cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντιάνα Άλβαρες Περέιρα ντε Μέλο
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1978 στη Γενεύη είναι το μοναδικό παιδί του Χάιμε Άλβαρες Περέιρα ντε Μέλο, 10ος Δούκας του Κανταβάλ και της δεύτερης συζύγου του Κλωντίν Μαργκαρίτ Τριτζ. Έχει τρία μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια από τον πρώτο γάμο του πατέρα της, την Ροσαλίντα, την Μαρία Γκρασιέλα και τον Χάιμε Τζ. και μια μικρότερη ετεροθαλής αδελφή την Αλεξάνδρα Ευγενία από την εξωσυζυγική σχέση του πατέρα της.
Σπούδασε διεθνής επικοινωνία στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Διαχειρίζεται τα ακίνητα του Οίκου του Κανταβάλ, τα οποία είναι ιστορικά και περιλαμβάνουν το Παλάτι των Δούκων του Κανταβάλ στην Έβορα και το κτήμα Muge στο Santarém. Είναι επίσης συγγραφέας πολλών βιβλίων για τις προσωπικότητες που σχετίζονται με την ιστορία της πορτογαλικής μοναρχίας, την οποία έχει δημοσιεύσει υπό την επωνυμία Ντιάνα ντε Κανταβάλ.
Το 2001 η Ντιάνα διαδέχτηκε τον πατέρα της στο δουκάτο του Κανταβάλ, ως 11η Δούκισσα του Κανταβάλ.
Στις 21 Ιουνίου 2008 η Ντιάνα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Κάρολο Φίλιππο, Δούκα του Ανζού στον Καθεδρικό Ναό της Έβορα. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς
Ο Γιαρόσουαφ Λέον Ιβασκιέβιτς (πολωνικά: Jarosław Leon Iwaszkiewicz), γνωστός και με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ελέουτερ (Eleuter, 20 Φεβρουαρίου 1894 – 2 Μαρτίου 1980), ήταν Πολωνός συγγραφέας, ποιητής, δοκιμιογράφος, δραματουργός και μεταφραστής. Αναγνωρίζεται για τα λογοτεχνικά επιτεύγματα του, ξεκινώντας από την ποίηση και την πεζογραφία που έγραψε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά το 1989, παρουσιάστηκε συχνά ως πολιτικός καιροσκόπος. Κατά τα ώριμα χρόνια του ζούσε στην κομμουνιστική Πολωνία, όπου κατείχε υψηλά αξιώματα (συμμετείχε στη συκοφαντία Πολωνών ομογενών, λογοτεχνικών και άλλων προσώπων, οι οποίοι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρέμειναν στη Δύση). Προτάθηκε τέσσερις φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το 1988, αναγνωρίστηκε ως Δίκαιος των Εθνών για τον ρόλο του στην προστασία των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιογραφία
Ο Ιβασκιέβιτς γεννήθηκε στο Κάλνικ, στο Κυβερνείο Κιέβου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (τώρα Όμπλαστ Βινίτσκα, Ουκρανία). Μετά τον θάνατο του πατέρα του (λογιστή), αυτός και η μητέρα του έζησαν στη Βαρσοβία το 1902-1904 και στη συνέχεια μετακόμισαν πίσω στο Κυβερνείο Κιέβου. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Κίεβο το 1912 και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κιέβου.
Το 1914, ταξίδεψε στη Σικελία και τη Βόρεια Αφρική με τον φίλο και μακρινό ξάδερφό του, Κάρολ Σιμανόφσκι, έναν συνθέτη του οποίου η όπερα Βασιλιάς Ρότζερ έδωσε αργότερα το λιμπρέτο. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Οκτώβριο του 1918, ο Ιβασκιέβιτς πήγε στη Βαρσοβία, όπου εντάχθηκε σε μια ομάδα νέων καλλιτεχνών που συνδέονταν με το περιοδικό Pro Arte et Studio. Έκανε το δημόσιο ντεμπούτο του ως ποιητής στο καφέ Pod Picadorem στις 29 Νοεμβρίου. Με τον Γιούλιαν Τούβιμ και τον Αντόνι Σουονίμσκι, ίδρυσε την ομάδα πειραματικών ποιητών Σκαμάντερ το 1919. μικρογραφία|250x250εσ| Πορτρέτο του Ιβασκιέβιτς και της συζύγου του, Άννα, από τον [[Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς (1922)]] Διορίστηκε γραμματέας του Μάτσεϊ Ράταϊ, διευθύνων του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας και υπηρέτησε με αυτή την ιδιότητα τα έτη 1923-1925. Ο Ιβασκιέβιτς εργάστηκε για ένα περιοδικό με το όνομα Wiadomości Literackie («Λογοτεχνικά Νέα») το 1924–1939. Δημοσίευσε επίσης τα έργα του σε πολλά περιοδικά, όπως η Gazeta Polska (1934–1938) και το Ateneum (1938–1939). Ήταν γραμματέας της Εταιρείας για την Ενθάρρυνση των Καλών Τεχνών (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych) και από το 1925 μέλος του πολωνικού PEN International. Από το 1927 με το Υπουργείο Εξωτερικών, διορίστηκε αρχικά επικεφαλής του τμήματος προώθησης της τέχνης του Τμήματος Τύπου και αργότερα στάλθηκε γραμματέας της πολωνικής αποστολής στην Κοπεγχάγη (1932–1935) και στις Βρυξέλλες (1935–1936). Ήταν μέλος της Συνδικαλιστικής Ένωσης Πολωνών Συγγραφέων (Związek Zawodowy Literatów Polskich) και το 1939 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ιβασκιέβιτς συμμετείχε στις δραστηριότητες του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους, εργαζόμενος στο Τμήμα Παιδείας, Επιστήμης και Πολιτισμού της Κυβερνητικής Αντιπροσωπείας για την Πολωνία. Συνεργάστηκε με τον Καθηγητή Στανίσουαφ Λόρεντς στις προσπάθειές του να προστατεύσει και να διασώσει τα έργα τέχνης της Πολωνίας. Ο Ιβασκιέβιτς και η σύζυγός του, Άννα, είχαν εκτενείς επαφές με τους εβραιοπολωνικούς κύκλους ιντελιγκέντσια και βοήθησαν τους πρώην γείτονες, φίλους και γνωστούς τους με διάφορους τρόπους κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας. Η κατοικία Villa Stawisko της οικογένειας Ιβασκιέβιτς χρησίμευσε ως κρυψώνα για πολλούς Εβραίους και Πολωνούς που αντιμετώπισαν την απειλή να συλληφθούν από τους Γερμανούς Ναζί, ειδικά μετά την καταστολή της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944. Κάποτε στην έπαυλη βρίσκονταν κρυμμένοι πάνω από 40 άνθρωποι. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η βίλα λειτούργησε επίσης ως κέντρο της πολωνικής υπόγειας λογοτεχνίας και τέχνης. μικρογραφία|250x250εσ| Η Villa Stawisko στην [[Ποτκόβα Λέσνα στεγάζει το Μουσείο Άννας και Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς]] Το 1945–1946, 1947–1949 και 1959–1980, ο Ιβασκιέβιτς υπηρέτησε ως επικεφαλής της Ένωσης Πολωνών Συγγραφέων. Το 1945-1949 και το 1955-1957 ήταν λογοτεχνικός διευθυντής του Πολωνικού Θεάτρου στη Βαρσοβία. Από τον Μάρτιο του 1947 έως τον Δεκέμβριο του 1949, εξέδιδε το περιοδικό Nowiny literackie («Λογοτεχνικά Νέα»). Ξεκινώντας το 1956, για πολλά χρόνια ήταν αρχισυντάκτης του μηνιαίου Twórczość («Δημιουργικότητα»). Επίσης, ήταν αντιπρόεδρος της Πολωνικής Λέσχης PEN το 1950–1965.
Υπηρέτησε ως μη κομματικός βουλευτής από το 1952 μέχρι τον θάνατό του το 1980. Στις τρεις τελευταίες θητείες του, ήταν Ανώτερος Διευθύνων του Σείμ. Ο Ιβασκιέβιτς έγραψε για τις βαθιά σοσιαλιστικές του πεποιθήσεις, αλλά ήταν αμφίθυμος και ιδιαιτέρως πικραμένος για την πολιτική πραγματικότητα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, εντός της οποίας λειτουργούσε επίσημα. Ωστόσο, εντυπωσιάστηκε πολύ από το σημείωμα εκτίμησης που έλαβε από τον Μπολέσουαφ Μπιέρουτ στην 40ή επέτειο της λογοτεχνικής καριέρας του Ιβασκιέβιτς. Το 1956 ενθουσιάστηκε από τα γεγονότα του Πολωνικού Οκτώβρη. Μετά από μια συνομιλία με τον Έντβαρντ Όχαπ το 1961, ο Ιβασκιέβιτς έγραψε: «Με κατηγορούν που δεν έκανα τίποτα ως μέλος του Σέιμ, αλλά μετά θέλουν να γίνω και πάλι βουλευτής». Συνέχισε τη δια βίου συνήθεια του να κάνει πολλά ταξίδια στο εξωτερικό.
