cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολύ σκληρός για να πεθάνει
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 15 Ιουλίου 1988. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία με συνολικά έσοδα 141,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε σε τέσσερις συνέχειες: Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 2 (Die Hard 2, 1990), Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει: Η Εκδίκηση (Die Hard: With a Vengeance, 1995), Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 4.0 (Live Free or Die Hard, 2007) και Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει Σήμερα (A Good Day to Die Hard, 2013), όλες με τη συμμετοχή του Μπρους Γουίλις στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Πλοκή
Ο Γκρούμπερ ξεχωρίζει το στέλεχος της Νακατόμι Τζόσεφ Τακάγκι, ισχυριζόμενος ότι σκοπεύει να δώσει ένα μάθημα στον Οργανισμό Νακατόμι για την απληστία του. Μακριά από τους υπόλοιπους ομήρους, ο Γκρούμπερ ανακρίνει τον Τακάγκι για τον κωδικό υπολογιστή του Νακατόμι, που χρειάζεται για να αποκτήσει πρόσβαση στο χρηματοκιβώτιο. Ο Γκρούμπερ παραδέχεται ότι χρησιμοποιούν την τρομοκρατία ως δόλωμα για να κλέψουν 640 εκατομμύρια δολάρια από το χρηματοκιβώτιο της εταιρίας. Ο Τακάγκι αρνείται να συνεργαστεί και ο Γκρούμπερ τον σκοτώνει καθώς ο Μακλέιν παρατηρεί στα κρυφά. Ο Μακλέιν καταφέρνει να σκοτώσει τον αδερφό του Τόιν, τον Καρλ και να παίρνει το όπλο του και χρησιμοποιεί τον ασύρματό του για να επικοινωνήσει με το αστυνομικό τμήμα του Λος Άντζελες, το οποίο στέλνει τον αρχιφύλακα Αλ Πάουελ να ερευνήσει ενώ ο Γκρούμπερ στέλνει τους άνδρες του να σταματήσουν τον Μακλέιν. Ο Μακλέιν σκοτώνει τους Χάινριχ και Μάρκο και δραπετεύσει με μια σακούλα εκρηκτικών και πυροκροτητών. Εν τω μεταξύ, ο Πάουελ δεν βρίσκει κάτι παράξενο στο κτίριο καθώς μιλάει με έναν από τους άνδρες του Γκρούμπερ, που είναι ντυμένος ως φύλακας. Επιχειρεί να φύγει αλλά ο Μακλέιν πετάει το πτώμα του Μάρκο πάνω στο αυτοκίνητο του Πάουελ. Ενώ ο Πάουελ προσπαθεί να διαφύγει, οι άνδρες του Γκρούμπερ αρχίζουν να πυροβολούν. Ο Πάουελ ειδοποιεί το αστυνομικό τμήμα και γρήγορα η περιοχή περικυκλώνεται από αστυνομικούς.
Μια ομάδα S.W.A.T. εισχωρεί στο κτίριο αλλά σκοτώνονται από ρουκέτες που πετάνε οι Τζέιμς και Αλεξάντερ. Ο Μακλέιν χρησιμοποιεί τα εκρηκτικά για να τους σκοτώσει, επιτρέποντας στην ομάδα S.W.A.T. να οπισθοχωρήσει. Ο συνεργάτης της Χόλι, Χάρι Έλις προσπαθεί να διαμεσολαβήσει μεταξύ του Χανς και του Μακλέιν για τη επιστροφή των πυροκροτητών. Ο Μακλέιν αρνείται να τους επιστρέψει και ο Γκρούμπερ εκτελεί τον Έλις. Ενώ επιθεωρεί τα εκρηκτικά που έχουν προσκολληθεί στην ταράτσα, ο Γκρούμπερ έρχεται αντιμέτωπος με τον Μακλέιν αλλά καταφτάνουν οι Καρλ, Φράνκο και Φριτζ πριν ο Μακλέιν επιχειρήσει το οτιδήποτε. Ο Μακλέιν σκοτώνει τους Φριτζ και Φράνκο αλλά αναγκάζεται να φύγει από εκεί χωρίς τους πυροκροτητές.
Πράκτορες του FBI φτάνουν στην περιοχή και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, δίνοντας διαταγή να κόψουν το ρεύμα του κτιρίου. Η απώλεια ρεύματος απενεργοποιεί το τελευταίο ξεκλείδωμα του θησαυροφυλακίου όπως είχε προβλέψει ο Γκρούμπερ, δίνοντάς του έτσι πρόσβαση στα ομόλογα. Ο Γκρούμπερ απαιτεί ένα ελικόπτερο να φτάσει στην οροφή για μεταφορά. Η πρόθεσή του είναι να πυροδοτήσει τα εκρηκτικά της ταράτσας για να σκοτώσει τους ομήρους και να προσποιηθεί το θάνατο τόσο του δικού του όσο και των ανδρών του. Ο Καρλ βρίσκει τον Μακλέιν και παλεύουν. Εν τω μεταξύ, ο Γκρούμπερ παρακολουθεί ένα δελτίο ειδήσεων στο οποίο απεικονίζονται τα παιδιά του Μακλέιν, κάνοντας τον να συνειδητοποιήσει ότι η Χόλι είναι σύζυγός του. Οι τρομοκράτες διατάζουν τους ομήρους να πάνε στην ταράτσα, αλλά ο Γκρούμπερ παίρνει τη Χόλι μαζί του για να τη χρησιμοποιήσει εναντίον του Μακλέιν. Ο Μακλέιν νικά τον Καρλ και πηγαίνει στην ταράτσα. Σκοτώνει τον Ούλι και στέλνει τους ομήρους πίσω πριν πυροδοτηθούν τα εκρηκτικά, τα οποία και ανατινάζουν το ελικόπτερο του FBI.
Ο Θίο πηγαίνει στο γκαράζ για να πάρει το όχημα διαφυγής τους, αλλά ο Αργκάιλ, ο οποίος είχε παγιδευτεί στο κτίριο, του επιτίθεται. Ο Μακλέιν έρχεται αντιμέτωπος με τον Γκρούμπερ. Χτυπά τον Κρίστοφ και ειδοποιεί τους Χανς και Έντι για την παρουσία του. Ο Γκρούμπερ όμως σημαδεύει τη Χόλι στο κεφάλι με πιστόλι, αναγκάζοντας τον Μακλέιν να παραδοθεί. Ο Μακλέιν πετάει το όπλο του και βάζει τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του. Αφού αποσπά τη προσοχή των δύο τελευταίων ανδρών του Γκρούμπερ κάνοντάς τους να γελάσουν, τραβάει το κρυμμένο όπλο του σκοτώνει τον Έντι και πυροβολεί τον Γκρούμπερ στον ώμο, προκαλώντας τον να περάσει μέσα από ένα παράθυρο. Ο Γκρούμπερ αρπάζει τη Χόλι για να σώσει τον εαυτό του, επιχειρώντας να την τραβήξει κάτω μαζί του, αλλά ο Μακλέιν καταφέρνει να την ελευθερώσει και ο Γκρούμπερ πέφτει από το κτίριο και σκοτώνεται.
Ο Μακλέιν και η Χόλι βγαίνουν από το κτίριο και γνωρίζουν τον Πάουελ. Ο Καρλ βγαίνει και αυτός από το κτίριο ως όμηρος και επιχειρεί να σκοτώσει τον Μακλέιν, αλλά ο Πάουελ τον πυροβολεί. Ο Αργκάιλ βγαίνει από το γκαράζ με τη λιμουζίνα και οι Χόλι και Μακλέιν οδηγούνται μακριά.
Box office
Με προϋπολογισμό 28.000.000 δολάρια, η ταινία Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 3η θέση με 7,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 83,8 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 57,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 141,6 εκατομμύρια δολάρια. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίας της σειράς καταλαμβάνει την 4η θέση τόσο στο αμερικανικό box office όσο και παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Μακ Τίρναν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Βικτόρ Ορτά
Ο βαρώνος Βικτόρ Ορτά (Victor Horta, 1861 - 1947) θεωρείται ο πιο διάσημος αρχιτέκτονας του Ρυθμού Αρ Νουβώ (Αrt Nouveau) στο Βέλγιο. 'Ηκμασε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και είναι - μαζί με τους Χένρυ βαν ντε Βέλντε (Henry Van de Velde) και τον Πωλ Ανκάρ (Paul Hankar) -από τους πρωτεργάτες και τις ηγετικές μορφές του κινήματος της Αρ Νουβώ.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βικτόρ Ορτά γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1861 στη Γάνδη (Ghent). Από το 1874 μέχρι το 1877 παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα αρχιτεκτονικής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Γάνδης. Το 1878, εργάστηκε ως αρχιτέκτονας- διακοσμητής στο Παρίσι. Ο θάνατος όμως του πατέρα του Πιερ Ορτά το 1880 τον έφερε πίσω στη Γάνδη, όπου και παντρεύεται την παιδική του φίλη Pauline Heyse.
