cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελεύθερος στίχος
Μορφή
Σε μερικές περιπτώσεις παρατηρείται ακόμα και παράλειψη της στίξης. Επιφωνήματα και λοιπές εξάρσεις, που συναντάμε στην παραδοσιακή ποίηση, αποφεύγονται, αλλά και όταν ακόμα υπάρχουν είναι λίγες και το σύνολο μοιάζει πιο πολύ σε πεζό. Οι λέξεις είναι απλές και κοινές, χωρίς πολλά στολίδια.
Νεοελληνική λογοτεχνία
Ο ελεύθερος στίχος μπήκε στη νεοελληνική λογοτεχνία από ξένες φιλολογίες και προ πάντων από τη Γαλλική.
Οι απαρχές του ελεύθερου στίχου στη νεοελληνική ποίηση, θα μπορούσε ν' αναχθούν αφενός στο πεζοτράγουδο και αφετέρου στον ελευθερωμένο στίχο, που αποτελεί από το 1890 έως το 1920, ένα μεταβατικό διάστημα από την παραδοσιακή στιχουργική στον ελεύθερο στίχο.Ως επίσημη είσοδός του θεωρείται η ανισοσύλλαβη ποιητική σύνθεση του Παλαμά με τίτλο "Οι Χαιρετισμοί της Ηλιογέννητης", ενώ ο πρώτος κριτικός που χρησιμοποίησε τον όρο "απελευθερωμένος στιχος"-εννοώντας φυσικά τον ανισοσύλλαβο στίχο-ειναι ο Ανδρέας Καραντώνης. Ο ελευθερωμένος στίχος δεν απομακρύνεται από τα καθιερωμένα μέτρα, απομακρύνεται όμως από την παραδοσιακή χρήση τους. Αντίθετα, η μοντέρνα ποίηση, που εγκαινιάζεται με τους ποιητές της λεγόμενης γενιάς του 1930, προχώρησε στην κατάργηση του μέτρου και των υπόλοιπων περιορισμών που δεν είχαν τολμήσει οι ποιητές που γράφουν σε ελευθερωμένο στίχο να καταργήσουν και στην καθιέρωση του ελεύθερου στίχου, ως κυρίαρχης μορφής στην ποίηση.
Το 1935 έρχονται να εκφράσουν το νέο ποιητικό είδος δύο μεγάλα, σε σπουδαιότητα, πνευματικά γεγονότα. Τον Ιανουάριο εκδίδεται το περιοδικό Νέα Γράμματα, όπου αποτέλεσε το όργανο των μοντέρνων ποιητών και το Μάρτιο κυκλοφορεί το Μυθιστόρημα του Γιώργου Σεφέρη, μία αντιπροσωπευτική συλλογή ποιημάτων, μ' ελεύθερο στίχο.
Έως το 1945 ο ελεύθερος στίχος, επικράτησε και ρίζωσε στη νεοελληνική λογοτεχνία, προσφέροντας εξαιρετικά και αριστουργηματικά ποιήματα, χαρακτηριστικά της μοντέρνας ποίησης.
Ποιητές
Οι ποιητές που αποτέλεσαν το μεταβατικό στάδιο, του λεγόμενου ελευθερωμένου στίχου, ήταν ο Κωστής Παλαμάς, ο Αλέξανδρος Πάλλης, ο Κώστας Χατζόπουλος, ο Αριστομένης Προβελέγγιος, ο Ιωάννης Γρυπάρης, ο Κώστας Ουράνης. Ενώ το όριο μεταξύ ελευθερωμένου και ελεύθερου στίχου αποτελούν ο Άγγελος Σικελιανός, ο Τάκης Παπατσώνης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης και σε ορισμένες περιπτώσεις ο Κώστας Καρυωτάκης.
Ακολουθεί το ποίημα του Ιωάννη Γρυπάρη, με ελευθερωμένο στίχο.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Λυώνει το αστέρι των βοσκών
Αεροδρόμιο Μάλεμε
Το Αεροδρόμιο Μάλεμε είναι ένα αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται στο Μάλεμε, του νομού Χανίων, στην Κρήτη. Έχει δυο διαδρόμους διεύθυνσης 13/31 και 03/21, χωρίς φωτισμό. Το αεροδρόμιο είναι κλειστό για εμπορική αεροναυτιλία, αλλά η Αερολέσχη Χανίων εξακολουθεί να το χρησιμοποιεί.
Ελεύθερος στίχος
Ποιητές
Την πάσα ανάσα τους κρατούν
Αεροδρόμιο Μάλεμε
Το αεροδρόμιο λειτουργούσε ως το 1959 ως το κυρίως δημόσιο αεροδρόμιο των Χανίων. Από το 2012, η Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποιεί περιστασιακά το χώρο.
Ελεύθερος στίχος
Ποιητές
τα δέντρα στο βουνό,
μου πνίγει την καρδιά βαριά
Αεροδρόμιο Μάλεμε
Το αεροδρόμιο Μάλεμε έγινε ένας ιστορικός χώρος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν πολλοί Γερμανοί αλεξιπτωτιστές προσγειώθηκαν εκεί τον Μάιο του 1941, ως μέρος της Μάχης της Κρήτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Χανίων
Ελεύθερος στίχος
Ποιητές
σα νάρφου μυρωδιά
κι αντιλαλεί
μέσα στης μνήμης μου τα βάθια
παλιός σκοπός για κάποια μάτια
που ψιλοψυχαλίζουν
και μέσα στο ψυχάλισμα φρεγάδες αρμενίζουν.
Μαζεύει ο πρώτος το χεροπάλαμα
τ' ασήμι και το μάλαμα,
σκορπάει στη στράτα ο άλλος χεροπάλαμα
και μαζεύει λουλούδια.
Και κάτω απ' τα λουλούδα οχιές, δεντρογαλιές,
μιαν αρμαθιά δένουν φιλιές
και τα πουλιά από τις φωλιές
το κελαϊδούνε:
Το πως μερώνουν κ' οι όχεντρες
σαν αγαπούνε.
Ακολουθεί το ποίημα Η Τοιχογραφία του Οδυσσέα Ελύτη, με ελεύθερο στίχο.
<blockquote style="font-size:95%; font-style:italic; margin-left:5%;"> Έχοντας ερωτευθεί και κατοικήσει αιώνες μέσ' στη
θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση
Ώστε τώρα να μπορώ σε μεγάλο βάθος πίσω τις
γενιές απανωτές όπως αρχίζει ένα βουνό προτού τε-
λειώσει το άλλο
Να κοιτάζω Και μπροστά πάλι το ίδιο :
Το βαθύ σκούρο μπουκάλι και η νέα στο μπράτσο
Ελένη με το πλάι επάνω στον ασβέστη
Να γεμίζει κρασί της Παναγίας το μισό το σώμα
της φευγάτο κιόλας στην Ασία την αντικρυνή
Και το κέντημα όλο μετατοπισμένο μέσ' στον ου-
ρανό με τα διχαλωτά πουλιά τα κιτρινάκια και
τους ήλιους.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Το Στίγμα του Κολασμένου
Υπόθεση
Μετά το τέλος του πολέμου, ένας αλκοολικός και κυνικός στρατιωτικός και πρώην συγγραφέας ο Ντέιβ Χερς (Φρανκ Σινάτρα) επιστρέφει στη γενέτειρά του, την πόλη Πάρκμαν. Στο Πάρκμαν τον ακολουθεί η Τζίνι Μούρχεντ (Σίρλεϊ Μακ Λέιν), μια γυναίκα ελευθερίων ηθών, με την οποία πέρασε την τελευταία του νύχτα στο Σικάγο και η οποία τον έχει ερωτευτεί. Φτάνοντας στο Πάρκμαν, ο Ντέιβ καλείται να αντιμετωπίσει όλους τους εφιάλτες του παρελθόντος και κυρίως να συναντήσει τον μεγάλο του αδελφό Φρανκ Χερς (Άρθουρ Κένεντι), ο οποίος είναι ιδιοκτήτης ενός χρυσοχοείου. Ο Φρανκ καλεί τον Ντέιβ για δείπνο στο σπίτι του, παρά τις αντιρρήσεις της συζύγου του Άγκνες (Λιόρα Ντέινα), η οποία τον απεχθάνεται, εφόσον την περιέγραψε με τα πιο μελανά χρώματα σε ένα από τα μυθιστορήματά του. Ο Φρανκ και η Άγκνες προσπαθούν να φέρουν τον Ντέιβ στα μέτρα τους και γι' αυτό τον λόγο τον γνωρίζουν στην καλή κοινωνία του Πάρκμαν και συγκεκριμένα στα μέλη της οικογένειας Φρεντς. Ο Ντέιβ ερωτεύεται την Γκουέν Φρεντς (Μάρθα Χάιερ), η οποία είναι μεγάλη θαυμάστρια των μυθιστορημάτων του, αλλά οι μικροαστικές της αντιλήψεις δεν την αφήνουν να τον αγαπήσει. Η απόρριψη που λαμβάνει από την Γκουέν στρέφει τον Ντέιβ πίσω στο πιοτό και στη χαρτοπαιξία. Γνωρίζεται με τον χαρτοπαίκτη Μπάμα Ντίλερτ (Ντιν Μάρτιν), με τον οποίο γίνεται φίλος, και επιστρέφει στην Τζίνι, της οποίας η μεγάλη αγάπη αποδεικνύεται όταν κάνει μια πράξη αυτοθυσίας για να τον σώσει.
