cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πληροφοριακά συστήματα διοίκησης
Ανάπτυξη Πληροφοριακών Συστημάτων
Η δοκιμή μπορεί να πάρει πολλές διαφορετικές μορφές αλλά είναι ουσιαστικής σημασίας για την επιτυχή εφαρμογή του συστήματος. Μπορεί να πραγματοποιηθεί έλεγχος ανά μονάδα, δηλαδή έλεγχος σε κάθε πρόγραμμα του συστήματος ξεχωριστά ,ή έλεγχος συστήματος που ελέγχει το σύστημα σαν μία ολότητα. Όποιον από τους 2 τρόπους επιλέξουμε θα πρέπει να υπάρχει και έλεγχος αποδοχής, που αποδεικνύει ότι το σύστημα είναι έτοιμο για χρήση. Επίσης ,ασχέτως από τις δοκιμές, πρέπει να αναπτυχθεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δοκιμής για να αναγνωρίζει τι πρέπει να δοκιμαστεί και ποια θα πρέπει να είναι τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Μετατροπή είναι η διαδικασία αλλαγής ή μετατροπής του παλιού συστήματος στο καινούριο. Μπορεί να γίνει με τέσσερεις τρόπους: Παράλληλη στρατηγική-Το παλιό και το καινούριο σύστημα τρέχουν μαζί μέχρι το καινούριο να λειτουργήσει σωστά(αυτή είναι η ασφαλέστερη μέθοδος αφού δεν χάνεται το παλιό σύστημα μέχρι το καινούριο να μην έχει κανένα «bug»).
Απευθείας αλλαγή – Το καινούριο σύστημα αντικαθιστά το παλιό σε καθορισμένο χρόνο
Πιλοτική δοκιμή-Παρουσιαζει το νέο σύστημα σε μικρή μερίδα λειτουργιών για δει πως λειτουργεί..Αν είναι καλό τότε το νέο σύστημα εξαπλώνεται στην υπόλοιπη εταιρία.
Σταδιακή προσέγγιση-Το νέο σύστημα εισάγεται σε στάδια.
Με οποιοδήποτε τρόπο εφαρμοστεί η μετατροπή πρέπει να καταγράφονται τα καλά και κακά κατά τη διαδικασία για να προσδιορίζονται τα σημεία αναφοράς και να διορθωθούν τα προβλήματα. Η μετατροπή επίσης περιλαμβάνει εκπαίδευση όλου του προσωπικού που πρέπει να χρησιμοποιεί το σύστημα για να κάνουν τη δουλειά τους.
Παραγωγή είναι όταν το νέο σύστημα είναι επίσημα το σύστημα καταγραφής για τις διαδικασίες και η συντήρηση του είναι ακριβώς αυτό. Το να συντηρείς το σύστημα καθώς πραγματοποιεί τη λειτουργία του ήταν επιθυμητό να γίνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διοικησης Κατηγορία:Θεωρία της απόφασης Κατηγορία:Λογισμικό επιχειρήσεων Κατηγορία:Διοίκηση πόρων πληροφορικής
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Θαλάσσιου Σκι 1980
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Θαλάσσιου Σκι 1980, γνωστό ως Δ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Θαλάσσιου Σκι ήταν η 4η διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Θαλάσσιου Σκι, που διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Θαλάσσιου Σκι. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Πόρτο Χέλι από την Παρασκευή 12 έως και την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου του 1980.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τα αγωνίσματα σλάλομ, φιγούρες και άλματα και έλαβαν μέρος αθλητές στην κατηγορία ανδρών, γυναικών, εφήβων, παίδων και πιθανότατα νεανίδων και κορασίδων. Συμμετείχαν οι χώρες Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα.
Στο πρόγραμμα, το αγώνισμα του σλάλομ διεξήχθη την Παρασκευή 12, οι φιγούρες το Σάββατο 13 και τα άλματα την Κυριακή 14.
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε παράλληλα με το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Θαλάσσιου Σκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανικό Πρωτάθλημα Θαλάσσιου Σκι Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1980 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αργολίδα
Ντιβόκ Όριτζι
Ο Ντιβόκ Οκότ Όριτζι (Divock Origi, 18 Απριλίου 1995) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός στη Μίλαν.
Γεννήθηκε στην Οστάνδη του Βελγίου και είναι γιος του πρώην Κενυάτη επαγγελματία ποδοσφαιριστή Μάικ Όριτζι.
Συλλογική καριέρα
Ο Όριτζι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής της Ρασίνγκ Γκενκ, όμως υπέγραψε στη Λιλ το 2010. Αγωνίζεται με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου.
Στις 24 Ιανουαρίου 2013, ήταν μέλος της αποστολής στην εκτός έδρας νίκη της Λιλ με σκορ 3–1 επί της Πλαμπενέκ για το Κύπελλο Γαλλίας της σεζόν 2012–13. Στις 2 Φεβρουαρίου 2013, σκόραρε στο επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Λιλ, μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στο 69ο λεπτό στη θέση του Ρονί Ροντελέν και βοηθώντας την ομάδα του να επιστρέψει από το 1–0 σε βάρος της, έξι λεπτά μετά την είσοδό του με μία ασίστ από τον Ντιμιτρί Παγιέ, βοηθώντας την να πάρει την εντός έδρας ισοπαλία για τη Λιγκ 1 απέναντι στην Τρουά.
Τον Ιούλιο του 2014 αποκτήθηκε από τη Λίβερπουλ για 10 εκατομμύρια λίρες και δόθηκε δανεικός στη Λιλ. Την περίοδο 2017-18 δόθηκε δανεικός στην Βόλσμπουργκ. Το 2022 αποκτήθηκε από τη Μίλαν μετά τη λήξη του συμβολαίου του.
Διεθνής καριέρα
Ο Όριτζι έχει εκπροσωπήσει το Βέλγιο στις ηλικιακές κατηγορίες U-15, U-16, U-17 και U-19. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την Εθνική U-19 στην αναμέτρηση για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου U-19 του 2013 απέναντι στη Λευκορωσία στις 12 Οκτωβρίου 2012.
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κένυα έχει εκφράσει την επιθυμία της να πείσει τον Όριτζι να αγωνιστεί με την Εθνική Κένυα στο εγγύς μέλλον.
Προσωπική Ζωή
Ο Όριτζι προέρχεται από μια άκρως ποδοσφαιρική οικογένεια. Ο πατέρας του Μάικ αγωνίστηκε με την ΚΦ Οστάνδη (την εποχή που ο Ντιβόκ γεννήθηκε) και την Ρασίνγκ Γκενκ μεταξύ άλλων βελγικών ομάδων, ενώ, ταυτόχρονα, εκπροσώπησε και την Εθνική Κένυα. Ο θείος του, Όστιν, αγωνίστηκε με την Γκορ Μαχία στην Κενυάτικη Πρέμιερ Λιγκ, ενώ οι άλλοι δύο θείοι του, Τζέραλντ και Άντονι αγωνίστηκαν με την Τάσκερ. Ο ξάδερφός του, Άρνολντ αγωνίζεται αυτό τον καιρό ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της νορβηγικής Λίλεστρεμ ΣΚ και της Εθνικής Κένυα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κενυάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡΚ Γκενκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Νισίκι-ε
right|thumb|200px|"Δύο γυναίκες στη βεράντα", του [[Σουζούκι Χαρουνόμπου (Suzuki Harunobu)]] Νισίκι-ε (錦絵 μεταφράζεται κεντημένη εικόνα) είναι η Ιαπωνική τέχνη της δημιουργίας πολύχρωμων ξυλόγλυπτων χαρακτικών με βάση την τεχνική μέθοδο ουκίγιο-ε. Η τεχνική νισίκι-ε εφευρέθηκε το 1765, τελειοποιήθηκε και έγινε δημοφιλής από τον Σουζούκι Χαρουνόμπου που δημιούργησε πολλά έργα νισίκε-ε από το 1765 και μέχρι το θάνατό του 5 χρόνια μετά.
Πριν την ανακάλυψη της τεχνικής νισίκι-ε, τα έργα ουκίγιο-ε ήταν ασπρόμαυρα και ζωγραφισμένα συνήθως στο χέρι. Το νισίκι-ε δημιουργείται με την σμίλευση ενός ξεχωριστού ξύλινου τμήματος για κάθε χρώμα και την χρήση αυτών ξεχωριστά για τη δημιουργία του τελικού πολύχρωμου χαρακτικού. Ένας χαράκτης με το όνομα Κινρόκου (Kinroku) εφηύρε την τεχνική που επέτρεψε την συγκόλληση όλων των τμημάτων ξύλου με τα διαφορετικά χρώματα ώστε το τελικό τυπωμένο χαρακτικό στο χαρτί να αποτελεί μια πλήρη εικόνα.