Ο Ιβασκιέβιτς έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα, δραματικά έργα, δοκίμια, στήλες και μεταφράσεις από τη γαλλική, την αγγλική, τη ρωσική και τη δανική λογοτεχνία. Το σημαντικότερο επικό του μυθιστόρημα είναι το Sława i Chwała («Φήμη και Δόξα») – ένα πανόραμα της ζωής της πολωνικής ιντελιγκέντσια στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Ειδικότερα, χαίρει μεγάλης εκτίμησης για τα διηγήματά του, ένα είδος που ανέπτυξε και εκσυγχρόνισε. Χρησιμοποιώντας μεταβαλλόμενες μορφές και θέματα, καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ιβασκιέβιτς παρήγαγε συλλογές ποιημάτων μεγάλης σημασίας. Έγραψε θεατρικά έργα βασισμένα σε κλασικά μοτίβα και πολλά έργα που αντικατοπτρίζουν τα ενδιαφέροντα και τις αναζητήσεις του σε τομείς όπως η μουσική και το θέατρο, τα ταξίδια και η εκλαΐκευση του πολιτισμού.
Το 1936, ο Ιβασκιέβιτς κέρδισε τη Χρυσή Δάφνη (πολωνικά: Złoty Wawrzyn) που του απονεμήθηκε από την Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας. Τιμήθηκε δύο φορές με το Τάγμα της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας (1946 και 1947) και επίσης με το Τάγμα των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας το 1954. Το 1955, κέρδισε το Τάγμα της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας και το Μετάλλιο της 10ης Επετείου της Λαϊκής Πολωνίας. Το 1970 του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης Λένιν. Το 1974, ο Έντβαρντ Γκιέρεκ του απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας. Έλαβε επίτιμο διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1971 και το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο το 1979, καθώς και πολλά άλλα πολωνικά, ξένα και διεθνή βραβεία και διακρίσεις. Ωστόσο, τα έργα του Ιβασκιέβιτς αφαιρέθηκαν στην Πολωνία από τις συνιστώμενες αναγνώσεις του σχολείου μετά την κατάρρευση του Σοβιετικού Μπλοκ. Έκτοτε ανακτούν την αναγνώριση της αξίας και της κατάταξής τους.
Ο Τσέσλαφ Μίλος έγραψε τα εξής: «Ο Ιβασκιέβιτς είναι μια σπουδαία μορφή και οποιοσδήποτε ασχολείται με την πολωνική λογοτεχνία δεν μπορεί να τον παραλείψει. Ακόμα κι αν εξαιρεθούν κάποια κομμάτια της τεράστιας λογοτεχνικής του παραγωγής, απομένουν αρκετά, και ως μαρτυρία των τριών εποχών, για να του εξασφαλίσουν μια θέση υψηλότερη από αυτή οποιουδήποτε συγχρόνου του». Κατέληξε, «είναι κανείς σχεδόν διατεθειμένος να πιστέψει ότι κάποιοι άνθρωποι πιάνονται από περιστάσεις που προορίζονται για αυτούς, και ότι για αυτόν οι καλές τύχες, μετά την εξαθλίωση της νιότης του, άρχισαν στον Μεσοπόλεμο, για να αντέξουν και αργότερα». Γιατί ο Μίλος δεν μπορούσε να φανταστεί τον Ιβασκιέβιτς ως προσωπικότητα μετανάστη.
Ο Ιβασκιέβιτς πέθανε στις 2 Μαρτίου 1980 και κηδεύτηκε στις 5 Μαρτίου στο νεκροταφείο στο Μπρβίνουφ, κοντά στη Βαρσοβία, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία με στολή ανθρακωρύχου.
Προσωπική ζωή
Το 1922, ο Ιβασκιέβιτς παντρεύτηκε την Άννα Λίλποπ (1897–1979), συγγραφέα και μεταφράστρια, και κόρη του Στανίσουαφ Βίλχελμ Λίλποπ, ενός πλούσιου επιχειρηματία. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην Ποτκόβα Λέσνα κοντά στη Βαρσοβία. Το 1928, μετακόμισαν σε μια νεόδμητη βίλα που ο Ιβασκιέβιτς ονόμασε Stawisko (Σταβίσκο). Αυτή τη στιγμή στεγάζει ένα μουσείο αφιερωμένο στον Ιβασκιέβιτς και τη σύζυγό του. Απέκτησαν δύο κόρες: τη Μάρια (1924–2019) και την Τερέζα (1928–2012). Ο Ιβασκιέβιτς ήταν αμφιφυλόφιλος και ομοερωτικός. Αυτά τα θέματα είναι παρόντα στα ποιητικά και πεζογραφικά του έργα. Στα ημερολόγιά του περιγράφει τον εαυτό του ως «ομοφυλόφιλο». Ωστόσο, υπό το φως της τρέχουσας κατανόησης του ανθρώπινου σεξουαλικού προσανατολισμού και της βιογραφίας του, μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμφιφυλόφιλος. Ο Ιβασκιέβιτς βίωσε και περιέγραψε μια ιδιαίτερα έντονη σχέση με έναν νεότερο άνδρα άρρωστο στο τελικό στάδιο της φυματίωσης. Ξεκίνησε όταν ο συγγραφέας ήταν άνω των 60 ετών. Η σύζυγός του «ήξερε πάντα όλες του τις αγάπες».
Το 2012, η δισέγγονή του, Λουντβίκα Βουόντεκ, έγραψε ένα best seller βιογραφικό βιβλίο για τη ζωή του προπάππου της, με τίτλο Pra.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Πολωνία Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλοι άνδρες Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1976-1980) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1972-1976) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1969-1972) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1965-1969) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1961-1965) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1952-1956) Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών Κατηγορία:Πολωνοί ημερολογιογράφοι
Ουμβέρτος της Σαβοΐας-Αόστας
Ο Ουμβέρτος της Σαβοΐας-Αόστας (Τορίνο, 22 Ιουνίου 1889 - Κρεσπάντο ντελ Γκράπα του Βένετο, 19 Οκτωβρίου 1918) ήταν Ιταλός πρίγκιπας και στρατιωτικός, γόνος του βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας, από τον κλάδο της Σαβοΐας-Αόστας. Είχε τον τίτλο «κόμης του Σαλέμι». Υπηρέτησε στο ιππικό φτάνοντας μέχρι το βαθμό του υπίλαρχου.
Βιογραφία
Έλαβε το τίτλο «κόμης του Σαλέμι» όταν ήταν ακόμη βρέφος, με παραγγελία του θείου του, βασιλιά Ουμβέρτου. Η βασιλική εντολή διεκπεραιώθηκε ταχύτατα και στις 15 Δεκεμβρίου 1889 το ιταλικό Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε την απονομή του τίτλου. Με αυτόν τον τρόπο τιμήθηκε και η σικελική πόλη Σαλέμι, που είχε παίξει σημαντικό ρόλο την εποχή του Γκαριμπάλντι και των Χιλίων (I Mille di Garibaldi) στον αγώνα για την ενοποίηση της Ιταλίας. (Συμβολικά, το Σαλέμι αναφέρεται ως prima capitale d'Italia, δηλ. πρώτη πρωτεύουσα της Ιταλίας).
Όταν ήταν ενός έτους, ο πατέρας του απεβίωσε. Από τον πρώτο γάμο του πατέρα του είχε τρεις αδελφούς: τον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο (δούκας της Αόστας), τον Βίκτορα Εμμανουήλ (κόμης του Τορίνου) και τον Αμεδαίο Λουδοβίκο (δούκας των Αμπρούτσι).
