cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Νιόπλιος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Νιόπλιος ήταν απόγονος της οικογένειας του Σιατιστινού λογίου Γεωργίου Ρούσση (εγγονός) και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Ρούσσης. Υπήρξε έφορος των σχολείων της Σιάτιστας, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ηγέτης της άμυνας ενάντια στις επιδρομές των Τουρκαλβανών. Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της διοργάνωσης της συνόδου των οπλαρχηγών στη Μονή Παναγίας Δοβρά στις 19 Φεβρουαρίου 1822. Εκεί συμμετείχαν οπλαρχηγοί από τις περιοχές Βοΐου, Κοζάνης, Σερβίων, Εορδαίας, Αλμωπίας, Εδέσσης, Γιαννιτσών, Ημαθίας και Ρουμλουκίου και αποφασίστηκε η συντονισμένη εξέγερση με γενικό αρχηγό τον Αναστάσιο Καρατάσο. Ο Γεώργιος Νιόπλιος εκπροσώπησε τη Σιάτιστα. Μετά τα τραγικά γεγονότα της Νάουσας ο Γ. Νιόπλιος έμεινε στη Σιάτιστα, προκειμένου να αποτρέψει τα αντίποινα των Οθωμανών. Το 1822, ο Χουρσήτ πασάς έστειλε 1.600 άνδρες για να καταλάβει την κώμη. Ο Γ. Νιόπλιος μεσολάβησε και με συγκέντρωση χρημάτων από τους Σιατιστινούς, η Σιάτιστα σώθηκε. Πλήρωσε όμως βαρύ φόρο. Στη συνέχεια, επικεφαλής εντοπίου στρατιωτικού σώματος 500 ανδρών, απέκρουσε με επιτυχία επιδρομές Τουρκαλβανών το 1827, το 1828 και το 1830.
Η λαϊκή μούσα ύμνησε τον ήρωα με το ακόλουθο δημοτικό τραγούδι:
Αναφορές
Νιόπλιος Νιόπλιος Κατηγορία:Πρόκριτοι
Φαράγγι του Νταριάλ
Το φαράγγι Νταριάλ ή Νταριαλί (Darial Gorge ή Dariali Gorge), (γεωργιανά: დარიალის ხეობა, Darialis Kheoba), (Дарьяльское ущелье), (οσσετικά: Арвыком, Arvykom) είναι φαράγγι, πέρασμα και σημείο ελέγχου, στα σύνορα μεταξύ της Ρωσίας και της Γεωργίας. Βρίσκεται ανατολικά, στο ύψος της βάσης, του βουνού Καζμπέκ και διασχίζεται από τον ποταμό Τάρεκ, σε μια απόσταση 15 περίπου χιλιομέτρων (8 μιλίων). Το φαράγγι βρίσκεται νότια της σημερινής πόλης Βλαντικαβκάζ, πρωτεύουσας της Δημοκρατίας της Βόρειας Οσετίας - Αλανίας.
Ιστορία
Ο Ιώσηπος έγραψε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έχτισε σιδερένιες πύλες σε απροσδιόριστο πέρασμα, το οποίο κάποιοι Λατίνοι και Έλληνες συγγραφείς ταυτίζουν με το Νταριάλ.
Το πέρασμα αυτό, το οποίο ήλεγχαν οι Ίβηρες του Καυκάσου, κατέκτησαν οι Σασσανίδες, το 252-253, όταν η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών κατέκτησε και προσάρτησε την Ιβηρία του Καυκάσου.
Ο έλεγχος του περάσματος περιήλθε, το 628, στο Δυτικό Τουρκικό Χαγανάτο (διάρκεια του Χαγανάτου μεταξύ 593–659), όταν ο Χαν Τονγκ Γιαμπγού (Tong Yabghu Qaghan) υπέγραψε μια συνθήκη με την Ιβηρία, μεταφέροντας υπό το Χαγανάτο τον έλεγχο όλων των πόλεων και των φρουρίων της, καθώς και για την εδραίωση ελεύθερου εμπορίου στην περιοχή αυτή.
Κατόπιν, ο έλεγχος πέρασε, το 644, στο αραβικό Χαλιφάτο Ρασιντούν ( 632–661). Στη συνέχεια τον έλεγχο της περιοχής είχε το Βασίλειο της Γεωργίας (1008–1490). Στην περιοχή αυτή έγινε και μάχη μεταξύ του Ιλχανάτου (διάρκεια: 1256–1335/1353) και της Χρυσής Ορδής (διάρκεια: 1240–1502), όπου ελεγχόταν έμμεσα από τους Σαφαβίδες (διάρκεια: 1501–1736) και τη Δυναστεία των Κατζάρων (διάρκεια: 1789–1925), έως ότου κατελήφθη από την Ρωσική Αυτοκρατορία, μετά την προσάρτηση του Βασιλείου της Γεωργίας, μεταξύ 1801-1830. Το φαράγγι παρέμεινε στρατηγικό συνοριακό σημείο, υπό ρωσικό έλεγχο, μέχρι κυρίως το διαμελισμό της Σοβιετικής Ένωσης.
Σημασία
Το φαράγγι του Νταριάλ και το πέρασμά του ήταν, διαχρονικά στην ιστορία, σημαντικό ως ένα από τα μόλις δύο βασικά σημεία διέλευσης της οροσειράς του Καυκάσου (το άλλο είναι το Πέρασμα του Ντερμπέντ, στο Ντερμπέντ), το οποίο διέθετε μεγάλη οχύρωση, τουλάχιστον από το 150 ΠΚΕ. Τα ερείπια του αρχαίου φρουρίου είναι ακόμη και σήμερα ορατά. Το πέρασμα αυτό χρησίμευσε ως κομβικό σημείο ελέγχου για πολλούς δρόμους, οι οποίοι συνδέουν το Βόρειο Καύκασο και τον Νότιο Καύκασο, στη ευρύτερη περιοχή της Καυκασίας και παρέμεινε ανοικτό προς κυκλοφορία, στο μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του.
Το ρωσικό φρούριο, στο Νταριάλ, το οποίο φρουρούσε το τμήμα αυτό της γεωργιανής στρατιωτικής οδού (Georgian Military Road) χτίστηκε στο βόρειο άκρο του φαραγγιού, σε υψόμετρο 1.447 μέτρα.
Το φαράγγι έχει αποθανατιστεί στη ρωσική ποίηση, ιδίως στο έργο του Μιχαήλ Λέρμοντοφ, με το ποίημά του “Δαίμων” (“The Demon”) και έχει γίνει γνωστό ως ένα από τα πιο ρομαντικά μέρη στον Καύκασο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γεωργίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας Κατηγορία:Φαράγγια και χαράδρες της Γεωργίας Κατηγορία:Φαράγγια και χαράδρες της Ρωσίας Κατηγορία:Ορεινά περάσματα της Γεωργίας Κατηγορία:Ορεινά περάσματα της Ρωσίας Κατηγορία:Οροσειρές της Γεωργίας Κατηγορία:Οροσειρές της Ρωσίας Κατηγορία:Οροσειρά του Καυκάσου Κατηγορία:Δημοκρατία της Βόρειας Οσετίας - Αλανίας
Άγιος Νικόλαος Ηλείας
Με την ονομασία Άγιος Νικόλαος απαντώνται δύο οικισμοί στο Νομό Ηλείας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Βαρδάτες Φθιώτιδας
Με την ονομασία Βαρδάτες Φθιώτιδας μπορεί να αναφέρονται οι οικισμοί:
Σουαζέ
Το Σουαζέ (γαλλικά: Choisey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμποτέν (γαλλικά: Cabotins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κλιματική αδράνεια
Κλιματική αδράνεια είναι το φαινόμενο κατά το οποίο τα κλιματικά συστήματα παρουσιάζουν αντίσταση ή βραδύτητα απέναντι σε αλλαγές σε σημαντικούς παράγοντες, όπως τα επίπεδα των αερίων του θερμοκηπίου. Στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής, αυτό σημαίνει ότι οι στρατηγικές μετριασμού, όπως η σταθεροποίηση των εκπομπών του θερμοκηπίου, ενδέχεται να παρουσιάζουν αργή ανταπόκριση λόγω της δράσης σύνθετων συστημάτων ανατροφοδότησης. Για παράδειγμα, η τήξη των φύλλων πάγου στη Γροιλανδία και την Ανταρκτική χρειάζεται χρόνο για να ανταποκριθεί στις εκπομπές των ορυκτών καυσίμων σε άνθρακα στο κλιματικό σύστημα. Η υπερθέρμανση του πλανήτη προκαλεί επίσης θερμική αδράνεια, θερμική διαστολή των θαλασσών, η οποία συμβάλλει στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η κλιματική αδράνεια αναμένεται να έχει και σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις, καθώς κατά την άποψη περισσότερων από 700 ειδικευμένων οικονομολόγων, η "λήψη μέτρων κατά των κλιματικών αλλαγών θα είναι λιγότερο δαπανηρή για την οικονομία από την αδράνεια".
