cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοντανισμός
Ιδρυτές και απαρχές του Μοντανισμού
Τα επιχειρήματα λοιπόν των μοντανιστών περιέχουν κάποιο πυρήνα αληθείας, αφού η ταχεία απήχηση της Νέας Προφητείας στη Φρυγία προϋποθέτει οπωσδήποτε και κάποια προηγούμενη οικειότητα του λαού προς το περιεχόμενό της. Η συνέχιση αυτή του προφητικού χαρίσματος (Φίλιππος-θυγατέρες, Κορδάτος-Αμμία, Μοντανός-Θεόδοτος, Μαξιμίλλα και Πρίσκιλλα) και των γενικότερων ενθουσιαστικών τάσεων των πιστών της Φρυγίας αποδεικνύεται και από την πρόθυμη σπουδή τους προς το μαρτύριο. Λέγεται μάλιστα ότι η ίδια η Μαξιμίλλα αυτοκτόνησε, προτιμώντας την άλλη ζωή από τη ζωή στη γη.
Η προθυμία για το μαρτύριο υπαινίσσεται τη γενικότερη διατήρηση στη Φρυγία των χαρισμάτων, των ενθουσιαστικών τάσεων και της ιδέας της εγγύτητας της Παρουσίας του Κυρίου. Σε αυτό πρέπει να συνετέλεσε όχι μόνο η Ιωάννεια χριστιανική παράδοση της Φρυγίας, αλλά και ο ιδιότυπος χαρακτήρας των Φρυγών. Στη Φρυγία ήταν πολύ διαδεδομένη η μυστηριακή θρησκεία της Κυβέλης και η λατρεία του Άττιος, οι μυστηριακές πράξεις των οποίων είχαν έντονο οργιαστικό χαρακτήρα. Ο ίδιος ο Μοντανός, πριν ακόμη ασπασθεί τον Χριστιανισμό, υπήρξε ιερέας της Κυβέλης, ωστόσο, η ιδιότητα του αυτή δεν ήταν αναγκαία για το περιεχόμενο του κινήματος της Νέας Προφητείας.
Κύριος άξονας των διδασκαλιών του
Κύριος άξονας της διδασκαλίας του Μοντανού υπήρξε η "Νέα Προφητεία", η εγγύτητα δηλαδή της προσδοκώμενης καθόδου της Νέας Ιερουσαλήμ στην Πεπούζα και στο Τύμιο, όπως επίσης και της ένδοξης Παρουσίας του Κυρίου. Για τους λόγους αυτούς ήταν ευνόητη και η αυστηρότητα του ηθικού τους βίου. Ο Μοντανός ισχυριζόταν ότι ήταν όργανο του «Παρακλήτου», δηλαδή του αγίου Πνεύματος και ότι δια του στόματος του ομιλούσε ο ίδιος ο Θεός σε πρώτο πρόσωπο, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν ταύτιζε τον εαυτό του με το άγιο Πνεύμα, καίτοι οι μοντανιστές τελούσαν το βάπτισμα "εις το όνομα του Πατρός, του Υιού, Μοντανού και Πρισκίλλης".
Η διδασκαλία των μοντανιστών δεν συγκρουόταν ευθέως με τις τρέχουσες αντιλήψεις των χριστιανικών εκκλησιών, αφού αναφέρεται ότι «» και «». (Επιφανίου, Κατά αιρέσεων 2.220· 48.1· Ιππολύτου, Έλεγχος Κατά Πασών Αιρέσεων 8.19· Κυπριανού, Επιστ. 75, 19).
Συνοπτική παρουσίαση διαφορών μεταξύ Μοντανισμού και Ορθοδοξίας
Οι αντιλήψεις του Μοντανισμού διαφέρουν από αυτές της ορθόδοξης εκκλησίας στα παρακάτω σημεία:
Δομή των μοντανιστικών κοινοτήτων
Οι μοντανιστικές κοινότητες, παρά την μεγάλη ισχύ των χαρισματούχων προφητών, είχαν παράλληλα και ένα ιδιότυπο ιερατείο, δηλ. πατριάρχες, κοινωνούς, επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους και άλλους χαρισματούχους, οι οποίοι όμως δεν είχαν πάντοτε σαφή κανονική ή λειτουργική διάκριση της πνευματικής τους εξουσίας. Εξέχουσα θέση στις μοντανιστικές κοινότητες κατείχαν βεβαίως οι προφήτες και οι προφήτισσες, οι οποίοι συνέχιζαν να προφητεύουν και μετά τον θάνατο της Μαξιμίλλας, παρά την ανωτέρω απαισιόδοξη ρήση της. Στις τάξεις των πρεσβυτέρων και των επισκόπων ήταν δυνατή η είσοδος και γυναικών.
Οι μοντανιστικές κοινότητες είχαν άρτια οργάνωση και διέθεταν κοινό ταμείο, στο οποίο συγκεντρώνονταν οι προσφορές των πιστών και από το οποίο μισθοδοτούνταν τα μέλη του ιερατείου. Ο Απολλώνιος Εφέσου, ένας πολέμιος του κινήματος, κατηγορούσε τον Μοντανό ότι, καταχρώμενος τα χρήματα των πιστών, πλήρωνε κήρυκες για να επεκτείνουν τη διδασκαλία του, ότι υπήρξε εισηγητής αυστηρού ασκητικού βίου, ότι διέλυε γάμους και όριζε ημέρες νηστείας καθώς και ότι συγκέντρωνε τους πιστούς σε μικρασιατικές πόλεις που τις αποκαλούσε «Ιερουσαλήμ». Κατά τον Ιππόλυτο, οι μοντανιστές «».
Η λατρεία
Η Θεία Ευχαριστία ετελείτο με άρτο και τυρί, ο δε Επιφάνιος αναφέρει ότι οι μοντανιστές χαρακτηρίζοντο ως «αρτοτυρίται». Τέτοια θεία ευχαριστία είδε σε όραμα και η Περπέτουα, η οποία μαρτύρησε περί το 202 στη Β. Αφρική. Κατά τη σύναξη εισήρχοντο επτά λευκοντυμένες κοπέλες με λαμπάδες και προφήτευαν στο λαό.
Η εφαρμοζόμενη από την Εκκλησία επιείκεια σε ορισμένες τάξεις μετανοούντων αμαρτωλών εθεωρείτο από τους μοντανιστές αδιανόητη, λόγω κυρίως της επικείμενης Παρουσίας του Κυρίου, γι' αυτό και ο Μοντανός υποστήριξε ότι το δικαίωμα αυτό ανήκε μόνο στον Κύριο και όχι στους εκκλησιαστικούς επισκόπους.
Διάδοση του Μοντανισμού
Η διάδοση του Μοντανισμού προκάλεσε σοβαρή εκκλησιαστική κρίση στη Φρυγία και στη Μ, Ασία, όπου το κήρυγμα της Νέας Προφητείας βρήκε πράγματι μεγάλη απήχηση. Ο κίνδυνος επισημάνθηκε ενωρίς από τους επισκόπους των εκκλησιών αυτών. Κατά τον ίδιο περίπου χρόνο προς το μαρτύριο του Θρασέα (160-165) ο αντιμοντανιστής Απολλώνιος μαρτυρεί, ότι ο επίσκοπος Κουμάνων ή Ότρου Ζωτικός, προς τον οποίο πρέπει πιθανώς να ταυτισθή και ο ανώνυμος Αντιμοντανιστής, το έργο του οποίου γνώριζε ο έκκλ. ιστορικός Ευσέβιος, μετέβη στην Πεπούζα, όπου συνάντησε την προφήτιδα Μαξιμίλλα και "διελέγξαι το ενεργούν εν αύτη πεπείραται, εκωλύθη γε μην προς των τα εκείνης φρονούντων" (Ευσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, V, 18, 13). Την ίδια αποστολή ανέλαβε μαζί με τον Ζωτικό και ο Απαμείας Ιουλιανός, άλλ’ οι "περί Θεμίσωνα τα στόματα αυτών φιμώσαντες ουκ είασαν το ψευδές και λαοπλάνον Πνεύμα υπ' αυτών ελεγχθήναι" (Ευσεβίου Έκκλ. Ιστορία, V, 16,17). Ο Θεμίσων, καίτοι είχε αρνηθή την πίστη του κατά την εξαγορά της ελευθερίας του στον διωγμό και διακρινόταν για την πλεονεξία του, ήταν προφανώς ανώτατος αξιωματούχος της Νέας Προφητείας, χαρακτηρίζεται δε ως "ο την αξιόπιστον πλεονεξίαν ημφιεσμένος, ο μη βαστάσας της ομολογίας το σημείον, αλλά πλήθει χρημάτων αποθεμένος τα δεσμά, ετόλμησε, μιμούμενος τον απόστολον, καθολικήν τίνα συνταξάμενος επιστολήν, κατηχείν" (Ευσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, V, 18,5).
