cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελπίδα Σταθάτου
Καριέρα
Είναι ενεργό μέλος του κέντρου Actors Centre και συνεργάζεται με την ομάδα του Anthony Meindl στο Λονδίνο (AMAW). Μερικά από τα έργα της τα τελευταία χρόνια στο Λονδίνο περιλαμβάνουν το φιλμ 1603, που ήταν σε σκηνοθεσία του Paul J. Lane, καθώς και ταινίες μικρούς μήκους, όπως, Think of something blue σε σκηνοθεσία του Jerry De Mars, Dark Ties σε σκηνοθεσία του Charlotte Kilduff και Ομφάλιος (Umbilical) σε σενάριο και σκηνοθεσία της ίδιας. Στο θέατρο, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση Love of the Nightingale σε σκηνοθεσία του Mark Street.
Το 2018 στη Βρετανία, δημιούργησε μαζί με την Δάφνη Σμον και την Έμιλι Κάρλτον, τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Breaking Through The Lens, ο οποίος υποστηρίζει και στηρίζει αποκλειστικά γυναίκες - σκηνοθέτριες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Ιωάννα Φραγκίσκη Βαλλιτσιόνι
Η Ιωάννα Φραγκίσκη Βαλλιτσιόνι (Jeanne-Françoise Valliccioni, 26 Μαρτίου 1958 -) είναι η δεύτερη σύζυγος του πρίγκιπα Καρόλου Ναπολέοντος.
Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1958 στο Ορτιπόριο της Κορσικής και είναι η μεγαλύτερη κόρη του Παύλου Βαλλιτσιόνι και της Πάντουε Πιατσεντίνι.
Στις 15 Ιουλίου 1978 η Ιωάννα παντρεύτηκε τον Έρικ Λανγκραί και χώρισαν δώδεκα χρόνια αργότερα στις 24 Ιουλίου 1990. Από αυτό τον γάμο δεν υπήρξαν παιδιά.
Ροιμητάλκης Β΄
Ο  Ροιμητάλκης Β΄ ήταν Σαπαίος βασιλιάς της Θράκης από το 19 μ.Χ. ως το 38.
Βίος
Ήταν γιος και διάδοχος τού Κότυ Γ΄ (Σαπαίων). Ο Κότυς Γ΄ βασίλευε στη μισή Θράκη, και ο θείος του Ρησκούπορις Β΄ (Σαπαίων) την άλλη μισή, αλλά δολοφονήθηκε από τον θείο του, έτσι ο Ρησκούπορις Β΄ εξουσίασε όλη τη Θράκη. Όμως ο Τιβέριος τον εξόρισε και έθεσε βασιλιά τον Ροιμητάλκη Β΄ με τη μητέρα του Αντωνία Τρύφαινα, εγγονή της Αντωνίας Πρίμας. Ο αδελφός τού Τιβέριου, Ν. Κλ. Δρούσος ο Πρεσβύτερος, είχε νυμφευτεί την Αντωνία τη Νεότερη, ετεροθαλή αδελφή της Αντωνίας Πρίμας. Ο Ροιμητάλκης Β΄ έκοψε νομίσματα με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΡΟΙΜΗΤΑΛΚΟΥ. Με τη μητέρα του βασίλευσε ως πελάτης των Ρωμαίων και το 26 κατέστειλαν μία θρακική δυσαρέσκεια για τον Τιβέριο.
Ιωάννα Φραγκίσκη Βαλλιτσιόνι
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1996 η Ιωάννα παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον πρίγκιπα Κάρολο Ναπολέοντα. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε ένα βιολογικό παιδί και ένα θετό παιδί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Ροιμητάλκης Β΄
Βίος
Δεν νυμφεύτηκε, έτσι όταν το 38 απεβίωσε, ο Καλιγούλας (εγγονός της Αντωνίας της Νεότερης) πάντρεψε την Πυθοδωρίδα Β΄ (αδελφή τού Ροιμητάλκη Β΄) με τον Ροιμητάλκη Γ΄ (εξάδελφο τού Κότυ Γ΄), γιο τού Ρησκούπορι Β΄, και τους έθεσε στο βασίλειο της Θράκης. Ο Ροιμητάλκης Β΄ είχε άλλα δύο αδέλφια, τον Κότυ Θ΄ βασιλιά της Μικρής Αρμενίας και τη Γηπαίπυρη σύζυγο τού Ασπούργου βασιλιά τού Βοσπόρου.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Φράγκο Τόγκο
Το φράγκο ήταν το νόμισμα το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο Τόγκο  από το 1924 έως και το 1956. Χρησιμοποιήθηκε παράλληλα και συμπληρωματικά με άλλα νομίσματα τα οποία ήταν σε χρήση στην αφρικανική αυτή χώρα. Υποδιαιρείτο σε 100 σαντίμ και η ισοτιμία του με το γαλλικό φράγκο ήταν 1/1. Δεν εκδόθηκαν ποτέ χαρτονομίσματα του νομίσματος αυτού.
Κέρματα
Από το 1924 έως και το 1956 κόπηκαν κέρματα με τις εξής ονομαστικές αξίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
worldcoingallery.com. Εικόνες με τα κέρματα του φράγκου. Ανάκτηση 24 Ιανουαρίου 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Τόγκο
Ραδιοφωνία
Υπό την έννοια της ασύρματης μετάδοσης μέσω ραδιοκυμάτων, δεν περιλαμβάνονται στον όρο, τόσο οι ιδιωτικές όσο και οι στρατιωτικές και άλλες ιδιαίτερου χαρακτήρα ραδιοφωνικές εκπομπές, που απευθύνονται σε πρόσωπα ή περιορισμένο κοινό.
Κύριοι σκοποί της ραδιοφωνίας είναι η ενημέρωση, η ψυχαγωγία και η εκπαίδευση, με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή ακροαματικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες στην Καστοριά
Στην πόλη της Καστοριάς, έχει διατηρηθεί σημαντικός αριθμός από βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες, ως τεκμήρια της κατά καιρούς ακμής της. Οι εκκλησίες αυτές χρονολογούνται στην περίοδο από το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα μέχρι τον 19ο αι. Ο Ελβετός βυζαντινολόγος Ανρί Γκρεγκουάρ έχει πει: Αν ποτέ η βυζαντινή παράδοση χαθεί, η πόλη της Καστοριάς είναι αρκετή για να γίνει ανάκτησή της.
Παναγία Κουμπελίδικη
thumb|370px|Η Κουμπελίδικη, πριν τη διαμόρφωση του προστώου της και τον βομβαρδισμό του τρούλου της από τους Ιταλούς (φωτ. 1920). Πίσω της, το Παλαιό Γυμνάσιο (1915-1973). Πολλές απόψεις υπάρχουν για την παλαιότητα του ναού. Παρόλο πού όλες οι προσπάθειες χρονολόγησης μέχρι σήμερα απέτυχαν, επιτεύχθηκε η οριοθέτηση ενός χρονικού πλαισίου, μέσα στο οποίο κατασκευάστηκε ο ναός, ο οποίος με βάση αυτό το χρονικό πλαίσιο τοποθετείται ανάμεσα στον 9ο και 11ο αιώνα.
Κατά μία άποψη, η «Παναγία Σκουταριώτισσα«, γνωστή ως Κουμπελίδικη, κτίστηκε στο πρώτο ήμισυ του 10ου αι. (1020-1025) κατά την επικρατέστερη άποψη (Krautheiemer, Wharto-Epstein) που βασίζεται στο ιστορικό γεγονός της λήξης των επιχειρήσεων (1019) για την εκδίωξη των Βουλγάρων από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασίλειο Β΄ Βουλγαροκτόνο. και είναι ο παλαιότερoς βυζαντινός ναός μετά τον Άγιο Στέφανο στην πόλη της Καστοριάς. Είναι η μοναδική εκκλησία της Καστοριάς με τρούλο και η μοναδική με την απεικόνιση της Αγίας Τριάδας.