Η τεχνική αυτή είναι γνωστή επίσης ως Έντο-ε (江戸絵) λόγω της ιδιαίτερης άνθησης που γνώρισε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) την εποχή εκείνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Αλεξανδρέττα
Η Αλεξανδρέττα (τουρκικά: İskenderun, Ισκεντερούν, αραβικά: الإسكندرون, Αλ-Ισκανταρούν), είναι πόλη της επαρχίας της Αντιόχειας στη μεσογειακή ακτή της Τουρκίας. Είναι το βασικό λιμάνι της περιοχής και σύμφωνα με την απογραφή του 2012 έχει 184.833 κατοίκους. Ήταν μια από τις πόλεις που ιδρύθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο και το αρχαίο της όνομα ήταν Ἀλεξάνδρεια κατ᾽ ήσσον προς διαφοροποίηση από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Μετά την κατάκτησή της από τους Άραβες τον 7ο αιώνα πήρε το όνομα αλ-Ισκανταρούν (Ισκάνταρ είναι στα περσικά ο Αλέξανδρος) και αποκαλούνταν από τους δυτικούς προσκυνητές και σταυροφόρους το υποκοριστικό Αλεξανδρέττα. Με τη συνθήκη της Άγκυρας το 1921, το σαντζάκι της Αλεξανδρέττας προσαρτήθηκε στο γαλλικό προτεκτοράτο της Συρίας. Αργότερα, το 1939, προσαρτήθηκε στην Τουρκία μετά από δημοψήφισμα, το οποίο αμφισβητείται έως και σήμερα από τη Συριακή Δημοκρατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία του Χατάι Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Αλεξανδρέττα
Γεωγραφικό μήκος
thumb|right|250px|Παγκόσμιος χάρτης που το λ φαίνεται μεν στις κάθετες γραμμές (μεσημβρινοί) αλλά προσδιορίζεται επί των οριζοντίων (παράλληλοι), αρχής γενομένης από τον Μεσημβρινό Γκρίνουιτς (Ανατολικά ή Δυτικά)
Το γεωγραφικό μήκος (longitude) είναι ένα από τα δύο μεγέθη των γεωγραφικών συντεταγμένων με τα οποία προσδιορίζεται η θέση των διαφόρων τόπων (εκτός των πόλων) και πλοίων στην επιφάνεια της γης και "κατά προβολή" η θέση των αεροσκαφών υπεράνω αυτής. Συμβολίζεται στην ελληνική με το γράμμα (λ) εκ της αγγλικής l (long).
Η μέτρηση του γεωγραφικού μήκους έχει οριστεί κατά σύμβαση να μετριέται από τον Μεσημβρινό που διέρχεται από το Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς στην Μεγάλη Βρετανία καλούμενος πρώτος μεσημβρινός ή αριθμητικά 000° 00΄ 00΄΄
Διαφορά μήκους (Δλ)
Διαφορά μήκους (Δλ) - difference of longitude (D long.) δύο τόπων: είναι τόξο ισημερινού, μικρότερο των 180°, που περιλαμβάνεται μεταξύ των μεσημβρινών των τόπων αυτών. Ο μαθηματικός τύπος εύρεσης της διαφοράς μήκους είναι: Δλ = λ ± λ' (όπου λ λ' τα γεωγραφικά μήκη των δύο τόπων και + αν είναι ετερώνυμα, ~ αν είναι ομώνυμα) μετρούμενο σε μοίρες πρώτα και δεύτερα. Προσοχή αν σε ετερώνυμα μήκη λ + λ' > 180° τότε Δλ = 360° ~ (λ+λ'). Η διαφορά μήκους λαμβάνει ονομασία ανατολική ή δυτική ανάλογα με τη πλεύση που θα ακολουθήσει το πλοίο από το τόπο απόπλου.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Χαρτογραφία Κατηγορία:Γεωδαισία
Αριαράμνης της Περσίας
Ο Αριαράμνης της Περσίας ήταν βασιλιάς της Περσίας από την δυναστεία των Αχαιμενιδών θείος του Κύρου του Μέγα, πατέρας του Αρσάμη, παππούς του Υστάσπη και προπάππους του Δαρείου του Μέγα, γιος του Τεΐσπη, εγγονός του ιδρυτή της δυναστείας των Αχαιμενιδών Αχαιμένη και αδελφός του Κύρου Α’ του Ανσνάν. Η πληροφορία αυτή αμφισβητείται επειδή φαίνεται μονάχα στην επιγραφή του Μπεινστούν, εκεί υπάρχουν πιθανότητες να έγραψε ο Δαρείος Α’ ψευδή στοιχεία σχετικά με την γενεαλογία του. Σύμφωνα με πινακίδες όπως μεταφράστηκαν από αρχαιολόγους το πρώτο μισό του 20ου αιώνα θεωρείται ο ιδρυτής της πόλης του Αμαντάν που ταυτίζεται με τα σημερινά Εκβάτανα. Ο Δαρείος ο Μέγας στην επιγραφή του στο Μπεινστούν τον αναφέρει σαν προπάππου του και σαν έναν από τους 8 βασιλιάδες της Περσίας που προηγήθηκαν πριν από αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Κάλιαρι
Το Κάλιαρι (ιταλικά: Cagliari,, λατινικά: Carales ή Caralis, καταλανικά: Càller, σαρδηνιακή: Casteddu) είναι Ιταλικό μητροπολιτικό κέντρο και πρωτεύουσα της Σαρδηνίας, αυτόνομη περιοχή στην Ιταλία και το δεύτερο μεγαλύτερο νησί στη Μεσόγειο. Το Κάλιαρι είναι πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας του Κάλιαρι, στην τοπική Σαρδηνιακή προφορά μεταφράζεται ως "κάστρο". Η πόλη έχει πληθυσμό 155.000, ο πληθυσμός της Μητροπολιτικής πόλης μαζί με τα 16 προάστια φτάνει τους 431.000 κατοίκους. Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία καταγράφει τον πληθυσμό ολόκληρου του αστικού συγκροτήματος της πόλης στους 476.974 κατοίκους. Το Κάλιαρι είναι η 26η μεγαλύτερη πόλη στην Ιταλία και η μεγαλύτερη στη Σαρδηνία.
Γενικά χαρακτηριστικά
μικρογραφία|277px|left|Πανοραμική άποψη του Κάλιαρι Το Κάλιαρι είναι μία από τις πόλεις με τη μεγαλύτερη ιστορία στην Ευρώπη, τα αρχαιολογικά στρώματα δείχνουν ότι κατοικείται συνεχώς τα τελευταία 5.000 χρόνια με συνεχείς πολιτισμούς που εναλλάσσει ο ένας τον άλλον από τη Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα. Τα περισσότερα ιστορικά μνημεία έχουν καταστραφεί από τα σπήλαια, υπάρχει μια μεγάλη νεκρόπολη από την εποχή της Καρχηδόνας, ένα Ρωμαϊκό αμφιθέατρο, μια Βυζαντινή βασιλική, τρεις πύργοι από τους Πιζανούς και ένα σύστημα οχυρώσεων των Αψβούργων που είναι το ισχυρότερο στη δυτική Μεσόγειο. Οι πλούσιες φυσικές πηγές του προστατεύτηκαν από το ισχυρό κάστρο που οικοδομήθηκε στον λόφο Καστέλ ντι Κάστρο. Η περιοχή είχε μεγάλη παραγωγή αλατιού από τη λιμνοθάλασσα, σιτηρών και αργύρου από τα ορυχεία.
Το Κάλιαρι παρέμεινε η πρωτεύουσα της Σαρδηνίας την περίοδο 1324 - 1848, την ίδια εποχή πρωτεύουσα του βασιλείου της Σαρδηνίας ήταν το Τορίνο, το 1861 το Βασίλειο της Σικελίας άλλαξε την ονομασία του σε Βασίλειο της Ιταλίας. Η πόλη ήταν ένα μεγάλο πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και πνευματικό κέντρο με πολλά μνημεία και κτίρια που οικοδομήθηκαν με τον σύγχρονο ρυθμό Άρτ Νουβώ. Αποτελεί το κορυφαίο οικονομικό και εμπορικό κέντρο της Σαρδηνίας και ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια στη Δυτική Μεσόγειο με διεθνές αεροδρόμιο. Το εισόδημα του είναι το 106ο μεγαλύτερο στην Ιταλία ανάμεσα σε 8.092 κοινότητες και συγκρίνεται με τις μεγάλες Ιταλικές πόλεις του νότου. Στην πόλη έχει την έδρα του το Πανεπιστήμιο του Κάλιαρι που ιδρύθηκε το 1607 και η Ρωμαϊκή Καθολική αρχιεπισκοπή της Σαρδηνίας από τον 5ο αιώνα.
