήθηκαν αρχικά τμήματα στίβου, πετόσφαιρας και επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Πρωταθλήματα πόλεων
Όταν ιδρύθηκε ο ΑΠΟΕΛ η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου δεν είχε ακόμα δημιουργηθεί και έτσι δεν διεξαγόταν Παγκύπριο πρωτάθλημα. Είχαν, όμως, ήδη δημιουργηθεί αρκετά σωματεία. Το 1932, με πρωτοβουλία του Πεζοπορικού Λάρνακας, διεξήχθη, με σύστημα νοκ-άουτ, το πρώτο Παγκύπριο πρωτάθλημα, το «πρωτάθλημα πόλεων». Ο ΑΠΟΕΛ συμμετείχε στο πρωτάθλημα και έφτασε μέχρι τον τελικό όπου κέρδισε 4-0 την ΑΕΛ (5 Μαΐου 1932, Παλιό ΓΣΖ).
Το δεύτερο Παγκύπριο πρωτάθλημα διοργάνωσε ο ΑΠΟΕΛ (1933). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετείχαν 8 ομάδες. Είχε συμφωνηθεί όπως οι 8 ομάδες αγωνιστούν μεταξύ τους σε ένα γύρο και οι πρώτες πέντε στη βαθμολογία να αγωνιστούν μεταξύ τους, πάλι σε ένα γύρο. Στην τελική βαθμολογία ο ΑΠΟΕΛ ισοβαθμούσε με την ΕΠΑ και έτσι έγιναν αγώνες μπαράζ για ανάδειξη του πρωταθλητή. Το πρώτο παιχνίδι έγινε στο παλιό ΓΣΠ και ο ΑΠΟΕΛ κέρδισε με 6-0. Το δεύτερο παιχνίδι έγινε στο Παλιό ΓΣΖ με τις δύο ομάδες να μένουν ισόπαλες 2-2, με τον ΑΠΟΕΛ να αναδεικνύεται πρωταθλητής.
Περίοδος 1934-1939
Την περίοδο 1934-35 διεξήχθη το πρώτο επίσημο παγκύπριο πρωτάθλημα. Ο ΑΠΟΕΛ συμμετείχε στο πρωτάθλημα. Ως έδρα χρησιμοποιούσε το Παλιό Γ.Σ.Π.. Ο ΑΠΟΕΛ τερμάτισε στην τρίτη θέση. Στο κύπελλο Κύπρου 1934-35 έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου έχασε από το τρόπαιο από τον Τραστ.
Τις επόμενες πέντε περιόδους ο ΑΠΟΕΛ, με προπονητή τον Γιόζεφ Κιούνσλερ, κυριάρχησε στο κυπριακό ποδόσφαιρο κατακτώντας ισάριθμα πρωταθλήματα (1935-36, 1936-37, 1937-38, 1938-39, 1939-40). Μάλιστα, στα δύο (1937-38, 1938-39) ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα χωρίς ήττα.
Στο κύπελλο Κύπρου 1936-37 έφτασε για δεύτερη φορά σε τελικό και κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο. Αντίπαλος του ήταν ο Τραστ τον οποίο κέρδισε με 2-1. Επιπλέον, συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Κύπρου 1938-39. Αντίπαλος αυτή τη φορά ήταν η ΑΕΛ από την οποία έχασε με 3-1.
1Για το Κύπελλο Κύπρου 1937-38 υπάρχουν στοιχεία μόνο για τον τελικό, στον οποίο ο ΑΠΟΕΛ δεν συμμετείχε.
Δεκαετία 1940-1949
Την περίοδο 1939-40 κατέκτησε το πέμπτο του πρωτάθλημα. Στο πρωτάθλημα 1940-41 ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με την ΑΕΛ. Οι δύο ομάδες έδωσαν αγώνες μπαράζ. Στον πρώτο αγώνα, στο παλιό ΓΣΠ, η ΑΕΛ επικράτησε με 1-2. Ο ΑΠΟΕΛ έχασε και το δεύτερο παιχνίδι, στο ΓΣΟ, με 3-1. Στον τελικό του κυπέλλου Κύπρου 1940-41 αντιμετώπισε την ΑΕΛ την οποία κέρδισε με 2-1, κατακτώντας το 2ο κύπελλο της ιστορίας του. Από το 1941 έως το 1944 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα και κύπελλο λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (πολλοί Κύπριοι εντάχθηκαν σε αντικατοχικές ομάδες, κυρίως στην Ελλάδα).
Το 1944 το πρωτάθλημα και το κύπελλο ξανάρχισαν. Ο ΑΠΟΕΛ ισοβάθμισε στην κορυφή με την ΕΠΑ και πάλι ο πρωταθλητής θα αναδεικνυόταν μέσα από αγώνες μπαράζ. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο παλιό ΓΣΠ και οι δύο ομάδες έμειναν στο 0-0. Ο δεύτερος αγώνας έγινε στο Παλιό ΓΣΖ με την ΕΠΑ να κερδίζει με 3-1. Οι δύο ομάδες τέθηκαν αντιμέτωπες στον τελικό του κυπέλλου, με την ΕΠΑ να κατακτά το τρόπαιο κερδίζοντας με 3-1.
Δεκαετία 1950-1959
Ο επόμενος τίτλος του ΑΠΟΕΛ ήλθε στο κύπελλο Κύπρου 1950-51 όταν κέρδισε στον τελικό την ΕΠΑ με 7-0. Το σκορ αυτό παραμένει ως σήμερα το μεγαλύτερο σε έκταση σε τελικό κυπέλλου Κύπρου. Ακολούθησε η κατάκτηση του πρωταθλήματος την περίοδο 1951-52. Τις επόμενες περιόδους της δεκαετίας 1950-1959 δεν κατέκτησε κάποιο τρόπαιο.