Η Νέα Προφητεία αποκόπηκε από την εκκλησιαστική κοινωνία, αλλά διαδόθηκε και στη Δύση, είχε δε αξιόλογη απήχηση στη Θράκη (Ευσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, V, 19,3). Σοβαρότερα όμως ζητήματα προκάλεσε στη Δύση. Ιδιαίτερα δε στη Β. Αφρική, τη Ρώμη και τη Ν. Γαλλία. Ο τύπος βεβαίως του Μοντανισμού, ο οποίος διαδόθηκε στη Δύση, δεν ταυτιζόταν πλήρως κατά το περιεχόμενο προς τη διδασκαλία των προφητίδων Πρίσκιλλας και Μαξιμίλλας στην Ανατολή. Πράγματι, το κήρυγμα του βρισκόταν εγγύτερα προς την Εκκλησία, αφού αναγνώριζε τη μονογαμία και απαιτούσε έναν ηπιότερο ασκητισμό. Υπό το πνεύμα αυτό εξηγείται το γεγονός ότι οι μάρτυρες της Λυών (177) μεσολάβησαν υπέρ των μοντανιστών της Μ. Ασίας και της Φρυγίας, αφού διατύπωσαν "ιδίαν κρίσιν και περί τούτων ευλαβή και ορθοδοξοτάτην", την οποίαν κοινοποίησαν με επιστολές στις εκκλησίες Ασίας, Φρυγίας και Ρώμης (Ευσεβίου, Εκκλ. Ιστορία, V, 3,4). Την ευνοϊκή θέση των μαρτύρων της Λυών εξηγεί η χαρακτηριστική προθυμία για το μαρτύριο, η οποία επιδείχθηκε κατά τον διωγμό στη Γαλλία από τον μοντανίζοντα Φρύγα ιατρό Αλέξανδρο, όπως επίσης και η θαρραλέα στάση κατά τον διωγμό όλων σχεδόν των μικρασιατών μαρτύρων.
Στη Ρώμη ο Μοντανισμός βρήκε μεγάλη απήχηση μεταξύ των εκεί εγκατεστημένων μικρασιατών και ιδιαίτερα μεταξύ των φρυγών δούλων. Οι ειδωλολάτρες Φρύγες διέθεταν ιδιαίτερο ιερό στον λόφο του Παλατινού, επέμεναν στη λατρεία της Κυβέλης και εόρταζαν τον θάνατο του Άττιος κατά την άνοιξη με ενθουσιώδεις εκστατικές εκδηλώσεις. Κατά το τέλος του Β' αιώνα προΐσταντο των μοντανιστών της Ρώμης οι πολύ καλοί θεολόγοι Πρόκλος και Αισχίνης, οι οποίοι όμως οδήγησαν τελικά τη μοντανιστική κοινότητα σε διάσπαση. Η επίδραση του Μοντανισμού στη Ρώμη υπήρξε μεγάλη, ο δε Τερτυλλιανός υποστήριξε ότι η Νέα Προφητεία αναγνωρίσθηκε ακόμη και από τον επίσκοπο Ρώμης. Προφανώς, η αναγνώριση αυτή υπήρξε έμμεση και πρέπει να χρονολογηθή κατά την επίσκεψη του Ειρηναίου στον επίσκοπο Ρώμης Ελεύθερο (175-189). Η αναγνώριση όμως αυτή δεν ίσχυσε για πολύ. Ο Μοντανισμός καταδικάσθηκε από τον ίδιο τον Ελεύθερο, οξύτερα δε από τον διάδοχό του Βίκτωρα (189-199). Στη Β. Αφρική ο Μοντανισμός βρήκε ισχυρά ερείσματα, ιδιαίτερα δε στον κύκλο των λογίων χριστιανών.
Οπαδοί του Μοντανισμού
Ο Τερτυλλιανός προσχώρησε στον Μοντανισμό από ενθουσιαστική προφανώς αντίδραση για την ανοχή της εκπτώσεως των ηθών των χριστιανών της εποχής του και για την εισαγόμενη επιείκεια της Εκκλησίας έναντι των υποπιπτόντων στα βαρέα αμαρτήματα. Ο Μοντανισμός εκτιμήθηκε από τον Τερτυλλιανό ως μία τάση επιστροφής στο μεγαλείο της αποστολικής εποχής, υποστήριξε δε ότι η Εκκλησία δεν πρέπει να συγχωρή τα βαρέα αμαρτήματα και ότι η εξουσία της παροχής συγγνώμης γι' αυτά ανήκε μόνο στον Ιησού Χριστό. Η εξουσία αυτή παραχωρήθηκε μερικώς μόνο στην Εκκλησία, γι' αυτό και μπορούν να συγχωρούν τους αμαρτάνοντες όχι βεβαίως μόνο οι επίσκοποι, αλλά και οι "πνευματικοί" άνθρωποι ως αυθεντικά όργανα του αγίου Πνεύματος. Η έκπτωση από την πίστη, ο φόνος και η μοιχεία δεν πρέπει να συγχωρούνται, ο δεύτερος δε γάμος πρέπει να αναθεματίζεται και ο γάμος γενικά να τελείται μόνο με την ανοχή της Εκκλησίας. Ο ίδιος απηύθυνε χαρακτηριστικό πονημάτιο προς τη σύζυγο του, με το οποίο της ζητούσε μετά τον τυχόν θάνατο του να παραμείνη χήρα, ή τουλάχιστον να συζευχθή με κάποιο χριστιανό. Με τον Τερτυλλιανό συμφωνούσε και ο μοντανιστής Πρόκλος, ενώ ο Αισχίνης επιδίωκε προφανώς μία αυστηρότερη εφαρμογή και στη Ρώμη του φρυγικού τύπου του Μοντανισμού. Παρεμφερείς αντιθέσεις επέφεραν τη διάσπαση και των μοντανιστικών κοινοτήτων. Όπως στη Ρώμη (ρήξη Πρόκλου-Αισχίνη), έτσι και στην Καρθαγένη ανέκυψε το ζήτημα της υποχρεωτικής "καλύπτρας" των γυναικών στον ναό. Στη Δύση εξαιρούντο από την "καλύπτρα" οι τάξεις των παρθένων και των χηρών, άλλ' οι μοντανιστές επιδίωκαν την εφαρμογή του φρυγικού εθίμου της γενικής καλύψεως όλων των γυναικών. Ο Τερτυλλιανός έγραψε ειδική πραγματεία, άλλ' η τάση πιεστικής εφαρμογής του ανατολικού αυτού εθίμου διευκόλυνε την επιστροφή πολλών μοντανιστών στις τάξεις της Εκκλησίας.
Πολέμιοι του Μοντανισμού
Ο Κλαύδιος Απολινάριος επίσκοπος Ιεραπόλεως αντιμετώπισε με ιδιαίτερη ευαισθησία το κίνημα της Νέας Προφητείας. Κατά την αρχή ήδη της δράσεως του Μοντανού και των συνοδών του προφητίδων γυναικών, ο Απολλινάριος έγραψε αξιόλογο αντιμοντανιστικό έργο, το οποίο συνιστούσε εκθύμως στους πιστούς και ο Σεραπίων Αντιοχείας. Ο Σεραπίων είχε επίσης συντάξει αξιόλογη αντιμοντανιστική επιστολή. Σύνοδοι όμως επισκόπων, "πολλάκις και πολλαχή της Ασίας εις τούτο συνελθόντων και τους προσφάτους λογους εξετασάντων και βέβηλους αποφηνάντων και αποδοκιμασάντων την αίρεσιν, ούτω δη της τε εκκλησίας εξεώσβησαν και της κοινωνίας είρχθησαν" (Εύσεβίου, Εκκλ. Ιστορία, V,16,10).
Ο Μοντανισμός μετά την καταδίκη του
Ο Μοντανισμός, καίτοι καταδικάσθηκε γενικώς από την Εκκλησία, συνέχισε να επιδρά στους πιστούς. Πολλοί χριστιανοί υιοθετούσαν τις αυστηρές ηθικές αρχές, τον ασκητισμό και την έφεση προς το μαρτύριο, επιθυμούσαν δε την εφαρμογή τους και στη ζωή της Εκκλησίας, η οποία αναγκαζόταν, λόγω του Γνωστικισμού και των διωγμών, να επιδεικνύει μεγάλη επιείκεια στους μετανοούντες αμαρτωλούς και στους πεπτωκότες.
