cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλεκτρισμός
17ος αιώνας
Ο ηλεκτρισμός θα παρέμενε σαν κάτι περισσότερο από μια διανοητική περιέργεια για πολλούς αιώνες, μέχρι το 1600, οπότε ο Άγγλος επιστήμονας Γουΐλιαμ Γκίλμπερτ (William Gilbert) έκανε μια προσεκτική μελέτη πάνω στον ηλεκτρισμό και στον μαγνητισμό, διακρίνοντας τον στατικό ηλεκτρισμό που παράγεται από το τρίψιμο κεχριμπαριού από τον μαγνητισμό. Αυτός επινόησε τη νεολατινική λέξη «electricus», από την ελληνική λέξη «ἤλεκτρον», που ήταν η αρχαία ελληνική λέξη για το κεχριμπάρι, για να αναφερθεί στην ιδιότητα έλξης μικρών ελαφρών αντικειμένων από άλλα, μετά από τριβή. Ο συσχετισμός αυτός «γέννησε» τις αγγλικές λέξεις «electric» και «electricity» [που μεταφέρθηκαν αργότερα, ως αντιδάνειο, και στην ελληνική με τις λέξεις «ηλεκτρικός» (επίθετο) και «ηλεκτρισμός» (ουσιαστικό)]. Αυτές οι (νέες τότε) αγγλικές λέξεις εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή στο σύγγραμμα «Pseudodoxia Epidemica», του 1646, από τον Τόμας Μπράουν (Thomas Browne). right|thumb|150px|[[Βενιαμίν Φραγκλίνος.]]
18oς & 19ος αιώνας
Περαιτέρω εργασία διενεργήθηκε από τον Ότο φον Γκέρικε, από τον Ρόμπερτ Μπόιλ, από τον Στήβεν Γκρέυ και τον Σαρλ Φρανσουά ντε Σίστερνυ ντε Φε (Charles François de Cisternay du Fay). Τον 18ο αιώνα, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έκανε εκτεταμένη έρευνα στον ηλεκτρισμό, πουλώντας τα υπάρχοντά του, για να χρηματοδοτήσει το έργο του. Τον Ιούνιο του 1752 πραγματοποίησε ένα πολύ φημισμένο πείραμα, δένοντας ένα μεταλλικό κλειδί στην ουρά ενός χαρταετού, που πέταξε σε ένα θυελλώδη ουρανό .left|thumb|150px|[[Μάικλ Φαραντέι.]] Η δημιουργία μιας αλληλουχίας σπινθήρων από το κλειδί ως το χέρι του, που κρατούσε το σκοινί του χαρταετού, απέδειξε ότι η αστραπή είναι όντως φυσικός (στατικός) ηλεκτρισμός. Επίσης εξήγησε τη φαινομενικά παράδοξη συμπεριφορά του δοχείου Λέιντεν (Leyden jar), μιας συσκευής που αποθήκευε, σχετικά, μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικού φορτίου.
Το 1791, ο Λουίτζι Γκαλβάνι δημοσίευσε την ανακάλυψή του για τον βιοηλεκτρισμό, επιδεικνύοντας ότι διαμέσου των νευρώνων μεταδίδονται ηλεκτρικά σήματα προς τους μύες. Η μπαταρία ή ηλεκτρική στήλη (voltaic pile) του Αλεσάντρο Βόλτα, το 1800, που κατασκευάστηκε από εναλλασσόμενα ελάσματα ψευδαργύρου και χαλκού, προμήθευσε στους επιστήμονες μια πιο αξιόπιστη πηγή ηλεκτρικής ενέργειας σε σχέση με τις ηλεκτροστατικές γεννήτριες (electrostatic generator) που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως. Η αναγνώριση του ηλεκτρομαγνητισμού ως μιας ενότητας των ηλεκτρικών και μαγνητικών φαινομένων, άρχισε από τους Χανς Κρίστιαν Έρστεντ και Αντρέ Μαρί Αμπέρ το 1819-1820. Ο Μάικλ Φαραντέι εφηύρε τον ηλεκτρικό κινητήρα, το 1821, και ο Γκέοργκ Ωμ ανέλυσε μαθηματικά το ηλεκτρικό κύκλωμα το 1827. Ο ηλεκτρισμός, ο μαγνητισμός (και το φως συνδέθηκαν (πλέον) ανεπιφύλακτα από τον Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ, ιδίως με την εργασία του «Περί των φυσικών δυναμικών γραμμών» (On Physical Lines of Force) το 1862 και το 1862.
Ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα παρατηρήθηκε ταχεία πρόοδος στην ηλεκτρική επιστήμη, στα τέλη του 19ου αιώνα παρατηρήθηκε η μεγαλύτερη πρόοδος στην ηλεκτρική μηχανική. Άνθρωποι όπως ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, ο Οττό Μπλάθυ (Ottó Bláthy), ο Τόμας Έντισον, ο Γαλιλαίος Φερράρις (Galileo Ferraris), ο Όλιβερ Χέβισαϊντ (Oliver Heaviside), ο Άνυος Τζέντλαϊκ (Ányos Jedlik), ο Ουίλιαμ Τόμσον, ο Τσαρλς Άλγκερον Πάρσονς (Sir Charles Algernon Parsons), ο Βέρνερ φον Ζίμενς, ο Τζόζεφ Σουάν (Joseph Swan), ο Νίκολα Τέσλα και ο Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ (George Westinghouse), μετέτρεψαν τον ηλεκτρισμό από θέμα απλής επιστημονικής περιέργειας σε νευραλγικής σημασίας εργαλείο της σύγχρονης ζωής και την κινητήρια δύναμη της Δεύτερης Βιομηχανικής Επανάστασης.
Το 1887, ο Χάινριχ Χερτζ ανακάλυψε ότι τα ηλεκτρόδια που φωτίζονται με υπεριώδες φως παράγουν ευκολότερα ηλεκτρικούς σπινθήρες.
20ός αιώνας
Το 1905, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν δημοσίευσε ένα φυλλάδιο που εξηγούσε πειραματικά δεδομένα από το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο ως αποτέλεσμα της επίδρασης της ενέργειας του φωτός που μεταφέρεται σε διακριτά κβαντισμένα πακέτα, ενεργοποιώντας ηλεκτρόνια. Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε την «κβαντική επανάσταση». Ο Αϊνστάϊν βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 1921 για αυτήν την ανακάλυψη. Το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο επίσης εμπλέκεται στα φωτοκύτταρα και στα φωτοβολταϊκά και με αυτές τις μορφές χρησιμοποιήθηκε συχνά σε εμπορικά αξιοποιήσιμες εφαρμογές.
Η πρώτη ηλεκτρονική συσκευή στερεάς κατάστασης ήταν ο «ανιχνευτής σύρμα γάτας», που χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1900 σε δέκτες ραδιοσημάτων. Ένα μυστακοειδές σύρμα τοποθετούνταν σε ελαφρά επαφή με ένα στερεό κρύσταλλο (όπως ένας κρύσταλλος γερμανίου) με σκοπό να ανιχνευθεί ένα σήμα ραδιοκυμάτων με το φαινόμενο διασταύρωσης. Σε συστατικά στερεής κατάστασης το φαινόμενο επιβεβαιώνεται τόσο στερεά χημικά στοιχεία και ενώσεις που διαμορφώνονται ειδικά στο να εφαρμόζουν και να διακόπτουν την παροχή του έτσι παραγόμενου ηλεκτρικού ρεύματος. Το ηλεκτρικό ρεύμα διαδίδεται με δυο κατανοητές μορφές: α) Με αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια και β) με θετικά φορτισμένα ηλεκτρονιακά κενά, που ονομάζονται «τρύπες». Αυτά τα φορτία και οι τρύπες είναι κατανοητά σε όρους κβαντικής φυσικής. Το δομικό υλικό αυτών είναι συχνά ένας κρυσταλλικός ημιαγωγός.
Η ηλεκτρονική συσκευή στερεάς κατάστασης οδήγησε από μόνη της στην εφεύρεση της κρυσταλλοτριόδου το 1947. Οι συνηθισμένες ηλεκτρονικές συσκευές στερεάς κατάστασης συμπεριλαμβάνουν τις κρυσταλλοτριόδους, τους μικροεπεξεργαστές, και τις μονάδες μνήμης τυχαίας προσπέλασης. Ένας εξειδικευμένος τύπος μνήμης τυχαίας προσπέλασης περιλαμβάνει τις μνήμες φλας που χρησιμοποιούνται στις μνήμες USB και (πιο πρόσφατα) σε οδηγούς στερεής κατάστασης (solid state drives), που χρησιμοποιούνται για να αντικαταστήσουν τους μηχανικά περιστρεφόμενους μαγνητικούς σκληρούς δίσκους. Οι ηλεκτρονικές συσκευές στερεής κατάστασης επικράτησαν τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, κατά τη διάρκεια της μετάβασης από τις ηλεκτρονικές λυχνίες στις ημιαγωγικές διόδους, στις κρυσταλλοτριόδους, στα ολοκληρωμένα κυκλώματα
(IC) και στις διόδους εκπομπής φωτός (LED).