Ο ναός, ανήκει στην κατηγορία των τρίκοχων ναών και βρίσκεται στην ακρόπολη της Καστοριάς, εντός των Ιουστινιάνειων Τειχών, ενώ είναι ο μοναδικός στην πόλη που διαθέτει τρούλο, από τον οποίο πήρε και το όνομά του (από την τουρκική λέξη kubbe, που σημαίνει τρούλος).
Ο αρχικός εσωτερικός διάκοσμος, χρονολογείται στην περίοδο 1260-1280. Έπειτα, ακολούθησαν δύο ακόμα στρώματα τοιχογράφησης, ένα τον 15ο και ένα τον 17ο αιώνα. Οι εξωτερικές τοιχογραφίες τοποθετούνται στο 1496.
Στην καμάρα του εσωνάρθηκα συναντάμε το πιο αξιοσημείωτο και σπάνιο κομμάτι της τοιχογράφησης, την απεικόνιση της Αγίας Τριάδας, με τον Παλαιό των Ημερών να φέρει στους κόλπους του το Χριστό Παντοκράτορα, ο οποίος βαστάει τη δόξα με το περιστέρι, που συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα.
Στην τοιχογραφία αυτή, αποτυπώνεται το δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας, που θέλει το Άγιο Πνεύμα να εκπορεύεται ‘’εκ Πατρός και Υιού‘’, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο αγιογράφος ήταν άμεσα συνδεδεμένος με τη Δυτική Εκκλησία, καθώς και βαθιά επηρεασμένος από αυτή. Το 1940, ο ναός έπεσε θύμα βομβαρδισμού των Ιταλικών δυνάμεων με αποτέλεσμα την καταστροφή του τρούλου, αναστήλωση του οποίου έγινε το 1949.
Ο ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
Στόν τύπο αυτό του τρίκογχου ναού με τρούλλο ανήκει και ο μισοερειπωμένος ναός της μεταμορφώσεως του Σωτήρος, χτισμένος στα τέλη του 9ου αι.
Άγιος Στέφανος
Χτισμένη στο 2ο μισό του 9ου αιώνα, η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου, αποτελεί τον αρχαιότερο σωζόμενο βυζαντινό ναό της πόλης. Από αρχιτεκτονικής άποψης, ο ναός κατατάσσεται στις τρίκλιτες βασιλικές με νάρθηκα με υπερυψωμένο το κεντρικό κλίτος, ενώ είναι ο μόνος βυζαντινός ναός στην Καστοριά που έχει γυναικωνίτη. Μέσα στον γυναικωνίτη υπάρχει το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας. Στην κόγχη του ιερού υπάρχει επισκοπικός θρόνος, από την ύπαρξη του οποίου συμπεραίνουμε ότι ο ναός πιθανόν ήταν μητροπολιτικός.
Η ονομασία ‘’Άγιος Στέφανος‘’, αποδόθηκε στον ναό, όταν ο ιερέας Θεόδωρος Λιμνιώτης τον ανακαίνισε και τον αφιέρωσε στον Άγιο Στέφανο, όπως βλέπουμε σε τοιχογραφία της βόρειας πλευράς του νάρθηκα, η οποία χρονολογείται στο 1338. Ωστόσο, προγενέστερα, ο ναός είχε άλλη ονομασία, η οποία δεν έχει διασωθεί σήμερα. Η Άννα Κομνηνή, στο έργο της, Αλεξιάς, αναφερόμενη σε γεγονότα του 1083, κάνει λόγο για τον ναό του Αγίου Γεωργίου, στο ανατολικό άκρο της πόλης και έξω από τα τείχη. Οι υπόλοιποι ναοί που βρίσκονται στην περιοχή, χρονολογούνται σε μεταγενέστερη περίοδο, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ίσως η προηγούμενη ονομασία του ναού ήταν ‘’Άγιος Γεώργιος‘’.
Όπως και στους περισσότερους βυζαντινούς ναούς της Καστοριάς, έτσι και εδώ συναντάμε πολλαπλά στρώματα τοιχογράφησης, με αρχαιότερο αυτό του 9ου αιώνα, από το οποίο έχουν σωθεί δείγματα σε σχετικά καλή κατάσταση.
Άξια αναφοράς είναι η παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας στο νάρθηκα, καθώς αποτελεί την πρώτη απεικόνιση του θέματος. Ο αγιογράφος που ανέλαβε την τοιχογράφηση του ναού (Α’ Στρώμα, 9ος αιώνας), δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του, μιας και βρίσκουμε αρκετές ατελείς μορφές στο ναό, πράγμα πιο έντονο στην Δευτέρα Παρουσία και συγκεκριμένα στα πρόσωπα τον μορφών, τα οποία είναι ημιτελή, αφού υπάρχουν μόνο κάποια σκαριφήματα και όχι πρόσωπα.
Άγιοι Ανάργυροι
thumb|left|200px Οι Άγιοι Ανάργυροι (12ου αι.) είναι ο μοναδικός ναός στην Καστοριά που έχει μαρμάρινο διάκοσμο, αμφικιόνια, επίκρανα και περιθυρώματα με ποικίλα ανάγλυφα σ΄όλες τις πύλες. Στο νότιο τοίχο του βορείου κλίτους εικονίζεται η κτητορική παράσταση. Η οικογένεια Λημνιώτη-Άννα η Ραδινή σύζυγος του Θεοδώρου Λημνιώτη, ο ίδιος ο Θεόδωρος που κρατά το ομοίωμα του ναού και ο γιος του Ιωάννης- απευθύνονται προς την Παναγία προσευχόμενοι.
Ταξιάρχης Μητροπόλεως
thumb|right|200px|Ειρήνη Παλαιολογίνα (κόρη του [[Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας|Θεόδωρου Κομνηνού Δούκα σε εξωτερική τοιχογραφία του Ταξιάρχη Μητροπόλεως]] Μια ακόμα τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα, είναι η Βασιλική του Ταξιάρχη Μητροπόλεως, η οποία έχει χτιστεί πάνω στα θεμέλια παλαιοχριστιανικού ναού. Επίσης, εντός του ναού, υπάρχουν κίονες του παλαιοχριστιανικού ναού σε δεύτερη χρήση. Ο Ναός χτίστηκε και τοιχογραφήθηκε πρώτη φορά κατά τον 10ο αιώνα, ενώ ακολούθησε ένα δεύτερο στρώμα τοιχογράφησης τον 14ο αιώνα. Οι επιγραφές, οι χαράξεις και οι τοιχογραφίες στην εξωτερική πλευρά του νότιου τοίχου μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο ναός ήταν κοιμητηριακός και χρησίμευε για την ταφή ευγενών και προυχόντων.
Άγιος Νικόλαος του Κασνίτση
Στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεσπόζει ο ναός του Αγίου Νικολάου του Κασνίτση. Χτισμένος στα τέλη του 12ου αιώνα, ο ναός, ανήκει στην κατηγορία των μονόχωρων δρομικών ναών με νάρθηκα, ενώ αποτελεί έναν από τους τελευταίους βυζαντινούς ναούς της Καστοριάς.
Ο ναός, χτίστηκε με τη χρηματοδότηση του μάγιστρου Νικηφόρου Κασνίτση, όπως μαρτυρείται από τοιχογραφία της ανατολικής πλευράς του νάρθηκα, όπου απεικονίζεται ο μάγιστρος Κασνίτσης καθώς και η σύζυγός του Άννα να προσφέρουν πρόπλασμα του ναού στον Άγιο Νικόλαο.
Στον ναό, παρατηρούνται 3 στρώματα τοιχογράφησης, του 12ου, του 14ου και του 15ου αιώνα αντίστοιχα. Μέρος της τοιχογράφησης αποτελεί και η απεικόνιση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον δυτικό τοίχο του ναού. Το παράξενο στη συγκεκριμένη παράσταση είναι η φορά του κεφαλιού της Θεοτόκου. Κατά κανόνα, στην παράσταση της Κοιμήσεως, το κεφάλι της Θεοτόκου έχει φορά προς τα αριστερά, πράγμα που δεν ισχύει εδώ, μιας και το κεφάλι κείτεται στα δεξιά. Ωστόσο, ο λόγος για τον οποίο ο αγιογράφος προέβη στη συγκεκριμένη κίνηση παραμένει άγνωστος.
