cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλόρενς Μπέικερ
Η Φλόρενς Μπέικερ ή Φλόρικα Μαρία Σας, Μπάρμπαρα Σζας, Μαρία Φράιιν φον Σας, Μπάρμπαρα Σας, Μπάρμπαρα Μαρία Σζας (6 Αυγούστου 1841 – 11 Μαρτίου 1916) ήταν Βρετανίδα εξερευνήτρια Ουγγρικής καταγωγής. Γεννημένη στην Τρανσυλβανία (τότε Βασίλειο της Ουγγαρίας), έμεινε ορφανή όταν οι γονείς και ο αδελφός της δολοφονήθηκαν από τους Ρουμάνους επιδρομείς με επικεφαλής τον Ιοάν Αξέντε Σέβερ και τον Σίμιον Πρόνταν, που σκότωσαν περίπου 1000 κυρίως Ούγγρους αμάχους στο Ναγκιενιέντ στις 8-9 Ιανουαρίου 1849. Κατέφυγε με τα υπολείμματα του ουγγρικού στρατού στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στο Βίντιν. Εδώ εξαφανίστηκε ως παιδί μόνο για να τη δει το 1859 ο Σάμιουελ Μπέικερ, που την έσωσε. Ενώ ο Μπέικερ επισκεπτόταν τον δούκα του Ατόλλ στο σκοπευτήριο του στη Σκωτία, έγινε φίλος με τον Μαχαραγιά Ντουλίπ Σινγκ και το 1858-1859, οι δυο τους έκαναν ένα εκτεταμένο κυνηγετικό ταξίδι στην κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, μέσω της Φρανκφούρτης, του Βερολίνου, της Βιέννης και της Βουδαπέστης. Στο τελευταίο μέρος του ταξιδιού, ο Μπέικερ και ο Μαχαραγιάς προσέλαβαν μια ξύλινη βάρκα στη Βουδαπέστη, η οποία τελικά εγκαταλείφθηκε στον παγωμένο Δούναβη. Οι δυο τους συνέχισαν στο Βίντιν όπου, για να διασκεδάσει τον Μαχαραγιά, ο Μπέικερ πήγε στο σκλαβοπάζαρο του Βίντιν. Εκεί, ο Μπέικερ ερωτεύτηκε μια λευκή σκλάβα, τη Φλώρενς, που προοριζόταν για τον Οθωμανό πασά του Βίντιν. Τον πλειοδότησε ο Πασάς, αλλά δωροδόκησε τους συνοδούς της κοπέλας και έφυγαν μαζί με μια άμαξα και τελικά έγινε ερωμένη και γυναίκα του και τον συνόδευε παντού. Αναφέρεται ότι παντρεύτηκαν, πιθανότατα στο Βουκουρέστι, πριν πάνε στη Ντουμπρούσκα, αλλά ο Σερ Σάμιουελ σίγουρα υποσχέθηκε ότι θα περνούσαν μια άλλη τελετή κατά την επιστροφή τους στην Αγγλία - όπου έκαναν έναν οικογενειακό γάμο το 1865.
Μαζί πήγαν να αναζητήσουν την πηγή του ποταμού Νείλου και βρήκαν τη λίμνη Άλμπερτ. Ταξίδεψαν στο σπίτι του Σάμιουελ Μπέικερ στην Αγγλία, όπου παντρεύτηκαν και έγινε Λαίδη Μπέικερ. Αργότερα επέστρεψε στην Αφρική με τον σύζυγό της για να προσπαθήσει να καταργήσει το δουλεμπόριο. Και οι δύο συνταξιοδοτήθηκαν και πέθαναν στο Ντέβον.
Νεανικά χρόνια
Ορισμένες πηγές λένε ότι η Φλόρενς Μπάρμπαρα Μαρία φον Σας γεννήθηκε στο Ναγκιενιέντ (σήμερα Άιουντ, Ρουμανία) το 1841. Η ιστορία που παραδόθηκε στην οικογένεια Μπέικερ είναι ότι ήταν κόρη ενός αξιωματικού Σέκελι από μια ουγγρική οικογένεια ευγενών, που είχε κτήματα στην Τρανσυλβανία, που ονομαζόταν φον Σας (παρακλάδι της οικογένειας φον Σας) και ενώ ήταν νέα, κατά τη διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848 «ο πατέρας και τα αδέρφια της είχαν σκοτωθεί μπροστά στα μάτια της». Ως έφηβη, μιλούσε ουγγρικά, γερμανικά, ρουμανικά και τουρκικά. Μπορεί να ήταν δεκατεσσάρων ετών όταν την πουλούσαν ως σκλάβα στο Βίντιν, μια πόλη και οχυρό λιμάνι στον ποταμό Δούναβη στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία και τώρα βρίσκεται στη Βουλγαρία, τον Ιανουάριο του 1859. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, προοριζόταν να ανήκει στον πασά του Βιντίν, αλλά είχε εντοπιστεί από τον Σάμιουελ Μπέικερ. Αυτός και ο Μαχαραγιά Ντουλίπ Σινγκ ήταν και οι δύο σε ένα ταξίδι κυνηγιού. Ο Σάμιουελ Μπέικερ δωροδόκησε τους φρουρούς και η Φλόρενς επετράπη να διαφύγει θέτοντάς την υπό την ιδιοκτησία του.
Αφρική
μικρογραφία| Φλόρενς Μπέικερ και Σάμιουελ Γουάιτ Μπέικερ όπως απεικονίζεται σε ένα βιβλίο του 1890 Ο Σάμιουελ Μπέικερ την πήγε στην Αφρική όπου οδηγούσε μια αποστολή για να βρει την πηγή του ποταμού Νείλου. Ταξίδεψαν στον Νείλο στο Γκοντόκορο στο σημερινό Νότιο Σουδάν όπου η Φλόρενς έσωσε την αποστολή. Υπήρχε μια διαμάχη μεταξύ της αδιαλλαξίας του συζύγου της και της απιστίας του προσωπικού. Η Φλόρενς μπόρεσε να μεσολαβήσει και να βρει κάποια κοινή συμφωνία. Το Γκοντόκορο ήταν μια βάση για ελεφαντόδοντο και σκλάβους, και το σημείο όπου οι βάρκες δεν μπορούσαν να προχωρήσουν περαιτέρω και όπου θα χρειαζόταν να ταξιδέψουν στην πηγή με τα πόδια. Εκεί συνάντησαν τον Σπέικ και τον Γκραντ, που τους είπαν για τις εξερευνήσεις τους. Πρότειναν να ερευνήσουν έναν άλλο κλάδο του Νείλου. Όταν ο Σπέικ και ο Γκραντ έγραψαν αργότερα τις αφηγήσεις των ταξιδιών τους, κανένας από τους δύο δεν ανέφερε ότι ο Μπέικερ είχε μαζί του τη Φλόρενς. Αυτό ήταν σύμφωνο με μια συμφωνία που έκαναν με τον Σάμιουελ Μπέικερ.
Η Φλόρενς και ο Μπέικερ ανακάλυψαν τους καταρράκτες Μέρτσισον και τη λίμνη Αλβέρτου στη σημερινή Ουγκάντα.
Φτάνοντας στην Αγγλία, έμεναν στην Αίθουσα Χέντενχαμ στο Νόρφολκ. Παντρεύτηκαν στις 4 Νοεμβρίου 1865 στην εκκλησία Σαιντ Τζέιμς, στο Πικαντίλι και όταν ο Σάμιουελ Μπέικερ ανακηρύχθηκε ιππότης, έγινε Λαίδη Μπέικερ. Οι λεπτομέρειες για το πώς συναντήθηκαν επρόκειτο να κρατηθούν μυστικές, αλλά η ιστορία κυκλοφόρησε και αυτό είχε ως αποτέλεσμα η βασίλισσα Βικτώρια να αποφασίσει να αποκλείσει τον Μπέικερ από την αυλή.
Το 1869 ο Σάμιουελ προσκλήθηκε από τον Ισμαήλ Πασά, τον Τούρκο Αντιβασιλέα της Αιγύπτου, να επιστρέψει στην Αφρική, για να βοηθήσει στην εξάλειψη ή τη μείωση του εμπορίου σκλάβων γύρω από το Γκοντόκορο. Ο Σάμιουελ έγινε Γενικός Κυβερνήτης του Ισημερινού Νείλου. Αποδεχόμενοι την πρόσκληση, επέστρεψαν στην Αφρική όπου προσπάθησαν να κερδίσουν το πάνω χέρι. Η Φλόρενς υπηρέτησε ως γιατρός και όταν ηττήθηκαν στο Μπουνιόρο ήταν εκεί κουβαλώντας τουφέκια και κονιάκ εκτός από δύο ομπρέλες και ένα πιστόλι.