Αθλητισμός
Το καμάρι του Κάλιαρι είναι η τοπική ομάδα ποδοσφαίρου (Cagliari Calcio), η μοναδική νησιωτική ομάδα της Ιταλίας που ποτέ κατέκτησε το πρωτάθλημα (1970), καθοδηγούμενη από έναν από τους σπουδαιότερους Ιταλούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, τον Λουίτζι (Τζίτζι) Ρίβα. Επίσης στο Κάλιαρι ανθούν τα θαλάσσια σπορ και κυρίως η ιστιοπλοΐα και το γουιντσέρφιγκ, λόγω των ισχυρών ανέμων που πνέουν στην περιοχή.
Φοίνικες
Η περιοχή του Κάλιαρι κατοικείται από τη Νεολιθική εποχή, βρίσκεται σε μια εύφορη περιοχή ανάμεσα στη θάλασσα και σε μία πεδιάδα, περιβάλλεται από ένα Έλος που της παρέχει αμυντική προστασία. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά ψηλά βουνά στα οποία θα μπορούσαν να καταφύγουν οι κάτοικοι σε περίπτωση επίθεσης. Τα υπολείμματα των προϊστορικών κατοικιών βρίσκονται σήμερα στον λόφο του Μόντε Κάρλο και στο ακρωτήρι του Σαίν Ελίας. Το Κάλιαρι ιδρύθηκε τον 8ο - 7ο αιώνα π.χ. από τους Φοίνικες με το όνομα "Κάραλις" μαζί με πολλές άλλες πόλεις στη Σαρδηνία όπως η Θάρρος. Η ίδρυση του συνδέεται άμεσα με τους εμπορικούς δρόμους των Φοινίκων με την Αφρική αφού η θέση του ήταν ευνοϊκή σαν λιμάνι, η πρώτη Φοινικική εγκατάσταση τοποθετείται στα δυτικά του σημερινού κέντρου της πόλης.
Καρχηδόνιοι
Την τοποθεσία αυτή χρησιμοποίησε και ο Σκιπίων ο Αφρικανός, όταν επιτέθηκαν στη Σαρδηνία οι Άραβες πειρατές τον 8ο αιώνα έγινε καταφύγιο πολλών κατοίκων. Η Καρχηδόνα κατέλαβε τον 6ο αιώνα π.χ. τη Σαρδηνία, με τους Καρχηδόνιους η σημασία της πόλης αυξήθηκε σημαντικά όπως φαίνεται από τη Νεκρόπολη και πολλά άλλα ερείπια. Η Κάραλις είχε έναν οχυρωμένο οικισμό στη σημερινή συνοικία Μαρίνα που περιείχε και έναν μεγάλο λατρευτικό χώρο. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία νίκησε τους Καρχηδόνιους και κατέκτησε ολόκληρο το νησί μαζί με την Κάραλις (238 π.χ.). Την εποχή που ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος χρησιμοποίησε ο Πραίτορας, Τίτος Μάνλιος Τορκουάτος σαν έδρα του την Κάραλις, εκεί οργάνωσε την εκστρατεία του στην Καρχηδόνα και τον επαναστάτη Αμπσικόρα. Οι Ρωμαίοι τη χρησιμοποίησαν σαν ναυτική βάση και ήταν κατοικία του Πραίτωρ. Οι Ρωμαίοι όπως γράφει ο ποιητής Βάρο Ατασίνους (82 π.χ. - 35 π.χ.) οικοδόμησαν έναν νέο οικισμό στα ανατολικά του παλιού. Οι δυο οικισμοί ενώθηκαν τον 2ο αιώνα π.χ. σε μια μεγάλη πόλη κάτι που πιστοποιείται από την πληθώρα των επιγραφών της εποχής με το όνομα Κάραλις.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Ο ποιητής Φλώρους γράφει ότι η Κάραλις ήταν η αστική πρωτεύουσα της Σαρδηνίας και ο Τιβέριος Σεμπρόνιος Γράκχος την τιμώρησε σκληρά όταν επαναστάτησε. Η πληροφορία έρχεται σε αντίθεση με αυτά που γράφει ο Τίτος Λίβιος σύμφωνα με τον οποίο οι πόλεις έμειναν πάντοτε πιστές στη Ρώμη και επαναστάτησαν μόνο οι κάτοικοι στα βουνά. Στον εμφύλιο που ξέσπασε ανάμεσα στον Ιούλιο Καίσαρα και στον Πομπήιο οι κάτοικοι της Κάραλις υποστήριξαν τον Πομπήιο, μετά τη νίκη του ο Καίσαρας ήρθε από την Αφρική να τιμωρήσει την πόλη. Σε λίγα χρόνια όταν ολόκληρη η Σαρδηνία έπεσε στα χέρια του στρατηγού του Σέξτου Πομπήιου Μήνη η Κάραλις ήταν η μοναδική πόλη που αντιστάθηκε αλλά έπεσε μετά από σύντομη πολιορκία. Η Κάραλις ήταν η πρωτεύουσα του νησιού σε όλη τη Ρωμαϊκή περίοδο, δεν ανήκε στο καθεστώς της Ρωμαϊκής αποικίας και πήρε σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Δίκαιο τον τίτλο Ισοπολίτιδα πόλη.
Τα ερείπια των δημοσίων Ρωμαϊκών κτιρίων βρίσκονται σήμερα στα δυτικά της Μαρίνα, υπάρχει μια περιοχή κοντά στη σημερινή Βία Ρόμα στους πρόποδες της Μαρίνα με διακριτές ιδιωτικές βίλες, το αμφιθέατρο βρίσκεται στα δυτικά του Καστέλλο. Στις αρχές του 3ου αιώνα δημιουργήθηκε μία χριστιανική κοινότητα στην Κάραλις και στα τέλη του αιώνα η πόλη απέκτησε χριστιανική επισκοπή. Ο επίσκοπος Λούσιφερ του Κάραλις στη "Σύνοδο του Κάραλις" υποστήριξε τον Μέγα Αθανάσιο σε αντίθεση με την απόφαση της Συνόδου και εξορίστηκε, ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β´ τον έστειλε στην έρημο της Θηβαΐς. Ο Λατίνος ποιητής Κλαύδιος Κλαυδιανός περιγράφει την αρχαία πόλη Κάραλις, επεκτεινόταν σε ένα σημαντικό μήκος μπροστά από το ακρωτήριο που προστάτευε το λιμάνι. Το λιμάνι μπορούσε να προσφέρει ασφαλές καταφύγιο σε μεγάλα πλοία, βρισκόταν δίπλα μια μεγάλη λιμνοθάλασσα που επικοινωνούσε με την πόλη με ένα στενό κανάλι, σύμφωνα με τον Κλαύδιο στην αρχαιότητα ήταν εσωτερικό λιμάνι για τα πλοία. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος καταγράφει τη γειτνίαση της λιμνοθάλασσας με την πόλη ("Κάραλις, πόλις και άκρα") αλλά ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την παραπέμπει στο ακρωτήριο που βρισκόταν στο νοτιοανατολικό άκρο της Κάραλις και του νησιού. Δίπλα βρισκόταν το μικρό νησάκι Φικαρία που ονομάζεται σήμερα Ίζολα ντε Κάβολι.
Βυζαντινή αυτοκρατορία
Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι Βάνδαλοι κατέλαβαν το νησί αλλά η Κάραλις κράτησε ολόκληρο τον Μεσαίωνα την εμπορική της σημασία. Η Σαρδηνία κατακτήθηκε στη συνέχεια από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και η Κάραλις έγινε πρωτεύουσα ανεξάρτητης Δικαιοδοσίας, αργότερα ερημώθηκε από τις λεηλασίες των Μαυριτανών από την Αφρική και την Ισπανία. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την πρωτεύουσα και εγκαταστάθηκαν σε νέο οικισμό στη Σάντα Ιγκία στο εσωτερικό του νησιού για να είναι ασφαλείς από τις επιδρομές. Η "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι" περιείχε την πεδιάδα του Μέντιο Καμπιντάνο και την ορεινή περιοχή της Ολιάστρα. Τον 11ο αιώνα η Πίζα έδειξε ενδιαφέρον να κατακτήσει τη Δικαιοδοσία του Κάλιαρι, η Πίζα και η Δημοκρατία της Γένοβας ήθελαν να κατακτήσουν ολόκληρη τη Σαρδηνία για να μπορούν να ελέγξουν τους εμπορικούς δρόμους ανάμεσα στην Ιταλία και τη Βόρεια Αφρική.