Επιμέρους θέματα του ηλεκτρισμού
Ο όρος ηλεκτρισμός αναφέρεται σε πολλά επί μέρους θέματα, τα οποία εξηγούνται καλύτερα με πιο ακριβείς όρους, οι κυριότεροι από τους οποίους είναι οι ακόλουθοι :
Η ηλεκτρολογική μηχανική αναπτύσσει και μελετά τις πρακτικές εφαρμογές του ηλεκτρισμού και φυσικά μεγέθη, όπως για παράδειγμα:
Ηλεκτρικό φορτίο
thumb|Το ηλεκτρικό φορτίο σε ένα [[ηλεκτροσκόπιο χρυσού - μολύβδου προκαλεί τα διαφορετικά μεταλλικά φύλλα φαινομενικά να απωθούνται μεταξύ τους.]] Η παρουσία ηλεκτρικού φορτίου σε δυο τουλάχιστον σώματα (που έχουν πλησιάσει μεταξύ τους) προκαλεί την εμφάνιση ενός ζεύγους ηλεκτροστατικών δυνάμεων μεταξύ τους. Το φαινόμενο αυτό ήταν γνωστό, αν και όχι και κατανοητό, από την Αρχαιότητα. Μια ελαφριά σφαίρα που κρέμεται από ένα νήμα μπορεί να φορτιστεί ηλεκτρικά με την επαφή της με μια γυάλινη ράβδο που έχει φορτιστεί με τη σειρά της με την τριβή της με ένα κομμάτι ύφασμα. Μια παρόμοια σφαίρα που φορτίζεται με παρόμοιο τρόπο απωθείται από την πρώτη (αν πλησιάσουν μεταξύ τους). Εμφανίζεται δηλαδή ένα ζεύγος ηλεκτροστατικών δυνάμεων που εφαρμόζεται στις δυο σφαίρες και τείνει να τις απομακρύνει. Το ίδιο συμβαίνει αν οι δυο σφαίρες φορτιστούν από μια όμοια φορτισμένη ράβδο από κεχριμπάρι. Αλλά αν η μια σφαίρα φορτιστεί από γυάλινη ράβδο και η άλλη από κεχριμπαρένια τότε οι δυο σφαίρες έλκονται μεταξύ τους αντί να απωθούνται. Αυτά τα φαινόμενα έχουν ερευνηθεί στα τέλη του 19ου αιώνα από το Σαρλ Ωγκυστέν ντε Κουλόμπ, που έδειξε ότι η ίδια δύναμη εμφανίζεται σε δυο αντίθετες κατευθύνσεις. Η ανακάλυψη αυτή οδήγησε στο πολύ γνωστό αξίωμα: «Τα ομώνυμα φορτία απωθούνται και τα ετερώνυμα φορτία έλκονται». Αυτό οφείλεται στη δύναμη που δημιουργείται μεταξύ τους. Το μέτρο της δύναμης που ασκείται δίνεται από το Νόμο του Κουλόμπ.
Το ηλεκτρικό φορτίο (γενικά) είναι μια ιδιότητα κάποιων υποατομικών σωματιδίων, όπως των ηλεκτρονίων και των πρωτονίων, τα οποία αλληλεπιδρούν μέσω ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και δημιουργούν ελκτικές ή απωστικές δυνάμεις μεταξύ τους. Είναι υπεύθυνο για μια από τις τέσσερις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις της φύσης, την ηλεκτρομαγνητική και είναι μια διατηρούμενη ποσότητα της ύλης, η οποία. Υπάρχουν δύο είδη φορτίων: το ένα ονομάζεται θετικό και το άλλο αρνητικό.
Ηλεκτρικό δυναμικό
Η διαφορά ηλεκτρικού δυναμικού μεταξύ δύο σημείων ορίζεται ως το έργο προς τη μονάδα του φορτίου που χρειάζεται να καταναλωθεί (ενάντια στις ηλεκτρικές δυνάμεις), ώστε να μετακινηθεί ένα θετικό σημειακό φορτίο αργά ανάμεσα στα δύο σημεία. Εάν το ένα από τα σημεία θεωρείται ως σημείο αναφοράς με δυναμικό ίσο με το μηδέν, τότε το ηλεκτρικό δυναμικό σε οποιοδήποτε σημείο ορίζεται ως το έργο που χρειάζεται προς τη μονάδα φορτίου για να μετακινηθεί ένα θετικό σημειακό φορτίο από το σημείο αναφοράς στο σημείο προσδιορισμού του δυναμικού. Για απομονωμένα φορτία, το σημείο αναφοράς είναι συνήθως το άπειρο. Το δυναμικό μετριέται σε Βολτ (1 Βολτ = 1 Τζάουλ/Κουλόμπ) Το ηλεκτρικό δυναμικό είναι ανάλογο της θερμοκρασίας: υπάρχει διαφορετική θερμοκρασία για κάθε σημείο στο χώρο, και η κλίση της θερμοκρασίας δείχνει τη διεύθυνση και το μέτρο της δύναμης σε κάθε αλλαγή της θερμοκρασίας. Αντίστοιχα, υπάρχει ένα ηλεκτρικό δυναμικό σε κάθε σημείο στο χώρο, και η κλίση του δείχνει τη διεύθυνση και το μέτρο της δύναμης σε κάθε κίνηση φορτίου.
Ηλεκτρικό πεδίο
Η έννοια των ηλεκτρικών πεδίων εισήχθηκε από τον Μάικλ Φαραντέι. Η δύναμη του ηλεκτρικού πεδίου δρα ανάμεσα σε δύο φορτία, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η βαρυτική δύναμη δρα ανάμεσα σε δύο μάζες. Το ηλεκτρικό πεδίο, όμως, είναι λίγο διαφορετικό. Η βαρυτική δύναμη εξαρτάται από τη μάζα δύο σωμάτων, ενώ η ηλεκτρική δύναμη από τα ηλεκτρικά φορτία αυτών. Ενώ η βαρύτητα μπορεί μόνο να έλξει δύο μάζες, η ηλεκτρική δύναμη μπορεί να είναι είτε ελκτική, είτε απωστική. Εάν και τα δύο φορτία είναι ίδιου προσήμου (π.χ. θετικά), τότε θα υπάρξει μια απωστική δύναμη μεταξύ τους. Εάν τα φορτία είναι αντίθετα, τότε η δύναμη θα είναι ελκτική ανάμεσα στα δύο αντικείμενα. Το μέτρο της δύναμης είναι αντιστρόφως ανάλογο του τετραγώνου της απόστασης των δύο σωμάτων και ανάλογο του γινομένου των μέτρων των φορτίων τους.
Ηλεκτρικό ρεύμα
Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι μια ροή ηλεκτρικού φορτίου, και η έντασή του μετριέται σε Αμπέρ. Παραδείγματα ηλεκτρικού ρεύματος περιλαμβάνουν την αγωγιμότητα των μετάλλων, όπου τα ηλεκτρόνια ρέουν μέσω ενός αγωγού, όπως για παράδειγμα μέσω ενός μεταλλικού καλωδίου, και την ηλεκτρόλυση, όπου τα ιόντα (φορτισμένα άτομα) ρέουν μέσω ενός υγρού. Τα ίδια τα σωματίδια κινούνται συχνά αρκετά αργά, ενώ το ηλεκτρικό πεδίο που ευθύνεται για την κίνησή τους διαδίδεται με ταχύτητα κοντά σε αυτή του φωτός. Δείτε επίσης και ηλεκτρική αγωγιμότητα για περισσότερες πληροφορίες.
Οι συσκευές που χρησιμοποιούν της αρχές της ροής ηλεκτρικού φορτίου σε υλικά, ονομάζονται ηλεκτρονικές συσκευές.
Ο Νόμος του Ωμ είναι μια σημαντική σχέση, η οποία περιγράφει την συμπεριφορά των ηλεκτρικών ρευμάτων σε σχέση με την πηγή.
Για ιστορικούς λόγους θεωρούμε πως το ηλεκτρικό ρεύμα ρέει από το πιο θετικό μέρος ενός κυκλώματος στο πιο αρνητικό. Η φορά του ηλεκτρικού ρεύματος που ορίζεται έτσι ονομάζεται συμβατική φορά.
Ηλεκτρική ενέργεια
Η ηλεκτρική δύναμη είναι ο βαθμός κατά τον οποίο η ηλεκτρική ενέργεια μεταφέρεται μέσω ενός ηλεκτρικού κυκλώματος. Κατά το Διεθνές Σύστημα Μονάδων και Σταθμών η μονάδα μέτρησης της ηλεκτρικής ενέργειας είναι το βατ, το οποίο ισοδυναμεί με ένα τζάουλ ανά δευτερόλεπτο.
Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας συνήθως γίνεται με ηλεκτρογεννήτριες, και μπορεί επίσης να αποθηκευτεί χημικώς σε μπαταρίες ή άλλα παρόμοια μέσα. Η παροχή της σε ευρεία κλίματα γίνεται μέσω της βιομηχανίας παραγωγής και διάθεσης ηλεκτρισμού, όπου η πώληση της στους καταναλωτές γίνεται συνήθως λογίζοντας την κιλοβατώρα (1000 βατ) ανά ώρα. Για την παρακολούθηση της κατανάλωσης χρησιμοποιούνται ηλεκτρικοί μετρητές, όπου καταγράφονται το σύνολο της κατανάλωσης και το χρονικό διάστημα της.
Αντίθετα με τα ορυκτά καύσιμα, η ηλεκτρική ενέργεια διαθέτει χαμηλή εντροπία και μπορεί να μετατραπεί με υψηλή αποδοτικότητα σε άλλες μορφές ενέργειας, όπως κίνηση ή θερμότητα.
Ηλεκτρονικά κυκλώματα
μικρογραφία|Συγκόλληση ηλεκτρονικού εξαρτήματος σε πλακέτα [[Arduino ]]
Η ηλεκτρονική ασχολείται με τα ηλεκτρικά κυκλώματα τα οποία διαθέτουν ενεργά ηλεκτρικά εξαρτήματα όπως λυχνίες κενού, κρυσταλολυχνίες / τρανζίστορ, διόδους, και ενσωματωμένα κυκλώματα τα οποία είναι διασυνδεδεμένα μεταξύ τους. Η μη γραμμική λειτουργία των ενεργών εξαρτημάτων και η ικανότητα τους να ελέγχουν την ροή, συχνότητα και ένταση της ηλεκτρικής ενέργειας που τα διαπερνά, σε συνδυασμό με την ψηφιοποίηση των πληροφοριών σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χρησιμοποιείται για τους τομείς της επεξεργασίας πληροφοριών, τηλεπικοινωνίες, και επεξεργασία σημάτων. Η διασύνδεση των εξαρτημάτων γίνεται επί των ηλεκτρονικών πλακετών, και άλλων μορφών διασύνδεσης οι οποίες βοηθούν στον σχηματισμό των ηλεκτρονικών κυκλωμάτων τα οποία μπορούν να γίνουν αρκετά σύνθετα και να αποτελούσαν ολοκληρωμένα συστήματα.
Οι περισσότερες ηλεκτρονικές συσκευές χρησιμοποιούν ημιαγωγούς για τον έλεγχο των ηλεκτρονίων. Η μελέτη της τεχνολογίας ημιαγωγών θεωρείται κλάδος της φυσικής στερεών σωμάτων, ενώ ο σχεδιασμός και κατασκευή των κυκλωμάτων είναι τμήμα της ηλεκτρονικής μηχανικής.
Ηλεκτρομαγνητικά κύματα
Η εργασία των Φάραντεϊ και Αμπέρ έδειξε πως ένα μαγνητικό πεδίο μπορούσε να συμπεριφερθεί ως η πηγή ενός ηλεκτρικού πεδίου, ενώ αντίστοιχα ένα ηλεκτρικό πεδίο μπορούσε να είναι η πηγή ενός μαγνητικού πεδίου. Έτσι όποτε δημιουργείται ένα από τα 2 πεδία, παράλληλα συνεπάγεται και το άλλο. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζει τις ιδιότητες κύματος, και αναφέρεται ως ηλεκτρομαγνητικό κύμα. Η θεωρητική φύση των κυμάτων αυτών μελετήθηκε αναλυτικά από τον Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ το 1864, με τον Μάξγουελ να δημιουργεί μια ομάδα από εξισώσεις οι οποίες περιέγραφαν τους συσχετισμούς μεταξύ των ηλεκτρικών πεδίων, μαγνητικών πεδίων, ηλεκτρικών φορτίων, και ηλεκτρικού δυναμικού. Απέδειξε επίσης πως ένα τέτοιο κύμα μπορεί να ταξιδέψει με την ταχύτητα του φωτός και επομένως πως και το ίδιο το φως είναι μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Οι εξισώσεις του Μάξγουελ, βάσει των οποίων συσχετίζονται το φως, ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία, και το φορτίο, αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της θεωρητικής φυσικής. Με την εξέλιξη αυτή, και την μετέπειτα εργασία άλλων ερευνητών, στάθηκε δυνατή και η χρήση των ηλεκτρονικών τεχνολογιών για την παραγωγή ραδιοσυχνοτήτων οι οποίες φεύγοντας από τον ραδιοπομπό μπορούν να ανιχνευθούν από τους ραδιοδέκτες σε πολύ μακρινές αποστάσεις.
Χρήστος Αρβανίτης
Ο Χρίστος Αρβανίτης (23 Ιανουαρίου 1953) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Διακρινόταν ιδιαίτερα για τα αντανακλαστικά του και τις σωστές τοποθετήσεις στην εστία του.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Χρήστος Αρβανίτης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία στον Εθνικό Πειραιά, οι φίλαθλοι του οποίου τον αποκαλούσαν "παιδί-θαύμα" για τη φρενήρη εξέλιξή του. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική σε ηλικία 18 ετών, ως βασικός τερματοφύλακας και δεν αγωνίστηκε ποτέ σε χαμηλότερο επίπεδο. Τερμάτισε την καριέρα του το 1989, στο 37ο έτος της ηλικίας του, αφού προηγουμένως είχε λάβει μέρος σε 364 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, με τα χρώματα 4 διαφορετικών ομάδων και συγκεκριμένα -πλην του Εθνικού- του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ και του Λεβαδειακού.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε 2 φορές με την εθνική Ελλάδας (1976 και 1979), ενώ υπήρξε διεθνής τόσο με την εθνική Ελπίδων όσο και με την ολυμπιακή ομάδα (δύο φορές το 1983).
Μετά το ποδόσφαιρο
Το 2017 εργάστηκε ως τεχνικός διευθυντής της ακαδημίας Nestoras FC, του θρυλικού Κώστα Νεστορίδη.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Σταλίδα Ηρακλείου
Η Σταλίδα (επίσημο: Σταλίς) είνα παραθαλάσσιος οικισμός της Κοινότητος Μοχού του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Βρίσκεται επί της παλιάς εθνικής οδού Ηρακλείου - Αγίου Νικολάου και απέχει 30 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 αναπτύχθηκε τουριστικά. Κατασκευάζονται οι πρώτες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και αξιοποιείται ουσιαστικά από το 1980 και μετά. Πρόκειται για τον νεότερο οικισμό της περιοχής, ο οποίος αναπτύχθηκε και συγκροτήθηκε λόγω του τουρισμού.
Όντας κατεξοχήν τουριστικός οικισμός πλέον, προσφέρει ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, επιπλωμένα διαμερίσματα και πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Επίσης προσφέρει πολύ καλές επιλογές για φαγητό, καφέ και διασκέδαση καθώς υπάρχει πληθώρα από εστιατόρια, ταβέρνες, καφέ και νεανικά στέκια τα οποία προσελκύουν πολλούς επισκέπτες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Στις υπηρεσείες που προσφέρονται στη Σταλίδα είναι καταστήματα με τουριστικά είδη, τουριστικά γραφεία για τις ημερήσιες εκδρομές, γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων και μηχανών και μινι-μάρκετ. Τράπεζες υπάρχουν στη Χερσόνησο και στα Μάλια, ενώ στη Σταλίδα υπάρχουν μηχάνημα αυτόματης ανάληψης μετρητών. μικρογραφία|αριστερά|Η παραλία της Σταλίδας
Από τη Σταλίδα υπάρχει τακτική συγκοινωνία προς Ηράκλειο, Χερσόνησο και Γούβες (δυτικά), ή προς Μάλια και Αγιο Νικόλαο (ανατολικά), και μπορεί να δράση ως κόμβος για την επίσκεψη πολλών πόλεων και χωριών κατά μήκος της βόρειας ακτής της Κρήτης. Η συγκοινωνία γίνεται με τακτικά δρομολόγια λεωφορείων, με ταξί και με νοικιασμένα ή ιδιωτικά αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες.
Η διαμονή εξασφαλίζεται με άνεση στα πολλά ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, στα επιπλωμένα διαμερίσματα και στα πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Η Σταλίδα διαθέτει αμμουδερή παραλία μήκους τριών χιλιομέτρων, κατάλληλη για κολύμπι και θαλάσσια σπορ και λιμανάκια με βράχια, όπου μπορεί κανείς να επιδοθεί και στο ψάρεμα με ψαροντούφεκο. Φαγητό και ποτό μπορεί κανείς να απολαύσει στις πολλές ταβέρνες και τα εστιατόρια του οικισμού. Φυσικά, πολύ κοντά είναι και τα Μάλια και η Χερσόνησος με περισσότερες επιλογές ψυχαγωγίας και διασκέδασης και, φυσικά, πάντα υπάρχει και το Ηράκλειο μέσα στην «ακτίνα δράσης» των επισκεπτών (34 χιλιόμετρα).
