cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καμπαναριό του Αγίου Μάρκου
Κατάρρευση
Το επόμενο πρωί, Δευτέρα 14 Ιουλίου, ανακαλύφθηκε ότι όλοι οι δείκτες είχαν σπάσει. Η μέγιστη ρωγμή που είχε αναπτυχθεί από την προηγούμενη ημέρα ήταν 0,75 εκατοστά. Στις 09:30 διατάχθηκε να εκκενωθεί η πλατεία. Οι πέτρες άρχισαν να πέφτουν στις 9:47 και στις 9:53 κατέρρευσε ολόκληρο το καμπαναριό. Μεταγενέστερες έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η άμεση αιτία της καταστροφής ήταν η κατάρρευση των ράμπων πρόσβασης που βρίσκονται μεταξύ των εσωτερικών και εξωτερικών φρεατίων του πύργου. Ξεκινώντας από τα ανώτερα επίπεδα, αυτά έπεσαν ένα προς ένα πάνω στα άλλα. Χωρίς τη στήριξή τους, ο εξωτερικός άξονας έπειτα σφηνώθηκε στον εσωτερικό άξονα. Λόγω αυτής της κατάρρευσης και της απομονωμένης θέσης του πύργου, η ζημιά που προέκυψε ήταν σχετικά περιορισμένη. Εκτός από τη λοτζέτα, η οποία κατεδαφίστηκε πλήρως, καταστράφηκε μόνο μια γωνία του ιστορικού κτηρίου της Μαρκιανής βιβλιοθήκης. Η ίδια η βασιλική δεν ήταν τραυματισμένη, αν και η pietra del bando, μια μεγάλη πορφυρική στήλη από την οποία διαβάζονταν νόμοι, υπέστη ζημιές. Ο μόνος θάνατος ήταν η γάτα του θεματοφύλακα. Εκείνο το ίδιο βράδυ, το κοινοτικό συμβούλιο συγκλήθηκε σε έκτακτη συνεδρίαση και ψήφισε ομόφωνα για την ανοικοδόμηση του καμπαναριού ακριβώς όπως ήταν. Το συμβούλιο ενέκρινε επίσης τις αρχικές 500.000 λιρέτες για την ανοικοδόμηση. Η επαρχία της Βενετίας ακολούθησε με 200.000 λιρέτες στις 22 Ιουλίου. Αν και μερικοί επικριτές της ανοικοδόμησης, συμπεριλαμβανομένου του συντάκτη της Daily Express και του Μωρίς Μπαρέ, ισχυρίστηκαν ότι η πλατεία ήταν πιο όμορφη χωρίς τον πύργο και ότι οποιοδήποτε αντίγραφο δεν θα είχε ιστορική αξία, "dov'era e com'era" ("όπου ήταν και όπως ήταν ") ήταν το επικρατές συναίσθημα.
Ανακατασκευή
Εκτός από τα ποσά που διατέθηκαν από το δήμο και την επαρχία, μια προσωπική δωρεά έγινε από τον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ ' και τη βασιλομήτορα (100.000 Λίρες). Ακολούθησαν συνεισφορές από άλλες ιταλικές κοινότητες και επαρχίες, καθώς και ιδιώτες. Σε όλο τον κόσμο ξεκίνησε η συγκέντρωση κεφαλαίων, με επικεφαλής τις διεθνείς εφημερίδες. Ο Γερμανός ειδικός σκαλωσιάς Γκέοργκ Λιμπ του Μονάχου δωρίζει τις σκαλωσιές στις 22 Ιουλίου 1902. αριστερά|μικρογραφία| Το τεύχος της La Domenica del Corriere, 5-12 Μαΐου 1912, με την τελετή εγκαινίων Το φθινόπωρο του 1902, άρχισαν οι εργασίες για την εκκαθάριση του χώρου. Τα θραύσματα της λοτζέτας, συμπεριλαμβανομένων κιόνων, αναγλύφων, κιονόκρανων και μπορούτζινων αγαλμάτων, αφαιρέθηκαν προσεκτικά, απογράφκηαν και μεταφέρθηκαν στην αυλή του παλατιού των Δόγηδων. Τα τούβλα που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για άλλα κατασκευαστικά έργα διασώθηκαν, ενώ τα ερείπια χωρίς χρήση μεταφέρθηκαν σε φορτηγίδες στην ανοιχτή Αδριατική, όπου απορρίφθηκαν. Μέχρι την άνοιξη του 1903, ο χώρος είχε καθαριστεί από συντρίμμια, και ότι είχε απομείνει από τον παλιό πύργο κατεδαφίστηκε και το υλικό αφαιρέθηκε. Οι πάσσαλοι των μεσαιωνικών θεμελίων επιθεωρήθηκαν και βρέθηκαν σε καλή κατάσταση, απαιτώντας μόνο μέτρια ενίσχυση.
Η τελετή για την έναρξη της πραγματικής ανοικοδόμησης πραγματοποιήθηκε στις 25 Απριλίου 1903, ημέρα γιορτής του Αγίου Μάρκου, με την ευλογία του πατριάρχη της Βενετίας Τζουζέπε Σάρτο, αργότερα του Πάπα Πίου Χ, και της τοποθέτησης του ακρογωνιαίου λίθου από τον Πρίγκιπα Βιτόριο Εμανουέλε, κόμη του Τορίνου, εκπροσωπώντας τον βασιλιά. Για τα πρώτα δύο χρόνια, οι εργασίες συνίστατο στην προετοιμασία των θεμελίων που επεκτάθηκαν προς τα έξω κατά 3 μέτρα σε όλες τις πλευρές. Αυτό επιτεύχθηκε οδηγώντας σε 3076 πασσάλους αγριόπευκων, μήκους περίπου 3,8 μέτρων και διαμέτρου 21 εκατοστών. Στη συνέχεια τοποθετήθηκαν οκτώ στρώματα από πέτρα ιστρίας για να δημιουργήσουν τη νέα βάση. Αυτό ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1905. Το πρώτο από τα 1.203.000 τούβλα που χρησιμοποιήθηκαν για τον νέο πύργο τοποθετήθηκε σε μια δεύτερη τελετή την 1η Απριλίου 1906. Για να διευκολυνθεί η κατασκευή, σχεδιάστηκε ένα κινητό ικρίωμα. Περιέβαλε τον πύργο από όλες τις πλευρές και υψωνόταν καθώς προχωρούσε η εργασία επεκτείνοντας τα στηρίγματα.
Όσον αφορά τον αρχικό πύργο, έγιναν δομικές αλλαγές για μεγαλύτερη σταθερότητα και μείωση του συνολικού βάρους. Οι δύο άξονες, ο ένας μέσα στο άλλο, ήταν προηγουμένως ανεξάρτητα μεταξύ τους. Μόνο το εξωτερικό περίβλημα έφερε ολόκληρο το βάρος του καμπαναριού και του οβελού. Ο εσωτερικός άξονας στήριζε εν μέρει μόνο τα σκαλοπάτια και αυτό εν μέρει. Με το νέο σχέδιο, οι δύο άξονες συνδέθηκαν μεταξύ τους μέσω δοκών από οπλισμένο σκυρόδεμα που υποστηρίζουν επίσης το βάρος των ράμπων, που ξαναχτίστηκαν σε σκυρόδεμα και όχι τοιχοποιία. Επιπλέον, το πέτρινο στήριγμα του οβελού αντικαταστάθηκε από οπλισμένο σκυρόδεμα και το βάρος κατανεμήθηκε τόσο στον εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό άξονα του πύργου.
Ο ίδιος ο πύργος ολοκληρώθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1908. Είχε τότε ύψος 48,175 μέτρα. Το επόμενο έτος άρχισαν οι εργασίες στο καμπαναριό και το επόμενο έτος στη σοφίτα. Οι αλληγορικές μορφές της Βενετίας ως δικαιοσύνης στις ανατολικές και δυτικές πλευρές συγκεντρώθηκαν από τα θραύσματα που είχαν ανακτηθεί από τα ερείπια και αποκαταστάθηκαν. Τα δίδυμα ομοιώματα του φτερωτού λιονταριού του Αγίου Μάρκου που βρίσκονταν στις υπόλοιπες πλευρές της σοφίτας είχαν ήδη σμιλευτεί και ανεπανόρθωτα καταστραφεί μετά την πτώση της Ενετικής Δημοκρατίας κατά την πρώτη γαλλική κατοχή (Μάιος 1797 - Ιανουάριος 1798). Ανακατασκευάστηκαν πλήρως.