Η παραμονή του στο Παρίσι ενστάλαξε μέσα του, όπως ο ίδιος λέει στις «Αναμνήσεις» του (Memoirs), «τον ενθουσιασμό για την τέχνη και τη μεγάλη του επιθυμία για μάθηση». Μετά το γάμο του εγκαθίσταται στις Βρυξέλλες και παρακολουθεί για τρία χρόνια διακοσμητική σύνθεση στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών. Μαθήτευσε κοντά στο νεοκλασικό αρχιτέκτονα Αλφόνς Μπαλά (Alphonse Balat). Αποφοιτώντας κερδίζει το 1884 το πρώτο βραβείο αρχιτεκτονικής του Godecharle Foundation. Το χρηματικό ποσό του βραβείου το χρησιμοποιεί για να ταξιδέψει στη Γαλλία και τη Γερμανία με σκοπό να μυηθεί στα πιο σύγχρονα ρεύματα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής.
Η αναγνώριση του ταλέντου του
Ο Ορτά ήταν μόλις 32 ετών, όταν η δουλειά του άρχισε ευρέως να αναγνωρίζεται. Αμέτρητες έρχονταν οι παραγγελίες για την κατασκευή ιδιωτικών κατοικιών. Η καριέρα του όμως αρχίζει κυριολεκτικά να απογειώνεται μετά την κατασκευή του «Περιπτέρου των Ανθρώπινων Παθών» (Pavilion of the Human Passions) το Πάρκο Σενκαντεναίρ των Βρυξελλών (Cinquantenaire Park) για να στεγάσει το μνημειακό γλυπτό «Τα Ανθρώπινα Πάθη» του Τζεφ Λαμπώ (Jef Lambeaux).
Προσωπική ζωή και ταξίδι στις ΗΠΑ
Μετά το διαζύγιό του το 1906 με την πρώτη γυναίκα του, παντρεύεται την Julia Carlsson, μια Σουηδέζα καθηγήτρια γυμναστικής. Από το 1912 είναι καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών. Το 1915, ο Ορτά με τη γυναίκα του φεύγει για τις Η.Π.Α., όπου κερδίζει τα προς το ζην περιοδεύοντας και δίνοντας διαλέξεις. Μετά την επιστροφή του από τις Η.Π.Α., αναλαμβάνει την κατασκευή του «Μεγάρου των Καλών Τεχνών» (Palais des Beaux - Arts) κοντά στο Βασιλικό Παλάτι, ως πολιτιστικό κέντρο με αίθουσες συναυλιών και εκθεσιακούς χώρους. Ανακατασκευάζει επίσης τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό των Βρυξελλών.
Η καθιέρωση, τα βραβεία και το τέλος
Το 1925, ο Ορτά αναλαμβάνει να σχεδιάσει το περίπτερο για την Έκθεση Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών στο Παρίσι. Την ίδια χρονιά με την 'Εκθεση του Παρισιού, ο Ορτά γίνεται διευθυντής στο Τμήμα Καλών Τεχνών της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου. Το 1932, ο βασιλιάς του Βελγίου Αλβέρτος Α' του απονέμει τον τίτλο του βαρώνου. Πέθανε στις Βρυξέλλες στις 8 Σεπτεμβρίου 1947.
Προς τιμήν του Ορτά έχει φιλoτεχνηθεί στις Βρυξέλλες «Η Φοντάνα του Βαρώνου Ορτά» (1923), ανάγλυφο σε γκρίζο μάρμαρο με τα πανέμορφα γλυπτά δύο νυμφών, που σχεδίασε ο Βέλγος γλύπτης Ζακ Μαρέν (Jacques Marin, 1877 - 1950).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Διακοσμητές εσωτερικών χώρων
Ζβέτσκα
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Η Ζβέτσκα (σερβικά κυριλλικά: Звечка) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 6,265 κατοίκους.
Η Ζβέτσκα είναι επισήμως καταγεγραμμένη μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2019-2020
Το Κύπελλο Ελλάδας Καλαθοσφαίρισης ανδρών 2019-2020 ήταν η 45η έκδοση κατά σειρά της κορυφαίας επαγγελματικής διοργάνωσης κυπέλλου στην Ελλάδα. Ο νικητής της προηγούμενης χρονιάς ήταν ο Παναθηναϊκός. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2019 και ολοκληρώθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2020. Η ΑΕΚ αναδείχθηκε νικήτρια της διοργάνωσης, νικώντας στον τελικό τον Προμηθέα Πατρών με 61-57 στο Κλειστό Γυμναστήριο «Δυο Αοράκια».
Μορφή
Οι έξι πρώτες ομάδες της Basket League 2018-19, κέρδισαν την αυτόματη πρόκριση στους προημιτελικούς του Κυπέλλου 2019–20. Οι οκτώ χαμηλότερες στη βαθμολογία της Basket League 2018-19, μαζί με όλες της ομάδες της Α2 Εθνικής 2018-19 και της Β' Εθνικής 2018-19, αγωνίστηκαν στους προκριματικούς γύρους, για τις δύο εναπομείνασες θέσεις των προημιτελικών. Όλοι οι γύροι ήταν σε μορφή μονού νοκ-άουτ αγώνα.
2ος Γύρος
Σημείωση: Ο Ιπποκράτης Κω δεν παρουσιάστηκε στον αγώνα εναντίον των Φαρσάλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2020 Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων
De jure
Παραδείγματα φράσεων
1. Η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε de facto (στην πράξη) με επανάσταση αλλά, για να ενταχθεί στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, πρέπει να αναγνωρισθεί και de jure (κατά το νόμο) από μερικές ακόμη χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομικοί όροι Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Αρχάγαθος ο Λίβυος
Ο Αρχάγαθος ο Λίβυος (γενν. 301-298 π.Χ.) από τη δυναστεία των Αγοθοκλιδών ήταν πρίγκιπας των Συρακουσών.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αγαθοκλή τυράννου των Συρακουσών και της τρίτης συζύγου του Θεοξένας της Πρεσβύτερης, κόρης τού Φιλίππου του Μακεδόνα. Αμφιθαλής αδελφή του ήταν η Θεοξένα η Νεότερη. Ετεροθαλή αδέλφια του ο Αρχάγαθος πατήρ, ο Ηρακλείδης, η Λάνασσα και ο Αγαθοκλής Β΄.
Ήταν Σικελικής καταγωγής και το όνομά του ήταν σύνηθες στην περιοχή. Ο πατέρας του έγινε μετά βασιλιάς της Σικελίας. Η μητέρα του ήταν κόρη τού προαναφερθέντος Φιλίππου, διοικητή φάλαγγας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου και της Βερενίκης Α΄. Η τελευταία ήταν κόρη τού Μάγα τού Μακεδόνα και της Αντιγόνης, ανιψιάς τού παντοδύναμου Αντιπάτρου αντιβασιλιά της Αυτοκρατορίας.
Όταν ο προπάππος του Φίλιππος απεβίωσε το 318 π.Χ., η σύζυγος εκείνου Βερενίκη Α΄ ταξίδευσε στην Αίγυπτο, όπου η εξάδέλφη της μητέρας της Αντιγόνης, η Ευρυδίκη των Αντιπατριδών είχε παντρευτεί τον Πτολεμαίο Α΄. Τελικά ο Πτολεμαίος Α΄ νυμφεύτηκε την Βερενίκη Α΄ και απέκτησαν τον Πτολεμαίο Β΄, την Αρσινόη Β΄ και τη Φιλωτέρα.
Ο Αρχάγαθος και η αδελφή του μεγάλωσαν στη Σικελία. Όταν ο πατέρας τους αισθάνθηκε το τέλος του, τους έστειλε στην Αίγυπτο. Ο Αγαθοκλής απεβίωσε το 289 π.Χ. και είχε δηλώσει, το βασίλειό του μετά το τέλος του να γίνει δημοκρατία. Η Θεοξένα η Πρεσβύτερη με τα δύο τέκνα της έζησαν από τότε στην Αίγυπτο, στην Αυλή τού πατριού της Πτολεμαίου Α΄ και μετά τού ετεροθαλούς αδελφού της Πτολεμαίου Β΄, στην Αλεξάνδρεια.