Πρόσθετες πηγές
Κατηγορία:Χιλιασμός Κατηγορία:Αρχαίες χριστιανικές ομολογίες
Άμυνα ζώνης (τηλεοπτική σειρά)
Εννέα χρόνια μετά από το Νυχτερινό Δελτίο, το πρώτο μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη με ήρωα τον Κώστα Χαρίτο, που πρώτο παρουσιάστηκε στην τηλεόραση το 1998-1999, η ΕΡΤ ανακοίνωσε την προβολή ως τηλεοπτικής σειράς του δεύτερου βιβλίου του ίδιου συγγραφέα, με τίτλο «Άμυνα Ζώνης».
Τηλεοπτικό είδος και αφηγηματική τεχνική
Η σειρά ακολουθεί πιστά το μυθιστόρημα ως προς την πλοκή (με διαφορετικά κάποια στοιχεία π.χ. ο Χαρίτος εμφανίζεται να κατοικεί στην οδό Φυλής και όχι στην οδό Αριστοκλέους, ενώ διαφορές έχουν οι ρόλοι των συγγενών της Αδριανής στο νησί).
Για να μεταφερθεί το αφηγηματικό ύφος του πρώτου προσώπου που υπάρχει στα μυθιστορήματα του Πέτρου Μάρκαρη, η σειρά αρχίζει από το τέλος. Συγκεκριμένα, ο αστυνόμος Χαρίτος, νοσηλευόμενος στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο μετά από τον πυροβολισμό που δέχεται από άγνωστο, αφηγείται στο γιατρό του, Φάνη Ουζουνίδη (που στο μεταξύ έχει συνάψει δεσμό με την κόρη του Χαρίτου, την Κατερίνα, που εκπονεί τη διδακτορική διατριβή της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) την ιστορία που οδήγησε στον πυροβολισμό του. Στα μέσα της ιστορίας, ένας άλλος ασθενής μοιράζεται τον ίδιο θάλαμο με το Χαρίτο (τον υποδύεται ο Μάρκος Λεζές) και συμμετέχει κι αυτός στην εξιστόρηση των γεγονότων.
Το καστ της σειράς επέλεξε τους γνωστούς ηθοποιούς για τον Κώστα Χαρίτο και την Αδριανή (όπως και στο Νυχτερινό Δελτίο, πάλι τους ερμηνεύουν ο Μηνάς Χατζησάββας και η Σοφία Σεϊρλή), καθώς επίσης και για το ζεύγος Κούστα. Υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στους υπόλοιπους ρόλους, σε σχέση με το Νυχτερινό Δελτίο: ο Ταξίαρχος Νικόλαος Γκίκας (και όχι Αριστείδης Γκίκας, όπως στη σειρά) ερμηνεύεται από τον Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, αντί του Χρήστου Βαλαβανίδη, τον υπαστυνόμο Σωτήρη Βλασσόπουλο ερμηνεύει ο Γιώργος Σουξές αντί του Γιώργου Γιαννόπουλου, η Μαρία Λεκάκη ως αστυφύλακας Κούλα Καλαφάτη έδωσε τη θέση της στη Γεωργία Τσαγκαράκη, ενώ εδώ το δημοσιογράφο Μένη Σωτηρόπουλο δεν υποδύθηκε ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές δράσης Κατηγορία:Ελληνικές αστυνομικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Στασινός της Άκοβας
Ο προύχοντας Στασινός ήταν ένας από τους επιφανέστερους και πλουσιότερους κατοίκους της Αρκαδίας του 17ου αιώνα με μεγάλη πολιτική ισχύ. Κατά την παράδοση η καταγωγή του ήταν από τους δεσπότες Παλαιολόγους, μάλιστα το όνομα αυτό χρησιμοποιούσε η οικογένεια ως βαπτιστικό. Αναδείχθηκε σε υπολογίσιμο προύχοντα της Άκοβας κατά τα πρώτα έτη της Ενετοκρατίας της Πελοποννήσου (1685-1715) όπου κι έλαβε το αξίωμα του συνδίκου, με το οποίο έγινε γνωστός και ως "Σύντυχος". Το όνομα αυτό έφεραν και οι απόγονοί του οι οποίοι χρίζονταν ως "μοραγιάνηδες" (αγιάνηδες του Μορέως), ακόμη και μετά την απομάκρυνση των Ενετών και την εγκατάσταση των Τούρκων.
Παντρεύτηκε την Κανέλλα Λαμπαρδοπούλου, κόρη ενός από τους πλέον έξοχους προκρίτους της Δημητσάνας του 17ου αιώνα, του Φιλόσοφου Λαμπαρδόπουλου, άνδρα πλουσιότατου και εξαιρετικής υπόληψης μεταξύ των συμπολιτών του. Με τον γάμο αυτόν και την σύνδεση των δυο επιφανών οικογενειών Στασινού-Λαμπαρδόπουλου δημιουργήθηκε ο άξονας συμμαχίας μεταξύ Δημητσάνας-Άκοβας με σπουδαία πολιτική σημασία ο οποίος διατηρήθηκε μακροχρόνια. Μετά τον γάμο ονομάζεται επισήμως πλέον "Στασινός Άκοβας, γαμπρός Φιλοσόφου" και διαθέτη μεγάλη περιουσία καθώς και γαίες στον λεγόμενο "κάμπο της Καρκαλούς", στον άξονα Δημητσάνας-Λαγκαδίων-Άκοβας.
Ο Στασινός με την Κανέλλα απέκτησαν τέσσερις κόρες (Χρυσάφη, Ευγενία, Βενετίτζα, Βελιότα) και τρεις γιους (Παναγιωτάκης, Γιαννάκης, Ασημάκης). Διάδοχος του τίτλου του Συντύχου υπήρξε ο Ασημάκης. Απέκτησε δυο κόρες οι οποίες παντρεύτηκαν δυο επιφανείς γόνους οικογενειών από την Δημητσάνα. Η νεότερη παντρεύτηκε τον Θεοφίλη από την Δημητσάνα οι οποίοι απέκτησαν γιο, τον Αναστάσιο, μετέπειτα Μητροπολίτη Ανανία Θεοφίλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τάσος Γριτσόπουλος, 1954, "Ο Στασινός της Άκοβας και η οικογένεια Λαμπαρδοπούλου της Δημητσάνης", σελ. 27-30 ,
Κατηγορία:Σφετεριστές του ονόματος των Παλαιολόγων
Γιάννης Σταύρου
Ο Γιάννης Σταύρου (Θεσσαλονίκη, 21 Ιουνίου 1948) είναι σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος.
Σπούδασε αρχικά στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο Εργαστήριο Γλυπτικής του Γιάννη Παππά, πριν στραφεί ολοκληρωτικά προς τη ζωγραφική.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και έχει οργανώσει πάνω από τριάντα ατομικές. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Καλλιτεχνική πορεία
Η καταγωγή του από ναυτική οικογένεια της Χίου αλλά και τα παιδικά-εφηβικά του χρόνια στο κέντρο της κοσμοπολίτικης Θεσσαλονίκης των δεκαετιών του '50 – '60 επηρέασαν σημαντικά τη φυσιογνωμία του. Το αστικό, βιομηχανικό τοπίο, οι πολιτείες που βλέπουν τη θάλασσα, τα καράβια αποτελούν βασική του θεματολογία. Όμως δύσκολα μπορεί να χαρακτηρισθεί τοπιογράφος ή θαλασσογράφος με την κλασική έννοια. Η θάλασσα αποτελεί αφορμή για χρώμα, ενώ οι όγκοι των καραβιών του δηλώνουν περισσότερο  ένα νόημα-μύθο παρά συγκεκριμένα καράβια. Το ίδιο ισχύει και για τις πολιτείες του.
Η καλλιτεχνική του πορεία χαρακτηρίζεται από μια όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση από την εικονικότητα. Αν η παλιότερη του δουλειά ήταν προσηλωμένη σε μια μορφή «σύγχρονου ακαδημαϊσμού», η τελευταία του τείνει προς την αφαίρεση χωρίς να χάνεται εντελώς η εικονικότητα. Το αυστηρό σχέδιο υποκαθίσταται από το χρώμα, και δύο αντίθετες φαινομενικά τάσεις συνυπάρχουν: ενώ η φόρμα γίνεται όλο και πιο αφαιρετική, η τεχνική κατευθύνεται στους πιο κλασικά παραδοσιακούς τρόπους της χρήσης του λαδιού (ελαιοχρώματος). Τα έργα του έχουν αλλεπάλληλες χρωματικές  επιστρώσεις και είναι γυαλιστερά — γεγονός που τονίζει την πλούσια υφή του ελαιοχρώματος. Σταδιακά η ζωγραφική του τείνει περισσότερο στην αναζήτηση του χρώματος και της φόρμας και λιγότερο στο ίδιο το θέμα.