Ταξιάρχης Γυμνασίου
Ο Ταξιάρχης Οικονόμου ή Γυμνασίου, αποτελεί έναν από τους πολλούς μονόχωρους ξυλοστεγείς δρομικούς ναούς με νάρθηκα, ο οποίος εδώ, αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη και δεν συμπίπτει με την κατασκευή του ναού και βρίσκεται στην ακρόπολη της πόλης, σε μικρή απόσταση από τον ναό της Παναγίας Κουμπελίδικης. Ο ναός χτίστηκε τον 10ο αιώνα, ενώ το όνομα του κτήτορα δεν έχει διασωθεί.
Καθολικό Μονής Παναγίας της Μαυριώτισσας
Τέσσερα περίπου χιλιόμετρα έξω από την πόλη, δεσπόζει η Μονή της Παναγίας Μαυριώτισσας. Το καθολικό της Μονής, που χτίστηκε το 1082 μ.Χ. από τον Αλέξιο Α’ τον Κομνηνό, κατατάσσεται στους μονόχωρους ξυλοστεγείςναούς με νάρθηκα, ενώ είναι χτισμένο πάνω στα θεμέλια παλαιότερου ναού. Σε ότι αφορά την τοιχογράφηση, συναντάμε τρία στρώματα τοιχογραφιών, ένα του 10ου, ένα του 15ου και ένα του 17ου αιώνα. Όλες οι τοιχογραφίες βρίσκονται σε πολύ κακή κατάσταση με μεγάλη δυσκολία διακρίνει κανείς μορφές. Η μόνη μορφή που σώζεται σε καλή κατάσταση είναι αυτή του κτήτορα. Στον βόρειο και νότιο τοίχο του νάρθηκα υπάρχουν δύο αρκοσόλια, που λειτουργούσαν ως οικογενειακοί τάφοι για την οικογένεια των κτητόρων. Στα μέσα του 16ου αιώνα προστέθηκε στο ναό το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου Σε ότι αφορά στην τοιχογράφηση του ναού, συναντάμε μόνο ένα στρώμα τοιχογραφιών που τοποθετείται στο 1200 μ.Χ. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η παράσταση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Δυτικό τοίχο του κυρίως ναού, όπου αριστερά της σωρού, συναντάμε μια επιγραφή στο κουφικό αλφάβητο. Ο αγιογράφος, δεν γνώριζε τη γλώσσα με αποτέλεσμα να μεταφέρει την επιγραφή από το αρχείο του στον τοίχο ανάποδα.
Εικονογραφικό ενδιαφέρον έχει και η παράσταση της Κόλασης, όπου ο καλλιτέχνης αποδίδει τον συκοφάντη, τον τοκιστή και τον παρακαμπανιστή (αυτόν που κλέβει στο ζύγι) να υφίσταται την τιμωρία που αναλογεί στην αμαρτία του.
Εξωτερικά του ναού, υπάρχουν η Ρίζα του Ιεσσαί, η Παναγία Μαυριώτισσα και ο Αλέξιος Α' Κομνηνός.
Άγιος Νικόλαος
thumb|Άγιος Νικόλαος των «Ψαράδων» Χτισμένο πάνω στον βράχο, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου είναι αδύνατο να χρονολογηθεί, λόγω του γεγονότος ότι οι τοιχογραφίες που ίσως υπήρχαν, καλύφθηκαν με πολλαπλά στρώματα ασβέστη. Με βάση την τοιχοποιία του, συμπεραίνεται ότι χτίστηκε μετά τον 14ο αιώνα.
Από τη βυζαντινή κιόλας περίοδο, ο ναός αποτελούσε καταφύγιο για τους ψαράδες, οι οποίοι και βοήθησαν και στην οικοδόμησή του.
Το μοναδικό πράγμα που σώζεται στον ναό, είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς και οι 4 φορητές εικόνες, της Παναγίας Βρεφοκρατούσας, του Ιησού και οι δύο του Αγίου Νικολάου, που συμβαδίζουν με τον τρόπο αγιογραφίας της Μακεδονικής Σχολής, αλλά ωστόσο δεν ανήκουν στη βυζαντινή περίοδο.
Άγιος Λουκάς
Πρόκειται για μεταβυζαντινό ναό που κτίστηκε πάνω σε ερείπια αρχαιότερου ναού με το ίδιο όνομα το 1840, σύμφωνα με την επιγραφή που υπάρχει εξωτερικά πάνω από την είσοδο του ναού (χαραγμένη πάνω σε μαρμάρινη πλάκα). Ξεχωρίζει για το εξαίρετο τέμπλο και τις τοιχογραφίες του, όπως «Η δημιουργία του ανθρώπου», «Σκηνή του ασώτου υιού», «Φαρισαίος»,
Άγιος Γεώργιος ακρολοφίας
Ο Άγιος Γεώργιος που αναφέρεται από την Άννα Κομνηνή στην απελευθέρωση της Καστοριάς από τουςΝορμανδούς (1081) δεν είναι βέβαιο αν οικοδομήθηκε. Πάντως ο Παναγιώτης Παπαναούμ στην αυτοβιογραφία του αναφέρει, ότι το 1812 στο ίδιο μέρος που ιστορεί η Άννα Κομνηνή, υπήρχε σύγχρονος ναός του Αγίου Γεωργίου. Σήμερα υπάρχει πάλι στο ίδιο μέρος ο ναός του Αγίου Γεωργίου ως δεύτερος τη τάξει μητροπολιτικός ναός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Μεταβυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Καστοριά
Soul Kitchen
Περίληψη
Τελικά ο Ζήνος θα συνειδητοποιήσει με οδυνηρό τρόπο ποιος είναι ο τόπος για τον οποίο αξίζει να αγωνιστεί. Και θα αγωνιστεί.
Βραβεύσεις & Υποψηφιότητες
thumb|Στο [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας 2009: Ακίν, Μπέντερκε, Ρόγκαν, Μπουσδούκος]] Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Βραβείο του Διεθνούς Κέντρου Καλλιτεχνικού Κινηματογράφου (C.I.C.A.E.) Βράβευση:
2009 - 2010
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο Διεθνές Φεστιβάλ Γάνδης Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Σάο Πάολο Διεθνές Φεστιβάλ Γάνδης Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τρανσυλβανίας
Τόποι γυρισμάτων
180px|thumb|Το παλιό Mojo Club Οι τόποι γυρισμάτων του Soul Kitchen βρίσκονται κυρίως στο Βίλχελμσμπουργκ του Αμβούργου. Ως κοινό χαρακτηριστικό έχουν ότι κινδυνεύουν να γίνουν θύματα του εξευγενισμού της περιοχής και να χαθούν. Ως εκ τούτου εκφράζουν ένα γενικό θέμα της ταινίας: τον αγώνα της ομάδας παραγωγής κατά του εξευγενισμού παλαιών αστικών περιοχών. Οι σκηνές στο εστιατόριο Soul Kitchen, το πρότυπο του οποίου δεν υπάρχει πια, γυρίστηκαν σε παλιά αίθουσα της βιομηχανικής περιοχής του Βίλχελμσμπουργκ.
Στους τόπους γυρισμάτων συμπεριλαμβάνονται όμως και οι όμορφες και τουριστικές περιοχές της χανσεατικής πόλης, όπως Σπάιχερσταντ και Έλβας. Η σκηνή στο νεκροταφείο γυρίστηκε στο Riensberger Friedhof της Βρέμης.
Μουσική και soundtrack
Η μουσική της ταινίας απέσπασε πολύ καλές κριτικές. Ο Michael Giltz (The Huffington Post) χαρακτήρισε το soundtrack ως «great blast». Κατά τη διάρκεια της ταινίας ακούγεται μουσική των Quincy Jones, Kool & The Gang, The Isley Brothers, Locomondo, The Olympians, Μάρκος Βαμβακάρης και Παύλος Σιδηρόπουλος. Στο τέλος της ταινίας θα ακουστεί το κομμάτι The Creator Has a Master Plan σε ερμηνεία Λούις Άρμστρονγκ. Αρχικά προοριζόταν για συγκεκριμένη σκηνή και το κομμάτι Soul Kitchen των The Doors. Επειδή όμως τα δικαιώματα εκμετάλλευσης ήταν ακριβά, το τραγούδι αντικαταστάθηκε με κομμάτι του Curtis Mayfield.