Πληροφορίες παραγωγής
Το τέλος της ταινίας επρόκειτο να είναι διαφορετικό, καθώς στο αρχικό σενάριο η Τζίνι δεν επρόκειτο να σκοτωθεί για να σώσει τη ζωή του Ντέιβ, αλλά ο Σινάτρα έπεισε τον Μινέλι να αλλάξει τη ροή των γεγονότων. Η Μακ Λέιν χτυπήθηκε λοιπόν από τη σφαίρα που προοριζόταν για τον Σινάτρα και κέρδισε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Υποδοχή και βραβεία
Η ταινία έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς κι ο Φρανκ Σινάτρα επαινέθηκε για την ερμηνεία του. Προτάθηκε για 5 βραβεία Όσκαρ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Διαχρονικότητα
Η ταινία απέκτησε πολλούς θαυμαστές με την πάροδο των χρόνων. Ο Μάρτιν Σκορσέζε συμπεριέλαβε την τελευταία σκηνή στο λούνα παρκ στο ντοκιμαντέρ του A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movie χαρακτηρίζοντάς την ως μια από τις ωραιότερες σκηνές που κινηματογραφήθηκαν ποτέ σε σινεμασκόπ. Εκτενή ανάλυση πάνω στην ταινία κάνει και ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς στο βιβλίο του Who the Hell's in It. Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel κατέταξε την ταινία στην πρώτη θέση στη λίστα του με τις καλύτερες όλων των εποχών.
Εισπράξεις
Παρά τη μεγάλη απήχηση που είχε η ταινία στο κοινό, το υψηλό κόστος παραγωγής της έκανε την MGM να χάσει χρήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Φρανκ Σινάτρα
Αϊντχόφεν
Το Αϊντχόφεν (η ορθή προφορά είναι Έιντ(χ) οφε(ν), συχνά και Έιντχοβεν ([ˈɛi̯nt.ˌɦoː.və(n)]) είναι πόλη και έδρα δήμου της ολλανδικής επαρχίας Βόρεια Βραβάντη (Noord-Brabant). Ο δήμος έχει έκταση 88,87 χμ² και 219.173 κατοίκους (2013). Βρίσκεται στη Ν.Ολλανδία, περίπου 30 χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Βέλγιο. Είναι η 5η κατά σειρά πληθυσμού πόλη της Ολλανδίας.
Ετυμολογία
Η λέξη Eindhoven αποτελείται από τα συνθετικά Eind που σημαίνει τέλος, τέρμα και Hoeve ή Hove που σημαίνει φάρμα, αγρόκτημα. Η ερμηνεία αυτή έχει τις ρίζες της στον 11ο ή 12ο αιώνα. Ενισχυτικό της συγκεκριμένης ετυμολογίας αποτελεί το γεγονός ότι το πρώτο συνθετικό εμπεριέχεται σε πολλά τοπωνύμια της πόλης. Π.χ., η κύρια οδός του Αϊντχόφεν ονομάζεται Στράτουμσεϊντ και αποτελεί τμήμα του παλαιού δρόμου που ένωνε το Ντεν Μπος με το Μάαστριχτ. Επίσης, στα βόρεια της Στράτουμσεϊντ, λίγο έξω από τα τείχη του μεσαιωνικού Αϊντχόφεν, βρισκόταν ο οικισμός Έιντγιε. Αλλά και για το δεύτερο συνθετικό υπάρχουν παρόμοια στοιχεία. Εμφανίζεται στα ονόματα περιοχών γύρω από το Αϊντχόφεν, με εντυπωσιακή συχνότητα. Π.χ., Μποσχόφεν, Γκέινχοφεν, Ριτχόφεν, Ουρκχόφεν, Βελντχόφεν, Βεστερχόφεν, Ζονχόφεν, για να αναφερθούν μερικά.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε σε έδαφος που βρισκόταν ψηλότερα από τη σημερινή πόλη, μεταξύ των μικρών ποταμών Ντόμελ (Dommel) και Χέντερ (Gender). Απέκτησε Χάρτα Δικαιωμάτων και Αγοράς το 1232 από τον δούκα Ερίκο Ι (Hendrik I) της Βραβάντης.
thumb|300px|left|Άποψη του Αϊντχόφεν από γκραβούρα του 16ου αιώνα
Περιβαλλόταν από τείχη τα οποία, όμως, γκρεμίστηκαν με την Πολιορκία του Αϊντχόφεν το 1583. Μέσα στην πόλη βρισκόταν η μεσαιωνική εκκλησία της Αγ. Αικατερίνης, η οποία κατεδαφίστηκε το 1860 και στη θέση της κτίστηκε η σημερινή νεογοτθική εκκλησία, σε σχέδια του περίφημου Πιερ Κάουπερς (Pierre Cuypers).
Μετά τη βιομηχανική επανάσταση, η πόλη διευρύνθηκε σημαντικά με την αθρόα έλευση εργοστασιακών εργατών. Μεγάλη ανάπτυξη είχαν ιδιαιτέρως η υφαντουργία, η βυρσοδεψία, η παραγωγή λαμπτήρων κ.α.
Η πόλη απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς κατακτητές τον Σεπτέμβριο του 1944.
Διαμερίσματα
thumb|300px|left|Τοπογραφικός χάρτης του Αϊντχόφεν
Η πόλη σήμερα αποτελείται από τα εξής επί μέρους διαμερίσματα (πληθυσμιακά στοιχεία 2008)
Θρησκευτικά δόγματα
Παρόλο που η περιοχή της Β. Βραβάντης ανήκε παραδοσιακά στο Ρωμαιοκαθολική δόγμα, η προσέλευση μεγάλου αριθμού μεταναστών, έχει αλλάξει αρκετά τα ποσοστά (στοιχεία 2003):
Κλίμα
Στο Αϊντχόφεν εδρεύει ένας από τους 10 σταθμούς μέτρησης δεδομένων του Βασιλικού Ολλανδικού Μετεωρολογικού Ινστιτούτου (ΚΝΜΙ). Η μέση θερμοκρασία σε βαθμούς C και η μέση τιμή ατμοσφαιρικών κατακρημνισμάτων σε χιλιοστά, έχουν ως εξής:
Οικονομία
Το Αϊντχόφεν είναι έδρα πολλών βιομηχανιών παραγωγής με διαφορετικό αντικείμενο. Κυρίως περιλαμβάνονται βιομηχανίες υφασμάτων, πούρων, καπέλων και σπίρτων. Αυτές αναπτύχθηκαν με τη Βιομηχανική Επανάσταση στα τέλη του 19ου αιώνα.
thumb|200px|right|Το ιστορικό κτήριο της Φίλιπς, Λιχτόρεν
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλά από τα εργοστάσια καταστράφηκαν, αμέσως μετά όμως, με την αθρόα έλευση φθηνού εργατικού δυναμικού από άλλες χώρες η παραγωγή ανέκαμψε, ιδίως ο κλάδος της υφαντουργίας.
Όμως, το Αϊντχόφεν είναι παγκοσμίως γνωστό ως έδρα δύο βιομηχανικών κολοσσών: της πολυεθνικής Φίλιπς (Philips)και της βιομηχανίας παραγωγής αυτοκινήτων Νταφ (D.A.F). Οι δύο αυτές βιομηχανίες αποτελούν τους πυλώνες της οικονομίας της πόλης αλλά και όλης της Ολλανδίας.
Η πρώτη, έχει την επίσημη ονομασία Βασιλική (Εταιρία) Ηλεκτρονικών Φίλιπς (Koninglijke Philips Electronics N.V.) και ιδρύθηκε από τον Φρέντερικ Φίλιπς και το γιο του Χέραρντ το 1891. Με την έλευση του έτερου αδελφού Άντον (1895), η εταιρία γνώρισε τρομακτική ανάπτυξη. Τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στο Άμστερνταμ, αλλά η Φίλιπς είναι πάντα ταυτόσημη με το Αϊντχόφεν.
Η Νταφ ιδρύθηκε το 1932 από τον Χαπ φαν Ντόορνε (Hub van Doorne). Τα αρχικά αποτελούν σύντμηση του ονόματός του (van Doorne’s AanhangwagenFabriek N.V.) Ειδικεύεται στην παραγωγή φορτηγών βαρέος τύπου, ωστόσο είναι γνωστά τα μοντέλα απλών αυτοκινήτων -ιδιαίτερα τα παλαιότερα χρόνια-, αλλά και τα λεωφορεία και τα στρατιωτικά οχήματα.