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1911 και διήρκεσαν μέχρι τις 5 Μαρτίου 1912, όταν το αναστηλωμένο άγαλμα του αρχαγγέλου Γαβριήλ ανυψώθηκε στην κορυφή. Το νέο καμπαναριο εγκαινιάστηκε στις 25 Απριλίου 1912, με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Μάρκου, ακριβώς 1000 χρόνια αφότου φέρεται να είχαν τεθεί τα θεμέλια του αρχικού κτηρίου.
Νέες καμπάνες
thumb|250px|Η ευλογία των νέων καμπάνων Από τις πέντε καμπάνες που έδωσε ο Domenico Canciani Dalla Venezia το 1820, μόνο η μεγαλύτερη, η Marangona, επέζησε από την κατάρρευση του καμπαναριού. Μαζί με τα κομμάτια των τεσσάρων θρυμματισμένων καμπανών, μεταφέρθηκαν στο Παλάτι των Δόγηδων για φύλαξη κατά την ανοικοδόμηση του πύργου.
Στις 14 Ιουλίου 1908, ο Πάπας Πίος Χ, πατριάρχης της Βενετίας κατά την κατάρρευση του καμπαναριού το 1902, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να χρηματοδοτήσει προσωπικά την αναχύτευση των τεσσάρων καμπανών ως δώρο στην πόλη. Για το σκοπό αυτό, ένα χυτήριο ενεργοποιήθηκε κοντά στην εκκλησία Σαντ Έλενα, στο ομώνυμο νησί. Η εργασία πραγματοποιήθηκε υπό την επίβλεψη των διευθυντών των χορωδιών των Αγίων Μάρκων και του Αγίου Αντωνίου στην Πάδοβα, διευθυντής του Ωδείου του Μιλάνου και ιδιοκτήτης της Fonderia Barigozzi του Μιλάνου. Τα θραύσματα των τεσσάρων καμπανών συναρμολογήθηκαν για πρώτη φορά και κατασκευάστηκαν καλούπια για να εξασφαλίσουν τα ίδια μεγέθη και σχήματα. Στη συνέχεια, ο αρχικός ορείχαλκος αναχυτεύθηκε, και οι νέες Maleficio, Trottiera, Meza terza και Nona ρίχτηκαν στις 24 Απριλίου 1909, ημέρα της γιορτής του Αγίου Μάρκου. Μετά από δύο μήνες, οι καμπάνες συντονίστηκαν για να εναρμονιστούν με τη Marangona πριν μεταφερθούν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου για αποθήκευση. Τις ευλόγησαν επίσημα ο Καρδινάλιος Αριστίντ Καβαλλάρι, πατριάρχης της Βενετίας, στις 15 Ιουνίου 1910 σε μια τελετή με τον Πρίγκιπα Λουίτζι Αμετέο να παρευρίσκεται, πριν ανέβουν στο νέο καμπαναριό στις 22 Ιουνίου.
Για να χτυπήσουν οι νέες καμπάνες, το απλό σύστημα σχοινιών και μοχλών, που παλαιότερα χρησιμοποιούταν για την ταλάντευση της ξύλινης κεφαλής, αντικαταστάθηκε με έναν τροχό με αυλακώσεις γύρω από τον οποίο τυλίγεται το σχοινί. Αυτό έγινε για να ελαχιστοποιηθούν οι δονήσεις κάθε φορά που οι καμπάνες χτυπούσαν και ως εκ τούτου ο κίνδυνος ζημιάς στον πύργο.
Ανελκυστήρας
Το 1892, προτάθηκε για πρώτη φορά να εγκατασταθεί ανελκυστήρας στον καμπαναριό. Όμως ανησυχίες για τη σταθερότητα της δομής εκφράστηκαν από το Περιφερειακό Γραφείο Διατήρησης των Μνημείων του Βένετο ( Ufficio Regionale per la Conservazione dei Monumenti del Veneto ). Αν και διορίστηκε ειδική επιτροπή και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ανησυχίες ήταν αβάσιμες, το έργο εγκαταλείφθηκε
Τη στιγμή της ανοικοδόμησης, χρησιμοποιήθηκε ανελκυστήρας για να σηκώσει τις νέες καμπάνες στο επίπεδο του καμπαναριού, αλλά ήταν μόνο προσωρινός. Τέλος, το 1962, εγκαταστάθηκε μόνιμος ανελκυστήρας. Βρίσκεται μέσα στον εσωτερικό άξονα, χρειάζονται 30 δευτερόλεπτα για να φτάσει στο καμπαναριό από το επίπεδο του εδάφους.
Εργασίες αποκατάστασης (2007-2013)
Ξεκινώντας το 2007, η Magistrato alle Acque, υπεύθυνη για τα δημόσια έργα, ενίσχυσε το ίδρυμα, υιοθετώντας ένα σύστημα που χρησιμοποιείται για την ενοποίηση της πρόσοψης της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Αυτό περιελάμβανε την τοποθέτηση τεσσάρων καλωδίων τάσης τιτανίου, με διάμετρο 6 εκατοστά, γύρω από την περίμετρο του πέτρινου θεμελίου. Δύο από τα καλώδια, τοποθετημένα σε απόσταση 20 εκατοστών μέσα σε ένα μόνο προστατευτικό σωλήνα πολυαιθυλενίου, βρίσκονται 40 εκατοστά κάτω από την επιφάνεια της πλατείας και είναι αγκυροβολημένες στις τέσσερις γωνίες του θεμελίου με κολόνες τιτανίου. Δύο ακόμη καλώδια βρίσκονται σε βάθος 2,3 μέτρων και συγκρατούνται από γρανίτη. Αυτά τα καλώδια παρακολουθούνται και μπορούν να σφιχτούν ως απαιτείται. Το έργο, που αρχικά προβλεπόταν να διαρκέσει δυόμισι χρόνια, ολοκληρώθηκε μετά από πέντε χρόνια τον Απρίλιο του 2013.
Επιρροή
Το καμπαναριό ενέπνευσε τα σχέδια άλλων πύργων παγκοσμίως, ειδικά στις περιοχές της πρώην Δημοκρατίας της Βενετίας. Παρόμοιοι καμπαναριό, αν και μικρότεροι, υπάρχουν στην Εκκλησία του Σαν Ρόκο στο Ντόλο της Ιταλίας, στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Πιράν της Σλοβενίας και στην Εκκλησία της Αγίας Ευφημίας στο Ρόβινι της Κροατίας.
Άλλοι πύργοι εμπνευσμένοι από το καμπαναριό του Αγίου Μάρκου, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του αρχικού πύργου, περιλαμβάνουν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βενετία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Πύργοι
Touchstone Pictures
Η Touchstone Pictures ήταν μια αμερικανική ετικέτα ταινιών, που ιδρύθηκε και ανήκε στον όμιλο της Walt Disney Company. Εμφανίστηκε το 1984 με στόχο να παράγει ταινίες με πιο ώριμα και σκοτεινά θέματα από τις κλασικές ταινίες της Disney. Η Touchstone Pictures δεν ήταν ξεχωριστή εταιρεία, αλλά πίσω από αυτή υπήρχαν οι Walt Disney Motion Pictures Group και η Walt Disney Pictures and Television.
Το 2011, η Walt Disney Motion Pictures Group σύναψε συμφωνία 5 ετών με τη DreamWorks ώστε ταινίες της δεύτερης να κυκλοφορούν με την ετικέτα της Touchstone Pictures.Η συμφωνία κράτησε μέχρι το 2016.
Το λογότυπο της ήταν ένας μπλε κύκλος μ' έναν κίτρινο κεραυνό και το κείμενο [TOUCHSTONE PICTURES].