Στην περιοχή γιορτάζονται με πανηγύρια η γιορτή του Αγίου Δημητρίου στις 26 Οκτωβρίου και του Αγίου Ιωάννη στις 13 Νοεμβρίου και στις 27 Ιανουαρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Ένσο Πέρες
Ο Ένσο Πέρες (ισπανικά: Enzo Nicolás Pérez, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈenso ˈpeɾes]) είναι διεθνής Αργεντίνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος και ανήκει στην αργεντίνικη ομάδα Ρίβερ Πλέιτ.
Βιογραφικό
Ο Πέρες γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1986 στην Αργεντινή, και έχει ύψος 177 εκ.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την Γοδόι Κρους το 2003, στη συνέχεια το 2007, μεταγράφηκε στην Εστουδιάντες Λα Πλάτα και το 2011 μετακόμισε στην Ευρώπη για λογαριασμό της πορτογαλικής Μπενφίκα. Στις 29 Δεκεμβρίου 2014, η Βαλένθια ανακοίνωσε την απόκτησή του. Στις 27 Ιουνίου 2017, ο Πέρες γύρισε στην Αργεντινή για να αγωνιστεί με την ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[ [Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές παγκοσμίου κυπέλλου 2014]]
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εστουδιάντες Λα Πλάτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γοδόι Κρους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Κλουμπ Ατλέτικο Τίγρε
Η Τίγρε (ισπανικά: Club Atlético Tigre, ισπανική προφορά ΔΦΑ : ˈkluβ aˈtletiko ˈtiɣɾe) είναι ποδοσφαιρικό σωματείο που εδρεύει στη Βικτόρια, μια περιφερειακή πόλη του Μπουένος Άιρες.
Ανήκει στις μικρές δυνάμεις του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, έχοντας μονάχα σποραδικές παρουσίες στην Α' Κατηγορία - καλύτερες επιδόσεις της είναι η 2η θέση στην Απερτούρα 2007 και η 6η θέση στο Καμπεονάτο του 1955. Μεγαλύτερος παίκτης στην ιστορία της είναι ο στράικερ Χουάν Μαρβέτσι, ο οποίος μέτρησε 173 συμμετοχές και 116 γκολ με τη μπλε φανέλλα από το 1937 έως το 1942.
Την σεζόν 2018-19 υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία Αργεντινής, Το παρατσούκλι της ομάδας είναι matadores, που σημαίνει δολοφόνοι. Επίσης, το 2019 κατέκτησε και το πρώτο σημαντικό τρόπαιο της ιστορίας της, το Κόπα ντε λα Σουπερλίγκα, μια νέα διοργάνωση που παραπέμπει στα εγχώρια ευρωπαϊκά λιγκ καπ. Με τον τίτλο αυτό η Τίγκρε την επόμενη σεζόν θα αγωνίζεται στο Κόπα Λιμπερταδόρες αν και θα είναι ομάδα Β' Κατηγορίας στην Αργεντινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιγρε  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στο Σουδάν
thumb|Το Σουδάν Η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη στο Σουδάν. Το δικαστικό σύστημα είναι βασισμένο στη Σαρία και σύμφωνα με το άρθρο 148, η ποινή ισχύει όταν η πράξη έχει διαπραχθεί για πρώτη φορά στους άνδρες και για τέταρτη στις γυναίκες. Πριν από αυτό 100 μαστιγώματα εφαρμόζονται στις ανύπαντρες γυναίκες που μετέχουν σε ομοφυλοφιλικές πράξεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουδάν Κατηγορία:Σουδάν
Μπάμπης Χολίδης
Ο Μπάμπης Χολίδης (1 Οκτωβρίου 1956 - 26 Ιουνίου 2019) ήταν Έλληνας αθλητής. Υπήρξε από του σημαντικότερους αθλητές της Ελληνορωμαϊκής πάλης στην κατηγορία των 57 κιλών.
Βιογραφικό
Ο Μπάμπης Χολίδης γεννήθηκε στο Καζακστάν στις 1 Οκτωβρίου το 1956. Το 1968 έκανε τα βήματα στο άθλημα της πάλης. Είχε λάβει μέρος σε τέσσερις Ολυμπιάδες (1976-Μόντρεαλ,1980-Μόσχα, 1984-Λος Άντζελες, 1988-Σεούλ) και είχε κατακτήσει 2 ολυμπιακά μετάλλια. Το πρώτο χάλκινο μετάλλιο το 1984 αφού στον ημιτελικό αντιμετώπισε τον Ιάπωνα Μασάκι Έτο, ο οποίος ήταν ξεκούραστος καθώς είχε περάσει άνευ αγώνα. Αντίθετα ο Χολίδης νωρίτερα είχε παίξει και αποκλείσει τον Σουηδό Λιούνγκμπεκ. Ο Έλληνας παλαιστής προηγήθηκε με 6-0 στα σημεία, έδειχνε να κυριαρχεί έναντι του αντιπάλου του, όμως όταν η κούραση του ήταν εμφανής και ο Ιάπωνας ισοφάρισε σε 6-6 και με βάσει τους τότε κανονισμούς πήρε την πρόκριση για τον τελικό, καθώς είχε κατακτήσει τελευταίος καλύτερα σημεία. Ο Χολίδης στον μικρό τελικό επικράτησε του Ρουμάνου Νικολάε Ζαμφίρ. Το 1988 στην Σεούλ ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής. Στην διοργάνωση η κλήρωση στο γκρουπ ήταν δύσκολη καθώς προερχόταν και από εγχείρηση στο γόνατο του. Ο Αλεξάντερ Τσεστάκοφ τον είχε κερδίσει εύκολα λίγους μήνες πριν στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, αλλά αυτή τη φορά ο Έλληνας αθλητής τον νίκησε. Ακολούθως υπέταξε τους Λιούνγκμπεκ, Αμάντο και Χο, όμως έχασε στα ημιτελικά από τον Βούλγαρο Μπάλοφ. Στον μικρό τελικό, ο Χολίδης επικράτησε με 6-1 στα σημεία του Κινέζου Ζαν Λινγκ και πήρε το χάλκινο μετάλλιο. Το μετάλλιο του ήταν το μοναδικό της ελληνικής αποστολής στην ολυμπιάδα.
Από το 1998 μέχρι και το 2000 υπήρξε προπονητής της εθνικής ομάδας ανδρών μαζί με τον Δημήτρη Θανόπουλο και τον Αριστείδη Γρηγοράκη. Ξεκίνησε την προπονητική καριέρα το 1989 στον Άτλαντα Καλλιθέας και το 1990 ήταν στην εθνική ομάδα παίδων. Το 1996 οδήγησε τον Γιώργο Ποζίδη στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα.
Έπειτα από απόφαση του Δήμου Αχαρνών και της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, το κλειστό γυμναστήριο της περιοχής προς τιμήν του ονομάστηκε Δημοτικό Γυμναστήριο Αχαρνών Ολυμπιονίκης "Μπάμπης Χολίδης".
Ταρτραζίνη
μικρογραφία|Πασχαλιάτικα αυγά βαμμένα με ταρτραζίνη Η ταρτραζίνη (αγγλικά: tartrazine) είναι συνθετική χρωστική που χρησιμοποιείται για τη χρώση τροφίμων, καλλυντικών και φαρμάκων. Από χημική άποψη ανήκει στα αζωχρώματα. Έχει κίτρινο έως πορτοκαλί χρώμα και είναι διαλυτή στο νερό. Σαν πρόσθετο τροφίμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τον κωδικό Ε102, κατά το διεθνές σύστημα C.I. 19140, και στις Η.Π.Α. FD&C Yellow 5.
Παλαιότερες έρευνες συνέδεαν την ταρτραζίνη με την πρόκληση υπερκινητικότητας σε παιδιά και αλλεργικές ή άλλες αντιδράσεις σε ενήλικες. Αυτά δεν επιβεβαιώνονται από νεώτερες μελέτες και φαίνεται ότι οι αντιδράσεις στην ταρτραζίνη είναι ανάλογες με αυτές προς φυσικές ουσίες.
Χρησιμοποιείται για τη χρώση γλυκών και ζαχαρωτών, σε αναψυκτικά, πουτίγκες, δημητριακά, σάλτσες, παγωτά, τσίχλες, ζελέδες, μαρμελάδες, και στη φαρμακευτική σε διάφορα χάπια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου
Σκυρόδεμα
μικρογραφία|Σκυρόδεμα Το σκυρόδεμα είναι κονίαμα (δηλαδή μείγμα ορυκτών αδρανών, νερού, συνδετικών, τυχόν πρόσθετων), όπου για συνδετικό χρησιμοποιείται τσιμέντο.
Ονομασία
Αν και το όνομα παραπέμπει σε μείγμα σκύρων (χαλικιών) με συνδετικά υλικά, έχει επικρατήσει να εννοεί μείγμα όπου κυριαρχούν οπτικά τα σκύρα. Σιδηροπαγές ή οπλισμένο σκυρόδεμα ονομάζεται αυτό που συνδυάζεται με χαλύβδινες ράβδους οπλισμού. Παλαιότερα χρησιμοποιείτο και ο όρος μπετόν αρμέ από τον αντίστοιχο γαλλικό (béton armé).