Μετέπειτα ζωή
Το 1873 αυτή και ο σύζυγός της άρχισαν να ζουν στο σπίτι τους, στο Σάντφορντ Ορλέιγκ, στο Νιούτον Άμποτ στο Ντέβον. Ο στρατηγός Γκόρντον έφτασε τον Φεβρουάριο του 1883 και ζήτησε από τον Σάμιουελ να τον βοηθήσει στην εκκένωση των ανθρώπων από το πολιορκημένο Χαρτούμ κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Μαχντί στην Αίγυπτο. Η Φλόρενς θα χρειαζόταν σε ένα τέτοιο ταξίδι. Ωστόσο, η Φλόρενς δεν θα επέστρεφε στην Αφρική και ο σύζυγός της δεν θα ταξίδευε χωρίς αυτήν. Ο Σερ Σάμιουελ Μπέικερ πέθανε το 1893. Η Φλόρενς Μπέικερ πέθανε στο Ντέβον περισσότερα από είκοσι χρόνια αργότερα, αλλά θάφτηκαν μαζί.
Κληρονομιά
Οι Μπέικερς εμφανίζονται σε έναν πίνακα που ονομάζεται "Σάμιουελ Μπέικερ (1821–93) και η Ανακάλυψη της λίμνης Άλμπερτ" του Σεβερίνο Μπαράλντι.
Μια αναμνηστική πλάκα για τα ταξίδια της αποκαλύφθηκε από τον Λάσζλο Κόβερ, Πρόεδρο της Ουγγρικής Εθνοσυνέλευσης στις 4 Μαρτίου 2019, στην 155η επέτειο από το ταξίδι της για αναζήτηση της πηγής του Νείλου. Η αναμνηστική πλάκα βρίσκεται στην ακτή του Νείλου, στο Εθνικό Πάρκο των καταρρακτών Μέρτσισον στην Ουγκάντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς Κατηγορία:Εξερευνητές της Αφρικής
Θεοδώρα Καράγιωργα - Σταθακοπούλου
Η Θεοδώρα Καράγιωργα - Σταθακοπούλου ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος. Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1936. Σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Tübingen και Βόννης. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1970. Από το 1960 έως το 1995 υπηρέτησε στον Κλάδο των Επιμελητών και Εφόρων Αρχαιοτήτων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και κατά σειράν στις Εφορείες Αρχαιοτήτων Αρκαδίας – Λακωνίας, Κεντρικής Μακεδονίας, Ακροπόλεως Αθηνών, Ηλείας – Μεσσηνίας, Κορινθίας – Αργολίδας, Αρχαιοπωλείων και Ιδιωτικών Συλλογών, Αθηνών – Ελευσίνας – Μεγαρίδας και ενδιαμέσως στην Κεντρική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Διετέλεσε μέλος και πρόεδρος της Επιτροπής για τα έργα Συντήρησης του Ναού του Επικουρίου Απόλλωνος στις Βάσσες της Φιγαλείας (1982-1997). Διενήργησε ανασκαφές στην αρχαία Μαντίνεια, την αρχαία Ήλιδα, το αρχαίο Δώριον, τα Ακοβίτικα και την Καρποφόρα Μεσσηνίας, τον Άγιο Ανδρέα Κυνουρίας, τη Μεγαλόπολη. Διηύθυνε πλήθος σωστικών ανασκαφών στην πόλη των Αθηνών και σειρά έργων συντήρησης και ανάδειξης μνημείων και αρχαιολογικών χώρων στην Πελοπόννησο, Ελευσίνα και Μεγαρίδα. Κυρίως, προγραμμάτισε, οργάνωσε και επέβλεψε την εκτέλεση των εκτεταμένων σωστικών ανασκαφών που προκάλεσαν τα μεγάλα δημόσια έργα στο ιστορικό κέντρο της Πρωτεύουσας το διάστημα 1982-1995. Δίδαξε στα Σεμινάρια των δόκιμων Επιμελητών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού (1980, 1981, 1991, 1993), έλαβε μέρος σε τοπικά και διεθνή αρχαιολογικά συνέδρια και έδωσε κατά καιρούς διαλέξεις σε ελληνικά και ξένα εν Ελλάδι πνευματικά ιδρύματα. Από το 1975 και συνεχώς έως το 2000 διετέλεσε ενεργό μέλος της Ελληνικής Επιτροπής του Διεθνούς Ιδρύματος για την έκδοση του Εικονογραφικού Λεξικού Κλασικής Μυθολογίας (LIMC). Είναι ισόβιο μέλος της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας και αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.
Οι δημοσιεύσεις της περιλαμβάνουν:
1. Μελέτες που αφορούν σε ειδικά θέματα τέχνης, θρησκείας, ιστορίας και μνημειακής τοπογραφίας της κλασικής αρχαιότητας (οι συντομογραφίες ΑΔ, ΑΑΑ, ΑΕ, ΑΜ παραπέμπουν αντίστοιχα στα επιστημονικά περιοδικά Αρχαιολογικόν Δελτίον, Αρχαιολογικά Ανάλεκτα εξ Αθηνών, Αρχαιολογική Εφημερίς, Athenische Mitteilungen), όπως:
2. Χρονικά ανασκαφών, αναστηλώσεων και λοιπών έργων αρχαιολογικής προστασίας, όπως:
- ΑΔ 17 (1961/62) Β1, 88 και 18 (1963) Β1, 88-90 (Αρκαδία)· 19 (1964) Β1, 144-145 (Λακωνία)· 26 (1971) Β1, 124-130 (Μεσσηνία), 130-142, 146 (Ηλεία)· 27 (1972) Β1, 256-265 (Μεσσηνία), 269-271 (Ηλεία)· 28 (1973) Β1, 181 (Μεσσηνία), 197-203 (Ηλεία)· 33 (1978) Β1, 10-42 και 34 (1979) 11-37 (Αθήνα, Ελευσίνα, Μέγαρα). ΠΑΕ 1986, 53-54 (Ελευσίνα). - Η αρχαία Ελευσίνα και τα προβλήματά της, ΗΟΡΟΣ 3 (1985) 140-148. - Δημόσια έργα και ανασκαφές στην Αθήνα κατά τα έτη 1983-1988, Ηόρος 6 (1988) 87-108. - ΑΔ 42 (1987) Β1, 132-134 και 43 (1988) Β1, 145-146 (Βάσσες Φιγαλείας). - Η συντήρηση του Ναού του Απόλλωνος στις Βάσσες Φιγαλείας, Αθήνα 1995 (μονογραφία). - Πρακτικά της 1ης Συνάντησης για τη Συντήρηση του Ναού του Επικουρίου Απόλλωνος, Αθήνα 18-20.3.1995, Αθήνα 1996, 21-23, 329-331 (εναρκτήρια ομιλία, συμπεράσματα). - Η αναστήλωση του ναού του Επικουρίου Απόλλωνος, Ο Μέντωρ 37 (1996) 30-34. - Αρχαιολογικά των Αθηνών. Μικρά κείμενα 1985-2016, Αθήνα 2017.
3. Άρθρα σε εγκυκλοπαίδειες και σε ειδικά συλλογικά δημοσιεύματα, όπως:
- ΔΟΜΗ 12, 90-98 (Ολυμπία)· 14, 355-363 (Σπάρτη). - ΕΑΑ Suppl. 1971-1994, II 435-437 (Ελευσίνα). - Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, Αθήνα (Εκδοτική Αθηνών) 1976, 242-263 (Άλλα αθλήματα και αθλοπαιδιές). - Ελληνική Μυθολογία 3 (Οι Ήρωες), Αθήνα (Εκδοτική Αθηνών) 1986, 204-223 (Μεσσηνία - Λακωνία), 310-317 (Αίγινα - Σαλαμίνα). - The Human Figure in Early Greek Art, Κατάλογος Διεθνούς Εκθέσεως 1988-1989, Αθήνα (ΥΠΠΟ) 1988, 44-49 (Bronzes). - Πελοπόννησος, Αθήνα (εκδόσεις ΜΕΛΙΣΣΑ) 2012, 46-53 (Αρχαϊκή περίοδος), 242-247 (Μαντίνεια και Μαντινική).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Χακίμ Τζέφρις
Ο Χακίμ Σέκου Τζέφρις (αγγλικά: Hakeem Sekou Jeffries, 4 Αυγούστου 1970), είναι Αμερικανός πολιτικός, δικηγόρος και μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, που υπηρετεί ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι ο Ηγέτης των Δημοκρατικών της Βουλής των Αντιπροσώπων από τον Ιανουάριο του 2023.
Είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 8η περιφέρεια της Νέας Υόρκης από τον Ιανουάριο του 2013. Υπηρέτησε ως επικεφαλής της Δημοκρατικής Διάσκεψης της Βουλής των Αντιπροσώπων από το 2019 έως το 2023.
Προηγουμένως, υπηρέτησε από το 2007 έως το 2012, ως Μέλος της πολιτειακής Συνέλευσης της Νέας Υόρκης από την 57η περιφέρεια.
Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 2012, λαμβάνοντας συνολικά ποσοστό 90.1% των ψήφων. Έκτοτε έχει επανεκλεγεί 5 φορές. Στις εκλογές του 2022, έλαβε το 72.5% των ψήφων.
Στις 30 Νοεμβρίου 2022, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Δημοκρατικού Κόμματος στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, τον εξέλεγε ως Ηγέτη της Δημοκρατικής Διάσκεψης, διαδεχόμενος την Νάνσι Πελόζι. Στις 3 Ιανουαρίου 2023, ανέλαβε ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων. Είναι ο πρώτος έγχρωμος ηγέτης κόμματος στο Κογκρέσο.
Βιογραφία
Ο Χακίμ Τζέφρις, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1970, στο Μπρόυκλιν της Νέας Υόρκης, όπου και μεγάλωσε.
Φοίτησε στο Λύκειο "Midwood High School" στο Μπρούκλιν, απ'όπου και αποφοίτησε το 1988. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Μπίνγκχαμπτον, από το οποίο έλαβε πτυχίο (BA) το 1992 με διάκριση. Κατόπιν, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην Δημόσια Πολιτική στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν της Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPP) το 1994. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και έλαβε πτυχίο νομικής (JD) με διάκριση, το 1997.
Καριέρα
Το 1998, ολοκλήρωσε την πρακτική του άσκηση ως ασκούμενος δικηγόρος. Αρχικά εργάστηκε ως νομικός υπάλληλος στον ομοσπονδιακό δικαστή για την νότια περιοχή της Νέας Υόρκης Χάρολντ Μπέαρ.
Από το 1998 έως το 2006, εργάστηκε ως δικηγόρος στην πολυεθνική δικηγορική εταιρεία "Paul, Weiss, Rifkind, Wharton & Garrison LLP".
Το 2006, εξελέγη Μέλος της πολιτειακής Συνέλευσης της Νέας Υόρκης, από την 57η περιφέρεια. Επανεξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία, το 2008 και το 2010.
Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ
Στις εκλογές του 2012, ο Τζέφρις, εξελέγη Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 8η κογκρεσιακή περιφέρεια της Νέας Υόρκης, με ποσοστό 90% έναντι 8,6% του τότε Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού του. Επανεξελέγη το 2014 (92%), το 2016 (93,3%), το 2018 (94,2%), το 2020 (84,8%) και το 2022 (72.5%).
Η 8η κογκρεσιακή περιφέρεια της Νέας Υόρκης που αντιπροσωπεύει ο Τζέφρις στη Βουλή των Αντιπροσώπων, περιλαμβάνει περιοχές στο ανατολικό Μπρούκλιν και στο νοτιοδυτικό Κουίνς.
Στις 3 Ιανουαρίου 2019, ανέλαβε την προεδρία της Διάσκεψης των Δημοκρατικών Βουλευτών στην Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.
Ηγέτης των Δημοκρατικών της Βουλής
Στις 30 Νοεμβρίου 2022, ο Χακίμ Τζέφρις, εξελέγη ως ο επόμενος ηγέτης των Δημοκρατικών μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, διαδεχόμενος την Νάνσι Πελόζι ύστερα από 20 χρόνια. Ο Τζέφρις είναι ο πρώτος αφροαμερικανός που θα ηγειθεί κόμματος στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ηγέτης της Μειοψηφίας
Στις 3 Ιανουαρίου 2023, ανέλαβε ως Ηγέτης των Δημοκρατικών της Βουλής, διαδεχόμενος την Νάνσι Πελόζι, καθώς και ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, διαδεχόμενος τον Ρεπουμπλικανό Κέβιν ΜακΚάρθι στην συγκεκριμένη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Κουίνς Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αφροαμερικανοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Φρέντι Μπρουκς
Ο Freddy Brooks Bongo (ελληνικά: Φρέντι Μπρουκς, γεννημένος στο Guatanamo της Κούβας στις 10 Αυγούστου 1969) είναι Ελληνοκουβανός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου/λίμπερο.
Καριέρα
Σε εθνικό επίπεδο, με την ομάδα της Κούβας, έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης (1992) και της Ατλάντα (1996), όπου κατέκτησε την 4η θέση και 5η θέση αντίστοιχα. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο με την ομάδα των Παίδων (Μπαχρέιν-1987) και με των Ανδρών (Βραζιλία-1990). Στους Παναμερικανικούς αγώνες στην Κούβα (1991) κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ενώ στο Παγκόσμιο Κύπελλο κατέκτησε το χρυσό και αργυρό μετάλλιο στην Ιαπωνία (1989 και 1991). Στο World League, έχει βρεθεί στην 2η θέση τέσσερις φορές (1991, 1992, 1994, 1997) και μια φορά στην 3η θέση (1995).
Σε συλλογικό επίπεδο, έχει κατακτήσει με την ομάδα του Ηρακλή, 3 πρωταθλήματα (2005, 2007, 2008), 2 κύπελλα (2005, 2006) και 3 σούπερ καπ (2004, 2006, 2008). Επίσης έχει κατακτήσει 3 φορές την 2η θέση στο Champions League.
Ως αθλητής του Beach Volley έχει συμμετοχές στο Πρωτάθλημα Ελλάδος (1998), ενώ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο τουρνουά της Πεσκάρα (1998 και 1999). Επίσης έχει βρεθεί στην 1η θέση (2001, 2002), στην 2η θέση (2001, 2002,2003), στην 3η θέση (2003), στην 4η θέση (2001) και στην 5η θέση (2002). Από το 2005 συμμετέχει σε διάφορα τουρνουά Beach Volley της Ελλάδας, ενώ από το 2012 διοργανώνει και ο ίδιος τουρνουά σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής, στα οποία συμμετέχουν αθλητές από όλη τη χώρα.
Προπονητική καριέρα
Ως προπονητής, βρέθηκε στον πάγκο των ακαδημιών (2000-01) και στην ανδρική ομάδα (2009-11) του Ηρακλή. Ακολούθησε η γυναικεία ομάδα του Άρη (2011), ενώ την περίοδο 2015-16 αναλαμβάνει την ανδρική ομάδα της Μ.Ε.Ν.Τ.. Στην αγωνιστική περίοδο 2016-17 κάθισε στον πάγκο του Εθνικού Πυλαίας.
Το 2011 ίδρυσε μαζί με την σύζυγό του, Ντίνα Λαμπράκη (επίσης αθλήτρια του βόλεϊ) και τον Μάκη Γιαννηλέρ, την Ακαδημία Βόλεϊ “Κρόνος”, όπου συμμετέχει στο πρωτάθλημα των μικρών κατηγοριών στης Ε.Π.Ε.Σ.Θεσσαλονίκης.
Ως προπονητής του Beach Volley έχει συμμετάσχει σε πολλές διοργανώσεις στο Πρωτάθλημα Ελλάδος κατακτώντας μάλιστα την πρώτη θέση το 2013, το 2014 και το 2015.
Από την περίοδο 2017-18 βρίσκεται στην τεχνική ηγεσία του Π.Α.Ο.Κ. (πετοσφαίριση ανδρών) ως βοηθός του Χόρχε Ελγκέτα.
Έβα Μαρί
Η Νάταλι Μαρί Νέλσον γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1989 στο Ουώλνατ Κρηκ της Καλιφόρνια στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Είναι Αμερικανίδα πρώην παλαιστής, σχεδιάστρια μόδας, μοντέλο και ηθοποιός.