Τεχνολογία και Έρευνα
thumb|300px|left|Το συνεδριακό κέντρο Ιβόλουον
Το Αϊντχόφεν αποτελεί σήμερα το κέντρο της τεχνολογίας του ολλανδικού νότου. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1/3 του συνολικού προϋπολογισμού της χώρας για την ανάπτυξη και έρευνα, πηγαίνει στην πόλη και στην ευρύτερη περιοχή. Το μότο του Αϊντχόφεν, πρωτοπόροι στην τεχνολογία, βασίζεται ακριβώς στο συγκεκριμένο γεγονός. Στη ΝΑ Βραβάντη υπάρχει το ίδρυμα Μπρέινπορτ (Brainport), που συνίσταται από ενοποιημένες βιομηχανίες, γνωσιολογικά ινστιτούτα και διοικήσεις των δήμων της περιφέρειας. Οι υψηλότερες χρηματοδοτήσεις και οι περισσότερες πατέντες ερευνών προέρχονται από το Αϊντχόφεν και κυρίως από τη Φίλιπς. Συν τοις άλλοις, στην πόλη εδρεύει το περίφημο τεχνολογικό κέντρο High Tech Campus Eindhoven, όπου συμμετέχουν 90 βιομηχανίες -μεταξύ των οποίων οι Φίλιπς και ΙΒΜ- και 8000 ερευνητές! Επίσης, η πόλη είναι ένα από τα κέντρα του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Καινοτομίας και Τεχνολογίας (ΕΙΤ).
Συγκοινωνίες
Το Αϊντχόφεν διαθέτει δύο μεγάλους σιδηροδρομικούς σταθμούς: τον ομώνυμο Αϊντχόφεν, όπου σταματούν απλά τρένα και intercities και τον Αϊντχόφεν Μπέουκενλάαν (Beukenlaan), όπου σταματούν μόνον απλά τρένα. Υπάρχει πρόβλεψη και για τρίτο σταθμό στη συνοικία Αχτ (Acht).
Επίσης, υπάρχει αεροδρόμιο που βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη. Ιδρύθηκε το 1932, σε έδαφος ιδιοκτησίας της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Παλαιότερα ήταν μόνο πολιτικό αεροδρόμιο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όμως, χρησιμοποιείται και ως στρατιωτικό.
Μουσεία
Στο σύνολό τους τα μουσεία της πόλης προσελκύουν γύρω στους 190.000 επισκέπτες ετησίως. Τα σπουδαιότερα είναι:
thumb|360px|right|Το Μουσείο Φαν Άμπε στο Αϊντχόφεν
Επίσης, υπάρχουν τα μουσεία των βιομηχανιών της Νταφ και της Φίλιπς με τα αντίστοιχα εκθέματα. Τέλος, πρέπει να αναφερθεί το τέως Μουσείο Επιστήμης Ιβόλουον (Evoluon), με σπόνσορα τη Φίλιπς, που έχει μετατραπεί σε συνεδριακό κέντρο. Στεγάζεται σε ένα εντυπωσιακό φουτουριστικό δημιούργημα.
Εκκλησίες
thumb|300px|left|Η Αγ.Αικατερίνη στο Αϊντχόφεν
Άλλα Κτήρια
Είναι χαρακτηριστικό ότι, το Αϊντχόφεν εχει 140 καταγεγραμμένα διατηρητέα μνημεία (Rijksmonumenten)
Πάρκα
thumb|380px|right|Το Δημοτικό Πάρκο στο Αϊντχόφεν
Πολιτιστικοί χώροι
Η πόλη έχει ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της Ολλανδίας. Είναι το Θέατρο του Πάρκου (Ηet Parktheater), που βρίσκεται δίπλα στο Δημοτικό Πάρκο, απ’όπου και η ονομασία του. Διαθέτει 3 αίθουσες, από τις οποίες η μεγαλύτερη μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 950 θεατές. Το θέατρο επισκέπτονται περίπου 300.000 άτομα ετησίως. Είναι ακόμη το Πλάζα Φουτούρα (Ηet Plaza Futura), πολιτιστικός χώρος όπου δίνονται θεατρικές παραστάσεις και προβάλλονται κινηματογραφικές -κυρίως καλτ- ταινίες. Το Έφενααρ (De Effenaar)και το Μουσικό Κέντρο Φριτς Φίλιπς (Het Muziekcentrum Frits Philips)είναι δύο μεγάλοι χώροι, όπου δίνονται μουσικές συναυλίες. Η επισκεψιμότητά τους αγγίζει τα 150.000 άτομα ετησίως. Τέλος, στο κέντρο της πόλης βρίσκεται το Σύγχρονο Πολιτιστικό κέντρο (TAC), που στεγάζει 80 εκθεσιακούς χώρους που χρησιμοποιούνται για συναυλίες, εικαστικές τέχνες, θεατρικές και κινηματογραφικές παραστάσεις.
Αθλητισμός
Το Αϊντχόφεν είναι η έδρα της PSV, μίας από τις σπουδαιότερες ολλανδικές ομάδες ποδοσφαίρου, με πολλές διακρίσεις τόσο σε εγχώριο όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η έδρα της είναι το Στάδιο Φίλιπς (Ηet Philips Stadion), το οποίο έχει κατά καιρούς φιλοξενήσει μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, όπως το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2000 και τον τελικό του ΟΥΕΦΑ το 2006.
Στην πόλη βρίσκεται το μεγαλύτερο κολυμβητικό κέντρο της Ολλανδίας, το Κολυμβητήριο Πήτερ φαν ντεν Χόοχενμπαντ (Ηet Pieter van den Hoogenband Zwemstadion), ένα από τα σπουδαιότερα στον κόσμο, όπου έχουν τελεστεί μεγάλοι εθνικοί και διεθνείς αγώνες, όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008. Η πόλη υπερηφανεύεται για τα τέκνα της Πήτερ φαν ντεν Χόοχενμπαντ (Pieter van den Hoogenband) και Μάρλεν Φέλντχαους (Marleen Veldhuis), δύο από τους μεγαλύτερους Ολλανδούς κολυμβητές όλων των εποχών.
Το Κέντρο Παγοδρομιών (Het IJssportcentrum Eindhoven), είναι ακόμη ένα μεγάλο αθλητικό κέντρο, που φιλοξενεί αγώνες Πατινάζ, Καλλιτεχνικού ή Αγωνιστικού (Ταχύτητας) και Χόκεϊ επί Πάγου.
Τέλος, το Αϊντχόφεν είναι από τις πόλεις που, με τις ομάδες του, πρωταγωνιστεί στο παγκόσμιο Σκακιστικό στερέωμα.
1369
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1369 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κατ'απαίτηση βίντεο
Η υπηρεσία Video on Demand (συντ.: VoD, προφορά: βίντεο ον ντιμάντ, ελληνιστί: κατ'απαίτηση βίντεο) επιτρέπει στους χρήστες να επιλέγουν και να βλέπουν ταινίες από ηλεκτρονικές ταινιοθήκες μέσω ενός αλληλεπιδραστικού συστήματος τηλεόρασης. Πιο συγκεκριμένα, οι χρήστες μπορούν να έχουν εύκολη και γρήγορη πρόσβαση σε μια μεγάλη ποικιλία από αρχεία βίντεο, τα οποία μπορούν να μεταφερθούν και να αναπαραχθούν τοπικά μέσω μίας δικτυακής υποδομής.
Η υπηρεσία VoD παρέχει ιδιαίτερη ελευθερία και ευελιξία στους χρήστες αφού μπορούν να παρακολουθήσουν μία ταινία ή ένα εκπαιδευτικό βίντεο οποιαδήποτε χρονική στιγμή αυτοί το επιθυμούν. Αυτή η υπηρεσία ουσιαστικά μεταδίδει προς τους χρήστες βίντεο τα οποία είναι αποθηκευμένα στο αποθηκευτικό μέσο του Video Server. Οι χρήστες μπορούν να παρακολουθήσουν την ταινία είτε αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία αποθήκευσης της στο αποθηκευτικό μέσο του χρήστη (συστήματα λήψης) είτε σε πραγματικό χρόνο (συστήματα ροής) χωρίς να απαιτείται διαδικασία αποθήκευσης. Η πλειονότητα των χρηστών χρησιμοποιεί συστήματα ροής, παρακολουθώντας άμεσα την ταινία ή το πρόγραμμα που μόλις επέλεξε.
