cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 2016
Εκλογικό σύστημα
Οι 80 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται από έξι πολυπληθείς εκλογικές περιφέρειες, με τον αριθμό των εδρών να κατανέμεται ανάλογα με τον πληθυσμό κάθε περιφέρειας. Από τις 80 θέσεις, οι 56 εκλέγονται από τους Ελληνοκύπριους και οι 24 από τους Τουρκοκύπριους. Ωστόσο, λόγω του διχοτόμησης του νησιού μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι 24 τουρκοκυπριακές έδρες μένουν κενές και η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε εκ των πραγμάτων 56 έδρες από την αύξησή τους το 1985.
Οι εκλογές διεξήχθησαν με αναλογική εκπροσώπηση ανοικτής λίστας, με τις θέσεις να κατανέμονται χρησιμοποιώντας την απλή αναλογική. Οι υπόλοιπες έδρες κατανεμήθηκαν σε λίστες που κέρδισαν τουλάχιστον μία έδρα ή κόμματα που έλαβαν τουλάχιστον 3,6% των ψήφων. Στο σύστημα ανοικτής λίστας, οι ψηφοφόροι πρώτα επιλέγουν τη λίστα που θέλουν να ψηφίσουν, και στη συνέχεια επιλέγουν ένα αριθμό υποψηφίων ίσον με το ένα τέταρτο του αριθμού των εδρών της εκλογικής περιφέρειας. Οι ηγέτες των κομμάτων ή άλλοι υποψήφιοι επικεφαλής συνασπισμών δεν απαιτείται να λάβουν ψήφους για εκλογή. Παρόλο που η υποχρεωτική ψηφοφορία δεν είχε επίσημα καταργηθεί την ημέρα που διεξήχθησαν οι εκλογές (καταργήθηκε το 2017), ο νόμος δεν είχε επιβληθεί για χρόνια.
Πλαίσιο εκλογών 2016
Οι Βουλευτικές Εκλογές διενεργήθηκαν και ρυθμίστηκαν με βάση τις διατάξεις των περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμων του 1979 έως 2015, σε συνδυασμό με τα άρθρα 62 μέχρι 72 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Για σκοπούς βουλευτικών εκλογών η Κυπριακή Δημοκρατία διαιρέθηκε σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις έξι διοικητικές περιφέρειες. Οι 56 βουλευτικές έδρες κατανεμήθηκαν κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Οι εκλογικές περιφέρειες ήταν:
Δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας για εκλογή στο αξίωμα μέλους της Βουλής των Αντιπροσώπων, έχει κάθε πολίτης της Δημοκρατίας, ο οποίος:
Η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται για πενταετή θητεία, όμως αυτή μπορεί να αυτοδιαλυθεί πρόωρα, με απόφαση που λαμβάνεται με απόλυτη πλειοψηφία των μελών της.
Κόμματα και επικεφαλής
Στις εκλογές συμμετείχαν 13 κόμματα/κινήματα και 5 ανεξάρτητοι υποψήφιοι.
Αντιπρόσωποι θρησκευτικών ομάδων
Στη Βουλή των Αντιπροσώπων συμμετέχουν αντιπρόσωποι των θρησκευτικών ομάδων των μειονοτήτων στην Κύπρο, χωρίς να έχουν δικαίωμα ψήφου. Η εκλογή τους διεξάγεται ταυτόχρονα και παράλληλα με τις βουλευτικές εκλογές για ανάδειξη των πενήντα έξι Ελληνοκύπριων βουλευτών. Για τη θρησκευτική ομάδα των Αρμενίων δεν έγιναν εκλογές καθώς υπήρχε μόνο μια υποψηφιότητα. Εξελέγησαν οι:
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακές βουλευτικές εκλογές
Καπνός (φυτό)
Ο καπνός (λατινικά: Nicotiana tabacum) είναι μονοετές, ποώδες φυτό και ανήκει στο γένος Νικοτιανή (Nicotiana), το οποίο καλλιεργείται για τα φύλλα του, τα οποία μετά από κατάλληλη επεξεργασία χρησιμοποιούνται για την παραγωγή καπνικών προϊόντων, όπως τσιγάρα κλπ.
Ιστορία
Στην Αμερική, πολύ πριν ανακαλυφθεί από τον Κολόμβο, οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν τον καπνό και πίστευαν ότι έχει σπουδαίες φαρμακευτικές ιδιότητες. Τον κάπνιζαν ή τον μασούσαν και έπαιζε σημαντικό ρόλο στις διάφορες τελετουργίες.
Η εισαγωγή του στην Ευρώπη έγινε το 1556 όταν έφτασε στη Γαλλία και στη συνέχεια στην Πορτογαλία και την Ισπανία. Οι ιδιότητές του έγιναν γνωστές χάρη στον Γάλλο πρεσβευτή στην Πορτογαλία Ζαν Νικό (Jean Nicot) στον οποίον οφείλεται και η επιστημονική του ονομασία, νικοτιανή ο ταμπάκος (Nicotiana tabacum), επίσης γνωστό ως «νικοτιανή η κοινή» (αποδιδόμενο στα ελληνικά ως «νικοτιανή»). Από εκεί, με τους Πορτογάλους και Ισπανούς θαλασσοπόρους μεταφέρθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην Ελλάδα ο καπνός έφτασε στις αρχές του 17ου αιώνα και καλλιεργήθηκε πρώτα στην Ξάνθη και αργότερα στη Μακεδονία.
Χαρακτηριστικά
thumb|right|200px|Άνθος καπνού Ο βλαστός του καπνού φτάνει το ύψος των 2 μέτρων, τα άνθη του είναι σωληνόμορφα λευκού, ροζ ή κόκκινου χρώματος και σχηματίζουν ταξιανθίες. Ο καρπός είναι κάψα και περιέχει μερικές χιλιάδες σπόρια. Ο καπνός γονιμοποιείται εύκολα με τα έντομα και τον άνεμο. Ο κοινός καπνός είναι το είδος ταμπάκο, μονοετές, ιθαγενές φυτό της Νοτίου Αμερικής. Τα φύλλα του εναλλάσσονται και είναι είτε με μίσχους είτε χωρίς, φτάνοντας στο μήκος τα 80 εκατοστά. Ο βλαστός του είναι τριχοειδής με μικρές ίνες που εκκρίνουν ένα ιξώδες υγρό.
Το γένος νικοτιανή περιλαμβάνει γύρω στα πενήντα είδη, εκ των οποίων τα πλείστα είναι ιθαγενή της αμερικανικής ηπείρου. Δύο είδη δεν είναι ιθαγενή της Αμερικής, '''Ν. η γλύκοσμος ή Ν. η ηδύπνους (N. suaveolens) με τις ποικιλίες Ν. η στρογγυλόφυλλος (N. rotundifolia) και Ν. η κυματώδης ή Ν. η κυματόφυλλος (N. undulata) και η Ν. η εύοσμος (N. fragrans)'''. Ο καπνός που χρησιμοποιείται στο κάπνισμα του ναργιλέ είναι το φύλλο του φυτού νικοτιανή η πτερωτή ή νικοτιανή η περσική (Nicotiana alata, Nicotiana persica), ιθαγενούς της Βραζιλίας.
Ο προσδιορισμός της ποιότητας του καπνού έχει να κάνει με το πάχος και το μήκος του φύλλου, την ελαστικότητα, τον χρωματισμό, την υφή και διάφορα χημικά χαρακτηριστικά. Επίσης ένας τύπος καπνού θεωρείται καλός όταν έχει προτίμηση από πολλούς καπνιστές και είναι αρωματικός, πολύ ή λιγότερο, δυνατός ή ελαφρύς με γλυκιά ή λιγότερο γλυκιά γεύση.
Τύποι καπνού
Δύο είναι οι βασικοί τύποι καπνού: Είναι 3 οι βασικοί τύποι των αμερικάνικων καπνών. Ο τύπος Βιρτζίνια που κάθε φυτό έχει 25 περίπου φύλλα μεγάλου μεγέθους με χρώμα κιτρινωπό που οφείλεται κυρίως στη σύσταση του εδάφους των αγρών που καλλιεργείται. Τα καπνά τύπου Μπέρλεϋ (Burley) των οποίων τα φύλλα είναι μικρότερα από τα Βιρτζίνια και το χρώμα των φύλλων τους είναι πράσινο ανοιχτό ο βλαστός τους δε λευκοκίτρινος. Ο τύπος αυτός καλλιεργείται και στην Ελλάδα. Τέλος τα καπνά τύπου Fire-cured με τα φύλλα τους να έχουν μαύρο χρώμα, σκληρή υφή και ιδιαίτερη βαριά γεύση. Καλλιεργούνται σε εδάφη ξηρά και φτωχά είναι δε ποικιλίες καπνών με μικρά και κοντά φύλλα. Θεωρούνται αρκετά εύγευστα καπνά και πολύ καλής ποιότητας. Βρίσκονται σε καλλιέργειες στην Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, Τουρκία, Συρία και αλλού. Τα καλύτερης ποιότητας ανατολικά καπνά φύονται στις μεσογειακές χώρες και ωριμάζουν κυρίως τις ξηρές περιόδους χωρίς πολλές βροχές.
Ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα
Μέχρι πρόσφατα καλλιεργούνταν στην Ελλάδα περί τις 80 ποικιλίες, υποποικιλίες και βιότυποι καπνών. Οι κυριότερες ήταν: Αρωματικός καπνός. Καλλιεργείται στην Ανατολική Μακεδονία. Τα φύλλα του είναι κοντά με λεπτές νευρώσεις, αρκετά ελαστικά. Ο πιο αρωματικός του κόσμου, εξαιρετικής ποιότητας. Τα φύλλα του έχουν μέτριο πάχος και ερυθροκίτρινο χρώμα όταν ξεραθούν. Καλλιεργείται στη Χρυσούπολη Καβάλας στο Σιδηρόνερο Δράμας και στις περιοχές της Δυτικής Θράκης. Μοιάζει με τους μπασμάδες και το άρωμα του είναι αρκετά έντονο. Καλλιεργείται στην επαρχία Φυλλίδας. Ψηλό φυτό με μεγάλα φύλλα ανοιχτού πράσινου χρώματος. Είναι καπνά φτωχά σε νικοτίνη και το άρωμα τους είναι ελάχιστο έως ανύπαρκτο. Καλλιεργούνται σε μικρή κλίμακα σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας. Χαμηλά φυτά με παχιά μεγάλα φύλλα χωρίς μίσχο. Το χρώμα τους είναι ανοιχτό και καλλιεργούνται κυρίως στην Αιτωλοακαρνανία, Ιωάννινα και Θεσπρωτία. Θεωρούνται τα καλύτερα για παρασκευή τσιγάρων και καταναλώνονται αποκλειστικά εγχώρια. Καλλιεργούνται στην περιοχή της Προσοτσάνης. Ψηλά καπνά, φύλλα με μίσχους μετρίου μεγέθους. Θεωρούνται μέτριας ποιότητας. Παρά την ονομασία τους το άρωμα των καπνών αυτών είναι φτωχό. Είναι ποτιστική ποικιλία και απαιτεί υγρό έδαφος για να αναπτυχθεί. Όταν τα φύλλα ξεραθούν τότε αποκτούν χρυσοκίτρινο χρώμα. Είναι φτωχά σε περιεκτικότητα νικοτίνης. Είναι ποικιλία καπνών με πολύ λεπτά φύλλα. Το κάπνισμα τους είναι ήπιο και γλυκό ενώ δεν έχουν καθόλου άρωμα. Αμερικάνικος τύπος καπνού που τελευταία καλλιεργείται ευρέως στην Ελλάδα. Ο τύπος αυτός καλλιεργείται σε πεδινά εδάφη καλά αρδευόμενα και οι στρεμματικές αποδόσεις του είναι μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες των ανατολικών τύπων.
Οι διάφοροι τύποι "ανατολικού τύπου", για τις διοικητικές και τεχνικές ανάγκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγχωνεύτηκαν σε οκτώ ομάδες ποικιλιών που έλαβαν τους κωδικούς κοινοτικούς αριθμούς 17-24. (Κανονισμός ΕΚ 2501/87). Οι τύποι καπνών βάσει των Κοινοτικών Κανονισμών είναι οι ακόλουθοι:
Νο 18. Κατερίνη και ομοειδείς ποικιλίες. Είναι γνωστός και ως τύπος «Σαμψούς». Ανήκουν στην κατηγορία των καπνών γεύσεως Περιλαμβάνει τους τύπους: 1)Σαμψούς. Ποικιλία που έφεραν στην Ελλάδα το 1923 οι πρόσφυγες από την περιοχή του Πόντου. 2)Μπασή-Μπαγλή ( ή Κατερίνη Σ79) (στα τουρκικά σημαίνει «κεφαλοδεμένος»). Παράγει καπνά «ουδέτερα», χωρίς άρωμα, κατάλληλα για ανάμιξη και παραγωγή χαρμανιών για τσιγάρα.
Νο 19. α) Καμπά – Κουλάκ (κλασικά). Η ονομασία στα τουρκικά σημαίνει «χοντρά αυτιά», λόγω των μεγάλων πτερυγίων στη βάση των φύλλων. Αυτή η ποικιλία υποδιαιρείται στους τύπους Καμπά-Κουλάκ Μακεδονίας, Καμπά-Κουλάκ Καρατζόβης, Κοντούλα και Ελασσόνα.
Νο 20. Καμπά Κουλάκ μη κλασικά, Μυρωδάτα Σμύρνης, Τραπεζούς, Θεσσαλία Κ63. Αυτή περιλαμβάνει τους τύπους: - Καμπά Κουλάκ (μη κλασικά) Μακεδονίας. Διαφέρει από τον τύπο 19 γιατί τα φυτά είναι υψηλότερα με φύλλα μεγαλύτερα και παχύτερα. - Δυτικής Μακεδονίας Κ63 - Μυρωδάτα Σμύρνης, - Τραπεζούς. - Θεσσαλίας Κ63.
Νο 21. Μυρωδάτα Αγρινίου. Νο 22. Ζιχνομυρωδάτα.
Μάρκο Ρούμπιο
Ο Μάρκο Αντόνιο Ρούμπιο (Marco Antonio Rubio, 28 Μαΐου 1971), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Φλόριντα από το 2011. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Καπνός (φυτό)
Ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα
Νο 23 Τσεμπέλια. Θεωρείται ποικιλία υψηλής ποιότητος για τα καπνά εσωτερικής κατανάλωσης και αποτελεί τη βάση για την κατασκευή ελληνικών τσιγάρων. Καπνά γεύσεως.
Μάρκο Ρούμπιο
Πριν την εκλογή του στη Γερουσία, διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Φλόριντα από το 2007 μέχρι το 2009.
Βιογραφία
Ο Ρούμπιο, ο οποίος είναι Κουβανός Αμερικανός στην καταγωγή και είναι κάτοικος του Μαϊάμι, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 διετέλεσε επίτροπος πόλης για το Δυτικό Μαϊάμι, ενώ το 2000 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Φλόριντα εκπροσωπώντας της 111η περιφέρεια. Εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Φλόριντα το Νοέμβριο του 2006.
Ο Ρούμπιο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη Γερουσία των ΗΠΑ το Μάιο του 2009 μετά την παραίτηση του Μελ Μαρτίνεζ. Παρόλο που αρχικά βρισκόταν πίσω από τον επικρατέστερο για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών Τσάρλι Κριστ με διψήφιο ποσοστό στις δημοσκοπήσεις, τελικά ο Ρούμπιο τον ξεπέρασε, ενώ στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών έλαβε τελικά το χρίσμα του κόμματος. Μετά την ήττα του, ο Κριστ επέλεξε τελικά να κατέλθει στις γενικές εκλογές ως ανεξάρτητος. Στις γενικές εκλογές, στις οποίες συμμετείχε και ο Κέντρικ Μικ ως υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, ο Ρούμπιο αναδείχθηκε ως νικητής των εκλογών συγκεντρώνοντας το 48,9% των ψήφων. Ο Μάρκο Ρούμπιο είναι ένας από τους τρεις Ισπανοαμερικανούς Γερουσιαστές που υπηρετούν σήμερα, μαζί με τον επίσης Ρεπουμπλικανό Τεντ Κρουζ του Τέξας και τον Δημοκρατικό Μπομπ Μενέντεζ του Νιου Τζέρσεϊ.
Μπουλτερνέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουλτερνερουά (γαλλικά: Bouleternérois).
Καπνός (φυτό)
Ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα
Νο 24. Μαύρα. Περιλαμβάνει τις υποποικιλίες Μαύρα Θεσσαλίας, Μαύρα Υπάτης και Μαύρα Άργους. Καπνά γεύσεως.
Ξενικοί τύποι που καλλιεργούνται στην Ελλάδα είναι: Νο 25. Βιρτζίνια. Είναι το σπουδαιότερο είδος καπνού για τσιγάρα σ’ όλο τον κόσμο. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των τσιγάρων αυτών είναι η οσμή καραμέλας. Νο 26. Μπέρλεϋ. Αμερικανικού τύπου καπνός, χρησιμοποιείται για την παρασκευή τσιγάρων.
Μπουλτερνέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Καπνός (φυτό)
Ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα
Παλαιότερα εκαλλιεργείτο και ο τύπος «τουμπεκί» ο οποίος ανήκει στο είδος Nicotiana rustica. Είναι φυτό κοντόκορμο και παχύκορμο με φύλλα έμμισχα και άνθη κίτρινα. Καλλιεργείται σε μικρή κλίμακα σε δύο χωριά της περιοχής Ναυπλίου. Τα φύλλα του ξεραίνονται με ειδική τεχνική για την παρασκευή καπνού για ναργιλέ. Είναι πλούσιο σε νικοτίνη (3-11%).
Με βάση τον τρόπο ξήρανσης – διαδικασία με μεγάλη τεχνολογική και οικονομική σημασία – τα καπνά κατατάσσονται σε οκτώ διαφορετικές ομάδες σύμφωνα με τον Κανονισμό της ΕΕ 2075/92. Τα ελληνικά καπνά ανατολικού τύπου κατατάσσονται στις ομάδες ηλιακής ξήρανσης (sun cured).
'''Μ.Ο. εξαετίας 2000-05:'''
Μάρκο Ρούμπιο
Βιογραφία
Στις 13 Απριλίου 2015, ο Μάρκο Ρούμπιο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2016.
Καπνός (φυτό)
Ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα
Παραγωγοί        53.893
Στρέμματα       523.059
Μάρκο Ρούμπιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Φλόριντα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Λατινοαμερικανοί
Καπνός (φυτό)
Ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα
Παραγωγή (τόνοι) 114.532
2005
Παραγωγοί       17.659
Στρέμματα      183.379
Παραγωγή (τόνοι) 21.613
Σπορά, καλλιέργεια, λίπανση
thumb|right|180px|Καπνός
Συγκομιδή, ξήρανση
thumb|Μετά τη συγκομιδή των φύλλων, γίνεται η συρραφή τους με ειδικές μηχανές
Μετά τη φύτευση στο χωράφι τα φύλλα του καπνού συλλέγονται αφού περάσουν 3-4 μήνες και ωριμάσουν. Η συγκομιδή γίνεται με κόψιμο ολόκληρου του φυτού ή σταδιακά, δηλαδή κόβονται τα φύλλα κατά χρονικά διαστήματα καθώς ωριμάζουν. Όταν το φυτό κοπεί ολόκληρο στη συνέχεια τρυπιέται και κρεμιέται από ένα ξύλο. Συνήθως τα τελευταία φύλλα είναι άχρηστα και δεν συλλέγονται.
Άμβασσον Φρυγίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Καπνός (φυτό)
Συγκομιδή, ξήρανση
Τα ανατολικού τύπου καπνά τρυπιώνται με μεγάλη βελόνα στο κοτσάνι τους και στη συνέχεια δένονται με σπάγκους και κρεμιούνται από λεπτές σανίδες μέσα σε ειδικούς χώρους, τα ξηραντήρια. Τα αμερικάνικα καπνά παραμένουν στους αγρούς και μαραίνονται εκεί σταδιακά. Οι μέθοδοι ξήρανσης των καπνών ποικίλλουν. Έτσι έχουμε φυσικές και τεχνητές μεθόδους ξήρανσης. Στις φυσικές μεθόδους τα φύλλα του καπνού παραμένουν σε σκιερό μέρος για 4-5 μέρες σε ειδικές αποθήκες. Το χρώμα τους αλλάζει, κιτρινίζουν και αφυδατώνονται αργά και σταδιακά. Μετά το κιτρίνισμα τα φύλλα εκτίθενται στον ήλιο και έτσι όλη η υγρασία που έχει απομείνει χάνεται. Τα φύλλα εντελώς ξερά πλέον είναι έτοιμα για περαιτέρω κατεργασία. Στα τεχνητά μέσα χρησιμοποιείται μέθοδος ξήρανσης με ζεστό αέρα. Η μέθοδος ξήρανσης αυτή χρησιμοποιείται σε πολλούς τύπους καπνών. Η υγρασία και ο κατάλληλος εξαερισμός παίζουν σημαντικό ρόλο. Υπάρχει και η μέθοδος της φωτιάς στην οποία κάτω από τα κρεμασμένα καπνά ανάβεται φωτιά. Η διαδικασία αυτή διακόπτεται και επαναλαμβάνεται πολλές φορές και κρατάει συνήθως 1-1,5 μήνα μέχρι τα καπνόφυλλα να αποκτήσουν τα κατάλληλα χαρακτηριστικά.
Μετά την ξήρανση τα φύλλα συγκεντρώνονται σε διάφορες αποθήκες και σκιερούς αποθηκευτικούς χώρους μέχρι να ρυθμιστεί κατάλληλα η υγρασία τους. Τα φύλλα στη συνέχεια συλλέγονται σε δεμάτια και παραμένουν σε ειδικούς υγρούς θαλάμους για λίγο καιρό ώστε να αποκτήσουν ελαστικότητα γιατί δεν πρέπει να θρυμματιστούν κατά τη μεταφορά τους.
Επεξεργασία για το εμπόριο, ζύμωση
thumb|right|150px|Ο καπνός χρησιμοποιείται στην κατασκευή τσιγάρων
thumb|right|150px|Πούρα. Τα [[Αβάνας από την Κούβα θεωρούνται υψηλής ποιότητας]]
Μετά τη διαδικασία της ξήρανσης γίνεται η επιλογή των καπνών για το εμπόριο, δηλαδή ταξινόμηση των φύλλων σε κατηγορίες ανάλογα με τα διάφορα ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Οι διάφορες ποιότητες αναμιγνύονται στις σωστές αναλογίες και παρασκευάζονται με τον τρόπο αυτό τα διάφορα "χαρμάνια". Στη συνέχεια το προϊόν που προκύπτει οδηγείται σε ειδικά πιεστήρια, συσκευάζεται σε δέματα και τους καλοκαιρινούς μήνες θα ακολουθήσει άλλη μία διαδικασία που είναι η ζύμωση. Κατά τη διαδικασία αυτή ο καπνός υφίσταται διάφορες αλλαγές στα χημικά του συστατικά και αυτό οφείλεται στη δράση των ενζύμων. Η δράση των ενζύμων αυτών εξαρτάται από τη υγρασία και τη θερμοκρασία. Κατά τη ζύμωση το άρωμα και οι καπνιστικές ιδιότητες των καπνών βελτιώνεται και μειώνεται η ποσότητα νικοτίνης που περιέχουν.
Καπνοβιομηχανία - Κάπνισμα
Το κεντρικό νεύρο που υπάρχει στο φύλλο του καπνού θα απομακρυνθεί και τα κομμάτια που παραμένουν θα χρησιμοποιηθούν στη παρασκευή καπνού για τσιγάρα και πίπες αφού δεχθούν τις απαραίτητες κατεργασίες. Οι κατασκευαστές τσιγάρων προσθέτουν διάφορες αρωματικές και γλυκαντικές ουσίες προτού ο καπνός τεμαχιστεί σε λεπτές και μικρές λωρίδες. Η κατασκευή των τσιγάρων γίνεται με ειδικές μηχανές που τοποθετούν τον καπνό σε ειδικό χαρτί τον συγκολλούν και τοποθετούν το φίλτρο στο τελικό στάδιο. Η διαδικασία αυτή είναι ταχύτατη και φτάνει στα 8.000 τσιγάρα το λεπτό. Οι μηχανές συνεχίζουν συσκευάζοντας τα τσιγάρα σε πακέτα, έτοιμα πια για την προώθηση τους στην αγορά.
Οι διαδικασίες παρασκευής καπνού για κάπνισμα με πίπα είναι πιο απλουστευμένες. Η παρασκευή γίνεται με διαδικασίες πίεσης και προσθήκη αρωματικών ουσιών κατά περίπτωση. Τα πούρα παρασκευάζονται από ειδικές ποιότητες καπνών. Ένα συνδετικό φύλλο χρησιμοποιείται σαν περιτύλιγμα και ο εσωτερικός καπνός είναι τεμαχισμένος ειδικά για το γέμισμα. Η παραγωγή των πούρων γίνεται μηχανικά εκτός από κάποιες άριστες ποιότητες που γίνεται επιλεγμένα χειρωνακτικά.