Κυριαρχία της Πίζας
Ο Πιζανός Δικαστής της Γκαλούρα Λαμπέρτο Βισκόντι πίεσε τη Δικαστή Μπενεντέτα της Κάλιαρι να του δώσει έναν λόφο ανατολικά της Σάντα Ιγκεία (1215). Οι Πιζανοί έμποροι δημιούργησαν αμέσως μετά έναν οχυρωμένο οικισμό (1216 - 1217) τον Καστέλ ντι Κάστρο που θα εξελιχτεί σύντομα στη σύγχρονη πόλη του Κάλιαρι. Μετά την ήττα του τελευταίου βασιλιά της Κάλιαρι Γουλιέλμου Γ΄ οι Πιζανοί και οι Σαρδηνοί τους σύμμαχοι κατέστρεψαν τη Σάντα Ιγκεία (1258). Η "Δικαιοδοσία του Κάλιαρι" χωρίστηκε στα τρία : το βορειοδυτικό τμήμα μεταβιβάστηκε στη "Δικαιοδοσία της Γκαλούρα", το κεντρικό τμήμα στη "Δικαιοδοσία της Αρμπορέα" και το νοτιοδυτικό στην οικογένεια από την Πίζα Ντέλλα Γκεραρντέσκα. Η Δημοκρατία της Πίζας εξακολουθούσε να κατέχει τη νέα αποικία Καστέλ ντι Κάστρο. Οι Πιζανοί έκτισαν μια σειρά από οχυρώσεις στην ευρύτερη περιοχή του Καστέλο με σχέδια του αρχιτέκτονα Τζιοβάνι Καπούλα όπως δύο ασβεστολιθικοί πύργοι του 14ου αιώνα που διατηρούνται μέχρι σήμερα. Η ευρύτερη περιοχή του Καστέλο περιείχε τις περιφέρειες Μαρίνα, Σταμπάς και Βιλανόβα, η Μαρίνα και η Σταμπάς οχυρώθηκαν με τείχη ενώ η Βιλανόβα κατοικήθηκε από χωρικούς. Τη δεύτερη δεκαετία του 14ου αιώνα το Βασίλειο της Αραγωνίας κατέκτησε τη Σαρδηνία ύστερα από μια σειρά από μάχες με την Πίζα.
Στέμμα της Αραγωνίας
Ο Ινφάντης Αλφόνσος Δ΄ της Αραγωνίας κυρίευσε το Καστέλ ντι Κάστρο ύστερα από σύντομη πολιορκία (1324 - 1326) και οικοδόμησε ένα ισχυρό οχυρό σε έναν λόφο στα νότια την Μποναρία. Το οχυρωμένο Καστέλ ντι Κάστρο αλώθηκε από τον Καταλανικό στρατό και στη συνέχεια έγινε πρωτεύουσα στο νεοσύστατο Βασίλειο της Σαρδηνίας, ήταν ένα από τα κράτη που ανήκαν στο Στέμμα της Αραγωνίας και αργότερα στην Ισπανική αυτοκρατορία. Οι Πιζανοί εκδιώχθηκαν και το Καστέλο κατοικήθηκε με Καταλανούς εποίκους από το κάστρο της Μποναρία, ο ιθαγενής πληθυσμός συγκεντρώθηκε στη Σταμπάς και τη Βιλανόβα. Οι Βασιλείς της Αραγωνίας που έγιναν κατόπιν βασιλείς της Ισπανίας κυβέρνησαν τη Σαρδηνία με έναν αντιβασιλιά που έμενε στο Παλάτσο Ρέτζιο. Τον 16ο αιώνα οι οχυρώσεις της πόλης επεκτάθηκαν και κτίστηκαν πολλοί προμαχώνες, οι Καταλανοί κάτοικοι του νησιού είχαν εξαιρετικά κέρδη σε όλους τους τομείς. Οι επιστήμες και οι τέχνες αναπτύχθηκαν έντονα τον 17ο αιώνα, ιδρύθηκε τότε το Πανεπιστήμιο του Κάλιαρι.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τη δεκαετία του 1870 αμέσως μετά την Ιταλική ενοποίηση η πόλη γνώρισε ταχύτατη ανάπτυξη, την εποχή που ήταν δήμαρχος ο Οττόνε Μπακαρέντα στα τέλη του 19ου αιώνα ανεγέρθηκαν πολλά πολυτελή κτίρια με το καλλιτεχνικό κίνημα Αρ Νουβό όπως το λευκό μαρμάρινο δημαρχείο στο λιμάνι. Ο Οττόνε Μπακαρέντα έμεινε γνωστός για την καταστολή μιας μεγάλης εργατικής εξέγερσης στην πόλη στις αρχές του 20ου αιώνα. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το Κάλιαρι γνώρισε σοβαρές ζημιές από τον βομβαρδισμό των Συμμάχων τον Φεβρουάριο του 1943, οι κάτοικοι δραπέτευσαν στην ύπαιθρο για να αποφύγουν τους βομβαρδισμούς. Τα θύματα των βομβαρδισμών ήταν περισσότερα από 2.000 και περίπου το 80% των κτιρίων καταστράφηκαν, η πόλη δέχτηκε χρυσό στρατιωτικό μετάλλιο. Τον Σεπτέμβριο του 1943 μετά τη συνθηκολόγηση των Γερμανών και των Ιταλών με τους Συμμάχους ο Γερμανικός στρατός ανέλαβε τον έλεγχο του νησιού αλλά σύντομα αποχώρησε ειρηνικά για να ενισχύσει άλλες περιοχές στην Ιταλία. Ο Στρατός Ξηράς των ΗΠΑ ανέλαβε τον έλεγχο του Κάλιαρι και τα αεροδρόμια της πόλης χρησιμοποιήθηκαν από τους Συμμάχους για τις πτήσεις τους στη βόρεια Αφρική, την Ιταλική χερσόνησο και τη Σικελία. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Κάλιαρι γνώρισε μεγάλη οικοδομική ανάπτυξη με πλούσια οικοδομικά τετράγωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής πόλης του Κάλιαρι
Χάας Λόλα
250px|μικρογραφία|δεξιά|FORCE THL1 Η Χάας Λόλα (Haas Lola, πλήρης επωνυμία Team Haas (USA) Ltd.) ήταν βρετανική ομάδα της Φόρμουλα 1 με έδρα στην Αγγλία, η οποία είχε στήριξη από αμερικανούς επιχειρηματίες.
Ιστορία
Η ομάδα ήταν γνωστή ως Χάας Λόλα λόγω της σύνδεσης του Καρλ Χάας με την διεθνή αυτοκινητοβιομηχανία Λόλα (Lola Cars International), αν και η Λόλα δεν συμμετείχε στο εγχείρημα. Τα μονοθέσια της ομάδας σχεδιάστηκαν στην πραγματικότητα από μια εταιρεία σχεδιασμού και κατασκευής, ιδιοκτησίας του Χάας, που ήταν γνωστή με την επωνυμία FORCE, αλλά τους βαθμούς της ομάδας στο πρωτάθλημα κατασκευαστών τους κέρδισε η Λόλα, καθώς αυτή ορίστηκε από την ομάδα ως κατασκευαστής της.
Επιδόσεις
Η Χάας Λόλα αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 μόλις σε 19 αγώνες, από τη σαιζόν του 1985 (Γκραν Πρι Ιταλίας) μέχρι τη σεζόν του 1986 (Γκραν Πρι Αυστραλίας), χωρίς να κάνει κάποια διάκριση. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατασκευαστών της Φόρμουλα 1 η ομάδα δεν κατατάχθηκε το 1985, καθώς δεν συγκέντρωσε βαθμούς, ενώ το 1986 κατατάχθηκε στην όγδοη θέση συγκεντρώνοντας μόλις 6 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Κύρια διαγώνιος πινάκων
Στη γραμμική άλγεβρα, η κύρια (ή αλλιώς πρωτεύουσα) διαγώνιος ενός πίνακα A είναι η συλλογή των καταχωρήσεων A_{i,j} για i = j.    Για παράδειγμα, παρακάτω υποδεικνύονται με κόκκινο οι κύριες διαγώνιοι για τέσσερις πιθανές διαστάσεις πινάκων: και για συγκεκριμένους πίνακες, π.χ. τους ταυτοτικούς πίνακες αντίστοιχων διαστάσεων:
Αντιδιαγώνιος
Η αντιδιαγώνιος (ή αλλιώς δευτερεύουσα διαγώνιος) ενός τετραγωνικού πίνακα B διάστασης \nu είναι η συλλογή των καταχωρήσεων, δηλαδή όλων των B_{i,j} με για. Δηλαδή ξεκινάει από την επάνω δεξιά γωνία και συνεχίζει διαγώνια ως την κάτω αριστερή γωνία. Για παράδειγμα, παρακάτω υποδεικνύονται με κόκκινο οι αντιδιαγώνιοι για : και για συγκεκριμένους πίνακες:
Πηγές
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Εκκλησία Σαιν-Μαρτέν (Μορσαίν)
Η Εκκλησία Σαιν-Μαρτέν (γαλλικά: Église Saint-Martin) είναι εκκλησία ευρισκόμενη στο Μορσαίν της Γαλλίας.