Ο Αρχάγαθος διετέλεσε διοικητής (επιστάτης) της Κυρηναϊκής. Υπηρέτησε τον Πτολεμαίο Α΄, τον Πτολεμαίο Β΄ και μάλλον και τον Μάγα (εκ μητρός θείο του) κυβερνήτη και μετά βασιλιά της Κυρήνης (βασ. 276-250 π.Χ.).
Σύμφωνα με τεκμήρια, ο Αρχάγαθος ήταν πρόσωπο υψηλού κύρους, πιστός στην οικογένειά του, ιδιαίτερα στον Μάγα. Νυμφεύτηκε τη Στρατονίκη της Λιβύης. Σε ένα μαρμάρινο ανάγλυφο, ο Αρχάγαθος και η Στρατονίκη κάνουν μία αφιέρωση σε ένα τέμενος της Ίσιδος και τού Σεράπιδος στην Αλεξάνδρεια, εκ μέρους τού Πτολεμαίου Β΄. Το γλυπτό χρονολογείται π. 283-278 και εκτίθεται στο Ελληνο-Ρωμαϊκό Μουσείο της Αλεξάνδρειας. Η επιγραφή έχει ως εξής:
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Στρατονίκη της Λιβύης.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι
Η Εμμονή της Μνήμης
Η εμμονή της μνήμης είναι ελαιογραφία σε καμβά (1931) του Νταλί. Η σκηνή που απεικονίζεται είναι η πραγματική έρημος κοντά στην Καταλονία της Ισπανίας, όπου έμενε ο Νταλί. Τα ρολόγια που λιώνουν αντιπροσωπεύουν το χάσιμο της σημασίας του χρόνου που θέλει να δείξει ο Νταλί. Τα μυρμήγκια που περπατούν πάνω στο ρολόι αντιπροσωπεύουν τη φθορά του χρόνου. Ο τίτλος του έργου αφορά την ικανότητα της μνήμης να συγκρατείται στον χρόνο, καθώς αυτός φθείρεται γύρω της.
Σε όλα τα έργα του, η μεγαλύτερη συνεισφορά του Νταλί στις υπερρεαλιστικές ζωγραφιές ήταν η «παρανοϊκή-κριτική μέθοδός» του, που του επέτρεψε να ζωγραφίζει και να βλέπει δύο διαφορετικά πράγματα στην ίδια στιγμή, στην περίπτωση αυτή ο χρόνος και η φύση. Αυτή η παράξενη έννοια έκανε τις ζωγραφιές του ασυνήθιστες, φανταστικές και μερικές φορές κάπως ανησυχητικές. Αυτά τα τρία χαρακτηριστικά φαίνονται στην Εμμονή Της Μνήμης.
Είναι η πιο διάσημη εικόνα του Νταλί – αυτή όπου η εμμονή της μνήμης γεμίζει την έρημη χώρα. Τούτη η εικόνα, που τρία χρόνια αργότερα (και μέσα από μια περιπετειώδη διαδρομή) κατέληξε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στάθηκε η γέφυρα για την «κατάκτηση» της Αμερικής από τον Νταλί· το πρώτο ταξίδι του εκεί έγινε το 1934 με πεντακόσια δολάρια που του δώρισε ο Πικάσο.
Κατηγορία:Πίνακες του 1931 Κατηγορία:Πίνακες του Σαλβαδόρ Νταλί Κατηγορία:Έργα σουρεαλιστικής ζωγραφικής Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη)
Αγαθοεργοί
Αγαθοεργοί ονομάζονταν πέντε Σπαρτιάτες πολίτες που υπηρετούσαν ως απεσταλμένοι. Επιλεγονταν κάθε έτος ανάμεσα στους 300 ιππείς που τελείωναν την υπηρεσία τους στη βασιλική φρουρά. Επιλέγονταν είτε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία είτε κατά εκλογή
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη
Μανόλης Πολέντας
Ο Μανόλης Πολέντας είναι Έλληνας συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1955 στα Χανιά. Σπούδασε οικονομικά, πολιτική οικονομία και συγκριτική λογοτεχνία. Είναι διδάκτωρ της συγκριτικής λογοτεχνίας, με έμφαση στη δημιουργική συγγραφή. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και συντάκτης/εκφωνητής δελτίων ειδήσεων.
Μεταφράσεις
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Σπηλαιολογικοί σύλλογοι στην Ελλάδα
Οι σπηλαιολογικοί σύλλογοι αποτελούν οργανωμένες ομάδες ανθρώπων που ασχολούνται συστηματικά με τα σπήλαια και τη σπηλαιολογία.
Η ενασχόληση αυτή μπορεί να ξεκινάει από απλή περιέργεια και χόμπυ και να φτάνει έως και επαγγελματικό επίπεδο. Ο παλιότερος ελληνικός σύλλογος ιδρύθηκε το 1951 και ήταν η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία. Ακολούθησαν άλλοι σύλλογοι όπως ο ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο., ο ΣΕΛΑΣ και πολλοί άλλοι. Το 2001 ιδρύθηκε η Σπηλαιολογική Ομοσπονδία Ελλάδος που αποτελεί το συνδετικό κρίκο όλων των σπηλαιολογικών συλλόγων της Ελλάδας.
Κάθε χρόνο η Σπηλαιολογική Ομοσπονδία Ελλάδος και οι Σπηλαιολογικοί Σύλλογοι οργανώνουν την Πανελλήνια Σπηλαιολογική Συνάντηση, κάθε φορά σε διαφορετική περιοχή της χώρας. Στη συνάντηση αυτή ανακοινώνονται οι δραστηριότητες των συλλόγων για το χρόνο που πέρασε, παρουσιάζονται καινούρια ή και παλιότερα σπήλαια, συζητούνται θέματα σχετικά με τα [σπήλαιο|σπήλαια] και τη σπηλαιολογία, καθώς και οργανωτικά θέματα που αφορούν την λειτουργία της Ομοσπονδίας και των Συλλόγων. Επίσης στη διάρκεια των συναντήσεων λειτουργούν περίπτερα προβολής των Συλλόγων και διοργανώνονται παιχνίδια σχετικά με τη σπηλαιολογία, διαγωνισμοί και εκθέσεις φωτογραφίας.
Επίσης κάθε χρόνο, σχεδόν όλοι οι Σύλλογοι, οργανώνουν Εκπαιδευτικά Σεμινάρια για νέους σπηλαιολόγους. Εκεί εκπαιδεύονται σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο όσοι επιθυμούν να ασχοληθούν με τη σπηλαιολογία. Τα σεμινάρια αυτά είναι σημαντικά γιατί πέρα από τις γενικότερες γνώσεις, αποκτά κανείς και πιο εξειδικευμένες που έχουν σχέση με ιδιαίτερες τεχνικές, αλλά και με θέματα ασφάλειας. Για να γίνει κανείς μέλος των σπηλαιολογικών συλλόγων και να ασχοληθεί με τη σπηλαιολογία αρκεί να επικοινωνήσει μαζί τους και να συμπληρώσει κάποια αίτηση.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Σπηλαιολογία
Κολοσσιαίο άγαλμα του Αμένωφι Γ΄
Από το Κολοσσιαίο άγαλμα του Αμενχοτέπ Γ έχει διασωθεί ένα κεφάλι και ένα χέρι που βρέθηκαν στο περίφραγμα του ιερού της θεάς Μουτ στο Καρνάκ της Αιγύπτου. Αγοράστηκε το 1823 από τον Χένρι Σαλτ για το Βρετανικό μουσείο και φιλοξενούνται σήμερα εκεί.
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένα από ερυθρό γρανίτη. Δυο τμήματα έχουν βρεθεί, ένα κεφάλι και ένα χέρι. Πιστεύεται ότι είχε στηθεί από τον Φαραώ Αμενχοτέπ Γ' στις Θήβες. Είναι άγνωστο αν είχε στηθεί στον τόπο της ανακάλυψής του, ή αν μεταφέρθηκε εκεί από τις Θήβες στα αρχαία χρόνια. Στα χρόνια της ανακάλυψής του οι αρχαιολόγοι το ερμήνευσαν εσφαλμένα ως άγαλμα του Τούθμωσι Γ΄, επειδή το άγαλμα και οι επιγραφές του είχαν μετατραπεί στην αρχαιότητα. Οι μετατροπές αυτές στα χαρακτηριστικά του προσώπου έγιναν πιθανόν στην εποχή του Ραμσή Β΄. Το κεφάλι έχει ύψος 2,90 μέτρα. Παριστάνει τον Αμενχοτέπ Γ' να φοράει την διπλή κορώνα ψχεντ, σύμβολο της εξουσίας της Αιγύπτου. Το χέρι έχει μήκος 330 εκατοστά και καταλήγει σε σφιχτή γροθιά.