To soundtrack, αποτελούμενο από διπλό CD με συνολικά 26 κομμάτια, περιέχει:
CD 1
CD 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία
Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης
Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης (δανικά: Københavns Universitet) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο υψηλού κύρους στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Ιδρύθηκε το 1479 και είναι το δεύτερο παλαιότερο πανεπιστήμιο στη Σκανδιναβία μετά το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Κατατάσσεται στα κορυφαία πανεπιστήμια στις σκανδιναβικές χώρες, στην Ευρώπη και στον κόσμο.
Η ίδρυσή του εγκρίθηκε από τον πάπα Σίξτο Δ' και ιδρύθηκε από τον Χριστιανό Α΄ της Δανίας ως καθολικό εκπαιδευτικό ίδρυμα με κυρίως θεολογική εστίαση. Το 1837 επανιδρύθηκε από τον βασιλιά Χριστιανό Γ' στο πλαίσιο της Λουθηρανικής Μεταρρύθμισης. Μέχρι τον 18ο αιώνα, το πανεπιστήμιο ασχολήθηκε κυρίως με την εκπαίδευση κληρικών. Μέσω διαφόρων μεταρρυθμίσεων τον 18ο και 19ο αιώνα, το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης μετατράπηκε σε ένα σύγχρονο, κοσμικό πανεπιστήμιο στο οποίο οι θετικές και οι ανθρωπιστικές επιστήμες αντικατέστησαν τη θεολογία ως προς τα κύρια αντικείμενα μελέτης και διδασκαλίας.
Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης αποτελείται από έξι σχολές, με τη διδασκαλία να πραγματοποιείται στις τέσσερις πανεπιστημιουπόλεις του, που βρίσκονται όλες στην Κοπεγχάγη. Στο πανεπιστήμιο λειτουργούν 36 διαφορετικά τμήματα και 122 ερευνητικά κέντρα, που εδράζονται όλα στην Κοπεγχάγη. Ορισμένα μουσεία και βοτανικοί κήποι λειτουργούν επίσης στο πανεπιστήμιο και εδράζονται εντός και εκτός της πρωτεύουσας της χώρας. Επίσης το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης κατέχει και λειτουργεί πολλούς ερευνητικούς σταθμούς σε όλη τη Δανία ενώ άλλοι δυο σταθμοί βρίσκονται στη Γροιλανδία. Η Σχολή Επιστημών Υγείας και η Ιατρική Σχολή, μαζί με τα δημόσια νοσοκομεία της περιφέρειας πρωτευούσης και Ζηλανδίας, αποτελούν το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης.
Ορισμένες εξέχουσες επιστημονικές θεωρίες και σχολές σκέψης έχουν αναπτυχθεί στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Η ερμηνεία της κβαντομηχανικής επινοήθηκε στο Ινστιτούτο Νιλς Μπορ, που αποτελεί μέρος του Πανεπιστημίου. Το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ίδρυσε τη Σχολή Σπουδών Ασφάλειας της Κοπεγχάγης, η οποία έχει επίσης πάρει το όνομά της από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Άλλες σχολές περιλαμβάνουν τη Θεολογική Σχολή της Κοπεγχάγης και τη Σχολή Γλωσσολογίας της Κοπεγχάγης.
Τον Οκτώβριο 2022, δέκα νομπελίστες και ένας νικητής του βραβείου Τούρινγκ συνδέθηκαν με το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης ως φοιτητές, απόφοιτοι ή μέλη ΔΕΠ. Στους αποφοίτους περιλαμβάνονται ένας πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και τουλάχιστον 24 πρωθυπουργοί της Δανίας. Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης προωθεί την επιχειρηματικότητα και κάθε εβδομάδα ιδρύονται 5 με 6 νεοφυείς επιχειρήσεις από φοιτητές, αποφοίτους ή μέλη ΔΕΠ του ιδρύματος.
Πανεπιστημιουπόλεις
Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης διαθέτει τέσσερις κύριες πανεπιστημιουπόλεις που βρίσκονται στην πρωτεύουσα της Δανίας (τρεις στην Κοπεγχάγη και μία στο Frederiksberg) :
Η Σχολή Επιστημών Υγείας και Ιατρικής και η Σχολή Θετικών Επιστημών χρησιμοποιούν επίσης την πανεπιστημιούπολη Taastrup, που βρίσκεται στα δυτικά περίχωρα της Κοπεγχάγης. Η Σχολή Θετικών Επιστημών διαθέτει επίσης εγκαταστάσεις στο Helsingør, στο Hørsholm και στο Nødebo.
Οργάνωση και διοίκηση
Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης διοικείται από ένα 11μελές διοικητικό συμβούλιο : 2 μέλη διορίζονται από το επιστημονικό προσωπικό, 1 μέλος από το διοικητικό προσωπικό και 2 μέλη από τους φοιτητές του πανεπιστημίου. Ο πρύτανης, ο αντιπρύτανης και ο διευθυντής του πανεπιστημίου διορίζονται από το πανεπιστημιακό συμβούλιο. Ο πρύτανης με τη σειρά του διορίζει τους διευθυντές των τμημάτων της κεντρικής διοίκησης και τους κοσμήτορες των σχολών. Οι κοσμλήτορες διορίζουν τους επικεφαλείς 50 τμημάτων. Δεν υπάρχει σύγκλητος και οι σχολές δεν συμμετέχουν στον διορισμό του πρύτανη, των αντιπρυτάνεων ή των επικεφαλείς των τμημάτων. Ως εκ τούτου, στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης δεν υπάρχει διακυβέρνηση από τις σχολές αν και υπάρχουν εκλεγμένα ακαδημαϊκά συμβούλια σε επίπεδο σχολών που συμβουλεύουν τους κοσμήτορες. Από το 2018, η διοίκηση διαχειρίζεται έναν ετήσιο προϋπολογισμό περίπου 8,9 δις δανικής κορώνας.
Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης είναι οργανωμένο σε έξι σχολές και περίπου 100 τμήματα και ερευνητικά κέντρα. Απασχολεί περίπου 5600 άτομα ως ακαδημαϊκό προσωπικό και 4400 άτομα ως τεχνικό και διοικητικό προσωπικό. Οι έξι σχολές είναι :
Σημαντικοί απόφοιτοι
Over the course of its history, a sizeable number of University of Copenhagen alumni have become notable in their fields, both academic, and in the wider world.
Διάσημοι
Εννέα απόφοιτοι του πανεπιστημίου βραβεύθηκαν με Νόμπελ και ένας ήταν αποδέκτης του βραβείου Τούρινγκ.
External links
Κοπεγχαγης Πανεπιστημιο
Μανδρινή Αιτωλοακαρνανίας
Η Μανδρινή είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.020 μέτρων στις δυτικές πλαγιές του όρους Οξυάς των Βαρδουσίων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα, κατά τα χρόνια της Αιτωλικής Συμπολιτείας, οπότε και υπαγόταν στην Οφιονεία. Η ιστορία του οικισμού συμβαδίζει ως επί το πλείστον με την ιστορία Αιτωλίας και Ακαρνανίας, όταν επλήγησαν από πανώλη και από επιδρομές των Σλάβων, Βουλγάρων και Νορμανδών από τον 8ο ως το 12ο αιώνα.
Λόγω των τουρκικών διώξεων στην Πελοπόννησο των Ενετών, πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Έτσι, οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού πιθανότατα προήλθαν από το Παλούκι Ηλείας, απ' όπου και δικαιολογείται η παλιότερη ονομασία τους : μικρότερος ίσως αριθμός του πληθυσμού αυτού ίσως κατοίκησε στη Λεύκα Αιτωλοακαρνανίας.