Αποφοίτησε από το Κολλέγιο των Βαρναβιτών του Μονκαλιέρι (πέριξ του Τορίνου), έγινε γερουσιαστής σε ηλικία 21 ετών και αμέσως μετά σπούδασε για λίγο στη Ναυτική Ακαδημία στο Λιβόρνο. Το 1911 κατηγορήθηκε για μια μικροκλοπή και ο εξάδελφός του, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας, αντέδρασε -σύμφωνα με μια αναφορά στον τύπο της εποχής- διατάσσοντας τη σύλληψή του, σα να ήταν κοινός θνητός. Όμως παρενέβη άμεσα η μητέρα του Ουμβέρτου, που τον φυγάδευσε εκτός του Τορίνου και, απευθυνόμενη στον βασιλιά, τον κάλεσε να πραγματοποιήσει, αν τολμά, τη σύλληψη του γιου της. Τελικά, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ φέρεται να διέταξε αρχικά τον περιορισμό του στο οικογενειακό καστέλο του Μονκαλιέρι και, κατόπιν, να υπηρετήσει για ένα 18μήνο σε πολεμικό πλοίο εν πλω, υπό την επιτήρηση και καθοδήγηση ενός συνταγματάρχη της χωροφυλακής.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε εθελοντικά στις ένοπλες δυνάμεις της Ιταλίας. Αρχικά, ως απλός στρατιώτης, πυροβολητής του συντάγματος «Guide». Τον Μάιο του 1915 εντάχθηκε ως ανθυπίλαρχος σε ένα σύνταγμα ιππικού από την Κατάνια. Τιμήθηκε με δυο αργυρά πολεμικά μετάλλια. To ένα από αυτά το κέρδισε για τη στάση που επέδειξε ως αξιωματικός ρίψης βομβίδων και χειροβομβίδων, κατά την απόκρουση της Αυστρο-γερμανικής επίθεσης στην περιοχή της Βιτσέντσας, προς τα τέλη του 1917. Προήχθη μάλιστα «επ' ανδραγαθία» σε υπίλαρχο της Επιλαρχίας (τάγματος) Βομβαρδιστών (Batteria Bombardieri) του συντάγματός του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Ερευνητικό Ινστιτούτο Ιολογίας της Ουχάν
To Ερευνητικό Ινστιτούτο Ιολογίας της Ουχάν (中国科学院武汉病毒研究所), είναι ένα ερευνητικό κέντρο που διοικείται από την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών (CAS).
Άνοιξε το 2015 και ήταν το πρώτο εργαστήριο βιοασφάλειας 4 (BSL-4) της Κίνας.
Το 2020, το εργαστήριο κατέστη κεντρικό θέμα κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού 2019-20 (covid 19) τόσο για τα επιστημονικά δεδομένα που διέθετε από τις έρευνες του σχετικά με τον ιό SARS-CoV-2, αλλά επίσης ως πιθανή πηγή εστίας, ιδίως λόγω μελετών που έκανε στον κορονοϊό των νυχτερίδων.
Ιστορία
Το Ινστιτούτο ιδρύθηκε το 1956 ως Εργαστήριο Μικροβιολογίας της Ουχάν υπό την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών (CAS).
Το 1961 έγινε Ινστιτούτο Μικροβιολογίας της Νότιας Κίνας και το 1962 μετονομάστηκε σε Ερευνητικό Ινστιτούτο Μικροβιολογίας της Ουχάν (Wuhan Microbiology Institute).
Το 1970, έγινε το Ινστιτούτο Μικροβιολογίας της επαρχίας Χουμπέι όταν η Επιτροπή Επιστήμης και Τεχνολογίας του Χουμπέι ανέλαβε τη διοίκηση.
Τον Ιούνιο του 1978, επιστράφηκε στο CAS και μετονομάστηκε σε Ερευνητικό Ινστιτούτο Ιολογίας της Ουχάν. .
Το 2015, το Εθνικό Εργαστήριο Βιοασφάλειας ολοκληρώθηκε με κόστος 300 εκατομμυρίων Γιουάν (40 εκατομμύρια ευρώ) σε συνεργασία με Γάλλους μηχανικούς από τη Λυών και ήταν το πρώτο εργαστήριο βιολογικής ασφάλειας 4 (BSL-4) που κατασκευάστηκε στην ηπειρωτική Κίνα.
Το εργαστήριο πήρε μια δεκαετία για να ολοκληρωθεί από τη σύλληψή του το 2003 και επιστήμονες όπως ο Αμερικανός μοριακός βιολόγος Richard H. Ebright εξέφρασαν την ανησυχία τους για προηγούμενες αποδράσεις του ιού SARS σε κινεζικά εργαστήρια στο Πεκίνο και για το ρυθμό και την κλίμακα των σχεδίων της Κίνας για επέκταση σε εργαστήρια BSL-4.
Το Εργαστήριο έχει ισχυρούς δεσμούς με το Εθνικό Εργαστήριο του Galveston στο Πανεπιστήμιο του Τέξας.
Το 2020, ο Ebright αποκάλεσε το Ινστιτούτο ένα «ινστιτούτο έρευνας παγκόσμιας κλάσης που διεξάγει έρευνα παγκόσμιας κλάσης στη ιολογία και την ανοσολογία».
Έρευνα κορωνοϊών
Το 2005 μια ομάδα ερευνητών από το Ερευνητικό Ινστιτούτο Ιολογίας της Ουχάν δημοσίευσε έρευνα σχετικά με την προέλευση του SARS κορονοϊού, διαπιστώνοντας ότι οι Ρινολοφίδες νυχτερίδες της Κίνας (Rhinolophidae, horseshoe bats) είναι φυσικές αποθήκες κορονοϊών τύπου SARS.
Συνεχίζοντας αυτό το έργο για μια περίοδο ετών, ερευνητές από το Ινστιτούτο δειγματολογούσαν χιλιάδες νυχτερίδες από περιοχές σε ολόκληρη την Κίνα, απομονώνοντας πάνω από 300 αλληλουχίες κορονοϊών νυχτερίδων
Το 2015, μια ομάδα, συμπεριλαμβανομένων των επιστημόνων του Ινστιτούτου, δημοσίευσε επιτυχημένη έρευνα σχετικά με το κατά πόσο θα μπορούσε ένας  κορονοϊός από νυχτερίδα για να μολύνει Αθάνατη κυτταρική γραμμή Hela.
Η ομάδα σχεδίασε έναν υβριδικό ιό, που συνδυάζει έναν κοροναϊό με νυχτερίδες με έναν ιό SARS που είχε προσαρμοσθεί για να αναπτυχθεί σε ποντίκια και να μιμείται την ανθρώπινη νόσο.
Ο υβριδικός ιός ήταν σε θέση να μολύνει ανθρώπινα κύτταρα.
Το 2017, μια ομάδα από το Ινστιτούτο ανακοίνωσε ότι οι κοροναϊοί που βρίσκονται σε Ρινολοφίδες νυχτερίδες σε μια σπηλιά στην Ουχάν περιέχουν όλα τα γενετικά κομμάτια του ιού SARS και υποθέτουν ότι ο άμεσος προγόνων του ανθρώπινου ιού προέρχεται από αυτό το σπήλαιο.
Η ομάδα, η οποία πέρασε πέντε χρόνια δειγματοληψία των νυχτερίδων στο σπήλαιο, σημείωσε την παρουσία ενός χωριού μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά, και προειδοποίησε για "τον κίνδυνο της εξάπλωσης σε ανθρώπους και την εμφάνιση μιας ασθένειας παρόμοιας με το SARS".
2019-20 πανδημία του κοροναϊού
Κύριο λήμμα: Πανδημία κορονοϊού 2019–20
Το Ινστιτούτο έλεγξε τη συλλογή του κορονοϊού και διαπίστωσε ότι ο νέος ιός ήταν 96% πανομοιότυπος με ένα δείγμα που οι ερευνητές του είχαν πάρει από Ρινολοφίδες νυχτερίδες στη νοτιοδυτική Κίνα.
Καθώς ο ιός εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, το Ινστιτούτο συνέχισε την έρευνα. Τον Φεβρουάριο του 2020, οι New York Times ανέφεραν ότι μια ομάδα με επικεφαλή τον Shi Zhengli στο Ινστιτούτο ήταν ο πρώτος που ταυτοποίησε, ανέλυσε και ονόμασε τη γενετική ακολουθία του Novel coronavirus (2019-nCoV) και το ανέβασε σε δημόσιες βάσεις δεδομένων για επιστήμονες ώστε ο κόσμος να τον κατανοήσει,.