Καριέρα
Το 2013, υπέγραψε σύμβαση με το WWE και ανατέθηκε στο Κέντρο Απόδοσης του WWE στο Ορλάντο της Φλόριντα για να ξεκινήσει την εκπαίδευσή της. Τον Ιούλιο του 2013, έκανε το ντεμπούτo με το όνομα Έβα Μαρί και αργότερα έγινε προπονήτρια των The Bella Twins και άρχισε επίσης να πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά Total Divas ως μέρος του κύριου καστ. Στα μέσα του 2015, άρχισε να παλεύει ως μέρος του γυναικείου τμήματος NXT. Τον Απρίλιο του 2016, η Έβα Μαρί επέστρεψε στο κύριο ρόστερ, επίσημα έγινε μέλος του SmackDown τον Ιούλιο του 2016.
Έφυγε από το WWE τον Αύγουστο του 2017.
Επέστρεψε στο WWE στις 14 Ιουνίου του 2021 φέρνοντας μαζί της την Doudrop από το NXT UK.Ύστερα απολύθηκε στις 4 Νοεμβρίου μαζί με τη Nia Jax και πολλούς άλλους￼
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα
Χιτωνοφόρα
Τα χιτωνοφόρα (Tunicata), γνωστά και ως ουροχορδωτά (Urochordata), είναι υποσυνομοταξία θαλάσσιων ζώων η οποία εντάσσεται στην συνομοταξία των χορδωτών. Κάποια χιτωνοφόρα ζουν ως μονήρη, ενώ άλλα αναπτύσσονται σε αποικίες, με κάθε μονάδα να είναι γνωστή ως ζωΐδιο. Είναι διηθηματοφάγα, δηλαδή τρέφονται διηθώντας το νερό μέσω του σακκοειδούς σώματός τους, το οποίο φέρει δύο ανοίγματα, τα σιφώνια, μέσω των οποίων εισέρχεται και εξέρχεται το νερό. Τα περισσότερα ζουν προσκολλημένα στον πυθμένα, σε βράχια ή άλλες σκληρές επιφάνειες. Άλλα, κολυμπούν στην πελαγική ζώνη όταν ενηλικιωθούν.
Παρά την απλή εμφάνισή τους και την πολύ διαφορετική ενήλικη μορφή, η στενή τους συγγένεια με τα σπονδυλωτά είναι εμφανής κατά τη διάρκεια του σταδίου της προνύμφης, όπου είναι κινητά. Οι προνύμφες μοιάζουν με γυρίνους και έχουν νωτοχορδή. Το όνομα χιτωνοφόρα προέρχεται από το ιδιαίτερο εξωτερικό τους κάλυμμα ή «χιτώνα» ο οποίος αποτελείται από πρωτεΐνες και υδατάνθρακες και δρα ως εξωσκελετός. Τα παλαιότερα απολιθώματα που ανήκουν αναμφίβολα σε χιτωνοφόρο χρονολογούνται από την πρώιμη Κάμβρια περίοδο.
Υπάρχουν περίπου 2.150 είδη χιτωνοφόρων, με τα περισσότερα να απαντούν σε ρηχά νερά. Χωρίζονται σε 3 ομοταξίες (Ασκίδια, Θαλειοειδή και Κωπηλάτες), από τις οποίες η μεγαλύτερη είναι τα Ασκίδια. Λιγότερα από 100 είδη απαντώνται σε βάθος μεγαλύτερο των 200 μέτρων.
Παραπομπές
κατηγορία:Χορδωτά
Υπόθεση Μάρκοβιτς
Η Υπόθεση Μάρκοβιτς (γαλλικά: Affair Markovic) ήταν πολιτικό σκανδάλο στη Γαλλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960, με εμπλεκόμενους τον Γάλλο Προέδρο Ζωρζ Πομπιντού, και τον ηθοποιό Αλέν Ντελόν.
Όλα ξεκίνησαν όταν την 1η Οκτωβρίου 1968, ένας ρακοσυλλέκτης εντοπίζει στη χωματερή του Ελανκούρ έξω από το Παρίσι το πτώμα σε αποσύνθεση του 31χρονου Σέρβου Στέφαν Μάρκοβιτς, του πρώην γραμματέα και σωματοφύλακα του Αλέν Ντελόν. Το πτώμα ήταν καλυμμένο με ένα πλαστικό μουσαμά.
Bιογραφία Μάρκοβιτς
Ο Στέφαν Μάρκοβιτς γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1937 στο Βελιγράδι. Στο τέλος της δεκαετίας του 50, ο Μάρκοβιτς και ο φίλος του, Μίλος Μιλοσέβιτς θα μπλεχτούν σε έναν υπαίθριο καυγά στο Βελιγράδι. Εκεί θα γνωρίσουν τον Αλεν Ντελόν, όπου βρισκόταν για τα γυρίσματα μιας ταινίας, που ήταν συμπαραγωγή Γαλλίας και της τότε Γιουγκοσλαβίας. Ο Ντέλον θα προσλάβει στην αρχή τον Μιλοσέβιτς και αργότερα τον Μάρκοβιτς ως σωματοφυλακες του. Καθ'ολη την διάρκεια που θα εργαστεί ως σωματοφυλακας του Ντελόν, ο 31χρονος Μάρκοβιτς θα αποκτήσει γνωριμίες σε όλο το κοσμικό Παρίσι. Φημολόγειται ότι επαιρνε μέρος σε ερωτικά όργια της υψηλής κοινωνίας και του θεάματος.
Ο Μάρκοβιτς κάποια στιγμή θα διάδωσει ότι κατέχει πολλές φωτογραφίες με «άσεμνο» περιεχόμενο. Λίγες ημέρες πριν από την εξαφάνισή του, θα συντάξει τρεις επιστολές με αποδέκτες τα αδέλφια του στη Σερβία, και στις οποίες θα γράψει ότι η αστυνομία θα πρέπει να «αναζητήσει από την πλευρά  του Ντελόν, εάν μου συμβεί οτιδήποτε», κατονομάζοντας μάλιστα και τον Κορσικανό μαφιόζο και φίλο του Ντελόν, Φρανσουά Μαρκαντονί.
Οι Έρευνες
Η εισαγγελική έρευνα στρέφεται αρχικά στην κατεύθυνση του ήδη διάσημου ηθοποιού και της συζύγου του  Ναταλί Ντελόν, με την οποίά ο Μάρκοβιτς είχε  σύντομο δεσμό. Στις 25 Ιανουαρίου του 1969 ο Αλεν Ντελόν θα κληθεί να καταθέσει για περισσότερες από 24 ώρες στην Εισαγγελία που ερευνούσε την υπόθεση Μάρκοβιτς. Είχαν προηγηθεί άλλες τρεις καταθέσεις στην αστυνομία από τον ηθοποιό, μετά τον εντοπισμό του πτώματος. Τελικά θα αφεθεί ελεύθερος αφού δεν είχαν προκύψει ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος του. Θα ακολουθήσει η ανάκριση του Φρανσουά Μαρκαντονί, ο οποίος θα προφυλακιστεί για 11 μήνες, άλλα όμως τον Δεκεμβρίο του 1969 θα αφεθεί ελεύθερος αφού ο εισαγγελέας δεν κατάφερε να απόδειξει την ενοχή του..
Η Εμπλοκή Πομπιντού
Την υπόθεση όμως άρχισε να  περιπλέκει μια ανώνυμη επιστολή που έφτασε στην εφημερίδα Le Figaro, που υποστηρίζε ότι ο Μάρκοβιτς συμμετείχε σε ομαδικά όργια με ανώτατα κρατικά στελέχη και μέλη της Γαλλικής κυβέρνησεως, Υπήρχε φημολογία ότι μέσα η επιστολή ανεφέρε και τον Ζωρζ Πομπιντού και τη σύζυγό του Κλοντ, που ήταν γνωστοί για τις φιλίες τους στον χώρο του θεάματος. Οι φήμες έλεγαν ακόμη και για «αποκαλυπτικές » φωτογραφίες, στις οποίες το μετέπειτα προεδρικό ζεύγος της Γαλλίας παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, και ειδικότερα η σύζυγός του Πομπιντού. Ο Πομπιντού που βρισκόταν σε ιδιωτική επισκεψη στην Ιταλία, θα δηλώσει άμεσα πως έχει πέσει θύμα σκευωρίας, που είχε σαν στόχο να πλήξει τον ίδιο και την συζυγό του. Θα κατηγορήσει τον Ντε Γκωλ ότι δεν τον στήριξε, και στην συνέχεια θα ανακοίνωσει την πρόθεσή του  να διεκδικήσει την Γαλλική προεδρία στις εκλογές του 1969, και οι οποίες είχαν μεγάλο νικητή τον Ζωρζ Πομπιντού (1969-1974).