Σύμφωνα με άλλη άποψη οι πρώτοι κάτοικοι προήλθαν από το χωριό Δούκας που εγκαταλείφθηκε λόγω καθιζήσεων και μερικοί από αυτούς έκτισαν την Τέρνοβα (σημερινό Δενδροχώρι) ενώ άλλοι την Παλούκοβα. Πιθανόν το βυζαντινό χωριό Δούκας να ανάγει το όνομά του στα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου όταν η δυναστεία των Δούκα κυβερνούσε τον τόπο και η περιοχή αποτελούσε φέουδό της. Η ενωμένη Παλούκοβα κτίσθηκε στο χώρο του Μοναστηριού της Γέννησης της Θεοτόκου, τον σημερινό ενοριακό ναό της Μανδρινής.
Το 1886, στην περιοχή σημειώθηκε μεγάλη καθίζηση και υπέστη σοβαρές ζημιές. Το χωριό γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του από τη δεκαετία του '10 ως τα τέλη της δεκαετίας του '30, όταν η κτηνοτροφία, με την οποία ασχολούνταν, τους απέφερε μεγάλα κέρδη. Η μεγάλη ενασχόληση των κατοίκων με την κτηνοτροφία και την διατήρηση ποιμνιοστασίων δικαιολογεί και το νεότερο όνομα της Μανδρινής.
Διοικητικά
Από το 1997, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί τη Τοπική Κοινότητα Μανδρινής που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 102 κάτοικοι. Η παλαιά σλαβική ονομασία του χωριού μέχρι το 1928 ήταν Μεγάλη Παλούκοβα, σε αντίθεση με τη Λεύκα, που ονομαζόταν Μικρή Παλούκοβα. Η Μανδρινή, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ανήκε στον Δήμο Αποδοτίας, μια από τις πιο απομακρυσμένες κοινότητες του δήμου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 73 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Δήμος Δοξάτου
Ο Δήμος Δοξάτου είναι δήμος περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Δοξάτου και Καλαμπακίου. Η έκταση του Δήμου είναι 244.1 τ.χλμ. και ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 12.059 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Η έδρα του δήμου είναι το Καλαμπάκι και η ιστορική έδρα του είναι το Δοξάτο.
thumb|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Δοξάτου.
Δημοτικές Ενότητες και οικισμοί
thumb|Χάρτης των ενοτήτων (και πρώην δήμων) από τις οποίες αποτελείται ο Δήμος Δοξάτου.{{legend|red|[[#Ενότητα Δοξάτου|Δοξάτου}} {{legend|blue|Καλαμπακίου}}]]
Ο Δήμος Δοξάτου αποτελείται από 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 2 συνενωμένους δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Δημοτική Ενότητα Δοξάτου
Η δημοτική ενότητα Δοξάτου αποτελούσε ολόκληρο τον δήμο πριν την συνένωση με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Καταλαμβάνει έκταση 162.336 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 11.113 κατοίκους.
Περιλαμβάνονται οι παρακάτω κοινότητες και οικισμοί:
Δημοτική Ενότητα Καλαμπακίου
Ο πρώην δήμος και νυν δημοτική ενότητα Καλαμπακίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.481 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 81 τ.χλμ. Ο πρώην δήμος είχε συσταθεί το 1997 με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο. Βρισκόταν στο νοτιότερο τμήμα του νομού. Περιλάμβανε πέντε δημοτικά διαμερίσματα και έχει συνολικό πληθυσμό κατοίκους. Έδρα του ήταν το Καλαμπάκι.
Περιλαμβάνονται οι παρακάτω κοινότητες και οικισμοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δοξάτου
Κατάλογος πόλεων της Ρουμανίας
Οι 12 μεγαλύτερες, πληθυσμιακά, πόλεις της Ρουμανίας, κατά φθίνουσα σειρά είναι:
Άλλες σημαντικές πόλεις και κωμοπόλεις της Ρουμανίας, κατά ελληνική αλφαβητική σειρά είναι: Αυτός είναι ένας κατάλογος με τις μεγαλύτερες πόλεις της Ρουμανίας άνω των 50.000 κατοίκων, σύμφωνα με τις απογραφές του 2011 και 2002. Οι πόλεις με έντονα γράμματα είναι πρωτεύουσες επαρχιών. Στο έτος ίδρυσης ο αστερίσκος υποδηλώνει το έτος που η πόλη ανακηρύχθηκε Δήμος και ο σταυρός το έτος της πρώτης πιστοποιημένης ιστορικής αναφοράς.
Παραπομπές
Ρουμανια Πολεων της Ρουμανιας
Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων
Το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων είναι μουσείο και Ερευνητικό Κέντρο Εθνομουσικολογίας στο Αρχοντικό Λασσάνη, στην Πλάκα της Αθήνας στη Ελλάδα. Εκτίθονται περίπου 600 ελληνικά μουσικά όργανα από τα τελευταία 300 χρόνια και έχει πολλά περισσότερα στην αποθήκη του.
Συλλογή
Η συλλογή περιλαμβάνει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία μουσικών οργάνων Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Κατηγορία:Πλάκα
Χέρμπερτ Σπένσερ Γκάσερ
Ο Χέρμπερτ Σπένσερ Γκάσερ (Herbert Spencer Gasser, 5 Ιουλίου 1888 – 11 Μαΐου 1963) ήταν Αμερικανός φυσιολόγος, που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1944 για το έργο του στην έρευνα των δυναμικών ενέργειας στις νευρικές ίνες, από κοινού με τον Τζόζεφ Έρλανγκερ.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Χέρμπερτ Γκάσερ έβγαλε το σχολείο στη γενέτειρά του και μετά σπούδασε ζωολογία στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον, παίρνοντας πτυχίο μετά από δύο μόλις χρόνια σπουδών, οπότε και εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου. Εκεί μελέτησε ιδίως φυσιολογία με καθηγητή τον Τζόζεφ Έρλανγκερ και φαρμακολογία με τον Άρθουρ Λέβενχαρτ (Arthur S. Loevenhart). Ενώ ακόμα ήταν φοιτητής, ορίσθηκε να διδάσκει φαρμακολογία (1911). Επειδή η ιατρική σχολή στο Μάντισον δεν παρείχε κλινική εξάσκηση, ο Γκάσερ μετεγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς το 1913, από όπου και έλαβε το πτυχίο της ιατρικής το 1915. Στη συνέχεια επέστρεψε για λίγο στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν ως επιμελητής στην έδρα της φαρμακολογίας.
Σταδιοδρομία
Από το 1923 μέχρι το 1925 ο Γκάσερ μελέτησε στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στο Μόναχο με υποτροφία του Ιδρύματος Ροκφέλερ. Μετά επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον.
Το 1931 ο Γκάσερ εκλέχθηκε καθηγητής της φυσιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κορνέλ (Weill Cornell Medical College), που βρίσκεται στην πόλη της Νέας Υόρκης. Μετά από 4 χρόνια σε αυτή τη θέση, έγινε διευθυντής του Πανεπιστημίου Ροκφέλερ στην ίδια πόλη, ο δεύτερος στην ιστορία του μετά τον ιδρυτή του Σάιμον Φλέξνερ. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1953.
Το 1936 οι Γκάσερ και Έρλανγκερ έδωσαν μία σειρά διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, συνοψίζοντας σε αυτές τις έρευνές τους σχετικώς με τις δράσεις των ανθρώπινων νευρικών κυττάρων. Οι διαλέξεις αυτές οδήγησαν στην αναγνώριση της σημασίας των ερευνών αυτών και το 1944 τιμήθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής. Ο Γκάσερ χρησιμοποίησε τα χρήματα του βραβείου που τού αναλογούσαν για να χρηματοδοτήσει περαιτέρω έρευνες επί του θέματος.
Ο Γκάσερ συνέχισε την έρευνα και μετά τη συνταξιοδότησή του. Σε όλη τη σταδιοδρομία του δημοσίευσε περισσότερες από εκατό ερευνητικές εργασίες. Απεβίωσε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 74 ετών. Δεν είχε νυμφευθεί ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Γενεύη
Στην πόλη εδρεύουν πολυάριθμοι διεθνείς οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής έδρας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Η οικονομία της Γενεύης είναι προσανατολισμένη στις υπηρεσίες. Η πόλη έχει σημαντικές παραδοσιακές τράπεζες και αποτελεί επίσης σημαντικό κέντρο του εμπορίου προϊόντων.
