Η_Γη_Τρέμει
Πληροφορίες
Ο σκηνοθέτης δε θεώρησε ποτέ το La terra trema ακριβή μεταφορά του έργου του Βέργκα Οι Μαλαβόλιε. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για μια ελεύθερη διασκευή του μυθιστορήματος στην οποία μπορεί κανείς να διακρίνει το στοιχείο έντονου ρεαλισμού. Ο σκηνοθέτης είχε ως σκοπό του να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το έργο του Βέργκα από τα μέσα της δεκαετίας του '30, περίοδο που βρισκόταν στη Γαλλία μαθητευόμενος πλάι στο Ζαν Ρενουάρ. Το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας ήταν αντίθετο με τα σχέδια του Βισκόντι, έτσι ο ίδιος αποφάσισε να σκηνοθετήσει την ταινία Διαβολικοί εραστές (Ossessione, 1943) αντ' αυτού. Το όνειρο του μυθιστορήματος του Βέργκα παρέμεινε όμως ζωντανό μες το μυαλό του σκηνοθέτη για χρόνια. Ο Βισκόντι είχε εντυπωσιαστεί από την αρμονία των λέξεων του μυθιστορήματος και είχε κατοχυρώσει τα δικαιώματα του έργου του Βέργκα. Το πάθος του για το Οι Μαλαβόλιε στηριζόταν επίσης από τους διανοούμενους συναδέλφους του, μελών του περιοδικού "ΣΙΝΕΜΑ". Ο πόλεμος ξέσπασε, ο σκηνοθέτης αφοσιώθηκε στη σκηνοθεσία του "Ossessione" και το γκρουπ του ΣΙΝΕΜΑ έλαβε μέρος στην αντίσταση. Ο σύντροφος του Βισκόντι, Αντόνιο Πιετράντζελι, συνελήφθη από τους φασίστες και στη φυλακή άρχισε να γράφει τις πρώτες γραμμές του σεναρίου του La terra trema, ενώ ο σκηνοθέτης έκρυβε αντιστασιακούς στη βίλα του στη Ρώμη. Συνελήφθη κι εκείνος κι έμεινε στη φυλακή μέχρι και την απελευθέρωση. Μετά την απελευθέρωση ο σκηνοθέτης ασχολήθηκε για μια τριετία με τη σκηνοθεσία ταινιών μικρού μήκους βασισμένες σε έργα των Ζαν Κοκτώ, Ζαν Ανούιγ, Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Έρσκιντ Κάλντγουελ και Τένεσι Γουίλιαμς. Το 1947 άρχισε τις προετοιμασίες για την δημιουργία τριών ταινιών, που θα είχαν έντονο αφηγηματικό ύφος και θα πραγματεύονταν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης στην επαρχία, καθώς και τις δυσκολίες της ζωής της εργατιάς. Το πρώτο επεισόδιο της τριλογίας που σχεδίαζε να σκηνοθετήσει ο Βισκόντι, ασχολούνταν με τις δυσκολίες στη ζωή των ψαράδων της Σικελίας. Το δεύτερο επεισόδιο είχε ως θέμα τη ζωή των ανθρακωρύχων και το τρίτο τις προσπάθειες μιας οικογένειας γεωργών να αποκτήσει οικονομική άνεση. Είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει μονάχα το πρώτο επεισόδιο, ένα εγχείρημα δύσκολο από την πρώτη μέρα των γυρισμάτων. Το 1948, ο Βισκόντι και το συνεργείο του βρέθηκαν στη Σικελία για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Το κομμουνιστικό κόμμα σκόπευε να χρησιμοποιήσει την ταινία στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας και είχε παραχωρήσει στον σκηνοθέτη το πόσο των 30.000.000 λιρών για τα έξοδα της ταινίας. Ο σκηνοθέτης γρήγορα όμως αντελήφθη ότι τα χρήματα δεν ήταν αρκετά και εκτός αυτού είχε να αντιμετωπίσει την κατακραυγή του τύπου και των Σικελών για τον τρόπο με τον οποίο απεικόνιζε την κατάσταση στα χωριά του νησιού. Όταν ο Βισκόντι έφτασε στο νησί διαπίστωσε ότι η ζωή στην ιταλική επαρχία δε διέφερε καθόλου από εκείνη που είχε περιγράψει ο Βέργκα στο μυθιστόρημά του, το οποίο διαδραματιζόταν στο 1880. Σκοπός του ήταν να χρησιμοποιήσει μη επαγγελματίες ηθοποιούς ως πρωταγωνιστές του έργου του και οι κάτοικοι της Ατσιτρέτσα δέχτηκαν να συμμετάσχουν στην ταινία. Μείζον πρόβλημα αποτελούσε το γεγονός ότι οι κάτοικοι της κωμόπολης μιλούσαν μόνο την τοπική διάλεκτο που διαφέρει πολύ από τα ιταλικά. Σ' αυτό το πρόβλημα είχε τη βοήθεια των δυο βοηθών του, των άσημων μέχρι τότε Φράνκο Τζεφιρέλι και Φραντσέσκο Ρόσι, που μετέφραζαν τις οδηγίες του στους κατοίκους της Άτσι Τρέτσα. Όσο περνούσε ο καιρός τόσο ο σκηνοθέτης βαλλόταν από τις αρχές της Σικελίας που υποστήριζαν ότι όσα απεικονίζονται στην ταινία είναι αναληθή (Το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν αριστερός, ερχόταν σε αντίθεση με τον οπισθοδρομισμό των Σικελών). Το Μάιο του '48 τα χρήματα του κομμουνιστικού κόμματος τελείωσαν και ο ίδιος κατέφυγε στη Ρώμη όπου δανείστηκε χρήματα από τον παραγωγό Σάλβο Ντ'Άντζελο. Εκτός αυτού πούλησε μέρος της περιουσίας του προκειμένου να ολοκληρώσει την ταινία. Έχοντας πλέον αποδεσμευτεί από τις επιταγές του κομμουνιστικού κόμματος αισθάνθηκε ότι είχε την καλλιτεχνική ελευθερία να αποφασίσει ο ίδιος για τη μορφή που ήθελε να δώσει στο φιλμ του. Έτσι ενώ αρχικά επρόκειτο να βασιστεί στο μυθιστόρημα του Βέργκα για να δημιουργήσει ένα είδος νεορεαλιστικού ντοκιμαντέρ με θέμα τα βάσανα της εργατιάς στην ιταλική ύπαιθρο, βρίσκοντας την ανεξαρτησία του προσέγγισε και πάλι την αφήγηση και τα γεγονότα του μυθιστορήματος δίνοντας στην ταινία την κινηματογραφική μορφή με την οποία είναι γνωστή μέχρι και σήμερα. Ο Βισκόντι εγκατέλειψε τα σχέδια του για τα άλλα δυο επεισόδια αφιερωμένα στους εργάτες και πέρασε στο επόμενο του εγχείρημα το "Μπελίσσιμα" (Bellissima, 1951) με την Άννα Μανιάνι.