cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ούγος της Τοσκάνης
Βιογραφία
Ο Ούγος ως δούκας του Σπολέτο ήταν υπεύθυνος για τη σύνδεση των πριγκιπάτων της νότιας Ιταλίας (Μετσοτζιόρνο) με το βασίλειο της Γερμανίας. Το 981 απεβίωσε ο Πάνντουλφ πρίγκιπας της Κάπουα και στην εξέγερση που ακολούθησε, φονεύθηκε ο γιος και διάδοχός του Λάνντενουλφ Β΄. Ο Ούγος τοποθέτησε τον νεότερο γιο τού Πάνντουλφ, τον Λαϊδούλφος ως πρίγκιπα της Κάπουα.
Το 1001 απεβίωσε στην Πιστόια άτεκνος. Τάφηκε στο ναό Μπάντια Φιορεντίνα της Φλωρεντίας, που είχε ιδρύσει η μητέρα του. Τον 15ο αι. δημιουργήθηκε ένα επιτάφιο μνημείο από τον γλύπτη Μίνο ντα Φιέζολε. Το κράτος του κατέρρευσε: η Λούκκα ήρθε σε διαμάχη με την Πίζα.
Οι μοναχοί έχουν την ετήσια ανάμνησή του στις 21 Δεκεμβρίου, ημέρα εορτής του Αγ. Θωμά. Η ζωή του περικυκλώθηκε από θρύλους: το 17ο αι. ο Πλάσιντο Πουτσινέλι του Μόντε Κασίνο τον αναφέρει ως ηθικό και ευσεβή πρίγκιπα. Ο τάφος του έγινε σημείο θείων οραμάτων. Ο Τοσκανός ποιητής Δάντης Αλιγκέρι τον αναφέρει στον Πάράδεισο ΙΣΤ΄ 127-130 ως μεγάλο βαρόνο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Αδερφοί Αλαχούζοι
Οι Γιώργος και Ρούλης Αλαχούζος είναι Έλληνες καλλιτέχνες ειδικών εφέ και make up aritsts. Έχουν εργαστεί σε μια πλειάδα εγχειρημάτων, μεταξύ των οποίων τα Ανατομία ενός εγκλήματος, Το Νησί, Χάρι Πότερ, Έτερος Εγώ αλλά και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004.
Πρώιμα χρόνια
Οι Αλαχούζοι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αυστραλία. Από πολύ μικρή ηλικία παρακολουθούσαν ταινίες και σειρές τρόμου και του φανταστικού, πράγμα που επηρέασε την επαγγελματική τους πορεία. Ήρθαν στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Ο Γιώργος Αλαχούζος από νεαρή ηλικία ανακάλυψε ότι είχε ταλέντο στη ζωγραφική και τη γλυπτική. Οι Αλαχούζοι είναι κυρίως αυτοδίδακτοι, καθώς οι γνώσεις τους πάνω στα θέματα των ειδικών εφέ, του μακιγιάζ και της γλυπτικής προήλθαν αρχικά από βιβλία και περιοδικά.
Καριέρα
Η πρώτη τους επαγγελματική δουλειά έγινε σε ένα τηλεοπτικό διαφημιστικό της εταιρείας Υφαντής το 1984, για το οποίο κατασκεύασαν μία κούκλα μάπετ που απεικονίζει έναν παππού με μηχανισμό στα μάτια και μηχανικά σαλάμια και λουκάνικα. Το 1989 έκαναν την πρώτη τους δουλειά σε ταινία μεγάλου μήκους, στο Oh Babylon του Κώστα Φέρρη.
Το 1992 εργάστηκαν για τη σειρά του ΑΝΤ1 Ανατομία ενός Εγκλήματος, η οποία τους έκανε ευρύτερα γνωστούς.
Το 2004 έφτιαξαν τα κεφάλια των αγαλμάτων που εκτέθηκαν στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.
Το 2005 εργάστηκαν στα εφέ των ζόμπι της ταινίας Το Κακό.
Το 2007 δημιούργησαν τις ουρές των ηθοποιών Λίνας Σακκά και Αγγελικής Λάμπρη για την τηλεοπτική σειρά του Mega Γοργόνες. Η διαδικασία της δημιουργίας διήρκεσε ένα μήνα και η κάθε ουρά ζύγιζε δώδεκα κιλά η καθεμία.
Το 2009 ανέλαβαν τη μεταμόρφωση της Τατιάνας Στεφανίδου σε άντρα και παχύσαρκη γυναίκα για διαφημιστικούς λόγους.
Το 2010 επιμελήθηκαν το μακιγιάζ των λεπρών στην τηλεοπτική σειρά του Mega Το Νησί. Για αυτή τη δουλειά έκαναν έρευνα πάνω στην ασθένεια.
Επίσης, δημιούργησαν έναν animatronic εξωγήινο για διαφήμιση της Vodafone.
Στην ταινία Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 2 καλέστηκαν από τον υπεύθυνο πλασμάτων της, Νικ Ντάντμαν. Ανέλαβαν το μακιγιάζ του προσώπου θηλυκού νάνου, ο οποίος γίνεται αρσενικός στη συνέχεια της ταινίας. Η συγκεκριμένη εμπειρία χαρακτηρίστηκε από τους ίδιους ως "υπερπαραγωγή" με "εξαιρετική οργάνωση, παραγωγή, συνέπεια" και ως η πιο συγκλονιστική τους εμπειρία. Συμμετείχαν σε ένα επιτελείο 140 καλλιτεχνών, απαρτιζόμενο από έμπειρους καλλιτέχνες, γλύπτες και make up artists.
Το 2018 επιμελήθηκαν το μακιγιάζ της Κατερίνας Στικούδη στο βίντεο κλιπ της με τίτλο Botox. Ο στόχος τους ήταν να μεταμορφώσουν την Στικούδη σε μια γυναίκα εξαρτημένη από τις πλαστικές επεμβάσεις. Δήλωσαν ότι τους δόθηκε η ευκαιρία να κάνουν πράγματα που επιθυμούσαν χρόνια και ότι ο βαθμός δυσκολίας γι' αυτό το εγχείρημα ήταν πολύ μεγαλύτερος από τις μεταμορφώσεις σε τέρατα και το splatter.
Υποδοχή
Βραβεύτηκαν στο Φεστιβάλ της Φλόριντα για το έργο τους στους λυκανθρώπους της ανεξάρτητης αμερικανικής ταινίας Wolf Moon.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτέχνες ειδικών εφέ Κατηγορία:Make up artists
Μασχάντ
To Μασχάντ (περσ. مشهد) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Ιράν, πρωτεύουσα της επαρχίας Ρεζαβί Χορασάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, περίπου 850 χλμ. ανατολικά της Τεχεράνης.
Το Μασχάντ θεωρείται η «ιερότερη» πόλη του Ιράν και μια από τις σπουδαίες «ιερές» πόλεις του ισλαμικού κόσμου. Η ονομασία «Μασχάντ» σημαίνει «τόπος του μάρτυρα» και αποτελεί αναφορά στο μαυσωλείο του Ιμάμ Ρεζά (765-818), του όγδοου μεταξύ των Δώδεκα Ιμάμηδων κατά τον κλάδο του Σιιτισμού. Το μαυσωλείο παραμένει ένας από τους σημαντικότερους τόπους προσκυνήματος για εκατομμύρια Σιιτών μουσουλμάνων ενισχύοντας σημαντικά την οικονομία της πόλης. Πριν το θάνατο του Ιμάμ Ρεζά αποτελούσε μικρό χωριό γνωστό ως Σαναμπάντ. Κοντά στο Μασχάντ, στη γειτονική πόλη Τους, βρίσκεται επίσης το μαυσωλείο του σπουδαίου ποιητή Φερντοσί.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα υπήρξε το κύριο εμπορικό κέντρο του ανατολικού Ιράν. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε σημαντικά στη διάρκεια του 20ου αιώνα και ειδικότερα μετά τη δεκαετία του 1950.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Επαρχία Χουκούντσι
Η Επαρχία Χουκούντσι (Hukuntsi) ή Βόρειο Κγκαλαγκάντι είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Κγκαλαγκάντι στη Μποτσουάνα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της χώρας και νότια της περιφέρειας. Πρωτεύουσα είναι το Χουκούντσι και δε΄τερη μεγαλύτερη πόλη το Κανγκ.
Αρχαία Βερενίκη
Η Αρχαία Βερενίκη (ή Βερενίκεια, ή Βερονικίδα) χτίστηκε το έτος 290 π.Χ., στη χερσόνησο της Ηπείρου, σε θέση πλησίον της σημερινής Πρέβεζας, από τον Βασιλιά της Ηπείρου Πύρρο (318-272 π.Χ.), προς τιμήν τής πεθεράς του Βερενίκης, γυναίκας του βασιλιά Πτολεμαίου Α’ της Αιγύπτου,. Ο Πτολεμαίος Α΄ ήταν στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συγγραφέας ιστορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ιστορική πηγή για τον διάσημο ιστορικό Φλάβιο Αρριανό, ο οποίος σπούδασε στη Νικόπολη. Ο Βασιλιάς Πύρρος είχε ως πρώτη σύζυγο την Αντιγόνη κόρη του Πτολεμαίου Α, δεύτερη σύζυγο τη Λανάσα, κόρη του Αγαθοκλή και τρίτη σύζυγο τη Βικέρνα.
thumb|Χρυσό περιδέραιο, από τάφο λόφων Μιχαλιτσίου (Αρχαία Βερενίκη)|250px|right
Αρχαιολογικές έρευνες στη Βερενίκη
Στους λόφους του Μιχαλιτσίου Πρέβεζας έχουν βρεθεί τυχαία αρχαίοι τάφοι και αρκετοί έχουν ανασκαφτεί παλαιά και πρόσφατα από αρχαιοκάπηλους. Σε ένα χωράφι των λόφων Μιχαλιτσίου βρέθηκε τη δεκαετία του 70 κατά την όργωση με τρακτέρ, μαυσωλείο (τύμβος πολλαπλών τάφων) το οποίο ανασκάφτηκε από την ΙΒ Εφορεία Κλασσικών Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων και αρκετά σημαντικά ευρήματα εντοπίσθηκαν ασύλητα. Το σημαντικότερο εύρημα αυτής της ανασκαφής είναι ο «λέων του Μιχαλιτσίου» πού εκτίθεται στο Αρχαιολογικό μουσείο Ιωαννίνων. Πρόκειται για μαρμάρινο επιτύμβιο άγαλμα λέοντος με πλούσια χαίτη και εκφραστική μορφή. Διαστάσεις 1,05Χ0,65 μ. Χρονολογείται στο δεύτερο μισό 4ου π.Χ. αιώνα Σε ένα σημείο των λόφων Μιχαλιτσίου υπάρχει εμφανώς προσφάτως συλημένος αρχαίος τάφος με λίθινη λαξευτή σαρκοφάγο και με ακέραιο το λίθινο λαξευτό σκέπαστρο. Σε άλλο σημείο των λόφων υπάρχει μεγάλη οπή λαθρανασκαφής πού έχει μπαζωθεί εκ των υστέρων. Θραύσματα κεράμων, λίθινες λαξευτές πλάκες αλλά και αρκετά ακέραια τεμάχια κεράμων είναι διάσπαρτα επιφανειακώς σε μεγάλο εύρος έκτασης των λόφων. Όλα έχουν τεχνοτροπία Κασσώπης. Η έκταση της Αρχαίας Βερενίκης υπολογίζεται κατ ελάχιστον στα 2 Χ 2 χλμ. και ο πληθυσμός της τουλάχιστον 10.000 άτομα. Άλλα αξιόλογα ευρήματα της Βερενίκης δεν έχουν έρθει στην επιφάνεια από αρχαιολογικές ανασκαφές, αλλά σαφώς η περιοχή πρέπει να οριοθετηθεί και να είναι ελεγχόμενη αρχαιολογικώς μέχρι να γίνουν επίσημες ανασκαφές σε επιλεγμένες θέσεις. Κατά τη διάρκεια της Ιταλικής κατοχής, η περιοχή των λόφων Μιχαλιτσίου αποτελούσε έδρα λόχου Ιταλών με αντιαεροπορικά όπλα. Κατά τη διάρκεια των οχυρωματικών έργων αυτών, οι Ιταλοί προέβησαν και σε πράξεις αρχαιοκαπηλείας, όπως μαρτυρούν κάτοικοι του Μιχαλιτσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου
Τζον Ντένβερ
Ο Χένρι Τζον Ντόιτσεντορφ Τζούνιορ (αγγλικα: Henry John Deutschendorf Jr. 31 Δεκεμβρίου 1943 - 12 Οκτωβρίου 1997), γνωστός επαγγελματικά ως Τζον Ντένβερ, ήταν Αμερικανός τραγουδιστής-τραγουδοποιός, παραγωγός δίσκων, ηθοποιός, ακτιβιστής και ανθρωπιστης, του οποίου η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία ήταν ως σόλο τραγουδιστής. Αφού ταξίδεψε και ζούσε σε πολλές τοποθεσίες ενώ μεγάλωνε στη στρατιωτική του οικογένεια, ο Ντένβερ ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα με μουσικά συγκροτήματα λαϊκής μουσικής στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970, ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς ακουστικούς καλλιτέχνες της δεκαετίας και ένας από τους καλλιτέχνες με τις καλύτερες πωλήσεις. Μέχρι το 1974, ήταν ένας από τους καλύτερους καλλιτέχνες της Αμερικής και το AllMusic χαρακτήρισε τον Ντένβερ ως "από τους πιο αγαπημένους διασκεδαστές της εποχής του".
Ο Ντένβερ ηχογράφησε και κυκλοφόρησε περίπου 300 τραγούδια, περίπου 200 από τα οποία συνέθεσε. Είχε 33 άλμπουμ και single που ήταν πιστοποιημένα Gold and Platinum στις ΗΠΑ με πιστοποίηση RIAA με εκτιμώμενες πωλήσεις άνω των 33 εκατομμυρίων μονάδων. Ηχογράφησε και ερμήνευσε κυρίως με μια ακουστική κιθάρα και τραγούδησε για τη χαρά του στη φύση, την περιφρόνησή του για τη ζωή στην πόλη, τον ενθουσιασμό του για τη μουσική και τις δοκιμασίες της σχέσης του. Η μουσική του Ντένβερ εμφανίστηκε σε διάφορα charts, συμπεριλαμβανομένης της κάντρι, του Billboard Hot 100 και την σύγχρονη ενήλικη μουσική, κερδίζοντας 12 άλμπουμ χρυσων και τεσσάρων πλατίνενιων με τα τραγούδια του "Take Me Home, Country Roads", "Annie's Song", "Rocky Mountain High", "Calypso", "Thank God I'm a Country Boy" και "Sunshine on My Shoulders".
Ο Ντένβερ εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες και τηλεοπτικές προσφορές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980. Συνέχισε να ηχογραφεί τη δεκαετία του 1990, εστιάζοντας επίσης σε περιβαλλοντικά ζητήματα προσφέροντας φωνητική υποστήριξη στην εξερεύνηση του διαστήματος και καταθέτοντας μπροστά στο Κογκρέσο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη λογοκρισία στη μουσική. Έζησε στο Άσπεν για μεγάλο μέρος της ζωής του, όπου ήταν γνωστός για την αγάπη του για το Κολοράντο. Το 1974, ο Ντένβερ ονομάστηκε βραβευμένος ποιητής του κράτους. Ο κρατικός νομοθέτης του Κολοράντο υιοθέτησε επίσης το "Rocky Mountain High" ως ένα από τα δύο κρατικά τραγούδια του το 2007.
Έχοντας πάθος με τα αεροπλάνα, ο Ντένβερ πέθανε σε ηλικία 53 ετών σε ένα αεροπορικό δυστύχημα ενώ οδηγούσε το πρόσφατα αγορασμένο ελαφρύ αεροπλάνο του.
Πρώιμη ζωή
Ο Χένρι Τζον Ντόιτσεντορφ Τζούνιορ γεννήθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς 1943, στο Ρόσγουελ, Νέο Μεξικό, από τον Captain (αργότερα Lt Col) Henry John "Dutch" Deutschendorf Sr. (15 Απριλίου 1920 - 15 Μαρτίου 1982), α Ο πιλότος των αεροπορικών δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών τοποθετήθηκε στο Roswell AAF και η σύζυγός του, Έρμα Louise (née Swope) (7 Αυγούστου 1922 - 17 Ιανουαρίου 2010). Χρόνια αργότερα, ως ταγματάρχης στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, ο Deutschendorf Sr. σημείωσε τρία ρεκόρ ταχύτητας στο βομβιστή B-58 Hustler και κέρδισε μια θέση στο Hall of Fame της Πολεμικής Αεροπορίας. Γνώρισε και παντρεύτηκε την "αγαπημένη του Οκλαχόμα".
Στην αυτοβιογραφία του, Take Me Home, ο Ντένβερ περιέγραψε τη ζωή του ως ο μεγαλύτερος γιος μιας οικογένειας που διαμορφώθηκε από έναν αυστηρό πατέρα που δεν μπορούσε να δείξει την αγάπη του για τα παιδιά του. Επειδή ο πατέρας του Ντένβερ ήταν στο στρατό και η οικογένειά του μετακόμιζε συχνά, ήταν δύσκολο για αυτόν να κάνει φίλους και να ταιριάζει με άλλα παιδιά της ηλικίας του. Το να είσαι συνεχώς το νέο παιδί ενοχλούσε τον εσωστρεφές Ντένβερ, και μεγάλωνε πάντα σαν να έπρεπε να είναι κάπου αλλού, αλλά δεν ξέρει ποτέ πού ήταν αυτό το «σωστό» μέρος. Ενώ η οικογένεια μετακομισε στο Davis-Monthan AFB στο Τούσον της Αριζόνα, ο Ντένβερ ήταν μέλος του Tucson Arizona Boys Chorus για δύο χρόνια. Ο Ντένβερ ήταν ευτυχισμένος που ζούσε στο Τούσον, αλλά ο πατέρας του μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο Maxwell AFB στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, όπου ο Ντένβερ δεν του άρεσε ο ρατσισμός του διαχωρισμου στο σχολείου του. Η οικογένεια μετακόμισε αργότερα στο Carswell AFB στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας, όπου ο Ντένβερ αποφοίτησε από το Λύκειο Arlington Heights. Το Φορτ Γουόρθ ήταν μια δυσάρεστη εμπειρία για το Ντένβερ, και στο τρίτο έτος του λύκειου, οδήγησε το αυτοκίνητο του πατέρα του στην Καλιφόρνια για να επισκεφτεί οικογενειακούς φίλους και να ξεκινήσει τη μουσική του καριέρα. Ωστόσο, ο πατέρας του πέταξε στην Καλιφόρνια με αεροσκάφος ενός φίλου για να τον πάρει, και ο Ντένβερ επέστρεψε διστακτικά για να ολοκληρώσει τη σχολική του εκπαίδευση.
Πρώιμη καριέρα
Στην ηλικία των 11, ο Ντένβερ έλαβε μια ακουστική κιθάρα από τη γιαγιά του. Έμαθε να παίζει αρκετά καλά για να παίζει σε τοπικά κλαμπ τη στιγμή που ήταν στο κολέγιο. Υιοθέτησε το επώνυμο "Ντένβερ" μετά την πρωτεύουσα της αγαπημένης του πολιτείας, το Κολοράντο. Αποφάσισε να αλλάξει το όνομά του όταν ο Ράντι Σπάρκς, ιδρυτής του The New Christy Minstrels, πρότεινε ότι το "Deutschendorf" δεν θα ταιριάζει άνετα σε μια σκηνή. Ο Ντένβερ παρακολούθησε το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Λάμποκ και τραγούδησε σε μια ομάδα λαϊκής μουσικής που ονομάζεται "The Alpine Trio" ενώ παρακολουθουσε αρχιτεκτονικές σπουδές. Ήταν επίσης μέλος της αδελφότητας Delta Tau Delta. Ο Ντένβερ εγκατέλειψε το Texas Tech School of Engineering το 1963 και μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου τραγούδησε σε λαϊκούς συλλόγους. Το 1965, ο Ντένβερ προσχώρησε Τσάντ Μίτσελ Τρίο, αντικαθιστώντας τον ιδρυτή Τσάντ Μίτσελ. Μετά από περισσότερες αλλαγές προσωπικού, το τρίο αργότερα έγινε γνωστό ως "Ντένβερ, Μπόιζ και Τζόνσον" (Τζον Ντένβερ, Ντέιβιντ Μπόιζ και Μάικλ Τζόνσον).
Το 1969, ο Ντένβερ εγκατέλειψε τη ζωή του συγκροτήματος για να ακολουθήσει σόλο καριέρα και κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ για το RCA Records, Rhymes & Reason. Δύο χρόνια πριν, ο Ντένβερ είχε κάνει μια αυτοπαραγωγική ηχογράφηση μερικών από τα τραγούδια που έπαιξε στις συναυλίες του. Συμπεριέλαβε στο demo ένα τραγούδι που είχε γράψει με τίτλο "Babe, I Hate to Go", αργότερα μετονομάστηκε "Leaving on a Jet Plane". Ο Ντένβερ έφτιαξε αρκετά αντίγραφα και τα έδωσε ως δώρα για τα Χριστούγεννα. Ο παραγωγός Μιλτ Οκούν, ο οποίος παρήγαγε δίσκους για το Μίτσελ Τρίο και το υψηλού προφίλ λαϊκό συγκρότημα Peter, Paul και Mary, είχε γίνει επίσης παραγωγός του Ντένβερ. Ο Οκούν έφερε το ακυκλοφόρητο τραγούδι "Jet Plane" στους Peter, Paul και Mary. Η έκδοση του τραγουδιού έφτασε στο νούμερο ένα στο Billboard Hot 100. Η σύνθεση του Ντένβερ έφτασε επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο στην 2η θέση τον Φεβρουάριο του 1970, έχοντας επίσης κατακτήσει το No. 1 στο γράφημα US Cash Box τον Δεκέμβριο του 1969.
Παρόλο που η RCA δεν προώθησε ενεργά το Rhymes & Reasons με μια περιοδεία, ο ίδιος ο Ντένβερ ξεκίνησε μια αυτοσχέδια περιοδεία υποστήριξης σε όλο το Midwest, σταματώντας σε πόλεις και πόλεις καθώς τον πήρε η μόδα, προσφέρομενος να παίξει δωρεάν συναυλίες σε τοπικούς χώρους. Όταν κατάφερε να πείσει ένα σχολείο, ένα κολέγιο, μια αίθουσα American Legion ή ένα τοπικό καφενείο να τον αφήσει να παίξει, διανέμει αφίσες στην πόλη και συνήθως εμφανίστηκε στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, με μια κιθάρα στο χέρι, προσφέροντας τον εαυτό του για συνέντευξη. Με το πόδι του στην πόρτα ως συγγραφέας του "Leaving on a Jet Plane", ήταν συχνά πετυχημένος να κερδίσει κάποιο πολύτιμο διαφημιστικό χρόνο, με συνήθως ένα ή δύο τραγούδια που εκτελούνται ζωντανά. Μερικοί χώροι τον άφησαν να παίξει για την «πόρτα». Άλλοι τον περιόρισαν να πουλήσει αντίγραφα του άλμπουμ σε διακοπή και μετά την παράσταση. Μετά από αρκετούς μήνες αυτού του συνεχούς χαμηλού προφιλ περιοδείας, ωστόσο, είχε πουλήσει αρκετά άλμπουμ για να πείσει τη RCA να πάρει την ευκαιρία να παρατείνει το συμβόλαιο ηχογράφησής του. Είχε επίσης δημιουργήσει μια αρκετά μεγάλη και σταθερή βάση θαυμαστών, πολλοί από τους οποίους παρέμειναν πιστοί σε όλη την καριέρα του.
Ο Ντένβερ ηχογράφησε δύο ακόμη άλμπουμ το 1970, το Take Me to Tomorrow και το Whose Garden Was This, συμπεριλαμβανομένου ενός συνδυασμού τραγουδιών που είχε γράψει και καλύπτε εκδόσεις άλλων συνθέσεων καλλιτεχνών.
Δισκογραφία
Στούντιο άλμπουμ
Δημοτική Βιβλιοθήκη Σύρου - Ερμούπολης
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Σύρου - Ερμούπολης είναι βιβλιοθήκη στην Ερμούπολη της Σύρου, η οποία ανήκει στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης.
Δημοτική Βιβλιοθήκη
Επίσημα λόγος για τη βιβλιοθήκη γίνεται από το 1926 και ξεκινά με έναν πυρήνα βιβλίων 2.000 περίπου τόμων από τις συλλογές της βιβλιοθήκης του Γυμνασίου (1835) και ειδικότερα τη βιβλιοθήκη του Ιακώβου Ρώτα (αγαπημένου φίλου του Αδαμάντιου Κοραή), του Επισκόπου Κυκλάδων Ανθίμου Κομνηνού (1842), κ.ά.
Συλλογές
Τα πολύτιμα παλαιά βιβλία, όπως τα «Αργοναυτικά» του Απολλώνιου του Ροδίου, το «Ονομαστικό του Πολυδεύκους» του Ρακίνα, οι «Ιουστινιάναι» (σπάνια συριανή έκδοση) του Δημητρίου Ροδοκανάκη κ.ά., διαφυλάσσονται σε ξεχωριστή θέση της βιβλιοθήκης. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει για τη συλλογή του τοπικού τύπου, που ξεκινά από τον προηγούμενο αιώνα και φτάνει ως τις ημέρες μας.
Σήμερα, η βιβλιοθήκη στεγάζεται στο ισόγειο του Πνευματικού Κέντρου Ερμούπολης, ενός όμορφου νεοκλασικού κτιρίου του 19ου αιώνα (1863-1865). Περίπου 55.000 τόμοι βιβλίων είναι στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού, ενώ το δανειστικό τμήμα ενημερώνεται συχνά σε νέες εκδόσεις. Το έντυπο υλικό είναι ταξινομημένο με το δεκαδικό σύστημα ταξινόμησης Dewey. Στο μικρό κηπάκι μπροστά από τη βιβλιοθήκη βρίσκονται οι προτομές των Εμμανουήλ Ροΐδη, Γεωργίου Σουρή, Ρίτας Μπούμη - Παπά, Δημητρίου Βικέλα και Τιμολέοντα Αμπελά.
Παιδική και Εφηβική Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη στεγάζεται στο ισόγειο του Δημαρχιακού Μεγάρου στην Πλατεία Μιαούλη. Εκπονήθηκε για τον σκοπό αυτό, από την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου, μελέτη που αφορούσε στην ειδική διαμόρφωση του χώρου με βάση τις υποδείξεις ειδικών επιστημόνων, έτσι ώστε να γίνει ιδιαίτερα ελκυστικός για τα παιδιά και τους εφήβους.
Ρότμπολντ Α΄ της Προβηγκίας
Ο Ρότμπολντ Α΄ της Προβηγκίας, (Γαλλικά : Rotbold I, πέθανε το 1008) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας (993 - 1008) σε συμβασιλεία με τον ανεψιό του Γουλιέλμο τον Ευσεβή (993 - 1008).
Βιογραφία
Ο Ρότμπολντ Α΄ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόζο Β΄ κόμη της Προβηγκίας και της Κωνσταντίας του Βιεν, μάλλον κόρης του Καρόλου-Κωνσταντίνου κόμη του Βιεν από τον Οίκο των Μπιβινιδών.
Το 968 έγινε κόμης της Προβηγκίας. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Α΄ κόμης της Προβηγκίας, που το 979 έγινε μάργραβος. Κυβέρνησε με τον αδελφό του, μάλλον από κοινού σε όλη τη χώρα. Το 993 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Α΄ και ο Ρότμπολντ Α΄ έμεινε μόνος ως μάργραβος της Προβηγκίας.
Υπέγραψε καταστατικά, πρώτα το 965 με τον πατέρα του. Έπειτα υπέγραψε για τη δωρεά του αδελφού του στον Άγ. Βίκτωρα της Μασσαλίας το 970 και στο Κλυνύ το 990. Το 1005 με την Αδελαΐδα των Ινζελζέρ, σύζυγο του Γουλιέλμου Α΄ και τον γιο της Γουλιέλμο Β΄ δίνουν προνόμια στον Άγ. Βίκτωρα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Εμίλντε, μάλλον κόρη του Στεφάνου υποκόμη του Γκεβωντάν και είχε γιο τον:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Κίσα
Η Κίσα (σετσουάνα: Khisa ή Kisa) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Ανήκει στην Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι και στην Επαρχία Τσαμπόνγκ. Έχει πληθυσμό 423 κατοίκων (2001). Βρίσκεται νότια της Μποτσουάνα και του Κγκαλαγκάντι. Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Πρόμαχοι Πέλλας
Οι Πρόμαχοι είναι ο τελευταίος προς βορρά οικισμός και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αριδαίας, χτισμένος στις υπώρειες της οροσειράς του Βόρα. Αριθμεί 1.654 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η γεωργία, η υλοτομία και γενικότερα η επεξεργασία του ξύλου.
Απέχει 8 χιλιόμετρα από την Αριδαία.
Μπαχοβίτικες πιπεριές
Διάσημη είναι η ποικιλία πιπεριάς του χωριού, γνωστή ως πιπεριά Μπαχόβου ή Μπαχοβίτικη πιπεριά. Συλλέγεται πράσινη (άγουρη) και είναι πλατύτερη από τις συνηθισμένες. Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η γλυκιά γεύση της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Άγγελος Ατσαγιόλι του Κασάνο
O Άγγελος, ιταλ. Angelo Acciaioli di Cassano (απεβ. μετά το 1467) από την Οικογένεια Ατσαγιόλι ήταν βαρόνος του Κασάνο. Έγινε πρέσβης της Φλωρεντίας και πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν εγγονός του Δονάτου Ατσαγιόλι, από τον οποίο κληρονόμησε τον τίτλο του βαρόνου του Κασάνο. Ωστόσο τα φέουδά του στο βασίλειο της Νάπολης κατασχέθηκαν το 1467. Η διπλωματική του σταδιοδρομία ξεκίνησε στη Νάπολη, όπου χρίστηκε ιππότης από την Ιωάννα Β΄ της Νάπολης το 1415. Έπειτα μετακόμισε στην πόλη των προγόνων του, τη Φλωρεντία, όπου επίσης χρίστηκε ιππότης και για την οποία υπηρέτησε ως πρεσβευτής στη Βενετία, Λούκα, Φερράρα, στον πάπα και αλλού.
Το 1448 και το 1454 εξελέγη σημαιοφόρος (gonfaloniere) της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας, αλλά η σταδιοδρομία του οπισθοχώρησε όταν, μαζί με τους Ντιοτισλάβι Νερόνι, Λούκα Πίττι και Νικολό Σοντερίνι, συνωμότησε εναντίον του Πέτρου Α΄ των Μεδίκων κυβερνήτη της Φλωρεντίας. Όταν το σχέδιο ανακαλύφθηκε, ο Άγγελος εξορίστηκε στη Μπαρλέττα (το 1466) και αργότερα του απαγορεύθηκε να επιστρέψει για όλη του τη ζωή.
Οικογένεια
Η κόρη του:
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Ατσαγιόλι
Kamov Ka-15
Το Kamov Ka-15 (ονομασία αναφοράς ΝΑΤΟ: «Hen») ήταν διθέσιο σοβιετικό ελαφρύ ελικόπτερο γενικής χρήσης το οποίο πέταξε πρώτη φορά στις 14 Απριλίου 1952. Ήταν το πρώτο στον κόσμο ελικόπτερο με ομοαξονικό στροφείο το οποίο εντάχθηκε σε μαζική παραγωγή. Οι κρατικές δοκιμές αποδοχής του ολοκληρώθηκαν το 1955 και το εντάχθηκε σε παραγωγή το επόμενο έτος στο εργοστάσιο αεροσκαφών Νο. 99 στην πόλη Ουλάν Ουντέ. Υπήρξε επίσης πρόδρομος του Ka-18 και έφερε κινητήρα M-14. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως για αγροτικούς σκοπούς, περιπολίες και τον έλεγχο της αλιείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
K K K K
Δημήτριος Β΄ της Ρωσίας
Ιστορικό περιβάλλον
Όταν το 1584 ο Ιβάν ο Τρομερός ανέμενε το θάνατό του, συγκρότησε μία επιτροπή από πέντε βογιάρους (ανώτερους ευγενείς) που θα είχε την ευθύνη «υποστήριξης» του διαδόχου Φιοντόρ, ο οποίος ήταν διανοητικά καθυστερημένος. Ένας από αυτούς τους πέντε de facto αντιβασιλείς ήταν ο Μπορίς Γκοντουνόφ.
Το 1598 ο Φιοντόρ απεβίωσε άτεκνος και ο θρόνος έμεινε ορφανός. Ο νόμος προέβλεπε ότι εάν δεν υπήρχε άρρεν τέκνο, τότε διάδοχος θα οριζόταν κάποιος από τους αδελφούς του θανόντος. Κανείς όμως δε βρισκόταν πια εν ζωή, έτσι η Σύνοδος των Επαρχιών (αντιπροσωπευτικό σώμα των κυρίαρχων τάξεων) εξέλεξε το Μπαρίς Γκοντουνόφ ως Μπαρίς Α΄. Αν και επιφανειακά η εκλογή ήταν ομόφωνη, υπήρξαν κάποιες ισχυρές οικογένειες που ενοχλήθηκαν από το γεγονός ότι περιοριζόταν η δύναμή τους. Η ενόχληση έγινε ακόμα εντονότερη στη συνέχεια, όταν ο νέος τσάρος (καίτοι ικανότατος) έδειχνε να μην εμπιστεύεται κανέναν, φοβούμενος ότι όλοι συνωμοτούν εναντίον του και απομακρύνοντας ακόμη και τους στενότερους συνεργάτες του.
Η πρώτη εμφάνιση του Ψευδοδημήτριου
Αυτό ήταν το κλίμα γύρω στο 1600-1601 που ο Ψευδοδημήτριος έκανε την πρώτη εμφάνισή του στη Μόσχα, υποστηρίζοντας ότι είναι ο χαμένος Δημήτριος, γιος του Ιβάν του Τρομερού, και μετά το θάνατο του αδελφού του Φιοντόρ ήλθε για να πάρει το θρόνο από το «σφετεριστή Μπαρίς». Στο σχόλιο ότι όλοι τον θεωρούσαν νεκρό, προέβαλε το μύθευμα ότι οι εντεταλμένοι δολοφόνοι του σκότωσαν λάθος άτομο στο Ούγκλιτς, αφού αυτός είχε ήδη φυγαδευτεί από τη μητέρα του αρχικά σε μοναστήρια και αργότερα στην Πολωνία.
Στην πραγματικότητα ο Δημήτριος είχε πεθάνει το 1591 στο Ούγκλιτς σε ηλικία εννέα ετών και για το θάνατό του υπάρχουν δύο βασικά σενάρια. Σύμφωνα με το πρώτο, είχε δολοφονηθεί από ανθρώπους του Μπαρίς που δεν ήθελε να υπάρχει διάδοχος, ώστε να γίνει ο ίδιος τσάρος όταν θα πέθαινε ο Φιοντόρ. Σύμφωνα με το δεύτερο, αυτοτραυματίσθηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια επιληπτικής κρίσης. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ακόμα και ο αληθινός Δημήτριος δε θα μπορούσε να διεκδικήσει το στέμμα υπό ομαλές συνθήκες, αφού ήταν τέκνο του Ιβάν από τον έβδομο γάμο του και ο νόμος αναγνώριζε ως πρίγκηπες μόνο όσους προέρχονταν από τους τρεις πρώτους.
Όπως είναι φυσικό, η ιστορία του Ψευδοδημήτριου δεν έγινε πιστευτή. Μπροστά στον κίνδυνο της σύλληψής του ως απατεώνα διέφυγε στο Οστρόγκ, στα σημερινά ουκρανο-πολωνικά σύνορα. Εκεί ήλθε σε επαφή με στοιχεία της πολωνικής αριστοκρατίας, αναζητώντας υποστήριξη στο σχέδιό του να εκστρατεύσει κατά της Μόσχας. Την άνοιξη του 1604 έκανε τρεις σημαντικές κινήσεις σε αυτήν την κατεύθυνση:
Η εκστρατεία κατά της Μόσχας (1604-1605)
Με όλες τις παραπάνω κινήσεις ο Ψευδοδημήτριος κατάφερε να συγκεντρώσει ένα ασκέρι 3.500 ανδρών προερχόμενο κυρίως από ιδιωτικούς στρατούς πολωνών ευγενών, με το οποίο εισέβαλε στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1604. Σε αντίθεση με την πρώτη απόπειρα, αυτή τη φορά υπήρξαν κάποιοι βογιάροι στη Μόσχα που τον είδαν θετικά εξ' αιτίας της αντιπαλότητάς τους με τον τσάρο Μπορίς. Για τον ίδιο λόγο υποστηρίχθηκε από τους κοζάκους της Ουκρανίας. Ευνοήθηκε επίσης από τη συγκυρία - η χώρα μαστιζόταν από λιμό και οι απελπισμένοι χωρικοί ήταν πρόθυμοι να ενταχθούν στο στρατό οποιουδήποτε «μεσσία», αρκεί να εξασφάλιζαν την επιβίωσή τους.
200px|thumb|right|Οι τελευταίες στιγμές του Δημήτριου Α΄, ζωγραφισμένες από τον Καρλ Βένιχ το 1879. Οι «επαναστάτες» έδωσαν δύο σημαντικές μάχες με το ρωσικό στρατό - νίκησαν στην πρώτη, καταλαμβάνοντας μια σειρά πόλεων της δυτικής Ρωσίας, αλλά έχασαν τη δεύτερη (Απρίλιος 1605) με βαριές απώλειες. Τότε η συγκυρία φάνηκε ξανά γενναιόδωρη με τον Ψευδοδημήτριο: ο Μπορίς πέθανε από εγκεφαλικό και ο ρωσικός στρατός διαλύθηκε, με τους πεινασμένους άνδρες του να λιποτακτούν σωρηδόν. Έτσι ο Ψευδοδημήτριος εισήλθε θριαμβευτικά στη Μόσχα στις 20 Ιουνίου, ενώ οι συνεργάτες του βογιάροι είχαν ήδη φυλακίσει το νόμιμο διάδοχο Φιοντόρ Γκοντουνόφ. Η στέψη του ως τσάρου με την ονομασία Δημήτριος Β΄ έγινε ένα μήνα μετά, στις 21 Ιουλίου.
Διακυβέρνηση και θάνατος (1605-1606)
Η πρώτη κίνηση του νέου τσάρου ήταν να εδραιώσει την εξουσία του:
Σε διεθνές επίπεδο ο Ψευδοδημήτριος οραματιζόταν μία συμμαχία με την (καθολική) Πολωνο-λιθουανική Κοινοπολιτεία και την Αγία Έδρα εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό προκάλεσε υποψίες τόσο στο Πατριαρχείο και τους βογιάρους όσο και στον απλό λαό, ότι εξυφαινόταν σχέδιο εκκαθολικισμού της Ρωσίας. Οι φήμες που προϋπήρχαν έγιναν βεβαιότητα όταν τελέσθηκε ο γάμος του νέου τσάρου με την Πολωνή μνηστή του Μαρίνα (8 Μαΐου 1606), χωρίς προηγουμένως η τελευταία να βαπτιστεί ορθόδοξη. Οι ίδιοι άνθρωποι που τον ανέβασαν στο θρόνο, ζητούσαν πλέον την κεφαλήν του επί πίνακι.
Το πρωί της 27ης Μαΐου ένα μεγάλο πλήθος, καθοδηγούμενο από το Βασίλι Σούισκι, εισέβαλε στο Κρεμλίνο. Έντρομος ο Ψευδοδημήτριος πήδηξε από το παράθυρο της κρεβατοκάμαράς του, όμως έσπασε το πόδι του από την πτώση και εκτελέσθηκε επί τόπου. Το νεκρό σώμα του εκτέθηκε δημοσίως και κατόπιν αποτεφρώθηκε, με τις στάχτες του να τοποθετούνται σε ένα κανόνι που συμβολικά τις εκτόξευσε προς την κατεύθυνση της Πολωνίας. Στο θρόνο τον διαδέχθηκε ο επικεφαλής της εξέγερσης ως Βασίλειος Δ΄.
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Ρώσοι τυχοδιώκτες Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Ρουρικίδες
Ουέρντα
Η Ουέρντα (σετσουάνα: Werda) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Κγκαλαγκάντι. Έχει πληθυσμό 1.961 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Κγκαλαγκάντι
Ναούμ Καρνάρας
Ο Ναούμ Καρνάρας (σερβικά: Наум Крнар), είναι γνωστός και σαν Τσίντσαρος Γιάνκος, (Μοσχόπολη 1780 - Ραντοβάνσκι 26 Ιουλίου 1817) ήταν Ελληνο-βλάχικης καταγωγής από τη Μοσχόπολη της βορείου Ηπείρου αγωνιστής της Α΄ Σερβικής εξέγερσης.
Στα νεανικά του χρόνια έλαβε σημαντική εκπαίδευση κι έμαθε να μιλά πολλές γλώσσες. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μαρία από τη Μοσχόπολη το 1800 κι απέκτησαν έναν γιο, έπειτα σε δεύτερο γάμο αγνώστου ονόματος Σέρβα.
Κατά το ξέσπασμα της επανάστασης ήταν έμπορος γουναρικών στο Βελιγράδι, έπειτα γνωρίστηκε με τον Καραγιώργη όπου έγινε το δεξί του χέρι και γραμματέας του. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Σερβική επανάσταση, ασκούσε επιρροή στον Καραγιώργη που τον συμβουλευόταν. Το 1806 συμμετείχε μαζί με τον Πέτρο Ίτσκο στη διπλωματική ομάδα που διαπραγματεύτηκε εκ μέρους των Σέρβων με τους Οθωμανούς την Ειρήνη του Ίτσκου.
Δολοφονήθηκε το 1817 με εντολή του Μίλος Ομπρένοβιτς όταν μαζί με τον Καραγιώργη προσπάθησαν να επιστρέψουν στη Σερβία, μετά από συνεννόηση με τη Φιλική Εταιρεία για την υποστήριξη των Σέρβων στην προετοιμαζόμενη Ελληνική Επανάσταση. Τούς έκοψαν τα κεφάλια και τα έστειλαν στον σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί σε στρατούς άλλων κρατών
Περί όνου σκιάς
Η Περί όνου σκιάς είναι μια φράση που πρωτοείδε το φως στα Άβδηρα και λέγεται μέχρι τις μέρες μας, υποδηλώνοντας την αντισυμβατική συμπεριφορά του εντολέα προκειμένου να επωφεληθεί ακόμα περισσότερο σε περιπτώσεις ιδίως άτυπων ενοχικών συναλλαγών για να ερμηνευθεί τελικά ως έκφραση της προπέτειας και του μεγέθους της ανοησίας. Επίσης η φράση υποδηλώνει την εντατική και ιδιαίτερη ενασχόληση με ένα θέμα το οποίο είναι ασήμαντο.
Προέλευση της φράσης
Κάποιος επώνυμος Αβδηρίτης ενοικίασε έναν όνο για να μεταφέρει αυτόν και τις αποσκευές του σε άλλη πόλη. Περπατώντας σε ένα άνυδρο και άδενδρο τοπίο θέλησε το μεσημέρι να ξεκουραστεί και κάθισε στη σκιά του ζώου. Ο αγωγιάτης τότε του ζήτησε επιπλέον αμοιβή για την παρασχεθείσα από τον όνο ευεργετική σκιά την οποία όμως αρνήθηκε ο ενοικιαστής. Η διαφορά οδηγήθηκε στα δικαστήρια και μετά από αλλεπάλληλες δικαστικές αποφάσεις έφθασε ως τη Βουλή των τετρακοσίων. Εν τω μεταξύ η πόλη είχε αναστατωθεί και σχεδόν παραλύσει λόγω του ότι οι πολίτες είχαν διαιρεθεί σε δυο στρατόπεδα, τους «Σκιερούς», δηλαδή των οπαδών της σκιάς του όνου ως αυθύπαρκτου και αυτοτελούς πράγματος και τους «ονικούς» δηλαδή εκείνων της έννοιας του όνου ως συνολικού και ενιαίου αντικειμένου στη συναλλαγή. Λέγεται όμως προτού λήξει η δίκη, την λύση έδωσαν κάποιοι άγνωστοι, που εξόντωσαν τον ατυχή όνο και έτσι μη υπάρχοντος του πειστηρίου η υπόθεση ετέθη στο αρχείο.
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές φράσεις
Τούονελα
Τούονελα ονομαζόταν το βασίλειο των νεκρών στη φινλανδική μυθολογία, αντίστοιχο με τον Άδη της ελληνικής μυθολογίας. Η Τούονελα ήταν η χώρα για όλους τους νεκρούς, είτε καλούς είτε κακούς, ένα σκοτεινό μέρος χωρίς ζωή.
Η Τούονελα αναφέρεται στο φινλανδικό έπος Καλεβάλα. Στο 16ο κεφάλαιο, ο σαμάνος Βέινεμουινεν ταξιδεύει στον Κάτω Κόσμο για να αναζητήσει τη γνώση των νεκρών. Στο ταξίδι συναντάει μια κοπέλα βαρκάρισσα (αντίστοιχη φιγούρα του Χάροντα), η οποία τον περνάει από τον ποταμό του Τούονι σε ένα νησάκι, όπου δεν βρίσκει τα ξόρκια που αναζητούσε και μετά βίας καταφέρνει να διαφύγει από το μέρος, ρίχνοντας κατάρα σε όποιον ζωντανό προσπαθήσει να φτάσει σε αυτό το μέρος.
Στις φινλανδικές μεταφράσεις της Βίβλου, η ονομασία Τουονέλα χρησιμοποιείται ως μετάφραση του αρχαιοελληνικού Άδη. Στο Χριστιανισμό, αναφέρεται ως ο τόπος ανάπαυσης των νεκρών πριν την Τελική Κρίση.
Ο συνθέτης Ζαν Σιμπέλιους έγραψε το συμφωνικό ποίημα "Ο Κύκνος της Τουονέλα", μέρος της σουίτας Λέμμινκαϊνεν.
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Μπερτούτσιο Βαλιέρ
Ο Μπερτούτσιο Βαλιέρ (Ιταλικά : Bertuccio Valier, Βενετία, 1 Ιουλίου 1596 - Βενετία, 29 Μαρτίου 1658) ήταν ο 102ος Δόγης της Βενετίας (15 Ιουνίου 1656 - 29 Μαρτίου 1658). Ο Μπερτούτσιο Βαλιέρ ήταν γιος του Σιλβέστρο Βαλιέρ και της Μπιάνκα Πρίουλι. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με την εκπαίδευση του αλλά είναι βέβαιο ότι ήταν έντονα καλλιεργημένος.
Πρώτα χρόνια
Παντρεύτηκε τη Μπενεντέτα Πιζάνι, με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά, τα οποία όμως πέθαναν όλα πριν από τον ίδιο εκτός από τον γιο του Σιλβέστρο Βαλιέρ, που έγινε αργότερα Δόγης της Βενετίας (1694 - 1700). Είχε σοβαρά προβλήματα υγείας σε όλη την διάρκεια της ζωής του. Ο Μπερτούτσιο Βαλιέρ ήταν πολύ πλούσιος, κάτι που του επέτρεψε να αποκτήσει σημαντικές θέσεις στη βενετσιάνικη πολιτική και διπλωματία, διορίστηκε Ποντεστά σε πολλές πόλεις όπως και πρέσβης στην Αγία Έδρα την εποχή του πάπα Αλεξάνδρου Ζ΄.
Δόγης της Βενετίας
Ο Βαλιέρ εξελέγη Δόγης την εποχή που ο πόλεμος με την Οθωμανική Αυτοκρατορία για την Κρήτη, που είχε ξεκινήσει από το 1645, βρισκόταν σε μεγάλη έξαρση. Με τον θάνατο του δόγη Κάρλο Κονταρίνι (1 Μαΐου 1656) ήταν ο πιο κατάλληλος για την διαδοχή του, αλλά εξελέγη ο Φραντσέσκο Κορνέρ (17 Μαΐου 1656) που πέθανε μόλις 19 μέρες αργότερα (5 Ιουνίου 1656). Στην εκλογή που ακολούθησε αμέσως μετά ο Μπερτούτσιο Βαλιέρ εξελέγη νέος δόγης της Βενετίας (29 Μαρτίου 1658). Η υγεία του ήταν ήδη πολύ άσχημη και κυβέρνησε λιγότερο από δυο χρόνια, με αποτέλεσμα στο πιο κρίσιμο σημείο, καθώς βρισκόταν σε έξαρση ο μεγάλος πόλεμος με τους Οθωμανούς, να αλλάξει η Δημοκρατία της Βενετίας πέντε δόγηδες σε τέσσερα χρόνια.
Κληρονόμοι
Ο Μπερτούτσιο Βαλιέρ υπέκυψε στις ασθένειες του σε ηλικία 61 έτους (29 Μαρτίου 1658) και τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου, παραδοσιακό τόπο ταφής των δόγηδων της Βενετίας από τον 15ο αιώνα. Ο γιος του Σιλβέστρο, ο μοναδικός που ζούσε μέχρι τότε, ήταν ο κληρονόμος του. Αργότερα ο Σιλβέστρο έχτισε ένα τεράστιο ταφικό μνημείο, στο οποίο τάφηκε ο ίδιος με τη σύζυγο του και είχε μεταφέρει τα οστά των γονέων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Κάρλος το Τσακάλι
Ο Ίλιτς Ραμίρες Σάντσες (αγγλικά:Ilich Ramírez Sánchez), (γενν. 12 Οκτωβρίου 1949), επίσης γνωστός ως «Κάρλος το Τσακάλι» είναι τρομοκράτης από τη Βενεζουέλα που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης στη Γαλλία για τις δολοφονίες δύο Γάλλων πρακτόρων και ενός συνδέσμου του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) που έγιναν το 1975.
Το ψευδώνυμο του Σάντσες: Το μεν όνομα «Κάρλος» το πήρε από τον Παλαιστίνιο εκπαιδευτή του Μπασάμ Αμπού Σαρίφ, ο οποίος τον όνομασε έτσι εξαιτίας της λατινοαμερικανικής καταγωγής του Σάντσες, το δε «Τσακάλι» από έναν δημοσιογράφο της βρετανικής εφημερίδας The Guardian. καθώς όταν είχε βρεθεί η γιάφκα του Κάρλος στο Λονδίνο, ο δημοσιογράφος βρήκε στη βιβλιοθήκη του τη νουβέλα του Φρέντερικ Φορσάιθ Η Μέρα του Τσακαλιού, με αποτέλεσμα τα μέσα ενημέρωσης αλλά και οι αστυνομικές αρχές άρχισαν να αποκαλούν τον Σάντσες ως «Κάρλος το Τσακάλι».
Βιογραφία
Ο Ιλιτς Ραμίρεζ Σάντσες γεννήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ο πατέρας του, δικηγόρος στο επάγγελμα και ένθερμος μαρξιστής, επέμενε το αγόρι να μην πάρει χριστιανικό όνομα και να το ονομάσει Ίλιτς, προς τιμήν του Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν. Τα δυο μικρά του αδέρφια μάλιστα βαφτίστηκαν Λένιν και Βλαντιμίρ, αντίστοιχα, ολοκληρώνοντας έτσι με αυτόν τον τρόπο, τον φόρο τιμής στον σοβιετικό ηγέτη.
Οι μαρξιστικές πεποιθήσεις του πατέρα του ώθησαν τον Ίλιτς να προσχωρήσει στη νεολαία του κομμουνιστικού κόμματος της Βενεζουέλας ήδη από το 1959. Οι γονείς του ωστόσο χώρισαν το 1966 και η μητέρα πήρε τα παιδιά μαζί της στο Λονδίνο. Εκεί ο Ίλιτς πήγε στο κολλέγιο Στάφορντ Χάους του Κένσιγκτον και έπειτα μπήκε στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Το 1968 με την καθοδήγηση του πατέρα του πήγε στη Μόσχα και μπήκε στο Πανεπιστήμιο Πατρίς Λουμούμπα. Δύο χρόνια αργότερα ωστόσο, ο Ίλιτς αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο.
Εξτρεμιστική δράση
Το 1973 ο Κάρλος ξεκινούσε τη διαβόητη τρομοκρατική του δράση, πάντα για λογαριασμό της PFLP: στο στόχαστρο τίθενται ισραηλινών συμφερόντων επιχειρήσεις και μεμονωμένα άτομα, αλλά και όποιοι φέρονται να έχουν σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Ο ίδιος αναλαμβάνει την ευθύνη για βομβιστική επίθεση στην Τράπεζα Χαποαλίμ του Λονδίνου, αλλά και για παγιδεύσεις με εκρηκτικά σε οχήματα έξω από τρεις γαλλικές εφημερίδες, τις οποίες κατηγορούσε η PFLP για μονομέρεια στην κάλυψη θεμάτων που αφορούσαν στη  δράση του Ισραήλ.
Ήταν στη Βηρυτό που θα συμμετάσχει στον σχεδιασμό του πλέον διαβόητου τρομοκρατικού του χτυπήματος, την κατάληψη του στρατηγείου του ΟΠΕΚ (Οργανισμός Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών) στη Βιέννη κατά τη διάρκεια συνεδρίου του οργανισμού στις 21 Δεκεμβρίου 1975, και οδηγεί την ομάδα του στη διάσκεψη των υπουργών του ΟΠΕΚ, πιάνοντας 60 ομήρους και σκοτώνοντας άλλους 3, με το φαινομενικό αίτημα του Κάρλος να είναι η μετάδοση ανακοινωθέντος για τον παλαιστινιακό αγώνα από τα αυστριακά ραδιόφωνα και τους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας, με συχνότητα ανά δύο ώρες.
Οι αυστριακές Αρχές συμμορφώνονται, για να αποφύγουν την εκτέλεση των ομήρων, ενώ την επόμενη μέρα παρέχουν στα μέλη της PFLP και τους ομήρους αεροπλάνο, με το οποίο και καταφεύγουν στο Αλγέρι: εκεί απελευθερώνουν τους ομήρους και δίνεται άσυλο στους περισσότερους τρομοκράτες.
Τον Φεβρουάριο του 1981 χτυπά  τα γραφεία του Radio Free Europe στο Μόναχο, με μια σειρά ακόμα από τυφλά χτυπήματα να αποδίδονται στην εγκληματική του οργάνωση. Και βέβαια όταν στις 16 Φεβρουαρίου 1982 θα συλληφθούν δύο μέλη του Ένοπλου Αγώνα στο Παρίσι, ο Μπρούνο Μπρεγκέ και η γυναίκα του Κάρλος, Μαγκνταλένα Κοπ, ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων θα συγκλόνιζε τη Γαλλία ως αντίποινα: βομβιστικό χτύπημα σε γαλλικό τρένο στις 19 Μαρτίου 1982 (5 νεκροί, 77 τραυματίες), παγιδευμένο αυτοκίνητο στην αραβική εφημερίδα του Παρισιού Al Watan Al Arabi στις 22 Απριλίου 1982 (1 νεκρός, 63 τραυματίες), βόμβα στον σταθμό της Μασσαλίας στις 31 Δεκεμβρίου 1983 (2 νεκροί, 33 τραυματίες) και χτύπημα σε γαλλικό τρένο την ίδια μέρα, που θα άφηνε 3 νεκρούς και 12 τραυματίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Εγκληματίες Κατηγορία:Δολοφονίες στη Γαλλία
Κάτω Παρτάλι
Το Κάτω Παρτάλι είναι μια ελληνική μαύρη κωμωδία μυστηρίου και περιπέτειας τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2014 και 2015, η οποία προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel. Το σενάριο της σειράς είναι του Λευτέρη Παπαπέτρου, ενώ η σκηνοθεσία της Αμαλίας Γιαννίκου. Τα γυρίσματα έγιναν στο Καπανδρίτι.
Το τραγούδι τίτλων της σειράς είναι διασκευή του τραγουδιού "Χωριό μου, χωριουδάκι μου", το οποίο τραγούδησε η Σοφία Βέμπο το 1947, σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και μουσική του Ιωσήφ Ριτσιάρδη. Τη διασκευή έκανε το συγκρότημα Imam Baildi.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 3 Φεβρουαρίου 2014, ενώ στις 12 Ιανουαρίου 2015 ξεκίνησε η προβολή του δεύτερου κύκλου. Έπειτα από δύο επιτυχημένους κύκλους, η σειρά, ενώ αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι θα ανανεωθεί και για τρίτη χρονιά, με δέκα ακόμα επεισόδια, τα οποία είχε έτοιμα ο σεναριογράφος, αναβλήθηκε επ' αόριστον, λόγω της μη καταβολής οφειλών από τον τηλεοπτικό σταθμό στους ηθοποιούς.
Το 2017, το Mega ζήτησε από τον Λευτέρη Παπαπέτρου να γράψει δύο μεγάλης διάρκειας επεισόδια, με σκοπό να προβληθούν σε τηλεταινία για να ολοκληρωθεί η σειρά.
Υπόθεση
Ο Κωνσταντίνος (Γιάννης Τσιμιτσέλης), ένα πετυχημένο στέλεχος διαφημιστικής εταιρείας, χάνει τη δουλειά του λόγω κρίσης, με αποτέλεσμα η μέχρι τότε ζωή του, που ήταν γεμάτη πάρτυ και διασκέδαση, να πρέπει να αλλάξει ριζικά. Η σύντροφός του Μυρτώ (Βασιλική Τρουφάκου) του προτείνει να πάνε στο χωριό της, το Κάτω Παρτάλι, με την πιθανότητα να μετακομίσουν εκεί και να ασχοληθούν με τον αγροτουρισμό. Ο Κωνσταντίνος δεν φαίνεται και πολύ πρόθυμος αλλά τελικά πείθεται να επισκεφτεί το χωριό παίρνοντας μαζί του και την αδελφή του Βίβιαν (Νάντια Κοντογεώργη).
Η Βίβιαν, όπως και ο αδελφός της, είναι συνηθισμένη στην πολυτέλεια αλλά δέχεται να ακολουθήσει τον Κωνσταντίνο και την Μυρτώ στο Κάτω Παρτάλι για να αλλάξει παραστάσεις, μιας και μόλις έχει πιάσει στα πράσα τον σύζυγό της Στέφανο (Σταύρος Καραγιάννης) να την απατά. Ο Στέφανος, εκτός από άπιστος, είναι και ένας απατεώνας ο οποίος χρωστάει χρήματα παντού και συλλαμβάνεται για τα χρέη του προς το δημόσιο.
Οι τρεις φτάνουν στο Κάτω Παρτάλι όπου τους περιμένει η οικογένεια της Μυρτούς. Ο πατέρας της Διαμαντής (Τάσος Χαλκιάς) είναι ένας σκληροτράχηλος και περήφανος άνθρωπος του χωριού που θέλει να παντρέψει τη μονάκριβη κόρη του με τον Βλάση (Σταύρος Σβήγκος), ένα παλληκάρι του χωριού, και δεν βλέπει τον ερχομό των "Αθηναίων" με καλό μάτι. Η μητέρα της Μυρτούς, η Μοσχούλα (Βίκυ Σταυροπούλου), φαίνεται να υποδέχεται πιο φιλικά τους "νεοφερμένους" και ενώ δείχνει γλυκιά και αθώα, στην πραγματικότητα δεν της ξεφεύγει τίποτα.
Πρώτος κύκλος (2014)
Ο πρώτος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 3 Φεβρουαρίου 2014 και προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 22:30. Το τελευταίο επεισόδιο του πρώτου κύκλου προβλήθηκε στις 16 Ιουνίου 2014.
Δεύτερος κύκλος (2015)
Ο δεύτερος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 12 Ιανουαρίου 2015 και ολοκληρώθηκε στις 25 Μαΐου 2015 έπειτα από 14 επεισόδια.
Τα γυρίσματα του δεύτερου κύκλου ξεκίνησαν στις 18 Σεπτεμβρίου 2014 όπου για τις ανάγκες των δύο πρώτων επεισοδίων, πέντε από τους πρωταγωνιστές της σειράς - Βίκυ Σταυροπούλου, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Νάντια Κοντογεώργη, Μίνως Θεοχάρης και Λεωνίδας Καλφαγιάννης - ταξίδεψαν στη Σίφνο, ενώ για τις ανάγκες του τελευταίου επεισοδίου, ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης και η Νάντια Κοντογεώργη ταξίδεψαν στα Τίρανα.
Έκτακτες συμμετοχές
Στη σειρά εμφανίζονται, επίσης, πάρα πολλοί ηθοποιοί που δεν είναι ανάμεσα στους βασικούς χαρακτήρες της σειράς. Αυτοί είναι οι:
Τηλεταινία
Αρχικά, η σειρά είχε ανανεωθεί για τρίτο κύκλο. Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, καλεσμένος στις 30 Μαΐου 2015 στην πρωινή τηλεοπτική εκπομπή του Σαββατοκύριακου του ΑΝΤ1, "Πρωινό Σου-Κου", επιβεβαίωσε ότι η σειρά έχει πάρει το πράσινο φως για οκτώ καινούρια επεισόδια, με τον ίδιο όμως να μην γνωρίζει αν θα συνεχίσει να είναι στη σειρά και ότι αυτό εξαρτάται από τον προγραμματισμό του καναλιού. Συγκεκριμένα ανέφερε: "Τελειώσαμε για φέτος. [Το Κάτω Παρτάλι] θα συνεχιστεί, αλλά εγώ δεν ξέρω αν θα'μαι. Έχω κλείσει κάτι άλλο σε άλλο κανάλι... Η λογική λέει ότι το "Παρτάλι" θα συνεχίσει. Αν πάει για Οκτώβρη θα είμαι μέσα, αν όχι δεν θα'μαι. Το άλλο που θέλω να κάνω είναι από Φεβρουάριο.
Το αρχικό πλάνο ήταν να ξεκινήσουν τα γυρίσματα τον Νοέμβριο του 2015, με στόχο να ξεκινήσει να προβάλλεται τον Ιανουάριο του 2016. Για να καλυφθούν τα κενά σημαντικών αποχωρήσεων, η Ζέτα Μακρυπούλια θα είχε σημαντικό ρόλο στον τρίτο κύκλο, ο οποίος θα αποτελούνταν από δέκα επεισόδια. Λόγω όμως της μη καταβολής χρεών από τον τηλεοπτικό σταθμό στους ηθοποιούς, ο τρίτος κύκλος αναβλήθηκε επ' αόριστον. Ύστερα από τις δημοσιεύσεις σχετικά με την διακοπή της σειράς, ακούστηκαν εικασίες, οι οποίες ήθελαν την λύση των οικονομικών της σειράς και την επιστροφή της που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ανέφεραν πως το κανάλι εξασφάλισε εναλλακτική χρηματοδότηση με την ελπίδα να ξεμπλοκάρει η παραγωγή της σειράς και στόχο τα γυρίσματα να ξεκινήσουν μέσα στον Φεβρουάριο, ώστε ο κύκλος να ξεκινήσει να προβάλλεται τον Μάρτιο του 2016. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη και η σειρά αναβλήθηκε οριστικά, καθώς ο σεναριογράφος Λευτέρης Παπαπέτρου έκλεισε συμφωνία με τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 για μια νέα κωμική σειρά.
Το 2017, το Mega ζήτησε από τον Λευτέρη Παπαπέτρου να γράψει δύο μεγάλης διάρκειας επεισόδια, με σκοπό να προβληθούν σε τηλεταινία για να ολοκληρωθεί η σειρά.
Κριτική
Η Αφροδίτη Γραμμέλη έδωσε θετική κριτική στη σειρά, λέγοντας ότι το πρώτο δείγμα έχει ενδιαφέρον. "Έξυπνες ατάκες, επιτέλους υπαινιγμός, ο οποίος αγνοούνταν εδώ και χρόνια στα σίριαλ της υστερίας και της υπερβολής, σκιαγράφηση μιας κοινωνίας η οποία ακροβατούσε για χρόνια στα στενά και στις παραλίες της Μυκόνου, στα πάρτι και στα πολυτελή γραφεία και γυμναστήρια. Golden boys, ξιπασμένες νεόπλουτες, μια ολόκληρη γενιά που ένιωσε να επιβεβαιώνεται με επώνυμες τσάντες και σπα παρελαύνουν από τα πλατό δίχως να επιχειρείται χαρακτηρισμός και σχόλιο. Αρκεί η απλή σκιαγράφηση για να ξεγυμνωθεί η κατρακύλα."
Η Αλεξάνδρα Τσόλκα από το New Post γράφει ότι αν και η σειρά επιδέχεται πολλές βελτιώσεις, επιτρέπεται να το χαρακτηρίσουμε ως αριστούργημα γιατί μετά από πέντε χρόνια βλέπουμε ελληνική μυθοπλασία στην ελληνική τηλεόραση. "Είναι τόση η χαρά μας, που κάτι με νεύρο, ρυθμό, σύγχρονο χιούμορ, ατάκα, φρέσκες φατσούλες, οικεία κακά παίζεται στην τηλεόρασή μας, που μας επιτρέπεται ακόμη και η υπερβολή να αποθεώσουμε ως αριστούργημα, ένα δημιούργημα που επιδέχεται βελτιώσεις...πολλές..."
Η Πόπη Διαμαντάκου από την εφημερίδα Η Καθημερινή γράφει: "[Το Κάτω Παρτάλι είναι] μια χιουμοριστική σειρά, όπου ο φόβος του άγνωστου [...] προβάλλει σαν κωμικός "εφιάλτης", που κρύβεται στα μυστικά του κλειστοφοβικού επαρχιώτικου τόπου. Εδώ η σάτιρα των ηθών της αφασικής σπατάλης και των χαρακτήρων, τους οποίους διαμόρφωσε το κλίμα της ξέφρενης κατανάλωσης, συνδυάζεται με τη σάτιρα των κλειστοφοβικών ηθών της αποκλεισμένης ελληνικής υπαίθρου, σαν δύο διαφορετικοί τρόποι ζωής οι οποίοι συγκρούονται. [...] Το θέμα δεν είναι να σταθούμε ούτε στην υπερβολική έμφαση στις κωμικές ατάκες, πολλές εξ αυτών προβλέψιμες, που κάνουν το κάθε επεισόδιο να μοιάζει με επιθεωρησιακό νούμερο, ούτε στις υπερβολές που έχουν οι ερμηνείες [...] αλλά στο ίδιο το σενάριο, όπου αντανακλάται η εγχώρια κουλτούρα αντίστασης στον τρόμο με το χιούμορ."
Ο Κοσμάς Βίδος από την εφημερίδα Το Βήμα άσκησε σκληρή κριτική λέγοντας ότι τα αστεία είναι χοντροκομμένα και αγοραία: "Εκτιμώ τη γραφή του Λευτέρη Παπαπέτρου, κυρίως στα Εγκλήματα και στην Ντόλτσε Βίτα. Έχει αποδείξει ότι ξέρει να φτιάχνει ιστορίες, να δημιουργεί αληθοφανείς χαρακτήρες, να γράφει διαλόγους. Προτερήματα που παραδόξως δυσκολεύομαι να βρω στη νέα δουλειά του, το σίριαλ "Κάτω Παρτάλι". Δεν είναι το (όχι τόσο πρωτότυπο) θέμα του (η "σύγκρουση" των αστών με τους επαρχιώτες) που με έχει απογοητεύσει όσο η ποιότητα του χιούμορ. Στο "Κάτω Παρτάλι" τα αστεία είναι συχνά χοντροκομμένα και αγοραία."
Ο Γιώργος Πασχαλίδης από το TVΝΕΑ.com άσκησε επίσης αρνητική κριτική στη σειρά λέγοντας ότι το σενάριο είναι κλισέ και ανέμπνευστο με τους διαλόγους τραβηγμένους από τα μαλλιά, το χιούμορ να είναι επιφανειακό και να υπάρχει παντελής έλλειψη αισθητικής και νοήματος. "Μια σειρά χωρίς πλοκή με κρύα αστεία δημοτικού. Μια σειρά χωρίς νόημα διάφοροι τηλεοπτικοί την ονόμασαν σουρεάλ σειρά. [...] Από πότε το ασυνάρτητο βαφτίζεται με το ζόρι σουρεαλιστικό...; Από πότε η ασυναρτησία ονομάζεται μυθοπλασία; [...] Ένα ολόκληρο σύστημα έχει πέσει λυσσαλέα να πείσει όλο τον κόσμο, ότι πρόκειται για αριστούργημα και ότι όσοι δεν πέφτουν ανάσκελα απο θαυμασμό και απο γέλια  είναι κακιασμένοι ή χαζοί γιατί δεν το καταλαβαίνουν...., κι όποια  αρνητικά σχόλια είναι κατευθυνόμενα έως κακεντρεχή."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 2010
Τζοβάννι ντ' Αλεμάνια
Ο Τζοβάννι ντ' Αλεμάνια (Giovanni d'Alemagna,  ( c. 1411 - 9 Ιουλίου 1450) ήταν Ενετός αναγεννησιακός ζωγράφος γερμανικής καταγωγής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία με τον κουνιάδο του Αντόνιο Βιβαρίνι, σε θρησκευτικούς πίνακες στη Βενετία και την Πάντοβα, που σώζονται στις πόλεις αυτές μαζί με έργα του Βιβαρίνι.