Aρχαιότητα
Η περιοχή των Αλλοβρόγεων (Βιέν) καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους το 121 π.Χ. και η Γενεύη έγινε ένα φυλάκιο στα βόρεια της επαρχίας της Υπεραλπικής Γαλατίας που παίρνει το όνομα Ναρβωνική Γαλατία από τη βασιλεία του Αυγούστου. Η ανάπτυξη ενός λιμανιού συμβαίνει το 123 π.Χ. - 105 π.Χ. Η πόλη αποτελούταν τότε από ένα μικρό οικισμό όπου οι κατοικίες ήταν χτισμένες από ξύλο και λάσπη. Η Γενεύη περνά στην ιστορία το 58 π.Χ., όταν ο Ιούλιος Καίσαρας αναφέρει την παραμονή του σε αυτήν την πόλη στο De Bello Gallico του (I, 6 και 7). Ο Καίσαρας εμπόδισε τους Ελβετούς να περάσουν τον Ροδανό. Όταν ο Καίσαρας εγκαθίσταται προσωρινά με τα στρατεύματά του, το oppidum μεγαλώνει και γίνεται κατά συνέπεια ρωμαϊκή πόλη ( vicus). Μετά από φωτιά στα μέσα του 1ου αιώνα, τροποποιείται η πολεοδομία και οι πέτρινες κατασκευές αντικαθιστούν τα κτίρια σε ελαφριά υλικά. Οι μεταναστεύσεις των Αλαμαννών προκάλεσαν την καταστροφή του κτισμένου συγκροτήματος στο τέλος του 3ου αιώνα.
Το πρώτο χριστιανικό ιερό ιδρύθηκε γύρω στο 350. Το συγκρότημα ολοκληρώνεται: αποτελείται από εκκλησία μήκους άνω των τριάντα μέτρων που οριοθετείται από στοά πρόσβασης στο βαπτιστήριο και στο παράρτημά του. Η εγκατάσταση των Βουργουνδών το 443 και η επιλογή της Γενεύης ως πρωτεύουσας ενίσχυσαν τον πολιτικό ρόλο της πόλης. Αφότου η πρωτεύουσα της Βουργουνδίας μεταφέρθηκε περί το 467 στη Λυών, η Γενεύη καταστράφηκε κατά τους αδελφοκτόνους πολέμους μεταξύ Γοδεγίσελου και Γκουντομπάντ που πυρπόλησαν την πόλη.
Μεσαίωνας
Από την εποχή των Καρολίγγεων, η επισκοπή της Γενεύης αποτέλεσε αντικείμενο διαμαχών εξουσίας μεταξύ των κυρίαρχων της περιοχής και του Αυτοκράτορα. Όταν με τη συνθήκη του Βερντέν το 843 η αυτοκρατορία διαιρέθηκε μεταξύ των τριών γιων του Λουδοβίκου Α΄, η Γενεύη εισήλθε στο βασίλειο που ανατέθηκε στον Λοθάριου, το οποίο έγινε η Λοθαριγγία. Το 855, μια νέα διαίρεση έλαβε χώρα με τη Συνθήκη του Προυμ μεταξύ των τριών γιων του Λοθάριου. Με την ευκαιρία αυτή, η Γενεύη, η Λωζάνη και η Σιών περνούν υπό την κυριαρχία του πρωτότοκου γιου Λουδοβίκου Β', βασιλιά της Ιταλίας και αυτοκράτορα. Το 875, με τον θάνατο του Λουδοβίκου Β', η επισκοπή της Γενεύης πέρασε υπό την κυριαρχία του θείου του Καρόλου Β', ο οποίος την έδωσε στον μεγαλύτερο γιο του Λουδοβίκο τον Τραυλό, μελλοντικό βασιλιά των Φράγκων από το 877 έως το 879. Στις 15 Οκτωβρίου 879, δημιουργήθηκε το βασίλειο της Βουργουνδίας ή βασίλειο της Προβηγκίας των Μποζονιδών (879-928), του οποίου η Γενεύη έγινε αναπόσπαστο μέρος.
Οι επίσκοποι της Γενεύης είχαν την ιδιότητα του πρίγκιπα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1154, αλλά έπρεπε να συνεχίσουν να αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους ενάντια στους φύλακες (advocati) της έδρας, τους κόμητες της Γενεύης και αργότερα τους κόμητες του Οίκου της Σαβοΐας. Kάποια στιγμή γύρω στο 1219 που οι κόμητες της Γενεύης εγκατέλειψαν εντελώς την πόλη και μετέφεραν την πρωτεύουσά τους στο Ανσί.
Το 1387, ο επίσκοπος Αντεμάρ Φαμπρί παραχώρησε στην πόλη το μεγάλο καταστατικό της, που αποτέλεσε βάση της κοινοτικής της αυτοδιοίκησης, το οποίο κάθε νέος επίσκοπος αναμενόταν να επικυρώσει. Η γραμμή διαδοχής των κομητών της Γενεύης τερματίστηκε το 1394 και ο Οίκος της Σαβοΐας κατέλαβε την επικράτειά τους, παίρνοντας μετά το 1416 τον τίτλο του Δούκα. Η νέα δυναστεία προσπάθησε να φέρει την πόλη της Γενεύης υπό την εξουσία της, χρήζοντας μέλη της οικογένειας επισκόπους. Το 1447 ο Αντίπαπας Φήλιξ Ε΄, ο οποίος ήταν επίσης Δούκας της Σαβοΐας, αυτοδιορίστηκε επίσκοπος της Γενεύης και η δυναστεία της Σαβοΐας κατέλαβε την επισκοπική έδρα μέχρι το 1490, όταν η λαϊκή πίεση ανάγκασε τη δυναστεία να αποκηρύξει τον τίτλο του επισκόπου.
Το 1457 ιδρύθηκε ένα σημαντικό κυβερνητικό όργανο στη Γενεύη, γνωστό ως Μεγάλο Συμβούλιο, το οποίο αρχικά αποτελούνταν από 50 βουλευτές και αργότερα ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 200. Τα μέλη του Μεγάλου Συμβουλίου εκλέγονταν κάθε χρόνο στις αρχές Φεβρουαρίου. Το Μεγάλο Συμβούλιο αντιπροσώπευε τους αστούς της Γενεύης και αποφάσιζε για πολιτικά θέματα και εξέλεγε επίσης τους επισκόπους της Γενεύης μετά την αποκήρυξη αυτής της θέσης από τη δυναστεία της Σαβοΐας το 1490. Το ίδιο αυτό συμβούλιο σταδιακά αποξενώθηκε από τον Δούκα της Σαβοΐας.
Μεταρρύθμιση
thumb|Το τείχος των Μεταρρυθμιστών Από το 1526, οι Γερμανοί έμποροι διέδιδαν στη Γενεύη τις ιδέες της Λουθηρανικής Μεταρρύθμισης. Υπό την επιρροή της Βέρνης, η Γενεύη συμφώνησε να αφήσει ιεροκήρυκες να κηρύξουν στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου του Γκιγιόμ Φαρέλ το 1532. Η μεταρρύθμιση εγκρίνεται οριστικά στις 21 Μαΐου 1536 ταυτόχρονα με την υποχρέωση όλων να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Ως εκ τούτου, η Γενεύη έγινε το κέντρο του καλβινισμού και μερικές φορές ονομαζόταν «Προτεσταντική Ρώμη».