Την περίοδο 1956-57, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, τερμάτισε στην τελευταία θέση της βαθμολογίας. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ βρισκόταν σε εξέλιξη. Στις 3 Νοεμβρίου 1956 οι Άγγλοι αποφάσισαν να κλείσουν το παλιό ΓΣΠ. Οι ομάδες της Λευκωσίας (ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Ολυμπιακός) έμειναν χωρίς γήπεδο για προετοιμασία και για διεξαγωγή αγώνων. Στις 7 Νοεμβρίου σε έκτακτη γενική συνέλευση της ΚΟΠ στο οίκημα της Ομόνοιας, αποφασίστηκε να ξεκινήσει το πρωτάθλημα χωρίς τη συμμετοχή των ομάδων της Λευκωσίας. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε με τη συμμετοχή των υπόλοιπων έξι ομάδων. Τον Ιανουάριο του 1957 οι Άγγλοι επέτρεψαν τη λειτουργία του παλιού ΓΣΠ και έτσι οι ομάδες της Λευκωσίας εντάχθηκαν στο πρωτάθλημα και έδωσαν όλους τους αγώνες τους. Στις 8 Ιουνίου 1957 σε έκτακτη γενική συνέλευση της ΚΟΠ στο οίκημα του ΑΠΟΕΛ αποφασίστηκε να μην ισχύσει η διαβάθμιση, λόγω της ανωμαλότητας που δημιουργήθηκε με το κλείσιμο του ΓΣΠ. Έτσι, ο τελευταίος στη βαθμολογία ΑΠΟΕΛ δεν υποβιβάστηκε.
Δεκαετία 1960-1969
Ο επόμενος τίτλος της ομάδας κατακτήθηκε την περίοδο 1962-63 όταν κέρδισε στον τελικό του κυπέλλου Κύπρου την Ανόρθωση. Την περίοδο 1963-64 τo πρωτάθλημα διακόπηκε τον Δεκέμβριο του 1963 λόγω των δικοινοτικών διαταραχών και δεν συνεχίστηκε ποτέ. Ωστόσο, διεξήχθη το κύπελλο Κύπρου με τον ΑΠΟΕΛ να φτάνει στον τελικό αλλά να χάνει το τρόπαιο από την Ανόρθωση με 3-0.
Την περίοδο 1964-65 κατέκτησε το μοναδικό πρωτάθλημα του τη δεκαετία αυτή. Την περίοδο 1966-67 ισοβάθμησε με τον πρώτο Ολυμπιακό αλλά είχε χειρότερη αναλογία τερμάτων (λόγος επίθεσης προς άμυνα).
Στα τέλη της δεκαετίας κατέκτησε δύο συνεχόμενα κύπελλα. Στο κύπελλο Κύπρου 1967-68 κέρδισε στον τελικό την ΕΠΑ με 2-1 και την περίοδο 1968-69 την Ομόνοια με 1-0.
Δεκαετία 1970-1979
Με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ο ΑΠΟΕΛ εξασφάλισε την συμμετοχή του στην Α΄ Εθνική Ελλάδας καθώς ίσχυε ο θεσμός συμμετοχής της πρωταθλήτριας Κύπρου στο ελληνικό πρωτάθλημα. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής 1973-1974. Ο ΑΠΟΕΛ έγινε η πρώτη κυπριακή ομάδα που κατάφερνε να μην διαβαθμιστεί από την Α΄ Εθνική. Στο Κύπελλο Ελλάδας αποκλείστηκε στον Α΄ γύρο από τον Πανιώνιο.
Ωστόσο, λόγω της τουρκικής εισβολής αναγκάστηκε να επιστρέψει στο κυπριακό πρωτάθλημα. Επειδή όμως αναμενόταν η απόφαση αν θα συμμετάσχει στην Α΄ Εθνική, ο ΑΠΟΕΛ πήρε ανεπίσημα μέρος στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας, μετά από απόφαση της ΚΟΠ. Δεν θα βαθμολογούνται οι αγώνες της ομάδας και των αντιπάλων της στα μεταξύ τους παιχνίδια. Η απόφαση αυτή λήφθηκε ούτως ώστε να συντηρείται η ομάδα του ΑΠΟΕΛ, περιμένοντας τις οριστικές εξελίξεις από την Ελλάδα. Τελικά αποφασίστηκε όπως τερματιστεί ο θεσμός συμμετοχής των κυπριακών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Τις επόμενες τέσσερις περιόδους ο ΑΠΟΕΛ τερμάτιζε στη δεύτερη θέση πίσω από την πρώτη Ομόνοια. Ωστόσο κατάφερε να κατακτήσει 3 κύπελλα. Στο τελικό του κυπέλλου Κύπρου 1975-76 κέρδισε την Αλκή με 6-0. Την περίοδο 1977-78 κέρδισε στον τελικό τον Ολυμπιακό με 3-0 και την επόμενη περίοδο κέρδισε την ΑΕΛ με 1-0.