Θερμική αδράνεια
Η θερμική αδράνεια της θάλασσας καθυστερεί την υπερθέρμανση του πλανήτη για δεκαετίες ή και για αιώνες. Υπολογίζεται με βάση παγκόσμια κλιματικά μοντέλα και έχει επιβεβαιωθεί μέσω μετρήσεων του ενεργειακού ισοζυγίου της Γης. Το μόνιμα παγωμένο έδαφος χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ανταποκριθεί σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται από θερμικής αδράνειας, λόγω των πλούσιων σε πάγο υλικών και του πάχους του μόνιμα παγωμένου εδάφους.
Αδράνεια του πάγου
Ακόμα και μετά την πτώση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, η τήξη του πάγου θα συνεχιστεί, αυξάνοντας περαιτέρω την άνοδο της στάθμης της θάλασσας για αιώνες. Η αργή μεταφορά θερμότητας στη θάλασσα και ο αργός χρόνος απόκρισης των φύλλων πάγου θα συνεχίζονται έως ότου το σύστημα περάσει σε νέα ισορροπία. "Οι παρατηρήσεις δείχνουν αυξήσεις στις μέσες τιμές θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας και των ωκεανών παγκοσμίως, ευρύτατη τήξη χιονιού και πάγου και αύξηση σε παγκόσμιο επίπεδο της θαλάσσιας στάθμης. Είναι πολύ πιθανό, το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης της θερμοκρασίας να μπορεί να αποδοθεί στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από τις ανθρώπινες δραστηριότητες".
Οικολογική αδράνεια
Ανάλογα με το οικοσύστημα, οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής ενδέχεται να εμφανιστούν γρήγορα, ενώ άλλες χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να ανταποκριθούν. Για παράδειγμα, η λεύκανση των κοραλλιών μπορεί να συμβεί στη διάρκεια μιας ζεστής περιόδου, ενώ τα δέντρα μπορεί να παραμείνουν επί δεκαετίες σε ένα μεταβαλλόμενο κλίμα, αλλά δεν μπορούν να αναγεννηθούν. Οι αλλαγές στη συχνότητα ακραίων καιρικών φαινομένων, συνεπώς, ενδέχεται να διαταράξουν τα οικοσυστήματα, ανάλογα με τους μεμονωμένους χρόνους απόκρισης των ειδών.
Πολιτικές επιπτώσεις της αδράνειας
Η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή των Ηνωμένων Εθνών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αδράνεια και η αβεβαιότητα του κλιματικού συστήματος, των οικοσυστημάτων και των κοινωνικοοικονομικών συστημάτων συνεπάγεται ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη τα περιθώρια ασφάλειας. Αυτό σημαίνει τον καθορισμό στρατηγικών, στόχων και χρονοδιαγραμμάτων για την αποφυγή επικίνδυνων παρεμβολών από την κλιματική αλλαγή. Επίσης, η Επιτροπή κατέληξε σε μια έκθεσή της το 2001 ότι η σταθεροποίηση συγκεντρώσεων του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα, η θερμοκρασία και η στάθμη θάλασσας επηρεάζονται από:
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγετωνολογία Κατηγορία:Ωκεανογραφία Κατηγορία:Υδρολογία Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή
Αντισυνταγματάρχης
Ο Αντισυνταγματάρχης (Ανχης) είναι ανώτερος Αξιωματικός (OF-4) του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Ο βαθμός του Αντισυνταγματάρχη είναι ανώτερος του Ταγματάρχη και κατώτερος του Συνταγματάρχη. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα είναι ο Αντιπλοίαρχος, στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ο Αντισμήναρχος, στην Ελληνική Αστυνομία ο Αστυνομικός Υποδιευθυντής, και στην Πυροσβεστική ο Αντιπύραρχος.
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Lt. Colonel (Lieutenant Colonel).
Στρατιωτική καριέρα
Για τον λόγο αυτό, πρακτικώς η συντριπτική πλειοψηφία των Διοικητών Τάγματος φέρουν το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Πολύ σπάνια ενδέχεται να φέρουν βαθμό Ταγματάρχη και αυτό προσωρινά. Αντιθέτως οι Διοικητές Συντάγματος φέρουν πάντα βαθμό Συνταγματάρχη, ενώ οι Αντισυνταγματάρχες δεν είναι ποτέ Διοικητές Συντάγματος, σε καιρό ειρήνης. Σε καιρό πολέμου όμως, προάγονται αυτόματα σε Συνταγματάρχες. Επίσης στον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη (καταληκτικός βαθμός χωρίς πτυχίο ΑΕΙ) προάγονται και αξιωματικοί οι οποίοι προέρχονται από την Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ).
Ετυμολογία
Η λέξη Αντισυνταγματάρχης προέρχεται από το αντί + σύνταγμα + άρχω (διοικώ).
Διοίκηση Τάγματος
Από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για τον Υποδιοικητή του Συντάγματος, ενώ σε επίπεδο Τάγματος ο Αντισυνταγματάρχης είναι ο Διοικητής. Επίσης, υποδηλώνεται και το ότι σε καιρό πολέμου προάγεται αυτόματα σε Συνταγματάρχη.
Διακριτικό
Το διακριτικό της στολής του Αντισυνταγματάρχη στον Ελληνικό στρατό είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα) με δύο αστέρια χρυσά, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα) και μια σειρά χρυσής δάφνης στο γείσο του πηλήκιου της στολής εξόδου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Σιμόπουλο Ηλείας
Το Σιμόπουλο είναι κεφαλοχώρι του Νομού Ηλείας, ευρισκόμενο σε μια λοφώδη πεδινή και εύφορη περιοχή σε υψόμετρο 200 μέτρων περίπου και ενδιάμεσα της τεχνητής Λίμνης Πηνειού και της Φολόης. Αποτελεί, σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011, τοπική έδρα της Δημοτικής Ενότητας Πηνείας του Δήμου Ήλιδας.
Γενικές πληροφορίες
Τα χωριά που βρίσκονται εγγύς και γύρω του Σιμόπουλου είναι ο Άγιος Νικόλαος, ο Λαγανάς, το Καλό Παιδί, ο Ανθώνας, η Βουλιαγμένη, τα Γαβράκια, η Σκλίβα, το Μαζαράκι, ο Λάτας, το Πίριο, η Εφύρα και η Οινόη.
Κατά την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», το Σιμόπουλο ανήκε στον πρώην Δήμο Πηνείας αποτελώντας τόσο την έδρα του όσο και έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Ταβολάρα
Η Ταβολάρα (ιταλ. Tavolara) είναι ιταλικό νησί το οποίο βρίσκεται βορειοανατολικά της Σαρδηνίας και είναι το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους Ταβολάρα. Το νησί έχει έκταση 5,9 τ.χλμ.
Ταβολάρα Ταβολάρα
Μαϊντάν Βαρντάκ (περιοχή)
Η Μαϊντάν Βαρντάκ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Χώρας και είναι μία από τις ιστορικές περιοχές. Η έκτασή της είναι περίπου 9.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, (κατ΄ εκτίμηση), το 1980 ήταν 318.000, ενώ σήμερα αριθμεί περίπου τους 413.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 10 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η πάστο ή παστού. Θεωρείται από τους πιο πυκνοκατοικημένους νομούς. Πρωτεύουσα της Μαϊντάν Βαρντάκ είναι η Μεϊντάν ή Μεϊντάν Σαρ.
Επαρχίες
Οι 10 υπαγόμενες στη Μαϊντάν Βαρντάκ επαρχίες είναι αλφαβητικά: η Αμπ Καμαρί, η Μαρκαζί Μπισούντ, η Μεϊντάν Σαρ, όπου και η ομώνυμη Πρωτεύουσα του νομού, η Νιρχ, η Ντάι Μιντράτ, η Σαϊνταμπάντ, η Σακί Βαρντάκ, η Τζαλρέζ, η Τζαγχατού* και η Χισάι Αβαλίτ Μπισούντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Σιζ (Ζυρά)
Το Σιζ (γαλλικά: Cize) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεριζιέ (γαλλικά: Cerisiers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Τζονί Πλασίντ
Ο Τζονί Πλασίντ (γεννημένος στις 29 Ιανουαρίου 1988 στο Μονφερμέιγ της Σεν-Σαιν-Ντενί ) είναι Αϊτινός τερματοφύλακας με γαλλική υπηκοότητα, ο οποίος αγωνίζεται αυτόν τον καιρό στην γαλλική Σταντ ντε Ρενς.
Καριέρα
Ο Πλασίντ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής της Χάβρης ΑΚ και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα τον Ιούλιο του 2008, ενώ αγωνίστηκε σε τέσσερις αγώνες στη διάρκεια της πρώτης σεζόν του στον σύλλογο, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στις 26 Απριλίου 2009, σε μια αναμέτρηση με αντίπαλο την Γκρενόμπλ Φουτ 38. . Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στην Σταντ ντε Ρενς τον Ιανουάριο του 2013.
Διεθνής Καριέρα
Αγωνίζεται επίσης με την Εθνική Αϊτής, με την οποία και εκπροσώπησε την Αϊτή στο Προκριματικό Τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008. Ο Πλασίντ κλήθηκε προσφάτως στην Εθνική Γαλλίας U-21 προκειμένου να λάβει μέρος στο Τουρνουά της Τουλόν. Έλαβε την πρώτη του κλήση για την Εθνική Γαλλίας U-21 για μια αναμέτρηση με αντίπαλο την Πορτογαλία, όπου οι Μπλε επικράτησαν με σκορ 1-0. Ο Πλασίντ αγωνίστηκε στον πρώτο του αγώνα με την Εθνική Γαλλίας U-21 στις 11 Φεβρουαρίου 2009 απέναντι στην Τυνησία.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:Αϊτινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αϊτής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αϊτής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς
Μπέτσιτσι
Το Μπέτσιτσι (σερβικά κυριλλικά: Бечићи) είναι πόλη ευρισκόμενη στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Γεωγραφία
Το Μπέτσιτσι ευρίσκεται επί των ακτών της Αδριατικής Θάλασσας, στα βορειοανατολικά της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Μετρό Σανγκάης
Το Μετρό της Σανγκάης είναι το σύστημα μετρό στην πόλη της Σανγκάης, στην Κίνα. Το σύστημα ενσωματώνει τόσο γραμμές μετρό, όσο και γραμμές με ελαφρύ μετρό (light metro, δηλαδή τραμ-μετρό). Η πρώτη γραμμή του, άνοιξε το 1993, καθιστώντας τη Σανγκάη την τρίτη πόλη στην ηπειρωτική Κίνα, μετά το Πεκίνο και το Τιαντζίν, που αποκτούσε σύστημα Μετρό. Το 2015, το συνολικό μήκος του δικτύου έφτασε τα 588 χιλιόμετρα, λαμβάνοντας τον τίτλο του μεγαλύτερου σε μήκος Μετρό παγκοσμίως, έχοντας τότε επίσης 14 γραμμές και 364 σταθμούς.
Σήμερα, το συνολικό μήκος του δικτύου είναι 802 χιλιόμετρα, με 19 γραμμές και 506 σταθμούς ή 408 σταθμούς αν οι κομβικοί σταθμοί μετρηθούν ως ενιαίοι, και παραμένει το μεγαλύτερο μετρό παγκοσμίως. Το Μετρό της Σανγκάης έχει γίνει ένα από τα ταχύτατης ανάπτυξης συστήματα μετρό στον κόσμο, με πολλές γραμμές ακόμα υπό κατασκευή, και το συνολικό το μήκος έως το 2025 αναμένεται να ξεπεράσει τα 1.000 χιλιόμετρα.
Εύρος
Σε όλο το δίκτυο χρησιμοποιείται κανονικό εύρος (1.435 mm), επιτρέποντας νέο σιδηροδρομικό εξοπλισμό να μεταφέρεται από το κινεζικό σιδηροδρομικό δίκτυο, που χρησιμοποιεί το ίδιο εύρος.
Σταθμοί
Πολλοί σταθμοί στις γραμμές 4, 5, 6, 7, 8, 9 και 10 χρησιμοποιούν συστήματα αυτόματων θυρών με κυλιόμενο ακρυλικό γυαλί στις άκρες των αποβάθρων. Οι συρμοί σταματάνε αφού οι πόρτες τους έρθουν στην ίδια ευθεία με τις αυτόματες θύρες της αποβάθρας. Οι αυτόματες θύρες ανοίγουν και κλείνουν μαζί με τις πόρτες των συρμών. Σε διάφορες άλλες γραμμές (π.χ. Γραμμή 2) χρησιμοποιούνται και εκεί αυτόματες θύρες, αλλά αντί να καλύπτουν όλο το ύψος του σταθμού καλύπτουν το μισό.
Συρμοί
Το Μετρό της Σανγκάης χρησιμοποιεί τους παρακάτω συρμούς:
Οι περισσότερες γραμμές χρησιμοποιούν εξάδυμους συρμούς, με τις παρακάτω εξαιρέσεις:
Ηλεκτροδότηση
Σε αντίθεση με τα περισσότερα δίκτυα μετρό στον κόσμο, το μετρό της Σανγκάης χρησιμοποιεί εναέρια καλώδια, πιθανόν από την χρήση ρεύματος 1,5 kV, που είναι το διπλάσιο από το ρεύμα τρίτης τροχιάς (750 V). Οι συρμοί παίρνουν το ρεύμα μέσω παντογράφων, που βρίσκονται πάνω από τους συρμούς.
Γραμμές
κέντρο|μικρογραφία|800x800εσ|Μετρό Σανγκάης
Παραπομπές
Σαγκαη Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Κίνα Κατηγορία:Σαγκάη
Εξέγερση των Σπαρτακιστών
Η εξέγερση των Σπαρτακιστών (Γερμανικά: Spartakusaufstand), γνωστή και ως εξέγερση του Ιανουαρίου (Januaraufstand), ήταν μια γενική απεργία (και οι ένοπλες μάχες που τη συνόδευσαν) στη Γερμανία από τις 4 έως τις 15 Ιανουαρίου 1919. Η Γερμανία βρισκόταν στη μέση μιας μεταπολεμικής επανάστασης και δύο από τις αντιληπτές πορείες προς τα εμπρός ήταν είτε η σοσιαλδημοκρατία είτε μια συμβουλιακή/σοβιετική δημοκρατία παρόμοια με αυτή που είχε καθιερωθεί από το Μπολσεβίκικο κόμμα στη Ρωσία. Η εξέγερση ήταν πρωτίστως μια διαμάχη για την εξουσία μεταξύ του μετριοπαθούς Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) με επικεφαλής τον Φρίντριχ Έμπερτ και των πιο ριζοσπαστών κομμουνιστών του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, υπό την ηγεσία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζα Λούξεμπουργκ, που προηγουμένως είχαν ιδρύσει και διοικούσαν την Ένωση Σπάρτακος (Spartakusbund). Αυτή η διαμάχη για την εξουσία ήταν το αποτέλεσμα της παραίτησης του Κάιζερ Γουλιέλμου Β' και της παραίτησης του καγκελάριου Μαξ Φον Μπάντεν, ο οποίος είχε παραδώσει την εξουσία στον Έμπερτ, καθώς ήταν επικεφαλής του μεγαλύτερου κόμματος στο γερμανικό κοινοβούλιο. Παρόμοιες εξεγέρσεις συνέβησαν και καταστάλθηκαν στη Βρέμη, τη Ρουρ, τη Ρηνανία, τη Σαξονία, το Αμβούργο, τη Θουριγγία και τη Βαυαρία, ενώ στο Βερολίνο τον Μάρτιο πραγματοποιήθηκαν ακόμη πιο αιματηρές οδομαχίες, γεγονός που οδήγησε σε λαϊκή απογοήτευση με την κυβέρνηση της Βαϊμάρης.
Υπόβαθρο
Στα τέλη του 1918 η πρώην Αυτοκρατορική Γερμανία είχε ηττηθεί στον Α’ Π.Π. και ο Κάιζερ Γουλιέλμος είχε πλέον εκθρονισθεί. Στη θέση της παλαιάς αυτοκρατορίας δημιουργήθηκε η φιλελεύθερη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, της οποίας ωστόσο ο βίος δεν ήταν μακρύς, καθώς λίγα χρόνια αργότερα (1933) καταλύθηκε από τους Ναζί του Αδόλφου Χίτλερ. Ωστόσο, πολύ νωρίτερα και συγκεκριμένα από τις αρχές του 1919 η Δημοκρατία της Βαϊμάρης αμφισβητήθηκε έντονα από ακραία μεταξύ τους πολιτικά μορφώματα, ένα εκ των οποίων αποτελούσαν οι «Σπαρτακιστές», οι οποίοι είχαν αποσκιρτήσει το 1914 από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και αντλούσαν την ονομασία τους από τον επαναστάτη σκλάβο της αρχαίας Ρώμης Σπάρτακο. Οι Σπαρτακιστές αντιτίθενταν στον πόλεμο, υποστήριζαν την πάλη των τάξεων και τη γενική απεργία ως κεντρικό επαναστατικό όπλο. Η συνθηματολογία τους έβρισκε αρχικά ανταπόκριση στις πλατειές λαϊκές εργατικές μάζες των μεγαλουπόλεων. Την 1 Ιανουαρίου του 1919 ίδρυσαν από κοινού με άλλες κομμουνιστικές ομάδες το ΚΚΓ (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας). Παρά τη φαινομενική ειρήνη, την κατάληψη της εξουσίας επιθυμούσαν διάφορες ομάδες, ενώ εργαζόμενοι, στρατιώτες και ναύτες είχαν συγκροτήσει τοπικά συμβούλια στο πρότυπο των σοβιέτ.
Οι Γερμανοί κομμουνιστές αυτής της περιόδου έχουν καταθέσει ότι η επαναστατική τους στάση ήταν εμπνευσμένη από συγκεκριμένες εμπειρίες και όχι από ιδεολογικά κίνητρα. Αυτές οι εμπειρίες ήταν εκείνες της απογοήτευσης και της αποξένωσης των ατόμων που βρίσκονταν όλο και περισσότερο παγιδευμένα από έναν εκτεταμένο ιστό γραφειοκρατίας και ολιγαρχικών τάσεων στις σύγχρονες δημοκρατικές μαζικές οργανώσεις. Ανάμεσα στις πολλές μαρτυρίες, αναφέρονται πολύ αποκαλυπτικά τα σχετικά πρόσφατα δημοσιευμένα απομνημονεύματα του Karl Retzlaw. Για πολλά χρόνια αφότου έγινε σοσιαλιστής και κομμουνιστής, δεν είχε διαβάσει ούτε μια γραμμή του Μαρξ και του Ένγκελς, ούτε του Λένιν και του Τρότσκι. «Στην πραγματικότητα δεν γνώριζα κανέναν που σε αυτά τα χρόνια [1915] έγινε σοσιαλιστής μέσω της μελέτης του Μαρξ».
Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας
Μετά από τις εμπειρίες τους με το SPD και το USPD, οι Σπαρτακιστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι στόχοι τους θα μπορούσαν να επιτευχθούν μόνο μέσα από ένα δικό τους κόμμα και ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD) στα τέλη του 1918. Λόγω της δυστυχίας πολλών εργαζομένων με την πορεία της επανάστασης, ενώθηκαν με άλλες αριστερές σοσιαλιστικές ομάδες. Μετά από διαβουλεύσεις με τους Σπαρτακιστές, οι Επαναστάτες Αγωνοδίκες αποφάσισαν να παραμείνουν στο USPD.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ συνέταξε το ιδρυτικό της πρόγραμμα και το παρουσίασε στις 31 Δεκεμβρίου 1918. Στο πρόγραμμα αυτό επεσήμανε ότι οι κομμουνιστές δεν θα μπορούσαν ποτέ να πάρουν την εξουσία χωρίς τη σαφή υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού. Την 1η Ιανουαρίου απαίτησε και πάλι το KPD να συμμετάσχει στις προγραμματισμένες εκλογές, αλλά καταψηφίστηκε. Η πλειοψηφία ήλπιζε να κερδίσει την εξουσία από τη συνεχιζόμενη αναταραχή στα εργοστάσια και με «πίεση από τους δρόμους».
Η εξέγερση
Όπως τον Νοέμβριο του 1918, ένα δεύτερο επαναστατικό κύμα αναπτύχθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1919, όταν η κυβέρνηση απέλυσε τον Αρχηγό Αστυνομίας του Βερολίνου, τον Emil Eichhorn, ο οποίος ήταν μέλος της USPD και αρνήθηκε να δράσει κατά των διαδηλωτών κατά την κρίση των Χριστουγέννων. Το USPD, οι Επαναστάτες Αγωνοδίκες και το KPD ανέλαβαν την έκκληση του Eichhorn για μια διαδήλωση που θα πραγματοποιούνταν την επόμενη ημέρα. Προς έκπληξη των διοργανωτών, η διαδήλωση μετατράπηκε σε μια τεράστια, μαζική διαδήλωση που προσέλκυσε επίσης την υποστήριξη πολλών μελών του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Την Κυριακή 5 Ιανουαρίου, όπως και στις 9 Νοεμβρίου 1918, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στο κέντρο του Βερολίνου, πολλοί από τους οποίους ήταν οπλισμένοι. Το απόγευμα κατελήφθησαν οι σιδηροδρομικοί σταθμοί και η συνοικία με τα εκδοτήρια εφημερίδων της μεσαίας τάξης και το "Vorwärts" του SPD, που εκτύπωνε άρθρα εχθρικά προς τους Σπαρτακιστές από τις αρχές Σεπτεμβρίου. Ορισμένα από τα έντυπα της μεσαίας τάξης τις προηγούμενες ημέρες είχαν ζητήσει όχι μόνο την αύξηση των Φράικορπς αλλά και τη δολοφονία των Σπαρτακιστών.
Οι επαναστάτες κατέλαβαν μεγάλα οικοδομικά τετράγωνα και έστησαν οδοφράγματα σε όλες σχεδόν τις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας και άλλων πόλεων.
Οι ηγέτες του κινήματος συγκεντρώθηκαν στο Αρχηγείο της Αστυνομίας και εξέλεξαν μια 53μελή «προσωρινή επαναστατική επιτροπή» (Provisorischer Revolutionsausschuss), η οποία απέτυχε να κάνει χρήση της εξουσίας της και δεν μπόρεσε να συμφωνήσει σε καμία ξεκάθαρη κατεύθυνση. Ο Λίμπκνεχτ απαίτησε την ανατροπή της κυβέρνησης. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, καθώς και η πλειοψηφία των ηγετών του KPD, έκριναν μια εξέγερση εκείνη τη στιγμή ως καταστροφή και τάχθηκαν ρητά εναντίον της.
Οι ηγέτες του USPD και το KPD έκαναν έκκληση για γενική απεργία στο Βερολίνο στις 7 Ιανουαρίου, και η επακόλουθη απεργία προσέλκυσε περίπου 500.000 συμμετέχοντες, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του Βερολίνου. Στο πλαίσιο της απεργίας, ορισμένοι από τους συμμετέχοντες οργάνωσαν ένα σχέδιο για την εκδίωξη της πιο μετριοπαθούς σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης και την έναρξη μιας κομμουνιστικής επανάστασης. Οι εξεγερμένοι κατέλαβαν βασικά κτίρια, γεγονός το οποίο οδήγησαν σε διαμάχη με την κυβέρνηση. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ημερών, η απεργιακή ηγεσία (γνωστή ως ad-hoc "Επιτροπή Επανάστασης") απέτυχε να επιλύσει την κλασική διχοτόμηση μεταξύ των οπλισμένων επαναστατών που δεσμεύθηκαν για μια πραγματικά νέα κοινωνία και των μεταρρυθμιστών που υποστήριζαν τις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση. Εν τω μεταξύ, οι απεργοί στην συνοικία υπό κατάληψη εξασφάλισαν όπλα.
Ταυτόχρονα, ορισμένοι ηγέτες του KPD προσπάθησαν να πείσουν τα στρατιωτικά συντάγματα στο Βερολίνο, ειδικά το Λαϊκό τμήμα Ναυτικού, Volksmarinedivision, να συμμετάσχουν στην πλευρά τους, ωστόσο κυρίως απέτυχαν σε αυτή την προσπάθεια. Η μονάδα του ναυτικού δεν ήταν διατεθειμένη να στηρίξει την ένοπλη εξέγερση και δήλωσε ότι ήταν ουδέτερη, και τα άλλα συντάγματα που βρίσκονταν στο Βερολίνο παρέμειναν ως επί το πλείστον πιστά στην κυβέρνηση.
Επίθεση από τα Φράικορπς
Την ίδια ημέρα, ο Έμπερτ διέταξε τα Φράικορπς να επιτεθούν στους εργάτες. Αυτοί οι πρώην στρατιώτες είχαν ακόμα όπλα και στρατιωτικό εξοπλισμό από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, γεγονός που τους έδωσε ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Κατέκτησαν γρήγορα τους μπλοκαρισμένους δρόμους και κτίρια και πολλοί από τους αντάρτες παραδόθηκαν. 156 αντάρτες και 17 στρατιώτες Φράικορπς έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Το βράδυ της 15ης Ιανουαρίου, η Λούξεμπουργκ και ο Λίμπκνεχτ ανακαλύφθηκαν σε ένα διαμέρισμα στο Wilmersdorf του Βερολίνου, συνελήφθησαν και παραδόθηκαν στη μεγαλύτερη μονάδα Φράικορπς, τη βαριά οπλισμένη ομάδα Garde-Kavallerie-Schützen. Ο κυβερνήτης τους, ο λοχαγός Waldemar Pabst, τους έθεσε υπό ανάκριση. Την ίδια νύχτα, οι δύο κρατούμενοι αφού ξυλοκοπήθηκαν με τους υποκόπανους των όπλων μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις τους, πυροβολήθηκαν στο κεφάλι. Το σώμα της Ρόζα Λούξεμπουργκ ρίχτηκε στο κανάλι Landwehr, όπου βρέθηκε την 1η Ιουνίου. Το σώμα του Καρλ Λίμπκνεχτ παραδόθηκε ανώνυμα σε ένα νεκροτομείο. Ο θάνατος της Λούξεμπουργκ σήμανε το τέλος της ανεξαρτησίας του γερμανικού κομμουνισμού και την αρχή μιας σοβιετικής επιρροής που αυξανόταν με την πάροδο του χρόνου για τον έλεγχο του κόμματος στο μεγαλύτερο τμήμα του 20ού αιώνα. Ως ένας από τους πλέον ειλικρινείς επικριτές του Λένιν στην ευρωπαϊκή αριστερά, η Λούξεμπουργκ υπήρξε μειοψηφία και έμεινε στο περιθώριο ως γυναίκα, Εβραία και συνεχής επικριτής της πλειοψηφίας του κόμματός της.
Η εν ψυχρώ δολοφονία των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ στις σφοδρές πολιτικές διαμάχες της Γερμανίας σηματοδοτεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του εικοστού αιώνα. Καμία άλλη πολιτική δολοφονία δεν φούντωσε τα λαϊκά πάθη και δεν άλλαξε το πολιτικό κλίμα της Γερμανίας, όπως εκείνη η δολοφονία τη νύχτα της 15ης προς τη 16η Ιανουαρίου 1919, μπροστά στο πολυτελές ξενοδοχείο Eden. Όχι μόνο έκοψε το νήμα της ζωής δύο εκ των λαμπρότερων πολιτικών ηγετών της χώρας, αλλά και εγκαινίασε μια σειρά περαιτέρω πολιτικών δολοφονιών που είχαν σκοπό να σβήσουν την επαναστατική φλόγα και, τελικά, να ανοίξουν τον δρόμο για τις υπεραντιδραστικές δυνάμεις που κατέλαβαν την εξουσία το 1933
Συνέπειες
Η εξέγερση δεν είχε μαζική βάση και ήταν, σύμφωνα με τον ιστορικό Heinrich August Winkler, μόνο μια «απόπειρα πραξικοπήματος από μια ριζοσπαστική μειοψηφία». Επομένως, η γρήγορη καταστολή του δεν ήταν έκπληξη. Μάλλον ήταν επίσης αναπόφευκτη, αφού το αποτέλεσμα θα ήταν πιθανότατα εμφύλιος πόλεμος σε ολόκληρη τη Γερμανία και στρατιωτική επέμβαση των νικητριών δυνάμεων. Μετά την καταστολή της εξέγερσης, ο Έμπερτ μπορούσε να συνεχίσει την πορεία προς την ίδρυση ενός κοινοβουλίου. Στις 19 Ιανουαρίου 1919 έγιναν εκλογές για την Εθνοσυνέλευση. Η Συνέλευση οριστικοποίησε το Σύνταγμα της Βαϊμάρης στις 11 Αυγούστου και δημιούργησε την πρώτη λειτουργική γερμανική δημοκρατία, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Λίγο μετά το τέλος των αψιμαχιών, η Ρόζα Λούξεμπουργκ αξιολογώντας τα γεγονότα στο άρθρο της "Order Rules in Berlin" (Die Ordnung herrscht in Berlin), εξήγησε ότι η νίκη των προλετάριων δεν μπορούσε να αναμένεται λόγω της πολιτικής ανωριμότητας της Γερμανικής Επανάστασης. Το γεγονός ότι οι στρατιώτες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν από αγροτικές περιοχές που δεν επλήγησαν από την επανάσταση, χρησιμοποιήθηκαν για την καταστολή των επαναστατών εργατών ήταν για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ ένα από τα σημαντικά συμπτώματα της γενικής πολιτικής ανωριμότητας της Γερμανίας. Υπό αυτές τις συνθήκες η νίκη της εργατικής τάξης ήταν αδύνατη.
O Gerwarth θεωρεί ότι μετά την αποτυχία των κομμουνιστικών εξεγέρσεων στην Κεντρική Ευρώπη, το κύμα υπερεθνικιστικής βίας που ξέσπασε, στοίχισε δεκάδες χιλιάδες ζωές, συμπεριλαμβανομένων διακεκριμένων πολιτικών και διανοουμένων όπως ο Walther Rathenau, ο Matthias Erzberger, η Λούξεμπουργκ και ο Λίμπκνεχτ, ο Αυστριακός μυθιστοριογράφος Hugo Bettauer, ο Ούγγρος δημοσιογράφος Bella Bacso και ο εκδότης της ουγγρικής σοσιαλδημοκρατικής ημερήσιας Ne'pszava, Bela Somogyi.
Αποτίμηση
Στην ιστοριογραφία της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, η εξέγερση αποτιμήθηκε θετικά. Η άποψή ήταν ότι μόνο το KPD είχε καταφέρει να σχηματίσει ένα μαρξιστικό-λενινιστικό μαχητικό κόμμα και δημιούργησε μια κρίσιμη προϋπόθεση για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης. Από αυτή την άποψη, η ίδρυση του KPD ήταν ένα από τα καθοριστικά σημεία καμπής στην ιστορία του γερμανικού εργατικού κινήματος. Η συγκεκριμένη ερμηνεία ερμηνεία υπερέβαλλε ως προς τη δύναμη της Ένωσης Σπάρτακος και την επιρροή της και αποκάλυπτε τις αποτυχημένες τακτικές της
Μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990, η ιστορία αξιολόγησε την εξέγερση κυρίως αρνητικά. Ο Hans Mommsen χαρακτήρισε τις ενέργειες των ανταρτών ως «τρομοκρατική τακτική πραξικοπήματος». , ενώ ο Hagen Schulze έγραψε ότι στόχος τους ήταν μια «σοσιαλιστική, κόκκινη επανάσταση και μια δικτατορία της εργατικής τάξης». Ο Heinrich August Winkler βλέπει την εξέγερση του Ιανουαρίου ως «εξέγερση ενάντια στη δημοκρατία», σαν τους Μπολσεβίκους, που χρησιμοποίησαν τη δύναμη των όπλων για να διαλύσουν τη δημοκρατικά εκλεγμένη Ρωσική Συντακτική Συνέλευση τον Ιανουάριο του 1918, ο Λίμπκνεχτ και οι οπαδοί του ήθελαν να αποτρέψουν το σχηματισμό κοινοβουλευτικής κυβέρνησης ακόμη και πριν από τις εκλογές για την Εθνοσυνέλευση. Ο ιστορικός Henning Köhler χαρακτηρίζει την εξέγερση ως «τυφλή δράση», έναν «αγώνα για την εξουσία (…) που αντιστοιχεί στο μπολσεβίκικο μοντέλο». Ο Hans-Ulrich Wehler ήταν της άποψης ότι το KPD, ενάντια στη συμβουλή του Λουξεμβούργου, «ενέδωσε σε ένα πραξικόπημα που προσπαθούσε να εξαπολύσει έναν γερμανικό εμφύλιο πόλεμο μέσω της εξέγερσης του Ιανουαρίου του Βερολίνου». Ο Sönke Neitzel αποκαλεί την εξέγερση «αυθόρμητη, χωρίς ηγέτες δράση». Ο Ιρλανδός ιστορικός Μαρκ Τζόουνς κάνει παρόμοια κρίση, χαρακτηρίζοντας την εξέγερση ως «αυτοσχέδια απόπειρα πραξικοπήματος με πολύ λίγες πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας».
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
• Λέανδρος Μπόλαρης, σχετικό άρθρο για την ηλεκτρονική έκδοση της «Ελευθεροτυπίας»
Κατηγορία:Δημοκρατία της Βαϊμάρης Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Κομμουνισμός
Ηλίας Κυριαζής
Ο Ηλίας Κυριαζής (1978) είναι Έλληνας δημιουργός κόμικς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με το σχέδιο από μικρή ηλικία και το 2001 κέρδισε το 1ο βραβείο στην κατηγορίες «νέων καλλιτεχνών» στον 1ο πανελλήνιο διαγωνισμό κόμικς του ένθετου "9" της Ελευθεροτυπίας. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε η συνεργασία του με το περιοδικό, με τη σειρά Σε Βλέπω σε σενάριο Λέανδρου.
Στο ένθετο "9" έχει εμφανιστεί επίσης με τις σειρές "Blood Opera" και "Manifesto". Το "Blood Opera" ολοκληρώθηκε σε τρία συνεχόμενα τεύχη (# 134- 136). Εκδόθηκε, μαζί με προσχέδια, το 2004 από την «Συλλογή Εννέα» της «Ελευθεροτυπίας». Το "Manifesto" κυκλοφόρησε σε άλμπουμ το 2005, επίσης από την «Συλλογή Εννέα». Από το 2006 κρατά μαζί με τον Τάσο Παπαϊωάννου το μονοσέλιδο «Ένα τσιγάρο χρόνος», ενώ νωρίτερα δημιούργησε και τη σειρά "Blockbuster".
Το 2004 ως μέλος της ομάδας Subart συμμετείχε στην επιμέλεια της παράστασης «φανζίν» των Φοίβου Δεληβοριά και Ζακ Στεφάνου. Το φθινόπωρο του 2005 κυκλοφόρησε με το Βασίλη Λώλο και τον Βασίλη Μπίμπα το τεύχος #0 "Gin 747" (αυτοέκδοση) με κόμικς στην αγγλική γλώσσα, και το 2006, μαζί με τον Τάσο Παπαϊωάννου, το μινι-άλμπουμ «Τούρτα» (giganto books).
Από το 2004 έως το 2010 συνεργάστηκε με το περιοδικό 10percent στο κόμικ Στη μέση ο Μανώλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυριαζης Ηλιας
Συνταγματάρχης
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Colonel.
Ετυμολογία
Η λέξη Συνταγματάρχης προέρχεται από το σύνταγμα + άρχω (διοικώ).
Διοίκηση Συντάγματος
Από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για τον Διοικητή του Συντάγματος, ενώ ο Αντισυνταγματάρχης είναι πάντα ο Υποδιοικητής.
Διακριτικό
Το διακριτικό της στολής του Συνταγματάρχη στον Ελληνικό στρατό είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα) με τρία αστέρια χρυσά, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα) και μια σειρά χρυσής δάφνης στο γείσο του πηλήκιου της στολής εξόδου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Α.Π.Ο. Λάρισας Λαρισαϊκός
Ο Λαρισαϊκός ή Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Λάρισας "Λαρισαϊκός" όπως ήταν η πλήρης ονομασία του, ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος από την πόλη της Λάρισας, που ιδρύθηκε το 1930 , συμμετείχε στις πρώτες διοργανώσεις της ΕΠΣ Θεσσαλίας τη δεκαετία του 30, της ΕΠΣ Λάρισας από το 1960 αλλά και της Β' Εθνικής από το 1959-60 έως 1963-64 και το 1964 συγχωνεύεται και διαλύεται, συμμετέχοντας στη δημιουργία της ΑΕΛ
Ιστορία
Ο Λαρισαϊκός ιδρύθηκε στα 1930, από τον Αχιλλέα Καρανάσιο και προήλθε από μια συνοικιακή ομάδα των Σουφλαρίων (σημερινή συνοικία Αγίων Σαράντα) «Αθηνά». Συμμετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Θεσσαλίας μεταπολεμικά πρωτοεμφανίστηκε όμως την περίοδο 1932-33 στο «Κύπελλο Πόλεων» της ΕΠΣΘ.
Ήταν πρωταθλήτρια του ομίλου Λάρισας στο τελευταίο πρωτάθλημα πριν την απόσχιση των ομάδων της Λάρισας από την ΕΠΣ Θεσσαλίας το 1960 και έτσι συμμετείχε και στην πρώτη διοργάνωση της Β' Εθνικής το 1959-60, αλλά και πρωταθλήτρια του πρώτου πρωταθλήματος της ΕΠΣ Λάρισας το 1960-61 συμμετέχοντας εκ νέου στη Β' Εθνική εκείνης της χρονιάς.Το 1961-62 κερδίζει την πρώτη θέση στον ομιλό της, εξασφαλίζοντας θέση στη μόνιμη, πια, Β' Εθνική της επόμενης περιόδου , αλλά δεν καταφέρνει να κερδίσει και την άνοδο στην Α' Εθνική στους αγώνες κατάταξης μεταξύ των νικητών των ομίλων που ακολούθησαν. Το 1963-64 υποβιβάζεται τελικά απο την Β' Εθνική και θα επέστρεφε στα τοπικά πρωταθλήματα, αλλά ακολουθεί η συγχώνευση των ομάδων της Λάρισας για τη δημιουργία της ΑΕΛ και ο Λαρισαϊκός παύει να υφίσταται.
Η Ίδρυση της ΑΕΛ
Το Μάιο/Ιούνιο του 1964,συμμετέχοντας στη δημιουργία της Α.Ε. Λάρισα, αφού παραχώρησε ένα σημαντικό αριθμό παικτών στην καινούρια ομάδα της πόλης συγχωνεύτηκε τελικά με μια άλλη ομάδα της Λάρισας, τον Πελασγικό δημιουργώντας τη σύγχρονη Πελασγιώτιδα, σύλλογο που υφίσταται μέχρι σήμερα με τμήματα ποδοσφαίρου καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης.
Α.Ο. Λαρισαϊκός (σύγχρονη εποχή)
Τη δεκαετία του 70 ιδρύθηκε ξανά σύλλογος με το όνομα 'Α.Ο. Λαρισαϊκός' με έτος "επανίδρυσης" ,όπως αναφέρει στο έμβλημά του, το 1976 που συμμετέχει μέχρι σήμερα στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λάρισας, καθώς και με μία παρουσία στην Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία την περίοδο 1984-85.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930
Βαγγέλης Μπαλόπουλος
Ως προπονητής εργάσθηκε σε πάρα πολλές ομάδες, ξεκινώντας αρχικά από τον Α.Ο. Μελισσίων, τον οποίο ανέβασε στην Α΄ Ε.Π.Σ. Αθηνών και ακολούθως στον Ολυμπιακό Άσσου τον οποίο οδήγησε στην Α΄ Ε.Π.Σ. Κορινθίας. Στη συνέχεια εργάστηκε στους Ολυμπιακό Κορυδαλού και Α.Ο. Ποντίων Νίκαιας, ομάδες Α΄ Ε.Π.Σ. Πειραιά για να εργαστεί στη συνέχεια στην ΑΕΛ, στον Α.Ο. Χανιά, στον Πέλοπα Κιάτου, στην Προοδευτική, στον Λεβαδειακό, στον Α.Π.Σ. Κόρινθος, στον Α.Ο. Χαλκίδα, στον Ηρόδοτο Νέας Αλικαρνασού, στον Βύζαντα Μεγάρων, στον Περαμαϊκό κ.α.
Απεβίωσε στις 10 Μαρτίου του 2015 από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ηροδότου Νέας Αλικαρνασσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Χαλκίδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Volkswagen New Beetle
Το Volkswagen New Beetle ήταν ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen, από τον Οκτώβριο του 1997 έως τον Ιούλιο του 2010. Η έμπνευση για την σχεδίασή του, όπως και το όνομά του, προήλθαν από τον πρώτο Σκαραβαίο της Volkswagen, με σκοπό ένα σύγχρονο αυτοκίνητο ρετρό αισθητικής που να θυμίζει το κλασικό μοντέλο. Μεταγενέστερα, αυτή την τάση ακολούθησαν και άλλοι κατασκευαστές, όπως με την αναβίωση του Mini του 1959 με το BMW Mini του 2000 και την αναβίωση του Fiat 500 του 1957 με το Fiat 500 του 2007.
Το αρχικό New Beetle βασίστηκε στο σασί της τέταρτης γενιάς του Volkswagen Golf, έχοντας έτσι κοινή πλατφόρμα με αυτό, τη γνωστή ως Volkswagen Group A4. Από το 2011 έως το 2019 παρήχθη η δεύτερη γενιά του μοντέλου, με βάση την πλατφόρμα Α5, και διατέθηκε υπό την ονομασία Beetle σκέτο, ενώ στη συνέχεια, μετά τη δεύτερη αυτή γενιά, δεν υπήρξε περαιτέρω διάδοχος.
Εισαγωγή
thumb|left|Volkswagen New Beetle αμερικανικών προδιαγραφών.
Η πρώτη γενιά του New Beetle παρουσιάστηκε το 1997 και τα πρώτα λίγα μοντέλα προ-παραγωγής κατασκευάστηκαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ενώ η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1998. Το μοντέλο κυκλοφόρησε αρχικά στις ΗΠΑ (κωδικός σασί Typ 1C) τον Μάρτιο του 1998, όπου και σημείωσε την μεγαλύτερη απήχηση. Η διεθνής εκδοχή του (κωδικός σασί Typ 9C) έφτασε τον Οκτώβριο του 1998 και τον Νοέμβριο του 1998 κυκλοφόρησε σε ορισμένα κράτη της Ευρώπης, αν και σε κάποια άλλα, όπως στην Ιταλία και στην Ελλάδα, έφτασε σταδιακά μέσα στο 1999.
Βασίστηκε στο σασί της τέταρτης γενιάς του Volkswagen Golf, και, ως αποτέλεσμα, σε αντίθεση με τον κλασικό Σκαραβαίο που είχε τη διάταξη «όλα πίσω», το New Beetle έχει τον κινητήρα στο μπροστινό μέρος, την κίνηση στους εμπρός τροχούς και το χώρο αποσκευών στο πίσω μέρος.
Διακρίσεις
Το Volkswagen New Beetle κέρδισε τον τίτλο του Αυτοκινήτου Εισαγωγής της Χρονιάς (Import Car of the Year) του αμερικανικού περιοδικού Motor Trend, για το 1999.
Κινητήρες
thumb|left|Volkswagen New Beetle Convertible στη [[Γαλλία.]]
Αρχικά κυκλοφόρησε με 3 κινητήρες: έναν 2-λιτρο βενζίνης, ισχύος 116 ίππων, τον ακόμα ισχυρότερο 1.8 Turbo βενζίνης, ισχύος 150 ίππων, συν έναν τουρμποντίζελ 1.9 TDI, ισχύος 90 ίππων. Οι σχετικά υψηλοί κυβισμοί για την μικρομεσαία κατηγορία C όμως, σε συνδυασμό και με την αρκετά υψηλότερη τιμή πώλησης ως προς το Golf, είχαν ως αποτέλεσμα μια κάκιστη εμπορική πορεία στην Ευρώπη το πρώτο έτος κυκλοφορίας του, σε αντίθεση με τις εξ αρχής καλές πωλήσεις στην αγορά των ΗΠΑ. Τον Νοέμβριο του 1999, ωστόσο, μπήκε στην παραγωγή και ένας πιο προσιτός κινητήρας βενζίνης 1.6 λίτρων, ισχύος 101 ίππων, και αυτό βελτίωσε κατά πολύ τις ευρωπαϊκές του πωλήσεις.
Ωστόσο, η αγορά απαιτούσε και έκδοση 1.4 λίτρων 16-βάλβιδη, αντίστοιχη με τη βασική έκδοση του Volkswagen Golf τέταρτης γενιάς, και αυτό τελικώς εκπληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2001, με την εισαγωγή του New Beetle 1.4 λίτρων, ισχύος 75 ίππων. Μεταγενέστερα εμφανίστηκαν και νέες, ισχυρότερες εκδόσεις.
New Beetle Convertible
Στα μέσα του 2003, προστέθηκε μια ανοιχτή έκδοση καμπριολέ (κωδικός σασί Typ 1Y για όλες τις αγορές διεθνώς), ως αντικαταστάτης του κλασικού Volkswagen Beetle Cabrio, που είχε παραχθεί από τη γερμανική εταιρεία μετατροπών Karmann από το 1949 έως τον Ιανουάριο του 1980.
Εμπορική πορεία
thumb|left|Volkswagen New Beetle Convertible στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της [[Γενεύης τον Μάρτιο του 2005.]]
Παρά τις προσθήκες αυτές όμως, τόσο στους διαθέσιμους κινητήρες, όσο και στις εκδοχές αμαξώματος, οι πωλήσεις του New Beetle δεν πλησίασαν καν τα αναμενόμενα επίπεδα. Αυτό συνέβη σε μεγάλο βαθμό για πρακτικούς λόγους και συγκεκριμένα το αποκλειστικά 2-πορτο αμάξωμα, τους στενούς χώρους για τους πίσω επιβάτες, τον πολύ μικρό για την μικρομεσαία κατηγορία C χώρο αποσκευών, μόλις στα 209 λίτρα, και την αρκετά υψηλότερη τιμή πώλησης ως προς το συγγενικό Golf τέταρτης γενιάς. Ένας ακόμα καθοριστικός λόγος, ήταν η έντονα καμπυλωτή εξωτερική του εμφάνιση, καθώς θεωρήθηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων και του κοινού ότι ήταν «εμφανώς θηλυπρεπής», με αποτέλεσμα οι περισσότεροι υποψήφιοι αγοραστές ανδρικού φύλου να κρατήσουν απόσταση. Αντίστοιχα σχόλια με την εξωτερική του εμφάνιση εισέπραξε, επίσης, και η αισθητική στο σαλόνι του New Beetle, μολονότι έφερε και μια σειρά από ρετρό στοιχεία - παραπομπές στον κλασικό Σκαραβαίο, όπως το μεγάλο και στρογγυλό ταχύμετρο στο κέντρο του πίνακα οργάνων και το μικρό βάζο λουλουδιών στο ταμπλό του, που όμως δεν ήταν αρκετές για να αλλάξουν τη γενική εντύπωση.
Τον Μάιο του 2010, η Volkswagen ανακοίνωσε ότι η παραγωγή της πρώτης γενιάς του New Beetle θα σταματήσει εντός λίγων μηνών, όπως και τελικά έγινε τον Ιούλιο του ίδιου έτους.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|right|Volkswagen New Beetle 1.6 Luna του 2006.
Παρακάτω παρουσιάζονται τα μοντέλα με κινητήρες βενζίνης. Τα περισσότερα από αυτά έφεραν στάνταρ 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή προαιρετικά 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο και σχεδόν όλα είχαν την μετάδοση της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς. Κατ' εξαίρεση, η κορυφαία έκδοση RSi 3.2 (3.2 λίτρων, με 6 κυλίνδρους, διάταξης VR6, και 24-βάλβιδος) έφερε ένα 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο και τετρακίνηση. Επίσης, ο βενζινοκινητήρας 1.4 λίτρων διατέθηκε αποκλειστικά με το 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, διότι θεωρήθηκε τότε ότι η ισχύς των 75 hp δεν θα ήταν επαρκής για να καταφέρει αρκετή επιτάχυνση με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Ένας ακόμα λόγος, ήταν ότι ο βασικός κινητήρας είχε κατασκευαστεί με σκοπό να αντέχει αρκετά χρόνια χωρίς να απαιτεί μεγάλο κόστος συντήρησης.
Ενδεικτικό της αξιοπιστίας και μακροβιότητας των κινητήρων, είναι ότι ο κινητήρας 1.4 λίτρων παρήχθη από τον Όμιλο Volkswagen μεταξύ του 1992 και του 2010, ενώ ο κινητήρας 1.6 λίτρων εισήχθη για πρώτη φορά το 1989 στη δεύτερη γενιά του Volkswagen Golf και διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2010.
1 Εξαγόταν μόνο σε ορισμένες αγορές
2 Διατέθηκε μόνο στις ΗΠΑ
Ακολουθούν οι εκδόσεις του New Beetle με κινητήρες ντίζελ:
Αναφορές
thumb|right|Volkswagen New Beetle Convertible στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του [[Μόντρεαλ, Καναδάς, τον Ιανουάριο του 2008.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
New Beetle Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Κλαιρβώ-λε-Λακ
Το Κλαιρβώ-λε-Λακ (γαλλικά: Clairvaux-les-Lacs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κλαιρβαλιέν (γαλλικά: Clairvaliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κάδιθ
Τοποθεσία
Το Κάδιθ βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα νότια των εκβολών του ποταμού Γουαδαλκιβίρ. Απέχει 674 χιλιόμετρα από τη Μαδρίτη. Η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε ένα βράχο, ο οποίος ενώνεται με μια μικρή λωρίδα στεριάς και δρόμο με την ηπειρωτική περιοχή στον Κόλπο του Κάδιθ, ο οποίος βλέπει τον Ατλαντικό ωκεανό. Στην τελευταία απογραφή, η πόλη είχε περίπου 136.000 κατοίκους, παρουσιάζοντας μείωση τα τελευταία χρόνια λόγω μετανάστευσης. Πρόκειται για λιμάνι με αλιευτική δραστηριότητα, πόλο έλξης τουριστών, ενώ διαθέτει και στρατιωτική οχύρωση. Από το λιμάνι της πόλης φεύγουν τα πλοία που ταξιδεύουν με προορισμό τα Κανάρια Νησιά, την Αφρική και τη Νότια Αμερική.
Η πόλη είναι επίσης διάσημη για το καρναβάλι της.
Ονομασία
Η ονομασία της πόλης προέρχεται από τη ελληνική ονομασία Γάδειρα (=γα + δηρός =γης λαιμός).
Στα φοινικικά ήταν γνωστή ως Gadir (גדר, οχυρό, τείχος) παρουσιάζοντας ομοιότητες με τη λέξη agadir, που απαντάται στη Βόρεια Αφρική, όπου υπάρχει και πόλη του Μαρόκου με αυτό το όνομα. Λεγόταν Γκάντες (Gades) στα λατινικά, Qādis' (قادس') στα αραβικά, από όπου προήλθε και η σύγχρονη ισπανική ονομασία Cádiz.
Ιστορία
thumb|left|Χάρτης του Κάδιθ το [[1888]] Το Κάδιθ είναι μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ιβηρικής Χερσονήσου και της Ευρώπης, καθώς σύμφωνα με τον μύθο ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα π.χ. από τον Ηρακλή που απεικονίζεται και στον θυρεό της πόλης. Μάλιστα γύρω του υπάρχει η λατινική φράση Hercules Fundator Gadium Dominatorque, δηλαδή "Ο Ηρακλής που ίδρυσε το Γάδιο".
Απ'την άλλη, σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Livy ιδρύθηκε το 1104 π.χ. από τους Φοίνικες, που φημίζονταν για την παραγωγή του μωβ χρώματος το οποίο ήταν το κύριο εξαγώγιμο προϊόν τους. Το χρώμα αυτό το βλέπουμε σήμερα και στην σημαία της πόλης.
Κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., η πόλη αποτελούσε πλούσιο εμπορικό κέντρο κεχριμπαριού και κασσίτερου. Μετά την κατάκτηση της Φοινίκης από τους βαβυλώνιους ο έλεγχος της πέρασε αποκλειστικά στα χέρια των Καρχηδονίων το 501 π.Χ., αποτελώντας τη βάση των επιχειρήσεων του Αννίβα στο σχέδιό του για την κατάκτηση της νότιας Ιβηρίας. Πέρασε στους Ρωμαίους με αρχηγό το Σκιπίωνα το 206 π.Χ. κατά το Δεύτερο Καρχηδονιακό Πόλεμο. Ο Ιούλιος Καίσαρας έδωσε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα στους κατοίκους της το 49 π.Χ., καθώς είχαν πάρει το μέρος του εναντίον των Πομπηίων.
Η πόλη καταστράφηκε από τους Βησιγότθους τον 5ο αιώνα. Το 711, καταλήφθηκε από τους Μουσουλμάνους και ανοικοδομήθηκε. Το 1262, ανακατέλαβε την πόλη ο Αλφόνσος Ι' της Καστίλης, βασιλιάς της Καστίλης και της Λεόν.
Μετά τα εξερευνητικά ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου το 1492, τα ισπανικά πλοία που μετέφεραν θησαυρούς από την Αμερική χρησιμοποιούσαν το Κάδιθ σαν ενδιάμεσο λιμάνι κι έτσι η πόλη έγινε μία από τις πλουσιότερες της Ευρώπης. Όταν η ναυτική υπεροχή της Ισπανίας άρχισε να απειλείται από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές ναυτικές δυνάμεις, το Κάδιθ έγινε θέατρο πολυάριθμων μαχών. Το 1587, ο αγγλικός στόλος με επικεφαλής τον Σερ Φράνσις Ντρέικ επιτέθηκε στο λιμάνι καταστρέφοντας πολλά πλοία και το 1596 η πόλη πολιορκήθηκε από αγγλικά πλοία υπό τις διαταγές του Ρόμπερτ Ντέβερω, κόμη του Έσσεξ.
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το Κάδιθ πολιορκήθηκε από το γαλλικό στόλο από το Φεβρουάριο του 1810 μέχρι τον Αύγουστο του 1812. Τον 19ο αιώνα, όταν η Ισπανία άρχισε να χάνει τις αποικίες της στην Αμερική, άρχισε να παρακμάζει και η πόλη.
Από το Κάδιθ κατάγεται ο διάσημος Ισπανός μουσουργός Μανουέλ ντε Φάγια.
Στην πόλη βρίσκεται το Πανεπιστήμιο του Κάδιθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Ανδαλουσία
Φρανκ Λέιν
Ο Φράνκι Λέιν (Frankie Laine), γεννήθηκε ως Francesco Paolo LoVecchio (30 Μαρτίου 1913 - 6 Φεβρουαρίου 2007), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς τραγουδιστές του εικοστού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Τζον Γκάλσγουορθυ
Ο Τζον Γκάλσγουορθυ (John Galsworthy, 14 Αυγούστου 1867 - 31 Ιανουαρίου 1933) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Τιμήθηκε το 1932 με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας για την «διακεκριμένη τέχνη της αφήγησης που φτάνει στο αποκορύφωμά της στον Θρύλο των Φόρσαϊτ».