Κριτική του έργου του
right|thumb|300px|Γιάννης Σταύρου, Παροπλισμένα (2005). Λάδι σε καμβά, 30 εκ. x 40 εκ. Για τον ζωγράφο Γιάννη Σταύρου, ο Μάνος Στεφανίδης, ιστορικός Τέχνης και καθηγητής στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, έγραψε το 2006:
«Οι συνθέσεις του [Γιάννη Σταύρου] στηρίζονται σε δύο άκρα αντίθετα: τρυφερότητα και ρωμαλέος ρυθμός, αίσθηση της λεπτομέρειας και γνώση του όλου, συναισθηματική φυγή σε χαρισάμενες εικόνες που θα 'λεγε κι ο Κοσμάς Πολίτης και έγνοια για τη φόρμα, για τη λιτή όσο και στιβαρή παρουσίαση της. Οι πίνακες του είτε μνημειώνουν χώρους που ήδη αγάπησε, είτε επινοούν καινούργιες θάλασσες για νέα ταξίδια. Αλλού το πλαστικό στοιχείο χτίζει με αφαιρετικές διαδικασίες, κι αλλού ένα μικροφώς, μια πινελιά-καταλύτης αποκαλύπτει ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Είναι τότε που τα βαριά μπλε ηλεκτρίζονται από πορτοκαλείς ιριδισμούς και τα κόκκινα δεν αφήνουν ποτέ ασυντρόφευτα τα μαύρα ή τα βαθειά πράσινα. Έτσι είναι∙ το ηδύ πρέπει να προκύπτει απ' το πικρό και τούμπαλιν.»
«Ο Γιάννης Σταύρου, είναι ο ζωγράφος της μεταφυσικής υφής της πόλης. Καθώς αυτός ανήκει στην τυχερή γενιά που βίωσε τα σπαράγματα των ελληνικών αστικών κέντρων και ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης, μας οδηγεί με σιγουριά στον εικαστικό μύθο των παιδικών μας χρόνων: Στον απύθμενο θύλακα του λιμανιού του Θερμαϊκού, όπου μέσα από την υγρή ομίχλη της χαραυγής φιγουράρουν ξεμοναχιασμένοι οι στιβαροί όγκοι των σιδερένιων καραβιών.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Παουλίστα Φουτεμπόλ Κλούμπε
Η Παουλίστα Φουτεμπόλ Κλούμπε είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 17 Μαΐου 1909. Έδρα της ομάδας είναι το Jayme Cintra, χωρητικότητας 15000 θεατών. Συμμετέχει στο Campeonato Brasileiro Série D.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Παουλίστα Φουτεμπόλ Κλούμπε
Ερρίκος Ζ΄ της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φρειδερίκου κόμη του Μόζελγκαου και της συζύγου του, που είχε μάλλον το όνομα Ερμεντρούντε κόμισσα του Γκλάιμπερκ.
Ο θείος του Ερρίκος ήταν Α΄ κόμης του Λουξεμβούργου και Ε΄ δούκας της Βαυαρίας. Το 1026 τον διαδέχθηκε ως Β΄ κόμης του Λουξεμβούργου και επίτροπος (advocat) των αββαείων Σαιν-Μαξιμίν στο Τρηρ και Σαιν-Βίλιμπρορτ στο Έχτερναχ. Το δουκάτο της Βαυαρίας ο Κορράδος Β΄ των Σαλίων της Γερμανίας το έδωσε στον δικό του γιο Ερρίκο Γ΄, που όταν έγινε βασιλιάς της Γερμανίας το έδωσε το 1042 στον Ερρίκο: έγινε ο Ερρίκος Ζ΄ δούκας της Βαυαρίας. Αυτό έγινε διότι ο Σάμουελ Άμπα της Ουγγαρίας έκανε επιδρομές στο δουκάτο και η Βαυαρία είχε ανάγκη μόνιμου στρατιωτικού διοικητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αρντέν
Κουφόβουνο Έβρου
Το Κουφόβουνο είναι πεδινό χωριό που βρίσκεται στην περιφερειακή ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 70 μέτρα. Το χωριό ανήκει στα 13 χωριά των Μάρηδων.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Κουφόβουνο βρίσκεται σε χαμηλό λόφο κοντά στις νότιες όχθες του ποταμού Ερυθροπόταμου λίγο πριν αυτός καταλήξει στον Έβρο και σε απόσταση 4,5 χλμ. δυτικά του Διδυμότειχου. Αξιοθέατο της περιοχής θεωρείται το σπήλαιο Βούβα στην ομώνυμη τοποθεσία προς την κατεύθυνση για Διδυμότειχο. Το έδαφός του σκεπάζεται από παχύ στρώμα ΄΄γουανό΄΄, που οφείλεται στον πολύ μεγάλο αριθμό των νυχτερίδων που διαβιούν σε αυτό. Έχει βρεθεί προϊστορική κεραμική και από το 1979 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Όλη η κοιλάδα Ασβεστάδων - Κουφόβουνου - Βρυσικών μαζί με τις διπλανές καλλιεργούμενες εκτάσεις (αμπελώνες, οπωρώνες, χωράφια δημητριακών) και τη λοφώδη χώρα που καλύπτεται από βελανιδιές είναι καταφύγιο πουλιών και σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Λιοστριτσίδα (Hippolais olivetorum) και Παρδαλοκέφαλο (Lanius nubicus).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Γιαροσλάβ Β΄ του Κιέβου
Ο Γιαροσλάβ Β΄ Ιζιασλάβιτς, ρωσ. Ярослав Изяславич (απεβ. 1180) από τον Οίκος των Ρουρικιδών ήταν μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1174-75, 80), πρίγκιπας τού Τούροβ (1146), Νόβγκοροντ (1148-54) και Λουτσκ (1157-80).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και πρίγκιπα τού Τούροβ.
Όταν το 1174 δολοφονήθηκε ο Αντρέι πρίγκιπας τού Βλαντίμιρ-Σούζνταλ, οι συγγενείς τού Γιαροσλάβ Β΄ μεθόδευσαν την άνοδό του στον θρόνο τού Κιέβου. Αντιμετώπισε τον άλλο διεκδικητή Σβιατοσλάβ Γ΄ του Κιέβου, 3ο εξάδελφο τού πατέρα του, για περισσότερο από δύο έτη, ώσπου να στερεώση την εξουσία του και να γίνει ο αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας τού Κιέβου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ριτσέζα των Πρεμυσλιδών, κόρη τού Βλαδίσλαου Β΄ δούκα της Βοημίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Κανταχάρ (περιοχή)
Με το όνομα Κανταχάρ, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται ακριβώς στο νοτιοανατολικό τμήμα της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν. Η έκτασή της είναι περίπου 54.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, (κατ΄ εκτίμηση), το 1980 ήταν περίπου 715.000, ενώ το 2002 αριθμούσε περίπου τους 890.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 16 επαρχίες. . Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η παστού.
Επαρχίες
Οι 16 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Κανταχάρ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αρχαντάμπ, η Αργιστάν, η Γκοράκ, η Ζχάρη, η Κανταχάρ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Κχακρέζ ή Κακρέζ, η Μαρούφ, η Μεϊβάντ, η Μιγιάν Νασίν, η Ναΐς, η Νταμάν, η Παντζβάγη, η Ρίγκ, η Σαχ Βαλικότ ή Σαχ Βαλι-Κότ, η Σοράμπακ, και η Σπιν Μπολντάκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
By the Way (τραγούδι)
To By the Way είναι το πρώτο single από το ομώνυμο άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, By the Way. Κυκλοφόρησε στις 10 Ιουνίου του 2002. Έφτασε το #1 των charts και δημιούργησε ένα σερί 3 συνεχόμενων #1 και ήταν τότε το έκτο #1 της μπάντας. Το τραγούδι είναι από τις μεγάλες επιτυχίες της μπάντας και έχει ερμηνευθεί live πάνω από 350 φορές. To βίντεο κλιπ σκηνοθετήθηκε από τους Jonathan Dayton και Valerie Faris. Το τραγούδι συμπεριλαμβάνεται σε αυτά που εξιστορούν την ιστορία της Dani (Californication - By the Way - Dani California). Οι Rene Amesz και Peter Gelderblom έχουν δημιουργήσει ένα ρεμίξ του τραγουδιού, με όνομα "Waiting 4". To ρεμίξ αυτό κυκλοφόρησε στις 26 Νοεμβρίου του 2007.