Δεκαετία 2000-2009
Τη δεκαετία 2000-2009 ο ΑΠΟΕΛ κατέκτησε 4 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα. Την περίοδο 1999-00 έφτασε στον τελικό του κυπέλλου αλλά έχασε το τρόπαιο από την Ομόνοια με 4-2. Την περίοδο 2001-02 κατέκτησε το 17ο πρωτάθλημά του και την περίοδο 2003-04 το 18ο. Ακολούθησε η κατάκτηση του κυπέλλου Κύπρου 2005-06 όταν κέρδισε στον τελικό την ΑΕΚ με 3-2.
Ακολούθησε η κατάκτηση του πρωταθλήματος της περιόδου 2006-07. Στο κύπελλο Κύπρου 2007-08 κατέκτησε το τρόπαιο κερδίζοντας στον τελικό την Ανόρθωση με 2-0. Το 2008 προπονητής της ομάδας ανέλαβε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, με την καθοδήγηση του οποίου τα επόμενα πέντε χρόνια ο ΑΠΟΕΛ είχε μεγάλες επιτυχίες με πρώτη την κατάκτηση του 20ου πρωταθλήματος της ομάδας την περίοδο 2008-09. Το καλοκαίρι του 2009 ο ΑΠΟΕΛ γίνεται η δεύτερη κυπριακή ομάδα που προκρίνεται στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.
1Το παιχνίδι της τελευταίας αγωνιστικής μεταξύ ΑΠΟΕΛ και Ομόνοιας διεκόπηκε λόγω βίαιης συμπεριφοράς των οπαδών και των δύο ομάδων, όταν το σκορ ήταν 0-2 υπέρ της Ομόνοιας. Με απόφαση της δικαστικής επιτροπής της ΚΟΠ μηδενίστηκαν και οι δύο ομάδες.
Δεκαετία 2010-2019
Στο κύπελλο Κύπρου 2009-10 ο ΑΠΟΕΛ χάνει στον τελικό από τον Απόλλωνα με 2-1. Την περίοδο 2010-11 κατακτά το πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2011 πετυχαίνει την πρόκρισή του στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Η επιτυχία της ομάδας, όμως, δεν έμεινε μέχρι εκεί αφού καταφέρνει να προκριθεί ως η πρώτη ομάδα του ομίλου. Στη φάση των 16 απέκλεισε τη Λυών και προκρίθηκε στα προημιτελικά όπου αποκλείστηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η επιτυχία της ομάδας αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη του κυπριακού ποδοσφαίρου.
Την περίοδο 2012-13 κατέκτησε το πρωτάθλημα. Την περίοδο 2013-14, για πρώτη φορά μετά από 65 χρόνια κατάφερε, να κατακτήσει το πρωτάθλημα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Επιπλέον, κατέκτησε και το κύπελλο Κύπρου κερδίζοντας στον τελικό τον Ερμή με 2-0. Μαζί με την κατάκτηση του κυπέλλου πέτυχε για πρώτη φορά το τρεμπλ, αφού είχε ξεκινήσει τη χρονιά με την κατάκτηση του Super Cup.
Την περίοδο 2014-15 ο ΑΠΟΕΛ κατάφερε να κατακτήσει για τρίτη συνεχόμενη φορά το πρωτάθλημα. Επιπρόσθετα, κατέκτησε και το κύπελλο Κύπρου κερδίζοντας στον τελικό την ΑΕΛ με 4-2. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ο ΑΠΟΕΛ κατάφερε να κατακτήσει δύο συνεχόμενα νταμπλ.
Την περίοδο 2015-16 ο ΑΠΟΕΛ κατέκτησε για 4η συνεχόμενη περίοδο και 25η φορά στην ιστορία του το πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2016 πετυχαίνει την πρόκρισή του στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ για τρίτη φορά στην ιστορία του. Μετά από μια πολύ καλή πορεία, τερματίζει στην πρώτη θέση του ομίλου του και προκρίνεται στους 32 του θεσμού. Στη φάση αυτή απέκλεισε την Αθλέτικ Μπιλμπάο και προκρίθηκε στη φάση των 16 όπου αποκλείστηκε από την ΡΣΚ Άντερλεχτ.
Την περίοδο 2016-17 κατέκτησε το 26ο πρωτάθλημά του. Επιπλέον, συμμετείχε στον τελικό κυπέλλου Κύπρου όπου έχασε το τρόπαιο από τον Απόλλωνα. Την περίοδο 2017-18 κατέκτησε το 27ο πρωτάθλημα στην ιστορία του. Την περίοδο αυτή συμμετείχε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ για τέταρτη φορά στην ιστορία του. Ακολούθησε η κατάκτηση του πρωταθλήματος της περιόδου 2018-19, δημιουργώντας νέο ρεκόρ στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου όντας η πρώτη ομάδα που κατακτάει εφτά συνεχόμενα πρωταθλήματα. Επιπλέον, συμμετείχε στον τελικό κυπέλλου Κύπρου όπου έχασε το τρόπαιο από την ΑΕΛ με 2-0.
Συνολικά στατιστικά στην Α΄ κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τη συνολική πορεία του ΑΠΟΕΛ στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας από την περίοδο 1934-35 έως και την περίοδο 2018-19. Η βαθμολογία είναι το άθροισμα της πραγματικής βαθμολογίας κάθε περιόδου, ανεξάρτητα από το σύστημα βαθμολόγησης. Χρησιμοποιώντας το σύγχρονο σύστημα βαθμολόγησης (νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα:0 βαθμοί) οι βαθμοί που εξασφαλίζει είναι 3668. Η περίοδος 1963-64, στην οποία το πρωτάθλημα διακόπηκε, δεν συμπεριλαμβάνεται.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
Επιπρόσθετα, η ομάδα έχει μία συμμετοχή στην Α΄ Εθνική Ελλάδας και μία συμμετοχή στο Κύπελλο Ελλάδας.