Ιστορικό της ανακάλυψης
Το άγαλμα ανακαλύφθηκε το 1817 από τους Τζιοβάνι Μπαττίστα Μπελτζόνι και Χέρι Ουίλλιαμ Μπίτσι. Λόγω της μάζας του, το κεφάλι μεταφέρθηκε με μεγάλη δυσκολία στο Λούξορ. Το χέρι δεν είναι ακριβώς γνωστό που ανακαλύφθηκε, αλλά πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε μαζί με το κεφάλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Στατίνες
Οι στατίνες (αγγλ. statins) είναι χημικές δραστικές ουσίες που περιέχονται σε νεότερης γενιάς φάρμακα, τα οποία μειώνουν τα επίπεδα της χοληστερόλης στο αίμα. Τα φάρμακα που περιέχουν στατίνες, λαμβάνονται συνήθως σε καθημερινή βάση και έχουν επιφέρει πολύ ευεργετικά αποτελέσματα σε άτομα που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, όπως λ.χ. καρδιοπάθειες και αθηροσκλήρωση.
Τα φάρμακα αυτά εμποδίζουν τη δράση και την παραγωγή μιας ένωσης (γνωστής ως HMG-CoA) που παράγεται από το ήπαρ (συκώτι), με άμεση συνέπεια τη μείωση της παραγωγής χοληστερόλης (cholesterol). Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η θνησιμότητα από τη λεγόμενη αθηροσκλήρωση ήταν πολύ υψηλή. Η αθηροσκλήρωση είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη που λαμβάνει χώρα στις αρτηρίες, αλλά και τα αγγεία, όπου αναπτύσσονται πλάκες που περιέχουν χοληστερόλη (ή χοληστερίνη), μεγεθύνονται και εν τέλει φράσσουν την αιματική ροή. Οι στατίνες αποδεδειγμένα βοηθούν στη μείωση της δημιουργίας των πλακών αυτών, κυρίως στις βασικές αρτηρίες του σώματος (στεφανιαίες, καρωτίδων, θωρακική, κοιλιακής αορτής). Έτσι, οι κίνδυνοι από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικά επεισόδια μειώνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό, ιδίως αν συνδυάζονται με υγιεινή διατροφή, χαμηλή σε λίπη και κόκκινο κρέας, και με καθημερινή ελαφρά άθληση ή περπάτημα.
Ωστόσο, σήμερα η ατορβαστατίνη είναι η πιο διαδεδομένη στατίνη στην παγκόσμια αγορά των φαρμάκων. Τα έτη 1992-2017, το Lipitor ήταν μακράν το πιο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις ΗΠΑ, με πωλήσεις που άγγιξαν τα 95 δις δολλάρια. Υπάρχουν όμως και άλλοι τύποι στατινών, με επίσης εξαιρετικά αποτελέσματα και ευρεία χρήση στην αγορά, όπως, η σεριβαστατίνη, η φλουβαστατίνη, η πραβαστατίνη, η μεβαστατίνη, η πραβαστατίνη, η σιμβαστατίνη και άλλες. Η ατορβαστατίνη αλλά και η ροσουβαστατίνη θεωρούνται οι ισχυρότερες και αυτές με την πιο άμεση δράση.
Λειτουργία των στατινών
Οι στατίνες, με έναν πολυσύνθετο μηχανισμό που δεν έχει πλήρως διαλευκανθεί, εμποδίζουν το ένζυμο που ονομάζεται HMG-CoA (στα ελληνικά, γνωστό ως ρεδουκτάση) και έτσι αυτό είτε μειώνει είτε περιορίζει την παραγωγή της χοληστερόλης στο συκώτι (ήπαρ) στον ανθρώπινο οργανισμό.
Λήψη των στατινών
Οι στατίνες χορηγούνται μόνον μετά από εξετάσεις και με ιατρική συνταγή. Δίνονται σε τακτική βάση κυρίως σε ασθενείς (οποιασδήποτε ηλικίας) που έχουν τις ακόλουθες νόσους: καρδιοπάθειες (σχεδόν όλες), αρτηριοσκλήρυνση, υπερτριγλυκεριδαιμία. Καθώς επίσης και σε ηλικιωμένους άνω των 75 ετών και σε άτομα που έχουν ένα βεβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό με καρδιακές προσβολές ή συναφείς αίτια θανάτου. Όπως και σε νεαρά άτομα -σπανιότερα- που πάσχουν από κληρονομικές ασθένειες που προκαλούν έντονη, επιθετική αθηροσκλήρωση (λ.χ. οικογενής υπερχοληστερολαιμία) λόγω γενετικών αιτιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναστολείς ενζύμων Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο καρδιαγγειακό σύστημα Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Χενκ τεν Κάτε
Ο Χενκ τεν Κάτε (Ολλανδικά Henk ten Cate) είναι Ολλανδός προπονητής ποδοσφαίρου, και πρώην ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Σουρινάμ. Από τις 13 Ιουνίου 2008 ήταν ο προπονητής της ομάδας του Παναθηναϊκου, ενώ στις 8 Δεκεμβρίου 2009 η ΠΑΕ Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την λύση της συνεργασίας της μαζί του. Στην αρχή της προπονητικής του καριέρας ανέλαβε μικρούς συλλόγους της Ολλανδίας στους οποίους τα πήγε αρκετά καλά. Μετά πήγε στην ΝΑΚ Μπρέντα όπου τα πήγε σχετικά καλά. Στον σύλλογο αυτόν έμεινε από το καλοκαίρι του 2000 μέχρι αυτό του 2003.
Παραπομπές
Κατε Κατε Κατηγορία:Σουριναμέζοι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΜΤΚ Βουδαπέστης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπάρτα Ρότερνταμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκο Αχέντ Ιγκλς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκο Αχέντ Ιγκλς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φίτεσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΦΚ Ύρντινγκεν 05 Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαντόνγκ Λουνένγκ Ταϊσάν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χεράκλες Άλμελο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χεράκλες Άλμελο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ουμ Σαλάλ Σπορτ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έντμοντον Ντρίλερς (1979-1982) Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Τζαζίρα ΣΚΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Γουάχντα ΣΚΚ Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ολλανδοί με καταγωγή από το Σουρινάμ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έρεντιβιζι
Σταυρός (αποσαφήνιση)
Η λέξη σταυρός χρησιμοποιείται με τις ακόλουθες έννοιες:
Βουκ Μπράνκοβιτς
thumb|right|250px|Χάρτης της Σερβίας με τα κρατίδια που δημιουργήθηκαν με την κατάρρευση της Σερβικής αυτοκρατορίας
Ο Βουκ Μπράνκοβιτς (σερβικά : Вук Бранковић) (1345 - 6 Νοεμβρίου 1397) από τον Οίκο Μπράνοβιτς ήταν ηγεμόνας της Σερβίας ο οποίος, μαζί με τον πρίγκιπα Λαζάρ (1371 - 1389), ήταν η πιο σημαντική πολιτική φυσιογνωμία στη Σερβία τις δύο τελευταίες δεκαετίες του δέκατου τέταρτου αιώνα. Ανήκε στην οικογένεια των Μπράνκοβιτς και ήταν ο νεότερος γιος του σεβαστοκράτορα Μπράνκο Μλαντένοβιτς, ο οποίος κατά τους χρόνους του βασιλιά Ντούσαν (Βασιλιάς 1331 - 1346, αυτοκράτορας 1346 - 1355) ήταν κυβερνήτης της Οχρίδας.
Βιογραφία
Συμμετείχε στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου εναντίον των Οθωμανών στις 28 Ιουνίου 1389, η οποία διεξήχθη στην περιοχή ιδιοκτησίας του και διοικούσε στη μάχη τη δεξιά πτέρυγα του σερβικού στρατού. Μετά τη μάχη στην οποία ο πρίγκιπας Λάζαρ σκοτώθηκε, και οι διάδοχοί του αναγνώρισαν την υπεροχή του σουλτάνου Βαγιαζήτ (1389 - 1402) ο Βουκ Μπράνκοβιτς είχε προσπαθήσει να αντισταθεί τους Οθωμανούς και να διατηρήσει την ανεξαρτησία της περιοχής του. Εκείνη την εποχή η δύναμή του φθάνει στο αποκορύφωμά της ο ίδιος όπως και ο Λάζαρος πριν από αυτόν υπέγραφε σαν πρίγκιπας των Σέρβων της περιοχής του Δούναβη. Στις αρχές του 1392 έχασε την πόλη των Σκοπίων και αργότερα το ίδιο έτος έγινε υποτελής των Οθωμανών και κατά τη διάρκεια του 1396 το μεγαλύτερο μέρος της χώρας του ήταν κατειλημμένο από τους Οθωμανούς. Μετά την αποτυχία της σταυροφορίας στη μάχη της Νικοπόλεως του Δούναβη στις 25 Σεπτεμβρίου 1396 οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη χώρα του και ο Βουκ αιχμαλωτίστηκε.
Η καταγωγή της οικογένειας
Ο Βουκ Μπράνκοβιτς γεννήθηκε ως το τρίτος και νεότερος γιος του Δούκα Μπράνκο Μλαντένοβιτς, τρισέγγονου από θηλυγονία του Βασιλιά Στέφανου της Σερβίας, παντρεμένο με άγνωστη γυναίκα. Είχαν τέσσερα παιδιά, τρεις γιους και μία κόρη, που ήταν το μικρότερο παιδί, αδέλφια του ήταν οι Νικόλα (έγινε μοναχός), Γκρίγκορ και η Τεοντόρα, παντρεμένη με τον Γιώργο Τόπι του Δυραχίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Βουκ Κατηγορία:Μάχη του Κοσσυφοπεδίου
Μπρεστ (Λευκορωσία)
Το Μπρεστ (λευκορωσικά: Брэст ή παραδοσιακά Берасце, Μπιεράστσε· ρωσικά: Брест· πολωνικά: Brześć· ουκρανικά: Берестя Μπερέστια, Γίντις: בריסק Μπρισκ), παλαιότερα Μπρεστ-Λιτόφσκ (Брэст-Лiтоўск), είναι πόλη στη δυτική Λευκορωσία, στα σύνορα με την Πολωνία. Το 2014 η πόλη υπολογίζεται ότι είχε 330.934 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μπουκ, κοντά στη συμβολή του με τον ποταμό Μουχαβέτς. Στην απέναντι όχθη βρίσκεται η πολωνική Τερέσπολ. Το Μπρεστ είναι πρωτεύουσα της περιφέρειας Μπρεστ.
Η πόλη δημιουργήθηκε από τους Σλάβους και αναφέρεται για πρώτη φορά το 1019, όταν ήταν τμήμα του Βασιλείου της Πολωνίας, μέχρι το 1319, όταν την κατέλαβε το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Το 1596 στην πόλη υπογράφηκε η Ένωση του Μπρεστ, με την οποία δημιουργήθηκε η Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία της Ουκρανίας. Μετά το 1795, η πόλη εντάχθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Οι Ρώσοι κατασκεύασαν στην πόλη ένα οχυρό. Το 1918, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στην πόλη υπογράφηκε η Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ ανάμεσα στη νεαρή Σοβιετική Ρωσία και τις Κεντρικές Δυνάμεις. Μετά τη λήξη του πολέμου η πόλη βρέθηκε στην επικράτεια της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου την πόλη αρχικά κατέλαβαν οι Σοβιετικοί και στη συνέχεια οι Ναζί. Η πόλη μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ανήκε στη Σοβιετική Ένωση και μετά τη διάλυσή της το 1991 στη Λευκορωσία.
Όνομα
Το όνομα Μπρεστ ή Μπεράστιε πιθανότατα προέρχεται από τη σλαβική λέξη «μπερέστ», η οποία σημαίνει σημύδα ή «μπερέστα», η οποία σημαίνει φλοιός δέντρου. Το 1863, ο εξερευνητής Πάβελ Σπιλέφσκι κατέγραψε ότι η ονομασία σχετίζεται με το ταξίδι ενός εύπορου εμπόρου και των συνταξιδιωτών του από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, των οποίων οι άμαξες ακινητοποιήθηκαν σε ένα βάλτο όπου φύονταν πολλές σημύδες. Χρησιμοποίησαν τα δέντρα για να περάσουν επιτυχημένα το βάλτο και για να το εορτάσουν κατασκεύασαν σε ένα κοντινό ποτάμιο νησί ένα ναό αφιερωμένο στον παγανιστικό θεό Βέλες. Μετά την επιστροφή τους και το επιτυχημένο εμπόριο, σταμάτησαν ξανά στον ναό του Βέλες και έχτισαν καλύβες, ιδρύοντας την πόλη, την οποία ονόμασαν Μπερέστιε.
Σε χρονικά του 12ου και 13ου αιώνα αναφέρεται ως Μπερέστι, ενώ σε έγγραφα του 16ου αιώνα ως Μπερέστ. Από τον 17ο αιώνα και μέχρι τις αρχές του 20ού, η πόλη ονομαζόταν Μπρεστ-Λιτόφσκι και αργότερα Μπρεστ-Λιτόφσκ, υποδεικνύοντας τη θέση της πόλης στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, ξεχωρίζοντάς της από τον πολωνική πόλη Μπρεστ Κουγιάβσκι. Όσο η πόλη ανήκε στην Πολωνία (1921-1939) ήταν γνωστή ως Μπρεστ επί του Μπουγκ (πολωνικά: Brześć nad Bugiem), ενώ από το 1939 αναφέρεται ως Μπρεστ.
Ιστορία
thumb|250px|Ο αρχαιολογικός χώρος «Μπερέστιε». Η αρχαιολογική έρευνα στη περιοχή όπου συμβάλλουν οι ποταμοί Μπουκ και Μουχαβέτς αποκάλυψε ένα οχυρωμένο οικισμό του 14ου αιώνα. Έχουν αποκαλυφθεί περίπου 200 χτίσματα, οικίες και καταστήματα, καθώς και διάφορα εργαλεία και διακοσμητικά στοιχεία. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι υπήρχαν εμπορικές και πολιτισμικές σχέσεις με τη Ρωσία και τις γειτονικές χώρες. Ο αρχαιολογικός χώρος σήμερα έχει μετατραπεί σε αρχαιολογικό μουσείο. Το Μπρεστ κατά τον 11ο αιώνα και έπειτα βρισκόταν στο σημείο όπου διασταυρώνονταν δύο σημαντικοί εμπορικοί δρόμοι, ένα που συνέδεε τις χώρες της βαλτικές με τη δυτική Ευρώπη και ένα άλλο ο οποίος τις συνέδεε με το Κίεβο και τη Μέση Ανατολή.
Λόγω της συνοριακής θέσης του ανάμεσα σε Ρως, Πολωνούς και Λιθουανούς, η πόλη έχει αλλάξει χέρια και λεηλατηθεί και καταστραφεί πολλές φορές. Το 1016 το κατέλαβε ο Πολωνός Δούκας Βολεσλάβος Α΄ ο Γενναίος, ενώ ο Μέγας Δούκας του Κιέβου Γιαροσλάβος ο Σοφός προσπάθησε να το κατακτήσει το 1017, 1022 και 1031, καταλαμβάνοντάς το τελικά το 1044. Το Μπρεστ αναφέρεται στο Πρώτο Χρονικό, το 1019, ως «Μπερέστιε». Από το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα ήταν τμήμα του πριγκιπάτου της Βολινίας (μετά το 1199, πριγκιπάτο της Γαλικίας-Βολινίας). Εκεί την περίοδο ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς της Μπερεστίας, αλλά παρά τις προσπάθειες των ευγενών δεν έγινε ανεξάρτητο πριγκιπάτο. Οι Πολωνοί κατέκτησαν την πόλη ξανά και έχτισαν ένα φρούριο και ενίσχυσαν τις εμπορικές οδούς. Η πόλη συνέχισε να είναι το μήλο της Έριδος ανάμεσα σε Πολωνούς και Ρους, μέχρι που την κατέστρεψαν οι Μογγόλοι. Το 1276-1288, το φρούριο ανοικοδομήθηκε ξανά από τον πρίγκιπα της Βολινίας Βλάντιμιρ Βασίλκοβιτς. Το 1319, η πόλη πέρασε στην κατοχή του μεγάλου δουκάτου της Λιθουανίας. Η πόλη καταστράφηκε το 1379 από μια επιδρομή των Τευτόνων.