Το Φεβρουάριο του 2020, το Ινστιτούτο ζήτησε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Κίνα για τη χρήση του remdesivir, ενός πειραματικού φαρμάκου που ανήκει στην Gilead Sciences, το οποίο το Ινστιτούτο διαπίστωσε ότι ανέστειλε τον ιό in vitro σε μια κίνηση που εξέφρασε επίσης ανησυχίες σχετικά με τη διεθνή πνευματική ιδιοκτησία δικαιώματα.
Σε μια δήλωση, το Ινστιτούτο δήλωσε ότι δεν θα ασκήσει τα νέα του δικαιώματα κινεζικής ευρεσιτεχνίας "αν οι σχετικές ξένες εταιρείες προτίθενται να συμβάλουν στην πρόληψη και τον έλεγχο της επιδημίας της Κίνας".
Ανησυχίες
Το Ινστιτούτο φημολογήθηκε ως πηγή για την πανδημία του κοροναϊού 2019-20, ως αποτέλεσμα των ισχυρισμών για βιοαπόφραξη μια ιδέα που απέρριψαν ορισμένοι εμπειρογνώμονες των Η.Π.Α., σημειώνοντας ότι το Ινστιτούτο δεν ήταν κατάλληλο για βιολογική έρευνα και ότι οι περισσότερες χώρες είχαν εγκαταλείψει τα βιολογικά όπλα ως άκαρπες και ότι δεν υπήρχαν ενδείξεις ότι ο ιός ήταν γενετικά τροποποιημένος.
Τον Φεβρουάριο του 2020, ο ερευνητής του ιού και ο παγκόσμιος ερευνητής κορονοειδών Trevor Bedford παρατήρησαν ότι «Τα στοιχεία που έχουμε είναι ότι οι μεταλλάξεις [στον ιό] είναι απολύτως συμβατές με τη φυσική εξέλιξη».
Από την άλλη πλευρά, ακόμη και πριν από την εμφάνιση της πανδημίας, ορισμένοι ιολόγοι αμφισβήτησαν αν προηγούμενα πειράματα για τη δημιουργία νέων κοροναϊών στο εργαστήριο δικαιολόγησαν τον πιθανό κίνδυνο τυχαίας απελευθέρωσης.
Τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο του 2020, το Ινστιτούτο υπόκειται σε περαιτέρω θεωρίες συνωμοσίας και ανησυχίες ότι ήταν η πηγή της εκδήλωσης μέσω τυχαίας διαρροής , την οποία δημόσια απέκλεισε.
Τα μέλη των ερευνητικών ομάδων του Ινστιτούτου υπόκεινται επίσης σε διάφορες θεωρίες συνωμοσίας συμπεριλαμβανομένου του Shi, ο οποίος έκανε διάφορες δημόσιες δηλώσεις που υπερασπίζονται το Ινστιτούτο
Ενώ ο Ebright αρνήθηκε πολλές θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με το ινστιτούτο, είπε στο BBC ότι αυτό δεν αντιπροσωπεύει την πιθανότητα να «εξαλειφθεί τελείως» ο ιός από την είσοδο του πληθυσμού λόγω εργαστηριακού ατυχήματος.
Τον Απρίλιο του 2020, η Washington Post δημοσίευσε συνέντευξη από τον Ebright, ο οποίος θεωρούσε ότι «η πρώτη ανθρώπινη μόλυνση θα μπορούσε να είχε συμβεί ως φυσικό ατύχημα», αλλά ότι «θα μπορούσε επίσης να συμβεί ως εργαστηριακό ατύχημα, π.χ. με τυχαία μόλυνση εργαστηριακού εξοπλισμού " και σημειώνοντας ότι οι κορονοϊοί νυχτερίδας μελετήθηκαν στην Ουχάν στο ερευνητικό κέντρο, "που παρείχε ελάχιστα μέτρα προστασίας".
Ο Ebright συζήτησε για ένα βίντεο από το Δεκέμβριο που έδειχνε ότι οι υπάλληλοι του ερευνητικού κέντρου "συλλέγαν κορονοϊούς από νυχτερίδες με ανεπαρκή εξοπλισμό ατομικής προστασίας και μη ασφαλείς επιχειρησιακές πρακτικές".
το ερευνητικό κέντρο επιβεβαίωσε αυτά τα βίντεο από το 2017 και το 2019 του ερευνητή τους Tian Junhua, λέγοντας: "ότι, ενώ συνελάμβαναν νυχτερίδες σε μια σπηλιά" ξέχασε να πάρει προστατευτικά μέτρα "έτσι ώστε" τα ούρα της να στάζουν πάνω στο κεφάλι του σαν σταγόνες βροχής "
Ερευνητικά Κέντρα
Το Ινστιτούτο περιλαμβάνει τα ακόλουθα ερευνητικά κέντρα:
• Κέντρο Αναδυόμενης Λοιμωτικής Νόσου
• Κινεζικό Κέντρο Ιών και Βιοπληροφορική
• Κέντρο Εφαρμοσμένης και Περιβαλλοντικής Μικροβιολογίας
Γιόζεφ Άρνολντ (πρεσβύτερος)
thumb|right|250px|Νωπογραφία του Γιόζεφ Άρνολντ στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην Λάγιεν, 1845 Ο Γιόζεφ Άρνολντ (γερμ. Josef Arnold der Ältere) (1788-1879) υπήρξε Τιρολέζος αγιογράφος της Ναζαρηνής σχολής.
Ερευνητικό Ινστιτούτο Ιολογίας της Ουχάν
Ερευνητικά Κέντρα
• Τμήμα Αναλυτικής Βιοχημείας και Βιοτεχνολογίας
Γιόζεφ Άρνολντ (πρεσβύτερος)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1788 στο Στανς του Τιρόλου. Έμαθε να ζωγραφίζει και άρχισε να εργάζεται ως διακοσμητής στην παραγωγή ξύλινων παπουτσιών. Από παιδί εργάστηκε στα χωράφια για να θρέψει την οικογένειά του. Έμαθε να ζωγραφίζει αγιογραφίες στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (γερμ., St. Georgenberg-Fiecht), και επισκέφτηκε την Ακαδημία Εικαστικών Τεχνών της Βιέννης από το 1818 ως το 1825. Στη Βιέννη νυμφεύτηκε την Φρανσίσκα Κουχίνκα, και απόκτησαν δύο γιους, τον επίσης Γιόζεφ Άρνολντ (νεότερο) και τον Άλοϊς, οι οποίοι έγιναν ζωγράφοι και αγιογράφοι. Περιόδευσε την Ιταλία, διέκοψε όμως το ταξίδι του μετά από τρεις μήνες, επειδή αρρώστησε. Απεβίωσε στις 23 Φεβρουαρίου 1879 στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας.
Ερευνητικό Ινστιτούτο Ιολογίας της Ουχάν
Ερευνητικά Κέντρα
• Τμήμα Μοριακής Ιολογίας
Γιόζεφ Άρνολντ (πρεσβύτερος)
Αγιογραφίες του
Διακόσμησε το εσωτερικό πολλών εκκλησιών, μεταξύ των οποίων, και αλλού.
Ερευνητικό Ινστιτούτο Ιολογίας της Ουχάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Κίνα
Γιόζεφ Άρνολντ (πρεσβύτερος)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι
Μουσείο Νόμπελ
Το Μουσείο Νόμπελ (σουηδ.: Nobelmuseet) είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στην πληροφόρηση για τα Βραβεία Νόμπελ, τη ζωή του ιδρυτή τους Άλφρεντ Νόμπελ (1833-1896), καθώς και των βραβευθέντων με Νόμπελ από το 1901 μέχρι σήμερα. Το μουσείο βρίσκεται, μαζί με τη Σουηδική Ακαδημία και τη Βιβλιοθήκη Νόμπελ, στο κτίριο του πρώην Χρηματιστηρίου (Börshuset), στη βόρεια πλευρά της πλατείας Stortorget στην Gamla stan, την παλιά πόλη στο κέντρο της Στοκχόλμης, στη Σουηδία. Πολύ ενδιαφέρον τμήμα του μουσείου θεωρείται η έκθεση αντικειμένων δωρημένων από ανθρώπους που τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ, μαζί με αστείες και προσωπικές ιστορίες από τις ζωές τους.