Τοποθεσία
Η εκκλησία ευρίσκεται εντός της κοινότητας του Μορσαίν, στον νομό της Αιν.
Ιστορία
Το μνημείο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1920.
Θρησκευτικότητα
Ότι ενιαίος επιστημονικά ορισμός τής θρησκευτικότητας δεν υπάρχει (Klaassen et al., 2009), μπορεί να οφείλεται είτε στο a priori ακατάληπτο γενικά τού θρησκευτικού φαινομένου και την πολυσύνθετη υφή του, είτε στη νοητική/πνευματική―γλωσσική μας ανεπάρκεια, είτε στην εξατομικευμένη (βλ. προσωπικό στυλ) επικοινωνία και πρόσληψη του Υπερβατικού (Θείου) από τον κάθε άνθρωπο (Gross, 2001, 2006), είτε, τέλος, στην υποκειμενική «προκατάληψη» του κάθε ερευνητή (Lee & Early, 2000. Βάρελης, 2000). Άλλωστε, πολλοί σύγχρονοι ερευνητές, εκλαμβάνοντας τη θρησκευτικότητα είτε ως ένα είδος ιδεολογίας είτε ως ένα σύνολο επίκτητων πεποιθήσεων και πρακτικών (McCrae, 1999. Roccas et al., 2002), την αντιμετωπίζουν με έναν υποκειμενικό τρόπο, όπως, για παράδειγμα, τις ιδέες τού πατριωτισμού, τού εθνικισμού και τού συντηρητισμού (Duriez et al., 2002). Ο Gorsuch (1984) διερωτάται αν το θρησκευτικό φαινόμενο είναι μονοδιάστατο ή πολυδιάστατο και αποφαίνεται ότι είναι το συναμφότερο· υφίσταται μεν και είναι δυνατόν να λεχθεί το «θρησκεύεσθαι» ως μία ψυχο-βιολογική ενέργεια, ταυτόχρονα όμως η ενέργεια ή πράξη αυτή μπορεί να υποδιαιρεθεί σε πολλές και ποικίλες διαστάσεις.
Όλους τούς ορισμούς τής θρησκευτικότητας θα μπορούσαμε να διαιρέσουμε σε: δομικούς, λειτουργικούς, συνθετικούς και αναλυτικούς. Κατά τους Chatters, Levin και Taylor (1992• πρβλ. Hackney & Sanders, 2003), η θρησκευτικότητα διαιρείται σε οργανωμένη ή «ιδρυματική» (π.χ. εκκλησιαζόμενοι), σε μη οργανωμένη ή μη «ιδεολογική» (π.χ. βιοθεωρία, κοσμοθεωρία, στάσεις, πίστεις) και σε «πνευματικότητα» (υποκειμενική «θρησκευτικότητα» ή εμπερίστατη). Παρόμοια, το Πανεπιστήμιο Duke (DUREL. Koenig et al., 1997) έχει ταξινομήσει τη θρησκευτικότητα σε τρεις κατηγορίες: την οργανωμένη (π.χ. εκκλησιαζόμενοι), τη μη οργανωμένη (π.χ. ατομική προσευχή, προσω¬πική μελέτη τής Αγίας Γραφής) και την «εσωτερική», σύμφωνα με τη γνωστή intrinsic - extrinsic διάκριση του Allport (1958· πρβλ. Donahue, 1985).
Πιο πρόσφατα (Ubani & Tirri, 2006), μετά από παραγοντική ανάλυση, προέκυψαν τρεις μεταβλητές τής θρησκευτικότητας και της πνευματικότητας:
α) η ιδρυματική θεώρηση της θρησκευτικότητας/πνευματικότητας,
β) η ανθρωπιστική κατανόηση της θρησκευτικότητας/πνευματικότητας, και
γ) η υπερφυσική αντίληψη της θρησκευτικότητας/πνευματικότητας.
Πράγματι, το είδος τής θρησκευτικότητας φαίνεται ότι εξαρτάται εν πολλοίς από τον θρησκευτικό προσανατολισμό, αφού οι εσωτερικά θρησκευόμενοι «εισπράττουν» ειδικά εμπειρικά νοήματα (προσωπική γνώση―βίωμα) από τη θρησκεία τους (Allport & Ross, 1967), ενώ οι συμβατικά θρησκευόμενοι είναι λιγότερο πιθανό να έχουν βιώσει θρησκευτικές/πνευματικές (υπερβατικές) εμπειρίες (Maslow, 1964. Hood, 1970. Malony, 1977). Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε αφενός τη διαπιστωμένη σχέση μεταξύ θρησκευτικού προσανατολισμού και κοσμικών δραστηριοτήτων (Hood, 1970/1977) και αφετέρου το γεγονός τής ύπαρξης μιας «ασυνείδητης» θρησκευτικότητας, που διαποτίζει κάθε «κοσμική» σκέψη και ενέργεια ενός θρησκευόμενου ατόμου (Allport, 1959, 1963, 1966. Allport & Ross, 1967. Ludwig & Blank, 1969).
Επίσης, για την ταξινόμηση της θρησκευτικότητας έχει προταθεί το τριπλό σχήμα: υπαρξιακή, πολυδιάστατη και γενική (Wong et al., 2006). Πιο πρόσφατα, οι Odilo και Huber (2009) διακρίνουν τα γνωρίσματα της θρησκευτικότητας σε «κεντρικά» (ιδανικοί τύποι υψηλής ή βαθιάς θρησκευτικότητας-θεολογίας, εσωτερικής θρησκευτικότητας και εξωτερικής θρησκευτικότητας) και «περιφερειακά» (μη θρησκευτικότητα κ.ά.). Κατά τον Walker κ.ά. (2007), η θρησκευτικότητα διακρίνεται σε συμπεριφορική (εκκλησιασμός, συμμετοχή γενικά στη Θ. Λατρεία) και υποκειμενική (σπουδαιότητα, αξία, πνευματικότητα και συγχωρητικότητα).
Κατά μία γενικότερη έννοια, η θρησκευτικότητα ορίζεται με όρους θρησκευτικών πρακτικών και πίστεων/πεποιθήσεων (Neff, 2008). Κατά τον Brennan (2004· πρβλ. Fry, 2000. Hill & Pargament, 2003. Lindgren & Coursey, 1995. Miller & Tho¬resen, 2003. Moberg, 1967), οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι η θρησκευτικότητα εμπερικλείει την αποδοχή ενός συστήματος Πίστεων, που συνδέεται αφενός με συγκε-κριμένες θρησκευτικές Ομολογίες ή Σέκτες, και αφετέρου με ορισμένες ιεροτελεστίες και πρακτικές. Πράγματι, η θρησκευτικότητα, σε γενι¬κές γραμμές― θεωρήθηκε ως ο (συστηματοποιημένος/τυποποιημένος) τρόπος αποδοχής και εξωτερίκευσης των θρησκευτικών Πίστεων και τελετουργιών μιας εγκαθιδρυμένης θρησκείας ή ενός θρησκευτικού οργανισμού (Legere, 1984. Beck, 1986. Βαγιανός, 1998. Shafranske & Malony, 1990). Ομοίως, ως θρησκευτικότητα, υπό μια γενικότερη έννοια, θα μπορούσε να θεωρηθεί το σύνολο των ψυχο-πνευματικών πράξεων, με τις οποίες ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με τη θρησκευτική αλήθεια [Γεωργούλης, 1974. Θεοδώρου, 1967. Αφιέρωμα του Journal of Psychology & Theology 28/4 (2000) και 29/1 (2001)]. Πράγματι, η θρησκευτικότητα κινητοποιεί ταυτόχρονα όλες τις δυνάμεις (και όχι ορισμένες) τού ανθρώπου (Θεοδώρου, 1967. Schmemann, 1976/1984. Benner, 1998. Τσαγκαρλή - Διαμάντη, 2004). Σύμφωνα με τον Tamminen (1991· πρβλ. B. Spilka et al., 2003), η θρησκευτικότητα είναι ―περισσότερο ή λιγότερο― ενσυνείδητη εξάρτηση από μια θεότητα ή το Υπερβατικό • η εξάρτηση ή δέσμευση αυτή μαρτυρείται στις προσωπικές («θρησκευτικές») εμπειρίες, τις (θρησκευτικές) πεποιθήσεις και, γενικά, στον τρόπο σκέψης, ωθώντας σε πράξεις λατρείας, σε ανάλογη ηθική συμπεριφορά και σε λοιπή γενικά δραστηριότητα. Ακόμα, η θρησκευτικότητα ορίζεται ως ένα συναίσθημα μεμαθημένων συμπεριφορών και κοινωνικών εκφράσεων, που αντιπροσωπεύουν πολιτισμικές αξίες (Piedmont, 2001, 2004. Dy-Liacco et al., 2009). Τέλος, ο Pargament (1997) ορίζει τη θρησκευτικότητα ως την αναζήτηση νοήματος μέσω τού ΙΕΡΟΥ. Από την άλλη μεριά, από πολλούς ερευνητές έχει προταθεί ένα δίπολο μοντέλο ―κάθετος άξονας (αποκλεισμός Υπερβατικού έναντι συμπερίληψης Υπερβατικού) και οριζόντιος άξονας (κατά γράμμα ερμηνεία έναντι συμβολικής ερμηνείας)― της θρησκευτικότητας (Duriez, 2002. Fontaine et al., 2003), το οποίο βασίζεται στη γνωστή διαίρεση της θρησκευτικότητας του Wulff (1991/1997). Με βάση αυτό το σχήμα, ο Hutse-baut και οι συνεργάτες του (1996, 1999, 2000) κατασκεύασαν την Κλίμακα μετα-κριτικής Πίστης, η οποία μετρά τέσσερεις γνωστικές μορφές «θρησκευτικότητας»: ορθοδοξία (πρβλ. κατά γράμμα επιβεβαίωση), εξωτερική κριτική (πρβλ. κατά γράμμα ανασκευή), σχετικισμό (πρβλ. συμβολική επιβεβαίωση) και δευτερογενή ευπιστία [(naiveté)• πρβλ. συμβολική ανασκευή].