To 1409, ο βασιλιάς Βλαδισλάβος Β΄ της Πολωνίας, ο δούκας Βιταούτας και ο Τατάρος χαν, συναντήθηκαν στην πόλη για να προετοιμαστούν για τον πόλεμο ενάντια στους Τεύτονες. Το 1419 έγινε έδρα του στάροτς του Βοϊβοδάτου Τρακάι. Το 1566 δημιουργήθηκε το βοϊβοδάτο Μπρεστ-Λιτόφσκ. Μετά τη δημιουργία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1569, η πόλη έγινε γνωστή ως Μπρεστ-Λιτόφσκ. Το 1594 και το 1596 διεξήχθησαν στο Μπρεστ-Λιτόφσκ δύο θρησκευτικές σύνοδοι των τοπικών καθολικών και ορθοδόξων επισκόπων, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την Ένωση του Μπρεστ και την Ουνία. Το 1657 και το 1706, οι Σουηδοί κατέλαβαν την πόλη κατά τη διάρκεια εισβολών τους στη Κοινοπολιτεία. Τις 23 Ιουλίου 1792 δόθηκε μάχη ανάμεσα στο στρατό του Δουκάτο και τον εισβάλοντα ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1794, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστιούσκο, ο Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ κατατρόπωσε τον πολωνικό στρατό στη μάχη του Μπρεστ. Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1795, το Μπρεστ-Λιτόφσκ έγινε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι κατασκεύασαν την περίοδο 1830-1842 στην πόλη ένα μεγάλο οχυρό, το οποίο στη συνέχεια και ενίσχυσαν.
Ο γερμανικός στρατός κατέλαβε την πόλη το 1915, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το Μάρτιο του 1918 υπογράφηκε στην πόλη η συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ ανάμεσα στη Σοβιετική Ρωσία και τις Κεντρικές Δυνάμεις, τερματίζοντας τον πόλεμο μεταξύ τους. Όμως αυτή η συνθήκη ακυρώθηκε αργότερα από μετέπειτα συνθήκες. Μετά τον Πολωνο-σοβιετικό Πόλεμο, το 1921, το Μπρεστ-Λιτόφσκ εντάχθηκε στη νεοσύστατη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Το 1939, η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία και κατέλαβε την πόλη τις 17 Σεπτεμβρίου, μετά από τετραήμερη μάχη. Ο σοβιετικός στρατός εισέβαλε και αυτός στην Πολωνία στο τέλος του Σεπτέμβρη. Με το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης, η πόλη, μαζί με το 52% της Πολωνίας, εντασσόταν στη Σοβιετική Ένωση. Στις 22 Ιουνίου 1941, οι Γερμανοί επιτέθηκαν στο Μπρεστ την πρώτη μέρα της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Το φρούριο της πόλης άντεξε στην επίθεση για έξι ημέρες, αλλά εγκαταλελειμμένοι από τον σοβιετικό στρατό, όλοι του οι υπερασπιστές πέθαναν. Οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα γκέτο στη πόλη όπου απομόνωσαν το Εβραϊκό πληθυσμό της πόλης, περίπου 21.000 άτομα, μέχρι που εκτελέστηκαν το φθινόπωρο του 1942. Μόνο εφτά Εβραίοι επέζησαν από τη σφαγή. Η πόλη απελευθερώθηκε τις 28 Ιουλίου 1944. Για την αντίσταση που προέβαλε στον γερμανικό στρατό, στο οχυρό απονεμήθηκε ο τίτλος του «οχυρού-Ήρωας» το 1965.
Αξιοθέατα
Το κυριότερο τουριστικό αξιοθέατο της πόλης είναι φρούριο του Μπρεστ, κτισμένο την περίοδο 1830-42. Μέσα στο φρούριο βρίσκεται το σοβιετικής εποχής πολεμικό μνημείο το οποίο βρίσκεται στο χώρο της μάχης του 1941. Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν το αρχαιολογικό χώρο-μουσείο «Μπερέστιε». Βρίσκεται στο νότιο άκρο της νησίδας του φρουρίου και διαθέτει εκθέματα του 11ου-13ου αιώνα τα οποία αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1970. Στη πόλη βρίσκεται επίσης και ένα υπαίθριο σιδηροδρομικό μουσείο. Το πάρκο της πόλης του Μπρεστ δημιουργήθηκε το 1906 και σήμερα έχει έκταση περίπου 20 εκταρίων και είναι το μεγαλύτερο της πόλης.
Επίσης, περίπου 70 χιλιόμετρα βόρεια του Μπρεστ βρίσκεται το δάσος Μπιαλοβιέζα, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1979. Το δάσος είναι ένα από τα τελευταία παρθένα δάση της Ευρώπης και σε αυτό ζουν περίπου 800 ευρωπαϊκοί βίσωνες (βόνασοι).
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Μπρεστ έχει αδελφοποιηθεί με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Λευκορωσία
520 Φραγκίσκα
Η Φραγκίσκα (Franziska) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,4. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φραγκίσκας εκτιμάται σε 28,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι CGU, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1226. Η Φραγκίσκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φραγκισκα
Ναός του Ηρακλή (Ακράγαντας)
Το κτήριο είναι σε αρχαϊκό, δωρικό ρυθμό και οικοδομήθηκε στον λόφο των ναών, σε ένα βραχώδες ύψωμα πλησίον της Χρυσής Έπαυλης (villa Aurea). Το όνομα δόθηκε από τους σύγχρονους λογίους, που βασίστηκαν στον Κικέρωνα, ο οποίος αναφέρει έναν ναό του Ηρακλή «όχι μακριά από την αγορά» (Verrine II, 4.94). Ο ίδιος γράφει πως ο ναός περιείχε ένα άγαλμα του ήρωα. Αν και η θέση της αγοράς δεν έχει αποδειχθεί, ο προσδιορισμός του ναού παρέμεινε.
Ιστορία
Ο ναός είναι τοποθετημένος κοντά στην κύρια είσοδο της αρχαίας πόλης, κοντά στο σημείο που κατα γενική συναίνεση θεωρείται πως βρισκόταν η Αγορά της πόλης, χωρίς όμως αυτό να έχει αποδειχθεί. Είναι γενικά αποδεκτό πως κτίστηκε στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. και αυτό τον κάνει τον αρχαιότερο από τους ναούς του Ακράγαντα. Η χρονολόγηση αυτή προκύπτει από τον ρυθμό του: τις αναλογίες, τον αριθμό κιόνων, το σχήμα τους και τα κιονόκρανά τους. Δεν είναι γνωστό σε ποια θεότητα ήταν αφιερωμένος. Κάποιοι ερευνητές πιστεύουν ότι σχετίζεται με τον τύραννο Θήρωνα του Ακράγαντα (488-473/2 π.Χ.), καθώς βλέπουν νεωτερισμούς ασυμβίβαστους με τις τεχνικές του 6ου αιώνα. Αν είναι έτσι, θα πρέπει ο ναός να είναι της Αθηνάς, όπως αναφέρει ο Πολύαινος ο ρήτορας στο έργο του Στρατηγικόν (Κεφ. 6.51), όπου περιγράφονται οι οικοδομικές δραστηριότητες του τυράννου.
Τα θεμέλια του ναού τέθηκαν πριν τη μάχη της Ιμέρας (480 π.Χ.), αλλά η ολοκλήρωσή του χρειάστηκε περισσότερα από δέκα έτη. Των υπολειμμάτων του θριγκού είναι προβληματική η χρονολόγηση, καθώς υπάρχουν δύο είδη κυματίου με υδρορροή και λεοντοκεφαλές: το πρώτο, λιγότερα διατηρημένο του πρώτου, είναι της δεκαετίας του 460 π.Χ.., ενώ το δεύτερο ανήκει στα μέσα του 5ου αι. Φαίνεται πως το πρώτο κυμάτιο αντικαταστάθηκε μία δεκαετία μετά.
Είναι χρονικά ο προτελευταίος ναός που ανεγέρθηκε στον Ακράγαντα. Το κτήριο ανακαινίστηκε κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, με μερικές τροποποιήσεις: ο σηκός διαιρέθηκε σε τρία μέρη, ίσως για λατρεία πολλών θεοτήτων. Αν ήταν σε χρήση τον 4ο-5ο αι. θα σχετίστηκε με τις εκτελέσεις των εθνικών, όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε γίνει πια χριστιανική.