Τραγούδια
CD single / Australia CD1
CD version 2 / Australia CD2
CD version 3
CD version 4 / UK CD single
7" single / Canada CD single
DVD single
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 2002 Κατηγορία:Singles του 2002
Μαστιχάρι Κω
thumb|250px|Άποψη του Μαστιχαρίου Το Μαστιχάρι είναι το επίνειο της Αντιμάχειας και βρίσκεται περίπου 3 χλμ. στα βόρειά της και 22 χλμ. από την πόλη της Κω. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Μαστιχάρι έχει 470 κατοίκους.Ιδρύθηκε από τον Εμμανουήλ Γκίκα το 1926 .Διαθέτει πλήθος καταλυμάτων και τουριστικών υποδομών. Λίγο έξω από το χωριό υπάρχει υδάτινο πάρκο αναψυχής (waterpark).
Πολύ κοντά στη θάλασσα βρίσκονται τα ερείπια Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής με ξεχωριστό ψηφιδωτό δάπεδο.
Καπίσα (περιοχή)
Η Καπίσα είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Μαστιχάρι Κω
Το καλοκαίρι στο Μαστιχάρι γίνεται η Γιορτή του Κρασιού (Γιορτή Καλοκαιριού), που όπως φανερώνει το όνομά της, προσφέρει άφθονο κρασί, τοπικούς μεζέδες, μουσική και χορό.
Καπίσα (περιοχή)
Βρίσκεται στο βόρειοανατολικό τμήμα της Χώρας και είναι μία από τις ιστορικότερες περιοχές του Αφγανιστάν. Η έκτασή της είναι σχετικά πολύ μικρή, περίπου 1.840 τ.χλμ, ο μικρότερος σε έκταση νομός της χώρας, και ο πληθυσμός της το 2002 αριθμούσε περίπου τους 360.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 7 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική νταρί. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Μαχμούντ Ρακί της ομώνυμης επαρχίας.
Μαστιχάρι Κω
Το λιμάνι του Μαστιχαριού συνδέει την Κω με τη γειτονική Κάλυμνο και τη Ψέριμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κω
Καπίσα (περιοχή)
Επαρχίες
Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Καπίσα, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αλασάη, η Ίσα Αβάλ Κοϊστάν, η Ίσα Ντουβούμ Κοϊστάν, που άλλοτε οι δύο τελευταίες αποτελούσαν μια επαρχία, η Κοχ Μπαντ ή Κοχμπάντ, η Μαχμούντ Ρακί όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Νιτζράμπ και η Ταγκάμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Απόλλων Καλαμαριάς (χειροσφαίριση ανδρών)
Ιστορία
Το τμήμα χειροσφαίρισης ανδρών του συλλόγου ιδρύθηκε το 1986, οπότε και εντάχθηκε στο δυναμικό της Ε.Σ.Χ.Θ.
Η κατάκτηση της 2ης θέσης στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας κατά την αγωνιστική περίοδο 2002-03 επέτρεψε στο σύλλογο να ανέλθει στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής χειροσφαίρισης. Ο σύλλογος αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική Κατηγορία μέχρι το 2008-09, οπότε και κατετάγη τελευταίος με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό του.
Το καλοκαίρι του 2009, παρά το γεγονός ότι το τμήμα είχε δηλώσει συμμετοχή στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής για την επόμενη χρονιά, ο πρόεδρος του ερασιτέχνη, Απόστολος Παπαδόπουλος, ανακοίνωσε την οριστική διάλυση του τμήματος, καθώς οικονομικές δυσχέρειες επέβαλλαν το να δοθεί προτεραιότητα στη διάσωση άλλων τμημάτων και κυρίως του ποδοσφαιρικού.
Βιβλιογραφία
Χειροσφαιριση Απολλων Καλαμαριας
Ματέια Νενάντοβιτς
Ο Ματέια Νενάντοβιτς (σερβικά: Матија Ненадовић) (Μπρανκοβίνα, 26 Φεβρουαρίου 1777 - Βάλιεβο, 11 Δεκεμβρίου 1854). Ήταν ιερέας και αγωνιστής της σερβικής ανεξαρτησίας, ο πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας και διπλωμάτης.
Γεννήθηκε στην Μπρακοβίνα της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος του πρίγκιπα Αλέξα Νενάντοβιτς. Έγραψε τα απομνημονεύματα του στη σερβική γλώσσα.
Ήταν από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής εξέγερσης στο Βάλιεβο (1804 -1813). Ταξίδεψε στη Ρωσία για βοήθεια στην εξέγερση και κατ 'επανάληψη ταξίδεψε στην Αυστρία για να προμηθευτεί όπλα και πυρομαχικά. Ηγέτης στρατιωτικού σώματος απελευθέρωσε το Βάλιεβο και το Σάμπατς το 1804, το Κράλιεβο και το Ούζιτσε το 1805. Το 1805 ίδρυσε το Διοικητικό συμβούλιο των Σέρβων κι έκανε την πρώτη του συνεδρίαση στο μοναστήρι Βολιάβτσα όπου όρισε τον Νενάντοβιτς πρόεδρο του ουσιαστικά πρώτο πρωθυπουργό. Από το 1805 μέχρι το 1807 ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας, όσων εδαφών είχαν απελευθερωθεί, καθώς και από το 1807 μέχρι το 1811.
Μετά την πτώση της Σερβίας την περίοδο 1814-1815 μετακόμισε στην Αυστρία όπου προσπάθησε να πείσει τις μεγάλες δυνάμεις για τη βοήθεια τους στην εκ νέου απελευθέρωση της Σερβίας. Μετά το ξέσπασμα της δεύτερης Σερβικής επανάστασης γύρισε στη Σερβία και στο Βάλιεβο όπου ασχολήθηκε με την πολιτική. Λόγω των διαφωνιών με τον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς αποσύρθηκε το 1832, το 1840 εγκατάλειψε τη Σερβία λόγω διαφωνίας με τον πρίγκιπα Μιχαΐλο Ομπρένοβιτς γιο του Μίλος. Μετά την άφιξη του Αλέξανδρου Καρατζόρτζεβιτς πρίγκιπα της Σερβίας το 1842 επέστρεψε και αναμίχθηκε εκ νέου με την πολιτική έως το 1852 που αποσύρθηκε οριστικά. Πέθανε στο Βάλιεβο στις 11 Δεκεμβρίου 1854 (Στις 29 Νοεμβρίου το 1854 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο).
Έγραψε ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του, «Απομνημονεύματα», που εκτός από τις λογοτεχνική του αξία αποτελεί ένα πολύτιμο έγγραφο της σερβικής ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Σέρβοι κληρικοί Κατηγορία:Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων
Πόσο χαρούμενος είναι αυτός που αποκαλείται Τούρκος
Το Ne mutlu Türküm diyene! (ελληνικά: Πόσο χαρούμενος είναι αυτός που αποκαλείται Τούρκος!) είναι σύνθημα της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ χρησιμοποίησε αυτή τη φράση στην ομιλία του για την 10η επέτειο της Δημοκρατίας της Τουρκίας, για πρώτη φορά στις 29 Οκτωβρίου 1933 (Ημέρα Δημοκρατίας). Το 1972, το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας της Δημοκρατίας της Τουρκίας εισήγαγε αυτή τη φράση στο φοιτητικό όρκο. Ωστόσο αυτή η ενέργεια ακυρώθηκε από την κυβέρνηση του AKP το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ Κατηγορία:Τουρκικός εθνικισμός
Πίστη
thumb|right|250px|"Θρίαμβος της πίστης κατά της ειδωλολατρίας": Άγαλμα στην καθολική εκκλησία Gesù της Ρώμης που εννοεί ως «πίστη» τη Χριστιανική. Κάθε πίστη έχει τη δική της αλήθεια και στο έργο αυτό απεικονίζεται ο εορτασμός της διαφυγής των πιστών από το δυναμικό του συνόλου αληθειών της παλαιάς πίστης σε εκείνο της νέας.
Πίστη είναι η αποδοχή ενός ισχυρισμού, γεγονότος ή δυνατότητας, ανεξάρτητα αν μπορεί να δικαιολογηθεί ή όχι. Η ομαδική ή κοινή πίστη είναι οι κοινές πεποιθήσεις που μοιράζεται μια ομάδα πιστών ή ένα ευρύτερο σύνολο από πιστούς, που ακολουθούν για παράδειγμα μια θρησκεία.