Το κάπνισμα θεωρείται απόλαυση και έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως. Η νικοτίνη που περιέχει ο καπνός είναι ναρκωτικό και έτσι οι καπνιστές δυσκολεύονται να το σταματήσουν. Το κάπνισμα όμως είναι επιβλαβές και οι επιδράσεις του στην υγεία πολλές φορές καταστροφικές. Ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου εξαρτάται από την ποσότητα των τσιγάρων που καπνίζονται σε μία μέρα την περιεκτικότητα του τσιγάρου σε πίσσα, την ποιότητα του καπνού και του χαρτιού. Εκτός από καρκίνο ο καπνιστής μπορεί να εμφανίσει καρδιοαγγειακά προβλήματα. Σήμερα μετά από διάφορες καμπάνιες οι καπνιστές έχουν ελαττωθεί. Παλαιότερα το κάπνισμα το θεωρούσαν «μαγκιά» ενώ σήμερα απλά κακή συνήθεια.
Παγκόσμια παραγωγή
Η Κίνα είναι η πρώτη χώρα σε παραγωγή καπνού στον κόσμο. Ακολουθούν η Βραζιλία, η Ινδία και οι Η.Π.Α.. Ο ελληνικός καπνός χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παρασκευή τσιγάρων και το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας παραγωγής εξάγεται. Η Ελλάδα παλιότερα βρίσκονταν στην έβδομη θέση στον κόσμο και 1η στην Ευρώπη με παραγωγή 130,000 τόνων καπνού ετησίως. Σήμερα η παραγωγή καπνού στην Ελλάδα έχει μειωθεί και κυμαίνεται μεταξύ 25-35.000 τόνων ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάπνισμα Κατηγορία:Στρυχνοειδή Κατηγορία:Τοξικολογία Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Φυτικά και μυκητιακά διεγερτικά
Αρδαμέρι
Το Αρδαμέρι είναι ένα χωριό του νομού Θεσσαλονίκης, σκαρφαλωμένο στο όρος Χορτιάτη. Ο παραδοσιακός χαρακτήρας του χωριού εντοπίζεται στα άτακτα τοποθετημένα σπίτια και τα στενά δαιδαλώδη δρομάκια του που καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε αδιέξοδο.
Το χωριό έχει περίπου 900 ψηφοφόρους και μόνο 125 μόνιμους κατοίκους. Ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Κορώνειας του Δήμου Λαγκαδά, μαζί με τα χωριά Άγιος Βασίλειος, Γερακαρού, Βασιλούδι και Λαγκαδίκια. Το χωριό καταστράφηκε από τους Τούρκους 2 φορές: Με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης το 1430 από τους Τούρκους και στην επανάσταση του 1821, όταν δημιουργήθηκε ένα κίνημα στην περιοχή, με επικεφαλής τον Εμμανουήλ Παππά. Η προσπάθεια όμως αυτή, βάφτηκε με αίμα. Οι κάτοικοι του Αρδαμερίου συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821 ανάμεσά τους διακρίθηκαν οι αγωνιστές Βασίλειος Συρόπουλος, Γεώργιος Μαριανός (1797-1831) και Κωνσταντίνος (Κωνσταντής) Αργύρης.
Τοποθεσία
Το Αρδαμέρι απέχει 38 χλμ. από την Θεσσαλονίκη και βρίσκεται στις ΒΑ παρυφές του Χορτιάτη. Μαζί με τον Άγιο Βασίλειο, το Βασιλούδι τη Γερακαρού και τα Λαγκαδίκια συναποτελούν σήμερα τη Δημοτική Ενότητα Κορώνειας του Δήμου Λαγκαδά. Ο επισκέπτης με αυτοκίνητο έχει δύο επιλογές ως προς την πρόσβασή του στο χωριό:
-Μέσω παλαιού δρόμου Θεσσαλονίκης-Καβάλας
-Μέσω Πανοράματος-Χορτιάτη
Πολιτιστικός Σύλλογος
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αρδαμερίου ιδρύθηκε το 1983. Σκοπός του είναι «η σύμμετρη και αρμονική ανάπτυξη και καλλιέργεια των πνευματικών και αισθητικών ικανοτήτων των κατοίκων του χωριού, η διατήρηση και διάδοση της λαϊκής παράδοσης και την αναβίωση των ηθών και εθίμων»
Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος «Δράση Αρδαμερίου»
thumb|100px|Το έμβλημα της ομάδας Ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Δράση Αρδαμερίου είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του χωριού, που ιδρύθηκε στις 6 Μαΐου του 1975. Η ομάδα αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Β’ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ενώ μεγαλύτερη επιτυχία θεωρείται η συμμετοχή στο πρωτάθλημα Α’ κατηγορίας. Έδρα της ομάδας είναι το γήπεδο Αρδαμερίου. Έμβλημα της ομάδας είναι ο Λευκός Πύργος και ένα χέρι να σχηματίζει το σήμα της νίκης ενώ χρώματά της το μπλε και το άσπρο
Σημαντικό γεγονός στην ιστορία της ομάδας ήταν ο φιλικός αγώνας με την ομάδα παλαίμαχων ποδοσφαιριστών του ΠΑΟΚ στο γήπεδο του χωριού στην επέτειο 30 χρόνων από την ίδρυσή της στις 15 Αυγούστου του 2005. Μεταξύ των παλαίμαχων ποδοσφαιριστών του ΠΑΟΚ που συμμετείχαν ήταν και ο Γιώργος Κούδας.
Ναός Κοίμησης της Θεοτόκου
Από μνημεία, το κυριότερο είναι η Κοίμηση, ναός του 1836, χτισμένος σε παλιότερη βασιλική, της οποίας σώζονταν αρκετά γλυπτά ενσωματωμένα στην τοιχοποιία, κι άλλα, κυρίως κιονίσκοι από θωράκια, φυτεμένα στην νότια αυλή. Η εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, καίγεται από τους Τούρκους το 1821 και ξαναχτίζεται πάνω στο παλιό κτίσμα το 1836, με τη βοήθεια όλων των κατοίκων. To 2004 πραγματοποιήθηκε η επισκευή και η αναστήλωση του καμπαναριού της εκκλησίας.
Έδρα επισκοπής
Το Αρδαμέρι υπήρξε έδρα της επισκοπής, με πρώτο γνωστό επίσκοπο τον Ερκούλων Ιωάννη.(Η Ιερά Επισκοπή Αρδαμερίου ανήκε στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και η πρώτη αναφορά της στα κείμενα γίνεται το 980 περίπου αν και φαίνεται ότι υπήρχε από παλιότερα. Περιλάμβανε 17 κωμοπόλεις και χωριά : Γαλάτιστα, Λιβάδι, Ζαγκλιβέρι, Ραβνά, Αδάμ, Σανά, Δουμπιά, Σουποτίκια (Ριζά), Τοπλίκια (Πετροκέρασσα), Παλαιόχωρα, Κρήμνη, Καϊτζίκι (Παλαιόκαστρο), Γεροπλάτανος, Ρεσιτνίκα (Άγιος Πρόδρομος), Στανός, Λοζίκι (Μελισσουργός), Αρδαμέρι και Περιστερά, εκτεινόταν δηλαδή σε μία περιοχή στα όρια των δύο σημερινών νομών Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής, είχε έδρα το Αρδαμέρι και καταργήθηκε το 1934.) Ο επόμενος επίσκοπος ήταν ο επίσκοπος Ηλίας το 1100μ.χ. Η επισκοπή Αρδαμερίου κράτησε μέχρι το 1650, όταν άλλαξε σε επισκοπή Αρδαμερίου και Γαλατίστης και το 1938 Αγίου Όρους, Ιερισσού και Αρδαμερίου. Η επισκοπή διαλύθηκε στον μεσοπόλεμο. Αρδαμέρι είναι σλαβόηχη λέξη και μάλιστα «αρχαϊκή»(άν ήταν νεότερη, δεν θα άρχιζε από «αρ» αλλά από «ρα»: Ρεάχοβα, Ραλένκοβα,Ραδομίρι). Εντύπωση προκαλούσε η ονομασία «Ερκουλίων». Ερκούλιοι αναφέρονται στα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια, ως μιά φυλή. Ερκούλιος, γένος Μιθραϊκό, ήταν ο Μαξιμιανός, ο συνεταίρος του Διοκλητιανού, από τα μέρη του Σιρμίου. Το χωριό αναφερόταν ως Έρκουλα ή Ερκούλιον κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο. Η εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, καίγεται από τους Τούρκους το 1436 και ξαναχτίζεται πάνω στο παλιό κτίσμα το 1836, με τη βοήθεια όλων των κατοίκων. To 2004 πραγματοποιήθηκε η αναστήλωση του καμπαναριού της εκκλησίας.
Συγκοινωνία
Οι γραμμές του ΟΑΣΘ που περνάνε από το χωριό και τον κυκλικό κόμβο είναι οι 86Μ, 86Ν και η 86R.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Το Κοράκι (ταινία, 1943)
Το Κοράκι (γαλλικά: Le Corbeau) είναι γαλλική ταινία του 1943 σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό με πρωταγωνιστές τους Πιέρ Φρενέ, Ζινέτ Λεκλέρ, Μισελίν Φρανσέ και Πιέρ Λαρκέ.
Η ταινία αναφέρεται σε μια μικρή επαρχιακή γαλλική πόλη όπου πολλοί κάτοικοι λαμβάνουν ανώνυμες επιστολές με μια μυστηριώδη υπογραφή «Το κοράκι» και οι οποίες περιέχουν δυσφημιστικές πληροφορίες. Το μυστήριο που περιβάλλει τα γράμματα τελικά κλιμακώνεται σε βία.
Το 1951, η ταινία ενέπνευσε τον Ότο Πρέμινγκερ που σκηνοθέτησε Το 13ο γράμμα (1951).
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία, η ήσυχη ζωή μιας μικρής γαλλικής επαρχιακής πόλης αναστατώνεται όταν αξιοσέβαστα μέλη της τοπικής κοινωνίας άρχισαν να λαμβάνουν ανώνυμες επιστολές με την υπογραφή «Το κοράκι», το περιεχόμενο των οποίων ήταν συκοφαντικό. Αυτές οι συκοφαντίες στόχευαν ιδιαίτερα στον γιατρό Ρεμί Ζερμαίν που τον κατηγορούσαν ότι κάνει αμβλώσεις και ότι διατηρεί παράνομη σχέση με τη Λώρα Βορζέ (σύζυγο συναδέλφου του ψυχιάτρου), καθώς και σε άλλους ανθρώπους της πόλης, αποκαλύπτοντας αμαρτωλά μυστικά.
Ο γιατρός Ζερμαίν άρχισε έρευνες για να ανακαλύψει την ταυτότητα του μυστηριώδους ανωνυμογράφου. Εμφανίστηκαν πολλά ύποπτα άτομα, σχεδόν ο καθένας θα μπορούσε να είναι ο ανωνυμογράφος, ακόμη και ο ίδιος γιατρός Ζερμαίν που κρύβει σκοτεινά μυστικά. Στο τέλος της ταινίας, ο γιατρός ανακαλύπτει την ταυτότητα από το μυστηριώδες «Κοράκι», αλλά τον βρίσκει δολοφονημένο από τη μητέρα ενός από τα θύματά του τη στιγμή που έγραφε την τελευταία επιστολή.
Έμπνευση
Η ταινία βασίζεται χαλαρά σε μια περίπτωση ανώνυμων επιστολών που είχε συνταράξει την πόλη Τυλ το 1917. Ανώνυμες επιστολές αποστέλλονταν στους κατοίκους που υπογράφονταν από κάποιον ως «Το μάτι της τίγρης». Η πρώτη έκδοση του σεναρίου γράφτηκε από τον Λουί Σαβάνς λίγο μετά την υπόθεση της Τυλ, χρόνια πριν από την τελική του παραγωγή. Οι διάλογοι της ταινίας έχουν γραφεί από τον Ανρί-Ζωρζ Κλουζό σε συνεργασία με τον Λουί Σαβάνς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό Κατηγορία:Ταινίες του 1943 Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Emotional Mugger
Το "Emotional Mugger" είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ του Ty Segall. Κυκλοφόρησε στις 22 Ιανουαρίου του 2016 από την Drag City Records. Παραγωγός ήταν ο ίδιος ο Segall σε συνεργασία με τον F. Bermudez. Για την προώθηση του άλμπουμ ο Segall έστειλε αντίτυπα του άλμπουμ, σε μορφή VHS, σε διάφορους κριτικούς. Στις 11 Νοεμβρίου του 2015 έγινε η επίσημη ανακοίνωση του άλμπουμ μαζί με τις ημερομηνίες των εμφανίσεων του καλλιτέχνη. Στις 2 Φεβρουαρίου του 2016 κυκλοφόρησε ένα 14-λεπτο βίντεο κλιπ το οποίο περιείχε διάφορα κομμάτια από το άλμπουμ σε σκηνοθεσία του Matt Yoka.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2016
Δημήτρης Βακρινός
Ο Δημήτρης Βακρινός (Πυρρή Αρκαδίας, 1962 – Φυλακές Κορυδαλλού, 12 Μαΐου 1997) ήταν Έλληνας αυτοκινητιστής (οδηγός ταξί), ο οποίος ομολόγησε την εν ψυχρώ δολοφονία για ασήμαντες αφορμές πέντε ανθρώπων και τις απόπειρες δολοφονίας άλλων επτά, στο χρονικό διάστημα 1987–1996. Είχε χαρακτηριστεί ως «ο δολοφόνος με το κράνος», καθώς συνήθιζε να πυροβολεί φορώντας το κράνος του μοτοσυκλετιστή.
Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1997, προφυλακίστηκε στις Φυλακές Κορυδαλλού, όπου και βρέθηκε νεκρός, κρεμασμένος από τα κορδόνια των παπουτσιών του σε μια σωλήνωση των λουτρών της φυλακής, στις 12 Μαΐου 1997, πριν διεξαχθεί η δίκη του.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Έλληνες κατά συρροή δολοφόνοι
Τρόμος στο Μετρό
Τρόμος στο Μετρό (αγγλικά: Creep) είναι ο τίτλος ταινίας τρόμου παραγωγής 2004, του σκηνοθέτη Κρίστοφερ Σμιθ, με πρωταγωνίστρια την Γερμανίδα ηθοποιό Φράνκα Ποτέντε. Η ταινία αφηγείται την ιστορία της Κέιτ, μιας νεαρής γυναίκας που βρίσκεται παγιδευμένη στο μετρό του Λονδίνου, καθώς ξυπνάει και συνειδητοποιεί ότι έχασε το τελευταίο τρένο και οι πόρτες έχουν κλειδώσει για τη νύχτα. Δεν μπορεί να βγει με κανέναν τρόπο και αποφασίζει να περιμένει μέχρι να ξημερώσει. Περιμένοντας ανακαλύπτει πως ένας άνδρας έχει σκοτώσει όλους τους επιβάτες και αποπειράται να την βιάσει. Αυτό όμως δεν είναι το βασικό της πρόβλημα...
Tagline: Your journey terminates here.
Φρίντριχ Βίλχελμ Τσαν
Βιογραφία
Ο Σαν σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου υπό τον Φρίντριχ Ντάνιελ φον Ρέκλινγκχαουζεν (1833–1910) και έγινε αναπληρωτής καθηγητής ανατομικής παθολογίας στη Γενεύη το 1876.
Ο Σαν δημοσίευσε έργα για το κυκλοφορικό σύστημα (αίμα, θρόμβωση, εμβολή, αρτηριακή νόσος, κ.λπ.) και για όγκους. Με τον Γκέοργκ Άλμπερτ Λύκε (1829-1894), δημοσίευσε την επιδραστική πραγματεία Chirurgie der Geschwülste, που αφορούσε τη χειρουργική όγκων. Άλλα αξιοσημείωτα γραπτά του Σαν περιλαμβάνουν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί παθολόγοι Κατηγορία:Ελβετοί παθολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Γενεύης
Στήβεν Τζέυ Γκουλντ
Ο Στήβεν Τζέυ Γκουλντ (αγγλ. Stephen Jay Gould, 10 Σεπτεμβρίου 1941 – 20 Μαΐου 2002) ήταν Αμερικανός παλαιοντολόγος, εξελικτικός βιολόγος και ιστορικός της επιστήμης. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και πλέον πολυδιαβασμένους συγγραφείς στην εκλαΐκευση της επιστήμης στη γενιά του. Το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του ο Γκουλντ ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και υπάλληλος στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη.
Η πιο σημαντική συμβολή του Γκουλντ στην εξελικτική βιολογία ήταν η θεωρία της διακεκομμένης ισορροπίας, που ανέπτυξε από κοινού με τον Νάιλς Έλντρετζ το 1972. Η θεωρία προτείνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της εξελίξεως χαρακτηρίζεται από μεγάλες περιόδους εξελικτικής σταθερότητας, που σπάνια διακόπτονται από γρήγορες περιόδους δημιουργίας νέων κλάδων ειδών. Η θεωρία αντιπαρατέθηκε ενάντια στη «σταδιακή φυλογένεση», τη διαδεδομένη ιδέα ότι η εξελικτική αλλαγή χαρακτηρίζεται από ένα πρότυπο ομαλής και συνεχούς μεταβολής στο αρχείο των απολιθωμάτων.