Τον 20 αι. έγιναν επεμβάσεις αναστύλωσης και εννέα κίονες αποκαταστάθηκαν στη νοτιο-ανατολική πλευρά, καθώς και κιονόκρανα και τμήμα του θριγκού. Οι λίγοι κίονες που σώζονται αναστηλώθηκαν το 1924.
Αρχιτεκτονικός χαρακτηρισμός
Μεταξύ των τοίχων του προνάου και του σηκού υπάρχει κλίμακα, που οδηγεί στη στέγη, τυπικό χαρακτηριστικό των ναών του Ακράγαντα. Οι υψηλοί κίονες φέρουν ευρέα κιονόκρανα, με απόσταση μεταξύ του κορμού του κίονα και του εχίνου του, που μάλλον φανερώνει τη σχετική αρχαιότητα του κτίσματος: μαζί με το μάκρος του μήκους του και τη μεγάλη απόσταση της κιονοστοιχίας από τον σηκό, ο ναός φαίνεται να προηγείτο των άλλων περίπτερων ναών του Ακράγαντα κατά 30 έτη τουλάχιστο.
Η αρχιτεκτονική του καινοτομεί στη Σικελία. Στην αρχαιότητα φημίζονταν για το άγαλμα του Ηρακλή που ήταν στημένο. Λένε επίσης ότι τον διακοσμούσε ένα έργο ζωγραφικής του Ζεύξι, που απεικόνιζε τον Ηρακλή βρέφος να πνίγει τα φίδια. Ο ναός πυρπολήθηκε κάποτε στην αρχαιότητα και ανακαινίσθηκε αργότερα από τους Ρωμαίους, οι οποίοι τον διεύρυναν με τρεις ακόμα μικρές αίθουσες λατρείας. Σε μια από τις αίθουσες αυτές ανακαλύφθηκε ένα άγαλμα του Ασκληπιού.
Χρήστος Νικολόπουλος
Ο Χρήστος Νικολόπουλος (Καψοχώρι Ημαθίας, 11 Ιουλίου 1947) είναι Έλληνας συνθέτης και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. Το έργο του εστιάζεται στο λαϊκό τραγούδι έχοντας εμφανή στοιχεία και από την παραδοσιακή μουσική. Συνέθεσε πολλά μουσικά έργα. Οι γνωστοί δίσκοι του είναι πάρα πολλοί (αναφέρεται εκτεταμένη αναφορά στην ενδεικτική του δισκογραφία) και μερικά από τα πλέον γνωστά τραγούδια τα: «Νυχτερίδες και αράχνες» (1968), «Απόψε σ' έχω στην αγκαλιά μου» (1968), «Αγριολούλουδο» (1972), «Νύχτα στάσου» (1975), «Υπάρχω» (1975), «Στο σταυροδρόμι» (1977), «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει», «Παίξε Χρήστο επειγόντως», «Οι νταλίκες», «Όλοι δικοί μας ήμαστε», «Ο Σαλονικιός», «Αγάπη όλο ζήλια», «Το βραδάκι», «Συλλαβιστά - ­Ψιθυριστά», «Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς», «Η νύχτα θέλει έρωτα», «Όλες του κόσμου οι Κυριακές» κ.α.
Βιογραφία
Ο Χρήστος Νικολόπουλος γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1947 στο Καψοχώρι, χωριό στην Αλεξάνδρεια (Ημαθίας). Η οικογένειά του δεν είχε τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους για τις σπουδές του. Η ενασχόληση με κάτι επαγγελματικό γύρω από τη μουσική, καθώς ήδη η οικογένειά του ασχολούνταν γύρω από αυτή, φάνταζε ως μονόδρομος για τον Χρήστο Νικολόπουλο από τη νεαρή του ηλικία. Για λόγους βιοποριστικούς και με σκοπό να βοηθήσει τη φτωχή οικογένειά του ασχολήθηκε επαγγελματικά παίζοντας σε όλη την περιφέρεια της ιδιαίτερης πατρίδας του, σε κέντρα, γιορτές, γάμους, πανηγύρια κλπ. Το 1963, σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, με την ευχή του πατέρα του ως μόνο εφόδιο, έφτασε στην Αθήνα. Στην οδό Βερανζέρου με Σατωβριάνδου στην Ομόνοια υπήρχε το «Καφενείο των Μουσικών». Εκεί γνώρισε μουσικούς που τον βοήθησαν να παίζει σε δίσκους μικρών εταιρειών. Ο Στέλιος Ζαφειρίου, δεξιοτέχνης στο μπουζούκι τον άκουσε και του πρότεινε να παίζουν μαζί στις ηχογραφήσεις μεγαλύτερων εταιρειών. Σύντομα ο Χρήστος Νικολόπουλος άρχισε να γίνεται πιο γνωστός και πολλοί μιλούσαν για "μεγάλο μουσικό ταλέντο", εκθειάζοντας παράλληλα την σεμνότητα του. Το 1964 δούλεψε για μία σεζόν εκεί που τραγουδούσε ο Μανώλης Αγγελόπουλος που χαρακτηριζόταν ως μεγάλος τραγουδιστής της περιόδου εκείνης. Το 1965 ο μουσικός Πέτρος Ιατρού τον σύστησε στον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο δούλεψε μαζί τα τελευταία χρόνια των τότε εμφανίσεων του Καζαντζίδη (1965-1966). Πήγαν σε περιοδείες στην Αμερική, Γερμανία, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Ο Στέλιος Καζαντζίδης την άνοιξη του 1966 αποχώρησε από τα κέντρα και από τότε δεν ξαναεμφανίστηκε (παρά μόνο πολύ αργότερα και συμβολικά πλέον). Μεταγενέστερα και παρά τις καλές σχέσεις που είχαν οι δύο άνδρες κατά το παρελθόν υπήρξε και σχετική έριδα μεταξύ τους για την πατρότητα κάποιων τραγουδιών, που κάλυψαν σε ευρεία κλίμακα τα ΜΜΕ της εποχής αυτής. Ο Χρήστος Νικολόπουλος συνέχισε την πορεία του αυτόνομα, γνώρισε και εργάστηκε σχεδόν με όλους τους ρεμπέτες της εποχής (Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Κυριαζής, Μάρκος Βαμβακάρης, Σταύρος Κουγιουμτζής). Από το 1968 άρχισε να γράφει τα πρώτα δικά του πλέον τραγούδια. Την περίοδο 1969-70 συνεργάστηκε και τον βοήθησε πολύ στις μουσικές σπουδές του ο Μανώλης Χιώτης. Όπως αναφέρει τακτικά ο Χρήστος Νικολόπουλος «Με τον Μανώλη Χιώτη ήταν σαν να απέκτησα μεταπτυχιακό δίπλωμα μαζί του». Είναι ευρέως γνωστό ότι, τουλάχιστον οι παλαιότεροι δεξιοτέχνες του μπουζουκιού είχαν σαν ίνδαλμα τον Μανώλη Χιώτη και ο Μανώλης Χιώτης εκφραζόταν με τα καλύτερα λόγια για τον Χρήστο Νικολόπουλο. Ο Χρήστος Νικολόπουλος υπήρξε επίσης στενός συνεργάτης με τον Γιώργο Ζαμπέτα και μάλιστα σε μία αφιέρωση του ο Γιώργος Ζαμπέτας τον αποκαλεί "γιο" του. Ο Χρήστος Νικολόπουλος για τουλάχιστον 40 χρόνια έχει παίξει με το μπουζούκι του πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής δισκογραφίας, (κάποιοι μουσικοί συντελεστές το εκτιμούν σε ποσοστό 80% στον τομέα της λαϊκής μουσικής) και έχει συνθέσει επίσης, δουλειά πολύ επίπονη για ένα μουσικό.
Το Δεκέμβριο του 2005 ο Χρήστος Νικολόπουλος κυκλοφορεί το ομότιτλο soundtrack της γνωστής τηλεοπτικής σειράς «Η Λίμνη Των Στεναγμών». Το άλμπουμ περιλαμβάνει 18 τραγούδια, μερικά από τα οποία είναι ορχηστρικά, με τη μουσική υπογραφή του Χρήστου Νικολόπουλου, αλλά και του γιου του Βασίλη Νικολόπουλου, σε δύο από αυτά («Στην Απέναντι Οχθη», «Πρωινή Βόλτα»), ενώ τους στίχους επιμελείται ο Φίλιππος Γράψας. Τα τραγούδια ερμηνεύει η Μαρία Σπυροπούλου.
Συνεχίζει να εργάζεται μέχρι σήμερα.
Μουσική εκπαίδευση
Ο Χρήστος Νικολόπουλος αποτελεί την πεμπτουσία του να είσαι πραγματικά αυτοδίδακτος. Με τα πρώτα του ακούσματα να έχουν σαφέστατα ρίζες της Ελληνικής μουσικής παράδοσης και με το πρώτο του μπουζούκι στα χέρια -σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών- βρέθηκε για πέντε μήνες κοντά σε ένα δάσκαλο μουσικής. Αν και αρίστευσε στο διάβασμα του πενταγράμμου τα μυστικά του οργάνου που διάλεξε: το μπουζούκι, τα έμαθε μόνο αυτοδίδακτα. Άρχισε να μελετάει ατελείωτες ώρες με το μπουζούκι του και παράλληλα να παίζει με κάποια μικρά συγκροτήματα της περιοχής είτε λαϊκά είτε παραδοσιακά τοπικά. Πολύ γρήγορα ο Χρήστος Νικολόπουλος άρχισε να γίνεται ένας δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. Για λόγους βιοποριστικούς και με σκοπό να βοηθήσει την οικογένειά του ασχολήθηκε από νωρίς επαγγελματικά παίζοντας σε όλη την περιφέρεια της πατρίδας του, σε κέντρα, γιορτές, γάμους, πανηγύρια κλπ.
Συνθέσεις και δισκογραφία
Οι συμμετοχές του ως μουσικός/δεξιοτέχνης στο μπουζούκι, λέγεται ότι ξεπερνούν κάθε άλλον μουσικοσυνθέτη στη χώρα. Διεκδικεί το ρεκόρ έως σήμερα έχοντας στο ενεργητικό του πολύ περισσότερα από 20.000 τραγούδια (playbacks/recordings) σε πάρα πολλούς δίσκους, συλλογές κλπ. Ωστόσο πολλά από αυτά είναι καταχωρημένα σε δισκογραφικές κυκλοφορίες της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Τα τραγούδια που έχει γράψει ο ίδιος υπερβαίνουν επίσης τα 1800. Από το 1968 που άρχισε να γράφει τα πρώτα του τραγούδια υπάρχουν πολλές μουσικές επιτυχίες. Ενδεικτικά: «Νυχτερίδες και αράχνες»(1968), «Απόψε σ' έχω στην αγκαλιά μου» (1968) που ερμηνεύει ο Στέλιος Καζαντζίδης, σε στίχους Κ. Βίρβου, «Αγριολούλουδο» (1972), «Την Παρασκευή το βράδυ» (1972) σε στίχους Πυθαγόρα με τον Στέλιο Καζαντζίδη, «Νύχτα στάσου» (1975), με την Λίτσα Διαμάντη, και επίσης το «Υπάρχω» (1975), με τον Στέλιο Καζαντζίδη (ρεκόρ πωλήσεων). Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια οι δίσκοι: «Το σταυροδρόμι» με τον Πάνο Γαβαλά, «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει» - Γιώργος Νταλάρας - Γλυκερία - Δ. Κοντογιάννης σε στίχους Μανώλη Ρασούλη. Μαζί με τον Ρασούλη έγραψαν επίσης άλλους 2 δίσκους, τα: «Παίξε Χρήστο επειγόντως» με την Ελένη Βιτάλη, με τραγούδια, όπως «Οι νταλίκες» με τον Γ. Σαρρή και την Χάρις Αλεξίου, «Όλοι δικοί μας ήμαστε» και με διάφορους άλλους καλλιτέχνες.Ακολουθεί «ο Σαλονικιός», ερμηνεία: Στράτος Διονυσίου, στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος (ρεκόρ πωλήσεων). Με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο συνεργάστηκαν επίσης και σε άλλους 5 - 6 δίσκους, όπως: «Αγάπη όλο ζήλια», ερμηνεία: Λεωνίδας Βελλής, με τραγούδια όπως: «Το βραδάκι», «Συλλαβιστά­ - Ψιθυριστά» με το Λεωνίδα Βελλή, «Μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς» (ο εμπορικότερος δίσκος του, πωλήσεις: 325.000 δίσκους), «Η νύχτα θέλει έρωτα» με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και την Χάρις Αλεξίου, «Τραγούδια με τους φίλους μου», σε στίχους του Λ. Χαψιάδη. Ήταν η πρώτη φορά που ένας συνθέτης κατάφερε να συγκεντρώσει 11 τραγουδιστές σε έναν δίσκο (Γιώργος Νταλάρας, Μανώλης Μητσιάς, Στράτος Διονυσίου, Ελένη Βιτάλη, Διονύσης Θεοδόσης, Δήμητρα Γαλάνη, Γιάννης Πάριος, Χάρις Αλεξίου, Μ. Βάσσου, Λίτσα Διαμάντη, Μανώλης Αγγελόπουλος) και ένα τραγούδι το τραγουδάει ο ίδιος (είναι η πρώτη φορά).
Στη συνέχεια, το 2004, το επανέλαβε με τον δίσκο «Δική μου η χαρά» (Πασχάλης Τερζής, Κώστας Μακεδόνας, Αντώνης Ρέμος, Δημήτρης Μητροπάνος, Ελένη Βιτάλη, Γιώργος Μαρίνος, Κώστας Δόξας, Γιώργος Μαργαρίτης, Γλυκερία, Μαριώ και τρία τραγούδια τραγουδάει ο ίδιος). Ξεχωρίζουν επίσης και άλλοι δίσκοι του όπως: «Μεθυσμένα τραγούδια», με τον Γιώργο Νταλάρα «Βραδιάζει» με το Στέλιο Καζαντζίδη (ρεκόρ πωλήσεων) «Λέω» με το Πασχάλη Τερζή, «Μίλα μου στον ενικό» με τον Πασχάλη Τερζή, «Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2000 μ.Χ.», ένας δίσκος που είχε τις καλύτερες κριτικές και τραγουδούν: Μανώλης Λιδάκης, Μιχάλης Δημητριάδης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Αρλέτα και ο Χρήστος Νικολόπουλος σε 3 τραγούδια. Μεγάλη επιτυχία του δίσκου ήταν το τραγούδι «Στων αγγέλων τα μπουζούκια». «Πάμε για ορθοπεταλιές» με τον Κώστα Μακεδόνα σε στίχους Άρη Δαβαράκη, «Ψίθυροι καρδιάς» με τους: Δημήτρη Μπάση, Εφ. Χαρίδου σε στίχους Ελένης Γιανατσούλια -από το γνωστό σήριαλ (ρεκόρ πωλήσεων). Μεγάλη επιτυχία του δίσκου ήταν το ομώνυμο «Ψίθυροι καρδιάς».«Άνθη Ευλαβείας», που τραγουδά ο ίδιος ο συνθέτης με μικρές συμμετοχές σε ένα τραγούδι η Ελευθερία Αρβανιτάκη και η Γλυκερία. «Τώρα μένω μόνος μου» σε στίχους Άρη Δαβαράκη - Ελένης Γιανατσούλια και τραγούδι Δημήτρης Μπάσης.
Η πιο πρόσφατη δισκογραφική συνεργασία του είναι στα πλαίσια της ταινίας «Μη μου λες αντίο», που έκανε ο σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης, σε στίχους Ελένης Γιανατσούλια. Τραγουδούν ο Κώστας Μακεδόνας και η Ραλλία Χρηστίδου. Επίσης ο Χρήστος Νικολόπουλος μελοποίησε και ορχηστρικά δίσκους με πρωταγωνιστικό όργανο το μπουζούκι, αλλά πάντα με πρωτοποριακές εvορχηστρώσεις και ηχοχρώματα. Αυτοί είναι: «Λαϊκά περάσματα», «Ανατολικά της Ευρώπης», «Δρόμοι της Ανατολής», «Ελλήνων Πάθη», «Κυκλάμινα του Ολύμπου» με μουσικά θέματα σε διάλογο με τα χάλκινα (συμμετέχει η Μπάντα της Φλώρινας). Ένας ακόμη ορχηστρικός δίσκος και στα πλαίσια της πρώτης συνεργασίας με το γιο του Βασίλη είναι το «Όταν η βροχή». Τέλος, οι χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι του Χρήστου Νικολόπουλου υπερβαίνουν τους 25.