Γνωστές ταινίες που είχαν κυκλοφορήσει με αυτή την ετικέτα είναι οι ταινίες "Pretty Woman", "The Insider", "Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ;" και  "Καλημέρα Βιετνάμ", ενώ η ταινία με τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία που κυκλοφόρησε με την ετικέτα της ήταν η ταινία  "Armageddon".
Η εταιρία έκλεισε το 2016, και αυτό είχε ως συνέπεια, ως προς το περιεχόμενο της, να συγχωνευτεί με την Walt Disney Pictures, την 20th Century Studios, και την Searchlight Pictures.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Touchstone Pictures Κατηγορία:Θυγατρικές της The Walt Disney Company Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις παραγωγής κινηματογραφικών και τηλεοπτικών έργων των ΗΠΑ
Γουλιέλμος του Πριγκιπάτου
Ο Γουλιέλμος του Πριγκιπάτου (περ. 1027 - 1080) ήταν πρίγκιπας του Σαλέρνο (1056-1080) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Τανκρέδου και της δεύτερης συζύυγου του Φρεσέντας. Στις πηγές αναφέρεται ως Γουλιέλμος του Πριγκιπάτου για να μη συγχέεται με τον ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμο Α' τον Σιδηρόχειρα. Αναφέρεται συνηθέστερα ως Willermus (λατ.) και Guillerm (γαλλ.).
Βιογραφία
Ήταν από τους οκτώ υιούς του Τανκρέδου που έφυγαν από τη Νορμανδία για την αναζήτηση τύχης στη Ν. Ιταλία. Πριν από αυτούς είχαν πάει ο Γουλιέλμος Α' και ο Ντρόγκο που είχαν αποβιώσει, κληροδοτώντας στον Ονφρουά το δουκάτο της Απουλίας και Καλαβρίας. Επίσης ήταν εκεί και ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος. Ο Γουλιέλμος έφθασε εκεί μαζί με το Μωζέρ και το Γοδεφρείδο και όλα τα αδέλφια βοήθησαν τον Ονφρουά στη μάχη του Σιβιτάτε το 1053 να νικήσει τον πάπα.
Το 1055 διακρίθηκε στην κατάληψη του κάστρου του Σαν Νικάντρο, που αποτέλεσε τον πυρήνα του Πριγκιπάτου του Σαλέρνο. Το επόμενο έτος ο Ονφρουά τον έκανε κόμη του Πριγκιπάτου. Νυμφεύθηκε την κόρη του Γκυ, δούκα του Σορρέντο, και κληρονόμησε τις κτήσεις του στο Πριγκιπάτο του Σαλέρνο. Το υπόλοιπο του Πριγκιπάτου το κατείχε ο αδελφός τού Γκυ, ο Γουαϊμάρος Δ΄, τον οποίο διαδέχθηκε ο υιός τουΓισούλφος Β΄. Αυτόν πολέμησε ο Γουλιέλμος καταλαμβάνοντας σιγά τα εδάφη του, αφήνοντάς του μόνο το Σαλέρνο. Ο Ονφρουά επίσης αντάμειψε τον Μωζέρ κάνοντάς τον κόμη του Καπιτανάτου. Όταν αυτός απεβίωσε, η κομητεία του δόθηκε στο Γουλιέλμο, που όμως την παραχώρησε στο Γοδεφρείδο.
Προσκάλεσε το νεότερο αδελφό τους Ρογήρο Α΄, υποσχόμενος το ήμισυ των κτήσεών του. Το 1057 απεβίωσε ο Ονφρουά και τον διαδέχθηκε ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος· έπειτα που ο Ρογήρος Α΄ εναντιώθηκε στο Ροβέρτο, ο Γουλιέλμος βοήθησε τον πρώτο, και του έδωσε το κάστρο του Σκάλεα στο Κατάνζαρο. Όταν ο Ροβέρτος ήλθε να βοηθήσει τον Γκιλσοφ Β' και νυμφεύτηκε την αδελφή του Σισελγκάιτα, ο Γουλιέλμος πολέμησε εναντίον του.
Είχε κλέψει περιουσία από την εκκλησία του Αλφάνο Α΄ αρχιεπισκόπου του Σαλέρνο, έτσι το 1067 η Σύνοδος στο Μέλφι τον αφόρισε μαζί με τους δύο συνεργούς του. Το ίδιο έτος ταξίδεψε ως το Σαλέρνο για να συμφιλιωθεί με τον Πάπα Αλέξανδρο Β΄. Απεβίωσε το 1080 και ετάφη στο αββαείο της Αγ. Τριάδος στη Βενόζα. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι απεβίωσε αργότερα (1104 ή 1113 ή 1117) και ότι έλαβε μέρος στις εκστρατείες του Ροβέρτου εναντίον της Ελλάδας και στη Μάχη του Δυρραχίου το 1081.
Νυμφεύτηκε το 1058 τη Λομβαρδή Μαρία, κόρη του Γκυ δούκα του Σορέντο. Από τους τρεις υιούς του σημαντικότερος ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο
Χρυσηίδα Κέρκυρας
Η Χρυσηίδα είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 893 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Σοφία Χέντβιχ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Η Σοφία, γερμαν.: Sophia Hedwig του Brunswick-Wolfenbüttel (1 Δεκεμβρίου 1561 στο κάστρο Hessen - 30 Ιανουαρίου 1631 στο Λόιτς) γεννήθηκε ως κόρη τού δούκα τού Μπράουνσβαιγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και με το γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας-Βόλγκαστ.
Βιογραφία
Ο Eρνέστος-Λουδοβίκος απεβίωσε το 1592, μετά από 15 χρόνια γάμου. Εκτός από το εισόδημα, που είχε η σύζυγός του μετά το τέλος του, δηλ. το κάστρο και την περιοχή του Λόιτς, της άφησε και το Λούντβιγκσμπουργκ, κτήμα κοντά στο Γκράιφσβαλντ, το οποίο της είχε ήδη δοθεί από το 1586 και το κτήμα Γιάμιτσοβ στον ποταμό Πέενεστρομ. Αντάλλαξε σύντομα το τελευταίο για το κτήμα Τσέρπεντσυν, απέναντι από την πόλη Λόιτς. Άλλαξε το όνομα Τσέρπεντσυν σε Σόφηνχοφ (ie Αυλή της Σοφίας) το 1594. Τα παιδιά της μετακόμισαν μαζί της στην έδρα της στο Λόιτς. Έγραψε έναν ύμνο για την επέτειο της εκδημίας τού συζύγου της, που δημοσιεύθηκε από τον Aμπρόσιους Λόμπβασερ. Μεταξύ των ετών 1597 και 1601 συνόδευσε τον γιο της, ο οποίος εισήχθη στην εξάσκηση της διακυβέρνησης από τον κηδεμόνα του και επίτροπο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας]].
Κατά τη διάρκεια της ζωής τού συζύγου της, η Σοφία-Χέντβιχ είχε ξανακτίσει το κάστρο στο Λόιτς ως Αναγεννησιακό κάστρο. Μετά το τέλος του, το εξωράισε περαιτέρω. Αναδιαμόρφωσε και επέκτεινε την εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Λόιτς. Δυστυχώς το κάστρο κατεδαφίστηκε από τότε και κανένα ίχνος δεν παραμένει. Ωστόσο ορισμένες από τις συνεισφορές της στην εκκλησία εξακολουθούν να υπάρχουν, όπως τα δουκικά καθίσματα, ένα διπλό πορτρέτο αυτής με τον σύζυγό της και πολλά οικόσημα των προγόνων τους.
Ο σύζυγός της τής έδωσε επίσης ένα κτήμα στο Ντέρσιν κοντά στο Λόισιν, όπου αυτή έκτισε ένα κάστρο με το όνομα Σλος Λούντβιγκσμπουργκ, από το όνομα τού συζύγου της. Το Λόιτς και το Λούντβιγκσμπουργκ παρέμειναν οι προικώες κατοικίες της μέχρι το τέλος της.
Η Σοφία-Χέντβιχ αναφέρεται ως ενδιαφερόμενη για τα οικονομικά, αλλά και ως σπάταλη και υπερβολική. Θεωρείται μία από τις πιο με επιρροή δούκισσες στην Πομερανία. Ο γιος της επέζησε αυτής έξι χρόνια και σπρβίωσε στην αναταραχή του Τριακονταετούς Πολέμου. Ο πόλεμος καθυστέρησε την κηδεία της για σχεδόν δύο χρόνια. Τάφτηκε στη δουκική κρύπτη στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Βόλγκαστ. Ο τάφος της ανακαινίστηκε πριν από μερικά χρόνια, όπως και οι τάφοι του γιου της, του συζύγου της και των συγγενών τού συζύγου της.
Μαρανιάο
Το Μαρανιάο (πορτογαλικά: Maranhão) είναι πολιτεία στα βορειοανατολικά της Βραζιλίας. Στα δυτικά συνορεύει με την Παρά, στα νοτιά με το Τοκαντίνς και στα ανατολικά με το Πιαουί. Στα βόρεια βρέχεται από τον Ατλαντικό. Πρωτεύουσα της είναι Σάο Λουίς. Έχει πληθυσμό 6.574.789 κατοίκους (10η θέση) και έκταση 331.935,507 τ.χλμ. (8η θέση).
Το Μαρανιάο βρίσκεται στα βόρεια του Βραζιλιανικού υψίπεδου. Λιμάνια της πολιτείας είναι Σάο Λουίς και Ικάτο. Στο Μαρανιάο βρίσκεται το διαστημικό κέντρο Αλκαντάρα (πορτογαλικά: Centro de Lançamento de Alcântara).
Η πολιτεία Μαρανιάο διοικητικά διαιρείται σε πέντε μεσοπεριοχές και 21 μικροπεριοχές και έχει 217 δήμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Βραζιλίας
Μίκι Μαντλ
Ο Μίκι Τσαρλς Μαντλ (αγγλικά: Mickey Charles Mantle) (20 Οκτωβρίου 1931 – 13 Αυγούστου 1995), γνωστός με τα ψευδώνυμα «Εμπορικός Κομήτης» (Commerce Comet) και «ο Μικ» (the Mick), ήταν Αμερικανός επαγγελματίας παίκτης του μπέιζμπολ. Ο Μαντλ έπαιξε ολόκληρη την καριέρα του στο Major League Baseball (MLB) (1951–1968) με τους Νιου Γιορκ Γιάνκις ως κεντρικός, δεξιός παίκτης και παίκτης πρώτης βάσης. Ο Μαντλ ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες και θεωρείται από πολλούς ως ο μεγαλύτερος παίκτης ρίψης στην ιστορία του μπέιζμπολ. Ο Μαντλ εισήχθη στο Hall of Fame του Μπέιζμπολ το 1974 και εξελέγη στην Κορυφαία Ομάδα του Αιώνα του Major League Baseball το 1999.
Ο Μαντλ ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιθετικές απειλές οποιουδήποτε κεντρικού παίκτη στην ιστορία του μπέιζμπολ. Έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό σταδιοδρομίας σε πάσες σε βάση μεταξύ των κεντρικών παικτών (πίσω από τον Μάικ Τράουτ) και είχε το υψηλότερο ποσοστό κάλυψης βάσης στην ιστορία τη στιγμή της αποχώρησής του. Επιπλέον, σε σύγκριση με τους άλλους τέσσερις κεντρικούς παίκτες στην Κορυφαία Ομάδα του Αιώνα, είχε το χαμηλότερο ποσοστό προσγείωσης στην καριέρα του σε διπλά παιχνίδια και είχε το υψηλότερο ποσοστό στη βάση της Παγκόσμιας Σειράς και το ποσοστό ρίψης της Παγκόσμιας Σειράς. Είχε επίσης ένα εξαιρετικό ποσοστό με 0,984 όταν έπαιζε στο κέντρο. Ο Μαντλ μπόρεσε να χτυπήσει τόσο για το μέσο όρο όσο και για την ισχύ, ιδιαίτερα τα home runs με ταινία μέτρησης, ένας όρος που γεννήθηκε όταν ένας σχολιαστής παιχνιδιού play-by-play αντέδρασε σε ένα από τα home runs του Μαντλ το 1953. Πέτυχε 536 home runs στην καριέρα του, χτύπησε με 0,300 ή περισσότερες δέκα φορές και είναι ο κορυφαίος στην ιστορία (ισόπαλος με τον Τζιμ Τόμι) σε εκτός έδρας home runs, με 13:12 στην κανονική περίοδο και ένα στη μετά τη σεζόν. Είναι ο μόνος παίκτης στην ιστορία που πέτυχε 150 home run και από τις δύο πλευρές της βαλβίδας.
Ο Μαντλ είναι 16ος όλων των εποχών σε home runs ανά μπαλιές. Είναι 17ος σε ποσοστό βάσης. Ήταν ασφαλής τρεις στις τέσσερις φορές στις οποίες επιχείρησε να κλέψει μια βάση. Κέρδισε το Βραβείο του Πολυτιμότερου Παίκτη τρεις φορές, τερμάτισε δεύτερος τρεις φορές και τερμάτισε με εννέα ψήφους από πέντε φορές.
Παρά τις διακρίσεις του στο γήπεδο, η ιδιωτική ζωή του Μαντλ μαστιζόταν από αναταραχή και τραγωδία, συμπεριλαμβανομένης μιας πολυδιαφημισμένης μάχης με τον αλκοολισμό, που οδήγησε στο θάνατό του από καρκίνο του ήπατος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παίκτες του μπέιζμπολ Κατηγορία:Αμερικανοί αγγλικής καταγωγής
Σοφία της Σουηδίας, δούκισσα του Βέρμλαντ
Η Σοφία της Σουηδίας (Σουηδικά: Sofia av Sverige, γεννημένη ως Σοφία Χριστίνα Χέλκβιστ Sofia Kristina Hellqvist, 6 Δεκεμβρίου 1984) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, Δούκα του Βέρμλαντ. Πριν από το γάμο της το 2015, η Σόφια ήταν μοντέλο και διαγωνιζόμενη σε τηλεοπτικό ριάλιτι. Στις 19 Απριλίου 2016 γέννησε ένα γιο, τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1984 στο Νταντέρουντ, από την Σουηδέζα Μαρί Μπρίτ Ρότμαν, και τον Δανό-Σουηδέζο Έρικ Όσκαρ Χέλκβιστ. Έχει δυο αδελφές την Σάρα και την Λίνα Χέλκβιστ.
Το Ιούλιο του 2010 εκπρόσωπος του Βασιλικού Συνεδρίου επιβεβαίωσε τη σχέση μεταξύ της Σοφίας Χέλκβιστ και του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου, σε δήλωση που εξέδωσε το παλάτι. Στις 27 Ιουνίου 2014, ανακοινώθηκε ότι η Σοφία Χέλκβιστ και ο Πρίγκιπας Κάρολος Φίλιππος αρραβωνιάστηκαν. Το Δεκέμβριο, η Χέλκβιστ έκανε το ντεμπούτο της, στο Nobel Banket στο Blue Hall μαζί με τον μελλοντικό σύζυγό της και τον Μάιο του 2015 ανακοινώθηκε ότι θα λάβει τον τίτλο της πριγκίπισσας.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε στο παρεκκλήσι του παλατιού στη Στοκχόλμη στις 13 Ιουνίου 2015. Στις 15 Οκτωβρίου 2015, ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι περιμένει το πρώτο του παιδί τον Απρίλιο του 2016. Στις 19 Απριλίου 2016 η πριγκίπισσα Σόφια γέννησε σε ένα γιο, τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο, Δούκα του Σόντερμανλαντ.
Τιμητικές διακρίσεις
Σουηδικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδές μοντέλα Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Δούκισσες της Σουηδίας
New Line Cinema
Η New Line Cinema (γνωστή απλά ως New Line) είναι αμερικανική εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών (στούντιο), η οποία ανήκει στον όμιλο της Time Warner. Ιδρύθηκε το 1967 από τους Robert Shaye και Michael Lynne ως εταιρεία διανομής ταινιών, αλλά αργότερα μετατράπηκε σε ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής. Η συμφωνία με την οποία η New Line Cinema έγινε θυγατρική της Time Warner υπογράφηκε το 1996, ενώ  το 2008 συγχωνεύθηκε με τη Warner Bros.
Από τις πιο γνωστές παραγωγές της New Line Cinema ήταν η κινηματογραφική τριλογία "Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών", η οποία καθιέρωσε τα στούντιο ως ένα από τα πιο επιτυχημένα του Χόλυγουντ. Πριν από αυτό ήταν γνωστή για ταινίες όπως "Η Μάσκα", η σειρά ταινιών "Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες", το Pleasantville και η τριλογία ταινιών Austin Powers.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρίες παραγωγής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Κωνσταντίνος Μπλάτσης
Ο Κωνσταντίνος "Κον" Μπλάτσης (αγγλικά: Con Blatsis, 1977) είναι Αυστραλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.
Καριέρα
Ο Μπλάτσης γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου του 1977 στη Μελβούρνη και είναι ελληνικής καταγωγής. Ξεκίνησε την καριέρα του ως επαγγελματίας το 1995 από τη Σάουθ Μέλμπουρν. Το 2000 αποκτήθηκε από τη Ντέρμπι Κάουντι όμως τέθηκε σύντομα εκτός πλάνων του συλλόγου. Ακολούθως παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στη Σέφιλντ Γουένσντεϊ και αποδεσμεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2002. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Κόλτσεστερ και κατόπιν αγωνίστηκε για δύο σεζόν στην τουρκική Κοτσαέλισπορ. Το 2005, αφού ενδιάμεσα αγωνίστηκε για λίγο στην ιρλανδική Σεντ Πάτρικς Αθλέτικ, επέστρεψε στη Σάουθ Μέλμπουρν και τον Ιούνιο του 2009 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εξαιτίας μιας σειράς σοβαρών και συνεχόμενων τραυματισμών.
Ο Μπλάτσης έχει διατελέσει 2 φορές διεθνής με την Εθνική Αυστραλίας από το 2000 ως το 2001. Παράλληλα, ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας της Αυστραλίας που συμμετείχε στο τουρνουά ποδοσφαίρου των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ.
Παραπομπές
Μπλάτσης Μπλάτσης Μπλάτσης Μ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλτσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέρμπι Κάουντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γουένσντεϊ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Τσιέσιν
Το Τσιέσιν (πολωνικά: Cieszyn, Těšín, Teschen, Tessin) είναι συνοριακή πόλη και έδρα του Πόβιατ Τσιέσιν, στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας της νότιας Πολωνίας. Βρίσκεται στη Σιλεσία, στην ανατολική όχθη του ποταμού Όλζα. Η πόλη έχει 33.757 κατοίκους (2020) και βρίσκεται απέναντι από την πόλη Τσέσκι Τσέσιν της Τσεχίας. Και οι δύο πόλεις ανήκουν στην ιστορική περιοχή Σιλεσία του Τσιέσιν, και παλαιότερα ως μία πόλη αποτελούσαν την πρωτεύουσα του Δουκάτου του Τέσεν.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία| Πανόραμα του Τσιέσιν Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Όλζα, παραπόταμο του ποταμού Όντερ, ο οποίος αποτελεί τα σύνορα με την Τσεχία. Βρίσκεται στους δυτικούς σιλεσιανούς πρόποδες, βόρεια των Σιλεσικών Μπεσκίντι και του Όρους Τσαντόρια Βιέλκα, ένα δημοφιλές θέρετρο για σκι. Το Τσιέσιν είναι η καρδιά της ιστορικής περιοχής Σιλεσία του Τσιέσιν, το νοτιοανατολικότερο τμήμα της Άνω Σιλεσίας. Μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 ήταν έδρα του Δουκάτου του Τέσεν.
Το 1920, η Σιλεσία του Τσιέσιν χωρίστηκε μεταξύ των δύο νεοσύστατων κρατών, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας, με τα μικρότερα δυτικά προάστια του Τέσεν να γίνονται μέρος της Τσεχοσλοβακίας ως μια νέα πόλη που ονομάστηκε Τσέσκι Τσέσιν. Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης ενώθηκε με την Πολωνία ως Τσιέσιν. Τρεις γέφυρες συνδέουν τις δίδυμες πόλεις. Μετά την ένταξη της Πολωνίας και της Τσεχίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Περιοχή Σένγκεν χωρίς διαβατήρια, οι συνοριακοί έλεγχοι καταργήθηκαν και οι κάτοικοι τόσο του πολωνικού όσο και του τσεχικού τμήματος μπορούσαν να μετακινούνται ελεύθερα πέρα από τα σύνορα. Ο συνδυασμένος πληθυσμός των πολωνικών και τσεχικών περιοχών της πόλης είναι 61.201 κάτοικοι. Το Τσιέσιν είναι το νότιο τέρμα της πολωνικής Εθνικής Οδού 1, η οποία οδηγεί στο Γκντανσκ στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας.
Η πόλη συνδυάζει τόσο τις πολωνικές όσο και τις παλαιοαυστριακές ιδιαιτερότητες στο στυλ των κτιρίων της. Λόγω πολλών μεγάλων πυρκαγιών και επακόλουθων ανακατασκευών (η τελευταία στα τέλη του 18ου αιώνα), η γραφική παλιά πόλη μερικές φορές ονομάζεται Μικρή Βιέννη. Το μόνο κειμήλιο του αρχαίου κάστρου είναι ένας τετράγωνος πύργος, που χρονολογείται από το ρομανικό παρεκκλήσι του 14ου αιώνα και του 11ου αιώνα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Χαλκογραφία από περ. το 1640 που απεικονίζει την πόλη Η περιοχή κατοικείται από δυτικοσλαβικούς λαούς τουλάχιστον από τον 7ο αιώνα. Σύμφωνα με τον μύθο, το 810, τρεις γιοι ενός πρίγκιπα - ο Μπόλκο, ο Λέσκο και ο Τσιέσκο, συναντήθηκαν εδώ μετά από ένα μακρύ προσκύνημα, βρήκαν μια πηγή και αποφάσισαν να ιδρύσουν έναν νέο οικισμό. Το ονόμασαν Τσιέσιν, από τις λέξεις cieszym się («Είμαι χαρούμενος»). Αυτό το πηγάδι βρίσκεται στην ulica Trzech Braci («Οδός Τριών Αδελφών»), ακριβώς δυτικά της πλατείας της πόλης. δεξιά|μικρογραφία| Το Περιφερειακό Δικαστήριο του Τσιέσιν χτίστηκε το 1905, ένα ιδανικό παράδειγμα της μακράς ακμάζουσας ιστορίας της πόλης και των επιπτώσεών της στην αρχιτεκτονική Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα του Δουκάτου του Τέσεν από το 1290, το οποίο κυβερνήθηκε από τη δυναστεία των Πιαστ μέχρι το 1653 και από τη δυναστεία των Αψβούργων της Αυστρίας μέχρι το 1918. Ήταν στο Τέσεν όπου η Μαρία Θηρεσία και ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας τον Μάιο του 1779 υπέγραψαν τη Συνθήκη του Τέσεν, η οποία έβαλε τέλος στον Πόλεμο της Βαυαρικής Διαδοχής. Τον 19ο αιώνα, το Τέσεν ήταν γνωστό για την εθνοτική, θρησκευτική και πολιτιστική του ποικιλομορφία, που περιείχε κυρίως γερμανικές, πολωνικές, εβραϊκές και τσέχικες κοινότητες. Υπήρχε επίσης μια μικρή ουγγρική κοινότητα στην πόλη, που αποτελούνταν κυρίως από αξιωματικούς και υπαλλήλους.