Το μεγαλύτερο μέρος της εμπειρικής έρευνας του Γκουλντ βασίσθηκε στα γένη χερσαίων σαλιγκαριών Poecilozonites και Cerion. Είχε επίσης σημαντική συμβολή στην εξελικτική αναπτυξιακή βιολογία, λαμβάνοντας ευρεία επαγγελματική αναγνώριση για το βιβλίο του Οντογένεση και Φυλογένεση. Στην εξελικτική θεωρία αντιτάχθηκε στον αυστηρό επιλεκτισμό, στην κοινωνιοβιολογία όπως εφαρμόζεται στους ανθρώπους και στην εξελικτική ψυχολογία. Πολέμησε κατά του δημιουργισμού και πρότεινε ότι η επιστήμη και η θρησκεία θα πρέπει να θεωρούνται δύο διακριτοί τομείς, των οποίων οι αρχές δεν αλληλεπικαλύπτονται.
Ο Γκουλντ ήταν γνωστός στο ευρύ κοινό κυρίως για τα 300 δημοφιλή δοκίμιά του στο περιοδικό Natural History και τα πολυάριθμα εκλαϊκευτικά βιβλία του. Τον Απρίλιο του 2000 η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ τον ονόμασε «Ζωντανό θρύλο».
Βιογραφικά δεδομένα
Σε ηλικία πέντε ετών ο Γκουλντ πήγε με τον πατέρα του στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, όπου, στην Αίθουσα των Δεινοσαύρων, συνάντησε για πρώτη φορά τον Tyrannosaurus rex. «Δεν είχα ιδέα ότι υπήρχαν τέτοια πράγματα – ήμουν εντυπωσιασμένος», θυμήθηκε κάποτε ο Γκουλντ. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισε να γίνει παλαιοντολόγος.
Οι γονείς του δεν έδιναν σημασία στη θρησκεία, οπότε και ο Γκουλντ δεν θρήσκευε, προτιμώντας να τον αποκαλούν αγνωστικιστή. Όταν ρωτήθηκε ευθέως αν ήταν αγνωστικιστής στο περιοδικό Skeptic, απάντησε:
Παρά το ότι «είχε ανατραφεί από έναν μαρξιστή πατέρα», δήλωσε ότι η πολιτική του πατέρα του ήταν «πολύ διαφορετική» από τη δική του. Περιγράφοντας τις δικές του πολιτικές απόψεις, είπε ότι «τείνουν προς τα αριστερά του κέντρου». Σύμφωνα με τον Γκουλντ, τα πολιτικά βιβλία που διάβασε με τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν το The Power Elite του Τσαρλς Ράιτ Μιλς τα πολιτικά γραπτά του Νόαμ Τσόμσκι.
Σπουδάζοντας στο Κολέγιο Άντιοκ στο Οχάιο στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Γκουλντ δραστηριοποιήθηκε στο κίνημα υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων και υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όταν παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο του Ληντς στην Αγγλία ως επισκέπτης προπτυχιακός φοιτητής, οργάνωσε εβδομαδιαίες διαδηλώσεις έξω από μια αίθουσα χορού του Μπράντφορντ όπου αρνιόνταν να δεχθούν μαύρους. Ο Γκουλντ συνέχισε αυτές τις διαδηλώσεις μέχρι να ανακληθεί η πολιτική. Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του και στα συγγραφικά του έργα, εκφράσθηκε ενάντια στην πολιτιστική καταπίεση σε όλες τις μορφές της, ειδικά σε αυτό που έβλεπε ως την ψευδοεπιστήμη που χρησιμοποιείται στην υπηρεσία του ρατσισμού και του σεξισμού.
Σε όλα τα επιστημονικά του κείμενα για το περιοδικό Natural History, ο Γκουλντ αναφερόταν συχνά στα ευρύτερα ενδιαφέροντα και ασχολίες του. Ως ενήλικας λάτρευε τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αλλά συχνά παραπονιόταν για την κακή αφήγηση και τη λανθασμένη παρουσίαση της επιστήμης. Άλλα ενδιαφέροντά του περιελάμβαναν το να τραγουδάει (είχε φωνή βαρύτονου) στο «Boston Cecilia», και ήταν μεγάλος λάτρης των οπερετών των Γκίλμπερτ και Σάλιβαν. Συνέλεγε σπάνια παλαιά βιβλία, είχε ενθουσιασμό για την αρχιτεκτονική και ευχαριστιόταν τους περιπάτους στην πόλη. Ταξίδευε συχνά στην Ευρώπη και μιλούσε τη γαλλική, τη γερμανική, τη ρωσική και την ιταλική γλώσσα. Μερικές φορές υπαινίχθηκε με θλίψη την τάση του να παίρνει κιλά.
Γάμος και οικογένεια
Ο Γκουλντ νυμφεύθηκε την καλλιτέχνιδα Ντέμπορα Λη (Deborah Lee) στις 3 Οκτωβρίου 1965. Την είχε γνωρίσει ως συμφοιτήτριά του στο Κολέγιο Άντιοκ. Απέκτησαν δύο γιους, τον Τζέσι και τον Ήθαν, και πήραν διαζύγιο το 1995. Ο δεύτερος γάμος του επιστήμονα το 1995 ήταν με τη γλύπτρια Ρόντα Ρόλαντ Σήρερ (Rhonda Roland Shearer).
Ασθένεια και θάνατος
Τον Ιούλιο του 1982 ο Γκουλντ έμαθε ότι έπασχε από περιτοναϊκό μεσοθηλίωμα, μια σπάνια μορφή καρκίνου που προσβάλλει την επένδυση της κοιλιάς (το περιτόναιο). Αυτός ο καρκίνος εντοπίζεται συχνά σε ανθρώπους που έχουν καταπιεί ή εισπνεύσει ίνες αμιάντου, μονωτικής ύλης που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του Μουσείου Συγκριτικής Ζωολογίας του Χάρβαρντ. Μετά από μια δύσκολη διετή ανάκαμψη, ο Γκουλντ δημοσίευσε μια στήλη για το περιοδικό Discover το 1985 με τίτλο «The Median Isn't the Message», η οποία συζητά την αντίδρασή του όταν είχε διαβάσει ότι «το μεσοθηλίωμα είναι ανίατο, με διάμεσο θνησιμότητα μόλις οκτώ μήνες μετά την ανακάλυψη.» Στο κείμενό του περιγράφει την πραγματική σημασία πίσω από αυτό το γεγονός και την ανακούφισή του όταν συνειδητοποίησε ότι οι στατιστικοί μέσοι όροι είναι χρήσιμες αφαιρέσεις και από μόνοι τους δεν περικλείουν «τον πραγματικό μας κόσμο της παραλλαγής, των αποχρώσεων και της συνέχειας»."
Ως υπέρμαχος της ιατρικής χρήσεως της κάνναβης, όταν έκανε χημειοθεραπεία για τον καρκίνο κάπνιζε μαριχουάνα για να ανακουφίζεται από τις μακρές περιόδους έντονης ναυτίας που αισθανόταν. Αργότερα είπε ότι δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί «οποιοσδήποτε με ανθρωπιστικά αισθήματα θα μπορούσε να στερήσει μια τόσο ευεργετική ουσία από ανθρώπους με τόσο μεγάλη ανάγκη απλώς και μόνο επειδή κάποιοι άλλοι τη χρησιμοποιούν για διαφορετικούς σκοπούς». Το 1998 η κατάθεση του Γκουλντ βοήθησε στην επιτυχία της μηνύσεως του ακτιβιστή Τζιμ Γουέικφορντ κατά του καναδικού δημοσίου για το δικαίωμα να καλλιεργεί, να κατέχει και να καταναλώνει ινδική κάνναβη για ιατρικούς λόγους.