Χρήση του όρου
Ο όρος πίστη χρησιμοποιείται για να περιγράψει:
Θρησκεία και φιλοσοφία
Στα πλαίσια της θρησκείας, η έννοια της πίστης ταυτίζεται με τη βεβαιότητα της ύπαρξης ενός ανώτερου όντος, του Θεού. Αν και η πίστη αυτή προέρχεται από τον χώρο του υπερφυσικού, διάφοροι φιλόσοφοι επιχείρησαν κατά καιρούς να αποδείξουν την ύπαρξη του υπέρτατου όντος.
Η απόδειξη αυτή για να θεωρηθεί γνωστικά έγκυρη θα πρέπει να προέρχεται είτε από τη λογική, είτε από την εμπειρία. Επειδή όμως η εμπειρία δεν μπορεί να εφοδιάσει τον φιλόσοφο με αποδεικτικά επιχειρήματα δεδομένου ότι κανείς ποτέ δεν συνάντησε τον Θεό στην καθημερινή ζωή, πολλοί ήταν οι φιλόσοφοι εκείνοι που προσπάθησαν να αποδείξουν την ύπαρξη του Θεού με λογικά επιχειρήματα.
Έτσι προέκυψε η διατύπωση της οντολογικής, της κοσμολογικής και της τελεολογικής απόδειξης, καθώς και της προκαθορισμένης αρμονίας του Γερμανού φιλόσοφου Λάιμπνιτς. Όμως όπως ισχυρίστηκε αργότερα ο Καντ (στο έργο του «Κριτική του καθαρού λόγου»), κανένα από τα επιχειρήματα αυτά δεν είναι άτρωτο στην κριτική. Αυτό σημαίνει ότι η ύπαρξη του Θεού δεν μπορεί να αποδειχθεί ούτε με την εμπειρία, ούτε με τη λογική, συνεπώς η θρησκεία θα πρέπει από αλλού να αντλήσει τη βεβαιότητα για την ύπαρξη του Θεού.
Η πηγή αυτή είναι η διαίσθηση ή η ενόραση, η οποία βεβαιώνει για την ύπαρξη του Θεού, χωρίς όμως να παρέχει έγκυρα γνωστικά στοιχεία που να μπορούν να ελεχθούν από την εμπειρία ή τη λογική. Άρα, η ύπαρξη του Θεού βεβαιώνεται αποκλειστικά και μόνο από την πίστη.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Αρετή Κατηγορία:Θρησκευτική πίστη και δόγμα Πιστη
Πετρελαϊκή κρίση του 1973
Με τις ενέργειες των αραβικών χωρών να θεωρούνται ως έναρξη πετρελαϊκού εμπάργκο και τη μακροπρόθεσμη πιθανότητα υψηλών τιμών πετρελαίου, διακοπής του ανεφοδιασμού και ύφεσης, δημιουργήθηκε ένα ισχυρό ρήγμα εντός του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες και η Ιαπωνία προσπάθησαν να απαγκιστρωθούν από την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Οι αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες εξήρτησαν το τέλος του εμπάργκο με επιτυχείς προσπάθειες των ΗΠΑ να φέρουν ειρήνη στη Μέση Ανατολή, γεγονός που περιέπλεξε την κατάσταση. Για την αντιμετώπιση αυτών των εξελίξεων, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ρίτσαρντ Νίξον ξεκίνησε παράλληλες διαπραγματεύσεις με τις αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες για τον τερματισμό του εμπάργκο και με την Αίγυπτο, τη Συρία, το Ισραήλ για να οργανώσουν μια ισραηλινή οπισθοχώρηση από το Σινά και τα Υψίπεδα του Γκολάν. Μέχρι την 18η Ιανουαρίου 1974, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσσινγκερ είχε διαπραγματευθεί την αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από μέρη του Σινά. Η υπόσχεση για διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας ήταν αρκετή για να πείσει τις αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες να άρουν το εμπάργκο Μάρτιο του 1974.
Ανεξάρτητα από αυτό, τα μέλη OAPEC συμφώνησαν να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους πάνω στον παγκόσμιο μηχανισμό καθορισμού των τιμών του πετρελαίου για να σταθεροποιήσουν τα πραγματικά τους έσοδα μέσω της αύξησης των διεθνών τιμών του πετρελαίου, μετά την πρόσφατη τότε αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τις μεγάλες δυτικές εταιρείες πετρελαίου.
Το εμπάργκο συνέπεσε με την παγκόσμια αύξηση της κατανάλωσης πετρελαίου από τις βιομηχανικές χώρες στις οποίες απευθύνεται ο OAPEC και ειδικότερα την απότομη αύξηση των εισαγωγών πετρελαίου από τη μεγαλύτερη χώρα κατανάλωσης πετρελαίου στον κόσμο, τις ΗΠΑ. Στον απόηχο της κρίσης, οι χώρες-στόχοι ξεκίνησαν την εφαρμογή μιας πληθώρας νέων και, ως επί το πλείστον, πάγιων πολιτικών για τη συγκράτηση της περαιτέρω εξάρτησής τους. Το «σοκ των τιμών του πετρελαίου» του 1973, μαζί με το κραχ του χρηματιστηρίου το 1973-1974, έχουν θεωρηθεί ως το πρώτο γεγονός μετά το Κραχ του 1923 που είχε μόνιμο οικονομικό αποτέλεσμα.
Κορύφωση παραγωγής πετρελαίου των Ηνωμένων Πολιτειών
Το 1970 οι ΗΠΑ πέρασαν την κορύφωσή τους στην παραγωγή πετρελαίου (peak oil) και αυτό θεωρείται από κάποιους ως ο κύριος λόγος για την πρώτη πετρελαϊκή κρίση. Μετά από αυτό, ο Νίξον ανέθεσε στον James Nixon Akins, πρέσβη των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία, τη σύνταξη έκθεσης σχετικά με την πετρελαϊκή παραγωγική δυνατότητα των ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα, μολονότι δεν δημοσιεύθηκαν στον Τύπο, ήταν ανησυχητικά: δεν υπήρχε ουδεμία πλεονάζουσα παραγωγική δυνατότητα και η παραγωγή θα μπορούσε μόνο να μειωθεί.
Ίδρυση του ΟΠΕΚ
Ο Οργανισμός των Πετρελαιοπαραγωγών Κρατών(ΟΠΕΚ), ο οποίος τότε συμπεριελάμβανε 12 χώρες, ανάμεσα σ’ αυτές το Ιράν, επτά αραβικές χώρες (Ιράκ, Κουβέιτ, Λιβύη, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), καθώς και τη Βενεζουέλα, την Ινδονησία, τη Νιγηρία, και το Εκουαδόρ, είχε σχηματιστεί σε μια διάσκεψη στη Βαγδάτη στις 14 Σεπτεμβρίου 1960. Ο ΟΠΕΚ οργανώθηκε για να αντισταθεί στις πιέσεις από τις «Επτά Αδελφές» (τις επτά μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες, ως επί το πλείστον ανήκουσες σε Αμερικανούς, Βρετανούς και Ολλανδούς υπηκόους) για τη μείωση των τιμών του πετρελαίου και τις πληρωμές προς τις χώρες παραγωγής. Αρχικά ο ΟΠΕΚ λειτουργούσε ως μια άτυπη μονάδα διαπραγμάτευσης για την πώληση του πετρελαίου από τις πλούσιες σε πόρους χώρες του Τρίτου Κόσμου. Ο ΟΠΕΚ περιοριζόταν στο να εξασφαλίζει μεγαλύτερο μερίδιο από τα κέρδη των δυτικών εταιρειών πετρελαίου και μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στα επίπεδα παραγωγής των μελών του. Ως αποτέλεσμα αυτού και άλλων γεγονότων στις αρχές της δεκαετίας του 1970, άρχισε να αποκτά και να μεταχειρίζεται σημαντική οικονομική και πολιτική δύναμη. Οι μεγάλοι δυτικοί πετρελαϊκοί όμιλοι, καθώς και οι εισαγωγές χώρες, ξαφνικά αντιμετώπισαν ένα ενιαίο μπλοκ εξαγωγέων.