Η υπηρεσία VoD παρέχει τη δυνατότητα ενός μεγάλου πλήθους λειτουργιών ελέγχου όπως pause, fast forward, fast rewind, jump to previous/future frame κτλ. Στην περίπτωση των streaming συστημάτων για την υποστήριξη των λειτουργιών αυτών απαιτείται μεγαλύτερο εύρος ζώνης, λόγω του μεγαλύτερου φόρτου από την πλευρά τού διακομιστή. Μπορούμε να διακρίνουμε δύο ειδών συστημάτων ροής για την υπηρεσία VoD: τα βασισμένα σε δίσκους συστημάτων ροής, τα οποία απαιτούν μεγαλύτερο χώρο αποθήκευσης στον server για την εξασφάλιση των λειτουργιών fast forward και fast rewind και τα βασισμένα σε μνήμη συστημάτων ροής, τα οποία έχουν το πλεονέκτημα να επεμβαίνουν κατ'ευθείαν στη μνήμη RAM χωρίς καμία ανάγκη για περαιτέρω αποθηκευτικό μέσο και χωρίς επιπλέον επιβάρυνση στη λειτουργία τού επεξεργαστή.
Επιπλέον, υπάρχουν δύο διαφορετικοί τύποι μετάδοσης αυτής της υπηρεσίας: ο Near Video on Demand (NVoD) και ο Push Video on Demand (PVoD) τρόπος μετάδοσης. Στην περίπτωση του NVoDemand ο χρήστης πληρώνει για την παρακολούθηση μίας ταινίας (πληρωμή ανά θέαση), ενώ πολλαπλά αντίτυπα του προγράμματος στέλνονται περιοδικά ώστε να μην απαιτείται ο συγχρονισμός των χρηστών με τη χρονική έναρξη ενός προγράμματος. Η NVoD τεχνική χρησιμοποιείται από παρόχους, οι οποίοι χρησιμοποιούν μηχανισμούς μετάδοσης μεγάλου εύρους ζώνης, όπως δορυφορική ή καλωδιακή τηλεόραση. Αντίθετα, στην περίπτωση του PVoD, ο χρήστης πρέπει να αποθηκεύσει αρχικά την ταινία σε ένα αποθηκευτικό μέσο και στη συνέχεια να την παρακολουθήσει όποια χρονική στιγμή επιθυμεί. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιείται από συστήματα που στερούνται real-time αλληλεπίδρασης και ουσιαστικά προσομοιώνουν τη μετάδοση ζωντανού βίντεο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης Κατηγορία:Διαδικτυακές υπηρεσίες Κατηγορία:Διαδικτυακή τηλεόραση
Κώστας Πρετεντέρης
Ο Κώστας Πρετεντέρης (1926 – 19 Δεκεμβρίου 1978) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημοσιογράφος. Σατίρισε με χαρακτηριστικό τρόπο, αλλά κυρίως με ήθος και σεβασμό, τον ελληνικό λαό των δεκαετιών του 1950, 1960 και 1970. Ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και φοίτησε στο Πειραματικό Γυμνάσιο. Από μαθητής άρχισε να γράφει νούμερα για επιθεωρήσεις. Συνεργάστηκε με τον Γιώργο Οικονομίδη σε ραδιοφωνικές εκπομπές και επιθεωρήσεις. Το 1953 παρουσίασε στο θέατρο Περοκέ, το έργο του Και ο μήνας έχει Εννιά. Το 1962 συνεργάζεται με τον Ασημάκη Γιαλαμά σε έργα πρόζας. Σε συνεργασία με το θίασο της κυρίας Κατερίνας παρουσιάζει το έργο Τα παιδιά μας οι κέρβεροι. Τα επόμενα δέκα χρόνια μαζί με τον Ασημάκη Γιαλαμά έγραψαν είκοσι κωμωδίες που παρουσιάστηκαν από τους καλύτερους θιάσους και μεταφέρθηκαν με μεγάλη επιτυχία και στον κινηματογράφο. Χαρακτηριστικότερα δείγματα της δουλειάς τους είναι τα θεατρικά έργα: Δεσποινίς Διευθυντής (1963), Μιας Πεντάρας Νιάτα (1965), Τζένη Τζένη (1966), Κάτι Κουρασμένα Παληκάρια (1967), Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1967). Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε σαν σεναριογράφος μαζί με τον Γιώργο Οικονομίδη και τον Ασημάκη Γιαλαμά το 1954 στην ταινία Χαρούμενο Ξεκίνημα. Συνολικά αναφέρονται 55 θεατρικά έργα, κωμωδίες και επιθεωρήσεις, τα οποία έγραψε ή συμμετείχε στο διάστημα 1953 με 1978.
Ο Κώστας Πρετεντέρης εργάστηκε ως χρονογράφος στον ημερήσιο τύπο, όπως οι εφημερίδες: Βραδυνή, Αθηναϊκή, Καθημερινή, Ελευθεροτυπία. Τη δεκαετία του ’60 συμμετείχε σε πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές, όπως: Το Ημερολόγιο ενός Θυρωρού, Τα καθημερινά του καθημερινού με τον Δημήτρη Χορν, Το Νυφικό Κρεβάτι με την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν. Στην τηλεόραση έγραψε τα σενάρια για αρκετές τηλεοπτικές σειρές: Ο Κύριος Συνήγορος (1970), Η Κοκορόμυαλη, Η Γειτονιά μας (1972), Ο Ονειροπαρμένος (1973), κ.ά..
Το 1998 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εστία βιβλίο με τρία θεατρικά έργα του Κώστα Πρετεντέρη με τη συμπλήρωση 20 χρόνων από το θάνατό του. Το βιβλίο περιλαμβάνει τα έργα: Ο κουνενές, το τελευταίο που έγραψε, Η κόμισσα της φάμπρικας και Ενας ιππότης για τη Βασούλα που έγραψε από κοινού με τον Ασημάκη Γιαλαμά.
Ραδιόφωνο
Ο Κώστας Πρετεντέρης έγραφε και κείμενα για ραδιοφωνικές εκπομπές. Κάποιες από αυτές ήταν: Τα καθημερινά του καθημερινού με τον Δημήτρη Χορν και Το ημερολόγιο ενός θυρωρού με τον Παντελή Ζερβό, την Σαπφώ Νοταρά, τον Σταύρο Ξενίδη και τον Γιάννη Βογιατζή. Η δημοφιλία του Ημερολόγιου ενός θυρωρού, το οδήγησε στην τηλεοπτική του διασκευή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ιστορία της Ακαρνανίας
Η Ιστορία της Ακαρνανίας είναι άμεσα συνυφασμένη με την ευρύτερη περιοχή που συμπεριελάμβανε την Αιτωλία, τη Λοκρίδα και την Ευρυτανία. Το ορεινό και, σε πολλά σημεία, δυσπρόσιτο τοπίο είχε ως αποτέλεσμα την απομόνωση των κατοίκων και τη διαμόρφωση ενός συγκεκριμένου ήθους και τρόπου ζωής που διέφερε αρκετά από εκείνον των πόλεων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πολιτιστική και πνευματική ανάπτυξη της ιστορικής Ελλάδας. Ακόμη και στους αρχαίους συγγραφείς, η ζωή και τα ήθη των Ακαρνάνων χρησίμευαν ως παράδειγμα για να φέρουν στη μνήμη τους το πώς διαβίωναν οι πρόγονοί τους.
Αρχαίοι χρόνοι
Κατά τη νεολιθική εποχή η Ακαρνανία, όπως και η Δωδώνη και η Λευκάδα, ήσαν υπό την επίδραση του νεολιθικού πολιτισμού, όπως αυτός είχε διαμορφωθεί στη Θεσσαλία. Κέντρο της Ακαρνανίας υπήρξε το Αμφιλοχικό Άργος το οποίο, ιδρύθηκε από τον Αλκμέωνα. Ο Θουκυδίδης παραδίδει ότι ο Αλκμέων μετά το φόνο της μητέρας του ήλθε από το Άργος και εγκαταστάθηκε «εις τους περί Οινιάδος τόπους εδυνάστευσέ τε και από Ακαρνάνος παιδός εαυτού της χώρας την επωνυμίαν εγκατέλιπεν». Σύμφωνα με τον Πολύβιο, η πόλη απείχε 180 στάδια από την Αμβρακία.