Η πόλη διαιρέθηκε τον Ιούλιο του 1920, από το Συνέδριο του Σπα, ένα σώμα που σχηματίστηκε από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, αφήνοντας μια πολωνική μειονότητα στην πλευρά της Τσεχοσλοβακίας. Τα μικρότερα δυτικά προάστια του έγιναν αυτό που είναι τώρα η πόλη Τσέσκι Τσέσιν στην Τσεχία. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου δύο χωριά συγχωνεύτηκαν στο Τσιέσιν: το Μπουογκοτσίτσε το 1923 και το Μπόμπρεκ το 1932. Μετά το 1920, πολλοί Γερμανοί εγκατέλειψαν την πόλη, ενώ πολλοί Πολωνοί από το τσεχοσλοβακικό τμήμα της περιοχής εγκαταστάθηκαν σε αυτήν. Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 1921, το Τσιέσιν είχε 15.268 κατοίκους, εκ των οποίων 9.241 (60,5%) ήταν Πολωνοί, 4.777 (31,2%) ήταν Γερμανοί, 1.014 (6,6%) ήταν Εβραίοι και 195 (1,3%) ήταν Τσέχοι. Η απογραφή του 1931 ανέφερε 14.707 κατοίκους, εκ των οποίων οι 12.145 (82,7%) ήταν Πολωνοί, ενώ οι υπόλοιποι αποτελούνταν κυρίως από Γερμανούς και Εβραίους (το 1937 εκτιμάται ότι ήταν 12 και 8% αντίστοιχα).
Το Τσιέσιν και το Τσέσκι Τσέσιν συγχωνεύτηκαν ξανά τον Οκτώβριο του 1938, όταν η Πολωνία προσάρτησε την περιοχή Ζαόλζιε μαζί με το Τσέσκι Τσέσιν. Το 1939, η Σιλεσία του Τσιέσιν καταλήφθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μέρος της Ναζιστικής Γερμανίας. Σχεδόν ολόκληρη η εβραϊκή κοινότητα δολοφονήθηκε από τους Ναζί.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα σύνορα μεταξύ Πολωνίας και Τσεχοσλοβακίας αποκαταστάθηκαν στα σύνορα του 1920. Οι περισσότεροι Γερμανοί τράπηκαν σε φυγή ή εκδιώχθηκαν και αντικαταστάθηκαν με Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από τις πολωνικές περιοχές που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση. Τα σημάδια της πρώην γερμανικής παρουσίας στην πόλη αφαιρέθηκαν από ειδική επιτροπή.
Στις 19 Ιουλίου 1970, πέντε πυροσβέστες από το Τσιέσιν έχασαν τη ζωή τους όταν μια γέφυρα στην οποία βρίσκονταν έπεσε στον ποταμό Όλζα, λόγω ισχυρών πλημμυρών.
Βιομηχανία
Το Τσιέσιν είναι ένα σημαντικό κέντρο της ηλεκτρομηχανολογικής βιομηχανίας. Είναι επίσης η τοποθεσία του εργοστασίου γλυκών Olza Cieszyn (όπου κατασκευάζονται οι περίφημες γκοφρέτες Prince Polo) και η Ζυθοποιία Τσιέσιν, όπου παρασκευάζεται η μπύρα Żywiec. Η κύρια πηγή εισοδήματος για πολλούς πολίτες είναι το εμπόριο με την κοντινή Τσεχία και το λιανικό εμπόριο που συνδέεται με τη διαμετακόμιση μέσω των δύο γεφυρών πάνω από τον Όλζα προς το Τσέσκι Τσέσιν. Στο παρελθόν, η πόλη ήταν το σπίτι πολλών εργοστασίων επίπλων. μικρογραφία| Η οδός Πσικόπα (Przykopa), η οποία διατήρησε την όψη του 18ου και 19ου αιώνα
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Τσιέσιν είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Πολωνίας-Τσεχίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939)
Αρίνα Σαμπαλένκα
Η Αρίνα Σιαργκέεβνα Σαμπαλένκα (Арына Сяргееўна Сабаленка; Арина Сергеевна Соболенко, Arina Sergeyevna Sobolenko, γεννημένη στις 5 Μαΐου 1998) είναι Λευκορωσίδα επαγγελματίας τενίστρια. Έχει φτάσει μέχρι το Νο. 2 του κόσμου στο απλό και το Νο. 1 του κόσμου στο διπλό σύμφωνα με την Ένωση Αντισφαίρισης Γυναικών (WTA). Η Σαμπαλένκα έχει κερδίσει ένα τίτλο Γκαν Σλαμ στο μονό, το Αυστραλιανό Όπεν του 2023, και δύο τίτλους Γκραν Σλαμ στο διπλό, το Αμερικανικό Όπεν του 2019 και το Αυστραλιανό Όπεν του 2021, μαζί με την Ελίζ Μέρτενς. Έχει κερδίσει 18 τίτλους WTA συνολικά, δώδεκα στο απλό και έξι στο διπλό.
Η Σαμπαλένκα έγινε ευρέως γνωστή το 2017, όταν οδήγησε την ομάδα της Λευκορωσίας στη δεύτερη θέση του Fed Cup με την Αλιακσάντρα Σάσνοβιτς, παρόλο που και οι δύο ήταν εκτός των κορυφαίων 75 εκείνη την εποχή. Μετά το Fed Cup του 2017, άρχισε να έχει περισσότερες επιτυχίες στο WTA Tour, φτάνοντας σε τέσσερις τελικούς το 2018 και πέτυχε οκτώ νίκες εναντίον αθλητριών στην πρώτη δεκάδα. Η Σαμπαλένκα συνέχισε να διαπρέπει στο μονό το 2019 με τρεις τίτλους στην Κίνα, που τονίζεται από την υπεράσπιση του τίτλου της στο Όπεν της Βουχάν στο επίπεδο Premier 5 και με την κατάκτηση του WTA Elite Trophy στο τέλος της χρονιάς. Τερμάτισε τόσο το 2018 όσο και το 2019 στην κατάταξη Νο. 11 στον κόσμο στο απλό. Η Σαμπαλένκα άρχισε επίσης να παίζει τακτικά διπλά το 2019. Με την Μέρτενς ως συμπαίκτριά της, αγωνίστηκε στο Sunshine Double κερδίζοντας τα δύο τουρνουά Premier Mandatory τον Μάρτιο, το Ίντιαν Γουέλς Όπεν και το Όπεν του Μαιάμι. Μετά τον τίτλο του διπλού στο Αμερικανικού Όπεν αργότερα μέσα στη χρονιά, προκρίθηκε και στους τελικούς του WTA για πρώτη φορά. Τα καλύτερα αποτελέσματα της Σαμπαλένκα στο μονό σε τουρνουά Γκραν Σλαμ σημειώθηκαν στο Πρωτάθλημα Γουίμπλετον του 2021 και στο Αμερικανικό Όπεν το 2021, όπου έφτασε στους ημιτελικούς. Το 2023 κατέκτησε το πρώτο της Γκραν Σλαμ, το Αυστραλιανό Όπεν.
Η Σαμπαλένκα έχει ένα πολύ επιθετικό στυλ παιχνιδιού, συχνά συγκεντρώνοντας υψηλούς αριθμούς νικητηρίων βολών και αδικαιολόγητων λαθών. Με το ύψος της (1,82 μ.) έχει και πολύ δυνατό σερβίς.
Πολιτικές απόψεις
Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων της Λευκορωσίας 2020–2021, η Σαμπαλένκα απέφυγε να επικρίνει δημόσια τον πρόεδρο της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο και την κυβέρνησή του. Ταυτόχρονα, επαίνεσε την κυβέρνηση Λουκασένκο για «ό,τι [το καλό] γίνεται για τη χώρα γενικά και για τον αθλητισμό ειδικότερα». Το 2020, η Σαμπαλένκα υπέγραψε ανοιχτή επιστολή που ανέφερε ότι ο αθλητισμός πρέπει να παραμείνει εκτός πολιτικής και θεωρήθηκε ότι ήταν μια φιλοκυβερνητική απάντηση στις δραστηριότητες της Ελεύθερης Ένωσης Αθλητών της Λευκορωσίας που απαιτούσε νέες εκλογές.
Όταν το Wimbledon απαγόρευσε σε παίκτες από τη Λευκορωσία και τη Ρωσία να αγωνίζονται το 2022 μετά την έναρξη της ρωσικής ειδικής επιχείρησης στην Ουκρανία, η Sabalenka δήλωσε: "Απλώς καταλαβαίνω ότι δεν φταίω εγώ". . Σε πρόσφατη συνέντευξή της τόνισε πως αντιμετωπίσθηκε με μίσος από τους Ουκρανούς στα αποδυτήρια, κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου σιρκουί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Λευκορωσίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
More Than a Feeling
Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του συγκροτήματος με αρκετές διακρίσεις. Μεταξύ άλλων ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το κατέταξε 39ο στα Καλύτερα Hard Rock Τραγούδια όλων των εποχών. Επίσης, στον κατάλογο με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, του περιοδικού Rolling Stone, κατατάχθηκε 500ο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1976 Κατηγορία:Singles του 1976 Κατηγορία:Singles της Epic Records Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο)
Πάνδαρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πάνδαρος (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον Πανδάρεω) είναι γνωστός ένας γιος του ήρωα Λυκάονα του Τρώα. Ο Λυκάων σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Πάνδαρος είχε διδαχθεί από τον ίδιο τον θεό Απόλλωνα την τέχνη της τοξοβολίας. Παρά τις συμβουλές του πατέρα του, ήρθε στην Τροία από την πατρίδα του, την πόλη Ζέλεια, για να συμμετάσχει στον Τρωικό Πόλεμο, όπου αναφέρεται (Ιλιάδα, Δ) ότι προσπάθησε να σκοτώσει με δόλιο τρόπο τον Μενέλαο κατά τη μονομαχία του με τον Πάρι. Ο Μενέλαος τραυματίσθηκε από το βέλος του Πανδάρου, αλλά όχι θανάσιμα. Στη συνέχεια, ο Πάνδαρος πολέμησε εναντίον του Διομήδη, τον τραυμάτισε επίσης, έκανε τον ηνίοχο του Αινεία, αλλά τελικώς έχασε αργότερα τη ζωή του από το ακόντιο του Διομήδη, το οποίο του διατρύπησε το πρόσωπο και του απέκοψε τη γλώσσα. Ο πατέρας του Πανδάρου, ο Λυκάων, σκοτώθηκε επίσης στον Τρωικό Πόλεμο (από τον Αχιλλέα).
Μόνος αδελφός του Πανδάρου ήταν ο Ιάπυξ ο θεραπευτής, ένας από τους Αινειάδες.
Ο Πάνδαρος στη νεότερη λογοτεχνία
Στο ποίημα του Τσόσερ «Τρωίλος και Χρυσηίδα» (1370 μ.Χ.) ο Πάνδαρος (Pandarus) εμφανίζεται ως ενεργός μεσολαβητής ανάμεσα στην ανεψιά του Χρυσηίδα και στον Τρώα πρίγκηπα Τρωίλο, μικρότερο αδελφό του Πάρι και του Έκτορα. Αυτή η αισθηματική ιστορία είναι άσχετη με την ελληνική μυθολογία και επινοήθηκε τον 12ο αιώνα μ.Χ.. Ο Σαίξπηρ βασίσθηκε σε αυτό το μεσαιωνικό ποίημα για τον ομώνυμο χαρακτήρα στο έργο του «Τρωίλος και Χρυσηίδα» (1609), αλλά σε αυτό ο Πάνδαρος είναι έκφυλος χαρακτήρας, ένα είδος προαγωγού κυνικού θείου. Από αυτό το έργο προήλθαν οι αγγλικές λέξεις pander, panderer και pandering (ο νομικός όρος).
Πηγές
Κατηγορία:Τρώες
Κεράσοβο Ιωαννίνων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κεράσοβο (αποσαφήνιση)
Το Κεράσοβο είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 740 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κεράσοβο βρίσκεται στα βορειοδυτικά σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, στις δυτικές πλαγιές του όρους Κασιδιάρης και ιστορικά ανήκει στα χωριά του Πωγωνίου. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά σε επικλινή τοποθεσία σε απόσταση 52 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 18 χλμ. Δ. από το Καλπάκι. Την περίοδο της κατοχής, στις 15 Αυγούστου 1944 (ανήμερα της Παναγίας) οι Γερμανοί σκότωσαν 28 κατοίκους του χωριού και κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό, εκτελώντας 11 από αυτούς έξω από μια σπηλιά που κηρύχθηκε "μαρτυρικός τόπος . Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μέγγουλης ενώ το 1932 με το ΦΕΚ 208Α - 30/06/1932 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Κερασόβου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 76 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Το Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου (αγγλικά: Chicago Film Critics Award For Best Cinematography) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου για να τιμήσει έναν διευθυντή φωτογραφίας που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Homogenic
Το Homogenic είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1997 από την One Little Indian Records, με παραγωγούς την ίδια, αλλά και τους Mark Bell, Guy Sigsworth, Howie B και Markus Dravs. Η μουσική του Homogenic ήταν ένα νέο στυλ για την Björk, εστιάζοντας σε παρόμοιους ήχους και συνδιάζοντας ηλεκτρονικά beats και έγχορδα μουσικά όργανα. Τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από την πατρίδα της, την Ισλανδία. Το Homogenic αρχικά προγραμματίστηκε να δημιουργηθεί στο σπίτι της, στο Λονδίνο, αλλά τελικά ηχογραφήθηκε στην Ισπανία.
Κυκλοφορία
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε αργότερα από ότι η One Little Indians σκόπευε. Η Björk ήταν εκτός προγράμματος και το εξώφυλλο του άλμπουμ από τον Nick Knight έπρεπε να ξαναληφθεί. Μέχρι το τέλος του Αυγούστου 1997, η δισκογραφική καθυστέρησε την κυκλοφορία για ένα μήνα. Τελικά, ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 20 Σεπτεμβρίου στην Ιαπωνία, στις 22 στο Λονδίνο και μια μέρα αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες σε CD και κασέτα. Αργότερα κυκλοφόρησαν εκδοχές σε βινύλιο και DualDisc μορφές.
Η Ιαπωνική εκδοχή του περιελάμβανε κάποια επιπλέον τραγούδια, τα οποία είχαν κυκλοφορήσει ως B-Sides στα σίνγκλ του άλμπουμ, αλλά και κάποια remixes. Το DualDisc περιελάμβανε ένα CD με τα τραγούδια και ένα DVD που περιείχε τα τραγούδια σε ήχο surround και τα μουσικά βίντεο.
Εξώφυλλο
Τα θέματα του δίσκου αντανακλούνται στο εξώφυλλο του άλμπουμ, σχεδιασμένο από τον Alexander McQueen. Η Björk του εξήγησε πως το άτομο που έγραψε τα κομμάτια του Homogenic ήταν κάποια που "έπρεπε να γίνει πολεμιστής. Ένας πολεμιστής που έπρεπε να πολεμήσει όχι με πανοπλία, αλλά με την αγάπη". Όπως δήλωσε, "Είχα 10 κιλά μαλλιά στο κεφάλι μου και ειδικούς φακούς επαφής, ένα μανικιούρ που με απέτρεπε από το να φάω με τα χέρια μου, μονωτική ταινία γύρω από τη μέση μου και ψηλά τσόκαρα που δε με άφηναν να περπατήσω εύκολα".
Σινγκλ
Ένα μουσικό βίντεο του "Jóga" σε σκηνοθεσία του Michel Gondry γυρίστηκε στα μέσα του 1997 και το τραγούδι έγινε το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ στις 15 Σεπτεμβρίου. Τρία CD singles έγιναν διαθέσιμα, εκ των οποίων τα δύο είχαν ρεμίξ του τραγουδιού και ένα ρεμίξ του "All Is Full of Love", ενώ το δεύτερο περιελάμβανε ως B-sides τα νέα τραγούδια "Sod Off" και "So Broken", και την εκδοχή της Μπιορκ στο κομμάτι "Immature".
Το "Bachelorette" κυκλοφόρησε ως δεύτερο σινγκλ το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, με μουσικό βίντεο σκηνοθετημένο επίσης από τον Gondry. Στο δεύτερο από τα τρία CDs του συμπεριλήφθηκαν τα νέα τραγούδια "My Snare" (αργότερα "Nature Is Ancient") και "Scary" ως B-sides.
Μέσα στο 1998, δύο σινγκλ κυκλοφόρησαν: το "Hunter", του οποίου το βίντεο σκηνοθέτησε ο Paul White και χρειάστηκαν έξι μήνες για να δημιουργηθεί, και το "Alarm Call", για το οποίο η Μπιορκ συνεργάστηκε με τον Alexander McQueen ώστε να σκηνοθετήσει το βίντεο. Τα δύο αυτά σινγκλ δεν είχαν νέα τραγούδια ως B-sides, αλλά ρεμίξ ορισμένων τραγουδιών του άλμπουμ και μια ζωντανή εκδοχή του "So Broken".
Το πέμπτο και τελευταίο σινγκλ από το Homogenic ήταν το "All Is Full of Love". Κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου 1999 και το βίντεό του σκηνοθετήθηκε από τον Chris Cunningham. Και τα πέντε σινγκλ του Homogenic είχαν από τρία CD singles και από ένα box set, που διέθετε τα CDs και μια VHS κασέτα με το βίντεο του αντίστοιχου τραγουδιού.
Λίστα τραγουδιών
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν από την Björk και παραγωγοί είναι η ίδια και ο Mark Bell, εκτός από τα σημειωμένα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Αλέκος Φλαμπουράρης
Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Φλαμπουράρης είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός, πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός Επικρατείας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Γκρατς της Αυστρίας και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έχει εργαστεί ως πολιτικός μηχανικός.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στα νεανικά του χρόνια οργανώθηκε στο ΚΚΕ και στη Νεολαία Λαμπράκη και συνελήφθη για την αντιδικτατορική του δράση.
Μεταπολιτευτικά, εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, στον Συνασπισμό και κατόπιν στον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.
Ήταν υπουργός Επικρατείας για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου και στις δύο κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα και τον Σεπτέμβριο του 2015 εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών. Μετά από τον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου του 2016 διατήρησε τη θέση του στο υπουργείο, με τη διαφορά πως ανέλαβε αρμοδιότητές για την επίλυση των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και για μεγάλες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν στην τέταρτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και εξελέγη ξανά βουλευτής.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 τοποθετήθηκε στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Χέντβιχ του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Η Χέντβιχ, γερμαν.: Hedwig von Brndenburg von Hohenzollern (23 Φεβρουαρίου 1540 - 21 Οκτωβρίου 1602) από τον Οίκο των Χοχεντσόλερν, ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο ανάκτορο της πόλης στο Κελν (σήμερα μέρος του Βερολίνου). Ήταν η 3η κόρη (2η από τον 2ο γάμο) τού Ιωακείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου από τον 2ο γάμο του με τη Χέντβιχ των Γιαγκελλόνων, κόρη τού Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας. Η μεγαλύτερη αδελφή της Ελισάβετ-Μαγδαληνή παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο-Όθωνα δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ το 1559· ωστόσο ο σύζυγός της απεβίωσε τον ίδιο χρόνο.
Έναν χρόνο αργότερα, στις 25 Φεβρουαρίου 1560, η Χέντβιχ παντρεύτηκε στο Κελν στον ποταμό Σπρέε τον Ιούλιο δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Το ζευγάρι είχε συναντηθεί στο Κυστρίν, στην Αυλή του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου, όπου ο Ιούλιος είχε καταφύγει από τον δύστροπο πατέρα του Ερρίκο Ε΄ δούκα του Βόλφενμπυτελ.
Αφού ο Ιούλιος συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του, ο οποίος είχε συμφωνήσει απρόθυμα στον γάμο τού γιου του με μία προτεστάντιδα πριγκίπισσα, το ζευγάρι δέχτηκε τα κάστρα της Έσσης και τού Σλάντεν ως κατοικίες. Καθώς τα μεγαλύτερα αδέλφια του Ιούλιου είχαν σκοτωθεί στη μάχη του Σήβερσχαουζεν το 1553, ο Ερρίκος Ε΄ λέγεται ότι εμφανίστηκε στο κάστρο της Έσσης, εισήλθε στο δωμάτιο της νύφης του, πήρε τον νεογέννητο γιο της Ερρίκο-Ιούλιο από το λίκνο και αναφώνησε: Τώρα θα είσαι ο αγαπημένος μου εγγονός!
Το 1568 ο Ιούλιος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Αποδείχθηκε ικανός κυβερνήτης. Ωστόσο αργότερα βρέθηκε υπό την απατηλή επιρροή των αλχημιστών Φίλιππο Σέμερινγκ και Άννας-Μαρίας Σόμπαχ (με το παρωνύμιο Schlüter-Liese), τους οποίους δέχθηκε στην Αυλή του Βόλφενμπυτελ το 1571 και σταδιακά αποξενώθηκε από τη σύζυγό του.
Η Χέντβιχ αναφέρεται ως ευσεβής και ταπεινή, με προτίμηση στις οικιακές δραστηριότητες. Το 1598, ο θεολόγος Στέφαν Πρατόριους αφιέρωσε το βιβλίο του Η παρηγοριά της χήρας στη Χέντβιχ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιούλιο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Συνθήκη της Αντίς Αμπέμπα
Η Συνθήκη της Αντίς Αμπέμπα, που υπογράφηκε στις 23 Οκτωβρίου 1896, τερμάτισε επίσημα τον Α΄ Ιταλο-Αβυσσηνιακό Πόλεμο με όρους κατά βάση ευνοϊκούς για την Αιθιοπία. Αυτή η συνθήκη υπερίσχυσε μιας μυστικής συμφωνίας μεταξύ της Αιθιοπίας και της Ιταλίας, που συμφωνήθηκε λίγες ημέρες μετά την αποφασιστική Μάχη της Άντουα, τον Μάρτιο του ίδιου έτους, στην οποία οι αιθιοπικές στρατιωτικές δυνάμεις υπό τον Αυτοκράτορα Μενελίκ Β΄, νίκησαν τις ιταλικές. Η σημαντικότερη παραχώρηση που έκαναν οι Ιταλοί ήταν η κατάργηση της Συνθήκης του Ουτσάλι και η αναγνώριση της πολιτικής ανεξαρτησίας της Αιθιοπίας.
Διαπραγμάτευση
Με το ιταλικό κείμενο της Συνθήκης του Ουτσάλι, η Αιθιοπία υποχρεώθηκε να διεξάγει όλες τις εξωτερικές υποθέσεις της μέσω της Ιταλίας, γεγονός που ουσιαστικά καθιστούσε την Αιθιοπία ιταλικό «προτεκτοράτο», ενώ το αμχαρικό κείμενο απλώς έδινε στην Αιθιοπία τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τρίτες δυνάμεις μέσω της ιταλικής κυβέρνησης. Μαθαίνοντας αυτή την απόκλιση ανάμεσα στα κείμενα των δύο γλωσσών, ο Αυτοκράτορας Μενελίκ θεώρησε ότι είχε εξαπατηθεί από τους Ιταλούς. Αυτό θα οδηγήσει στον πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών. Επιπλέον, οι Ιταλοί είχαν προωθηθεί σημαντικά στο αιθιοπικό έδαφος κατά τους μήνες μεταξύ της υπογραφής αυτής της συνθήκης το 1889 και της έναρξης των εχθροπραξιών το 1895.
Από την άλλη, η νίκη του στην Άντουα είχε ως αποτέλεσμα ο Μενελίκ να αιχμαλωτίσει 3.000 Ιταλούς στρατιώτες, ενώ διέθετε έναν μεγάλο νικηφόρο στρατό που αντιμετώπιζε τα αποθαρρυνμένα απομεινάρια του ιταλικού στρατού στην Ερυθραία. Επιπλέον, όταν η είδηση της ήττας έφθασε στην Ιταλία, ο πρωθυπουργός Φραντσέσκο Κρίσπι αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Έτσι, ο Αιθίοπας Αυτοκράτορας Μενελίκ διαπραγματευόταν από θέση ισχύος.