Τον Φεβρουάριο του 2002, μετά από ακτινογραφία θώρακα, οι ογκολόγοι διέγνωσαν στον Γκουλντ καρκίνο τέταρτου σταδίου. Ο Γκουλντ πέθανε μόλις 10 εβδομάδες αργότερα, σε ηλικία 60 ετών, από μεταστατικό αδενοκαρκίνωμα του πνεύμονα, μια επιθετική μορφή καρκίνου που είχε ήδη εξαπλωθεί στον εγκέφαλο, το ήπαρ και τον σπλήνα του. Αυτός ο καρκίνος δεν είχε σχέση με την προηγούμενη περίοδο του περιτοναϊκού καρκίνου τού 1982. Πέθανε στο σπίτι του «σε ένα κρεβάτι στημένο στη βιβλιοθήκη της σοφίτας του στο Σόχο, περιτριγυρισμένος από τη σύζυγό του Ρόντα, τη μητέρα του Έληνορ και τα πολλά βιβλία που αγαπούσε»
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ο Γκουλντ ξεκίνησε τις σπουδές του στο Κολέγιο Άντιοκ στο Οχάιο, αποφοιτώντας με διπλή κατεύθυνση στη γεωλογία και τη φιλοσοφία το 1963. Στο διάστημα αυτό, σπούδασε και στο Πανεπιστήμιο του Ληντς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αφού ολοκλήρωσε ένα μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1967 υπό την καθοδήγηση του Νόρμαν Ντ. Νιούελ, προσλήφθηκε αμέσως στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου εργάσθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1973 το Χάρβαρντ τον προήγαγε σε καθηγητή της γεωλογίας και επιμελητή της παλαιοντολογίας των ασπόνδυλων στο Μουσείο Συγκριτικής Ζωολογίας του ιδρύματος.
Το 1982 τιμήθηκε με το «Βραβείο Χρυσής Πλάκας» της «Ακαδημίας των Επιτευγμάτων». Το 1983 του απονεμήθηκε υποτροφία στην Αμερικανική Ένωση για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS), της οποίας αργότερα διετέλεσε πρόεδρος (1999-2001). Το σχετικό δελτίο τύπου της AAAS ανέφερε «τις πολυάριθμες συνεισφορές του τόσο στην επιστημονική πρόοδο όσο και στη δημόσια κατανόηση της επιστήμης». Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Παλαιοντολογικής Εταιρείας (1985-1986) και της Εταιρείας για τη Μελέτη της Εξελίξεως (1990-1991).
Το 1989 ο Γκουλντ εκλέχθηκε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 1996 μέχρι τον θάνατό του, ο Γκουλντ ήταν επισκέπτης καθηγητής της Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης δια της υποτροφίας Βίνσεντ Άστορ. Το 2001 η Αμερικανική Ανθρωπιστική Ένωση τον ανεκήρυξε «Ανθρωπιστή της Χρονιάς» για το σύνολο του έργου του. Τέλος, το 2008 τιμήθηκε μεταθανατίως με το Μετάλλιο Δαρβίνου-Γουάλας, μαζί με 12 άλλους αποδέκτες, καθώς μέχρι το έτος εκείνο το μετάλλιο απονεμόταν μόνο μια φορά κάθε 50 χρόνια από τη Λινναία Εταιρεία του Λονδίνου. )
Η θεωρία της διακεκομμένης ισορροπίας
thumb|Το πρότυπο της διακεκομμένης ισορροπίας (επάνω) έχει μεγάλα διαστήματα μορφολογικής σταθερότητας, ακολουθούμενα από επεισόδια ταχείας εξελικτικής μεταβολής με κλαδογένεση. Αντιθέτως, η [[σταδιακή φυλογένεση (κάτω) είναι ένα πρότυπο αργής αλλά συνεχούς εξελίξεως.]] Ο Στήβεν Τζέυ Γκουλντ και ο συνάδελφός του Νάιλς Έλντρετζ ανέπτυξαν τη θεωρία της διακεκομμένης ισορροπίας (punctuated equilibria), που περιγράφει τον ρυθμό της δημιουργίας νέων ειδών όπως φαίνεται στο αρχείο των απολιθωμάτων. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η ειδογένεση συνέβαινε σχετικώς γρήγορα, εναλλασσόμενη με πολύ μακρύτερες περιόδους εξελικτικής σταθερότητας. Ο όρος punctuated equilibria οφείλεται στον Γκουλντ, αν και η θεωρία παρουσιάσθηκε αρχικώς από τον Έλντρετζ στη διδακτορική διατριβή του (που είχε ως θέμα τους τριλοβίτες) και το άρθρο του το προηγούμενο έτος με θέμα την αλλοπατρική ειδογένεση.
Σύμφωνα με τον Γκουλντ, η διακεκομμένη ισορροπία αναθεωρεί έναν πυλώνα «της κεντρικής λογικής της δαρβινικής θεωρίας». Μερικοί εξελικτικοί βιολόγοι έχουν υποστηρίξει ότι, ενώ η νέα θεωρία είχε «μεγάλο ενδιαφέρον για τη βιολογία γενικότερα», τροποποιούσε απλώς τον νεοδαρβινισμό με τρόπο ώστε να είναι πλήρως συμβατός με πράγματα ήδη γνωστά. Άλλοι βιολόγοι τονίζουν τη θεωρητική καινοτομία της διακεκομμένης ισορροπίας και υποστηρίζουν ότι η εξελικτική σταθερότητα ήταν κάτι το «απροσδόκητο για τους περισσότερους εξελικτικούς βιολόγους» και ότι «είχε μείζονες επιπτώσεις στην παλαιοντολογία και την εξελικτική βιολογία».
Εξελικτική αναπτυξιακή βιολογία
Ο Γκουλντ συνεισέφερε σημαντικά στην εξελικτική αναπτυξιακή βιολογία, ιδίως με το σύγγραμμά του Ontogeny and Phylogeny. Σε αυτό υπογραμμίζει τη σημασία της διαδικασίας της ετεροχρονίας (heterochrony), που συμπεριλαμβάνει δύο διαφορετικές διαδικασίες: τη νεοτενία και τις τερματικές προσθήκες. Στη νεοτενία η οντογένεση επιβραδύνεται και ο οργανισμός δεν φθάνει στο τέλος της αναπτύξεως του. Στην τερματική προσθήκη ένας οργανισμός προσθέτει στην ανάπτυξή του επιταχύνοντας και βραχύνοντας προγενέστερα στάδια της αναπτυξιακής διαδικασίας. Η επίδραση του Γκουλντ στο πεδίο της εξελικτικής αναπτυξιακής βιολογίας συνεχίζει να διακρίνεται σήμερα σε θέματα όπως η εξέλιξη των πτίλων (πούπουλων).
Επιλογισμός και κοινωνιοβιολογία
Ο Γκουλντ ήταν πρόμαχος της υπάρξεως βιολογικών περιορισμών εσωτερικής φύσεως στα αναπτυξιακά μονοπάτια, καθώς και άλλων εκτός φυσικής επιλογής (non-selectionist) δυνάμεων στην εξέλιξη. Αντί απευθείας προσαρμογών, θεώρησε πολλές ανώτερες λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου ως μια μη σκοπούμενη παράπλευρη συνέπεια της φυσικής επιλογής. Για να περιγράψει τέτοια χαρακτηριστικά, ο Γκουλντ και η παλαιοντολόγος Ελίζαμπεθ Βρμπα εφεύραν τον όρο «εξαρμογή» (exaptation). Ο Γκουλντ πίστευε ότι αυτό το χαρακτηριστικό του ανθρώπου υπονομεύει έναν ουσιώδη πυλώνα της κοινωνιοβιολογίας και της εξελικτικής ψυχολογίας.
Κατά της Κοινωνιοβιολογίας
Το 1975 ο συνάδελφος του Γκουλντ στο Χάρβαρντ Ε.Ο. Γουίλσον εισήγαγε την ανάλυσή του της ζωικής και ανθρώπινης συμπεριφοράς με βάση ένα κοινωνιοβιολογικό πλαίσιο, υποδεικνύοντας ότι πολλές κοινωνικές συμπεριφορές έχουν μια ισχυρή εξελικτική βάση. Ως απάντηση, οι Γκουλντ, Ρίτσαρντ Λεγουόντιν και άλλοι (σχημάτισαν μάλιστα μαζί και μια «Ομάδα μελέτης κοινωνιοβιολογίας» στην περιοχή της Βοστώνης) έγραψαν το μετέπειτα πολυαναφερόμενο γράμμα προς τη The New York Review of Books με τίτλο «Εναντίον της κοινωνιοβιολογίας». Αυτή η ανοικτή επιστολή επέκρινε την «ντετερμινιστική άποψη της ανθρώπινης κοινωνίας και των ανθρώπινων πράξεων» του Γουίλσον».
Ωστόσο ο Γκουλντ δεν απέκλειε κοινωνιοβιολογικές ερμηνείες για πολλές πλευρές της συμπεριφοράς των ζώων και αργότερα έγραψε: «Οι κοινωνιοβιολόγοι έχουν διευρύνει την περιοχή των επιλεκτικών ιστορημάτων τους επικαλούμενοι έννοιες της συμπεριληπτικής καταλληλότητας και επιλογής υπέρ των συγγενών προκειμένου να επιλύσουν (με επιτυχία, νομίζω) το πρόβλημα του αλτρουισμού — έως τότε το μεγαλύτερο εμπόδιο προς μία δαρβινική θεωρία της κοινωνικής συμπεριφοράς... Εδώ η κοινωνιοβιολογία είχε και θα συνεχίσει να έχει επιτυχία. Και εδώ της εύχομαι καλή επιτυχία. Διότι εκπροσωπεί μια επέκταση του βασικού δαρβινισμού σε μια περιοχή που θα έπρεπε να ισχύει.»