Εν κατακλείδι, σύμφωνα με τον Huber (2008, 2009), η θρησκευτικότητα, την οποία διακρίνει σε «πυρηνική» (core dimensions, π.χ. η κατηγορία τού Υπερβατικού), «μορφολογική» (Gestalten) και «γνωστική-συναισθηματική», περιλαμβάνει έξι διαστάσεις: διανοητικότητα, ιδεολο-γία/πεποίθηση, δημόσια εκδήλωση, ιδιωτική επιτέλεση, βίωμα και επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή. Η όλη δέσμη αυτή διαστάσεων της θρησκευτικότητας διαβαθμίζεται, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τού κάθε προσώπου, σε τρεις τύπους:
β) μέτρια θρησκευτικότητα που ασκεί ελάχιστη επιρροή στα ψυχολογικά συστήματα του προσώπου (πρβλ. «εξωτερική θρησκευτικότητα», κατά Allport & Ross, 1967) και
Γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η θρησκευτικότητα εκλαμβάνεται ως σχέση με μια συγκεκριμένη Παράδοση θρησκευτικής πίστης ή διδασκαλίας για το «Θείον» (Reich et al., 1999), αν και πρόσφατες μελέτες (Gorsuch, 1984. Zinnbauer et al., 1999. Hill et al., 2000. Moberg, 2002. Tsang & McCullough, 2003. Emmons & Paloutzian, 2003. Hill & Pargament, 2003. Hill, 2005. Zinnbauer & Pargament, 2005. Schlehofer et al., 2008) καλούν για ακριβέστερη διερεύνηση του όρου θρησκευτικότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκεία
Πέτρος της Καστίλης
Ο Πέτρος της Καστίλης ή Πέτρος ο Τρομερός ή Πέτρος ο Δίκαιος (Ισπανικά : Pedro I de Castilla, 30 Αυγούστου 1334 - 23 Μαρτίου 1369) ήταν ο τελευταίος Βασιλιάς της Καστίλης και του Λεόν (1350 - 1369) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας. Ο Πέτρος ήταν γιος και διάδοχος του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης και της Μαρίας της Πορτογαλίας του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας-Πορτογαλίας, κόρης του Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας. Ο χρονικογράφος και Καγκελάριος Πέρο Λόπεθ δε Αγιάλα τον περιγράφει σαν ανοικτόχρωμο με μπλε μάτια και ελαφρά ξανθά μαλλιά. Ήταν υψηλός 1.83 μέτρα και μυώδης, εργαζόταν σκληρά μέχρι λυποθυμίας και "αγαπούσε υπερβολικά τις γυναίκες". Ο Πέτρος διάβαζε πολύ, ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, και αγαπούσε τη μουσική και την ποίηση.
Πρώτος γάμος με πριγκίπισσα των Πλανταγενετών
Ο Πέτρος διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 16 ετών, από την πρώτη στιγμή βρέθηκε υπό τον έλεγχο της μητέρας του και των ευνοουμένων της. Παντρεύτηκε την Ιωάννα της Αγγλίας, δεύτερη κόρη και πιο αγαπημένο παιδί σύμφωνα με την ομολογία του πατέρα της, του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Στον δρόμο της επιστροφής τους για την Καστίλη πέρασαν από πολλές πόλεις, που είχαν πληγεί σκληρά από την Μαύρη πανώλη· την ίδια εποχή είχε πληγεί σκληρά και η πατρίδα της Ιωάννας, η Αγγλία. Το βασιλικό ζεύγος αδιαφόρησε απέναντι σε όλες τις κακές προειδοποιήσεις και πέρασε από τις πόλεις, με αποτέλεσμα να πληγεί η Ιωάννα και να πεθάνει σε ηλικία 14 ετών, κάτι που έφερε έντονη θλίψη στον πατέρα της.
Επόμενοι γάμοι
Ο Πέτρος, αν και βρισκόταν υπό την κηδεμονία της μητέρας του, πέρασε σύντομα υπό τον έλεγχο τού υπουργού του Αλμπουρκέρκε. Γνωρίστηκε με την Μαρία ντε Παντίγια και τη νυμφεύτηκε μυστικά (1353). Η Μαρία στράφηκε εναντίον του Αλμπουρκέρκε, που δραπέτευσε στην Πορτογαλία. Το καλοκαίρι του 1353 αναγκάστηκε με μεγάλη πίεση από την μητέρα του και τους ευγενείς να νυμφευτεί τη Λευκή των Βουρβόνων (1339 - 1361), κόρη του Πέτρου Α΄ του Μπουρμπόν, αλλά την εγκατέλειψε αμέσως. Ο Πέτρος έκρυψε τον γάμο του με την Μαρία ντε Παντίγια, αλλά συνέχισε τις σχέσεις μαζί της και έκανε τέσσερα παιδιά. Την επόμενη χρονιά (1354) ζήτησε σε γάμο την Χουάνα ντι Κάστρο, κόρη του Πέδρο Φερνάντεθ δε Κάστρο. Για να την πείσει να τον παντρευτεί της είπε ότι ο προηγούμενος γάμος της με την Λευκή ήταν άκυρος.
Οι επίσκοποι της Άβιλα και της Σαλαμάνκα δεν συμφωνούσαν στον γάμο, αλλά φοβήθηκαν να αρνηθούν, έτσι ο Πέτρος και η Χουάνα παντρεύτηκαν και η Χουάνα ανακηρύχτηκε βασίλισσα της Καστίλης. Ύστερα από δύο νύχτες την χώρισε, αλλά η Χουάνα τού έκανε έναν γιο, τον Πέτρο. Ακολούθησε περίοδος ταραχών, στην οποία βρισκόταν σε κατάσταση αιχμαλωσίας. Οι ταραχές στο κόμμα του τον ανάγκασαν να δραπετεύσει από το Τόρο, όπου βρισκόταν υπό επιτήρηση στη Σεγόβια. Η βασίλισσα Λευκή πέθανε στην Μεδίνα Σιδόνια (1361). Οι Γάλλοι ιστορικοί γράφουν ομόφωνα ότι τη δολοφόνησε· άλλες πηγές λένε ότι δηλητηριάστηκε ή σκοτώθηκε από βέλος ή έπεσε θύμα της πανώλης. Την ίδια χρονιά πέθανε στη Σεβίλλη η κρυφή σύζυγός του Μαρία δε Παντίγια.
Εμφύλιος με τον Ιωάννη της Τραστάμαρα
Τη δεκαετία 1356 - 1366 ο Πέτρος της Καστίλης βρέθηκε σε πόλεμο με τον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας, που έμεινε γνωστός σαν "Πόλεμος των δυο Πέτρων". Ο Πέτρος της Καστίλης δεν έδειξε καμιά ικανότητα, το ίδιο και οι σύμμαχοί του Άγγλοι, ενώ τα νόθα αδέλφια του συμμάχησαν με τον βασιλιά της Αραγωνίας και στράφηκαν εναντίον του. Την ίδια περίοδο ο Πέτρος προχώρησε σε αμέτρητους φόνους, που αμαύρωσαν σημαντικά τη μνήμη του. Το 1366 ξεκίνησε ο καταστροφικός "Καστιλιανός Εμφύλιος Πόλεμος", που έληξε με την καταστροφή και την εκθρόνιση του, αρχηγοί της εξέγερσης ήταν ο νόθος αδελφός του Ερρίκος της Τραστάμαρα που τον διαδέχθηκε ως Ερρίκος Β΄ της Καστίλης μαζί με τα αδέλφια του Όθελλο και Σάντσο. Δραπέτευσε πολλές φορές από το βασίλειο χωρίς να δώσει μάχη, την πρώτη φορά από το Μπούργος, στην συνέχεια από το Τολέδο και στο τέλος από την Σεβίλλη. Ο Πέτρος κατέφυγε στην Πορτογαλία όπου έγινε δεκτός από τον θείο του Πέτρο Α΄ της Πορτογαλίας, στην συνέχεια πήγε στην Γαλικία στα βόρεια της Ιβηρικής και διέταξε την εκτέλεση του αρχιεπισκόπου του Σαντιάγο Σουέρο και του διακόνου Περαλβάρεζ.
Φίλο-εβραϊκή πολιτική
Ο αντίπαλος του και ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκος της Τραστάμαρα έλεγε συχνά τον Πέτρο "Βασιλιά των Ιουδαίων" και εκμεταλλεύτηκε επιδέξια την οργή των κατοίκων της Καστίλης απέναντι στους Εβραίους. Ο Ερρίκος προχώρησε την εικοσαετία 1370 - 1390 σε μια σειρά από σκληρές διώξεις απέναντι στους Εβραίους. Ο Πέτρος πήρε μια σειρά από μέτρα για να αντιμετωπίσει το αντί-Εβραικό κίνημα όπως την εκτέλεση πέντε αντί-Ιουδαίων αρχηγών σε μια εξέγερση. Ο διορισμός από τον Πέτρο του Σάμιουελ Χα-Λέβι (1320 - 1360) στην θέση του βασιλικού θησαυροφύλακα δείχνει τα φίλο-Εβραϊκά αισθήματα του Πέτρο, το γεγονός αυτό σε καμιά περίπτωση δεν ήταν νίκη των Εβραίων σε μια εποχή σκληρών διώξεων απέναντι τους. Η σταδιοδρομία του Σάμιουελ, η σύλληψη και ο μαρτυρικός του θάνατος έδειξαν ότι οι Εβραίοι δεν κέρδισαν τίποτα περισσότερο από μερικά πρόσθετα αξιώματα. Ο Πέτρος βρήκε καταφύγιο το καλοκαίρι του 1366 στον Εδουάρδο, τον Μαύρο πρίγκιπα που τον επανέφερε την επόμενη χρονιά στον θρόνο μετά την μάχη της Ναζέρα. Ο Μαύρος πρίγκιπας αηδίασε ωστόσο από την βιαιότητα και την απατεωνιά του αφού δεν του πλήρωνε αυτά που του είχε υποσχεθεί, όταν χτυπήθηκε από την επιδημία δυσεντερίας κατέρρευσε η υγεία του και έφυγε από την Ιβηρική.
Ανατροπή και δολοφονία
Ο Ερρίκος της Τραστάμαρα επέστρεψε τον Σεπτέμβριο του 1368 στην Καστίλη, τα Κορτές του Μπούργος τον ανακήρυξαν νέο βασιλιά, ακολούθησαν και άλλες πόλεις όπως η Κόρδοβα, η Παλένθια, η Βαγιαδολίδ, και η Χαέν. Η Γαλικία και οι Αστούριες από την άλλη πλευρά εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν τον Πέτρο. Ο Ερρίκος έκανε εκστρατεία στο Τολέδο και ο Πέτρος οπισθοχώρησε στην Ανδαλουσία, επέλεξε να αντιμετωπίσει τον Ερρίκο σε μάχη, οι δυνάμεις τους συναντήθηκαν στο Μοντιέλ (14 Μαρτίου 1369) ένα κάστρο που ελεγχόταν από το Τάγμα του Σαντιάγκο. Ο Ερρίκος είχε την υποστήριξη του Μπέρτραντ του Γκεσλίν και ο Πέτρος βρήκε καταφύγιο σε ένα κάστρο που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των συμμάχων του από την Γαλικία και ξεκίνησαν τις διαπραγματεύσεις. Ο Πέτρος συναντήθηκε με τον Μπέρτραντ και του πρότεινε να του δώσει 200.000 χρυσά νομίσματα και πόλεις όπως η Σόρια, η Αλμαθάν, και η Ατιένθα για να προδώσει τον Ερρίκο. Ο Μπέρτραντ πληροφόρησε τον Ερρίκο και εκείνος του ζήτησε να ανεβάσει υποκριτικά την προσφορά. Όταν ολοκληρώθηκαν οι συνομιλίες με τον Ερρίκο ο Μπέρτραντ επέστρεψε στον Πέτρο, προσποιήθηκε ότι δέχτηκε την πρόταση του και τον οδήγησε την νύχτα της 23ης Μαρτίου 1369 στην κατασκήνωση που βρισκόταν ο Ερρίκος. Η ιστορικός Λόπεζ ντε Αγιάλα περιγράφει την σκηνή που ακολούθησε ως εξής :
"Ο Ερρίκος είδε τον ετεροθαλή αδελφό του βασιλιά Πέτρο όταν ο Μπέρτραντ τον οδήγησε στην κατασκήνωση που βρισκόταν, είχε πολλά χρόνια να τον δει και δεν τον αναγνώρισε. Ένας από τους άντρες του Μπέρτραντ του είπε ότι αυτός είναι ο εχθρός του, ο Ερρίκος τον ρώτησε αν πραγματικά είναι και ο Πέτρος συμφώνησε. Ο Ερρίκος τον αναγνώρισε και τον χτύπησε με ένα μαχαίρι στο πρόσωπο, ο Πέτρος έπεσε κάτω και ο Ερρίκος συνέχιζε να τον χτυπάει μέχρι να πεθάνει".
Ο Ερρίκος άφησε άταφο τρεις μέρες το πτώμα του ετεροθαλούς αδελφού του, το διάστημα αυτό το γελοιοποίησε στο κοινό.
Φήμες
Οι περισσότερες μνήμες περιγράφουν τον βασιλιά Πέτρο σαν κακό και θηριώδη, οι περισσότερες πηγές προέρχονται από τον Πέρο Λόπεζ ντε Αγιάλα ο οποίος όταν κατηγορήθηκε ο πατέρας του άλλαξε στάση και συμμάχησε με τους επαναστάτες εναντίον του. Μετά από κάποιο σύντομο διάστημα στο οποίο πέρασε στην εύνοια του Πέτρου ο Αγιάλα άλλαξε το προσωνύμιο του βασιλιά και τον έκανε ιστορικά γνωστό σαν "Πέτρος ο Δίκαιος". Οι Απολογιστές γράφουν ότι σκότωνε μόνο ανθρώπους που είχαν αρνηθεί να υποταχθούν στον νόμο του ή παραβίαζαν τα δικαιώματα των άλλων. Ο Πέτρος της Καστίλης είχε ωστόσο πολλούς οπαδούς, ακόμα και ο ίδιος ο Αγιάλα γράφει ότι πολλοί χωρικοί λυπήθηκαν από την πτώση του επειδή υποτάχθηκαν ξανά στους ευγενείς, οι έμποροι λυπήθηκαν έντονα επειδή έχασαν την ασφάλεια που είχαν στην βασιλεία του. Οι Άγγλοι σύμμαχοι του αντίθετα περιγράφουν τον Πέτρο πολύ θετικά. Ο ιστορικός Τζέφρυ Τσώσερ επισκέφτηκε την Καστίλη την εποχή που ήταν βασιλιάς και περιγράφει τον θάνατο του στο τμήμα του περίφημου έργου του "Οι Ιστορίες του Καντέρμπερυ" με τίτλο "Ιστορία του Μοναχού". Ο Τζέφρυ Τσώσερ είχε προστάτη τον ίδιο τον Ιωάννη της Γάνδης που ήταν τρίτος γιος του Άγγλου βασιλιά και ο σημαντικότερος σύμμαχος του Πέτρου. Ο Άγγλος ποιητής Ρόμπερτ Σάουδι (1774 - 1843) παρουσίασε τμήμα του έργου της μυθιστορηματογράφου Ανν Ντοέρτι με τίτλο "Πέτρος ο Τρομερός, βασιλιάς της Καστίλης και του Λεόν".
Ο Πέτρος είχε τα θετικά προσόντα όλων των σύγχρονων μοναχών της εποχής του που είχαν σαν βασική αρχή την επικεντρωμένη διοίκηση αλλά απέτυχε να ελέγξει όλες τις αριστοκρατικές δυνάμεις που είχαν στραφεί εναντίον του. Η ηθική ανωτερότητα που έδειξε αμαυρώθηκε όμως από τα σκληρά μέτρα, τις δολοφονίες και την αγριότητα που έδειξε στην καταστολή των εξεγέρσεων, περιγράφεται απρόβλεπτος και δεσποτικός ακόμα και για τα δεδομένα της εποχής του. Ο πατέρας του Αλφόνσος ΙΑ΄ ήταν ο πρώτος που του είχε δώσει το παράδειγμα, στην κρίση που είχε ξεσπάσει με τον θάνατο του Αλφόνσου του Σοφού εκτέλεσε πολλούς αντιπάλους του. Με τον θάνατο του βασιλιά Πέτρου τερματίστηκε η παραδοσιακή συμμαχία της χώρας του με την Καστίλη και την Ναβάρρα και η Γαλλία πήρε σταδιακά τον έλεγχο της περιοχής από τους Πλανταγενέτες. Την συμμαχία επανέφεραν αργότερα ο Οίκος της Τραστάμαρα και ο Οίκος των Τυδώρ.
Οικογένεια
Τα παιδιά του Πέτρου με την Μαρία ντε Παντίγια ήταν:
Με την δεύτερη σύζυγο του Χουάνα ντι Κάστρο απέκτησε:
Από την ερωμένη του Ιζαμπέλ δε Σαντοβάλ είχε:
Πηγές
Οι βασικές πηγές που περιγράφουν με μαύρα χρώματα τον χαρακτήρα του Πέτρου της Καστίλης ήταν ο χρονικογράφος και Καγκελάριος Πέντρο Λόπεζ ντε Αγιάλα (1332 - 1407). Ακολούθησαν τα νεώτερα χρόνια μια βιογραφία από τον Προσπέρ Μεριμέ με τίτλο "Ιστορία του Δον Πέντρο Α΄, βασιλιά της Καστίλης (1848)" και μια βιογραφία από την Κλάρα Εστόου (1995). Ο Πέτρος δεν ηττήθηκε από τον αδύναμο ετεροθαλή αδελφό του αλλά από την αριστοκρατία που συμμάχησε με τον Ερρίκο και στράφηκε εναντίον του, οι μαύροι θρύλοι δημιουργήθηκαν από τους επαναστάτες που στράφηκαν εναντίον του. Ο Πέντρο Λόπεζ ντε Αγιάλα ήταν ο Καγκελάριος και επίσημος χρονικογράφος των Τραστάμαρα και υπηρέτησε πιστά τόσο τους νέους βασιλείς όσο και την αριστοκρατία που αντιστάθηκε στον Πέτρο. Η αλλαγή της δυναστείας έφερε μια σειρά από σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα στην βασιλική εξουσία και την αριστοκρατία που διατηρήθηκαν περισσότερο από τρεις αιώνες. Ο Κάρολος Κουίντος εγγονός των Καθολικών βασιλέων Φερδινάνδου και Ισαβέλλας τις τερμάτισε στις αρχές του 16ου αιώνα.
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Μονάρχες του Λεόν Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλικίας Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Αθανάσιος Πέπας
Ο Αθανάσιος Πέπας ή Πέππας ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Εισήλθε στην σχολή Ευελπίδων το 1918 και μετά από 20αετή υπηρεσία αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Ταγματάρχη.
Αμέσως με την αποστράτευση του διορίσθηκε από την κυβέρνηση Μεταξά τον Απρίλιο του 1937 νομάρχης Αχαΐας αντικαθιστώντας τον Χ. Γιώτη και ήταν από τους μακροβιότερους νομάρχες Αχαΐας. Δεχόταν καθημερινά στο γραφείο του πολίτες κι άκουγε τα αιτήματα τους, μάλιστα είχε δώσει εντολή όλοι οι υπάλληλοι της νομαρχίας να σηκώνονται όρθιοι όταν εισέρχεται πολίτης όπως έκανε και ο ίδιος, αναφέρεται ότι ήταν πολύ δίκαιος στις απόφασις του. Κατά την θητεία του στην νομαρχία Αχαΐας κηρύχθηκε ο Β' παγκόσμιος πόλεμος, έγινε ο βομβαρδισμός της Πάτρας, το πρωί τις 28 Οκτωβρίου 1940, και η παράδοση της πόλης στα Γερμανικά στρατεύματα το 1941.
Στις 26 Απριλίου 1941 η Γερμανική μεραρχία "Αδόλφος Χίτλερ" που βρισκόταν στην Ναύπακτο έστειλε στο στρατηγείο της Πάτρας τελεσίγραφο που ζητούσε να της κάνουν γνωστό ποια θα ήταν η στάση τους, περίμεναν απάντηση σε μία ώρα αλλιώς η πόλη θα βομβαρδιζόταν. Σε ολιγόλεπτη σύσκεψη μεταξύ του Πέπα του δημάρχου του ναυτικού διοικητή του στρατηγού και του αστυνομικού διευθυντή αποφασίστηκε η παράδοση της πόλης. Τον Μάιο του 1941 αντικαταστάθηκε από την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου με τον Άλκη Μπασιλάρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Hell Awaits
Hell Awaits είναι ο τίτλος του δεύτερου στούντιο δίσκου του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Slayer, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records. Η ευρωπαϊκή έκδοση του άλμπουμ κυκλοφόρησε το Μάιο του 1985 από την εταιρεία "Roadrunner" και το 1993 επανεκδόθηκε σε μορφή CD από την Metal Blade Records.
Ιστορία του δίσκου
Μετά την κυκλοφορία του ΕΡ "Haunting the Chapel", ο ήχος των Slayer έγινε σκοτεινότερος και με πιο σατανικούς στίχους. Η ηχογράφηση του "Hell Awaits" έγινε το φθινόπωρο του 1984 στα "Eldorado Studios" του Λος Άντζελες, με παραγωγό τον Μπράιαν Σλάγκελ, από τον οποίο προήλθε και η χρηματοδότηση για τη συγκεκριμένη κυκλοφορία.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε την άνοιξη του 1985 και έγινε η μεγαλύτερη σε πωλήσεις κυκλοφορία της Metal Blade Records, μέχρι τότε. Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα στα πέντε αστέρια.
Για την προώθηση του, το συγκρότημα πραγματοποίησε την περιοδεία "Combat Tour" μαζί με τους Venom και τους Exodus. Σε αυτή την περιοδεία, οι Slayer έδωσαν τις πρώτες τους συναυλίες επί ευρωπαϊκού εδάφους ξεκινώντας στις 26 Μαΐου 1985 στο "Heavy Sound Festival" στην Ολλανδία, για να συνεχίσουν στην υπόλοιπη χώρα και τη Γερμανία με τους Destruction να ανοίγουν τις συναυλίες τους.
Η επιτυχία του "Hell Awaits" οδήγησε τον παραγωγό Ρικ Ρούμπιν της "Def Jam Records" να επικοινωνήσει με το συγκρότημα για την παραγωγή του επόμενου δίσκου τους, κάνοντας τους Slayer το πρώτο χέβι μέταλ συγκρότημα το οποίο συνεργάστηκε με το συγκεκριμένο παραγωγό.
Τραγούδια
1. Hell Awaits (King, Hanneman) - 6:16
2. Kill Again (King, Hanneman) - 4:56
3. At Dawn They Sleep (King, Hanneman, Araya) - 6:17
4. Praise of Death (King, Hanneman) - 5:21
5. Necrophiliac (King, Hanneman) - 3:46
6. Crypts of Eternity (King, Hanneman, Araya) - 6:40
7. Hardening of the Arteries (Hanneman) - 3:55
Μέλη των Slayer
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Hell Awaits" είχε την εξής μορφή:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Τζεφ Χάνεμαν - κιθάρα
Ντέιβ Λομπάρντο - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Slayer Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Κβαντική χρωμοδυναμική
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική Κατηγορία:Κβαντική θεωρία πεδίου
Φρούριο Μπόιεν
Το Φρούριο Μπόιεν (γερμανικά: Feste Boyen, πολωνικά: Twierdza Boyen) είναι πρώην πρωσικό φρούριο που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Γκιζίτσκο, στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας στη βορειοανατολική Πολωνία. Βρίσκεται σε ένα στενό ισθμό ανάμεσα σε δύο μεγάλες λίμνες της περιοχής λιμνών στη Μαζουρία, την Κισάινο και τη Νιεγκότσιν.
Ιστορία
Το Φρούριο Μπόιεν, που πήρε το όνομά του από τον Πρώσο Υπουργό Πολέμου Χέρμαν φον Μπόιεν, χτίστηκε μεταξύ 1844 και 1856 (ή 1843 και 1855 σύμφωνα με ορισμένες πηγές) με εντολή του Βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Δ΄ της Πρωσίας, με εργατικό δυναμικό περίπου 3.000 στρατιωτών.