Πολύ πιθανόν ο μύθος περί Αλκμέωνος να να δημιουργήθηκε από την εποχή του Κορινθιακού αποικισμού τους 7ο και 6ο αιώνες π.Χ. Η πόλη ήταν κτισμένη σε μια μικρή πεδιάδα, που την έκλειναν βουνά εκατέρωθεν, όπως ένα φρούριο με διπλή και τριπλή σειρά περιβόλων. Η διάπλαση της χώρας, λοιπόν, προδιαγράφει τη μελλοντική πορεία των κατοίκων της. Η αρχαία και η νεότερη ιστορία μας διδάσκουν πόσο επικίνδυνη ήταν πάντοτε η διάβαση του στενού του Μακρυνόρους με το πυκνό και αδιαπέραστο δάσος του, το οποίο δικαίως είχε αποκληθεί «Θερμοπύλες της Δυτικής Ελλάδος». Διαφορετική είναι η φύση της Ακαρνανίας στην περιοχή του Ξηρομέρου, όπου, χωρίς να λείπουν τα βουνά και τα δάση υπάρχουν πεδιάδες στα νότια και ανατολικά που αρδεύονται από τον Αχελώο. Στην αρχαιότητα η περιοχή παρήγαγε δημητριακά, κάτι που προκαλούσε τις επιδρομές των γειτόνων. Ωστόσο, η Ακαρνανία ήταν γνωστή περισσότερο για τα περίφημα άλογά της, που οι κάτοικοι τα έκρυβαν στα γύρω βουνά σε περίπτωση πολέμου. Επίσης, υπήρχαν ολόγυρα δάση από βελανιδιές που έδιναν τους καρπούς τους, απαραίτητο -ακόμη και σήμερα- στοιχείο για την εκτροφή χοίρων. Το ορεινό, τραχύ, δυσπρόσιτο αυτό περιβάλλον, όπως είναι φυσικό, διαμόρφωσε από την αρχαιότητα όχι μόνο τη ζωή αλλά και τον χαρακτήρα και το ήθος των κατοίκων. Οι Ακαρνάνες ζούσαν ανέκαθεν με το φόβο των επιδρομών, αχολούνταν με την τέχνη του πολέμου και δεν είχαν καιρό για τη δημιουργία «ειρηνικών» έργων. Φημίζονταν ως ανδρείοι στρατιώτες και επιδέξιοι τοξότες.
thumb|250px|right|Το αρχαίο θέατρο της Στράτου
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι πρώτοι κάτοικοι της Ακαρνανίας ήσαν βάρβαροι, οι Κουρήτες στα ανατολικά και οι Λέλεγες στα δυτικά. Τους διαδέχθηκαν οι Τηλεβόες ή Τάφιοι, παρακλάδι των Λελέγων. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, η χώρα ονομαζόταν Κεφαλληνία στα ομηρικά χρόνια και την κατοικούσαν οι Κεφαλλήνες διάδοχοι των Ταφίων. Όλες αυτές οι φυλές πήραν, αργότερα, την επωνυμία Ακαρνάνες, ίσως γιατί δεν κούρευαν το κεφάλι τους, όπως αναφέρει ο Στράβων. Ο Θουκυδίδης παραδίδει ότι ο ΑλκμέωνΧωρίς δείγματα κάποιου ιδιαίτερου πολιτισμού, οι κάτοικοι της Ακαρνανίας έγιναν περισσότερο γνωστοί για την τοιχοδομία τους. Τα σπουδαιότερα ερείπια αρχαίων τειχών που σώζονται μέχρι σήμερα βρίσκονται στους Οινιάδες («Τρικαρδόκαστρο»), στην Αλυζία, στην Πάλαιρο, στη Λιμναία, στη Μητρόπολη και, κυρίως στη Στράτο. Στα ομηρικά έπη οι Ακαρνάνες δεν αναφέρονται. Σύμφωνα με την περιγραφή των «Νηών καταλόγου» (Ιλιάδα Β’), μεγάλο τμήμα της Ακαρνανίας κατείχε το βασίλειο των Επειών. Στην Οδύσσεια, όμως, αναφέρεται ότι τμήμα της Ακαρνανίας ανήκε στο βασίλειο του Οδυσσέα.
Ιστορικοί χρόνοι
Η περίοδος αυτή αρχίζει, ουσιαστικά, όταν οι κάτοικοι της χώρας συγκρούστηκαν με τους Αιτωλούς και οι Κορίνθιοι ίδρυσαν αποικίες στα δυτικά παράλια (Λευκάδα, Ανακτόριο, Αμβρακία, κ.λπ.), οι οποίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πολιτιστική εξέλιξη της περιοχής. Οι Ακαρνάνες εμφανίζονται από τον 5ο αιώνα π.Χ., αλλά έμειναν μακριά από τους αγώνες κατά των Περσών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Μάχη των Θερμοπυλών συμμετείχε μόνο ο μάντης Μεγιστίας, ο οποίος και έμεινε μέχρι το τέλος στο πλευρό των πεσόντων.
Αντίθετα, οι Ακαρνάνες συμμετείχαν σε πολλούς εμφυλίους, κυρίως λόγω της αντιπαλότητάς τους με τους Αιτωλούς. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι συγκρούστηκαν με τους Μεσσηνίους το 455 π.Χ. στη Ναύπακτο, όταν τους είχαν εγκαταστήσει εκεί οι Αθηναίοι μετά την κυρίευση του οχυρού της Ιθώμης από τους Σπαρτιάτες. Ο Θουκυδίδης αναφέρει εκστρατεία των Αθηναίων στην Ακαρνανία, υπό την ηγεσία του Περικλή, για να καταλάβουν τους Οινιάδες, η οποία απέτυχε.
Ωστόσο, οι περισσότερες ακαρνανικές πόλεις («Ακαρνάνων οι πλείους») τάχθηκαν στο πλευρό των Αθηναίων κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και έμειναν πιστοί σύμμαχοί τους, εκτός από τους Οινιάδες και κάποιες άλλες που ελέγχονταν από φιλοκορινθιακά καθεστώτα. Οι Σπαρτιάτες, υπό την ηγεσία του Κνήμου προσπάθησαν να καταλάβουν τη χώρα το 429 π.Χ., αλλά είχαν απώλειες και αποσύρθηκαν στους Οινιάδες. Το 426 π.Χ. ο Δημοσθένης, νικητής στη μάχη των Ολπών, συμβούλευσε τους Ακαρνάνες και τους Αμφιλόχιους να καταλάβουν την Αμβρακία, αλλά εκείνοι δεν συμφώνησαν επειδή προτίμησαν να έχουν γείτονες τους ταπεινωμένους Αμβρακιώτες παρά τους Αθηναίους εγκατεστημένους στην Αμβρακία. Μετά την αποχώρηση των αθηναϊκών δυνάμεων από την περιοχή, οι Ακαρνάνες και οι Αμφιλόχιοι συνήψαν εκατονταετή ειρήνη με τους Αμβρακιώτες, υπό τον όρο ούτε οι Αμβρακιώτες να πάρουν μέρος μαζί με τους Ακαρνάνες σε εκστρατεία κατά των Πελοποννησίων, ούτε οι Ακαρνάνες μαζί με τους Αμβρακιώτες σε πόλεμο κατά των Αθηναίων, αλλά να βοηθούνται μεταξύ τους. Οι Ακαρνάνες, πάντα στο πλευρό των Αθηναίων, κατέλαβαν το 425 π.Χ. το Ανακτόριο και, αφού έδιωξαν τους Κορινθίους αποίκους, εγκατέστησαν δικούς τους. Το 424 π.Χ. ο Δημοσθένης κατέλαβε τους Οινιάδες με ακαρνανική βοήθεια και τις προσάρτησε στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Επίσης, οι Ακαρνάνες συμμετείχαν στην εκστρατεία εναντίον της Σικελίας, παρακινούμενοι από πιθανό κέρδος, αλλά και γιατί συνδέονταν με ιδιαίτερη φιλία με τον στρατηγό Δημοσθένη.
Από τον 5ο π.Χ. αιώνα, οι ακαρνανικές πόλεις είχαν συγκροτηθεί σε «ομοσπονδιακή» ενότητα, το Κοινό των Ακαρνάνων με έδρα τη Στράτο. Η επικεφαλής κυβέρνηση είχε τη δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις για όλες τις πόλεις-μέλη, παρόλο που αυτές διατηρούσαν την πολιτική τους ανεξαρτησία. Είχαν όμως την υποχρέωση να συνδράμουν στρατιωτικά σε περίπτωση πολέμου. Κόπηκαν και συμμαχικά νομίσματα με το κεφάλι του Αχελώου στην πρόσθια όψη και της Καλιρρόης στην οπίσθια. Στον Κορινθιακό Πόλεμο οι Ακαρνάνες τάχθηκαν με τους αντιπάλους των Σπαρτιατών, αλλά αναγκάστηκαν να συνάψουν ειρήνη μαζί τους μετά τις επιτυχίες του στρατού τους, ενώ ο Αγησίλαος, μετά από δύο εκστρατείες, τους επέβαλε τη σπαρτιατική κυριαρχία (389-388 π.Χ.). Ωστόσο, η ειρήνη με τους Σπαρτιάτες δεν κράτησε πολύ καθώς οι Ακαρνάνες έγιναν μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας.
Οι ακαρνανικές πόλεις τράβηξαν την προσοχή του Φιλίππου ο οποίος, για να εξασφαλίσει τον έλεγχο του Αμβρακικού κόλπου, έκανε προσπάθειες να περιληφθεί η Αμβρακία στην Ήπειρο. Έτσι, όμως, δημιούργησε αντίδραση στους γείτονες Λευκαδίους, Κερκυραίους και Ακαρνάνες, οι οποίοι ζήτησαν τη βοήθεια των Αθηναίων, ως μέλη της Συμμαχίας. Ο Φίλιππος το μόνο που κέρδισε, τότε, ήταν να συνάψει συμμαχία με τους Αιτωλούς, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει την πολιτική του επιρροή στη δυτική Στερεά. Από επιγραφή (IG II2 1, 237) αντλείται η πληροφορία ότι, στη Μάχη της Χαιρωνείας, πήραν μέρος και οι Ακαρνάνες στο πλευρό των Αθηναίων και των συμμάχων. Η ενέργειά τους αυτή είναι χαρακτηριστική των πολιτικών τους πεποιθήσεων, πολύ διαφορετικών από εκείνες των γειτόνων τους Αιτωλών. Μάλιστα, αυτές οι διαφορές οξύνθηκαν όταν οι Αιτωλοί κατέλαβαν τους Οινιάδες κατά τη διάρκεις της εκστρατείας του Μ. Αλέξανδρου στην Ασία (330 π.Χ.).
Αργότερα, οι Ακαρνάνες πήραν το μέρος του Κασσάνδρου στον ανταγωνισμό του με τον Αντίγονο και τον βοήθησαν να καταλάβει το αιτωλικό Αγρίνιο. Ο Κάσσανδρος είχε συμβουλεύσει τους Ακαρνάνες «εκ των ανωχύρων και μικρών χωρίων εις ολίγας πόλεις μετοικήσαι. Όταν όμως ο Κάσσανδρος έφυγε από την Ακαρνανία οι Αιτωλοί επανακατέλαβαν το Αγρίνιο και έσφαξαν πολλούς Ακαρνάνες. Το 300 π.Χ. οι Αιτωλοί κυρίευσαν την πρωτεύουσα των Ακαρνάνων, Στράτο, και η Λευκάδα πήρε τη θέση της ως έδρα του Κοινού των Ακαρνάνων. Μετά τον θάνατο του Κασσάνδρου, οι ακαρνανικές πόλεις δόθηκαν μαζί με άλλες στον Πύρρο. Μετά τον θάνατο του Πύρρου, η Ακαρνανία απέκτησε την ανεξαρτησία της και οι ακαρνανικές και αιτωλικές πόλεις, στις οποίες προσχώρησε και η Λευκάδα αποτέλεσαν ενιαία πολιτική ενότητα (270 π.Χ.). Ωστόσο, αυτή η ένωση δεν κράτησε πολύ, καθώς μετά τη συμμαχία του Κοινού των Αιτωλών με τον Αλέξανδρο, αποφασίστηκε να διαμοιραστεί η Ακαρνανία. Ο Αλέξανδρος πήρε το δυτικό τμήμα της μαζί με τη Λευκάδα, ενώ οι Αιτωλοί πήραν τη Στράτο, τους Οινιάδες, τη Μητρόπολη και τη Φθία.
Ρωμαϊκοί χρόνοι
Το 238 π.Χ. οι Ακαρνάνες ζήτησαν τη βοήθεια των Ρωμαίων για να εξασφαλίσουν την ανεξαρτησία τους, χωρίς αποτέλεσμα όμως. Το 231 π.Χ. μετά τη λήξη του πολέμου μεταξύ Μακεδόνων και Αιτωλών, οι Ακαρνάνες επανέκτησαν τμήμα της χώρας τους, που είχαν αποσπάσει οι Αιτωλοί, και να καταστήσουν πάλι τον Αχελώο δυτικό όριό της. Το 230 π.Χ. οι Ακαρνάνες συνέστησαν το νέο Κοινό των Ακαρνάνων, αλλά με μέλη μόνο τις βόρειες πόλεις της χώρας και αρχηγό έναν «στρατηγό» και τον «ύπαρχό» του ως υπαρχηγό.
Το Κοινό, παρά την ακλόνητη πίστη του στη Ρώμη, έχασε τη Λευκάδα μετά τον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο (171-168 π.Χ.). Το Κοινό των Ακαρνάνων συνέχισε να υπάρχει ακόμη και μετά την τελική εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής δύναμης στην Ελλάδα το 146 π.Χ., αλλά ελεγχόταν από το πανίσχυρο φιλορωμαϊκό κόμμα. Μετά τη Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ., ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας, μέχρι τα χρόνια του Αυγούστου. Οι Ακαρνάνες δεν υπέμεναν τον ρωμαϊκό ζυγό, απέφευγαν κάθε επαφή με τους κατακτητές και περιορίστηκαν ακόμη περισσότερο στις δύσβατες ορεινές περιοχές.
Βυζαντινοί χρόνοι και Φραγκοκρατία
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες για τους Ακαρνάνες. Επειδή για αιώνες έζησαν σε ημιάγρια κατάσταση, δεν υπάρχουν πληροφορίες για τη ζωή και τα έργα τους. Μπορούμε, όμως, να υποθέσουμε ότι ακολούθησαν τη μοίρα των λαών της περιοχής από τις διάφορες βαρβαρικές επιδρομές. Βάνδαλοι, Γότθοι, Σαρακηνοί, Ούννοι και Νορμανδοί στρέφονται κατά διαστήματα εναντίον τους. Με τη διοικητική μεταρρύθμιση του Διοκλητιανού στο τέλος του 3ου αιώνα, η Ακαρνανία εντάχθηκε στην επαρχία Ηπείρου με πρωτεύουσα τη Νικόπολη. Βαρβαρικές επιδρομές από τους Γότθους και τους Βησιγότθους στο τέλος του 4ου αιώνα, καθώς και πειρατικές από τους Βανδάλους της Β. Αφρικής κατά τον 5ο αιώνα, δεν άφησαν ανεπηρέαστη τη χώρα από δυσμενείς επιπτώσεις. Η Ακαρνανία, όπως και όλες οι επαρχίες του Ανατολικού Ιλλυρικού εντάχθηκαν στην πνευματική εποπτεία του πάπα, το 535, με διάταγμα του Ιουστινιανού. Ο Ιουστινιανός ενέταξε και τον ελλαδικό χώρο στο πρόγραμμα ενίσχυσης της αυτοκρατορίας με οχυρωματικά έργα, στο οποίο είχε συμπεριληφθεί τόσο η Ακαρνανία, όσο και η Αιτωλία. Ωστόσο, οι επιδρομές Σλάβων, Σαρακηνών και Βουλγάρων δημιουργούσαν προβλήματα στους κατοίκους. Στα μέσα του 11ου αιώνα ο Δελεάνος, βούλγαρος ηγεμόνας, κατέστρεψε τη Νικόπολη, πρωτεύουσα της περιφέρειας. Η Ακαρνανία πέφτει σε αφάνεια, αλλά οι κάτοικοι αρχίζουν να εξασκούνται στην πολεμική τέχνη και να δημιουργούν στρατιωτικά σώματα για την άμυνα της χώρας τους. Ο ηγεμόνας των Νορμανδών Ρογήρος Β’ δεν συναντούσε ανυπέρβλητα εμπόδια στις εκστρατείες του στον ελλαδικό χώρο. Ο Νικήτας Χωνιάτης κάνει αναφορά για αυτές τις εκστρατείες σε Ακαρνανία και Αιτωλία, (εκδ. Βόννης, σ. 98, 11), ενώ ο Ρογήρος προσθέτει στους τίτλους του και τον τίτλο του πρίγκηπα Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Ο Μιχαήλ Άγγελος ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου έχοντας, μεταξύ άλλων, τους εμπειροπόλεμους Ακαρνάνες στο πλευρό του. Το δεσποτάτο περιελάμβανε και την Αιτωλία και διατήρησε τη δόξα του για δύο αιώνες, περίπου, αλλά μετά το τέλος αυτής της περιόδου η Ακαρνανία πέρασε δύσκολες ημέρες. Οι Λατίνοι της Κεφαλονιάς, οι Σέρβοι επιδρομείς, οι αβασίλευτοι «αλβανοί» (αρμάνικης καταγωγής), οι Μαλακάσιοι, οι Μεσαριταίοι κ.α. κατέλαβαν και διαμοίρασαν την Ήπειρο, την Αιτωλία και την Ακαρνανία. Πάντως η Ακαρνανία ήταν τόσο φτωχή που στη Λατινοκρατία δόθηκε ολόκληρη ως προίκα. Ο Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός είχε ομολογήσει ότι μετά τη Σερβική κυριαρχία, η Ακαρνανία είχε ερημωθεί και οι κάτοικοι αναγκάζονταν να φεύγουν και να εργάζονται ως δούλοι σε ξένους τόπους για να μην πεθαίνουν από την πείνα στα χωριά τους. Οι Αλβανοί κατακτητές, όμως, υιοθέτησαν διαφορετική στάση, αφού μετά τη μάχη που δόθηκε στον Αχελώο (1359) όπου νικήθηκε ο Νικηφόρος, κληρονόμησαν την ηγεμονία ως ντόπιοι. Την Αιτωλία πήρε ο Πέτερ Μπούα, ενώ την Ακαρνανία κατέλαβε και διακυβέρνησε ο Πέτερ Λόσα (Λιόσας).
Μετά το θάνατο του Λόσα (1374), την Ακαρνανία ανέλαβε ο γιος του Πέτερ Μπούα, Γκίνος, ο επονομαζόμενος «Σπάτας». Στην εποχή της ηγεμονίας του οι Ακαρνάνες αναδείχτηκαν ως ο πολεμικότερος λαός της περιοχής, με συνεχείς επιδρομές στις γειτονικές χώρες, από τις οποίες αποκόμιζαν πολλά λάφυρα. Ο Γκίνος, εξαιρετικά πολεμοχαρής, εξεστράτευσε ακόμη και εναντίον του Ησαύ Μπουοντελμόντι, ηγεμόνα της Ηπείρου, που ήταν συγγενής του. Έκτοτε, άρχισαν να δημιουργούνται στην Ακαρνανία οι πρώτες μάγκες, πρόδρομα στρατιωτικά σώματα των αρματολικών μπουλουκιών των καπεταναίων. Ωστόσο, οι πολεμικές επιχειρήσεις του Γκίνου Μπούα είχαν σαν αποτέλεσμα να ζητηθεί βοήθεια από διάφορες περιπλανώμενες φυλές (φάρες), τους ακιντζήδες που, αργότερα, έγιναν οι πρόδρομοι της οθωμανικής κατάκτησης στην περιοχή. Παρόλ’ αυτά, αυτή η κατάκτηση άργησε χάρη στις προσπάθειες του Καρόλου Τόκκου, παλατινού Κεφαλονιάς και ανηψιού του Ησαύ Μπουοντελμόντι. Οργάνωσε αξιόμαχα στρατιωτικά σώματα, εναντίον των Τούρκων κυρίως, αλλά και εναντίον των Ενετών, αν και με τους τελευταίους ήρθε σε τελική συνεννόηση, επειδή κατάλαβε ότι θα είχε πολλές απώλειες εάν συνέχιζε τον αγώνα εναντίον τους.
Μετά τον θάνατο του Καρόλου (1429), το κράτος του διαμοιράστηκε στους τρεις νόθους γιους του και στον ανηψιό του Κάρολο Β’, αφού δεν είχε νόμιμους κληρονόμους. Οι πρώτοι πήραν την Αιτωλία και μέρος της Ακαρνανίας, ενώ ο δεύτερος την Ήπειρο και την Αμφιλοχία. Όμως, αυτή η μοιρασιά προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των «αδελφών» του, οι οποίοι ζήτησαν τη μεσολάβηση του Κωνσταντίνου Παλιολόγου δεσπότη του Μωρέως και επειδή αυτή δεν απέδωσε, κατέφυγαν στον σουλτάνο Μουράτ Β΄. Εκείνος έστειλε στρατό και υποχρέωσε τον Κάρολο Β΄ να υπογράψει στις 9 Οκτωβρίου του 1430 ταπεινωτική συνθήκη. Σύμφωνα με αυτή υποχρεωνόταν να παραδώσει τα Ιωάννινα, να πληρώνει στον σουλτάνο ετήσιο φόρο 500 δουκάτα, και άλλα τόσα να δίνει σαν δώρο στον εκάστοτε νεοδιοριζόμενο πασά Ιωαννίνων. Παρόλ’ αυτά, ο Κάρολος διατήρησε την Ακαρνανία με αποτέλεσμα να εξοργισθούν οι νόθοι αδελφοί του και να αρχίσουν επιδρομές. Κατέλαβαν μεγάλη έκταση στα δυτικά του Αχελώου που τη χρησιμοποιούσαν ως ορμητήριο για άλλα ακαρνανικά χωριά. Ο Κάρολος, ως υποτελής του σουλτάνου ζήτησε τη βοήθεια των Τούρκων, αλλά το μόνο που πέτυχε ήταν να λεηλατηθεί παραπάνω η Ακαρνανία. Φοβούμενος την προέλαση του Σουλτάνου, πήγε στην Ιταλία για να ζητήσει βοήθεια, αλλά απεβίωσε εκεί τον Οκτώβριο του 1448. Ο δρόμος για τα τουρκικά στρατεύματα ήταν πια ανοικτός, καθώς το 1449, υψώθηκε στην Άρτα η οθωμανική σημαία και η Ακαρνανία περιελήφθη στην επελαύνουσα αυτοκρατορία ως σαντζάκι, πλέον, με την ονομασία Κάρλελι. Η κατάκτηση της Ακαρνανίας από τους Τούρκους ολοκληρώθηκε το 1479, με την κατάληψη της Βόνιτσας.
Το Κάρλελι
Η Αιτωλοακαρνανία, σύμφωνα με τη συνήθεια των Τούρκων να ονομάζουν τις περιοχές που καταλαμβάνουν από τους προηγούμενους κυρίους τους, ονομάστηκε Κάρλελι «χώρα του Καρόλου». Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε επίσημα μέχρι την Ανεξαρτησία, αλλά και αργότερα ο λαός εξακολουθούσε να τη χρησιμοποιεί. Από τους, αρχικά, έξι καζάδες του σαντζακίου που δημιουργήθηκε μετά την τουρκική κατάκτηση και αναδιοργανώθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα, οι τρεις, Ξηρόμερο, Βάλτος και Βόνιτσα, κάλυπταν την Ακαρνανία, αν και για την τελευταία δεν φαίνεται να χρησιμοποιούσαν την ονομασία Κάρλελι. Παρά τις διοικητικές μεταβολές που έγιναν στην περίοδο αυτή, η γενική διάρθρωση παρέμεινε η ίδια. Γι΄αυτό και, πολύ αργότερα, δύο τουρκικά έγγραφα του 1761 και 1764, αναφέρουν τον «καζά Ξηρομέρου» και υπογράφονται από Τούρκο καδή. Επίσης, επί Καποδίστρια, στις απαντήσεις του στα «ερωτήματα» των αντιπροσώπων των Δυνάμεων για την κατάσταση της Ελλάδας (1828), αναφέρεται το «Σαντζάκι του Καρλελίου, περιέχον το Μεσολόγγι, Ανατολικόν, Ζυγόν, Βλοχόν, Ξηρόμερον, Βόνιτσαν και Βάλτον, η κυρίως λεγομένη Αιτωλία και Ακαρνανία». Από τα τμήματα του σαντζακίου αυτού, τα τρία τελευταία αποτελούν, σύμφωνα πάντοτε με τα έγγραφα του Καποδίστρια, την Ακαρνανία. thumb|350px|right|Η κεντρική Ελλάδα στις αρχές του 19ου αιώνα, όπου διακρίνεται η Αιτωλοακαρνανία, με την ονομασία Κάρλελι Αρχική πρωτεύουσα του Κάρλελι είχε οριστεί ο Αετός, προς το τέλος του 17ου αιώνα, όμως, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Βραχώρι (Αγρίνιο). Επί Σουλεϊμάν Β΄, με το παλαιό σύστημα των κλεισωριών «ασφαλείας των οδών» από τους αρματολούς, τους καπετάνιους και τους δερβέναγες, το Κάρλελι παρέμεινε τυπικά ως σαντζάκι, το οποίο υπαγόταν μαζί με την υπόλοιπη Στερεά στον μπεκλέρμπεη της Ρούμελης, αλλά προσαρτήθηκε αργότερα στο σαντζάκι του Νεγρεπόντε (Εύβοια), με έδρα τη Χαλκίδα. Η διοικητική αυτή μεταβολή εξηγείται καθώς η Εύβοια υπαγόταν στον καπουδάν πασά «διοικητή στόλου». Η Ακαρνανία δεχόταν στην περίοδο της Τουρκοκρατίας συνεχείς πειρατικές επιθέσεις, οπότε η υπαγωγή της στον καπουδάν πασά, εξασφάλιζε άμεση και αποτελεσματική επέμβαση. Επίσης, η γειτνίαση της Ακαρνανίας με τα ενετικά Επτάνησα, ήταν ένας ακόμη λόγος γι’ αυτή τη μεταβολή, που κράτησε μέχρι την έναρξη του Αγώνα, το 1821.
Ο διοικητής του Κάρλελι δεν ήταν πασάς, όπως στα άλλα σαντζάκια, αλλά μουσελίμης «άνθρωπος εμπιστοσύνης» και τούτο διότι η φορολογία της δεκάτης είχε δοθεί στη Βαλιδέ σουλτάνα «μητέρα του σουλτάνου» για να τη νέμεται, οπότε σ’αυτές τις περιπτώσεις, ο διοικητής διοριζόταν απ’ ευθείας από την Υψηλή Πύλη και τον διορισμό του, απλά, αναγνώριζε ο πασάς της Εύβοιας. Στη διοίκηση του Κάρλελι έπαιξαν σημαντικό ρόλο οι Αλαμπέηδες του Βραχωρίου που, κατά καιρούς, κατελάμβαναν σημαντικά αξιώματα. Σ΄αυτούς οφείλονται πολλά έργα, με γνωστότερα τα φερώνυμα γεφύρια που ένωναν τις λίμνες Τριχωνίδα και Λυσιμαχία, θαύματα αρχιτεκτονικής στην εποχή τους. Η ποιότητα του έργου ήταν τέτοια που, ο απεσταλμένος του σουλτάνου άλλαξε την αρχική του απόφαση να εξοντώσει την οικογένεια κατ’ εντολή του αφεντικού του και, μάλιστα, ανέλαβε να την υποστηρίξει.
Αρματολίκια
Τα δυσπρόσιτα, δασωμένα βουνά της Ακαρνανίας, στη γειτονιά των βενετοκρατούμενων Επτανήσων, αποτελούσαν άσυλο καταδιωγμένων από την τουρκική εξουσία Ελλήνων. Σε όλη την Τουρκοκρατία ανθεί η κλέφτικη ζωή και οι κάτοικοι του Βάλτου και του Ξηρομέρου, σκληροτράχηλοι και σε ημιάγρια κατάσταση, ζουν σχεδόν ανεξάρτητοι μέχρι το 1821. Οι λίγοι Τούρκοι που υπήρχαν στην περιοχή ζούσαν αποκλειστικά στα πεδινά και, ακριβώς επειδή η Πύλη δεν μπορούσε να υποτάξει τους ανυπότακτους αυτούς πληθυσμούς, τους παραχώρησε οικονομικά και στρατιωτικά προνόμια, με σημαντικότερα τα δεύτερα. Ήδη από τα χρόνια που προηγήθηκαν της Άλωσης, οι Τούρκοι αναγνώρισαν επίσημα τα ένοπλα σώματα που είχαν δημιουργηθεί και τους παραχώρησαν δικαιοδοσίες. Στην περίοδο του Σουλεϊμάν Α’ τους παραχωρήθηκαν αρματολίκια, δηλαδή περιφέρειες στις οποίες τη φρούρηση των στενών (δερβενίων) αναλάμβαναν ένοπλα ελληνικά σώματα με καπετάνιο που διοριζόταν επίσημα από τις τουρκικές αρχές. Στην ευρύτερη περιοχή, ο Κασομούλης αναφέρει πως, υπήρχαν τρία αρματολίκια, του Βάλτου, του Ξηρομέρου και της Βόνιτσας. Αυτά μαζί με τα δύο αρματολίκια του Ζυγού και του Βλοχού, αποτελούν τα περίφημα πέντε βιλαέτια του δημοτικού τραγουδιού: «και στα πέντε βιλαέτια, φάτε, πιέτε, μωρ’ αδέλφια».
Μετά τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), που γέννησε πολλές ελπίδες, οι Τούρκοι διατρέχουν την Ακαρνανία για να εξασφαλίσουν τα παράλια από τον χριστιανικό στόλο και κάνουν καταστροφές. Το 1585 ο ο αρματολός Βόνιτσας και Λούρου Γρίβας, με την υποκίνηση των Βενετών που βρίσκονταν σε πόλεμο με την οθωμανική αυτοκρατορία, ξεκίνησε εξέγερση σφάζοντας Οθωμανούς στο Ξηρόμερο και τη Βόνιτσα, σε μία νύχτα, αλλά η τελική του προσπάθεια δεν στέφθηκε από επιτυχία. Κυνηγημένος από τον οθωμανικό στρατό, πέθανε στην Ιθάκη τραυματισμένος, και οι Τούρκοι διόρισαν στη θέση του αρματολού τον Τριμπούκη (Τρομπούκη) Συντεκνιώτη, που καταγόταν από τον Βάλτο. Τα ηπειρωτικά λεηλατήθηκαν από τους Τούρκους, τα δε παράλια από Μελιταίους, Ουσκόκους και Αλγερινούς πειρατές – η Ναύπακτος είχε το παρατσούκλι «Μικρό Αλγέρι, εκείνους τους καιρούς).
Μεγαλύτερη σημασία είχε η εξέγερση κατά τη διάρκεια του ΣΤ’ Βενετοτουρκικού Πολέμου όταν, μετά την απώλεια της Κρήτης, οι Βενετοί προσπάθησαν να καταλάβουν τη Δ. Στερεά και την Πελοπόννησο για αντιστάθμισμα. Στην πρόσκληση των Βενετών ανταποκρίθηκαν ο Πάνος Μεϊντάνης από την Κατούνα, ο Αγγέλης Σουμίλας ή Βλάχος από τα Ιωάννινα και ο Χορμόπουλος («Μικρό Χορμόπουλο») από τα Άγραφα, στο πλευρό του Μοροζίνι. Τότε, έσπευσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους Βενετούς και αρκετοί από τους «εξορίστους» που είχαν παλαιότερα, επικηρυχθεί για πειρατική δραστηριότητα από τις αρχές της Κέρκυρας. Όλοι αυτοί, μαζί με τους προαναφερθέντες αρματολούς αποβιβάστηκαν στις ακαρνανικές ακτές απέναντι από τη Λευκάδα, για να αποθαρρύνουν ενδεχόμενες προσπάθειες των Τούρκων της Πράβεζας να διασπάσουν τον χριστιανικό κλοιό γύρω από το νησί και, τελικά, η Λευκάδα παραδόθηκε στους Βενετούς (Αύγουστος 1684), ενώ αργότερα καταλήφθηκε και η Πρέβεζα (Σεπτέμβριος 1684). Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων του Μοροζίνι σε Πελοπόννησο και Αττική, η Ακαρνανία εξακολουθούσε να αποτελεί επικίνδυνη εστία αντίστασης κατά των Τούρκων, οι οποίοι ωστόσο εξακολουθούσαν να ελέγχουν την περιοχή, εκτός από τη Βόνιτσα. thumb|250px|right|Ο Μοροζίνι, με τον οποίο συντάχθηκαν οι οπλαρχηγοί της Ακαρνανίας, στους πολέμους Βενετών και Τούρκων
Οι παραπάνω αρματολοί, μαζί με τους Χρήστο Βαλαωρίτη και Σπαθόγιαννη κατόρθωσαν να απελευθερωθεί όλη η Ακαρνανία που, μαζί με τη Λευκάδα, αποτελούσαν στήριγμα στην πολιτική της Βενετίας στο ανατολικό μέτωπο. Ο Μεϊντάνης με τον Σπαθόγιαννη μοιράστηκαν το αρματολίκι Ακαρνανίας, Αιτωλίας και Ναυπάκτου με έδρα την Κατούνα. Το 1694 η Ακαρνανία, αλλά και η Αιτωλία, υπέστησαν καταστροφές από επιδρομές του σύμμαχου των Τούρκων Λ. Γερακάρη, ο οποίος επεχείρησε να περάσει τον Αχελώο, αλλά τον απέκρουσαν οι αρματολοί της περιοχής και τον κατεδίωξαν μέχρι το Καρπενήσι. Ωστόσο, με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699), όλη η Αιτωλοακαρνανία μαζί με την υπόλοιπη Στερεά περιήλθε ξανά στους Τούρκους. Τότε, πολλοί Ακαρνάνες πέρασαν σε βενετοκρατούμενες περιοχές, όπως στη Λευκάδα (1701). Στον Ζ’ Βενετοτουρκικό Πόλεμο που άρχισε το 1714, δυστυχώς, πολλοί αρματολοί πήραν μέρος στη λαφυραγώγηση της Πελοποννήσου στο πλευρό των Τούρκων (περίοδος της Αλαμπάντας «αρπαγής»). Εξαίρεση αποτέλεσε ο Πάνος Μεϊντάνης, που αγωνίστηκε και μετά το 1715, έτος που οι Τούρκοι επανακατέλαβαν την Πελοπόννησο, αλλά βρήκε τον θάνατο το 1717, έξω από το Αγγελόκαστρο. Πάντως, η σταθεροποίηση των βενετικών κτήσεων στο Ιόνιο με τη Συνθήκη του Πασάροβιτς (1718) και η ειρηνική περίοδος που ακολούθησε, συνετέλεσε στην ανάπτυξη των παραλίων περιοχών και την αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος. Η Βόνιτσα και η Πρέβεζα πέρασαν στους Ενετούς και, έτσι τουλάχιστον, ένα κομμάτι της Ακαρνανίας ξέφυγε από τους Τούρκους.