Εξελικτική πρόοδος
Σε μια κριτική του έργου του Γκουλντ Full House: The Spread of Excellence from Plato to Darwin, ο Ρίτσαρντ Ντόκινς συμφώνησε με το γενικό επιχείρημα του Γκουλντ, αλλά υποδεικνύει ότι παρατηρεί ενδείξεις μιας «τάσεως των εξελικτικών γραμμών να βελτιώνουν συσσωρευτικά την προσαρμοστικότητά τους προς τον ειδικότερο τρόπο ζωής τους, αυξάνοντας τον αριθμό των χαρακτηριστικών που συνδυάζονται μαζί σε προσαρμοστικά συμπλέγματα ... Με τον ορισμό αυτό, η προσαρμοστική εξέλιξη δεν κινείται απλώς τυχαίως προς την πρόοδο, είναι βαθιά, ενδογενώς και απαραιτήτως, προοδευτική.»
Πολιτισμική εξέλιξη
Τα επιχειρήματα του Γκουλντ για την πρόοδο στη βιολογική εξέλιξη δεν επεκτείνονταν στη γενική έννοια της «προόδου» ή στην έννοια της πολιτισμικής εξελίξεως. Στο βιβλίο του Full House συγκρίνει δύο έννοιες της προόδου. Την πρώτη, την εξελικτική, τη θεωρεί άκυρη για κάποιες βιλογικές περιπτώσεις, αλλά δέχεται ότι η εξέλιξη μπορεί να λειτουργεί στην ανθρώπινη πολιτισμική εξέλιξη μέσα από έναν λαμαρκιανό μηχανισμό. Ο Γκουλντ υποστηρίζει περαιτέρω ότι μια τέτοια πρόοδος αντανακλάται πιθανώς σε μερικά πολιτισμικά φαινόμενα όπως ο αθλητισμός, οι εικαστικές τέχνες και η μουσική. Σε αυτά, αντίθετα με τα βιολογικά συστήματα, το βασίλειο των αισθητικών δυνατοτήτων περιορίζεται από έναν «τοίχο» των ανθρώπινων ορίων και αισθητικών προτιμήσεων. Παραπέρα, ο Γκουλντ δηλώνει ότι τα επιχειρήματά του για τη βιολογική εξέλιξη δεν θα πρέπει να εφαρμόζονται στις πολιτισμικές μεταβολές, πολύ περισσότερο καθώς μπορεί να χρησιμοποιηθούν από τη «λεγόμενη πολιτική ορθότητα ως δόγμα που διατρανώνει κάθε ενδογενή πρακτική και έτσι δεν επιτρέπει καμιά διάκριση, καμιά κρίση και καμιά ανάλυση».
Κλαδιστική
Ο Γκουλντ δεν υιοθέτησε ποτέ την κλαδιστική ως μέθοδο διερευνήσεως εξελικτικών γραμμών και διαδικασιών, πιθανώς επειδή ανησυχούσε ότι τέτοιες διερευνήσεις θα οδηγούσαν σε παραμέληση των λεπτομερειών της ιστορικής βιολογίας, την οποία θεωρούσε σημαντικότατη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 αυτό τον ενέπλεξε σε μια αντιδικία με τον Ντέρεκ Μπριγκς, ο οποίος είχε αρχίσει να εφαρμόζει ποσοτικές κλαδιστικές τεχνικές στα απολιθώματα του σχιστόλιθου του Μπέρτζες στη Βρετανική Κολομβία, σχετικώς με τις μεθόδους που έπρεπε να εφαρμοσθούν στην ερμηνεία αυτών των απολιθωμάτων. Εκείνη τη δεκαετία η κλαδιστική αναδείχθηκε στην κυρίαρχη ταξινομική μέθοδο στην εξελικτική βιολογία. Οι φθηνοί και ισχυροί επιτραπέζιοι υπολογιστές κατέστησαν δυνατή την επεξεργασία μεγάλων ποσοτήτων δεδομένων σχετικώς με τους οργανισμούς και τα χαρακτηριστικά τους. Περίπου την ίδια εποχή η ανάπτυξη αποτελεσματικών τεχνικών PCR έφερε την εφαρμογή των κλαδιστικών μεθόδων αναλύσεως και στα βιοχημικά και γενετικά χαρακτηριστικά.
Ειδικότερη έρευνα στα σαλιγκάρια
Το μεγαλύτερο μέρος των εμπειρικών ερευνών του Γκουλντ αφορούσε δύο μόνο γένη χερσαίων σαλιγκαριών. Εστίασε τις πρώτες του έρευνες στο γένος των Βερμούδων Poecilozonites, ενώ αργότερα ασχολήθηκε με το γένος της Καραϊβικής Cerion. Κατά τον Γκουλντ «το Cerion είναι το χερσαίο σαλιγκάρι με τη μέγιστη ποικιλομορφία σε ολόκληρη τη Γη. Υπάρχουν 600 περιγραφέντα είδη του γένους, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς είδη, καθώς όλα ζευγαρώνουν μεταξύ τους και δίνουν υβριδικούς απογόνους. Ωστόσο οι ονομασίες των ειδών υπάρχουν προκειμένου να εκφράσουν ένα υπαρκτό φαινόμενο, που είναι αυτή η απίστευτη μορφολογική ποικιλία. Κάποια είδη έχουν σχήμα μπάλας του γκολφ, άλλα σχήμα μολυβιού ... Τώρα το κυρίως θέμα μου είναι η εξέλιξη της μορφής και το πρόβλημα του πώς μπορεί να υπάρξει αυτή η ποικιλομορφία με τόσο μικρή γενετική διαφορά, όσο μπορούμε να κρίνουμε, είναι πολύ ενδιαφέρον. Και αν μπορούσαμε να το λύσουμε, θα μαθαίναμε κάτι το γενικό σχετικώς με την εξέλιξη της μορφής.»]
Επίδραση
Ο Γκουλντ είναι ένας από τους συχνότερα αναφερόμενους επιστήμονες στο πεδίο της θεωρίας της εξελίξεως. Στο περιοδικό Paleobiology, το κυριότερο της ειδικότητάς του, μόνο ο Κάρολος Δαρβίνος και ο Τζωρτζ Γκέιλορντ Σίμπσον έχουν περισσότερες αναφορές. Επιπλέον, ο Γκουλντ ήταν ένας σεβάσμιος ιστορικός της επιστήμης. Ο ιστορικός Ρόναλντ Νάμπερς αναφέρεται ότι είπε: «Δεν μπορώ να πω πολλά για τις ικανότητες του Γκουλντ ως βιολόγου, αλλά εδώ και χρόνια τον θεωρώ ως τον δεύτερο πιο επιδραστικό ιστορικός της επιστήμης (μετά τον Τόμας Κουν).»
Η δομή της εξελικτικής θεωρίας
Λίγο πριν τον θάνατό του ο Γκουλντ δημοσίευσε το βιβλίο The Structure of Evolutionary Theory (= «Η δομή της εξελικτικής θεωρίας», 2002), μια εκτενή πραγματεία που ανακεφαλαιώνει τη δική του εκδοχή της σύγχρονης θεωρίας της εξελίξεως. Σε μια συνέντευξη για την ολλανδική τηλεοπτική σειρά Περί ωραιότητας και παρηγοριάς ο Γκουλντ σχολίασε: «Σε λίγο καιρό θα μπορέσω να συλλέξω σε έναν τόμο την άποψή μου για το πώς δουλεύει η εξέλιξη. Είναι μια μεγάλη παρηγοριά για μένα, γιατί αντιπροσωπεύει το απόσταγμα μιας ζωής σκέψεων σε ένα και μόνο έργο. Αυτό το βιβλίο δεν θα διαβαστεί ποτέ από πολύ κόσμο. Θα είναι υπερβολικά μεγάλο και θα απευθύνεται μόνο σε λίγες χιλιάδες ειδικούς — πολύ διαφορετικό από τα εκλαϊκευμένα μου κείμενα — αλλά με παρηγορεί επειδή είναι μια ευκαιρία να μαζέψω σε ένα μέρος έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης για την εξέλιξη, με τον οποίο έχω παλέψει σε όλη μου τη ζωή.»