Σύνθεση
Η σύνθεση του σκυροδέματος και η αναλογία των υλικών ποικίλει και καθορίζεται από την μελέτη σύνθεσης σκυροδέματος. Ανάλογα με τις απαιτήσεις το τσιμέντο είναι τουλάχιστον το 11% έως 17% του συνολικού βάρους ενώ το νερό το πολύ 48% έως 70% του βάρους του τσιμέντου. Το νερό δεν χάνεται από το τελικό σκυρόδεμα αλλά δεσμεύεται χημικά. Η αύξηση της ποσότητας του νερού στο αρχικό μείγμα αυξάνει την εργασιμότητα αλλά οδηγεί σε προβλήματα όπως μειωμένη αντοχή, ρηγματώσεις, μειωμένη προστασία του οπλισμού στο οπλισμένο σκυρόδεμα και άλλα. Το μεγαλύτερο μέρος του βάρους είναι το βάρος των αδρανών. Τα αδρανή πρέπει να είναι γωνιώδη και να έχουν καλή διαβάθμιση από λεπτόκοκκα έως πιο χονδρόκοκκα. Στο σκυρόδεμα μπορούν να προστεθούν χημικές ενώσεις που μεταβάλουν ιδιότητές του όπως τον χρόνο πήξης, την ευκολία ροής και άλλες.
Κατηγορίες αντοχής
Το σκυρόδεμα χωρίζεται σε κατηγορίες ανάλογα με την θλιπτική αντοχή του. Το πρώτο νούμερο δείχνει την αντοχή του πρότυπου κυλινδρικού δοκιμίου και το δεύτερο την αντοχή του πρότυπου κυβικού δοκιμίου σε MPa (106 N/m2 ή εκατοντάδες τόνοι ανά τετραγωνικό μέτρο). Κατά τον Ευρωκώδικα 2 και το EN 206-1 οι κατηγορίες αντοχής είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά Κατηγορία:Σύνθετα υλικά Κατηγορία:Τοιχοποιία
Πέρευδος Λυδίας
Η Πέρευδος ήταν αρχαία πόλη στη Λυδία της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα της Λυδίας, προς τα σύνορα με τη Φρυγία, μεταξύ της Μαιονίας και των Σιλάνδων. Στην ουσία επρόκειτο για μικρό οικισμό που έφερε παλαιότερα την ονομασία Εμοδδοί και στη ρωμαϊκή περίοδο μετονομάστηκε σε Πέρευδο ή Πέρευδον και Πέρευδα. Η ύπαρξή της επιβεβαιώνεται σε επιγραφή που βρέθηκε εκεί που ανέγραφε: ''παρανγέλλει πάσιν ανθρώποις, ότι ου δει καταφρονείν του θεού. Ανέστησε δε το μαρτύριον Απολλώνις θεοίς τοις εν Περεύδω μαρτύρειν υπόδειγμα των άλλων''.
Πρόκειται για τη σημερινή πόλη Τοπούζνταμλαρί (Topuzdamları) της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Μετασύμπαν
Το μετασύμπαν είναι όρος που περιγράφει τη σύζευξη της πραγματικότητας και της εικονικής πραγματικότητας με αποτέλεσμα την επαυξημένη πραγματικότητα στο πλαίσιο των κοινωνικών δικτύων. Το μετασύμπαν με μια ευρύτερη έννοια μπορεί να μην αναφέρεται μόνο σε εικονικούς κόσμους που λειτουργούν από εταιρείες κοινωνικών μέσων, αλλά σε ολόκληρο το φάσμα της επαυξημένης πραγματικότητας. Ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και έχει απασχολήσει διάφορους ερευνητές έως και τις μέρες μας, ιδιαίτερα στο θέμα της ιδιωτικότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θέματα επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Εικονική πραγματικότητα
Παλάτι
μικρογραφία|Το [[Παλάτι Σβέριν, στη Γερμανία]]
Το ανάκτορο ή παλάτι είναι ένα μεγάλο κτίριο στο οποίο κατοικεί ένας αρχηγός κράτους, όπως ένας αυτοκράτορας ή βασιλιάς (άναξ), ή ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος, όπως αρχιεπίσκοπος ή επίσκοπος. Η λέξη "παλάτι" προέρχεται από τη λατινική λέξη Palātium, δηλαδή την οικία του Αυγούστου στον Παλατίνο λόφο της Ρώμης. Το όνομα διατηρήθηκε και στη Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη) για το ανάκτορο του Αυτοκράτορα, το οποίο λεγόταν Ιερόν Παλάτιον. Η εκδοχή της λέξης σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες είναι palais (γαλλ.), palace (αγγλ.), palazzo (ιταλ.), palacio (ισπαν.) palast (γερμ.) και ο όρος εφαρμόζεται για μία μεγάλη ιδιωτική κατοικία της αριστοκρατίας στην πόλη. Στην εποχή μας τα παλάτια, ως ιστορικά κτίρια, χρησιμοποιούνται ως κοινοβούλια, μουσεία, ξενοδοχεία ή γραφεία. Το παλάτι διαφέρει από το κάστρο, που είναι οχυρωμένο.
Η αγγλική λέξη προέρχεται από τα παλαιά γαλλικά palais (αυτοκρατορική κατοικία), από το λατινικό Palātium, το όνομα του Παλατίνου λόφου, ενός από τους λόφους της αρχαίας Ρώμης. Το αρχικό «παλάτιον» στον λόφο του Παλατίνου ήταν η έδρα της αυτοκρατορικής εξουσίας, ενώ το «καπιτώλιο» στον Καπιτωλίνο λόφο ήταν ο θρησκευτικός πυρήνας της Ρώμης. Πολύ μετά την ανάπτυξη της πόλης στους επτά λόφους, ο Παλατίνος παρέμεινε μια επιθυμητή για κατοίκηση περιοχή. Ο Αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος ζούσε εκεί σε ένα επίτηδες μέτριο σπίτι, που ξεχώριζε από τα γειτονικά του μόνο από τις δύο δάφνες, που φυτεύτηκαν για να πλαισιώνουν την εξώπορτα, ως ένδειξη θριάμβου, που παραχωρήθηκε από τη Σύγκλητο. Οι απόγονοί του, ιδιαίτερα ο Νέρωνας με τον Χρυσό Οίκο (Domus Aurea), μεγέθυναν το κτίριο και τους χώρους του ξανά και ξανά, μέχρι που κατέλαβαν την κορυφή του λόφου. Η λέξη Παλάτιον έφτασε να σημαίνει την κατοικία του Αυτοκράτορα, και όχι τη γειτονιά στην κορυφή του λόφου.
Στη δυτική Ευρώπη το παλάτιο με την έννοια της «διακυβέρνησης» μπορεί να αναγνωριστεί σε μια παρατήρηση του Παύλου του Διάκονου, γράφοντας π. το 790 και περιγράφοντας γεγονότα της δεκαετίας του 660: «Όταν ο Γκρίμουαλντ ξεκίνησε για το Μπενεβέντουμ, εμπιστεύτηκε το παλάτι του στον Λούπο» (Historia Langobardorum, V.xvii). Ταυτόχρονα, ο Καρλομάγνος αναβίωνε συνειδητά τη ρωμαϊκή έκφραση στο «παλάτι» του στο Άαχεν, από το οποίο έχει απομείνει μόνο το παρεκκλήσιό του. Τον 9ο αι. το «παλάτι» υποδείκνυε τη στέγαση και της κυβέρνησης και ο συνεχώς ταξιδεύων Καρλομάγνος έκτισε δεκατέσσερα. Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, το palas ήταν συνήθως εκείνο το μέρος ενός αυτοκρατορικού παλατιού (ή Kaiserpfalz), που στέγαζε τη Μεγάλη Αίθουσα, όπου διεξάγονταν οι κρατικές υποθέσεις. Συνέχισε να χρησιμοποιείται ως έδρα της κυβέρνησης σε ορισμένες γερμανικές πόλεις. Στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Γερμανίας οι ισχυροί ανεξάρτητοι εκλέκτορες έφτασαν να στεγάζονται σε ανάκτορα (Paläste). Αυτό έχει χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη ότι η εξουσία ήταν ευρέως κατανεμημένη στην αυτοκρατορία: όπως και σε πιο συγκεντρωτικές μοναρχίες, μόνο η κατοικία του μονάρχη θα ήταν ένα παλάτιο. Στη σύγχρονη εποχή, ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί από αρχαιολόγους και ιστορικούς σε μεγάλες κατασκευές, που στέγαζαν συνδυασμένο ηγεμόνα, αυλή και γραφειοκρατία σε «πολιτισμούς του παλατιού». Σε ανεπίσημη χρήση, ο όρος "παλάτι" μπορεί να επεκταθεί σε μια μεγάλη κατοικία οποιουδήποτε είδους.
Αρχαία ανάκτορα
Τα πρώιμα αρχαία ανάκτορα περιλαμβάνουν τα ασσυριακά ανάκτορα στη Νιμρούντ και τη Νινευή, το μινωικό ανάκτορο στην Κνωσό και τα περσικά ανάκτορα στην Περσέπολη και τα Σούσα. Τα ανάκτορα στην Ανατολική Ασία, όπως τα αυτοκρατορικά ανάκτορα της Ιαπωνίας, της Κορέας, του Βιετνάμ, της Ταϋλάνδης, της Ινδονησίας και μεγάλες ξύλινες κατασκευές στην Απαγορευμένη Πόλη της Κίνας, αποτελούνται από πολλά χαμηλά περίπτερα, που περιβάλλονται από τεράστιους, περιφραγμένους κήπους, σε αντίθεση με τα ανάκτορα ενός κτιρίου Μεσαιωνική δυτική Ευρώπη. Ανάκτορα κτίστηκαν επίσης από μετακλασικά αφρικανικά βασίλεια, όπως η αυτοκρατορία Aσάντι. Πριν από την καταστροφή του κατά τη διάρκεια του Γ΄ Αγγλο-Ασάντινού Πολέμου, το βασιλικό παλάτι Aσάντι στο Kουμάσι της Γκάνας περιγράφτηκε από τους Άγγλους εξερευνητές Tόμας-Έντουαρντ Μπόουντις και Γουίνγουντ Ρηντ ως "ένα απέραντο κτίριο από μια ποικιλία από επιμήκεις αυλές και κανονικές πλατείες".
Βέλγιο
Το Γκρούτχουζεμουζεουμ (Gruuthusemuseum) είναι ένα μουσείο εφαρμοσμένων τεχνών στη Μπρυζ, που βρίσκεται στο μεσαιωνικό Gruuthuse, το ανάκτορο του Λουί ντε Γκρούτχουζε. Η συλλογή που περιέχει κυμαίνεται από τον 15ο έως τον 19ο αι.
Πιθανώς τον 13ο αι. μια πλούσια οικογένεια από την Μπρυζ έλαβε το μονοπώλιο να επιβάλλει φόρους στα σιτηρά και έκτισε μια αποθήκη γι' αυτά. Το κτίριο άλλαξε στις αρχές του 15ου αι. από τον Γιαν Δ΄ φαν ντερ Άα σε ένα πολυτελές σπίτι για την οικογένειά του, το οποίο στη συνέχεια άλλαξε το όνομά του σε "Φαν Γκρούτχουζε" ("οικία του Γκρούτ"). Ο γιος του Λουί ντε Γκρούτχουζε πρόσθεσε μια δεύτερη πτέρυγα στο σπίτι και το 1472 ένα παρεκκλήσιο. Αυτό συνέδεσε την οικία με την παρακείμενη Εκκλησία της Παναγίας του Μπριζ.
Η πόλη Mέχελεν στεγάζει πολλά ανάκτορα εντός των τειχών (intra muros):
Το "Χοφ φαν Κάμεραϊκ" (Hof van Kamerijk) ή "Παλάτι της Μαργαρίτας της Υόρκης", κτήριο του 15ου αι. ονομάζεται επίσης "Κάιζερσχοφ" (Keizershof, "Αυλή του Αυτοκράτορα"), επειδή πολλοί βασιλόπαιδες διέμεναν εδώ και έλαβαν εκπαίδευση σε αυτή την αυλή, συμπεριλαμβανομένου του Κάρολου Ε΄ (δούκα της Βουργουνδίας, αρχιδούκα της Αυστρίας, Α΄ ως βασιλιά της Ισπανίας και Ε΄ ως αυτοκράτορα της Γερμανίας).
Το "Χοφ φαν Σαβόγιε " ή "Ανάκτορο της Μαργαρίτας της Αυστρίας", συζύγου του Φιλιβέρτου Β΄ της Σαβοΐας, κτήριο των αρχών του 16ου αι. και ένα από τα πρώτα αναγεννησιακά κτίρια στη βόρεια Ευρώπη.
Η πόλη των Βρυξελλών έχει επίσης πολλά εναπομείναντα και αξιόλογα ανάκτορα intra muros: "Το Βασιλικό Ανάκτορο των Βρυξελλών", που είναι το επίσημο παλάτι του βασιλιά και της βασίλισσας των Βέλγων, το ανάκτορο Έγκμοντ, το ανάκτορο του πρίγκιπα Καρόλου-Αλεξάνδρου της Λωρραίνης και το Οτέλ Ερερά.
Γαλλία
Στη Γαλλία υπήρξε σαφής διάκριση μεταξύ ενός κάστρου (château) και ενός ανακτόρου (palais). Το ανάκτορο ήταν πάντα αστικό, όπως το Ανάκτορο της Πόλης (Palais de la Cité) στο Παρίσι, που ήταν το βασιλικό ανάκτορο της Γαλλίας και τώρα είναι το ανώτατο δικαστήριο της Γαλλίας, ή το ανάκτορο των Παπών στην Αβινιόν.
Το κάστρο, αντίθετα, βρισκόταν πάντα σε αγροτικές περιοχές, υποστηριζόταν από τον οικισμό του, ακόμη και όταν δεν ήταν πλέον στην πραγματικότητα οχυρωμένο. Οι ομιλητές της αγγλικής σκέφτονται το "Παλάτι των Βερσαλλιών", επειδή ήταν η κατοικία του βασιλιά της Γαλλίας και ο βασιλιάς ήταν η πηγή της εξουσίας, αν και το κτίριο παρέμενε πάντα το Château de Versailles για τους Γάλλους και η έδρα της κυβέρνησης υπό το παλαιό καθεστώς παρέμεινε το Παλάτι του Λούβρου. Το Λούβρο είχε ξεκινήσει ως οχυρωμένο Κάστρο του Λούβρου (Château du Louvre) στην άκρη του Παρισιού, αλλά όταν στη συνέχεια έγινε έδρα της κυβέρνησης, χωρίς την οχυρωμένη αρχιτεκτονική του και περικυκλωμένο εντελώς από την πόλη, εξελίχθηκε στο Palais du Louvre.
Το ιδιαίτερο μέγαρο (hôtel particulier) παραμένει ο όρος για μια αστική κατοικία, που βρίσκεται μεταξύ αυλής και κήπου (entre cour et jardin), δηλ. πίσω από έναν προαύλιο χώρο και ανοίγει σε έναν κήπο. Όταν βρίσκεται απευθείας σε δρόμους, είναι σπίτι (maisons). Οι επίσκοποι είχαν πάντα ένα ανάκτορο (palais) στην πόλη της επισκοπής τους, ένα μέγαρο (hôtel) σε άλλες πόλεις, αν και μπορεί να κατέχουν κάστρα (chateaux).
Η χρήση είναι ουσιαστικά η ίδια στην Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, καθώς και στην πρώην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Στη Βιέννη της Αυστρίας όλα τα μεγάλα μέγαρα, που ανήκαν σε αριστοκρατικές ή πολύ πλούσιες οικογένειες, ονομάζονταν παραδοσιακά ανάκτορα (palais), αλλά αυτό δεν ίσχυε ποτέ για τα ίδια τα αυτοκρατορικά ανάκτορα, που ονομάζονταν κάστρο (burg) εντός της πόλης, και πύργος (schloss) όταν ήταν έξω από αυτήν. Στη Γερμανία, ο ευρύτερος όρος ήταν μια σχετικά πρόσφατη εισαγωγή και χρησιμοποιήθηκε μάλλον πιο περιορισμένα.
Γερμανία
Ο γερμανικός όρος για το "παλάτι" είναι palast, ο οποίος χρησιμοποιείται ειδικά για μεγάλα ανακτορικά συγκροτήματα και κήπους. Οι μεγάλες εξοχικές κατοικίες συνήθως ονομάζονται schloss (πύργος).
Η Γερμανία προσφέρει μια ποικιλία από περισσότερα από 25.000 πύργους και παλάτια και χιλιάδες μέγαρα. Η χώρα είναι γνωστή για τα παραμυθένια ανακτορικά της κτίρια, όπως το Σανσουσί, το παλάτι Λίντερχοφ, το Χέρενκιμζη, το Σβέτσινγκεν, το Nόρντκιρχεν και το ανάκτορο Σβερίν. Πολλά από αυτά τα κτίρια έχουν ιστορία άνω των 1000 ετών, και κυμαίνονται από απλά οχυρά έως βασιλικές κατοικίες. Πολλά γερμανικά κάστρα μετά τον Μεσαίωνα κτίστηκαν κυρίως ως βασιλικά ή δουκικά ανάκτορα, παρά ως οχυρό κτήριο.
Ελλάδα
Τα καλύτερα δείγματα του ανακτόρου της Ελλάδας της Εποχής του Χαλκού φαίνονται στις ανασκαφές στις Μυκήνες, την Τίρυνθα και την Πύλο. Ότι επρόκειτο για διοικητικά κέντρα φαίνεται από τα αρχεία, που βρέθηκαν εκεί. Από αρχιτεκτονικής άποψης ήταν κληρονόμοι των μινωικών ανακτόρων, αλλά και άλλων ανακτόρων, που είχαν κτιστεί παλαιότερα στην ηπειρωτική Ελλάδα. Βρίσκονταν γύρω από μια ομάδα αυλών, που η καθεμία ανοίγει σε πολλά δωμάτια διαφορετικών διαστάσεων, όπως αποθήκες και εργαστήρια, καθώς και αίθουσες υποδοχής και χώρους διαμονής. Η καρδιά του παλατιού ήταν το μέγαρον. Αυτή ήταν η αίθουσα του θρόνου, τοποθετημένη γύρω από μια κυκλική εστία, που περιβάλλεται από τέσσερις κίονες, με τον θρόνο να βρίσκεται γενικά στη δεξιά πλευρά κατά την είσοδο στην αίθουσα. Οι σκάλες που βρέθηκαν στο ανάκτορο της Πύλου δείχνουν ότι τα ανάκτορα είχαν δύο ορόφους. Στον τελευταίο όροφο βρίσκονταν πιθανώς οι ιδιωτικές κατοικίες της βασιλικής οικογένειας και μερικές αποθήκες. Αυτά τα ανάκτορα έχουν αποδώσει πληθώρα τεχνουργημάτων και αποσπασματικών τοιχογραφιών.
Ουγγαρία
Στην Ουγγαρία γίνεται διάκριση μεταξύ αστικών και αγροτικών κατοικιών. Μόνο οι αστικές κατοικίες της ανώτερης αριστοκρατίας ονομάζονταν palota (παλάτια), οι αγροτικές αρχοντικές ονομάζονταν kastély (μέγαρα) ή στην περίπτωση των μικρότερων εξοχικών κατοικιών kúria. Οι οικογένειες ευγενών γαιοκτημόνων, όπως ο Οίκος των Eστερχάζυ, είχαν συχνά πολλά αρχοντικά στην ύπαιθρο και ανάκτορα στις πόλεις. Το γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας, το Ανάκτορο Σάντορ ήταν η κατοικία της οικογένειας Σάντορ τον 19ο αι. Οι βασιλικές κατοικίες ονομάζονταν επίσης ανάκτορα: για παράδειγμα, το θερινό ανάκτορο της Πρώιμης Αναγέννησης του βασιλιά Ματθία Κορβίνου στο Βίσεγκραντ ή το κάστρο της Βούδας που ονομαζόταν Királyi-palota (Βασιλικό Παλάτι). Στο δεύτερο μισό του 19ου αι. τα υπέροχα νέα αστικά μέγαρα της αστικής τάξης στο Aντράσυ υτ και αλλού στη Βουδαπέστη ονομάστηκαν ανάκτορα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Aρ Νουβώ Ανάκτορο Γκρέσχαμ, το οποίο κατασκευάστηκε από ασφαλιστική εταιρεία. Τα μεγάλα δημόσια κτίρια, ακόμη και οι πολυκατοικίες υψηλότερων προδιαγραφών, ονομάζονταν συχνά ανάκτορα (ο σύγχρονος όρος των τελευταίων ήταν bérpalota που σημαίνει ενοικιαζόμενο παλάτι). Για τα σύγχρονα κτίρια ο όρος χρησιμοποιείται σπάνια, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Παλατιού των Τεχνών.
Ιταλία
Στην Ιταλία κάθε αστικό κτίριο που κτίζεται ως μεγάλη κατοικία είναι ένα palazzo. Αυτά συχνά δεν είναι μεγαλύτερα από μία βικτοριανή οικία της πόλης. Δεν ήταν απαραίτητο να είναι κάποιος ευγενής για να θεωρείται το σπίτι του παλάτι. Τα εκατοντάδες palazzi στη Βενετία ανήκαν σχεδόν όλα στην τάξη των πατρικίων της πόλης. Κατά τον Μεσαίωνα λειτουργούσαν και ως αποθήκες και χώροι επιχειρήσεων, καθώς και ως κατοικίες. Το palazzo κάθε οικογένειας ήταν μια κυψέλη, που περιείχε όλα τα μέλη της οικογένειας, αν και μπορεί να μην έδειχνε πάντα ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό δημόσιο μέτωπο. Τον 20ο αι., το palazzo στα ιταλικά άρχισε να εφαρμόζεται κατ' επέκταση σε κάθε μεγάλη ωραία πολυκατοικία, καθώς πολλά παλιά palazzi μετατράπηκαν σε αυτή τη χρήση.
Τα μέγαρα του επισκόπου ήταν πάντα palazzi, και η έδρα ενός τοπικού καθεστώτος θα ονομαζόταν επίσης έτσι. Πολλές πρώην πρωτεύουσες εμφανίζουν ένα παλάτι των δουκών, την έδρα του τοπικού δούκα ή του άρχοντα. Στη Φλωρεντία (όπως και για άλλες ισχυρές κοινοτικές κυβερνήσεις), η έδρα της κυβέρνησης ήταν γνωστή ως Palazzo della Signoria. Ωστόσο όταν οι Μέδικοι έγιναν μεγάλοι δούκες της Τοσκάνης, το κέντρο της εξουσίας μετατοπίστηκε στη νέα τους κατοικία στο Palazzo Pitti και το παλαιό κέντρο εξουσίας άρχισε να αναφέρεται ως Palazzo Vecchio.
Τα καταστήματα στο ισόγειο και τα διαμερίσματα στην κορυφή ενός μοντέρνου palazzo δεν είναι καθόλου ασυνήθιστα: ιστορικά, το ισόγειο ακόμη και του palazzo μίας μεγάλης οικογένειας θα μπορούσαν να είναι εμπορικά και οικιακά γραφεία, συχνά ανοιχτά σε υπηρέτες, εμπόρους, πελάτες και το κοινό, ενώ ο πιο πολυτελής και επίσημος όροφος (γνωστός ως pianο nobile) ήταν για την οικογένεια, μαζί με τους επάνω ορόφους και τα διαμερίσματα, τα οποία θεωρούνταν όλα πιο καθαρά και ασφαλή από αυτά του ισογείου. Υπήρχαν (και υπάρχουν) συχνά ξεχωριστές, μερικές φορές εξωτερικές, σκάλες για τα πιο ταπεινά δωμάτια στη σοφίτα και τη στέγη, που χρησιμοποιούσε το προσωπικό.
Τα σημαντικότερα βασιλικά palazzi της Ιταλίας είναι αυτά στην Καζέρτα, τη Νάπολη, το Παλέρμο, το Τορίνο, καθώς και το ανάκτορο Κουιρινάλε στη Ρώμη.
Πολωνία
Το πρώην βασίλειο της Πολωνίας, γνωστό ως Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, κάποτε κάλυπτε πάνω από 1.153.465 τετ. χλμ., το οποίο επέτρεψε στους ευγενείς να κτίσουν τις κατοικίες τους οπουδήποτε, από τη σύγχρονη Πολωνία μέχρι τη νότια Εσθονία. Η πολωνική αριστοκρατία (σλάχτα, szlachta) ευνόησε πολύ την αρχιτεκτονική του μπαρόκ και του ροκοκό της περιόδου. Ο πιο αξιοσημείωτος αρχιτέκτονας που ειδικεύτηκε σε αυτά τα στυλ ήταν ο γεννημένος στην Ολλανδία Tύλμαν φαν Χάμερεν (επίσης Tylman Gamerski), ο οποίος σχεδίασε πολλά διάσημα παλάτια, τόσο για βασιλείς όσο και για ευγενείς, σε όλη την Κοινοπολιτεία. Ο Tύλμαν άφησε επίσης πίσω του μια κληρονομιά κτιρίων, που θεωρούνται διαμάντια της πολωνικής μπαρόκ αρχιτεκτονικής. Τα πιο διάσημα έργα του περιλαμβάνουν το παλάτι Kρασίνσκι και το παλάτι των Λουτρών (Łazienki), και τα δύο στη Βαρσοβία, και το παλάτι Μπρανίκι στο Μπιαλίστοκ. Άλλοι ανακτορικοί αρχιτέκτονες στην Πολωνία εκείνη την εποχή ήταν οι Κρίστιαν-Πιότρ Άινγκερ, Σίμων Μπόγκουμιλ Ζουγκ, DΝτομένικο Μερλίνι και Γιόχαν-Κρίστιαν Σουχ.
Προς το παρόν, η Πολωνία διαθέτει εκατοντάδες ανάκτορα και κατοικίες ποικίλου στυλ, σχεδιασμένα από αρχιτέκτονες από όλο τον κόσμο. Μερικά καλύτερα παραδείγματα είναι το Ανάκτορο Βιλάνουφ, το Προεδρικό Μέγαρο, το Ανάκτορο του αββά Ολίβα, το Χαλκόστεγο Ανάκτορο, το Ανάκτορο Εσόδων & Ταμείου, το Ρογκάλιν, το Ανάκτορο Γιαμπλονόβσκι, το Ανάκτορο Ζαμόισκι στην Κοζλούφκα, το Λανκορόνσκι Ανάκτορο στο Κουράσε το Ανάκτορο Νιεμπόρουφ και το Ανάκτορο στο Ότβοκ Βιέλκι. Υπάρχουν επίσης πολλά παλάτια, που μοιάζουν με κάστρα ή μεσαιωνικές γοτθικές κατοικίες, κυρίως το Κάστρο Mόζνα, το Κάστρο Kσιάζ και το Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας.
Πορτογαλία
Λόγω της σχετικά μικρής γεωγραφίας της, τα περισσότερα από τα ανάκτορα της Πορτογαλίας είναι πρώην βασιλικές κατοικίες. Μερικά παραδείγματα πορτογαλικών ανακτόρων είναι το Εθνικό Ανάκτορο της Μάφρα, το Εθνικό Ανάκτορο Πένα, το Παλάτι Μπελέμ, το Εθνικό Ανάκτορο Aγιούντα, το Παλάσιο ντας Νεσεσιντάντες, το Ανάκτορο Ματέους, το Ανάκτορο Ξενοδοχείο του Μπουσάκο, το Παλάσιο ντε Ρεγκαλέιρα και το Παλάσιο ντα Μπρεγιοέιρα.
Ρουμανία
Τα ανάκτορα στη Ρουμανία, όπως και αλλού στην Ευρώπη, κτίστηκαν αρχικά για βασιλείς, ευγενείς και επισκόπους. Τρία πρώην βασιλικά ανάκτορα στη Ρουμανία είναι το ανάκτορο Κοτροσένι (τώρα η προεδρική κατοικία). το Βασιλικό Ανάκτορο στο Βουκουρέστι, το οποίο τώρα στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ρουμανίας, και το ανάκτορο της Ελισάβετ. Αν και η Ρουμανία δεν είναι πλέον συνταγματική μοναρχία, η σημερινή κάτοχος του ρουμανικού στέμματος, η πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Ρουμανίας συνεχίζει να κατοικεί στο ανάκτορο Eλισαμπέτα στο Βουκουρέστι.
Άλλα ανάκτορα περιλαμβάνουν το ανάκτορο Κρετουλέσκου στο Βουκουρέστι, που κτίστηκε για την οικογένεια Crețulescu, το ανάκτορο Πέλες, που κτίστηκε από τον βασιλιά Κάρολο Α΄ της Ρουμανίας ως βασιλική κατοικία.
Το Ανάκτορο του Κοινοβουλίου (Casa Poporului) από το Βουκουρέστι και το Ανάκτορο του Πολιτισμού στο Ιάσιο (Palatul Culturii) είναι μεγάλα κυβερνητικά κτίρια, και τα δύο κατασκευασμένα αποκλειστικά για κρατική και δημόσια χρήση.
Ρωσία
Τα πρώτα ανάκτορα στη Ρωσία κτίστηκαν πριν από περίπου χίλια χρόνια για τους μεγάλους δούκες του Κιέβου. Αυτά δεν σώζονται, αφού έχουν καταστραφεί. Τα κλασικά ανάκτορα κτίστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τσάρου Πέτρου Α΄ του Μεγάλου και των άμεσων διαδόχων του. Παραδείγματα ρωσικών παλατιών περιλαμβάνουν:
Σερβία
Οι δύο δυναστείες της μετα-οθωμανικής Σερβίας, Kαρατζεόρτζεβιτς και Oμπρένοβιτς έκτισαν πολυάριθμες κατοικίες σε όλη την επικράτειά τους. Τα πιο εξέχοντα και επίσημα ανάκτορα είναι h Παλαιά Αυλή (Stari Dvor) και η Νέα Αυλή (Novi Dvor) στο κέντρο του Βελιγραδίου και το Βασιλικό Συγκρότημα, που περιλαμβάνει τη Λευκή Αυλή (Beli Dvor) και το Kraljevski Dvor (Βασιλικό Παλάτι) στο προάστιο του Βελιγραδίου, Nτέντινγιε.
Ισπανία
Με περισσότερα από χίλια χρόνια μοναρχικής ιστορίας, η Ισπανία έχει πολλά δικά της ανάκτορα, που κτίστηκαν για διαφορετικούς μονάρχες ή ευγενείς. Μεταξύ αυτών των ανακτόρων είναι το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης, που αναφέρεται επίσης ως Palacio Real. Το ανάκτορο είναι το μεγαλύτερο παλάτι στην Ευρώπη με περισσότερα από 2.800 δωμάτια, αλλά αυτή τη στιγμή  χρησιμοποιείται μόνο για κρατικές επιχειρήσεις, ενώ η βασιλική οικογένεια κατοικεί στο μικρότερο Παλάθιο ντε λα Θαρθουέλα.
Εκτός από το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης, υπάρχοει το Αλκαζάρ της Σεβίλλης (το οποίο αναμειγνύει, με τα λεπτά μαυριτανικά φιλιγκράν, τα ευρωπαϊκά χριστιανικά αρχιτεκτονικά στυλ), η Αλάμπρα, το μοναστήρι του Σαν Λορέντσο ντε Ελ Εσκοριάλ και το Βασιλικό Ανάκτορο του Aρανχουέθ, ένα ωραίο μπαρόκ παλάτι που περιβάλλεται από κήπους. Επί του παρόντος,  η βασιλική οικογένεια και ο πρωθυπουργός ζουν στο πιο λιτό Παλάτι της Θαρθουέλα και στο Παλάτι της Μονκλόα αντίστοιχα.
Ηνωμένο Βασίλειο
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, με σιωπηρή συμφωνία, δεν υπάρχουν «ανάκτορα», εκτός από εκείνα που χρησιμοποιούνται ως επίσημες κατοικίες των βασιλέων ή των επισκόπων, ανεξάρτητα από το αν βρίσκονται στην πόλη ή την επαρχία. Ωστόσο, δεν χρησιμοποιούν όλα τα ανάκτορα τον όρο στο όνομά τους: βλέπε Ανάκτορο Χόλυρουντ. Έτσι το Παλάτι του Μπήλη (Beaulieu) απέκτησε το όνομά του ακριβώς όταν ο Tόμας Μπόλεϋν το πώλησε στον Ερρίκο Η΄ το 1517. Προηγουμένως ήταν γνωστό ως Γουόκφεϊρς (Walkfares), αλλά όπως πολλά άλλα ανάκτορα, το όνομα έμεινε, ακόμη και όταν έληξε η βασιλική σύνδεση.
Το ανάκτορο Μπλένειμ κτίστηκε, σε διαφορετική τοποθεσία, στους χώρους του παρωχημένου βασιλικού ανακτόρου του Γούντστοκ, και το όνομα ήταν επίσης μέρος της εξαιρετικής τιμής, όταν το σπίτι δόθηκε από ένα ευγνώμον έθνος σε έναν μεγάλο στρατηγό, τον δούκα του Mάρλμπορω. Μαζί με πολλά βασιλικά και επισκοπικά ανάκτορα στην ύπαιθρο, το Μπλένειμ καταδεικνύει ότι το "ανάκτορο" δεν έχει συγκεκριμένη αστική χροιά στα αγγλικά. Σχετικά με τη χρήση του όρου «ανάκτορο» στο Ηνωμένο Βασίλειο, είναι αξιοσημείωτο ότι τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ ήταν γνωστό ως Οικία του Μπάκιγχαμ, προτού αποκτηθεί από τη μοναρχία.
Το ανάκτορο Μπλένειμ (στην Αγγλία) και το ανάκτορο Χάμιλτον (στη Σκωτία, που κατεδαφίστηκε το 1927) είναι οι μόνες μη βασιλικές και μη επισκοπικές κατοικίες, που έχουν τη λέξη "ανάκτορο" στο όνομά τους, εκτός από το παλάτι Ντάιλκειθ (Dalkeith) στη Σκωτία, που ήταν παλιά η έδρα των δουκών του Μπήκλη (Buccleuch), που κατάγονται από τον Κάρολο Β΄ της Αγγλίας.
Παραπομπές
*
Γεώργιος Ράλλης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Γεώργιος Ράλλης είναι γνωστοί οι πολιτικοί:
Κινεζική υπόθεση
Στην θεωρία αριθμών, η Κινεζική υπόθεση είναι να μια μη αποδεδειγμένη εικασία που αναφέρει ότι ένας ακέραιος n είναι πρώτος αν και μόνο αν ικανοποιεί την προϋπόθεση ότι 2^{n}-2 διαιρείται με το n—με άλλα λόγια, ότι ο ακέραιος n είναι πρώτος αν και μόνο αν υπάρχει. Είναι αλήθεια ότι αν το n είναι πρώτος, τότε υπάρχει (αυτή είναι μια ειδική περίπτωση μικρού θεωρήματος του Φερμά). Ωστόσο, το αντίστροφο (αν υπάρχει τότε το n είναι πρώτος) είναι ψευδές, και επομένως η υπόθεση στο σύνολό της είναι ψευδής. Το μικρότερο αντιπαράδειγμα είναι n = 341 = 11×31. Οι Σύνθετοι αριθμοί n, για την οποία το 2^{n}-2 διαιρείται με το n ονομάζεται αριθμοί Πουλέ. Είναι μια ειδική κατηγορία των ψευτοπρώτων αριθμών του Φερμά.