Τέλος του Bretton Woods
Στις 15 Αυγούστου 1971 οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρθηκαν μονομερώς από τη Συμφωνία του Bretton Woods, αποτραβώντας τις ΗΠΑ από τον κανόνα του χρυσού (σύμφωνα με τον οποίο μόνο η αξία του αμερικανικού δολαρίου ήταν συνδεδεμένη με την τιμή του χρυσού και η αξία όλων των άλλων νομισμάτων ήταν συνδεδεμένη με το δολάριο των ΗΠΑ), επιτρέποντας έτσι στο δολάριο να «επιπλέει». Λίγο αργότερα ακολούθησε η Βρετανία, «επιπλέοντας» τη λίρα στερλίνα. Οι βιομηχανικές χώρες ακολούθησαν με τα αντίστοιχα νομισμάτά τους. Εν αναμονή της διακύμανσης των νομισμάτων, καθώς σταθεροποιούνταν το ένα σε σχέση με το άλλο, οι βιομηχανικές χώρες αύξησαν επίσης τα αποθεματικά τους (τυπώνοντας χρήμα), σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από ό,τι ποτέ πριν. Το αποτέλεσμα ήταν η υποτίμηση της αξίας του αμερικανικού δολαρίου, καθώς και άλλων νομισμάτων του κόσμου. Επειδή το πετρέλαιο τιμολογούνταν σε δολάρια, αυτό σήμαινε ότι οι παραγωγοί πετρελαίου λάμβαναν λιγότερο πραγματικό εισόδημα για την ίδια τιμή. Το καρτέλ του ΟΠΕΚ εξέδωσε ένα κοινό ανακοινωθέν με το οποίο δήλωνε ότι, από τότε και στο εξής, θα τιμολογούσε το βαρέλι πετρελαίου έναντι χρυσού.
Αυτό οδήγησε στο φαινόμενο που έμεινε γνωστό ως «Σοκ του Πετρελαίου» («Shock Oil»), στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Στα χρόνια μετά το 1971, ο ΟΠΕΚ άργησε να αναπροσαρμόζει τις τιμές ώστε να αντικατοπτρίζουν αυτή την υποτίμηση. Από το 1947 έως το 1967 η τιμή του πετρελαίου σε δολάρια ΗΠΑ είχε αυξηθεί κατά λιγότερο από δύο τοις εκατό ετησίως. Μέχρι το σοκ του πετρελαίου, η τιμή παρέμεινε σχετικά σταθερή σε σχέση με άλλα νομίσματα και εμπορεύματα, αλλά ξαφνικά έγινε εξαιρετικά ασταθής. Οι υπουργοί του ΟΠΕΚ δεν είχαν αναπτύξει τους θεσμικούς μηχανισμούς για να ενημερώνουν τις τιμές αρκετά γρήγορα ώστε να συμβαδίζουν με τις μεταβαλλόμενες συνθήκες της αγοράς και, εξαιτίας αυτού, τα πραγματικά τους έσοδα υστερούσαν για πολλά χρόνια. Οι σημαντικές αυξήσεις των τιμών των ετών 1973-1974 σε μεγάλο βαθμό υπερκάλυψαν τη διαφορά στα έσοδά τους σε επίπεδα Bretton Woods, σε σχέση με άλλα εμπορεύματα όπως ο χρυσός.
Ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ
Στις 6 Οκτωβρίου 1973 η Συρία και η Αίγυπτος εξαπέλυσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση εναντίον του Ισραήλ. Αυτός ο νέος γύρος στην αραβοισραηλινή σύγκρουση πυροδότησε μια ήδη εκκολαπτομενη κρίση, αυξάνοντας την τιμή του πετρελαίου. Η Δύση δεν μπορούσε να συνεχίσει να αυξάνει την κατανάλωση ενέργειας 5% ετησίως ενώ ταυτοχρόνως αγόραζε πετρέλαιο σε χαμηλές τιμές και πουλούσε στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του αναπτυσσόμενου Τρίτου Κόσμου αγαθά σε πληθωριστικές τιμές. Αυτό τονίστηκε από τον Σάχη του Ιράν, του οποίου η χώρα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εξαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο και στενός σύμμαχος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή εκείνη τη χρονική περίοδο. «Φυσικά, [η παγκόσμια τιμή του πετρελαίου] πρόκειται να αυξηθεί», δήλωσε ο Σάχης στους New York Times το 1973. ''«Σίγουρα! Και πώς... Εσείς [οι δυτικές χώρες] αυξήσατε την τιμή του σιταριού που μας πουλάτε κατά 300%, το ίδιο και για τη ζάχαρη και το τσιμέντο... Αγοράζετε το αργό πετρέλαιό μας και μας το πουλάτε πίσω, επεξεργασμένο ως πετροχημικά, εκατό φορές πάνω από την τιμή που έχετε πληρώσει σε εμάς... είναι δίκαιο, από τώρα και στο εξής, να πρέπει να πληρώνετε περισσότερα για το πετρέλαιο. Ας πούμε δέκα φορές περισσότερα.»''
Στις 12 Οκτωβρίου 1973, ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον εξουσιοδότησε την επιχείρηση Nickel Grass, μια μη απόρρητη στρατηγική αερομεταφορά οπλισμού και εφοδίων στο Ισραήλ, αφού η Σοβιετική Ένωση είχε αρχίσει να στέλνει όπλα στη Συρία και την Αίγυπτο.
Αραβικό εμπάργκο πετρελαίου
Στις 16 Οκτωβρίου 1973 ο ΟΠΕΚ ανακοίνωσε την απόφαση να αυξήσει τις ονομαστικές τιμές του πετρελαίου κατά 70%, σε 5,11 δολάρια το βαρέλι. Την επόμενη ημέρα, οι υπουργοί πετρελαίου συμφώνησαν στο εμπάργκο, σε μείωση της παραγωγής κατά πέντε τοις εκατό κάτω από το αποτέλεσμα του Σεπτεμβρίου και τη περαιτέρω μείωση της παραγωγής σε βήματα του 5% μέχρι να ικανοποιηθούν οι οικονομικοί και πολιτικοί στόχοι τους. Στις 19 Οκτωβρίου ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον ζήτησε από το Κογκρέσο να χορηγήσει 2.200.000.000 δολάρια σε επείγουσα βοήθεια προς το Ισραήλ, εκ των οποίων 1,5 δις. δολάρια σε οριστική παραχώρηση. Ο Τζορτζ Λεντσόφσκι (George Lenczowski), διπλωμάτης και διακεκριμένος καθηγητής πολιτικών επιστημών, σημειώνει ότι «οι στρατιωτικές προμήθειες δεν εξάντλησαν την προθυμία του Νίξον να αποτρέψει την κατάρρευση του Ισραήλ... Αυτή η απόφαση [για το ποσό των 2.200.000.000 δολαρίων] προκάλεσε μια συλλογική απάντηση του ΟΠΕΚ». Η Λιβύη ανακοίνωσε αμέσως ότι θα επιβάλει εμπάργκο σε όλες τις αποστολές πετρελαίου προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Σαουδική Αραβία και τα άλλα αραβικά πετρελαιοπαραγωγά κράτη γρήγορα ακολούθησαν το παράδειγμά της, επιβάλλοντας εμπάργκο στις 20 Οκτωβρίου 1973. Κατά τη συνάντησή τους στο Κουβέιτ οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του ΟΠΕΚ διακήρυξαν εμπάργκο πετρελαίου με προβλέψεις για περιορισμούς στις εξαγωγές πετρελαίου σε διάφορες χώρες-καταναλωτές και συνολικό εμπάργκο στις παραδόσεις πετρελαίου προς στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως «κύρια εχθρική χώρα». Το εμπάργκο έτσι επεκτάθηκε ποικιλοτρόπως προς τη Δυτική Ευρώπη και την Ιαπωνία.
Επιβλήθηκαν επίσης αυξήσεις στις τιμές. Καθώς η βραχυπρόθεσμη ζήτηση πετρελαίου είναι ανελαστική, η ζήτηση δεν μειώνεται πολύ όταν αυξάνεται η τιμή. Έτσι, οι τιμές του πετρελαίου έπρεπε να αυξηθούν ραγδαία για να προσαρμοστεί η ζήτηση στα νέα, χαμηλότερα επίπεδα προσφοράς. Οι αγορές πετρελαίου, προβλέποντας αυτό το δεδομένο, οδηγήθηκαν σε άμεση και σημαντική αύξηση των τιμών, από 3 έως 12 δολάρια το βαρέλι. Το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα, το οποίο ήταν ήδη υπό πίεση από την κατάρρευση της συμφωνίας του Bretton Woods, τέθηκε σε πορεία ύφεσης και υψηλού πληθωρισμού που συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, με τις τιμές του πετρελαίου να αυξάνονται διαρκώς μέχρι το 1986.
Μακροπρόθεσμα, το εμπάργκο πετρελαίου άλλαξε τη φύση της πολιτικής της Δύσης, προς την κατεύθυνση της αύξησης της εξερεύνησης, της συντηρητικής στάσης απέναντι στην κατανάλωση ενέργειας και των πιο περιοριστικών νομισματικών πολιτικών για την καλύτερη καταπολέμηση του πληθωρισμού.
Άμεσες οικονομικές επιπτώσεις
Οι επιπτώσεις του εμπάργκο ήταν άμεσες. Ο ΟΠΕΚ ανάγκασε τις εταιρείες πετρελαίου να αυξήσουν δραστικά τις πληρωμές. Η τιμή του πετρελαίου τετραπλασιάστηκε μέχρι το 1974 σε περίπου $12 το βαρέλι (75 $/m3).
Αυτή η αύξηση στην τιμή του πετρελαίου είχε δραματική επίδραση στην χώρες που εξήγαγαν πετρέλαιο, καθώς οι χώρες της Μέσης Ανατολής, οι οποίες κυριαρχούνταν για καιρό από τις βιομηχανικές δυνάμεις, φάνηκε ότι απέκτησαν τον έλεγχο ενός αγαθού ζωτικής σημασίας. Η παραδοσιακή ροή των κεφαλαίων αντιστράφηκε καθώς οι εξαγωγείς πετρελαίου συσσώρευσαν τεράστιο πλούτο. Μερικά από τα έσοδα διανεμήθηκαν με τη μορφή της ενίσχυσης σε άλλες υπανάπτυκτες χώρες των οποίων οι οικονομίες είχαν εγκλωβιστεί μεταξύ των νέων υψηλότερων τιμών του πετρελαίου και των χαμηλότερων τιμών των δικών τους εξαγόμενων προϊόντων και πρώτων υλών εν μέσω συρρίκνωσης της ζήτησης για τα προϊόντα τους από τη Δύση. Πολλά απορροφήθηκαν σε μαζικές αγορές όπλων που επιδείνωσαν τις πολιτικές εντάσεις, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή.
Λούκας φαν Φάλκενμπορχ
Βιογραφία
Ο φαν Φάλκενμπορχ γεννήθηκε στο Λέουβεν. Ο βιογράφος του 17ου αιώνα Κάρελ φαν Μάντερ ανέφερε ότι ο φαν Φάλκενμπορχ έμαθε να ζωγραφίζει τοπία στο Μέχελεν, που τότε ήταν γνωστό ως κέντρο ζωγραφικής, ιδιαίτερα τοπίων, με ελαιοχρώματα ή υδροχρώματα. .  Κατά τη διάρκεια του Beeldenstorm (εικονοκλασίας) του 1566 εγκατέλειψε την Αμβέρσα μαζί με τον αδελφό (ή ανεψιό) του Μάρτεν φαν Φάλκενμπορχ και ταξίδεψαν από το Λούικ ως το Άαχεν μέσω του ποταμού Μεύση ζωγραφίζοντας απόψεις της κοιλάδας. . Όταν ο Γουλιέλμος ο Σιωπηλός εξεγέρθηκε κατά της ισπανικής κυριαρχίας, επέστρεψαν στη Φλάνδρα. Εκεί μπόρεσαν να δημιουργήσουν ευπώλητα έργα. . Ο φαν Μάντερ αναγράφει ότι πάτρονας του Λούκας έγινε ο αυτοκράτορας Ματθίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας λόγω της ικανότητάς του ως προσωπογράφου και ταξίδεψε μαζί του στον ποταμό Δούναβη ως το Λιντς.
Πετρελαϊκή κρίση του 1973
Άμεσες οικονομικές επιπτώσεις
Αυτός ο έλεγχος ενός ζωτικού αγαθού έγινε γνωστός ως το «όπλο του πετρελαίου», το οποίο ήρθε με τη μορφή εμπάργκο και περικοπών στην παραγωγή πετρελαίου από τα αραβικά κράτη σε επιλεγμένες κυβερνήσεις βιομηχανικών κρατών, ώστε να πιέσουν το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του τέταρτου αραβοισραηλινού πολέμου, τον Οκτώβριο του 1973. Στις στοχευμένες χώρες περιλαμβάνονταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μεγάλη Βρετανία, ο Καναδάς, η Ιαπωνία, και η Ολλανδία. Σε μια εκ των υστέρων εξέταση του ζητήματος, ο σκοπός του εμπάργκο, όπως αυτό έγινε αντιληπτό από τις κυβερνήσεις των χωρών που στοχοποιήθηκαν, ήταν να επηρεάσει την εξωτερική πολιτική τους σχετικά με το Ισραήλ, προς την κατεύθυνση μιας πιο φιλο-αραβικής θέσης, απειλώντας με διακοπή των εξαγωγών αραβικού πετρελαίου, και ότι, μετά την τροποποίηση των πολιτικών τους, τα αραβικά κράτη θα αντοποκρίνονταν επιτρέποντας την αγορά περισσότερου πετρελαίου.
Λούκας φαν Φάλκενμπορχ
Βιογραφία
Ήταν εξάδελφος των ζωγράφων Φρέντερικ και Χίλλις φαν Φάλκενμπορχ και ανεψιός ή αδελφός του ζωγράφου Μάρτεν φαν Φάλκενμπορχ.
Διετέλεσε Δάσκαλος του Γκέοργκ Φλέγκελ (Georg Flegel). Απεβίωσε στη Φρανκφούρτη.
Πετρελαϊκή κρίση του 1973
Άμεσες οικονομικές επιπτώσεις
Στην περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών, οι μελετητές υποστηρίζουν ότι υπήρχε ήδη μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων βασιζόμενη στην ισότητα μεταξύ των δύο μερών, πριν από το 1973. Δεύτερον, η σοβιετική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή ως απειλή να εξελιχθεί σε άλλη μία αντιπαράθεση των υπερδυνάμεων ήταν μεγαλύτερη ανησυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες από το όπλο του πετρελαίου. Ένας τρίτος λόγος, οι ομάδες συμφερόντων και οι κυβερνητικές υπηρεσίες που ασχολούνταν περισσότερο με τις επιπτώσεις του όπλου του πετρελαίου που είχαν μικρή δύναμη επιρροής όσον αφορά την εξωτερική πολιτική της αραβοισραηλινής διένεξης, λόγω της συνολικής κυριαρχίας του Κίσινγκερ στη διαδικασία αυτή. Επίσης, στο πλαίσιο των Ηνωμένων Πολιτειών και σχετικά με τις οικονομικές επιπτώσεις σε μακροοικονομικό επίπεδο, έγιναν άμεσες συσχετίσεις μεταξύ της αύξησης των τιμών του πετρελαίου και της οικονομική ύφεσης. Το «σοκ των τιμών του πετρελαίου», όσον αφορά τις διακοπές στην παραγωγή και διανομή του πετρελαίου, που είχαν ως συνέπεια την αύξηση των τιμών του πετρελαίου «έχουν θεωρηθεί υπεύθυνες για υφέσεις, περιόδους υπερβολικού πληθωρισμού, μείωση της παραγωγικότητας και η μείωση της οικονομικής ανάπτυξης».
Λούκας φαν Φάλκενμπορχ
Έργο
Είναι γνωστός για τα τοπία, τα πορτρέτα και τις αλληγορικές σκηνές του. Το ύφος του ήταν παρόμοιο με του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, αλλά τροποποίησε αυτή του την επίδραση με προσωπικό τρόπο και δεν ήταν ένας απλός αντιγραφέας. Το έργο του έχει τις ρίζες του στην ίδια φλαμανδική παράδοση, χωρίς να ακολουθεί την νεότερη μανιεριστική κίνηση.
Πετρελαϊκή κρίση του 1973
Άμεσες οικονομικές επιπτώσεις
Η επίδραση του αραβικού εμπάργκο είχε αρνητική επίδραση στην οικονομία των ΗΠΑ καθώς προκάλεσε την άμεση ανάγκη αντιμετώπισης των απειλών κατά της αμερικανικής ενεργειακής ασφάλειας. Σε διεθνές επίπεδο, οι αυξήσεις των τιμών του πετρελαίου διατάραξαν τα συστήματα της αγοράς αλλάζοντας τον ανταγωνισμό. Σε μακροοικονομικό επίπεδο, τα οικονομικά προβλήματα αποτελούνταν τόσο από πληθωριστικές όσο και από αποπληθωριστικές επιπτώσεις στις εγχώριες οικονομίες. Το αραβικό εμπάργκο οδήγησε πολλές αμερικανικές εταιρείες να αναζητούν την εξόρυξη νέου, ακριβού πετρελαίου και σε εχθρικά, ακόμη και αρκτικά περιβάλλοντα. Το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν πολλές από αυτές τις εταιρείες ήταν ότι η εύρεση πετρελαίου και η εκμετάλλευση νέων κοιτασμάτων συνήθως απαιτούν μια χρονική υστέρηση από 5 έως 10 έτη μεταξύ της διαδικασίας σχεδιασμού και της ποσοτικώς ουσιώδους παραγωγής.