Τελικοί κυπέλλου
1Ο αγώνας διακόπηκε στο 87΄ λόγω συμπλοκών μεταξύ των ποδοσφαιριστών και μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων. Αποφασίστηκε επαναληπτικός.
Αγώνες για Super Cup
Ο ΑΠΟΕΛ έχει κατακτήσει 14 φορές το Super Cup. Συνολικά έχει διεκδικήσει 29 φορές το τρόπαιο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τους αγώνες για την κατάκτηση του Super Cup στους οποίους συμμετείχε ο ΑΠΟΕΛ.
Ευρωπαϊκή πορεία
Η πρώτη συμμετοχή του ΑΠΟΕΛ σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ήταν στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1963-64. Χρονολογικά, ήταν η ομάδα που αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση (η Ανόρθωση που συμμετείχε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1963-64 αγωνίστηκε μερικές μέρες αργότερα). Αντιμετώπισε τη νορβηγική ΣΚ Γιόβικ Λιν στο Παλιό Γ.Σ.Π., κερδίζοντας με 6-0, πετυχαίνοντας την πρώτη νίκη κυπριακής ομάδας σε ευρωπαϊκό αγώνα. Κέρδισε και στον επαναληπτικό με 1-0 πετυχαίνοντας την πρώτη εκτός έδρας νίκη κυπριακής ομάδας και συνάμα εξασφαλίζοντας την πρώτη πρόκριση. Η συνέχεια, ωστόσο, δεν ήταν ανάλογη αφού στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης δέχθηκε τη συντριβή στην έδρα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας με 16-1. Εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη ήττα κυπριακής ομάδας σε ευρωπαϊκό αγώνα και το μεγαλύτερο σκορ όλων των εποχών στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Μέχρι τη δεκαετία του 1990, ο ΑΠΟΕΛ πανηγύρισε άλλες 2 προκρίσεις. Η δεύτερη πρόκριση ήλθε στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1976-77 επί του Ηρακλή Θεσσαλονίκης  και η επόμενη στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1986-87 επί της φινλανδικής ΧΓΚ Ελσίνκι. Στην επόμενη φάση της διοργάνωσης κληρώθηκε με την τουρκική Μπεσίκτας. Λόγω της τουρκικής κατοχής της Κύπρου, ο ΑΠΟΕΛ αρνήθηκε να αγωνιστεί.
Τη δεκαετία του 1990 ο ΑΠΟΕΛ, όπως και οι υπόλοιπες κυπριακές ομάδες, πανηγύρισε αρκετές προκρίσεις. Στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1996-1997 κατάφερε για πρώτη φορά να αποκλείσει δύο αντιπάλους και να δώσει 6 ευρωπαϊκούς αγώνες. Γεγονός που επαναλήφθηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2002-03. Ωστόσο, ο αποκλεισμός από τον γ΄ προκριματικό της διοργάνωσης έδινε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2002-2003, με τον ΑΠΟΕΛ να εξασφαλίζει ακόμη μια πρόκριση, δίνοντας συνολικά 10 ευρωπαϊκούς αγώνες, αριθμός ρεκόρ την τότε εποχή για τις κυπριακές ομάδες.
thumb|Η κερκίδα του ΑΠΟΕΛ στον αγώνα με την [[Τσέλσι ΦΚ στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10, στο Νέο Γ.Σ.Π..]] Η επόμενη επιτυχία της ομάδας ήλθε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10. Ξεκινώντας από το β΄ προκριματικό γύρο απέκλεισε τρεις αντιπάλους, εξασφαλίζοντας συμμετοχή στους ομίλους της διοργάνωσης. Ήταν η δεύτερη φορά που κυπριακή ομάδα συμμετείχε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ (είχε προηγηθεί η συμμετοχή της Ανόρθωσης την προηγούμενη περίοδο). Αντίπαλοι ήταν οι Ατλέτικο Μαδρίτης, Τσέλσι ΦΚ και ΦΚ Πόρτο. Τερμάτισε στην 4η θέση του ομίλου με 3 βαθμούς (3 ισοπαλίες). Ο ΑΠΟΕΛ είχε φέρει ισοπαλία εντός έδρας 1-1 με την Ατλέτικο και 0-0 εκτός έδρας. Επίσης, στον τελευταίο αγώνα έφερε ισοπαλία 2-2 εκτός έδρας με τη Τσέλσι. Τερμάτισε στην τέταρτη θέση του ομίλου, ισοβαθμώντας με την τρίτη ομάδα Ατλέτικο Μαδρίτης, η οποία υπερτερούσε στην ισοβαθμία. Η Ατλέτικο Μαδρίτης συνέχισε στο Γιουρόπα Λιγκ 2009-10, το οποίο και κατέκτησε.
Η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία της ομάδας (και του κυπριακού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο) ήλθε στο Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12. Ξεκινώντας από τον β΄ προκριματικό απέκλεισε τρεις αντιπάλους και εξασφάλισε συμμετοχή στους ομίλους της διοργάνωσης. Αντίπαλοι ήταν οι Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ και ΦΚ Πόρτο. Μετά από μια εκπληκτική πορεία, ο ΑΠΟΕΛ τερμάτισε στην πρώτη θέση του ομίλου. Κέρδισε εντός έδρας τις Ζενίτ και Πόρτο με 2-1 ενώ έφερε εκτός έδρας ισοπαλίες και με τις τρεις ομάδες. Στη φάση των 16, αντιμετώπισε την Ολιμπίκ Λυών. Παρόλο που ηττήθηκε με 1-0 εκτός έδρας, κέρδισε στην έδρα του με το ίδιο σκορ και εξασφάλισε την πρόκριση στα προημιτελικά. Επόμενος αντίπαλος η Ρεάλ Μαδρίτης από την οποία αποκλείστηκε με δύο ήττες.
Την περίοδο 2013-14 αφότου αποκλείστηκε από τον γ΄ προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14, συνέχισε στα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ 2013–14 όπου και πάλι δέχθηκε τον αποκλεισμό. Ωστόσο, μετά από κλήρωση ανάμεσα στις αποκλεισμένες ομάδες για αντικατάσταση της Φενερμπαχτσέ η οποία τιμωρήθηκε από το Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο, ο ΑΠΟΕΛ ήταν η ομάδα που κληρώθηκε για να συμμετάσχει στη θέση της τουρκικής ομάδας στους ομίλους της διοργάνωσης. Αντίπαλοι ήταν οι Άιντραχτ Φραγκφούρτης, Μακάμπι Τελ Αβίβ και ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ. Ο ΑΠΟΕΛ τερμάτισε στην 3η θέση του ομίλου και αποκλείστηκε.
Την περίοδο 2015-16 έφτασε μέχρι τα πλέι-οφ του Τσάμπιονς Λιγκ 2015-16 αλλά αποκλείστηκε από τη ΦΚ Αστανά. Οι ομάδες που αποκλείονταν στη φάση αυτή είχαν το δικαίωμα συμμετοχής στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2015-16. Έτσι ο ΑΠΟΕΛ συμμετείχε για δεύτερη φορά στην ιστορία του στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου του και αποκλείστηκε.
Την περίοδο 2016-17 αποκλείστηκε στα πλέι-οφ του Τσάμπιον Λιγκ 2016-17. Όπως και την προηγούμενη περίοδο, συνέχισε στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2016-17. Ο ΑΠΟΕΛ κατάφερε να τερματίσει στην πρώτη θέση του ομίλου του. Στη φάση των 32 αντιμετώπισε την Αθλέτικ Μπιλπάο την οποία κατάφερε να αποκλείσει. Στη φάση των 16 αποκλείστηκε από την ΡΣΚ Άντερλεχτ.
Την περίοδο 2017-18 συμμετείχε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ 2017-18. Αντίπαλοι ήταν η Τότεναμ, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Ντόρτμουντ. Το ΑΠΟΕΛ τερμάτισε στην τελευταία θέση και αποκλείστηκε.
Την περίοδο 2019-20 συμμετείχε στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2019-20. Τερμάτισε στη δεύτερη θέση του ομίλου και προκρίθηκε στη φάση των 32 της διοργάνωσης όπου αποκλείστηκε από τη ΦΚ Βασιλεία.
Παλαιοί ποδοσφαιριστές
Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζονται ορισμένοι παλαιοί ποδοσφαιριστές της ομάδας:
Για περισσότερους παλαιούς ποδοσφαιριστές, δείτε Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ.
Έδρα
Τον Οκτώβριο του 1999 ολοκληρώθηκε το νέο ΓΣΠ και από τότε έγινε έδρα των τριών ομάδων. Έχει χωρητικότητα 22859 θεατών. Η νότια κερκίδα του γηπέδου αποτελεί τον πυρήνα των οργανωμένων οπαδών της ομάδας.
Τίτλοι-Διακρίσεις
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του ΑΠΟΕΛ έχει κατακτήσει τους εξής τίτλους:
Ο ΑΠΟΕΛ έχει πετύχει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
2591 Ντβορέτσκι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ντβορέτσκι είναι άγνωστα. Ο Ντβορέτσκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ως 16 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ντβορετσκι
Ουιξκιλούκαν
Το Ουιξκιλούκαν (ισπ. Huixquilucan) είναι πόλη και δήμος στην Πολιτεία του Μεξικού. Βρίσκεται δίπλα στη δυτική πλευρά της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας (Distrito Federal) και είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Πόλης του Μεξικού αλλά είναι ανεξάρτητο από αυτήν. Ο δήμος είχε το 2010 πληθυσμό 242.167. Το όνομα 'Ουιξκιλούκαν' προέρχεται από την γλώσσα Νάουατλ και σημαίνει «τόπος των εδώδιμων αγκαθιών».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Μπυσέ-λε-Τραβ
Το Μπυσέ-λε-Τραβ (γαλλικά: Bucey-lès-Traves) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Αλέξιος Α΄ Κομνηνός
Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (1048/1056 - 15 Αυγούστου 1118) ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας από το 1081 ως το 1118. Εξέχουσα στρατιωτική και πολιτική μορφή, ήταν ο ουσιαστικός θεμελιωτής της δυναστείας των Κομνηνών, μίας από τις ενδοξότερες δυναστείες της βυζαντινής ιστορίας.
Οικονομικά και διοικητικά μέτρα
Ως αυτοκράτορας ο Αλέξιος προσπάθησε να συγκρατήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις των τοπικών αρχόντων στις επαρχίες, να εξυγιάνει και να αναζωογονήσει την οικονομία και το εμπόριο, αλλά και να σταματήσει το κατρακύλισμα του βυζαντινού νομίσματος. Η κοπή του υποτιμημένου σε μεγάλο βαθμό σόλιδου σταμάτησε και ένα καινούριο χρυσό νόμισμα κόπηκε, το υπέρπυρον. Για να ισχυροποιήσει τη συνοχή του κράτους και τον στρατό στράφηκε στην αριστοκρατία, η οποία ενισχύθηκε πολύ στην εποχή των Κομνηνών. Για να βρει πόρους, αναγκάστηκε να επιβάλει επιπλέον φόρους στον λαό. Νέοι αυλικοί και διοικητικοί τίτλοι εφευρέθηκαν, όπως αυτός του σεβαστοκράτορα για να αντικαταστήσουν τους παλαιούς, που είχαν χάσει τη αξία τους με την πρακτική των προηγούμενων Αυτοκρατόρων να τους μοιράζουν αφειδώς, αλλά και για να ικανοποιήσει και για να εντάξει στον κρατικό μηχανισμό όσα περισσότερα μέλη της αριστοκρατίας μπορούσε. Παράλληλα έπρεπε να αντιμετωπίσει σωρεία συνωμοσιών και εξωτερικών απειλών.
Εξωτερικές απειλές τα πρώτα χρόνια
thumb|right|300px|Η Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία το 1081.
Την ίδια χρονιά που ο Αλέξιος ανέβηκε στο θρόνο, οι Νορμανδοί -που είχαν καταλάβει τη βυζαντινή Ιταλία από το 1071- αποβιβάστηκαν στις ακτές της Ηπείρου και με αρχηγό το Ροβέρτο Γυισκάρδο πολιόρκησαν το Δυρράχιο. Για να τους αντιμετωπίσει, ο Αλέξιος αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια των Βενετών παραχωρώντας τους αποκλειστικά οικονομικά προνόμια. Οι Βενετοί καταναυμάχησαν τον στόλο των Νορμανδών, αλλά ο Αλέξιος Α΄ ηττήθηκε κατά κράτος στο Δυρράχιο. Στη συνέχεια όμως, μετά την επιστροφή του Ροβέρτου στη Σικελία λόγω εσωτερικών εκεί προβλημάτων, νίκησε τους Νορμανδούς στη Λάρισα και ανακατέλαβε την Καστοριά. Ο πόλεμος με τους Νορμανδούς τερματίστηκε το 1085 με το τέλος του Ροβέρτου Γυισκάρδου και τη σύγκρουση για τη διαδοχή του μεταξύ των γιων του Βοημούνδου του Τάραντα και Ρογήρου Μπόρσα.
thumb|left|300px|Η αυτοκρατορία των Σελτζούκων το έτος τέλους του Μαλίκ Σαχ Α΄ (1096) μετά την κατάληψη της Χεράτ [[1040 και τη μάχη του Μαντζικέρτ 1071.]]
Μετά από λίγο καιρό, όμως, ο Αλέξιος χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τουρκικούς λαούς, που περνούσαν τον Δούναβη και έκαναν επιδρομές στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, τους Πετσενέγκους και τους Κουμάνους. Οι επιδρομές αυτές συνεχίστηκαν με μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση για αρκετά χρόνια· μάλιστα οι Πετσενέγκοι συνεργάστηκαν το 1090 με τον εμίρη της Σμύρνης Τζαχά, που είχε βλέψεις στον βυζαντινό θρόνο, και επιτέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αλέξιος Α΄, χρησιμοποιώντας τους Κουμάνους εναντίον τους, κατάφερε να τους νικήσει στη μάχη του Λεβουνίου το 1091. Το 1094 ήταν η σειρά των Κουμάνων να επιδράμουν εναντίον των Βυζαντινών, ξεσηκωμένοι από έναν διεκδικητή του θρόνου, που ισχυριζόταν ότι ήταν ο Κωνσταντίνος Διογένης (γιος του Ρωμανού Δ΄) που στην πραγματικότητα είχε αποβιώσει χρόνια πριν. Οι Κουμάνοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, όταν ο ψευδο-Διογένης εξουδετερώθηκε στην Αδριανούπολη. Ο Αλέξιος Α΄ κατάφερε να εξουδετερώσει και την απειλή του Τζαχά, στρέφοντας εναντίον του τον γαμπρό του Κιλίτζ Αρσλάν Α΄, ο οποίος και τον δολοφόνησε στη διάρκεια ενός συμποσίου το 1094. Έχοντας σταθεροποιήσει την ειρήνη στα ευρωπαϊκά εδάφη της Αυτοκρατορίας, ο Αλέξιος έστρεψε την προσοχή του στη Μικρά Ασία, που είχε χαθεί σχεδόν ολόκληρη από τους Σελτζούκους Τούρκους. Από πολλούς δυτικούς ιστοριογράφους υποστηρίχθηκε ότι ο Αλέξιος έστειλε μία επιστολή στον πάπα της Ρώμης Ουρβανό B΄ ζητώντας βοήθεια από τη Δύση με τη μορφή αποστολής μισθοφόρων, για να μπορέσει να ανακαταλάβει τα χαμένα εδάφη και ότι αυτό το αίτημά του ήταν μία από τις αφορμές της Α΄ Σταυροφορίας. Τα περί της επιστολής αυτής όμως αμφισβητούνται εντονότατα.
Η Πρώτη Σταυροφορία και οι συνέπειές της
250px|right|thumb|Ο Αλέξιος Α΄ υποδέχεται στο αυτοκρατορικό παλάτι τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν και τους άλλους βαρώνους της Α΄ Σταυροφορίας.
Ο Αλέξιος προσπάθησε να αντιμετωπίσει με τη διπλωματία τους σταυροφόρους, που κατέφθαναν κατά ομάδες στα εδάφη του. Η Σταυροφορία του Λαού, με κυριότερο αρχηγό τον Πέτρο τον Ερημίτη, ήταν το πρώτο μεγάλο σώμα σταυροφόρων, που έφτασε στην Κωνσταντινούπολη τον Αύγουστο του 1096. Η πλειοψηφία των σταυροφόρων που συμμετείχαν στη σταυροφορία του Πέτρου του Ερημίτη δεν είχαν κάποια στρατιωτική πείρα ή εκπαίδευση ή τον κατάλληλο εξοπλισμό. Μάλιστα, πολλοί από τους σταυροφόρους ήταν γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι. Είχαν προξενήσει αναταραχή και καταστροφές στην πορεία τους προς την Κωνσταντινούπολη και η παραμονή τους στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης ήταν επίσης προβληματική. Ο Αλέξιος Α΄ τους παραχώρησε πλοία, για να περάσουν στη Μικρά Ασία και τους προειδοποίησε να περιμένουν τους υπόλοιπους σταυροφόρους πριν επιτεθούν στους Τούρκους, διότι δεν ήταν αρκετά ισχυροί. Οι προστριβές ανάμεσα στους σταυροφόρους και η διαίρεσή τους σε μικρότερες ομάδες συνετέλεσαν στην καταστροφή τους και στον σφαγιασμό τους από τους Σελτζούκους. Οι λίγοι που γλίτωσαν, επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη.
Το Νοέμβριο του 1096 άρχισαν να φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη νέα σώματα σταυροφόρων, άλλοι από τα σύνορα με την Ουγγαρία και άλλοι από τις δυτικές ακτές της Αυτοκρατορίας. Αυτή τη φορά επρόκειτο για οργανωμένα σώματα πολεμιστών. Σημαντικότεροι αρχηγοί τους ήταν ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν, ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης και ο Βοημούνδος του Τάραντα. Διάφορα επεισόδια λεηλασιών και συγκρούσεων και με το νέο κύμα σταυροφόρων έπεισαν τον Αλέξιο να ακολουθήσει επιθετική πολιτική, όσο οι σταυροφόροι δεν ήταν ακόμη τόσοι πολλοί, ώστε να τον απειλήσουν και να τους αρνηθεί τη βοήθεια του. Ακόμη διέταξε το στρατό στην Κωνσταντινούπολη να επαγρυπνεί. Χαρακτηριστικότερο το επεισόδιο του με τον Σταυροφόρο Ούγο των Βερμαντουά, αδελφό του βασιλιά της Γαλλίας. Αυτά τα μέτρα επέτυχαν και -έπειτα από πολλές διαπραγματεύσεις και μικροσυγκρούσεις- οι αρχηγοί των σταυροφόρων δήλωσαν υποταγή και υποσχέθηκαν όσα εδάφη καταλάμβαναν από τους Τούρκους, που προηγουμένως ανήκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, να τα παραδώσουν σε βυζαντινή διοίκηση (δηλαδή όλα τα εδάφη από τη Νίκαια ως την Παλαιστίνη). Από τη μεριά του, ο Αλέξιος υποσχέθηκε να τους παραχωρήσει πλοία για να περάσουν στη Μικρά Ασία, τρόφιμα και οδηγούς. Με αυτόν τον τρόπο ο Αλέξιος προσπαθούσε να ελέγξει τους σταυροφόρους και να τους θέσει κάτω από βυζαντινή κηδεμονία (υποτέλεια).
Την άνοιξη του 1097 οι σταυροφόροι είχαν πλέον συγκεντρωθεί όλοι στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης και ο Αλέξιος τους έδωσε καράβια για να μεταφερθούν στην απέναντι ακτή και ένα μικρό εκστρατευτικό σώμα υπό τον στρατηγό Τατίκιο, για να τους οδηγήσει μέχρι την Αντιόχεια. Εκεί, κατάφεραν να νικήσουν τους Σελτζούκους της Νίκαιας και απέκλεισαν την πόλη. Οι Σελτζούκοι όμως ήρθαν σε συνεννόηση με τους Βυζαντινούς, οι οποίοι διέσχισαν με πλοιάρια τη λίμνη στην πίσω μεριά της πόλης, και τους παρέδωσαν τη Νίκαια, χωρίς να μπορέσουν να αντιδράσουν σε αυτό οι σταυροφόροι. Αυτό το συμβάν ψύχρανε τελείως τις σχέσεις των σταυροφόρων και των Βυζαντινών.
Μετά από πορεία αρκετών εβδομάδων οι σταυροφόροι έφτασαν στην Αντιόχεια και τον Οκτώβριο ξεκίνησαν την πολιορκία της πόλης. Όταν πέρασαν μερικοί μήνες, ο Βοημούνδος κατάφερε με ένα τέχνασμα να απομακρύνει τους λίγους βυζαντινούς στρατιώτες που τους είχαν οδηγήσει μέχρι εκεί, μη θέλοντας να τους παραδώσει την Αντιόχεια, αλλά να γίνει αυτός ο κυρίαρχός της. Διακήρυξε ότι η συμφωνία ήταν άκυρη και έπεισε τους άλλους σταυροφόρους να δεχθούν να γίνει αυτός ο κυρίαρχος της Αντιόχειας. Οι συγκρούσεις Σελτζούκων και Βυζαντινών είχαν αναζωπυρωθεί και ο Αλέξιος Α΄ δεν μπόρεσε να αντιδράσει άμεσα. Παρ´όλο που η συμφωνία που είχε γίνει στην Κωνσταντινούπολη, είχε αθετηθεί, οι Βυζαντινοί επωφελήθηκαν από την αναστάτωση που έφεραν οι σταυροφόροι στους Σελτζούκους και από τη νίκη τους στη μάχη του Δορυλαίου. Στα χρόνια 1097-1099 ανακατέλαβαν τη Χίο, τη Ρόδο, τη Σμύρνη, τη Φιλαδέλφεια, την Έφεσο και τις Σάρδεις. Η διπλωματία και οι προσπάθειες του Αλέξιου Α΄ δικαιώνονταν.
Ο Βοημούνδος πιάστηκε αιχμάλωτος του Μαλίκ Γαζί των Δανισμενδιδών το 1100 και -μετά από πληρωμή λύτρων- αφέθηκε ελεύθερος το 1103. Συγκρούστηκε με τους γειτονικούς μουσουλμάνους ηγεμόνες, αλλά ηττήθηκε στη μάχη της Χαρράν. Ακολούθησε μεγάλη επίθεση των Βυζαντινών στην Κιλικία και στη Συρία, που ανάγκασε το Βοημούνδο να επιστρέψει στη Δύση σε αναζήτηση ενισχύσεων. Τελικά, νέα σύγκρουση μεταξύ Νορμανδών και Βυζαντινών έλαβε χώρα το 1107, όταν ο Βοημούνδος αποβιβάστηκε και πάλι στις αλβανικές ακτές, αλλά αυτή τη φορά ο αναδιοργανωμένος και φανερά ισχυρότερος από το 1081 αυτοκρατορικός στρατός απέκλεισε τους Νορμανδούς, που αδυνατούσαν να καταλάβουν το Δυρράχιο, και ο Βοημούνδος αναγκάστηκε να παραδοθεί. Με τη συνθήκη της Δεαβόλεως (1108) αυτός δήλωνε υποτέλεια στην Αυτοκρατορία και αναλάμβανε την υποχρέωση να δεχθεί Ορθόδοξο Πατριάρχη στην Αντιόχεια.
Τελευταία χρόνια και τέλος
Τα χρόνια 1110-1116 ο Αλέξιος Α΄ εξεστράτευσε ξανά στη Μικρά Ασία, προσπαθώντας να περιορίσει τους Τούρκους και να υπερασπίσει τις περιοχές που ήταν στα χέρια των Βυζαντινών. Κατάφερε τελικά να ανακαταλάβει τα εδάφη από την Τραπεζούντα ως το Αμόριο και το Φιλομήλιο της Φρυγίας, και από εκεί ως τις εκβολές του ποταμού Μαιάνδρου. Ακόμη, προσπάθησε να περιορίσει την αίρεση των Βογομίλων, που εκείνη την εποχή είχε εξαπλωθεί αρκετά και είχε κέντρο της τη Φιλιππούπολη. Μία από τις τελευταίες ενέργειές του ήταν να κάψει στην πυρά τον Βασίλειο, τον αρχηγό των Βογομίλων.
Η ποδάγρα και η ραγδαία επιδείνωσή της, σε συνδυασμό με την κόπωση δεκαετιών, οδήγησαν τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό στον θάνατο. Ήδη το 1116 είχε επιδεινωθεί τόσο πολύ, ώστε ο Αλέξιος δεν μπορούσε να περπατήσει. Ενάμιση χρόνο μετά τα πρώτα συμπτώματα, σύμφωνα με τον προσωπικό γιατρό του Αυτοκράτορα, τον Νικόλαο Καλλικλή, είχε αρχίσει η μετάσταση. Η επιδείνωση ήταν ραγδαία, σε βαθμό που ο Αλέξιος υποχρεωνόταν να παραμένει συνέχεια καθιστός. Φλεγμονές, οιδήματα και διάρροιες ταλαιπώρησαν τον Αυτοκράτορα προκαλώντας του περιπλοκές και φρικτούς πόνους, έως ότου εξέπνευσε στις 15 Αυγούστου 1118. Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του δεν τις πέρασε σε ηρεμία. Η σύζυγός του Ειρήνη, και η κόρη του Άννα, συνωμοτούσαν για να μην τον διαδεχθεί ο Ιωάννης στο θρόνο, αλλά ο σύζυγος της Άννας, ο Νικηφόρος Βρυέννιος. Το σχέδιο τους όμως απέτυχε. Ο Ιωάννης πήγε μυστικά στο μοναστήρι των Μαγγάνων, όπου βρισκόταν ο πατέρας του και πήρε το Αυτοκρατορικό δαχτυλίδι από το χέρι του, λίγες ώρες πριν αποβιώσει. Ο Αλέξιος Α΄ ετάφη στη Μονή Παμμακάριστου στην Κωνσταντινούπολη.
Το σθένος που έδειξε ο Αλέξιος Α΄ στη ζωή του ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστο. Αναλύοντάς τον προσωπογραφικά, θα μπορούσε κανείς να πει πως ήταν ένας άνθρωπος γεννημένος ηγέτης. Είχε εξάλλου όλα τα χαρακτηριστικά που απαιτούσε η βυζαντινή αυτοκρατορική ιδεολογία από έναν ιδανικό Αυτοκράτορα. Ο Αλέξιος ήταν φανατικά ορθόδοξος, όχι από πηγαία πίστη ή εξαιτίας της επιρροής της θρησκόληπτης μητέρας του, αλλά από σκοπιμότητα.