thumb|left|Μοντέλο [[Φουλερένιο|φουλερενίου στην έκθεση του μουσείου]] Εκτός από τα εκθέματά του, το μουσείο προσφέρει ταινίες, θεατρικές παραστάσεις και συζητήσεις για την επιστήμη, ενώ στεγάζει βιβλιοπωλείο, κατάστημα αναμνηστικών. Υπάρχουν εκθέσεις που αφορούν ιδιαιτέρως διάσημα πρόσωπα, όπως τη Μαρία Κιουρί, τον Ουίνστον Τσώρτσιλ και τον Νέλσον Μαντέλα. Συχνά επίσης οργανώνονται ευφάνταστες εκθέσεις, όπως η «Sketches of science», μία φωτογραφική έκθεση στην οποία 42 τιμημένοι με Νόμπελ φωτογραφήθηκαν μαζί με το δικής τους δημιουργίας σκίτσο με θέμα την ανακάλυψή τους που βραβεύθηκε. (Αυτή η έκθεση έχει περιοδεύσει και σε άλλα μέρη του κόσμου, μέχρι το Ντουμπάι και τη Σιγκαπούρη). Το Μουσείο Νόμπελ εγκαινιάσθηκε την άνοιξη του 2001, με την ευκαιρία της εκατοστής επετείου των Βραβείων Νόμπελ. Από τότε, η μεγάλη ζήτηση για ξεναγήσεις από τάξεις σχολείων έχουν δημιουργήσει το αδιαχώρητο στις αίθουσές του, οπότε φιλοδοξία των διοικούντων είναι να το μεταφέρουν σε ένα καταλληλότερο κτίριο στο νησί Σκεπσχόλμεν και συγκεκριμένα στην πρώην εκκλησία (τη Skeppsholmskyrkan). Στο νησί αυτό στα ανατολικά του κέντρου της Στοκχόλμης υπάρχουν ήδη πολλά μουσεία και άλλα σχετικά ιδρύματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νομπελ Νομπελ Μουσείο Νομπ
Γεωγραφία της Ουγγαρίας
Η Ουγγαρία είναι χώρα της Κεντρικής Ευρώπης χωρίς έξοδο στη θάλασσα, με έκταση 93.032 χλμ². Το μήκος της, στη διεύθυνση ανατολή-δύση, είναι 524 χλμ, ενώ το πλάτος της, στη διεύθυνση βορράς-νότος, είναι περίπου 250 χλμ. Συνορεύει με την Αυστρία στα δυτικά, με τη Σερβία, την Κροατία και τη Σλοβενία στα νότια και τα νοτιοδυτικά, με τη Ρουμανία στα νοτιοανατολικά, με την Ουκρανία στα βορειοανατολικά και με τη Σλοβακία στα βόρεια.
Το μεγαλύτερο μέρος της Ουγγαρίας βρίσκεται σε υψόμετρο μικρότερο των 200 μέτρων. Παρά το ότι διαθέτει και ορεινούς όγκους, λιγότερο από το 2% της εκτάσεως της χώρας βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 300 μέτρων. Η χώρα χαρακτηρίζεται επίσης από την ύπαρξη δύο μεγάλων ποταμών, του Δούναβη και του Τίσα. Ο δεύτερος είναι παραπόταμος του πρώτου, αλλά το σημείο συναντήσεώς τους βρίσκεται εκτός Ουγγαρίας. Είναι και οι δύο πλωτοί (ο Δούναβης και στα 417 χλμ που διανύει στην Ουγγαρία, ενώ ο Τίσα σε 444 χλμ στη χώρα), και αποτελούν σημαντικές μεταφορικές οδούς. Χαρακτηριστικό της χώρας είναι και η ύπαρξη μιας μεγάλης λίμνης, της Μπάλατον, που είναι η μεγαλύτερη σε ολόκληρη την Κεντρική Ευρώπη και ένας από τους κυριότερους τουριστικούς προορισμούς στη χώρα, ελλείψει θάλασσας. Οι υπόλοιποι ποταμοί και λίμνες της Ουγγαρίας είναι πολύ μικρότερα, π.χ. η δεύτερη σε έκταση λίμνη της χώρας είναι τεχνητή (στον Τίσα).
Η Ουγγαρία αποτελείται από τρεις μεγάλες φυσικές περιοχές:
Ο πολυτιμότερος φυσικός πόρος της χώρας είναι το εύφορο έδαφός της, αν και η ποιότητά του παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις. Περίπου το 70% της συνολικής εκτάσεως της Ουγγαρίας είναι κατάλληλη για τη γεωργία, και από αυτή το 72% είναι αρόσιμη γη. Η χώρα δεν διαθέτει μεγάλες εγχώριες πηγές ενέργειας, ούτε πρώτες ύλες που χρειάζονται για τη βιομηχανική ανάπτυξη.
Πεδιάδες και λόφοι
Η Μικρή Ουγγρική Πεδιάδα (ή Μικρό Άλφελντ, ουγγρ. Kisalföld) είναι μια επίπεδη τεκτονική λεκάνη με έκταση περί τα 8.000 χλμ² στη βορειοδυτική Ουγγαρία, που απλώνεται και στη Σλοβακία και την Αυστρία κατά μήκος του κάτω ρου του ποταμού Ράμπα ή Ράαμπ, με υψηλής ποιότητας εύφορα εδάφη.
Η Υπερδουναβία καταλαμβάνει τα δυτικά της χώρας, οριζόμενη από τον Δούναβη, τον ποταμό Ντράβα και μέρος των συνόρων με τη Σλοβενία και την Κροατία. Περιλαμβάνει τις λίμνες Νόιζιντλερ (ουγγρ. Fertő tó) και Μπάλατον. Είναι κυρίως λοφώδης, αλλά επίσης κυρίως αγροτική, με θαυμάσιες σοδειές, κτηνοτροφία και αμπελουργία. Κάποιος ορυκτός πλούτος, ακόμα και πετρέλαιο, έχει βρεθεί κοντά στα σύνορα με την Κροατία, στην Κομητεία Ζάλα.
Η Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα (ή Μέγα Άλφελντ, ουγγρ. Nagyalföld), περισσότερο από το μισό της εκτάσεως της χώρας, περιέχει τη λεκάνη του ποταμού Τίσα και των παραποτάμων του. Πλαισιωμένη από βουνά, εμφανίζει ποικιλία εδαφών: εύφορο, αμμώδες, βαλτότοπους και άγονες περιοχές. Οι Ούγγροι την κατοικούν εδώ και τουλάχιστον χίλια χρόνια και η λεγόμενη «Πανοννική Στέπα» είναι συνδεδεμένη με μεγάλο μέρος του φολκλόρ τους. Κατά τους πρώτους από αυτούς τους αιώνες η Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα δεν ευνοούσε τη γεωργία, επειδή πλημμύριζε συχνά, ωστόσο έθρεφε ως βοσκότοπος τεράστια κοπάδια από βοοειδή και άλογα, από όπου και η παράδοση των περίφημων ουγγρικών αλόγων. Μετά το 1850 το κράτος χρηματοδότησε έργα για τον έλεγχο των νερών και την αποστράγγιση της πεδιάδας. Τότε η γη άρχισε να καλλιεργείται και συνακόλουθα ο ρόλος της κτηνοτροφίας περιορίσθηκε.
Βουνά
Μολονότι όλη σχεδόν η έκταση της χώρας βρίσκεται σε χαμηλά υψόμετρα, η Ουγγαρία έχει αρκετές λοφοσειρές και χαμηλές οροσειρές. Αυτές μπορούν να ταξινομηθούν σε 4 γεωγραφικές ενότητες, από τα δυτικά στα ανατολικά: Αλποκάλγια (= «πρόποδες των Άλπεων»), Υπερδουνάβια Όρη, Μέτσεκ και Βόρεια Ουγγρικά Όρη. Τα Αλποκάλια βρίσκονται κατά μήκος των συνόρων με την Αυστρία και η υψηλότερη κορυφή τους είναι το Ίροτ-κε με υψόμετρο 882 μέτρα. Τα Υπερδουνάβια Όρη εκτείνονται από τα δυτικά της λίμνης Μπάλατον μέχρι την Καμπή του Δούναβη κοντά στη Βουδαπέστη, όπου συναντούν τα Βόρεια Ουγγρικά Όρη. Η υψηλότερη κορυφή τους είναι η Πίλις (υψόμετρο 757 μ.). Τα όρη Μέτσεκ (προφέρ. Μετ-σεκ) είναι η νοτιότερη ορεινή περιοχή της χώρας, βόρεια του Πετς, και η υψηλότερη κορυφή τους είναι η Ζένγκε (682 μέτρα).
Οι υψηλότερες κορυφές
275px|thumb|Το όρος Κέκες Οι εννέα πρώτες από τις παρακάτω δέκα υψηλότερες κορυφές της Ουγγαρίας ανήκουν στα Βόρεια Ουγγρικά Όρη.
Κλίμα
Η Ουγγαρία έχει κυρίως ηπειρωτικό κλίμα, με ψυχρούς χειμώνες και θερμά καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 10 °C: το θέρος 27 έως 35°C και τον χειμώνα 0 έως -15°C, με ακραίες θερμοκρασίες κάθε καλοκαίρι περί τους 42 °C και κάθε χειμώνα περί τους -35 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 600 χιλιοστόμετρα. Η κατανομή και η συχνότητα των βροχοπτώσεων είναι απρόβλεπτες. Το δυτικό μέρος της Ουγγαρίας συνήθως δέχεται περισσότερη βροχή από το ανατολικό, όπου ξηρασίες είναι δυνατό να συμβούν το καλοκαίρι. Οι καιρικές συνθήκες στη Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα μπορεί να γίνουν ιδιαιτέρως τραχιές, με θερμά καλοκαίρια, πολύ κρύους χειμώνες και ξηρασία.
Ποταμοί
Οι πηγές των μεγαλύτερων ποταμών της Ουγγαρίας βρίσκονται έξω από τα όρια της χώρας. Οι δύο σημαντικότεροι ποταμοί, ο Δούναβης και ο Τίσα (ή Τάις), είναι πλωτοί σε όλο τους το μήκος εντός της Ουγγαρίας και έχουν πολλούς παραπόταμους.
Λίμνες
Η Ουγγαρία έχει αρκετές λίμνες, μεταξύ των οποίων τη μεγαλύτερη στην Κεντρική Ευρώπη, τη Λίμνη Μπάλατον, γνωστό τουριστικό προορισμό. Ξεχωρίζουν επίσης η Λίμνη Χέβιζ, η μεγαλύτερη θερμή λίμνη στον κόσμο (τροφοδοτούμενη από θερμές πηγές) και η υπόγεια λίμνη του «Σπηλαίου της Λίμνης» (Barlangtó), κοντά στην πόλη Τάπολκα:
Έκταση
Με συνολική έκταση 93.032 χλμ², η Ουγγαρία είναι η 108η χώρα σε έκταση χώρα της Γης και 18η στην Ευρώπη. 92.340 χλμ² είναι ξηρά και 690 χλμ² εσωτερικά ύδατα. Συγκριτικά η έκτασή της είναι πλησιέστερη σε αυτήν της Πορτογαλίας (91.568 χλμ²).
Χερσαία σύνορα
Ολικό μήκος: 2.009 χλμ Συνορεύουσες χώρες και μήκος συνόρων: Αυστρία 366 χλμ, Σλοβακία 679 χλμ, Ουκρανία 103 χλμ, Ρουμανία 443 χλμ, Σερβία 151 χλμ, Κροατία 329 χλμ και Σλοβενία 102 χλμ.
Χρήσεις γης και φυσικοί πόροι
Φυσικοί πόροι: Βωξίτης, γαιάνθρακας, φυσικό αέριο, εύφορη γη
Χρήσεις γης: Αρόσιμη γη: 51% Μόνιμες καλλιέργειες: 3,6% Βοσκότοποι: 12,4% Δάση και δασικές εκτάσεις: 19% Υπόλοιπο: 14% (1999)
Αρδευόμενη έκταση: 2.060 χλμ² (1993, εκτίμηση)
Φυσικοί κίνδυνοι: πλημμύρες
Διεθνείς περιβαλλοντικές συμφωνίες
Η Ουγγαρία έχει υπογράψει τις εξής διεθνείς συμφωνίες: Για τη βιοποικιλότητα, την κλιματική αλλαγή (και το Πρωτόκολλο του Κιότο), την ερημοποίηση, τα κινδυνεύοντα είδη, τα επικίνδυνα απόβλητα, το Δίκαιο της θάλασσας, την ατμοσφαιρική ρύπανση (από τα οξείδια του αζώτου, τα οξείδια του θείου και τις πτητικές οργανικές ενώσεις), τη ρύπανση από πλοία, τους υγροβιότοπους, την περιβαλλοντική τροποποίηση, τη Συνθήκη της Ανταρκτικής, τη σύμβαση για την απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών, καθώς και το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ (προστασία του στρώματος του όζοντος).
Πολυαμίδιο
Ένα πολυαμίδιο (polyamide) είναι ένα μακρομόριο με επαναλαμβανόμενες μονάδες (repeating units) συνδεμένες με αμιδικούς δεσμούς. Τα πολυαμίδια υπάρχουν και φυσικά και τεχνητά. Παραδείγματα φυσικά εμφανιζόμενων πολυαμιδίων είναι οι πρωτεΐνες, όπως το μαλλί και το μετάξι. Τεχνητά κατασκευασμένα πολυαμίδια μπορούν να παραχθούν μέσω πολυμερισμού σταδιακής ανάπτυξης (step-growth polymerization) ή σύνθεσης στερεής φάσης (solid-phase synthesis) δίνοντας υλικά όπως το νάιλον, αραμίδια και πολυασπαρτικό νάτριο (sodium poly(aspartate)). Τα συνθετικά πολυαμίδια χρησιμοποιούνται συνήθως σε υφάσματα, σε εφαρμογές οχημάτων, σε χαλιά και αθλητική ένδυση λόγω της μεγάλης τους αντοχής και ισχύος. Η βιομηχανία μεταφορών είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής, χρησιμοποιώντας το 35% της κατανάλωσης πολυαμιδίου (PA).
Ταξινόμηση
Τα πολυμερή των αμινοξέων είναι γνωστά ως πολυπεπτίδια ή πρωτεΐνες.
Σύμφωνα με τη σύνθεση της κύριας τους αλυσίδας, τα συνθετικά πολυαμίδια ταξινομούνται ως εξής:
Όλα τα πολυαμίδια παρασκευάζονται από τον σχηματισμό ενός αμιδίου που συνδέει δύο μόρια μονομερών μαζί. Τα μονομερή μπορεί να είναι τα ίδια αμίδια (συνήθως με τη μορφή μιας κυκλικής λακτάμης όπως η καπρολακτάμη), τα α,ω-αμινοξέα ή ένα στοιχειομετρικό μείγμα μιας διαμίνης και ενός διοξέος. Και τα δύο αυτά είδη πρόδρομων ουσιών δίνουν ένα ομοπολυμερές. Τα πολυαμίδια συμπολυμερίζονται εύκολα και συνεπώς είναι δυνατά πολλά μείγματα μονομερών που μπορούν με τη σειρά τους να οδηγήσουν σε πολλά συμπολυμερή. Επιπλέον πολλά πολυμερή νάιλον είναι αναμείξιμα μεταξύ τους επιτρέποντας τη δημιουργία μειγμάτων.
Η χημεία του πολυμερισμού
Στους ζωντανούς οργανισμούς, τα αμινοξέα συμπυκνώνονται μεταξύ τους από ένα ένζυμο για να σχηματίσουν αμιδικές ομάδες (γνωστές ως πεπτίδια). Τα τελικά πολυμερή είναι γνωστά ως πολυπεπτίδια ή πρωτεΐνες.
Για τη βιομηχανική παραγωγή συνθετικών πολυαμιδίων με τουλάχιστον ένα αλειφατικό μονομερές ("πολυμερή νάιλον"), ο δεσμός αμιδίου παράγεται από την αντίδραση συμπύκνωσης μιας αμινομάδας και μιας καρβοξυλικής ομάδας. Το νερό αφαιρείται. Για πλήρως αρωματικά πολυαμίδια ή 'αραμίδια' π.χ. Kevlar, χρησιμοποιείται ως μονομερές το ακυλοχλωρίδιο. Η αντίδραση πολυμερισμού με την αμινομάδα αφαιρεί το υδροχλώριο. Η οδός του ακυλοχλωριδίου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαστηριακή σύνθεση για την αποφυγή θέρμανσης και τη λήψη μιας σχεδόν στιγμιαίας αντίδρασης.
Η αμινομάδα και η καρβοξυλομάδα μπορεί να είναι στο ίδιο μονομερές, ή το πολυμερές μπορεί να αποτελείται από δύο διαφορετικά μονομερή, ένα με δύο αμινομάδες και το άλλο με δύο καρβοξυλικά οξέα ή ομάδες ακετυλοχλωριδίου.
Το αραμίδιο (παρακάτω εικόνα) παρασκευάζεται από δύο διαφορετικά μονομερή που εναλλάσσονται συνεχώς για να σχηματίσουν το πολυμερές που είναι αρωματικό πολυαμίδιο:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολυμερή Κατηγορία:Διηλεκτρικά
Ελίν Πελίν (πόλη)
Το Ελίν Πελίν (Елин Пелин), παλαιότερα γνωστό ως Νοβοσέλτσι (Новоселци), είναι πόλη της κεντροδυτικής Βουλγαρίας. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου, που βρίσκεται στο κέντρο της επαρχίας Σόφιας. Βρίσκεται στην κοιλάδα της Σόφιας, με τις πλαγιές των Βαλκανικών Βουνών στα βόρεια και το Σρέντνα Γκόρα προς τα νότια-νοτιοανατολικά, 24 χλμ. νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα Σόφια.
Ο αριθμός των Θρακικών, Ρωμαϊκών και Βυζαντινών αντικειμένων και ερειπίων στην περιοχή αποδεικνύει ότι τα περίχωρα του Ελίν Πελίν έχουν κατοικηθεί από την αρχαιότητα. Ένας Σλαβικός οικισμός ιδρύθηκε το Μεσαίωνα και υπήρξε μέχρι τις αρχές της Οθωμανικής κατοχής της Βουλγαρίας.
Το Ελίν Πελίν (τότε Νοβοσέλτσι) άρχισε να αναδύεται ως τοπικό πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο κατά τη διάρκεια της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης. Το 1881, μετά την Απελευθέρωση της Βουλγαρίας, ανακηρύχθηκε ως το διοικητικό κέντρο μιας επαρχίας. Το Νοβοσέλτσι συνέχισε να αυξάνεται σε σημασία μετά την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Σόφιας–Σαρανμπέι (σημερινό Σεπτέμβρι) και την ίδρυση τουκεραμικού εργοστασίου Ιζίντα στα τέλη του 19ου αιώνα, το πρώτο του είδους του στη χώρα. Μετονομάστηκε σε Ελίν Πελίν προς τιμήν του αξιοσημείωτου συγγραφέα με το ίδιο όνομα (γεννήθηκε στο κοντινό χωριό Μπαϊλόβο) το 1950 και ανακηρύχθηκε πόλη το 1960.
Η περιοχή του Ελίν Πελίν είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κέντρα της παραδοσιακής εθνοπολιτιστικής υποομάδας του βουλγαρικού λαού, των Σόπι, συμπεριλαμβανομένης της χαρακτηριστικής διαλέκτου, τα λευκά ρούχα και τους χαρακτηριστικούς χορούς, τραγούδια και χιούμορ. Οι Διακοπές των Σοπ, μια γιορτή για το πολιτισμό και τη ζωή των Σοπ διεξάγεται στην πόλη από το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Κομμός
Ο Κομμός ή Κομός είναι αρχαιολογικός χώρος στη νότια ακτή της κεντρικής Κρήτης. Βρίσκεται στο δήμο Φαιστού της περιφερειακής ενότητας Ηρακλείου, στο νοτιοδυτικό άκρο της πεδιάδας της Μεσσαράς. Το αν ο Κομμός είναι η αρχαία κρητική πόλη του Αμυκλείου (Ἀμύϰλαιον, επίσης Άμυκλαῖον) είναι πιθανόν, αλλά δεν αποδεικνύεται.
Ιστορία
thumb|250px|left|Ο Κομός και ο κόλπος της Μεσσαράς Στην πεδιάδα της Μεσαράς υπάρχει κατοίκηση από τη νεολιθική περίοδο, περίπου το 6500 π.Χ.. Κατά την εποχή του μινωικού πολιτισμού, χτίστηκαν εδώ μεταξύ 1900 και 1450 π.Χ. πόλεις με εκτεταμένες εγκαταστάσεις. Τα πιο σημαντικά μέρη στη Μεσσαρά ήταν η Φαιστός και αργότερα η Γόρτυνα. Εκτός από τη γεωργία, το εμπόριο ήταν μια σημαντική βιομηχανία στις πόλεις εκείνης της εποχής. Αυτό συνέβη σε μεγάλο βαθμό από τη θάλασσα, η οποία απαιτούσε λιμενικές εγκαταστάσεις κοντά στα μεγάλα οικονομικά κέντρα.
Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι ένας οικισμός στη νοτιοδυτική ακτή της πεδιάδας της Μεσσαράς, γνωστός τώρα ως Κομμός, ξεκίνησε να υπάρχει περίπου το 1900 π.Χ.. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι το λιμάνι χτίστηκε επειδή η Φαιστός και αργότερα η Αγία Τριάδα έχασαν την άμεση πρόσβαση στη θάλασσα λόγω προσχώσεων του Γεροπόταμου. Ο Κομμός υπήρχε ως μινωικό λιμάνι ως το 1200 π.Χ., εποχή των «λαών της θάλασσας» στην ανατολική Μεσόγειο και αργότερα ως ελληνικός οικισμός μέχρι την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Περί το 200 μ.Χ. εγκαταλείφθηκε. Μερικές φορές έχει προταθεί ότι ο «λείος βράχος» (λισσή πέτρη) που αναφέρεται στην Ομηρική Οδύσσεια, στην οποία λέγεται ότι το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του Μενέλαου είχε καταστραφεί όταν επέστρεφε από την Τροία κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας, ήταν κοντά στον Κομό. Θα μπορούσε να είναι το ακρωτήριο Λίθινο ή τα νησιά Παξιμάδια.
Γύρω στο 1700 π.Χ. καταστράφηκε από μεγάλο σεισμό, αλλά ο οικισμός του Κομμού θεωρείται το λιμάνι της Φαιστού ή της Αγίας Τριάδας μετά την άμεση ανοικοδόμηση. Μέχρι το 1200 π.Χ. η κατοικημένη περιοχή επεκτάθηκε στα βόρεια και ανατολικά πέρα από την περίφραξη του τρέχοντος ανασκαφικού χώρου. Από το 1200 έως 1000 π.Χ. δεν υπάρχουν σημάδια κατοίκησης, επομένως υπάρχει πιθανότητα εγκατάλειψης της πόλης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αρχαιολογικά ευρήματα όπως κεραμικά και γλυπτά έχουν δείξει συνδέσεις του Κομού με τη Σαρδηνία, την Κάτω Ιταλία, την Αίγυπτο, την Κύπρο και το Λεβάντε. Ένα φοινικικό ιερό από περίπου το 800 π.Χ. (ναός Β) είναι πιθανό να παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είναι ένα από τα δύο του είδους του στο Αιγαίο, μαζί με ένα παρόμοιο ιερό στον Πρινιά (κοντά στη Ριζηνία). thumb|250px|Ο κεντρικός ανασκαφικός (νότιος) τομέας του Κομμού Το 1924 ο ανασκαφέας της Κνωσού, ο Βρετανός αρχαιολόγος Άρθουρ Έβανς, μελέτησε για πρώτη φορά τον χώρο του Κομμού λόγω των παλαιών υποστέγων σκαφών εκεί και είκασε ότι πρόκειται για "Τελωνείο" της εποχής του Χαλκού (τελωνείο, κτίριο εξαγωγών). Αλλά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι ειδικοί ανέσκαψαν έναν πιθανό οικισμό κοντά στον Κόκκινο Πύργο βορειοδυτικά του Τυμπακίου ως λιμάνι του μινωικού κέντρου της Φαιστού. Ο Γερμανός ερασιτέχνης αρχαιολόγος Φρίντελμ Βιλ, από την άλλη πλευρά, υποστήριξε τον Κομό ως λιμενική εγκατάσταση και προσπάθησε να το αποδείξει αυτό με λαθροανασκαφές στους αμμόλοφους πίσω από την παραλία. Εκεί συνάντησε τα πρώτα ερείπια του τείχους του σημερινού ανασκαφικού χώρου, αλλά λόγω καταγγελιών τέθηκε υπό κράτηση από τις ελληνικές αρχές.
Από το 1976, έγιναν επίσημες ανασκαφές στον Κομμό με την άδεια της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Η έρευνα μιας ομάδας αρχαιολόγων από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, με την υποστήριξη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, με επικεφαλής τους Τζόσεφ Γουίτερμποθαμς Σο και Μαρία Κουτρουμπάκη Σο. Από το 1990 έως το 2006 μια έκδοση πέντε μερών (σε επτά τόμους) των αποτελεσμάτων της ανασκαφής δημοσιεύτηκε από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Μετά την ολοκλήρωση των πραγματικών ανασκαφών, πραγματοποιήθηκαν εργασίες ενοποίησης για την προστασία από τη διάβρωση από το 2004 έως το 2006. Το προβλεπόμενο άνοιγμα του χώρου για προβολή από το ευρύ κοινό δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί.