Επίλογος
Η υπόθεση Μάρκοβιτς είχε συγκλονίσει τη Γαλλία λίγους μόλις μήνες μετά τα γεγονότα του Μάη του '68. Ενώ στην αρχή είχε φανεί σαν μια τυπική ιστορία αστυνομικού ρεπορτάζ, κατέληξε σε μια από τις πιο σκοτεινές και πολιτικο-δικαστικές υποθέσεις στην ιστορία της Γαλλίας, ενώ 40 χρόνια αργότερα συνεχίζει να καλύπτεται από ένα πυκνό πέπλο μυστηρίου, χωρίς να έχει βρέθει ακόμη ο δολοφόνος του Στέφαν Μάρκοβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά σκάνδαλα στη Γαλλία
Πέδρο Πιερλουίσι
Ο Πέδρο Ραφαέλ Πιερλουίσι Ουρούτια (Pedro Rafael Pierluisi Urrutia, γεννημένος στις 26 Απριλίου 1959) είναι Αμερικανός και Πορτορικανός δικηγόρος, λομπίστας και πολιτικός, κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο από τις 2 Ιανουαρίου 2021.
Υπηρέτησε ξανά για ελάχιστες ημέρες στο αξίωμα του κυβερνήτη, το 2019. Διετέλεσε Κάτοικος Αρμοστής του Πουέρτο Ρίκο το 2009-2017, καθώς και υπουργός Δικαιοσύνης του Πουέρτο Ρίκο στη δεκαετία του 1990.
Πρώτη θητεία ως Κυβερνήτης
Ο Πιερλουίσι, μέλος του Νέου Προοδευτικού και του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος, διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός Εξωτερικών του Πουέρτο Ρίκο τον Ιούλιο του 2019 και ανέλαβε καθήκοντα κυβερνήτη στις 2 Αυγούστου 2019 στις 5:01 μ.μ. με την παραίτηση του Ρικάρδο Ροσελό. Πριν από την υπηρεσία του στο Κογκρέσο, ο Πιερλουίσι εργάστηκε στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα ως δικαστής.
Στις 30 Ιουλίου 2019, τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης στο Πουέρτο Ρίκο ανέφεραν ότι ο κυβερνήτης, ο Ρικάρδο Ροσελό, όρισε τον Πιερλουίσι να υπηρετήσει ως υπουργός Εξωτερικών του Πουέρτο Ρίκο. Επιπλέον ορκίστηκε κυβερνήτης στις 31 Ιουλίου 2019, εν αναμονή της επιβεβαίωσης και από τα δύο σώματα του Κογκρέσου του Πουέρτο Ρίκο. Η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε την υποψηφιότητά του με ψήφους 26-21. Εντούτοις, την επόμενη μέρα, τα μέλη της Πουέρτο Ρίκο της Γερουσίας ανακοίνωσαν ότι η ενέργεια για την υποψηφιότητά του δεν θα συνέβαινε πριν από την 1η Αυγούστου 2019. Μετά την παραίτηση του Ροσελό στις 2 Αυγούστου 2019, ο Ροσελό ανακήρυξε κυβερνήτη τον Πιερλουίσι, παρά το γεγονός ότι δεν επιβεβαιώθηκε από αμφότερες τη Βουλή και τη Γερουσία ως υπουργός Εξωτερικών και ο Πιερλουίσι επιβεβαίωσε τη δήλωση του Ροσελό. Η Γερουσία δεν συμφώνησε να τον επιβεβαιώσει.
Δεύτερη θητεία ως Κυβερνήτης
Ο Πιερλουίσι εξελέγη κυβερνήτης στις 3 Νοεμβρίου 2020, συγκεντρώνοντας γύρω στο 33% των ψήφων και σε αναμέτρηση με άλλους πέντε υποψηφίους. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 2 Ιανουαρίου 2021.
Στις 2 Ιανουαρίου 2021, ο Πιερλούσι ορκίστηκε. Υπήρξε μια ιδιωτική τελετή στην οποία ορκίστηκε από τον Αρχηγό του Ανώτατου Δικαστηρίου, Maite Oronoz Rodríguez. Ακολούθησε μια αμφιλεγόμενη δημόσια τελετή στη βόρεια πλευρά του Καπιτώλιο του Πουέρτο Ρίκα, όπου ο Πιερλούι ορκίστηκε ορκώς δημοσίως μπροστά σε 400 προσκεκλημένους κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 και εξέφρασε την ανόητη ομιλία του.
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Pedro Pierluisi είπε ότι το Κογκρέσο "ήταν ηθικά υποχρεωμένο" να ανταποκριθεί στο δημοψήφισμα του περασμένου έτους.
Στις 15 Μαρτίου 2021, ο Pedro Pierluisi ανέφερε ότι η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που σχετίζεται με τις θαλάσσιες μεταφορές από το κύριο νησί προς Vieques και Culebra θα παραμείνει σε ισχύ έως το 2022, όταν το σύστημα μεταφοράς πορθμείων θα ιδιωτικοποιηθεί. Μετά από ομαδικές διαμαρτυρίες ενάντια στην ανεπαρκή υπηρεσία πορθμείων, η οποία οδήγησε σε συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών, ο Pedro Pierluisi είπε ότι υποστήριξε τις ενέργειες του "Fuerzas Unidas de Rapida Acción", του τοπικού κλάδου των δυνάμεων ασφαλείας που συμμετείχαν στη διαδήλωση.
Στις 20 Μαρτίου 2022, κατά τη διάρκεια της γενικής συνέλευσης του Νέου Προοδευτικού Κόμματος, ο Κυβερνήτης Πέδρο Πιερλουίζι ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος για δεύτερη θητεία. Σε συνέντευξή του στις 28 Αυγούστου 2022, επιβεβαίωσε στον Τύπο ότι στην πραγματικότητα θα ήταν ξανά υποψήφιος.
Παραπομπές
Πιερλουι Πιερλουισι
Γουίλιαμ Τόμας Μπέκφoρντ
Βιογραφία
Ο Μπέκφορντ ήταν υιός του δημοτικού συμβούλου Ουίλιαμ Μπέκφορντ και της Μαρία Χάμιλτον. Γεννήθηκε στην περιοχή του Σόχο στο Λονδίνο και κληρονόμησε από τον πατέρα του τη θέση στο κοινοβούλιο της εκλογικής περιφέρειας του Χίντον, κτήματα στο Σόμερσετ, το Γκλόστερσαιρ, το Χέρτφορντ, το Μπάκιγχαμ, το Μπέντφορντ, το Λονδίνο και τη Τζαμάικα, όπως και μία μεγάλη περιουσία. Τον είχαν χαρακτηρίσει ως τον "πλουσιότερο υιό της Αγγλίας" και όταν έγινε κύριος της κληρονομιάς του σε ηλικία 21 ετών, διοργάνωσε μια γιορτή που κόστισε 40.000 στερλίνες. Εκπαιδεύτηκε στη μουσική για ένα σύντομο χρονικό διάστημα από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και στη ζωγραφική από τους Ουίλιαμ Τσέιμπερς και Αλεξάντερ Κόζενς, ενώ η βασική του εκπαίδευση είχε πραγματοποιηθεί από τον κληρικό Τζον Λέτις.
left|thumb|230px|Το αββαείο του Φόντχιλ Το 1777, μετακόμισε στη Γενεύη μαζί με τον Λέτις, για να μείνει με τον θείο του, συνταγματάρχη Χάμιλτον. Στη συνέχεια ταξίδεψαν στη Βενετία το 1780, πριν ο Μπέκφορντ γράψει ένα βιβλίο για τα ταξίδια του με τίτλο Dreams, Waking Thoughts and Incidents. Το 1781, έγραψε ένα προοίμιο για το μπαλέτο Phaeton, ενώ κατά τη διάρκεια της ζωής του συνέθεσε πολλά μικρά ορχηστρικά κομμάτια, κάποια εκ των οποίων είναι διαθέσιμα στη βιβλιοθήκη Μπόντλιαν της Οξφόρδης.
Ο Μπέκφορντ έγραψε τα βιβλία Memoirs of Extraordinary Painters (1780), Βαθέκ (1786) και Letters from Italy with Sketches of Spain and Portugal (1834). Στις 5 Μαΐου 1783 παντρεύτηκε τη λαίδη Μάργκαρετ Γκόρντον, με την οποία έκανε δύο κόρες. Η σύζυγος του πέθανε κατά τη γέννηση του δεύτερου τους παιδιού.
Ένα χρόνο αργότερα, η φήμη ότι είχε ομοφυλοφιλικές επαφές με τον Ουίλιαμ Κουρτενέ δημιούργησε σκάνδαλο γύρω από το όνομα του και ξεκίνησε από τον πολιτικό αντίπαλο του Μπέκφορντ, λόρδο Λάφμπορο. Οι κατηγορίες αυτές οδήγησαν τον Μπέκφορντ να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του εκτός Αγγλίας ή στο Φόντχιλ, όπου χρηματοδότησε και την ανέγερση του τοπικού αββαείου. Από το 1790 ξεκίνησε τη συνεργασία του με τον αρχιτέκτονα Τζέιμς Γουάιατ, ο οποίος έχτισε τον πύργο ύψους ενενήντα μέτρων. Ο Μπέκφορντ κατοικούσε εκεί από το 1807, αν και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1809. Δέκα χρόνια αργότερα έγιναν κάποιες νέες εργασίες, αλλά από το 1821 είχε γίνει φανερό ότι ο πύργος δεν ήταν ασφαλής και κατέρρευσε το 1825.
Ο Μπέκφορντ υπήρξε μέλος του τοπικού κοινοβουλίου του Γουέλς από το 1784 ως το 1790 και του Χίντον από το 1790 ως το 1794 και από το 1806 ως το 1820. Ήταν φανατικός συλλέκτης έργων τέχνης και βιβλίων, αλλά οι σπατάλες, σε συνδυασμό με την πτώση της τιμής της ζάχαρης, τον οδήγησαν να πουλήσει τις φυτείες του στην Τζαμάικα και το κτήμα στο Φόντχιλ μαζί με μέρος της συλλογής του.
Μετά τα εξήντα του χρόνια έζησε στο Μπαθ, όπου αγόρασε τέσσερα κτήματα και τα ένωσε, ενώ έχτισε και ένα πύργο ύψους 51 μέτρων. Πέθανε στις 2 Μαΐου 1844, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στη μικρότερη κόρη του, Σούζαν.
Χαλκί Κορινθίας
Το Χαλκί, επίσημα Χαλκείο, είναι είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο σε υψόμετρο 280 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Χαλκί βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας σε απόσταση περίπου 25 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Κόρινθο, 11 χλμ. ΝΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Δυτικά από το χωριό περνά το ποτάμι της Νεμέας ή Κουτσομαδιώτικο ή χείμαρρος Ζαπάντι (Ζαπάντης) που ξεκινά από τα βόρεια της πεδιάδας της Νεμέας και σχηματίζει, στη γύρω από το χωριό περιοχή, την κοιλάδα του Ζαπάντη, στην οποία οι κάτοικοί του καλλιεργούν αμπέλια (την ποικιλία της κορινθιακής σουλτανίνας), εσπεριδοειδή και ελιές. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κορινθίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοσυσταθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Χαλκείου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βόχας του δήμου Βέλου - Βόχας, ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 439 μονίμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο»
Η Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» στην Κρακοβία, ΑΚΤ (Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, ASP) είναι δημόσιο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκεται στο κέντρο της Κρακοβίας, στην Πολωνία. Είναι η παλαιότερη πολωνική ακαδημία καλών τεχνών, η οποία ιδρύθηκε το 1818 και έλαβε πλήρη αυτονομία το 1873.
Η ΑΚΤ είναι ένα κρατικό πανεπιστήμιο που προσφέρει μεταπτυχιακά προγράμματα 5 και 6 ετών. Από το 2007, η σχολή της Ακαδημίας περιελάμβανε 94 καθηγητές και βοηθούς καθηγητές, καθώς και 147 πτυχιούχους φιλοσοφίας.
Ιστορία
Η Ακαδημία Καλών Τεχνών (ΑΚΤ) ήταν αρχικά υποδιαίρεση του Τμήματος Λογοτεχνίας του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου και αρχικά (1818–1873) ονομαζόταν Σχολή Σχεδίου και Ζωγραφικής (Szkoła Rysunku i Malarstwa). Μεταξύ των αρχικών δασκάλων του ήταν ο Πολωνός νεοκλασικός Αντόνι Μπροντόφσκι και ο Φραντσίσεκ Κσαβέρι Λάμπι, ένας παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης τοπίων και πορτρέτων στην Πολωνία του Συνεδρίου, του οποίου οι πιο αξιόλογοι μαθητές ήταν ο Βόιτσεχ Στάτλερ (δάσκαλος του Γιαν Ματέικο) και ο Πιοτρ Μιχαουόφσκι, καλλιτέχνης έφφιπων της ρομαντικής περιόδου.
Η ΑΚΤ έλαβε το καθεστώς ενός ανεξάρτητου ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης το 1873 ως Σχολή Καλών Τεχνών (Szkoła Sztuk Pięknych). Ο πρώτος Πρόεδρος της Ακαδημίας ήταν ο ζωγράφος Γιαν Ματέικο, ο οποίος έφερε άλλους κορυφαίους καλλιτέχνες ως καθηγητές, συμπεριλαμβανομένου του Γιαν Νεπομούτσεν Γκουοβάτσκι, του πιο σημαντικού τοπιογράφου των αρχών του 19ου αιώνα στην Πολωνία, καθώς και των Φλόριαν Τσινκ, Αλεξάντερ Γκριγκλέφσκι και Λεόπολντ Λέφλερ, μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης. Το κεντρικό κτίριο βασισμένο σε νεοκλασικό σχέδιο του αρχιτέκτονα Μάτσεϊ Μορασέφσκι ανεγέρθηκε στη σημερινή Πλατεία Ματέικο το 1879. Το 1893–95, ο διευθυντής του ήταν ένας ευρέως μορφωμένος Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς (άλλος δάσκαλος του Γιαν Ματέικο και αργότερα, στενός συνεργάτης του) που υπηρέτησε επίσης ως συντηρητής αρχιτεκτονικών μνημείων στην πόλη.
Μετά το θάνατο του Γιαν Ματέικο το 1893, ο επόμενος Πρόεδρος της ΑΚΤ που εξελέγη το 1895 ήταν ο Γιούλιαν Φάουατ, ο οποίος παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1909. Ο Φάουατ έδωσε στην Ακαδημία μια νέα κατεύθυνση προσλαμβάνοντας νέους δασκάλους τέχνης που σχετίζονταν με τις σύγχρονες προσεγγίσεις της δυτικής τέχνης και συναφείς ζωγράφους, όπως οι Τεόντορ Αξεντόβιτς, Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι (ο πατέρας του πολωνικού συμβολισμού), Γιαν Στανισουάφσκι, Λέον Βιτσουουκόφσκι, Κονστάντι Λάστσκα, Γιούζεφ Μεχόφερ, Στανίσουαφ Βισπιάνσκι (από τους πρώτους στην Ευρώπη που δούλεψαν σε όλα τα είδη), Βόιτσεχ Βάις και Γιούζεφ Πανκιέβιτς, μεταξύ άλλων.
Στην 100ή επέτειο από την ίδρυσή της, το 1979, η Ακαδημία πήρε το όνομά της από τον Γιαν Ματέικο, ιδρυτή και πρώτο πρόεδρό της, ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στην καλλιτεχνική της κληρονομιά.
Το 2008, η Ακαδημία εντάχθηκε στο Icograda (το Διεθνές Συμβούλιο Ενώσεων Γραφιστικής Σχεδίασης) και έγινε το πρώτο εκπαιδευτικό μέλος αυτού του οργανισμού στην Πολωνία.
Σχολές
μικρογραφία|Χαλκογραφία του 19ου αιώνα της Ακαδημίας, που τότε ονομαζόταν «Σχολή Σχεδίου και Ζωγραφικής της Κρακοβίας»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Πολωνία Κατηγορία:Κρακοβία
Θωμαή (όνομα)
Θωμαή (γεν. Θωμαής), επίσης Θωμαΐς (γεν. Θωμαΐδος), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία του ονόματος
Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γεωργίου Μπαμπινιώτη, το όνομα Θωμαΐς είναι μεσαιωνικό όνομα, θηλυκός τύπος του μεταγενέστερου αγιωνυμικού αντρικού ονόματος Θωμάς.
Ονομαστική εορτή
Συνήθως, η Θωμαή γιορτάζει την Κυριακή του Θωμά (Κυριακή του Αντίπασχα) ή εναλλακτικά στις 14 Απριλίου, ημέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της αγίας Θωμαΐδος.
Διάδοση του ονόματος
Το όνομα Θωμαή, σύμφωνα με τον Νικόλαο Κοντοσόπουλο, ακούγεται στη βόρεια Ελλάδα, ενώ είναι ασυνήθιστο στην υπόλοιπη χώρα. Ενδεικτικά, σήμερα στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια, από τον Απρίλιο του 2009, στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το βαφτιστικό Θωμαή, με 86 εμφανίσεις, βρίσκεται στην 145η θέση των πιο συχνών ονομάτων (96ο ανάμεσα στα γυναικεία)· το φέρουν γύρω στις 6.500 Ελληνίδες ή ποσοστό 0,089%. Αντίστοιχα, ο τύπος Θωμαΐς, με 16 εμφανίσεις, καταλαμβάνει μια θέση ανάμεσα στη 337η με 347η (232ο–240ό όνομα ανάμεσα στα γυναικεία) και το φέρουν γύρω στις 1.200 Ελληνίδες ή ποσοστό 0,016%, ενώ το βαφτιστικό Θώμη, με 2 εμφανίσεις, βρίσκεται ανάμεσα στις θέσεις 791–1010 (581ο–1010ο όνομα ανάμεσα στα γυναικεία) και το φέρουν γύρω στις 150 Ελληνίδες ή ποσοστό 0,002%. Τέλος, το βαφτιστικό Θωμούλα είναι ανάμεσα σε εκείνα τα ονόματα που εμφανίζονται 1 φορά.
Στην Αρχαία Αθήνα, σύμφωνα με το Athenian Onomasticon, καταγράφεται το γυναικείο όνομα Θωμασία από τον 6ο μ.Χ. αι. (SEMA = Βούλα Ν. Μπαρδ́άνη, Γεώργιος Κ. Παπαδόπουλος, Συμπλήρωμα τῶν ἐπιτυμβίων μνημείων τῆς Ἀττικῆς, Βιβλιοθήκη τής εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, #241, Αθήνα 2006, σ. 2821.)
Πρόσωπα
Θωμαή Απέργη (γ. 1991), Ελληνίδα τραγουδίστρια.
Το όνομα στις τέχνες
«Στη σκάλα π’ ανεβαίνεις (Θωμαή)», μακεδονικό τραγούδι της αγάπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεσαιωνικά ονόματα
Εμπιστοσύνη (πολιτικό κόμμα)
Η Εμπιστοσύνη ήταν Ελληνικό μουσουλμανικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα έδρασε κυρίως στο νομό Ροδόπης, όπου υπάρχει σημαντική μουσουλμανική μειονότητα.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογές το 1989, όπου κέρδισε μία έδρα στις εκλογές του Ιουνίου. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989 και Απριλίου 1990, το κόμμα διατήρησε την έδρα του στο κοινοβούλιο. Στις εκλογές του 1993 το κόμμα έχασε την μια έδρα που είχε στο κοινοβούλιο. Οι εκλογές του 1993 ήταν οι τελευταίες εκλογές στις οποίες συμμετείχε το κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Τρούρο
Το Τρούρο (αγγλικά: Truro, κορνουαλικά: Truru) είναι πόλη της Κορνουάλης. Είναι διοικητικό, πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο της Κορνουάλης, ενώ είναι και η μοναδική πόλη που βρίσκεται εκεί.
Η πόλη ήταν γνωστή στο παρελθόν ως κέντρο για το εμπόριο κασσιτέρου. Σήμερα, η πόλη είναι περισσότερο γνωστή για τον καθεδρικό της ναό (ολοκληρώθηκε το 1910), για τους πλακόστρωτους δρόμους της, τους ανοιχτούς της χώρους, καθώς και για την Γεωργιανή αρχιτεκτονική των κτηρίων της πόλης.
Η πόλη του Τρούρο, έχει πληθυσμό 22.900 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022). Βρίσκεται 460 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λονδίνου.
Όνομα
Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από το Κορνουαλικό tri-veru που σημαίνει «τρία ποτάμια», ωστόσο το «Λεξικό για τα Αγγλικά Τοπωνύμια» του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης αμφισβητεί αυτή τη θεωρία. Το tru μπορεί να σημαίνει «τρία» ωστόσο αυτό είναι αμφισβητήσιμο. Ο ειδικός στην Κορνουαλική γλώσσα Όλιβερ Πάντελ υποστηρίζει πως αυτή η θεωρία για την ονομασία είναι πιθανή.
Ιστορία
Η πόλη, σύμφωνα με αρχαιολογικές ανασκαφές, ιδρύθηκε κατά την περίοδο της Νορμανδικής κατοχής της Αγγλίας. Ένα κάστρο χτίστηκε εκεί από τον Ρίτσαρντ ντε Λούσι, αρχιδικαστή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Το κάστρο δεν υπάρχει σήμερα. Κατά τα πρώτα χρόνια του 14ου αιώνα, το Τρούρο ήταν ένα σημαντικό λιμάνι εξαιτίας της θέσης του και της ακμής του εμπορίου ψαριού. Με το ξέσπασμα της επιδημίας πανώλης κατά τον 14ο αιώνα, η πόλη εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους. Το Τρούρο έφτασε ξανά στην ακμή της κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Τυδώρ. Κατά τη διάρκεια του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου, οι κάτοικοι του Τρούρο τάχθηκαν ως επί το πλείστον με το πλευρό του βασιλιά, ωστόσο οι υποστηρικτές του βασιλιά ηττήθηκαν από τους Προτεστάντες με ηγέτη τον Όλιβερ Κρόμγουελ, ενώ λίγα χρόνια αργότερα το γειτονικό λιμάνι του Φάλμουθ ανακηρύχθηκε αυτοδιοικούμενη πόλη. Η πόλη έφτασε ξανά στο απόγειό της κατά τον 19ο αιώνα με την ακμή της βιομηχανίας κασσίτερου, ενώ ονομάστηκε «Λονδίνο της Κορνουάλης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας Κατηγορία:Κορνουάλη
Ανδρέας Δημητριάδης
Ο Ανδρέας Δημητριάδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Δημητριάδης γεννήθηκε στη Λετύμπου τον Ιανουάριο του 1945. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1970 ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Ο Ανδρέας Δημητριάδης υπήρξε από τα πρώτα στελέχη του ΔΗΚΟ. Το 1976 εξελέγη πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής Πάφου και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1980 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Παρέμεινε στη θέση αυτή ως τις 19 Απριλίου 1982.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το Δημοκρατικό Κόμμα για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις προεδρικές εκλογές του 2018 υποστήριξε τον Νίκο Αναστασιάδη και όχι τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλο. Για τον λόγο αυτό διαγράφηκε από το ΔΗΚΟ τον Φεβρουάριο του 2018. Τον Μάιο του 2019 αποκαταστήθηκε πλήρως η ιδιότητα του ως μέλος του ΔΗΚΟ, λόγω της πολυετούς προσφοράς και πορείας στο κόμμα.
Είναι νυμφευμένος με τη Σωτηρούλλα, το γένος Παρασκευά Σπύρου, και έχει τρεις υιούς. Γιος του είναι ο Μάριος Δημητριάδης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ενέργεια στο Καζακστάν
Η ενέργεια στο Καζακστάν περιγράφει την παραγωγή, κατανάλωση και εισαγωγή ενέργειας και ηλεκτρικής ενέργειας στο Καζακστάν. Η ενεργειακή πολιτική του Καζακστάν περιγράφει την πολιτική του Καζακστάν που σχετίζεται με την ενέργεια.
Ενέργεια από πηγές
Το Καζακστάν άρχισε να αναζητά τρόπους για να χρησιμοποιήσει τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στα τέλη Ιανουαρίου 2015, εγκρίθηκε ένα σχέδιο δράσης για την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για την περίοδο 2013-2020
Στις 20 Ιουλίου 2015, ο Υπουργός Επενδύσεων και Ανάπτυξης του Καζακστάν ανακοίνωσε ότι η χώρα θα ιδρύσει ειδικό ταμείο που θα χρηματοδοτεί προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας.
Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2016, το Καζακστάν αύξησε σημαντικά την εγκατεστημένη ικανότητα εγκαταστάσεων ανανεώσιμης ενέργειας, η οποία ανήλθε σε 251,55 μεγαβάτ. Είναι 1,4 φορές περισσότερο από ό, τι την ίδια περίοδο του 2015.
Πετρέλαιο
Το Καζακστάν έχει εκτιμήσει 30 δισεκατομμύρια βαρέλια αποθεμάτων πετρελαίου. Με 172 πετρελαιοπηγές, το Καζακστάν κατέχει το 3% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου, τοποθετώντας το μεταξύ των 15 κορυφαίων χωρών στον κόσμο όσον αφορά τα αποθέματα πετρελαίου. Τα κύρια αποθέματα βρίσκονται σε πέντε μεγαλύτερες χερσαίες πετρελαιοπηγές της Tengiz - τη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγική περιοχή με 565.000 βαρέλια αργού αργού το 2011 - Karachaganak, Aktobe, Mangistau και Uzen, τα οποία βρίσκονται στο δυτικό τμήμα της χώρας. Αυτά διατηρούν το ήμισυ των τρεχόντων αποδεδειγμένων αποθεμάτων. Τα υπεράκτια πεδία Kashagan και Kurmanagazy στην Κασπία Θάλασσα εκτιμάται ότι έχουν τουλάχιστον 14 εκατομμύρια βαρέλια. Με 9 - 11 δισεκατομμύρια βαρέλια, το Kashagan είναι το μεγαλύτερο πεδίο πετρελαίου εκτός της Μέσης Ανατολής. Εκτιμάται ότι θα κυκλοφορήσει το 2016 και θα φτάσει την παραγωγή 1,5 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως στο αποκορύφωμά του. Το Καζακστάν είναι ένας μεγάλος παραγωγός πετρελαίου με εκτιμώμενη συνολική παραγωγή 1,64 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως το 2013. Η χώρα καταναλώνει περίπου το 13 τοις εκατό της προσφοράς εγχώρια και εξάγει το υπόλοιπο σε μεγάλες αγορές πετρελαίου. Για να συνεχίσει να επεκτείνει την παραγωγή υγρών πάνω από τα τρέχοντα επίπεδα, η χώρα πρέπει να αναπτύξει τα πεδία Tengiz, Karachaganak και Kashagan, καθώς και να προσθέσει ικανότητα εξαγωγής.
Η KazMunayGas (KMG), η εθνική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου, δημιουργήθηκε το 2002, για να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα του κράτους στη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η ανάπτυξη της παραγωγής πετρελαίου κατέστη δυνατή κυρίως λόγω σημαντικών ξένων επενδύσεων, κυρίως από τις Κάτω Χώρες και τις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το 2010, η κυβέρνηση του Καζακστάν ανέλαβε την ευθύνη της KMG να ρυθμίσει τον τομέα, για να επιτρέψει το υψηλότερο επίπεδο συμμετοχής της εταιρείας στον εμπορικό τομέα. Η κυβέρνηση διατηρεί πλέον το μερίδιο πλειοψηφίας για την KMG σε όλα τα νέα έργα και κοινοπραξίες. Η KMG ελέγχει πλέον το 20% του συνολικού αποθέματος πετρελαίου και φυσικού αερίου του Καζακστάν και παράγει το 27% του συνολικού συμπυκνώματος πετρελαίου και φυσικού αερίου και το 14% του φυσικού αερίου.
Το Καζακστάν διαθέτει τρία μεγάλα διυλιστήρια - το Atyrau, Shymkent και Pavlodar. Η συνδυασμένη χωρητικότητα διύλισης αργού ανέρχεται σε περίπου 350.000 βαρέλια την ημέρα, περίπου ομοιόμορφα μεταξύ των τριών. Λόγω της παλαιότερης υποδομής, λειτουργούν ως επί το πλείστον μόνο στο 60% της χωρητικότητάς τους. Η κυβέρνηση έχει πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό αυτών των μονάδων, που θα ολοκληρωθούν γύρω στο 2016.
Στα μέσα του 2016, μια ομάδα πετρελαϊκών εταιρειών υπό την ηγεσία της Chevron ανακοίνωσε μια επενδυτική συμφωνία 36,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανάπτυξη του πετρελαϊκού πεδίου Tengiz του Καζακστάν. Σύμφωνα με ειδικούς, αυτή η επένδυση μπορεί να επιτρέψει στο Καζακστάν να γίνει μεταξύ των δέκα κορυφαίων παραγωγών πετρελαίου.
Το Καζακστάν μείωσε την παραγωγή πετρελαίου κατά 4,3% στο πλαίσιο των συμφωνιών, που επιτεύχθηκαν με τον ΟΠΕΚ +. Ο ΟΠΕΚ +, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης συμμάχους εκτός του ΟΠΕΚ, συμπεριλαμβανομένου του Καζακστάν και της Ρωσίας, συμφώνησε τον Απρίλιο για μια παγκόσμια μείωση πετρελαίου 9,7 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως από την 1η Μαΐου. Τον Νοέμβριο του 2020, η κυβέρνηση του Καζακστάν επιβεβαίωσε ότι η χώρα εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του ΟΠΕΚ + κατά 99%.
Φυσικό αέριο
Τα αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου του Καζακστάν είναι 85 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια. (2013). Η πλειονότητα των αποθεμάτων φυσικού αερίου βρίσκεται στα δυτικά του Καζακστάν και συγκεντρώνεται σε τέσσερα πεδία - Karachanganak (46%), Tengiz (12%), Imashevskoye (7%) και Kashagan (12%). Μεταξύ 2000-2012 η παραγωγή φυσικού αερίου αυξήθηκε τέσσερις φορές στα 40,1 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το 2012. Ωστόσο, μόνο το 53% αυτού του αερίου προοριζόταν για εμπορικούς σκοπούς. τα υπόλοιπα εγχύθηκαν εκ νέου σε πετρελαιοπηγές για να βελτιώσουν την παραγωγή.
Η παραγωγή φυσικού αερίου του Καζακστάν αρκεί για να καλύψει την εγχώρια ζήτηση 10,5 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων (2012). Ωστόσο, λόγω του περιορισμένου εσωτερικού δικτύου αγωγών φυσικού αερίου, που δεν συνδέει όλα τα κέντρα παραγωγής (δυτικά) με κέντρα ζήτησης (νότια, ανατολικά, βόρεια), η χώρα πρέπει να εισάγει αέριο από το Ουζμπεκιστάν, για να ικανοποιήσει τη ζήτηση στο νότο της χώρας και από τη Ρωσία, για να ικανοποιήσει τη ζήτηση στα βόρεια και ανατολικά. Το 2012, η χώρα εξήγαγε 8,8 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου στην Κίνα μέσω του αγωγού Κεντρικής Ασίας - Κίνας. Το Καζακστάν χρησιμεύει ως σημαντική χώρα διέλευσης για εξαγωγές φυσικού αερίου από το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν, που προορίζονται για τη Ρωσία και την Κίνα. Το 2012, η ποσότητα του αερίου, που διήλθε μέσω του Καζακστάν ήταν 96,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα.
Κάρβουνο
Το Καζακστάν βρίσκεται στα μεγαλύτερα ανακτήσιμα αποθέματα άνθρακα της Κεντρικής Ασίας. Με 33,6 δισεκατομμύρια τόνους, τα αποθέματα αντιπροσωπεύουν το 3,8 τοις εκατό των παγκόσμιων συνολικών αποθεμάτων. (2013). Το 2013, η χώρα παρήγαγε 58,4 εκατομμύρια τόνους. Η παραγωγή άνθρακα ανέρχεται στο 70% αυτού, που ήταν κατά τη Σοβιετική Ένωση. Ο μεγαλύτερος παραγωγός άνθρακα είναι ο άνθρακας Bogatyr, που εκμεταλλεύεται το μεγαλύτερο ανθρακωρυχείο 4,5 δισεκατομμυρίων τόνων στον κόσμο στο Ekibastuz στη βορειοανατολική περιοχή του Καζακστάν. Το 2012 η Bogatyr Coal παρήγαγε 46 εκατομμύρια τόνους άνθρακα.