Ο Ιωάννης Καλβίνος έφτασε στη Γενεύη τον Ιούλιο του 1536 και άσκησε τεράστια επιρροή σε όλες τις πτυχές της ζωής της Γενεύης. Όμως ο αριθμός των αντιπάλων του αυξάνεται, μετά τη συγγραφή της «ομολογίας πίστεως», 21 άρθρα που ο Φαρέλ και ο Καλβίνος σκοπεύουν να υπογράψουν όλους τους πολίτες και τους αστούς της Γενεύης, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα τους αφορίσουν αν αρνηθούν. Η δυσαρέσκεια ήταν τέτοια που ο Καλβίνος έπρεπε να εξοριστεί στο Στρασβούργο το 1538, πριν επιστρέψει το 1541 όταν η κηρύχθηκε η Δημοκρατία της Γενεύης. Στη συνέχεια έγραψε τα Εκκλησιαστικά Διατάγματα και μετά τα Πολιτικά Διατάγματα το 1543, τα οποία χρησίμευσαν ως σύνταγμα.
Επιθέσεις του Δούκα της Σαβοΐας
Στο πολιτικό και γεωγραφικό πλαίσιο, η Γενεύη βρέθηκε απομονωμένη από τον μοναδικό Ελβετό σύμμαχό της, τη Βέρνη. Το 1579, η Γενεύη ωφελήθηκε από προστασία χάρη στη συνθήκη του Σόλοτουρν, η οποία δεσμεύει τα καντόνια της Βέρνης και του Σόλοτουρν (προτεσταντικά καντόνια), που συνδέονται με τη Γαλλία.
Από το 1580, οι επιθέσεις του Δούκα Καρόλου-Εμμανουήλ Α΄ της Σαβοΐας πολλαπλασιάστηκαν. Στη συνέχεια, η Γενεύη επεκτείνει τη συμμαχία της με το Σόλοτουρν, τη Ζυρίχη και τη Γαλλία. Τον Απρίλιο του 1589, οι Γενεβανοί και οι σύμμαχοί τους προσπάθησαν να απωθήσουν τους Σαβογιάρους που κατάφεραν να διατηρήσουν τη θέση τους.
Τις 11 Δεκεμβρίου 1602, η νέα νυχτερινή επίθεση των Σαβογιάρων εξελίχθηκε σε ήττα που ανάγκασε τον Δούκα να δεχτεί μια διαρκή ειρήνη που επισφραγίστηκε από τη Συνθήκη του Σαιν-Ζυλιάν τις 12 Ιουλίου 1603 που αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της πόλης. Σε οικονομικό επίπεδο, πολλοί Ιταλοί αλλά κυρίως Γάλλοι Προτεστάντες διπλασίασαν τον πληθυσμό κατά τη δεκαετία του 1550 και έδωσαν νέο δυναμισμό στην πόλη. Αυτοί οι νεοφερμένοι, επιχειρηματίες, τραπεζίτες ή τεχνίτες, έφεραν χρήματα και συνδέσεις με ξένους επιχειρηματικούς κύκλους και ανέπτυξαν τον ρόλο της Γενεύης ως εμπορικού μεσάζοντα.
18ος αιώνας
thumb|left|Ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ Ο 18ος αιώνας, η οικονομικά και πολιτιστικά ακμάζουσα Γενεύη συγκλονίστηκε από πολιτικές αναταραχές που οι σύγχρονοι ονόμασαν «επαναστάσεις της Γενεύης». Πράγματι, το ισχύον πολιτικό σύστημα βασίζεται στη διάκριση μεταξύ δύο ομάδων: αυτοί που απολαμβάνουν πολιτικά και πολιτικά δικαιώματα, αριστοκράτες, αστοί και πολίτες που παραμένουν στη μειονότητα (27 % το 1781), και όσοι δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και μόνο ορισμένα πολιτικά δικαιώματα (κάτοικοι και ιθαγενείς). Ωστόσο, η διαμάχη τελικά ξέσπασε μέσα στην ομάδα που είχαν σχηματίσει οι αστοί και οι πολίτες.
Μια εξέγερση ξέσπασε το 1707 λόγω οικονομικής δυσαρέσκειας. Η εξέγερση καθοδηγήθηκε από ένα μέλος της αριστοκρατίας, τον δικηγόρο Πιερ Φατιό, ο οποίος έθεσε ένα πρόγραμμα με συγκεχυμένους στόχους. Η εξέγερση απέτυχε χάρη στην υποστήριξη των στρατευμάτων της Βέρνης και της Ζυρίχης και ο Φατιό πυροβολήθηκε κρυφά στη φυλακή. Το 1737, μια νέα εξέγερση προκάλεσε έντεκα θανάτους. Ηττημένη, η κυβέρνηση ειδοποιεί τη Γαλλία, η οποία παρεμβαίνει με μια ικανοποιητική διαιτησία για τους αστούς και τους πολίτες. Ωστόσο, αρνούμενος το πιστοποιητικό ανεκτικότητας που χορηγήθηκε από την Εγκυκλοπαίδεια του Ντιντερό και του Ντ' Αλαμπέρ, το Μικρό Συμβούλιο καταδίκασε το 1762 δύο έργα του Ρουσσώ να καούν μπροστά στο δημαρχείο γιατί « τείνουν να καταστρέψουν τη χριστιανική θρησκεία και όλες τις κυβερνήσεις».
Οι αστοί και οι πολίτες διαμαρτυρήθηκαν και κατέλαβαν την πόλη τον Φεβρουάριο του 1781 και ψήφισαν νόμο που παραχωρούσε την ισότητα των πολιτών στους ιθαγενείς, τους κατοίκους και τους υπηκόους της. Όμως η αριστοκρατία καλεί τον Λουδοβίκο ΙΣτ΄ για βοήθεια: τρεις συμμαχικοί στρατοί — Γαλλία, Σαρδηνία και Βέρνη — πολιορκούν τη Γενεύη, η οποία συνθηκολογεί τις 2 Ιουλίου 1782. Η αριστοκρατία ανακτά την εξουσία, αλλά οι ντόπιοι διατηρούν την ισότητα των πολιτών. Χίλιοι εκπρόσωποι εξορίζονται στο Παρίσι, όπου οι ιδέες τους θα συμμετάσχουν στη Γαλλική Επανάσταση, τις Βρυξέλλες και την Κωνσταντία. Τις 26 Ιανουαρίου 1789, εν μέσω οικονομικής κρίσης, η κυβέρνηση της Γενεύης αυξάνει την τιμή του ψωμιού μετά από κακή σοδειά. Αυτή η απόφαση πυροδοτεί μια ταραχή που οδηγεί στην ακύρωση της αύξησης και την προοδευτική φιλελευθεροποίηση του συντάγματος.
Μετά την Επανάσταση, η περικύκλωση της Γενεύης από τους επαναστάτες είχε ως αποτέλεσμα, τον Δεκέμβριο του 1792, ένα κίνημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Παλαιού Καθεστώτος στις 28 Δεκεμβρίου και διακήρυξε την πολιτική ισότητα όλων των κατηγοριών του πληθυσμού. Το σύνταγμα, που συντάχθηκε από εθνοσυνέλευση και ψηφίστηκε από τους πολίτες 5 Φεβρουαρίου 1794, καθιερώνει εκτεταμένο έλεγχο εκ μέρους των πολιτών στις πράξεις της κυβέρνησης και της διοίκησης. thumb|Η Γενεύη το 1858. Τις 15 Απριλίου 1798, η πόλη της Γενεύης προσαρτάται στη Γαλλία (Συνθήκη της Επανένωσης) ως αναπόσπαστο τμήμα της Γαλλικής Δημοκρατίας. Στα τέλη Αυγούστου, αφού απαρνήθηκε την κυριαρχία και τις συμμαχίες της, η Γενεύη έγινε η νομαρχία και η πρωτεύουσα του βραχύβιου διαμερίσματος του Λεμάν. Στη συνέχεια, η υπό κατοχή Γενεύη γίνεται γαλλική πόλη μεταξύ άλλων και οι κάτοικοι της Γενεύης βιώνουν συγκεντρωτισμό γαλλικού τύπου. Όμως η ήττα των στρατών του Ναπολέοντα αποκαθιστά την ανεξαρτησία της. Στις 30 Δεκεμβρίου 1813, η γαλλική φρουρά φεύγει από την πόλη. Την επόμενη μέρα, μετά την οριστική αποχώρηση του νομάρχη, μια αντιδραστική κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρώην σύνδικο Αμί Λουλίν κήρυξε την αποκατάσταση της δημοκρατίας του Παλαιού Καθεστώτος. Ωστόσο, οι δικαστές γνωρίζουν ότι η Γενεύη δεν μπορεί πλέον να σχηματίσει ένα απομονωμένο κράτος και να στραφούν στους πρώην Ελβετούς συμμάχους ζητώντας την είσοδο της δημοκρατίας στην Ελβετική Συνομοσπονδία. Παρά την αντίθεση των καθολικών καντονιών, τα οποία φοβούνταν την «Προτεσταντική Ρώμη », η Γενεύη έγινε τμήμα της δημοκρατίας τις 19 Μαΐου 1815.