Περιγραφή
μικρογραφία| Ο ανασκαφικός χώρος του Κομμού χωρίζεται σε τρεις γειτονικές ανασκαφικές περιοχές, οι οποίες βρίσκονται στη νότια πλευρά του μικρού λόφου Στου Σπανού τα Κεφάλια. Ο λόφος εκτείνεται παράλληλα με την ακτή. Στους πρόποδες του λόφου, στα νότια, βρίσκεται το μεγαλύτερο ανασκαφικό πεδίο με τα θεμέλια του «ελληνικού ναού», ο οποίος χτίστηκε στα τείχη ενός μινωικού ανακτόρου, και τα ερείπια των σκαφών από τα ύστερα Μινωικά χρόνια. Εδώ ήταν το κέντρο της πόλης του μινωικού λιμένα.
Περίπου 20 μέτρα βόρεια στην πλαγιά του λόφου, είναι το μικρότερο από τα τρία πεδία ανασκαφής. Τα ερείπια των κτιρίων χρονολογούνται από τις πάλαιο- και νεονανακτορικές περιόδους. Εκεί έχουν ανασκαφεί οικίες της νεοανακτορικής περιόδου που χτίστηκαν πάνω στα ερείπια των παλαιότερων κτιρίων. Το τρίτο πεδίο ανασκαφής εκτείνεται στην κορυφή του λόφου, 40 μέτρα βόρεια της κεντρικής περιοχής. Υπάρχουν απομεινάρια από τη μεταανακτορική περίοδο, την εποχή της μεγαλύτερης επέκτασης της αστικής περιοχής. Σκάλες βρέθηκαν σε πολλά από τα σπίτια, γεγονός που υποδεικνύει διώροφη κατασκευή. αριστερά|μικρογραφία| Τα πιο πολυάριθμα ευρήματα βρέθηκαν στον νότιο τομέα της ανασκαφής. Εδώ τα ερείπια των κτιρίων τοποθετούνται γύρω από μια αυλή, την κεντρική πλατεία της Μινωικής πόλης. Τα λίγα παλαιότερα κατάλοιπα προέρχονται από την προ-ανάκτορο περίοδο. Πολύ μεγαλύτερα τμήματα έχουν επιβιώσει από το νεοανακτορική (μεσομινωική ΙΙΙ) και τη μετανακτορική περίοδο (υστερομινωική IA έως III), συμπεριλαμβανομένων των τοίχων θεμελίωσης ενός μικρού συγκροτήματος παλατιών και έξι επιμήκων κατασκευών, που πιστεύεται ότι χρησίμευαν ως υπόστεγα για στέγαση και επισκευή πλοίων. Ένα αξιοσημείωτο εύρημα προέρχεται από ένα σπίτι στη βορειοανατολική πλευρά της περιοχής, την Οικία X, με τα κατάλοιπα τοιχογραφίας με λευκά κρινάκια. Οι μινωικές οικιστικές δομές χτίστηκαν αργότερα από άλλα κτίρια σε γεωμετρικούς, αρχαϊκούς και κλασικούς χρόνους. μικρογραφία| Η μετα-μινωική περιοχή του ναού βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της νότιας ανασκαφικής περιοχής. Η πρώτη δημιουργία ενός ιερού εκεί (Ναός Α) έλαβε χώρα στα τέλη του 11ου Αιώνα π.Χ., περίπου το 1020 π.Χ, χτισμένο από πέτρες από την πρώην Μινωική πόλη. Ο ναός Α αντικαταστάθηκε γύρω στο 800 π.Χ. από τον ναό Β, που ήταν σε χρήση μέχρι το 600 π.Χ.. Σε αυτό, οι ανασκαφείς βρήκαν ένα ιερό με τρεις πέτρινες κολόνες σε ένα τετράγωνο του δαπέδου, το οποίο έχει αναγνωριστεί ως φοινικικό ιερό. Άλλα ευρήματα σε αυτόν τον τομέα ήταν στοιχεία από κρητική τερακότα, ένα μικρό ελληνικό χάλκινο άλογο, αιγυπτιακή φαγεντιανή της θεάς Σεκχμέτ και ο γιος της Νεφερτέμ καθώς και όπλα που πιθανότατα ανήκαν στην τοπική επίλεκτη τάξη των πολεμιστών.
Τα περισσότερα από τα αντικείμενα που βρέθηκαν στα διάφορα στρώματα στον Κομμό ήταν κεραμικά από διαφορετικές εποχές και περιοχές της ανατολικής Μεσογείου. Εκτός από πιθάρια, κρατήρες, αρύβαλλοι, κανάτες και ποτήρια από τη Μέση και Ύστερη Μινωική, Πρωτογεωμετρική και Γεωμετρική περίοδο, βρέθηκαν τα σκάφη και υπολείμματα κεραμικής από Κύπρος, η Αίγυπτος, το Λεβάντε και Σαρδηνία. Κεραμικά παρήχθησαν επίσης στον οικισμό. Πάνω από 450 χιλιόγραμμα προέρχονται από έναν κλίβανο κεραμικών. Βρέθηκαν επίσης είδη οικιακής χρήσης και έπιπλα, καθώς και εργαλεία και εγκαταστάσεις για ένα ελαιοτριβείο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι
Ο Έλληνας μεγιστάνας
Ο Έλληνας μεγιστάνας (πρωτότυπος τίτλος: The Greek Tycoon) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1978, σε σκηνοθεσία Τζέι Λι Τόμσον. Το σενάριο του Μόρτον Σ. Φάιν βασίζεται σε μια ιστορία των Φάιν, Νίκου Μαστοράκη και Γουίν Γουέλς, οι οποίοι το βάσισαν χαλαρά στον Αριστοτέλη Ωνάση και τη σχέση του με Ζακλίν Μπουβιέ Κένεντι Ωνάση. Ο Μαστοράκης έχει διαψεύσει τη σχέση της ταινίας με τον Ωνάση, αναφέροντας «Δεν κάνουμε ταινία για τον Αριστοτέλη Ωνάση. Είναι μια προσωποποίηση όλων των Ελλήνων μεγιστάνων». Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Άντονι Κουίν στον ομώνυμο ρόλο και η Ζακλίν Μπισέ με ρόλο ο οποίος βασίζεται στην Κένεντι.
Πλοκή
Η ταινία επικεντρώνεται στην ερωτική σχέση και τον γάμο του ηλικιωμένου Έλληνα Θίο Τομάσις, που άφησε τις ταπεινές αγροτικές ρίζες για να γίνει ισχυρός μεγιστάνας με πετρελαιοφόρα, αεροπορικές εταιρείες και νησιά της Μεσογείου και λαχταρά να εκλεγεί Πρόεδρος της Ελλάδας, και της αρκετά νεότερης Λιζ Κάσιντι, πανέμορφης χήρας του δολοφονηθέντος προέδρου των Η.Π.Α. Οι δυο τους συναντιούνται για πρώτη φορά όταν εκείνη επισκέπτεται το κτήμα του στο νησί με τον σύζυγό της Τζέιμς, χαρισματικό γερουσιαστή από την πολιτεία της Μασαχουσέτης. Ο Θίο έλκεται αμέσως από τη Λιζ και, παρά το γεγονός ότι είναι ευτυχισμένη στον γάμο της, αρχίζει να τη γοητεύει στο γιοτ του, ενώ ο σύζυγός της συζητά με τον πρώην πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου. Καθώς η πλοκή ξετυλίγεται, ο αγαπημένος γιος του Θίο, Νίκος, σκοτώνεται σε ατύχημα, η σύζυγός του Σίμι αυτοκτονεί, ο Τζέιμς γίνεται Πρόεδρος και διορίζει τον αδερφό του Τζον Γενικό Εισαγγελέα των Ηνωμένων Πολιτειών και ο Θίο τερματίζει τη σχέση του με την Πάολα για να παρηγορήσει και τελικά να παντρευτεί την τεθλιμμένη χήρα Λιζ.
Παραγωγή
Ο παραγωγός Νίκος Μαστοράκης φέρεται να πρόσφερε στην Τζάκι Ωνάση 1 εκατομμύριο δολάρια για να παίξει τον εαυτό της σε μια ταινία με τον τίτλο Tycoon. Εκείνη αρνήθηκε. Όταν η Χριστίνα Ωνάση αρνήθηκε να δώσει άδεια για την ταινία, ο Μαστοράκης δήλωσε ότι είναι «φανταστική» ιστορία.