20ος αιώνας
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο : γίνεται, ιδίως από τη δράση των Γκυντάβ Αντόρ και Βιλιάμ Ραπάρντ, η έδρα της Κοινωνίας των Εθνών το 1919.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ευρωπαϊκή έδρα των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και δεκάδες διεθνείς οργανισμοί εγκαταστάθηκαν στη Γενεύη, γεγονός που ωφέλησε την ανάπτυξη του τουρισμού αναψυχής και επιχειρήσεων.
Αρχιτεκτονική και πολεοδομία
thumb|Αεροφωτογραφία της παλιάς πόλης της Γενεύης thumb|Ο καθεδρικός του Αγίου Πέτρου Τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της Γενεύης περιλαμβάνουν τον τοίχο των μεταρρυθμιστών, το ρολόι των λουλουδιών, το μνημείο Μπρούνσβικ, το μεγάλο σιντριβάνι Jet d'Eau και το Μέγαρο των Εθνών που στεγάζει την ευρωπαϊκή έδρα των Ηνωμένων Εθνών.
Ένα από τα πιο δημοφιλή μνημεία της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός του Αγίου Πέτρου, που βρίσκεται στην κορυφή της παλιάς πόλης. Ένα υπόγειο μουσείο παρουσιάζει την εξέλιξη του χώρου και την εγκαθίδρυση του χριστιανισμού στην πόλη. Συμπληρώνεται από το Διεθνές Μουσείο της Μεταρρύθμισης που βρίσκεται στο μέγαρο Μαγιέ. Ένας υπόγειος διάδρομος, που άνοιξε ξανά με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου Μεταρρυθμίσεων, συνδέει τα δύο κτίρια.
Μια άλλη τοποθεσία δημοφιλής στους τουρίστες είναι η ίδια η παλιά πόλη. Διατηρεί πράγματι την τυπική αρχιτεκτονική μιας ευρωπαϊκής πόλης του 18ου αιώνα. Πολλές προσωπικότητες έχουν ζήσει σε αυτό το μέρος της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των Ζαν-Ζακ Ρουσώ, Φραντς Λιστ και Χόρχε Λουίς Μπόρχες.
Ωστόσο, το σύμβολο της Γενεύης παραμένει το Jet d'eau (πίδακας νερού), που βρίσκεται στο τέλος της προβλήτας Ω-Βιβ. Τον 19ο αιώνα, η αναπτυσσόμενη βιομηχανία και οι κάτοικοι της πόλης είχαν απόλυτη ανάγκη από νερό. Ως εκ τούτου, η πόλη αποφάσισε να δημιουργήσει ένα υδραυλικό εργοστάσιο στο La Coulouvrenière το οποίο τέθηκε σε λειτουργία στις 17 Μαΐου 1886. Ωστόσο, το βράδυ που οι τεχνίτες σταματούν τις μηχανές τους, υπήρχαν απρόβλεπτες υπερπιέσεις. Κατά συνέπεια, είχαν την ιδέα να δημιουργήσουμε μια πρόσθετη ροή, χάρη σε μια βαλβίδα ασφαλείας, η οποία καθιστά δυνατό τον έλεγχο της πίεσης αφήνοντας το νερό να διαφύγει προς τον ουρανό υπό υπερπίεση σε ύψος τριάντα μέτρων. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1891, και όταν η βαλβίδα ασφαλείας δεν ήταν πλέον απαραίτητη, αποφασίστηκε να αναδημιουργηθεί τεχνητά ο πίδακας νερού στο τέλος της προβλήτας, στην καρδιά του λιμανιού. Μετά από αρκετές βελτιώσεις, ο πίδακας φτάνει πλέον σε ύψος εκατό σαράντα μέτρων.
Πολλά πάρκα που καλύπτουν 310 εκτάρια (σχεδόν 20 % της επικράτειας) σχηματίζουν μεγάλους χώρους αναψυχής και χαλάρωσης διάσπαρτοι στις διάφορες συνοικίες. Τα περισσότερα, που βρίσκονται στην άκρη της λίμνης, στεγάζουν αρχοντικά και έχουν υψηλής ποιότητας κήπους. Μερικά από αυτά τα πάρκα ήταν παλαιότερα μεγάλα ιδιωτικά ακίνητα που αγοράστηκαν ή προσφέρθηκαν στην πόλη της Γενεύης με την πάροδο του χρόνου. Συντηρούνται από το Τμήμα Χώρων Πρασίνου και Περιβάλλοντος.
Νησί Ρουσώ, που πήρε το όνομά του προς τιμήν του Ζαν-Ζακ Ρουσώ, βρίσκεται στον Ροδανό (μεταξύ της γέφυρας Μον-Μπλαν και της γέφυρας Μπερζ) και φιλοξενεί πολλά πουλιά.
Πολιτισμός
Η Γενεύη έχει πολύ πλούσια πολιτιστική ζωή. Είναι επίσης η πόλη στην Ευρώπη που αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού της στον πολιτισμό (πάνω από 20%).
Ο δήμος διαθέτει δεκαέξι μουσεία, συμπεριλαμβανομένων μουσείων τέχνης και ιστορίας — το Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας, η οικία Ταβέλ και το μουσείο Ρατ αποτελούν το μεγαλύτερο μουσειακό συγκρότημα στην Ελβετία με τα οκτώ μουσεία και τα εκατομμύρια αντικείμενά τους, το εικονογραφικό της κέντρο, τη βιβλιοθήκη, το ερευνητικό της εργαστήριο και τα εργαστήρια αναστήλωσής της.
Εκπαίδευση
Η Γενεύη είναι έδρα του Πανεπιστημίου της Γενεύης, που ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Καλβίνο το 1559, στο οποίο είναι προσαρτημένη η Βιβλιοθήκη της Γενεύης (πρώην Δημόσια και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη). Παρά το μέσο μέγεθός του (περίπου 13.000 φοιτητές), κατατάσσεται σταθερά μεταξύ των 150 καλύτερων πανεπιστημίων στον κόσμο και φιλοξένησε πολλούς νομπελίστες, συμπεριλαμβανομένων των Μισέλ Μαγιόρ και Ντιντιέ Κελό.
Η πόλη φιλοξενεί επίσης αναγνωρισμένα εξειδικευμένα ιδρύματα όπως το Ινστιτούτο Διεθνών και Αναπτυξιακών Σπουδών, τη Σχολή Διοίκησης της Γενεύης (HEG) καθώς και τη Ξενοδοχειακή Σχολή της Γενεύης, που κατατάσσεται ανάμεσα στις δέκα καλύτερες ξενοδοχειακές σχολές στον κόσμο.
Το κέντρο πυρηνικών ερευνών CERN έχει έδρα σε προάστιο βορειοδυτικά της Γενεύης, στα σύνορα με τη Γαλλία.
Διεθνής πόλη
μικρογραφία| Το [[Μέγαρο των Εθνών|Παλάτι των Εθνών.]] Από καιρό θεωρούνταν χώρα ασύλου λόγω του ρόλου της ως πόλης υποδοχής κατά τη διάρκεια των διωγμών κατά των Προτεσταντών που ακολούθησαν τη μεταρρύθμιση. Πολλές διεθνείς προσωπικότητες βρήκαν καταφύγιο εκεί, όπως ο Λένιν πριν από τη ρωσική επανάσταση του 1917.
Χάρη σε αυτήν την παράδοση φιλοξενίας και την ουδετερότητα της Ελβετίας πολλοί διεθνείς οργανισμοί αποφάσισαν να στήσουν εκεί την έδρα τους: